stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจือทอง อุรัสยะนันทน์
ประวัติ

ท่านผู้หญิงเจือทอง อุรัสยะนันทน์ เป็นบุตรีของนายเท้ง-นางจู กรีทอง คหบดีชาว จังหวัดสมุทรสาคร เป็นพี่คนโต ในจำนวนพี่น้อง 6 คน เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2463 ณ บ้านเลขที่ 114 ตำบลท่าฉลอม อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร เริ่มการศึกษาชั้น ประถม ที่โรงเรียนสาครวิทยา ชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัยจนสำเร็จ ประโยคครู ประถมสามัญ จึงได้เข้ารับราชการเป้นครูในกรมสามัญศึกษา และออกไปเป็นครูที่โรงเรียนเดชะปัตตนยานุกูล ซึ่งเป็นโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดปัตตานี
ต้นปีการศึกษา พ.ศ. 2487 ท่านผู้หญิงเจือทอง ได้ลาออกจากราชการเพื่อสมรสกับนายจาด อุรัสยะนันทน์(2457-2549...92 ปี)นายอำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี และย้ายติดตาม สามีซึ่งไปรับราชการ ในหลายจังหวัด เช่นในการดำรงตำแหน่งนายอำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช ปลัด จังหวัดปัตตานี ผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรี และผู้ว่าราชการจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นต้น ระหว่างนี้ท่านผู้หญิงเจือทองได้ออกปฏิบัติงานในฐานะภรรยานักปกครอง นำหน่วยออก เยี่ยมเยียนช่วยเหลือราษฎร์อยู่เป็นประจำ ทั้งในยามปกติและสาธารณะภัย ยิ่งเมื่อดำรงตำแหน่งนายกเหล่ากาชาดจังหวัด และนายกสมาคมส่งเสริมวัฒนธรรมหญิงประจำจังหวัด ก็ยิ่งได้ปฏิบัติหน้าที่อย่างกว้างขวางยิ่งขึ้น ท่านได้จัดงานเผยแพร่กิจกรรมและ อนุรักษ์วัฒธรรมของท้องถิ่นและจัดงานประจำปีเพื่อหารายได้สะสมไว้ช่วยเหลือราษฎร์ที่ประสบภัยต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในขณะที่ดำรงตำแหน่งนายกเหล่ากาชาดจังหวัดฉะเชิงเทรา จนได้รับการยกย่องจากสภากาชาดไทย ว่าเป็นเหล่ากาชาดที่มีรายได้สะสมไว้ช่วยเหลือประชาชนสูงกว่า เหล่ากาชาดใด ๆ รวมทั้งยังดำเนินกิจการ ของกาชาด ได้ครบ ถ้วนและสม่ำเสมออีกด้วย
ปลายปี พ.ศ. 2514 ท่านผู้หญิงเจือทอง เริ่มป่วยจากการเต้นของหัวใจผิดจังหวะ ก่อให้เกิด การอุดตันของเส้นโลหิต จึงเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ โดยเป็น คนไข้ใน พระบรมราชานุเคราะห์ และได้กลับมาพักผ่อนที่บ้านโดยไม่ได้ออกไปไหน ด้วยปัญหาสุขภาพไม่แข็งแรง แต่ก็พอเดินเหินและช่วยตัวเองทุกอย่างอยู่ในบ้านได้อย่างดี จนถึงวันที่ 11 ตุลาคม 2542 ท่านมีอาการปวดศีรษะ และบ่นว่าร้อน บุตรจึงพาส่งโรงพยาบาล จวบจนวาระสุดท้าย ท่านได้ถึงอนิจกรรมด้วยเส้นโลหิตในสมองแตก เมื่อวันที่อาทิตย์ ที 17 ตุลาคม 2542 รวมอายุท่านได้ 79 ปี
การถวายงานรับใช้ใต้เบื้องพระยุคลบาท

