stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขตคึมช็อน
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site
| ด ค กเขตของโซล |
| --- | --- | --- |
|  | ฝั่งเหนือของแม่น้ำฮัน |  ควังจิน  คังบุก  ชงโน  ชุง  ชุงนัง  ซอแดมุน  ซ็องดง  ซ็องบุก  ทงแดมุน  โทบง  โนว็อน  มาโพ  ยงซัน  อึนพย็อง  |
|  | ฝั่งใต้ของแม่น้ำฮัน |  ควานัก  คังซอ  คังดง  คังนัม  คึมช็อน  คูโร  ซงพา  ซอโจ  ทงจัก  ย็องดึงโพ  ยังช็อน  |
เขตอิทธิพล

ในสาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ เขตอิทธิพล (อังกฤษ: sphere of influence; SOI) หมายถึงพื้นที่หรือภูมิภาคซึ่งมีรัฐหรือองค์กรหนึ่ง ๆ มีอิทธิพลเหนือกว่าในด้านวัฒนธรรม เศรษฐกิจ การทหารหรือการเมือง
ขณะที่อาจมีการจัดตั้งพันธมิตรอย่างเป็นทางการหรือพันธกรณีในรูปสนธิสัญญาอื่น ๆ ระหว่างดินแดนที่แผ่อิทธิพลและดินแดนที่อยู่ภายใต้อิทธิพล การจัดการอย่างเป็นทางการในรูปแบบเขตอิทธิพลนี้ไม่จำเป็น และบ่อยครั้งที่อิทธิพลสามารถเป็นตัวอย่างของอำนาจอย่างอ่อน และเช่นเดียวกัน พันธมิตรอย่างเป็นทางการก็ไม่จำเป็นจะต้องหมายความว่าประเทศหนึ่งอยู่ในเขตอิทธิพลของอีกประเทศหนึ่งด้วย
ในกรณีสุดขั้ว ประเทศที่อยู่ใน "เขตอิทธิพล" ของอีกประเทศหนึ่งนั้นอาจเป็นรองรัฐนั้นและเป็นเสมือนกับรัฐบริวารหรืออาณานิคมในทางพฤตินัย ระบบเขตอิทธิพลซึ่งชาติทรงอำนาจเข้าแทรกแซงกิจการภายในของอีกประเทศหนึ่งนั้นยังคงมีสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน และบ่อยครั้งมักจะถูกวิเคราะห์ในรูปแบบของอภิมหาอำนาจ มหาอำนาจ และ/หรือรัฐระดับกลาง
ยกตัวอย่างเช่น ระหว่างช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดของจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง จักรวรดิญี่ปุ่นมีเขตอิทธิพลขนาดใหญ่มาก รัฐบาลญี่ปุ่นได้ปกครองดินแดนบางส่วนโดยตรงในกรณีของเกาหลี แมนจูเรีย เวียดนาม ไต้หวัน และบางส่วนของจีน ดังนั้น "วงไพบูลย์ร่วมแห่งมหาเอเชียบูรพา" จึงสามารถถูกวาดอย่างง่าย ๆ บนแผนที่มหาสมุทรแปซิฟิกเป็นวงขนาดใหญ่ล้อมรอบหมู่เกาะญี่ปุ่นและชาติเอเชียและแปซิฟิกที่อยู่ภายใต้การควบคุมนั่นเอง
บางครั้งหลายส่วนของประเทศอาจอยู่ภายใต้เขตอิทธิพลสองเขตที่แตกต่างกัน ในสมัยอาณานิคม อิหร่านและไทยมีสถานะเป็นรัฐกันชนตั้งอยู่ระหว่างจักรวรรดิของอังกฤษกับรัสเซียและอังกฤษกับฝรั่งเศสตามลำดับ ถูกแบ่งแยกระหว่างเขตอิทธิพลของรัฐจักรวรรดิ เช่นเดียวกัน ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีถูกแบ่งออกเป็นเขตยึดครองสี่ส่วน ซึ่งในภายหลังได้รวมตัวกันเป็นเยอรมนีตะวันตกกับเยอรมนีตะวันออก อดีตสมาชิกของนาโต และประเทศหลังเป็นสมาชิกของสนธิสัญญาวอร์ซอ
เขตอุตสาหกรรมซูโจว

| เขตอุตสาหกรรมซูโจว 苏州工业园区 |
| --- | --- |
อำเภอ
ทะเลสาบจินจี
เขตอุตสาหกรรมซูโจว
พิกัด: 31°19′26″N 120°43′24″E﻿ / ﻿31.3240°N 120.7233°E﻿ / 31.3240; 120.7233
ประเทศ: จีน
มณฑล: เจียงซู
นครระดับมณฑล: ซูโจว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 278 ตร.กม. (107 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 807,800 คน
 • ความหนาแน่น: 2,900 คน/ตร.กม. (7,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลากลางจีน)
เว็บไซต์: www.sipac.gov.cn/english/ 
เขตอุตสาหกรรมซูโจว (苏州工业园区; อังกฤษ: Suzhou Industrial Park) เป็นพื้นที่การพัฒนาในซูโจว มณฑลเจียงซู ประเทศจีน ก่อตั้งขึ้นในปี 1994 ส่วนหนึ่งของโครงการการปฏิรูปเศรษฐกิจจีนในทศวรรษ 1990 มีความพิเศษในฐานะที่เป็นโครงการที่เกิดจากการพัฒนาร่วมระหว่างทางการจีนกับสิงคโปร์ แม้ในตอนแรกเขตอุตสาหกรรมจะไม่ประสบผลสำเร็จแต่ต่อมาได้กลายสภาพมาเป็นอสังหาริมทรัพย์แนวหน้าของซูโจวและเป็นที่ตั้งของสำนักงานบริษัทมากมาย และได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในเขตอุตสาหกรรมที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของจีนจนถึงปัจจุบัน
เขตอุตสาหกรรมซูโจวมีขนาดพื้นที่ 278 ตารางกิโลเมตร (107 ตารางไมล์) และประชากรถาวร 807,800 คนตามรายงานทางการเมื่อปี 2019
ในปี 1992 แนวคิดการพัฒนาเขตอุตสาหกรรมสมัยใหม่เริ่มเป็นที่พูดถึง หลังเติ้ง เสี่ยวผิงเดินทางเยือนใต้ในปีเดียวกัน เขาได้กล่าวว่า "สิงคโปร์มีการบิรหารจัดการที่ดีและมีระบบเรียบทางสังคมที่ดี เราควรดูเป็นตัวอย่าง และเรียนรู้ที่จะทำให้ดีกว่าพวกเขา" รัฐบาลของจีนและสิงคโปร์ได้พูดคุยกันถึงโครงการสร้างเขตอุตสาหกรรมใหม่และได้ข้อสรุปว่าจะก่อสร้างในทางตะวันออกของนครซูโจว ซึ่งถูกเลือกเนื่องจากตำแหน่งที่ตั้งที่ใกล้กับศูนย์กลางเศรษฐกิจอย่างเซี่ยงไฮ้ รวมถึงมีประชากรแรงงานที่มีการศึกษาและมีทักษะอยู่เดิม โครงการเขตอุตสาหกรรมจีน-สิงคโปร์ ซูโจว (China–Singapore Suzhou Industrial Park; CS-SIP) จึงเริ่มต้นในปี 1994 โดยรองประธานาธิบดีจีน ลี่ ล่านชิง และรัฐมนตรีอาวุโสสิงคโปร์ ลี กวน ยู ลงนามร่วมในสนธิสัญญาการพัฒนาเขตอุตสาหกรรมในซูโจว ที่ซึ่งต่อมาพัฒนามาเป็นเขตอุตสาหกรรมซูโจว
เขตมหานคร

บทความนี้เกี่ยวกับภูมิภาคที่มีประชากรหนาแน่น สำหรับศูนย์กลางของภูมิภาคดังกล่าว ดูที่ มหานคร
ภาพถ่ายดาวเทียมแสดงเขตมหานครนิวยอร์กในเวลากลางคืน ลองไอแลนด์ทอดตัวออกจากศูนย์กลางที่แมนฮัตตันไปทางตะวันออก
เขตมหานคร (อังกฤษ: metropolitan area) หรือ เมโทร (อังกฤษ: metro) คือภูมิภาคที่ประกอบด้วยใจกลางเมืองที่มีประชากรหนาแน่น และพื้นที่โดยรอบที่มีประชากรน้อยกว่า ซึ่งอยู่ภายใต้เขตการบริหารเดียวกัน มีอุตสาหกรรม โครงสร้างพื้นฐาน และที่อยู่อาศัยร่วมกัน เขตมหานครมักประกอบด้วยหลายเขตอำนาจและหลายเขตเทศบาล ได้แก่ ย่าน ตำบล แขวง โบโร นคร เมือง นอกเมือง ชานเมือง เทศมณฑล อำเภอ เขต รัฐ และแม้แต่ประเทศ อย่างเช่นยูโรดริสทริกต์ (eurodistrict) เมื่อสถาบันทางสังคม เศรษฐกิจ และการเมืองเปลี่ยนไป เขตมหานครจะกลายเป็นภูมิภาคที่สำคัญทางเศรษฐกิจและการเมือง
เขตมหานครจะรวมถึงเมืองบริวาร และพื้นที่ชนบทที่แทรกระหว่างกลาง ซึ่งมีสังคมและเศรษฐกิจเชื่อมโยงหรือขึ้นอยู่กับศูนย์กลางของเมือง โดยทั่วไปจะวัดจากรูปแบบการเดินทางไปกลับเป็นประจำ (commuting) เขตมหานครส่วนใหญ่มักยึดกับนครศูนย์กลางแห่งเดียว เช่น เขตมหานครปารีส (ปารีส), เขตมหานครมุมไบ, เขตมหานครนิวยอร์ก (นครนิวยอร์ก) และกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ในบางกรณี เขตมหานครอาจมีศูนย์กลางหลายแห่งที่มีความสำคัญใกล้เคียงกันก็ได้ เช่น เขตมหานครแดลลัส–ฟอร์ตเวิร์ท (แดลลัสและฟอร์ตเวิร์ท), เขตมหานครอิสลามาบาด–ราวัลปินดี (อิสลามาบาดและราวัลปินดี), เขตมหานครแม่น้ำไรน์-รัวร์ในเยอรมนี และรันด์สตัดในเนเธอร์แลนด์
แนวคิดเกี่ยวกับพื้นที่ทางสถิติของเมือง (metropolitan statistical area) มีความเด่นชัดขึ้นในสหรัฐอเมริกา เขตมหานครเองอาจเป็นส่วนหนึ่งของอภิมหานคร (megalopolis) ที่มีขนาดใหญ่กว่า สำหรับศูนย์กลางเขตเมืองนอกเขตมหานครที่สร้างแรงดึงดูดที่คล้ายกันในระดับที่เล็กลงในแต่ละภูมิภาคของตนนั้น ได้มีการริเริ่มแนวคิดเรื่องรีจิโอโพลิส (regiopolis) และเขตรีจิโอโพลิตัน (regiopolitan area) หรือรีจิโอ (regio) โดยศาสตราจารย์ชาวเยอรมันในปี 2006 และนอกจากนี้ในสหรัฐอเมริกา ก็มีการใช้คำว่า พื้นที่ทางสถิติของเมืองขนาดเล็ก (micropolitan statistical area)
ดูเพิ่ม

ปริมณฑล (ภูมิศาสตร์)
แหล่งข้อมูลอื่น

"The World's Cities in 2016" (PDF). United Nations. October 2016. (page 1 illustrates metropolitan area versus city proper and urban agglomeration)
Metropolis.org, An organisation of world metropolises
Urban Employment Areas in Japan (Metropolitan Employment Areas in Japan)
Turismo.fvg.it, (Metropolis read by maps in Friuli Venezia Giulia – Northeast of Italy – EU)
Geopolis : research group, university of Paris-Diderot, France — Urbanization of the world
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
เขตอุตสาหกรรมเคโย

อุตสาหกรรมเหล็กกล้า
เขตอุตสาหกรรมเคโย (ญี่ปุ่น: 京葉工業地域; โรมาจิ: Keiyō Kōgyō Chiiki; อังกฤษ: Keiyō Industrial Zone) เป็นพื้นที่อุตสาหกรรมตั้งอยู่ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของอ่าวโตเกียว ในพื้นที่จังหวัดชิบะ กินพื้นที่ตั้งแต่เมืองอูรายาซุถึงทิศเหนือของเมืองฟุตสึ อุตสาหกรรมที่สำคัญ ได้แก่ โรงไฟฟ้า ปิโตรเคมี ปิโตรเลียม การต่อเรือ เหล็กกล้า และโลจิสติกส์ โดยมีท่าเรือชิบะ เป็นสำคัญ
ในอดีตพื้นที่ริมชายฝั่งบริเวณนี้เป็นแหล่งประมงที่สำคัญ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เกิดการขยายตัวของอุตสาหกรรมป้องกันประเทศอย่างรวดเร็ว จึงเกิดแผนการกระจายแหล่งอุตสาหกรรมออกจากโตเกียว โดยเฉพาะภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดการถมทะเลสร้างเกาะเทียม การตั้งโรงงานอุตสาหกรรมหนัก ทำให้วิถีชีวิตประมงแบบดั้งเดิมในบริเวณนี้หมดสิ้นไป
เขตทงจัก

| เขตทงจัก 동작구 |
| --- | --- |
เขตปกครองตนเอง
동작구 (ฮันกึล); 銅雀區 (ฮันจา)
ที่ตั้งของเขตทงจักในโซล
พิกัด: 37°30′44.65″N 126°56′21.31″E﻿ / ﻿37.5124028°N 126.9392528°E﻿ / 37.5124028; 126.9392528
ประเทศ:  เกาหลีใต้
ภูมิภาค: ซูโดกว็อน
นครพิเศษ: โซล
การแบ่งเขตการปกครอง: 15 ทง (แขวง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 16.35 ตร.กม. (6.31 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 397,317 คน
 • ความหนาแน่น: 24,000 คน/ตร.กม. (63,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานเกาหลี)
เว็บไซต์: Dongjak-gu official website
มหาวิทยาลัยซุงชิล
สุสานแห่งชาติกรุงโซล
เขตทงจัก (อังกฤษ: Dongjak District; ฮันกึล: 동작구; ฮันจา: 銅雀區) เป็นหนึ่งใน 25 เขตที่อยู่ในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของแม่น้ำฮัน เป็นเขตที่ 17 ของในโซล หลังจากที่แยกออกจากเขตควันอักเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1980
เขตการปกครอง

เขตทงจักประกอบด้วย 15 แขวง (ทง)
| --- | --- |
 แขวงแทบัง (ฮันกึล: 대방동; ฮันจา: 大方洞)  แขวงฮึกซ็อก (ฮันกึล: 흑석동; ฮันจา: 黑石洞)  แขวงโนรยังจิน (ฮันกึล: 노량진동; ฮันจา: 鷺梁津洞) 1, 2:  แขวงซาดัง (ฮันกึล: 사당동; ฮันจา: 舍堂洞) 1, 2, 3, 4, 5  แขวงซังโด (ฮันกึล: 상도동; ฮันจา: 上道洞) 1, 2, 3, 4  แขวงชินแดบัง (ฮันกึล: 신대방동; ฮันจา: 新大方洞) 1, 2
การคมนาคม > ทางรถไฟ

โคเรียล
รถไฟใต้ดินโซล สาย 1
โซล เมโทร
รถไฟใต้ดินโซล สาย 2
รถไฟใต้ดินโซล สาย 4
รถไฟฟ้าขนส่งมวลชนคอร์เพอเรชันโซล
รถไฟใต้ดินโซล สาย 7
รถไฟใต้ดินโซลคอร์เพอเรชัน สาย 9
รถไฟใต้ดินโซล สาย 9
เมืองพี่เมืองน้อง

เซอร์รีย์, รัฐบริติชโคลัมเบีย, ประเทศแคนาดา
ผิงกู่, ประเทศจีน
ตุนฮฺว่า, มณฑลจี๋หลิน, ประเทศจีน
บายังคอนกอร์, ประเทศมองโกเลีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ Dongjak-gu, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-02-18 (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กเขตของโซล |
| --- | --- | --- |
|  | ฝั่งเหนือของแม่น้ำฮัน |  ควังจิน  คังบุก  ชงโน  ชุง  ชุงนัง  ซอแดมุน  ซ็องดง  ซ็องบุก  ทงแดมุน  โทบง  โนว็อน  มาโพ  ยงซัน  อึนพย็อง  |
|  | ฝั่งใต้ของแม่น้ำฮัน |  ควานัก  คังซอ  คังดง  คังนัม  คึมช็อน  คูโร  ซงพา  ซอโจ  ทงจัก  ย็องดึงโพ  ยังช็อน  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เกาหลี 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เขตอุปราชแห่งนิวกรานาดา

เขตอุปราชแห่งนิวกรานาดา (อังกฤษ: Viceroyalty of New Granada) คือบริเวณที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิสเปน ปัจจุบันคือประเทศโคลอมเบีย ปานามา เวเนซุเอลา เอกวาดอร์ และตรินิแดดและโตเบโก รวมทั้งบางส่วนของนิการากัว เปรู กายอานา และบราซิล โดยสเปนจะส่งอุปราชเข้ามาปกครอง และขึ้นตรงต่อกษัตริย์สเปน เขตอุปราชแห่งนี้มีเมืองศูนย์กลางการปกครองคือ ซานตาเฟเดโบโกตา เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ การ์ตาเคนาเดอินเดียส กีโต และการากัส
อุบัติเหตุนิวเคลียร์เกาะทรีไมล์

| --- | --- |
วันที่: 28 มีนาคม 1979 (45 ปีก่อน) (1979-03-28)
เวลา: 04:00 (Eastern Time Zone UTC−5)
ที่ตั้ง: เขตเมืองลอนดอนเดอร์บี, เคาน์ตีเดาฟิน, รัฐเพนซิลวาเนีย
ผล: มาตราระหว่างประเทศว่าด้วยเหตุการณ์ทางนิวเคลียร์ระดับ 5 (อุบัติเหตุที่มีผลกระทบเป็นวงกว้าง)

 Pennsylvania Historical Marker
ขึ้นเมื่อ: March 25, 1999
 
 
ภาพถ่ายทางอากาศในปี 2010 แสดงปล่องระบายไอน้ำของเตาปฏิกรณ์หมายเลข 2 (ซ้าย) ที่เลิกใช้งานแล้ว ในขณะที่เตาปฏิกรณ์หมายเลข 1 (ขวา) ยังคงปฏิบัติงานอยู่ในปัจจุบัน
อุบัติเหตุนิวเคลียร์เกาะทรีไมล์ (อังกฤษ: Three Mile Island accident) เป็นการหลอมละลายทางนิวเคลียร์บางส่วนที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1979 ในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์หนึ่งในสองเครื่องของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เกาะทรีไมล์ ที่ตั้งอยู่บนเกาะกลางแม่น้ำซัสควีฮานนา ดาวฟินเคาน์ตี ใกล้เมืองแฮริสเบิร์ก เมืองหลวงของรัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา อุบัติเหตุครั้งนี้ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ใช้ในทางพานิชย์ของสหรัฐ และได้รับการจัดความรุนแรงไว้ที่ระดับ 5 จาก 7 ตามมาตราระหว่างประเทศว่าด้วยเหตุการณ์ทางนิวเคลียร์ (INES) แปลว่า อุบัติเหตุนี้'มีผลกระทบในวงกว้างมาก'
อุบัติเหตุเริ่มต้นด้วยความล้มเหลวในระบบรอง (อังกฤษ: secondary system) ที่ไม่ใช่นิวเคลียร์ ตามติดด้วยวาล์วระบายที่ทำงานด้วยการนำร่อง (อังกฤษ: Pilot-Operated Relief Valve (PORV)) ที่ติดขัดและเปิดค้างในระบบหลัก (อังกฤษ: primary system) ทำให้น้ำหล่อเย็นจำนวนมากของเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์รั่วไหลออกมา ความล้มเหลวทางกลไก (อังกฤษ: mechanical failure) ถูกผสมเข้ากับความล้มเหลวแต่แรกของผู้ควบคุมเครื่องโรงไฟฟ้าที่รับรู้สถานการณ์ที่คิดว่าเป็นอุบัติเหตุจากการสูญเสียน้ำหล่อเย็นเนื่องจากการฝึกอบรมที่ไม่เพียงพอและปัจจัยของมนุษย์ (อังกฤษ: human factor) เช่นการมองข้ามการออกแบบที่ให้คอมพิวเตอร์มีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับตัวชี้วัดในห้องควบคุมที่ไม่ชัดเจนใน user interface ของโรงไฟฟ้​​า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไฟแสดงสถานะที่ถูกซ่อนไว้ได้นำผู้ควบคุมเครื่องคนหนึ่งดำเนินการยกเลิกด้วยมือ (อังกฤษ: manually overriding) ของระบบระบายความร้อนฉุกเฉินอัตโนมัติของเครื่องปฏิกรณ์ เพราะผู้ควบคุมเครื่องคนนั้นเข้าใจผิดว่ามีน้ำหล่อเย็นมากเกินไปอยู่ในเครื่องปฏิกรณ์และเป็นสาเหตุให้ความดันไอน้ำถูกปล่อยออกมา
อุบัติเหตุได้ตกผลึกความกังวลด้านความปลอดภัยในการต่อต้านนิวเคลียร์ในหมู่นักเคลื่อนไหวและประชาชนทั่วไป ส่งผลให้เกิดกฎระเบียบใหม่สำหรับอุตสาหกรรมนิวเคลียร์และได้รับการยกฐานะให้เป็นผู้สนับสนุนในการลดลงของโครงการก่อสร้างเครื่องปฏิกรณ์ใหม่ที่อยู่ระหว่างการดำเนินการในช่วงทศวรรษที่ 1970 การหลอมละลายบางส่วนส่งผลให้มีการปลดปล่อยปริมาณที่ไม่ทราบจำนวนของก๊าซกัมมันตรังสีและสารกัมมันตรังสีไอโอดีน (iodine-131) เข้าสู่สภาพแวดล้อม การคาดการณ์ที่เลวร้ายถูกจัดทำโดยนักกิจกรรมเคลื่อนไหวต่อต้านนิวเคลียร์ แต่การศึกษาด้านระบาดวิทยาที่ทำการวิเคราะห์อัตราการเกิดโรคมะเร็งในพื้นที่และรอบ ๆ พื้นที่ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ ได้พิจารณาว่าการมีเพิ่มขึ้นขนาดเล็กที่ไม่ได้มีนัยสำคัญทางสถิติในอัตราการเกิดโรคมะเร็ง จึงไม่สามารถเชื่อมโยงสาเหตุของการเกิดโรคมะเร็งเหล่านี้กับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นได้ การทำความสะอาดได้เริ่มต้นในเดือนสิงหาคมปี 1979 และจบลงอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคมปี 1993 ด้วยค่าใช้จ่ายในการทำความสะอาดรวมประมาณ $ 1 พันล้าน
อุบัติเหตุ > วาล์วติด

หลายชั่วโมงในเวลากลางคืนก่อ​​นเหตุการณ์จะเกิดขึ้น เครื่องปฏิกรณ์ TMI-2 กำลังทำงานที่ 97% ของกำลังเต็ม ในขณะที่สหายของมัน เครื่องปฏิกรณ์ TMI-1 ถูกปิดเพื่อเติมเชื้อเพลิง ห่วงโซ่หลักของเหตุการณ์ที่นำไปสู่​​การหลอมละลายล่มสลายของแกนบางส่วนเริ่มขี้นเมื่อเวลา 04:37 EST ของวันที่ 28 มีนาคม 1979 ในวงน้ำรอบที่สองของ TMI-2 ซึ่งเป็นหนึ่งในสามวงรอบ (อังกฤษ: loop) ของน้ำ/ไอน้ำในเครื่องปฏิกรณ์น้ำแรงดันสูง (PWR)
สาเหตุแต่แรกของอุบัติเหตุเกิดขึ้นเมื่อสิบเอ็ดชั่วโมงก่อนหน้านี้ ในระหว่างความพยายามของผู้ควบคุมเครื่องในการแก้ไขปัญหาการอุดตันของตัวขัดคอนเดนเสท (อังกฤษ: condensate polisher) (อุปกรณ์สำหรับกรองน้ำที่ถูกควบแน่นจากไอน้ำ) ตัวหนึ่งในแปดตัวที่มีอยู่ ซึ่งถูกใช้เป็นตัวกรองที่มีความซับซ้อนเพื่อทำความสะอาดวงรอบน้ำที่สอง (อังกฤษ: secondary water loop)  ตัวกรองเหล่านี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อป้องกันการสะสมของแร่ธาตุและสิ่งสกปรกในน้ำในเครื่องกำเนิดไอน้ำซึ่งไปเพิ่มอัตราการกัดกร่อนในด้านที่สอง
การอุดตันเป็นเรื่องธรรมดากับตัวกรองเรซินเหล่านี้และมักจะได้รับการแก้ไขได้อย่างง่ายดาย แต่ในกรณีนี้วิธีการปกติของการบังคับให้เรซินที่ติดอยู่ออกมาด้วยอากาศอัดไม่ประสบความสำเร็จ ผู้ควบคุมเครื่องตัดสินใจที่จะระเบิดอากาศอัดเข้าไปในน้ำและปล่อยให้แรงของน้ำล้างเรซินออก เมื่อพวกเขาบังคับให้เรซินออก จำนวนเล็ก ๆ ของน้ำได้บังคับให้มันไหลผ่านเช็ควาล์วที่ติดขัดและเปิดค้างอยู่ และไหลผ่านเข้าไปในสายอากาศเครื่องมือ ซึ่งในที่สุดจะทำให้เครื่องสูบน้ำป้อน (อังกฤษ: feedwater pump) ปั๊มเพิ่มแรงดันคอนเดนเสท และปั๊มคอนเดนเสทที่จะหยุดการทำงานเมื่อประมาณ 04:00 ซึ่งทำให้ไม่สามารถควบคุมความเร็วของกังหันได้ที่เรียกว่า turbine trip
เมื่อเครื่องกำเนิดไอน้ำไม่ได้รับน้ำป้อนอีกต่อไป ความร้อนและความดันก็เพิ่มขึ้นในระบบน้ำหล่อเย็นของเตาปฏิกรณ์ ทำให้เครื่องปฏิกรณ์ทำการปิดฉุกเฉิน (SCRAM) ภายในแปดวินาที แท่งควบคุมถูกสอดเข้าไปในแกนกลางเพื่อหยุดปฏิกิริยาลูกโซ่นิวเคลียร์ เครื่องปฏิกรณ์ยังคงสร้างความร้อนจากการสลายกัมมันตรังสี (อังกฤษ: decay heat) ต่อไป และเนื่องจากไอน้ำไม่ถูกนำมาใช้โดยกังหันอีกแล้ว ความร้อนก็ไม่ได้ถูกกำจัดออกจากวงรอบน้ำหลักของเครื่องปฏิกรณ์
เมื่อใดก็ตามที่ปั๊มน้ำป้อนที่สองหยุดทำงาน ปั๊มเสริมสามตัวจะเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ แต่เนื่องจากวาล์วถูกปิดเพื่อซ่อมบำรุงประจำ ระบบก็ไม่สามารถที่จะสูบน้ำใด ๆ ได้ การปิดของวาล์วเหล่านี้เป็นการละเมิดกฏที่สำคัญของคณะกรรมการกำกับกิจการนิวเคลียร์ (NRC) ตามกฏดังกล่าว เครื่องปฏิกรณ์จะต้องปิดตัวลงทันทีหากทุกปั๊มฟีดเสริมถูกปิดเพื่อซ่อมบำรุง ซึ่งต่อมาเหตุการณ์นี้ถูกแยกออกมาโดยเจ้าหน้าที่ NRC ว่าเป็นความล้มเหลวที่สำคัญ
การสูญเสียในการกำจัดความร้อนจากวงรอบหลักและความล้มเหลวของการเปิดใช้งานระบบเสริมทำให้ความดันวงรอบหลักสูงขึ้น เป็นการสั่งให้วาล์วระบายที่ทำงานโดยการนำร่องที่ด้านบนของถังควบคุมแรงดัน (อังกฤษ: pressurizer) ให้เปิดโดยอัตโนมัติ วาล์วระบายควรจะปิดเมื่อแรงดันส่วนเกินถูกปล่อยออก และกระแสไฟฟ้าที่จ่ายให้กับขดลวดแม่เหล็กไฟฟ้าของตัวนำร่องจะถูกตัดออกโดยอัตโนมัติ แต่วาล์วระบายเกิดการติดขัดและเปิดค้างเพราะความผิดทางกลไก วาล์วที่เปิดจึงยอมให้น้ำหล่อเย็นหลุดลอดออกจากระบบหลัก และเป็นสาเหตุทางกลหลัก (อังกฤษ: principal mechanical cause) ของการหลอมละลายบางส่วนที่ตามมา
อุบัติเหตุ > ปัจจัยมนุษย์: ความสับสนในสถานะของวาล์ว

ปัจจัยมนุษย์ที่สำคัญและปัญหาทาง'วิศวกรรมส่วนติดต่อผู้ใช้' (อังกฤษ: user interface engineering) ถูกเปิดเผยในการสอบสวนของส่วนติดต่อผู้ใช้ของระบบการควบคุมการทำงานเครื่องปฏิกรณ์ฯ แม้ว่าวาล์วจะกำลังติดขัดและเปิดค้างอยู่ ไฟบนแผงควบคุมก็ยังแสดงให้เห็นอย่างเห็นได้ชัดว่าวาล์วอยู่ในสถานะ ปิด ในความเป็นจริงไฟไม่ได้ระบุสถานะของวาล์ว มันเพียงแค่บอกสถานะของขดลวดแม่เหล็กไฟฟ้าว่าที่มีกระแสไฟฟ้ามาขับเคลื่อนมันหรือไม่เท่านั้น จึงเป็นการให้หลักฐานที่ผิดพลาดของวาล์วว่ามันปิดอยู่ เป็นผลให้ผู้ควบคุมเครื่องวินิจฉัยปัญหาไม่ถูกต้องเป็นเวลาหลายชั่วโมง
การออกแบบของไฟแสดงสถานะของวาล์วระบายที่ทำงานด้วยการนำร่องเป็นข้อบกพร่องขั้นพื้นฐาน หลอดไฟมีการเชื่อมต่อเพียงแค่ขนานกับขดลวดแม่เหล็กไฟฟ้าของวาล์วเท่านั้น นั่นหมายความว่าวาล์วระบายถูกปิดอยู่เมื่อไฟไม่ติด โดยไม่ได้มีการตรวจสอบสถานะที่แท้จริงของวาล์ว เมื่อทุกอย่างมีการทำงานอย่างถูกต้อง ไฟบอกสถานะจะเป็นความจริงและผู้ควบคุมเครื่องมีความเคยชินที่จะพึ่งพามันได้ แต่เมื่อมีสิ่งผิดพลาดเกิดขึ้นและวาล์วระบายหลักติดขัดและเปิดค้างอยู่ การที่ไฟไม่ติดทำให้ผู้ควบคุมเครื่องเข้าใจผิดโดยคิดว่าวาล์วถูกปิดอยู่ เรื่องนี้ทำให้ผู้ควบคุมเครื่องเกิดความสับสนมาก เพราะความดันและอุณหภูมิอีกทั้งระดับน้ำหล่อเย็นในวงจรหลัก เท่าที่พวกเขาจะสังเกตเห็นได้ผ่านทางเครื่องมือของพวกเขา ไม่ได้มีพฤติกรรมอย่างที่พวกมันควรจะมีถ้าวาล์วระบายถูกปิด ความสับสนนี้มีส่วนทำให้อุบัติเหตุมีความรุนแรงขึ้นเพราะผู้ควบคุมเครื่องไม่สามารถออกจากวงจรของสมมติฐานที่ขัดแย้งกับสิ่งที่เครื่องมือของพวกเขาได้บอก พวกเขาไม่อาจก้าวข้ามจนกระทั่งกะใหม่เดินเข้ามา กลุ่มใหม่นี้ไม่ได้มีแนวคิดเหมือนกับผู้ควบคุมเครื่องกะก่อนหน้านี้ ที่มีการวินิจฉัยปัญหาได้อย่างถูกต้อง ในตอนนั้นความเสียหายใหญ่ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว
ผู้ควบคุมเครื่องไม่ได้รับการฝึกอบรมที่จะเข้าใจธรรมชาติที่คลุมเครือของไฟบอกสถานะของวาล์วระบายที่ทำงานด้วยการนำร่องและการมองหาทางเลือกเพื่อยืนยันว่าวาล์วระบายหลักถูกปิดหรือไม่ มีไฟบอกสถานะของอุณหภูมิที่ส่วนปลายของวาล์วระบายที่ทำงานด้วยการนำร่องในท่อหางระหว่างวาล์วระบายและตัวสร้างความดัน (อังกฤษ: pressurizer) ที่อาจจะได้บอกพวกเขาแล้วว่าวาล์วยังติดขัดและเปิดอยู่ โดยแสดงให้เห็นว่าอุณหภูมิในท่อหางยังคงสูงกว่าที่มันควรจะเป็นถ้าวาล์วระบายที่ทำงานด้วยการนำร่องถูกปิด อย่างไรก็ตามไฟบอกสถานะของอุณหภูมินี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของชุด "เกรดที่ปลอดภัย" ที่ออกแบบมาเพื่อนำมาใช้หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และผู้ควบคุมเครื่องไม่ได้รับการฝึกอบรมการใช้งาน ที่ติดตั้งของมันก็อยู่ด้านหลังของโต๊ะ ซึ่งหมายความว่ามันต้องการให้อยู่นอกสายตาของผู้ควบคุมเครื่อง[ต้องการอ้างอิง]
ควันหลง > การอพยพโดยสมัครใจ

ยี่สิบแปดชั่วโมงหลังจากที่อุบัติเหตุเริ่ม นายวิลเลียม สแครนตัน ที่สาม รองผู้ว่าได้ปรากฏตัวขึ้นที่การบรรยายสรุปข่าวเพื่อที่จะบอกว่าเมโทรโพลิตันเอดิสัน เจ้าของโรงไฟฟ้า ได้ให้ความมั่นใจกับรัฐว่า "ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม" ต่อมาในวันนั้น สแครนตันก็เปลี่ยนคำพูดของเขา เขาบอกว่าสถานการณ์มี "ความซับซ้อนมากกว่าที่บริษัทนำเราไปสู่ความเชื่อแต่แรก" มีคำกล่าวที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับการปล่อยกัมมันตภาพรังสี หลายโรงเรียนถูกปิดและชาวบ้านได้รับแนะนำให้อยู่ในบ้าน เกษตรกรถูกบอกให้เก็บสัตว์ของพวกเขาภายใต้หลังคาและเก็บรักษาอาหารสัตว์
ผู้ว่าการ ดิ๊ก Thornburgh ภายใต้คำแนะนำของประธาน NRC นายโจเซฟ Hendrie แนะนำให้มีการอพยพ "หญิงตั้งครรภ์และเด็กก่อนวัยเรียน ... ภายในรัศมีห้าไมล์ของโรงไฟฟ้าเกาะทรีไมล์" เขตอพยพได้มีการขยายไปที่รัศมี 20 ไมล์ในวันศุกร์ที่ 30 มีนาคม ภายในหลายวัน ประชาชน 140,000 คนก็ออกจากพื้นที่ มากกว่าครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งหมด 663,500 คน ภายในรัศมี 20 ไมล์ยังคงอยู่ในพื้นที่ ตามการสำรวจที่ดำเนินการในเดือนเมษายนปี 1979, 98% ของผู้อพยพได้กลับไปที่บ้านของพวกเขาภายในสามสัปดาห์
การสำรวจหลังอุบัติเหตุได้แสดงให้เห็นว่าน้อยกว่า 50% ของประชาชนชาวอเมริกันมีความพึงพอใจกับวิธีที่อุบัติเหตุได้รับการจัดการโดยเจ้าหน้าที่รัฐเพนซิลวาเนียและ NRC และประชานที่ถูกสำรวจมีความยินดีน้อยกับยูทิลิตี้ (บริษัทสาธารณูปโภคทั่วไป) และผู้ออกแบบโรงไฟฟ้า
ควันหลง > ผลกระทบต่ออุตสาหกรรมพลังงานนิวเคลียร์

ตามที่ IAEA การเกิดอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์เป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในการพัฒนาของพลังงานนิวเคลียร์ระดับโลก จากปี 1963 ถึงปี 1979 จำนวนของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ระหว่างการก่อสร้างทั่วโลกเพิ่มขึ้นทุกปียกเว้นปี 1971 และปี 1978 แต่หลังจากเหตุการณ์ จำนวนของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ระหว่างการก่อสร้างในสหรัฐลดลงทุกปีตั้งแต่ 1980 ถึง 1998[ต้องการอ้างอิง] หลายเครื่องปฏิกรณ์ที่คล้ายกันของแบ็บค็อกซ์และวิลค๊อกซ์ที่อยูระหว่างการสั่งซื้อถูกยกเลิก โดยรวม 51 เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ของสหรัฐฯถูกยกเลิกช่วงปี 1980-1984
การเกิดอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์เมื่อปี 1979 ไม่ได้เริ่มต้นการตายของอุตสาหกรรมพลังงานนิวเคลียร์สหรัฐ แต่ก็ได้หยุดยั้งการเจริญเติบโตของประวัติศาสตร์ของมัน นอกจากนี้ เนื่องจากผลของวิกฤตการณ์น้ำมันปี 1973 ก่อนหน้านี้และการวิเคราะห์หลังวิกฤติด้วยข้อสรุปว่าศักยภาพการผลิตในโหลดฐานมีมากจนล้น โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่อยู่ในแผนสี่สิบตัวจึงได้ถูกยกเลิกไปเรียบร้อยแล้วก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุที่ TMI ในช่วงเวลาของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ TMI โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ 129 โรงได้รับการอนุมัติ แต่ในจำนวนนั้น มีเพียง 53 โรงเท่านั้นที่เสร็จสมบูรณ์ (ซึ่งก็ไม่ได้อยู่ในการดำเนินงาน) ในระหว่างกระบวนการตรวจสอบที่ยาวนาน ด้วยความยุ่งยากจากภัยพิบัติเชอร์โนบิลในเจ็ดปีต่อมา ความต้องการมากมายของรัฐบาลกลางในการแก้ไขปัญหาด้านความปลอดภัยและข้อผิดพลาดของการออกแบบทำให้มีความเข้มงวดมากขึ้น ความขัดแย้งด้านนิวเคลียร์ในท้องถิ่นก็รุนแรงมากขึ้น เวลาในการก่อสร้างก็ยาวนานขึ้นอย่างมีนัยสำคัญและค่าใช้จ่ายก็พุ่งสูงขึ้นเป็นจรวด จนกระทั่งปี 2012 สหรัฐไม่มีโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ได้รับอนุญาตให้เริ่มการก่อสร้างตั้งแต่ปีก่อนอุบัติเหตุที่ TMI
ทั่วโลก จุดจบของการเพิ่มขึ้นในการก่อสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ก็มาถึงพร้อมกับภัยพิบัติที่เชอร์โนบิลที่หายนะมากขึ้นในปี 1986 (ดูกราฟ)
ควันหลง > การชำระล้าง

เครื่องปฏิกรณ์เกาะทรีไมล์หน่วยที่ 2 ได้รับความเสียหายและการปนเปื้อนมากเกินกว่าจะกลับมาดำเนินงานใหม่ได้ เครื่องปฏิกรณ์จึงค่อยๆปิดการใช้งานและถูกปิดอย่างถาวร TMI-2 ถูกใช้งานออนไลน์เพียง 13 เดือนเท่านั้น แต่ตอนนี้มีอ่างเครื่องปฏิกรณ์ที่เสียหายและอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์ที่ไม่ปลอดภัยที่จะเดินเข้าไป การชำระล้างเริ่มต้นในเดือนสิงหาคม 1979 และสิ้นสุดอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคมปี 1993 ด้วยค่าใช้จ่ายในการทำความสะอาดรวมประมาณ $ 1 พันล้าน นายเบนจามิน เค Sovacool ซึ่งในการประเมินเบื้องต้นของเขาในปี 2007 เกี่ยวกับการเกิดอุบัติเหตุพลังงานที่สำคัญ คาดว่าอุบัติเหตุที่ TMI ทำความเสียหายให้กับทรัพย์สินรวมเป็น $ 2.4 พันล้าน
ในตอนแรก ความพยายามมุ่งเน้นไปที่การทำความสะอาดและการลบล้างการปนเปื้อนของโรงไฟฟ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งการปล่อยทิ้งเชื้อเพลิงของเครื่องปฏิกรณ์ที่ได้รับความเสียหาย เริ่มต้นในปี 1985 เกือบ 100 ตัน (91 t) ของเชื้อเพลิงกัมมันตรังสีถูกย้ายออกจากโรงไฟฟ้า เฟสแรกที่สำคัญของการทำความสะอาดได้เสร็จสมบูรณ์ในปี 1990 เมื่อคนงานได้เสร็จสิ้นการจัดส่ง 150 ตัน (140 t) ของซากปรักหักพังที่ปนเปื้อนกัมมันตรังสีไปยังรัฐไอดาโฮเพื่อการจัดเก็บที่ห้องปฏิบัติการวิศวกรรมพลังงานแห่งชาติ อย่างไรก็ตาม น้ำระบายความร้อนที่ปนเปื้อนได้รั่วไหลเข้าไปในอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์ มันได้ซึมเข้าไปในคอนกรีตของอาคาร เหลือไว้แต่กากกัมมันตรังสีที่กำจัดไม่ได้ในทางปฏิบัติ ในปี 1988 คณะกรรมาธิการกำกับกิจการพลังงานประกาศว่า แม้ว่ามันจะเป็นไปได้ที่จะลบล้างการปนเปื้อนในสถานที่ของหน่วยที่ 2 กัมมันตภาพรังสีที่เหลือได้ถูกจำกัดวงให้เพียงพอที่จะไม่ก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อสุขภาพของประชาชนและความปลอดภัย ดังนั้นความพยายามในการทำความสะอาดเพิ่มเติมถูกเลื่อนออกไปเพื่อยอมให้มีการสลายตัวของระดับรังสีและเพื่อการใช้ประโยชน์จากผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่อาจเกิดขึ้นจากการปลดระวางทั้งหน่วยที่ 1 และหน่วยที่ 2 พร้อมกัน