stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนพุทธโกศัยวิทยา
ประวัติสถานศึกษา

โรงเรียนพุทธโกศัยวิทยา จังหวัดแพร่ “โรงเรียนธรรมราชวิทยา” เริ่มก่อตั้งเมื่อปีพุทธศักราช 2500 โดยมี พระภัทรสารมุนี (สุจี กตสารมหาเถระ) (: พระมหาโพธิวงศาจารย์) เป็นผู้ก่อตั้ง พระครูวิชิตวินัยการ เป็นผู้จัดการ พระอินจันทร์ สีเหลือง เป็นครูใหญ่ จัดการเรียนการสอนทั้งแผนกธรรม และแผนกบาลี
ปีพุทธศักราช 2507 ทางมหาเถรสมาคมมีมติให้ยุบโรงเรียนบาลีมัธยมศึกษาที่มีอยู่ทั้งหมดทั่วประเทศ   โรงเรียนธรรมราชวิทยาก็ถูกสั่งยุบไปด้วย
ปีพุทธศักราช 2508 ได้จัดตั้งเป็นโรงเรียนสาธิต  สาขามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย แต่ต่อมากรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ มิให้นักเรียนที่จบชั้นสูงสุด สอบสมทบชั้นสุดประโยค (ป.๗ และ ม.ศ.3)
ปีพุทธศักราช 2513 – 2517 ทางกระทรวงศึกษาธิการ ได้อนุญาตจัดตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ในช่วงปีพุทธศักราช 2517 ถึงปีพุทธศักราช 2519 ได้มีการจัดการศึกษาทั้งแบบศึกษาผู้ใหญ่และการศึกษาพระปริยัติธรรมควบคู่กันไป
มีอาคารทำการซึ่งได้รับการอนุเคราะห์สร้างถวายโดย นายห้างกมล สุโกศล ตั้งชื่อว่า “อาคารกมลสุโกศล” เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น จำนวน 16 ห้องเรียน มีพระภิกษุและสามเณรเข้าศึกษาประมาณ  500 - 700 รูป และมีอาคารยาขอบเป็นที่ทำการ
ได้มีการเปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับชั้น  ป.5 ถึง ม.ศ.3 ควบคู่ไปกับการศึกษาผู้ใหญ่ระดับ 4
ปีพุทธศักราช 2519 จัดการศึกษาแบบพระปริยัติธรรมอย่างเดียว โดยยุบโรงเรียนการศึกษาผู้ใหญ่ออก คงเหลือแต่การเปิดการเรียนการสอนแบบพระปริยัติธรรมระดับ ม.ศ.1 ถึง ม.ศ.3 (ปัจจุบัน : มัธยมศึกษาตอนต้น)
ปีพุทธศักราช 2520 - 2525 เปิดทำการเรียนการสอนเฉพาะพระปริยัติธรรมระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ปีพุทธศักราช 2526 เปิดทำการเรียนการสอนทั้งระดับมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย รวมถึงพัฒนาโรงเรียนจนกระทั่งมีการบริหารจัดการที่เป็นแบบสากลทั่วไป คือ กระจายอำนาจการบริหารจัดการออกเป็น 4 ฝ่าย ได้แก่ ฝ่ายปกครอง  ฝ่ายวิชาการ ฝ่ายงบประมาณและบุคคล และฝ่ายบริหารงานทั่วไป
หลักสูตรที่เปิดสอน

ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ช่วงชั้นที่ 3 (ม.1-ม.3) เน้น ภาษาบาลี นักธรรม ภาษาอังกฤษ คอมพิวเตอร์ และ พระพุทธศาสนา
ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ช่วงชั้นที่ 4 (ม.4-ม.6)
เปิด 4 แผนก ดังนี้
สายวิทยาศาสตร์ - คณิตศาสตร์
สายศิลป์ - ภาษาบาลี
สายศิลป์ - ภาษาอังกฤษ
สายอาชีพ - ทวิศึกษา
อาคารเรียน

มีอาคารเรียนจำนวน ๒ หลังได้แก่
1.ตึกสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
เป็นอาคาร ๕ ชั้น สร้างเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๘ 
ปัจจุบันใช้เป็นอาคารหลักในการจัดการเรียนการสอนเป็นหลัก
2.ตึกเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี ๓๐ ปี
เป็นอาคาร ๔ ชั้น
ชั้นที่ ๑ เป็นสถานที่ประกอบภัตตาหารพระราชทาน และ ฉันภัตตาหารของพระภิกษุสามเณรนักเรียน
ชั้นที่ ๒  เป็นห้องประชุม สำหรับใช้ในการประชุม สัมมนา และอบรมต่าง ๆ
ชั้นที่ ๓  เป็นห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์
ชั้นที่ ๔ เป็นห้องพระบาลี เน้นกิจกรรมด้านการเรียนการสอนบาลีนักธรรม ปฏิบัติธรรม และจัดอบรมทางพระพุทธศาสนา
รายนามผู้บริหารโรงเรียนพุทธโกศัยวิทยา

| ลำดับ | รายนาม | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระอินจันทร์ สีเหลือง | พ.ศ. 2500 – 2507 |
| 2 | พระราชปริยัตยาภรณ์ | พ.ศ. 2513 - 2540 |
| 3 | พระครูวิมลกิตติสุนทร | พ.ศ. 2541 - 2544 |
| 4 | พระครูปลัดสุวัฒนโพธิคุณ | พ.ศ. 2544 - 2546 |
| 5 | พระมหาวรพงษ์ ยสชาโต | พ.ศ. 2546 - 2550 |
| 6 | พระวิมลกิจจาภรณ์ | พ.ศ. 2550 - 2558 |
| 7 | พระครูวิจิตรปริยัตยาทร | พ.ศ. 2558 - ปัจจุบัน |
ผู้บริหารปัจจุบัน

| รูป | รายนาม | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
|    | ท่านเจ้าคุณพระราชเขมากร ดร.  | ผู้จัดการสถานศึกษา |
|    | ท่านเจ้าคุณพระโกศัยเจติยารักษ์ ดร.  | ประธานคณะกรรมการสถานศึกษา |
|  | พระครูวิจิตรปริยัตยาทร | ผู้อำนวยการสถานศึกษา |
ความภาคภูมิใจของสถานศึกษา

ได้รับการรับรองมาตรฐานการศึกษาจาก สมศ.ทั้งในปี พ.ศ. 2546 และ พ.ศ. 2549
ได้รับรางวัล “โรงเรียนพระปริยัติธรรมดีเด่น” ในปี พ.ศ. 2547
ได้เข้าเป็นโรงเรียนในโครงการตามพระราชดำริ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในปี พ.ศ. 2550
ได้รับทุนสนับสนุนโรงเรียนส่งเสริมคุณธรรมดีเด่นจากสำนักงานป้องกันและปราบปราบทุจริตแห่งชาติ ประจำปี 2551 – 2555
ได้รับรางวัลชนะเลิศ “โรงเรียนแห่งการเรียนรู้”ของ สพป.แพร่ เขต 1 ในปี พ.ศ. 2553
โรงเรียนคุณธรรมดีเด่นระดับประเทศ ในปี พ.ศ. 2554 – 2555
ได้รับรางวัลเหรียญทองระดับประเทศ ในการแข่งขันเขียนกระทู้ธรรม และ บรรยายธรรมะ ในปี พ.ศ. 2553 และ 2554
เป็นตัวแทนโรงเรียนมัธยมขนาดกลาง ระดับจังหวัดแพร่ เข้าแข่งขันโรงเรียนพระราชทานระดับกลุ่มจังหวัด
ได้รับเสด็จ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในวโรกาส ทรงทอดพระเนตรผลงานการจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนพุทธโกศัยวิทยา จังหวัดแพร่ ในปี พ.ศ. 2553 และในปีการศึกษา 2555 ยังได้รับการคัดเลือกให้เป็นโรงเรียนต้นแบบ ของโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษาในโครงการตามพระราชดำริ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
ศิษย์เก่า

พระครูโสภณพัฒนานุยุต ผศ.,ดร.  อดีตรองอธิการบดี มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่
พระมหาสิทธิชัย ชะยะสิทฺธิ ดร. เปรียญธรรม ๙ ประโยค สูงสุดของการศึกษาบาลี
พระครูโสภณปัญญาธร  ประธานกลุ่มโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา กลุ่มที่ ๖
นายมาโนชย์  คำสี  วัฒนธรรมจังหวัดแพร่
รองศาสตราจารย์รวีโรจน์ ศรีคำภา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่
นายกุญชร  สารดี   อนุศาสนาจารย์ประจำเรือนจำกลางจังหวัดแพร่
นายสุทธิพันธ์  ทองไหล นายกเทศบาลตำบลป่าแมต  ข้าราชการบำนาญกระทรวงสาธารณสุข
นายสันติ กำยาน  ผู้อำนวยการระดับ 9  ข้าราชการบำนาญ
ร.ต.อ.นพดล  วัชรกิจโสภณ  รองสารวัตรป้องกันปราบปราม  สภ.เมืองแพร่
พ.ต.ต.ประกิต  ผัดขัน  พนักงานสืบสวนผู้ชำนาญการ  สภ.เมืองแพร่
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนพุทธโกศัยวิทยา
แฟนเพจโรงเรียนพุทธโกศัยวิทยา
ภาพอาคารเรียนตึกสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
ประเทศแซมเบียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010

| ประเทศแซมเบีย ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: ZAM
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแซมเบีย
เว็บไซต์: www.nocz.co.zm
ณ ประเทศสิงคโปร์
นักกีฬา: 4 คน  ใน 4 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Ben Muziyo
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน
2010 2014 2018
ประเทศแซมเบีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแซมเบียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแซมเบียไม่ได้รับเหรียญรางวัล
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
 กรีฑา:
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Harry Mulenga | Boys’ 3000m | 8:14.38 | 6 Q | 8:11.26 | 5 |
ดูเพิ่ม

ประเทศแซมเบียในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติแซมเบียในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาแซมเบียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่ สิงคโปร์ ประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมผสม   นักกีฬาจากคูเวต
นิฮงฮิดังเกียว

Japanese organization
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 10 สิงหาคม 1956; 68 ปีก่อน (1956-08-10)
สํานักงานใหญ่: ชิบะไดมง เขตมินาโตะ โตเกียว
พื้นที่ให้บริการ : ญี่ปุ่น
วิธี: ล็อบบี
ผู้อำนวยการใหญ่: ซูเอชิ คิโดะ
เว็บไซต์: www.ne.jp/asahi/hidankyo/nihon/
สมาพันธ์องค์การผู้ประสบภัยระเบิดเอ- และเอช-บอมบ์
(ญี่ปุ่น: 日本原水爆被害者団体協議会; โรมาจิ: Nihon gensuibaku higaisha dantai kyōgi-kai, Japan Confederation of A- and H-Bomb Sufferers Organizations) หรือที่นิยมเรียกย่อว่า นิฮงฮิดังเกียว  (ญี่ปุ่น: 日本被団協; โรมาจิ: Nihon Hidankyō) เป็นกลุ่มที่ตั้งขึ้นโดย ฮิบาคุชะ ในปี 1956 โดยมีเป้าหมายเพื่อกดดันรัฐบาลญี่ปุ่นให้พัฒนาการสนับสนุนเหยื่อ และล็อบบีรัฐบาลต่าง ๆ ให้ยกเลิกอาวุธนิวเคลียร์
กิจกรรมขององค์การ เช่น การให้ข้อมูลที่บันทึกจากเรื่องราวของเหยื่อ, การออกแนวทางต่าง ๆ และเอกสารแก่สาธารณะ และส่งผู้แทนไปยังองค์การนานาชาติอื่น เช่น สหประชาชาติ เพื่อเรียกร้องการยกเลิกอาวุธนิวเคลียร์ทั่วโลก
ในปี 2024 องค์การได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ "จากความพยายามในการได้มาซึ่งโลกที่ปราศจากอาวุธนิวเคลียร์และสำหรับการรณรงค์ผ่านบันทึกจากเหยื่อว่าอาวุธนิวเคลียร์จะต้องไม่ถูกนำมาใช้อีก"
มาโฮเม็ด ซีร็อกโก

มาโฮเม็ด ซีร็อกโกนำทัพเติร์กปีกขวา (บนขวา) ในยุทธการที่เลปันโตเมื่อ ค.ศ. 1571 ทั้งตัวเขาและอาโกสติโน บาร์บาริโก ผู้บัญชาการปีกซ้ายของสันนิบาตศักดิ์สิทธิ์ เสียชีวิตขณะสู้รบ แผนภาพนี้ระบุตัวเขาเป็น Sirocco
ชูลุก เมห์เหม็ด พาชา (ตุรกี: Şuluk Mehmed Pasha; ค.ศ. 1525 – 7 ตุลาคม ค.ศ. 1571) รู้จักกันในยุโรปว่า เมห์เหม็ด ซีโรโก (Mehmed Siroco) หรือ มาโฮเม็ด ซีร็อกโก (Mahomet Sirocco) และรู้จักกันพร้อมตำแหน่ง พาชา, เรอิส หรือ เบย์ เป็นเบย์ (ผู้ว่าการแคว้น) ออตโตมันแห่งอะเล็กซานเดรียในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 ทั้งชื่อเล่นต่างชาติและภาษาตุรกี (และรูปสะกดต่าง ๆ) มาจากชื่อลมเมดิเตอร์เรเนียนตอนใต้ชื่อ Sirocco จากภาษากรีก σιρόκος sirokos และเป็นที่มาของชื่อในภาษาอาหรับลิแวนต์ว่า شلوق shlūq
เมห์เหม็ด ซีโรโกได้รับการแต่งตั้งเป็นพลเรือเอกของจักรวรรดิออตโตมันในยุทธการที่เลปันโต (ค.ศ. 1571) สู้รบกับสันนิบาตศักดิ์สิทธิ์ที่นำโดยพลเรือเอก อาโกสติโน บาร์บาริโก เขาเป็นที่รู้จักจากการผู้โจมตีในการต่อสู้แบบก้าวร้าวที่สุด ตัวเขาได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตขณะสู้รบต่อชาวเวนิสในยุทธการที่เลปันโต เช่นเดียวกันกับบาร์บารีโก เมห์เหม็ด ซีโรโกถูกตัดหัวด้วยดาบของ Giovanni Contarini ชาวเวนิส
ไมเคิล โบเวนส์

มิเชล บาวเวนส์ (อังกฤษ: Michel Bauwens ; เกิด 21 มีนาคม ค.ศ. 1958) เป็นนักปรัชญาและนักทฤษฎีเสมอภาคชาวเบลเยียม
ไมเคิลเป็นผู้บุกเบิกอินเทอร์เน็ตในประเทศเบลเยียม เคยทำงานเป็นที่ปรึกษาทางด้านอินเทอร์เน็ต, เคยเป็นนักวิเคราะห์สารสนเทศให้กับ หน่วยงานสารสนเทศของสหรัฐอเมริกา (United States Information Agency) , เคยเป็นผู้จัดการสารสนเทศให้กับบริติช ปิโตรเลียม  (ที่ที่เขาสร้างหนึ่งในศูนย์สารสนเทศเสมือนแห่งแรกขึ้น) และเป็นอดีตบรรณาธิการบริหารของนิตยสารภาษาดัชต์ เวฟ (Wave) ซึ่งเป็นนิตยสารเกี่ยวกับสังคมดิจิทัลเล่มแรกของยุโรป
เขาเคยสร้างภาพยนตร์โทรทัศน์ความยาว 3 ชั่วโมง ที่ชื่อว่า เทคโนคาลิปส์ (TechnoCalyps) เป็นหนังแนวปรัชญาเกี่ยวกับเทคโนโลยีและจุดจบของมนุษย์ และได้ร่วมเขียนหนังสือภาษาฝรั่งเศสสองเล่มในหัวข้อ มานุษยวิทยาของสังคมดิจิตอล งานเขียนที่มีชื่อเสียงชิ้นหนึ่งของเขาคือ Peer to Peer and Human Evolution
เขาเคยอาศัยอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย ที่ซึ่งเขาได้ก่อตั้งมูลนิธิทางเลือก P2P (Foundation for P2P Alternatives) นอกจากนี้เขายังได้สอนวิชามานุษยวิทยาของสังคมดิจิตอล สำหรับนักศึกษาบัณฑิตศึกษาที่ ไอเชค เซนต์หลุยส์ ที่เมืองบรัซเซล ประเทศเบลเยียม (ICHEC/St. Louis in Brussels) และสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องที่มหาวิทยาลัยพายัพและมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ปัจจุบันเขาเป็นอาจารย์อยู่ที่วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ และทำงานกับ Asian Foresight Institute
แหล่งข้อมูลอื่น

บทความเกี่ยวกับทฤษฎีเสมอภาค เก็บถาวร 2010-05-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บทความสรุปเรื่องทฤษฎีเสมอภาค เก็บถาวร 2019-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มูลนิธิทางเลือก P2P (วิกิ)
ดาบ ฌวน

| ดาบ ฌวน |
| --- | --- |
เกิด: พ.ศ. 2455 จังหวัดเสียมราฐ
เสียชีวิต: พ.ศ. 2502
สัญชาติ: กัมพูชา
ชื่ออื่น: ชวน เข็มเพชร, เข็ม เพชร (Khem Phet), ฌวน มชุลเป็ช (Chhuon Mochulpich, Chhuon Mchoul Pech)
ผลงานเด่น: ผู้นำเขมรอิสระที่ไม่นิยมคอมมิวนิสต์
ตำแหน่ง: ทหาร/นักการเมือง
หมายเหตุ
ถูกประหารชีวิตเพราะข้อกล่าวหาว่าเข้าร่วมในแผนบางกอก
ดาบ ฌวน (เขมร: ដាប ឈួន) (Dap Chhuon) หรือนายดาบ ชวน เข็มเพชร (เขมร: ឈួន ម្ជុលពេជ្រ; ฌวน มชุลเป็ช) เป็นนักการเมืองชาตินิยมฝ่ายขวาชาวกัมพูชา ผู้นำกองกำลังใต้ดินและผู้นำท้องถิ่น ดาบชวนเกิดที่จังหวัดเสียมราฐเมื่อ พ.ศ. 2455 แต่ไปเติบโตที่จังหวัดไพรแวง
คำว่า ดาบ หรือ นายดาบ ในที่นี้เป็นชื่อยศนายทหารบกชั้นประทวน ลำดับสูงกว่าจ่านายสิบ แต่ต่ำกว่านายร้อยตรี
ดาบฌวนได้เข้าร่วมกับกองทัพฝรั่งเศส ต่อมาเมื่อเกิดกรณีพิพาทอินโดจีนฝรั่งเศส ดาบฌวนเข้ากับฝ่ายไทยและได้รับการสนับสนุนจากไทยให้เข้าร่วมองค์กรต่อต้านฝรั่งเศสในเสียมราฐ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2489 กลุ่มต่อต้านนำโดยดาบฌวน พระนโรดม จันทรังสี และเซิง งอกมิญเข้าโจมตีหน่วยทหารฝรั่งเศสในเสียมราฐเป็นเวลาหลายวัน ต่อมา ดาบฌวนได้เป็นหัวหน้าคณะกรรมการปลดปล่อยประชาชนเขมร ซึ่งเป็นกลุ่มที่รวมเขมรอิสระจากหลายพื้นที่เข้าไว้ด้วยกัน ต่อมา ปลายปี พ.ศ. 2492 ดาบฌวนและกลุ่มของเขาตัดสินใจกลับไปเข้าร่วมกับฝ่ายฝรั่งเศส ทำให้เขาได้เข้าควบคุมกองทหารทางภาคเหนือของกัมพูชา และได้บังคับบัญชากองทหารผสม ฝรั่งเศส-เขมร
ใน พ.ศ. 2497 เมื่อกัมพูชาได้รับเอกราชจากฝรั่งเศส ดาบฌวนได้เข้าร่วมรัฐบาลกับพระนโรดม สีหนุ ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2497 จนถึงการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 ดาบฌวนได้จัดตั้งพันธมิตรทางการเมืองระหว่างพรรคการเมืองของเขาคือ พรรคชัยชนะตะวันออกเฉียงเหนือและพรรคเล็กอื่น ๆ อีกหลายพรรค รวมทั้งพรรคเขมรใหม่ของลน นล และเรียกกลุ่มของตนเองว่าพันธมิตรฝ่ายขวา  กลุ่มพันธมิตรได้เข้าร่วมกับพรรคสังคมราษฎร์นิยมของพระนโรดม สีหนุ จนได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดเสียมราฐ และเริ่มต่อสู้กับเวียดมิญ การที่เขาต่อต้านคอมมิวนิสต์ทำให้โรเบิร์ต แมกคลินทอก เอกอัครราชทูตสหรัฐในกัมพูชาระหว่าง พ.ศ. 2497 – 2499 แนะนำให้เข้ามาแทนที่พระนโรดม สีหนุ  การที่เขาไม่เห็นด้วยกับพระนโรดม สีหนุ เกี่ยวกับนโยบายต่อต้านคอมมิวนิสต์ในจีน ทำให้เขาพ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีใน พ.ศ. 2500 และออกจากระบอบสังคมของพระนโรดม สีหนุ
ใน พ.ศ. 2502 ดาบฌวนถูกกล่าวหาว่าเข้าร่วมในแผนบางกอกทำให้เขาถูกจับและถูกประหารชีวิต นอกจากนั้นพี่น้องของเขา เข็ม สเร็ยที่มีความใกล้ชิดทางการเมืองกับเขามาก เข็ม เพ็ญ ที่เป็นผู้ช่วยและซลัต เพียวที่ทำงานในสถานทูตที่เสียมราฐถูกประหารชีวิตไปด้วยในคดีที่ดาบฌวนเกี่ยวข้องกับแผนบางกอก
กาญจนาภิเษก

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ กาญจนาภิเษก (แก้ความกำกวม)
กาญจนาภิเษก (อังกฤษ: golden jubilee) คือการฉลองวาระครบรอบ 50 ปี ของบุคคล เหตุการณ์ และประเทศ
ตราสัญลักษณ์งานพระราชพิธีกาญจนาภิเษก พ.ศ. 2539 ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ประเทศเดนมาร์ก > สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2

สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 ครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีในวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2565 (ค.ศ. 2022)
ประเทศญี่ปุ่น > จักรพรรดิโชวะ

จักรพรรดิโชวะ ทรงฉลองการครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี (ญี่ปุ่น: 御在位50年記念; โรมาจิ: Go-Zai-i gojūnen kine) เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 (ค.ศ. 1976) มีการสร้างสวนอนุสรณ์โชวะ เพื่อฉลองวาระดังกล่าว
ประเทศไทย > พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

บทความหลัก: พระราชพิธีกาญจนาภิเษก พ.ศ. 2539
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996)
ประเทศบรูไน > สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์

สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์ ครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีใน พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017)
สหราชอาณาจักรและเครือจักรภพ > สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3

สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 ครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีใน พ.ศ. 2352 (ค.ศ. 1809)
สหราชอาณาจักรและเครือจักรภพ > สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย

บทความหลัก: พระราชพิธีกาญจนาภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีใน พ.ศ. 2430 (ค.ศ. 1887)
สหราชอาณาจักรและเครือจักรภพ > สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2

สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีใน พ.ศ. 2545 (ค.ศ. 2002)
ประเทศนอร์เวย์ > สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7

สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 ครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีใน พ.ศ. 2498 (ค.ศ. 1955)
ประเทศสวีเดน > สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ

สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ ครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2566 (ค.ศ. 2023)
ดูเพิ่ม

รัชดาภิเษก
พัชราภิเษก
จักรพรรดิโชวะ
สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์
สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
ประเทศโบฮีเมียในโอลิมปิก

| ประเทศโบฮีเมีย ในโอลิมปิก |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: BOH
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกเช็ก
เหรียญ อันดับ 126:  ทอง 0 เงิน 1 ทองแดง 3 รวม 4 
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูร้อน
1900 1904 1908 1912
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
โอลิมปิกซ้อน 1906    เชโกสโลวาเกีย (1920–1992)  เช็กเกีย (1994–)
ประเทศโบฮีเมีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศโบฮีเมีย คือ คณะกรรมการโบฮีเมียนสำหรับกีฬาโอลิมปิก เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ BOH
นับตั้งแต่ประเทศโบฮีเมียส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาโบฮีเมียได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 4 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ปารีส 1900 | 7 | 0 | 1 | 1 | 2 | 19 |
|  เซนต์หลุยส์ 1904 | Did not participate |  |  |  |  |  |
|  ลอนดอน 1908 | 19 | 0 | 0 | 2 | 2 | 17 |
|  สต็อกโฮล์ม 1912 | 43 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
| รวม | รวม | 0 | 1 | 3 | 4 | 109 |
สรุปเหรียญรางวัล > เหรียญรางวัลตามชนิดกีฬา

| Sport | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 0 | 1 | 0 | 1 |
|  ฟันดาบ | 0 | 0 | 2 | 2 |
|  เทนนิส | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (3 sport) | 0 | 1 | 3 | 4 |
ดูเพิ่ม

ประเทศเชโกสโลวาเกียในโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินเดียตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
สงครามโก้นบอง–หงสาวดี

สงครามโก้นบอง–หงสาวดี (พม่า: ကုန်းဘောင်-ဟံသာဝတီ စစ်; อังกฤษ: Konbaung–Hanthawaddy War) เป็นสงครามที่สู้กันระหว่างอาณาจักรโก้นบองและอาณาจักรหงสาวดีใหม่ในพม่าตั้งแต่ ค.ศ. 1752 ถึง 1757 เป็นสงครามชุดสุดท้ายระหว่างโก้นบองอันเป็นกลุ่มผู้ใช้ภาษาพม่าซึ่งอยู่ทางเหนือกับหงสาวดีอันเป็นกลุ่มผู้ใช้ภาษามอญซึ่งอยู่ทางใต้ จบลงด้วยความพ่ายแพ้ของมอญซึ่งเคยครองภาคใต้มาหลายร้อยปี
สงครามนี้เริ่มในเดือนเมษายน ค.ศ. 1752 ในสภาพขบวนการอิสระต่อต้านอำนาจกองทัพหงสาวดีที่เพิ่งยึดอำนาจจากอาณาจักรตองอู การต่อต้านดังกล่าวมีผู้นำคือพระเจ้าอลองพญาผู้ก่อตั้งอาณาจักรโก้นบอง พระองค์สามารถเอาชัยในพื้นที่พม่าตอนบนได้ทั้งหมดเมื่อสิ้น ค.ศ. 1753 หงสาวดีจากภาคใต้จึงรุกรานกลับอย่างเต็มรูปแบบใน ค.ศ. 1754 แต่ไม่สำเร็จ เมื่อเวลาผ่านไป สงครามก็มีลักษณะทางชาติพันธุ์มากขึ้น เพราะเป็นการสู้กันของพม่าจากทางเหนือกับมอญจากทางใต้ กองทัพโก้นบองเข้าสู่พม่าตอนล่างในเดือนมกราคม ค.ศ. 1755 ยึดดินดอนสามเหลี่ยมอิรวดีและเมืองดะโกนเป็นผลสำเร็จในเดือนพฤษภาคมของปีนั้น เมืองท่าสิเรียมที่อยู่ในความพิทักษ์ของกลุ่มฝรั่งเศสยื้อสงครามออกไปอีก 14 เดือน แต่ถูกตีแตกในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1756 ทำให้ฝรั่งเศสยุติบทบาทในสงครามครั้งนี้ ต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1757 ฝ่ายโก้นบองยึดพะโคเมืองหลวงของหงสาวดีไว้ได้ อาณาจักรหงสาวดีที่ตั้งมาได้ 16 ปีจึงล่มสลายลง กองกำลังมอญแห่งหงสาวดีถอยไปตั้งตัวในคาบสมุทรตะนาวศรี (ปัจจุบันคือรัฐมอญและภาคตะนาวศรี) อยู่หลายปีโดยได้ความช่วยเหลือจากกรุงศรีอยุธยา แต่พม่าแห่งโก้นบองยึดคาบสมุทรดังกล่าวคืนจากกรุงศรีอยุธยาและขับไล่กองทัพสยามใน ค.ศ. 1765
เมื่อสิ้นสงคราม กลุ่มชาติพันธุ์พม่าจากทางเหนือเข้าตั้งรกรากในคาบสมุทรตะนาวศรี และในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 การกลืนและสมรสกันระหว่างชาติพันธุ์ทำให้มอญกลายเป็นชนกลุ่มน้อยไปในที่สุด
บรรณานุกรม

Letwe Nawrahta and Twinthin Taikwun (c. 1770).  Hla Thamein (บ.ก.). Alaungpaya Ayedawbon (ภาษาพม่า) (1961 ed.). Ministry of Culture, Union of Burma.
Myint-U, Thant (2006). The River of Lost Footsteps--Histories of Burma. Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0-374-16342-6.