stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดออนหลวย

| วัดออนหลวย |
| --- | --- |
ชื่อสามัญ: วัดออนหลวย, วัดมิ่งแก้ว
ที่ตั้ง: ตำบลออนเหนือ อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดออนหลวย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลออนเหนือ อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่
วัดออนหลวย แต่เดิมชื่อ วัดมิ่งแก้ว ซึ่งเดิมตั้งอยู่ทางทิศใต้หมู่บ้านออนหลวย ต่อมาได้ย้ายวัดขึ้นไปทางทิศเหนือของหมู่บ้าน ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดออนหลวย" เมื่อ พ.ศ. 2395 ชื่อ "ออนหลวย" คำว่า "ออน" มาจากแม่น้ำออน แม่น้ำสายหลักของชุมชนนี้ ส่วนคำว่า "หลวย" มาจากชื่อเมืองที่สิบสองปันนาซึ่งชาวบ้านอพยพมาตั้งแต่อดีต วัดออนหลวยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350
จุดเด่นของวัดคือ หอไตร สร้างขึ้นในสมัยครูบาเจ้า ต๊ะรังสี เจ้าอาวาสวัดในขณะนั้น โดยมีสล่าล้านนา 4 ท่าน คือ ลุงหนานสิงห์ ปัญญาละ พ่อหนานคำ อโนมา พ่อหนานสิงห์ ใจคำมูล และพ่อหลวงชุ่ม ศรีจันทร์ เป็นผู้ออกแบบ และได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้านจนการก่อสร้างแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2473 หอไตร 2 ชั้น แบบจัตุรมุข ผนังชั้นล่างก่ออิฐฉาบปูน ชั้นบนเป็นโครงสร้างไม้ หลังคาเป็นหลังคาจั่วซ้อน 2 ชั้น หลังคาซ้อนเป็น 2 ตับ มุงด้วยกระเบื้องซีเมนต์รูปว่าว หน้าบันแต่ละด้านประดับด้วยไม้แกะสลักและกระจกสีที่มีลวดลายไม่เหมือนกัน ภายในหอไตรมีตู้เก็บพระไตรปิฎกที่ได้รับการแปลแล้ว และยังมีส่วนที่ไม่ได้รับการแปล หีบเก็บคัมภีร์พื้นเมืองสำหรับใช้ในการสวดพิธีต่าง ๆ และตุงของคนไทลื้อ
องค์การบริหารส่วนตำบลยางน้ำกลัดใต้

| องค์การบริหารส่วนตำบลยางน้ำกลัดใต้ |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2523 เห็นสมควรให้ออกพระราชกฤษฎีกากำหนดที่ดินบริเวณพื้นที่ป่ายางน้ำกลัดเหนือและป่ายางน้ำกลัดใต้ ครอบคลุมเนื้อที่ 1,548,750 ไร่ หรือ 2,478 ตารางกิโลเมตร ให้เป็น "อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน" นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 28 ของประเทศ
อบต.ยางน้ำกลัดใต้ที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลยางน้ำกลัดใต้
พิกัด: 13°03′13.4″N 99°42′53.3″E﻿ / ﻿13.053722°N 99.714806°E﻿ / 13.053722; 99.714806
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เพชรบุรี
อำเภอ: หนองหญ้าปล้อง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,086.00 ตร.กม. (419.31 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 5,194 คน
 • ความหนาแน่น: 4.78 คน/ตร.กม. (12.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06760303
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 36 หมู่ที่ 2 ถนนหนองรี–วังจันทร์ ตำบลยางน้ำกลัดใต้ อำเภอหนองหญ้าปล้อง จังหวัดเพชรบุรี 76160
เว็บไซต์: www.yangtai.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
องค์การบริหารส่วนตำบลยางน้ำกลัดใต้ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลยางน้ำกลัดเหนือและตำบลยางน้ำกลัดใต้ ในอำเภอหนองหญ้าปล้อง จังหวัดเพชรบุรี เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลยางน้ำกลัดใต้ใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลยางน้ำกลัดใต้เมื่อ พ.ศ. 2540 ในปี พ.ศ. 2565 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลมีประชากรทั้งหมด 5,194 คน โดยเป็นประชากรในสองส่วนตำบล คือ เขตตำบลยางน้ำกลัดเหนือ 2,246 คน และเขตตำบลยางน้ำกลัดใต้ 2,948 คน
ต่อมาในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลยางน้ำกลัดเหนือ รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลยางน้ำกลัดใต้ ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลยางน้ำกลัดใต้ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางน้ำกลัดเหนือและตำบลยางน้ำกลัดใต้ทั้งหมด
เขตองค์การบริหารส่วนตำบลเกือบทั้งหมดอยู่ในพื้นที่ของป่าสงวนแห่งชาติป่ายางน้ำกลัดเหนือ–ป่ายางน้ำกลัดใต้ และป่ายางหัก ของอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ซึ่งเป็นพื้นที่ป่าต้นน้ำลำธารของแม่น้ำเพชรบุรี เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2523 เห็นสมควรให้ออกพระราชกฤษฎีกากำหนดที่ดินบริเวณพื้นที่ป่ายางน้ำกลัดเหนือ และป่ายางน้ำกลัดใต้ให้เป็นอุทยานแห่งชาติ นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 28 ของประเทศ เป็นการรักษาสภาพป่าให้คงอยู่เป็นสมบัติของชาติถาวรสืบไปดังพระราชประสงค์ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร องค์การบริหารส่วนตำบลมีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 1,086.0 ตารางกิโลเมตร โดยเป็นพื้นที่ในสองส่วนตำบล คือ เขตตำบลยางน้ำกลัดเหนือ 667.0 ตารางกิโลเมตร และเขตตำบลยางน้ำกลัดใต้ 419.0 ตารางกิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลยางน้ำกลัดใต้
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดเพชรบุรี |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  ชะอำ  เพชรบุรี  |  |
| เทศบาลตำบล |  เขาย้อย  ท่าไม้รวก  ท่ายาง  ท่าแลง  นายาง  บางเก่า  บางตะบูน  บ้านลาด  บ้านแหลม  หนองขนาน  หนองจอก  หัวสะพาน  หาดเจ้าสำราญ  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กลัดหลวง  แก่งกระจาน  เขากระปุก  เขาย้อย  ช่องสะแก  ดอนยาง  ต้นมะพร้าว  ต้นมะม่วง  ตำหรุ  ถ้ำรงค์  ท่าคอย  ท่าช้าง  ท่าตะคร้อ  ท่าแร้ง  ท่าแร้งออก  ท่าเสน  ธงชัย  นาพันสาม  นาวุ้ง  บางแก้ว  บางขุนไทร  บางครก  บางจาก  บางจาน  บางตะบูน  บ้านกุ่ม  บ้านทาน  บ้านในดง  บ้านหม้อ  บ้านหาด  บ้านแหลม  ปากทะเล  ป่าเด็ง  ปึกเตียน  พุสวรรค์  โพพระ  โพไร่หวาน  มาบปลาเค้า  ยางน้ำกลัดใต้  ยางหย่อง  โรงเข้  ไร่โคก  ไร่มะขาม  ไร่ส้ม  ไร่สะท้อน  ไร่ใหม่พัฒนา  วังไคร้  วังจันทร์  สมอพลือ  สองพี่น้อง  สามพระยา  สำมะโรง  หนองกระเจ็ด  หนองกะปุ  หนองจอก  หนองชุมพล  หนองชุมพลเหนือ  หนองปรง  หนองปลาไหล  หนองพลับ  หนองศาลา  หนองโสน  หนองหญ้าปล้อง  ห้วยทรายเหนือ  ห้วยท่าช้าง  ห้วยแม่เพรียง  ห้วยโรง  ห้วยลึก  แหลมผักเบี้ย  |  |
พนักงานอัยการ

| อาชีพ |
| --- | --- |
กลุ่มงาน: กฎหมายต่างๆ
รายละเอียด
ความสามารถ: ทักษะการพูดสนับสนุนหรือแก้ต่าง การวิเคราะห์สภาพจิตใจ ความยุติธรรม
การศึกษา: Typically required to be authorised to practice law in the jurisdiction, law degree, in some cases a traineeship.
สถานที่ ปฏิบัติงาน: สำนักงานอัยการสูงสุด
อาชีพที่เกี่ยวข้อง: เนติบัณฑิต ทนายความที่ปรึกษา ข้าราชการตุลาการ แมยิสเตร็ด
พนักงานอัยการ (อังกฤษ: prosecutor) คือผู้มีอำนาจหน้าที่ดำเนินคดีแทนรัฐบาลในศาล รวมถึงการรับว่าต่างหรือแก้ต่างแทนรัฐ
อัยการในประเทศไทย

อัยการในประเทศไทย เป็นตำแหน่งที่มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเดิมเรียกว่า "ยกกระบัตร" หรือ "ยกระบัตร" มีหน้าที่สอดส่องดูแลความผิดและชอบของเจ้าเมืองและกรมการเมือง และสอดส่องอรรถคดีความทั่วไปในหัวเมือง  ต่อมาในปี พ.ศ. 2436 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว   ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งกรมอัยการขึ้น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการ ประกาศรวมพนักงานอัยการ ลงวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2458 และทรงพระราชดำริให้เปลี่ยนชื่อเรียกคำว่า "ยกระบัตร" เป็นคำว่า "อัยการ" ทั้งหมด ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2459   ตั้งแต่ พ.ศ. 2465 มีพระบรมราชโองการให้กรมอัยการ    ย้ายสังกัดจากกระทรวงยุติธรรม ไปสังกัดกระทรวงมหาดไทยจนกระทั่ง พ.ศ. 2534คณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) ได้มีประกาศ รสช. ฉบับที่ 47 และฉบับที่ 49 แยกกรมอัยการออกจากกระทรวงมหาดไทย ไปเป็นหน่วยงานราชการอิสระ อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของนายกรัฐมนตรี เปลี่ยนชื่อจาก “กรมอัยการ” เป็น “สำนักงานอัยการสูงสุด” และเปลี่ยนชื่อตำแหน่ง “อธิบดีกรมอัยการ” เป็น “อัยการสูงสุด”
ต่อมาเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2550 ตาม รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 มาตรา 255 ได้บัญญัติให้  องค์กรอัยการ  เป็นองค์กรอื่นตามรัฐธรรมนูญ  กำหนดให้พนักงานอัยการ มีอำนาจหน้าที่ตามที่บัญญัติในรัฐธรรมนูญ และตามกฎหมายว่าด้วยอำนาจหน้าที่ของพนักงานอัยการและกฎหมายอื่น โดยให้มีอิสระในการพิจารณาสั่งคดีและปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปโดยเที่ยงธรรม  การแต่งตั้งและการให้อัยการสูงสุดพ้นจากตำแหน่งต้องเป็นไปตามมติของคณะกรรมการอัยการ  และได้รับความเห็นชอบจากวุฒิสภา   ผลตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 ดังกล่าว เป็นการยกฐานะสำนักงานอัยการสูงสุดให้เป็นองค์การอื่นตามรัฐธรรมนูญที่มีความเป็นอิสระ     ไม่อยู่ในบังคับบัญชาและกำกับดูแลของนายกรัฐมนตรี  และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม  โดยต้องรับผิดชอบต่อรัฐสภา ทั้งเป็นการยกฐานะตำแหน่ง  อัยการสูงสุด  ให้เทียบเท่ากับตำแหน่ง  นายกรัฐมนตรี  ประธานรัฐสภา และประธานศาลฎีกา  เป็นครั้งแรก
ดูเพิ่ม

อัยการสูงสุด (attorney general)
โมโมกะ เทราซาวะ

| โมโมกะ เทราซาวะ |
| --- | --- |
寺澤 百花
เกิด: 18 กันยายน จังหวัดจิบะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2023 – ปัจจุบัน
องค์การ: ซิกมาอิเลฟเวน
ส่วนสูง: 148 ซม.
โมโมกะ เทราซาวะ (ญี่ปุ่น: 寺澤 百花; โรมาจิ: Terasawa Momoka, เกิด 18 กันยายน) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดจิบะ ส่วนสูง 148 ซม. สังกัดซิกมาอิเลฟเวน
ชีวประวัติ

เมื่อสมัยที่เรียนอยู่ชั้นมัธยม 1 เธอได้พากย์เสียงตัวละครในการแสดงหุ่นกระบอกในงานของโรงเรียน และความสุขเมื่อได้ยินเสียงของผู้ชมที่เอาใจช่วยตัวละครที่ตัวเองแสดง จึงได้กลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้ตั้งเป้าเป็นนักพากย์ นอกจากนี้ยังมีประสบการณ์เล่นดนตรีในวงดนตรีเครื่องเป่า
หลังจากสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนฝึกอบรมแห่งที่ 23 ในเครือซิกมาอิเลฟเวน ก็ได้กลายเป็นสมาชิกของค่ายซิกมาอิเลฟเวน ตั้งแต่ วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2561
ได้รับบทตัวเอกครั้งแรกในอนิเมะ สี่พี่น้องยุซึกิ ครอบครัวนี้มีแต่รัก ในปี พ.ศ. 2566
ผลงานพากย์ > อนิเมะ

สี่พี่น้องยุซึกิ ครอบครัวนี้มีแต่รัก, ยุซึกิ กะคุโตะ
ฮิบิเคะ! ยูโฟเนียม, ฮาริยะ คาโฮะ
รักครั้งนี้มีคนนกเยอะไปมั้ย!, จิกะ โคมาริ
ผลงานพากย์ > เกม

บลูอาร์ไคฟ์ รับบทเป็น ฮานาโอกะ ยูสึ
เจ้าคณะใหญ่อนัมนิกาย

| เจ้าคณะใหญ่ อนัมนิกาย |
| --- | --- |
ตราคณะอนัมนิกาย
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน พระคณานัมธรรมเมธาจารย์ (ณรงค์ ติ่นเรียน) ตั้งแต่ 24 มกราคม พ.ศ. 2565
ผู้แต่งตั้ง: สมเด็จพระสังฆราชไทย โดยมีพระบัญชาแต่งตั้ง
วาระ: ตลอดชีวิต
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: พระครูคณานัมสมณาจารย์ (องฮึง)
เงินตอบแทน: 8,800 บาท
เจ้าคณะใหญ่อนัมนิกาย คือเจ้าคณะใหญ่ผู้ปฏิบัติหน้าที่ในคณะสงฆ์อนัมนิกายแห่งประเทศไทย เจ้าคณะใหญ่อนัมนิกายรูปปัจจุบันคือพระคณานัมธรรมเมธาจารย์ (ณรงค์ ติ่นเรียน) ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ มิถุนายน พ.ศ. 2565
ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และมีกฎกระทรวงออกตามความในพระราชบัญญัติคือ กฎกระทรวงฉบับที่ 3 พ.ศ. 2520 และกฎกระทรวงฉบับที่ 4 พ.ศ. 2536 ว่าด้วยการปกครองคณะสงฆ์อื่น จัดให้มีการดำเนินการปกครอง ให้เป็นไปตามพระธรรมวินัย ลัทธินิกาย กฎหมาย และพระบัญชาของสมเด็จพระสังฆราช ดังนี้
กฎกระทรวงฯ ได้กำหนดให้เจ้าคณะใหญ่มีอำนาจในการวางระเบียบและออกคำสั่ง โดยไม่ขัดแย้งกับพระธรรมวินัย ลัทธินิกาย กฎหมาย พระบัญชาของสมเด็จพระสังฆราช และระเบียบแบบแผนของทางราชการ เพื่อให้การปกครองเป็นไปด้วยความเรียบร้อย กฎกระทรวง ฉบับที่ 3 พ.ศ. 2520 และกฎกระทรวง ฉบับที่ 4 พ.ศ. 2536 จึงได้กำหนดให้มีบรรพชิตเป็นผู้ปกครองตามตำแหน่ง โดยลำดับดังนี้คือ
เจ้าคณะใหญ่
รองเจ้าคณะใหญ่
ผู้ช่วยเจ้าคณะใหญ่ฝ่ายขวา
ผู้ช่วยเจ้าคณะใหญ่ฝ่ายซ้าย
ปลัดขวา
ปลัดซ้าย
รองปลัดขวา
รองปลัดซ้าย
ผู้ช่วยปลัดขวา
ผู้ช่วยปลัดซ้าย
เจ้าอาวาส
รองเจ้าอาวาส
ผู้ช่วยเจ้าอาวาส
เครื่องยศ

เครื่องยศที่พระราชทานแก่เจ้าคณะใหญ่อนัมนิกาย มีดังนี้
พัดยศ พัดรูปแฉกเปลวเพลิง พื้นเยียระบับแดงสลับเหลือง และม่วง ปักเส้นดิ้นทอง ด้ามงา ยอดงา
ไตรแพรล้วนชนิดอนัม
ย่ามโหมดเทศสีแดง มีดอก ซับในแพรแดง มีพู่ไหมข้างละ 2 พู่
บาตรเหล็กอย่างดีมีเชิงทองเหลืองอย่างปั๊ม ถลกบาตร์สายโยงใช้โหมดเทศแดงมีดอกมีพู่ไหมข้างละพู่
หมวกพื้นสักหลาดสีเหลือง มีพระเจ้า 5 พระองค์ และท้าวโลกบาล
ญรืออี๋ (แปลว่า สุมมโนรก) ทำด้วยงาทั้งแท่ง
ไม้เท้า (ติ้ดเครื่อง แปลงว่าไม้อักขระ) ทำด้วยไม้แดง ยอดทำด้วยทองเหลือชุบทอง
ระฆังทองเหลือง มีที่ถือสำหรับเขย่าได้ 1 คู่
รายนามเจ้าคณะใหญ่อนัมนิกาย

คณะอนัมนิกายยุคแรกยังรวมอยู่กับคณะสงฆ์ดั้งเดิม เพิ่งได้รับอำนาจในการปกครองตนเองในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำริว่า เช่นเดียวกับพวกมอญ พระเจ้าแผ่นดินแต่ก่อน ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ตั้งพระสงฆ์มอญให้มีสมณศักดิ์เหมือนอย่างพระสงฆ์ไทย จึงสมควรจะทรงตั้งพระสงฆ์ญวนให้มีสมณศักดิ์ขึ้นบ้าง และมีพระเถระดำรงตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่อนัมนิกายสืบมาดั้งนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | รูป | รายพระนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | วัด |
| 1 |  | พระครูคณานัมสมณาจารย์ (Ông Chân Hưng องเจินฮึง) | พ.ศ. 2420 | ไม่ทราบปี | วัดอุภัยราชบำรุง |
| 2 |  | พระครูคณานัมสมณาจารย์ (Ông Diệu Trạm องเหยี่ยวกร่าม) | ไม่ทราบปี | ไม่ทราบปี | วัดอนัมนิกายาราม |
| 3 |  | พระครูคณานัมสมณาจารย์ (Ông Chí Lập องจี๊หล็อบ) | ไม่ทราบปี | ไม่ทราบปี | วัดสมณานัมบริหาร |
| 4 |  | พระครูคณานัมสมณาจารย์ (Ông Thanh khiết องทันเคี๊ยด) | ไม่ทราบปี | ไม่ทราบปี | วัดอุภัยราชบำรุง |
| 5 |  | พระครูคณานัมสมณาจารย์ (Ông Mật Ngôn องเหมิกโงน) | ไม่ทราบปี | ไม่ทราบปี | วัดมงคลสมาคม |
| 6 |  | พระครูคณานัมสมณาจารย์ (Ông Viên Mãn องเวียงหมาง) | ไม่ทราบปี | ไม่ทราบปี | วัดกุศลสมาคร |
| 7 |  | พระครูคณานัมสมณาจารย์ (Ông Phổ Sái องโผซ้าย) | พ.ศ. 2469 | พ.ศ. 2501 | วัดอุภัยราชบำรุง |
| 8 |  | พระครูคณานัมสมณาจารย์ (Ông Bình Lương องบิ๊นเลือง) | ไม่ทราบปี | ไม่ทราบปี | วัดโลกานุเคราะห์ |
| 9 |  | พระครูคณานัมสมณาจารย์ (Ông Phổ Liên องโผเรียน) | พ.ศ. 2507 | พ.ศ. 2535 | วัดชัยภูมิการาม |
| 10 |  | พระคณานัมธรรมสมาธิวัตร (Ông Giác Mẫn องย๊ากเหมิง) | ไม่ทราบปี | ไม่ทราบปี | วัดมงคลสมาคม |
| 11 |  | พระมหาคณานัมธรรมปัญญาธิวัตร (เจริญ กิ๊นเจี๊ยว) | พ.ศ. 2528 | พ.ศ. 2561 | วัดกุศลสมาคร |
| 12 |  | พระมหาคณานัมธรรมปัญญาธิวัตร (ถนอม เถี่ยนถึก) | พ.ศ. 2561 | พ.ศ. 2565 | วัดกุศลสมาคร |
| 13 |  | พระมหาคณานัมธรรมวชิรานุวัตร (ณรงค์ ติ่นเรียน) | พ.ศ. 2565 | - | วัดสมณานัมบริหาร |
อำเภอทองแสนขัน

| อำเภอทองแสนขัน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Thong Saen Khan
บ่อเหล็กน้ำพี้เป็นแหล่งแร่เหล็กทางธรรมชาติที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของชาติ และเป็นสถานที่สำคัญยิ่งแห่งหนึ่งของจังหวัดอุตรดิตถ์ ตั้งอยู่หมู่ที่ 1 บ้านน้ำพี้ ตำบลน้ำพี้
คำขวัญ: เหล็กน้ำพี้กล้าแกร่ง แหล่งถ้ำค้างคาว ภูเขาหินอ่อน ลือกระฉ่อนผ้าทอ
แผนที่จังหวัดอุตรดิตถ์ เน้นอำเภอทองแสนขัน
พิกัด: 17°28′31″N 100°20′1″E﻿ / ﻿17.47528°N 100.33361°E﻿ / 17.47528; 100.33361
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อุตรดิตถ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 745.4 ตร.กม. (287.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 31,130 คน
 • ความหนาแน่น: 41.76 คน/ตร.กม. (108.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 53230
รหัสภูมิศาสตร์: 5309
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอทองแสนขัน หมู่ที่ 9 ตำบลบ่อทอง อำเภอทองแสนขัน จังหวัดอุตรดิตถ์ 53230
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ทองแสนขัน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นที่ตั้งของบ่อเหล็กน้ำพี้ซึ่งเป็นแหล่งแร่เหล็กที่มีคุณภาพดีที่สุดของประเทศไทย เพื่อใช้ในการศึกสงครามมาตั้งแต่สมัยโบราณ ดังปรากฏหลักฐานทางประวัติศาตร์มากมายถึงความสำคัญของเหล็กน้ำพี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีความเชื่อมาแต่โบราณว่าเหล็กจากแหล่งเหล็กน้ำพี้มีความแข็งแกร่ง ความศักดิ์สิทธิ์และอาถรรพ์ในตัว โดยจัดให้เหล็กน้ำพี้อยู่ในโลหะธาตุตระกูลเดียวกับ เหล็กไหล
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอทองแสนขันมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองอุตรดิตถ์และอำเภอท่าปลา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอน้ำปาด
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอชาติตระการ อำเภอวัดโบสถ์ (จังหวัดพิษณุโลก) และอำเภอพิชัย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอตรอน
ประวัติ

จากตำนานพื้นบ้านเล่าว่า เคยมีชาวมอญมาตั้งรกรากอยู่ใกล้ ๆ บ้านแสนขัน ได้หนีมาจากขอมที่บุกรุก จากนั้นมาขอมก็ตามมารบกับมอญอีก ชาวมอญจึงมาหลบอยู่ที่บ้านแสนขัน เพราะว่าก่อนหน้านี้เขตบ้านแสนขันจะเป็นป่าทั้งหมด แต่ทั้งขอมและมอญก็อยู่ไม่ได้จึงได้หนีไป ปล่อยให้ที่บริเวณนี้เป็นที่ร้างอีก จากนั้นมาก็มีชาวไทยเดิมจากเวียงจันทน์ ได้ผ่านมาและเห็นว่าที่ดินบริเวณแห่งนี้มีดินที่อุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำลำธารไหลผ่าน ทำเลดี เหมาะที่จะตั้งรกรากทำมาหากิน จึงกลับไปชวนเพื่อนบ้าน 6–7 ครอบครัวเพื่อมาตั้งรกรากอยู่ที่นั่น โดยขณะนั้นยังไม่มีการเรียกชื่อหมู่บ้าน
หลังจากนั้นชาวหล่มสัก (เพชรบูรณ์) เลย นครไทย (พิษณุโลก) ทราบข่าวว่าที่อุตรดิตถ์จะมีการสร้างพระแท่นศิลาอาสน์ จึงได้เก็บเงินเรี่ยไรจากชาวบ้านได้เงินเป็นจำนวนแสนขัน แล้วจึงได้บรรทุกเงินแสนขันนั้นแบกใส่หลังช้าง ม้า วัว ควายมาตาม ๆ กัน และในขบวนนี้ก็จะมีหัวหน้าอยู่หนึ่งคน เดินทางล่วงหน้าไปก่อนถึงบ้านบ่อทอง และทราบว่าวัดพระแท่นศิลาอาสน์นั้นได้สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงได้กลับไปบอกพรรคพวกที่บรรทุกทองมาให้นำไปฝังไว้ที่บ้านบ่อทอง ปัจจุบันได้ตั้งชื่อว่า "ทองแสนขัน" แต่ชาวบ้านได้เรียกสั้น ๆ ว่า "บ้านแสนขัน" มาจนถึงปัจจุบันนี้
เดิมท้องที่ที่เป็นอำเภอทองแสนขันรวมอยู่กับอำเภอตรอน เมื่อประมาณ พ.ศ. 2517 ทางอำเภอตรอนต้องการที่จะแยกท้องที่ดังกล่าวเพื่อตั้งเป็นกิ่งอำเภอขึ้นอีกแห่งหนึ่ง จึงขอแยกท้องที่ตำบลป่าคายซึ่งเป็นตำบลใหญ่ออกเป็น 2 ตำบล โดยเรียกชื่อตำบลที่แยกออกมาว่า "ตำบลบ่อทอง" เมื่อกระทรวงมหาดไทยอนุมัติให้แยกตำบลได้แล้ว ทำให้อำเภอตรอนซึ่งเดิมประกอบด้วยเขตการปกครองตำบล 7 ตำบล  คือ ตำบลบ้านแก่ง ตำบลหาดสองแคว ตำบลน้ำอ่าง ตำบลวังแดง ตำบลน้ำพี้ ตำบลผักขวง ตำบลป่าคาย เพิ่มขึ้นเป็น 8 ตำบล เข้าหลักเกณฑ์ที่ขอตั้งเป็นกิ่งอำเภอได้
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2523 จึงได้รายงานขอแยกท้องที่ คือ ตำบลผักขวง ตำบลน้ำพี้ ตำบลป่าคาย และตำบลบ่อทอง ออกจากอำเภอตรอนขอตั้งเป็นกิ่งอำเภอ และกระทรวงมหาดไทยได้มีประกาศลงวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 ตั้งเป็นกิ่งอำเภอเรียกว่า กิ่งอำเภอทองแสนขัน และต่อมากระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่า กิ่งอำเภอทองแสนขันมีท้องที่กว้างขวางมีชุมชนการค้าหนาแน่น มีสภาพเจริญขึ้นกว่าเดิมมากสมควรยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ ดังนั้น เพื่อประโยชน์แก่การปกครองการให้บริการของรัฐบาลและความสะดวกของประชาชนและส่งเสริมท้องที่ให้เจริญยิ่งขึ้นจึงตราพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 จัดตั้ง อำเภอทองแสนขัน โดยให้มีฐานะเป็นอำเภอตั้งแต่วันถัดไป
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอทองแสนขันแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 49 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ผักขวง | Phak Khuang | 16 | 8,556 |
| 2. | บ่อทอง | Bo Thong | 15 | 11,470 |
| 3. | ป่าคาย | Pa Khai | 9 | 5,487 |
| 4. | น้ำพี้ | Nam Phi | 9 | 5,362 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอทองแสนขันประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลทองแสนขัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อทอง เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 9–10, 12
องค์การบริหารส่วนตำบลผักขวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผักขวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อทอง เฉพาะหมู่ที่ 4–8, 11, 13–15 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 9–10, 12
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าคาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าคายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำพี้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำพี้ทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

บ่อเหล็กน้ำพี้
วนอุทยานถ้ำจันทร์ (อุทยานแห่งชาติคลองตรอน)
พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านบ่อเหล็กน้ำพี้
บ่อพระแสง เป็นบ่อดินขนาดใหญ่ ลึก 10 เมตร มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 20 เมตร เป็นบ่อที่มีคุณภาพของสินแร่ดีกว่าบ่ออื่นๆ ในบริเวณแหล่งแร่น้ำพี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบ่อนี้สงวนไว้สำหรับทำพระแสงดาบถวายสำหรับพระมหากษัตริย์เท่านั้น จึงได้ชื่อว่า "บ่อพระแสง"
วงศ์กบพิษอโรม่า

| วงศ์กบพิษอโรม่า |
| --- | --- |

Allobates femoralis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก Amphibia
อันดับ:: อันดับกบ Anura
วงศ์ใหญ่:: Dendrobatoidea Dendrobatoidea
วงศ์:: Aromobatidae Aromobatidae Grant [fr; es], Frost, Caldwell, Gagliardo, Haddad [fr], Kok, Means, Noonan, Schargel, and Wheeler [fr], 2006

Subfamilies and genera
 Anomaloglossinae Grant et al., 2006  Anomaloglossus  Rheobates  Aromobatinae Grant et al., 2006 Aromobates  Mannophryne  Allobatinae Grant et al., 2006 Allobates
วงศ์กบพิษอโรม่า (อังกฤษ: cryptic forest frogs, cryptic poison frogs) เป็นวงศ์ของกบ ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ ซึ่งกบพิษอโรม่าเป็นกลุ่มพี่น้อง ของวงศ์ Dendrobatidae หรือวงศ์กบลูกศรพิษ แต่ไม่มีพิษเท่ากับกบลูกศรพิษ
อนุกรมวิธาน

วงศ์ Aromobatidae แยกออกจากวงศ์ Dendrobatidae ในปี ค.ศ. 2006 แต่ในบางแหล่งข้อมูลยังคงถือว่ากบวงศ์นี้เป็นส่วนหนึ่งของวงศ์ Dendrobatidae  อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งของพวกมันในฐานะกลุ่มพี่น้อง นั้นได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างดี และคำถามหลักคือกบเหล่านี้ควรได้รับการจัดอันดับเป็นวงศ์หรือวงศ์ย่อย
ความถูกต้องของวงศ์ย่อยของวงศ์ Aromobatidae ยังไม่มีความแน่นอนเช่นกัน หลักฐานบางอย่างชี้ให้เห็นถึงพาราฟายลี (Paraphyly) ซึ่งกล่าวคือ เป็นกลุ่มของสิ่งมีชีวิตที่มาจากบรรพบุรุษร่วมกัน แต่กลุ่มนั้นไม่ได้รวมถึงลูกหลานทั้งหมดที่สืบเชื้อสายจากบรรพบุรุษนั้น ของอย่างน้อยในวงศ์ย่อย Anomaloglossinae และสกุล Allobates ส่วนใหญ่เป็นเพราะตำแหน่งที่ไม่แน่นอนของ Allobates olfersioides
มีรายงานว่าในบางสปีชีส์มีกลิ่นคล้ายกับสกังค์ กลิ่นที่รุนแรงนี้ขับออกมาทางผิวหนัง แต่ไม่มีพิษ กลิ่นที่รุนแรงนี้ใช้เป็นกลไกป้องกันตัวจากสัตว์นักล่า
การสืบพันธุ์

กบในวงศ์นี้ส่วนใหญ่จะวางไข่เป็นครอกเล็ก ๆ ไว้ในรังบนบก หลังจากฟักออกมา พ่อแม่ตัวใดตัวหนึ่งจะพาลูกอ๊อดไปยังแหล่งน้ำเล็ก ๆ ที่ซึ่งลูกอ๊อดจะเจริญเติบโตจนสมบูรณ์จนถึงการเปลี่ยนแปลงลักษณะที่สมบูรณ์ของลูกอ๊อด
Anomaloglossus stepheni, Anomaloglossus degranvillei, Allobates chalcopis และ Allobates nidicola เป็นทั้งสี่สปีชีส์เป็นกบในวงศ์ Aromobatidae ที่มีลูกอ๊อดที่ไม่จำเป็นต้องกินอาหาร
วงศ์ย่อยและสปีชีส์

ภายในปลายปี ค.ศ. 2019 มีการอธิบายสปีชีส์แล้ว 126 สปีชีส์ ใน 3 วงศ์ย่อย และ 5 สกุล:
Allobatinae Grant, Frost, Caldwell, Gagliardo, Haddad, Kok, Means, Noonan, Schargel และ Wheeler, 2006 (55 สปีชีส์)
Allobates Zimmermann และ Zimmermann, 1988 (55 สปีชีส์)
Anomaloglossinae Grant, Frost, Caldwell, Gagliardo, Haddad, Kok, Means, Noonan, Schargel และ Wheeler, 2006 (32 สปีชีส์)
Anomaloglossus Grant, Frost, Caldwell, Gagliardo, Haddad, Kok, Means, Noonan, Schargel และ Wheeler, 2006 (30 สปีชีส์)
Rheobates Grant, Frost, Caldwell, Gagliardo, Haddad, Kok, Means, Noonan, Schargel และ Wheeler, 2006 (2 สปีชีส์)
Aromobatinae Grant, Frost, Caldwell, Gagliardo, Haddad, Kok, Means, Noonan, Schargel และ Wheeler, 2006 (38 สปีชีส์)
Aromobates Myers, Paolillo-O และ Daly, 1991 (18 สปีชีส์)
Mannophryne La Marca, 1992 (20 สปีชีส์)
นอกจากนี้ "Prostherapis" dunni Rivero, 1961 ยังถูกจัดอยู่ในวงศ์นี้ แต่ตำแหน่งที่ชัดเจนกว่านี้ยังไม่ทราบแน่ชัด ซึ่งอาจจัดอยู่ในสกุล Aromobates
เชิงอรรถและรายการอ้างอิง

↑  Grant, Taran; Frost, Darrel R.; Caldwell, Janalee P.; Gagliardo, Ron; Haddad, Célio F.B.; Kok, Philippe J.R.; Means, D. Bruce; Noonan, Brice P.; Schargel, Walter E. & Wheeler, Ward C. (2006). "Phylogenetic systematics of dart-poison frogs and their relatives (Amphibia: Athesphatanura: Dendrobatidae)" (PDF). Bulletin of the American Museum of Natural History. 299: 1–262. doi:10.1206/0003-0090(2006)299[1:PSODFA]2.0.CO;2. S2CID 82263880. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-02-21.
↑  Frost, Darrel R. (2019). ""Prostherapis" dunni Rivero, 1961". Amphibian Species of the World: an Online Reference. Version 6.0. American Museum of Natural History. สืบค้นเมื่อ 19 December 2019.
"Dendrobatidae". AmphibiaWeb. University of California, Berkeley. 2019. สืบค้นเมื่อ 19 December 2019.
Blackburn, D.C. & Wake, D.B. (2011). "Class Amphibia Gray, 1825. In: Zhang, Z.-Q. (Ed.) Animal biodiversity: An outline of higher-level classification and survey of taxonomic richness" (PDF). Zootaxa. 3148: 39–55. doi:10.11646/zootaxa.3148.1.8.
Frost, Darrel R. (2019). "Aromobatidae Grant, Frost, Caldwell, Gagliardo, Haddad, Kok, Means, Noonan, Schargel, and Wheeler, 2006". Amphibian Species of the World: an Online Reference. Version 6.0. American Museum of Natural History. สืบค้นเมื่อ 19 December 2019.
Vitt, Laurie J. & Caldwell, Janalee P. (2014). Herpetology: An Introductory Biology of Amphibians and Reptiles (4th ed.). Academic Press. pp. 486–488.
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q55310  Wikispecies: Aromobatidae  ADW: Aromobatidae  BOLD: 169874  GBIF: 3075  iNaturalist: 64722  ITIS: 773176  Plazi: 92323D62-8129-FF89-FBC9-F9EBFB469715
อำเภอหนองใหญ่

| อำเภอหนองใหญ่ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Nong Yai
คำขวัญ: ปาล์มน้ำมันมากมี  ประเพณีวิ่งควาย เรียงรายป่าเขา ลำเนาสวนยาง ท่ามกลางเกษตรกรรม เจ้าพ่อทองดำศักดิ์สิทธิ์
แผนที่จังหวัดชลบุรี เน้นอำเภอหนองใหญ่
พิกัด: 13°9′24″N 101°22′0″E﻿ / ﻿13.15667°N 101.36667°E﻿ / 13.15667; 101.36667
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ชลบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 397.5 ตร.กม. (153.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 23,936 คน
 • ความหนาแน่น: 60.22 คน/ตร.กม. (156.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 20190
รหัสภูมิศาสตร์: 2003
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอหนองใหญ่ หมู่ที่ 1 ตำบลหนองใหญ่ อำเภอหนองใหญ่ จังหวัดชลบุรี 20190
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หนองใหญ่ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดชลบุรี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบ้านบึง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอหนองใหญ่ มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านบึงและอำเภอบ่อทอง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ่อทอง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวังจันทร์และอำเภอปลวกแดง (จังหวัดระยอง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอศรีราชาและอำเภอบ้านบึง
ประวัติ

พื้นที่ของอำเภอหนองใหญ่เดิมเป็นตำบลหนองอิรุณ ตำบลคลองพลู และตำบลคลองกิ่ว อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอพนัสนิคม และอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรีก่อนที่ต่อมาจะย้ายมาขึ้นการปกครองกับอำเภอบ้านบึง ต่อมาเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลหนองใหญ่ ตำบลคลองพลู และตำบลหนองเสือช้าง ออกจากการปกครองของอำเภอบ้านบึง รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอหนองใหญ่ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอหนองใหญ่ จนถึงปัจจุบัน
วันที่ 6 สิงหาคม 2517 ตั้งตำบลหนองใหญ่ แยกออกจากตำบลคลองพลู และตำบลหนองอิรุณ ตั้งตำบลหนองเสือช้าง แยกออกจากตำบลหนองอิรุณ ตำบลคลองพลู และตำบลคลองกิ่ว
วันที่ 2 ธันวาคม 2518 แยกพื้นที่ตำบลหนองใหญ่ ตำบลคลองพลู และตำบลหนองเสือช้าง จากอำเภอบ้านบึง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอหนองใหญ่ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอบ้านบึง
วันที่ 31 พฤษภาคม 2520 จัดตั้งสุขาภิบาลหนองใหญ่ ในท้องที่บางส่วนของตำบลหนองใหญ่
วันที่ 13 กรกฎาคม 2524 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอหนองใหญ่ อำเภอบ้านบึง เป็น อำเภอหนองใหญ่
วันที่ 3 สิงหาคม 2525 ตั้งตำบลห้างสูง แยกออกจากตำบลหนองใหญ่ และตำบลหนองเสือช้าง ตั้งตำบลเขาซก แยกออกจากตำบลเขาพลู
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลหนองใหญ่ เป็นเทศบาลตำบลหนองใหญ่ ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 15 พฤษภาคม 2543 ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลหนองใหญ่ รวมกับเทศบาลตำบลหนองใหญ่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอหนองใหญ่แบ่งออกเป็น 5 ตำบล 24 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | หนองใหญ่ |  | (Nong Yai) |  | 6 หมู่บ้าน |  |
| 2. | คลองพลู |  | (Khlong Phlu) |  | 4 หมู่บ้าน |  |
| 3. | หนองเสือช้าง |  | (Nong Suea Chang) |  | 5 หมู่บ้าน |  |
| 4. | ห้างสูง |  | (Hang Sung) |  | 5 หมู่บ้าน |  |
| 5. | เขาซก |  | (Khao Sok) |  | 4 หมู่บ้าน |  |