stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การปฏิวัติอุตสาหกรรม
นวัตกรรม

จุดเริ่มต้นของการปฏิวัติอุตสาหกรรมถูกเชื่อมโยงอย่างมากกับนวัตกรรมจำนวนหนึ่ง ที่ถูกคิดค้นขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ดังต่อไปนี้:
สิ่งทอ – การปั่นฝ้ายโดยใช้เครื่องปั่นด้ายพลังน้ำ วอเทอร์เฟรม ของริชาร์ด อาร์คไรต์, เครื่องปั่นด้าย สปินนิงเจนนี ของเจมส์ ฮาร์กรีฟส์ และเครื่องปั่นด้าย สปินนิงมูล ของแซมมูเอล ครอมป์ตัน (สิ่งประดิษฐ์ผสมผสานระหว่างวอเทอร์เฟรมและสปินนิงเจนนี) สิ่งประดิษฐ์นี้ได้รับสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1769 ก่อนจะหลุดจากสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1783 จากจุดนี้เองที่ตามมาด้วยการสร้างโรงงานปั่นฝ้ายมากมาย เทคโนโลยีนี้ยังถูกนำไปประยุกต์กับการปั่นผ้าเนื้อละเอียดและเส้นด้ายในภายหลังเพื่อใช้เป็นวัตถุดิบในการทำผ้าลินินและสิ่งทอต่างๆ การปฏิวัติฝ้ายครั้งนี้เริ่มต้นขึ้นในเมืองดาร์บี ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักกันในฉายาว่า "โรงไฟฟ้าแห่งภาคเหนือ"
เครื่องจักรไอน้ำ – เครื่องจักรไอน้ำถูกประดิษฐ์โดยเจมส์ วัตต์ และได้รับสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1775 ซึ่งจุดประสงค์หลักก็เพื่อสร้างพลังงานในการสูบน้ำออกจากเหมือง แต่เมื่อถึงยุค ค.ศ. 1780 เป็นต้นไป มันก็ถูกประยุกต์ใช้กับการสร้างพลังงานให้แก่เครื่องจักรชนิดอื่น ๆ ก่อให้เกิดการพัฒนาโรงงานกึ่งอัตโนมัติขึ้นอย่างรวดเร็วในระดับที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้คาดการณ์ไว้มาก่อน โดยเป็นครั้งแรกในหน้าประวัติศาสตร์ที่ผู้คนไม่ต้องพึ่งพาแรงงานมนุษย์ แรงงานสัตว์ จากลมหรือจากน้ำอีกต่อไป เครื่องจักรไอน้ำจึงถูกใช้งานอย่างแพร่หลาย เช่น ใช้สูบน้ำออกจากเหมือง, ใช้ลากล้อเลื่อนบรรทุกถ่านหินขึ้นมายังผิวโลก ใช้เป่าลมเข้าสู่เตาหลอมเหล็ก ใช้บดดินในอุตสาหกรรมเครื่องปั้นดินเผา และใช้สร้างพลังงานแก่โรงงานทุกประเภท กล่าวได้ว่าเป็นเวลามากกว่าหนึ่งร้อยปีที่เครื่องจักรไอน้ำครองตำแหน่งราชาแห่งบรรดาอุตสาหกรรม
การผลิตเหล็กกล้า – ในอุตสาหกรรมผลิตเหล็ก ถ่านหินถูกประยุกต์เข้ากับทุกขั้นตอนของการหลอมเหล็กแทนที่ถ่านฟืนจากไม้ การนำถ่านหินมาใช้นี้เกิดขึ้นในอุตสาหกรรมผลิตทองแดงและตะกั่วมาก่อนแล้ว เช่นเดียวกับในอุตสาหกรรมผลิตเหล็กดิบในเตาถลุงทรงสูง แต่ในขั้นที่สองของการผลิตเหล็กดัดต้องพึ่งพานวัตกรรมการขึ้นรูปและการประทับตรา (ซึ่งสิทธิบัตรหมดอายุลงในปี ค.ศ. 1786) และเตาพุดดลิงของเฮนรี คอร์ต (ได้รับสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1784)
"ภาคอุตสาหกรรมชั้นนำ" ข้างต้นทั้งสามภาคนี้คือนวัตกรรมหลักที่ก่อให้เกิดการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างก้าวกระโดดโดยการปฏิวัติอุตสาหกรรมมักจะกล่าวถึงอยู่เสมอ นี้ไม่ได้หมายถึงการดูแคลนนวัตกรรมอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อกล่าวถึงอุตสาหกรรมสิ่งทอ ซึ่งหากปราศจากนวัตกรรมยุคก่อนหน้าอย่าง สปินนิงเจนนี หรือ ฟลายอิงชัตเทิล หรือการหลอมเหล็กดิบด้วยถ่านฟืน การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นครั้งสำคัญนี้ก็อาจจะเป็นไปไม่ได้ ส่วนนวัตกรรมยุคหลังๆ อย่าง หูกทอผ้า หรือ เครื่องจักรไอน้ำแรงดันสูง ของริชาร์ด เทรวิทิค ก็ยังเป็นส่วนสำคัญในการปฏิวัติอุตสาหกรรมในสหราชอาณาจักร การใช้เครื่องจักรไอน้ำให้พลังงานแก่โรงงานปั่นฝ้ายและโรงงานผลิตเหล็กยังทำให้การตั้งโรงงานสามารถทำในที่ใดก็ได้ตามแต่สะดวก ไม่จำเป็นต้องตั้งใกล้แม่น้ำในการใช้พลังงานจากกังหันน้ำอีกต่อไป
นอกจากนี้การค้นพบวิธีการทำคอนกรีตอีกครั้งในปี ค.ศ. 1756 (บนพื้นฐานมาจากการทำปูนปลาสเตอร์) โดยวิศวกรชาวอังกฤษนามว่า จอห์น สมีตัน ก็ยังมีส่วนสำคัญในการปฏิวัติอุตสาหกรรม ซึ่งความรู้ดังกล่าวสูญหายไปเป็นเวลากว่า 1,300 ปี
นวัตกรรม > อุตสาหกรรมการผลิตสิ่งทอ

