stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดลำพูนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง
| ด ค ก(พ> ศ. 2548 ·  พ.ศ. 2549 ←)  การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 (→  พ.ศ. 2554)   |
| --- | --- |
 กรุงเทพมหานคร  กระบี่  กาญจนบุรี  กาฬสินธุ์  กำแพงเพชร  ขอนแก่น  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ชัยนาท  ชัยภูมิ  ชุมพร  เชียงราย  เชียงใหม่  ตรัง  ตราด  ตาก  นครนายก  นครปฐม  นครพนม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  นนทบุรี  นราธิวาส  น่าน  บุรีรัมย์  ปทุมธานี  ประจวบคีรีขันธ์  ปราจีนบุรี  ปัตตานี  พระนครศรีอยุธยา  พะเยา  พังงา  พัทลุง  พิจิตร  พิษณุโลก  เพชรบุรี  เพชรบูรณ์  แพร่  ภูเก็ต  มหาสารคาม  มุกดาหาร  แม่ฮ่องสอน  ยโสธร  ยะลา  ร้อยเอ็ด  ระนอง  ระยอง  ราชบุรี  ลพบุรี  ลำปาง  ลำพูน  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สงขลา  สตูล  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระแก้ว  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  สุราษฎร์ธานี  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อ่างทอง  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  อุตรดิตถ์  อุทัยธานี  อุบลราชธานี 
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
| ด ค กจังหวัดลำพูนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย |
| --- | --- |
เลือกตั้งทั่วไป:  กุมภาพันธ์ 2500  ธันวาคม 2500  2512  2518  2519  2522  2526  2529  2531  มีนาคม 2535  กันยายน 2535  2538  2539  2544  2548  2550  2554  2562  2566 
เลือกตั้งซ่อม:  เขต 1 2533  เขต 1 2552  เขต 2 2555
นงเยาว์ ชัยเสรี

| ศาสตราจารย์ คุณหญิงนงเยาว์ ชัยเสรีม> ป.ช., ม.ว.ม., ต.จ. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย
ดำรงตำแหน่ง 24 ตุลาคม – 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540
นายกรัฐมนตรี: พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ
ก่อนหน้า: ฉัตรชัย เอียสกุล
ถัดไป: นาวาโท เดชา สุขารมณ์ 
อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ดำรงตำแหน่ง 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 – 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2531
ก่อนหน้า: ศ.ประภาศน์ อวยชัย
ถัดไป: ศ.ดร.เกริกเกียรติ พิพัฒนเสรีธรรม
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 9 ตุลาคม พ.ศ. 2477
เสียชีวิต: 2 มกราคม พ.ศ. 2567 (89 ปี) โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ จังหวัดปทุมธานี ประเทศไทย
คู่สมรส: ศาสตราจารย์กิตติคุณ อรุณ ชัยเสรี

ศาสตราจารย์ คุณหญิงนงเยาว์ ชัยเสรี (9 ตุลาคม พ.ศ. 2477 – 2 มกราคม พ.ศ. 2567) เป็นอาจารย์และนักการเมืองชาวไทย  อดีตกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน อดีตรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยและอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ

นงเยาว์ ชัยเสรี  เกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2477 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี พาณิชยศาสตร์ (เกียรตินิยมดีมาก) จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ประกาศนียบัตรชั้นสูงทางการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโท เศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา  สมรสกับ ศาสตราจารย์กิตติคุณ อรุณ ชัยเสรี  มีบุตร-ธิดา 2 คน คือ รองศาสตราจารย์ ดร.สิรี ชัยเสรี รองอธิการบดีฝ่ายวิจัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และ ดร.ปิยวัชร ชัยเสรี ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท อรุณ ชัยเสรี คอนซัลติ้ง เอนจิเนียร์ส จำกัด
ประวัติ > การทำงาน

คุณหญิงนงเยาว์ ชัยเสรี เริ่มรับราชการในตำแหน่ง เศรษฐกรโท สังกัดสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ต่อมาได้โอนมาสังกัดคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2507 ในตำแหน่งอาจารย์ และได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่งฝ่ายบริหารหลายตำแหน่ง อาทิ หัวหน้าภาควิชาการเงินและการธนาคาร คณบดีคณะพาณิชยศาสตร์ฯ อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และนายกสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หลังจากนั้นจึงลาออกเพื่อรับตำแหน่ง กรรมการตรวจเงินแผ่นดิน เมื่อปี พ.ศ. 2543
ประวัติ > การทำงาน > อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

คุณหญิงนงเยาว์ ชัยเสรี ได้รับแต่งตั้งให้รักษาราชการแทนอธิการบดีมหาวิทยาลัย 2 ครั้ง ในช่วงต่อเนื่องจากศาสตราจารย์ป๋วย อึ้งภากรณ์ เมื่อปี พ.ศ. 2519 และต่อเนื่องจากศาสตราจารย์ประภาศน์ อวยชัย ในปี พ.ศ. 2525 ต่อจากนั้นได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งดังกล่าว นับเป็นสตรีคนแรกที่ได้รับการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่ง อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งในขณะที่ดำรงตำแหน่งอธิการบดี ได้ผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในด้านต่างๆ ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีการจัดตั้งคณะใหม่ๆ เพิ่มขึ้น ได้แก่ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะแพทยศาสตร์ คณะทันตแพทยศาสตร์ คณะสหเวชศาสตร์ และคณะพยาบาลศาสตร์ ตลอดจนยังเป็นผู้ที่ริเริ่มการขยายการเรียนการสอนไปยังศูนย์รังสิต จังหวัดปทุมธานี นอกจากนี้ยังเป็นผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติอีกด้วย
ประวัติ > งานการเมือง

นงเยาว์ ชัยเสรี ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย ในรัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2540
ประวัติ > บั้นปลายชีวิต

ในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2567 ศาสตราจารย์ คุณหญิงนงเยาว์ เสียชีวิตอย่างสงบที่โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติที่ท่านก่อตั้งขึ้น สิริอายุ 89 ปี
สถานที่อันเนื่องจากนาม

ห้องสมุดนงเยาว์ ชัยเสรี  ชั้น 7 อาคารปิยชาติ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2532 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2533 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2529 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2525 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
วัดอินทารามวรวิหาร

ระวังสับสนกับ วัดอินทรวิหาร หรือ วัดอินทาราม
| วัดอินทารามวรวิหาร |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดบางยี่เรือนอก, วัดบางยี่เรือใต้ ,วันสวนพลู,วัดบางยี่เรือไทย
ที่ตั้ง: ถนนเทอดไท แขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร
นิกาย: เถรวาท
พระประธาน: พระพุทธชินวร (อุโบสถหลังใหม่) พระพุทธรูปฉลองพระองค์สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (อุโบสถหลังเดิม)
เจ้าอาวาส: พระวชิรวิมล (กมล กมลจิตฺโต)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดอินทารามวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร เป็นวัดที่มีความสำคัญมากในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และเป็นที่ประดิษฐานพระบรมอัฐิ​ของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี รวมทั้งพระราชอัครมเหสีของพระองค์ นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่จัดแสดงสิ่งของเครื่องใช้ส่วนพระองค์ เช่น พระแท่นบรรทม  พื้นที่ของวัดแบ่งเป็นสองส่วน  เนื่องด้วยทางรถไฟสายมหาชัย ซึ่งสร้างขึ้นในภายหลังได้ตัดผ่านบริเวณวัด  และต่อมาเทศบาลนครธนบุรีได้ตัดถนนทางรถยนต์กินพื้นที่วัดบริเวณทิศตะวันออก ถัดจากทางรถไฟ ทำให้พื้นที่บริเวณตั้งวัดปัจจุบันมีประมาณ 15 ไร่ 2 งาน  ถัดจากถนนไปนั้น เป็นพื้นที่ธรณีสงฆ์ มีประมาณ 9 ไร่  2 งาน กับอีก 90 ตารางวา
ประวัติ

วัดอินทารามวรวิหาร เชื่อว่าสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ชื่อเดิมคือ วัดบางยี่เรือนอก ซึ่งตั้งอยู่เคียงคู่กับวัดบางยี่เรือใน หรือวัดราชคฤห์วรวิหารในปัจจุบัน เดิมทีเป็นวัดราษฎร์ จนเมื่อครั้นสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงสถาปนากรุงธนบุรีขึ้นเป็นราชธานี พระองค์ทรงศรัทธาในวัดแห่งนี้มาก ได้ทรงบูรณปฏิสังขรณ์และสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวง ซึ่งในรัชสมัยของพระองค์ได้ทรงประกอบพิธีพระราชกุศลสำคัญที่วัดแห่งนี้เป็นประจำ วัดแห่งนี้ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่โดยพระยาศรีสหเทพ (ทองเพ็ง) ต้นตระกูลศรีเพ็ญ ในรัชสมัยของรัชกาลที่ 3 โดยมีการสร้างพระอุโบสถหลังใหม่ขึ้น บูรณะของเดิม และสร้างถาวรวัตถุมากมาย รัชกาลที่ 3 ทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระนามใหม่ว่า "วัดอินทาราม" สืบมาจนปัจจุบัน
ถาวรวัตถุสำคัญ

พระอุโบสถหลังใหม่ เป็นที่ประดิษฐาน "พระพุทธชินวร" พระประธานของวัด ปางมารวิชัย ศิลปะสุโขทัย ซึ่งพระยาศรีสหเทพ (ทองเพ็ง) ได้อัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดเมื่อครั้นบูรณปฏิสังขรณ์วัดใหม่
พระอุโบสถหลังเดิม สร้างขึ้นด้วยศิลปะแบบธนบุรี แต่เดิมไม่มีหน้าต่างภายใน
พระพุทธรูปฉลองพระองค์ของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เป็นพระประธานภายในพระอุโบสถหลังเดิม ปางตรัสรู้ ภายในองค์พระประดิษฐานพระบรมราชสรีรังคารของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
พระเจดีย์กู้ชาติ 2 องค์ เป็นที่ประดิษฐานพระบรมอัฐิของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และพระอัครมเหสีของพระองค์ มีจุดสังเกตคือ เจดีย์ที่มียอดเป็นลักษณะบัวกลุ่มเถา 7 ชั้น เป็นเจดีย์ที่บรรจุพระบรมอัฐิของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ส่วนเจดีย์องค์ถัดไปที่มียอดลักษณะเป็นปล้องไฉน 13 ปล้อง เป็นเจดีย์ที่บรรจุพระบรมอัฐิของสมเด็จกรมหลวงบาทบริจา (พระนางสอน) ผู้เป็นพระอัครมเหสีของพระองค์
ระเบียงภาพ

พระอุโบสถหลังใหม่
พระพุทธชินวร พระประธานในพระอุโบสถ
พระพุทธรูปฉลองพระองค์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
พระบรมรูป สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
พระอุโบสถหลังเก่า
พระเจดีย์กู้ชาติ
พระบรมรูปสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชในพระอิริยาบถทรงกรรมฐาน
พระแท่นบรรทมสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
รอยพระพุทธบาทภายในกุฏิพุทธองค์
จิตรกรรมฝาผนังเรื่องการไปนมัสการรอยพระพุทธบาท ณ เขาสุมนกูฏที่ลังกา อยู่ภายในกุฏิพุทธองค์ที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท
ทศาวตาร

ภาพอวตารของพระวิษณุ โดยราชา รวิ วรรมา วาดในช่วงศตวรรษที่ 19
ทศาวตาร (สันสกฤต: दशावतार, daśāvatāra) หมายถึง อวตารหลักทั้งสิบปางของพระวิษณุ เทพเจ้าในศาสนาฮินดู คำว่า ทศาวตาร เป็นคำสมาสของคำว่า ทศ หมายถึง สิบ และ อวตาร หมายถึง การแบ่งภาคมาเกิด
รายละเอียด

| อวตาร | ลำดับ | ยุค |
| --- | --- | --- |
| มัตสยา | 1 | สัตยยุค |
| กูรมา | 2 | สัตยยุค |
| วราหะ | 3 | สัตยยุค |
| นรสิงห์ | 4 | สัตยยุค |
| วามนา | 5 | เตรตายุค |
| ปรศุราม | 6 | เตรตายุค |
| พระราม | 7 | เตรตายุค |
| พลราม | (8) | ทวาปรยุค |
| กฤษณะ | (8, 9) | ทวาปรยุค |
| พระโคตมพุทธเจ้า | (9) | กลียุค |
| กัลกิ | 10 | กลียุค |
นิรุกติศาสตร์

คำว่า ทศาวตาร เป็นคำสมาสของคำว่า ทศ หมายถึง สิบ และ อวตาร หมายถึง การแบ่งภาคมาเกิด
จำนวนภาคที่พระวิษณุแบ่งภาคมาเกิดในยุคต่าง ๆ ได้แก่
สัตยยุค - มีอยู่ 4 (มัตสยา, กูรมา, วราหะ และ นรสิงห์)
เตรตายุค - มีอยู่ 3 (วามนา, ปรศุราม และ พระราม)
ทวาปรยุค - มีอยู่ 1 (กฤษณะ)
กลียุค - มีอยู่ 1 และกำลังจะมีอีก 1 (พระโคตมพุทธเจ้า และ กัลกิ)
ปางอวตาร

มัตสยะ เป็นปลาที่พระวิษณุอวตารเพื่อช่วยมนูจากน้ำท่วมโลก
กูรมะ เต่ายักษ์ที่ช่วยพยุงภูเขามันดาราในช่วงการเกษียรสมุทรที่มีเทวดาและอสูรช่วยกันกวนเพื่อให้ได้น้ำอมฤต
พระวราหะ หมูป่าที่พระวิษณุอวตารเพื่อสังหารหิรัญยักษา
นรสิงห์ เป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งสิงโตที่พระวิษณุอวตารเพื่อสังหารหิรัณยกศิปุ
วามนะ เป็นพราหมณ์ค่อมที่พระวิษณุอวตารเพื่อปราบพยศของพญายักษ์มหาพลี
ปรศุราม รามผู้ถือขวานที่พระวิษณุอวตารเพื่อปราบกษัตริย์ผู้มีพันกรชื่อกรรตวิรยะอรชุน
พระราม  เจ้ากรุงอโยธยา วีรบุรุษในมหากาพย์เรื่องรามายณะ เพื่อช่วยนางสีดา
พลราม เป็นพี่ชายของพระกฤษณะ.
กฤษณะ กษัตริย์แห่งกรุงทวารกา ผู้เป็นตัวละครหลักในคัมภีร์ภควตปุราณะ
พระโคตมพุทธเจ้า ผู้ก่อตั้งศาสนาพุทธ
กัลกิ จะเป็นอวตารสุดท้ายของพระวิษณุที่จะปราบสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดในช่วงสุดท้ายของกลียุค
ปางอวตาร > รายชื่อยาว

ในภาควัตปุราณะ ได้บอกว่า พระวิษณุมีอวตารไม่สิ้นสุดเพื่อรักษากฎของจักรวาล อย่างไรก็ตาม ก็มีอวตารของพระวิษณุอยู่ 22 อวตารในตอนที่ 1.3.
สี่กุมาร (Catursana) [BP 1.3.6]
วราหะ [BP 1.3.7]
ฤๅษีนารทมุนี [BP 1.3.8]
นร-นารายณ [BP 1.3.9]
กปิลมุณี [BP 1.3.10]
พระทัตตาเตรยะ [BP 1.3.11]
ยัชญเทพ [BP 1.3.12]
ฤษภเทพ [BP 1.3.13]
ปฤถุ [BP 1.3.14]
มัตสยะ [BP 1.3.15]
กูรมะ [BP 1.3.16]
ธันวันตรีแพทย์ [BP 1.3.17]
โมหิณี [BP 1.3.17]
นรสิงห์ [BP 1.3.18]
วามนะ [BP 1.3.19]
ปรศุราม [BP 1.3.20]
พระราม [BP 1.3.22]
ฤๅษีวยาส [BP] 1.3.21]
พลราม [BP 1.3.23]
กฤษณะ [BP 1.3.23]
พระโคตมพุทธเจ้า [BP 1.3.24]
กัลกิ [BP 1.3.25]
พระวิษณุมีอยู่ 39 อวตารในคัมภีร์ปัญจตระ เช่น ครุฑ อย่างไรก็ตาม ได้มีการจัดการใหม่จนเหลือสิบอวตารในช่วงก่อนศตวรรษที่ 10
ตามการวิวัฒนาการ

นักเทวญาณชื่อว่า Helena Blavatsky ได้อธิบายเกี่ยวกับทศาวตารดังนี้:
มัตสยะ - ปลา ขั้นแรกของสัตว์มีกระดูกสันหลัง (รวมถึงบรรพบุรุษปลาในยุคไซลูเรียน)
กูรมะ - สัตว์ที่อาศัยได้ทั้งบนบกและใต้น้ำ อย่าสับสนกับสัตว์มีกระดูกสันหลัง (รวมถึงบรรพบุรุษสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกในยุคดีโวเนียน)
วราหะ -  สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อาศัยอยู่ในป่า (รวมถึงบรรพบุรุษสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในยุคไทรแอสซิก)
นรสิงห์ - เป็นครึ่งสัตว์ครึ่งมนุษย์
วามนะ - ตัวเตี้ย อาศัยอยู่ก่อนที่มนุษย์จะถือกำเนิด
ปรศุราม - มนุษย์ยุคแรกที่อาศัยในป่าและใช้อาวุธเป็น
พระราม - มนุษย์เริ่มอยู่กันเป็นสังคม เป็นจุดเริ่มต้นของประชาสังคม
กฤษณะ - มนุษย์เริ่มมีการใช้งานสัตว์ และการเมือง
พระโคตมพุทธเจ้า  - มนุษย์ต้องการปัญญา
กัลกิ - สิ่งมีชีวิตที่มีการทำลายล้างสูง
Monier Monier-Williams ก็มีทัศนคติเหมือนกัน   ส่วน J. B. S. Haldane อธิบายว่า ทศาวตารได้อธิบายเรื่องการวิวัฒนาการในแบบหยาบ ๆ : ปลา, เต่า, หมูป่า, ครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์, คนแคระ และมนุษย์ทั้งสี่ (กัลกิยังไม่เกิด). และ C. D. Deshmukh อธิบายว่ามีความคล้ายคลึงกันระหว่างทฤษฎีวิวัฒนาการของดาร์วินและทศาวตาร
เว็บที่เชื่อมโยง

Avataras as categorized within Gaudiya Vaishnavism เก็บถาวร 2012-01-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Avatars (Incarnations or Descents) of Vishnu
| ด ค กอวตารของพระวิษณุ |
| --- | --- | --- |
| ทศาวตาร |  มัตสยะ  กูรมะ  วราหะ  นรสิงห์  วามนะ  ปรศุราม  พระราม  พระพลราม1  พระกฤษณะ1  พระโคตมพุทธเจ้า1  กัลกิ  |  |
| อวตารอื่น ๆ |  สี่กุมาร  ฤๅษีนารทมุนี  นระและนารายณะ  กปิละ  พระทัตตาเตรยะ  ยัชญะ  ฤษภะ  ปฤถุ  พระธันวันตริ  โมหินี  ฤๅษีวยาส  |  |
1 รายชื่ออวตารสิบปางแตกต่างกันไปตามแต่ละภูมิภาค อวตารปางที่ 8 และปางที่ 9 อาจเป็นพระพลราม พระกฤษณะ หรือพระโคตมพุทธเจ้า 
อวตารลำดับที่ 1 ถึง 5 ในทศาวตารบนโคปุรัมของอุทุมปีมนเทียร กรณาฏกะ
การผนวกทิเบตโดยสาธารณรัฐประชาชนจีน

ทิเบตถูกผนวกเข้าอยู่ภายใต้ปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน (PRC) หลังรัฐบาลทิเบตลงนามในข้อตกลงสิบเจ็ดจุดซึ่งองค์ทะไลลามะที่ 14 ทรงลงสัตยาบันในวันที่ 24 ตุลาคม 1951 แต่ต่อมาพระองค์ได้ปฏิเสธโดยอ้างว่าได้พระองค์ถูกบังคับให้ต้องแสดงความเห็นชอบต่อข้อตกลงดังกล่าว เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นภายหลังรัฐบาลทิเบตพยายามจะได้รับการรับรองโดยนานาชาติ, ความพยายามปรับกองทัพทิเบตให้เป็นสมัยใหม่, การเจรจาระหว่าวรัฐบาลของทั้งสองรัฐ และ การสู้รบในชัมโตในคัมเมื่อเดือนตุลาคม 1950 บรรดาเหตุการณ์เหล่านี้เรียกรวมกันว่า "การปลดแอกทิเบตโดยสันติ" (อังกฤษ: Peaceful Liberation of Tibet) โดยรัฐบาลจีน แม้ว่าจะมีรายงานว่ามีชาวทิเบตเสียชีวิตหลายพันรายระหว่างการบุกรุกโดยเจ้าหน้าที่กองทัพของจีนเอง หรือเรียกว่า "การรุกรานทิเบตโดยจีน" (อังกฤษ: Chinese invasion of Tibet) โดยคณะกรรมการปกครองกลางทิเบต กับชาวทิเบตโพ้นทะเล
รัฐบาลทิเบตและโครงสร้างทางสังคมของทิเบตยังคงอยู่เป็นระบบภายใต้อำนาจปกครองของจีน กระทั่งเกิดการลุกฮือใหญ่ปี 1959 เมื่อองค์ทะไลลามะเสด็จลี้ภัยไปยังอินเดีย หลังจากนั้นมาโครงสร้างรัฐบาลและสังคมของทิเบตถูกยุบ
เรณูวิทยา

ละอองเรณูของสนไพน์ภายใต้กล้องจุลทรรศน์
อับสปอร์ที่มีสปอร์ชนิดไทรลีต สปอร์ถือเป็นหลักฐานรุ่นแรก ๆ ของสิ่งมีชีวิตบนบก สีเขียว: สปอร์กลุ่มละสี่ สีน้ำเงิน: สปอร์ที่มีรอยเชื่อมสามแฉก—เป็นรูปตัว Y สปอร์มีขนาดประมาณ 30–35 ไมโครเมตร
เรณูวิทยาในชั้นหิน (อังกฤษ: Stratigraphic palynology หรือ อังกฤษ: Geological palynology) เป็นวิทยาศาสตร์ที่นักธรณีวิทยาศึกษาเกี่ยวกับเรณูสัณฐานของสิ่งมีชีวิตปัจจุบันและซากดึกดำบรรพ์เพื่อศึกษาหาอายุเปรียบเทียบและการลำดับชั้นหิน จากซากเหลือของ ละอองเรณู (pollen) สปอร์ (spores) ไดโนแฟลกเจลเลต (dinoflagellates: resting cysts หรือ hypnozygote) อาคริทาร์ช (acritarchs) ไคตินโนซัว (chitinozoans) และสโคเลโคดอนต์ (scolecodonts) รวมไปถึงอินทรีย์วัตถุ (other microfossils) และเคอโรเจนที่มีลักษณะเฉพาะที่พบในตะกอนและหินตะกอน บางครั้งการศึกษาเรณูสัณฐาน (Palynomorphs) จะรวมถึงการศึกษาไดอะตอม (diatom) ฟอแรมมินิเฟอรา (microforaminifera) หรือสิ่งมีชีวิตอื่นที่มีโครงร่างภายนอกเป็นสารพวกซิลิก้าและเนื้อปูน (อ้างอิงจาก Palynology ที่ U. of AZ)
เรณูวิทยาเป็นวิทยาศาสตร์เชิงสหวิทยาการและเป็นสาขาหนึ่งของธรณีวิทยาและชีววิทยาโดยเฉพาะอย่างยิ่งพฤกษศาสตร์ วิชาการลำดับชั้นหินทางเรณูวิทยาเป็นสาขาหนึ่งของวิชาบรรพชีวินวิทยาจุลภาคและพฤกษศาสตร์โบราณซึ่งศึกษาเกี่ยวกับซากดึกดำบรรพ์ของเรณูสัณฐานจากช่วงพรีแคมเบรียนตลอดจนถึงสมัยโฮโลซีน
ประวัติวิชาเรณูวิทยา > ประวัติเริ่มแรก

มีรายงานการค้นพบละอองเรณูภายใต้กล้องจุลทรรศน์เป็นครั้งแรกสุดในช่วงทศวรรษที่ 1640 โดย เนเฮเมียห์ กรีว นักพฤกษศาสตร์ชาวอังกฤษเป็นผู้บรรยายลักษณะของละอองเรณู เกสรตัวผู้ และเป็นผู้ทำนายได้อย่างถูกต้องว่าละอองเรณูเป็นสิ่งจำเป็นในการสืบพันธุ์ของพืชทั้งหลาย กล้องจุลทรรศน์ได้เข้ามามีบทบาทในการศึกษาเรณูวิทยามากยิ่งขึ้นรวมไปถึงผลงานของโรเบิร์ต คิดสตัน และพี เรนช์ผู้ตรวจสอบพบสปอร์ในชั้นถ่านหินที่เปรียบเทียบได้กับสปอร์ของพืชปัจจุบัน ผู้บุกเบิกช่วงแรก ๆ ยังรวมถึงคริสเตียน กอทต์ฟรายด์ อีห์เรนเบิร์ก (ผู้ศึกษาเรดิโอลาเรียนและไดอะตอม) ไกเดียน แมนเทลล์ (ผู้ศึกษาสาหร่ายเดสมิด) และเฮนรี โฮฟเรย์ ไวต์ (ผู้ศึกษาไดโนแฟลกเจลเลต)
ประวัติวิชาเรณูวิทยา > เรณูวิทยายุคใหม่

การวิเคราะห์ละอองเรณูเชิงปริมาณแรกสุดถูกตีพิมพ์โดยเลนนาร์ต วอง โพสต์ เป็นผู้วางรากฐานในการวิเคราะห์ละอองเรณูยุคใหม่ในการบรรยายที่คริสเตียนาของเขาในปี ค.ศ. 1916  การวิเคราะห์ละอองเรณูช่วงแรก ๆ ถูกจำกัดเฉพาะในแถบประเทศกลุ่มนอร์ดิกเนื่องจากการตีพิมพ์ในช่วงแรก ๆ จำนวนมากเป็นภาษานอร์ดิก การจำกัดการศึกษาจำกัดเฉพาะในหมู่ประเทศนอร์ดิกนี้ได้สิ้นจุดลงด้วยการตีพิมพ์วิทยานิพนธ์ของกุนนาร์ เอิร์ดมัน ในปี ค.ศ. 1921 เมื่อมีการวิเคราะห์ละอองเรณูอย่างแพร่หลายทั่วทั้งยุโรปและอเมริกาเหนือสำหรับใช้ในการศึกษาพืชพันธุ์และการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศยุคควอเทอร์นารี
คำว่า “palynology” (มีความหมายว่า “เรณูวิทยา”) ถูกเสนอใช้โดยไฮด์ และวิลเลียม ในปี ค.ศ. 1944 (ตามการใช้โดยแอนเทฟส์ นักธรณีวิทยาชาวสวีเดน) ในหลายหน้าของเอกสารแจก (เป็นหนึ่งของวารสารฉบับแรก ๆ ที่อุทิศให้เกี่ยวกับการวิเคราะห์ทางละอองเรณูผลิตโดยพอล เซียร์ ในอเมริกาเหนือ) ไฮด์และวิลเลียม เลือกคำว่า “palynology” บนพื้นฐานรากศัพท์ภาษากรีกโบราณจากคำว่า “paluno” หมายถึงการหว่านหรือพรมและ “pale” หมายถึงฝุ่นละออง (ซึ่งตรงกับคำว่า “pollen” ในภาษาละติน)
วิธีการศึกษา

เรณูสัณฐานมีความหมายกว้าง ๆ ว่าเป็นซากดึกดำบรรพ์ที่มีผนังเป็นอินทรีย์สารมีขนาดระหว่าง 5 ถึง 500 ไมครอน สกัดออกมาจากหินและตะกอนทั้งโดยวิธีการทางกายภาพ (ด้วยการกรองและปรกติจะใช้คลื่นอัลตราโซนิกด้วย) และวิธีการทางเคมี (โดยการย่อยสลายด้วยสารเคมีแล้วแยกออกจากส่วนที่ไม่เป็นอินทรีย์วัตถุ)
วิธีการศึกษา > การเตรียมทางเคมี

การย่อยสลายด้วยสารเคมีจะประกอบด้วยหลายขั้นตอน เริ่มต้นด้วยการแช่ตัวอย่างหินหรือตะกอนในสารละลายโพแทสเซียมไฮดรอกไซด์เพื่อแยกกรดฮิวมิกออกมา ซึ่งจะทำให้เรณูสัณฐานจมตัวลงจากผิวของสารละลาย หรือโดยการใช้คลื่นอัลตราโซนิกที่อาจจะส่งผลกระทบสร้างความเสียหายต่อผนังเซลล์ของเรณูสัณฐานได้ การใช้กรดไฮโดรฟลูออริกย่อยสลายแร่ซิลิเกตถูกนำมาใช้โดยแอสซาร์สันและแกรนลุนด์ ในปี ค.ศ. 1924 ช่วยย่นเวลาในการค้นหาเรณูสัณฐานบนแผ่นสไลด์ภายใต้กล้องจุลทรรศน์เป็นอย่างมาก การศึกษาทางเรณูวิทยาจากตัวอย่างพีตทำให้เห็นอินทรีย์วัตถุในสภาพที่สมบูรณ์ดีประกอบด้วยรากฝอยเล็ก ๆ ใบเล็ก ๆ ของมอสส์ และอินทรีย์สารอื่น ๆ วิธีการอะซีโตไลซีสถูกพัฒนาขึ้นโดยกุนนาร์ เอิร์ดมันกับน้องชายของเขา เพื่อย่อยสลายและแยกเอาวัตถุเซลลูโลสขนาดเล็ก ๆ ออกมา ในการทำอะซีโตไลซีสวัตถุจะทำปฏิกิริยากับสารเคมีอะซีติกแอนไฮไดรด์และกรดกำมะถันเพื่อย่อยสลายเซลลูโลสซึ่งจะทำให้เห็นเรณูสัณฐานได้ชัดเจนขึ้น
ในบางขั้นตอนทางเคมีมีความจำเป็นที่จะต้องเอาใจใส่เพื่อความปลอดภัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้กรดไฮโดรฟลูออริกซึ่งซึมผ่านผิวหนังได้อย่างรวดเร็วและทำให้ผิวหนังไหม้เกิดการพองบวมได้
มีวิธีการอื่น ๆ อีกอย่างเช่นการลอยตัวในเคอโรซีนสำหรับวัตถุจำพวกไคติน
วิธีการศึกษา > การวิเคราะห์

เมื่อดำเนินการเตรียมตัวอย่างทางเคมีแล้ว ตัวอย่างจะถูกนำไปทำสไลด์กล้องจุลทรรศน์โดยการใช้น้ำมันซิลิโคน กลีเซอรอล หรือกลีเซอรอลเยลลี แล้วทำการตรวจสอบภายใต้กล้องจุลทรรศน์แสงหรือกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนชนิดส่องกราด
ปกตินักวิจัยจะทำการศึกษาจากตัวอย่างปัจจุบันจากหลาย ๆ แห่งในพื้นที่หนึ่ง ๆ ที่กำหนด หรือไม่ก็จากตัวอย่างจากแห่งหนึ่ง ๆ ที่มีการสะสมตัวหลายช่วงกาลเวลาอย่างต่อเนื่องอย่างเช่น จากพีตหรือจากตะกอนทะเลสาบ การศึกษาในปัจจุบันมีการใช้เทคนิคเชิงเปรียบเทียบจากตัวอย่างเรณูสัณฐานปัจจุบันกับตัวอย่างที่มีอายุเก่าแก่กว่า เพื่อเปรียบเทียบให้เข้าใจชุมชนพืชดั้งเดิม
เมื่อทำการดูสไลด์ภายใต้กล้องจุลทรรศน์นักวิจัยจะนับจำนวนเรณูสัณฐานของพืชแต่ละชนิดแล้วจัดทำแผนภูมิเรณูสัณฐาน ข้อมูลเหล่านี้สามารถนำไปใช้ในการตรวจสอบผลกระทบอันเกิดจากการกระทำของมนุษย์อย่างเช่นการตัดและลากซุงในอดีต, รูปแบบการใช้ที่ดิน หรือการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศของภูมิภาคในระยะยาว
เรณูวิทยาสามารถนำไปประยุกต์แก้ปัญหาได้หลายด้าน ได้แก่ ธรณีวิทยา พฤกษศาสตร์ บรรพชีวินวิทยา โบราณคดี ปฐพีวิทยา และภูมิศาสตร์
การประยุกต์ใช้

เรณูวิทยาถูกนำไปประยุกต์ใช้ที่หลากหลาย มีความเกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์แขนงอื่น ๆ มากมาย
การลำดับชั้นหินทางชีววิทยา หรือ การหาอายุทางธรณีวิทยา นักธรณีวิทยาใช้การศึกษาทางเรณูวิทยาในทางการลำดับชั้นหินทางชีววิทยาเพื่อเปรียบเทียบชั้นหินและหาอายุเปรียบเทียบของชั้นหิน หมวดหิน หรือการลำดับชั้นหินหนึ่ง ๆ
นิเวศวิทยา และ การเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศโบราณ เรณูวิทยาสามารถนำไปใช้วิเคราะห์ชุมชนพืชในอดีตและชุมชนแพลงตอนพืชในทะเลหรือแหล่งน้ำจืด และสามารถอนุมานเป็นสภาพแวดล้อมและภูมิอากาศในอดีตได้
การศึกษาลักษณะปรากฏทางเรณูวิทยา ด้วยการตรวจสอบสภาพการเก็บรักษาของอินทรีย์วัตถุที่จะทำให้ทราบสภาพแวดล้อมของการตกสะสมตะกอนของหินตะกอน
การศึกษาการเปลี่ยนแปลงความร้อนใต้พิภพ ด้วยการตรวจสอบสีของเรณูสัณฐานที่แยกออกมาจากเนื้อของหินทำให้ทราบการแปรผันของอุณหภูมิและการพัฒนาเต็มที่ของสารไฮโดรคาร์บอนของการลำดับชั้นตะกอนซึ่งจะทำให้สามารถประมาณการอุณหภูมิโบราณสูงสุดได้
การศึกษาทางชลธีวิทยา เรณูสัณฐานน้ำจืดและเศษชิ้นส่วนของพืชและสัตว์ รวมถึงพวกสาหร่ายหลากหลายชนิด (พราซิโนไฟต์ เดสมิด และสาหร่ายสีเขียว) ที่สามารถศึกษาระดับน้ำในทะเลสาบในอดีตและการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศในระยะยาว
อนุกรมวิธาน การจำแนกทางวิทยาศาสตร์ และ การศึกษาเชิงวิวัฒนาการ
นิติเรณูวิทยา เป็นการศึกษาละอองเรณูและเรณูสัณฐานอื่น ๆ เพื่อการใช้เป็นหลักฐานประกอบในพื้นที่เกิดเหตุอาชญากรรม
การศึกษาโรคภูมิแพ้ เป็นการศึกษาการกระจายตัวในตำแหน่งทางภูมิศาสตร์และการปริมาณการการผลิตละอองเรณูตามฤดูกาลที่สามารถช่วยผู้ป่วยจากอาการภูมิแพ้อย่างเช่นโรคแพ้เกสรดอกไม้ได้
เรณูวิทยาน้ำผึ้ง เป็นการศึกษาละอองเรณูและสปอร์ที่พบอยู่ในน้ำผึ้ง
เรณูวิทยาโบราณคดี เป็นการศึกษาการใช้พืชของมนุษย์ในอดีต ที่สามารถช่วยอธิบายการเพาะปลูกตามฤดูกาล การมีหรือไม่มีกิจกรรมหรือผลผลิตทางการเกษตร และพื้นที่ที่มีกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับพืชในเชิงโบราณคดี บอนไฟร์ เชลเตอร์ เป็นตัวอย่างหนึ่งของการประยุกต์ทางเรณูวิทยานี้
เพราะว่าการกระจายตัวของอาคริทาร์ช ไคตินโนซัว ไดโนแฟลกเจลเลตซิสต์ ละอองเรณู และสปอร์ เป็นหลักฐานในการเปรียบเทียบการลำดับชั้นหินในการวิเคราะห์การลำดับชั้นหินทางชีววิทยาและสภาพแวดล้อมโบราณ การประยุกต์ใช้ทั่วไปของเรณูวิทยาและก่อให้เกิดผลประโยชน์สูงคือในการใช้ประกอบในการสำรวจปิโตรเลียมและแก๊สธรรมชาติ
เรณูวิทยายังช่วยให้นักวิทยาศาสตร์อนุมานสภาพภูมิอากาศได้จากการปรากฏของชุมชนพืชในพื้นที่ตลอดช่วงเวลาทางธรณีวิทยาย้อนหลังไปนับเป็นพันปีหรือนับเป็นล้าน ๆ ปีทีเดียว และนี้เป็นสิ่งพื้นฐานในการวิจัยถึงการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ
การศึกษาเรณูวิทยาในประเทศไทย

นักพฤกษศาสตร์เรณูวิทยา (Botanist & Palynologist) 2526. ได้ศึกษาเรณูพืชในประเทศไทยและการเทียบเคียงเรณูพืชของป่าฝนเขตร้อน นอกจากนี้ยังติดตามคณะศึกษาโครงการงานทางด้านเรณูวิทยาโบราณคดีร่วมกับคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ซึ่งลาวัลย์ รักสัตย์ ได้นำดินจากหลุมศพทางภาคใต้ (ภายใต้โครงการของ ศ.ดร.สุรินทร์ ภู่ขจร และคณะ  คณะโบราณคดี ม.ศิลปากร) มาศึกษาวิเคราะห์พบเรณูสัณฐานบ่งชี้สภาพของพื้นที่นั้นเคยเป็นแอ่งน้ำมาก่อน ด้วยการปรากฏเรณูสัณฐานของแพงพวยน้ำ (Jussiaea repens L.) เป็นจำนวนมากกว่าเรณูของพืชชนิดอื่น ๆ นอกจากนี้ยังได้ติดตามคณะสำรวจภายใต้โครงการ (ดร.สว่าง เลิศฤทธิ์ และคณะ) ของคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากรไปศึกษาการขุดซากของวัตถุโบราณที่ จ.ลพบุรี และได้เก็บตัวอย่างดินมาวิเคราะห์ศึกษา พบเรณูสัณฐานบ่งชี้ของพืชหลายชนิดโดยภาพรวมเป็นสภาพป่าแดงหรือป่าโคก และมีเรณูสัณฐาณของพรรณไม้สัก (Tectona grandis L.) เป็นจำนวนมาก ทั้งนี้เนื่องจากบริเวณพื้นที่ที่ทำการสำรวจรอบ ๆ นั้นมีร่องรอยของการทำสวนป่าสัก
แหล่งข้อมูลอื่น

International Federation of Palynological Societies
The Micropalaeontological Society
Commission Internationale de Microflore du Paléozoique (CIMP), international commission for Palaeozoic palynology.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย
เรือขุดเจาะซีเครสต์

| --- | --- |

ประวัติ
สหรัฐ
ชื่อ: ดีเอส ซีเครสต์ (DS Seacrest)
เจ้าของ: ยูโนแคลคอร์ปอเรชัน
ผู้ให้บริการ: บริษัท ซีเครสต์ ดริลลิง จำกัด, บริษัท เกรต อีสเทิร์น ดริลลิง แอนด์ เซอร์วิส, ประเทศสิงคโปร์
ท่าเรือจดทะเบียน: ปานามา
อู่เรือ: บริษัท ฟาร์ อีส-เลวิงสตัน ชิปบิลดิง จำกัด, ประเทศสิงคโปร์
สร้างเสร็จ: พ.ศ. 2520
รหัสระบุ:  หมายเลขไอเอ็มโอ: 7423823  สัญญาณเรียก: HO5303 
ความเป็นไป: อับปางเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2532
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น::  เรือขุดเจาะ TD-E
ขนาด (ตัน)::  4,400 ตัน
ความยาว::  362 ft (110 m)
ความกว้าง::  70 ft (21 m)
ความลึก::  24 ft (7.3 m)
ระบบพลังงาน::  6,625 bhp (4,873 kW)
ดีเอส ซีเครสต์ (อังกฤษ: DS Seacrest) หรือรู้จักในชื่อ "เดอะ สแกน ควีน" (อังกฤษ: the Scan Queen) เป็นเรือขุดเจาะที่ถูกต่อขึ้นโดยบริษัท ฟาร์ อีส เลวิงสตัน ชิปบิลดิง จำกัด ประเทศสิงคโปร์ เป็นเรือของบริษัทยูโนแคลคอร์ปอเรชัน และดำเนินการโดยบริษัท เกรต อีสเทิร์น ดริลลิง แอนด์ เอนจิเนียริง อับปางลงโดยพายุไต้ฝุ่นเกย์ในอ่าวไทย เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2532 คนงานเก้าสิบสองคนเสียชีวิตลงหลังจากเหตุอับปาง ส่งผลให้เกิดคดีความจำนวนมากกับบริษัทยูโนแคลผู้ซึ่งเป็นเจ้าของเรือ มีรายงานพบผู้รอดชีวิตเพียงหกราย หนึ่งในนั้นเป็นนักประดาน้ำชาวอินโดนีเชีย และลูกเรือแท่นขุดเจาะชาวไทยจำนวนห้าคน แม้ว่าตัวเลขเหล่านี้จะแตกต่างกันบ้าง ขึ้นอยู่กับแหล่งที่มา ส่วนศพอีกหลายศพนั้นไม่เคยได้รับการกู้ขึ้นมาเลย พายุไต้ฝุ่นเกย์สร้างความเร็วลม 100 นอต หรือคลื่นสูงกว่า 40 ฟุต ทำให้มีเรือประมงอับปางไปหลายร้อยลำ มีผู้เสียชีวิต 529 คน และอีก 160,000 คน ไร้ที่อยู่อาศัย