stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อัยการสูงสุด (ประเทศไทย)
การได้มาซึ่งอัยการสูงสุดและการพ้นจากตำแหน่ง

ประธานคณะกรรมการอัยการ (ก.อ.) จะเป็นผู้เสนอชื่อผู้สมควรดำรงตำแหน่งอัยการสูงสุด โดยคํานึงถึงอาวุโส ความรู้ความสามารถ ความรับผิดชอบ ประวัติ การปฏิบัติราชการ และพฤติกรรมทางจริยธรรมของบุคคลนั้น ต่อ ก.อ. จากนั้น ก.อ. จะมีมติเสนอชื่อผู้สมควรดำรงตำแหน่งอัยการสูงสุดต่อวุฒิสภาเพื่อขอความเห็นชอบ โดยประธานวุฒิสภาเป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง
ส่วนการพ้นจากตำแหน่งอัยการสูงสุดนั้น มีเหตุเช่นเดียวกับพนักงานอัยการ คือ
ตาย
พ้นจากราชการเมื่ออายุครบ 65 ปี
ได้รับอนุญาตให้ลาออก
โอนไปรับราชการเป็นข้าราชการธุรการหรือข้าราชการฝ่ายอื่น
ออกจากราชการเพื่อไปรับราชการทหาร
ถูกสั่งให้ออกจากราชการด้วยเหตุที่ไม่เหมาะสมจะดำรงตำแหน่ง ขาดคุณสมบัติ หรือทุพพหภาพ
ถูกสั่งโทษไล่ออก ปลดออก หรือให้ออก
ทั้งนี้ กรณีพ้นจากตำแหน่งด้วยเหตุตามข้อ 4 ข้อ 6 และข้อ 7 ต้องได้รับความเห็นชอบจากวุฒิสภา
อำนาจหน้าที่ของอัยการสูงสุด

อัยการสูงสุดมีอำนาจหน้าที่ ตามที่กฎหมายต่าง ๆ กำหนดไว้ เช่น
ฟ้องคดีอาญา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 28
ให้พนักงานอัยการไปช่วยราชการในอีกท้องที่หนึ่งเป็นการชั่วคราว ตามพระราชบัญญัติองค์กรอัยการและพนักงานอัยการ พ.ศ. 2553 มาตรา 15
อำนาจหน้าที่ในการบริหารสำนักงานอัยการสูงสุด ตามพระราชบัญญัติองค์กรอัยการและพนักงานอัยการ พ.ศ. 2553 มาตรา 27
อำนาจเฉพาะตัวของอัยการสูงสุด (พระราชบัญญัติองค์กรอัยการและพนักงานอัยการฯ มาตรา 19)
สอบสวนและฟ้องคดีอาญาที่เกิดนอกราชอาณาจักร ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 20 วรรคหก
สั่งสอบสวนเพิ่มเติมหรือให้ส่งพยานหลักฐานมาเพิ่มเติม ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 143
ชี้ขาดความเห็นแย้งสั่งไม่ฟ้อง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 145
สั่งไม่ฟ้องคดีที่ไม่เป็นประโยชน์ของประชาชน ตามพระราชบัญญัติองค์กรอัยการและพนักงานอัยการ พ.ศ. 2553 มาตรา 21
กรณีข้างต้นกำหนดให้เป็นอำนาจของอัยการสูงสุดเท่านั้น จะมอบอำนาจให้ผู้อื่นดำเนินการแทนมิได้
คณะกรรมการอัยการ (ก.อ.)

เดิมพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการฝ่ายอัยการ พ.ศ. 2521 ระบุให้ตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเป็น ประธานคณะกรรมการอัยการ (ก.อ.) โดยตำแหน่ง ส่วนอัยการสูงสุด (ขณะนั้นเรียกว่าอธิบดีกรมอัยการ) เป็นรองประธานคณะกรรมการอัยการโดยตำแหน่ง จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2534 คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (รสช.) กำหนดให้ประธาน ก.อ. มาจากการเลือกตั้งโดยข้าราชการอัยการโดยตรง
ต่อมาในพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการฝ่ายอัยการ พ.ศ. 2553 ได้กำหนดให้อัยการสูงสุดเป็นประธาน ก.อ. โดยตำแหน่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2561 ได้มรการแก้ไขให้ประธาน ก.อ. มาจากการเลือกตั้งโดยข้าราชการอัยการโดยตรง (เว้นแต่ผู้ดำรงตำแหน่งอัยการผู้ช่วย จะไม่มีสิทธิเลือกตั้งนี้) เพื่อให้การบริหารงานบุคคลข้าราชการอัยการเป็นอิสระและปลอดจากการเมืองอย่างแท้จริง โดยต้องมีคุณสมบัติเป็นผู้รับบำเหน็จหรือบำนาญตามกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการหรือกฎหมายว่าด้วยกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ และเคยรับราชการเป็นข้าราชการอัยการมาแล้วในตำแหน่งไม่ต่ำกว่าอธิบดีอัยการหรืออธิบดีอัยการภาค หรือเคยรับราชการในตำแหน่งไม่ต่ำกว่าอธิบดีหรือหัวหน้าส่วนราชการที่เทียบเท่า  ทั้งนี้ ต้องไม่เคยเป็นสมาชิกหรือเจ้าหน้าที่พรรคการเมืองในระยะสิบปีก่อนได้รับเลือก
สำหรับองค์ประกอบของคณะกรรมการอัยการ (ก.อ.) พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการฝ่ายอัยการ พ.ศ. 2553 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2561) ประกอบด้วย
(1) ประธาน ก.อ. ซึ่งข้าราชการอัยการเป็นผู้เลือก (เว้นแต่ผู้ดำรงตำแหน่งอัยการผู้ช่วย) จากผู้ที่มีคุณสมบัติข้างต้น ซึ่งประธาน ก.อ. คนปัจจุบันคือ นายเรวัตร จันทร์ประเสริฐ
(2) อัยการสูงสุด เป็นรองประธาน ก.อ.
(3) รองอัยการสูงสุดตามลำดับอาวุโสจำนวนห้าคน เป็นกรรมการอัยการ
(4) กรรมการอัยการผู้ทรงคุณวุฒิจำนวนหกคน ซึ่งข้าราชการอัยการเป็นผู้เลือก (เว้นแต่ผู้ดำรงตำแหน่งอัยการผู้ช่วย) จาก
(ก) ข้าราชการอัยการชั้น 5 ขึ้นไป ซึ่งมิได้เป็นกรรมการอัยการโดยตำแหน่งอยู่แล้วจำนวนสี่คน
(ข) ผู้รับบำเหน็จหรือบำนาญตามกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการ หรือกฎหมายว่าด้วยกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ ซึ่งเคยรับราชการเป็นข้าราชการอัยการมาแล้วจำนวนสองคน
(5) กรรมการอัยการผู้ทรงคุณวุฒิจำนวนสองคน ซึ่งข้าราชการอัยการเป็นผู้เลือก (เว้นแต่ผู้ดำรงตำแหน่งอัยการผู้ช่วย) จากผู้ซึ่งไม่เป็นหรือเคยเป็นข้าราชการอัยการมาก่อน และเป็นผู้ทรงคุณวุฒิด้านการงบประมาณ ด้านการพัฒนาองค์กร หรือด้านการบริหารจัดการ
สำนักงานอัยการสูงสุดของไทย

ดูเพิ่ม: สำนักงานอัยการสูงสุด (ประเทศไทย)
แหล่งข้อมูลอื่น

พระราชบัญญัติองค์กรอัยการและพนักงานอัยการ พ.ศ. 2553
เว็บไซต์สำนักงานอัยการสูงสุด เก็บถาวร 2020-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชัยปรเมศวรวรมันที่ 1

ชัยปรเมศวรวรมันที่ 1 (จีน: 俱舍唎波微收羅婆麻提楊卜; พินอิน: Jù shě(ī)lì Bōwēishōuluópómátí Yáng Bǔ) พระนามส่วนพระองค์ อีศวรมูรติ (อักษรโรมัน: Īśvaramūrti) เป็นพระมหากษัตริย์จามปาที่ครองราชย์ใน ค.ศ. 1044 ถึง 1060 พระองค์สถาปนาราชวงศ์ที่มีศูนย์กลางรอบญาจางและฟานซาง ที่จะปกครองเหนือมณฑลจามปาจนกระทั่ง ค.ศ. 1074
หลังการโจมตีของเวียดนามในภาคเหนือของจามปาอย่างน่าตกตะลึงที่ทำให้ราชอาณาจักรสั่นสะเทือน และคาดว่าทำให้ชัยสิงหวรมันที่ 2 ผู้ครองราชย์ สวรรคต ผู้บัญชาการทหารที่เกิดในตระกูลขุนนางนักรบ ซึ่งเคยเป็นข้าราชบริพารของผู้ปกครองในอดีต ได้ขึ้นครองราชสมบัติในฐานะพระเจ้าชัยปรเมศวรวรมันใน ค.ศ. 1044 ราชวงศ์นี้อ้างว่าสืบเชื้อสายจาก Uroja ในตำนาน ซึ่งมีอีกนามว่า Po Yan Ina Nagar
ส่วนทางใต้ ดินแดนปัณฑุรังคะ (จังหวัดนิญถ่วนและจังหวัดบิ่ญถ่วน) ก่อกบฏต่อปรเมศวรวรมัน เนื่องจากดินแดนนี้ได้เลือกเจ้าชายจากฟานซางให้เป็นราชาธิราช และปฏิเสธที่จะยอมรับอำนาจของปรเมศวรวรมัน
ใน ค.ศ. 1050 ปรเมศวรวรมันส่งพระราชนัดดาที่เป็นมกุฎราชกุมารผู้มีตำแหน่ง ศรีเทวราชามหาเสนาบดี (ไม่ทราบพระนามจริง) เพื่อปราบปรามกบฏปัณฑุรังคะ กบฏพ่ายแพ้ในสนามรบ หลายคนหนีไปที่ภูเขา ในที่สุดกบฏก็ถูกปราบ มกุฎราชกุมารทรงจับพวกกบฏแบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มแรกไปสร้างเมืองพันราง (ฟานซาง) ขึ้นมาใหม่ กลุ่มที่สองนำไปรับใช้ในวิหารและอาราม ปรเมศวรวรมันจึงเฉลิมฉลองชัยชนะเหนือพวกกบฏโดยการสร้างจารึกและศิวลึงค์เพื่อรำลึกถึงความสำเร็จของพระองค์ที่วิหารโปกลองการาย
ในปีเดียวกัน พระองค์ย้ายราชสำนักไปที่ญาจาง พระองค์บูรณะวิหารโพนคร ส่งทูตไปยังจีนสมัยราชวงศ์ซ่งใน ค.ศ. 1050 คณะผู้แทนใน ค.ศ. 1053 ได้ร่วมเดินทางกับผู ซือหม่ายิง (Pú Sīmǎyīng, อะบู อิสมาอีล?) กับ Liang Bao และใน ค.ศ. 1056 ร่วมเดินทางกับผู ซือถัวผา (Pú Xītuópá, ?)
ในช่วงรัชสมัยบั้นปลาง ศรียุวราชามหาเสนาบดีอ้างว่าเข้าพิชิตเมืองสัมภูปุระของจักรวรรดิเขมร โดยกองทัพของพระองค์ได้ทำลายล้างและปล้นสะดมวิหารเขมรทั้งหมด พร้อมทั้งบริจาคทรัพย์แก่วิหาร Śrīśānabhadreśvara ที่กำลังบูรณะในหมีเซิน
ผู้ครองราชย์ถัดจากพระองค์คือพระราชนัดดานามว่าภัทรวรมันที่ 3 (ค. ค.ศ. 1060–1061) ผู้ครองราชย์เพียง 2 ปี ก่อนที่รุทรวรมันที่ 3 (ค. ค.ศ. 1062–1069/74) พระอนุชาขึ้นครองต่อ
บรรณานุกรม

Coedès, George (1975),  Vella, Walter F. (บ.ก.), The Indianized States of Southeast Asia, University of Hawaii Press, ISBN 978-0-824-80368-1
Golzio, Karl-Heinz (2004), Inscriptions of Campā based on the editions and translations of Abel Bergaigne, Étienne Aymonier, Louis Finot, Édouard Huber and other French scholars and of the work of R. C. Majumdar. Newly presented, with minor corrections of texts and translations, together with calculations of given dates, Shaker Verlag
Lafont, Pierre-Bernard (2007), Le Campā: Géographie, population, histoire, Indes savantes, ISBN 978-2-84654-162-6
โตรณะ

ภาพสเก็ตช์โครงสร้างหลัก ๆ ของโตรณะแบบพุทธที่พบที่สถูปสาญจี
โตรณะแบบฮินดูที่มุขเทศวรมณเทียร
โตรณะ (Torana) หมายถึงซุ้มประตูลอยตัวที่ตกแต่งอย่างวิจิตร ตั้งอยู่เพื่อบ่งบอกทางเข้า พบในสถาปัตยกรรมฮินดู พุทธ และเชน ในอนุทวีปอินเดีย ซึ่งเผยแพร่ไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ถึง เอเชียตะวันออก
โตรณะแรกค้นพบที่สถูปสาญจีซึ่งสร้างขึ้นในสมัยเมารยะ ราว 300 ปี ก่อน ค.ศ. โตรณะที่พบที่สาญจีนั้นสร้างขึ้นด้วยหินเป็นหลัก อันเป็นลักษณะเด่นของสถาปัตยกรรมยุคนั้นที่มีการสร้างอนุสาวรีย์หินขนาดใหญ่
เชื่อกันว่า "ไผฟาง" ในสถาปัตยกรรมจีน, "โทริอิ" ในสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นนั้นพัฒนามาจากโตรณะ นอกจากนี้ยังรวมถึงซุ้มประตูที่คล้ายกัน เช่น "อิลจูมุน [en]"(일주문) และ "ฮงซัลมุน [en]"(홍살문) ในสถาปัตยกรรมเกาหลี และบางเอกสารเชื่อว่าอาจรวมถึงซุ้มประตูวัดในไทย อีกด้วย สังเกตได้จากเป้าหมายการใช้งานและลักษณะโครงสร้างที่คล้ายกัน แต่มีการพัฒนาเป็นแบบพื้นถิ่น เช่นการมีเสาหลายชั้นและหลังคากระเบื้องซ้อนในจีน
พระไตรปิฎกฉบับซีเซี่ย

