stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เนอการากู
ระเบียบ > การบรรเลง > ฉบับพิธีการ

การขับร้องและ บรรเลงเพลงชาติฉบับพิธีการ จะกระทำได้ในกรณี:
ยังดี เปอร์ตวน อากง และ รายา ประไหมสุหรี อากง (พระราชบัญญัติธรรมเนียมทางทหาร ค.ศ.1957) ประกอบการชักธงพระอิสริยยศขึ้นสู่ยอดเสา;
เสด็จพระราชดำเนินในงานพระราชพิธีหรือรัฐพิธีที่รัฐบาลจัด; (การถ่ายทอดสดผ่านสถานีวิทยุ และ โทรทัศน์)
ช่วงเวลาเปิด-ปิดสถานีวิทยุและโทรทัศน์
ริ้วขบวนธงยาลูร์ เกมิลังประกอบขบวนเดินสวนสนาม;
การเชิญธงชัยเฉลิมพลประจำกองทหาร และ โรงเรียน สถานศึกษา หรือ วิทยาลัยทหาร มีการร้องเพลงชาติประกอบการเชิญธงชาติ ธงเรือแสดงสัญชาติ ธงทหารขึ้นสู่ยอดเสา ของช่วงพิธีหน้าเสาธง.
การแข่งขันกีฬาในระดับนานาชาติที่มาเลเซียลงแข่งขัน (ก่อนการแข่งขัน หรือ พิธีมอบเหรียญรางวัล).
ระเบียบ > การบรรเลง > ฉบับพิธีการ > โอกาสพิเศษ

การขับร้องและ บรรเลงเพลงชาติในโอกาศสำคัญ จะใช้งานพิธีต้อนรับประมุขแห่งรัฐต่างประเทศที่มาเยือน หรือ การต้อนรับเอกอัคราชทูตของมาเลเซียประจำประเทศต่าง ๆ.
ระเบียบ > การบรรเลง > ฉบับสังเขป

เพลงชาติฉบับสังเขป บรรเลงสำหรับ รายา ประไหมสุหรี อากง, สมเด็จพระบรมราชกุมารี และ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในกรณีที่เป็นการคำนับสุลต่านในแต่ละรัฐ. มีการบรรเลงเพลงประจำรัฐต่อท้ายเพลงชาติฉบับสังเขป.
เพลงชาติฉบับสังเขป บรรเลงในงานพิธีกึ่งทางการที่สมเด็จพระราชาธิบดีเสด็จในบางโอกาส.
ระเบียบ > การบรรเลง > ฉบับย่อ

เพลงชาติฉบับย่อ บรรเลงในงานพิธีไม่เป็นทางการที่สมเด็จพระราชาธิบดีเสด็จเป็นการส่วนพระองค์ ในบางโอกาสมีการบรรเลงเพลงประจำรัฐต่อท้าย.
เนื้อร้อง

| ภาษามลายู อักษรรูมี | ภาษามลายู อักษรยาวี | ถอดเสียงเป็นอักษรไทย | คำแปล |
| --- | --- | --- | --- |
|  Negaraku  Tanah Tumpahnya Darah ku  Rakyat Hidup, Bersatu dan Maju  Rahmat Bahagia, Tuhan Kurniakan  Raja Kita, Selamat Bertakhta  Rahmat Bahagia, Tuhan Kurniakan  Raja Kita, Selamat Bertakhta  |  ،نڬاراكو،   تانه تومڤهڽ دارهكو   رعيت هيدوڤ، برساتو دان ماجو   رحمة بهاڬيا، توهن كورنياكن   راج كيت، سلامت برتختا   رحمة بهاڬيا، توهن كورنياكن   راج كيت، سلامت برتختا |  เนอการากู  ตานะห์ ตุมปะห์ญา ดาระห์กู  รักยัต ฮีดุป เบอร์ซาตู ดัน มาจู  ระห์มัต บาฮากียา ตูฮัน กูร์นียากัน  ราจา กีตา เซอลามัต เบร์ตัคตา  ระห์มัต บาฮากียา ตูฮัน กูร์นียากัน  ราจา กีตา เซอลามัต เบอร์ตัคตา  |  แผ่นดินของข้า   คือผืนดินถิ่นเกิด  ผองประชาพำนัก  ด้วยรักสามัคคี ก้าวหน้า  จงประสพสุขล้วน ขอพระเจ้าทรงอำนวยพร  ขอองค์ราชา ทรงปกครองแผ่นดินโดยธรรม  จงประสพสุขล้วน ขอพระเจ้าทรงอำนวยพร  ขอองค์ราชา ทรงปกครองแผ่นดินโดยธรรม  |
สื่อ

เนการากู (บรรเลงสังเขป)
บรรเลงโดย วงดุริยางค์แห่งกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา (US Navy Band)
ดูเพิ่ม

อัลลาห์ ลันจุตคัน อุเซีย สุลต่าน (เพลงสรรเสริญประจำรัฐเปรัก)
Terang Bulan (เพลงซึ่งได้รับความนิยมทั่วไปในแถบมหาสมุทรอินเดีย ทำนองมาจากเพลง La Rosalie)
แหล่งข้อมูลอื่น

นการากู - Negaraku by AllMalaysia.info เก็บถาวร 2009-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นการากู (ขับร้อง) เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เพลงนการากู บรรเลงในงานประกาศเอกราช พ.ศ. 2500
โรงเรียนนิกรราษฎร์บูรณะ

| โรงเรียนนิกรราษฎร์บูรณะ Nikornradburana School> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
หมู่ที่   2   บ้านหนองยายอ่อน ตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี 12170
ข้อมูล
ชื่ออื่น: น.ร.ณ.
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล
คำขวัญ: สุวิชาโน ภวังโหติ ผู้ศึกษาดี ย่อมมีปัญญา
สถาปนา: 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2488
ผู้ก่อตั้ง: ขุนนิกรนรารักษ์,นายคิดชอบ  มณีกุล,นายปรี  ดิษราธร
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ปทุมธานี เขต2 ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 1013270157
ผู้อำนวยการ: 3
ระดับปีที่จัดการศึกษา: อนุบาล-ประถมศึกษา
สี:    สีเหลือง-สีดำ
เพลง: 4
เว็บไซต์: http://www.nkn.siamschool.info/
โรงเรียนนิกรราษฎร์บูรณะ (เหราบัตย์อุทิศ)  ตั้งอยู่หมู่ที่ 2  ตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี
ประวัติ

โรงเรียนนิกร ราษฎร์บูรณะ ( เหราบัตย์อุทิศ ) ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันเปิดทำการสอนตั้งแต่ ระดับชั้นอนุบาล ถึง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีเนื้อที่ 6 ไร่
โรงเรียนนิกรราษฎร์บูรณะ ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2488 โดยขุนนิกรนรารักษ์ นายอำเภอหนองเสือ  ร่วมกับ นายคิดชอบ  มณีกุล  ศึกษาธิการอำเภอหนองเสือ นายปรี  ดิษราธร ผู้ใหญ่บ้านหมู่ 1 ตำบลหนองสามวัง กับ ราษฎรร่วมกันจัดตั้งด้วยเงินประถมศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ  ทางราชการได้แต่งตั้ง นายสายหยุด  โตสุวรรณ  มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่  จัดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1  ถึง  ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ตามหลักสูตรประถมศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ
ต่อ มาย้ายจากที่ตั้งเดิมลงมาทางใต้ เพราะที่ตั้งเดิมไม่เหมาะสมแก่การไปมาของนักเรียน อยู่ไกลชุมชน ผู้ใหญ่บ้านกับคณะครูได้ขออนุมัติย้ายโรงเรียน โดยรื้อถอนมาปลูกสร้างในที่ดินของนายบุญ  ประมัย
ต่อมาได้ย้ายมาปลูกสร้างในที่ดินของ นายวัน  ตู้แก้ว  อยู่ในเขตหมู่  2 ตำบลหนองสามวัง โดยสร้างเป็นแบบ  ป.1 ซ.  จำนวน 3  ห้องเรียน
ปี พ.ศ. 2520  นายปลอด  พลับพลี  ครูใหญ่ ได้ติดต่อกับ นายแพทย์  รัชชัย  เหราบัตย์  ขอบริจาคที่ดินปลูกสร้างโรงเรียน   นายแพทย์ รัชชัย  เหราบัตย์  เจ้าของที่ดินได้มอบที่ดินให้จำนวน 6  ไร่  และทางราชการได้ให้งบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน  แบบ  017  ( พ.ศ. 2515  )  จำนวน 1 หลัง  เป็นเงิน  500,000  บาท  เมื่อวันที่  8   กุมภาพันธ์  พ.ศ.  2521
รายนามผู้อำนวยการโรงเรียน

| รายนามผู้อำนวยการโรงเรียน |
| --- | --- | --- | --- |

| ลำดับ | ชื่อ | ตำแหน่ง | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| 1. | นายสายหยุด โตสุวรรณ | ครูใหญ่ | 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2488 - |
| 2. | นายปลอด พลับพลี | ครูใหญ่ | พ.ศ. 2520 - |
| 3. | นายชัยสิทธิ์ ชูช่วย | ครูใหญ่ | พ.ศ. 2538 - |
| 4. | นายสมหมาย พรมทอง | อาจารย์ใหญ่ | พ.ศ. 2542 - |
| 5. | นางวรรณา ภางาม | ผู้อำนวยการ | พ.ศ. 2553 - 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 |
| 6. | นางสาวกรรณิการ์ สีเหลือง | ผู้อำนวยการ | 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 - 8 ธันวาคม พ.ศ. 2561 |
| - | นางอำพร มิกราช | ครูชำนาญการ รักษาการแทน | 8 ธันวาคม พ.ศ. 2561 - 18 กันยายน พ.ศ. 2562 |
| 7. | นายประพจน์ วงศ์ปาน | ผู้อำนวยการ | 18 กันยายน พ.ศ. 2562 - ปัจจุบัน |
ไจ้เฟิง

ฉุนชินหวัง ซึ่งมีพระนามเดิมว่าไจ้เฟิง (จีน: 醇親王載灃; พินอิน: Chún Qīnwáng Zàifēng; 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1883 – 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1951) เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 5 ของเจ้าชายอี้เซฺวียนกับพระชายาหลิว พระองค์เป็นพระอนุชาต่างพระชนนีของจักรพรรดิกวังซวี่และเป็นพระบิดาของจักรพรรดิผู่อี๋
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา : เจ้าชายอี้เซฺวียน
พระราชมารดา : พระชายาหลิว
พระชายา
พระชายาเอกโย่วหลัน จากสกุลกัวเอ่อร์เจีย
พระชายา จากสกุลเติ้งเจีย
พระโอรส
เจ้าชายผู่อี๋ (溥儀,7 กุมภาพันธ์ 1906–17 ตุลาคม 1967) ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ;พระโอรสของพระชายาเอกโย่วหลัน สกุลกัวเอ่อร์เจีย
เจ้าชายผู่เจี๋ย (溥傑,16 เมษายน 1907-28 กุมภาพันธ์ 1994);พระโอรสของพระชายาเอกโย่วหลัน สกุลกัวเอ่อร์เจีย
เจ้าชายผู่ฉี (溥倛,1915-1918); พระโอรสของพระชายา สกุลเติ้งเจีย
เจ้าชายผู่เริ่น (溥任,17 สิงหาคม 1918-10 เมษายน 2015);พระโอรสของพระชายา สกุลเติ้งเจีย
พระธิดา
เจ้าหญิงหยุ่นอิง (韞媖,1909–1925); พระธิดาของพระชายาเอกโย่วหลัน สกุลกัวเอ่อร์เจีย
เจ้าหญิงหยุ่นเหอ (韞和,1911–2001); พระธิดาของพระชายาเอกโย่วหลัน สกุลกัวเอ่อร์เจีย
เจ้าหญิงหยุ่นอิ่ง (韞穎,1913–1992); พระธิดาของพระชายาเอกโย่วหลัน สกุลกัวเอ่อร์เจีย
เจ้าหญิงหยุ่นเสียน (韞嫻,1914–2003); พระธิดาของพระชายา สกุลเติ้งเจีย
เจ้าหญิงหยุ่นซิน (韞馨,1917–1998); พระธิดาของพระชายา สกุลเติ้งเจีย
เจ้าหญิงหยุ่นหยู (韞娛,1919–1982); พระธิดาของพระชายา สกุลเติ้งเจีย
เจ้าหญิงหยุ่นฮวน (韞歡,1921–2004); พระธิดาของพระชายา สกุลเติ้งเจีย
| ก่อนหน้า |  | ไจ้เฟิง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อี้เซฺวียน |  | ฉุนชินหวัง  (ค.ศ. 1891 – 1912) |  | – |
โยชิโตะ อูซูอิ

| โยชิโตะ อูซูอิ |
| --- | --- |
เกิด: 21 เมษายน พ.ศ. 2501 จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 11 กันยายน พ.ศ. 2552 (51 ปี) จังหวัดกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น
โยชิโตะ อูซูอิ (ญี่ปุ่น: 臼井儀人; โรมาจิ: Usui Yoshito; 21 เมษายน พ.ศ. 2501 – 11 กันยายน พ.ศ. 2552) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ซึ่งมีชื่อเสียงจากหนังสือการ์ตูน เรื่อง เครยอนชินจัง
ผลงาน

เครยอนชินจัง
Mix Connection
ไข่กวน
Super Shufu Tsukimi-san
Supper Mix
Unbalance Zone
การเสียชีวิต

ในวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2552 มีรายงานข่าวว่า อูซูอิได้หายสาบสูญ โดยก่อนที่ อูซูอิจะหายตัวไปนั้น เขาได้บอกครอบครัวว่าจะไปปีนเขาที่จังหวัดกุมมะ หลังจากนั้นก็ไม่ได้รับการติดต่อมาอีก ครอบครัวของเขาพยายามติดต่อเขาทางมือถือ แต่ก็ไม่มีการตอบรับกลับมา จนกระทั่งภรรยาของเขาจึงตัดสินใจแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจในที่สุด ต่อมา เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ตรวจพบสัญญาณมือถือของอูซูอิครั้งล่าสุดก่อนที่จะหายไป พบว่าอยู่บริเวณเมืองคารูอิซาวะ จังหวัดนางาโนะ ซึ่งห่างจากเมืองคาซูกาเบะ บ้านของเขาอีก 100 กิโลเมตร ในบริเวณดังกล่าวมีสภาพภูมิประเทศเป็นเทือกเขา อยู่ติดกับจังหวัดกุมมะพอดี
เช้าวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2552 เจ้าหน้าที่ได้พบศพของอูซูอิบนภูเขากุมมะ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกันกับที่อูซูอิกำลังจะไปปีนเขาที่นั่น เมื่อวันที่ 11 กันยายน ซึ่งตรงกับวันที่เขาหายตัวไปพอดี เมื่อช่วงเย็นวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2552 เจ้าหน้าที่ตำรวจได้กู้ศพลงจากเขาสำเร็จ พอได้มีการตรวจสอบศพอย่างละเอียดพบว่า เป็นศพของอูซูอิจริง เขาตกเขาตาย ไม่ได้ป่วยตาย
แหล่งข้อมูลอื่น

โยชิโตะ อูซูอิ  ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
โยชิโตะ อูซูอิ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เมืองเชียงแสน

| --- | --- |
th
ที่ตั้ง: ตำบลเวียง, อำเภอเชียงแสน, จังหวัดเชียงราย, ประเทศไทย
ประเภท: โบราณสถาน
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: พญาแสนพู
วัสดุ: อิฐ
สร้าง: พ.ศ. 1871 (พงศาวดารโยนก) พุทธศตวรรษที่ 19 (ประวัติศาสตร์)
ละทิ้ง: พ.ศ. 2347
สมัย: ล้านนา
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ขุดค้น: พ.ศ. 2500
ผู้ขุดค้น: กรมศิลปากร
เมืองเชียงแสน เป็นเมืองโบราณของอาณาจักรล้านนาช่วงพุทธศตวรรษที่ 19 เป็นเมืองสำคัญอยู่ในอำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย
เมืองเชียงแสนมีกำแพงเมืองและคูน้ำล้อมรอบห่างราว 5 กิโลเมตรริมฝั่งทางตะวันตกของแม่น้ำโขง ผังเมืองเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านไม่เท่า อาณาเขตของเมืองมีโบราณสถานกว่า 112 แห่ง และค้นพบโบราณวัตถุราวพุทธศตวรรษที่ 19–25 ซึ่งส่วนมากเป็นโบราณสถานทางศาสนาพุทธแบบศิลปะล้านนา
เมืองเชียงแสนสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1871 โดยพญาแสนพู ทรงสถาปนาเมืองเชียงแสนเพื่อป้องกันศึกทางเหนือ และควบคุมเมืองล้านนาตอนบน แต่จากหลักฐานทางโบราณคดีและศิลปวัตถุ เมืองเชียงแสนสร้างขึ้นพุทธศตวรรษที่ 19 และถูกทิ้งร้างไปในช่วงสงครามในปี พ.ศ. 2347
ลักษณะทางกายภาพ > ผังเมืองและคูน้ำ

