stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วอลเลย์บอลหญิงไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก 2013
ผลการแข่งขัน > รอบจัดอันดับ 5-8

| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 10 มิ.ย. | 13:00 | นครราชสีมา วีซี | 2–3 | ศรีสะเกษ วีซี | 24–26 | 20–25 | 25–21 | 25–15 | 8–15 | 102–102  |
| 10 มิ.ย. | 15:00 | สวนสุนันทา วีซี | 3–2 | สมุทรปราการ วีซี | 26–24 | 25–20 | 21–25 | 15–25 | 18–16 | 102–102 |
ผลการแข่งขัน > รอบรองชนะเลิศ

| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 10 มิ.ย. | 17:00 | อยุธยา เอ.ที.ซี.ซี. | 1–3 | ไอเดีย ขอนแก่น | 25–20 | 18–25 | 18–25 | 25–27 |   | 86–97  |
| 10 มิ.ย. | 19:00 | นครนนท์ วีซี | 2–3 | สุพรีม ชลบุรี วีซี | 23–25 | 25–19 | 21–25 | 25–20 | 15–17 | 109–106 |
ผลการแข่งขัน > รอบชิงอันดับที่ 7

| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 11 มิ.ย. | 17:00 | นครราชสีมา วีซี | 3–1 | สมุทรปราการ วีซี | 25–20 | 25–14 | 24–26 | 25–20 |   | 99–88 |
ผลการแข่งขัน > รอบชิงอันดับที่ 5

| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 11 มิ.ย. | 10:00 | ศรีสะเกษ วีซี | 0–3 | สวนสุนันทา วีซี | 23–25 | 23–25 | 11–25 |   |   | 57–75 |
ผลการแข่งขัน > รอบชิงอันดับที่ 3

| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 11 มิ.ย. | 12:00 | อยุธยา เอ.ที.ซี.ซี.  | 3–2 | นครนนท์ วีซี | 25–21 | 20–25 | 12–25 | 25–15 | 15–11 | 97–97 |
ผลการแข่งขัน > รอบชิงชนะเลิศ

| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 11 มิ.ย. | 15:00 | ไอเดีย ขอนแก่น | 3–0 | สุพรีม ชลบุรี วีซี | 25–19 | 25–21 | 25–20 |   |   | 75–60 |
สวนศรีเมือง (จังหวัดระยอง)

สวนศรีเมือง เป็นสวนสาธารณะ ที่ชาวเมืองมักจะเรียกกันว่า เกาะกลาง สมัยก่อนเคยเป็นดินแดนที่ประหารนักโทษ สวนศรีเมืองระยองแห่งนี้มีพื้นที่ประมาณ 70 ไร่ ภายในมีหอพระพุทธอังคีรส เป็นที่ประดิษฐานของพระอังคีรส อยู่ด้านหน้าของสวนศรีเมือง
ที่ตั้ง

ใช้ทางหลวงหมายเลข 3 สายสุขุมวิท แล้วให้เลี้ยวเข้าถนนตากสินมหาราช แล้วจนถึงสำนักงานเทศบาล ในอำเภอเมืองระยอง
ให้เลี้ยวขวาเข้าไปจนถึงฝั่งตรงข้าม สวนศรีเมืองจะอยู่ด้านหลังของศาลากลางจังหวัดระยอง
ดูเพิ่ม

ข้อมูลสวนศรีเมือง เก็บถาวร 2009-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลสวนศรีเมือง เก็บถาวร 2008-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่แบบ:สวนสาธารณะในจังหวัดระยอง
สุหสี ธามี

