stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยทรานส์คอเคเซีย
ประวัติศาสตร์ > ภูมิหลัง

พื้นที่ส่วนใหญ่ของภูมิภาคเซาท์คอเคซัสถูกผนวกรวมเข้ากับจักรวรรดิรัสเซียในช่วงครึ่งกลางของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้มีการจัดตั้งเขตอุปราชคอเคเซียขึ้นใน ค.ศ. 1801 เพื่อกระจายอำนาจการปกครองจากรัสเซียสู่ภูมิภาคได้โดยตรง และในช่วงหลายทศวรรษถัดมา อำนาจในการปกครองตนเองของเขตอุปราชลดลง และอำนาจก็ถูกรวมเข้าสู่ศูนย์กลางรัสเซียมากขึ้นไปอีก อย่างไรก็ตาม เขตอุปราชได้รับอำนาจเพิ่มมากขึ้นใน ค.ศ. 1845 โดยเมืองติฟลิส (ปัจจุบันคือ ทบิลีซี) ซึ่งเคยเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรคาร์ทลี–กาเฆที ได้กลายเป็นศูนย์กลางของเขตอุปราชและเมืองหลวงโดยพฤตินัยของภูมิภาคนี้ ภูมิภาคเซาท์คอเคซัสส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นพื้นที่ชนบทอย่างท่วมท้น ยกเว้นเมืองสำคัญอย่างติฟลิสและบากู ซึ่งเติบโตขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เมื่อภูมิภาคเริ่มส่งออกน้ำมันและกลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญ ภูมิภาคนี้มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์เป็นอย่างมาก โดยมีสามกลุ่มชาติพันธุ์หลัก ได้แก่ ชาวอาร์มีเนีย ชาวอาเซอร์ไบจาน และชาวจอร์เจีย ส่วนชาวรัสเซียนั้นเริ่มมีจำนวนมากขึ้นภายหลังจากที่จักรวรรดิรัสเซียได้ผนวกภูมิภาคนี้
จากการประทุของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งใน ค.ศ. 1914 ภูมิภาคคอเคซัสได้กลายเป็นสมรภูมิหลักของการต่อสู้ระหว่างรัสเซียและจักรวรรดิออตโตมัน กองทัพรัสเซียได้รับชัยชนะอย่างต่อเนื่องและเริ่มรุกรานดินแดนของจักรวรรดิออตโตมัน อย่างไรก็ตาม ทางการรัสเซียกังวลว่าประชากรท้องถิ่น ซึ่งส่วนมากเป็นชาวมุสลิม จะให้การสนับสนุนสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 5 และหันมาต่อต้านกองทัพรัสเซีย เนื่องจากสุลต่านทรงเป็นกาหลิบ ซึ่งเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของศาสนาอิสลาม ทั้งสองฝ่ายพยายามปลุกปั่นชาวอาร์มีเนียที่อยู่บริเวณชายแดนเพื่อให้เกิดการลุกฮือขึ้น อย่างไรก็ตาม หลังความพ่ายแพ้ทางทหารของจักรวรรดิออตโตมัน รัฐบาลออตโตมันได้หันมาต่อต้านชาวอาร์มีเนียเสียเอง และกระทำการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ใน ค.ศ. 1915 ซึ่งมีชาวอาร์มีเนียประมาณ 1 ล้านคนที่ถูกสังหาร
หลังการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ใน ค.ศ. 1917 ทำให้จักรวรรดิรัสเซียล่มสลายลงและได้มีการประกาศจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวขึ้นในรัสเซีย ในช่วงแรก เจ้าอุปราชแห่งคอเคซัส แกรนด์ดยุกนีโคไล ได้แสดงความสนับสนุนรัฐบาลใหม่อย่างเปิดเผย แต่ต่อมาพระองค์ถูกบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งเมื่ออำนาจของจักรพรรดิถูกล้มล้าง ทางรัฐบาลชั่วคราวได้จัดตั้งคณะปกครองชั่วคราวขึ้น หรือที่รู้จักกันในชื่อ "คณะกรรมการพิเศษทรานส์คอเคเซีย" (ชื่อย่อในภาษารัสเซียคือ "โอซาคอม") เมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1917 [ตามปฎิทินเก่า: 9 มีนาคม] ซึ่งภายในคณะประกอบไปด้วยเหล่าผู้แทนแห่งคอเคเซียจากสภาดูมา (สภานิติบัญญัติรัสเซีย) และผู้นำท้องถิ่นอื่น ๆ โดยมีจุดประสงค์เพื่อทำหน้าที่เป็น "คณะอุปราช" และเหล่าผู้แทนของคณะต่างก็มาจากกลุ่มชาติพันธุ์หลักของภูมิภาคนี้ทั้งสิ้น เช่นเดียวกับในเปโตรกราด ที่ระบบอำนาจควบคู่ได้ก่อตัวขึ้น เนื่องจากความพยายามชิงดีชิงเด่นกันระหว่างโอซาคอมและสภาโซเวียต แต่ด้วยการสนับสนุนเพียงเล็กน้อยจากรัฐบาลในเปโตรกราด จึงเป็นเรื่องยากที่โอซาคอมจะมีอำนาจเหนือสภาโซเวียต โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสภาโซเวียตติฟลิส
ประวัติศาสตร์ > คณะกรรมาธิการทรานส์คอเคเซีย

