stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไมลีทัส

| --- | --- |
Μῑ́λητος Milet

แสดงที่ตั้งภายในประเทศตุรกี
ที่ตั้ง: บาลัต, ดิดิม, จังหวัดอัยดึน, ตุรกี
ภูมิภาค: อีเจียน
พิกัด: 37°31′49″N 27°16′42″E﻿ / ﻿37.53028°N 27.27833°E﻿ / 37.53028; 27.27833
ประเภท: เมือง
พื้นที่: 90 ha (220 เอเคอร์)
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: มิโนอัน (ต่อมา ไมเซเนียน) จากนั้นไอโอเนีย
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
การเปิดให้เข้าชม: Yes
เว็บไซต์: Miletus Archaeological Site
ไมลีทัส (อังกฤษ: Miletus /maɪˈliːtəs/; กรีก: Μῑ́λητος, อักษรโรมัน: Mī́lētos; Hittite: 𒈪𒅋𒆷𒉿𒀭𒁕 Mīllawānda or 𒈪𒆷𒉿𒋫 Milawata (exonyms); ละติน: Mīlētus; ตุรกี: Milet) เป็นเมืองกรีซโบราณบนชายฝั่งตะวันตกของอานาโตเลีย ใกล้ปากแม่น้ำเมแอนเดอร์ ในไอโอเนียโบราณ ซากปรักหักพังของเมืองตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้านบาลัต ในจังหวัดอัยดึน ประเทศตุรกี ก่อนการปกครองของชาวเปอร์เซีย ที่เริ่มขึ้นในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล เมืองไมลีทัสถือเป็นเมืองกรีกที่ใหญ่โตและร่ำรวยที่สุดแห่งหนึ่ง
หลักฐานการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกในสถานที่นี้ไม่สามารถเข้าถึงได้เนื่องจากระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นและการทับถมของตะกอนจากแม่น้ำเมแอนเดอร์ หลักฐานแรกที่มีอยู่คือ ยุคหินใหม่ในยุคสำริดตอนต้นและตอนกลาง การตั้งถิ่นฐานอยู่ภายใต้อิทธิพลของชาวมิโนอัน ประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้ในเมืองไมลีทัสเริ่มต้นด้วยบันทึกของจักรวรรดิฮิตไทต์และบันทึกไมซีเนียน เกี่ยวกับปีโลสและคนอสซอส ในช่วงปลายยุคสำริด เมืองไมลีทัสเป็นป้อมปราการของชาวไมซีเนียนที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งเอเชียไมเนอร์ราว 1450 ถึง 1100 ปีก่อนคริสตกาล
เพอร์กามอน

ซากเมืองโบราณเพอร์กามอน
เพอร์กามอน (อังกฤษ: Pergamon ; กรีก: Πέργαμον) หรือ เปร์กาโมน หรือเรียกอีกอย่างว่า เพอร์กามอส (Pergamos) ในรูปแบบกรีกสมัยใหม่ (Πέργαμος) เป็นเมืองกรีซโบราณที่ร่ำรวยและทรงอำนาจในเอโอลิส  ตั้งอยู่ห่างออกไป 26 กิโลเมตร (16 ไมล์) จากแนวชายฝั่ง ทะเลอีเจียน บนแหลม ชายฝั่งตอนเหนือของแม่น้ำไคคัส (ปัจจุบันคือ แม่น้ำบาคีร์ไช) และทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเบอร์กามาในปัจจุบันของประเทศตุรกี
ในช่วงสมัยเฮลเลนิสต์ เมืองนี้เป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรเพอร์กามอน ในช่วงปี ค.ศ. 281–133 ก่อนคริสตกาล ภายใต้ราชวงศ์อัตตาลิด ซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางวัฒนธรรมที่สำคัญของโลกกรีก ซากโบราณสถานหลายแห่งยังคงปรากฏให้เห็น โดยเฉพาะผลงานชิ้นเอกของแท่นบูชาเพอร์กามอน เพอร์กามอนเป็นคริสตจักรที่ตั้งอยู่เหนือสุดในบรรดาคริสตจักรทั้งเจ็ดในแคว้นเอเชียที่กล่าวถึงในหนังสือวิวรณ์ พันธสัญญาใหม่
โบสถ์นักบุญจอร์จ (ลาลีเบลา)

