stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โยเกิร์ตกรอง

| --- | --- |
โยเกิร์ตกรองกับน้ำมันมะกอก รับประทานเป็นเครื่องจิ้มขนมปังชนิดต่าง ๆ ในตะวันออกกลาง
ชื่ออื่น: ชักกา (เอเชียกลาง), ซุซมา (เอเชียกลาง), ซึซเม (ตุรกี), ลับนะฮ์ (ตะวันออกกลาง), โยเกิร์ตกรีก, โยเกิร์ตแบบอย่างกรีก
ประเภท: นมเปรี้ยว
แหล่งกำเนิด: ตะวันออกกลางหรือเอเชียกลาง
ภูมิภาค: เอเชียตะวันตก, เอเชียกลาง, เอเชียใต้, ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้
ส่วนผสมหลัก: นมเปรี้ยวหรือโยเกิร์ต
พลังงาน (ต่อ  หน่วยบริโภค): 457 กิโลจูล (109 กิโลแคลอรี) ต่อ 100 กรัม กิโลแคลอรี
 ตำราอาหาร: โยเกิร์ตกรอง   สื่อ: โยเกิร์ตกรอง
โยเกิร์ตกรอง (อังกฤษ: strained yogurt), โยเกิร์ตกรีก (Greek yogurt) หรือ ลับนะฮ์ (อาหรับ: لبنة) คือนมเปรี้ยวหรือโยเกิร์ตที่ถูกกรองเพื่อแยกเอาหางนมออกไป เหลือแต่เนื้อโยเกิร์ตที่เป็นครีมข้นเสมอกัน โดยมีความข้นอยู่ระหว่างโยเกิร์ตทั่วไปกับเนยแข็ง และยังคงลักษณะเด่นคือรสเปรี้ยวไว้ โยเกิร์ตกรองมักทำจากนมที่ได้รับการเสริมคุณค่าด้วยการต้มจนน้ำบางส่วนระเหยไป และ/หรือด้วยการเติมไขมันเนยและนมผงเพิ่มเข้าไป (เช่นเดียวกับนมเปรี้ยวและโยเกิร์ตอีกหลายชนิด) โปรตีนในโยเกิร์ตกรองโดยหลัก ๆ จะเป็นโปรตีนประเภทเคซีน 100% เนื่องจากโปรตีนหางนมถูกกำจัดออกไปกับหางนมแล้ว และเนื่องจากแล็กโทสบางส่วนจะถูกดึงออกไประหว่างกระบวนการกรองด้วย โยเกิร์ตชนิดนี้จึงมีปริมาณน้ำตาลน้อยกว่านมเปรี้ยวหรือโยเกิร์ตทั่วไป
ในยุโรปและอเมริกาเหนือ โยเกิร์ตกรองมักทำจากโยเกิร์ตพร่องมันเนยหรือขาดมันเนย โดยบ่อยครั้งได้รับการทำตลาดในอเมริกาเหนือในชื่อ "โยเกิร์ตกรีก" แต่ที่จริงแล้ว โยเกิร์ตที่ผลิตในกรีซไม่ใช่โยเกิร์ตกรองเสียทั้งหมด และโยเกิร์ตกรองทั้งหมดก็ไม่ได้ผลิตขึ้นในกรีซเพียงประเทศเดียว ยังมีการผลิตและรับประทานโยเกิร์ตในลักษณะเหมือนหรือคล้ายกันอย่างแพร่หลายในภูมิภาคลิแวนต์, เมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก, ตะวันออกกลาง, เอเชียกลาง และเอเชียใต้ซึ่งมักจะนำโยเกิร์ตกรองมาเป็นส่วนประกอบในการปรุงอาหาร (เนื่องจากโยเกิร์ตชนิดนี้มีปริมาณไขมันมากพอที่จะกันไม่ให้โปรตีนในโยเกิร์ตจับตัวเป็นลิ่มที่อุณหภูมิสูง ๆ) อาหารที่ผสมโยเกิร์ตกรองเหล่านั้นอาจปรุงสุกหรือดิบ และอาจมีรสกลมกล่อมหรือรสหวานก็ได้
ในยุโรปตะวันตกและสหรัฐอเมริกา โยเกิร์ตกรองเป็นที่นิยมมากขึ้นเมื่อเทียบกับโยเกิร์ตหรือนมเปรี้ยวทั่วไป มีรายงานในปี พ.ศ. 2555 ว่า มูลค่าการเติบโตของอุตสาหกรรมนมเปรี้ยวในสหรัฐที่ 4.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐนั้น โดยมากมาจากส่วนตลาดย่อยของโยเกิร์ตชนิดนี้ ปัจจุบันในสหรัฐอเมริกายังไม่มีบทนิยามตามกฎหมายสำหรับโยเกิร์ตกรีก และนมเปรี้ยวหรือโยเกิร์ตที่ถูกทำให้ข้นด้วยการเติมสารเพิ่มความข้นหนืดก็อาจวางจำหน่ายโดยเรียกว่า "โยเกิร์ตกรีก" ได้เช่นกัน ส่วนในสหราชอาณาจักรนั้น บริษัทนมเปรี้ยวจะจำหน่ายโยเกิร์ตกรองในชื่อ "โยเกิร์ตกรีก" ได้ก็ต่อเมื่อโยเกิร์ตนั้นผลิตในกรีซเท่านั้น ดังนั้น โยเกิร์ตกรองที่ไม่ได้ผลิตในกรีซโดยทั่วไปจึงถูกเรียกว่า "โยเกิร์ตแบบอย่างกรีก" (Greek-style yoghurt) หรือ "สูตรกรีก" (Greek recipe) ด้วยเหตุผลทางการตลาด โดยมีราคาถูกกว่าโยเกิร์ตที่ผลิตในกรีซ และในบรรดา "โยเกิร์ตแบบอย่างกรีก" นั้น ก็ไม่มีการจำแนกความต่างระหว่างโยเกิร์ตที่ข้นเพราะการกรองกับโยเกิร์ตที่ข้นเพราะการเติมสารแต่อย่างใด
ชั่วรุ่น

