stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง
ประวัติ

ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง ก่อสร้างโดยรัฐบาลอังกฤษของซาราวักในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 ตั้งอยู่ที่ชานเมืองกูจิง เปิดใช้งานวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1950 สนามบินประกอบไปด้วยอาคารผู้โดยสารขนาดเล็กรูปตัว "แอล" มีชั้นเดียว, อาคารสินค้าขนาดเล็ก, ศูนย์ดับเพลิง, หอควบคุมการบิน, หน่วยงานอุตุนิยมวิทยา, อาคารซ่อมบำรุงเครื่องบิน, หลุมจอดเครื่องบิน 4 หลุม และทางวิ่งเดี่ยวความยาว 1,372 เมตร กว้าง 46 เมตร รวมไปถึงศูนย์ตรวจจับเครื่องบินและคลื่นวิทยุ
ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง ได้กลายมาเป็นประตูสู่รัฐซาราวัก รัฐซาบะฮ์ และประเทศบรูไน พร้อมกับการเปิดเที่ยวบิน กูจิง-สิงคโปร์ จำนวน 1 เที่ยวต่อสัปดาห์ โดยใช้เครื่องบินดักลาส ดาโกตา และภายในปลายปี ค.ศ. 1954 ได้มีการเปิดเที่ยวบินเป็นจำนวนมาก มีเที่ยวบิน 1,550 เที่ยว ผู้โดยสาร 13,564 คน และสินค้า 95,911 กิโลกรัม (สถิติ ค.ศ. 1954) และในปี ค.ศ. 1959 ได้ขยายทางวิ่งให้มีความยาว 1,555 เมตร เพื่อให้รองรับเครื่องบินวิกเกอร์ วิสเคาต์ได้
ในปี ค.ศ. 1962 ได้ขยายทางวิ่งอีกครั้งให้มีความยาว 1,921 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบิน DeHavilland Comet-4 และได้ขยายพื้นที่อาคารผู้โดยสารให้ใหญ่ขึ้น นอกจากนี้ยังได้เปิดทำการศูนย์ควบคุมการบินภายในสนามบินอีกด้วย บริษัท การบินมลายา ได้เปิดเที่ยวบินจากดินแดนบริติชบอร์เนียว ไปยังสิงคโปร์ โดยเครื่องบินวิกเกอร์ วิสเคาต์ และดักลาส ดีซี-3 ต่อมาปี ค.ศ. 1971 รัฐบาลมาเลเซีย ได้ปรึกษาหารือกับที่ปรึกษาชาวแคนาดา เพื่อช่วยพัฒนาท่าอากาศยานนานาชาติกูจิงให้ดียิ่งขึ้น
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1972 รัฐบาลได้เผยแพร่แผนพัฒนาสนามบินดังนี้
การขยายความยาวของทางวิ่ง เพื่อรองรับเครื่องบินไอพ่น
การก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ ทางด้านทิศเหนือของทางวิ่ง
การขยายทางวิ่งให้มีความยาว 2,454 เมตร (8,051 ฟุต) เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1973 และสำเร็จในปี ค.ศ. 1976 ยาวพอที่จะรองรับเครื่องบินโบอิง 707 ได้ ในปี ค.ศ. 1980 ได้ทำการปรับพื้นผิวทางวิ่ง เพื่อรองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ 300 บี 4 ซึ่งสำเร็จในปี ค.ศ. 1982.
ส่วนการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ ทางด้านทิศเหนือของทางวิ่ง เริ่มต้นในปลายปี ค.ศ. 1978 และสร้างเสร็จในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1983 เปิดใช้งานเชิงพาณิชย์ครั้งแรกวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1983 อาคารมีพื้นที่ 13,000 ตารางเมตร มีทั้งหมด 3 ชั้น และมีหอคอยควบคุมการบินในบริเวณใกล้เคียง
ในปี ค.ศ. 1999 สายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ และรอยัลบรูไนแอร์ไลน์ ได้เปิดเที่ยวบินสิงคโปร์-กูจิง และบรูไน-กูจิง ตามลำดับ ทั้งเที่ยวบินประจำ และเที่ยวบินเช่าเหมาลำ ต่อมา สายการบินหลักทั้ง 4 ของมาเลเซีย (มาเลเซียแอร์ไลน์, เอ็มเอเอสวิงส์, แอร์เอเชีย และมาลินโดแอร์) กับสายการบินขนส่งสินค้าอีก 3 สาย (เอ็มเอเอสคาร์โก, ทรานส์ไมล์แอร์เซอร์วิส และเนปจูนแอร์) เปิดเที่ยวบินมายังกูจิง ส่วนสายการบินต่างชาติ 4 สายการบิน (สิงคโปร์แอร์ไลน์, รอยัลบรูไนแอร์ไลน์, เจ็ตสตาร์เอเชีย และไทเกอร์แอร์เวย์) ได้ยกเลิกเที่ยวบินมายังกูจิงแล้ว
เนื่องจากปริมาณผู้โดยสารที่มากขึ้น จึงต้องมีการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารใหม่อีกหลัง โดยเริ่มก่อสร้างในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 และได้เปิดทำการเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 2006 โดยหัวหน้าคณะรัฐมนตรีแห่งรัฐซาราวัก และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม มีหลุมจอดเครื่องบินใหญ่ 9 หลุม (มี 3 หลุมสำหรับเครื่องบิน แอร์บัส เอ 330, โบอิง 747 และแอร์บัส เอ 380-800) และหลุมจอดเครื่องบินเล็ก 4 หลุม
การพัฒนา

ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง ได้รับการปรับปรุงและพัฒนาให้ดีขึ้นทุก ๆ ปี โดยอาคารผู้โดยสารหลังล่าสุด ก่อสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2006 และการขยายทางวิ่ง ก่อสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2008 อาคารที่ได้รับการปรับปรุง มีรูปแบบคล้ายกับท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ซึ่งเปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1998
อาคารผู้โดยสารได้รับการขยายให้มีเนื้อที่ 46,000 ตารางเมตร (500,000 ตารางฟุต) และทำเสร็จในอีก 15 เดือนถัดมา อาคารที่ปรับปรุงแล้ว ทำพิธีเปิดโดยนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2006 การก่อสร้างใช้งบประมาณ 620 ล้านริงกิต  นอกจากนี้ ยังสามารถรองรับเครื่องบินโบอิง 747-400 และแอร์บัส เอ 380-800 ได้อีกด้วย
ส่วนการขยายทางวิ่ง ได้ขยายทางวิ่งจากที่ยาว 2,454 เมตร ให้มีความยาวเพิ่มเป็น 3,780 เมตร และได้ขยายความกว้างจาก 46 เมตร ให้เป็น 60 เมตร นอกจากนี้ยังมีทางวิ่งคู่ขนานสำรอง กว้าง 30 เมตร งานรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ อาทิเช่น การติดหลอดไฟที่ทางวิ่ง และการติดสัญลักษณ์ เพื่อให้นักบินมองเห็น เป็นต้น ตัวอาคารมีทางออกขึ้นเครื่อง 9 ทาง โดยทุกทางออก สามารถรองรับเครื่องบินโบอิง 737 และแอร์บัส เอ 320 ได้ โดยทางออกที่ 9 มีไว้เพื่อรองรับเครื่องบิน แอร์บัส เอ 380-800 โดยเฉพาะ
การพัฒนา > การเปิดเที่ยวบินใหม่

อดีตหัวหน้าคณะรัฐมนตรีแห่งรัฐซาราวัก มีแผนที่จะพัฒนาท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง เพื่อช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยวในรัฐซาราวัก ต่อมาสายการบินสัญชาติสิงคโปร์ ชื่อสายการบินไทเกอร์แอร์เวย์ ได้เปิดเที่ยวบินสิงคโปร์-กูจิง แต่ได้ยกเลิกในอีก 2-3 ปีถัดมา
ในปี ค.ศ. 2006 ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง ได้ประเมินสายการบินมาเลเซียแอร์ไลน์ ในด้านสายการบินที่มีความปลอดภัยสูงที่สุด
สายการบินราคาประหยัด แอร์เอเชีย ได้เปิดเที่ยวบินจากสนามบินกูจิง ไปยังกรุงเทพฯ-ดอนเมือง, จาการ์ตา-ซูการ์โน-ฮัตตา, มาเก๊า และคลาร์ก เส้นทางการบินอื่น ๆ ที่จะเปิดในอนาคต อาทิเช่น กูจิง-บรูไน, กูจิง-สิงคโปร์ และกูจิง-เพิร์ท
ส่วนสายการบิน มาเลเซียแอร์ไลน์ มีแผนเปิดเที่ยวบินใหม่ไปยังฮ่องกง, ไทเป-เถาหยวน, เกาสง และโซล-อินช็อน
โครงสร้างพื้นฐานท่าอากาศยาน > ระบบสายพานกระเป๋า (BHS)

ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง มีสายพานกระเป๋า (BHS) อยู่สองจุด จุดหนึ่งสำหรับเที่ยวบินภายในรัฐซาราวัก และอีกจุดหนึ่งสำหรับเที่ยวบินระหว่างรัฐและระหว่างประเทศ
โครงสร้างพื้นฐานท่าอากาศยาน > การตรวจคนเข้าเมือง

ในฐานะที่เป็นหนึ่งในสองรัฐของมาเลเซีย ซึ่งเป็นผู้ควบคุมการตรวจคนเข้าเมืองอิสระ ผู้โดยสารที่เดินทางเข้า-ออกนอกรัฐซาราวัก ต้องผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองในสนามบินทุกคน
โครงสร้างพื้นฐานท่าอากาศยาน > ระบบขนส่งสาธารณะ

ไม่มีรถโดยสารประจำทางเชื่อมต่อโดยตรง สถานีขนส่งที่ใกล้ที่สุด คือ สถานีขนส่งผู้โดยสารกูจิงเซ็นทรัล ห่างจากสนามบิน 2 กิโลเมตร ส่วนรถแท็กซี่ สามารถซื้อบัตรได้ตามเคาน์เตอร์แลกบัตร
สายการบินและจุดหมายปลายทาง > ผู้โดยสาร

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
แอร์เอเชีย: บินตูลู, โจโฮร์บะฮ์รู, โกตาบาห์รู, โกตากีนาบาลู, กัวลาลัมเปอร์, มิริ, ปีนัง, ซีบู, สิงคโปร์
มาเลเซียแอร์ไลน์: บินตูลู, ฮ่องกง, โกตากีนาบาลู, กัวลาลัมเปอร์, มิริ, ซีบู, สิงคโปร์
เอ็มเอเอสวิงส์  ร่วมกับ มาเลเซียแอร์ไลน์: บินตูลู, โกตากีนาบาลู, มิริ, มูกะห์, มูลู, ปอนเตียนาก, ซีบู, ตันจุงมานิส
มาลินโดแอร์: กัวลาลัมเปอร์
ซิลค์แอร์: สิงคโปร์
เอ็กซ์เพรสแอร์: ปอนเตียนาก, ยอร์กยาการ์ตา
สายการบินและจุดหมายปลายทาง > สินค้า

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
เอ็มเอเอสคาร์โก: ฮ่องกง, กัวลาลัมเปอร์, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง
ทรานส์ไมล์แอร์เซอร์วิส: โกตากีนาบาลู, กัวลาลัมเปอร์-ซูบัง, มิริ, สิงคโปร์
สถิติ > จำนวนผู้โดยสาร สินค้า และเที่ยวบิน

| ปี ค> ศ. | จำนวนผู้โดยสาร  | เปลี่ยนแปลงจากปีก่อน | จำนวนสินค้า (ตัน) | เปลี่ยนแปลงจากปีก่อน | จำนวนเที่ยวบิน | เปลี่ยนแปลงจากปีก่อน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2003 | 2,923,633 |  | 26,278 |  | 42,138 |  |
| 2004 | 3,317,879 |  13.5 | 26,073 |  0.8 | 45,340 |  7.6 |
| 2005 | 3,354,973 |  1.1 | 28,407 |  8.9 | 43,253 |  4.0 |
| 2006 | 3,196,352 |  4.7 | 29,716 |  4.6 | 40,292 |  7.4 |
| 2007 | 3,236,468 |  1.3 | 23,818 |  19.8 | 37,348 |  7.3 |
| 2008 | 3,238,614 |  0.07 | 19,166 |  19.5 | 39,188 |  4.9 |
| 2009 | 3,574,632 |  10.4 | 20,830 |  8.7 | 44,761 |  14.2 |
| 2010 | 3,684,517 |  3.1 | 26,977 |  29.5 | 46,382 |  3.6 |
| 2011 | 4,286,722 |  16.3 | 24,787 |  8.1 | 53,154 |  14.6 |
| 2012 | 4,186,523 |  2.3 | 15,811 |  36.2 | 46,727 |  12.1 |
| 2013 | 4,871,036 |  16.4 | 21,993 |  39.1 | 56,085 |  20.0 |
| 2014 | 4,852,822 |  0.4 | 28,040 |  27.5 | 53,490 |  4.6 |
รางวัลที่ได้รับ

รางวัล MS ISO 9001:2000 สำหรับการจัดการและดำเนินงานท่าอากาศยานดีเด่น ได้รับในปี ค.ศ. 2005.
รางวัลท่าอากาศยานดีเด่น มอบโดยแผนกการบินพลเรือน (DCA) ในปี ค.ศ. 2005 เป็นท่าอากาศยานแห่งที่สองในมาเลเซียที่ได้รับรางวัลนี้ ถัดมาท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์
รางวัลท่าอากาศยานที่ปลอดภัยที่สุด มอบโดยมาเลเซียแอร์ไลน์
รางวัลแพลตตินัมแอนด์สตาร์ มอบโดยสมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ (IATA) ในด้านการเช็ค-อิน, การตรวจกระเป๋า, การตรวจคนเข้าเมือง และสายพานกระเป๋าดีเด่น
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์

ค.ศ. 1999 — เครื่องบิน De Havilland Canada DHC-4 Caribou พุ่งชนกับพื้นที่ชุ่มน้ำบริเวณปลายทางวิ่ง มีผู้เสียชีวิต 5 คน เป็นเจ้าหน้าที่ทหารทั้งหมด
กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 — เครื่องบิน แอร์บัส เอ 330 ของสายการบินมาเลเซียแอร์ไลน์ เกิดเหตุไถลออกนอกทางวิ่ง ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหนักหรือเสียชีวิต
27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 — เครื่องบินขนส่งสินค้าลำหนึ่ง เกิดไถลกับขอบทางวิ่ง ขณะลงจอด เมื่อเวลา 6 นาฬิกา 20 นาที
7 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 — เวลา 0 นาฬิกา 23 นาที มีผู้ชายคนหนึ่งขู่ว่าได้ทำการวางระเบิดเอาไว้ในสนามบิน เมื่อเจ้าหน้าที่ตรวจค้นได้พบกับระเบิดปลอม และในวันนั้นไม่มีเหตุการณ์ระเบิดแต่อย่างใด
17 สิงหาคม ค.ศ. 2006 — มีการขู่วางระเบิดบนเครื่องบินของสายการบินแอร์เอเชีย เที่ยวบินที่ 5203 ซึ่งประกอบไปด้วยผู้โดยสาร 126 คน กำหนดถึงกัวลาลัมเปอร์เวลา 9 นาฬิกา 20 นาที เมื่อเจ้าหน้าที่ตรวจค้น พบว่าไม่มีวัตถุระเบิดตามที่ขู่ไว้แต่อย่างใด
1 กันยายน ค.ศ. 2006 — มาเลเซียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 2507 มุ่งหน้ากัวลาลัมเปอร์ เกิดเหตุน้ำมันเครื่องหมดขณะกำลังบินขึ้น เมื่อเวลา 23 นาฬิกา 5 นาที ทำให้ต้องเปลี่ยนมาใช้เครื่องบินอีกลำ ซึ่งกำหนดออกในเวลา 23 นาฬิกา 30 นาที
13 มกราคม ค.ศ. 2007 — เครื่องบินโบอิง 737-200 ลำหนึ่ง เกิดอุบัติเหตุขณะลงจอด เมื่อเวลา 5 นาฬิกา 52 นาที ตัวเครื่องบินได้รับความเสียหายมาก มีลูกเรือรอดชีวิตเพียง 4 คน ทางสนามบินจำเป็นต้องปิดทำการเป็นเวลา 6 ชั่วโมง เพื่อตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ ส่งผลให้เที่ยวบินที่จะบินขึ้นและลงจอดอีก 30 เที่ยว ล่าช้ามาก สนามบินได้กลับมาเปิดทำการอีกครั้งในตอนเที่ยงของวันเดียวกัน
2 ตุลาคม ค.ศ. 2009 — เครื่องบิน Boeing 737-4H6 ของสายการบินมาเลเซียแอร์ไลน์ เกิดอุบัติเหตุช่วงล่างของเครื่องยุบ ขณะเข้าจอดในหลุม
10 มกราคม ค.ศ. 2011 — แอร์เอเชีย เที่ยวบินที่ 5218 เกิดลื่นไถลทางวิ่งขณะลงจอด เมื่อเวลา 22 นาฬิกา 15 นาที มีผู้โดยสารได้รับบาดเจ็บสาหัส 4 คน
ดูเพิ่ม

รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศมาเลเซีย
ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลท่าอากาศยาน จากการท่าอากาศยานมาเลเซีย
Current weather for WBGG at NOAA/NWS
Accident history for KCH at Aviation Safety Network
| ด ค ก ท่าอากาศยานนานาชาติในประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
ศูนย์กลาง:  โกตากีนาบาลู  กัวลาลัมเปอร์  ปีนัง 
นานาชาติ:  อีโปะฮ์  โจโฮร์บะฮ์รู  กัวลาเตอเริงกานู  กลันตัน  กูชิง  ลังกาวี  มะละกา  มีรี  กัวลาลัมเปอร์ (ซูบัง)  ตาเวา 
หอคอยควบคุมการบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง
ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง ในตอนกลางวัน
ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง ในยามค่ำคืน
เทนนิสออสเตรเลียนโอเพน

| --- | --- |

เว็บไซต์ทางการ
ผู้ก่อตั้ง: 1905; 120 ปีที่แล้ว (1905)
ครั้งที่จัด: 112 (2024)
ที่ตั้ง: เมลเบิร์น (ตั้งแต่ 1972) ประเทศออสเตรเลีย
สนาม: เมลเบิร์น พาร์ก (ตั้งแต่ 1988)
พื้นสนาม: พื้นแข็ง – กลางแจ้ง (ตั้งแต่ 1988) พื้นหญ้า – กลางแจ้ง (1905–1987)
เงินรางวัล: 86,500,000 ดอลลาร์ออสเตรเลีย (2024)
ชาย
จับฉลาก: 128S (128Q) / 64D (16Q)
ผู้ชนะเลิศปัจจุบัน: ยานนิค ซินเนอร์ (เดี่ยว)   โรฮัน โบพันนา   แมทธิว เอ็บเดน (คู่)
ชนะเลิศเดี่ยวสูงสุด: นอวาก จอกอวิช (10)
ชนะเลิศคู่สูงสุด: เอเดรียน ควิสต์ (10)
หญิง
จับฉลาก: 128S (128Q) / 64D (16Q)
ผู้ชนะเลิศปัจจุบัน: อารีนา ซาบาเลนกา (เดี่ยว)   เซียะ ซู เหว่ย   เอลิเซ เมอร์เทนส์ (คู่)
ชนะเลิศเดี่ยวสูงสุด: มาร์กาเร็ต คอร์ต (11)
ชนะเลิศคู่สูงสุด: เธลมา คอยน์ ลอง (12)
คู่ผสม
จับฉลาก: 32
ผู้ชนะเลิศปัจจุบัน: เซียะ ซู เหว่ย ยาน ซีลินสกี
ชนะเลิศสูงสุด (ชาย): 4   แฮร์รี่ ฮอปแมน
ชนะเลิศสูงสุด (หญิง): 4   เธลมา คอยน์ ลอง
แกรนด์สแลม
 ออสเตรเลียนโอเพน  เฟรนช์โอเพน  วิมเบิลดัน  ยูเอสโอเพน 
รายการล่าสุด
ออสเตรเลียนโอเพน 2024
การแข่งขันเทนนิสออสเตรเลียนโอเพน (อังกฤษ: Australian Open) เป็นการแข่งขันเทนนิสแกรนด์สแลมรายการแรกของปี จัดขึ้นที่เมลเบิร์น พาร์ค ในนครเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ในช่วงเดือนมกราคม ทำการแข่งขันบนฮาร์ดคอร์ท จัดการแข่งขันเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1905
ลักษณะเด่นของการแข่งขันออสเตรเลียนโอเพน คือเป็นการแข่งขันในสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าว เนื่องจากในเดือนมกราคมเป็นฤดูร้อนของประเทศแถบซีกโลกใต้ เสมือนเป็นการทดสอบสภาพร่างกายของนักเทนนิสที่กลับจากการพักผ่อนในช่วงปิดฤดูกาล
พื้นผิวคอร์ทที่ใช้แข่งขันในตอนเริ่มต้นใช้พื้นผิวหญ้า ต่อมาเมื่อย้ายสถานที่มาที่เมลเบิร์น พาร์คในปี 1988 จึงเปลี่ยนมาใช้พื้นผิว Rebound Ace Hardcourt ที่สร้างขึ้นจากส่วนผสมของชั้นยางและไฟเบอร์กลาส บนผิวยางมะตอยหรือคอนกรีต แมทส์ วิแลนเดอร์ เป็นนักเทนนิสคนเดียวที่ชนะเลิศได้บนสองพื้นผิวคอร์ท ในปี 2008 จะมีการเปลี่ยนแปลงพื้นผิวที่ใช้แข่งขันเป็น Plexicushion ที่ถูกวิจารณ์ว่ามีความคล้ายคลึงกับพื้นผิวที่ใช้แข่ง ยูเอสโอเพน
ออสเตรเลียนโอเพน เคยถูกย้ายไปจัดการแข่งขันในเดือนธันวาคมระหว่าง ค.ศ. 1977-1985 ก่อนจะย้ายกลับไปจัดในเดือนมกราคมในปี 1987 ทำให้ไม่มีการแข่งขันในปี 1986
ทำเนียบผู้ชนะเลิศประเภทชายเดี่ยวและหญิงเดี่ยวตั้งแต่ ค.ศ. 2000

| ปี | ชายเดี่ยว | หญิงเดี่ยว |
| --- | --- | --- |
| 2000 |  อังเดร อากัสซี |  ลินเซย์ ดาเวนพอร์ต |
| 2001 |  อังเดร อากัสซี |  เจนนิเฟอร์ คาปริอาที |
| 2002 |  โธมัส โจฮันส์สัน |  เจนนิเฟอร์ คาปริอาที |
| 2003 |  อังเดร อากัสซี |  เซเรนา วิลเลียม |
| 2004 |  โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ |  จัสติน เอแนง |
| 2005 |  มารัต ซาฟิน |  เซเรนา วิลเลียม |
| 2006 |  โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ |  อเมลี โมเรสโม |
| 2007 |  โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ |  เซเรนา วิลเลียม |
| 2008 |  นอวัก จอคอวิช |  มาเรีย ชาราโปวา |
| 2009 |  ราฟาเอล นาดาล |  เซเรนา วิลเลียม |
| 2010 |  โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ |  เซเรนา วิลเลียม |
| 2011 |  นอวัก จอคอวิช |  คิม ไคลจ์สเตอร์ |
| 2012 |  นอวัก จอคอวิช |  วิคตอเรีย อซาเรนก้า |
| 2013 |  นอวัก จอคอวิช |  วิคตอเรีย อซาเรนก้า |
| 2014 |  สตานิสลาส วาวรินกา |  หลี่ น่า |
| 2015 |  นอวัก จอคอวิช |  เซเรนา วิลเลียม |
| 2016 |  นอวัก จอคอวิช |  อันเจลีค แคร์เบอร์ |
| 2017 |  โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ |  เซเรนา วิลเลียม |
| 2018 |  โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ |  คาโรไลน์ วอซเนียคกี |
| 2019 |  นอวัก จอคอวิช |  นาโอมิ โอซากะ |
| 2020 |  นอวัก จอคอวิช |  โซเฟีย เคนิน |
| 2021 |  นอวัก จอคอวิช |  นาโอมิ โอซากะ |
| 2022 |  ราฟาเอล นาดาล |  แอชลีห์ บาร์ตี |
| 2023 |  นอวัก จอคอวิช |  อารีนา ซาบาเลนกา |
| 2024 |  ยันนิค ซินเนอร์ |  อารีนา ซาบาเลนกา |
| 2025 |  ยันนิค ซินเนอร์ |  เมดิสัน คีย์ |
ดูเพิ่ม

รายชื่อผู้เข้าแข่งขันเทนนิสออสเตรเลียนโอเพนรอบชิงชนะเลิศ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Tennis Australia website
Australian Open – Grand Slam History
| ด ค กเทนนิสออสเตรเลียนโอเพน |
| --- | --- |
Pre Open Era:  1905  1906  1907  1908  1909  1910  1911  1912  1913  1914  1915  1916  1917  1918  1919  1920  1921  1922  1923  1924  1925  1926  1927  1928  1929  1930  1931  1932  1933  1934  1935  1936  1937  1938  1939  1940  1941  1942  1943  1944  1945  1946  1947  1948  1949  1950  1951  1952  1953  1954  1955  1956  1957  1958  1959  1960  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968 
Open Era:  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977 Jan  Dec  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015 
 ชายเดี่ยว  หญิงเดี่ยว  ชายคู่  หญิงคู่  คู่ผสม 
| ด ค กเทนนิสแกรนด์สแลม |
| --- | --- |
 ออสเตรเลียนโอเพน  เฟรนช์โอเพน  วิมเบิลดัน  ยูเอสโอเพน
เต่าปูลู

| เต่าปูลู |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Testudines
อันดับย่อย:: Cryptodira
วงศ์:: Platysternidae Gray, 1869
สกุล:: Platysternon Gray, 1831
สปีชีส์:: P.  megacephalum
ชื่อทวินาม
Platysternon megacephalum Gray, 1831

ชนิดย่อย
  P. m. pequense Gray, 1831  P. m. megacephalum Gray, 1870  P. m. shiui Ernst & McCord, 1987 
ชื่อพ้อง
  Platysternon megacephalum megacephalum Platysternon megacephalum Gray, 1831  Platisternon megacephalus Gray, 1834  Platysternon megacephalus Gray, 1835  Emys megacephala Schlegel, 1838  Platysternon magacephalum Fitzinger, 1843 (ex errore)  Platysternum megacephalum Boulenger, 1889  Platysternon platycephalum Mertens, 1959 (ex errore)  Platysternum megalocephalum Stanek, 1959 (ex errore)  Platysternon megacephalum megacephalum Wermuth, 1960  Platysternon magacephalum megacephalum Pritchard, 1979  Platysternon megacephalum tristernalis Schleich & Gruber, 1984  Platysternon megacephalum tristornalis Alderton, 1988 (ex errore)  Platysternon megacephalum peguense Platysternon peguense Gray, 1870  Platysternon megacephalum peguense Wermuth, 1960  Platysternon megacephalum vogeli Wermuth, 1969  Platysternon megacephalum penguense Nutaphand, 1979 (ex errore)  Platysternon megacephalum penuense Nutaphand, 1979 (ex errore)  Platysternon megacephalum peguensis Sharma, 1998 (ex errore)  Platysternon megacephalum shiui Platysternon megacephalum shiui Ernst & McCord, 1987 
เต่าปูลู เป็นเต่าน้ำจืดกินเนื้อเป็นอาหารชนิดหนึ่ง  มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Platysternon megacephalum  (เป็นภาษาละตินแปลว่า "หัวโต อกแบน") ในสกุล Platysternon วงศ์ Platysternidae  ซึ่งมีเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์และสกุลนี้
มีรูปร่างที่แปลกไปจากเต่าชนิดอื่น ๆ กล่าวคือ มีหัวที่โต ปากงุ้มแหลม เล็บที่ทั้ง 4 ข้างแหลมคมมาก มีหางที่ยาวมาก และไม่สามารถหดหัวเข้ากระดองที่เรียวยาวได้ เป็นเต่าที่พบในลำธารน้ำตกบนภูเขาสูงหรือป่าดิบชื้นในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตอนบนที่ติดกับตอนใต้ของประเทศจีน
กายวิภาค

มีหัวว่าวใหญ่มาก มีขนาดกว้างหัวประมาณครึ่งหนึ่งของความกว้างกระดองหลัง มีปากงุ้มแหลมคล้ายปากนกแก้ว หัวหดเข้ากระดองไม่ได้ แต่มีคอยาวยื่นออกมาได้มาก เคลื่อนไหวได้รวดเร็ว มีความสามารถในการปีนต้นไม้และก้อนหิน ขาและเท้าของเต่าปูลูมีขนาดใหญ่และแข็งแรงหดเข้ากระดองไม่ได้ ขาหน้าและขาหลังของเต่าปูลูมีเกล็ดหุ้มทั้งหมด ตั้งแต่โคนขามีเกล็ดขนาดใหญ่ ฝ่าเท้ามีเกล็ดขนาดเล็กลงมา นิ้วมีเกล็ดหุ้ม มีเล็บแหลมคม ขาหน้ามี 5 นิ้ว ขาหลังมี 4 นิ้ว มีเยื่อพังผืดเล็กน้อยยึดระหว่างนิ้วเกือบถึงโคนเล็บ หางมีขนาดใหญ่และแข็งแรง มีเกล็ดขนาดใหญ่หุ้มเกล็ดหางด้านบนมี 1 แถว ๆ ละ 1 เกล็ด เรียงจากโคนหางมีประมาณ 11 ถึง 14 แถว เกล็ดหางด้านล่างแถวที่ 1 ถึง 4 มีสี่เกล็ดจากแถวที่ห้าถึงปลายหางมีแถวละสองเกล็ดบริเวณโคนหางและโคนขาหลังมีเดือยหนังแหลมยื่นออกมาจำนวนมาก หางของเต่าปูลูยาวมาก มีความยาวมากกว่าความยาวกระดองหลังในอัตราเฉลี่ยความยาวกระดองหลังต่อความยาวหาง มีค่าเท่ากับ 1:1.34 เต่าปูลูจึงจัดว่าเป็นเต่าที่มีหางยาวที่สุดในโลก
เต่าปูลูขนาดเล็ก ที่ยังไม่โตเต็มวัย เกล็ดสันหลัง มีลักษณะเป็นสันแนวกลางหลังทั้ง 5 แผ่น เกล็ดชายโครง ทั้ง 4 คู่ มีปุ่มหนาที่บริเวณกลางของแต่ละเกล็ด เกล็ดขอบกระดอง  มีหยักปลายแหลมเล็กน้อย ส่วนกระดองท้องมีลักษณะดาร์ก ซิมเมตริคอล มาร์กิ้งส์ กระดองหลังสีน้ำตาลแดง กระดองท้องสีเหลือง ผิวหนังด้านท้องสีเหลือง ด้านข้างของหัวทั้งสองด้านจากท้ายตามีเส้นสีดำ 1 คู่ พาดยาวไปทางด้านหลัง ระหว่างกลางเส้นสีดำมีสีเหลือง ขาทั้ง 4 ด้านบนสีดำด้านล่างสีเหลือง แต่เมื่อโตเต็มวัย  ลักษณะสันกลางหลัง ปุ่มหนามที่เกล็ดชายโครงและรอยหยักที่เกล็ดขอบกระดอง จะหายไปจนหมด ส่วนลักษณะดาร์ก ซิมเมตริคอล มาร์กิ้งส์ ที่กระดองท้องสีทั้งหมดจะหายไป หรือจางลงจนสังเกตเห็นไม่ชัด เส้นคู่สีดำข้างหัวจะหายไปด้วย
เต่าปูลูตัวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบในประเทศไทย พบที่จังหวัดลำปางมีน้ำหนัก 910 กรัม ความยาวกระดองหลัง 18.7 เซนติเมตร ความกว้างกระดองหลัง 14.5 เซนติเมตร ความกว้างหัว 6.5 เซนติเมตร ความยาวหาง 23 เซนติเมตร
ชนิดย่อยและพฤติกรรม

เต่าปูลู ยังแบ่งเป็นชนิดย่อย ได้ 3 ชนิด คือ
เต่าปูลูเหนือ หรือ เต่าปูลูจีน (P. m. megacephalum)  เป็นเต่าปูลูขนาดเล็ก มีขนาดเล็กกว่าชนิด P. m. pequense มาก มีลักษณะคล้ายคลึงกันแต่มีความความแตกต่างที่ชัดเจนมากที่สุดมีเพียงแห่งเดียว คือเกล็ดเหนือโคนหาง เกล็ดขอบกระดอง มีจำนวน 11 คู่ เท่ากัน (วิโรจน์, 1979 รายงานว่ามี 9 คู่) กระดองท้องของเต่าปูลูเหนือจะเป็นสีเหลืองส้ม ผิวหนังใต้คางสีเหลืองทอง ผิวหนังบริเวณโคนขาจนถึงโคนหางเป็นสีเหลืองอมชมพูเกล็ดเหนือโคนหางซึ่งมี 1 อัน มองเห็นไม่ชัดเจน เมื่อโตเต็มที่  เกล็ดเหนือโคนหาง จะมองเห็นชัดเจน เต่าปูลูเหนือพบในจีน ส่วนในประเทศไทยพบน้อยมาก โดยจะพบเฉพาะจังหวัดที่อยู่เหนือสุดเท่านั้น ตัวที่ใหญ่สุดที่พบที่จังหวัดลำปางมีน้ำหนัก 570 กรัม ความยาวกระดองหลัง 14.5 เซนติเมตร ความยาวกระดองท้อง 11.3 เซนติเมตร ความกว้างหัว 5.4 เซนติเมตร ความกว้างกระดองหลัง 11 เซนติเมตร ความยางหาง 24 เซนติเมตร
เต่าปูลู (P. m. pequense) พบในพม่า, ไทย
เต่าปูลู (P. m.  shiui) พบที่เวียดนามเหนือ, กัมพูชา และลาว
เต่าปูลู เป็นเต่าที่อาศัยอยู่ในลำธารน้ำบนภูเขาสูงเท่านั้น พบในประเทศจีนตอนใต้และในชายแดนที่ติดกับไทย, ลาว และพม่า มีนิสัยดุ กินเนื้อและลูกไม้เปลือกแข็งเป็นอาหาร รวมถึงลูกนกด้วย กินอาการโดยวิธีการฉกงับ มีความสามารถปีนป่ายขอนไม้ หรือโขดหินได้เก่ง หากินในเวลาตอนเย็นหรือกลางคืน ส่วนกลางวันจะหลบซ่อนตามซอกหิน ความแตกต่างระหว่างเพศผู้และเพศเมีย คือ ตัวผู้มีหางยาวมากกว่า และรูเปิดก้น ของตัวผู้จะอยู่ไปทางปลายหางมากกว่า และตัวผู้จะมีอวัยวะเพศ  อยู่ภายในรูเปิดก้น เต่าปูลูเมื่อยังเล็ก กระดองจะมีลายสีเหลืองและสีน้ำตาล ส่วนตัวเต็มวัยสีเปลี่ยนไปเป็นสีน้ำตาลเขียวมะกอก ผสมพันธุ์ในน้ำ วางไข่คราวละ 3–5 ฟอง ไข่เปลือกแข็งสีขาว รูปทรงกระบอกหัวท้ายรี ยาวประมาณ 4 เซนติเมตร เชื่อว่ามีอายุยืนได้ถึง 200 ปี
สถานภาพในธรรมชาติ

สถานภาพปัจจุบัน เป็นสัตว์ที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ เนื่องจากถูกคุกคามถิ่นที่อยู่อาศัยและถูกจับเป็นสัตว์เลี้ยงและปรุงยาสมุนไพรด้วยเชื่อว่าเป็นยาที่ใช้บำรุงสมรรถนะทางเพศ โดยชาวจีนจะรับซื้อในราคาที่แพง นอกจากนี้แล้วยังมีการให้กัดกันเพื่อเป็นเกมการพนันอีกด้วย
ในประเทศไทย นอกจากที่จังหวัดลำปางแล้ว เต่าปูลูยังพบได้ที่ จังหวัดอุตรดิตถ์ ที่อุทยานแห่งชาติคลองตรอน อำเภอน้ำปาด,  จังหวัดพิษณุโลก พบที่อำเภอนครไทย,  จังหวัดน่าน พบที่ป่าห้วยหลวง ตำบลเรือง อำเภอเมืองน่าน,  อุทยานแห่งชาติขุนน่าน และ อุทยานแห่งชาตินันทบุรี รวมถึงอีกหลายที่ในจังหวัดภาคเหนือ
ในปัจจุบันมีโครงการอนุรักษ์เต่าปูลูอยู่ที่ หมู่บ้านนาตอง ตำบลช่อแฮ จังหวัดแพร่ และ อุทยานแห่งชาติภูสวนทราย  อำเภอนาแห้ว จังหวัดเลย
สำหรับการนำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงนั้น เต่าปูลูมักไม่ค่อยรอด เนื่องจากเป็นเต่าที่อาศัยอยู่ในน้ำที่มีสภาพเป็นลำธารน้ำตกเท่านั้น อีกทั้งยังปีนป่ายเก่ง มีอุปนิสัยดุ จะฉกงับทุกอย่าง จึงทำให้เป็นเต่าที่เลี้ยงยากมาก
ดูเพิ่ม

Chelydridae
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Platysternon megacephalum ที่วิกิสปีชีส์
ส่วนหัว
ปีนป่ายในธรรมชาติ
เอกราช เก่งทุกทาง

| เอกราช เก่งทุกทาง |
| --- | --- |
เกิด: เอกราช เก่งทุกทาง 10 สิงหาคม พ.ศ. 2509 (58 ปี) อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
สัญชาติ: ไทย
ศิษย์เก่า: คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
อาชีพ: ผู้ประกาศข่าว พิธีกรข่าว นักพากย์ฟุตบอล ผู้บรรยายกีฬา
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2532–ปัจจุบัน
ตัวแทน: ช่อง 3 เอชดี
มีชื่อเสียงจาก: เรื่องเล่าเช้านี้
เอกราช เก่งทุกทาง ชื่อเล่น หนุ่ย (เกิด 10 สิงหาคม พ.ศ. 2509) เป็นผู้บรรยายกีฬาทางทรูวิชันส์ และช่อง 3 เอชดี คอลัมนิสต์เกี่ยวกับฟุตบอล ในหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ปัจจุบัน (ตั้งแต่พฤศจิกายน พ.ศ. 2552) ดำรงตำแหน่งบรรณาธิการอำนวยการ นิตยสารโฟร์โฟร์ทู ซึ่งได้รับลิขสิทธิ์ในการผลิตอย่างถูกต้องจาก FourFourTwo Magazine ประเทศอังกฤษ
ประวัติ

เอกราช เกิดเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2509 เป็นบุตรชายของ สมเกียรติ เก่งทุกทาง หรือ ก. เก่งทุกทาง นักแสดงและยังเป็นฝ่ายฉากและศิลปกรรมของดาราฟิล์ม (ดาราวิดีโอ ในปัจจุบัน) จบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนราชวินิตบางแก้ว จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เอกราชชื่นชอบกีฬา โดยเฉพาะฟุตบอล มาตั้งแต่ยังเด็ก และเริ่มทำงานด้านสื่อมวลชนสายกีฬา ตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา โดยฝึกงานกับ บริษัท สยามสปอร์ตซินดิเคท จำกัด
จากนั้นจึงเริ่มงาน จากการเป็นคอมเมนเตเตอร์ หรือผู้ให้ทัศนะเสริม ในการบรรยายกีฬาชนิดต่างๆ แต่ที่ทำได้ดีที่สุดคือฟุตบอล ปัจจุบัน นอกจากการเป็นผู้บรรยายกีฬาทางทรูวิชั่นส์แล้ว ยังเป็นคอลัมนิสต์ประจำหน้ากีฬา หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน และเคยเป็นคอลัมนิสต์ของเครือสยามสปอร์ต โดยใช้นามปากกาว่า ขุนไข่ อีกด้วย
เอกราชได้รับการยกย่องว่า เป็นผู้บรรยายการแข่งขันฟุตบอลที่มีความสามารถมากที่สุดคนหนึ่งในปัจจุบัน จนได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้พากษ์ในนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 2002 ที่ญี่ปุ่น-เกาหลีใต้ และนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 2006 ที่เยอรมนี เป็นต้น ในปี พ.ศ. 2546 ได้รับการชักชวนจากสรยุทธ สุทัศนะจินดา เป็นพิธีกรร่วม ในรายการโทรทัศน์ เรื่องเล่าเช้านี้ ทาง ช่อง 3 เอชดี ในส่วนของข่าวกีฬา และข่าวต่างประเทศ และเป็นคนแรกที่เปิดเผยออกอากาศว่า ชื่อเดิมของ ปุณยวีร์ สุขกุลวรเศรษฐ์ คือ ไทรทอง หุ่นศาสตร์
นอกจากนี้ ช่วงก่อนที่รายการคุยคุ้ยข่าวสุดสัปดาห์จะปิดตัวลง (ราวปลายปี พ.ศ. 2549; สลับกับ ณัฐธีร์ โกศลพิศิษฐ์) และในการรายงานข่าวเหตุการณ์คลื่นสึนามิถล่มภาคใต้ เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547 เอกราชเข้าช่วยสรยุทธดำเนินรายการ ที่ห้องส่งสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ด้วย อนึ่ง เอกราชเคยมีบทบาทการแสดงในภาพยนตร์ไทยเรื่อง ดรีมทีม เมื่อปี พ.ศ. 2551 โดยรับบทเป็นพ่อของตัวละครเด็กในเรื่อง นอกจากเรื่องกีฬาแล้ว เอกราชยังเคยเป็นบรรณาธิการนิตยสารเอฟเอชเอ็ม มาก่อน
จตุลังคบาท

การแสดงที่งานช้างสุรินทร์ ซึ่งมีจตุลังคบาทถือดาบและเขน (โล่กลม)
ภาพจิตรกรรมฝาผนังสงครามยุทธหัตถี ณ อนุสรณ์สถานแห่งชาติ จังหวัดปทุมธานี อันมีจตุลังคบาทประจำเท้าทั้งสี่ของช้างทรง
จตุลังคบาท (คำอ่าน: จะ-ตุ-ลัง-คะ-บาด) เป็นพระตำรวจประจำ 4 เท้าช้างทรงของพระมหากษัตริย์ไทยในยามศึกสงคราม ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในสงครามยุทธหัตถี ระหว่างสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระมหาอุปราชา
ศัพทมูลวิทยา

"จตุลังคบาท" มาจากคำว่า "จตุ" ที่หมายถึง "สี่" กับคำว่า "ลงฺค" หรือ "ลังคี" ที่หมายถึง "เครื่องกีดขวาง" และคำว่า "บาท" ที่หมายถึง "เท้า" ดังนั้น "จตุลังคบาท" จึงหมายถึง "สี่ผู้ระวังป้องกัน (กีดขวาง) เท้าช้างจากศัตรู"