เมื่อข่าวการปฏิวัติเดือนตุลาคม ซึ่งนำไปสู่การเถลิงอำนาจของบอลเชวิคในเปโตรกราดเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1917 [ตามปฎิทินเก่า: 25 ตุลาคม] ได้แพร่กระจายไปยังคอเคซัสในวันต่อมา สภาโซเวียตติฟลิสจึงจัดประชุมและประกาศต่อต้านบอลเชวิคโดยทันที สามวันต่อมา นอย จอร์ดาเนีย ซึ่งเป็นสมาชิกเมนเชวิคชาวจอร์เจีย ได้เสนอแนวคิดการปกครองตนเองของรัฐบาลท้องถิ่น โดยอ้างว่าการยึดอำนาจของบอลเชวิคกระทำอย่างผิดกฎหมาย และทางคอเคซัสไม่ควรปฏิบัติตามคำสั่งของพวกเขาและควรรอจนกว่าจะมีการกลับคืนระเบียบ จากการประชุมเพิ่มเติมของเหล่าผู้แทนจากสภาโซเวียตติฟลิส โอซาคอม และคณะอื่น ๆ เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน [ตามปฎิทินเก่า: 15 พฤศจิกายน] ได้มีการตัดสินใจยุติบทบาทของโอซาคอม และแทนที่ด้วยคณะปกครองใหม่ หรือที่รู้จักกันในชื่อ คณะกรรมาธิการทรานส์คอเคเซีย ซึ่งปฏิเสธที่จะยอมนอบน้อมต่อบอลเชวิค ภายในคณะประกอบไปด้วยเหล่าผู้แทนจากสี่กลุ่มชาติพันธุ์หลักในภูมิภาค (ชาวอาร์มีเนีย ชาวอาเซอร์ไบจาน ชาวจอร์เจีย และชาวรัสเซีย) โดยคณะกรรมาธิการทรานส์คอเคเซียได้เข้ามาแทนที่โอซาคอมในฐานะรัฐบาลแห่งเซาท์คอเคซัส และถูกกำหนดให้ทำหน้าที่นั้นจนกระทั่งการประชุมสภาร่างรัฐธรรมนูญรัสเซียในเดือนมกราคม ค.ศ. 1918 อิฟเกนี เกเกชโครี ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานและกรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศของคณะกรรมาธิการ ส่วนตำแหน่งอื่น ๆ ของคณะกรรมาธิการได้ถูกแบ่งสรรกันระหว่างชาวอาร์มีเนีย ชาวอาเซอร์ไบจาน ชาวจอร์เจีย และชาวรัสเซีย คณะกรรมาธิการทรานส์คอเคเซียจัดตั้งขึ้นโดยมีจุดประสงค์อย่างชัดเจนที่จะเป็นรัฐบาลรักษาการ เพราะคณะไม่สามารถปกครองได้อย่างมั่นคง กล่าวคือ การตัดสินใจภายในประเทศส่วนใหญ่ยังคงขึ้นอยู่กับสภาแห่งชาติ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันและมีบรรทัดฐานตามกลุ่มชาติพันธุ์ ด้วยเหตุนี้เอง คณะกรรมาธิการจึงขาดการสนับสนุนทางทหารและไม่สามารถบังคับใช้กฎหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพ
กองทัพรัสเซียและออตโตมันยังคงต่อสู้กันต่อไปในภูมิภาคนี้ กระทั่งมีการลงนามในการสงบศึกชั่วคราวแอร์ซินจัน เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1917 [ตามปฎิทินเก่า: 5 ธันวาคม] เมื่อการสู้รบได้ยุติลง ในวันที่ 16 มกราคม 1918 [ตามปฎิทินเก่า: 3 มกราคม] นักการทูตออตโตมันได้เชิญชวนให้คณะกรรมาธิการเข้าร่วมในการเจรจาสันติภาพที่เบรสท์-ลีตอฟสก์ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกันกับที่บอลเชวิคได้ทำการเจรจายุติสงครามกับฝ่ายมหาอำนาจกลาง แต่เนื่องด้วยคณะกรรมาธิการไม่ต้องการดำเนินการสิ่งใดโดยอิสระจากรัสเซีย จึงไม่ได้ตอบรับคำเชิญของรัฐบาลออตโตมันและไม่ได้มีส่วนร่วมกับการเจรจาสันติภาพนี้ สองวันต่อมา เมื่อวันที่ 18 มกราคม [ตามปฎิทินเก่า: 5 มกราคม] สภาร่างรัฐธรรมนูญรัสเซียได้จัดการประชุมเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว ก่อนที่บอลเชวิคจะยุบสภา เพื่อรักษาเสถียรภาพการปกครองเหนือรัสเซีย ถือเป็นการยืนยันว่า คณะกรรมาธิการไม่สามารถร่วมมือกับบอลเชวิคในกิจการที่เกินความสามารถได้ ดังนั้นคณะกรรมาธิการจึงเริ่มก่อตั้งรัฐบาลอย่างเป็นทางการมากขึ้น การสงบศึกระหว่างจัรรรดิออตโตมันและคณะกรรมาธิการยังคงดำเนินต่อไป จนกระทั่งวันที่ 30 มกราคม [ตามปฎิทินเก่า: 17 มกราคม] เมื่อกองทัพออตโตมันได้เข้ารุกรานคอเคซัสอีกครั้ง โดยอ้างว่าการรุกรานครั้งนี้เป็นการตอบโต้การโจมตีประชากรชาวมุสลิมในดินแดนออตโตมันของกองกำลังติดอาวุธชาวอาร์มีเนีย เมื่อกองทัพรัสเซียถอนกำลังออกจากแนวหน้าเป็นส่วนใหญ่ คณะกรรมาธิการเกรงว่าจะไม่สามารถต้านทานการรุกรานของออตโตมันครั้งนี้ได้ ดังนั้น เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ คณะกรรมาธิการจึงเริ่มเจรจาสันติภาพอีกครั้ง
ประวัติศาสตร์ > สภาเซย์ม

แนวคิดการจัดตั้งสภานิติบัญญัติทรานส์คอเคเซียได้มีการหารือกันตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1917 ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีการดำเนินการในเวลานั้นก็ตาม เมื่อมีการยุบสภาร่างรัฐธรรมนูญในเดือนมกราคม บรรดาผู้นำของคณะกรรมาธิการจึงเล็งเห็นว่าความสัมพันธ์กับรัสเซียต้องถูกตัดขาดออกไปทั้งหมดอย่างแน่นอน เมื่อไม่มีความปรารถนาที่จะปฏิบัติตามผู้นำบอลเชวิค คณะกรรมาธิการจึงตกลงที่จะจัดตั้งสภานิติบัญญัติของตนเอง เพื่อให้ภูมิภาคทรานส์คอเคซัสมีรัฐบาลที่ชอบด้วยกฎหมายและเจรจากับจักรวรรดิออตโตมันได้อย่างเหมาะสมยิ่งขึ้น ดังนั้นเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ จึงมีการประกาศจัดตั้ง "สภาเซย์ม" ('สภานิติบัญญัติ') ขึ้นในเมืองติฟลิส
ไม่มีการเลือกตั้งอื่นใดสำหรับสมาชิกสภาผู้แทน โดยผู้แทนในแต่ละคนได้รับคัดเลือกจากผลการเลือกตั้งของสภาร่างรัฐธรรมนูญโดยตรง และเกณฑ์การเลือกตั้งถูกลดลงเหลือหนึ่งในสามของผู้แทนในสภาร่างรัฐธรรมนูญ เพื่อให้ประชาชนได้รับการคัดเลือกเป็นผู้แทนมากขึ้น อีกทั้งยังทำให้พรรคเล็กได้ที่นั่งในสภาเพิ่มขึ้นอีกด้วย สมาชิกเมนเชวิคชาวจอร์เจีย นีโคไล ชเฮอิดเซ ได้รับตำแหน่งเป็นประธานสภา ในท้ายที่สุด โครงสร้างของสภาเซย์มจึงประกอบไปด้วยสิบพรรค มีสามพรรคถูกครอบงำ ซึ่งแต่ละพรรคเป็นตัวแทนของกลุ่มชาติพันธุ์หลักหนึ่งกลุ่ม พรรคเมนเชวิคจอร์เจียและพรรคมูซาวาทแห่งอาเซอร์ไบจาน แต่ละพรรคมีจำนวนสมาชิก 30 คน และสหพันธ์ปฏิวัติอาร์มีเนีย (Dashnaktsutyun) มีจำนวนสมาชิก 27 คน บอลเชวิคประกาศคว่ำบาตรสภาเซย์ม โดยอ้างว่ารัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงแห่งเดียวของรัสเซีย (รวมถึงทรานส์คอเคเซีย) นั้นคือคณะกรรมการราษฎรของบอลเชวิค (หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ซอฟนาร์คอม")
ในช่วงเริ่มแรก สภาเซย์มต้องเผชิญกับความท้าทายต่ออำนาจ เนื่องด้วยผู้แทนส่วนใหญ่มีความแตกต่างทางเชื้อชาติและอุดมการณ์ทางการเมืองที่หลากหลาย และสภาก็ไม่ได้มีสถานะของอำนาจที่ชัดเจน ส่งผลให้เกิดความขัดแย้งทั้งภายนอกและภายในสภาเอง สภาเซย์มยังคงพึ่งพาสภาแห่งชาติ ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยผู้แทนจากสามกลุ่มชาติพันธุ์หลัก และสภาเซย์มจะไม่สามารถดำเนินการสิ่งใดได้ หากปราศจากความยินยอมจากสภาแห่งชาติ ทางจักรวรรดิออตโตมันได้เสนอให้มีการต่ออายุสัญญาสันติภาพและยินดีที่จะให้มีการเจรจากันในติฟลิส ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งหลักของสภาเซย์ม แต่ทางสภาเซย์มเกรงว่าอีกฝ่ายจะรู้ซึ้งถึงความอ่อนแอภายในสภา จึงมีการตกลงเลือกสถานที่เจรจา ณ เมืองทรับซอนในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอานาโตเลีย
การก่อตั้ง > การบุกครองครั้งใหม่ของจักรวรรดิออตโตมัน

