stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศรีคูณ ณ ราชวัตร
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กแชมป์เงาชาวไทย |
| --- | --- |
สภามวยโลก:  ร็อคกี้ ส.จิตรลดา  ช่อ ห้าพลัง  นภา เกียรติวันชัย  อัศวิน ศ.ดุสิต  ศรีคูณ ณ ราชวัตร  สมิง เกียรติเพชร  ศักดา ส.ภักดี  ต่อศักดิ์ ศศิประภายิม  ฉัตรชัย สาสะกุล  จ้าวสิงห์ทอง นครหลวงโปรโมชั่น  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  นภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัย  ซัดดัม เกียรติยงยุทธ  แสนเมืองเลย ก่อเกียรติยิม  ประเวศน์ ศักดิ์เมืองแกลง  วันเฮง มีนะโยธิน  แท่งทอง เกียรติทวีสุข  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ 
องค์กรมวยโลก:  ฤทธิชัย เกียรติประภัสร์ 
สหพันธ์มวยนานาชาติ:  รัตนพล ส.วรพิน  เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลย์  รัตนชัย ส.วรพิน  วันดี สิงห์วังชา  สมศักดิ์ สิงห์ชัชวาลย์  ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม  ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย
วิบากรัก สมรภูมิรบ

| วิบากรัก สมรภูมิรบ |
| --- | --- |

กำกับ: แอนโธนี่ มิงเกลล่า
เขียนบท: Charles Frazier (book) แอนโธนี่ มิงเกลล่า
อำนวยการสร้าง: Albert Berger William Horberg ซิดนีย์ พอลแลค Ron Yerxa
นักแสดงนำ: จู๊ด ลอว์ นิโคล คิดแมน Renée Zellweger Eileen Atkins เบรนดัน กลีสัน ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟแมน นาตาลี พอร์ตแมน Giovanni Ribisi Donald Sutherland Ray Winstone Charlie Hunnam Jack White  Melora Walters
กำกับภาพ: จอห์น ซีล
ตัดต่อ: Walter Murch
ดนตรีประกอบ: แกเบรียล ยาเร็ด
ผู้จัดจำหน่าย: มิราแม็กซ์ ฟิล์ม
วันฉาย: ค.ศ. 2003
ความยาว: 154 นาที.
ประเทศ:  สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $83,000,000
ทำเงิน: $173,013,509
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
นักแสดง

จู๊ด ลอว์ - W. P. Inman
นิโคล คิดแมน - Ada Monroe
เรเน่ เซลเวเกอร์ - Ruby Thewes
Eileen Atkins - Maddy
เบรนดัน กลีสัน - Stobrod Thewes
ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟแมน - Reverend Veasey
นาตาลี พอร์ตแมน - ซาร่า
Giovanni Ribisi - Junior
โดนัลด์ ซุทเธอร์แลนด์ - Reverend Monroe
Ray Winstone - Teague
Kathy Baker - Sally Swanger
James Gammon - Esco Swanger
Charlie Hunnam - Bosie
Jack White - Georgia
Ethan Suplee - Pangle
ดูเพิ่ม

Cold Mountain Miramax, Official site
Cold Mountain Terra, Official site, Spanish
ข้อมูลภาพยนตร์เรื่องวิบากรักสมรภูมิรบ
รายละเอียดภาพยนตร์เรื่องวิบากรัก สมรภูมิรบ ในเว็บไซต์หนังดี
Cold Mountain ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Map of the area around Cold Mountain
Cold Mountain Filmed in Virginia เก็บถาวร 2010-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Movie stills
An hour about the film Cold Mountain เก็บถาวร 2008-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน provided December 23, 2003 from Charlie Rose, added April 3, 2008
วัดนาคตหลวง

| วัดนาคตหลวง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลป่าตัน อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดนาคตหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าตัน อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง
วัดนาคตหลวงสร้างขึ้นโดยครูบาทนันชัย ราว พ.ศ. 2359 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2480 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 97 ตอนที่ 163 ลงวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2523
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนาสร้างมาตั้งแต่วันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2401 และได้ทำการบูรณะครั้งใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นวิหารทรงต่ำ หลังคาทรงจั่ว หน้าจั่วประดับตกแต่งด้วยปูนปั้นหางวันนาคสดุ้งติดกระจกสี และยอดจั่วประดับด้วยช่อฟ้าใบระกาทุกจั่ว สันจั่วหลังคาด้านบนยอดสุดประดับตกแต่งด้วยปราสาทเฟื้องมีรูปหน้าเป็นสิงห์ตัวเป็นนกยวนยัง คั่นกลางด้วยมณฑป และมีฉัตรปักอยู่ทั้งสาม ทางเข้าหน้าราวบันไดทางขึ้นประดับด้วยรูปปั้นตัวสิงห์หน้านาง และมีรูปปั้นสิงห์อยู่ 2 ข้าง หน้าวิหาร ในวิหารมีเสาไม้สี่เหลี่ยม มีค้ำยัน นาคขะตัน เป็นไม้แกะสลักรูปนาค ยักษ์ มีบุษบกธรรมาสน์ตั้งอยู่ฝั่งซ้ายมืออยู่ 1 หลัง พระประธานประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีปูนปั้นประดับลวดลายลวดตะกั่วติดกระจกสี ผนังด้านหลังพระประธานเขียนสีลวดลายพระจันทร์พระอาทิตย์และเทวดาถือฉัตร มีลวดลายต้นโพธิ์และใบโพธิ์อยู่หลังเศียรพระประธาน ด้านหน้าประดับด้วยหงส์มียอดเครื่องสูง มีสัตตภัณฑ์เชิงเทียนไม้ประดับไว้ด้านล่าง
วิหารอีกหลังยังมี ภาพเขียนตุงค่าว หรือ พระบฏ วาดเรื่องราวของมหาเวสสันดรชาดก มี 13 กัณฑ์ 20 ภาพ รวมความยาวได้ 24 เมตร กว้างประมาณ 80 เซนติเมตร เขียนด้วยสีฝุ่น เป็นศิลปะรัตนโกสินทร์ผสมผสานกับศิลปะพม่า ภาพเขียนมีจารึกบนภาพเรียกผ้าผืนนี้ว่า ผ้าค่าวเวสสันดร และจารึกไว้ว่าเป็นภาพที่เขียนขึ้นเมื่อจุลศักราช 1221 (พ.ศ. 2442)
สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

| --- | --- |
Social Research Institute,  Chulalongkorn University

ชื่อย่อ: CUSRI
สถาปนา: 22 เมษายน พ.ศ. 2517; 50 ปีก่อน (2517-04-22)
สังกัดการศึกษา: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
คณบดี: ดร.นฤมล อรุโณทัย
ที่อยู่: 254 อาคารวิศิษฐ์ ประจวบเหมาะ ชั้น 5 ถนนพญาไท แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330
เว็บไซต์: www.cusri.chula.ac.th

สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นสถาบันอิสระสังกัดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบัน เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2517 มีชื่อเรียกว่า CUSRI (Chulalongkorn University Social Research Institute) เดิมเป็นหน่วยงานหนึ่งในคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีวัตถุประสงค์หลัก เพื่อดำเนินการวิจัยเพื่อตอบสนองความต้องการของประเทศในการพัฒนา โดยเน้นงานวิจัยทางสังคมศาสตร์เป็นพื้นฐาน ในมิติที่เกี่ยวข้องกับสังคมไทย ให้บริการวิชาการแก่สังคมในด้านต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง  นอกจากนี้ยังเปิดสอนหลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ศศ.ม.) สาขาวิชาพัฒนามนุษย์และสังคม (สหสาขาวิชา) บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รายนามผู้อำนวยการ

ดร.จั๊คส์ อัมโยต์ เป็นผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการคนแรก (พ.ศ. 2514–2517) สถาบันวิจัยสังคม บริหารงานโดยคณะกรรมการบริหาร และคณะผู้บริหารสถาบัน นำโดยผู้อำนวยการสถาบันฯ เน้นการทำงานในลักษณะของการประสานงานและความร่วมมือกับหน่วยงานต่าง ๆ ขององค์กรภาครัฐและเอกชน ในลักษณะของเครือข่ายทางวิชาการ และงานพัฒนาในระดับประเทศ รวมถึงระดับนานาชาติ อีกทั้งให้บริการฐานข้อมูลทางด้านสังคมแก่ผู้สนใจ ตั้งแต่ก่อตั้งมีผู้อำนวยการดังรายนามต่อไปนี้
| ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| --- | --- |
รายนามผู้อำนวยการ: วาระการดำรงตำแหน่ง
ดร.จั๊ค อัมโยต์: พ.ศ. 2514–2517
ศ.ดร.พัทยา สายหู: พ.ศ. 2517–2521
รศ.ดร.วารินทร์ วงศ์หาญเชาว์: พ.ศ. 2521–2529
ศ.กิตติคุณ ดร.อมรา พงศาพิชญ์: พ.ศ. 2529–2536 (วาระที่ 1)
ศ.ดร.ไกรยุทธ ธีรตยาคีนันท์: พ.ศ. 2536–2540
ศ.กิตติคุณ ดร.อมรา พงศาพิชญ์: พ.ศ. 2540–2545 (วาระที่ 2)
รศ.ดร.สุวัฒนา ธาดานิติ: พ.ศ. 2546–2550
รศ.สุริชัย หวันแก้ว: พ.ศ. 2550–2552
ผศ.ภญ.ดร.นิยดา เกียรติยิ่งอังศุลี: พ.ศ. 2552–2555
รศ.ภก.ดร. วิทยา กุลสมบูรณ์: พ.ศ. 2555–2559
รศ.ดร.ประภาส ปิ่นตบแต่ง: พ.ศ. 2559–2563
รศ.ดร.นฤมล อรุโณทัย: พ.ศ. 2563–ปัจจุบัน
ตำแหน่งวิชาการในขณะที่ได้ดำรงตำแหน่งในขณะนั้น
ปัจจุบันสถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มุ่งเน้นการดำเนินการวิจัยในลักษณะการวิจัยพื้นฐาน การวิจัยประยุกต์ การวิจัยเชิงปฏิบัติการ และการวิจัยนโยบาย ประกอบด้วยกลุ่มวิจัยย่อย 4 กลุ่ม ได้แก่
กลุ่มวิจัยความมั่นคงของมนุษย์กับการพัฒนา
กลุ่มวิจัยชุมชนและสิ่งแวดล้อม
กลุ่มวิจัยสิทธิและความเป็นธรรมทางสังคม
กลุ่มวิจัยพลวัตวัฒนธรรมและชาติพันธุ์
วัดห้วยขมิ้น

| วัดห้วยขมิ้น |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลห้วยขมิ้น อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดห้วยขมิ้น เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกกาย ปัจจุบันมีพระครูปลัดเกียรติศักดิ์ กนฺตสีโล ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดห้วยขมิ้นถูกสร้างขึ้นราวปปี พ.ศ. 2348
ที่ตั้ง

วัดห้วยขมิ้น ตั้งอยู่เลขที่ 27 บ้านห้วยขมิ้น หมู่ที่ 9 ตำบลห้วยขมิ้น อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา ส.ค.1 เลขที่ 1.
อาณาเขต

ทิศเหนือ จดห้วย
ทศใต้ จดที่ดินเอกชน
ทิศตะวันออก จดห้วย
ทิศตะวันตก จดที่ดินเอกชน
มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 52 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 2447
ประวัติ

วัดห้วยขมิ้น ก่อตั่งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2348 ราวต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ตั้งอยู่บริเวณบ้านห้วยขมิ้นมาแต่เดิม เป็นศาสนสถานที่บำเพ็ญบุญกุศลฃองชาวบ้านห้วยขมิ้นและหมู่บ้านใกล้เคียง วัดห้วยขมิ้นได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร
ศาสนสถาน

อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ศาลาการเปรียญ กว้าง 21 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2505 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตครึ่งไม้
วิหาร กว้าง 4 เมตร ยาว 6 เมตร สร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2550 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
อาคารเอนกประสงค์ กว้าง 16 เมตร ยาว 21 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ฌาปนสถาน จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ปูชนียวัตถุ

พระประธานประจำอุโบสถ  พระพุทธชินราชจำลอง ปางมารวิชัย ลักษณะเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทอง ขนาดหน้าตัก กว้าง 86 นิ้ว สูง 108 นิ้ว สร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2510
พระหลวงพ่อขาวศักดิ์สิทธิ์ ลักษญะเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 32 นิ้ว สูง 64 นิ้ว สร้างราว ปี พ.ศ. 2460
พระรูปเหมือนหลวงพ่อสีนวน กนฺตสีโล แกะสลักจากหินทราย ขนาดหน้าตักกว้าง 25 สูง 32 นิ้ว สร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2555
การบริหารและการปกครอง

มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ
พระชื้น  พ.ศ. 2498 ถึง พ.ศ. 2504
พระอธิการสีนวน กนฺตสีโล พ.ศ. 2504 ถึง พ.ศ. 2554
พระครูปลัดเกียรติศักดิ์ กนฺตสีโล พ.ศ. 2554 - ปัจจุบัน
วัน-รีลเลอร์ / แอ็กต์โฟร์

วัน-รีลเลอร์ / แอ็กต์โฟร์ เป็นอีพีลำดับที่ 4 โดยกลุ่มศิลปินชาวเกาหลีใต้-ญี่ปุ่นไอซ์วัน เปิดตัววันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2563 โดยอ็อฟเดอะเรคคอร์ด อัลบั้มแบ่งเป็น 3 รูปแบบ คือ Scene #1, Scene #2 และ Scene #3 ประกอบด้วย 6 เพลง และมีเพลงพาโนรามา (Panorama) เป็นเพลงหลัก
เบื้องหลังและการเปิดตัว

ในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายนมีการประกาศว่าพวกเธอจะคัมแบ็กก่อนสิ้นปีนี้ เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน มีการยืนยันว่าวงจะปล่อยอีพีชุดที่ 4 วัน-รีลเลอร์ / แอ็กต์โฟร์ (One-reeler / Act IV) ในวันที่ 7 ธันวาคม ภาพถ่ายทีเซอร์ของกลุ่มและภาพถ่ายแต่ละคน เริ่มเผยแพร่ตั้งแต่วันที่ 23 พฤศจิกายนเป็นต้นไป โดยแสดงแนวคิดที่แตกต่างกันสามเรื่อง ได้แก่ 'The Colour of Youth', 'Becoming One' และ 'Stay Bold' ทีเซอร์มิวสิกวิดีโอตัวแรกถูกปล่อยออกมาในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมาในวันที่ 2 ธันวาคม โดยมีการเปิดตัวไฮไลท์เมดเลย์ในวันถัดไป ทีเซอร์มิวสิกวิดีโอตัวที่สองของพวกเธอถูกปล่อยออกมาเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | เนื้อเพลง | ทำนอง | เรียบเรียง | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Mise-en-Scène" | Jung Ho-hyun (e.one) | Jung Ho-hyun (e.one) | Jung Ho-hyun (e.one) | 3:19 |
| 2. | "Panorama" | KZ B.O. FAB | KZ Nthonius B.O. FAB Jayins Ji Ye-joon | Ung Kim FAB KZ Nthonius | 3:42 |
| 3. | "Island" | YOSKE Alive Knob | YOSKE Alive Knob | YOSKE Alive Knob Sean Oh | 3:13 |
| 4. | "Sequence" | Jung Ho-hyun (e.one) | Jung Ho-hyun (e.one) | Jung Ho-hyun (e.one) | 3:10 |
| 5. | "O Sole Mio" | SCORE (13) MEGATONE (13) EDEN (13) | SCORE (13) MEGATONE (13) EDEN (13) | SCORE (13) MEGATONE (13) EDEN (13) | 3:30 |
| 6. | "Slow Journey" (느린 여행; Neurin yeohaeng) | Iggy Yongbae คิม แช-ว็อน | Iggy Yongbae คิม แช-ว็อน | Iggy Yongbae | 3:19 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 20:13 |
ชาร์ต

| ชาร์ต (2020) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
Japanese Albums (Oricon): 8
South Korean Albums (Gaon): 1
ฟรานซิส เบคอน (ศิลปิน)

สำหรับนักปราชญ์ ดูที่ ฟรานซิส เบคอน
| ฟรานซิส เบคอน |
| --- | --- |
เกิด: 28 ตุลาคม ค.ศ. 1909(1909-10-28) ดับลิน, ไอร์แลนด์
เสียชีวิต: เมษายน 28, 1992(1992-04-28) (82 ปี) มาดริด, สเปน
มีชื่อเสียงจาก: การออกแบบ, จิตรกรรม
ขบวนการ: คิวบิสม์, ลัทธิเหนือจริง, ลัทธิแสดงพลังอารมณ์
ฟรานซิส เบคอน (อังกฤษ: Francis Bacon) เป็นศิลปินชาวอังกฤษในยุคสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ที่สร้างสรรค์ผลงานในลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ หรือลัทธิแสดงพลังอารมณ์(expressionism) ลัทธิแสดงพลังอารมณ์ถือเป็นความเคลื่อนไหวในช่วงต้นคริสศตวรรษที่ 20 งานเหล่านี้มักแสดงถึงความเป็นจริงที่บิดเบือนและอารมณ์อันรุนแรง ดังจะเห็นได้ในผลงานของเบคอนที่มักจะใช้ลายเส้นแสดงความบิดเบี้ยว และอารมณ์ความรู้สึกเร่าร้อนรุนแรง โดยศิลปินมักสะท้อนแนวคิดด้านร้ายของสังคม การเมือง หรือเรื่องทางเพศผ่านผลงานของตน ช่วงชีวิตของฟรานซิส เบคอนมีโอกาสได้เดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ และได้รับแรงบันดาลใจจนเกิดผลงานที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งนับได้ว่าฟรานซิส เบคอนเป็นศิลปินคนหนึ่งที่ถ่ายทอดเรื่องราวต่าง ๆ รอบตัวผ่านผลงานไว้อย่างมากมาย
ชีวประวัติ > ชีวิตในวัยเด็กและจุดเริ่มต้นในวงการศิลปะ

ฟรานซิส เบคอน เกิดวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1909 ในครอบครัวชาวอังกฤษที่เมืองดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ โดยเขาได้รับการตั้งชื่อตามฟรานซิส เบคอน บรรพบุรุษที่เป็นนักปราชญ์และนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ  บิดาของเบคอนมีชื่อว่า แอนโทนี เอ็ดวาร์ด มอร์ติเมอร์ เบคอน (Anthony Edward Mortimer Bacon) เป็นอดีตนายกัปตันกองทัพทหาร ปัจจุบันมีอาชีพผสมพันธุ์และฝึกม้าที่ใช้ในการแข่งขัน ส่วนมารดาชื่อ คริสติน่า วินิเฟร็ด ลอคเล่ เบคอน (Christina Winifred Loxley Bacon) มาจากครอบครัวเชฟฟีลด์ ตระกูลการทำธุรกิจเหล็กกล้า ในช่วงแรกครอบครัวเบคอนอาศัยอยู่ในประเทศไอร์แลนด์ แล้วก็ย้ายกลับมายังลอนดอนในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เพราะเอ็ดวาร์ดผู้เป็นพ่อต้องเข้าร่วมรบกับกองทัพ หลังจบสงครามพวกเขาก็ย้ายกลับมายังประเทศไอร์แลนด์อีกในปี ค.ศ. 1916 จากนั้นก็มีการโยกย้ายไปมาหลายเมือง ช่วงปี ค.ศ. 1924-1926 ฟรานซิส เบคอนมีประสบการณ์ในการศึกษาอย่างยาวนานที่ The Dean Close School ในเมืองเชลต์นัม ประเทศอังกฤษ  การใช้ชีวิตในบ้านเต็มไปด้วยความเย็นชา พ่อเป็นคนหัวรุนแรง แม่เป็นคนชอบเข้าสังคม ซึ่งมักจะหมกมุ่นอยู่กับตัวเอง และในวัยเด็กเบคอนเป็นโรคหอบหืดเรื้อรัง ทำให้มีผลต่อการศึกษาซึ่งเขาจะต้องเรียนหนังสืออยู่ที่บ้าน ภายในบ้านเบคอนมีความสนิทสนมกับพี่เลี้ยงคือ เจสซี่ ไลท์ฟุท (Jessie Lightfoot) มากที่สุด ซึ่งต่อมาทั้งสองก็จะเดินทางไปยังลอนดอนด้วยกัน
ความสัมพันธ์ในครอบครัวของเบคอนย่ำแย่ลง เนื่องจากฟรานซิส เบคอนเป็นพวกรักร่วมเพศ (homosexual) เขาจึงถูกไล่ออกจากบ้านในปี ค.ศ. 1926 ตอนอายุ 16 ปี หลังจากที่พ่อจับได้ว่าเขากำลังลองสวมชุดของแม่ เขาเดินทางไปยังลอนดอน และหลังจากนั้นก็ได้เดินทางไปยังกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี โดยเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในสถานที่ยามค่ำคืนของกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน ซึ่งได้พิสูจน์สภาวะทางจิตใจของเขาว่าเป็นเช่นนั้นจริง จากนั้นก็ได้เดินทางไปยังกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นสถานที่ที่ทำให้ฟรานซิส เบคอนเริ่มสนใจการเข้าชมแกลอรี่ศิลปะ เมื่อเขากลับมายังลอนดอนในปี ค.ศ. 1920 ก็เริ่มทำงานการออกแบบตกแต่งภายใน ทั้งออกแบบเฟอร์นิเจอร์และพรม ซึ่งหนึ่งในลูกค้าของเขาคือรอย เดอ ไมสทีย์ (Roy de Maistre) ศิลปินคนหนึ่งซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นที่ปรึกษา และได้สนับสนุนให้เบคอนวาดภาพสีน้ำมัน โดยเบคอนเริ่มวาดภาพผลงานชิ้นแรกของเขา Crucifixion 1933 ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากปาโบล ปีกัสโซ ในแนวบาศกนิยม ซึ่งจะกลายเป็นต้นแบบให้กับงานของเขาในยุคหลังด้วย ภาพนี้ถูกตีพิมพ์พร้อมกันลงในหนังสือของเฮอร์เบิร์ต รี้ด (Herbert  Read) และอาร์ท นาว (Art Now) และผลงานของเขาก็ถูกซื้อไปอย่างรวดเร็วโดยไมเคิล แซดเลอร์ (Michael Sadler) จากความสำเร็จของเขา ในปีต่อมาเบคอนก็จัดนิทรรศการของตัวเองขึ้น แต่ไม่ได้รับผลตอบรับเท่าที่ควร ต่อมาในภายหลังเบคอนเริ่มทำงานในแนวลัทธิเหนือจริง (Surrealism) และเฮอร์เบิร์ต รี้ดก็ได้ส่งภาพวาดของเขาเข้าร่วมในนิทรรศการ The International Surrealist Exhibition อีกด้วย แต่ได้รับการปฏิเสธว่าผลงานของเบคอนยังมีความเหนือจริงไม่พอ เบคอนจึงกลับไปใช้ชีวิตพเนจรและทำงานวาดภาพอยู่บ้างในช่วงปี ค.ศ. 1936-1944 และในปี ค.ศ. 1937 ได้เข้าร่วมกลุ่มจัดแสดงนิทรรศการภายใต้ชื่อ Young British Painters อีกด้วย
ชีวประวัติ > ช่วงการสร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมในปี ค.ศ. 1940 และ 1950

ก่อนที่จะเกิดรูปแบบงานที่เป็นเอกลัษณ์ของตนเอง  ฟรานซิส เบคอนได้พัฒนารูปแบบการสร้างสรรค์ผลงานในแนวลัทธิเหนือจริง (surrealism) ไปสู่รูปแบบลัทธิการแสดงพลังอารมณ์ (expressionism) โดยหยิบยืมการเคลื่อนไหวของบุคคลจากภาพยนตร์และภาพถ่าย เขาเรียนรู้ลักษณะท่าทางของมนุษย์จากภาพถ่าย โดยเฉพาะจากภาพถ่ายของช่างภาพที่มีชื่อว่า เอ็ดเวิร์ด มายบริดจ์ จึงไม่เป็นเพียงการที่เบคอนเริ่มค้นพบวิธีการเคลื่อนไหวในภาพวาด แต่เป็นการนำภาพวาดและภาพถ่ายมาใช้อย่างสอดคล้องกัน
ฟรานซิส เบคอนประสบความสำเร็จและเข้าสู่การเป็นจิตรกรเต็มตัวในปี ค.ศ. 1944 โดยเป็นช่วงเวลาที่เบคอนได้อุทิศตนเพื่อการวาดภาพและสร้างสรรค์ผลงาน ผลงานเหล่านี้คือ ภาพวาดบุคคลขนาดใหญ่บนผืนผ้าใบ (canvas) โดยส่วนมากมักจะเป็นรูปบุคคลเพียงคนเดียว อยู่ในห้องที่ว่างเปล่า ในกรงหรืออยู่กับพื้นหลังสีดำ และเป็นช่วงที่เกรแฮม ซูเธอร์แลนด์ (Graham Sutherland) เพื่อนที่ร่วมจัดแสดงงานศิลปะได้แนะนำให้เขารู้จักกับผู้อำนวยการของ Hanover Gallery ซึ่งต่อมาสถานที่นี้จะกลายเป็นสถานที่ที่เขาได้จัดแสดงนิทรรศการเดี่ยวเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1949 การจัดแสดงในครั้งนี้เบคอนได้วาดภาพภายใต้ชื่อชุด Heads ซึ่งเป็นงานที่มีนัยยะสำคัญสื่อถึงผลงาน 2 แบบของเบคอน ได้แก่ แบบแรก "The Scream" ที่รับมาจากภาพยนตร์เรื่อง บรอเนโอเซตเปอมกิน ของเซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์ (Sergei Eisenstein) ซึ่งแสดงฉากกรีดร้องของครูที่ได้รับบาดเจ็บ แบบที่สองคือ ภาพวาดที่ได้รับแรงบันดาลใจจากภาพวาดสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 10 (portrait of Pope Innocent X) ผลงานของดีเอโก เวลาสเควส (Diego Velázquez) ซึ่งเบคอนไม่ได้เห็นภาพจริงเห็นเพียงสำเนาของภาพนี้เท่านั้น โดยเบคอนได้สร้างสรรค์ผลงานตามสไตล์ของตนเอง ด้วยการใช้สีโทนมืด ใช้ฝีแปรงแบบหยาบ ๆ และวาดใบหน้าของบุคคลที่นั่งอยู่ให้บิดเบือน ซึ่งผลงานเหล่านี้ของเบคอนกลายมาเป็นที่รู้จักว่าเป็นภาพวาดพระสันตะปาปากรีดร้อง (screaming pope) ในปี ค.ศ. 1953 Hanover นำผลงานของเบคอนมาจัดแสดงรวมไปถึงภาพ Two Figure ซึ่งเป็นภาพผู้ชาย 2 คนนอนกอดกันบนเตียง ทำให้กลายเป็นที่อื้อฉาวเป็นอย่างมาก
นอกจากนี้ช่วงปี ค.ศ. 1940-1950 ยังมีผลงานอื่น ๆ อีก เช่น ภาพวาดบุคคลที่ยืนอยู่ข้างซากสัตว์ที่ถูกถลกเนื้อหนัง และภาพวาดอื่น ๆ ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากอิทธิพลในเรื่องขนบธรรมเนียมประเพณีทางศาสนาเช่น ภาพการตรึงกางเขนของพระเยซู ภาพวาดผลงานของเบคอนทุกภาพจะเน้นย้ำประสบการณ์ความทุกทรมานและความแปลกแยกทั่วทั้งโลกที่เขาได้ประสบพบเจอมา
ชีวประวัติ > ช่วงการสร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมหลังปี ค.ศ. 1960 และช่วงสุดท้ายของชีวิต

ในช่วงระยะเวลาการสร้างสรรค์ศิลปะสมัยใหม่ของเบคอน ภายใต้แนวคิดลัทธินามธรรม (abstract art) เบคอนยังคงวาดภาพเกี่ยวกับร่างกายและใบหน้าของบุคคล การแสดงอารมณ์ผ่านพู่กันและสี เช่นเดียวกันกับรูปแบบลักษณะที่เกินจริงของเบคอน ทำให้เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นจิตรกรในลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ หรือแสดงพลังอารมณ์ (expressionism)
ผลงานบางส่วนของเบคอนในช่วงปี ค.ศ. 1960 วาดภาพผู้ชายที่สวมชุดสูทคล้ายชุดทำงานของนักธุรกิจอยู่เพียงผู้เดียวในภาพ ส่วนภาพอื่น ๆ ที่แสดงลักษณะเปลือยกายก็มักจะถูกปรับเปลี่ยนลักษณะและสัดส่วนให้ดูพิลึกกึกกือ เบคอนมักจะวาดภาพบุคคลที่เขารู้จักอยู่บ่อยครั้ง ทั้งลูเซียน ฟรอยด์ (Lucian Freud) และจอร์จ ไดเออร์ (George Dyer) เพื่อนสนิทของเขาโดยใช้สีสันที่สดใส และในช่วงนี้เขาก็หันมาวาดภาพตัวเอง (self-portrait) มากขึ้น โดยอ้างว่า “ผู้คนรอบ ๆ ตัวเขาเหมือนแมลงวันที่กำลังจะตาย ไม่เห็นมีอะไรที่น่าจะนำมาสร้างสรรค์เป็นผลงานเลย” และยังคงสร้างสรรค์ผลงานเรื่อยมา โดยเบคอนได้วาดภาพจำนวนหนึ่งเพื่อเป็นความทรงจำถึงจอร์จ ไดเออร์ ซึ่งภาพทั้งหลายเหล่านี้อยู่ในรูปแบบสามตอน (triptych) ขนาดใหญ่ ทั้งผลงานชุด Black Triptych ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานที่ดี โดยเล่ารายละเอียดที่ผ่านมาของจอร์จ ไดเออร์ด้วย แต่อย่างไรก็ตามลักษณะแนวคิดหลักในการสร้างสรรค์ผลงานของเบคอนก็คือ ความรุนแรงและความตาย
ช่วงกลางปี ค.ศ. 1970 เบคอนได้พบกับจอห์น เอ็ดเวิดส์ (John Edwards) ซึ่งเข้ามาแทนที่ไดเออร์กับดีกิน โดยเป็นช่างภาพและเพื่อนสนิทกับเบคอน ปี ค.ศ. 1973 เบคอนกลายเป็นจิตรกรศิลปะร่วมสมัยชาวอังกฤษคนแรกที่ได้จัดแสดงนิทรรศการขนาดใหญ่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน (The Metropolitan Museum of Art) ในนิวยอร์ก ซึ่งผลงานของเขาได้รับการจัดแสดงในระดับนานาชาติมาตลอดในช่วงปีสุดท้ายของชีวิต รวมไปถึงการจัดนิทรรศการรำลึกถึงเบคอนที่ The Hirshhorn Gallery และ The Tate Gallery ด้วย และฟรานซิส เบคอนยังคงเก็บรักษาบ้านและสตูดิโอรกอันฉาวโฉ่ในกรุงลอนดอนไว้ และเขาก็ยังสร้างสรรค์ผลงานของตนเองเรื่อยมาจนกระทั่งถึงบั้นปลายของชีวิต ฟรานซิส เบคอนได้เสียชีวิตในวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1992 ที่เมืองมาดริด ประเทศสเปน ด้วยอายุ 82 ปี
แนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงาน

ศิลปินชาวอังกฤษ ฟรานซิส เบคอน คือนิยามสำหรับงานสมัยช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยการแสดงภาพใบหน้าของมนุษย์และตัวบุคคลที่ผ่านการแสดงออก ส่วนมากเป็นรูปแบบที่พิลึกและดูประหลาด  ในช่วงแรก เขาเริ่มวาดภาพสีน้ำมันในรูปแบบคิวบิสม์(Cubism) และรูปแบบสัจจะนิยม (surrealism ) แต่ผลงานในช่วงนั้นไม่ได้รับการยอมรับเท่าที่ควร จนในช่วงหลังที่เขาได้พัฒนารูปแบบสัจจะนิยมไปสู่งานที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง นั่นคือ ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ หรือ expressionism โดยศึกษาการเคลื่อนไหวของบุคคลจากภาพถ่ายและภาพยนตร์  หลังจากนั้นผลงานของฟรานซิส เบคอน จึงเป็นที่รู้จักกันในการแสดงออกถึงอารมณ์ที่ใส่ไว้ในผลงาน ซึ่งงานโดยรวมมักมีนัยยะที่สำคัญหลักๆ 2 เรื่อง คือการตรึงกางเขน และเสียงกรีดร้อง
แนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงาน > การตรึงกางเขน

เบคอนค่อนข้างให้ความสำคัญกับการตรึงกางเขนในผลงานของเขา  เขายอมรับว่าเขาเห็นสิ่งเหล่านี้เป็นเกราะอันงดงามที่คุณสามารถแขวนทุกอารมณ์และความรู้สึก  เขาเชื่อว่าภาพการตรึงกางเขนนั้นยินยอมให้เขาตรวจสอบพื้นที่บางส่วนของพฤติกรรมมนุษย์ในลักษณะพิเศษ ราวกับเป็นเกราะของชุดรูปแบบที่เป็นของสะสมของเจ้านายเก่าแก่จำนวนมาก  ฉากตรึงกางเขนพบได้ในงานที่เก่าแก่สุดของเบคอน คือในปี 1933  ภาพวาดในช่วงต้นได้รับอิทธิพลจากเหล่าศิลปินผู้เชี่ยวชาญ เช่น  มัทธีอัส กรีเนวัลด์ , เดียโก เบลัซเกซ และแรมบรันต์ แต่ยังคงได้อิทธิพลปิกัสโซช่วงปลาย 1920 รวมถึงงานชีวะรูปและผลงานสัจจะนิยมช่วงต้น 1930
แนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงาน > เสียงกรีดร้อง

แรงบันดาลใจสำหรับบรรทัดฐานของปากที่ส่งเสียงกรีดร้องในหลายๆผลงานของเบคอนช่วงปลาย 1940 และช่วงต้น 1950 ถูกดึงมาจากหลายแหล่ง ไม่ว่าจะเป็นตำราการแพทย์ , ผลงานของมัทธีอัส กรีเนวัลด์ และภาพถ่ายของพยาบาลในฉาก Odessa Steps ในหนังเงียบเรื่อง The Battleship Potemkin ปี 1925  ตัวอย่างผลงานที่เป็นลักษณะเสียงกรีดร้อง เช่น งาน  Head VI   ที่วาดในปี 1949 ซึ่งถือเป็นภาพแรกๆที่เบคอนวาดเกี่ยวกับพระสันตะปาปา
ลำดับเหตุการณ์ในชีวิต > ช่วงปี1909-1940

ปี1909 ฟรานซิส เบคอนเกิดวันที่ 28 ตุลาคม  ที่ดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ ในครอบครัวชาวอังกฤษ เป็นลูกคนที่ 2จากทั้งหมด 5คน พ่อประกอบอาชีพผสมพันธุ์และฝึกสอนม้าสำหรับใช้ลงแข่งขัน
ปี1914 ช่วงการเกิดสงครามครอบครัวเบคอนย้ายมายังลอนดอนและพ่อของเขาได้เข้าร่วมกับหน่วยรบ หลังจากนั้นพวกเขาก็ย้ายกลับไปยังไอร์แลนด์ และย้ายกลับไปมาระหว่างอังกฤษกับไอร์แลนด์ทุกๆ 1หรือ2ปี ไม่เคยมีที่อยู่ถาวร
ปี1925 ในวัยเด็กฟรานซิส เบคอนทุกข์ทรมานจากโรคหอบหืดและเรียนหนังสือที่บ้าน และเขาย้ายออกจากบ้านไปยังลอนดอนตอนอายุ 16ปี โดยไปทำงานเป็นลูกจ้างอยู่ระยะหนึ่ง แล้วก็ไปทำงานบริษัทอยู่หลายเดือน
ปี1927-1928 ฟรานซิส เบคอนไปท่องเที่ยวที่เบอร์ลินและพักอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 2เดือน แล้วก็ไปยังปารีส สถานที่ที่เขาได้รับการว่าจ้างให้ทำการออกแบบตกแต่งภายในเป็นครั้งคราว และได้ไปชมนิทรรศการปิกัสโซ(Picasso)ที่พอล โรเซนเบิร์ก แกลลอรี่(Paul Rosenberg Gallery) ซึ่งเป็นนิทรรศการที่เขาประทับใจมากจนกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเริ่มวาดภาพสเก็ชและภาพสีน้ำ
ปี1929 กลับมายังลอนดอนและจัดแสดงผลงานการออกแบบพรมและเฟอร์นิเจอร์ในควีนบูรี่ มิว สตูดิโอของเขาเอง(Queensbury Mews Studio) และเริ่มวาดภาพสีน้ำมัน(ด้วยตัวเอง)
ปี1930 จัดนิทรรศการร่วมกับรอย เดอ ไมสทีย์(Roy de Maistre)ในสตูดิโอของเขา โดยจัดแสดงเฟอร์นิเจอร์รวมไปถึงภาพวาดและgouaches ซึ่งนิตยสารThe Studi ได้เขียนบทความเกี่ยวกับสตูดิโอของเขาที่หน้ากลาง(หน้าคู่) ในหัวข้อ“The 1930 Look in British Decoration”
ปี1931 ย้ายไปยังถนนฟัลเฮม(Fulham road) และค่อยๆละทิ้งงานออกแบบ เพื่อทำงานวาดภาพ โดยหาเลี้ยงชีพด้วยการทำงานเรื่อยเปื่อยไม่เข้าร่วมกับกลุ่มศิลปะใดๆ
ปี1933 วาดภาพ Crucifixion1933
ปี1936 นำผลงานเข้าร่วมจัดแสดงกับนิทรรศการThe International Surrealist แต่กลับถูกปฏิเสธว่าผลงานของเขายังไม่มีความเป็นสัจนิยม(Surrealism)พอ
ปี1937 ฟรานซิส เบคอน เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มการจัดนิทรรศการที่มีความสำคัญอย่าง“Young British Painters” ที่Agnews ในลอนดอน ซึ่งถูกรวบรวมโดยอีริค ฮออล์(Eric Hall)เพื่อนของเขานั่นเอง รวมไปถึงศิลปินคนอื่นๆ ทั้ง รอย เดอ ไมสทีย์(Roy de Maistre) เกรเฮม ซูเธอแลนด์(Graham Sutherland) วิคเตอร์ เพสมอร์(Victor Pasmore) และไอออน ฮิทเชน(Ivon Hitchens) เป็นต้น