stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วลาดีมีร์ เลนิน
กิจกรรมในการปฏิวัติ > มิวนิค ลอนดอน และเจนีวา: ค.ศ. 1900–1905

หลังจากที่เขาถูกเนรเทศ เลนินอยู่ที่เมืองปัสคอฟในต้น ค.ศ. 1900 ที่นั่น เขาเริ่มระดมทุนให้กับหนังสือพิมพ์ อีสครา ซึ่งเป็นองค์กรใหม่ของพรรคลัทธิมากซ์รัสเซีย ซึ่งปัจจุบันเรียกตัวเองว่าพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย (แอร์แอสแดแอลแป) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1900 เลนินเดินทางออกจากรัสเซียไปยังยุโรปตะวันตก ในสวิตเซอร์แลนด์ เขาได้พบกับนักลัทธิมากซ์ชาวรัสเซียคนอื่น ๆ และในการประชุมที่คอร์เซียร์ (Corsier) พวกเขาตกลงที่จะเปิดตัวรายงานฉบับนี้จากมิวนิก ที่ซึ่งเลนินย้ายมาตั้งถิ่นฐานในเดือนกันยายน ด้วยการสนับสนุนจากนักลัทธิมากซ์ชาวยุโรปที่มีชื่อเสียง อีสครา จึงถูกลักลอบเข้าไปในรัสเซีย กลายเป็นสิ่งพิมพ์ใต้ดินที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของประเทศในรอบ 50 ปี เขาได้ใช้นามแฝงเลนินเป็นครั้งแรกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1901 โดยอาจมีพื้นฐานมาจากแม่น้ำเลนาในไซบีเรีย เขามักจะใช้นามแฝง เอ็น. เลนิน ที่สมบูรณ์กว่า และในขณะที่ เอ็น ไม่ได้ยืนหยัดเพื่อสิ่งใด ๆ ความเข้าใจผิดที่ได้รับความนิยมก็เกิดขึ้นในเวลาต่อมาว่าเป็นตัวแทนของ นีโคไล ภายใต้นามแฝงนี้ ใน ค.ศ. 1902 เขาได้ตีพิมพ์จุลสาร ️จะทำอะไรดี? สิ่งพิมพ์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดของเขาจนถึงปัจจุบันซึ่งสรุปความคิดของเขาเกี่ยวกับความจำเป็นที่พรรคแนวหน้านิยมจะนำพาชนชั้นกรรมาชีพเข้าสู่การปฏิวัติ
นาเดียเข้าร่วมกับเลนินในมิวนิกและเป็นเลขานุการของเขา พวกเขายังคงสร้างความปั่นป่วนทางการเมืองต่อไป ดังที่เลนินเขียนถึง อีสครา และร่างนโยบายพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยโดยโจมตีผู้เห็นต่างทางอุดมการณ์และนักวิจารณ์ภายนอก โดยเฉพาะพรรคสังคมนิยมปฏิวัติ (แอสแอร์) ซึ่งเป็นกลุ่มเกษตรกรรม-สังคมนิยมนารอดนิคที่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1901 แม้จะยังคงเป็นนักลัทธิมากซ์ แต่เขายอมรับมุมมองของนารอดนิคเกี่ยวกับอำนาจการปฏิวัติของชาวนารัสเซีย ดังนั้นเขาจึงเขียนจุลสาร คนจนในชนบท ใน ค.ศ. 1903 เพื่อหลบเลี่ยงตำรวจบาวาเรีย เลนินจึงย้ายไปกรุงลอนดอนพร้อมกับ อีสครา ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1902 ซึ่งเขาเป็นเพื่อนกับเลออน ทรอตสกี นักลัทธิมากซ์ชาวรัสเซียเชื้อสายยูเครน เลนินล้มป่วยด้วยอาการไฟลามทุ่งและไม่สามารถรับบทบาทผู้นำเช่นนี้ในคณะบรรณาธิการ อีสครา ได้ ในระหว่างที่เขาไม่อยู่ คณะกรรมการได้ย้ายฐานปฏิบัติการไปที่เจนีวา
การประชุมสมัชชาพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยครั้งที่ 2 จัดขึ้นที่กรุงลอนดอนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1903 ในการประชุม เกิดความแตกแยกระหว่างผู้สนับสนุนเลนินและยูลี มาร์ตอฟ มาร์ตอฟแย้งว่าสมาชิกพรรคควรจะสามารถแสดงออกอย่างเป็นอิสระจากผู้นำพรรคได้ เลนินไม่เห็นด้วย โดยเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการเป็นผู้นำที่เข้มแข็งพร้อมการควบคุมพรรคโดยสมบูรณ์ ผู้สนับสนุนเลนินส่วนใหญ่เป็นคนส่วนใหญ่ และเขาเรียกพวกเขาว่า "กลุ่มส่วนใหญ่" (bol'sheviki ในภาษารัสเซีย; บอลเชวิค) ในการตอบโต้ มาร์ตอฟเรียกผู้ติดตามของเขาว่า "กลุ่มส่วนน้อย" (men'sheviki ในภาษารัสเซีย; เมนเชวิค) การโต้เถียงระหว่างบอลเชวิคและเมนเชวิคยังคงดำเนินต่อไปหลังการประชุม บอลเชวิคกล่าวหาว่าคู่แข่งของตนเป็นนักฉวยโอกาสและนักปฏิรูปซึ่งขาดระเบียบวินัย ในขณะที่เมนเชวิคกล่าวหาเลนินว่าเป็นพวกใช้อำนาจเด็ดขาดและอัตตาธิปไตย ด้วยความโกรธแค้นต่อเมนเชวิค เลนินจึงลาออกจากคณะบรรณาธิการ อีสครา และได้ตีพิมพ์บทความต่อต้านเมนเชวิค หนึ่งก้าวไปข้างหน้าสองก้าวถอยหลัง ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1904 ความเครียดทำให้เลนินป่วย และเพื่อพักฟื้นเขาจึงเดินทางไปพักผ่อนที่สวิตเซอร์แลนด์ ฝ่ายบอลเชวิคมีความแข็งแกร่งมากขึ้น ภายในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1905 คณะกรรมการกลางพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยทั้งหมดคือบอลเชวิค และในเดือนธันวาคม พวกเขาก่อตั้งหนังสือพิมพ์ วเปียริออด
กิจกรรมในการปฏิวัติ > สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง: ค.ศ. 1914–1917

