stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าสุเรนทรพิกรมศาหะ

พระเจ้าสุเรนทรพิกรมศาหะ เป็นพระมหากษัตริย์เนปาล ครองราชย์ตั้งแต่ 12 พฤษภาคม 2390 จนถึง 17 พฤษภาคม 2424 
พระราชสมภพเมื่อปี พ.ศ. 2372 เป็นพระราชโอรสของ พระเจ้าราเชนทรพิกรม ศาหะ และ สมเด็จพระราชินีสามราชยาศาหะ พระราชสมภพที่กรุงกาฐมาณฑุ ราชอาณาจักรเนปาล
พระองค์ครองราชย์หลังจากที่ พระเจ้าราเชนทรพิกรม ศาหะ พระราชบิดาของพระองค์ ถูกนายกรัฐมนตรีจูง บาฮาดูร์บังคับให่สละราชสมบัติ ทำให้ในรัชสมัยของพระองค์ พระองค์มีอำนาจน้อยมากในการปกครองเนปาล ซึ่งอำนาจที่แท้จริงในการปกครองนั้นขึ้นอยู่กับนายกรัฐมนตรีจูง บาฮาดูร์
พระโอรสของพระเจ้าสุเรนทรพิกรมศาหะ เจ้าชายตริโลกยาบิรพิกรมศาหะเสกสมรสกับธิดาสองคนของบาฮาดูร์ เจ้าชายตรีโลกยาสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2421 เจ้าชายปฤถวีพีรพิกรมศาหเทวะพระโอรสของเจ้าชายตริโลกยา จึงขึ้นเป็นรัชทายาทแทน
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าสุเรนทรพิกรมศาหะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าราเชนทรพิกรม ศาหะ |  |   พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนปาล  (12 พฤษภาคม 2390 — 17 พฤษภาคม 2424) |  | สมเด็จพระเจ้าปฤถวีพีรพิกรมศาหเทวะ |
| ด ค กประมุขแห่งรัฐเนปาล |
| --- | --- | --- |
| กษัตริย์ |  ปฤถวีนารายัณ ศาหะ  ประตาปสิงห์ ศาหะ  รณพหาทุร ศาหะ  คีรวาณยุทธพิกรม ศาหะ  ราเชนทรพิกรม ศาหะ  สุเรนทรพิกรม ศาหะ  ปฤถวี ศาหะ  ตริภูวัน ศาหะ  ชญาเนนทระ ศาหะ  ตริภูวัน ศาหะ  มเหนทระ ศาหะ  พีเรนทระ ศาหะ  ทีเปนทระ ศาหะ  ชญาเนนทระ ศาหะ  |  |
| ประธานาธิบดี |  คิริชา ประสาท โกอิราลา*  ราม วะรัณ ยาทวะ  วิทยาเทวี ภัณฑารี  ราม จันทระ ปูเฑล  |  |
 *รักษาการประมุขแห่งรัฐ  คิริชา ประสาท โกอิราลา*  ราม วะรัณ ยาทวะ
เดปอร์ติโบอาลาเบส

เดปอร์ติโบอาลาเบส (สเปน: Deportivo Alavés) หรือมักย่อว่า อาลาเบส เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศสเปน ตั้งอยู่ในบิโตเรีย-กัสเตอิซ จังหวัดอาลาบา ในแคว้นปกครองตนเองประเทศบาสก์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1920 ในนาม Sport Friends Club ปัจจุบันเล่นในลาลิกา ลีกสูงสุดของประเทศสเปน หลังจากเลื่อนชั้นขึ้นมาจากเซกุนดาดิบิซิออน ในปี ค.ศ. 2023
อาลาเบส นับว่าเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จรั้งท้ายในลีกสูงสุดในภูมิภาคประเทศบาสก์ตามหลังอัตเลติกเดบิลบาโอแห่งบิลบาโอ และเรอัลโซซิเอดัดแห่งซานเซบัสเตียน ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสโมสรคือการผ่านเข้าไปชิงชนะเลิศ ยูฟ่าคัพ ในปี ค.ศ. 2001 ที่ดอร์ทมุนด์ แต่พวกเขาได้แพ้ให้กับลิเวอร์พูล ในช่วงต่อเวลาพิเศษ ด้วยกฎโกลเดนโกล 5–4 รวมถึงในฤดูกาล 2016–17 ที่ผ่านเข้าไปชิงชนะเลิศ โกปาเดลเรย์ แต่แพ้ให้กับบาร์เซโลนา ไป 3–1 ที่บิเซนเต กัลเดรอน
อาลาเบสมีสีเสื้อแข่งขันเหย้าเป็นลายขาว-น้ำเงิน ซึ่งเป็นสีที่เป็นอัตลักษณ์ของสโมสร ปัจจุบันพวกเขาใช้สนามเมนดิซอร์โรตซา เป็นสนามเหย้าของทีมซึ่งมีความจุ 19,840 ที่นั่ง
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ผู้เล่นคนอื่นภายใต้สัญญา

