stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ

| พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ
ครองราชย์: 6 กรกฎาคม พ.ศ. 1732 - 6 เมษายน พ.ศ. 1742
รัชสมัย: 9 ปี
ราชาภิเษก: 3 กันยายน พ.ศ. 1732
ก่อนหน้า: พระเจ้าเฮนรีที่ 2
ถัดไป: พระเจ้าจอห์น

พระราชสมภพ: 8 กันยายน พ.ศ. 1700 เมืองออกซฟอร์ด
สวรรคต: 6 เมษายน พ.ศ. 1742 ~(41 ปี)
มเหสี: เบเร็นเจเรียแห่งนาวาร์
ราชวงศ์: ราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท
พระราชบิดา: พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ
พระราชมารดา: อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
พระบรมรูปปูนปั้นของพระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์จากหลุมฝังพระบรมศพของพระองค์
พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: Richard I; 8 กันยายน พ.ศ. 1700 – 6 เมษายน พ.ศ. 1742) เป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษและเป็นกษัตริย์องค์ที่สองของราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท ตั้งแต่ ค.ศ. 1189 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1199 นอกจากนี้พระองค์ยังปกครองในฐานะ ดยุคแห่งนอร์ม็องดี, อากีแตน และ แกสโคนี ลอร์ดแห่งไซปรัสและเคานต์แห่งปัวตีเยร์, อองฌู, เมน และ น็องต์ และเป็นผู้ปกครองบริตตานีในช่วงเวลาเดียวกัน พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามจากพระราชโอรสทั้งห้าของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษและอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน และดูเหมือนว่าพระองค์ไม่น่าจะมีโอกาสได้เป็นกษัตริย์ แต่พระเชษฐา 2 องค์รวมถึงพระอนุชา 1 องค์ยกเว้นเจ้าชายจอห์น พระอนุชาองค์เล็กล้วนสิ้นพระชนม์ก่อนพระราชบิดา พระเจ้าริชาร์ดเป็นที่รู้จักในพระนาม ริชาร์ดใจสิงห์ (ฝรั่งเศส: Richard Cœur de Lion) เนื่องจากชื่อเสียงของพระองค์ในฐานะผู้นำทางทหารและนักรบที่ยิ่งใหญ่ เบอทราน เดอ บอร์น เรียกพระองค์ว่า Richard Oc-e-Non ซึ่งอาจมาจากชื่อเสียงในเรื่องความเข้มงวดของพระองค์
เมื่อพระชนมายุ 16 พรรษา เจ้าชายริชาร์ดทรงบัญชากองทัพของพระองค์เองในการปราบกบฏในปัวตูที่ลุกฮือเพื่อต่อต้านพระราชบิดาของพระองค์ พระเจ้าริชาร์ดเป็นแม่ทัพที่สำคัญของคริสเตียนในช่วงสงครามครูเสดครั้งที่สาม พระองค์เป็นผู้นำในการรบหลังจากการจากไปของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสและประสบความสำเร็จอย่างมากในการต่อสู้กับซาลาดิน ถึงแม้ว่าพระองค์จะบรรลุสนธิสัญญาสันติภาพหรือสนธิสัญญาจาฟฟาและยุติการรบโดยปราศจากการยึดกรุงเยรูซาเล็มกลับคืนมา
พระเจ้าริชาร์ดอาจตรัสได้ทั้งภาษาฝรั่งเศสและภาษาอุตซิตา พระองค์ประสูติในอังกฤษที่ซึ่งพระองค์ใช้ชีวิตในวัยเยาว์ก่อนขึ้นเป็นกษัตริย์ ส่วนใหญ่พระองค์ประทับอยู่ในดัชชีแห่งอากีแตน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส ภายหลังการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ พระองค์ใช้เวลาเพียงน้อยนิดในอังกฤษ บางทีอาจจะเพียงหกเดือน พระชนม์ชีพส่วนใหญ่ของพระองค์ในฐานะกษัตริย์ถูกใช้ไปกับสงครามครูเสดหรือปกป้องดินแดนของพระองค์ในฝรั่งเศสอย่างแข็งขัน แทนที่จะรับผิดชอบอาณาจักรอังกฤษ พระองค์ถูกมองว่าชอบที่จะใช้อังกฤษเป็นเพียงแหล่งรายได้เพื่อสนับสนุนกองทัพของพระองค์ อย่างไรก็ตามพระองค์ถูกมองว่าเป็นวีรบุรุษผู้เคร่งศาสนาโดยอาณาประชาราษฎร์ของพระองค์ พระองค์ยังคงเป็นหนึ่งในกษัตริย์ไม่กี่องค์ของอังกฤษที่เป็นที่จดจำได้จากพระสมัญญาของพระองค์มากกว่าเลขรัชกาลและพระองค์เป็นสัญลักษณ์ทั้งในอังกฤษและในฝรั่งเศส
ช่วงแรกของชีวิต