| โบสถ์นักบุญจอร์จ |
| --- | --- |
ቤት ጊዮርጊስ
มุมมองจากเหนือโบสถ์
โบสถ์นักบุญจอร์จ
12°01′54″N 39°02′28″E﻿ / ﻿12.03174°N 39.04113°E﻿ / 12.03174; 39.04113
ที่ตั้ง: ลาลีเบลา
ประเทศ: เอธิโอเปีย
นิกาย: คริสตจักรเอธิโอเปียออร์ทอดอกซ์เทวาเฮโด
สถาปัตยกรรม
ประเภทสถาปัตย์: โบสถ์คริสต์
โบสถ์นักบุญจอร์จ (อามารา: Bete Giyorgis; อังกฤษ: Church of Saint George) เป็นหนึ่งในสิบเอ็ดโบสถ์โมโนลิธที่เจาะเข้าไปในหินในเมืองลาลีเบลา ภูมิภาคอามฮารา ประเทศเอธิโอเปีย
โบสถ์เกิดขึ้นจากการแกะสลักลงล่างเข้าไปในทัฟฟ์ภูเขาไฟ ระบุอายุการก่อสร้างอยู่ที่ราวศตวรรษที่ 12 หรือต้นศตวรรษที่ 13 เชื่อกันว่าสร้างขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิลาลีเบลา โบสถ์มักได้รับการเรียกขานให้เป็น "สิ่งมหัสจรรย์ของโลกลำดับที่แปด" จักรพรรดิลาลีเบลามีพระราชประสงค์จะสร้างเยรูซาเลมขึ้นมาใหม่ซึ่งแสดงออกผ่านทางการออกแบบสร้างของบรรดาโบสถ์เจาะหินในเมืองลาลีเบลาโดยมีโบสถ์สร้างอยู่เป็นสองกระจุก สู่ถึงเยรูซาเลมบนโลกและเยรูซาเลมในสวรรค์ ตรงกลางมีร่องที่ขุดไว้เป็นทางเพื่อแทนแม่น้ำจอร์แดน โบสถ์นักบุญจอร์จมีขนาด 25 เมตร ต่อ 25 เมตร ต่อ 30 เมตร
ในประวัติศาสตร์เชิงวัฒนธรรมของเอธิโอเปียระบุว่าโบสถ์นี้สร้างขึ้นหลังจักรพรรดิลาลีเบลาแห่งซากเวทรงมีนิมิตให้สร้างโบสถ์ขึ้นจากนักบุญจอร์จ และพระเป็นเจ้า ซึ่งทั้งสองพระองค์ได้มอบวิธีการสร้างโบสถ์ให้แก่จักรพรรดิลาลีเบลา
ลาลีเบลาเป็นจุดหมายปลายทางสำหรับผู้แสวงบุญชาวเอธิโอเปียนออร์ทอดอกซ์ ส่วนโบสถ์นักบุญจอร์จและโบสถ์เจาะหินในลาลีเบลาได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกภายใต้ชื่อ "หมู่โบสถ์คริสต์ที่สลักเข้าไปในหินที่ลาลีเบลา"
แหล่งข้อมูลอื่น

Fine Art Photos from the Church
Gallery of photos of the church's interior and exterior
Info on the church of Lalibela
3D model of Bete Giyorgis
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
แรปูบลีกอนาชา ซดราแวย์!

| คำแปล: สาธารณรัฐของเรา, จงเจริญ! |
| --- | --- |
Републико наша, здравей!

เพลงชาติของสาธารณรัฐประชาชนบัลแกเรีย (ค.ศ. 1947–1951)
เนื้อร้อง: Krum Penev
ทำนอง: แกออร์กี ดีมีตรอฟ
รับไปใช้: ค.ศ. 1947
เลิกใช้: 1 มกราคม ค.ศ. 1951
แรปูบลีกอนาชา ซดราแวย์! (บัลแกเรีย: Републико наша, здравей!, "สาธารณรัฐของเรา, จงเจริญ!") เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐประชาชนบัลแกเรีย ระหว่าง ค.ศ. 1947 จนถึง ค.ศ. 1951.
เพลงชาติฉบับนี้ประกาศใช้เมื่อ ค.ศ. 1947 ภายหลังการลงประชามติสถาปนาสาธารณรัฐ เมื่อค.ศ.  1946 ต่อมาได้มีการประกาศใช้เพลงชาติฉบับใหม่ เมื่อค.ศ. 1951.
เพลงชาติฉบับนี้ ขับร้องครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947.
บทร้อง

