stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กาย ฟอกส์
แผนดินปืน > การตรวจพบ

ผู้คบคิดจำนวนหนึ่งเป็นห่วงผู้นับถือคาทอลิกที่จะปรากฏตัวที่รัฐสภาระหว่างการเปิดสมัยประชุม ในเย็นวันที่ 26 ตุลาคม ลอร์ดมอนทีเกิล (Lord Monteagle) ได้รับจดหมายนิรนามเตือนให้เขาอยู่ห่าง ๆ และ "กลับคฤหาสน์ชนบทของท่านไปเสีย ณ ที่นั้นท่านจะปลอดภัย เพราะ ... พวกเขาจะโดนระเบิดอย่างร้ายแรงในรัฐสภาแห่งนี้" (retyre youre self into yowre contee whence yow maye expect the event in safti for ... they shall receyve a terrible blowe this parleament) แม้ว่ากลุ่มผู้คบคิดจะทราบเรื่องจดหมายอย่างรวดเร็ว (เพราะคนรับใช้คนหนึ่งของมอนทีเกิลเป็นผู้แจ้ง) แต่พวกเขาก็ตัดสินใจดำเนินแผนการต่อไป เพราะเห็นว่า "ทุกคนเชื่ออย่างไม่มีข้อสงสัยว่าเป็นข่าวลวง" ฟอกส์ตรวจห้องใต้ดินเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม และรายงานว่าไม่มีสิ่งใดถูกรบกวน ทว่ามอนทีเกิลรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลจึงแสดงจดหมายฉบับนั้นต่อพระเจ้าเจมส์ พระองค์มีพระราชดำรัสสั่งให้เซอร์ทอมัส นิเวต (Thomas Knyvet) ค้นห้องใต้ดินใต้รัฐสภา ซึ่งเขาดำเนินการในช่วงกลางดึกของเช้าวันที่ 5 พฤศจิกายน ฟอกส์เข้าประจำตำแหน่งสายเมื่อคืนก่อน มีไม้ขีดไฟเผาไหม้ช้าและนาฬิกาข้อมือที่เพอร์ซีให้เขาไว้ติดตัว "เพราะเขาควรรู้ว่าเวลาผ่านไปอย่างไร" (becaus he should knowe howe the time went away) เขาถูกพบขณะกำลังออกจากห้องใต้ดินหลังเที่ยงคืนไม่นาน และถูกจับกุม พบถังดินปืนใต้กองไม้ฟืนและถ่านหินในห้องนั้น
แผนดินปืน > การทรมาน

