stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดทัพย่าน

| วัดทัพย่าน |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดทัพย่าน, วัดทะยาน, วัดท้ายย่าน
ที่ตั้ง: ตำบลเที่ยงแท้ อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูพิชัยกิจจาภิรมย์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดทัพย่าน  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเที่ยงแท้ อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท ปัจจุบันมีพระครูพิชัยกิจจาภิรมย์	 เป็นเจ้าอาวาส
วัดทัพย่านแต่เดิมเป็นวัดร้าง เรียกว่า วัดทะยาน หรือ วัดท้ายย่าน สิ่งก่อสร้างที่หลงเหลือเพียงแต่ซากโบราณซึ่งยังพอมีเค้าโครงเก่าหลงเหลืออยู่บ้าง ต่อมา พ.ศ.  2514 ได้บูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นมาใหม่ และกระทรวงศึกษาธิการประกาศให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547
วัดนี้ยังมีการพบพระปิดตา สกุลหนึ่งที่ถือกำเนิดขึ้นในตอนปลายสมัยอยุธยา พระปิดตาวัดท้ายย่านสร้างโดยพระเกจิอาจารย์นิรนาม กรุพระปิดตานี้อยู่ในชุดเบญจภาคีพระปิดตาเนื้อโลหะยอดนิยมที่มีอายุความเก่ามากที่สุด เหนือกว่าพระปิดตาวัดหนัง พระปิดตาวัดทอง และ พระปิดตาวัดโมลี
วัดทองใน

| วัดทองใน |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 456 ซอยอ่อนนุช 25 ถนนอ่อนนุช แขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร 10250
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อเพชร
เจ้าอาวาส: พระครูดิลกโชติวัฒน์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดทองใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับคลองพระโขนง ในแขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ เจ้าอาวาสปัจจุบัน นามว่า พระครูดิลกโชติวัฒน์
วัดทองในสร้างเมื่อ พ.ศ. 2340 สร้างโดยท้าวอู่ทอง ซึ่งชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดท้าวอู่ทอง ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดทองใน" สาเหตุที่เปลี่ยนชื่อนั้นสันนิษฐานกันว่า ครั้งหนึ่งปูนที่พอกปิดองค์หลวงพ่อเพชร (พระพุทธรูปที่ประดิษฐานที่วัด) ช่วงพระอุทร (ท้อง) เกิดกะเทาะแตกออก จึงเห็นพระอุทรขององค์พระเป็นโพรงและมีทองอยู่ในช่องพระอุทร ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดทองใน" และเมื่อมีการบูรณะองค์พระเมื่อ พ.ศ. 2555 ก็พบว่าพระอุทรขององค์พระเป็นโพรงอยู่ตามที่เล่าลือ วัดทองในได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา (อุโบสถ) ครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2516
อุโบสถหลังเดิมมี หลวงพ่อเพชร เป็นองค์ประธาน พระองค์หน้าหลวงพ่อเพชรคือพระจมปลัก หลังจากที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาจึงได้บูรณะอุโบสถเดิมแห่งนี้ทำเป็นวิหาร ตั้งชื่อว่า วิหารหลวงพ่อเพชร สำหรับองค์หลวงพ่อเพชร เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างด้วยศิลาแลงทั้งองค์ วัดยังมีศาลปู่โสม ตั้งอยู่ด้านข้างอุโบสถหลังใหม่ มีต้นโพธิ์ต้นใหญ่อยู่ด้านหลังศาล ศาลแห่งนี้ได้สร้างขึ้นมาเมื่อ พ.ศ. 2545 อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 ศาลาหนูประสิทธิ์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2534 ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น กว้าง 40 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490
วัดสนับสนุนให้พระภิกษุสามเณรศึกษาพระปริยัติธรรมจากสำนักเรียนอื่นได้ตามอัธยาศัย มีโรงเรียนระดับประถมศึกษาของกรุงเทพมหานคร ชื่อ โรงเรียนวัดทองใน
วัดพระธาตุตากผ้าทอง

วัดพระธาตุตากผ้าทอง (ภาษาลาว: ພະທາດຕາກຜ້າຄຳ) ตั้งอยู่บนเนินสูง 200 เมตร ห่างจากท่าเรือท่าด่าน 3 กิโลเมตร ในแขวงบ่อแก้ว ทางขึ้นห่างจากท่าเรือไปประมาณ 100 เมตร ภายในบริเวณวัดมีพระอุโบสถขนาดกลางเป็นศิลปะแบบลาว โดยได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นมาใหม่ ใกล้กับพระอุโบสถมีพระธาตุตั้งอยู่หันหน้าเข้าหาแม่น้ำโขงไปทางฝั่งไทย ประชาชนในบริเวณนั้น มักเล่าลือกันว่าทุกๆในขึ้น 15 ค่ำจะมีแสงสีต่างๆพุ่งออกจากตัวพระธาตุ
วัดรอยพระพุทธบาทภูมโนรมย์

| วัดรอยพระพุทธบาทภูมโนรมย์ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลนาสีนวน อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระเจ้าใหญ่แก้วมุกดาศรีไตรรัตน์
เจ้าอาวาส: พระมหามงคล มงฺคลฺคุโณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดรอยพระพุทธบาทภูมโนรมย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาสีนวน อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร มีเนื้อที่ 66 ไร่ 3 งาน 33 ตารางวา ตามที่คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบให้เพิกถอนพื้นที่วัดรอยพระพุทธบาทภูมโนรมย์ ออกจากเขตพื้นที่อุทยานแห่งชาติภูผาเทิบแล้ว ตามราชกิจจานุเบกษา เล่ม 120 ตอนที่ 69 ก ลงวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2546
วัดรอยพระพุทธบาทภูมโนรมย์ เดิมชาวบ้านเรียก วัดภูมโนรมย์ แต่เดิมเป็นวัดร้าง จากหลักฐานการสร้างจากแผ่นศิลา ได้กล่าวว่า พระอาจารย์บุ นนฺทวโร เจ้าอาวาสวัดมโนภิรมย์ พร้อมด้วยคนของท่านขุนศาลา ได้สร้างพระธาตุภูมโนรมย์ พระอังคารเพ็ญ และรอยพระพุทธบาทจำลอง เมื่อ พ.ศ. 2525 เจ้าคณะจังหวัดมุกดาหารเห็นว่าวัดดังกล่าวเป็นวัดร้าง จึงได้มอบหมายให้พระครูอุดมธรรมรักษ์ (ยอด ยสชาโต) เจ้าคณะอำเภอเมืองมุกดาหาร บูรณะวัด ได้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2548
วัดมีพระพุทธรูป นามว่า พระเจ้าใหญ่แก้วมุกดาศรีไตรรัตน์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก 39.99 เมตร สูง 59.99 เมตร ความสูงจากฐานถึงยอดเศียร 84 เมตร และมีพญาศรีมุกดามหามุนีนีลปาลนาคราช สร้างเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2560 หันพระเศียรมองลงไปยังแม่น้ำโขงเบื้องล่าง มีความยาว 122 เมตร สูง 20 เมตร ซึ่งเป็นรูปปั้นองค์ลำตัวมีสีฟ้าอมเขียว และสลักลวดลายเกล็ด บริเวณท้องพญานาคขดตัวเป็นช่องคล้ายซุ้มประตูโค้ง ซึ่งมีอยู่ด้วยกันเจ็ดซุ้ม
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการบุญเหลือ พ.ศ. 2548–2552
พระปลัดปราณี ปราสฺสโร พ.ศ. 2552–2556
พระมหามงคล มงฺคลฺคุโณ พ.ศ. 2556–
ยั่น อิง

| ยั่น อิง |
| --- | --- |
ภาพเขียนยั่น อิง มีอักษรระบุนามเขาว่า "ยั่นผิงจ้ง" (晏平仲)
เกิด: 578 ปีก่อนคริสตกาล ดินแดนโบราณ (ปัจจุบัน คือ เกามี่, ชานตง)
เสียชีวิต: 500 ปีก่อนคริสตกาล จือปั๋ว, ชานตง
อาชีพ: ขุนนางรัฐฉี
ยั่น อิง (จีน: 晏嬰; พินอิน: Yàn Yīng; เวด-ไจลส์: Yen Ying; ราว 578–500 ปีก่อนคริสตกาล) ชื่อรองว่า จ้ง (仲) เมื่อเสียชีวิตแล้วได้รับชื่อ ผิง (平) บางทีเรียก ผิง จ้ง (平仲) โดยทั่วไปเรียก ยั่นจื่อ (晏子) เป็นขุนนางแห่งรัฐฉี (齐国) ของจีนโบราณในยุควสันตสารท เป็นปรัชญาเมธีและนักการเมืองที่ประสบความสำเร็จ ได้รับการพรรณนาว่า เป็น "ผู้มีความคิดสร้างสรรค์ที่สุดแห่งยุควสันตสารท"
เชื่อกันว่า เอกสาร ยั่นจื่อชุนชิว (晏子春秋) เป็นผลงานของเขาและได้รับการตั้งชื่อตามเขา
ชีวิต > ภาพรวม

ยั่น อิิง เป็นบุตรของยั่น โร่ว (晏弱) ขุนนางแห่งรัฐฉี และสืบตำแหน่งบิดาเมื่อ 556 ปีก่อนคริสตกาลหลังการมรณะของบิดา เชื่อกันว่า ยั่น อิง มีรูปร่างเตี้ยอัปลักษณ์ แต่มีวาทศิลป์และไหวพริบเป็นเลิศ จึงได้รับการส่งไปเป็นทูตยังรัฐต่าง ๆ เขารับราชการกว่า 40 ปีในฐานะเสนาบดีและที่ปรึกษาของกง (公) สามคนแห่งรัฐฉี คือ ฉีหลิงกง (齊靈公), ฉีโฮ่วจฺวังกง (齊後莊公), และฉีจิ่งกง (齊景公)
ชีวิต > การเสียชีวิตของฉีโฮ่วจฺวังกง

