stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การสมรสเพศเดียวกันในเบลเยียม

เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2003 ประเทศเบลเยียมได้กลายเป็นประเทศที่สองของโลกที่การสมรสเพศเดียวกันชอบด้วยกฎหมาย ตามหลังประเทศเนเธอร์แลนด์ และ "การอยู่ร่วมกันตามกฎหมาย" (ฝรั่งเศส: cohabitation légale) ระหว่างบุคคลเพศเดียวกันก็ชอบด้วยกฎหมายมาตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2000
ในอดีตการสมรสกับบุคคลเพศเดียวกันสัญชาติอื่นหรือระหว่างบุคคลเพศเดียวกันสัญชาติอื่นด้วยกันเองไม่สามารถกระทำได้หากประเทศเจ้าของสัญชาติไม่อนุญาต อย่างไรก็ตามได้มีคำสั่งรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 2004 ที่อนุญาตให้บุคคลดังกล่าวสามารถสมรสได้ แม้ประเทศเจ้าของสัญชาติจะไม่อนุญาตก็ตาม ซึ่งถือว่าเป็นการเปิดโอกาสให้บุคคลเพศเดียวกันทุกคู่ทำการสมรสได้โดยชอบด้วยกฎหมาย
ในปัจจุบัน คู่สมรสเพศเดียวกันในประเทศเบลเยียมสามารถทำการสมรสและรับบุตรบุญธรรมได้โดยชอบด้วยกฎหมาย
แหล่งข้อมูล

กฎหมายเกี่ยวกับคู่ครองเพศเดียวกันในยุโรป
  การสมรส
  รับรองการสมรสของประเทศอื่น
  คู่ครองในรูปแบบอื่น
  คู่อาศัยไม่จดทะเบียน
  ไม่รับรอง
  รัฐธรรมนูญจำกัดการสมรสระหว่างชายและหญิงเท่านั้น

รวมถึงกฎหมายที่ยังไม่มีผลบังคับใช้
ด
ค
ก
การามง

| --- | --- |

ชนิด: เชิง
การจัดหมู่แบบว็อกซ์-เอไทไพ: การามง-อัลโด เชิงเก่า
ออกแบบโดย: โกลด การามง 
การามง (ฝรั่งเศส: Garamond) เป็นกลุ่มของไทป์เฟซแบบมีเชิงจำนวนมาก ตั้งชื่อตามโกลด การามง ช่างแกะลายชาวปารีสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ไทป์เฟซการามงเป็นที่นิยมและมักใช้สำหรับการพิมพ์หนังสือและข้อความเนื้อหา
ไทป์เฟซการามงได้รับการออกแบบตามรูปแบบไทป์เฟซอันโด่งดังที่ฟรันเชสโก กริฟโฟ ช่างแกะแบบกดรอย แกะให้อัลดุส มานูติอุส ช่างพิมพ์ชาวเวนิสในปี 1495 และอยู่ในรูปแบบที่ปัจจุบันเรียกว่าการออกแบบตัวอักษรเชิงเก่า อันเป็นตัวอักษรที่มีโครงสร้างค่อนข้างเป็นธรรมชาติคล้ายกับการเขียนด้วยลายมือกับปากกา แต่ต่างกันตรงที่การออกแบบรูปอักขระในไทป์เฟซนั้นมีโครงสร้างตั้งตรงมากขึ้นเล็กน้อย
หลังจากเสื่อมความนิยมไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ไทป์เฟซสมัยใหม่หลายรูปแบบในสไตล์การามงก็ได้รับการพัฒนาขึ้น เป็นเรื่องปกติที่จะจับรูปแบบเหล่านี้กับตัวเอียงแท้โดยอิงจากผลงานร่วมสมัยที่สร้างขึ้นโดยรอแบร์ กร็องฌง ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีจากความเชี่ยวชาญของเขาในแนวนี้ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าการามงเองยังคงถือเป็นบุคคลสำคัญในการพิมพ์ภาษาฝรั่งเศสในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 แต่ผลการวิจัยทางประวัติศาสตร์ได้ชี้เปลี่ยนไปในทิศทางที่ทำให้การามงเป็นช่างฝีมือคนหนึ่งในบรรดาช่างจำนวนมากที่กระตือรือร้นในช่วงเวลาของการผลิตไทป์เฟซใหม่อย่างรวดเร็วในฝรั่งเศสสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16 รอเบิร์ต บริงเฮิสต์ ให้ความเห็นว่า "เป็นธรรมเนียมที่แพร่หลายมานานหลายปีที่จะยกย่องฟอนต์ภาษาฝรั่งเศสดี ๆ ในศตวรรษที่ 16 เกือบทั้งหมด ให้เป็นฝีมือการามง"   ด้วยเหตุนี้ แม้ว่า "การามง" จะเป็นคำทั่วไปในอุตสาหกรรมการพิมพ์ แต่ก็มีการนำศัพท์ "French Renaissance antiqua" และ "Geralde" มาใช้ในการเขียนเชิงวิชาการเพื่ออ้างอิงถึงแบบอักษรโดยทั่วไปในตัวแบบ Aldus-French Renaissance โดยการามงและคนอื่น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

