stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศกาบูเวร์ดีในโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
ประเทศกัวเตมาลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ประเทศกัวเตมาลา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555
บังสุกุล

บังสุกุล แปลว่า ฝั่งแห่งฝุ่น, กองฝุ่น, คลุกฝุ่น, เปื้อนฝุ่น เป็นคำใช้เรียกผ้าที่ภิกษุชักจากศพ หรือผ้าที่ทอดไว้หน้าศพ หรือผ้าที่ทอดไว้บนด้ายสายสิญจน์ หรือผ้าภูษาโยงที่ต่อมาจากศพด้วยการพิจารณากรรมฐานว่า ผ้าบังสุกุล โดยเรียกกริยาที่พระชักผ้าหรือพิจารณาผ้าเช่นนั้นว่า ชักผ้าบังสุกุล หรือ พิจารณาผ้าบังสุกุล
คำว่า "บังสุกุล" นั้น มาจากคำภาษาบาลีว่า ปํสุ (อ่านว่า ปัง-สุ) แปลว่า ฝุ่น และคำว่า กูล (อ่านว่า กู-ละ) แปลว่า เปื้อน, คลุก สมาสคำทั้งสองเข้าด้วยบทวิเคราะห์เป็น ปํสุกูล (อ่านว่า ปัง-สุ-กู-ละ) แปลว่า ผ้าที่เปื้อนฝุ่น  เมื่อมาเป็นคำไทย เปลี่ยน "ปอ ปลา" เป็น "บอ ใบไม้" รัสสะ "สระ อู" ให้สั้นลง เป็น "อุ" และปรับเสียงเป็นรูปแบบภาษาไทยที่มีตัวสะกด เป็น บังสุกุล อ่านว่า บัง-สุ-กุน  ดังนั้นคำว่า "บังสุกุล" จึงต้องเขียนว่า บังสุกุล เท่านั้น ไม่สามารถเขียนเป็นอย่างอื่นได้ หากเขียนเป็น บังสกุล ถือเป็นคำที่เขียนผิด อันเกิดจากการเทียบเคียงผิดกับคำว่า สกุล ที่หมายถึง ตระกูลวงศ์
ในสมัยพุทธกาลภิกษุต้องแสวงหาผ้าที่เขาทิ้งแล้วจากกองขยะหรือจากป่าช้ามาทำจีวรใช้ ผ้าเหล่านั้นส่วนใหญ่จะเปื้อนฝุ่นหรือสกปรก จึงเรียกว่าบังสุกุล
ประวัติ

ในสมัยพุทธกาล พระพุทธเจ้าไม่อนุญาตให้พระภิกษุรับผ้านุ่งห่มจากฆราวาส แต่ให้พระภิกษุเก็บผ้าบังสุกุลหรือผ้าที่เขาทิ้งไว้ตามร้านตลาดหรือผ้าห่อศพที่ไม่มีผู้ใดปรารถนา เพราะสกปรก  มาซักล้างให้สะอาด แล้วเก็บไว้เพื่อนำมาตัดเย็บเป็นผ้าผืนใดผืนหนึ่งที่ชำรุดเช่น ผ้านุ่งหรืออันตรวาสกหรือผ้าสบง ผ้าห่มหรือผ้าจีวรหรือผ้าอุตตราสงค์ หรือผ้าห่มซ้อนหรือสังฆาฎิ ในเวลาที่เหมาะสมต่อไป
ต่อมา จึงมีพระบรมพุทธานุญาตให้รับผ้าจากฆราวาสได้ เพื่อเจริญศรัทธาของอุบาสกอุบาสิกาผู้เลื่อมใส และบรรเทาความยากลำบากของพระภิกษุสงฆ์ในการแสวงหาผ้าอีกทางหนึ่งด้วย
ดูเพิ่ม

มาติกา
ผ้าป่า
ประเทศกัวเตมาลาในแพนอเมริกันเกมส์

ประเทศกัวเตมาลาในแพนอเมริกันเกมส์
จำนวนเหรียญ

| ปี | ครั้งที่ | เมือง |  |  |  | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1951 | I |  บัวโนสไอเรส | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 1955 | II |  เม็กซิโกซิตี | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 1959 | III |  ชิคาโก | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 1963 | IV |  เซาเปาลู | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 1967 | V |  วินนิเพก | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 1971 | VI |  กาลี | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 1975 | VII |  เม็กซิโกซิตี | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 1979 | VIII |  ซานฮวน | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 1983 | IX |  การากัส | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1987 | X |  อินเดียแนโพลิส | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 1991 | XI |  ฮาวานา | 0 | 1 | 5 | 6 |
| 1995 | XII |  มาร์เดลปลาตา | 1 | 1 | 6 | 8 |
| 1999 | XIII |  วินนิเพก | 2 | 1 | 1 | 4 |
| 2003 | XIV |  ซานโตโดมิงโก | 0 | 3 | 9 | 12 |
| 2007 | XV |  รีโอเดจาเนโร | 2 | 3 | 2 | 7 |
| 2011 | XVI |  กวาดาลาฮารา | 7 | 3 | 5 | 15 |
| 2015 | XVII |  โทรอนโต | 6 | 1 | 3 | 10 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 20 | 16 | 39 | 75 |
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันแพนอเมริกันเกมส์ |
| --- | --- |
ประเทศในอดีตแสดงเป็นตัวเอียง
 แอนติกาและบาร์บูดา  อาร์เจนตินา  อารูบา  บาฮามาส  บาร์เบโดส  เบลีซ  เบอร์มิวตา  โบลิเวีย  บราซิล  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  แคนาดา  หมู่เกาะเคย์แมน  ชิลี  โคลอมเบีย  คอสตาริกา  คิวบา  คูราเซา  ดอมินีกา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เอกวาดอร์  เอลซัลวาดอร์  เกรนาดา  กัวเตมาลา  กายอานา  เฮติ  ฮอนดูรัส  จาเมกา  เม็กซิโก  เนเธอร์แลนด์แอนทิลลิส  นิการากัว  ปานามา  ปารากวัย  เปรู  ปวยร์โตรีโก  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ซูรินาม  ตรินิแดดและโตเบโก  สหรัฐ  อุรุกวัย  เวเนซูเอลา  หมู่เกาะเวอร์จิน
ปริยังกา คานธี

| ปริยังกา คานธี วาทรา |
| --- | --- |


เลขาธิการคณะกรรมการรัฐสภาอินเดีย อุตตรประเทศตะวันออก
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
ประธานาธิบดี: โสนิยา คานธี (ชั่วคราว)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 12 มกราคม พ.ศ. 2515 (52 ปี) นิวเดลี ประเทศอินเดีย
ศาสนา: พุทธ
พรรคการเมือง: คองเกรสแห่งชาติอินเดีย
คู่สมรส: โรเบิร์ต วาทรา (สมรส 2538)
บุตร: ไรหาน วาทรา มิรายา วาทรา
บุพการี: ราชีพ คานธี โสนิยา คานธี
ความสัมพันธ์: ตระกูลเนห์รู–คานธี
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเดลี (ศศ.บ., ศศ.ม.)
ลายมือชื่อ: 

ปริยังกา คานธี วาทรา (เกิด 12 มกราคม พ.ศ. 2515) เป็นนักการเมืองหญิงชาวอินเดีย เป็นเลขาธิการคณะกรรมการรัฐสภาอินเดียในอุตตรประเทศตะวันออก เป็นนักการเมืองที่มีชื่อเสียงจากการเป็นสมาชิกในตระกูลเนห์รู–คานธี ด้วยเป็นธิดาของราชีพ คานธี กับโสนิยา คานธี เป็นน้องสาวของราหุล คานธี และเป็นหลานสาวของผิโรช คานธี และอินทิรา คานธี ปัจจุบันเธอเป็นทรัสตีของมูลนิธิราชีพ คานธี
ชีวิตตอนต้น

ปริยังกาสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนโมเดิร์นและคอนแวนต์เยซู-มารีย์ สำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิตสาขาจิตวิทยา จากวิทยาลัยเยซู-มารีย์ มหาวิทยาลัยเดลี และสำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขาพุทธศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยเดลี เมื่อ พ.ศ. 2553
การทำงาน

ปริยังกาปรากฏตัวพร้อมกับแม่และพี่ชาย ในการพบปะกับประชาชนโดยตรงที่รายพเรลี (Rae Bareilly) และอเมฐี (Amethi) อยู่เป็นประจำ เธอเป็นที่ชื่นชอบ เมื่อใดที่มีการเลือกตั้ง ปริยังกาจะเป็นผู้ดึงดูดฝูงชนได้ตลอด โดยเฉพาะเมืองอเมฐี
เมื่อคราวเลือกตั้งทั่วไปของอินเดียเมื่อ พ.ศ. 2547 เธอเป็นผู้จัดการการหาเสียงให้แม่ และช่วยดูแลการหาเสียงของพี่ชาย ส่วนการเลือกตั้งสมัชชารัฐอุตตรประเทศ ราหุลพี่ชายทำการหาเสียงทั่วรัฐ แต่เธอมุ่งไปยังฐานเสียงที่อเมฐีและรายพเรลีที่มีอยู่ 10 ที่นั่ง เธอใช้เวลาถึงสองสัปดาห์ในการระงับข้อพิพาทของคนในพรรค เนื่องจากปัญหาการจัดสรรที่นั่ง
ปริยังกาเข้าเป็นนักการเมืองอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่วันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2562 หลังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเลขาธิการของรัฐสภาอินเดีย พื้นที่รับผิดชอบอุตตรประเทศตะวันออก
ชีวิตส่วนตัว

ปริยังกาสมรสกับโรเบิร์ต วาทรา นักธุรกิจลูกครึ่งอินเดีย-สกอตจากเดลี เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 ณ บ้านเลขที่ 10 ถนนชนปัถ โดยเป็นพิธีการตามธรรมเนียมฮินดู ทั้งสองมีบุตรสองคน คนโตเป็นชายชื่อไรหาน และเป็นหญิงชื่อมิรายา
เธอเป็นชาวพุทธปรัชญา และเข้าวิปัสสนาตามแนวทางของเอส. เอ็น. โคยันกา
ดูเพิ่ม

ตระกูลเนห์รู–คานธี
ทะเลสาบฮาจิโรงาตะ

| ฮาจิโรงาตะ |
| --- | --- |
ภาพถ่ายดาวเทียมของทะเลสาบฮาจิโรงาตะ (ในวงกลมสีแดง) ทะเลสาบแห่งนี้ถูกถมแทบทั้งหมดยกเว้นมุมตะวันออกเฉียงใต้และสายน้ำแคบ ๆ รอบ ๆ ที่ดินที่ถูกถม คาบสมุทรโองะอยู่ทางซ้ายมือ
ฮาจิโรงาตะ
ที่ตั้ง: จังหวัดอากิตะ
พิกัด: 39°54′50″N 140°01′15″E﻿ / ﻿39.91389°N 140.02083°E﻿ / 39.91389; 140.02083
ชนิด: ทะเลสาบ
ประเทศในลุ่มน้ำ: ญี่ปุ่น

พื้นที่พื้นน้ำ: 48.3 km2 (18.6 sq mi)
ความสูงของพื้นที่: −4 m (−13 ft)
ทะเลสาบฮาจิโรงาตะ (ญี่ปุ่น: 八郎潟; โรมาจิ: Hachirō-gata) เป็นทะเลสาบในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น ชื่ออย่างเป็นทางการคือ ทะเลสาบฮาจิโร (ญี่ปุ่น: 八郎湖; โรมาจิ: Hachirō-ko) หรือเรียกอีกอย่างว่า ทะเลสาบปรับสภาพน้ำฮาจิโรงาตะ (ญี่ปุ่น: 八郎潟調整池; โรมาจิ: Hachirō-gata chōseichi) มีความสูงต่ำกว่า 4 เมตร จากระดับน้ำทะเล จึงเป็นจุดที่มีธรรมชาติที่ต่ำที่สุดในญี่ปุ่น
ทะเลสาบฮาจิโรงาตะเป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสองในญี่ปุ่นรองจากทะเลสาบบิวะ และได้มีการถมที่ดินครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1957 เพื่อเพิ่มผลิตพืชผลและก่อตั้งหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านโอกาตะก็ถูกตั้งขึ้นบนที่ดินที่ถูกถมเช่นกัน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1964  ทำให้ทะเลสาบเหลือพื้นที่เพียง 48.3 ตารางกิโลเมตร (19 ตร.ไมล์) ด้วยขนาดที่เล็กลงทำให้มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 18 ในญี่ปุ่น
บางคนมองว่าการถมทะเลสาบเป็นความผิดพลาดของรัฐบาลญี่ปุ่น เนื่องจากรัฐบาลญี่ปุ่นใส่ใจกับข้าวมากเกินไป และทำให้เกิดการสูญเสียต่อพื้นที่ชุ่มน้ำ
การประมงหอยชิจิมิเคยเป็นอุตสาหกรรมที่เจริญรุ่งเรือง แต่ก็ลดลงเพราะทะเลสาบกลายเป็นกร่อยน้อยลง ในฤดูหนาวผู้คนนิยมตกปลาวากาซากิ โดยการเจาะพื้นผิวที่เป็นน้ำแข็ง  ทุกวันนี้การตกปลาแบสดำเป็นที่นิยมและดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งในจังหวัดและนอกจังหวัด การตกปลายังคงเกิดขึ้นแม้ว่าบางคนสงสัยว่าสายพันธุ์พื้นเมืองถูกคุกคามจากปลาสายพันธุ์ต่างถิ่น
การตั้งชื่อ

ในตํานานของทะเลสาบกล่าวว่า มีชายคนหนึ่งชื่อฮาจิโรเขาสาปเป็นมังกร และเขาเลือกที่จะอาศัยอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้หลังจากเดินทางมาเป็นระยะเวลานาน ดังนั้นทะเลสาบจึงมีชื่อว่า "ฮาจิโรงาตะ" (งาตะในภาษาญี่ปุ่นหมายถึงทะเลสาบ) ต่อมาเขาได้รับความสนใจจากผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ในทะเลสาบทาซาวะซึ่งเป็นทะเลสาบอีกแห่งในจังหวัดอากิตะ ทำให้เขาตัดสินใจที่จะย้ายไปอยู่กับเธอ หลังจากนั้นฮาจิโรงาตะก็ตื้นขึ้นเรื่อย ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

ฐานข้อมูลทะเลสาบของโลก: ฮาจิโระ-งาตะ (ภาษาอังกฤษ)
ความทรงจําของโอกาตะ  เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประเทศมาลีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศมาลี ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: MLI
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติมาลี
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 2 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: 
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศมาลี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติมาลีเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 2 คนใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |

| รวม | 1 | 1 | 2 |
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อูมาร์ ซิดิเบ้ | 100 m T38 | Did not finish | Did not finish | Did not advance | Did not advance |
ดูเพิ่ม

ประเทศมาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศมาลีในพาราลิมปิก
ประเทศมาลีในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬามาลีที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
ประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา

| ประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา ต> ม. |
| --- | --- |
เกิด: ประคิณ กรองทอง 6 กันยายน พ.ศ. 2462 จังหวัดพระนคร อาณาจักรสยาม
เสียชีวิต: 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 (96 ปี) โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ กรุงเทพมหานคร
นามปากกา: อุชเชนี นิด นรารักษ์
อาชีพ: นักเขียน, นักแปล
คู่สมรส: หม่อมหลวงจิตรสาร ชุมสาย
ประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา (สกุลเดิม กรองทอง; 6 กันยายน พ.ศ. 2462 — 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2559) มีนามปากกาว่า อุชเชนี และ นิด นรารักษ์ เป็นนักเขียนและนักแปลชาวไทย
ประวัติ

ประคิณเกิดเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2462 ในครอบครัวคริสตัง เป็นธิดาของแสง กรองทอง (ศาสนนาม ยอห์น บัปติสตา) กับประคอง กรองทอง (ศาสนนาม โรซา) เธอมีเชื้อสายจีนจากปู่ มีชื่อทางศาสนาว่าเออเชนี ตั้งตามชื่อนักบุญเอวเยน (Eugène) ส่วนชื่อจริงมารดาตั้งตามพจนานุกรมปัลเลอกัวซ์ แปลว่า "ประคับประคอง"
สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 8 ภาษาฝรั่งเศส จากโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ และเรียนซ้ำมัธยม 8 ทางภาษาอังกฤษ ก่อนเข้าศึกษาระดับอุดมศึกษาคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เป็นที่หนึ่งของประเทศ จบปริญญาโทเกียรตินิยม ภาษาฝรั่งเศส พ.ศ. 2488 และได้ทุนไปศึกษาต่อที่ปารีส 1 ปี รับประกาศนียบัตรการศึกษาระดับสูงด้านวรรณคดีฝรั่งเศสร่วมสมัย มหาวิทยาลัยเซอร์บอน
การทำงาน

เริ่มเขียนกลอนตั้งแต่เข้าเรียนจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมีรุ่นพี่ชื่อสุจิต ศิกษมัต ตั้งนามปากกาให้ว่า "อุชเชนี" ตามชื่อเดิม จนในปี พ.ศ. 2489 เธอเริ่มเขียนกลอนสั้น "มะลิแรกแย้ม" ลงพิมพ์ในหนังสือบ้าน- กับโรงเรียน ในนาม "มลิสด"  ต่อมาในปี พ.ศ. 2491 เปลี่ยนแนวการแต่งจากรักเป็นเรื่องของคนทุกข์ยากคือ "ใต้- โค้งสะพาน" ลงในหนังสือการเมือง จนในปี พ.ศ. 2499 มีการรวมพิมพ์เป็นเล่มระหว่าง อุชเชนี และนิด นรารักษ์ ชื่อ "ขอบฟ้าขลิบทอง" บอกเล่าเรื่องราวเพื่อเสริมสร้างการมองโลกในแง่ดี โดยเฉพาะเคียงความรู้สึกของชนชั้นกลาง ที่เห็นคุณค่าของชนชั้นที่ต่ำกว่า ไม่มีการแบ่งชั้นวรรณะ ระหว่างความรวยและความจน
ต่อมาเธอกลับมาเป็นอาจารย์ที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่ปีพ.ศ 2490-2500 และได้สมรสกับหม่อมหลวงจิตรสาร ชุมสาย (มีชื่อทางศาสนาว่า ยอห์น) บุตรพระยาสีหพงศ์เพ็ญภาค (หม่อมราชวงศ์ประเวศ ชุมสาย) กับคุณหญิงเปลี่ยน มีบุตร-ธิดา 3 คน
ระหว่างศึกษาที่ฝรั่งเศส ได้อ่านหนังสือวรรณคดีชั้นเยี่ยมของฝรั่งเศสจำนวนมาก ซึ่งมีอิทธิพลต่อความคิดที่จะสร้างสรรค์งานที่มีค่าต่อสังคม เมื่อกลับมาเป็นอาจารย์มีโอกาสได้ติดตามนายแพทย์และบาทหลวงเข้าไปทำงานที่แหล่งเสื่อมโทรม  และมีจิตสำนึกแบบชาวคาทอลิกที่เคร่งครัดว่าควรจะต้องทำอะไรเพื่อคนจน ทำให้เธอเขียนบทกวีที่สะท้อนภาพสังคมในเชิงมนุษยธรรม
ได้รับการยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (กวีนิพนธ์) พร้อมกับเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ในปี พ.ศ. 2536
หนังสือเรื่อง "ขอบฟ้าขลิบทอง" เป็นหนังสือที่ได้รับการคัดเลือกว่าเป็นงานวรรณกรรมที่น่าอ่าน มีคุณค่าทางศิลปวรรณกรรม ครบถ้วนตามแนวทางของวรรณกรรมโลกหรือวรรณกรรมสากลมีเนื้อหาสาระที่แสดงออกถึงความริเริ่มสร้างสรรค์ ช่วยให้ผู้อ่านมีทัศนะต่อชีวิตและต่อโลกกว้างขึ้น ได้รับความรู้ ความคิดอ่าน ความบันเทิงทางศิลปวัฒนธรรม ปรากฏแจ้งใน หนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน
ประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา เสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ด้วยโรคมะเร็งลำไส้ ณ โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ สิริอายุ 96 ปี โดยจัดพิธีสวด ณ วัดพระมหาไถ่ และมีพิธีฝังศพที่สุสานศานติคาม จังหวัดนครปฐม
ผลงาน

ประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา มีผลงานเขียนและงานแปลดังนี้
ขอบฟ้าขลิบทอง เป็นผลงานรวมบทกวี
อัษมา เป็นผลงานการแปลจากบทกวีนิทานพื้นบ้านของจีน
ดาวผ่องนภาดิน เป็นผลงานรวมบทกวี
เพียงแค่เม็ดทราย เป็นผลงานการประพันธ์ประเภทร้อยแก้ว
หิ่งห้อย เป็นผลงานการแปลจากบทกวีของรพินทรนาถ ฐากูร ปราชญ์ชาวอินเดีย ซึ่งได้แปลร่วมกับศาสตราจารย์ระวี ภาวิไล
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
ปลาค้าวขาว

ระวังสับสนกับ สกุลปลาค้าวขาว
| ปลาค้าวขาว |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Siluridae
สกุล:: Wallago
สปีชีส์:: W.  attu
ชื่อทวินาม
Wallago attu (Bloch & Schneider, 1801)

ชื่อพ้อง
 Wallagonia attu
ปลาค้าวขาว หรือ ปลาเค้าขาว (ชื่อวิทยาศาสตร์: Wallago attu) เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีส่วนหัวและจะงอยปากปากยื่นแหลม ปากกว้างมาก มุมปากอยู่เลยด้านหลังของลูกตา มีฟันแหลมเล็กบนขากรรไกร ตาเล็ก มีหนวดที่ริมฝีปากยาวถึงครีบก้น หัวและลำตัวตอนหน้าแบนข้างเล็กน้อย แต่ตอนท้ายแบนข้างมาก ส่วนหลังป่องออก ครีบหลังอันเล็กมีปลายแหลม ครีบหางเว้า ตื้น ครีบก้นยาว ครีบอกใหญ่ ตัวมีสีเงินวาวอมเขียวอ่อนที่ด้านหลัง ในปลาบางตัวมีแถบยาวสีคล้ำที่ด้านข้างลำตัว ด้านท้องสีจาง บางตัวอาจมีครีบสีคล้ำอมเหลืองอ่อน มีขนาดโดยเฉลี่ย 70–80 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 2 เมตร มักหากินในเวลากลางคืน อาหารได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่า เวลาล่าเหยื่อจะว่องไวและดุดันมาก ในบางครั้งที่ล่าเหยื่อบนผิวน้ำกระแทกตัวกับน้ำจนเกิดเสียงดัง
พบในแม่น้ำสายใหญ่ ตั้งแต่ประเทศอินเดีย, ปากีสถาน, บังกลาเทศ, แม่น้ำสาละวินถึงแม่น้ำโขง พบน้อยในภาคใต้และคาบสมุทรมลายู เป็นปลาที่นิยมบริโภคโดยปรุงสด รมควัน มีราคาค่อนข้างสูง นอกจากนี้แล้วยังนิยมตกเป็นเกมกีฬาและเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้ โดยมีชื่อเรียกในภาคอีสานว่า "ค้าวคูน"
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาค้าวขาว
ประคอง พลหาญ

ประคอง พลหาญ
นายประคอง พลหาญ (7 พฤศจิกายน 2478 - ) นายกสมาคมนักเรียนเก่ารัสเซีย อดีตรองปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม และนายกสมาคมธรณีวิทยาแห่งประเทศไทย คนไทยคนแรกที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยมอสโก มหาวิทยาลัยอันดับ 1 ที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศรัสเซีย  และเป็นผู้ริเริ่มบุกเบิกให้เกิดอุตสาหกรรมการสำรวจและผลิตปิโตรเลียมขึ้นในประเทศไทย
การศึกษา

นายประคอง พลหาญ สำเร็จการศึกษาทั้งระดับปริญญาตรีและปริญญาโท ด้านธรณีวิทยาและการสำรวจหาแหล่งปิโตรเลียม และในระดับเทียบเท่าปริญญาเอก ด้านการสำรวจหาแหล่งปิโตรเลียมด้วยวิธีทางธรณีเคมี จากมหาวิทยาลัยมอสโก (Lomonosov Moscow State University) ประเทศรัสเซีย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาบัตร จากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.) รุ่นที่ 31
การทำงาน > ด้านการพัฒนาแหล่งปิโตรเลียม

นายประคอง พลหาญ เป็นผู้มีความคิดริเริ่มและเสนอแนะให้รัฐบาล ในสมัยรัฐบาลของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ เปิดให้มีการให้สัมปทานการสำรวจและผลิตปิโตรเลียมขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทย ส่งผลให้ในที่สุดเกิดอุตสาหกรรมการสำรวจและผลิตปิโตรเลียมขึ้นในประเทศไทย และทำให้ประเทศไทยสามารถพึ่งพาตนเองด้านพลังงานได้มากขึ้น รวมทั้งยังทำให้เกิดอุตสาหกรรมต่อเนื่องอื่นๆ เช่น อุตสาหกรรมปิโตรเคมี เป็นต้น นอกจากนี้ นายประคอง พลหาญ ยังมีบทบาทสำคัญในการกำหนดแปลงสำรวจและผลิตปิโตรเลียมในไทย และเชิญชวนเอกชนที่มีศักยภาพมาลงทุนสำรวจและผลิตปิโตรเลียมในประเทศไทย
การทำงาน > การจัดตั้งหน่วยงานด้านปิโตรเลียม

นายประคอง พลหาญ เป็นผู้ดำเนินการจัดตั้งหน่วยงานกำกับดูแลการสำรวจและพัฒนาปิโตรเลียมของประเทศไทย (กองเชื้อเพลิงธรรมชาติ กรมทรัพยากรธรณี ซึ่งต่อมาพัฒนาเป็น กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ กระทรวงพลังงาน) และได้ร่วมกับ นายพิสุทธิ์ สุทัศน์ ณ อยุธยา อดีตรองปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม และอธิบดีกรมทรัพยากรธรณี ดำเนินการจัดตั้งหน่วยงานรับซื้อปิโตรเลียมจากบริษัทเอกชนที่ได้รับสัมปทานในการสำรวจและผลิตปิโตรเลียมในประเทศไทย (ต่อมาพัฒนาเป็น บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน))
การทำงาน > การพัฒนาบุคลากรและวิชาชีพด้านธรณีวิทยา

นายประคอง พลหาญ เป็นผู้จดทะเบียนจัดตั้งสมาคมธรณีวิทยาแห่งประเทศไทย (The Geological Society of Thailand) เพื่อเพิ่มพูนความรู้และยกระดับมาตรฐานการประกอบวิชาชีพธรณีวิทยา และสนับสนุนวิชาการเกี่ยวกับธรณีวิทยา โดยได้ดำรงตำแหน่งนายกสมาคมระหว่างปี 2531 - 2533 รวมทั้งได้รับแต่งตั้งเป็นอาจารย์พิเศษ ทำการสอนเรื่องการปิโตรเลียมและธรณีวิทยาที่ภาควิชาธรณีวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และภาควิชาธรณีวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
การทำงาน > ด้านกฎหมายปิโตรเลียม

นายประคอง พลหาญ เป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการร่างกฎหมายปิโตรเลียมที่สำคัญของไทย ได้แก่ พระราชบัญญัติปิโตรเลียม พ.ศ. 2514 และพระราชบัญญัติภาษีเงินได้ปิโตรเลียม พ.ศ. 2514 และยังได้ร่วมให้ความเห็นเพื่อปรับปรุงและพัฒนากฎหมายดังกล่าว ในฐานะที่ปรึกษาประจำคณะกรรมาธิการสามัญและวิสามัญด้านพลังงานของรัฐสภาหลายคณะ
ชีวิตส่วนตัว

นายประคอง พลหาญ สมรสกับ พลตรีหญิงโสภาทิวัตถ์ พลหาญ มีบุตร 2 คน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2533 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2535 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
บากูมัตสึ

บากูมัตสึ (ญี่ปุ่น: 幕末; ทับศัพท์: bakumatsu, "ปลายยุคบากูฟุ") หมายถึง ช่วงปีสุดท้ายของสมัยเอโดะ เมื่อรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะจบสิ้นลง ระหว่างปี ค.ศ. 1853 และ ค.ศ. 1867 ญี่ปุ่นได้ยุตินโยบายต่างประเทศในการแยกอยู่โดดเดี่ยวซึ่งเป็นที่รู้จักกันคือ ซาโกกุ และเปลี่ยนจากระบบศักดินาของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะมาเป็นรัฐบาลเมจิแห่งจักรวรรดิสมัยใหม่ การแบ่งแยกทางอุดมการณ์และการเมืองที่สำคัญในช่วงเวลาสมัยนั้น ระหว่างกลุ่มชาตินิยมที่ให้การสนับสนุนจักรพรรดิที่เรียกกันว่า "อิชินชิชิ" และกองกำลังโชกุน ซึ่งรวมถึงกลุ่มนักดาบชั้นยอดอย่างชินเซ็งงูมิ
แม้ว่าทั้งสองกลุ่มจะเป็นขุมกำลังอำนาจที่มองเห็นได้อย่างชัดมากที่สุด หลายฝ่ายได้พยายามใช้ความโกลาหลของบากูมัตสึเพื่อยึดอำนาจมาไว้กับตนเอง นอกจากนี้ยังมีแรงผลักดันหลักอีกสองประการสำหรับความขัดแย้ง: ประการแรก ความขุ่นเคืองใจที่เพิ่มมากขึ้นในส่วนของโทซามะไดเมียว (หรือขุนนางนอก) และประการที่สอง ความรู้สึกต่อต้านชาติตะวันตกที่เพิ่มขึ้นหลังจากการมาถึงของแมทธิว ซี. เพร์รี ข้อแรกซึ่งเกี่ยวข้องกับขุนนางเหล่านั้นซึ่งได้เคยดำรงตำแหน่งใหญ่โตมาแต่ก่อนได้เข้าต่อสู้รบกับกองกำลังของโทกูงาวะที่ยุทธการที่เซกิงาฮาระในปี ค.ศ. 1600 ภายหลังจากนั้นพวกเขาก็ถูกกีดกันอย่างถาวรจากตำแหน่งที่มีอำนาจทั้งหมดภายในรัฐบาลโชกุน ข้อสองเพื่อเป็นการแสดงให้เห็นถึงคำขวัญซนโนโจอิ หรือ "เทิดทูนจักรพรรดิ ขับคนป่าเถื่อน" จุดเปลี่ยนของบากูมัตสึคือในช่วงสงครามโบชิงและยุทธการที่โทบะ-ฟูชิมิ เมื่อกองกำลังที่สนับสนุนโชกุนได้พ่ายแพ้
ความไม่ลงรอยเรื่องการต่างประเทศ

บทความหลัก: ซาโกกุ