ชั่วรุ่น (อังกฤษ: generation) หมายถึง "ทุกคนที่เกิดและมีชีวิตอยู่ในเวลาเดียวกัน โดยเรียกรวมกัน" สามารถอธิบายได้ว่าเป็น "ช่วงเวลาเฉลี่ยซึ่งมีเด็กเกิดและเติบโตขึ้น กลายเป็นผู้ใหญ่ และเริ่มมีบุตรของตนเอง โดยทั่วไปถือว่าประมาณสามสิบปี" ในศัพท์ด้านเครือญาติ คำนี้เป็นคำโครงสร้างที่ใช้เรียกความสัมพันธ์ระหว่างบิดามารดากับบุตร เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า กำเนิดชีวิตจากสิ่งมีชีวิต, การสืบพันธุ์ หรือ การให้กำเนิดในวิทยาศาสตร์ชีวภาพ
คำว่า ชั่วรุ่น ยังมักใช้สมนัยกับคำว่า รุ่น (cohort) ในวิชาสังคมศาสตร์ ภายใต้การบัญญัตินี้หมายถึง "คนที่อยู่ในกลุ่มประชากรที่อธิบายซึ่งประสบเหตุการณ์สำคัญเดียวกันภายในช่วงเวลาหนึ่ง ๆ" ชั่วรุ่นในความหมายของรุ่นการเกิดนี้ หรือเรียก "ชั่วรุ่นสังคม" มีการใช้อย่างแพร่หลายในวัฒนธรรมสมัยนิยม และเป็นพื้นฐานสำหรับการวิเคราะห์ทางสังคมวิทยา การวิเคราะห์ชั่วรุ่นอย่างจริงจังเริ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยถือกำเนิดจากมีความตื่นตัวต่อโอกาสเกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคมอย่างถาวรเพิ่มขึ้น และความคิดกบฏเยาวชนต่อระเบียบสังคมที่สถาปนาแล้ว นักวิเคราะห์บางส่วนเชื่อว่าชั่วรุ่นเป็นประเภททางสังคมหลักมูลอย่างหนึ่งในสังคม บ้างก็มองว่าความสำคัญของชั่วรุ่นมีน้อยกว่าปัจจัยอื่นอย่างชนชั้น เพศ เชื้อชาติ การศึกษา เป็นต้น
ความตึงเครียดของชั่วรุ่น

นอร์แมน ไรเดอร์ เขียนใน บทปฏิทัศน์สังคมวิทยาอเมริกา ในปี 2508 เผยแพร่แก่วิชาสังคมวิทยาในเรื่องความขัดแย้งระหว่างชั่วรุ่นโดยเสนอว่าสังคม "ยังคงอยู่แม้สมาชิกปัจเจกของสังคมเสียชีวิต ผ่านกระบวนการเมแทบอลิซึมประชากรศาสตร์และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการเพิ่มรุ่นเกิดประจำปี" เขาแย้งว่าชั่วรุ่นบางทีอาจเป็น "ภัยคุกคามต่อเสถียรภาพ" แต่ขณะเดียวกันก็เป็นตัวแทนของ "โอกาสสำหรับการแปลงสภาพสังคม" ไรเดอร์พยายามเข้าใจพลวัตที่มีบทบาทระหว่างชั่วรุ่น
ในเรียงความปี 2550 ที่ตีพิมพ์ใน วารสารปัญหาสังคม อะแมนดา เกรนิเยร์เสนอคำอธิบายอีกอย่างหนึ่งที่เป็นสาเหตุของความตึงเครียดของชั่วรุ่น เกรนิเยร์ยืนยันว่าชั่วรุ่นต่าง ๆ พัฒนาแบบจำลองภาษาของตนเองซึ่งเอื้อต่อความเข้าใจผิดระหว่างรุ่นอายุ "คนสูงอายุและอายุน้อยมีวิธีพูดต่างกัน และอาจอธิบายบางส่วนได้จากจุดอ้างอิงในประวัติศาสตร์สังคม ประสบการณ์ที่ตัดสินทางวัฒนธรรมและการตีความของปัจเจก"
คาร์ล มันน์ไฮม์ เขียนในหนังสือ เรียงความว่าด้วยสังคมวิทยาแห่งความรู้ เมื่อปี 2495 ยืนยันความเชื่อว่าบุคคลก่อรูปร่างขึ้นจากประสบการณ์มีชีวิตอันเป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคม ฮาวและสเตราส์ยังเขียนเรื่องความคล้ายกันของบุคคลในชั่วรุ่นหนึ่งว่ามีสาเหตุจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคม จากวิธีที่ประสบการณ์มีชีวิตเหล่านี้ก่อกำเนิดชั่วรุ่นในแง่ค่านิยม ผลคือชั่วรุ่นใหม่จะคัดค้านค่านิยมของชั่วรุ่นเก่ากว่าทำให้เกิดความตึงเครียด การคัดค้านดังกล่าวระหว่างรุ่นและความตึงเครียดที่เกิดขึ้นเป็นจุดนิยามสำหรับการทำความเข้าใจชั่วรุ่นและสิ่งที่แยกชั่วรุ่นต่าง ๆ
รายการของรุ่น > โลกตะวันตก