พระไตรปิฎกฉบับซีเซี่ย หรือ ฝานต้าจั้งจิง (จีน: 蕃大藏經) เป็นหนึ่งในชุดพระไตรปิฎกภาษาจีน สร้างขึ้นในอาณาจักรซีเซี่ย สมัยพระเจ้าเหรินจง หรือเมื่อปีที่ 6 รัชสมัยต้าเต๋อแห่งราชวงศ์หยวน หรือ ค.ศ. 1302 มีจำนวนทั้งสิ้น 3620 ผูก พิมพ์ขึ้นจากอักษรซีเซี่ย แต่คาดว่าจำลองขึ้นจากพระไตรปิฎกฉบับไคเป่า (开宝藏) สมัยราชวงศ์ซ่ง ซึ่งเป็นพระไตรปิฎกฉบับพิมพ์ครบชุดฉบับแรกของโลก ปัจจุบันฉบับซีเซี่ยเหลือเพียงบางส่วนเท่านั้น
แม้ว่าอาณาจักรซีเซี่ยจะถูกชาวมองโกลแห่งราชวงศ์หยวยนทำลายจนพินาศย่อยยับ แต่ยังเหลือพระไตรปิฏกชุดนี้ไว้ โดยชาวหยวนได้สืบทอดมาปรับปรุงให้ดีขึ้น และพิมพ์แพร่หลายต่อในศตวรรษที่ 14 ซึ่งอาณาจักรซีเซี่ยได้อันตรธานไปนานแล้ว และภาษาซีเซี่ย หรือภาษาตังกุต ก็ยังแทบไม่มีคนใช้ ปัจจุบันพระไตรปิฎกชุดนี้ ได้รับการศึกษาและเผยแพร่โดยนาย เอริก กรินสเตด (Eric Grinstead) ซึ่งถ่ายมาจากกรุงปักกิ่ง และเลนินกราด ผู้ที่ตีพิมพ์ฉบับนี้ที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย เมื่อปี 1971 ในชื่อ พระไตรปิฏกฉบับตังกุต (The Tangut Tripitaka) บ้างก็เรียกว่า Mi Tripitaka
ทั้งนี้ ชาวซีเซี่ย หรือชาวตังกุต (Tangut) เป็นชนชาติเชื้อสายทิเบต-พม่า อาศัยอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ระหว่างปี ค.ศ. 1038 - 1227 ชนชาตินี้ได้สถาปนาราชวงศ์ซีเซี่ย (西夏) หรืออาณาจักรไป๋เกาต้าเซี่ยกั๋ว (白高大夏國) คาบเกี่ยวกับราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์เหลียว และราชวงศ์หยวน ทั้ง 4 อาณาจักรนี้ แม้สถาปนาโดยคนต่างเชื้อชาติกัน แต่กับเนื่องเป็นหนึ่งในราชวงศ์ทางการตามประวัติศาสตร์จีนโบราณ อีกทั้ง ทั้ง 4 ราชวงศ์ยังอุปถัมภ์ศาสนาพุทธอย่างยิ่งยวดไม่แพ้กัน
ผิดกันเพียงแต่ว่า ชาวซ่ง ชาวเหลียว และชาวหยวน ใช้ภาษาและอักษรจีนในการจารึกพระไตรปิฎก ขณะที่ชาวซีเซี่ยใช้ภาษาของตนเองในการจารึก เป็นภาษาที่คล้ายกับภาษาทิเบต แต่ใช้อักษรคล้ายจีน หากมีความซับซ้อนในเชิงการผสม ปัจจุบันมีนักวิชาการพยายามรื้อฟื้นภาษาตังกุตขึ้นมาเพื่อใช้งานด้านวิชาการ และมีการเผยแพร่สิ่งพิมพ์สมัยซีเซี่ยดังเช่น พระไตรปิฎกฉบับซีเซี่ยฉบับนี้
บรรณานุกรม

蕃大藏经 ใน http://baike.sogou.com/v71501375.htm;jsessionid=74636852C3C70A1F344DFEA6720E8197.n2
国图藏西夏文文献的价值 ใน http://nx.cnr.cn/btwh/xxwh/200612/t20061206_504344398.html
Denis C. et al. (1994). The Cambridge History of China, Vol. 6: Alien Regimes and Border States, 907-1368. Cambridge. Cambridge University Press
นาฬิกาวันสิ้นโลก

บทความนี้เกี่ยวกับนาฬิกาวันสิ้นโลก สำหรับความหมายและบริบทอื่น ดูที่ วันสิ้นโลก
ภาพนาฬิกาวันสิ้นโลกใน พ.ศ. 2568 อยู่ที่ "89 วินาทีก่อนเที่ยงคืน"
นาฬิกาวันสิ้นโลก (อังกฤษ: Doomsday Clock) เป็นหน้าปัดนาฬิกาเชิงสัญลักษณ์ โดยเป็นการเปรียบการนับถอยหลังมหันตภัยทั่วโลกที่อาจเกิด (เช่น สงครามนิวเคลียร์หรือการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ) ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2490 โดยสมาชิกคณะกรรมการวิทยาศาสตร์และความมั่นคงของ จดหมายข่าวนักวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ (Bulletin of the Atomic Scientists) ซึ่งได้รับคำแนะนำจากคณะกรรรมการปกครองและคณะกรรมการผู้สนับสนุน ซึ่งมีผู้ได้รับรางวัลโนเบล 18 คน ยิ่งตั้งนาฬิกาเข้าใกล้เที่ยงคืนมากเท่าใด นักวิทยาศาสตร์ก็เชื่อว่าโลกใกล้ภัยพิบัติทั่วโลกมากขึ้นเท่านั้น
เดิมนาฬิกานี้ซึ่งแขวนบนกำแพงในสำนักงานของจดหมายข่าวฯ ในมหาวิทยาลัยชิคาโก เป็นตัวแทนของภัยคุกคามสงครามนิวเคลียร์ทั่วโลก ทว่า หลัง พ.ศ. 2550 ยังสะท้อนการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และพัฒนาการใหม่ในวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีชีวิตซึ่งอาจก่อภัยต่อมนุษยชาติอย่างไม่อาจกู้คืนได้ ค่าที่ประกาศอย่างเป็นทางการล่าสุด คือ 100 วินาที หรือ 1 นาที 40 วินาทีก่อนเที่ยงคืน (23:58:20 น.) เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2563 เนื่องจาก "ความล้มเหลวของผู้นำโลกในการรับมือกับภัยคุกคามที่น่าจะเกิดขึ้นจากสงครามนิวเคลียร์ เช่นการสิ้นสุดของสนธิสัญญาระหว่างกองกำลังนิวเคลียร์ระดับกลาง (INF) ระหว่างสหรัฐฯและรัสเซียรวมถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นระหว่างสหรัฐฯและอิหร่านและต่อเนื่อง รวมถึงการไม่สามารถต่อสู้กับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ" และถือเป็นครั้งแรกที่ทางนักวิทยาศาสตร์เรียกเวลาเป็นวินาที
ประวัติ > การก่อตั้ง

