stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ว่านหางจระเข้
แหล่งข้อมูลอื่น

"Taxon: Aloe vera (L.) Burm. f." U.S. National Plant Germplasm System. สืบค้นเมื่อ 8 March 2020.
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Aloe vera:  Wikidata: Q80079  Wikispecies: Aloe vera  APDB: 155971  ARKive: aloe-vera  BioLib: 62378  BOLD: 417967  EoL: 1085598  EPPO: ALFVE  FloraBase: 36276  FNA: 200027555  FoC: 200027555  GBIF: 2777724  GRIN: 311403  iNaturalist: 126882  IPNI: 530017-1  IRMNG: 10589155  ITIS: 182653  NCBI: 34199  NZOR: 88686aff-53ca-4663-9ea7-4855da0430a0  PfaF: vera Aloe vera  Plant List: kew-298116  PLANTS: ALVE2  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:530017-1  Tropicos: 18403421  uBio: 5788823  WCSP: 298116 
Aloe perfoliata var. vera:  Wikidata: Q9606827  GBIF: 2777739  GRIN: 318686  IPNI: 60476901-2  ITIS: 185466  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:60476901-2  Tropicos: 18404145  WCSP: 297817 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
รูปแบบมีจุดของว่านหางจระเข้ซึ่งบางครั้งรู้จักกันในชื่อ Aloe vera var. chinensis.
อักษรลิมบู

| อักษรลิมบู ᤕᤰᤌᤢᤱ ᤐᤠᤴ |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรสระประกอบ 
ช่วงยุค: ค.ศ. 1740-ปัจจุบัน
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภูมิภาค: เนปาลและอินเดียตะวันออก
ภาษาพูด: ลิมบู
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: อักษรไซนายดั้งเดิมอักษรฟินิเชียอักษรอราเมอิกอักษรพราหมีอักษรคุปตะอักษรทิเบตอักษรเลปชาอักษรลิมบู
ISO 15924
ISO 15924: Limb (336), ​Limbu
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Limbu
ช่วงยูนิโคด: U+1900-U+194F
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรลิมบู (Limbu) หรือ กิรัต หรือ สิริชังฆา (सिरीजङ्घा) อาจเป็นต้นแบบของอักษรเลปชาโดยผ่านทางอักษรทิเบตอีกต่อหนึ่ง กษัตริย์สิริชังฆาประดิษฐ์อักษรสิริชังฆา เมื่อราวพ.ศ. 1500 อักษรนี้หายไปเป็นเวลานานจนได้รับการฟื้นฟูโดยเต-องสิ สิริชังฆา ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นการกลับชาติมาเกิดใหม่ของกษัตริย์สิริชังฆา เมื่อราว พ.ศ. 2200 ต่อมา พ.ศ. 2468 อิมัน สิงห์ เช็มโจง นักวิชาการเกี่ยวกับลิมบูตั้งชื่ออักษรนี้หลังจากสิริชังฆาตายไป
ใช้เขียน

ภาษาลิมบู (ยักทุงบา ปัน หรือ ยักทุงปัน) ซึ่งเป็นภาษากลุ่มทิเบต-พม่า มีผู้พูด 280,626 คนในเนปาลตะวันออก ภูฎาน และภาคเหนือของอินเดีย ลิมบูแปลว่าผู้ยิงธนู
ยูนิโคด

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ลิมบู Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+190x | ᤀ | ᤁ | ᤂ | ᤃ | ᤄ | ᤅ | ᤆ | ᤇ | ᤈ | ᤉ | ᤊ | ᤋ | ᤌ | ᤍ | ᤎ | ᤏ |
| U+191x | ᤐ | ᤑ | ᤒ | ᤓ | ᤔ | ᤕ | ᤖ | ᤗ | ᤘ | ᤙ | ᤚ | ᤛ | ᤜ |   |   |   |
| U+192x | ᤠ | ᤡ | ᤢ | ᤣ | ᤤ | ᤥ | ᤦ | ᤧ | ᤨ | ᤩ | ᤪ | ᤫ |   |   |   |   |
| U+193x | ᤰ | ᤱ | ᤲ | ᤳ | ᤴ | ᤵ | ᤶ | ᤷ | ᤸ | ᤹ | ᤺ | ᤻ |   |   |   |   |
| U+194x | ᥀ |   |   |   | ᥄ | ᥅ | ᥆ | ᥇ | ᥈ | ᥉ | ᥊ | ᥋ | ᥌ | ᥍ | ᥎ | ᥏ |
หีบเพลง

หีบเพลง เป็นชื่อของเครื่องดนตรี อาจหมายถึง
หีบเพลงชัก (accordion)
หีบเพลงปาก (harmonica)
กล่องดนตรี (music box)
สถิติโลก

สถิติโลกเป็นผลงานที่ดีที่สุดในโลกที่ได้บันทึกและยอมรับอย่างเป็นทางการเช่นทักษะเฉพาะตัวหรือกีฬา บันทึกสถิติโลกกินเนสส์เป็นหนังสือที่รวบรวมบันทึกที่สุดในโลกทุกประเภทตั้งแต่ความสำเร็จจนไปถึงแย่ที่สุด ธรรมชาติที่สุดขั้วและอื่น ๆ
วัฒนธรรม

ประเทศมาเลเซียเป็นหนึ่งประเทศที่การทำลายสถิติโลกกลายเป็นสิ่งที่ได้รับความนิยมในระดับชาติ ในประเทศอินเดียการทำลายสถิติโลกเป็นที่นิยมมาก ผู้ที่บันทึกสถิติในระดับโลกของอินเดียคือหนังสือบันทึกสถิติเลมคา (Limca Book of Records), บันทึกสถิติโลกยูนีค (Unique World Records) บันทึกสถิติโลกอินเดีย (World Records India) และหนังสือบันทึกสถิติเอเชียบุ๊ค (Asia Book of Records)
ดูเพิ่ม

ที่สุดในโลก
ที่สุดในประเทศไทย
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: UAE
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 3 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: 
เหรียญ อันดับ 38:  ทอง 2 เงิน 4 ทองแดง 1 รวม 7 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 13 คนใน 5 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 3 | 1 | 4 |

| รวม | 3 | 1 | 4 |
ว่ายน้ำ

สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันวีลแชร์นานาชาติ 2015 และสหพันธ์วีลแชร์และผู้พิการนานาชาติ (IWAS) เวิร์ลเกมส์ที่เมืองโซซี ประเทศรัสเซีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญคัดเลือกประจำปี พ.ศ. 2559
ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในพาราลิมปิก
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
อินเดียน

อินเดียน (Indian) สามารถหมายถึง
ชาวอินเดีย กลุ่มบุคคลในประเทศอินเดียในทวีปเอเชีย
ชาวอินเดียแดง กลุ่มบุคคลพื้นเมืองของสหรัฐอเมริกา
.
สายฝน (ภาพยนตร์)

| สายฝน |
| --- | --- |
กำกับ: ดอกดิน กัญญามาลย์
นักแสดงนำ: สมบัติ เมทะนี   เพชรา เชาวราษฎร์
บริษัทผู้สร้าง: กัญญามาลย์ภาพยนตร์  
วันฉาย: 27 เมษายน พ.ศ. 2516
ประเทศ:  ไทย
ภาษา:  ไทย
สายฝน ภาพยนตร์ไทยจากค่าย กัญญามาลย์ภาพยนตร์ โดย ดอกดิน กัญญามาลย์ ที่ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2516 กำกับโดย ดอกดิน กัญญามาลย์ ซึ่งนอกจากกำกับแล้วเขายังได้ร่วมแสดงอีกด้วย นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี และ เพชรา เชาวราษฎร์ พร้อมด้วยนักแสดงมากฝีมืออีกมากมายโดยภาพยนตร์เรื่องนี้นับเป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของเพชราที่แสดงร่วมกับดอกดิน
ภาพยนตร์เรื่องสายฝนนี้ได้รับพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้จาก พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่ได้พระราชทานชื่อภาพยนตร์และเพลงพระราชนิพนธ์ สายฝน เพลงพระราชนิพนธ์ลำดับที่ 3 ให้มาเป็นเพลงเอกของภาพยนตร์เรื่องนี้
นักแสดง

| นักแสดง | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| สมบัติ เมทะนี | สาธิต |  |
| เพชรา เชาวราษฎร์ | สายพิณ |  |
| สุทิศา พัฒนุช | ขวัญตา |  |
| ดอกดิน กัญญามาลย์ | ครูฉิ่ง |  |
| อรสา อิศรางกูร ณ อยุธยา | เข่ง |  |
| ประจวบ ฤกษ์ยามดี | นายแสง |  |
| สมจิตต์ ทรัพย์สำรวย | แฉล้ม |  |
| แมน ธีระพล | เชิงชาย |  |
| ชุมพร เทพพิทักษ์ | สมิง |  |
| จิระศักดิ์ ปิ่นสุวรรณ | สัตยา |  |
อาณาจักรลังกาสุกะ

