stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อัชชาฟิอี
ประวัติ > เสียชีวิต

มีผู้มีอำนาจคนหนึ่งกล่าวว่า อัชชาฟิอีถูกฆ่าตายโดยผู้สนับสนุนของมาลิกีที่มีชื่อว่าฟิตยาน แต่อย่างไรก็ตาม อัชชาฟิอี เป็นคนที่มีโรคภัยไข้เจ็บขั้นร้ายแรงมาก่อน ซึ่งทำให้ทำให้เขาอ่อนแอและไม่สบายในช่วงสุดท้ายของชีวิต ส่วนสาเหตุการตายนั้นยังไม่ทราบที่แน่ชัด
อัชชาฟิอี เสียชีวิตตอนอายุ 54 ปีในวันที่ 30 เราะญับ ฮ.ศ. 204 (20 มกราคม ค.ศ. 820) ที่เมืองอัล-ฟุสตัด, ประเทศอียิปต์ และถูกฝังในตู้ฝังศพของบนูอับดุลฮากิม ใกล้ภูเขามูคอตตัม. แล้วค่อยสร้าง กุบบะฮ์ (อาหรับ: قُـبَّـة, โดม) ใน ฮ.ศ. 608 (ค.ศ. 1212) โดยสุลต่านอัล-คามิลของราชวงศ์อัยยูบิด และตัวสุสานยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน
สิ่งที่ทิ้งไว้

มัซฮับชาฟิอี ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่มัซฮับของซุนนะฮ์ทางด้านหลักนิติศาสตร์อิสลาม หรือที่เรียกว่า มัซฮับ ได้รับการตั้งชื่อตามอัชชาฟิอี ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้กำหนดกรอบของหลักนิติศาสตร์อิสลามด้วยการจัดลำดับความสำคัญของแหล่งที่มาที่แตกต่างกัน ดังนี้
อัลกุรอาน;
ซุนนะฮ์ คือชุดของคำพูด, การกระทำ และการเห็นชอบของมุฮัมมัด  (ร่วมกับอัลกุรอานสิ่งเหล่านี้ประกอบกันเป็น "แหล่งที่มาที่ถูกวะฮีย์");
อิจญ์มาอ์ คือฉันทามติของชุมชนมุสลิม (บริสุทธิ์ดั้งเดิม);
กิยาส คือวิธีการเปรียบเทียบ
อัชชาฟิอี เป็นส่วนหนึ่งของนักศาสนศาสตร์แนวอนุรักษนิยมในยุคแรกๆ ที่ต่อต้าน อะฮ์ลุลกะลาม อย่างรุนแรง และวิพากษ์วิจารณ์นักศาสนศาสตร์เชิงคาดเดาที่ละทิ้ง อัลกุรอาน และ ซุนนะฮ์ ผ่านการยอมรับของกะลาม
เศาะลาฮุดดีน อัลอัยยูบีย์ สร้างมัดเราะซะฮ์ และมะกอมในบริเวณสุสานของเขา อัฟฎ็อล น้องชายของเศาะลาฮุดดีน ได้สร้างสุสาน ให้เขาในปี 1211 หลังจากการพ่ายแพ้ของพวกฟาฏิมียะฮ์
ในบรรดาสาวกของมัซฮับอิหม่ามชาฟิอีได้แก่:
อัลบัยฮะกี
อัสซุยูฏี
อัซซะฮะบี
อัลเฆาะซาลี
อิบน์ ฮะญัร อัลอัสเกาะลานีย์
อิบน์ กะษีร
ยะฮ์ยา อิบน์ ชะร็อฟ อันนะวะวีย์
อัลมาวัรดี
อัลมุซะนีย์
สิ่งที่ทิ้งไว้ > ผลงาน

เขาประพันธ์หนังสือมากกว่า 100 เล่ม แต่ส่วนใหญ่ยังมาไม่ถึงเรา ผลงานของท่านที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันได้แก่
อัรริซาละฮ์ – หนังสือที่รู้จักกันดีโดย อัชชาฟิอี ซึ่งเขาได้ตรวจสอบอุศูลุลฟิกฮ์ หนังสือได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษ
กิตาบุลอุมม์ – ข้อความหลักของเขาเกี่ยวกับฟิกฮ์ชาฟิอี
มุสนัด อัชชาฟิอี (เกี่ยวกับหะดีษ) – มีให้พร้อมข้อตกลง ภาษาอาหรับ 'ตัรตีบ' โดย อะห์มัด อิบน์ อับดุรเราะห์มาน อัลบันนา
อิคติลาฟุลหะดีษ
อัสสุนัน อัลมะอ์ษูร
ญะมาอ์ อัลอิลม์
นอกจากนี้ อัชชาฟิอียังเป็นกวีที่เก่งกาจ เขาแต่งบทกวีสั้นๆ มากมายที่มุ่งกล่าวถึงศีลธรรมและพฤติกรรม
สิ่งที่ทิ้งไว้ > เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย

อะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล ถือว่า อัชชาฟิอี เป็น "อิหม่าม ที่ซื่อสัตย์ต่อซุนนะฮ์มากที่สุด" ซึ่งเป็นผู้นำให้ผู้คนตามซุนนะฮ์ไปสู่ชัยชนะต่อผู้ชี้นำของเราะอ์ย  ในคำพูดของอิบน์ ฮัมบัล "ไม่เคยมีผู้ใดที่มีความสำคัญในการเรียนรู้ว่าใครผิดพลาดน้อยกว่า และผู้ที่ปฏิบัติตามซุนนะห์ของท่านนบีอย่างใกล้ชิดมากกว่าอัชชาฟิอี"
ดูเพิ่ม

ฟิกฮ์
มุญาดิด
ชาฟิอี
แหล่งข้อมูลอื่น

The Biography of Imam ash-Shafi'i
The Life of Imam al-Shafi'i at Lost Islamic History
Short Biography of Imam Shafi'i เก็บถาวร 2019-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Concise Summary of Imam Shafi'i
Diagram of teachers and students of Imam Shafi'i
The Mausoleum of Imam al-Shafi'i
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef  İslâm Ansiklopedisi 
สุสานของอิหม่ามชาฟิอีในไคโร
โลงศพของอิหม่ามชาฟิอีในกรุงไคโร
Wikisource
กั่นลั่นกา

ผ้าปักกั่นลั่นกา
กั่นลั่นกา (พม่า: ကန့်လန့်ကာ) เป็นพรมแขวนผนังปักลายอย่างหนา ซึ่งทำจากผ้าไหม ผ้าสักหลาด ผ้าขนสัตว์ และผ้าลูกไม้ บนพื้นหลังซึ่งทำจากผ้าฝ้ายหรือผ้ากำมะหยี่พื้นเมืองของพม่า คำว่า กั่นลั่นกา เป็นภาษาพม่าซึ่งแปลว่า "ผ้าม่าน" แม้ว่าชาวพม่าจะหมายถึงพรมแขวนผนังเช่น ชเว จี โท่ (ရွှေချည်ထိုး; แปลว่า งานปักทอง) พรมเหล่านี้ใช้เทคนิคการตัดเย็บที่เรียกว่า ชเว จี (ရွှေချည်)
ศิลปะรูปแบบนี้ปรากฏขึ้นในสมัยราชวงศ์โก้นบองช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 และถึงจุดสูงสุดในรัชสมัยของพระเจ้ามินดง เมื่อผ้ากำมะหยี่เริ่มเป็นที่นิยมในราชสำนัก
ในงานปักพรมแบบทั่วไป รูปบุนวมจะถูกตัดจากผ้าหลายประเภทแล้วเย็บลงบนพื้นหลัง ซึ่งโดยปกติจะเป็นผ้าสีแดงหรือสีดำเพื่อสร้างฉากอันวิจิตรบรรจง โดยดั้งเดิมแล้วอิงจากบทละครโบราณเช่น รามายณะหรือชาดก รูปต่าง ๆ จะถูกเย็บโดยใช้ดิ้นโลหะผสมกับด้ายธรรมดา ประดับด้วยเลื่อม ลูกปัด และหินแก้ว
กรมพลร่ม (สหราชอาณาจักร)

| กรมพลร่ม |
| --- | --- |
Parachute Regiment
ตราประจำกรมพลร่ม
ประจำการ: พ.ศ. 2484
ประเทศ:  สหราชอาณาจักร
เหล่า:  กองทัพบกสหราชอาณาจักร
รูปแบบ: กองพันพลร่มที่ 1 — กำลังสนับสนุนหน่วยรบพิเศษ  กองพันพลร่มที่ 2 — ทหารราบส่งทางอากาศ กองพันพลร่มที่ 3 — ทหารราบส่งทางอากาศ กองพันพลร่มที่ 4 — ทหารราบส่งทางอากาศ
บทบาท: การสงครามนอกประเทศ กำลังสนับสนุนหน่วยรบพิเศษ การแทรกแทรงพลร่ม
กำลังรบ: 4 กองพัน
ขึ้นกับ: กองพลน้อยจู่โจมส่งทางอากาศที่ 16  กำลังรบพิเศษแห่งสหราชอาณาจักร
กองบัญชาการ: กองบัญชาการ ค่ายโคลเชสเตอร์ กองพันที่ 1 เซนต์อแทน กองพันที่ 2 โคลเชสเตอร์ กองพันที่ 3 โคลเชสเตอร์ กองพันที่ 4 พัดซีย์
คำขวัญ: "Utrinque Paratus" (Latin) "เตรียมพร้อมเพื่อทุกสิ่ง"
เพลงหน่วย: เร็ว-ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ช้า- พอมพ์แอนด์เซอร์คัมสแทนซ์ หมายเลข 4
สัญลักษณ์นำโชค: ม้าโพนีเชตแลนด์
เว็บไซต์: https://www.army.mod.uk/who-we-are/corps-regiments-and-units/infantry/parachute-regiment/
ผู้บังคับบัญชา
จอมทัพ: เจ้าชายชาลส์ เจ้าชายแห่งเวลส์
ผู้บังคับกรมทหาร: พลตรีแอนดริว แฮร์ริสัน, DSO, OBE
ผบ. สำคัญ: เซอร์แอนโทนี ฟาร์ราร์ ฮอกกี เซอร์โรแลนด์ กิบปส์ เซอร์ไมก์ แจ็กสัน เซอร์รูเพิร์ต สมิธ
เครื่องหมายสังกัด
ปีกพลร่ม: 
กรมพลร่ม เป็นทหารราบส่งทางอากาศของกองทัพบกอังกฤษ หนึ่งกองพันขึ้นตรงต่อผู้อำนวยการกำลังพิเศษในกลุ่มสนับสนุนกำลังพิเศษอย่างถาวร ส่วนกองพันอื่น ๆ เป็นหน่วยย่อยทหารพลร่มของขบวนเคลื่อนที่เร็วของกองทัพบกอังกฤษ กองพลน้อยจู่โจมส่งทางอากาศที่ 16 กรมพลร่มเป็นเพียงกรมทหารราบสามัญเพียงกรมเดียวที่ไม่เคยถูกรวมกับหน่วยอื่นนับแต่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
การบันทึกคลื่นไฟฟ้าหัวใจ

| การตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ Electrocardiography |
| --- | --- |
การแทรกแซง
ECG ของหัวใจที่มีจังหวะไซนัสปกติ
ICD-10-PCS: R94.31
ICD-9-CM: 89.52
MeSH: D004562
MedlinePlus: 003868
การติดเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าห้วใจแบบ 12 ขั้วไฟฟ้า
การตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (อังกฤษ: electrocardiography (ECG หรือ EKG จากภาษา กรีก: kardia, หมายถึง หัวใจ)) เป็นการตรวจทางการแพทย์อย่างหนึ่งเพื่อดูกิจกรรมทางไฟฟ้าของหัวใจตลอดช่วงระยะเวลาหนึ่งด้วยการรับสัญญาณไฟฟ้าผ่านขั้วไฟฟ้าที่ติดบนผิวหนังบริเวณหน้าอก และบันทึกหรือแสดงบนจอภาพด้วยอุปกรณ์ที่อยู่ภายนอกร่างกาย. การตรวจนี้เป็นการตรวจแบบภายนอกโดยไม่ต้องเจาะทะลุผิวหนังหรือเข้าไปภายในร่างกาย (อังกฤษ: non-invasive). การบันทึก ECGs ยังสามารถทำได้ภายนอกร่างกายโดยเครื่องบัมทึกแบบลูปที่ปลูกถ่ายไม่ได้ (อังกฤษ: implantable loop recorder).
คลื่นไฟฟ้าหัวใจจะถูกใช้ในการวัดระบบการนำไฟฟ้าของหัวใจ. มันรับแรงกระตุกไฟฟ้าที่เกิดจากการโพลาไรเซชันและดีโพลาไรเซชัน (การสลับขั้ว) ของเนื้อเยื่อหัวใจและแปลให้เป็นรูปคลื่น. จากนั้นรูปคลื่นจะถูกใช้ในการวัดอัตราและความสม่ำเสมอของการเต้นของหัวใจ, และยังใช้วัดขนาดและตำแหน่งของห้องหัวใจ, การปรากฏตัวของความเสียหายใด ๆ ที่เกิดกับหัวใจ, และผลกระทบของยาหรืออุปกรณ์ที่ใช้ในการควบคุมหัวใจเช่นเครื่องกระตุ้นหัวใจ (อังกฤษ: pacemaker).
ECGs ส่วนใหญ่จะดำเนินการเพื่อการวินิจฉัยหรือการวิจัยในหัวใจของมนุษย์, แต่ก็อาจจะดำเนินการกับสัตว์, ที่มักจะสำหรับการวินิจฉัยความผิดปกติของหัวใจหรือเพื่อการวิจัย.
การนำไปใช้ในทางการแพทย์

อาการทั่วไปที่แสดงให้เห็นการใช้ EKG เช่น:
อาการของโรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือด (อังกฤษ: Myocardial Infarction)
ลิ่มเลือดอุดหลอดเลือดปอด (อังกฤษ: pulmonary embolism)
เสียงฟู่ของหัวใจ (อังกฤษ: Cardiac murmur)
โรคหมดสติชั่ววูบ (อังกฤษ: syncope) หรือการหมดแรงล้มลง
การชัก
โรคหัวใจเต้นผิดจังหวะ (อังกฤษ: cardiac dysrhythmia) ที่รับรู้ได้
นอกจากนี้ยังใช้ในการประเมินผู้ป่วยที่มีโรคที่เป็นระบบ, เช่นเดียวกับการตรวจสอบในระหว่างการสูญเสียความรู้สึกและผู้ป่วยที่มีอาการหนัก.
การนำไปใช้ในทางการแพทย์ > การตรวจคัดกรองโรคหลอดเลือดหัวใจ (coronary heart disease)

กลุ่มงานบริการเพื่อการป้องกันของสหรัฐไม่แนะนำให้ใช้คลื่นไฟฟ้าหัวใจหรือขั้นตอนการถ่ายภาพการเต้นของหัวใจอื่น ๆ เป็นขั้นตอนการตรวจคัดกรองเป็นประจำในผู้ป่วยที่ไม่มีอาการและผู้ที่มีความเสี่ยงต่ำในการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจ. เพราะการใช้ขั้นตอนมากเกินไปมีแนวโน้มที่จะจัดหาหลักฐานสนับสนุนที่ไม่ถูกต้องสำหรับปัญหาที่ไม่มีอยู่จริงมากกว่าจะใช้ในการตรวจสอบปัญหาที่เกิดขึ้นจริง. การทดสอบทั้งหลายที่บ่งบอกผิดพลาดถึงการการดำรงอยู่ของปัญหาหนึ่งมีแนวโน้มที่จะนำไปสู่การวินิจฉัยที่ผิด, หรือการให้คำแนะนำให้ใช้ขั้นตอนการรักษาที่ invasive หรือการ overtreatment และความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับการจัดการข้อมูลเท็จมักจะลำบากมากขึ้นกว่าที่ไม่ได้ใช้ผลคลื่นไฟฟ้าหัวใจในการให้คำแนะนำด้านสุขภาพในบุคคลที่มีความเสี่ยงต่ำ.
ผู้ที่ทำงานในอาชีพที่วิกฤตบางอย่างเช่นนักบิน หรือในสภาพแวดล้อมบางอย่างเช่นระดับจากพื้นดินสูง อาจจะต้องมีคลื่นไฟฟ้าหัวใจเป็นส่วนหนึ่งของระเบียบการกำกับดูแล.
การนำไปใช้ในทางการแพทย์ > โรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือด

บทความหลัก: การตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจในโรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือด
การเปลี่ยนแปลงลักษณะที่เห็นบนการตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจในโรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือดจะรวมอยู่ในเกณฑ์ของ WHO ฉบับปรับปรุงใหม่ปี 2000. ตามเกณฑ์เหล่านี้, โทรโพนินของหัวใจจะเพิ่มขึ้นพร้อมกับอาการทั่วไปอย่างใดอย่างหนึ่งได้แก่ คลื่น Q เป็นแบบพยาธิวิทยา, คลื่น ST สูงหรือต่ำหรือการแทรกแซงของหลอดเลือดหัวใจ, จะถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือด.
การนำไปใช้ในทางการแพทย์ > โรคลิ่มเลือดอุดหลอดเลือดปอด (Pulmonary embolism (PE))

ในโรคลิ่มเลือดอุดหลอดเลือดปอด, คลื่นไฟฟ้าหัวใจอาจแสดงสัญญาณของความเครียดหัวใจด้านขวาหรือโรคหัวใจเพราะปอด (อังกฤษ: cor pulmonale) ชนิดเฉียบพลันในกรณีที่มี PEs ขนาดใหญ่ - สัญญาณคลาสสิกเป็นคลื่น S ขนาดใหญ่ในขั้วไฟฟ้า I, คลื่น Q ขนาดใหญ่ในขั้วไฟฟ้า III และคลื่น T คว่ำในขั้วไฟฟ้า III (S1Q3T3). แบบนี้ปรากฏขึ้นในบางครั้ง (สูงถึง 20%), แต่ยังอาจเกิดขึ้นในสภาพที่ปอดเฉียบพลันอื่น ๆ และดังนั้นจึงมีผลให้มูลค่าการวินิจฉัยที่จำกัด. รูปแบบ S1Q3T3 นี้จากความเครียดหัวใจขวาเฉียบพลันเรียกว่า "สัญญาณ McGinn-White" หลังจาก describers แรกเริ่ม. สัญญาณที่เห็นมากที่สุดในคลื่นไฟฟ้าหัวใจเป็นอัตราหัวใจเต้นเร็วกว่าธรรมดา, ส่วนเบี่ยงเบนแกนขวา, และ right bundle branch block. อย่างไรก็ตาม อัตราหัวใจเต้นเร็วกว่าธรรมดายังคงพบเฉพาะใน 8-69% ของผู้ที่มี PE
การนำไปใช้ในทางการแพทย์ > รูปแบบอื่น ๆ ของโรค

ตารางต่อไปนี้กล่าวถึงบางรูปแบบทางพยาธิวิทยาที่สามารถมองเห็นได้บน  ECG ตามด้วยสาเหตุที่เป็นไปได้
| --- | --- |
ช่วงเวลา QT สั้น: แคลเซียมสูงในเลือด, ยาบางชนิด, ความผิดปกติทางพันธุกรรมบางอย่าง, ภาวะโพแทสเซียมสูง
ช่วงเวลา QT ยาว: แคลเซียมสูงในเลือด, ยาบางชนิด, ความผิดปกติทางพันธุกรรมบางอย่าง
คลื่น T แบนหรือคว่ำ: หัวใจขาดเลือด, ภาวะโพแทสเซียมสูง, หัวใจห้องล่างซ้ายโตเกิน, ผลกระทบจากยาพวกดิจอกซิน (Digoxin), ยาบางชนิด
คลื่น T เฉียบพลันสุดขีด: อาจเป็นอาการแรกของกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน, เมื่อคลื่น T กลายเป็นที่โดดเด่นมากขึ้น, สมมาตร, และแหลม
คลื่น T ขึ้นสูงสุด, คลื่น QRS กว้าง, คลื่น PR ยาว, คลื่น QT สั้น: ภาวะโพแทสเซียมสูง, รักษาด้วย calcium chloride, กลูโคสและอินซูลินหรือการล้างไต
คลื่น U โดดเด่น: ภาวะโพแทสเซียมสูง
ฟังก์ชัน

ECG ผลิตรูปแบบหนึ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงกิจกรรมทางไฟฟ้าของหัวใจและมักจะต้องการเจ้าหน้าที่คลินิคที่ผ่านการฝึกอบรมเพื่อแปลมันในบริบทของสัญญาณและอาการที่ผู้ป่วยแสดงออกมา. มันสามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับจังหวะการเต้นของหัวใจ (ว่าแรงกระตุ้นไฟฟ้าจะเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอจากส่วนใดส่วนหนึ่งของหัวใจตามที่มันควรจะเกิดหรือไม่และด้วยอัตราเท่าไร), แรงกระตุ้นจะนำกระแสได้ตามปกติไปทั่วหัวใจหรือไม่, หรือส่วนใดของหัวใจที่มีส่วนร่วมมากหรือน้อยกว่าที่คาดว่าจะเกิดกับกิจกรรมไฟฟ้าของหัวใจ. นอกจากนี้มันยังสามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับความสมดุลของเกลือ (อิเล็กโทรไลท์) ในเลือด (เช่นภาวะเลือดมีโพแทสเซียมมาก (อังกฤษ: hyperkalaemia) หรือแม้กระทั่งเปิดเผยปัญหากับช่องโซเดียมภายในเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจ (โรค Brugada). เครื่อง ECG สมัยใหม่มักจะมีซอฟต์แวร์การวิเคราะห์ที่พยายามตีความรูปแบบ แต่การวินิจฉัยที่ผลิตขึ้นอาจไม่ถูกต้องเสมอไป.
มันเป็นหนึ่งในการทดสอบที่สำคัญในการดำเนินการเมื่อสงสัยว่าเป็นหัวใจวาย (กล้ามเนื้อหัวใจตาย (อังกฤษ: myocardial infarction หรือ MI)); คลื่นไฟฟ้าหัวใจสามารถระบุได้ว่ากล้ามเนื้อหัวใจได้รับความเสียหายเฉพาะพื้นที่หรือไม่, แม้ว่าไม่ใช่ทุกพื้นที่ของหัวใจจะสามารถครอบคลุมได้. คลื่นไฟฟ้าหัวใจไม่สามารถเชื่อถือได้ในการวัดความสามารถในการสูบของหัวใจ, ต้องใช้การทดสอบด้วยอัลตร้าซาวด์ (การบันทึกภาพหัวใจด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง (อังกฤษ: echocardiography)) หรือด้วยวิธีการทางนิวเคลียร์ที่เรียกว่า nuclear medicine. มันเป็นไปได้สำหรับมนุษย์หรือสัตว์อื่น ๆ ที่จะอยู่ในสภาวะหัวใจหยุดเต้น (อังกฤษ: cardiac arrest) แต่ยังคงมีสัญญาณคลื่นไฟฟ้าหัวใจเป็นปกติ (สภาพที่เรียกว่ากิจกรรมไฟฟ้า pulseless).
หลักการ

อุปกรณ์ ECG จะตรวจจับและขยายสัญญาณจากการเปลี่ยนแปลงไฟฟ้าเล็ก ๆ บนผิวหนังที่เกิดขึ้นเมื่อกล้ามเนื้อหัวใจ depolarizes ในระหว่างการเต้นของหัวใจแต่ละครั้ง. ในขณะที่อยู่เฉย ๆ เซลล์กล้ามเนื้อหัวใจแต่ละเซลล์จะมีประจุลบ, ที่เรียกว่าศักยภาพเมมเบรน, ทั่วเยื่อหุ้มเซลล์ของมัน. การ depolarization หมายถึงการปรับลดประจุลบให้มีค่าเป็นศูนย์โดยการป้อนประจุบวก, Na+ และ Ca++, เป็นการสั่งให้กลไกในเซลล์ทำงานโดยทำให้มันหดตัว. ระหว่างการเต้นของหัวใจแต่ละครั้ง, หัวใจที่มีสุขภาพดีจะมีความก้าวหน้าของคลื่น depolarisation อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย, มันจะถูกสะกิดให้ทำงานโดยเซลล์ในโหนด sinoatrial  กระจายออกผ่านห้วใจห้องบน, ผ่านโหนด atrioventricular จากนั้นก็แพร่กระจายไปทั่วโพรง ventricle. กระแสคลื่นเหล่านี้จะถูกตรวจจับเป็นการเพิ่มขึ้นหรือลดลงเล็ก ๆ ของแรงดันไฟฟ้าระหว่างสองขั้วไฟฟ้าที่วางอยู่ด้านข้างด้านใดด้านหนึ่งของหัวใจ, ซึ่งจะแสดงผลเป็นเส้นหยักทั้งบนหน้าจอหรือบนกระดาษ. การแสดงผลนี้แสดงให้เห็นจังหวะโดยรวมของหัวใจและจุดอ่อนในชิ้นส่วนที่แตกต่างกันของกล้ามเนื้อหัวใจ.
ปกติแล้วมักจะใช้ขั้วไฟฟ้ามากกว่าสองขั้วและพวกมันสามารถรวมกันเป็นคู่ (ตัวอย่างเช่นแขนซ้าย (LA), แขนขวา (RA), และขาซ้าย (LL) ขั้วไฟฟ้าฟอร์มตัวในรูปแบบสามคู่คือ LA + RA, LA + LL และ RA + LL). เอาต์พุตจากแต่ละคู่เรียกว่า ลีด (lead). แต่ละลีดดูที่หัวใจจากมุมที่แตกต่างกัน. ประเภทที่แตกต่างกันของ ECGs สามารถเรียกตามจำนวนของลีดที่ทำการบันทึก, เช่น ECGs แบบ 3-lead, 5-lead, หรือ 12-lead (บางครั้งเรียกแค่ "12-lead"). ECG แบบ 12-lead จะบันทึก 12 สัญญาณไฟฟ้าที่แตกต่างกันในช่วงเวลาประมาณเดียวกันและมักจะถูกนำมาใช้เป็นการบันทึกแบบทำครั้งเดียวไม่ทำซ้ำของคลื่นไฟฟ้าหัวใจ, จะพิมพ์แบบดั้งเดิมออกมาเป็นสำเนากระดาษ. 3- และ 5-lead ECGs มีแนวโน้มที่ถูกใช้ตรวจจับอย่างต่อเนื่องและถูกแสดงบนจอภาพของอุปกรณ์เพื่อการเฝ้าดูพิเศษตัวอย่างเช่นในระหว่างการผ่าตัดหรือในขณะที่ทำการขนส่งในรถพยาบาล. อาจจะมีหรืออาจจะไม่มีการบันทึกอย่างถาวรใด ๆ ของคลื่นไฟฟ้าหัวใจแบบ 3 หรือ 5 ลีด, ขึ้นอยู่กับอุปกรณ์ที่ใช้
กระดาษกราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจ

ผลที่ได้จากเครื่องบันทึกคลื่นไฟฟ้าหัวใจเป็นกราฟ (หรือบางครั้งหลายกราฟที่เป็นตัวแทนของแต่ละ lead) ที่มีเวลาแสดงบนแกน x และแรงดันไฟฟ้าแสดงบนแกน y. เครื่องคลื่นไฟฟ้าหัวใจโดยเฉพาะมักจะพิมพ์ลงบนกระดาษกราฟที่มีรูปแบบพื้นหลังของสี่เหลี่ยม 1 ตารางมิลลิเมตร (มักจะมีสีแดงหรือสีเขียว), กับการแบ่งตัวหนาทุก ๆ 5 มม.ทั้งในแนวตั้งและแนวนอน.
มันเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนการแสดงผลของอุปกรณ์คลื่นไฟฟ้าหัวใจส่วนใหญ่ แต่มันก็เป็นมาตรฐานที่จะแทนค่าของแต่ละ mV ในแกน y เป็น 1 ซมและแต่ละวินาทีเป็น 25 มม.ในแกน x (นั่นคือความเร็วในกระดาษที่ 25 mm/s). ความเร็วของกระดาษสามารถทำให้เร็วขึ้น, ยกตัวอย่าง, เพื่อให้ได้รายละเอียดของคลื่นไฟฟ้าหัวใจมากยิ่งขึ้น. ที่ความเร็วกระดาษ 25 มม/วินาที, หนึ่งบล็อกเล็ก ๆ ของกระดาษ ECG แปลเป็น 40 มิลลิวินาที. ห้าบล็อกขนาดเล็กทำขึ้นเป็นหนึ่งบล็อกขนาดใหญ่ซึ่งเท่ากับ 200 มิลลิวินาที. ดังนั้น จึงเป็นห้าบล็อกขนาดใหญ่ต่อหนึ่งวินาที. สัญญาณสำหรับการปรับเทียบอาจจะรวมอยู่ในกระดาษบันทึกเพื่อใช้อ้างอิง. สัญญาณมาตรฐาน 1 mV ต้องย้ายปากกาเขียน (สไตลัส) ในแนวตั้ง 1 ซม, นั่นคือ สองสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่บนกระดาษคลื่นไฟฟ้าหัวใจ.
กระดาษกราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจ > ผังการแสดงผล

ตามคำนิยาม, 12-lead ECG จะแสดงส่วนสั้น ๆ ของการบันทึกแต่ละค่าของสิบสอง lead. การแสดงนี้มักจะถูกจัดให้อยู่ในตารางของสี่คอลัมน์สามแถว, คอลัมน์แรกเป็นลีดแขนขา (I, II และ III) คอลัมน์ที่สองเป็นลีดแขนขาเสริม (aVR, aVL, และ aVF) และสองคอลัมน์สุดท้ายเป็นลีดหน้าอก (V1-V6) มันมักจะเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนรูปแบบนี้, ดังนั้น มันจึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่จะตรวจสอบฉลากเพื่อดูว่าลีดไหนเป็นตัวแทนอะไร. แต่ละคอลัมน์มักจะบันทึกช่วงเวลาเดียวกันสำหรับสามลีดและแล้วการบันทึกจะสลับไปที่คอลัมน์ถัดไป, ซึ่งจะบันทึกหัวใจเต้นหลังจากจุดนั้น. มันเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนจังหวะหัวใจระหว่างคอลัมน์ของลีด
แต่ละกลุ่มเหล่านี้จะสั้น, อาจจะแค่ 1–3 ครั้งของการเต้นของหัวใจเท่านั้น, ขึ้นอยู่กับอัตราการเต้นหัวใจ, และมันอาจเป็นเรื่องยากที่จะวิเคราะห์จังหวะหัวใจใด ๆ ที่แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงทั้งหลายระหว่างการเต้นหัวใจ. เพื่อช่วยในการวิเคราะห์, คลื่นไฟฟ้าหัวใจบางเครื่องจะพิมพ์หนึ่งหรือสอง "แถบจังหวะ" ที่ด้านล่างของกระดาษคลื่นไฟฟ้าหัวใจลงไปด้วย. แถบนี้จะมักจะเป็น lead II (ซึ่งแสดงสัญญาณไฟฟ้าจาก atrium, คลื่น P ด้วย) และแสดงจังหวะตลอดเวลาที่คลื่นไฟฟ้าหัวใจถูกบันทึก (โดยปกติ 5-6 วินาที). มันมักจะเป็นไปได้ที่จะตั้งเครื่องให้พิมพ์จำนวนของลีดอย่างต่อเนื่องในกรณีที่ต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับจังหวะ.
คำว่า "แถบจังหวะ" นอกจากนี้ยังอาจหมายถึงการพิมพ์ออกมาทั้งหมดจากระบบการเฝ้าดูอย่างต่อเนื่อง, ซึ่งอาจแสดงเพียงหนึ่งลีดและจะถูกริเริ่มโดยเจ้าหน้าที่คลินิคหรือในการตอบสนองต่อสัญญาณเตือนภัยหรือเหตุการณ์.
ลีด

คำว่า "ลีด" ใน ECG ทำให้เกิดความสับสนมากเพราะว่ามันถูกนำมาใช้เพื่ออ้างถึงสองสิ่งที่แตกต่างกัน. ตามสำนวนทั่วไป, คำว่าลีดอาจจะถูกใช้เพื่ออ้างถึงสายไฟที่ติดขั้วไฟฟ้ากับเครื่องบันทึกคลื่นไฟฟ้าหัวใจ. ถ้าเป็นเช่นนี้, มันอาจจะเป็นที่ยอมรับได้ในการอ้างถึง "ลีดแขนซ้าย" เป็นอิเล็กโทรด (และสายเคเบิลของมัน) ที่ควรจะติดที่หรือใกล้กับที่แขนซ้าย. โดยปกติ, 10 ขั้วไฟฟ้าเหล่านี้เป็นมาตรฐานของคลื่นไฟฟ้าหัวใจ"12 ลีด"
ในอีกทางหนึ่ง (และบางคนอาจพูดให้เหมาะสม, ในบริบทของ Electrocardiography), คำว่าลีดอาจหมายถึงการตามรอยของความแตกต่างของแรงดันไฟฟ้าระหว่างสองขั้วไฟฟ้าและเป็นสิ่งที่มีการผลิตขึ้นจริงโดยเครื่องบันทึกคลื่นไฟฟ้าหัวใจ. แต่ละลีดจะมีชื่อเฉพาะ. ตัวอย่างเช่น "ลีด I" เป็นแรงดันไฟฟ้าระหว่างขั้วไฟฟ้าแขนขวาและขั้วไฟฟ้าที่แขนซ้ายในขณะที่ "ลีด II" เป็นแรงดันไฟฟ้าระหว่างแขนขวาและขาซ้าย. (นิยามแบบนี้กลายเป็นที่ซับซ้อนมากขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อหนึ่งใน "ขั้วไฟฟ้า" ในความเป็นจริงอาจเป็นส่วนผสมของสัญญาณไฟฟ้าจากการรวมกันของขั้วไฟฟ้าอีกขั้วหนึ่ง ) ลีดมีทั้งหมดสิบสองชนิดเป็นรูปแบบของคลื่นไฟฟ้าหัวใจ "12 ลีด".
เพื่อเพิ่มความสับสนเข้าไปอีก, คำว่า "ลีดแขนขา" มักจะหมายถึงการแกะรอยจากลีด I, II และ III ไม่ใช่ขั้วไฟฟ้าที่ติดอยู่กับแขนขา.
ลีด > ตำแหน่งของขั้วไฟฟ้า

ขั้วไฟฟ้าสิบขั้วจะถูกใช้สำหรับ ECG 12-ลีด. ขั้วไฟฟ้ามักจะประกอบด้วยเจลนำไฟฟ้า, ฝังอยู่ในตรงกลางของแผ่นกาวในตัวเองติดบนคลิปของสายเคเบิล. บางครั้งเจลยังเป็นกาวด้วย. พวกมันมีป้ายและถูกวางไว้บนร่างกายของผู้ป่วยดังนี้
| ป้ายชื่อขั้วไฟฟ้า (ในสหรัฐอเมริกา) | การจัดวางขั้วไฟฟ้า |
| --- | --- |
RA: ที่แขนขวาหลีกเลี่ยงกล้ามเนื้อหนา
LA: ในตำแหน่งเดียวกับที่วาง RA แต่บนแขนซ้าย
RL: ที่ขาขวากล้ามเนื้อน่องด้านข้าง
LL: ในสถานที่เดียวกับที่วาง RL แต่ในขาซ้าย
V1: ในที่ว่างตรงซี่โครงที่สี่ (ระหว่างซี่โครงที่ 4 และที่ 5) ด้านขวาของกระดูกหน้าอก
V2: ในที่ว่างตรงซี่โครงที่สี่ (ระหว่างซี่โครงที่ 4 และที่ 5) ด้านซ้ายของกระดูกหน้าอก
V3: ระหว่าง leads V2 and V4.
V4: ในที่ว่างตรงซี่โครงที่ห้า (ระหว่างซี่โครงที่ 5 และที่ 6) ในแนวกึ่งกลางของกระดูกไหปลาร้า
V5: แนวนอนเสมอกับ V4 ในแนวรักแร้ด้านหน้าซ้าย.
V6: แนวนอนเสมอกับ V4 และ V5 ในแนวรักแร้.
ลีด > ตำแหน่งของขั้วไฟฟ้า > ขั้วไฟฟ้าเพิ่มเติม

ECG 12-lead แบบคลาสสิกสามารถขยายได้ในหลายวิธีในความพยายามที่จะปรับปรุงความไวในการตรวจจับกล้ามเนื้อหัวใจตายที่เกี่ยวข้องกับดินแดนที่ปกติจะมอง"เห็น"ไม่ชัด. วืธีนี้รวมถึงลีด rV4, ซึ่งใช้บริเวณสำคัญเทียบเท่ากับ V4 แต่อยู่ในด้านขวาของผนังหน้าอก (ใช้ในผู้ป่วยเด็กอายุต่ำกว่า 5 ปีเนื่องจากการปกครองของหัวใจห้องล่างขวาในกลุ่มอายุนี้) และ ขยายลีดหน้าอกกลับไปด้านหลังด้วย V7, V8 และ V9.
Lewis lead หรือ S5 มีขั้วไฟฟ้า LA วางอยู่บนที่ว่างระหว่างซี่โครงที่สองไปทางขวาของกระดูกสันอกกับ RA ที่ที่ว่างระหว่างซี่โครงที่สี่. มันถูกเรียกว่า lead I และมันควรจะแสดงให้เห็นถึงกิจกรรมหัวใจห้องบนได้ดีกว่าเพื่อช่วยในการระบุตัวตนของการกระพือของหัวใจห้องบนหรือหัวใจเต้นเร็วที่มีความซับซ้อนในวงกว้าง
คลื่นไฟฟ้าหัวใจส่วนหลังสามารถช่วยในการวินิจฉัยโรคของกล้ามเนื้อหัวใจตายด้านหลัง. งานนี้จะดำเนินการโดยการเพิ่มขึ้นลีด V7, V8 และ V9 ขยายรอบผนังหน้าอกด้านซ้ายไปทางด้านหลัง
ลีด > ลีดแขน​​ขา (Limb leads)

ในรูปแบบการทำงานของ 5- และ 12 ลีด, ลีด I, II และ III จะเรียกว่าลีด​​แขนขา. ขั้วไฟฟ้าที่สร้างรูปสัญญาณเหล่านี้จะถูกกำหนดที่ตั้งให้อยู่บนแขนขา--หนึ่งขั้วไฟฟ้าบนแต่ละแขนและอีกหนึ่งขั้วไฟฟ้าอยู่บนขาซ้าย ลีดแขนขาสร้างจุดต่อกันเป็นสิ่งที่เรียกว่าสามเหลี่ยมของ Einthoven
Lead I เป็นแรงดันไฟฟ้าระหว่างขั้วไฟฟ้าที่แขนซ้าย (LA) (บวก)และขั้วไฟฟ้าที่แขนขวา (RA) :
Lead II เป็นแรงดันไฟฟ้าระหว่างขั้วไฟฟ้าที่ขาซ้าย (LL) (บวก)และขั้วไฟฟ้าที่แขนขวา (RA) :
Lead III เป็นแรงดันไฟฟ้าระหว่างขั้วไฟฟ้าที่ขาซ้าย (LL) (บวก) และขั้วไฟฟ้าที่แขนซ้าย (LA) :
เซ็นเซอร์ทั้งหลายของเครื่อง electrocardiograph แบบธรรมดาที่ได้รับการออกแบบเพื่อการเรียนการสอน, เช่นในระดับมัธยมปลาย, โดยทั่วไปจะถูกจำกัดแค่สามขั้วไฟฟ้าที่แขนที่ทำงานด้วยวัตถุประสงค์ที่คล้ายกัน
ลีด > ลีดแบบขั้วเดียวกับลีดแบบสองขั้ว

ลีดมีสองประเภทได้แก่ลีดแบบขั้วเดียวกับลีดแบบสองขั้ว. ลีด​​สองขั้วมีขั้วหนึ่งเป็นบวกและอีกขั้วหนึ่งเป็นลบ.  ใน 12-lead ECG, ลีดแขนขา (I, II และ III) จะเป็นลีดแบบ​​สองขั้ว. อย่างไรก็ตาม ลีดขั้วเดียวก็มีสองขั้ว, เมื่อแรงดันไฟฟ้าถูกวัด; ขั้วลบเป็นขั้วผสมแบบหนึ่ง (ขั้วกลางของวิลสัน (อังกฤษ: Wilson's central terminal หรือ WCT) สร้างขึ้นจากหลายสัญญาณจากหลายขั้วไฟฟ้าอื่น ๆ. ใน 12-lead ECG, ทุกลีดยกเว้นลีด​​แขนขาเป็นลีดขั้วเดียว (aVR, aVL, aVF, V1, V2, V3, V4, V5, และ V6).
ขั้วกลางของวิลสัน VW ถูกผลิตโดยการเชื่อมต่อขั้วไฟฟ้า RA, LA, และ LL เข้าด้วยกัน, ผ่านทางวงจรความต้านทานง่าย ๆ เพื่อให้มีศักย์ไฟฟ้าโดยเฉลี่ยทั่วร่างกาย, ซึ่งใกล้เคียงกับศักย์ที่ไม่มีที่สิ้นสุด (เช่นศูนย์):
ลีด > ลีดแขนขาเสริม (Augmented limb leads)

ลีด aVR, aVL, และ aVF เป็นลีดแขนขาเสริม (หลังจากผู้ประดิษฐ์พวกมัน ดร. Emanuel Goldberger ที่รู้จักรวมกันว่าเป็นลีดของ Goldberger). พวกมันได้มาจากสามขั้วไฟฟ้าเหมือนกันกับลีด ​​I, II และ III. อย่างไรก็ตามพวกมันดูการเต้นของหัวใจจากมุม (หรือเวกเตอร์)ที่แตกต่างกัน เพราะขั้วไฟฟ้าลบสำหรับลีดพวกนี้คือการปรับแปลงของขั้วกลางของวิลสัน. วิธีการนี้จะทำขั้วไฟฟ้าลบให้เป็นศูนย์และช่วยให้ขั้วไฟฟ้าบวกกลายเป็น "ขั้วการสำรวจ". สิ่งนี้เป็นไปได้เพราะกฎของ Einthoven ระบุว่า I + (-II) + III = 0 สมการนี้ยังสามารถเขียนใหม่ว่า I + III = II. มันถูกเขียนแบบนี้ (แทนที่จะเป็น I - II + III = 0) เพราะ Einthoven กลับขั้วของลีด II ในสามเหลี่ยมของ Einthoven, อาจจะเป็นเพราะเขาชอบที่จะดูสัญญาณ QRS คอมเพล็กซ์หัวขึ้น. ขั้วกลางของวิลสันปูทางสำหรับการพัฒนาลีดแขนขาเสริม ​​เaVR, aVL, aVF และลึดหน้าหัวใจ ​​V1, V2, V3, V4, V5 และ V6.
ลีด augmented vector right (aVR) มีขั้วไฟฟ้าบวก (สีขาว) บนแขนขวา. ขั้วไฟฟ้าลบเป็นการรวมกันของขั้วไฟฟ้าบนแขนซ้าย (สีดำ) และขั้วไฟฟ้าบนขาซ้าย (สีแดง), ซึ่งเสริมหรือ "augments" ความแรงของสัญญาณของขั้วไฟฟ้าบวกบนแขนขวาดังนี้:
ลีด augmented vector left (AVL) มีขั้วไฟฟ้าบวก (สีดำ) บนแขนซ้าย. ขั้วไฟฟ้าลบเป็นการรวมกันของขั้วไฟฟ้าบนแขนขวา (สีขาว) และขั้วไฟฟ้าบนขาซ้าย (สีแดง) ซึ่ง "augments" ความแรงของสัญญาณของขั้วไฟฟ้าบวกบนแขนซ้ายดังนี้:
ลีด augmented vector foot (AVF) มีขั้วไฟฟ้าบวก (สีแดง) บนขาซ้าย, ขั้วไฟฟ้าลบเป็นการรวมกันของขั้วไฟฟ้าบนแขนด้านขวา (สีขาว) และขั้วไฟฟ้าบนแขนซ้าย (สีดำ), ซึ่ง "augments" สัญญาณของขั้วไฟฟ้าบวกที่ขาซ้ายดังนี้:
ลีดแขนขาเสริม ​​aVR, aVL, และ aVF จะถูกขยายในลักษณะนี้เพราะสัญญาณมีขนาดเล็กเกินไปที่จะเป็นประโยชน์เมื่อขั้วไฟฟ้าลบเป็นขั้วกลางของวิลสัน. พร้อมกับลีด ​​I, II และ III, ลีดแขนขาเสริม aVR, aVL, และ aVF รวมตัวกันเป็นพื้นฐานของระบบอ้างอิง hexaxial, ซึ่งถูกใช้ในการคำนวณแกนไฟฟ้าของหัวใจในระนาบหน้าผาก. ลีด aVR, aVL, และ aVF นอกจากนี้ยังสามารถใช้แทนลีดแขนขา I และ II ได้ดังนี้:
ลีด > ลีดหัวใจส่วนหน้า (Precordial leads)

ขั้วไฟฟ้าสำหรับลีดหัวใจส่วนหน้า (V1, V2, V3, V4, V5 และ V6) จะถูกวางโดยตรงบนหน้าอก. เพราะความที่มันใกล้กับหัวใจ, พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องเสริม. ขั้วกลางของวิลสันจะใช้สำหรับขั้วไฟฟ้าลบ, และลีดเหล่านี้จะถือว่าเป็นแบบขั้วเดียว (ทวนความจำว่าขั้วกลางของวิลสันเป็นค่าเฉลี่ยของสามลีดแขนขา. นี้ใกล้เคียงกับศักย์ไฟฟ้าที่พบบ่อยหรือค่าเฉลี่ยทั่วร่างกาย). ลีดหัวใจส่วนหน้าดูกิจกรรมไฟฟ้าของหัวใจในระนาบแนวนอน. แกนไฟฟ้าของหัวใจในระนาบแนวนอนถูกอ้างถึงว่าเป็นแกน Z.