เมืองเชียงแสนประกอบด้วยกำแพงเมืองสองชั้นและคูน้ำ ปัจจุบันปรากฏแนวกำแพงเมือง 3 ด้าน คือ กำแพงเมืองด้านทิศเหนือ ตะวันตก และใต้ ส่วนด้านทิศตะวันออกไม่ปรากฏแนวกำแพง สันนิษฐานว่าพังทลายทั้งหมดจากการกัดเซาะของแม่น้ำโขงในราวปี พ.ศ. 2513 มีผู้พบร่องรอยของป้อมมุมเมืองด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือบริเวณริมแม่น้ำโขง
ปัจจุบันกำแพงเมืองเชียงแสนมีลักษณะเป็นกำแพงอิฐก่อครอบแกนดินไว้ภายใน มีความสูงตั้งแต่ส่วนฐานจนจรดระดับพื้นเชิงเทินประมาณ 4–5 เมตร ฐานเสมาคงสภาพบางส่วน เหนือขึ้นไปเป็นตำแหน่งใบเสมาซึ่งปรักหักพังหมดสภาพ ด้านทิศเหนือและทิศตะวันตก ปัจจุบันปรากฏหลักฐานแนวกำแพงเพียงชั้นเดียว ส่วนแนวกำแพงเมืองด้านทิศใต้บางส่วนยังคงพบร่องรอยของกำแพงเมืองชั้นนอก ซึ่งมีลักษณะเป็นคันดินสูงประมาณ 2.5–3 เมตร บริเวณแนวกำแพงปรากฏหลักฐานประตูเมืองจำนวน 5 ประตู และป้อมจำนวน 6 ป้อม
ลักษณะผนังกำแพงด้านในเมืองปรากฏเป็นการก่ออิฐเป็นแบบขั้นบันได 7–9 ขั้น รับกับพื้นเชิงเทินบนกำแพง ลักษณะเชิงเทินก่อขึ้นด้วยอิฐเป็นแท่นทึบตัน มีความสูง 0.7–1 เมตร กว้าง 5.3 เมตร และมีความยาวไปตลอดแนวคันดิน เชิงเทินเป็นส่วนที่ถูกใช้งานทางทหาร เช่น ยืนเวรยามประจำการในการสู้รบข้าศึกที่อยู่นอกเมือง บนเชิงเทินปรากฏแท่นอิฐรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส วางตัวทแยงหันด้านแหลมเข้าหากัน ต่อเนื่องไปตามความยาวกำแพงเมือง
คูเมืองเชียงแสนมีความกว้างประมาณ 11–18 เมตร ลึกประมาณ 4 เมตร ด้านทิศตะวันตกของเมืองมีร่องน้ำโบราณไหลเชื่อมต่อระหว่างคูเมืองกับแม่คำและหนองบัวซึ่งเป็นทางน้ำโบราณ ร่องส่งน้ำนี้มีความกว้าง 1.5–3 เมตร ในสมัยที่พม่าครองเมืองเชียงแสน ได้ปรากฏหลักฐานว่ามีการขุดร่องส่งน้ำเพื่อชักน้ำจากแหล่งต่างเข้ามาในคูเมือง
ลักษณะทางกายภาพ > กำแพงเมือง

กำแพงเมืองด้านทิศเหนือ แนวกำแพงคงสภาพยาวประมาณ 950 เมตร บริเวณแนวด้านตะวันออกของกำแพงถูกรื้อออกบางส่วนเพื่อก่อสร้างทางหลวงหมายเลข 1290 และกำแพงช่วงก่อนถึงแม่น้ำโขงเล็กน้อยมีร่องรอยที่แสดงให้เห็นว่ามีการพังทลาย โดยการกัดเซาะของแม่น้ำโขง ผลจากการดำเนินงานของกรมศิลปากรในปี พ.ศ. 2543–2544 พบว่าแนวกำแพงที่เห็นในปัจจุบันนี้เป็นแนวกำแพงที่เกิดจากการก่อสร้างกำแพงเมืองเชียงแสนครั้งที่ 2 กล่าวคือ จากการขุดแต่งในครั้งนั้นพบผนังกำแพงด้านคูเมืองเป็นผนังตั้งตรง
กำแพงเมืองด้านทิศเหนือมีป้อมประตูเมืองทั้งหมด 1 ประตู ได้แก่ ประตูยางเทิง และมีป้อมทั้งหมด 2 ป้อม ได้แก่ ป้อมยางเทิง, และป้อมมุมเมืองด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
กำแพงเมืองด้านทิศตะวันตก กำแพงยาวประมาณ 2.55 กิโลเมตร ผลการดำเนินงานทางโบราณคดีของกรมศิลปากรเมื่อปี พ.ศ. 2543–2544 พบร่องรอยการก่อสร้างและปฏิสังขรณ์แนวกำแพงบริเวณนี้ไม่ต่ำกว่า 3 ครั้ง
กำแพงเมืองด้านทิศตะวันตกมีประตูทั้งหมด 3 ประตู ได้แก่ ประตูหนองมูด, ประตูเชียงแสน, และประตูทัพม่านและป้อมทั้งหมด 3 ป้อม ได้แก่ ป้อมหนองมูด, ป้อมเชียงแสน, และป้อมทัพม่าน
กำแพงเมืองด้านทิศใต้ กำแพงยาวประมาณ 850 เมตร มีแนวกำแพง 2 ชั้น คือ กำแพงชั้นในและกำแพงชั้นนอก
กำแพงชั้นในมีลักษณะเป็นกำแพงก่ออิฐ ส่วนกำแพงชั้นนอกเป็นกำแพงดิน ซึ่งปัจจุบันถูกทำลายจนหมดสภาพ แนวกำแพงด้านนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ลุ่มต่ำ จึงมีลักษณะค่อนข้างเตี้ยเมื่อเทียบกับกำแพงด้านทิศเหนือและตะวันตก จึงนับเป็นจุดด้อยด้านยุทธศาสตร์ ทำให้ทัพของล้านนาภายใต้การนำของพระยาอุปราชเมืองเชียงใหม่ ระดมเข้าโจมตีแนวกำแพงด้านนี้ในสงครามครั้งสุดท้ายระหว่างล้านนาและพม่าเมื่อปี พ.ศ. 2346
บริเวณแนวด้านตะวันออกของกำแพงด้านนี้ถูกรื้อออกเพื่อก่อสร้างทางหลวงหมายเลข 1290 และสถานที่ราชการ กำแพงเมืองด้านทิศใต้นี้มีประตูทั้งหมด 1 ประตู ได้แก่ ประตูดินขอ และป้อมทั้งหมด 2 ป้อม ได้แก่ ป้อมดินขอ, และป้อมมุมเมืองด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้
ลักษณะทางกายภาพ > โบราณวัตถุ

โบราณวัตถุส่วนมากเป็นกิจกรรมทางศาสนาพุทธ ได้แก่ พระพุทธรูปศิลปะล้านนาอายุราวพุทธศตวรรษที่ 16–23 แสดงถึงสมรรถนะการหล่อโลหะของช่างในสมัยโบราณ เช่น พระพุทธรูปที่มีขนาดใหญ่ จะใช้วิธีหล่อแยกส่วน แล้วนำมาประกอบเข้าด้วยกัน ก่อนทำการตกแต่งด้วยกรรมวิธีลงรักปิดทองจารึกที่มีเนื้อหากล่าวถึงการอุทิศถวายที่ดิน คน เงิน ทอง ให้วัดเก็บเกี่ยวผลประโยชน์และใช้แรงงาน เพื่อเป็นพุทธบูชาและสืบพระพุทธศาสนาที่มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 21–22 จารึกอักษรล้านนา
หลักฐานทางโบราณคดีจากการขุดแต่งเท่าที่พบในเมืองเชียงแสน ได้แก่ ชิ้นส่วนภาชนะดินเผาของศิลปะหริภุญชัยตอนปลาย, ชิ้นส่วนเครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์หยวน, สมัยราชวงศ์หมิง, ชิ้นส่วนพระพิมพ์ดินเผาศิลปะหริภุญชัย จากหลักฐานทางโบราณคดีทำให้สันนิษฐานว่าเมืองเชียงแสนมีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 19
ชิ้นส่วนประติมากรรมปูนปั้นจากแหล่งโบราณคดีวัดป่าสัก สร้างในราวพุทธศตวรรษที่ 19-22 เป็นหลักฐานแสดงให้เห็นว่าเมืองเชียงแสนได้รับอิทธิพลรูปแบบทางศิลปกรรมจากอาณาจักรพุกาม อาณาจักรสุโขทัย อาณาจักรหริภุญไชย หรือจีน
ศิลาจารึกค้นพบในเมืองเชียงแสนอยู่ในสมัยล้านนารุ่งเรืองและพม่ายึดครองราวพุทธศตรวรรษที่ 21–23 ได้แก่
| จารึก | อักษร | ภาษา | สถานที่ค้นพบ | ประเภท | รายละเอียด | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| จารึกวัดพันตองแต้ม | ธรรมล้านนาและฝักขาม | บาลีและคำเมือง | สันนิษฐานว่าวัดพวกพันตอง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย | หินทราย | ระบุปี พ.ศ. 2031 เนื้อหากล่าวถึง พันตองแต้ม สร้างวัดแห่งหนึ่งในเมืองเชียงแสน ต่อมา เมื่อปี พ.ศ. 2030 พันญากิตติ โอรสของพันตองแต้มและแม่เจ้าคำร้อยถวายวัดแด่พระเจ้าแผ่นดินและพระราชมารดา ต่อมา ทั้งสองพระองค์ถวายนา ภาษี คน เบี้ย พร้อมไม้สักไว้สร้างวิหารและหอไตร |  |
| จารึกวัดปราสาท | ฝักขาม | คำเมือง | วัดปราสาท อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย | หินทราย | เนื้อหากล่าวถึง เมื่อปี พ.ศ. 2039 เจ้าหมื่นเชียงแสนคำล้านถวายวัดปราสาทแด่พระเจ้าแผ่นดินและพระราชมารดา ต่อมา ทั้งสองพระองค์ทรงส่งตราหลาบคำ อุทิศนา และแก่วัด พร้อมระบุว่าพระมหาสังฆราชาญาณวิลาศ วัดพระหลวงกลางเวียง พระมหาสามี วัดพระบวช พระมหาโสมรังสี วัดพระยืน รู้ถึงบุญกุศลแห่งทานนี้ด้วย |  |
| จารึกวัดผ้าขาวป้าน | ฝักขาม | คำเมือง | วัดผ้าขาวป้าน อำเอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย | หินทราย | เนื้อหากล่าวถึง เมื่อปี พ.ศ. 2159 พญาหลวงเมืองเชียงแสน และนางพญาหลวง พร้อมด้วยพระสงฆ์ 3 คณะ ร่วมกันสร้างวิหารและพระพุทธรูปองค์ใหญ่ และนิมนต์สมเด็จราชโมลีจิตตสารมังคละเป็นเจ้าอาวาส เมื่อปี พ.ศ. 2160 สร้างเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและพระสาวก พร้อมถวายคน 52 คนและสวนหมาก |  |
| จารึกฐานพระพุทธรูปวัดพระเจ้าล้านทอง | ธรรมล้านนา | คำเมือง | วัดพระเจ้าล้านทอง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย | – | เนื้อหากล่าวถึง เมื่อปี พ.ศ. 2269 พระยาหลวงเจ้ามังคละสะแพก เจ้าเมืองเชียงแสนและบุษบาสิริวธนเทพาราชกัญญาเจ้า มีศรัทธาหล่อพระพุทธรูปองค์หนึ่งไว้ที่วัดศรีสองเมือง สร้างขึ้นที่สุสานหลวงเจ้าราชบุตรยอดงำเมือง |  |
| จารึกฐานพระฤๅษีวัชมฤค | ธรรมล้านนาและฝักขาม | บาลีและคำเมือง | บริเวณภูเขาข้างยอดดอยตุง หรือวัดพระธาตุดอยตุงน้อยหรือบริเวณใกล้เคียง อำเภอแม่สาย | สำริดสีเชียว | เนื้อหากล่าวถึง เมื่อปี พ.ศ. 2147 (สมเด็จ)บรมบพิตรพระเป็นเจ้าเมืองเชียงแสน พร้อมด้วยพระมหาสมเด็จราชครู วัดพระหลวงเป็นประธาน และพระสังฆโมลี ร่วมกันสร้างรูปหล่อพระฤๅษี และมีข้อความตำนานวัดพระธาตุดอยตุง และคำไหว้พระธาตุดอยตุง และคำอธิบายที่ฐานรูปหล่อ |  |
โบราณสถาน

