stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เท้ายายม่อม (พืช)

| เท้ายายม่อม |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
อันดับ:: Dioscoreales
วงศ์:: Dioscoreaceae
สกุล:: Tacca
สปีชีส์:: T.  leontopetaloides
ชื่อทวินาม
Tacca leontopetaloides (L.) Kuntze, 1891

ระวังสับสนกับ ไม้เท้ายายม่อม
เท้ายายม่อม (ชื่อวิทยาศาสตร์: Tacca leontopetaloides) หรือมันเท้ายายม่อม เป็นพืชในวงศ์ Taccaceae เป็นพืชที่มีหัว มีใบ 1–3 ใบ แต่ละใบจักเป็นสามแฉก เว้าแบบขนนก ดอกเป็นช่อยาว แต่ละช่อมีดอกย่อย 20–40 ดอก ผลกลม หัวของพืชชนิดนี้นำไปทำแป้งที่เรียกแป้งเท้ายายม่อม พืชชนิดนี้เป็นพืชท้องถิ่นในทวีปแอฟริกา, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ออสเตรเลียเหนือ, นิวกินี, ซามัว, หมู่เกาะไมโครนีเซีย และฟีจี และมีการแพร่กระจายไปในหมู่เกาะแปซิฟิกเนื่องมาจากการอพยพของคน ชื่อสามัญของพืชชนิดนี้ ได้แก่ Polynesian Arrowroot (ภาษาอังกฤษ), Pia (ฮาวาย, เฟรนช์พอลินีเชีย, นีวเว และหมู่เกาะคุก), Masoa (ซามัว), Mahoaʻa (ตองงา), Yabia (ฟีจี) Gapgap (กวม) และ Taka (อินโดนีเซีย)
เท้ายายม่อมเป็นไม้ล้มลุกอายุยืน ไม่มีลำต้น เหง้าใต้ดินเป็นหัว กลมแบนหรือรีกว้าง เปลือกหัวบาง ผิวเรียบ เมื่ออ่อนสีขาว แก่แล้วเป็นสีเทาหรือสีน้ำตาล เนื้อหัวสีขาว ฉ่ำน้ำเล็กน้อย ดอกสีเหลืองหรือเขียวแกมม่วงเข้ม ผลสีส้มอ่อน มีเมล็ดมาก เนื้อผลฟ่าม ๆ เมล็ดแบน คาดว่ามีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กระจายพันธุ์ตั้งแต่แอฟริกา เอเชีย ไปจนถึงโอเชียเนีย
หัวสดรับประทานไม่ได้ มีรสขม แต่สามารถสกัดแป้งมาใช้ประโยชน์ได้ แป้งที่ได้ใช้ทำขนมปัง พุดดิ้งและขนมได้หลายชนิด ในฟีจีนำแป้งที่ยังไม่ได้ตากแห้งห่อใบไม้นำไปฝังดิน ปล่อยให้เกิดการหมักก่อนรับประทาน ในซามัวใช้แป้งสดเป็นกาว ในกาบองรับประทานผล ใบรับประทานเป็นผัก ก้านใบและก้านดอกให้เส้นใยใช้ทำหมวกและอุปกรณ์ตกเบ็ด หัวและแป้งใช้รักษาโรคบิดและอาการบวม เคยเป็นอาหารหลักในฮาวาย, ตาฮีตี และฟีจี แต่ปัจจุบันถูกแทนที่ด้วยมันสำปะหลัง รสขมในหัวเกิดจากเบตาซิโตสเตอรอล อัลคาลอยด์ ซาโปนิน หัวอ่อนรสขมมากกว่าหัวแก่
แป้งเท้ายายม่อม

แป้งเท้ายายม่อมเป็นแป้งที่แปรรูปได้จากหัวมันเท้ายายม่อม (Tacca leontopetaloides) ซึ่งเก็บหัวได้ปีละครั้ง จึงทำให้เป็นแป้งที่มีราคาแพง ลักษณะของแป้งเป็นผงสีขาวมีเม็ดสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ  ทำให้ขนมมีลักษณะใส เช่นเดียวกับแป้งถั่ว  เมื่อทำให้สุกด้วยการกวนกับน้ำด้วยไฟอ่อนปานกลาง แป้งละลายง่าย สุกง่าย เมื่อสุกจะเริ่มใส มีเงาในเนื้อแป้ง เหนียวปานกลาง เมื่อเย็นแล้ว แป้งรวมตัวเป็นก้อน ล่อนออกจากภาชนะได้ดี
เป็นวัตถุดิบทำขนมไทยตามสูตรดั้งเดิม เช่น ขนมเปียกปูน หรือ ขนมชั้น แต่ในปัจจุบันมักถูกทดแทนด้วยแป้งมันสำปะหลัง แป้งข้าวโพด หรือแป้งสูตรผสมที่ให้คุณสมบัติใกล้เคียงกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เท้ายายม่อม (พืช)
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Tacca leontopetaloides:  Wikidata: Q1577447  Wikispecies: Tacca leontopetaloides  APDB: 42871  BioLib: 219857  BOLD: 292252  EoL: 345447  EPPO: TCCLE  FloraBase: 1506  FNA: 200028081  FoC: 200028081  GBIF: 2755866  GRIN: 70775  iNaturalist: 140999  IPNI: 827910-1  IRMNG: 11304846  ITIS: 43334  IUCN: 44392847  NCBI: 72648  PfaF: leontopetaloides Tacca leontopetaloides  Plant List: kew-267851  PLANTS: TALE2  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:827910-1  Tropicos: 31000010  uBio: 4963596  WCSP: 267851 
Leontice leontopetaloides:  Wikidata: Q21975999  APDB: 181988  GBIF: 3981466  IPNI: 107371-1  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:107371-1  Tropicos: 3500247
โซเดียมออกไซด์

