stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การนำพลังงานกลับมาใช้ใหม่

การนำพลังงานกลับมาใช้ใหม่ หรือ การรีไซเคิลพลังงาน เป็นการนำพลังงานที่ใช้แล้ว ซึ่งปกติจะปล่อยทิ้งไป แต่ยังมีศักยภาพอยู่ กลับมาใช้ใหม่ โดยเปลี่ยนรูปให้เป็นพลังงานความร้อน หรือพลังงานไฟฟ้า ขบวนการนี้ส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่โรงงานผลิต หรือโรงไฟฟ้า หรือสถาบันใหญ่ๆเช่นมหาวิทยาลัยหรือโรงพยาบาล มันช่วยเพิ่มประสิทธิภาพ ในขณะเดียวกัน ก็ลดค่าใช้จ่ายด้านพลังงานและลดมลภาวะในการปล่อยแก๊สเรือนกระจกไปด้วยในตัว  ขบวนการนี้ได้รับการยอมรับว่าช่วยลดโลกร้อนได้ ขบวนการนี้ปกติจะถูกดำเนินการในรุปของกำลังความร้อนร่วม (cogeneration) หรือ การกู้กลับคืนของของเสียที่เป็นความร้อน (Waste heat recovery)
รูปแบบ > การกู้กลับคืนของของเสียที่เป็นความร้อน

ความร้อนที่ถูกใช้แล้ว ส่วนเกินปกติจะถูกปล่อยทิ้งไป เราสามารถนำความร้อนนี้กลับมาใช้ใหม่ได้ในรูปของพลังงานความร้อนหรือพลังงานไฟฟ้า หรือป้อนกลับไปในขบวนการผลิตใหม่ในรูปของลมร้อน หรือรูปของน้ำร้อน หรือรูปของสารประเภท glycol หรือรูปของน้ำมัน โรงงานประเภทนี้ได้แก่ โรงานผลิตโลหะ แก้ว เยื่อกระดาษ เป็นต้น
รูปแบบ > การกู้กลับคืนความร้อนจากเครื่องปรับอากาศ

โรงผลิตสารทำความเย็นมักจะมีความร้อนเป็นผลพลอยได้จึงเก็บไว้ในถังใต้ดิน และนำออกมาใช้ใรฤดูหนาว เพื่อทำความอบอุ่นในอาคาร เพื่อประหยัดเชื้อเพลิงในการผลิตความร้อน หรืออาจเก็บความเย็นในฤดูหนาวเพื่อนำมาใช้สร้างความเย็นในอาคารในฤดูร้อน
รูปแบบ > กำลังความร้อนร่วม

อังกฤษ: Combined Heat and Power or CHP โรงไฟฟ้ากังหันแก๊สจะใช้แก๊สธรรมชาติเป็นเชื้อเพลิงผลิตไฟฟ้าได้แล้วหนึ่งระบบ ไอเสียจากกังหันแก๊ส ซึ่งมีความร้อนสูงเกือบ 500°C แทนที่จะทิ้งไปเปล่าๆ ถูกส่งไปผ่านหม้อน้ำ และถ่ายเทความร้อนให้กับน้ำ ทำให้น้ำเดือดกลายเป็นไอความดันสูง ถูกส่งไปขับกังหันไอน้ำ ผลิตพลังงานไฟฟ้าได้อีกหนึ่งระบบ ในประเทศไทยโรงไฟฟ้าแก๊สส่วนใหญ่จะใช้เป็นแบบนี้ เนื่องจากให้ประสิทธิภาพดีกว่า เช่น โรงไฟฟ้าพระนครเหนือ โรงไฟฟ้าพระนครใต้ โรงไฟฟ้าน้ำพอง โรงไฟฟ้าราชบุรี เป็นต้น
รูปแสดงการทำงานแบบ Cogeneration เพื่อผลิตไฟฟ้า 1. เครื่องปั่นไฟ 2. กังหันไอน้ำ 3. Condenser. 4. ปั้ม 5. Heater 6. กังหันแก๊ส (รูปคอยล์ที่อยู่ใน Heater ควรอยู่ในกังหันแก๊สเพื่อเก็บความร้อนที่เหลือส่งไปให้กังหันไอน้ำ
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2329

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2329 (ค.ศ. 1786) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ แห่งราชวงศ์จักรี และในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และนับเป็นปี จ.ศ. 1147 (1 มกราคม - 29 มีนาคม) และ 1148 (30 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
แผนที่เกาะหมาก (เกาะปีนังในปัจจุบัน)
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (6 เมษายน พ.ศ. 2325 - 7 กันยายน พ.ศ. 2352)
กรมพระราชวังบวรสถานมงคล: สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท (พ.ศ. 2325 - 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2346)
กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข: สมเด็จกรมพระราชวังบวรสถานพิมุข (พ.ศ. 2329 - 20 ธันวาคม พ.ศ. 2349)
สมุหนายก: เจ้าพระยารัตนาพิพิธ (พ.ศ. 2325 - พ.ศ. 2348)
สมุหพระกลาโหม: เจ้าพระยามหาเสนา (พ.ศ. 2325 - มกราคม พ.ศ. 2337)
เจ้าผู้ครองประเทศราช:
เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: พระยาวชิรปราการ
เจ้าผู้ครองนครลำปาง: พระยาคำโสม
เจ้าผู้ครองนครน่าน:
พระยามงคลยศประเทศราช (จนถึง 2 กุมภาพันธ์)
เจ้าอัตถวรปัญโญ (ตั้งแต่ 2 กุมภาพันธ์)
เจ้าผู้ครองนครแพร่: พระยาศรีสุริยวงศ์
เจ้าผู้ครองนครเวียงจันทน์: พระเจ้านันทเสน
เจ้าผู้ครองนครหลวงพระบาง: เจ้าสุริยวงศ์
เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์: พระเจ้าองค์หลวงไชยกุมาร
เจ้าผู้ครองเมืองพวน: เจ้าชมภู
เจ้าผู้ครองเมืองไทรบุรี: พระยาไทรบุรี (โมกุรัมซะ) (ตั้งแต่ ?)
เจ้าผู้ครองเมืองกลันตัน: พระยากลันตัน (ลงยูนุส) (ตั้งแต่ ?)
เจ้าผู้ครองเมืองตรังกานู: พระยาตรังกานู (ไซนัล อาบิดีนที่ 2) (ตั้งแต่ ?)
เจ้าผู้ครองเมืองเปรัก: สุลต่านฮะมัดดิน ชาห์ (ตั้งแต่ ?)
เจ้าผู้ครองเมืองปัตตานี: รายาบังดังบันดัน (ตั้งแต่ ?)
เหตุการณ์

11 สิงหาคม -ไทยเสียเกาะหมาก(ปีนัง)ให้กับราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช(รัชกาลที่ ๑)
ผู้เกิด > มิถุนายน

26 มิถุนายน – พระสุนทรโวหาร (ภู่) (สุนทรภู่) เจ้ากรมอาลักษณ์ฝ่ายพระราชวังบวร (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2398)
ผู้เกิด > สิงหาคม

9 สิงหาคม – กรมหมื่นนเรนทรบริรักษ์ พระบรมวงศ์ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2374)
ผู้เกิด > ไม่ทราบวัน

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากำพุชฉัตร พระบรมวงศ์ (ไม่ทราบปีสิ้นพระชนม์)
ชาวพม่า

| ဗမာလူမျိုး |
| --- | --- |
คู่ชาวพม่าช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 พม่า: 35,077,800
 ไทย: 2,300,000
 สิงคโปร์: 50,000
 ออสเตรเลีย: 32,655
 ญี่ปุ่น: 28,860
ภาษา
พม่า
ศาสนา
พุทธเถรวาทและศาสนาพื้นบ้านพม่า
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
 Danu  Intha  ยะไข่  มระหม่า  Myanmar Meiteis  Achang  และชาติพันธ์ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต  
พม่า (พม่า: ဗမာလူမျိုး; เอ็มแอลซีทีเอส: ba. ma lu myui:; สัทอักษรสากล: [bəmà lùmjó] บะหม่า หลุ มฺโย้, คำเมือง: ᨾᩣ᩠᩵ᨶ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ส่วนใหญ่ในประเทศพม่า ชาวพม่าส่วนใหญ่อาศัยอยู่แถบลุ่มแม่น้ำอิรวดี ชาวพม่าส่วนใหญ่ใช้ภาษาพม่าเป็นภาษาที่พูดกันในชีวิตประจำวัน
ถิ่นกำเนิด

การศึกษาทางพันธุกรรมแสดงให้เห็นว่าชาวพม่ามีพันธุกรรมที่เกี่ยวข้องกับชาวเอเชียตะวันออกและอินเดีย พูดภาษาในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต เวลาหลายสหัสวรรษต่อมาชาวพม่าได้แผ่ขยายครอบคลุมเขตพม่าตอนกลางและพม่าตอนล่างทั้งหมด พวกเขาได้เข้ามาแทนที่และดูดกลืนกลุ่มชนชาติมอญและชาวปยูซึ่งอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้
ภาษา

ภาษาพม่า เป็นภาษาหลักของประเทศพม่า เป็นภาษาทางการใช้กันในหมู่ชาวพม่า และได้ใช้เป็นภาษากลางในการติดต่อระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ด้วย คำศัพท์หลักในภาษาพม่าประกอบด้วย คำศัพท์ที่มีรากศัพท์มาจากภาษาตระกูลภาษาจีน-ทิเบต แต่คำศัพท์หลายคำที่เกี่ยวข้องกับพุทธศาสนาและศิลปะนั้นได้มาจากภาษาบาลีและภาษาสันสกฤต ส่วนคำศัทพ์ที่มีรากศัพท์มาจากภาษาอังกฤษจะเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โดยการใช้คำทับศัพท์
การแผ่กระจาย

ชาวพม่าส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศพม่า ชาวพม่าบางส่วนแผ่กระจายไปตั้งถิ่นฐานในทวีปยุโรปโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหราชอาณาจักร ชาวพม่าพลัดถิ่นเป็นปรากฏการณ์มากสุดในประวัติศาสตร์คือช่วงเริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่สองที่ส่วนใหญ่มีความขัดแย้งจากการปกครองทางทหารและความหลากหลายของชาติพันธุ์ในพม่า
ช่วงต้นพม่าของสหราชอาณาจักรจนได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1948 ชาวพม่าเริ่มย้ายไปอยู่ที่สหราชอาณาจักร, ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์, ทวีปอเมริกาเหนือ, มาเลเซีย, สิงค์โปร์, ฮ่องกง,ไต้หวัน, เกาหลี, ญี่ปุ่นและไทย[ต้องการอ้างอิง]
สังคมและวัฒนธรรม

วัฒนธรรมของพม่าได้รับอิทธิพลจากประเทศเพื่อนบ้าน โดยเฉพาะ ด้านภาษา อาหาร ดนตรี การเต้นรำ และศิลปะการแสดง ในด้านศิลปะและวรรณกรรมได้รับอิทธิพลจากศาสนาพุทธนิกายเถรวาท ในชีวิตประจำวัน วัดเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวพม่า โดยมีพระสงฆ์เป็นที่สักการะบูชาและได้รับการสนับสนุนจากฆราวาส ชาวพม่าให้ความสำคัญกับพิธีกรรมทางศาสนามาก เช่นพิธี ชีน-บยุ (ရှင်ပြု)
สังคมและวัฒนธรรม > การแต่งกาย

บทความหลัก: การแต่งกายของพม่า
ชาวพม่าจะนิยมนุ่งโสร่ง ชายชาวพม่าจะนุ่งโสร่งที่เรียกกันว่า โลนจี (လုံချည်) ส่วนผู้หญิงจะนิยมนุ่งโสร่งแบบ ทะบี (ထဘီ) และทาแป้งทานาคา (သနပ်ခါး) ทั้งชายและหญิงจะใส่รองเท้าแตะแบบพม่า ญะพะนะ (ကတ္တီပါဖိနပ်‌)
ในโอกาสที่เป็นทางการหรืองานพิธีการ ชายชาวพม่าจะใส่เสื้อคอจีนสีขาว ที่เรียกว่า ไตปอน (တိုက်ပုံ) นุ่งโสร่งแบบโลนจีสีโทนเข้มและใช้ผ้าโพกหัว ที่เรียกว่า กองบอง (ခေါင်းပေါင်း) ส่วนหญิงชาวพม่าจะใส่ผ้าซิ่นและนุ่งโสร่งแบบทะบี
สังคมและวัฒนธรรม > อาหาร

บทความหลัก: อาหารพม่า
อาหารพม่ามีหลากหลายแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ซึ่งส่วนใหญ่อาหารพม่าได้รับอิทธิพลจากอาหารจีนและอาหารอินเดีย การปรุงอาหารของพม่านั้นจะใช้การผัดแบบจีน การแกงแบบอินเดีย ซึ่งใช้ความร้อนแต่อาจจะปรุงเผ็ดเล็กน้อย ส่วนใหญ่มักจะใช้กะปิในการปรุง รวมทั้ง หัวหอม กระเทียม ขิง พริกแห้งและขมิ้น ส่วนข้าว (ထမင်း ทมีน) เป็นวัตถุดิบหลัก ชาวพม่านิยมใช้ชาในการต้มเพื่อดื่มและนำมาทำสลัดหรือกินเป็นเมี่ยง ละแพะ (လက်ဖက်သုပ်) จัดเป็นอาหารประจำชาติพม่า ส่วน ก๋วยเตี๋ยว (ခေါက်ဆွဲ ฮกุ๊ก ซเว) ได้รับอิทธิพลจากประเทศจีน โมนฮีนกา (မုန့်ဟင်းခါး) เป็นอีกหนึ่งอาหารประจำชาติของพม่า ส่วนโรตี จปาตี ก็ได้รับความนิยมในพม่าด้วย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากอินเดีย
สังคมและวัฒนธรรม > ดนตรี

ดนตรีของพม่าแบบดั้งเดิมส่วนใหญ่ประกอบด้วยเครื่องตีและเครื่องเป่าลมเป็นหลัก แต่ ซองเกาะ (စောင်းကောက်) เป็นพิณลักษณะรูปร่างคล้ายเรือ เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของชาวพม่า เครื่องดนตรีแบบอื่น ๆ ได้แก่ ปัตตะลา (ระนาดพม่า) วาลัตก๊อก แล๊กวิน และ ปัตเหวี่ยง เพลงพม่าสมัยใหม่มักได้รับอิทธิพลแบบตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งดนตรีคันทรีจากสหรัฐ อย่างไรก็ตามแร็พและฮิปฮอปก็ยังได้รับความนิยม
สังคมและวัฒนธรรม > เทศกาล

บทความหลัก: ตะจาน
เทศกาลทางศาสนาพุทธและวันหยุดจะมีการเฉลิมฉลองกันอย่างแพร่หลายในหมู่ชาวพม่า ตะจาน (သင်္ကြန်) หรือเทศกาลน้ำซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นปีใหม่ของพม่าในเดือนเมษายน ตัวอย่างหนึ่งเช่น ตะดิงยุต ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของวันเข้าพรรษา จะมีการเฉลิมฉลองกับเทศกาลแห่งแสงในเดือนตุลาคม กะตีนา (ကထိန်) หรือ กฐิน พิธีถวายผ้าไตรจีวรบูชาพระสงฆ์จะจัดขึ้นเมื่อต้นเดือนกรกฎาคมและอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน
สังคมและวัฒนธรรม > ศาสนาและความเชื่อ

บทความหลัก: นะ (วิญญาณ)
ชาวพม่าส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ นิกายเถรวาท ผู้คนนิยมถือศีลห้า ให้ทาน และ วิปัสสนา ส่วนเด็กชายชาวพม่าก็จะเข้าร่วมพิธีชีน-บยุ ในขณะเดียวกันชาวพม่าก็นับถือบูชานะ ซึ่งเป็นศาสนาพื้นบ้านเคียงคู่ศาสนาพุทธไปด้วย นะที่ชาวพม่านับถือเป็นผีหรือวิญญาณที่สิงสถิตตามธรรมชาติหรือตามสถานที่ต่าง ๆ โดยศาสนาพื้นบ้านนี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับศาสนาชินโตของญี่ปุ่น การบูชานะของชาวพม่านั้นจะนับถือนะทั้งหมด 37 ตน ในแต่ละบ้านของชาวพม่าจะมีศาลเทพนะเล็ก ๆ ไว้บูชาเพื่อความเป็นมงคลและช่วยคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย
สังคมและวัฒนธรรม > การตั้งชื่อ

ในอดีต ชาวพม่ามักนิยมใช้ชื่อสั้น ๆ มักจำกัดเพียงหนึ่งหรือสองพยางค์เท่านั้น อย่างไรก็ตามการตั้งชื่อตามเทรนด์จะนิยมตั้งชื่อให้ยาว (4 หรือ 5 พยางค์ สำหรับเพศหญิงและ 3 พยางค์ สำหรับผู้ชาย) ได้รับความนิยมมากขึ้น ชื่อแบบพม่ามักใช้คำยืมมาจากภาษาบาลี ชาวพม่ามักใช้วันเกิด (ปฏิทิน 8 วันแบบดั้งเดิมซึ่งรวมถึง ยาฮู, บ่ายวันพุธ) เป็นพื้นฐานสำหรับการตั้งชื่อ แม้ว่าการปฏิบัตินี้ไม่ได้เป็นสากล ตัวอักษรชื่อมักจะมาจากกลุ่มที่อยู่ในตัวอักษรพม่า
ชาวพม่ามักจะตั้งชื่อดังตัวอย่างต่อไปนี้:
| วัน | เขียน |
| --- | --- |
วันจันทร์ (တနင်္လာ): က (กะ), ခ (ขะ), ဂ (ะ ค/ก), ဃ (ฆะ), င (งะ)
วันอังคาร (အင်္ဂါ): စ (ซา), ဆ (ฮา), ဇ (ซ่า), ဈ (ซ่า), ည (ย่าห์)
วันพุธ (ဗုဒ္ဓဟူး): လ (รา), ဝ (วา)
ยาฮู (บ่ายวันพุธ) (ရာဟု): ယ (ยา), ရ (ยา, ลา)
วันพฤหัสบดี (ကြာသပတေး): ပ (พา), ဖ (ฮพา), ဗ (บา), ဘ (บา), မ (มา)
วันศุกร์ (သောကြာ): သ (ต่ะห์), ဟ (ฮา)
วันเสาร์ (စနေ): တ (ตะ), ထ (ฮตะ), ဒ (ดะ), ဓ (ดะ), န (นะ)
วันอาทิตย์ (တနင်္ဂနွေ): အ (อะ)
แหล่งข้อมูลอื่น

The Silken East – A Record of Life and Travel in Burma by V. C. Scott O'Connor 1904
Wai, Kyi (2007-06-15). "Burmese Women's Hair in Big Demand". The Irrawaddy. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-11-11.
| ด ค กชนชาติในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ |
| --- | --- |
 กัมพูชา  ลาว  เมียนมา  ไทย  มาเลเซีย  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย  บรูไน  ฟิลิปปินส์  
| ด ค ก กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศพม่า |
| --- | --- |
กะชีน (12):  กะฉิ่น  จิงผ่อ  ดะหล่อง  Taron  Guari  Hkahku  Duleng  มะรู  เรอหวั่ง  ลาชิ  Atsi  ลีซอ 
กะยา (9):  กะยา  ปะเล  Zayein  กะยัน  มะนูมะนอ  Gheko  Yin Talai  ยินบอ  กะเหรี่ยงพยู 
กะเหรี่ยง (11):  กะเหรี่ยง  ปาเลชิ  มอญกะเหรี่ยง  สะกอ  Ta-Hlay-Pwa  ปะกู  บเว  มอนปวา  มอนเนปวา  โปว์ 
ชีน (53):  Anu  Anun  Asho  Awa Khami  Bre (Ka-Yaw)  ชิน  Dai (Yindu)  Dim  Eik-swair  Gunte (Lyente)  Guite  Haulngo  Ka-Lin-Kaw (Lushay)  Kaung Saing Chin  Kaungso  Kebar  Khawno  Kwangli (Sim)  Kwelshin  Kwe Myi  ชินเมืองฮะคา  Laizao  Lawhtu  Laymyo  ลินบู  Lushei (Lushay)  Lyente  Magun  Malin  Maramagyi  Matu  กระแซ  Mgan  Mi-er  นาคา  Ngorn  Oo-Pu  Panun  Rongtu  Saing Zan  Saline  Sentang  Tanghkul  Tapong  Tay-Zan  สะโด  Tiddim (Hai-Dim)  ตอร์  Wakim (Mro)  Yin Gog  Za-How  Zahnyet (Zanniet)  Zizan  Zou  โซเป  Zotung 
พม่า (9):  พม่า  ทวาย  Beik  ยอ  ยะเบียน  กะดุ  ซะโลน  กะนัน  ฮปอน 
มอญ (1):  มอญ 
ยะไข่ (7):  ยะไข่  กะมัน  คามิ  Daingnet  มิรัม  มโร  เสต 
ชาน (33):  ไทใหญ่  ดะเนา  ดะนู  อินตา  ปะโอ  คำตี้  ขมุ  กวิ  โกก้าง  ล่าหู่  ปะหล่อง  ไทใหญ่เมืองกาเหล  ฉานกยี  ไตหลอย  ไตแหลม  ไตหลอน  ไตลาย  ไตฉอน  ตองโย  ว้า  เมี่ยน  ยินจา  ยินเนต  ยุน  หม่านซี  ปยิน  เอง  ซอน  อีก้อ  มอฉาน  เมียงสา  ขึน 
อื่น ๆ:  จีน  ปันเส  อินเดีย  อังกฤษ-พม่า  กุรข่า  ไทย  โยดายา  มลายู  บะยีนจี  ลินซิน  โรฮีนจา  จักมา 
ศาลนะในพม่า
การป่าไม้ในเมือง

การป่าไม้ในเมือง (อังกฤษ: urban forestry) หมายถึงการดูแลและจัดการต้นไม้ใหญ่ (trees) ทั้งหลายที่ขึ้นอยู่ในเขตเมืองเพื่อเป็นการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมในเมืองให้ดีขึ้น การป่าไม้ในเมืองเป็นสิ่งสนุบสนุนบทบาทของต้นไม้ในฐานะเป็นองค์ประกอบหลักของโครงสร้างพื้นฐานของเมือง นักการป่าไม้ในเมืองทำหน้าที่ปลูกและดูแลรักษาต้นไม้ใหญ่ ใหการสนับสนุนการอนุรักษ์ต้นไม้และป่า ส่งเสริมให้มีการวิจัยและแสดงให้สาธารณชนเล็งเป็นคุณประโยชน์ของต้นไม้ที่มีอยู่มากมายแก่มนุษย์ การป่าไม้ในเมืองปฏิบัติโดยรุกขกร (arborist) ของเทศบาลหรือองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นและโดยรุกขกรภาคเอกชน รวมทั้งรุกขกรสาธารณูปโภค (utility arborists) นอกจากนี้ยังมีผู้เกี่ยวข้องกับปฏิบัติการรุกขกรรมหรือการป่าไม้ในเมืองอีกหลายฝ่ายได้แก่ ผู้มีอำนาจตัดสินใจด้านสิ่งแวดล้อม นักผังเมือง ที่ปรึกษา นักการศึกษา นักวิจัยและนักรณรงค์ในชุมชน
ความท้าทายของการป่าไม้ในเมือง

การป่าไม้ในเมืองเป็นวิชาชีพภาคปฏิบัติที่เกี่ยวข้องกับการปลูกต้นไม้ใหญ่ การดูแลและการปกปักษ์รักษา รวมทั้งการจัดการโดยรวมในฐานะที่ต้นไม้ใหญ่ในเมืองเป็นทรัพยากรส่วนหนึ่งของชาติ สภาพแวดล้อมในชุมชนเมืองมีส่วนท้าทายทางรุกขกรรมด้วยข้อจำกัดของเนื้อที่สำหรับระบบรากและเนื้อที่สำหรับการแผ่กิ่งก้านสาขา คุณภาพของดินที่เลว น้ำและปริมาณของแสงสว่างที่มีจำกัด ความร้อน มลพิษ ความเสียหายที่จะมีต่อต้นไม้ทั้งทางกลและสารเคมี รวมทั้งอันตรายที่อาจเป็นอุปสรรคต่อการดำรงชีพของต้นไม้อีกนานับชนิด
ความท้าทายในด้านการจัดการยังรวมไปถึงการดูแลรักษาตัวต้นไม้ใหญ่และบริเวณที่ปลูกจะต้องมีการวางระบบระเบียนต้นไม้ จัดการให้ต้นไม้เกิดประโย
ชน์สูงสุด ลดค่าใช้จ่ายให้ต่ำสุด ประชาสัมพันธ์ชักชวนให้ประชาชนให้การสนับสนุนและร่วมสร้างกองทุน ช่วยกันออกเทศบัญญัติหรือข้อบัญญัติหรือนโยบายส่งเสริมให้มีการปลูกและดูแลต้นไม้ใกญ่ทั้งในที่สาธารณะและที่ดินเอกชน
ประโยชน์ของการป่าไม้ในเมือง

คุณประโยชน์ของต้นไม้ใหญ่ในเมืองนั้นมีมากมายซึ่งรวมถึงความสวยงาม การลดปรากฏการณ์เกาะความร้อน (urban heat island) การลดปริมาณการระบายน้ำฝนของเมือง การลดมลพิษทางอากาศ การลดค่าใช้จ่ายด้านพลังงานด้วยการเพิ่มเงาต้นไม้กำบังอาคารให้มากขึ้น การเพิ่มมูลค่าทางราคาแก่อสังหาริมทรัพย์ ช่วยเพิ่มที่พักพิงแก่สัตว์ต่างๆ ตลอดการช่วยบรรเทาปัญหาสิ่งแวดล้อมโดยรวมให้แก่เมืองได้มาก
คุณประโยชน์ด้านสุนทรียภาพ

ต้นไม้ใหญ่ให้สีสัน ผิวสัมผัสและความเปรียบต่างที่ทำให้สิ่งแข็งที่เป็นรูปเหลี่ยมทรงเรขาคณิตในภูมิทัศน์เมืองให้แลดูอ่อนนุ่ม ต้นไม้ใหญ่สามารถประกอบกันเป็นกรอบช่องมองวิวที่งดงามและอาจเป็นฉากบังวิวหรือสิ่งไม่น่าดูได้ด้วย ดอก สี เปลือก ลำต้น โครงสร้างของกิ่งก้านสาขาที่สง่างามสามารถกระตุ้นให้ผู้มองเกิดความปีติและน่าสนใจ การจัดวางต้นไม้อย่างมีแบบแผนจะช่วยส่งเสริมสัดส่วนของงานสถาปัตยกรรมและเสริมขนาดส่วนของเนื้อที่ใช้สอยภายนอกอาคารให้ดีขึ้น
สังคม จิตวิทยา นันทนาการ สัตว์พักพิง

การมีต้นไม้อยู่ร่วมในสิ่งแวดล้อมจะช่วยลดความเครียดแก่มนุษย์จากการทำงานประจำวันได้ เป็นที่ยอมรับกันมานานแล้วว่าต้นไม้ให้คุณประโยชน์แก่สุขภาพและจิตใจแก่ผู้อยู่อาศัยในชุมชนเมือง ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่และพื้นที่สีเขียวอื่นๆ ในชุมชนเมืองคือสถานที่ที่มนุษย์ใช้เป็นที่พบปะสังสรรทางสังคมและเพื่อการพักผ่อน และก็เช่นเดียวกันการออกแบบจัดวางที่ดีและการมีส่วนร่วมของประชาชนมีส่วนอย่างมากในผลสำเร็จ
ต้นไม้ใหญ่ในเมืองเป็นอาศัยพักพิงสำหรับนกทำรังกกไข่และเป็นที่อาศัยขยายพันธุ์และเป็นแหล่งอาหารของสัตว์เมืองอีกหลายขนิด มีประชาชนจำนวนไม่น้อยที่รวมตัวเป็นชมรมศึกษาเฝ้าดู ให้อาหาร ถ่ายภาพ และเขียนภาพต้นไม้ใหญ่และสัตว์ที่มีประจำตามต้นไม้ใหญ่ในชุมชน ต้นไม้ใหญ่ในเมืองและสัตว์ประจำถิ่นเมืองได้อาศัยพึงพาซึ่งกันและกันมายานจนอยู่ในสภาวะสมดุล
คุณประโยชน์ทางเศรษฐศาสตร์

คุณประโยชน์ทางเศรษฐกิจของต้นไม้ใหญ่ในเมืองได้รับการยอมรับมานานแล้ว แต่คุณประโยชน์ดังกล่าวเพิ่งจะได้รับการแจงนับเชิงปริมาณเมื่อเร็วๆ นี้เอง การแจงประโยชน์เชิงปริมาณของต้นไม้ใหญ่ในเมืองช่วยใหสาธารณชนชั่งใจและตัดสินใจให้ความเห็นชอบในด้านค่าใช้จ่ายหรือยอมให้จัดตั้งงบประมาณเพื่อการดูแลรักษาต้นไม้ใหญ่ในชุมชนเมือง ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดในแง่เศรษฐกิจได้แก่การปลูกต้นไม้ใหญ่ประเภทผลัดใบที่ด้านตะวันตกเฉียงใต้ของอาคาร เงาของทรงพุ่มจะบังความร้อนจากแสงแดดที่ร้อนจัดในฤดูร้อน และเมื่อถึงฤดูหนาวต้นไม้ที่ทิ้งใบทั้งหมดจะปล่อยให้แสงแดดทลุมาปะทะผนังให้ความอบอุ่นแก่อาคารคิดเป็นเงินค่าประหยัดพลังงานได้มากมาย นอกจากนี้กระทรวงเกษตรแห่งสหรัฐฯ ยังได้รายงานผลการวิจัยว่าต้นไม้ใหญ่ในเมืองมีส่วนช่วยในธุรกิจเฟื่องฟูเนื่องจากคนจะใช้เวลาในการเดินจับจ่ายในมอลล์นานขึ้น อาคารอพาร์ตเมนต์ที่ร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่จะปล่อยเช่าได้หมดเร้วกว่าอพาร์ตเมนต์ที่แห้งแล้งปราศจากต้นไม้ นอกจากนี้ยังเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ผู้เช่าอยู่นานขึ้น มูลค่าของอสังหาริมทรัพย์ที่ร่มครึ้มสวยงามด้วยต้นไม้สูงกว่าที่แห้งแล้ง นอกจากนี้ยังพบว่าต้นไม้ใหญ่ยังมีส่วนช่วยให้นักธุรกิจตัดสินใจเข้ามาทำธุรกิจหรืออุตสาหกรรมในโครงการใหม่ได้เร็วขึ้น ผลกระทบทางกายภาพของต้นไม้ใหญ่อันได้แก่การให้ร่มเงา การควบคุมความชื้น การควบคุมทิศทางและความเร็วลม การควบคุมการชะล้างพังทลาย การให้ความเย็นจากการคายน้ำ การบรรเทาเสียงรบกวนและการบังสายตา การควบคุมการจราจร การดูดซับมลพิษ รวมทั้งการควบคุมหรือบรรเทาฝน ฯลฯ ผลกระทบต่างๆ ดังกล่าวนี้สามารถนับเป็นประโยชน์ทางเศรษฐกิจได้ทั้งสิ้น
การลดมลพิษในอากาศ > การขจัดมลพิษที่ได้ผล

ต้นไม้ใหญ่สามารถขจัดมลพิษออกจากบรรยากาศอย่างมีประสิทธิภาพ ปากใบ (Stomata) ซึ่งเป็นรูที่มีอยู่ทั่วไปที่ด้านใต้ของใบไม้ดูดซับก๊าซมลพิษเข้าไปและละลายรวมไปกับน้ำที่มีอยู่ในใบ ต้นไม้บางชนิดอาจอ่อนไหวต่อก๊าซพิษบางชนืด ซึ่งอาจมีผลต่อการเจริญเติบโตบ้าง การพิจารณาคัดเลือกชนิดของพรรณไม้ที่สามารถดูดซับก๊าซพิษบางชนิดได้ดีกว่าจึงเป็นสิ่งจำเป็น
การศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่ได้ทำไปทั่วย่านที่เป็นเขตปกครองของนครชิคาโกอย่างกว้างขวางในปี พ.ศ. 2534 พบว่าต้นไม้ใหญ่สามารถขจัดคาร์บอนโมนอกไซด์ (CO) ได้ 93 ตัน ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ (SO2) ได้ 17 ตัน ไนโตรเจนไดออกไซด์ (NO2) ได้ 98 ตันและโอโซน (O3) ได้มากถึง 210 ตันต่อปี
การลดมลพิษในอากาศ > การเก็บกักธาตุคาร์บอน (Carbon sequestration)

ในบางครั้ง ผู้จัดการป่าไม้ในเมืองจะให้ความสำคัญต่อปริมาณของธาตุคาร์บอนที่ถูกดึงออกจากบรรยากาศเข้าไปเก็บกักไว้ในป่าในรูปของเนื้อไม้โดยการปลูกต้นไม้เพิ่มให้เท่ากับปริมาณของแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ที่ถูกปลดปล่อยจากการใช้เครื่องจักกลในการดูแลจัดการป้าไม้ในเมืองที่จะต้องใช้เชื้อเพลิงหรือไฟฟ้าที่มีต้นตอจากการเผาผลาญเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์
การดักจับอนุภาคมลพิษบางชนิด

นอกจากการดูดซับก๊าซพิษบางชนิดแล้วต้นไม้ใหญ่ยังทำหน้าที่เป็นตัวกรองและดักจับอนุภาคที่เป็นอันตรายบางชนิดได้ด้วย อนุภาคจะถูกจับโดยผิวของต้นไม้และผิวของพุ่มใบ อนุภาคเหล่านี้จะเกาะติดตามผิวของต้นไม้ชั่วคราวและจะถูกชะล้างโดยน้ำฝนหรือถูกพัดปลิวออกไปโดยลมที่แรง หรือตกสู่พื้นพร้อมกับการร่วงของใบ แม้ต้นไม้จะเป็นตัวช่วยจับอนุภาคไว้ชั่วคราวก็จริง แต่ข้อดีของมันก็คือการลดปริมาณของอนุภาคมลพิษขนาดเล็กมากที่จะต้องล่องลอยในอากาศเข้าสู่ปอดของมนุษย์โดยตรง ยิ่งมีต้นไม้มากเท่าใดอนุภาคมลพิษที่ล่งลอยในอากาศก็จะลดและเป็นอันตรายต่อมนุษย์น้อยลงเท่านั้น
ต้นไม้ใหญ๋ใบกว้างที่มีพุ่มใบแน่นทำหน้าที่ดักจับอนุภาคมลพิษได้มากที่สุด
การศึกษาที่นครชิคาโกในปี พ.ศ. 2534 พิสูจน์ให้เห็นว่าต้นไม้ใหญ่สามารถดักจับอนุภาคมลพิษขนาดเล็กกว่า 10 ไมโครเมตรได้ถึงปีละ 234 ตัน
ต้นไม้ใหญ่ที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 75 เซนติเมตร สามารถขจัดอนุภาคมลพิษได้มากเป็น 70 เท่า (1.4 กก./ปี) ของต้นไม้ชนิดเดียวกันที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางน้อยกว่า 10 เซนติเมตร (0.02 กก./ปี)
การดักจับอนุภาคมลพิษบางชนิด > การระเหยของสารประกอบอินทรีย์จากหินชีวภาพ (Biogenic)

สิ่งสำคัญที่ต้องพิจารณาอีกประการหนึ่งในการประเมินผลกระทบของการป่าไม้ในเมืองที่มีต่อคุณภาพของอากาศได้แก่การปล่อยสารระเหยที่เป็นสารประกอบอินทรีย์ (biogenic volatile organic compounds -BVOCs) นั่นคือสารเคมีบางชนิดที่ส่วนใหญ่คือ ไอโซพรีน (isoprene) และโมโนเทอร์พีนส์ (monoterpenes) ที่เป็นส่วนประกอบสำคัญของน้ำมันหอมระเหยและยางไม้ รวมทั้งสารอินทรีย์อื่นที่ต้นไม้ใช้ล่อแมลงให้มาผสมเกษรหรือใช้สำหรับไล่แมลงหรือสัตว์บางชนิด จากการศึกษาพบว่าสารอินทรีย์ต่างๆ ที่ต้นไม้สังเคราะห์เพื่อวัตถุประสงค์เฉพาะดังกล่าวสามารถรวมตัวกับไนโตรเจนออกไซด์ (NOx) กลายเป็นโอโซนที่เป็นตัวการทำให้เกิดหมอกควันได้ อย่างไรก็ดี การเกิดโอโซนโดยวิธีนี้นับว่าน้อยมาก โดยมากที่สุดจะไม่เกิน 10%
มีต้นไม้เพียงไม่กี่ชนิดที่มีผลต่อการเกิดโอโซนดังกล่าว ในสหรัฐฯ มีต้นไม้ที่สร้างสารไอโซพรีนมากได้แก่ต้นสน (Casuarina) ยูคาลิปตัส สวีทกัม (Liquidambar) แบล็กกัม (Nyssa) เพลนทรี (Platanus) ป็อบปลา โอ๊กหรือก่อ แบล็กโลคัส หรือพวกสีเสียด (Robinia) หลิว สำหรับประเทศไทยยังไม่พบว่ามีการศึกษาวิจัยในด้านนี้ที่สามารถอ้างอิงได้
ต้นไม้ที่สามารถปรับตัวและตอบสนองขึ้นได้ดีในสภาพแวดล้อมนั้นๆ อยู่แล้วแต่มีการปล่อยสารระเหยอินทรีย์ที่ก่อให้เกิดโอโซนได้ดังกล่าวก็ไม่ควรด่วนโค่นหรือขุดย้ายไปที่อื่น การเอาต้นไม้ที่ปล่อยสารระเหยน้อยกว่ามาปลูกแทนอาจขึ้นไม่ได้ดีเท่าต้นเดิม การชั่งน้ำหนักจึงเป็นเรื่องสำคัญ เนื่องจากการปล่อยสารระเหยอินทรีย์ไม่ได้มากและเป็นอันตรายเกินอัตราเมื่อเทียบกับสารที่ระเหยจากรถยนต์และจากยางมะตอยที่ตากแดด
ไม่ควรติดป้ายว่าต้นไม้เป็นตัวสร้างมลพิษทั้งนี้เนื่องจากคุณประโยชน์โดยรวมที่มันให้แก่สิ่งแวดล้อมมีมากกว่าข้อเสียในการมีส่วนสร้างโอโซนอันเล็กน้อยนั้น ปกติการเกิดโอโซนจากสารระเหย BVOCs นั้นขึ้นอยู่กับอุณหภูมิที่ร้อน ดังนั้น การปลูกต้นไม่ใหญ่ให้ร่มมากๆ จึงเป็นการลดอุณหภูมิ โอโซนจึงเกิดน้อยไปด้วย
ผลกระทบของการป่าไม้ในเมืองที่มีต่อการเกิดโอโซนเพิ่งถูกค้นพบและเป็นที่ยอมรับในวงการวิทยาศาสตร์เมื่อเร้วๆ นี้เอง การวิจัยยังคงต้องดำเนินการต่ออีกมากเพื่อหาข้อสรุปที่เป็นที่ยอมรับทุกฝ่าย ได้มีการศึกษาที่ได้ข้อสรุปเชิงปริมาณเกี่ยวกับผลกระทบของการปลดปล่อยสารระเหย BVOC ที่มีผลต่อการเกิดโอโซนแล้วอย่างชัดเจน แต่ผลกระทบที่จะเกิดโดยตรงต่อการป่าไม้ในเมืองยังไม่สามารถสรุปได้ชัดเจน ตัวอย่างเช่น ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าปริมาณสารระเหยอินทรีย์จากต้นไม้มีปริมาณที่แน่ขัดเท่าใดที่จะทำปฏิกิริยากับไนโตรเจนออกไซด์แล้วเกิดโอโซนที่จะทำให้เกิดหมอกควันที่เป็นอันตรายต่อสภาพแวดล้อมในชุมชนได้ ดังนั้นจึงควรรีบดำเนินการวิจัยต่อให้ทราบผลชัดเจนก่อนที่จะตัดสินใจโค่นต้นไม้ที่ปล่อยสารระเหยอินทรีย์ดังกล่าว
การป่าไม้ในเมืองในสหรัฐอเมริกา

ในสหรัฐอเมริกา นโยบายของรัฐบาลกลางเกี่ยวกับการป่าไม้ในเมืองดูแลโดยกรมป่าไม้ เกระทรวงกษตราธิการ (USDA Forest Service) งานส่วนใหญ่ภาคสนามดำเนินการโดยกองทุนไม่แสวงกำไรที่ได้รับเงินจากการบริจาคของประชาชนทั่วไปร่วมกับการสมทบจากงบประมาณของรัฐบาลกลางและรัฐบาลท้องถิ่น
นโยบายว่าด้วยการป่าไม้ในเมืองของสหรัฐนับว่ามีอุปสรรคน้อยได้รับการยอมรับจากทั้งพรรครัฐบาลและพรรคฝ่ายค้านมากพอสมควร ผิดกับนโยบายทรัพยากรการป่าไม้อื่นที่มีผลประโยชน์ที่แย่งชิงป่าไม้ของชาติที่ทาบซ้อนในพื้นที่ของรัฐต่างๆ
การป่าไม้ในเมืองของประเทศไทย

การรณรงค์ปลูกต้นไม้ในเมืองมีมาแต่สมัยรัชกาลที่ 5 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชหัตถ์เลขาพระราชทานเจ้าพระยาวรพงศพิพัฒน์ทรงให้คำแนะนำและมีพระกระแสรับสั่งกำหนดชนิดต้นไม้และตำแหน่งปลูกรวมทั้งวิธีการปลูกโดยละเอียด ทรงรู้จักต้นไม้มากกว่า 90 ชนิด แต่การรณรงค์ของพระองค์มีวัตถุประสงค์เพื่อความร่มรื่นสวยงาม ด้วยในยุคนั้นอากาศในกรุงเทพฯยังไม่มีมลพิษเท่าปัจจุบัน
หน้าที่การปลูกต้นไม้เป็นหน้าที่ของกรมนคราทรซึ่งต่อมาตกเป็นหน้าที่ของ กรุงเทพมหานคร ส่วนเมืองต่าง ๆ ทั่วราชอาณาจักรตกเป็นหน้าที่ของเทศบาล ซึ่งการปลูกต้นไม้ในเมืองทั้งหมดเป็นการปลูกเพื่อความสวยงามและความร่มรื่นเป็นสำคัญ
ผลของการพัฒนาเมืองที่แออัดและการติดขัดของการจราจรทำให้เกิดปัญหามลพิษรุนแรงขึ้น การปลูกต้นไม้ใหญ่จึงเริ่มมามองในด้านการช่วยบรรเทามลพิษทางอาอาศและการจับฝุ่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยรวมทั้งกรมป่าไม้ได้เริ่มงานวิจัยเกี่ยวกับความสามารถของต้นไม้ในเชิงการดูดซับก๊าซพิษและโลหะหนักมากขึ้น
ปัจจุบัน กรมป่าไม้กำลังอยู่ในระหว่างการพัฒนาและจัดตั้งหน่วยงานการป่าไม้เมืองขึ้นโดยขยายงานจากสำนักงานจัดการป่าชุมชนที่เน้นด้านเศรษฐกิจและสังคม มาเน้นแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อมในเมือง
ดูเพิ่ม

รุกขกรรม
en:Arboriculture
en:Forestry
en:Silviculture
en:Planting strategy
การป่าไม้
ภูมิสถาปัตยกรรม
พืชสวน
แหล่งข้อมูลอื่น

กรมป่าไม้ไทย เก็บถาวร 2007-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Society of American Foresters
Alliance for Community Trees เก็บถาวร 2007-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
International Society of Arboriculture เก็บถาวร 2007-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
American Forests
TreeLink เก็บถาวร 2004-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Trees Are Good
TREE Fund
Casey Trees Endowment Fund
Tree City USA Program
กีฬาฟันดาบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 – เซเบอร์บุคคลชาย

| เซเบอร์บุคคลชาย ในโอลิมปิกครั้งที่ 30 |
| --- | --- |

สนาม: เอ็กซ์เซล ลอนดอน
วันที่: 29 กรกฎาคม
จำนวนนักกีฬา: 36 คน  จาก 20 ประเทศ
← 20082016 →
| ฟันดาบ  โอลิมปิกฤดูร้อน 2012  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ประเภทฟอยล์ |   | บุคคลชาย |   | บุคคลหญิง |
|  |   | ทีมชาย |   | ทีมหญิง |
| ประเภทเอเป้ |   | บุคคลชาย |   | บุคคลหญิง |
|  |   |  |   | ทีมหญิง |
| ประเภทเซเบอร์ |   | บุคคลชาย |   | บุคคลหญิง |
|  |   | ทีมชาย |   |  |
ExCel Exhibition Centre
กีฬาฟันดาบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ประเภทเซเบอร์บุคคลชาย
แข่งขัน วันที่ 29 กรกฎาคม 2555
สนามการแข่งขัน : ExCel Exhibition Center
นักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน 36 คน จาก 20 ประเทศ
โปรแกรมการแข่งขัน

แข่งขันวันที่ 29 กรกฎาคม 2555 (ตามเวลาของประเทศสหราชอาณาจักร)
| เวลาการแข่งขัน | รอบการแข่งขัน |
| --- | --- |
10.30 น.: รอบ 36 คน
11.30 น.: รอบ 32 คน
13.10 น.: รอบ 16 คน
15.30 น.: รอบก่อนรองชนะเลิศ
18.00 น.: รอบรองชนะเลิศ
18.50 น.: รอบชิงเหรียญทองแดง
19.10 น.: รอบชิงเหรียญทอง
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 36 คน จาก 20 ประเทศ
| --- | --- |
  รัสเซีย 3 คน   เยอรมนี 3 คน   อิตาลี 3 คน   เบลารุส 3 คน   โรมาเนีย 3 คน   จีน 3 คน   สหรัฐอเมริกา 3 คน   เกาหลีใต้ 3 คน   ฮังการี 1 คน   ฝรั่งเศส 1 คน:   บราซิล 1 คน   แคนาดา 1 คน   ตูนิเซีย 1 คน   ฮ่องกง 1 คน   มาเลเซีย 1 คน   ยูเครน 1 คน   โปแลนด์ 1 คน   อิหร่าน 1 คน   เวเนซุเอลา 1 คน   อียิปต์ 1 คน