ฟอกส์บอกว่าตัวเองชื่อจอห์น จอห์นสัน และตอนแรกถูกข้าราชบริพารห้องประทับส่วนพระมหากษัตริย์ (Privy chamber) สอบสวน ซึ่งเขายังขัดขืนอยู่ เมื่อมีขุนนางคนหนึ่งถามว่าเขากำลังทำอะไรถึงมีดินปืนในครอบครองมากขนาดนั้น ฟอกส์ตอบว่าเจตนาของเขาคือ "เพื่อระเบิดพวกมึงขอทานสกอตกลับภูเขาบ้านเกิดของมึงไงล่ะ" เขาระบุตนว่าเป็นคนคาทอลิกวัย 36 ปีจากเนเธอร์เดล (Netherdale) ในยอร์กเชอร์ และบอกว่าบิดาชื่อทอมัส ส่วนมารดาชื่ออีดิธ แจ็กสัน เมื่อผู้สอบสวนสังเกตเห็นบาดแผลบนร่างกาย เขาก็อธิบายว่าเป็นผลมาจากเยื่อหุ้มปอดอักเสบ ฟอกส์ยอมรับว่าเขาเจตนาระเบิดสภาขุนนางและแสดงความเสียใจที่แผนล้มเหลว กิริยาอาการเด็ดเดี่ยวของเขาทำให้พระเจ้าเจมส์ทรงชื่นชม พระองค์ทรงบรรยายว่าฟอกส์มี "ความแน่วแน่อย่างโรมัน"
แม้พระเจ้าเจมส์จะทรงชื่นชม แต่ในวันที่ 6 พฤศจิกายน ก็มีพระราชดำรัสสั่งทรมาน "จอห์น จอห์นสัน" ให้แฉชื่อผู้ร่วมคบคิด พระองค์มีพระราชดำรัสสั่งให้ทรมานแต่น้อยก่อน คือหมายถึงใช้กุญแจมือ แต่ให้รุนแรงขึ้นถ้าจำเป็น โดยมีพระบรมราชานุญาตให้ใช้เครื่องทรมานดึงแขนขา (rack) ฟอกส์ถูกย้ายมายังหอคอยลอนดอน พระเจ้าเจมส์ทรงร่างรายการคำถามต่าง ๆ ที่จะถาม "จอห์นสัน" เช่น "เกี่ยวกับสิ่งที่เขาเป็น เพราะฉันยังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดรู้จักเขา", "เขาเรียนพูดภาษาฝรั่งเศสเมื่อใดและที่ใด", "ถ้าเขาเป็นพวกนิยมโป๊ปแล้วใครเป็นผู้สั่งสอนเขา" ห้องที่ฟอกส์ถูกสอบสวนต่อมาเรียก ห้องกาย ฟอกส์
เซอร์วิลเลียม เวด (William Wade) รองผู้บัญชาการหอคอยลอนดอน (Lieutenant of the Tower) เป็นผู้ควบคุมการทรมานและได้คำสารภาพของฟอกส์ เขาค้นตัวฟอกส์และพบจดหมายจ่าหน้าถึงกาย ฟอกส์ เวดประหลาดใจที่ "จอห์นสัน" ยังนิ่งเงียบ ไม่เปิดเผยแผนหรือผู้ริเริ่มแผนเลย ในคืนวันที่ 6 พฤศจิกายน เขาพูดกับเวดซึ่งรายงานต่อซอลส์บรีว่า "เขา [จอห์นสัน] บอกพวกเราว่า ตั้งแต่เขาเริ่มดำเนินการนี้ เขาก็สวดภาวนาต่อพระเป็นเจ้าทุกวันว่าเขาจะกระทำการเช่นนั้นเพื่อความก้าวหน้าของคาทอลิกและเพื่อคุ้มครองวิญญาณของเขาเอง" เวดเล่าว่า ฟอกส์ยังพักผ่อนได้ตลอดคืนแม้จะถูกเตือนว่าเขาจะถูกสอบสวนจนกว่า "ข้าพเจ้าจะได้ความลับจากก้นบึ้งของความคิดเขาและผู้สมคบทั้งหมดของเขา" ความอดทนต่อการถูกทรมานของฟอกส์สิ้นสุดลงในวันรุ่งขึ้น
ผู้สังเกตการณ์ เซอร์เอดเวิร์ด โฮบี (Edward Hoby) ตั้งข้อสังเกตว่า "ตั้งแต่จอห์นสันอยู่ในหอคอย เขาก็เริ่มพูดภาษาอังกฤษ" (Since Johnson's being in the Tower, he beginneth to speak English) ฟอกส์เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาในวันที่ 7 พฤศจิกายน และบอกผู้สอบสวนเขาว่ามีห้าคนเกี่ยวข้องในแผนปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์ เขาเริ่มเผยชื่อในวันที่ 8 พฤศจิกายน และบอกว่าพวกเขาตั้งใจยกเจ้าหญิงเอลิซาเบธขึ้นครองบัลลังก์อย่างไร คำสารภาพที่สามของเขาในวันที่ 9 พฤศจิกายน พาดพิงฟรานซิส เทรชัม หลังเหตุการณ์แผนรีดอลฟี (Ridolfi plot) ในปี ค.ศ. 1571 นักโทษถูกบังคับให้บอกเขียนคำสารภาพของเขาเองก่อนคัดลอกและลงลายมือชื่อ หากยังสามารถเขียนได้ แม้ไม่ชัดเจนว่าเขาตกอยู่ใต้ความกลัวเครื่องทรมานดึงแขนขาหรือไม่ แต่ลายมือชื่อของฟอกส์ซึ่งไม่ดีไปกว่าการเขียนหวัด ๆ นัก ก็เป็นหลักฐานถึงความทุกข์ทรมานที่เขาต้องเจอในกำมือของผู้สอบสวน
แผนดินปืน > การพิจารณาคดีในศาลและการประหารชีวิต