Chemical compound
โซเดียมออกไซด์ (อังกฤษ: Sodium oxide) เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า Na2O โดยจะใช้ในเซรามิก และแก้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ในรูปแบบวัตถุดิบ รักษาด้วยกำบังน้ำโซดาไฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

Sodium oxide information at Webelements.
External MSDS Data Sheet เก็บถาวร 2007-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
พระเจ้ารามประเดิด

| พระเจ้ารามประเดิด> พระเจ้าเมาะตะมะ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 28 มกราคม ค.ศ. 1307 – มีนาคม ค.ศ. 1311
ก่อนหน้า: พระเจ้าฟ้ารั่ว
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าแสนเมือง

ประสูติ: 27 มีนาคม ค.ศ. 1254 บ้านเกาะวาน อาณาจักรพุกาม
สวรรคต: มีนาคม ค.ศ. 1311 (56 พรรษา) ใกล้เมาะตะมะ อาณาจักรหงสาวดี
พระราชบุตร: พระยาอายลาว พระนางจันทะมังคะละ พระนางตะละชินซอบุต
ราชวงศ์: ราชวงศ์หงสาวดี (ราชวงศ์ฟ้ารั่ว)
ศาสนา: พุทธศาสนานิกายเถรวาท
พระเจ้ารามประเดิด (พม่า: ခွန်လော, ออกเสียง: [kʰʊ̀ɰ̃ lɔ́]; ค.ศ. 1254–1311) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 2 แห่งเมืองเมาะตะมะ ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1307–1311 พระองค์ขึ้นสืบราชบัลลังก์จากพระเจ้าฟ้ารั่วปฐมกษัตริย์ผู้เป็นพระเชษฐาซึ่งสวรรคตโดยไร้รัชทายาท รัชสมัยของพระองค์ต้องเผชิญหน้ากับการรุกรานจากอาณาจักรล้านนา
พระเจ้ารามประเดิดประสูติเมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1254 มีพระนามเดิมว่ามะกะตา โดยพระองค์มีพระเชษฐา 1 พระองค์คือพระเจ้าฟ้ารั่ว และมีพระขนิษฐา 1 พระองค์คือนางอุ่นเรือน เมื่อมะกะโทสถาปนาตนเองขึ้นเป็นพระเจ้าเมาะตะมะใน ค.ศ. 1287 ก็ได้สถาปนาพระราชอนุชาพระองค์เดียวคือมะกะตาเป็นรัชทายาทเนื่องจากพระองค์มีพระราชธิดาพระองค์เดียว
เมื่อพระเจ้าฟ้ารั่วถูกปลงพระชนม์ในวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1307 พระองค์จึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา แต่พระองค์ต้องใช้เวลาปราบปรามผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสวรรคตของพระเจ้าฟ้ารั่วนานถึง 2 สัปดาห์ จึงได้ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 28 มกราคม ปีเดียวกัน
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1311 นางอุ่นเรือนและสมิงมังละ พระสวามีได้ก่อกบฏเข้ายึดราชบัลลังก์ ระหว่างที่พระเจ้ารามประเดิดเสด็จออกไปคล้องช้างป่าที่เมาะลำเลิง เมื่อพระองค์ทราบข่าวจึงรีบเสด็จกลับแต่ได้พบว่าประตูเมืองถูกปิด พระองค์จึงรีบเสด็จหนีไปยังป่าข้างเมืองแต่ก็ถูกทหารของสมิงมังละสังหารจนสวรรคต ทำให้ราชบัลลังก์ว่างลงกว่า 2 สัปดาห์ จากนั้นจึงได้มีการอัญเชิญเจ้าอาวพระโอรสของเจ้านางอุ่นเรือนและสมิงมังละขึ้นเป็นพระเจ้าแสนเมือง เมื่อวันที่ 10 เมษายน ปีเดียวกัน
ท้วม ทรนง

| ท้วม ทรนง |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ชูชีพ ช่ำชองยุทธ
เกิด: พ.ศ. 2469 จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 (81 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: นันทา วงศ์ชื่นสุข
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2489 - พ.ศ. 2550
ผลงานเด่น: แผลเก่า (2489)  บทชวนหัวแนว อาบัง สาวเทียม เสี่ย นักสืบ ฯลฯ
ThaiFilmDb
ท้วม ทรนง หรือชื่อจริง ชูชีพ ช่ำชองยุทธ นักแสดงอาวุโส  (พ.ศ. 
2469 - 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2550) มีผลงานการแสดงมากมาย สมรสกับ นันทา วงศ์ชื่นสุข มีบุตรธิดา 2 คน เขาเคยเป็นพระเอกภาพยนตร์เรื่อง  แผลเก่า ฉบับ พ.ศ. 2489 ใช้ชื่อว่า ชีพ ชูพงษ์
ประวัติ > วัยต้น

เกิดในย่านพาหุรัด เป็นพี่ชายของ นินารถ ช่ำชองยุทธ คนช่อง 4 บางขุนพรหม เช่นเดียวกัน บิดามารดาเปิดร้านขายยามวนชื่อ "บุหรี่นายเนตร" เข้าศึกษาที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง เมื่อ พ.ศ. 2487
ประวัติ > วัยหนุ่ม