"โลกตะวันตก" สามารถนับรวมทวีปยุโรป ทวีปอเมริกา ออสเตรเลีย และ นิวซีแลนด์ อาจมีการแปรผันได้มากในภูมิภาคเหล่านี้ทั้งทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรม หมายความว่า รายการนี้กล่าวโดยรวม ๆ เท่านั้น การระบุลักษณะร่วมสมัยของรุ่นเหล่านี้มีใช้ในสื่อและโฆษณายืมไปใช้ โดยทั่วไปถือตรรกะของสมมติฐานอัตราชีพจร
ลอสเจเนอเรชัน ("ชั่วรุ่นที่สาบสูญ") หรือเรียก เจเนอเรชัน ค.ศ. 1914 ในทวีปยุโรป เป็นคำที่เกอร์ทรูด สไตน์ประดิษฐ์ขึ้นเพื่ออธิบายผู้ที่ต่อสู้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สมาชิกลอสเจเนอรชันตรงแบบเกิดระหว่างปี 2426 ถึง 2443 สมาชิกทั้งหมดของรุ่นนี้เท่าที่ทราบเสียชีวิตแล้ว
เกรติสต์เจเนอเรชัน ("ชั่วรุ่นยิ่งใหญ่ที่สุด") หรือเรียก "จีไอเจเนอเรชัน" ได้แก่บุคคลที่รวมทหารผ่านศึกที่รบในสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดระหว่างปี 2444 ถึง 2470 และบรรลุนิติภาวะระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ นักหนังสือพิมพ์ ทอม โบรคอ เขียนเกี่ยวกับสมาชิกอเมริกันของรุ่นนี้ในหนังสือ เดอะเกรติสต์เจเนอเรชัน ซึ่งทำให้คำนี้แพร่หลาย
ไซเลนต์เจเนอเรชัน ("ชั่วรุ่นเงียบ") หรือเรียก ลักกีฟิว (คนส่วนน้อยผู้โชคดี) ตรงแบบเกิดตั้งแต่ปี 2468 ถึง 2485 ประกอบด้วยบางคนที่ต่อสู้ในสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้เข้าร่วมสงครามเกาหลีส่วนใหญ่ และอีกหลายคนในช่วงสงครามเวียดนาม
เบบีบูมเมอร์ ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม เจเนอเรชันดับเบิลยู หรือ มีเจเนอเรชัน เป็นรุ่นที่เกิดหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ตรงแบบเกิดตั้งแต่ปี 2489 ถึง 2507 อัตราการเกิดที่เพิ่มขึ้นถูกพบในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้พวกเขาเป็นรุ่นประชากรศาสตร์ที่ค่อนข้างใหญ่
เจเนอเรชันเอกซ์ มักย่อเป็น เจ็นเอ็กซ์ เป็นรุ่นต่อจากเบบีบูมเมอร์ นักประชากรศาสตร์และนักวิจัยมักใช้ปีเกิดช่วงตั้งแต่ต้นถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 และสิ้นสุดปีเกิดในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 คำดังกล่าวมีใช้ในต่างกาละและเทศะสำหรับวัฒนธรรมหรือวัฒนธรรมต่อต้านต่าง ๆ ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950
ในสหรัฐ บางคนเรียกคนชั่วรุ่นนี้ว่า รุ่น "เบบีบัสต์" เนื่องจากอัตราการเกิดลดลงหลังเบบีบูม อัตราการมีบุตรของประชากรในสหรัฐเริ่มลดลงในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 แต่นักประพันธ์ วิลเลียม สเตราส์ และนีล ฮาว (ซึ่งใช้นิยามช่วงปีเกิดยี่สิบปี ตั้งแต่ปี 2504 ถึง 2524) โดย 2534 มีรุ่นเอ็กซ์ประมาณ 88.5 ล้านคนในสหรัฐ
มิลเลนเนียล ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม เจเนอเรชันวาย เป็นรุ่นประชากรที่เกิดหลังเจเนอเรชันเอ็กซ์ นักประชากรศาสตร์และนักวิจัยมักใช้ช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นปีเกิดตั้งต้น จนถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 หรือต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 เป็นปีเกิดสิ้นสุด สำนักวิจัยพิวระบุว่า มิลเลเนียลจะมีจำนวนมากกว่าเบบีบูมเมอร์ในสหรัฐในปี 2562 ซึ่งคาดว่าจะมีรุ่นบูมเมอร์ 72 ล้านคนและมิลเลนเนียล 73 ล้านคน
เจเนอเรชันซี เป็นรุ่นประชากรที่เกิดหลังมิลเลนเนียล นักประชากรศาสตร์และนักวิจัยมักใช้ช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 เป็นปีเกิดตั้งต้น แต่แทบไม่มีความเห็นตรงกันในเรื่องปีเกิดสิ้นสุด
รายการของรุ่น > พื้นที่อื่น

ในเช็กเกียและสโลวาเกีย ชั่วรุ่นประชากรที่เกิดในเชโกสโลวาเกียระหว่างสมัยเบบีบูม ซึ่งเริ่มในต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 ระหว่างสมัย "การทำให้เป็นปรกติ" ชั่วรุ่นนี้เรียก "บุตรฮูซาก" ซึ่งเป็นชื่อของประธานาธิบดีและผู้นำคอมมิวนิสต์ที่ดำรงตำแหน่งอย่างยาวนานของเชโกสโลวาเกีย
ในสาธารณรัฐประชาชนจีน "ปาหลิงโฮ่ว" (八零后, หลังปี 80) หมายถึงผู้ที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในเขตเมืองของประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ด้วยเติบโตขึ้นในประเทศจีนสมัยใหม่ คนชั่วรุ่นนี้จึงมีลักษณะมองอนาคตในแง่ดี มีความตื่นเต้นที่พบใหม่ต่อลัทธิบริโภคนิยมและการเป็นผู้ประกอบการ และยอมรับบทบาทประวัติศาสตร์ของพวกตนในการเปลี่ยนสภาพจีนสมัยใหม่ให้เป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจ นอกจากนี้ยังมี "จิ่วหลิงโฮ่ว" (九零后, หลังปี 90) ซึ่งหมายถึงวัยรุ่นและนักศึกษามหาวิทยาลัยสมัยใหม่ การจำแนกชั่วรุ่นในวงกว้างขึ้นอาจเป็น "ชั่วรุ่นลูกคนเดียว" ที่เกิดระหว่างการใช้นโยบายลูกคนเดียวในปี 2523 ก่อนมีการผ่อนปรนเป็น "นโยบายลูกสองคน" ในปี 2556 การขาดพี่น้องมีผลทางจิตวิทยาใหญ่หลวงในชั่วรุ่นนี้ อย่างเช่น อัตนิยมเนื่องจากเป็นจุดสนใจของบิดามารดาเสมอ เช่นเดียวกับความเครียดของการเป็นผู้ดูแลบิดามารดายามเกษียณคนเดียวด้วย
ในประเทศโรมาเนีย ประชากรที่เกิดในปี 2532 เรียก "ชั่วรุ่นปฏิวัติ" เพราะคอมมิวนิสต์ล่มสลายในปีนั้น และยังมีกลุ่มประชากรเรียก "Decrețeii" หมายถึงผู้ที่เกิดระหว่างที่ระบอบคอมมิวนิสต์ใช้กฤษฎีกา 770 ซึ่งกินเวลาตั้งแต่ปี 2510 ถึง 2532
ในเกาหลีใต้ รุ่นชั่วรุ่นมักนิยามตามการทำให้ประเทศเป็นประชาธิปไตย โดยมีการเสนอการนับหลายอย่างรวมทั้งชื่ออย่าง "ชั่วรุ่นประชาธิปไตย" ชั่วรุ่น 386 (ซึ่งได้ชื่อตามคอมพิวเตอร์อินเทล 386 ในคริสต์ทศวรรษ 1990 ที่ใช้อธิบายบุคคลที่มีอายุปลาย 30 และต้น 40 ซึ่งเกิดในคริสต์ทศวรรษ 1960 เข้าเรียนมหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัยในคริสต์ทศวรรษ 1980 หรือเรียก "ชั่วรุ่น 3 มิถุนายน 1987") ซึ่งรู้เห็นการก่อการกำเริบเดือนมิถุนายน "ชั่วรุ่น 19 เมษายน" (ซึ่งต่อสู้กับระบอบซึง-มัน รีในปี 2503), "ชั่วรุ่น 3 กรกฎาคม" (ซึ่งต่อสู้กับสนธิสัญญาการทำให้ปรกติกับญี่ปุ่นในปี 2507), "ชั่วรุ่น 2512" (ซึ่งต่อสู้กับการแก้ไขรัฐธรรมนูญให้ประธานาธิบดีดำรงตำแหน่งได้สามสมัย) และชั่วรุ่นชิน-เซ-แด ("ใหม่")
ในประเทศไต้หวัน คำว่า "สตรอว์เบอร์รีเจเนอเรชัน" หมายถึงชาวไต้หวันที่เกิดหลังปี 2524 ซึ่ง "บอบช้ำง่าย" เหมือนกับสตรอว์เบอร์รี หมายความว่า พวกเขาไม่สามารถทนแรงกดดันทางสังคมหรือทำงานหนักได้เหมือนกับชั่วรุ่นบิดามารดา คำนี้ใช้กับผู้ที่ไม่ยอมอยู่ใต้บัญชา ถูกเลี้ยงดูแบบตามใจ เห็นแก่ตัว โอหัง และทำงานแบบขี้เกียจ
แหล่งข้อมูลอื่น

"Generations and Population Doublings". optusnet.com.au. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-26. สืบค้นเมื่อ 2019-07-27.
"Resources on the Generations". McCrindle.com.au. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-10-30. สืบค้นเมื่อ 2019-07-27.
"What is Generation Jones?". Wisegeek.com.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ปีเกิดของชั่วรุ่นในโลกตะวันตก
ภาพถ่ายนี้แสดงสี่ชั่วรุ่นของครอบครัวหนึ่ง: เด็กทารก แม่ ยาย และทวดของเขา (2008)
ทูเฟซ

| ทูเฟซ |
| --- | --- |
ทูเฟซจากปก Batman Annual (vol. 1) #14 (1990) ลายเส้นโดยนีล แอดัมส์
ข้อมูลการจัดพิมพ์
ผู้จัดพิมพ์: ดีซีคอมิกส์
ปรากฏตัวครั้งแรก: ดีเทคทีฟ คอมิกส์ #66 (ส.ค. 1942)
สร้างสรรค์โดย: บ๊อบ เคน บิล ฟิงเกอร์
ข้อมูลในเรื่อง
ชื่อจริง: ฮาร์วีย์ เดนท์
นามแฝง: อพอลโล, เจนัส, นายดูอัล, เคาน์ท เอ็นฮานซ์
สังกัดทีม:   อินจัสติส ลีก  อินจัสติส แกงค์  อันเดอร์กราวน์ด โซไซตี้ 
ความสามารถ:  นักวางแผนอาชญากรรม  มีความรู้ด้านกฎหมาย  เชี่ยวชาญการต่อสู้มือเปล่าและการแกะรอย  เชี่ยวชาญด้านการยิงปืน  มีภูมิต้านทานต่อพิษ 
ทูเฟซ (อังกฤษ: Two-Face; ชื่อจริง: ฮาร์วีย์ เดนท์ (Harvey Dent)) เป็นตัวละครตัวร้ายในหนังสือการ์ตูนชุดของสำนักพิมพ์ดีซีคอมิกส์ มีบทบาทหลักเป็นศัตรูของแบทแมน ปรากฏตัวครั้งแรกใน ดีเท็คทีฟ คอมิกส์ เล่มที่ 66 (สิงหาคม 1942) สร้างสรรค์โดยบ๊อบ เคน และบิล ฟิงเกอร์ เขาเป็นอัยการเขตของเมืองกอธแฮมและเป็นมิตรของแบทแมน แต่เกิดอาการเสียสติหลังจากถูกซาล มาโรนี สาดน้ำกรดใส่ระหว่างขึ้นศาล ทำให้ใบหน้าซีกซ้ายของเขาเสียโฉมอย่างร้ายแรง จากนั้นจึงเปลี่ยนตัวเองให้เป็นทูเฟซ เข้าสู่หนทางอาชญากร ตัดสินใจดีร้ายด้วยการโยนเหรียญ แต่เดิมนั้นตัวละครทูเฟซจะก่ออาชญากรรมที่มีลักษณะเฉพาะเกี่ยวกับเลข 2 เช่น ปล้นธนาคารแห่งชาติแห่งที่ 2 ประจำเมืองก็อตแธม ในเวลา 2:00 น. วันที่ 2 เดือนกุมภาพันธ์ เป็นต้น
บ๊อบ เคน ผู้สร้างแบทแมน เขียนไว้ในอัตชีวประวัติว่าตัวละครทูเฟซได้รับแรงบันดาลใจมาจาก ดอกเตอร์เจกิลกับมิสเตอร์ไฮด์ ของโรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน โดยเฉพาะฉบับที่ทำเป็นภาพยนตร์ ค.ศ. 1931 ซึ่งเขาได้ดูตอนเป็นเด็ก ในตอนที่เขากับบิล ฟิงเกอร์ สร้างตัวละครทูเฟซขึ้นมา เขายังไม่ได้หานิยายต้นฉบับมาอ่านแต่อย่างใด แรงบันดาลใจบางส่วนยังมาจากตัวละครจากพัลพ์ แม็กกาซีนอย่างแบล็ค แบ็ทซึ่งเคยถูกกรดสาดใส่ใบหน้ามาก่อน ในเวลาต่อมาผู้เขียนต่าง ๆ ได้เขียนให้ทูเฟซมีความหมกมุ่นในเรื่องเกี่ยวกับทวิลักษณ์ โชคชะตา ซึ่งเป็นผลมาจากโรคจิตเภท โรคอารมณ์สองขั้ว และโรคดิสโซสิเอทีฟบุคลิกภาพหลายแบบ มีความย้ำคิดย้ำทำที่จะตัดสินใจในเรื่องสำคัญ ๆ ด้วยการโยนเหรียญซึ่งด้านหนึ่งถูกขูดเป็นกากบาท ในยุคหลังยังมีการกำหนดเพิ่มเติมว่าสมัยก่อนฮาร์วีย์ เดนท์ เคยเป็นเพื่อนกับเจมส์ กอร์ดอน และแบทแมน
ทูเฟซปรากฏตัวในสื่อหลาย ๆ อย่างที่เกี่ยวข้องกับแบทแมน รวมไปถึงวิดีโอเกม ภาพยนตร์การ์ตูน และภาพยนตร์แบทแมน โดยมีบิลลี ดี วิลเลียมส์แสดงเป็นฮาร์วีย์ เดนท์ ในภาพยนตร์ แบทแมน ภาคแรก ทอมมี ลี โจนส์แสดงเป็นทูเฟซใน แบทแมน ฟอร์เอเวอร์ และอารอน เอคฮาร์ท แสดงเป็นทั้งฮาร์วีย์ เดนท์และทูเฟซ ใน แบทแมน อัศวินรัตติกาล นอกจากนี้ริชาร์ด โมลล์ยังให้เสียงฮาร์วีย์ เดนท์ และทูเฟซ ในภาพยนตร์การ์ตูน Batman: The Animated Series ตัวละครทูเฟซถูกจัดอันดับให้อยู่ในลำดับที่ 12 ของ 100 สุดยอดตัวร้ายจากหนังสือการ์ตูนตลอดกาล ของ IGN
ประวัติ

ทูเฟซปรากฏตัวครั้งแรกใน ดีเทคทีฟ คอมิกส์ #66 ด้วยชื่อ ฮาร์วีย์ "อพอลโล" เคนท์ เนื้อเรื่องยุคหลังเปลี่ยนชื่อของเขาเป็น "ฮาร์วีย์ เดนท์" เพื่อเลี่ยงความสัมพันธ์กับซูเปอร์แมน (คลาร์ก เคนท์)
ความสามารถและอาวุธ

ก่อนเขาจะกลายเป็นทูเฟซ ฮาร์วีย์ เดนท์มีชื่อเสียงในฐานะทนายความที่ดีที่สุดในเมืองก็อตแธมและความเชี่ยวชาญในด้านกฎหมายอาญา
หลังกลายเป็นทูเฟซ เดนท์มีความหมกมุ่นเกี่ยวกับทวิลักษณ์และมักจะก่ออาชญากรรมที่เกี่ยวข้องกับเลข 2 เช่น ปล้นอาคารหมายเลข 2, ก่อเหตุเวลา 22.22 นาที, ใช้ปืนลูกซองแฝดหรือปืนลำกล้องคู่ โดยเดนท์ตัดสินใจโดยการโยนเหรียญหัว-ก้อย
ใน Batman: Face to Face เปิดเผยว่าแบทแมนได้ฝึกเดนท์ในด้านศิลปะการต่อสู้และการแกะรอย นอกจากนี้เดนท์ยังมีความชำนาญในการใช้อาวุธหลายชนิดและยิงปืนได้อย่างแม่นยำ
ในสื่ออื่น > ภาพยนตร์

บิลลี ดี วิลเลียมส์ รับบทเป็นฮาร์วีย์ เดนท์ ในภาพยนตร์ แบทแมน (ค.ศ. 1989)
ทอมมี ลี โจนส์ รับบทเป็นฮาร์วีย์ เดนท์ ในภาพยนตร์ แบทแมน ฟอร์เอฟเวอร์ ศึกจอมโจรอมตะ (ค.ศ. 1995)
อารอน เอคฮาร์ท รับบทเป็นฮาร์วีย์ เดนท์ ในภาพยนตร์ แบทแมน อัศวินรัตติกาล (ค.ศ. 2008)
แหล่งข้อมูลอื่น

Two-Face ที่โครงการดีซี ดาต้าเบส
ทูเฟซในแบทแมน อัศวินรัตติกาล
กาม็องแบร์

| กาม็องแบร์ Camembert |
| --- | --- |

ประเทศถิ่นกำเนิด: ประเทศฝรั่งเศส
เขต/เมือง: กาม็องแบร์
นม: วัว
พาสเจอไรซ์: ในแบบสมัยใหม่
เนื้อสัมผัส: นิ่ม-มีราซึ่งสามารถรับประทานได้
หมัก: ขั้นต่ำ 3 สัปดาห์
การรับรอง: Camembert de Normandie AOC 1983, PDO 1992
 สื่อที่เกี่ยวข้องที่คอมมอนส์
กาม็องแบร์ (ฝรั่งเศส: camembert; ออกเสียง: [kamɑ̃bɛʁ] ( ฟังเสียง)) เป็นเนยแข็งชนิดเนื้อนิ่ม ชุ่ม มีความครีม และมีผิวสุก และผลิตมาจากนมวัว กาม็องแบร์ผลิตครั้งแรกในปลายศตวรรษที่ 18 ในหมู่บ้านกาม็องแบร์ในแคว้นนอร์ม็องดี ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส กาม็องแบร์เป็นเนยแข็งที่เหมือนกับบรี ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคบรี ของฝรั่งเศส
การผลิต

กาม็องแบร์แรกเริ่มนั้นผลิตจากนมวัวดิบ ซึ่งตามกฎหมาย AOC ระบุว่าชีสจำพวก “กาม็องแบร์เดอนอร์ม็องดี” (Camembert de Normandie) ต้องผลิตมาจากน้ำนมดิบที่ไม่ผ่านการพาสเจอไรส์เท่านั้น แต่ภายหลังเริ่มมีการผ่อนปรนกฎนี้แล้ว ทำให้ผู้ผลิตหลายรายในปัจจุบันเลือกที่จะใช้นมพาสเจอไรส์ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัยและความสะดวกในการผลิต
การผลิตกาม็องแบร์แบบดั้งเดิมคือ"กาม็องแบร์เดอนอร์ม็องดี"ซึ่งได้รับการรับรองจากตรา AOC หรืออาจไม่ได้การรับรองเนื่องจากอยู่นอกเขตการผลิต การผลิตจะเริ่มจากการทิ้งนมไว้ ซึ่งหากเป็นนมพาสเจอร์ไรซ์จะมีการเติมหัวเชื้อแบคทีเรียชนิด Mesophillic หัวเชื้อราชนิด Penicillium Camemberti(Penicillium Candidum) และหัวเชื้อราชนิด Geotrichum Candidum หรืออาจจะใช้หางนมจากการผลิตกาม็องแบร์วันก่อนๆซึ่งมีเชื้อแบคทีเรียและรานั้นอยู่แล้วลงไปก่อนที่จะทิ้งนมไว้เป็นเวลา 1 วันเพื่อให้เชื้อแบคทีเรียและราเติบโต แต่ถ้าหากใช้น้ำนมดิบส่วนมากจะไม่เติมหัวเชื้อแบคทีเรีย Mesophillic เนื่องจากในน้ำนมดิบจะมีแบคทีเรียกลุ่มนั้นอยู่แล้ว
เมื่อถึงวันต่อมานมที่ผ่านการหมักจากเมื่อวานมาแล้วจะถูกนำมาใส่เรนเน็ทแล้วทิ้งไว้สักพัก เมื่อโปรตีนในนมจับตัวกันเป็นลิ่มคล้ายเต้าหู้จึงใช้อุปกรณ์ซึ่งเป็นโลหะแผ่นบางยาวตัดเป็นตารางขนาดประมาณ 1 เซนติเมตร แล้วจึงตักใส่พิมพ์ทรงกระบอกซึ่งมีรูขนาดเล็กกระจายอยู่รอบๆเพื่อให้หางนมระบายออกมา เมื่อถึงวันต่อมาลิ่มนมจะจับตัวกันเป็นก้อนทรงกระบอกที่แบนและแข็ง แล้วจึงนำมาทาเกลือและวางไว้ในอุณหภูมิห้อง 1 วัน และจึงย้ายไปห้องบ่มซึ่งมีอุณหภูมิพอเหมาะสำหรับการพัฒนารสชาติและพื้นผิวของเนยแข็ง ในขั้นตอนนี้จะสังเกตได้ว่าเปลือกสีขาวของเนยแข็งซึ่งก็คือรา Penicillium Camemberti และเปลือกสีเหลืองอ่อนซึ่งก็คือรา Geotrichum Candidum นั้นเริ่มปรากฎขี้นและมากขึ้นเรื่อยตามขั้นตอนการบ่ม อีกทั้งเนื้อภายในจะเริ่มเหลวและหนืดลงเรื่อยๆ โดยชีสจะอยู่ในห้องบ่มนี้ประมาณ 3-4 สัปดาห์ แล้วจึงนำออกมาเข้าสู่กระบวนการแพ็คและนำออกขาย
หากเป็นการแบบผลิตแบบสมัยใหม่ซึ่งจะไม่ได้การรับรองจากตรา AOC มักจะไม่ใช้ตักลิ่มนมที่คล้ายเต้าหู้ลงไปในพิมพ์ แต่จะใช้การให้ความร้อนและคนทำให้ลิ่มนมกลายเป็นก้อนเล็กๆและนำมาอัดลงในพิมพ์แทน และไม่มีการใส่หัวเชื้อรา Penicillium Camemberti และรา Geotrichum Candidum ลงในนมในขั้นตอนแรก แต่จะมีการพ่นหัวเชื้อราเฉพาะ Penicillium camemberti ลงไปบนผิวของชีสในขั้นตอนทาเกลือ อีกทั้งยังใช้นมพาสเจอร์ไรซ์ ทำให้กาม็องแบร์ที่ผลิตในรูปแบบนี้ขาดรสชาติและกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของกาม็องแบร์แบบดั้งเดิมไป และไม่มีความคล้ายกับการผลิตกาม็องแบร์แบบดั้งเดิมเลย
พะยูน

| พะยูน ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไมโอซีน–ปัจจุบัน |
| --- | --- |

คู่พะยูนแม่ลูก

ขณะใช้ปากดุนพื้นทรายหาอาหาร
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
CITES Appendix I (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: อันดับพะยูน Sirenia
วงศ์:: Dugongidae Dugongidae
วงศ์ย่อย:: Dugonginae Dugonginae Lacépède, 1799
สกุล:: พะยูน Dugong (Müller, 1776)
สปีชีส์:: Dugong dugon
ชื่อทวินาม
Dugong dugon (Müller, 1776)


แผนที่แสดงที่อยู่อาศัยของพะยูน
พะยูน เป็นสัตว์ป่าสงวนชนิดหนึ่งตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 เป็นสัตว์น้ำชนิดแรกของประเทศไทยที่ได้รับการกำหนดให้เป็นสัตว์ป่าสงวน เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อาศัยอยู่ในทะเลเขตอบอุ่น มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Dugong dugon อยู่ในอันดับพะยูน (Sirenia)
วิวัฒนาการ

มีการศึกษาพะยูนในทางวิทยาศาสตร์เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1776 โดยได้ตัวอย่างต้นแบบจากที่จับได้จากน่านน้ำแหลมกู๊ดโฮปถึงฟิลิปปินส์ เนื่องจากมีรูปร่างคล้ายโลมาและวาฬ เดิมจึงถูกจัดรวมอยู่ในอันดับเดียวกันคือ Cetacea แต่จากการศึกษาลักษณะโครงสร้างโดยละเอียดพบว่ามีความแตกต่างกันมาก กล่าวคือ มีขนาดเล็กกว่า หัวกลม รูจมูกแยกจากกัน ปากเล็ก มีฟันหน้าและฟันกรามพัฒนาดี ไม่เป็นฟันยอดแหลมธรรมดาอย่างวาฬ และมีเส้นขนที่ริมฝีปากตลอดชีวิต 
ใน ค.ศ. 1816 อ็องรี มารี ดูว์ครอแต เดอ แบล็งวีล นักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศสได้แยกความแตกต่างระหว่างพะยูนกับโลมาและวาฬออกจากกัน และจัดพะยูนเข้าไว้ในกลุ่มสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีกีบในอันดับ Sirenia โดยนับว่าพะยูนมีบรรพบุรุษร่วมกันกับช้างมาก่อน
นอกจากนี้ การศึกษาซากโบราณของพะยูนในสกุล Eotheroides ในประเทศอียิปต์ ยังพบว่ามีลักษณะบางอย่างเหมือนและใกล้เคียงกันกับ Moeritherium ซึ่งเป็นต้นตระกูลของช้างยุคอีโอซีนตอนต้นหรือเมื่อประมาณ 40 ล้านปีมาแล้ว Eotheroides เป็นสัตว์มี 4 ขา มีฟันครบและอาศัยอยู่ในน้ำ ต่อมามีวิวัฒนาการเพื่อให้อาศัยอยู่ในน้ำได้ดีขึ้น โดยขาหลังจะลดขนาดลงและหายไปในที่สุด ส่วนขาหน้าจะเปลี่ยนแปลงไปมีลักษณะคล้ายใบพายเพื่อให้เหมาะสมกับการว่ายน้ำ จากนั้นก็มีวิวัฒนาการมาเรื่อย ๆ จนกลายมาเป็นพะยูนในปัจจุบัน
ลักษณะและพฤติกรรม

พะยูนมีรูปร่างคล้ายแมวน้ำขนาดใหญ่ที่อ้วนกลมเทอะทะ ครีบมีลักษะคล้ายใบพายซึ่งมีวิวัฒนาการมาจากขาหน้าใช้สำหรับพยุงตัวและขุดหาอาหาร ไม่มีครีบหลัง ไม่มีใบหู ตามีขนาดเล็ก ริมฝีปากมีเส้นขนอยู่โดยรอบ ตัวผู้บางตัวเมื่อเข้าสู่วัยรุ่นจะมีฟันคู่หนึ่งงอกออกจากปากคล้ายงาช้าง ใช้สำหรับต่อสู้เพื่อแย่งคู่กับใช้ขุดหาอาหาร ในตัวเมียมีนมอยู่ 2 เต้า ขนาดเท่านิ้วก้อย ยาวประมาณ 2 เซนติเมตร อยู่ถัดลงมาจากขาคู่หน้า สำหรับเลี้ยงลูกอ่อน มีลำตัวและหางคล้ายโลมา สีสันของลำตัวด้านหลังเป็นสีเทาดำ หายใจทางปอด จึงต้องหายใจบริเวณผิวน้ำ 1–2 นาที อายุ 9–10 ปี สามารถสืบพันธุ์ได้ เวลาท้อง 9–14 เดือน ปกติมีลูกได้ 1 ตัว ไม่เกิน 2 ตัว แรกเกิดยาว 1 เมตร หนัก 15–20 กิโลกรัม ใช้เวลาตั้งท้องประมาณ 1 ปี กินนมและหญ้าทะเลประมาณ 2–3 สัปดาห์ หย่านมประมาณ 8 เดือน อายุประมาณ 70 ปี โดยแม่พะยูนจะดูแลลูกไปจนโต ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 2 เมตร ถึง 3 เมตร น้ำหนักเต็มที่ได้ถึง 300 กิโลกรัม
พะยูนสามารถกลั้นหายใจใต้น้ำได้นานราว 20 นาที เมื่อจะนอนหลับพักผ่อน พะยูนจะทิ้งตัวลงในแนวดิ่ง และนอนอยู่นิ่ง ๆ กับพื้นทะเลราว 20 นาที ก่อนจะขึ้นมาหายใจอีกครั้งหนึ่ง
อาหารของพะยูน ได้แก่ หญ้าทะเลที่ขึ้นตามแถบชายฝั่งและน้ำตื้น โดยพะยูนมักจะหากินในเวลากลางวัน และใช้เวลานานถึง 8 ชั่วโมงต่อวัน พฤติกรรมการหากินจะคล้ายกับหมู โดยจะใช้ครีบอกและปากดุนพื้นทรายไถไปเรื่อย ๆ จนบางครั้งจะเห็นทางยาวตามชายหาด จากพฤติกรรมเช่นนี้ พะยูนจึงได้ชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "หมูน้ำ" หรือ "หมูดุด" ในแถบจังหวัดจันทบุรี บางตัวที่เชื่องกับมนุษย์อาจเกาะกินตะไคร่บริเวณใต้ท้องเรือได้
การกระจายพันธุ์และการอนุรักษ์

พะยูนพบได้ในทะเลเขตอบอุ่นอย่างกว้างขวางตั้งแต่ชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออก มหาสมุทรอินเดีย ทะเลอันดามัน อ่าวไทย ทะเลจีนใต้ ทะเลฟิลิปปิน ทะเลซูลู ทะเลเซเลบีส เกาะชวา จนถึงโอเชียเนีย โดยปกติแล้วมักจะไม่อาศัยอยู่น้ำที่ขุ่น
สำหรับสถานะของพะยูนในประเทศไทยอยู่ในภาวะวิกฤต เนื่องจากถูกคุกคามอย่างหนักในเรื่องถิ่นที่อยู่อาศัย ทำให้พฤติกรรมการหากินเปลี่ยนไปกลายเป็นมักจะหากินเพียงลำพังตัวเดียว ปัจจุบันในประเทศไทยเหลืออยู่เพียงที่เดียว คือ บริเวณหาดเจ้าไหมและรอบ ๆ เกาะลิบง จังหวัดตรัง เท่านั้น และอาจเป็นไปได้ว่ายังมีเหลืออยู่แถบทะเลจังหวัดระยอง แต่ยังไม่มีรายงานที่มีข้อมูลยืนยันถึงเรื่องนี้เพียงพอ
ในวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2549 มีชาวประมงจับพะยูนตัวหนึ่งได้ที่อ่าวคุ้งกระเบน จังหวัดจันทบุรี หลังจากการหายตัวไปนานของพะยูนในแถบนี้นานถึง 34 ปี (ตัวสุดท้ายที่จับได้ในบริเวณนี้คือเมื่อ พ.ศ. 2515) พะยูนตัวดังกล่าวมีความยาว 2 เมตร น้ำหนักประมาณ 200 กิโลกรัม
ใน พ.ศ. 2554 กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมได้ทำพิธีลงนามบันทึกความเข้าใจว่าด้วยการอนุรักษ์และการจัดการพะยูนและแหล่งที่อยู่อาศัยของพะยูน โดยครอบคลุมพื้นที่อาศัยของพะยูนทั้งหมด ระหว่างกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กับโครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติ/อนุสัญญาว่าด้วยชนิดพันธุ์ที่มีการเคลื่อนย้ายถิ่น โดยที่ประเทศไทยนับเป็นประเทศที่ 20 ที่ลงนามในบันทึกความเข้าใจนี้
มีรายงานว่า ประเทศที่มีประชากรพะยูนที่หลงเหลืออยู่มากที่สุดคือออสเตรเลีย มีอยู่ประมาณ 20,000 ตัว โดยสถานที่ที่พบมากที่สุดคืออ่าวชาร์กทางภาคตะวันตกของประเทศ มีประมาณ 10,000 ตัว คิดเป็นร้อยละ 12.5 ของประชากรพะยูนทั่วโลก เพราะเป็นสถานที่อุดมไปด้วยหญ้าทะเล ขณะที่ในประเทศไทย สถานที่ที่เป็นแหล่งอาศัยแหล่งสุดท้ายของพะยูน คือ ทะเลจังหวัดตรัง โดยพบที่รอบ ๆ เกาะลิบง มากที่สุด คาดว่ามีราว 210 ตัว ซึ่งเป็นข้อมูลจากการสำรวจในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 โดยเฉพาะที่เกาะลิบงนั้นเป็นที่อาศัยของจำนวนประชากรพะยูนในประเทศมากถึงร้อยละ 60–70 ซึ่งปัจจุบันถูกคุกคามอย่างหนัก โดยมีการล่าเอาเนื้อ กระดูก และเขี้ยวไปขายตามความเชื่อทางไสยศาสตร์ มีการคำนวณว่าหากพะยูนในน่านน้ำไทยตายปีละ 5 ตัว พะยูนจะหมดไปภายใน 60 ปี และเหลือ 169 ตัว ในการสำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2560
ความเชื่อ

พะยูนเป็นสัตว์ที่ทำให้นักเดินเรือในยุคกลางเชื่อว่าคือ นางเงือก เนื่องจากแม่พะยูนเวลาให้นมลูกมักจะกอดอยู่กับอกและตั้งฉากกับท้องทะเล ทำให้แลเห็นในระยะไกลคล้ายผู้หญิงอยู่ในน้ำ พะยูนมีชื่อเรียกในภาษามลายูว่า ดูยุง หรือ ดูยง (duyung) แปลว่า "หญิงสาว" หรือ "ผู้หญิงแห่งท้องทะเล" มีนิทานพื้นบ้านเล่าว่า พะยูนเดิมเป็นผู้หญิงที่ตั้งครรภ์และอยากกินหญ้าทะเล ผู้เป็นสามีจึงไปนำหญ้าทะเลมาให้ แต่ว่ายังไม่พอใจจึงลงไปกินหญ้าทะเลเองในน้ำ เมื่อน้ำทะเลขึ้น ก็กลายเป็นพะยูนไป และได้ให้สัญญากับสามีว่า หากต้องการพบให้ปักเสาไม้ลงไปหนึ่งเสา และจะมาที่เสานี้ตามที่เรียก
มีความเชื่อว่า ทั้งเนื้อ กระดูก และเขี้ยวพะยูน มีคุณสมบัติทางเมตตามหานิยม เขี้ยวพะยูนมีชื่อเรียกเฉพาะในแวดวงการค้าในตลาดมืดว่า "งาช้างน้ำ" ทั้งเขี้ยวและกระดูกพะยูนมีราคาซื้อขายที่แพงมาก โดยมักนำไปทำเป็นหัวแหวน เหมือนกับหนามปลากระเบน นอกจากนี้แล้วยังเชื่อว่าน้ำตาพะยูนและเขี้ยวพะยูนมีอำนาจทำให้เพศตรงข้ามลุ่มหลงคล้ายน้ำมันพรายซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิดและไม่ควรทำตามอย่างยิ่ง เพราะไม่สามารถเป็นจริงได้
ในปัจจุบันยังพบผู้ลักลอบ ตัดเขี้ยวพะยูนเพื่อนำไปทำพิธีกรรมทางไสยศาสตร์ โดยไม่คำนึงถึงการเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ของสัตว์ดังกล่าว
ดูเพิ่ม

มานาที