stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดอะ ลอสต์ เวิล์ด จูราสสิค พาร์ค
นักแสดง

เจฟฟ์ โกลด์บลัม รับบทเป็น ดร.เอียน มัลคอล์ม นักคณิตศาสตร์/นักทฤษฎีและผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน Isla Nublar จากภาพยนตร์เรื่องแรก
จูลีแอนน์ มัวร์ รับบทเป็น ดร.ซาร่าห์ ฮาร์ดิง นักบรรพชีวินวิทยาและเป็นแฟนสาวของเอียน
วาเนสซ่า ลี เชสเตอร์ รับบทเป็น เคลลี่ มัลคอล์มลูกสาววัยรุ่นของเอียนจากการแต่งงานที่ล้มเหลว
วินซ์ วอห์น รับบทเป็น นิค แวน โอเว่น ช่างภาพอาชีพที่ถูกว่าจ้างโดย จอห์น แฮมมอนด์
พีต พอเซิลธ์เวต รับบทเป็น โรแลน เทมโบ พรานใหญ่จากแอฟริกาและผู้นำของทีมงานของคณะนักล่า InGen
แอร์ลิสส์ โฮเวิร์ด รับบทเป็น ปีเตอร์ ลัดโลว์ ผู้บริหารInGenคนปัจจุบันซึ่งเป็นหลานชายของแฮมมอนด์ เขาเป็นศัตรูหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้
ริชาร์ด แอทเทนเบอเรอห์ รับบทเป็น จอห์น แฮมมอนด์ อดีตผู้บริหารของInGen เป็นผู้มีวิสัยทัศน์ในการอนุรักษ์และปกป้องไดโนเสาร์บนเกาะและเขายังเป็นผู้ก่อตั้ง จูราสสิค พาร์ค ในภาคแรก
ปีเตอร์ สตอร์แม รับบทเป็น รองหัวหน้าทีมสำรวจของInGenมีหน้าที่ออกคำสั่งการทำงานภายใต้อำนาจของ โรแลน เทมโบ
ฮาร์วีย์ เจสัน รับบทเป็น เอเจย์ ซิด เป็นลูกทีมผู้ภักดีและเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของโรแลนด์ เขาเป็นหุ้นส่วนการล่าสัตว์จากประเทศอินเดีย
ริชาร์ด ชิฟฟ์ รับบทเป็น เอ็ดดี้ คาร์ ผู้เชี่ยวชาญอุปกรณ์ภาคสนาม เป็นเพื่อนของเอียน ซึ่งเขาถูกว่าจ้างโดย จอห์น แฮมมอนด์
โทมัส เอฟดัฟฟี่ รับบทเป็น ดร.โรเบิร์ต เบิร์ค ผู้เชี่ยวชาญด้านไดโนเสาร์ของทีม InGen
โทมัส โรซาเลส จูเนียร์ รับบทเป็น คนขับรถซึ่งเป็นสมาชิกของทีม InGen
จีระ บุญมาก

จีระ บุญมาก
จีระ บุญมาก เป็นนักศึกษาปริญญาโทสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ที่ถูกยิงเสียชีวิตบริเวณหน้ากรมประชาสัมพันธ์ ในเหตุการณ์ 14 ตุลา เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เวลาประมาณ 12.00 น. เป็นศพแรก
ประวัติ

จีระ บุญมาก เกิดเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2487 ที่ตำบลต้นโพธิ์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี เป็นบุตรของ นายธนู และ นางจำลอง บุญมาก เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนประชาบาลวัดสว่างอารมณ์ ต่อมาเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนสิงหวัฒนพาหะ (โรงเรียนสิงห์บุรี ในปัจจุบัน) และวิทยาลัยครูเทพสตรี ตามลำดับ ก่อนที่จะจบการศึกษาระดับปรีญญาตรี การศึกษาบัณฑิต จากวิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร เมื่อ พ.ศ. 2511 และกำลังศึกษาปริญญาโท ด้านบริหารธุรกิจ ที่สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ซึ่งในระหว่างเรียนปริญญาโท จีระได้ทำงานเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่โรงเรียนสตรีสิงห์บุรี (โรงเรียนสิงห์บุรี ในปัจจุบัน) และ พนักงานแปล ที่การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค บางเขน ตามลำดับ
จีระ สมรสกับ นางละเมียด บุญมาก มีบุตรชาย 1 คน คือ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ จีระชน บุญมาก อาจารย์ประจำคณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม
วีรชน 14 ตุลา

