stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดกว๋างนิญ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ภาษาเวียดนาม), (ภาษาอังกฤษ, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-11-28, สืบค้นเมื่อ 2017-11-24)
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน

| หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน |
| --- | --- |
กองทัพอากาศไทย
ประจำการ: พ.ศ. 2480–ปัจจุบัน
ประเทศ:  ไทย
เหล่า:  กองทัพอากาศ
รูปแบบ: กองกำลังภาคพื้นดินและกองกำลังพิเศษกองทัพอากาศ
บทบาท: การป้องกันฐานทัพอากาศ การสงครามต่อสู้อากาศยาน การรักษาความปลอดภัยฐานทัพอากาศและให้การสนับสนุนภาคพื้นดินสำหรับการปฏิบัติงานทางอากาศ
กำลังรบ: 20,000
กองบัญชาการ: ฐานทัพอากาศดอนเมือง กรุงเทพมหานคร
เว็บไซต์: https://sfc.rtaf.mi.th/
หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน เป็นหน่วยรบหลักทางภาคพื้นดินของกองทัพอากาศ "มีหน้าที่เตรียมและและดำเนินการใช้กำลังทางภาคพื้นเกี่ยวกับการป้องกันฐานทัพอากาศและที่ตั้งทางทหารอากาศ การต่อสู้อากาศยาน การปฏิบัติการพิเศษ การดุริยางค์ กับมีหน้าที่กำหนดแนวทาง ควบคุม ประเมินผล การฝึกศึกษา และการตรวจตรากิจการในสายวิทยาการด้านอากาศโยธิน ทหารต่อสู้อากาศยาน ทหารพลร่ม การสุนัขทหาร และทหารดุริยางค์ มีผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการอากาศโยธิน เป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ"
โดยเหตุที่กองทัพอากาศมีหน้าที่ในการเตรียมและใช้กำลังทางอากาศเพื่อสนับสนุนการปฏิบัติการทางการทหารของกองทัพ เพื่อสนับสนุนรัฐบาล ดังนั้นที่ตั้งของหน่วยบินรบและหน่วยบินสนับสนุนกองทัพอากาศหรือกองบินต่าง ๆ ได้กระจายอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ในทุกภาคทั่วประเทศไทย อาทิเช่น จังหวัดนครราชสีมา , จังหวัดนครสวรรค์ , จังหวัดสุราษฎร์ธานี , จังหวัดอุบลราชธานี เป็นต้น และโดยที่ยุทโธปกรณ์หลักของกองทัพอากาศซึ่งประกอบด้วย เครื่องบิน อาวุธ และเครื่องสนับสนุนต่างๆ เป็นเครื่องมือที่มีอำนาจการทำลายล้างสูงและมีราคาแพง หน่วยบัญชาการอากาศโยธินจึงมีหน้าที่ในการจัดกำลังในการป้องกันและรักษาความปลอดภัยที่ตั้งกองบินทุกกองบินทั่วประเทศให้พ้นจากการคุกคามของผู้ไม่ประสงค์ดีทุกรูปแบบ
อีกหน้าที่หนึ่งที่สำคัญยิ่งของหน่วยบัญชาการอากาศโยธินคือ การฝึกและการประเมินผล บุคลากรเหล่าอากาศโยธิน ในสายงานทุกสายงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้กำลังพลมีความรู้ความสามารถในการปฏิบัติภารกิจที่กล่าวมาแล้วได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567 พลอากาศโท ขจรฤทธิ์ แก้วอำไพ  
ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการอากาศโยธิน​ โดยมีรองผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการอากาศโยธิน​ สองรายได้แก่ พลอากาศตรี พันเทพ เนียมพลอย   และ พลอากาศตรี จเร แสงธาราทิพย์
หน่วยขึ้นตรง หน่วยบัญชาอากาศโยธิน

ศูนย์การทหารอากาศโยธิน
กรมทหารอากาศโยธิน รักษาพระองค์
กรมทหารต่อสู้อากาศยาน
กรมปฏิบัติการพิเศษ
กองดุริยางค์ทหารอากาศ
สหกรณ์ออมทรัพย์หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์การทหารอากาศโยธิน เก็บถาวร 2020-08-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กรมทหารอากาศโยธิน รักษาพระองค์ เก็บถาวร 2020-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กรมทหารต่อสู้อากาศยาน รักษาพระองค์ เก็บถาวร 2020-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กรมปฏิบัติการพิเศษ เก็บถาวร 2017-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กองดุริยางค์ทหารอากาศ
สหกรณ์ออมทรัพย์หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน เก็บถาวร 2014-01-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทหารสังกัดกรมทหารอากาศโยธินรักษาพระองค์ หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน ในเครื่องแบบเต็มยศรักษาพระองค์
จักรพรรดิเถี่ยว จิ

| จักรพรรดิเถี่ยว จิ |
| --- | --- |
จักรพรรดิแห่งเวียดนาม
ครองราชย์: ค.ศ. 1841 – ค.ศ. 1847
ก่อนหน้า: จักรพรรดิมิญ หมั่ง
ถัดไป: จักรพรรดิตึ ดึ๊ก
ประสูติ: 16 มิถุนายน ค.ศ. 1807 ฟู้ซวน อาณาจักรดั่ยนาม
สวรรคต: 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1847(1847-11-04) (40 ปี) ฟู้ซวน อาณาจักรดั่ยนาม
ฝังพระศพ: สุสานหลวงเซืองลัง
คู่อภิเษก: จักรพรรดินีงี เทียน
พระราชบุตร: เหงียน ฟุก ห่ง เหญิ่ม เหงียน ฟุก ห่ง เสิ่ต และพระราชโอรสอีก 27 พระองค์และพระราชธิดาอีก 35 พระองค์
ราชวงศ์: ราชวงศ์เหงียน
พระราชบิดา: จักรพรรดิมิญ หมั่ง
พระราชมารดา: จักรพรรดินีต๊า เทียน
ศาสนา: ขงจื๊อ
เถี่ยว จิ (เวียดนาม: Thiệu Trị, 紹治 ; 6 มิถุนายน ค.ศ. 1807 - 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1847) พงศาวดารไทยเรียก เทียวตรี หรือพระนามาภิไธยเดิม เหงียน ฟุก เมียน ตง (Nguyễn Phúc Miên Tông, 阮福綿宗) พงศาวดารไทยเรียก เตืองคันชือมินตง เป็นจักรพรรดิเวียดนามแห่งราชวงศ์เหงียนพระองค์ที่ 3 ทรงครองราชย์ตั้งแต่วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1841 จนเสด็จสวรรคตในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1847
พระประวัติ > ทรงพระเยาว์

จักรพรรดิเถี่ยว จิ มีพระนามเดิมว่า เหงียน ฟุก เมียน ตง (Nguyễn Phúc Miên Tông, 阮福綿宗) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1807 เป็นพระราชโอรสองค์โตของเหงียน ฟุก ด๋าม (Nguyễn Phúc Đảm, 阮福膽) ที่ประสูติแต่โห่ ถิ ฮวา (Hồ Thị Hoa, 胡氏華) หลังจากที่เจ้าชายเหงียนฟุกเมียงตงประสูติได้สิบสามวัน พระนางโห่ถิฮวาพระมารดาประชวรสิ้นพระชนม์ เจ้าชายเหงียนฟุกด๋ามพระราชบิดาขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิมิญ หมั่ง ใน ค.ศ. 1820
ใน ค.ศ. 1830 เหงียน ฟุก เมียน ตงทรงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น เจ้าชายเจื่องคั๊ญกง (Trường Khánh Công, 長慶公) เมื่อพระราชบิดาพระจักรพรรดิมิญหมั่งเสด็จสวรรคตเมื่อค.ศ. 1841 เจ้าชายเจื่องคั๊ญกงเหงียนฟุกเมียนตงในฐานะที่ทรงเป็นพระโอรสองค์โตจึงขึ้นครองราชสมบัติต่อมา ขณะนั้นพระชนมายุ 34 ชันษา ประกาศใช้รัชศก "เถี่ยว จิ" (Thiệu Trị, 紹治) แปลว่า "การปกครองที่ต่อเนื่อง" (พงศาวดารไทยว่า พระเจ้าเวียดนามเทียวตรี)
พระประวัติ > รัชสมัย > อานามสยามยุทธ

พระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงรับช่วงต่อสงครามอานามสยามยุทธมาจากรัชสมัยของพระราชบิดาพระจักรพรรดิมิญหมั่ง เวียดนามเข้าครอบครองอาณาจักรกัมพูชาไว้ตั้งแต่ปีค.ศ. 1834 โดยตั้งนักองค์มี ขึ้นเป็นกษัตรีองค์มีเป็นกษัตริย์หุ่นเชิดของราชสำนักเวียดนามในการปกครองกัมพูชา ผนวกกัมพูชาเข้าเป็นมณฑลหนึ่งของเวียดนามมีชื่อว่า เจิ๊นเต็ย (Trấn Tây, 鎮西) และมีเจืองมิญสาง (Trương Minh Giảng, 張明講) หรือที่รู้จักในพงศาวดารไทยว่า องเตียนกุน เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระจักรพรรดิมีอำนาจเหนือกัมพูชา นโยบายการกลืนชาติของพระจักรพรรดิมิญหมั่งสร้างความไม่พอใจให้แก่ชาวเขมร ชาวเขมรถูกบังคับให้นับถือลัทธิขงจื้อและแต่งกายแบบเวียดนาม ในค.ศ. 1841 พระจักรพรรดิมิญหมั่งทรงปลดกษัตรีองค์มีออกจากราชบัลลังก์เขมร ทำให้อาณาจักรเขมรปราศจากเจ้าปกครอง บรรดาขุนนางเขมรต่างตั้งตนเป็นอิสระ
หลังจากที่พระจักรพรรดิมิญหมั่งเสด็จสวรรคต ชาวกัมพูชาก่อการกบฎต่อต้านการปกครองของเวียดนาม สังหารข้าราชการชาวเวียดนามไปจำนวนมาก องเตียนกุนเจืองมิญสางจึงพยายามที่จะแก้ไขปัญหาโดยการนำกษัตรีองค์มีกลับมาครองกัมพูชาอีกครั้ง แต่ทว่าไม่ทันการฝ่ายกองทัพและฝ่ายการปกครองของเวียดนามไม่อาจตั้งอยู่ในกัมพูชาได้อีกต่อไป ในค.ศ. 1841 เจืองมิญสางจึงนำกองทัพเวียดนามพร้อมทั้งนักองค์มีล่าถอยกลับมายังเมืองโจฏก หรือ เจิวด๊ก (Châu Đốc) ในเวียดนามภาคใต้ เจืองมิญสางเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ ที่ไม่อาจรักษากัมพูชาไว้ได้ จึงกระทำการอัตวินิบาตกรรมดื่มยาพิษเสียชีวิตไปในที่สุด ในโอกาสนี้ เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ยกทัพฝ่ายสยามเข้าครองนครอุดงมีชัยและนครพนมเปญได้อย่างรวดเร็ว พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการให้สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอิศเรศรังสรรค์ ทรงเป็นแม่ทัพเรือนำทัพเรือสยามเข้าโจมตีเมืองบันทายมาศ และโปรดฯให้เจ้าพระยายมราช (บุนนาค) พร้อมทั้งนักองค์ด้วงนำทัพบกยกไปทางเมืองโจฏก พระจักรพรรดิเถี่ยวจิมีพระราชโองการให้ เหงียนจิเฟือง (Nguyễn Tri Phương, 阮知方) ยกทัพจากเมืองไซ่ง่อนเข้าช่วยเหลือและป้องกันเองบันทายมาศจากการโจมตีของทัพเรือสยาม ฝ่ายทัพเรือสยามเมื่อทราบว่าฝ่ายเวียดนามกำลังจะยกทัพใหญ่มาช่วยเมืองบันทายมาศ และลมมรสุมไม่เอื้ออำนวย จึงยกทัพเรือถอยออกจากเมืองบันทายมาศ เหงียนจิเฟืองเมื่อเห็นว่าทัพเรือสยามยกกลับไปแล้ว จึงยกทัพเข้าโจมตีทัพสยามของเจ้าพระยายมราชและนักองค์ด้วงที่เมืองโจฏกแตกพ่ายไป
ในค.ศ. 1845 กองทัพฝ่ายเวียดนามยกทัพมายึดเมืองพนมเปญจากสยามกลับไปได้สำเร็จอีกครั้ง และยกทัพเข้ารุกรานเมืองอุดงมีชัย แต่ยังไม่ทันที่กองทัพจะถึงเมืองอุดง เจ้าพระยาบดินทรเดชานำทัพสยามเข้าโจมตีทัพเวียดนามอย่างไม่ทันรู้ตัวจนแตกพ่ายไป ฝ่ายเวียดนามจึงตั้งมั่นอยู่ที่นครพนมเปญ เมื่อสงครามระหว่างเวียดนามและสยามดำเนินมาเป็นเวลาสิบกว่าปีอย่างไม่ประสบผล ทั้งฝ่ายต่างคุมเชิงกันไม่สามารถเอาชนะซึ่งกันและกันได้ สูญเสียกำลังคนและทรัพยากร การเจรจาจึงเริ่มขึ้นด้วยการราชสำนักเวียดนามมีพระราชสาสน์ไปถึงนักองค์ด้วงว่า หากยอมสวามิภักดิ์ต่อเมืองเว้จะมอบเชื้อพระวงศ์เขมรที่เคยถูกจับไปเป็นองค์ประกันที่เมืองเว้กลับคืนให่แก่นักองค์ด้วง ทางฝ่ายสยามส่งราชทูตไปเจริญสัมพันธไมตรียังเมืองเว้ในค.ศ. 1846 แม้ว่าทางราชสำนักเวียดนามจะต้อนรับทูตสยามอย่างเย็นชาและพระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงไม่ตรัสปราศรัยกับคณะทูตสยามแต่ประการใดเลยก็ตาม
พระประวัติ > รัชสมัย > ปลายรัชสมัย

ในค.ศ. 1846 พระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงแต่งตั้งให้นักองค์ด้วงเป็น กาวเมียนโกว๊กเวือง (Cao Miên Quốc vương , 高棉國王) หรือ "กษัตริย์แห่งเขมร" พร้อมทั้งพระราชทานตราตั้งและเสื้อผ้าอาภรณ์เครื่องประกอบยศต่างๆ ในฐานะเจ้าประเทศราชของอาณาจักรดั่ยเหวิยด ส่งบรรณาการให้แก่ทั้งราชสำนักเวียดนามเมืองเว้และฝ่ายสยามกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นการสิ้นสุดความขัดแย้งเหนืออาณาจักรกัมพูชาระหว่างเวียดนามและสยามที่ยืดเยื้อกินเวลามากกว่าสิบปี
ในรัชกาลของพระจักรพรรดิเถี่ยวจินั้นไม่มีการแต่งตั้งท้ายตื๋อ หรือ เจ้าชายรัชทายาท ตามหลักการของลัทธิขงจื้อ ซึ่งให้ความสำคัญแก่บุตรชายคนโตมากที่สุด ทำให้เป็นที่คาดการณ์ว่า พระโอรสองค์โตของจักรพรรดิเถี่ยวจิคือ เจ้าชายอันเฟิงกง (An Phong công, 安豐公) เหงียนฟุกห่งบ๋าว (Nguyễn Phúc Hồng Bảo, 阮福洪保) จะได้ครองราชสมบัติต่อจากพระชนกาธิราช แต่ทว่าหลังจากที่พระจักรพรรดิเถี่ยวจิเสด็จสวรรคตเมื่อค.ศ. 1847 นั้น เมื่อเปิดพระราชโองการออกดูปรากฏว่า พระจักรพรรดิเถี่ยวจิทรงยกราชสมบัติให้แก่พระโอรสองค์รองคือ เจ้าชายฟุกตวีกง (Phúc Tuy công, 福隆公) เหงียนฟุกห่งเหญิ่ม (Nguyễn Phúc Hồng Nhậm, 阮福洪任) จักรพรรดิเถี่ยวจิโปรดพระโอรสองค์รองเจ้าชายฟุกตวีกงเหงียนฟุกห่งเหญิ่มมากกว่า เนื่องเจ้าชายเหงียนฟุกห่งเหญิ่มทรงมีนโยบายต่อต้านการขยายอำนาจของชาติตะวันตก เจ้าชายเหงียนฟุกห่งเหญิ่มจึงขึ้นครองราชสมบัติต่อจากพระจักรพรรดิเถี่ยวจิ เป็น พระจักรพรรดิตึ ดึ๊ก (Tự Đức, 嗣德)
พระจักรพรรดิเถี่ยวจิเสด็จสวรรคตเมื่อค.ศ. 1847 พระชนมายุได้ 46 ชันษา ทรงได้รับพระนามที่ศาลบรรพกษัตริย์ว่า พระจักรพรรดิเฮี้ยนโต๋ (Hiến Tổ, 憲祖) พระสุสานพระนามว่า เซืองลัง (Xương Lăng, 昌陵)
เหรียญที่ใช้ในรัชสมัยของพระองค์
จังหวัดนามดิ่ญ

| จังหวัดนามดิ่ญ Tỉnh Nam Định |
| --- | --- |
จังหวัด
สมญา: เสถียรภาพทางทิศใต้
ที่ตั้งของจังหวัดนามดิ่ญในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 20°15′N 106°15′E﻿ / ﻿20.250°N 106.250°E﻿ / 20.250; 106.250
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง
เมืองหลัก: นามดิ่ญ
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: ฝั่ม ห่ง ห่า
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: เหงียน วัน ต๊วน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,676 ตร.กม. (647 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 1,780,393 คน
 • ความหนาแน่น: 1,100 คน/ตร.กม. (2,800 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 3503
รหัส ISO 3166: VN-67
เว็บไซต์: namdinh.vn
นามดิ่ญ (เวียดนาม: Nam Định) เป็นจังหวัดหนึ่งที่ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงของประเทศเวียดนาม ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนามดิ่ญมีประชากร 1,780,393 คน
เขตการปกครอง

จังหวัดนามดิ่ญแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 9 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครนามดิ่ญ | Nam Định | 236,294 |
| อำเภอจึกนิญ | Trực Ninh | 172,557 |
| อำเภอซวนเจื่อง | Xuân Trường | 149,480 |
| อำเภอซาวถวี | Giao Thủy | 167,752 |
| อำเภอนามจึก | Nam Trực | 183,241 |
| อำเภอหมีหลก | Mỹ Lộc | 72,514 |
| อำเภอหวุบ๋าน | Vụ Bản | 130,862 |
| อำเภอหายเหิ่ว | Hải Hậu | 262,901 |
| อำเภอเหงียฮึง | Nghĩa Hưng | 175,786 |
| อำเภออี๊เอียน | Ý Yên | 229,006 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์จังหวัดนามดิ่ญ เก็บถาวร 2014-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดทัญฮว้า

| จังหวัดทัญฮว้า Tỉnh Thanh Hóa |
| --- | --- |
จังหวัด
หอนาฬิกาเมืองทัญฮว้า
ที่ตั้งของจังหวัดทัญฮว้า (สีแดง) ในเวียดนาม
พิกัด:  20°0′N 105°30′E﻿ / ﻿20.000°N 105.500°E﻿ / 20.000; 105.500
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ชายฝั่งตอนกลางเหนือ
เมืองหลัก (และเมืองใหญ่สุด): ทัญฮว้า
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: จิ่ญ วัน เจี๊ยน
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: เหงียน ดิ่ญ ซึ้ง
ประชากร (ค.ศ. 2019)
 • ทั้งหมด: 3,640,128 คน
ประชากรศาสตร์
 • เชื้อชาติ: ชาวเวียดนาม, เหมื่อง, ไท, โถ, เย้า, และม้ง
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสพื้นที่: 237
รหัส ISO 3166: VN-21
เว็บไซต์: www.thanhhoa.gov.vn
ทัญฮว้า (เวียดนาม: Thanh Hóa) เป็นจังหวัดในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศเวียดนาม ขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ห้า และมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สามในบรรดาเขตการปกครองระดับบนสุดของเวียดนามทั้ง 63 แห่ง เมืองหลักและเมืองใหญ่ที่สุดของจังหวัดคือนครทัญฮว้า จังหวัดนี้มักถูกเรียกว่า ซื้อทัญ ซึ่งแปลว่า "ดินแดนทัญฮว้า" ในภาษาเวียดนาม
จังหวัดทัญฮว้ามีพื้นที่ 11,133.4 ตารางกิโลเมตร และประชากรประมาณ 3.64 ล้านคน มีนครภายใต้จังหวัด 2 นครได้แก่ทัญฮว้าและเสิ่มเซิน เมืองระดับอำเภอ 1 เมืองได้แก่บี๋มเซิน และอำเภอ 24 อำเภอ นครเสิ่มเซินมีชื่อเสียงในด้านที่พักตากอากาศทางทะเล อยู่ห่างจากนครทัญฮว้าไปประมาณ 16 กิโลเมตร ส่วนเมืองบี๋มเซินก็เป็นย่านอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ โดยเฉพาะการผลิตซีเมนต์
เขตการปกครอง

จังหวัดทัญฮว้าแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 นคร 1 เมือง และ 24 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครทัญฮว้า | Thanh Hóa | 359,910 |
| นครเสิ่มเซิน | Sầm Sơn | 109,208 |
| เมืองบี๋มเซิน | Bỉm Sơn | 58,378 |
| อำเภอกว๋างเซือง | Quảng Xương | 199,943 |
| อำเภอกวานเซิน | Quan Sơn | 40,526 |
| อำเภอกวานฮว้า | Quan Hóa | 48,856 |
| อำเภอเกิ๋มถวี | Cẩm Thủy | 110,091 |
| อำเภองาเซิน | Nga Sơn | 141,114 |
| อำเภอเจี่ยวเซิน | Triệu Sơn | 202,386 |
| อำเภอเจี่ยวฮว้า | Thiệu Hóa | 160,732 |
| อำเภอญือซวน | Như Xuân | 66,240 |
| อำเภอญือทัญ | Như Thanh | 94,906 |
| อำเภอดงเซิน | Đông Sơn | 76,923 |
| อำเภอติ๋ญซา | Tĩnh Gia | 251,116 |
| อำเภอถักถั่ญ | Thạch Thành | 144,343 |
| อำเภอเถาะซวน | Thọ Xuân | 195,998 |
| อำเภอเถื่องซวน | Thường Xuân | 89,131 |
| อำเภอนงก๊ง | Nông Cống | 182,801 |
| อำเภอบ๊าเทื้อก | Bá Thước | 100,834 |
| อำเภอลางจั๊ญ | Lang Chánh | 49,654 |
| อำเภอหง็อกหลัก | Ngọc Lặc | 136,611 |
| อำเภอหวิญหลก | Vĩnh Lộc | 86,362 |
| อำเภอห่าจุง | Hà Trung | 118,826 |
| อำเภอเหมื่องล้าต | Mường Lát | 39,948 |
| อำเภอเหิ่วหลก | Hậu Lộc | 176,418 |
| อำเภอเอียนดิ่ญ | Yên Định | 165,830 |
| อำเภอฮหวั่งฮว้า | Hoằng Hóa | 233,043 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์จังหวัดทัญฮว้า เก็บถาวร 2008-08-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์นครทัญฮว้า เก็บถาวร 2007-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดกว๋างบิ่ญ

ระวังสับสนกับ จังหวัดกว๋างนิญ
| จังหวัดกว๋างบิ่ญ Tỉnh Quảng Bình |
| --- | --- |
จังหวัด
ถ้ำเซินด่อง  •  อาสนวิหารตัมตว่า  •  วัดกว๋างบิ่ญกวาน  •  แม่น้ำซอน  •  สปาบาง  •  อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง  •  หาดบ๋าวนิญ  •  เขามิญฮหว่า  •  หาดเหญิตเหละ  •  แม่น้ำเหญิตเหละ  •  หาดด๊าหญัย
สมญา: Serenity
ที่ตั้งของจังหวัดกว๋างบิ่ญในประเทศเวียดนาม

พิกัด: 17°30′N 106°20′E﻿ / ﻿17.500°N 106.333°E﻿ / 17.500; 106.333
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ชายฝั่งกลางตอนเหนือ
เมืองหลัก: ด่งเฮ้ย
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: ฮหว่าง ดัง กวาง
 • ประธานสมัชชาประชาชน: Nguyen Huu Hoai
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8,065.8 ตร.กม. (3,114.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 1,003,430 คน
 • ความหนาแน่น: 120 คน/ตร.กม. (320 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม บรู จื๊ต และตั่ย
เขตเวลา: UTC+07:00 (เวลาอินโดจีน)
รหัสพื้นที่: 232
รหัส ISO 3166: VN-24
เว็บไซต์: www.quangbinh.gov.vn
กว๋างบิ่ญ (เวียดนาม: Quảng Bình) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ภาคกลางตอนบนของประเทศเวียดนาม เป็นจังหวัดที่มีแผ่นดินแคบที่สุดของเวียดนาม และเป็นจังหวัดที่เดินทางจากไทยไปใกล้ที่สุด คือระยะทาง 145 กิโลเมตรจากจังหวัดนครพนม
ภูมิศาสตร์

ทิศตะวันตกติดกับชายแดนประเทศลาว ทิศตะวันออกเป็นทะเล มีชายหาดที่มีชื่อเสียงคือ หาดด๊าหญัย (Đá Nhảy) และหาดเหญิตเหละ (Nhật Lệ)
รูปภาพอื่น

ปากถ้ำฟ็องญา
หาดด๊าหญัย
หาดเหญิตเหละ
ดูเพิ่ม

ถ้ำเซินด่อง
ถ้ำเทียนเดื่อง
อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง
แหล่งข้อมูลอื่น

Quảng Bình Today
Quang Binh NEWS Tin Tuc Quảng Bình
Official website of the Quảng Bình province People's Committee
Quảng Bình News
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
จังหวัดตาร์ลัก

| จังหวัดตาร์ลัก |
| --- | --- |
จังหวัด
ศาลากลางจังหวัดตาร์ลัก
   ธง ตรา
สมญา: หม้อหุงข้าวแห่งกิตนางลูโซน
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: กิตนางลูโซน
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1872
เมืองหลัก: ตาร์ลัก
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlalawigan
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Susan Yap (NPC)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Carlito S. David (NPC)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,053.60 ตร.กม. (1,179.00 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 45 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาซอว์ทูท): 1,806 เมตร (5,925 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 1,366,027 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 18 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 450 คน/ตร.กม. (1,200 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 13 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: 0
 • นคร: 1 (ตาร์ลัก)
 • เทศบาล:  17  Anao   Bamban   Camiling   Capas   Concepcion   Gerona   La Paz   Mayantoc   Moncada   Paniqui   Pura   Ramos   San Clemente   San Jose   San Manuel   Santa Ignacia   Victoria  
 • บารังไกย์: 511
 • Districts: 1st to 3rd districts of Tarlac
ประชากรศาสตร์  (ค.ศ. 2000)
 • กลุ่มชาติพันธุ์: กาปัมปางัน ปังกาซีนัน อีโลกาโน ตากาล็อก กันกานาย
 • ภาษา: กาปัมปางัน ปังกาซีนัน ตากาล็อก อีโลกาโน อังกฤษ
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
รหัสไปรษณีย์: 2300–2318
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0) 45
รหัส ISO 3166: PH
เว็บไซต์: visit-tarlac.com
จังหวัดตาร์ลัก (กาปัมปางัน: Lalawigan ning Tarlac; อีโลกาโน: Probinsia ti Tarlac; ปังกาซีนัน: Luyag na Tarlac; ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Tarlac) เป็นจังหวัดไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตกิตนางลูโซน ประเทศฟิลิปปินส์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดปังกาซีนันทางทิศเหนือ, จังหวัดนูเอวาเอซีฮาทางทิศตะวันออก, จังหวัดซัมบาเลสทางทิศตะวันตก และจังหวัดปัมปังกาทางทิศใต้ ภายในจังหวัดแบ่งเขตการปกครองออกเป็น เขตรัฐสภา 3 เขต, เทศบาล 17 แห่ง และเมืองตาร์ลัก ซึ่งเป็นเมืองหลัก
ตัวจังหวัดตั้งอยู่ใจกลางเกาะลูซอน มีพื้นที่ 305,345 เฮกตาร์ (3,053.45 ตารางกิโลเมตร)
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดตาร์ลัก> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 32.1 (89.8) | 32.8 (91) | 34.4 (93.9) | 36.2 (97.2) | 35.3 (95.5) | 34.0 (93.2) | 32.8 (91) | 32.1 (89.8) | 32.4 (90.3) | 32.8 (91) | 32.7 (90.9) | 32.0 (89.6) | 33.3 (91.94) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 21.1 (70) | 21.6 (70.9) | 22.7 (72.9) | 23.8 (74.8) | 24.6 (76.3) | 24.5 (76.1) | 24.2 (75.6) | 24.4 (75.9) | 24.1 (75.4) | 23.7 (74.7) | 22.9 (73.2) | 21.9 (71.4) | 23.29 (73.93) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 1 | 2 | 2 | 3 | 13 | 16 | 22 | 21 | 20 | 10 | 8 | 4 | 122 |
แหล่งที่มา: Storm247
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดตาร์ลัก
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดตาร์ลัก ที่โอเพินสตรีตแมป
Official Portal of the Province of Tarlac
กองอำนวยการเพื่อความมั่นคงแห่งชาติ (แอลจีเรีย)

| กองอำนวยการ เพื่อความมั่นคงแห่งชาติ المديرية العامة للأمن الوطني |
| --- | --- |
ตราของตำรวจแห่งชาติ
ข้อมูลองค์กร
ก่อตั้ง: 22 กรกฎาคม 2505
โครงสร้างเขตอำนาจ
หน่วยงานแห่งชาติ: แอลจีเรีย
เขตอำนาจในการปฏิบัติการ: แอลจีเรีย
ส่วนปกครอง: คณะรัฐมนตรีแอลจีเรีย
ลักษณะทั่วไป: ตำรวจท้องที่ หน่วยงานฝ่ายพลเรือนส่วนท้องถิ่น
โครงสร้างการดำเนินงาน
ดูแลภาพรวมโดย: กองอำนวยการตำรวจแห่งชาติ
สำนักงานใหญ่: แอลเจียร์, แอลจีเรีย
 
ผู้บริหารหน่วยงาน: ฟาริด ซีเนดดีน เบนเชค, อธิบดี
เว็บไซต์
เว็บไซต์ทางการ
กองอำนวยการเพื่อความมั่นคงแห่งชาติ (อังกฤษ: Directorate General for National Security: DGNS, อาหรับ: المديرية العامة للأمن الوطني หรือ Sûreté nationale หรือ Sûreté อ่านว่า ซูเรเต) เป็นกองกำลังตำรวจพลเรือนแห่งชาติของประเทศแอลจีเรีย ทำหน้าที่ตรวจตราเมืองใหญ่และเขตเมืองใหญ่ของแอลจีเรีย ซูเรเตเป็นส่วนหนึ่งของกระทรวงมหาดไทย และมีหน้าที่รักษากฎหมายและความสงบเรียบร้อย ปกป้องชีวิตและทรัพย์สิน สืบสวนอาชญากรรม และจับกุมผู้กระทำผิด นอกจากนี้ ยังปฏิบัติหน้าที่อื่นๆ ของตำรวจตามปกติ รวมถึงการควบคุมการจราจรด้วย
องค์การ

กองอำนวยการเพื่อความมั่นคงแห่งชาติอยู่ภายใต้การดูแลของอธิบดี จากข้อมูลในปี พ.ศ. 2550 ประกอบด้วยกองกำลังจำนวน 130,000 นาย รวมถึงเหล่าปฏิบัติการและการสืบสวนเฉพาะทางและเหล่าบริการสนับสนุน
เหล่าตำรวจศาลมีหน้าที่รับผิดชอบในการสืบสวนคดีอาญา โดยประสานงานอย่างใกล้ชิดกับสำนักงานอัยการในกระทรวงยุติธรรม ตำรวจได้รับมอบหมายให้ดูแลเมืองหลวงของวิลายาห์ (คำเรียกจังหวัดหรืออำเภอ) ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของผู้ว่าการเมืองแต่ละเมือง กองกำลังตำรวจปราบจลาจลพิเศษมีอุปกรณ์ควบคุมปราบจลาจลที่ทันสมัย แม้ว่าตำรวจจะสามารถรับมือกับความวุ่นวายในเมืองและความรุนแรงได้ในช่วงต้นและกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 แต่ก็ยังคงต้องเรียกทหารเข้ามาช่วยปราบปรามการจลาจลครั้งใหญ่เมื่อปลายปี พ.ศ. 2531
ความมั่นคงภายใน

องค์ประกอบของกองอำนวยการเพื่อความมั่นคงแห่งชาติ ยังมีบทบาทในการต่อต้านภัยคุกคามต่อรัฐบาลที่เกิดจากการบ่อนทำลายทางการเมือง ซูเรเตมอบหมายให้กองกำลังตำรวจทำงานร่วมกับผู้ตรวจการศุลกากร ณ จุดผ่านแดนตามกฎหมายเพื่อควบคุมกิจกรรมที่ผิดกฎหมาย โดยเป้าหมายหลักของพวกเขาคือการจับกุมผู้อพยพที่ผิดกฎหมายและผู้ค้าของเถื่อน กรมข่าวกรองและความมั่นคง (Département du Renseignement et de la Sécurité: DRS) เป็นหน่วยข่าวกรองของรัฐแอลจีเรีย แยกจากกองอำนวยการเพื่อความมั่นคงแห่งชาติ และมีบทบาทในสงครามกลางเมืองแอลจีเรียในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990
ความมั่นคงภายใน > อาวุธ

Glock 17
เบเร็ตตา 92
Caracal pistol
Smith & Wesson M&P
AKM
Beretta M12
เฮคแลร์อุนด์คอค เอ็มเพ5