| สุหสี กอราเดีย ธามี Suhasi Goradia Dhami |
| --- | --- |
ภาพของเธอในงาน Big Life OK Now Awards 2014
เกิด:  (1985-04-28) 28 เมษายน ค.ศ. 1985 (39 ปี) มุมไบ, รัฐมหาราษฏระ
สัญชาติ: อินเดีย
อาชีพ: นักแสดง นางแบบ นักเต้น
ปีปฏิบัติงาน: 2004–ปัจจุบัน
คู่สมรส: Jaisheel Dhami (สมรส 2007)
บุตร: 1
ญาติ: ทรัสมี ธามี (น้องสะใภ้)
สุหสี กอราเดีย ธามี (อักษรโรมัน: Suhasi Goradia Dhami) เป็นนักแสดงหญิง และนางแบบชาวอินเดีย เธอมีชื่อเสียงจากการรับบทเป็น พระแม่ปารวตี ใน ศิวะ พระมหาเทพ และบท เวทิกะ ประทับ ใน รักต่างวัย หัวใจใกล้กัน.
ผลงานด้านการแสดงละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2004 | K. Street Pali Hill | Jugnu Khandelwal | แสดงเพียง 1 ตอน |
| 2004–2005 | Kabhi Haan Kabhi Naa | Samantha |  |
| 2005 | Raat Hone Ko Hai – Tingoo | Seema (ตอนที่ 185 – 188) |  |
| 2005 | Raat Hone Ko Hai – Death Dealer | Avantika's Younger Sister (ตอนที่ 205 – 208) |  |
| 2005 | Phir Bhi Dil Hai Hindustani | Anjali | นักแสดงรับเชิญพิเศษ |
| 2005–2006 | Poorav Ya Paschim |  |  |
| 2005–2006 | Home Sweet Home | Nikita |  |
| 2006–2007 | Aek Chabhi Hai Padoss Mein | Urmila Mehta (Urmi) |  |
| 2006–07 | Antriksh - Ek Amar Katha | Rajkumari Urmi |  |
| 2009 | Ssshhhh...Phir Koi Hai – Vallabhgarh Ki Rajkumari: ตอน 1 – 8 | Kalyani (ตอนที่ 158 – 165) |  |
| 2009–12 | Yahaaan Main Ghar Ghar Kheli | Swarn Abha Prasad / Albeli  (บทคู่) |  |
| 2012–13 | Aaj Ki Housewife Hai... Sab Jaanti Hai | Sona Chaturvedi |  |
| 2013 | Nach Baliye 5 | Contestant | 2nd runner-up |
| 2014 | Devon Ke Dev...Mahadev | พระแม่ปารวตี |  |
| 2016 | Bas Thode Se Anjane | Sambhavi |  |
| 2018–2019 | Aap Ke Aa Jane Se | Vedika Gupta Agarwal / Vedika Pratab Kashyap |  |
| 2018 | Piya Albela | Dancer | รับเชิญ |
| 2018 | Jeet Gayi Toh Piya Morey | Vedika Srinivasan | แสดงเพียง 5 ตอน |
| 2018 | Kumkum Bhagya | Dancer | รับเชิญ |
ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | รับบท | ภาษา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2008 | Haage Summane | Khushi | ภาษากันนาดา |  |
| 2009 | Vaade Kaavali |  | ภาษาเตลูกู |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

สุหสี ธามี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สุริยา คล่องผจญ

| สุริยา คล่องผจญ |
| --- | --- |
เกิด: สุริยา อินสี 4 มกราคม พ.ศ. 2531
สุริยา คล่องผจญ หรือนายสุริยา อินสี เกิดเมื่อ 4 มกราคม พ.ศ. 2531 สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 8) แพ้ 11
เกียรติประวัติ

แชมป์ประเทศไทยรุ่นไลท์ฟลายเวท
ชิง, 26  กุมภาพันธ์  2549 ชนะคะแนน ฟ้าคะนอง สิงห์ดงไทย ที่ เวทีมวยราชดำเนิน
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 12 ธันวาคม 2549 ชนะคะแนน เพชรศักดา ส.เทียบคุณ ที่ เวทีมวยราชดำเนิน
แชมป์ประเทศไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ชิง 3 สิงหาคม 2552 ชนะน็อค เพชรคลองไผ่ ส.ธารทิพย์ ยก 5 ที่ เวทีมวยราชดำเนิน
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1,1 พฤศจิกายน 2553 ชนะคะแนน บิ๊กเอ็ม อ.บุญช่วย ที่ เวทีมวยราชดำเนิน
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2551 แพ้คะแนน ยูกิโอะ วาดามิเนะ (ญี่ปุ่น) ที่ ญี่ปุ่น
รายชื่อแอนิเมชันสตูดิโอญี่ปุ่น

นี่คือรายชื่อแอนิเมชันสตูดิโอญี่ปุ่น
ก
ข
ฃ
ค
ฅ
ฆ
ง
จ
ฉ
ช
ซ
ฌ
ญ
ฎ
ฏ
ฐ
ฑ
ฒ
ณ
ด
ต
ถ
ท
ธ
น
บ
ป
ผ
ฝ
พ
ฟ
ภ
ม
ย
ร
ฤ
ล
ฦ
ว
ศ
ษ
ส
ห
ฬ
อ
ฮ
#

8-บิต (株式会社エイトビット)
A

เอ-1 พิกเจอร์ส (株式会社A-１Pictures)
A・C・G・T (エー・シー・ジー・ティー)
A.P.P.P. (アナザープッシュピン・プランニング)
Actas Inc. (株式会社アクタス)
อาจิอาโดแอนิเมชันเวิกส์ (株式会社亜細亜堂)
Anime International Company Inc. (株式会社アニメ・インターナショナルカンパニ)
Arms Corporation (有限会社アームス)
Artland, Inc. (株式会社アートランド)
อาซาฮิโปรดักชัน (旭プロダクション)
อาชิโปรดักชัน (葦プロダクション)
Asread (アスリード)
เอ็กซิส (株式会社AXsiZ)
B

บันไดนัมโคฟิล์มเวิร์กส
บันไดนัมโคพิกเชอส์ (株式会社バンダイナムコピクチャーズ)
BEE TRAIN Production Inc. (ビィートレイン株式会社)
บิบิวรีแอนิเมชันสตูดิโอส์ (合同会社バイブリーアニメーションスタジオ)
Blue Lynx (ブルーリンクス)
โบนส์ (ボンズ)
เบรนส์เบส (ブレインズ・ベース)
Bridge (ブリッジ)
C

C-Station (シーステイション株式会社)
ซีทูซี
Chaos Project (カオスプロジェクト)
โคลเวอร์เวิกส์ (株式会社CloverWorks)
คอมิกซ์เวฟฟิล์ม (コミックス・ウェーブ・フィル)
คอนเนกต์ (コネクト)
Creators in Pack (株式会社クリエイターズインパック)
CygamesPictures (株式会社CygamesPictures)
D