ในวันเกิดเหตุ จีระพาลูกชายออกไปเดินเล่นซื้อของ เมื่อกลับมาบ้านได้ฟังวิทยุรายงานข่าวว่านักเรียนนักศึกษากำลังจะก่อการจลาจล และบุกเข้ายึดวังสวนจิตรลดา จีระไม่เชื่อว่าข่าววิทยุจะเป็นความจริง จึงออกจากบ้านเพื่อมาดูสถานการณ์ จีระซื้อส้มมาด้วย เมื่อมาถึงก็แจกส้มให้นักเรียนช่างกล บอกว่าทหารเขามาทำตามหน้าที่ ให้ใจเย็น อย่าทำอะไรรุนแรง เดี๋ยวจีระจะเข้าไปพูดคุยกับทหารเอง  จีระ บุญมากถือธงชาติเดินเข้าหาทหาร ขอร้องว่าทหารอย่าทำร้ายเด็กนักเรียนที่ไม่มีอาวุธ แล้วหยิบส้มที่เตรียมมา โยนให้ทหารกิน  ทหารที่ระวังอยู่เข้าใจว่าจีระจะทำร้าย จึงยิงปืนใส่ เสียชีวิตทันที
นักศึกษาที่อยู่บริเวณนั้น นำธงชาติเข้ามาเช็ดเลือดจีระ ห่มร่างด้วยธงชาติ และนำศพขึ้นไปวางบนพานรัฐธรรมนูญที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย และแห่ศพข้ามสะพานพระปิ่นเกล้าไปที่สี่แยกบ้านแขก วงเวียนใหญ่ ฝั่งธนบุรี
สิ่งสืบเนื่อง

ชื่อของจีระ บุญมาก ถูกตั้งเป็นชื่อห้องประชุมของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
ชู้รักเลดี้แชตเตอร์เลย์

ชู้รักเลดี้แชตเตอร์เลย์ (อังกฤษ: Lady Chatterley's Lover) เป็นนวนิยายโดยดี. เอช. ลอว์เรนซ์ นักเขียนชาวอังกฤษ เนื้อหากล่าวถึงความสัมพันธ์เชิงชู้สาวระหว่างสตรีชั้นสูง กับชายผู้ใช้แรงงาน โดยมีบทบรรยายถึงฉากการร่วมเพศ และใช้คำศัพท์  อย่างโจ่งแจ้ง  ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1928 วางจำหน่ายในวงปิดที่ฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี นวนิยายเรื่องนี้ถูกห้ามวางจำหน่ายในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา ตามกฎหมายว่าด้วยสื่ออนาจารเป็นเวลาหลายปี เพิ่งได้รับอนุญาตให้ตีพิมพ์จำหน่ายในสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1960 นวนิยายฉบับภาษาไทย แปลโดยสด กูรมะโรหิต
เนื้อเรื่องกล่าวถึงหญิงสาวจากตระกูลชั้นสูงชื่อ คอนสตันซ์ แต่งงานกับนายทหารชื่อ คลิฟฟอร์ด แชตเตอร์เลย์ ซึ่งต่อมาได้รับบาดเจ็บในสงครามจนร่างกายท่อนล่างเป็นอัมพาต และไม่สามารถให่้ความสุขทางเพศกับคอนสตันซ์ได้ คอนสตันซ์ลักลอบคบชู้กับคนสวนชื่อ โอลิเวอร์ เมลเลอร์ส จนตัวเองตั้งครรภ์  เมลเลอร์สถูกไล่ออกจากงาน และพยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคอนสตันซ์ ที่ขอหย่าขาดจากสามี
กล่าวกันว่าลอว์เรนซ์ได้แรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องนี้จากเรื่องอื้อฉาวของ เลดี้ออตโตไลน์ มอร์เรล กับช่างแกะหินชื่อ ไทเกอร์ โดยมีฉากหลังเป็นเมืองในมณฑลเดอร์บีเชอร์ที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ช่วงหนึ่ง และเรื่องยุ่งยากในชีวิตครอบครัวของตัวเอง
นวนิยายได้รับการดัดแปลงสร้างเป็นภาพยนตร์ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1955 ชื่อ L'Amant de lady Chatterley ถูกห้ามฉายในสหรัฐอเมริกา  และสร้างเป็นภาพยนตร์อเมริกัน Lady Chatterley's Lover ในปี ค.ศ. 1981  ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 ผู้สร้างชาวฝรั่งเศสได้สร้าง Lady Chatterley ฉบับภาษาฝรั่งเศส โดยดัดแปลงมาจากนวนิยาย จอห์น โทมัส และเลดี้เจน (John Thomas and Lady Jane) นวนิยายเรื่องก่อนหน้าของดี. เอช. ลอว์เรนซ์ ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1927  ภาพยนตร์ฉบับนี้ได้รับรางวัลซีซาร์ และรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์ไทรเบคา  ในปี 2007
คิตามิ

ระวังสับสนกับ คิตากามิ
คิตามิ (ญี่ปุ่น: 北見市; โรมาจิ: Kitami-shi) เป็นนครในกิ่งจังหวัดโอค็อตสค์ จังหวัดฮกไกโด ของประเทศญี่ปุ่น ถือว่าเป็นเมืองใหญ่ที่สุดในกิ่งจังหวัดโอค็อตสค์ แม้ว่าศูนย์กลางของกิ่งจังหวัดจะอยู่ที่อาบาชิริ ก็ตาม
ประวัติศาสตร์