ท่านผู้หญิงเจือทองมีความจงรักภักดีต่อพระราชวงศ์จักรีอย่างสูงสุด เมื่อท่านดำรง ตำแหน่ง นายกเหล่ากาชาดจังหวัดเพชรบุรี ท่านภูมิใจที่ได้มี โอกาสรับเสด็จพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และพระบรมวงศานุวงศ์ ที่เสด็จแปร พระราชฐานไปประทับแรมที่วังไกลกังวลหัวหิน อยู่เป็นระยะเวลานาน เพราะสามีของ ท่านดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรีถึง 11 ปี เนื่องจากท่าน ผู้หญิงเจือทอง เป็น ผู้มีฝีมือทางการประกอบอาหารทั้งคาว และหวาน ท่านจึงประกอบเครื่องเสวยต่าง ๆ ส่งไป ทูลเกล้า ฯ ถวายเป็นประจำ ส่วนประกอบของเครื่องเสวยนั้น ท่านจะตระเตรียม ด้วยตน เองขั้นตอน ไม่ยอมให้บริวารเข้ามาช่วย ท่านระมัดระวังเรื่องความสะอาดอย่างยิ่งยวด เพราะสิ่งที่จะทูลเกล้า ฯ ถวายจะต้องเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ
วันสำคัญของพระบรมวงศ์ เช่น วันพระราชสมภพ ท่านจะไปลงนามถวายพระพร และทำ บุญถวายเป็นพระราชกุศล ท่านมีความสุขที่จะได้ติดตามข่าว ในพระราชสำนัก และรับ ฟังข่าวคราวของพระบรมวงศานุวงศ์ ท่านภูมิใจที่ทายาทของท่านได้รับราชการ และได้ ปฏิบัติงานถวายใต้เบื้องพระยุคลบาท ซึ่งจะอบรมบุตรหลานของท่านเสมอ ให้ตระหนักถึงความสำคัญของสถาบันพระมหากษัตริย์ และเทิดทูนสถาบันนี้ไว้เหนือสิ่งอื่นใด
ท่านผู้หญิงเจือทอง เป็นภริยาผู้ว่าราชการจังหวัดคนแรกที่ได้รับพระราชทายตราจุลจอมเกล้าในขณะที่สามียังดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัด และยิ่งกว่านั้นคือสตรี ทั่วไปที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าครั้งแรก มักจะได้รับพระราชทาน ชั้นที่ 4 คือจตุตถจุลจอมเกล้า แต่ท่านได้รับพระราชทานครั้งแรกก็เป็นตราชั้นที่ 3 คือ ตติยจุลจอมเกล้า ซึ่งนับเป็นเกียรติประวัตอันงาม ยังความภาคภูใจ ความปลาบปลื้ม และความซาบซึ้ง ในพระมหา กรุณาธิคุณ แก่ท่าน ผู้ หญิงเจือทองอยู่ตลอดเวลา ต่อมาสามีของท่าน ได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งรองปลัด กระทรวงมหาดไทย จนเกษียณอายุราชการ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2518 และได้รับพระราชทาน พระ มหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โปรดเกล้า ฯ ให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ และนายกมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ตามลำดับ ท่านผู้หญิงเจือทองก็ได้เปลี่ยนวิถีชีวิตจากภริยานักปกครองมาทำงานถวายใต้เบื้องพระยุคลบาท เช่นเดียวกัน โดยท่านได้อาสาเยี่ยมคน ไข้ในพระบรมราชนุเคราะห์ และเป็นอาสาสมัครปฏิบัติงานประจำอยู่ที่ศาลาเทวานุกูล สวนจิตรลดาโดยตลอด
ครอบครัว

ท่านผู้หญิงเจือทอง อุรัสยะนันทน์ สมรสกับนายจาด อุรัสยะนันทน์ อดีตรองปลัดกระทรวงมหาดไทย, อดีตเลขาธิการมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ และอดีตนายกมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ มีบุตร-ธิดา รวม 4 คน คือ
ท่านผู้หญิงจรุงจิตต์ ทีขะระ ราชเลขานุการในพระองค์สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เลขาธิการมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพ ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
นายจิระเจตต์ อุรัสยะนันทน์ นักวิชาการป่าไม้ 8 สำนักวิชาการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
นายจารุจินต์ อุรัสยะนันทน์ ผู้เชี่ยวชาญและผู้อำนวยการโครงการฯ การปิโตรเลียม แห่งประเทศไทย
นายจริมจิตต์ อุรัสยะนันทน์ ผู้จัดการธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด สาขาคลองตัน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

ท่านผู้หญิงเจือทองได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ดังนี้
พ.ศ. 2533 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2514 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พ.ศ. 2509 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
พ.ศ. 2508 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
พ.ศ. 2502 –  เหรียญราชรุจิทอง รัชกาลที่ 9 (ร.จ.ท.9)
พ.ศ. 2510 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
พระเทวัญอำนวยเดช (เสรี สุวรรณานุช)
ประวัติการศึกษา

พุทธศักราช 2449 ได้เริ่มเข้าศึกษาที่โรงเรียนวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฏ์ จนจบการศึกษาสายสามัญ
พุทธศักราช 2455 เข้าศึกษาวิชาทหารที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก (ปัจจุบันคือ โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า)
พุทธศักราช 2457 เข้าศึกษาในโรงเรียนแม่นปืนทหารราบ
พุทธศักราช 2461 โรงเรียนการบินทหารบกและโรงเรียนการบินทิ้งระเบิดแห่งประเทศฝรั่งเศส
พุทธศักราช 2473 โรงเรียนเสนาธิการทหารบก
พุทธศักราช 2475 โรงเรียนการบินชั้นสูง
พุทธศักราช 2481 โรงเรียนการอบรมสหกรณ์ที่ดิน
พุทธศักราช 2499 วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
ผลงาน