ในเดือนห้า 548 ปีก่อนคริสตกาล ฉีโฮ่วจฺวังกงถูกกล่าวหาว่า เป็นชู้กับทง เจียน (通姦) อนุภริยาของชุย จู้ (崔杼) เสนาบดีแห่งรัฐฉี และถูกคนของชุย จู้ ลอบสังหารโดยใช้ธนูยิงตกกำแพงตาย ครั้นยั่น อิง ทราบข่าวมรณกรรมของฉีโฮ่วจฺวังกง จึงบุกเข้าไปในจวนของชุย จู้ เมื่อเห็นศพของฉีโฮ่วจฺวังกง ยั่น อิง ก็ถอดหมวกออกตีอกชกตัวร่ำไห้อย่างหนักก่อนลุกจากไป ยังความตกตะลึงแก่ผู้คนโดยรอบ คนของชุย จู้ จะตามไปฆ่ายั่น อิง แต่ชุย จู้ ห้ามไว้ เพราะการฆ่ายั่น อิง รังแต่จะทำให้ผู้คนโกรธแค้น หลังจากนั้น ชุย จู้ บีบให้ขุนนางทั้งปวงถวายสัตย์ปฏิญาณต่อตน และประกาศว่า ผู้ใดไม่ภักดีต่อตน โทษคือประหารสถานเดียว ยั่น อิง ไม่ทำตาม แต่ชุย จู้ มิอาจกระทำอันใดต่อเขาได้ เพราะประชาชนหนุนเขาอยู่ ครั้นแล้ว ชุย จู้ ยกลูกพี่ลูกน้องของฉีโฮ่วจฺวังกงขึ้นเป็นเจ้ารัฐฉินคนใหม่ คือ ฉีจิ่งกง แล้วฉีจิ่งกงก็ตั้งชุย จู้ เป็นอำมาตย์ขวา (右史) และตั้งชิ่ง เฟิง (慶封) เป็นเสนาซ้าย (左徒) ชุย จู้ ยังไม่ละความพยายามเอาชนะใจยั่น อิง โดยมอบครัวเรือนกว่า 60 หลังในเป่ย์เตี้ยน (北电) และปริมณฑล ให้แก่เขา แต่เขาไม่รับ
ชีวิต > การเป็นทูตที่รัฐฉู่

ต่อมา ยั่น อิง ได้รับแต่งตั้งเป็นทูตไปรัฐฉู่ (楚国) กษัตริย์รัฐฉู่ คือ พระเจ้าฉู่หลิง (楚靈王) ทราบว่า เขาตัวเตี้ย และต้องการหมิ่นเกียรติเขา จึงสั่งให้ทำ "ช่องหมาลอด" ไว้ที่กำแพงเมืองสำหรับให้เขาผ่านเข้ามาในรัฐฉู่ เขากล่าวว่า "ถ้าข้าเป็นทูตไปเมืองหมา ให้ข้าผ่านแดนเข้าไปทางประตูหมาก็ได้อยู่ ครั้งนี้ ให้ข้าเป็นทูตมาเมืองฉู่ จะให้เข้าประตูนี้ไม่สมควรเลย" (我若是出使狗國，那我便會走狗門進國，今天我是要出使楚國的，那我便不該走這個門。)
เมื่อเขาเข้าเฝ้า พระเจ้าฉู่หลิงตรัสว่า "เมืองฉีสิ้นไร้คนดีมีฝืมือเสียแล้วกระมัง เหตุใดจึงส่งเจ้าเป็นทูตมายังเมืองเรา" (齊國難道沒有賢明的人了嗎？為何讓你作為使臣來到我國？) ยั่น อิง ทูลว่า "หลินจือแห่งเมืิองฉีมีชุมนุมชนกว่า 300 แห่ง ไพร่บ้านพลเมืองเพียงยกแขนเสื้อขึ้นก็จะบดบังตะวันจนมืดมิดไป แค่สะบัดกายเหงื่อไคลก็จะกระเซ็นสายดั่งห่าฝน ผู้คนต่างสัญจรไปมาบ่าเบียดบ่า จะเดินเหินยามใด เท้าหนึ่งยกขึ้นจากพื้น ก็มีเท้าหนึ่งก็ย่ำลงต่อทันที ไฉนจะไร้ผู้คนเล่า" (齊國的臨淄有三百閭（古代一閭為25戶），城民只要把袖子抬起足以遮蔽太陽，把身上的汗水灑下有如下雨，人們走動時肩得挨在一起，每移開一隻腳便又有另一隻腳踏上，怎麼會沒有人？) พระเจ้าฉู่หลิงจึงว่า "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เหตุใดจึงเลือกส่งเจ้ามาเป็นทูตที่เมืองฉู่" (那為什麼是選你做為使臣呢？) ยั่น อิง ทูลว่า "เมืองฉีจะส่งข้าหลวงไปเป็นทูต ก็ย่อมตั้งทูตจากข้าหลวงที่เหมาะสมกับแว่นแคว้นแต่ละแห่ง คนดีมีปรีชาย่อมส่งไปเป็นทูตยังแว่นแคว้นที่มีกษัตริย์ผู้ทรงธรรมและปรีชา คนที่ไม่มีความดีและความสามารถมากพอก็จะส่งไปเป็นทูตยังแว่นแคว้นที่กษัตริย์ไม่มีศีลธรรมมากพอ อิง [คำเรียกตนเองของยั่น อิง] นี้อยู่ในหมู่ข้าราชสำนักเมืองฉี ความรู้ความสามารถนับว่าด้อยกว่าใครเพื่อน ฉะนั้น จึงเหมาะสมจะเป็นทูตมาเมืองฉู่ที่สุดแล้ว" (齊國派遣使臣，都是把一名使臣派到適合他去的國家。賢能的人會被派去出使有賢能君主的國家，不夠賢能的人就被派去出使無品德君王的國家，嬰在齊國臣子之中，能力是最差的，所以被認為最適合出使楚國。) คำกราบทูลของเขาทำให้ท้องพระโรงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
ชีวิต > การศึกกับรัฐจิ้น

เมื่อเข้าสู่กลางยุควสันตสารท รัฐจิ้น (晋国) ซึ่งมีอำนาจมาก ประสงค์จะโจมตีรัฐฉี จึงส่งฟ่าน เจา (范昭) มาเป็นทูตยังรัฐฉีเพื่อประเมินสถานการณ์ ฉีจิ่งกงให้จัดเลี้ยงต้อนรับฟ่าน เจา เมื่อร่วมงานได้สักพัก ฟ่าน เจา แสร้งเมา และขอถ้วยเหล้าใบใหม่ ฉีจิ่งกงสั่งให้พนักงานรินสุราในถ้วยของตนให้ฟ่าน เจา ดื่มแทนเป็นทางไมตรี ฟ่าน เจา ดื่มแล้วคืนถ้วยกลับไปให้ฉีจิ่งกงใช้ต่อ การใช้ถ้วยสุราต่อจากผู้อื่นถือเป็นการผิดมรรยาทอย่างร้ายแรง ที่ฟ่าน เจา ทำเช่นนั้นเพื่อดูปฏิกิริยาของชาวรัฐฉี ยั่น อิง สังเกตเห็นจึงเรียกพนักงานมาเปลี่ยนถ้วยให้ฉีจิ่งกง ครั้นฟ่าน เจา กลับไปรัฐจิ้นก็รายงานเรื่องดังกล่าวให้ผู้บังคับบัญชาฟังและเสนอความเห็นว่า ยังไม่ถึงเวลาโจมตีรัฐฉี เพราะยังมีคนปราดเปรื่องอยู่มาก ดังนั้น รัฐจิ้นจึงยังไม่เปิดศึกกับรัฐฉี เหตุการณ์นี้เป็นที่มาของสำนวนจีนว่า "เจ๋อชงจฺวินจู่" (折冲樽俎) แปลว่า เผด็จศึกด้วยถ้วยเหล้า
ชีวิต > การเสียชีวิต

เมื่อยั่น อิง เสียชีวิตแล้ว ศพของเขาฝังไว้ที่จือปั๋ว (淄博) ในชานตง (山东) ก่อนตายเขาเขียนจดหมายปิดผนึกแล้วสั่งภริยาว่า ให้เปิดอ่านเมื่อบุตรโตขึ้น จดหมายนั้นว่า "อย่าใช้แพรพรรณหมดเปลือง หมดเปลืองแล้วจะไม่มีอะไรใช้สวมใส่ อย่าใช้ม้าวัวหมดเปลือง หมดเปลืองแล้วจะไม่มีอะไรใช้ชักจูง อย่าใช้ผู้คนจนหมดเปลือง หมดเปลืองแล้วจะไม่มีใครไว้ใช้ในราชการ อย่าให้บ้านเมืองหมดตัว หมดตัวแล้วจะไม่มีอะไรใช้ดำเนินการตามคำสั่งทางการ" (布帛不可以缺少，缺少了就沒有衣服穿的；牛馬不可以缺少，缺少了就沒有拉車的；士不可以缺少，缺少了就沒有官可以任用；國家不可以窮困，窮困了就不可推行政令。)
วัดพระธาตุท่าอุเทน

| วัดพระธาตุท่าอุเทน |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ถนนศรีเมือง ตำบลท่าอุเทน อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม
ประเภท: โบราณสถาน
นิกาย: เถรวาท
ความพิเศษ: บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ที่อัญเชิญมาจากเมืองย่างกุ้ง
กิจกรรม: ปูชนียสถานศักดิ์สิทธิ์ ของอำเภอท่าอุเทน และเป็นพระธาตุประจำวันของคนที่เกิดวันศุกร์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระธาตุท่าอุเทน  ตั้งอยู่ใน อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม
วัดมีองค์พระธาตุก่ออิฐถือปูนเป็นผังรูปสี่เหลี่ยมคล้ายพระธาตุพนม สร้างเป็น 3 ชั้น ชั้นแรกเป็นอุโมงค์บรรจุของมีค่าต่าง ๆ ชั้นที่ 2 สร้างครอบอุโมงค์ ชั้นที่ 3 คือเจดีย์องค์ใหญ่ สูงประมาณ 66 เมตร   พระอาจารย์ศรีทัตถ์เป็นผู้สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2454 ใช้เวลาทั้งสิ้น 6 ปี จึงแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2459 เมื่อปี พ.ศ. 2540 ส่วนซุ้มประตูชั้นล่างขององค์พระธาตุด้านทิศใต้ได้พังทลายลง  กรมศิลปากรจึงได้ทำการบูรณะจนแล้วเสร็จ ในปี พ.ศ. 2541 พร้อมทั้งได้ทำการเสริมคานคอนกรีตภายในเพื่อป้องกันองค์พระธาตุพังทลาย
วัดพระธาตุท่าอุเทน  ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ  และกำหนดขอบเขตโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 115  ตอนพิเศษ 4ง  หน้า 2  ลงวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2541  มีพื้นที่ประมาณ 2 ไร่ 2 งาน 89.48 ตารางวา  พระธาตุนี้เป็นศิลปกรรมและปูชนียสถานอันสำคัญยิ่งองค์หนึ่ง บรรจุพระธาตุของพระอรหันต์ ซึ่งพระอาจารย์ศรีทัตถ์ได้อัญเชิญมาจากเมืองย่างกุ้ง จะมีงานนมัสการพระธาตุในวันขึ้น 13 ค่ำ ถึงแรม 1 ค่ำ เดือน 4  ของทุกปี  พระธาตุองค์นี้มีสิ่งที่ตรงกับเทพประจำวันศุกร์  และเชื่อกันว่าผู้ที่เกิดวันนี้เป็นผู้ที่มีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ รักอิสระ รักสวยรักงาม คือพระธาตุหันไปทางทิศเหนือของพระธาตุพนม ตรงกับทิศประจำของพระศุกร์ ผู้ที่ไปนมัสการพระธาตุแห่งนี้จะได้รับอานิสงส์ให้ชีวิตมีความรุ่งโรจน์ เปรียบเสมือนพระอาทิตย์ขึ้นยามรุ่งอรุณ
วัดรังสิต

| วัดรังสิต |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดรังสิต, วัดทะเลสาบ, วัดคูญวน
ที่ตั้ง: ตำบลหลักหก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระปลัดบุญล้อม บุตฺตธมฺโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดรังสิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักหก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดิตตั้งวัดเนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน 96 ตารางวา โดยทางทิศตะวันตกติดต่อกับคลองเปรมประชากร
วัดรังสิตสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2410 โดยชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้นบริเวณทะเลสาบ ต่อมาทะเลสาบตื้นเขิน ชาวญวนแถวนั้นได้ขุดคลองจึงเรียกกันว่า วัดทะเลสาบ บ้าง และเรียก วัดคูญวน บ้าง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดรังสิต" และใช้มาจนทุกวันนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2482
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2425 กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ
รายนามเจ้าอาวาส

พระท้วม
พระวิง
พระพัน
พระเสียง
พระอธิการพรหม (พ.ศ. 2460–2486)
พระครูปทุมธรรมคุต (พ.ศ. 2487–2520)
พระวินัยธรบุญตา เนติโก (พ.ศ. 2520–2534)
พระอธิการลำพึง (พ.ศ. 2527–2534)
พระอธิการมหาลัย อนาลโย (พ.ศ. 2534–2543)
พระปลัดบุญล้อม บุตฺตธมฺโม (พ.ศ. 2543–ปัจจุบัน)
ยุทธการฉางชา (1939)

ยุทธการฉางชา (17 กันยายน – 6 ตุลาคม ค.ศ. 1939) เป็นความพยายามครั้งแรกของญี่ปุ่นในการยึดครองฉางชา ประเทศจีน ระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
เบื้องหลัง

สงครามจีน-ญี่ปุ่นยังคงดำเนินต่อไปหลังจากการสู้รบเป็นเวลาสองปี ในช่วงต้นเดือนกันยายน นายพลญี่ปุ่น โตชิโซะ นิชิโอะ ของ "กองทัพโพ้นทะเลญี่ปุ่นในจีน" และพลโท เซย์ชิโร อิตากาคิ ได้วางแผนที่จะยึดครองฉางชา เมืองหลวงของมณฑลหูหนาน กองพลที่ 101 และ 106 ของญี่ปุ่นได้มีการจัดวางกำลังทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำกาน ทางตอนเหนือของมณฑลเจียงซี และกองพลที่ 6, 3, 13 และ 33 เคลื่อนกำลังลงใต้จากมณฑลหูเป่ย์มายังมณฑลหูหนาน
ปัจจัยสำคัญที่เป็นแรงจูงใจสองประการของญี่ปุ่นในการโจมตี ได้แก่ การลงนามในสนธิสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างพันธมิตรเยอรมนีและสหภาพโซเวียตศัตรูของญี่ปุ่น และหลังจากความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในมองโกเลียใน การโจมตีในจีนครั้งใหญ่จะช่วยฟื้นขวัญกำลังใจของกองทัพได้
มีความชัดเจนว่ากองทัพญี่ปุ่นมีกำลังพลถึง 100,000 นาย ที่กำลังมุ่งหน้ามาบรรจบกันที่ฉางชา ยุทธศาสตร์ของจีนคือการตอบโต้แนวของข้าศึกทางตอนเหนือของมณฑลเจียงซีแล้วจึงล้อมแนวที่กำลังเดินทัพมุ่งลงใต้
ลำดับเหตุการณ์

ฝ่ายญี่ปุ่นเริ่มการโจมตีเมื่อวันที่ 17 กันยายน เมื่อกองทัพที่ประจำอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลเจียงซีโจมตีไปทางตะวันตกมุ่งหน้าไปยังมณฑลเหอหนาน อย่างไรก็ตาม แนวของญี่ปุ่นขยายออกไปกว้างเกินไปทางตะวันตกและถูกโจมตีโต้โดยกองทัพจีนทั้งทางเหนือและทางใต้ บีบบังคับให้ต้องถอนกำลังกลับไปทางตะวันออก
เมื่อวันที่ 19 กันยายน ฝ่ายญี่ปุ่นดำเนินการโจมตีจีนตามแม่น้ำซินเชียงโดยตัดสินใจใช้แก๊สพิษ ถึงแม้ว่าการใช้แก๊สพิษจะถูกห้ามตามอนุสัญญาเจนีวา ตามที่นักประวัติศาสตร์ชาวญี่ปุ่น อาวุธเคมีได้รับมอบอำนาจจากคำสั่งเฉพาะที่กำหนดโดยจักรพรรดิฮิโรฮิโตะซึ่งถูกส่งผ่านไปยังกองบัญชาการกองทัพจักรวรรดิ การใช้อาวุธเคมีดังกล่าวได้มาจากการทดลองเชลยชาวจีนโดยหน่วย 731 อย่างไรก็ตามกองทัพญี่ปุ่นก็ได้ใช้แก๊สพิษต่อที่ตั้งของทหารจีน เมื่อวันที่ 23 กันยายน กองทัพญี่ปุ่นสามารถขับไล่ทหารจีนออกจากพื้นที่แม่น้ำซินเชียงได้ และกองพลที่ 6 และที่ 13 ข้ามแม่น้ำโดยมีการยิงสนับสนุนจากปืนใหญ่และเคลื่อนพลต่อลงไปทางใต้ตามแม่น้ำมีหลัว
การสู้รบอย่างหนักยังคงดำเนินต่อไปหลังวันที่ 23 กันยายน และกองทัพจีนล่าถอยไปทางทิศใต้เพื่อหลอกล่อให้ฝ่ายญี่ปุ่นติดตามมา ในขณะที่กองพันสนับสนุนเข้ามาถึงในทางตะวันออกและทางตะวันตกสำหรับกลยุทธ์การโอบล้อมกองทัพจีน เมื่อวันที่ 29 กันยายน ญี่ปุ่นเข้าถึงชานเมืองฉางชา อย่างไรก็ตาม ฝ่ายญี่ปุ่นไม่สามารถยึดเมืองนี้ได้เนื่องจากเส้นทางเสบียงถูกตัดขาดโดยกองทัพจีน
เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม กองทัพจีนได้ยิงเครื่องบินญี่ปุ่นตกเป็นจำนวนมาก ซี่งเครื่องบินดังกล่าวได้รับคำสั่งจากยาสุจิ โอคามูระ เพื่อเป็นการเปิดทางรุกเข้าสู่ฉางชา และในวันที่ 6 ตุลาคม กองทัพญี่ปุ่นที่ฉางชาได้ถูกทำลายลงเป็นจำนวนมาก ในขณะที่ส่วนที่เหลืออยู่ล่าถอยไปทางทิศเหนือ
เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม กองทัพจีนได้ยึดครองพื้นที่ในมณฑลหูหนานทางตอนเหนือของมณฑลหูเป่ย์และมณฑลเจียงซีตอนเหนือคืนกลับมาได้สำเร็จ
บทสรุป

ฉางชาถือเป็นเมืองหลักเมืองแรกที่ไม่ตกอยู่ในเงื้อมมือหลังการโจมตีของญี่ปุ่น ผู้บัญชาการ เสวี่ย เยวี่ย ผู้เป็นขุนศึกที่มีสีสันและพันธมิตรของเจียง ไคเช็ค ได้รับการชื่นชมจากชัยชนะที่ฉางชา การรักษาเมืองฉางชาไว้ทำให้ญี่ปุ่นไม่สามารถขยายอิทธิพลลงไปทางตอนใต้ของจีน
ทหารญี่ปุ่นสวมหน้ากากกันแก๊สและถุงมือยางในระหว่างการโจมตีทางเคมี
ทหารจีนได้รับบาดเจ็บจากการถูกโจมตีจากแก๊สพิษญี่ปุ่น
วัดรังษีสุทธาวาส (จังหวัดชลบุรี)

| วัดรังษีสุทธาวาส |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดรังษีสุทธาวาส, วัดไร่กล้วย
ที่ตั้ง: ตำบลสุรศักดิ์ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อทันใจ
เจ้าอาวาส: พระครูมธุรสธรรมภาณ (หลวงพ่อน้ำหอม)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดรังษีสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุรศักดิ์ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ที่ดินของวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 78 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูมธุรสธรรมภาณ (หลวงพ่อน้ำหอม) เป็นเจ้าอาวาส
วัดรังษีสุทธาวาส หรือเดิมชื่อ วัดไร่กล้วย ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2501 แต่เดิมพื้นที่ที่สร้างวัดอยู่ไกลวัดมาก เป็นเหตุให้ประชาชนนิมนต์พระมาจำพรรษาในที่พักของประชาชน ต่อมานายสาย อันเพ็ง จึงได้ถวายที่ดินและสร้างที่พักสงฆ์ขึ้น และได้พัฒนามาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร
วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระครูสุทธิคุณรังษี หรือหลวงปู่ทอง วัดไร่กล้วย ซึ่งสังขารท่านไม่เน่าเปื่อย เก็บอยู่ที่ศาลาการเปรียญด้านบน อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือท้าวเวสสุวรรณหนึ่งคู่ สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2520 โดยหลังจากสร้างโบสถ์เสร็จ หลวงพ่อทองท่าน ก็สร้างท้าวเวสสุวรรณขึ้น
รายนามเจ้าอาวาส

พระมานิตย์ พ.ศ. 2487–2494
พระครูสุทธิคุณรังษี (หลวงปู่ทอง ปัญญาทีโป) พ.ศ. 2495–2559
พระครูมธุรสธรรมภาณ (หลวงพ่อน้ำหอม)
ลำดับเวลาในแฮร์รี่ พอตเตอร์

ลำดับเวลาในแฮร์รี่ พอตเตอร์ เป็นลำดับเวลาของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวรรณกรรมเยาวชนชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ โดย เจ. เค. โรว์ลิ่ง โดยลำดับเวลาดังกล่าวจะครอบคลุมถึงเหตุการณ์ที่ปรากฏในงานเขียนด้วย โดยเพิ่มเติมจากที่โรวลิ่งโพสต์ในเว็บไซต์ของเธอ จากการให้สัมภาษณ์หลายครั้งและจากสื่อสิ่งพิมพ์อื่น
โดยประเด็นหลักของเรื่องอยู่ที่ชุมชนผู้วิเศษ ซึ่งมีอยู่ในโลกเดียวกับมักเกิ้ล ซึ่งชุมชนคู่ขนานเหล่านี้ก็มีสภาพทางภูมิศาสตร์และลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์เช่นเดียวกับชุมชนมักเกิ้ล แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกเวทมนตร์อาจเกิดขึ้นโดยอยู่นอกเหนือบันทึกประวัติศาสตร์ของโลก
ลำดับเวลาได้ปรากฏถึงข้อบกพร่อง ซึ่งโรวลิ่งเองก็ได้ยอมรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นเป็นบางครั้งนี้ เนื่องจากบางครั้งเหตุการณ์ในลำดับเวลาก็มีความขัดแย้งกันเอง หรือไม่เข้ากันได้กับวันที่ปรากฏในปฏิทินกับวันที่เหตุการณ์ระบุไว้ว่าเกิดขึ้น กระนั้น ลำดับเวลานี้ก็ได้รับการยอมรับให้เป็นลำดับเวลาที่ใช้ในเนื้อเรื่อง
Warner Bros. ผู้ผลิตภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ และเป็นผู้ถือเครื่องหมายการค้าและลิขสิทธิ์ที่เกี่ยวข้องกับสื่อแฮร์รี่ พอตเตอร์ รูปแบบดีวีดีของภาพยนตร์แฮร์รี่ พอตเตอร์ในตอน ห้องแห่งความลับ นักโทษแห่งอัซคาบัน และ ถ้วยอัคนี ก็ปรากฏลำดับเวลาด้วยเช่นกัน Warner Bros. ซึ่งเดิมพัฒนาลำดับเวลาดังกล่าวโดยเป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ ในปี ค.ศ. 2002 โรวลิ่งได้ทบทวนและปรับปรุงแก้ไขหลายครั้งจนกระทั่งเธอเห็นควรให้ใช้เป็นลำดับเวลา "อย่างเป็นทางการ"
หลักสำคัญของลำดับเวลา

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในแฮร์รี่ พอตเตอร์จะนับปีเหมือนกับการนับปีของมักเกิ้ลทุกประการ เพราะพ่อมดกับมักเกิ้ลใช้การนับปีเหมือนกันทำให้การนับปีของทั้งคู่ตรงกัน
ราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์

ตราประทับทรงกระบอกสเวนิโกรอดสกีเป็นภาพกษัตริย์เปอร์เซียแทงหอกใส่ฟาโรห์อียิปต์ ขณะที่จับเชลยสี่คนด้วยเชือก
ราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์ หรือที่เรียกว่า มณฑลอียิปต์ที่ 1 (เปอร์เซียโบราณ: Mudrāya) เป็นมณฑล (Satrapy) ของจักรวรรดิเปอร์เซียแห่งราชวงศ์อะคีเมนิด ระหว่าง 525 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึง 404 ปีก่อนคริสตกาล สถาปนาขึ้นขึ้นโดยกษัตริย์แคมไบซีสที่ 2 กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย หลังจากการทำยุทธการที่เปลูเซียม (525 ปีก่อนคริสตกาล) การพิชิตอียิปต์ของราชวงศ์อะคีเมนิด และการขึ้นครองราชย์เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์ในเวลาต่อมา ราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดสิ้นสุดเนื่องจากการก่อกบฏและการขึ้นครองราชย์ของฟาโรห์อไมร์เตอุส ส่วนช่วงที่สองของการปกครองของราชวงศ์อะคีเมนิดในอียิปต์นั้นอยู่ในช่วงราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ดแห่งอียิปต์ (ระหว่าง 343–332 ปีก่อนคริสตกาล)
รายพระนามฟาโรห์

บทความหลัก: รายพระนามฟาโรห์
ฟาโรห์จากราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์ทรงปกครองเป็นระยะเวลาประมาณ 121 ปี นับตั้งแต่ 525 ถึง 404 ปีก่อนคริสตกาล โดยผู้ปกครองที่มีพื้นหลังสีม่วงเป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์ชาวพื้นเมืองที่กบฏต่อการปกครองของราชวงศ์อะคีเมนิด
| พระนาม | รูปภาพ | รัชสมัย | พระนามครองราชย์ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แคมไบซีสที่ 2 |  | 525–522 ปีก่อนคริสตกาล | เมซูติเร | ทรงรบชนะฟาโรห์พซัมติกที่ 3 ในยุทธการที่เปลูเซียมใน 525 ปีก่อนคริสตกาล |
| บาร์ดิยา/เกามาตา |  | 522 ปีก่อนคริสตกาล |  | อาจจะเป็นผู้แอบอ้าง |
| เปทูบาสติสที่ 3 |  | 522/521–520 ปีก่อนคริสตกาล | เซเฮรูอิบเร | ทรงก่อกบฏต่อฟาโรห์แห่งราชวงศ์อะคีเมนิด |
| ดาริอุสที่ 1 หลมหาราช |  | 522–486 ปีก่อนคริสตกาล | เซเตตูเร |  |
| พซัมติกที่ 4 |  | ทศวรรษที่ 480 ก่อนคริสตกาล |  | ทรงตั้งใจก่อกบฏต่อฟาโรห์แห่งราชวงศ์อะคีเมนิด |
| เซอร์ซีสที่ 1 มหาราช |  | 486–465 ปีก่อนคริสตกาล |  |  |
| อาร์ตาบานุส |  | 465–464 ปีก่อนคริสตกาล |  | ทรงลอบสังหารกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1 และภายหลังทรงถูกสังหารโดยกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 1 |
| อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 1 |  | 465–424 ปีก่อนคริสตกาล |  |  |
| เซอร์ซีสที่ 2 |  | 425–424 ปีก่อนคริสตกาล |  | ทรงอ้างสิทธิ์ในพระราชบัลลังก์ |
| ซอกเดียนุส |  | 424–423 ปีก่อนคริสตกาล |  | ทรงอ้างสิทธิ์ในพระราชบัลลังก์ |
| ดาริอุสที่ 2 |  | 423–404 ปีก่อนคริสตกาล |  | ฟาโรห์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์ |
ผู้ว่าการมณฑลอียิปต์ในช่วงราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ด

| รายนาม | ช่วงเวลาปกครอง | รัชสมัย | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
| อารยันดิส | 525–522 ปีก่อนคริสตกาล; 518–ราว 496 ปีก่อนคริสตกาล | แคมไบซีสที่ 2, ดาริอุสที่ 1 | ถูกปลดจากตำแหน่งจากการปฏิวัติใน 522 ปีก่อนคริสตกาล ต่อมาได้รับการแต่งตั้งในปี 518 ก่อนคริสตกาล จากนั้นถูกปลดจากตำแหน่งอีกครั้งโดยกษัตริย์ดาริอุสที่ 1 |
| เฟเรนดาเตส | ราว 496–ราว 486 ปีก่อนคริสตกาล | ดาริอุสที่ 1 | อาจถูกสังหารระหว่างการก่อจลาจล |
| อะเคเมเนส | ราว 486–459 ปีก่อนคริสตกาล | เซอร์ซีสที่ 1, อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 1 | ทรงเป็นพระอนุชาของกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1, ภายหลังทรงถูกสังหารโดยกบฎอินารอส |
| อาร์ซาเมส | ราว 454–ราว 406 ปีก่อนคริสตกาล | อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 1, เซอร์ซีสที่ 2, อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 | เป็นผู้ว่าการมณฑลอียิปต์ที่ปกครองยาวนานที่สุด |
รูปสลักอียิปต์ของกษัตริย์ดาริอุสที่ 1 ค้นพบในพระราชวังในซูซา
ตราประทับทรงกระบอกจากราชวงศ์อะคีเมนิดจากอิหร่าน แสดงภาพกษัตริย์จับสิงโตกริฟฟินสองตัวที่อ่าว และอักษรอียิปต์โบราณที่อ่านว่า "เทพือธ พระผู้คุ้มครองข้า" ประมาณศตวรรษที่ 6-5 ก่อนคริสตกาล
ทหารอียิปต์ในกองทัพอะคีเมนิด ราวประมาณ 470 ก่อนคริสตกาลทบนจารึกสุสานหลวงกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1
แจกันเศวตศิลาอียิปต์ของกษัตริย์ดาริอุสที่ 1 พร้อมจารึกอักษรอียิปต์โบราณสี่ภาษาและอักษรคูนิฟอร์ม อักษรอียิปต์โบราณอ่านว่า: "กษัตริย์แห่งอียิปต์บนและล่าง เจ้าแห่งสองแผ่นดิน ดาริอุส ทรงพระชนม์ชีพอยู่ตลอดไป ปีที่ 36 แห่งการครองราชย์"
วัดทับกระดาน

| วัดทับกระดาน |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบ่อสุพรรณ อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระปลัดชูศักดิ์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดทับกระดาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อสุพรรณ อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดทับกระดานเริ่มตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2476 ที่ตั้งของสำนักสงฆ์เดิมอยู่ทางทางทิศใต้ของวัดทับกระดานปัจจุบัน ห่างจากวัดประมาณ 1 กิโลเมตร ครั้งนั้น ปู่บุญ ดอกไม้หอม และปูเสา โพธิ์คา ได้ดำเนินการขออนุญาต สร้างวัด เริ่มก่อสร้างเสนาสนะด้วยเสาไม้ นำไม้ไผ่ทำเครื่องบนใช้แฝกมุงหลังคาและสร้างศาลาด้วย เครื่องไม้มุงแฝกเช่นกัน เมื่อสร้างเสร็จจึงนิมนต์พระมาอยู่ คือ หลวงตาคง อาจารย์บุญ อาจารย์สม อาจารย์เปิ่น อาจารย์พลอย และอาจารย์ยอด จน พ.ศ. 2484 เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง จึงประชุมกันย้ายที่ตั้งวัดโดยมีปูบุญ ดอกไม้หอม ปู่เสา โพธิ์คา ปู่แจ่ม เพชรป่านกัน ได้ร่วมกับชาวบ้านในละแวกนั้น ช่วยกันยกวัดและศาลาทั้งหลังซึ่งมุงด้วยแฝก
เมื่อ พ.ศ. 2487 ปู่บุญได้นิมนต์พระจาก คณะหมวด คือ หลวงพ่อแดง วัดทุ่งคอก ให้พระแหวว มาเป็นรักษาการรูปแรกของวัดทับกระดาน ต่อมา พ.ศ. 2489 พระครูสุธรรมรัตหรือหลวงพ่อบวช ตุลายโก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส และได้สร้างวัดให้มีความเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น มีการสร้างอุโบสถ ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517
วัดทับกระดานเป็นที่เก็บอัฐิของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ทางวัดเก็บเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ในการร้องเพลง รวมทั้งรูปถ่ายจากข่าวหนังสือพิมพ์ไว้ในอุโบสถ บริเวณศาลาท่าน้ำมีรูปวาดของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ที่มีคนนำมาให้เพื่อแก้บน ส่วนศาลาริมสระน้ำมีการสร้างหุ่นพุ่มพวง โดยทุก ๆ วันที่ 13 มิถุนายนของทุกปี ซึ่งเป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ทางวัดจะมีการจัดงานรำลึกถึงเธออยู่เรื่อยมานับตั้งแต่ พ.ศ. 2536
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูสุธรรมรัตน์ (หลวงพ่อบวช ตุลายโก)
พระอธิการประสงค์ คุณากโร
วัดปัจจันตาราม (จังหวัดสมุทรสาคร)

| วัดปัจจันตาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดปัจจันตาราม, วัดพรมแดน, วัดสุนัขหอน
ที่ตั้ง: หมู่ที่ 6 ทางหลวงชนบท สส.5007 ตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสาครพุทธิคุณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปัจจันตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านสุนัขหอน ตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 15 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือ จดคลองสุนัขหอน