stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 16
ข้อมูลการออกอากาศ > Vivienne Westwood / Jay Manuel

เริ่มต้นสัปดาห์ มอลลี่และบริททานี่ ได้ไปพบกับ ไอแวน บาร์ท รองประธานจาก IMG Model ซึ่งทั้งสอง ทำให้ไอแวน ประทับใจ ในเรื่องของลุคส์และผลงานของพวกเธออย่างมาก แต่ดูเหมือนว่า เขาจะชอบทัศนคติของบริททานี่มากกว่า ต่อมา สาวๆต้องถ่ายโฆษณา ให้กับ คัฟเวอร์เกิร์ล ลิป เพอร์เฟคชั่น ลิปคัลเลอร์ ในขณะที่กำลังถ่ายโฆษณาในมุมที่แตกต่างกัน ในเวลาเดียวกัน พวกเธอจะต้องถ่ายภาพกับช่างภาพชื่อดัง ปิเออร์เปาโล เฟอร์รารี่ อีกด้วย บริททานี่ สามารถเปลี่ยนตัวเองให้ดูสง่า และเป็นนางแบบที่สวยงาม สำหรับโฆษณาได้ ในขณะที่มอลลี่ ดูแข็งๆ ถึงแม้ว่าเธอจะดูเป็นมืออาชีพ และทำได้ไหลลื่นกว่าก็ตาม
หลังจากนั้น สาวๆได้เดินทางต่อ เพื่อที่จะถ่ายแฟชั่น ให้กับ Vogue Italia บริททานี่ หวังว่าเธอจะทำได้ดีกว่า มอลลี่ ที่ยังดูกังวลและไม่พอใจ กับการถ่ายโฆษณาวันก่อน แต่การที่เธอได้พบกับครอบครัว ที่มาสร้างความประหลาดใจให้เธอ ทำให้เธอตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมาก แต่บริททานี่ รู้สึกเศร้า ที่แม่ของเธอ มาหาเธอไม่ได้ เนื่องจากเหตุผลทางการแพทย์ เธอจึงรู้สึกแย่เป็นอย่างมาก ในขณะที่ มอลลี่ และแม่ของเธอ ได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ จากนั้น บริททานี่ จึงได้คุยกับแม่ของเธอ ผ่านทางอินเทอร์เน็ต และสัญญากับเธอว่า เธอจะต้องชนะ เพื่อที่จะกลับไปดูแลเธอ
ต่อมา แอน วอร์ด ผู้ชนะจาก ฤดูกาลที่ 15 รวมถึง คาเชีย, อเล็กซานเดรีย และแฮนนาห์ จะได้ร่วมเดินแบบ ให้กับ วิเวียนน์ เวสต์วู้ด เพื่อตัดสินครั้งสุดท้ายอีกด้วย การเดินแบบดำเนินไปอย่างรวดเร็วมาก
และได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด กับ บริททานี่ เมื่อถึงคราวที่เธอจะต้องเดินร่วมเดินกับมอลลี่ ระหว่างเดินบนรันเวย์ เธอได้เหยียบกลีบกุหลาบ และลื่นไถลไปกับพื้น ขาซ้ายของเธอ ได้รับบาดเจ็บ และไม่สามารถที่จะเดินต่อไปได้อีกจนจบ อย่างไรก็ตาม บริททานี่ ได้เดินออกมาด้วยความมั่นใจ และยิ้มอย่างสวยงาม ในการเดินครั้งสุดท้าย
ก่อนเข้าห้องตัดสินครั้งสุดท้าย พวกเธอจะต้องตัดผมทรงใหม่ ซึ่งถูกเสนอโดย ไอแวน บาร์ท มอลลี่ ดูสดใสขึ้นกว่าเดิม กับผมซอยสั้น และตัดหน้าม้า และบริททานี่ ดูสวยขึ้นกว่าเดิมกับ ผมที่ตัดให้สั้นลง เหมือนผู้ชาย กรรมการเริ่มต้นตัดสิน จากการเดินแบบ ถ่ายโฆษณา และภาพถ่ายคัฟเวอร์เกิร์ล บริททานี่ ถูกตำหนิ ในเรื่องที่เธอหัวเราะออกมา ระหว่างการเดินแบบ และทั้งสองคน ได้รับคำชม ในการถ่ายโฆษณา ว่าออกมาลื่นไหล และดูเป็นมืออาชีพมาก ในระหว่าง ปรึกษาหารือนั้น มิสเตอร์เจย์ ชอบผลงานภาพถ่ายของมอลลี่มาก ในขณะที่ ไทร่า ชอบความงามที่เป็นเอกลักษณ์ของ บริททานี่
และเมื่อสาวๆถูกเรียกกลับมา คณะกรรมการ จึงประกาศว่า บริททานี่ เป็น อเมริกา เน็กซต์ ทอป โมเดล คนที่ 16
ผู้ชิงตำแหน่งสองคนสุดท้าย : บริททานี่ ไคลน์ และ มอลลี่ โอ คอนเนล
อเมริกา เน็กซต์ ทอป โมเดล : บริททานี่ ไคลน์
ช่างถ่ายภาพ : ปิเออร์เปาโล เฟอร์รารี่
ผู้กำกับโฆษณา : เจย์ แมนูเอล
แขกรับเชิญพิเศษ : ไอแวน บาร์ท, วาเลนติน่า เซอร์ร่า, ออเดรย์ แลมเบิร์ท, วินเซนต์ เจปส์, แอน วอร์ด
ผู้เข้าแข่งขัน

(อายุเป็นไปตามช่วงเวลาที่ถ่ายทำรายการ)
| ผู้เข้าแข่งขัน | อายุ | รัฐที่ลงสมัคร | ผลการแข่งขัน | ลำดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แอนเจเลีย แอลวาเรซ | 20 ปี | ฟลอริดา | ถูกคัดออกในตอนที่ 1 | 14 |
| ออนเดรย์ เอ็ดเวิร์ด | 18 ปี | มิชิแกน | ขอออกในตอนที่ 2 | 13 |
| นิโคล ลูคัส | 20 ปี | ฟลอริดา | ถูกคัดออกในตอนที่ 2 | 12 |
| โดมินิค วอลด์รัพ | 23 ปี | เท็กซัส | ถูกคัดออกในตอนที่ 3 | 11 |
| ซาร่า ลอนโกเรีย | 18 ปี | เท็กซัส | ถูกคัดออกในตอนที่ 4 | 10 |
| ดาเลีย มอร์โรว์ | 21 ปี | แคลิฟอร์เนีย | ถูกคัดออกในตอนที่ 5 | 9 |
| โมนิค วานการ์ท | 19 ปี | อิลลินอยส์ | ถูกคัดออกในตอนที่ 6 | 8 |
| มิเคล่า สคิปานี่ | 21 ปี | ฟลอริดา | ถูกคัดออกในตอนที่ 7 | 7 |
| แจคลิน พูล | 20 ปี | เท็กซัส | ถูกคัดออกในตอนที่ 8 | 6 |
| คาเชีย พีเลวิคช์ | 26 ปี | อิลลินอยส์ | ถูกคัดออกในตอนที่ 10 | 5 |
| อเล็กซานเดรีย เอเวอเร็ท | 22 ปี | แคลิฟอร์เนีย | ถูกคัดออกในตอนที่ 11 | 4 |
| แฮนนาห์ โจนส์ | 20 ปี | เท็กซัส | ถูกคัดออกในตอนที่ 12 | 3 |
| มอลลี่ โอ คอนเนล | 22 ปี | เซาท์แคโรไลนา | รองชนะเลิศ | 2 |
| บริททานี่ ไคลน์ | 19 ปี | เพนซิลเวเนีย | ชนะเลิศ | 1 |
สรุปผลการแข่งขัน > ลำดับการเรียกชื่อ

| ลำดับ | ตอนที่> 1 | ตอนที่> 2 | ตอนที่> 3 | ตอนที่> 4 | ตอนที่> 5 | ตอนที่> 6 | ตอนที่> 7 | ตอนที่> 8 | ตอนที่> 10 | ตอนที่> 11 | ตอนที่> 12 | ตอนที่> 13 | ตอนที่>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | มอลลี่ | แฮนนาห์ | อเล็กซานเดรีย | คาเชีย | แฮนนาห์ | บริททานี่ | แจคลิน | อเล็กซานเดรีย | มอลลี่ | มอลลี่ | มอลลี่ | บริททานี่ |  |
| 2 | บริททานี่ | บริททานี่ | มอลลี่ | แฮนนาห์ | บริททานี่ | คาเชีย | มอลลี่ | แฮนนาห์ | บริททานี่ | บริททานี่ | บริททานี่ | มอลลี่ |  |
| 3 | อเล็กซานเดรีย | โมนิค | บริททานี่ | แจคลิน | แจคลิน | มอลลี่ | แฮนนาห์ | คาเชีย | แฮนนาห์ | แฮนนาห์ | แฮนนาห์ |  |  |
| 4 | มิเคล่า | มิเคล่า | คาเชีย | ดาเลีย | โมนิค | แจคลิน | คาเชีย | บริททานี่ | อเล็กซานเดรีย | อเล็กซานเดรีย |  |  |  |
| 5 | ดาเลีย | คาเชีย | แจคลิน | โมนิค | อเล็กซานเดรีย | แฮนนาห์ | อเล็กซานเดรีย | มอลลี่ | คาเชีย |  |  |  |  |
| 6 | แฮนนาห์ | โดมินิค | แฮนนาห์ | มอลลี่ | คาเชีย | อเล็กซานเดรีย | บริททานี่ | แจคลิน |  |  |  |  |  |
| 7 | ออนเดรย์ | ซาร่า | โมนิค | มิเคล่า | มิเคล่า | มิเคล่า | มิเคล่า |  |  |  |  |  |  |
| 8 | โมนิค | อเล็กซานเดรีย | ดาเลีย | บริททานี่ | มอลลี่ | โมนิค |  |  |  |  |  |  |  |
| 9 | นิโคล | แจคลิน | มิเคล่า | อเล็กซานเดรีย | ดาเลีย |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 10 | คาเชีย | มอลลี่ | ซาร่า | ซาร่า |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 11 | แจคลิน | ดาเลีย | โดมินิค |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 12 | ซาร่า | นิโคล |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 13 | โดมินิค | ออนเดรย์ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 14 | แอนเจเลีย |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
ผู้ชนะเลิศการแข่งขัน
ผู้เข้าแข่งขันที่ขอออกจากการแข่งขัน
ผู้ชนะรางวัลประจำสัปดาห์
ผู้ที่ถูกคัดออกจากการแข่งขัน
ตอนที่ 2 ออนเดรย์ ขอออกจากการแข่งขัน เนื่องจากเธอคิดว่ายังไม่พร้อมสำหรับวงการนางแบบ
ตอนที่ 9 เป็นตอนประมาลภาพซ้ำในการแข่งขัน
สรุปผลการแข่งขัน > การแปลงโฉม

อเล็กซานเดรีย : ต่อผมยาว ตรง สีบลอนด์
บริททานี่ : ตัดผมสั้น หน้าม้า ทรง ดัตช์ บอย, ภายหลัง ตัดให้สั้นลง เหมือนผู้ชาย
ดาเลีย : ต่อผมยาวสีดำ ตรง ถึงกลางหลัง
โดมินิค : ต่อผมยาวหยิก สีม่วงแดง
แฮนนาห์ : ต่อให้เป็นคลื่น และทำไฮไลท์ สีเดอร์ตี้ บลอนด์
แจคลิน : ดัดผมให้เป็น ลอนใหญ่ๆ
คาเชีย : ต่อผมยาวหยิก สีบลอนด์ ให้หนาฟูขึ้นกว่าเดิม
มิเคล่า : ต่อผมยาวสีดำ เหมือน โพคาฮอนทัส
มอลลี่ : ต่อผมยาวหยิก สีบลอนด์ ให้หนาฟู เหมือน ไดอาน่า รอสส์(ต่อมาได้เอาผมที่ต่อออกทั้งหมด), ภายหลังซอยให้สั้น และตัดหน้าม้า
โมนิค : ต่อผมสีดำ ให้ยาวขึ้นกว่าเดิม
ซาร่า : ซอยผมให้สั้นลง เหมือนผู้ชาย
สรุปผลการแข่งขัน > การแข่งขัน

สัปดาห์ที่ 1  : ถ่ายภาพเบื้องหลังการทำงานของแฟชั่นโชว์
สัปดาห์ที่ 2  : ถ่ายภาพบิวตี้ช็อท กับผึ้ง
สัปดาห์ที่ 3  : ถ่ายภาพในชุดราตรี แบบแฟชั่นชั้นสูุง ในคอนเซ็ปต์ อลิซ อิน วันเดอร์แลนด์
สัปดาห์ที่ 4  : ถ่ายโฆษณาให้กับกาแฟเฟียซโร้ท ในคอนเซ็ปต์ สไตล์ เรโทร ยุค 50's
สัปดาห์ที่ 5  : ถ่ายภาพในชุดขนสัตว์ กับลูกเสือดาว
สัปดาห์ที่ 6  : ถ่ายภาพโดยปกคลุมไปกับขี้เถ้า โดยแบ่งเป็นกลุ่มสาวผมบลอนด์ กับสาวผมเข้ม
สัปดาห์ที่ 7  : ถ่ายภาพเป็นสาวที่คลั่งไคล้สิ่งของ ในรูปแบบต่างๆ
สัปดาห์ที่ 8  : ถ่ายภาพในหัวข้อ เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม แบบแฟชั่นชั้นสูง ในสถานที่กำจัดขยะ
สัปดาห์ที่ 10  :ถ่ายภาพเป็นชนร่อนเร่ ร่วมกับอูฐ ในทะเลทราย
สัปดาห์ที่ 11  :ถ่ายภาพเป็น สาวโมรอกกัน ในจัตุรัสเจมาอา เอล ฟนา
สัปดาห์ที่ 12  :ถ่ายภาพ การแต่งงานแบบดั้งเดิม ของชาวโมรอกกัน ในชายหาด มาร์ราคิช
สัปดาห์ที่ 13  :ถ่ายภาพและโฆษณา ให้กับ คัฟเวอร์เกิร์ล ลิป เพอร์เฟคชั่น ลิป คัลเลอร์, ถ่ายแฟชั่นขึ้นปกนิตยสาร บิวตี อิน โวก, เดินแบบระดับมืออาชีพ ให้กับเสื้อผ้าที่ออกแบบโดย วิเวียนน์ เวสต์วู้ด
สรุปผลการแข่งขัน > บุคคลที่เกี่ยวข้องกับรายการ

ไทรา แบงส์ - เจ้าของรายการ, ช่างภาพ และกรรมการหลัก
ไนเจล บาร์คเกอร์ - กรรมการ, ช่างภาพ
อังเดร ลีออน ทอลลีย์ - กรรมการ, บรรณาธิการแฟชั่น
เจ.อเล็กซานเดอร์ - ครูฝึกสอนการเดินแบบ
เจย์ แมนูเอล - ผู้กำกับการถ่ายภาพ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กอเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล |
| --- | --- |
กรรมการปัจจุบัน: ริต้า โอรา  ·  แอชลีย์ กราแฮม  ·  ดรูว์ เอลเลียต  ·  ดรูว์ เอลเลียต
อดีตกรรมการ: ไทรา แบงส์  ·   เคลลี่ ครูโทน  · เจ.อเล็กซานเดอร์  ·   ยู ไซ  ·  เจนิส ดิคคินสัน  ·  โบว์ คิลเลียน  ·  คิโมร่า ลี ซิมมอนส์  ·  อีริค นิโคลสัน  ·  โนเล่ แมริน  ·  ทวิกกี้  ·  พอลลิน่า โพริซโคว่า  ·  อังเดร ลีออน ทอลลีย์   ·  ไนเจล บาร์คเกอร์  ·  เจย์ แมนูเอล  · ร็อบ อีวานส์  ·  จอห์นนี่ วูเจ็ค  ·  ไบรอันบอย
ฤดูกาล : ผู้ชนะ: 1 : เอเดรียนน์ เคอร์รี่  ·  2 : โยอันนา เฮาสว์  ·  3 : อีวา พิกฟอร์ด  ·  4 : นาอิมา โมร่า  ·  5 : นิโคล ลิงก์เลทเทอร์  ·  6 : แดเนียลล์ อีวานส์  ·  7 : แคริดี อิงลิช  ·  8 : แจสลีน กอนซาเลซ  ·  9 : ซาลีช่า สโตเวอร์  ·  10 : วิทนีย์ ทอมป์สัน  ·  11 : แม็กคีย์ ซัลลีแวน  ·  12 : ทีโยน่า แอนเดอร์สัน  ·  13 : นิโคล ฟ็อกซ์  ·  14 : คริสต้า ไวท์  ·  15 : แอน วอร์ด  ·  16 : บริททานี่ ไคลน์  ·  17 : ลิซ่า ดามาโต้  ·  18 : โซฟี่ ซัมเนอร์  ·  19 : ลอร่า เจมส์  ·  20 : จอร์แดน มิลเลอร์  ·  21 : คีธ คาร์ลอส ·  22 : ไนล์ ดิมาร์โค่ · 23 : อินเดีย แกนส์ ·  24 : ไคล่า โคลแมน
แผ่นดินไหวในแคว้นอาบรุซโซ พ.ศ. 2552

| --- | --- |
ที่ทำการท้องถิ่นเสียหายจากแผ่นดินไหว
แสดงแผนที่แคว้นอาบรุซโซแสดงแผนที่ประเทศอิตาลี
เวลาสากลเชิงพิกัด: 2009-04-06 01:32:42
รหัสเหตุการณ์ ISC: 13438018
USGS-ANSS: ComCat
วันที่ท้องถิ่น: 6 เมษายน 2552 (2552-04-06)
เวลาท้องถิ่น: 03:32 CEST
ขนาด: Mw6.3 (GCMT)
ความลึก: 9.46 กิโลเมตร (5.88 ไมล์)
ศูนย์กลาง: 42°20′51″N 13°22′48″E﻿ / ﻿42.3476°N 13.3800°E﻿ / 42.3476; 13.3800
พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ: แคว้นอาบรุซโซ อิตาลี
ความเสียหายทั้งหมด: 16 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ระดับความรุนแรงที่รู้สึกได้: X (อนุภาพรุนแรง) 
ค่าความเร่งสูงสุดของพื้นดิน: 0.66 g
ความเร็วสูงสุด: 42.83 cm/s
ผู้ประสบภัย: เสียชีวิต 308 ราย บาดเจ็บ 1,500+ ราย ไร้ที่อยู่อาศัย 65,000+ ราย
แผ่นดินไหวที่อิตาลี พ.ศ. 2552 คือเหตุการณ์แผ่นดินไหวขนาด 6.3 ที่เกิดขึ้นในแคว้นอาบรุซโซทางภาคกลางของประเทศอิตาลี เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2552 หลังจากเกิดแรงสั่นสะเทือนขนาดเล็กประมาณร้อยครั้งก่อนหน้านี้ตั้งแต่เดือนมกราคม รวมทั้งแผ่นดินไหวขนาด 4.0 เมื่อวันที่ 30 มีนาคมที่ผ่านมา บริเวณที่ได้รับความเสียหายหลักจากแผ่นดินไหวครั้งนี้อยู่ที่เมืองลากวีลา มีผู้เสียชีวิตที่ทราบจำนวนแน่ชัดแล้วอย่างน้อย 308 ราย นับเป็นเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่ร้ายแรงที่สุดของอิตาลีในรอบกว่า 20 ปี
สาเหตุ

เป็นไปได้ว่าเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งนี้จะเกิดจากการเคลื่อนตัวในแนวเหนือ-ใต้ของรอยเลื่อนที่พาดผ่านเทือกเขาแอเพนไนน์ แม้ว่าจะมีแนวรอยเลื่อนในแนวตะวันออก-ตะวันออกอีกแห่งที่มีขนาดเล็กกว่าและตามปกติจะเป็นปัจจัยหนึ่งในการเกิดแผ่นดินไหวขนาดเล็กหลายครั้งก็ตาม แนวรอยเลื่อนเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลกยุโรปและแผ่นเปลือกโลกแอฟริกาในระบบที่มีความซับซ้อนทางธรณีวิทยาและธรณีแปรสัณฐานที่ยังครอบคลุมถึงแผ่นเปลือกโลกขนาดเล็กอื่น ๆ ในบริเวณเดียวกัน เช่น แผ่นเอเดรียติก แผ่นดินไหวเกิดขึ้นเมื่อเวลา 01:32 ตามเวลามาตรฐานกรีนิช (หรือ 03:32 ตามเวลาในท้องถิ่น) ที่ระดับความลึกจากพื้นดินประมาณ 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) โดยมีจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวอยู่ที่พิกัด 42.423° เหนือ 13.395° ตะวันออก หรือจุดที่ห่างจากกรุงโรมไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 90 กิโลเมตร (60 ไมล์) ที่เมืองปากานีกาใกล้กับเมืองลากวีลา วัดขนาดได้ 6.3 ตามมาตราขนาดโมเมนต์
อิตาลีประสบเหตุแผ่นดินไหวบ่อยครั้งแต่ตามปกติไม่ได้สร้างความเสียหายมากนัก แผ่นดินไหวครั้งใหญ่เกิดล่าสุดเมื่อปี พ.ศ. 2545 ที่แคว้นโมลีเซ มีขนาด 5.9 ตามมาตราริกเตอร์ และคร่าชีวิตผู้คนไปกว่า 25 ราย และถือเป็นเหตุแผ่นดินไหวที่ร้ายแรงที่สุดในรอบ 20 ปีในขณะนั้น แผ่นดินไหวเกิดขึ้นหลายครั้งในประวัติศาสตร์ของเมืองลากวีลาซึ่งสร้างขึ้นบนชั้นหินของทะเลสาบโบราณ ทำให้เกิดโครงสร้างพื้นดินที่ดูเหมือนจะขยายแรงสั่นสะเทือนให้มากขึ้นเมื่อเกิดแผ่นดินไหวแต่ละครั้ง เมืองนี้ถูกทำลายจากแผ่นดินไหวในปี พ.ศ. 1858, พ.ศ. 1892, พ.ศ. 1995, พ.ศ. 2044, พ.ศ. 2189, พ.ศ. 2246, และ พ.ศ. 2249
ผลกระทบ

| สัญชาติ | เสียชีวิต | บาดเจ็บ | สูญหาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  อิตาลี | 287 | 1,173 | 10 |
|  มาซิโดเนีย | 6 |  |  |
|  โรมาเนีย | 5 |  |  |
|  เช็ก | 2 |  |  |
|  ปาเลสไตน์ | 2 |  |  |
|  ยูเครน | 2 |  |  |
|  อาร์เจนตินา | 1 |  |  |
|  ฝรั่งเศส | 1 |  |  |
|  กรีก | 1 | 5 |  |
|  อิสราเอล | 1 |  |  |
| รวม: | 308 | 1,500 | 10 |
แผ่นดินไหวสร้างความเสียหายให้กับอาคารประมาณ 3,000-10,000 หลังในเมืองลากวีลาซึ่งส่วนใหญ่สร้างในยุคกลาง อาคารหลายหลังรวมทั้งหอพักของมหาวิทยาลัยและโบสถ์พังทลายลง มีผู้เสียชีวิตแล้ว 308 ราย ในจำนวนดังกล่าวมีชาวอิตาลี 287 ราย ชาวมาซิโดเนีย 6 ราย ชาวโรมาเนีย 5 ราย ชาวเช็ก 2 ราย ชาวปาเลสไตน์ 2 ราย ชาวยูเครน 2 ราย ชาวอาร์เจนตินา 1 ราย ชาวฝรั่งเศส 1 ราย ชาวกรีก 1 ราย  และชาวอิสราเอล 1 ราย มีผู้ได้รับบาดเจ็บมากกว่า 1,000 ราย ส่วนอีก 66,000 รายต้องไร้ที่อยู่อาศัย
แผ่นดินไหวหลักครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากแผ่นดินไหวขนาดเล็กสองครั้งเมื่อวันก่อนหน้า แผ่นดินไหวครั้งนี้ยังสามารถรู้สึกได้ไกลถึงกรุงโรมไปจนถึงส่วนอื่น ๆ ของแคว้นลาซิโอ เช่นเดียวกับแคว้นโมลีเซ อุมเบรีย และคัมปาเนีย โรงเรียนในแคว้นอาบรุซโซต้องปิดการเรียนการสอน ชาวเมืองลากวีลาจำนวนมากต้องทิ้งบ้านเรือนของตัวเอง ใจกลางเมืองลากวีลาและเมืองปากานีกาซึ่งตั้งอยู่ใกล้กันนั้น ถนนหลายสายใช้สัญจรไม่ได้เนื่องจากมีเศษอิฐเศษปูนหล่นลงมากีดขวาง สถานที่ที่สร้างขึ้นตั้งแต่ยุคกลางเกือบทั้งหมดพังเสียหาย โรงพยาบาลที่เมืองลากวีลาซึ่งผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมากถูกส่งตัวไปที่นั่นยังประสบความเสียหายจากอาฟเตอร์ช็อกขนาดความรุนแรง 4.8 ที่เกิดขึ้นหลังจากเกิดแผ่นดินไหวหลักไปแล้วหนึ่งชั่วโมง และยังคงเกิดอาฟเตอร์ช็อกตามมาหลายครั้งตลอดช่วงเช้าและช่วงบ่ายของวันที่ 6 เมษายน
หมู่บ้านต่าง ๆ ในหุบเขานอกเมืองลากวีลาตลอดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 17 สาย 2 ประสบกับหายนะครั้งใหญ่ มีรายงานว่าในเมืองออนนามีผู้เสียชีวิตถึง 24 ราย หมู่บ้านวิลลาซานตันเจโลและบอร์โกดีกัสเตลนูโอโวได้รับความเสียหายอย่างหนัก และยังมีรายงานผู้เสียชีวิตในหมู่บ้านปอจโจปีเซนเซ ตอร์นิมปาร์เต ฟอสซา และโตตานีอีกด้วย
ข้อโต้เถียงเรื่องการเตือนภัยล่วงหน้า

นายจัมปาโอโล จูลีอานี นักวิทยาศาสตร์ชาวอิตาลี ได้พยากรณ์การเกิดแผ่นดินไหวทางสื่อโทรทัศน์ในอิตาลีก่อนหน้านี้หนึ่งเดือน โดยใช้วิธีวัดปริมาณแก๊สเรดอนที่แพร่ออกมาจากพื้นดิน เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกกระต่ายตื่นตูม และถูกบังคับให้นำผลการค้นพบออกจากอินเทอร์เน็ต เขายังถูกแจ้งความเมื่อสัปดาห์ก่อนหน้าเนื่องจากทำให้ผู้คนในพื้นที่เกิดความตื่นกลัว หลังจากทำนายว่าจะเกิดแผ่นดินไหวที่เมืองซุลโมนา ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเมืองลากวีลาไปทางทิศใต้ประมาณ 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) ในวันที่ 30 มีนาคม แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น (และที่จริงบริเวณเมืองนี้ได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อยจากแผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 6 เมษายน)  นายเอนโซ บอสกี ผู้อำนวยการสถาบันธรณีฟิสิกส์แห่งชาติกล่าวว่า "ทุกครั้งที่เกิดแผ่นดินไหวจะต้องมีคนที่อ้างว่าทำนายมันได้ก่อนหน้า แต่เท่าที่ผมทราบ ไม่มีใครสามารถทำนายแผ่นดินไหวครั้งนี้ได้อย่างแม่นยำ และปกติเราก็ทำนายการเกิดแผ่นดินไหวไม่ได้อยู่แล้ว"
ดูเพิ่ม

Pace, B.; Peruzza, L.; Boncio, P.; Lavecchia, G., "Layered Seismogenic Source Model and Probabilistic Seismic-Hazard Analyses in Central Italy", Bulletin of the Seismological Society of America, vol.96, p. 107–132, February 2006.
Akinci, A.; Galadini, F.; Pantosti, D.; Petersen, M.D.; Malagnini, L.; Perkins, D., "Effect of Time Dependence on Probabilistic Seismic-Hazard Maps and Deaggregation for the Central Apennines, Italy" เก็บถาวร 30 กันยายน 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Bulletin of the Seismological Society of America, vol.99, no.2A, p. 585–610, April 2009, doi:10.1785/0120080053
Carraro, F.; Giardino, M., "Geological evidence of recent fault evolution; examples from Camp Imperatore, L'Aquila, central Apennines", Il Quaternario, vol. 5, 1992, p. 181–200.
Fidani, C., "The earthquake lights (EQL) of the 6 April 2009 Aquila earthquake, in Central Italy", NHESS, vol.10, p. 967, 2010.
Kerr, Richard A., "After the Quake, in Search of the Science --- or Even a Good Prediction", Science Magazine, vol. 324, 17 April 2009, p. 322.
Koukoufikis G. 2019. Post-disaster redevelopment and the "knowledge city": limitations of an urban imaginary in L’Aquila
Noi L'Aquila
PreventionWeb 2009 L’Aquila earthquake
The International Seismological Centre has a bibliography and authoritative data for this event.
| ด ค ก← แผ่นดินไหวที่สำคัญใน พ> ศ. 2552 → |
| --- | --- |
 คอสตาริกา† (6.2, 8 มกราคม)  อาบรุซโซ อิตาลี† (6.3, 6 เมษายน)  ชิซูโอกะ ญี่ปุ่น (6.4, 10 สิงหาคม)  หมู่เกาะอันดามัน (7.5, 11 สิงหาคม)  ชวาตะวันตก อินโดนีเซีย† (7.0, 2 กันยายน)  ภูฏาน (6.1, 21 กันยายน)  ซามัว† (8.1, 29 กันยายน)  สุมาตรา อินโดนีเซีย†‡ (7.6, 30 กันยายน) 
ความรุนแรงของแผ่นดินไหวตามมาตราขนาดโมเมนต์ / † = แผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 30 คน / ‡ = แผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในปีนี้
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef 
ความเสียหายของอาคารบ้านเรือนจากแผ่นดินไหว
ตำแหน่งจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหว
ไทยทาน

ไทยทาน หรือ ไทยธรรม (อ่านว่า ไท-ยะ-ทาน หรือ ไท-ยะ-ทำ ตามลำดับ) หมายถึง ของสำหรับทำทานหรือของทำบุญหรือของถวายพระ 2 คำนี้มักใช้แทนกันในที่ทั่วไป
มีผู้รู้อธิบายไว้ว่า คำว่า ไทยทาน ใช้หมายถึงสิ่งของที่ถวายพระโดยทั่วไป ส่วนคำว่า ไทยธรรม ใช้หมายถึงสิ่งของที่ถวายพระเทศน์ แต่ก็เป็นเพียงอัตโนมัติคือความเข้าใจส่วนตัวของเกจิอาจารย์
ในสำนวนบาลี ท่านใช้ ไทยธรรม เหมือนกันหมด ไม่มีคำว่า ไทยทาน
เมอร์คาวา

| --- | --- |

บทบาท: รถถังประจัญบานหลัก
สัญชาติ:  อิสราเอล
ประจำการ: ปีพ.ศ. 2522-ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน: กองกำลังป้องกันอิสราเอล
สงคราม: สงครามเลบานอน พ.ศ. 2525 ความขัดแย้งเลบานอนใต้ สงครามเลบานอน พ.ศ. 2549 อินทิฟาด้าครั้งแรก อินทิฟาด้าครั้งที่สอง สงครามกาซา
ผู้ออกแบบ: มานทัก
บริษัทผู้ผลิต: มานทัก/เหล่ายุทโธปกรณ์กองกำลังป้องกันอิสราเอล
มูลค่า: ประมาณ 6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ช่วงการผลิต: ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2517
จำนวนที่ผลิต: (มีนาคม พ.ศ. 2555)  มาร์ค 1: 250 คัน มาร์ค 2: 580 คัน มาร์ค 3: 780 คัน มาร์ค 4: 360 คัน (มีอย่างมากอีก 300 คันในรายการสั่งซื้อ)
น้ำหนัก: 65 ตัน
ความยาว: 9.04 เมตร (รวมปืน) 7.60 เมตร (ไม่รวมปืน)
ความกว้าง: 3.72 เมตร (ไม่รวมชายเกราะ)
ความสูง: 2.66 เมตร (รวมยอดป้อมปืน)
ลูกเรือ: 4 นาย (ผู้บัญชาการรถถัง พลปืน พลบรรจุ และพลขับ) บรรทุกผู้โดยสารสูงสุด 6 คน
เกราะ: เกราะคอมโพสิท/เกราะลาดเอียง เป็นความลับ
อาวุธหลัก: ปืนใหญ่ลำกล้องเกลี้ยง ​เอ็มจี253 ขนาด 120 มม. ใช้กระสุนลาแฮทและเอทีจีเอ็ม
อาวุธรอง: ปืนกล ขนาด 12.7 ม.ม.หนึ่งกระบอก  ปืนกล ขนาด 7.62 ม.ม.สองกระบอก ปืนครก 1 กระบอก ระเบิดควัน 12 ลูก
เครื่องยนต์: เครื่องยนต์ดีเซลเทอร์โบชาร์จ 1,500 แรงม้า
กำลัง/น้ำหนัก: 23 แรงม้า/ตัน
ระบบส่งกำลัง: เรงค์ อาร์เค 325
ระบบช่วงล่าง: คอยล์สปริง
ระยะห่างระหว่างตัวถังกับพื้น: 0.45 เมตร
ความจุเชื้อเพลิง: 1,400 ลิตร
พิสัย: 500 กิโลเมตร
ความเร็ว: บนถนน: 64 กม./ชม.  นอกถนน: 55 กม./ชม.
เมอร์คาวา (ฮิบรู: מרכבהไฟล์:He-Merkava.ogg, รถม้าศึก) เป็นรถถังประจัญบานหลักที่ใช้โดยกองกำลังป้องกันอิสราเอล รถถังนี้เริ่มการพัฒนาขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และเข้าประจำการในปี พ.ศ. 2522 ปัจจุบันมีรถถังนี้สี่รุ่นที่นำมาใช้งานจริง เมอร์คาวาปฏิบัติภารกิจแรกอย่างจริงจังในสงครามเลบานอน พ.ศ. 2525 คำว่า"เมอร์คาวา"ผันมาจากชื่อโครงการพัฒนาช่วงแรกของกองกำลังป้องกันอิสราเอล
เมอร์คาวาถูกออกแบบมาเพื่อการซ่อมบำรุงอย่างรวดเร็วในการรบ ความสามารถในการอยู่รอด การลงทุนที่มีประสิทธิภาพ และการปฏิบัติหน้าที่บริเวณนอกถนน รุ่นล่าสุดคือรถถังปืนใหญ่อัตตาจรที่มีส่วนของป้อมปืนย้ายไปด้านหลังมากขึ้นกว่ารถถังประจัญบานทั่วไป ด้วยการที่นำเครื่องยนต์ไว้ด้านหน้า การออกแบบดังกล่าวทำให้รถถังมีการป้องกันจากการโจมตีด้านหน้ามากขึ้น โดยเฉพาะการโจมตีพลขับ นอกจากนี้แล้วยังทำให้มีพื้นที่ที่ด้านหลังของรถถังมากขึ้นเพื่อการบรรทุกสัมภาระ เช่นเดียวกับการมีทางเข้าออกที่ส่วนหลังเพื่อให้ง่ายต่อการเข้าออกรถถังในขณะถูกโจมตี สิ่งนี้ทำให้เมอร์คาวาสามารถทำหน้าที่เป็นศูนย์พยาบาล ศูนย์ควบคุมและบัญชาการแนวหน้า และยานหุ้มเกราะลำเลียงพล ทางเข้าออกด้านหลังที่เปิดปิดแบบบนล่างทำให้ป้องกันการยิงจากด้านบนได้
มีรายงานไม่นานก่อนที่สงครามเลบานอน พ.ศ. 2549 จะเริ่มต้นว่าสายการผลิตเมอร์คาวาจะหยุดทำงานภายในสี่ปี อย่างไรก็ดี ในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 หนังสือพิมพ์ฮาเรทซ์ของอิสราเอลรายงานว่าคณะเสนาธิการของอิสราเอลได้พูดถึงเมอร์คาวา มาร์ค 4 ว่า "หากใช้งานอย่างถูกต้อง รถถังนี้จะให้การป้องกันแก่ทหารได้ดีกว่าแต่ก่อน" และได้เลื่อนการพิจารณาที่จะหยุดสายการผลิตเมอร์คาวาไป
การพัฒนา

ในปี พ.ศ. 2508 กองทัพอิสราเอลได้เริ่มทำการพัฒนาซึ่งนำไปสู่การวิจัยและสร้างรถถังที่ผลิตภายในประเทศ ซึ่งเรียกว่า รถถัง"ซาบรา"[ต้องการอ้างอิง] (ไม่ใช่รถถังซาบราของยุคใหม่) เริ่มแรกอังกฤษและอิสราเอลได้ช่วยกันดัดแปลงรถถังชิฟเทนของอังกฤษ ที่เพิ่งจะเข้าประจำการในปี พ.ศ. 2509 [ต้องการอ้างอิง] อย่างไรก็ดี ในปี พ.ศ. 2512 อังกฤษตัดสินใจที่จะไม่ขายรถถังดังกล่าวให้กับอิสราเอลด้วยเฟตุผลทางการเมือง
ผู้บัญชาการกรมอิสราเอล ทาลที่เข้ามาทำหน้าที่หลังจากวิกฤตการณ์สุเอซ ได้เริ่มโครงการสร้างรถถังของอิสราเอลขึ้นอีกครั้ง โดยใช้บทเรียนจากสงครามยมคิปเปอร์เมื่อปี พ.ศ. 2516 ซึ่งอิสราเอลถูกจำนวนที่มากกว่าของข้าศึกชาติอาหรับเล่นงาน
เมื่อถึงปี พ.ศ. 2517 การออกแบบช่วงแรกก็สำเร็จสมบูรณ์และรถถังต้นแบบก็ถูกสร้างออกมา หลังจากทำการทดสอบพอประมาณก็เริ่มมีการปรับเปลี่ยนโรงงานอาวุธเทล ฮาโชเมอร์ให้ผลิตรถถังเต็มอัตรา หลังจากที่โรงงานสร้างเสร็จได้มีการประกาศต่อสาธารณชนว่า เมอร์คาวาจะเป็นรถถังรุ่นต่อไปของอิสราเอล ภาพแรกอย่างเป็นทางการของเมอร์คาวาถูกตีพิมพ์ต่อสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 กองกำลังป้องกันอิสราเอลได้ใช้เมอร์คาวาอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2521 เมอร์คาวาคันแรกถูกส่งมอบให้กับกองกำลังป้องกันอิสราเอลในเดือนเมษายน พ.ศ. 2522 เป็นเวลาเกือบเก้าปีหลังจากที่มีการตัดสินใจสร้างเมอร์คาวา มาร์ค 1
ผู้รับเหมารายหลัก

องค์กรหลังที่รวบรวมส่วนประกอบต่างๆ ของเมอร์คาวาไว้ด้วยกันคืออุตสาหกรรมทหารอิสราเอล ส่วนเหล่ายุทโธปกรณ์อิสราเอลมีหน้าที่รับผิดชอบในการประกอบเมอร์คาวา ผู้ร่วมสร้างรายอื่นๆ มีดังนี้ :
อุตสาหกรรมทหารอิสราเอล ผลิตปืนขนาด 105 มม.และ 120 มม. รวมทั้งกระสุน
อุตสาหกรรมเออร์แดน สร้างและประกอบโครงรถถัง ระบบส่งกำลัง และป้อมปืน
โซลแทม ผลิตปืนครกขนาด 60 มม.
เอลต้า ออกแบบและผลิตเซ็นเซอร์และอินฟาเรด
เอลบิต ส่งมอบคอมพิวเตอร์คำนวณการยิงและระบบควบคุมการยิงแแบบดิจิทัล
ทาดิรัน สร้างเครื่องปรับอากาศในตัวรถ แผงสื่อสารของลูกเรือ และอุปกรณ์วิทยุ
เอล-ออพ, เอลิสรา และแอสโตรนอติกส์ติดตั้งระบบเตือนภัยด้วยเลเซอร์และกล้อง
ราฟาเอล แอดวานซ์ ดีเฟนส์ ซิสเทมส์ สร้างและติดตั้งศูนย์อาวุธเหนือหัวและระบบป้องกันโทรฟี
แอล-3 คอมมิวนิเคชั่น คอมแบท พรอพพัลชั่น ซิสเทมส์ ผลิตเครื่องยนต์ดีเซล เอ็มทียู เอ็มที883 ลิขสิทธิของเยอรมนี ซึ่งให้กำลัง 1,500 แรงม้าและระบบเกียร์เรงค์ อาร์เค325
โมโตโรลา ให้ชิ้นส่วนระบบสื่อสารแบบรหัสแก่ทาดิรัน
ดูปองต์ ส่งโนเม็กซ์ วัสดุกันไฟ ที่ใช้โดยฮาเกอร์
อุตสาหกรรมทหารรัสเซีย ช่วยออกแบบเครื่องกวาดทุ่นระเบิด เคเอ็มที-4 และ -5 รวมทั้งใบมีดไถดินเอบีเค-3 ปัจจุบันผลิตโดยเออร์แดน
เอ็มเอ็น เฮอร์สตัล ผลิตปืนกลแม็ก 58 ขนาด 7.62 มม.และปืนกลเอ็ม2 ขนาด 12.7 มม.
คาเตอร์พิลลาร์ ช่วยออกแบบระบบสายพานของรถถัง
อุตสาหกรรมเบนทัล ผลิตเครื่องยนต์ไร้แปรงถ่านที่ใช้กับป้อมปืนและระบบควบคุมปืนของมาค 4
เอกลักษณ์ทั่วไป > อำนาจการยิง

เมอร์คาวา มาร์ค 1 และ 2 นั้นมีอาวุธเป็นปืนใหญ่เอ็ม68 ขนาด 105 มม. ในมาร์ค 3 นั้นเป็นดอร์ ดาเล็ท บาซ คาสแซค (Dor Dalet BAZ kassag) และของมาร์ค 4 เป็นปืนลำกล้องเกลี้ยง ขนาด 120 มม.
เมอร์คาวาแต่ละรุ่นมีปืนกลขนาด 7.62 มม.เพื่อเป็นอาวุธต่อต้านทหารราบและปืนครกขนาด 60 มม.ที่สามารถบรรจุกระสุนและยิงจากข้างในตัวรถถังได้
เอกลักษณ์ทั่วไป > การขับเคลื่อน

เครื่องยนต์ดีเซลแบบเทอร์โบชาร์จที่ให้กำลัง 1,500 แรงม้าถูกออกแบบโดยเอ็มทียูและผลิตภายใต้ลิขสิทธิ์โดยบริษัทแอล-3 คอมมิวนิเคชั่น คอมแบท พรอพพัลชั่น ซิสเทมส์ (อดีตเป็นเจเนรัล ไดนามิกส์)
รุ่นต่างๆ > เมอร์คาวา มาร์ค 1

รุ่นมาร์ค 1 ได้ปฏิบัติหน้าที่มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 เป็นรุ่นดั้งเดิมที่เกิดขึ้นจากการตัดสินใจของผู้บัญชาการกรมอิสราเอล ทาล และได้ถูกปรับเปลี่ยนและออกแบบมาเพื่อการผลิตขนานใหญ่ มาร์ค 1 มีน้ำหนัก 63 ตันและมีเครื่องยนต์ดีเซลที่ให้กำลัง 900 แรงม้า ซึ่งมีอัตรากำลังที่ 14 แรงม้าต่อหนึ่งตัน มันมีอาวุธหลักเป็นปืนเอ็ม68 ขนาด 120 มม. (เป็นแบบลอกเลียนจากโรยัล ออร์ดแนนซ์ แอล7 ของอังกฤษโดยซื้อลิขสิทธิ์มา) มีปืนกลขนาด 7.62 มม.อีกสองกระบอก และปืนคกขนาด 60 มม.ที่ด้านนอกรถถัง ซึ่งไม่มีที่กำบังให้กับผู้ใช้เวลาใช้งาน
การออกแบบโดยทั่วไปนั้นได้ยืมเอาตีนตะขาบของรถถังเซนจูเรียนของอังกฤษ ซึ่งถูกใช้อย่างหนักในช่วงสงครมยมคิปเปอร์
เมอร์คาวาทำการรบครั้งแรกในสงครามเลบานอน พ.ศ. 2525 ซึ่งอิสราเอลได้ใช้เมอร์คาวา 180 คัน แม้ว่าพวกมันจะทำงานได้สำเร็จ แต่รถหุ้มเกราะลำเลียงพลที่ร่วมรบด้วยได้รับความเสียหายเป็นจำนวนมากและต้องถอนตัวออกจากการรบ เมอร์คาวาจึงได้รับหน้าที่เพิ่มให้เป็นหน่วยพยาบาลสำหรับทหารราบ โดยการนำเอาส่วนเก็บกระสุนออก ทหาร 10 นายสามารถเข้าออกรถถังโดยใช้ประตูหลังของรถถังได้
หลังสิ้นสุดสงครามได้มีการติดตั้งและปรับเปลี่ยนมากมายให้กับเมอร์คาวา สิ่งสำคัญที่สุดคือการย้ายจุดติดตั้งปืนครกขนาด 60 มม.ไปไว้ในตัวรถและใช้การยิงด้วยรีโมตแทน เป็นจุดสำคัญที่อิสราเอลเรียนรู้มาจากเซนจูเรียน มาร์ค3 ที่ใช่ปืนครกขนาด 2 นิ้ว นอกจากนี้ยังมีการติดตั้งตาข่ายลูกโซ่เพื่อป้องกันอาร์พีจีและอาวุธต่อต้านรถถัง