เลนินอยู่ในแคว้นกาลิเซียเมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุขึ้น สงครามครั้งนี้ทำให้จักรวรรดิรัสเซียต้องต่อสู้กับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี และเนื่องจากสัญชาติรัสเซียของเขา เลนินจึงถูกจับกุมและถูกคุมขังช่วงสั้น ๆ จนกว่าจะมีการอธิบายข้อมูลรับรองการต่อต้านซาร์ของเขา เลนินและภรรยากลับมาที่กรุงแบร์น ก่อนที่จะย้ายไปซือริชในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1916 เลนินรู้สึกโกรธที่พรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยเยอรมนีสนับสนุนความพยายามทำสงครามของเยอรมนี ซึ่งถือเป็นการฝ่าฝืนมติชตุทการ์ทของสากลที่สองที่ว่าพรรคสังคมนิยมจะต่อต้านความขัดแย้งและมองว่าสากลที่สองสิ้นสภาพไปแล้ว เขาเข้าร่วมการประชุมซิมเมอร์วาลด์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1915 และการประชุมคินธาลในเดือนเมษายน ค.ศ. 1916  โดยกระตุ้นให้นักสังคมนิยมทั่วทั้งทวีปเปลี่ยน "สงครามจักรวรรดินิยม" ให้เป็น "สงครามกลางเมือง" ทั่วทั้งทวีป โดยที่ชนชั้นกรรมาชีพเป็นศัตรูกับชนชั้นกระฎุมพีและอภิชนาธิปไตย ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1916 แม่ของเลนินเสียชีวิต แต่เขาไม่สามารถไปร่วมงานศพแม่ได้ การตายของแม่ส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อเขา และเขาก็รู้สึกหดหู่ใจเพราะเกรงว่าเขาจะตายก่อนที่จะเห็นการปฏิวัติของชนชั้นกรรมาชีพเช่นกัน
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1917 เลนินตีพิมพ์หนังสือ จักรวรรดินิยม: ขั้นสูงสุดของทุนนิยม ซึ่งแย้งว่าลัทธิจักรวรรดินิยมเป็นผลมาจากระบบทุนนิยมผูกขาด เนื่องจากนายทุนพยายามที่จะเพิ่มผลกำไรโดยการขยายไปสู่ดินแดนใหม่ซึ่งมีค่าจ้างต่ำกว่าและวัตถุดิบที่ถูกกว่า เขาเชื่อว่าการแข่งขันและความขัดแย้งจะเพิ่มขึ้น และสงครามระหว่างมหาอำนาจจักรวรรดินิยมจะดำเนินต่อไปจนกว่ามหาอำนาจเหล่านั้นจะถูกโค่นล้มโดยการปฏิวัติชนชั้นกรรมาชีพและสังคมนิยมที่สถาปนาขึ้น เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการอ่านผลงานของเกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เฮเกิล ลุดวิก ฟอวเออร์บัค และอาริสโตเติล ซึ่งล้วนเป็นอิทธิพลสำคัญต่อมาคส์ สิ่งนี้เปลี่ยนการตีความลัทธิมากซ์ของเลนิน ในขณะที่เขาเคยเชื่อว่านโยบายสามารถพัฒนาได้บนหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่กำหนดไว้ล่วงหน้า เขาสรุปว่าการทดสอบเดียวว่านโยบายนั้นถูกต้องหรือไม่คือการปฏิบัติ เขายังคงรับรู้ว่าตัวเองเป็นนักลัทธิมากซ์ดั้งเดิม แต่เขาเริ่มแตกต่างจากการคาดการณ์ของมาคส์เกี่ยวกับการพัฒนาสังคม ในขณะที่มาคส์เชื่อว่า "การปฏิวัติกระฎุมพี-ประชาธิปไตย" ของชนชั้นกลางจะต้องเกิดขึ้นก่อน "การปฏิวัติสังคมนิยม" ของชนชั้นกรรมาชีพ เลนินเชื่อว่าในรัสเซีย ชนชั้นกรรมาชีพสามารถโค่นล้มระบอบการปกครองของซาร์ได้โดยไม่ต้องมีการปฏิวัติขั้นกลาง
กิจกรรมในการปฏิวัติ > การปฏิวัติเดือนตุลาคม: ค.ศ. 1917

บทความหลัก: การปฏิวัติเดือนตุลาคม
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1917 ขณะที่เลนินอยู่ในฟินแลนด์ นายพลลัฟร์ คอร์นีลอฟ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพรัสเซียได้ส่งกองทหารไปยังเปโตรกราดในสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นความพยายามก่อรัฐประหารเพื่อต่อต้านรัฐบาลชั่วคราว อะเลคซันดร์ เคเรนสกี ประธานรัฐมนตรีหันไปขอความช่วยเหลือจากสภาโซเวียตเปโตรกราดรวมถึงสมาชิกบอลเชวิคเพื่อขอความช่วยเหลือ โดยปล่อยให้นักปฏิวัติจัดคนงานเป็นหน่วยองครักษ์แดงเพื่อปกป้องเมือง การรัฐประหารยุติลงก่อนที่จะถึงเปโตรกราด แต่เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้บอลเชวิคสามารถกลับคืนสู่เวทีการเมืองที่เปิดกว้างได้ ด้วยความกลัวการต่อต้านการปฏิวัติจากกองกำลังฝ่ายขวาที่เป็นศัตรูกับสังคมนิยม เมนเชวิคและกลุ่มนักสังคมนิยมปฏิวัติที่ครอบงำสภาโซเวียตเปโตรกราดจึงมีบทบาทสำคัญในการกดดันรัฐบาลให้ปรับความสัมพันธ์กับบอลเชวิคให้เป็นปกติ ทั้งเมนเชวิคและพรรคสังคมนิยมปฏิวัติสูญเสียการสนับสนุนจากประชาชนไปมาก เนื่องจากพวกเขาร่วมมือกับรัฐบาลชั่วคราวและการทำสงครามอย่างต่อเนื่องที่ไม่เป็นที่นิยม บอลเชวิคใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ และในไม่ช้า ทรอตสกี ซึ่งเป็นนักลัทธิมากซ์ผู้สนับสนุนบอลเชวิคก็ได้รับเลือกเป็นผู้นำของสภาโซเวียตเปโตรกราด  ในเดือนกันยายน บอลเชวิคได้รับเสียงข้างมากในส่วนของคนงานของทั้งสภาโซเวียตมอสโกและเปโตรกราด
เมื่อตระหนักว่าสถานการณ์ปลอดภัยสำหรับเขา เลนินจึงกลับไปที่เปโตรกราด ที่นั่นเขาได้เข้าร่วมการประชุมของคณะกรรมการกลางบอลเชวิคเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ซึ่งเขาโต้แย้งอีกครั้งว่าพรรคควรนำการลุกฮือด้วยอาวุธเพื่อโค่นล้มรัฐบาลชั่วคราว ซึ่งในครั้งนี้การโต้แย้งชนะด้วยคะแนน 10 ต่อ 2 เสียง ซีโนเวียฟและคาเมนเนฟวิจารณ์แผนนี้โดยแย้งว่าคนงานชาวรัสเซียจะไม่สนับสนุนการทำรัฐประหารอย่างรุนแรงเพื่อต่อต้านระบอบการปกครอง และไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนสำหรับการยืนยันของเลนินว่ายุโรปทั้งหมดจวนจะปฏิวัติชนชั้นกรรมาชีพ พรรคเริ่มแผนการจัดระเบียบการโจมตี โดยจัดการประชุมครั้งสุดท้ายที่สถาบันสโมลนืยในวันที่ 24 ตุลาคม ที่นี่เป็นฐานของคณะกรรมการปฏิวัติทหาร (แวแอร์กา) ซึ่งเป็นกองกำลังติดอาวุธที่ภักดีต่อบอลเชวิคซึ่งก่อตั้งขึ้นโดยสภาโซเวียตเปโตรกราดในช่วงที่คอร์นีลอฟถูกกล่าวหาว่าทำรัฐประหาร
ในเดือนตุลาคม แวแอร์กาได้รับคำสั่งให้ควบคุมศูนย์กลางการคมนาคม การสื่อสาร การพิมพ์ และสาธารณูปโภคที่สำคัญของเปโตรกราด และดำเนินการโดยไม่มีการนองเลือด บอลเชวิคปิดล้อมรัฐบาลในพระราชวังฤดูหนาว และเอาชนะรัฐบาลได้และจับกุมบรรดารัฐมนตรีหลังจากที่เรือลาดตระเวน อะวโรระ ซึ่งควบคุมโดยลูกเรือบอลเชวิค ยิงกระสุนเปล่าเพื่อส่งสัญญาณการเริ่มต้นของการปฏิวัติ ในระหว่างการจลาจล เลนินกล่าวปราศรัยต่อสภาโซเวียตเปโตรกราดโดยประกาศว่ารัฐบาลชั่วคราวถูกโค่นล้มแล้ว บอลเชวิคประกาศจัดตั้งรัฐบาลใหม่คือคณะกรรมการราษฎร หรือโซฟนาร์คอม ในตอนแรกเลนินปฏิเสธตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาล โดยเสนอให้ทรอตสกีรับงานนี้ แต่บอลเชวิคคนอื่น ๆ ยืนกรานและท้ายที่สุดเลนินก็ยอมรับตำแหน่ง จากนั้นเลนินและบอลเชวิคคนอื่น ๆ ได้เข้าร่วมการประชุมรัฐสภาโซเวียตครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 26 และ 27 ตุลาคม และประกาศการจัดตั้งรัฐบาลใหม่ เมนเชวิคที่เข้าร่วมการประชุมประณามการยึดอำนาจโดยมิชอบและความเสี่ยงที่จะเกิดสงครามกลางเมือง ในช่วงแรก ๆ ของระบอบการปกครองใหม่ เลนินหลีกเลี่ยงการพูดในแง่ลัทธิมากซ์และสังคมนิยม เพื่อไม่ให้ประชากรรัสเซียแปลกแยก และกลับพูดถึงการให้ประเทศถูกควบคุมโดยคนงานแทน เลนินและบอลเชวิคอีกหลายคนคาดว่าการปฏิวัติของชนชั้นกรรมาชีพจะแผ่ขยายไปทั่วยุโรปภายในไม่กี่วันหรือหลายเดือน
รัฐบาลของเลนิน > อสัญกรรมและรัฐพิธีศพ: ค.ศ. 1923–1924

บทความหลัก: อสัญกรรมและรัฐพิธีศพของวลาดีมีร์ เลนิน
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1923 เลนินป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมองเป็นครั้งที่สามและสูญเสียความสามารถในการพูด ในเดือนนั้น เลนินเป็นอัมพาตบางส่วนทางด้านขวา และเริ่มแสดงอาการภาวะเสียการสื่อความ ภายในเดือนพฤษภาคม ดูเหมือนว่าเขาจะฟื้นตัวอย่างช้า ๆ โดยสามารถฟื้นความคล่องตัว ทักษะการพูด และการเขียนบางส่วนได้ ในเดือนตุลาคม เขาได้เดินทางเยือนเครมลินเป็นครั้งสุดท้าย ในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของเขา ซีโนเวียฟ คาเมเนฟ และ บูฮาริน มาเยี่ยมเลนิน คนหลังไปเยี่ยมเขาที่คฤหาสน์กอร์กีของเขาในวันที่เขาเสียชีวิต เลนินตกอยู่ในอาการโคม่าและถึงแก่อสัญกรรมในเวลาต่อมาในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1924 สิริอายุ 53 ปี สาเหตุการตายอย่างเป็นทางการของเขาถูกบันทึกว่าเป็นโรคหลอดเลือดที่รักษาไม่หาย
รัฐบาลโซเวียตประกาศการเสียชีวิตของเลนินต่อสาธารณะในวันรุ่งขึ้น ในวันที่ 23 มกราคม ผู้ร่วมไว้อาลัยจากพรรคคอมมิวนิสต์ สหภาพแรงงาน และรัฐสภาโซเวียตไปที่บ้านกอร์กีของเขาเพื่อตรวจสอบศพ ซึ่งถูกเคลื่อนย้ายขึ้นไปบนโลงศพสีแดงโดยผู้นำบอลเชวิค  โลงศพถูกเคลื่อนย้ายโดยรถไฟไปมอสโกและถูกนำไปยังทำเนียบสหภาพที่ซึ่งศพนอนอยู่บนแท่นพิธีในสภาพปกติ ในช่วงสามวันต่อมา มีผู้ร่วมไว้อาลัยประมาณหลายล้านคนมาเพื่อดูศพ หลายคนเข้าคิวรอนานหลายชั่วโมงในสภาพที่เย็นยะเยือก ในวันที่ 26 มกราคม ในการประชุมรัฐสภาโซเวียตแห่งสหภาพทั้งปวงครั้งที่ 11 จัดขึ้นเพื่อแสดงความเคารพ โดยมีคาลีนิน ซิโนเวียฟ และสตาลินกล่าวสุนทรพจน์ ที่น่าสังเกตก็คือทรอตสกีไม่อยู่ เขาพักฟื้นในคอเคซัส และต่อมาเขาอ้างว่าสตาลินส่งโทรเลขถึงเขาโดยระบุวันที่จัดงานศพที่วางแผนไว้ไม่ถูกต้อง ทำให้เขาไม่สามารถมาทันเวลาได้  พิธีศพของเลนินจัดขึ้นในวันรุ่งขึ้น เมื่อร่างของเขาถูกนำไปยังจัตุรัสแดงพร้อมกับการบรรเลงดนตรีซึ่งฝูงชนที่รวมตัวกันฟังการปราศรัยต่อเนื่องก่อนที่ศพจะถูกนำไปฝังในห้องนิรภัยของสุสานที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ มีผู้เข้าร่วมนับหมื่นคนแม้ว่าอุณหภูมิจะเยือกแข็ง
เพื่อต่อต้านการประท้วงของครุปสกายา ร่างของเลนินถูกดองเพื่อเก็บรักษาไว้เพื่อจัดแสดงต่อสาธารณะในระยะยาวในสุสานจัตุรัสแดง ในระหว่างขั้นตอนนี้ สมองของเลนินถูกเอาออกไป ใน ค.ศ. 1925 ได้มีการก่อตั้งสถาบันเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลดังกล่าว โดยเผยให้เห็นว่าเลนินเป็นโรคเส้นโลหิตตีบขั้นรุนแรง ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1929 โปลิตบูโรได้ตกลงที่จะเปลี่ยนสุสานชั่วคราวเป็นสุสานถาวรที่ทำจากหินแกรนิต ซึ่งสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1933 โลงศพของเขาถูกแทนที่ใน ค.ศ. 1940 และอีกครั้งใน ค.ศ. 1970 เพื่อความปลอดภัยในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งแต่ ค.ศ. 1941 ถึง ค.ศ. 1945 ศพจึงถูกย้ายไปที่เมืองตูย์เมนชั่วคราว ศพของเขายังคงแสดงต่อสาธารณะในสุสานเลนินที่จัตุรัสแดงจนถึงปัจจุบัน
อุดมการณ์ทางการเมือง > ประชาธิปไตยกับปัญหาระดับชาติ

เลนินเชื่อว่าประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนของประเทศทุนนิยมให้ภาพลวงตาของประชาธิปไตยในขณะที่ยังคงรักษา "เผด็จการของชนชั้นกระฎุมพี" เมื่อกล่าวถึงระบบประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนของสหรัฐ เขากล่าวถึง "การดวลที่น่าตื่นตาตื่นใจและไร้ความหมายระหว่างสองพรรคกระฎุมพี" ซึ่งทั้งสองพรรคนำโดย "มหาเศรษฐีที่ชาญฉลาด" ที่แสวงหาประโยชน์จากชนชั้นกรรมาชีพชาวอเมริกัน เขาต่อต้านลัทธิเสรีนิยม โดยแสดงความเกลียดชังต่อเสรีภาพโดยทั่วไปในฐานะค่านิยม และเชื่อว่าเสรีภาพของลัทธิเสรีนิยมนั้นเป็นการฉ้อฉล เพราะไม่ได้ปลดปล่อยแรงงานจากการแสวงหาผลประโยชน์จากระบบทุนนิยม
เลนินประกาศว่า "รัฐบาลโซเวียตมีประชาธิปไตยมากกว่าสาธารณรัฐกระฎุมพีที่เป็นประชาธิปไตยมากที่สุดหลายล้านเท่า" ซึ่งอย่างหลังเป็นเพียง "ประชาธิปไตยสำหรับคนรวย" เขาถือว่า "เผด็จการของชนชั้นกรรมาชีพ" ของเขาเป็นประชาธิปไตย เพราะเขาอ้างว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับการเลือกตั้งผู้แทนของโซเวียต แรงงานเลือกเจ้าหน้าที่ของตนเอง และการหมุนเวียนและการมีส่วนร่วมของแรงงานทุกคนในการบริหารรัฐอย่างสม่ำเสมอ ความเชื่อของเลนินที่ว่ารัฐชนชั้นกรรมาชีพควรมีลักษณะอย่างไรนั้นกลับเบี่ยงเบนไปจากความเชื่อที่ลัทธิมากซ์กระแสหลักนำมาใช้ นักลัทธิมากซ์ชาวยุโรปอย่างเคาต์สกีจินตนาการถึงรัฐบาลรัฐสภาที่ได้รับการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยโดยที่ชนชั้นกรรมาชีพมีเสียงข้างมาก ในขณะที่เลนินเรียกร้องให้มีกลไกรัฐที่เข้มแข็งและรวมศูนย์ ซึ่งกีดกันความคิดเห็นใด ๆ จากชนชั้นกระฎุมพี
เลนินเป็นนักสากลนิยมและเป็นผู้สนับสนุนการปฏิวัติโลกอย่างกระตือรือร้น โดยถือว่าเขตแดนของประเทศเป็นแนวคิดที่ล้าสมัย และลัทธิชาตินิยมเป็นสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจจากการต่อสู้ทางชนชั้น เขาเชื่อว่าในสังคมสังคมนิยม ประเทศต่าง ๆ ในโลกจะรวมตัวกันและส่งผลให้เกิดรัฐบาลเดียวในโลกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาเชื่อว่ารัฐสังคมนิยมนี้จะต้องรวมศูนย์รวมเป็นหนึ่งเดียว และถือว่าสหพันธรัฐเป็นแนวคิดกระฎุมพี ในงานเขียนของเขา เลนินสนับสนุนแนวคิดต่อต้านจักรวรรดินิยมและระบุว่าทุกประเทศสมควรได้รับ "สิทธิในการตัดสินใจด้วยตนเอง" เขาสนับสนุนสงครามปลดปล่อยชาติ โดยยอมรับว่าความขัดแย้งดังกล่าวอาจจำเป็นสำหรับชนกลุ่มน้อยที่จะแยกตัวออกจากรัฐสังคมนิยม เพราะรัฐสังคมนิยมไม่ได้ "ศักดิ์สิทธิ์หรือประกันความผิดพลาดหรือความอ่อนแอ"
ก่อนที่จะขึ้นสู่อำนาจใน ค.ศ. 1917 เขากังวลว่าชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์และระดับชาติจะทำให้รัฐโซเวียตไม่สามารถปกครองได้ด้วยการเรียกร้องเอกราช ตามคำกล่าวของนักประวัติศาสตร์ ไซมอน เซบัก มอนเตฟิออเร เลนินจึงสนับสนุนสตาลินให้พัฒนา "ทฤษฎีที่เสนออุดมคติเรื่องการปกครองตนเองและสิทธิในการแบ่งแยกดินแดนโดยไม่จำเป็นต้องให้อนุญาตเช่นกัน"  ในการยึดอำนาจ เลนินเรียกร้องให้ปลดพันธะที่บังคับให้กลุ่มชาติพันธุ์ชนกลุ่มน้อยยังคงอยู่ในจักรวรรดิรัสเซีย และใช้สิทธิในการแยกตัวออก แต่ยังคาดหวังให้พวกเขากลับมารวมตัวกันอีกครั้งทันทีด้วยจิตวิญญาณของชนกรรมาชีพสากลนิยม เขาเต็มใจที่จะใช้กำลังทหารเพื่อประกันเอกภาพนี้ ส่งผลให้เกิดการรุกรานด้วยอาวุธเข้าสู่รัฐเอกราชที่ก่อตั้งขึ้นในยูเครน จอร์เจีย โปแลนด์ ฟินแลนด์ และรัฐบอลติก เฉพาะเมื่อความขัดแย้งกับฟินแลนด์ รัฐบอลติก และโปแลนด์ไม่ประสบผลสำเร็จเท่านั้น รัฐบาลของเลนินจึงยอมรับในเอกราชอย่างเป็นทางการ
มรดก > ในขบวนการคอมมิวนิสต์ระหว่างประเทศ

ตามที่เดวิด ชูบ นักเขียนชีวประวัติของเลนินเขียนไว้ใน ค.ศ. 1965 แนวคิดและตัวอย่างของเลนินนั้น "ถือเป็นพื้นฐานของขบวนการคอมมิวนิสต์ในปัจจุบัน" รัฐสังคมนิยมที่ดำเนินตามแนวคิดของเลนินปรากฏอยู่ในส่วนต่าง ๆ ของโลกในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20  มาร์เซล ลีบมัน นักประวัติศาสตร์เขียนไว้เมื่อ ค.ศ. 1972 ว่า "แทบจะไม่มีขบวนการก่อความไม่สงบใด ๆ ในปัจจุบัน ตั้งแต่ลาตินอเมริกาไปจนถึงแองโกลา ที่ไม่มีการกล่าวอ้างในมรดกของลัทธิเลนิน"
หลังจากเลนินถึงแก่อสัญกรรม ฝ่ายบริหารของสตาลินได้ก่อตั้งอุดมการณ์ที่เรียกว่าลัทธิมากซ์–เลนิน ซึ่งเป็นขบวนการที่ถูกตีความให้แตกต่างออกไปโดยกลุ่มต่าง ๆ ที่แข่งขันกันในขบวนการคอมมิวนิสต์ หลังจากถูกบังคับให้ลี้ภัยโดยฝ่ายบริหารของสตาลิน ทรอตสกีแย้งว่าลัทธิสตาลินเป็นการลดคุณค่าของลัทธิเลนิน ซึ่งถูกครอบงำโดยระบบราชการและเผด็จการส่วนตัวของสตาลิน
ลัทธิมากซ์–เลนินได้รับการปรับให้เข้ากับขบวนการปฏิวัติที่โดดเด่นที่สุดหลายขบวนในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยก่อตัวเป็นลัทธิสตาลิน ลัทธิเหมา ชูเช แนวคิดโฮจิมินห์ และลัทธิกัสโตร ในทางกลับกัน คอมมิวนิสต์ตะวันตกในเวลาต่อมาจำนวนมาก เช่น มานูเอล อัซการาเต และฌอง เอลเลนสไตน์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับขบวนการคอมมิวนิสต์ยูโรคอมมิวนิสต์ แสดงความคิดเห็นว่าเลนินและแนวคิดของเขาไม่เกี่ยวข้องกับวัตถุประสงค์ของพวกเขาเอง ด้วยเหตุนี้จึงยอมรับมุมมองของลัทธิมากซ์แต่ไม่ยอมรับมุมมองของลัทธิมากซ์–เลนิน
หนังสือเพิ่มเติม

Ali, Tariq (2017). The Dilemmas of Lenin: Terrorism, War, Empire, Love, Revolution. New York/London: Verso. ISBN 978-1-78663-110-7.
Cliff, Tony (1986). Building the Party: Lenin, 1893–1914. Chicago: Haymarket Books. ISBN 978-1-931859-01-1.
Felshtinsky, Yuri (2010). Lenin and His Comrades: The Bolsheviks Take Over Russia 1917–1924. New York: Enigma Books. ISBN 978-1-929631-95-7.
Gellately, Robert (2007). Lenin, Stalin, and Hitler: The Age of Social Catastrophe. New York: Knopf. ISBN 978-1-4000-3213-6.
Gooding, John (2001). Socialism in Russia: Lenin and His Legacy, 1890–1991. Basingstoke, England: Palgrave Macmillan. doi:10.1057/9781403913876. ISBN 978-0-333-97235-9.
Hill, Christopher (1993). Lenin and the Russian Revolution. London: Pelican Books.
Lenin, V.I.; Žižek, Slavoj (2017). Lenin 2017: Remembering, Repeating, and Working Through. Verso. ISBN 978-1-78663-188-6.
Lih, Lars T. (2008) [2006]. Lenin Rediscovered: What is to be Done? in Context. Chicago: Haymarket Books. ISBN 978-1-931859-58-5.
Lukács, Georg (1970) [1924]. Lenin: A Study on the Unity of his Thought. แปลโดย Jacobs, Nicholas. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 October 2016. สืบค้นเมื่อ 7 August 2016.
Nimtz, August H. (2014). Lenin's Electoral Strategy from 1907 to the October Revolution of 1917: The Ballot, the Streets—or Both. New York: Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-137-39377-7.
Nomad, Max (1961) [1939]. "The Messiah: Vladimir Lenin, the New Teacher". Apostles of Revolution. New York: Collier Books. pp. 300–370. LCCN 61018566. OCLC 984463383.
Pannekoek, Anton (1938). Lenin as Philosopher. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 October 2017. สืบค้นเมื่อ 16 August 2016.
Ryan, James (2007). "Lenin's The State and Revolution and Soviet State Violence: A Textual Analysis". Revolutionary Russia. 20 (2): 151–172. doi:10.1080/09546540701633452. S2CID 144309851.
Service, Robert (1985). Lenin: A Political Life – Volume One: The Strengths of Contradiction. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-33324-7.
Service, Robert (1991). Lenin: A Political Life – Volume Two: Worlds in Collision. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-33325-4.
Service, Robert (1995). Lenin: A Political Life – Volume Three: The Iron Ring. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-35181-4.
Wade, Rex A. "The Revolution at One Hundred: Issues and Trends in the English Language Historiography of the Russian Revolution of 1917." Journal of Modern Russian History and Historiography 9.1 (2016) : 9–38. doi:10.1163/22102388-00900003
ความตกลงอัตราส่วนร้อย

สำเนาข้อตกลงของเชอร์ชิลในข้อตกลงลับของเขากับสตาลิน
ความตกลงอัตราส่วนร้อย (อังกฤษ: Percentages agreement; รัสเซีย: Соглашение о процентах) เป็นข้อตกลงระหว่างโจเซฟ สตาลิน ผู้นำสหภาพโซเวียต กับวินสตัน เชอร์ชิล นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร ระหว่างการประชุมมอสโกครั้งที่สี่ ตุลาคม พ.ศ. 2487 เกี่ยวกับการแบ่งเขตอิทธิพลในยุโรปหลังสงคราม ข้อตกลงดังกล่าวได้กล่าวต่อสาธารณชนโดยเชอร์ชิล เอกอัครราชทูตสหรัฐ แอเวอริลล์ แฮร์ริแมน เป็นตัวแทนของรูสเวลได้มีส่วนร่วมการประชุมโดยเฉพาะ
เนื้อหา

วินสตัน เชอร์ชิลได้เสนอข้อตกลงระหว่างสหราชอาณาจักรกับสหภาพโซเวียตในการเข้ามาอำนาจยุโรปของทั้งสองฝ่ายตามข้อตกลงของเชอร์ชิลเห็นว่าสหภาพโซเวียตควรจะมีอิทธิพลร้อยละ 90 ในโรมาเนียและร้อยละ 75 ในบัลแกเรีย; สหราชอาณาจักรควรจะมีร้อยละ 90 ในกรีซ; และแบ่งกันร้อยละ 50 ในฮังการีและยูโกสลาเวีย เชอร์ชิลเขียนบนแผ่นกระดาษก่อนส่งให้สตาลินตรวจและติ๊กเครื่องหมายเมื่อข้อเสนอนั้นผ่าน ผลคืออิทธิพลของสหภาพโซเวียตในบัลแกเรียมีมากขึ้นและถูกแก้ไขให้มีอิทธิพลฮังการีร้อยละ 80
เชอร์ชิลเรียกมันว่า"เอกสารอันดื้อรั้น (naughty document)"
กาเบรียล โคลโก้ บันทึกไว้ว่า:
ในอัตชีวประวัติของเชอร์ชิลเรื่องนี้มีความสำคัญน้อยมากในวิธีการที่เขาและสตาลินแบ่งยุโรปตะวันออก ... "ติ๊ก" ของสตาลินแปลเป็นคำจริงที่ระบุไม่มีอะไรไม่ได้ หลายวันต่อมาเชอร์ชิลส่งร่างของการอภิปรายให้สตาลินและระมัดระวังการสื่อความหมายเขตอิทธิพล อีเด็น เพียรพยายามหลีกเลี่ยงคำว่าและถือว่าเป็นความเข้าใจเป็นเพียงข้อตกลงการปฏิบัติเกี่ยวกับวิธีแก้ปัญหาจะทำงานออกมาในแต่ละประเทศและในวันรุ่งขึ้นเขาและ โมโลตอฟ ปรับเปลี่ยนเปอร์เซ็นต์ในลักษณะให้มีความแม่นยำว่ามากกว่า
สตาลินไม่ให้สัญญาเกี่ยวกับกรีซ แต่ไม่ได้รักษาสัญญาของเขาสำหรับโรมาเนีย, บัลแกเรียและฮังการีซึ่งกลายเป็นหนึ่งในรัฐคอมมิวนิสต์ที่ปราศจากอิทธิพลของอังกฤษ ยูโกสลาเวียไม่ขึ้นอิทธิพลกับสหภาพโซเวียตหรืออังกฤษ สหราชอาณาจักรได้รับการสนับสนุนกองกำลังของรัฐบาลกรีกในสงครามกลางเมืองส่วนสหภาพโซเวียตไม่ได้สนับสนุนกองโจรคอมมิวนิสต์
| ประเทศ | สหภาพโซเวียต | สหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
|  บัลแกเรีย | 75% | 25% |
| กรีซ | 10% | 90% |
ฮังการี: 50%
|  โรมาเนีย | 90% | 10% |
ยูโกสลาเวีย: 50%
กราวิตอน

| --- | --- |
ส่วนประกอบ: อนุภาคมูลฐาน
สถิติ (อนุภาค): สถิติโบส–ไอน์สไตน์
อันตรกิริยาพื้นฐาน: แรงโน้มถ่วง
สถานะ: อนุภาคสมมติฐาน
สัญลักษณ์: G
ปฏิยานุภาค: ตัวเอง
ทฤษฎีโดย: ราวทศวรรษที่ 1930 ดมิทรี บลอคินทเซฟและเอฟ. แกลเพอริน ตั้งชื่อเมื่อปี ค.ศ. 1934
มวล: 0
อายุเฉลี่ย: ∞ (เสถียร)
ประจุไฟฟ้า: 0 e
สปิน: 2
กราวิตอน (อังกฤษ: graviton) ในฟิสิกส์ทฤษฎีคือ อนุภาคมูลฐานในสมมติฐานที่เป็นสื่อให้แรงโน้มถ่วงตามกรอบทฤษฎีสนามควอนตัม
หากอนุภาคกราวิตอนมีจริง คาดว่าจะไม่มีมวล เนื่องจากแรงโน้มถ่วงที่ปรากฏอยู่ไม่มีขอบเขตจำกัด และเป็นอนุภาคโบซอนที่มีสปินเท่ากับ 2 ค่าสปินนี้ได้จากความจริงที่ว่าแหล่งกำเนิดของแรงโน้มถ่วงเป็นเทนเซอร์ความเค้น–พลังงาน ซึ่งเป็นเทนเซอร์อันดับ 2 (เปรียบเทียบกับโฟตอนของแรงแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีสปินเป็น 1 มีแหล่งกำเนิดเป็นความหนาแน่นกระแสสี่มิติ ซึ่งเป็นเทนเซอร์อันดับ 1) นอกจากนี้ยังสามารถแสดงให้เห็นว่าสนามแรงจากอนุภาคไร้มวลที่มีสปิน 2 ยังให้แรงที่ไม่แตกต่างจากแรงโน้มถ่วงอีกด้วย ทำให้อนุมานได้ว่าหากพบอนุภาคไร้มวลที่มีสปิน 2 แล้ว อนุภาคนั้นควรจะเป็นกราวิตอน การค้นพบกราวิตอนจะนำไปสู่การรวมแรงโน้มถ่วงเข้ากับทฤษฎีควอนตัม
ในปัจจุบันทฤษฎีที่ใช้อธิบายกราวิตอนยังไม่สมบูรณ์เนื่องจากปัญหาเชิงคณิตศาสตร์เรื่องรีนอร์มอไลเซชัน (renormalization) ปัญหานี้จะเป็นแกนหลักที่นำไปสู่แบบจำลองหลังทฤษฎีสนามควอนตัมอย่าง ทฤษฎีสตริง
ดูเพิ่ม

ความโน้มถ่วง
คลื่นความโน้มถ่วง
ฮิกส์โบซอน
กราวิติโน (gravitino)
มวลของพลังค์
เชิงอรรถ

↑  ใช้อักษร G (ตัวพิมพ์ใหญ่) เพื่อไม่ให้สับสนกับกลูออน ซึ่งใช้สัญลักษณ์ g (ตัวพิมพ์เล็ก)
รัวยาแลร์มาร็อก

รัวยาแลร์มาร็อก (ฝรั่งเศส: Royal Air Maroc, ออกเสียง: [ʁwajal ɛːʁ maʁɔk]; อาหรับ: الخطوط الملكية المغربية, อักษรโรมัน: al-Khuṭūṭu l-Malakiyyatu l-Maghribiyyah, แปลตรงตัว 'สาย [การบิน] หลวงโมร็อกโก'; กลุ่มภาษาเบอร์เบอร์: ⴰⵎⵓⵏⵉ ⴰⵢⵍⴰⵍ ⴰⴳⵍⴷⴰⵏ ⵏ ⴰⵎⵓⵔⴰⴽⵓⵛ, อักษรโรมัน: Amuni Aylal Ageldan n Amurakuc) เรียกโดยทั่วไปว่า ราม เป็นสายการบินประจำชาติและสายการบินที่ใหญ่ที่สุดของประเทศโมร็อกโก โดยมีฐานการบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติมุฮัมมัดที่ 5 รัวยาแลร์มาร็อกให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทาง 103 แห่งในแอฟริกา ยุโรป เอเชีย อเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้ และมีบริการเที่ยวบินพิเศษในช่วงฮัจญ์ รัวยาแลร์มาร็อกเป็นสมาชิกของกลุ่มพันธมิตรสายการบินวันเวิลด์และองค์การสายการบินอาหรับ
ประวัติ > การก่อตั้ง

รัวยาแลร์มาร็อก — ก็องปาญนาซิยงนาลเดอทรานส์เปอร์อาเรียง ก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1953 จากการควบรวมกิจการของ ก็องปาญเชอริเฟียนเดอแลร์ (แอร์แอตลาส) ซึ่งก่อตั้งในปี 1946 และ ก็องปาญเชอริเฟียนเดอทรานส์เปอร์อาเรียงแลร์มาร็อก ซึ่งก่อตั้งในปี 1947
เริ่มแรกรามมีเครื่องบินประจำการอยู่ 17 ลำ ประกอบด้วยซูว์-แว็สต์ เบรตาญจำนวน 6 ลำ เคอร์ติส ซี46 คอมมานโดจำนวน 4 ลำ ดักลาส ดีซี-3 จำนวน 5 ลำ และซูว์-แว็สต์ เอสอี.161 ล็องเกอด็อกจำนวน 2 ลำและมีเพิ่มเส้นทางบินสู่แฟรงก์เฟิร์ต เจนีวา และปารีส
ประวัติ > ข่วงแรก

สายการบินเริ่มใช้ชื่อรัวยาแลร์มาร็อก (ราม) ในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1957 โดยมีรัฐบาลโมร็อกโกถือหุ้น 67.73% ของสายการบิน เที่ยวบินฮัจญ์เริ่มขึ้นในปีเดียวกัน
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1958 ฝูงบินของรามเพิ่มขึ้นเป็น 16 ลำ ประกอบด้วยดักลาส ดีซี-4 จำนวนสี่ลำ ดีซี-3 จำนวนสามลำ ซูว์-แว็สต์ เบรตาญจำนวนเจ็ดลำ และเคอร์ติส ซี-46 จำนวนสองลำ ในเดือนพฤษภาคม  สายการบินได้สั่งซื้อเครื่องบินซูว์ดาวียาซียงการาแวลจำนวน 2 ลำ  ในเดือนกรกฎาคม มีการเปิดตัวเส้นทางบินระยะไกลโดยใช้เครื่องบินล็อคฮีด แอล-749 คอนสเตลเลชัน สี่ลำที่เช่าจากแอร์ฟรานซ์ และได้กลับมาให้บริการเส้นทางชายฝั่งออราน - วัจด้าที่ได้ยกเลิกไปก่อนหน้าในเดือนพฤษภาคม
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1965 บริษัทมีพนักงาน 758 คน และมีโมฮัมเหม็ด อัล ฟาสซี ดำรงตำแหน่งประธาน ในช่วงเวลานี้รามได้มีจุดหมายปลายทางหลายแห่งทั่วแอฟริกาเหนือ ฝรั่งเศส เยอรมนี อิตาลี สเปน และสวิตเซอร์แลนด์ สัดส่วนการถือหุ้นในรามถูกแบ่งระหว่างรัฐบาลโมร็อกโก (64%), แอร์ฟรานซ์ (21%), ก็องปาญเตเนราเลทรานส์แอตแลนติก (7.6%), อาวียาซียง ยา คอมแมร์ซิโอ (5%) และอื่นๆ (2.4%)
ประวัติ > ทศวรรษที่ 1970

ในปี 1969 รัวยาแลร์มาร็อกได้สั่งซื้อเครื่องบินโบอิงเป็นครั้งแรก โดยได้รับมอบโบอิง 727-200 ในปี 1970 ซึ่งจะถูกนำไปให้บริการในวันที่ 15 พฤษภาคมของปีเดียวกัน ในปี 1970 รามได้ก่อตั้งสายการบินลูก รัวยาแลร์อันแตร์  เป็นสายการบินระดับภูมิภาคที่ให้บริการเครื่องบินฟอกเกอร์ เอฟ-27 เฟรนด์ชิปสู่จุดหมายปลายทางภายในประเทศโมร็อกโก โดยเริ่มดำเนินการใน 2 เมษายน ค.ศ. 1997 และภายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1971 รัวยาแลร์อันแตร์ได้ขยายเส้นทางบินไปมากมายทั้งกาซาบล็องกา แฟ็ส มาร์ราคิช วัจด้า ราบัต แทงเจียร์ ฯลฯ
กิจการองค์กร > กรรมสิทธิ์บริษัท

รัฐบาลโมร็อกโกเป็นเจ้าของรัวยาแลร์มาร็อก ด้วยอัตราการถือหุ้น 53.94% โดยอีก 44.10% ถือผ่านกองทุนฮัสซันที่สองเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม และอีก 2% เป็นของนักลงทุนเอกชน รวมถึงแอร์ฟรานซ์และไอบีเรีย
กิจการองค์กร > สำนักงานใหญ่

รัวยาแลร์มาร็อกมีสำนักงานใหญ่ในบริเวณท่าอากาศยานกาซาบลองกา-อัลฟาในกาซาบลองกา ในปี 2004 สายการบินได้ประกาศว่าจะย้ายสำนักงานใหญ่จากกาซาบลองกาไปยังจังหวัดนูอาเซอร์ ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาติมุฮัมมัดที่ห้า
กิจการองค์กร > บริษัทลูก

รัวยาแลร์มาร็อกมีบริษัทลูก ดังนี้:
กิจการองค์กร > บริษัทลูก > สายการบินลูก

รามคาร์โก -  สายการบินขนส่งสินค้า มีฐานการบินที่กาซาบล็องกา
รัวยาแลร์มาร็อกเอกซ์เพรส - สายการบินระดับภูมิภาค มีฐานการบินที่กาซาบล็องกา เป็นผู้ให้บริการเอทีอาร์ 72 ให้กับราม