ในปี พ.ศ. 2490 เป็นจุดเริ่มต้นของสงครามเย็น ระหว่างสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต ได้มีการกำหนดเวลาของนาฬิกาวันสิ้นโลกไว้ที่ 7 นาทีก่อนเที่ยงคืน และได้มีการปรับเลื่อนเวลาให้เร็วขึ้นหรือช้าลงตามสถานการณ์ของโลก และการทำนายเกี่ยวกับสงครามนิวเคลียร์ที่อาจเป็นไปได้ การกำหนดเวลาของนาฬิกาวันสิ้นโลกถือเป็นการตัดสินใจเพียงผู้เดียวของประธาน คณะกรรมการจดหมายข่าวนักวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ อันเป็นการสะท้อนให้เห็นกิจกรรมของโลก  การเปลี่ยนแปลงเวลาของนาฬิกาวันสิ้นโลกมิได้เกิดขึ้นในทันทีหลังจากที่เกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้น โดยนาฬิกาวันสิ้นโลกเคยอยู่ใกล้เที่ยงคืนที่สุด อยู่ที่ 2 นาทีก่อนเที่ยงคืน ในปี 2496 และในเดือนมกราคม 2561 มีการตั้งนาฬิกาที่ 2 นาทีก่อนเที่ยงคืนอีกครั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

นาฬิกาวันสิ้นโลก เก็บถาวร 2020-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
การเปลี่ยนแปลงเวลาของนาฬิกาวันสิ้นโลก เก็บถาวร 2013-05-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Bulletin of the Atomic Scientists เก็บถาวร 2009-08-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
กราฟแสดงจำนวนการเปลี่ยนแปลงของนาฬิกาวันสิ้นโลก
แถบความถี่ VI

แถบความถี่ VI (อังกฤษ: Band VI) คือช่วงความถี่วิทยุภายในส่วนความถี่สูงยิ่งยวด (SHF) ของสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้า
แหล่งข้อมูลหนึ่งระบุว่าย่านความถื่ VI มีช่วงตั้งแต่ 11.7 ถึง 12.5 จิกะเฮิรตซ์ ในขณะที่แหล่งข้อมูลก่อนหน้านี้อื่น ๆ ระบุช่วงเป็น 11.7 ถึง 12.7 จิกะเฮิรตซ์ แถบความถี่นี้ใช้สำหรับดาวเทียมแพร่สัญญาณโดยตรง (DBS) และดาราศาสตร์วิทยุสมัครเล่น
แถบความถี่เอ (เนโท)

| --- | --- |
ช่วงความถี่: 0 ถึง 250 MHz
ช่วงความยาวคลื่น: ≥ 1.2 ม.
แถบความถี่เอของเนโท (อังกฤษ: NATO A band) เป็นชื่อที่ล้าสมัยสำหรับความถี่วิทยุตั้งแต่ 0 ถึง 250 เมกะเฮิรตซ์ (เทียบเท่ากับความยาวคลื่นตั้งแต่ 1.2 เมตรขึ้นไป) ในช่วงสงครามเย็น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 เป็นต้นมา การจัดสรรความถี่ การจัดสรรและการมอบหมายความถี่เป็นไปตามข้อตกลงความถี่พลเรือน/ทหารร่วมของเนโท อย่างไรก็ตาม เพื่อระบุข้อกำหนดคลื่นความถี่วิทยุทางการทหาร เช่น สำหรับการวางแผนการจัดการภาวะวิกฤติ การฝึกอบรม กิจกรรมสงครามอิเล็กทรอนิกส์ หรือการปฏิบัติการทางทหาร ระบบนี้ยังคงใช้งานอยู่
การกำหนดสเปกตรัมวิทยุของเนโท

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| การกำหนดอักษรย่านความถี่เนโท | การกำหนดอักษรย่านความถี่เนโท | การกำหนดอักษรย่านความถี่เนโท | การกำหนดอักษรย่านความถี่เนโท | การกำหนดอักษรย่านความถี่เนโท | การกำหนดอักษรย่านความถี่เนโท | การกำหนด ย่านความถี่ ออกอากาศ  | การกำหนด ย่านความถี่ ออกอากาศ  |
| ระบบการตั้งชื่อใหม่ | ระบบการตั้งชื่อใหม่ |  | ระบบการตั้งชื่อเก่า | ระบบการตั้งชื่อเก่า |  | การกำหนด ย่านความถี่ ออกอากาศ  | การกำหนด ย่านความถี่ ออกอากาศ  |
| ย่าน | ความถี่ (MHz) |  | ย่าน | ความถี่ (MHz) |  | การกำหนด ย่านความถี่ ออกอากาศ  | การกำหนด ย่านความถี่ ออกอากาศ  |

| A | 0 – 250 |  | I | 100 – 150 |  | ย่านความถี่ I 47 – 68 MHz (TV) |  |
| A | 0 – 250 |  | I | 100 – 150 |  | ย่านความถี่ II 87.5 – 108 MHz (FM) |  |
| A | 0 – 250 |  | G | 150 – 225 |  | ย่านความถี่ III 174 – 230 MHz (TV) |  |
| B | 250 – 500 |  | P | 225 – 390 |  |  |  |
| C | 500 – 1 000 |  | L | 390 – 1 550 |  | ย่านความถี่ IV 470 – 582 MHz (TV) |  |
| C | 500 – 1 000 |  | L | 390 – 1 550 |  | ย่านความถี่ V 582 – 862 MHz (TV) |  |
| D | 1 000 – 2 000 |  | L | 390 – 1 550 |  |  |  |
| D | 1 000 – 2 000 |  | S | 1 550 – 3 900 |  |  |  |
| E | 2 000 – 3 000 |  | S | 1 550 – 3 900 |  |  |  |
| F | 3 000 – 4 000    |  | S | 1 550 – 3 900 |  |  |  |
| G | 4 000 – 6 000 |  | C | 3 900 – 6 200 |  |  |  |
| H | 6 000 – 8 000 |  | X | 6 200 – 10 900 |  |  |  |
| I | 8 000 – 10 000 |  | X | 6 200 – 10 900 |  |  |  |
| J | 10 000 – 20 000 |  | Ku | 10 900 – 20 000 |  |  |  |
| K | 20 000 – 40 000 |  | Ka | 20 000 – 36 000 |  |  |  |
| L | 40 000 – 60 000 |  | Q | 36 000 – 46 000 |  |  |  |
| L | 40 000 – 60 000 |  | V | 46 000 – 56 000 |  |  |  |
| M | 60 000 – 100 000 |  | W | 56 000 – 100 000 |  |  |  |

| ทหารสหรัฐ / ศูนย์บัญชาการทหารสูงสุดกองกำลังพันธมิตรแอตแลนติก | ทหารสหรัฐ / ศูนย์บัญชาการทหารสูงสุดกองกำลังพันธมิตรแอตแลนติก | ทหารสหรัฐ / ศูนย์บัญชาการทหารสูงสุดกองกำลังพันธมิตรแอตแลนติก | ทหารสหรัฐ / ศูนย์บัญชาการทหารสูงสุดกองกำลังพันธมิตรแอตแลนติก | ทหารสหรัฐ / ศูนย์บัญชาการทหารสูงสุดกองกำลังพันธมิตรแอตแลนติก |  |  |  |
| N | 100 000 – 200 000 | 100 000 – 200 000 | 100 000 – 200 000 | 100 000 – 200 000 |  |  |  |
| O | 100 000 – 200 000 | 100 000 – 200 000 | 100 000 – 200 000 | 100 000 – 200 000 |  |  |  |
การสื่อสารทางวิทยุความถี่สูงระยะไกล
การสื่อสารทางวิทยุยูเอชเอฟทางยุทธวิธี
การบริการการบินเคลื่อนที่
แพนอเมริกันเวิลด์แอร์เวส์

แพนอเมริกันเวิลด์แอร์เวส์ หรือชื่อเดิม แพนอเมริกันเวิลด์แอร์เวส์ หรือรู้จักกันในชื่อ แพนแอม เป็นอดีตสายการบินระหว่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดของสหรัฐอเมริกา ช่วงปี ค.ศ. 1927  จนถึงวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1991 สายการบินก่อตั้งในปี ค.ศ. 1927 โดยเป็นการขนส่งผู้โดยสารและจดหมายระหว่างคีย์เวสต์ รัฐฟลอริดา กับฮาวานา ประเทศคิวบา สายการบินนี้ถูกยกย่องในด้านนวัตกรรมหลายอย่าง ในด้านอุตสาหกรรมการบินระหว่างประเทศ โดยริเริ่มใช้เครื่องบินไอพ่นอย่างโบอิ้ง 707, อากาศยานลำตัวกว้างอย่างโบอิ้ง 747 ซึ่งเป็นเครื่องบินที่ใหญ่ที่สุดในโลกในเวลานั้น และระบบสำรองคอมพิวเตอร์ และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกก่อตั้งสมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ (IATA) สัญลักษณ์ของสายการบินนี้คือลูกโลกสีน้ำเงิน มักใช้คำว่า "คลิปเปอร์" ในชื่ออากาศยานตัวอย่างเช่น คลิปเปอร์เมดออฟเดอะซี (Clipper Maid of The Sea)  ชุดของนักบินเป็นชุดสีขาว
แพนอเมริกันแอร์เวส์ ยุติการให้บริการเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1991 เนื่องจากปัญหาการเงินล้มละลายอันเนื่องมาจากปัจจัยบางอย่าง เช่น อุบัติเหตุทางเครื่องที่แพนแอมประสบปัญหานี้มาหลายเที่ยวบิน เช่น เที่ยวบิน 103, เที่ยวบินที่ 6 และภัยพิบัติท่าอากาศยานเตเนริเฟที่เครื่องบินแฟนแอมเที่ยวบินที่ 1736 ไปประสบเหตุกับเครื่องบินของสายการบินเคแอลเอ็ม เที่ยวบินที่ 4805 เหตุการณ์นี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์การบินของมนุษยชาติ ทำให้ความเชื่อมั่นของสายการบินแพนแอมเองลดลงอย่างมาก ทำให้มีปัญหาการเงินแล้วล้มละลายไปในที่สุด
ฝูงบิน > ฝูงบินในปี 1990

ต่อไปนี้เป็นเครื่องบินที่ดำเนินการโดยแพนแอมและแพนแอมเอ็กซ์เพรสในเดือนมีนาคม 1990 หนึ่งปีครึ่งก่อนที่สายการบินจะล่มสลาย:
| เครื่องบิน | ในประจำการ | สั่งซื้อ | จำนวนที่นั่งผู้โดยสาร> ชั้นหนึ่ง | จำนวนที่นั่งผู้โดยสาร> ชั้นคลิปเปอร์ | จำนวนที่นั่งผู้โดยสาร> ชั้นประหยัด | จำนวนที่นั่งผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ300B4 | 12 | — | — | 24 | 230 | 254 |  |
| แอร์บัส เอ310-200 | 7 | — | — | 18 | 207 | 225 |  |
| แอร์บัส เอ310-300 | 12 | — | 12 | 30 | 154 | 196 |  |
| โบอิง 727-200 | 91 | 9 | — | 14 | 131 | 145 | สั่งซื้อเครื่องบินที่ใช้แล้ว |
| โบอิง 737-200 | 5 | — | — | 21 | 95 | 116 |  |
| โบอิง 747-100B | 18 | — | 39 | 52 | 286 | 377 | ลูกค้ารายแรกที่รับมอบเครื่องบินรุ่นนี้ การกำหนดที่นั่งเมื่อปี 2532 (สำหรับเที่ยวบินอเมริกาใต้) |
| โบอิง 747-200B | 7 | — | 21 | 44 | 347 | 412 | การกำหนดที่นั่งเมื่อปี 2532 |
| รวม | 152 | 9 |  |  |  |  |  |
ฝูงบินแพนแอมเอ็กซ์เพรส
| เอทีอาร์ 42-300 | 8 | 3 | — | — | 46 | 46 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา แดช 7 | 10 | — | — | — | 50 | 50 |  |
| รวม | 18 | 3 |  |  |  |  |  |
หนังสือเพิ่มเติม

"Aviation News (Pan American World Airways: Part 1)". 73, 10. Stamford, UK: Key Publishing. October 2011: 78–82. ISSN 1477-6855. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help) (Aviation News online)
"Jets Monthly (Airline History – Pan Am: Come fly with me!)". Cudham, UK: Kelsey Publishing Group. February 2012: 48–53. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help) (Kelsey Publishing Group online)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แพนอเมริกันเวิลด์แอร์เวส์
Pan Am Brands
Pan Am Historical Foundation
Pan American World Airways, Inc. Records เก็บถาวร 2014-11-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - University of Miami, Special Collections
everythingPanAm.com - a virtual Pan Am museum
PanAmAir.org - a site working to preserve the memories of Pan Am
Pan Am Timetables and Route Maps เก็บถาวร 2014-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Pan Am's rise and fall after launching 747". flightglobal. April 15, 2016.
พัศชนันท์ เจียจิรโชติ

| พัศชนันท์ เจียจิรโชติ |
| --- | --- |
พัศชนันท์ในปี 2563
ข้อมูลพื้นฐาน
รู้จักในชื่อ: อร
เกิด: 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 (27 ปี)
ที่เกิด: กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
แนวเพลง: ทีป็อป เจ-ป็อป
อาชีพ: บุคคลในวงการบันเทิง
เครื่องดนตรี: กีต้าร์เบส
ช่วงปี: พ.ศ. 2557–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: BNK48 Office (2560–2562) iAM (2562–2565) UNEQ Entertainment (2566-ปัจจุบัน)
อดีตสมาชิก: บีเอ็นเคโฟร์ตีเอต
พัศชนันท์ เจียจิรโชติ (เกิด 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540) ชื่อเล่น อร เป็นบุคคลในวงการบันเทิงไทย เคยเป็นสมาชิกวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ปัจจุบันเป็นผู้บริหารและศิลปินในบริษัท UNEQ Entertainment
ประวัติ