| ภาษาบัลแกเรีย อักษรซีริลลิก> บทที่ 1 | การปริวรรตเป็นอักษรโรมัน> บทที่ 1 | สัทอักษรสากล [missing text]> บทที่ 1 | คำแปล> บทที่ 1 |
| --- | --- | --- | --- |
| Ярема на робство сурово  И мрака на сива съдба  Ний сринахме с огън и слово  В жестока неравна борба. | Jarema na robstvo surovo  I mraka na siva sǎdba  Nij srinahme s ogǎn i slovo  V žestoka neravna borba. |  | แอกแห่งความเป็นทาสช่างรุนแรงนัก  และความมืดมนแห่งโชคชะตาสีเทา  เราจะโค่นด้วยเพลิงและวาจา  ในการต่อสู้อันอยุติธรรมซึ่งโหดร้าย |
ประสานเสียง
| Републико наша народна,  Републико наша здравей!  Земята ни днес е свободна,  Свободно днес всеки живей! | Republiko naša narodna,  Republiko naša zdravej!  Zemjata ni dnes e svobodna,  Svobodno dnes vseki živej! |  | สาธารณรัฐประชาชนของเรา  สาธารณรัฐของเรา, จงเจริญ!  วันนี้ดินแดนของเราเป็นอิสระ  วันนี้ทุกคนมีชีวิตอันเสรี! |
บทที่ 2
| За нас свободата е свята  И ние ще браним с любов.  Кръвта на борците, пролята  По всяка падина и ров. | Za nas svobodata e svjata  I nie šte branim s ljubov.  Krǎvta na borcite, proljata  Po vsjaka padina i rov. |  | อิสรภาพนั้นศักดิ์สิทธิ์สำหรับผองเรา  และเราจะพิทักษ์มันด้วยความรัก  เลือดแห่งเหล่านักรบซัดสาด  หยดบนทุกหลุมโพรงและคูคลอง |
ประสานเสียง
| Републико наша народна,  Републико наша здравей!  Земята ни днес е свободна,  Свободно днес всеки живей! | Republiko naša narodna,  Republiko naša zdravej!  Zemjata ni dnes e svobodna,  Svobodno dnes vseki živej! |  | สาธารณรัฐประชาชนของเรา  สาธารณรัฐของเรา, จงเจริญ!  วันนี้ดินแดนของเราเป็นอิสระ  วันนี้ทุกคนมีชีวิตอันเสรี! |
บทที่ 3
| За наши и чужди тирани,  Родино, в теб няма простор!  Ний помним безбройните рани,  Фашисткия кървав терор. | Za naši i čuždi tirani,  Rodino, v teb njama prostor!  Nij pomnim bezbrojnite rani,  Fašistkija kǎrvav teror. |  | ทรราชต่างชาตินั้นสำหรับเรา  จะไม่มีที่ยืนในมาตุภูมิ!  เรานั้นจดจำบาดแผลนับไม่ถ้วนได้  ความน่ากลัวของพวกฟาสซิสต์กระหายเลือด! |
ประสานเสียง
| Републико наша народна,  Републико наша здравей!  Земята ни днес е свободна,  Свободно днес всеки живей! | Republiko naša narodna,  Republiko naša zdravej!  Zemjata ni dnes e svobodna,  Svobodno dnes vseki živej! |  | สาธารณรัฐประชาชนของเรา  สาธารณรัฐของเรา, จงเจริญ!  วันนี้ดินแดนของเราเป็นอิสระ  วันนี้ทุกคนมีชีวิตอันเสรี! |
อิกติซาดชิ บากู

บทเพลงอิกติซาดชิ บากู
อิกติซาดชิ บากู (อาเซอร์ไบจาน: İqtisadçı (Bakı); อังกฤษ: Igtisadchi Baku) เป็นสโมสรวอลเลย์บอลหญิงในประเทศอาเซอร์ไบจาน และเคยมีสมาชิกทีมเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทยมากถึง 7 คน ซึ่งได้แก่ วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์, ปลื้มจิตร์ ถินขาว, นุศรา ต้อมคำ, อำพร หญ้าผา, อรอุมา สิทธิรักษ์, มลิกา กันทอง และวรรณา บัวแก้ว ที่ได้มีส่วนช่วยให้ทีมได้อันดับสองในการแข่งวอลเลย์บอลหญิงอาเซอร์ไบจานซูเปอร์ลีก ฤดูกาล 2012-2013
ประวัติ

อิกติซาดชิ บากู ได้รับการก่อตั้งขึ้นในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2008 และทันทีที่ได้รับสิทธิในการมีส่วนร่วมในอาเซอร์ไบจานซูเปอร์ลีก ก็ได้ผ่านการคัดเลือกหลังจากนั้นเพียงหนึ่งฤดูกาลสู่การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชาลเลนจ์คัพ[ต้องการอ้างอิง] ส่วนในฤดูกาลถัดมาอิกติซาดชิ บากู เป็นฝ่ายถูกคัดออกในรอบที่สองของตารางจากการแข่งขันของยุโรป เนื่องด้วยการจัดวางผู้เล่นไม่เหมาะสมในการคัดเลือกของการแข่งชาลเลนจ์คัพ[ต้องการอ้างอิง]
ในฤดูกาล 2009-2010 สโมสรประสบความสำเร็จเป็นอันดับสามของการแข่งขันชิงแชมป์ โดยการเป็นฝ่ายเอาชนะทีมอาเซอร์เรล บากู และผ่านการคัดเลือกเข้าสู่ฤดูกาลที่สามติดต่อกันในชาลเลนจ์คัพ[ต้องการอ้างอิง]
ในฤดูกาล 2012-2013 สโมสรได้เข้าร่วมรายการซีอีวีวอลเลย์บอลคัพหญิง ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้ในรอบชิงชนะเลิศที่ 8 ของการแข่งขัน วันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2012 นักวอลเลย์บอลหญิงทั้ง 7 ของไทย ซึ่งได้แก่วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์, ปลื้มจิตร์ ถินขาว, นุศรา ต้อมคำ, อำพร หญ้าผา, อรอุมา สิทธิรักษ์, มลิกา กันทอง และวรรณา บัวแก้ว ได้มีส่วนช่วยให้ทีมอิกติซาดชิ บากู เป็นฝ่ายชนะทีมสไลเดรซสปอร์ต 3-0 เซต ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย และในวันที่ 14 พฤศจิกายน พวกเธอได้มีส่วนช่วยให้ทีมอิกติซาดชิ บากู เป็นฝ่ายชนะทีมโอมิชกาโอเอ็มเอสเครีเจียน ที่ 3-1 เซต ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย จากนั้น ในวันที่ 24 ธันวาคม พวกเธอได้เข้าแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงอาเซอร์ไบจานซูเปอร์ลีก ฤดูกาล 2012-2013 โดยเป็นฝ่ายชนะโลโคโมทีฟ บาลาจารี ที่ 3-0 เซต และในวันที่ 29 ธันวาคม พวกเธอได้มีส่วนช่วยให้ทีมขึ้นนำเป็นที่หนึ่งของกลุ่มในรอบแรก จากการแข่งขันใน 6 แมตช์ โดยเป็นฝ่ายชนะ 5 ครั้ง แพ้ 1 ครั้ง
เดือนมกราคม ค.ศ. 2013 เกียรติพงษ์ รัชตเกรียงไกร ได้ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาแก่ทีมดังกล่าวอยู่ช่วงระยะหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เขาทำผลงานในช่วงดังกล่าวได้ไม่ดีเท่าใดนัก
ถึงกระนั้น ในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2013 ของการแข่งขันอาเซอร์ไบจานซูเปอร์ลีก ทีมอิกติซาดชิ บากู ได้เป็นฝ่ายชนะทีมโลโคโมทีฟ บากู 3-1 เซต ซึ่งเป็นการจบฤดูกาลด้วยอันดับ 2 และได้เข้าแข่งซีอีวีวอลเลย์บอลคัพหญิงในฤดูกาลถัดไป
สมาชิกทีมฤดูกาล 2013/14