ลังกาสุกะ เป็นอาณาจักรมลายูโบราณ (ฮินดู-พุทธ) ที่ตั้งอยู่ในคาบสมุทรมลายู ชื่อมีที่มาจากภาษาสันสกฤต กล่าวกันว่าเป็นคำสมาสของคำว่า  ลังกะ แปลว่า "แดนสุกสกาว" กับ -สุกะ แปลว่า "ความสุขอันล้นพ้น" ตัวอาณาจักรเป็นหนึ่งในอาณาจักรที่เก่าแก่ที่สุดในคาบสมุทรมลายู แต่ยังคงขัดแย้งในที่ตั้งของอาณาจักร สถานที่ที่เป็นไปได้ตามการค้นพบของนักโบราณคดีอยู่ที่อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี โดยก่อตั้งในศตวรรษที่ 2
รายงานจากตำนาน พงศาวดารเกอดะฮ์ อาณาจักรนี้ก่อตั้งและตั้งชื่อโดยมะโรง มหาวงศ์ อีกข้อเสนอหนึ่งกล่าวว่า ชื่ออาณาจักรอาจมาจากการสมาสระหว่าง ลังกา กับ อโศก กษัตริย์นักรบชาวฮินดูราชวงศ์โมริยะในตำนาน และนักล่าอาณานิคมชาวอินเดียยุคแรกของคอคอดมลายูได้ตั้งชื่ออาณาจักรลังกาสุกะ เพื่อยกย่องเกียรติของพระองค์
อาณาจักรลังกาสุกะในยุคโบราณ

ลังกาสุกะเป็นนครรัฐตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 7 รุ่งเรืองยาวนานถึง 1,400 ปี จึงเสื่อมสลายไป ไม่ใช่เพราะถูกอำนาจใดเข้าตี หากแต่ทะเลถอยห่างตัวเมืองออกไปทุกที จนผู้คนพากันทิ้งเมือง ซ้ำโดนน้ำท่วมโคลนถมทับตัวเมืองแทบหมด เพิ่งขุดเจอซากไม่นานมานี้ เชื่อกันว่าคนในหมู่บ้านกาแลจิน อ.เมืองปัตตานีปัจจุบันคือผู้สืบเชื้อสายชาวเมืองลังกาสุกะ ที่เป็นลูกครึ่งชาวจีนกับคนพื้นเมืองที่ต้องทิ้งเมืองเก่ามาอยู่ในปัตตานีเมื่อ 1,000 กว่าปีที่แล้ว
อาณาจักรโบราณยิ่งใหญ่ที่เชื่อว่ามีพื้นที่คลุมไปถึงตอนเหนือมาเลเซีย เพราะพบสิ่ง ก่อสร้างโบราณ แบบเดียวกับที่พบในปัตตานีแถวริมฝั่งแม่น้ำบูจังและปาดังลาวาส (ปากแม่น้ำลาวาส) ในรัฐเคดาห์ หนังสือเหล่านั้นเรียกอย่างจืดชืดไม่ดึงดูดใจสักนิดว่า "เมืองโบราณยะรัง" เพราะซากเมืองเก่าพบที่ อ.ยะรัง ทั้งที่มีความเก่าแก่รุ่งเรืองมาก่อน อาณาจักรศรีวิชัยและอาณาจักรทวาราวดีตั้ง 500 ปี ศรีวิชัยและทวาราวดีตั้งในพุทธศตวรรษที่ 12 ลังกาสุกะเป็นนครรัฐที่โลกตะวันตกตะวันออก รู้จักกันแล้ว ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 7 เมืองโบราณยะรังจึงไม่ใช่เมืองเก่าธรรมดา หากแต่เป็นเมืองท่านครรัฐยิ่งใหญ่ สมัยโบราณเก๋ากึ๊กในภูมิภาคนี้โดยแท้
เมืองโบราณที่ กรมศิลปากร กำลังขุดแต่งอยู่ที่ อำเภอยะรัง ในขณะนี้คือ ศูนย์การปกครอง อาณาจักรลังกาสุกะ ในเมื่อบันทึก ชาวอินเดียและ ชาวอาหรับ ที่เรียกเมืองนี้ว่า "ลังกาสุกะ" กับบันทึก ของชาวจีนที่เรียก "หลาง หย่า ซุ่ย" ล้วนระบุทิศทางและ ที่ตั้งตรงกันหมด น.ส.พรทิพย์ พันธุโกวิท หัวหน้ากลุ่มงานวิชาการ โบราณคดี ผู้ควบคุมการขุดแต่งและ บูรณะมาตั้งแต่แรกถึง 16 ปี อธิบายว่า ปัตตานีวันนี้คือ ดินแดนเกิดใหม่ เมื่อทะเลถอย ห่างฝั่งออกไปทุกที ลังกาสุกะเลยกลายเป็น เมืองภายในแผ่นดิน อยู่ห่างชายฝั่งทะเล ในวันนี้เกือบ 25 กม. ชายฝั่งบริเวณท่าเรือใหญ่ครั้งโน้น ปัจจุบันนี้คือ คลองปาเละหมู่บ้านกาแลบูซา (ท่าเรือใหญ่) หมู่บ้านเทียระยา (หมู่บ้านเสากระโดงเรือ) ต.ตันหยงลูโละ อ.เมือง ปัตตานี
ร่องรอยทางโบราณคดี ชี้ให้เห็นว่ามีลักษณะเป็นเมืองเรียงกันถึง 3 เมืองด้วยกัน ได้แก่ เมืองที่กำลังขุดอยู่ที่บ้านวัด บ้านจาเละ และบ้านปราแว (พระราชวัง) อำเภอยะรัง บ้านปราแวอยู่ริมทะเล มีลักษณะ ค่ายคูประตูหอรบตามมุมเมือง  คาดว่าน่าจะเป็นประชาคม 3 แห่ง ที่อยู่ร่วมกันมากกว่าเมือง โดยรวมแล้วพื้นที่ดังกล่าวนี้ พบร่องรอยทางโบราณคดีถึงกว่า 40 แห่ง ลงมือขุดไปเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น ชิ้นใหญ่ ๆ ที่กำลังขุดอยู่เป็นศาสนสถานใน ศาสนาพราหมณ์และ พุทธศาสนา ทั้งพบคำจารึกภาษาปัลลวะอินเดียโบราณและภาษาสันสกฤตด้วย บ่งบอกอย่างเด่นชัด แรกเริ่มนั้นชาวลังกาสุกะนับถือศาสนาพราหมณ์ เปลี่ยนมาถือพุทธ แล้วเปลี่ยนมาเป็นอิสลามตามลำดับ
ลังกาสุกะเฟื่องเนื่องมาจากที่ตั้งเป็นกึ่งกลางเส้นทางค้าขายโลกตะวันตกและตะวันออก เป็นศูนย์กลางการซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าและศูนย์ค้าเครื่องเทศสินค้าสำคัญของภูมิภาคนี้ ที่ดังที่สุด ได้แก่ไม้หอม และกำยาน ซึ่งอินเดีย อาหรับยันยุโรปต่างต้องการอย่างมาก น่าเชื่อว่ากำยานชั้นดีที่สุดเป็นกำยานลังกาสุกะ เพราะเครื่องหอมทำจากกำยานที่โลกอาหรับ และชาติมุสลิมใช้อย่างกว้างขวาง เนื่องจากเป็นเครื่องหอม ที่ไม่มีแอลกอฮอล์เจือปนไม่ผิด หลักทางศาสนาที่ชื่อว่า "ไซมีส เบนโซอีน" ที่ยังใช้กันมาจนทุกวันนี้ ลังกาสุกะเป็นท่าเรือ ส่งออกที่ใหญ่มาก
ลังกาสุกะอาจเป็นอาณาจักรเดียวในโลกที่ล่มสลายไปไม่ใช่เพราะการสงครามหรือโรคระบาด หากเกิดจากทะเลถอยห่างออกไปเรื่อย ๆ เมื่อไม่สามารถทำมาหากินได้เหมือนเดิม ผู้คนก็อพยพทิ้งบ้านทิ้งเมืองไปอยู่ที่อื่นกันหมด พร้อม ๆ กับอาณาจักรอื่นใกล้เคียงเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาแทนที่
ศูนย์กลางอาณาจักรลังกาสุกะ

อาณาจักรลังกาสุกะเป็นอาณาจักรโบราณ มีศูนย์กลางตั้งอยู่บริเวณ อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี มีอาณาเขตปกครองกว้างขวางครอบคลุมคาบสมุทรมลายูตอนล่างทั้งหมดโดยพัฒนามาจากเมืองท่าเล็กๆ ของชาวพื้นเมืองจนเติบโตเป็นรัฐและมีฐานะเป็นอาณาจักรมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 7 เป็นศูนย์กลางการค้าและศาสนา จนได้ล่มสลายไปในต้นพุทธศตวรรษที่ 21 
ปัจจุบันปรากฏร่องรอยศาสนสถานประเภทสถูปเจดีย์ขนาดใหญ่ จำนวน 33 แห่ง ในพื้นที่ประมาณ 9 ตารางกิโลเมตร
จากตำนานและจดหมายเหตุ

จากตำนาน ไทรบุรี ปัตตานี กล่าวถึงเมืองลังกาสุกะ ของพระเจ้ามะโรงมหาวงศ์หรือราชามารงมหาวังสา ต่อมาคำว่าลังกาสุกะค่อย ๆ เลือนหายไป กลายเป็นคำว่าปัตตานีดารุสสาลามเข้ามาแทนที
จดหมายเหตุราชวงศ์เหลียง (พ.ศ. 1045-1099) บันทึกไว้ว่าอาณาจักรลังกาสุกะ สถาปนาขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 7 มีอำนาจปกครองระหว่างสองฝั่งทะเล คือด้านตะวันตกจรดไทรบุรี และด้านตะวันออกที่ปัตตานีข้อความในจดหมายเหตุนี้สอดคล้องกับตำนานไทรบุรี ปัตตานี
ปอล วิดลีย์ (Paul Wheatly) ผู้เชี่ยวชาญเรื่องแหลมมาลายู มีความเห็นว่าตำนานไทรบุรี ฯมีลักษณะเหมือนเทพนิยาย แต่งขึ้นเมื่อชาวอินเดียเดินทางมาถึงหัวเมืองมาลายูราวพุทธศตวรรษที่ 6 และเขาแสดงความคิดเห็นไว้ว่า ลังกาสุกะ ไม่ควรไปซ้ำซ้อนกับไทรบุรีน่าจะอยู่ทางปัตตานีทั้งหมด
ดี.จี.อี. ฮอลล์ (D.G.E. Hall) ได้กล่าวถึงรัฐเก่าแก่สามรัฐในแหลมมาลายู คือรัฐหลังสยิว (ลังกาสุกะ) ตันหม่าหลิง (ตามพรลิงก์ หรือนครศรีธรรมราช) ตักโกลา (ตะกั่วป่า) ต่อมารัฐทั้งสามนี้ตกอยู่ใต้อำนาจของอาณาจักรฟูนันซึ่งเป็นอาณาจักรที่มีกองเรือยิ่งใหญ่ อยู่ในทะเลจีนตอนใต้ เมื่อตกอยู่ใต้อำนาจแล้วก็รับเอาวัฒนธรรมต่างๆ มาจากอินเดีย
ต่อมาพุทธศตวรรษที่ 11 อาณาจักรฟูนันเสื่อมสลายลง รัฐต่าง ๆ ที่ตกอยู่ใต้อิทธิพลก็แยกตัวเป็นอิสระ ลังกาสุกะภายใต้การนำของพระเจ้าภคทัตก็ฟื้นฟูอำนาจของตนเองได้อย่างรวดเร็ว
พุทธศตวรรษที่ 14-15 ลังกาสุกะกลับตกอยู่ใต้อำนาจของอาณาจักรศรีวิชัย พระเจ้าราเชนทร์โจระที่ 1 แห่งอินเดีย ยกทัพเรือข้ามมายึดรัฐต่าง ๆของศรีวิชัย ลังกาสุกะก็พลอยถูกยึดไปด้วย ต่อมาอีกอาณาจักรมัชปาหิตแห่งชวากลับเข้ามามีอำนาจ และชื่อลังกาสุกะค่อยเลือนจางหายไป แสดงว่าอาณาจักรลังกาสุกะตะวันออกนั้นอยู่ที่ปัตตานีนี่เอง เนื่องจากยุคลังกาสุกะ เมืองปัตตานียังไม่เกิดขึ้น และต้องนับถือพุทธศาสนาด้วยเพราะเมื่อเกิดการขุดค้นขึ้นพบทั้งศาสนาฮินดูและพุทธศาสนา เช่น สถูปสำคัญในพระพุทธศาสนาที่อำเภอยะรัง ที่ได้บูรณะตกแต่งแล้วก็แสดงถึงดินแดนในพระพุทธศาสนา และลังกาสุกะต้องมีอายุประมาณ 1,500 ปีมาแล้ว นับว่าเก่าแก่มาก แต่พึ่งรู้จักกันจริงไม่กี่ปีมานี้
การเข้ามาของศาสนาอิสลาม

กล่าวคือ ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 15 (ประมาณ พ.ศ. 2000 เศษ ในยุคพญาอินทิรา) ศาสนาอิสลามได้เผยแพร่เข้าสู่ปัตตานีและปาหัง ก่อนที่จะเข้าสู่มาละกา ในช่วงนั้นกษัตริย์หรือสุลต่านเมืองปัตตานีล้มป่วย ไม่มีหมอในปัตตานีรักษาได้ เกิดการตีฆ้องร้องป่าวหาผู้รักษามีแขกปาซายจากสุมาตราชื่อเช็กสะอิ หรือ เช็กซาฟียิดดิน ได้ขันอาสามารักษาสุลต่านแต่ขอคำมั่นสัญญาว่าถ้ารักษาหายแล้ว พระองค์จะต้องเข้ารีตนับถือศาสนาอิสลาม  เมื่อได้รักษาจนหายแต่เมื่อหายแล้วสุลต่านไม่ยอมเปลี่ยนศาสนาเลยป่วยหนักอีก กลับมารักษากันใหม่ขอคำสัญญากันอีกกลับไปกลับมาเช่นนี้ถึง 3 ครั้ง สุลต่านเลยต้องยอมเปลี่ยนศาสนามานับถือศาสนาอิสลามหมอผู้รักษาได้รับการแต่งตั้งเป็น ดาโต๊ะ สะรี ยารา ฟาเก้าฮ์ (ผู้รู้ทางศาสนายอดเยี่ยม)เมื่อเจ้าเมืองเปลี่ยนศาสนาใหม่ โอรส ธิดา ขุนนาง และชาวเมืองก็เริ่มเปลี่ยนศาสนาตามเป็นศาสนาอิสลามต่อจากนั้นก็เริ่มมีการทำลาย พระพุทธรูป พุทธสถาน เทวรูป และเทวาลัย อาณาจักรที่เคยนับถือพระพุทธศาสนาอยู่หลายปีจึงมีโบราณวัตถุทางพุทธศาสนาน้อยเต็มที หรือแทบจะไม่มีเลย ก็มีพบบ้างกันที่ยะรังเมืองโบราณ [ต้องการอ้างอิง]
ราชทูตลังกาสุกะ

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์จีนที่จตุรัสเทียนอันเหมิน กรุงปักกิ่ง มีภาพปรากฏอยู่ในจดหมายเหตุราชวงศ์เหลียง หรือเหลียงชู ของจีน (พ.ศ. 1045-1106) บุคคลในภาพชื่อ อชิตะ (จีนออกเสียงเป็น อาเซ่อตัว) เป็นราชทูตจากประเทศลังกาสุกะ (จีนออกเสียงเป็น หลังหยาสิ้ว บางแหล่งเรียก หลาง หย่า ซุ่ย) มีคำบรรยายภาพว่า "เป็นคนหัวหยิกหยอง น่ากลัว นุ่งผ้า โจงกระเบน ห่มสไบเฉียง สวมกำไลที่ข้อเท้าทั้งสอง ผิวค่อนข้างดำ"   โดยเดินทางไปเยือนราชสำนักจีนในปี พ.ศ. 1058 สมัยพระเจ้าอู่ตี้ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์เหลียง ทางการจีนได้เขียนภาพ อาเซ่อตัว ไว้เป็นที่ระลึกพระเจ้าแผ่นดินแห่งลังกาสุกะในเวลานั้น ทรงพระนามว่า ผอเจี่ยต้าตัว หรือ ภัคทัตตเหลียงชู ซึ่งตรงกับรัชสมัย พระเจ้าภัคทัต (ประมาณ พ.ศ. 1060)
สมเถา สุจริตกุล

| สมเถา สุจริตกุล |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: สมเถา สุจริตกุล
เกิด: 30 ธันวาคม พ.ศ. 2495 (71 ปี)
ที่เกิด: กรุงเทพมหานคร

เว็บไซต์: www.somtow.com
สมเถา สุจริตกุล (30 ธันวาคม พ.ศ. 2495 – ) เป็นวาทยากร คีตกร นักประพันธ์เพลงคลาสสิก ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนที่มีชื่อเสียงเป็นสากลคนหนึ่งของเมืองไทย และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีสากล-ประพันธ์เพลงร่วมสมัย) ประจำปี พ.ศ. 2565
สมเถาเป็นบุตรของศาสตราจารย์ ดร.สมปอง สุจริตกุล อดีตคณบดีกิตติคุณคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต อดีตเอกอัครราชทูตไทย และนางถ่ายเถา สุจริตกุล มีน้องสาวสองคนคือ ดร.นฎาประไพ เอื้อชูเกียรติ และเปรมิกา สุจริตกุล สมเถาโตในหลายประเทศในยุโรป ศึกษามัธยมศึกษาจากวิทยาลัยอีตัน สหราชอาณาจักร แล้วสอบชิงทุนมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เข้าศึกษาวิชาดนตรีควบคู่กับ วรรณคดีอังกฤษ จนสำเร็จปริญญาตรีและโท (เกียรตินิยม)[ต้องการอ้างอิง] เป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิอุปรากรกรุงเทพฯ
ผลงาน

ด้านดนตรี สมเถาเป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิอุปรากรกรุงเทพฯ และคีตกรของวงดุริยางค์สยามฟิลฮาร์โมนิก มีผลงานดนตรีมากมาย ที่ทำชื่อเสียงได้แก่งานประพันธ์บทเพลงในโอเปร่าร่วมสมัย เช่น มัทนะพาธา,  อโยธยา, แม่นาก และบุกเบิกการคอนดักด์บนอากาศยาน ทำให้สร้างชื่อเสียเป็นอย่างมากแก่เขา ในฐานะ วาทยากรเหินฟ้าผู้ไม่เคารพสิทธิ์
ด้านวรรณกรรม สมเถาใช้นามปากกาว่า SP Somtow ในการเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ที่มีกลิ่นอายเป็นเอเซีย ผลงานของสมเถาเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด แต่ได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ และได้รับรางวัลเกียรติคุณมากมายในต่างประเทศ ผลงานที่สำคัญได้แก่ "มาริสาราตรี" Jasmine Nights, Aquilard กับ Absent Thee From Felicity Awhile (ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล John W.Campbell และรางวัล Hugo), Starship&Haiku (ได้รับรางวัล Locus Award), เรื่องสั้น The Dust (ได้รับรางวัล Edmund Hamilton Memorial Award ในปี 2525), เรื่องสั้นชุด Inquestor เรื่องศูนย์การค้าในอวกาศ Mallworld, ชุด Aquiiad, นวนิยายเรื่อง Starship&Haiku, รวมเรื่องสั้นชุด Fire From The Wine-Dark Sea, นวนิยายเรื่อง The Darkling Wind (ติดอันดับ Locus Bestseller)
นอกจากนี้สมเถายังมีผลงานเขียนแนวอื่น ๆ ได้แก่ นวนิยายสำหรับวัยรุ่นเรื่อง The Fallen Country, Forgetting Places ซึ่งเป็นหนังสือยอดเยี่ยมที่วัยรุ่นนิยมสูงสุดของประเทศสหรัฐอเมริกา, นวนิยายประเภทเขย่าขวัญ เรื่อง Vampire Junction, นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง The Shattered Horse, เรื่อง The Bird Catcher "เหมือนนกไร้รังเร่"(ได้รับรางวัล World Fantasy Award ปี 2545)
ผลงานเขียนของสมเถา สุจริตกุล ส่วนใหญ่ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดย ถ่ายเถา สุจริตกุล ผู้เป็นมารดา
เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2566 คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม ได้ประกาศให้สมเถาได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีสากล-ประพันธ์เพลงร่วมสมัย) ประจำปี พ.ศ. 2565
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของสมเถา
ทวิตเตอร์ของสมเถา
ชีวประวัติสมเถา สุจริตกุล ที่ IMDb
| ด ค กผู้ได้รับรางวัลศิลปาธร |
| --- | --- |
ทัศนศิลป์:  เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์  พรชัย ใจมา  ชาติชาย ปุยเปีย  วสันต์ สิทธิเขตต์  ฤกษ์ฤทธิ์ ตีระวนิช  พินรี สัณฑ์พิทักษ์  อารยา ราษฎร์จำเริญสุข  สาครินทร์ เครืออ่อน  พัดยศ พุทธเจริญ  นาวิน ลาวัลย์ชัยกุล  สุรสีห์ กุศลวงศ์ 
วรรณศิลป์:  ชาติ กอบจิตติ  ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ  วินทร์ เลียววาริณ  ศิริวร แก้วกาญจน์  ขจรฤทธิ์ รักษา  ไพวรินทร์ ขาวงาม  อรสม สุทธิสาคร  เสน่ห์ สังข์สุข  เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์  ปราบดา หยุ่น 
คีตศิลป์:  ดนู ฮันตระกูล  บัณฑิต อึ้งรังษี  ณัฐ ยนตรรักษ์  ณรงค์ ปรางค์เจริญ  ณรงค์ฤทธิ์ ธรรมบุตร  เด่น อยู่ประเสริฐ  ชัยยุทธ โตสง่า  วานิช โปตะวณิช 
ภาพยนตร์:  เป็นเอก รัตนเรือง  อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล  วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง  ธัญสก พันสิทธิวรกุล  นนทรีย์ นิมิบุตร  พิมพกา โตวิระ  อาทิตย์ อัสสรัตน์  คงเดช จาตุรันต์รัศมี 
ศิลปะการแสดง:  ประดิษฐ ปราสาททอง  มานพ มีจำรัส  พิเชษฐ์ กลั่นชื่น  นิมิตร พิพิธกุล  สินีนาฎ เกษประไพ  ชนประคัลภ์ จันทร์เรือง  นิกร แซ่ตั้ง  จารุนันท์ พันธชาติ 
ออกแบบเชิงสร้างสรรค์:  สมพิศ ฟูสกุล  สมชาย จงแสง  กุลภัทร์ ยันตรศาสตร์  เอกรัตน์ วงศ์จริต  ปริญญา โรจน์อารยานนท์  วศินบุรี สุพานิชวรภาชน์  ชัยยุทธ พลายเพ็ชร์ 
สถาปัตยกรรม:  ปฐมา หรุ่นรักวิทย์  สุริยะ อัมพันศิริรัตน์ 
มัณฑนศิลป์:  วิฑูรย์ คุณาลังการ 
เรขศิลป์:  ประชา สุวีรานนท์  ไพโรจน์ ธีระประภา 
รางวัลศิลปาธรกิตติคุณ:  สมเถา สุจริตกุล  ไสยาสน์ เสมาเงิน  สุวรรณ คงขุนเทียน  บรูซ แกสตัน
อุบัติเหตุรถบัสในโดดา พ.ศ. 2566

| อุบัติเหตุรถบัสที่โดดา ปี 2023 |
| --- | --- |
th
รายละเอียด
วันที่: 15  พฤศจิกายน 2023  11:50 am IST
สถานที่: อำเภอโดดา ชัมมูและกัศมีร์
พิกัด: 33°07′39″N 75°24′23″E﻿ / ﻿33.12750°N 75.40639°E﻿ / 33.12750; 75.40639
ประเทศ:  อินเดีย
ผู้ให้บริการ: รถบัสเอกชน
ประเภทเหตุการณ์: ร่วงลงจากผา
จำนวน
รถโดยสารประจำทาง: 1
ผู้โดยสาร: 56
เสียชีวิต: 39
บาดเจ็บ: 19
เมื่อ 15 พฤศจิกายน 2023 รถบัสโดยสารคันหนึ่งได้ไถลออกจากทางวิ่ง ร่วงและชนเข้ากับผาความสูง 300 ฟุต ในบริเวณซึ่งมีภูมิประเทศเป็นหุบเขาของอำเภอโดดา ในชัมมูและกัศมีร์ เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 39 ราย และบาดเจ็บ 19 คน รถบัสคันดังกล่าวเลขทะเบียนรถ JK02CN-6555 ขณะเกิดเหตุมีผู้โดยสารนั่ง 56 คน และร่วงลงจากทางหลวงสาย 244
นายกรัฐมนตรีอินเดีย นเรนทระ โมที ออกแถลงการณ์แสดงความเสียใจอย่างเป็นทางการและร่วมไว้อาลัย นอกจากนี้ยังประกาศว่าจะมีการมอบเงินมูลค่า 2 ลาขรูปีจากกองทุน PMNRF เพื่อเยียวยาญาติผู้เสียชีวิต และ 50,000 รูปีแก่ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ
สโมสรฟุตบอลหาดใหญ่

ระวังสับสนกับ สโมสรฟุตบอลยังสิงห์ หาดใหญ่ ยูไนเต็ด
สโมสรฟุตบอลหาดใหญ่ เป็นอดีตสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ตำบลหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
ประวัติสโมสร

สโมสรฟุตบอลหาดใหญ่ ก่อตั้งขึ้นโดยเทศบาลนครหาดใหญ่ โดยได้รับอนุมัติให้ก่อตั้งสโมสรขึ้นเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2552
หลังได้รับอนุมัติให้ก่อตั้งสโมสรฟุตบอล นายไพร พัฒโน นายกเทศมนตรีเทศบาลนครหาดใหญ่ในขณะนั้นได้เข้ามาดำรงตำแหน่งประธานสโมสร และส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลอาชีพเป็นครั้งแรกในลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2553 ส่วนผู้จัดการทีมเป็นพันเอก (พิเศษ) สุชาติ จันทรโชติกุล
โลโก้สโมสร

รูป  นกอินทรีแดง  มีที่มา   คือ   กองกำลังหน่วยทหารหน่วยหนึ่ง จำนวน 12 นาย ใช้ชื่อเรียกขานว่า “RED EAGLE”  หรืออินทรีย์แดง  มีความกล้าหาญได้สร้างวีรกรรมต่อสู้กับทหารญี่ปุ่น  สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2   บริเวณเขาบันไดนาง (ปัจจุบันคือศูนย์อุตสาหกรรม ต.น้ำน้อย)   จนได้รับชนะ  และได้รับการยกย่อง เป็นที่ยอมรับ เปรียบเสมือนทีมสโมสรฟุตบอลหาดใหญ่แข่งขันฟุตบอลอย่างมุ่งมั่น มีวินัย เพื่อเป้าหมายตามพันธกิจ
สนามเหย้า

สโมสรฟุตบอลหาดใหญ่ใช้สนามจิระนครเป็นสนามเหย้า ซึ่งเป็นสนามที่ได้มาตรฐานและผ่านการใช้งานในการแข่งขันกีฬาในระดับจังหวัดมาเป็นอย่างดี แต่ตอนนี้ในระหว่างการดูแลและปรับปรุงบริเวณพื้นหญ้าภายในสนามคาดว่าน่าจะใช้เวลาไม่ถึงเดือนน่าจะใช้งานได้ และจะถือเป็นอีกหนึ่งสนามที่มีความมาตรฐานอย่างมากสามารถจุแฟนบอลได้ถึง 25,000 คน    ** ที่ตั้งสนามจิระนคร **
โลโก้ของสโมสร

หาดใหญ่ เอฟซี
 พ.ศ. 2553
หาดใหญ่ เอฟซี
 พ.ศ. 2560
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์สโมสรฟุตบอลหาดใหญ่ เก็บถาวร 2009-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติหาดใหญ่ FC เพิ่มเติม
สโมสรฟุตบอลหาดใหญ่ ที่เฟซบุ๊ก
ฮอลลี บาร์รัตต์

ฮอลลี บาร์รัตต์ เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1988 เป็นนักกีฬาว่ายน้ำชาวออสเตรเลีย เคยเข้าร่วมการแข่งขันว่ายน้ำท่ากรรเชียงหญิง 50 เมตร ในกีฬาทางน้ำชิงแชมป์โลก 2017