stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กลุ่มเอเวอร์แกรนด์
ข้อมูลทางการเงิน

| ค> ศ. | รายรับ | รายได้สุทธิ | สินทรัพย์ | ส่วนของผู้ถือหุ้น |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2010 | 45,801,401,000 | 8,024,676,000 | 104,452,464,000 | 21,366,225,000 |
| 2011 | 61,918,185,000 | 11,726,593,000 | 179,023,408,000 | 34,130,753,000 |
| 2012 | 65,260,838,000 | 9,181,921,000 | 238,990,551,000 | 41,691,325,000 |
| 2013 | 93,671,780,000 | 12,611,778,000 | 159,950,689,000 | 79,342,634,000 |
| 2014 | 111,398,112,000 | 12,604,053,000 | 206,225,229,000 | 112,378,004,000 |
| 2015 | 133,130,000,000 | 10,460,000,000 | 757,035,000,000 | 142,142,000,000 |
| 2016 | 211,444,000,000 | 5,091,000,000 | 1,350,868,000,000 | 192,532,000,000 |
| 2017 | 311,022,000,000 | 24,372,000,000 | 1,761,752,000,000 | 242,208,000,000 |
| 2018 | 466,196,000,000 | 37,390,000,000 | 1,880,028,000,000 | 308,626,000,000 |
| 2019 | 477,561,000,000 | 17,280,000,000 | 2,206,577,000,000 | 358,537,000,000 |
| 2020 | 507,248,000,000 | 8,076,000,000 | 2,301,159,000,000 | 350,431,000,000 |
| 2021 | 250,013,000,000 | -476,035,000,000 | 2,107,096,000,000 | -473,054,000,000 |
| 2022 | 230,067,000,000 | -105,914,000,000 | 1,838,338,000,000 | -599,074,000,000 |
ปัญหาทางการเงิน

ใน ค.ศ. 2016 ศาลคดีประพฤติมิชอบในตลาดหลักทรัพย์ฮ่องกงสั่งพักงานผู้ค้าหลักทรัพย์โดยยืมหุ้นมาขายและผู้ก่อตั้งบริษัทวิจัยซิตรอง (Citron Research) แอนดริว เลฟต์ ชาวอเมริกัน เป็นเวลาห้าปี เนื่องจากการตีพิมพ์รายงานที่มีข้อวิจารณ์บริษัทเอเวอร์แกรนด์อย่างรุนแรง โดยคำสั่งระบุว่า "พบว่าเขามีความผิดในการเปิดเผยข้อมูลที่เป็นเท็จหรือทำให้เข้าใจผิดซึ่งชักนำให้เกิดการทำธุรกรรมภายใต้ข้อบัญญัติหลักทรัพย์และสัญญาซื้อขายล่วงหน้า (SFO) ในการตีพิมพ์รายงานการวิจัยเกี่ยวกับกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์เอเวอร์แกรนด์ (Evergrande) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012" หนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ ระบุว่า การห้ามการซื้อขาย "ได้ทำให้เกิดความกังวลเกี่ยวกับเสรีภาพในการพูดเกี่ยวกับตลาดการเงินในฮ่องกง"
ในช่วงฤดูร้อนปี 2021 การชำระหนี้ที่ครบกำหนดซึ่งมีมูลค่าหลายแสนล้านดอลลาร์ส่งผลให้เกิดวิกฤตสภาพคล่องของเอเวอร์แกรนด์ นี่เป็นสาเหตุหนึ่งของการลดลงของดัชนีตลาดหลักทรัพย์หลายแห่งในวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 2021 เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2021 เอเวอร์แกรนด์ประกาศว่าไม่สามารถตกลงขายสินทรัพย์มูลค่า 2.6 พันล้านดอลลาร์ ซึ่งจะนำไปใช้ในการชำระดอกเบี้ย 83 ล้านดอลลาร์ที่ขาดการชำระในเดือนกันยายน 2021 ได้ ในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2021 เอเวอร์แกรนด์ผิดนัดชำระหนี้หุ้นกู้อีก 3 ครั้งหลังจากเลยช่วงเวลาผ่อนผันการจ่ายดอกเบี้ย
แม้ว่าปริมาณหนี้สินจะมีขนาดใหญ่ แต่จากมุมมองเฉพาะข้อมูลทางการเงินเอเวอร์แกรนด์ยังไม่ถึงภาวะ "ล้มละลาย" ตามรายงานทางการเงินที่ดินในกรรมสิทธิ์ของเอเวอร์แกรนด์ในปัจจุบันมีมูลค่า 456.8 พันล้านหยวน และเมื่อรวมกับการปรับปรุงโครงการเก่า 146 โครงการ มูลค่ารวมของที่ดินที่ถือครองของบริษัทมีเกือบ 2 ล้านล้านหยวน นอกจากนี้ยังมีทรัพย์สินเชิงพาณิชย์ที่สร้างเสร็จแล้วและสิทธิในการถือครองทรัพย์อีกมากมาย เช่น อาคารสำนักงานใหญ่ในฮ่องกง ซึ่งมีมูลค่าประมาณ 1 หมื่นล้านหยวน
เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 2021 บริษัทจัดอันดับเอสแอนด์พี (S&P Global) ได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าเอเวอร์แกรนด์ผิดนัดชำระหนี้ หลังจากขาดการชำระหนี้หุ้นกู้เมื่อต้นเดือน ในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 2022 หุ้นของบริษัทเอเวอร์แกรนด์ถูกระงับการซื้อขายและไม่มีคำชี้แจงใด ๆ จากบริษัท หุ้นของบริษัทกลับมาซื้อขายอีกครั้งในวันรุ่งขึ้นและราคาหุ้นก็เพิ่มขึ้นร้อยละ 10 ในวันที่ 15 มีนาคม 2022 ราคาหุ้นของเอเวอร์แกรนด์ตกลงสู่ระดับต่ำสุดใหม่ตลอดกาลที่ 1.16 ดอลลาร์ฮ่องกง (0.15 ดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งลดลงจากระดับสูงสุดที่มากกว่า 31 ดอลลาร์ฮ่องกงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2017
เมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2022 เอเวอร์แกรนด์ได้ประกาศการตัดสินใจขายโครงการคริสตัลซิตี (Crystal City, 杭州水晶城) ในหางโจวในราคา 3.66 พันล้านหยวน ให้กับกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เจ้อเจียงเจ้อเจี้ยน (Zhejiang Zhejian Real Estate Group, 浙江省浙建房地产集团) และกลุ่มบริษัทวิศวกรรมก่อสร้างเจ้อเจียง (Zhejiang Construction Engineering Group, 浙江省建工集团) โดยนำเงินที่ได้มาชำระหนี้การก่อสร้างจำนวน 920.7 ล้านหยวนให้กับกลุ่มบริษัทวิศวกรรมก่อสร้างเจ้อเจียง ข้อตกลงดังกล่าวคาดว่าจะมีกำไรประมาณ 216 ล้านหยวน
บริษัทมีผลขาดทุน 476 พันล้านหยวนในปี 2021 และ 106 พันล้านหยวนในปี 2022
เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2023 เอเวอร์แกรนด์ได้ยื่นขอล้มละลายตามหมวดที่ 15 ของประมวลกฎหมายล้มละลายของสหรัฐ ในนิวยอร์ก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลทางด้านธุรกิจของ กลุ่มเอเวอร์แกรนด์:
บลูมเบิร์ก
กูเกิล
ยาฮู!
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  ISNI 
ผลิตภัณฑ์น้ำแร่ "Evergrande Spring" ของกลุ่มเอเวอร์แกรนด์
กองบัญชาการตำรวจท่องเที่ยว

กองบัญชาการตำรวจท่องเที่ยว (อังกฤษ: Tourist Police Bureau) หน่วยงานระดับกองบัญชาการ อยู่ในส่วนบริการ สังกัดสำนักงานตำรวจแห่งชาติ
| กองบัญชาการตำรวจท่องเที่ยว Tourist Police Bureau |
| --- | --- |

อักษรย่อ: บช.ทท.
คำขวัญ: Your First Friend เพื่อนคนแรกของคุณ
ข้อมูลองค์กร
ก่อตั้ง: 1 กันยายน, พ.ศ. 2560
โครงสร้างเขตอำนาจ
หน่วยงานแห่งชาติ: ประเทศไทย
เขตอำนาจในการปฏิบัติการ: ประเทศไทย
ลักษณะทั่วไป: ตำรวจ
สำนักงานใหญ่: 999 หมู่ที่ 1 ถนน สุวรรณภูมิ 4 ตำบลหนองปรือ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ 10540
 
ผู้บริหารหน่วยงาน: พลตำรวจโท ศักย์ศิรา เผือกอ่ำ, ผู้บัญชาการตำรวจท่องเที่ยว
หน่วยงานปกครอง:  สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
กองบังคับการ:  • 4 กองบังคับการ
เว็บไซต์
www.touristpolice.go.th
ประวัติ

กองบัญชาการตำรวจท่องเที่ยวก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2560 ตาม พระราชกฤษฎีกา แบ่งส่วนราชการสำนักงานตำรวจแห่งชาติ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2560  โดยยกฐานะจาก กองบังคับการตำรวจท่องเที่ยว เนื่องจากโดยที่ในปัจจุบันอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของประเทศไทยมีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว ทำให้มีปริมาณนักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามาในประเทศไทยเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ในวันเดียวกันนั้นได้มีการแต่งตั้งให้พลตำรวจโท รณศิลป์ ภู่สาระ เป็นรักษาราชการแทนผู้บัญชาการตำรวจท่องเที่ยวตามคำสั่งสำนักงานตำรวจแห่งชาติที่ 529/2560 เรื่องแต่งตั้งข้าราชการ รักษาราชการแทนกระทั่งในการประชุมคณะกรรมการข้าราชการตำรวจ หรือ ก.ตร. ครั้งที่ 10/2560 เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2560 ซึ่งมี พลเอกประวิตร วงษ์สุวรรณ รองนายกรัฐมนตรีและ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เป็นประธานได้มีมติเห็นชอบแต่งให้พลตำรวจโท สาคร ทองมุณี ผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 9 มาเป็นผู้บัญชาการตำรวจท่องเที่ยวคนแรกขณะที่พลตำรวจโทรณศิลป์รักษาราชการแทนผู้บัญชาการตำรวจท่องเที่ยวให้ไปเป็นผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 9
อำนาจหน้าที่

กองบัญชาการตำรวจท่องเที่ยว มีอำนาจหน้าที่ ดังต่อไปนี้
(ก)  กำหนดยุทธศาสตร์  วางแผน  ควบคุม  ตรวจสอบ  ให้คำแนะนำ  และเสนอแนะการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่ของกองบัญชาการตำรวจท่องเที่ยวและหน่วยงานในสังกัด
(ข)  ถวายความปลอดภัยสำหรับองค์พระมหากษัตริย์  พระราชินี  พระรัชทายาท  ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์  พระบรมวงศานุวงศ์  ผู้แทนพระองค์  และพระราชอาคันตุกะ
(ค)  ปฏิบัติงานตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาและกฎหมายอื่นอันเกี่ยวกับความผิดทางอาญาทั่วราชอาณาจักร  ทั้งในกรณีที่ผู้เสียหายหรือผู้ต้องหาเป็นคนต่างด้าวซึ่งเข้ามาในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวเพื่อการท่องเที่ยวหรือเพื่อการอื่นตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง ในกรณีที่มีผลกระทบต่ออุตสาหกรรมท่องเที่ยว  และในกรณีความผิดอื่นที่เกี่ยวข้อง
(ง)  ดำเนินการเกี่ยวกับการรักษาความสงบเรียบร้อย  การป้องกันและการปราบปรามอาชญากรรมทั่วราชอาณาจักร  การให้ความปลอดภัยแก่บุคคลสำคัญและประชาชน  และการให้บริการช่วยเหลือประชาชน
(จ)  ช่วยเหลือ  อำนวยความสะดวก  และให้ความปลอดภัยแก่นักท่องเที่ยว
(ฉ)  ปฏิบัติการร่วมกับหรือสนับสนุนการปฏิบัติงานของหน่วยงานอื่นที่เกี่ยวข้องหรือที่ได้รับมอบหมาย
โครงสร้าง

กองบังคับการอำนวยการ
กองบังคับการตำรวจท่องเที่ยว 1
กองบังคับการตำรวจท่องเที่ยว 2
กองบังคับการตำรวจท่องเที่ยว 3
สมุดภาพ

รถตำรวจท่องเที่ยวขณะลาดตระเวนที่ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่
รถยนต์ตรวจการณ์ตำรวจท่องเที่ยวบริเวณสะพานพระราม 8
จุดบริการนักท่องเที่ยว ตำรวจท่องเที่ยวสมุทรสงคราม
ตำรวจท่องเที่ยวพร้อมรถตรวจการณ์ข้างหอศิลป์กรุงเทพ
ป้ายสัญลักษณ์ตำรวจท่องเที่ยว
กลุ่มอาการสำรอก

| กลุ่มอาการสำรอก Rumination syndrome |
| --- | --- |

การวัดการบีบตัวของหลอดอาหารหลังทานอาหารของคนไข้ที่มีอาการสำรอก ภาพแสดงแรงดันภายในท้อง ยอดกราฟเป็นลักษณะเฉพาะของการบีบตัวของผนังท้องที่เป็นเหตุให้ขย้อนในอาการนี้
สาขาวิชา: จิตเวชศาสตร์
กลุ่มอาการสำรอก
(อังกฤษ: Rumination syndrome, Merycism)
เป็นความผิดปกติทางการหดเกร็ง/การเคลื่อนไหวเอง (motility) ของกล้ามเนื้อแบบเรื้อรังที่แพทย์ยังวินิจฉัยไม่ค่อยถูก 
มีอาการสำรอกอาหารออกโดยไม่ต้องพยายามเนื่องจากการหดเกร็งของกล้ามเนื้อรอบ ๆ ท้องอย่างไม่ได้ตั้งใจ
และจะไม่มีอาการเหมือนกับเมื่ออาเจียนรวมทั้งขย้อนแบบจะอาเจียน คลื่นไส้ แสบร้อนกลางอก มีกลิ่นโดยเฉพาะของอาเจียน และปวดท้อง 
โรคนี้ในอดีตได้บันทึกไว้ว่าเกิดเพียงแค่กับทารก เด็กเล็ก ๆ และคนที่มีปัญหาทางสติปัญญา/ประชาน (อาการมีความชุกสูงถึง 10% ในคนไข้โรคจิตที่อยู่ประจำในโรงพยาบาล)
แต่ปัจจุบัน ก็เป็นอาการที่วินิจฉัยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในเด็กวัยรุ่นและผู้ใหญ่ที่นอกจากอาการนี้ก็ปกติดี 
ถึงกระนั้น ทั้งแพทย์ คนไข้ และสาธารณชนโดยทั่วไปก็ยังไม่ค่อยรู้ไม่ค่อยเข้าใจว่ามีอาการเช่นนี้
อาการนี้ปรากฏได้หลายอย่าง โดยอาจต่างกันมากระหว่างคนไข้ผู้ใหญ่ที่ไม่มีปัญหาทางจิตกับทารกหรือเด็กที่มีปัญหาทางจิต
เหมือนกับโรคทางเดินอาหารอื่น ๆ อาการอาจมีผลลบต่อชีวิตและการเข้าสังคมของบุคคล
เป็นอาการที่สัมพันธ์กับความซึมเศร้า
มีข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับอาการนี้ในบุคคลที่มีสุขภาพปกติโดยทั่วไป
เพราะคนไข้โดยมากไม่เปิดเผยว่ามีอาการ
และบ่อยครั้งถูกวินิจฉัยผิดเพราะมีอาการต่าง ๆ กัน และมีความคล้ายคลึงกับโรคหลอดอาหารและกระเพาะอื่น ๆ 
เช่น อัมพฤษ์กระเพาะ (gastroparesis) และโรคกินแล้วขับออก (bulimia nervosa)
อาการรวมทั้งแผลในหลอดอาหารและฟันกร่อน/ผุเนื่องจากกรดจากระเพาะอาหาร, ลมหายใจเหม็น, ทุพโภชนาการ, น้ำหนักลดอย่างรวดเร็ว และความอยากอาหารอย่างไม่เลิก
บุคคลอาจขย้อนออกเพียงไม่กี่นาทีหลังจากการทานอาหาร โดยวงจรการทานและการขย้อนออกอาจเลียนสภาพของการทานอาหารอย่างรีบ ๆ แล้วขับออกเหมือนกับโรคกินแล้วขับออก
การวินิจฉัยของอาการนี้ไม่ต้องอาศัยการตรวจที่เจ็บ เพราะจะขึ้นอยู่กับประวัติของคนไข้
และการรักษาดูจะมีอนาคต เพราะคนไข้อาจถึง 85% ตอบสนองต่อการรักษา รวมทั้งทารกและผู้พิการทางจิต
อาการ

แม้อาการต่าง ๆ และความรุนแรงจะต่างกันในระหว่างบุคคล การขย้อนออกอาหารที่ยังไม่ย่อย (เหมือนการเคี้ยวเอื้อง) หลังจากทานอาหารจะเป็นอาการหลักซึ่งเกือบมีเสมอ
ในบุคคลบางคน การขย้อนออกจะเป็นเพียงทีละน้อย โดยเกิดเป็นระยะเวลายาวหลังจากการทาน ซึ่งอาจจะเคี้ยวแล้วกลืนเข้าไปอีก
ในบุคคลอื่น อาหารอาจจะประกอบด้วยน้ำดีและเกิดไม่นาน แต่ต้องถ่มคายออก
แม้บางคนจะมีอาการหลังการทานอาหารบางอย่าง/บางคราวเท่านั้น แต่โดยมากก็จะมีหลังการทานอาหารทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นแค่คำเดียวหรือเป็นแค่อาหารว่าง
แต่คนไข้ที่เป็นในระยะยาวบางคนก็อาจพบอาหารหรือเครื่องดื่มที่ไม่ก่ออาการ
ไม่เหมือนกับการอาเจียนธรรมดา การขย้อนออกมักจะกล่าวว่า ไม่ต้องพยายามไม่ต้องบังคับ
น้อยครั้งมากที่จะมีอาการคลื่นไส้ก่อน และอาหารที่ยังไม่ย่อยจะไม่มีรสขมและกลิ่นของกรดกระเพาะอาหารและน้ำดี
อาการสามารถเริ่มตั้งแต่เริ่มทานอาหารจนกระทั่ง 120 นาทีหลังอาหาร
แต่ช่วงเวลาที่สามัญอยู่ในระหว่าง 30 วินาทีจนถึง 1 ชม. หลังทานอาหารเสร็จ
อาการมักจะหยุดเมื่อสิ่งที่ขย้อนออกเริ่มมีรสเป็นกรด
อาการต่อไปนี้ยังกล่าวว่าสามัญในชีวิตประจำวันอีกด้วย โดยไม่จำเป็นต้องเกิดในช่วงที่ขย้อนอาหารออก แต่เมื่อไรก็ได้
ปวดท้อง (38.1%)
ท้องผูก (21.1%)
คลื่นไส้ (17.0%)
ท้องร่วง (8.2%)
ท้องอืด (4.1%)
ฟันผุ (3.4%)
น้ำหนักลดก็เกิดขึ้นบ่อย ๆ ด้วย (42.2%) โดยในประเทศตะวันตกจะลดโดยเฉลี่ย 9.6 กก. และสามัญกว่าในกรณีที่โรคไม่ได้วินิจฉัยอย่างถูกต้องเป็นเวลานาน
แต่นี่อาจเป็นเรื่องคาดหวังได้เพราะขาดอาหารซึ่งบ่อยครั้งเป็นเพราะอาการของโรค
ความซึมเศร้ายังเชื่อมกับอาการนี้อีกด้วย แม้ผลของมันต่ออาการนี้ก็ยังไม่ชัดเจน
ฟันผุกร่อนเนื่องจากกรดในกระเพาะอาหารอาจเป็นลักษณะหนึ่งของกลุ่มอาการนี้
และลมหายใจเหม็นก็เช่นกัน
อาการหรือภาวะแทรกซ้อนอื่น ๆ อาจรวมความไม่สมดุลของอิเล็กโทรไลต์ ท้องไม่สบาย สำลัก การสูดอาหารหรือน้ำเข้าปอด และปอดบวม
เหตุ

เหตุของกลุ่มอาการนี้ยังไม่ชัดเจน
แต่งานศึกษาก็ได้แสดงสหสัมพันธ์ระหว่างเหตุที่สันนิษฐานกับประวัติคนไข้
ในทารกและบุคคลที่มีปัญหาทางสติปัญญา โรคปกติจะโทษการให้ความสนใจมากเกินไป (over-stimulation) หรือน้อยเกินไป (under-stimulation) จากผู้ปกครองหรือผู้ดูแล ทำให้บุคคลต้องหาความพึงพอใจในตัวเองและต้องกระตุ้นตัวเอง เนื่องจากมีสิ่งเร้าภายนอกที่น้อยหรือมากเกินไป
โรคนี้ก็ยังโทษความเจ็บป่วยช่วงสั้น ๆ, ความตึงเครียดในชีวิตเร็ว ๆ นี้, และการเปลี่ยนยา โดยสามัญอีกด้วย
ในผู้ใหญ่และวัยรุ่น เหตุที่สันนิษฐานมักจะตกอยู่ในหมวดสองหมวดคือ เกิดจากนิสัย หรือเกิดจากการบาดเจ็บ
บุคคลที่มีอาการเนื่องกับนิสัยโดยทั่วไปมีประวัติโรคทานแล้วขับออก หรือการขย้อนออกโดยตั้งใจ (เช่น นักมายากล หรือนักขย้อนมืออาชีพ) ซึ่งแม้ในตอนแรกจะตั้งใจทำ แต่ภายหลังเกิดนิสัยใต้จิตสำนึกที่จะปรากฏโดยไม่ได้อยู่ใต้อำนาจจิตใจ
ส่วนอาการที่เกิดจากการบาดเจ็บ คนไข้จะกล่าวถึงการบาดเจ็บทางกายหรือทางใจ (เช่น การผ่าตัดเร็ว ๆ นี้ ความทุกข์ทางใจ การกระแทกกระเทือนศีรษะ สมาชิกครอบครัวเสียชีวิต เป็นต้น) ซึ่งเกิดก่อนเริ่มมีอาการ บ่อยครั้งเป็นเวลาหลายเดือน
พยาธิสรีรวิทยา

กลุ่มอาการนี้เป็นความผิดปกติที่มีความเข้าใจน้อยมาก แต่ก็มีทฤษฎีจำนวนหนึ่งที่ได้สันนิษฐานกลไกของอาการขย้อนที่จำเพาะต่อความผิดปกตินี้
แม้จะยังไม่มีความเห็นพ้องในทฤษฎีใดทฤษฎีหนึ่ง แต่ก็มีทฤษฎีบางทฤษฎีที่ได้รับความสนใจและกล่าวถึงในวรรณกรรมมากกว่าเพื่อน
กลไกที่กล่าวถึงมากที่สุดก็คือการทานอาหารทำให้กระเพาะอาหารขยายออก ซึ่งตามมาด้วยการบีบกดท้องและการคลายตัวของหูรูหลอดอาหารส่วนล่าง (LES) พร้อม ๆ กัน
ซึ่งก็จะทำให้อาหารวิ่งเข้าไปในช่องว่าง ๆ ระหว่างกระเพาะกับคอหอยหลังช่องปากจนกลับไปถึงปาก
โดยมีคำอธิบายหลายอย่างว่าทำไมหูรูดหลอดอาหารส่วนล่างจึงคลายตัว
คำอธิบายอย่างหนึ่งก็คือเป็นการคลายตัวอย่างตั้งใจที่ได้เรียนรู้ ซึ่งเป็นเรื่องสามัญของคนไข้ที่เป็นหรือเคยเป็นโรคทานแล้วขับออก
แม้การคลายตัวนี้จะเป็นเรื่องตั้งใจ แต่กระบวนการขย้อนออกโดยรวม ๆ ก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจ
การคลายตัวเนื่องจากแรงดันภายในท้องเป็นคำอธิบายอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งกำหนดการบีบอัดในท้องเป็นกลไกหลัก
กลไกที่เสนออย่างที่สามเป็นเรื่องเกี่ยวกับรีเฟล็กซ์การเรอ นี่เป็นกลไกที่กล่าวถึงในวรรณกรรมมากที่สุด
คือ การกลืนอากาศเข้าไปก่อนหน้าที่จะขย้อนออก ก่อรีเฟล็กซ์การเรอซึ่งจุดชนวนการคลายตัวของหูรูดหลอดอาหาร คนไข้บ่อยครั้งกล่าวถึงความรู้สึกเหมือนกับจะเรอก่อนจะขย้อนอาหารออก
วินิจฉัย

การวินิจฉัยกลุ่มอาการนี้จะอิงประวัติของคนไข้
การตรวจที่มีค่าใช้จ่ายสูงและเจ็บเช่น การตรวจการบีบตัวของกระเพาะอาหาร-ลำไส้เล็กส่วนต้น (gastroduodenal manometry) และการตรวจความเป็นกรดด่างของหลอดอาหาร (esophageal Ph testing) ไม่จำเป็นและบ่อยครั้งทำให้วินิจฉัยผิดพลาด
มีการเสนอเกณฑ์วินิจฉัยหลายอย่างที่อิงลักษณะซึ่งปกติพบ
อาการหลักคือการขย้อนอาหารที่เพิ่งทาน จะต้องคงเส้นคงวา เกิดขึ้นอย่างน้อย 6 อาทิตย์ภายใน 12 เดือนที่ผ่านมา
การขย้อนต้องเริ่มภาย 30 นาทีหลังจากทานอาหารเสร็จ
คนไข้อาจจะเคี้ยวอาหารที่ขย้อนขึ้นมาหรือคายทิ้ง
อาการต้องหยุดภายใน 90 นาที หรือเมื่ออาหารที่ขย้อนเริ่มเป็นกรด
อาการต้องไม่ใช่มาจากการอุดตันทางเดินอาหาร และไม่ควรตอบสนองต่อการรักษาปกติของโรคกรดไหลย้อน
ในผู้ใหญ่ การวินิจฉัยจะได้การยืนยันเมื่อไม่พบโรคทางกระเพาะลำไส้
ส่วนเกณฑ์ช่วยวินิจฉัยรวมทั้งการขย้อนที่ไม่มีรสเปรี้ยวคือเป็นรสกรด
ปกติไม่มีกลิ่น ไม่ต้องพยายามทำ
หรืออย่างมากจะรู้สึกเหมือนกับจะเรอ
โดยไม่มีการขย้อนแบบจะอาเจียน
และการขย้อนจะไม่สัมพันธ์กับอาการเวียนหัวหรือแสบร้อนกลางอก
คนไข้โดยเฉลี่ยจะไปหาหมอถึง 5 คนเป็นเวลา 2.75 ปีก่อนจะได้วินิจฉัยที่ถูกต้องว่ามีอาการกลุ่มนี้
วินิจฉัย > การวินิจฉัยแยกโรค

กลุ่มอาการนี้ในผู้ใหญ่เป็นความผิดปกติที่ซับซ้อนและมีอาการคล้ายกับโรคทางกระเพาะอาหาร-หลอดอาหารหลายอย่างอื่น ๆ 
โรคทานแล้วขับออก (bulimia nervosa) และอัมพฤษ์กระเพาะอาหาร (gastroparesis) เป็นการวินิจฉัยผิดที่เกิดชุกสุดในคนไข้กลุ่มนี้
โดยโรคทานแล้วขับออกเป็นการวินิจฉัยผิดบ่อยที่สุดในคนไข้ผู้ใหญ่และโดยเฉพาะในเด็กวัยรุ่น
นี่เป็นเพราะความคล้ายคลึงของอาการดังปรากฏต่อคนอื่น ๆ เช่น การอาเจียนตามด้วยการกิน โดยเฉพาะในคนไข้ระยะยาวที่อาจทานอาหารเป็นจำนวนมากเพื่อชดเชยการขาดอาหาร และความไม่ต้องการเปิดเผยสภาพและอาการของตนต่อผู้อื่น
แม้มีการเสนอว่ากลุ่มอาการนี้สัมพันธ์กับโรคทานแล้วขับออก
แต่ไม่เหมือนโรคทานแล้วขับออก กลุ่มอาการนี้ไม่ได้ทำเอง
ผู้ใหญ่และเด็กวัยรุ่นที่มีอาการนี้สำนึกเป็นอย่างดีถึงการขาดอาหารของตนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่สามารถควบคุมรีเฟล็กซ์ของตนได้
เทียบกับคนไข้โรคทานแล้วขับออก ที่ตั้งใจอาเจียนออก และน้อยครั้งมากที่จะกลืนอาหารเข้าไปใหม่อีก
อัมพฤกษ์กระเพาะอาหารเป็นการวินิจฉัยผิดอีกโรคหนึ่ง
เพราะคนไข้อัมพฤกษ์กระเพาะบ่อยครั้งก็มีอาหารย้อนขึ้นมาหลังจากทานเข้าไป
แต่ไม่เหมือนอาการนี้ อัมพฤกษ์กระเพาะจะทำให้อาเจียนอาหารที่ไม่ย่อยอีกต่อไปจากกระเพาะ (เทียบกับแค่ขย้อนขึ้นมา) 
โดยจะเกิดเป็นเวลาหลาย ชม. หลังจากทานอาหารแล้ว รู้สึกเวียนหัวและขย้อนแบบจะอาเจียนก่อน และมีรสขมหรือรสเปรี้ยวที่เป็นลักษณะปกติของอาเจียน
วินิจฉัย > การจัดหมู่

อาการสำรอกขึ้นเป็นภาวะที่มีผลต่อการทำงานของกระเพาะและหลอดอาหาร โดยรวมอยู่ในหมู่โรคที่เรียกว่า "functional gastrointestinal disorder"
ในคนไข้ที่มีประวัติโรคทางจิตเวชคือความผิดปกติในการทานอาหาร (eating disorder) กลุ่มอาการนี้จะรวมอยู่ในหมู่เดียวกับความผิดปกติในการทานอาหารอื่น ๆ เช่น โรคทานแล้วขับออก (bulimia) และอาการกินสิ่งที่ไม่ใช่อาหาร (pica) ซึ่งโดยพวกมันเองก็รวมกลุ่มอยู่ใต้ความผิดปกติทางจิตที่ไม่ใช่วิกลจริต (non-psychotic mental disorder)
แต่ในวัยรุ่นและผู้ใหญ่ที่ไม่พิการทางใจ อาการนี้พิจารณาว่าเป็นความผิดปกติทางการบีบตัวของทางเดินอาหาร ไม่ใช่ความผิดปกติในการทานอาหาร เพราะคนไข้ปกติจะไม่สามารถควบคุมการเกิดขึ้นของอาการแลไม่มีประวัติความผิดปกติการทานอาหาร
การรักษาและพยากรณ์โรค

ปัจจุบันยังไม่มีวิธีการรักษาให้หายขาด
ยายับยั้งการหลั่งกรดและยาอื่น ๆ ได้ลองใช้แล้วโดยได้ผลน้อยหรือไม่ได้ผลอะไร
ในเด็กทารกและในผู้มีความพิการทางจิต การรักษาจะต่างกับผู้ใหญ่และวัยรุ่นที่ไม่พิการ
สำหรับผู้ใหญ่และวัยรุ่น เทคนิกการผ่อนคลายและ biofeedback คือ การวัดการตอบสนองทางสรีรภาพด้วยเครื่องมือโดยมีจุดประสงค์เพื่อจะควบคุมการตอบสนองเช่นนั้น ๆ ที่ทำหลังการทานอาหารหรือเมื่อไรที่การขย้อนขึ้นเกิดขึ้น พบว่าได้ผลดีที่สุด
ในเด็กทารกและผู้พิการทางจิต การฝึกพฤติกรรมโดยลงโทษแบบเบา ๆ (mild aversive training) พบว่า ทำให้ดีขึ้นในกรณีโดยมาก
การฝึกโดยลงโทษก็คือ การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมขย้อนขึ้นกับผลที่ไม่น่าชอบใจ และการให้รางวัลที่น่าชอบใจสำหรับพฤติกรรมการทานที่ดี
เช่น การเอาของเปรี้ยวหรือขมให้อมเมื่อบุคคลเริ่มทำท่าทางหรือหายใจแบบที่ปกติเกิดพร้อมกับการขย้อนขึ้นโดยทั่วไป เป็นวิธีที่ยอมรับเพื่อการฝึกเช่นนี้
แม้จะมีงานศึกษาก่อน ๆ ที่เสนอให้หยิก[ต้องการอ้างอิง]
ส่วนในคนไข้ที่ไม่พิการทางใจ การสำรอกขึ้นไม่ใช่พฤติกรรมที่ตั้งใจ และสามารถปรับนิสัยได้โดยให้หายใจโดยใช้กะบังลมเพื่อแก้ความรู้สึกอยากจะสำรอกขึ้น
นอกจากจะให้กำลังใจ ให้คำอธิบายเรื่องการแก้นิสัย แพทย์อาจแสดงการหายใจด้วยกะบังลมโดยให้ใช้ก่อนและระหว่างที่การสำรอกจะเกิด
การหายใจวิธีนี้สามารถช่วยป้องกันแม้การอาเจียน
เพราะเป็นการกันการหดเกร็งของท้องที่จำเป็นเพื่อขับของในกระเพาะอาหารออก
การบำบัดโดยให้กำลังใจและการหายใจจากกะบังลมมีหลักฐานว่าทำให้อาการดีขี้นในกรณี 56% และทำให้อาการยุติไปในกรณีอีก 30% ในงานศึกษาหนึ่งที่ตรวจคนไข้วัยรุ่น 56 คนโดยติดตามคนไข้หลังจากการรักษาเบื้องต้น 10 เดือน
คนไข้ที่ใช้เทคนิกนี้ได้สำเร็จบ่อยครั้งสังเกตเห็นสุขภาพที่ดีขึ้นทันที
ผู้ที่มีอาการทานแล้วขับออก หรือผู้ที่จงใจทำให้อาเจียนในอดีต มีโอกาสดีขึ้นลดลงเนื่องจากไม่สามารถแก้พฤติกรรมที่ไม่ดีได้
เทคนิกนี้ไม่ใช้ในทารกหรือเด็กเล็ก ๆ เนื่องจากยากเกินไปเพราะต้องกะเวลาและมีสมาธิ
แต่เด็กทารกจะหมดอาการนี้ภายใน 1 ปีหลังจากฝึกแบบลงโทษ
การระบาด

ความผิดปกติในการสำรอกเบื้องต้นบันทึกว่า
เป็นปัญหาต่อทารกเกิดใหม่
ทารก เด็ก
และบุคคลที่พิการทางจิต (เช่น มีปัญหาทางสติปัญญา/ประชาน/ปัญญาอ่อน)
แต่ตั้งแต่นั้นก็พบแล้วว่า เกิดทั้งในชายหญิงในอายุทุกช่วงและผู้มีสติปัญญาทุกระดับ
ในบรรดาคนปัญญาอ่อน มีความชุกในทารก (6-10%) เท่า ๆ กับผู้ใหญ่ซึ่งอยู่ประจำใน รพ. (8-10%)
ในทารก อาการมักเริ่มเมื่อมีอายุระหว่าง 3-12&npsb;เดือน
ความชุกโรคในประชากรทั่วไปยังไม่ได้กำหนด
แต่บางครั้งก็กล่าวว่าเกิดน้อย
หรือว่าจริง ๆ เกิดไม่น้อย แต่วินิจฉัยไม่ค่อยถูก
ความผิดปกติมักจะเกิดในหญิงมากกว่า
คนไข้วัยรุ่นปกติจะเริ่มมีอาการที่ 12.9±0.4 ปี โดยเด็กชายจะเริ่มขึ้นก่อน (ชาย-11.0±0.8 ปี หญิง-13.8±0.5 ปี)
มีหลักฐานน้อยมากกว่ากรรมพันธุ์มีผลต่ออาการนี้เช่นไร
แต่ก็มีรายงานกรณีคนไข้ที่เป็นครอบครัวต่าง ๆ ซึ่งสมาชิกมีอาการนี้ทุกคน
ประวัติ

ภาษาอังกฤษว่า rumination มาจากคำภาษาละตินว่า ruminare ซึ่งหมายความว่า "เคี้ยวเอื้อง"
เป็นอาการที่บันทึกมาตั้งแต่โบราณแล้ว เช่นที่กล่าวถึงในงานเขียนของอาริสโตเติลหรือในพระไตรปิฎก ต่อมาจึงมีการบันทึกทางการแพทย์ในปี ค.ศ. 1618 โดยนักกายวิภาคชาวอิตาลี (Fabricus ab Aquapendende) ผู้เขียนถึงอาการของคนไข้ของเขาคนหนึ่ง
กรณีแรก ๆ สุดของอาการนี้ก็คือที่เกิดกับแพทย์ชาวมอริเชียส Charles-Édouard Brown-Séquard ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เนื่องจากการทดลองที่ทำกับตนเอง
คือเพื่อตรวจสอบการตอบสนองของกรดในกระเพาะอาหารต่ออาหารต่าง ๆ หมอได้กลืนฟองน้ำที่ผูกไว้กับด้าย แล้วตั้งใจสำรอกมันขึ้นมาเพื่อวิเคราะห์สิ่งที่มันซับ
โดยเป็นผลของการทดลองเช่นนี้ หมอในที่สุดก็สำรอกอาหารขึ้นมาเป็นประจำโดยเป็นรีเฟล็กซ์
มีรายงานคนไข้หลายรายงานก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่โดยมากจะวิเคราะห์ตามวิธีการที่ใช้และแนวคิดที่นิยมในเวลานั้น
ิเริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ว่า กลุ่มอาการนี้ปรากฏในรูปแบบต่าง ๆ โดยเป็นการตอบสนองต่อภาวะต่าง ๆ
แม้จะยังพิจารณาว่าเป็นความผิดปกติในเด็กทารกและผู้มีปัญหาทางสติปัญญาในเวลานั้น แต่ความแตกต่างของรูปแบบการแสดงออกระหว่างทารกกับผู้ใหญ่ก็ชัดเจนแล้ว
เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1900 งานศึกษาในผู้ใหญ่ที่สุขภาพปกติเว้นอาการนี้ก็มีน้อยลงเรื่อย ๆ  คือรายงานวิเคราะห์อาการในผู้ใหญ่ที่ไม่พิการทางจิตจะปรากฏหลังจากช่วงนี้
ในตอนแรก รายงานกล่าวถึงอาการนี้ในผู้ใหญ่ว่าไม่ทำให้เสียหาย
แต่ปัจจุบันก็กล่าวเป็นอีกอย่างหนึ่ง
ปัจจุบัน แม้จะมีจำนวนคนไข้มากขึ้นและก็มีคนมากขึ้นที่กล่าวถึงอาการนี้ของตนเอง แต่ความรู้ความเข้าใจถึงอาการนี้ในวงการแพทย์และสาธารณชนทั่วไปก็ยังจำกัด
ในวินัยปิฎก

พระวินัยปิฎก (ส่วนแรกของพระไตรปิฎก) ขุททกวัตถุขันธกะ ได้กล่าวถึงการสำรอกอาหารออกมาเคี้ยวไว้ 
คือพระพุทธองค์ได้ทรงบัญญัติสิกขาบทไว้ว่า ภิกษุผู้มักเคี้ยวเอื้อง เคี้ยวอาหารที่สำรอกขึ้นมาหลังเที่ยงวันแล้วกลืนไม่เป็นอาบัติเนื่องจากฉันอาหารในเวลาเย็น (วิกาลโภชนา)
โดยได้ตรัสถึงพระภิกษุผู้เป็นเหตุให้ทรงบัญญัติสิกขาบทไว้ว่า มีนิสัยเคี้ยวเอื้องเพราะชาติที่แล้วได้เกิดเป็นโค
[๒๗๓] สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งมีนิสัยเคี้ยวเอื้อง ท่านสำรอกอาหารออกมาเคี้ยว แล้วกลืนเข้าไปอีก ภิกษุทั้งหลายตำหนิ ประณาม โพนทะนาว่า “ภิกษุนี้ฉันอาหารในเวลาวิกาล” แล้วนำเรื่องไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ 
พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนี้เพิ่งจุติมาจากกำเนิดโค ภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ภิกษุผู้มีนิสัยเคี้ยวเอื้อง เคี้ยวเอื้องได้ ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุไม่พึงกลืนอาหารที่ออกมานอกปากแล้วเข้าไปอีก รูปใดกลืน พึงปรับอาบัติตามธรรม”
ในสัตว์อื่น

การเคี้ยวเอื้องในสัตว์เช่น วัว ควาย แพะ และยีราฟ จัดเป็นพฤติกรรมปกติ
เป็นสัตว์ที่เรียกรวม ๆ กันว่า สัตว์เคี้ยวเอื้อง (ruminant)
แต่พฤติกรรมที่ว่านี้ แม้จะเรียกในภาษาอังกฤษว่า rumination เช่นกัน ก็ไม่เกี่ยวกับอาการในมนุษย์ เพราะเป็นเรื่องปกติของสัตว์
การสำรอกออกโดยไม่ได้ตั้งใจดังที่พบในมนุษย์ ก็พบในกอริลลาและไพรเมตอื่น ๆ อีกด้วย
True merycism, as opposed to the cud-chewing process in ruminants, is also a normal part of the digestive process in some other animals, such as kangaroos.
ส่วนสัตว์ในวงศ์ Macropodidae ซึ่งรวมสัตว์พวกจิงโจ้ มีพฤติกรรมที่นักวิชาการตั้งชื่อขึ้นโดยเฉพาะคือ "merycism" เป็นการขย้อนอาหารที่อาจเคี้ยวไม่ดีขึ้นมาเคี้ยวแล้วกลืนลงไปใหม่ เป็นกระบวนการที่ไม่จำเป็นในการย่อยอาหารเหมือนกับของพวกสัตว์เคี้ยวเอื้อง และไม่เกิดอย่างสม่ำเสมอทุก ๆ วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

MayoClinic.org Pediatrics - Rumination Syndrome - The Mayo Clinic website provides a clear and concise overview of the disorder.
WedMD - Rumination disorder - Web MD. Provides a general overview of the disease.
Rumination Disorder - The Meadows Ranch Provides a clear overview of the disorder.
นักขย้อนมืออาชีพ Hadji Ali (ค.ศ. 1887-1937)
กราฟแจกแจงอายุเมื่อวินิจฉัยว่ามีความผิดปกตินี้
กองทัพอากาศประเทศแมนจู

| กองทัพอากาศจักรวรรดิแมนจู |
| --- | --- |
飛行隊
นักบินของกองทัพอากาศแมนจู
ประจำการ: ค.ศ. 1937–ค.ศ. 1945
ประเทศ:  ประเทศแมนจูกัว
บทบาท: กองทัพอากาศ
กำลังรบ: ประมาณ 35 ลำ
กองบัญชาการ: ฉางชุน
สีหน่วย: เหลือง,น้ำเงิน,ขาว
วันสถาปนา: 20 กันยายน (วันการบิน)
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง สงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้บังคับบัญชา
จอมทัพ: จักรพรรดิผู่อี๋
เครื่องหมายสังกัด
สัญลักษณ์: 
กองทัพอากาศจักรวรรดิแมนจู (จีน: 飛行隊; พินอิน: Fēixíng Duì; อังกฤษ: Manchukuo Imperial Air Force) เป็นกองทัพอากาศของประเทศแมนจูซึ่งเป็นรัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่น โดยเป็นผู้เชี่ยวชาญของบริษัทการบินขนส่งแมนจูกัว (ช่วงหลังเปลี่ยนชื่อเป็นสายการบินแห่งชาติแมนจูกัว) โดยเป็นลักษณะทางทหาร ถูกก่อตั้งในปีค.ศ. 1931 โดยได้รับรองให้เป็นทั้งการขนส่งและการต่อต้านตามคำสั่งของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น