หัวหน้าผู้ฝึกสอน :  บือแลนท์ คาซิโลลู
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หมายเลข | ผู้เล่น | ตำแหน่ง | ส่วนสูง (ม.) | วันเดือนปีเกิด | ตบ | บล็อก |
| 1 |  วรรณา บัวแก้ว | ตัวรับอิสระ | 1.72 | 02/01/1981 | 292 | 277 |
| 2 |  เล็นคา เดือร์ | ตัวรับอิสระ | 1.71 | 10/12/1990 | 290 | 282 |
| 3 |  ลูเลิร์น เพาลินี | ตัวบล็อกกลาง | 1.93 | 22/08/1987 | 318 | 300 |
| 5 |  ปลื้มจิตร์ ถินขาว | ตัวบล็อกกลาง | 1.80 | 09/11/1983 | 298 | 281 |
| 6 |  อรอุมา สิทธิรักษ์ | ตัวตีด้านนอก | 1.75 | 13/06/1986 | 304 | 285 |
| 8 |  เว่ย ชิวเยว่ | ตัวเซ็ต | 1.82 | 26/09/1988 | 305 | 300 |
| 9 |  ไดย์มี รามีเรซ | ตัวตีด้านนอก | 1.76 | 08/10/1983 | 322 | 300 |
| 10 |  วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์  | ตัวตีด้านนอก | 1.74 | 06/06/1984 | 294 | 282 |
| 11 |  คิม วิลละบี | ตัวตีด้านนอก | 1.80 | 07/11/1980 | 315 | 300 |
| 12 |  มาโนน เฟลียร์ | ตัวบุกแดนหลัง | 1.92 | 08/02/1984 | 311 | 301 |
| 15 |  หม่า ยุ่นเหวิน | ตัวบล็อกกลาง | 1.90 | 19/10/1986 | 315 | 307 |
| 17 |  จาง เหล่ย | ตัวบุกแดนหลัง | 1.81 | 11/01/1985 | 316 | 310 |
| 18 |  วาเลนตีนา เซเรนา | ตัวเซ็ต | 1.84 | 10/11/1981 | 295 | 280 |
เกียรติประวัติ

อาเซอร์ไบจานซูเปอร์ลีก :
อดีตผู้ฝึกสอน

| สมัย | ชื่อ |
| --- | --- |

ค.ศ. 2012–2013:  บือแลนท์ คาซิโลลู
ค.ศ. 2012-2013 (2 วาระ):  เกียรติพงษ์ รัชตเกรียงไกร
ค.ศ. 2013–2014:  บือแลนท์ คาซิโลลู
แหล่งข้อมูลอื่น

อิกติซาดชิ บากู ที่เฟซบุ๊ก
อิกติซาดชิ บากู ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
Igtisadchi BAKU CEV Profile เก็บถาวร 2013-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Azerbaijan Volleyball Federation เก็บถาวร 2012-11-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวอลเลย์บอลหญิงอาเซอร์ไบจานซูเปอร์ลีก |
| --- | --- |
 ทบิลีซี  เทเลคอม บากู  เยนชลิค  โลโคโมทิฟ บากู  อาเซอร์เรล บากู  อาเซอร์ยอล บากู 
| ด ค กอิกติซาดชิ บากู – ทีมปัจจุบัน |
| --- | --- | --- |
| 1 วรรณา บัวแก้ว • 2 เลนคา เดือร์ • 3 คิม วิลละบี • 5 ปลื้มจิตร์ ถินขาว • 6 อรอุมา สิทธิรักษ์ • 7 เอเรียลเล วิลสัน • 8 เว่ย ชิวเยว่ • 10 วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์  • 12 มาโนน เฟลียร์ • 15 หม่า ยุ่นเหวิน • 16 จาง เหล่ย • 18 วาเลนตีนา เซเรนา • ผู้ฝึกสอน:  บือแลนท์ คาซิโลลู | 1 วรรณา บัวแก้ว • 2 เลนคา เดือร์ • 3 คิม วิลละบี • 5 ปลื้มจิตร์ ถินขาว • 6 อรอุมา สิทธิรักษ์ • 7 เอเรียลเล วิลสัน • 8 เว่ย ชิวเยว่ • 10 วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์  • 12 มาโนน เฟลียร์ • 15 หม่า ยุ่นเหวิน • 16 จาง เหล่ย • 18 วาเลนตีนา เซเรนา • ผู้ฝึกสอน:  บือแลนท์ คาซิโลลู |  |
เพลงชาติจิบูตี

| --- | --- |

เพลงชาติของ จิบูตี
เนื้อร้อง: เอเดน เอลมี, 1977
ทำนอง: อับดี ร็อบเลฮ์, 1977
รับไปใช้: 1977; 47 ปีที่แล้ว (1977)

ตัวอย่างเสียง
บทเริ่มต้นก่อนเริ่มต้นเนื้อร้อง ฉบับบรรเลงโดย U.S. Navy Bandไฟล์ ช่วยเหลือ
 
จิบูตี (อังกฤษ: Djibouti; โซมาลี: Jabuuti; อาฟาร์: Gabuuti; อาหรับ: جيبوتي, อักษรโรมัน: Jibuti) เป็นเพลงชาติของประเทศจิบูตี ซึ่งเป็นชื่อเดียวกันกับชื่อประเทศ ประกาศใช้หลังจากประเทศนี้ได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1977 ประพันธ์คำร้องโดยเอเดน เอลมี (Aden Elmi) ทำนองโดย อับดิี ร็อบเลห์ (Abdi Robleh)
เพลงนี้เริ่มใช้ครั้งแรกในพิธีประกาศอิสรภาพในวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1977
ดนตรี

ทำนองเพลงนี้เขียนตัวโน้ตร่วมกัน 4/4 ครั้ง ประกอบด้วยเครื่องหมายประจำจังหวะ 20 บาร์
เนื้อร้อง

ฉบับเสียงร้องในภาษาโซมาลี
| ภาษาโซมาลี | ถอดเป็นสัทอักษรสากล | ภาษาอาฟาร์ | ถอดเป็นสัทอักษรสากล |
| --- | --- | --- | --- |
| Hinjinne u sara kaca  Calankaan harraad iyo  𝄆 Haydaar u mudateen! 𝄇    Hir cagaarku qariyayiyo  Habkay samadu tahayoo  Xiddig dhi igleh hoorshoo  Caddaan lagu hadheeyaay.    𝄆 Maxaa haybad kugu yaal.  Maxaa haybad kugu yaal. 𝄇 | [hin.d͡ʒin.ne u sæ.ræ kæ.ʕɑ]  [ʕæ.læn.kɑːn hær.ræːd i.jɞ]  𝄆 [hɑj.dɑːr u mu.dæ.teːn] 𝄇    [hɪr ʕɑ.gɑːr.ku qɑ.ri(.jæ).ji.jɔ]  [hɑb.kæj sæ.mɑ.du tæ.hæ.jɞː]  [ħɪd.dig ɖi‿ig.lɛh hɞːr.ʃɞː]  [ʕæd.dæːn læ.gu hæ.ɖeː.jɑːj]    𝄆 [mɑ.ħɑː hɑj.bæd ku.gu jæːl]  [mɑ.ħɑː hɑj.bæd ku.gu jæːl] 𝄇 | Soolisnuh inkih solaa  Simbiliiy kah ningicle  𝄆 Bakaarat kah sugunne! 𝄇    Bulci kaak qaran sido  Way gubi kak anxar lusa  Cutukti caxte caydu  Qidi wagri silaalo.    𝄆 Faylay heebati kumuu.  Faylay heebati kumuu. 𝄇 | [soː.lis.nuh iŋ.kih so.laː]  [sim.bi.liːj kʌh niŋ.giħ.leʰ]  𝄆 [bʌ.kaː.ɾʌt kʌh su.gun.ne] 𝄇    [bul.ħi kaːk ʕʌ.ɾʌn si.do]  [wʌj gu.bi kʌk ʌn.ɖʌɾ lu.sʌ]  [ħu.tuk.ti ħʌɖ.te ħʌj.du]  [ʕi.di wʌg.ɾi si.laː.lo]    𝄆 [fʌj.lʌj heː.bʌ.ti ku.muː]  [fʌj.lʌj heː.bʌ.ti ku.muː] 𝄇 |
| แปลภาษาอังกฤษ | แปลภาษาฝรั่งเศส | แปลภาษาอาหรับ |
| --- | --- | --- |
| Arise with strength! For we have raised our flag,  The flag which has cost us dear  𝄆 With extremes of thirst and pain. 𝄇    Our flag, whose colours are the everlasting green of the earth,  The blue of the sky, and white, the colour of peace;  And in the centre the red star of blood.    𝄆 Oh flag of ours, what a glorious sight!  Oh flag of ours, what a glorious sight! 𝄇 | Lève-toi avec force! Parce que nous avons hissé notre drapeau,  Le drapeau qui nous a coûté cher  𝄆 Avec une soif et une douleur extrêmes. 𝄇    Notre drapeau, dont les couleurs sont le vert éternel de la terre,  Le bleu du ciel et le blanc, la couleur de la paix;  Et dans le centre de l'étoile rouge de sang.    𝄆 Oh notre drapeau, quel spectacle magnifique!  Oh notre drapeau, quel spectacle magnifique! 𝄇 |   انهضوا بقوة إلى حيث رفعنا رايتنا،  تلك الراية التي كلفتنا الغالي والنفيس  𝄇 مع مزيد من العطش والألم. 𝄆    رايتنا بألوانها التي أخذت أبد الدهر،  أخضرها من الأرض، وأزرقها من السماء؛  والأبيض لون السلام، وسطه النجم الأحمر بلون الدم.    𝄇 يا رايتنا، كم تبعثين على الفخر!  يا رايتنا، كم تبعثين على الفخر! 𝄆 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Audio of the national anthem of Djibouti, with information and lyrics (archive link)
แซ็ง-โล

