stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกโระ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดกิฟุ |
| --- | --- | --- |
กิฟุ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  กิฟุ  |  |
| นคร |  กูโจ  เกโระ  คากามิงาฮาระ  คานิ  ไคซุ  เซกิ  ทาจิมิ  ทากายามะ  โทกิ  นากัตสึงาวะ  มิซูนามิ  มิซูโฮะ  มิโนกาโมะ  มิโนะ  โมโตซุ  ยามางาตะ  เอนะ  โองากิ  ฮาชิมะ  ฮิดะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคานิ มิตาเกะ  อำเภอคาโมะ คาวาเบะ  ชิรากาวะ  ซากาโฮงิ  โทมิกะ  ยาอตสึ  ฮิงาชิชิรากาวะ  ฮิจิโซ  อำเภอฟูวะ เซกิงาฮาระ  ทารูอิ  อำเภอโมโตซุ คิตางาตะ  อำเภอโยโร โยโร  อำเภออัมปาจิ โกโดะ  วาโนอูจิ  อัมปาจิ  อำเภออิบิ อิเกดะ  อิบิงาวะ  โอโนะ  อำเภอโอโนะ ชิรากาวะ  อำเภอฮาชิมะ กินัง  คาซามัตสึ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น
ฮันซี โคนเทค

ฮันซี โคนเทค
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ
:
ครอบครัว
:
ความทรงจำ
:
ฮันซี โคนเทค (2 มีนาคม ค.ศ. 1914 – 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014) เป็นนักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวออสเตรีย
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Count Woronzeff (1934)
Hubertus Castle (1934)
The Girl from the Marsh Croft (1935)
Winter in the Woods (1936)
The Man Who Was Sherlock Holmes (1937)
Ride to Freedom (1937)
When Women Keep Silent (1937)
Storms in May (1938)
Venus on Trial (1941)
Heimat Bells (1952)
The Priest from Kirchfeld (1955)
The Hunter of Fall (1974)
แหล่งข้อมูลอื่น

ฮันซี โคนเทค ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Obituary
รายพระนามพระมหากษัตริย์เกาหลี

| --- | --- |

พระเจ้าซุนจง พระราชาองค์สุดท้ายของเกาหลี
พระราชอิสริยยศ: พระมหากษัตริย์
ปกครอง: ราชอาณาจักรโชซ็อน
ประมุขพระองค์แรก: พระเจ้าทันกุน
ประมุขพระองค์สุดท้าย: พระเจ้าซุนจง
สถาปนา: 2333 ก่อนคริสต์ศักราช (ยังเป็นที่ถกเถียง)
ล่มสลาย: 29 สิงหาคม พ.ศ. 2450
ด ค ก
ระบอบกษัตริย์ของเกาหลีนั้นเริ่มมีมาเมื่อกว่า 2000-2500 ปีก่อน โดยกษัตริย์องค์แรกคือ พระเจ้าทันกุนแห่ง อาณาจักรโชซ็อนโบราณ และปกครอง                                             เรื่อยมาและมีหลายรัฐหลายราชวงศ์ก่อนที่ระบอบกษัตริย์ของเกาหลีจะมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1910 ในรัชสมัยพระเจ้าซุนจงพระราชาองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์โชซ็อน โดยการถูกญี่ปุ่นโค่นล้ม
รัฐโคโชซ็อน (ยุคโบราณ 2333 ปีก่อนคริสต์ศักราช–108	ปีก่อนคริสต์ศักราช)

ดูบทความหลักที: อาณาจักรโชซ็อนโบราณ

รัฐโคโชซ็อน เป็นรัฐเกาหลีลำดับแรก ตามตำนานก่อตั้งโดยพระเจ้าทันกุน ในช่วง 2333 ก่อนคริสต์ศักราช
รัฐโคโชซ็อน (ยุคโบราณ 2333 ปีก่อนคริสต์ศักราช–108	ปีก่อนคริสต์ศักราช) > ราชวงศ์ทันกุนโชซ็อน

| ลำดับ | พระนาม | รัชกาล |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าทันกุน | 1790 ปีก่อนพุทธศักราช - ? |
รัฐโคโชซ็อน (ยุคโบราณ 2333 ปีก่อนคริสต์ศักราช–108	ปีก่อนคริสต์ศักราช) > ราชวงศ์คีจาโชซ็อน

| ลำดับ | พระนาม | รัชกาล |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าคีจา | 1122–ไม่ทราบแน่ชัด |
| 2 | พระเจ้าจังฮเย | 1082－1057 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 3 | พระเจ้าคยองฮโย | 1057－1030 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 4 | พระเจ้าคงจอง | 1030－1000 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 5 | พระเจ้ามุนมู | 1000－972 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 6 | พระเจ้าแทวอน | 972－968 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 7 | พระเจ้าคยองชัง | 968－957 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 8 | พระเจ้าฮึงพยอง | 957－943 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 9 | พระเจ้าชอลวี | 943－925 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 10 | พระเจ้าซอนฮเย | 925－896 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 11 | พระเจ้ายิยัง | 896－843 ก่อนคริสต์ศักราช |
รัฐโคโชซ็อน (ยุคโบราณ 2333 ปีก่อนคริสต์ศักราช–108	ปีก่อนคริสต์ศักราช) > ราชวงศ์วีมันโชซ็อน

| ลำดับ | พระนาม | รัชกาล |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าวีมัน | 194-ไม่ทราบแน่ชัด ก่อนคริสต์ศักราช |
| 2 | พระราชโอรสในพระเจ้าวีมัน (ไม่ปรากฏพระนาม) | ไม่ทราบแน่ชัด |
| 3 | พระเจ้าอูกอแห่งโคโจซ็อน | ไม่ทราบแน่ชัด-108 ก่อนคริสต์ศักราช |
อาณาจักรพูยอ

ดูบทความหลักที่:อาณาจักรพูยอ
อาณาจักรพูยอ > ราชวงศ์พูยอตะวันออกยุคแรก

| ลำดับ | พระนาม | รัชกาล |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าแฮบูรู | 86-48 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 2 | พระเจ้ากึมวา | 48-7 ก่อนคริสต์ศักราช |
| 3 | พระเจ้าแทโซ | 7 ก่อนคริสต์ศักราช - คริสต์ศักราชที่ 22 |
คัลซาพูยอ

| ลำดับ | พระนาม | พระนาม> ฮันกึล/ฮันจา | ระยะเวลาการครองราชย์ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าคัลซา | 갈사왕   曷思王 | 21 -ไม่ทราบแน่ชัด |
| ไม่ทราบแน่ชัด | โทดู | 도두   都頭 | ไม่ทราบแน่ชัด - คริสต์ศักราชที่ 68 |
คัลซาพูยอ > พูยอเหนือยุคหลัง

| พระนาม | พระนาม> ฮันกึล/ฮันจา | ระยะเวลาการครองราชย์ |
| --- | --- | --- |
| พระเจ้าวีกูแท | 위구태왕   慰仇太王 | ไทราบแน่ชัด, คริสต์ศตวรรษที่ 2 |
| พระเจ้าคันวีกอ | 간위거왕   簡位居王 | ไม่ทราบแน่ชัด, คริสต์ศตวรรษที่ 3 |
| พระเจ้ามัลยอ | 마려왕   麻余王 | ไม่ทราบแน่ชัด, คริสต์ศตวรรษที่ 3 |
 ··· 
| พระเจ้าอีรยอ | 의려왕   依慮王 | (ไม่ทราบแน่ชัด) - คริสต์ศักราชที่ 285 |
| พระเจ้าอีรา | 의라왕   依羅王 | คริสต์ศักราชที่ 286 - ไม่ทราบแน่ชัด |
 ··· 
| พระเจ้าฮย็อน | 현왕   玄王 | ไม่ทราบแน่ชัด - คริสต์ศักราชที่ 346 |
| พระเจ้ายออุล | 여울왕   餘蔚王 | ไม่ทราบแน่ชัด - คริสต์ศักราชที่ 384 |
 ··· 
| พระเจ้าชัน | 잔   孱 | ไม่ทราบแน่ชัด - คริสต์ศักราชที่ 494 |
อาณาจักรซิลลา (57 ปีก่อนคริสต์ศักราช–คริสต์ศักราช 935)

อาณาจักรซิลลา เป็นหนึ่งใน สามอาณาจักรเกาหลี ช่วงต้นซิลลาปกครองโดยตระกูลปาร์ค, คระกูลซ็อกและตระกูลคิม
พระเจ้าฮย็อกกอเซ 혁거세 거서간 朴赫居世居西干 (ก่อนคริสต์ศักราชที่ 57-คริสต์ศักราช 4)
พระเจ้านัมแฮ 남해 차차웅 南解次次雄 (คริสต์ศักราช 4-24)
พระเจ้ายูรี (คริสต์ศักราช 24-57) 유리이사금 儒理尼師今 (เริ่มใช้พระยศ อีซากึม, ภาษาเก่าแปลว่า "ผู้ปกครอง")
พระเจ้าทัลแฮ 탈해이사금 脫解尼師今 (คริสต์ศักราช 57-80)
พระเจ้าพาซา 파사이사금 婆娑尼師今 (คริสต์ศักราช 80-112)
พระเจ้าจีมา 지마이사금 祗摩尼師今 (คริสต์ศักราช 112-134)
พระเจ้าอิลซ็อง 일성이사금 逸聖尼師今 (คริสต์ศักราช 134-154)
พระเจ้าอาดัลลา 아달라이사금 阿達羅尼師今 (คริสต์ศักราช 154-184)
พระเจ้าพ็อลฮยู 벌휴이사금 伐休尼師今 (คริสต์ศักราช184-196)
พระเจ้าแนแฮ 내해이사금 奈解尼師今 (คริสต์ศักราช 196-230)
พระเจ้าโจบอน 조분이사금 助賁尼師今 (คริสต์ศักราช 230-247)
พระเจ้าช็อมแฮ  첨해이사금 沾解尼師今 (คริสต์ศักราช 247-261)
พระเจ้ามีชู  미추이사금 味鄒尼師今 (คริสต์ศักราช 262-284)
พระเจ้ายูรเย  유례이사금 儒禮尼師今 (คริสต์ศักราช 284-298)
พระเจ้าคีริม  기림이사금 基臨尼師今 (คริสต์ศักราช 298-310)
พระเจ้าฮึลแฮ 흘해이사금 訖解尼師今 (คริสต์ศักราช 310-356)
พระเจ้าแนมุล  내물마립간 奈勿麻立干 (คริสต์ศักราช 356-402) (เริ่มใช้พระยศ มาริปงาน, ภาษาเก่าแปลว่า "ผู้ปกครอง")
พระเจ้าซิลซอง 실성마립간 實聖麻立干 (คริสต์ศักราช 402-417)
พระเจ้านุลจี 눌지마립간 訥祗麻立干 (คริสต์ศักราช 417-458)
พระเจ้าจาบี 자비마립간 慈悲麻立干 (คริสต์ศักราช 458-479)
พระเจ้าโซจี  소지마립간 炤智麻立干 (คริสต์ศักราช 479-500)
พระเจ้าจีจึง 지증왕 證智王 (คริสต์ศักราช 500-514) (เริ่มใช้พระยศ วาง (ภาษาเกาหลีสมัยใหม่แปลว่า "กษัตริย์"))
พระเจ้าพ็อบฮึงมหาราช 법흥태왕 法興太王 (คริสต์ศักราช 514-540) ("King Beopheung the Great" is a translation of Beopheung Taewang, "Taewang" meaning "great king")
พระเจ้าจินฮึงมหาราช 진흥태왕 眞興太王 (คริสต์ศักราช 540-576) ("King Jinheung the Great" is a translation of Jinheung Taewang, "Taewang" meaning "great king")
พระเจ้าจินจี 진지왕 眞智王 (คริสต์ศักราช 576-579)
พระเจ้าจินพย็อง 진평왕 眞平王 (คริสต์ศักราช 579-632)
พระนางช็อนด็อก 선덕왕 善德王 (คริสต์ศักราช 632-647)
พระนางชินด็อก 진덕왕 眞德王 (คริสต์ศักราช 647-654)
พระเจ้ามูยอลมหาราช 태종무열왕 太宗武烈王 (คริสต์ศักราช 654-661) ("King Muyeol the Great" is a translation of Muyeol Daewang, "Daewang" meaning "great king")
อาณาจักรซิลลา (57 ปีก่อนคริสต์ศักราช–คริสต์ศักราช 935) > ซิลลายุครวมแผ่นดิน

พระเจ้ามุนมู 문무대왕 文武大王 (คริสต์ศักราช 661-681)
พระเจ้าซินมุน 신문왕 神文王 (คริสต์ศักราช 681-691)
พระเจ้าฮโยโซ 효소왕 孝昭王 (คริสต์ศักราช 692-702)
พระเจ้าซองด๊อกมหาราช 성덕대왕 聖德大王 (คริสต์ศักราช 702-737) ("King Seongdeok the Great" is a translation of Seongdeok Daewang, "Daewang" meaning "great king")
พระเจ้าฮโยซอง 효성왕 孝成王 (คริสต์ศักราช 737-742)
พระเจ้าคยองด๊อก 경덕왕 景德王 (คริสต์ศักราช 742-765)
พระเจ้าฮเยคง 혜공왕 惠恭王 (คริสต์ศักราช 765-780)
พระเจ้าซอนด็อก 선덕왕 宣德王 (คริสต์ศักราช 780-785)
พระเจ้าวอนซอง 원성왕 元聖王 (คริสต์ศักราช 785-798)
พระเจ้าโซซอง 소성왕 昭聖王 (คริสต์ศักราช 798-800)
พระเจ้าเอจง 애장왕 哀莊王 (คริสต์ศักราช 800-809)
พระเจ้าฮอนด็อก 헌덕왕 憲德王 (คริสต์ศักราช 809-826)
พระเจ้าฮึงด็อก 흥덕왕 興德王 (คริสต์ศักราช 826-836)
พระเจ้าฮีกัง 희강왕 僖康王 (คริสต์ศักราช 836-838)
พระเจ้ามินเอ 민애왕 閔哀王 (คริสต์ศักราช 838-839)
พระเจ้าซินมู 신무왕 神武王 (คริสต์ศักราช 839)
พระเจ้ามุนซอง 문성왕 文聖王 (คริสต์ศักราช 839-857)
พระเจ้าฮอนัน 헌안왕 憲安王 (คริสต์ศักราช 857-861)
พระเจ้าคยองมุน 경문왕 景文王 (คริสต์ศักราช 861-875)
พระเจ้าฮอนคัง 헌강왕 憲康王 (คริสต์ศักราช 875-886)
พระเจ้าจองคัง 정강왕 定康王 (คริสต์ศักราช 886-887)
พระนางชินซ็อง 진성왕 眞聖王 (คริสต์ศักราช 887-897)
พระเจ้าฮโยคง 효공왕 孝恭王 (คริสต์ศักราช 897-912)
พระเจ้าซินด๊อก 신덕왕 神德王 (คริสต์ศักราช 913-917)
พระเจ้าคยองมยอง 경명왕 景明王 (คริสต์ศักราช 917-924)
พระเจ้าคยองแค 경애왕 景哀王 (คริสต์ศักราช 924-927)
พระเจ้าคยองซุน 경순왕 敬順王 (คริสต์ศักราช 927-935)
สหพันธมิตรกายา

สหพันธมิตรกายา (42-562) ประกอบด้วยหลายอาณาจักรเล็ก ๆ  ผู้ปกครองกายาใช้อิสสริยยศว่า วาง ("กษัตริย์").
สหพันธมิตรกายา > กึมกวาน กายา

Geumgwan Gaya (42-532) เป็นหนึ่งใน Gaya confederacy.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| # | พระนามเรียกขาน | ฮันกึล | ฮันจา | รัชกาล |
| 1 | ซูโร | 수로왕 | 首露王 | (42-199) |
| 2 | กอดึง | 거등왕 | 居登王 | (199-259) |
| 3 | มาพุม | 마품왕 | 麻品王 | (259-291) |
| 4 | กอจิลมี | 거질미왕 | 居叱彌王 | (291-346) |
| 5 | อีชีพุม | 이시품왕 | 伊尸品王 | (346-407) |
| 6 | จวาจี | 좌지왕 | 坐知王 | (407-421) |
| 7 | ชวีฮวี | 취희왕 | 吹希王 | (421-451) |
| 8 | ชิลจี | 질지왕 | 銍知王 | (451-492) |
| 9 | กยอมจี | 겸지왕 | 鉗知王 | (492-521) |
| 10 | กูฮยอง | 구형왕 | 仇衡王 | (521-532) |
สหพันธมิตรกายา > แดกายา

Daegaya (42-562) was one of the Gaya confederacy.
| # | Name> Westernized | Name> Hangul/Hanja | Period of reign |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | อีจีนาซี | 이진아시왕   伊珍阿豉王 | 42 CE-? |
 ··· 
| 3 หรือ 4 | กึมนิม | 금림왕   錦林王 | ?-? |
 ··· 
| ไม่ปรากฏ | ฮาจี | 하지왕   荷知王 | ?-? |
 ··· 
| 6 หรือ 7 | กาซิล | 가실왕   嘉悉王 or 嘉實王 | ?-? |
 ··· 
| 9 | อีนเว | 이뇌왕   異腦王 | ?-? |
| 10 หรือ 16 | เจ้าชายรัชทายาทวอลกวาง    หรือ   โทซอลจี | 월광태자 (月光太子)    หรือ    도설지왕 (道設智王) | ?-562 |
อาณาจักรพัลแฮ

อาณาจักรพัลแฮ (คริสต์ศักราช 698–926) เป็นอาณาจักรโบราณของเกาหลีที่สถาปนาหลังการล่มสลายของอาณาจักรโกคูรยอ กินพื้นที่ไปถึงตอนใต้ของแมนจูเรีย ดินแดนปรีมอร์สกี และตอนเหนือของคาบสมุทรเกาหลี.
| # | พระนาม> ภาษาไทย | พระนาม> ฮันกึล/ฮันจา | ระยะเวลาที่ครองราชย์ | ชื่อรัชสมัย (年號)> ภาษาไทย | ชื่อรัชสมัย (年號)> ฮันกึล/ฮันจา | พระปัจฉามรณนาม (諡號)> ภาษาไทย | พระปัจฉามรณนาม (諡號)> ฮันกึล/ฮันจา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | แด โจยอง | 대조영 大祚榮 | คริสต์ศักราช 698–719 | ไม่มี | ไม่มี | พระเจ้าโก | 고왕 高王 |
| 2 | แด มูเย | 대무예 大武藝 | คริสต์ศักราช 719–737 | อินอัน | 인안 仁安 | พระเจ้ามู | 무왕 武王 |
| 3 | แด ฮึมมู | 대흠무 大欽茂 | 737–793 | แดฮึง   บอรยอก | 대흥 (大興)   보력 (寶曆) | พระเจ้ามุน | 문왕 文王 |
| 4 | แด วอนอี | 대원의 大元義 | คริสต์ศักราช 793–794 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |
| 5 | แด ฮวา ยอ | 대화여 大華與 | คริสต์ศักราช 794 | จุงฮึง | 중흥 中興 | พระเจ้าซอง | 성왕 成王 |
| 6 | แด ซุงริน | 대숭린 大嵩璘 | คริสต์ศักราช 794–808 | จองรยอก | 정력 正曆 | พระเจ้าคัง | 강왕 康王 |
| 7 | แด วอนยู | 대원유 大元瑜 | คริสต์ศักราช 808–812 | ยองด็อก | 영덕 永德 | พระเจ้าจ็อง | 정왕 定王 |
| 8 | แด ออนอี | 대언의 大言義 | คริสต์ศักราช 812–817 | จูจัก | 주작 朱雀 | พระเจ้าฮี | 희왕 僖王 |
| 9 | แด มย็องชุง | 대명충 大明忠 | คริสต์ศักราช 817–818 | แทซี | 태시 太始 | พระเจ้ากัน | 간왕 簡王 |
| 10 | แด อินซู | 대인수 大仁秀 | คริสต์ศักราช 818–830 | กอนฮึง | 건흥<br>建興 | พระเจ้าซ็อน | 선왕 宣王 |
| 11 | แด อีจิน | 대이진 大彝震 | คริสต์ศักราช 830–857 | ฮัมฮวา | 함화 咸和 | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ |
| 12 | แด กอนฮวัง | 대건황 大虔晃 | คริสต์ศักราช 857–871 | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ |
| 13 | แด ฮยอนซ็อก | 대현석 大玄錫 | คริสต์ศักราช 871–895 | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | พระเจ้ากยอง | 경왕 景王 |
| 14 | แด วีแฮ | 대위해 大瑋瑎 | คริสต์ศักราช 895–906 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |
| 15 | แด อินซอน | 대인선 大諲譔 | คริสต์ศักราช 906–926 | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | ไม่มี | ไม่มี |
แพคเจใหม่

ฮูแพคเจ (แพคเจใหม่) (900-936) สถาปนาโดยกยอน ฮวอน นายทหารในยุคซิลลาตอนปลายที่กำลังล่มสลาย ดังนั้น จึงเป็นการเริ่มต้นยุคสามก๊กเกาหลียุคหลัง แพคเจหลังพบกับความล่มสลายด้วยฝีมือของกยอนวอนเอง, ผู้ภายหลังนำกองทัพโครยอ พร้อมพระเจ้าแทโจแห่งโครยอเพื่อจับกุทซินกอม, the เจ้าชายแห่งแพคเจหลัง ผู้ทรยศกยอนวอน
| # | พระนาม> ภาษาไทย | พระนาม> ฮันกึล/ฮันจา | รัชสมัย | รัชศก (年號)> ภาษาไทย | รัชศก (年號)> ฮันกึล/ฮันจา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | คยอนฮวอน | 견훤   甄萱 | 900-935 | จอง-แก | 정개 (正開) |
| 1 | ชินกอม | 신검   神劍 | 935-936 | จอง-แก | 정개 (正開) |
โคกูรยอใหม่

โคกูรยอใหม่ (901-918), เป็นที่รู้จักในนามมา-จิน หรือ แทบง, ได้รับการสถาปนาโดยกุงเย เชื้อพระวงศ์ซิลลา โดยร่วมมือกับกบฏของนายพลยางกิลและก้าวขึ้นสู่อำนาจ ในที่สุดเขาก็ลอบสังหารยางกิลและสถาปนาราชอาณาจักรใหม่ในนามโกคูเรียวหลัง กุงเย เผยโฉมเป็นทรราชย์และถูกปลดโดยนายทหารของเขาเปิดทางให้วัง กอนสถาปนาราชวงศ์โครยอ
| # | พระนามเดิม> ภาษาไทย | พระนามเดิม> ฮันกึล/ฮันจา | รัชกาล | รัชศก (年號)> ภาษาไทย | รัชศก (年號)> ฮันกึล/ฮันจา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | กุงเย | 궁예 弓裔 | 901-918 | มูแท   ซองแช็ค   ซูด็อก-มันเซ   จอง-แก | 무태 (武泰)   성책 (聖冊)   수덕만세 (水德萬歲)   정개 (政開) |
เกา เซ่าอี้

| เกา เซ่าอี้ 高恆> จักรพรรดิราชวงศ์ฉีเหนือ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 578–580
ก่อนหน้า: เกา เหิง
ถัดไป: สิ้นสุดราชวงศ์ฉีเหนือ

พระราชบิดา: จักรพรรดิฉีเหวินเซฺวียน
พระราชมารดา: พระสนมเฝิง
เกา เซ่าอี้ (高紹義), หรือรู้จักกันในพระนาม เจ้าชายแห่งฟ่านหยาง (范陽王) เป็นเจ้าชายแห่งราชวงศ์ฉีเหนือ ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์จักรพรรดิของราชวงศ์ฉีเหนือพลัดถิ่นภายใต้การคุ้มครองของเผ่าถูเจี๋ย หลังจากที่ราชวงศ์โจวเหนือยึดครองดินแดนเกือบทั้งหมดของราชวงศ์ฉีเหนือและจับตัวจักรพรรดิ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเกา เซ่าอี้ เกา เว่ย์และเกา เหิงโอรสของเกา เว่ย์ ในปี 577 ต่อมาในปี 580 เผ่าถูเจี๋ยเจรจาสนธิสัญญาสันติภาพกับราชวงศ์โจวเหนือ ได้ส่งตัวเกา เซ่าอี้ไปใราชวงศ์โจวเหนือ และเขาถูกเนรเทศไปยังเสฉวน เป็นการยุติการอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งจักรพรรดิฉีเหนือ นักประวัติศาสตร์ดั้งเดิมส่วนใหญ่ไม่ถือว่าเกา เซ่าอี้ เป็นจักรพรรดิที่แท้จริงของราชวงศ์ฉีเหนือ
| ด ค กลำดับจักรพรรดิจีนในราชวงศ์เหนือ |
| --- | --- |
ราชวงศ์เว่ย์เหนือ:  เต้าอู่  หมิงหยวน  ไท่อู่  เจ้าชายแห่งหนานอัน  เหวินเฉิง  เซี่ยนเหวิน  เสี้ยวเหวิน  เซฺวียนอู่  เสี้ยวหมิง  พระราชธิดาในเสี้ยวหมิง  โย่วจู่  เสี้ยวจวง  เจ้าชายแห่งฉางกวง  เจี๋ยหมิ่น  โฮ่วเฝย์  เสี้ยวอู่ 
ราชวงศ์เว่ย์ตะวันออก:  เสี้ยวจิง 
ราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก:  เหวิน  เฟ่ย์  กง 
ราชวงศ์ฉีเหนือ:  เหวินเสวียน  เฟ่ย์  เสี้ยวเจา  อู่เฉิง  โฮ่วจู่  โย่วจู่ 
ราชวงศ์โจวเหนือ:  เสี้ยวหมิน  หมิง  อู่  เสวียน  จิ้ง 
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
อำเภอสะบ้าย้อย

| อำเภอสะบ้าย้อย |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Saba Yoi
คำขวัญ: ยางพันธุ์ดี มีร้อยภู ดูร้อยถ้ำ ฉ่ำน้ำไหล ลิกไนต์ดี สามัคคีเป็นเลิศ
แผนที่จังหวัดสงขลา เน้นอำเภอสะบ้าย้อย
พิกัด: 6°37′6″N 100°57′6″E﻿ / ﻿6.61833°N 100.95167°E﻿ / 6.61833; 100.95167
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สงขลา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 852.81 ตร.กม. (329.27 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 80,365 คน
 • ความหนาแน่น: 94.24 คน/ตร.กม. (244.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 90210
รหัสภูมิศาสตร์: 9006
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสะบ้าย้อย หมู่ที่ 1 ถนนสะบ้าย้อย-ลำไพล ตำบลสะบ้าย้อย อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา 90210
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สะบ้าย้อย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา และเป็น 1 ใน 4 อำเภอในจังหวัดสงขลาที่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มพื้นที่ที่ยังมีเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
ประวัติ

ได้ปรากฏหลักฐานเอกสารราชการครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2440 (ร.ศ.116) เป็นเขตการปกครองของอำเภอเทพา จังหวัดสงขลา ท้องที่นี้เคยมีฐานะเป็น "กิ่งอำเภอบาโหย" พบหลักฐานการเป็นกิ่งในปี พ.ศ. 2460 แต่ได้ยุบรวมเข้ากับอำเภอเทพา เพราะผู้คนพลเมืองน้อย การงานก็เบาบางลง ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2466 กระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่บ้านสะบ้าย้อย เรียกว่า "กิ่งอำเภอสะบ้าย้อย" ขึ้นกับอำเภอเทพา โดยมีเขตการปกครอง 5 ตำบล คือ ตำบลบาโหย ตำบลจะแหน ตำบลเปียน ตำบลเขาแดง และตำบลโมง (ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นตำบลสะบ้าย้อย) เมื่อปี พ.ศ. 2481 มีเขตการปกครองจำนวน 8 ตำบล
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2499 ได้รับการยกฐานะเป็น "อำเภอสะบ้าย้อย" และปี พ.ศ. 2531 ได้เพิ่มเขตการปกครองอีก 1 ตำบลคือ ตำบลธารคีรี(แยกจากตำบลบ้านโหนด และตำบลจะแหน) คำว่า "สะบ้าย้อย" เข้าใจว่า เป็นชื่อเถาว์วัลย์ชนิดหนึ่งที่มีผลเป็นฝักคล้ายสะตอ เมื่อผลสุกเมล็ดข้างในที่หุ้มเปลือกหนาจะมีเนื้อแข็งมาก ชาวบ้านนำมาใช้ในการละเล่นชนิดหนึ่ง เรียกว่า "การเล่นสะบ้า" ซึ่งมีมากในบึงแม่สะบ้าย้อย จึงได้นำมาตั้งเป็นชื่อตำบลและอำเภอจนถึงทุกวันนี้
วันที่ 16 กันยายน 2466 ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่บ้านสะบ้าย้อย เรียกว่า กิ่งอำเภอสะบ้าย้อย ขึ้นกับอำเภอเทพา
วันที่ 12 ธันวาคม 2481 โอนพื้นที่หมู่ 4 (ในขณะนั้น) ของตำบลลำไพล มาขึ้นกับตำบลสะบ้าย้อย และตั้งตำบลทุ่งพอ แยกออกจากตำบลสะบ้าย้อย ตั้งตำบลบ้านโหนด แยกออกจากตำบลเปียน และตั้งตำบลคูหา แยกออกจากตำบลเขาแดง
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลเขาแดง แยกออกจากตำบลคูหา และตั้งตำบลบาโหย แยกออกจากตำบลจะแหน
วันที่ 5 มิถุนายน 2499 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอสะบ้าย้อย อำเภอเทพา เป็น อำเภอสะบ้าย้อย
วันที่ 29 พฤศจิกายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลสะบ้าย้อย ในท้องที่บางส่วนของตำบลสะบ้าย้อย
วันที่ 21 ตุลาคม 2531 ตั้งตำบลธารคีรี แยกออกจากตำบลจะแหน และตำบลบ้านโหนด
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลสะบ้าย้อย เป็นเทศบาลตำบลสะบ้าย้อย ด้วยผลของกฎหมาย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสะบ้าย้อยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเทพา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโคกโพธิ์ (จังหวัดปัตตานี) อำเภอเมืองยะลา และอำเภอยะหา (จังหวัดยะลา)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกาบัง (จังหวัดยะลา) และรัฐเกอดะฮ์ (ประเทศมาเลเซีย)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอนาทวี
เหตุการณ์สำคัญ

28 เมษายน พ.ศ. 2547 เกิดเหตุคนร้ายบุกทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ หน่วยบริการประชาชน บริเวณห้าแยกทางเข้าตลาดสะบ้าย้อย อำเภอสะบ้าย้อย ส่งผลให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสังหารคนร้ายทั้งหมด 19 ราย โดย 15 ราย เสียชีวิตที่ ร้านอาหารสวยน๊ะ
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสะบ้าย้อยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 62 หมู่บ้าน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสะบ้าย้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลสะบ้าย้อย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสะบ้าย้อย
เทศบาลตำบลท่าพระยา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะบ้าย้อย (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลสะบ้าย้อย)
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งพอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งพอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเปียน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเปียนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโหนด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโหนดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลจะแหน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจะแหนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคูหา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคูหาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาแดงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบาโหย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบาโหยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลธารคีรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลธารคีรีทั้งตำบล
เกา เว่ย์

เกา เว่ย์ (高緯) (ค.ศ. 557–577), หรือรู้จักกันในประวัติศาสตร์ว่า ฉีโฮ่วจู่ ((北)齊後主), พระนามจีน เหรินกัง (仁綱) เป็นจักรพรรดิของราชวงศ์ฉีเหนือ ในรัชสมัยของพระองค์การปกครองของราชวงศ์ฉีเหนือตกอยู่ในการทุจริตและเสื่อมโทรมอย่างรุนแรง โดยกองทัพต้องทนทุกข์หลังจากเกา เว่ย์ สังหารนายพลหูลู่ กวงผู้ยิ่งใหญ่ ในปี ค.ศ. 572 จักรพรรดิโจวอู่ได้เปิดการโจมตีครั้งใหญ่ในปี 576 และกองกัพราชวงศ์ฉีเหนือล่มสลาย เกา เว่ย์สละบัลลังก์ให้เกา เหิง พระราชโอรส พระองค์ถูกจับขณะพยายามหลบหนีไปยังราชวงศ์เฉิน และต่อมาในปีนั้นจักรพรรดิโจวเหนือได้ประหารชีวิตพระองค์และสมาชิกเกือบทั้งหมดในราชวงศ์ของพระองค์
เขายุงเฟรา

ยอดเขายุงเฟรา
ยอดเขายุงเฟรา (Jungfrau) ตั้งอยู่ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ใกล้กับเมืองเวงเงินส์ เป็นหนึ่งในยอดเขาที่สูงที่สุดบนเทือกเขาแอลป์ ในระดับที่มากกว่า 4000 เมตร ยอดเขายุงเฟรา มีความสูงถึง  4,158 เมตร
ชื่อ

คำว่า "ยุงเฟรา" เป็นภาษาเยอรมันแปลว่า "หญิงสาว"
เการพ

ทุรโยธน์ ผู้นำแห่งเการพ
ในเรื่องมหาภารตะ เการพ เป็นกลุ่มพี่น้อง 101 คน ที่สืบเชื้อสายจากท้าวธฤตราษฎร์ ประสูติจากพระนางคานธารีธิดาของแห่งนครคันธาระ
ทุรโยธน์ พระราชโอรสองค์โตคนแรกและเป็นผู้นำเหล่าพี่น้องเการพ เกลียดพวกพี่น้องปาณฑพมาก และเป็นผู้ชักนำไปสู่สงครามทุ่งกุรุเกษตร
ทุหศาสัน พระราชโอรสองค์ที่สองต่อจากทุรโยธน์ เกลียดพวกพี่น้องปาณฑพมาก และพยายามจะดูหมิ่นเยียดหยามพระนางเทราปที พระชายาของเหล่าปาณฑพด้วยการเปลื้องผ้าและประจานกลางสภา เมื่อพวกปาณฑพแพ้พนันสกากับทุรโยชน์
วิกรรณะ พระราชโอรสองค์เดียวที่มีคุณธรรม และเป็นองค์เดียวที่บอกว่านางเทราปตียังไม่ตกเป็นทาสจากการพนันสกา
พระอนุชาอีก 97 องค์ ซึ่งไม่ทราบพระนาม
ทุหศาลา เป็นพระราชธิดาองค์สุดท้องและเป็นน้องสาวคนสุดท้ายของเการพ และเป็นชายาของชัยทรัถ
| ด ค กมหาภารตะ ของ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส |
| --- | --- | --- |
| บรรพทั้ง 18 |  อาทิบรรพ  สภาบรรพ  วนบรรพ  วิราฏบรรพ  อุทโยคบรรพ  ภีษมบรรพ  โทรณบรรพ  กรรณบรรพ  ศัลยบรรพ  เสาปติกบรรพ  สตรีบรรพ  ศานติบรรพ  อนุศาสนบรรพ  อัศวเมธิกบรรพ  อาศรมวาสิกบรรพ  เมาสลบรรพ  มหาปรัสถานิกบรรพ  สวรรคโรหณบรรพ  หริวงศ์  |  |
| แคว้นกุรุ |  ท้าวศานตนุ  พระแม่คงคา  ท้าวภีษมะ  สัตยวดี  จิตรางคทะ  วิจิตรวีรยะ  เจ้าหญิงอัมพิกา  เจ้าหญิงอัมพาลิกา  เจ้าหญิงอัมพา  ท้าววิทูร  ท้าวธฤตราษฎร์  พระนางคานธารี  ศกุนิ  เจ้าหญิงสุภัทรา  ท้าวปาณฑุ  พระนางกุนตี  พระนางมาทรี  ยุธิษฐิระ  ภีมะ  อรชุน  นกุล  สหเทพ  ทุรโยธน์  ทุหศาสัน  ยุยุตสุ  นางทุหศาลา  พระนางเทราปที  นางหิฑิมพี  ฆโฎตกัจ  Ahilawati  นางอุตตรา  นางนาคอุลูปี  นางจิตรางคทา  |  |
| ตัวละครอื่น ๆ |  กรรณะ  โทรณาจารย์  วยาส  อภิมันยุ  พระกฤษณะ  สาตยกี  ธฤษฏะทยุมัน  สัญชัยสารถี  อิราวัต  พภรุวาหนะ  ปรีกษีต  ท้าววิราฎ  กิจกะ  กฤปาจารย์  อัศวัตถามา  เอกลัพย์  กฤตวรมา  ชราสันธ์  มายาสูร  ฤๅษีทุรวาส  ชนะเมนชัย  ชัยทรัถ  พระพลราม  ท้าวทรุปัท  หิฑิมพะ  ท้าวศัลยะ  อธิราธาสารถี  ศิขัณทิน  ปรศุราม  |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ |  ปาณฑพ  เการพ  หัสตินาปุระ  อินทรปรัสถ์  อาณาจักรในอินเดียโบราณ  สงครามทุ่งกุรุเกษตร  ภควัทคีตา  อัสตระ  |  |
  หมวดหมู่
เก็ง โชจิ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เก็ง โชจิ
วันเกิด:   (1992-12-11) 11 ธันวาคม ค.ศ. 1992 (31 ปี)
สถานที่เกิด:  โคเบะ, ประเทศญี่ปุ่น
ส่วนสูง:  1.82 m (5 ft 11 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2011–2018 |  คาชิมะ แอนต์เลอส์ |  160 |  (8) |
| 2019– |  Toulouse FC |  18 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2015– |  ประเทศญี่ปุ่น |  18 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เก็ง โชจิ (ญี่ปุ่น: 昌子 源; โรมาจิ: Shoji Gen) เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นให้กับToulouse FCและทีมชาติญี่ปุ่นในตำแหน่งกองหลัง
สถิติอาชีพ

| ทีมชาติญี่ปุ่น> ปี | ทีมชาติญี่ปุ่น> ลงเล่น | ทีมชาติญี่ปุ่น> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2015 | 1 | 0 |
| 2016 | 1 | 0 |
| 2017 | 8 | 1 |
| 2018 | 5 | 0 |
| 2019 | 3 | 0 |
| รวม | 18 | 1 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เก็ง โชจิ ที่เจลีก (ญี่ปุ่น)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติญี่ปุ่น – ฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- | --- |
|  1 คาวาชิมะ  2 อูเอดะ  3 โชจิ  4 ฮนดะ  5 นากาโตโมะ  6 เอ็นโด  7 ชิบาซากิ  8 ฮารางูจิ  9 โอกาซากิ  10 คางาวะ  11 อูซามิ  12 ฮิงาชิงูจิ  13 มูโตะ  14 อินูอิ  15 โอซาโกะ  16 ยามางูจิ  17 ฮาเซเบะ (c)  18 โอชิมะ  19 เอช. ซากาอิ  20 มากิโนะ  21 จี. ซากาอิ  22 โยชิดะ  23 นากามูระ  ผู้ฝึกสอน: นิชิโนะ  |  1 คาวาชิมะ  2 อูเอดะ  3 โชจิ  4 ฮนดะ  5 นากาโตโมะ  6 เอ็นโด  7 ชิบาซากิ  8 ฮารางูจิ  9 โอกาซากิ  10 คางาวะ  11 อูซามิ  12 ฮิงาชิงูจิ  13 มูโตะ  14 อินูอิ  15 โอซาโกะ  16 ยามางูจิ  17 ฮาเซเบะ (c)  18 โอชิมะ  19 เอช. ซากาอิ  20 มากิโนะ  21 จี. ซากาอิ  22 โยชิดะ  23 นากามูระ  ผู้ฝึกสอน: นิชิโนะ  |  |
อำเภอสอยดาว

| อำเภอสอยดาว |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Soi Dao
วัดเทพประทาน
คำขวัญ: เขาเสียดฟ้า ป่าผืนใหญ่ แหล่งกำเนิดกระวานไทย ที่อาศัยกบอกหนาม งามนกประจำถิ่น น้ำดินอุดมดี วัฒนธรรมมากมี ประเพณีสืบสาน เทศกาลเที่ยวเขาสอยดาว
แผนที่จังหวัดจันทบุรี เน้นอำเภอสอยดาว
พิกัด: 13°8′14″N 102°13′8″E﻿ / ﻿13.13722°N 102.21889°E﻿ / 13.13722; 102.21889
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: จันทบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 733.8 ตร.กม. (283.3 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 64,634 คน
 • ความหนาแน่น: 88.08 คน/ตร.กม. (228.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 22180
รหัสภูมิศาสตร์: 2207
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสอยดาว เลขที่ 500 หมู่ที่ 1 ตำบลปะตง อำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี 22180
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สอยดาว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดจันทบุรี เป็นที่ตั้งของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว เดิมเคยเป็นส่วนนึงของอำเภอโป่งน้ำร้อนและอำเภอมะขาม
ประวัติ

ท้องที่อำเภอสอยดาวเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลทรายขาว อำเภอมะขาม และย้ายไปขึ้นกับอำเภอโป่งน้ำร้อนใน พ.ศ. 2484 ก่อนที่ใน พ.ศ. 2531 แยกตั้งออกมาเป็นกิ่งอำเภอ และตั้งเป็นอำเภอสอยดาวอย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2535
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสอยดาวมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวังสมบูรณ์และอำเภอคลองหาด (จังหวัดสระแก้ว)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับจังหวัดพระตะบอง (ประเทศกัมพูชา)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโป่งน้ำร้อน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเขาคิชฌกูฏและอำเภอแก่งหางแมว
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสอยดาวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 70 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ปะตง | Patong | 11 | 15,552 |
| 2. | ทุ่งขนาน | Thung Khanan | 16 | 10,845 |
| 3. | ทับช้าง | Thap Chang | 18 | 16,306 |
| 4. | ทรายขาว | Sai Khao | 13 | 12,821 |
| 5. | สะตอน | Saton | 12 | 9,450 |