stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ผู้เผด็จการ

อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (ขวา) ผู้เผด็จการเยอรมนี และเบนิโต มุสโสลินี (ซ้าย) ผู้เผด็จการอิตาลี
ผู้เผด็จการ (อังกฤษ: dictator) เป็นผู้ปกครอง (คือ สมบูรณาญาสิทธิราชย์หรืออัตตาธิปไตย) ที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จแต่เพียงผู้เดียว (ซึ่งอาจรวมถึงการควบคุมทางทหารหรือสินบน แต่ไม่จำเป็นเสมอไป) แต่ไม่ถูกจำกัดอยู่เฉพาะในวงศาคณาญาติ อย่างสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เมื่อรัฐอื่นเรียกประมุขแห่งรัฐใดรัฐหนึ่งว่า ผู้เผด็จการ รัฐนั้นจะถูกเรียกว่า เผด็จการ คำนี้กำเนิดขึ้นเป็นตำแหน่งของฝ่ายปกครองในโรมโบราณที่ถูกแต่งตั้งโดยวุฒิสภา เพื่อปกครองสาธารณรัฐในยามฉุกเฉิน (ดูเพิ่มที่ ผู้เผด็จการโรมัน)
โดยทั่วไป การใช้คำว่า "ผู้เผด็จการ" สมัยใหม่มักใช้อธิบายผู้นำที่ถือ และ/หรือ ละเมิดอำนาจจากบุคคลเกินธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อำนาจที่จะออกกฎหมายโดยไม่มีการจำกัดจากสภานิติบัญญัติ เผด็จการมักเข้าลักษณะดังต่อไปนี้ การเลื่อนการเลือกตั้งและยกเลิกเสรีภาพพลเมือง การประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน การปกครองโดยกฤษฎีกา การปราบปรามคู่แข่งทางการเมืองโดยไม่อาศัยกระบวนการนิติธรรม รวมทั้งรัฐพรรคการเมืองเดียวและลัทธิบูชาบุคคล ผู้นำทั้งหลายที่เถลิงอำนาจในหลากหลายระบอบ เช่น เผด็จการทหาร รัฐพรรคการเมืองเดียว และรัฐบาลพลเรือนที่อยู่ภายใต้การปกครองส่วนตัว ถูกเรียกว่าเป็น ผู้เผด็จการ ทั้งนี้ พวกเขาอาจมีมุมมองทางการเมืองเป็นฝ่ายซ้ายหรือฝ่ายขวา หรืออาจเป็นกลางทางการเมืองก็ได้
ดูเพิ่ม

สถานการณ์ฉุกเฉิน
แหล่งข้อมูลอื่น

Current Dictators of the World
WorldStatesmen
ผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์

| ผู้ว่าการรัฐ แห่งเครือรัฐแมสซาชูเซตส์ |
| --- | --- |
ตราประจำตำแหน่ง
ธงประจำตำแหน่ง
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน Maura Healey ตั้งแต่ 5 มกราคม พ.ศ. 2566
รัฐบาลแมสซาชูเซตส์
สมาชิกของ: สภาผู้ว่าการรัฐ คณะรัฐมนตรี
จวน: ไม่มีเป็นทางการ
ที่ว่าการ: รัฐสภา, บอสตัน, รัฐแมสซาชูเซตส์, สหรัฐ
ผู้แต่งตั้ง: การเลือกตั้งโดยตรง
วาระ: 4 ปีไม่จำกัดสมัย
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูญแห่งแมสซาชูเซตส์
สถาปนา: 25 ตุลาคม พ.ศ. 2323
คนแรก: จอห์น แฮนคอคก์
รอง: รองผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์
เงินตอบแทน: 185,000 เหรียญสหรัฐ ( พ.ศ. 2561)
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ 
ผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์ (อังกฤษ: Governor of Massachusetts) เป็นผู้ที่บริหารงานในรัฐแมสซาชูเซตส์ ผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์คนปัจจุบัน คือ Maura Healey ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2566
รายชื่อผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์

ตั้งแต่ พ.ศ. 2323 มีบุคคลที่ได้รับการเลือกตั้งเป็นผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์ 65 คน มี 6 คน ที่ข้อตกลงไม่ต่อเนื่องกัน และมี 7 คนที่เคยเป็นรองผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์ พวกเขาเป็นผู้ว่าการรัฐโดยที่ไม่ต้องผ่านการเลือกตั้ง ก่อนที่จะถึง การปฏิวัติรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1918 ทั้งสำนักงานของผู้ว่าการรัฐและรองผู้ว่าการรัฐได้ว่างลงในช่วงที่สภาผู้ว่าการรัฐควบคุม
ผู้แจ้งเบาะแส

ผู้แจ้งเบาะแส (อังกฤษ: whistleblower, ผู้เป่านกหวีด) หมายถึงบุคคลผู้นำข้อมูลภายในขององค์กร เกี่ยวกับการกระทำผิดกฎหมาย การใช้อำนาจที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย การทุจริต การใช้เงินอย่างไม่ถูกต้อง การทุจริต หรือการกระทำที่เป็นภัยต่อสุขภาพและความปลอดภัยของสังคม ออกมาเปิดเผยต่อสาธารณะ เพื่อให้มีการสอบสวนหาข้อเท็จจริง หรือนำมาใช้เป็นหลักฐานในการดำเนินคดีกับผู้เกี่ยวข้อง
ในหลายประเทศ มีการตรากฎหมายคุ้มครองผู้นำข้อมูลเกี่ยวกับการกระทำผิดปรกติภายในองค์กรออกมาเปิดเผย ไม่ว่าเจ้าหน้าที่รัฐหรือพนักงานบริษัท เช่น สหรัฐ สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย
แหล่งข้อมูลอื่น

แมงเม่า (8 กรกฎาคม 2013), "Whistleblower", คอลัมน์ เล่นกับไฟ, เดลินิวส์, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 พฤศจิกายน 2013
ผู้อำนวยการใหญ่องค์การการค้าโลก

ตำแหน่ง
| ผู้อำนวยการใหญ่องค์การการค้าโลก |
| --- | --- |
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน อึงโกซี โอโกนโจ-อิเวลา (เลือกตั้ง) ตั้งแต่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2021
องค์การการค้าโลก
รายงานต่อ: สภาสามัญ
ที่ว่าการ: ศูนย์วิลเลียม แรปเพิร์ด เจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ผู้แต่งตั้ง: สภาสามัญ
วาระ: 4 ปี ขยายเวลาเพิ่มได้
ตราสารจัดตั้ง: กฎบัตรการจัดองค์การการค้าโลก
สถาปนา: 1 มกราคม ค.ศ. 1995
คนแรก: ปีเตอร์ ซัดเดอร์แลนด์
รอง: รองผู้อำนวยการใหญ่
เว็บไซต์: www.wto.org
ผู้อำนวยการใหญ่องค์การการค้าโลก (อังกฤษ: director-general of the World Trade Organization) เป็นเจ้าหน้าที่ขององค์การการค้าโลกที่มีหน้าที่กำกับดูแลและควบคุมการดำเนินงานด้านการบริหารขององค์การ ผู้อำนวยการใหญ่เป็นผู้กำกับดูแลสำนักเลขาธิการองค์การการค้าโลกซึ่งมีเจ้าหน้าที่ประมาณ 700 คน และได้รับการแต่งตั้งจากสมาชิกองค์การการค้าโลกให้ดำรงตำแหน่งวาระละสี่ปี
ตำแหน่งผู้อำนวยการใหญ่องค์การการค้าโลกว่างลงตั้งแต่วันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2020 หลังการลาออกของโรแบร์ตู อาเซเวดู แห่งบราซิล ซึ่งดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2013 ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 ดร. อึงโกซี โอโกนโจ-อิเวลา แห่งไนจีเรียได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐให้เป็นผู้อำนวยการใหญ่ โอโกนโจ-อิเวลาเข้ารับตำแหน่งในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2021 และกลายเป็นทั้งสตรีคนแรกและชาวแอฟริกาคนแรกที่ดำรงตำแหน่งนี้
ก่อนการก่อตั้งองค์การการค้าโลก ในความตกลงทั่วไปว่าด้วยภาษีศุลกากรและการค้า (แกตต์) มีการจัดตั้งผู้อำนวยการใหญ่ของตนด้วย โดยปีเตอร์ ซัดเดอร์แลนด์ เป็นผู้อำนวยการใหญ่คนสุดท้ายของแกตต์ และเป็นผู้อำนวยการใหญ่คนแรกขององค์การการค้าโลก
รายชื่อ

นี่คือรายชื่อผู้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการใหญ่องค์การการค้าโลก ตำแหน่งนี้ตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1995 ถึงแม้ว่าตำแหน่งเลขาธิการบริหารก่อนหน้ามักถูกมองว่ามีฐานะเทียบเท่าก็ตาม
| ลำดับ | ภาพ | ผู้อำนวยการใหญ่ | ระยะเวลา> เริ่ม | ระยะเวลา> สิ้นสุด | บ้านเกิด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | ปีเตอร์ ซัดเดอร์แลนด์ (ค.ศ. 1946–2018) | 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 | 30 เมษายน ค.ศ. 1995 |  ไอร์แลนด์ |
| 2 |  | เรนาโต รุจเจโร (ค.ศ. 1930–2013) | 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1995 | 31 สิงหาคม ค.ศ. 1999 |  อิตาลี |
| 3 |  | ไมก์ มัวร์ (ค.ศ. 1949–2020) | 1 กันยายน ค.ศ. 1999 | 31 สิงหาคม ค.ศ. 2002 |  นิวซีแลนด์ |
| 4 |  | ศุภชัย พานิชภักดิ์ (เกิด พ.ศ. 2489) | 1 กันยายน ค.ศ. 2002 | 31 สิงหาคม ค.ศ. 2005 |  ไทย |
| 5 |  | ปัสกาล ลามี (เกิด ค.ศ. 1947) | 1 กันยายน ค.ศ. 2005 | 31 สิงหาคม ค.ศ. 2009 |  ฝรั่งเศส |
| 5 |  | ปัสกาล ลามี (เกิด ค.ศ. 1947) | 1 กันยายน ค.ศ. 2009 | 31 สิงหาคม ค.ศ. 2013 |  ฝรั่งเศส |
| 6 |  | โรแบร์ตู อาเซเวดู (เกิด ค.ศ. 1957) | 1 กันยายน ค.ศ. 2013 | 31 สิงหาคม ค.ศ. 2017 |  บราซิล |
| 6 |  | โรแบร์ตู อาเซเวดู (เกิด ค.ศ. 1957) | 1 กันยายน ค.ศ. 2017 | 31 สิงหาคม ค.ศ. 2020 |  บราซิล |
| 7 |  | อึงโกซี โอโกนโจ-อิเวลา (เกิด ค.ศ. 1954) | 1 มีนาคม ค.ศ. 2021 | ดำรงตำแหน่งอยู่ |  ไนจีเรีย |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ผู้แทนถาวรของสหรัฐประจำสหประชาชาติ

| ผู้แทนถาวรของสหรัฐประจำสหประชาชาติ |
| --- | --- |
ตราประจำกระทรวง
ธงประจำตำแหน่งเอกอัครราชทูตสหรัฐ
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน เคลลี คราฟต์ ตั้งแต่ 12 กันยายน 2562
กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ
สมาชิกของ: คณะรัฐมนตรีสหรัฐ (เทียบเท่ารัฐมนตรี) สภาความมั่นคงแห่งชาติ (เสริม)
รายงานต่อ: ประธานาธิบดีสหรัฐ   รมว.ต่างประเทศสหรัฐ
ที่ว่าการ: สำนักงานใหญ่สหประชาชาติ นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
ผู้เสนอชื่อ: ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ
วาระ: ตามอัธยาศัยของประธานาธิบดีไม่จำกัดวาระ
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: Edward Stettinius Jr.
สถาปนา: 21 ธันวาคม 1945; 78 ปีก่อน (1945-12-21)
เว็บไซต์: usun.state.gov
ผู้แทนถาวรของสหรัฐอเมริกาประจำสหประชาชาติ (อังกฤษ: Permanent Representative of the United States of America to the United Nations) เป็นหัวหน้าคณะผู้แทนของสหรัฐในงานประจำสหประชาชาติ มีชื่อตำแหน่งเต็มว่า "ผู้แทนถาวรของสหรัฐประจำสหประชาชาติเทียบเท่าเอกอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็ม" ทำหน้าที่เป็นผู้แทนสหรัฐฯประจำสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติด้วย หน้าที่หลักคือการเป็นหัวหน้าคณะผู้ตัวแทนสหรัฐฯในคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติและในระหว่างการประชุมทั้งหมดของสมัชชาใหญ่ยกเว้นในสถานการณ์ที่หายากซึ่งเจ้าหน้าที่อาวุโสของสหรัฐ (เช่นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศหรือประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ) เข้าร่วมประชุมด้วย
ผู้แทนถาวรของสหรัฐประจำสหประชาชาติ มีความอาวุโสเทียบเท่าเอกอัครราชทูตทั่วไป ผู้ที่จะเข้าดำรงตำแหน่งนั้นต้องได้รับการเสนอชื่อโดยประธานาธิบดีสหรัฐ และได้รับการรับรองโดยของวุฒิสภาก่อนเข้ารับตำแหน่ง
ปัจจุบันผู้ดำรงตำแหน่งคือ นิกกี เฮลีย์ ซึ่งเข้ารับตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 27 มกราคม 2560
สถานะตำแหน่งเทียบเท่ารัฐมนตรี

เฮนรี แคบอต ลอดจ์ จูเนียร์ ผู้ที่ซึ่งพ่ายแพ้แก่จอห์น เอฟ เคนเนดี ในการเลือกตั้งวุฒิสมาชิกในปี ค.ศ.1952 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้แทนถาวรของสหรัฐประจำสหประชาชาติโดยประธานาธิบดี ดไวต์ ไอเซนฮาวร์ เพื่อตอบแทนในกรณีที่ประธานอนุรักษนิยม รอเบิร์ต เอ. ทาร์ฟ พ่ายแพ้ในการเสนอชื่อในการเลือกตั้งที่ต่อก็ได้มาเป็นผู้จัดการแคมเปญจ์หาเสียงในการเลือกตั้งทั่วไป
ประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ ได้ยกฐานะผู้แทนถาวรของสหรัฐประจำสหประชาชาติให้ขึ้นตรงต่อประธานาธิบดี โดยไม่ต้องผ่านกระทรวงการต่างประเทศ สถานะนี้ก็คงอยู่มาตั้งแต่ประธานาธิบดีฟอร์ด, คาร์เตอร์ และเรแกน จนถูกลดสถานะในสมัยการบริหารของประธานาธิบดีจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช ผู้ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งนี้มาก่อน ถัดมาในสมัยการบริหารของประธานาธิบดีบิล คลินตัน ก็ได้เริ่มฟื้นฟูสถานะของตำแหน่ง แต่ยังไม่มีการแต่งตั้งในสมัยบริหารของ ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช (ตั้งแต่ปี 2001-2009) และจากนั้นตั้งแต่สมัยบริหารของประธานาธิบดีบารัก โอบามาเป็นต้นมาจึงมีการแต่งตั้งผู้ดำรงตำแหน่ง
นายจอห์น อาร์ โบลตัน อดีตผู้แทนถาวรของสหรัฐประจำสหประชาชาติ ได้คัดค้านอย่างเปิดเผยต่อการให้สถานะเทียบเท่าคณะรัฐมนตรีให้กระทรวงทราบโดยกล่าวว่า "มีการกล่าวถึงบทบาทและความสำคัญที่องค์การสหประชาชาติ ควรมีในนโยบายต่างประเทศของสหรัฐฯ ประการที่สองไม่ควรมีรัฐมนตรีสองคน ในกระทรวงเดียวกัน "
ผ้าคลุมล่องหน

ผ้าคลุมล่องหน (อังกฤษ: cloak of invisibility) เป็นแก่นเรื่องบันเทิงคดีและอุปกรณ์ซึ่งอยู่ระหว่างการค้นหาข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์บ้าง ในตำนานพื้นบ้าน ปรัมปราวิทยาและเทพนิยาย ผ้าคลุมล่องหนปรากฏเป็นวัตถุเวทมนตร์ที่ตัวละครเจ้าเล่ห์ใช้ หรือเป็นสิ่งของซึ่งพระเอกได้มาเพื่อบรรลุภารกิจ เป็นแก่นเรื่องทั่วไปในตำนานพื้นบ้านเวลส์และเจอร์มานิก และอาจมีร่วมกับหมวกล่องหน (cap of invisibility) ในเรื่องปรัมปรากรีกโบราณ
ผู้อำนวยการใหญ่องค์การอนามัยโลก

| ผู้อำนวยการใหญ่องค์การอนามัยโลก |
| --- | --- |
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน เตโวโดรส อัดฮาโนม ตั้งแต่ 1 กรกฎาคม 2017
รายงานต่อ: สภาอนามัยโลก
วาระ: 5 ปี, เป็นซ้ำได้
รอง: รองผู้อำนวยการใหญ่
ผู้อำนวยการใหญ่องค์การอนามัยโลก (อังกฤษ: director-general of the World Health Organization) เป็นผู้นำองค์การอนามัยโลก แต่งตั้งและมีหน้าที่รับผิดชอบต่อสภาอนามัยโลก (WHA) ผู้อำนวยการใหญ่คนปัจจุบันคือ เตโวโดรส อัดฮาโนม แต่งตั้งเมื่อ 1 กรกฎาคม 2017
รายชื่อผู้อำนวยการใหญ่องค์การอนามัยโลก

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อของผู้อำนวยการใหญ่องค์การอนามัยโลก
| ที่ | ภาพ | ชื่อ และ ชนชาติ | วาระ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  |  บร็อค ชิสซอล์ม | 1948–1953 |
| 2 |  |  มาร์โคลิโน โกเมส คานดาว | 1953–1973 |
| 3 |  |  ฮัล์ฟดัน ที. มาห์เลอร์ | 1973–1988 |
| 4 |  |  ฮิโรชิ นาคาจิมะ | 1988–1998 |
| 5 |  |  กรู ฮาร์เลม บรึนดท์ลันด์ | 1998–2004 |
| 6 |  |  ลี จงวุก | 2004–2006 |
| – |  |  อานเดอส์ นอร์ดสโตรม* | 2006–2007 |
| 7 |  |  มากาเรต ชาน | 2007–2017 |
| 8 |  |  เตโวโดรส อัดฮาโนม | 2017–ปัจจุบัน |
*รักษาการผู้อำนวยการใหญ่ ภายหลังลี จงวุก เสียชีวิตขณะดำรงตำแหน่ง
อัางอิง

↑  "WHO Governance". WHO.
↑  "World Health Assembly elects Dr Tedros Adhanom Ghebreyesus as new WHO Director-General". WHO.
↑  "Former Directors-General". who.int. WHO. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 June 2018. สืบค้นเมื่อ 5 February 2012.
แม่แบบ:WHO Directors-General
ผู้วินิจฉัย 1

บทแรกของหนังสือผู้วินิจฉัย
| ผู้วินิจฉัย 1 |
| --- | --- |
← โยชูวา 24ผู้วินิจฉัย 2 →
ช่วงต้นของหนังสือผู้วินิจฉัยในฉบับอะเลปโป ต้นฉบับภาษาฮีบรูในศตวรรษที่ 10
หนังสือ: หนังสือผู้วินิจฉัย
ภาคในคัมภีร์ฮีบรู: เนวีอีม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ฮีบรู: 2
หมวดหมู่: ผู้เผยพระวจนะยุคต้น
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม (สัตตบรรณ)
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 7
ผู้วินิจฉัย 1 (อังกฤษ: Judges 1) เป็นบทแรกของหนังสือผู้วินิจฉัย หนังสือเล่มที่ 7 ของคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิม คัมภีร์ในศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ นักวิชาการได้สังเกตและศึกษาถึงความคู่ขนานระหว่างบทที่ 1 ของหนังสือผู้วินิจฉัย (ยกเว้นวรรคแรกสุด) กับบทที่ 13 ถึง 19 ของหนังสือโยชูวาที่อยู่ในลำดับก่อนหน้า ทั้งสองมีเรื่องราวที่คล้ายคลึงกันเกี่ยวกับการพิชิตคานาอันโดยชาวอิสราเอลโบราณ ผู้วินิจฉัย 1 และโยชูวา 15–19 นำเสนอเรื่องราวการพิชิตคานาอันอย่างช้า ๆ ค่อยไปค่อยไปโดยแต่ละเผ่าของชาวอิสราเอล และยึดได้เพียงบางส่วนของคานาอัน ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถกวาดล้างชาวคานาอันอย่างสิ้นเชิง ซึ่งแตกต่างกับในบทที่ 10 และบทที่ 11 ของหนังสือโยชูวา ซึ่งบรรยายถึงชัยชนะอย่างรวดเร็วและสมบูรณ์แบบของกองกำลังชาวอิสราเอลที่เป็นเอกภาพภายใต้การบังคับบัญชาของโยชูวา
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 36 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ได้แก่ ฉบับไคโร (Codex Cairensis; ค.ศ. 895), ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และ ฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008) ชิ้นส่วนที่มีข้อความบางส่วนของบทนี้ในภาษาฮีบรูถูกพบในม้วนหนังสือเดดซี ได้แก่  XJudges (XJudg, X6, 4QJudgc?; 50 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งมีวรรคที่หลงเหลือคือ 10–12
สำเนาต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
บรรณานุกรม

Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 978-0195288810.
Fitzmyer, Joseph A. (2008). A Guide to the Dead Sea Scrolls and Related Literature. Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans Publishing Company. ISBN 9780802862419.
Halley, Henry H. (1965). Halley's Bible Handbook: an abbreviated Bible commentary (24th (revised) ed.). Zondervan Publishing House. ISBN 0-310-25720-4.
Hayes, Christine (2015). Introduction to the Bible. Yale University Press. ISBN 978-0300188271.
Niditch, Susan (2007). "10. Judges".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 176–191. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Ulrich, Eugene, บ.ก. (2010). The Biblical Qumran Scrolls: Transcriptions and Textual Variants. Brill.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, Mich.: Wm. B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Shoftim - Judges - Chapter 1 (Judaica Press). Hebrew text and English translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
Judges chapter 1. Bible Gateway
ผู้วินิจฉัย 1. YouVersion
ฝอยขัดหม้อ

ฝอยขัดหม้อ
ฝอยขัดหม้อ (อังกฤษ: steel wool) เป็นเหล็กกล้าคาร์บอนต่ำที่ถูกขูดเป็นฝอยละเอียดและปั่นรวมเป็นแผ่น ใช้ในการขัดทำความสะอาดไม้, โลหะ, เครื่องครัว หรือกระจก
เนื่องจากฝอยขัดหม้อมีเนื้อเหล็กเป็นฝอยละเอียด มีพื้นที่สัมผัสกับอากาศได้มาก ทำให้สามารถติดไฟแล้วลุกไหม้ให้ประกายเหมือนดอกไม้ไฟ จึงนิยมนำมาใช้เป็นเอฟเฟกต์ในการถ่ายภาพ หรือใช้เป็นเชื้อไฟในกรณีฉุกเฉินเนื่องจากติดไฟได้ง่ายแม้เปียกน้ำ และสามารถใช้เพียงประกายไฟ หรือแบตเตอรี่ (โดยนำฝอยขัดหม้อไปลัดวงจรให้เกิดความร้อน) เพื่อจุดไฟได้
ผู้บ่าวไทบ้าน 2 ตอน แจกข้าวหาแม่ใหญ่แดง

| ผู้บ่าวไทบ้าน 2 ตอน แจกข้าวหาแม่ใหญ่แดง |
| --- | --- |

กำกับ: อุเทน ศรีริวิ
บทภาพยนตร์: อุเทน ศรีริวิ จิณณพัต ลดารัตน์ ชัยณรงค์ ฝ่ายชาวนา
อำนวยการสร้าง: นิพรธ์ ทองแท่งไทย ปิยธิดิ ทองแท่งไทย อิสรภาพ มั่นคง
นักแสดงนำ: ภูศิลป์ วารินรักษ์ แอน อรดี นภัสนันท์ วันดึก มาร์ติน วิลเลอร์ บุญศรี ยินดี ทรงศิลป์ ศรีจันทร์ ธัญญาพัทธ์ กละศิลา จิรายุ สูตรไชย ชัยรัตน์ สุทธิประภา ทรงวุฒิ พรกุณา ก่อกิต ลาจ้อย
ดนตรีประกอบ: ภูศิลป์ วารินรักษ์
วันฉาย: 15 กันยายน พ.ศ. 2559
ความยาว: 116 นาที
ประเทศ:  ไทย
ภาษา: ภาษาไทยถิ่นอีสาน
ก่อนหน้านี้: ผู้บ่าวไทบ้าน อีสานอินดี้
ต่อจากนี้: ผู้บ่าวไทบ้าน 3
ข้อมูลจากสยามโซน
ผู้บ่าวไทบ้าน 2 ตอน แจกข้าวหาแม่ใหญ่แดง หรือ ผบ.ทบ 2 (อังกฤษ: E-san New Old Songs) เป็นภาพยนตร์คอเมดีโรแมนติกมิวสิคัล ภาคต่อของ “ผู้บ่าวไทบ้าน อีสานอินดี้” กำกับโดยอุเทน ศรีริวิ และทีมงานจากผู้บ่าวไทบ้านภาคแรก
เนื้อเรื่อง

แม้ว่า แม่ใหญ่แดง (บุญศรี ยินดี)  จะยินดีนักที่ปราณี (นภัสนันท์ วันดึก) ตั้งท้องกับไมเคิล (มาร์ติน วีลเลอร์) เขยฝรั่ง แต่ ปราณี ท้องแก่ 8  เดือน ไมเคิล ตั้งใจจะพากลับไปคลอดลูกที่ต่างประเทศแม่ใหญ่แดง อยากให้ ปราณี อยู่คลอดลูกที่บ้านเกิดแดนอิสานมากกว่าแม่ใหญ่แดง จึงวางแผนการณ์จัดงานใหญ่ทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ตัวเองและปู่ย่าตายาย งานแจกข้าวหาแม่ใหญ่แดงจึงเกิดขึ้น
งานใหญ่ต้องมีหมอลำ แม่ใหญ่แดงปรึกษาว่าจ้างหมอลำวงพ่อคูณเพื่อนรักมาแสดง แต่วงหมอลำพ่อคูณได้ปิดตัวไปแล้ว พ่อคูณตั้งใจจะแสดงงานบุญนี้อีกสักครั้ง จึงตัดสินใจตั้งวงหมอลำขึ้นมาอีก ทั้งที่ เคน (ภูศิลป์ วารินรักษ์) ลูกชายแฟนคลับเกาหลีไม่เห็นด้วย พยายามบ่ายเบี่ยงให้พ่อล้มเลิกวงหมอลำ ในขณะที่ วรรณ (แอน อรดี) ผู้สาวไทบ้านในหมู่บ้าน ฝันอยากจะเป็นหมอลำ พยายามเข้าร่วมวงหมอลำทั้งที่พ่อของวรรณ ต้องการให้ วรรณ ไปทำงานกรุงเทพฯ
ความรัก ความสัมพันธ์ระหว่าง หนุ่มเคป๊อบ กับ สาวหมอลำ ดำเนินไป ท่ามกลางเหล่าผู้บ่าว ผู้สาวแห่งไทบ้าน พลพรรคนักร้องลำที่ไปไหนไปกัน สร้างความครึกครื้น เกิดเป็นเรื่องสนุกสนาน ความรัก ความบันเทิง ท่ามกลางลำนำหมอลำแห่งวิถีไทบ้าน
นักแสดง

| ภาพยนตร์ | พ> ศ. 2559 |
| --- | --- |

รับบทเป็น: นักแสดงนำโดย
เคน: ภูศิลป์ วารินรักษ์
วรรณ: แอน อรดี
แม่ใหญ่แดง: บุญศรี ยินดี
ปราณี: นภัสนันท์ วันดึก
ไมเคิล: มาร์ติน วิลเลอร์
หมาน: ทรงศิลป์ ศรีจันทร์
ส้ม: ธัญญาพัทธ์ กละศิลา
พ่อใหญ่คูณ: บุญชื่น เสนาลาด
พ่อใหญ่สม: เทพรังสรรค์ ขวัญดารา
แม่ใหญ่นาง: น้อม แนวกูลเรือ
แม่ใหญ่สอน: วิมาน ขำโพธิ์
ก้องศิลป์: จิรายุ สูตรไชย
แฟนต้า: ชัยรัตน์ สุทธิประภา
เซียงพิณ: ทรงวุฒิ พรกุณา
อาร์ต: ก่อกิต ลาจ้อย
ตุ๊: อานนท์ บุญสะอาด
แว้: กรรณิการ์ แสนทวีสุข
สี: เพ็ญนภา สมสุข
เดือน: ประภาพร คำปัน
แก้ว: แก้วใจ พาลัง
เกมส์: คณะรัฐ ปิดสายะ
แปร: นราพร ฝ่ายพงษา
แบงค์: ธนวัฒน์ เจริญสุข
แบต: เจตต์บพิตร พงษ์พันธ์
ต้องเต: ธิติ ศรีนวล
เอี่ยว: ธนวินท์ อ่อนตาม
ต้อม: ธีรกร วันนา
กุ๊กกู๋: จตุพร มาตย์หมาย
จ๊อด: มงคล คนงาม
ฝ้าย: สุชาติ พุดจันทึก
จิ๋ว: สุรเชษฐ์ วงค์หนองแล้ง
ชาญ: ศิริพล เวียงทอง
โบว์: แววศิริ คะวิสูญ
เจ๊สุ: ปริญญา เบ้าเพ็ชร
แป้งร่ำ: สมคิด แก้วยก
พรหล้า: กัมปนาทนภาธนิต จันทะเริง
เพ็ญเค้ก: กิตติศักดิ์ คุ้มไพฑูรย์
ชาติ: สุชาติ น้อมระวี
มาด: สามารถ โพธิ์พัฒน์
ถาวร: วิสรรค์ แพงประเสริฐ
รับบทเป็น: นักแสดงรับเชิญ
ครูราตรี ศรีวิไล: ดร.ราตรีศรีวิไล บงสิทธิพร
น้าแต๋น: สมาภรณ์ แสนสวาสดิ์
พ่อใหญ่เป้: สุรพรหม ภิญโญทรัพย์
แหล่งข้อมูลอื่น

ผู้บ่าวไทบ้าน 2 ตอน แจกข้าวหาแม่ใหญ่แดง ที่สยามโซน
ผัก

พืชที่รับประทานได้หรือพืชประเภทหนึ่งที่สามารถนำมาประกอบอาหารได้
ผักที่วางจำหน่ายในตลาดที่ประเทศฟิลิปปินส์
ผัก (อังกฤษ: Vegetable) เป็นพืชประเภทหนึ่งที่มนุษย์หรือสัตว์ใช้ในการบริโภคเป็นอาหาร โดยความหมายดั้งเดิมของผักนั้นยังคงใช้กันโดยทั่วไป และได้นำไปใช้กับการเรียกพืชที่รับประทานได้ทั้งหมด ซึ่งรวมถึงดอก ผล ลำต้น ใบ ราก และเมล็ด บ่อยครั้งที่คำจำกัดความของผักมักมีการนำไปใช้อย่างไม่มีกฎเกณฑ์ในขนบธรรมเนียมทางวัฒนธรรมและการประกอบอาหารจำนวนมาก ซึ่งอาจไม่นับรวมพืชที่บริโภคได้บางชนิดที่เป็นผล ดอก ผลเปลือกแข็งเมล็ดเดียว และธัญพืช แต่กลับนับรวมผลรสเผ็ดบางชนิด เช่น มะเขือเทศ แตงซูคีนี หรือดอกบางชนิด เช่น บรอกโคลี หรือเมล็ดบางจำพวก เช่น ถั่ว เป็นต้น
แต่เดิมนั้นคนเก็บของป่าล่าสัตว์จะเป็นผู้เก็บผักมาจากป่าและนำมาเพาะปลูกตามพื้นที่ต่าง ๆ ซึ่งอาจเป็นในช่วง 10,000 ก่อนคริสต์ศักราช ถึง 7,000 ก่อนคริสต์ศักราช เมื่อมนุษย์เริ่มพัฒนาเข้าสู่วิถีชีวิตเกษตรกรรมแบบใหม่ โดยในช่วงแรก พืชที่มนุษย์นำมาเพาะปลูกนั้นจะเป็นพืชที่เติบโตในท้องถิ่น แต่เมื่อเวลาผ่านไป เริ่มมีพืชผลแปลกใหม่จากพื้นที่อื่น ๆ เข้ามาปนรวมกับประเภทพืชพันธุ์ภายในท้องถิ่นผ่านการค้าขาย โดยทุกวันนี้ ผักจำนวนมากสามารถเจริญเติบโตได้ทั่วโลกหากสภาพอากาศเอื้ออำนวย และพืชผลบางชนิดมีการเพาะปลูกกันในสภาพแวดล้อมที่ได้รับการควบคุมในพื้นที่ที่มีความเหมาะสมน้อยกว่า จีนเป็นประเทศผู้ผลิตผักและผู้ค้าผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรรายใหญ่ที่สุดในโลก ทำให้ผู้บริโภคสามารถเลือกซื้อผักที่ปลูกในประเทศที่ห่างไกลได้ อีกทั้งการผลิตก็มีขนาดที่แตกต่างกันไปตั้งแต่เกษตรกรรมแบบยังชีพที่จัดหาอาหารเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว ไปจนถึงธุรกิจการเกษตรที่มีพื้นที่เพาะปลูกพืชผลชนิดเดี่ยวจำนวนมาก ส่วนการเก็บเกี่ยวพืชผลนั้นจะใช้วิธีการที่หลากหลาย เช่น การคัดแยกคุณภาพ การจัดเก็บ หรือการแปรสภาพ ซึ่งขึ้นอยู่กับชนิดของผักนั้น ๆ
ผักสามารถรับประทานได้ทั้งแบบดิบหรือแบบสุก และมีส่วนช่วยสําคัญต่อโภชนาการของมนุษย์อีกด้วย โดยส่วนใหญ่จะมีไขมันและคาร์โบไฮเดรตต่ำ แต่มีวิตามิน แร่ธาตุ และเส้นใยอาหารสูง ทำให้นักโภชนาการหลายคนสนับสนุนให้ผู้คนบริโภคผักและผลไม้จํานวนมาก ซึ่งมักแนะนําในปริมาณห้าส่วนขึ้นไปต่อวัน
นิรุกติศาสตร์

คำว่า vegetable ได้รับการบันทึกเป็นครั้งแรกในภาษาอังกฤษในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีที่มาจากภาษาฝรั่งเศสเก่า ซึ่งตามความหมายเดิมนั้นจะใช้เรียกกับพืชทุกชนิด รวมถึงยังมีการนำไปใช้ในบริบททางชีววิทยา โดยเป็นการผันมาจากคำในภาษาละตินสมัยกลางอีกที คือ vegetabilis ที่แปลว่า "การเจริญเติบโต, ซึ่งเจริญรุ่งเรือง" (ในที่นี้หมายถึงของพืช) ซึ่งต่อมาเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงความหมายในภาษาละตินตอนปลาย ทำให้คำว่า vegetabilis จึงเปลี่ยนความหมายกลายเป็น "ทำให้มีชีวิตชีวา, การกระตุ้น" ตามไปด้วย
นิยามของคำว่า "vegetable" ที่หมายถึง "พืชที่เจริญเติบโตขึ้นเพื่อเป็นอาหาร" นั้นมิได้มีการบัญญัติขึ้นมาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อใน ค.ศ. 1767 มีการให้นิยามเฉพาะว่าคือ "พืชที่เพาะปลูกขึ้นเพื่อเป็นอาหาร, สมุนไพรหรือรากที่รับประทานได้" และใน ค.ศ. 1955 ได้ปรากฏคำแสลงคือ "veggie" ซึ่งเป็นการเรียกคำว่า vegetable โดยย่อเป็นครั้งแรก
คำจำกัดความ

คำจำกัดความที่แน่นอนของคำว่า "ผัก" ค่อนข้างมีความหลากหลายแต่เรียบง่าย เนื่องจากพืชหลายประเภทก็ถูกนำมาบริโภคเป็นอาหารเช่นเดียวกันทั่วโลก (ทั้งราก ลำต้น ใบ ดอก ผล และเมล็ด) สำหรับคำจำกัดความที่กว้างที่สุดคือคำที่ใช้เป็นคุณศัพท์ซึ่งหมายถึง "สสารที่มาจากพืช" ดังนั้นผักจึงอาจหมายถึง "พืชใด ๆ ที่เป็นส่วนในการประกอบอาหาร" ส่วนนิยามโดยรองนั้นจะสื่อความหมายได้เป็น "ส่วนที่กินได้ของพืช [ที่เป็นส่วนในการประกอบอาหาร] ดังกล่าว" ยังมีคำจำกัดความที่สามารถชี้เฉพาะความหมายได้มากกว่านั้นคือเป็น "ส่วนใด ๆ ของพืชที่นำมาบริโภคเป็นอาหารที่มิใช่ผลไม้หรือเมล็ดพันธุ์ แต่รวมถึงผลไม้ที่เติบโตเต็มที่ซึ่งนำมารับประทานเป็นส่วนหนึ่งในมื้ออาหารหลัก" นอกเหนือจากคำจำกัดความข้างต้นแล้ว ยังอาจหมายถึงเห็ดราที่รับประทานได้ (เช่น เห็ดที่รับประทานได้) และสาหร่ายที่รับประทานได้อีกด้วย ซึ่งแม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่จัดเป็นส่วนหนึ่งของพืช แต่บางครั้งก็ได้รับการพิจารณาว่าเป็นผักเช่นกัน
ด้วยคำจำกัดความข้างต้นมีการใช้กันจนเป็นที่ยอมรับ ดังนั้นคำว่า "ผลไม้" และ "ผัก" จึงมีความหมายที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน โดย "ผลไม้" ในนิยามเชิงพฤกษศาสตร์หมายถึง ส่วนของพืชดอกที่พัฒนามาจากรังไข่ ซึ่งแตกต่างกับความหมายเชิงการประกอบอาหารของผักอย่างเห็นได้ชัด สำหรับท้อ พลัม และส้ม ถือเป็น "ผลไม้" ในทั้งสองความหมาย แต่กลับกันหลายสิ่งที่เรียกกันว่าเป็น "ผัก" เช่น มะเขือยาว พริกหยวก และมะเขือเทศ ถูกจัดว่าเป็นผลไม้ในเชิงพฤกษศาสตร์ ปัญหาที่ว่ามะเขือเทศเป็นผลไม้หรือผักเคยขึ้นสู่ศาลสูงสุดสหรัฐใน ค.ศ. 1893 โดยเป็นคดีระหว่างนิกซ์ กับเฮดเดน (Nix v. Hedden) ซึ่งศาลได้ตัดสินเป็นเอกฉันท์ว่ามะเขือเทศเป็นผักและต้องได้รับการเก็บภาษีเช่นเดียวกับผักตามที่บัญญัติไว้ในกฎหมายพิกัดอัตรา ค.ศ. 1883 (Tariff of 1883) ว่าด้วยผลผลิตที่นำเข้า อย่างไรก็ตาม ศาลก็ได้ยอมรับว่ามะเขือเทศเป็นผลไม้ในเชิงพฤกษศาสตร์ด้วยเหมือนกัน