เกี่ยวกับการามง:
อะไรที่ทำให้ "การามง" เป็นการามงล่ะ? เก็บถาวร 2023-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – รวมภาพความละเอียดสูงของชิ้นงาน Egelhoff-Berner
การามงกับการามง: สรีรวิทยาของไทป์เฟซ (ความคิดเห็นส่วนตัวโดย Peter Gabor แปลโดย Barney Carroll)
เกี่ยวกับการฟื้นฟู:
การามง – ลุก เดอ-วรัว . การรวบรวมความเห็นจำนวนมากเกี่ยวกับการามง
กานาลดูว์มีดี

| กานาลดูว์มีดี * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
กานาลดูว์มีดี
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (iv) (vi)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1996 (คณะกรรมการสมัยที่ 20)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แผนที่แสดงความยาวของคลอง
เรือท่องเที่ยวในกานาลดูว์มีดี
กานาลดูว์มีดี (ฝรั่งเศส: Canal du Midi) เป็นลำคลองที่มีความยาวรวมถึง 240 กิโลเมตร ไหลผ่านทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส (Le midi) โดยเชื่อมระหว่างแม่น้ำการอน ไปยังทะเลสาบโต (Étang de Thau) ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน โดยเมื่อรวมกันกับกานาลเดอการอน (Canal de Garonne) ที่มีความยาวกว่า 193 กิโลเมตรแล้ว คลองทั้งสองจะเรียกรวมกันว่า กานาลเดเดอแมร์ (Canal des deux mers) ที่ตัดผ่านข้ามจากฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกจรดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
จุดเริ่มต้นของคลองเริ่มจากเมืองตูลูซ และไหลลงมาจบที่ทะเลสาบโต กานาลดูว์มีดีเป็นผลงานสร้างโดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส ปีแยร์-ปอล รีแก (Pierre-Paul Riquet) ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 กานาลดูว์มีดีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโก
รายละเอียดทางวิศวกรรม

ตลอดความยาวของคลองกว่า 240 กิโลเมตร ประกอบไปด้วยประตูกั้นน้ำ (locks) จำนวน 91 แห่ง โดยมีหน้าที่เพื่อให้กระแสน้ำสามารถไหลขึ้นลงตามความสูงต่ำของคลองในเขตต่างๆ ซึ่งต่างระดับกันมากที่สุดถึง 190 เมตร และยังรวมถึงโครงสร้างทั้งหมดกว่า 328 รายการ รวมถึงสะพาน เขื่อน และอุโมงค์
ในปัจจุบันตัวคลองประกอบด้วยสะพานส่งน้ำ (aqueduct) กว่า 40 แห่ง ซึ่งในตอนแรกสร้างโดยริเกนั้นมีเพียง 3 แห่ง ได้แก่ สะพานส่งน้ำแห่งเรปูดร์ (pont-canal de Répudre)  สะพานส่งน้ำแห่งแอกีย์ (pont-canal d'Aiguille) และสะพานส่งน้ำแห่งฌูอาร์ (pont-canal de Jouarres) โดยมีลักษณะคือเป็นสะพานสำหรับกานาลดูว์มีดี ซึ่งพาดเหนือแม่น้ำอื่น ๆ โดยที่เรือนั้นสามารถแล่นได้ตามปกติทั้งคลองด้านบนและด้านล่าง ต่อมาในปี ค.ศ. 1683-1693 โวบ็องได้ปรับปรุงเพิ่มเติมโดยมีการเพิ่มคลองสำหรับระบายน้ำ และสร้างสะพานส่งน้ำอีกกว่า 40 แห่ง โดยแหล่งที่สำคัญ ๆ ได้แก่ สะพานส่งน้ำแห่งออร์เบียล (pont-canal d'Orbiel) และสะพานส่งน้ำแห่งแซ็ส (pont-canal de Cesse) นอกจากนี้ยังมีสะพานส่งน้ำแห่งออร์บ (pont-canal d'Orb) ซึ่งสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1858 และแห่งล่าสุดได้แก่ สะพานส่งน้ำแห่งแอร์แบ็ต ซึ่งสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1983
ที่เมืองเบซีเย จะพบประตูกั้นน้ำเป็นขั้นบันไดประกอบด้วยประตูกั้นน้ำจำนวนเก้าประตู เรียกว่าประตูน้ำแห่งฟงเซราน (Fonsérannes) ซึ่งสร้างเพื่อลดระดับน้ำทีละนิดจนถึงระดับเดียวกันกับแม่น้ำออร์บ โดยสร้างจากหินและลดหลั่นกันลงมาตามเชิงเขา ซึ่งระหว่างประตูในแต่ละช่วงนั้นสามารถบรรจุน้ำได้บริเวณเท่า ๆ กัน โดยสร้างเสร็จอย่างสมบูรณ์ไม่ต้องมีการซ่อมแซมเพิ่มเติมใดๆ การก่อสร้างนี้รับเหมาโดยวิศวกรสองพี่น้องตระกูลเมดเดล (Medhailes) และสร้างโดยแรงงานซึ่งประกอบด้วยสตรีเป็นหลัก
เนื่องจากปัญหาเรื่องอุทกภัย จึงมีการสร้างสะพานส่งน้ำเป็นช่วง ๆ ในกานาลดูว์มีดี โดยแห่งแรกนั้นใช้ข้ามแม่น้ำเลอเรปูดร์ (Le Répudre) และภายหลังโวบ็องได้เป็นผู้ออกแบบต่อมาสำหรับสะพานส่งน้ำแห่งอื่น ๆ และในที่สุดได้มีการสร้างสะพานส่งน้ำผ่านบนสะพานส่งน้ำแห่งออร์บ ซึ่งได้ลัดประตูกั้นน้ำสองช่วงล่างสุดของฟงเซราน ในปี ค.ศ. 1982 ได้มีการสร้างคลองช่วงใหม่ซึ่งใช้แทนที่ประตูกั้นน้ำแห่งเดิมของฟงเซราน เดิมซึ่งในปัจจุบันปิดให้บริการทางน้ำอย่างถาวร
คลองแห่งนี้ยังรวมอุโมงค์สำหรับคลองแห่งแรกในโลกอีกด้วย มีชื่อว่า อุโมงค์มาลปัส (Tunnel de Malpas) ซึ่งมีความยาวถึง 173 เมตรผ่านบริเวณเขาที่เมืองอ็องเซรูน (Ensérune)
นอกจากนี้ โครงการยังรวมถึงการสร้างอ่างเก็บน้ำขึ้นเพื่อใช้สำรองน้ำสำหรับคลอง ได้แก่ ทะเลสาบแห่งแซ็ง-แฟเรออล (Bassin de St. Ferréol) และแห่งที่สองซึ่งสร้างทีหลังในปี ค.ศ. 1777-1781 ได้แก่ อ่างเก็บน้ำแห่งล็องปี (Bassin de Lampy)
การก่อสร้างคลองแห่งนี้นั้นได้ถือว่าเป็นโครงการขนาดใหญ่ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ซึ่งทำโดยใช้แรงงานจากมนุษย์ และในปัจจุบันนั้นก็ยังเป็นประจักษ์พยานถึงความสำเร็จทางวิศวกรรมแห่งหนึ่งในประวัติศาสตร์ยุโรป
สมุดภาพ