บทความหลัก: การผลิตสิ่งทอในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมของอังกฤษ
นวัตกรรม > อุตสาหกรรมการผลิตสิ่งทอ > สถิติอุตสาหกรรมสิ่งทอของอังกฤษ

ในปี ค.ศ. 1750 อังกฤษนำเข้าฝ้ายดิบ 2.5 ล้านปอนด์ ซึ่งส่วนใหญ่ถูกปั่นและทอโดยอุตสาหกรรมในครัวเรือนในแลงคาเชอร์ งานนี้ทำด้วยมือในบ้านของคนงานหรือบางครั้งในร้านค้าของช่างทอฝ้ายผู้เชี่ยวชาญ ค่าจ้างในลันคาเชียร์สูงกว่าในอินเดียประมาณหกเท่าในปี ค.ศ. 1770 เมื่อผลผลิตโดยรวมของอังกฤษสูงกว่าอินเดียประมาณสามเท่า ในปี ค.ศ. 1787 การบริโภคฝ้ายดิบอยู่ที่ 22 ล้านปอนด์ ซึ่งส่วนใหญ่ถูกทำความสะอาด ปั่น และทอด้วยเครื่องจักร อุตสาหกรรมสิ่งทอของอังกฤษใช้ฝ้าย 52 ล้านปอนด์ในปี ค.ศ. 1800 ซึ่งเพิ่มขึ้นเป็น 588 ล้านปอนด์ในปี ค.ศ. 1850
ส่วนแบ่งของมูลค่าเพิ่มโดยอุตสาหกรรมสิ่งทอฝ้ายในอังกฤษอยู่ที่ 2.6% ในปี ค.ศ. 1760, 17% ในปี ค.ศ. 1801 และ 22.4% ในปี ค.ศ. 1831 มูลค่าเพิ่มโดยอุตสาหกรรมผ้าขนสัตว์ของอังกฤษอยู่ที่ 14.1% ในปี ค.ศ. 1801 โรงงานฝ้ายในอังกฤษมีจำนวนประมาณ 900 แห่งในปี ค.ศ. 1797 ในปี ค.ศ. 1760 ประมาณหนึ่งในสามของผ้าฝ้ายที่ผลิตในอังกฤษถูกส่งออก เพิ่มขึ้นเป็นสองในสามภายในปี ค.ศ. 1800 ในปี ค.ศ. 1781 ฝ้ายที่ปั่นมีจำนวน 5.1 ล้านปอนด์ ซึ่งเพิ่มขึ้นเป็น 56 ล้านปอนด์ภายในปี ค.ศ. 1800 ในปี ค.ศ. 1800 มีการผลิตผ้าฝ้ายด้วยเครื่องจักรที่ประดิษฐ์ขึ้นในอังกฤษน้อยกว่า 0.1% ของโลก ในปี ค.ศ. 1788 มีแกนหมุน 50,000 แกนในอังกฤษ เพิ่มขึ้นเป็น 7 ล้านแกนในอีก 30 ปีต่อมา
นวัตกรรม > อุตสาหกรรมการผลิตสิ่งทอ > ขนสัตว์

การพยายามปั่น ด้วยเครื่องจักรในยุโรปยุคแรกนั้นใช้กับผ้าขนสัตว์ อย่างไรก็ตาม การปั่นผ้าขนสัตว์นั้นยากต่อการใช้เครื่องจักรมากกว่าฝ้าย การเพิ่มผลผลิตในการปั่นผ้าขนสัตว์ในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมนั้นมีความสำคัญ แต่มีน้อยกว่าฝ้ายมาก
นวัตกรรม > อุตสาหกรรมการผลิตสิ่งทอ > ใยไหม

อาจกล่าวได้ว่าโรงงานแห่งแรกที่ใช้เครื่องจักรอย่างเต็มรูปแบบคือ โรงงานใยไหมพลังน้ำ (water-powered silk mill) ของ จอห์น ลอมเบ (John Lombe) ที่ ดาร์บี ซึ่งเปิดดำเนินการในปี ค.ศ. 1721 ลอมเบเรียนรู้การผลิตเส้นใยไหมโดยรับงานในอิตาลีและทำหน้าที่เป็นสายลับอุตสาหกรรม อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอุตสาหกรรมไหมของอิตาลีปกป้องความลับอย่างใกล้ชิด สภาพของอุตสาหกรรมในเวลานั้นจึงไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แม้ว่าโรงงานของลอมเบจะมีความสำเร็จในเชิงเทคนิค แต่การจัดหาวัตถุดิบไหมดิบจากอิตาลีถูกตัดออกเพื่อกำจัดการแข่งขัน เพื่อส่งเสริมการผลิต พระมหากษัตริย์ได้จ่ายเงินสำหรับแบบจำลองเครื่องจักรของลอมเบ ซึ่งจัดแสดงที่ หอคอยแห่งลอนดอน
นวัตกรรม > อุตสาหกรรมการผลิตสิ่งทอ > ฝ้าย