เมื่ออายุ 20 ปี  ฉลาง ประสงค์ผล และ สำเภา ประสงค์ผล แห่ง ห้องภาพบูรพาศิลป์ ชวนให้รับบท ขวัญ ในภาพยนตร์ 16 มม.สีธรรมชาติ แผลเก่า บทประพันธ์ของไม้ เมืองเดิม แสดงนำคู่กับ พรทิพย์ โกมลมัชกิช
หลังจากนั้น เข้าทำงานที่กรมโฆษณาการ (ปัจจุบันคือ กรมประชาสัมพันธ์) เนื่องจากเคยมีประสบการณ์แสดงมาก่อน จึงได้ย้ายไปสังกัดช่อง 4 บางขุนพรหม ทำงานตั้งแต่ยุคบุกเบิกฝ่ายธุรกิจโฆษณา ร่วมกับ เทิ่ง สติเฟื่อง และงานเวทีหลังกล้อง
แต่เมื่อแสดงเป็นพระเอกละครของสถานี กลับไม่ประสบความสำเร็จ ขณะที่รูปร่างเริ่มอ้วนท้วนขึ้นเรื่อย ๆ ออกแววน่าขบขันในสายตาเพื่อนร่วมงาน จึงลองเปลี่ยนไปเล่นบทตลกจี้เส้น อาจินต์ ปัญจพรรค์ ตั้งชื่อใหม่ว่า "ท้วม ทรนง" ในละคร  โฆษณา ปรากฏว่าเป็นที่เฮฮาเรียกเสียงหัวเราะทั้งจอแก้วและจอเงินตลอดมา โดยเฉพาะละครสั้นตลกจี้เส้นชุด พ่อท้วมแม่อี๊ด ความยาว 15 นาที ทุกวันอาทิตย์ก่อนข่าวสองทุ่ม ออกอากาศนับร้อย ๆ ตอน แสดงกับ สินีนาฏ โพธิเวส (แม่อี๊ด), อนุวัตร สุวรรณสโรช (บางบังใบ) และดาราสมทบ เช่น เลิศ ประสมทรัพย์, ศรีสุดา รัชตะวรรณ ช่วง พ.ศ. 2498 - 2500 ต่อด้วยละครตลกชุด นุสรา ร่วมกับ อารีย์ นักดนตรี, ฉลอง สิมะเสถียร และ กัณฑรีย์ นาคประภา
ประวัติ > วัยกลาง

ในช่วงทศวรรษ 2510 เป็นพิธีกรหลายรายการร่วมกับสหายสนิท เทิ่ง สติเฟื่อง, นันทวัน เมฆใหญ่  และ สีเทา ทาง ททบ.5 ติดต่อกันนานหลายปี จนถึงยุคทีวีสี
30 ปีต่อมา รับบทพระเอกอีกครั้งบนจอเงินในหนังตลก เดียมห์ คู่กับ ปริม ประภาพร, ศิริขวัญ นันทศิริ และ เหมยฟ้า  พ.ศ. 2519
มรณกรรม

ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ที่วชิรพยาบาล แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร หลังจากรักษาอาการป่วยหลายโรค ทั้งปอดบวม เบาหวาน และหัวใจ
ผลงานภาพยนตร์ > ละครโทรทัศน์

พ.ศ. 2522 ดาวเรือง
พ.ศ. 2524 มายา
พ.ศ. 2524 พล นิกร กิมหงวน
พ.ศ. 2532 รัตติกาลยอดรัก
พ.ศ. 2532 นางสาวยี่ส่าย
พ.ศ. 2533 กตัญญูประกาศิต
พ.ศ. 2536 อยู่กับก๋ง
พ.ศ. 2537 ปีกมาร
พ.ศ. 2537 แม่นาคพระโขนง
พ.ศ. 2538 วิมานลวง
พ.ศ. 2539 สนสะท้าน
พ.ศ. 2539 เกาะสวาท หาดสวรรค์
พ.ศ. 2542 โดดเดี่ยวไม่เดียวดาย
พ.ศ. 2543 มิติใหม่หัวใจเดิม
พ.ศ. 2544 ปากกา หัวใจ กับ ไมโครโฟน
ผลงานภาพยนตร์ > ซิทคอม

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ออกอากาศ | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2498-2500 | ละครสั้นชุด พ่อท้วมแม่อี๊ด  | ช่อง 4 | พ่อท้วม คู่กับ แม่อี๊ด สินีนาฎ โพธิเวส |  |
| 2498-2504 | ละครตลกชุด นุสรา | ช่อง 4 | นักแสดงหลัก |  |
มิวสิควีดีโอ

เพลง เจ้าหนี้ที่รัก สรพงษ์ ชาตรี (2536)
มิวสิควีดีโอ > ผลงานอื่น

2537: ปกอัลบั้ม ไข้ป้าง ของ ป้าง นครินทร์ กิ่งศักดิ์
2538: เป็นแขกรับเชิญแรกในคอนเสิร์ต ไอ ซี ยู ของ ป้าง นครินทร์ กิ่งศักดิ์
2545: พิธีกรในคอนเสิร์ต พลังแห่งรัก..ทนงศักดิ์ ภักดีเทวา
มิวสิควีดีโอ > รายการ

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ออกอากาศ | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2518 | ชูศรีจู๋จี๋ | ช่อง 7 สี | พิธีกร |  |
| ไม่ทราบปี | แม่บ้านชิงทอง | ช่อง 5 | พิธีกร |  |
| ไม่ทราบปี | แม่บ้านสมองไว | ช่องไม่ทราบ | พิธีกร |  |
มิวสิควีดีโอ > ผลงานอื่นที่อ้างถึง

