stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานสกลนคร
อาคารสถานที่ > ทางวิ่ง (รันเวย์) และทางขับ (แท็กซี่เวย์)

ท่าอากาศยานสกลนครมีทางวิ่ง 1 เส้น กว้าง 45 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.5 เมตร และมีความยาว 2,600 เมตร สามารถรองรับอากาศยานสูงสุดได้คือ โบอิง 737-400 และ แอร์บัส เอ320-200 พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ขนาดกว้างข้างละ 60 เมตร และความยาวข้างละ 150 เมตร
มีทางขับจำนวน 1 เส้น ขนาดความกว้าง 23 เมตร และความยาวเส้นละ 157 เมตร และกำลังก่อสร้างทางขับเพิ่มอีก 1 เส้น ขนาดความกว้าง 23 เมตรเช่นกัน
รายชื่อสายการบิน > รายชื่อสายการบินที่ให้บริการ

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| นกแอร์ | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง | ภายในประเทศ |
| ไทยแอร์เอเชีย | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง | ภายในประเทศ |
รายชื่อสายการบิน > รายชื่อสายการบินที่เคยให้บริการ

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| พีบีแอร์ | กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ | ภายในประเทศ |
| นกแอร์ | อู่ตะเภา | ภายในประเทศ |
สถิติ > ข้อมูลสถิติการขนส่งทางอากาศ

| ปี (พ> ศ.) | ผู้โดยสาร | ความเปลี่ยนแปลง | จำนวนเที่ยวบิน | คาร์โก้ (ตัน) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2544 | 43,986 |  | 734 | 453.13 |
| 2545 | 33,622 |  23.56% | 806 | 135.44 |
| 2546 | 31,930 |  5.03% | 790 | 30.66 |
| 2547 | 40,006 |  25.29% | 962 | 39.16 |
| 2548 | 38,473 |  3.83% | 1,000 | 38.53 |
| 2549 | 40,170 |  4.41% | 1,114 | 33.11 |
| 2550 | 34,839 |  13.27% | 868 | 19.42 |
| 2551 | 34,403 |  1.25% | 890 | 14.10 |
| 2552 | 25,854 |  24.85% | 748 | 10.10 |
| 2553 | 23,638 |  8.57% | 464 | 0.00 |
| 2554 | 39,529 |  67.23% | 994 | 0.00 |
| 2555 | 97,422 |  146.46% | 1,290 | 3.78 |
| 2556 | 109,285 |  12.18% | 966 | 9.35 |
| 2557 | 199,492 |  82.54% | 1,476 | 29.01 |
| 2558 | 425,453 |  113.27% | 3,333 | 108.33 |
| 2559 | 347,351 |  18.36% | 2,672 | 278.38 |
| 2560 | 378,057 |  8.84% | 2,910 | 270.48 |
| 2561 | 382,962 |  1.30% | 2,828 | 84.55 |
| 2562 | 386,687 |  0.97% | 2,857 | 39.58 |
| 2563 | 257,684 |  33.36% | 2,530 | 21.38 |
การเดินทางสู่ท่าอากาศยาน

ท่าอากาศยานสกลนครสามารถเข้าได้ผ่านทางหลวงหมายเลข 22 โดยตั้งอยู่เข้าไป 2 กิโลเมตร ลานจอดรถยนต์หน้าอาคารผู้โดยสารสามารถจุรถได้ 150 คัน และลานจอดรถยนต์เสริมสามารถจอดรถยนต์ได้ประมาณ 40 คัน
ดูเพิ่ม

ท่าอากาศยานในประเทศไทย
อาคารผู้โดยสาร ฝั่งลานจอดเครื่องบิน
ภายในอาคารผู้โดยสาร ท่าอากาศยานสกลนคร
เครื่องบินนกแอร์กำลังเลี้ยวเข้าลานจอดเครื่องบินที่ท่าอากาศยานสกลนคร
เคลาส์ เฟลิคส์ ฟ็อน อัมส์แบร์ค

| เคลาส์ เฟลิคส์ ฟ็อน อัมส์แบร์ค |
| --- | --- |
มีชื่อเสียงจาก: พระสัสสุระ (พ่อสามี)ในสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์  พระราชอัยกาในสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์
เกิด: เคลาส์ เฟลิคส์ ฟรีดริช เลออปอลด์ กาเบรียล อาคิม จูเรียส ออกัส ฟ็อน อัมส์แบร์ค 1 กันยายน พ.ศ. 2433 เยอรมนี
ถึงแก่กรรม: 19 ธันวาคม พ.ศ. 2496 (63 ปี)  เยอรมนี
คู่สมรส: บารอนเนสกอซตา ฟอน เดม บุสส์เช-เฮดเดนฮัวเซน
บุตร: ซิกริด ฟ็อน อัมส์แบร์ค เจ้าชายเคลาส์แห่งเนเธอร์แลนด์ เร็กซ์ ฟ็อน อัมส์แบร์ค มาร์กริด ฟ็อน อัมส์แบร์ค บาบารา ฟ็อน อัมส์แบร์ค เทดา ฟ็อน อัมส์แบร์ค คริสตินา ฟ็อน อัมส์แบร์ค
บิดามารดา: วิลเฮล์ม ฟ็อน อัมส์แบร์ค อิริส ฟ็อน อัมส์แบร์ค
เคลาส์ เฟลิคส์ ฟ็อน อัมส์แบร์ค (เยอรมัน: Claus Felix von Amsberg) เกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2433 ณ เยอรมนี เป็นบุตรชายของ วิลเฮ็ล์ม ฟ็อน อัมส์แบร์ค กับ อิริส ฟ็อน อัมส์แบร์ค ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาเป็นทหารในกองทัพบกจักรวรรดิเยอรมัน โดยเป็นทหารคู่ใจของ นายพลพอล ฟอน เลตโตว์-เวอร์เบก ซึ่งทั้ง 2 ต่างสู้รบที่แอฟริกาตะวันออกของเยอรมนี
ใน พ.ศ. 2460 เขาได้ไปทำสวนที่ประเทศแอฟริกาใต้ แต่ประสบความล้มเหลว ใน พ.ศ. 2471 เขาได้ย้ายไปพำนัก ณ ดินแดนแทนกันยีกาหรือแทนซาเนียในปัจจุบัน ซึ่งหลบหนีจากเหตุสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเขานั้นเป็นผู้จัดการโรงงาน ปูนซีเมนต์เยอรมนี-อังกฤษ ก่อนจะนิวัติกลับประเทศใน พ.ศ. 2490
แต่งงาน

เคลาส์ได้แต่งงานกับ บารอนเนสกอซตา ฟอน เดม บุสส์เช-เฮดเดนฮัวเซน เมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2467 โดยมีบุตรดังนี้
ซิกริด ฟ็อน อัมส์แบร์ค
เจ้าชายเคลาส์แห่งเนเธอร์แลนด์
เร็กซ์ ฟ็อน อัมส์แบร์ค
มาร์กริด ฟ็อน อัมส์แบร์ค
บาบารา ฟ็อน อัมส์แบร์ค
เทดา ฟ็อน อัมส์แบร์ค
คริสตินา ฟ็อน อัมส์แบร์ค
เคลาส์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2496 ณ ประเทศเยอรมนีตะวันตก ด้วยอาการหัวใจวาย สิริอายุรวม 63 ปี
การค้าประเวณีในประเทศไทย

ถนนคนเดินพัทยา ย่านค้าประเวณีในพัทยา
สถานะทางกฎหมายการค้าประเวณีในเอเชีย
  ถูกต้องตามกฎหมาย และมีการควบคุม
  ถูกกฎหมายแต่ไม่ได้มีการควบคุม มีการทำกิจกรรมต่าง ๆ เช่น ซ่องโสเภณี และการค้าของเถื่อน
  การซื้อบริการทางเพศและการมีส่วนร่วมของบุคคลที่สาม การขายบริการทางเพศถูกกฎหมาย
  ผิดกฎหมาย
  แตกต่างกันไปตามกฎหมายท้องถิ่น
การค้าประเวณีเป็นสิ่งผิดกฎหมายในประเทศไทย แต่ในทางปฏิบัติพบว่ามีการค้าประเวณีอยู่และถูกควบคุมในบางส่วน การค้าประเวณีพบได้ทั่วประเทศ เจ้าพนักงานในท้องถิ่นที่มีผลประโยชน์เกี่ยวข้องมักจะปกป้องการค้าประเวณี  จำนวนของผู้ค้าบริการทางเพศประมาณให้แน่นอนได้ยาก  แต่ละสำนักมีตัวเลขและนิยามที่ต่างกันไป และเป็นที่ถกเถียงกันทั้งในระดับชาติและนานาชาติ ตั้งแต่สงครามเวียดนามเป็นต้นมา ประเทศไทยได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในประเทศจุดหมายปลายทางสำหรับเซ็กซ์ทัวร์  คนที่มาทำงานนี้ส่วนใหญ่มีเหตุผลมาจากความยากจน, การศึกษาระดับต่ำ, ขาดการจ้างงานในท้องถิ่น, มีภูมิหลังจากชนบท และส่วนใหญ่มาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, จากชนกลุ่มน้อย หรือจากประเทศเพื่อนบ้าน โดยเฉพาะประเทศพม่าและประเทศลาว โครงการร่วมเอดส์แห่งสหประชาชาติใน ค.ศ. 2019 รายงานว่ามีจำนวนผู้ค้าบริการทางเพศในประเทศไทยประมาณ 43,000 คน
ขนาดของการค้าประเวณี

เรื่องจำนวนของผู้ค้าบริการทางเพศในไทยยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ การศึกษาของนักวิจัยจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเมื่อ พ.ศ. 2547 ระบุว่ามีผู้ทำงานเกี่ยวกับบริการทางเพศ 2.8 ล้านคน เป็นผู้หญิง 2 ล้านคน เป็นผู้ชาย 2 หมื่นคน และเป็นผู้มีอายุต่ำกว่า 18 ปี 8 แสนคน อย่างไรก็ดีมีผู้ท้วงติงว่าตัวเลขนี้น่าจะสูงเกินกว่าความเป็นจริงมาก การศึกษาใน พ.ศ. 2546 ประมาณมูลค่าทางเศรษฐกิจไว้ที่  4.3 พันล้านเหรียญสหรัฐต่อปี  หรือราว 3% ของระบบเศรษฐกิจไทยโดยรวม และประมาณการณ์ว่าอาจมีผู้ค้าบริการทางเพศมากถึง 10,000 คนบนเกาะสมุย และไม่น้อยกว่า 10% ของมูลค่าเงินที่นักท่องเที่ยวนำเข้ามาถูกใช้ในกิจกรรมทางเพศ ส่วนรายงานขององค์การอนามัยโลกใน พ.ศ. 2544 ระบุว่าการประมาณการณ์ที่น่าเชื่อถือที่สุดระบุว่ามีผู้ค้าบริการทางเพศระหว่าง 150,000 ถึง 200,000 คน การสำรวจโดยภาครัฐบาลพบว่ามีการค้าบริการทางเพศที่เป็นผู้ใหญ่อยู่ระหว่าง 76,000 ถึง 77,000 คน ในสถานบันเทิงที่จดทะเบียน ในขณะที่กลุ่ม NGO เชื่อว่ามีผู้ค้าบริการทางเพศระหว่าง 200,000 ถึง 300,000 คน
ประเทศไทยมีจำนวนโสเภณีกว่า 1 แสนถึง 2 แสนคนธุรกิจอาบอบนวดที่ขายบริการทางเพศร่วมด้วยทำรายได้ให้กับประเทศไทย
ในปี พ.ศ. 2550 ชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ ระบุในภาคนิพนธ์ว่า ประเทศไทยมีรายได้จากธุรกิจอาบอบนวดและธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับบริการทางเพศราว 2.05 ของ จีดีพีในปีนั้น
ในปี พ.ศ. 2561 พลตำรวจเอก สมยศ พุ่มพันธุ์ม่วง ระบุว่ามีผู้ประกอบการ 81 แห่งทั่วประเทศ แม้การค้าขายบริการทางเพศผิดกฎหมายในประเทศไทย แต่การเป็นเจ้าของธุรกิจเหล่านี้ไม่ผิดกฎหมาย นอกจากนั้นธุรกิจการพนันในประเทศกัมพูชาที่มีเจ้าของเป็นคนไทยยังทำรายได้เข้าประเทศ
รูปแบบการค้าประเวณีในประเทศไทย

รูปแบบของการค้าประเวณีในประเทศไทยในปัจจุบัน มีหลายรูปแบบ ที่อาจพบได้ง่ายเช่น
อาบอบนวด เป็นสถานบริการทางเพศโดยตรง โดยผู้ขายบริการจะนั่งรอภายในสถานบริการและรอลูกค้าเข้ามาเลือก โดยในสถานบริการจะมีบริการจัดห้องไว้รับรอง สถานบริการอาบอบนวดมีกระจายในกรุงเทพมหานครและจังหวัดอื่นบางจังหวัด ในกรุงเทพมีมากบริเวณถนนพระราม 9 ถนนเพชรบุรี ถนนรัชดาภิเษก เป็นต้น นอกจากนี้ยังสามารถพบโฆษณาของอาบอบนวดบางแห่งได้ในอินเทอร์เน็ต หรือในหนังสือพิมพ์กีฬาบางฉบับอีกด้วย
ซ่อง คล้ายคลึงกับอาบอบนวด แต่มักไม่เปิดตัวโจ่งแจ้ง และเป็นธุรกิจผิดกฎหมาย ซ่องบางแห่งอาจลักลอบเปิดโดยใช้ธุรกิจนวดแผนโบราณหรือสปาขึ้นบังหน้าเท่านั้นและมีการบริการนวดกระปู๋
สถานบันเทิง คาเฟ่ ร้านคาราโอเกะ สปา หรือร้านตัดผม บางแห่ง มีบริการทางเพศแอบแฝงเพิ่มเติมสำหรับลูกค้า
รอลูกค้าที่โรงแรมม่านรูด หรือบริเวณริมถนนบางแห่ง ที่เป็นแหล่งค้าประเวณี
การโทรเรียก โดยลูกค้าติดต่อทางนายหน้า (หรือแมงดา หรือมาม่าซัง) เพื่อเรียกมาใช้บริการทางที่พักของลูกค้า หรือทางโรงแรมที่เตรียมไว้ ราคาการให้บริการจะแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับสถานที่และชนิด โดยปกติ ผู้ชายที่ให้บริการ จะได้รายได้น้อยกว่าผู้หญิงที่ให้บริการ บางครั้งนายหน้าอาจใช้คำเรียกอาชีพอื่นเพื่อปิดบังการค้าประเวณี เช่น จัดหาพริตตี้ จัดหานางแบบ เป็นต้น
การซื้อขายบริการทางเพศผ่านอินเทอร์เน็ต โดยอาจซื้อขายผ่านทางการแชต (เมสเซนเจอร์) แคมฟรอก หรือเฟซบุ๊ก เป็นต้น หรือเว็บไซต์ใต้ดินบางแห่งอาจมีโฆษณาการขายบริการทางเพศ
การซื้อขายบริการทางเพศแบบซื้อเหมาในระยะยาว เช่นหนึ่งสัปดาห์ หรือหนึ่งเดือนขึ้นไป โดยในช่วงระยะเวลาที่ตกลงกันนั้น ผู้ซื้อจะผูกขาดการเป็นลูกค้าแต่เพียงผู้เดียว ไม่ยินยอมให้ผู้ขายไปขายบริการหรือไปมีกิจกรรมทางเพศกับบุคคลอื่นอีก ซึ่งอาจถือว่าเป็นการเหมาซื้อทั้งบริการทางเพศและความสัมพันธ์ชั่วคราวในรูปแบบอื่น เช่นแฟนหรือคนรักด้วย บางครั้งเรียกการซื้อแบบนี้ว่า "ผูกปิ่นโต"
การล่อลวงเหยื่อให้มาค้าประเวณี ผู้ล่อลวงอาจแอบอ้างตัวว่าเป็นธุรกิจอื่น เช่น โมเดลลิ่ง แมวมองดารา เป็นต้น
บางครั้งผู้ค้าประเวณีหญิงที่มีรูปร่างหน้าตาดีอาจแอบอ้างตัวว่าประกอบอาชีพอื่นบางอาชีพ เพื่อเพิ่มค่าตัว เช่น เป็นนิสิตนักศึกษา หรือพริตตี้ หรือนางแบบ เป็นต้น
ในการซื้อขายบริการทางเพศ ผู้ขายหรือผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องอาจใช้คำอื่น หรือชื่ออาชีพอื่นแทน เพื่อเลี่ยงการกล่าวถึงโดยตรง เช่น "ไซด์ไลน์" "ขายน้ำ" "เด็กออฟ" "หมอนวด" "นวดโดยนางแบบ" "นวดโดยพริตตี้" เป็นต้น
ในบางกรณีอาจพบว่ามีชาวต่างชาติ หรือคนต่างด้าว ทั้งที่มาจากประเทศเพื่อนบ้าน เช่น พม่า ลาว กัมพูชา  เป็นต้น และจากประเทศอื่น เช่น รัสเซีย อุซเบกิสถาน เป็นต้น เข้ามาค้าประเวณีในประเทศไทย โดยมีทั้งที่เต็มใจกระทำ และที่ถูกแก๊งค้ามนุษย์ข้ามชาติล่อลวงหรือบังคับมา
สถานะทางกฎหมายและประวัติศาสตร์

การค้าประเวณีไม่ใช่สิ่งใหม่ในสังคมไทย มีเอกสารทางประวัติศาสตร์ย้อนไปได้กว่าหกร้อยปี เช่น เอกสารของชาวจีน Ma Huan (1433) และชาวยุโรป
(Van Neck, 1604; Gisbert Heeck, 1655 และอื่นๆ) อย่างไรก็ดีในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองและสงครามเย็น ที่มีชาวญี่ปุ่นและชาวอเมริกันจำนวนมากเข้ามาอาศัยในประเทศไทยอาจทำให้สถานการณ์รุนแรงขึ้น
ในสมัยโบราณกฎศาสนาห้ามการค้าประเวณี  ในขณะที่ต่อมาได้มีกฎหมายสมัยใหม่ในการห้ามและป้องปรามการค้าประเวณีมาเป็นลำดับ
ความพยายามในการทำให้ถูกกฎหมาย

ใน พ.ศ. 2546 กระทรวงยุติธรรมเคยพิจารณาข้อเสนอในการทำให้การค้าประเวณีเป็นอาชีพถูกกฎหมายเพื่อประโยชน์ด้านสุขภาพและภาษี โดยมีการเปิดรับฟังความคิดเห็นสาธารณะขึ้น ข้อการทำให้ถูกกฎหมายคาดว่าจะเพิ่มรายได้ภาษี ลดการทุจริต และปรับปรุงคุณภาพชีวิตของผู้ค้าบริการทางเพศ มีการกล่าวถึงอยู่เรื่อยๆ ในสังคมไทย แต่ก็ไม่มีความคืบหน้าอีกนับแต่นั้นมา
ดูเพิ่ม

การท่องเที่ยวในประเทศไทย
เศรษฐกิจของประเทศไทย
อ่านเพิ่ม

Bishop, Ryan; Robinson, Lillian S (1998). Night Market; Sexual Cultures and the Thai Economic Miracle (Paper ed.). New York: Routledge. ISBN 978-0-415-91429-1. สืบค้นเมื่อ 17 July 2016.
Travels in the Skin Trade: Tourism and the Sex Industry (1996, ISBN 0-7453-1115-6) by Jeremy Seabrook describes the Thai sex industry and includes interviews with prostitutes and customers.
Cleo Odzer received her PhD in anthropology with a thesis about prostitution in Thailand; her experiences during her three years of field research resulted in the 1994 book Patpong Sisters: An American Woman's View of the Bangkok Sex World (ISBN 1-55970-281-8). In the book she describes the Thai prostitutes she got to know as quick-witted entrepreneurs rather than exploited victims.
Hello My Big Big Honey!: Love Letters to Bangkok Bar Girls and Their Revealing Interviews by Dave Walker and Richard S. Ehrlich (2000, ISBN 0-86719-473-1) is a compilation of love letters from Westerners to Thai prostitutes, and interviews with the latter.
For an informative caricature of the contemporary sexual norms and mores of Thailand (and its Sex Industry) versus the West see the novels of John Burdett including Bangkok 8 for the comparative anthropology of his half Thai-Western (son of a 'bargirl') protagonist detective, Sonchai Jitpleecheep.
Dennis Jon's 2005 documentary travelogue The Butterfly Trap provides a realistic and non-judgmental first person viewpoint of sex tourism in Thailand.
Jordan Clark's 2005 documentary Falang: Behind Bangkok's Smile takes a rather critical view of sex tourism in Thailand.
David A. Feingold's 2003 documentary Trading Women explores the phenomenon of women from the surrounding countries being trafficked into Thailand.
Lines, Lisa (July 2015). "Prostitution in Thailand: Representations in Fiction and Narrative Non-Fiction" (PDF). Journal of International Women's Studies. 16 (3): 86–100. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-03-23. สืบค้นเมื่อ 2018-12-01.
For a discussion reflecting on the history of prostitution, see Scott Bamber, Kevin Hewison and  Peter Underwood (1997) "Dangerous Liaisons: A History of Sexually Transmitted Diseases in Thailand", in M. Lewis, S. Bamber & M. Waugh (eds), Sex, Disease and Society: A Comparative History of Sexually Transmitted Diseases and HIV/AIDS in Asia and the Pacific (ISBN 978-0313294426), Westport: Greenwood Press, Contributions in Medical Studies No. 43, pp. 37–65.
แหล่งข้อมูลอื่น

A Modern Form of Slavery: Trafficking of Burmese Women and Girls into Brothels in Thailand, 1993 report.
Joint United Nations Programme on HIV and AIDS (UNAIDS)
UNAIDS Sex Workers: Size Estimate
ค่ำคืนในซอยคาวบอย กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นที่ทราบทั่วไปว่ามีการลักลอบค้าประเวณี เช่นเดียวกับในย่านนานาพลาซ่าและพัฒน์พงษ์
สุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์

| สุลต่านรัฐเกอดะฮ์ |
| --- | --- |
รัฐ
ตราประจำรัฐ
อยู่ในราชสมบัติ

สุลต่านตวนกู มาห์มุด ซาเลฮุดดิน ตั้งแต่ 11 กันยายน พ.ศ. 2560
 
รายละเอียด
พระราชอิสริยยศ: สุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์
กษัตริย์องค์แรก: สุลต่านมุดซาฟาร์ ชาห์ที่ 1 แห่งเกอดะฮ์
สถาปนาเมื่อ: ค.ศ. 1136
สุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์ เริ่มต้นเมื่อปี ค.ศ. 960 โดยสุลต่านพระองค์ปัจจุบันคือ สุลต่านตวนกู มาห์มุด ซาเลฮุดดิน เสด็จขึ้นครองราชย์ เป็นสุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์ เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2560 ภายหลังจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านตวนกู อับดุล ฮาลิม มูอัซซัม ชาห์  ต่อไปนี้คือรายพระนามสุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์
รายพระนามมหาราชาแห่งศรีวิชัย

| ลำดับ | พระนาม | ครองราชย์ |
| --- | --- | --- |
| 1 | ศรี อุดายาดีตยาวาร์มาน (ศรีอุทยาทิตวรมัน) | 960-988 |
| 2 | ศรี จุฬามานีวาร์มาน (ศรีจุฬามณีวรมัน) | 988-1008 |
| 3 | ศรี มารา วิจายาตุงยาวาร์มาน (ศรีมารวิชยาตุงยาวรมัน) | 1008-1017 |
| 4 | ศรี ซางรามา วิจายาตุงยาวาร์มาน (ศรีสังรามวิชยาตุงวรมัน) | 1017-1025 |
| 5 | ศรี เดวา (ศรีเทวา) | 1028-(?) |
รายพระนามสุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์

| ลำดับ | พระนาม | พระนามในเอกสารไทย | ครองราชย์ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | สุลต่านมุดซาฟาร์ ชาห์ที่ 1 แห่งเกอดะฮ์ |  | 1136–1179 |
| 2 | สุลต่านมุดซัม ชาห์ |  | 1179–1201 |
| 3 | สุลต่านมูฮัมหมัด ชาห์ |  | 1201–1236 |
| 4 | สุลต่านมุดซาฟาร์ ชาห์ที่ 2 แห่งเกอดะฮ์ |  | 1236–1280 |
| 5 | สุลต่านมะห์มุด ชาห์ที่ 1 |  | 1280–  1321 |
| 6 | สุลต่านอิบราฮิม ชาห์แห่งเกอดะฮ์ |  | 1321–  1373 |
| 7 | สุลต่านสุไลยมาน ชาห์ที่ 1 |  | 1373–1422 |
| 8 | สุลต่านอัดอัลเลาะห์ มูฮัมหมัด ชาห์ที่ 1 |  | 1422–1472 |
| 9 | สุลต่านมูฮัมหมัด จีวา ไซนัล อาดิลีนที่ 1 |  | 1472–1506 |
| 10 | สุลต่านมะห์มุด ชาห์ที่ 2 |  | 1506–1546 |
| 11 | สุลต่านมุดซาฟาร์ ชาห์ที่ 3 แห่งเกอดะฮ์ |  | 1546–1602 |
| 12 | สุลต่านสุไลยมาน ชาห์ที่ 2 |  | 1602–1625 |
| 13 | สุลต่านริยาลุดดิน มูฮัมหมัด ชาห์ |  | 1625–1651 |
| 14 | สุลต่านมูห์ยีดิน มานซู ชาห์ |  | 1651–1661 |
| 15 | สุลต่านดเซียดดิน มูคาร์ราม ชาห์ |  | 1661–1687 |
| 16 | สุลต่านอัดอัลเลาะห์ มูฮัมหมัด ชาห์ที่ 2 |  | 1687–1698 |
| 17 | สุลต่านอับดุลเลาะห์ มุดซัม ชาห์ แห่งรัฐเกอดะฮ์ |  | 1698–1706 |
| 18 | สุลต่านฮะมัด ทาจุดดิน ฮาลิม ชาห์ที่ 1 |  | 1706–1709 |
| 19 | สุลต่านมูฮัมหมัด จีวา ไซนัล อาดิลีนที่ 2 |  | 1710–1778 |
| 20 | สุลต่านอับดุลเลาะห์ มูคาร์ราม ชาห์ | พระยาไทรบุรี โมกุรัมซะ | 1778–1797 |
| 21 | สุลต่านฮะมัด ทาจุดดิน ฮาลิม ชาห์ที่ 2 | เจ้าพระยาไทรบุรี ตนกูปะแงรัน, เจ้าพระยาไทรบุรีปะแงรัน | 1797–1843 |
| 22 | สุลต่านไซนัล ราซิด อัลมุดซัม ชาห์ที่ 1 | พระยาไทรบุรี ตนกูดาอิ | 1843–1854 |
| 23 | สุลต่านฮะมัด ทาจุดดิน มูคาร์ราม ชาห์ | เจ้าพระยาฤทธิสงครามฯ ตนกูอามัด | 1854–1879 |
| 24 | สุลต่านไซนัล ราซิด มุดซัม ชาห์ที่ 2 | พระยาไทรบุรี ตนกูไซนาระชิด | 1879- 1881 |
| 25 | สุลต่านอับดุล ฮามิด ฮาลิม ชาห์ | เจ้าพระยาฤทธิสงครามฯ ตนกูฮามิด | 1881–1943 |
| 26 | สุลต่านบาดิร ชาฮ์ |  | 1943–1958 |
| 27 | สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านตวนกู อับดุล ฮาลิม มูอัซซัม ชาห์ |  | 1958–2017 |
| 28 | สุลต่านตวนกู มาห์มุด ซาเลฮุดดิน |  | 2017-ปัจจุบัน |
ดูเพิ่ม

ยังดีเปอร์ตวนอากง
รัฐเกอดะฮ์
วิวัฒนาการของคอมพิวเตอร์
วิวัฒนาการของคอมพิวเตอร์

ประวัติคอมพิวเตอร์มีมานานแต่ที่เริ่มเข้าสู่ยุคใช้กลไกอิเล็กทรอนิกส์ภายในคอมพิวเตอร์นั้น เริ่มเมื่อราว พ.ศ. 2483 เมื่อมีการสร้างคอมพิวเตอร์ลักษณะนี้เป็นเครื่องแรกชื่อ ENIAC (electronic numerical integrator and calculator) ที่มหาวิทยาลัยเพนน์ซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา ประกอบด้วยหลอดสุญญากาศประมาณ 18,000 หลอด เป็นกลไกอิเล็กทรอนิกส์ คอมพิวเตอร์ตัวนี้ติดตั้งอยู่ในห้องขนาดประมาณ 20×10 ตารางเมตร และมีน้ำหนักกว่า 30 ตัน เนื่องจากใช้หลอดสุญญากาศ ซึ่งมีปัญหาเกี่ยวกับอายุการใช้งาน จึงทำให้คอมพิวเตอร์ตัวนี้มีอัตราการเสียบ่อยครั้งมาก แต่ถึงกระนั้นก็เป็นการแสดงให้เห็นว่าคอมพิวเตอร์ มีความสามารถที่สร้างประโยชน์ในการประมวลผลได้
ราว พ.ศ. 2491 วิลเลียม ช็อคเลย์ (William Shockley) นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกันได้ทำการวิจัยและสามารถประดิษฐ์ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่เรียกว่า ทรานซิสเตอร์ (Transistor) จากสารกึ่งตัวนำได้  ทรานซิสเตอร์สามารถทำงานแทนหลอดสุญญากาศด้วยประสิทธิภาพและสามารถไว้วางใจได้สูง  ตลอดจนการผลิตทางอุตสาหกรรมสามารถจะทำครั้งละมาก ๆ เพื่อลดต้นทุนการผลิตได้ วงจรอิเล็กทรอนิกส์หันมาใช้ทรานซิลเตอร์แทนหลอดสุญญากาศ ราวต้นปี พ.ศ. 2503 มีการสร้างคอมพิวเตอร์โดยใช้ทรานซิสเตอร์เป็นกลไกอิเล็กทรอนิกส์ นับเป็นรุ่นที่สอง (second generation) ของคอมพิวเตอร์ ถัดจากรุ่นที่หนึ่งที่ใช้หลอดสุญญากาศ คอมพิวเตอร์จึงเริ่มเข้าสู่ยุคที่สามารถผลิตออกขายในตลาดได้
ประมาณปี พ.ศ. 2508  ฝวงการเทคโนโลยีสารกึ่งตัวนำประสบความสำเร็จอย่างใหญ่หลวงที่สามารถสร้างทรานซิสเตอร์หลาย ๆ ตัวให้อยู่บนแผ่นซิลิคอนขนาดตารางมิลลิเมตรได้ เรียกว่า วงจรรวมหรือไอซีนั่นเอง  ทำให้เกิดรุ่นที่สามของคอมพิวเตอร์ซึ่งกลไกอิเล็กทรอนิกส์ภายในอาศัยไอซีดังกล่าว และคอมพิวเตอร์เริ่มมีขนาดเล็กลงรวมทั้งต้นทุนการผลิตก็ลดลงด้วย
การออกแบบคอมพิวเตอร์เริ่มมีความคล่องตัว ทั้งในด้านสมรรถนะและราคาตั้งแต่บัดนั้นจนกระทั่งปัจจุบันนี้  คอมพิวเตอร์มีประเภทที่เรียกว่า ขนาดใหญ่ (main frame) สามารถที่จะประมวลผลตลอดจนเก็บข้อมูลไว้ครั้งละมาก ๆ ได้ สามารถจะคำนวณคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนด้วยอัตราเร็วสูง คอมพิวเตอร์อีกประเภทหนึ่งที่เรียกว่า มินิคอมพิวเตอร์ (minicomputer) มีสมรรถนะด้อยกว่าคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ในด้านอัตราเร็วการทำงาน แต่มีราคาที่ต่ำกว่า เหมาะแก่งานธุรกิจและวิทยาศาสตร์ขนาดย่อมลงมา ปัจจุบันมินิคอมพิวเตอร์ได้วิวัฒนาการจนมีสมรรถนะทั้งความจุหน่วยความจำและอัตราเร็วต่อการทำงานสูงกว่าคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่ผลิตในระยะแรก ๆ
การปฏิวัติฮังการี ค.ศ. 1848

การปฏิวัติฮังการี ค.ศ. 1848 เป็นหนึ่งในบรรดาการปฏิวัติที่เกิดขึ้นในยุโรปเมื่อ ค.ศ. 1848 ซึ่งมีความเกี่ยวโยงอย่างใกล้ชิดกับเหตุการณ์ปฏิวัติ ค.ศ. 1848 ในพื้นที่ฮาพส์บวร์คอื่น ๆ แม้ว่าผลลัพธ์ของเหตุการณ์จะล้มเหลว แต่การปฏิวัติครั้งนี้นับเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ฮังการีสมัยใหม่ และยังได้สร้างรากฐานของเอกลักษณ์ประจำชาติฮังการีสมัยใหม่ด้วย โดยในวันที่ 15 มีนาคม ของทุกปี ได้รับการกำหนดเป็นวันหยุดประจำชาติของประเทศ เนื่องในโอกาสครบรอบการปฏิวัติ
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1848 ฮังการีเป็นประเทศลำดับที่สามในยุโรปภาคพื้นทวีป (หลังจากฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1791 และเบลเยียมใน ค.ศ. 1831) ที่ตรากฎหมายการเลือกตั้งรัฐสภาแบบประชาธิปไตย โดยกฎหมายสิทธิออกเสียงเลือกตั้งฉบับใหม่ (มาตรา 5 ค.ศ. 1848) ได้เปลี่ยนระบบรัฐสภาศักดินาแบบเก่าเป็นระบบรัฐสภาผู้แทนประชาธิปไตย ซึ่งกฎหมายฉบับนี้ให้สิทธิการลงคะแนนเสียงอย่างกว้างขวางที่สุดในยุโรปเวลานั้น อีกทั้งกฎหมายเดือนเมษายนยังได้ลบล้างอภิสิทธิ์ทั้งหมดของขุนนางฮังการีไปอย่างสิ้นเชิง
จุดเปลี่ยนสำคัญของเหตุการณ์เกิดขึ้นหลังจากจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรียพระองค์ใหม่ทรงเพิกถอนกฎหมายเดือนเมษายน (ให้สัตยาบันโดยจักพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1) โดยพลการ ซึ่งพระองค์ปราศจากพระราชอำนาจตามกฎหมายที่ทรงกระทำเช่นนั้น กระกระทำที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญทำให้ความขัดแย้งระหว่างพระองค์กับรัฐสภาฮังการีทวีความรุนแรงขึ้นอย่างไม่อาจกลับคืน จากการประกาศรัฐธรรมนูญเดือนมีนาคมที่บีบบังคับฉบับใหม่ของออสเตรีย การระงับกฎหมายเดือนเมษายน และการส่งทหารเข้าปะทะกับราชอาณาจักรฮังการี เป็นเหตุให้รัฐบาลสันตินิยมของลอโยช บ็อจจาญีสิ้นสุดลง และผู้สนับสนุนลอโยช โกชุต (ซึ่งต้องการความเป็นเอกราชโดยสมบูรณ์ของฮังการี) ได้รับอำนาจในรัฐสภาอย่างกะทันหัน การแทรกแซงทางทหารของออสเตรียในราชอาณาจักรฮังการีส่งผลให้เกิดความรู้สึกต่อต้านราชวงศ์ฮาพส์บวร์คอย่างแข็งขันในหมู่ชาวฮังการี และสถานการณ์ภายในฮังการีกลับกลายเป็นสงครามเพื่อเอกราชโดยสมบูรณ์จากจักรวรรดิออสเตรีย ประมาณ 40% ของพลทหารในกองทัพอาสาสมัครฮังการีประกอบด้วยชนกลุ่มน้อยในประเทศ เมื่อพิจารณาจากเสนาธิการทหารฮังการีแล้ว ประมาณครึ่งหนึ่งของนายทหารและนายพลของกองทัพโฮนเวดฮังการี (ฮังการี: Magyar Királyi Honvédség) ล้วนเป็นชาวต่างชาติ ส่วนนายทหารชำนาญการที่มีชาติพันธุ์ฮังการีในกองทัพหลวงฮาพส์บวร์คมีจำนวนมากเทียบเท่ากับกองทัพปฏิวัติฮังการี
ในด้านการทูตและนโยบายระหว่างประเทศในระหว่างการปฏิวัติ ฝ่ายเสรีนิยมฮังการี (เช่นเดียวกันกับฝ่ายปฏิวัติเสรีนิยมในยุโรปอื่น ๆ เมื่อ ค.ศ. 1848) ได้รับแรงบันดาลใจหลักมาจากการพิจารณาถึงอุดมการณ์ โดยพวกเขาสนับสนุนประเทศและกองกำลังที่สอดคล้องกับมาตรฐานทางศีลธรรมและการเมืองใหม่ของพวกเขา อีกทั้งพวกเขายังเชื่อว่ารัฐบาลและขบวนการทางการเมืองที่ยึดหลักเสรีนิยมสมัยใหม่เหมือนกันควรสร้างพันธมิตรต่อต้าน "ระบบเจ้าขุนมูลนาย" ของระบอบราชาธิปไตย ซึ่งมุมมองในลักษณะนี้มีความคล้ายคลึงกับลัทธิอยู่ร่วมกันระหว่างประเทศแบบเสรีนิยม (liberal internationalism) สมัยใหม่
หลังจากความพ่ายแพ้อย่างร้ายแรงของออสเตรียอยู่หลายครั้งใน ค.ศ. 1849 จักรวรรดิออสเตรียเข้าใกล้ขอบเขตของการล่มสลาย จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 พระองค์ใหม่จึงทรงขอความช่วยเหลือจากรัสเซียในนามของพันธมิตรอันศักดิ์สิทธิ์ จักรพรรดินีโคไลที่ 1 พระราชทานกำลังทหารอันแข็งแกร่ง 200,000 นาย พร้อมด้วยกองกำลังเสริม 80,000 นาย ซึ่งท้ายที่สุดกองทัพรัสเซีย-ออสเตรียสามารถพิชิตกองกำลังของฮังการีได้สำเร็จ ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คกลับมามีอำนาจอีกครั้ง และมีการประกาศใช้กฎอัยการศึกในฮังการี
ดูเพิ่ม

การปฏิวัติฮังการี ค.ศ. 1956
การปฏิวัติเบญจมาศ
หนังสืออ่านเพิ่ม

Barany, George. "The awakening of Magyar nationalism before 1848." Austrian History Yearbook 2 (1966) pp: 19–50.
Cavendish, Richard. "Declaration of Hungary's Independence: April 14th, 1849." History Today 49#4 (1999) pp: 50–51
Deák, István. Lawful Revolution: Louis Kossuth and the Hungarians 1848–1849 (Phoenix, 2001)
Deme, László. "The Society for Equality in the Hungarian Revolution of 1848." Slavic Review (1972): 71–88. in JSTOR
Gángó, Gábor. "1848–1849 in Hungary," Hungarian Studies (2001) 15#1 pp 39–47. online
Horváth, Eugene. "Russia and the Hungarian Revolution (1848–9)." Slavonic and East European Review 12.36 (1934): 628–645. online
Judah, Tim (1997). The Serbs: History, Myth & the Destruction of Yugoslavia. New Haven, CT: Yale. ISBN 978-0-300-08507-5.
Kosáry, Domokos G. The press during the Hungarian revolution of 1848–1849 (East European Monographs, 1986).
Nobili, Johann. Hungary 1848: The Winter Campaign. Edited and translated Christopher Pringle. Warwick, UK: Helion & Company Ltd., 2021.
Lincoln, W.B. "Russia and the European Revolutions of 1848" History Today (Jan 1973), Vol. 23 Issue 1, pp 53–59 online.
Marx, Karl; Engels, Friedrich. "Articles from the Neue Rheinische Zeitung: March 6—May 19, 1849". Collected Works. Vol. 9. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2005-02-09 – โดยทาง Marxists.
Szilassy, Sandor. "America and the Hungarian Revolution of 1848–49." Slavonic and East European Review (1966): 180–196. in JSTOR
แหล่งข้อมูลอื่น

"Encyclopedia of 1848 Revolutions" new articles by scholars; comprehensive coverage
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
กษิดิ์เดช เวทยาวงศ์

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
วันเกิด:  21 มกราคม พ.ศ. 2537 (31 ปี)
สถานที่เกิด:  กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.79 m (5 ft 10 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เมืองทอง ยูไนเต็ด
หมายเลข:  40
สโมสรเยาวชน
2552-2553:  เอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2554–2561 |  เมืองทอง ยูไนเต็ด |  51 |  (3) |
| 2559 |  → นครราชสีมา (ยืมตัว) |  11 |  (0) |
| 2560 |  → บีอีซี-เทโรศาสน (ยืมตัว) |  9 |  (1) |
| 2560 |  → พัทยา ยูไนเต็ด (ยืมตัว) |  2 |  (0) |
| 2561 |  → อุดรธานี (ยืมตัว) |  11 |  (0) |
| 2561–2564 |  สุพรรณบุรี |  56 |  (5) |
| 2564–2567 |  ราชบุรี เอฟซี |  41 |  (4) |
| 2567 |  พีที ประจวบ เอฟซี |  9 |  (1) |
| 2567– |  เมืองทอง ยูไนเต็ด |  9 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2554 |  ไทย อายุไม่เกิน 19 ปี |  6 |  (3) |
| 2558–2559 |  ไทย อายุไม่เกิน 23 ปี |  2 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
กษิดิ์เดช เวทยาวงศ์ (อังกฤษ: Kasidech Wettayawong,โจ๋) นักฟุตบอลทีมชาติไทย ในตำแหน่งกองกลางให้กับเมืองทอง ยูไนเต็ด ในไทยลีก
เกียรติประวัติ > ระดับนานาชาติ

ทีมชาติไทยชุด ยู-19
ฟุตบอลชิงแชมป์อาเซียนรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี ชนะเลิศ : (1) 2554
เกียรติประวัติ > ระดับสโมสร

เอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด
ไทยพรีเมียร์ลีก ชนะเลิศ : (1) 2555