บางส่วนของอินเดีย จีน อเมริกากลาง อเมริกาใต้ และตะวันออกกลางมีประวัติศาสตร์อันยาวนานในการผลิตสิ่งทอฝ้ายด้วยมือ ซึ่งกลายเป็นอุตสาหกรรมหลักหลังจากปี ค.ศ. 1000 ในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนที่มีการปลูกฝ้าย ส่วนใหญ่ปลูกโดยเกษตรกรรายย่อยควบคู่กับพืชอาหารและถูกปั่นและทอในครัวเรือนส่วนใหญ่เพื่อการบริโภคภายในประเทศ ในศตวรรษที่ 15 จีนเริ่มกำหนดให้ครัวเรือนชำระภาษีบางส่วนเป็นผ้าฝ้าย ในศตวรรษที่ 17 เกือบทุกคนในจีนสวมใส่เสื้อผ้าฝ้าย ผ้าฝ้ายสามารถใช้เป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยน (medium of exchange) ได้เกือบทุกที่ ในอินเดีย สิ่งทอฝ้ายจำนวนมากผลิตขึ้นเพื่อตลาดระยะไกล มักผลิตโดยช่างทอผ้ามืออาชีพ พ่อค้าบางรายเป็นเจ้าของโรงทอผ้าขนาดเล็กด้วย อินเดียผลิตผ้าฝ้ายหลากหลายชนิด บางชนิดมีคุณภาพดีเยี่ยม
ฝ้ายเป็นวัตถุดิบ ที่ยุโรปหาได้ยากก่อนที่จะปลูกในไร่เพาะปลูกในอาณานิคม ในอเมริกา นักสำรวจชาวสเปนยุคแรกพบว่าชาวพื้นเมืองอเมริกัน ปลูกฝ้ายสายพันธุ์ดีเยี่ยมที่ไม่รู้จักมาก่อน ได้แก่ ฝ้ายทะเล (กอสซีเปียม บาร์บาเดนเซ่) และ ฝ้ายป่าเมล็ดเขียว (กอสซีเปียม เฮอร์ซูทัม) ฝ้ายทะเลเติบโตในพื้นที่เขตร้อนและบนเกาะป้องกัน (barrier islands) ของจอร์เจียและเซาท์แคโรไลนา แต่เจริญเติบโตได้ไม่ดีในพื้นที่ราบ ฝ้ายทะเลเริ่มถูกส่งออกจากบาร์เบโดสในปี ค.ศ. 1650 ฝ้ายป่าเมล็ดเขียวเจริญเติบโตได้ดีในพื้นที่ราบของภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา แต่ไม่คุ้มค่าเนื่องจากการกำจัดเมล็ดมีความยากลำบาก ซึ่งเป็นปัญหาที่แก้ไขโดยคอตตอนจิน สายพันธุ์ของเมล็ดฝ้ายที่นำมาจากเม็กซิโกไปยังนาเชซ รัฐมิสซิสซิปปี ในปี ค.ศ. 1806 กลายเป็นวัสดุพันธุ์หลักสำหรับการผลิตฝ้ายของโลกกว่า 90% ในปัจจุบัน ผลิตฝักที่เก็บได้เร็วกว่าสามถึงสี่เท่า
นวัตกรรม > อุตสาหกรรมการผลิตสิ่งทอ > การค้าและสิ่งทอ

ยุคแห่งการสำรวจ ตามมาด้วยช่วงเวลาของการล่าอาณานิคม เริ่มประมาณศตวรรษที่ 16 หลังจากการค้นพบเส้นทางการค้า ไปยังอินเดียรอบแอฟริกาใต้โดยชาวโปรตุเกส ชาวอังกฤษได้ก่อตั้งบริษัทอินเดียตะวันออก พร้อมด้วยบริษัทขนาดเล็กของชาติต่าง ๆ ซึ่งได้จัดตั้งสถานีการค้า และจ้างตัวแทน เพื่อมีส่วนร่วมในการค้าทั่วทั้งภูมิภาคมหาสมุทรอินเดีย
หนึ่งในส่วนที่ใหญ่ที่สุดของการค้านี้คือ สิ่งทอฝ้าย ซึ่งซื้อในอินเดียและขายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงหมู่เกาะอินโดนีเซีย ซึ่งซื้อเครื่องเทศเพื่อขายให้กับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และยุโรป ภายในกลางศตวรรษที่ 17 ผ้าเป็นมากกว่าสามในสี่ของการส่งออกของบริษัทอินเดียตะวันออก สิ่งทอจากอินเดียเป็นที่ต้องการในภูมิภาคแอตแลนติกเหนือ ของยุโรป ซึ่งก่อนหน้านี้มีเพียงผ้าขนสัตว์และผ้าลินินเท่านั้น อย่างไรก็ตาม จำนวนสินค้าฝ้ายที่บริโภคในยุโรปตะวันตกมีจำนวนน้อยจนถึงต้นศตวรรษที่ 19
นวัตกรรม > อุตสาหกรรมการผลิตสิ่งทอ > การผลิตสิ่งทอของยุโรปก่อนการใช้เครื่องจักร

ภายในปี ค.ศ. 1600 ผู้ลี้ภัยชาวเฟลมิชเริ่มทอผ้าฝ้ายในเมืองอังกฤษ ซึ่งการปั่นและทอผ้าขนสัตว์และผ้าลินินในครัวเรือนได้รับการจัดตั้งอย่างดี พวกเขาถูกปล่อยให้อยู่ตามลำพังโดยกลุ่มกิลด์ ซึ่งไม่ถือว่าฝ้ายเป็นภัยคุกคาม การพยายามปั่นและทอฝ้ายในยุโรปก่อนหน้านี้เกิดขึ้นในอิตาลีในศตวรรษที่ 12 และเยอรมนีตอนใต้ในศตวรรษที่ 15 แต่ในที่สุดอุตสาหกรรมเหล่านี้ก็สิ้นสุดลงเมื่ออุปทานฝ้ายถูกตัดขาด ชาวมัวร์ ในสเปนปลูก ปั่น และทอฝ้ายเริ่มต้นประมาณศตวรรษที่ 10
ผ้าของอังกฤษไม่สามารถแข่งขันกับผ้าของอินเดียได้ เนื่องจากค่าแรงของอินเดียต่ำกว่าของอังกฤษประมาณหนึ่งในห้าถึงหนึ่งในหก ในปี ค.ศ. 1700 และ 1721 รัฐบาลอังกฤษได้ผ่าน พระราชบัญญัติผ้าฝ้าย (Calico Acts) เพื่อปกป้องอุตสาหกรรมผ้าขนสัตว์และผ้าลินินในประเทศจากปริมาณผ้าฝ้ายที่เพิ่มขึ้นจากการนำเข้าจากอินเดีย
ความต้องการผ้าที่หนักกว่านั้นตอบสนองโดยอุตสาหกรรมในประเทศที่ตั้งอยู่รอบ ๆ แลงคาเชียร์ซึ่งผลิต ผ้าฝ้ายผสม (fustian) ซึ่งเป็นผ้าที่มีเส้นยืนและเส้นพุ่ง จากฝ้าย ใช้เส้นใยฝ้ายสำหรับเส้นยืนเพราะฝ้ายที่ปั่นด้วยล้อไม่มีความแข็งแรงเพียงพอ แต่ผ้าผสมที่ได้นั้นไม่นุ่มเท่าผ้าฝ้าย 100% และเย็บยากกว่า
ในช่วงก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม การปั่นและการทอทำกันในครัวเรือนเพื่อการบริโภคในครัวเรือนและเป็นอุตสาหกรรมในครัวเรือนภายใต้ ระบบการจ้างเหมาทำ (putting-out system) บางครั้งงานจะทำในเวิร์กช็อปของช่างทอผ้าผู้เชี่ยวชาญ ภายใต้ระบบการจ้างเหมาทำ ผู้ปฏิบัติงานที่ทำงานที่บ้านผลิตภายใต้สัญญากับผู้ขายพ่อค้าซึ่งมักจะจัดหาวัตถุดิบ ในช่วงนอกฤดูการเพาะปลูก ผู้หญิงซึ่งโดยทั่วไปเป็นภรรยาของเกษตรกรจะทำการปั่นและผู้ชายจะทำการทอผ้า โดยใช้ เครื่องปั่นฝ้าย (spinning wheel) ต้องใช้ผู้ปั่นสี่ถึงแปดคนในการจัดหา เครื่องทอผ้ามือหนึ่งคน
แหล่งข้อมูลอื่น

Internet Modern History Sourcebook: Industrial Revolution เก็บถาวร 2009-08-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
BBC History Home Page: Industrial Revolution (อังกฤษ)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กประวัติศาสตร์ยุโรป |
| --- | --- |
สมัยก่อนประวัติศาสตร์:  ยุคหินเก่าในยุโรป  ยุคหินใหม่ในยุโรป  ยุคสัมริดในยุโรป  ยุคเหล็กในยุโรป 
สมัยคลาสสิก:  กรีซยุคคลาสสิก  สาธารณรัฐโรมัน  สมัยเฮลเลนิสต์  จักรวรรดิโรมัน  ศาสนาคริสต์ยุคแรก ศาสนาคริสต์ในปลายสมัยโบราณ  วิกฤตการณ์คริสต์ศตวรรษที่ 3  การล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตก  สมัยโบราณตอนปลาย 
สมัยกลาง:  สมัยกลางตอนต้น  สมัยการย้ายถิ่น  ศาสนาคริสต์ในสมัยกลาง การเผยแพร่ศาสนาคริสต์  ราชอาณาจักรแฟรงก์  จักรวรรดิไบแซนไทน์  รัฐสันตะปาปา  จักรวรรดิบัลแกเรีย จักรวรรดิที่หนึ่ง  จักรวรรดิที่สอง  สาธารณรัฐพาณิชยนาวี เวนิส  เจนัว  ปิซา  อามาลฟี  ยุคไวกิง  จักรวรรดิรุสเคียฟ  ราชบัลลังก์อารากอน  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  สมัยกลางยุครุ่งโรจน์  สาธารณรัฐฟลอเรนซ์  ระบบฟิวดัล  สงครามครูเสด  การรุกรานของมองโกล  จักรวรรดิเซอร์เบีย  สมัยกลางตอนปลาย  กาฬมรณะ  สงครามร้อยปี  สหภาพคาลมาร์ 
สมัยใหม่ตอนต้น:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  ศาสนาคริสต์ในสมัยใหม่ การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์  ยุคแห่งการสำรวจ  สมัยบารอก  แกรนด์ดัชชีตอสคานา  สงครามสามสิบปี  ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์  จักรวรรดิออตโตมัน  จักรวรรดิโปรตุเกส  จักรวรรดิสเปน  ฝรั่งเศสสมัยใหม่ตอนต้น  เครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย  รัฐเฮตมานคอสแซค  จักรวรรดิสวีเดน  สาธารณรัฐดัตช์  จักรวรรดิบริติช  ราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค  จักรวรรดิรัสเซีย  ยุคเรืองปัญญา 
สมัยใหม่ตอนหลัง:  ยุคแห่งการขยายตัวนอกยุโรป  การปฏิวัติอุตสาหกรรม  การปฏิวัติฝรั่งเศส  สงครามนโปเลียน  การตื่นตัวของกระแสชาตินิยม  การปฏิวัติ ค.ศ. 1848  สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  การปฏิวัติรัสเซีย  สมัยระหว่างสงคราม  สงครามโลกครั้งที่สอง  สงครามเย็น  การรวมตัวของยุโรป  การระบาดทั่วของโควิด-19 และสายพันธ์ย่อยลูกผสมเดลตาครอน (ค.ศ. 2020-22)  การรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย 
ดูเพิ่ม:  ศิลปะตะวันตก  ประวัติศาสตร์ทางพันธุกรรมของยุโรป  ประวัติศาสนาคริสต์  ประวัติศาสตร์ภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน  ประวัติศาสตร์สหภาพยุโรป  ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมตะวันตก  ประวัติศาสตร์ทางการเดินเรือของยุโรป  ประวัติศาสตร์ทางทหารของยุโรป  ขบวนการครูเสด 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์ 
ภาพ การทอผ้าด้วยมือจากอุตสาหกรรมและความเกียจคร้าน โดย วิลเลียม โฮการ์ธ ในปี ค.ศ. 1747
โรงงานใยไหมพลังน้ำ ของจอห์น ลอมเบ ที่ตั้งอยู่ในดาร์บี
จักรวรรดิอาณานิคมของยุโรปในช่วงเริ่มต้นของการปฏิวัติอุตสาหกรรม ซ้อนทับกับขอบเขตทางการเมืองสมัยใหม่
คนทอผ้า ใน เนือร์นแบร์ค ราวปี ค.ศ. 1524
แบบจำลองของสปินนิ่งเจนนีในพิพิธภัณฑ์ในเมืองวุพเพอร์ทาล คิดค้นโดยเจมส์ ฮาร์กรีฟส์ ในปี 1764 สปินนิ่งเจนนีเป็นหนึ่งในนวัตกรรมที่เริ่มต้นการปฏิวัติ
ตัวอย่างเดียวของเครื่องปั่นด้าย สปินนิงมูล โดยแซมมูเอล ครอมป์ตัน ที่ยังคงหลงเหลืออยู่
ภายในของเทมเพิลเวิร์ค ใน ลีดส์, ยอร์กเชอร์ตะวันตก
แผนความหิว

