โฟล์กลอร์ (อัลบั้มเทย์เลอร์ สวิฟต์)
ดนตรีและเนื้อเพลง > เพลง

"เดอะวัน" เพลงเปิดแนวซอฟต์ร็อก ขับเคลื่อนด้วยการบรรเลงเปียโนอย่างมีชีวิตชีวา มินิมัลเพอร์คัชชัน และเน้นเสียงอิเล็กทรอนิกส์ ในมุมมองของเพื่อนสวิฟต์ "เดอะวัน" อธิบายแนวทางใหม่ในเชิงบวกของชีวิตและความรักในอดีต โดยหวังว่าพวกเขาจะได้เป็นเนื้อคู่กัน เพลง "คาร์ดิแกน" ที่เนิบช้าเป็นแนวเพลงโฟล์ก บัลลาดที่ขับกล่อมด้วยดนตรีสตริปดาวน์ซึ่งประกอบด้วยกลองและเปียโนที่นุ่มนวล; สวิฟต์ร้องเพลงจากมุมมองของตัวละครชื่อเบ็ตตี ซึ่งระลึกถึงการแยกทางและการมองโลกในแง่ดีในระยะยาวของความสัมพันธ์กับเด็กหนุ่มชื่อเจมส์
"เดอะลาสต์เกรตอเมริกันไดนาสตี" เป็นเพลงอินดีป็อปออลเทอร์เนทิฟที่มีดนตรีคลาสสิก เช่น กีตาร์สไลด์ วิโอลา ไวโอลิน กลอง และองค์ประกอบการผลิตกลิตชี เพลงเสียดสีบอกเล่าเรื่องราวของฮาร์กเนส ผู้ก่อตั้งฮาร์กเนสบัลเลต์ เมื่อเธออาศัยอยู่ในคฤหาสน์โรดไอส์แลนด์ของสวิฟต์ มีรายละเอียดว่าฮาร์กเนสแต่งงานกับครอบครัวชนชั้นสูงอย่างไร ถูกเกลียดชังโดยชาวเมือง และถูกกล่าวหาว่าเป็นสาเหตุการตายของสามีและทายาทของสแตนดาร์ดออยล์ วิลเลียม ฮาร์กเนส และการล่มสลายของชื่อครอบครัวของเขา และมีความคล้ายคลึงกับชีวิตของสวิฟต์ "เอ็กไซล์" เป็นเพลงได้รับอิทธิพลของกอสเปล อินดีโฟล์ก ขับร้องคู่กับบอน อีแวร์ ผสมผสานเสียงร้องที่นุ่มนวลของสวิฟต์กับเสียงแบริโทนคำรามของเวอร์นอน ทำหน้าที่เป็นบทสนทนาที่ไม่มีการโต้เถียงระหว่างอดีตคนรักสองคน เริ่มต้นด้วยเปียโนที่ไพเราะและถึงจุดไคลแมกซ์ที่น่าทึ่งพร้อมกับเครื่องสาย ซินท์ และฮาร์โมนี
"มิเรอร์บอล"
การบรรเลงของ "มิเรอร์บอล" แทร็กที่หก โดดเด่นด้วยเสียงของจังเกิล แทมบูรีน และความรู้สึก "ฟลอร์เต้นรำที่ร้อนรน"
"เซเวน"
เพลงที่เจ็ด "เซเวน" เปิดตัวด้วยโน้ตสูงที่ "มีชีวิตชีวา" ของสวิฟต์
ร้องจากมุมมองของวิญญาณคู่รักที่เสียชีวิต "มายเทียส์ริกโกเชต์" เป็นเพลงอารีนากอทิกที่เยือกเย็น ที่สะท้อนถึงความตึงเครียดหลังจากการสิ้นสุดความสัมพันธ์ในชีวิตสมรส โดยใช้ภาพเกี่ยวกับพิธีศพ—อุปลักษณ์ของสก็อตต์ บอร์เชตตา และการขายสิทธิ์การครอบครองเพลงของสวิฟต์ ประกอบไปด้วยกล่องดนตรี ประสานเสียงรอง เสียงก้อง กลอนสด บริดจ์ และถึงจุดไคลแมกซ์ที่อึกทึกครึกโครมด้วยเสียงกลองที่สั่นสะเทือน "มิเรอร์บอล" เป็นแนวเพลงแต่งเติมโฟล์ก ดรีมป็อป ขับเคลื่อนด้วยกีตาร์แป้นเหยียบเหล็กและทวิงลิงกีตาร์ เนื้อเพลงพรรณนาถึงสวิฟต์ในฐานะลูกบอลดิสโก ซึ่งเกี่ยวข้องกับคุณภาพการสะท้อนแสง โดยบรรยายถึงความสามารถของเธอในการสร้างความบันเทิงให้ผู้คนด้วยดนตรีของเธอโดยทำให้ตัวเธอเองเป็นคนอ่อนแอและอ่อนไหว
ในเพลง "เซเวน" สวิฟต์ร้องเพลงด้วยน้ำเสียงที่ไร้เดียงสา ชวนให้นึกถึงเพื่อนที่ถูกทารุณกรรมในวัยเด็กของเธอในเพนซิลเวเนีย ซึ่งเธอจำไม่ได้ทั้งหมดแต่ยังมีความทรงจำดี ๆ ผ่านการเรียบเรียงเสียงประสานที่ประกอบด้วยเครื่องสายและเปียโนที่พลิ้วไหว "ออกัสต์" เป็นเพลงแนวดรีมป็อป ที่จับภาพความสัมพันธ์ช่วงฤดูร้อนระหว่างคู่รักหนุ่มสาว 2 คน เด็กสาวไร้เดียงสาที่ถูกมองว่ากำลังจับเด็กหนุ่มที่ "ไม่ใช่ของเธอที่กำลังจะสูญเสีย"; หนุ่มคนนี้ถูกเปิดเผยว่าเป็นเจมส์ในอัลบั้มต่อมา เพลงนี้พรรณนาถึงหญิงสาวที่โศกเศร้าและโหยหาความรักของเธอ โดยใช้การส่งที่เบาและสดชื่นของสวิฟต์ การร้องด้วยเสียงร้อง "โยโย่" และการผลิตที่สง่าขับเคลื่อนด้วยกีตาร์อะคูสติก เสียงร้องที่เปล่งประกายแวววาว และการปรับเปลี่ยนคีย์ร้อง
เพลงที่เก้า "ดิสอิสมีไทร์อิง" เป็นเพลงป็อปออเคสตราที่ให้รายละเอียดเกี่ยวกับความรับผิดชอบและความเสียใจของผู้ติดสุราที่ยอมรับว่ารู้สึกไม่ดีพอ ประกอบด้วยเสียงร้อง "น่าขนลุก" ของสวิฟต์ และการผลิตที่หนาแน่นและเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านการจัดเรียงแบบอะคูสติกของสายที่ดึงนิ้วและแตรที่นุ่มนวล "อิลิลซิตแอฟแฟรส์" เป็นเพลงเปิดเผยการนอกใจของผู้บรรยายที่ไม่ซื่อสัตย์ และเน้นมาตรการที่เขาทำเพื่อรักษาความลับ "อินวิซิเบิลสตริง" เป็นเพลงแนวโฟล์ก ที่นำเสนอเรื่องราวชีวิตความรักของสวิฟต์กับออลวิน โดยเล่าถึงความสัมพันธ์ที่ "มองไม่เห็น" ระหว่างพวกเขาโดยที่พวกเขาไม่รู้จนกระทั่งได้พบกัน โดยอ้างอิงถึงตำนานพื้นบ้านในเอเชียตะวันออกที่เรียกว่าด้ายแดงแห่งโชคชะตา ประกอบด้วยอะคูสติกริฟฟ์ จังหวะเสียงร้องที่หนักแน่น รูปแบบการเขียนแบบพาสซีฟที่โดดเด่น และอ้างอิงถึงเพลงเก่า ๆ ของเธอ
"แมดวูแมน" เป็นเพลงจัดการกับข้อห้ามที่เชื่อมโยงกับความโกรธของผู้หญิง โดยใช้คำพูดประชดประชันเกี่ยวกับการกีดกันทางเพศ ซึ่งเป็นช่วงเวลาแห่งการประชดประชันของโฟล์กลอร์ โดยอธิบายในเชิงเปรียบเทียบเกี่ยวกับข้อพิพาทของสวิฟต์กับบอร์เชตตาและสกูตเตอร์ เบราน์ วาดภาพเรื่องราวของหญิงม่ายผู้เบี่ยงเบนที่ได้รับการแก้แค้น โดยมีการอ้างอิงถึงการล่าแม่มด "อีพิฟฟานี" เป็นเพลงสดุดีแอมเบียนต์ ภาพนี้แสดงให้เห็นความหายนะของโรคระบาด โดยเป็นการแสดงความเคารพต่อเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่เธอเห็นอกเห็นใจ โดยเปรียบเทียบพวกเขากับทหารที่บอบช้ำทางจิตใจ เช่น ดีน ปู่ทหารผ่านศึกของเธอ ซึ่งต่อสู้ในสมรภูมิกัวดัลคะแนล (1942) เพลงนี้ผลิตโดยใช้เกลเชิลเปียโน และเสียงเครื่องเป่าทองเหลือง
เพลงที่สิบสี่ "เบ็ตตี" เป็นเพลงคันทรีและโฟล์กร็อกที่มีฮาร์โมนิกาที่โดดเด่น อธิบายถึงความสัมพันธ์ที่เล่าใน "คาร์ดิแกน" แต่ในมุมมองของแฟนนอกใจที่ชื่อเจมส์ ซึ่งกำลังคบหาอยู่กับผู้บรรยายหญิงในเพลง "ออกัสต์" ในช่วงฤดูร้อน เจมส์ขอโทษสำหรับการกระทำที่ผ่านมาของเขาแต่ไม่ได้เป็นเจ้าของอย่างเต็มที่โดยอ้างข้อแก้ตัว ตัวละคร (เบ็ตตี, เจมส์ และอิเนซ) ได้รับการตั้งชื่อตามลูกสาวของเบลก ไลฟ์ลี และไรอัน เรย์โนลส์ เพลง "พีซ" เป็นเพลงแนวอาร์แอนด์บีมีเสียงร้องแจ๊สพร้อมเมโลดีเสียงร้องที่ซับซ้อน ด้วยพัลส์ที่วางเคียงคู่กับสายเบสสามสายที่ประสานกันอย่างสวยงาม เสริมด้วยมินิมัลซินท์และเปียโนที่พริ้วไหว ในเนื้อเพลง "พีซ" เป็นบทกวีถึงคนรักของสวิฟต์ วิเคราะห์ผลกระทบของความเป็นดาราที่วุ่นวายต่อความสัมพันธ์ของเธอ และเตือนเรื่องที่ท้าทายในอนาคต
อัลบั้มรุ่นมาตรฐานปิดท้ายด้วยเพลง "โฮกซ์" เพลงบัลลาดเปียโนที่เนิบช้าพร้อมเนื้อเพลงที่ดิบเถื่อนทางอารมณ์ซึ่งให้รายละเอียดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ไม่สมบูรณ์แต่เป็นนิรันดร์ ปิดท้ายอัลบั้มด้วยข้อความเศร้าสลดหดหู่ใจ ส่วนโบนัสแทร็กดีลักซ์ "เดอะเลกส์" เป็นเพลงแนวสตริงจังหวะมิดเทมโป ที่กล่าวถึงการหวนคิดของสวิฟต์ในเลกดิสตริกต์ ประเทศอังกฤษ สถานที่นี้ยังถูกกล่าวถึงใน "อินวิซิเบิลสตริง" ด้วย การจินตนาการถึงดอกกุหลาบสีแดงที่งอกออกมาจากทุ่งทุนดรา "โดยที่ไม่มีใครคอยทวีต" สวิฟต์จินตนาการถึงยูโทเปียที่ปราศจากสื่อสังคมออนไลน์ โดยอ้างอิงถึงวิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธ กวีชาวอังกฤษที่เป็นที่รู้จักจากงานเขียนแนวโรแมนติกของเขา