| แซ็ง-โล |
| --- | --- |
เมืองหลักและเทศบาล
ทิวทัศน์แซ็ง-โล มองจากโบสถ์น็อทร์-ดาม [fr]
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: นอร์ม็องดี
จังหวัด: ม็องช์
เขต: แซ็ง-โล
อำเภอ: แซ็ง-โล-1 และ 2
สหเทศบาล: Saint-Lô Agglo
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–2026) : Emmanuelle Lejeune (อิสระ)
พื้นที่1: 23.19 ตร.กม. (8.95 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)2: 19,024 คน
 • ความหนาแน่น: 820 คน/ตร.กม. (2,100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 50502 /50000
สูงจากระดับน้ำทะเล: 7–134 m (23–440 ft)  (avg. 14 m หรือ 46 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
แซ็ง-โล (ฝรั่งเศส: Saint-Lô, ออกเสียง: [sɛ̃ lo] ( ฟังเสียง); เบรอตาญ: Sant Lo) เป็นเทศบาลของจังหวัดม็องช์ในแคว้นบัส-นอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส แซ็ง-โลตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ
ประชากร > การพัฒนาของประชากร

ใน ค.ศ. 2017 เทศบาลนี้มีประชากร 19,116 คน
การพัฒนาของประชากรในแซ็ง-ครัวซ์-เดอ-แซ็ง-โล (ยุบเลิกใน ค.ศ. 1964)
การพัฒนาของประชากรในแซ็ง-ตอมา-เดอ-แซ็ง-โล (ยุบเลิกใน ค.ศ. 1964)
แหล่งข้อมูลอื่น

Town council website
The bombing of Saint-Lo – June 1944
The heroic and painful memory of the summer of 1944 (In French)
History of the château and the churches of Saint-Lô (In French)
Map of the commune in 1749
Old views of Saint-Lô on the site of the Manche archives เก็บถาวร 2016-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (In French)
"St Lô" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
เจฟฟรีที่ 2 ดยุกแห่งเบรอตาญ

| เจฟฟรีย์ที่ 2 |
| --- | --- |

ดยุคแห่งเบรอตาญ
ครองราชย์: กรกฎาคม ค.ศ. 1181 – 19 สิงหาคม ค.ศ. 1186
ประสูติ: 23 กันยายน ค.ศ. 1158
สิ้นพระชนม์: 19 สิงหาคม ค.ศ. 1186 (27 พรรษา)
ฝังพระศพ: อาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
ชายา: กงส์ต็องส์ ดัชเชสแห่งเบรอตาญ
ราชวงศ์: แพลนแพเจเนต
พระราชบิดา: พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ
พระราชมารดา: อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
เจฟฟรีย์ที่ 2 (อังกฤษ: Geoffrey II, เบรอตาญ: Jafrez, ละติน: Galfridus, แองโกลนอร์มัน: Geoffroy) เป็นพระราชโอรสคนที่สี่ของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษกับพระราชินีอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
วัยเยาว์

เจฟฟรีย์ แพลนแทเจเนตเป็นพระราชโอรสลำดับที่สี่ในห้าของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษกับพระราชินีอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน ทรงประสูติที่ปราสามโบมอนต์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1158 ซึ่งขณะนั้นพระราชบิดามารดาของพระองค์มีพระราชบุตรอยู่แล้วสามคน ได้แก่ พระราชโอรสสองคน คือ เฮนรีและริชาร์ด กับพระราชธิดาหนึ่งคน คือ มาทิลดา เจฟฟรีย์ถูกตั้งชื่อตามพระอัยกาฝั่งบิดา คือ จูฟเฟรย์ แพลนแทเจเนต เคานต์แห่งอ็องฌูที่สมญานาม "แพลนแทเจเนต" ของเขาถูกนำมาใช้เป็นชื่อราชวงศ์ เจฟฟรีย์มีพี่น้องทั้งหมดเจ็ดคน ได้แก่ วิลเลียมที่ 9 เคานต์แห่งปัวติเยร์, เฮนรียุวษัตริย์, มาทิลดา ดัชเชสแห่งซัคเซินและไบเอิร์น, พระเจ้าริชาร์ดที่ 1, เอเลนอร์ สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา, โจน สมเด็จพระราชินีแห่งซิซิลี และพระเจ้าจอห์น
เนื่องจากเจฟฟรีย์เป็นพระราชโอรสเพียงคนเดียวของพระเจ้าเฮนรีกับพระนางอาลีเยนอร์ที่ไม่ได้รับการสวมมงกุฎ (วิลเลียม พระเชษฐาคนโตสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังเด็ก, เฮนรียุวกษัตริย์ได้รับการสวมมงกุฎคู่กับพระราชบิดา, ริชาร์ดกับจอห์นได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษ) พระองค์จึงเป็นที่ละเลยของนักประวัติศาสตร์ ส่งผลให้ประวัติในวัยเด็กของพระองค์มีไม่มากและไม่มีภาพเขียนของพระองค์หลงเหลืออยู่ พงศาวดารยุคนั้นกล่าวว่าเจฟฟรีย์มีผมสีเข้มและรูปร่างเตี้ย พระองค์หน้าตาปานกลางและไม่ได้ดูดีมีเสน่ห์
ดยุคแห่งเบรอตาญ

พระเจ้าเฮนรีที่ 2 พระราชบิดาของเจฟฟรีย์มุ่งมั่นกับขยายและรักษาอาณาเขตในฝรั่งเศส พระเจ้าเฮนรีมีพระอนุชาคือเจฟฟรีย์ (จูฟเฟรย์) เคานต์แห่งน็อง ซึ่งน็องต์เป็นหนึ่งในสองเมืองหลวงเก่าของเบรอตาญ หลังเจฟฟรีย์ เคานต์แห่งน็องต์ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1158 โกน็องที่ 4 ดยุคแห่งเบรอตาญพยายามจะอ้างสิทธิ์ในน็องต์ ทว่าพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ได้ผนวกน็องต์เข้าเป็นส่วนหนึ่งในดินแดนของพระองค์
เมื่อขุนนางเบรอตาญลุกฮือขึ้นก่อกบฏ โกน็อง ดยุคแห่งเบรอตาญได้ร้องขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์แห่งอังกฤษซึ่งพระองค์ได้ตอบรับการร้องขอเพราะหมายตาเบรอตาญอยู่ พระองค์ต้องการได้เบรอตาญซึ่งตั้งอยู่บนพรมแดนทางตะวันตกของนอร์ม็องดีมาเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1164 พระองค์ดำเนินการยึดดินแดนตามแนวชายแดนเบรอตาญ-นอร์ม็องดี ทำให้อำนาจในเบรอตาญของพระองค์เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้พระเจ้าเฮนรีมองว่าพระองค์คือเจ้าเหนือหัวของเบรอตาญและโกน็องที่ 4 ดยุคแห่งเบรอตาญคือขุนนางศักดินาของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1166 พระองค์ได้บุกเบรอตาญเพื่อลงโทษกลุ่มขุนนางกบฏ หลังปราบการปฏิวัติได้สำเร็จ พระองค์บีบให้โกน็องสละตำแหน่งให้แก่กงส์ต็องส์ บุตรสาววัย 5 ปีและจับดัชเชสน้อยหมั้นหมายกับเจฟฟรีย์วัย 8 พรรษา เป็นไปได้ว่าที่พระเจ้าเฮนรีบีบให้โกน็องสละตำแหน่งเพราะไม่ต้องการให้บุตรชายที่อาจเกิดมาในอนาคตของเขาได้สืบทอดดัชชี
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1169 เจฟฟรีย์ทำพิธีเข้ารับตำแหน่งเป็นดยุคแห่งเบรอตาญที่อาสนวิหารแร็งส์และได้รับการถวายความเคารพจากขุนนางเบรอตาญในช่วงคริสต์มาสของปี ค.ศ. 1169 ในปี ค.ศ. 1181 เจฟฟรีย์ได้สมรสกับกงส์ต็องส์แห่งเบรอตาญ ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันสามคน คือ
เอเลนอร์แห่งเบรอตาญ (เกิด ค.ศ. 1184)
มาทิลดาแห่งเบรอตาญ (เกิด ค.ศ. 1185) เสียชีวิตในวัยเด็ก
อาเธอร์ที่ 1 ดยุคแห่งเบรอตาญ (เกิด ค.ศ. 1187) เกิดหลังเจฟฟรีย์สิ้นพระชนม์ได้หกเดือน
บรรณานุกรม

Costain, Thomas B. The Conquering Family, 1962
Everard, Judith (1999). Charters of Duchess Constance of Brittany and her Family, 1171–1221.
Everard, Judith. Brittany and the Angevins: Province and Empire, 1158–1203, 2000
Gillingham, John. The Life and Times of Richard I, 1973
Gillingham, John. Richard the Lionheart, 1978
Gillihgham, John. Richard I, 1999
Reston, James. Warriors of God: Richard the Lion-Heart and Saladin in the Third Crusade, 2001
Turner, Ralph V.; Heiser, Richard R (2000), The Reign of Richard Lionheart, Ruler of the Angevin empire, 1189–1199, Harlow: Longman, ISBN 978-0-582-25659-0
Warren, W. L. (2000). Henry II.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef 
พระราชบุตรตามกฎหมายของพระเจ้าเฮนรีที่ 2: (ซ้ายไปขวา) วิลเลียม, เฮนรียุวกษัตริย์) ริชาร์ด, มาทิลา, เจฟฟรีย์, เอเลนอร์, โจน และจอห์น
อาณาเขตในฝรั่งเศสของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 (สีส้มและสีเหลือง)
ตราประทับของเจฟฟรีย์ที่ 2 ดยุคแห่งเบรอตาญ
มหาสงครามของผู้รักชาติ (คำ)