การพิจารณาคดีผู้ก่อการแปดคนในศาลเริ่มเมื่อวันจันทร์ที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1606 ฟอกส์ลงเรือลำเดียวกับผู้ร่วมคบคิดเจ็ดคนจากหอคอยไปยังเวสต์มินสเตอร์ฮอลล์ พวกเขาถูกคุมตัวในห้องดาวก่อนถูกนำไปยังเวสต์มินสเตอร์ฮอลล์ ที่นั่น พวกเขาถูกแสดงบนตะแลงแกงที่สร้างขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เฉพาะ พระมหากษัตริย์และพระญาติใกล้ชิดทอดพระเนตรอย่างลับ ๆ อยู่ท่ามกลางบรรดาผู้ชมระหว่างที่กรรมการที่โปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง (Lords Commissioners) อ่านรายการข้อกล่าวหา ฟอกส์ถูกขานนามว่า กวีโด ฟอกส์ "หรือเรียกอีกอย่างว่า กวีโด จอห์นสัน" เขาให้การปฏิเสธ แม้จะเห็นได้ว่าเขายอมรับว่ากระทำความผิดตั้งแต่ตอนที่ถูกจับแล้ว
ผลแทบไม่ต้องสงสัย คณะลูกขุนวินิจฉัยว่าจำเลยทั้งหมดมีความผิด และประธานศาลสูงสุด (Lord Chief Justice) เซอร์จอห์น พอพัม (John Popham) ประกาศให้พวกเขามีความผิดฐานกบฏต่อแผ่นดิน อัยการสูงสุด เซอร์เอดเวิร์ด คุก กล่าวต่อศาลว่า ผู้ถูกพิพากษาลงโทษจะถูกม้าลากถอยหลังจนตาย โดยปล่อยศีรษะเรียดพื้น พวกเขาจะถูก "ประหารชีวิตครึ่งทางระหว่างสวรรค์กับโลกเพราะไม่คู่ควรแก่ทั้งสอง" อวัยวะเพศจะถูกตัดและเผาซึ่งหน้า และลำไส้และหัวใจจะถูกนำออก แล้วพวกเขาจะถูกตัดศีรษะ และชิ้นส่วนร่างกายที่ถูกตัดออกจะถูกปล่อยทิ้งไว้เพื่อให้เป็น "เหยื่อแก่นกในอากาศ" มีการอ่านออกเสียงคำให้การของฟอกส์และเทรชัมเกี่ยวกับกบฏสเปน ตลอดจนคำสารภาพที่เกี่ยวข้องโดยเฉพาะกับแผนดินปืน หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่นำมาอ่านคือบทสนทนาระหว่างฟอกส์กับวินเทอร์ซึ่งก่อนหน้านี้ถูกคุมตัวไว้ในห้องขังติดกัน ดูเหมือนว่าทั้งสองคิดว่าตนกำลังคุยกันส่วนตัว แต่บทสนทนาของพวกเขาถูกสายลับรัฐบาลดักได้ เมื่อเหล่านักโทษได้รับอนุญาตให้พูด ฟอกส์ก็อธิบายว่าเขาปฏิเสธข้อกล่าวหาเพราะไม่รู้คำฟ้องคดีในบางด้าน
ในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1606 ฟอกส์และอีกสามคน ได้แก่ ทอมัส วินเทอร์, แอมโบรส รุกวุด และรอเบิร์ต เคย์ส (Robert Keyes) ถูกลากบนเลื่อนสานจากหอคอยไปยังลานพระราชวังเดิมที่เวสต์มินสเตอร์ ตรงข้ามกับอาคารที่พวกเขาพยายามทำลาย ผู้ร่วมคบคิดของเขาถูกแขวนคอ ควักไส้ และผ่าสี่ ฟอกส์เป็นคนสุดท้ายที่ยืนบนตะแลงแกง เขาทูลขออภัยโทษจากพระมหากษัตริย์และรัฐ ขณะที่ยังคง "ทำเครื่องหมายกางเขนและพิธีกรรมไร้สาระ" ฟอกส์เริ่มปีนบันไดสู่บ่วงอย่างอ่อนแรงจากการถูกทรมานโดยมีเพชฌฆาตแขวนคอคอยพยุง แต่ไม่ว่าจะมาจากการกระโดดลงมาตายหรือจากการปีนสูงเกินไปเพื่อให้เชือกจัดไม่ถูกต้อง เขาก็สามารถเลี่ยงความเจ็บปวดจากการประหารขั้นตอนหลังไปได้เพราะคอหักเสียชีวิตทันที กระนั้น ร่างไร้วิญญาณของเขาก็ถูกผ่าสี่ แล้วตามจารีตประเพณี ชิ้นส่วนร่างของเขาถูกส่งกระจายไปยัง "มุมทั้งสี่ของราชอาณาจักร" เพื่อนำไปประจานเป็นการเตือนแก่ผู้ที่คิดจะทรยศต่อไป
มรดก

วันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1605 ชาวกรุงลอนดอนได้รับการเชิญชวนให้เฉลิมฉลองการที่พระมหากษัตริย์ทรงรอดการลอบปลงพระชนม์ได้ด้วยการจุดกองไฟ "โดยให้ 'หลักฐานของความสุขสันต์นี้เป็นไปโดยระวังไม่ให้มีอันตรายหรือความวุ่นวายใด ๆ' อยู่เสมอ" มีพระราชบัญญัติกำหนดให้วันที่ 5 พฤศจิกายนของทุกปีเป็นวันขอบคุณสำหรับ "วันแคล้วคลาดสุขสันต์" และมีผลใช้บังคับจนถึงปี 1859 แม้ว่าฟอกส์เป็นเพียงหนึ่งในผู้ก่อการสิบสามคน แต่ปัจจุบันเขาเป็นบุคคลที่มีความเกี่ยวข้องกับแผนดังกล่าวมากที่สุด
ในบริเตน วันที่ 5 พฤศจิกายนมีชื่อเรียกต่าง ๆ เช่น คืนกาย ฟอกส์, วันกาย ฟอกส์, คืนแห่งแผน (Plot Night) และคืนแห่งกองไฟ ซึ่งชื่อสุดท้ายนี้สามารถย้อนความเป็นมาไปได้ถึงการเฉลิมฉลองดั้งเดิมในวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1605 มีการจุดกองไฟร่วมกับดอกไม้ไฟตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1650 เป็นต้นมา และการเผาหุ่นจำลอง (ปกติจะเป็นพระสันตะปาปา) ก็กลายเป็นธรรมเนียมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1673 เมื่อทายาทโดยสันนิษฐาน เจมส์ ดุ๊กแห่งยอร์ก แพร่การเข้ารีตเป็นคาทอลิกของเขา หุ่นจำลองของบุคคลสำคัญคนอื่น ๆ ที่กลายเป็นเป้าความโกรธเกรี้ยวของสาธารณชน (เช่น พอล ครูเกอร์, มาร์กาเรต แทตเชอร์) ก็ถูกนำไปเผาเช่นกัน แต่หุ่นจำลองสมัยใหม่ส่วนมากเป็นหุ่นฟอกส์ ปกติเด็ก ๆ สร้างหุ่น "กาย" จากเสื้อผ้า หนังสือพิมพ์เก่า และหน้ากาก ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่า "กาย" (guy) ถูกนำมาใช้หมายถึงบุคคลที่แต่งตัวแปลก แต่ในภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน คำนี้สูญความหมายเชิงดูหมิ่นไปและใช้เรียกชายใดก็ได้
กาย ฟอกส์ หรือ กบฏดินปืน (Guy Fawkes; or, The Gunpowder Treason) นิยายวีรคติเชิงประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1841 ของวิลเลียม แฮร์ริสัน เอนส์เวิร์ธ พรรณนาฟอกส์โดยรวมในมุมมองเห็นอกเห็นใจ และเปลี่ยนภาพของฟอกส์ในความรับรู้ของสาธารณะเป็น "ตัวละครบันเทิงคดีที่พอยอมรับได้" ต่อมาฟอกส์ปรากฏเป็น "พระเอกบู๊โดยพื้นฐาน" ในหนังสือเด็กและนวนิยายสิบสตางค์ เช่น วันวานในวัยเด็กของกาย ฟอกส์ หรือ กลุ่มผู้คบคิดแห่งลอนดอนเก่า (The Boyhood Days of Guy Fawkes; or, The Conspirators of Old London) ซึ่งตีพิมพ์ในราวปี ค.ศ. 1905 นักประวัติศาสตร์ลูอิส คอลล์ สังเกตว่า ปัจจุบันฟอกส์เป็น "บุคคลสัญลักษณ์สำคัญในวัฒนธรรมการเมืองสมัยใหม่" เขาเขียนว่า ภาพใบหน้าของฟอกส์กลายเป็น "เครื่องมือที่มีศักยะทรงพลังสำหรับการแสดงออกถึงแนวคิดอนาธิปไตยหลังสมัยใหม่" ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยยกตัวอย่างหน้ากากที่วีสวมในชุดหนังสือการ์ตูน วีฟอร์เวนเดตตา (V for Vendetta) ซึ่งต่อสู้กับรัฐฟาสซิสต์อังกฤษในบันเทิงคดี
บางครั้งกาย ฟอกส์ ได้รับสดุดีว่าเป็น "คนสุดท้ายที่เข้ารัฐสภาด้วยเจตนาซื่อสัตย์"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Guy Fawkes
Guy Fawkes story from the BBC, including archive video clips
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef 
ภาพพิมพ์ลายแกะร่วมสมัยผู้คบคิดแปดจากสิบสามคน โดยกริสไปน์ ฟัน เดอปัสเซอ ฟอกส์เป็นคนที่สามจากขวามือ
Discovery of the Gunpowder Plot (ประมาณปี ค.ศ. 1823) โดยเฮนรี เพอร์โรเนต บริกส์
ลายมือชื่อ "กวีโด" ของฟอกส์ ลงไม่นานหลังการทรมาน เป็นเพียงรอยหวัด ๆ ชัดเจนเมื่อเทียบกับกรณีหลัง
ภาพพิมพ์กัดกรดปี 1606 โดยกลาส ยันส์โซน ฟิสเซอร์ พรรณนาการประหารชีวิตฟอกส์
Procession of a Guy (1864)
ดอน อะมีชี

| ดอน อะมีชี |
| --- | --- |
ภาพถ่ายของอะมีชี จากรายการ อินเตอร์เนชันแนลโชว์ไทม์ ปี 1964
เกิด: โดมินิก เฟลิกซ์ อามีชี 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1908(1908-05-31) เคโนชา รัฐวิสคอนซิน สหรัฐ
เสียชีวิต: 6 ธันวาคม ค.ศ. 1993(1993-12-06) (85 ปี) สกอตส์เดล รัฐแอริโซนา สหรัฐ
สุสาน: สุสานเรเซอร์เร็กชัน แอสเบอรี รัฐไอโอวา สหรัฐ
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน
อาชีพ:  นักแสดง  นักแสดงตลก 
ปีปฏิบัติงาน: 1935–1993
พรรคการเมือง: ริพับลิกัน
คู่สมรส: ออนอเร เพรนเดอร์กาสต์ (สมรส 1932; เสียชีวิต 1986)
บุตร: 6 คน
ญาติ: จิม อะมีชี (น้องชาย) อลัน อะมีชี (ลูกพี่ลูกน้อง)
ดอน อะมีชี (อังกฤษ: Don Ameche, /əˈmiːtʃi/; 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1908 – 6 ธันวาคม ค.ศ. 1993) หรือชื่อเกิด โดมินิก เฟลิกซ์ อามีชี (อิตาลี: Dominic Felix Amici) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน หลังจากได้แสดงในวิทยาลัย โรงละคร และโวเดอวีล เขากลายเป็นดาราวิทยุที่สำคัญในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งนำไปสู่การเซ็นสัญญากับทเวนตีท์เซนจูรีสตูดิโอส์ ในปี 1935
ในฐานะผู้แสดงนำชาย เขาปรากฏอยู่ในภาพยนตร์หลายเรื่อง ทั้งแนวตลก ชีวิต และละครเพลง ในคริสต์ทศวรรษ 1950 เขาได้ทำงานกับละครบรอดเวย์และโทรทัศน์ และเป็นพิธีกรในรายการ อินเตอร์เนชันแนลโชว์ไทม์ ทางช่องเอ็นบีซี ตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1965 ก่อนจะกลับมาแสดงภาพยนตร์อีกครั้งในปีต่อมา โดยเริ่มจากบทวายร้ายในเรื่อง เทรดดิงเพลซส์ (1983) และได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากการแสดงในเรื่อง โคคูน สื่อชีวิต (1985)
อะมีชีสมรสกับออนอเร เพรนเดอร์กาสต์ ตั้งแต่ปี 1932 จนกระทั่งเธอเสียชีวิตในปี 1986 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันหกคน ต่อมาในปี 1993 เขาเสียชีวิตจากโรคมะเร็งต่อมลูกหมากเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 1993
แหล่งข้อมูลอื่น

