stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สุวัจนี พานิชชีวะ
แหล่งข้อมูลอื่น

กิ๊ก-สุวัจนี นางร้ายผู้น่ารัก
| ด ค กรางวัลเมขลา สาขานักแสดงสมทบหญิงดีเด่น |
| --- | --- |
2524–2550:  รัชนู บุญชูดวง (2524)  ดวงตา ตุงคะมณี (2525)  อรสา พรหมประทาน (2526)  เยาวเรศ นิสากร (2528)  เยาวเรศ นิสากร (2529)  ดวงตา ตุงคะมณี (2530)  เยาวเรศ นิสากร (2531)  สมฤทัย กล่อมน้อย (2532)  ดวงดาว จารุจินดา (2533)  สมฤทัย กล่อมน้อย (2534)  อัญชลี ไชยศิริ (2535)  วาสิฏฐี ศรีโลฟุ้ง (2536)  พิศมัย วิไลศักดิ์ (2537)  ญาณี จงวิสุทธิ์ (2538)  สุภาภรณ์ คำนวณศิลป์ (2539)  ดวงดาว จารุจินดา (2540)  อภิรดี ภวภูตานนท์ (2541)  ดวงดาว จารุจินดา (2542)  จริยา แอนโฟเน่ (2543)  สุวัจนี ไชยมุสิก (2544)  อัจฉราพรรณ ไพบูลย์สุวรรณ (2545)  สุฐิตา ปัญญายงค์ (2547) 
2551–2575:  ศิริลักษณ์ ผ่องโชค (2554)  ศิรพันธ์ วัฒนจินดา (2555) 
| ด ค กรางวัลนาฏราช สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
2552–2562:  ณัฐริกา ธรรมปรีดานันท์ (2552)  สุวัจนี ไชยมุสิก (2553)  ชุดาภา จันทเขตต์ (2554)  ธัญญาเรศ รามณรงค์ (2555)  อำภา ภูษิต (2556)  วรัทยา นิลคูหา (2557)  พรชิตา ณ สงขลา (2558)  อริศรา วงษ์ชาลี (2559)  นิษฐา จิรยั่งยืน (2560)  มารี เบรินเนอร์ (2561)  พิชชาภา พันธุมจินดา (2562) 
2563–2573:  คัทลียา แมคอินทอช (2563)  อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล (2564)  ใหม่ เจริญปุระ (2565)  ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ (2566)
โรโซ

เมืองหลวงประเทศดอมินิกา
| โรโซ |
| --- | --- |
เมืองหลวง
 บน: เส้นขอบฟ้าโรโซ กลาง: มหาวิหารโรโซและพิพิธภัณฑ์ ล่าง: อาคารรัฐสภาและสวนพฤกษศาสตร์
สมญา: เมือง
โรโซที่ตั้งโรโซในประเทศดอมินีกา
พิกัด: 15°18′05″N 61°23′18″W﻿ / ﻿15.301389°N 61.388333°W﻿ / 15.301389; -61.388333
ประเทศ:  ดอมินีกา
เขต: เซนต์จอร์จ
การปกครอง
 • ประเภท: รัฐบาลท้องถิ่น: สภาเมืองโรโซ (ก่อตั้งขึ้นในทศวรรษ 1890)
ความสูง: 141 ฟุต (43 เมตร)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 14,725 คน
เขตเวลา: UTC–4 (เขตเวลาแอตแลนติก)
รหัสพื้นที่: +1 767
โรโซ (อังกฤษ: Roseau) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของดอมินีกา มีประชากร 14,725 คนใน ค.ศ. 2011  เป็นเมืองที่มีการผสมผสานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่กับสถาปัตยกรรมอาณานิคม (แบบฝรั่งเศส) เป็นเมืองท่าทางทะเลในหมู่เกาะเวสต์อินดีส มีการส่งออกกล้วย ผัก ส้ม ผลไม้จำพวกส้ม และโกโก้
ประวัติ

เมืองโรโซตั้งอยู่บนตะกอนน้ำพารูปพัดซึ่งเกิดขึ้นเมื่อหลายร้อยปีก่อนในขณะที่แม่น้ำโรโซไหลคดเคี้ยวผ่านพื้นที่จากบริเวณที่ปัจจุบันเรียกว่านิวทาวน์ไปยังที่ตั้งปัจจุบัน ในช่วง 2,000 ปีที่ผ่านมา ชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกาที่อพยพผ่านหมู่เกาะได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ เมื่อชาวยุโรปมาถึงในศตวรรษที่ 16 และ 17 ชาวฝรั่งเศสจึงได้ก่อตั้งชุมชนเล็ก ๆ ขึ้น โดยใช้ชื่อของตนเรียกสถานที่ตามสิ่งที่พบที่นั่น และตั้งชื่อตามต้นกกที่ขึ้นอยู่ตามริมฝั่งแม่น้ำ ชุมชนแห่งนี้จึงถูกสร้างขึ้นตามตัวอย่างในฝรั่งเศสที่ถนนทอดยาวจากจุดศูนย์กลาง ซึ่งปัจจุบันคือตลาดเก่า และขยายออกไปยังส่วนที่เหลือของชุมชน
เกิดความขัดแย้งระหว่างฝรั่งเศสและอังกฤษเกี่ยวกับพื้นที่ดังกล่าวหลายครั้ง ในปี 1699 ฝรั่งเศสได้สร้างป้อมปราการเพื่อปกป้องโรโซ ต่อมาในปี 1770 อังกฤษได้สร้างป้อมปราการ Young ขึ้นแทนที่ป้อมปราการเดิม ในปี 1778 ฝรั่งเศสได้เข้ารุกรานดอมินีกา ยึดป้อมปราการ Young และโรโซ และสามารถเข้ายึดครองเกาะได้สำเร็จ ในปี 1784 ดอมินีกาถูกคืนให้แก่อังกฤษภายใต้สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1783)
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 และต้นศตวรรษที่ 19 อังกฤษได้วางแผนสำหรับเมืองนี้รวมถึงป้อมปราการและโครงสร้างของรัฐบาล ระบบถนนกริดและบล็อก และพื้นที่เขตเมืองใหม่ทางทิศเหนือและทิศใต้ ซึ่งปัจจุบันเรียกว่า Potter's Ville และ Newtown Goodwill ก่อตั้งขึ้นในช่วงทศวรรษ 1950 และ Bath Estate ก่อตั้งขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ตั้งแต่นั้นมา ชุมชนกึ่งเมืองใหม่หลายแห่ง เช่น Stock Farm, Castle Comfort และ Wall House ก็ถูกสร้างขึ้นรอบ ๆ ชุมชนที่มีอยู่เดิม ชุมชนเก่าบางแห่ง เช่น Fond Cole และ Canefield ในปัจจุบันจัดอยู่ในเขตพื้นที่กึ่งเมืองรอบโรโซ
อย่างไรก็ตาม อิทธิพลของฝรั่งเศสยังคงปรากฏให้เห็นในปัจจุบันจากสถาปัตยกรรมและถนนคดเคี้ยวที่ทอดยาวจาก Old Market Plaza ตัวอย่างอิทธิพลของอังกฤษนั้นเห็นได้ชัดจากสถาปัตยกรรมและชื่อถนน
ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศของโรโซเป็นภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนซึ่งมีอุณหภูมิค่อนข้างคงที่ตลอดทั้งปี โดยมีอุณหภูมิสูงโดยเฉลี่ยโดยทั่วไปอยู่ระหว่าง 28 และ 31 °C (82.4 และ 87.8 °F) และอุณหภูมิต่ำเฉลี่ยระหว่าง 19 และ 23 °C (66.2 และ 73.4 °F) ปริมาณน้ำฝนเป็นปกติตลอดทั้งปี โดยเมืองนี้มีค่าเฉลี่ยรายปีเกือบ 1,800 มิลลิเมตรหรือ 70 นิ้ว โรโซมีลักษณะที่แห้งแล้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายน แม้ว่าแต่ละเดือนโดยเฉลี่ยจะมีฝนตกอย่างน้อย 45 มิลลิเมตรหรือ 1.8 นิ้ว โดยด้านล่างนี้จะเป็นข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ บริเวณท่าอากาศยานเคนฟีลด์ ค.ศ. 1982 – 2011
| ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ (ท่าอากาศยานเคนฟีลด์) ค> ศ. 1982 – 2011.ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 33 (91) | 34 (93) | 36 (97) | 36 (97) | 36 (97) | 36 (97) | 35 (95) | 35 (95) | 36.3 (97.3) | 37 (99) | 35 (95) | 34 (93) | 37 (99) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 29.5 (85.1) | 29.5 (85.1) | 30.1 (86.2) | 30.9 (87.6) | 31.8 (89.2) | 31.8 (89.2) | 31.5 (88.7) | 31.8 (89.2) | 31.7 (89.1) | 31.5 (88.7) | 31.1 (88) | 30.2 (86.4) | 30.95 (87.71) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 25.7 (78.3) | 25.6 (78.1) | 26.1 (79) | 26.9 (80.4) | 27.8 (82) | 28.1 (82.6) | 28.0 (82.4) | 28.0 (82.4) | 27.9 (82.2) | 27.6 (81.7) | 27.1 (80.8) | 26.2 (79.2) | 27.08 (80.75) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 21.8 (71.2) | 21.6 (70.9) | 22.0 (71.6) | 22.9 (73.2) | 23.9 (75) | 24.5 (76.1) | 24.5 (76.1) | 24.2 (75.6) | 23.9 (75) | 23.7 (74.7) | 23.2 (73.8) | 22.3 (72.1) | 23.21 (73.78) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 16 (61) | 17 (63) | 17 (63) | 18 (64) | 19 (66) | 20 (68) | 21 (70) | 21 (70) | 20 (68) | 18 (64) | 18 (64) | 17 (63) | 16 (61) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 108.3 (4.264) | 62.1 (2.445) | 49.0 (1.929) | 54.8 (2.157) | 92.0 (3.622) | 159.5 (6.28) | 251.4 (9.898) | 244.3 (9.618) | 253.7 (9.988) | 188.2 (7.409) | 194.2 (7.646) | 102.2 (4.024) | 1,759.7 (69.28) |
| ความชื้นร้อยละ | 71 | 68 | 65 | 64 | 64 | 67 | 72 | 73 | 71 | 73 | 74 | 72 | 70 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 198.9 | 200.6 | 227.3 | 244.9 | 243.2 | 227.7 | 231.2 | 240.4 | 212.2 | 219.5 | 194.0 | 189.5 | 2,629.4 |
แหล่งที่มา 1: Dominica Meteorological Services
แหล่งที่มา 2: NOAA (sun 1961–1990), BBC Weather
สถาปัตยกรรม

พื้นที่ใจกลางเมืองโรโซเต็มไปด้วยบ้านเรือนขนาดเล็กและขนาดใหญ่ รวมถึงโครงสร้างคอนกรีตสมัยใหม่ที่ใหญ่โตกว่า เมืองนี้มีพื้นที่สีเขียวหรือพื้นที่เปิดโล่งน้อยมาก และในปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวมีน้อยลง เนื่องจากลานจำนวนมากถูกเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่สำนักงาน อย่างไรก็ตาม พื้นที่นี้ล้อมรอบด้วยองค์ประกอบทางธรรมชาติในทุกทิศทาง ทะเลและแม่น้ำเป็นองค์ประกอบของน้ำ ในขณะที่สวนพฤกษศาสตร์และสวนทำเนียบรัฐบาลล้อมรอบเมืองด้วยพื้นที่สีเขียว องค์ประกอบเหล่านี้หาได้ยากในแคริบเบียน ไม่มีศูนย์กลางอื่นใดในภูมิภาคนี้ที่มีสวนพฤกษศาสตร์ที่กว้างขวางและตั้งอยู่ในทำเลใจกลางเมืองเช่นนี้ และแม่น้ำโรโซเป็นหนึ่งในแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดที่ไหลผ่านเมืองหลวงของแคริบเบียน
โครงสร้างเมืองของใจกลางโรโซ มีพื้นฐานอยู่บนระบบตารางที่ไม่เป็นระเบียบและมีขนาดเล็ก ทำให้เป็นเมืองที่ยากต่อการนำทาง แม้ว่าพื้นที่ของตารางจะไม่กว้างขวางมากนัก แต่ผู้มาเยือนก็สามารถหลงทางได้ง่าย พื้นที่ตารางของเมืองมีประมาณ 80 บล็อก ครอบคลุมพื้นที่ 30 เฮกตาร์ (74 เอเคอร์) เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว พื้นที่ตารางของคิงส์ทาวน์และแคสตรีส์ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์และเซนต์ลูเชีย มีจำนวนบล็อกประมาณ 50 และ 60 บล็อกตามลำดับ แต่มีพื้นที่มากกว่า 40 เฮกตาร์ (99 เอเคอร์) ดังนั้น ขนาดเฉลี่ยของแต่ละบล็อกในใจกลางโรโซจึงอยู่ที่ประมาณ ⅓ เฮกตาร์ (1 เอเคอร์) หรือราวครึ่งหนึ่งของขนาดเฉลี่ยของบล็อกในใจกลางคิงส์ทาวน์
มีตัวอย่างสถาปัตยกรรมแบบอินเดียตะวันตกที่สวยงามในโรโซ โดยสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นที่สุดคือสถาปัตยกรรมอาณานิคมแบบฝรั่งเศสและสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น อิทธิพลของฝรั่งเศสสามารถพบเห็นได้มากตามถนนคิงจอร์จที่ 5 นอกจากนี้ ทั่วเมืองยังมีตัวอย่างของอิทธิพลอังกฤษที่สะท้อนอยู่ในคฤหาสน์ขนาดใหญ่ รวมถึงอาคารสาธารณะและอาคารราชการสมัยอาณานิคม
โบสถ์ในโรโซเป็นตัวอย่างที่สวยงามของสถาปัตยกรรมยุโรปในดอมินีกา ซึ่งมีการผสมผสานกับวัฒนธรรมครีโอลเล็กน้อย มหาวิหารโรมันคาทอลิกโดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมกอทิกและโรมาเนสก์ ขณะที่โบสถ์แองกลิกันบนถนนวิกตอเรียสร้างขึ้นในสถาปัตยกรรมจอร์เจียน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Roseau
15°18′05″N 61°23′18″W﻿ / ﻿15.30139°N 61.38833°W﻿ / 15.30139; -61.38833
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA 
ภาพถ่ายทางอากาศของโรโซ
ย่านฝรั่งเศสของโรโซ
ริเอะ ทากาฮาชิ

| ริเอะ ทากาฮาชิ |
| --- | --- |
高橋 李依
เกิด:  (1994-02-27) 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 (31 ปี) จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ:  นักพากย์  นักร้อง 
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2013–ปัจจุบัน
ตัวแทน: 81 Produce
Notable credit: Fate/Grand Order รับบทเป็น Mash Kyrielight ขอให้โชคดีมีชัยในโลกแฟนตาซี! รับบทเป็น Megumin มาโฮสึไค พรีเคียว! รับบทเป็น Mirai Asahina/Cure Miracle Re:ZERO รีเซทชีวิต ฝ่าวิกฤตต่างโลก รับบทเป็น Emilia โซเระกะเซยู! รับบทเป็น Futaba Ichinose เคอร์บีสตาร์แอลลายส์ รับบทเป็น Flamberge แกล้งนัก รักนะ รู้ยัง? รับบทเป็น Takagi บาคุกัน มอนสเตอร์บอลทะลุมิติ ภาค 5 รับบทเป็น Dan Kouzo เก็นชินอิมแพกต์ รับบทเป็น Hu Tao
ส่วนสูง: 160 ซม.
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง:  เจป็อป  เพลงการ์ตูน 
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง
ช่วงปี: ค.ศ. 2014–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: A-Sketch

เว็บไซต์: taka8rie.com
 นักดนตรี
ริเอะ ทากาฮาชิ (ญี่ปุ่น: 高橋 李依; โรมาจิ: Takahashi Rie; เกิด 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994) เป็นนักพากย์เสียงและนักร้องชาวญี่ปุ่น และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกตัวแทนของ 81 พรอดิวซ์ หลังจากที่ได้เข้าร่วมเป็นนักพากย์เสียง เธอได้เล่นเป็นฟูตาบะ อิชิโนเสะจากอนิเมะเรื่อง "โซเระกะเซยู!" และเธอยังเป็นสมาชิกในวง Earphones อีกด้วย
คุณทากาฮาชิ ได้พากย์เสียงตัวละครในอนิเมะอยู่หลายเรื่อง เช่น Konosuba รับบทเป็นเมกุมิน Re:Zero รับบทเป็นเอมิเลีย Karakai Jozu no Takagi-san รับบทเป็นทาคากิและ Fate/Grand Order รับบทเป็นแมช ไครีไลท์ Witchy Precure! รับบทเป็นมิไร อาซาฮิน/Cure Miracle Bakugan: Battle Planet รับบทเป็นดัน คูโซ และวีดีเกม Genshin Impact รับบทเป็น Hu Tao นอกจากนี้แล้ว คุณทากาฮาชิยังได้มีโอกาสร้องเพลงประกอบอนิเมะอยู่หลายเรื่อง จนได้รับรางวัลชนะเลิศนักแสดงหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมในงาน 10th Seiyu Awards
ชีวประวัติ

คุณทากาฮาชิ เกิดที่จังหวัดไซตามะ ในขณะที่เรียนอยู่ชั้นมัธยม เธอได้ดูอนิเมะเรื่อง แม่มดน้อยโดเรมี แว่วเสียงเรไร และโซลอีทเตอร์ และสังเกตเห็นว่าตัวละครชายส่วนใหญ่มักจะพากย์เสียงโดยผู้หญิง นั่นจึงทำให้เธอเกิดความสนใจและอยากจะเป็นนักพากย์ เมื่อขึ้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เธอก็ได้เข้าชมรมนักพากย์และได้รับรางวัลนักพากย์เสียงที่งาน High School Animation Fair ครั้งที่ 4 ในขณะเดียวกันเธอก็ได้เข้าร่วมสมัครเป็นนักพากย์กับหน่วยงานของ 81 พรอดิวซ์
หลังจากสำเร็จการศึกษา เธอก็ได้สมัครเข้าเรียนกับ 81 Produce ที่ 81 Actor's Studio ขณะที่กำลังฝึกฝนอยู่นั้น เธอก็กลายเป็นนักพากย์ให้กับ Anison∀ พร้อมกับเพื่อนของเธอคือ เรย์นะ อูเอดะ ชิเยริ ฮายาชิดะ และคาโยโตะ ซึมิตะ ปี พ.ศ. 2556 เธอก็สำเร็จการศึกษาจาก 81 Actor's Studio และก็ได้เป็นสมาชิก 81 Produce อย่างเป็นทางการ นอกจากนี้เธอยังทำงานเสริมเพิ่มไปด้วย เช่น พนักงานในซูเปอร์มาร์เก็ตและโรงงานชุดชั้นใน
แสนยนิยม

อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค นายกรัฐมนตรีปรัสเซีย (และต่อมาเป็นเยอรมนี) ทางขวา พร้อมด้วยนายพลเฮ็ลมูท คาร์ล แบร์นฮาร์ท ฟ็อน ม็อลท์เคอ ทางซ้าย และนายพลอัลเบร็ชท์ ฟ็อน โรน ตรงกลาง แม้ว่าบิสมาร์คจะเป็นนักการเมืองพลเรือนและไม่ใช่นายทหาร แต่เขาสวมเครื่องแบบทหารซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมการทหารของปรัสเซียในสมัยนั้น จากภาพวาดโดยคาร์ล สเตฟเฟค
แสนยนิยม (อังกฤษ: Militarism) เป็นความเชื่อหรือความปรารถนาของรัฐบาลหรือประชาชนว่ารัฐควรรักษาขีดความสามารถทางการทหารที่เข้มแข็ง และใช้ศักยภาพนั้นอย่างแข็งกร้าวเพื่อขยายผลประโยชน์และ/หรือค่านิยมของชาติ นอกจากนี้ คำนี้ยังอาจหมายความถึงการยกย่องเชิดชูกองทัพและอุดมคติของชนชั้นทหารมืออาชีพ และ "ความเหนือกว่าของกองทัพในการบริหารงานหรือนโยบายของรัฐ" (ดูเพิ่มที่: เสนาธิปไตย และ คณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง)
แสนยนิยมเป็นองค์ประกอบสำคัญของอุดมการณ์จักรวรรดินิยมหรือการขยายอำนาจของหลายประเทศตลอดประวัติศาสตร์ ตัวอย่างที่โดดเด่นในสมัยโบราณได้แก่ จักรวรรดิอัสซีเรีย นครรัฐสปาร์ตาของกรีก จักรวรรดิโรมัน ชนชาติแอซเท็ก และจักรวรรดิมองโกล ตัวอย่างจากยุคปัจจุบัน ได้แก่ จักรวรรดิออตโตมัน ราชอาณาจักรปรัสเซีย/จักรวรรดิเยอรมัน/นาซีเยอรมนี จักรวรรดิบริติช ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง ราชอาณาจักรซูลู จักรวรรดิญี่ปุ่น จักรวรรดิอิตาลีภายใต้เบนิโต มุสโสลินี อิสราเอล เกาหลีเหนือ และจักรวรรดิรัสเซีย/สหภาพโซเวียต/รัสเซีย
พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ

| พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ |
| --- | --- |
พระวรวงศ์เธอ ชั้น 5 พระองค์เจ้าชั้นตรี

ประสูติ: 4 มกราคม พ.ศ. 2441 เมืองพระนคร ประเทศสยาม
สิ้นพระชนม์: 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 (55 ปี) จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
พระราชทานเพลิง: 7 มิถุนายน พ.ศ. 2496 พระเมรุ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม
หม่อม: หม่อมหลวงบัว กิติยากร
พระบุตร: หม่อมราชวงศ์กัลยาณกิติ์ กิติยากร หม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์ กิติยากร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง หม่อมราชวงศ์บุษบา สธนพงศ์
ราชสกุล: กิติยากร
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ
พระมารดา: หม่อมเจ้าอับศรสมาน กิติยากร
พลเอก พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ (4 มกราคม พ.ศ. 2441 – 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496) เมื่อแรกประสูติมีพระอิสริยยศที่ หม่อมเจ้านักขัตรมงคล เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ กับหม่อมเจ้าอับศรสมาน กิติยากร (ราชสกุลเดิม เทวกุล) เป็นพระสัสสุระ(พ่อตา)และพระภาดาฝ่ายพระชนก(ลูกพี่ลูกน้อง)ในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร  ด้วยเป็นพระราชชนก(พ่อ)ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และเป็นพระราชอัยกา(ตา)ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
การศึกษา

พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ ทรงรับการศึกษาเบื้องต้น ณ วังที่ประทับ จากนั้นทรงศึกษาในโรงเรียนราชวิทยาลัย (ปัจจุบันคือโรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์) กระทั่ง พ.ศ. 2453 ทรงศึกษาในโรงเรียนนายร้อยทหารบก ชั้นประถม และชั้นมัธยมตามลำดับ ครั้น พ.ศ. 2454 เสด็จไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ เป็นนักเรียนในสังกัดกระทรวงกลาโหม เมื่อ พ.ศ. 2457 เข้าเรียนในโรงเรียนมัธยม ในประเทศฝรั่งเศส กระทั่งได้รับประกาศนียบัตร Baccalauréat ทั้ง 2 ภาค ในทางวิทยาศาสตร์ จากนั้นจึงเข้าศึกษาในโรงเรียนนายร้อยฝรั่งเศส École Spéciale Militaire de Saint Cyr โดยได้รับยศสิบโทและสิบเอกแห่งกองทัพฝรั่งเศส
พระโอรส-ธิดา

พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ ทรงเสกสมรสกับหม่อมหลวงบัว กิติยากร (ราชสกุลเดิม สนิทวงศ์; 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 − 19 กันยายน พ.ศ. 2542); บุตรีของเจ้าพระยาวงษานุประพัทธ์ (หม่อมราชวงศ์สท้าน สนิทวงศ์)) เมื่อ พ.ศ. 2471 ทรงมีพระโอรส-ธิดา ดังนี้
หม่อมราชวงศ์กัลยาณกิติ์ กิติยากร (20 กันยายน พ.ศ. 2472 − 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2530) สมรสกับท่านผู้หญิงอรุณ กิติยากร ณ อยุธยา (ราชสกุลเดิม: สนิทวงศ์ ณ อยุธยา; 24 ธันวาคม พ.ศ. 2470 − 29 กันยายน พ.ศ. 2551) มีบุตรธิดาสองคน
หม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์ กิติยากร (2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 − 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2547) สมรสกับท่านผู้หญิงพันธุ์สวลี กิติยากร (เดิม หม่อมเจ้าพันธุ์สวลี ยุคล; ประสูติ 24 กันยายน พ.ศ. 2476) มีธิดาสองคน
สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง (เดิม หม่อมราชวงศ์สิริกิติ์ กิติยากร; พระราชสมภพ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2475) ราชาภิเษกสมรสกับพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (5 ธันวาคม พ.ศ. 2470 – 13 ตุลาคม พ.ศ. 2559) มีพระราชบุตรสี่พระองค์
หม่อมราชวงศ์บุษบา สธนพงศ์ (เกิด 2 สิงหาคม พ.ศ. 2477) สมรสครั้งแรกกับหม่อมหลวงทวีสันต์ ลดาวัลย์ (26 มกราคม พ.ศ. 2467 – 7 เมษายน พ.ศ. 2549) สมรสครั้งที่สองกับนาวาเอกสุรยุทธ สธนพงศ์ มีธิดาจากการสมรสครั้งแรกหนึ่งคน
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ |
| --- | --- |
การทูล: ฝ่าพระบาท
การแทนตน: เกล้ากระหม่อม/เกล้ากระหม่อมฉัน
การขานรับ: เกล้ากระหม่อม/เพคะ
ลำดับโปเจียม: ไม่ทราบ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

4 มกราคม พ.ศ. 2441 - 5 มิถุนายน พ.ศ. 2472 : หม่อมเจ้านักขัตรมงคล
5 มิถุนายน พ.ศ. 2472 – 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 : หม่อมเจ้านักขัตรมงคล กิติยากร
8 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 - 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 : พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านักขัตรมงคล
5 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 - 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 : พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2495 –  เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ม.จ.ก.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2493 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2495 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2493 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2470 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2469 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 3 (ป.ป.ร.3)
พ.ศ. 2496 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 1 (ภ.ป.ร.1)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญประพาสมาลา (ร.ป.ม.)
พ.ศ. 2446 –  เหรียญทวีธาภิเศก (ท.ศ.)
พ.ศ. 2450 –  เหรียญรัชมงคล (ร.ร.ม.)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมังคลาภิเศก รัชกาลที่ 5 (ร.ม.ศ.5)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญพระราชพิธีบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ฝรั่งเศส :
พ.ศ. 2471 –  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นออฟีซีเย
เดนมาร์ก :
พ.ศ. 2493 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร ชั้นที่ 1
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > พระยศทหาร

| พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ |
| --- | --- |
รับใช้:  ไทย
แผนก/สังกัด: กองทัพบกไทย
ประจำการ: พ.ศ. 2463 - 2496
ชั้นยศ:  พลเอก
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > พระยศทหาร > พระยศทหารบก

29 กรกฎาคม พ.ศ. 2463: นายร้อยตรี
27 มกราคม พ.ศ. 2466: นายร้อยโท
26 มีนาคม พ.ศ. 2468: นายร้อยเอก
17 เมษายน พ.ศ. 2493: พลเอก
ทำร้ายความรู้สึกของชาวจีน

กระทรวงการต่างประเทศของสาธารณรัฐประชาชนจีน
"ทำร้ายความรู้สึกของชาวจีน" (จีน: 伤害中国人民的感情) เป็นประโยคทางการเมืองที่ถูกใช้โดยกระทรวงการต่างประเทศของสาธารณรัฐประชาชนจีน และสื่อของสำนักต่าง ๆ ของประเทศจีนอย่างเช่น เหรินหมินรึเป้า, China Daily, สำนักข่าวซินหัว และ Global Times เพื่อประนามหรือแสดงถึงความไม่พึงพอใจต่อการกระทำหรือนโยบายของบุคคล, องค์กร หรือรัฐบาลที่ทางการจีนมองว่าเป็นปรปักษ์ต่อตนเอง  บางครั้งอาจมีการใช้คำอื่นที่คล้าย ๆ กันอย่างเช่น "ทำร้ายจิตใจของชาวจีนทั้งประเทศ" (จีน: 伤害中华民族的感情) "ทำร้ายจิตใจของชาวจีนทั้งพันสามร้อยล้านคน" (จีน: 伤害13亿人民感情)
ต้นกำเนิด

มีการใช้ประโยคนี้ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2502 โดยหนังสือพิมพ์ เหรินหมินรึเป้า เขียนโจมตีประเทศอินเดียในกรณีพิพาทชายแดน  และหลังจากนั้นเป็นต้นมาทางรัฐบาลจีนได้มีการใช้ประโยคนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านทางสื่อแขนงต่าง ๆ ผู้ที่ถูกกล่าวหาว่า "ทำร้ายความรู้สึกของชาวจีน" มีทั้งรัฐบาลของประเทศอื่น องค์กรต่างประเทศ  จนไปถึงบริษัทต่าง ๆ  และผู้มีชื่อเสียงด้วย
บทวิเคราะห์

มีการศึกษาโดยนาย David Bandurski จากโครงการศึกษาสื่อจีนที่มหาวิทยาลัยฮ่องกง โดยมีการเลือกดูบทความ 143 ฉบับจากหนังสือพิมพ์ เหรินหมินรึเป้า ที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2502 ถึง 2558 ประเทศญี่ปุ่นถูกกล่าวหาว่า "ทำร้ายความรู้สึกของชาวจีน" มากที่สุด 51 ครั้ง, อันดับสองเป็นสหรัฐอเมริกา 35 ครั้ง, เกี่ยวกับสถานะทางการเมืองของประเทศไต้หวัน 28 ครั้ง และทิเบต 12 ครั้ง
บทความหนึ่งของนิตยสารไทม์ในเดือนธันวาคมปี พ.ศ. 2551ได้มีการแสดงสถิติของการใช้ประโยคนี้ในสิ่งตีพิมพ์ของ เหรินหมินรึเป้า โดยระบุว่าในช่วงปี พ.ศ. 2489 ถึง 2549 มีบทความมากกว่าร้อยเรื่องที่ใช้คำนี้ต่อว่าผู้อื่นว่าทำร้ายจิตใจของชาวจีน  Global Times ได้เผยแพร่บทวิเคราะห์ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 มีบทสรุปว่าพบบทความ 237 บทความ เผยแพร่โดย เหรินหมินรึเป้า ในช่วงเดือน พฤษภาคม ปี พ.ศ.2489 ถึง พฤษภาคม ปี พ.ศ.2558 ซึ่งกล่าวหา 29 ประเทศว่าทำร้ายความรู้สึกของชาวจีน ประเทศเหล่านี้มี อินเดีย 9 บทความ, ฝรั่งเศส 16 บทความ, สหรัฐอเมริกา 62 บทความ และ ญี่ปุ่น 96 บทความ
หวังหงหลุน (จีน: 汪宏倫) ผู้ร่วมวิจัยที่ Institute of Sociology at Academia Sinica ประเทศไต้หวัน พบว่า เหรินหมินรึเป้า มีการใช้คำว่า "ทำร้ายความรู้สึกของชาวจีน" 319 ครั้ง โดยได้ข้อมูลมาจากฐานข้อมูลของ เหรินหมินรึเป้า
เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น > สหรัฐ

ประธานาธิบดี บิล คลินตัน, จอร์จ ดับเบิลยู บุช และ บารัก โอบามา ได้ถูกกล่าวหาโดยกระทรวงการต่างประเทศของจีนว่า "ทำร้ายความรู้สึกของชาวจีน" ที่ไปเข้าพบปะกับ ทาไลลามะที่ 14
เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น > วาติกัน

ในเดือนตุลาคม พ.ศ.2543 สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ได้ประกาศให้มิชชันนารีและผู้ติดตาม 120 คนเป็นนักบุญ ซึ่งคนเหล่านี้ได้เสียชีวิตในประเทศจีนช่วงราชวงศ์ชิง และช่วงสาธารณรัฐจีน เหรินหมินรึเป้า ได้มีการตอบโต้การกระทำดังกล่าวนั้นว่า "ทำร้ายความรู้สึกของคนจีน และเป็นการยั่วยุคนจีนทั้งประเทศ"  กระทรวงการต่างประเทศของจีนได้ออกมาแถลงว่าวาติกัน "ได้ทำร้ายความรู้สึกของชาวจีนและภาพลักษณ์ของประเทศจีน"
เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น > ยุโรป

ในปี พ.ศ.2543 Swedish Academy ได้มอบรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมให้กับ เกา ซิงเจี้ยน ซึ่ง เหรินหมินรึเป้า ได้เขียนว่า "เป็นการกระทำที่น่ารังเกียจ" และ "ทำร้ายความรู้สึกของคนจีน และเป็นการยั่วยุคนจีนทั้งประเทศอย่างร้ายแรง"
ในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ.2551 รัฐสภายุโรป ได้มอบรางวัล Sakharov ปี 2008 ให้กับนักต่อสู้สิทธิมนุษย์ชน Hu Jia ก่อนการประกาศรางวัลจีนได้พยายามกดดันรัฐสภายุโรปเพื่อไม่ให้ Hu Jia ชนะรางวัล โดยเอกอัครราชทูตจีนที่ประจำอยู่ในยุโรปได้เขียนจดหมายถึงรัฐสภายุโรปกล่าวว่าถ้าหาก Hu Jia ได้รับรางวัล จะเป็นการบั่นทอนมิตรภาพของยุโรปและจีนเป็นอย่างมาก และจะเป็นการทำร้ายความรู้สึกของชาวจีน
เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น > เม็กซิโก

ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ.2554 ประธานาธิบดี Felipe Calderón ของเม็กซิโก ได้เข้าพบปะกับ ทาไลลามะที่ 14 ในวันถัดมา กระทรวงการต่างประเทศของจีนได้ออกแถลงการว่าจีนไม่พอใจต่อการพบปะดังกล่าว และเป็นการทำร้ายความรู้สึกของชาวจีนเป็นอย่างมาก
เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น > ญี่ปุ่น

ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ.2555 หลังจากรัฐบาลญี่ปุ่นได้เข้าควบคุมหมู่เกาะเซ็งกากุ สำนักข่าวซินหัวได้กล่าวว่าการกระทำดังกล่าว "ทำร้ายความรู้สึกของคนจีนทั้งพันสามร้อยล้านคน"
เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น > ฮ่องกง

ในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ.2562 ในระหว่างการประท้วงในฮ่องกง ที่จิ๊มซ้าโจ๋ยมีผู้ชุมนุมคนหนึ่งได้ลดธงชาติของจีนลงและโยนธงลงไปในทะเล  สำนักงานราชการฮ่องกงและมาเก๊าได้ออกมาประนามว่า "กลุ่มคนหัวรุนแรงได้ละเมิดกฏหมายทำลายธงชาติของจีน ทำลายเกียรติยศของประเทศ ละเมิดระบบหนึ่งประเทศ สองระบบ และทำร้ายความรู้สึกของชาวจีนอย่างมาก"
เชิงอรรถ

↑  จำนวนประชากรที่กล่าวไว้อาจจะแตกต่างประมาณ 1200 ล้าน ถึง 1400 ล้านคน
ความถี่ของการใช้คำว่า "ทำร้ายความรู้สึกของชาวจีน" โดยสำนักข่าว เหรินหมินรึเป้า ในแต่ละปี
บิล คลินตัน, จอร์จ ดับเบิลยู บุช และ บารัก โอบามา
วิญญาณ (ศาสนาพุทธ)

ในศาสนาพุทธ คำว่าวิญญาณ (บาลี: viññāṇa; สันสกฤต: विज्ञान) ใช้หมายถึงพิชาน (consciousness) คือความรู้แจ้งอารมณ์ พระไตรปิฎกระบุว่าพระพุทธเจ้าทรงจำแนกวิญญาณออกเป็น 6 ประเภท ได้แก่
จักขุวิญญาณ ความรู้อารมณ์ทางตา คือรู้รูปด้วยตา หรือการเห็น
โสตวิญญาณ ความรู้อารมณ์ทางหู คือรู้เสียงด้วยหู หรือการได้ยิน
ฆานวิญญาณ ความรู้อารมณ์ทางจมูก คือรู้กลิ่นด้วยจมูก หรือการได้กลิ่น
ชิวหาวิญญาณ ความรู้อารมณ์ทางลิ้น คือรู้รสด้วยลิ้น หรือการรู้รส
กายวิญญาณ ความรู้อารมณ์ทางกาย คือรู้โผฏฐัพพะด้วยกาย หรือการรู้สึกกายสัมผัส
มโนวิญญาณ ความรู้อารมณ์ทางใจ คือรู้ธรรมารมณ์ด้วยใจ หรือการนึกคิด
6 อย่างนี้จัดว่าเป็นวิญญาณขันธ์ในขันธ์ 5
คำว่าวิญญาณยังถือเป็นคำไวพจน์ของคำว่าจิต มีความหมายเหมือนกัน ใช้แทนกันได้
วิญญาณในปฏิจจสมุปบาทก็ใช้ในความหมายเช่นเดียวกับจิต คือ
เพราะมีสังขารเจตสิก ที่ปรุงแต่งให้เกิด กายสังขาร วจีสังขาร และมโนสังขาร เป็นปัจจัยจึงเกิดวิญญาณ ถ้าไม่มีเจตสิกคือสิ่งที่ถูกรู้ วิญญาณย่อมเกิดขึ้นไม่ได้ เพราะไม่มีสิ่งที่ถูกรู้ให้วิญญาณได้รับรู้
และวิญญาณเป็นสิ่งที่ตั้งอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนามรูปหรืออัตภาพให้อาศัยอยู่ ดังนั้นในทางอภิธรรมเมื่อตายแล้วสัตว์ที่มีวิญญาณย่อมต้องเกิดทันที เพราะวิญญาณจะอยู่ลอยๆโดยไม่มีนามรูปหรือขันธ์ให้อาศัยไม่ได้ จึงกล่าวว่าวิญญาณเป็นปัจจัยของนามรูป
หน้าที่ของวิญญาณ (วิญญาณกิจ)

คัมภีร์วิสุทธิมรรคของพระพุทธโฆสะและคัมภีร์อภิธัมมัตถสังคหะของพระอนุรุทธาจารย์ กล่าวว่าวิญญาณมีหน้าที่ 14 อย่าง คือ
ปฏิสนธิ สืบต่อภพใหม่
ภวังคะ  เป็นองค์ประกอบของภพ
อาวัชชนะ คำนึงถึงอารมณ์ใหม่
ทัสสนะ เห็นรูป (ตรงกับจักขุวิญญาณ)
สวนะ   ได้ยินเสียง (ตรงกับโสตวิญญาณ)
ฆายนะ ได้กลิ่น (ตรงกับฆานวิญญาณ)
สายนะ รู้รส (ตรงกับชิวหาวิญญาณ)
ผุสนะ ถูกต้องโผฏฐัพพะ (ตรงกับกายวิญญาณ)
สัมปฏิจฉนะ รับอารมณ์
สันตีรณะ พิจารณาอารมณ์
โวฏฐัพพนะ ตัดสินอารมณ์
ชวนะ เสพอารมณ์
ตทาลัมพณะ รับอารมณ์ต่อจากชวนะก่อนจะกลับสู่ภวังค์
จุติ เคลื่อนจากภพปัจจุบันเพื่อจะไปสู่ภพหน้า