"แดร๊กคูล่า ต๊อก โชว์" เป็นการ์ตูนแอนิเมชันและหนังสือการ์ตูน ผลงานของบริษัท บี.บอย คาแรคเตอร์ จำกัด ของ บอย โกสิยพงษ์ เป็นเรื่องราวการ์ตูนผีไทย ตัวละครหลักสร้างจากบุคลิกของนักแสดงตลกไทยอาวุโส ประกอบด้วย ล้อต๊อก, ท้วม ทรนง, เทิ่ง สติเฟื่อง และ สีเทา โดยได้อิทธิพลมาจากภาพยนตร์เก่าที่ล้อต๊อกแสดงไว้ คือเรื่อง แดร๊กคูล่าต๊อก (2522)
แหล่งข้อมูลอื่น

thaifilmdb.com
ท้วม ทรนง เก็บถาวร 2007-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จังหวัดลัมปุง

5°27′S 105°16′E﻿ / ﻿5.450°S 105.267°E﻿ / -5.450; 105.267
| จังหวัดลัมปุง Provinsi Lampung (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
เรียงตามเข็มนาฬิกา จากบนซ้าย: อ่าวลัมปุง, เกาะปาฮาวัง, ท่าเรือบากูเฮอนีและหอคอยไซเกอร์, บันดาร์ลัมปุง, หาดกรารา, อุทยานแห่งชาติบูกิตบารีซันเซอลาตัน, ภูเขาอานักกรากาตู
   ธง ตรา
คำขวัญ: Sai Bumi Ruwa Jurai ("สองคน หนึ่งแผ่นดิน")
ที่ตั้งจังหวัดลัมปุงในประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
เมืองหลัก:  บันดาร์ลัมปุง
ก่อตั้ง: 18 มีนาคม ค.ศ. 1964
การปกครอง
 • องค์กร: รัฐบาลประจำภูมิภาคลัมปุง
 • ผู้ว่าการจังหวัด: มูฮัมมัด รีโด ฟีการ์โด (พรรคเดโมแครติก)
 • รองผู้ว่าการจังหวัด: บัคตียาร์ บัซรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 35,376 ตร.กม. (13,659 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 22
ความสูงจุดสูงสุด: 2,262 เมตร (7,421 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 7,972,246 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 8
 • ความหนาแน่น: 230 คน/ตร.กม. (580 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Lampungese Warga Lampung  (ภาษาอินโดนีเซีย)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: ชวา (62%), ซุนดัน (9%), ลัมปุง (25%), มาเลย์ (4%), บันเตน (3%)
 • ศาสนา: อิสลาม (92%), โปรเตสแตนต์ (1.8%), คาทอลิก (0.8%), ฮินดู (1.7%), พุทธ (0.3%)
 • ภาษา: อินโดนีเซีย (อย่างเป็นทางการ) ลัมปุง (ภาษากลาง) Lampung Nyo (dialect o) Lampung Api (dialect a) ชวา Komering ซุนดา
เขตเวลา: UTC+7 (Indonesia Western Time)
รหัสไปรษณีย์: 30xxx, 31xxx, 32xxx
รหัสพื้นที่: (62) 7xx
รหัส ISO 3166: ID-LA
ทะเบียนพาหนะ: BE
HDI:  0.664 (ปานกลาง) 
อันดับ: อันดับที่ 24 (ค.ศ. 2014)
เมืองที่ใหญ่ที่สุด (พื้นที่): บันดาร์ลัมปุง – 118.50 ตารางกิโลเมตร (45.75 ตารางไมล์)
เมืองที่ใหญ่ที่สุด (ประชากร): บันดาร์ลัมปุง – (879,651 คน – ค.ศ. 2016)
อำเภอที่ใหญ่ที่สุด (พื้นที่): อำเภอตูลังบาวัง – 6,851.32 ตารางกิโลเมตร (2,645.31 ตารางไมล์)
อำเภอที่ใหญ่ที่สุด (ประชากร): อำเภอลัมปุงกลาง – (1,170,048 – 2016)
เว็บไซต์: lampungprov.go.id
ลัมปุง (อินโดนีเซีย: Lampung) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ปลายด้านทิศใต้ของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเบิงกูลูและสุมาตราใต้ทางทิศเหนือ จังหวัดลัมปุงเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวลัมปุงซึ่งพูดภาษาลัมปุง และมีเมืองหลักคือบันดาร์ลัมปุง
ในปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 7,596,115 คน และในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากร 7,972,246 คน โดย 1 ใน 3 ของประชากร อพยพมาจากเกาะชวา เกาะมาดูรา และเกาะบาหลี ซึ่งจังหวัดลัมปุงเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางของการอพยพที่เก่าแก่และสำคัญที่สุด
ลัมปุงเป็นที่รู้จักกันดีจากภัยพิบัติแผ่นดินไหวและภูเขาไฟ โดยเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2005 เกิดแผ่นดินไหวขนาด 6.4 ริกเตอร์ และก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1883 ตัวจังหวัดได้รับผลกระทบจากการระเบิดของภูเขาไฟกรากะตัว
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดลัมปุงแบ่งออกเป็น 13 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 228 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอตังกามุซ (Kabupaten Tanggamus)
อำเภอตูลังบาวัง (Kabupaten Tulang Bawang)
อำเภอตูลังบาวังตะวันตก (Kabupaten Tulang Bawang Barat)
อำเภอปริงเซวู (Kabupaten Pringsewu)
อำเภอเปอซาวารัน (Kabupaten Pesawaran)
อำเภอเปอซีซีร์ตะวันตก (Kabupaten Pesisir Barat)
อำเภอเมอซูจี (Kabupaten Mesuji)
อำเภอลัมปุงกลาง (Kabupaten Lampung Tengah)
อำเภอลัมปุงตะวันตก (Kabupaten Lampung Barat)
อำเภอลัมปุงตะวันออก (Kabupaten Lampung Timur)
อำเภอลัมปุงใต้ (Kabupaten Lampung Selatan)
อำเภอลัมปุงเหนือ (Kabupaten Lampung Utara)
อำเภอไวกานัน (Kabupaten Way Kanan)
บันดาร์ลัมปุง (Bandar Lampung; เมืองหลัก)
เมโตร (Metro)
หนังสือเพิ่มเติม

Elmhirst, R. (2001). Resource Struggles and the Politics of Place in North Lampung, Indonesia. Singapore Journal of Tropical Geography. 22 (3) :284–307.
Pain, Marc (ed). (1989). Transmigration and spontaneous migrations in Indonesia : Propinsi Lampung. Bondy, France: ORSTOM.
แหล่งข้อมูลอื่น

Early Indonesian textiles from three island cultures: Sumba, Toraja, Lampung, an exhibition catalogue from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on Lampung
| ด ค กจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
 เมืองหลวง จาการ์ตา (ปัจจุบัน) นูซันตารา (กำลังก่อสร้าง) 
| สุมาตรา |  เกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง  เกอปูเลาวันรีเยา  จัมบี  เบิงกูลู  รีเยา  ลัมปุง  สุมาตราตะวันตก  สุมาตราใต้  สุมาตราเหนือ  อาเจะฮ์  |  |
| ชวา |  จาการ์ตา  ชวากลาง  ชวาตะวันตก  ชวาตะวันออก  บันเติน  ยกยาการ์ตา  |  |
| กาลีมันตัน |  กาลีมันตันกลาง  กาลีมันตันตะวันตก  กาลีมันตันตะวันออก  กาลีมันตันใต้  กาลีมันตันเหนือ  |  |
| ซุนดาน้อย |  นูซาเติงการาตะวันตก  นูซาเติงการาตะวันออก  บาหลี  |  |
| ซูลาเวซี |  โก-รนตาโล  ซูลาเวซีกลาง  ซูลาเวซีตะวันตก  ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้  ซูลาเวซีใต้  ซูลาเวซีเหนือ  |  |
| มาลูกู |  มาลูกู  มาลูกูเหนือ  |  |
| นิวกินีตะวันตก |  ปาปัว  ปาปัวกลาง  ปาปัวตะวันตก  ปาปัวตะวันตกเฉียงใต้  ปาปัวใต้  ปาปัวที่สูง  |  |
| อดีตจังหวัด |  สุมาตรากลาง  ติมอร์ตะวันออก  |  |
ลัทธิบูชา

ในทางสังคมวิทยา ลัทธิบูชา (อังกฤษ: Cult) หรือลัทธิ หมายถึง กลุ่มคนที่มีความเชื่อและการปฏิบัติตนแปลกหรือเบี่ยงเบนไปจากคนส่วนใหญ่ในสังคม เนื่องจากระบุลงไปได้ยากว่าเบี่ยงเบนถึงระดับไหนจึงเรียกว่าลัทธิ ทำให้ยังมีปัญหาในการนิยามคำดังกล่าวให้ชัดเจน และมักใช้ในความหมายเชิงลบ
นักสังคมวิทยาเริ่มให้ความสนใจศึกษาพฤติกรรมทางศาสนาของลัทธิบูชาต่าง ๆ มาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1930  จนพบว่าหลายกลุ่มถูกตีตราว่าเป็นพวกนอกรีต จนถึงขึ้นมีขบวนการต่อต้านลัทธิเกิดขึ้นภายในศาสนาต่าง ๆ
ข้อมูลเพิ่มเติม

ลัทธิทำลายรูปเคารพ
แฮร์เรียต (เต่าบก)

| --- | --- |
แฮร์เรียตในสวนสัตว์ออสเตรเลีย
สปีชีส์: เต่ายักษ์กาลาปาโกส
เพศ: เมีย
ฟักไข่: ป. ค.ศ. 1830 ซันตากรุซ หมู่เกาะกาลาปาโกส
ตาย: 23  มิถุนายน พ.ศ. 2006 (175–176 ปี) เบียร์วาฮ์ รัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย
เป็นที่รู้จักสำหรับ: เก็บสะสมโดยชาลส์ ดาร์วิน
ที่พำนัก: สวนสัตว์ออสเตรเลีย
แฮร์เรียต (อังกฤษ: Harriet, เดิมชื่อ แฮร์รี (Harry); ประมาณ ค.ศ. 1830 – 23 มิถุนายน ค.ศ. 2006) เป็นเต่ายักษ์กาลาปาโกส (Chelonoidis niger, เฉพาะเจาะจงคือเต่าบกซันตากรุซตะวันตก C. n. porteri) ที่มีอายุตอนตายในประเทศออสเตรเลียที่ประมาณ 175 ปี แฮร์เรียตเป็นหนึ่งในเต่าบกที่มีชีวิตยืนที่สุด เป็นรองเพียงตูอี มะลิลาที่ตายใน ค.ศ. 1966 ด้วยอายุ 188 หรือ 189 ปี; โจนาธานที่ยังมีชีวิตด้วยอายุ 192 ปี และอาจรวม Adwaita ที่ตายใน ค.ศ. 2006 ด้วยอายุประมาณระหว่าง 250 ถึง 255 ปี เต่าตัวนี้อาศัยอยู่ที่สวนสัตว์ออสเตรเลียที่สตีฟและเทอร์รี เออร์วินเป็นเจ้าของตอนที่มันตาย
มีรายงานว่าแฮร์เรียตถูกนำเก็บเป็นชุดสะสมของชาลส์ ดาร์วินในช่วงเดินทางที่หมู่เกาะกาลาปาโกสในฐานะส่วนหนึ่งของการเดินทางสำรวจรอบโลกของเขาใน ค.ศ. 1835 นำไปส่งที่อังกฤษ และท้ายที่สุด จอห์น คลีเมนต์ส วิกคัม (John Clements Wickham) กัปตันที่เกษียณจากเรือบีเกิล นำมันไปที่ออสเตรเลีย อย่างไรก็ตาม มีผู้ตั้งข้อสงสัยถึงเรื่องราวนี้ว่าดาร์วินไม่เคยไปที่ซันตากรุซ ซึ่งเป็นเกาะที่แฮร์เรียตจากมา
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

เรื่องราวของแฮร์เรียตได้รับการเล่าขานในหนังสือ Darwin's Tortoise: The Amazing True Story of Harriet, the World's Oldest Living Creature ของรอเบิร์ต สจวต แฮร์เรียตปรากฏเป็นหนึ่งในตัวเอกจากชุด Curious Science Quest เกี่ยวกับการผจญภัยข้ามเวลาของเด็ก ๆ ที่ร่วมเขียนโดยจูเลีย โกลดิง ซึ่งสำรวจประวัติศาสตร์ของวิทยาศาสตร์ และในตอน "Emma Stone/Noah Kahan" (2023) ของแซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์รวมสกิตชื่อ "Question Quest" ที่แฮร์เรียตเป็นผู้ตอบคำถามที่ว่า "สิ่งที่ชาลส์ ดาร์วินกับสตีฟ เออร์วินมีเหมือนกันคืออะไร?" (What do Charles Darwin and Steve Irwin have in common?)
ดูเพิ่ม

ตูอี มะลิลา
Adwaita
โจนาธาน (เต่าบก)
แหล่งข้อมูลอื่น

Australia Zoo
Carettochelys.com: Author's Link of the original papers discussing Harriets history
เจย์ สเปียริง

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เจย์ สเปียริงเล่นให้กับ ลิเวอร์พูล ในปี 2012
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เจย์ ฟรานซิส สเปียริง
วันเกิด:   (1988-11-25) 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 (36 ปี)
สถานที่เกิด:  Wallasey, อังกฤษ
ส่วนสูง:  1.71 m (5 ft 7 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  แทรนเมียร์ โรเวอส์
หมายเลข:  8
สโมสรเยาวชน
1997–2008:  ลิเวอร์พูล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2008–2013 |  ลิเวอร์พูล |  30 |  (0) |
| 2010 |  → เลสเตอร์ ซิตี (ยืม) |  7 |  (1) |
| 2012–2013 |  → โบลตัน วอนเดอเรอส์ (ยืม) |  37 |  (2) |
| 2013–2017 |  โบลตัน วอนเดอเรอส์ |  125 |  (8) |
| 2015 |  → แบล็กเบิร์น โรเวอส์ (ยืม) |  15 |  (1) |
| 2017–2020 |  แบล็กพูล |  105 |  (6) |
| 2020– |  แทรนเมียร์ โรเวอส์ |  75 |  (4) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 19:54, 10 พฤษภาคม 2022 (UTC)
เจย์ ฟรานซิส  สเปียริง (อังกฤษ: Jay Francis Spearing)  เกิดเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ เล่นในตำแหน่งกองกลาง ให้กับแทรนเมียร์ โรเวอส์ ในอีเอฟแอลลีกทู เขาได้เข้ามาเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ในปี 2010
แหล่งข้อมูลอื่น

LFCHistory.net profile
Official LFC Website profile
สถิติของ Jay Spearing ที่ Soccerbase
4thegame profile เก็บถาวร 2009-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ESPN profile เก็บถาวร 2010-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Premier League profile เก็บถาวร 2011-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เธาลาคีรี

| เธาลาคีรี |
| --- | --- |
มุมมองของเธาลาคีรี I จากทางใต้
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 8,167 เมตร (26,795 ฟุต)
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 3,357 เมตร (11,014 ฟุต) 
รายชื่อ: แปดพัน อัลตรา
พิกัด: 28°41′54″N 83°29′15″E﻿ / ﻿28.69833°N 83.48750°E﻿ / 28.69833; 83.48750 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เธาลาคีรีประเทศเนปาล 
เทือกเขา: เธาลาคีรีหิมัล
การพิชิต
พิชิตครั้งแรก: 13 พฤษภาคม 1960 โดย ควร์ท ดีมแบร์เกอร์ และคณะ
เส้นทางง่ายสุด: ตะวันออกเฉียงเหนือ
เธาลาคีรี (อักษรโรมัน: Dhaulagiri) เป็นภูเขาในประเทศเนปาลมีความสูง 8,167 เมตร หนึ่งในยอดเขาแปดพันเมตร และสูงที่สุดเป็นอันดับเจ็ดของโลก ถือเป็นเป็นภูเขาที่สูงที่สุดที่ตั้งอยู่ในพรมแดนของประเทศเดียว พิชิตสำเร็จครั้งแรกในวันที่ 13 พฤษภาคม 1960 โดยคณะนักไต่เขาชาวสวิส, ออสเตรีย และเนปาล เขาอันนาปุราณะ I (สูง 8,091 m (26,545 ft)) ตั้งอยู่ห่างไป 34 km (21 mi) ทางตะวันออกของเธาลาคีรี ชื่อเขา "เธาลาคีริ" (धौलागिरी) เป็นชื่อภาษาเนปาล มีที่มาจากภาษาสันสกฤตคำว่า ธวล (धवल) แปลว่าสีขาว, ความงาม และคีรี (गिरि) แปลว่าภูเขา
ในปี 1808 การคำนวณสำรวจพื้นที่พบว่าเธาลาคีรีเป็นเขาที่สูงที่สุดที่ยังไม่ได้สำรวจ จนถึงปี 1838 ซึ่งเขากังเจนจุงคาขึ้นอันดับหนึ่งแทน และตามด้วยเขาเอเวอเรสต์ในปี 1858
เธาลาคีรี I ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขาเธาลาคีรี มีความสูงชันจากพื้นที่ลุ่มเบื้องล่างด้วยความสูง 7,000 m (22,970 ft) จากที่ลุ่มแม่น้พกาลีคัณฑกีเบื้องล่างซึ่งห่างไป 30 กิโลเมตรทางใต้ ส่วนฝั่งใต้มีความสูงชันที่ 4,000 m (13,120 ft) ชั้นหินที่พบบนยอดของเธาลาคีรีมีลักษณะเช่นเดียวกับของเขาเอเวอเรสต์ กล่าวคือประกอบด้วยหินปูนและโดโลไมต์ซึ่งเกิดจากการก่อตัวใต้มหาสมุทร ในขณะที่ยอดเขาแปดพันอื่น ๆ ในเทือกเขาหิมาลัยเป็นหินแกรนิตที่ก่อตัวขึ้นใต้พื้นโลก
เธาลาคีรีเป็นเขาแปดพันลำดับก่อนสุดท้ายที่ถูกพิชิต และเป็นยอดเขาแปดพันแห่งสุดท้ายในเนปาลที่ถูกพิชิต ทุกเส้นทางในการพิชิตเขาล้วนมีความอันตราย การไต่ขึ้นส่วนใหญ่ใช้เส้นทางทางตะวันออกเฉียงเหนือเช่นเดียวกับการพิชิตครั้งแรก ข้อมูล ณ ปี 2007 มีผู้พิชิตเขาเธาลาคีรีสำเร็จ 358 คน และเสียชีวิต 58 คน หมายความว่ามีอัตราการเสียชีวิตในการพิชิตอยู่ที่ 16.2% ระหว่างปี 1950 ถึง 2006 นักพิชิตเขา 2.88% จาก 2,016 คนที่ไต่เขาเหนือกว่าเบสแคมป์ของเธาลาคีรี I เสียชีวิต สูงกว่าอัตราเสียชีวิตเฉลี่ยของบรรดาเขาแปดพันในแเนปาลซึ่งอยู่ที่ 1.63%
การตีโฉบฉวยดูลิตเติล

ลูกเรือเครื่องบิน บี-25 #40-2344 บนดาดฟ้าของเรือบรรทุกเครื่องบิน ยูเอสเอส ฮอร์นเน็ท วันที่ 18 เมษายน 1942
การตีโฉบฉวยดูลิตเติล (อังกฤษ: Doolittle Raid) ยังเป็นที่รู้จักกันคือ การตีโฉบฉวยกรุงโตเกียว เป็นการตีโฉบฉวยทางอากาศ เมื่อวันที่ 18 เมษายน 1942 โดยสหรัฐอเมริกา บนน่านฟ้าเหนือกรุงโตเกียว เมืองหลวงของญี่ปุ่นและสถานที่อื่นๆบนเกาะฮนชูในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นปฏิบัติการทางอากาศครั้งแรกเพื่อการโจมตีหมู่เกาะญี่ปุ่น ได้แสดงให้เห็นว่าญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่นั้นอ่อนแอต่อการโจมตีทางอากาศของอเมริกา ซึ่งทำหน้าที่เป็นการตอบโต้จากการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ และเป็นการสร้างขวัญกำลังใจต่อประชาชนชาวอเมริกัน การตีโฉบฉวยครั้งนี้ได้ถูกวางแผนเอาไว้ ภายใต้การนำโดย และตั้งชื่อมาจากนายพล เจมส์ "จิมมี่" ดูลิตเติล แห่งกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ
เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลาง บี-25บี มิตเชลล์ จำนวน 16 ลำ ได้เปิดฉากด้วยการบินโดยปราศจากเครื่องบินขับไล่ในคุ้มกัน จากดาดฟ้าเรือบรรทุกอากาศยานของกองทัพเรือสหรัฐ ยูเอสเอส ฮอร์เนต ที่จอดบนทะเลน้ำลึกในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก แต่ละลำถูกบรรจุด้วยนักบินห้าคน  แผนดังกล่าวได้ออกคำสั่งให้พวกเขาทำการทิ้งระเบิดต่อเป้าหมายทางทหารในญี่ปุ่นและบินต่อเนื่องไปยังทางตะวันตกเพื่อไปถึงแผ่นดินจีน  การตีโฉบฉวยทิ้งระเบิดได้สังหารไปประมาณ 50 คน รวมทั้งพลเรือน และมีผู้ได้รับบาดเจ็บ 400 คน เครื่องบินทั้งสิบห้าลำได้บินไปถึงจีนได้สำเร็จ แต่ทั้งหมดได้บินตก ในขณะที่เครื่องบินลำที่ 16 ลงจอดที่วลาดีวอสตอคในสหภาพโซเวียต นักบิน 80 นาย มีผู้รอดชีวิต 77 นายในภารกิจ นักบินแปดนายถูกจับกุมโดยกองทัพญี่ปุ่นในจีน; อีกสามนายได้ถูกประหารชีวิตในเวลาต่อมา เครื่องบินบี-25 ที่ลงจอดในสหภาพโซเวียตได้ถูกยึดและนักบินได้ถูกกักตัวไว้เป็นเวลานานกว่าหนึ่งปีก่อนที่จะได้รับอนุญาตให้"หลบหนี"ผ่านทางอิหร่านภายใต้การยึดครองของโซเวียตด้วยความช่วยเหลือของหน่วยเอ็นเควีดี นักบินทั้งหมดในเครื่องบินทั้งสิบสี่ลำได้เดินทางกลับไปยังสหรัฐอเมริกาหรือไม่ก็ไปยังกองทัพสหรัฐ ยกเว้นเพียงนักบินหนึ่งนายได้เสียชีวิตในปฏิบัติหน้าที่
การตีโฉบฉวยครั้งนี้ได้ก่อให้เกิดความเสียหายเพียงเล็กน้อยต่อญี่ปุ่น เป็นการเพิ่มขวัญกำลังใจในสหรัฐอเมริกา ในขณะเดียวกันได้ทำให้เกิดความเคลือบแคลงในญี่ปุ่นเกี่ยวกับความสามารถของผู้นำทางทหารเพื่อปกป้องเกาะแผ่นดินบ้านเกิด แต่การทิ้งระเบิดและยิงกราดใส่พลเรือนยังทำให้ญี่ปุ่นตัดสินใจอย่างเด็ดขาดเพื่อเป็นการล้างแค้นและครั้งนี้ได้ใช้ประโยชน์เพื่อวัตถุประสงค์ในการโฆษณาชวนเชื่อ นอกจากนี้ยังได้ผลักดันแผนการของพลเรือเอก อิโซโรกุ ยามาโมโตะ เพื่อเข้าโจมตีเกาะมิดเวย์ในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง ซึ่งเป็นการโจมตีที่ได้ทำให้กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบโดยกองทัพเรือสหรัฐในยุทธการที่มิดเวย์ ผลลัพธ์ที่ตามมาคือความรู้สึกที่รุนแรงอย่างมากในจีน ซึ่งญี่ปุ่นได้ทำการแก้แค้นจึงทำให้เกิดการเสียชีวิตของพลเรือน 250,000 คน และทหาร 70,000 นาย
ดูลิตเติลได้คิดเอาไว้แต่แรกแล้วว่า การสูญเสียเครื่องบินทั้งหมดนั้นจะทำให้ตัวเขาเองต้องถูกนำตัวขึ้นศาลทหาร แต่เขากลับได้รับการปูนบำเหน็จด้วยมีเดล ออฟ ฮอนเนอร์ และได้รับการเลื่อนตำแหน่งยศสองขั้นเป็นนายพลจัตวา
จุดเริ่มต้น

การตีโฉบฉวยนี้เร่มต้นในการประชุมคณะเสนาธิการทหารที่ทำเนียบขาว เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 1941 ภายใต้ความต้องการของประธานาธิบดีแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ที่จะตอบโต้ต่อจักรวรรติญี่ปุ่นเพื่อสร้างกำลังใจต่อสู้ให้กับชาวอเมริกันที่รู้สึกพ่ายแพ้จากการโจมตีที่เพิร์ลฮาร์เบอร์
แนวคิดของการโจมตีครั้งนี้มาจากกัปตันเรือฟรานซิส โลว์ และได้นำเสนอให้ พลเรือเอกเออร์เนสท์ เจ. คิง ในวันที่ 10 มกราคม 1942 ว่าเครื่องบินทิ้งระเบิดเครื่องยนต์คู่น่าจะบินขึ้นจากเรือบรรทุกเครื่องบินได้ หลักจากการทดลองบินขึ้นหลายครั้งจากสนามบินกองทัพเรือที่นอร์ฟอล์ค, เวอร์จิเนีย ซึ่งได้ทำเครื่องหมายรันเวย์ที่ระยะวิ่งเท่ากับความยาวรันเวย์ของดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบิน สุดท้ายการโจมตีครั้งนี้วางแผนและนำทีมโดย จิมมี่ ดูลิตเติล
ภารกิจนี้ต้องการเครื่องบินทิ้งระเบิดที่มีวิสัยทำการเกิน 2,400 ไมล์ทะเล (4,400 กม.) ในขณะที่บรรทุกระเบิดหนัก 2,000 ปอนด์ (910 กก.) ไปด้วย จะมีเครื่องบิน​อีกสามรุ่นที่เหมาะสมคือ มาร์ติน บี-26 มารัวเดอร์, ดักลาส บี-18 โบโล และ ดักลาส บี-23 ดรากอน แต่สุดท้ายก็เลือกเครื่องบินทิ้งระเบิด บี-25 มิทเชล เพื่อรับหน้าที่นี้ เพราะไม่แน่ใจว่า บี-26 จะสามารถบินขึ้นจากดาดฟ้าเรือได้หรือไม่ และ บี-23 ก็มีปีกใหญ่กว่า บี-25 เกือบ 50% ซึ่งจะทำให้เรือบรรทุกเครื่องบินไปได้น้อยลง สุดท้าย บี-18 ก็ตกไปด้วยเหตุผลคล้าย ๆ กัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Doolittle Raiders website Archived
Doolittle Raid. Naval History and Heritage Command
Children of the Doolittle Raiders website
Official historian of the Doolittle raid, Carroll V. Glines talks about the raid เก็บถาวร 10 มีนาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพยนตร์สั้น Newsreel of the Doolittle Raid  สามารถดาวน์โหลดได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
Unsettled History: America, China, and the Doolittle Tokyo Raid – PBS documentary video (57 min.)
UnsettledHistory.tv – web site about the PBS documentary above.