ในระหว่างการหยุดพักที่ทรับซอน กองทัพออตโตมันได้รุกหน้าเข้าสู่ดินแดนทรานส์คอเคเซียอย่างต่อเนื่อง โดยช่วงปลายเดือนมีนาคม กองทัพข้ามพรมแดนใน ค.ศ. 1914 ของจักรวรรดิรัสเซียเดิม ภายในสภาเซย์มต่างถกเถียงกันถึงแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุด ซึ่งผู้แทนส่วนใหญ่เห็นชอบให้ใช้วิธีแก้ปัญหาทางการเมือง เมื่อวันที่ 20 มีนาคม คณะผู้แทนของออตโตมันเสนอว่าสภาเซย์มจะสามารถเข้าร่วมการเจรจาได้อีกครั้ง หากทรานส์คอเคเซียประกาศเอกราชและไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของรัสเซียอีกต่อไป แท้จริงแล้วแนวคิดเรื่องเอกราชได้เกิดขึ้นมาก่อนหน้านั้นแล้ว โดยทางจอร์เจียได้อภิปรายถึงแนวคิดนี้ในเชิงลึกเมื่อหลายปีก่อน แต่สุดท้ายก็ถูกปัดตกเพราะผู้นำจอร์เจียตระหนักว่ารัสเซียจะไม่ยินยอมความเป็นเอกราชของจอร์เจียและอุดมการณ์ทางการเมืองของเมนเชวิคที่เอนเอียงไปทางชาตินิยม
เมื่อวันที่ 5 เมษายน ชเฮนเคลียอมรับสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์เพื่อเป็นพื้นฐานในการเจรจาครั้งต่อไปและเรียกร้องให้สภาเซย์มทรานส์คอเคเซียยอมรับในสถานะนี้ ในช่วงแรก เขาเรียกร้องว่าบาตูมเป็นส่วนหนึ่งของทรานส์คอเคซัส โดยอ้างว่าบาตูมมีฐานะเป็นเมืองท่าหลักของภูมิภาคนี้ซึ่งมีความจำเป็นต่อเศรษฐกิจ แต่ฝ่ายออตโตมันปฏิเสธข้อเรียกร้องนี้ ทำให้เป็นที่ปรากฏชัดเจนว่าพวกเขายอมรับแค่เนื้อหาของสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์เพียงเท่านั้น ซึ่งชเฮนเคลีจำต้องยอมรับตาม เมื่อวันที่ 9 เมษายน ชเฮนเคลีตกลงที่จะเจรจาเพิ่มเติมตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ และเขาได้ร้องของให้ผู้แทนจากฝ่ายมหาอำนาจกลางอื่นเข้าร่วมการเจรจาด้วย แต่ Rauf กล่าวว่าคำร้องขอข้างต้นจะสามารถพิจารณาได้ก็ต่อเมื่อทรานส์คอเคเซียเป็นรัฐเอกราชเท่านั้น
ด้วยความเบื่อหน่ายจากการเจรจาและความตระหนักว่าดินแดนที่ขัดแย้งจะถูกยึดครองโดยกำลัง ทางการออตโตมันจึงยื่นคำขาดแก่กองทหารรักษาการณ์ในบาตูมให้ถอนกำลังภายในวันที่ 13 เมษายน ชเฮนเคลีตระหนักดีถึงความสำคัญของบาตูม แต่จำต้องเต็มใจยอมรับที่จะสละดินแดนส่วนนี้ อันเป็นส่วนหนึ่งตามข้อกำหนดในสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์ อย่างไรก็ตาม สมาชิกสภาเซย์มชาวจอร์เจียยังคงยืนกรานที่จะรักษาเมืองแห่งนี้ไว้ เกเกชโครีได้บันทึกว่าการปกป้องเมืองมิใช่เรื่องยากแต่อย่างใด อีรัคลี เซเรเตลี สมาชิกเมนเชวิคชาวจอร์เจีย กล่าววาทะอย่างกระตือรือร้นเพื่อเรียกร้องให้ปกป้องบาตูมและร้องขอให้สภาเซย์มประณามสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์โดยสิ้นเชิง ทางผู้แทนชาวอาร์มีเนียสนับสนุนการต่อสู้กับจักรวรรดิออตโตมันมาเป็นเวลานานแล้ว อันมีจุดประสงค์เพื่อตอบโต้การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์และการข่มเหงพลเมืองอาร์มีเนียใน ค.ศ. 1915 มีเพียงชาวอาเซอร์ไบจานเท่านั้นที่มีจุดยืนต่อต้านสงคราม เนื่องจากพวกเขาไม่ต้องการที่จะต่อสู้กับเพื่อนมุสลิมด้วยกันเอง ผู้แทนชาวอาเซอร์ไบจานแพ้คะแนนเสียงและเมื่อวันที่ 14 เมษายน สภาเซย์มประกาศสงครามต่อจักรวรรดิออตโตมัน ทันทีหลังจากการลงคะแนนเสียงเสร็จสิ้น เซเรเตลีและ Jordania จึงเข้าร่วมกับกองทหารรักษาการณ์บาตูม ในขณะที่ผู้แทนที่ยังพำนักอยู่ในทรับซอนได้รับคำสั่งให้เดินทางกลับไปติฟลิสโดยทันที ทั้งนี้ ผู้แทนชาวอาเซอร์ไบจานบางส่วนได้ท้าทายต่อคำสั่งนั้นและยังคงพำนักในทรับซอนต่อไป โดยหวังว่าจะมีโอกาสสําหรับการเจรจา แต่ก็ไร้ผล
การก่อตั้ง > การประกาศจัดตั้ง

ความได้เปรียบทางทหารของกองทัพออตโตมันปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนในทันที เมื่อกองทัพเข้ายึดบาตูมในวันที่ 14 เมษายน ด้วยการต่อต้านเพียงเล็กน้อย อีกทั้งยังเข้าโจมตีคาร์สด้วย แต่กองทัพอาร์มีเนียจำนวน 3,000 นาย สามารถยึดเมืองกลับคืนมาได้จนกระทั่งการถอนกำลังเมื่อวันที่ 25 เมษายน หลังจากกองทัพออตโตมันยึดดินแดนที่อ้างสิทธิ์ส่วนใหญ่สำเร็จแล้ว และไม่เต็มใจที่จะสูญเสียทหารฝ่ายตนเพิ่ม ผู้แทนออตโตมันจึงเสนอการสงบศึกอีกครั้งหนึ่งในวันที่ 22 เมษายน และรอให้ทางทรานส์คอเคเซียตอบกลับ
เมื่อเผชิญกับกองทัพออตโตมันที่เหนือกว่า สภาแห่งชาติจอร์เจียจึงพิจารณาว่าทรานส์คอเคเซียไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกเหนือจากการประกาศเอกราช มีการอภิปรายถึงแนวคิดนี้ในสภาเซย์มเมื่อวันที่ 22 เมษายน โดยผู้แทนจอร์เจียเป็นผู้นำในการอภิปราย กล่าวว่าผู้แทนออตโตมันยินยอมที่จะเจรจาสันติภาพอีกครั้ง โดยมีเงื่อนไขว่าทรานส์คอเคซัสจะต้องเข้าที่ประชุมในฐานะรัฐเอกราช ทางเลือกดังกล่าวไม่เป็นเอกฉันท์ในตอนแรก โดยสหพันธ์ปฏิวัติอาร์มีเนียเชื่อว่าหนทางที่ดีที่สุด ณ ขณะนี้คือการหยุดยั้งการรุกรานของออตโตมัน แม้พวกเขาจะต้องสละดินแดนจํานวนมากอย่างไม่เต็มใจ ในขณะที่พรรคมูซาวาท (Musavat) ผู้เป็นตัวแทนของชาวอาเซอร์ไบจานยังคงลังเลที่จะต่อสู้กับเพื่อนมุสลิม แต่เห็นด้วยว่าเอกราชเป็นเพียงสิ่งเดียวที่จะรับรองว่าทรานส์คอเคเซียจะไม่ถูกรัฐต่างชาติแบ่งแยก มีเพียงพรรคปฏิวัติสังคมนิยมเท่านั้นที่คัดค้านวิธีการนี้ในสภาเซย์ม ซึ่งหนึ่งในผู้แทนของพรรคเลฟ ตูมานอฟ [ru] อ้างว่าประชาชนในทรานส์คอเคเซียไม่ได้สนับสนุนต่อการกระทำนี้ เขายังกล่าวอีกว่าในขณะที่พรรคมูซาวาทอ้างถึงแรงผลักดันของพวกเขาว่าเป็น "มโนธรรมมิใช่ความกลัว" (conscience not fear) แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่ "ความกลัวและไม่ใช่มโนธรรม" (fear and not conscience) และในตอนท้ายเขากล่าวสรุปว่าทุกคนที่นี่จะต้องเสียใจกับการกระทำนี้
เมื่อการอภิปรายสิ้นสุดลง ดาวิต โอนีอัชวีลี (Davit Oniashvili) เมนเชวิคชาวจอร์เจียเสนอญัตติให้สภาเซย์ม "ประกาศให้ทรานส์คอเคเซียเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตย" ผู้แทนบางส่วนที่ไม่ต้องการลงคะแนนเสียงสนับสนุนเรื่องนี้ต่างพากันออกจากห้องประชุมสภา ทำให้ญัตติผ่านที่ประชุมโดยเกิดความไม่ลงรอยเล็กน้อย สหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยทรานส์คอเคเซีย (TDFR) แห่งใหม่แจ้งต่อเวฮิป พาชา โดยทันทีถึงการประกาศจัดตั้งและแสดงเจตจำนงที่จะยอมรับข้อกำหนดในสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์ ทั้งยอมสละดินแดนคาร์สแก่จักรวรรดิออตโตมัน ทางจักรวรรดิออตโตมันให้การรับรองสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยทรานส์คอเคเซียเมื่อวันที่ 28 เมษายน แม้จะได้รับการรับรอง แต่ออตโตมันยังคงรุกรานดินแดนทรานส์คอเคเซียต่อไปและเข้ายึดครองแอร์เซรุม และคาร์สหลังจากนั้นไม่นาน
การล่มสลาย > การแทรกแซงของเยอรมนี

เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม กองทัพออตโตมันได้แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ซึ่งอยู่ห่างจากเยเรวานเป็นระยะทาง 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) และห่างจากติฟลิสเป็นระยะทาง 120 กิโลเมตร (75 ไมล์) ด้วยภัยคุกคามนี้ ทรานส์คอเคเซียจึงหันให้ขอความช่วยเหลือจากนายพลฟ็อน ล็อสโซว์ และเยอรมนี โดยหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือและการปกป้องจากพวกเขา ซึ่งก่อนหน้านี้ ฟ็อน ล็อสโซว์เคยเสนอให้มีการไกล่เกลี่ยระหว่างทรานส์คอเคเซียและจักรวรรดิออตโตมันเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม แม้ว่าจะไม่มีความคืบหน้าใด ๆ ก็ตาม ในขณะที่จักรวรรดิเยอรมันและออตโตมันเป็นพันธมิตรในนาม แต่ความสัมพันธ์ก็แย่ลงในเดือนก่อนหน้า เนื่องจากประชาชนชาวเยอรมันไม่พอใจต่อรายงานที่ว่ารัฐบาลออตโตมันสังหารหมู่ชาวคริสต์ รัฐบาลเยอรมันไม่ได้ชื่นชมการรุกของกองทัพออตโตมันเข้าไปในดินแดนที่ไม่ได้รับการรับรองที่เบรสท์-ลีตอฟสก์ เยอรมนียังคงได้เปรียบทางกลยุทธ์ในคอเคซัส โดยต้องการทั้งเส้นทางที่เป็นไปได้ในการโจมตีบริติชอินเดียและการเข้าถึงวัตถุดิบในภูมิภาค ซึ่งทั้งสองอาจถูกปิดกั้นโดยจักรวรรดิออตโตมัน
ในเวลาเดียวกับที่อาร์มีเนียต่อสู้กับกองทัพออตโตมัน อาเซอร์ไบจานกำลังเผชิญหน้ากับพวกบอลเชวิคที่ควบคุมบากู จอร์เจียเชื่อว่ากลุ่มชาติพันธุ์ทั้งสามมีความใฝ่ฝันเดียวกัน และสหพันธ์สาธารณรัฐไม่สามารถดําเนินต่อไปได้ เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม จอร์ดาเนียเดินทางไปบาตูมเพื่อขอความช่วยเหลือจากเยอรมนีเพื่อช่วยรักษาเอกราชของจอร์เจีย เขากลับมาที่ติฟลิสในวันที่ 21 พฤษภาคม และแสดงความมั่นใจว่าจอร์เจียจะสามารถดำรงอิสรภาพได้ ผู้แทนชาวอาร์มีเนีย ชาวอาเซอร์ไบจาน และชาวจอร์เจีย จากสภาเซย์มได้อภิปรายถึงอนาคตของสหพันธ์สาธารณรัฐในวันเดียวกัน และเห็นด้วยว่าสหพันธ์อาจไม่สามารถดำรงอยู่ได้นานมากกว่านี้ ในวันรุ่งขึ้น ผู้แทนชางจอร์เจียเข้าหารือกันฝ่ายเดียว และตัดสินใจว่าความเป็นอิสระเป็นทางเลือกเดียวที่สมเหตุสมผลสำหรับพวกเขา จอร์ดาเนียและ Zurab Avalishvili จึงร่างคำประกาศอิสรภาพเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ก่อนที่จอร์ดาเนียจะเดินทางไปบาตูมอีกครั้งเพื่อพบกับฟ็อน ล็อสโซว์ เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม นายพลฟ็อน ล็อสโซว์ ตอบกลับว่าเขาได้รับอนุญาตให้ร่วมงานกับสหพันธ์สาธารณรัฐโดยรวมเท่านั้น เนื่องจากเห็นได้ชัดว่ามันจะอยู่ได้ไม่นาน เขาจะต้องออกจากทรับซอนและปรึกษากับรัฐบาลของเขาว่าจะดําเนินการต่อไปอย่างไร
การล่มสลาย > การสลายตัว

เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม เซเรเตลีกล่าวสุนทรพจน์ต่อสภาเซย์มในสองประเด็น ประเด็นแรก เขาได้อธิบายว่าสหพันธ์สาธารณรัฐไม่สามารถดำรงต่อไปได้ เนื่องจากขาดความเป็นเอกภาพของประชากร และความขัดแย้งทางชาติพันธุ์นั้นนําไปสู่การแบ่งแยกที่เกิดขึ้นจากการรุกรานของออตโตมัน ส่วนประเด็นที่สอง เซเรเตลีกล่าวโทษชาวอาเซอร์ไบจานที่ไม่สนับสนุนการปกป้องทรานส์คอเคเซีย พร้อมทั้งประกาศว่าในขณะที่สหพันธรัฐล้มเหลวแลเว ถึงเวลาที่จอร์เจียจะประกาศเอกราช ณ เวลา 15:00 ญัตติผ่านรัฐสภา "เนื่องจากปัญหาเกี่ยวกับสงครามและสันติภาพ มีความแตกต่างพื้นฐานเกิดขึ้นระหว่างประชาชนที่สร้างสาธารณรัฐทรานส์คอเคเซีย และเนื่องจากความเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างคําสั่งที่มีอํานาจเพียงคําสั่งเดียวที่พูดในนามของทรานส์คอเคเซียทั้งหมด สภาเซย์มจึงรับรองข้อเท็จจริงของการล่มสลายของทรานส์คอเคเซียและได้วางอํานาจของตน" ผู้แทนส่วนใหญ่ออกจากที่ประชุม เหลือเพียงผู้แทนชาวจอร์เจียที่เข้าร่วมเป็นสมาชิกสภาแห่งชาติจอร์เจีย จากนั้นจอร์ดาเนียจึงอ่านคำประกาศเอกราชของจอร์เจียและประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยจอร์เจีย ตามมาด้วยการประกาศเอกราชของอาร์มีเนียในอีกสองวันต่อมา ตามด้วยอาเซอร์ไบจานที่ทําเช่นเดียวกัน โดยได้ก่อตั้งสาธารณรัฐอาร์มีเนียและสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจาน ตามลําดับ ทั้งสามรัฐเอกราชใหม่ได้ลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพกับจักรวรรดิออตโตมันเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ทำให้สามารถยุติความขัดแย้งได้อย่างมีประสิทธิภาพ ต่อมาอาร์มีเนียได้ประกาศสงครามในช่วงสั้น ๆ กับทั้งอาเซอร์ไบจาน (ค.ศ. 1918–1920) และจอร์เจีย (ธันวาคม ค.ศ. 1918) เพื่อกำหนดพรมแดนสุดท้ายของประเทศ
สิ่งสืบเนื่อง

เนื่องจากสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยทรานส์คอเคเซียดำรงอยู่เพียงหนึ่งเดือน ทำให้สิ่งสืบเนื่องและผู้สนใจในประวัติศาสตร์เรื่องนี้มีอยู่อย่างจำกัด นักประวัติศาสตร์ Adrian Brisku และ Timothy K. Blauvelt บันทึกไว้ว่า "ดูเหมือนทั้งผู้กระทำในขณะนั้นและนักวิชาการในภายหลังของภูมิภาคที่เป็นเอกลักษณ์ ที่เกิดขึ้นโดยบัญเอิญ และเกิดขึ้นซ้ำ ๆ อย่างแน่นอน" Stephen F. Jones ระบุว่า "ความพยายามครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในสหภาพทรานส์คอเคเซียที่เป็นอิสระ" ในขณะที่ Hovannisian บันทึกถึงการกระทำของสหพันธ์สาธารณรัฐในระหว่างการดำรงอยู่สั้น ๆ ว่า "เป็นรัฐที่ไม่ใช่เอกราช ประชาธิปไตย สหพันธรัฐ หรือแม้แต่สาธารณรัฐ"
ภายใต้การปกครองของบอลเชวิค สามรัฐผู้สืบทอดถูกผนวกรวมกันอีกครั้งภายในสหภาพโซเวียตในชื่อ "สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคซัส" รัฐนี้กินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1922 ถึง ค.ศ. 1936 ก่อนที่จะแตกตัวเป็นสามสาธารณรัฐสหภาพ ได้แก่ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนีย สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน และสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย จนเมื่อในปัจจุบัน สหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยทรานส์คอเคเซียถูกลืมเลือนในประวัติศาสตร์นิพนธ์ระดับชาติ แต่โดยพื้นฐานแล้วถือว่าเป็นกระบวนการขั้นแรกของรัฐทั้งสามที่พยายามประกาศอิสรภาพตนเอง
เขตปกครองตนเองเนเนตส์

| เขตปกครองตนเองเนเนตส์ |
| --- | --- |
เขตปกครองตนเอง
Ненецкий автономный округ
การถอดเสียงอื่น
 • Nenets: Hенёцие автономной ӈокрук
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: เพลงสดุดีเขตปกครองตนเองเนเนตส์ 

พิกัด: 68°50′N 54°50′E﻿ / ﻿68.833°N 54.833°E﻿ / 68.833; 54.833
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: ตะวันตกเฉียงเหนือ
เขตเศรษฐกิจ: เหนือ
สถาปนา: 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1929
Capital: นาเรียน-มาร์
การปกครอง
 • องค์กร: สภาผู้แทนราษฎร
 • ผู้ว่า: ยูริ เบซดัดนี่ (รักษาการ)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 176,700 ตร.กม. (68,200 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 20
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 42,090 คน
 • ประมาณ (2018): 43,997 (+4.5%) คน
 • อันดับ: 83
 • ความหนาแน่น: 0.24 คน/ตร.กม. (0.62 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 67.8% คน
 • นอกเมือง: 32.2% คน
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามอสโก )
รหัส ISO 3166: RU-NEN
ทะเบียนรถ: 83
รหัส OKTMO: 11800000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: http://www.adm-nao.ru/
เขตปกครองตนเองเนเนตส์ (อังกฤษ: Nenets Autonomous Okrug; รัสเซีย: Не́нецкий автоно́мный о́круг; เนเนตส์: Ненёцие автономной ӈокрук, Nenjocije awtonomnoj ŋokruk) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นอาร์ฮันเกลสค์ (เขตปกครองตนเองของแคว้นอาร์ฮันเกลสค์) ศูนย์กลางการปกครองของคือเมืองนาเรียน-มาร์ มีพื้นที่ 176,700 ตารางกิโลเมตร (68,200 ตารางไมล์) และมีประชากร 42,090 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 (จำนวนประชากรที่น้อยที่สุดในบรรดาประชากรของหน่วยองค์ประกอบ)
แผนการที่จะรวมเขตปกครองตนเองกับแคว้นอาร์ฮันเกลสค์ นำเสนอโดยผู้ว่าการของทั้งสองกลุ่มในสหพันธรัฐเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 โดยมีการวางแผนการลงประชามติในเดือนกันยายน อย่างไรก็ตาม แผนดังกล่าวพบกับเสียงคัดค้านจากสาธารณชน เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ผู้มีสิทธิเลือกตั้งของเขตปกครองตนเองเนเนตส์ เป็นเสียงเดียวกันในสหพันธ์ทั้งหมดที่มีคะแนนเสียง 'คัดค้าน' มากกว่า 'เห็นด้วย' ในการลงประชามติรัฐธรรมนูญของรัสเซียปี พ.ศ. 2563 กระบวนการควบรวมจึงถูกเลื่อนออกไป และถูกยกเลิกโดยสิ้นเชิงเป็นผลลัพธ์ครั้งนี้
อีลี เมตช์นิคอฟ

| อีลี เมตช์นิคอฟ |
| --- | --- |
เมชนิคอฟ ประมาณปี ค.ศ. 1908
เกิด: อิลียา อิลยิช เมชนิคอฟ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1845(1845-05-15)  (แบบเก่า 3 พฤษภาคม) อิวานอฟกา เขตผู้ว่าการคาร์คอฟ จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1916(1916-07-15) (71 ปี) ปารีส ฝรั่งเศส
สัญชาติ: รัสเซีย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยคาร์กิว มหาวิทยาลัยกีเซิน มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
มีชื่อเสียงจาก: ฟาโกไซโทซิส ภูมิคุ้มกันด้านเซลล์ พฤฒาวิทยา
รางวัล: เหรียญโคพลีย์  (ค.ศ. 1906) รางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์  (ค.ศ. 1908) เหรียญอัลเบิร์ต  (ค.ศ. 1916)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: สัตววิทยา วิทยาภูมิคุ้มกัน พฤฒาวิทยา
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยอิมพีเรียลนอวอรอสซียา มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก สถาบันปาสเตอร์
 
อิลียา อิลยิช เมชนิคอฟ (อังกฤษ: Ilya Ilyich Mechnikov, รัสเซีย: Илья́ Ильи́ч Ме́чников) หรือ อีลี เมตช์นิคอฟ (Élie Metchnikoff, Élie Metchnikoff) (15 พฤษภาคม (แบบเก่า 3 พฤษภาคม) ค.ศ. 1845 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1916) เป็นนักสัตววิทยาชาวรัสเซีย เป็นผู้ค้นพบกระบวนการฟาโกไซโทซิสจากการทดลองกับตัวอ่อนของดาวทะเล ผลงานดังกล่าวทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ร่วมกับเพาล์ เอร์ลิชในปี ค.ศ. 1908 นอกจากนี้เขายังนิยามคำว่า "gerontology" สำหรับการศึกษาด้านอายุขัย
ประวัติ

อิลียา อิลยิช เมชนิคอฟเกิดที่หมู่บ้านอิวานอฟกา ใกล้กับเมืองคาร์กิวในปี ค.ศ. 1845 เป็นบุตรคนเล็กจากทั้งหมด 5 คนของอิลียา อิวาโนวิช เมชนิคอฟและเอมิลียา ลวอฟนา (เนวาโควิช) เมชนิคอฟเรียนที่โรงเรียนในเมืองคาร์กิวและเริ่มสนใจด้านชีววิทยา เขาพยายามจะเรียนต่อด้านชีววิทยาที่มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค แต่เนื่องจากมหาวิทยาลัยยังไม่เปิดภาคเรียนจึงย้ายไปเรียนด้านวิทยาศาสตร์ธรรมชาติที่มหาวิทยาลัยคาร์กิว หลังเรียนจบจากมหาวิทยาลัย เมชนิคอฟเดินทางไปเยอรมนีเพื่อศึกษาสิ่งมีชีวิตบนเกาะเฮ็ลโกลันท์ในทะเลเหนือ เขาได้รับคำแนะนำให้ไปทำงานกับรูดอล์ฟ ลิวคาร์ตที่มหาวิทยาลัยกีเซิน ที่นั่นเมชนิคอฟค้นพบวงจรชีวิตแบบสลับของนีมาโทดาและค้นพบการย่อยระดับเซลล์ของทรีมาโทดา ต่อมาเขาย้ายไปที่เมืองเนเปิลส์เพื่อทำดุษฎีนิพนธ์ แต่ต้องย้ายไปที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงินเนื่องจากเกิดโรคระบาด ในปี ค.ศ. 1867 เมชนิคอฟกลับไปที่รัสเซียเพื่อรับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เขาได้รับการแต่งตั้งให้ทำงานที่มหาวิทยาลัยอิมพีเรียลนอวอรอสซียา (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยออแดซา) แต่ด้วยวัยเพียง 22 ปีทำให้เขามักมีปัญหากับเพื่อนร่วมงานที่มีอายุมากกว่า เมชนิคอฟจึงถูกย้ายไปที่มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก แต่ในปี ค.ศ. 1870 เขาย้ายกลับมาที่ออแดซาเพื่อรับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านสัตววิทยาและกายวิภาคเปรียบเทียบ เมชนิคอฟลาออกในปี ค.ศ. 1882 แล้วตั้งห้องปฏิบัติการของตัวเองแต่ไม่สำเร็จ เขาเดินทางไปที่ปารีสเพื่อขอคำแนะนำจากหลุยส์ ปาสเตอร์ แต่ปาสเตอร์มอบตำแหน่งงานในสถาบันปาสเตอร์ให้เมชนิคอฟ ซึ่งเขาทำงานอยู่ที่นั่นจนกระทั่งเสียชีวิตด้วยภาวะหัวใจวายในปี ค.ศ. 1916
ด้านชีวิตส่วนตัว เมชนิคอฟแต่งงานครั้งแรกกับลุดมิลา ฟีโอดอโรวิตช์ในปี ค.ศ. 1863 แต่เธอเสียชีวิตด้วยวัณโรคในอีก 10 ปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1875 เขาแต่งงานใหม่กับโอลกา เบลอโกพีโตวา เมชนิคอฟเป็นอเทวนิยม
เกออร์กี ฟลิโอรอฟ

| เกออร์กี ฟลิโอรอฟ |
| --- | --- |
ฟลิโอรอฟบนแสตมป์รัสเซีย ค.ศ. 2013
เกิด: เกออร์กี นีโคลาเยวิช ฟลิโอรอฟ 2 มีนาคม ค.ศ. 1913(1913-03-02) รอสตอฟ-นา-โดนู จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990(1990-11-19) (77 ปี) มอสโก สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย สหภาพโซเวียต
สัญชาติ: รัสเซีย/โซเวียต
ศิษย์เก่า: สถาบันโพลีเทคนิคเลนินกราด
มีชื่อเสียงจาก: โครงการระเบิดปรมาณูโซเวียต
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์อุณหภาพ, ฟิสิกส์นิวเคลียร์
สถาบันที่ทำงาน: สถาบันร่วมเพื่อการวิจัยนิวเคลียร์
 
เกออร์กี นีโคลาเยวิช ฟลิโอรอฟ (อังกฤษ: Georgy Nikolayevich Flyorov; รัสเซีย: Гео́ргий Никола́евич Флёров; 2 มีนาคม ค.ศ. 1913 – 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990) เป็นนักฟิสิกส์ชาวรัสเซีย/โซเวียต เกิดที่เมืองรอสตอฟ-นา-โดนู เรียนที่สถาบันสารพัดช่างเลนินกราด (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยสารพัดช่างเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก) ในปี ค.ศ. 1940 ฟลิโอรอฟและคอนสตันติน เปตร์จัค ค้นพบฟิชชันเกิดเอง ต่อมาในปี ค.ศ. 1942 ฟลิโอรอฟเขียนจดหมายถึงโจเซฟ สตาลินให้จับตามองการทดลองนิวเคลียร์ของสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และเยอรมนี และให้มีการจัดตั้งโครงการระเบิดปรมาณูโซเวียต ฟลิโอรอฟจัดตั้งห้องปฏิบัติการทางนิวเคลียร์ในสถาบันร่วมเพื่อการวิจัยนิวเคลียร์ที่เมืองดุบนาในปี ค.ศ. 1957 และเป็นผู้อำนวยการห้องปฏิบัติการถึงปี ค.ศ. 1989 และเสียชีวิตในปีต่อมา ในปี ค.ศ. 2012 ชื่อของฟลิโอรอฟได้รับการนำไปตั้งเป็นชื่อธาตุฟลีโรเวียม (flerovium)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เกออร์กี ฟลิโอรอฟ