กานาลดูว์มีดี บริเวณใกล้กับประตูกั้นน้ำ สังเกตทางเดินขนาบริมน้ำสำหรับการลากจูงเรือ
ประตูกั้นน้ำลดหลั่นกัน 7 ชั้น ที่เบซีเย
อุโมงค์สำหรับคลองแห่งแรกของโลก ที่เมืองมาลปัส
บริเวณทะเลสาบกร็องบาแซ็ง (Grand Bassin) ที่เมืองกัสแตลโนดารี (Castelnaudary)
บริเวณคลองทางตอนใต้ของเมืองตูลูซ ซึ่งมักจะพบเรือขนาดเล็กอันเป็นเอกลักษณ์
บริเวณคลองบริเวณใกล้กับเมืองตูลูซ
ลำคลองและสะพานเก่าบริเวณเมืองปงแปร์ตูว์ซา (Pompertuzat)
แผนที่ของคลองตั้งแต่เมืองตูลูซจรดเมืองแซ็ต วาดในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 (?)
บรรณานุกรม

(อังกฤษ) Roland, Claudine (1997). The Canal du Midi (English Translation ed.). MSM. ISBN 2-909998-66-5.
(ฝรั่งเศส) Morand, Jaques (1993). Le Canal du Midi et Pierre-Paul Riquet. Édisud.
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
การเบนของพืช

เห็ด Phycomyces เบนตามแสง
การเบนของพืช (อังกฤษ: Tropism, กรีก: τροπή, trope การหัน) เป็นการตอบสนองต่อสิ่งเร้าของพืช เพื่อให้สามารถมีชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้ โดยอาจเป็นการเคลื่อนไหวหรือการเจริญเติบโตเพื่อตอบสนองสิ่งเร้าภายนอก โดยมีการเคลื่อนไหวที่สัมพันธ์กับตำแหน่งของสิ่งเร้าภายนอก เช่น อาจเบนเข้าหาสิ่งเร้า (Positive tropism) หรืออาจจะเบนออกจากสิ่งเร้า (Negative tropism) ก็ได้
ตัวอย่างของการเบนเนื่องจากความโน้มถ่วง ในโบราณสถานโรมัน ประเทศอิตาลี
โดยมีประเภทการเบนต่าง ๆ เช่น
การเบนตามแสง
การเบนตามตำแหน่งดวงอาทิตย์
การเบนเนื่องจากความโน้มถ่วง
การเบนเนื่องจากสารเคมี
การเบนเนื่องจากการสัมผัส
การโน้มตอบสนองความร้อน
การเบนตอบสนองความชื้น
ดูเพิ่ม

การตอบสนองของพืช
กาลีญาอาอาฟรีกานา

| --- | --- |
กาลีญาอาอาฟรีกานาพร้อมชิ้นมันฝรั่งในมาเก๊า
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: จีน
ภูมิภาค: มาเก๊า
ส่วนผสมหลัก: ไก่อบในกระทะ ราดด้วยซอส
 ตำราอาหาร: กาลีญาอาอาฟรีกานา
กาลีญาอาอาฟรีกานา (โปรตุเกส: galinha à africana, "ไก่แบบแอฟริกา") หรือบางครั้งเรียกสั้น ๆ ว่า ฟรังกูอาซาดู (frango assado, "ไก่ย่าง") เป็นอาหารที่มีชื่อเสียงของมาเก๊าที่ได้รับอิทธิพลจากโปรตุเกส โดยได้รับอิทธิพลจากอาหารที่เรียกไก่ย่างปีรีปีรีซึ่งเป็นไก่หมักในซอสที่ทำจากพริกชี้ฟ้าหรือปีรีปีรี โดยพริกที่ใช้ปรุงนำมาจากอาณานิคมในแอฟริกาคือแองโกลาและโมซัมบิก เมื่อไก่ย่างปีรีปีรีมาถึงมาเก๊า ชาวมาเก๊าได้เปลี่ยนวิธีทำจากการย่างบนเตามาเป็นการอบในกระทะและราดด้วยซอส ซอสแบบเดิมในโปรตุเกสใส่เพียงพริกสด พริกป่น กระเทียม ผงออริกาโน น้ำมันมะกอกและน้ำส้มสายชู ส่วนในมาเก๊าได้เพิ่มกะทิและถั่วลิสง จนกลายเป็นกาลีญาอาอาฟรีกานาที่เป็นเอกลักษณ์ของมาเก๊า
กาบรีแยล บาร์บอซา

กาบรีแยล บาร์บอซา อัลเมย์ดา  (โปรตุเกส: Gabriel Barbosa Almeida; เกิดวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1996) หรือที่รู้จักกันในชื่อ กาบีโกล (Gabigol) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับฟลาเม็งกู สโมสรในกังเปโอนาตูบราซีเลย์รูแซรียีอา และทีมชาติบราซิล
ด้วยรูปแบบการเล่นและพรสวรรค์ ทำให้บาร์บอซาได้รับการขนานนามจากสื่อมวลชนว่า "เนย์มาร์คนต่อไป"
สถิติอาชีพ

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ดิวิชัน | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ลีกประจำรัฐ> ลงเล่น | ลีกประจำรัฐ> ประตู | ฟุตบอลถ้วย> ลงเล่น | ฟุตบอลถ้วย> ประตู | ทวีป> ลงเล่น | ทวีป> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ซังตุส | 2013 | แซรีเอ อา | 11 | 1 | — | — | 2 | 1 | — | — | — | — | 13 | 2 |
| ซังตุส | 2014 | แซรีเอ อา | 31 | 8 | 18 | 7 | 7 | 6 | — | — | — | — | 56 | 21 |
| ซังตุส | 2015 | แซรีเอ อา | 30 | 10 | 12 | 3 | 14 | 8 | — | — | — | — | 56 | 21 |
| ซังตุส | 2016 | แซรีเอ อา | 10 | 5 | 17 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 27 | 12 |
| ซังตุส | รวม | รวม | 82 | 24 | 47 | 17 | 23 | 15 | — | — | — | — | 152 | 56 |
| รวม | รวม | รวม | 82 | 24 | 47 | 17 | 23 | 15 | — | — | — | — | 152 | 56 |
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| บราซิล> ปี | บราซิล> ลงเล่น | บราซิล> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2016 | 4 | 2 |
| รวม | 4 | 2 |
แหล่งข้อมูลอื่น

กาบรีแยล บาร์บอซา ที่ National-Football-Teams.com
ข้อมูลของ กาบรีแยล บาร์บอซา ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติบราซิล – รองชนะเลิศ โกปาอาเมริกา 2021 |
| --- | --- | --- |
|  1 อาลีซง  2 ดานีลู  3 ชียากู ซิลวา (c)  4 มาร์กิญญุส  5 กาเซมีรู  6 อาแลกส์ ซังดรู  7 รีชาร์ลีซง  8 แฟรจี  9 กาบรีแยล เฌซุส  10 เนย์มาร์  11 แอแวร์ตง รีเบย์รู  12 แวแวร์ตง  13 แอแมร์ซง  14 มีลีเตา  15 ฟาบิญญู  16 ลอจี  17 ปาแกตา  18 วีนีซียุส ฌูนีโยร์  19 แอแวร์ตง  20 ฟีร์มีนู  21 กาบรีแยล  22 เฟลีปี  23 แอแดร์ซง  25 โดกลัส ลูอิส  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  1 อาลีซง  2 ดานีลู  3 ชียากู ซิลวา (c)  4 มาร์กิญญุส  5 กาเซมีรู  6 อาแลกส์ ซังดรู  7 รีชาร์ลีซง  8 แฟรจี  9 กาบรีแยล เฌซุส  10 เนย์มาร์  11 แอแวร์ตง รีเบย์รู  12 แวแวร์ตง  13 แอแมร์ซง  14 มีลีเตา  15 ฟาบิญญู  16 ลอจี  17 ปาแกตา  18 วีนีซียุส ฌูนีโยร์  19 แอแวร์ตง  20 ฟีร์มีนู  21 กาบรีแยล  22 เฟลีปี  23 แอแดร์ซง  25 โดกลัส ลูอิส  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  |
ประจวบ กีรติบุตร

| พลตำรวจโทประจวบ กีรติบุตรม> ว.ม., ป.ช., ท.จ. |
| --- | --- |

ผู้บัญชาการตำรวจนครบาล
ดำรงตำแหน่ง 6 มกราคม พ.ศ. 2502 – 27 ตุลาคม พ.ศ. 2509
ก่อนหน้า: พลตำรวจโท ขุนจำนงรักษา
ถัดไป: พลตำรวจโท ต่อศักดิ์ ยมนาค
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 21 กันยายน พ.ศ. 2455 ตำบลตลาดน้อย อำเภอสัมพันธวงศ์ เมืองพระนคร ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 20 มิถุนายน พ.ศ. 2510 (54 ปี) โรงพยาบาลเมโมเรียล นครนิวยอร์ก สหรัฐ
คู่สมรส: กระจ่างศรี ไชยเสวี (สมรส 2485)
บุตร: 4 คน
บุพการี: พระพิพิธพัสดุการ (เส็ง กีรติบุตร) (บิดา) เหลี่ยม พิพิธพัสดุการ (มารดา)
ศิษย์เก่า: โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย โรงเรียนอัสสัมชัญ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ
อาชีพ: ตำรวจ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
สังกัด:  กรมตำรวจ
ประจำการ: พ.ศ. 2475 – พ.ศ. 2510
ยศ:  พลตำรวจโท
บังคับบัญชา: กองบัญชาการตำรวจนครบาล
ผ่านศึก: กบฏบวรเดช สงครามมหาเอเชียบูรพา

พลตำรวจโท ประจวบ กีรติบุตร (21 กันยายน พ.ศ. 2455 – 20 มิถุนายน พ.ศ. 2510) เป็นตำรวจชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ เช่น ผู้ช่วยอธิบดีกรมตำรวจ และผู้บัญชาการตำรวจนครบาล เป็นพี่ชายของประเทือง กีรติบุตร อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และเป็นบิดาของท่านผู้หญิงภรณี มหานนท์ ภริยาของพลตำรวจเอก ณรงค์ มหานนท์ อดีตอธิบดีกรมตำรวจ
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัว

พลตำรวจโท ประจวบ กีรติบุตร เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2455 ที่ตำบลตลาดน้อย อำเภอสัมพันธวงศ์ เมืองพระนคร เป็นบุตรของอำมาตย์โท พระพิพิธพัสดุการ (เส็ง กีรติบุตร) กับเหลี่ยม พิพิธพัสดุการ มีพี่น้องทั้งหมด 8 คน
พลตำรวจโท ประจวบ กีรติบุตร สมรสกับท่านผู้หญิงกระจ่างศรี กีรติบุตร (สกุลเดิม ไชยเสวี) เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2485 มีบุตรธิดารวม 4 คนคือ
ท่านผู้หญิงภรณี มหานนท์
สุวิสาห์ กีรติบุตร
สุรพิทย์ กีรติบุตร
จิตระเสน กีรติบุตร
ประวัติ > การศึกษา

พลตำรวจโท ประจวบ กีรติบุตร จบการศึกษาชั้นประถมที่โรงเรียนประถมวัดทองนพคุณ ในปี พ.ศ. 2463 ต่อมาศึกษาชั้นมัธยมที่โรงเรียนสุขุมาลลัย, โรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยา และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ระหว่างปี พ.ศ. 2465 – พ.ศ. 2473 ต่อมาได้ศึกษาต่อที่โรงเรียนนายร้อยตำรวจ ในปี พ.ศ. 2475 – พ.ศ. 2478 เเละต่อมาได้สอบชิงทุนรัฐบาลและได้ไปเรียนวิชาการตำรวจ ณ ประเทศญี่ปุ่น จนได้รับประกาศนียบัตร และกลับประเทศไทยในปี พ.ศ. 2481
การทำงาน

พลตำรวจโท ประจวบ กีรติบุตร รับราชการที่กรมตำรวจ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475 ในตำแหน่งรองสารวัตรสถานีตำรวจนครบาลจักรวรรดิ และได้ดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ ดังนี้
การทำงาน > การรับราชการ

พลตำรวจโท ประจวบ กีรติบุตร เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าตำรวจรัฐตรังกานู (ปฏิบัติราชการในกองข้าหลวงใหญ่ทหารสี่รัฐมาลัย) รองผู้กำกับการตำรวจนครบาลกลาง ประจำกองบังคับการตำรวจนครบาล ผู้กำกับการตำรวจนครบาลที่ 5 รักษาราชการในตำแหน่งรองหัวหน้ากองปกครอง กรมตำรวจ รองผู้บังคับการตำรวจสันติบาล รองผู้บังคับการตำรวจนครบาลพระนครใต้ ผู้บังคับการตำรวจนครบาลพระนครเหนือ รักษาราชการในตำแหน่งผู้บังคับการตำรวจนครบาลใต้ ผู้ว่าคดีศาลแขวงในจังหวัดพระนครและธนบุรี ผู้ช่วยผู้บัญชาการตำรวจนครบาล รองผู้บัญชาการตำรวจนครบาล ผู้บัญชาการตำรวจนครบาล และตำแหน่งสุดท้ายก่อนถึงแก่อนิจกรรม คือ ผู้ช่วยอธิบดีกรมตำรวจ
การทำงาน > ราชการพิเศษ

พ.ศ. 2495 : เป็นนายตำรวจราชสำนักเวร
พ.ศ. 2502 : เป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ
พ.ศ. 2504 : เป็นนายตำรวจราชสำนักพิเศษ
เป็นคณะกรรมการงานพิเศษ
เป็นเทศมนตรีเทศบาลนครกรุงเทพ
เป็นกรรมการฝ่ายอำนวยการของกรมตำรวจ
เป็นกรรมการวางแผนของกรมตำรวจ
เป็นกรรมการกลางสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
เป็นกรรมการบริหารราชตฤณมัยสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
เป็นกรรมการธนาคารทหารไทย
เป็นกรรมการธนาคารนครหลวงไทย
เป็นกรรมการการท่าเรือแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2509 : เป็นกรรมาธิการร่างพระราชบัญญัติยา พ.ศ.....
พ.ศ. 2502 : เป็นกรรมาธิการการศึกษา การสาธารณสุข และการสาธารณูปการ
ถึงแก่อนิจกรรม

พลตำรวจโท ประจวบ กีรติบุตร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2510 ที่โรงพยาบาลเมโมเรียล นครนิวยอร์ก สหรัฐ ด้วยโรคมะเร็งที่อวัยวะภายในบางส่วนและอาการแทรกซ้อนหลังจากผ่าตัดนิ่วถุงน้ำดี สิริอายุได้ 54 ปี 272 วัน พิธีพระราชทานเพลิงศพมีขึ้นที่เมรุหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พลตำรวจโท ประจวบ กีรติบุตร ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2508 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2505 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2507 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2508 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2479 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2486 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ร.)
พ.ศ. 2491 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2498 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2508 –  เหรียญราชรุจิทอง รัชกาลที่ 9 (ร.จ.ท.9)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

กรีซ :
พ.ศ. 2506 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จอร์จที่ 1 ชั้นที่ 2
การเลิกระบบฟิวดัลในประเทศฝรั่งเศส

| --- | --- |
การประชุมสภาสมัชชาธรรมนูญแห่งชาติในคืนวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1789
วันที่: 4–11 สิงหาคม ค.ศ. 1789
ที่ตั้ง: พระราชวังแวร์ซาย กรุงปารีส
ผล: อภิสิทธิ์ของขุนนางและพระสงฆ์ถูกเพิกถอน
หนึ่งในเหตุการณ์สำคัญของช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสคือ ราตรี 4 สิงหาคม (ฝรั่งเศส: Nuit du 4 août) ซึ่งเป็นการเลิกระบบศักดินา ตลอดจนเลิกกฎเกณฑ์เก่า ระบบภาษี และอภิสิทธิ์ที่หลงเหลือจากยุคศักดินา สภาธรรมนูญแห่งชาติได้ประชุมกันในคืนวันที่ 4 สิงหาคม และประกาศว่า "สภาแห่งชาติจะล้มเลิกระบบศักดินาทั้งปวง" ซึ่งรวมถึงสิทธิถือครองที่ดินของฐานันดรที่สอง (พวกขุนนาง) และเครื่องทศางค์ที่สั่งสมโดยฐานันดรที่หนึ่ง (คณะสงฆ์คาทอลิก) ระบบการพิจารณาคดีแบบเก่าถูกระงับใช้ในคราวเดียวกัน และถูกยกเลิกที่สุดใน ค.ศ. 1790
เหตุการณ์

ภายหลังการทลายคุกบัสตีย์ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1789 เกิดความวุ่นวายปั่นป่วนไปทั่วกรุงปารีสและแถบชนบท พวกขุนนางถูกทำร้ายและคฤหาสน์ต่าง ๆ ของชนชั้นสูงถูกเผาทำลาย วิหารและปราสาทหลายแห่งถูกโจมตีและทำลายเช่นกัน กลายเป็นช่วงที่เรียกว่า ลากร็องด์เปอร์ (La Grande Peur) หรือความกลัวครั้งใหญ่ สังคมอยู่ในภาวะหวาดผวาว่าใครจะเป็นเหยื่อรายต่อไป ผู้ก่อเหตุไม่ได้มีแต่เพียงพวกคนไร้บ้านและชาวนาชาวไร่ผู้หิวโหยเท่านั้น ยังมีพวกคนชนบทที่ถือโอกาสนี้เข้าร่วมผสมโรง
เหตุลากร็องด์เปอร์ทำให้รัฐบาลฝรั่งเศสตกอยู่ในภาวะเปราะบาง รัฐบาลขาดอำนาจในการตัดสินใจ การจลาจลที่ยืดเยื้อทำให้ต่างฝ่ายต่างวิตกว่าเหตุการณ์จะยิ่งบานปลายเกินกว่าจะควบคุม ซึ่งก็เป็นจริงดังว่า นับเป็นสภาวะที่ประเทศไม่เคยประสบพบมาก่อน
ปลายเดือนกรกฎาคม มีรายงานว่าชาวไร่ผู้ก่อจลาจลกำลังมุ่งหน้าเข้ากรุงปารีสจากทั่วทุกทิศของประเทศ สภาแห่งชาติจึงตัดสินใจที่จะปฏิรูปโครงสร้างทางสังคมเสียใหม่เพื่อหวังลดอุณหภูมิทางการเมืองและจะนำไปสู่การปรองดอง สภาแห่งชาติได้พิจารณาวาระนี้ในกลางดึกของวันที่ 4 สิงหาคม และในเช้าวันที่ 5 นั้นเองก็ประกาศว่าจะมีการล้มเลิกระบบศักดินาทั้งหมด รวมถึงเพิกถอนสิทธิพิเศษของคณะสงฆ์และขุนนาง กฤษฎีกานี้ตราขึ้นอย่างสมบูรณ์ในวันที่ 11 สิงหาคม
กังดงแบล

สมาชิกกังดงแบลแต่งกายเป็นโอบา โอริชาตนหนึ่ง ขณะทำพิธีเข้าทรง การเข้าทรงโอริชาเป็นศูนย์กลางความเชื่อศาสนานี้
กังดงแบล (โปรตุเกส: Candomblé) เป็นศาสนาพลัดถิ่นแอฟริกาที่พัฒนาในบราซิลช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เกิดจากการผสานความเชื่อระหว่างศาสนาดั้งเดิมของแอฟริกาตะวันตกหลายศาสนา โดยเฉพาะศาสนาโยรูบา บันตูและกเบ นอกจากนี้ยังรับอิทธิพลบางส่วนจากนิกายโรมันคาทอลิกของศาสนาคริสต์ กังดงแบลไม่มีคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ และองค์กรกลาง แต่ดูแลจัดการโดย ตึไรรู (terreiros, ศาลเจ้า)
กังดงแบลเกี่ยวข้องกับการนับถือวิญญาณที่เรียกว่า โอริชา (orixás) ซึ่งรับชื่อและลักษณะมาจากเทพดั้งเดิมของแอฟริกาตะวันตก โอริชาแต่ละตนมีสถานะเทียบเท่านักบุญของนิกายโรมันคาทอลิก ตำนานหลายแหล่งเล่าว่าโอริชาเป็นผู้รับใช้พระผู้สร้างนาม โอลูดูมาเร (Oludumaré) กังดงแบลเชื่อว่ามนุษย์มีโอริชาคอยคุ้มครองมาตั้งแต่ก่อนกำเนิดและส่งผลต่อลักษณะนิสัยของแต่ละคน สมาชิกมักรวมตัวที่ตึไรรูที่ดูแลโดยนักบวช บาบาโลริชา (babalorixá) และนักบวชหญิง อียาโลริชา (iyalorixá) พิธีหลักคือการร้องรำทำเพลงเพื่อปลุกโอริชาให้เข้าสิง โดยสมาชิกเชื่อว่าพวกเขาสามารถติดต่อกับเทพเจ้าได้โดยตรงเมื่อโอริชาประทับร่าง ของเซ่นโอริชาคือผลไม้และสัตว์พลี นอกจากนี้ยังใช้สังเวยแก่วิญญาณอื่น ๆ เช่น โบยาเดรู (boiadero) เปรตูแวญู (preto velho) กาโบกลู (caboclos) และวิญญาณบรรพบุรุษที่เรียกว่า เอกุน (egun) มีการทำนายหลายแบบเพื่อแปลข้อความที่ได้รับจากโอริชา พิธีรักษาด้วยสมุนไพรและการทำเครื่องรางมีบทบาทสำคัญในศาสนานี้
กังดงแบลพัฒนาขึ้นในหมู่ชุมชนชาวบราซิลเชื้อสายแอฟริกาท่ามกลางการค้าทาสแอตแลนติกในคริสต์ศตวรรษที่ 16–19 เป็นการผสานศาสนาดั้งเดิมที่ทาสชาวแอฟริกาตะวันตกและแอฟริกากลางนับถือ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวโยรูบา ชาวโฟนและชาวบันตู เข้ากับคำสอนนิกายโรมันคาทอลิกของเจ้าอาณานิคมโปรตุเกสผู้ครอบครองดินแดนในขณะนั้น สมาชิกกังดงแบลรวมกลุ่มอยู่ในรัฐบาเยียช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 แม้รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1891 หลังบราซิลได้รับเอกราชจากโปรตุเกสจะมอบเสรีภาพทางศาสนา แต่กลุ่มโรมันคาทอลิกในบราซิลมองสมาชิกกังดงแบลอย่างผสม บางส่วนยอมรับความต่างทางศาสนา ขณะที่บางส่วนแสดงความปฏิปักษ์ต่อศาสนานี้ ล่วงเข้าคริสต์ศตวรรษที่ 20 การอพยพของผู้คนในรัฐบาเยียส่งผลให้กังดงแบลแพร่ไปทั่วบราซิลและที่อื่น ๆ รวมถึงเกิดสายสัมพันธ์กับศาสนาอื่นที่มีรากจากศาสนาดั้งเดิมของแอฟริกาอย่างซันเตรียาในคิวบาและวูดูในเฮติ ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 สมาชิกบางกลุ่มเน้นย้ำ "การกลายเป็นแอฟริกาอีกครั้ง" เพื่อขจัดอิทธิพลโรมันคาทอลิกในศาสนา และสร้างกังดงแบลในรูปแบบที่ใกล้เคียงศาสนาดั้งเดิมของแอฟริกาตะวันตกที่สุด
คำว่า "กังดงแบล" สันนิษฐานว่ามาจากคำภาษาบันตู kandombele หมายถึงการเต้นรำ คำนี้ยังพัฒนาต่อไปเป็นกังดงเบ (Candombe) แนวเพลงและการเต้นรำในอาร์เจนตินาและอุรุกวัยที่มีรากฐานมาจากทาสชาวแอฟริกา แต่ละตึไรรูของกังดงแบลมีอำนาจปกครองตนเอง แต่สามารถแบ่งเป็นกลุ่มย่อยเรียกว่า นาซอยส์ (nações) ตามระบบความเชื่อดั้งเดิมของแอฟริกาตะวันตก กลุ่มที่โดดเด่นที่สุด 3 กลุ่ม ได้แก่ เกตู (Ketu) เฌเฌ (Jejé) และแองโกลา (Angola) ในปี ค.ศ. 2010 มีผู้นับถือศาสนานี้ในบราซิล 167,363 คน และมีชุมชนขนาดย่อมในประเทศต่าง ๆ ของทวีปอเมริกาใต้และยุโรป นอกเหนือจากชาวบราซิลเชื้อสายแอฟริกา ยังมีชาติพันธุ์อื่น ๆ ที่นับถือกังดงแบลเช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

"What Is Candomblé? Beliefs and History". Learn Religions.
การีม ลากวก

นักกีฬาขี่ม้าชาวฝรั่งเศส
การีม ฟลอร็อง ลากวก (ฝรั่งเศส: Karim Florent Laghouag; 4 สิงหาคม ค.ศ. 1975 – ) เป็นนักกีฬาขี่ม้าโอลิมปิกชาวฝรั่งเศส เขาเป็นตัวแทนประเทศของเขาในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งประเภททีม และจบอันดับที่ 28 ในประเภทบุคคลด้วยม้าที่ชื่อ อ็องเตเบ
ลากวกเข้าร่วมการแข่งเวิลด์อีเควสเทรียนเกมส์ (ในปี ค.ศ. 2006 และ 2010) และในอีเวนติงชิงแชมป์ยุโรปสามครั้ง (ในปี ค.ศ. 2009, 2013 และ 2015) เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากประเภททีมในปี ค.ศ. 2013 และ 2015 ในขณะเดียวกัน ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคืออันดับที่ 10 จากการแข่งเวิลด์เกมส์ 2006 ซึ่งจัดขึ้น ณ อาเคิน ประเทศเยอรมนี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การีม ลากวก
| ด ค กแชมป์กีฬาขี่ม้าโอลิมปิกในการแข่งอีเวนติงประเภททีม |
| --- | --- |
 1912:  Nordlander, Adlercreutz, Casparsson,  Åminne (SWE)  1920:  Mörner, Lundström, von Braun,  Dyrsch (SWE)  1924:  van der Voort van Zijp, de Mortanges, de Kruijff,  Colenbrander (NED)  1928:  de Mortanges, de Kruijff, van der Voort van Zijp (NED)  1932:  Thomson, Chamberlin, Argo (USA)  1936:  ชตุบเบินดอร์ฟ, ลิพเพิร์ท, ฟ็อน วังเงินไฮม์ (GER)  1948:  Henry, Anderson, Thomson (USA)  1952:  von Blixen-Finecke, Stahre, Frölén (SWE)  1956:  Weldon, Rook, Hill (GBR)  1960:  Morgan, Lavis, Roycroft (AUS)  1964:  Checcoli, Angioni, Ravano (ITA)  1968:  Allhusen, Meade, Jones (GBR)  1972:  Meade, Gordon-Watson, Parker, Phillips (GBR)  1976:  Coffin, Plumb, Davidson, Tauskey (USA)  1980:  บลินอฟ, ซัลนิคอฟ, โวลคอฟ, โรโกชิน (URS)  1984:  Plumb, Stives, Fleischmann, Davidson (USA)  1988:  Erhorn, Baumann, Kaspareit, Ehrenbrink (FRG)  1992:  Green, Rolton, ฮอย, Ryan (AUS)  1996:  Schaeffer, Rolton, ฮอย, Dutton (AUS)  2000:  Dutton, ฮอย, Tinney, Ryan (AUS)  2004:  Boiteau, Lyard, Courrèges, Teulère, Touzaint (FRA)  2008:  Thomsen, Ostholt, Dibowski, Klimke, Romeike (GER)  2012:  Auffarth, ยุง, Klimke, Schrade, Thomsen (GER)  2016:  ลากวก, เลอมวน, นีกอลา, วาแล็ต (FRA)
กาลีญาดา

| --- | --- |
กาลีญาดา
แหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภูมิภาค: รัฐทางตอนใต้เช่นโกยาช เซาเปาลู และมีนัชเจไรช์
ส่วนผสมหลัก: ข้าวและเนื้อไก่
 ตำราอาหาร: กาลีญาดา   สื่อ: กาลีญาดา
กาลีญาดา (โปรตุเกส: galinhada, ออกเสียง: [ɡalĩˈj̃adɐ]) เป็นอาหารบราซิลที่มีส่วนประกอบสำคัญได้แก่ข้าวและเนื้อไก่ซึ่งมีสีออกเหลืองคล้ายกับปาเอยา อาร์โรซกอนโปโย หรือข้าวหมกไก่ สีเหลืองนั้นมาจากหญ้าฝรั่นซึ่งมีราคาแพง ทำให้ในหลายสูตรที่เผยแพร่ออนไลน์มักแนะนำให้ใช้ขมิ้นแทนซึ่งจะทำให้ได้กาลีญาดาที่มีสีเหลืองคล้ายกัน แต่รสชาติจะแตกต่างกันเล็กน้อย โดยทั่วไปแล้วกาลีญาดานิยมปรุงในกระทะหรือหม้อใบเดียว การปรุงกาลีญาดาจะเริ่มจากการหมักไก่กับเครื่องปรุงรสและเครื่องเทศต่าง ๆ ให้เข้าเนื้อ ซึ่งเป็นขั้นตอนที่สำคัญ จากนั้นจึงนำไปปรุงในลักษณะคล้ายกับสตูในน้ำสต๊อกไก่ร่วมกับหอมใหญ่ กระเทียม และมะเขือเทศ เมื่อไก่สุกแล้วจึงเติมข้าวที่ซาวแล้วลงไปเพื่อหุงในน้ำสตูจนสุก
กาลีญาดานิยมรับประทานในพื้นที่แถบตอนใต้ของประเทศเช่นรัฐโกยาช รัฐเซาเปาลู และรัฐมีนัชเจไรช์ เป็นต้น และนิยมรับประทานในวันเสาร์ศักดิ์สิทธิ์เพื่อเฉลิมฉลองการสิ้นสุดเทศกาลมหาพรตในประเทศบราซิล แต่เนื่องจากกาลีญาดาเป็นอาหารที่ทำง่าย ทำให้สามารถปรุงรับประทานในเวลาอื่นได้ด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังนิยมรับประทานเพื่อบรรเทาอาหารเมาค้างด้วย สันนิษฐานว่ากาลีญาดามีที่มาจากชาวโปรตุเกสที่เดินทางเข้ามาค้นหาโลหะมีค่าในแถบทวีปอเมริกาใต้ กาลีญาดาในแต่ละพื้นที่จะมีส่วนผสมที่แตกต่างกันไปตามแต่วัตถุดิบที่มีในท้องถิ่น เช่นในรัฐมีนัชเจไรช์จะนิยมใส่กระเจี๊ยบลงไป ในขณะที่ในรัฐโกยาชจะใช้เปกีและกวาบีโรบา เป็นต้น นอกจากนั้นแล้วผู้ปรุงแต่ละคนก็อาจจะดัดแปลงสูตรกาลีญาดาต่อไปได้อีก เช่นเติมไส้กรอกหรือผักชนิดอื่นเพิ่มลงไป