จอตา
ในสัตว์อื่น ๆ > ความแตกต่างกันของสัตว์มีกระดูกสันหลังและสัตว์ชั้นเซฟาโลพอด

เรตินาของสัตว์มีกระดูกสันหลังนั้นกลับหัวกลับหาง  เพราะว่า  เซลล์รับแสงกลับไปอยู่ด้านหลังของเรตินา
ดังนั้น  แสงต้องเดินผ่านชั้นเซลล์ประสาทอื่น ๆ และเส้นเลือดก่อนที่จะเข้าไปถึงชั้นเซลล์รับแสง
โดยนัยตรงข้ามกัน  เรตินาของสัตว์ชั้นเซฟาโลพอดมีเซลล์รับแสงอยู่ที่ด้านหน้าของเรตินา
โดยมีนิวรอนประมวลผลและเส้นเลือดหลังเซลล์รับแสง
เพราะเหตุนี้  สัตว์ชั้นเซฟาโลพอดจึงไม่มีจุดบอด
เรตินาของสัตว์ชั้นเซฟาโลพอดไม่ได้เกิดจากส่วนที่งอกออกจากสมองเหมือนกับในสัตว์มีกระดูกสันหลัง
ดังนั้น  จึงมีข้อเสนอว่า  ความแตกต่างเช่นนี้แสดงว่า  ตาของสัตว์มีกระดูกสันหลังและของสัตว์ชั้นเซฟาโลพอดไม่ได้มีกำเนิดเดียวกัน  คือเกิดในสายวิวัฒนาการที่ต่างกัน
ในปี ค.ศ. 2009 นักวิจัยโครเกอร์แสดงปลาม้าลายทางกายวิภาคว่า  แม้ว่าการจัดระเบียบแบบผกผันจะไม่ใช่การปรับตัวให้เหมาะกับสิ่งแวดล้อม  (nonadaptive)
เพราะว่า  ทำให้เกิดการกระจายแสงซึ่งเป็นสิ่งที่เลี่ยงได้  (และนำไปสู่การสูญเสียแสงที่เป็นข้อมูล  ทำให้ภาพไม่ชัด)
แต่ว่า  การจัดระเบียบแบบนี้ใช้พื้นที่น้อยสำหรับสัตว์ที่มีตาขนาดเล็ก  มีวุ้นตาน้อย
เพราะว่า  ระยะระหว่างตัวเลนส์กับส่วนนอก  (outer segment)  ที่ไวแสงของเซลล์รับแสง
เต็มไปด้วยเซลล์ประสาท
ความแตกต่างกันของเรตินาระหว่างสัตว์มีกระดูกสันหลังและสัตว์ชั้นเซฟาโลพอดเป็นปริศนาอย่างหนึ่งเกี่ยวกับสายวิวัฒนาการซึ่งยังไม่มีคำตอบที่ชัดเจน
จากมุมมองทางวิวัฒนาการ  โครงสร้างซับซ้อนเช่นเรตินาแบบผกผันอาจเกิดขึ้นได้จากผลของกระบวนการ 2 อย่าง คือ
เป็นรูปแบบประนีประนอมที่ให้ผลดีที่เกิดจากหน้าที่ต่าง ๆ ซึ่งต้องใช้โครงสร้างที่ขัดแย้งกัน
เป็นส่วนเหลือจากวิวัฒนาการและการแปรเปลี่ยนของอวัยวะที่เป็นไปอย่างไม่ตรงไปตรงมา  มีผลเป็นอวัยวะที่มีการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่ไม่ดี
แต่ว่า  การเห็นเป็นสมรรถภาพสำคัญที่เกิดจากการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมในสัตว์มีกระดูกสันหลังชั้นสูง
ดังนั้น  ถ้าเป็นความจริงว่า  เรตินามีโครงสร้างที่ไม่ดี  (จากมุมมองของทัศนศาสตร์)
อาจจะสมควรที่จะสืบหาความได้เปรียบทางสรีรภาพที่สำคัญยิ่งของเรตินาแบบนี้
ข้อเสนอหนึ่งก็คือว่า  การขยายแสงของเซลล์รับแสงในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
ต้องใช้พลังงานมาก
และดังนั้น  จึงต้องมีระบบหล่อเลี้ยงที่ใหญ่และสม่ำเสมอ
และเป็นความจริงว่า  ระบบเครือข่ายเส้นเลือดที่ไม่เหมือนกับในสัตว์อื่น   มีสมรรถภาพดีในการหล่อเลี้ยงชั้นเซลล์รับแสงด้วยเลือดเป็นจำนวนมาก
ซึ่งแสดงว่า  เรตินากลับด้านเป็นการปรับตัวเพื่อให้สามารถส่งออกซิเจนเป็นจำนวนมากไปให้เรตินา
สมกับความต้องการทางพลังงานที่สูง
และช่วยป้องกันเซลล์ของ retinal pigment epitheliam จากความเสียหายที่เกิดจากแสงและกระบวนการออกซิเดชั่น,  
ซึ่งแม้ว่า  อาจจะดูเหมือนเป็นการทำให้สถานการณ์แย่ลงเพราะเลือดสมบูรณ์ไปด้วยออกซิเจนใน choroid
แต่ความจริง  มีการกำจัดออกโดยกระบวนการที่ retinal pigment epithelium (RPE) แปรใช้ opsin disc ใหม่
และกระบวนการสุดท้ายนี้ทำให้เซลล์รับแสงสามารถมีชีวิตที่ยืนยาวเป็นทศวรรษได้
แม้สัตว์ชั้นเซฟาโลพอดจะมีเรตินาที่ไม่กลับด้าน  แต่ก็มีความชัดเจนพอกับตาของสัตว์มีกระดูกสันหลังหลายชนิด
ปลาหมึกไม่มีโครงสร้างที่คล้ายกับ RPE ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง
แม้ว่า  เซลล์รับแสงของปลาหมึกจะมีโปรตีน retinochrome ที่แปรใช้ retinal ใหม่เป็นการทำหน้าที่อย่างหนึ่งที่เหมือนกันกับ RPE ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง
แต่ก็อาจจะกล่าวได้ว่า  เซลล์รับแสงของเซฟาโลพอดโดยรวมแล้ว  ไม่ได้รับการดูแลรักษาดีเท่ากับของสัตว์มีกระดูกสันหลัง
มีรูปแบบของการจัดรูปแบบเพื่อบำรุงรักษาเรตินาเป็นอย่างที่สาม  คือการมีตาเป็นก้านที่สามารถสร้างเพื่อเปลี่ยนใหม่ได้ง่าย  (เช่นในล็อบสเตอร์)  หรือการมีเรตินาที่เปลี่ยนใหม่ได้  (เช่นในแมงมุมบางประเภท  เช่นแมงมุมขว้างใยสกุล Deinopis) แต่เป็นรูปแบบที่มีน้อย