stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มัตสึโอะ บาโช
บทความและลิงก์ที่เกี่ยวข้อง

สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
สถานีย่อยโลกวรรณศิลป์
ไฮกุ
มัตสึโอะ บาโช
เร็งงะ
มัตสึโอะ บาโช
มัตสึโอะ บาโช  เก็บถาวร 2005-03-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไฮกุ
เส้นทางสายเล็ก ๆ ไปสู่ทางเหนือ Oku no Hosomichi เก็บถาวร 2005-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ในภาษาญี่ปุ่นและอังกฤษ
Bosque de Bambú, camino del haiku - Bashô - Oku no Hosomichi Japones - Español
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ไต้หวัน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  RISM  SNAC  IdRef
มิเชล วี

| มิเชล วี   Michelle Wie |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนตัว
เกิด:  (1989-10-11) 11 ตุลาคม ค.ศ. 1989 (34 ปี) โฮโนลูลู สหรัฐอเมริกา
ส่วนสูง: 185 ซม.
สัญชาติ:  สหรัฐอเมริกา
การเล่นอาชีพ
การศึกษา: มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด   ineligible for golf team
เริ่มเล่นอาชีพ: ในปี 2005
ทัวร์ล่าสุด: แอลพีจีเอ
ชนะเลิศอาชีพ: 2
ผลงานที่ดีที่สุดในเอลพีจีเอเมเจอร์แชมเปียนชิป 
วีเมนส์ พีจีเอ แชมเปียนชิป: ที่ 2 (2005)
ยูเอส วีเมนส์ โอเพน: ที่ 3 ร่วม (2006)
วีเมนส  บริติช โอเพน: ที่ 3 ร่วม (2005)
มิเชล วี (Michelle Wie) หรือ  มิเชล ซุง วี (Michelle Sung Wie) มีชื่อเกาหลี คือ วี ซ็อง-มี (เกาหลี 위성미 - Wie Seong-mi) เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักกอล์ฟชาว อเมริกัน เชื้อสาย เกาหลี ปัจจุบันเล่นอยู่ใน แอลพีจีเอ ทัวร์ ในปี 2006 เธอมีชื่ออยู่ใน นิตยสาร ไทม์ ในฐานะ 100 บุคคลที่จะเปลี่ยนแปลงโลก
ประวัติ

มิเชล วี เกิดเมื่อวันที่  (1989-10-11) 11 ตุลาคม ค.ศ. 1989 (34 ปี) ที่เมือง โฮโนลูลู รัฐ ฮาวาย ในประเทศ สหรัฐอเมริกา พ่อชื่อ บี.เจ. วี (B.J. Wie) เป็นอาจารย์อยู่ในมหาวิทยาลัยฮาวาย ส่วนคุณแม่ ชื่อ โบ เธอเริ่มเล่นกอล์ฟตั้งแต่อายุ 4 ปี ได้เข้ามาเล่นใน USGA ในปี 2000 เมื่ออายุได้เพียง 10 ปีเท่านั้น ซึ่งถือเป็นสถิตินักกอล์ฟที่อายุน้อยที่สุดที่ได้เข้ามาเล่น และได้ประกาศเทิร์นโปร ในปี 2005
มิเชล วี เป็นนักกีฬาหญิงที่มีร่างสูงใหญ่ และพยายามลงแข่งขันกอล์ฟในรายการ PGA ร่วมกับนักกอล์ฟชายหลายรายการ โดยได้รับการยกเว้นจากผู้สนับสนุนของการแข่งขัน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ
จนถึงปี 2009 มิเชล วี คว้าแชมป์ ในรายการ ลอเรนา โอชัว อินวิเตชันแนล เป็นแชมป์ระดับอาชีพรายการแรกได้สำเร็จ ด้วยการ เอาชนะ พอลล่า ครีมเมอร์ อันดับสองถึงสองสโตรก เป็นกอล์ฟรายการที่ 81 ตลอดการเล่นกอล์ฟ และเป็นรายการที่ 65 ในระดับอาชีพ ที่เธอลงทำการแข่งขัน
ผลงาน

| ลำดับ | วันที่ | รายการ | สกอร์ | ชนะอันดับ 2 | อันดับ 2 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 15 พฤศจิกายน 2009 |  ลอเรน่า โอชัว อินวิเตชันแนล | −13 (70-66-70-69=275) | 2 สโตรก |  พอลล่า ครีมเมอร์ |
| 2 | 29 สิงหาคม 2010 |  ซีเอ็น คะเนเดียน วีเมนส์ โอเพ่น | −12 (65-69-72-70=276) | 3 สโตรก |  คริสตี แม็คเพอร์สัน    ซูซาน เพ็ตเตอร์สัน    จี ยอง ลี    จีไย ชิน |
| 3 | 19 เมษายน 2014 |  แอลพีจีเอ ลอตเต้ แชมป์เปียนชิพ | −14 (70-67-70-67=274) | 2 สโตรก |  แองเจลา สแตนฟอร์ด |
แหล่งข้อมูลอื่น

เวปไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
Miss MichelleWie (อังกฤษ)
ประวัติใน LPGA เก็บถาวร 2007-02-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ข่าว และประวัติ เก็บถาวร 2008-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)
ยี่หร่า

บทความนี้เกี่ยวกับเมล็ดยี่หร่า สำหรับใบยี่หร่า ดูที่ กะเพราควาย
| ยี่หร่า |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Apiales
วงศ์:: Apiaceae
สกุล:: Cuminum
สปีชีส์:: C.  cyminum
ชื่อทวินาม
Cuminum cyminum L.

เมล็ดยี่หร่า หรือ เทียนขาว ชื่อวิทยาศาสตร์:  Cuminum cyminum อยู่ในวงศ์ Apiaceae เมื่อใช้เป็นเครื่องเทศเรียกยี่หร่า (cumin) มีถิ่นกำเนิดในบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นไม้ล้มลุก ไม่มีขน ดอกช่อแบบก้านซี่ร่ม ก้านช่อดอกยาว กลีบดอกสีขาวหรือสีชมพู ผลแบบผักชี มีรสเผ็ดร้อน ขม ใช้แก้ลม ดีพิการ ขับเสมหะ
ยี่หร่าใช้เป็นเครื่องเทศที่สำคัญในแกงกะหรี่และมัสมั่น อาหารไทยใช้ใบยี่หร่าในการปรุงแต่งกลิ่นอาหาร โดยคั่วเมล็ดโขลกผสมกับเครื่องแกง เช่นแกงกะหรี่ แกงเผ็ด แกงเขียวหวาน ส่วนต้นและรากตากให้แห้ง ช่วยย่อย ยาขับลม แก้ปวดท้อง ท้องอืด ท้องเฟ้อ มีน้ำมันระเหยง่ายเรียกน้ำมันยี่หร่า (cumin oil)  ใช้ในอุตสาหกรรมเครื่องหอม น้ำหอม เครื่องดื่มและยาขับลม สารสกัดด้วยเอทานอลจากผลและเมล็ดยับยั้งการเจริญและการงอกของถั่วเขียวผิวดำได้
เมล็ดยี่หร่า
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอุรุกวัย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอุรุกวัยทั้งสิ้น 3 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| ย่านประวัติศาสตร์ของนครโกโลเนียเดลซากราเมนโต |  | จังหวัดโกโลเนีย | วัฒนธรรม: (iv) | 19; พื้นที่กันชน 57 | 2538/1995 |  | 747 |
| ภูมิทัศน์อุตสาหกรรมไฟรเบนโตส |  | จังหวัดริโอเนโกร | วัฒนธรรม:  (ii), (iv) | 273.8; พื้นที่กันชน 2,127.7 | 2558/2015 |  | 971 |
| ผลงานของวิศวกรเอลาดิโอ ดิเอสเต : โบสถ์อัตลันติดา |  | จังหวัดกาเนโลเนส | วัฒนธรรม:   (iv) | 0.56; พื้นที่กันชน 69.5 | 2564/2021 |  | 1612 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศอุรุกวัยมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
ภาษามอแซนแดรอน

| ภาษามอแซนแดรอน |
| --- | --- |
مازرونی‎ (Mazuroni) طبری (Tabari)
มอแซนแดรอน (มอซูโรนี) ในแบบอักษรแนสแทอ์ลีก (مازرونی)
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอิหร่าน (จังหวัดมอแซนแดรอนและบางส่วนของจังหวัดแอลโบร์ซ, เตหะราน, เซมนอน และโกเลสถาน)
ภูมิภาค: ชายฝั่งทางใต้ของทะเลแคสเปียน
ชาติพันธุ์: ชาวมอแซนแดรอน
จำนวนผู้พูด: 2.320 ล้านคน (2019)  (2016)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอิหร่านตะวันตกแคสเปียนภาษามอแซนแดรอน
ภาษาถิ่น: มอแซนแดรอน (Main) มอแซนแดรอน (Royan) Shahmirzadi Mazandarani-Gilaki                
ระบบการเขียน: อักษรเปอร์เซีย
สถานภาพทางการ
ผู้วางระเบียบ: ไม่มี แต่ the Linguistic faculty of Mazandaran University เป็นผู้รวบรวมข้อมูลอย่างเป็นทางการ
รหัสภาษา
ISO 639-3: อย่างใดอย่างหนึ่ง: mzn – มอแซนแดรอน srz – Shahmirzadi
พื้นที่ที่มีผู้พูดภาษามอแซนแดรอนเป็นภาษาแม่
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
มอแซนแดรอน (مازندرانی) หรือ แทแบรี (طبری) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านในสาขาตะวันตกเฉียงเหนือที่พูดโดยชาวมอแซนแดรอน ข้อมูลเมื่อ 2021 มีผู้พูดภาษาแม่มากกว่า 5,320,000 คน ถึงแม้ว่าภาษาเปอร์เซียมีอิทธิพลต่อภาษามอแซนแดรอนอย่างมาก ภาษานี้ยังคงอยู่รอดในฐานะภาษาอิสระที่มีต้นกำเนิดจากอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือ
ภาษามอแซนแดรอนมีความใกล้ชิดกับภาษาคิเลกี และทั้งสองภาษามีคำศัพท์คล้ายกัน โดยมีคุณสมบัติประเภทของกลุ่มภาษาคอเคซัส สะท้อนถึงประวัติศาสตร์, อัตลักษณ์ชาติพันธุ์ และความใกล้ชิดกับภูมิภาคคอเคซัสและชาวคอเคซัสของชาวมอแซนแดรอนกับชาวคิเลกี
ที่มาของชื่อ

ชื่อภาษามาจากชื่อของบริเวณนี้ในอดีตคือมอแซนแดรอนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรตาปูเรียในอดีต ชาวบ้านเรียกภาษาของตนว่าภาษาแทแบรี
ประวัติ

ในบรรดาภาษากลุ่มอิหร่านที่ยังเหลืออยู่ ภาษามอแซนแดรอนมีประวัติการเขียนที่ยาวนานเริ่มตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 15 -20 ซึ่งเป็นผลมาจากการที่มาซันดารานเป็นรัฐอิสระอีกหลายศตวรรษหลังการรุกรานของชาวอาหรับ มีวรรณคดีที่สำคัญมาก เช่น Marzban Nameh (แปลเป็นภาษาเปอร์เซียแล้ว) การใช้ภาษามอแซนแดรอนในปัจจุบันเริ่มน้อยลง เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซียแ ละผู้พูดภาษานี้พยายามกลมกลืนเข้ากับผู้พูดภาษาเปอร์เซีย บทบาททางด้านวรรณคดีและการปกครองถูกแทนที่ด้วยภาษาเปอร์เซีย ซึ่งเป็นเพราะถูกผนวกเข้ากับอิหร่านตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 22
ไวยากรณ์

ภาษามอแซนแดรอนมีการผันคำ และไม่มีเพศทางไวยากรณ์  เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม
ไวยากรณ์ > สัณฐานวิทยา > ปัจจัย

ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างที่ได้มาจาก Online Mazandarani-Persian dictionary เก็บถาวร 2007-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
อ่านเพิ่ม

Borjian, Habib (2006). "The Oldest Known Texts in New Tabari: The Collection of Aleksander Chodzko". Archiv Orientální. 74 (2): 153–171.
______________. 2006. A Mazanderani account of the Babi Incident at Shaikh Tabarsi. Iranian Studies 39(3):381–400.
______________. 2006. Textual sources for the study of Tabari language. I. Olddocuments. Guyesh-shenâsi 4.
______________. 2008. Tabarica II: Some Mazanderani Verbs. Iran and the Caucasus 12(1):73–82.
______________. Two Mazanderani Texts from the Nineteenth Century. Studia Iranica 37(1):7–50.
Borjian, Habib; Borjian, Maryam (2007). "Ethno-Linguistic Materials from Rural Mazandaran: Mysterious Memories of a Woman". Iran and the Caucasus. 11 (2): 226–254. doi:10.1163/157338407X265469.
Borjian, Habib; Borjian, Maryam (2008). "The Last Galesh Herdsman: Ethno-Linguistic Materials from South Caspian Rainforests". Iranian Studies. 41 (3): 365–402. doi:10.1080/00210860801981336.
Le Coq, P. 1989. Les dialects Caspiens et les dialects du nord-ouest de l'Iran. In Rüdiger Schmitt (ed.), Compendium linguarum Iranicarum. Wiesbaden: L. Reichert. pp. 296–312.
Nawata, Tetsuo. 1984. Māzandarāni. Tokyo: Institute for the Study of Languages and Cultures of Asia and Africa. Series: Asian and African Grammatical Manual; 17. 45 + iii pp.
Shokri, Giti. 1990. Verb Structure in Sāri dialect. Farhang, 6:217–231. Tehran: Institute for Humanities and Cultural Studies เก็บถาวร 2011-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
_________. 1995/1374 A.P. Sārī Dialect. Tehran: Institute for Humanities and Cultural Studies เก็บถาวร 2011-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Shokri, Giti. 2006. Ramsarī Dialect. Tehran: Institute for Humanities and Cultural Studies เก็บถาวร 2011-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Yoshie, Satoko. 1996. Sārī Dialect. Tokyo: Institute for the Study of Languages and Cultures of Asia and Africa. Series: Iranian Studies; 10.
แหล่งข้อมูลอื่น

