stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กำเนิดและวิวัฒนาการของระบบสุริยะ
การก่อตัว > เนบิวลาก่อนสุริยะ

สมมุติฐานเนบิวลาระบุไว้ว่าระบบสุริยะก่อตัวขึ้นจากการแตกสลายของแรงโน้มถ่วงภายในของพื้นที่ส่วนหนึ่งในเมฆโมเลกุลยักษ์ เมฆนี้มีขนาดประมาณ 20 พาร์เซก (65 ปีแสง) ขณะที่พื้นที่ส่วนหนึ่งมีขนาดแค่ 1 พาร์เซก (3.25 ปีแสง) การแตกสลายหลังจากนั้นได้นำไปสู่การสร้างแกนกลาง ซึ่งมีขนาด 0.01–0.1 พาร์เซก (2,000–20,000 หน่วยดาราศาสตร์) ส่วนหนึ่งของชิ้นส่วนจากการแตกสลาย (หรือเรียกกันว่า เนบิวลาก่อนสุริยะ) ได้ก่อตัวกันเป็นระบบสุริยะ  มวลในบริเวณนั้นมีค่าใกล้เคียงกับมวลของดวงอาทิตย์ในปัจจุบัน และในบริเวณนั้นประกอบไปด้วย ไฮโดรเจน ฮีเลียม และลิเทียมจำนวนเล็กน้อย ผลผลิตจากบิกแบงนิวคลีโอซินทีสิส เป็นมวลรวมกัน 98% ของมวลโดยรวมทั้งหมด มวลที่เหลืออีก 2% เป็นมวลของธาตุที่หนักกว่าที่ถูกสร้างขึ้นจากการสังเคราะห์นิวเคลียส ในช่วงแรกๆของการวิวัฒนาการของดาวฤกษ์  เมื่อเวลาผ่านไป ดาวฤกษ์นั้นจะปล่อยธาตุหนักเหล่านั้นออกมาสู่อวกาศระหว่างดวงดาว
อุกกาบาตที่เก่าแก่ที่สุดได้พาไปสู่หลักฐานที่ชี้ถึงการเกิดของวัตถุของแข็งในช่วงเนบิวลาก่อนสุริยะ ซึ่งมีอายุ 4568.2 ล้านปี โดยอายุนี้ยังเป็นนิยามหนึ่งของอายุระบบสุริยะ การศึกษาอุกกาบาตเก่าแก่ได้บ่งชี้ถึงร่องรอยไอโซโทปอายุสั้นเช่น เหล็ก-60 ซึ่งจะเกิดขึ้นได้จากการระเบิดของดาวฤกษ์อายุน้อยเท่านั้น หลักฐานนี้จึงบ่งชี้ว่าเคยมีซูเปอร์โนวาเกิดขึ้นใกล้ดวงอาทิตย์ขณะที่มันกำลังก่อตัว คลื่นกระแทกจากซูเปอร์โนวาเหล่านี้อาจช่วยจุดชนวนการก่อตัวของดวงอาทิตย์ขึ้นโดยทำให้เกิดย่านความหนาแน่นสูงภายในเมฆโมเลกุล และทำให้ย่านนั้นแตกสลายลง และเนื่องจากซูเปอร์โนวาจะเกิดขึ้นได้จากดาวฤกษ์อายุน้อยที่มีมวลมาก ดังนั้นดวงอาทิตย์จะต้องก่อตัวจากย่านกำเนิดดาวขนาดใหญ่ซึ่งสามารถสร้างดาวฤกษ์มวลมากได้ บางทีย่านนั้นอาจจะมีหน้าตาคล้ายคลึงกับเนบิวลานายพรานก็ได้ การศึกษาโครงสร้างของแถบไคเปอร์ และวัตถุอื่นๆที่บ่งบอกว่าดวงอาทิตย์เกิดในกระจุกดาวขนาด 1,000 และ 10,000 ดวงด้วยเส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง 6.5 และ 19.5 ปีแสง และมวลรวมทั้งหมด 3,000 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ กระจุกนี้เริ่มแตกตัวเมื่อผ่านไปในช่วงเวลาระหว่าง 135 ล้าน ถึง 535 ล้านปีหลังจากการก่อตัว  แบบจำลองบางแบบของดวงอาทิตย์เยาว์ มีความเกี่ยวข้องกับดาวที่ผ่านมาในระยะใกล้ในช่วง 100 ล้านปีแรกของช่วงชีวิตดวงอาทิตย์ ซึ่งก่อวัตถุที่มีวงโคจรไม่เสถียรบริเวณนอกระบบสุริยะ เช่น วัตถุที่ไกลออกไป
การก่อตัว > การก่อตัวของดาวเคราะห์

ดูเพิ่ม: จานดาวเคราะห์ก่อนเกิด
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยระบบสุริยะ
อายุของโลก
บิกแบง
ลำดับเหตุการณ์ของเอกภพ
จักรวาลวิทยา
กำเนิดและวิวัฒนาการของดาราจักร
ประวัติของโลก
มาตราส่วนความสูง
อวกาศและการอยู่รอด
วิวัฒนาการของดาวฤกษ์
กำเนิดของโครงสร้าง
การล็อกไทดัล
เส้นเวลาของบิกแบง
เส้นเวลาของอนาคตไกล
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพเคลื่อนไหวแสดงเหตุการณ์จำลองในอนาคต เมื่อทางช้างเผือกกับแอนดรอเมดาปะทะกัน
↑  หน่วยดาราศาสตร์ คือ ระยะทางเฉลี่ยจากโลกถึงดวงอาทิตย์ ซึ่งมีค่าประมาณ 150 ล้านกิโลเมตร ใช้วัดระยะทางระหว่างวัตถุในอวกาศ
ปีแยร์-ซีมง ลาปลัส หนึ่งในผู้ให้กำเนิดสมมติฐานเนบิวลา
ภาพฮับเบิลของจานดาวเคราะห์ก่อนเกิดในเนบิวลานายพราน ซึ่งคล้ายกับจานที่ดวงอาทิตย์เกิดมา
พ.ศ. 843

| --- | --- |
ศตวรรษ::  2  3  4
ปี::  840  841  842  843  844  845  846
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 843
ปฏิทินกริกอเรียน: 300 CCC
Ab urbe condita: 1053
ปฏิทินอาร์มีเนีย: N/A
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5050
ปฏิทินบาไฮ: −1544 – −1543
ปฏิทินเบงกอล: −293
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1250
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 844
ปฏิทินพม่า: −338
ปฏิทินไบแซนไทน์: 5808–5809
ปฏิทินจีน: 己未年 (มะแมธาตุดิน) 2996 หรือ 2936     — ถึง — 庚申年 (วอกธาตุโลหะ) 2997 หรือ 2937
ปฏิทินคอปติก: 16–17
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1466
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 292–293
ปฏิทินฮีบรู: 4060–4061
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 356–357
 - ศกสมวัต: 222–223
 - กลียุค: 3401–3402
ปฏิทินโฮโลซีน: 10300
ปฏิทินอิกโบ: −700 – −699
ปฏิทินอิหร่าน: 322 BP – 321 BP
ปฏิทินอิสลาม: 332 BH – 331 BH
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 300 CCC
ปฏิทินเกาหลี: 2633
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1612 ก่อน ROC 民前1612年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 843 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 300 - มีนาคม ค.ศ. 301
มหาศักราช 222
วันถึงแก่กรรม

สุมายู - มกุฎราชกุมารในช่วงของราชวงศ์จิ้น
ซาง ฮวา - ข้าราชการของราชวงศ์จิ้น
จักรพรรดิจิ้นฮุ่ย - ถูกบังคับให้สละราชสมบัติ  และสิ้นพระชนม์ในปีถัดมา
เฮนรี บัคกิงแฮม (นักการเมือง)

เซอร์ เฮนรี เชซิล บัคกิงแฮม (เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1867 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1931) เป็นนักการเมืองสังกัดพรรคอนุรักษ์นิยม จากสหราชอาณาจักร บัคกิงแฮมได้รับการเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (สส.) ครั้งแรก จากการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรในปี ค.ศ. 1922 แลได้รับการเลือกตั้งอีก 3 ครั้ง จนกระทั่งเสียชีวิตในตำแหน่ง ในปี ค.ศ. 1931 ด้วยวัย 64 ปี บัคกิงแฮมได้รับตำแหน่งเป็นอัศวิน ในปี ค.ศ. 1911 และได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิบริติช ในปี ค.ศ. 1920
แหล่งข้อมูลอื่น

Hansard 1803–2005: contributions in Parliament by Henry Buckingham
การทุ่มตลาด

การทุ่มตลาด (อังกฤษ: dumping) ในทางเศรษฐศาสตร์ คือการกำหนดราคาเพื่อขจัดคู่แข่งขันรูปแบบหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทการค้าระหว่างประเทศ การทุ่มตลาดเกิดขึ้นเมื่อผู้ผลิตส่งผลิตภัณฑ์ออกไปยังอีกประเทศหนึ่งที่ราคาต่ำกว่าราคาที่ตั้งในตลาดในประเทศ หรือในปริมาณที่ไม่สามารถอธิบายได้ในการแข่งขันตลาดตามปกติ
นิยามทางเทคนิคมาตรฐานของการทุ่มตลาด คือ การที่กำหนดราคาสินค้าชนิดหนึ่งในตลาดต่างประเทศต่ำกว่าราคาสินค้าชนิดเดียวกันที่ตั้งในตลาดในประเทศเพื่อการบริโภคของผู้ส่งออก มักเรียกว่า ขายน้อยกว่า "มูลค่าปกติ" ในการค้าระดับเดียวกันในทางการค้าปกติ ภายใต้ความตกลงองค์การการค้าโลก การทุ่มตลาดถูกประณาม (แต่ไม่ถูกห้าม) หากกระทำหรือคุกคามจะก่อความเสียหายอย่างสำคัญต่ออุตสาหกรรมในประเทศในประเทศผู้นำเข้า
คำว่า การทุ่มตลาด มีความหมายโดยนัยเชิงลบ เพาะผู้สนับสนุนตลาดแข่งขันมองการทุ่มตลาดว่าเป็นลัทธิคุ้มครองรูปแบบหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ผู้สนับสนุนกรรมกรและผู้ใช้แรงงานเชื่อว่า การปกป้องธุรกิจจากพฤติกรรมการขจัดการแข่งขัน เช่น การทุ่มตลาด ช่วยบรรเทาผลร้ายแรงบางประการของพฤติการณ์เช่นนั้นระหว่างเศรษฐกิจที่ขั้นการพัฒนาต่าง ๆ กัน
การยอมรับความต่างทางศาสนา

กางเขนสัญลักษณ์ของคริสต์ศาสนาของอนุสรณ์สงครามหน้าเชิงเทียนเมนอราห์สำหรับเทศกาลฮานาคาห์สัญลักษณ์ของศาสนายูดายที่ออกซฟอร์ด
การยอมรับความต่างทางศาสนา (อังกฤษ: Religious toleration) คือภาวะของการยอมรับหรือการอนุญาตความเชื่อหรือการปฏิบัติของศาสนาอื่นที่แตกต่างไปจากศาสนาของตนเอง
ในประเทศที่มีศาสนาประจำชาติ “การยอมรับ” หมายความว่ารัฐบาลอนุญาตการปฏิบัติสักการะของศาสนาหรือความเชื่อที่แตกต่างไปจากศาสนาประจำชาติ และไม่เบียดเบียนผู้ถือศาสนาอื่นเหล่านั้น หลักการนี้เป็นหลักการฝักฝ่ายซึ่งอาจจะยังคงตามมาด้วยการเลือกปฏิบัติทางศาสนา (การยอมรับความต่างทางศาสนาเพียงแต่หมายถึงการละเว้นจากการเบียดเบียนผู้ถือปฏิบัติศาสนาที่ต่างออกไปจากศาสนาประจำชาติ ซึ่งแตกต่างจากเสรีภาพทางศาสนา ซึ่งถือว่าทุกศาสนามีความเท่าเทียมกัน) การยอมรับในบางสถานการณ์เป็น “เอกสิทธิ์” ที่มอบให้โดยรัฐบาล (ที่อาจจะออกมาเป็นกฎหมายหรือใบอนุญาต) ไม่ถือว่าเป็น สิทธิ รัฐบาลมักจะยอมรับศาสนาบางศาสนาเท่านั้น และไม่ยอมรับศาสนาบางศาสนาหรือลัทธิ
การยอมรับความต่างทางศาสนาในรูปแบบของการปฏิบัติของรัฐบาลมิได้เกิดขึ้นอย่างชัดแจ้งมาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 16 ฉะนั้นจึงเป็นการยากที่จะใช้ในการกล่าวถึงหัวข้อเช่นการไล่ทำร้ายและสังหารคริสเตียนในจักรวรรดิโรมันเป็นต้น
ในประวัติศาสตร์การยอมรับความต่างทางศาสนาเป็นประเด็นที่มักจะสร้างข้อขัดแย้งภายในศาสนาเอง และ ระหว่างศาสนาต่างๆ ปัญหามิได้เพียงอยู่ที่การอนุญาตหรือไม่อนุญาตศาสนาที่ต่างออกไป แต่ผู้เป็นประมุขจะเป็นผู้ที่ยอมรับให้ผู้อยู่ในการปกครองนับถือที่ต่างออกไปได้ด้วย
ในยุคกลางการยอมรับผู้ถือศาสนายูดายเป็นหัวข้อที่สร้างความขัดแย้งโดยทั่วไปในคริสต์ศาสนจักร ในปัจจุบันประเด็นสำคัญคือการยอมรับผู้ถือศาสนาคริสต์ในประเทศอิสลาม
ดูเพิ่ม

การเบียดเบียนผู้นับถือศาสนาคริสต์ในจักรวรรดิโรมัน
ญิฮาด
สงครามครูเสด
ฮอโลคอสต์
แหล่งข้อมูลอื่น

Religion and Foreign Policy Initiative, Council on Foreign Relations, http://cfr.org/religion
Background to the United Nations Universal Declaration of Human Rights
Text of the United Nations Universal Declaration of Human Rights
Jehovah's witnesses: European Court of Human rights, Freedom of Religion, Speech, and Association in Europe เก็บถาวร 2009-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Ontario Consultants on Religious Tolerance". Various information on sensible religious topics. Ontario Consultants on Religious Tolerance. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-06. สืบค้นเมื่อ 2010-01-19.
Religious Tolerance ที่เว็บไซต์ Curlie
History of Religious Tolerance เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Foundation against Intolerance of Religious Minorities
สตาร์ วอร์ส ไตรภาคต่อ
เบื้องหลัง > ช่วงการยกเลิก

หลังการฉายของ การกลับมาของเจได ในปี ค.ศ. 1983 ลูคัสได้ให้คำใบ้มากมายเกี่ยวองค์ประกอบเนื้อเรื่องจากโครงร่างไตรภาคต่อที่ไม่ได้ใช้จากทศวรรษ 1980 ของเขา หรือจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาจะสร้างไตรภาคต่อ ขณะที่หลายแนวคิดดูเหมือนจะถูกนำมาใช้ แต่แนวคิดสองข้อนี้ที่ไม่ได้ถูกนำมาใช้อย่างเห็นได้ชัดในไตรภาคต่อของดิสนีย์ ซึ่งเข้าสู่การพัฒนาในช่วงต้นทศวรรษ 2010:
ไตรภาคต่อจะเกี่ยวกับการฟื้นฟูสาธารณรัฐใหม่ (ลูคัสในปี ค.ศ. 1980) แต่ว่าในไตรภาคต่อของดิสนีย์เริ่มต้นในช่วงเวลาที่สาธารณรัฐกาแลกติกได้รับการฟื้นฟูเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ลุคจะมีความสัมพันธ์ที่โรแมนติกกับคู่ที่เป็นผู้หญิง (ลูคัสในปี ค.ศ. 1988) แนวคิดนี้ไม่ถูกนำมาใช้ ทำให้ไตรภาคต่อลุคเนรเทศตัวเองและอยู่คนเดียว
แนวคิดของลูคัสบางส่วนหรือทั้งหมดที่ยังอยู่ในไตรภาคต่อของดิสนีย์ ประกอบด้วย:
เอพพิโซด 7 จะดำเนินเรื่อง 20–40 ปี หลังตอบจบของ การกลับมาของเจได (ลูคัสในปี ค.ศ. 1980 และ 1982) (มีช่องว่างสามสิบปีระหว่างไตรภาค)
"มันเหมือนกับมหากาพย์, เรื่องราวของกลุ่มคน, ครอบครัว", (ลูคัสในปี ค.ศ. 1980)
อาร์ทูดีทู และ ซีทรีพีโอ จะเป็นตัวละครเดียวที่ปรากฏในภาพยนตร์ทั้งเก้าเรื่อง (ลูคัสในปี ค.ศ. 1980, 1981, และ 1983)
นักแสดงหลัก ฮามิลล์ เป็น ลุค สกายวอล์คเกอร์, ฟอร์ด เป็น ฮาน โซโล และ ฟิชเชอร์ เป็น เจ้าหญิงเลอา จะปรากฏตัวในช่วงอายุ 60 หรือ 70 ปี (ลูคัสในปี ค.ศ. 1983) (เรื่องนี้กลายเป็นจริง แต่เฉพาะลุคและเลอาเท่านั้นที่ปรากฏตัวในภาพยนตร์ทั้งสามเรื่อง ด้วยการปรากฏตัวของลุคในภาพยนตร์เรื่องแรกด้วยบทรับเชิญที่ไม่มีบทพูด และการแสดงของเลอาในภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายก็นำมาจากฉากที่ตัดทิ้งจากภาพยนตร์สองเรื่องแรก เนื่องจากแคร์รี ฟิชเชอร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 2016)
ภาพยนตร์

ภาพยนตร์ในสองไตรภาคก่อนหน้านี้ ฉายห่างกันสามปีและฉายก่อนวันแห่งการลำรึกถึง แต่ภาพยนตร์ในไตรภาคต่อนั้นฉายห่างกันสองปีและฉายในช่วงเดือนธันวาคม สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง ฉายเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2015 แนะนำตัวละคร เรย์ เด็กกำพร้าอายุ 19 ปี ซึ่งเข้าไปเกี่ยวพันในความขัดแย้งระหว่าง ขบวนการฝ่ายต่อต้าน กับ ปฐมภาคี กองกำลังทหารที่โหดเหี้ยมบัญชาการโดย ไคโล เร็น—ลูกชายของเลอา ออกานากับฮาน โซโล สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได ฉายเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2017 เรย์ได้รับฝึกสอนจากลุค สกายวอล์คเกอร์ เจไดคนสุดท้าย และเผชิญหน้ากับเร็นกับปฐมภาคีอีกครั้ง สตาร์ วอร์ส: กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์ ฉายเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2019 บทสรุปของความขัดแย้งระหว่างเจไดและซิธที่มาอย่างยาวนาน เมื่อเรย์เผชิญหน้ากับจักรพรรดิพัลพาทีนที่ฟื้นคืนชีพ
| ภาพยนตร์ | วันฉาย | ผู้กำกับ | ผู้เขียนบทภาพยนตร์ | เนื้อเรื่องโดย | ผู้อำนวยการสร้าง | ผู้อำนวยการสร้าง | ผู้จัดจำหน่าย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง (Star Wars: The Force Awakens) | 18 ธันวาคม ค.ศ. 2015 (2015-12-18) | เจ.เจ. แอบรัมส์ | ลอว์เรนซ์ แคสแดน, เจ.เจ. แอบรัมส์และไมเคิล อารดต์ | ลอว์เรนซ์ แคสแดน, เจ.เจ. แอบรัมส์และไมเคิล อารดต์ | แคธลีน เคนเนดี, เจ.เจ. แอบรัมส์และไบรอัน เบิร์ก | แคธลีน เคนเนดี, เจ.เจ. แอบรัมส์และไบรอัน เบิร์ก | วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์ |
| สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได (Star Wars: The Last Jedi) | 15 ธันวาคม ค.ศ. 2017 (2017-12-15) | ไรอัน จอห์นสัน | ไรอัน จอห์นสัน | ไรอัน จอห์นสัน | แคธลีน เคนเนดีและแรม เบิร์กแมน |  | วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์ |
| สตาร์ วอร์ส: กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์ (Star Wars: The Rise of Skywalker) | 20 ธันวาคม ค.ศ. 2019 (2019-12-20) | เจ.เจ. แอบรัมส์ | เจ.เจ. แอบรัมส์และคริส เทอร์ริโอ | เดเรก คอนนอลลี, คอลิน เทอร์วอร์โรว์, เจ.เจ. แอบรัมส์และคริส เทอร์ริโอ | แคธลีน เคนเนดี, เจ.เจ. แอบรัมส์และมิเชลล์ เรจวาน |  | วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์ |
ภาพยนตร์ > สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง

บทความหลัก: สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง
ภาพยนตร์ > สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได

บทความหลัก: สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได
ภาพยนตร์ > สตาร์ วอร์ส: กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์

บทความหลัก: สตาร์ วอร์ส: กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์
การวางจำหน่าย

อุบัติการณ์แห่งพลัง, ปัจฉิมบทแห่งเจได และ กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์ เปิดให้ชมผ่านบริการสตรีมมิง ดีสนีย์+ เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019, 26 ธันวาคม ค.ศ. 2019 และ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2020 ตามลำดับ
การตอบรับ > การตอบรับจากนักวิจารณ์

| ภาพยนตร์ | รอตเทนโทเมโทส์ | เมทาคริติก | ซีนะมาสกอร์ |
| --- | --- | --- | --- |
| สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง | 93% (428 บทวิจารณ์) | 80 (55 บทวิจารณ์) | A |
| สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได | 91% (460 บทวิจารณ์) | 84 (56 บทวิจารณ์) | A |
| สตาร์ วอร์ส: กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์ | 52% (483 บทวิจารณ์) | 53 (60 บทวิจารณ์) | B+  |
การตอบรับ > รางวัลออสการ์

| รางวัลออสการ์> รางวัลออสการ์.รางวัลออสการ์ | ภาพยนตร์> อุบัติการณ์แห่งพลัง.งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 88 | ภาพยนตร์> ปัจฉิมบทแห่งเจได.งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 90 | ภาพยนตร์> กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์.งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 92 |
| --- | --- | --- | --- |
| ลำดับภาพยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง | — | — |
ดนตรีประกอบดั้งเดิมยอดเยี่ยม: เสนอชื่อเข้าชิง
ลำดับเสียงยอดเยี่ยม: เสนอชื่อเข้าชิง
| สาขาบันทึกเสียงยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง | เสนอชื่อเข้าชิง | — |
เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม: เสนอชื่อเข้าชิง
การตอบรับ > การทำเงินในบ๊อกซ์ออฟฟิศ

| ภาพยนตร์ | วันฉายในสหรัฐ | ทำเงินในบ๊อกซ์ออฟฟิศ> สหรัฐและแคนาดา | ทำเงินในบ๊อกซ์ออฟฟิศ> ภูมิภาคอื่น | ทำเงินในบ๊อกซ์ออฟฟิศ> ทั่วโลก | อันดับสูงสุด> สหรัฐและแคนาดา | อันดับสูงสุด> ทั่วโลก | ทุนสร้าง | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง | 18 ธันวาคม ค.ศ. 2015 | $936.7 ล้าน | $1.132 พันล้าน | $2.068 พันล้าน | 1 | 4 | $245 ล้าน |  |
| สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได | 15 ธันวาคม ค.ศ. 2017 | $620.2 ล้าน | $713.3 ล้าน | $1.333 พันล้าน | 9 | 13 | $317 ล้าน |  |
| สตาร์ วอร์ส: กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์ | 20 ธันวาคม ค.ศ. 2019 | $515.2 ล้าน | $558.9 ล้าน | $1.074 พันล้าน | 14 | 32 | $275 ล้าน |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | $2.073 พันล้าน | $2.405 พันล้าน | $4.475 พันล้าน |  |  | $837 ล้าน |  |
รากค้ำยัน

รากค้ำยันของต้น Bay fig ที่ South Coast Botanical Garden ใน Palos Verdes, California
รากค้ำยันของต้นฝ้ายไหมยักษ์ในสวน Lal Bagh ที่ Bangalore (Bengaluru), อินเดีย
รากค้ำยัน หรือเรียกอีกอย่างว่า รากไม้ เป็นรากขนาดใหญ่ กว้าง ขึ้นมาจากด้านข้างของต้นไม้ที่มีรากตื้น โดยทั่วไปแล้วพบได้ในดินในป่าฝนเขตร้อนที่มีสารอาหารน้อยและไม่ลึกมากนัก รากเหล่านี้ช่วยพยุงต้นไม้ไม่ให้ล้ม (จึงเรียกว่ารากค้ำยัน)
รากค้ำยันทำหน้าที่เป็นส่วนที่รับแรงดึง โดยรากจะมีขนาดใหญ่กว่าด้านที่ห่างจากความเครียดของยอดไม้ที่ไม่สมมาตร รากเหล่านี้อาจเชื่อมโยงกันกับรากค้ำยันจากต้นไม้อื่น ๆ และสร้างเป็นโครงข่ายที่ซับซ้อน ซึ่งช่วยพยุงต้นไม้ที่อยู่รอบ ๆ ได้ รากสามารถเติบโตสูงถึงประมาณ 30 ฟุต (9 เมตร) กระจายครอบคลุมพื้นดินประมาณ 100 ft (30 m) และต่อไปอีก 100 ฟุตในดิน เมื่อรากแผ่ขยายในแนวนอนก็จะสามารถครอบคลุมพื้นที่กว้างขึ้นเพื่อเก็บสารอาหารได้ พวกมันจะอยู่ใกล้ชั้นดินด้านบนเพราะสารอาหารหลักทั้งหมดอยู่ที่นั่น
รากค้ำยันมีขนาดแตกต่างกันไป ตั้งแต่ขนาดเล็กจนถึงหลายตารางเมตร ตัวอย่างรากที่ใหญ่ที่สุดที่มีภาพถ่ายคือ ต้นไทร Moreton Bay (Ficus macrophylla) ที่ Fig Tree Pocket ในเขตชานเมือง บริสเบน รัฐ ควีนส์แลนด์ ถ่ายภาพในปี 1866 โดยมีคนยืนเทียบขนาด รากค้ำยันมีความยาวประมาณ 40 ถึง 50 ft (12 ถึง 15 m) และสูงประมาณ 35 ถึง 40 ft (11 ถึง 12 m) ต้นไม้ต้นนี้ตายไปในปี 1893 เนื่องจากความเสียหายจากน้ำท่วม
รากค้ำยันที่สูงที่สุดเป็นของต้น Huberodendron (Bombacaceae) ใน Amazon basin ซึ่งยืดขึ้นไปถึง 70 ft (21 m) บนต้นไม้ที่สูงประมาณ 145 ft (44 m)
รากค้ำยันที่มีขนาดกว้างที่สุดเป็นของต้น Kapok หรือ Silk Cotton Tree (Ceiba pentandra) ในเขตร้อนชื้นของอเมริกาและแอฟริกา โดยรากค้ำยันสามารถแผ่ออกไปได้ถึง 65 ft (20 m) จากต้น และต่อไปเป็นรากที่อยู่บนพื้นดินรวมระยะทางทั้งหมดประมาณ 165 ft (50 m)
ตัวอย่างต้นไม้ที่มีรากค้ำยันที่น่าสนใจและสำคัญ

Ceiba pentandra ใน วีเควส, เปอร์โตริโก
Moreton Bay fig (Ficus macrophylla) ใน ควีนส์แลนด์, ออสเตรเลีย
Jackfruit (Artocarpus heterophyllus), อินเดีย
Terminalia arjuna, อินเดีย
Koompassia excelsa, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
แกลเลอรี่

รากค้ำยัน Jensen's Crossing ใกล้ เมืองคูก , ออสเตรเลีย 1988
รากค้ำยันของTerminalia arjuna
ระบบรากค้ำยันจะทำหน้าที่รองรับโครงสร้าง
รากค้ำยันของ ต้น Ceiba ขนาดใหญ่เป็นพิเศษ ใกล้ชายฝั่งแม่น้ำอเมซอน ใกล้กับเมืองอิคีโตส ประเทศเปรู
รากค้ำยันขนาดใหญ่ของKoompassia excelsa
ป้อมอาเมร์

| ป้อมอาเมร์ |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของรัฐราชสถาน
อาเมร์ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย 

ป้อมอาเมร์แสดงแผนที่ชัยปุระป้อมอาเมร์แสดงแผนที่รัฐราชสถาน
พิกัด: 26°59′09″N 75°51′03″E﻿ / ﻿26.9859°N 75.8507°E﻿ / 26.9859; 75.8507
ประเภท: ป้อมปราการ และ พระราชวัง
ข้อมูล
ควบคุมโดย: รัฐบาลรัฐราชสถาน
เปิดสู่ สาธารณะ: Yes
สภาพ: ดี
ประวัติศาสตร์
สร้าง: 967
วัสดุ: หินทราย และ หินอ่อน

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: ii, iii
ขึ้นเมื่อ: 2013 (การประชุม ครั้งที่ 37)
เป็นส่วนหนึ่งของ: หมู่ป้อมเนินแห่งรัฐราชสถาน
เลขอ้างอิง: 247
ภูมิภาค: เอเชียใต้
 
 
ป้อมอาเมร์ (ฮินดี: आमेर क़िला, อังกฤษ: Amer Fort) หรือ ป้อมอัมเบร์ (อังกฤษ: Amber Fort) ตั้งอยู่ที่เมืองอาเมร์ ชานเมืองชัยปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆที่มีขนาดเพียง 4 ตารางกิโลเมตร (1.5 ตารางไมล์) ห่างจากชัยปุระเป็นระยะทาง 11 กิโลเมตร (6.8 ไมล์) ป้อมอาเมร์นั้นเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของชัยปุระ โดยที่ตั้งนั้นโดดเด่นอยู่บนผาหินเหนือทะเลสาบ สร้างโดยมหาราชา มาน สิงห์ที่ 1 ป้อมปราการแห่งนี้มีชื่อเสียงทางด้านสถาปัตยกรรมซึ่งผสมผสานกันระหว่างศิลปะฮินดูและศิลปะราชปุตอันเป็นเอกลักษณ์ สามารถมองเห็นได้จากระยะทางไกลเนื่องจากมีขนาดกำแพงปราการที่ใหญ่และแน่นหนา พร้อมประตูทางเข้าหลายแห่ง ถนนที่ปูด้วยหินหลายสาย ซึ่งเมื่ออยู่บนป้อมแล้วสามารถมองเห็นทะเลสาบเมาตาได้อย่างชัดเจนบริเวณด้านหน้า
ความสวยงามของบรรยากาศของป้อมอาเมร์นั้นซ่อนอยู่ภายในกำแพงเมืองที่แบ่งเป็นทั้งหมด 4 ชั้น (แต่ละชั้นคั่นด้วยทางเดินกว้าง) โดยภายในเป็นหมู่พระที่นั่งซึ่งสร้างจากหินทรายสีแดงและหินอ่อน หมู่พระที่นั่งภายในป้อมอาเมร์ประกอบด้วย ทิวันเนอาม (Diwan-E-Aam) หรือท้องพระโรง, ทิวันเนฆัส (Diwan-e-Khas) หรือท้องพระโรงส่วนพระองค์, ศีษมหัล (Shish Mahal) พระตำหนักซึ่งเป็นห้องทรงประดับกระจกสำหรับมหาราช และ ชยมนเทียร (Jai Mandir) ซึ่งเป็นตำหนักอยู่บนชั้นสอง, อารามบาฆ (Aram Bagh) ซึ่งเป็นสวนสวยจัดเป็นรูปดาวแฉกแบบโมกุลคั่นกลางระหว่างอาคาร และ สุชนิวาส (Sukh Niwas) ซึ่งเป็นพระตำหนักที่ใช้การปรับอากาศภายในพระตำหนักให้เย็นลงด้วยการทำให้ลมเป่าผ่านรางน้ำตกที่มีอยู่โดยรอบภายในพระตำหนัก ทำให้ภายในตำหนักนี้มีอากาศเย็นอยู่เสมอ จากลักษณะโดยรวมอันสวยงามของบริเวณภายในป้อม จึงนิยมเรียกป้อมแห่งนี้อีกอย่างหนึ่งว่า "พระราชวังอาเมร์" พระราชวังในป้อมอาเมร์นี้เคยเป็นที่ประทับของราชปุต มหาราชา และพระราชวงศ์ของอาเมร์ในอดีต นอกจากนี้บริเวณประตูทางเข้าพระราชวังใกล้กับประตูคเณศ เป็นที่ตั้งของมนเทียรศิลามาตาเทวีซึ่งภายในมีศาลบูชาพระแม่ทุรคา ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม ซึ่งมหาราชา มาน สิงห์ทรงเคารพบูชาอย่างสูง เนื่องจากพระองค์ได้ทรงพระสุบินถึงพระแม่ทุรคาทูลให้ทราบว่าพระองค์จะชนะสงครามกับมหาราชาแห่งเบงกอลในปีค.ศ. 1604
ป้อมอาเมร์ และป้อมชยครห์ ทั้งสองนั้นตั้งอยู่บนเขาจีลกาตีละ (Cheel ka Teela) อันเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาอะราวัลลี ทั้งสองป้อมนี้ถือว่าเป็นสถานที่เดียวกัน เนื่องจากสามารถเดินทางหากันได้โดยทางเชื่อมใต้ดิน ซึ่งใช้เป็นทางหลบหนีสำหรับเชื้อพระวงศ์ในกรณีที่ป้อมอาเมร์นั้นถูกยึดครอง
จากสถิติปีค.ศ. 2007 จำนวนนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมชมป้อมอาเมร์มีจำนวนถึง 5,000 คนต่อวัน และ 1.4 ล้านคนต่อปี
ระเบียงภาพ