Daume (童夢)
เดวิดโปรดักชัน (デイヴィッドプロダクション )
Dax International (ダックス・インターナショナル)
Digital Frontier (デジタルフロンティア)
ดิโอเมเดีย (ディオメディア)
DLE (株式会社ディー・エル・イー)
โดงาโกโบ (動画工房)
Drive (株式会社ドライブ)
E

Eiken (エイケン)
Ekachi Epilka (株式会社エカチエピルカ)
EMT Squared (株式会社EMTスクエアード)
เอ็นคอเรจฟิมส์ (株式会社エンカレッジフィルムズ)
เอ็งงิ (株式会社エンギ)
Ezo'la (株式会社Ezo'la)
F

Fanworks (株式会社ファンワークス)
ฟีล (フィール)
เฟลิกซ์ฟิล์ม (株式会社FelixFilm)
G

Gaina (株式会社ガイナ)
G&G Direction
ไกแน็กซ์ (ガイナックス)
แกลลอป (ぎゃろっぷ)
Gathering (ギャザリング株式会社)
กีกทอยส์ (株式会社ギークトイズ)
Gansis (ガンジス)
GEMBA (株式会社ゲンバ)
Geno Studio (ジェノスタジオ)
โกแฮนส์ (ゴーハンズ)
Gonzo (ゴンゾ)
Graphinica (グラフィニカ)
Grizzly (株式会社 GRIZZLY)
Group TAC (グループ・タック)
H

Hal Film Maker (ハルフィルムメーカー)
Hoods Entertainment (フッズエンタテインメント)
I

Imagin (イマジン)
J

เจซีสตาฟ (ジェー・シー・スタッフ)
K

คิเนมา ซิตรัส (キネマシトラス)
Khara (株式会社カラ)
Kitty Films  (キティ・フィルム)
Knack Productions (ナック)
Kitty Films  (キティ・フィルム)
เกียวโตแอนิเมชัน (京都アニメーション)
L

เลอร์เชอ (ラルケ)
ลาแปงแทร็ก (ラパントラック)
Larx Entertainment (株式会社ラークスエンタテインメント)
เลย์-ดิว (株式会社Lay-duce)
Lesprit (株式会社レスプリ)
ไลเดนฟิมส์ (株式会社ライデンフィルム)
M

แมดเฮาส์ (マッドハウス)
Magia Doraglier (マギア・ドラグリエ)
Magic Bus (マジックバス)
มาโฮฟิล์ม (株式会社Maho Film)
Manglobe (マングローブ)
แมปปา
Millepensee (ミルパンセ)
Mook Animation (ムークアニメーション)
M.S.C (エム・エス・シー)
มุชิโปรดักชัน (虫プロダクション)
N

นิปปอนแอนิเมชัน (日本アニメーション)
โนแมด (ノーマッド)
NAZ (株式会社NAZ)
Nexus (株式会社Nexus)
NUT (株式会社ナット)
O

Office Academy (オフィス・アカデミー)
Oh! Production (OH!プロダクション or オープロダクション)
โอกูรูโตะ โนโบรุ (株式会社オクルトノボル)
โอแอลเอ็ม (オー・エル・エム)
Orange (有限会社オレンジ)
Ordet
P

พีเอเวิกส์ (ピーエーワークス)
Pacific Animation Corporation
Palm Studio (有限会社パルムスタジオ)
ปัสซีโอเน
ปิเอโร (ぴえろ)
ปิเอโร พลัส (ぴえろプラス)
ไพน์แจม (パインジャム PINE JAM)
Platinum Vision (プラチナビジョン株式会社)
โพลีกอนพิกเชอส์ (株式会社ポリゴン・ピクチュアズ)
โปรดักชัน ไอ.จี (プロダクション・アイジー)
Production IMS (株式会社プロダクションアイムズ)
โปรเจกต์นัมเบอร์ไนน์ (株式会社project No.9)
Production Reed (プロダクション リード)
R

Radix (ラディクス)
เรโวรูต (株式会社レヴォルト)
S

ซันจิเก็ง (株式会社サンジゲン)
แซทเทลไลท์ (サテライト)
ไซเอินซ์ซารุ (サイエンスSARU)
Seven (セブン)
SEVEN・ARCS (セブン・アークス)
ชาฟต์ (シャフト)
ชินเอแอนิเมชัน (シンエイ動画)
Shirogumi (株式会社白組)
Shogakukan Music & Digital Entertainment (小学館ミュージック&デジタル エンタテイメント)
ซิกนัลเอ็มดี (株式会社シグナル・エムディ)
ซิลเวอร์ลิงก์ (シルバーリンク)
Studio 4°C (株式会社スタジオよんどしい)
Studio A-Cat (株式会社studio A-CAT)
สตูดิโอไบด์ (株式会社スタジオバインド)
สตูดิโอบล็อง (株式会社スタジオブラン)
Studio Chizu (スタジオ地図)
Studio Colorido (株式会社スタジオコロリド)
สตูดิโอโคเมท (スタジオコメット)
สตูดิโอดีน (スタジオディーン)
Studio Fantasia (スタジオ・ファンタジア)
สตูดิโอจิบลิ (スタジオジブリ)
สตูดิโอโกกูมิ (Studio五組)
Studio Hibari (スタジオ雲雀)
สตูดิโอคาฟกา
สตูดิโอไค (スタジオKAI)
Studio Live (スタジオ・ライブ)
Studio Nue (スタジオぬえ)
สตูดิโอพาเล็ต
Studio Ponoc (スタジオポノック)
Studio Puyukai (スタジオぷYUKAI)
Studio Signpost (株式会社スタジオ サインポスト)
สตูดิโอทริกเกอร์ (トリガー)
Studio VOLN (株式会社studio VOLN)
Studio Shuka (スタジオ朱夏)
ซันไรส์ (サンライズ)
ซินเนอร์จีเอสพี (シナジーSP)
T

