stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พลูด่าง

| พลูด่าง |
| --- | --- |

Epipremnum aureum

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
อันดับ:: Alismatales
วงศ์:: Araceae
วงศ์ย่อย:: Monsteroideae
เผ่า:: Monstereae
สกุล:: Epipremnum
สปีชีส์:: E.  aureum
ชื่อทวินาม
Epipremnum aureum (L.) Engl.

ชื่อพ้อง
 จำนวนมาก
สายพันธุ์หนึ่งของ E. aureum
พลูด่าง เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งในวงศ์ Araceae ซึ่งกระจายพันธุ์อยู่ทั่วโลก ตั้งแต่ออสเตรเลีย จีน ญี่ปุ่น อินเดีย พืชชนิดนี้พบในป่าเขตร้อนทั่วโลก ในบางครั้งอาจเป็นสร้างความเสียหายทางนิเวศวิทยาด้วย พืชชนิดนี้มีหลายชื่อ เช่น Australian native monstera, centipede tongavine, devil's ivy, golden pothos, hunter's robe, ivy arum, money plant, silver vine, Solomon Islands ivy และ taro vine  อย่างไรก็ดี บางครั้งพืชชนิดนี้อาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็น ฟิโลเดนดรอน
ชื่อพ้อง

Epipremnum pinnatum cv. aureum Nicolson
Epipremnum angustilobum K.Krause
Epipremnum elegans Engl.
Epipremnum glaucicephalum Elmer
Epipremnum merrillii Engl.
Epipremnum mirable Schott
Epipremnum pinnatum f. eporforatum (Engl.) Engl.
Epipremnum pinnatum f. multisectum (Engl.) Engl.
Monstera pinnata (L.) Schott
Philodendron nechodomae Britton
Polypodium laciniatum Burm f.
Pothos aureus Linden & André
Pothos pinnatus L.
Rhaphidophora cunninghamii Schott
Rhaphidophora laciniata (Burm. f.) Merr.
Rhaphidophora lovellae F.M.Bailey
Rhaphidophora merrillii Engl.
Rhaphidophora pertusa var.vitiensis (Schott)Engl.
Rhaphidophora pinnata (L.) Schott
Rhaphidophora pinnata (Schott)
Rhaphidophora vitiensis Schott
Scindapsus aureus (Linden & André) Engl.
Scindapsus pinnatus Schott
แหล่งข้อมูลอื่น

Pothos Production Guide เก็บถาวร 2011-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - discusses care of this plant
TED video - Kamal Meattle on How to Grow Your Own Fresh Air slides
คลีโอพัตราที่ 1

| คลีโอพัตราที่ 1 |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีแห่งอียิปต์
ประสูติ: 204 ปีก่อนคริสตกาล
สวรรคต: 176 ปีก่อนคริสตกาล หรือ 178/177 ปีก่อนคริสตกาล
พระราชบิดา: พระเจ้าแอนทิโอคัสมหาราช
พระราชมารดา: ลาโอดิซที่ 3
คลีโอพัตราที่ 1 ไซรา (กรีก: Κλεοπάτρα Σύρα) (อังกฤษ: Cleopatra I Syra) เป็นเจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิเซลูซิดโดยการอภิเษกสมรส และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณ จากราชวงศ์ทอเลมี พระนางทรงอภิเษกสมรสกับทอเลมีที่ 5 กษัตริย์แห่งอียิปต์ เมื่อพระราชสวามีสวรรคตพระนางก็ทรงปกครองอียิปต์ผ่านทางทอเลมีที่ 6 พระโอรส ซึ่งเป็นกษัตริย์องค์ต่อมา พระนางทรงปกครองอียิปต์จวบจนกระทั่งพระนางสวรรคต
วัดศรีรองเมือง

| วัดศรีรองเมือง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดศรีรองเมือง, วัดศรีสองเมือง, วัดท่าคราวน้อยพม่า
ที่ตั้ง: ตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: พระพุทธรูปบัวเข็ม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศรีรองเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
วัดศรีรองเมืองสร้างโดยพ่อเฒ่าจองตะก่าอินต๊ะ คหบดีชาวไทใหญ่ ที่เข้ามาทำไม้ในเมืองลำปาง ของบริษัท บอมเมย์เบอร์ม่า สร้างวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2447 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เหตุที่มีอาชีพตัดไม้ โค่นต้นไม้ในป่า จึงได้สร้างวัดศรีรองเมืองนี้ได้เพื่อเป็นที่พึ่งทางจิตใจ ขอขมาต่อธรรมชาติ โดยใช้ช่างฝีมือชาวพม่าในการบูรณะจากวัดเดิมที่มีอยู่ก่อน ชื่อวัดศรีรองเมืองสะกดเพี้ยนมาจากชื่อเดิมที่เรียก วัดศรีสองเมือง ซึ่งสร้างขึ้นบนพื้นที่ของสำนักสงฆ์อันมีชื่อตามนามสกุลของผู้บริจาคที่ดิน สำนักสงฆ์ศรีสองเมือง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 วัดนี้เดิมชื่อ วัดท่าคราวน้อยพม่า ต่อมาใน พ.ศ. 2524 กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดขอบเขตวิหารของวัดศรีรองเมืองไว้ในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 98 ตอนที่ 177 ลงวันที่ 27 ตุลาคม 2524
วิหารมีลักษณะแบบวิหารไทใหญ่ในภาคเหนือซึ่งมีลวดลายสลักปิดทองและเครื่องไม้ประดับที่สวยงาม วิหารเป็นอาคาร 2 ชั้นมีหลังคาซ้อนกันแบบพม่า ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ส่วนชั้นบนทำด้วยไม้ ภายในวิหารประดิษฐานพระประธานที่ทำจากไม้ขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางของเรือนยอด บนวิหารที่เป็นเรือนไม้นั้นมีเสากลมใหญ่เรียงรายกันหลายต้น แต่ละต้นประดับประดาด้วยลวดลายจำหลักไม้และกระจกสีแวววับสวยสดงดงาม พระพุทธรูปบัวเข็ม เป็นพระประธานของวิหาร แกะสลักจากไม้ศิลปะพม่า มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับพระพุทธรูปองค์นี้ว่า สมัยก่อนมีไม้สักท่อนขนาดมหึมาไหลมาตามแม่น้ำวังแล้วมาติดอยู่ที่ท่าน้ำหลังวัดศรีรองเมือง ชาวบ้านจึงได้ช่วยกันนำท่อนไม้สักมาเก็บรักษาไว้ที่วัดและกราบไหว้กัน จนวันหนึ่งมีฝนตกฟ้าร้องลมพัดแรงมากปรากฏว่าเทียนที่จุดไว้บนท่อนไม้ไม่ยอมดับ ศรัทธาชาวบ้านพร้อมด้วยพ่อเฒ่าจองตะก่าอินต๊ะจึงได้ให้ช่างมาแกะสลักเป็นพระพุทธรูปแบบพม่าแล้วจึงนำมาประดิษฐานไว้ที่วิหารวัด
วัดยังมีสิ่งก่อสร้างที่สวยงามอีกมากมาย เช่น เว็จกุฏีหรือส้วมพระที่มีลักษณะแปลกตาและงดงามตามศิลปะการก่อสร้างของไทยใหญ่เว็จกุฏีนี้ตั้งอยู่ห่างจากแนวโบราณสถานเดิม (วิหาร) ประมาณ 15 เมตร โดยตั้งอยู่ชิดกำแพงวัดทางด้านทิศตะวันตก ใน พ.ศ.2544 ได้มีหนังสือขอให้ดำเนินการขึ้นทะเบียนเว็จกุฏีแห่งนี้เพิ่มเติม
วัดสบลี

| วัดสบลี |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลแจ้ซ้อน อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสบลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแจ้ซ้อน อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง คำว่า "สบลี" หมายถึงการบรรจบกันของน้ำแม่มอญและน้ำแม่คำ (เพี้ยนเป็นน้ำแม่ลี)
วัดสบลีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยเจ้ากาวิละมาละกา เจ้าอาวาสรูปแรก ได้สร้างวิหารขึ้นประดิษฐานพระประธานศิลปะล้านนา วิหารวัดสบลีได้ฉลองในปี จ.ศ. 1261 (พ.ศ. 2442) เดิมอยู่ใกล้กับน้ำแม่ลี เสร็จจากงานฉลองสมโภชจึงเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังโดยช่างคำตาลซึ่งเป็นจิตรกรชาวเงี้ยว (ไทใหญ่) สีที่ใช้เขียนเป็นสีดินและหินสีต่าง ๆ จากน้ำแม่ลีซึ่งมักพบมากเวลาน้ำแห้ง เมื่อนำมาฝนกับน้ำแล้วใช้เขียนผนังเป็นสีต่าง ๆ วิหารเดิมก่อด้วยอิฐสอด้วยดินผสมปูนขาว ภายในวิหารยังมีภาพเขียนสีจิตรกรรมบนผนังไม้เรื่องราวนิทานพื้นบ้านเรื่อง บัวระวงศ์       หงส์อามาตย์ โดยสล่าคำตาน ต่อมาใน พ.ศ. 2528 ได้ทำการปฏิสังขรณ์โดยย้ายวัดจากเดิมที่อยู่ใกล้น้ำแม่ลีมายังตำแหน่งปัจจุบัน
วิหารหลังเก่าถูกรื้อแล้วจึงสร้างวิหารหลังใหม่ที่มีขนาดและรูปแบบเหมือนเดิมแต่เปลี่ยนเป็นอาคารก่ออิฐสอด้วยปูนซีเมนต์ ใช้เครื่องประดับไม้และแป้นเกล็ดของวิหารหลังเก่าทั้งหมด ส่วนช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์เปลี่ยนใหม่เกือบทั้งหมด มีของเก่าเพียง 4 ชิ้นซึ่งติดไว้ที่มุมผนังทั้ง 4 ด้าน พ.ศ. 2556 กรมศิลปากรโดยสำนักศิลปากรที่ 7 น่าน ได้ดำเนินการสำรวจเพื่อขึ้นทะเบียนและกำหนดขอบเขตที่ดินโบราณสถาน วัดสบลีได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2530 ในปีนั้นชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคทุนในการยกใบเสมารอบวิหาร จากนั้นจึงได้ใช้วิหารหลังนี้เป็นอุโบสถมาจนถึงปัจจุบัน
วัดหนองเงือก (จังหวัดลำพูน)

| วัดหนองเงือก |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลแม่แรง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหนองเงือก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่แรง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน มีเนื่อที่ 9 ไร่ 1 งาน 29 ตารางวา
วัดหนองเงือกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2371 ประวัติวัดเล่าว่า เมื่อ พ.ศ. 2371 เด็กชายอุปะละ บุตรของนายใจ ประสงค์ที่จะบวชเป็นสามเณรเพื่อศึกษาพระธรรมวินัย แต่ขณะนั้นหมู่บ้านหนองเงือกยังไม่มีวัด นายใจจึงริเริ่มสร้างวัดประจำหมู่บ้าน จึงได้นิมนต์ครูบาปาระมีมาเป็นประธานสร้างวัด สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2372 วัดหนองเงือกได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472
อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ ซุ้มโขงแบบล้านนา เจดีย์ และหอไตร หอไตรก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง ตัวหอไตรสร้างเป็น 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องโล่งมีทางเข้าด้านเดียว ทางเข้านี้ทำเป็นซุ้มโค้งมีทั้งหมด 5 ช่อง ช่องด้านซ้ายมือสุด เป็นผนังทึบมีรูปเทวดาปูนปั้น 2 องค์ประดับ ผนังของหอไตรชั้นล่างทั้ง 3 ด้านมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ผนังด้านซ้ายมือภาพเลอะเลือนไปมาก จิตรกรรมฝาผนังในหอไตร เป็นศิลปกรรมที่ได้รับอิทธิพลของศิลปะพม่าโดยเฉพาะเครื่องแต่งกายของคนในภาพ แต่คำอธิบายภาพทั้งหมดเขียนด้วย อักขระล้านนาทั้งสิ้น วิหารของวัดเป็นอาคารทรงไทยล้านนา บานประตูมีลวดลายแกะสลักไม้ที่สวยงาม ภายในวิหารจะมีเสาไม้สักทั้งต้นขนาดหนึ่งคนโอบสูง 12 ศอก ด้านหลังของวิหารวัดเป็นเจดีย์ที่บรรจุพระแก้วมรกตและพระบรมสารีริกธาตุ เจดีย์องค์นี้สร้างขึ้นในสมัยของครูบาญาณะ เจ้าอาวาสรูปที่ 5 (พ.ศ. 2453–2490)
วัดหนองบัว (อำเภอท่าวังผา)

| วัดหนองบัว |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลป่าคา อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าคา อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน
วัดหนองบัวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2215 ที่บ้านหนองบัว เป็นหมู่บ้านชาวไทลื้อกลุ่มใหญ่อาศัยมาช้านาน มีเรื่องเล่าว่าเป็นชาวไทลื้อจากเมืองล้า สิบสองปันนาที่อพยพเข้ามาอยู่ในเมืองน่าน เมื่อประมาณจุลศักราช 1184 (พ.ศ. 2365)
วิหารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เรียบง่าย มีความโดดเด่นที่จิตรกรรมผาผนังแบบเดียวกับวัดภูมินทร์ วิหารวัดหนองบัว สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2405 โดยการนำของครูบาหลวงสุนันต๊ะร่วมกับชาวบ้านหนองบัวช่วยกันสร้างขึ้น เป็นสถาปัตยกรรมรูปแบบไทลื้อ ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมที่แสดงเรื่องราวทางพุทธชาดก โดยช่างฝีมือสกุลไทลื้อที่ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงสองแห่งคือที่วัดภูมินทร์กับที่วัดหนองบัว ภาพเขียนจิตรกรรมในวิหารวัดหนองบัวเขียนโดย ทิดบัวผัน ซึ่งเป็นช่างชาวลาวพวนที่นายเทพได้นำตัวมาจากเมืองพวนในแคว้นหลวงพระบาง ส่วนเรื่องราวที่เขียนในภาพได้แก่เรื่อง จันทคาธชาดก ซึ่งเป็นนิยายคติธรรมเก่าแก่อันดับที่ 11 ในหนังสือปัญญาสชาดกปัจฉิมภาค นอกจากนี้ในภาพจิตรกรรมยังมีภาพเรือกลไฟและทหารชาวฝรั่งเศส ซึ่งตามประวัติของเรือกลไฟแล้วมีแหล่งกำเนิดอยู่ในยุโรปและอเมริกา สันนิษฐานว่าว่าช่างเขียนคงจะเขียนภาพอยู่ในช่วงสมัยรัชกาลที่ 4 ถึงรัชกาลที่ 5 นอกจากนั้นในบางตอนของภาพยังมีการเขียนภาพวิถีชีวิตของชาวไทลื้อเอาไว้ด้วย
รุทรวีณา

| --- | --- |
รุทรวีณา
เครื่องสาย
บทความที่เกี่ยวข้อง
 วีณา, สรัสวดีวีณา, Vichitra veena, Chitra veena, Pinaka vina, Ālāpiṇī vīṇā
รุทรวีณา (สันสกฤต: रुद्र वीणा) (หรือ รุทระวีณา หรือ รุทรวิณา) —หรืออาจขนานนามว่า พิณ ในภาคเหนือของอินเดีย—เป็นเครื่องสายขนาดใหญ่ที่นิยมใช้ในดนตรีคลาสสิกของฮินดูสถาน, โดยเฉพาะในทรุปัท (Dhrupad) และเป็นหนึ่งในประเภทของ วีณา ยอดนิยมในดนตรีคลาสสิกอินเดีย, อันมีเสียงโดดเด่นด้วยเสียงเบสที่ทุ้มลึก
ดูเพิ่ม

วีณา
ซิตาร์
สรัสวดีวีณา
แหล่งข้อมูลอื่น

รุทรวีณา เก็บถาวร 2021-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รุทรวีณา
วัดพระยืน (จังหวัดลำพูน)

| วัดพระยืน |
| --- | --- |
เจดีย์ศิลปะพุกาม

ที่ตั้ง: ตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระยืน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ประมาณ 29 ไร่ 2 งาน อยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำกวง เป็นวัดสำคัญหนึ่งในสี่ของวัดสี่มุมเมืองที่พระนางจามเทวีปฐมกษัตริย์แห่งหริภุญชัยนคร
ประวัติ

วัดพระยืน แต่เดิมไม่ได้มีชื่อนี้ สันนิษฐานว่าพระนางจามเทวีทรงสร้างขึ้นในราว พ.ศ. 1213 (หลังครองราชย์ได้ 7 ปี) ตามตำนานเรียกชื่อวัดนี้ว่า อรัญญิการาม
ชื่อของวัดพระยืน มาจากองค์พระพุทธรูปยืน ที่ตามเอกสารของวัดระบุว่า สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1606 ในสมัยพระเจ้าธรรมมิกราช (กษัตริย์องค์ที่ 32 แห่งหริภุญชัย) พระยืนองค์นี้หล่อด้วยทองสำริด สูง 18 ศอก (9 เมตร) เดิมประดิษฐานอยู่ในปราสาทสถูป (หลังวิหาร) ในสมัยนี้เรียกชื่อวัดว่า วัดพุทธอาราม
ต่อมาในปี พ.ศ. 1912 พระยากือนา ผู้ครองพิงนครเชียงใหม่และลำพูน ได้สร้างพระพุทธรูปยืนเพิ่มเติมขึ้นอีก 3 องค์ ใน ตำนานมูลศาสนา ได้กล่าวถึงตอนที่พระญากือนาได้อาราธนานิมนต์พระสุมนเถระจากเมืองสุโขทัย เพื่อมาเชียงใหม่ โดยได้พักที่วัดพระยืนในเมืองหริภุญชัย ซึ่งขณะนั้นได้มีพระยืน 1 องค์อยู่ก่อนแล้ว
จนกระทั่ง พ.ศ. 2447 พระครูศีลวิลาศ (พระคันธวงศ์เถระหรือครูบาวงศ์) เจ้าคณะจังหวัดลำพูน พร้อมด้วยเจ้าหลวงอินทยงยศ เจ้าผู้ครองนครลำพูน ได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์สถูปเจดีย์ขึ้นมาใหม่ โดยสร้างก่อหุ้มคลุมองค์พระยืนทั้ง 4 ไว้ภายใน พร้อมกับสร้างพระพุทธรูปยืนองค์เล็กกว่าขึ้นมาประดับเจดีย์ทั้ง 4 ด้าน
พ.ศ. 2471 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเจดีย์วัดพระยืนเป็นมรดกของชาติ จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2548–2549 กรมศิลปากรได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์องค์พระเจดีย์วัดพระยืน รวมทั้งการปรับภูมิทัศน์โดยรอบของวัด ได้พบสิ่งปลูกสร้าง ก่อด้วยฐานอิฐถือเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่อาจสาวไปถึงการก่อสร้างวัด โดยมีการขุดพบฐานเจดีย์สมัยสุโขทัย ถนนที่ปูลาดด้วยอิฐโบราณ รวมถึงการขุดพบฐานเสนาสนะ จนเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้ขุดพบเศียรพระพุทธรูปสมัยหริภุญชัย สันนิษฐานว่ามีอายุในสมัยพุทธศตวรรษที่ 17–18 และโบราณวัตถุเป็นจำนวนมาก อยู่ในฐานพระเจดีย์ที่ฝังอยู่ใต้ดินบริเวณหลังวิหารพระเจ้าทันใจ
อาคารและเสนาสนะ

เจดีย์ศิลปะพุกาม คล้ายกับเจดีย์วัดสัพพัญญูในเมืองพุกาม สร้างยกพื้นลดหลั่นกันเป็นชั้น ๆ มีบันไดเดินขึ้นสู่ลานประทักษิณชั้นบนที่ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว และมีเจดีย์บริวารองค์เล็กอยู่ทั้ง 4 มุม ส่วนเรือนธาตุเป็นองค์ 4 เหลี่ยม มีซุ้มจรนำทั้ง 4 ด้าน ภายในประดิษฐานองค์พระพุทธรูปยืนสีทอง เหนือขึ้นไปเป็นมาลัยเถา 4 เหลี่ยม ซ้อน 3 ชั้น ยอดเป็นฉัตรสีทองอร่าม บันไดทางขึ้นลานประทักษิณด้านหนึ่ง มีการสร้างรูปปูนปั้นนูนต่ำรูปเสือประดับไว้
อาคารหลังเล็ก ๆใต้ร่มไม้เป็น หลักศิลาจารึกวัดพระยืน (หลักที่ 62) เป็นหินชนวนรูปใบเสมา ระบุปีชัดเจนว่าเป็นจุลศักราช 732 (พ.ศ. 1913) ใกล้ ๆ มีศาลาบาตร หรือ ศาลาเก้าห้อง ในอดีตใช้เป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
วิหารที่แต่เดิมสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยพระนางจามเทวี ก่อนจะทำการบูรณะครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2537 ภายในประดิษฐานพระประธานเก่าแก่รุ่นราวคราวเดียวกับการก่อสร้างวิหาร ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นผลงานวาดใหม่ฝีมือช่างท้องถิ่นเรื่องราวพุทธประวัติ องค์พระประธานมีพระยืนองค์เล็ก ๆ ประดิษฐานอยู่ อุโบสถตรงบันไดทางเข้ามีตัวมอม ประดิษฐานองค์พระประธาน คือ พระศักยมุนีศรีสุมนะ หรือ หลวงพ่อใหญ่
วัดยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นทางด้านหลังวัดที่ก่อตั้งขึ้นมาในปี พ.ศ. 2547 จัดแสดงข้าวของเครื่องใช้เก่าแก่ต่าง ๆ อาทิ ตู้พระธรรม หีบพระธรรม เครื่องเขิน ถ้วยชาม สัตตภัณฑ์ ขันโตก ผ้าพระบฏ เป็นต้น
วิหาร เห็นเจดีย์ด้านหลัง
ทะเลฮัลมาเฮรา

| ทะเลฮัลมาเฮรา |
| --- | --- |
สถานที่ตั้งของทะเลฮัลมาเฮราในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ทะเลฮัลมาเฮรา
พิกัด: 1°S 129°E﻿ / ﻿1°S 129°E﻿ / -1; 129
ชนิด: ทะเล
ชื่อในภาษาแม่: Laut Halmahera (อินโดนีเซีย)
ประเทศในลุ่มน้ำ: อินโดนีเซีย

พื้นที่พื้นน้ำ: 95,000 km2 (37,000 sq mi)
ทะเลฮัลมาเฮรา (อินโดนีเซีย: Laut Halmahera) เป็นทะเลที่ตั้งอยู่กลางด้านตะวันออกของทะเลออสตราเลเชียนเมดิเตอร์เรเนียน มีจุดศูนย์กลางอยู่ที่พิกัดประมาณ เส้นขนานที่ 1 องศาใต้ และ เส้นเมริเดียนที่ 129 องศาตะวันออก และมีอาณาเขตติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก ทางทิศเหนือ เกาะฮัลมาเฮราทางทิศตะวันตก เกาะไวเกโอและปาปัวตะวันตกทางทิศตะวันออก และทะเลเซรัม ทางทิศใต้ ครอบคลุมประมาณ 95,000 กม. (59,000 ไมล์) และลักษณะภูมิประเทศประกอบด้วย แอ่งและสันเขาที่แบ่งออกจากกันหลายแห่ง โดยแอ่งที่สำคัญที่สุดคือ แอ่งฮัลมาเฮรา ซึ่งมีความลึกถึง 2,039 เมตร
ยุกะ ไซโต

| ยุกะ ไซโต |
| --- | --- |
斉藤 佑圭
เกิด:  (1986-11-13) 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 (38 ปี) จังหวัดฟุกุชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2008 – ปัจจุบัน
องค์การ: อาโอนิโปรดักชัน
ส่วนสูง: 265 ซม.
ยุกะ ไซโต (ญี่ปุ่น: 斉藤 佑圭; โรมาจิ: Saitō Yuka, เกิด 13 พฤศจิกายน 1986) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดฟุกุชิมะ สังกัดอาโอนิโปรดักชัน
วัดหัวขัว (จังหวัดลำพูน)

| วัดหัวขัว |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดหัวขัว, วัดหัวข่วงนางเหลียว
ที่ตั้ง: ตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัวขัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา
วัดหัวขัวสร้างเมื่อ พ.ศ.  2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 ประมาณปี พ.ศ. 2348 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก พระเจ้ากาวิละ  นำชนเผ่าไทยซึ่งประกอบด้วย ลัวะ ลื้อ ยาง ยอง เข้ามาตั้งรกรากอยู่ในเมืองเชียงใหม่และลำพูน หลังจากที่ชาวยองส่วนหนึ่งได้มาตั้งถิ่นฐานอยู่ใกล้เมืองลำพูน โดยเฉพาะที่บ้านเวียงยอง แต่เมื่ออพยพมาตั้งถิ่นฐานในลำพูนจึงได้พร้อมใจกันสร้างวัดขึ้น ใช้ชื่อว่า วัดหัวข่วงนางเหลียว ปัจจุบันเป็นวัดร้างอยู่เหนือวัดหัวขัวขึ้นไปทางเหนือประมาณ 200 เมตร ต่อมาวัดหัวข่วงนางเหลียวถูกแม่น้ำกวงเซาะตลิ่งพัง ชาวยองสมัยนั้นจึงได้ย้ายวัดมาตั้งในปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2357 ใช้ชื่อว่า "วัดหัวขัว"
หัวขโมยแห่งบารามอส

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: แรบบิท
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ชุด: หัวขโมยแห่งบารามอส
ประเภท: นวนิยายแฟนตาซี
ชนิดสื่อ: สิ่งตีพิมพ์
หัวขโมยแห่งบารามอส เป็นวรรณกรรมเยาวชนแนวขบขันสนุกสนาน ผ่อนคลายอารมณ์ และปนแนวแฟนตาซี โดยนักเขียนชาวไทยที่ใช้นามแฝงว่า "แรบบิท" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์ เป็นวรรณกรรมที่ติดอันดับ 10 ใน 101 เล่มวรรณกรรมในดวงใจนักอ่านและนักเขียน จากการสำรวจของสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ปี 2553
ข้อมูลเบื้องต้น

...นานมาแล้ว ในสมัยที่ผืนดินยังมีกษัตริย์ปกครองดินแดน มีอัศวินปกป้องเจ้าหญิง มีพ่อมดและมังกร มีเวทมนตร์และความลี้ลับ ในตำนานเล่าขานถึงสงครามศักดิ์สิทธิ์ระหว่างปีศาจแห่งความมืดและราชาแห่งแสงสว่าง ที่ได้แบ่งแยกดินแดนแตกเป็นสองส่วน โดยขนานนามดินแดนแห่งความดีว่าเอเดน ขนานนามแผ่นดินแห่งคนบาปว่าเดมอส สงครามดำเนินต่อเนื่องไม่หยุดยั้งตราบจนดาบแห่งกษัตริย์ คทาแห่งพลัง แหวนแห่งปราชญ์ และมงกุฎแห่งใจได้ปรากฏ  หนุ่มน้อยหัวขโมยนามเฟริน ถูกพ่อซึ่งเป็นนักต้มตุ๋นตัวฉกาจส่งตัวเข้ามาในโรงเรียนพระราชา เพื่อเสาะหาเจ้าชายที่เหมาะสมในการลักพาตัว...
วรรณกรรมชุด "หัวขโมยแห่งบารามอส" บอกเล่าเรื่องราวความขัดแย้งของสองแผ่นดินที่เป็นอริกันมานาน หนึ่งนั้นเป็นดินแดนแห่งความมืดของเหล่าปีศาจนาม "เดมอส" และอีกหนึ่งคือดินแดนมนุษย์สีขาวบริสุทธิ์นาม "เอเดน" โดยเลือกเอาเหตุการณ์ในช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตของ "ธิดาแห่งความมืด" เจ้าหญิงผู้มีบทบาทสำคัญในตำนานของทั้งสองแผ่นดิน มาถ่ายทอดผ่านมุมมองของตัวเอกและตัวดำเนินเรื่อง เฟริน เดอเบอโรว์ หัวขโมยธรรมดาที่ชีวิตมีอันต้องเข้าไปพัวพันกับสิ่งวิเศษทั้งสี่ เริ่มจากการจับพลัดจับผลูเข้าไปเรียนในโรงเรียนพระราชา ก่อนจะคืนฐานะสู่ความเป็นเจ้าหญิง พบรักกับเจ้าชาย และได้เป็นผู้หนึ่งที่พลิกสถานการณ์สงครามครั้งสำคัญระหว่างเอเดนและเดมอสให้จบลงด้วยดี
เนื้อเรื่องย่อ > หัวขโมยแห่งบารามอส กับ มงกุฎแห่งใจ

เรื่องวุ่นๆเมื่อหนุ่มน้อยตัวยุ่งนาม เฟริน เดอเบอโรว์ หัวขโมยจากประเทศบารามอส ถูกพ่อของตนส่งตัวเข้ามาเรียนในโรงเรียนพระราชาแห่งเอดินเบิร์ก เพื่อเสาะหาเจ้าชายที่เหมาะสมในการลักพาตัว ตามแผนการของมาดัส เดอเบอโรว์ ผู้เป็นพ่อ เฟรินได้พบและเป็นเพื่อนสนิทกับคาโล วาเนบลี เจ้าชายจากประเทศคาโนวาลผู้แสนเย็นชา และคิลมัส ฟีลมัส นักฆ่าจากตระกูลดังในประเทศซาเรสที่ขี้เล่นและอยากรู้อยากเห็น เหตุการณ์วุ่นวายมากมายเกิดขึ้นและนำไปสู่การต่อสู้กับปีศาจในมงกุฎแห่งใจที่ออกอาละวาด นอกจากนี้เฟรินยังได้ค้นพบความจริงอันน่าตกใจ นั่นก็คือ...แท้จริงแล้ว เขาคือเจ้าหญิงแห่งบารามอสและเดมอส  เฟลิโอน่า เกรเดเวล เดอะปรินเซส ออฟ เดมอส
เนื้อเรื่องย่อ > หัวขโมยแห่งบารามอส กับ คทาแห่งพลัง

การเดินทางครั้งสำคัญของเจ้าตัวยุ่งเฟริน หัวขโมยแห่งบารามอส และผองเพื่อน มุ่งสู่ดินแดนเดมอสที่เต็มไปด้วยภัยอันตรายนานัปการ เมื่อคทาแห่งพลังได้หักสะบั้นลงและต้องการการซ่อมแซม รวมถึงเฟรินที่ต้องคืนร่างเป็นเจ้าหญิง เฟริน คิล คาโลและคณะเดินทางแห่งเอดินเบิร์กจึงได้ออกเดินทางสู่เมืองหลวงแห่งเดมอส ที่นอกจากหัวเมืองต่างๆจะมีอันตรายมากมายแล้ว ยังมีมือสังหารนิรนามมากฝีมือที่คอยตามรังควานในทุกครั้งที่มีโอกาส แต่เขาคือใครกันแน่...และใครกันที่อยู่เบื้องหลังความชุลมุนทั้งหมด...
เนื้อเรื่องย่อ > หัวขโมยแห่งบารามอส กับ แหวนแห่งปราชญ์

เรื่องราวของเจ้าตัวยุ่ง เฟริน เดอเบอโรว์ และผองเพื่อน เมื่อได้เผชิญกับอำนาจลึกลับแห่งแหวนที่เล่นงานเฟรินจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ขณะที่สถานการณ์ในเอเดนกำลังมีภัยพิบัติ เรื่องวุ่นวายจึงตามมาอย่างคาดไม่ถึง
เฟรินหรือเจ้าหญิงเฟลิโอน่าที่ยังคงซ่อนฐานะที่แท้จริง คิลและเจ้าชายคาโลกลับมาที่เอดินเบิร์กอีกครั้งในฐานะนักเรียนชั้นปีที่สอง ฝนเลือดไร้ที่มาได้ทำลายที่ดินทำกินและแหล่งน้ำในเอเดนจนไม่เพียงพอต่อการใช้ สงครามจึงระอุขึ้นระหว่างประเทศต่างๆ ทางออกเดียวที่ร่ำลือคือของวิเศษที่ต้องสาป แหวนแห่งปราชญ์ที่จะไขทุกปริศนาให้กับเอเดน 
เฟรินพลาดท่าติดอยู่ในโลกฝันของแหวน เธอทำทุกทางเพื่อจะกลับออกไปแต่มีแต่จะทำให้สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลง ตกลงสิ่งที่เธอเห็นนั้นเป็นความฝัน หรือเป็นความจริง แต่ถ้าเป็นภาพฝัน แล้วเธอจะสามารถเอาชีวิตรอดออกมาจากฝันร้ายนี้ได้หรือไม่
เนื้อเรื่องย่อ > หัวขโมยแห่งบารามอส กับ ดาบแห่งกษัตริย์

บทสรุปการเดินทางครั้งสำคัญของเจ้าตัวยุ่ง เฟริน เดอเบอโรว์ หัวขโมยแห่งบารามอสและผองเพื่อน หลังผ่านเหตุการณ์วุ่นวาย สนุกสนาน ชวนระทึกขวัญมาแล้วมากมาย และบัดนี้ ดาบแห่งกษัตริย์ ดาบที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ จะกลับคืนมาอีกครั้ง 
เมื่อตัวจริงของเจ้าหญิงเฟลิโอน่า ธิดาแห่งความมืดถูกเปิดเผย ศึกล่าตัวกุญแจชัยแห่งเอเดนจึงเปิดฉากขึ้นพร้อมกับที่เอเดนกรีธาทัพเข้าเดมอส เฟริน คิล คาโลและโรต้องเผชิญกับอันตรายนานัปการที่จะนำไปสู่การไขปริศนาในอดีตทั้งหมดทั้งปวง และการเผชิญหน้ากันของสองดินแดน มนุษย์หรือปีศาจกันจะเป็นผู้ครองชัย ใครบ้างที่จะต้องสูญเสีย และเมื่อหน้าที่เข้ามาพัวพันกับความรักและมิตรภาพ...พวกเขาจะยังอยู่ด้วยกันไปได้อีกนานแค่ไหน
เนื้อเรื่องย่อ > หัวขโมยแห่งบารามอส The Perfect Guidebook

เป็นหนังสือที่ Rabbit ร่วมแต่งกับแฟนคลับ ให้รายละเอียดเพิ่มเติมจากความเห็นของผู้เขียนในเรื่องของตัวละครหลัก มีข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับประเทศต่างๆ อาวุธ ตารางเวลาเหตุการณ์ ปฏิทิน อดีตกาลของสองแผ่นดิน แก้ความเข้าใจผิดต่างๆ ตอบคำถามจากนักอ่าน รวมถึงบทสัมภาษณ์เกี่ยวกับการแต่งวรรณกรรมชุด "หัวขโมยแห่งบารามอส" และเบ็ดเตล็ดอื่นๆ
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

เฟริน เดอเบอโรว์ เดอะทีฟ ออฟ บารามอส (Ferin De Bereaux, the thief of Baramos)
ลักษณะทั่วไป:ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ผมสีน้ำตาลเข้ม มีแผลเป็นใต้ดวงตาข้างซ้าย
สิ่งที่ชอบ: แอปเปิ้ล
สิ่งที่ไม่ชอบ/กลัว: ผี
เด็กหนุ่มหัวขโมยอายุสิบห้าปีที่ถูกพ่อส่งตัวเข้าโรงเรียนพระราชาแห่งเอดินเบิร์ก เพื่อลักพาตัวเจ้าชายที่แฝงตัวเป็นสามัญชนอยู่ในโรงเรียนไปเรียกค่าไถ่ ลักษณะนิสัยร่าเริง อารมณ์ดี ทะเล้น ช่างเย้าช่างแหย่ เจ้าเล่ห์แต่ไหวพริบดี เอกลักษณ์ที่เป็นที่จดจำคือความพูดเก่งจนเกินไปในบางครั้ง และชอบทำอะไรก่อนคิด จึงมักจะก่อเรื่องวุ่นๆ จนได้รับฉายาเป็นที่รู้จักว่า "เจ้าตัวยุ่งเฟริน" ภายหลังเฟรินคืนฐานะเดิมเป็นเจ้าหญิงชื่อเฟลิโอน่า เกรเดเวลผู้ซึ่งเป็นพระราชธิดาในจ้าวปีศาจเอวิเดสแห่งเดมอสกับเจ้าหญิงอลิเซีย ฟาโรเวลแห่งบารามอส(พระราชธิดาเพียงองค์เดียวของไฮคิง) และเป็นคนรักของเจ้าชายคาโล
คาโล วาเนบลี เดอะปรินซ์ ออฟ คาโนวาล (Kalo Wanebli, the prince of Kanoval)
ลักษณะทั่วไป: ดวงตาสีฟ้าใส ผมสีเงิน
สิ่งที่ชอบ: หนังสือ
สิ่งที่ไม่ชอบ/กลัว: ความสับสนวุ่นวาย
เจ้าชายคนสำคัญจากคาโนวาลแดนนักรบ มีร่างกายสูงใหญ่และหน้าตาดี เพื่อนร่วมห้องพักของเฟริน เป็นคนเคร่งขรึมเย็นชา พูดน้อย รักความสงบเรียบร้อย ออกจะดูหยิ่งด้วยเช่นกัน แต่ขยันเรียน มีความรับผิดชอบ มีพลังเวทมนตร์ที่แกร่งกล้า ด้วยความที่มีนิสัยแทบจะตรงข้ามกับเฟรินและแกล้งยาก เฟรินจึงถูกอกถูกใจขยันหยอกขยันแหย่ การสนทนาของทั้งคู่ก็มักจะเป็นการเหน็บแนมกันไปมาบ่อยๆ เฟรินขนานนามเขาว่า "ก้อนน้ำแข็งยักษ์เดินได้", "เจ้าชายน้ำแข็ง" และอีกมากมายหลายฉายา ภายหลังกลายเป็นคนรักของเฟริน
คิล ฟีลมัส เดอะคิลเลอร์ ออฟ ซาเรส (Kil Fylmus, the killer of Zares)
ลักษณะทั่วไป: ดวงตาสีม่วง ผมสีดำยุ่งเหยิง
สิ่งที่ชอบ: สุนัข, เรื่องสนุกๆ
คนที่ชอบ: เรนอน
สิ่งที่ไม่ชอบ/กลัว: อาหารร้อนจัด
"คิล" เป็นลูกคนเล็กของตระกูลนักฆ่าที่มีชื่อเสียงโด่งดังของซาเรส พักห้องเดียวกับเฟรินและคาโล เพื่อนที่เฟรินรักและสนิทที่สุด และมักจะเป็นคู่หูตามเฟรินไปป่วนในทุกครั้ง มีนิสัยขี้เล่น รักสนุก เบื่อง่าย ซื่อเกินไปในบางครั้ง อยากรู้อยากเห็น รักเพื่อนมากและสามารถสังหารศัตรูอย่างโหดเหี้ยมเพื่อช่วยเหลือเพื่อน
โร เซวาเรส เดอะเบกการ์ ออฟ ทริสทอร์ (Ro Zevares, the beggar of Tristor)
ลักษณะทั่วไป: ดวงตาสีเขียว ผมสีชาไว้หน้าม้า
สิ่งที่ชอบ: ชา, ความท้าทาย
สิ่งที่ไม่ชอบ/กลัว: การถูกบังคับ
คนที่ชอบ: เฟลิโอน่า
เด็กหนุ่มขอทานจากทริสทอร์ที่เป็นทั้งคู่ปรับกลายๆและคู่หูของเฟริน เป็นคนที่ชอบมีเรื่องประหลาดๆมาให้คนอื่นแปลกใจเสมอ เจ้าเล่ห์แสนกล ดูลึกลับน่าค้นหาตลอดเวลา และรอบรู้ในแทบทุกเรื่อง จึงเป็นที่ถูกคอของเฟรินที่เข้าโรงเรียนไปแบบคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเอาเสียเลย นอกจากนี้ยังชอบโผล่มายืนข้างหลังเฟรินในจังหวะเหมาะๆเสมอ เฟรินเรียกเขาว่า  "ห้องสมุดเคลื่อนที่"  ฐานะที่แท้จริงของโรคือชาเบรียน โบแด็ง เจ้าชายของเวนอลผู้เป็นที่เชื่อกันว่าสิ้นพระชนม์ในวังแต่เยาว์วัย แต่ความจริงกลับถูกส่งตัวไปใช้คืนให้ทริสทอร์และออกเร่ร่อนตามราชประเพณี เพราะเวนอลเคยลักพารัชทายาทของทริสทอร์มาเป็นราชินี
แรงบันดาลใจ

ผู้เขียนที่ใช้นามแฝงว่า "แรบบิท" นั้น ได้แรงบันดาลใจมาจาก  งานเขียนของเจ. เค. โรว์ลิ่ง นักเขียนเจ้าของผลงานวรรณกรรมก้องโลก แฮร์รี่  พอตเตอร์ ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ และประสบความสำเร็จในประเทศไทยอย่างมาก รวมไปถึงเรื่อง The Book of Three ของ Lloyd Alexander ซึ่งเป็นเรื่องราวของเจ้าชายกับคนเลี้ยงหมู ก็เป็นอีกหนึ่งแรงบันดาลใจให้ผู้เขียน
"หัวขโมยแห่งบารามอส"เป็นวรรณกรรมเยาวชนแฟนตาซีของไทยที่เคยได้รับความนิยมติดอันดับสูงสุดเมื่อครั้งลงเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ต ก่อนจะได้รับการติดต่อจากสำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์[ต้องการอ้างอิง] และเป็นแรงบันดาลใจให้กับนักเขียนรุ่นหลัง ก่อให้เกิดกระแสการแต่งและอ่านวรรณกรรมแฟนตาซีในหมู่เยาวชนไทย และทำให้เกิดวรรณกรรมแฟนตาซีไทยที่มีชื่อเสียงอีกหลายเรื่องตามมา
อากิโอะ สึยามะ

| อากิโอะ สึยามะ |
| --- | --- |
陶山 章央
เกิด:  (1968-07-08) 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1968 (56 ปี) จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1990 – ปัจจุบัน
องค์การ: ซิกมาเซเวน
ส่วนสูง: 162 ซม.
อากิโอะ สึยามะ (ญี่ปุ่น: 陶山 章央; โรมาจิ: Suyama Akio, เกิด 8 กรกฎาคม 1968 -) เป็น นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองโทโยนากะ จังหวัดโอซากะ สังกัดค่ายซิกมาเซเวน