stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บอมเบอร์แมน
หมวดเกม

หมวดเกมต่าง ๆ ของบอมเบอร์แมนในแต่ละรุ่น แบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ
หมวดเกม > หมวดเล่นปกติ (Normal Mode)

เป็นหมวดที่เล่นตามเนื้อเรื่องต่าง ๆ โดยพื้นฐานการเล่นหมวดนี้เคยกล่าวมาแล้วที่ วิธีการเล่นเบื้องต้นที่ควรทราบ เมื่อเราเล่นหมวดนี้ จะเล่นกันประมาณ 50 ด่าน บางเกมจะมีหัวหน้าหรือบอสให้ปราบ หรือมีด่านโบนัสให้เก็บคะแนนพิเศษได้ ขอบเขตสำหรับหมวดเล่นตามปกติของบอมเบอร์แมนในแต่ละรุ่นโดยทั่วไปมีลักษณะดังนี้
ปราบศัตรูให้หมด เก็บอุปกรณ์ และหาทางออก
บางรุ่นมีปราบหัวหน้า หรือ ด่านโบนัส
ถ้าแพ้จนจบเกม จะมีรหัสปรากฏให้เราจำรหัสนั้นเพื่อนำมาใส่ในการเล่นต่อจากด่านที่ค้างไว้ได้
แทบทุกรุ่นจะมีเนื่อเรื่องกำกับอยู่ ทำให้เกิดสีสันและความสนุกสนานต่อผู้เล่น
หมวดเกม > หมวดเล่นต่อสู้ (Battle Mode)

เป็นหมวดที่เล่นต่อสู้ผู้เล่นอื่น ๆ ซึ่งสร้างความสนุกสนานเพิ่มขึ้นในบอมเบอร์แมน เป้าหมายของหมวดนี้คือ หาผู้ชนะ 1 ใน 4-5 คน ที่เล่นบอมเบอร์แมนได้เก่งที่สุด
หมวดเกม > หมวดเล่นต่อสู้ (Battle Mode) > ขั้นตอนการเข้าสู่การเล่น และการเล่นเบื้องต้น

หมวดเล่นต่อสู้มีรายละเอียดการปรับตัวเลือกมาก จึงมีขั้นเบื้องต้นดังนี้
เลือกจำนวนผู้เล่น
เล่นแบบคนเดียวหรือรวมทีม
เลือกจำนวนการชนะ
เลือว่าตัวเล่นตัวไหนให้ผู้เล่นหรือคอมพิวเตอร์บังคับ
เลือกชุดแต่งกายของตัวเล่น
เลือกสนามการต่อสู้
ปรับแต่งต่าง ๆ เพิ่มความได้เปรียบหรือเสียเปรียบ
เมื่อจบขั้นตอนทั้งหมดจะเข้าสู่การเล่น โดยที่ผู้เล่นทั้งหมด จะต้องโจมตีคู่ต่อสู้ให้แพ้ให้หมด จนกระทั่งเหลือผู้ชนะเพียง 1 เดียว แต่บางครั้งจะมีการเสมอกัน (คือโดนระเบิดตายพร้อมกัน 2 คนสุดท้าย หรือหมดเวลา) เมื่อชนะตามจำนวนที่กำหนด ผู้เล่นคนนั้น จะเป็นผู้ชนะเลิศ
หมวดเกม > หมวดเล่นต่อสู้ (Battle Mode) > ลูกเล่นสนามหรือฉากการต่อสู้ต่าง ๆ

ฉากในหมวดเล่นต่อสู้ในแต่ละรุ่น จะมีลูกเล่นต่าง ๆ และมีคุณสมบัติดังนี้
แบบธรรมดา เป็นหมวดการเล่นแบบธรรมดาเหมือนหมวดเล่นปกติ ประกอบด้วย ก้อนอิฐ กับบล็อกเหล็ก
ว่างเปล่า เป็นสนามว่างเปล่าไร้ซึ่งบล็อกเหล็ก ทำให้สามารถระเบิดทุกสิ่งทุกอย่างได้จนเหลือพื้นที่ว่างเปล่า
ไม้กระดก ถ้าผู้เล่นวางระเบิดไว้ตรงไม้กระดก แล้วไปเหยียบอีกฝั่งหนึ่ง จะทำให้ลูกระเบิดกระเด็นออกไปจากไม้กระดก ซึ่งบางครั้งก็สามารถทำผู้เล่นกระเด็นกันเองได้เช่นกัน
พื้นลูกศร ถ้าใครมีอุปกรณ์เตะระเบิด แล้วเตะออกไปจนระเบิดไปสัมผัสกับพื้นลูกศร จะทำให้ทิศทางการมาของระเบิดเปลี่ยนทิศไปตามลูกศรที่กำหนด
ท่อ เป็นท่อที่วางไว้ในสนาม ซึ่งผู้เล่นสามารถเข้าไปวางระเบิดได้ เพียงแค่มองไม่เห็นเท่านั้นเอง
สปริง ฉากแบบนี้มีเป็นบางรุ่น ถ้าเหยียบแล้ว จะเด้งขึ้น
ประตูวาร์ป ถ้าผู้เล่นเข้าไปในจุดนี้ จะทำให้วาร์ปไปยังจุดอื่น
รางเลื่อน ถ้าผู้เล่นหรือระเบิดอยู่ในรางเลื่อน จะทำให้เลื่อนไปตามทิศทางของรางเลื่อน
ซีรีส์ต่าง ๆ ของบอมเบอร์แมน > วิดีโอเกม

| --- | --- |
 บอมเบอร์แมน  บอมเบอร์แมน 2  บอมเบอร์แมน '93  บอมเบอร์แมน '94  ซูเปอร์บอมเบอร์แมน  ซูเปอร์บอมเบอร์แมน 2  ซูเปอร์บอมเบอร์แมน 3  ซูเปอร์บอมเบอร์แมน 4  ซูเปอร์บอมเบอร์แมน 5  บอมเบอร์แมน (วิดีโอเกมของเพลย์สเตชัน)  บอมเบอร์แมน เวิลด์  บอมเบอร์แมน แฟนตาซีเรซ  บอมเบอร์แมนแลนด์  บอมเบอร์แมน เจ็ตเตอร์ส  บอมเบอร์แมน แบตเทิล  บอมเบอร์แมน คาร์ต  บอมเบอร์แมนแลนด์ 2  บอมเบอร์แมนแลนด์ 3:  บอมเบอร์แมน แมกซ์  บอมเบอร์แมน เควสต์  บอมเบอร์แมน แมกซ์ 2  บอมเบอร์แมน ทัวร์นาเมนต์  บอมเบอร์แมน 64  บอมเบอร์แมน ฮีโร่  บอมเบอร์แมน 64 เดอะเซคันด์แอตแทก  บอมเบอร์แมน DS  บอมเบอร์แมนแลนด์ ทัช!  แพนิกบอมเบอร์  ซูเปอร์บอมเบอร์แมน  อะตอมมิกบอมเบอร์แมน  บอมเบอร์แมน แอกต์ซีโร  บอมเบอร์แมนออนไลน์เจแปน  บอมเบอร์แมนไลฟ์: แบทเทิลเฟสท์  ซูเปอร์บอมเบอร์แมน อาร์
ซีรีส์ต่าง ๆ ของบอมเบอร์แมน > ภาพยนตร์อนิเมะ

B บีดาแมน บาคุไกเด็น
B บีดาแมน บาคุไกเด็น V
บอมเบอร์แมน เจ็ตเตอส์
ส่วนเกี่ยวข้อง

BnB
บีดาแมน
ตัวละครที่ควรรู้จักในบอมเบอร์แมน

เกมบอมเบอร์แมนรุ่นต่าง ๆ ในสมัยใหม่ ได้มีการกำหนดชื่อตัวละครไว้ในหมวดเล่นปกติ หรือหมวดเนื้อเรื่อง ในที่นี้จะกล่าวถึงตัวละครเบื้องต้นของบอมเบอร์แมน ซึ่งมีดังต่อไปนี้
ชิโรบอม (しろボン) เป็นตัวละครเอกทุกรุ่นในเกมบอมเบอร์แมน ตัวสีขาว (ชิโระ แปลว่า สีขาว) และมักจะให้ผู้เล่นบังคับชิโรบอม ดำเนินตามเนื่องเรื่องต่าง ๆ ในแต่ละรุ่น
คุโรบอม (くろボン) เป็นทั้งคู่หูและคู่แข่งของชิโรบอม ตัวสีดำ (คุโระ แปลว่า สีดำ) ซึ่งในเกมส่วนใหญ่มักจะเป็นฝ่ายปรปักษ์ของชิโรบอม ของเกมแทบทุกรุ่น, ในภาคของบอมเบอร์แมน แลนด์ มักจะกำหนดอุปนิสัยของคุโรบอมว่า ชอบกินมันเผา และชอบผายลมบ่อย ๆ
พรีตตี้บอมเบอร์ (Pretty Bomber; プリッティーボンバー) เป็นตัวละครหญิงในบอมเบอร์แมน ซึ่งบางเรื่องมักจะใช้พรีตตี้บอมบ์เบอร์เป็นนางเอกของเกมในบางเรื่อง ลักษณะของพรีตตี้บอมเบอร์คือ ใส่เสื้อสีชมพู และมีหัวใจแปะที่หน้าผาก และมีอุปนิสัยค่อนข้างกวน ๆ ไปบ้างเล็กน้อย
ลูอี้ (Louie; ルーイ) เป็นจิงโจ้ผสมกระต่าย เป็นยานพาหนะให้เหล่าบอมเบอร์แมนได้ขี่ ในภาคของ บอมเบอร์แมน แฟนตาซีเรซ ลูอี้จะมีบทบาทในการเล่นมาก เพราะภาคดังกล่าวเป็นการเอาจิงโจ้มาแข่งกัน
ไทร่า (Tirra; タイラ) เป็นมังกรแรด เป็นยานพาหนะให้เหล่าบอมเบอร์แมนได้ขี่เช่นเดียวกันกับลูอี้ และมีบทบาทในเกมบอมเบอร์แมน แฟนตาซีเรซเช่นกัน
ปอมเมียว (Pomyu; ポミュ) เป็นสัตว์ประหลาดหรือมอนสเตอร์ฝ่ายเดียวกันกับบอมเบอร์แมน ลักษณะเป็นตัวสีเหลือง หูยาว ตาเล็กน่ารัก มีมือคล้ายนวม ซึ่งตัวปอมเมียวนี้ น่าจะเป็นสัตว์คู่ใจสำหรับบอมเบอร์แมนได้เลยทีเดียว
เชิงอรรถ

↑  ภาษาอังกฤษคำว่า bomber อ่านว่า /ˈbɒmər/ บอมเมอร์  แต่เนื่องจากสื่ออื่นเช่นหนังสือการ์ตูนในไทยนิยมสะกดว่า บอมเบอร์ อีกทั้งชื่อภาษาญี่ปุ่นก็สะกดตามนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

บอมเบอร์แมน ที่เฟซบุ๊ก
ต้นฉบับ "บอมเบอร์แมน" ยอดมือระเบิด[ลิงก์เสีย], ผู้จัดการออนไลน์
ภาพใหม่พร้อมวิดีโอ "บอมเบอร์แมนเปลี่ยนไป๊"[ลิงก์เสีย], ผู้จัดการออนไลน์
รวมชื่อเกมทั้งหมดของบอมเบอร์แมน เก็บถาวร 2010-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, ฮัตสัน ซอฟต์ ประเทศญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น)
อำเภอพังโคน

| อำเภอพังโคน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phang Khon
ตัวเมืองอำเภอพังโคน
คำขวัญ: เจดีย์หลวงปู่คำ วัฒนธรรมเซิ้งผีโขน พังโคนเมืองไก่ย่าง เขื่อนกว้างลำน้ำอูน ถิ่นสมบูรณ์จำปาชนบท ดั่งปรากฎช้างงามนามพังโคน
แผนที่จังหวัดสกลนคร เน้นอำเภอพังโคน
พิกัด: 17°23′33″N 103°42′34″E﻿ / ﻿17.39250°N 103.70944°E﻿ / 17.39250; 103.70944
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สกลนคร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 383.8 ตร.กม. (148.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2567)
 • ทั้งหมด: 45,653 คน
 • ความหนาแน่น: 118.95 คน/ตร.กม. (308.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 47160
รหัสภูมิศาสตร์: 4705
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอพังโคน ตำบลพังโคน อำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร 47160
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
พังโคน เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางจังหวัดสกลนคร และเป็นอำเภอที่มีความเจริญมากอีกอำเภอหนึ่ง เป็นรองแค่เพียงอำเภอเมืองสกลนคร และอำเภอสว่างแดนดิน ถือเป็นศูนย์กลางทางด้านการค้าและการคมนาคมขนส่งทางตอนกลางของจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอพังโคนตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวานรนิวาส
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพรรณานิคม
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพรรณานิคมและอำเภอวาริชภูมิ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสว่างแดนดิน
ประวัติ

อำเภอพังโคน เดิมคือ เมือง”จัมปาชนบท” โดยตามประวัติกล่าวว่า ชาวภูไทอพยพมาจากเมืองวังฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง พากันมาตั้งบ้านเรือน ใช้ชื่อว่า “บ้านจัมปา” อันเป็นนามของดอกไม้ (บ้านจัมปา ซึ่งปัจจุบันคือ บ้านนาเหมือง หมู 2 ตำบลพังโคน) โดยมีท้าวแก้ว เป็นหัวหน้า
ต่อมาปี พ.ศ. 2420 เป็นปีที่ 10 ในรัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ยกบ้านจัมปาขึ้นเป็น เมืองจัมปาชนบท ขึ้นตรงกับเมืองสกลนครและโปรดเกล้าฯแต่งตั้งให้ ท้าวแก้ว วงศ์ประทุม เป็นพระบำรุงนิคมเขต เจ้าเมืองจัมปาชนบท
พระบำรุงนิคมเขต เจ้าเมืองจัมปาชนบท เป็นผู้มองกาลไกล จึงได้ชักชวนชาวบ้านกรมการที่อยู่ในเขตแดนเมืองจัมปาชนบท ให้ทำนาเป็นอาชีพ ตัวท่านและครอบครัว ก็ทำนาเป็นตัวอย่างแก่ราษฎรทั้งหลาย ที่นาของท่านอยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศเหนือ “หนองสิม” เรียกว่า “ทุ่งนาเหมือง” มาจนถึงปัจจุบัน
เมื่อครั้น พระบำรุงนิคมเขต(แก้ว) เป็นเจ้าเมืองอยู่นั้น มีกรมการเมือง ประกอบด้วย อุปราช(อุปฮาด) ราชวงศ์ ราชบุตร นอกจากนั้นยังมีตำแหน่งเมืองซ้าย เมืองขวา เมืองฮาม เมืองแสน เมืองจันทน์ ต่อมา มีการยุบเมืองให้เป็นเป็นอำเภอ  เจ้าเมืองเปลี่ยนเป็น นายอำเภอ  อุปราชหรืออุปฮาด เป็นปลัดอำเภอ  ราชวงศ์ เป็นสมุห์บัญชี-อำเภอ และราชบุตร เป็นเสมียนอำเภอ
พระบำรุงนิคมเขต(แก้ว) เป็นต้นตระกูล “วงศ์ประทุม” เมื่อถึงแก่กรรม ท้าวคำไข ตำแหน่งอุปราช(อุปฮาด) บรรดาศักดิ์ที่พระประทุมเทวาพิทักษ์ ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้เป็นเจ้าเมืองจัมปาชนบท ในบรรดาศักดิ์ที่ พระบำรุงนิคมเขต (คำไข) สืบต่อมา
ครั้นเมื่อ พ.ศ. 2445 มหาอำมาตย์โท พระยามหาอำมาตย์ธิบดี ปลัดทูลฉลองกระทรวงมหาดไทย ได้มาตรวจราชการ จึงได้สั่งเปลี่ยนแปลงาเขตการปกครองหัวเมืองเสียใหม่คือ บรรดาหัวเมืองต่าง ๆ ที่มีอาณาเขตใกล้ชิดกัน ให้ยุบลงเป็นอำเภอหรือยุบไปขึ้นกับอำเภอที่มีอาณาเขตใกล้ชิดกัน เมืองจัมปาชนบท อยู่ใกล้กับอำเภอพรรณนานิคมก็ให้ยุบโอนขึ้นกับอำเภอพรรณนานิคม
ต่อมาทางราชการได้สร้างทางหลวงแผ่นดินสายอุดรธานี – สกลนคร – นครพนม เส้นทางนี้ได้ตัดผ่านศูนย์กลางบ้านดอนพังโคน (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 22 กิโลเมตรที่ 107) ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองจัมปาชนบทไปทางทิศเหนือ ประมาณ 1  กิโลเมตร จึงได้มีบรรดาชาวเมืองจัมปาชนบท พากันอพยพบ้างเมืองมาอยู่ตามแนวสองข้างทางเรียกว่า “บ้านพังโคน” หรือบ้านดอนพังโคน” ปัจจุบันมีสี่แยกทางสาย 22 ตัดกับสาย 222  และ227 ชาวบ้านเรียกสี่แยก 2 วา เนื่องจากแยกไปทางทิศเหนือ คือ อำเภอวานรนิวาส  และทิศใต้ คือ อำเภอวาริชภูมิ อำเภอพังโคน
เมื่อปี พ.ศ. 2511 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งกิ่งอำเภอพังโคน โดยแบ่งท้องที่ตำบลม่วงไข่ ตำบลแร่ และตำบลไฮหย่อง แยกจากอำเภอพรรณนานิคม ทั้งนี้มีพ่อค้าประชาชนชาวอำเภอพัง-โคนได้ร่วมบริจาคเงินซื้อที่ดินจำนวน  35  ไร่ ให้เป็นสถานที่ตั้งที่ว่าการอำเภอ และศูนย์ราชการกิ่งอำเภออยู่ห่างจากสี่แยก 2 วา ไปทางทิศตะวันตกประมาณ  1  กิโลเมตร เมื่อท้องที่กิ่งอำเภอพังโคนเจริญขึ้น ทางราชการจึงมีพระราชกฤษฎีกา ยกฐานะกิ่งอำเภอพังโคน เป็น “อำเภอพังโคน” โดยแบ่งเขตการปกครอง ออกเป็น 5 ตำบล
ชื่อ

บ้านพังโคน มีประวัติเล่ามาว่า เมื่อวันเดือนปีใดไม่ปรากฏ นครเวียงจันทน์เกิดกบฏ พวกกบฏได้ปล่อยช้างมงคลหรือพลายคำมิ่ง ตัวผู้มีงากับช้างดอ ชื่อ มิ่งมงคล ไม่มีงา และช้างพัง ชื่อโคน รวม 3 เชื่อก ของเจ้านครเวียงจันทน์ ข้ามโขงมาฝั่งของไทย เมืองเจ้านครเวียงจันทน์ไปปราบกบฏเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จึงสั่งให้บรรดาควาญช้างต้น ข้ามโขงมาตามเอาช้างมิ่งมงคลที่ปล่อยมานั้นคืน ได้ติดตามมาพบช้างที่ริมหนองอีนาง เขตท้องที่อำเภอพรรณานิคม จึงพากันจับช้างดอชื่อมิ่งมงคลที่หนองอีนางนั่นเอง
ส่วนอีก 2 เชือก คือพลายคำมิ่งกับพังโคนไปตามไปพบที่ดอนตูม ซึ่งอยู่กลางทุ่งนามีต้นตูมขึ้นอยู่มากใกล้กับหมู่บ้านจัมปา จึงจับพลายคำมิ่งได้ ส่วนช้างพังที่ชื่อโคนจับไม่ได้ จึงลงความเห็นว่าต้องใช้ปืนยิงที่เท้าให้เจ็บเสียก่อนจึงจะจับได้ เมื่อถูกยิงแทนที่จะจับได้กลับอาละวาดเป็นการใหญ่ บรรดาควาญช้างจึงลงความเห็นควรจะจับตาย จึงใช้ปืนยิงให้ตายแล้วจึงนำซากช้างพังที่ชื่อโคนมาฝังไว้ บริเวณดอนตูมแห่งนี้แล้วจึงพากันนำช้าง 2 เชือก กลับนครเวียงจันทน์
ต่อมาชาวบ้านจึงพากันเรียกดอนตูมแห่งนี้ว่า "ดอนพังโคน" ตามนามของช้างที่ชื่อ "พังโคน" และบริเวณดอนอีนางก็เรียกว่า "บ้านช้างมิ่ง" ตามนามช้าง ตลอดจนทุกวันนี้
(บ้านช้างมิ่งปัจจุบันคือตำบลช้างมิ่ง อำเภอพรรณานิคม เป็นชุมชนชาวคริสต์อีกชุมชนหนึ่งในสกลนคร) หมายเหตุการหนี้มาของพระวอ พระตา พระโสมพะมิต พระนาม เกิดขึ้นสมัยพระเจ้าตาก ได้มาตั้งที่อยู่ที่ผ้าขาวม่วงไข่ก่อน (จากใบลานเมืองอุบล) ผู้ไทและลาวชาวคริสต์นั้นช่วง กวาดต้อนผู้คนหลังจากลูกพระตา (คำผง) ไปช่วยตีเวียงจันทน์ (ตีกันเอง)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอพังโคนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 70 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | พังโคน |  | (Phang Khon) |  | 13 หมู่บ้าน |  |
| 2. | ม่วงไข่ |  | (Muang Khai) |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 3. | แร่ |  | (Rae) |  | 14 หมู่บ้าน |  |
| 4. | ไฮหย่อง |  | (Hai Yong) |  | 18 หมู่บ้าน |  |
| 5. | ต้นผึ้ง |  | (Ton Phueng) |  | 13 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอพังโคนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลพังโคน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลพังโคน
เทศบาลตำบลไฮหย่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไฮหย่องทั้งตำบล
เทศบาลตำบลพังโคนศรีจำปา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพังโคน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพังโคน)
เทศบาลตำบลแร่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแร่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงไข่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงไข่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลต้นผึ้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลต้นผึ้งทั้งตำบล
สถานศึกษา

ระดับอุดมศึกษา
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสกลนคร
ระดับมัธยมศึกษา
โรงเรียนพังโคนวิทยาคม
ระดับประถมศึกษา
โรงเรียนบ้านพังโคน (จำปาสามัคคีวิทยา)
ระดับอาชีวศึกษา
โรงเรียนสาธิตเตรียมวิศวกรรมและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
จุดผลิตน้ำมันสูงสุด

กราฟแสดงการผลิตน้ำมันโลก ทั้งข้อมูลตามประวัติและข้อมูลอนาคตตามที่คาดหมาย และตามที่เสนอโดยนักธรณีวิทยา ดร. คิง ฮับเบิร์ต ได้ถึงจุดสูงสุดที่ 1.5 ล้านล้านลิตร (12,500 ล้านบาร์เรล) ต่อปีที่ประมาณปี ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543)
การผลิตน้ำมันดิบของประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งแสดงลักษณะคล้ายคลึงกับเส้นโค้งฮับเบิร์ต (Hubbert curve) แต่ให้สังเกตความแตกต่างที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กีปีมานี้
จุดผลิตน้ำมันสูงสุด (อังกฤษ: Peak oil) เป็นเหตุการณ์ตามทฤษฎีจุดสูงสุดฮับเบิร์ต (Hubbert peak theory) ของ ดร. คิง ฮับเบิร์ต เป็นจุดเวลาที่การขุดเจาะปิโตรเลียมจะถึงระดับสูงสุด แล้วการผลิตน้ำมันก็จะเริ่มลดระดับลง จนกระทั่งหมดไป 
ทฤษฎีนี้สังเกตได้จากการเพิ่มขึ้น จุดสูงสุด การลดลง (บางครั้งอย่างรวดเร็ว) และความสูญสิ้นของอัตราการผลิตมวลรวม ในแหล่งบ่อน้ำมัน ตามกาลเวลา
แต่เนื่องจากมีเทคนิคการผลิตใหม่ ๆ และการขุดเจาะจากแหล่งไม่สามัญอื่น ๆ จุดเวลาที่พยากรณ์ไว้เบื้องต้นของฮับเบิร์ตจึงปรากฏว่า ก่อนเวลาอันควร
แต่ว่า เวลาพยากรณ์ของฮับเบิร์ต เกี่ยวกับจุดผลิตน้ำมันสูงสุดของสหรัฐอเมริกาที่ปี ค.ศ. 1970 นั้น ถูกต้อง
คือ อัตราการผลิตถึงจุดสูงสุดในปีนั้น ที่ 1,145 ล้านลิตร (9.6 ล้านบาร์เรล) ต่อวัน 
แต่ว่า หลังจากระดับการผลิตลดลงมาเป็นทศวรรษ ๆ การใช้เทคนิค hydraulic fracturing กับบ่อที่น้ำมันเริ่มน้อยลงแล้ว เสริมการผลิตให้สูงขึ้น เพิ่มขึ้นเป็น 1,097 ล้านลิตร (9.2 ล้านบาร์เรล) ต่อวันเมื่อต้นปี ค.ศ. 2015
ปรากฏการณ์จุดผลิตน้ำมันสูงสุด (peak oil) มักจะสับสนกับความสูญสิ้นของน้ำมัน (oil depletion)
แต่จุดผลิตน้ำมันสูงสุดเป็นจุดที่เกิดการผลิตสูงสุด ในขณะที่ความสูญสิ้นหมายถึงช่วงเวลาที่น้ำมันเริ่มมีลดลง ทั้งในแหล่งผลิต ทั้งที่มีขาย
นักวิชาการบางท่าน เช่นผู้เชี่ยวชาญในอุตสาหกรรมน้ำมัน Kenneth S. Deffeyes และแมตทิว ซิมมอนส์
พยากรณ์ผลลบต่อเศรษฐกิจโลก หลังจากผ่านจุดผลิตน้ำมันสูงสุด โดยจะมีการผลิตน้ำมันที่ลดลงและราคาที่สูงขึ้น
เพราะระบบการขนส่งทางอุตสาหกรรม เกษตรกรรม และระบบอุตสาหกรรมอื่น ๆ ต้องอาศัยราคาที่ต่ำและความล้นเหลือของน้ำมันเป็นอย่างยิ่ง
แต่ว่า การพยากรณ์ผลลบโดยเฉพาะที่จะเกิดขึ้น จะแตกต่างกันไป
การประเมินแบบดีที่สุด พยากรณ์ว่าการผลิตน้ำมันจะเริ่มลดจำนวนลงหลังปี ค.ศ. 2020 และสมมุติว่า จะมีการลงทุนเพียงพอเพื่อประยุกต์ใช้พลังงานทางเลือก ก่อนจะถึงจุดวิกฤต และจะไม่ต้องมีการเปลี่ยนวิถีชีวิตที่สำคัญในกลุ่มประเทศที่มีการบริโภคใช้น้ำมันระดับสูง
แบบจำลองทางวิทยาศาสตร์เหล่านี้ แสดงราคาของน้ำมันที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในระยะต้น ๆ แล้วจะเริ่มลดลงเมื่อมีการใช้เชื้อเพลิงและแหล่งพลังงานอื่น ๆ
ส่วนพยากรณ์ในแง่ร้ายที่สุดที่ทำหลังจากปี ค.ศ. 2007 กล่าวว่า จุดสูงสุดได้เกิดขึ้นแล้ว 
หรือว่า การผลิตกำลังอยู่ที่จุดยอด หรือว่าจะเกิดขึ้นภายในเร็ว ๆ นี้
ทฤษฎี

จากการสังเกตการค้นพบแหล่งน้ำมันและระดับการผลิตในอดีต พร้อมกับการพยากรณ์แนวโน้มการค้นพบแหล่งผลิตในอนาคต ดร. ฮับเบิร์ต ได้ใช้แบบจำลองทางสถิติที่ทำในปี ค.ศ. 1956 เพื่อพยากรณ์อย่างแม่นยำว่า
ระดับการผลิตน้ำมันในสหรัฐอเมริกาจะถึงจุดสูงสุดระหว่างปี ค.ศ. 1965–1971 
แบบจำลองนั้นพร้อมกับแบบที่ปรับปรุงอื่น ๆ ปัจจุบันเรียกว่า ทฤษฎีจุดสูงสุดฮับเบิร์ต (Hubbert peak theory)
ซึ่งใช้อธิบายและพยากรณ์จุดสูงสุดและการลดการผลิต สำหรับแหล่งผลิตตามภูมิภาคต่าง ๆ รวมทั้งระดับประเทศ หรือระดับหลาย ๆ ประเทศ 
และใช้อธิบายการผลิตทรัพยากรธรรมชาติที่จำกัดอย่างอื่น ๆ รวมทั้งแร่ธาตุ ไม้ และน้ำจืด
ในงานปี ค.ศ. 1956 ดร. ฮับเบิร์ตได้ใช้แบบทางสถิติ semi-logistic curved model ที่บางครั้งเปรียบเทียบกันผิด ๆ กับการแจกแจงปรกติ (normal distribution)
และได้สมมุติว่า อัตราการผลิตของทรัพยากรที่จำกัด จะมีการกระจายตัวแบบสมมาตรโดยคร่าว ๆ
และขึ้นอยู่กับความกดดันเพื่อแสวงหาผลประโยชน์และความกดดันทางตลาด การเพิ่มหรือการลดการผลิตตามกาลเวลา อาจจะเป็นแบบกระทันหัน หรือเป็นแบบค่อยเป็นค่อยไป เป็นแบบเชิงเส้น หรือเป็นเส้นโค้ง
งานวิเคราะห์ทฤษฎีฮับเบิรต์ในปี ค.ศ. 2006 ตั้งข้อสังเกตว่า ความไม่แน่นอนของจำนวนการผลิตของโลกจริง ๆ และความสับสนเกี่ยวกับนิยามต่าง ๆ เพิ่มความไม่แน่นอนของการพยากรณ์อัตราการผลิตโดยรวม ๆ
แต่เมื่อเทียบกับทฤษฎีพยากรณ์รูปแบบอื่น ๆ ก็พบว่า วิธีของ ดร. ฮับเบิร์ต ใกล้เคียงกับความจริงที่สุด แต่ว่า ไม่มีแบบจำลองไหนที่แม่นยำจริง ๆ 
ในปี ค.ศ. 1956 ตัว ดร. ฮับเบิร์ตเอง ก็ได้แนะนำให้ใช้เส้นโค้งการผลิตที่เป็นไปได้หลาย ๆ อย่าง เพื่อพยากรณ์จุดสูงสุด และอัตราการลดการผลิตหลังจากนั้น
นักธรณีวิทยา ดร. คอลิน แคมป์เบลล์ และ Kjell Aleklett ได้เพิ่มความนิยมของศัพท์ว่า "peak oil" เมื่อช่วยก่อตั้ง Association for the Study of Peak Oil and Gas (สมาคมเพื่อการศึกษาจุดผลิตน้ำมันและแก๊สสูงสุด ตัวย่อ ASPO) 
แต่ว่าในงานที่ตีพิมพ์ของ ดร. ฮับเบิร์ต เขาได้ใช้คำว่า "peak production rate (จุดยอดอัตราการผลิต)" และ "peak in the rate of discoveries (จุดยอดในอัตราการค้นพบ)"
ความต้องการน้ำมัน (อุปสงค์)

การศึกษาเกี่ยวกับเรื่องอุปสงค์ เป็นการศึกษาปริมาณน้ำมัน ที่ตลาดโลกจะเลือกใช้สอยตามราคาตลาด
และความเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาของเส้นอุปสงค์นั้น
ปริมาณความต้องการน้ำมัน เพิ่มขึ้นโดยเฉลี่ย 1.76% ต่อปีระหว่างปี ค.ศ. 1994–2006 โดยมีอัตราสูงที่ 3.4% ระหว่างปี ค.ศ. 2003–2004
แต่หลังจากที่ถึงจุดสูงสุดในปี ค.ศ. 2007 ที่ 10,206 ล้านลิตร (85.6 ล้านบาร์เรล) ต่อวัน
การบริโภคน้ำมันโลก ลดลงทั้งในปี ค.ศ. 2008 และ 2009 โดยประมาณ 1.8% แม้ว่าราคาจะตกลงในปี ค.ศ. 2008
แม้ว่าจะมีการพักรบเช่นนี้ แต่ก็มีการพยากรณ์ว่า ความต้องการน้ำมันของโลกจะเพิ่มขึ้น 21% ของระดับที่ใช้ในปี ค.ศ. 2007 โดยปี ค.ศ. 2030 คือจาก 10,255 ล้านลิตรต่อวัน ไปเป็น 12,401 ล้านลิตรต่อวัน โดยเพิ่มขึ้นประมาณ 0.8% ต่อปีโดยเฉลี่ย เพราะความต้องการที่เพิ่มขึ้นในการขนส่ง
แต่ตามการคาดการณ์ของทบวงการพลังงานระหว่างประเทศ (International Energy Agency ตัวย่อ IEA) ในปี ค.ศ. 2013 ความสามารถการผลิตที่เพิ่มขึ้น จะมากเกินกว่าความต้องการที่เพิ่มขึ้นใน 5 ปีต่อไปอย่างสำคัญ
ความต้องการทางพลังงาน แจกได้ตามผู้บริโภคใหญ่ ๆ 4 พวกคือ การขนส่ง ที่พักอาศัย ธุรกิจ และอุตสาหกรรม 
ตามจำนวนการใช้สอย การขนส่งเป็นผู้บริโภคใหญ่ที่สุด และมีการเพิ่มความต้องการมากที่สุด ในทศวรรษที่ผ่าน ๆ มา
โดยมากมาจากการใช้ยานพาหนะส่วนตัวที่ใช้เครื่องยนต์สันดาปภายใน 
เป็นผู้บริโภคน้ำมันในอัตราส่วนถึง 68.9% ในปี ค.ศ. 2006 ในประเทศสหรัฐอเมริกา 
และถึง 55% ในปี ค.ศ. 2005 ทั่วโลก ดังที่รายงานใน Hirsch report ซึ่งเป็นงานศึกษาทำโดยกระทรวงพลังงาน (สหรัฐอเมริกา)
ดังนั้น การขนส่งจึงเป็นเรื่องที่สำคัญ สำหรับบุคคลที่สนใจเรื่องการบรรเทาผล ที่อาจเกิดขึ้นเนื่องจากการถึงจุดผลิตน้ำมันสูงสุด
แม้ว่าความต้องการจะเพิ่มขึ้นสูงสุดในประเทศกำลังพัฒนา 
แต่สหรัฐอเมริกา ก็ยังเป็นประเทศบริโภคน้ำมันอันดับหนึ่งของโลก
ในระหว่างปี ค.ศ. 1995–2005 ปริมาณการบริโภคเพิ่มขึ้นจาก 2,110 ล้านลิตรต่อวัน ไปเป็น 2,468 ล้านลิตรต่อวัน หรือเพิ่มขึ้น 358 ล้านลิตรต่อวัน 
โดยเปรียบเทียบกับประเทศจีนคือ มีปริมาณการบริโภคเพิ่มขึ้นจาก 405 ล้านลิตรต่อวัน ไปเป็น 835 ล้านลิตรต่อวัน หรือเพิ่มขึ้น 430 ล้านลิตรต่อวัน 
องค์การบริหารข้อมูลพลังงาน (Energy Information Administration ตัวย่อ EIA) ของสหรัฐอเมริกากล่าวว่า จุดบริโภคสูงสุดของสหรัฐอาจจะอยู่ที่ปี ค.ศ. 2007 ส่วนหนึ่งเพราะทั้งการเพิ่มความสนใจ ทั้งมีอาณัตเพื่อให้ใช้เชื้อเพลิงชีวภาพ และให้ปรับปรุงประสิทธิภาพในการใช้พลังงาน
เมื่อเศรษฐกิจของประเทศต่าง ๆ พัฒนาขึ้น ทั้งระบบอุตสาหกรรมและระดับความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ทั้งสองล้วนเพิ่มการใช้พลังงาน ซึ่งโดยส่วนมากก็คือน้ำมัน
ดังนั้น ประเทศที่มีเศรษฐกิจที่กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว เช่นประเทศจีน และอินเดีย ก็กำลังกลายมาเป็นผู้บริโภคน้ำมันรายใหญ่อย่างรวดเร็ว 
การบริโภคน้ำมันของจีนได้เพิ่มขึ้นในอัตราร้อยละ 8 ต่อปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 เพิ่มขึ้นสองเท่าจากปี 1996 ถึงปี 2006 
ในปี ค.ศ. 2008 การขายรถในประเทศจีนคาดว่า จะเพิ่มขึ้นถึง 15-20% ส่วนหนึ่งเพราะอัตราการเติบโตของเศรษฐกิจที่ 10% เป็นเวลา 5 ปีต่อ ๆ กัน
แม้ว่าจะมีการพยากรณ์ถึงการเจริญเติบโตของจีนที่รวดเร็วอย่างนี้ว่า จะเป็นไปอย่างต่อเนื่อง 
แต่ผู้อื่นก็พยากรณ์เศรษฐกิจ ที่เกิดจากการส่งออกเป็นส่วนใหญ่เช่นนี้ว่า จะไม่สามารถดำรงความโน้มเอียงในการเจริญเติบโตอย่างนี้ได้
เพราะว่า ทั้งค่าจ้างที่สูงขึ้น ทั้งราคาผลิตภัณฑ์ที่สูงขึ้น จะลดระดับความต้องการสินค้าจากสหรัฐอเมริกา 
ส่วนการนำเข้าน้ำมันของอินเดียคาดว่า จะขยายขึ้นเป็น 3 เท่าโดยปี ค.ศ. 2020 จากระดับที่ปี ค.ศ. 2005 โดยเพิ่มขึ้นเป็น 596 ล้านลิตรต่อวัน
ความต้องการน้ำมัน (อุปสงค์) > จำนวนประชากร

ปัจจัยที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งต่อความต้องการน้ำมันก็คือ การเติบโตของจำนวนประชาการ
เห็นได้จาก ปริมาณผลิตน้ำมันต่อประชากรที่ถึงจุดสูงสุดในปี ค.ศ. 1979 
สำนักงานสำมะโนแห่งสหรัฐอเมริกา (United States Census Bureau) พยากรณ์ว่า จำนวนประชากรโลกในปี ค.ศ. 2030 จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าของปี 1980
ปริมาณผลิตน้ำมันต่อประชากรลดลงจาก 627 ลิตรต่อปี ในปี ค.ศ. 1980 ไปเป็น 529 ลิตรต่อปี ในปี ค.ศ. 1993 
แต่หลังจากนั้นก็เพิ่มไปอยู่ที่ 571 ลิตรต่อปี ในปี ค.ศ. 2005 
ในปี ค.ศ. 2006 การผลิตน้ำมันของโลกลดลงจาก 10,091 ล้านลิตรต่อวัน ไปเป็น 10,087 ล้านลิตรต่อวัน แม้ว่าจำนวนประชากรจะเพิ่มขึ้น
ดังนั้น ปริมาณผลิตน้ำมันต่อประชากรจึงลดลงอีกเป็น 564 ลิตรต่อปี
ปัจจัยหนึ่งที่ช่วยลดอิทธิพลต่อการเพิ่มความต้องการก็คือ 
การลดอัตราเพิ่มจำนวนประชากร เริ่มตั้งแต่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970
คือ ในปี ค.ศ. 1970 อัตราเพิ่มจำนวนประชากรอยู่ที่ 2.1% แต่โดยปี ค.ศ. 2007 อัตราได้ลดไปที่ 1.2% 
แต่ว่า จนถึงปี ค.ศ. 2005 การเพิ่มการผลิต มีมากกว่าการเพิ่มจำนวนประชากร
คือ จากปี ค.ศ. 2000–2005 ประชากรโลกเพิ่มขึ้นจาก 6,070 ล้านคน ไปเป็น 6,450 ล้านคน หรือเพิ่มขึ้น 6.2% 
แต่ตามบริษัทน้ำมันบีพี มีการเพิ่มการผลิตน้ำมันจาก 8,931 ล้านลิตรต่อวัน ไปเป็น 9,670 ล้านลิตรต่อวัน หรือเพิ่มขึ้น 8.2% 
หรือตาม EIA เพิ่มจาก 9,272 ล้านลิตรต่อวัน ไปเป็น 10,091 ล้านลิตรต่อวัน หรือเพิ่มขึ้น 8.8%
อุปทาน > นิยาม

ในปี ค.ศ. 1956 ดร. ฮับเบิร์ตได้จำกัดการพยากรณ์จุดผลิตน้ำมันสูงสุด โดยวิธีการผลิตที่มีใช้ในขณะนั้น 
แต่ว่า โดยปี ค.ศ. 1962 การวิเคราะห์ของเขาได้รวมพัฒนาการทางการสำรวจและการผลิตในอนาคตด้วย 
แต่ว่างานวิเคราะห์ทั้งหมดของเขา ไม่รวมน้ำมันที่ผลิตจากหินน้ำมัน หรือจากทรายน้ำมัน
น้ำมันแบ่งออกเป็นแบบเบาและแบบหนัก แบบหนักหมายถึงน้ำมันที่เหนียวไม่ไหลได้ง่าย ๆ 
แบบเบาเป็นน้ำมันที่สามารถไหลขึ้นมาสู่พื้นโดยธรรมชาติ หรือสามารถขุดเจาะได้โดยใช้เครื่องสูบน้ำมัน (pumpjack)
ซึ่งสามารถใช้สูบเอาน้ำมันหนักออกจากพื้นได้ด้วย
และสามารถขุดเจาะเอาได้ จากทั้งในพื้นดินและในทะเล
อุปทาน > นิยาม > แหล่งน้ำมันนอกสามัญ

หินน้ำมัน เป็นชื่อสามัญของหินตะกอนเช่นหินดินดาน หรือหินมาร์ล ซึ่งมีเคโรเจน ซึ่งเป็นสารก่อนน้ำมัน ที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นน้ำมันดิบโดยแรงดันและอุณหภูมิสูงที่เกิดจากการอยู่ในดินลึก เพราะว่าหินอยู่ใกล้พื้นผิว จะมีการขุดเอาหิน บด แล้วกลั่น มีผลผลิตเป็นน้ำมันสังเคราะห์จากเคโรเจน แต่ว่า พลังงานสุทธิที่ได้จากหิน น้อยกว่าน้ำมันปกติมาก จนกระทั่งว่า พลังงานสุทธิประเมินจากการค้นพบหินน้ำมัน พิจารณาว่าเชื่อถือไม่ได้
ทรายน้ำมัน (Oil sands) เป็นหินทรายที่ยังไม่จับก้อน ที่มียางมะตอยดิบ หรือน้ำมันดิบ ที่หนักและเหนียวมาก ซึ่งสามารถขุดเจาะได้ผ่านวิธีการทำเหมืองผิวดิน (surface mining), การขุดบ่อน้ำมันโดยใช้กระบวนการฉีดไอน้ำ (steam injection), หรือเทคนิคอื่น ๆ แล้วทำให้กลายเป็นของเหลวโดยโรงงาน upgrader ที่เปลี่ยนยางมะตอยเป็นน้ำมัน โดยผสมกับสารทำให้เจือจาง หรือโดยใช้ความร้อน แล้วจึงเข้าผ่านกระบวนการกลั่นน้ำมันทั่ว ๆ ไป กระบวนการสกัดน้ำมันเช่นนี้ ต้องอาศัยเทคโนโลยีที่ทันสมัย แต่ว่ามีประสิทธิภาพดีกว่าการสกัดน้ำมันจากหินน้ำมัน
การแปรสภาพถ่านหินเป็นเชื้อเพลิงเหลว (Coal liquefaction) หรือกระบวนการเปลี่ยนแก๊สธรรมชาติเป็น	เชื้อเพลิงเหลว (Gas to liquids) เป็นวิธีการสังเคราะห์น้ำมันจากถ่านหินหรือแก๊สธรรมชาติ
อุปทาน > ระดับน้ำมันที่มีขายโดยทั่วไป

งานวิเคราะห์ของเราบอกเป็นนัยว่า ยังมีน้ำมันและเชื้อเพลิงเหลวอีกเป็นจำนวนมาก สำหรับอนาคตที่ยังพอมองเห็นได้
แต่ว่า ทั้งอัตราการพัฒนาแหล่งผลิตใหม่ ๆ และราคาขายเพื่อให้คุ้มทุนการพัฒนา กำลังเปลี่ยนไป
ตามรายงานตลาดน้ำมันของ IEA เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2011 
ปริมาณการผลิตน้ำมันของโลก ได้ทำสถิติใหม่ที่ 10,731 ล้านลิตรต่อวัน โดยเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 
และจากปริมาณนี้ ที่มาจากประเทศกลุ่มโอเปกเป็นเพียงแค่ 3,658 ล้านลิตรต่อวัน คือ 34.1%
อุปทาน > การค้นพบใหม่ ๆ

แหล่งน้ำมันและแก๊สธรรมชาติที่หาขุดเจาะได้ง่าย ๆ ในโลกนี้ โดยมากค้นพบเจอหมดแล้ว
ตอนนี้เหลือแต่งานที่ต้องทำหนักขึ้น เพื่อที่จะหาและผลิตน้ำมัน จากสิ่งแวดล้อมและภูมิภาคการทำงานที่ท้าท้ายมากขึ้น
มันค่อนข้างที่จะชัดเจนแล้วว่า มีโอกาสน้อยมากที่จะพบน้ำมันแบบถูก ๆ ใหม่ ๆ ที่มีปริมาณพอเป็นนัยสำคัญ
น้ำมันที่พบใหม่ ๆ หรือน้ำมันจากแหล่งไม่สามัญ จะมีราคาแพง
ส่วนจุดค้นพบน้ำมันสูงสุดเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1965 
ที่ 6,558,226 ล้านลิตร (55,000 ล้านบาร์เรล) ต่อปี 
ตามสมาคมเพื่อการศึกษาจุดผลิตสูงสุดของน้ำมันและแก๊ส (ASPO) อัตราการค้นพบแหล่งน้ำมันได้ตกลงเรื่อย ๆ ตั้งแต่นั้นมา
มีการค้นพบแหล่งน้ำมันน้อยกว่า 1,192,405 ล้านลิตร (10,000 ล้านบาร์เรล) ต่อปี ในแต่ละปีระหว่างปี ค.ศ. 2002–2007 
แต่ตามบทความของรอยเตอร์ส อัตราการค้นพบแหล่งน้ำมันใหม่ ๆ ค่อนข้างที่จะสม่ำเสมอที่ 15,000-20,000 ล้านบาร์เรลต่อปี
นักวิจัยคนหนึ่งที่ EIA ชี้ว่า หลังจากคลื่นลูกแรกของการค้นพบแหล่งใหม่ ๆ ในเขต ๆ หนึ่ง น้ำมันและแก๊สธรรมชาติสำรองที่มีเพิ่มขึ้น จะไม่ใช่มาจากแหล่งใหม่อื่นอีกที่พบ แต่จะมาจากการค้นพบน้ำมันและแก๊สเพิ่มขึ้นจากแหล่งเดิม