พุทธศักราช 2460 ได้รับรางวัลอินทรธนูทองคำหนัก 3 บาท เป็นอินทรธนูใหญ่ อักษร ร.3 จากกรมทหารราบที่ 3 ในฐานะที่ทำการฝึกและอบรมทหารได้ยอดเยี่ยมเป็นปีที่ 2
พุทธศักราช 2463 ได้คิดประดิษฐ์ลูกระเบิดฝึกขึ้นใช้ในกรมอากาศยานเป็นครั้งแรก เพื่อใช้ฝึกหัดนักบินทิ้งระเบิด โดยใช้ซีเมนต์ โลหะ และดินระเบิดควัน มาผสมกัน เมื่อทิ้งจากเครื่องบินสามารถระเบิดได้ ทำการทดลองครั้งแรกที่บริเวณกองบินใหญ่ที่ 3 ต่อหน้าพระพักตร์ พลโท พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศุขสวัสดี กรมหลวงอดิศรอุดมเดช พร้อมด้วยเหล่าทหารม้า และนายทหารชั้นผู้ใหญ่ ลูกระเบิดฝึกหัดนี้ได้ถูกนำไปใช้งานในกรมอากาศยานอยู่เป็นเวลานาน
พุทธศักราช 2464 ได้รับรางวัลของกระทรวงกลาโหมจากผลงานการเรียบเรียงตำรา เรื่อง สมุดคำแนะนำการทิ้งลูกระเบิด และได้แสดงการบินทิ้งลูกระเบิดฝึกที่ประดิษฐ์ขึ้นที่บริเวณสนามบินดอนเมืองหน้าที่ประทับ จอมพล สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ให้ทอดพระเนตรสองครั้ง โดยครั้งแรกมีข้าหลวงเทศาภิบาลและสมุหเทศาภิบาลทุกมณฑลเข้าร่วมชม และครั้งที่สองมีพ่อค้าประชาชนทั่วไปเข้าร่วมชม ต่อมา ได้แสดงการบินทิ้งระเบิดโดยใช้ลูกระเบิดฝึกที่กองบินใหญ่ที่ 3 จังหวัดนครราชสีมา หน้าที่ประทับจอมพล สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรฯ อีกครั้งหนึ่ง แล้วได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ ให้แสดงการบินทิ้งระเบิดในระยะสูง 1,000 เมตร เฉพาะหน้าพระพักตร์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ สถานที่เดียวกันนี้อีก
พุทธศักราช 2465 เป็นหัวหน้านักบินนำเครื่องบินไปบินแสดงและรับผู้โดยสาร เพื่อประชาสัมพันธ์กิจการบิน ในจังหวัดภาคอีสาน ยกเว้น 5 จังหวัด คือ นครราชสีมา ชัยภูมิ บุรีรัมย์ อุบลราชธานี และสุรินทร์ เนื่องจากจังหวัดดังกล่าวยังไม่มีสนามบิน หรือมี แต่ประชาชนคุ้นเคยกับการบินดีอยู่แล้ว เครื่องบินที่จัดไปบินแสดง มีอาทิ เครื่องแบบเบรเกต์ ชื่อ หญิงขอนแก่น 1 ซึ่งเป็นเครื่องบินพยาบาลและบรรทุกผู้โดยสาร ที่สุภาพสตรีในจังหวัดขอนแก่นได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์ประมาณ 50,000 บาท มอบให้กรมอากาศยานจัดหาไว้ใช้งาน
พุทธศักราช 2470 ได้ทำการบินเดินทางในเวลากลางคืนในเส้นทางจากสนามบินดอนเมือง บินเหนือกรุงเทพ ฯ สุพรรณบุรี พระนครศรีอยุธยา สมุทรสาคร และสมุทรสงคราม ซึ่งในสมัยนั้นเป็นเรื่องยาก เนื่องจากยังไม่มีระบบนำร่องและเครื่องช่วยเดินอากาศที่เหมาะสม แต่ก็ได้ทำการบินจนเป็นผลสำเร็จ นับเป็นนักบินไทยคนแรกที่ขึ้นทำการบินในเวลากลางคืนในเส้นทางที่กล่าวถึงนี้ โดยในช่วงเวลานั้น ยังมีนายทหารนักบินคนอื่น ๆ ทำการบินในเวลากลางคืนในเส้นทางอื่น ๆ อีกเช่นกัน ทั้งก่อนหน้าและภายหลังที่ นาวาอากาศโท พระเทวัญอำนวยเดช ได้ทำการบินในเส้นทางนี้
พุทธศักราช 2471 ทำการบินจากสนามบินดอนเมืองไปยังจังหวัดเชียงราย ในการปฏิบัติภารกิจบินถ่ายรูปทำแผนที่โดยใช้ภาพถ่ายทางอากาศ เพื่อประกอบการทำอนุสัญญาปักปันแนวเส้นเขตแดนและการแบ่งเกาะแก่งต่าง ๆ ในแม่น้ำโขง ให้ถูกต้องตามหลักสากล โดยเริ่มจากตำบลสบรวกซึ่งเป็นเขตแดนรอยต่อระหว่างไทยกับอาณานิคมของฝรั่งเศสและอังกฤษ จนถึงอำเภอปากท่า ในเขตของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวในปัจจุบัน
หน้าที่พิเศษ

พุทธศักราช 2484 ได้เกิดสงครามโลกครั้งที่สองขึ้น และกองทัพญี่ปุ่นบุกขึ้นฝั่งประเทศไทย ในเช้าวันที่ 8 ธันวาคม รัฐบาลไทยได้ทำสัญญาสงบศึกและลงนามในสนธิสัญญาเป็นพันธมิตรกับกองทัพญี่ปุ่น ประกาศสงครามกับฝ่ายสัมพันธมิตร นาวาอากาศโท พระเทวัญอำนวยเดช ขณะรับราชการเป็นพนักงานสหกรณ์ กองควบคุมสหกรณ์ กรมสหกรณ์ ปฏิบัติหน้าที่ประจำเขตอำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี จึงได้ปฏิบัติหน้าที่พิเศษเป็นกรรมการอำนวยการป้องกันภัยทางอากาศ เทศบาลอำเภอโพธาราม และเป็นหัวหน้าหน่วยดับเพลิง อีกตำแหน่งหนึ่งด้วย
ปีพุทธศักราช 2488 เมื่อมีการแพร่ขยายของขบวนการเสรีไทย ได้เข้าปฏิบัติหน้าที่พิเศษโดยรับเป็นที่ปรึกษาการปฏิบัติการตามแผนการต่อต้านกองทัพญี่ปุ่นในเขตอำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี เพื่อขัดขวางไม่ให้มีการรวมกำลังกันระหว่างกองทหารญี่ปุ่นจากเขตอำเภอบ้านโป่งและอำเภอเมือง แต่ยังไม่ทันลงมือปฏิบัติการ กองทัพญี่ปุ่นก็ยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตรเสียก่อน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ประวัติผู้บังคับบัญชาในอดีต กองบิน 2 พล.บ.1 บยอ. เก็บถาวร 2008-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ประวัติกรมส่งเสริมสหกรณ์ เก็บถาวร 2008-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์สหกรณ์นิคมวังพระธาตุ จำกัด[ลิงก์เสีย]
วิหารตะเลจู

Hindu temple in Kathmandu, Nepal
| วิหารตะเลจู |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: กาฐมาณฑุ
จังหวัด: พาคมตี
เทพ: ตะเลจูภวานี
เทศกาล: ทะไสม
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: จัตุรัสกาฐมาณฑุดูร์บาร์
ประเทศ: ประเทศเนปาล
ที่ตั้งในรัฐพาคมตีแสดงแผนที่รัฐพาคมตีวิหารตะเลจู (ประเทศเนปาล)แสดงแผนที่ประเทศเนปาล
พิกัดภูมิศาสตร์: 27°42′18″N 85°18′29″E﻿ / ﻿27.704871°N 85.308008°E﻿ / 27.704871; 85.308008
สถาปัตยกรรม
ผู้สร้าง: Mahindra Malla
เริ่มก่อตั้ง: ค.ศ. 1564
วิหารตะเลจู เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่อุทิศแด่ตะเลจูภวานี เทพนารีของราชวงศ์มัลลาแห่งเนปาล สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1564 โดย Mahendra Malla และตั้งอยู่ในหนุมานโฒกา จัตุรัสกาฐมาณฑุดูร์บาร์ แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ข้างในวิหารมีเทวรูปที่อุทิศแด่ตะเลจูภวานีและกุมารีเทวี วิหารตะเลจูเปิดเพียงครั้งเดียวต่อปีในวันทะไสม
ภาพ

วิหารตะเลจูหลังแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 2015
วิหารตะเลจูมองจากทางเข้า
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Taleju Temple, Kathmandu
แยกนพวงศ์ (กรุงเทพมหานคร)

บทความนี้เกี่ยวกับแยกนพวงศ์ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร สำหรับแยกนพวงศ์ในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี ดูที่ แยกนพวงศ์ (จังหวัดปทุมธานี)
| --- | --- |

ชื่ออักษรไทย: นพวงศ์
ชื่ออักษรโรมัน: Nopphawong
รหัสทางแยก: (ESRI), 114 (กทม.)
ที่ตั้ง: แขวงวัดเทพศิรินทร์ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
ทิศทางการจราจร
↑: ถนนหลวง » แยกพลับพลาไชย
→: ถนนกรุงเกษม » แยกกษัตริย์ศึก
↓: สะพานนพวงศ์ » ถนนเลียบคลองผดุงกรุงเกษม
←: ถนนกรุงเกษม » แยกไมตรีจิตต์
↖: ถนนมิตรพันธ์ » วงเวียน 22 กรกฎาคม
แยกนพวงศ์ (อักษรโรมัน: Nopphawong Intersection) เป็นทางแยกหนึ่งในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ในแขวงวัดเทพศิรินทร์ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย มีลักษณะเป็นห้าแยกตัดกันระหว่างถนนหลวง, ถนนกรุงเกษม และถนนมิตรพันธ์
สะพานนพวงษ์
โดยชื่อ "นพวงศ์" นั้นมาจากสะพานนพวงษ์ที่อยู่ใกล้เคียงบนถนนหลวง (ซึ่งตัวสะพานอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน) อันเป็นสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษม สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2440 ภายหลังจากการสร้างถนนหลวงได้ไม่นาน เนื่องด้วยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระอนุสรณ์คำนึงถึงพระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส (พระองค์เจ้านพวงศ์) อันเป็นพระเชษฐา ซึ่งทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์แรกในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และทรงเป็นต้นราชสกุลนพวงศ์  เนื่องในวโรกาสที่ทรงมีพระชนมพรรษาเสมอเท่ากัน  จึงทรงพระราชทรัพย์จำนวน 3,118 บาท ให้กระทรวงโยธาธิการจัดสร้างสะพานแห่งนี้ขึ้นเพื่อเชื่อมกับถนนหลวง สำหรับประโยชน์ในการสัญจรไปมาสู่สถานีรถไฟหัวลำโพงอันเป็นการรองรับความเจริญของบ้านเมืองที่พัฒนาขึ้นเป็นลำดับ จนกลายเป็นสะพานเหล็กขนาดใหญ่ มีพิธีเปิดทรงนิมนต์พระสงฆ์จำนวน 38 รูป โดยมีพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส เป็นองค์ประธาน
โดยสะพานนพวงษ์ ปัจจุบันอยู่ตรงข้ามกับกองบังคับการตำรวจรถไฟ และใกล้กับการรถไฟแห่งประเทศไทย รวมถึงโรงเรียนวัดเทพศิรินทร์ นอกจากนี้แล้วในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ยังมีป้อมปราบศัตรูพ่าย อันเป็นหนึ่งในเจ็ดป้อมปราการป้องกันพระนครที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลานั้น ตั้งอยู่ใต้ตลาดนางเลิ้งบ้านญวน บริเวณใกล้กับสะพานนพวงษ์  ต่อมาได้ถูกรื้อออก ซึ่งชื่อของป้อม ได้กลายมาเป็นชื่อของเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายอีกด้วย
ตำบลหินดาด (อำเภอด่านขุนทด)

บทความนี้เกี่ยวกับตำบลในอำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา สำหรับตำบลในอำเภอและจังหวัดอื่น ดูที่ ตำบลหินดาด
| ตำบลหินดาด |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Hin Dat
ตำบลหินดาดที่ตั้งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือแสดงแผนที่จังหวัดนครราชสีมาตำบลหินดาดตำบลหินดาด (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)แสดงแผนที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตำบลหินดาดตำบลหินดาด (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 15°08′01″N 101°36′02″E﻿ / ﻿15.133510°N 101.600670°E﻿ / 15.133510; 101.600670
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: นครราชสีมา
อำเภอ: ด่านขุนทด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 107 ตร.กม. (41 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด: 13,626 คน
 • ความหนาแน่น: 130 คน/ตร.กม. (330 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 30210
รหัสภูมิศาสตร์: 300813
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลหินดาด |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครราชสีมา
อำเภอ: ด่านขุนทด
รหัส อปท.: 06300813
ที่อยู่ที่ทำการ: ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา 30210
โทรศัพท์: 0 4475 6111
โทรสาร: 0 4475 6110
เว็บไซต์: www.hindard.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลหินดาด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา แยกออกจากตำบลตะเคียนเมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในบริหารโดย องค์การบริหารส่วนตำบลตำบลหินดาด
อาณาเขตติดต่อ

ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองแวง อำเภอเทพารักษ์ และตำบลบ้านเก่า อำเภอด่านขุนทด
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลตะเคียน อำเภอด่านขุนทด
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลวังโรงใหญ่ ตำบลหนองบัวน้อย อำเภอสีคิ้ว
หมู่บ้าน

ปัจจุบัน ตำบลหินดาดแบ่งออกเป็น 24 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 หินดาด
หมู่ที่ 2 ท่าขี้เหล็ก
หมู่ที่ 3 ห้วยจรเข้
หมู่ที่ 4 ปราสาท
หมู่ที่ 5 กุดนางทอหูก
หมู่ที่ 6 ค่ายทะยิง
หมู่ที่ 7 ทุ่งสว่าง
หมู่ที่ 8 ศรีบุญเรือง
หมู่ที่ 9 โนนขี้ตุ่น
หมู่ที่ 10 นาตาหน
หมู่ที่ 11 โคกกระพี้ทอง
หมู่ที่ 12 โคกสามัคคี
หมู่ที่ 13 หินดาดตะวันออก
หมู่ที่ 14 ปราสาทใต้
หมู่ที่ 15 รวมใจ
หมู่ที่ 16 พูนทอง
หมู่ที่ 17 หินดาดเหนือ
หมู่ที่ 18 ห้วยจรเข้รุ่งเรือง
หมู่ที่ 19 ห้วยจรเข้
หมู่ที่ 20 ท่าขี้เหล็ก
หมู่ที่ 21 กุดพญา
หมู่ที่ 22 ปราสาททอง
หมู่ที่ 23 นาโคกพัฒนา
หมู่ที่ 24 หนองยารักษ์
โดยมีหมู่บ้านตอนแรก 9 หมู่บ้าน
หมูที่ 1 บ้านหินดาด ตำบลหินดาด เดิมคือ หมู่ที่ 4 ตำบลตะเคียน
หมูที่ 2 บ้านท่าขี้เหล็ก ตำบลหินดาด เดิมคือ หมู่ที่ 10 ตำบลตะเคียน
หมูที่ 3 บ้านห้วยจรเข้ ตำบลหินดาด เดิมคือ หมู่ที่ 13 ตำบลตะเคียน
หมูที่ 4 บ้านปราสาท ตำบลหินดาด เดิมคือ หมู่ที่ 2 ตำบลตะเคียน
หมูที่ 5 บ้านกุดนางทอหูก ตำบลหินดาด เดิมคือ หมู่ที่ 5 ตำบลตะเคียน
หมูที่ 6 บ้านค่ายทะยิง ตำบลหินดาด เดิมคือ หมู่ที่ 12 ตำบลตะเคียน
หมูที่ 7 บ้านทุ่งสว่าง ตำบลหินดาด เดิมคือ หมู่ที่ 15 ตำบลตะเคียน
หมูที่ 8 บ้านป่ารังงาม ตำบลหินดาด เดิมคือ หมู่ที่ 16 ตำบลตะเคียน ปัจจุบัน แยกไปกับตำบลห้วยบง
หมูที่ 9 บ้านโนนขี้ตุ่น ตำบลหินดาด เดิมคือ หมู่ที่ 17 ตำบลตะเคียน
ข้อมูลทั่วไป

ชาวบ้านส่วนใหญ่นับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท มีวัด 17 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 7 โรง โรงเรียนมัธยมศึกษา 1 โรง (คือ โรงเรียนปราสาทวิทยาคม) มีโรงงานอุตสาหกรรม 1 แห่ง มีเส้นทางคมนาคมหลัก คือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2256 ด้านเศรษฐกิจ ชาวบ้านประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่
สถานที่สำคัญ

ปราสาทบ้านปราสาท
สะพานฮักเด้อหินดาด
วรเชษฐ เขียวจันทร์

| วรเชษฐ  เขียวจันทร์ |
| --- | --- |
เกิด: 11 กันยายน พ.ศ. 2521 (46 ปี)
สัญชาติ: ไทย
อาชีพ: นักเขียน, บรรณาธิการสำนักพิมพ์ปิ่นโตพลับลิชชิ่ง
วรเชษฐ เขียวจันทร์ เกิดเมื่อ เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2521ที่จังหวัดพัทลุง จบการศึกษาระดับอุดมศึกษาจากคณะบริหารบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และกำลังศึกษาในระดับปริญญาโท สาขาวิชามานุษยวิทยา คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ

วรเชษฐ เขียวจันทร์ เป็นคนพัทลุงโดยกำเนิด สมัยในวิทยาลัยเทคนิคพัทลุง เป็นเด็กช่างไฟฟ้ากำลัง ทั้ง ปวช. และ ปวส. ในระหว่างนั้นมีโอกาสได้ใช้คำนมหน้าว่าเด็กวัด ทีวัดปรางหมู่ใน หลังจากเรียนจบก็เข้ามาศึกษาต่อที่กรุงเทพฯ ในระดับปริญญาตรี ตอนนั้นทำงานที่บริษัท ดิจิตอลออนป้า จำกัด ไปด้วยจนจบการศึกษา แล้วเข้าทำงานที่มูลนิธิกระจกเงา ในตำแหน่งหัวหน้าศูนย์ข้อมูลคนหายเพื่อต่อต้านการค้ามนุษย์และหัวหน้าโครงการรณรงค์ยุติธุรกิจเด็กขอทาน ทำงานอยู่นานเกือบ 5 ปีจึงได้ลาออกมาศึกษาต่อในระดับปริญญาโท ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ชีวิตเริ่มหันเข้าสู่วงการงานเขียน เริ่มต้นจากหนังสือเล่มที่ 1 คือ หนังสือ เด็ก(แนว)วัด เป็นหนังสือบอกเล่าเรื่องราวชีวิตเด็กวัดในวัยเด็กของผู้เขียนเองและพิมพ์เอง รายได้จากยอดจำหน่ายบริจาคเข้ากองทุนพระครูวินัยคณานุสิฐ (อดีต) วัดปรางหมู่ใน ตำบลปรางหมู่ ตีพิมพ์เมื่อปี 2548  จากความฝันว่าอยากมีสำนักพิมพ์เล็กๆ เป็นของตนเอง ตามกำลังทรัพย์และความสามารถอันน้อยนิด จึงเริ่มก่อตั้งสำนักพิมพ์ขึ้นมาที่ใช้ชื่อว่า สำนักพิมพ์ปิ่นโต พับลิชชิ่ง ซึ่งปัจจุบันคือ บริษัท ปิ่นโตครีเอชั่น จำกัด
ประวัติ > ประวัติการทำงาน

พ.ศ. 2545-2548 หัวหน้าศูนย์ข้อมูลคนหายเพื่อต่อต้านการค้ามนุษย์ มูลนิธิกระจกเงา
พ.ศ. 2548-2549 หัวหน้าโครงการรณรงค์ยุติธุรกิจเด็กขอทาน มูลนิธิกระจกเงา
พ.ศ. 2549-2550 ผู้ประสานงานโครงการสื่อสารกับสังคม ในแผนงานชีวิตมั่นคงปลอดอบายมุขระยะที่ 1 โดยมูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ สนับสนุนโดยกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) และศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม
พ.ศ. 2551 ผู้สื่อข่าวโครงการสำนักข่าวชาวบ้าน: สื่อสารสาธารณะเพื่อชุมชน สนับสนุนทุนโดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)
พ.ศ. 2553 บรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์ปิ่นโต พับลิชชิ่ง (PINTO PUBLISHING) และเขียนหนังสือสารคดี, นิยาย, บทความวิชาการ, สกู๊ปข่าว, บรรณาธิการจดหมายข่าวและหนังสือ, ผลิตหนังสือและสื่อต่างๆ
พ.ศ. 2553-ปัจจุบัน กรรมการผู้จัดการ บริษัท ปิ่นโตครีเอชั่น จำกัด ดำเนินงานทั้งสื่อสิ่งพิมพ์ โฆษณา สปอตโทรทัศน์ วิทยุ สื่อสารคดีโทรทัศน์และสื่ออื่นๆ
ผลงาน > ด้านงานเขียน

“เด็ก(แนว)วัด” (2548 )
“แกะรอยเส้นค้าเด็ก  5 ชีวิต เด็กในธุรกิจขอทาน” เขียนร่วมกับเอกลักษณ์ หลุ่มชมแข (2548)
“ลามะหนุ่มเนปาล กับเรื่องจริงผ่านจอ” (2552) หนังสือค้นหาความจริงเกี่ยวกับลามะหนุ่ม ผู้ซึ่งนั่งสมาธิอยู่ในป่ายาวนานกว่า 4 ปี ผู้เขียนเดินทางไปเจาะลึกความจริงถึงในป่าหัลโคริยา ที่นั่งสมาธิของลามะ ในประเทศเนปาล
“24 สอดย.” สภาองค์การพัฒนาเด็กและเยาวชน (สอดย.) (2551)
“เดินหน้าต่อเด็กต่างชาติ รายงานสถานการณ์เด็กต่างชาติในประเทศไทย 7 จังหวัดนำร่องของเครือข่ายเพื่อเด็กต่างชาติ” (2553)
ผลงาน > ด้านงานบรรณาธิการ

วารสาร เปิดลิ้นชักเด็กต่างชาติ ของเครือข่ายเด็กต่างชาติ (Thai-cord) ราย 3 เดือนโดยองค์การแรงงานระหว่างประเทศ
วารสาร My life My Dream ชีวิตและความฝันเด็กต่างชาติ ขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO)
หนังสือ โหด มันส์ ฮา ประสาลูกเรือ (สำราญ) เขียนโดยสมรัชนะ มูลสาย สำนักพิมพ์ ปิ่นโต พับลิชชิ่ง
หนังสือ ท่าสะท้อน โรงเรียนของคนตัวนุ้ย บันทึกประวัติศาสตร์การจัดการศึกษาชุมชน
หนังสือ 24 สอดย. สภาองค์การพัฒนาเด็กและเยาวชน (สอดย.)
หนังสือ สถานการณ์เด็กต่างชาติในประเทศไทย  ประจำปี 2552 เครือข่ายเพื่อเด็กต่างชาติ (Thai-cord)
หนังสือ คำขอจากดวงดาว มูลนิธิสงเคราะห์เด็กยากจน ซี.ซี.เอฟ ในประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนาราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
หนังสือ แสงสว่างแห่งรอยยิ้ม รายงานประจำปี พ.ศ. 2551-2552 มูลนิธิสงเคราะห์เด็กยากจน ซี.ซี.เอฟ ในประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนาราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
หนังสือ เที่ยวด้วยใจอุปสรรคใดไร้กังวล ของสถาบันสร้างเสริมสุขภาพคนพิการ (สสพ.)
ผลงาน > ผลงานสำนักพิมพ์

หนังสือ ชุดสื่อเพื่อเด็ก 25 เล่ม แผนงานสื่อสร้างสุขภาวะเยาวชน (สสย.)
หนังสือ คู่มือการปฏิบัติงานให้ความช่วยเหลือเด็กต่างชาติ  เครือข่ายเพื่อเด็กต่างชาติ (Thai-cord)
หนังสือ แนวคิดท้องถิ่นภาคอีสานนิยมในประเทศไทย มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
หนังสือ ใน สนพ.ปิ่นโต พับลิชชิ่ง
หนังสือ ในมูลนิธิเพื่อการพัฒนาเด็ก
หนังสือ ในสภาองค์การพัฒนาเด็กและเยาวชน (สอดย.) และเครือข่ายเพื่อเด็กต่างชาติ
หนังสือ ในสถาบันสร้างเสริมสุขภาพคนพิการ (สสพ.)
ผลงาน > ผลงานทางวิชาการ

พ.ศ. 2553 นำเสนอบทความวิชาการ เรื่อง อาหารกลางวัน ของเด็กพม่าพลัดถิ่น ในโรงเรียนรัฐไทย ในการประชุมประจำปีทางมานุษยวิทยา ครั้งที่ 9 หัวข้อ “ปาก-ท้องและของกิน: จริยธรรมและการเมืองเรื่องอาหารการกิน” โดยศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน)
ผลงาน > ผลงานด้านสารคดี

สารคดีเรื่องหยุดสร้างบุญในธุรกิจบาป ในโครงการรณรงค์ยุติธุรกิจเด็กขอทาน มูลนิธิกระจกเงา
สารคดีเรื่องระวังภัยก่อนตกเป็นเหยื่อกระบวนการค้ามนุษย์ ในกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคง ของมนุษย์ ร่วมกับมูลนิธิเพื่อการพัฒนาเด็ก (มพด.)
สารคดีเรื่องสถานการณ์เด็กต่างชาติในประเทศไทย ในเครือข่ายเพื่อเด็กต่างชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์บริษัท ปิ่นโตครีเอชั่น จำกัด
อำเภอพิมาย

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อุทยานประวัติศาสตร์พิมาย
| อำเภอพิมาย |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phimai
ปราสาทหินพิมาย สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญประจำอำเภอ
คำขวัญ: ถิ่นอุตสาหกรรม เครื่องหวายงามล้ำค่า กระยาสารทรสเด็ด เป็ดย่างรสดี ผัดหมี่พิมาย ยอดมวยไทยยักษ์สุข สนุกพายเรือแข่ง แหล่งแมวสีสวาท ปราสาทหินถิ่นไทรงาม เรืองนามประเพณี  วีรกรรมทุ่งสัมฤทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์พระพุทธวิมายะ
แผนที่จังหวัดนครราชสีมา เน้นอำเภอพิมาย
พิกัด: 15°13′14″N 102°29′9″E﻿ / ﻿15.22056°N 102.48583°E﻿ / 15.22056; 102.48583
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครราชสีมา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 896.9 ตร.กม. (346.3 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 127,883 คน
 • ความหนาแน่น: 142.58 คน/ตร.กม. (369.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 30110
รหัสภูมิศาสตร์: 3015
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอพิมาย หมู่ที่ 1 ตำบลในเมือง อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา 30110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
พิมาย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา
ประวัติศาสตร์

เมืองพิมายมีความสำคัญมาตั้งแต่สมัยอาณาจักรโคตรบูรณ์ของขอม สมัยอยุธยาและสมัยรัตนโกสินทร์ 
เดิมผู้ปกครองมีกรมการเมือง ปลัดเมือง ซึ่งมีบรรดาศักดิ์ชั้นพระ หลวง ขุน มาเป็นผู้ปกครองอำเภอพิมาย
เดิมชื่อ "อำเภอเมืองพิมาย" มีฐานะเป็นอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2443 โดยมีขุนขจิตสารกรรม ดำรงตำแหน่งนายอำเภอคนแรก เมื่อปี พ.ศ. 2454 
สมเด็จพระศรีพัชรินทร์พระบรมราชินีนาถในรัชการที่ 5 (สมเด็จพระพันปีหลวง) ได้เสด็จประพาสเมืองพิมายและได้เสด็จทรงพักผ่อนที่ไทรงามด้วย 
คณะกรมการเมืองได้จัดรับเสด็จ โดยจัดสถานที่ประทับข้างลำน้ำตลาด (บริเวณติดลำน้ำด้านทิศใต้ของโรงเรียนพิมายวิทยาในปัจจุบัน)
ซึ่งเรียกชื่อสถานที่ในขณะนั้นว่า "วังเก่า" ในปี พ.ศ. 2457 ได้สร้างที่ว่าการอำเภอขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของปราสาทหินพิมาย
(บริเวณที่จอดรถหน้าอุทยานประวัติศาสตร์พิมายในปัจจุบัน) ผู้ปกครองมีคณะกรรมการเมือง นายอำเภอ ซึ่งมีบรรดาศักดิ์ชั้น หลวง ขุน 
หม่อมเจ้า ดำรงตำแหน่ง และกำนันประจำตำบลจะมีบรรดาศักดิ์ชั้น ขุน หมื่น มาดำรงตำแหน่ง
พ.ศ. 2440  ตั้งอำเภอมีชื่อว่า เมืองพิมาย
วันที่  15  พฤศจิกายน  2481  เปลี่ยนชื่ออำเภอจากอำเภอเมืองพิมาย  มาเป็น  อำเภอพิมาย
วันที่ 14  พฤษภาคม  2499  จัดตั้งสุขาภิบาลในเมือง
วันที่ 29  สิงหาคม  2500  ตั้งตำบลดอนมัน แยกออกจากตำบลชีวาน  และ ตั้งตำบลท่าลาด แยกออกจากตำบลโบสถ์
วันที่ 30  สิงหาคม  2500  แยกพื้นที่ตำบลประสุข  ตำบลกระเบื้องนอก ตำบลขุย ตำบลสาหร่าย ตำบลดอนมัน และตำบลท่าลาด  อำเภอพิมาย  ไปตั้งกิ่งอำเภอชุมพวง  ขึ้นกับอำเภอพิมาย
วันที่ 1 ธันวาคม  2501  ตั้งตำบลรังกาใหญ่  แยกออกจากตำบลในเมือง  ตั้งตำบลเมืองพลับพลา แยกออกจากตำบลงิ้ว และ ตั้งตำบลห้วยแถลง  แยกออกจากตำบลงิ้ว
วันที่ 11 ธันวาคม 2502  ยกฐานะจากกิ่งอำเภอชุมพวง อำเภอพิมาย เป็นอำเภอชุมพวง
วันที่ 1 มกราคม  2504  แยกพื้นที่ตำบลห้วยแถลง  ตำบลหินดาด  ตำบลงิ้ว  และตำบลเมืองพลับพลา   อำเภอพิมาย   มาตั้งเป็นกิ่งอำเภอห้วยแถลง  ขึ้นกับอำเภอพิมาย
วันที่ 17 กรกฎาคม 2506 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอห้วยแถลง อำเภอพิมาย เป็นอำเภอห้วยแถลง
วันที่ 1  กุมภาพันธ์ 2511  ตั้งตำบลนิคมสร้างตนเอง  แยกออกจากตำบลในเมือง  และตำบลหนองพลวง
วันที่ 1  เมษายน  2511  ยุบตำบลหนองพลวง    และวันเดียวกัน  ตั้งตำบลหนองพลวง อีกครั้งหนึ่ง
วันที่ 25 ธันวาคม 2511  โอนตำบลหนองพลวง  ไปขึ้นกับอำเภอจักราช
วันที่ 15 กันยายน 2514  โอนพื้นที่หมู่ 3 (ในตอนนั้น) จากตำบลหินดาด  อำเภอห้วยแถลง  มาขึ้นกับตำบลนิคมสร้างตนเอง
วันที่ 15 กันยายน 2523  ตั้งตำบลกระชอน  แยกออกจากตำบลชีวาน
วันที่ 15 สิงหาคม 2526  ตั้งตำบลดงใหญ่  แยกออกจากตำบลท่าหลวง
วันที่ 6  กันยายน 2528  ตั้งตำบลธารละหลอด  แยกออกจากตำบลสัมฤทธิ์  และ ตั้งตำบลหนองระเวียง  แยกออกจากตำบลนิคมสร้างตนเอง
วันที่ 19 พฤษภาคม 2542 เปลี่ยนชื่อสุขาภิบาลในเมือง  เป็น สุขาภิบาลพิมาย
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542  ยกฐานะจากสุขาภิบาลพิมาย  เป็น เทศบาลตำบลพิมาย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอพิมายตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโนนแดงและอำเภอประทาย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอชุมพวง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอห้วยแถลงและอำเภอจักราช
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอโนนสูงและอำเภอคง