stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก
ในเดนมาร์ก

แม้ว่าด้วยความติ้นรนของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 ในการประชุมที่เวียนนาจะสามารถช่วยประเทศเดนมาร์กของพระองค์จากการคุกคามของมหาอำนาจได้ แต่ก็ทรงผิดหวังที่ประเทศไม่ได้ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจเท่าที่ควร ในช่วงที่เสด็จกลับฮ็อลชไตน์และเดนมาร์กได้มีการฉลองชัยชนะของพระองค์ ซึ่งมีกระแสความนิยมระบอบกษัตริย์ แต่มีประชาชนบางกลุ่มมีความรู้สึกหวาดกลัวที่สถาบันพระมหากษัตริย์จะกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ในทุกๆที่ของเมืองอัลโทนา พระองค์ทรงได้รับการต้อนรับจากประตูเมืองอย่างสมพระเกียรติ มีการยิงสลุตและฝูงชนที่ปิติยินดีมาถวายการต้อนรับ ในเมืองเรนส์บูร์ก พระองค์ทรงประทับรถพระที่นั่งผ่านในเวลากลางคืนเพื่อเสด็จไปประทับที่พระราชวัง ทุกสิ่งสว่างไสว เหล่าสตรีออกมาร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ และการจัดงานเฉลิมฉลองพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 6 มีทุกท้องที่จนถึงเมืองหลวง
เนื่องจากความต้องการประชาธิปไตยในประชาชนมีสูง รวมทั้งความนิยมในพระองค์ก็สูงเช่นกัน พระองค์ทรงไม่เต็มใจที่สละพระราชอำนาจในวิธีการประชาธิปไตย พระองค์ทรงให้มีการเลือกตั้งstænderforsamlingerทั้ง 4 เพื่อเป็นที่ปรึกษาในการดำเนินระบอบประชาธิปไตยแม้ว่าพระองค์จะทรงเห็นว่าพวกเขาเป็นเพียงคณะที่ปรึกษาเท่านั้น โดยให้มีการเลือกตั้งกันทั่งราชอาณาจักร
ในปีพ.ศ. 2380 ได้มีการจัดแสดงศิลปวัตถุประจำชาติเพื่อเพิ่มรายได้ของประเทศในการสร้างพิพิธภัณฑ์ในโคเปนเฮเกน ซึ่งผู้รับผิดชอบโครงการคือ เบอร์เทล โทรวัลด์เซน ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2381 โทรวัลด์เซนจึงเดินทางกลับเดนมาร์กหลังจากอาศัยอยู่ที่โรมเป็นเวลา 40 ปี และในปีนั้นพระเจ้าเฟรเดอริคทรงมอบที่ดินสำหรับสร้างพิพิธภัณฑ์ซึ่งตั้งอยู่ถัดจากพระราชวังคริสเตียนเบอร์กไปทางขวา นครโคเปนเฮเกนได้เจริญขึ้นจากการที่มีพิพิธภัณฑ์หลายแห่ง ซึ่งสถาปัตยกรรมของพิพิธภัณฑ์ออกแบบโดย ไมเคิล ก็อตท์ทีบ บินเดสโบล์ ในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2391 ได้มีการเปิดพิพิธภัณฑ์โทรวัลด์เซน ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของเดนมาร์ก
ในช่วงนั้นได้มีปัญหาเกี่ยวกับการมีทาส พระองค์ทรงพยายามแก้ไขปัญหานี้อย่างหนัก ในระหว่างปี พ.ศ. 2344 ซึ่งเกิดสงครามกับอังกฤษในสมรภูมิโคเปนเฮเกน มีทาสชาวนิโกรสองคนคือ ฮันส์ โจนาธานและปีเตอร์ ซามูเอลจากทะเลแคริบเบียน ในมาถึงกรุงโคเปนเฮเกนในระหว่างสงคราม ทั้งสองคนได้ร่วมสู้กับกองทัพเรืออังกฤษ หลังสิ้นสุดสงคราม พระองค์ทรงประทานตำแหน่งในกองทัพเรือเป็นรางวัล แต่ทั้งสองปฏิเสธเพราะตนเองเป็นทาสและต้องกลับไปทำงานรับใช้นายจ้างของตน โดยใช้แรงงานไร่กาแฟทางภาคตะวันตกของอินเดีย พระองค์จึงริเริ่มหาทางแก้ไขปัญหาเรื่องทาส ด้วยการบริหารของพระเจ้าเฟรเดอริค ปีเตอร์ แอนเดรียส ไฮเบิร์กนักปรัชญาชาวเดนมาร์ก ได้ออกมาวิพากย์วิจารณ์การบริหารของพระองค์ พระองค์ทรงรู้สึกว่าไฮเบิร์กดูถูกพระองค์ตลอดเวลาตั้งแต่ในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2333 ขณะยังทรงเป็นผู้สำเร็จราชการ เมื่อพระองค์และพระนางมารี โซฟีพระชายาซึ่งทรงเป็นที่สนใจในวงการสังคม และไฮเบิร์กได้บรรยายถึงพระองค์ว่า "ของตกแต่งในพระตำหนักจัดอย่างน่าเกลียด เหล่าขุนนางจับปากกาและผูกริบบินเหมือนพวกโบราณ...อย่างไรก็ตาม ฝ่าบาท พวกเขาดูดีอยู่อย่างเดียวคือ การที่ไม่ได้ประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของพระองค์" พระองค์ทรงตอบกลับว่า"ความจริงแล้วข้าพเจ้ายินดีต้อนรับสุภาพบุรุษเหล่านี้ทุกคน แต่เพียงคุณเท่านั้นที่ข้าพเจ้าจะไม่เมตตาอีกต่อไป" ในคริสต์มาสอีพ พ.ศ. 2342 ไฮเบิร์กถูกเนรเทศตลอดชีวิต
สวรรคต

พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 เสด็จสวรรคตในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2382  ณ พระราชวังอามาเลียนเบอร์ก กรุงโคเปนเฮเกน สิริพระชนมายุ 71 พรรษา พระบรมศพได้ถูกฝังที่มหาวิหารร็อคสไลด์ พระองค์ทรงครองราชสมบัติเป็นเวลาทั้งหมด 55 ปี โดย 24 ปีแรกทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าคริสเตียนที่ 7 และอีก 31 ปี เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก
การสืบราชบัลลังก์

พระเจ้าเฟรเดอริคที่ 6 เสด็จสวรรคตโดยปราศจากพระราชโอรสที่สามารถสืบราชบัลลังก์ เนื่องจากพระโอรสของพระองค์ซึ่งประสูติแต่พระราชินีมารี โซฟีสิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์และพระโอรสที่ประสูติแต่พระสนม เฟรเดอริเก เดนเนมานด์ ก็ไม่มีสิทธิในราชบัลลังก์ ทำให้ราชบัลลังก์ไปได้แก่ เจ้าชายคริสเตียน เฟรเดอริก พระราชโอรสในเจ้าชายเฟรเดอริก รัชทายาทแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ พระปิตุลาของพระเจ้าเฟรเดอริคและเป็นพระนัดดาในพระนางจูเลียนา มาเรีย พระอัยยิกาซึ่งเคยเป็นศัตรูกับพระเจ้าเฟรเดอริกในช่วงแรก เจ้าชายคริสเตียนได้ขึ้นครองราชย์ พระนาม พระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก
หลังจากพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 สวรรคต พระโอรสของพระองค์ได้ครองราชย์ต่อเป็นสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 7 แห่งเดนมาร์ก ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงวิลเฮลมิเน มารีแห่งเดนมาร์ก พระราชธิดาในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แต่หลังจากนั้นทรงหย่ากันโดยไม่มีพระโอรส-ธิดา ซึ่งหมายความว่าเชื้อสายของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 ซึ่งเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ได้หมดสิ้นลง คงเหลือแต่พระโอรสและพระธิดาที่ประสูติแต่พระสนม เฟรเดอริเก เดนเนมานด์ ที่มีทายาทสืบสกุลของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 ต่อไปแต่ไม่มีสิทธิในราชวงศ์
พระโอรส-ธิดา > พระโอรส-ธิดาที่ประสูติแต่เจ้าหญิงมารี โซฟีแห่งเฮสส์-คาสเซิล

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส (ประสูติและสิ้นพระชนม์)  และพระโอรส-ธิดา |
|  | เจ้าชายคริสเตียน | 179122 กันยายน พ.ศ. 2334 | 179123 กันยายน พ.ศ. 2334 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | เจ้าหญิงมารี หลุยส์ | 179219 พฤศจิกายน พ.ศ. 2335 | 179312 ตุลาคม พ.ศ. 2336 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งเดนมาร์ก | 179328 ตุลาคม พ.ศ. 2336 | 188131 มันาคม พ.ศ. 2424 | อภิเษกสมรส 1 สิงหาคม พ.ศ. 2372  เจ้าชายเฟอร์ดินานด์ รัชทายาทแห่งเดนมาร์ก (พ.ศ. 2335–2406)   ไม่มีพระโอรสธิดา |
|  | เจ้าหญิงหลุยส์ | 179521 สิงหาคม พ.ศ. 2338 | 17957 ธันวาคม พ.ศ. 2338 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | เจ้าชายคริสเตียน | 17971 กันยายน พ.ศ. 2340 | 17975 กันยายน พ.ศ. 2340 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | เจ้าหญิงจูเลียนา หลุยส์ | 180212 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2345 | 180223 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2345 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | เจ้าหญิงเฟรเดอริเก มารี | 18083 มิถุนายน พ.ศ. 2348 | 180814 กรกฎาคม พ.ศ. 2348 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |

|  | เจ้าหญิงวิลเฮลมิเน มารีแห่งเดนมาร์ก | 179318 มกราคม พ.ศ. 2351 | 188130 พฤษภาคม พ.ศ. 2434 | อภิเษกสมรสครั้งแรก 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2371  เจ้าชายเฟรเดอริคแห่งเดนมาร์กซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 7 แห่งเดนมาร์ก (พ.ศ. 2351–2406) ต่อมาทรงหย่า   ไม่มีพระโอรสธิดา   อภิเษกสมรสครั้งที่ 2   ดยุคคาร์ลแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ชอนเดนบวร์ก-กลีคสบวร์ก (พ.ศ. 2356 - พ.ศ. 2421) ซึ่งต่อมาเป็นพระเชษฐาในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก  ไม่มีพระโอรสธิดา |
พระโอรส-ธิดา > พระราชโอรสธิดาที่ประสูติแต่พระสนมเฟรเดอริเก เดนเนมานด์

โลวีซา เคาน์เตสแห่งเดนเนมานด์ (16 เมษายน พ.ศ. 2353 - 23 ธันวาคม พ.ศ. 2481) สมรสในปีพ.ศ. 2379 กับวิลเลียม ฟาน ซาชารี(พ.ศ. 2350 - พ.ศ. 2414) มีบุตรธิดา
คาโรไลน์ เคาน์เตสแห่งเดนเนมานด์ (พ.ศ. 2355 - พ.ศ. 2387) สมรสในปีพ.ศ. 2380 กับอดอล์ฟ เฟรเดอริค ชาค ฟาน บร็อคดอร์ฟ(พ.ศ. 2353 - พ.ศ. 2402) มีบุตรธิดา
เฟรเดอริก เคาน์แห่งเดนเนมานด์ (20 กรกฎาคม พ.ศ. 2356 - 12 มีนาคม พ.ศ. 2431) สมรสครั้งแรกในปีพ.ศ. 2383 กับฟรานซิสกา ฟาน สชอเทน(พ.ศ. 2363 - พ.ศ. 2387) ไม่มีบุตรธิดา,สมรสครั้งที่สองในปีพ.ศ. 2388 กับโลวีซา เกรฟวินด์ ชชูลิน(พ.ศ. 2358 - พ.ศ. 2427) ไม่มีบุตรธิดา,สมรสครั้งที่สามในปีพ.ศ. 2427 กับวิลเฮลมินา เลาว์เซน(พ.ศ. 2383 - พ.ศ. 2433) ไม่มีบุตรธิดา
วัลเดมาร์ เคานท์แห่งเดนเนมานด์ (6 มิถุนายน พ.ศ. 2362 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2373)
พระนางมาทิลดาทรงพระประสูติกาลเจ้าชายเฟรเดอริก ในปี พ.ศ. 2311
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก เมื่อครั้งยังทรงเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจ้าชายเฟรเดอริกทรงขึ้นครองราชสมบัติเป็น พระมหากษัตริย์เดนมาร์กในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2351 ณ พระราชวังเฟรเดอริคเบอร์ก
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์กในพระราชพิธีราชาภิเษก วาดโดยฮันส์ ฮันเซน
การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา
อนุสาวรีย์พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 ในกรุงโคเปนเฮเกน
เจ้าหญิงมารี โซฟีแห่งเฮสส์-คาสเซิลพระมเหสีในสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 6
พระสนมเฟรเดอริเก เดนเนมานด์ ในปีพ.ศ. 2405
อำเภอเมืองหนองบัวลำภู

| อำเภอเมืองหนองบัวลำภู |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mueang Nong Bua Lam Phu
วัดศรีคูณเมือง
คำขวัญ: เมืองหนองบัวลำภูเมืองน่าอยู่ ภูพานตระหง่านตา ไร่นาสวนผสม สังคมทฤษฎีใหม่ ราษฎร์รัฐร่วมใจต้านภัยยาเสพติด เศรษฐกิจพอเพียงเฉลิมพระเกียรติ
แผนที่จังหวัดหนองบัวลำภู เน้นอำเภอเมืองหนองบัวลำภู
พิกัด: 17°12′15″N 102°26′40″E﻿ / ﻿17.20417°N 102.44444°E﻿ / 17.20417; 102.44444
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: หนองบัวลำภู
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 907.562 ตร.กม. (350.412 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 136,800 คน
 • ความหนาแน่น: 150.73 คน/ตร.กม. (390.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 39000
รหัสภูมิศาสตร์: 3901
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเมืองหนองบัวลำภู ถนนวิไสยอุดรกิจ ตำบลหนองบัว อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู 39000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เมืองหนองบัวลำภู เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครอง เศรษฐกิจ และการคมนาคมของจังหวัดหนองบัวลำภู
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเมืองหนองบัวลำภูมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนากลาง และอำเภอกุดจับ (จังหวัดอุดรธานี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหนองวัวซอ (จังหวัดอุดรธานี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโนนสังและอำเภอศรีบุญเรือง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอศรีบุญเรืองและอำเภอนากลาง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเมืองหนองบัวลำภูแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 15 ตำบล 179 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | หนองบัว | Nong Bua | 15 | 14,659 |
| 2. | หนองภัยศูนย์ | Nong Phai Sun | 10 | 7,184 |
| 3. | โพธิ์ชัย | Pho Chai | 12 | 6,680 |
| 4. | หนองสวรรค์ | Nong Sawan | 10 | 6,984 |
| 5. | หัวนา | Hua Na | 16 | 9,874 |
| 6. | บ้านขาม | Ban Kham | 14 | 9,666 |
| 7. | นามะเฟือง | Na Mafueang | 10 | 9,688 |
| 8. | บ้านพร้าว | Ban Phrao | 15 | 9,745 |
| 9. | โนนขมิ้น | Non Khamin | 10 | 8,104 |
| 10. | ลำภู | Lam Phu | 12 | 9,498 |
| 11. | กุดจิก | Kut Chik | 14 | 12,454 |
| 12. | โนนทัน | Non Than | 10 | 7,606 |
| 13. | นาคำไฮ | Na Kham Hai | 11 | 11,120 |
| 14. | ป่าไม้งาม | Pa Mai Ngam | 13 | 8,428 |
| 15. | หนองหว้า | Nong Wa | 7 | 4,952 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเมืองหนองบัวลำภูประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 17 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองหนองบัวลำภู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำภูทั้งตำบล บางส่วนของตำบลหนองบัวและตำบลโพธิ์ชัย
เทศบาลตำบลนาคำไฮ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาคำไฮ
เทศบาลตำบลนามะเฟือง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนามะเฟือง
เทศบาลตำบลหัวนา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหัวนา
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัว (นอกเขตเทศบาลเมืองหนองบัวลำภู)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองภัยศูนย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองภัยศูนย์ทั้งตำบล และตำบลโพธิ์ชัย (นอกเขตเทศบาลเมืองหนองบัวลำภู)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสวรรค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองสวรรค์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลข่าใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวนา (นอกเขตเทศบาลตำบลหัวนา)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านขาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านขามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนามะเฟือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนามะเฟือง (นอกเขตเทศบาลตำบลนามะเฟือง)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านพร้าว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านพร้าวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนขมิ้น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนขมิ้นทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกุดจิก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดจิกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนทัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนทันทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาคำไฮ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาคำไฮ (นอกเขตเทศบาลตำบลนาคำไฮ)
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าไม้งาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าไม้งามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหว้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหว้าทั้งตำบล
วัดพระธาตุหาญเทาว์
ศาลหลักเมืองหนองบัวลำภู
รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มแห่งปี

| รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มแห่งปี |
| --- | --- |
Cowboy Carter โดยบียอนเซ่ ได้รับรางวัลในปี ค.ศ. 2025
รางวัลสำหรับ: อัลบั้มเสียงหรือดนตรีบรรเลงที่มีคุณภาพ
ประเทศ: สหรัฐ
จัดโดย: สถาบันบันทึกเสียง
รางวัลแรก: 1959
ผู้รับรางวัล: บียอนเซ่ – Cowboy Carter (2025)
เว็บไซต์: grammy.com
รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มแห่งปี (อังกฤษ: Grammy Award for Album of the Year) เป็นหนึ่งในสาขารางวัลที่สำคัญที่สุดของรางวัลแกรมมี มีการมอบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1959 สำหรับอัลบั้มที่ออกในปีก่อนหน้าที่จะมีการประกาศรางวัล แต่เดิมนั้นมอบให้กับศิลปินเจ้าของอัลบั้มเท่านั้น แต่ในปัจจุบันได้มอบให้กับทีมโปรดิวเซอร์ อันได้แก่โปรดิวเซอร์ วิศวกรบันทึกเสียง/มิกเซอร์ และมาสเตอริงเอ็นจิเนีย (Mastering Engineer) ด้วย
รางวัลอัลบั้มแห่งปียังเป็นหนึ่งในสี่รางวัลใหญ่ของงาน ประกอบไปด้วยอีก 3 สาขาคือ รางวัลบันทึกเสียงแห่งปี, รางวัลเพลงแห่งปี และรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
รายชื่ออัลบั้มได้รับรางวัล และถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล > 1950s

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| ปี | อัลบั้ม | ศิลปิน |
1959 : 
| 1959  | The Music from Peter Gunn | Henry Mancini |
| 1959  | Come Fly with Me | Frank Sinatra |
| 1959  | Ella Fitzgerald Sings the Irving Berlin Songbook | Ella Fitzgerald |
| 1959  | Frank Sinatra Sings for Only the Lonely | Frank Sinatra |
| 1959  | Tchaikovsky: Concerto No. 1, In B-Flat Minor, Op.23  | Van Cliburn |
ดูเพิ่ม

รางวัลแกรมมี
สะพานควาย

| --- | --- |


ชื่ออักษรไทย: สะพานควาย
ชื่ออักษรโรมัน: Saphan Khwai
รหัสทางแยก: N332 (ESRI), 038 (กทม.)
ที่ตั้ง: แขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร
ทิศทางการจราจร
↑: ถนนพหลโยธิน » แยกกำแพงเพชร
→: ถนนสาลีรัฐวิภาค » แยกสุทธิสาร
↓: ถนนพหลโยธิน » แยกราชครู
←: ถนนประดิพัทธ์ » แยกประดิพัทธ์
สะพานควาย เป็นชื่อของทางแยกที่เป็นจุดตัดระหว่างถนนพหลโยธิน ถนนประดิพัทธ์ และถนนสาลีรัฐวิภาค ในพื้นที่แขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร รวมทั้งเป็นชื่อของย่านที่อยู่รอบ ๆ ทางแยกนี้
ประวัติ > ทุ่งศุภราช

ชื่อ "สะพานควาย" มาจากพื้นที่แถบนี้ในอดีต มีสภาพเป็นทุ่งนาและป่า รวมถึงคูคลองและสวนผัก พื้นที่นี้เรียกว่า ทุ่งศุภราช ที่มีพ่อค้าวัวควายจากภาคอีสานเดินทางมาขายยังภาคกลาง และมาไกลถึงยังพื้นที่นี้ด้วย โดยที่กลางทุ่งนานั้นจะมีสะพานไม้สร้างไว้เพื่อให้ฝูงวัวและควายเดินข้ามคูส่งน้ำได้สะดวก โดยเฉพาะในช่วงหัวค่ำ อย่างไรก็ดีบริเวณสะพานควายมีเพียงคลองบางซื่อซึ่งอยู่บริเวณวัดไผ่ตัน ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่ของชุมชนซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2313
เอนก นาวิกมูล สันนิษฐานว่า ชื่อ "สะพานควาย" คงเกิดขึ้นราว พ.ศ. 2470–2480 โดยพิจารณาจากแผนที่เมื่อ พ.ศ. 2474 เมื่อครั้งยังไม่มีการตัดถนนพหลโยธิน​และยังไม่ปรากฏชื่อสะพานควาย
บริเวณซอยศุภราช (ซอยพหลโยธิน 14) แต่เดิมเป็นคลองศุภราช มีสภาพลี้ยวหักศอเพราะเลี้ยวตามคันนา คลองศุภราชมีปากคลองเชื่อมกับแม่น้ำเจ้าพระยา อยู่ติดกับวัดจันทรสโมสร
ประวัติ > ยุครุ่งเรือง

ทางแยกสะพานควายสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 ตลาดจอมมาลีเป็นตลาดที่เก่าแก่ที่สุดในย่านนี้ ยังมีตลาดศรีไทยซึ่งเป็นตลาดใหญ่ที่สุดของย่านนี้ ปัจจุบันได้กลายเป็นห้างบิ๊กซี สะพานควาย สำหรับตลาดศรีศุภราช ในช่วงต่อมากลายเป็นห้างสรรพสินค้าโยฮัน หลังจากนั้นห้างได้เลิกกิจการและกลายเป็นศรีศุภราชอาเขตและห้างเมอร์รี่คิงส์ สะพานควาย ที่เปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2528 และเกิดเหตุเพลิงไหม้เมื่อปี พ.ศ. 2529 ถูกปิดตายกลายเป็นอาคารร้าง และปิดอย่างเป็นทางการเมื่อกลางปี พ.ศ. 2563 ก่อนที่จะทุบทิ้งแล้วกลายมาเป็นโครงการ เดอะไรซ์บายศรีศุภราช เป็นอาคารสูง 26 ชั้น รูปเมล็ดข้าว ได้แรงบันดาลใจจากอัตลักษณ์ดั้งเดิมของทำเลนี้ที่เดิมเป็นทุ่งศุภราช
ย่านสะพานควายเคยเป็นแหล่งบันเทิงที่รุ่งเรือง มีโรงภาพยนตร์มากมาย โรงภาพยนตร์เฉลิมสินเป็นโรงภาพยนตร์เก่าแก่ที่สุดในย่านนี้ ส่วนบริเวณโรงภาพยนตร์นิวยอร์ก เดิมเป็นตลาดสุขใจ เป็นตลาดขนาดเล็ก ห้องแถวไม้ 2 ชั้น ภายหลังเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วจึงกลายมาเป็นโรงภาพยนตร์นิวยอร์ก โรงภาพยนตร์แห่งนี้เคยเป็นข่าวเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2525 เกิดคดีข่มขืน ฆาตกรรม นักศึกษาสาวคนหนึ่งที่โรงภาพยนตร์นี้ รวมถึงยังมีพหลโยธินรามา มงคลรามา และประดิพัทธ์เธียเตอร์ ปัจจุบันโรงภาพยนตร์นิวยอร์กกลายเป็นโรงพยาบาลวิมุต โรงภาพยนตร์เฉลิมสินกลายเป็นคอนโดมิเนียมแชปเตอร์พฤกษา โรงภาพยนตร์ประดิพัทธ์เธียเตอร์ขายให้แก่พฤกษา โรงภาพยนตร์มงคลรามาขายให้แก่อนันดา ยังคงเหลือแต่โรงภาพยนตร์พหลเธียเตอร์ (พหลโยธินราม่าเดิม) เป็นสถานที่รู้กันของกลุ่มชายรักชายที่จะมาทำกิจกรรมทางเพศ
ฝั่งตรงข้ามธนาคารออมสิน สำนักงานใหญ่ เดิมเป็นที่โล่ง มีโรงแรมแคปปิตอล ในย่านดังกล่าวยังเคยมีโรงเรียนดารณี สอนระดับอนุบาลถึงประถมปลาย ทางเข้าอยู่ในซอยพหลโยธิน 13
ประวัติ > ปัจจุบัน

ปัจจุบัน บริเวณสะพานควายเป็นย่านที่คึกคัก เต็มไปด้วยตลาดและร้านค้า มีคอนโดมิเนียมมากมาย เป็นที่ตั้งของธนาคารออมสิน สำนักงานใหญ่ โรงพยาบาลเปาโล เมโมเรียล และสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สะพานควาย
สถานที่สำคัญ

บิ๊กซี สะพานควาย
สถานีสะพานควาย
ถนนประดิพัทธ์ มุ่งหน้าแยกสะพานควาย
วัดไผ่ตัน
แยกสะพานควาย
ถนนสาลีรัฐวิภาค
ธนาคารออมสิน สำนักงานใหญ่
โรงพยาบาลวิมุต
อาคารเดอะไรซ์ (เมอร์รี่คิงส์ สะพานควาย เดิม)
องค์การคลังสินค้า

| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์
ชื่อท้องถิ่น: Public Warehouse Organization
ประเภท: รัฐวิสาหกิจ
อุตสาหกรรม: คลังสินค้า การเกษตร อุปโภคบริโภค
ก่อนหน้า: กองคลังสินค้า กระทรวงเศรษฐการ
ก่อตั้ง: 19 เมษายน พ.ศ. 2498; 69 ปีก่อน (2498-04-19)
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 44/100 ถนนสนามบินน้ำ ตำบลบางกระสอ อำเภอเมืองนนทบุรี, จังหวัดนนทบุรี 11000
จำนวนที่ตั้ง: คลังสินค้า
พื้นที่ให้บริการ: ประเทศไทย
บุคลากรหลัก: พันตำรวจเอก อดิศร บุญประทีป (ประธานกรรมการ) ธิรินทร์ ณ ถลาง (ผู้อำนวยการ)
ผลิตภัณฑ์: โกดัง ฉางข้าว ห้องเย็น
บริการ: เช่าคลังสินค้า การผลิต การค้า
รายได้:  4,602,91 ล้านบาท (พ.ศ. 2566)
รายได้จากการดำเนินงาน:  717.51 ล้านบาท (พ.ศ. 2566)
รายได้สุทธิ:  4,401.08 ล้านบาท (พ.ศ. 2566)
สินทรัพย์:  10,852.25 ล้านบาท (พ.ศ. 2566)
พนักงาน: 503 คน (พ.ศ. 2566)
บริษัทแม่: กระทรวงพาณิชย์
บริษัทในเครือ: จังหวัดอุบลราชธานี (บริษัท) จังหวัดเลย (บริษัท) จังหวัดสุโขทัย (บริษัท) จังหวัดนครศรีธรรมราช (บริษัท)
เว็บไซต์: www.pwo.co.th/pwo/home
องค์การคลังสินค้า (อังกฤษ: Public Warehouse Organization) เป็นรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวงพาณิชย์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2498
ประวัติ

ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 สินค้าอุปโภคบริโภคมีแนวโน้มที่ราคาจะสูงขึ้นมาก กระทรวงพาณิชย์จึงได้จัดตั้ง "หอคลังสินค้ากลาง" ในสังกัดกรมการค้าภายใน เมื่อปี พ.ศ. 2485 เพื่อเป็นหน่วยงานหลักในการรักษาระดับราคาสินค้าอุปโภคบริโภค ต่อมาในปี พ.ศ. 2487 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "คลังสินค้ากลาง" และยกฐานะขึ้นเป็น "กองคลังสินค้า" ในปีเดียวกัน แต่ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สงบลง ภารกิจของกองคลังสินค้า จึงเป็นเพียงหน่วยงานที่รับซื้อและจำหน่ายสินค้าทั่วไป กระทั่งในปี พ.ศ. 2497 กระทรวงเศรษฐการ (ชื่อในขณะนั้น) ได้มีนโยบายจัดตั้งฉางข้าวและคลังสินค้า เพื่อรับฝากข้าวและสินค้าเกษตร โดยการออกพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การคลังสินค้า พ.ศ. 2498 ขึ้น
องค์การคลังสินค้า มีวัตถุประสงค์ในการจัดตั้งเพื่อทำกิจการทั้งปวงเกี่ยวกับข้าว พืชผลและสินค้าต่างๆ เพื่อให้จำนวนผลิต คุณภาพ ราคา เหมาะสมและเพียงพอกับความต้องการของรัฐและประชาชนทั่วไป และต่อมาในปี พ.ศ. 2540 ได้มีการแก้ไขพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การคลังสินค้ากำหนดวัตถุประสงค์ ในการจัดตั้งใหม่คือ “ทำกิจการทั้งปวงเกี่ยวกับสินค้าเกษตรและสินค้าอุปโภคบริโภค รวมทั้งธุรกิจบริการที่เกี่ยวข้องกับสินค้าเกษตรและสินค้าอุปโภคบริโภค”
ในระยะเริ่มต้น องค์การคลังสินค้า ได้รับโอนกิจการมาจากกองคลังสินค้า กระทรวงเศรษฐการ และในปี พ.ศ. 2524 ได้รับโอนทรัพย์สินของโรงงานกระสอบ กรมโรงงานอุตสาหกรรม เข้าด้วยกัน ซึ่งใช้เป็นที่ตั้งของสำนักงานองค์การคลังสินค้า ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 เป็นต้นมา
คณะกรรมการ

คณะกรรมการ ตั้งแต่วันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2567
พันตำรวจเอก อดิศร บุญประทีป ประธานกรรมการ
ฉัตรชัย ศักดิ์ศิลปชัย รองประธานกรรมการ
กฤษณ์ กระแสเวส กรรมการ
จิระเสกข์ ตรีเมธสุนทร กรรมการ
ณัชชารีย์ ทินกร ณ อยุธยา กรรมการ
ปิยะนุช สัมฤทธิ์ กรรมการ
มณเฑียร อินทร์น้อย กรรมการ
เขาโลกัน

เขาโลกัน
เขาโลกัน (อังกฤษ: Mount Logan, /ˈloʊɡən/) เป็นภูเขาที่สูงที่สุดในแคนาดาและเป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสองในอเมริกาเหนือ รองจากยอดเขาเดนาลี ภูเขานี้ได้รับการตั้งชื่อตามเซอร์วิลเลียม เอ็ดมอนด์ โลกัน นักธรณีวิทยาชาวแคนาดาและผู้ก่อตั้งสำนักงานสำรวจทางธรณีวิทยาของแคนาดา (จีเอสซี) ภูเขาโลกันตั้งอยู่ในเขตอนุรักษ์อุทยานแห่งชาติคลูอานี ทางตะวันตกเฉียงใต้ของยูคอน ห่างจากตัวเมืองน้อยกว่า 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) ทางเหนือของชายแดนยูคอน–รัฐอะแลสกา เขาโลกันเป็นต้นกำเนิดของธารน้ำแข็งฮับบาร์ดและโลกัน
สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
ประวัติ > จุดกำเนิดของสโมสร (1899–1922)

เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1899 ฌูอัน กัมเป ได้ลงประกาศโฆษณาใน โลสเดปอร์เตส ว่ามีความต้องการที่จะก่อตั้งสโมสรฟุตบอล โดยได้รับการตอบรับอย่างดีในการนัดพบกันที่ฆิมนาซิโอโซเล เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน โดยมีผู้เล่น 11 คนมาร่วมประชุมได้แก่: วอลเตอร์ ไวลด์ (ผู้บริหารคนแรกของสโมสร), ลุยส์ ดีออสโซ, บาร์โตเมว เตร์ราดัส, ออตโต กุนเซิล, ออตโต แมเยอร์, เอนริก ดูกัล, เปเร กาบอต, กาเลส ปูคอล, ฌูแซ็ป ยูแบ็ต, จอห์น พาร์สันส์ และวิลเลียม พาร์สัน ทำให้ ฟุบบ็อลกลุบบาร์ซาโลนา ได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการ
สโมสรประสบความสำเร็จในช่วงแรกกับการแข่งขันระดับท้องถิ่น และระดับชาติ ได้ลงแข่งในกัมเปียวนัตเดกาตาลุนยาและถ้วยโกปาเดลเรย์ ในปี 1902 สโมสรชนะถ้วยรางวัลแรกในการแข่งขันโกปามากายา และร่วมลงแข่งในโกปาเดลเรย์ครั้งแรก แต่แพ้ 1–2 ให้กับบิซกายาในนัดชิงชนะเลิศ กัมเปได้เป็นประธานสโมสรในปี 1908 แต่สโมสรมีปัญหาด้านการเงินเนื่องจากไม่สามารถชนะการแข่งขันได้ตั้งแต่กัมเปียนัตเดกาตาลัน ในปี 1905 เขาเป็นประธานสโมสรใน 5 วาระในระหว่างปี 1908 ถึง 1925 รวม 25 ปี ที่เขาดำรงตำแหน่ง หนึ่งในความสำเร็จคือการทำให้สโมสรมีสนามกีฬาของตัวเอง ทำให้มีรายได้ที่มั่นคง
เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1909 สโมสรได้ย้ายไปสนามกัมเดลาอินดุสเตรีย ที่มีที่นั่งจุ 8,000 คน จากปี 1910 ถึง 1914 บาร์เซโลนาได้ร่วมลงแข่งในถ้วยพิรินีที่ประกอบด้วยทีมที่ดีที่สุดของล็องก์ด็อก, มีดี, อากีแตน (ฝรั่งเศสใต้), ประเทศบาสก์ และกาตาลุญญา ในเวลานั้นถือเป็นการแข่งขันที่ดีที่สุดที่เปิดให้เข้าแข่งขัน ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น สโมสรได้เปลี่ยนภาษาอย่างเป็นทางการของสโมสรจากภาษาสเปนกัสติยา (Castilian Spanish) เป็นภาษากาตาลา และค่อย ๆ เพิ่มความสำคัญให้กับสัญลักษณ์ที่สำคัญของอัตลักษณ์กาตาลา เพื่อให้แฟนที่สนับสนุนสโมสรแต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรระหว่างการแข่งขันและเพื่อให้เป็นส่วนหนึ่งของอัตลักษณ์กลุ่มของสโมสร
กัมเปได้รณรงค์หาสมาชิกสโมสรเพิ่ม และในปี 1922 สโมสรมีสมาชิกมากกว่า 20,000 คนและมีฐานะการเงินเพียงพอที่จะสร้างสนามกีฬาแห่งใหม่ สโมสรได้ย้ายไปเลสกอตส์ โดยเปิดสนามใหม่ในปีเดียวกันนี้ เดิมทีเลสกอตส์จุผู้ชมได้ 22,000 คน และต่อมาขยายเพิ่มเป็น 60,000 คน แจ็ก กรีนเวลล์ เป็นผู้จัดการเต็มเวลาคนแรกของสโมสรและสโมสรได้เริ่มต้นพัฒนา ในช่วงระหว่างยุคของกัมเป สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาชนะถ้วยกัมเปียนัตเดกาตาลัน 11 ครั้ง ถ้วยโกปาเดลเรย์ 6 ครั้ง และถ้วยพิเรนีส 4 ครั้ง ถือเป็นยุคทองยุคแรกของสโมสร
ประวัติ > กลุบเดฟุตบอลบาร์เซโลนา (1957–1978)

ด้วยการนำทีมของผู้จัดการเอเลเนียว เอร์เรรา กับนักฟุตบอลยอดเยี่ยมยุโรปแห่งปี 1960 ลุยส์ ซัวเรซ และนักฟุตบอลชาวฮังการี 2 คนที่ได้รับคำแนะนำจากคูบาลา คือ ซันดอร์ คอชซิส (ฮังการี: Sándor Kocsis) และซอลตัน ซีบอร์ (ฮังการี: Zoltán Czibor) ที่ทำให้ทีมชนะเลิศการแข่งขันระดับชาติ 2 รางวัลในปี 1959 และในลาลิกาและอินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัป ในปี 1960 และในปี 1961 พวกเขาเป็นทีมแรกที่ชนะเรอัลมาดริดได้ในการแข่งขันยูโรเปียนคัพ แต่ก็แพ้ให้กับไบฟีกาในรอบชิงชนะเลิศ
ในคริสต์ทศวรรษ 1960 สโมสรประสบความสำเร็จน้อยลง และเรอัลมาดริดได้ผูกขาดตำแหน่งแชมป์แต่เพียงผู้เดียว สนามกีฬาของสโมสร "กัมนอว์" ได้สร้างเสร็จในปี 1957 ซึ่งหมายถึงสโมสรมีเงินไม่มากที่จะซื้อตัวผู้เล่นใหม่ แต่ก็ยังมีเรื่องที่ดีอยู่บ้าง เมื่อในช่วงเวลาดังกล่าว ถือเป็นทศวรรษแห่งการแจ้งเกิดของฌูแซ็ป มาริอา ฟุสเต และกาเลส เรชัก สโมสรชนะเลิศถ้วยโกปาเดลเฆเนราลิซิโมในปี 1963 และถ้วยแฟส์คัปในปี 1966 สโมสรกลับมาเล่นได้ดีอีกครั้งโดยเอาชนะเรอัลมาดริด 1–0 ในโกปาเดลเฆเนราลิซิโม 1968 นัดชิงชนะเลิศที่สนามเบร์นาเบวต่อหน้าจอมพลฟรังโก โดยการนำทีมของซัลบาดอร์ อาร์ตีกัส อดีตนักบินสาธารณรัฐในฐานะผู้จัดการทีม เมื่อจบยุคระบอบเผด็จการของจอมพลฟรังโก ในปี 1974 สโมสรก็ได้เปลี่ยนชื่อทางการเป็น ฟุตบอลกลุบบาร์เซโลนา และเปลี่ยนตราสัญลักษณ์สโมสรมาเป็นแบบเดิม กับตัวอักษรดั้งเดิม
ในฤดูกาล 1973–74 สโมสรซื้อตัวโยฮัน ไกรฟฟ์ จากอายักซ์ มาด้วยค่าตัว 920,000 ปอนด์ ซึ่งถือเป็นสถิติโลกในสมัยนั้น โดยเขาถือเป็นนักฟุตบอลที่เป็นที่ยอมรับอย่างสูงในฮอลแลนด์ ไกรฟฟ์ได้สร้างความประทับใจอย่างรวดเร็วให้กับแฟน ๆ เมื่อเขาบอกกับสื่อยุโรปว่าที่เขาเลือกบาร์เซโลนา มากกว่าที่จะเลือกเรอัลมาดริดเพราะว่า เขาไม่สามารถเล่นกับสโมสรที่เกี่ยวข้องกับจอมพลฟรังโกได้ เขายังเป็นที่โปรดปรานเมื่อเขาตั้งชื่อลูกชายในภาษากาตาลาว่า ฌอร์ดี (Jordi) ตามชื่อนักบุญท้องถิ่น อีกทั้งยังมีนักฟุตบอลคุณภาพอย่างควน มานวยล์ อาเซนซี, การ์เลส เรซัก และอูโก โซติล เข้ามาร่วมทีมในช่วงเวลานั้น ทำให้ให้ทีมชนะเลิศการแข่งขันลาลิกาในฤดูกาล 1973–74 เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1960 โดยชนะเรอัลมาดริด 5–0 ที่สนามเบร์นาเบว ขณะแข่งขัน ไกรฟฟ์ยังได้รับเลือกเป็นนักฟุตบอลยุโรปยอดเยี่ยมแห่งปี 1973 สำหรับฤดูกาลแรกของเขากับบาร์เซโลนา (เป็นการได้รับบาลงดอร์ครั้งที่ 2 ของเขา ครั้งแรกได้รับขณะเล่นให้กับอายักซ์ในปี ค.ศ. 1971) ไกรฟฟ์ยังได้รับรางวัลนี้อีกครั้งเป็นครั้งที่ 3 (เป็นคนแรกที่ทำได้) ในปี 1974 ขณะที่เขาเล่นให้กับบาร์เซโลนา