ทัตสึโนโกะโปรดักชัน (竜の子プロダクション )
Tear Studio (株式会社ティアスタジオ)
Telecom Animation Film (テレコムアニメーションフィルム)
เท็ตซึกะโปรดักชัน (手塚プロダクション)
ทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (トムス・エンタテインメント)
ทีเอ็นเค (ティー・エヌ・ケー)
โทเอแอนิเมชัน (東映アニメーション)
Top Craft (トップクラフト)
Trans Arts (トランス・アーツ)
Triangle Staff (トライアングルスタッフ)
Troyca (トロイカ)
ไต้ฝุ่นกราฟฟิกส์ (株式会社颱風グラフィックス)
Tsuchida Production (土田プロダクション)
TYO Animations (TYOアニメーションズ)
U

ยูโฟเทเบิล (ユーフォーテーブル)
V

Vega Entertainment (ベガエンタテイメント)
Video Tokyo Productions (ビデオ東京プロダクション)
W

WAO World (ワオワールド)
ไวท์ฟอกซ์ (ホワイトフォックス)
วิตสดูดิโอ (ウィットスタジオ)
X

ซีเบก (ジーベック)
Y

Yaoyorozu (ヤオヨロズ株式会社)
Yokohama Animation Laboratory (株式会社横浜アニメーションラボ)
Yostar Pictures (株式会社)
Yumeta Company (ユメタカンパニー)
Z

ซีโร-จี (株式会社ゼロジー)
ZEXCS (ゼクシズ)
ดูเพิ่ม

รายชื่อแอนิเมชันสตูดิโอ
รายชื่อบริษัทอนิเมะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Searchable database of Japanese anime companies เก็บถาวร 2014-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สิ่งพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์

สิ่งพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์ เป็นสิ่งพิมพ์ที่รวบรวมงานข้อมูลทางวิชาการ ข้อมูล ความรู้ ผลการทดลอง สาระทั้งที่เป็นทางวิชาการและอ่านได้ทั่วไป โดยทั่วไปแล้ว สิ่งพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์ สามารถแยกเป็น 4 ประเภทคือ
สิ่งตีพิมพ์ปฐมภูมิ (Primary Publications)
สิ่งตีพิมพ์ทุติยภูมิ (Secondary Publications)
สิ่งตีพิมพ์ตติยภูมิ (Tertiary Publications)
นวนิยายวิทยาศาสตร์ (Science Fiction)
สิ่งตีพิมพ์ปฐมภูมิ (Primary Publications)

เป็นสิ่งพิมพ์ที่เผยแพร่ผลงานที่ยังมิได้มีการพิมพ์เผยแพร่มาก่อน เนื้อหาครอบคลุม สิ่งที่ได้จากการทดลอง ค้นคว้า วิจัย ปาฐกถา อภิปราย หรือเรียบเรียงขึ้นใหม่ ครอบคลุมสิ่งพิมพ์ประเภท
วารสารนิตยสาร (Periodicals)
บทความประชุมทางวิชาการ (Conference papers)
เอกสารตีพิมพ์ล่วงหน้า (Preprints)
สิ่งพิมพ์ของสถาบัน (Institutional publications)
เอกสารการวิจัย (Research monographs)
รายงานการวิจัย (Research reports)
สิทธิบัตร (Patents)
เอกสารมาตรฐาน (Standards)
วิทยานิพนธ์และปริญญานิพนธ์ (Dissertations & Thesis)
สิ่งพิมพ์ของโรงงาน (Manufacturers' publications)
สิ่งตีพิมพ์ทุติยภูมิ (Secondary Publications)

เป็นสิ่งพิมพ์ที่เกิดจากการนำสิ่งพิมพ์ปฐมภูมิมาเรียบเรียงใหม่อย่างมีระบบแบบแผน เพื่อให้ง่ายต่อการค้นคว้า สิ่งพิมพ์ประเภทนี้ ได้แก่
ประเภทดรรชนี (Indexes types)
ประเภทการสำรวจ (Survey types)
หนังสืออ้างอิง (Reference books)
สิ่งพิมพ์แปล (Technical translations)
สิ่งตีพิมพ์ตติยภูมิ (Tertiary Publications)

คือ สิ่งพิมพ์ที่เกิดจากผลของการศึกษาค้นคว้า หรือเรียบเรียงขึ้นใหม่อย่างมีระเบียบแบบแผน โดยอาศัยหลักฐานข้อมูลจากสิ่งพิมพ์ปฐมภูมิ สิ่งพิมพ์ทุติยภูมิ ซึ่งครอบคลุมสิ่งพิมพ์ประเภท
หนังสือตำรา (Textbooks)
หนังสือชีวประวัติ (Biographies)
นามานุกรม (Directories)
คู่มือวรรณกรรม (Literature guide)
องศาแรงคิน

| แรงคิน |
| --- | --- |
เป็นหน่วยของ: อุณหภูมิ
สัญลักษณ์: °R หรือ °Ra 
ตั้งชื่อตาม: วิลเลียม แรงคิน
การแปลงหน่วย      
1 °R ใน ...: ... มีค่าเท่ากับ ...
 
   หน่วยฐานเอสไอ:    5/9 x K
   หน่วยเอสไอ:    5/9 x − 273.15 °C
   หน่วยอังกฤษ/ธรรมเนียมสหรัฐ:    x − 459.67 °F
William John Macquorn Rankine
องศาแรงคิน (อังกฤษ: Rankine Scale, สัญลักษณ์: °Ra) คือหน่วยวัดอุณหภูมิที่คิดค้นขึ้นโดยวิศวกรช่างกลชาวสก็อตแลนด์ ชือ นายวิลเลียม แรงคิน (William Rankine) ผู้ร่วมก่อตั้งสาขาวิชาเทอร์โมไดนามิกส์ เป็นมาตรวัดอุณหภูมิทางเทอร์โมไดนามิกส์ในหน่วยวัดแบบอังกฤษ ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อปี ค.ศ.1859 (หลังมาตรวัดเคลวิน ในปี ค.ศ.1849) ใช้วัดอุณหภูมิพลศาสตร์และเอนโทรปี มีจุดเยือกแข็งของน้ำที่ 491.67 R และจุดการกลายเป็นไอน้ำที่ 671.67 R ส่วนอุณหภูมิต่ำที่สุดของ Rankine Scale คือ 0 R ณ จุดนั้น จะไม่มีอุณหภูมิหรือพลังงานในสสารเลย และจะไม่มีการแผ่รังสีความร้อนจากวัตถุ จึงเรียกอุณหภูมิ ณ จุดนี้ว่า ศูนย์สัมบูรณ์ (0 K หรือ 0 R) มีความคล้ายคลึงกับเคลวินอย่างมาก เพราะมีจุดกำเนิดร่วมกัน แต่ต่างกันตรงที่องศาแรงคินมีองศาฟาเรนไฮต์เป็นแม่แบบ อุณหภูมิเพิ่ม 1 °Ra มีค่าเท่ากับ 1°F
|  | จากองศาแรงคิน | แปลงให้เป็นองศาแรงคิน |
| --- | --- | --- |
| องศาเซลเซียส | [°C] = ([°R] − 491.67) × ​5⁄9 | [°R] = ([°C] + 273.15) × ​9⁄5 |
| องศาฟาเรนไฮต์ | [°F] = [°R] − 459.67 | [°R] = [°F] + 459.67 |
| เคลวิน | [K] = [°R] × ​5⁄9 | [°R] = [K] × ​9⁄5 |
| องศาเดลิเซิล | [°De] = (671.67 − [°R]) × ​5⁄6 | [°R] = 671.67 − [°De] × ​6⁄5 |
| องศานิวตัน | [°N] = ([°R] − 491.67) × ​11⁄60 | [°R] = [°N] × ​60⁄11 + 491.67 |
| องศาโรเมอร์ | [°Ré] = ([°R] − 491.67) × ​4⁄9 | [°R] = [°Ré] × ​9⁄4 + 491.67 |
| องศาเรอเมอร์ | [°Rø] = ([°R] − 491.67) × ​7⁄24 + 7.5 | [°R] = ([°Rø] − 7.5) × ​24⁄7 + 491.67  |
เปรียบเทียบกับมาตรวัดอุณหภูมิแบบอื่น

|  | เคลวิน | องศาเซลเซียส | องศาฟาเรนไฮต์ | องศาแรงคิน | องศาเดลิเซิล | องศานิวตัน | องศาโรเมอร์ | องศาเรอเมอร์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ศูนย์สัมบูรณ์ | 0.00 | −273.15 | −459.67 | 0.00 | 559.73 | −90.14 | −218.52 | −135.90 |
| อุณหภูมิที่ต่ำที่สุดที่เคยวัดได้บนพื้นผิวโลก | 184 | −89.2 | −128.6 | 331 | 284 | −29 | −71 | −39 |
| อุณภูมิของน้ำแข็ง น้ำ และ เกลือของฟาเรนไฮต์ | 255.37 | −17.78 | 0.00 | 459.67 | 176.67 | −5.87 | −14.22 | −1.83 |
| จุดเยือกแข็งของน้ำ (ณ ระดับน้ำทะเล) | 273.15 | 0.00 | 32.00 | 491.67 | 150.00 | 0.00 | 0.00 | 7.50 |
| อุณหภูมิเฉลี่ยของพื้นผิวโลก | 288 | 15 | 59 | 519 | 128 | 5 | 12 | 15 |
| อุณหภูมิเฉลี่ยของร่างกายมนุษย์ | 310 | 37 | 98 | 558 | 95 | 12 | 29 | 27 |
| อุณหภูมิที่สูงที่สุดที่เคยวัดได้บนพื้นผิวโลก | 331 | 58 | 136.4 | 596 | 63 | 19 | 46 | 38 |
| จุดเดือดของน้ำ (ณ ระดับน้ำทะเล) | 373.1339 | 99.9839 | 211.97102 | 671.64102 | 0.00 | 33.00 | 80.00 | 60.00 |
| จุดหลอมเหลวของไททาเนียม (ณ ระดับน้ำทะเล) | 1941 | 1668 | 3034 | 3494 | −2352 | 550 | 1334 | 883 |
| อุณหภูมิของพื้นผิวดวงอาทิตย์ | 5800 | 5500 | 9900 | 10400 | −8100 | 1800 | 4400 | 2900 |
ดูเพิ่ม

การแปลงหน่วยอุณหภูมิ
สะพานว่านอัน

| สะพานว่านอัน |
| --- | --- |
万安桥
พิกัด: 26°49′22″N 118°50′40″E﻿ / ﻿26.8226852°N 118.844484°E﻿ / 26.8226852; 118.844484
ข้าม: แม่น้ำหลงเจียง (มณฑลฝูเจี้ยน)
ที่ตั้ง: เมืองฉางเฉียว อำเภอผิงหนาน นครหนิงเต๋อ มณฑลฝูเจี้ยน
ชื่ออื่น: สะพานฉาง (长桥), สะพานหลงเจียงกงจี้ (龙江公济桥)、สะพานไฉ่หง (彩虹桥)
สถานะ: สิ่งอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญแห่งชาติ (全国重点文物保护单位)
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานแบบโค้ง
วัสดุ: ไม้, หิน
ความยาว: 98.2 เมตร (322 ฟุต)
ความกว้าง: 4.7 เมตร (15 ฟุต)
ความสูง: 8.5 เมตร (28 ฟุต)
จำนวนช่วง: 6
จำนวนตอม่อ: 5
ประวัติ
ทำลาย: 6 สิงหาคม ค.ศ. 2022
ที่ตั้ง
th
สะพานว่านอัน (จีนตัวย่อ: 万安桥; จีนตัวเต็ม: 萬安橋; พินอิน: Wàn'ān Qiáo) สร้างข้ามแม่น้ำหลงเจียง (龙江) ที่หมู่บ้านฉางเฉียว เมืองฉางเฉียว อำเภอผิงหนาน นครหนิงเต๋อ มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน เป็นสะพานแบบโค้งสร้างด้วยไม้ที่ยาวที่สุดในประเทศจีน
สถาปัตยกรรม

สะพานว่านอัน มีความยาวรวม 98.2 เมตร กว้าง 4.7 เมตร ความสูงจากพื้นทางเดินสะพานถึงผิวน้ำ 8.5 เมตร มีเสาห้าต้นและมีช่องโค้งหกช่องที่มีความกว้างแตกต่างกัน ฐานตอม่อของสะพานสร้างด้วยหินตัดก้อน โดยส่วนด้านหน้าและด้านหลังทำเป็นรูปหัวเรือ ด้านข้างของฐานต่อม่อกลางมีจารึกทำด้วยแผ่นหินฝังไว้ อธิบายวัตถุประสงค์ของการสร้างสะพานและชื่อผู้บริจาค ตัวสะพานทำจากไม้สนเฟอร์ ที่ปลายทั้งสองของแต่ละโค้งใช้ท่อนซุงเก้าท่อนและคานขวางสองท่อนเชื่อมต่อกันด้วยท่อนซุงแปดท่อนและคานขวางสี่ท่อนเพื่อสร้างซุ้มโค้ง บนสะพานมีพื้นที่โถง 37 ช่วงและเสา 152 ต้นรองรับหลังคาโถงทางเดินบนสะพาน และมีเก้าอี้นั่งทั้งสองด้านของสะพาน ศาลเจ้าดั้งเดิมในโถงทางเดินอุทิศให้กับพระโพธิสัตว์กวนอิม ต่อมาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 เพื่อป้องกันอันตรายจากเพลิงไหม้ ศาลเจ้าได้ถูกรื้อถอนไป บนสะพานมีจารึกของโคลง 13 บท ที่ปลายด้านตะวันตกเฉียงเหนือของสะพานมีบันไดหิน 36 ขั้น และที่ปลายด้านตะวันออกเฉียงใต้มีบันไดหิน 10 ขั้น
การก่อสร้าง

สะพานเป็นโครงสร้างไม้ โดยมีช่วงหกช่วงเป็นซุ้มโค้งรองรับด้วยเสาหินแกรนิตห้าต้น ระยะต่างกันในช่วงจาก 10.6 ม. (สั้นที่สุด) ถึง 15.3 ม. (ยาวที่สุด) พื้นทางเดินของสะพานเป็นทางราบ นำไปสู่ขั้นบันได 10 ขั้นทางตะวันตกเฉียงใต้ และ 36 ขั้นทางฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ แม้ว่าระดับความสูงจะค่อนข้างต่ำ แต่ก็เป็นสะพานโค้งไม้ที่ยาวที่สุดในประเทศจีน ตรงทางเข้าสะพานมีวัดขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยไม้แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง แม้ว่าใบหน้าของรูปเคารพจำนวนมากจะถูกทำลายหรือเสียหาย สะพานมีหลังคาหน้าจั่วรองรับด้วยเสาไม้ 152 เสา รวมกันเป็นพื้นที่โถง 37 ช่วง
สะพานเป็นตัวอย่างของโครงสร้างโค้งไม้จากมณฑลฝูเจี้ยนและมณฑลเจ้อเจียง โครงสร้างของช่วงประกอบด้วยสองระบบคือคานตามยาว (ขนานกับแนวสะพาน) ที่เชื่อมต่อกับคานขวาง ระบบแรกประกอบเป็นส่วนโค้งที่มีสามส่วนย่อยโดยแต่ละส่วนมีคานตามยาวเก้าอัน (คานทแยงมุมสองอันและคานแนวนอนหนึ่งอันเชื่อมต่อกัน) ส่วนต่าง ๆ เชื่อมต่อกันด้วยคานขวางสองอัน ระบบที่สองสานเข้ากับระบบแรก ประกอบด้วยส่วนโค้งห้าส่วนที่ถูกมัดด้วยคานขวางสี่อัน แต่ละส่วนประกอบด้วยคานตามยาวแปดท่อน องค์ประกอบตามยาวของทั้งสองระบบสานเข้าด้วยกัน (คานของระบบที่สองตั้งอยู่ในช่องว่างระหว่างคานของระบบแรก) นอกจากนี้ โครงสร้างของช่วงการเสริมแรงยังประกอบด้วยคานรูปกากบาท ซึ่งทำให้ส่วนมีความแข็งแรงมากขึ้น
ในความหมายที่เคร่งครัดของคำ โครงสร้างนี้ไม่ใช่ประเภทส่วนโค้ง (arch) (รวมถึงไม่ใช่โครงสร้างประเภทสะพานยื่น) เนื่องจากคานขวางอยู่ภายใต้แรงดัดที่มีนัยสำคัญ และในโครงสร้างส่วนโค้งแบบคลาสสิก องค์ประกอบทั้งหมดควรเป็นแรงบีบอัดเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากคานตามยาวที่ประกอบเป็นโครงสร้างรับน้ำหนักหลักทำงานเกือบทั้งหมดโดยการบีบอัด สะพานนี้จึงสามารถเรียกว่าเป็นสะพานโค้งไม้ หลังคาและอาคารที่สร้างขึ้นบนสะพานไม่เพียงแต่มีบทบาทในการป้องกันสภาพอากาศเท่านั้น แต่ยังมีบทบาททางโครงสร้างที่สำคัญคือ น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นทำให้ส่วนโค้งมีเสถียรภาพ แต่สะพานไม่ทนต่อแรงจากด้านล่างและอาจเสียหายหรือถูกทำลายได้ เช่นโดยลมที่มีความแรงพัดยกขึ้นจากด้านล่าง
ประวัติ

นับตั้งแต่สะพานว่านอันสร้างเสร็จในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ก็ได้ถูกทำลายและสร้างใหม่หลายครั้ง ตามบันทึกบนศิลาที่ฝังอยู่ด้านข้างของตอม่อกลาง สะพานว่านอันสร้างขึ้นในปีที่ห้าของรัชสมัยจักรพรรดิซ่งเจ๋อจงในราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 1090) ในช่วงปลายราชวงศ์หมิงมีบันทึกว่า "ส่วนที่คงอยู่ถูกขโมยและถูกเผา เหลือเพียงกระดานแผ่นเดียวเท่านั้น" คานไม้และพื้นของสะพานถูกเผาในปีที่ 47 ของรัชกาลจักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1708) แล้วสะพานถูกสร้างขึ้นใหม่ในปีที่ 7 ของรัชกาลจักรพรรดิเฉียนหลง (ค.ศ. 1742) และปีที่ 33 ของรัชกาล (ค.ศ. 1768) ส่วนของสะพานถูกขโมยและเผาอีกครั้ง ต่อมาในปีที่ 25 ของรัชกาลจักรพรรดิเต้ากวัง (ค.ศ. 1845) สะพานที่มีหลังคาโถง 136 เสาและพื้นที่โถง 34 ช่วงได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ สะพานถูกไฟไหม้อีกครั้งในช่วงปีแรก ๆ ของยุคสาธารณรัฐจีน และถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้งในปีที่ 21 ของสาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1932) ตัวสะพานขยายออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โดยมีพื้นที่โถง 38 ช่วงและหลังคาโถง 156 เสา ศาลาถูกสร้างขึ้นที่ปลายด้านตะวันตกเฉียงเหนือของสะพาน และมีการเปลี่ยนชื่อเป็น "สะพานว่านอัน" ในปี ค.ศ. 1952 น้ำท่วมได้พัดพาส่วนพื้นที่โถง 12 ช่วงทางตะวันตกเฉียงเหนือสุดของสะพานออกไป ในปี ค.ศ. 1954 ได้มีการสร้างสะพานขึ้นใหม่ด้วยเงินทุนจากรัฐบาลประชาชนของอำเภอผิงหนาน มีการเพิ่มเก้าอี้ตามทางเดินบนสะพาน ช่างไม้ของการสร้างใหม่ครั้งนี้คือหวง เชิงฝู และหวง เซียงหยาน ชาวหมู่บ้านฉางเฉียว และช่างก่ออิฐคือชิว หยุ่นชิง จากหมู่บ้านชูชือเหว่ย และหลิน ชิงเซียง จากหมู่บ้านเฉียนซี
จากงานค้นคว้าทางวิชาการ สะพานว่านอันมีลักษณะเป็นสะพานคานแบนที่มีโครงทางสัญจรสองทิศทางในสมัยโบราณ แต่น่าจะถูกเปลี่ยนเป็นสะพานไม้แบบโค้งที่มีหลังคาเมื่อสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1932
วันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 2022 เวลาประมาณ 21 นาฬิกา ชาวบ้านคนหนึ่งสังเกตเห็นไฟไหม้บนสะพาน แม้จะมีการแจ้งเหตุในทันทีและหน่วยดับเพลิงเข้าดำเนินการระงับเหตุ แต่สะพานว่านอันก็ถูกไฟไหม้ทั้งหมด ไฟได้สงบลงเมื่อเวลา 22:45 น. โดยซากของสะพานที่ถูกไฟไหม้ได้ทรุดตัวลง เจ้าหน้าที่ของอำเภอผิงหนานกล่าวว่าพวกเขาจะเริ่มงานปิดกั้นพื้นที่และฟื้นฟูสะพาน ในขณะที่กำลังสืบสวนสาเหตุของเพลิงไหม้
สถานะการอนุรักษ์

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1988 ได้มีการประกาศให้เป็นสิ่งอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมในอำเภอผิงหนาน และเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1991 ได้มีการประกาศให้เป็นสิ่งอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมในมณฑลฝูเจี้ยน เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 ได้มีการประกาศให้เป็นหนึ่งใน "สะพานที่มีหลังคาคลุมภาคตะวันออกเฉียงเหนือของฝูเจี้ยน" ซึ่งเป็นสิ่งอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญแห่งชาติชุดที่หก และในเดือนกันยายน ค.ศ. 2012 ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน "สะพานไม้แบบโค้งที่มีหลังคาคลุมของฝูเจี้ยน-เจ้อเจียง" ในรายการเบื้องต้นสำหรับการเสนอมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศจีน
เชิงอรรถ

↑  ข้อความคือ "ศิษย์ของเจียงเจิ่นขอขอบคุณสำหรับเงินสิบสามเหรียญและหินสามสิบสี่ก้อน, ตอม่อหินหนึ่งจุด, สำหรับมารดาที่ล่วงลับจากสกุลเกา และขอพรให้ครอบครัวทั้งชายและหญิงปลอดภัย ปีที่ห้าในรัชศกหยวนโย่ว (元祐) เดือนกันยายน"
↑  ในปีที่ 34 ของรัชกาลจักรพรรดิกวังซฺวี่ เอกสารผิงหนานเซี่ยนจื้อ (屏南县志) ได้อ้างถึงพงศาวดารโบราณ
สวนศาสตร์

บทความนี้เกี่ยวกับสาขาหนึ่งของฟิสิกส์ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อะคูสติก
สวนศาสตร์ (อ่านว่า สะ-วะ-นะ-สาด) หรือ อะคูสติกส์ (อังกฤษ: acoustics) ศาสตร์ด้านเสียง เป็นสาขาหนึ่งของ ฟิสิกส์ ว่าด้วยคุณสมบัติของ คลื่นเสียงเชิงกล เมื่อเคลื่อนที่ใน แก๊ส ของเหลว และของแข็ง นักวิทยาศาสตร์ ผู้เชี่ยวชาญในสาขานี้ เรียกว่า นักอะคูสติกส์ (Acoustician) คนไทยมักเรียกศาสตร์ด้านนี้ ทับศัพท์ว่า อะคูสติกส์
คำว่า อะคูสติกนั้น มาจากภาษากรีกโบราณ ว่า “อะคูสติกคอส” หมายถึง “สามารถได้ยิน” ในปัจจุบัน อะคูสติกส์ เป็นศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการสร้าง ควบคุม ส่ง รับ และผลกระทบของเสียง โดยเริ่มต้นด้วยการศึกษาการสั่นเชิงกล และการแผ่คลื่นจากการสั่นเหล่านี้ จนถึงการศึกษาคลื่นเชิงกล โดยยังมีการศึกษาค้นคว้าเรื่อยมา งานวิจัยด้านสวนศาสตร์ดำเนินไปหลายลักษณะ จากกระบวนการเชิงฟิสิกส์มูลฐาน ที่เกี่ยวข้องกับคลื่นและเสียง และอาจโยงไปถึงการประยุกต์ใช้กระบวนการเหล่านี้ในชีวิตสมัยใหม่ การศึกษาคลื่นเสียงยังนำไปสู่หลักการทางฟิสิกส์ที่อาจประยุกตใช้กับการศึกษาคลื่นทุกชนิดด้วย