stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประกาศิตเหยี่ยวพญายม

| ประกาศิตเหยี่ยวพญายม The Hawk 1981 |
| --- | --- |
ประเภท: บันเทิงคดีกำลังภายใน
แสดงนำ:  เจิ้ง เส้าชิว  จ้าว หย่าจือ  เฉิน อวี้เหลียน 
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: Deng Weixiong
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: 飞鹰
ผู้ประพันธ์เพลง: Gu Jiahui
ประเทศแหล่งกำเนิด: ฮ่องกง
ภาษาต้นฉบับ: กวางตุ้ง
จำนวนตอน: 20 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: "หลี่ติงหลุน"
สถานที่ถ่ายทำ: ฮ่องกง
ความยาวตอน: 42 นาที/ตอน
บริษัทผู้ผลิต: ทีวีบี
ออกอากาศ
ออกอากาศ: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1981 (1981-08-031) – 25 กันยายน ค.ศ. 1981 (1981-09-25) (ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 20.30-21.30 น.)
"ประกาศิตเหยี่ยวพญายม" (อังกฤษ: The Hawk 1981) ละครฮ่องกงแนวบันเทิงคดีกำลังภายใน เป็นละครศิลปะการต่อสู้ ที่ผลิตโดยช่องทีวีบี (TVB) นำแสดงโดย เจิ้งเส้าชิว , จ้าว หย่าจือ, เฉิน อวี้เหลียน, ตุงเหว่ย และ กวนไห่ซัน ละครเรื่องนี้ทางช่องทีวีบีตั้งใจนำไปออกอากาศชนช่วงท้าย ๆ ของละครอาร์ทีวี (RTV) เรื่อง "ศึกสองนางพญา" (Princess Cheung Ping) และละครเรื่องนี้ได้รับชัยชนะสร้างเรตติ้งเฉลี่ยถึง 51 จุดเปิด
เนื้อเรื่องย่อ

ติงหลาน ฉายาเหยี่ยวพญายม จอมยุทธนักล่าเงินรางวัล ผู้ซึ่งได้รับความไว้วางใจจากทางการ ติงหลันเป็นทายาทตระกูลติง ตระกูลดังที่สร้างชื่อเสียงให้กับแผ่นดิน
แต่เค้ากลับมีนิสัยรักสนุก ชอบท่องเที่ยวในยุทธภพ จึงหลบหนีจากงานแต่งที่ทางบ้านจัดการให้ สร้างความเสียใจและเจ็บใจให้กับว่าที่เจ้าสาว หนี่เถียนเออร์
และในระหว่างตามจับคนร้ายติงหลานกลับได้พบกับ จ้าวหลิง ทายาทตระกูลจ้าวที่มีพ่อเป็นผู้นำยุทธภพ และนางก็ได้ตกหลุมรักติงหลันทันที
ดารานำแสดง

ติงหลาน แสดงโดย  เจิ้ง เส้าชิว
หนี่เทียนเอ๋อ แสดงโดย จ้าวหย่าจือ
จ้าวหลิง แสดงโดย เฉินอวี้เหลียน
เจ้าชายฮาล เหมียวเฉียวเว่ย
ติงเส้าไป๋  แสดงโดย ตงเหว่ย
จ้าวหงอี้ แสดงโดย กวนไห่ซัน
เว่ยจิงหลุน แสดงโดย หลี่เต้าหง
การผลิต

ภายหลังจากที่ทางช่องทีวีบี จับคู่ขวัญยอดนิยม เจิ้งเส้าชิว กับ จ้าว หย่าจือ มาแสดงในละครเรื่อง "รักระหว่างรบ" (In Love and War 1981) เมื่อออกอากาศผลปรากฏว่าการผลตอบรับกลับไม่ค่อยได้รับความนิยมและเรตติ้งก็อยู่ในระดับปานกลาง
ต่อมาผู้ชมละครร้องขอให้ทางช่องทีวีบีจับคู่ขวัญยอดนิยม เจิ้งเส้าชิว กับ จ้าวหย่าจือ มาแสดงร่วมกันอีกครั้งเพื่อเป็นการแก้ตัว
ต่อมาทางช่องทีวีบี ให้ทั้งคู่แสดงมาละครคู่กันอีกตามความคิดเห็นของประชาชนและเริ่มถ่ายทำเรื่อง "ประกาศิตเหยี่ยวพญายม" โดยมี 20 ตอนจบ
ทีวีบีตั้งใจนำละครเรื่องนี้ชนช่วงท้าย ๆ ของละครอาร์ทีวี เรื่อง ศึกสองนางพญา
เมื่อออกอากาศก็ได้รับความนิยมทันที และมีชัยชนะเหนือละครอาร์ทีวี โดยได้เรตติ้งเฉลี่ย 51 จุดเปิด เปอร์เซนต์เรตติ้งสูงสุด 84%
หมายเหตุ เดิมบท "จ้าวหลิง" ทางทีวีบีวางตัว เฉิน ซิ่วจู เอาไว้ก่อน แต่เธอถูกทางทีวีบีแช่เย็นจากการที่เธอแหกกฎของบริษัทไปถ่ายภาพ โป๊ไม่เปลือย ต่อมาบทดังกล่าวจึงถูกแทนที่โดย เฉิน อวี้เหลียน
รางวัล

ปีพ.ศ. 2554 (2011) จ้าว หย่าจือ ชนะ รางวัลสาวงามในชุดแต่งกายโบราณอันดับหนึ่งในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา โดยสื่อ "'สิงค์โปร์ มีเดีย คอร์ป" (Singapore Mediacorp) เป็นผู้คัดเลือก
การออกอากาศในไทย

ประกาศิตเหยี่ยวพญายม (The Hawk) 飞鹰 ออกอากาศในปี 1981 แต่เริ่มมาออกอากาศในไทยปี 1987
ฉายเป็นประจำทุกวันจันทร์ถึงวันพฤหัส
เวลา 20.45 น.
ทุกวันเสาร์ เวลา 20.45
และวันอาทิตย์ เวลา 21.45
ทางช่อง 7 สี
แหล่งข้อมูลอื่น

