stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หยาน อี้ควาน
ผลงานเพลง > ซิงเกิล

| ปี | ชื่อภาษาอังกฤษ | ชื่อภาษาจีน | อัลบั้ม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2000 | "รอรัก" | 等爱 | Qiren Qi'an OST |  |
| 2001 | "ไม่ต้องกลัวฉันมี" | 别怕有我 | คนสองคนดีกว่าอยู่คนเดียว OST |  |
| 2006 | "มี แต่ความรัก" | 只有爱 | OST ปีทอง |  |
| 2007 | "พึ่งพา" | 依赖 | OST เจ้าหญิงคนสุดท้าย |  |
| 2007 | "ทำลายชิ้นส่วน" | 断章 | OST เจ้าหญิงคนสุดท้าย |  |
| 2009 | "ใบไม้ร่วง" | 落叶 | OST Qiuchao Xiang Wantian |  |
| 2013 | "คุณฉันรัก" | 我爱的你 | รักรักรัก ost |  |
| 2013 | "เลิฟเลิฟ | 恋了爱了 | รักรักรัก ost |  |
| 2013 | "บอกว่าฉันรักคุณอีกครั้ง" | 再一次说爱你 | รักรักรัก ost |  |
รางวัลและการเข้าชิง

| ปี | รางวัล | ประเภท | เสนอชื่อเข้าชิงงาน | ผล | อ้าง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2011 | รางวัลละครโทรทัศน์จีน | รักษาการรางวัลไอดอล | — | ชนะ |  |
| 2011 | รางวัลละครโทรทัศน์จีน | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | ทุกคนเป็นพี่น้องกัน | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2013 | รางวัลละครโทรทัศน์จีน | คู่รักที่นิยมมากที่สุด (กับ Sunny Du) | Girlfriend's Lover | ชนะ |  |
| 2016 | เทศกาลภาพยนตร์เอเชียแปซิฟิกนิวซีแลนด์ | ดารายอดนิยม | — | ชนะ |  |
| 2016 | รางวัลละครโทรทัศน์จีน | คู่รักที่นิยมมากที่สุด (กับ Sunny Du) | น้องสาว | ชนะ |  |
| 2017 | รางวัล Huading | สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (Ancient Drama) | Treasure Raiders | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
หมินจี่

| --- | --- |

มื้อ: อาหารจานเดียว
แหล่งกำเนิด: มาเก๊า
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อบด, ไข่, กากน้ำตาล, ซอสถั่วเหลือง
 ตำราอาหาร: หมินจี่
เหมี่ยนจื้อ (จีน: 免治; พินอิน: miǎnzhì) หรือภาษากวางตุ้งว่า หมินจี่ (เยฺว่พิน: min5 zi6) เป็นอาหารมาเก๊าชนิดหนึ่ง ทำจากเนื้อหมูหรือเนื้อวัวบด ปรุงรสด้วยกากน้ำตาลและซอสถั่วเหลือง หากโปะด้วยไข่ดาวด้านบนจะเรียกว่า หมินจี่ฉาวต๋าน (จีน: 免治炒蛋; เยฺว่พิน: min5 zi6 caau2 daan2) สันนิษฐานว่าชื่อ หมินจี่ มาจากคำว่า minced ของภาษาอังกฤษ ซึ่งได้รับมาจากกลุ่มชนที่ใช้ภาษาอังกฤษในฮ่องกง แต่บางส่วนก็เชื่อกันว่าอาหารชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากเมืองกัว ประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นอดีตอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกสมาก่อน
ในชุมชนกุฎีจีน กรุงเทพมหานคร มีอาหารที่ใกล้เคียงกันเรียกว่า สัพแหยก เป็นเนื้อสัตว์สับผัดกับเครื่องเทศเติมผงขมิ้นทำให้มีกลิ่นแรง มีรสเปรี้ยวนำ หวาน และเค็ม รับประทานกับขนมปังหรือข้าว
ดูเพิ่ม

เม็นจิ-คัตสึ – เป็นเนื้อบดชุบเกล็ดขนมปังทอดของญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Fat Rice cookbook, Macanese cuisine as envisioned by three Chicago natives
Minchee: Meat and potato hash from Macau
เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ

| เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ |
| --- | --- |
เจ้าชายโทโมฮิโตะ เมื่อ พ.ศ. 2546
ประสูติ: 5 มกราคม พ.ศ. 2489 ฮายามะ จังหวัดคานางาวะ จักรวรรดิญี่ปุ่น
สิ้นพระชนม์: 6 มิถุนายน พ.ศ. 2555 (66 ปี) สถาบันซาซากิ โรงพยาบาลเคียวอุนโด โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
พระชายา: โนบูโกะ อาโซ (พ.ศ. 2523–2555)
พระบุตร: เจ้าหญิงอากิโกะแห่งมิกาซะ เจ้าหญิงโยโกะแห่งมิกาซะ
ราชวงศ์: ญี่ปุ่น
พระบิดา: เจ้าชายทากาฮิโตะ มิกาซะโนะมิยะ
พระมารดา: เจ้าหญิงยูริโกะ พระชายาฯ
เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ (ญี่ปุ่น: 寛仁親王; โรมาจิ: Tomohito Shinnō; 5 มกราคม พ.ศ. 2489 – 6 มิถุนายน พ.ศ. 2555) เป็นพระโอรสองค์ใหญ่ของเจ้าชายทากาฮิโตะ มิกาซะโนะมิยะ กับเจ้าหญิงยูริโกะ พระชายาฯ เป็นพระญาติวงศ์ชั้นที่ 1 ของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ เคยอยู่ในลำดับที่หกแห่งการสืบราชสันตติวงศ์ญี่ปุ่น และเป็นว่าที่ผู้สืบบรรดาศักดิ์ มิกาซะโนะมิยะ ต่อจากพระบิดา เจ้าชายโทโมฮิโตะเป็นเจ้านายพระองค์แรกตั้งแต่ยุคเมจิที่ไว้พระมัสสุและพระทาฐิกะ มีสมญาว่า "เจ้าเครา" (ヒゲの殿下, Hige no Denka)
เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ด้วยโรคมะเร็ง
พระประวัติ

เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ ประสูติเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2489 ณ วังของพระบิดา สำเร็จการศึกษาสาขารัฐศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยกากูชูอิง เมื่อ พ.ศ. 2511 และทรงศึกษาต่อที่วิทยาลัยมอดลิน มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด สหราชอาณาจักร ช่วง พ.ศ. 2511–2513
เสกสมรส

เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะทรงหมั้นกับโนบูโกะ อาโซ ธิดาของทากากิจิ อาโซ ประธานบริษัทอาโซซีเมนต์ หลานตาของชิเงรุ โยชิดะ อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น และเป็นน้องสาวของทาโร อาโซ อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 และเสกสมรสในวันที่ 7 พฤศจิกายนปีเดียวกัน และโนบูโกะได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น เจ้าหญิงพระชายา ถือเป็นเจ้านายญี่ปุ่นพระองค์ที่สองที่มีพื้นเพเป็นคริสตัง (พระองค์แรกคือสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ แต่ต่างตรงที่เจ้าหญิงโนบูโกะทรงผ่านพิธีศีลล้างบาปมาแล้ว) ทั้งสองมีพระธิดาด้วยกันสองพระองค์ คือ
เจ้าหญิงอากิโกะแห่งมิกาซะ (ญี่ปุ่น: 彬子女王; โรมาจิ: Akiko Joō; ประสูติ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2524)
เจ้าหญิงโยโกะแห่งมิกาซะ (ญี่ปุ่น: 瑶子女王; โรมาจิ: Yōko Joō; ประสูติ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2526)
เดิมเจ้าชายโทโมฮิโตะและครอบครัวประทับอยู่ร่วมกันในเขตพระราชฐานอากาซากะ เขตมินาโตะ โตเกียว กระทั่งเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 เจ้าหญิงโนบูโกะทรงแยกจากพระสวามีและพระธิดาออกไปประทับที่อื่น
สิ้นพระชนม์

เจ้าชายโทโมฮิโตะได้รับการวินิจฉัยว่าประชวรด้วยโรคมะเร็งตั้งแต่ พ.ศ. 2534 ต่อมาทรงประชวรด้วยโรคมะเร็งกล่องเสียงใน พ.ศ. 2546 และทรงรับถวายการรักษาทันที เดือนกันยายน พ.ศ. 2549 พระองค์กรามหักหลังการรักษาด้วยเคมีบำบัด ครั้น พ.ศ. 2550 เจ้าชายโทโมฮิโตะทรงตรัสต่อสาธารณชนว่า พระองค์ประชวรด้วยโรคพิษสุราเรื้อรังและกำลังรับการรักษาที่โรงพยาบาลของสำนักพระราชวัง เดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 เชื้อมะเร็งกระจายไปทั่วพระศอ (คอหอย) และทรงเข้ารับการผ่าตัด แม้จะพยายามรักษาเสียงของพระองค์ไว้ได้ แต่หลังการประชวรด้วยพระอาการพระปับผาสะอักเสบอันเกิดการการกลืนพระกระยาหารที่ไม่เหมาะสม  พระองค์ต้องใช้เครื่องช่วยพูด (Electrolarynx) เมื่อมีรับสั่งเท่านั้น
เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เนื่องจากอวัยวะภายในล้มเหลว สิริพระชันษา 66 ปี  พระราชพิธีถวายพระเพลิงจัดขึ้นภายในสุสานหลวงโทชิมางาโอกะ มีผู้เข้าร่วมพระราชพิธี 660 คน
มิถุนายน พ.ศ. 2556 สำนักพระราชวังญี่ปุ่นประกาศรวมครอบครัวของเจ้าชายโทโมฮิโตะเข้ากับเจ้าชายทากาฮิโตะ มิกาซะโนะมิยะ เป็นครอบครัวเดียวกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Kunaicho | Their Imperial Highnesses Prince and Princess Tomohito of Mikasa
| ด ค กเจ้าชายแห่งญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
นับตั้งแต่รัชกาลของจักรพรรดิเมจิเป็นต้นไป
| รุ่นที่ 1 |  เจ้าชายยูกิฮิโตะ ทาเกะโนะมิยะ  จักรพรรดิไทโช  เจ้าชายมิชิฮิโตะ อากิโนะมิยะ  เจ้าชายเทรูฮิโตะ มิซุโนะมิยะ  |  |
| รุ่นที่ 2 |  จักรพรรดิโชวะ  เจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ  เจ้าชายโนบูฮิโตะ ทากามัตสึโนะมิยะ  เจ้าชายทากาฮิโตะ มิกาซะโนะมิยะ  |  |
| รุ่นที่ 3 |  จักรพรรดิอากิฮิโตะ  เจ้าชายมาซาฮิโตะ ฮิตาจิโนะมิยะ  เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ  เจ้าชายโยชิฮิโตะ คัตสึระโนะมิยะ  เจ้าชายโนริฮิโตะ ทากามาโดะโนะมิยะ  |  |
| รุ่นที่ 4 |  จักรพรรดินารูฮิโตะ  เจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ  |  |
| รุ่นที่ 5 |  เจ้าชายฮิซาฮิโตะแห่งอากิชิโนะ  |  |
อิชิโร ฮนดะ

| อิชิโร ฮนดะ |
| --- | --- |
本多 猪四郎
เกิด: 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1911(1911-05-07) จังหวัดยามางาตะ, ญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993(1993-02-28) (81 ปี) โตเกียว, ญี่ปุ่น
อาชีพ: ผู้กำกับ, ผู้อำนวยการผลิต, ผู้เขียนบท, บรรณาธิการ
คู่สมรส: คิมิ ยามาซากิ (สมรส 1939)
บุตร: 2
เว็บไซต์: http://www.ishirohonda.org/
อิชิโร ฮนดะ (ญี่ปุ่น: 本多猪四郎; โรมาจิ: Honda Ishirō; 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1911 – 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 บางครั้งเอกสารเผยแพร่ของต่างประเทศลงชื่อผิดว่า อิโนชิโระ ฮนดะ (Inoshiro Honda) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์และผู้เขียนบทชาวญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักมากเพราะภาพยนตร์แนวไคจูและโทกูซัตสึของเขา ซึ่งรวมถึง หลายเรื่องในชุด ก็อดซิลลา และช่วงต้นชีวิตการทำงานของเขา เขายังมีผลงานอย่างกว้างขวางในประเภทสารคดีและสงคราม นอกจากนี้ เขายังเป็นเพื่อนชั่วชีวิตและเพื่อนร่วมงานของอากิระ คูโรซาวะ โดยร่วมงานกันมากมายในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990
หมี

| หมี ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 38–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N     สมัยอีโอซีนตอนปลาย – ปัจจุบัน |
| --- | --- |

หมีกริซลีย์ (Ursus arctos horribilis) ซึ่งเป็นสัตว์กินเนื้อบนพื้นผิวโลกที่มีขนาดใหญ่ที่สุด

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
อันดับย่อย:: Caniformia
อันดับฐาน:: Arctoidea
วงศ์:: Ursidae G. Fischer de Waldheim, 1817

วงศ์ย่อย
 †Amphicynodontinae  †Hemicyoninae  †Ursavinae  †Agriotheriinae  Ailuropodinae  Tremarctinae  Ursinae

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของหมีในยุคปัจจุบัน
ชื่อพ้อง
 Ursinae Fischer de Waldheim, 1817
หมี จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อันดับสัตว์กินเนื้อ จัดอยู่ในวงศ์ Ursidae  ออกลูกเป็นตัว ตาและใบหูกลมเล็ก ริมฝีปากยื่นแยกห่างออกจากเหงือก สามารถยืนและเดินด้วยขาหลังได้ ประสาทการดมกลิ่นดีกว่าประสาทตาและหู กินได้ทั้งพืชและสัตว์เป็นอาหาร
การจำแนก

หมีจัดเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีขนาดใหญ่ ปัจจุบันได้มีการจำแนกหมีออกเป็นทั้งหมด 8 ชนิด (ไม่นับชนิดย่อย)  โดยมีการกระจายพันธุ์ไปในทุกภูมิภาคของโลก ตั้งแต่ไซบีเรียหรือขั้วโลกเหนือ, ทวีปอเมริกาเหนือ, ทวีปอเมริกาใต้, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ไม่พบที่ทวีปแอฟริกาและโอเชียเนีย
ชนิด

หมีแพนด้าหรือแพนด้ายักษ์ (Ailuropoda melanoleuca)
หมีแว่น (Tremarctos ornatus)
หมีดำ (Ursus americanus)
หมีสีน้ำตาลหรือหมีกริซลีย์ (Ursus arctos)
หมีหมาหรือหมีคน  (Helarctos malayanus)
หมีขั้วโลกหรือหมีขาว (Ursus maritimus)
หมีควาย (Ursus thibetanus)
หมีสล็อธ (Melursus ursinus)
ในประเทศไทยมี 2 ชนิด คือ หมีควาย ตัวใหญ่ ขนยาวดำ ที่อกมีขนสีขาวรูปง่าม พบได้ในป่าทั่วประเทศ และหมีหมาหรือหมีคน ตัวเล็กกว่าหมีควาย ขนสั้นดำ ที่อกมีขนสีขาวรูปคล้ายเกือกม้า พบได้ตั้งแต่คอคอดกระลงไป
องค์การบริหารส่วนตำบลฝายนาแซง

| องค์การบริหารส่วนตำบลฝายนาแซง |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
ภูเขาในเขตตำบลน้ำเฮี้ย
อบต.ฝายนาแซงที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลฝายนาแซง
พิกัด: 16°47′59.2″N 101°12′59.1″E﻿ / ﻿16.799778°N 101.216417°E﻿ / 16.799778; 101.216417
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เพชรบูรณ์
อำเภอ: หล่มสัก
การปกครอง
 • นายก: โสพน แก้วทา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 27.40 ตร.กม. (10.58 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 5,571 คน
 • ความหนาแน่น: 203.32 คน/ตร.กม. (526.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06670313
ที่อยู่ที่ทำการ: หมู่ที่ 6 ถนนสามแยกพุแค–เลย ตำบลฝายนาแซง อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ 67110
เว็บไซต์: www.faynasang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
องค์การบริหารส่วนตำบลฝายนาแซง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลฝายนาแซง ตำบลหนองสว่าง และตำบลน้ำเฮี้ย ในอำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ ในปี พ.ศ. 2565 มีประชากรทั้งหมด 5,571 คน
ที่ตั้งและอาณาเขต

องค์การบริหารส่วนตำบลฝายนาแซงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลนาแซง (อำเภอหล่มเก่า)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลสักหลง
ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลวัดป่า และองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำก้อ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลนาเกาะ (อำเภอหล่มเก่า)
ประวัติ

เดิมพื้นที่ตำบลฝายนาแซง มีฐานะเป็นสภาตำบลฝายนาแซงในปี พ.ศ. 2516 และได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลฝายนาแซง อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ ในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2544 กระทรวงมหาดไทยพิจารณาว่าสภาตำบลน้ำเฮี้ย อำเภอหล่มสัก ซึ่งมีประชากรเพียง 1,637 คนยุบรวมเข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลฝายนาแซง และในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาอีกครั้งว่าสภาตำบลหนองสว่าง ในพื้นที่ใกล้เคียงของเขตองค์การบริหารส่วนตำบลมีประชากรในเขตสภาตำบลเพียง 1,323 คน จึงให้ยุบรวมเข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลฝายนาแซง
ประชากร

พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลฝายนาแซงประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 15 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากรรวมทั้งหมด 5,571 คน แบ่งเป็นชาย 2,674 คน หญิง 2,897 คน (เดือนธันวาคม 2565)
* ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
| หมู่บ้าน | พ> ศ. 2565 | พ> ศ. 2564 | พ> ศ. 2563 | พ> ศ. 2562 | พ> ศ. 2561 | พ> ศ. 2560 | พ> ศ. 2559 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ตำบลฝายนาแซง
| บึงใต้ | 590 | 602 | 603 | 613 | 611 | 619 | 620 |
| ห้วยกอก | 471 | 472 | 483 | 488 | 491 | 492 | 488 |
| ท่าสวนมอญ | 462 | 465 | 468 | 468 | 469 | 464 | 470 |
| ฝายนาแซง | 433 | 429 | 435 | 436 | 443 | 446 | 444 |
| บึงเหนือ | 344 | 347 | 345 | 354 | 347 | 352 | 351 |
| บึงกลาง | 301 | 303 | 304 | 303 | 305 | 312 | 317 |
| รวม | 2,601 | 2,618 | 2,638 | 2,662 | 2,666 | 2,685 | 2,690 |
ตำบลหนองสว่าง
| หนองสว่าง (หมู่ 2) | 354 | 346 | 347 | 345 | 338 | 339 | 333 |
| หนองสว่าง (หมู่ 4) | 335 | 334 | 335 | 340 | 337 | 339 | 338 |
| หนองสว่าง (หมู่ 1) | 311 | 314 | 318 | 320 | 318 | 315 | 327 |
| หนองสว่าง (หมู่ 3) | 276 | 282 | 280 | 281 | 281 | 286 | 290 |
| รวม | 1,276 | 1,276 | 1,280 | 1,286 | 1,274 | 1,279 | 1,288 |
ตำบลน้ำเฮี้ย
| หนองปลา | 653 | 662 | 657 | 659 | 650 | 643 | 635 |
| กุดโก | 349 | 352 | 344 | 353 | 358 | 357 | 350 |
| น้ำเฮี้ย (หมู่ 2) | 307 | 310 | 318 | 317 | 318 | 313 | 319 |
| น้ำเฮี้ย (หมู่ 5) | 258 | 262 | 269 | 271 | 280 | 284 | 282 |
| นาสมบูรณ์ | 127 | 128 | 130 | 130 | 130 | 132 | 134 |
| รวม | 1,694 | 1,714 | 1,718 | 1,730 | 1,736 | 1,729 | 1,720 |
| รวมทั้งหมด | 5,571 | 5,608 | 5,636 | 5,678 | 5,676 | 5,693 | 5,698 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลฝายนาแซง
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดเพชรบูรณ์ |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  เพชรบูรณ์  วิเชียรบุรี  หล่มสัก  |  |
| เทศบาลตำบล |  แคมป์สน  โคกสะอาด  เฉลียงทอง  ชนแดน  ซับสมอทอด  ดงขุย  ตาลเดี่ยว  ท่าข้าม  ท่าพล  ท้ายดง  นางั่ว  นาเฉลียง  บ่อไทย  บัววัฒนา  บ้านโภชน์  พุเตย  วังชมภู  วังโป่ง  ศาลาลาย  สว่างวัฒนา  หนองไผ่  หล่มเก่า  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กองทูล  กันจุ  เข็กน้อย  เขาค้อ  คลองกระจัง  โคกปรง  โคกมน  ชนแดน  ชอนไพร  ช้างตะลูด  ซับน้อย  ซับเปิบ  ซับพุทรา  ซับไม้แดง  ซับสมบูรณ์  ซับสมอทอด  ดงขุย  ดงมูลเหล็ก  ตะกุดไร  ตะเบาะ  ตาดกลอย  ท่าข้าม  ท้ายดง  ท่าด้วง  ท่าแดง  ท่าพล  ท่าโรง  ทุ่งสมอ  ท่าอิบุญ  นาเกาะ  นาซำ  นาแซง  นาป่า  นายม  นาสนุ่น  น้ำก้อ  น้ำชุน  น้ำร้อน (อำเภอเมืองเพชรบูรณ์)  น้ำร้อน (อำเภอวิเชียรบุรี)  น้ำหนาว  บ่อรัง  บ้านกล้วย  บ้านกลาง  บ้านโคก  บ้านติ้ว  บ้านโตก  บ้านเนิน  บ้านไร่  บ้านโสก  บ้านหวาย  บึงกระจับ  บึงสามพัน  บุ่งคล้า  บุ่งน้ำเต้า  ประดู่งาม  ปากช่อง  ปากดุก  ป่าเลา  ฝายนาแซง  พญาวัง  พุขาม  พุเตย  พุทธบาท  เพชรละคร  ภูน้ำหยด  ยางงาม  ยางสาว  ระวิง  ลาดแค  ลานบ่า  วังกวาง  วังชมภู  วังท่าดี  วังบาล  วังโบสถ์  วังโป่ง  วังพิกุล  วังศาล  วังหิน  วังใหญ่  วัดป่า  ศรีเทพ  ศรีมงคล  ศิลา  สระกรวด  สระแก้ว  สระประดู่  สะเดียง  สักหลง  สามแยก  หนองไขว่  หนองแจง  หนองไผ่  หนองแม่นา  หนองยางทอย  หล่มเก่า  หลักด่าน  ห้วยโป่ง  ห้วยไร่  ห้วยสะแก  ห้วยใหญ่  หินฮาว  |  |
เกาะแรด (จังหวัดชลบุรี)

| ภูมิศาสตร์ |
| --- | --- |
ที่ตั้ง: อ่าวไทย
พื้นที่: 0.79 ตารางกิโลเมตร (0.31 ตารางไมล์)
การปกครอง
 ไทย
จังหวัด: ชลบุรี
อำเภอ: สัตหีบ
ตำบล: แสมสาร
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
รหัสไปรษณีย์: 15250
เกาะแรด เป็นหนึ่งใน 9 เกาะของหมู่เกาะแสมสาร อยู่ในความดูแลของกองทัพเรือไทย ตั้งอยู่ในตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ที่ละติจูด 12° 35´.0 เหนือ ลองจิจูด 100° 58´.1 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 800 เมตร ยาว 1.1 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 791,635 ตารางเมตร สูง 86 เมตร อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะแสมสาร ระยะห่าง 530 เมตร
เกาะมีรูปร่างค่อนข้างกลม แต่จะมีแหลมเล็ก ๆ อยู่แหลมหนึ่งยื่นออกมาคล้ายนอแรด จึงเรียกว่าเกาะแรด ด้านทิศเหนือของเกาะเป็นหาดทรายขาวไม่ยาวนัก แต่เต็มไปด้วยปะการัง ด้านทิศใต้มีสภาพเป็นกรวดและโขดหิน สภาพโดยทั่วไปบริเวณรอบเกาะเป็นป่าดิบแล้งและป่าชายหาด
เกาะแม่เกาะ

| --- | --- |
ทะเลใน
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง
การปกครอง
 ไทย
จังหวัด: จังหวัดสุราษฎร์ธานี
อำเภอ: อำเภอเกาะสมุย
ตำบล: ตำบลอ่างทอง
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
รหัสไปรษณีย์: 84140
เกาะแม่เกาะ เป็นเกาะในอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง ในตำบลอ่างทอง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี
จุดเด่นของเกาะแม่เกาะคือ ทะเลใน หรือ ทะเลสาบกลางภูเขา เป็นแอ่งน้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ที่ถูกโอบล้อมไปด้วยเทือกเขาหินปูนที่สูงสลับซับซ้อน มีอุโมงค์ใต้น้ำที่เชื่อมต่อกับทะเล ด้วยเหตุนี้จึงชื่อว่า "ทะเลใน"
ทะเลในเกิดจากแอ่งหินปูนยุบตัวลงในทะเล เป็นวงรี ลักษณะการเกิดของทะเลในมีกำเนิดมาจากเขาหินปูนซึ่งสะสมตัวจากการตกตะกอนของสารละลายหินปูนหรือแคลเซียมคาร์บอเนต (CaCO3) ร่วมกับการทับถมของซากสัตว์ หลังจากที่หินปูนทับถมจนกลายเป็นหินแข็งแล้ว เกิดการเปลี่ยนแปลงของเปลือกโลก หินปูนยกตัวจนกลายเป็นเขาสูง จนเมื่อหินปูนถูกน้ำเซาะไปเรื่อย ๆ ทำให้เกิดลักษณะธรณีสัณฐานแบบคาสต์ซึ่งเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ถ้ำ และทางน้ำใต้ดิน จนเมื่อน้ำละลายเอาหินปูนที่อยู่ข้างใต้หลุมบ่อหรือถ้ำ จนเป็นหลุมหรือถ้ำมีขนาดใหญ่และผนังถ้ำบางลง ผนังถ้ำส่วนบนจึงได้พังทะลายลง ทำให้พื้นดินตอนบนยุบลงกลายเป็นหลุมใหญ่ มีสภาพเป็นหลุมยุบที่ปากหลุมมีลักษณะค่อนข้างกลม หลุมยุบนี้จึงค่อย ๆ ลึกลงเรื่อยมา จนทะลุติดต่อถึงทางน้ำด้านล่าง เมื่อเปลือกโลกเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ทำให้เขาหินปูนเหล่านี้จมลงใต้ทะเล เกิดเป็นหมู่เกาะที่น้ำทะเลไหลทะลักเข้าไปภายในโดยช่องทางน้ำใต้ดินมาสะสมขังตัวอยู่ในหลุมยุบ ทำให้เกิดเป็นทะเลใน
ทะเลในกว้างกว่า 250 เมตร ยาว 350 เมตร ลึก 7 เมตร มีเนื้อที่ประมาณ 30 ไร่ สีของน้ำเป็นสีเขียวมรกต มีโขดเขา และต้นไม้รอบ ๆ
บนเกาะยังมีถ้ำบัวโบก ภายในมีหินงอกหินย้อยคล้ายดอกบัวบาน ถัดไปมีทางเดินขึ้นไปยังจุดชมวิวบนยอดเขา ซึ่งมองเห็นทิวทัศน์โดยรวมของหมู่เกาะอ่างทอง
หลอดเลือดดำเบซิลิค

| หลอดเลือดดำเบซิลิค  (Basilic vein) |
| --- | --- |
หลอดเลือดดำของรักแร้ข้างขวา มองจากด้านหน้า
หลอดเลือดดำชั้นผิว (Superficial vein) ของรยางค์บน
รายละเอียด
จาก: ร่างแหหลอดเลือดดำหลังมือ (dorsal venous network of hand)
ออกไปยัง: หลอดเลือดดำรักแร้ (axillary vein)
ตัวระบุ
TA98: A12.3.08.018
TA2: 4979
FMA: 22908
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ในกายวิภาคศาสตร์มนุษย์ หลอดเลือดดำเบซิลิค (Basilic vein) เป็นหลอดเลือดดำชั้นผิวขนาดใหญ่ของรยางค์บนซึ่งช่วยระบายเลือดจากส่วนของมือและปลายแขน เริ่มต้นจากร่างแหหลอดเลือดดำหลังมือด้านใกล้ลำตัว (หรือด้านกระดูกอัลนา) มาตามฐานของปลายแขนและต้นแขน แนวเส้นทางของเส้นเลือดส่วนใหญ่อยู่ในชั้นผิว โดยทั่วไปหลอดเลือดนี้มาตามชั้นไขมันและพังผืดอื่นๆ ที่อยู่ในชั้นตื้นต่อกล้ามเนื้อของรยางค์บน ดังนั้นเราสามารถเห็นเส้นเลือดนี้ได้ผ่านผิวหนัง
ใกล้บริเวณด้านหน้าของแอ่งแขนพับ (cubital fossa) หลอดเลือดดำเบซิลิคมักจะเชื่อมกับหลอดเลือดดำชั้นผิวขนาดใหญ่อื่นๆ ในรยางค์บนนั่นคือ หลอดเลือดดำเซฟาลิค (cephalic vein) โดยผ่านหลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล (median cubital vein) ลักษณะของหลอดเลือดดำชั้นผิวของปลายแขนมีความแปรผันมากในแต่ละบุคคล ทำให้มีหลอดเลือดดำชั้นผิวจำนวนมากที่เชื่อมกับหลอดเลือดดำเบซิลิคที่ไม่มีชื่อ
เมื่อหลอดเลือดมาถึงประมาณครึ่งทางของต้นแขน (ครึ่งหนึ่งที่อยู่ระหว่างไหล่และข้อศอก) หลอดเลือดดำเบซิลิคจะลงไปในชั้นลึกมากขึ้น และไหลใต้กล้ามเนื้อ บริเวณขอบล่างของกล้ามเนื้อเทเรส เมเจอร์ 
(teres major muscle) จะมีหลอดเลือดดำรอบกระดูกต้นแขนด้านหน้าและด้านหลังไหลเข้ามาเชื่อม ก่อนที่จะเชื่อมกับหลอดเลือดดำแขน (brachial veins) แล้วกลายเป็นหลอดเลือดดำรักแร้ (axillary vein)
เช่นเดียวกับหลอดเลือดดำชั้นผิวของปลายแขน การเจาะหลอดเลือดดำ (venipuncture) สามารถใช้หลอดเลือดแดงเบซิลิคได้
ภาพอื่นๆ

ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของต้นแขน
ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของปลายแขน
หลอดเลือดแดงแขน
หลอดเลือดดำบนหลังมือ
ดูเพิ่ม

หลอดเลือดดำเซฟาลิค
หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Labs เก็บถาวร 2007-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
SUNY Radiology เก็บถาวร 2007-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Illustration เก็บถาวร 2006-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หลอดเลือดดำพีโรเนียล

| หลอดเลือดดำพีโรเนียล หรือ หลอดเลือดดำฟิบูลาร์  (Peroneal veins or Fibular veins) |
| --- | --- |
หลอดเลือดดำขาพับ (popliteal vein)
รายละเอียด
ออกไปยัง: หลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียล (posterior tibial vein)
หลอดเลือดแดง: หลอดเลือดแดงพีโรเนียล (peroneal artery)
ตัวระบุ
ภาษาละติน: venae fibulares
TA98: A12.3.11.033
TA2: 5078
FMA: 21246
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
หลอดเลือดดำพีโรเนียล หรือ หลอดเลือดดำฟิบูลาร์ (Peroneal veins หรือ Fibular veins) เป็นหลอดเลือดดำในขาที่ทอดคู่ไปกับ (หรือ venae comitantes) หลอดเลือดแดงพีโรเนียล (peroneal artery)
โครงสร้าง

หลอดเลือดดำพีโรเนียลเป็นหลอดเลือดดำชั้นลึก (deep veins) ที่ช่วยลำเลียงเลือดจากพื้นที่ด้านข้างของขา (lateral compartment of the leg) เทลงสู่หลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียล (posterior tibial vein) ซึ่งจะเทเข้าสู่หลอดเลือดดำขาพับ (popliteal vein) ต่อไป หลอดเลือดดำนี้เป็น venae comitantes ของหลอดเลือดแดงพีโรเนียลหรือหลอดเลือดแดงฟิบูลาร์ (peroneal artery หรือ fibular artery)
ภาพอื่นๆ

ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของขา
แหล่งข้อมูลอื่น

peroneal+veins จากเว็บไซต์  eMedicine Dictionary
เดซิเมตร

เดชิเมตร เป็นหน่วยวัดความยาว มีขนาดเท่ากับ 1 x 10-1 เมตร มักย่อว่า dm จากภาษาอังกฤษ decimetre
| พหุคูณย่อย> ค่า | พหุคูณย่อย> สัญลักษณ์ | พหุคูณย่อย> ชื่อ | พหุคูณใหญ่> ค่า | พหุคูณใหญ่> สัญลักษณ์ | พหุคูณใหญ่> ชื่อ |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 10–1 m | dm | เดซิเมตร | 101 m | dam | เดคาเมตร |  |
| 10–2 m | cm | เซนติเมตร | 102 m | hm | เฮกโตเมตร |  |
| 10–3 m | mm | มิลลิเมตร | 103 m | km | กิโลเมตร |  |
| 10–6 m | µm | ไมโครเมตร (ไมครอน) | 106 m | Mm | เมกะเมตร |  |
| 10–9 m | nm | นาโนเมตร | 109 m | Gm | จิกะเมตร |  |
| 10–12 m | pm | พิโกเมตร | 1012 m | Tm | เทระเมตร |  |
| 10–15 m | fm | เฟมโตเมตร (เฟอร์มิ) | 1015 m | Pm | เพตะเมตร |  |
| 10–18 m | am | อัตโตเมตร | 1018 m | Em | เอกซะเมตร |  |
| 10–21 m | zm | เซปโตเมตร | 1021 m | Zm | เซตตะเมตร |  |
| 10–24 m | ym | ยอกโตเมตร | 1024 m | Ym | ยอตตะเมตร |  |
| 10−27 m | rm | รอนโตเมตร | 1027 m | Rm | รอนนาเมตร |  |
| 10−30 m | qm | เควกโตเมตร | 1030 m | Qm | เควตตาเมตร |  |
หน่วยที่นิยมใช้แสดงเป็นตัวหนา
เทียบกับหน่วยอื่นๆ

1 เดชิเมตร เท่ากับ
100,000 ไมโครเมตร
10 เซนติเมตร
1
ฟัก
ซิเมตร
0.1 เมตร
3.9 นิ้ว
2.2 เดชิเมตร — เส้นผ่านศูนย์กลางของลูกฟุตบอลมาตรฐาน
2.998 เดชิเมตร —  	ระยะทางที่แสงเดินทางในเวลา 1 นาโนวินาที
3 เดชิเมตร — ความยาวของไม้บรรทัด
เซย์จูเซ็นไต กิงกะแมน VS เมกะเรนเจอร์

เซย์จูเซ็นไต กิงกะแมน VS เมกะเรนเจอร์ (ญี่ปุ่น: 星獣戦隊ギンガマンVSメガレンジャー; โรมาจิ: Seijuu Sentai Gingaman tai Megarenja; ทับศัพท์: Seijuu Sentai Gingaman VS Megaranger) เป็นออริจินอลวิดีโอจาก ขบวนการคอสมิค กิงกะแมน วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1999 ความยาว 44 นาที
ภาพรวม

เป็นออริจินอลวิดีโอจากละครชุดโทรทัศน์ ขบวนการคอสมิค กิงกะแมน และเป็นผลงานเรื่องที่ 4 ของ  ซูเปอร์เซ็นไต วีซินีม่า โดยเรื่องนี้ได้เปลี่ยนชื่อจาก ซูเปอร์เซ็นไต OV ซีรีส์ เป็น ซูเปอร์เซ็นไต วีซินีม่า พร้อมทั้งมีโลโก้ประจำผลงานบนปกสื่อ
สำหรับ VS ซีรีส์ เฉพาะเรื่องนี้เป็นเรื่องราวในเหตุการณ์ภายหลังของทั้ง 2 ขบวนการ ทั้งฝั่งเมกะเรนเจอร์ ที่เล่าเหตุการณ์หลังตอนสุดท้าย ในช่วงที่เคนตะและเพื่อนๆ ได้จบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม และกำลังเดินไปตามเส้นทางของแต่ละคน ส่วนฝั่งกิงกะแมนได้ถูกตั้งเหตุการณ์หลังจากตอนจบของเนื้อเรื่องหลักของทีวีซีรีส์ โดยพวกเรียวมะกำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในป่ากิงกะ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการถ่ายทำเกิดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ฉากบางอย่างจากตอนสุดท้ายของกิงกะแมน เช่น ลักษณะของจอมมารอสูรและการเพิ่มความแข็งแกร่งของจูเกคิโบจะไม่สะท้อนกลับ โดยผู้เขียนบท อาราคาวะ โทชิฮิสะ ได้บอกว่าต้องเขียนเรื่องราวรายวันหลังจากเนื้อหาในตอนสุดท้ายของทีวีซีรีส์ ซึ่งยังไม่ได้รับการตัดสินใจ ส่วนผู้กำกับ นากาอิชิ ทาคาโอะ แนะนำให้อาราคาวะ "คิดถึงตอนสุดท้ายเป็นตอนสุดท้าย" และบอกอาราคาวะว่าสามารถทำได้โดยไม่ต้องรอ
สื่อถูกที่วางจำหน่าย

รูปแบบม้วนวิดีโอVHS ในรูปแบบเช่าเปิดให้เช่าเมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1999 ต่อมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ได้ทำรูปแบบขาย
รูปแบบแผ่นเลเซอร์ดิสก์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1999
รูปแบบแผ่นดีวีดี วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 2001
รูปแบบแผ่นบลูเรย์ จากชุด ซูเปอร์เซ็นไต V CINEMA&THE MOVIE Blu-ray BOX 1996‐2005 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2016
รูปแบบแผ่นบลูเรย์ จากชุด ซูเปอร์เซ็นไต V CINEMA&THE MOVIE Blu-ray 1996‐1998 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019
เจ้าเวียงชื่น บุตรรัตน์

| เจ้าเวียงชื่น บุตรรัตน์ |
| --- | --- |

เสียชีวิต: ตุลาคม พ.ศ. 2445 คุ้มเจ้าราชวงศ์ เมืองแพร่
สามี: พระยาราชวงศ์ (บุญศรี บุตรรัตน์)
บุตร: เจ้าอินทร์ตุ้ม ศรีจันทร์แดง เจ้าอินทร์สม บุตรรัตน์ เจ้าดาวคำ ศรุตานนท์
พระบิดา: น้อยเทพวงษ์
พระมารดา: บัวไหล
เจ้าเวียงชื่น บุตรรัตน์ (สกุลเดิม เทพวงศ์) หรือมีชื่อในภาษาไทยว่า เมืองชื่น เป็นธิดาคนที่สองของน้อยเทพวงษ์ อดีตเจ้าผู้ครองเมืองแพร่ เธอสมรสกับพระยาราชวงศ์ (บุญศรี บุตรรัตน์) ซึ่งถูกวางตัวให้เป็นเจ้าผู้ครองเมืองแพร่คนถัดไป ทว่าหลังเหตุการณ์กบฏเงี้ยว เจ้าเวียงชื่นและพระยาราชวงศ์ผู้สามี ได้พร้อมใจกันก่ออัตวินิบาตกรรมด้วยการดื่มยาพิษจนถึงแก่กรรมเคียงข้างกันเมื่อช่วงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2445 ไม่ยอมให้รัฐบาลสยามจับกุมคุมขัง ริบทรัพย์ หรือถอดยศ