stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พังก์ร็อก
บรรณานุกรม

Andersen, Mark, and Mark Jenkins (2001). Dance of Days: Two Decades of Punk in the Nation's Capital (New York: Soft Skull Press). ISBN 1-887128-49-2
Azerrad, Michael (2001). Our Band Could Be Your Life (New York: Little, Brown). ISBN 0-316-78753-1
Blush, Steven (2001). American Hardcore: A Tribal History (Los Angles: Feral House). ISBN 0-922915-71-7
Fletcher, Tony (2000). Moon: The Life and Death of a Rock Legend (New York: HarperCollins). ISBN 0-380-78827-6
Gimarc, George (1997). Post Punk Diary, 1980–1982 (New York: St. Martin's). ISBN 0-312-16968-X
Haenfler, Ross (2006). Straight Edge: Hardcore Punk, Clean-Living Youth, and Social Change (New Brunswick, N.J.: Rutgers University Press). ISBN 0-8135-3852-1
Harrington, Joe S. (2002). Sonic Cool: The Life & Death of Rock 'n' Roll (Milwaukee, Wisc.: Hal Leonard). ISBN 0-634-02861-8
Harris, John (2004). Britpop!: Cool Britannia and the Spectacular Demise of English Rock (Cambridge, Mass.: Da Capo) ISBN 0-306-81367-X
Hebdige, Dick (1987). Cut 'n' Mix: Culture, Identity and Caribbean Music (London: Routledge). ISBN 0-415-05875-9
Heylin, Clinton (1993). From the Velvets to the Voidoids: The Birth of American Punk Rock (Chicago: A Cappella Books). ISBN 1-55652-573-3
Leblanc, Lauraine (1999). Pretty in Punk: Girls' Gender Resistance in a Boys' Subculture (New Brunswick, N.J.: Rutgers University Press). ISBN 0-8135-2651-5
Lydon, John (1995). Rotten: No Irish, No Blacks, No Dogs (New York: Picador). ISBN 0-312-11883-X
Marcus, Greil (1989). Lipstick Traces: A Secret History of the Twentieth Century (Cambridge, Mass.: Harvard University Press). ISBN 0-674-53581-2
Raha, Maria (2005). Cinderella's Big Score: Women of the Punk and Indie Underground (Emeryville, Calif.: Seal). ISBN 1-58005-116-2
Reynolds, Simon (2005). Rip It Up and Start Again: Post Punk 1978–1984 (London and New York: Faber and Faber). ISBN 0-571-21569-6
Robb, John (2006). Punk Rock: An Oral History (London: Elbury Press). ISBN 0-09-190511-7
Sabin, Roger (1999). Punk Rock, So What? The Cultural Legacy of Punk (London: Routledge). ISBN 0-415-17030-3.
Savage, Jon (1991). England's Dreaming: The Sex Pistols and Punk Rock (London: Faber and Faber). ISBN 0-312-28822-0
Shuker, Roy (2002). Popular Music: The Key Concepts (London: Routledge). ISBN 0-415-28425-2
Stafford, Andrew (2006). Pig City: From the Saints to Savage Garden, 2d rev. ed. (Brisbane: University of Queensland Press). ISBN 0-7022-3561-X
St. Thomas, Kurt, with Troy Smith (2002). Nirvana: The Chosen Rejects (New York St. Martin's). ISBN 0-312-20663-1
Taylor, Steven (2003). False Prophet: Field Notes from the Punk Underground (Middletown, Conn.: Wesleyan University Press). ISBN 0-8195-6668-3
Walker, John (1991). "Television", in The Trouser Press Record Guide, 4th ed., ed. Ira Robbins (New York: Collier) , หน้า 662. ISBN 0-02-036361-3
Walsh, Gavin (2006). Punk on 45; Revolutions on Vinyl, 1976–79 (London: Plexus). ISBN 0-85965-370-6
แหล่งข้อมูลอื่น

punkrock.org (อังกฤษ)
Distorted Magazine นิตยสารเพลงพังก์ร็อกยุคใหม่ (อังกฤษ)
ประวัติของพังก์ โดย A.S. Van Dorston (อังกฤษ)
| ด ค กร็อก |
| --- | --- | --- |
| หัวข้อหลัก |  ออลเทอร์นาทิฟร็อก  แอนาโทเลียนร็อก  อะรีนาร็อก  อาร์ตร็อก  บีตมิวสิก  บลูส์-ร็อก  บริติชอินเวชัน  แคนเทอร์บูรีซีน  เชลโลร็อก  คริสเตียนร็อก  คอเมดีร็อก  คันทรีร็อก  โฟล์กร็อก  แฟรตร็อก  ฟังก์ร็อก  การาจร็อก  แกลมร็อก  ฮาร์ดร็อก  ฮาร์ตแลนด์ร็อก  เฮฟวีเมทัล  อินสตรูเมนทัลร็อก  แจม  เคราต์ร็อก  ป็อปร็อก  พาวเวอร์ป็อป  โพรเกรสซิฟร็อก  ไซเคเดลิกร็อก  ผับร็อก (สหราชอาณาจักร)  ผับร็อก (ออสเตรเลีย)  พังก์ร็อก  แร็ปร็อก  ร็อกอะบิลลี  ร็อกแอนด์โรล  แซมบาร็อก  ซอฟต์ร็อก  เซาเทิร์นร็อก  สโตเนอร์ร็อก  เซิร์ฟร็อก  |  |
| ดูเพิ่ม |  ร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม  รายชื่อประเภทของดนตรีร็อก  ผลกระทบทางสังคมของดนตรีร็อก  |  |
  หมวดหมู่ 
ปกอัลบั้มแรกของเดอะราโมนส์
คลับ CBGB ในนิวยอร์ก
วงมิสฟิตส์ (The Misfits)
จอย ดิวิชัน วงแนวโพสต์-พังก์
ปกอัลบั้มวงเดอะ โฟร์-สกินส์ ชุด The Good, The Bad & The 4-Skins
โซนิกยูทในปี ค.ศ. 2005
ดิ ออฟสปริง ปี ค.ศ. 2001
พีค็อก (เพลง)

| "พีค็อก"> เพลงโดยเคที เพร์รี.จากอัลบั้มทีนเอจดรีม |
| --- | --- |
บันทึกเสียง: 2010; Roc the Mic Studios (นครนิวยอร์ก, รัฐนิวยอร์ก)
แนวเพลง: แดนซ์ป็อป
ความยาว: 3:51
ค่ายเพลง: แคปิตอล
ผู้ประพันธ์เพลง: เคที เพร์รี, มิกเคล เอส. อีริกเซน, ทอร์ อีริก เฮอร์แมนเซน, เอสเทอร์ ดีน
โปรดิวเซอร์: สตาร์เกต, เอสเทอร์ ดีน
"พีค็อก" (อังกฤษ: Peacock) เป็นเพลงของเคที เพร์รี นักร้องชาวอเมริกัน จากสตูดิโออัลบั้มที่สาม ทีนเอจดรีม (2010) แคปิตอลเรเคิดส์เคยไม่เห็นด้วยที่จะใส่เพลงนี้ในอัลบั้มของเธอ เนื่องจากเพลงมีเนื้อเพลงเกี่ยวข้องกับอวัยวะเพศชาย คล้ายกับเพลง "ไอคิสด์อะเกิร์ล" ซึ่งเธอปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้น "พีค็อก" ถูกวิจารณ์อย่างรุนแรงและในด้านดนตรี เพลงถูกนำไปเปรียบเทียบกับเพลง "มิกกี" ของโทนี เบซิล และ "ฮอลลาแบ็กเกิร์ล" ของเกว็น สเตฟานี
แม้ว่าเพลงไม่ได้จำหน่ายเป็นซิงเกิล แต่เพลงเข้าชาร์ตเพลงหลายชาร์ตทั่วโลก ประเทศที่เพลงประสบความสำเร็จในชาร์ตเพลงน้อยที่สุดคือสหราชอาณาจักร ขณะที่ทำได้ดีที่สุดในสหรัฐอเมริกา โดยขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอตแดนซ์คลับซองส์นานหนึ่งสัปดาห์ และได้รับการรับรองระดับทองคำขาวจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา เพร์รีแสดงเพลง "พีค็อก" ในหลายโอกาส รวมถึงทัวร์คอนเสิร์ตแคลิฟอร์เนียดรีมส์ทัวร์ เมื่อเธอแสดงเพลงนี้ เธอมักสวมเสื้อผ้ามีสีสันหรือมีประกายระยิบระยับ
การผลิต

มิกเคล เอส. อีริกเซน ทอร์ อีริก เฮอร์แมนเซน และเอสเทอร์ ดีน ช่วยเพร์รีเขียนเพลง "พีค็อก" ให้สตูดิโออัลบั้มที่สาม ทีนเอจดรีม ออกจำหน่ายเมื่อ ค.ศ. 2010 เพร์รีกล่าวว่า จุดประสงค์ของการเขียนเพลง "พีค็อก" คือเพื่อเล่นคำ ในระหว่างการบันทึกเสียงอัลบั้ม เพร์รีนึกถึงเมื่อคราวที่พูดคุยกับคนที่เธอร่วมงานด้วยว่า "ดูสิฉันมีเพชรพลอยมากมาย แต่ฉันไม่ได้มีมงกุฎ ฉันไม่ได้ออกตัวเต็มยศขนาดนั้น" ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจกลับไปที่สตูดิโอและร่วมงานกับสตาร์เกต ทีมโปรดิวเซอร์เพลงที่ร่วมทำอัลบั้มทีนเอจดรีม ในระหว่างช่วงการบันทึกเสียงกลางดึกและทำเพลงได้หลายเพลงแล้ว รวมถึงเพลง "ไฟร์เวิร์ก" และ "พีค็อก"
แรกเริ่ม สังกัดของเพร์รี แคปิตอลเรเคิดส์คัดค้านการนำเพลงนี้ใส่ในอัลบั้มทีนเอจดรีมเนื่องจากพวกเขามองว่า "พีค็อก" มีประเด็นถกเถียงมากมาย "พวกเขากังวลเล็กน้อยกับคำว่า 'cock' และฉันรู้สึกถึงเดจาวูเพราะพวกเขาทำเหมือนกับเพลง 'ไอคิสด์อะเกิร์ล'" เพร์รีกล่าว หลังจากเธอไม่เห็นด้วยที่จะทำดนตรีให้เป็นมิตรกับครอบครัว เธอจึงปฏิเสธ "พวกเขาพูดว่า 'เราไม่เห็นว่ามันเป็นซิงเกิล เราไม่อยากให้มันอยู่ในอัลบั้ม' ฉันจึงว่า 'พวกคุณมันโง่'" เมื่อมีคนถามเกี่ยวกับเพลง "พีค็อก" เพร์รีกล่าวว่า "ฉันหวังว่ามันจะเป็นเพลงชาติของพวกเกย์ พีค็อก [ นกยูง ] แทนปัจเจกบุคคลมากมาย มันไม่ใช่แค่ 'ฉันอยากเห็นเป้าตุง ๆ ของคุณ'" จากนั้นเธอแถลงไขต่อไปว่า "มันมีคำว่า cock ในเพลงจริง ๆ แต่แม้ในผายลมยังมีศิลปะ มันอยู่ที่คุณมองมันอย่างไรเท่านั้น" ก่อนออกอัลบั้มทีนเอจดรีม เพร์รีเปิดตัวเพลง "พีค็อก" ในต้นเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 เมื่อเธอแสดงในรายการเอ็มทีวีเวิลด์สเตจในประเทศมาเลเซีย
พี-3 โอไรออน

| พี-3 โอไรออน |
| --- | --- |

หน้าที่: เครื่องบินลาดตระเวนทางทะเล
ประเทศผู้ผลิต: สหรัฐอเมริกา
ผู้ผลิต: ล็อกฮีด มาร์ติน   คาวาซากิแอร์โรว์สเปซคอมปะนี
เที่ยวบินแรก: พฤศจิกายน 1959
เริ่มใช้: August 1962
สถานะ: Active
ผู้ใช้หลัก: กองทัพเรือสหรัฐ Royal New Zealand Air Force  Japan Maritime Self-Defense Force  Royal Australian Air Force
การผลิต: 1961–1990
จำนวนที่ถูกผลิต: Lockheed – 650,   Kawasaki – 107,   Total – 757
พัฒนาจาก: Lockheed L-188 Electra
รุ่น: Lockheed AP-3C Orion Lockheed CP-140 Aurora Lockheed EP-3 Lockheed WP-3D Orion
พัฒนาเป็น: Lockheed P-7
พี-3 โอไรออน  (อังกฤษ: P-3 Orion) เป็นเครื่องบินต่อต้านเรือดำน้ำและตรวจการณ์ทางทะเลสี่เครื่องยนต์ติดเทอร์โบ เครื่องบิน เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1985  มันถูกประจำการในกองทัพเรือสหรัฐฯเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1989 แทนที่เครื่องบิน ล็อกฮีด พี-2 เนปจูน และยังประจำการในกองบินทหารเรือของกองทัพเรือไทยอีกด้วย
รายละเอียด พี-3 โอไรออน

ผู้สร้าง บริษัทล็อกฮีด-แคลิฟอร์เนีย (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท ลาตตระเวนทางทะเล พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 10 นาย
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด อิลลิสัน ที 56-เอ-14 ดับลิว ให้กำลังเครื่องละ 4,910 แรงม้า 4 เครื่อง
กางปีก 30.37 เมตร
ยาว 35.61 เมตร
สูง 10.29 เมตร
พื้นที่ปีก 120.77 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 27,890 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุกสูงสุด 9,071 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 61,235 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 761 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 7,620 เมตร
อัตราเร็วเดินทางปกติ 639 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 457 เมตร
อัตราไต่ขั้นต้น 14.6 เมตร/วินาที
เพดานบินใช้งาน 8,625 เมตร
5,790 เมตร เมื่อเครื่องยนต์ดับ 1 เครื่อง
รัศมีทำการบินไกลสุด 3,835 กิโลเมตร
2,494 กิโลเมตร เมื่อบินเหนือเป้าหมาย 3 ชั่วโมง
บินทน 12.3 ชั่วโมง เมื่อใช้เครื่องยนต์ 4 เครื่อง
17 ชั่วโมง เมื่อใช้เครื่องยนต์ 2 เครื่อง
อาวุธ ลูกระเบิดขนาด 2,000 ปอนด์ จำนวน 1 ลูก
ลูกระเบิดขนาด 1,000 ปอนด์ จำนวน 3 ลูก
ระเบิดน้ำลึก จำนวน 3 ลูก
ตอร์ปิโด จำนวน 8 ลูก
ระเบิดนิวเครียร์น้ำลึก จำนวน 2 ลูก
สามารถติดตั้งอาวุธที่ใต้ปีกได้ 10 ตำบล เป็นน้ำหนัก 5,448 กิโลกรัมที่ใต้ปีก และ 3,290 กิโลกรัมในลำตัว
พีต ซีเกอร์

| พีต ซีเกอร์ |
| --- | --- |
ซีเกอร์ ในงานคลีนวอเทอร์ ปี พ.ศ. 2550
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ปีเตอร์ พีท ซีเกอร์
เกิด: 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1919(1919-05-03)
ที่เกิด: แมนแฮตตัน นิวยอร์ก
เสียชีวิต: 27 มกราคม ค.ศ. 2014(2014-01-27) (94 ปี)
แนวเพลง: อเมริกันโฟล์กซอง เพลงประท้วง อเมริกาน่า
อาชีพ: นักดนตรี นักแต่งเพลง นักเคลื่อนไหวทางสังคม
เครื่องดนตรี: บันโจ กีตาร์ รีคอร์เดอร์ ขลุ่ยไอริช แมนโดลิน เปียโน อูกูเลเล
ช่วงปี: 1939 - ปัจจุบัน
ปีเตอร์ "พีท" ซีเกอร์ (อังกฤษ: Pete Seeger; 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2462 — 27 มกราคม พ.ศ. 2557) นักร้องแนวเพลงอเมริกันพื้นบ้าน หรือ อเมริกันโฟล์กซอง เขามีผลงานเพลงทางวิทยุตั้งแต่ในช่วงทศวรรษ พ.ศ. 2480 และยังมีผลงานต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน ซีเกอร์แต่เพลงไว้หลายเพลง เพลงของเขาถูกนำไปใช้ร้องในการประท้วงเพื่อการเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงสังคมอยู่จำนวนมากและนำไปร้องด้วยวงที่มีชื่อเสียงต่างๆ อาทิเพลง If I Had A Hammer (เพื่อสนับสนุนขบวนการก้าวหน้าเชิงสังคมนิยมในอเมริกา เพลงนี้วงปีเตอร์ พอล แอนด์ แมรี นำไปขับร้อง) , Where Have All the Flowers Gone? (แต่งร่วมกับ โจ ฮิกเกอร์สัน มาร์ลีน ดีทริช นำไปขับร้อง) และ เทิร์น! เทิร์น! เทิร์น!  เป็นต้น ในบรรดาเพลงต่างๆ เพลง We Shall Overcome(เดิมชื่อ We will Overcome) ซีเกอร์เป็นคนนำเพลงนี้มาดัดแปลงและขับร้อง ร่วมกับ โจน บาธ จนเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมมากในช่วงขบวนการเคลื่อนไหวสิทธิพลเมือง ในยุคทศวรรษ พ.ศ. 2500  เพลงของซีเกอร์หลายเพลงไม่จำกัดอยู่ที่อเมริกา แต่กลายมาเป็นเพลงที่มีการขับร้อง ในขบวนการต่างๆทั่วโลก ในสมัยเหตุการณ์ 14 ตุลา เพลงของซีเกอร์ก็ได้รับความนิยมในหมู่นักศึกษาเช่นกัน ล่าสุดเพลง My Rainbow Race (ถูกนำไปร้องและแพร่หลายในนอร์เวย์หลังกรณีเหตุโจมตีในนอร์เวย์ พ.ศ. 2554 ) ซีเกอร์ยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับนักร้องรุ่นหลังจำนวนไม่น้อย เช่น บ็อบ ดิลลัน, บรูซ สปริงส์ทีน เป็นต้น 
ซีเกอร์เป็นนักร้องและนักเคลื่อนไหวทางสังคม ตั้งแต่ยุคการเคลื่อนไหวสิทธิพลเมือง, ต่อต้านอาวุธนิวเคลียร์ จนถึงประเด็นเรื่องสิ่งแวดล้อม นอกจากนี้เขาเป็นนักสังคมนิยมด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

http://peteseeger.net/wp/
http://www.nytimes.com/top/reference/timestopics/people/s/pete_seeger/
http://www.9dern.com/rsa/view.php?id=91 เก็บถาวร 2012-12-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พีดีเอฟดอตเจเอส

| --- | --- |

PDF.js in Firefox 100, with a table of contents displayed on the sidebar
ผู้ออกแบบ: Andreas Gal
นักพัฒนา: Mozilla
วันที่เปิดตัว: 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 (2011-07-02)

รุ่นเสถียร: 4.7.76     / ตุลาคม 6, 2024; 44 วันก่อน (ตุลาคม 6, 2024)
 
ที่เก็บข้อมูล:  github.com/mozilla/pdf.js  
ภาษาที่เขียน: JavaScript, CSS, HTML
แพลตฟอร์ม: JavaScript engine, web browser
ขนาด: 3.94 MB
ประเภท: PDF viewer
สัญญาอนุญาต: Apache License 2.0
เว็บไซต์: mozilla.github.io/pdf.js/
พีดีเอฟดอตเจเอส (อังกฤษ: PDF.js) เป็นไลบรารีภาษาจาวาสคริปต์ ที่แสดงไฟล์รูปแบบเอกสารใช้ได้หลายระบบ (PDF) โดยใช้เอชทีเอ็มแอล5 ตามมาตรฐานเว็บ โครงการนี้นำโดยบริษัทมอซิลลาในปี 2554
PDF.js เดิมถูกสร้างขึ้นเป็นส่วนขยายสำหรับมอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ และรวมอยู่ในไฟร์ฟอกซ์ตั้งแต่ปี 2012 (เวอร์ชัน 15), และเปิดใช้งานตามค่าเริ่มต้นตั้งแต่ปี 2013 (เวอร์ชัน 19) มันถูกเพิ่มลงในไฟร์ฟอกซ์สำหรับแอนดรอยด์ในปี 2023 (เวอร์ชัน 111)
โครงการนี้ถือกำเนิดขึ้นเพื่อให้มีวิธีในการดูรูปแบบเอกสารใช้ได้หลายระบบบนเว็บเบราว์เซอร์ ซึ่งป้องกันความเสี่ยงด้านความปลอดภัยที่อาจเกิดขึ้นเมื่อเปิดเอกสารรูปแบบเอกสารใช้ได้หลายระบบนอกเบราว์เซอร์ เนื่องจากโค้ดสำหรับแสดงเอกสารนั้นถูกจับขังแซนด์บ็อกซ์ในเบราว์เซอร์ มันใช้องค์ประกอบ Canvasจากเอชทีเอ็มแอล5 ทำให้สามารถเรนเดอร์ได้รวดเร็ว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
"View PDF files in Firefox". Firefox Help. Mozilla.
Chris Jones; Andreas Gal;  และคณะ (2011-06-15). "pdf.js: Rendering PDF with HTML5 and JavaScript". Andreas Gal's blog.
Catalin Cimpanu (2012-05-03). "Script of the Day: pdf.js". Softpedia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 January 2015. สืบค้นเมื่อ 3 January 2020.
แม่แบบ:Mozilla organisations
พีพีพี

เกณฑ์วิธีแบบจุดต่อจุด หรือ พีพีพี (อังกฤษ: Point-to-Point Protocol: PPP) เป็นเกณฑ์วิธีสำหรับการสื่อสารระหว่างคอมพิวเตอร์ 2 ตัว ด้วยการอินเตอร์เฟซแบบอนุกรม ตามปกติ คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลที่เชื่อม ด้วยสายโทรศัพท์ไปที่เครื่องแม่ข่าย เช่น เครื่องแม่ข่ายของผู้ใช้บริการอินเทอร์เน็ตให้ผู้ใช้ต่อเชื่อมด้วย PPP ทำให้เครื่องแม่ข่าย สามารถตอบสนองคำขอผู้ใช้ ส่งสิ่งเหล่านี้ไปยังอินเทอร์เน็ต และส่งต่อการตอบสนองอินเทอร์เน็ต กลับไปยังผู้ใช้ PPP ใช้ Interner Protocol (IP) แต่มีการออกแบบให้ดูแลโพรโทคอลอื่น บางครั้งการพิจารณาสมาชิกของ TCP/IP ในชุดของโพรโทคอล PPP ให้บริการเลเยอร์ 2 สัมพันธ์กับแบบจำลองการอ้างอิง Open System Interconnection (OSI) ที่สำคัญชุดของแพ็คเกต TCP/IP และส่งตามสิ่งเหล่านี้ไปยังเครื่องแม่ข่าย ซึ่งสามารถวางบนอินเตอร์เฟซ
PPP หรือโพรโทคอลแบบ full duplex ที่สามารถใช้ตัวกลางทางกายภาพที่หลากหลาย รวมถึงสาย twisted pair หรือ fiber optic หรือการส่งตามสิ่งเหล่านี้ไปยังเครื่องแม่ข่าย ซึ่งสามารถวางบนอินเตอร์เฟซ
PPP มีแนวโน้มใช้มาตรฐานอุตสาหกรรมก่อน คือ Serial Line Internet Protocol (SLIP) เพราะสามารถดูแลการสื่อสารแบบ synchronous และ asynchronous ซึ่ง PPP สามารถใช้สายร่วมกับผู้ใช้อื่น และการตรวจสอบความผิดพลาดด้วย SLIP lack ตามทางเลือกที่เหมาะตาม PPP ยอมใช้งาน
พิอาจิโอ พี.108

| พี> 108 |
| --- | --- |

หน้าที่: เครื่องบินทิ้งระเบิดหนัก
ประเทศผู้ผลิต:  อิตาลี
ผู้ผลิต: พิอาจิโอ
เที่ยวบินแรก: 1939
เริ่มใช้: 1942
ปลดระวาง: 1945
ผู้ใช้หลัก:  กองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลี  ลุฟท์วัฟเฟอ
จำนวนที่ถูกผลิต: 36 (พี.108บี) 12 (พี.108ที)
พิอาจิโอ พี.108 (อังกฤษ: Piaggio P.108) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดหนักสี่เครื่องยนต์ของอิตาลีในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ใช้โดยกองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลี
คุณลักษณะ (พิอาจิโอ พี.108บี)

ผู้สร้าง: พิอาจิโอ (ประเทศอิตาลี)
ประเภท: เครื่องบินทิ้งระเบิด
เครื่องยนต์: 4 × Piaggio P.XII R.C.35
กางปีก: 32 เมตร
ยาว: 22.3 เมตร
สูง: 6 เมตร
พื้นที่ปีก: 135 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 17,325 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 29,885 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 430 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการรบ: 3,250 กิโลเมตร
อาวุธ : ปืนกลป้องกัน Breda-SAFAT ขนาด 12.7 มม. 6 กระบอก / ปืนกลป้องกัน Breda-SAFAT ขนาด 7.7 มม. 2 กระบอก
ระเบิดขนาด 3,500 กก.
แหล่งข้อมูลอื่น

P108B.htm Piaggio P.108 SITE IS DOWN 15 October 2007
Piaggio P.108 (Russian language)
Comando Supremo P.108
Regia Marina site, with P.108 article
Special Hobby 72nd Scale Plastic Model Review
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจีย

| พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจีย |
| --- | --- |



33°45′46″N 84°23′41″W﻿ / ﻿33.76278°N 84.39472°W﻿ / 33.76278; -84.39472
วันที่เปิด: 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2005 (2005-11-23)
ที่ตั้ง: แอตแลนตา, จอร์เจีย, สหรัฐอเมริกา
ปริมาตรตู้ใหญ่: 6.3 ล้าน US gallon (24,000 ลูกบาศก์เมตร)
ปริมาตรรวม: มากกว่า 11 ล้าน US gallon (42,000 ลูกบาศก์เมตร)
นักท่องเที่ยวต่อปี: 2.5 ล้านคน (2018)
สมาชิกภาพ: Association of Zoos & Aquariums (AZA) Alliance of Marine Mammals Parks & Aquariums (AMMPA) International Marine Animal Trainer's Association (IMATA) Smithsonian Affiliations program Humane Certified by American Humane
เว็บไซต์: georgiaaquarium.org
 
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจีย (อังกฤษ: Georgia Aquarium) ตั้งอยู่ที่เมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย ในบริเวณ Pemberton Palace จัดว่าเป็น Aquarium ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ด้วยปริมาณน้ำมากกว่า 8.1 ล้าน US gallons จัดแสดงสัตว์มากกว่า 100,000 ตัวจาก 500 ชนิด ตัวอย่างสัตว์ที่มีชื่อเสียงของ Aquarium คือ ฉลามวาฬสี่ตัว วาฬเบลูกาสามตัว และกระเบนราหูสองตัว
Aquarium มีเงินบริจาคจาก  Bernie Marcus ผู้ร่วมก่อตั้ง Home Depot จำนวน 250 ล้านเหรียญเป็นเงินลงทุนส่วนใหญ่ สร้างบนพื้นที่ 20 เอเคอร์ทางเหนือของ Centennial Olympic Park ในใจกลางเมืองแอตแลนตา Marcus กล่าวไว้ว่างานรับประทานอาหารค่ำฉลองวันเกิดปีที่ 60 ที่ Monterey Bay Aquarium เมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจในการสร้าง Aquarium ที่แอตแลนตา
ประวัติ

เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2544 Bernard Marcus ได้ประกาศความคิดที่จะสร้าง Aquarium ขึ้นที่แอตแลนตา เพื่อส่งเสริมการศึกษาและความเติบโตทางเศรษฐกิจ Marcus และ Billi ภรรยา ได้ไปเยี่ยมชม Aquarium 56 แห่งใน 13 ประเทศเพื่อวิจัยและออกแบบโครงสร้าง และได้บริจาคเงินจำนวน 250 ล้านเหรียญเพื่อเป็นทุนก่อสร้าง ต่อมาบริษัทชั้นนำต่างๆ เช่น  Coca-Cola Company, Turner Broadcasting, Home Depot, UPS, AirTran Airways, BellSouth, Georgia Pacific, Time Warner, SunTrust และ Southern Company ได้สนับสนุนด้านการเงินรวมเป็นเงิน 40 ล้านเหรียญ เงินบริจาคเหล่านี้ทำให้ Aquarium สามารถเปิดได้โดยไม่มีหนี้สิน
ใน พ.ศ. 2545 Marcus ได้ว่าจ้าง Jeff Swanagan ซึ่งขณะนั้นเป็นประธานกรรมการบริหารของ Florida Aquarium ให้มาเป็นลูกจ้างคนแรกของ Georgia Aquarium Swanagan เคยมีผลงานในการแก้ไขปัญหาทางการเงินของ Florida Aquarium ขณะดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหาร Swanagan ได้มาเป็น Founding president และผู้อำนวยการบริหาร และมีบทบาทสำคัญในการสร้าง Aquarium โดยควบคุมดูแลการก่อสร้างในทุกด้าน ตั้งแต่การออกแบบโครงสร้าง ไปจนถึงการจัดหาสัตว์ที่จะนำมาจัดแสดง
หลังจากก่อสร้างนาน 27 เดือน พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจียก็ได้เปิดให้ผู้ถือบัตรเข้าชมรายปีได้เข้าชมเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 และเปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ประกอบด้วยตู้จัดแสดงสัตว์จำนวน 60 ตู้ พื้นที่ ball room 1,520 ม.² ครัวบริการอาหารสองแห่ง ร้านขายของที่ระลึกต่างๆ โรงภาพยนตร์ 4-D ห้องอาหาร และที่จอดรถ ค่าเข้าชมสำหรับผู้ใหญ่คนละ $26 นักศึกษาคนละ $21.50 และเด็กคนละ $19.50 จัดว่าเป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่มีค่าเข้าชมแพงที่สุดแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา กระนั้นก็ยังมีผู้เข้าชมมากกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก โดยมีผู้เข้าชมครบหนึ่งล้านคนในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2549 หลังจากเปิดวันแรกเพียง 98 วัน ในปีแรกสามารถจำหน่ายบัตรรายปีได้มากกว่า 290,000 ใบ ก่อนที่จะเลิกจำหน่ายไป (Jeff Swanagan ผู้อำนวยการบริหาร ได้ให้เหตุผลว่า เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดบรรยากาศ "private club") พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจียมีผู้เข้าชมครบสามล้านคนในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ห้าล้านคนในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 และสิบล้านคนในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2552
Jeff Swanagan ดำรงตำแหน่งประธานและผู้อำนวยการบริหารพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจียจนถึง พ.ศ. 2551 ก่อนที่จะไปร่วมบริหารสวนสัตว์โคลัมบัส Anthony Godfrey ได้เข้าดำรงตำแหน่งประธานต่อมา ซึ่งแรกเริ่มนั้น Swanagan ได้ว่าจ้าง Godfrey ให้เป็นประธานฝ่ายการเงินของพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเมื่อ พ.ศ. 2547
การจัดแสดง

การจัดแสดงสัตว์น้ำแบ่งออกเป็นห้าส่วน แต่ละส่วนจะจัดแสดงสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันไป ได้แก่
Georgia Aquarium - ประกอบด้วย Touch pool ที่มีแมงดาทะเล ดาวทะเล กระเบน และกุ้งต่างๆ ตู้จัดแสดงเต่าหัวค้อนและปลาใน Gray's Reef National Marine Sanctuary และห้องฉายภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับวาฬไรต์ที่ใกล้สูญพันธุ์
สัตว์ที่จัดแสดง : Bonnethead shark, Brown shrimp, กระเบนจมูกวัว, Flathead mullet, Florida pompano, Forbes’ sea star, Goliath grouper, ปูเสฉวน, แมงดาทะเล, เต่าหัวค้อน, Lookdown, ปลาสิงโต, Robust redhorse sucker, Vermilion snapper
River Scout - จัดแสดงสัตว์ที่อาศัยอยู่ตามแม่น้ำในแอฟริกา อเมริกาใต้ เอเชีย และรัฐจอร์เจีย และมี Overhead river ที่สามารถชมปลาว่ายอยู่เหนือศีรษะได้
สัตว์ที่จัดแสดง : American milk frog, American alligator, Arapaima, Arawana, นากเล็กเล็บสั้น, Bigmouth buffalo, Black crappie, Bluegill, Bowfin, ปลากดอเมริกัน, ปลาหมอสี, ปลาปอมปาดัวร์, ปลาดุกไฟฟ้า, ปลาไหลไฟฟ้า, ปลางวงช้าง, Emerald tree boa, ปลาจระเข้จมูกยาว, ปลาเปคู, กบลูกศรพิษ, ปลาปิรันยาแดง, Red-eared slider, Shovelnose sturgeon, Smallmouth buffalo, Yellowbelly slider
Cold Water Quest
Ocean Voyager
Tropical Diver
ภายในพิพิธภัณฑ์ยังมี  "4D" movie "Deepo's Undersea 3D Wondershow" และ  Ocean Voyager – Journey With Giants exhibit hall สัตว์ทะเลขนาดใหญ่ทุกชนิด เช่น ฉลามวาฬ ปลากระเบนราหู ปลาเก๋ายักษ์ และปลากระเบนจากหน้าต่างบานใหญ่หรืออุโมงค์ใต้น้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

Georgia Aquarium website
Central Atlanta Progress aquarium information page เก็บถาวร 2005-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
CNN.com – Big window to the sea
Google Earth – 3D Model เก็บถาวร 2007-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Interesting Photos of Georgia Aquarium เก็บถาวร 2009-07-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Georgia Aquarium Photos เก็บถาวร 2009-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Flickr Photos Tagged with Georgia Aquarium
tvsdesign: Architects & Interior Designers
ฉลามวาฬ ใน viewing theatre
กระเบนราหู ชื่อ Nandi
อุโมงค์ลอดใต้น้ำในส่วน Ocean Voyager
วาฬเบลูกาห้าตัว
พาเมล่า เบาว์เด้นท์

| พาเมล่า เบาว์เด้นท์ |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ศศิกานต์ เจริญในเมือง
รู้จักในชื่อ: ลูกน้ำ
เกิด: 3 มิถุนายน พ.ศ. 2515 (52 ปี)
ที่เกิด:  จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
แนวเพลง: ป็อป แดนซ์ ลูกทุ่ง
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง นางแบบ
ช่วงปี: พ.ศ. 2531 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: เอสพี ศุภมิตร (2533–2538) จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ (2538–2542, 2556–ปัจจุบัน) ยูพีแอล (2543–2549) โฟร์เอส (2549–2552) แก้วกล้า เอนเตอร์เทนเม้นท์ (2552–2556)
พาเมล่า เบาว์เด้นท์ (อังกฤษ: Pamela Bowden) ชื่อเล่น ลูกน้ำ เป็นนักร้องเจ้าของฉายา สะโพกทอร์นาโด ที่โด่งดังจากเพลง "ทอร์นาโด" ภายใต้สังกัด เอสพี ศุภมิตร เป็นเพลงที่แจ้งเกิดและทำให้เธอกลายเป็นที่รู้จักในวงกว้าง และมีอัลบั้มอื่น ๆ ตามมาอีกหลายอัลบั้ม ก่อนจะเปลี่ยนแนวมาร้องเพลงลูกทุ่ง ซึ่งเป็นที่รู้จักกับเพลง "รักพี่จุดจุดจุด" และมาประสบความสำเร็จอย่างสูงกับเพลง "โบว์แดงแสลงใจ" ซึ่งมียอดขายเกินล้านตลับ ที่ทำให้ชื่อเสียงของเธอกลับมาเป็นที่รู้จักอีกครั้งหนึ่ง 
และในด้านผลงานการแสดง มีผลงานละครที่โด่งดังหลากหลายเรื่อง เช่น นิยายรักนักศึกษา, สี่แผ่นดิน, คลื่นซัดใจ, สายรักสายสวาท, สาบนรสิงห์, สาวน้อยประแป้ง, สาวน้อยคาเฟ่, ผมไม่อยากเป็นสายลับ, มิสเตอร์บ้านนา ฯลฯ เป็นต้น
ประวัติ

พาเมล่า เบาว์เด้นท์ หรือ เกษวรางค์ เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2515 ที่อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา มารดาชื่อเพ็ญศรี เจริญในเมือง (เสียชีวิตแล้วเมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2563) ส่วนบิดามีอาชีพทหาร มาจากประเทศอเมริกา แต่บิดามารดาเลิกรากันขณะเธออายุได้สามเดือน หลังจากนั้นมารดาจึงสมรสอีกครั้งกับเคนเนท เบาว์เด้นท์ ชาวอังกฤษ เธอจึงมีน้องชายอีกคนคือเอเดรียน โรเบิร์ต เบาว์เด้น
ในตอนเด็กพาเมล่าอาศัยอยู่กับยายที่จังหวัดนครราชสีมา พาเมล่าสำเร็จการศึกษาระดับอนุบาล-ประถมศึกษาที่โรงเรียนแสนยวิทยาภูมิ โรงเรียนมารีย์วิทยา ในจังหวัดนครราชสีมา ก่อนจะย้ายมาศึกษาต่อในระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนนานาชาติเอกมัย กรุงเทพมหานคร และศึกษาต่อในระดับอนุปริญญา ด้านเลขานุการจาก วิทยาลัยสแตมฟอร์ด
พาเมล่าเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิง โดยการชักชวนจากรุ่นพี่ที่เป็นนางแบบในโรงเรียนเซเวนเดย์แอดเวนทีส จนเธอได้เป็นนางแบบในสังกัดเอ็มทีไอ จากนั้นเธอก็ได้แสดงโฆษณาชิ้นแรก คือ ลูกอมซานโตส และได้แสดงโฆษณาหลากหลายตัว แต่ที่สร้างความฮือฮาอย่างมากคือโฆษณา ครีมโลชั่นโอนิวส์ โดยมีวลีฮิตอย่าง เฮ่อ...เปิดให้หมด จากนั้นพาเมล่าก็ไปประกวดนางแบบที่สยามเซ็นเตอร์ คว้ารางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1 มาครอง ทำให้ชื่อเสียงของเธอเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น จากนั้นเธอได้ถ่ายแบบนิตยสาร Look  ซึ่งคุณประชา มาลีนนท์ บังเอิญไปเห็นนิตยสารเล่มนั้น จึงติดต่อเธอมาคุยที่ช่อง3 ด้วยน้ำเสียงของเธอเป็นเสียงที่ใหญ่ และมีเอกลักษณ์ คุณประชา มาลีนนท์เลยให้เธอไปเทสต์เสียงร้อง เพื่อออกอัลบั้ม จากนั้นเธอก็ได้เซ็นสัญญากับช่อง3 และ เอสพี ศุภมิตร พร้อมกัน 2 ฉบับ โดยมีข้อบังคับว่า ละครสามารถเล่นได้เลย แต่ถ้าต้องการออกอัลบั้ม ต้องไปเรียนแคสติง และ ฝึกทักษะต่าง ๆ ก่อน จึงจะออกอัลบั้มได้ จากนั้นเธอได้เล่นละครไปและเรียนร้องเพลงควบคู่ไปด้วย
ละครเรื่องแรกในชีวิต คือ นิยายรักนักศึกษา จนเธอก้าวกระโดดมาเล่นละครฟอร์มยักษ์ของ วรายุฑ มิลินทจินดา อย่าง สี่แผ่นดิน ในบท แหม่มลูซิลล์ หลังจากนั้นเธอก็เล่นละครและควบคู่กับการฝึกฝนร้องเพลงกับ อาจารย์วิภา คงคากุล และ อาจารย์จารุณี นาอาจ และฝึกเต้นมา ทิ้งช่วงเวลากว่า 2 ปี