Society for Iranian Linguistics. Among other services, archives PDFs of articles from linguistics journals, including those written in Persian.
Institute for Humanities and Cultural Studies เก็บถาวร 2011-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Tehran.
Audio recordings available for Mazanderani
Dictionary of Mazanderani, with translations into Saravi, Baboli, and Amoli dialects
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล
ร. จันทพิมพะ

| รวงทอง จันทพิมพะ |
| --- | --- |
เกิด: 24 สิงหาคม 2452
เสียชีวิต: 6 เมษายน 2497 (อายุ 45ปี)
นามปากกา: ร.จันทพิมพะ
อาชีพ: นักเขียน
ร. จันทพิมพะ เป็นนามปากกาของ เริ่ม จันทพิมพะ หรือ รวงทอง นักเขียนท่านนี้เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2452 เขียนหนังสือตั้งแต่เป็นนักเรียนโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย เข้าทำงานเป็นนักเขียนจริงจังครั้งแรก ที่ หนังสือพิมพ์ "ประชามิตร" เมื่อ พ.ศ. 2484 ตำแหน่งหัวหน้าแผนกบันเทิงคดี เขียนเรื่องสั้นลงใน หนังสือพิมพ์ "รายวัน" ยุคนั้นเรื่องสั้นที่มีชื่อเสียงของเธอก็เช่น แสงอรุณ ค่าของความบาป และ เดือนดวงใหม่
ประวัติ

ร.จันทพิมพะ ชื่อจริงของเธอ คือ น.ส.รวงทอง จันทพิมพะ หรือชื่อเดิมว่า เริ่ม เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2452 เป็นบุตรีของอำมาตย์โท พระประจำคดี (บัวรส จันทพิมพะ) กับนางประจำคดี (ตุ้ม)
เธอเริ่มการประพันธ์มาแต่ตอนที่เป็นครูอยู่ที่โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย โดยได้เขียนเรื่องยาวชื่อว่า"อวสานสวนกุหลาบ" ปรากฏว่าเป็นที่โปรดปรานของนักอ่านที่เป็นเพื่อนครูและบรรดาศิษย์มาแต่ครั้งนั้น
เมื่อลาออกจากครูและกลับไปอยู่บ้าน จึงได้ขอสมัครทำงานหนังสือพิมพ์โดยเริ่มที่วิกบางขุนพรหม และไปสมัครต่อ “ศรีบูรพา” โดยอยู่ในความดูแลของ “แม่อนงค์” หรือ คุณมาลัย ชูพินิจ
วิทยากร เชียงกูล เขียนบทความไว้ว่า ร.จันทพิมพะ (2452-2597) เป็นนักเขียนหญิงที่มีผลงานเด่นในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่เกือบจะถูกลืมไป อาจจะเป็นเพราะเธอเสียชีวิตไปตั้งแต่ปี 2497 โดยไม่มีทายาทหรือเพื่อนฝูงที่สนใจจะนำงานของเธอมาตีพิมพ์ซ้ำ
ถ้าจะกล่าวโดยรวม ๆ แล้ว ร.จันทพิมพะเขียนเรื่องสั้นแบบสมัยใหม่ โดยใช้ท่วงทำนองการเขียนแบบตะวันตกมากกว่าการเล่านิทานที่เล่าเรื่องไปเรื่อย ๆ แบบไทย เรื่องของเธอมักจะกระชับ มีฉากมีตัวละคร บรรยากาศ บทสนทนาที่ชัดเจน ขณะเดียวกันก็สะท้อนสภาพสังคมชีวิตและสังคมท้องถิ่น ความคิด บทสนทนาของผู้คนในยุคนั้น (พ.ศ. 2492-2495) ได้อย่างดีคือ เป็นนักเขียนที่มีความคิดอ่าน ช่างสังเกต ไม่ใช่แค่นักเล่านิทาน แสน ธรรมยศ ก็เป็นผู้หนึ่งที่เขียนเรื่องสั้นทำนองคล้าย ๆ กันนี้
ตัวละครผู้หญิงของ ร.จันทพิมพะ ออกจะมีลักษณะเสรีนิยมหรืออยากลองของใหม่ อยากเผชิญโลกใหม่ ชีวิตแบบใหม่ มากกว่าตัวละครของดอกไม้สด ซึ่งเป็นคนรุ่นใกล้ ๆ กัน แต่เอาจริงก็เป็นผู้หญิงที่อยากคิดอย่างเสรี มากกว่าที่จะอยากใช้ชีวิตเสรีจริง ๆ หลายเรื่องจึงกลายเป็นเรื่องที่ฝ่ายชายเข้าใจฝ่ายหญิงผิด เช่นเรื่อง"ม่านดอกไม้" "ทางสุดท้าย" โดยเธอมักจะอยู่ข้างฝ่ายหญิงหรือให้ความยุติธรรมกับผู้หญิงอยู่เสมอ ซึ่งต่างจากนักเขียนผู้หญิงหัวเก่าบางคนที่ถูกครอบงำจากกระแสคิดหลักที่ยกย่องผู้ชายมากกว่าผู้หญิง
ร.จันทพิมพะ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2497 ขณะมีอายุได้ 45 ปี
การทำงาน

ร.จันทพิมพะ ทำงานอยู่ที่ น.ส.พ. "ประชามิตร-สุภาพบุรุษ" อยู่จนถึง พ.ศ. 2493 จึงลาออก นับว่าเป็นนักเขียนสตรียุคหลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475  ที่เด่นมากคนหนึ่งในสมัยนั้น เรื่องที่เด่นคือ เราลิขิต และ บนหลุมศพวาสิฏฐี ซึ่งเป็นเรื่องที่ต่อเนื่องกัน ตอนแรกชื่อ เราลิขิต ลงใน "ประชามิตร- สุภาพบุรุษ" ปี ๒๔๘๙ และตอนจบชื่อ บนหลุมฝังศพวาสิฏฐี ลงใน "สยามสมัย" ปี พ.ศ. 2493
เนื้อหาผลงานของ ร. จันทพิมพะสะท้อนภาพสังคมกรุงเทพฯ ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เช่น ภาวะข้าวยากหมากแพง การทุจริต คดโกง การลักลอบค้าข้าวสารของนักฉวยโอกาส นอกจากนั้นยังได้นำเหตุการณ์ประวัติศาสตร์กรณีสวรรคตของรัชกาลที่ 8 มาสอดแทรกเป็นส่วนหนึ่งในเนื้อเรื่องได้อย่างกลมกลืน อีกทั้งยังแสดงความก้าวหน้าในยุคนั้นเกี่ยวกับการเสนอเรื่องสิทธิเสมอภาคของสตรีไว้ด้วย จนเคยถูกหาว่าเป็นนักเขียนสตรีที่แหกคอกสังคม
ผลงาน

เท่าที่ปรากฏ
อวสานสวนกุหลาบ
เพื่อเธอเท่านั้น
จิตจำลอง
ฉากเช้าตรู่
ปาริชาติชีวิต
เรื่องรักข้ามศตวรรษ
เราลิขิต-บนหลุมศพวาสิฏฐี
ม่านดอกไม้
แสงอรุณ
ค่าของความบาป
เดือนดวงใหม่
ฯลฯ
มิโดริ (เมือง)

| มิโดริ みどり市 |
| --- | --- |
นคร
เขาอากางิและชานเมืองคิรีวและมิโดริ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของมิโดริ (เน้นสีชมพู) ในจังหวัดกุมมะ
มิโดริที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 36°23′41.3″N 139°16′52.1″E﻿ / ﻿36.394806°N 139.281139°E﻿ / 36.394806; 139.281139
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  กุมมะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 208.42 ตร.กม. (80.47 ตร.ไมล์)
ประชากร (31 สิงหาคม 2020)
 • ทั้งหมด: 50,266 คน
 • ความหนาแน่น: 240 คน/ตร.กม. (620 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: โยชิโนะซากูระ
 • ดอกไม้: Erythronium japonicum; เบญจมาศ
 • นก: ไก่ฟ้าเขียว
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
โทรศัพท์: 0277-76-2111
ที่อยู่: 2952 Shika, Kasakake-machi, Midori-shi, Gunma-ken 379-2395
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ศาลาว่าการนครมิโดริ
มิโดริ (ญี่ปุ่น: みどり市; โรมาจิ: Midori-shi) เป็นนครในจังหวัดกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นนครเมื่อวันที่ 27 มีนาคม 2006 โดยเป็นการรวมเมืองโอมามะ เมืองคาซากาเกะ และหมู่บ้านอาซูมะเข้าไว้ด้วยกัน นครมิโดริมีพื้นที่รวม 208.23 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 53,322 คน มีความหนาแน่นของประชากร 256 คนต่อตารางกิโลเมตร
ชื่อที่ว่า Midori-shi มีความหมายตามตัวอักษรว่า "เมืองสีเขียว"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Midori, Gunma
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดกุมมะ |
| --- | --- | --- |
มาเอบาชิ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  ทากาซากิ  มาเอบาชิ  |  |
| นครพิเศษ |  อิเซซากิ  โอตะ  |  |
| นคร |  คิรีว  ชิบูกาวะ  ทาเตบายาชิ  โทมิโอกะ  นูมาตะ  ฟูจิโอกะ  มิโดริ  อันนากะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคันระ คันระ  ชิโมนิตะ  นัมโมกุ  อำเภอคิตะกุมมะ โยชิโอกะ  ชินโต  อำเภอซาวะ ทามามูระ  อำเภอทาโนะ คันนะ  อูเอโนะ  อำเภอโทเนะ มินากามิ  คาตาชินะ  คาวาบะ  โชวะ  อำเภออางัตสึมะ คูซัตสึ  นากาโนโจ  นางาโนฮาระ  ฮิงาชิอางัตสึมะ  ทากายามะ  สึมาโงอิ  อำเภอโอระ ชิโยดะ  เมวะ  อิตากูระ  โอระ  โออิซูมิ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
มีโก

| --- | --- |


ผู้พัฒนา: โนเกีย, Novell, อินเทล, มูลนิธิลินุกซ์, เอเอ็มดี 
ตระกูล: Linux
สถานะ: หยุดพัฒนา
รูปแบบ รหัสต้นฉบับ: Open Source
วันที่เปิดตัว: 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 (2010-05-26)
รุ่นเสถียร: 1.2.0.3 / 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 (2011-11-11)
สัญญาอนุญาต: Various, see below
เว็บไซต์: meego.com
มีโก/ฮัมมาตัน โอเอส (MeeGo/HarmattanOS) คือชื่อของ ระบบปฏิบัติการสำหรับคอมพิวเตอร์พกพา, แทปเล็ตและโทรศัพท์เคลื่อนที่อัจฉริยะตัวหนึ่งบนรากฐานของระบบ Linux สาย Debian โครงการได้รับการอุปถัมภ์โดยองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรเพื่อการพัฒนาการกระจายระบบปฏิบัติการลีนุกซ์(The Linux Foundation)โดยมีการนำเคเนลเลเยอร์จากแกนฐานการกระจายของระบบ GNU/Linux ในสาย Debian มาต่อยอดซึ่งโปรเจค MeeGo หรือ Maemo series 6 (codename : Harmattan)  มีการประกาศความร่วมมือโดยแกนนำจากฝั่งผู้พัฒนาเทคโนโลยีไมโครโปรเซสเซอร์ชิปอันดับ1 โดย Intel กับผู้พัฒนาอุปกรณ์สื่อสารเคลื่อนที่ยักษ์ใหญ่ของโลกอันดับ1 ณ ช่วงเวลานั้นเหมือนกัน (2010) ก็คือ Nokia ร่วมสนับสนุนจากหลายพันธมิตรฯทั้ง Novell และ AMD คู่แข่งและคู่ค้าของ intel โดยวางโครงสร้างระบบปฏิบัติการสำหรับอนาคตกระจายใช้ได้ในหลายอุปกรณ์ตั้งแต่การทำงานในคอมพิวเตอร์, Netbook , Tablet, Handset In-Vehicle( Car Infotainment), Smart TV, Smartphone และ Media Player Device (PMP) เพื่อเป็นระบบปฏิบัติการเสรีขั้วทางเลือกใหม่ที่เป็นอิสระ พัฒนาก้าวกระโดดและสามารถปรับให้เข้ากันได้กับทุกสถาปัตยกรรม เช่นเดียวกับ Android OS
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ meego.com (อังกฤษ)
ข่าวเปิดตัว meego (ไทย)
มายทีน

| มายทีน   (마이틴) |
| --- | --- |
MYTEEN โชว์เคส ที่ MUCON  จากซ้ายไปขวา: ฮันซึล, ยูบิน, ชอนจิน, จุนซอบ, ชีฮอน, แทบิน, อึนซู.
ข้อมูลพื้นฐาน
รู้จักในชื่อ: มายทีน, MYTEEN, 마이틴
ที่เกิด: เกาหลีใต้
แนวเพลง: K-pop
ช่วงปี: 2560 - 2562
ค่ายเพลง:  The Music Works

อดีตสมาชิก:  ชอนจิน  อึนซู  ชีฮอน  จุนซอบ  ยูบิน  ฮันซึล  แทบิน 

เว็บไซต์: themusicworks.co.kr/myteen/
MYTEEN (ภาษาเกาหลี:마이틴) ย่อมาจาก Make Your Teenager เป็นกลุ่มบอยแบนด์ประเทศเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดยบริษัท The Music Works ในปี 2016 และเปิดตัวครั้งแรกในปี 2017 ด้วยรายการเรียลลิตี้ MYTEEN GO! กลุ่มประกอบด้วยสมาชิก 7 คน ได้แก่ แทบิน ชอนจิน อึนซู ชีฮอน จุนซอบ ยูบิน ฮันซึล และอดีตสมาชิก แทบิน ออกจากวงเมื่อ 30 ธันวาคม 2018
ประวัติ > ก่อนเดบิวต์

ยูบินเข้าแข่งขันในรายการประกวดร้องเพลง Superstar K6 ในปี 2014 จบรายการด้วยอันดับ TOP4 ต่อมาเขาได้เซ็นสัญญากับ The Music Works และเปิดตัวในฐานะศิลปินเดี่ยวพร้อมปล่อยซิงเกิ้ล "To To Bone It You" กับ มินฮยอก BTOB ในวันที่ 30 พฤษภาคม 2016 หลังจากนั้น 1 เดือน ยูบิน เข้าร่วมกลุ่มกับสมาชิกอีก 6 คนในปี 2017 เปิดตัวด้วยชื่อ MYTEEN           โดยนำคำว่า "MY" และ "TEENAGER" มาประกอบกัน สมาชิกที่เหลืออีก 6 คนคือ แทบิน, ชอนจิน, อึนซู, ชีฮอน, จุนซอบ, ฮันซึล
ในเดือนมกราคม 2017 พวกเขาจัดแฟนมีตติ้งที่ฮ่องกง และมีรายการเรียลลิตี้ครั้งแรกของพวกเขา Trainee Escape - Myteen Go! (ภาษาเกาหลี: 연습생 탈출 프로젝트 - 마이틴 GO!) ออกอากาศทางช่อง MBC Music
ประวัติ > ก่อนเดบิวต์ > 2017: MYTEEN GO! และ MIXNINE

เดบิต์ครั้งแรกในวันที่ 26 กรกฎาคม ด้วยอัลบั้มแรก มีชื่อว่า MYTEEN GO! เพลงโปรโมทของพวกเขาคือ "Amazing" จัดแสดงที่ Ilchi Art Hall ในวันเดียวกันกับที่ปล่อยอัลบั้ม
ในเดือนตุลาคม 2017 สมาชิก 4 คน (ชอนจิน, อึนซู, ชีฮอน และ จุนซอบ) เข้าร่วมรายการ MIXNINE ซึ่งมีสมาชิกเพียงสามคนเท่านั้น (ชอนจิน, ชีฮอน และ จุนซอบ) ผ่านการคัดเลือก และเข้าสู่ Top 170. ชอนจิน และ จุนซอบ ตกรอบในตอนที่ 7 และ 10 ตามลำดับในขณะที่ จีฮอน ผ่านเข้ารอบสุดท้าย แต่ไม่ได้เดบิวต์กับทางรายการ
ประวัติ > ก่อนเดบิวต์ > 2018: FUZZLE , เดบิวต์ในประเทศญี่ปุ่นและแทบินลาออกจากวง

MYTEEN ปล่อยอัลบั้ม FUZZLE ในวันที่ 10 กรกฎาคม 2018 โดยมีทั้งหมด 7 เพลง รวมถึงเพลงโปรโมท "She Bad" พวกเขายังจัดแสดงคัมแบ็กที่ Ilchi Art Hall ในวันเดียวกันกับที่ปล่อยอัลบั้ม
MYTEEN เดบิวต์ที่ญี่ปุ่นด้วยซิงเกิลอัลบั้มแรกของพวกเขาในญี่ปุ่น 'SHE BAD (เวอร์ชันญี่ปุ่น)' ในวันที่ 24 ตุลาคม 2018
ในวันที่ 30 ธันวาคม 2018 ทางค่าย The Music Works ออกมายืนยันว่าแทบินลาออกจากวง และทำอาชีพนักแสดงแทน
ประวัติ > ก่อนเดบิวต์ > การเปลี่ยนตำแหน่งหัวหน้าวง

อดีตหัวหน้าวง : อึนซู (26/07/2017 - 25/10/2018)
หัวหน้าวง : ชีฮอน (26/10/2018 - ปัจจุบัน)
สมาชิก

| ชื่อในวงการ> ไทย | ชื่อในวงการ> โรมัน | ชื่อในวงการ> ฮันกึล | ชื่อจริง> ไทย | ชื่อจริง> โรมัน | ชื่อจริง> ฮันกึล | วันเกิด | ตำแหน่ง | กรุ๊ปเลือด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชอนจิน | Chunjin | 천진 | คิม-ซังจิน | Kim Sang-Jin | 김상진 | 22 ธันวาคม พ.ศ. 2539 (27 ปี) | พี่ใหญ่, นักร้องเสริม, นักเต้นหลัก | B |
| อึนซู | Eunsu | 은수 | ชเว-อึนซู | Choi Eun-Su | 최은수 | 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 (27 ปี) | อดีตหัวหน้าวง, แร็ปเปอร์นำ, นักร้องสนับสนุน | O |
| ชีฮอน | Xiheon | 시헌 | คิม-กุกฮอน | Kim Kook-Heon | 김국헌 | 15 เมษายน พ.ศ. 2540 (27 ปี) | หัวหน้าวง, นักร้องเสียงหลัก, นักเต้นหลัก | A |
| จุนซอบ | Junseop | 준섭 | ชิน-จุนซอบ | Shin Jun-Seop | 신준섭 | 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 (26 ปี) | ภาพลักษณ์ของวง, แร็ปเปอร์หลัก, นักร้องสนับสนุน | A |
| ยูบิน | Yuvin | 유빈 | ซง-ยูบิน | Song Yu-Vin | 송유빈 | 28 เมษายน พ.ศ. 2541 (26 ปี) | นักร้องเสียงหลัก | A |
| ฮันซึล | Hanseul | 한슬 | พัค-มินจุน | Park Min-Chun | 박민준 | 8 มกราคม พ.ศ. 2544 (23 ปี) | น้องเล็ก, แร็ปเปอร์นำ, นักเต้นนำ | O |
อดีตสมาชิก
| แทบิน | Taevin | 태빈 | อี-เซอุง | Lee Sae-Ung | 이세웅 | 22 มกราคม พ.ศ. 2539 (28 ปี) | แร็ปเปอร์เสริม, นักร้องสนับสนุน | B |
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเคนยา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเคนยาทั้งสิ้น 8 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 5 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 3 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เมืองเก่าลามู |  | เทศมณฑลลามู 2°16′02.7″S 40°54′08.1″E﻿ / ﻿2.267417°S 40.902250°E﻿ / -2.267417; 40.902250 | วัฒนธรรม: (ii), (iv), (vi) | 15.6; พื้นที่กันชน 1,200 | 2544/2001 |  | 1055 |
| ป่าศักดิ์สิทธิ์กายาของชาวมีจีเกนดา |  |  3°47′55.0″S 39°30′52.0″E﻿ / ﻿3.798611°S 39.514444°E﻿ / -3.798611; 39.514444﻿ (Sacred Mijikenda Kaya Forests) | วัฒนธรรม: (iii), (v), (vi) | 1,538 | 2551/2008 |  | 1231 |
| ป้อมจีซัส มอมบาซา |  | เทศมณฑลมอมบาซา 4°03′46.0″S 39°40′46.0″E﻿ / ﻿4.062778°S 39.679444°E﻿ / -4.062778; 39.679444﻿ (Fort Jesus, Mombasa) | วัฒนธรรม: (ii), (iv) | 2.36; พื้นที่กันชน 31 | 2554/2011 |  | 1295 |
| แหล่งโบราณคดีทิมลิกโอฮิงกา |  | เทศมณฑลมีโกรี 0°53′28.8″S 34°19′34.0″E﻿ / ﻿0.891333°S 34.326111°E﻿ / -0.891333; 34.326111﻿ (Thimlich Ohinga Archaeological Site) | วัฒนธรรม: (iii), (iv), (v) | 21; พื้นที่กันชน 33 | 2561/2018 |  | 1450 |
| เมืองประวัติศาสตร์ และแหล่งโบราณคดีเกดี |  | เทศมณฑลคีลีฟี 3°18′37.0″S 40°01′02.2″E﻿ / ﻿3.310278°S 40.017278°E﻿ / -3.310278; 40.017278﻿ (The Historic Town and Archaeological Site of Gedi) | วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv) | 20.81; พื้นที่กันชน 22.61 | 2567/2024 |  | 1720 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุทยานแห่งชาติ/ป่าธรรมชาติเขาเคนยา |  |  0°09′05.2″S 37°18′29.8″E﻿ / ﻿0.151444°S 37.308278°E﻿ / -0.151444; 37.308278﻿ (Mount Kenya National Park/Natural Forest) | ธรรมชาติ: (vii), (ix) | 202,334; พื้นที่กันชน 69,339 | 2540/1997; เพิ่มเติม 2556/2013 |  | 800 |
| อุทยานแห่งชาติทะเลสาบเทอร์แคนา |  | เทศมณฑลเทอร์แคนาและเทศมณฑลมาร์ซาบิต 4°00′00.5″N 36°19′52.3″E﻿ / ﻿4.000139°N 36.331194°E﻿ / 4.000139; 36.331194﻿ (Lake Turkana National Parks) | ธรรมชาติ: (viii), (x) | 161,485 | 2540/1997; เพิ่มเติม 2544/2001 |  | 801 |
| ระบบทะเลสาบแห่งเคนยา ในเกรตริฟต์แวลลีย์ |  |  0°21′32.0″S 36°05′08.0″E﻿ / ﻿0.358889°S 36.085556°E﻿ / -0.358889; 36.085556﻿ (Kenya Lake System in the Great Rift Valley) | ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x) | 32,034; พื้นที่กันชน 3,581 | 2554/2011 |  | 1060 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศเคนยามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 21 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศฮอนดูรัส

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศฮอนดูรัสทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แหล่งอารยธรรมมายาที่โกปัน |  | จังหวัดโกปัน | วัฒนธรรม: (iv), (vi) | 15.095 | 2523/1980 |  | 129 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เขตสงวนชีวมณฑลริโอปลาตาโน |  |  | ธรรมชาติ: (vii), (viii), (ix), (x) | 350,000; พื้นที่กันชน 150,000 | 2525/1982 | เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย | 196 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศฮอนดูรัสมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง