stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ออโตบอท

| ออโตบอท> ข้อมูลสิ่งพิมพ์ |
| --- | --- |
ผู้จัดพิมพ์: Marvel Comics, Dreamwave Productions, Fun Publications, Titan Magazines, IDW Publishing, and Devil's Due Publishing
ปรากฎตัวครั้งแรก: The Transformers #1 (September 1984)
ข้อมูลในเรื่อง
ฐานทัพ: Cybertron, Earth, Iacon, Autobot City (G1), the Ark, Cybertron Base (RID), Diego Garcia (ROTF), Washington, D.C. (DOTM), and Autobot Omega Outpost One (Prime)
ผู้นำ: Primus, Dynasty of Primes, Optimus Prime, Rodimus Prime, Sentinel Prime, Ultra Magnus, Bumblebee
ออโต้บ็อตส์ (อังกฤษ: Autobots) เป็นหุ่นยนต์ที่มีจิตใจดี มีอารมณ์และกำหนดค่าได้เองจากดาวเคราะห์ไซเบอร์ทรอน นำโดยออพติมัสไพรม์ พวกเขาเป็นตัวละครเอกในจักรวาลของทรานส์ฟอร์มเมอร์ส ซึ่งเป็นชุดของเล่น, การ์ตูน, ภาพยนตร์, นิยายภาพ และหนังสือปกอ่อนที่เปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1984 "Heroic Autobots" ถูกต่อต้านโดย "Evil Decepticons "  ทั้ง Autobots และ Decepticons เป็นหุ่นยนต์คล้ายมนุษย์ที่สามารถแปลงร่างเป็นเครื่องจักรยานพาหนะและวัตถุทางกลอื่น ๆ ที่คุ้นเคยรวมทั้งเลียนแบบสิ่งมีชีวิตอินทรีย์ (Dinobots) โดยทั่วไปแล้วออโต้บ็อตส์จะเปลี่ยนเป็นรถยนต์, รถบรรทุก, หรือยานพาหนะบนท้องถนนอื่น ๆ (รถยนต์) แต่บางประเภทก็เป็นเครื่องบิน, ยานพาหนะทางทหาร,อุปกรณ์สื่อสาร, อาวุธและแม้แต่สัตว์หุ่นยนต์ ออโต้บอทส์เหล่านี้มักจะถูกจัดกลุ่มเป็น "ทีม" พิเศษที่มีคำต่อท้าย "-bots" เช่น Dinobots (ชื่อกลุ่ม Decepticons ลงท้ายด้วย "-cons")
ออโต้บ็อตส์เป็นเผ่าพันธุ์ย่อยของ Cybertronian ซึ่งเป็นสายพันธุ์สมมติของหุ่นยนต์โมดูลาร์ที่กำหนดค่าด้วยตนเอง เป็นการผสมผสานระหว่างวิวัฒนาการทางชีววิทยาและวิศวกรรมเทคโนโลยีเข้าด้วยกัน วัสดุแปลกใหม่ที่ประกอบเป็นองค์ประกอบคือโลหะที่มีชีวิตซึ่งมีโครงสร้างเซลล์และรหัสพันธุกรรมที่จำลองตัวเองได้
โซนิคแบทเทิล

| โซนิคแบทเทิล Sonic Battle ソニックバトル |
| --- | --- |
 ภาพกล่องเกมขอโซนิคแบทเทิล
ผู้พัฒนา: Dimps
ผู้จัดจำหน่าย: THQ
อำนวยการผลิต: ยูจิ นากะ 
แต่งเพลง: Tatsuyuki Maeda 
ชุด: โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก 
เครื่องเล่น: เกมบอยแอดวานซ์
วางจำหน่าย:  4 ธันวาคม ค.ศ. 2003 12 มกราคม ค.ศ. 2004   27 มกราคม ค.ศ. 2004
แนว: เกมต่อสู้
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น (2-4 คน)
โซนิคแบทเทิล (อังกฤษ: Sonic Battle; ญี่ปุ่น: ソニックバトル) เป็นเกมต่อสู้สองมิติสำหรับเครื่องเกมบอยแอดวานซ์ ผลิตโดยบริษัท Dimps (ภายใต้ชื่อโซนิคทีม) จัดจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาโดย THQ โดยเกมนี้เป็นหนึ่งในเกมชุดโซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก เกมโซนิคแบทเทิ้ลส์ได้นำตัวละครหลักๆจากตระกูลโซนิคมาทั้งหมดซึ่งแต่ละคนจะมีท่าต่อสู้และความสามารถที่ต่างกันออกไป ฉากในเกมจะถูกสร้างมาในแบบกึ่ง 3 มิติ หรือก็คือฉากจะมีความกว้าง,ยาว, สูง เป็นแบบ 3 มิติ สามารถหมุนฉากได้ แต่ไม่อิสระมากนัก
เนื้อเรื่อง

4000 ปีก่อน อารยธรรมยุคโบราณได้มีการสร้างอาวุธโบราณนามว่า "กิซอยด์" ไว้ 4000 ปีต่อมาศาสตรจารย์เจอรัลด์ โรบ็อทนิก ได้ค้นพบมันเข้า 50 ปีต่อมาหลานชายของเขาดร.เอ็กแมน ได้นำหุ่นตัวนี้มาลองใช้งานดูปรากฏว่าไม่สามารถทำได้ เขาจึงทิ้งไว้ที่ชายหาดจนกระทั่งโซนิค เดอะเฮดจ์ฮ็อกไปพบมันเข้า
กิซอยด์ซึ่งถูกเรียกว่า "เอเมิร์ล" ได้เปิดเผยความสามารถของตนที่สามารถลอกเลียนแบบความสามารถของอีกฝ่ายหนึ่งได้ ขณะที่เขาออกต่อสู้และได้เรียนรู้ผ่านทั้งมิตรและศัตรู แต่ท้ายที่สุดแล้วเอเมิร์ลต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่แท้จริงว่าท้ายที่สุดแล้ว เขาคืออาวุธที่จะทำลายล้างคนทั้งโลก
ตัวละคร > ตัวละครที่สามารถเล่นในเนื้อเรื่องหลักได้

เอเมิร์ล - เอเมิร์ลเป็นตัวละครหลักของเกม ผู้เล่นจะต้องต่อสู้ร่วมกับเขาตลอด 7 ตอนของแต่ละคน ตัวตนของเอเมิร์ลที่แท้จริงคือ "กิซอยด์" สุดยอดสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างโดยศจ.เจอรัลด์ โรบ็อทนิก เอเมิร์ลมีความสามารถในการลอกเลียนแบบท่วงท่าของพวกเดียวกันหรือฝ่ายตรงข้ามมาในรูปแบบของการ์ด ซึ่งทำให้เขาใช้ท่าต่างๆที่พวกโซนิคใช้ได้ ในตอนท้ายของเกมเขาจะปลดปล่อยพลังที่แท้จริงทำให้มีพลังที่สูงขึ้นกว่าปกติ
โซนิค เดอะเฮดจ์ฮ็อก
ไมลส์ "เทลส์" พราวเวอร์
นัคเคิลส์ ดิ เอคินด้า
เอมี่ โรส
ครีม เดอะแรบบิท
ชาโดว์ เดอะเฮดจ์ฮ็อก
รู้จ เดอะแบท
ตัวละคร > ตัวละครที่ปรากฏมาในฐานะคู่ต่อสู้

อี-102 คาออสแกมม่า - เขามีการ์ดให้เก็บและสามารถเล่นเป็นเขาผ่านทางโหมดต่อสู้เท่านั้น
อี-104 ฟิ - เอเมิร์ลรุ่นต้นแบบ สามารถเล่นเป็นเขาได้ผ่านทางโหมดต่อสู้เท่านั้น
คาออส - เขามีการ์ดให้เก็บและสามารถเล่นเป็นเขาผ่านทางโหมดต่อสู้เท่านั้น
ดร.เอ็กแมน - ไม่สามารถเล่นเป็นเขาได้ด้วยวิธีปกติ ต้องผ่านสูตรโกงแต่จะควบคุมไม่ได้
ระบบการเล่น

ระบบการเล่นในเกมโซนิคแบทเทิลส์เป็นเกมต่อสู้ โดยพื้นฐานตัวละครจะมีท่าต่อสู้ที่ค้ชล้ายๆกันคือการเตะและต่อยเพื่อสร้างคอมโบ มีท่ากระโดดและท่าปัดขึ้นฟ้า จุดที่สำคัญคือทักษะพิเศษที่ตัวละครแต่ละตัวจะมีกันคนละ 3 อย่างคือ ซ็อต (ยิง) พาวเวอร์ (แรง) เซ็ต (กับดัก) โดยจะติดตั้งให้กับปุ่ม R ซึ่งจะแบ่งย่อยออกไปได้อีก 3 แบบคือพื้น (ใช้ทักษะบนพื้น), อากาศ (ใช้ทักษะกลางอากาศ), และป้องกัน (สามารถป้องกันทักษะนั้นๆได้) เท่ากับว่าในหนึ่งตัวละครผู้เล่นสามารถติดตั้งทักษะให้กับตัวละครให้ต่างกันได้ถึง 6 แบบ
ในการต่อสู้ผู้เล่นแต่ละคนจะมีแถบพลังชีวิตและจำนวนชีวิตที่เหลือ (หรือจำนวนศัตรูที่ล้มได้ขึ้นอยู่กับการตั้งค่าการต่อสู้นั้นๆ) เมื่อผู้เล่นพลังชีวิตหมดก็จะแพ้หรือน็อคเอาท์และผู้เล่นจะโดนหักค่าชีวิตลงหนึ่งแต้ม(หรือผู้ที่ทำให้ผู้เล่นแพ้จะได้หนึ่งแต้ม) และจะให้โอกาสผู้เล่นลงติดตั้งทักษะก่อนจะนำลงเข้าสู่สนามอีกครั้ง เกมจะจบลงเมื่อทำตามเงื่อนไขที่เกมวางไว้ (เช่น ชีวิตหมด, ทำคะแนนได้, เวลาหมด)
ระหว่างเล่นเกมผู้เล่นจะสะสมเกจพลังงานที่เรียกว่า "อิจิฮิโระ" ซึ่งเมื่อเต็มจะทำให้ท่าพิเศษที่ใช้ R สามารถทำให้ศัตรูพลังชีวิตหมดได้ทันที
ระบบที่สำคัญอีกอย่างคือระบบปรับแต่งเอเมิร์ล ที่เอเมิร์ลสามารถนำท่วงท่าของตัวละครต่างๆเอามาเป็นของตัวเองได้ในรูปแบบของการ์ด แต่ท่าแต่ละท่าจำเป็นต้องใช้คะแนนทักษะในการติดตั้งซึ่งได้จากการล้มศัตรู ยิ่งคะแนนทักษะมากขึ้นก็จะติดตั้งการ์ดได้มากขึ้นผู้เล่นสามารถนำเอเมิรล์ที่ตนเองปรับแต่งไปสู้กับเอเมิร์ลคนอื่นๆได้
ในส่วนของเนื้อเรื่อง ระหว่างการเล่นเนื้อเรื่องผู้เล่นสามารถควบคุมตัวละครบนฉากแผนที่ได้อิสระโดยใช้เคอร์เซอร์ในการชี้ตำแหน่งให้ตัวละครเดิน เพื่อเข้าต่สู้หรือคุยกับบุคคลอื่น ซึ่งในการดำเนินเรื่องนั้นเองผู้เล่นสามารถปรับแต่งเอเมิร์ลได้
นอกจากนั้นแล้วเกมยังมีมินิเกม ที่เล่นหลายผู้เล่นเท่านั้น มีทั้งหมด 5 เกมโดยแต่ละเกมจะปลดล็อกโดยเล่นโหมดเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ
สถานที่และสนามต่อสู้

เอเมอรัลด์ทาว์น (Emerald Town)
เอเมอรัลด์บีช (Emeral Beach)
ห้องทดลองของเทลส์ (Tail's Lab)
โฮลี่ซัมมิท (Holy Summit)
เชารุน (Chao Ruin)
เดอะเครเตอร์ (The Crater)
เซนทรัลซิตี้ (Central City)
แบทเทิลไฮย์เวย์ (Battle Highway)
ห้องของเอมี่ (Amy's Room)
ห้องสมุด (Library)
ไนท์บาบิลอน (Night Babylon)
คลับโร้ก (Club Rogue)
กิมมีเชลเตอร์ (Gimme Shelter)
เมทัลเดพโพ (Metal Depot)
เดธเอ็ก (Death Egg)
เดธเอ็ก
อื่นๆ
โคลอสเซียม (Colossuem)
กรีนฮิลโซน (Green Hill Zone)(เข้าเล่นได้เฉพาะในโหมดต่อสู้อิสระเท่านั้น)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
เหี้ย

| เหี้ย |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordate
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Sauria
วงศ์:: Varanidae
สกุล:: Varanus
สกุลย่อย:: Soterosaurus
สปีชีส์:: V.  salvator
ชื่อทวินาม
Varanus salvator (Laurenti, 1768)

ชนิดย่อย
 ชนิดย่อย V. s. salvator (พบในเอเชียใต้)   V. s. andamanensis (พบในหมู่เกาะอันดามัน)   V. s. bivittatus (พบในอินโดนีเซีย)   V. s. komaini (เหี้ยดำ)   V. s. macromaculatus  (เป็นชนิดที่พบในไทยและแหลมมลายู บางครั้งเรียกว่า "เหี้ยดอก" บางข้อมูลถือเป็นชื่อพ้องของชนิด V. s. komaini) 

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของเหี้ย
ชื่อพ้อง
 ชื่อพ้อง Hydrosaurus salvator (Laurenti, 1768)  Monitor nigricans Cuvier, 1829  Monitor salvator (Laurenti, 1768)  Stellio salvator Laurenti, 1768 
เหี้ย หรือ ตัวเงินตัวทอง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Varanus salvator) เป็นสัตว์เลื้อยคลานในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่ประเทศบังกลาเทศ ศรีลังกา และอินเดีย จนถึงอินโดจีน และเกาะต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย (แบ่งออกเป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ 5 ชนิด ดูในตาราง) โดยอาศัยอยู่ในพื้นที่ใกล้แหล่งน้ำ
อนุกรมวิธาน

เหี้ย มีชื่อวิทยาศาสตร์เดิมคือ Stellio salvator โดยโยเซฟูส นิโคเลาส์ เลาเรนที (Josephus Nicolaus Laurenti) ใช้ในปี ค.ศ. 1768 จากตัวอย่างที่ได้จากศรีลังกา
วงศ์เหี้ย (Varanidae) มีเกือบ 80 ชนิด ทั้งหมดอยู่ในสกุล Varanus ทั้งนี้การจัดอนุกรมวิธานยังมีความไม่แน่นอน แม้การวิเคราะห์ทางสัณฐานวิทยามีส่วนอย่างมากในการจำแนกชนิด แต่จำเป็นต้องมีการศึกษาระดับโมเลกุลเพื่อทดสอบและยืนยันความถูกต้องของการจัดอนุกรมวิธานการแบ่งกลุ่มภายในสกุลนี้ ซึ่งมีความสำคัญมากในการประเมินการเปลี่ยนแปลงและการประเมินเพื่อการอนุรักษ์
อนุกรมวิธาน > ชนิดย่อย

V. s. salvator –เป็นชนิดย่อยที่ได้รับการเสนอชื่อและขณะนี้เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นในศรีลังกา ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ kabaragoya (කබරගොයා) ในภาษาสิงหลและ kalawathan ในภาษาทมิฬ
V. s. andamanensis –พบเฉพาะบนหมู่เกาะอันดามันและหมู่เกาะนิโคบาร์ตอนใต้ สถานที่พบเป็นครั้งแรกคือ เมืองพอร์ตแบลร์
V. s. bivittatus (Mertens 1959) –เหี้ยชนิดย่อยที่มีแถบหลังคอข้างละสองแถบ พบได้ทั่วไปในชวา บาหลี ลมบก ซุมบาวา โฟลเร็ซ อลอร์ เวตาร์ และเกาะใกล้เคียงภายในหมู่เกาะซุนดา อินโดนีเซีย สถานที่พบเป็นครั้งแรกคือ เกาะชวา
V. s. macromaculatus –มีถิ่นอาศัยทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป สิงคโปร์ สุมาตรา บอร์เนียว และหมู่เกาะขนาดเล็กโดยรอบ ตัวอย่างต้นแบบถูกจับในประเทศไทย
V. s. ziegleri (เหี้ยซีกเลอร์) –พบที่เกาะโอบิ
เหี้ยดำจากประเทศไทย (สถานที่พบเป็นครั้งแรกคือ อำเภอละงู จังหวัดสตูล และบริเวณชายแดนไทย-มาเลเซีย) เดิมจัดเป็นชนิดย่อย V. s. komaini แต่ในปี พ.ศ. 2551 ถูกยุบรวมเป็นชื่อพ้องและเป็นประชากรเหี้ยที่มีภาวะการมีเม็ดสีเมลานินสีดำมากเกินไป (melanism) ของชนิดย่อย V. s. macromaculatus
ลักษณะ

เป็นกิ้งก่าขนาดใหญ่  ความยาว 2.5–3 เมตร เป็นสัตว์ในตระกูลนี้ที่มีความใหญ่เป็นอันดับสองรองจากมังกรโกโมโด (V. komodoensis) ที่พบบนเกาะโกโมโด ในอินโดนีเซีย โครงสร้างลำตัวประกอบไปด้วยกระดูกเล็กภายใต้ผิวหนังที่เต็มไปด้วยเกล็ดที่เป็นปุ่มนูนขึ้นมา เกล็ดมีการเชื่อมต่อกันตลอดทั้งตัว ไม่มีต่อมเหงื่อแต่มีต่อมน้ำมันใช้สำหรับการป้องกันการสูญเสียน้ำ ช่วยให้อยู่บนบกได้ยาวนานมากขึ้น มีลิ้นแยกเป็นสองแฉกคล้ายงู ใช้สำหรับรับกลิ่นซึ่งสามารถรับรู้ได้ถึงอาหารเป็นระยะทางไกลหลายเมตร โดยสัมผัสกับโมเลกุลของกลิ่น ปลายลิ้นจะสัมผัสกับประสาทที่ปลายปากเพื่อส่งต่อข้อมูลไปยังสมอง  หางยาวมีขนาดพอ ๆ กับความยาวลำตัว เป็นอวัยวะสำคัญสำหรับการทรงตัวและคลื่อนที่  มีฟันที่มีลักษณะที่คล้ายใบเลื่อยเหมาะสำหรับการบดกินอาหารที่มีความอ่อนนุ่มโดยเฉพาะ มีลายดอกสีเหลืองพาดขวางทางยาว ชอบอาศัยอยู่บริเวณใกล้แหล่งน้ำ ว่ายน้ำเก่งและ ดำน้ำนาน  อุปนิสัยเป็นสัตว์ที่หากินอย่างสงบตามลำพัง จะมารวมตัวกันก็ต่อเมื่อพบกับอาหาร และมีนิสัยตื่นคน เมื่อพบเจอมักจะวิ่งหนี ในช่วงที่ยังเป็นวัยอ่อน จะมีจุดสีเหลืองตลอดทั้งลำตัวและจะจางหายเมื่อโตขึ้น มีมุมมองการมองเห็นแคบกว่ามนุษย์ มีเล็บที่แหลมคมสำหรับการปีนป่าย โดยปีนต้นไม้ได้อย่างคล่องแคล่ว
การหากิน

ชอบหากินของเน่าเปื่อย เศษซากอาหาร บางครั้งก็จะกินสัตว์เป็น ๆ เช่น ไก่, เป็ด, ปู, หอย, งู, หนู,  นกอื่นๆขนาดเล็กถึงกลาง และไข่ของสัตว์ต่าง ๆ รวมทั้งปลา แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเหี้ยมิใช่สัตว์นักล่า แต่เป็นสัตว์กินซากโดยธรรมชาติ บางครั้งอาจกินเหี้ยขนาดเล็กกว่าเป็นอาหารได้ ในตัวที่ยังเล็กอาจขุดดินหาแมลงหรือไส้เดือนดินกินเป็นอาหารได้ มีระบบการย่อยอาหารที่ดีเยี่ยม ในกระเพาะมีน้ำย่อยที่มีความเป็นกรดรุนแรงและแบคทีเรียสำหรับย่อยสลายซากเน่าโดยเฉพาะ
พิษ

สัตว์สกุลกิ้งก่ามอนิเตอร์ (Varanus) รวมทั้งเหี้ยนั้นมีพิษ (venom) หรือไม่ยังเป็นเรื่องยังไม่ยุติ
แต่เดิมเชื่อกันว่า พิษมีอยู่เฉพาะในสัตว์จำพวกงูและกิล่ามอนสเตอร์ (กิ้งก่าพิษ) 
ผลลบที่เกิดเมื่อถูกกัดเชื่อกันว่า มาจากเชื้อแบคทีเรียที่อยู่ในปากสัตว์เท่านั้น แต่งานศึกษาหลังปี ค.ศ. 2009 กลับแสดงว่า ต่อมพิษน่าจะมีอยู่ในกิ้งก่ามอนิเตอร์หลายสกุล 
โดยอาจใช้เพื่อป้องกันสัตว์ล่าเหยื่ออื่น ๆ เพื่อรักษาอนามัยปาก เพื่อฆ่าเชื้อในปาก หรือเพื่อช่วยจับและฆ่าเหยื่อ
ถิ่นที่อยู่

เป็นสัตว์ที่ว่ายน้ำเก่ง สามารถดำน้ำได้ และชอบที่จะลงน้ำ สามารถปรับตัวให้อยู่ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี รวมถึงพบได้ทั่วไปในชุมชนเมืองใหญ่ เช่น หลายพื้นที่ของกรุงเทพมหานคร เช่น สวนลุมพินี, สวนสัตว์ดุสิต, ทำเนียบรัฐบาลและรอบ ๆ, รอบคลองผดุงกรุงเกษม เป็นต้น  มักจะอาศัยอยู่ในพื้นที่ ๆ มีแหล่งน้ำ อาศัยอยู่ได้ทั้งแหล่งน้ำดีและน้ำเน่าเสียที่มีสภาพเป็นมลพิษ
การผสมพันธุ์

ออกลูกเป็นไข่คราวละ 15–20 ฟอง และใช้เวลาฟัก 45–50 วัน ทั้งนี้ตัวเหี้ยจะวางไข่ในปลายฤดูร้อนต่อเนื่องฤดูฝน และอาจยาวไปถึงฤดูหนาว จะจับคู่กันโดยไม่เลือกว่าคู่จะต้องเป็นตัวเดิม บางครั้งอาจมีการต่อสู้รุนแรงระหว่างตัวผู้เพื่อแย่งชิงตัวเมีย สามารถผสมพันธุ์ได้ทั้งบนบกและในน้ำ อาจผสมพันธุ์ได้มากกว่าปีละหนึ่งครั้ง ขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของอาหารและความสมบูรณ์เพศของตัวเมีย การผสมพันธุ์ครั้งหนึ่งใช้เวลาประมาณ 30 นาที
ไข่จะมีลักษณะรียาว บางครั้งจะสีขาวขุ่น วางไข่ประมาณ 6–50 ฟอง ในแต่ละปีจะสามารถวางไข่ได้ 2–3 ครั้ง หรืออาจมากกว่านั้นในพื้นที่ซึ่งสภาพในฤดูแล้งและฤดูฝนไม่แตกต่างกัน ไข่จะถูกกลบเป็นเนินดินหรือรังปลวก เวลาในการฟักขึ้นกับชนิดและสภาพแวดล้อม
สัตว์เศรษฐกิจ

ปัจจุบัน เหี้ยถือเป็นสัตว์เศรษฐกิจอย่างหนึ่ง ที่มีการส่งเสริมให้มีการเพาะเลี้ยงกัน เพื่อนำเนื้อไปใช้ในการบริโภค โดยเฉพาะเนื้อบริเวณส่วนโคนหางที่เรียกว่า "บ้องตัน" และหนังไปทำเครื่องหนัง เช่น กระเป๋า, เข็มขัด เช่นเดียวกับจระเข้ และในทางวิชาการยังมีการเก็บและตรวจสอบดีเอ็นเอของเหี้ย โดยภาควิชาพันธุศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เพื่อศึกษาถึงความหลากหลายทางพันธุกรรม เพื่อจะพัฒนาให้เป็นสัตว์เศรษฐกิจต่อไปในอนาคตอีกด้วย
วัฒนธรรม

คำว่า "เหี้ย" นั้นมักใช้เป็นคำด่าและเป็นคำหยาบคายที่หรือภาษาที่ไม่สุภาพสำหรับสามัญชนทั่วไปในภาษาไทย  บางครั้งจึงเลี่ยงไปใช้คำว่า ตัวเงินตัวทอง หรือ ตัวกินไก่ หรือ น้องจระเข้ แทน หรือบางครั้งก็ใช้คำว่า ตะกวด (ซึ่งในเชิงอนุกรมวิธานแล้วตะกวดเป็นสัตว์คนละชนิดกับเหี้ย) และบางครั้งยังใช้คำว่า วรนุช (มาจากคำว่า Varanus ซึ่งเป็นสกุลของเหี้ย) สันนิษฐานว่าคำว่า "เหี้ย" มาจากภาษาบาลี "หีน" ที่แปลว่าต่ำช้า กร่อนเหลือ "หี" แล้วแผลงเป็นเหี้ย
นอกจากนี้แล้ว ไข่เหี้ยยังสามารถนำมารับประทานได้ โดยนำมาต้มให้สุก แล้วใช้เข็มจิ้มให้เป็นรู แล้วแช่น้ำเกลือให้ความเค็มซึมเข้าไป แล้วจึงนำไปย่างไฟ มีรสชาติเค็ม ๆ มัน ๆ ใช้รับประทานคู่กับมังคุดจะได้รสชาติดี จึงเป็นที่มาของคำพังเพยที่ว่า "เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง"
รัชกาลที่ 1 ทรงโปรดการเสวยไข่เหี้ยมาก ครั้งหนึ่งมีโปรดจะเสวยไข่เหี้ยกับมังคุด แต่หาไม่ได้ เนื่องจากขณะนั้นไม่ใช่ฤดูกาลเหี้ยวางไข่ เจ้าจอมแว่นจึงได้ประดิษฐ์ขนมชนิดหนึ่งขึ้นมา โดยให้มีความใกล้เคียงกับไข่เหี้ยมากที่สุด คือ "ขนมไข่เหี้ย" ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "ขนมไข่หงส์" ในช่วงรัชกาลที่ 4
เชื่อว่าคำว่าเหี้ยเริ่มกลายมาเป็นคำหยาบและคำด่าทอในสมัยรัชกาลที่ 4 เนื่องจากก่อนหน้านั้น เหี้ย ก็ยังถูกบันทึกไว้ในวรรณกรรมของเจ้าฟ้ากุ้งในสมัยกรุงศรีอยุธยาในฐานะเป็นแค่ชื่อเรียกสัตว์เลื้อยคลานชนิดนี้เท่านั้น โดยเป็นการเรียกเพี้ยนมาจากภาษาจีนแต้จิ๋วคำว่า "ตั่วเฮีย" (จีน: 大哥) ซึ่งหมายถึง พี่ชายคนโต หรือพี่ใหญ่  เนื่องจากในสมัยนั้นมีการปราบปรามฝิ่น และชาวจีนที่อาศัยอยู่ในประเทศสยามขณะนั้นถือได้ว่าเป็นผู้เสียผลประโยชน์จากการปราบปรามฝิ่น จึงออกล้างแค้นโดยฆ่าฟันชาวสยามล้มตายเป็นจำนวนมาก ดังนั้นชาวสยามในเวลานั้นจึงได้ใช้คำว่า ตั่วเฮีย เป็นคำด่าทอและเพี้ยนมาเป็น "ตัวเหี้ย" หรือ "เหี้ย" ในที่สุด
ชาวบูกิต ซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองบนเกาะซูลาเวซี ในอินโดนีเซีย ซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม เชื่อว่าเหี้ยเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ โดยเชื่อว่าเป็นวิญญาณบรรพบุรุษที่กลับมาเกิดใหม่ในร่างของสัตว์เลื้อยคลาน มีตำนานเล่าว่ากษัตริย์โกอา ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวบูกิตมีโอรสฝาแฝดสององค์ที่เพิ่งกำเนิดมา โอรสผู้ที่เป็นมนุษย์ได้ตายไป แต่อีกองค์หนึ่งเป็นเหี้ย พระองค์จึงรักเหี้ยมาก แต่หลังจากนั้นไม่นานเหี้ยก็ไม่ยอมกินอะไรจนเป็นที่กลัวว่าอาจจะตาย พระองค์จึงนำไปปล่อยที่ปากแม่น้ำ จึงทำให้ชาวบูกิตจะรักและเลี้ยงดูเหี้ยเสมือนหนึ่งว่าเป็นลูกหลานของตนเอง มีการเลี้ยงดูและอาบน้ำให้เป็นอย่างดี และเมื่อถึงเวลาจะมีพิธีแห่นำเหี้ยไปปล่อยที่แม่น้ำ ด้วยหวังว่าสักวันหนึ่งเหี้ยจะกลับหามาตนและครอบครัวอีกครั้ง ซึ่งน้ำที่เหี้ยลงไปว่ายถือเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์สามารถนำไปดื่มกินหรืออาบได้  ซึ่งความเชื่อนี้แม้ถูกมองว่าแปลกสำหรับสายตาคนนอก เพราะไม่มีอยู่ในหลักศาสนาอิสลาม แต่นี่เป็นความเชื่อดั้งเดิมที่มีมาก่อนที่ศาสนาอิสลามจะเข้ามาเผยแผ่ และชาวบูกิตก็นำเอาความเชื่อนี้มาผนวกเข้ากับศาสนา โดยเชื่อว่าผู้ที่เข้าร่วมพิธีปล่อยเหี้ยลงแม่น้ำ จะได้บุญเสมอเหมือนกับการได้ไปจาริกแสวงบุญที่นครเมกกะ
วัฒนธรรม > แนวคิดเปลี่ยนชื่อ

ครั้งหนึ่ง เจ้าหน้าที่กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมพูดกันเป็นวงในว่า จะเปลี่ยนชื่อจากตัวเหี้ยเป็น "วรนัส" หรือ "วรนุส" หรือ "วรนุช" (สกุล Varanus อ่านเป็นภาษาละตินว่า วารานุส ซึ่งคล้ายกับคำว่า วรนุช) จนเกิดเป็นกระแสข่าวอยู่ช่วงหนึ่งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 ซึ่งหลังจากที่มีกระแสข่าวนี้ออกมา คำว่าวรนุชนั้นก็ถูกนำไปใช้ในการสื่อความหมายไปในทางเสื่อมเสียบนอินเทอร์เน็ต และส่งผลกระทบต่อบุคคลที่ชื่อวรนุชไปโดยปริยาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Varanus salvator ที่วิกิสปีชีส์
เหี้ยในสวนวชิรเบญจทัศ ปี พ.ศ.2561
สีสันและลวดลายของตัวที่เล็ก
เหี้ยดอก ที่สวนสัตว์พาต้า
Matrix of Leadership

เมททริกซ์แห่งจิตพลังผู้นำ (อังกฤษ: Matrix of leadership) เป็นสิ่งที่สามารถชุบชีวิต หุ่นยนต์ทรานส์ฟอร์มเมอร์สทุกตัวที่สิ้นชีพ ให้กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้
ประวัติ

ในภาพยนตร์เรื่อง ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส อภิมหาสงครามแค้น ก็ได้มีการนำเอาเรื่องราวของ เมททริกซ์แห่งจิตพลังผู้นำ ไว้ในภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย กล่าวคือ เหล่าไพรม์ซึ่งเป็นต้นตระกูลของ ออพติมัส ไพรม์ ได้ตั้งกฏขึ้นเอาไว้ข้อหนึ่งคือ ห้ามทำลายดวงดาวที่มีสิ่งมีชีวิต จนกระทั่งมีหนึ่งในเจ็ดคิดแหกกฏข้อนี้ นั่นคือ เดอะฟอลเล่น เขาคิดแหกกฏเพราะ รังเกียจเผ่าพันธุ์มนุษย์ เดอะฟอลเล่นจึงคิดจะล้างเผ่าพันธุ์โดยการเปิดเครื่องมหาจักรกล ทางเดียวที่จะปลุกมันให้เปิดคือใช้กุญแจในตำนานคือเมททริกซ์แห่งจิตพลังผู้นำนี้เอง จนเกิดสงครามแย่งชิงขุมพลังเมททริกซ์ขึ้นมา เหล่าไพรม์จึงจำต้องขโมยเมททริกซ์ไปซ่อนไว้ให้พ้นจากเดอะ ฟอลเล่น ทำให้เกิดการเสียสละครั้งยิ่งใหญ่คือ เหล่าไพรม์ได้สละชีวิตเพื่อซ่อนรักษาเมททริกซ์ในสุสานที่ผนึกซากจากร่างของพวกเขา สุสานที่ไม่เคยมีใครค้นหาพบ
จนหลายปีผ่านไป แซม วิทวิคกี้ และเพื่อนของเขา รวมทั้งบัมเบิ้ลบี สคิ้ดส์ และ มัดแฟล็ปส์ ซึ่งกำลังตามหาเมททริกซ์ที่ว่านี้ เพื่อนำไปชุบชีวิต อ็อพติมัส ไพรม์ เพราะออพติมัสถูกเมกะทรอน ฆ่าตายเพื่อปกป้องเขา เขาได้ไปพบเมททริกซ์เข้าที่สุสานแห่งไพรม์ที่นั้นเอง แต่เมททริกซ์ได้กลายเป็นธุลีไปแล้วเพราะผ่านกาลเวลามานานหลายปี แต่แซมยังเชื่อมั่นว่ามันยังสามารถช่วยออพติมัสได้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ไปชุบชีวิตอ็อพติมัส เขาถูกเมกะทรอนยิงระเบิดตาย เหล่าไพรม์มาเข้าฝันแซมและกล่าวว่า "เมททริกซ์แห่งจิตพลังผู้นำตามหาไม่ได้ ต้องได้มาด้วยใจ" เหล่าไพรม์ให้แซมรีบกลับเข้าร่างไปหาอ็อพติมัส จนเขาได้ฟื้นขึ้นมาอย่างปาฏิหาริย์ และชุบชีวิตอ็อพติมัสได้
ในภาพยนตร์ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส 3 ก็ได้มีเรื่องราวของเมททริกซ์เข้ามาเช่นกัน โดยออพติมัสได้นำเอาเมททริกซ์ นี้ไปใช้ชุบชีวิตเซนตินัล ไพรม์ ให้ฟื้นกลับมา
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์

ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (อังกฤษ: United Airlines) เป็นสายการบินหลักของสหรัฐ ที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ชิคาโก รัฐอิลลินอย ตามจำนวนฝูงบินและจุดหมายปลายทาง ยูไนเต็ดแอร์ไลน์เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดอันดับสามของโลก หลังจากการผนวกกิจการเข้ากับคอนติเนนตัลแอร์ไลน์ในปี 2010 ยูไนเต็ดมีฐานการบินหลักในท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ และเป็นหนึ่งในสมาชิกก่อตั้งของสตาร์อัลไลแอนซ์
ประวัติ

ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ มีต้นกำเนิดจาก วานนีย์แอร์ไลน์ (VAL) ก่อตั้งโดย วอลเทอร์ วานนีย์ ในปี ค.ศ. 1926 เมืองบอยซี รัฐไอดาโฮ ในระยะแรกให้บริการเที่ยวบินขนส่งไปรษณีย์ภายในสหรัฐอเมริกา
จุดหมายปลายทาง

ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทางในประเทศ 238 แห่งและปลายทางระหว่างประเทศ 118 แห่งใน 48 ประเทศใน 6 ทวีป
จุดหมายปลายทาง > ฐานการบิน

ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2023 ยูไนเต็ดแอร์ไลน์มีฐานการบินทั้งหมดแปดแห่ง ตามเครือข่ายฮับแอนด์สโปกของสายการบิน ดังนี้:
ชิคาโก-โอแฮร์ – ฐานการบินของยูไนเต็ดสำหรับเที่ยวบินในภูมิภาคตะวันตกกลางของสหรัฐ โอแฮร์เป็นฐานการบินที่ใหญ่ที่สุดโดยรวมของสายการบิน โดยยูไนเต็ดควบคุมส่วนแบ่งการตลาด 47% ในสนามบิน ทำให้เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในสนามบิน สำนักงานใหญ่ของยูไนเต็ดก็อยู่ในชิคาโกเช่นกัน
เดนเวอร์ – ฐานการบินของยูไนเต็ดสำหรับเที่ยวบินในภูมิภาคเทือกเขาร็อกกีของสหรัฐ ยูไนเต็ดมีส่วนแบ่งการตลาดประมาณ 42% ในเดนเวอร์ ทำให้เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในสนามบิน จากจำนวนเที่ยวบิน เดนเวอร์เป็นฐานการบินที่ใหญ่ที่สุดของยูไนเต็ดในปี 2021
กวม – ฐานการบินของยูไนเต็ดสำหรับเที่ยวบินในภูมิภาคแปซิฟิก ยูไนเต็ดมีส่วนแบ่งการตลาดประมาณ 98.8% ที่กวม ทำให้เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในสนามบิน
ฮิวส์ตัน–อินเตอร์คอนติเนนตัล – ฐานการบินของยูไนเต็ดสำหรับเที่ยวบินในภาคใต้ของสหรัฐและละตินอเมริกา ปัจจุบันยูไนเต็ดมีส่วนแบ่งที่นั่งประมาณ 78% ทำให้เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในสนามบิน อดีตฐานการบินของคอนติเนนตัลแอร์ไลน์
ลอสแอนเจลิส – ฐานการบินของยูไนเต็ดสำหรับเที่ยวบินในภูมิภาคตะวันตกของสหรัฐ รวมถึงเอเชียและออสเตรเลีย ยูไนเต็ดมีส่วนแบ่งตลาด 15% ที่สนามบิน ทำให้เป็นสายการบินที่ใหญ่เป็นอันดับสามของสนามบิน
นวร์ก – ฐานการบินของยูไนเต็ดสำหรับเที่ยวบินในภูมิภาคตะวันออกของสหรัฐ ในขณะที่รวมถึงเที่ยวบินอื่นๆ ที่เลือกไปยังละตินอเมริกา แอฟริกา และเอเชีย ยูไนเต็ดมีส่วนแบ่งตลาด 68% ที่นวร์ก ทำให้เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในสนามบิน อดีตฐานการบินของคอนติเนนตัลแอร์ไลน์
ซานฟรานซิสโก – ฐานการบินของยูไนเต็ดสำหรับเที่ยวบินในภูมิภาคตะวันตกของสหรัฐ รวมถึงเอเชียและออสเตรเลีย  ยูไนเต็ดมีส่วนแบ่งตลาดประมาณ 46% ที่สนามบิน ทำให้เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในสนามบิน
วอชิงตัน–ดัลเลส – ฐานการบินของยูไนเต็ดสำหรับเที่ยวบินในภูมิภาคชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐ ยูไนเต็ดมีส่วนแบ่งตลาดประมาณ 65% ที่วอชิงตัน ดัลเลส ทำให้เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในสนามบิน
จุดหมายปลายทาง > พันธมิตรการบินและข้อตกลงการบินร่วม

แอร์ลิงกัส
อาเอโรมาร์
แอร์แคนาดา
แอร์ไชน่า
แอร์อินเดีย
แอร์โดโลมีติ
แอร์นิวซีแลนด์
ออล นิปปอน แอร์เวย์
เอเชียนาแอร์ไลน์
ออสเตรียนแอร์ไลน์
อาเบียงกา
อาซูลบราซิลเลียนแอร์ไลน์
บูติกแอร์
บรัสเซลส์แอร์ไลน์
เคปแอร์
โกปาแอร์ไลน์
โครเอเชียแอร์ไลน์
อียิปต์แอร์
เอมิเรตส์
เอธิโอเปียนแอร์ไลน์
ยูโรวิงส์
อีวีเอแอร์
ฮาวาเอียนแอร์ไลน์
ลอตโปลิชแอร์ไลน์
ลุฟท์ฮันซ่า
สแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม
ซิลเวอร์แอร์เวย์
สิงคโปร์แอร์ไลน์
เซาท์แอฟริกันแอร์เวย์
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์
ตัปแอร์ปูร์ตูกัล
การบินไทย
เตอร์กิชแอร์ไลน์
วิสตารา
เวอร์จินออสเตรเลีย
ข้อกังวลและความขัดแย้งของสายการบิน > ปัญหาด้านบริการต่อผู้โดยสาร > เดฟ แคร์รอลล์ และยูไนเต็ดเบรกส์กีตาส์

บทความหลัก: ยูไนเต็ดเบรกส์กีตาส์
ในปี ค.ศ. 2008 ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ได้ทำกีตาร์ของเดฟ แคร์รอลล์ (Dave Carroll) พังเสียหาย แคร์รอลล์ได้อ้างว่า ในขณะลงจากเครื่องบิน เขาได้ยินผู้โดยสารรายอื่นร้องขึ้นว่าพนักงานยกกระเป๋าโยนกระเป๋ากีตาร์แตก และเขาได้เห็นกีตาร์ของเขาพังเสียหายอยู่บนพื้นสนามบิน เขาได้ดำเนินการเรียกร้องค่าเสียหายและดำเนินการทางกฎหมายต่าง ๆ อยู่นานหลายเดือนแต่ก็ไม่เป็นผล จึงตัดสินใจออกเพลง (และมิวสิกวิดีโอ) ประท้วงยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ชื่อเพลง ยูไนเต็ดเบรกส์กีตาส์ (United Breaks Guitars) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 และจากนั้นไม่นานก็ได้ออกเพลง ยูไนเต็ดเบรกส์กีตาส์ 2 และ ยูไนเต็ดเบรกส์กีตาส์ 3 ซึ่งเพลงในชุด  ยูไนเต็ดเบรกส์กีตาส์ นี้ประสบความสำเร็จในการทำให้ผู้คนจำนวนมาก โดยเฉพาะคนในสหรัฐฯ ได้รับรู้ถึงเหตุการณ์หรือปัญหาในลักษณะดังกล่าวนี้ที่อาจเกิดขึ้นได้ในการใช้บริการสายการบิน และทำให้เกิดภาพที่ไม่ดีต่อยูไนเต็ดแอร์ไลน์ โดยเฉพาะในด้านการบริการ อีกทั้งยังมีรายงานข่าวจากบีบีซีว่าราคาหุ้นของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ได้ตกต่ำลงราว 10% ในช่วง 3-4 สัปดาห์นับจากวันที่แคร์รอลล์ออกเพลงประท้วงเพลงแรกอีกด้วย
ข้อกังวลและความขัดแย้งของสายการบิน > ปัญหาด้านบริการต่อผู้โดยสาร > ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 3411

บทความหลัก: ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 3411
เมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2017 ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 3411 มีผู้โดยสารเต็มลำ ทุกคนปฏิเสธที่จะยอมสละที่นั่งให้กับพนักงานสายการบิน 4 คน แม้ว่าจะได้รับค่าชดเชยและการเปลี่ยนเที่ยวบินให้ก็ตาม จึงได้เลือกบังคับผู้โดยสาร 4 คนให้ออกจากเครื่องบิน ผู้โดยสารสามคนแรกยินยอมปฏิบัติตาม และเดวิด เต๋า คือคนที่สี่ เต๋าปฏิเสธ เจ้าหน้าที่ตำรวจของท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์จึงใช้กำลังขับไล่เต๋าออกจากเครื่อง จนเต๋าได้รับบาดเจ็บ วิดีโออุบัติการณ์ดังกล่าวถูกบันทึกโดยผู้โดยสาร จนกลายเป็นไวรอลบนสื่อสังคมอย่างแพร่หลาย ส่งผลให้เกิดความไม่พอใจต่อยูไนเต็ดแอร์ไลน์อย่างรุนแรง (ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรสเป็นสายการบินในเครือยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ซึ่งใช้ชื่อยี่ห้อและโลโก้ร่วมกัน)
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ > วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544

เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 เครื่องบินของยูไนเต็ดแอร์ไลน์จำนวน 2 ลำ คือ เที่ยวบินที่ 93 และเที่ยวบินที่ 175 ได้ประสบกับวินาศกรรม 11 กันยายน
ดูเพิ่ม

วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ที่เฟซบุ๊ก
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ที่อินสตาแกรม
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์เป็นฐานการบินที่ใหญ่ที่สุดของยูไนเต็ดแอร์ไลน์
พระราชสันตติวงศ์ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว

ในส่วนนี้เป็นรายพระนามพระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 แห่งราชวงศ์จักรี