ไปรษณียากรที่ระลึกจากยุทธการที่สตาลินกราดของสหภาพโซเวียตในปี 1963 พร้อมข้อความว่า Великая Отечественная война 1941-1945гг.
ไปรษณียากรที่ระลึกจากยุทธการที่คูสค์‎ของสหภาพโซเวียตในปี 1963 พร้อมข้อความว่า Великая Отечественная война 1941-1945гг.
มหาสงครามของผู้รักชาติ (รัสเซีย: Великая Отечественная война, อักษรโรมัน: Vělikaja Otěčestvěnnaja vojna) เป็นคำที่ใช้ในรัสเซีย และ กลุ่มประเทศในอดีตสหภาพโซเวียต (รวมถึงรัฐบอลติก, จอร์เจีย, อาเซอร์ไบจาน และ ยูเครน) โดยเรียกถึงความขัดแย้งที่แนวรบด้านตะวันออกในสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งแต่วันที่ 22 มิถุนายน 1941 ถึงวันที่ 9 พฤษภาคม 1945 ระหว่าง สหภาพโซเวียต กับ นาซีเยอรมนี และ พันธมิตรอักษะ บางครั้งอาจจะรวมถึงวันที่ 11 พฤษภาคม 1945 ซึ่งเป็นการสิ้นสุดการรุกปราก
มหาสงครามของผู้รักชาติมีการเฉลิมฉลองทุกวันที่ 9 พฤษภาคม ของทุกปี
รพินทรนาถ ฐากุร

| รพินทรนาถ ฐากุร |
| --- | --- |
ฐากุร ภาพถ่าย ป. 1925
ชื่อท้องถิ่น: রবীন্দ্রনাথ ঠাকুর
เกิด: โรบินดโรนาถ ตากุร (Robindronath Thakur;ชื่อตามภาษาท้องถิ่น) 07 พฤษภาคม ค.ศ. 1861(1861-05-07) (วันที่ 25 เดือนวิศาข ปี 1268 ตามปฏิทินเบงกอล) กัลกัตตา รัฐเบงกอล บริติชราช (ปัจจุบัน โกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย)
เสียชีวิต: 7 สิงหาคม ค.ศ. 1941(1941-08-07) (80 ปี) กัลกัตตา รัฐเบงกอล บริติชราช (ปัจจุบัน โกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย)
ที่ฝังศพ: ไม่มี (อัฐินำลอยอังคารในแม่น้ำคงคา)
นามปากกา: กวีคุรุ কবিগুরু, วิศวกวี বিশ্বকবি, ภานุสิงห์/ภาณุสิงโห ভানুসিংহ
อาชีพ: กวี นักเขียนนิยาย นักประพันธ์ ศิลปิน นักปรัชญา นักปฏิรูปสังคม นักการศึกษา นักภาษาศาสตร์ นักไวยากรณ์
ภาษา: ภาษาเบงกอล
สัญชาติ: บริติชอินเดีย
ช่วงเวลา: ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาเบงกอล
แนวร่วมในทางวรรณคดี: คอนเท็กซ์ชวลมอเดิร์นนิสม์
ผลงานที่สำคัญ: คีตาญชลี ฆเร-ไพเร โครา ชนะ คณะ มนะ รพินทรสังคีต อมร โชนาร์ บังคลา (ฯลน)
รางวัลสำคัญ: รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม   1913                   
คู่สมรส: มรินาลินี เทวี  (สมรส 1883; 1902)
บุตร: 5 รวม รตินทรนาถ ฐากุร
ญาติ: ตระกูลฐากุร

ลายมือชื่อ: 
รพินทรนาถ ฐากุร (เบงกอล: রবীন্দ্রনাথ ঠাকুর, อักษรโรมัน: Robindronath Ţhakur; 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2404 – 7 สิงหาคม พ.ศ. 2484) มีสมัญญานามว่า "คุรุเทพ" เป็นนักปรัชญาพรหโมสมาช นักธรรมชาตินิยม และกวีภาษาเบงกอล เขาเริ่มเขียนบทกวีครั้งแรกตั้งแต่อายุเพียง 8 ปี ครั้นอายุได้ 16 ปี ก็ได้ตีพิมพ์เผยแพร่งานกวีนิพนธ์ภายใต้นามปากกา ภาณุสิงโห และเริ่มเขียนเรื่องสั้นกับบทละครในปี พ.ศ. 2420 ในช่วงปลายของชีวิต รพินทรนาถต่อต้านการปกครองของรัฐบาลอังกฤษอย่างเปิดเผย และร่วมเคลื่อนไหวการประกาศเอกราชของประเทศอินเดีย ผลงานของเขาที่สืบทอดต่อมาจนถึงปัจจุบัน นอกจากงานกวีนิพนธ์ที่มีชื่อเสียง ยังมีสถาบันการศึกษา คือ มหาวิทยาลัยวิศวภารตี
รพินทรนาถเขียนนวนิยาย เรื่องสั้น บทเพลง ละครเพลง และเรียงความมากมายที่เกี่ยวเนื่องกับการเมืองการปกครอง และเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัว เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ประจำปี ค.ศ. 1913 นับเป็นชาวเอเชียคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบล