stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทียบ เทศวิศาล

| พลเอกประเทียบ เทศวิศาล ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกวุฒิสภา
ดำรงตำแหน่ง 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 – 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514  (3 ปี 136 วัน)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 บางรัก พระนคร
เสียชีวิต: 11 สิงหาคม พ.ศ. 2559 (90 ปี 275 วัน) กรุงเทพมหานคร
ศาสนา: พุทธ
ศิษย์เก่า: โรงเรียนวัดสุทธิวราราม   โรงเรียนนายร้อยทหารบก
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด: กองทัพบกไทย
ยศ:  พลเอก
ผ่านศึก: สงครามเวียดนาม

พลเอก ประเทียบ เทศวิศาล (9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 — 11 สิงหาคม พ.ศ. 2559) เป็นทั้งอดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย, อดีตนายทหาร อดีตหัวหน้าผู้ฝึกสอนฟุตบอลทีมชาติไทย อดีตผู้จัดการฟุตบอลทีมชาติไทยชุดโอลิมปิกปีพ.ศ. 2511 ที่ประเทศเม็กซิโก และอดีตสมาชิกวุฒิสภา
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัว

พล.อ. ประเทียบเกิดเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 ที่ตำบลบางรัก จังหวัดพระนคร (ปัจจุบันคือ เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร) เป็นบุตรคนที่ 5 ในบรรดาพี่น้อง 10 คนบิดาชื่อ นายแหวน มารดาชื่อ นางเนื่อง เทศวิศาล
ประวัติ > การศึกษา

พล.อ. ประเทียบ จบการศึกษาระดับประถมที่โรงเรียนสาธรสามัญศึกษา ระดับมัธยมที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก (ปัจจุบันคือโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า) และโรงเรียนช่างเทคนิคทหารบก
ในฐานะนักฟุตบอล

ในระหว่างที่รับราชการอยู่ที่กองพลปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานในยุคที่พล.ต. ประเสริฐ รุจิรวงศ์ เป็นผู้บังคับการพลเอกประเทียบในฐานะกัปตันทีม ปตอ. ได้นำทีม ปตอ. คว้าแชมป์ถ้วยน้อยหรือ ฟุตบอลถ้วย ข. ร่วมกับ ทีมตำรวจ เมื่อปี พ.ศ. 2497
ในฐานะผู้ฝึกสอนและผู้จัดการทีม

ภายหลังจากแขวนสตั๊ดพล.อ. ประเทียบขณะมียศเป็น"พันตรี"ได้เข้ามาเป็นสภากรรมการบริหารสมาคมและรับตำแหน่งผู้ฝึกสอนเยาวชนทีมชาติไทยในสมัยที่ พล.อ. จำเป็น จารุเสถียร อดีตสมุหราชองครักษ์ เป็นนายกสมาคมโดยรายการแรกในฐานะผู้ฝึกสอนคือรายการเยาวชนชิงแชมป์เอเชียครั้งที่ 3 เมื่อปี พ.ศ. 2503 ที่กรุงกัวลาลัมเปอร์ และอีก 2 ปีต่อมาคือปี พ.ศ. 2505 พล.อ. ประเทียบได้คุมทีมเยาวชนทีมชาติไทยคว้าแชมป์เยาวชนชิงแชมป์เอเชียที่กรุงเทพ เป็นสมัยแรกหลังจากนั้นพลเอกประเทียบได้รับแต่งตั้งให้คุมทีมชาติไทยชุดใหญ่
ในปี พ.ศ. 2508 พล.อ. ประเทียบคุมทีมชาติไทยคว้าแชมป์เซียปเกมส์ หรือซีเกมส์ ครั้งที่ 3 นับเป็นผู้ฝึกสอนชาวไทยคนแรกที่คว้าแชมป์รายการนี้ต่อจากนั้นพลเอกประเทียบได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการทีมชาติไทยชุดโอลิมปิกเมื่อปี พ.ศ. 2511 ที่ประเทศเม็กซิโก โดยมี กึนเทอร์ กลอมบ์ ชาวเยอรมันเป็นผู้ฝึกสอนโดยรายการนี้นับเป็นรายการสุดท้ายที่ พล.อ. ประเทียบเกี่ยวข้องกับวงการฟุตบอลเพราะ พล.อ. ประเทียบได้รับโปรดเกล้าให้เป็นสมาชิกวุฒิสภา
สมาชิกวุฒิสภา

พล.อ. ประเทียบ ขณะมียศเป็น"พันเอก"ได้รับโปรดเกล้าให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 ก่อนจะพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากการปฏิวัติตัวเองของ จอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2529 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2524 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2512 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2515 –  เหรียญชัยสมรภูมิ การรบ ณ สาธารณรัฐเวียดนาม (ช.ส.)
พ.ศ. 2529 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 1 (ส.ช.)
พ.ศ. 2518 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2501 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2506 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญพระราชพิธีบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2500 –  เหรียญงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ
พ.ศ. 2518 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > ต่างประเทศ

เวียดนามใต้ :
พ.ศ. 2514 –  แกลแลนทรี่ครอส ประดับดาวบรอนซ์
พ.ศ. 2514 –  เหรียญเกียรติยศกองทัพเวียดนาม ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2514 –  ซิฟเวิลแอคเชิน ยูนิท ไซเทเชิน
พ.ศ. 2514 –  เหรียญรณรงค์เวียดนาม
พ.ศ. 2514 –  เหรียญสวัสดิภาพสังคม ชั้นที่ 2
พ.ศ. 2514 –  เหรียญปฏิบัติการจิตวิทยา ชั้นที่ 2
ดานีเอล ริช

| ดานีเอล ริช |
| --- | --- |
ดานีเอล ริชในปี 2021

นายกรัฐมนตรีลีชเทินชไตน์
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  25 มีนาคม ค.ศ. 2021
กษัตริย์: เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าชายอาล็อยส์ (สำเร็จราชการ)
รอง: Sabine Monauni
ก่อนหน้า: เอรีอัน ฮัลเลอร์
รองนายกรัฐมนตรีลีชเทินชไตน์
ดำรงตำแหน่ง 30 มีนาคม ค.ศ. 2017 – 25 มีนาคม ค.ศ. 2021
กษัตริย์: เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าชายอาล็อยส์ (สำเร็จราชการ)
นายกรัฐมนตรี: เอรีอัน ฮัลเลอร์
ก่อนหน้า: Thomas Zwiefelhofer
ถัดไป: Sabine Monauni
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงโครงสร้างพื้นฐาน กิจการเศรษฐกิจ และกีฬาของลีชเทินชไตน์
ดำรงตำแหน่ง 30 มีนาคม ค.ศ. 2017 – 25 มีนาคม ค.ศ. 2021
นายกรัฐมนตรี: เอรีอัน ฮัลเลอร์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1978-03-05) 5 มีนาคม ค.ศ. 1978 (47 ปี) Grabs, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
พรรคการเมือง: Patriotic Union
คู่สมรส: Jasmin Schädler
บุตร: 2
บุพการี: Hans Risch Erika Sprenger

ดานีเอล ริช (เยอรมัน: Daniel Risch; เกิด 5 มีนาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักการเมืองชาวลีชเทินชไตน์ ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีลีชเทินชไตน์ ก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโครงสร้างพื้นฐาน กิจการเศรษฐกิจ และกีฬา ตั้งแต่ปี 2017 ถึง 2021 ในรัฐบาลของเอรีอัน ฮัลเลอร์
ประวัติ

ก่อนหน้านี้ดาเนียล ริสช์เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมลีชเทินชไตน์ในวาดุซ ตั้งแต่ปี 1990 ถึง 1998 และได้รับปริญญาตรีด้านธุรกิจ ต่อมาเขาศึกษาด้านการบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัย St. Gallen และ Zurich ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ รวมถึงมหาวิทยาลัย Ludwig-Maximilian ใน Munich  ตั้งแต่ปี 1999 ถึง 2003 เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาสาขาเศรษฐศาสตร์ (lic. oec. publ.) จากมหาวิทยาลัย Zurich
จากนั้นดาเนียล ริสช์จึงเริ่มการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาสารสนเทศธุรกิจที่มหาวิทยาลัย Freiburg ในปี 2004 และในปี 2006 ถึง 2007 เป็นนักวิชาการรับเชิญที่มหาวิทยาลัย Melbourne ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเข้าพักวิจัย ระหว่างนี้เขายังทำงานเป็นอาจารย์ที่ University of Applied Sciences of Northwestern Switzerland  เขาสำเร็จการศึกษาที่เมืองท Freiburg ในปี 2007 และได้รับปริญญาเอกสาขาเศรษฐศาสตร์ (dr. rer. pol.)
ในปี 2007 เขาเป็นผู้จัดการโครงการ หัวหน้าฝ่ายขาย และประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาดที่ Unic AG ซึ่งเป็นบริษัทที่ปรึกษาด้านธุรกิจอิเล็กทรอนิกส์ในเมือง Zurich และ Bern ตั้งแต่ปี 2015 เขาทำงานเป็นประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาดที่ Liechtensteinische Post จนกระทั่งเข้าสู่การเป็นรัฐบาลในปี 2017
ในปี 2009 ดาเนียล ริสช์เป็นสมาชิกของคณะกรรมการผู้ก่อตั้งคณะกรรมการจัดงานและองค์กรอุปถัมภ์ของเทศกาล FL1.LIFE ในเมืองชาน เขาแต่งงานกับ Jasmin Schädler และมีลูกสองคน
ในปี 2015 ถึง 2017 เขาเป็นสมาชิกคณะกรรมการใน Liechtensteiner forum สำหรับเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (IKT Forum Liechtenstein)
ในปี 2016 ดาเนียล ริสช์เป็นสมาชิกของรัฐสภาของ Liberal-conservative Patriotic Union (VU)หลังการเลือกตั้งทั่วไปในปี 2017 เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นรองนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลผสมร่วมกับพรรค Progressive Citizens (FBP) ซึ่งเป็นพรรคอนุรักษ์นิยมแห่งชาติ ในฐานะรองนายกรัฐมนตรีเขายังดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโครงสร้างพื้นฐาน เศรษฐกิจ และกีฬาอีกด้วย ในที่สุดเขาก็ได้เป็นนายกรัฐมนตรีหลังการเลือกตั้งทั่วไปในปี 2021 เป็นหัวหน้ารัฐบาลผสมชุดใหม่ร่วมกับ Sabine Monauni จากพรรค FBP
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2376

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2376 |
| --- | --- |
น้ำซึม - สังคม
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 35.34 กิโลเมตร (21.96 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้:  ทล.2348 ใน อำเภอน้ำโสม จ.อุดรธานี
ปลายทางทิศเหนือ:  ทล.211 ใน อำเภอสังคม จ.หนองคาย
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2376 สายน้ำซึม-สังคม เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี และจังหวัดหนองคาย โดยมีจุดเริ่มต้นที่แยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2348 ในอำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี และสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 211 ในอำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย ระยะทางทั้งสิ้น 35.34 กิโลเมตร
รายละเอียดเส้นทาง

อำเภอน้ำโสม(หนองแวง โสมเยี่ยม)
อำเภอนายูง(นายูง โนนทอง)
อำเภอสังคม(แก้งไก่)
รายละเอียดเส้นทาง > เริ่มต้นและสิ้นสุด

เริ่มต้น บ้านสามเหลี่ยมพัฒนา ม.7 ตำบลหนองแวง อำเภอน้ำโสม
สิ้นสุด บ้านเจื้อง ม.4 ตำบลแก้งไก่ อำเภอสังคม
อิแมนิวเอล แพสไทรช์

| อิแมนิวเอล แพสไทรช์ |
| --- | --- |

เกิด:  (1964-10-16) ตุลาคม 16, 1964 (60 ปี) แนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเยล (ปริญญาตรี)  มหาวิทยาลัยโตเกียว (ปริญญาโท)  มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (ปริญญาเอก)
อาชีพ: อาจารย์, ผู้อำนวยการ
เว็บไซต์: http://circlesandsquares.asia/
อิแมนิวเอล แพสไทรช์ (อังกฤษ: Emanuel Pastreich; จีน: 贝一明 เป้ย์ อีหมิง; เกาหลี: 임마누엘 페스트라이쉬, 李萬烈; ญี่ปุ่น: エマニュエル・パストリッチ) เป็นนักวิชาการชาวอเมริกัน เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1964 ที่เมืองแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี ทำงานส่วนใหญ่ในประเทศเกาหลีใต้เป็นหลัก
โดยปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์วิทยาลัยวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยคย็องฮี และเป็นผู้อำนวยการสถาบันเอเชีย (The Asia Institute) ณ โซล อีกทั้งยังมีงานเขียนวรรณกรรมคลาสสิกเอเชียตะวันออก และงานในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและเทคโนโลยี Pastreich ประกาศการลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาในฐานะอิสระในเดือนกุมภาพันธ์ 2020 และยังคงหาเสียงโดยกล่าวสุนทรพจน์มากมายเพื่อเรียกร้องให้มีแนวทางการเปลี่ยนแปลงด้านความมั่นคงและเศรษฐศาสตร์
ประวัติ

อิแมนิวเอล แพสไทรช์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโลว์เอลล์ไฮสกูล (Lowell High School) แซนแฟรนซิสโก ในปี ค.ศ. 1983 หลังจากนั้นในขณะกำลังศึกษาอยู่ในต่างประเทศที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน  ได้เข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาจีน ที่มหาวิทยาลัยเยล และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1987 ต่อมาใน ค.ศ. 1991 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาวรรณคดีเปรียบเทียบ จากมหาวิทยาลัยโตเกียว โดยทำวิทยานิพนธ์เป็นภาษาญี่ปุ่นเรื่อง "Edo kôki bunjin Tanomura Chikuden: Muyô no shiga" (The Late Edo Literatus Tanomura Chikuden; The Uselessness of Painting and Poetry) จากนั้นได้กลับไปที่สหรัฐอเมริกา และในปี ค.ศ. 1998 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาเอเชียตะวันออกศึกษา จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และเคยเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์แบนา-แชมเปญจน์ มหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน และวิทยาลัยบริหารธุรกิจนานาชาติซอลบริดจ์ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์อยู่ที่วิทยาลัยวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยคย็องฮี
งานที่เกี่ยวข้องกับภาครัฐ

แพสไทรช์เคยเป็นที่ปรึกษาทางด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศให้แก่ผู้ว่าราชการจังหวัดชุงนัม
และเป็นที่ปรึกษากองการสัมพันธ์ต่างประเทศให้กับสำนักวิจัยเครือข่ายวิสาหกิจแทด็อกอินโนโพลิส (Daedeok Innopolis) และได้รับแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมการบริหารการเมืองและการลงทุนต่างประเทศให้กับเมืองแทจ็อน ในปี ค.ศ. 2010 และปี ค.ศ. 2012 ตามลำดับ
ประวัติการทำงาน

ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการสถาบันเอเชีย ซึ่งเป็นสถาบันที่หน้าที่เป็นเสมือน "คลังสมอง" ที่รวบรวมงานวิจัยที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ สิ่งแวดล้อม และเทคโนโลยีในภูมิภาคเอเชียตะวันออก โดยก่อนหน้านี้ในปี ค.ศ. 2007-2008 ได้เคยทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาทางด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและการลงทุนระหว่างประเทศให้กับหน่วยงานของรัฐในเขตจังหวัดชุงนัม และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ KORUS House ในปี ค.ศ. 2005-2007 ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ทำหน้าที่เป็นคลังสมอง ทางด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และเป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการวารสารของกระทรวงการต่างประเทศ ในการประชาสัมพันธ์ทางด้านสังคมและวัฒนธรรมของเกาหลี (Dynamic Korea) ประจำสถานทูตเกาหลีใต้ ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
บรรณานุกรม > หนังสือ

The Novels of Park Jiwon: Translations of Overlooked Worlds (2011). Seoul: Seoul National University Press. ISBN 8952111761.
The Visible Mundane: Vernacular Chinese and the Emergence of a Literary Discourse on Popular Narrative in Edo Japan (2011). Seoul: Seoul National University Press. ISBN 895211177X.
(เกาหลี) Insaeng eun sokudo anira banghyang ida: Habodeu baksa eui hanguk pyoryugi (Life is a Matter of Direction, Not of Speed: Records of a Robinson Crusoe in Korea) (2011). London: Nomad Books. ISBN 978-89-91794-56-6-03810
(เกาหลี) Segye seokhak hanguk mirae reul mal hada (Scholars of the World Speak Out About Korea’s Future) (2012). Seoul: Dasan Books. ISBN 978-89-6370-072
(เกาหลี) Han'gukin man moreu neun dareun daehan min'guk (A Different Republic of Korea—About Which Only Koreans are Ignorant) (2013). Seoul: 21 Segi Books. ISBN 978-89-509-5108-5
แหล่งข้อมูลอื่น

Circles and Squares ชีวประวัติ
Emanuel Pastreich presidential campaign homepage
แคเธอริน เจ้าหญิงแห่งเวลส์

| แคเธอริน |
| --- | --- |
เจ้าหญิงแห่งเวลส์
แคเธอริน ในปี 2023
ประสูติ:  (1982-01-09) 9 มกราคม ค.ศ. 1982 (43 ปี) โรงพยาบาลรอยัลบาร์กเชอร์ บาร์กเชอร์ อังกฤษ, สหราชอาณาจักร แคเธอรีน เอลิซาเบธ มิดเดิลตัน
พระสวามี: เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวลส์ (2011–ปัจจุบัน)
พระบุตร: เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งเวลส์ เจ้าชายหลุยส์แห่งเวลส์
ราชวงศ์: วินด์เซอร์ (เสกสมรส)
พระบิดา: ไมเคิล ฟรานซิส มิดเดิลตัน
พระมารดา: คาโรล เอลิซาเบธ โกลด์สมิธ
ศาสนา: คริสตจักรอังกฤษ
ลายพระอภิไธย: 
แคเธอริน เจ้าหญิงแห่งเวลส์ (อังกฤษ: Catherine, Princess of Wales; 9 มกราคม ค.ศ. 1982) หรือนามเดิม แคเธอริน เอลิซาเบธ มิดเดิลตัน (อังกฤษ: Catherine Elizabeth Middleton) เป็นพระชายาในเจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวลส์ ซึ่งอยู่ในลำดับที่ 1 ในลำดับการสืบราชสันตติวงศ์อังกฤษ ซึ่งทำให้แคเธอรินเป็นว่าที่สมเด็จพระราชินีแห่งสหราชอาณาจักรในอนาคต
พระประวัติ

แคเธอรีน เอลิซาเบธ มิดเดิลตันประสูติเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2525 ณ โรงพยาบาลรอยัลบาร์กเชอร์ (Royal Berkshire Hospital) เมืองเรดดิง (Reading) บาร์กเชอร์ (Berkshire) พระองค์เป็นบุตรของ ไมเคิล ฟรานซิส มิดเดิลตัน และ คาโรล เอลิซาเบธ โกลด์สมิธ พระองค์ได้เข้าศึกษา ณ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเซนต์แอนดรูส์ ประเทศสกอตแลนด์ ในระหว่างศึกษาพระองค์ได้พบกับเจ้าชายวิลเลียมและได้คบหากันเมื่อ พ.ศ. 2549 แม้ความสัมพันธ์จะห่างกันในปีต่อมา แต่ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 มิดเดิลตันก็ได้ร่วมงานประดับยศทางทหารอากาศของวิลเลียม
เสกสมรส

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 สำนักพระราชวังอังกฤษได้แถลงว่า เจ้าชายวิลเลียมได้ทรงหมั้นกับมิดเดิลตันในประเทศเคนยา และเข้าพระราชพิธีเสกสมรสในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2554 ณ เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ หลังพระราชพิธีเสร็จสิ้นพระองค์ทรงได้รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็นดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2556
ทั้งสองมีพระโอรส-ธิดาด้วยกันสี่พระองค์ คือ เจ้าชายจอร์จ (22 กรกฎาคม พ.ศ. 2556) เจ้าหญิงชาร์ลอตต์ (2 พฤษภาคม พ.ศ. 2558) และเจ้าชายหลุยส์ ( 01 เมษายน พ.ศ. 2538) ผู้สืบราชสันตติวงศ์สหราชอาณาจักรลำดับที่สอง สาม และสี่ ตามลำดับ
ฐานันดรและพระอิสริยยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ เจ้าหญิงแห่งเวลส์ |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: เฮอร์ รอยัล ไฮเนส (ใต้ฝ่าพระบาท)
การขานรับ: ยัวร์ รอยัล ไฮเนส
ลำดับโปเจียม: 2 (ฝ่ายใน)
ฐานันดรและพระอิสริยยศ > ฐานันดรศักดิ์และพระอิสริยยศ

9 มกราคม พ.ศ. 2525 – 29 เมษายน พ.ศ. 2554: นางสาวแคทเธอรีน เอลิซาเบธ มิเดลตัน (Miss Catherine Elizabeth Middleton)
29 เมษายน พ.ศ. 2554 – 8 กันยายน พ.ศ. 2565: เฮอร์รอยัลไฮเนส ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ (Her Royal Highness The Duchess of Cambridge)
เฉพาะในประเทศสกอตแลนด์: เฮอร์รอยัลไฮเนส เคาน์เตสแห่งสแตรธเอิร์น (Her Royal Highness The Countess of Strathearn)
เฉพาะในประเทศไอร์แลนด์เหนือ: เลดี้แคร์ริกเฟอร์กัส (The Lady Carrickfergus)
8 กันยายน พ.ศ. 2565 – 9 กันยายน พ.ศ. 2565: เฮอร์รอยัลไฮเนส ดัชเชสแห่งคอร์นวอลล์และเคมบริดจ์ (Her Royal Highness The Duchess of Cornwall and Cambridge)
เฉพาะในประเทศสกอตแลนด์: เฮอร์รอยัลไฮเนส ดัชเชสแห่งรอธซี (Her Royal Highness The Duchess of Rothesay)
9 กันยายน พ.ศ. 2565 – ปัจจุบัน: เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงแห่งเวลส์ (Her Royal Highness The Princess of Wales)
เฉพาะในประเทศสกอตแลนด์: เฮอร์รอยัลไฮเนส ดัชเชสแห่งรอธซี (Her Royal Highness The Duchess of Rothesay)
ภายหลังการอภิเษกสมรสกับเจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งเคมบริดจ์ (พระยศในขณะนั้น) ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 ทำให้แคทเธอรีนทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรโดยทันที และได้รับอิสริยยศเป็นดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ เคาน์เตสแห่งสแตรธเอิร์น และบารอนเนสแคร์ริกเฟอร์กัส พระอิสริยยศเต็มของพระองค์ในขณะนั้นคือ เฮอร์รอยัลไฮเนส ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ ยกเว้นในสกอตแลนด์ พระอิสริยยศของพระองค์จะถูกเรียกว่า เฮอร์รอยัลไฮเนส เคาน์เตสแห่งสแตรธเอิร์น แทน
ส่วนพระอิสริยยศเต็ม ตั้งแต่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธืที่ 2 เสด็จสววรคตเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2565 คือ เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงวิลเลียม อาเธอร์ ฟิลิป หลุยส์ , เจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ , เจ้าหญิงแห่งเวลส์, ดัชเชสแห่งคอร์นวอลล์, ดัชเชสแห่งรอธซี, ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์, เคาน์เตสแห่งเชสเตอร์, เคาน์เตสแห่งแคร์ริก, เคาน์เตสแห่งสแตรธเอิร์น, บารอนเนสแห่งเรนฟรูว์, บารอนเนสแคร์ริกเฟอร์กัส, เลดี้แห่งดิไอล์, เจ้าหญิงและจอมทัพหญิงแห่งสกอตแลนด์,  ท่านผู้หญิงแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญแห่งสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
ฐานันดรและพระอิสริยยศ > ครื่องราชอิสริยาภรณ์ในเครือจักรภพ

ค.ศ. 2016 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งประเทศตูวาลู
ค.ศ. 2017 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์พระราชวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
ค.ศ. 2019 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญแห่งสมเด็จพระราชินีนาถวิคตอเรีย ชั้นอัศวินสูงสุด (GCVO)
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile จากบีบีซี
Prince William and His Kate เก็บถาวร 2010-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – จาก นิตยสารไลฟ์
บรรพบุรุษของเคท มิดเดิลตัน
| ก่อนหน้า |  | แคเธอริน เจ้าหญิงแห่งเวลส์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระราชินี |  | ลำดับโปเจียมแห่งสหราชอาณาจักร (ฝ่ายใน)    |  | ดัชเชสแห่งซัสเซกซ์ |
| คามิลลา แชนด์ |  | เจ้าหญิงแห่งเวลส์ (พระชายาในเจ้าชายแห่งเวลส์)    |  | ยังดำรงตำแหน่ง |
| คามิลลา แชนด์ |  | ดัชเชสแห่งคอร์นวอลล์ ดัชเชสแห่งรอธเซย์ (พระชายาในดยุกแห่งคอร์นวอลล์และรอธเซย์)    |  | ยังดำรงตำแหน่ง |
| เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งเฮ็สเซอ-คัสเซิล |  | ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ (พระชายาในดยุกแห่งเคมบริดจ์)    |  | ยังดำรงตำแหน่ง |
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งเวลส์ |
| --- | --- |
 โจนแห่งเคนต์ (1904–1919)  แอนน์ เนวิลล์ (2013–2014)  เจ้าหญิงแคเธอรีนแห่งอารากอน (2204–2205)  เจ้าหญิงคาโรลีเนอแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค (2257–2270)  เอากุสทาแห่งซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค (2279-2294)  เจ้าหญิงคาโรลีเนอแห่งเบราน์ชไวค์ (2338–2363)  เจ้าหญิงอะเล็กซันดราแห่งเดนมาร์ก (2406–2444)  เจ้าหญิงวิกตอเรีย แมรีแห่งเท็ก (2444–2453)  เลดีไดอานา สเปนเซอร์ (2524–2539)  คามิลลา แชนด์*  (2548–2565)   แคเธอริน มิดเดิลตัน (2565–ปัจจุบัน) 
* ใช้พระอิสริยยศ ดัชเชสแห่งคอร์นวอลล์
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรจากการเสกสมรส |
| --- | --- |
รุ่นที่ 1:  เจ้าหญิงคาโรลีเนอแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค 
รุ่นที่ 2:  เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค 
รุ่นที่ 3:  มาเรีย วัลโพล  แอนน์ ฮอร์ตัน 
รุ่นที่ 4:  ดัชเชสคาโรลีเนอแห่งเบราน์ชไวค์  เจ้าหญิงฟรีเดอรีเคอ ชาร์ล็อทเทอแห่งปรัสเซีย  เจ้าหญิงอาเดิลไฮท์แห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน  เจ้าหญิงวิคโทรีอาแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์  ดัชเชสฟรีเดรีเกอแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์  เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล  เจ้าหญิงแมรี* 
รุ่นที่ 5:  เจ้าหญิงมารีแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค 
รุ่นที่ 6:  เจ้าหญิงอะเล็กซันดราแห่งเดนมาร์ก  แกรนด์ดัชเชสมาเรีย อเล็กซานดรอฟนาแห่งรัสเซีย  เจ้าหญิงลูอีเซอ มาร์กาเรเทอแห่งปรัสเซีย  เจ้าหญิงเฮเลเนอแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์  เจ้าหญิงไธราแห่งเดนมาร์ก 
รุ่นที่ 7:  เจ้าหญิงมารีอาแห่งเท็ค  เจ้าหญิงอเล็กซานดรา ดัชเชสที่ 2 แห่งไฟฟ์*  เจ้าหญิงวิคโทรีอา อาเดิลไฮท์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์  เจ้าหญิงวิคโทรีอา ลูอีเซอ แห่งปรัสเซีย 
รุ่นที่ 8:  เลดีเอลิซาเบธ โบวส์-ลีออน  เลดีอลิซ มอนเตกู ดักลัส สกอตต์  เจ้าหญิงมารีนาแห่งกรีซและเดนมาร์ก 
รุ่นที่ 9:  บีร์กิตเทอ ฟัน เดิร์ส  แคทริน เวิร์สลีย์  บารอเนสมารี คริสติน ฟอน ไรบ์นิตซ์ 
รุ่นที่ 10:  เลดีไดอานา สเปนเซอร์  คามิลลา พาร์กเกอร์ โบวส์  ซาราห์ เฟอร์กูสัน  โซฟี ไรส์-โจนส์ 
รุ่นที่ 11:  แคเธอริน มิดเดิลตัน  เมแกน มาร์เกิล 
* เป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรตั้งแต่แรกประสูติ
อาเล็กซันเดอร์ เดอ โกร

| อาเล็กซันเดอร์ เดอ โกร |
| --- | --- |
เดอ โกร ในปึ 2560

นายกรัฐมนตรีเบลเยียม
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 – 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 (4 ปี 125 วัน)
กษัตริย์: สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป
ก่อนหน้า: ซอฟี วีลแม็ส
ถัดไป: บาร์ต เดอ วีเวอร์
รัฐมนตรีการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 9 ธันวาคม พ.ศ. 2561 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 (1 ปี 296 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ชาร์ล มีแชล ซอฟี วีลแม็ส
ก่อนหน้า: โยฮัน ฟัน โอเฟิร์ตเฟลต์
ถัดไป: ฟินเซนต์ ฟัน เปเตอเคม
รองนายกรัฐมนตรีเบลเยียม
ดำรงตำแหน่ง 22 ตุลาคม พ.ศ. 2555 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 (7 ปี 344 วัน)
นายกรัฐมนตรี: เอลีโย ดี รูโป ชาร์ล มีแชล ซอฟี วีลแม็ส
ก่อนหน้า: ฟินเซนต์ ฟัน กวิกเกินบอร์เนอ
ถัดไป: ฟินเซนต์ ฟัน กวิกเกินบอร์เนอ
รัฐมนตรีความร่วมมือเพื่อการพัฒนา
ดำรงตำแหน่ง 11 ตุลาคม พ.ศ. 2557 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 (5 ปี 355 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ชาร์ล มีแชล ซอฟี วีลแม็ส
ก่อนหน้า: ฌ็อง-ปัสกาล ลาบีย์
ถัดไป: เมรียาเมอ กีตีร์
รัฐมนตรีการบำนาญ
ดำรงตำแหน่ง 22 ตุลาคม พ.ศ. 2555 – 11 ตุลาคม พ.ศ. 2557 (1 ปี 354 วัน)
นายกรัฐมนตรี: เอลีโย ดี รูโป
ก่อนหน้า: ฟินเซนต์ ฟัน กวิกเกินบอร์เนอ
ถัดไป: ดาเนียล บาเกอแลน
หัวหน้าพรรคโอเปิน เฟเอลเด
ดำรงตำแหน่ง 12 ธันวาคม พ.ศ. 2552 – 22 ตุลาคม พ.ศ. 2555 (2 ปี 317 วัน)
ก่อนหน้า: คี เฟอร์โฮฟสตัต
ถัดไป: แคว็นโดลิน รึตเติน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 (49 ปี) ฟิลโฟร์เดอ เบลเยียม
พรรคการเมือง: โอเปิน เฟเอลเด
คู่สมรส: อันนิก แป็นเดิร์ส
บุตร: 2 คน
บุพการี: แฮร์มัน เดอ โกร (บิดา)
ที่อยู่อาศัย: เลอล็องแบร์มง บรัสเซลส์
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเสรีบรัสเซลล์ มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น
เว็บไซต์: เว็บไซต์ส่วนตัว

อาเล็กซันเดอร์ เดอ โกร (ดัตช์: Alexander De Croo) เป็นนักการเมืองและนักธุรกิจชาวเบลเยียมซึ่งเคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเบลเยียมตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568
เดอ โกร เกิดที่ฟิลโฟร์เดอ จังหวัดเฟลมิชบราบันต์ ประเทศเบลเยียม เป็นหนึ่งในบุตรสองคนของแฮร์มัน เดอ โกร นักการเมือง อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎร อดีตวุฒิสมาชิก และองคมนตรี (Minister of State) ในปัจจุบัน จบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัยเสรีบรัสเซลล์และปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจ (MBA) ที่มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น ในปี 2549 ได้ก่อตั้งบริษัทที่ปรึกษาเกี่ยวกับด้านทรัพย์สินทางปัญญา และต่อมาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกพรรค โอเปินฟลามเซอลีเบอราเลินแอ็นเดโมกราเติน (Open Vlaamse Liberalen en Democraten) หรือโอเปิน เฟเอลเด (Open Vld) ซึ่งเขาได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคในระหว่างปี 2552 ถึง 2555 และตั้งแต่ปี 2555 เป็นต้นมาได้รับตำแหน่งสำคัญทางการเมืองต่าง ๆ รวมทั้งตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีเบลเยียมในสมัยรัฐบาลของเอลีโย ดี รูโป ชาร์ล มีแชล และซอฟี วีลแม็ส
ในระหว่างดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีนั้น เดอ โกร ยังเป็นรัฐมนตรีการบำนาญระหว่างปี 2555 ถึง 2557 รัฐมนตรีความร่วมมือเพื่อการพัฒนาระหว่างปี 2557 ถึง 2563 และรัฐมนตรีการคลังระหว่างปี 2561 ถึง 2563 และในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 เป็นเวลากว่าหนึ่งปีหลังจากการเลือกตั้งทั่วไปในปี 2563 เขาสามารถเป็นผู้นำจัดตั้งรัฐบาลได้เพื่อแทนที่รัฐบาลเสียงข้างน้อยของซอฟี วีลแม็ส
งานด้านการเมือง

ใน พ.ศ. 2552 เดอ โกร เข้าสู่การเมืองเป็นครั้งแรกโดยเข้าสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภายุโรปใน พ.ศ. 2552 โดยเขาได้รับคะแนนเสียงกว่า 47,000 คะแนน ต่อมาเมื่อ 26 ตุลาคม ปีเดียวกันนั้น เขาได้กลายเป็นหนึ่งในผู้สมัครเข้าคัดเลือกเป็นหัวหน้าพรรคโอเปิน เฟเอลเด ต่อจากคี เฟอร์โฮฟสตัต รักษาการหัวหน้าพรรค โดยเมื่อ 12 ธันวาคม หลังจากการแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคกับมารีโน เกอเลิน คู่แข่ง เดอ โกร สามารถเอาชนะได้ในรอบที่สองด้วยคะแนน 11,676 เสียง ต่อ 9,614 เสียง ชัยชนะของเดอ โกร นั้นเป็นที่กล่าวขานกันในหมู่นักการเมืองเนื่องจากเขาเพิ่งเริ่มมีประสบการณ์ทางการเมืองได้ไม่นาน และเนื่องจากบิดาของเดอ โกร เป็นนักการเมืองมากประสบการณ์ ทำให้เขามักจะถูกมองว่าเป็นการใช้บารมีหรือเส้นสายในครอบครัว
งานด้านการเมือง > วิกฤตการเมือง

เพียงห้าเดือนหลังจากการได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรคแล้ว เดอ โกร ได้ขู่ที่จะถอนตัวจากการเป็นพรรคร่วมรัฐบาลในขณะนั้นหากไม่มีการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งเกี่ยวกับการแบ่งเขตเลือกตั้งในเขตบรัสเซลส์-ฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอซึ่งเป็นเขตพื้นที่ทับซ้อน จนเมื่อพ้นกำหนดแล้วเขาจึงได้ถอนพรรคการเมืองออกจากรัฐบาล จึงทำให้รัฐบาลในขณะนั้นซึ่งนำโดยนายกรัฐมนตรีอีฟว์ เลอแตร์ม ต้องประกาศลาออก ซึ่งต่อมาได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2553
ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาใน พ.ศ. 2553 เดอ โกร ได้รับคะแนนเสียงกว่า 301,000 คะแนน มากที่สุดเป็นอันดับสามในเขตเลือกตั้งที่มาจากเขตผู้พูดภาษาดัตช์ และได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภาจนถึง 22 ตุลาคม พ.ศ. 2555
รัฐมนตรี > รัฐบาลดี รูโป

เดอ โกร ได้รับตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีการบำนาญเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ต่อจากฟัน กวิกเกินบอร์เนอ ซึ่งลาออกเพื่อไปรับตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรีเมืองคอร์ทไรค์ ต่อมาในเดือนธันวาคม แคว็นโดลิน รึตเติน ได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรคโอเปิน เฟเอลเดแทน
รัฐมนตรี > รัฐบาลมีแชล 1 และ 2

หลังจากการเลือกตั้งทั่วไปใน พ.ศ. 2557 และการจัดตั้งรัฐบาลกลาง เดอ โกร ยังคงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรีภายใต้การนำของมีแชล (รัฐบาลมีแชล 1) เดอ โกร ยังได้รับตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีความร่วมมือด้านการพัฒนา วาระดิจิทัล โทรคมนาคม และการไปรษณีย์ ในขณะที่ดาเนียล บาเกอแลน รับตำแหน่งรัฐมนตรีการบำนาญแทน โดยคณะรัฐมนตรีชุดนี้ถวายสัตย์เข้ารับตำแหน่งเมื่อ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2557
ในสมัยของเดอ โกร เบลเยียมเป็นประเทศแรกที่ระงับความช่วยเหลือระหว่างประเทศกับบุรุนดีเนื่องจากเหตุจลาจลจากความขัดแย้งทางการเมืองอันนำไปสู่ความรุนแรงในประเทศตั้งแต่ พ.ศ. 2558 ใน พ.ศ. 2560 เดอ โกร ได้อนุมัติงบประมาณช่วยเหลือกว่า 25 ล้านยูโร (26.81 ล้านดอลลาร์) ต่อเนื่องกันถึง พ.ศ. 2568 เพื่อกำจัดโรคแอฟริกัน ทริปาโนโซมิเอซิส เดอ โกร ยังเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มเคลื่อนไหว "ชีดิไซดส์" เพื่อต่อต้านนโยบายเม็กซิโกซิตี (คือนโยบายที่ห้ามเหล่าองค์กรเพื่อความช่วยเหลือระหว่างประเทศที่ได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากรัฐบาลสหรัฐให้สนับสนุนหรือกระทำการยุติการตั้งครรภ์ในประเทศอื่น ๆ) ที่ประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์ นำกลับมาใช้
ภายหลังจากความขัดแย้งภายในรัฐบาลกลางเบลเยียมเกี่ยวกับข้อตกลงระหว่างประเทศเพื่อการย้ายถิ่นของสหประชาชาติ พรรคพันธมิตรเฟลมิชใหม่ถอนตัวออกจากการร่วมรัฐบาล ทำให้รัฐบาลนี้กลายเป็นรัฐบาลเสียงข้างน้อยหรือที่เรียกว่ารัฐบาลมีแชล 2 ตั้งแต่วันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2561 เดอ โกร ได้รับตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีการคลังแทนที่โยฮัน ฟัน โอเฟิร์ตเฟลต์