ประวัติศาสตร์ของนครคิตามิตามปี ค.ศ.
1872 หมู่บ้านนตสึเกอูชิ (ノツケウシ村) ถูกจัดตั้ง
1910 มีเส้นทางรถไฟมาถึง (ภายหลังคือทางรถไฟสายอิเกดะ) เชื่อมตัวหมู่บ้านกับซัปโปโระ
1915 แยกหมู่บ้านรูเบชิเบะ และโอเกโตะ ออกจากหมู่บ้านนตสึเกอูชิ
1916 ยกสถานะขึ้นเป็นเมืองนตสึเกอูชิ
1921 แยกหมู่บ้านทันโนะ และไอโนไน ออกจากเมืองนตสึเกอูชิ
1942 ยกสถานะขึ้นเป็นนครคิตามิ
1956 หมู่บ้านไอโนไน รวมเข้ากับนครคิตามิ
1971 ประชากรถึง 100,000 คน[ต้องการอ้างอิง]
2006 เมืองทันโนะ รูเบชิเบะ และโทโกโระ ยุบรวมเข้ากับนครคิตามิ
เทศกาล

งานฤดูหนาวคิตามิ จัดระหว่างสัปดาห์ที่สองของเดือนกุมภาพันธ์
เทศกาลคิตามิบนจิ (งานฤดูร้อน) จัดช่วงต้นเดือนกรกฎาคม
งานดอกเบญจมาศคิตามิ จัดช่วงกลางเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนพฤศจิกายน
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคิตามิ (1981–2010)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 8.0 (46.4) | 7.9 (46.2) | 15.1 (59.2) | 32.2 (90) | 33.9 (93) | 34.2 (93.6) | 35.9 (96.6) | 37.0 (98.6) | 32.1 (89.8) | 27.7 (81.9) | 22.0 (71.6) | 14.5 (58.1) | 37.0 (98.6) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | −2.9 (26.8) | −1.9 (28.6) | 2.9 (37.2) | 11.3 (52.3) | 17.6 (63.7) | 21.2 (70.2) | 24.3 (75.7) | 25.7 (78.3) | 21.3 (70.3) | 15.4 (59.7) | 7.5 (45.5) | 0.1 (32.2) | 11.9 (53.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | −14.7 (5.5) | −14.1 (6.6) | −8.1 (17.4) | −0.7 (30.7) | 4.7 (40.5) | 9.7 (49.5) | 14.1 (57.4) | 15.8 (60.4) | 10.6 (51.1) | 3.4 (38.1) | −2.9 (26.8) | −10.6 (12.9) | 0.6 (33.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | −30.1 (-22.2) | −30.9 (-23.6) | −24.3 (-11.7) | −14.0 (7) | −4.8 (23.4) | −0.9 (30.4) | 3.4 (38.1) | 6.3 (43.3) | 0.3 (32.5) | −4.6 (23.7) | −16.3 (2.7) | −24.6 (-12.3) | −30.9 (−23.6) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 47.5 (1.87) | 32.4 (1.276) | 42.5 (1.673) | 47.6 (1.874) | 56.7 (2.232) | 57.3 (2.256) | 94.0 (3.701) | 113.2 (4.457) | 106.3 (4.185) | 69.0 (2.717) | 43.9 (1.728) | 49.4 (1.945) | 759.8 (29.913) |
| ปริมาณหิมะ ซม (นิ้ว) | 119 (46.9) | 97 (38.2) | 101 (39.8) | 29 (11.4) | 3 (1.2) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 17 (6.7) | 87 (34.3) | 453 (178.3) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 11.4 | 9.6 | 11.2 | 10.1 | 9.9 | 9.0 | 10.6 | 10.2 | 10.6 | 9.1 | 9.4 | 10.8 | 121.9 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย (≥ 5 cm) | 30.9 | 28.2 | 29.4 | 6.3 | 0.1 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 1.6 | 20.1 | 116.6 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 114.7 | 128.6 | 166.4 | 164.9 | 179.6 | 167.7 | 154.7 | 155.3 | 145.3 | 155.0 | 129.7 | 115.6 | 1,777.5 |
แหล่งที่มา 1: สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
แหล่งที่มา 2: สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
สมบุญ ระหงษ์

| พลอากาศเอกสมบุญ ระหงษ์ม> ป.ช., ม.ว.ม., ป.ภ. |
| --- | --- |
สมบุญ ในปี พ.ศ. 2505

รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 14 เมษายน พ.ศ. 2535 – 9 มิถุนายน พ.ศ. 2535   (1 เดือน 26 วัน)
นายกรัฐมนตรี: พลเอก สุจินดา คราประยูร
ดำรงตำแหน่ง 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 – 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539   (1 ปี 3 เดือน 30 วัน)
นายกรัฐมนตรี: บรรหาร ศิลปอาชา
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดำรงตำแหน่ง 14 เมษายน พ.ศ. – 9 มิถุนายน 2535   (1 เดือน 26 วัน)
นายกรัฐมนตรี: พลเอก สุจินดา คราประยูร
ก่อนหน้า: ก่อ สวัสดิ์พาณิชย์
ถัดไป: ก่อ สวัสดิ์พาณิชย์
รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 – 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544   (3 ปี 3 เดือน 3 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ชวน หลีกภัย
หัวหน้าพรรคชาติไทย
ดำรงตำแหน่ง 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 – 20 ตุลาคม พ.ศ. 2535   (1 ปี 2 เดือน 23 วัน)
ก่อนหน้า: ชาติชาย ชุณหะวัณ
ถัดไป: ประมาณ อดิเรกสาร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 23 กันยายน พ.ศ. 2556 (81 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ศาสนา: พุทธ
พรรคการเมือง: ชาติไทย (2534-2539) ประชากรไทย (2539-2541) ราษฎร (2541-2544)
คู่สมรส: คุณหญิงนงเยาว์ ระหงษ์
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
สังกัด:  กองทัพอากาศไทย
ประจำการ: พ.ศ. 2501 – พ.ศ. 2529
ยศ:  พลอากาศเอก
ผ่านศึก: สงครามเกาหลี

พลอากาศเอก สมบุญ ระหงษ์ (21 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 — 23 กันยายน พ.ศ. 2556) อดีตหัวหน้าพรรคชาติไทย อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรี และ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัว

พล.อ.อ. สมบุญ ระหงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 เป็นบุตรของนายสงวน และนางกิมลั้น ระหงษ์ เป็นบุตรลำดับที่ 4 จากทั้งหมด 7 คน
พล.อ.อ. สมบุญ ระหงษ์สมรสกับคุณหญิงนงเยาว์ ระหงษ์ (สกุลเดิม มีรักษา) มีบุตร-ธิดาทั้งหมด 4 คน
ประวัติ > การศึกษา

สำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมศึกษา ณ โรงเรียนสมุทรสาครวิทยาลัย ก่อนเข้าศึกษาต่อที่ โรงเรียนนายเรือ ก่อนที่จะขอโอนย้ายมารับราชการเป็น ทหารอากาศ และเข้าศึกษาที่ โรงเรียนการบิน ของกองทัพอากาศ โดยสำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2499 (ศิษย์การบินรุ่น น.25) รุ่นเดียวกับ พล.อ.อ. เกษตร โรจนนิล, พล.อ.อ. วรนาถ อภิจารี, พล.อ.อ. กันต์ พิมานทิพย์
การรับราชการ

พล.อ.อ. สมบุญ เข้ารับราชการเป็นครูการบิน ที่โรงเรียนการบิน และรับราชการใน กองทัพอากาศ  จนถึงปี พ.ศ. 2529 จึงลาออกจากราชการ โดยตำแหน่งสุดท้ายในกองทัพคือ ที่ปรึกษากองทัพอากาศ (ขณะนั้นมียศเป็น พลอากาศโท) และเข้ารับตำแหน่ง ประธานคณะกรรมการองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2530-2531 และต่อมาได้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย จนถึงปี พ.ศ. 2534 โดยในระหว่างรับราชการทหารอากาศ ได้เข้าร่วมราชการสงครามใน สงครามเกาหลี โดยเป็นผู้บังคับการหน่วยบินลำเลียง ซึ่งร่วมรบกับกองกำลัง สหประชาชาติ ในปี พ.ศ. 2510
บทบาททางการเมือง

พล.อ.อ. สมบุญ ระหงษ์ เข้าสู่วงการเมือง โดยได้รับการโปรดเกล้าฯ ให้เป็นวุฒิสมาชิก ใน วุฒิสภาไทย ชุดที่ 5 ชุดแต่งตั้งแทน เมื่อ 22 เมษายน พ.ศ. 2532 และเมื่อมีการรัฐประหารขึ้นในปี 2534 ก็ได้รับการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งเป็น สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี 2534
ต่อมาเมื่อใกล้มีการเลือกตั้ง ในเดือนมีนาคม 2535 ก็ได้มีส่วนร่วมในการก่อตั้ง พรรคสามัคคีธรรม ร่วมกับ น.ต. ฐิติ นาครทรรพ และพล.อ.อ. เกษตร โรจนนิล รวมไปถึงนักการเมืองบางส่วน ก่อนที่ทาง พรรคชาติไทย จะเชิญให้พล.อ.อ. สมบุญ เข้ารับตำแหน่งหัวหน้าพรรค แทนที่ พล.อ. ชาติชาย ชุณหะวัณ เพื่อประสานความสัมพันธ์ระหว่างพรรค กับ คณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ โดยที่ความสัมพันธ์ทางการเมืองนั้น พล.อ.อ. สมบุญ ถือว่าเป็นนายทหารคนสนิทของ พล.อ. ประมาณ อดิเรกสาร ครั้งยังดำรงตำแหน่งเป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ซึ่งถือว่ามีความสนิทสนมกับนักการเมือง กลุ่มราชครู  และเป็นศิษย์โรงเรียนการบินรุ่น น.25
โดย พล.อ.อ. สมบุญ ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ และได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคชาติไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคประชากรไทย
และได้ดำรงตำแหน่งเป็น รองนายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ใน รัฐบาลพล.อ. สุจินดา คราประยูร ดำรงตำแหน่ง รองนายกรัฐมนตรี อีกครั้ง ในรัฐบาลบรรหาร ศิลปอาชา และ ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ใน รัฐบาลชวน หลีกภัย สมัยที่สอง
โดยภายหลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ พ.ศ. 2535 และ พล.อ. สุจินดา คราประยูร ประกาศลาออกจากตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี ในเวลานั้น พล.อ.อ. สมบุญ ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็น หัวหน้าพรรคชาติไทย มีโอกาสที่จะได้ดำรงตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี ต่อจาก พล.อ. สุจินดา เหตุเพราะเป็นหัวหน้าพรรคการเมืองที่ได้ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎรเป็นลำดับที่สอง แต่ทว่า อาทิตย์ อุไรรัตน์ ประธานสภาผู้แทนราษฎร ในขณะนั้น ได้นำชื่อ อานันท์ ปันยารชุน อดีตนายกรัฐมนตรีรักษาการระหว่างการปฏิวัติ ขึ้นทูลเกล้าฯ เพื่อดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และกลายเป็นที่เล่าขาน กันมาถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นว่า พล.อ.อ. สมบุญ "แต่งชุดขาวรอเก้อ"
บทบาททางการเมือง > กลุ่มงูเห่า

อีก 5 ปีต่อมาหลังจากนั้น พล.อ.อ. สมบุญ ได้สร้างปรากฏการณ์ให้เป็นที่จดจำอีกครั้งในปี พ.ศ. 2540 หลังการลาออกจากการเป็นนายกรัฐมนตรีของ พล.อ. ชวลิต ยงใจยุทธ และสภาผู้แทนราษฎรจะต้องเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีคนใหม่ พล.อ.อ. สมบุญ ได้ร่วมกับ วัฒนา อัศวเหม นำ ส.ส.พรรคประชากรไทย 12 คน ฝืนมติพรรคที่จะสนับสนุน พล.อ. ชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรี โดยไปสนับสนุนให้ ชวน หลีกภัย ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี โดยต่อมาแกนนำกลุ่ม ได้รับตำแหน่งระดับรัฐมนตรี 2 ตำแหน่งใน รัฐบาลชวน หลีกภัย สมัยที่สอง แม้ว่าการกระทำดังกล่าว ศาลรัฐธรรมนูญ จะมีคำวินิจฉัยว่าไม่ถึงขั้นขับออกจากความเป็นสมาชิกภาพของพรรค เนื่องด้วย ส.ส. แต่ละคนมีอิสระในการตัดสินใจ โดยไม่ขึ้นกับมติพรรค แต่กระนั้นก็ตาม สมัคร สุนทรเวช ในฐานะหัวหน้าพรรคประชากรไทย ก็ได้ให้สัมภาษณ์เปรียบเปรยว่าเป็น "ชาวนากับงูเห่า" ตามนิทานอีสป จนเป็นที่มาของชื่อ กลุ่มงูเห่า
และในปี 2541 ก็ได้ร่วมมือกับ วัฒนา อัศวเหม ก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้นในชื่อของ พรรคราษฎร โดยดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรค และลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อของพรรค ลำดับที่ 2 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง จากนั้นจึงยุติบทบาททางการเมืองเป็นการถาวร
ถึงแก่อนิจกรรม

พล.อ.อ. สมบุญ ระหงษ์ ถึงแก่อนิจกรรมจากอาการหัวใจล้มเหลว และติดเชื้อในกระแสเลือด หลังเข้ารับการรักษาโรคถุงลมโป่งพอง ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี เมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2556 สิริอายุได้ 81 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ณ ฌาปนสถานกองทัพอากาศ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 1 ปฐมดิเรกคุณาภรณ์ (ป.ภ.)
พ.ศ. 2511 –  เหรียญชัยสมรภูมิ การร่วมรบกับสหประชาชาติ ณ ประเทศเกาหลี (ช.ส.)
พ.ศ. 2515 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2509 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2534 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2514 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
สหราชอาณาจักร :
พ.ศ. 2539 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์รอยัลวิกตอเรียน ชั้นอัศวิน (KCVO)
เวียดนาม :
พ.ศ. 2545 -  เหรียญมิตรภาพสันติภาพระหว่างชาติ
มาร์ค วีนส์

มาร์ค วีนส์ (อังกฤษ: Mark Wiens) เป็นบล็อกเกอร์ วล็อกเกอร์และยูทูบเบอร์ด้านการท่องเที่ยวและอาหารชาวอเมริกัน พิธีกรรายการโทรทัศน์ และเจ้าของร้านอาหารในกรุงเทพฯ ประเทศไทย
ชีวิตส่วนตัว

วีนส์เกิดที่เมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนาในครอบครัวมิชชันนารี เขามีเชื้อสายเยอรมันและจีน เขาอาศัยอยู่กับครอบครัวในฝรั่งเศส สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และไนโรบี ประเทศเคนยา
แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งจังหวัดฟูกูชิมะ ค.ศ. 2022

| --- | --- |
福島県沖地震



เวลาสากลเชิงพิกัด: 2022-03-16 14:36:33
รหัสเหตุการณ์ ISC: 622130446
USGS-ANSS: ComCat
วันที่ท้องถิ่น: 16 มีนาคม ค.ศ. 2022
เวลาท้องถิ่น: 23:36 JST
ขนาด: 7.4
ความลึก: 57.0 กิโลเมตร (JMA)  63.1 กิโลเมตร (USGS)
ศูนย์กลาง: 37°42′07″N 141°35′13″E﻿ / ﻿37.702°N 141.587°E﻿ / 37.702; 141.587
ประเภท: รอยเลื่อนย้อน
ระดับความรุนแรงที่รู้สึกได้: ชินโดะ 6+   VIII (อย่างรุนแรง) 
สึนามิ: 30 เซนติเมตร
แผ่นดินไหวนำ: 6.1  6.0 
แผ่นดินไหวตาม: 5.6  5.5 
ผู้ประสบภัย: เสียชีวิต 4 ราย บาดเจ็บ 225 คน
แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งจังหวัดฟูกูชิมะ ค.ศ. 2022 (ญี่ปุ่น: 福島県沖地震; โรมาจิ: Fukushima-ken Oki Jishin) เกิดขึ้นนอกชายฝั่งจังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2022 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น) แผ่นดินไหวมีขนาด 7.4 ตามรายงานของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ในขณะที่กรมสำรวจธรณีวิทยาแห่งสหรัฐอเมริกา (USGS) ประเมินค่าไว้ต่ำกว่าเล็กน้อยที่ขนาด 7.3 มีรายงานสึนามิขนาด 30 เซนติเมตรทันทีหลังแผ่นดินไหว มีผู้เสียชีวิต 4 ราย และบาดเจ็บ 225 คน
เปลือกโลก

แผ่นแปซิฟิกเกิดจากเปลือกโลกสมุทรมุดตัวลงใต้แผ่นโอค็อตสค์ตามร่องมุดตัวซึ่งอยู่นอกชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น มีความยาวตั้งแต่คาบสมุทรโบโซและสิ้นสุดใกล้กับจังหวัดฮกไกโดเขตมุดตัวนี้เชื่อมต่อกับร่องลึกก้นสมุทรคูริล–คัมชัตคา ที่ตำแหน่งนี้แผ่นแปซิฟิกจะเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกและมุดเข้ากับแผ่นอเมริกาเหนือด้วยความเร็ว 70 มม./ปี ซึ่งทำให้เกิดร่องลึกบาดาลญี่ปุ่น เขตมุดตัวนี้มีความสามารถในการเกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ที่มีขนาดมากกว่า 8.5 ได้ เห็นได้ชัดเจนเกี่ยวกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น และเขตมุดตัวนี้ก็เป็นเขตมุดตัวเดียวกันที่ทำให้เกิดแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เกิดการแตกหักครอบคลุมพื้นที่ 220 × 400 กม. บนเขตมุดตัว
แผ่นดินไหวครั้งนี้เกิดขึ้นโดยบังเอิญใกล้กับวันครบรอบปีที่หนึ่งของการเกิดแผ่นดินไหวในจังหวัดฟูกูชิมะ พ.ศ. 2564และแผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ มีนาคม พ.ศ. 2564 จากการวิเคราะห์แผ่นดินไหวในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 พบว่ามีรอยเลื่อนย้อนกลับภายในแผ่นแปซิฟิกรอยแตกนั้นอยู่ด้านล่างใต้รอยแยกของการมุดตัว นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่นกล่าวว่าแผ่นดินไหวได้ทำให้เกิดการแตกร้าวตามแนวรอยเลื่อนทางทิศเหนือและทางใต้มีความยาว 45 กม เอียงไปทางทิศตะวันออก
แผ่นดินไหว

จากข้อมูลของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นพบว่าแผ่นดินไหวมีขนาด 7.4 ลึก 57 กิโลเมตร และกรมสำรวจธรณีวิทยาแห่งสหรัฐอเมริกา ระบุว่าแผ่นดินไหวมีขนาด 7.3 ลึก 63 กิโลเมตร
ก่อนเกิดแผ่นดินไหวหลักได้มีแผ่นดินไหวนำขนาด 6.1 เกิดขึ้นก่อนมีความลึก 48.1 กิโลเมตร สามารถบันทึกความรุนแรงสูงสุดได้ ชินโด 5+
แผ่นดินไหวครั้งนี้อยู่ในระดับตื้นเกิดจากรอยเลื่อนย้อนกลับที่ระดับความลึกประมาณ 57-63 กิโลเมตรในแผ่นแปซิฟิก สำนักงานสำรวจธรณีวิทยาแห่งสหรัฐอเมริกา (USGS) กล่าวเพิ่มเติมว่ากลไกของแผ่นดินไหวแบบย้อนกลับที่มีขนาดใกล้เคียงกันเป็นผลมาจากการแตกบนระนาบของรอยเลื่อนที่วัดได้ครอบคลุมพื้นที่ 55 กม. × 30 กม. จากลักษณะแบบจำลองรอยเลื่อนโดย USGS ระบุว่ารอยเลื่อนที่แตกออกมีพื้นที่เป็นรูปไข่ตั้งอยู่ที่ความลึก 50-70 กม. (40 × 20 ตร.กม.) ทำให้เกิดการลื่นไถลสูงสุด 1.9 เมตร
แผ่นดินไหวครั้งนี้อาจเป็นแผ่นดินไหวตามจากแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 เจ้าหน้าที่จากสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นระบุว่าแผ่นดินไหวครั้งนี้มีจุดศูนย์กลางใกล้เคียงกับแผ่นดินไหวครั้งก่อนคือแผ่นดินไหวในจังหวัดฟูกูชิมะ พ.ศ. 2564ซึ่งเกิดในเดือนกุมภาพันธ์เช่นกัน และอาจมีความเกี่ยวข้องกันระหว่างเหตุการณ์ทั้งสอง ถึงแม้ว่าเหตุการณ์ในปี ค.ศ. 2021 เป็นอาฟเตอร์ช็อกแต่ช่วงเวลาที่ห่างจากปี 2011 มาก ทำให้การระบุว่าเป็นแผ่นดินไหวตามหรือไม่นั้นเป็นไปได้ยากมาก การพิจารณาว่าแผ่นดินไหวในปี 2022 เป็นแผ่นดินไหวตามหรือไม่นั้นก็เป็นเรื่องยากไม่ต่างกันเนื่องจากแผ่นดินไหวมีกลไกการเกิดรอยเลื่อนที่ต่างกัน แผ่นดินไหวครั้งนี้ต่างจากเหตุการณ์ในปี 2011 โดยที่แผ่นดินไหวในครั้งนี้อาจจะมีการเกิดมาจากรอยเลื่อนใต้แผ่นแปซิฟิก ในขณะที่เหตุการณ์ในปี 2011 เกิดขึ้นจากร่องลึกที่บริเวณรอยต่อระหว่างแผ่นแปซิฟิกและแผ่นโอค็อตสค์
จาการประเมินจะเกิดแผ่นดินไหวขนาด 7.0 – 7.5 นอกชายฝั่งซันริกุทุก ๆ 40 ปี แม้หลังจากลำดับแผ่นดินไหวตามที่เกิดภายหลังแผ่นดินไหวใหญ่ในปี 2011 ได้สิ้นสุดลงแล้ว ประมาณการก่อนเกิดแผ่นดินไหวมีโอกาส 60-70% ที่จะเกิดแผ่นดินไหวขนาด 7.0–7.5 อาจเกิดจากรอยเลื่อนที่แตกอยู่ภายในแผ่นแปซิฟิกและอยู่ใต้ภูมิภาคโทโฮกุ หลังการเกิดแผ่นดินไหวในปี 2011 โอกาสที่จะเกิดแผ่นดินไหวจากจุดกำเนิดที่ใกล้เคียงกันก็เพิ่มขึ้น
นักแผ่นดินไหววิทยาระบุว่าแผ่นดินไหวครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์สำคัญ 3 เหตุการณ์ร่วมกับแผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ พ.ศ. 2554 และแผ่นดินไหวในจังหวัดฟูกูชิมะ พ.ศ. 2564 ศูนย์กลางของแผ่นดินไหวในปี 2022 เกิดขึ้นห่างเพียง 7 กม. จากทางตะวันตกเฉียงใต้ของแผ่นดินไหวในปี 2021 ในขณะที่แรงสั่นสะเทือนปี 2021 สั่นไปทางใต้ตามรอยเลื่อน 45 กม. แรงสั่นสะเทือนในปี 2022 สั่นไปทางเหนือตามรอยเลื่อนที่มีขนาดใหญ่เป็นสองเท่า การปลดปล่อยแรงสั่นสะเทือนทั้งสองครั้งถูกจัดประเภทเป็นแผ่นดินไหวคู่เนื่องจากตำแหน่งเวลาที่เกิดเหตุ และขนาดมีความใกล้เคียงกัน ช่องว่างแผ่นดินไหวในปี 2022 และแผ่นดินไหวในปี 2554 มีช่องว่างอยู่ การคาดคะเนจากการถ่ายโอนความเครียดคูลอมบ์คาดคะเนว่าพบว่าช่องว่างนอกชายฝั่งตอนกลางของมิยางิถูกสะสมพลังงานหนักขึ้นเรื่อย ๆ และเป็นแหล่งที่มีแนวโน้มว่าจะเกิดแผ่นดินไหวในอนาคต
สถานีตรวจหาตำแหน่งของแผ่นดินไหวตั้งอยู่บริเวณทางตอนเหนือของเกาะฮนชูพบรอยเลื่อนที่เกิดจากกระบวนการแตกขนาดเล็กหลังเกิดแผ่นดินไหว สถานีตรวจวัดอิชิโนะมากิ และคาบสมุทรโอชิกะเคลื่อนไปทางทิศเหนือ 3 ซม. ในนครเซ็นไดและทางตอนเหนือของนครฟูกูชิมะเปลือกโลกเคลื่อนไปทางตะวันออก 1 ซม. ไปทางเดียวกันใกล้กับศูนย์กลางของแผ่นดินไหว ในขณะเดียวกันในตอนใต้เปลือกโลกเคลื่อนไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 1 ซม.
ความรุนแรงของแผ่นดินไหว

สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นระบุว่ามีความรุนแรงสูงสุด 6+ ในระดับมาตราความรุนแรงคลื่นไหวสะเทือนของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้รับการรายงานในจังหวัดมิยางิและฟูกูชิมะ ในขณะที่ USGS รายงานว่ามีความรุนแรงสูงสุด VIII (รุนแรง) สามารถรู้สึกได้ในนครนานาโอะและนครอาโอโมริ กลไกความลึกของเหตุการณ์เช่นเดียวกับขนาดของเหตุการณ์นั้นส่งผลให้เกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงทั่วภูมิภาคโทโฮกุและคันโต แผ่นดินไหวรู้สึกได้ไกลถึงจังหวัดฮกไกโดส่วนทางใต้นั้นสามารถรู้สึกได้ในเกาะคีวชูโดยสามารถวัดได้ชินโด 1
ตามสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์โลกและการป้องกันภัยพิบัติแห่งชาติ ความรุนแรงของแผ่นดินไหวบันทึกได้เกือบชินโดะ 7 ในโซมะและคุนิมิ จังหวัดฟูกูชิมะ มีความเป็นไปได้ที่ชินโดะ 7 อาจถูกบันทึกในคุนิมิและโคริ จังหวัดฟูกูชิมะแผ่นดินไหวมีความเร่งสูงสุด 1,233 แกล ที่คาวาซากิ จังหวัดมิยางิ
ความรุนแรงของแผ่นดินไหว > การเคลื่อนที่ภาคพื้นดิน

ทางตอนเหนือของมิยางิมีระดับ IV ในระดับการเคลื่อนที่ภาคพื้นดินของ JMA การเคลื่อนที่ของพื้นดินเป็นเวลานานจะรู้สึกได้บนอาคารสูง ซึ่งมีช่วงคลื่นไหวสะเทือนที่การสั่นพ้อง ตามธรรมชาติของอาคาร ทำให้เกิดการเคลื่อนที่ด้วยความถี่สั้นแต่มีพลังงานมากที่ชั้นบนสุดของอาคาร การเคลื่อนไหวภาคพื้นดินที่มีความเข้มข้นระดับ IV จะทำให้ไม่สามารถยืนได้ การเคลื่อนตัวของพื้นดินประเภทนี้จะทำให้เฟอร์นิเจอร์ที่ไม่มีตัวยึดถล่มลงมาและผนังห้องแตกร้าว
สึนามิ

| ที่ตั้ง | เวลา (ท้องถิ่น) | ความสูง (เมตร) |
| --- | --- | --- |
| อิวากิ, ฟูกูชิมะ | 17 มีนาคม 00:36 น. | "ขนาดเล็ก" |
| อายูกาวะ, อิชิโนมากิ, มิยางิ | 17 มีนาคม 01:41 น. | 0.1 |
| ท่าเรือเซ็นได มิยางิ | 17 มีนาคม 01:46 น. | 0.2 |
| ท่าเรืออิชิโนมากิ มิยางิ | 17 มีนาคม 02:14 น. | 0.3 |
| โซมะ ฟูกูชิมะ | 17 มีนาคม 03:15 | 0.2 น. |
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นรายงานสึนามิขนาด 20 ซม. ที่ท่าเรืออิชิโนมากิ จังหวัดมิยางิ เมื่อเวลา 00:29 น. ตามเวลาท้องถิ่นตามด้วยคลื่นลูกที่สองขนาด 30 ซม. เวลา 02:14 น. สึนามิขนาด 20 ซม. มาถึงที่ท่าเรือเซ็นไดเวลา 03:15 น. แผ่นดินไหวไม่สามารถสร้างคลื่นสึนามิขนาดใหญ่ได้อันเป็นผลมาจากความลึกของมัน ซึ่งทำให้พื้นมหาสมุทรยกตัวขึ้นเล็กน้อยจึงทำให้เกิดการเคลื่อนตัวของน้ำทะเลเล็กน้อย