กรมศิลปากรค้นพบโบราณสถานทั้งในเมืองและนอกเมืองรวมกัน 112 แห่ง โบราณสถานมีการขุดแต่งทางโบราณคดีในเมืองเชียงแสนทั้งหมด 34 แห่ง และโบราณสถานนอกเมืองเชียงแสนทั้งหมด 11 แห่ง หลักฐานทางโบราณคดีอย่าง ตำนานพื้นเมืองเชียงแสน ระบุว่า พระเจ้าตลุนหรือสุทโธธรรมราชาครองเมืองได้กล่าวถึงวัดทั้งภายในและภายนอกเมืองทั้งหมด 141 วัด ภายในรัศมี 500 วาของตัวเมืองเชียงแสน
โบราณสถาน > วัดเจดีย์หลวง

บทความหลัก: วัดเจดีย์หลวง
วัดเจดีย์หลวง เป็นวัดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของเมืองเชียงแสน แผนผังเจดีย์หลวงเป็นเจดีย์รูปแปดเหลี่ยม ฐานกว้างด้านละ 9.50 เมตร สูงประมาณ 35.50 เมตร ตามประวัติกล่าวว่า สร้างโดยพญาแสนพู ซึ่งพญาแสนพูเป็นพระราชนัดดาของพญามังรายเสด็จมาจากเมืองเงินยางมาสร้างเมืองเชียงรายและยึดเมืองหริภุญชัยราวปี พ.ศ. 1836
วัดเจดีย์หลวงปรากฏใน ประชุมพงศาวดารภาคที่ 61 กล่าวว่าเดิมชื่อวัดพระหลวง พญาแสนพูได้สร้างเจดีย์ใหม่ครอบเจดีย์องค์เดิมที่สร้างขึ้นโดยพญาศิริอโศกธรรมราช หลังจากนั้นอีก 3 ปี ทรงเล็งเห็นว่าวัดพระหลวงเป็นวัดเค้าเมือง เป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุก่อน พระองค์จึงมีศรัทธาให้สร้างวิหารหลวง กว้าง 8 วา ยาว 17 วา และเจดีย์สูง 29 วา ตรงกับปี พ.ศ. 1833 ซึ่งศักราชอาจคลาดเคลื่อน เนื่องจากในปี พ.ศ. 1833 พญาแสนพูยังไม่ได้มาครองเมืองเชียงแสน
ทั้งนี้หลักฐานที่ปรากฏเกี่ยวกับอายุของเจดีย์หลวงคือในพงศาวดารโยนก กล่าวว่าพระเจ้าแสนภูทรงสร้างเจดีย์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองเชียงแสนภายหลังทรงครองเมืองเชียงแสนได้ 3 ปี โดยเจดีย์มีขนาดกว้าง 28 เมตร สูง 58 เมตร ต่อมาเจดีย์องค์นี้คงได้รับการซ่อมแซมสมัยพระเมืองแก้วที่โปรดให้ช่างขุดเจดีย์องค์เดิมแล้วก่อพระเจดีย์ขึ้นใหม่ ตรงกับในปี พ.ศ. 2058
โดยจากรูปแบบและวิวัฒนาการของเจดีย์หลวงจัดเป็นเจดีย์ที่มีวิวัฒนาการในช่วงหลังแล้ว ควรจัดอยู่ในช่วงครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 21 โดยเจดีย์หลวง เป็นเจดีย์ที่จัดรูปแบบอยู่ในกลุ่มเจดีย์ทรงระฆังที่มีส่วนรองรับองค์ระฆังเป็นชุดฐานบัวคว่ำบัวหงายในผังแปดเหลี่ยม กล่าวคือ มีฐานเขียงยกสูง 1 ฐานรองรับฐานบัวคว่ำบัวหงายที่มีส่วนของบัวคว่ำสองฐานซ้อนกันอยู่ ท้องไม้ยืดสูง การประดับบัวลูกแก้วอกไก่ก็ไม่ชัดเจน อาจเกิดจากการซ่อมในรุ่นหลัง ส่วนนี้แต่เดิมน่าจะเป็นลูกแก้วอกไก่สองเส้น ส่วนที่เป็นบัวหงายและหน้ากระดานของบัวหงายก็ไม่ชัดเจน ส่วนฐานเขียงขึ้นไปจนถึงส่วนรองรับองค์ระฆังอยู่ในผังแปดเหลี่ยม ซึ่งส่วนรองรับองค์ระฆังเป็นชุดฐานบัว 3 ฐานประดับท้องไม้ด้วยลูกแก้วอกไก่ 2 เส้น อยู่ในผังแปดเหลี่ยม และตั้งแต่ส่วนนี้ขึ้นไปจนถึงปล้องไฉนจะมีรูปแบบเหมือนกับเจดีย์ในกลุ่มเจดีย์ทรงระฆังที่มีส่วนรองรับองค์ระฆังเป็นชุดฐานบัวคว่ำบัวหงายในผังแปดเหลี่ยมนี้ทั้งหมด กล่าวคือ ต่อจากชุดฐานบัวคว่ำบัวหงายมีลูกแก้วอกไก่ขึ้นไปคือองค์ระฆังในผังกลม และบัลลังก์ในผังแปดเหลี่ยมก่อนจะถึงปล้องไฉนและปลียอด
ทั้งนี้ ผลการขุดแต่งบูรณะเจดีย์หลวงในปี พ.ศ. 2500–2501 พบว่าภายหลังการขุดลอกชั้นดินทับถมที่ฐานแปดเหลี่ยมพบฐานเขียงด้านล่างก่อติดกับฐานของเจดีย์มุม ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าฐานส่วนนี้ของเดิมน่าจะเป็นฐานบัว 2 ชั้นซ้อนกันที่นิยมราวกลางพุทธศตวรรษที่ 21 ตรงกับหลักฐานที่ว่าเจดีย์หลวงได้รับการซ่อมแซมสมัยพระเมืองแก้วข้างต้น
โบราณสถาน > วัดพระบวช

บทความหลัก: วัดพระบวช
วัดพระบวช เป็นวัดที่ประกอบด้วยเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทางทิศเหนือของวิหาร ตั้งอยู่ตรงกันข้ามกับวัดมุงเมือง สันนิษฐานมีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 19
วัดพระบวชปรากฏใน ประชุมพงศาวดารภาคที่ 61 มีบันทึกเกี่ยวกับวัดพระบวชว่าสร้างโดยพญากือนา เมื่อปี พ.ศ. 1889 รายละเอียดดังนี้ "....ส่วนว่าพระยาผายูตนพ่อนั้น ท่านก็ลงไปกินเมืองเชียงใหม่ ในศักราช 708 ตัวปีเมิงไค้ เดือน 6 เพ็ญ วันพุธ มหามูลศรัทธาพระราชเจ้ากือนาสร้างเจดีย์และวิหารพระพุทธรูปพระบวช กลางเวียงไชยบุรีเชียงแสนที่นั่นแล้ว ก็ฉลองทำบุญให้ทานบริบูรณ์ในวันนั้นแล"
วิหารขนาดกว้าง 13 เมตร ยาว 20 เมตร หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ภายในมีฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น
เจดีย์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของวิหาร ลักษณะก่ออิฐถือปูน ฐานเป็นฐานเขียง 3 ฐานรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ชั้นล่างสุดกว้างด้านละ 8 เมตร รองรับชุดฐานบัว 2 ฐานซ้อนกันในผังยกเก็จแบบล้านนา เหนือขึ้นไปเป็นส่วนรองรับองค์ระฆังเป็นชุดฐานบัว 3 ฐาน ประดับลูกแก้วอกไก่ฐานละ 2 เส้น ถัดขึ้นไปเป็นองค์ระฆังทรงกลมขนาดเล็ก บัลลังก์สี่เหลี่ยมเพิ่มมุมไม้สิบสอง ก้านฉัตร บัวฝาละมรรองรับปล้องไฉนและปลียอดตามลำดับ
จากการบูรณะของกรมศิลปากรพบว่า เจดีย์องค์นี้ได้ก่อหุ้มเจดีย์อีกองค์หนึ่งไว้ภายใน เจดีย์องค์ในเป็นเจดีย์ทรงปราสาทยอด มีเรือนธาตุตั้งอยู่ค่อนข้างต่ำ รองรับไว้ด้วยฐานเขียงเตี้ย มีซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 4 ด้าน พระพุทธรูปปูนปั้นภายในซุ้มองค์หนึ่งที่พบเป็นพระพุทธรูปแสดงท่าทางยืนคล้ายปางลีลา ปัจจุบันกรมศิลปากรได้กะเทาะบางส่วนของเจดีย์องค์นอกออกเพื่อให้เห็นพระพุทธรูปปูนปั้นของเจดีย์องค์ใน
จากรูปแบบศิลปกรรมสันนิษฐานว่า เจดีย์องค์ในน่าจะสร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 20 ส่วนเจดีย์องค์นอกสร้างหุ้มเจดีย์องค์เดิมราวปลายพุทธศตวรรษที่ 20 หรือต้นพุทธศตวรรษที่ 21
โบราณสถาน > วัดมุงเมือง

วัดมุงเมือง เป็นวัดที่ประกอบด้วยเจดีย์ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสย่อมุมซ้อนกันสี่ชั้น วิหารทางทิศตะวันออก ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้วและประตูโขง สันนิษฐานว่าได้สร้างภายหลังวัดป่าสักราวพุทธศตวรรษที่ 20 วัดมุงเมืองตั้งอยู่ใกล้กับวัดพระบวช สันนิษฐานว่าแต่เดิมอาจเป็นวัดเดียวกัน
เจดีย์ประธานเป็นเจดีย์ทรงปราสาท ก่ออิฐถือปูน ส่วนฐานประกอบด้วยฐานเขียงในผังสี่เหลี่ยมจัตุรัสยกสูงซ้อนกัน 3 ฐาน กว้างด้านละ 7 เมตร รองรับฐานบัวลูกแก้วอกไก่และส่วนเรือนธาตุที่เป็นห้องสี่เหลี่ยมยกเก็จ มีซุ้มจรนำสี่ด้านประดับลายปูนปั้นพระพุทธรูปยืนปางเปิดโลก ส่วนล่างเป็นฐานบัวคว่ำ ส่วนบนเป็นบัวหงายที่ผนังมีการประดับบัวคว่ำและบัวหงายเส้นเล็ก ส่วนล่างและบนประดับลูกแก้วอกไก่แทรกระหว่างบัว ส่วนยอดเป็นฐานแปดเหลี่ยม 1 ฐาน ที่มุมฐานทั้ง 4 มุมประดับด้วยสถูปิกะ ถัดขึ้นไปจากฐานแปดเหลี่ยมเป็นบัวปากระฆัง องค์ระฆังทรงกลมขนาดเล็กสูง และบัลลังก์
วิหารก่ออิฐถือปูน ขนาดกว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร หันหน้าทิศตะวันออก ด้านหน้าเป็นห้องเปิดโล่ง หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา ผนังก่อทึบ ประกอบด้วยฐานชุกชีหรือแท่นแก้วประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น ด้านทิศใต้มีบันไดเชื่อมต่อกับทางเดินไปยังอุโบสถและวิหารเล็กที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของวิหารและเจดีย์
อุโบสถ มีขนาดเล็ก ก่ออิฐถือปูน หันหน้าไปทางทิศตะวันตก หรือหันหน้าไปชนกับวิหารเล็ก ซึ่งเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดใกล้เคียงกับอุโบสถ หันหน้าไปทางทิศตะวันออก
ประตูโขงอยู่บริเวณกำแพงแก้วด้านทิศใต้และด้านทิศตะวันออกก่อด้วยอิฐถือปูน
โบราณสถาน > วัดมหาธาตุ

วัดมหาธาตุ เป็นวัดประกอบด้วยวิหารและมณฑป ไม่ปรากฏประวัติหลักฐานการก่อสร้าง สันนิษฐานสร้างราวพุทธศตรวรรษที่ 20
จากการศึกษาไม่พบประวัติการสร้างแต่เดิมชาวบ้านเรียกวัดมหาธาตุนี้ว่า "วัดพระรอด" ในปี พ.ศ. 2509 ที่เมืองเชียงแสนเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ คันธกุฎีวัดมหาธาตุได้รับความเสียหายอย่างมาก ปรากฏว่าเหลือมุมคันธกุฎีด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้เท่านั้นคงเหลือสภาพสมบูรณ์ กรมศิลปากรจึงได้บูรณะใหม่ โดยยึดเอาแนวดังกล่าวเป็นต้นแบบ
วิหารมีลักษณะที่ปรากฏในปัจจุบันเป็นส่วนฐานก่ออิฐของอาคารรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาดกว้าง 5 เมตร ยาว 12 เมตร หันด้านหน้าที่เป็นด้านกว้างไปทางทิศตะวันออก มีบันไดทางขึ้นที่ด้านหน้า ส่วนด้านหลังหรือด้านทิศตะวันตกเชื่อมต่อทางเข้ามณฑป
มณฑปเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ผังสี่เหลี่ยมจัตุรัส คล้ายมณฑปมูลคันธกุฎี ที่ประทับส่วนพระองค์ของพระพุทธเจ้า ขนาดกว้างด้านละ 4.5 เมตร สูง 8.4 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น แต่ปัจจุบันชำรุดแตกหัก
โบราณสถานที่พบคันธกุฎีในบริเวณเมืองเชียงแสน เช่น วัดพระธาตุปูเข้าหรือพระธาตุภูข้าว และวัดป่าแดงหลวง เป็นต้น ที่เมืองสุโขทัยมณฑปลักษณะนี้นี้อยู่หลังวิหาร หันหน้าไปทางทิศตะวันออก
ไทยฟุตซอลเอฟเอคัพ

| --- | --- |
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2554
ภูมิภาค:  ไทย
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: ชลบุรี บลูเวฟ
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: ชลบุรี บลูเวฟ (5 สมัย)
 เอไอเอส ฟุตซอล เอฟเอคัพ 2562
ฟุตซอลเอฟเอคัพ (Futsal FA Cup) เป็นการแข่งขันฟุตซอลในประเทศไทย โดยมีเป็นการแข่งขันแบบแพ้คัดออก เริ่มจัดขึ้นมาครั้งแรกใน พ.ศ. 2553 ภายใต้ชื่อ "ยูเมะพลัส ฟุตซอล เอฟเอคัพ"
ซึ่งในปี พ.ศ. 2555 นี้นั้น ทางสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย (ในพระบรมราชูปถัมภ์) ได้มอบหมายให้ทาง บริษัท กานต์มณี เน็ตเวิร์ค จำกัด เป็นผู้รับสิทธิ์จัดการแข่งขันแต่เพียงผู้เดียว
โดยจะเริ่มทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 เป็นต้นไป
ลักษณะการแข่งขันของเอฟเอคัพ จะมีการให้ทีมฟุตซอลระดับขาจร หรือทีมฟุตซอลที่ยังไม่ได้มีการทำทีมแบบจริงจัง มาแข่งแบบแพ้คัดออกก่อน เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 16 ทีมพบกับอีก 16 ทีมจากไทยแลนด์ฟุตซอลลีกต่อไปจนกว่าจะหาผู้ชนะเพียงหนึ่งทีม
ผลการแข่งขันในแต่ละปี

| ปี | ชนะเลิศ | ผลการแข่งขัน | รองชนะเลิศ | สนาม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2553 | ธอส. อาร์แบค | ชนะจุดโทษ 8-7 (ในเวลาเสมอ 4-4) | การท่าเรือฯ | เอ็มซีซี ฮอลล์ เดอะมอลล์ งามวงศ์วาน |
| 2554 | ธอส. อาร์แบค | 5-4 | ราชนาวี | เอ็มซีซี ฮอลล์ เดอะมอลล์ งามวงศ์วาน |
| 2555–2556 | ราชนาวี | 4-1 | แคท เอฟซี | แฟชั่นไอส์แลนด์ รามอินทรา |
| 2557 | ชลบุรี บลูเวฟ | 3-2 | แบงค็อก เอฟซี | แฟชั่นไอส์แลนด์ รามอินทรา |
| 2558 | ชลบุรี บลูเวฟ | 3-2 | การท่าเรือฯ | แฟชั่นไอส์แลนด์ รามอินทรา |
| 2560 | แบงค็อก บีทีเอส | ชนะจุดโทษ 9-8 (ในเวลาเสมอ 1-1) | กรมทางหลวง | แฟชั่นไอส์แลนด์ รามอินทรา |
| 2561 | การท่าเรือ เอเอสเอ็ม | ชนะจุดโทษ 2-1 (ในเวลาเสมอ 5-5) | ชลบุรี บลูเวฟ | แฟชั่นไอส์แลนด์ รามอินทรา |
| 2562 | ชลบุรี บลูเวฟ | ชนะจุดโทษ 6-5 (ในเวลาเสมอ 2-2) | การท่าเรือ เอเอสเอ็ม | แฟชั่นไอส์แลนด์ รามอินทรา |