เชลยศึกชาวโซเวียตขณะเปลือยกายในค่ายกักกันเมาเทาเซน
แผนความหิว (เยอรมัน: der Hungerplan; der Backe-Plan) เป็นแผนการที่ถูกพัฒนาขึ้นโดยนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อเข้ายึดเสบียงอาหารจากสหภาพโซเวียตและมอบให้แก่ทหารและพลเรือนชาวเยอรมัน แผนการนี้ได้นำไปสู่ความตายโดยความอดอยากของชนชาวสลาฟที่ถูกมองว่า"เชื้อชาติที่ต่ำต้อย"นับล้านคน ภายหลังจากปฏิบัติการบาร์บารอสซาในปี ค.ศ. 1941 คือการรุกรานสหภาพโซเวียต หลักฐานที่อยู่เบื้องหลังแผนความหิวคือเยอรมนีมีอาหารที่ไม่เพียงพอและเพื่อประคับประคองสงครามและรักษาขวัญกำลังใจในประเทศที่จำเป็นเพื่อให้ได้เสบียงอาหารจากดินแดนที่พิชิตมาได้โดยไม่สิ้นเปลือง แผนนี้ได้รับการพัฒนาขึ้นในระหว่างการวางแผนสำหรับการรุกรานของเวร์มัคท์ (กองทัพเยอรมัน) และจัดเตรียมเสบียงอาหารจากยูเครนออกไปจากภาคกลางและภาคเหนือของรัสเซียและเปลี่ยนเส้นทางเพื่อผลประโยชน์แก่กองทัพที่กำลังรุกรานและประชาชนในเยอรมนี แผนนี้ได้ส่งผลทำให้มีผู้เสียชีวิตนับล้านคน แผนดังกล่าวเป็นวิธีการสังหารหมู่ที่เป็นไปตามในเอกสารหลายฉบับ รวมถึงเอกสารหนึ่งฉบับที่กลายเป็นที่รู้จักกันคือ แฟ้มเขียวของเกอริง (Göring's Green Folder) ซึ่งได้กล่าวอ้างถึงจำนวนของ"20–30 ล้านคน" ที่คาดว่าชาวรัสเซียจะเสียชีวิตจาก"การกระทำของทหารและวิกฤตการณ์ของเสบียงอาหาร"
อำนวย ไชยโรจน์

| อำนวย ไชยโรจน์ |
| --- | --- |

โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม พ.ศ. 2501 – 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501
นายกรัฐมนตรี: จอมพล ถนอม กิตติขจร
ถัดไป: พันโท หม่อมหลวงขาบ กุญชร
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2505 – ???
นายกรัฐมนตรี: จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ จอมพล ถนอม กิตติขจร
ก่อนหน้า: พ.ท. ม.ล.ขาบ กุญชร
ถัดไป: พ.อ. อาจศึก ดวงสว่าง
 

พลโท อำนวย ไชยโรจน์ เป็นอดีตโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย ในรัฐบาลของจอมพล ถนอม กิตติขจร และจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัด อดีตเอกอัครราชทูต ณ กรุงปารีส
ประวัติ

พล.ท. อำนวย จบการศึกษาจากโรงเรียนเทพศิรินทร์
พล.ท. อำนวย เป็นทหารบกชาวไทยที่เคยได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 9 ต่อมาพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากจับฉลากออกตามข้อบังคับว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการออกจาตำแหน่งของสมาชิกประเภทที่ 2 เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 เป็นโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2501 ในรัฐบาลของจอมพล ถนอม กิตติขจร และได้รับการแต่งตั้งอีกครั้งเป็นโฆษกประจำทำเนียบนายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2505 ในรัฐบาลของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ และในปี พ.ศ. 2506 ในรัฐบาลของจอมพล ถนอม กิตติขจร
ในปี พ.ศ. 2512 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 3
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2507 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2507 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2491 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ลาว :
พ.ศ. 2499 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ชั้นที่ 2
ไต้หวัน :
พ.ศ. 2501 –  เครื่องอิสริยาภรณ์ยุนฮุย ชั้นที่ 3 (พิเศษ)
ฝรั่งเศส :
พ.ศ. 2504 –  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นกร็อง-ครัว
โปรตุเกส :
พ.ศ. 2504 –  เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์เอวิซ ชั้นที่ 1
การประกาศสงครามต่อเยอรมนีของฝรั่งเศส (ค.ศ. 1939)

หนังสือพิมพ์ปารีส-ซอรีตีพิมพ์ข้อความฝรั่งเศสประกาศสงครามต่อเยอรมนี
ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2482 สองวันหลังจากการบุกโปแลนด์ของเยอรมนี ฝรั่งเศสประกาศสงครามต่อเยอรมนี
ดูเพิ่ม

การประกาศสงคราม
เรืออูต่างด้าว

เรืออูต่างด้าว (อังกฤษ: Foreign U-boats) เป็นชื่อของเหล่าพิเศษที่ก่อตั้งขึ้นโดยครีคส์มารีเนอของนาซีเยอรมนีซึ่งได้ยึดบรรดาเรือดำน้ำศัตรู 13 ลำมาเป็นของตน รวมทั้งเรือตุรกีลำเดียวที่เข้าประจำการในเหล่าเรืออู โดยเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1939 และยาวนานจนถึงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1945 ครีคส์มารีเนอได้ทำการดัดแปลงแก้ไขเรือดำน้ำของศัตรูที่ถูกยึดทั้งหมด 13 ลำ จากนั้นได้นำไปใช้ในการทำศึกโดยพวกลูกเรือเยอรมัน เหล่าพิเศษนี้ไม่ประสบความสำเร็จเป็นพิเศษ โดยมีเรือข้าศึกเพียงเก้าลำเท่านั้นที่ถูกทำลายโดยเรืออูต่างด้าวผ่านสงครามทั้งหมด เจ็ดลำในจำนวนดังกล่าวถูกทำลายโดยอูอา ซึ่งเป็นการดัดแปลงเรือดำน้ำเยอรมันแบบที่เก้าที่แต่เดิมสร้างขึ้นสำหรับกองทัพเรือตุรกี อย่างไรก็ตาม บางลำก็มีประสิทธิภาพในฐานะเรือวางทุ่นระเบิด
เรือดำน้ำที่ถูกเข้ายึด

อูอา: อดีตเรือดำน้ำตุรกี บาทีไรย์
อูเบ: อดีตเรือดำน้ำอังกฤษ เรือหลวงซีล (เอ็น37)
อูทเซ-1: อดีตเรือดำน้ำนอร์เวย์ เรือหลวงนอร์เวย์ เบ-5
อูทเซ-2: อดีตเรือดำน้ำนอร์เวย์ เรือหลวงนอร์เวย์ เบ-6
อูเด-1: อดีตเรือดำน้ำเนเธอร์แลนด์ เรือหลวงเนเธอร์แลนด์ โอ 8
อูเด-2: อดีตเรือดำน้ำเนเธอร์แลนด์ เรือหลวงเนเธอร์แลนด์ โอ 12
อูเด-3: อดีตเรือดำน้ำเนเธอร์แลนด์ เรือหลวงเนเธอร์แลนด์ โอ 25
อูเด-4: อดีตเรือดำน้ำเนเธอร์แลนด์ เรือหลวงเนเธอร์แลนด์ โอ 26
อูเด-5: อดีตเรือดำน้ำเนเธอร์แลนด์ เรือหลวงเนเธอร์แลนด์ โอ 27
อูเอฟ-1: อดีตเรือดำน้ำฝรั่งเศส อาฟริเกน (กูว์ 196)
อูเอฟ-2: อดีตเรือดำน้ำฝรั่งเศส ฟาโวริต (กูว์ 195)
อูเอฟ-3: อดีตเรือดำน้ำฝรั่งเศส อัสเตร (กูว์ 200)
อูอีเท-22: อดีตเรือดำน้ำอิตาลี อัลปีโน อัตตีลีโอ บาโญลีนี
อูอีเท-23: อดีตเรือดำน้ำอิตาลี เรจีนัลโด จูลีอานี
อูอีเท-24: อดีตเรือดำน้ำอิตาลี โกมันดันเต กัปเปลลีนี
อูอีเท-25: อดีตเรือดำน้ำอิตาลี ลุยจี โตเรลลี
ดูเพิ่ม

รายชื่อเรือดำน้ำกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง รวมถึงเรือดำน้ำที่ไม่ใช่ของญี่ปุ่นในราชการทหารกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
บ้านเลขที่ 111

บ้านเลขที่ 111 เป็นคำศัพท์ทางการเมืองไทย ที่ใช้เรียกอดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย จำนวน 111 คน ที่ถูกเพิกถอนสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี ตามคำวินิจฉัยในคดียุบพรรคการเมือง เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ของคณะตุลาการรัฐธรรมนูญ ที่ได้รับการแต่งตั้งโดย คณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (คปค.) ซึ่งกระทำรัฐประหาร เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย

ก
ข
ฃ
ค
ฅ
ฆ
ง
จ
ฉ
ช
ซ
ฌ
ญ
ฎ
ฏ
ฐ
ฑ
ฒ
ณ
ด
ต
ถ
ท
ธ
น
บ
ป
ผ
ฝ
พ
ฟ
ภ
ม
ย
ร
ฤ
ล
ฦ
ว
ศ
ษ
ส
ห
ฬ
อ
ฮ
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ก

นายกฤษ ศรีฟ้า
ศาสตราจารย์ กันตธีร์ ศุภมงคล
นายเกรียง กัลป์ตินันท์
นายเกษม รุ่งธนเกียรติ
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > จ

นายจาตุรงค์ เพ็งนรพัฒน์
นายจาตุรนต์ ฉายแสง
นายจำลอง ครุฑขุนทด
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ฉ

นายฉัตรชัย เอียสกุล
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ช

นายชาญชัย ปทุมารักษ์
นายชานนท์ สุวสิน
พลตำรวจเอก ชิดชัย วรรณสถิตย์
นายชูชัย มุ่งเจริญพร
นายชูชีพ หาญสวัสดิ์
นายไชยยศ สะสมทรัพย์
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ด

หม่อมราชวงศ์ดำรงดิศ ดิศกุล
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ท

นายแพทย์ ทศพร เสรีรักษ์
นายทศพล สังขทรัพย์
นายทองหล่อ พลโคตร
พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร
นายเทวัญ ลิปตพัลลภ
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ธ

พลเอก ธรรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา
นายธานี ยี่สาร
นายธีระยุทธ วาณิชชัง
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > น

นายเนวิน ชิดชอบ
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > บ

นายบุญชู ตรีทอง
นายบุญพันธ์ แขวัฒนะ
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ป

นายปกรณ์ บูรณุปกรณ์
นายประจวบ ไชยสาส์น
นายประชา มาลีนนท์
นายประชาธิปไตย คำสิงห์นอก
นายประทวน เขียวฤทธิ์
นายประยุทธ มหากิจศิริ
นายประสิทธิ์ จันทาทอง
นายปองพล อดิเรกสาร
นายปรีชา เลาหพงศ์ชนะ
นางปวีณา หงสกุล
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > พ

นายพงศ์เทพ เทพกาญจนา
นายพงษ์ศักดิ์ รักตพงศ์ไพศาล
นายพงษ์ศักดิ์ วรปัญญา
นายแพทย์พรหมินทร์ เลิศสุริย์เดช
นางพวงเพ็ชร ชุนละเอียด
นายพินิจ จันทรสุรินทร์
นายพินิจ จารุสมบัติ
นางพิมพา จันทร์ประสงค์
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ พิมล ศรีวิกรม์
นายไพศาล จันทรภักดี
ว่าที่ร้อยตรี ไพโรจน์ สุวรรณฉวี
นายไพโรจน์ โล่ห์สุนทร
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ภ

นายภูมิธรรม เวชยชัย
นายโภคิน พลกุล
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ม

นางมยุรา มนะสิการ
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ย

นายยงยศ อดิเรกสาร
นางเยาวภา วงศ์สวัสดิ์
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ร

นายระวี หิรัญโชติ
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ รุ่งเรือง พิทยศิริ
นายเรืองวิทย์ ลิกค์
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ล

นางลดาวัลลิ์ วงศ์ศรีวงศ์
รองศาสตราจารย์ ลลิตา ฤกษ์สำราญ
ศาสตราจารย์ ลิขิต ธีรเวคิน
นายลิขิต หมู่ดี
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ว

นายวราเทพ รัตนากร
นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา
ว่าที่ร้อยโท นายแพทย์ วัลลภ ยังตรง
นายแพทย์ วิชัย ชัยจิตวณิชกุล
นายวิชิต ปลั่งศรีสกุล
นายวิฑูรย์ วงษ์ไกร
นายวิสาร เตชะธีราวัฒน์
นายวิเชษฐ์ เกษมทองศรี
นายวิเศษ จูภิบาล
นายวีระ มุสิกพงศ์
นายวีระกร คำประกอบ
นายวุฒิชัย สงวนวงศ์ชัย
นายวัยโรจน์ พิพิธภักดี
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ศ

นายศักดิ์สยาม ชิดชอบ
นางสาวศันสนีย์ นาคพงศ์
นาวาอากาศตรี ศิธา ทิวารี
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > ส

นายสนธยา คุณปลื้ม
นายสมคิด จาตุศรีพิทักษ์
นายสมชาย สุนทรวัฒน์
นายสมศักดิ์ คุณเงิน
นายสมศักดิ์ เทพสุทิน
นายสรอรรถ กลิ่นประทุม
นายสาคร พรหมภักดี
นายสุขวิช รังสิตพล
นายสุชาติ ตันเจริญ
นายแพทย์สุชัย เจริญรัตนกุล
คุณหญิง สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์
นายสุธรรม แสงประทุม
นายสุนัย เศรษฐบุญสร้าง
นายสุภรณ์ อัตถาวงศ์
นายสุรนันทน์ เวชชาชีวะ
นายสุรสิทธิ์ นิธิวุฒิวรรักษ์
นายสุรเกียรติ์ เสถียรไทย
นายสุรเชษฐ์ ดวงสอดศรี
นายสุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ
นายสุริยา ลาภวิสุทธิสิน
นายสิทธิชัย กิตติธเนศวร
นายสิริกร มณีรินทร์
นายสฤต สันติเมทนีดล
นายสุวัจน์ ลิปตพัลลภ
นายเสริมศักดิ์ พงษ์พานิช
รายนามอดีตคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย > อ

นายอดิศร เพียงเกษ
นายอดิศัย โพธารามิก
พันตำรวจโท อดุลย์ บุญเสรฐ
นายอนุชา นาคาศัย
นายอนุทิน ชาญวีรกูล
นางอรดี สุทธิศรี
นายอรรถสิทธิ์ ทรัพยสิทธิ์
นายเอกพร รักความสุข
นายเอกภาพ พลซื่อ
นายอุดม ไกรวัตนุสสรณ์
มูลนิธิ 111 ไทยรักไทย

| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์มูลนิธิ 111 ไทยรักไทย
ประเภท: องค์การนอกภาครัฐ
ก่อนหน้า: พรรคไทยรักไทย
ก่อตั้ง: 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 (16 ปี 234 วัน)
ผู้ก่อตั้ง: อดีตนักการเมืองสังกัดพรรคไทยรักไทย
ถัดไป: พรรคเพื่อไทย   พรรคภูมิใจไทย (บางส่วน)
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 444/1 ถนนนครสวรรค์ แขวงสี่แยกมหานาค เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
บุคลากรหลัก: อดีตนักการเมือง
เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 กลุ่มบ้านเลขที่ 111 ร่วมกับผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาต่างๆ เพื่อก่อตั้ง มูลนิธิ 111 ไทยรักไทย โดยมีวัตถุประสงค์ในการบำเพ็ญสาธารณประโยชน์ ตอบแทนแก่สังคมและประชาชน ที่เคยมอบความไว้วางใจแก่กลุ่มบุคคลดังกล่าว ให้ปฏิบัติภารกิจบริหารประเทศ ในฐานะรัฐมนตรี คณะที่ 54, 55 ของไทย และในฐานะสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ชุดที่ 21, 22 ของไทย ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2549[ต้องการอ้างอิง]
มูลนิธิ 111 ไทยรักไทย > คณะกรรมการมูลนิธิ > คณะกรรมการในวาระเริ่มแรก

การจัดการมูลนิธิในวาระเริ่มแรก มีคณะกรรมการดำเนินงาน 11 คน คือ
ประธานกรรมการ
นายพงศ์เทพ เทพกาญจนา
รองประธานกรรมการ
นายพศ อดิเรกสาร
กรรมการ
นางสาวศันสนีย์ นาคพงศ์
นายประสพ บุษราคัม
นายสิทธิชัย กิตติธเนศวร
นายพิทักษ์ ธวัชชัยนันท์
นายธิติพงษ์ ศรีแสน
นายภาคิน สมมิตร
นายรังสฤษฎ์ คุณชัยมัง
กรรมการและเหรัญญิก
นายวัลลภ ยังตรง
กรรมการและเลขาธิการ
นายวิชิต ปลั่งศรีสกุล
มูลนิธิ 111 ไทยรักไทย > คณะกรรมการมูลนิธิ > คณะกรรมการดำเนินการ

ตามความในเอกสาร ใบสำคัญแสดงการจดทะเบียนจัดตั้งมูลนิธิ ทะเบียนเลขที่ 1712
| --- | --- |
 ประธานที่ปรึกษา พันตำรวจโท ดร.ทักษิณ ชินวัตร  ที่ปรึกษา นายพงศ์เทพ เทพกาญจนา  พลตำรวจเอก ชิดชัย วรรณสถิตย์  นายไชยยศ สะสมทรัพย์  นายประยุทธ มหากิจศิริ  นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา  นายสุชัย เจริญรัตนกุล  นายเรืองวิทย์ ลิกค์  นายประจวบ ไชยสาส์น  นายอดิศัย โพธารามิก  นางพวงเพ็ชร ชุนละเอียด  นางประทีป อึ้งทรงธรรม ฮาตะ  นายจำลอง ครุฑขุนทด  นายอรรถสิทธิ์ ทรัพยสิทธิ์  นายวัชระ แสงประทุม:  ประธานกรรมการ นายสมชาย วงศ์สวัสดิ์  รองประธานกรรมการ นายสุขวิช รังสิตพล  นายพินิจ จันทรสุรินทร์  นายสมพงษ์ อมรวิวัฒน์  นายพศ อดิเรกสาร  นายเสริมศักดิ์ พงษ์พานิช  กรรมการ นายวิชิต ปลั่งศรีสกุล (เลขาธิการ)  นายไพรพนา ศรีเสน (ผู้ช่วยเลขาธิการ)  ว่าที่ร้อยโท วัลลภ ยังตรง (เหรัญญิก)  นางสาวศันสนีย์ นาคพงศ์ (ประชาสัมพันธ์)  นายวิบูลย์ แช่มชื่น (นายทะเบียน)  นายสุภาพ ทองรัตน์ (ปฏิคม)  นายปรีชา ธนานันท์  นายสุรพล เอกโยคยะ  นายประสงค์ บูรณ์พงศ์  นายศรีเมือง เจริญศิริ  นายวีระกร คำประกอบ  นายประสพ บุษราคัม  นายประชาธิปไตย คำสิงห์นอก  นายสิทธิชัย กิตติธเนศวร  นายภาคิน สมมิตร  นายพิทักษ์ ธวัชชัยนันท์  นายรังสฤษฎ์ คุณชัยมัง