ป้อมอาเมร์ยามค่ำคืน
ป้อมอาเมร์กับทะเลสาบเมาตา
อุโมงค์ลับเชื่อมระหว่างป้อมอาเมร์กับป้อมชยครห์
เสาสองชั้นภายในดิวัน-อิ-อัม
งานเขียนสีบนเพดาน
รายละเอียดภายในพระตำหนักประดับกระจก
ผนังด้านของของคเณศโปล
บริเวณระเบียงชั้นบนมองจากลานกว้างชั้นที่ 4
พระตำหนักประดับกระจก มองจากลานกว้างชั้นที่ 2
โดมของป้อมอาเมร์
พานอรามาของบริเวณสวนภายในป้อม
อ่านเพิ่ม

Crump, Vivien; Toh, Irene (1996). Rajasthan (hardback). New York: Everyman Guides. p. 400. ISBN 1-85715-887-3.
Michell, George; Martinelli, Antonio (2005). The Palaces of Rajasthan. London: Frances Lincoln. p. 271 pages. ISBN 978-0-7112-2505-3.
Tillotson, G.H.R (1987). The Rajput Palaces – The Development of an Architectural Style (Hardback) (First ed.). New Haven and London: Yale University Press. p. 224 pages. ISBN 0-300-03738-4.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ป้อมอาครา  ถ้ำอชันตา  ทัชมาฮาล  ถ้ำเอลโลรา  กลุ่มโบราณสถานแห่งมหาพลิปุรัม  เทวาลัยพระอาทิตย์ โกณารัก  โบสถ์และคอนแวนต์แห่งกัว  กลุ่มโบราณสถานแห่งขชุราโห  กลุ่มศาสนสถานแห่งหัมปี  ฟเตหปุระสีกรี  ถ้ำเอลิฟันตา  หมู่มหาเทวสถานโจฬะที่มีชีวิต  กลุ่มโบราณสถานแห่งปัฏฏทกัล  พุทธสถานที่สาญจี  ที่ไว้พระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง  กุตุบมีนาร์และโบราณสถาน เดลี  ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย  กลุ่มวัดมหาโพธิที่พุทธคยา  เพิงหินภีมเพฏกา  สถานีปลายทางฉัตรปติศิวาจี (สถานีปลายทางวิกตอเรียเดิม)  อุทยานโบราณคดีจัมปาเนร์-ปาวาครห์  ป้อมแดง  ชันตรมันตระ ชัยปุระ  หมู่ป้อมเนินแห่งรัฐราชสถาน  รานี-กี-วาว (บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี) ที่ปาฏัณ รัฐคุชราต  แหล่งโบราณคดีนาลันทามหาวิหาร (มหาวิทยาลัยนาลันทา) นาลันทา พิหาร  จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์ (ส่วนหนึ่งของงานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่)  นครประวัติศาสตร์อะหมดาบาด  กลุ่มอาคารกอทิกวิกตอเรียและอลังการศิลป์แห่งมุมไบ  เมืองชัยปุระ ราชสถาน  กากติยารุทเรศวรมนเทียร (รามัปปามนเทียร) เตลังคานา  โธฬาวีรา นครอารยธรรมฮารัปปา  ศานตินิเกตัน  กลุ่มปูชนียสถานของชาวโหยสฬะ  ไมดาม – ระบบเนินดินฝังศพของราชวงศ์อาหม  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อุทยานแห่งชาติกาซีรังคา  อุทยานแห่งชาติเกวลาเทวะ  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ามานสะ  อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน  อุทยานแห่งชาตินันทาเทวีและพนมบุปผา  เทือกเขาฆาฏตะวันตก  อุทยานแห่งชาติหิมาลัยใหญ่  |  |
| ผสม |  อุทยานแห่งชาติคังเซนซุงกา  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก

| --- | --- |
"Untergang der Titanic" โดยวิลลี่ สโตเวอร์ (Willy Stöwer), 1912
วันที่: 14–15 เมษายน 1912; 112 ปีก่อน (1912-04-15)
เวลา: 23:40–02:20 (02:38–05:18 GMT)
ระยะเวลา: 2 ชั่วโมง 40 นาที
ที่ตั้ง: มหาสมุทรแอตแลนติก, 400 ไมล์ (640 กิโลเมตร) ทางตะวันออกของนิวฟันด์แลนด์
พิกัด: 41°43′32″N 49°56′49″W﻿ / ﻿41.72556°N 49.94694°W﻿ / 41.72556; -49.94694
ประเภท: ภัยพิบัติทางทะเล
สาเหตุ: ชนภูเขาน้ำแข็งในวันที่ 14 เมษายน
ผู้เข้าร่วม: ลูกเรือและผู้โดยสาร
ผล: การเปลี่ยนแปลงนโยบายทางทะเล SOLAS
เสียชีวิต: 1,490–1,635
อาร์เอ็มเอส ไททานิก จมลงในเวลาเช้าตรู่ของวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1912 ในมหาสมุทรแอตแลนติก วันที่สี่ในการเดินทางครั้งแรกของเรือจากเซาแทมป์ตันไปนครนิวยอร์ก ไททานิก เป็นเรือเดินสมุทรที่ใหญ่ที่สุดที่ให้บริการในเวลานั้น เรือชนกับภูเขาน้ำแข็งเมื่อเวลาราว 23:40 (เวลาเดินเรือ) ในวันอาทิตย์ที่ 14 เมษายน 1912 เรือจมลงในเวลาสองชั่วโมงสี่สิบนาทีต่อมา เมื่อเวลา 02:20 น. (เวลาเดินเรือ; 05:18 GMT) ในวันจันทร์ที่ 15 เมษายน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 1,500 คน จากคนบนเรือประมาณ 2,224 คน ทำให้เหตุการณ์นี้เป็นหนึ่งในภัยพิบัติทางทะเลที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์
วันที่ 14 เมษายน ไททานิก ได้รับคำเตือนหกครั้งเกี่ยวกับก้อนน้ำแข็งในทะเล แต่ด้วยความเร็วประมาณ 22 นอต ทำให้เมื่อเรือมองภูเขาน้ำแข็ง เรือจึงไม่สามารถเลี้ยวหลบได้ทัน ส่งผลให้เรือได้รับความเสียหายจากการชนแฉลบที่กราบขวาของเรือ และสร้างรอยรั่วในหกห้องจากสิบหกห้องเรือ (ส่วนหน้าสุดของหัวเรือ, ห้องว่างสามห้อง, และห้องหม้อไอน้ำหมายเลข 5 และ 6) ไททานิก ได้รับการออกแบบให้ลอยอยู่ได้เมื่อห้องเรือด้านหัวเรือสี่ห้องถูกน้ำท่วมเท่านั้น และในไม่ช้าลูกเรือก็ตระหนักว่าเรือกำลังจะจม พวกเขาใช้พลุแฟลร์และส่งข้อความทางวิทยุโทรเลข เพื่อขอความช่วยเหลือ ขณะที่ผู้โดยสารถูกนำไปยังเรือชูชีพ
ตามแนวทางปฏิบัติที่มีอยู่ ระบบเรือชูชีพของไททานิคได้รับการออกแบบมาเพื่อให้ผู้โดยสารข้ามไปยังเรือกู้ภัยใกล้เคียง ไม่ใช่ให้ทุกคนอยู่บนเรือชูชีพในเวลาเดียวกัน ดังนั้น ด้วยการที่เรือจมลงอย่างรวดเร็ว และชั่วโมงทองในการช่วยเหลือได้ผ่านพ้นไปแล้ว ไม่มีอุปกรณ์ช่วยเหลือที่ปลอดภัยเพียงพอสำหรับผู้โดยสารและลูกเรือจำนวนมาก ด้วยเหตุเหล่านี้ ทำให้การจัดการการอพยพย่ำแย่อย่างมาก มีการปล่อยเรือชูชีพจำนวนมากก่อนที่เรือจะเต็ม
ด้วยเหตุที่ เมื่อ ไททานิก จมยังมีผู้โดยสารและลูกเรือมากกว่าพันคนบนเรือ ทำให้คนที่กระโดดหรือตกลงไปในน้ำ เกือบทุกคนจมน้ำตายหรือเสียชีวิตภายในไม่กี่นาทีเนื่องจากผลของสภาวะช็อกจากความเย็นและสูญเสียความสามารถจากความเย็น อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย มาถึงที่เกิดเหตุประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งหลังจากเรือจม และช่วยผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายในเวลา 09:15 น. ในวันที่ 15 เมษายน ราวเก้าชั่วโมงครึ่งหลังจากการชนภูเขาน้ำแข็ง ภัยพิบัติดังกล่าวทำให้โลกตื่นตะหนกและทำให้เกิดความโกรธแค้นอย่างกว้างขวางเนื่องจากเรือชูชีพไม่เพียงพอ กฎระเบียบที่หละหลวม และการปฏิบัติต่อผู้โดยสารทั้งสามชั้นที่ไม่เท่าเทียมกันในระหว่างการอพยพ การไต่สวนในภายหลังสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงที่ครอบคลุมของกฎระเบียบทางทะเล นำไปสู่การจัดตั้งในปี 1914 ของอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเล (SOLAS)