พัศชนันท์มีชื่อเดิมว่า ธนพร เมธีธนกุล และเปลี่ยนเป็น พัศชนันท์ เจียจิรโชติ ในเวลาต่อมา เธอสนใจและชื่นชอบแฟชั่นและการแต่งหน้ามาตั้งแต่เด็ก จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ และสำเร็จการศึกษาด้านแฟชั่นดีไซน์จากสถาบันออกแบบนานาชาติชนาพัฒน์
การทำงาน

พัศนันท์ชื่นชอบศิลปินไอดอลเกาหลี เคยเข้าออดิชั่นจนเกือบได้เป็นศิลปินฝึกหัดที่เกาหลี แต่ก็พลาดโอกาสไป ต่อมาพัศนันท์เข้าสู่วงการบรรเทิงโดยการเข้าร่วมออดิชันสมาชิกวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอตของประเทศไทย ซึ่งเป็นวงน้องสาวต่างประเทศวงใหม่ของเอเคบีโฟร์ตีเอต เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2559 ซึ่งผ่านการคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 29 คนในสมาชิกรุ่นแรก โดยขณะนั้นพัศนันท์และสมาชิกทั้งหมดอยู่ในสถานะสมาชิกฝึกหัด และเปิดตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้งในงาน BNK48 The Debut เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2560
เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2560 พัศชนันท์ได้รับการเลื่อนขั้นจากสมาชิกฝึกหัดเป็นหนึ่งในสมาชิกทีมบีทรี (BIII) ซึ่งเป็นทีมที่แสดงในโรงละครประจำวง ต่อมาในวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 บีเอ็นเคโฟร์ตีเอตได้ก่อตั้งทีมเอ็นไฟว์ (NV) เพิ่มจากทีมบีทรี พัศนันท์ได้รับเลือกให้ย้ายไปอยู่ในทีมเอ็นไฟว์ (NV) จนกระทั่งสิ้นสุดการเป็นสมาชิกในปี พ.ศ. 2565
ในด้านของผลงานเพลงขณะเป็นสมาชิกของวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต พัศนันท์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกหลัก (เซ็มบัตสึ) อีกหลายเพลง สำหรับตำแหน่งที่สำคัญคือ การได้รับเลือกเป็นเซ็นเตอร์ในเพลง "ริเวอร์" ซึ่งเป็นซิงเกิลในอัลบั้มแรกของวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต และเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ให้แก่ เอ.พี.ฮอนด้า และมีผลงานในการเขียนเนื้อเพลงในโปรเจตพิเศษ Verb of Feeling ในเพลง RIVER
ส่วนการเลือกสมาชิกหลัก (เซ็มบัตสึ) ของวงโดยการเลือกตั้งและการเป่ายิ้งฉุบ พัศนันท์ได้เข้าร่วมการเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 6 ซึ่งจัดขึ้นเมื่อวันเสาร์ที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2562 ที่อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี ได้รับอันดับที่ 6 ด้วยคะแนนทั้งหมด 46,126 คะแนน ส่งผลให้เธอติดเซ็มบัตสึในซิงเกิลที่ 6 ชื่อว่า "บีกินเนอร์" และการเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 9 เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2563 ซึ่งเธอได้อันดับที่ 12 ด้วยคะแนน 14,926 คะแนน ได้เป็นเซ็มบัตสึในซิงเกิลที่ 9 ชื่อว่า "เฮฟวีโรเทชัน" ส่วนการเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 12 พัศนันท์ไม่ได้ลงสมัครเข้าร่วม ในวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2563 พัศนันท์ได้เข้าร่วมงานเป่ายิ้งฉุบเลือกเซ็มบัตสึ บีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำปี 2563 ซึ่งเธอไปถึงรอบรองชนะเลิศ ทำให้ได้เป็นเซ็มบัตสึแถวหน้าอันดับที่ 3 ในเพลงหลักอัลบั้มที่สามของวง
พัศนันท์มีผลงานภาพยนตร์เรื่องแรกในภาพยนตร์แนวโรแมนติก-คอมเมดี ชื่อเรื่อง App War แอปชนแอป กำกับโดย ยรรยง คุรุอังกูร จากค่ายที โมเมนต์ กำหนดฉายเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2561 และมีบทสมทบในภาพยนตร์ เรื่อง Where We Belong ที่ตรงนั้น มีฉันหรือเปล่า นอกจากนี้ยังมีผลงานในภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต คือ BNK48: Girls Don't Cry และ BNK48: One Take ส่วนของผลงานละครและซีรีส์ อรได้เริ่มงานแสดงในซีรีส์ลูกเหล็กเด็กชอบยก ทางช่อง ThaiPBS
นอกจากนี้ พัศนันท์มีผลงานหนังสือเล่มแรกในชื่อ ORN The Way โดยสำนักพิมพ์ Salmon Books และผลงานการออกแบบเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายในผลงาน CRUSH ORN YOU ร่วมกับ Atmos Bangkok
ปัจจุบันพัศนันท์เป็นศิลปินและผู้บริหารสังกัด UNEQ Entertainment
ผลงานเพลง > BNK48

บทความหลัก: รายชื่อผลงานของบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต