stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เนชันนัลลีก ฤดูกาล 2018–19
เนชันนัลลีกเซาท์ > การเปลี่ยนแปลงสโมสรในลีก > ทีมที่เข้าสู่เนชันนัลลีกเซาท์

เลื่อนชั้นขึ้นมาจากอิสธ์เมียนลีก พรีเมียร์ดิวิชัน​ ฤดูกาล​ 2017–18
บิลเลอริคีย์ ทาวน์
ดัลลิช แฮมเล็ต
เลื่อนชั้นขึ้นมาจากเซาเทิร์นฟุตบอลลีก พรีเมียร์ดิวิชัน​ ฤดูกาล​ 2017–18
สลาว ทาวน์
ตกชั้นจากเนชันนัลลีก​ ฤดูกาล​ 2017–18
ทอร์คีย์ ยูไนเต็ด
โวกกิง
เนชันนัลลีกเซาท์ > การเปลี่ยนแปลงสโมสรในลีก > ทีมที่พ้นจากเนชันนัลลีกเซาท์

เลื่อนชั้นไปเนชันนัลลีก ฤดูกาล​ 2018–19
ฮาแวนต์ แอนด์ วอเตอร์ลูวิลล์
เบรนทรี ทาวน์
ตกชั้นไปอิสธ์เมียนลีก พรีเมียร์ดิวิชัน ฤดูกาล​ 2018–19
บอกเนอร์ รีจีส ทาวน์
ไวท์ฮอว์ค
ตกชั้นไปเซาเทิร์นลีก พรีเมียร์ดิวิชัน ฤดูกาล​ 2018–19
พูล ทาวน์
เนชันนัลลีกเซาท์ > สนามและที่ตั้งของแต่ละสโมสร

บาธ
บิลเลอริคี
เชล์มฟอร์ด
ชิพแนม ทาวน์
คอนคอร์ด เรนเจอส์
ดาร์ทฟอร์ด
อีสต์บอร์น โบโร
เธอร์ร็อค
กลอสเตอร์ ซิตี
เฮเมลฯ
ฮังเกอร์ฟอร์ด ทาวน์
ออกซฟอร์ด ซิตี​
สลาว ทาวน์​
เซนต์อัลบานส์​
ทอร์คีย์ ยูไนเต็ด​
ทรูโร ซิตี​
เวสตัน ซูเปอร์ แมร์
โวกกิง
ดัลลิช แฮมเล็ต
แฮมพ์ตัน &​ ริชมอนด์ โบโร
วีลด์สโตน
เวลลิง ยูไนเต็ด
ที่ตั้งของสโมสรที่ลงแข่งขันในเนชันนัลลีกเซาท์ ฤดูกาล 2018–19 (สโมสรที่อยู่ในลอนดอนดูที่ส่วนขยาย​)​
ดาร์ทฟอร์ด
ดัลลิช แฮมเล็ต
แฮมพ์ตัน & ​ริชมอนด์ โบโร
วีลด์สโตน
เวลลิง ยูไนเต็ด
สโมสรที่อยู่ในลอนดอน​ เนชันนัลลีก เซาท์ ฤดูกาล 2018–19
| สโมสร | ที่ตั้ง | สนาม | ความจุ |
| --- | --- | --- | --- |
| บาธ ซิตี | บาธ | ทเวอร์ตัน พาร์ก | 8,840 |
| บิลเลอริคี ทาวน์ | บิลเลอริคี | นิว ลอดจ์ | 3,500 |
| เชล์มฟอร์ด ซิตี | เชล์มฟอร์ด | เมลเบิร์น สเตเดียม | 3,019 |
| ชิพแนม ทาวน์ | ชิพแนม | ฮาร์เดน ฮุช พาร์ก | 3,000 |
| คอนคอร์ด เรนเจอส์ | คอนวีย์ ไอส์แลนด์ | เทมส์ โรด | 3,300 |
| ดาร์ทฟอร์ด | ดาร์ทฟอร์ด | พรินเซส พาร์ก | 4,100 |
| ดัลลิช แฮมเล็ต | ลอนดอน​ | แชมเปียน ฮิลล์ | 3,000 |
| อีสต์ เธอร์ร็อค ยูไนเต็ด | คอร์ริงแฮม | รูเครี ฮิลล์ | 4,000 |
| อีสต์บอร์น โบโร | อีสต์บอร์น | ไพรโอรี เลน | 4,151 |
| กลอสเตอร์ ซิตี | อีฟแชม | จูบิลี สเตเดียม | 3,000 |
| แฮมพ์ตัน & ​ริชมอนด์ โบโร | ลอนดอน | เบเวรี สเตเดียม | 3,500 |
| เฮเมล เฮมพ์สตีด ทาวน์ | เฮเมล เฮมพ์สตีด | วูซ์ฮอลล์ โรด | 3,152 |
| ฮังเกอร์ฟอร์ด ทาวน์ | ฮังเกอร์ฟอร์ด | บูลพิต เลน | 2,500 |
| ออกซฟอร์ด ซิตี | ออกซฟอร์ด | คอร์ท เพลซ ฟาร์ม | 2,000 |
| สลาว ทาวน์ | สลาว | อาร์เบอร์ พาร์ก | 2,000 |
| เซนต์ อัลบานส์ ซิตี | เซนต์ อัลบานส์ | คลาเรนซ์ พาร์ก | 4,500 |
| ทอร์คีย์ ยูไนเต็ด | ทอร์คีย์ | เพลนมัวร์ | 6,500 |
| ทรูโร ซิตี | ทรูโร | เทรยิว โรด | 3,200 |
| วีลสโตน | ลอนดอน​ | กรอสเวเนอร์ เวล | 3,607 |
| เวลลิง ยูไนเต็ด | ลอนดอน​ (เวลลิง) | พาร์กวิว โรด | 4,000 |
| เวสตัน ซูเปอร์ แมร์ | เวสตัน ซูเปอร์ แมร์ | วู้ดสปริง สเตเดียม | 3,500 |
| โวกกิง | โวกกิง | คิงฟีลด์ สเตเดียม | 6,036 |
เนชันนัลลีกเซาท์ > ผู้จัดการทีม​และกัปตันทีม​

| สโมสร | ผู้จัดการทีม1 | ผู้ผลิตชุดแข่ง | ผู้สนับสนุนบนอกเสื้อ |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| บาธ ซิตี |  เจอร์รี กิลล์ |  เอร์เรีย | บริสตอล แอร์พอร์ต |  |
| บิลเลอริคี ทาวน์ |  แฮร์รี วีเลอร์ |  อัมโบร | พอล โรบินสัน โซลิซิเตอส์ |  |
| เชล์มฟอร์ด ซิตี |  ร็อด สตริงเกอร์ |  เอร์เรีย | totesport.com |  |
| แอชตัน​ ยูไนเต็ด |  โจดี เบนิม |  แอรอน​ แชลเมอส์ |  โจมา​ | โรล​ ไลท์ ไบลด์ |
| ไบลท์ สปาร์ตัน |  อลัน​ อาร์มสตอง |  ร็อบบี​ เดล |  เอร์เรีย | คอมมิวนิตี ฟาวเดชัน |
| บอสตัน​ ยูไนเต็ด |  เคร็ก​ เอลเลียต |  จอร์จ​ วิลลิส |  ไนกี​ | เกีย มอเตอร์ส​ |
| แบรคลีย์​ ทาวน์ |  เควิน​ วิลกิน |  แกเร็ธ​ ดีน |  โจมา​ | โกอิง​ พลูรัล |
| แบรดฟอร์ด (พาร์กอะเวนิว)​ |  มาร์ก​ โบเวอร์ |  เชน​ คิลล็อก |  คัปปา​ | โกอิง​ พลูรัล |
| เชสเตอร์​ |  แอนโทนี​ จอห์นสัน  เบอร์นาร์ด​ มอร์เลย์ |  สก็อต เบอร์ตัน |  พูมา​ | เอ็มบีเอ็นเอ คอร์เปอเรชัน |
| ชอร์ลีย์ |  เจมี​ เวอร์มิกลิโอ |  แอนดรูว์​ ทีก |  ชอร์ลีย์​ สปอร์ต | ครุยส์​ 118 |
| เคอร์ซัน แอชตัน |  จอห์น​ ฟลานาแกน |  โจนาธาน​ ฮันท์ |  จาโค | บรอมลีย์ส |
| แดร์ริงตัน​ |  ทอมมี ไรท์ |  เทอร์รี​ กัลเบรธ |  พูมา​ | อีแบค |
| ยูไนเต็ด​ ออฟ​ แมนเชสเตอร์​ |  ทอม กรีฟส์ |  แฮร์รี​ วินเทอร์ |  เอร์เรีย |  |
| ไกส์ลีย์​ |  มาร์คัส​ บิกน็อต |  สก็อต การ์เนอร์ |  มาครอน | เชลวิง​ ซูเปอร์สโตร์ |
| เฮรีฟอร์ด |  มาร์ค​ ริชาร์ดส์ |  โจช โกวลิง |  มาครอน | เซ็นทรัล​ รูฟิง |
| คิดเดอร์มินสเตอร์​ แฮร์ริเออร์ |  สตีฟ​ แม็คฟาร์เลน |  ไรอัน​ จอห์นสัน |  คัปปา | 25 เคเอชไอทีซี |
| ลีมิงตัน |  พอล​ ฮอลเลแรน |  โทนี บรีเดน |  พูมา​​ | บีพีเอส |
| นันอีตัน​ โบโร |  จิมมี​ กินเนลลี |  คาเมรอน​ เบลฟอร์ด | บีแอลเค | สจ๊วร์ต |
| เซาท์พอร์ต |  เลียม​ วัตสัน |  เดวิด​ มอร์แกน |  คัปปา | เอ็มอี กรุ๊ป |
| สเพนนีมอร์​ ทาวน์ |  เจสัน​ ไอนส์ลีย์ |  เจมส์​ เคอร์ติส |  เอร์เรีย | โมทิฟ 8 |
| สต๊อกพอร์ต​ เคาน์ตี |  จิม​ แกนนอน |  พอล​ เทิร์นบูล |  โจมา​ | ไพโอเนียร์​ กรุ๊ป |
| ยอร์ก​ ซิตี |  สตีฟ​ วัตสัน |  จอร์แดน​ เบอร์โรว์ |  เอเวค​ สปอร์ต | เบเนนเดน​ เฮลท์ |
มาสด้า เซ็นเทีย

| มาสด้า เซ็นเทีย |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: มาสด้า เกีย
เริ่มผลิตเมื่อ: พ.ศ. 2534 - 2545
แหล่งผลิต: ญี่ปุ่น: Hiroshima (Mazda) เกาหลีใต้: Kia Asan Bay Plant, Hwaseong (Kia)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งประเภทหรูหราขนาดกลาง (Executive Car)
รูปแบบตัวถัง: ซีดาน 4 ประตู
โครงสร้าง: เครื่องยนต์วางหน้าตามยาว, ขับเคลื่อนล้อหลัง
รุ่นที่คล้ายกัน: โตโยต้า คราวน์ ฮอนด้า เลเจนด์ มิตซูบิชิ เดบอเนีย/พราวเดีย/ดิกนิตี เชฟโรเลต อิมพาลา นิสสัน เซดริค/ฟูกา/ซิมา ซีตรอง C6 ฮุนได ไดนาสตี้/เจเนสิส
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 3.0 L JE-ZE V6
ระบบเกียร์: เกียร์อัตโนมัติ 4-speed
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: มาสด้า ลูเช่ / เกีย โพเทนเทีย
รุ่นต่อไป: เกีย โอปิรุส (สำหรับ เกีย เอ็นเตอร์ไพรส์)
มาสด้า เซ็นเทีย (อังกฤษ: Mazda Sentia) เป็นรถยนต์นั่งขนาดใหญ่ (Full-Size Car) ซึ่งผลิตโดยมาสด้า เริ่มผลิตและเปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2534 ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหลังและใช้โครงสร้างตัวถัง H-Platform ของมาสด้า (เป็นโครงสร้างที่ใช้ในรถยนต์ขนาดใหญ่ขับเคลื่อนล้อหลังของมาสด้า) แบบ HD และ HE ซึ่งใช้ร่วมกันกับรถตระกูล 929 ซึ่งเซ็นเทียเป็นหนึ่งในรถตระกูล 929 รวมถึงใช้ร่วมกับรุ่นแองฟินิ MS-9 ด้วย และยังมีการส่งออกไปยังประเทศเกาหลีใต้โดยใช้แบรนด์เกีย ในชื่อ เกีย เอ็นเตอร์ไพรส์ (อังกฤษ: Kia Enterprise) อีกด้วย
รุ่นที่ 1 (HD; พ.ศ. 2534-2539) > 929

มาสด้า เซ็นเทีย รุ่นที่ 1 เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2534 โดยเปิดตัวออกมาเพื่อหวังจะเป็นรถธงของมาสด้า ซึ่งออกมาแทนมาสด้า ลูเช่ (อังกฤษ: Mazda Luce) เครื่องยนต์ของเซ็นเทียจะเป็นเครื่องยนต์ V6 และมีเฉพาะตัวถังซีดานเท่านั้น ซึ่งเครื่องยนต์จะมีเครื่องยนต์ 2.5 และ 3.0 ลิตรให้เลือก
และในรุ่นนี้ ได้มีการออกรุ่นใหม่ที่แตกแขนงมาจากเซ็นเทีย คือมาสด้า มิลเลเนีย (อังกฤษ: Mazda Millenia) ซึ่งออกมาในช่วงเวลาที่ค่ายรถญี่ปุ่นเปิดตัวแบรนด์รถยนต์หรู เช่น โตโยต้าเปิดตัวเล็กซัส ,ฮอนด้าเปิดตัวแอคิวรา ,นิสสันเปิดตัวอินฟินิที และมาสด้า ก็ได้เปิดตัวแบรนด์อมาติเช่นกัน โดยมิลเลเนีย เป็นรถยนต์ที่มีคุณสมบัติคล้ายกับเซ็นเทีย แต่แตกต่างกันตรงที่ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า และนอกจากนี้ รุ่นนี้ มีมาขายในประเทศไทยในช่วงที่รัฐบาลมีนโยบายภาษีรถนำเข้า ซึ่งในช่วงนั้นมีรถนำเข้าหลายรุ่นที่เข้ามาขายในไทย แต่ในไทยใช้ชื่อว่า 929 (Mazda 929) ไม่ใช่เซ็นเทีย (Sentia)
รุ่นที่ 2 (HE; พ.ศ. 2539-2542)

มาสด้า เซ็นเทีย รุ่นที่ 2 ถือได้ว่าเป็นเซ็นเทียรุ่นสุดท้าย ก่อนที่จะถูกแทนที่โดยมาสด้า มิลเลเนีย (อังกฤษ: Mazda Millenia) อย่างสมบูรณ์
เซ็นเทียเปิดตัวในประเทศออสเตรเลียในเดือนเมษายน พ.ศ. 2539 โดยมีเครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.0 ลิตร และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด แต่เนื่องจากช่วงที่เซ็นเทียเปิดตัวมาได้ปีเดียว มีปัญหาวิกฤติเศรษฐกิจเกิดขึ้นในเอเชีย ทำให้ยอดขายไม่เป็นที่น่าพอใจเท่าไรนัก โดยเฉพาะในปีสุดท้ายของการผลิต ราคาของเซ็นเทียสูงถึง 83,000 ดอลลาร์สหรัฐเลยทีเดียว และกระจังหน้าของรถดูแก่ ไม่ทันสมัย จึงทำให้ไม่ประสบความสำเร็จเท่ากับรุ่นที่ 1 จึงต้องเลิกผลิตไป
มาสด้า เซ็นเทีย รุ่นที่ 1

มาสด้า เซ็นเทีย รุ่นที่ 2
เทเวนทรนาถ ฐากุร

| เทเพนทรนาถ ฐากุร |
| --- | --- |
ภาพถ่ายบุคคลของเทเวนทรนาถ ฐากุร
เกิด: 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1817(1817-05-15) กัลกัตตา รัฐเบงกอล บริติชอินเดีย
เสียชีวิต: 19 มกราคม ค.ศ. 1905(1905-01-19) (87 ปี) กัลกัตตา รัฐเบงกอล บริติชอินเดีย
สัญชาติ: อินเดีย
อาชีพ: นักปฏิรูปศาสนา
ขบวนการ: ฟื้นฟูศิลปวิทยาการเบงกอล
คู่สมรส: สรทสุนทรี เทวี
บุตร: 15 รวมถึง ทวิเชนทรนาถ ฐากุร, สัตเยนทรนาถ ฐากุร, เหเมนทรนาถ ฐากุร, ชโยติรินทรนาถ ฐากุร, รวินทรนาถ ฐากุร (ลูกคนที่ 14), สวรรนกุมารี เทวี
บิดามารดา: เจ้าชายทวารกนาถ ฐากุร (บิดา) ทิคัมพรี เทวี (มารดา)
เทเวนทรนาถ ฐากุร (อักษรโรมัน: Debendranath Tagore, 15 พฤษภาคม 1817 – 19 มกราคม 1905) เป็นนักปรัชญาและนักปฏิวัติทางศาสนาชาวอินเดีย มีบทบาทหลักอยู่ในพรหโมสมาช ซึ่งเขาเข้าร่วมเมื่อปี 1842 ในปี 1848 เขาสถาปนาศาสนาพรหโมขึ้น ที่ซึ่งปัจจุบันคล้ายคลึงกันกับลัทธิพรหโม เทเวนทรนาถเกิดที่ศีหลทหะ บิดาเป็นนักอุตสาหกรรม ทวารกนาถ ฐากุร เทวเนทรนาถมีบุตรธิดารวม 14 คน รวมถึง รพินทรนาถ ฐากุร ผู้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
พระยาอชิตวงษ์

เจ้าอชิตวงษ์ หรือ เจ้าหลวงอชิตวงษาทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 60 และองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์  ทรงเป็นราชโอรสในพระเจ้าสุมนเทวราช เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 58 ทรงครองเมืองน่าน ระหว่างปี พ.ศ. 2379 - พ.ศ. 2380
พระประวัติ

เจ้าหลวงอชิตวงษ์ ทรงเป็นราชโอรสในพระเจ้าสุมนเทวราช เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 58 ประสูติแต่แม่เจ้าพิมพาอัครเทวี ทรงมีพระอนุชาและพระขนิษฐาต่างเจ้ามารดา 3 พระองค์ ดังนี้
เจ้าหนานค่ายแก้ว
เจ้าบุษรถ ภายหลังได้เป็น เจ้าเมืองแก่น
เจ้านางแปงเมือง
พระชายา และราชบุตร

เจ้าอชิตวงษ์ ทรงมีพระชายา 3 องค์ และพระโอรส พระธิดา 3 พระองค์
พระชายาที่ 1 แม่เจ้าเทียมตาราชเทวี ประสูติพระโอรสและพระธิดา 3 พระองค์ ดังนี้
เจ้าพระยาวังขวา
เจ้าสุริยะ
เจ้านางขันคำ
ชายาที่ 2 แม่เจ้าตุ้ยเทวี
ไม่มีประสูติการพระบุตร
ชายาที่ 3 แม่เจ้าคำแปงเทวี
ไม่มีประสูติการพระบุตร
อิสริยยศ

เจ้าราชวงษ์ (อชิตวงษ์)
เจ้าพระยาน่าน (อชิตวงษ์)
27 ธันวาคม พ.ศ. 2378
เจ้าราชวงษ์อชิตวงษา ราชโอรส ในเจ้าหลวงสุมนเทวราช ได้ลงไปเข้าเฝ้า พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
28 มกราคม พ.ศ. 2379
ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชสัญญาบัตร แต่งตั้งเจ้าราชวงษ์อชิตวงษ์ ขึ้นเป็น เจ้าพระยาน่านอชิตวงษ์ เจ้านครเมืองน่าน
กรณียกิจ

11 มิถุนายน พ.ศ. 2379 เมื่อเจ้าหลวงอชิตวงศ์ ครองเมืองน่านท่านก็เสด็จขึ้นเมืองภูเพียงแช่แห้ง ต่อแกนพระธาตุเจ้า ซึ่งแต่เดิมเจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญ สร้างมี 12 ศอก ท่านก็พร้อมเพรียงกับเจ้านาย ท้าวพระยาสังฆเจ้า นำเอายอดมหาธาตุที่คดไปทางตะวันออกลงมาดัด แล้วต่อให้ยาวอีก 4 ศอก รวมเป็น 16 ศอก ฉัตรและเกิ้งแต่เดิมมี 9 ใบ ก็สร้างเติมอีก 2 ใบ รวมเป็น 11 ใบ พอถึงเดือน 9 ขึ้น 8 ค่ำ ก็ทำพุทธาภิเษกเบิกบานฉลองทำบุญให้ทานเป็นมหากุศล ถึงเดือน 9 ขึ้น 9 ค่ำ ก็เสร็จ แล้วเจ้าหลวงอชิตวงษ์ก็เสด็จเข้าเมืองน่าน
สถานที่อันเนื่องมาจากพระนาม

ถนนอชิตวงศ์
ดูเพิ่ม

รายพระนามเจ้าผู้ครองนครน่าน
| ก่อนหน้า |  | พระยาอชิตวงษ์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้ามหายศ |  | เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 60 และองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์  (พ.ศ. 2379 - พ.ศ. 2380) |  | พระเจ้ามหาวงษ์ |
เอนซิโกลเปเดียลิเบรอูนิเบร์ซัลเอนเอสปัญโญล

| --- | --- |
ภาพจับหน้าจอของเอนซิโกลเปเดียลิเบร 1 เมษายน พ.ศ. 2549
ประเภท: วิกิ, สารานุกรมออนไลน์
ภาษาที่ใช้ได้: ภาษาสเปน
เจ้าของ: มหาวิทยาลัยเซบิยา
สร้างโดย: Edgar Enyedy
ยูอาร์แอล: enciclopedia.us.es
เชิงพาณิชย์: ไม่
ลงทะเบียน: ไม่จำเป็น (แม้ว่าในบางเหตุการณ์ผู้ใช้ที่ไม่ลงทะเบียนจะต้องลงทะเบียนเพื่อดูและแก้ไข)
ผู้ใช้: ผู้ใช้ลงทะเบียน 3,921 คน, ผู้ใช้ที่มีความเคลื่อนไหว 0 คน (มิถุนายน ค.ศ. 2022)
เปิดตัว: 26 กุมภาพันธ์ 2002; 22 ปีก่อน (2002-02-26)
สถานะปัจจุบัน: ออนไลน์
ลิขสิทธิ์เนื้อหา: Creative Commons Attribution/Share-Alike 3.0
เขียนด้วย: MediaWiki, สร้างใน PHP
เอนซิโกลเปเดียลิเบรอูนิเบร์ซัลเอนเอสปัญโญล (สเปน: Enciclopedia Libre Universal en Español) เป็นสารานุกรมวิกิภาษาสเปน ซึ่งอนุญาตให้เผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาตเอกสารเสรีของกนู เว็บดังกล่าวใช้ซอฟต์แวร์มีเดียวิกิ ถือกำเนิดขึ้นโดยแยกสาขาออกมาจากวิกิพีเดียภาษาสเปน
ประวัติ

เอนซิโกลเปเดียลิเบรได้รับการก่อตั้งขึ้นโดยอดีตผู้ร่วมพัฒนาวิกิพีเดียภาษาสเปน ผู้ซึ่งตัดสินใจเริ่มต้นโครงการใหม่แยกเป็นเอกเทศ นำโดยเอ็ดการ์ เอนเยดี พวกเขาออกจากวิกิพีเดียเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 และก่อตั้งเว็บไซต์ใหม่ ซึ่งให้บริการโดยมหาวิทยาลัยเซบิยาโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย โดยมีบทความสัญญาอนุญาตเสรีจากวิกิพีเดียภาษาสเปน
สำหรับสาเหตุของการแยกตัวออกไปนั้น มีอธิบายไว้ในเว็บแล้ว ประเด็นสำคัญนั้นรวมไปถึงความกังวลเกี่ยวกับการตรวจพิจารณาและความเป็นไปได้ว่าจะมีการโฆษณาบนวิกิพีเดีย Edgar Enyedy ระบุสาเหตหลักในการแยกกลุ่มในเวลานั้นดังนี้:
รับรู้ถึงความคาดหวังว่าในไม่ช้า วิกิพีเดียจะเริ่มให้บริการพื้นที่โฆษณา
วิกิพีเดียที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษดำเนินการบนมีเดียวิกิรุ่นเก่ากว่า
เมื่อพลเมืองให้ความช่วยเหลือในการพัฒนาและบำรุงรักษาซอฟต์แวร์ จะมีการห้ามเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์
ฐานข้อมูลที่ดาวน์โหลดได้ของเนื้อหาวิกิพีเดียนั้นล้าสมัยอย่างมาก
วิกิพีเดียจัดแสดงในโดเมน .com มากกว่า .org
สถิติ

ขณะที่ในช่วงแรก เอนซิโกลเปเดียลิเบรเติบโตเร็วกว่าวิกิพีเดียภาษาสเปนมาก แต่ในปี พ.ศ. 2547 จำนวนบทความในวิกิพีเดียภาษาสเปนกลับแซงหน้า และนับจากนั้น วิกิพีเดียภาษาสเปนก็ได้มีอัตราการเติบโตสูงกว่ามาก และเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 วิกิพีเดียภาษาสเปนมีจำนวนบทความมากกว่าเอนซิโกลเปเดียลิเบรอย่างน้อยสิบหกเท่า
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประเทศสเปน
Susning.nu (อดีตวิกิภาษาสวีเดน)
ไป่ตู้ไป่เคอ (วิกิภาษาจีน)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาสเปน)
Old website เก็บถาวร 2022-11-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาสเปน)
EL Taller[ลิงก์เสีย] — fork of Enciclopedia Libre (ในภาษาสเปน)
Alvarez, Carlos "Enciclopedias en Internet". El País. 29 December 2005. (ในภาษาสเปน)
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2407

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2407 (ค.ศ. 1864) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 83 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 14 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1225 (1 มกราคม - 6 เมษายน) และ 1226 (7 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระเจ้าแผ่นดินที่สอง: พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
สมุหนายก: เจ้าพระยาภูธราภัย
สมุหพระกลาโหม: เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์
ผู้เกิด > มกราคม

1 มกราคม – สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และพระอัครมเหสีในรัชกาลที่ 5 (สวรรคต พ.ศ. 2462)
ผู้เกิด > เมษายน

3 เมษายน – พระอุปฌาย์คง ธมฺมโชโต เจ้าอาวาสวัดบางกะพ้อม (มรณภาพ พ.ศ. 2486)
15 เมษายน – หลวงหิรญการโกศิต (ป้อม ธนสิริ) ขุนนาง (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2459)
ผู้เกิด > พฤษภาคม

13 พฤษภาคม – พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงทิพยรัตนกิริฏกุลินี อดีตอธิบดีกรมโขลน (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2501)
ผู้เกิด > กรกฎาคม

7 กรกฎาคม – สมเด็จพระพุฒาจารย์ (นวม พุทฺธสโร) สังฆมนตรีว่าการองค์การสาธารณูปการ (มรณภาพ พ.ศ. 2499)
21 กรกฎาคม – เจ้าจอมมารดาเหม พระสนมในรัชกาลที่ 5 (อนิจกรรม พ.ศ. 2474)
ผู้เกิด > สิงหาคม

5 สิงหาคม – พระชำนาญคุรุวิทย์ (แย้ม ภมรมนตรี) ขุนนาง (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2473)
ผู้เกิด > กันยายน

19 กันยายน – พระยารำไพพงษ์บริพัตร (จิตร บุนนาค) ขุนนาง (อนิจกรรม พ.ศ. 2470)
ผู้เกิด > ตุลาคม

4 ตุลาคม – พระยาสุรเสนา (กลิ่น แสง-ชูโต) สมุหราชองครักษ์ คนที่ 2 (อนิจกรรม พ.ศ. 2457)
ผู้เกิด > ธันวาคม

20 ธันวาคม – หม่อมเจ้าพระสังวรวรประสาธน์ (ชัชวาลย์ ชลิโต) พระราชาคณะ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2442)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 |
| --- | --- |
ถนนสายเอเชีย
ข้อมูลของเส้นทาง

ส่วนหนึ่งของ 
 
ความยาว: 382.616 กิโลเมตร (237.747 ไมล์)
ประวัติ
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ:   ถ.เพชรเกษม / ทล.327 ใน อ.เมือง จ.ชุมพร
 :    ทล.417 ใน อ.พุนพิน จ.สุราษฎร์ธานี   ทล.401 ใน อ.พุนพิน จ.สุราษฎร์ธานี   ทล.44 ใน อ.บ้านนาเดิม จ.สุราษฎร์ธานี   ทล.403 ใน อ.ทุ่งสง จ.นครศรีธรรมราช   ทล.403 ใน อ.ร่อนพิบูลย์ จ.นครศรีธรรมราช 
ปลายทางทิศใต้:  ถ.เพชรเกษม / ถ.ราเมศวร์ ใน อ.เมือง จ.พัทลุง
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 สายสี่แยกปฐมพร–พัทลุง เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหลักของภาคใต้ เส้นทางเริ่มต้นจากแยกปฐมพรบนถนนเพชรเกษม ที่จังหวัดชุมพร จากนั้นวิ่งลงใต้ผ่านจังหวัดสุราษฎร์ธานี และจังหวัดนครศรีธรรมราช และสิ้นสุดบนถนนเพชรเกษมที่จังหวัดพัทลุง ระยะทางรวม 382.616 กิโลเมตร ทางหลวงแผ่นดินสายนี้เป็นถนน 4 ช่องจราจรตลอดสาย แบ่งเป็น 2 ช่องจราจรในแต่ละทิศทาง (ไป - กลับ แบบไม่วิ่งสวนทาง) โดยมีคูน้ำกั้นระหว่างทิศทาง ในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 18 (A18) ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 2 ตลอดสาย
รายละเอียดของเส้นทาง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 มีจุดเริ่มต้นต่อจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม) ที่แยกปฐมพร อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ซึ่งทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ได้เปลี่ยนเส้นทางไปยังฝั่งตะวันตกของภาคใต้ ในขณะที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ได้วิ่งตรงลงไปทางใต้ ซึ่งเป็นเส้นทางที่ใกล้กว่าสำหรับการเดินทางไปยังภาคใต้ตอนล่าง
ในจังหวัดชุมพร ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ได้เริ่มจาก อำเภอเมืองชุมพร และวิ่งไปยังทิศใต้ผ่านอำเภอสวี อำเภอทุ่งตะโก อำเภอหลังสวน และอำเภอละแม รวมระยะทางในจังหวัดชุมพร 95.163 กิโลเมตร จากนั้นก็ได้เข้าสู่จังหวัดสุราษฎร์ธานีที่อำเภอท่าชนะ ผ่านอำเภอไชยา อำเภอท่าฉาง อำเภอพุนพิน อำเภอบ้านนาเดิม อำเภอบ้านนาสาร และอำเภอเวียงสระ รวมระยะทางในจังหวัดสุราษฎร์ธานี 154.563 กิโลเมตร จากนั้นก็เข้าสู่จังหวัดนครศรีธรรมราชที่อำเภอถ้ำพรรณรา และผ่านไปยัง อำเภอทุ่งใหญ่ อำเภอนาบอน อำเภอทุ่งสง อำเภอร่อนพิบูลย์ อำเภอจุฬาภรณ์ และอำเภอชะอวด รวมระยะทางอยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราช 99.8 กิโลเมตร จากนั้นเข้าสู่จังหวัดพัทลุงที่อำเภอป่าพะยอม ผ่านอำเภอควนขนุน และสิ้นสุดที่อำเภอเมืองพัทลุง รวมระยะทางในจังหวัดพัทลุง 33.9 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม
เนื้อปลาบด

เนื้อปลาบด (ญี่ปุ่น: すり身; โรมาจิ: surimi) เป็นวิธีการแปรรูปอาหารแบบหนึ่งโดยใช้เนื้อปลา
ภาพรวม

ใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับทำส่วนประกอบอาหารหลายชนิด เช่น ไส้กรอกเนื้อปลา, คามาโบโกะ และ ลูกชิ้นปลา เป็นต้น
วัตถุดิบ ได้แก่ ปลาพอลล็อก, ปลาอิวาชิ, ปลาฮกเกะ และ กุ้งฝอย เป็นต้น
มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น เป็นการคิดค้นวิธีการปรุงเพื่อให้สามารถใช้ปลาซึ่งแต่ก่อนใช้เป็นอาหารได้ ในรูปแบบที่มนุษย์ยอมรับอย่างสูง
การพัฒนาวิธีปรุงนี้มีส่วนให้การประมงของญี่ปุ่นในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือมีการพัฒนาอย่างมาก และปัจจุบัน อเมริกาเหนือได้เข้ามาแทนที่ด้วยการผลิตจำนวนมาก
ภาพรวม > การนำมาใช้

เนื้อปลาบดมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน และได้รับการกล่าวถึงในวรรณคดีจากยุคเฮอังของญี่ปุ่นเมื่อ 900 ปีที่แล้วด้วย ต่อมาได้พัฒนาเป็นอาหารหลากหลาย เช่น คามาโบโกะ จิกุวะ และ ซัตสึมาอาเงะ (ทอดมันปลา)
ถูกใช้ในหลายประเทศ เพื่อเป็นวัตถุดิบสำหรับผลิตภัณฑ์หลายชนิด (คามาโบโกะ ปูอัด จิกุวะ ฯลฯ)
ในอาหารท้องถิ่นของญี่ปุ่นมีการใช้ผสมน้ำซุป (ซุปลูกชิ้นปลา) ฯลฯ
มีการทำขึ้นเพื่อใช้ทดแทนเนื้อสัตว์ทะเล และยังมีการใช้กันอย่างแพร่หลายในสลัดและแซนด์วิช
ในต่างประเทศนอกจากญี่ปุ่นก็มีการทำผลิตภัณฑ์จากเนื้อปลาบดโดยใช้ชื่อว่า surimi ซึ่งมาจากภาษาญี่ปุ่น
ประตูหัตถ์พระเจ้า

ผังการเคลื่อนที่ของมาราโดนาในการทำประตู
ประตูหัตถ์พระเจ้า (อังกฤษ: Hand of God goal สเปน: Mano de Dios) เป็นการยิงประตูของดิเอโก มาราโดนา นักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1986 รอบแปดทีมสุดท้ายระหว่างอาร์เจนตินากับอังกฤษ เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1986 ที่เมืองเม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก
การทำประตูเกิดขึ้นเมื่อเริ่มครึ่งหลังไปได้ 6 นาที ประตูรวมอยู่ที่ 0-0 ดิเอโก มาราโดนาเข้าถึงบอลก่อนปีเตอร์ ชิลตัน ผู้รักษาประตูของอังกฤษ และได้ใช้มือซ้ายปัดลูกฟุตบอลเข้าประตูไป ซึ่ง อาลี บิน นัสเซอร์ กรรมการชาวตูนิเซียที่มองไม่เห็นการใช้มือได้ตัดสินให้ลูกนี้เป็นประตู
ผู้ชมและผู้เล่นคนอื่นๆ มองไม่เห็นการทำแฮนด์บอลของมาราโดนา ในภายหลังมาราโดนาได้กล่าวถึงประตูนี้ว่า "un poco con la cabeza de Maradona y otro poco con la mano de Dios" (ส่วนหนึ่งของการทำประตูมาจากหัวของมาราโดนาเอง อีกส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากหัตถ์พระเจ้า) ประตูนี้จึงถูกเรียกว่า "หัตถ์พระเจ้า" นับแต่นั้นเป็นต้นมาและเป็นตำนานให้ผู้ที่ได้ดูในสมัยนั้นนำมาเล่าสู่รุ่นลูกรุ่นหลาน
ในเกมนั้นดิเอโก มาราโดนายังได้ยิงประตูที่ถูกยกย่องให้เป็น ประตูแห่งศตวรรษ ในประวัติศาสตร์ฟุตบอลโลก จบเกมอาร์เจนตินาชนะ 2-1
การปฏิวัติเบลเยียม

การปฏิวัติเบลเยียม (ฝรั่งเศส: Révolution belge, ดัตช์: Belgische Revolutie/opstand/omwenteling, อังกฤษ: Belgian revolution) เป็นการปฏิวัติแบ่งแยกของจังหวัดแถบใต้ (ส่วนใหญ่มาจากอดีตดินแดนในเนเธอร์แลนด์ใต้) จากสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ จนนำไปสู่การก่อตั้งราชอาณาจักรเบลเยียม
ผู้คนในจังหวัดแถบใต้นั้นประกอบด้วยชาวเฟลมมิช และชาววัลลูน ซึ่งนับถือนิกายคาทอลิกมาแต่เดิม ตรงกันข้ามกับชาวดัตช์ทางเหนือที่นับถือนิกายโปรเตสแตนท์ (คริสตจักรปฏิรูปแห่งดัตช์) เป็นหลัก ทำให้เหล่าผู้คนหัวเสรีนิยมส่วนใหญ่ไม่พอใจกับการถูกกดขี่จากการปกครองในรัชสมัยของพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 ซึ่งมีอัตราการว่างงานสูง และเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบเกิดขึ้นในระหว่างชนชั้นแรงงานอยู่เสมอ
เมื่อ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1830 ได้เกิดเหตุการณ์ไม่สงบครั้งใหญ่ขึ้นในกรุงบรัสเซลส์ โดยมีแนวร่วมเป็นผู้นิยมอุปรากรเรื่อง ลา มูเอ็ต เดอ ปอร์ตีชี (La muette du Portici) ซึ่งเข้าร่วมก่อการ และต่อมาได้มีการชุมนุมเกิดขึ้นทั่วประเทศ โรงงานอุตสาหกรรมได้ถูกยึดครองและเครื่องจักรต่างๆ ถูกทำลาย ต่อมาพระเจ้าวิลเลิมที่ 1ได้ส่งกองทัพเข้าตรึงกำลังรักษาความสงบในจังหวัดแถบใต้แต่ก็ไม่สามารถทัดทานกลุ่มผู้ต่อต้านซึ่งนำโดยผู้นำหัวรุนแรงเริ่มพูดถึงการแบ่งแยกดินแดนขึ้น
ในขณะนั้นกองทัพดัตช์ได้พบการหนีทหารครั้งใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยทหารจากจังหวัดแถบใต้ ซึ่งต่อมาสภาที่กรุงบรัสเซลส์ได้มีมติรับรองการแบ่งแยกดินแดน และประกาศอิสรภาพ โดยได้มีการจัดตั้งรัฐสภาแห่งชาติ (National Congress) ขึ้น ทำให้พระเจ้าวิลเลิมที่ 1ได้หยุดการดำเนินการทางทหาร และหันไปหามหาอำนาจเพื่อช่วยยุติความไม่สงบในครั้งนี้ ทว่าในการประชุมลอนดอน ค.ศ. 1830 ประเทศมหาอำนาจในยุโรปได้มีมติรับรองการแบ่งแยกดินแดนของเบลเยียม และรับรองสถานะความเป็นเอกราชของเบลเยียมโดยสมบูรณ์
ต่อมาในปีค.ศ. 1831 ภายหลังจากการสถาปนาพระเจ้าเลออปอลที่ 1 ขึ้นเป็น "พระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม" พระเจ้าวิลเลิมที่ 1ได้มีความพยายามทำปฏิบัติการทางการทหารเพื่อยึดดินแดนคืน หรือรู้จักกันในชื่อ "ยุทธการสิบวัน" (Ten Days' Campaign) ซึ่งล้มเหลวโดยสิ้นเชิงจากการเข้าแทรกแทรงช่วยเหลือจากกองทัพฝรั่งเศสในขณะนั้น และต่อมาในที่สุดก็ยอมรับรองอิสรภาพให้เบลเยียมในปีค.ศ. 1839 ภายหลังจากการลงนามในสนธิสัญญาลอนดอน
สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์

ภายหลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียนในยุทธการที่วอเตอร์ลูในปีค.ศ. 1815 มติการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาทำให้มีการก่อตั้งราชอาณาจักรของราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซาโดยรวมดินแดนของสาธารณรัฐดัตช์เข้ากับดินแดนเก่าของออสเตรียนเนเธอร์แลนด์โดยมีจุดประสงค์เพื่อเป็นรัฐกันชนทางตอนเหนือของฝรั่งเศส
โรงเรียนวัดสุทธิวราราม

| โรงเรียนวัดสุทธิวราราม Watsuthiwararam School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

252 ถนนเจริญกรุง แขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร 10120
พิกัด: 13°42′45″N 100°30′44″E﻿ / ﻿13.712399°N 100.512191°E﻿ / 13.712399; 100.512191
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ส.ธ. (ST)
ประเภท: รัฐบาล โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
คำขวัญ: บาลี: วิชฺชา วรํ ธนํ โหติ (วิชาเป็นทรัพย์อันประเสริฐ)
สถาปนา: 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2454; 113 ปีก่อน (2454-07-03)
ผู้ก่อตั้ง: บุตร-ธิดาท่านปั้น อุปการโกษากร โดยมีพระยาพิจารณาปฤชามาตย์ (สุหร่าย วัชราภัย) เป็นหัวหน้า
โรงเรียนพี่น้อง: โรงเรียนสตรีศรีสุริโยทัย
เขตการศึกษา: เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 สหวิทยาเขตราชนครินทร์
รหัส: 1000102801 10012030 (Smis)  720115 (Obec)
ผู้อำนวยการ: ดร.อัฏฐผล ถิรพรพงษ์ศิร์
ครู/อาจารย์: 156
จำนวนนักเรียน: 3,216
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ไทย, อังกฤษ, จีนกลาง, ฝรั่งเศส
สี: ชมพู ขาว เขียว      
เพลง: มาร์ชสุทธิวราราม, รวมใจชาวสุทธิฯ, รอบรั้วของเรา, อาลัยลา, อาลัยพี่, ชื่นชุมนุมสุทธิฯ
สัญลักษณ์: ดอกบัวและเพชร
ฉายาทีมกีฬา: สิงห์สะพานปลา
สังกัด: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
เว็บไซต์: www.suthi.ac.th
โรงเรียนวัดสุทธิวราราม  (อังกฤษ: Wat Suthiwararam School) (อักษรย่อ: ส.ธ., ST) เป็นโรงเรียนแรกในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ราษฎรสร้างขึ้นแล้วยกให้กระทรวงธรรมการ มีพระราชหัตถเลขาชมเชยให้การสร้างโรงเรียนวัดสุทธิวรารามเป็นแบบอย่างของการบำเพ็ญกุศลที่ต้องด้วยพระราชนิยมเป็นอย่างยิ่ง โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระองค์เสด็จพระราชดำเนินมาทรงทำพิธีเปิดเป็นโรงเรียนแรกในรัชกาล เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 โดยใช้ชื่อพระราชทานจากพระองค์ ว่า โรงเรียนมัธยมพิเศษสุทธิวราราม
ปัจจุบัน โรงเรียนวัดสุทธิวรารามมีอายุ 113 ปี เปิดทำการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 1-6 เป็นโรงเรียนชายและเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ 
ดำเนินนโยบายแผนปฏิบัติการประจำปีสอดคล้องกับสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ มีเนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา ดำเนินนโยบายแผนปฏิบัติการประจำปีสอดคล้องกับสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร มีอาคารเรียนทั้งหมด 6 หลัง ห้องเรียน 72 ห้อง แบ่งตามแผนการจัดชั้นเรียนดังนี้
สัญลักษณ์ > สี

เดิมใช้สี ชมพู - ขาว - เขียว สีชมพู หมายถึง ความสุภาพเรียบร้อยอ้อนน้อมถ่อมตน สีขาว หมายถึง ความบริสุทธิ์ยึดมั่นในศีลธรรม สีเขียว หมายถึง ความเจริญงอกงามอย่างเป็นธรรมชาติสอดคล้องกับสภาพแวดล้อม ต่อมาเปลี่ยนให้สอดคล้องกับการเป็นสัญลักษณ์ของสีธงชาติ เพื่อให้นักเรียนโรงเรียนวัดสุทธิวรารามทุกคน ยึดมั่นในสถาบันหลักของประเทศชาติ คือ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์