เรื่องย่อละครกำเนิดเจ้าแม่กวนอิม
อาร์มิน ฟาน บูเรน

| อาร์มิน ฟาน บูเรน Armin van Buuren OON |
| --- | --- |
Van Buuren performing at TomorrowWorld 2013
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Armin Jozef Jacobus Daniël van Buuren
เกิด:  (1976-12-25) 25 ธันวาคม ค.ศ. 1976 (48 ปี) ไลเดิน, ประเทศเนเธอร์แลนด์
ที่เกิด: Koudekerk aan den Rijn, ประเทศเนเธอร์แลนด์
แนวเพลง: Uplifting trance แทรนซ์ โพรเกรสซิฟแทรนซ์ เฮาส์ โพรเกรสซิฟเฮาส์ อิเล็กทรอเฮาส์
อาชีพ: ดีเจ โปรดิวเซอร์ รีมิกซ์เซอร์
เครื่องดนตรี: เครื่องสังเคราะห์เสียง ดรัมแมชชีน
ช่วงปี: 1996–present
ค่ายเพลง: Armada Revealed A State of Trance Armind Vandit Ministry of Sound

เว็บไซต์: arminvanbuuren.com
นักดนตรี
อาร์มิน ฟาน บูเรน (อังกฤษ: Armin van Buuren) เป็นดีเจ ,โปรดิวเซอร์ และรีมิกซ์เกอร์ชาวดัชซ์ จากจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์
ฟาน บูเรน ได้รับรางวัลหลายรางวัล เขาถูกจัดอันดับที่ 1 ของนิตยสาร DJ Mag ถึง 5 สมัย สี่ปีติดต่อกัน เขาถูกจัดอันดับที่ 4 ในชาร์ตDJ Magazine's Top 100 DJs ในปี 2015 และ 2016, และอันดับที่ 3 ในปี 2017 ในปี 2014 เขาได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัล Grammy Award สาขา Best Dance Recording ในซิงเกิลของเขา "This Is What It Feels Like" ซึ่งร่วมกับ Trevor Guthrie ซึ่งทำให้เขาเป็นศิลปินคนที่สี่ที่ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลแกรมมี่อวอร์ด
ผลงาน

76 (2003)
Shivers (2005)
Imagine (2008)
Mirage (2010)
Intense (2013)
Embrace (2015)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Artist Page on ArmadaMusic.com
Armin van Buuren ที่ออลมิวสิก
อาร์มิน ฟาน บูเรน ผลงานเพลงที่ดิสคอกส์
Armin van Buuren ที่มิวสิกเบรนซ์
Armin van Buuren ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อาร์ลิงตัน (รัฐออริกอน)

45°42′54″N 120°11′59″W﻿ / ﻿45.71500°N 120.19972°W﻿ / 45.71500; -120.19972
| อาร์ลิงตัน |
| --- | --- |

ประชากร (2543)
 • ทั้งหมด: 524 คน
อาร์ลิงตัน (อังกฤษ: Arlington) เป็นเมืองในเคาน์ตีกิลเลียม รัฐออริกอน สหรัฐอเมริกา
ภูมิศาสตร์

เมืองอาร์ลิงตันตั้งอยู่ที่พิกัดภูมิศาสตร์ 45°42′54″N 120°11′59″W﻿ / ﻿45.71500°N 120.19972°W﻿ / 45.71500; -120.19972 มีพื้นที่ทั้งหมด 5.4 ตารางกิโลเมตร
ประชากร

จากการทำสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2543 เมืองอาร์ลิงตันมีประชากร 524 คน มีความหนาแน่นของประชากร 113.7 คนต่อตารางกิโลเมตร
หูฟัง

หูฟัง (อังกฤษ: Headphone) เป็นอุปกรณ์เครื่องเสียงประเภทหนึ่งที่ทำหน้าที่แสดงผลข้อมูลในรูปแบบเสียง โดยมีลักษณะเป็นลำโพงขนาดเล็กที่ใช้สวมใส่กับหูผู้ใช้งาน หูฟังสามารถใช้เพื่อความบันเทิง การทำงาน และการสื่อสาร
ประวัติ

หูฟังถูกคิดค้นครั้งแรกโดย นาทาเนียล บอลด์วิน (อังกฤษ: Nathaniel Baldwin) นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดในสหรัฐอเมริกา โดยเขาได้ประดิษฐ์ชุดหูฟังวิทยุและนำเสนอต่อนักธุรกิจ แต่ไม่ได้รับความสนใจ จนกระทั่งกองทัพเรือสหรัฐฯ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ได้สั่งซื้อชุดหูฟังจำนวน 100 ชุด ซึ่งทำให้หูฟังเริ่มเป็นที่รู้จัก หลังจากนั้นบริษัทแพนทรอนิกส์ (อังกฤษ: Plantronics) ได้ผลิตหูฟังที่มีน้ำหนักเบาเพื่อแก้ไขปัญหาการใช้งานหูฟังขนาดใหญ่ในเครื่องบิน ซึ่งกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการพัฒนาหูฟังยุคใหม่
ประเภทของหูฟัง

หูฟังสามารถแบ่งออกเป็น 3 ประเภทหลัก ได้แก่ **หูฟังขนาดเล็ก**, **หูฟังขนาดกลาง** และ **หูฟังขนาดใหญ่**
ประเภทของหูฟัง > 1. หูฟังขนาดเล็ก

หูฟังขนาดเล็กเน้นความสะดวกในการพกพาและใช้งาน ประกอบด้วย 3 ประเภทย่อย:
**Ear Bud**: หูฟังแบบแปะหูที่พบได้ทั่วไป เช่น หูฟังแถมจากสมาร์ทโฟน
**In-Ear**: หูฟังที่มีจุกยางสอดเข้าไปในรูหู ช่วยป้องกันเสียงรบกวนภายนอก
**Hybrid**: การผสมผสานระหว่าง Ear Bud และ In-Ear
ประเภทของหูฟัง > 2. หูฟังขนาดกลาง

หูฟังขนาดกลางมีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย โดยจะครอบแนบกับใบหู จุดเด่นคือคุณภาพเสียงที่ดีขึ้น แบ่งออกเป็น:
**Street Style**: หูฟังคาดหัวที่มีดีไซน์สะดวกต่อการใช้งานทั่วไป
**Ear Clip**: หูฟังที่มีก้านเกี่ยวหู ป้องกันการหลุดขณะใช้งาน
ประเภทของหูฟัง > 3. หูฟังขนาดใหญ่

หูฟังขนาดใหญ่สามารถครอบหูได้ทั้งใบ จุดเด่นคือคุณภาพเสียงที่ยอดเยี่ยม เหมาะสำหรับการใช้งานภายในที่พักอาศัย แบ่งเป็น:
**หูฟังแบบเปิด**: ให้เสียงโปร่ง ฟังสบาย แต่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
**หูฟังแบบปิด**: ป้องกันเสียงรบกวนจากภายนอก
**หูฟังแบบกึ่งเปิดกึ่งปิด**: เสียงผ่านเข้าออกได้เล็กน้อย
หลักการทำงานของหูฟัง

หูฟังทำงานผ่านตัวขับเสียง (อังกฤษ: Driver) ซึ่งมี 3 ประเภทหลัก:
**Dynamic Transducer**: ใช้สนามแม่เหล็กเพื่อสร้างการสั่นสะเทือนของไดอะแฟรม
**Electrostatic**: ใช้ประจุไฟฟ้าในการขยับไดอะแฟรมเพื่อสร้างเสียง
**Planar Magnetic**: ผสมผสานเทคโนโลยี Dynamic และ Electrostatic
การเปรียบเทียบหูฟัง

1. **ตามการใช้งาน**:
- หูฟังขนาดเล็ก: เหมาะสำหรับการพกพาและการทำกิจกรรมกลางแจ้ง  
  - หูฟังขนาดกลาง: เหมาะสำหรับการใช้งานทั่วไปในชีวิตประจำวัน  
  - หูฟังขนาดใหญ่: เหมาะสำหรับการฟังเพลงหรือใช้งานในพื้นที่พักอาศัย
2. **ตามคุณภาพเสียง**:
ปัจจัยหลักในการเปรียบเทียบคุณภาพเสียง ได้แก่  
  * เสียงทุ้ม (Bass)  
  * เสียงกลาง (Mid)  
  * เสียงสูง (Treble)  
  * เวทีเสียง (Soundstage)
อนุภาคมูลฐาน

แบบจำลองมาตรฐานของอนุภาคมูลฐาน
ในสาขาฟิสิกส์ของอนุภาค อนุภาคมูลฐาน (อังกฤษ: elementary particle หรือ fundamental particle) หมายถึงอนุภาคหนึ่งที่โครงสร้างย่อยไม่เป็นที่รู้จัก ดังนั้นเราจึงไม่รู้ว่ามันประกอบขึ้นด้วยอนุภาคอื่นหรือไม่ มันเป็นหน่วยย่อยที่สุดในทางทฤษฎีฟิสิกส์ทั่วไป เราไม่ถือว่ามันประกอบขึ้นมาจากสิ่งใดอีก อนุภาคมูลฐานที่เรารู้จักกันดีที่สุดคือ อิเล็กตรอน ซึ่งไม่สามารถแยกย่อยเป็นอนุภาคใด ๆ ได้อีก
อนุภาคมูลฐานที่รู้จักแล้ว ได้แก่ เฟอร์มิออนพื้นฐาน (ควาร์ก, เลปตอน, ปฏิควาร์ก และปฏิเลปตอน) ซึ่งอนุภาคเหล่านี้โดยทั่วไปเป็น "อนุภาคสสาร" และ "อนุภาคปฏิสสาร" อีกชนิดหนึ่งได้แก่ โบซอนพื้นฐาน (เกจโบซอน และอนุภาคฮิกส์) ซึ่งอนุภาคเหล่านี้โดยทั่วไปเป็น "อนุภาคแรง" ที่เป็นตัวเชื่อมปฏิสัมพันธ์พื้นฐานในหมู่เฟอร์มิออนด้วยกัน อนุภาคที่ประกอบด้วยอนุภาคมูลฐานตั้งแต่สองอนุภาคขึ้นไปจะเป็น "อนุภาคผสม" (อังกฤษ: composite particle)
สสารในชีวิตประจำวันจะประกอบด้วยอะตอม ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกสันนิษฐานว่ามันเป็นอนุภาคมูลฐานของสสาร คำว่า "อะตอม" แปลว่า "แบ่งไม่ได้" ในภาษากรีก แม้ว่าการมีอยู่ของอะตอมยังคงเป็นที่ถกเถียงกันจนถึงประมาณปี 1910 อย่างที่นักฟิสิกส์ชั้นนำบางคนถือว่าโมเลกุลเป็นภาพลวงตาทางคณิตศาสตร์ และถือว่าสสารอย่างสุดขั้วที่สุดจะประกอบด้วยพลังงาน ในไม่ช้า มีการค้นพบว่าอะตอมประกอบด้วยองค์ประกอบย่อย เมื่อเริ่มทศวรรษที่ 1930 อิเล็กตรอนและโปรตอนได้ถูกค้นพบ พร้อมกับโฟตอนซึ่งเป็นอนุภาคของรังสีแม่เหล็กไฟฟ้า ในช่วงเวลานั้น การค้นพบล่าสุดของกลศาสตร์ควอนตัมได้มีก​​ารเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงของแนวคิดของอนุภาค อย่างเช่นอนุภาคเดี่ยวดูเหมือนจะสามารถขยายสนามได้อย่างที่คลื่นสามารถทำได้ (ทวิภาคของอนุภาคกับคลื่น (อังกฤษ: particle-wave duality)) ข้อความที่ขัดแย้งยังคงหลีกเลี่ยงคำอธิบายที่น่าพอใจ
โดยผ่านทางทฤษฎีควอนตัม โปรตอนและนิวตรอนถูกพบว่าประกอบด้วยควาร์กหลายตัว ได้แก่ อัพควาร์กและดาวน์ควาร์ก ซึ่งในปัจจุบันถือว่าพวกนี้เป็นอนุภาคมูลฐาน และภายในโมเลกุลหนึ่ง สามองศาอิสระของอิเล็กตรอน (ประจุ, สปินและวงโคจร) สามารถแยกผ่านทาง wavefunction ออกเป็นสาม'อนุภาคคล้าย' (อังกฤษ: quasiparticle) (Holon, spinon และ Orbiton) แต่อิเล็กตรอนอิสระ ซึ่งไม่ได้กำลังโคจรรอบนิวเคลียส จะขาดการเคลื่อนไหวในการโคจร และจะปรากฏในรูปที่แบ่งแยกไม่ได้ จึงยังคงถือว่าเป็นอนุภาคมูลฐาน
ราวปี 1980 สถานะของอนุภาคมูลฐานที่เป็นมูลฐานอย่างแท้จริง—"องค์ประกอบสุดขั้ว" ของสสาร ได้ถูกละทิ้งเป็นส่วนใหญ่สำหรับแนวโน้มที่จะเป็นการปฏิบัติมากขึ้น ได้ถูกประมวลอยู่ในแบบจำลองมาตรฐานของฟิสิกส์ของอนุภาค ซึ่งเป็นทฤษฎีที่ประสบความสำเร็จจากทดลองทางวิทยาศาสตร์มากที่สุด การขยายความและทฤษฎีทั้งหลายที่อธิบายเกินกว่าแบบจำลองมาตรฐาน รวมทั้งทฤษฎี supersymmetry ที่นิยมกันอย่างสุดขั้ว ได้เพิ่มจำนวนอนุภาคมูลฐานเป็นสองเท่าโดยการตั้งสมมติฐานที่แต่ละอนุภาคที่รู้จักกันแล้วควบรวมเข้ากับพันธมิตร "เงา" ทำให้มีจำนวนอนุภาคมากกว่าเดิม แม้ว่าสุดยอดพันธมิตรดังกล่าวทั้งหมดยังคงไม่ได้ถูกค้นพบแต่อย่างใด ในขณะเดียวกัน โบซอนมูลฐานที่เป็นตัวเชื่อมแรงโน้มถ่วงที่เรียกว่า แกรวิตอน (Graviton) ก็ยังคงเป็นสมมุติฐานอยู่
ภาพรวม

บทความหลัก: แบบจำลองมาตรฐาน
อนุภาคมูลฐานทั้งหมดจะเป็นโบซอนหรือเฟอร์มิออนอย่างใดอย่างหนึ่งขึ้นอยู่กับสปินของพวกมันทั้งสอง ซึ่งแตกต่างกันในทางทฤษฎีของกลศาสตร์เชิงสถิติ อนุภาคที่มีครึ่งสปิน (อังกฤษ: half-integer spin) จะแสดงสถิติแบบแฟร์มี-ดิแรค (อังกฤษ: Fermi–Dirac statistics) เรียกว่าเฟอร์มิออน  อนุภาคที่มีสปินเป็นจำนวนเต็ม หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าเต็มสปิน จะแสดงสถิติแบบ โบเซ-ไอน์สไตน์ เรียกว่าโบซอน
อนุภาคของสสาร
ควาร์ก:
อัพควาร์ก, ดาวน์ควาร์ก
ชาร์มควาร์ก, สเตรนจ์ควาร์ก
ทอปควาร์ก, บอตทอมควาร์ก
เลปตอน:
อิเล็กตรอน, อิเล็กตรอนนิวตริโน (หรือแค่ "นิวตริโน")
มิวออน, มิวออนนิวตริโน
เทา (อนุภาค), เทานิวตริโน
อนุภาคของปฏิสสาร
ปฏิควาร์ก
ปฏิเลปตอน
อนุภาคของแรง (เกจโบซอน):
โฟตอน
กลูออน (เลขแปด)
W+ W− และ Z0 โบซอน
แกรวิตอน (สมมุติฐาน)
สเกลาโบซอน
อนุภาคฮิกส์
มวลของอนุภาคมีการวัดในหน่วยของพลังงานเมื่อเทียบกับพลังงานของอิเล็กตรอน (อิเล็กตรอนโวลต์). โดยการแปลงพลังงานให้เป็นมวล อนุภาคใด ๆ สามารถผลิตขึ้นได้โดยการชนกันของอนุภาคอื่น ๆ ที่พลังงานสูง ถึงแม้ว่าอนุภาคที่เกิดขึ้นใหม่อาจจะไม่ประกอบด้วยอนุภาคเดิมก็ตาม ยกตัวอย่างเช่นการกำเนิดของสสารจากการชนของโฟตอนหลายตัว ในทำนองเดียวกัน โปรตอนที่เกิดจากเฟอร์มิออนผสมมีการชนกันที่ความเร็วเกือบเท่าแสงเพื่อผลิตสารที่มีมวลค่อนข่างมากขึ้นที่เรียกว่าอนุภาคฮิกส์ อนุภาคมูลฐานที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ทอปควาร์ก มีการสูญสลายอย่างรวดเร็ว แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ประกอบด้วยอนุภาคที่มีน้ำหนักเบากว่า
เมื่อทำการตรวจสอบที่พลังงานที่พอหาได้ในการทดลอง อนุภาคทั้งหลายแสดงเป็นขนาดทรงกลม ในแบบจำลองมาตรฐานของฟิสิกส์ของอนุภาคแบบปฏิบัติการ อนุภาคมูลฐานมักจะเป็นตัวแทนสำหรับยูทิลิตี้ที่ทำนายได้ในรูปของ "อนุภาคจุด" (อังกฤษ: point particle) ซึ่ง ในฐานะที่ไม่มีมิติ จะขาดส่วนขยายเชิงพื้นที่ แม้ว่าจะประสบความสำเร็จอย่างมาก แบบจำลองมาตรฐานจะถูกจำกัดลงเป็นโลกขนาดเล็กโดยละเลยแรงโน้มถ่วงของมัน และมีพารามิเตอร์บางตัวที่ถูกเพิ่มเข้าไปตามอำเภอใจโดยไม่มีการอธิบาย ในการค้นหาเพื่อแก้ไขข้อบกพร่องเหล่านั้น ทฤษฎีสตริงกล่าวว่าอนุภาคมูลฐานท้ายที่สุดประกอบด้วยสายพลังงานหนึ่งมิติที่มีขนาดน้อยที่สุดอย่างสมบูรณ์คือความยาวพลังก์ (อังกฤษ: Planck length) (พลังก์เป็นนักฟิสิกส์คนหนึ่ง)
อนุภาคมูลฐานทั่วไป

ตามแบบจำลองปัจจุบันของ Big Bang nucleosynthesis องค์ประกอบในยุคกำเนิดโลกของสสารที่มองเห็นได้ของจักรวาลควรจะเป็นไฮโดรเจนประมาณ 75% และฮีเลียม-4 25% (ในรูปของมวล) นิวตรอนถูกทำขึ้นจากหนึ่งอัพควาร์กและสองดาวน์ควาร์ก ในขณะที่โปรตอนถูกทำจากสองอัพควาร์กและหนึ่งดาวน์ควาร์ก เนื่องจากอนุภาคมูลฐานทั่วไปอื่น ๆ (เช่น อิเล็กตรอน, นิวตริโน หรือโบซอนอ่อนแอ) จะเบามากหรือหายากมากเมื่อเทียบกับนิวเคลียสของอะตอม เราจึงสามารถตัดทิ้งการมีส่วนร่วมในมวลของพวกมันที่มีต่อมวลรวมของจักรวาลที่สามารถสังเกตได้ ดังนั้น เราสามารถสรุปได้ว่าส่วนใหญ่ของมวลที่มองเห็นได้ของจักรวาลประกอบด้วยโปรตอนและนิวตรอน ซึ่ง เหมือนเช่นแบริออนทั้งหมด มีผลให้ประกอบด้วยอัพควาร์กและดาวน์ควาร์กจำนวนมาก
บางประมาณการก็บ่งบอกว่ามีแบริออนประมาณ 1080 ตัว (เกือบทั้งหมดเป็นโปรตอนและนิวตรอน) ในจักรวาลที่สังเกตเห็นได้
จำนวนโปรตอนในจักรวาลที่สังเกตเห็นได้จะถูกเรียกว่า 'จำนวน Eddington'
ในแง่ของจำนวนของอนุภาค บางประมาณการได้หมายความว่าเกือบทุกสสาร โดยไม่รวมสสารมืด, จะเกิดขึ้นในนิวตริโน และนั่นก็ประมาณ 1086 เป็นอนุภาคมูลฐานของสสารที่มีอยู่ในจักรวาลที่มองเห็นได้ ส่วนใหญ่เป็นนิวตริโน ประมาณการอื่น ๆ บ่งบอกว่าประมาณ 1097 เป็นอนุภาคมูลฐานที่มีอยู่ในจักรวาลที่มองเห็นได้ (ไม่รวมสสารมืด) ซึ่งส่วนใหญ่เป็นโฟตอน, แกรวิตอน และตัวบรรทุกแรงที่ไม่มีมวลอื่น ๆ
แบบจำลองมาตรฐาน

บทความหลัก: แบบจำลองมาตรฐาน
แบบจำลองมาตรฐานของฟิสิกส์ของอนุภาคประกอบด้วย 12 สายพันธ์ (อังกฤษ: flavour) ของเฟอร์มิออนมูลฐานบวกกับปฏิยานุภาค (อังกฤษ: antiparticle) ที่สอดคล้องกันของพวกมัน เช่นเดียวกับโบซอนมูลฐานที่ตัวเชื่อมแรงต่าง ๆ กับและฮิกส์โบซอน ซึ่งมีรายงานเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2012 ว่าดูเหมือนจะมีการตรวจพบโดยการทดลองหลักที่ LHC (ATLAS และ Compact Muon Solenoid (CMS)) อย่างไรก็ตาม แบบจำลองมาตรฐานได้รับการพิจารณาอย่างกว้างขวางที่จะเป็นทฤษฎีชั่วคราวมากกว่าจะเป็นทฤษฏีพื้นฐานอย่างแท้จริง เพราะมันไม่เป็นที่รู้จักว่ามันจะเข้ากันได้กับกฎสัมพัทธภาพทั่วไปของ Einstein หรือไม่ อาจจะมีอนุภาคมูลฐานที่ยังเป็นสมมติฐานอยู่ไม่ได้มีการอธิบายโดยแบบจำลองมาตรฐาน เช่นแกรวิตอน ซึ่งเป็นอนุภาคที่จะนำส่งแรงโน้มถ่วง และซูเปอร์พันธมิตรที่เรียกว่า sparticles ซึ่งเป็นพันธมิตรแบบ supersymmetric ของอนุภาคสามัญ
แบบจำลองมาตรฐาน > เฟอร์มิออนพื้นฐาน

บทความหลัก: เฟอร์มิออน
12 สายพันธ์ของเฟอร์มิออนพื้นฐานจะแบ่งออกเป็นสามรุ่นตระกูล แต่ละรุ่นมีสี่อนุภาค หกอนุภาคเป็นควาร์ก ส่วนที่เหลืออีกหกอนุภาคเป็นเลปตัน สามตัวในนั้นเป็นนิวตริโน ที่เหลืออีกสามตัวมีประจุไฟฟ้าเป็น -1: อิเล็กตรอนและญาติทั้งสองของมัน, มิวออนและเทา (อนุภาค)
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
เลปตัน
| รุ่นที่หนึ่ง | รุ่นที่หนึ่ง | รุ่นที่สอง | รุ่นที่สอง | รุ่นที่สาม | รุ่นที่สาม |
| ชื่อ | สัญลักษณ์ | ชื่อ | สัญลักษณ์ | ชื่อ | สัญลักษณ์ |
| อิเล็กตรอน | e- | มิวออน | μ- | เทา (อนุภาค) | T- |
| อิเล็กตรอนนิวตริโน | Ve | มิวออนนิวตริโน | Vμ | เทานิวตริโน | VT |
ควาร์ก
| รุ่นที่หนึ่ง | รุ่นที่หนึ่ง | รุ่นที่สอง | รุ่นที่สอง | รุ่นที่สาม | รุ่นที่สาม |
| อัพควาร์ก | u | ชาร์มควาร์ก | c | ทอปควาร์ก | t |
| ดาวน์ควาร์ก | d | สเตรนจ์ควาร์ก | s | บอตทอมควาร์ก | b |
แบบจำลองมาตรฐาน > เฟอร์มิออนพื้นฐาน > ปฏิยานุภาค

บทความหลัก: ปฏิสสาร
มี 12 อนุภาคที่ต่อต้าน (ปฏิยานุภาค) ของเฟอร์มิออนพื้นฐานที่สอดคล้องกับ 12 อนุภาคเหล่านี้เช่นกัน ยกตัวอย่างเช่น ปฏิอิเล็กตรอน หรือ โพซิตรอน (e+) เป็นอนุภาคที่ต่อต้านอิเล็กตรอนและมีประจุไฟฟ้า +1
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ปฏิเลปตอน
| รุ่นที่หนึ่ง | รุ่นที่หนึ่ง | รุ่นที่สอง | รุ่นที่สอง | รุ่นที่สาม | รุ่นที่สาม |
| ชื่อ | สัญลักษณ์ | ชื่อ | สัญลักษณ์ | ชื่อ | สัญลักษณ์ |
| โพซิตรอน | e+ | ปฏิมิวออน | μ+ | ปฏิเทา | T+ |
| อิเล็กตรอนปฏินิวทริโน | Ve | มิวออนปฏินิวทริโน | Vμ | เทาปฏินิวทริโน | VT |
ปฏิควาร์ก
| รุ่นที่หนึ่ง | รุ่นที่หนึ่ง | รุ่นที่สอง | รุ่นที่สอง | รุ่นที่สาม | รุ่นที่สาม |
| อัพปฏิควาร์ก | u | ชาร์มปฏิควาร์ก | c | ทอปปฏิควาร์ก | t |
| ดาวน์ปฏิควาร์ก | d | สเตร้นจ์ปฏิควาร์ก | s | บอตทอมปฏิควาร์ก | b |
แบบจำลองมาตรฐาน > เฟอร์มิออนพื้นฐาน > ควาร์ก

บทความหลัก: ควาร์ก
ควาร์กและปฏิควาร์กที่โดดเดี่ยวไม่เคยมีการตรวจพบ ความจริงหนึ่งที่อธิบายได้ด้วยการคุมขังแบบสี (อังกฤษ: Colour confinement) ทุก ๆ ควาร์กบรรทุกหนึ่งในสามของ'ประจุสี'ของ'ปฏิสัมพันธ์ที่แข็งแกร่ง'; นั่นคือปฏิควาร์กบรรทุกปฏิสี (อังกฤษ: anticolor) ที่คล้ายกัน อนุภาคที่มีประจุสีทั้งหลายมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันผ่านการแลกเปลี่ยนกลูออนในทางเดียวกับที่อนุภาคที่มีประจุไฟฟ้าปฏิสัมพันธ์ต่อกันผ่านการแลกเปลี่ยนโฟตอน อย่างไรก็ตาม ตัวกลูออนเองก็เป็นแบบประจุสี เป็นผลให้มีการขยายขนาดของแรงที่แข็งแกร่งเมื่ออนุภาคประจุสีถูกแยกออกจากกัน ไม่เหมือนกับแรงแม่เหล็กไฟฟ้าซึ่งจะลดลงเมื่ออนุภาคที่มีประจุไฟฟ้าถูกแยกออกจากกัน อนุภาคประจุสีจะมีแรงเพิ่มขึ้น
อย่างไรก็ตามอนุภาคประจุสีอาจรวมตัวกันเพื่อสร้างรูปเป็นอนุภาคผสมที่เป็นกลางด้านสีที่เรียกว่าแฮดรอน ควาร์กอาจจับคู่กับปฏิควาร์ก: ควาร์กมีสีหนึ่งและปฏิควาร์กก็มีอีกสีหนึ่งที่เป็นปฏิปักษ์กัน (อังกฤษ: anticolor) ที่สอดคล้องกัน สีและปฏิสีจะหักล้างกันกลายเป็นเมซอนที่เป็นกลางด้านสี ในอีกทางเลือกหนึ่ง สามควาร์กสามารถอยู่ร่วมกันได้ โดยควาร์กเป็น "สีแดง" อีกควาร์กหนึ่งเป็น "สีน้ำเงิน" อีกควาร์กหนึ่งเป็น "สีเขียว" ทั้งสามควาร์กสีเหล่านี้รวมอยู่ด้วยกันในรูปแบบของแบริออนที่เป็นกลางด้านสี อย่างสมมาตร สามปฏิควาร์กที่มีสี "ปฏิแดง", "ปฏิน้ำเงืน" และ "ปฏิเขียว" สามารถสร้างเป็นปฏิแบริออนที่เป็นกลางด้านสี
ควาร์กมีประจุไฟฟ้าที่เป็นเศษส่วน แต่ เนื่องจากพวกมันถูกคุมขังอยู่ภายในแฮดรอนซึ่งประจุของมันเป็นจำนวนเต็มทั้งหมด ประจุที่เป็นเศษส่วนไม่เคยถูกโดดเดี่ยว ข้อสังเกตคือควาร์กมีประจุไฟฟ้าเท่ากับ +2/3 หรือ -1/3 อย่างใดอย่างหนึ่ง ในขณะที่ปฏิควาร์กมีแประจุไฟฟ้าที่สอดคล้องกันเท่ากับ -2/3 หรือ +1/3 อย่างใดอย่างหนึ่ง
หลักฐานสำหรับการดำรงอยู่ของควาร์กมาจาก'การกระจายที่ไม่ยืดหยุ่นและลึก' (อังกฤษ: deep inelastic scattering): นั่นคือการยิงอิเล็กตรอนไปทีนิวเคลียสเพื่อตรวจสอบการกระจายตัวของประจุภายในนิวคลีออน (ซึ่งเป็นแบริออน) ถ้าประจุมีรูปแบบเพียงอย่างเดียว (อังกฤษ: uniform) สนามไฟฟ้ารอบโปรตอนควรจะมีรูปแบบเดียวกันด้วย และอิเล็กตรอนควรจะกระจายอย่างยืดหยุ่น อิเล็กตรอนพลังงานต่ำจะกระจายในลักษณะนี้ แต่ ที่เหนือกว่าพลังงานโดยเฉพาะ โปรตอนจะเบี่ยงเบนอิเล็กตรอนบางตัวผ่านมุมขนาดใหญ่ อิเล็กตรอนที่หดตัวจะมีพลังงานน้อยกว่ามากและ'เจ็ทของอนุภาค'ถูกปล่อยออกมา การกระจายอย่างไม่ยืดหยุ่นนี้ชี้ให้เห็นว่าประจุในโปรตอนไม่ได้มีรูปแบบเดียวแต่แยกออกเป็นอนุภาคขนาดเล็กที่มีประจุที่เรียกว่า ควาร์ก
แบบจำลองมาตรฐาน > โบซอนพื้นฐาน

บทความหลัก: โบซอน
ในแบบจำลองมาตรฐาน โบซอนเวกเตอร์ (สปิน -1) (กลูออน, โฟตอนและ โบซอน W และ Z) เป็นตัวเชื่อมระหว่างแรงต่าง ๆ ในขณะที่ฮิกส์โบซอน (สปิน-0) รับผิดชอบต่อมวลที่แท้จริงของอนุภาค โบซอนแตกต่างจากเฟอร์มิออนในความเป็นจริงที่ว่าโบซอนหลายตัวสามารถครอบครองสภาวะควอนตัมเดียวกัน (หลักการกีดกันของเพาลี (อังกฤษ: Pauli exclusion principle)) นอกจากนี้ โบซอนยังสามารถเป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง ได้แก่ เป็นมูลฐาน เช่น โฟตอน หรือเป็นแบบผสม เช่น เมซอน สปินของโบซอนเป็นจำนวนเต็ม แทนที่จะเป็นจำนวนครึ่ง
แบบจำลองมาตรฐาน > โบซอนพื้นฐาน > กลูออน

บทความหลัก: กลูออน
กลูออนเป็นตัวเชื่อมในการปฏิสัมพันธ์ที่แข็งแกร่ง ซึ่งเชื่อมโยงหลายควาร์กเข้าด้วยกันกลายเป็นแฮดรอน, ซึ่งเป็นแบริออน (สามควาร์ก) หรือเมซอน (หนึ่งควาร์กและหนึ่งปฏิควาร์ก) อย่างใดอย่างหนึ่ง โปรตอนและนิวตรอนเป็นแบริออน เมื่อเชื่อมเข้าด้วยกันด้วยกลูออนกลายเป็นนิวเคลียส เช่นเดียวกับควาร์ก กลูออนแสดง (ประจุ) สีและปฏิสีที่ไม่เกี่ยวข้องกับแนวคิดของสีที่มองเห็น บางครั้งในการผสมกัน ทั้งหมดมีแปดรูปแบบของกลูออนที่แตกต่างกัน
แบบจำลองมาตรฐาน > โบซอนพื้นฐาน > โบซอนไฟฟ้าอ่อนแอ

บทความหลัก: W และ Z โบซอน และ โฟตอน
มีสามเกจโบซอนแบบอ่อนแอ ได้แก่ W+, W−, และ Z0; โบซอนเหล่านี้เป็นตัวเชื่อมในการปฏิสัมพันธ์ที่อ่อนแอ  W โบซอนเป็นที่รู้จักสำหรับการเป็นตัวเชื่อมของพวกมันในการสลายตัวของนิวเคลียส W− จะแปลงนิวตรอนให้เป็นโปรตอน จากนั้นก็สลายตัวกลายเป็นอิเล็กตรอนและอิเล็กตรอนปฏินิวทริโนคู่ Z0 ไม่แปลงประจุ แต่เปลี่ยนโมเมนตัมแทน และเป็นกลไกอย่างเดียวเท่านั้นสำหรับนิวตริโนที่กระจายอย่างยืดหยุ่น เกจโบซอนแบบอ่อนแอถูกค้นพบเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงโมเมนตัมในอิเล็กตรอนจากการแลกเปลี่ยนระหว่างนิวตริโนกับ Z โฟตอนที่ไม่มีมวลจะเป็นตัวเชื่อมระหว่างการปฏิสัมพันธ์ทางแม่เหล็กไฟฟ้า เกจโบซอนสี่ตัวเหล่านี้สร้างรูปแบบของการปฏิสัมพันธ์แบบไฟฟ้าอ่อนแอ (อังกฤษ: electroweak interaction) ในหมู่อนุภาคมูลฐานต่าง ๆ
แบบจำลองมาตรฐาน > โบซอนพื้นฐาน > ฮิกส์โบซอน

บทความหลัก: ฮิกส์โบซอน
แม้ว่าแรงที่อ่อนแอและแรงแม่เหล็กไฟฟ้าจะปรากฏต่อเราค่อนข้างแตกต่างกับพลังงานในชีวิตประจำวันก็ตาม ทั้งสองแรงนี้ก็ถูกตั้งเป็นทฤษฏีเพื่อที่จะรวมกันเป็นแรงเดียวที่เรียกว่าเรงไฟฟ้าอ่อนแอ (อังกฤษ: electroweak force) ที่พลังงานสูง เห็นได้ชัดว่าคำทำนายนี้ได้รับการยืนยันจากการตรวจวัดพื้นที่หน้าตัดสำหรับการกระจายอิเล็กตรอน-โปรตอนแบบพลังงานสูงที่เครื่องทดลองการชนของเครื่องเร่งอนุภาคเยอรมันชื่อว่า Hadron Elektron Ring Anlage (HERA) ที่ Deutsches Elektronen-Synchrotron (English German Electron Synchrotron) (DESY) ความแตกต่างทั้งหลายที่พลังงานต่ำเป็นผลมาจากมวลที่สูงมากของ W และ Z โบซอน, ซึ่งเป็นผลมาจากกลไกของฮิกส์ ด้วยกระบวนการของ 'การแตกออกแบบสมมาตรที่เกิดขึ้นเอง' ฮิกส์เลือกทิศทางหนึ่งที่พิเศษในพื้นที่ไฟฟ้าอ่อนแอที่จะทำให้อนุภาคไฟฟ้าอ่อนแอสามตัวมีน้ำหนักมาก (โบซอนอ่อนแอทั้งหลาย) และทำให้ตัวหนึ่งยังคงปราศจากมวล (โฟตอน) ในวันที่ 4 กรกฎาคม 2012 หลังจากหลายปีของการค้นหาด้วยการทดลองเพื่อหาหลักฐานของการดำรงอยู่ของมัน, ฮิกส์โบซอนได้รับการประกาศว่าสามารถสังเกตได้ที่เครื่องทดลองการชนแฮดรอนขนาดใหญ่ (อังกฤษ: Large Hadron Collider) ของ CERN นายปีเตอร์ ฮิกส์ เป็นคนแรกที่ค้นพบการดำรงอยู่ของฮิกส์โบซอนได้ปรากฏตัวที่การประกาศนั้น เชื่อกันว่าฮิกส์โบซอนมีมวลประมาณ 125 GeV 'คุณค่าทางสถิติ' ของการค้นพบนี้ถูกรายงานว่า 5 ซิกมา ซึ่งหมายถึงความเชื่อมั่นอยู่ที่ประมาณ 99.99994% ในฟิสิกส์ของอนุภาค นี้เป็นระดับของคุณค่าที่จำเป็นในการขึ้นป้ายอย่างเป็นทางการว่าการสังเกตที่ได้จากการทดลองเป็น 'การค้นพบ' การวิจัยในคุณสมบัติต่าง ๆ ของอนุภาคที่ถูกค้นพบใหม่มีการดำเนินการต่อไป
แบบจำลองมาตรฐาน > โบซอนพื้นฐาน > แกรวิตอน

แกรวิตอนได้รับการตั้งสมมติฐานเพื่อเป็นตัวเชื่อมของแรงโน้มถ่วง แต่ก็ยังคงไม่ถูกค้นพบและบางครั้งมันก็ยังรวมอยู่ในตารางของอนุภาคมูลฐาน สปินของมันน่าจะเป็นสอง ดังนั้นมันจึงเป็นโบซอนตัวหนึ่ง และมันจะขาดประจุและมวล นอกเหนือจากการเป็นตัวเชื่อมของแรงที่อ่อนกำลังอย่างสุดขั้ว แกรวิตอนน่าจะมีปฏิยานุภาคของมันเอง[ต้องการอ้างอิง] และสลายตัวอย่างรวดเร็ว, ทำให้การตรวจพบตัวมันมีความยากลำบากอย่างมากแม้ว่ามันจะมีอยู่จริง
แหล่งข้อมูลอื่น

Particle Adventure เป็นเว็บไซต์ที่อธิบายเรื่องอนุภาคมูลฐานสำหรับคนทั่วไป ด้วยภาพประกอบที่เข้าใจง่าย (อังกฤษ)
| ด ค กองค์ประกอบของสสาร |
| --- | --- |
 วัตถุ > โมเลกุล > อะตอม > อนุภาคที่เล็กกว่าอะตอม (อนุภาคคอมโพสิท  อนุภาคมูลฐาน) 
ภาพรวมของครอบครัวต่างๆของอนุภาคมูลฐานและอนุภาคผสม และทฤษฎีที่อธิบายปฏิสัมพันธ์ของพวกมัน
แสดงภาพกราฟิกของแบบจำลองมาตรฐาน แสดงสปิน, ประจุไฟฟ้า, มวลและการมีส่วนร่วมในปฏิสัมพันธ์ของแรงที่แตกต่างกัน คลิกที่ภาพเพื่อดูรายละเอียด
อาร์เธอร์ เฮเซลริก บารอนเน็ตที่ 2

| อาร์เธอร์ เฮเซลริก บารอนเน็ตที่ 2 |
| --- | --- |
อาร์เธอร์ เฮเซลริก บารอนเน็ตที่ 2
อสัญกรรม: 7 มกราคม ค.ศ. 1661
บรรดาศักดิ์: นักการทหารและนักการเมือง
ตำแหน่ง: นายทัพฝ่ายรัฐสภาในสงครามกลางเมืองอังกฤษ
คู่สมรส: ฟรานซ์ โดโรธี
ขุนนางอังกฤษ - กษัตริย์อังกฤษ - ชาวอังกฤษ
อาร์เธอร์ เฮเซลริก บารอนเน็ตที่ 2 (อังกฤษ: Sir Arthur Haselrig, 2nd Baronet) (เสียชีวิต 7 มกราคม ค.ศ. 1661) อาร์เธอร์ เฮเซลริก บารอนเน็ตที่ 2 เป็นนายทัพฝ่ายรัฐสภาผู้มีบทบาทสำคัญในยุทธการราวนด์เวย์ดาวน์และยุทธการอื่นๆ ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ เฮเซลริกเป็นบุตรของเซอร์ทอมัส เฮเซลริกและฟรานซ์ จอร์จสบุตรสาวของเซอร์วิลเลียม จอร์จส เฮเซลริกสมรสกับฟรานซ์และมีบุตรธิดาด้วยกันสี่คน ต่อมาก็สมรสกับโดโรธีและมีบุตรธิดาด้วยกันแปดคน
อาร์เธอร์ เฮเซลริกเป็นหนึ่งในสมาชิกรัฐสภาห้าคนที่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ตั้งใจจะบุกเข้าไปจับในรัฐสภาในปี  ค.ศ. 1642 ที่เป็นสาเหตุหนึ่งที่นำไปสู่สงครามกลางเมือง
เอ็ดเวิร์ด ไฮด์ เอิร์ลแห่งแคลเร็นดอนที่ 1 บรรยายเฮเซลริกว่าเป็นผู้ “นอกรีตนอกรอย, บ้าบิ่น” ขาดมารยาทและไม่ควรจะเรียกว่าเป็นรัฐบุรุษ แต่ความสามารถในสนามรบและในรัฐสภามักจะมีประโยชน์ต่อฝ่ายรัฐสภา เฮเซลริกถูกกล่าวหาโดยจอห์น ลิลเบิร์นในเรื่องการจัดแบ่งที่ดินที่ยึดมาในทางที่ผิด ซึ่งทำให้เกิดการสอบสวนกันในรัฐสภาและพบว่าเป็นข้อกล่าวหาที่ไม่มีมูล
ดูเพิ่ม

สงครามกลางเมืองอังกฤษ
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1
ฝ่ายรัฐสภา