stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศติมอร์-เลสเตในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018

| ประเทศติมอร์-เลสเต ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: TLS
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติติมอร์-เลสเต
ณ บัวโนสไอเรส, ประเทศอาร์เจนตินา 6 – 18 18 ตุลาคม ค.ศ. 2018
นักกีฬา: 2 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน
2010 2014 2018
ประเทศติมอร์-เลสเต เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติติมอร์-เลสเตเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศติมอร์-เลสเตไม่ได้รับเหรียญรางวัลใด ๆ
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |
| รวม | 1 | 1 | 2 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | Stage 1> ระยะทาง | Stage 1> อันดับ | Stage 2> ระยะทาง | Stage 2> อันดับ | รวม> ระยะทาง | รวม> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Manuel Belo | 1500 m | 4:13.41 | 20 | DNS | DNS | N/A | N/A |
| นักกีฬา | รายการ | Stage 1> ระยะทาง | Stage 1> อันดับ | Stage 2> ระยะทาง | Stage 2> อันดับ | รวม> ระยะทาง | รวม> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ángela Freitas | 3000 m | 10:00.36 | 13 | DNS | DNS | N/A | N/A |
ดูเพิ่ม

ประเทศติมอร์-เลสเตในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติติมอร์-เลสเตในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาติมอร์-เลสเตที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 ที่ บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   สาธารณรัฐแอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   ทีมผสม  |  |
จังหวัดอุบลราชธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 4 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 12 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
ดูเพิ่ม

จังหวัดอุบลราชธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
จังหวัดอุบลราชธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
เครื่องลูกข่าย

บทความนี้เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เครือข่าย สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ไคลเอนต์ (แก้ความกำกวม)
เครื่องลูกข่าย หรือ ไคลเอนต์ (อังกฤษ: client) เป็นระบบหรือแอปพลิเคชันที่สามารถเชื่อมต่อเข้ากับระบบคอมพิวเตอร์อื่นที่เรียกว่าเซิร์ฟเวอร์ได้ คำว่าไคลเอนต์เริ่มมีการใช้เรียกถึงคอมพิวเตอร์ที่ไม่สามารถเรียกใช้งานโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในตัวเองได้ แต่สามารถใช้งานโปรแกรมนั้นผ่านทางระบบเครือข่าย
ประเทศติมอร์-เลสเตในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

| ประเทศติมอร์-เลสเต ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: TLS
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติติมอร์-เลสเต
ณ หนานจิง
นักกีฬา: 2 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Nelia MARTINS
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน
2010 2014 2018
ประเทศติมอร์-เลสเต เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติติมอร์-เลสเตเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศติมอร์-เลสเตไม่ได้รับเหรียญรางวัล
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |
| รวม | 1 | 1 | 2 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Domingos Savio dos Santos | 800 m | 2:03.88 | 19 qC | 2:02.58 | 17 |
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Nelia Martins | 1500 m | 5:15.04 | 18 qB | 5:11.61 | 17 |
ดูเพิ่ม

ประเทศติมอร์-เลสเตในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติติมอร์-เลสเตในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาติมอร์-เลสเตที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   สาธารณรัฐแอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
พื้นที่ทอดสมอ

แผนผังอ่าวซานดิเอโกในช่วงคริสต์ทศวรรษปี 1940 โดยแยกความแตกต่างระหว่างพื้นที่ทอดสมอและพุกผูกเรือ
พื้นที่ทอดสมอ (อังกฤษ: anchorage) คือสถานที่ในทะเลที่เรือสามารถลดสมอลงได้
พื้นที่ทอดสมอ คือสถานที่ที่ใช้หย่อนสมอลงน้ำและใช้งาน ในขณะที่ท่าจอดเรือโดยทั่วไปจะใช้เชือกผูกเรือหรือสิ่งที่คล้ายกัน สถานที่เหล่านี้มักมีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสำหรับการทอดสมออย่างปลอดภัยเพื่อป้องกันสภาพอากาศและอันตรายอื่น ๆ
จุดประสงค์ในการพักเรือไว้กลางทะเลอย่างปลอดภัย อาจเป็นเพื่อรอเข้าสู่ท่าเรือ หรือรับสินค้าหรือผู้โดยสารในกรณีที่ท่าเรือมีสิ่งอำนวยความสะดวกไม่เพียงพอ
แนวชายฝั่งบางแห่งที่ไม่มีท่าเรือ จะมีพื้นที่ทอดสมอที่กว้างขวาง
ในยุคที่มีการเดินเรือขนาดใหญ่ เรือสามารถรอพื้นที่ทอดสมอเพื่อให้ลมเปลี่ยนทิศและเพื่อให้สามารถเดินทางต่อไปได้
พุกผูกเรือขนาดใหญ่ในสถานที่ที่มีเงื่อนไขเหมาะสมสำหรับการจอดเรืออย่างปลอดภัย เป็นงานวิศวกรรมที่ต้องใช้ทักษะทางเทคนิคอย่างมาก
ดูเพิ่ม

ที่ทอดสมอ (Roadstead)
สมอทะเล (การเดินเรือ)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กท่าเรือและอ่าวจอดเรือ |
| --- | --- |
ประเภท:  ท่าเรือต้นทาง  สถานีเติมเชื้อเพลิง  ท่าจอดเรือภายในประเทศ  ท่าเรือภายในประเทศ  ท่าเรือรับส่ง  ท่าเรือรอง  ท่าขาเข้า  ท่าเรือบก  พื้นที่ทอดสมอ  เขื่อนเทียบเรือ  ฐานทัพเรือ 
การจัดอันดับ:  World's busiest port  Busiest container ports  Busiest by tonnage  Busiest by cruise passengers  Countries by container port traffic 
ที่ตั้ง:  Arctic  Atlantic  Indian  Pacific  Southern 
การบริหารจัดการท่าเรือ:  การขนส่งทางทะเล  การท่าเรือ  รัฐเจ้าของท่าเรือ  Harbour engineer  Port operator  Security  Port operations simulator  Terminal Operating System 
อนุสัญญา:  SOLAS  MARPOL 73/78  STCW  อนุสัญญาว่าด้วยการจัดการน้ำอับเฉา 
  หมวดหมู่   คอมมอน   วิกิพจนานุกรม "ท่าเรือ"
เครื่องโทรศัพท์

บทความนี้เกี่ยวกับโทรศัพท์ สำหรับเพลงในชื่อภาษาอังกฤษ ดูที่ เทเลโฟน (เพลง)
โทรศัพท์ระบบหมุนหมายเลข
เครื่องโทรศัพท์ (อังกฤษ: telephone) เป็นอุปกรณ์การสื่อสารโทรคมนาคมที่อนุญาตให้ ผู้ใช้สองคนหรือมากกว่า สามารถสนทนากัน เมื่อพวกเขาไม่ได้อยู่ในบริเวณใกล้เคียงกันที่จะได้ยินเสียงกันโดยตรง เครื่องโทรศัพท์จะแปลงเสียง, โดยทั่วไปเป็นเสียงมนุษย์, ให้เป็นสัญญาณ อิเล็กทรอนิกส์ที่เหมาะสำหรับการส่งผ่านทางสายเคเบิลหรือผ่านสื่ออื่น ๆในระยะทางไกล, และ เมื่อถึงผู้รับปลายทาง จะเปลี่ยนสัญญาณดังกล่าวกลับให้อยู่ในรูปแบบที่จะสามารถเข้าใจได้ คำว่าโทรศัพท์ได้รับการดัดแปลงเป็นคำศัพท์หลายภาษา มันมาจากกรีก: τῆλε ,Tele แปลว่าไกล และ φωνή , แปลว่าเสียง เมื่อรวมกัน หมายถึงเสียงที่อยู่ห่างไกล สำหรับระบบโทรศัพท์ซึ่งเป็นเทคโนโลยีนั้น ภาษาอังกฤษจะใช้คำว่า Telephony
จดสิทธิบัตรเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1876 โดย อเล็กซานเดอร์ แกรฮ์ม เบลล์  และพัฒนาต่อ โดยคนอื่นๆมากมาย เครื่องโทรศัพท์เป็นอุปกรณ์ตัวแรกในประวัติศาสตร์ที่ผู้คนได้ใช้ในการพูดคุยกันโดยตรงในระยะทางที่อยู่ห่างกัน ระบบโทรศัพท์กลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้อย่างรวดเร็วสำหรับธุรกิจ, รัฐบาลและ ผู้ประกอบการ และในปัจจุบัน เครื่องโทรศัพท์เป็นบางส่วนของเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็กที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย
องค์ประกอบของเครื่องโทรศัพท์

องค์ประกอบที่สำคัญของเครื่องโทรศัพท์(หรือบางครั้งเรียกว่า telephone set)ได้แก่ handset และแท่นวาง (แต่เดิมแยกออกจากกัน แต่บางครั้งวางประกอบอยู่ด้วยกัน). handset ประกอบด้วยไมโครโฟน(ตัวส่ง)เพื่อพูดเข้าและหูฟัง(ตัวรับ)ที่จะทำเสียงของคนที่อยู่ไกลออกไปขึนมาใหม่ นอกจากนี้ เครื่องโทรศัพท์ส่วนใหญ่มีกระดิ่ง(ringer)ซึ่งจะทำให้เกิดเสียงเมื่อมีโทรศัพท์เรียกเข้ามาและแป้นหมุนที่ใช้ในการป้อนหมายเลขโทรศัพท์เมื่อต้องการจะโทรออก ในราวทศตวรรษที่ 1970 เครื่องโทรศัพท์ที่ใช้หน้าปัดแบบหมุนส่วนใหญ่ถูกแทนที่ด้วยหน้าปัดแบบกดปุ่ม Touch-Tone ที่ทันสมัย  ซึ่งได้เปิดตัวครั้งแรกโดย AT & T ในปี 1963. เครื่องรับและเครื่องส่งสัญญาณมักจะถูกสร้างบน handset เดียวกัน ซึ่งจะถูกยกขึ้นทาบกับปากและหูของผู้ใช้ในระหว่างการสนทนา แป้นหมุนอาจจะอยู่ได้ทั้งบน handset หรือบนแท่นวางที่ต่อกับตัว handset ด้วยสายไฟสั้นๆ(cord) เครื่องส่งสัญญาณจะแปลงคลื่นเสียงให้เป็นสัญญาณไฟฟ้า ซึ่งจะถูกส่งผ่านทางเครือข่ายโทรศัพท์ไปยังเครื่องโทรศัพท์ปลายทาง เครื่องรับโทรศัพท์ปลายทางจะแปลงสัญญาณไฟฟ้าให้เป็นเสียงออกทางลำโพง ระบบโทรศัพท์เป็นสื่อกลางในการสื่อสารแบบสองทาง ซึ่งหมายความว่าผู้ใช้ทั้งสองด้านสามารถพูดคุยกันได้พร้อมกัน
แม้ว่าเดิมจะถูกออกแบบมาสำหรับการสื่อสารด้วยเสียงที่เรียบง่าย เครื่องโทรศัพท์สมัยใหม่มีความสามารถอีกมากมาย เช่น บันทึกข้อความเป็นคำพูด, ส่งและรับข้อความ, ถ่ายรูปและแสดง รูปถ่ายหรือวิดีโอ, เล่นเพลงและท่องอินเทอร์เน็ต แนวโน้มปัจจุบันเครื่องโทรศัพท์จะเป็นที่รวมของทุกการสื่อสารเคลื่อนที่และความการใช้ในการคำนวณ เครื่องโทรศัพท์เหล่านี้เรียกว่า โทรศัพท์อัจฉริยะ
องค์ประกอบของเครื่องโทรศัพท์ > หลักการทำงานพื้นฐาน

ระบบโทรศัพท์แบบดั้งเดิมที่ใช้คู่สายทองแดง หรือที่เรียกกันว่าโทรศัพท์พื้นฐาน ปกติจะขนส่งทั้งสัญญาณควบคุมและสัญญาณเสียงบน คู่สายบิด (สายไฟหุ้มฉนวนสองเส้นบิดเป็นเกลียว) เดียวกัน (C ในรูป) เรียกสายนี้ว่า สายโทรศัพท์
เครื่องโทรศัพท์พื้นฐานมี switchhook (A4) และอุปกรณ์แจ้งเตือน, ปกติจะเป็น ringer (A7), ที่ยังคงเชื่อมต่อกับสายโทรศัพท์ตลอดเวลาที่ handset วางอยู่บนแท่นหรือวางหู หรือ "on hook" (กล่าวคือ สวิทช์ (A4) จะ open) และ ส่วนประกอบอื่นๆ ที่เหลือจะมีการเชื่อมต่อกับสายโทรศัพท์เมื่อยกหู หรือ "off hook" (สวิทช์ (A4) จะ close) ส่วนประกอบที่ทำงานตอน off hook ประกอบด้วย เครื่องส่งสัญญาณ(ไมโครโฟน, A2), เครื่องรับ (ลำโพง, A1), และวงจรอื่นๆสำหรับการโทรออก, ตัวกรองและตัวขยายเสียง (A3)
อุปกร่ณ์ส่งสัญญาณ หรือ ringer, รูปซ้ายประกอบด้วยกระดิ่ง (A7) หรือ beeper หรือ หลอดไฟอื่น ๆ (A7) เพื่อแจ้งเตือนผู้ใช้ให้รู้ว่ามีสายเรียกเข้า และปุ่มตัวเลขหรือหน้าปัดแบบหมุน (A4) เพื่อป้อนหมายเลขโทรศัพท์สำหรับการโทรออก  ค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ของบริการโทรศัพท์ landline คือสายไฟ ดังนั้นโทรศัพท์จึงส่งเสียงทั้งขาเข้าและขาออกโดยใช้สายไฟคู่บิดเดียวกัน สายคู่บิดจะมีจำนวนรอบการบิดต่อระยะความยาวจำนวนหนึ่งที่จะหักล้างการรบกวนแม่เหล็กไฟฟ้า (อังกฤษ: electromagnetic interference) หรือ EMI และ crosstalk ได้ดีกว่าสายเดียวหรือคู่สายที่ไม่บิด สัญญาณเสียงขาออกจากไมโครโฟนที่แข็งแรงไม่ได้เอาชนะสัญญาณ ลำโพงที่เข้ามากับ sidetone ที่มีความแรงน้อยกว่าเพราะขดลวดไฮบริด (A3) ตัดลบสัญญาณ ของไมโครโฟนออกจากสัญญาณที่ส่งไปยังลำโพง กล่องแยก(B)ป้องกันฟ้าผ่าด้วย lightning arrester (B2) และตัวปรับความต้านทานของสาย(B1)เพื่อเติมเต็มสัญญาณไฟฟ้าสำหรับความยาวของสายโทรศัพท์, B1 ทำการการปรับเปลี่ยนที่คล้ายกันกับ A8 สำหรับความยาวสายภายใน. แรงดันไฟฟ้าที่สายเป็นลบเมื่อเทียบกับดิน เพื่อลดการกัดกร่อนแบบ galvanic corrosion เพราะไฟฟ้าแรงดันลบจะดึงดูดไอออนบวกของโลหะเข้ามาที่สายไฟ
เครื่องโทรศัพท์แบบ landline เชื่อมต่อด้วยสายไฟหนึ่งคู่เข้าโครงข่ายโทรศัพท์ ในขณะที่โทรศัพท์เคลื่อนที่สามารถพกพาและติดต่อสื่อสารกับโครงข่ายโทรศัพท์โดยการส่งสัญญาณวิทยุ. โทรศัพท์แบบ cordless ใช้ handset แบบพกพาที่ติดต่อสื่อสารโดยการส่งวิทยุกับสถานีฐาน แล้วสถานีฐานจะติดต่อกับโครงข่ายโทรศัพท์ด้วยสายอีกที
โทรศัพท์ดิจิทัลและ Voice over IP

การประดิษฐ์ทรานซิสเตอร์ในปี ค.ศ. 1947ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในเทคโนโลยีที่ใช้ในระบบโทรศัพท์ และในเครือข่ายการส่งข้อมูลทางไกล  ด้วยการพัฒนาระบบ สวิตชิ่งแบบอิเล็กทรอนิกส์ในปี ค.ศ. 1960, โทรศัพท์ค่อยๆพัฒนาไปสู่​​โทรศัพท์ดิจิทัลที่ มีความสามารถสูงขึ้น คุณภาพดีขึ้น และค่าใช้จ่ายของเครือข่ายที่น้อยลง
การพัฒนาวิธีการสื่อสารข้อมูลดิจิทัลเช่น โพรโทคอลต่างๆที่ใช้สำหรับอินเทอร์เน็ตทำให้สามารถแปลงเสียงให้อยู่ในรูปดิจิทัล และส่งมันเป็นข้อมูลแบบเรียลไทม์ผ่านเครือข่ายคอมพิวเตอร์ ซึ่งทำให้เกิด Internet Protocol (IP) ของโทรศัพท์หรือที่รู้จักกันว่าเป็น voice over Internet Protocol (VoIP)   ซึ่งได้พิสูจน์แล้วว่า VoIP เป็นเทคโนโลยีที่มาแทนที่โครงสร้างพื้นฐานของเครือข่ายโทรศัพท์แบบดั้งเดิมได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อมกราคม 2005, ผู้ใช้บริการโทรศัพท์ในประเทศญี่ปุ่นและเกาหลีใต้จำนวนสูงถึง 10 % ได้ เปลี่ยนมาใช้บริการโทรศัพท์แบบดิจิทัลนี้ ในเดือนเดียวกัน บทความของนิวสวีคชี้ให้เห็นว่า โทรศัพท์ผ่านอินเทอร์เน็ตอาจจะ "สิ่งที่ยิ่งใหญ่ต่อไป"  ในปี 2006 บริษัทหลายแห่งให้บริการ VoIP กับผู้บริโภคและธุรกิจ
จากมุมมองของลูกค้า, ระบบโทรศัพท์ IP ใช้การเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตแบนด์วิธสูง และต้องการอุปกรณ์สถานที่ลูกค้า (อังกฤษ: customer premises equipment) หรือ CPE ที่มีลักษณะพิเศษในการส่งผ่านสัญญาณโทรศัพท์ผ่านทางอินเทอร์เน็ต, หรือผ่านเครือข่าย​​ข้อมูลส่วนตัวอื่นๆที่ทันสมัย  จริงๆแล้ว อุปกรณ์ของลูกค้าอาจจะเป็นเพียง อะแดปเตอร์โทรศัพท์แอนะล็อก ( ATA ) ซึ่งใช้เชื่อมต่อเครื่องโทรศัพท์แบบอนาล็อกแบบเก่าเข้ากับอุปกรณ์เครือข่าย IP, หรืออาจเป็นเครื่องโทรศัพท์ไอพีที่มีเทคโนโลยีเครือข่ายและอินเตอร์เฟซที่สร้างขึ้นในชุดตั้งโต๊ะ ที่ทำงานเหมือนโทรศัพท์ที่คุ้นเคยแบบเดิม
นอกจากนี้ ผู้ผลิตซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์จำนวนมาก และผู้ประกอบการโทรศัพท์ ได้จัดหาซอฟต์แวร์แอปพลิเคชัน softphone ที่จำลองคอมพิวเตอร์ให้เป็นเครื่องโทรศัพท์โดยการใช้ ไมโครโฟนและหูฟังเสียงหรือลำโพงที่แนบมากับซอฟต์แวร์ด้วย
แม้จะมีคุณสมบัติและสิ่งอำนวยความสะดวกใหม่ๆของโทรศัพท์ไอพี บางอย่างอาจจะเป็นข้อเสีย ที่โดดเด่นเมื่อเทียบกับระบบโทรศัพท์แบบดั้งเดิม.  ยกเว้นในกรณีที่ของชิ้นส่วนเครื่องโทรศัพท์ IP ได้รับการสนับสนุนจากแหล่งจ่ายไฟสำรองฉุกเฉินหรือแหล่งพลังงานอื่นๆในสถานที่ลูกค้า, โทรศัพท์ IP จะสิ้นสุดสภาพการทำงานในระหว่างไฟฟ้าดับซึ่งสามารถเกิดขึ้นได้ในกรณีฉุกเฉินหรือภัยพิบัติ เครื่องโทรศัพท์แบบดั้งเดิมที่เชื่อมต่อกับเครือข่าย PSTN เก่าจะไม่พบปัญหานี้ เนื่องจากพวกมันจะถูกขับเคลื่อนด้วยแบตเตอรี่ของบริษัทโทรศัพท์ที่มีไฟสำรองฉุกเฉินติดตั้งอยู่ในเกือบทุกชุมสาย  ซึ่งจะทำงานต่อไปแม้ว่าจะมีปัญหาไฟฟ้าดับเป็นเวลานาน
อีกปัญหาหนึ่งของการให้บริการแบบอินเทอร์เน็ตก็คือ การขาดสถานที่ติดตั้งอุปกรณ์ทางกายภาพที่แน่นอน ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อการจัดเตรียมการให้ความช่วยเหลือในกรณีฉุกเฉิน เช่น ตำรวจดับเพลิงหรือรถพยาบาลเมื่อมีคนเรียกใช้ เว้นแต่จะได้ปรับปรุงสถานที่ตั้งทางกายภาพของโทรศัพท์ IP ที่ผู้ใช้ได้ลงทะเบียนเอาไว้  หลังจากที่ย้ายไปอยู่อาศัยในที่แห่งใหม่ บริการฉุกเฉินจะสามารถส่งความช่วยเหลือไปยังสถานที่ที่ถูกต้อง
การใช้

เมื่อสิ้นปี 2009 ผู้ใช้บริการโทรศัพท์มือถือและโทรศัพท์พื้นฐานทั่วโลกมียอดรวมเกือบ 6 พันล้าน เป็นโทรศัพท์พื้นฐาน 1.26 พันล้าน และ 4.6 พันล้าน สำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่
ดูเพิ่ม

Bell System
Bell Telephone Memorial
Cordless telephone
Dual-tone multi-frequency signaling
Harvard sentences
Satellite phone
Sidetone
Telephone keypad
Telephone plug
Telephone related articles
Telephone switchboard
Telephone tapping
Timeline of the telephone
Tip and ring (Wiring terminology)
Videophone
โทรศัพท์มือถือ
โทรสาร
หนังสืออ่านเพิ่ม

Sobel, Robert (1974), The Entrepreneurs: Explorations Within the American Business Tradition. Weybright & Talley. ISBN 0-679-40064-8.
Todd, Kenneth P. (1998), A Capsule History of the Bell System เก็บถาวร 2008-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. American Telephone & Telegraph Company (AT&T).
แหล่งข้อมูลอื่น

ne" article
Virtual museum of early telephones
The Telephone, 1877 เก็บถาวร 2008-08-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Modelling Telephone hybrids as 2 x 2 matrices
แผนผังของการติดตั้งโทรศัพท์พื้นฐาน(landline)
เครื่องโทรศัพท์ IP ทำงานด้วยฮาร์ดแวร์แป้นโทรออกแบบกดปุ่ม
สายโทรศัพท์แบบอยู่กับที่ต่อประชากร 100 คนระหว่าง 1997-2007
โปเกมอน เทรดดิงการ์ดเกม

| --- | --- |

โลโก้ โปเกมอน เทรดดิงการ์ดเกม (ด้านบน) และหลังการ์ด
ผู้ออกแบบ: ซึเนคาซึ อิชิฮาระ โคอิจิ โอยามะ ทาคุมิ อากาบาเนะ
ผู้จัดพิมพ์: บริษัทโปเกมอน ญี่ปุ่น มีเดียแฟกทอรี (ตุลาคม 2539 – พฤศจิกายน 2543) สหรัฐ วิซาดส์ออฟเดอะโคสต์ (ธันวาคม 2541 – กรกฎาคม 2546)
วันเปิดตัว: 20 ตุลาคม 1996; 28 ปีก่อน (1996-10-20)
ประเภท: ของสะสม
ผู้เล่น: 2
ทักษะ: เกมไพ่ เลขคณิต การอ่าน
ช่วงอายุ: 6+
เวลาในการเล่น: 2–120 นาที
โอกาสการสุ่ม: บางครั้ง (ลำดับการจั่วไพ่, ลูกเต๋า, โยนเหรียญ)
เว็บไซต์: tcg.pokemon.com
การ์ดคอลเลกชัน โปเกมอน และ ยูกิโอ
โปเกมอน เทรดดิงการ์ดเกม (อังกฤษ: Pokémon Trading Card Game) โดยทั่วไปเรียกชื่อย่อว่า PTCG หรือ โปเกมอน TCG ส่วนในประเทศญี่ปุ่นโดยทั่วไปเรียกชื่อว่า โปเกมอน การ์ดเกม (ญี่ปุ่น: ポケモンカードゲーム; โรมาจิ: Pokemon Kādo Gēmu, "Pokémon Card Game") เป็นเกมการ์ดสะสม (collectible card game) ของแฟรนไชส์โปเกมอน วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) โดยบริษัท ครีเซอร์ส ในประเทศญี่ปุ่น ส่วนในประเทศสหรัฐอเมริกาตีพิมพ์ครั้งแรกโดยบริษัท วิซาร์ดออฟเดอะโคสต์ อย่างไนก็ดีบริษัท เดอะโปเกมอนคอมพานี อินเตอร์เนชั่นแนล ก็เข้ามาทำหน้าที่ตีพิมพ์แล้วเผยแพร่การ์ดเกมโปเกมอนเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2546 (ค.ศ. 2003)
ประวัติ

โปเกมอน เทรดดิงการ์ดเกม เป็นการ์ดเกมที่จำลองการต่อสู้ของโปเกมอน อย่างไรก็ตามไม่ได้อิงจากเกมโดยตรง จึงมีรูปแบบการเล่นที่แตกต่างกัน
ข้อมูลเบิ้องต้น > ประเภทของโปเกมอน

| สี | ประเภท TCG | ประเภทจากเกม |
| --- | --- | --- |
| สีเขียว | พืช | พืช, แมลง, พิษ (1996–2007) |
สีแดง: ไฟ
| สีน้ำเงิน | น้ำ | น้ำ, น้ำแข็ง |
สีเหลือง: ไฟฟ้า
| สีม่วง | พลังจิต | พลังจิต, ผี, พิษ (2007–2019), แฟรี (2019–) |
| สีน้ำตาล | ต่อสู้ | ต่อสู้, หิน, ดิน |
| สีดำ | มืด | ความมืด, พิษ (2019–) |
| สีเงิน | โลหะ | เหล็ก |
| สีทอง | มังกร | มังกร (2012–) |
| สีมาเจนต้า | แฟรี | แฟรี (2014–2019) |
| สีขาว | ไร้สี | ปกติ, มังกร (1996–2012), บิน |
ประเภทของการ์ด > การ์ดโปเกมอน

ประเภทของการ์ดโปเกมอน มีดังนี้
ประเภทของการ์ด > การ์ดเทรนเนอร์

การ์ดที่ช่วยเหลือในการต่อสู้ มี 3 ประเภทประกอบไปด้วย ไอเท็ม, ซัพพอร์ต และ สเตเดียม
ประเภทของการ์ด > การ์ดเทรนเนอร์ > ไอเท็ม

การ์ดไอเท็มสามารถใช้ได้ทุกครั้งต่อเทิร์นที่ใช้
ประเภทของการ์ด > การ์ดเทรนเนอร์ > ซัพพอร์ต

การ์ดซัพพอร์ตสามารถใช้ได้แค่ 1 ใบ ต่อ 1 เทิร์น
ประเภทของการ์ด > การ์ดเทรนเนอร์ > สเตเดียม

การ์ดสเตเดียมที่จะให้เอฟเฟกต์กับทั้งสองฝ่าย
โปเกมอน เทรดดิงการ์ดเกม ประเทศไทย

ก่อนปี พ.ศ. 2562 ไม่มีผู้แทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการสำหรับโปเกมอน เทรดดิงการ์ดเกมในประเทศไทย ร้านการ์ดบางแห่งนำเข้าการ์ดจากต่างประเทศ โดยปกติจะเป็นการ์ดภาษาอังกฤษนำเข้าจากประเทศสหรัฐอเมริกา
ปัจจุบันโปเกมอน เทรดดิงการ์ดเกมในประเทศไทย ได้มีลิขสิทธิ์แปลเป็นภาษาไทยอย่างเป็นทางการแล้ว ในเดือน มกราคม พ.ศ. 2562 ผลิตจากประเทศญี่ปุ่นโดยบริษัท โปเกมอน จำกัด นำเข้าโดยบริษัท ดี ซูพรีม จำกัด ผู้จัดจำหน่ายโดยบริษัท ทรู ดิสทริบิวชั่น แอนด์ เซลส์ จำกัด วางจำหน่ายครั้งแรกที่งานเปิดตัวการ์ดเกมโปเกมอน PokemonTCG 1st Impact Challenge ในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2562 ส่วนวางจำหน่ายร้านการ์ดทั่วประเทศ เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 และร้านสะดวกซื้อเซเว่น อีเลฟเว่นใกล้บ้าน เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 ปัจจุบันได้เพิ่มวางจำหน่ายที่ร้านนายอินทร์และร้าน B2S
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