stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลุงแซม
จุดกำเนิด

ในปี ค.ศ. 1812 บทบัญญัติจำนวนมากของกองทัพถูกซื้อที่ทรอย รัฐนิวยอร์ก โดยอัลเบิร์ต แอนเดอร์สัน ผู้รับเหมาของรัฐ สินค้าถูกตรวจสอบโดยสองพี่น้อง อเบ็นเนเซอร์และซามูเอล วิลสัน ซึ่งชื่อของซามูเอลนี้ได้เป็นที่รู้จักกันในหมู่คนงานว่า "ลุงแซม" ห่อพัสดุได้ถูกประทับตรา E.A.-U.S. ซึ่งเมื่อถูกถามถึงความหมายของตัวย่อเหล่านี้ คนงานก็มักจะตอบแบบติดตลกว่าเขาไม่รู้นอกเสียจากตัวย่อนี้หมายถึง อัลเบิร์ต อเบ็นเนเซอร์ และลุงแซม ดังนั้น ชื่อดังกล่าวจึงได้แพร่หลายกันในหมู่คนงาน ทหาร และประชาชน และรัฐบาลสหรัฐอเมริกาได้ถูกเรียกอย่างรักใคร่ว่า "ลุงแซม"
บรรณานุกรม

Fenster, Bob. They Did Whaaaaat!?, Andrews McMeel Publishing, 2003. ISBN 0-7407-3793-7
แหล่งข้อมูลอื่น

"The Most Famous Poster," U.S. Library of Congress
Historical Uncle Sam pictures
James Montgomery Flagg's 1917 "I Want You" Poster and other works (Internet Archive copy from 2004 October 28)
What's the origin of Uncle Sam? เก็บถาวร 2008-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The Straight Dope
Images of a modern Uncle Sam promoting peace เก็บถาวร 2021-01-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

สำหรับวัดราษฎร์ศรัทธาธรรมแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม
| วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม, วัดคลองเก่า
ที่ตั้ง: ตำบลไม้ตรา อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้ตรา อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่  16  ไร่  3 งาน  พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมลำคลองถูกน้ำท่วมทุกปี
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรมสร้างขึ้นประมาณ  พ.ศ. 2440  ชาวบ้านเรียก วัดคลองเก่า โดยมีพระอุปัชฌาย์เล็ก ฐิตสีโล ร่วมกับชาวบ้านสร้างวัดนี้  ต่อมาท่านได้สร้างวัดสง่างามและวัดกกแก้วบูรพา เสร็จแล้วกลับมาถึงมรณภาพที่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 16 มกราคม  พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40  เมตร ยาว 60 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2482  มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในที่ดินวัดด้วย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519  โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก  ศาลาการเปรียญกว้าง  15  เมตร  ยาว  23  เมตร  สร้างเมื่อ  พ.ศ. 2440  หอสวดมนต์กว้าง  9  เมตร  ยาว  14  เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.  2447  กุฏิสงฆ์จำนวน  9  หลัง  เป็นอาคารไม้  ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ  ขนาดพระเพลากว้าง  2  ศอก  9  นิ้ว  พร้อมด้วยพระอัครสาวก พระพุทธรูปทรงเครื่องลายดอกพิกุล ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น อายุกว่า 200 ปี และรอยพระพุทธบาทจำลอง ด้านพระเกจิชื่อดังคือหลวงปู่พล ถาวโร มีชื่อเสียงในด้านวิชาการสักยันต์ และ ปลุกเสกเครื่องราง
วัดราษฎร์ศรัทธาทำ (จังหวัดปทุมธานี)

| วัดราษฎร์ศรัทธาทำ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์ศรัทธาทำ, วัดศาลาลอย
ที่ตั้ง: ตำบลบางหลวง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปทุมธรรมโชติ (ประสาน)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์ศรัทธาทำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางหลวง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัด 44 ไร่ 2 งาน 71 ตารางวา
วัดราษฎร์ศรัทธาทำสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441 โดยมีนางแปะ ทองคำ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัดได้นามว่า "วัดราษฎร์ศรัทธาทำ" ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดศาลาลอย ในปี พ.ศ. 2500 นางเฟื่องฟ้า วิรยางกูร ได้ถวายที่ดินให้เป็นที่สร้างโรงเรียนประชาบาล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร และได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อปี พ.ศ. 2482
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ถูกน้ำท่วมในหน้าน้ำหลากมา ภายในวัดมีเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อวัดตีนเลน หน้าตักกว้าง 80 เซนติเมตร
วัดท่าโพธิ์วรวิหาร

| วัดท่าโพธิ์วรวิหาร |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดท่าโพธิ์วรวิหาร, วัดท่าโพธิ์
ที่ตั้ง: ตำบลท่าวัง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดท่าโพธิ์วรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวัง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
ประวัติ

วัดท่าโพธิ์สร้างขึ้นในสองยุคสมัย วัดท่าโพธิ์เดิมสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา บริเวณชุมชนท่าโพธิ์ซึ่งเป็นท่าน้ำที่มีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่ สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2181 ในสมัยที่พระรามราชท้ายน้ำดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช เมื่อโจรสลัดที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ ณ เกาะสิงคโปร์ยกพวกเข้าปล้นเมืองนครจนทำให้พระรามราชท้ายน้ำเสียชีวิต โจรสลัดเข้าถึงวัดท่าโพธิ์ และเผาทำลายบ้านเรือนราษฎร รวมถึงวัดต่าง ๆ จนเสียหายทั้งหมด ภายหลังทหารเมืองนครได้ขับไล่โจรสลัดออกจากเมืองได้ ปัจจุบันวัดท่าโพธิ์เดิมตั้งอยู่ที่โรงเรียนเทศบาลวัดท่าโพธิ์ ด้านหน้าโรงเรียนยังมีร่อยรอยของวัดเดิมคือ ซากพระอุโบสถก่อด้วยอิฐ 1 หลัง ภายในมีพระพุทธรูปประธานปูนปั้นปางมารวิชัย 1 องค์และเศียรพระพุทธรูปศิลาทรายขาวสมัยอยุธยา 3 เศียร
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (พัฒน์) ได้ย้ายไปสร้างวังใหม่ในเขตกำแพงเมือง (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งศาลากลางและศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช) และอุทิศที่ตั้งวังเดิมถวายวัดสร้างพระอารามวัดท่าโพธิ์ขึ้นใหม่ ไม่มีหลักฐานที่แน่นอนว่าสร้างเมื่อใดแต่สันนิษฐานว่าประมาณ พ.ศ. 2327 หรือหลังจากนี้ไม่นานนัก เพราะเป็นช่วงเวลาที่ท่านได้สถาปนาเป็นเจ้าพระยานครศรีธรรมราช ที่ตั้งวัดท่าโพธิ์ใหม่ แต่เดิมเรียกว่า ท่าวัง เพราะเป็นย่านมีท่าเรือใกล้วังเจ้าเมือง
วัดท่าโพธิ์มีความเจริญรุ่งเรืองมากที่สุดในสมัยพระรัตนธัชมุนี (ม่วง รตนทฺธโช) เป็นเจ้าอาวาสระหว่าง พ.ศ. 2427-2477 ท่านได้บูรณะปฏิสังขรณ์และสร้างสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ รวมทั้งก่อตั้งโรงเรียนสามัญ โรงเรียนช่างถม และตึกรัตนธัชมุนี ขึ้นภายในวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดท่าโพธิ์ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง ชั้นตรีชนิดวรวิหารมีชื่อทางราชการว่า "วัดท่าโพธิ์วรวิหาร"
อาคารเสนาสนะ

อาคารที่ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน คือ ตึกรัตนธัชมุนี เป็นตึกก่อด้วยอิฐถือปูน พระรัตนธัชมุนี (ม่วง) ครั้งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระธรรมโกศาจารย์ ได้ใช้ช่างก่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2459 ด้วยทุนส่วนตัว สร้างตามแบบจากรูปถ่ายบ้านพักของผู้สำเร็จราชการรัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เมื่อครั้งพระรัตนธัชมุนี (ม่วง) ไปตรวจการศึกษามณฑลภูเก็ต พระธรรมปาลจารย์ (เอี่ยม) เจ้าคณะมณฑลภูเก็ตได้นิมนต์พระรัตนธัชมุนีไปเยี่ยมคณะสงฆ์ไทยในรัฐปีนัง พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี๊ ณ ระนอง) สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ตเป็นผู้จัดเรือพาหนะและอำนวยความสะดวกในการเดินทางไปและกลับ พระรัตนธัชมุนี (ม่วง) พอใจในแบบบ้านพักผู้สำเร็จราชการรัฐปีนังเป็นอันมากจึงได้ให้ช่างถ่ายภาพไว้แล้วนำมาก่อสร้างขึ้นในวัดท่าโพธิ์
พระอุโบสถสร้างในสมัยเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่ององค์ใหญ่ สร้างคู่กับพระอุโบสถ พระวิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 สิ่งก่อสร้างอื่น เช่น หอรัตนานุสรณ์ ตึกสว่างวิทยา และมีสระน้ำซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 2 แล้วสร้างหอไตรกลางสระ
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม

วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม อาจหมายถึง
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม แขวงคันนายาว กรุงเทพมหานคร
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม แขวงบางจาก กรุงเทพมหานคร
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลธำมรงค์ อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลภูผาม่าน อำเภอภูผาม่าน จังหวัดขอนแก่น
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลบางกระเจ็ด อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลคลองขุด อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลชุมพล อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลหนองกระเจา อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลวังท่าช้าง อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลไม้ตรา อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลบ้านไร่ อำเภอบางกระทุ่ม จังหวัดพิษณุโลก
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลลาดแค อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลประดู่งาม อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลท่าอิบุญ อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลมะกอกหวาน อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลพระพุทธบาท อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลไผ่ต่ำ อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลศาลาขาว อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลปากแคว อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ตำบลหนองอ้อ อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม อำเภอศรีนคร จังหวัดสุโขทัย
วัดราษฎร์ศรัทธาราม (จังหวัดปทุมธานี)

| วัดราษฎร์ศรัทธาราม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์ศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินของวัดทั้งหมด จำนวน 54 ไร่ 1 งาน 47 ตารางวา เป็นที่ตั้งวัด จำนวน 21 ไร่ 1 งาน 18 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 33 ไร่ 29 ตารางวา สภาพของวัดเป็นที่ราบลุ่มสภาพแวดล้อมมีลำคลอง คันคูน้ำรอบบริเวณวัดทั้ง 3 ด้าน อีกด้านหนึ่งติดกับถนน
เดิมวัดราษฎร์ศรัทธาราม เป็นสำนักสงฆ์ สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2433 ปีขาล ร.ศ. 109 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามคำบอกเล่าของผู้เฒ่าว่า เดิมเป็นที่ของตาเสือได้ยกให้สร้างวัด ได้ขอตั้งนามวัดว่า "วัดราษฎร์ศรัทธาราม" เรียกกันมาจนทุกวันนี้ วัดราษฎร์ศรัทธารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2441 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 30 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2442
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 70 นิ้ว พระพุทธโสธรจำลอง พ.ศ. 2494 รอยพระพุทธบาทจำลอง พ.ศ. 2494 พระศรีอริยเมตไตรย พระพุทธชินราช พระพุทธชินสีห์ และพระศรีศาสดา
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น

ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: テレビドラマ; โรมาจิ: Terebi Dorama) ในประเทศญี่ปุ่นมักเรียก โดรามะ (ญี่ปุ่น: ドラマ; โรมาจิ: Dorama) หรือที่นิยมเรียกในประเทศไทยว่า ซีรีส์ญี่ปุ่น  คือละครโทรทัศน์ในภาษาญี่ปุ่นหรือผลิตในประเทศญี่ปุ่นที่ออกอากาศอย่างเป็นประจำทางสถานีโทรทัศน์รายใหญ่ เช่น เอ็นเอชเค ทีวีอาซาฮิ นิปปอนทีวี ทีบีเอสทีวี และ ฟูจิทีวี เป็นต้น ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะผลิตไม่เกิน 15 ตอนและจะมีเพียงแค่ 1 ฤดูกาล บางเรื่องอาจมีการนำมังงะหรือนวนิยายมาดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ อีกทั้งเนื้อเรื่องจะให้ความสำคัญไปทางการแก้ปัญหาในที่ทำงาน ครอบครัว โรงเรียน หรือความรักของตัวละครหลักเป็นสำคัญ ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่มีแก่นเรื่องเป็นรักสามเส้ามักจะมีผู้ชมหลักเป็นแม่บ้านหรือหากมีตัวละครเป็นคนหนุ่มสาวก็จะมีผู้ชมหลักเป็นคนหนุ่มสาว แต่ในทางกลับกันตัวละครหลักที่เป็นม้ายหรือถูกหย่าจะพบเห็นได้ยาก
ประวัติ

ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นเรื่องแรกที่มีการบันทึกไว้คือ ยูเงมาเอะ (ญี่ปุ่น: 夕餉前; โรมาจิ: Yūgemae) ของสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเคที่ออกอากาศในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1940 มีความยาวเพียงประมาณ 12 นาทีเนื่องด้วยกล้องบันทึกภาพที่มีความไวแสงต่ำมากทำให้นักแสดงต้องถ่ายทำภายใต้ความร้อนจากแสงไฟจำนวนมาก ประกอบกับห้วงเวลาการออกอากาศที่จำกัด ณ ขณะนั้น ทำให้มีความยาวที่สั้น ประพันธ์บทโดยฮารูเบะ อิมะ เป็นเรื่องราวง่าย ๆ ของลูกชายและลูกสาวทั้งสองที่กำลังเฝ้ารอแม่ของพวกเขากลับมารับประทานอาหารเย็นด้วยกัน หลังการออกอากาศจบลง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสื่อสาร มาซาโนริ คัตสึ ได้โทรศัพท์ไปยังห้องส่งของสถานีโทรทัศน์เพื่อสั่งให้ออกอากาศซ้ำอีกครั้ง กล่าวกันว่ายูเงมาเอะเป็นต้นแบบของละครโทรทัศน์ครอบครัวสมัยใหม่ในปัจจุบัน
ในปี 1961 สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเคได้ริเริ่มการออกอากาศละครโทรทัศน์ในช่วงเช้าตั้งแต่เวลา 8:00 น. ถึง 8:15 น. ของวันจันทร์จนถึงวันศุกร์ตลอดทั้งปีและมีนักแสดงนำเป็นผู้หญิง โดยรูปแบบของละครโทรทัศน์และการออกอากาศดังกล่าวถูกเรียกว่า อาซาโดระ ในช่วงต้นของการผลิตละครโทรทัศน์รูปแบบดังกล่าว ผู้ผลิตได้นำนวนิยายโดยนักเขียนชื่อดังมาถ่ายทำ เช่น อากัตสึกิ (ญี่ปุ่น: あかつき; โรมาจิ: Akatsuki) ที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายโดย ซาเนอัตสึ มูชาโนโกจิ ออกอากาศในปี 1963 เป็นเรื่องราวของศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยที่ผันตัวเป็นจิตรกร หรือนวนิยายของยาซูนาริ คาวาบาตะ ที่ถูกดัดแปลงเป็นอาซาโดระและออกอากาศในปี 1965 เรื่อง ทามายูระ (ญี่ปุ่น: たまゆら; โรมาจิ: Tamayura) ทั้งนี้ อาซาโดระในปี 1983 สงครามชีวิตโอชิน (ญี่ปุ่น: おしん; โรมาจิ: Oshin) เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่สามารถทำเรตติงเฉลี่ยได้สูงถึง 62.9% ซึ่งสูงที่สุดในประวัติศาสตร์วงการละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นและในบรรดาอาซาโดระทั้งหมด สงครามชีวิตโอชิน ถูกซื้อลิขสิทธิ์และออกอากาศในต่างประเทศอีก 60 ประเทศและเกิดคำศัพท์ที่ใช้เรียกอาซาโดระนี้ใหม่ขึ้นมาคือ "โอซินโดรม" หรือ "โอชินโดรม" ส่วนในประเทศไทย บีบีซีรายงานว่าประชุมคณะรัฐมนตรีถูกเลื่อนออกไปเพื่อไม่ให้ชนกับห้วงเวลาออกอากาศของสงครามชีวิตโอชิน และยอดขายหนังสือพิมพ์ไทยก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเริ่มมีการเขียนเรื่องย่อของแต่ละตอนรายสัปดาห์ นอกจากนี้ยังมีผู้ชมบางส่วนที่ได้ไปเยี่ยมชมสถานที่ถ่ายทำของอาซาโดระนั้น ๆ โดยเจ้าหน้าที่รัฐท้องถิ่นก็ได้มีการจัดจำหน่ายของฝากที่เกี่ยวข้องกับละครโทรทัศน์ จึงถือได้ว่าอาซาโดระเป็นตัวกระตุ้นการท่องเที่ยวส่วนท้องถิ่นด้วยเช่นกัน
ในปี 1963 นั้นการถ่ายทำละครโทรทัศน์เป็นไปได้ยากเนื่องจากข้อตกลงห้าบริษัท [en] (ญี่ปุ่น: 五社協定; โรมาจิ: Gosha Kyōtei) ที่ห้ามบริษัทผู้ผลิตละครโทรทัศน์ว่าจ้างนักแสดงของบริษัททั้ง 5 ไปทำการแสดงให้ แต่ก็สามารถก้าวข้ามผ่านอุปสรรคนั้นได้จนเกิดรูปแบบละครโทรทัศน์แนวย้อนยุค ใหม่ที่เรียกละครไทกะ (ญี่ปุ่น: 大河ドラマ; โรมาจิ: Taiga Dorama) ริเริ่มโดยสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค โดยละครไทกะนั้นจะออกอากาศตลอดทั้งปีจึงมีผลต่อเศรษฐกิจในอุตสาหกรรมบันเทิงของญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก โดยนักแสดงที่ได้รับบทบาทในละครไทกะมักจะเป็นผู้ที่มีความสามารถสูง แต่ในปัจจุบันมีบางส่วนให้ความเห็นว่าผู้ผลิตมักเลือกนักแสดงที่เป็นที่นิยมเสียมากกว่าเพื่อเรียกเรตติง นอกจากนี้ตั้งแต่ปี 2000 เป็นต้นมา เรตติงของละครไทกะที่ในอดีตสามารถทำได้มากกว่า 20% ได้ค่อย ๆ เริ่มทดถอยลงอย่างต่อเนื่อง
ประวัติ > ละครสมัยนิยม

ในช่วงปี 1990 ซึ่งตรงกับเศรษฐกิจฟองสบู่ ได้เกิดคำศัพท์ใหม่ขึ้นมาในแวดวงละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นคือ "ละครสมัยนิยม" (ญี่ปุ่น: トレンディドラマ; อังกฤษ: Trendy Drama) ที่นักประพันธ์บทละครโทรทัศน์หันมาเริ่มเขียนเนื้อเรื่องในอาชีพการงานที่มีความตึงเครียดหรือเรื่องราวใกล้ตัวของผู้ชมมากกว่าการยังคงเขียนบทละครโทรทัศน์แนวความรัก (ญี่ปุ่น: 恋愛ゲ; โรมาจิ: Re'nai) และเลือกนักแสดงที่เป็นไอดอลหรือกำลังได้รับความนิยมอยู่มานำแสดง ซึ่งผลตอบรับที่ได้กลับดีกว่าที่ผู้ผลิตคาดหวังไว้เนื่องจากผู้ชมรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังประสบพบเจอกับสภาพแวดล้อมเดียวกัน นอกจากนี้ยังสามารถรับแรงบันดาลใจในการทำงานหรือใช้ชีวิตต่อไปได้อีกด้วย เช่น กู๊ดลัก!! (ญี่ปุ่น: グッドラック！！; อังกฤษ: Good Luck!!) ที่เป็นเนื้อเรื่องเกี่ยวกับนักบินของสายการบินแห่งหนึ่ง โดยในตอนแรกของการออกอากาศสามารถทำเรตติงได้ถึง 31.6% ซึ่งเป็นการการันตีถึงความนิยมของละครโทรทัศน์เรื่องนี้ อีกทั้งหลังการออกอากาศจบลง ก็มีผู้ชมส่วนหนึ่งที่เริ่มสนใจและสมัครเข้าทำงานในอาชีพธุรกิจการบินมากยิ่งขึ้น มิตะ แม่บ้านพันธุ์แปลก (ญี่ปุ่น: 家政婦のミタ; โรมาจิ: Kaseifu no Mita) ที่มีตัวละครหลักเป็นแม่บ้านชื่อมิตะ ผู้มีอดีตอันโหดร้ายและขมขื่น ซึ่งผู้ประพันธ์บทละครโทรทัศน์ตั้งใจที่จะให้เธอมีเรื่องราวเช่นนั้นเพื่อให้กำลังใจผู้ชมชาวญี่ปุ่นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ ปี 2011 หรือ อดีตนายธนาคารในละครโทรทัศน์เรื่องเฉือนคมนายธนาคาร (ญี่ปุ่น: 半沢直樹; โรมาจิ: Hanzawa Naoki) ที่สามารถเข้าถึงมนุษย์เงินเดือนได้มากเพราะมีการสื่อให้เห็นถึงความอยุติธรรมในองค์กรที่พนักงานบริษัทไม่สามารถพูดออกมาได้อย่างตรงไปตรงมา
ในช่วงปลายปี 2020 หลังจากที่สถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิได้เข้าไปเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับจีเอ็มเอ็ม ทีวีของประเทศไทย โดยมีจุดมุ่งหมายในการส่งเสริมสื่อความบันเทิงและการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมของทั้งสองประเทศ จึงเริ่มมีกระแสละครโทรทัศน์ที่มีแก่นเรื่องเป็นความรักของตัวละครชายและชายด้วยกันที่มักเรียกในประเทศญี่ปุ่นว่า บีแอลโดรามะ (ญี่ปุ่น: BLドラマ; Boy's Love Drama) โดยเฉพาะอย่างยิ่งการมาถึงของละครโทรทัศน์ไทยที่สามารถเรียกความสนใจผู้ชมชาวญี่ปุ่นได้ในเรื่อง เพราะเราคู่กัน (อังกฤษ: 2gether) จึงเกิดความนิยมละครโทรทัศน์ในลักษณะเดียวกันต่อ ๆ กันไป เช่น ยางลบสื่อรัก (ญี่ปุ่น: 消えた初恋; โรมาจิ: Kieta Hatsukoi; อังกฤษ: My Love Mix-Up!) ของสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ ที่มีความแตกต่างจากละครโทรทัศน์ความรักของตัวละครชายและชายเรื่องก่อน ๆ เช่น รักใหม่... หัวใจจะวาย (ญี่ปุ่น: おっさんずラブ; โรมาจิ: Ossan Zurabu; อังกฤษ: Ossan's Love) หรือ เชอร์รีเมจิก ถ้า 30 ยังซิง! จะมีพลังวิเศษ (ญี่ปุ่น: チェリまほ; โรมาจิ: Cherimaho; อังกฤษ: Cherry Magic!) ที่จะแสดงให้เห็นถึงความรักในที่ทำงาน ขณะที่ วุ่นหนัก รักสามคน จะเป็นความรักในโรงเรียน นอกจากนี้ยังส่งผลให้ผู้ชมชาวญี่ปุ่นบางส่วนหันมาสนใจในการเรียนภาษาไทยเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในปี 2021 สถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวี ได้ร่วมมือกับเน็ตฟลิกซ์ในการเผยแพร่ผลงานผลิตละครโทรทัศน์สู่ผู้ชมทั่วเอเชียซึ่งเป็นภูมิภาคหลักที่นิปปอนทีวีให้ความสนใจขยายฐานผู้ชม
รูปแบบ > ประเภท

ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นสามารถแบ่งออกเป็น 4 ประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่:
เร็นโซกุโดรามะ (ญี่ปุ่น: 連続ドラマ; โรมาจิ: Renzoku Dorama; ละครตอนต่อเนื่อง) มีมากกว่า 1 ตอน ความยาวประมาณ 45–50 นาที ในตอนแรกหรือตอนสุดท้ายอาจมีการขยายเวลาเป็น 1 ชั่วโมง
ทัมปัตสึ (ญี่ปุ่น: 単発; โรมาจิ: Tanpatsu; ละครตอนเดียว) มีเนื้อเรื่องที่จบภายในตอนเดียว มีความยาวประมาณ 2 ชั่วโมง หรืออาจจะเป็นเนื้อเรื่องส่วนต่อขยายของเร็นโซกุโดรามะก็ได้
อาซาโดระ (ญี่ปุ่น: 朝ドラ; โรมาจิ: Asadora; ละครช่วงเช้า) ออกอากาศในช่วงเช้าตั้งแต่เวลา 8:00 น. ถึง 8:15 น. ของวันจันทร์จนถึงวันศุกร์ตลอดทั้งปีและมีนักแสดงนำเป็นผู้หญิง
ไทกะโดรามะ (ญี่ปุ่น: 大河ドラマ; โรมาจิ: Taiga Dorama; ละครแม่น้ำใหญ่) ละครโทรทัศน์แนวย้อนยุคที่ออกอากาศตลอดทั้งปีตั้งแต่เดือนมกราคม
รูปแบบ > แก่นเรื่องและเนื้อเรื่อง

เนื้อเรื่องส่วนใหญ่จะเป็นไปในทิศทางของการใช้ชีวิตของตัวละคร เช่น ชีวิตในโรงเรียน ในที่ทำงาน หรือชีวิตครอบครัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาซาโดระที่จะเน้นไปทางการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับครอบครัวอย่างสงบสุข และมีตัวละครอื่น ๆ เข้ามาสบทบในชีวิตของตัวละครหลัก หรือตั้งแต่ปี 1990 ที่บทละครโทรทัศน์เริ่มมีการเขียนให้ตึงเครียดมากยิ่งขึ้นและให้ความสำคัญกับชีวิตประจำวันของผู้ชม เช่น การข่มเหงรังแกในสถานที่ทำงาน หรือในภาษาญี่ปุ่นที่เรียกอย่างสั้นว่า พาวาฮาระ (ญี่ปุ่น: パワハラ; โรมาจิ: Pawahara; มาจากคำภาษาอังกฤษ, Power Harrasment) ที่มักพบได้บ่อย เช่น เฉือนคมนายธนาคาร หมอซ่าส์พันธุ์เอ็กซ์ (อังกฤษ: Doctor X) หรือ ทนายซ่าท้าคดีโหด (อังกฤษ: Legal V) เป็นต้น
รูปแบบ > การออกอากาศ

ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นจะออกอากาศในแต่ละปีโดยแบ่งออกเป็น 4 ช่วงตาม 4 ฤดูกาลของประเทศญี่ปุ่น เป็นระยะเวลา 3 เดือนได้แก่ ละครฤดูหนาว (ญี่ปุ่น: 冬ドラマ; โรมาจิ: Fuyu Dorama) ตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงมีนาคม ละครฤดูใบไม้ผลิ (ญี่ปุ่น: 春ドラマ; โรมาจิ: Harudorama) ตั้งแต่เดือนเมษายนจนถึงมิถุนายน ละครฤดูร้อน (ญี่ปุ่น: 夏ドラマ; โรมาจิ: Natsu Dorama) ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมจนถึงกันยายน และละครฤดูใบไม้ร่วง (ญี่ปุ่น: 秋ドラマ; โรมาจิ: Aki Dorama) ตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม
ช่วงเวลายอดนิยมของการชมโทรทัศน์ในประเทศญี่ปุ่นจะอยู่ตั้งแต่เวลาประมาณ 19:00 น. จนถึง 22:00 น. โดยประมาณ
รูปแบบ > เพลงประกอบละครโทรทัศน์

การนำเพลงของศิลปินหรือนักร้องมาเป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ (ญี่ปุ่น: 主題歌) นั้นพบเห็นได้มากในละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น และหลายเพลงก็ได้รับความนิยมหลังการออกอากาศจบลง เช่น โคย (ญี่ปุ่น: 恋; โรมาจิ: Koi) โดยเก็น โฮชิโนะ ซึ่งเป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่องฉันแต่งงานเป็นอาชีพ (ญี่ปุ่น: 逃げるは恥だが役に立つ; อังกฤษ: We Married as a Job!) ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากจนเกิดเป็นกระแส โคยแดนซ์ (ญี่ปุ่น: 恋ダンス) ท่าเต้นเอกลักษณ์ประจำเพลงโคย หรือเพลงไอไตโย (ญี่ปุ่น: 会いたいよ; โรมาจิ: Aitaiyo) โดยโชตะ เท็ตสึกะ ที่เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่องถึงตาเธอฆ่า (ญี่ปุ่น: あなたの番です; โรมาจิ: Anata no Ban Desu) สามารถไต่ขึ้นสู่อันดับหนึ่งในไอทูนส์ได้หลังจากการปล่อยอัลบั้มเพียงไม่กี่ชั่วโมง
ดูเพิ่ม

ละครโทรทัศน์เกาหลี
ละครโทรทัศน์จีน
ฮารูเบะ อิมะ ผู้ประพันธ์บทละครโทรทัศน์เรื่องแรกในญี่ปุ่น ยูเงมาเอะ
วัดประทุมบูชา

| วัดประทุมบูชา |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดประทุมบูชา, วัดปทุมบูชา
ที่ตั้ง: ตำบลบ้านทาม อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูพิพัฒน์ธรรมภาณีสิลวิโธ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดประทุมบูชา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านทาม อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี ริมแม่น้ำปราจีนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 17 ไร่ 10 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 81 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา
วัดประทุมบูชาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง มีเจดีย์เก่า มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือ ท้าวเวสสุวรรณ ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นองค์ท้าวเวสสุวรรณที่มีขนาดสูงใหญ่ที่สุดในภาคกลางและภาคตะวันออก สูง 12 เมตร สร้างเมื่อปีที่ฉลองสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี ขนาดความสูงท้าวเวสสุวรรณมีความกว้าง 3 เมตรสูง 12 เมตร 99 เซนติเมตร  ซึ่งเป็นงานที่โดยช่างกรมศิลปากรซึ่งเป็นลูกศิษย์อดีตเจ้าอาวาสมาเป็นช่างก่อสร้างเป็นงานติดกระจกองค์แรกในประเทศไทยและมีความสูงที่สุดในประเทศไทย
ศิลปะการต่อสู้เกาหลี

นักเรียนจากโรงเรียนฝึกสอนศิลปะการต่อสู้เกาหลีในเมืองแคลกะรีกำลังสาธิตการแสดง
ศิลปะการต่อสู้เกาหลี (อักษรฮันกึล: 무술 หรือ 무예, อักษรฮันจา: 武術 หรือ 武藝) คือหลักปฏิบัติหรือยุทธวิธีทางการต่อสู้ที่มีการบันทึกลงในประวัติศาสตร์ของประเทศเกาหลี แต่ได้รับการดัดแปลงให้ใช้งานได้เพื่อจุดประสงค์ทางทหารและเพื่อการพัฒนาและสร้างสรรค์ส่วนบุคคล ศิลปะการต่อสู้ใช้อาวุธที่มีชื่อเสียงของเกาหลีคือการยิงธนูและกีฬาฟันดาบคึมโดซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับกีฬาฟันดาบเค็นโดของญี่ปุ่น ศิลปะการต่อสู้มือเปล่าของเกาหลีที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเทควันโดและฮับกีโด กระนั้น ศิลปะการต่อสู้เก่าแก่เช่นมวยปล้ำชีรึมและมวยใช้เท้าแทกย็อนก็เริ่มเป็นที่นิยมทั้งในและนอกประเทศเกาหลีแล้ว ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ลงชื่อมวยแทกย็อนให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ นอกจากนั้นยังมีการฟื้นฟูศิลปะการฟันดาบดั้งเดิมของเกาหลีรวมทั้งการต่อสู้ด้วยมีดและธนู ปัจจุบัน ศิลปะการต่อสู้เกาหลีได้รับการฝึกสอนอย่างแพร่หลายทั่วโลก ผู้คนมากกว่าหนึ่งในร้อยจากทั่วโลกได้ฝึกฝนเทควันโดอย่างน้อยหนึ่งรูปแบบ
ประวัติ > ประวัติเริ่มแรก

มวยปล้ำชีรึมเป็นรูปแบบการต่อสู้บนพื้นหรือในท่านอนที่เก่าแก่ที่สุดของเกาหลี ในขณะที่ซูบัก/แทกย็อนเป็นมวยแนวตั้งสำหรับทหารราบ อาวุธเปรียบเสมือนส่วนต่อออกมาจากการต่อสู้มือเปล่า นอกจากถูกใช้ในการฝึกทหารแล้วรูปแบบศิลปะการต่อสู้ทั้งสองนี้ยังเป็นที่นิยมในหมู่พลเรือนในงานประเพณีที่มีการเต้นรำ, หน้ากาก, กายกรรม และกีฬาการต่อสู้ ศิลปะการต่อสู้เหล่านี้ยังจัดว่าเป็นพลศึกษาอีกด้วย แต่ชาวเกาหลี (และชาวมองโกลที่อยู่ใกล้เคียง) ยึดถือพึ่งพาการใช้คันธนูและลูกศรในการรบมากกว่าการต่อสู้ระยะประชิด
ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์

"อาวุธสำหรับโจมตีและป้องกันตัวของฟิลิปปินส์", พิพิธภัณฑ์สมิธโซเนียน
ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์ หมายถึงศิลปะการต่อสู้ทั้งใหม่และเก่าที่ได้รับการคิดค้นขึ้นในฟิลิปปินส์ ซึ่งประกอบด้วยแบบแผนศิลปะการต่อสู้ของทั้งตะวันตกและตะวันออก แบบแผนการต่อสู้เหล่านี้เกิดจากความต้องการในการป้องกันตนเอง ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ของหมู่เกาะฟิลิปปินส์ได้มีผู้รุกรานเข้าโจมตีและมีเหตูขัดแย้งที่ขยายตัวขึ้นทำให้เกิดการพัฒนาของศิลปะการต่อสู้ขึ้น ชาวฟิลิปปินส์ได้พัฒนาระบบการต่อสู้เหล่านี้เป็นผลพ่วงโดยตรงจากการเปลียนแปลงตลอดเวลาของสถานการณ์ พวกเขาเข้าใจในการจัดลำดับ, การจัดสรร, และการใช้สิ่งของใกล้ตัวในสถานการณ์การต่อสู้
ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์เริ่มมีความแพร่หลายมากขึ้นเพราะสื่อภาพยนตร์ฮอลลีวูดและการสั่งสอนของอาจารย์สมัยใหม่
ประวัติ

ทุกวันนี้เป็นที่กล่าวกันว่ามีรูปแบบการต่อสู้ของศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์มากมายเทียบเท่ากับจำนวนเกาะของประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 1972 รัฐบาลฟิลิปปินส์ได้รวมศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์ในสนามการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ, กระทรวงวัฒนธรรม, และกระทรวงการกีฬาก็ได้รวมศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์เข้าในหลักสูตรวิชาพลศึกษาในโรงเรียนมัธยมปลายและมหาวิทยาลัย ความรู้ทางด้านศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์กลายเป็นสิ่งจำเป็นในการเป็นทหารและตำรวจฟิลิปปินส์
ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์ได้ถูกจัดว่ามีระบบการใช้อาวุธมีดที่ก้าวหน้ามากที่สุดในโลกและได้เป็นหลักสูตรสำคัญสำหรับการฝึกกองทัพทหารของสหรัฐอเมริกา และหน่วยรบพิเศษสเปซนาซของประเทศรัสเซีย รัฐบาลอินเดียก็ได้ฝึกหน่วยรบพิเศษพารา (Para) ของกองทัพ, กองกำลังกักษาความปลอดภัยแห่งชาติ (NSG), หน่วยคอมมานโดนาวิกโยธินแห่งกองทัพเรืออินเดีย, และหน่วยคอมมานโดแห่งกรมตำรวจติดอาวุธส่วนกลาง (CAPF) ให้ใช้ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์เช่นกัน
| ด ค กศิลปะการต่อสู้ |
| --- | --- |
 รายชื่อสไตล์  ประวัติศาสตร์  Timeline  Hard and Soft 
Regional origin:  จีน  ยุโรป  อินเดีย  อินโดนีเซีย  ญี่ปุ่น  เกาหลี  ฟิลิปปินส์ 
Unarmed techniques:  Punch  Kick  Hold  Clinch  Elbow  Knee  Headbutt  Trap  Sweep  Throw  Takedown  Joint lock  Chokehold 
อาวุธ:  การยิงธนู  Shooting  Knife fighting  Stick fighting  Swordsmanship  Melee weapons 
Training:  Sparring  Randori  Forms  Pushing hands  Punching bag  Practice weapon 
Grappling:  บราซิลเลียนยิวยิตสู  เยอรมันยิวยิตสู  ยูโด  ยิวยิตสู  ซามบะ  ซูโม่  มวยปล้ำ  สตอฟ 
Striking:  มวยสากล  กาโปเอย์รา  คาราเต้  คิกบอกซิง  กังฟู  มวยไทย  และเหว่  มวยลาว  ซ่านโฉ่ว  ซาวัต  เทควันโด  โววีนัม  ชินเดนไค  กุนเขมร 
Internal:  ไอกิโด  Aikijutsu  ปา-กว้าจ่าง  ไท่เก๊ก  สิงอี้เฉวียน  ชี่กง 
Full contact / Combat sports:  Professional boxing  Professional kickboxing  Knockdown karate  ศิลปะการต่อสู้แบบผสม  Submission wrestling 
Self-defense / Combatives:  อาร์นิส  บาร์ติตสู  ฮับกีโด  คาจูเคนโบ  คราฟมากา  MCMAP  ปันจักสีลัต  ซิสเตมา  หย่งชุน  Legal aspects 
Eclectic / Hybrids:  อเมริกันเคนโป  ชุนคุคโด  เจี๋ยฉวนเต้า  Shooto  Shorinji Kempo  Unifight  ชินเดนไค 
Entertainment:  เกมต่อสู้  Martial arts film (Chanbara)  มวยปล้ำอาชีพ  นักฆ่าเทวดาแขนเดียว 
 The Martial Arts Portal