ริชาร์ดใจสิงห์เป็นโอรสอย่างถูกต้องตามกฎหมายองค์ที่สามของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษดังนั้นจึงไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ขึ้นครองบัลลังก์ พระองค์ทรงเป็นโอรสคนโปรดของพระมารดา คือพระนางอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน ผู้มีเชื้อสายฝรั่งเศสและเป็นหนึ่งในสตรีผู้มั่งคั่งที่สุดในยุโรปสมัยยุคกลาง
ริชาร์ดเป็นโอรสองค์เล็กร่วมพระมารดาเดียวกันกับมารีแห่งฝรั่งเศส เคาน์เตสแห่งช็องปาญ และ อาลิกซ์แห่งฝรั่งเศส เคาน์เตสแห่งบลัว อีกทั้งยังเป็นพระอนุชาของวิลเลียม เค้าท์แห่งปัวติเยร์ เฮนรียุวกษัตริย์ และ มาทิลดา แห่งอังกฤษ เป็นพระเชษฐาของจอฟฟรีที่ 2 ดยุคแห่งบริททานี เลโอนอรา แห่งอากิเตน โจอาน ปลองตานเนต์ และ เจ้าชายจอห์นแห่งอังกฤษ
แม้ว่าจะประสูติที่พระราชวังโบมอนต์ เมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ไม่นานต่อมา พระองค์ได้ถือเอาฝรั่งเศสเป็นประเทศบ้านเกิด เมื่อพระมารดาและพระบิดาแยกทางกันอย่างเป็นทางการ พระองค์ได้อยู่ในการดูแลของพระมารดา และได้รับการแต่งตั้งจากพระนางให้เป็นดัชชีแห่งแคว้นอากิเตนในปีค.ศ. 1168 และแห่งแคว้นปัวติเยร์ในปีค.ศ. 1172 อันเป็นรางวัลปลอบใจให้เนื่องจากเฮนรียุวกษัตริย์พระเชษฐาได้รับการแต่งตั้งเป็นมกุฎราชกุมารในระยะเวลาพร้อมๆ  กัน ริชาร์ดและจอฟฟรีที่ 2 ดยุคแห่งบริททานี พระเชษฐาได้เรียนรู้ที่จะปกป้องมรดกของตนเองตั้งแต่วัยรุ่น พระองค์เป็นผู้มีการศึกษาดี สามารถแต่งบทกวีเป็นภาษาฝรั่งเศสและภาษาโปรว็องซ์ พระองค์ยังทรงมีรูปร่างหน้าตาดี ผมสีทอง ตาสีฟ้า สูงประมาณหกฟุตสี่นิ้ว (193 เซนติเมตร) โดดเด่นในกิจกรรมทางการทหาร และความสามารถทางการเมืองและการทหารตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ได้รับการยกย่องว่ากล้าหาญและเด็ดเดี่ยว และสามารถควบคุมบุคคลชั้นสูงที่ไม่มีผู้ปกครองได้ในเวลาอันรวดเร็ว เช่นเดียวกับโอรสอีกสองพระองค์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ ริชาร์ดไม่ค่อยนับถือพระบิดาเท่าใดนัก อีกทั้งยังขาดวิสัยทัศน์ และความรับผิดชอบ
ในปีค.ศ. 1170 เฮนรียุวกษัตริย์ พระเชษฐา ได้ขึ้นปกครองอังกฤษในฐานะกษัตริย์ร่วม (rex iunior) กับพระราชบิดา แต่พระองค์กลับสวรรคตก่อนพระบิดา ทำให้ไม่ได้รับการถวายพระนามว่าเฮนรีที่ 3 แต่ทรงได้รับการถวายพระราชสมัญญานามว่า "ยุวกษัตริย์"
(Henry the Young King) และทำให้ริชาร์ดกลายเป็นผู้ที่จะสืบราชสมบัติต่อไป
การเลือกตั้งผู้สมัครรอบแรก

การเลือกตั้งผู้สมัครรอบแรก (อังกฤษ: primary election) เป็นการเลือกตั้งซึ่งจำกัดวงผู้สมัครก่อนการเลือกตั้งชิงตำแหน่ง การเลือกตั้งผู้สมัครรอบแรกเป็นวิธีหนึ่งที่พรรคการเมืองหรือพันธมิตรทางการเมืองเสนอชื่อผู้สมัครสำหรับการเลือกตั้งทั่วไปหรือการเลือกตั้งซ่อมในภายหน้า
การเลือกตั้งผู้สมัครรอบแรกมีทั่วไปในสหรัฐ ซึ่งจุดกำเนิดของการเลือกตั้งนี้ย้อนไปถึงขบวนการก้าวหน้า (progressive) เพื่อยึดอำนาจการเสนอชื่อผู้สมัครจากหัวหน้าพรรคมาให้ประชาชน
วิธีการเลือกผู้สมัครอื่น เช่น การประชุมลับของพรรคการเมือง การประชุมใหญ่ของพรรคการเมือง (convention) และการประชุมเสนอชื่อ ในอดีต พรรคการเมืองแคนาดาเลือกผู้สมัครผ่านการประชุมใหญ่ของพรรคการเมืองเพื่อเสนอชื่อที่จัดโดยสมาคมเขตเลือกตั้ง (riding association) หัวหน้าพรรคการเมืองแคนาดาได้รับเลือกตั้งในการประชุมใหญ่ผู้นำ แม้บางพรรคเลิกการปฏิบัตินี้โดยหันไปใช้ระบบหนึ่งสมาชิก หนึ่งคะแนนเสียงแทน
การเดินทางของวีรบุรุษ

การเดินทางของวีรบุรุษ (อังกฤษ: The hero's journey) หรือ เรื่องปรัมปราเรื่องเดียว (อังกฤษ: monomyth) ในศาสตร์แห่งการเล่าเรื่องและปรัมปราวิทยาเปรียบเทียบ เป็นแม่แบบสามัญกลุ่มใหญ่ของเรื่องเล่าที่เกี่ยวกับการผจญภัยของวีรบุรุษ โดยวีรบุรุษนี้เป็นผู้ที่ได้รับชัยชนะยามถึงจุดวิกฤตของเรื่อง และกลับบ้านยามที่เปลี่ยนเป็นคนใหม่แล้ว
นักมานุษยวิทยาชื่อ เอดเวิร์ด เบอร์เนตต์ ไทเลอร์ เป็นผู้เริ่มศึกษาเรื่องปรัมปราเกี่ยวกับวีรบุรุษใน ค.ศ. 1871 โดยเขาสังเกตว่า เรื่องเล่าเกี่ยวกับวีรบุรุษต่าง ๆ มีรูปแบบโครงเรื่องเหมือนกัน 
หลังจากเขา ก็มีนักวิชาการคนอื่นที่นำเสนอทฤษฎีต่าง ๆ เพื่ออธิบายโครงสร้างของเรื่องปรัมปราเกี่ยวกับวีรบุรุษ ได้แก่ อ็อทโท รังค์ ซึ่งใช้วิธีเชิงจิตวิเคราะห์แบบฟรอยด์ศึกษาเรื่องปรัมปรา ลอร์ดแรกลัน ซึ่งรวมเรื่องปรัมปรากับพิธีกรรมเป็นหนึ่งเดียว และโจเซฟ แคมป์เบลล์ ซึ่งศึกษารูปแบบของเรื่องปรัมปราเกี่ยวกับวีรบุรุษ โดยยึดมุมมองเกี่ยวกับเรื่องปรัมปราของคาร์ล ยุง เป็นหลัก โจเซฟ แคมป์เบลล์ ได้บรรยายรูปแบบของเรื่องเล่าแบบพื้นฐานเมื่อ ค.ศ. 1949 ในหนังสือชื่อ "วีรบุรุษพันหน้า" (The Hero with a Thousand Faces) ดังนี้ :
วีรบุรุษออกจากโลกธรรมดาไปสู่ดินแดนที่มีสิ่งเหนือธรรมชาติ ที่นี้เขาจะได้พบกับสิ่งชักจูงที่ยิ่งใหญ่ต่าง ๆ และจะได้รับชัยชนะ จากนั้นเขาจะกลับมาจากการผจญภัยอันลึกลับนี้พร้อมกับพลังที่สามารถช่วยผู้ชายคนอื่นได้
โจเซฟ แคมป์เบลล์ กับนักวิชาการคนอื่น เช่น เอริก นูมันน์ ได้อาศัยทฤษฎีเรื่องปรัมปราเรื่องเดียวในการวิเคราะห์เรื่องเล่าของพระโคตมพุทธเจ้า โมเสส และพระเยซู ส่วนอ็อทโท รังค์ กับลอร์ดแรกลันอาศัยทฤษฎีเชิงจิตวิเคราะห์แบบฟร็อยท์และเชิงพิธีกรรมในการวิเคราะห์เรื่องเล่า แนวคิดเหล่านี้ถูกนักวิจารณ์วิพากษ์ว่า เป็นแนวคิดที่กว้างเกินไปที่จะนำไปใช้ประโยชน์ได้ในปรัมปราวิทยาเปรียบเทียบ
การรุกเลนินกราด–นอฟโกรอด

| ด ค กแนวรบด้านตะวันออก |
| --- | --- |
 ค.ศ. 1941 บาร์บารอสซา แบรสต์  เบียวิสตอค–มินสค์  ระไซนี  โบรดี  เบสซาเรเบีย  ภัยพิบัติทาลลินน์  เลนินกราด  สโมเลนสค์ครั้งที่ 1  ฮาร์คอฟครั้งที่ 1  อูมัญ  โอเดสซา  เคียฟครั้งที่ 1  เซวัสโตปอล  รอสตอฟ  มอสโก  เคียร์ช  ฟินแลนด์ ค.ศ. 1942 ลูย์บัน  รเจฟ  โทโรเปตส์และฮอล์ม  เดเมียนสค์  ฮอล์มพ็อกเกต  เวลีคีเยลูคี  รเจฟ ฤดูร้อน 1942  ฮาร์คอฟครั้งที่ 2  สีน้ำเงิน  คอเคซัส  สตาลินกราด ยูเรนัส  มาร์ส  พายุฤดูหนาว  ลิตเติลแซเทิร์น ค.ศ. 1943 ไทดัลเวฟ  ฮาร์คอฟครั้งที่ 3  คูสค์  ฮาร์คอฟครั้งที่ 4  สโมเลนสค์ครั้งที่ 2  นีเปอร์ตอนล่าง  เคียฟครั้งที่ 2 ค.ศ. 1944 นีเปอร์และคาร์เพเทียน  เลนินกราดและนอฟโกรอด  คอร์ซุน-เชฟเชนคอฟสกี  นาร์วา  หย่อมฮูเบอ  ไครเมีย  ยาช–คีชีเนฟ  คาเรเลีย  บากราติออน  ลวอฟและซานโดเมียร์ซ  ดอพเพลคอพฟ์  ยาช–คีชีเนฟครั้งที่ 2  บอลติก  ริกา  ทาลลินน์  มูนซุนด์  เมเมล  แดแบร็ตแซ็น  ช่องดูกลา  เบลเกรด  เพ็ตซาโมและคิร์เคเนส  เคอร์ลันด์  ฮังการี บูดาเปสต์ ค.ศ. 1945 วิสตูลาและโอเดอร์  พอซนาน  ปรัสเซียตะวันออก  เคอนิชส์แบร์ค  ไฮลีเกนไบล์  ซัมลันด์  พอเมอเรเนียตะวันออก  คอลเบิร์ก  โซลสติส  ไซลีเชีย  เบรสเลา  ทะเลสาบบอลอโตน  เวียนนา  ที่ราบสูงซีโลว์  ฮัลเบอ  เบอร์ลิน  เชโกสโลวาเกีย การสงครามทางเรือ: ทะเลบอลติก  ทะเลดำ  มหาสมุทรอาร์กติก 
การรุกทางยุทธศาสตร์เลนินกราด–นอฟโกรอด เป็นการรุกทางยุทธศาสตร์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การรุกเริ่มโดยกองทัพแดงในวันที่ 14 มกราคม 1944 โดยโจมตีกลุ่มกองทัพเยอรมันเหนือ โดยแนวรบวอลฮอฟ และ แนวรบเลนินกราดของโซเวียต และบางส่วนจากแนวรบบอลติกที่ 2 โดยมีเป้าหมายหลักคือยุดิการล้อมเลนินกราด ประมาณ 2 สัปดาห์ต่อมา กองทัพแดงสามารถควบคุมทางรถไฟมอสโก-เลนินกราดคืนมาได้ และในวันที่ 26 มกราคม 1944 โจเซฟ สตาลิน ประกาศว่าการล้อมเลนินกราดได้ยุติลงแล้ว 
และกองกำลังเยอรมันได้ถอยออกจากแคว้นเลนินกราด มีการเฉลิมฉลองการยุดิการล้อมเลนินกราดที่กินเวลา 900 วันที่เลนินกราด ด้วยการยิงปืนใหญ่สลุต 324 นัด การรุกทางยุทธศาสตร์จบลงในวันที่ 1 มีนาคม เมื่อกองบัญชาการสามัญของสหภาพโซเวียต (Stavka) สั่งให้กองกำลังในแนวรบเลนินกราดไปปฏิบัติงานข้ามแม่น้ำนาร์วา ขณะที่แนวรบบอลติกที่ 2 กำลังปกป้องดินแดนที่ได้ยึดครองจากการบุกคืนของกองทัพน้อยที่ 16 ของเยอรมัน
บรรณานุกรม

Salisbury, Harrison Evans (1969), The 900 Days: The Siege of Leningrad, Da Capo Press, ISBN 0-306-81298-3
Гречанюк, Н. М.; Дмитриев, В. И.; Корниенко, А.И. (1990), Дважды, Краснознаменный Балтийский Флот (Baltic Fleet), Воениздат
Кривошеева, Григорий; Андроников, Владимер (2010-03-25). Россия и СССР в войнах XX века: Книга Потерь. Буриков, Петр. Moscow, Russia: Вече.
Glantz, David M. (2002). The Battle for Leningrad 1941–1944. Kansas University Press. ISBN 0-7006-1208-4.
พระกระโดดกำแพง

พระกระโดดกำแพง
พระกระโดดกำแพง (อังกฤษ: Monk Jumps Over the Wall; จีนตัวเต็ม: 佛跳牆; จีนตัวย่อ:  佛跳墙; พินอิน: fó tiào qiáng) เป็นอาหารจีนในวัตถุดิบในราคาที่มีการซื้อขายแพงมากไว้มากที่สุด เมื่อรวมราคาวัตถุดิบทั้งหมดแล้วอาจถึงขั้นหลักแสนบาท ในอดีตถือเป็นอาหารที่มีที่มาจากราชสำนักจีน
วัตถุดิบหลักในการปรุงพระกระโดดกำแพงนั้น ได้แก่ หูฉลาม, ปลิงทะเล, เห็ดหอม, หอยเป๋าฮื้อ, กระเพาะปลา ในขณะที่น้ำซุปจะประกอบด้วย โสม, เก๋ากี่ และถังเช่า ซึ่งเป็นสมุนไพรจีนชนิดหนึ่ง ที่ในฤดูหนาวจะเป็นหนอน เมื่อหนอนจะมุดลงดินและตาย กลายเป็นพืชงอกขึ้นมาในฤดูร้อน ซึ่งเป็นเชื้อราชนิดหนึ่งที่อยู่ในตัวหนอน หรืออาจจะมีแตกต่างไปจากนี้ได้เช่นกัน
ปรุงโดย นำวัตถุดิบทั้งหมดมาตุ๋น โดยเฉพาะหูฉลามจะใช้เวลาเคี่ยวนานหลายชั่วโมง ขณะที่น้ำซุปก็ใช้เวลาต้มหลายชั่วโมง พร้อมเครื่องปรุงรส
พระกระโดดกำแพง เมื่อเวลาเสิร์ฟจะเสิร์ฟใส่ถ้วย จำหน่ายถ้วยละประมาณ 1,500 บาท และจำหน่ายกันในภัตตาคารจีนชั้นสูง เชื่อว่าเมื่อรับประทานไปแล้วจะบำรุงร่างกายและสมรรถภาพทางเพศสำหรับผู้ชาย อุดมไปด้วยโปรตีนและแคลเซียม เหตุที่ได้ชื่อว่า พระกระโดดกำแพง เพราะมีกลิ่นหอมจนพระสงฆ์ที่ฉันแต่อาหารมังสวิรัติทนไม่ไหว ต้องกระโดดข้ามกำแพงมาฉัน
ชื่อ เซี่ย

ขุนพลและขุนศึกชาวจีน (ค.ศ. 137–226)
| ชื่อ เซี่ย / สี เญี้ยป |
| --- | --- |
士燮

ขุนพลพิทักษ์ (衛將軍 เว่ย์เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง หลัง ค.ศ. 220 (220) – ค.ศ. 226 (226)
กษัตริย์: ซุนกวน
ขุนพลซ้าย (左將軍 จั่วเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 210 (210) – ค.ศ. 220 (220)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ขุนพลสงบแดนไกล (安遠將軍 อันยฺเหวี่ยนเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ขุนพลองครักษ์สงบภาคใต้ (綏南中郎將 ซุยหนานจงหลางเจี้ยง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
เจ้าเมืองเกาจี (交趾太守 เจียวจื่อไท่โฉฺ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 187 (187) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: พระเจ้าเลนเต้ /  พระเจ้าเหี้ยนเต้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 137 อำเภอชางอู๋ เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
เสียชีวิต: ค.ศ. 226 (89 ปี) นครกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ง่อก๊ก
บุพการี: ขื่อ ชื่อ (บิดา)
อาชีพ: ขุนพล, นักการเมือง, ขุนศึก
ชื่อรอง: เวย์เยี่ยน (威彥)
บรรดาศักดิ์: หลงเปียนโหฺว (龍編侯)
สมัญญานาม: เทียนก๋ามซาอึงลิญอู๋ได่เวือง (Thiện Cảm Gia Ứng Linh Vũ Đại Vương; 善感嘉應靈武大王) (มอบให้โดยราชวงศ์จ๋านแห่งเวียดนาม)

ชื่อ เซี่ย (จีน: 士燮; พินอิน: Shì Xiè; การออกเสียงไฟล์:Shi Xie.ogg) (ค.ศ. 137–226) ชื่อรอง เวย์เยี่ยน (จีน: 威彥; พินอิน: Wēiyàn) มีชื่อในภาษาเวียดนามว่า สี เญี้ยป (เวียดนาม: Sĩ Nhiếp) เป็นขุนพล นักการเมือง และขุนศึกชาวจีนที่มีชีวิตในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและต้นยุคสามก๊กของจีน ชื่อ เซี่ยรับราชการเป็นเป็นเจ้าเมืองของเมืองเกาจี (交趾 เจียวจื่อ) ซึ่งปัจจุบันคือตอนเหนือของประเทศเวียดนาม บันทึกประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 3 จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ) เป็นแหล่งข้อมูลหลักของจีนที่เกี่ยวข้องชีวประวัติของชื่อ เซี่ย ชื่อ เซี่ยส่งเสริมศาสนาพุทธตลอดชีวิต หลังจากชื่อ เซี่ยเสียชีวิต ชาวเวียดนามได้เล่าขานตำนานมากมายเกี่ยวกับชื่อ เซี่ย และยกย่องในฐานะ สีเวือง (Sĩ Vương ราชาสี; 士王 ชื่อหวาง) ในบางวัด
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
หุยสิว

นักทำแผนที่และนักภูมิศาสตร์ชาวจีน (ค.ศ. 224-271)
| หุยสิว (เผย์ ซิ่ว) |
| --- | --- |
裴秀

เสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 268 (268) – 3 เมษายน ค.ศ. 271 (271)
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 ช่างชูลิ่ง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 265 (265) – ค.ศ. 268 (268)
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
รองราชเลขาธิการ (尚書僕射 ช่างชูผูเย่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 260 (260) – ค.ศ. 265 (265)
กษัตริย์: โจฮวน
ที่ปรึกษาการทหาร (參謀 ชานโหมว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 257 (257) – ค.ศ. 260 (260)
กษัตริย์: โจมอ
นายกองพัน (司馬 ซือหม่า) (ภายใต้สุมาเจียว)
ดำรงตำแหน่ง ป. คริสต์ทศวรรษ 250 – ค.ศ. 257 (257)
กษัตริย์: โจฮอง / โจมอ
เจ้าพนักงานสำนักประตูเหลือง (黃門侍郎 หฺวางเหมินชื่อหลาง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ป. คริสต์ทศวรรษ 250
กษัตริย์: โจฮอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 224 อำเภอเหวินสี่ มณฑลชานซี
เสียชีวิต: ค.ศ. 271 (47 ปี)
คู่สมรส: บุตรสาวของกัว เพ่ย์ (郭配)
บุตร: เผย์ จวิ้น (裴浚) เผย์ เหว่ย์ (裴頠)
บุพการี: เผย์ เฉียน (裴潜) (บิดา)
ญาติ: เผย์ เม่า (裴茂; ปู่) เผย์ ฮุย (裴徽; อา)
อาชีพ: นักทำแผนที่, นักภูมิศาสตร์, ขุนนาง, นักเขียน
ชื่อรอง: จี้เยี่ยน (季彥)
บรรดาศักดิ์: จฺวี้ลู่กง (鉅鹿公)

หุยสิว, โปยสิว หรือ โปยซิว (ค.ศ. 224–3 เมษายน ค.ศ. 271) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เผย์ ซิ่ว (จีน: 裴秀; พินอิน: Péi Xiù) ชื่อรอง จี้เยี่ยน (จีน: 季彥; พินอิน: Jìyàn) เป็นนักทำแผนที่ นักภูมิศาสตร์ ขุนนาง และนักเขียนของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กตอนปลายและยุคราชวงศ์จิ้นของจีน หุยสิวได้รับความไว้วางใจจากสุมาเจียวอย่างมาก และมีส่วนร่วมในการปราบปรามกบฏของจูกัดเอี๋ยน หลังสุมาเอี๋ยนขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิและก่อตั้งราชวงศ์จิ้น หุยสิวและกาอุ้นทำการถอดถอนโจฮวนจักรพรรดิแห่งวุยก๊กลงจากตำแหน่งตามเจตจำนงแห่งสวรรค์ ในปี ค.ศ. 267 หุยสิวได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง) ในราชสำนักราชวงศ์จิ้น
หุยสิวสรุปและวิเคราะห์ความก้าวหน้าของการทำแผนที่ การสำรวจรังวัด และคณิตศาสตร์จนถึงสมัยของตน  หุยสิววิจารณ์แผนที่ในยุคราชวงศ์ฮั่นว่าขาดความแม่นยำและคุณภาพเมื่อแสดงมาตราส่วนและระยะทางที่วัดได้ แม้ว่าการขุดค้นทางโบราณคดีในศตวรรษที่ 20 และการค้นพบแผนที่ก่อนศตวรรษที่ 3 จะพิสูจน์ว่าผลเป็นไปในทางอื่นก็ตาม นอกจากนี้ยังมีหลักฐานว่าจาง เหิง (ค.ศ. 78–139) เป็นคนแรกที่สร้างระบบพิกัดกริดในการทำแผนที่ของจีน
ประวัติช่วงต้น

หุยสิวเป็นชาวอำเภอเหวินสี่ (聞喜縣 เหวินสี่เซี่ยน) เมืองฮอตั๋ง (河東 เหอตง)  หุยสิวเกิดในตระกูลขุนนาง ปู่ของหุยสิวคือเผย์ เม่า (裴茂) เป็นหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 ช่างชูลิ่ง) ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก บิดาของหุยสิวคือเผย์ เฉียน (裴潛) เป็นหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก พ่อตาของหุยสิวคือกัว เพ่ย์ (郭配) น้องชายของกุยห้วย (郭淮 กัว หฺวาย) ขุนพลผู้มีชื่อเสียงของวุยก๊ก
หุยสิวเป็นคนฉลาดและเรียนดีตั้งแต่วัยเด็ก เผย์ ฮุย (裴徽) อาของหุยสิวก็มีชื่อเสียงมากเช่นกัน มักมีแขกมาเยี่ยมบ้านอยู่บ่อย ๆ หลังเหล่าแขกได้พบเผย์ ฮุยแล้ว ต่างต้องการพบและสนทนากับหุยสิวซึ่งมีอายุเพียงสิบกว่าปี ผู้คนในเวลานั้นกล่าวขานว่า "ผู้นำของคนรุ่นหลังคือหุยสิว"
การรับราชการกับวุยก๊ก

ในรัชสมัยจักรพรรดิโจฮองแห่งรัฐวุยก๊ก บู๊ขิวเขียมขุนพลวุยก๊กเสนอชื่อหุยสิวกับโจซองผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก โจซองจึงแต่งตั้งให้หุยสิวเป็นเจ้าพนักงานสำนักประตูเหลือง (黃門侍郎 หฺวางเหมินชื่อหลาง) และให้สืบทอดบรรดาศักดิ์ชิงหยางถิงโหว (清陽亭侯) ของบิดา
หลังโจซองถูกสุมาอี้สั่งประหารชีิวิตในปี ค.ศ. 249 เวลานั้นสุมาเจียวบุตรชายของสุมาอี้่ดำรงตำแหน่งขุนศึกสงบภาคตะวันตก (安東將軍 อานตงเจียงจฺวิน) และขุนพลพิทักษ์ (衛將軍 เว่ย์เจียงจฺวิน) และทำศึกป้องกันรัฐจ๊กก๊กและง่อก๊ก หุยสิวได้ทำหน้าที่ในตำแหน่งนายกองพัน (司馬 ซือหม่า) ในสังกัดของสุมาเจียว มีส่วนร่วมในการวางกลยุทธ์และได้รับความไว้วางใจอย่างสูง
ในปี ค.ศ. 257 จูกัดเอี๋ยนขุนพลวุยก๊กก่อกบฏต่อต้านสุมาเจียว หุยสิวเข้าร่วมติดตามสุมาเจียวในการปราบปรามกบฏในฐานะที่ปรึกษาการทหาร (參謀 ชานโหมว) ร่วมกับต้านท่ายและจงโฮย หลังปราบปรามกบฏได้สำเร็จในปีถัดมา หุยสิวได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นหลู่หยางเซียงโหว (魯陽鄉侯) จากการมีส่วนร่วมในการศึก
ในปี ค.ศ. 260 โจมอจักรพรรดิแห่งวุยก๊กถูกพระชนม์ระหว่างทรงพยายามจะก่อรัฐประหารโค่นล้มสุมาเจียว หุยสิวเสนอกับสุมาเจียวให้เชิญโจฮวนผู้เป็นฉางเต้าเซียงกง (常道鄉公) มาขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ หลังจากโจฮวนขึ้นครองราชย์ หุยสิวได้รับการเลื่อนบรรดาศักดิ์จากโหวระดับตำบล (鄉侯 เซียงโหว) เป็นโหวระดับอำเภอ (縣侯 เซี่ยนโหว) และได้รับการแต่งตั้งเป็นรองราชเลขาธิการ (尚書僕射 ช่างชูผูเย่)
ในเวลานั้น สฺวิน อี่ (荀顗) มีหน้าที่กำหนดธรรมเนียมและพิธีการ กาอุ้นเป็นหัวหน้าในการแก้ไขกฎหมาย และหุยสิวมีหน้าที่ในการกำหนดตำแหน่งขุนนางและบรรดาศักดิ์ใหม่ หุยสิวเสนอให้ฟื้นฟูระบบบรรดาศักดิ์ห้าขั้นของราชวงศ์จิวตะวันตก เป็นผลทำให้ผู้สนับสนุนของตระกูลสุมาจำนวนมากได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ
ต่อมาหุยสิวพูดกับสุมาเจียวที่กำลังตัดสินใจว่าจะตั้งให้บุตรชายคนใดเป็นทายาทว่า "ผู้สงบทัพกลาง (中撫軍 จงฟู่จฺวิน; หมายถึงสุมาเอี๋ยนบุตรชายคนโตของสุมาเจียว) เป็นผู้ได้รับความนิยมจากปวงชนทั้งยังมีความสามารถ รูปการณ์แห่งฟ้าเป็นเช่นนี้ เขาจะไม่เป็นเพียงแค่เสนาบดีอย่างแน่นอน" ทำให้สุมาเจียวตัดสินใจแน่วแน่ในการตั้งให้สุมาเอี๋ยนเป็นทายาท
ในปี ค.ศ. 265 สุมาเจียวเสียชีวิต สุมาเอี๋ยนสืบทอดฐานันดรศักดิ์จีนอ๋อง (晉王 จิ้นหวาง) สุมาเอี๋ยนตั้งให้หุยสิวมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 ช่างชูลิ่ง)
การรับราชการกับราชวงศ์จิ้น

ในปี ค.ศ. 266 สุมาเจียวโค่นล้มวุยก๊กและสถาปนาตนเป็นจักรพรรดิ ก่อตั้งราชวงศ์จิ้นตะวันตก ทรงตั้งให้หุยสิวมีตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาผู้ใหญ่ราชสำนักฝ่ายซ้าย (左光祿大夫 จั่วกวางลู่ต้าฟู) และให้มีบรรดาศักดิ์เป็นจฺวี้ลู่กง (鉅鹿公)
ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 268 หุยสิวได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง)
เนื่องจากตำแหน่งเสนาบดีโยธาธิการเป็นตำแหน่งระดับสูงและรับผิดชอบงานวิศวกรรมโยธาและที่ดิน ทำให้หุยสิวมีเวลาว่างจากราชการต่างจากช่วงที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ และสามารถเข้าถึงหนังสือและข้อมูลเกี่ยวกับสภาพภูมิศาสตร์ของสถานที่ต่าง ๆ หุยสิวนั้นเป็นผู้มีความสามารถและเคยทำหน้าทีเ่ป็นที่ปรึกษาการทหารมาโดยตลอด จึงให้ความสนใจในเรื่องภูมิประเทศของสถานที่ต่าง ๆ หุยสิวเริ่มคิดจะแก้ไขข้อผิดพลาดของบทยฺหวี่ก้ง (禹貢) ในคัมภีร์ชูจิง (書經) โดยใช้ภาพและคำอธิบายประกอบ หุยสิวจึงเขียนตำรายฺหวี่ก้งตี้-ยฺวี่ถู (禹貢地域圖; "แผนที่ภูมิประเทศในยฺหวี่ก้ง") 18 บท และเขียนเรื่อง "การเขียนแผนที่หกประเภท" เป็นคำนำ
ในปี ค.ศ. 271 หุยสิวซึ่งได้รับฉายาว่า "ท่านผู้มีชื่อเสียงแห่งยุค" (當世名公 ตางชื่อหมิงกง) รับประทานผงยาหานฉือส่าน (寒食散; "ผงอาหารธาตุเย็น") หลังรับประทานยานี้ต้องรับประทานอาหารที่เย็นและดื่มสุราที่ร้อนเพื่อช่วยในการกระจายยา แต่หุยสิวทำผิดพลาดโดยไปดื่มสุราที่เย็น จึงเสียชีวิตในวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 271 ขณะอายุ 48 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) หุยสิวได้รับสมัญญานามว่า "ยฺเหวียนกง" (元公)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
สลอบอดัน มีลอเชวิช
ปฐมวัย

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

สเวตอซัร บิดาของสลอบอดัน (รูปซ้าย) และสตานิลาฟาผู้เป็นแม่พร้อมกับน้องชายของเขา บอริสลาฟ และสลอบอดันเมื่อครั้งยังวัยเยาว์ (รูปขวา)
มีลอเชวิชเป็นชาวมอนเตเนโกรโดยกำเนิด เกิดที่เมืองพอชาเรวัตส์ในราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย (ปัจจุบันเมืองนี้อยู่ในประเทศเซอร์เบีย) บิดาของเขาฆ่าตัวตายในขณะที่เขาเรียนชั้นมัธยมศึกษา ส่วนมารดาก็ผูกคอตายในอีกสิบปีต่อมา
เริ่มอาชีพนักการเมือง

เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ในปี ค.ศ. 1959 โดยได้เริ่มประกอบอาชีพเป็นพนักงานธนาคาร ประจำธนาคารเบโอกราดสกาบังกา (ธนาคารแห่งเบลเกรด) ซึ่งในช่วงเวลานั้นเองที่เขามีโอกาสได้พำนักอยู่ในนครนิวยอร์กในฐานะผู้แทนธนาคารประจำสาขา ณ ต่างประเทศ
ดูเพิ่ม

การโฆษณาชวนเชื่อระหว่างสงครามยูโกสลาเวีย
อาชญากรเซอร์เบียในสงครามยูโกสลาเวีย
หนังสืออ่านเพิ่ม

Recorded telephone conversations of Slobodan Milošević as Yugoslav crisis unfolded (transcripts in English)
Clark, Janine (May 2007). "National Minorities and the Milošević Regime". Nationalities Papers. 35 (2): 317–339. doi:10.1080/00905990701254375. S2CID 153832814.
Crnobrnja, Mihailo, "The Yugoslav Drama" (McGill 1996)
Herman, Edward S. and David Peterson, Marlise Simons on the Yugoslavia Tribunal: A Study in Total Propaganda Service, ZNet, 2004.
Herman, Edward S. and David Peterson, Milosevic's Death in the Propaganda System, ZNet, 14 May 2006.
Herman, Edward S. and David Peterson, Marlise Simons and the New York Times on the International Court of Justice Decision on Serbia and Genocide in Bosnia, ZNet, 2007.
Kelly, Michael J., Nowhere to Hide: Defeat of the Sovereign Immunity Defense for Crimes of Genocide & the Trials of Slobodan Milosevic and Saddam Hussein (Peter Lang 2005).
Laughland, John, "Travesty: the Trial of Slobodan Milosevic and the Corruption of International Justice" (London: Pluto Press, 2007)
Vladisavljevic, Nebojsa (March 2004). "Institutional power and the rise of Milošević". Nationalities Papers. 32 (1): 183–205. doi:10.1080/0090599042000186160. S2CID 154090422.
Parenti, Michael (2002) [2000]. To Kill a Nation: The Attack on Yugoslavia. Verso. ISBN 978-1-85984-366-6.
Fridman, Orli (2010). "'It was like fighting a war with our own people': anti-war activism in Serbia during the 1990s". The Journal of Nationalism and Ethnicity. 39 (4): 507–522. doi:10.1080/00905992.2011.579953. S2CID 153467930.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สลอบอดัน มีลอเชวิช
Slobodan Milošević, Indictment and Transcripts (ICTY)
Slobodan Milošević ที่ไฟน์อะเกรฟ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  เช็กเกีย  กรีซ  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC  IdRef
มิก โฟลีย์

| Mick Foley |
| --- | --- |

เกิด: Michael Francis Foley  (1965-06-07) 7 มิถุนายน ค.ศ. 1965 (59 ปี) Bloomington, Indiana, U.S.
อาชีพ: Professional wrestler writer color commentator actor
ปีปฏิบัติงาน: 1983–2012 (wrestler) 1999–present (author) 1999–present (actor)
คู่สมรส: Colette Christie (สมรส 1992)
บุตร: 4
นักมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Cactus Jack Dude Love Cactus Jack Manson Jack Foley Mankind Mick Foley
ส่วนสูง: 6 ฟุต 2 นิ้ว (188 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 287 ปอนด์ (130 กิโลกรัม)
มาจาก: Bloomington, Indiana (Jack Foley) The Boiler Room (Mankind) Long Island, New York (Mick Foley) Truth or Consequences, New Mexico (Cactus Jack and Dude Love)
ฝึกหัดโดย: Dominic DeNucci
เปิดตัว: 1983
รีไทร์: 2012
 
เว็บไซต์: RealMickFoley.com
ไมเคิล แฟรนซิส โฟลีย์ (Michael Francis Foley) เกิดวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1965 นักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุ, นักเขียน, นักวิจารณ์, นักแสดง และนักแสดงเสียง ชาวอเมริกัน อดีตนักมวยปล้ำของWWE ในชื่อที่รู้จักกันอย่างดี มิก โฟลีย์ (Mick Foley) เขายังได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของสมาคม
รายชื่อผลงาน

Memoirs
(1999) Have a Nice Day: A Tale of Blood and Sweatsocks. ReganBooks. ISBN 0-06-039299-1. (credited as Mankind/Mick Foley)
(2001) Foley Is Good: And the Real World Is Faker than Wrestling. ReganBooks. ISBN 0-06-103241-7.
(2007) The Hardcore Diaries. PocketBooks. ISBN 1-4165-3157-2
(2010) Countdown to Lockdown: A Hardcore Journal. Grand Central Publishing. ISBN 0-446-56461-3
Children's fiction
(2000) Mick Foley's Christmas Chaos. ReganBooks. ISBN 0-06-039414-5.
(2001) Mick Foley's Halloween Hijinx. HarperCollins Publishers. ISBN 0-06-000251-4.
(2004) Tales From Wrescal Lane. World Wrestling Entertainment.ISBN 0-7434-6634-9.
(2012) A Most Mizerable Christmas DK Publishing, Inc.ISBN 9781465403452.
Contemporary fiction
(2003) Tietam Brown. Knopf. ISBN 0-375-41550-5.
(2005) Scooter. Knopf. ISBN 1-4000-4414-6.
ผลงานแสดง > ภาพยนตร์

| Year | Title | Role |
| --- | --- | --- |
| 1999 | Beyond the Mat | Himself |
| 2000 | Big Money Hustlas | Cactus Sac |
| 2007 | Anamorph | Antique Store Owner |
| 2009 | Bloodstained Memoirs | Himself |
| 2015 | Dixieland | Himself |
| 2016 | Chokeslam | Patrick |
| 2019 | The Peanut Butter Falcon | Jacob |
| 2020 | 12 Hour Shift | Nicholas |
| 2020 | You Cannot Kill David Arquette | Himself |