บันทึกแวมไพร์วานิทัส
กระแสการตอบรับ > บทสัมภาษณ์แปลคิคัง

บทสัมภาษณ์ของโมจิซุกิ จุนที่ให้ไว้กับนิตยสารคิคังในเดือนธันวาคม ปี 2021 ซึ่งหน้าปกเป็นภาพวานิทัสกลายเป็นแวมไพร์นอนในโลงศพ ปากของเขามีเลือดไหลอยู่จากการดื่มเลือด ใส่คอร์เซ็ทรัดรูป ผมและเครื่องประดับมีสีฟ้ากับน้ำเงินแสดงถึงสัญลักษณ์แวมไพร์จันทราสีแดงกับน้ำเงิน มีมือโนเอ้ยื่นมาจับกุหลาบสีแดงเพื่อสื่อว่าไม่มีทางปล่อยเขาไป มันถูกวางขายในอเมซอน
Q1: โมจิซุกิเซนเซย์ คุณช่วยบอกจุดเริ่มต้นไอเดียของวานิทัสได้รึเปล่า??
A1: เมื่อฉันคิดถึงผลงานใหม่เรื่องถัดไปนั้น ฉันไม่เพียงลงมือจุดเริ่มต้นแล้วมาพูดว่า "นี่แหละคือสิ่งที่ฉันจะลงมือทำต่อไป" แต่ฉันยังนำ "องค์ประกอบที่ฉันต้องการวาดที่ฉันมีด้วย ซึ่งเก็บไว้ตั้งแต่สมัยยังวาด "Pandora Hearts อยู่" เช่นฉันต้องการวาดซีนนี้ หรือจัดการกับเรื่องแบบนี้ แล้วหยิบพวกมันออกมาจากลิ้นชักแล้วเขียนลบและบิดให้เป็นเรื่องราวอันเดียวกัน
(ปัจจุบันพล็อตโรงเรียนได้ถูกเอามาใส่ในโอเมเกะ ซึ่งอยู่ในเล่มที่ 7 ของโคลเอ้)
ตอนที่ฉันไปงานฝรั่งเศสเพื่อร่วมงาน japan expo และไปเที่ยวมงแซงค์มิเซลครั้งแรก ผู้ช่วยของฉันรวมทั้งตัวฉันมีความคิดเรื่อง "แวมไพร์ตนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในสถานที่นั้นเป็นเวลาหนึ่งร้อยปีแล้วคอยดูแลผู้อาศัยอยู่ที่แห่งนี้ 
มีเหล่าบาทหลวงคอยจับตาดูเหล่าแวมไพร์ และทั้งสองก็ติดตามปัญหาและชีวิตประจำวันของชาวเมือง..." ทำให้กลายเป็นต้นแบบของ vanitas no carte ในปัจจุบัน
มีเหล่าบาทหลวงคอยจับตาดูเหล่าแวมไพร์ และทั้งสองก็ติดตามปัญหาและชีวิตประจำวันของชาวเมือง..." ทำให้กลายเป็นต้นแบบของ vanitas no carte ในปัจจุบัน
สุดท้ายฉันตัดสินใจว่าในเมื่อฉันได้เขียนความสัมพันธ์เจ้านาย-ทาสมากมายใน "Pandora Hearts" ฉันอยากลองเขียนคู่หูดูโอ้สักครั้ง ฉันจึงบอกหัวหน้างานว่าฉันต้องการนำเสนอความสัมพันธ์ของพวกเขาในรูปแบบ "เชอร์ล็อกโฮมล์" ของกาย ริชชี่เพื่อเป็นแนวทาง ด้วยการแสดงตัวตนของพวกเขาให้อยู่ในสภาพที่สับสนวุ่นวายมากขึ้น
บก.ของ GanGan JOKER ได้บอกกับฉันว่า "ฉันหวังว่าจะมีการหักมุมและเรื่องราวที่ไม่คาดคิดสองหรือสามครั้ง" ตอนนั้นฉันก็แบบว่า "สองถึงสามครั้งงั้นเหรอ?" แล้วเอามือวางบนหัว
ฉันคิดว่าผู้อ่าน "Pandora Hearts " คงจะสงสัยในสิ่งที่ฉันอธิบายไปแล้ว ดังนั้นฉันจึงพยามทำให้พวกเขารู้สึกว่าแวมไพร์คือวานิทัสตั้งแต่แรกเห็น และเดาว่าโนเอ้คือชาสเซอร์ โดยแนะนำในตอนแรกว่าเขาคือนักล่าแวมไพร์ของคริสต์จักร มีเป้าหมายในการช่วยแวมไพร์แต่ไม่ใช่ฆ่าพวกมัน....
แต่มีบางอย่างขาดหายไป....ยังไม่ถึงระดับที่ต้องการ....หลังจากที่คิดอยู่สักพักหนึ่ง ฉันก็คิดว่ามาเล่าเรื่องให้จบตั้งแต่จุดเริ่มต้นกันเถอะ"
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังกังวลว่าสิ่งนี้ทำให้ผู้อ่านรู้สึกวางใจมากเกินไป มีความคิดว่า "มีเรื่องราวจนถึงขั้นฆ่าวานิทัสเท่ากับเขาไม่ตายในตอนจบ" และพวกเขาไม่สามารถรู้สึกซีเรียสระหว่างเรื่องได้ แล้วในทางกลับกันการเล่าตอนจบในตอนแรกที่วานิทัสกับโนเอ้เข้ากันได้มากเท่าไรจะยิ่งจำตอนจบตั้งแต่จุดเริ่มต้นได้ยากเท่านั้น" ซึ่งอันนั้นอร่อยดีไปอีกแบบเหมือนกัน
ฉันจึงเลือกอย่างหลังเพราะฉันคิดว่า "ผลกระทบในตอนเดียวสำคัญกว่าการกังวลพัฒนาในภายหลัง" และฉันคิดว่า "มีการพัฒนาที่เลวร้ายเกี่ยวกับความตายอีกมากมาย"
ดังที่ฉันได้กล่าวไปก่อนหน้านี้ ผู้อ่าน "Pandora Hearts" ของฉันคงสงสัยในสิ่งที่ฉันเขียนไปแล้ว เพราะฉะนั้น vanitas no carte จึงเป็นการนำเสนอเรื่องราวที่ตรงไปตรงมามากกว่า Pandora Hearts มาก ฉันนะจะทำให้ดีที่สุดเพื่อทำให้เรื่องราวน่าสนใจ
Q2 : เนื่องจากสีธีมของวานิทัสเป็นสีฟ้าเพราะเรื่องราวของแวมไพร์ และวานิทัสก็เป็นแวมไพร์จันทราสีน้ำเงินด้วย ทำไมต้องเป็นเป็นสีฟ้าละ? ส่วนใหญ่สีของแวมไพร์มักเกี่ยวข้องกับสีดำหรือแดง แต่ทำไม? ต้องเป็นสีน้ำเงิน
A2: อย่างที่คุณพูด แวมไพร์ส่วนใหญ่มีธีมภาพลักษณ์ที่ชัดเจนว่าแวมไพร์ต้องเป็นสีดำกับแดง ฉันจึงอยากเบี่ยงเบนไปจากภาพเหล่านั้น นี่คือเหตุผลที่ฉันเลือกสีน้ำเงินเป็นธีมหลักในงานของฉัน แล้วก็ฉันต้องขอโทษด้วย ถ้าเหตุผลหลักของฉันที่ขอโทษอาจจะดูไร้สาระไปสักหน่อย แต่ผู้อ่านคงไม่โกรธนะถ้าฉันวาดภาพด้วยสีฟ้าเท่านั้น แต่จริงๆ ตั้งแต่เริ่มตีพิมพ์ฉันเองก็เริ่มเบื่อสีฟ้าแล้วเหมือนกัน.... (หัวเราะ) ถึงอย่างนั้นฉันพยามเรียนรู้การกลั่นกรองสีฟ้าให้เป็นสิ่งที่ดีสุดในทุกสิ่ง
Q3: วานิทัสเป็นคำภาษาละตินที่แปลว่า ไร้ประโยชน์ หรือ ว่างเปล่า ซึ่งเชื่อมโยงกับความหมายชีวิตที่ไร้ความหมายบนโลกและคงอยู่ของสิ่งที่ไร้สาระ อ.โมจิซุกิถึงตั้งชื่อตัวละครหลักและตำราพิเศษที่มีพลังแทรกแซงนามที่แท้จริงของเหล่าแวมไพร์ที่ตัวละครหลักถือครองอยู่ แล้ววานิทัสคืออะไรกันแน่??
A3: ฉันเจอวานิทัสครั้งแรกก็ตอนหนังสือภาพวาดของโทรุ คาเมอิ ฉันจึงรู้สึกทึ่งกับเสียงและความหมายของคำมากจนเริ่มมีความคิดขึ้นมาลางๆ ว่าชื่อตัวละครหลักในผลงานต่อไปของฉัน ควรตั้งว่าวานิทัส ตอนนั้นฉันเองก็จดจำระยะเวลาไม่ได้ว่านานเท่าใดต้นแบบของวานิทัสจะเสร็จสมบูรณ์
แน่นอนว่าหลังจากที่ฉันได้เรียนรู้ประเภทของศิลปะวานิทัส ฉันจึงไปที่พิพิภัณฑ์ในต่างประเทศและพูดว่า "โอ้ มีภาพวาดวานิทัสอยู่ที่นี้ด้วย" ซึ่งฉันเองก็สนุกกับการตามหามันมาก
Q4:ฉันคิดว่าตำราวานิทัสมีการดีไซน์ที่เจ๋งมาก โดยมีการตกแต่งรายละเอียดและการแทรกสีชมพู ฯลฯ A4:(ดีใจที่ได้ยินคำชมของคุณนะ จริงๆ ฉันเองไม่ค่อยมั่นใจการดีไซน์แบบนี้เท่าไรนะ)
ฉันไม่ต้องการใส่ฟันเฟืองมากเกินไปในตำราเล่มนี้เพราะฉันต้องการทำให้ดูง่ายต่อการเข้าใจเหมือนกับหนังสือแนวสตรีมพังค์ ฉันยังคิดว่ามันคงจะเจ๋ง ถ้ามีการเคลื่อนไหวเมื่อเปิดตำราขึ้น
ฉันจำได้ว่ามีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการตัดสินใจว่าจะร่วมส่วนตำราที่เป็นเลื่อนเข้าหาด้วยกันยังไง สำหรับตำราวานิทัสสองเล่ม เราจึงตัดสินใจใช้เครื่องมือทางดาราศาสตร์เป็นหลักในการอ้างอิงเพื่อเสริมเส้นให้มั่นคง
แล้วก็ในฐานะที่ฉันหลงใหลตำราที่มีโซ่ตรวน จึงเพิ่มรายละเอียดโซ่ตรวนที่เชื่อมกับตำราวานิทัสและเจ้าของตำราไว้ด้วยกัน แม้ว่าฉันคิดอยู่บ้างว่า "มันดูหนักจัง"
A5 : ใช่ ถูกต้อง โดยพื้นฐานแล้ว ในขณะที่วาดภาพอยู่ ฉันคิดว่าควรทำอะไรและไม่ควรทำอะไร ต้องทำพล็อตทวิสตัวละครไปมา ฉันจึงต้องวาดภาพ vanitas ให้มากที่สุดก่อนเริ่มต้นซีรีส์
Q6 : ช่วยบอกเราหน่อยว่าตอนเริ่มต้นภายในซีรีส์มีตัวละครกี่ตัว
A6 : ตอนฉันเริ่มความคิดและมีภาพชัดเจนอย่างเดียวเมื่อเริ่มต้นซีรีส์ขึ้นคือวานิทัส โนเอ้ ฌาน ลูก้า โดมินิก อาจาย์ เวโรนิก้า โลกิ มิฮาอิล ฯลฯ สำหรับตัวละครอื่นๆ "แม้ว่าตำแหน่งและบทบาทตัวละครจะถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าก็ตาม" แต่ภาพกลับได้รับการพัฒนาก่อนที่ตัวละครจะปรากฎตัว
Q7:ได้โปรดบอกเราเกี่ยวกับการออกแบบแต่ละตัวละคร และภาพของพวกเขาหน่อย บอกความประทับใจของคุณต่อแต่ละตัวละครเปลี่ยนไปยังไง เมื่อคุณวาดตัวละครนั้น?
Q7 (ย่อย) : วานิทัส
A7: พูดกันตามตรง ฉันไม่ได้คาดหวังให้ตอนแรกต้องเขียนเขาเป็นตัวละครที่ระทมขนาดนี้ เพราะฉันกะจะอธิบายเรื่องนี้ในภายหลัง แล้ววานิทัสเป็นตัวละคร (เหยื่อ) ตัวแรก ที่ต้องเล่นบท Tsukkomi เพราะโนเอ้ (Tsukkomi คือตัวตบมุก)
บางครั้งผู้อ่านก็พูดถึงวานิทัสว่า "ฉันไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่" แต่ในฐานะผู้เขียน ฉันอยากตะโกนตอบกลับไปว่า "ฉันอยากวาดเขาในแบบที่คุณไม่เข้าใจ" แต่ไม่เป็นไร ฉันจะใส่ข้อจำกัดของวานิทัสว่า "ไม่ใส่เสียงหรือพูดคนเดียว" ดังนั้นพวกเขาสงสัยว่าการแสดงออกวานิทัสหมายถึงอะไร??
สิ่งที่เขาพูดถึงหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ เหรอ? อยากให้ผู้ชมคอยสังเกตตอนที่วานิทัสอยู่กับโนเอ้ ตอนที่ฉันกำลังวาดเขาอยู่ ในส่วนการดีไซน์ เราได้ตัดสินใจว่าคราวหน้าต้องทำตัวเอกผมดำตาฟ้า (รายละเอียดอื่นแล้วแต่ความชอบครับผม) แล้วไม่ลังเลใจในจุดนั้น
เสื้อคลุมที่ดูหม่นหมองน่าจะดูดีแต่ฉันอยากทิ้งความประทับใจที่ไม่รู้ลืมให้กับผู้ชม ดังนั้นฉันจึงเลือกเสื้อโค้ททรงกลมที่ช่วงแขนสามารถแกร่งไปมาได้ ทรงผมของวานิทัสเปลี่ยนไปเป็นทรงผมตรงประบ่าเพราะพื่อนของฉันคอมเมนต์รุนแรง พอฉันบอกเรื่องทรงผมพระเอกที่คิดไว้ในผลงานชิ้นต่อไป
"เอ่อคือว่า ปอยผมมันดูไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไร~~!" ฉันไม่คิดว่าเพื่อนวิจาร์ณตรงๆ แต่พอฉันได้ยิน มาคิดดูดีๆ กับตัวเอง ฉันพบว่า "นี่เป็นไอเดียที่มันแย่มาก หลังจากเพื่อนเสนอไอเดียว่ามาลองสร้างตัวละครหลักที่ตัดทรงผม Blunt haircut ตอบกลับว่าฉันเองก็ชอบทรงนี้เหมือนกัน
จากนั้นทรงผมนั้นก็ได้ถูกผลักดันจนทรงผมปัจจุบันคล้ายกับแอสโทลโฟ ฉันคิดว่ามันอยู่ห่างไกลจากภาพร่างแรกเริ่มของฉันมาก จึงต้องพยามหลบเลี่ยงความคิดนี้ แต่การสร้างตัวละครหลักด้วยการตัดผมแบบ Blunt haircut คือสิ่งที่ฉันคาดไม่ถึง ฉันเลยสงสัยว่าฉันสามารถรวมองค์ประกอบการตัดผม Blunt haircut ให้กับบุคลิกที่ก้าวร้าวของวานิทัสเข้าได้ดีไหม? และการเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านั้นทำให้เกิดตัวละครวานิทัสอย่างที่เห็นในปัจจุบัน
โนเอ้ - คำแนะนำที่ฉันได้รับจากอดีตหัวหน้าของฉันคือการสลับบทบาทตำแหน่งของวานิทัสที่เป็นแวมไพร์-โนเอ้ที่เป็นมนุษย์ ให้กลายเป็นโนเอ้คือแวมไพร์แต่วานิทัสคือมนุษย์ ซึ่งส่งผลให้การออกแบบของโนเอ้เปลี่ยนไปอย่างมาก
ฉันชอบตัวละครที่มีผิวสีน้ำตาลเข้มมากและฉันคิดว่าอยากให้แก็งค์ผิวดำของพวกเขาขยายมากกว่านี้ ฉันคงต้องวาดพวกเขาให้เพิ่มขึ้น ฉันรู้สึกตัวละครผิวสีน้ำตาลในบางครั้งจะถูกเขียนให้เหมือนสุขภาพดี (ผิวโดนแดด) แต่ฉันต้องการให้ตัวละครผิวสีน้ำตาลเข้มแสดงสีผิวให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
สีประจำตัวของโนเอ้คือสีม่วง ซึ่งหมายถึง "บุคคลที่ยืนตรงกลางระหว่างสีแดงกับสีน้ำเงิน" ความจริงฉันอยากทำลายความประทับใจตัวละครที่ฉันเคยมีต่อตัวละครผิวสีน้ำตาลเข้มที่สุขภาพดี (ผิวโดนแดด) และกระตือรือร้น มีเสื้อผ้าที่น้อยชิ้น ฉันจึงแก้ไขตัวละคร "โนเอ้"
พูดออกว่า "มาเล่นบทบาทของ Tsukkomi ใส่แว่นตา มีความสุภาพบุรุษ" ถึงอย่างนั้นการที่โนเอ้ไม่สวมแว่นตา ทำให้โนเอ้มีมุมมองที่ซื่อบื้อไปโดยปริยาย ฉันจึงต้องปรับความสัมพันธ์ระหว่างโนเอ้กับตัวละครรอบตัวทั้งหมดใหม่อีกครั้ง แล้วเสื้อผ้าส่วนใหญ่ของวานิทัสจะเป็นทรงโค้งส่วนโนเอ้เป็นทรงตรง
ฌาน - เนื่องจากฉากนี้ต้องเป็น "อัศวินที่ปกป้องลูก้า" ฉันจึงพยามสร้างภาพที่อ่านได้ชัดเจนว่าเป็นอัศวิน แต่ยังไงภาพร่างเงาของอัศวินนั้นเหมือนกับราชาอัศวินผู้โด่งดังมากเกินไป ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจกลับองค์ประกอบและจบลงด้วยการตัดผมบ๊อบและใส่กระโปรงรัดรูป
"ฉันมีความสุขมากที่ได้เห็นต้นขาของตัวละครหญิง" ดังนั้นเมื่อพวกเขาต่อสู้ แสงเงากระโปรงด้านหน้าตอนเปิดออกของพวกเธอเปลี่ยนไปอย่างมาก ธีมการวาดสำหรับฌานคือทำให้เธอดูนุ่มนวล และวาดตัวโดมิให้ดูงดงาม
ฉันรักตัวละครที่มีความแข็งแกร่งด้านกายภาพมาก ฉันจึงสนุกกับการวาดฌานเป็นสัตว์กินเนื้อตั้งแต่เล่ม 8 เป็นต้นไป
ลูก้า - มิฮาอิลเป็นเด็กผู้ชายน่ารักสไตล์ "bishoun (บิโชเน็น)" เราจึงตัดสินใจให้คงรูปลักษณ์ให้ลูก้าดูเรียบง่าย เมื่อเขาตกอยู่ในสถานการ์ณที่โชคร้ายมาก เขาจะแสดงสีหน้าที่ดูบ้าคลั่งในหน้าฟรีเพื่อตอบสนองสถานการ์ณของเขา (บิโชเน็นคือผู้ชายแนวสวยงามและหน้าฟรีคือโอเมเกะในนิตยสาร)
ฉันตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้เห็นฉากอื่นของเขาและโดมินิกที่จ้องมองฌานและตะคอกใส่วานิทัส
โดมิ - เธอคือตัวละคร (เหยื่อ) คนที่สองที่ต้องรับบทเป็น Tsukkomi ให้กับโนเอ้เดิมทีเธอจะเป็นตัวละครที่ยุ่งวุ่นวายและมีอิสระมากกว่าใครๆ ความจริงภาพต้องเป็นไปตามแนวตัวละครเลโอนิต จากเกม "Romancing SaGa 3" (Romancing SaGa 3 - เกม RPG แนว Final Fantasy อยู่ในยุค Superfamicom)
ขณะเดียวเธอก็มีอิสระและช่วยสนับสนุนตัวละครหลักเช่นเดียวกับลอร์ดอาราเมคจาก Alexia: Parasol Protectorate (นวนิยายร่มพิทักษ์) ที่แสดงออกอย่างอิสระและสนับสนุนตัวละครหลัก
ใช่ ทุกอย่างพังเพราะโนเอ้ถอดแว่นตาออก เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากในเรื่องหลักและฉันอยากให้กำลังใจเธอเร็วๆ นี้
ลอร์ดรูธเวน - ฉันตระหนักดีว่าต้องสร้างความประทับใจให้กับตัวละครที่แข็งแกร่ง ในตอนแรกฉันอยากให้เขามีรูปร่างผอมบางแล้วมีความรอบรู้มาก แต่ขณะเดียวกันฉันก็คิดว่าทิศทางตัวละครของเขาคล้ายกับอาจาย์โนเอ้ ฉันเลยให้เขาเป็นสัตว์กินเนื้อ มีความเป็นนักวิชาการที่ดูน่าสงสัย ซึ่งเข้าได้ดีกับโนเอ้
ฉันพยามวาดฉากดูดเลือดในเล่มสี่อย่างเต็มที่ คาเฟ่ที่เกิดเหตุยังคงอยู่ในปารีสแต่ผนังกระจก เราคิดว่าฉากนั้นคงสามารถทำให้ดูน่าจดจำได้ โดยที่โนเอ้ถูกรูธเวนกัดและถูกบังคับให้มองเห็นภาพสถานการ์ณตัวเขาผ่านกระจก ซึ่งอดีตผู้ช่วยของฉันไม่ได้ยินเสียงมาสักระยะแล้วจู่ๆ ก็พูดกับฉันว่า "การเผยแพร่สองหน้าตอนนายท่านดูดเลือด ช่างเซ็กซี่เสียจริง ขอบคุณมากนะ แค่นี้แหละ ไม่ต้องตอบกลับนะ" ฉันหัวเราะหนักมากเมื่อได้รับอีเมลฉบับนั้น (การลงหมึกบนร่างดินสอเป็นเรื่องยากสุดๆ)
โลล็องต์ - โลร็องต์เป็นตัวละครที่ฉันไม่เคยวาดมาก่อน บางทีอาจจะเป็นเพราะเดิมทีฉันเป็นคนชอบคิดในด้านลบ แต่มันก็เป็นเรื่องง่ายที่ฉันวาดตัวละครที่มีบางอย่างมืดมนในใจแต่แสดงท่าทางร่าเริง ถึงอย่างนั้นโลร็องต์ก็เป็นนักคิดเชิงบวกที่เฟอร์เฟค แต่ไม่ใช่คนกระล่อนที่ตีสองหน้า และมีไหวพริบ
ฉันเลยแบบ "เอ๊ะ ทำไมมีปฎิกิริยาอย่างนั้นล่ะ" "ผู้ชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่" และฉันมักจะลืมเรื่องนี้ไป โชคดีที่บรรณาธิการของฉันเป็นคนประเภทเดียวที่นิสัยเหมือนกับโลร็องต์ มันจึงมีประโยชน์มากกับฉันพลางพูดว่า ""โอ้ นี่คือการคิดในเชิงบวกจริงๆ เป็นคนที่เหยียบย่ำดินแดนแห่งคนลบ เมืองที่ไร้ความอาฆาตพยาบาล"ฉันว่ามีประโยชน์สุดๆ ทำให้ฉันเข้ากันกับผู้ที่รับผิดชอบเรื่องนี้ได้ดี
การแลกเปลี่ยนระหว่างโอลิเวียร์กับโลร็องต์ในสองเฟรมในตอนต้นของบทที่ 25 เป็นการแลกเปลี่ยนแบบเดียวที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับศิลปินที่รับผิดชอบร่วมด้วย แม้ว่าเนื้อหาการสนทนาจะแตกต่างกันก็ตาม โลร็องต์เป็นตัวละครสำคัญของตัวละครวานิทัสในอนาคต เลยอยากวาดเขาแบบระมัดระวัง
แอสโทลโฟ - ฉันว่าได้ภาพบทสรุปหลังจากเริ่มต้นซีรีส์ขึ้น เมื่อเทียบกับ Pandora Hearts แล้ว อายุเฉลี่ยของตัวละครวานิทัสโดยรวมนั้นสูงกว่าปกติ ฉันจึงต้องเพิ่มตัวละครอายุน้อยลงไป ในเวลาปกติ ฉันวาดหน้าม้าของแอสจนมองไม่เห็นคิ้ว ต่อให้เขายิ้ม ก็ยากจะบอกได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
สำหรับส่วนเวอร์ชั่น Gevaudan (เฌโวด็อง) นั้น ฉันประสบปัญหาในการหาวิธีทำให้การเคลื่อนไหวหอกดูเท่ ดังนั้นฉันจึงค้นหาหนังสือและวิดีโอต่างๆ เพื่อใช้ในการเรฟเฟอเร้น
เวโรนิก้า - เพราะแวมไพร์ทุกตนในตระกูลซาดยกเว้นโดมิกับหลุยส์ เป็นพวกนิสัยเสีย/เปลี่ยนแปลงได้ง่าย ฉันตั้งใจวาดฉากสุดว้าวของเวโรนิก้าและอองตวนในอนาคต "โดมิ-จางงง" ของคุณฮิกาซะเป็นแอนิเมชั่นที่สุดของเวโรนิก้าและฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับการย่างก้าวของโออิรันเท่าไร จนฉันได้ดูรายละเอียดอนิเมชั่นที่จบแล้ว เลยคิดว่ามีรายละเอียดที่ดี ฉันดีใจมาก
ด็อกเตอร์มอโร - มอโรได้รับการเรฟเฟอเร้นมาจาก "The Island of Dr. Moreau" ฉันรู้ว่าเขาจะไม่ปรากฎตัวบ่อยเท่ากับตัวละครหลัก ฉันจึงต้องสร้างรูปลักษณ์และบุคลิกที่มีอิทธิพล เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่สงสัยว่าเขาคือใคร
เขาเป็นอย่างอิซเลิม ยูระใน Pandora Hearts เขาเป็นวายร้ายที่ถูกครอบงำด้วยความชั่วร้าย เขาทำเพื่อความปราถนาของตัวเองและดูเหมือนจะสนุกกับตัวเอง... มอโรก็เหมือนกับเวโรนิก้าที่พากย์โดยโดซากะ เสียงนั้นทำได้ดีมากในอนิเมะและฉันหัวเราะตอนที่ได้ยินเสียงของเขาตอนขยับปากคุย
โคลเอ้​ เดอ​ อัปเฌร์ - โคลเอ้เป็นตัวละครที่ฉันออกแบบตามความต้องการโดยไม่สนรายละเอียด การวาดผมกับดวงตาของเธอเป็นเรื่องยากมาก แต่ก็ยากมากเช่นกันในการวาดชุดของเธอให้เปลี่ยนตามยุคสมัยตามความทรงจำของเธอ ที่เปลี่ยนจากยุคยุคเรอเนซองส์ → บาโรก → ศิลปะโรโกโก ขณะที่ฉันกำลังเขียนเรื่องราวของ Gevaudan (เฌโวด็อง) ฉันก็ถามคนที่รับผิดชอบซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า "จะดีกว่าไหมถ้าฆ่าโคลเอ้ตั้งแต่ตอนนี้ เพื่อให้เรื่องราวทั้งหมดดูเป็นระเบียบ มารวมกันมากขึ้น?"
ซึ่งฉันที่ได้ขอคำแนะนำผู้ดูแลและได้รับชี้แจ้งว่า "ฉันก็อยากเห็นอยู่หรอกนะ แต่คุณก็บอกเองนะว่าถ้าโคลเอ้ไม่รอด คุณจะไม่สามารถบรรยายฉากที่วานิทัสหลงใหลรอยยิ้มของฌานในภายหลังได้" จริงๆ ฉันดีใจมากถ้าโคลเอ้กับฌองณาคเสียชีวิต (การลงหมึกบนร่างดินสอในสเก็ตช์เป็นเรื่องยากมาก)
แวมไพร์จันทราสีน้ำเงิน (ลูน่า) - ธีมพระจันทร์สีน้ำเงินคือ "ความแตกต่างที่สวยงาม" ฉันชอบให้ตัวละครของฉันมีความแตกต่าง ฉันจึงสร้างตัวละครให้มีความลึกลับแต่มีบุคลิกที่ยุ่งเหยิงที่ไม่มีพลังชีวิตอยู่ข้างใน และการลงหมึกตัวละครตัวนี้ในร่างดินสอเป็นเรื่องที่เหนื่อยเอาการ
มิฮาอิล - ในตอนแรกมิฮาอิลเป็นตัวละครที่เกลียดวานิ ทัสแต่รักโนเอ้แทน แน่นอนว่าตอนฉันวาดเนื้อเรื่องหลัก ต่อไป ฉันคิดว่า "ไม่ มันจะไม่เกิดขึ้น" และฉันใจเย็นลง ปักหลักกับแพลนที่วางไว้ในปัจจุบัน สำหรับฉันการแต่งตัวของมิซ่า ค่อนข้างท้าทายมาก
ฉันมีปัญหาเล็กน้อยกับเด็กผู้ชายที่สวมกางเกงขาสั้น แต่ฉันมีประสบการณ์มากมายในการชอบเมื่อวาดพวกเขา และผู้ช่วยของฉันชอบมิซ่าที่สวมกางเกงขาสั้น จึงตัดสินใจได้ในทันที (ย้ำอีกครั้งว่าการลงหมึกแบบร่างดินสอเป็นเรื่องยากมาก)
Q8: สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งในผลงานของอาจาย์โมจิซุกิคือความสัมพันธ์ที่หลากหลายระหว่างตัวละครต่างๆ ได้โปรดช่วยบอกเราเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่คุณคิดว่าน่าสนใจเป็นพิเศษ
A8: วานิทัสกับโนเอ้
ตอนที่ฉันตัดสินใจสร้างเรื่องราวคู่หู ฉันประสบปัญหาที่ปรับตัวสมดุลให้เข้ากับพลัง ฉันไม่อยากให้พระเอกสองคนมีบทบาทที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนเช่น "ร่างกายกับสมอง" และ "ผู้ที่เป็นผู้นำและถูกชักจูง" รวมทั้ง "ขาวดำ" รวมไปถึงการช่วยเหลือคนอื่นด้วย
วานิทัสกับฌาน - ฉันคิดว่า (นิสัย) ของฉันเองมีอิทธิพลกับความสัมพันธ์ของพวกเขาในตอนต้นเรื่องมาก  ฉันชอบความไม่สมดุลที่ฌานแวมไพร์มีร่างกายเหนือกว่า แต่วานิทัสมีจิตใจดีกว่าเธอ  ฉันสนุกกับการวาดทั้งสองคนให้ดุร้ายตั้งแต่ต้นเรื่อง
แต่ตอนนี้โพซิซั่นของพวกเขากลับกันแล้ว ฉันอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วพูดว่า "อ๊าา 5555 วานิทัส นายอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องแล้ว!  " ฉันเคยเห็นเรื่องราวของแวมไพร์มาหลายเรื่องที่แวมไพร์ชายดูดเลือดของแวมไพร์ตัวเมีย ดังนั้นฉันจึงอยากจะวาดรูปแบบที่ตรงกันข้ามในวานิทัสให้มากขึ้น  ฉันได้วาดชายดูดเลือดชายแล้ว เลยอยากจะวาดฉากหญิงดูดเลือดหญิงในอนาคตอันใกล้นี้ ฉันชอบ "Tasogare Renren" ของอาจาย์ Nari Kusakawa สำหรับการดูดเลือดหญิงถึงชายมาก