stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มง-เดอ-มาร์ซ็อง

| มง-เดอ-มาร์ซ็อง เมืองมง-เดอ-มาร์ซ็อง Ville de Mont-de-Marsan |
| --- | --- |
  ภูมิทัศน์เมืองมง-เดอ-มาร์ซ็อง
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: นูแวลากีแตน
จังหวัด: ล็องด์
เขต: มง-เดอ-มาร์ซ็อง
สหเทศบาล: มาร์ซ็อง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008–2014) : เฌอเนอวีแยฟว์ ดารีเยอแซ็ก
พื้นที่1: 36.88 ตร.กม. (14.24 ตร.ไมล์)
ประชากร (2005)2: 30,700 คน
 • ความหนาแน่น: 830 คน/ตร.กม. (2,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 40192 /40000
สูงจากระดับน้ำทะเล: 23–97 m (75–318 ft)  (avg. 63 m หรือ 207 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
มง-เดอ-มาร์ซ็อง (ฝรั่งเศส: Mont-de-Marsan, ฟังเสียง; อุตซิตา: Mont-de-Marsan) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดล็องด์ในแคว้นอากีแตน ประเทศฝรั่งเศส เมืองมง-เดอ-มาร์ซ็องตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ
ดูเพิ่ม

หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
จังหวัดในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มง-เดอ-มาร์ซ็อง
Official website
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
มังคลัตถทีปนี

| มังคลัตถทีปนี |
| --- | --- |
กวี: พระสิริมังคลาจารย์
ประเภท: ศาสนา ปรัชญา
คำประพันธ์: ร้อยแก้วผสมร้อยกรอง
ยุค: ล้านนา
ปีที่แต่ง: พ.ศ. 2067
ลิขสิทธิ์: มมร.
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมวรรณศิลป์
มังคลัตถทีปนี (บาลี: มงฺคลตฺถทีปนี) หรือ มงคลทีปนี เป็นปกรณ์วิเสสภาษาบาลีที่พระสิริมังคลาจารย์ชาวเชียงใหม่รจนาขึ้นในสมัยอาณาจักรล้านนา เพื่ออธิบายความในมงคลสูตรที่ปรากฏในพระไตรปิฎก 2 แห่ง คือ ในขุททกปาฐะและสุตตนิบาตแห่งพระสุตตันตปิฎก ท่านได้อธิบายถึงความหมายของพระสูตรนี้โดยละเอียดด้วยภาษาไพเราะและสละสลวย เนื้อหาอ้างอิงเนื้อความจากอรรถกถา ทั้งฎีกา ทั้งอนุฎีกา  ทั้งคำเกจิอาจารย์ และมีการยกเรื่องจากคัมภีร์และชาดกอื่น ๆ มาอธิบายประกอบ ค้นพบเป็นคัมภรีใบลานและสมุดข่อยจารโดยอักษรหรืออักขระพม่าและอักขระไทยเหนือ ต่อมาได้ปริวรรตเป็นอักษรไทยภาษาบาลีและมหาวิทยาลัยมหามกุฏ ฯลฯ ได้จัดพิมพ์เป็นจำนวนหลายครั้งเพื่อใช้ประกอบการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทยชั้นเปรียญธรรม 4 ประโยค และเปรียญธรรม 5 ประโยค เป็นหนังสือที่ปราชญ์ภาษาบาลีทั้งศรีลังกาและพม่าให้การยอมรับโดยมีการนำไปเผยแพร่ยังประเทศศรีลังกา กัมพูชา ลาว และพม่า
ประวัติ

แต่งขึ้นเมื่อปีวอก จ.ศ. 886 ตรงกับ พ.ศ. 2067 โดยพระสิริมังคลาจารย์ พระภิกษุชาวล้านนาสมัยพญาแก้วครองเมืองเชียงใหม่ ตอนที่ท่านแต่งมงคลทีปนีนี้ท่านได้อาศัยสูญญาคาร (เรือนว่าง) ที่สงบเงียบ ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของตัวเมืองเชียงใหม่ ห่างจากตัวเมืองประมาณ 4 กิโลเมตร ปัจจุบันคือวัดตำหนักสวนขวัญศิริมังคลาจารย์
มฤตยู

เทวรูปพญายมราชทรงกระบือเทพพาหนะ ศิลปะแบบประเพณีอินเดียในปัจจุบัน
มฤตยู (สันสกฤต: मृत्यु, IAST:mRtyu) ในภาษาสันสกฤตหมายถึงความตาย โดยคำว่า มฤตยู หรือ ความตายนั้นมักปรากฏรูปบุคลาธิษฐานของความตายในเชิงนามธรรมของ มาร (मर) and ยม (यम) ในศาสนาแบบอินเดียอันปรากฏเด่นชัดในศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธ
มฤตยูเทวี เทพีแห่งความตายในคติของเทพปกรณัมในศาสนาฮินดู
มฤตยูมาร คือ ความตายใน คติของพระพุทธศาสนา หรือ มาร คือ "ปีศาจ" ของจักรวาลวิทยาชาวพุทธการเป็นตัวแทนของการล่อลวง
พระยม (สันสกฤต: यम ) เจ้าแห่งความตายในคติศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู
พญายมราชในคติศาสนาฮินดู
ท้าวพญายมราชในศาสนาพุทธ
พระมฤตยู เทพบุรุษในฐานะผู้รักษาดาวมฤตยูและเป็นทวารบาลในคติพระพุทธศาสนาแบบไทยและศาสนาพราหมณ์ ฮินดูแบบไทยผู้รักษาอุโบสถ อันมีชื่อเสียงเช่น วัดราชนัดดารามวรวิหาร โลหะปราสาท กรุงเทพมหานคร
ดูเพิ่ม

เทพเจ้าแห่งความตาย
บุคลาธิษฐาน
ยมทูต
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มฤตยู
อำเภอท่าช้าง

ระวังสับสนกับ อำเภอท่าฉาง หรือ อำเภอทุ่งช้าง
| อำเภอท่าช้าง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Tha Chang
คำขวัญ: ถิ่นช้างศึกครั้งกรุงศรี บารมีหลวงพ่อแพ
แผนที่จังหวัดสิงห์บุรี เน้นอำเภอท่าช้าง
พิกัด: 14°45′42″N 100°23′24″E﻿ / ﻿14.76167°N 100.39000°E﻿ / 14.76167; 100.39000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สิงห์บุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 48.4 ตร.กม. (18.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 13,902 คน
 • ความหนาแน่น: 287.23 คน/ตร.กม. (743.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 16140
รหัสภูมิศาสตร์: 1705
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอท่าช้าง ถนนท่าช้าง-ท่าข้าม ตำบลถอนสมอ อำเภอท่าช้าง จังหวัดสิงห์บุรี 16140
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ท่าช้าง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสิงห์บุรี
ประวัติ

อำเภอท่าช้าง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี ปรากฎชื่อในสมัยกรุงศรีอยุธยาว่า บ้านขุนโลก  ซึ่งเป็นสนามรบในวีรกรรมชาวบ้านบางระจัน ครั้งที่ 7 ต่อมาได้มีการแยกตำบลในอำเภอพรหมบุรี ซึ่งอยู่ห่างไกลจำนวน 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลถอนสมอ ตำบลวิหารขาว และตำบลโพประจักษ์ มารวมเข้าด้วยกัน สาเหตุที่แยกออกมาเป็นอำเภอ เพราะประชาชนในพื้นที่ 3 ตำบลดังกล่าว ไม่ได้รับความสะดวกในการติดต่อกับราชการ จะติดต่อได้โดยทางน้ำซึ่งต้องผ่านประตูของกรมชลประทาน ทั้ง 2 แห่ง ได้แก่ ประตูน้ำพระงามและประตูน้ำยางมณี ทางบกไม่มีเส้นทางติดต่อ ทำให้เสียเวลาและค่าใช้จ่ายในการเดินทางมาก ประกอบกับเคยมีการตั้งอำนวยการเฉพาะกิจเพื่อปราบปรามโจรผู้ร้ายจับคนเรียกค่าไถ่ ณ ที่ตลาดท่าช้างในปัจจุบัน ใน พ.ศ. 2503 ได้รับการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอท่าช้าง ขึ้นกับอำเภอพรหมบุรี และใน พ.ศ. 2506 ได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอท่าช้าง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอท่าช้างตั้งอยู่ตอนใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอค่ายบางระจัน อำเภอเมืองสิงห์บุรี และอำเภอพรหมบุรี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพรหมบุรี
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ทองและอำเภอแสวงหา (จังหวัดอ่างทอง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอค่ายบางระจัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอท่าช้างแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | ถอนสมอ | Thon Samo | 5,699 |
| 2. | โพประจักษ์ | Pho Prachak | 3,479 |
| 3. | วิหารขาว | Wihan Khao | 1,899 |
| 4. | พิกุลทอง | Phikun Thong | 2,934 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอท่าช้างประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลถอนสมอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถอนสมอและตำบลพิกุลทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโพประจักษ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพประจักษ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวิหารขาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวิหารขาวทั้งตำบล
สถานที่สำคัญ

สถานที่สำคัญ ๆ ในอำเภอได้แก่
สถานที่สำคัญ > ศาสนสถาน

วัดพิกุลทอง พระอารามหลวง
วัดโบสถ์
วัดวิหารขาว
วัดโสภา
วัดเสาธงหิน
วัดจำปาทอง
วัดเสมาทอง
สถานที่สำคัญ > สถานศึกษา

โรงเรียนท่าช้างวิทยาคาร
โรงเรียนวัดโบสถ์
โรงเรียนวัดถอนสมอ
โรงเรียนวัดโสภา
โรงเรียนวัดพิกุลทอง
โรงเรียนวัดวิหารขาว
โรงเรียนชุมชนวัดเสาธงหิน
โรงเรียนอนุบาลท่าช้าง
โรงเรียนใจเพียรวิทยานุสรณ์
วิทยาลัยเทคนิคสิงห์บุรี แห่งที่ 2
ห้องเรียนวัดพิกุลทอง จังหวัดสิงห์บุรี มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
สถานที่สำคัญ > ธนาคาร

ธนาคารออมสิน สาขาท่าช้าง
สถานที่สำคัญ > โบราณสถาน

วัดขุนโลก
วัดโบสถ์
วัดถอนสมอ
วัดดงควายโทน
วัดน้อย กะดีแดง
วัดใหญ่ กะดีแดง
วัดน้อย เสาธงหิน
วัดมะปรางหวาน
วัดบ้านสร้าง
วัดสาคู
วัดตะโก
วัดกุฎิ ละเมาะยุบ
วัดกุฎ พิกุลทอง
วัดเศวตรฉัตร
วัดสน่ำ
วัดเจดีย์ กะดีแดง
วัดฉิ้ง
วัดเตย
สถานที่สำคัญ > สถานพยาบาล

โรงพยาบาลท่าช้าง
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลถอนสมอ
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลพิกุลทอง
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลวิหารขาว
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลโพประจักษ์
สถานที่สำคัญ > สถานที่ท่องเที่ยว

วัดพิกุลทอง พระอารามหลวง
โครงการฟาร์มตัวอย่างตามพระราชดำริหนองลาด
วัดโบสถ์
วัดขุนโลก (วัดร้าง)
วัดบ้านสร้าง (วัดร้าง)
สถานที่สำคัญ > ศูนย์เรียนรู้

ศูนย์เรียนรู้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงและเกษตรทฤษฏีใหม่ ตำบลโพประจักษ์
แหล่งเรียนรู้การปลูกบอนสีสวนผู้ใหญ่โชติ ตำบลพิกุลทอง
ฟาร์มของกำนันไพโรจน์ พูลศรี ตำบลวิหารขาว
สวนรักษ์ดาว ตำบลถอนสมอ
ศูนย์เรียนรู้การเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตสินค้าเกษตร ตำบลถอนสมอ
ศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงชองชุมชนบ้านจำปาทอง ตำบลถอนสมอ
คนสำคัญและมีชื่อเสียง

พระธรรมมุนี (หลวงพ่อแพ เขมังกโร)
สันติสุข พรหมศิริ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์วัดพิกุลทอง พระอารามหลวง เก็บถาวร 2014-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มหาวิทยาลัยลินเนียส

| --- | --- |

ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: ค.ศ.2010 (1977)
ทุนทรัพย์: 1.5 พันล้านโครนาสวีเดน
พระอธิการ: Stephen Hwang
อาจารย์: 2,000
ปริญญาตรี: 15,000
ที่ตั้ง:  เวคเค้อและคาลมาร์ สวีเดน
เว็บไซต์: http://www.lnu.se
มหาวิทยาลัยลินเนียส (สวีเดน: Linnéuniversitetet) เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยระดับนานาชาติมี 2 วิทยาเขต ตั้งอยู่ที่ เวคเค้อ และ คาลมาร์ ในจังหวัดสมอลันด์ ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศสวีเดน มหาวิทยาลัยลินเนียสก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) จากการรวมของมหาวิทยาลัยเวคเค้อ และ มหาวิทยาลัยคาลมาร์ โดยใช้ชื่อเพื่อเป็นเกียรติให้กับ คาโรลัส ลินเนียส นักพฤกษศาสตร์ชาวสวีเดน
มหาวิทยาลัยลินเนียส เปิดสอนใน 17 คณะ มีนักศึกษาประมาณ 34,000 คน เป็นนักศึกษาปริญญาตรีประมาณ 15,000 คน มีอาจารย์และเจ้าหน้ามหาวิทยาลัยกว่า 2,000 คน มีเงินกองทุนหมุนเวียนประมาณ 1.5 พันล้านโครนาสวีเดน (1 โครนาสวีเดน ~ 5 บาทไทย) กว่า 350 ล้านโครนาสวีเดนใช้สำหรับการทำวิจัย
ประวัติ

มหาวิทยาลัยเวคเค้อ พัฒนามาจากแผนกหนึ่งของมหาวิทยาลัยลุนด์ ซึ่งก่อตั้งในปี ค.ศ. 1967 (พ.ศ. 2510) ที่เมืองเวคเค้อ ต่อมาในปี  ค.ศ. 1977 (พ.ศ. 2520) ได้ก่อตั้งเป็นมหาวิทยาลัย และในปี ค.ศ. 1999 (พ.ศ. 2542) มหาวิทยาลัยเวคเค้อได้รับการรับรองวิทยฐานะเป็นมหาวิทยาลัย จากรัฐบาลสวีเดน สำหรับมหาวิทยาลัยคาลมาร์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1977 (พ.ศ. 2520)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยลินเนียส
เว็บไซต์ศึกษาต่อประเทศสวีเดน
พุทธชยันตี

พิธีฉลองสัมพุทธชยันตี 2600 ปีแห่งการตรัสรู้ ของชาวศรีลังกา ณ พระมูลคันธกุฎี วัดพระเชตวันมหาวิหาร สาวัตถี รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
พุทธชยันตี  หรือ สัมพุทธชยันตี (อังกฤษ: Sambuddha jayanthi) เป็น เทศกาลสำคัญทางพระพุทธศาสนาเถรวาท ที่มีความเกี่ยวเนื่องกับวันวิสาขบูชา คำว่า พุทธชยันตี มาจากศัพท์ พุทธ+ชยันตี (สันสกฤต: जयंती) ที่แปลว่า วันครบรอบ (อังกฤษ: Anniversary) ในภาษาสันสกฤต พุทธชยันตีจึงแปลว่า การครบรอบวันเกิดของพระพุทธศาสนา หรือวันครบรอบชัยชนะของพระพุทธเจ้าก็ได้
โดยคำนี้ใช้เรียกการจัดกิจกรรมในปีที่ครบรอบวาระสำคัญของพระพุทธเจ้า เช่น ครบรอบ 2500 ปี แห่งปรินิพพาน หรือ 2600 ปี แห่งการตรัสรู้ ตามลำดับ
โดยอาจใช้ชื่อต่างกันไปบ้างในแต่ละประเทศ เช่น ศรีสัมพุทธชันตี สัมพุทธชยันตี แต่ทั้งหมดก็คือการจัดกิจกรรมพุทธชยันตี เพื่อมุ่งหมายการถวายเป็นพุทธบูชาในปีที่ครบรอบวาระสำคัญของพระพุทธเจ้านั่นเอง
พุทธชยันตี เป็นคำที่ใช้ทั่วไปในประเทศ ศรีลังกา อินเดีย พม่า และผู้นับถือพระพุทธศาสนาในประเทศอื่น ๆ บางประเทศ โดยใช้คำนี้ในการจัดกิจกรรมวิสาขบูชา โดยวัตถุประสงค์ของพุทธชยันตีในประเทศต่าง ๆ มุ่งการจัดกิจกรรมเป็นวาระพิเศษตลอดทั้งปีนั้น เช่น การจัดกิจกรรมพุทธบูชา การปฏิบัติธรรม และการจัดกิจกรรมเพื่อสังคม เพื่อเฉลิมฉลองในโอกาสครบรอบวันที่เกิดเหตุการณ์สำคัญของพระพุทธเจ้าในวันวิสาขบูชานั่นเอง
ประวัติ

คำว่า สัมพุทธชยันตี หรือ พุทธชยันตี สันนิษฐานว่าเริ่มจัดขึ้นครั้งแรกในช่วงก่อนปี พ.ศ. 2500 ในประเทศศรีลังกา และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง โดยดำริของ ฯพณฯ อู ถั่น ชาวพุทธพม่า ในสมัยที่ดำรงตำแหน่งเลขาธิการองค์การสหประชาชาติ ท่านได้ดำริให้ชาวพุทธทั่วโลกร่วมกันบูรณะลุมพินีวัน ที่ตั้งอยู่ในประเทศเนปาล ให้เป็นพุทธอุทยานประวัติศาสตร์ของโลก โดยเรียกว่า การฉลองพุทธชยันตี 25 พุทธศตวรรษ (2500th Buddha Jayanti Celebration) โดยนำคำ Buddha Jayanti (बुद्ध जयंती) ซึ่งเป็นคำเรียกวันครบรอบของชาวอินเดียและเนปาลมาใช้ เพื่อให้เกียรติประเทศซึ่งเป็นที่ตั้งของพุทธสังเวชนียสถาน และมีการรณรงค์ให้ประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาต่าง ๆ จัดกิจกรรมเฉลิมฉลองในปีนั้นเช่น ประเทศพม่า ประเทศศรีลังกา ประเทศอินเดีย
เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองพุทธชยันตี 25 พุทธศตวรรษในครั้งนั้น ในประเทศอินเดีย ได้มีการจัดกิจกรรมฟื้นฟูพระพุทธศาสนา โดยการนำของ ดร.บี.อาร์.อามเพฑกร นำชาวอินเดียประมาณ 2 แสนคนปฏิญาณตนเป็นชาวพุทธ  การสร้างสวนสาธารณะพุทธชยันตีไว้ที่กรุงนิวเดลีเพื่อเป็นอนุสรณ์สำหรับวาระนี้ และนอกจากนี้ ฯพณฯ ชวาหระลาล เนห์รู นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐอินเดีย ยังได้เชิญชวนให้ประเทศพุทธศาสนาทั่วโลกมาสร้างวัดไว้ในดินแดนพุทธอุบัติภูมิอีกด้วย
ในประเทศพม่า ได้มีการจัดกิจกรรมต่าง ๆ มากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสร้างปาสาณคูหาเพื่อการทำฉัฏฐสังคีติสังคายนาพระไตรปิฎก สำหรับในประเทศศรีลังกา ได้มีการจัดงานเฉลิมฉลอง เพื่อเป็นการประกาศศักยภาพของประเทศศรีลังกาหลังได้รับเอกราชจากอังกฤษในปี พ.ศ. 2491 ด้วย
โดยในส่วนของประเทศไทย ในสมัยของรัฐบาลจอมพล ป.พิบูลสงคราม ก็ได้มีการฉลองเนื่องในโอกาสพุทธชยันตีนี้ด้วย โดยจัดเป็นงานฉลองทางพระพุทธศาสนาที่ยิ่งใหญ่ของประเทศไทย มีการจัดสร้างพุทธมณฑล การประกาศให้วันธรรมสวนะเป็นวันหยุดราชการ1  มีการออกพระราชบัญญัตินิรโทษกรรม พระราชบัญญัติล้างมลทิน มีการออกประกาศพระบรมราชโองการ พระราชทานบริเวณสนามหลวงเป็นสังฆปริมณฑลสำหรับจัดงานฉลองในครั้งนี้เป็นการชั่วคราวด้วย นอกจากนี้แล้ว รัฐบาลยังได้ออกพระราชบัญญัติเหรียญงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ เป็นกรณีพิเศษด้วย ซึ่งเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในประเทศไทยที่รัฐบาลมีการออกเหรียญที่ระลึก และแพรแถบ เนื่องในโอกาสสำคัญทางศาสนา อย่างไรก็ดี การจัดงานครั้งนั้นในประเทศไทย ได้ใช้ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "งานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ" ทำให้คำว่า "พุทธชยันตี" ไม่แพร่หลายในประเทศไทยเหมือนประเทศอื่น ๆ
เชิงอรรถ

หมายเหตุ 1:  อย่างไรก็ตาม หลังรัฐบาลของจอมพล ป.พิบูลสงคราม ถูกทำรัฐประหารยึดอำนาจโดยจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์  ในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2500 การกำหนดวันธรรมสวนะให้เป็นวันหยุดราชการก็ได้ถูกยกเลิกลง ในสมัยรัฐบาลของนายพจน์ สารสิน ในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2500 ด้วยเหตุ "การหยุดราชการในวันธรรมสวนะไม่สะดวกแก่การปฏิบัติราชการ"
หมายเหตุ 2:  พุทธชยันตี  ถ้าแยกออกเป็นภาษาบาลี ก็มาจาก พุทฺธ+ชิ+อนฺต+อิ
พุทฺธ  เป็น ธาตุ เป็นรากศัพท์ แปลว่า รู้
ชิ เป็น ธาตุ ศัพท์ แปลว่า ชนะ
อนฺต เป็น ปัจจัย แปลว่า เป็น อยู่ คือ
อิ เป็น ปัจจัย เหมือนกัน น่าจะเป็น ตทัทสัทถิตัททิต แปลว่า มี
ถ้านำมาแปลงก็จะเป็นดังนี้
พุทฺธ ไม่ต้องแปลงอะไร คงศัพท์ไว้
ชิ ต้องแปลง อิ ที่อยู่บนชิ  เป็น เอ ก็จะเป็น เช  แล้วแปลง เอ คือ เช เป็น อย ก็คือ ชย ก็จะได้ศัพท์ คือ พุทฺธชย
แล้ว เอา อนฺต มาต่อ โดยลบ อะ ที่ พุทฺธชย เสีย แล้วนำมาต่อกัน ก็จะได้เป็น พุทธชยนฺต แล้วนำ อิ ปัจจัยใน ตทัทสัทถิตัททิต มาต่อ ก็จะได้เป็น พุทฺธชยนฺติ  แล้ว ทีฆะ อิ ที่ พุทฺธชยนฺติ เป็น อี ก็จะได้เป็น พุทฺธชยนฺตี
แปลได้หลายอย่างเช่น 
พระพทธเจ้า ผู้มีชัยชนะ
ผู้ทรงมีชัยชนะเหนือ (กิเลสทั้งปวง) คือพระพุทธเจ้า
พระพุทธเจ้าผู้มีการชนะ (กิเลสทั้งปวง)  เป็นต้น
ดูเพิ่ม

พุทธชยันตี 2600 ปี แห่งการตรัสรู้
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (26 พฤษภาคม 2555). มจร.จัดงานเฉลิมฉลองพุทธชยันตี 2,600 ปี บุคคลสำคัญทั่วโลกร่วมงานวิสาขบูชายิ่งใหญ่.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2555). พุทธชยันตี ๒๖๐๐ ปี แห่งการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า.
ปรีดี หงษ์สต้น. (2562). ข้อสังเกตเบื้องต้นต่อการเมืองพุทธศาสนาในประเทศศรีลังกา: จากพุทธชยันตีสู่องค์กรพุทธพลเสนา. ใน ศาสนากับความรุนแรง. บรรณาธิการโดย ปรีดี หงษ์สต้น และอัมพร หมาดเด็น. น. 272–305. กรุงเทพฯ: Illuminations Editions. ISBN 978-616-8215-02-9.
ปรีดี หงษ์สต้น. (กรกฎาคม–ธันวาคม 2560). พุทธชยันตีกับการเมืองศรีลังกาสมัยนายโซโลมอน บันดาราไนยเก (ค.ศ. 1956–1959). มนุษยศาสตร์สาร. 18(2): 155–175. ISSN 1513-461X.
พัชรลดา จุลเพชร. (2548). แนวคิดเรื่องกึ่งพุทธกาลในสังคมไทย พ.ศ. 2475–2500. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. (ประวัติศาสตร์). กรุงเทพฯ: คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. OCLC 1281262858.
มารี เลชชินสกา

สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
มาเรีย การอลีนา ซอฟีอา เฟลีชา เลชชินสกา (โปแลนด์: Maria Karolina Zofia Felicja Leszczyńska; 23 มิถุนายน ค.ศ. 1703 – 24 มิถุนายน ค.ศ. 1768) เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส ในฐานะพระมเหสีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 พระนางเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าสตาญิสวัฟที่ 1 และกาตาร์ซือนา โอปาลินสกา พระนางได้รับการยกย่องว่าเป็นพระราชินีที่ครองตำแหน่งนานที่สุดของฝรั่งเศส
| ด ค กราชินีและจักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 Adelaide of Aquitaine  โรซาลาแห่งอิตาลี  แบร์ตแห่งบูร์กอญ  กงส์ต็องส์แห่งอาร์ล  Matilda of Frisia  อานแห่งเคียฟ  แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์  Bertrade de Montfort  Adelaide of Maurienne  อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน  กอนส์ตันซาแห่งกัสติยา  อาแดลแห่งช็องปาญ  อิซาเบลลาแห่งเอโนลต์  อินเกเบิร์กแห่งเดนมาร์ก  Agnes of Merania  บลังกาแห่งกัสติยา  มาร์กาเร็ตแห่งโพรว็องซ์  อิซาเบลแห่งอารากอน  มาเรียแห่งบราบ็องต์  โจนที่ 1 แห่งนาวาร์  Margaret of Burgundy  Clementia of Hungary  Joan II of Burgundy  Blanche of Burgundy  มารีแห่งลักเซมเบิร์ก  ฌาน เดเวรอ  ฌานน์แห่งบูร์กอญ  บลานซ์แห่งนาวาร์  ฌานน์แห่งโอแวร์ญ  ฌานแห่งบูร์บง  อิสซาเบลลาแห่งบาวาเรีย  มารีแห่งอ็องฌู  ชาร์ล็อตต์แห่งซาวอย  แอนน์แห่งบริตานี  ฌานแห่งฝรั่งเศส  แมรี ทิวดอร์  โกลดแห่งฝรั่งเศส  เอเลนอร์แห่งออสเตรีย  แคทเธอรีน เดอ เมดีชี  แมรี สจวต  เอลิซาเบธแห่งออสเตรีย  หลุยส์แห่งลอแรน-โวเดมง  มาร์เกอริตแห่งวาลัว  มารี เดอ เมดีซิส  อานน์แห่งออสเตรีย  มาเรีย เทเรซาแห่งสเปน  มารี เลชชินสกา  มารี อ็องตัวแน็ต  มารีอา จูเซปปินาแห่งซาวอย*  โฌเซฟีน เดอ โบอาร์แน  มารี หลุยส์แห่งออสเตรีย  มารี-เตแรซแห่งฝรั่งเศส*  มารีอา อะเมเลียแห่งเนเปิลส์และซิซิลี  เออเฌนี เดอ มอนตีโค 
*เป็นที่ถกเถียง
มรรคมีองค์แปด

ธรรมจักรทั้งแปด นิมิตมรรคมีองค์แปด
อริยมรรคมีองค์แปด (บาลี: อริย อฏฺฐงฺคิก มคฺค; สันสกฤต: อารฺยาษฺฏางฺคมารฺค) หรือ มรรคมีองค์แปด (บาลี: อฏฺฐงฺคิกมคฺค; สันสกฤต: อษฺฏสมฺยงฺมารฺค) คือ แนวปฏิบัติที่นำไปสู่นิโรธหรือนำไปถึงความดับทุกข์  เรียกอีกอย่างว่า ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา (ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์) ประกอบด้วยองค์ประกอบ 8 ประการ เป็นหนึ่งในอริยสัจ 4
เนื้อหา

ในธัมมจักกัปปวัตตนสูตร พระพุทธเจ้าตรัสว่าอริยมรรคมีองค์ 8 หรือ อัษฎางคิกมรรคนี้เป็นทางสายกลาง คือเป็นข้อปฏิบัติอันพอดีที่จะนำไปสู่ความหลุดพ้น
ตามวิภังคสูตร พระพุทธเจ้าทรงอธิบายรายละเอียดไว้ดังนี้
สัมมาทิฏฐิ (ความเห็นที่ถูกต้อง) หมายถึง ความรู้ในอริยสัจ 4
สัมมาสังกัปปะ (ความคิดที่ถูกต้อง) หมายถึง ความคิดในการออกจากกาม ความไม่พยาบาท และการไม่เบียดเบียน
สัมมาวาจา (วาจาที่ถูกต้อง) หมายถึง การเว้นจากการพูดเท็จ หยาบคาย ส่อเสียด และเพ้อเจ้อ
สัมมากัมมันตะ (การปฏิบัติที่ถูกต้อง) หมายถึง เจตนาละเว้นจากการฆ่า การเอาของที่เจ้าของไม่ได้ให้ และการประพฤติผิดในกาม
สัมมาอาชีวะ (การหาเลี้ยงชีพที่ถูกต้อง) หมายถึง การเว้นจากมิจฉาชีพ
สัมมาวายามะ (ความเพียรที่ถูกต้อง) หมายถึง สัมมัปปธาน 4 คือ ความพยายามป้องกันอกุศลที่ยังไม่เกิด ละอกุศลที่เกิดขึ้นแล้ว ทำกุศลที่ยังไม่เกิด และดำรงรักษากุศลที่เกิดขึ้นแล้ว
สัมมาสติ (การมีสติที่ถูกต้อง) หมายถึง สติปัฏฐาน 4
สัมมาสมาธิ (การมีสมาธิที่ถูกต้อง) หมายถึง ฌาน 4
ในจูฬเวทัลลสูตร พระพุทธเจ้าทรงจัดสัมมาวาจา สัมมากัมมันตะ และสัมมาอาชีวะ เข้าในสีลขันธ์ ทรงจัดสัมมาวายามะ สัมมาสติ และสัมมาสมาธิ ทรงจัดเข้าในสมาธิขันธ์ และทรงจัดสัมมาทิฏฐิ และสัมมาสังกัปปะ เข้าในเป็นปัญญาขันธ์
แหล่งข้อมูลอื่น

อริยมรรค
เสียงพระสวดมนต์แปลบาลี-ไทย (หนทางดำเนินให้ถึงซึ่งความดับทุกข์)
มัสยิดบาดชาฮี

| มัสยิดบาดชาฮี |
| --- | --- |
بادشاہی مسجد

ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
หน่วยงานกำกับดูแล: รัฐบาลปากีสถาน
ที่ตั้ง
ประเทศ: ปากีสถาน
ที่ตั้งในลาฮอร์ ประเทศปากีสถานแสดงแผนที่ลาฮอร์มัสยิดบาดชาฮี (ประเทศปากีสถาน)แสดงแผนที่ประเทศปากีสถาน
พิกัดภูมิศาสตร์: 31°35′17″N 74°18′36″E﻿ / ﻿31.588075°N 74.310125°E﻿ / 31.588075; 74.310125
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิดใหญ่
รูปแบบ: อินโดอิสลาม, โมกุล
ผู้ก่อตั้ง: จักรพรรดิออรังเซพ
เสร็จสมบูรณ์: 1673 (จักรวรรดิโมกุล)
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 100,000
โดม: 3
หอคอย: 8 (4 หลัก, 4 รอง)
ความสูงหอคอย: 226 ฟุต 4.5 นิ้ว (68.999 เมตร)
วัสดุ: หินทรายแดง, หินอ่อน
มัสยิดบาดชาฮี (ปัญจาบ: بادشاہی مسجد, แปลตรงตัว 'มัสยิดหลวง') เป็นมัสยิดใหญ่นิกายซุนนี สร้างขึ้นในสมัยโมกุล ตั้งอยู่ที่ลาฮอร์ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน ตั้งอยู่ทางตะวันตกของป้อมลาฮอร์ และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในจุดสนใจที่โดดเด่นแลมีชื่อเสียงที่สุดของลาฮอร์ มีการบูรณะใหญ่นับตั้งแต่ปี 1939 เป็นต้นมาภายใต้การระดมทุนโดยสีกันทร ฮายัต ข่าน  และภายใต้การดูแลของสถาปนิก นาวับ อาลัม ยัร ยุง บะฮาดูร เนื่องจากข่านมีส่วนอย่างมากในกาทำนุบำรุงมัสยิดครั้งใหญ่นี้ ร่างของเขาเมื่อเสียชีวิตได้นำไปฝังอยู่เยื้องกับมัสยิดบาดชาฮีที่ฮะญูรีบาฆ
มัสยิดบาดชาฮีสร้างขึ้นโดยดำริของจักรพรรดิเอารังเซบ เริ่มก่อสร้างในปี 1671 แล้วเสร็จในปี 1673 และเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในโลกจนถึงปี 1986 มัสยิดบาดชาฮีถือเป็นผลงานชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมโมกุล ภายนอกประดับด้วยหินทรายแดงแกะสลักประกอบงานฝังหินอ่อน ถือเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดของจักรวรรดิโมกุล และปัจจุบันยังเป็นมัสสยิดที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามในปากีสถาน หลังจักรวรรดิโมกุลล่มสลายจากการรุกรานของอังกฤษ จักรวรรดิอังกฤษใช้งานมัสยิดเป็นอาคารกองพล ปัจจุบันมัสยิดบาชาฮีเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของประเทศปากีสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  Structurae
ภาษาสโลวัก

ภาษาสลาฟตะวันตก
ระวังสับสนกับ ภาษาสโลวีเนีย
| ภาษาสโลวัก |
| --- | --- |
ออกเสียง: [ˈslɔʋentʂina], [ˈslɔʋenski ˈjazik]
ประเทศที่มีการพูด: สโลวาเกีย, ฮังการี, คาร์เพเทียนรูทีเนีย
ชาติพันธุ์: ชาวสโลวัก
จำนวนผู้พูด: 5.2 ล้านคน  (2011–2012)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  บอลต์-สลาฟสลาฟสลาฟตะวันตกเช็ก-สโลวักภาษาสโลวัก
ระบบการเขียน: อักษรละติน (ชุดตัวอักษรสโลวัก) อักษรเบรลล์สโลวัก
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  สโลวาเกีย  สหภาพยุโรป  เซอร์เบีย (ในวอยวอดีนา)
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  เช็กเกีย   โปแลนด์  ฮังการี   โครเอเชีย    ยูเครน 
ผู้วางระเบียบ: Ministry of Culture of the Slovak Republic
รหัสภาษา
ISO 639-1: sk
ISO 639-2: slo (B) slk (T)
ISO 639-3: slk
Linguasphere: 53-AAA-db < 53-AAA-b...–d (วิธภาษา: 53-AAA-dba ถึง 53-AAA-dbs)
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาสโลวัก:   ภูมิภาคที่มีผู้พูดเป็นหมู่มาก   ภูมิภาคที่มีผู้พูดเป็นชุมชนย่อย
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาสโลวัก (สโลวัก: slovenčina, slovenský jazyk) เป็นภาษากลุ่มสลาฟตะวันตกในกลุ่มเช็ก–สโลวัก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน เขียนด้วยอักษรละติน มีผู้พูดภาษาสโลวักเป็นภาษาแม่ประมาณ 5 ล้านคน ส่วนใหญ่มีเชื้อสายสโลวัก โดยมีสถานะเป็นภาษาราชการในประเทศสโลวาเกีย และเป็นหนึ่งใน 24 ภาษาราชการในสหภาพยุโรป
ภาษาสโลวักมีความใกล้ชิดกับภาษาเช็กมากจนถึงขั้นสามารถเข้าใจร่วมกันได้ในระดับสูงมาก เช่นเดียวกันกับภาษาโปแลนด์ 
คำศัพท์ในภาษานี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาละติน เยอรมัน และกลุ่มภาษาสลาฟอื่น ๆ
บรรณานุกรม

Dudok, D. (1993) Vznik a charakter slovenských nárečí v juhoslovanskej Vojvodine [The emergence and character of the Slovak dialects in Yugoslav Vojvodina]. Zborník spolku vojvodinských slovakistov 15. Nový Sad: Spolok vojvodinských slovakistov, pp. 19–29.
Hanulíková, Adriana; Hamann, Silke (2010), "Slovak" (PDF), Journal of the International Phonetic Association, 40 (3): 373–378, doi:10.1017/S0025100310000162
Kráľ, Ábel (1988), Pravidlá slovenskej výslovnosti, Bratislava: Slovenské pedagogické nakladateľstvo
Musilová, K. and Sokolová, M. (2004) Funkčnost česko-slovenských kontaktových jevů v současnosti [The functionality of Czech-Slovak contact phenomena in the present-time]. In Fiala, J. and Machala, L. (eds.) Studia Moravica I (AUPO, Facultas Philosophica Moravica 1). Olomouc: Univerzita Palackého v Olomouci, pp. 133–146.
Nábělková, M. (2003) Súčasné kontexty slovensko-českej a česko-slovenskej medzijazykovosti [Contemporary contexts of the Slovak-Czech and Czech-Slovak interlinguality]. In Pospíšil, I. – Zelenka, M. (eds.) Česko-slovenské vztahy v slovanských a středoevropských souvislostech (meziliterárnost a areál). Brno: ÚS FF MU, pp. 89–122.
Nábělková, M. (2006) V čom bližšie, v čom ďalej... Spisovná slovenčina vo vzťahu k spisovnej češtine a k obecnej češtine [In what closer, in what further... Standard Slovak in relation to Standard Czech and Common Czech]. In Gladkova, H. and Cvrček, V. (eds.) Sociální aspekty spisovných jazyků slovanských. Praha: Euroslavica, pp. 93–106.
Nábělková, M. (2007) Closely related languages in contact: Czech, Slovak, "Czechoslovak". International Journal of the Sociology of Language 183, pp. 53–73.
Nábělková, M. (2008) Slovenčina a čeština v kontakte: Pokračovanie príbehu. [Slovak and Czech in Contact: Continuation of the Story]. Bratislava/Praha: Veda/Filozofická fakulta Univerzity Karlovy. 364 pp., ISBN 978-80-224-1060-1
Pavlík, Radoslav (2004),  Bosák, Ján; Petrufová, Magdaléna (บ.ก.), "Slovenské hlásky a medzinárodná fonetická abeceda" [Slovak Speech Sounds and the International Phonetic Alphabet] (PDF), Jazykovedný časopis [The Linguistic Journal] (ภาษาสโลวัก), Bratislava: Slovak Academic Press, spol. s r. o. (55/2): 87–109, ISSN 0021-5597
Sloboda, M. (2004) Slovensko-česká (semi)komunikace a vzájemná (ne)srozumitelnost [Slovak-Czech (semi)communication and the mutual (un)intelligibility]. Čeština doma a ve světě XII, No. 3–4, pp. 208–220.
Sokolová, M. (1995) České kontaktové javy v slovenčine [Czech contact phenomena in Slovak]. In Ondrejovič, S. and Šimková, M. (eds.) Sociolingvistické aspekty výskumu súčasnej slovenčiny (Sociolinguistica Slovaca 1). Bratislava: Veda, pp. 188–206.
Štolc, Jozef (1968) Reč Slovákov v Juhoslávii I.: Zvuková a gramatická stavba [The speech of the Slovaks in Yugoslavia: phonological and grammatical structure]. Bratislava: Vydavateľstvo Slovenskej akadémie vied.
Štolc, Jozef (1994) Slovenská dialektológia [Slovak dialectology]. Ed. I. Ripka. Bratislava: Veda.
อ่านเพิ่ม

Mistrík, Jozef (1988) [First published 1982], A Grammar of Contemporary Slovak (2nd ed.), Bratislava: Slovenské pedagogické nakladateľstvo
Pauliny, Eugen; Ru̇žička, Jozef; Štolc, Jozef (1968), Slovenská gramatika, Slovenské pedagogické nakladateľstvo
Short, David (2002), "Slovak",  ใน Comrie, Bernard; Corbett, Greville G. (บ.ก.), The Slavonic Languages, London and New York: Routledge, pp. 533–592, ISBN 9780415280785