ดอน อะมีชี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ดอน อะมีชี ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1936–1940:  วอลเตอร์ เบรนแนน (1936)  โจเซฟ ไชลด์เคราท์ (1937)  วอลเตอร์ เบรนแนน (1938)  ทอมัส มิตเชลล์ (1939)  วอลเตอร์ เบรนแนน (1940) 
1941-1960:  ดอนัลด์ คริสป์ (1941)  แวน เฮฟลิน (1942)  ชาลส์ โคเบิร์น (1943)  แบร์รี ฟิตซ์เจอรัลด์ (1944)  เจมส์ ดันน์ (1945)  แฮโรลด์ รัสเซลล์ (1946)  เอ็ดมันด์ เกว็นน์ (1947)  วอลเตอร์ ฮัสตัน (1948)  ดีน แจกเกอร์ (1949)  จอร์จ แซนเดอส์ (1950)  คาร์ล มัลเดน (1951)  แอนโทนี ควินน์ (1952)  แฟรงก์ ซินาตรา (1953)  เอ็ดมันด์ โอไบรอัน (1954)  แจ็ก เลมมอน (1955)  แอนโทนี ควินน์ (1956)  เรด บัตตันส์ (1957)  เบิร์ล ไอฟส์ (1958)  ฮิว กริฟฟิท (1959)  ปีเตอร์ อุสตีนอฟ (1960) 
1961–1980:  จอร์จ ชาคีริส (1961)  เอ็ด เบ็กลีย์ (1962)  เมลวิน ดักลาส (1963)  ปีเตอร์ อุสตีนอฟ (1964)  มาร์ติน บอลซัม (1965)  วอลเตอร์ แมตทาว (1966)  จอร์จ เคนเนดี (1967)  แจ็ก อัลเบิร์ตสัน (1968)  กิก ยัง (1969)  จอห์น มิลส์ (1970)  Ben Johnson (1971)  โจเอล เกรย์ (1972)  จอห์น เฮาส์แมน (1973)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1974)  George Burns (1975)  เจสัน โรบาดส์ (1976)  เจสัน โรบาดส์ (1977)  คริสโตเฟอร์ วอลเคน (1978)  เมลวิน ดักลาส (1979)  ทีโมธี ฮัตตัน (1980) 
1981–2000:  จอห์น กีลกุด (1981)  หลุยส์ กอสเซ็ตต์ จูเนียร์ (1982)  แจ็ก นิโคลสัน (1983)  ฮัง โงร์ (1984)  ดอน อะมีชี (1985)  ไมเคิล เคน (1986)  ฌอน คอนเนอรี (1987)  เควิน ไคลน์ (1988)  เดนเซล วอชิงตัน (1989)  โจ เพชชี (1990)  แจ็ก พาแลนซ์ (1991)  จีน แฮกแมน (1992)  ทอมมี่ ลี โจนส์ (1993)  มาร์ติน แลนเดา (1994)  เควิน สเปซีย์ (1995)  คิวบา กูดิง จูเนียร์ (1996)  โรบิน วิลเลียมส์ (1997)  เจมส์ โคเบิร์น (1998)  ไมเคิล เคน (1999)  เบนีเซียว เดล โตโร (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  จิม บรอดเบนต์ (2001)  คริส คูเปอร์ (2002)  ทิม ร็อบบินส์ (2003)  มอร์แกน ฟรีแมน (2004)  จอร์จ คลูนีย์ (2005)  อลัน อาร์คิน (2006)  ฆาบิเอร์ บาร์เดม (2007)  ฮีธ เลดเจอร์ (2008)  คริสตอฟ วอลซ์ (2009)  คริสเตียน เบล (2010)  คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์ (2011)  คริสท็อฟ วัลทซ์ (2012)  จาเรด เลโท (2013)  เจ. เค. ซิมมอนส์ (2014)  มาร์ก ไรแลนซ์ (2015)  มาเฮอร์ชาลา อาลี (2016)  แซม ร็อกเวลล์ (2017)  มาเฮอร์ชาลา อาลี (2018)  แบรด พิตต์ (2019)  แดเนียล คาลูยา (2020)  ทรอย คอตเซอร์ (2021)  กวาน เก๊ ฮวี (2022)  รอเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ (2023)
ซากรากอนแวร์ซาซีโอเน

แท่นบูชาอันนาเลนา พร้อม ฐานฉากแท่นบูชา โดยฟราอันเจลีโก, ป. 1438–40 (ลบกรอบ) บางครั้งถือว่าเป็นกรณี "แรก" ของรูปแบบ ซากรากอนแวร์ซาซีโอเน
ซากรากอนแวร์ซาซีโอเน (อิตาลี: Sacra conversazione; อังกฤษ: Holy Conversation/Sacred Conversation) การสนทนาอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นชื่อศิลปะศาสนาคริสต์แบบหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมกันในประเทศอิตาลีซึ่งองค์ประกอบของภาพจะมีแม่พระและพระกุมาร ท่ามกลางเหล่าเซนต์ ลักษณะองค์ประกอบที่ว่านี้เริ่มวาดกันในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มาแทนบานพับภาพที่องค์ประกอบมีส่วนสัมพันธ์แบบทัศนียภาพกับช่องว่างภายในภาพ  ตัวอย่างงานชิ้นแรก ๆ ที่ใช้การเขียนลักษณะนี้ก็ได้แก่งานของปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา หรืองานของฟราอันเจลีโก หรือฟีลิปโป ลิปปี
ดูเพิ่ม

ศิลปะศาสนาคริสต์
แม่พระและพระกุมาร
สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซากรากอนแวร์ซาซีโอเน
สมุดภาพ

โดยนายช่างแห่งซานมินิอาโต
ยาน ฟาน เอค
ฟราอันเจลีโก
ดุชโช
↑  sacra conversazione in Encyclopædia Britannica; but not by Grove
ช็อกโกแลตทหาร (สวิตเซอร์แลนด์)

| --- | --- |
ช็อกโกแลตทหารสวิตเซอร์แลนด์
ประเภท: ช็อกโกแลต
แหล่งกำเนิด: สวิตเซอร์แลนด์
ส่วนผสมหลัก: ช็อกโกแลต
  สื่อ: ช็อกโกแลตทหาร
ช็อกโกแลตทหาร (เยอรมัน: Militärschokolade, ฝรั่งเศส: chocolat militaire, อิตาลี: cioccolato militare, รูมันช์: tschigulatta da militar) เป็นส่วนหนึ่งของเสบียงสนามของกองทัพสวิส
ประวัติ

ช็อกโกแลตทหารแบบนาโปลิตัง
คำอธิบายส่วนผสมที่ด้านหลังบรรจุภัณฑ์
ช็อกโกแลตทหารมีชื่ออย่างเป็นทางการในกองทัพสวิสว่า "เสบียงสนามฉุกเฉิน" (Notportion หรือ ration de secours หรือ razione di soccorso หรือ raziun da reserva)  เป็นดาร์กช็อกโกแลตสีดำบรรจุในกล่องกระดาษแข็งสีขาวสองกล่องซึ่งปิดด้วยฟิล์มพลาสติกใส มีขนาดประมาณกล่องบุหรี่ กล่องกระดาษแข็งสองกล่องเชื่อมติดกันแต่สามารถฉีกแยกออกจากกันได้ง่าย ช็อกโกแลตทหารนี้ผลิตโดยหลายบริษัท เช่น บริษัท Villars-Maitre-Chocolatier หรือบริษัท Chocolat Stella ช็อกโกแลตทหารเป็นส่วนหนึ่งของเสบียงสนามพื้นฐานสำหรับทหารสวิสเป็นเวลาหลายทศวรรษ นอกจากบิสกิตทหารแล้วช็อกโกแลตทหารก็เป็นที่นิยมของเด็กนักเรียนเมื่อได้รับแจกจากทหาร ช็อกโกแลตทหารจึงมีกลุ่มผู้ติดตามประจำ
เมื่อเวลาผ่านไป ช็อกโกแลตแท่งขนาด 50 กรัม บรรจุในบรรจุภัณฑ์กระดาษสีแดงและช็อกโกแลตนมแท่งขนาด 50 กรัมในบรรจุภัณฑ์พลาสติกสีแดง เป็นที่นิยมมากกว่า"เสบียงสนามฉุกเฉิน"ซึ่งมีขนาดเท่ากันแต่ไม่มีจำหน่าย ทำให้เกิดข่าวลือว่าช็อกโกแลตนี้สำหรับเจ้าหน้าที่เท่านั้น สิ่งนี้ก่อให้เกิดสมญาอย่างไม่เป็นทางการว่า "ช็อกโกแลตเจ้าหน้าที่ (Offizierschokolade)" โดยปัจจุบันได้เข้ามาแทนที่"เสบียงสนามฉุกเฉิน"แล้ว ซึ่ง"เสบียงสนามฉุกเฉิน"ก็ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเสบียงสนามสำหรับกองทัพอีกต่อไป ช็อกโกแลตสีดำรุ่นก่อนของบริษัท Stella ได้เลิกผลิตในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 อย่างไรก็ตาม ผู้ผลิตอีกรายในรัฐตีชีโนยังคงผลิตต่อไปในสูตรดั้งเดิมและขายให้กับลูกค้าที่เป็นพลเรือน ช็อกโกแลตทหารปัจจุบันยังมีแบบที่ประกอบด้วยข้าวพองหรือแผ่นข้าวโพดอบแห้ง นอกจากช็อกโกแลตแท่งแล้ว ช็อกโกแลตทหารยังมีจำหน่ายในรูปของนาโปลิตังขนาด 5 กรัม ซึ่งใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมการขาย กองทัพสวิสจัดหาช็อกโกแลตทหารจากผู้ผลิตหลายรายซึ่งได้รับการรับรองจาก UTZ รวมถึงบริษัท Chocolat Stella และบริษัท Chocolat Frey
ตราสินค้าที่ได้รับการคุ้มครอง

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 รัฐสภาสวิตเซอร์แลนด์เป็นผู้ถือสิทธิ์ในตราสินค้า "Swiss Army" และในเดือนเมษายน พ.ศ. 2559 ศาลพาณิชย์แห่งรัฐแบร์น (Handelsgericht Bern) ห้ามผู้ผลิตช็อกโกแลตใช้ชื่อตราสินค้า "Swiss Army" โดยไม่มีใบอนุญาตที่เกี่ยวข้อง
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยการทหาร
ช็อกโกแลตทหาร (สหรัฐ)
แหล่งข้อมูลอื่น

Roman Rossfeld, "Vom Frauengetränk zur militärischen Notration. Der Konsum von Schokolade aus geschlechtergeschichtlicher Perspektive" (PDF), Berner Zeitschrift für Geschichte (ภาษาเยอรมัน), pp. 55–66
ซังคท์โมริทซ์

| ซังคท์โมริทซ์ |
| --- | --- |
ซังคท์โมริทซ์ยามค่ำพร้อมทะเลสาบน้ำแข็ง
   ตราอาร์ม
ซังคท์โมริทซ์
 ที่ตั้งของซังคท์โมริทซ์  
พิกัด: 46°30′N 9°50′E﻿ / ﻿46.500°N 9.833°E﻿ / 46.500; 9.833
ประเทศ:  สวิตเซอร์แลนด์
รัฐ: เกราบึนเดิน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 28.69 ตร.กม. (11.08 ตร.ไมล์)
ความสูง (Traunter Plazzas): 1,822 เมตร (5,978 ฟุต)
ประชากร (ธ.ค. 2014)
 • ทั้งหมด: 5,233 คน
 • ความหนาแน่น: 180 คน/ตร.กม. (470 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: เยอรมัน: St. Moritzer(in)
รหัสไปรษณีย์: 7500
เลข SFOS: 3787
เว็บไซต์: www.gemeinde-stmoritz.ch
ซังคท์โมริทซ์ (เยอรมัน: Sankt Moritz) หรือ ซันเมารีซิโอ (อิตาลี: San Maurizio) (ชื่อย่อ: St. Moritz) เป็นเมืองสกีรีสอร์ทในเทือกเขาแอลป์ ตั้งอยู่ในรัฐเกราบึนเดินทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ไม่ไกลจากพรมแดนประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ ณ ระดับความสูง 1,800 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ถือเป็นหนึ่งในแหล่งสกีรีสอร์ทที่หรูหราที่สุดในสวิตเซอร์แลนด์ ในแต่ละปีมีผู้มาเยือนเมืองนี้นับล้านคน ซังคท์โมริทซ์เคยใช้เป็นสถานที่จัดโอลิมปิกฤดูหนาวในปี ค.ศ. 1928 และ 1948 ประชากรท้องถิ่นร้อยละ 59 พูดภาษาเยอรมันเป็นภาษาหลัก รองลงมาร้อยละ 22 พูดภาษาอิตาลี
ประวัติ

ซังคท์โมริทซ์ได้เริ่มเป็นแหล่งท่องเที่ยวด้านสกีในปีค.ศ. 1864 เริ่มจากการที่ผู้บุกเบิกโรงแรมพาเลชโฮเทล นายกัสปาร์ บัดรุทท์ (Caspar Badrutt) ชาวสวิส ได้เชิญแขกชาวอังกฤษสี่คนที่กำลังพักโรงแรมของเขาในฤดูร้อนให้กลับมาเยี่ยมที่นี่ในฤดูหนาว โดยคำพูดที่ว่า "แม้จะเป็นฤดูหนาว แต่ก็เป็นฤดูหนาวที่สดใส มีแสงอาทิตย์สาดส่อง" หากคำพูดของเขาผิดหรือแขกไม่พอใจบรรยกาศแล้ว เขายินดีออกค่าเดินทางไปกลับลอนดอน แต่ถ้าหากแขกถูกใจ เขายินดีให้แขกพักได้นานเท่าที่ต้องการ ตั้งแต่นั้นมา อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในหมู่บ้านนี้ก็บูมขึ้น และยังรวมไปถึงอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในเทือกเขาแอลป์ทั้งหมดด้วย
ซังคท์โมริทซ์เติบโตอย่างรวดเร็วในปลายศตวรรษที่ 19 ไฟฟ้าส่องสว่างแห่งแรกในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ถูกติดตั้งในปี ค.ศ. 1878 ที่โรงแรมคูล์ม (Kulm Hotel) การแข่งขันสเก็ตน้ำแข็งชิงแชมป์ยุโรปครั้งแรกถูกจัดขึ้นที่นี่ในปี ค.ศ. 1882 กอล์ฟทัวร์นามนต์ครั้งแรกในเทือกเขาแอลป์ถูกจัดขึ้นที่นี่ในปี ค.ศ. 1889 ซังคท์โมริทซ์ยังเป็นหมู่บ้านแรกในเทือกเขาแอลป์ที่มีรถรางไฟฟ้าให้บริการ โรงเรียนสอนเล่นสกีแห่งแรกในประเทศถูกเปิดขึ้นที่นี่ในปี  ค.ศ. 1929
นอกจากแหล่งกิจกรรมด้านสกีแล้ว ที่โบสถ์ซังค์เมาริทีอุส (Saint Mauritius) ในเมืองนี้ยังมีบ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติตั้งอยู่ ในอดีตมีกษัตริย์และพระราชวงศ์มากมายเดินทางมายังน้ำพุร้อนแห่งนี้ด้วยความเชื่อว่าสามารถบำบัดโรคได้
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซังคท์โมริทซ์> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | -1.6 (29.1) | 0.5 (32.9) | 3.7 (38.7) | 7.4 (45.3) | 12.9 (55.2) | 16.4 (61.5) | 19.3 (66.7) | 18.7 (65.7) | 14.9 (58.8) | 10.9 (51.6) | 3.7 (38.7) | -1.2 (29.8) | 8.8 (47.8) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -9.1 (15.6) | -7.8 (18) | -2.8 (27) | 1.6 (34.9) | 6.6 (43.9) | 9.9 (49.8) | 12.2 (54) | 11.5 (52.7) | 7.9 (46.2) | 3.8 (38.8) | -2.7 (27.1) | -7.5 (18.5) | 2.0 (35.6) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -16.3 (2.7) | -16.4 (2.5) | -10.4 (13.3) | -4.7 (23.5) | -0.1 (31.8) | 2.5 (36.5) | 4.3 (39.7) | 4.0 (39.2) | 1.0 (33.8) | -2.9 (26.8) | -8.9 (16) | -13.8 (7.2) | −5.1 (22.8) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 28 (1.1) | 20 (0.79) | 26 (1.02) | 39 (1.54) | 78 (3.07) | 90 (3.54) | 93 (3.66) | 99 (3.9) | 73 (2.87) | 68 (2.68) | 61 (2.4) | 36 (1.42) | 713 (28.07) |
| ปริมาณหิมะ ซม (นิ้ว) | 51.8 (20.39) | 38.9 (15.31) | 32.5 (12.8) | 23.5 (9.25) | 6.3 (2.48) | 0.6 (0.24) | 0.3 (0.12) | 0.3 (0.12) | 1.2 (0.47) | 8.1 (3.19) | 40.8 (16.06) | 49.9 (19.65) | 254.2 (100.08) |
| ความชื้นร้อยละ | 77 | 73 | 70 | 69 | 69 | 69 | 70 | 73 | 74 | 75 | 77 | 79 | 73 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 5.3 | 4.2 | 4.8 | 6.0 | 9.3 | 10.3 | 10.0 | 10.5 | 7.8 | 7.6 | 7.0 | 6.0 | 88.8 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 cm) | 9.1 | 7.4 | 7.6 | 5.8 | 1.5 | 0.3 | 0.1 | 0.1 | 0.6 | 2.0 | 6.8 | 9.1 | 50.4 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 117 | 122 | 140 | 138 | 158 | 176 | 200 | 180 | 154 | 140 | 106 | 103 | 1,733 |
แหล่งที่มา: MeteoSchweiz
ทัศนียภาพ

ซังคท์โมริทซ์ในฤดูร้อน ปี ค.ศ. 2012
ดานีเยเล โบเนรา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 โบเนรากับเอซี มิลาน ในปี ค.ศ. 2012
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ดานีเยเล โบเนรา
วันเกิด:   (1981-05-31) 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1981 (43 ปี)
สถานที่เกิด:  เบรชชา, อิตาลี
ส่วนสูง:  1.83 เมตร
ตำแหน่ง:  กองหลัง เซ็นเตอร์แบ็ก
สโมสรเยาวชน
1995–1999:  เบรชชา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  สโมสร |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1999–2002 |  เบรชชา |  60 |  (0) |
| 2002–2006 |  ปาร์มา |  114 |  (1) |
| 2006–2015 |  เอซี มิลาน |  152 |  (0) |
| 2015–2019 |  บิยาร์เรอัล |  40 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2001–2004 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 21 ปี |  29 |  (0) |
| 2004 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 23 ปี |  5 |  (0) |
| 2001–2008 |  อิตาลี |  16 |  (0) |
 นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมสโมสร นับเฉพาะลงเล่นในประเทศ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 8 ธันวาคม 2015.  † ลงเล่น (ประตู). 
ดานีเยเล โบเนรา (อิตาลี: Daniele Bonera) เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1981 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี ที่เคยเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบิยาร์เรอัลในลาลิกา ประเทศสเปน ในตำแหน่งกองหลัง
แหล่งข้อมูลอื่น

ดานีเยเล โบเนรา – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
Profile at ACMilan.com
Profile at FIGC เก็บถาวร 2012-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อิตาลี)