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ทีมสำรอง

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ยืมตัวออก

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผลงาน > ผลงานในแต่ละฤดูกาล

15 ฤดูกาล ใน ลาลิกา
37 ฤดูกาล ใน เซกุนดาดิบิซิออน
12 ฤดูกาล ใน เซกุนดาดิบิซิออน เบ
22 ฤดูกาล ใน เตร์เซราดิบิซิออน
1 ฤดูกาล ใน ดิบิซิออน เรฆิออนาเรส
เกียรติประวัติ

เซกุนดาดิบิซิออน
เซกุนดาดิบิซิออน เบ
เตร์เซราดิบิซิออน
ฟุตบอลลีกภูมิภาค
โกปาเฟเดราซิออนเดเอสปัญญา
โกปาเดลเรย์
ยูฟ่าคัพ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เดปอร์ติโบอาลาเบส
Official website เก็บถาวร 2011-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Alavés at La Liga
Alavés at UEFA
Club profile at BDfutbol (match reports in each season)
Club history at El Correo เก็บถาวร 2019-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Futbolme team profile
Glorioso, unofficial website
Terra club info เก็บถาวร 2013-01-06 ที่ archive.today
| ด ค กลาลิกา |
| --- | --- | --- |
| สโมสรในฤดูกาล 2024–25 |  อาลาเบส  อัตเลติกเดบิลบาโอ  อัตเลติโกเดมาดริด  บาร์เซโลนา  เบติส  เซลตาเดบิโก  อัสปัญญ็อล  เฆตาเฟ  ฌิโรนา  ลัสปัลมัส  เซเด เลกาเนส  มายอร์กา  โอซาซูนา  ราโยบาเยกาโน  เรอัลมาดริด  เรอัลโซซิเอดัด  เซบิยา  บาเลนเซีย  เรอัลบายาโดลิด  บิยาร์เรอัล  |  |
| สโมสรที่เคยอยู่ในลาลิกา | กรานาดา · เลบันเต · อัลเมริอา · อัลบาเซเต · อัลโกยาโน · อาเด อัลเมริอา · อารีนัสเกซโช · อัตเลตีโกเตโตอูอัน · บูร์โกส · กัสเตยอน · กอมโปสเตลา · กอนดัล · กอร์โดบา · กุลตูรัลเลโอเนซา · เอวโรปา · เอซเตรมาดูรา · ฌิมนัสติก · เดปอร์ติโบลาโกรูญา · เอร์กูเลส · คาเอน · กาดิซ ·   · เยย์ดา · เซเด โลโกรเญส · มาลากา · อูเอสกา · เซเป เมริดา · เรอัลมูร์เซีย · นูมันเซีย · เรอัลโอบิเอโด · ปอนเตเบดรา · ราซินเดซันตันเดร์ · เอย์บาร์ · เรอัลบูร์โกส · เรอัลอูนีออน · เรเกรอาตีโบอูเอลบา · ซาบาเดลย์ · ซาลามังกา · เตเนรีเฟ · เคเรซ · ซาราโกซา · อูเอสกา · เอสปอร์ตินเดฆิฆอน · เอลเช |  |
รายชื่อผู้เล่นในยูฟ่าคัพ 2001 นัดชิงชนะเลิศ พบกับลิเวอร์พูล
Deportivo de La Coruña vs. Alavés.
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

| ประเทศฝรั่งเศส ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: FRA
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกและกีฬาแห่งชาติฝรั่งเศส
เว็บไซต์: www.franceolympique.com (ในภาษาฝรั่งเศส)
ณ โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 (2021-07-23) – 8 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-08)
นักกีฬา: 385 คน (ชาย 222 คน / หญิง 172 คน) ใน 31 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีเปิด): Clarisse Agbegnenou Samir Aït Saïd
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีปิด): Steven Da Costa
เหรียญ อันดับ 8:  ทอง 10 เงิน 12 ทองแดง 11 รวม 33 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1896 1900 1904 1908 1912 1920 1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
โอลิมปิกซ้อน 1906
ประเทศฝรั่งเศส เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว เดิมกำหนดให้จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม ถึง 9 สิงหาคม 2020 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็นวันที่ 23 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม 2021 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 นักกีฬาฝรั่งเศสได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งในยุคปัจจุบัน ร่วมกับออสเตรเลีย สหราชอาณาจักร กรีซ และสวิตเซอร์แลนด์ เนื่องจากปารีสจะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ฝรั่งเศสจึงเป็นประเทศรองสุดท้ายที่เข้าร่วมการแข่งขันในสนามกีฬานี้ ร่วมกับสหรัฐอเมริกาซึ่งจะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2028 ที่ลอสแองเจลิส ก่อนที่ญี่ปุ่นจะเป็นเจ้าภาพจัดขบวนพาเหรดแห่งชาติในพิธีเปิด นอกจากนี้ ยังมีการแสดงส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปารีสและมีการถ่ายทอดสดบางรายการในพิธีปิด เนื่องจากผู้แสดงไม่ได้เดินทางไปโตเกียวเนื่องจากข้อจำกัดในการเดินทางที่เกี่ยวข้องกับการแพร่ระบาด อย่างไรก็ตาม แอนน์ อิดัลโก นายกเทศมนตรีกรุงปารีสเป็นผู้แทนเพียงคนเดียวที่เข้าร่วมพิธี
ฝรั่งเศสเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาทุกประเภท ยกเว้นเบสบอล (ซอฟต์บอล) ฮอกกี้ และโปโลน้ำ
ฝรั่งเศสได้เหรียญทองเหมือนกับการแข่งขันครั้งก่อนๆ แต่จำนวนเหรียญรางวัลรวมลดลงจาก 42 เหลือ 33 เหรียญ ซึ่งเป็นจำนวนต่ำสุดตั้งแต่ที่เอเธนส์ในปี 2004 อย่างไรก็ตาม ประเทศนี้เก็บชัยชนะในการแข่งขันกีฬาประเภททีมได้หลายครั้ง ได้แก่ การคว้าเหรียญทองในการแข่งขันแฮนด์บอล (ทั้งชายและหญิงคว้าเหรียญทองได้) เหรียญทองในการแข่งขันวอลเลย์บอลชาย เหรียญเงินในการแข่งขันบาสเก็ตบอลชายและรักบี้ 7 คนหญิง และเหรียญทองแดงในการแข่งขันบาสเก็ตบอลหญิง
จำนวนนักกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| ยิงธนู | 3 | 1 | 4 |
| ระบำใต้น้ำ | — | 2 | 2 |
| กรีฑา | 42 | 19 | 61 |
| แบดมินตัน | 2 | 2 | 4 |
| บาสเกตบอล | 12 | 16 | 28 |
| มวยสากลสมัครเล่น | 4 | 1 | 5 |
| เรือแคนู | 6 | 6 | 12 |
| จักรยาน | 18 | 12 | 30 |
| กระโดดน้ำ | 2 | 1 | 3 |
| ขี่ม้า | 9 | 3 | 12 |
| ฟันดาบ | 9 | 9 | 18 |
| ฟุตบอล | 18 | 0 | 18 |
| กอล์ฟ | 2 | 2 | 4 |
| ยิมนาสติก | 4 | 5 | 9 |
| แฮนด์บอล | 15 | 16 | 31 |
| ยูโด | 6 | 7 | 13 |
| คาราเต้ | 1 | 2 | 3 |
| ปัญจกีฬาสมัยใหม่ | 2 | 2 | 4 |
| เรือพาย | 4 | 8 | 12 |
| รักบี้ 7 คน | 0 | 12 | 12 |
| เรือใบ | 7 | 7 | 14 |
| ยิงปืน | 4 | 6 | 10 |
| สเกตบอร์ด | 3 | 2 | 5 |
| ปีนหน้าผา | 2 | 2 | 4 |
| โต้คลื่น | 2 | 2 | 4 |
| ว่ายน้ำ | 16 | 11 | 27 |
| เทเบิลเทนนิส | 3 | 3 | 6 |
| เทควันโด | 0 | 2 | 2 |
| เทนนิส | 6 | 4 | 10 |
| ไตรกิฬา | 3 | 2 | 5 |
| วอลเลย์บอล | 12 | 0 | 12 |
| ยกน้ำหนัก | 1 | 3 | 4 |
| มวยปล้ำ | 0 | 2 | 2 |
| รวม | 222 | 172 | 393 |
ปินากี ฐากุร

ปินากี ฐากุร (เบงกอล: পিনাকী ঠাকুর; 21 เมษายน ค.ศ. 1959 — 3 มกราคม ค.ศ. 2019) เป็นกวีชาวเบงกอล
ประวัติ

ฐากุรเกิดที่รัฐเบงกอลตะวันตก เรียนวิศวกรรมศาสตร์ แต่มีความหลงใหลในการแต่งบทกวี กวีบทแรกของฐากุรได้รับการเผยแพร่ลงนิตยสาร อูซินนาร์ในปี ค.ศ. 1974   ฐากุรเสียชีวิตจากโรคมาลาเรียในสมองเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 2019 ด้วยวัย 59 ปี
ผลงาน

Ekdin Ashoriri
Ha Re Shaswata
Anke Joto Shunyo Pele
Chumbaner Kkhato
Amara Roilam
Sharir Kancher Tukro
Basanta Mastan
Nishiddho Ek Ganer Moto
Mausam
Kalanka Rachana
Akal Basanta
Kabita Samgra
ฉิ้น อรมุต

ฉิ้น อรมุต หรือ หนังฉิ้น ธรรมโฆษณ์ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หนังตะลุง) เมื่อพ.ศ. 2532
ฉิ้น อรมุต เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2474 ที่จังหวัดสงขลา จบการศึกษาชั้นประถมปีที่ 4 จากโรงเรียนวัดธรรมโฆษณ์ เมื่อพ.ศ. 2486  อุปสมบทและศึกษาทางธรรมอยู่หนึ่งพรรษา จนสอบได้นักธรรมตรี เมื่อพ.ศ. 2496
ฉิ้น อรมุต หรือ หนังฉิ้น ธรรมโฆษณ์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ.2560 สิริอายุ 85 ปี
ด้วยใจรัก

ฉิ้น อรมุต รักการอ่านมาตั้งแต่เด็ก ชอบอ่านหนังสือธรรมะและวรรณกรรมชั้นเยี่ยมของไทยเป็นอย่างยิ่ง การอ่านทำให้เขามีความรู้กว้างขวางและลึกซึ้งกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน นอกจากหนังสือแล้วสิ่งที่ฉิ้น อรมุต รักนักหนา ก็คือหนังตะลุงนั่นเอง เขาเคยทำรูปหนังจากกระดาษมาเล่นให้เพื่อนดู แต่บิดาไม่พอใจ ห้ามไม่ให้เล่น และเผารูปหนังเหล่านั้นทิ้งทั้งหมด แต่ด้วยใจรัก ฉิ้น อรมุต ก็ยังทำรูปหนังชุดใหม่ขึ้นมา แล้วเอาไปแอบเล่นที่กุฏิพระในวัดธรรมโฆษณ์ใกล้บ้าน จนชาวบ้านไปเห็นและพากันออกปากชมว่าฉิ้น อรมุต มีความสามารถและในอนาคตคงจะได้เป็นนายหนังตะลุงเป็นแน่
เมื่อบิดาทราบว่าลูกชายแอบไปเล่นหนังตะลุงอีก และเห็นว่าคงห้ามไม่ได้  ก็หันมาสนับสนุนและเป็นคนสอนการแต่งกลอนให้ด้วยตนเอง เนื่องจากเป็นผู้มีความสามารถในด้านเชิงกลอนอยู่แล้ว  ฉิ้น อรมุต เรียนการแต่งกลอนจากบิดาสืบต่อมาจนบิดาเสียชีวิต
ฉิ้น อรมุต พยายามหาความรู้ด้านการแสดงหนังตะลุงเพิ่มเติม โดยติดตามไปดูหนังตะลุงคณะต่างๆ ทั้งนั่งดูอย่างคนดูทั่วไปที่หน้าโรง และขึ้นไปดูการแสดงของนายหนังที่หลังโรงด้วย  เขาจดจำแบบอย่างที่ดีมาฝึกฝนด้วยตัวเองที่บ้าน  จนฝีมือพัฒนาขึ้นตามลำดับ  นายหนังตะลุงที่ฉิ้น อรมุต ยึดถือเป็นแบบอย่างด้วยศรัทธาในความสามารถเป็นพิเศษ มีสองท่านคือ หนังขับ บ้านดีหลวง นายหนังอาวุโสผู้มีความสามารถสูงจนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นขุนลอยฟ้า โพยมหน ซึ่งฉิ้น อรมุต ได้ไปขอให้เป็นนายหนังขึ้นครู (ฝากตัวเป็นศิษย์และอยู่เรียนวิชาการแสดงด้วย) เมื่ออายุได้ประมาณ 17 - 18 ปี  อีกท่านคือ หนังกั้น ทองหล่อ (ศิลปินแห่งชาติ พ.ศ. 2529) ซึ่งฉิ้น อรมุต ก็ได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์เช่นกัน (ตอนอายุ 47 ปี)
ก้าวแรก

เมื่อเริ่มต้นอาชีพนายหนังตะลุง ฉิ้น อรมุต หรือหนังฉิ้น ธรรมโฆษณ์ ได้รับการสนับสนุนจากพระภิกษุสองรูปคือ พระพุ่ม และพระครูธรรมโฆษิต (คง โกกนุตโต)  ซึ่งได้ช่วยจัดหาเครื่องดนตรีประกอบให้อย่างครบชุด ในระยะแรก ๆ เขาแสดงเรื่องที่จดจำลอกเลียนมาจากหนังตะลุงคณะอื่นๆ ที่เคยดูมา ไม่นานก็สามารถเข้าใจวิธีผูกเรื่องได้ทะลุปรุโปร่ง จึงลองแต่งเรื่องขึ้นมาเอง และทำได้อย่างยอดเยี่ยม จากนั้นมา หนังฉิ้นก็เขียนบทหนังตะลุงเอง   จนมีผลงานที่นำออกแสดงซึ่งแต่งขึ้นเองจำนวนมากมาย ในระยะหลัง หนังฉิ้นฝึกฝนการแกะรูปหนังเองด้วย เรียกว่าเป็นนายหนังที่มีความสามารถด้านหนังตะลุงอย่างรอบด้านคนหนึ่งเลยทีเดียว
หนังฉิ้นยึดถือแนวการเขียนบทหนังตะลุงตามแบบอย่างโบราณ คือเน้นการเปิดเรื่องและดำเนินเรื่อง (บรรยายเรื่อง) ด้วยการ "ว่าบท" (ร้องเป็นกลอนตะลุง) ซึ่งแตกต่างจากนักเขียนบทรุ่นใหม่ที่นิยมดำเนินเรื่องด้วยการพูดบรรยาย นอกจากนี้ หนังฉิ้นยังฝึกร้องกลอนสดจนเชี่ยวชาญ จนสามารถว่าบทพลิกแพลงให้เข้ากับสถานการณ์หน้าโรง หรือสถานการณ์เฉพาะของสถานที่ที่ไปแสดงได้อย่างสด ๆ นับว่ามีไหวพริบปฏิภาณอันเป็นเลิศ
ความสำเร็จและรางวัล

หนังฉิ้น ธรรมโฆษณ์ ได้รับการต้อนรับจากผู้ชมเป็นอย่างดี จนมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วภาคใต้ ด้วยความสามารถในการแสดงที่จัดเจนรอบด้าน ตั้งแต่การวางโครงเรื่องที่สนุกน่าติดตาม บทกลอนที่ลื่นไหลงดงาม บทเจรจาที่น่าประทับใจ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การนำเสนอเรื่องราวที่ส่งเสริมศีลธรรมและคุณธรรมอันดีงาม ซึ่งสอดแทรกไว้อย่างแนบเนียน แม้กระทั่งบทตลก ซึ่งเป็นบทสำคัญมากอย่างหนึ่งของหนังตะลุง หนังฉิ้นก็สามารถสร้างความขบขันและสนุกสนานให้กับผู้ชมได้โดยไม่ต้องใช้ถ้อยคำสกปรกหรือหยาบคายเลย
ความสำเร็จและรางวัล > นามพระราชทาน

หนังฉิ้น ธรรมโฆษณ์ ได้ออกตระเวนเล่นหนังทั้งในประเทศไทยและประเทศมาเลเซีย ได้แสดงแพร่ภาพทางโทรทัศน์อยู่เสมอ และเทปบันทึกเสียงการแสดงก็ได้มีการเผยแพร่ออกอากาศทางวิทยุมาโดยตลอด เมื่อพ.ศ. 2517 หนังฉิ้น ธรรมโฆษณ์ ได้เล่นหนังตะลุงถวายให้ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทอดพระเนตร ที่พระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์ และเป็นที่พอพระราชหฤทัย จึงได้พระราชทานนามคณะหนังตะลุงของหนังฉิ้นว่า "หนังอรรถโฆษิต" อันหมายถึงคณะหนังตะลุงที่ประกาศความดี ยังความปลาบปลื้มและภาคภูมิใจแก่หนังฉิ้นเป็นล้นพ้น
เมื่อประสบความสำเร็จขั้นสูงสุดในวิชาชีพแล้ว หนังฉิ้น ธรรมโฆษณ์ ก็ได้ใช้ความสามารถและศักยภาพของความเป็นนายหนังตะลุงยอดนิยม ช่วยเหลืองานทางสังคมต่างๆ ฐานะสื่อที่ช่วยเผยแพร่ข่าวสารและเสริมสร้างศีลธรรมอันดีงามในสังคม ส่วนในด้านการอนุรักษ์ศิลปะการแสดงหนังตะลุงนั้น หนังฉิ้นได้ทำการบันทึกการแสดงเอาไว้ทั้งที่เป็นภาพถ่าย เทปบันทึกเสียง และเทปบันทึกภาพ ตลอดจนเอกสารที่เกี่ยวข้องอย่างละเอียด แล้วนำไปมอบให้เป็นสมบัติของศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดสงขลา มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา สถาบันทักษิณคดีศึกษา เพื่อให้เป็นข้อมูลและหลักฐานสำหรับผู้ที่สนใจสามารถศึกษาค้นคว้าได้ตลอดเวลา อีกทั้งยังได้ถ่ายทอดความรู้แก่ผู้ที่สนใจและเป็นวิทยากรรับเชิญในหลายโอกาส
ความสำเร็จและรางวัล > ศิลปินแห่งชาติ

ในปีพ.ศ. 2532 หนังฉิ้น ธรรมโฆษณ์ ได้รับการประกาศให้เป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรม สาขาศิลปะการแสดง (หนังตะลุง) และ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หนังตะลุง) ในปีเดียวกัน  นับเป็นนายหนังตะลุงคนที่สองที่ได้รับการเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ  ท่านแรกคือหนังกั้น ทองหล่อ ครูผู้ล่วงลับไปแล้วของหนังฉิ้นนั่นเอง
วาทะ

"หนังตะลุงตั้งแต่อดีตกาลมา นอกจากจะให้ความบันเทิงกับท่านผู้ชมแล้ว ก็ยังทำหน้าที่เป็นผู้อบรมจริยธรรมให้กับชาวบ้าน โดยการสอดแทรกธรรมะเข้าไปในบทบาทของการแสดง  หนังตะลุงยังทำหน้าที่เหมือนอย่างกับสื่อมวลชน ที่เราจะให้ทั้งข่าวสาร ทั้งความรู้ ความคิด มีทั้งด้านเศรษฐกิจ  การเมือง และการสังคม  ตลอดจนขนบประเพณีต่างๆ..." --- หนังฉิ้น ธรรมโฆษณ์
ผลงานวรรณกรรมหนังตะลุง

นอกจากจะมีความสามารถทางการเล่นหนังตะลุงแล้ว หนังฉิ้น อรมุตยังสามารถเขียนบทหนังตะลุงได้ดีเป็นพิเศษ ได้เขียนบทหนังตะลุงไว้ไม่น้อยกว่า ๑๐๐ เรื่อง แต่สามารรถรวบรวมต้นฉบับได้รวมทั้งหมด ๘๒ เรื่อง คือ
๑.กรรมลิขิต			                               ๒.ก่อนตะวันจะลับฟ้า		
๓.กามเทพผิดคิว (ความรัก ความลวง)		๔.กุหลาบดำ			
๕.กำสรวลสวาท			                           ๖.ขุนศึกนรสิงห์
๗.ขุนศึกพระพันวษา		                       ๘.คมพิฆาต			
๙.คัมภีร์ดำ					                                ๑๐.คู่เกิด คู่กรรม		
	๑๑.ครูบ้านนอก			                           ๑๒.คู่สร้าง คู่สม
๑๓.ฆาตกรเหนือเมฆ		                      ๑๔.จำเลยรัก		
๑๕.จำเลยลึกลับ					                        ๑๖.เจ้าค่อมทอง			
๑๗.เจ้าดำดง			                               ๑๘.เจ้าแสงเพชร
๑๙.ดอกฟ้า ละอองดิน		                    ๒๐.ดัชนีนาง		
	๒๑.แดนอภินิหารย์				                     ๒๒.ต้นรักดอกโศก		
๒๓.ตุ๊กตาทอง			                             ๒๔.ถล่มวิมานรัก
๒๕.ทวนทิพย์ทวนทอง		                   ๒๖.แหวนประดับชีวิต	
	๒๗.ทุ่งร้างทางรัก				                       ๒๘.เทพเจ้าหลงชาติ	
	๒๙.เทพธิดาดง			                           ๓๐.เทพบัญชา
๓๑.เทพวงศ์ จงกลนี		                       ๓๒.น้องแก้ว		
	๓๓.นางในฝัน	                               ๓๔.น้ำใจแม่			 ๓๕.ฝนหลงฟ้า			                             ๓๖.พรสวรรค์
๓๗.พรหมลิขิต			                            ๓๘.เพลิงพยาบาท		 ๓๙.เพื่อนแก้ว เมียขวัญ				                ๔๐.ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ		
๔๑.ภูตเหลือง			                             ๔๒.มหาราชกำสรวล ๔๓.มัจจุราชเจ้าเล่ห์		                      ๔๔.มัจจุราชสายน้ำผึ้ง	 	๔๕.มัตติกา				                            	๔๖.ม่านมลทิน			 ๔๗.มีดสั้น			                                ๔๘.ยอดกตัญญู ๔๙.รอยหมึกนิลกาฬ	                    	๕๐.รักไร้พรมแดน		 ๕๑.ราชินีบอด					                         ๕๒.ราชินีมหากาฬ		 ๕๓.ราชินีวิปโยค		                         ๕๔.แรงพิศวาส
๕๕.แรงรักรอยมลทิน		                  ๕๖.แรงสายเลือด	
	๕๗.แรงอธิษฐาน				                    ๕๘.ลูกหลงแม่		 	๕๙.เลือดรักล้างมลทิน		               ๖๐.วงศ์ไพรวัลย์
๖๑.วงเวียนแห่งความรัก		               ๖๒.วงศ์อมรินทร์	 	๖๓.เศวตฉัตรน่านเจ้า			             	  ๖๔.เศวตฉัตรล้านนา		 ๖๕.เศวตฉัตรเวียงชาน		                ๖๖.สวรรค์บันดาล ๖๗.สองฝั่งฟ้า			                         ๖๘.สัจจะกับความรัก		 ๖๙.สาปฟ้า ลาดิน				                   ๗๐.สายเลือดขัตติยา	 	๗๑.สามพี่น้องฝาแฝด		               ๗๒.สามมงกุฎ ๗๓.สายเลือดลึกลับ		                  ๗๔.สิงหราชกษัตริย์ศึก	 	๗๕.สี่แผ่นดิน					                      ๗๖.สุพรรณิการ์			 ๗๗.แสงพยัคฆ์		                    	  ๗๘.แสงวารินทร์
๗๙.ห้วงรักเหวทำลาย		               ๘๐.อภินิหารย์สุริยเทพ		 ๘๑.อภินิหารย์ลึกลับ				              ๘๒.อาถรรพ์สวาท
สุชาติ จันทรโชติกุล

| สุชาติ จันทรโชติกุล |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 มีนาคม พ.ศ. 2493 (74 ปี) อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
พรรคการเมือง: ความหวังใหม่ (2535–2537)  นำไทย (2537–2540)   พลังประชารัฐ (2561–2564)   กล้า (2564–2565)   สร้างอนาคตไทย (2565–2566)   ภูมิใจไทย (2566–ปัจจุบัน)
ศิษย์เก่า: โรงเรียนเตรียมทหาร (ตท.) รุ่น 12   โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า (จปร.) รุ่น 23
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
ยศ:  พันเอก

พันเอก สุชาติ จันทรโชติกุล  (เกิด 3 มีนาคม พ.ศ. 2493) ผู้ประสานงาน พรรคภูมิใจไทย ดูแลพื้นที่ภาคใต้ แกนนำกลุ่มด้ามขวานไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัยและอดีต สมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ สายการปกครองท้องถิ่น
ประวัติ

พันเอกสุชาติ จันทรโชติกุล เกิดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2493 สำเร็จการศึกษาจาก โรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 12 (ร่วมรุ่น กับ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา) และ ปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต จาก โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
การทำงาน

พันเอกสุชาติ เคยดำรงตำแหน่งเป็น ผู้บังคับกองพันทหารราบที่ 4 กรมทหารราบที่ 5 และ ผู้บังคับการกรมทหารพรานที่ 43 จังหวัดนราธิวาส ในช่วงปี พ.ศ. 2533 ถึง พ.ศ. 2535
งานการเมือง

พันเอกสุชาติ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ครั้งแรกใน เดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคความหวังใหม่ ซึ่งได้รับเลือกตั้งครั้งเดียว
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

พันเอกสุชาติ จันทรโชติกุล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคความหวังใหม่
งานการเมือง > สมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ

พันเอกสุชาติได้รับโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2558 กระทั่งได้ลาออกจากตำแหน่งสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศโดยมีผลตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
ในวันศุกร์ที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2561 พันเอกสุชาติได้จับมือกับนาย ชวน ชูจันทร์ ประธานประชาคมตลาดน้ำคลองลัดมะยมยื่นจดทะเบียนจัดตั้งพรรคการเมืองในชื่อ พรรคพลังประชารัฐ ก่อนจะตัดสินใจลาออกจากสมาชิกพรรคพลังประชารัฐ และไปสมัครเป็นสมาชิก พรรคกล้า เมื่อช่วงปลายปี พ.ศ. 2564 และรับตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคดูแลพื้นที่ภาคใต้ ก่อนจะลาออกจากรองหัวหน้าพรรคกล้า และมาสมัครเป็นสมาชิกพรรคภูมิใจไทย รับตำแหน่งผู้ประสานงานพรรค ดูแลพื้นที่ภาคใต้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2528 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
ราชวงศ์ศาหะ

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ: พระมหากษัตริย์แห่งเนปาล
ปกครอง: ราชอาณาจักรเนปาล
ประมุขพระองค์แรก: ยาโชบรามฮา ศาหะ
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรวีรวิกรมศาหเทวะ
ประมุขพระองค์สุดท้าย: สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรวีรวิกรมศาหเทวะ
สถาปนา: ศตวรรษ 16
ล่มสลาย: 28 พฤษภาคม 2008
ด ค ก
ราชวงศ์ศาหะ (อังกฤษ: Shah dynasty) เป็นราชวงศ์ที่ปกครองราชอาณาจักร กุรข่าจนกระทั่ง 1768 และเป็นราชวงศ์ที่ปกครองราชอาณาจักรเนปาลตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี 1768 จนกระทั่งสิ้นสุดระบอบราชาธิปไตยในปี 2008.
แหล่งข้อมูลอื่น

Royal Court of Nepal
The Royal House of Nepal
Massacre at the Palace; the doomed royal dynasty of Nepal, Gregson, Jonathan, 2002
พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะ

| พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะ |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนปาล
ครองราชย์: 11 มกราคม พ.ศ. 2318 — 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2320
รัชสมัย: 2 ปี
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าปฤถวีนารายัณ ศาหะ
รัชกาลถัดไป: พระเจ้ารณพหาทุร ศาหะ
ประสูติ: พ.ศ. 2294
สวรรคต: 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2320 กรุงกาฐมาณฑุ ราชอาณาจักรเนปาล (พระชนมายุ 26 พรรษา)
พระมเหสี: สมเด็จพระราชินีราเจนดราแห่งเนปาล พระนางมาอิจูศาหะ
พระราชบุตร: พระเจ้ารณพหาทุร ศาหะ เชร์ บะหะดูร์
พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะ
ราชวงศ์: ราชวงศ์ศาหะ
พระราชบิดา: พระเจ้าปฤถวีนารายัณ ศาหะ
พระราชมารดา: พระนางนเรนทราลักษมี ศาหะ
พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะ (เนปาล: प्रतापसिंह शाह) (พ.ศ. 2294 - 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2320)เป็นพระมหากษัตริย์เนปาล เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าปฤถวีนารายัณ ศาหะ กษัตริย์ผู้รวมชาติเนปาล พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะะทรงราชย์อยู่ในช่วงพ.ศ. 2318 ถึง พ.ศ. 2320 และเสด็จสวรรคตด้วยไข้ทรพิษ
พระราชประวัติ

พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะเป็นพระราชโอรสพระองค์โตในพระเจ้าปฤถวีนารายัณ ศาหะกับพระนางนเรนทราลักษมีศาหะ หลังจากพระเจ้าปฤถวีนารายัณ ศาหะเสด็จสวรรคตในปีพ.ศ. 2318 เจ้าชายประทับสิงห์ พระราชโอรสองค์โตทรงครองราชย์สืบต่อ
พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะแม้จะทรงได้เป็นกษัตริย์แต่พระองค์ยังทรงระแวงว่าจะมีเจ้านายพระองค์อื่นแย่งชิงราชบัลลังก์ของพระองค์ พระองค์ได้ดำเนินการกวาดล้างโดยทรงสั่งจับกุมพระปิตุลาพระองค์หนึ่งและเจ้าชายบะหะดูร์ศาหะ พระอนุชาแท้ของพระองค์ คุมขังหลังจากทรงทราบว่าทั้งสองพระองค์วางแผนก่อตั้งราชอาณาจักรเล็ก ๆ เป็นของพระองค์เอง ต่อมามีพระบัญชาให้เนรเทศเจ้านายทั้งสองออกนอกประเทศ โดยทั้งสองเสด็จลี้ภัยที่อินเดีย ปัญหาที่พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะทรงก่อกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวภายในราชวงศ์ที่เรื้อรังในเวลาต่อมา
มูลเหตุแห่งปัญหาคือ พระนางราเชนทราลักษมีศาหะ องค์รานีพระอัครมเหสีของพระองค์ ที่พระองค์ทรงอภิเษกสมรสตามความเหมาะสม แต่พระองค์ทรงอภิเษกสมรสครั้งที่สองกับสตรีจากเผ่าเนวาร์นามว่า มาอิจู ทรงหลงใหลนางมากถึงกับสถาปนานางขึ้นเป็นองค์รานีหรือพระนางมาอิจูศาหะ พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะทรงหลงใหลพระนางมากถึงกับไม่ออกว่าราชการ  รานีราเชนทรงทรงริษยารานีมาอิจูมากโดยเฉพาะเมื่อทรงทราบว่ารานีมาอิจูทรงพระครรภ์ พระนางจึงหวั่นว่าฐานะของพระนางถูกสั่นคลอน ในขณะนั้นรานีราเชนทรามีพระประสูติกาลเจ้าชายราณาพหาทูรศาหะ พระโอรสพระชนมายุ 2 ชันษาแล้ว
พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะไม่ทรงสานต่อนโยบายรวมชาติต่อจากพระราชบิดาแต่ในเวลาต่อมาเจ้าชายบะหะดูร์ศาหะพระอนุชาของพระองค์ หลังจากพ้นโทษทัณฑ์หลังการสวรรคตของพระเชษฐาได้สานต่อนโยบายนี้และขยายอาณาเขตอย่างกว้างขวาง
พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันหลังจากประชวรด้วยไข้ทรพิษในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2320 ราชบัลลังก์ที่ว่างลงได้สืบต่อโดยเจ้าชายราณาพหาทูรศาหะ เป็นพระเจ้ารณพหาทุร ศาหะ พระชนมายุ 2 พรรษา รานีราเชนทราลักษมีในฐานะพระราชชนนีของยุวกษัตริย์ได้ขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ทรงใช้พระราชอำนาจกำจัดศัตรุทุกคนของพระองค์ รานีราเชนทราทรงปล่อยให้รานีมาอิจูมีพระประสูติกาลพระโอรสนามว่า เชร์ บะหะดูร์ หลังจากนั้นมีพระราชเสาวนีย์ให้ทหารจับกุมองค์รานีมาอิจูออกจากพระราชวังและบังคับให้พระนางกระทำพิธีสตี พระนางสิ้นพระชนม์ในกองเพลิง หลังจากนั้นรานีราเชนทราทรงกุมพระราชอำนาจทางการเมืองและกลายเป็นปัญหาในรัชกาลต่อมา
พระบรมสาทิสลักษณ์พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะ
สมเด็จพระราชาธิบดีพีเรนทระแห่งเนปาล

สมเด็จพระราชาธิบดีพีเรนทระแห่งเนปาล เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเนปาล พระราชสมภพเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2488 เป็นพระราชโอรสของ สมเด็จพระเจ้ามเหนทรพีรพิกรม ศาหเทวะ และ เจ้าหญิงอินทรา มกุฎราชกุมารีแห่งเนปาล พระราชสมภพที่กรุงกาฐมาณฑุ ราชอาณาจักรเนปาล ทรงขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์เนปาล ต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2515 และเสด็จสวรรคตเนื่องจากเหตุการณ์สังหารหมู่พระราชวงศ์เนปาล พ.ศ. 2544 พระองค์ พระบรมราชินี และพระราชโอรสธิดา อีก 2 พระองค์ ถูกปลงพระชนม์พร้อมกัน โดย สมเด็จพระราชาธิบดีทิเปนทรพีรพิกรมศาหเทวะ พระราชโอรสต่อมา จึงขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์เนปาล ในวันเดียวกัน และอีกไม่นาน สมเด็จพระราชาธิบดีทิเปนทรพีรพิกรมศาหเทวะ ก็สวรรคตใน 3 วันต่อมา สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรวีรวิกรมศาหเทวะ จึงขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์เนปาลครั้งที่ 2 ต่อไป
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2529 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ (ร.ม.ภ.)
ปิยกุล บุญเพิ่ม

| ปิยกุล บุญเพิ่ม |
| --- | --- |

ประธานศาลฎีกา คนที่ 47
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2564 – 30 กันยายน พ.ศ. 2565
ก่อนหน้า: เมทินี ชโลธร
ถัดไป: โชติวัฒน์ เหลืองประเสริฐ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 28 ตุลาคม พ.ศ. 2499 (68 ปี)
ศาสนา: พุทธ

ปิยกุล บุญเพิ่ม (28 ตุลาคม พ.ศ. 2499) ประธานศาลฎีกา คนที่ 47 โดยเป็นประธานศาลฏีกาหญิงที่สองในประวัติศาสตร์ศาลยุติธรรมของประเทศไทย