stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาสนวิหารเดอรัม
ยุคกลาง

อาสนวิหารปัจจุบันออกแบบโดยเจ้าชายมุขนายกวิลเลียมแห่งเซนต์คาริเลฟ (Prince-bishop, William of St. Carilef) และเริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1093 หลังจากที่วิลเลียมสิ้นพระชนม์ รานูลฟ แฟลมบาร์ด (Ranulf Flambard) ก็ดำเนินงานต่อ ลักษณะหลังคาเหนือทางเดินกลางเป็นโค้งแหลมเล็กน้อยแบบมีสัน (ribbed vault) รับด้วยเสาอิงสลับกับเสากลมใหญ่ กำแพงค้ำยันซ่อนอยู่ภายในส่วนโค้งเหนือทาง เดินข้าง ลักษณะหลังคาของอาสนวิหารเดอรัมเป็นลักษณะที่มาก่อนหน้าสถาปัตยกรรมกอทิกทางเหนือของฝรั่งเศสหลายสิบปีต่อมาซึ่งคงไปจากช่างสลักหินชาวนอร์มัน ถึงแม้โดยทั่วไปแล้วเดอรัมจะถือว่าเป็นอาสนวิหารแบบโรมาเนสก์ก็ตาม การใช้เพดานโค้งแหลมและสันบนเพดานและกำแพงค้ำยันทำให้สามารถวางผังโครงสร้างที่ซับซ้อนขึ้นได้ ทำให้การตกแต่งทำได้สวยขึ้น และทำให้สิ่งก่อสร้างสูงขึ้น กว้างขึ้น และทำหน้าต่างได้กว้างขึ้น
เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 12 มุขนายกฮิว เดอ พุยเซ็ท (Hugh de Puiset) ต่อเติมชาเปลกาลิลี (Galilee Chapel) ทางด้านตะวันตก หรือที่เรียกว่าชาเปลแม่พระ ชาเปลกาลิลีเป็นที่เก็บบุญราศีบีด และมุขนายกทอมัส แลงลีย์ซึ่งที่ฝังศพขวางประตูด้านตะวันตกของอาสนวิหาร ที่ฝังศพของนักบุญคัธเบิร์ตอยู่ทางด้านตะวันออก และครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ฝังศพที่หรูทำด้วยหินอ่อนสีครีมและทอง
โดยเจ้าชายมุขนายกวิลเลียมแห่งเซนต์คาริเลฟ รานูลฟ แฟลมบาร์ด และ บาทหลวงฮิว เดอ พุยเซ็ท ต่างก็ถูกฝังไว้ที่อาสนวิหารนี้ที่ในห้องประชุมนักบวชซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับระเบียงฉันนบถที่สร้างมาตั้งแต่ ค.ศ. 1140
ชาเปลเก้าแท่นบูชา (Chapel of the Nine Altars) มาสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ทางด้านตะวันออกของอาสนวิหาร เริ่มโดยริชาร์ด เดอ พัวร์ (Richard le Poore) หอกลางถูกทำลายโดยฟ้าผ่า หอปัจจุบันสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15
ยุบอาสนวิหาร

ที่ฝังศพของนักบุญคัธเบิร์ตถูกสั่งให้ทำลายโดยพระราชโองการของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 เมื่อปี ค.ศ. 1538 จนเหลือเพียงส่วนที่เป็นหิน สองปีต่อมาในปี ค.ศ. 1540 อารามที่เดอรัมก็ถูกสั่งให้ยุบตามพระราชกฤษฎีกายุบอาราม แต่ส่วนที่ยังเหลืออย่างสมบูรณ์แบบคือระเบียงฉันนบถ และอธิการองค์สุดท้ายฮิว ไวท์เฮดได้มาเป็นดีนคนแรกของอาสนวิหาร
1600-1900

เมื่อปี ค.ศ. 1650 อาสนวิหารเดอรัมกลายมาเป็นที่คุมขังเชลยศึกและขังนักโทษ
จากสกอตแลนด์หลังจาก “ยุทธการดันบาร์ ค.ศ. 1650” (Battle of Dunbar (1650)) นักโทษเสียชีวิตไปราว 5000 คนถ้าไม่จากการเดินทางก็มาเสียชีวิตที่อาสนวิหาร ร่างของนักโทษเหล่านี้ถูกฝังในหลุมนิรนาม นักโทษที่รอดถูกส่งตัวไป อินเดียตะวันตก, รัฐเวอร์จิเนีย และ รัฐแมสซาชูเซตส์ และอีก 150 คนถูกส่งไปรัฐเมน เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1650
คูหาสวดมนต์ 9 แท่นบูชา มีหน้าต่างกุหลาบขนาดใหญ่จากคริสต์ศตวรรษที่ 17 และมาซ่อมใหม่เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 และรูปปั้นของวิลเลียม แวน มิลเดิร์ท (William Van Mildert) ผู้เป็นสมเด็จบาทหลวงองค์สุดท้ายระหว่างปี ค.ศ. 1826 ถึงปี ค.ศ. 1836 ผู้เป็นแรงหนุนหลังในการก่อตั้งมหาวิทยาลัยเดอรัม
ข้อมูลเพิ่มเติม

แผนผังอาสนวิหาร
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
อาสนวิหารในสหราชอาณาจักร
แหล่งข้อมูลอื่น

อาสนวิหารเดอรัมเวปไซท์
สมุดภาพ

อาสนวิหารเดอรัม และปราสาทเดอรัม
บริเวณนักบวชหรือบริเวณสวดมนต์และร้องเพลงสวด ค.ศ. 1890
คูหาสวดมนต์กาลิลี ค.ศ. 1890
ทางเดินกลาง ค.ศ. 1890
ภายใน
ทิวทัศน์จากหอกลาง
ทิวทัศน์จากเซนต์มาร์กาเรต (St Margaret's)
ทิวทัศน์จาก South Street
ทิวทัศน์จากสะพานพรีเบ็นดส์ (Prebends Bridge)
ระเบียงฉันนบถ
อาสนวิหารยามเช้า
หน้าต่างกุหลาบจาก Chapel of the Nine Altars.
| ด ค กอาสนวิหารในอังกฤษ |
| --- | --- |
 อาสนวิหารเบอร์มิงแฮม  อาสนวิหารบริสตอล  อาสนวิหารแคนเทอร์เบอรี  อาสนวิหารเชล์มฟอร์ด  อาสนวิหารชิชิสเตอร์  อาสนวิหารโคเวนทรี  อาสนวิหารดาร์บี  อาสนวิหารอีลี  อาสนวิหารเอ็กซิเตอร์  อาสนวิหารยิบรอลตาร์  อาสนวิหารกลอสเตอร์  อาสนวิหารกิลด์ฟอร์ด  อาสนวิหารเฮริฟอร์ด  อาสนวิหารเลสเตอร์  อาสนวิหารลิคฟิลด์  อาสนวิหารลิงคอล์น  อาสนวิหารนักบุญเปาโล  อาสนวิหารนอริช  อาสนวิหารอ๊อกซฟอร์ด  อาสนวิหารปีเตอร์บะระ  อาสนวิหารพอร์ทสมัธ  อาสนวิหารรอเชสเตอร์  อาสนวิหารซอลส์บรี  อาสนวิหารซัทเธิค  อาสนวิหารนักบุญออลบัน  อาสนวิหารเซนต์เอ็ดมันส์บรี  อาสนวิหารแสตนลีย์  อาสนวิหารทรูโร  อาสนวิหารเว็ลส์  อาสนวิหารวินเชสเตอร์  อาสนวิหารวุร์สเตอร์  อาสนวิหารเวสต์มินสเตอร์  อาสนวิหารแบล็คเบิร์น  อาสนวิหารแบร็ดฟอร์ด  อาสนวิหารคาร์ไล  อาสนวิหารเชสเตอร์  อาสนวิหารเดอรัม  อาสนวิหารลิเวอร์พูล  อาสนวิหารแมนเชสเตอร์  อาสนวิหารนิวคาสเซิล  อาสนวิหารพีล  อาสนวิหารริพพอน  อาสนวิหารเชฟฟิลด์  อาสนวิหารเซาท์เวล  อาสนวิหารเวกฟีลด์  อาสนวิหารยอร์ก 
 คริสต์ศาสนสถาน  แผนผังอาสนวิหาร  สถาปัตยกรรมการก่อสร้างอาสนวิหารในยุโรปตะวันตก  สถาปัตยกรรมการก่อสร้างอาสนวิหารในอังกฤษในยุคกลาง
อำเภอไชสัลเมร์

| อำเภอไชสัลเมร์ |
| --- | --- |
อำเภอ
จากบนและซ้าย: นครไชสัลเมร์มองจากป้อมไชสัลเมร์, วราบาฆ, โลธรุวไชนมนเทียร, โปขรัน, ทะเลทรายทาร์
ที่ตั้งในรัฐราชสถาน
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: ราชสถาน
เขต: โชธปุระ
ศูนย์กลางการปกครอง: ไชสัลเมร์
พื้นที่
 • รวม: 38,401 ตร.กม. (14,827 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • รวม: 669,919 คน
 • ความหนาแน่น: 17 คน/ตร.กม. (45 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+05:30 (IST)
อำเภอไชสัลเมร์ (อังกฤษ: Jaisalmer district) เป็นอำเภอในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในรัฐ และใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศ ด้วยพื้นที่รวม 32,401 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ในภาคมารวารในเขตโชธปุระ โดยมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองไชสัลเมร์ ห่างไป 289 กิโลเมตร (180 ไมล์) จากนครโชธปุระ และ 559 กิโลเมตร (347 ไมล์) จากนครชัยปุระ ประชากรตามสำมะโนปี ค.ศ. 2011 ถือว่ามีประชากรน้อยที่สุดในอำเภอทั้ง 50 อำเภอของรัฐ
อำเภอทั้งหมดตั้งอยู่ในพื้นที่ทะเลทรายทาร์ มีอาณาเชตทางตะวันออกเฉียงเหนือติดกับอำเภอพิกาเนร์ ทางตะวันออกติดกับอำเภอโชธปุระ, ทางใต้ติดกับอำเภอพารเมร์ และที่เหลือเป็นพรมแดนกับประเทศปากีสถาน
อาเซียนพาราเกมส์ 2014

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: เนปยีดอ
ประเทศ:  พม่า
คำขวัญ: Friendship, Equality and Unity
ประเทศเข้าร่วม: 10 ประเทศ
นักกีฬาเข้าร่วม: 1482 คน
กีฬา: 12 ชนิดกีฬา
ชนิด: 359 ประเภท
พิธีเปิด: 14 มกราคม 2557 (2557-01-14)
พิธีปิด: 20 มกราคม 2557 (2557-01-20)
ประธานพิธีเปิด: ไซง์ เมาะ คาน รองประธานาธิบดีพม่า
ประธานพิธีปิด: เนียน ตุน รองประธานาธิบดีพม่า
นักกีฬาปฏิญาณ: Min Min Phyo
ผู้ตัดสินปฏิญาณ: Mya Lay Phyu
ผู้จุดคบเพลิง: U Kyaw Khaing
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาหวุ่นนะเต้ย์ดิ
เว็บไซต์ทางการ: www.7aseanparagames.com
← จาการ์ตา 2011สิงคโปร์ 2015 →
อาเซียนพาราเกมส์ 2014 (อังกฤษ: 2014 ASEAN Para Games) เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครั้งที่ 7 ระหว่างวันที่ 14–20 มกราคม พ.ศ. 2557 (ค.ศ. 2014) จัดขึ้นที่เมืองเนปยีดอ, ประเทศเมียนมา
สนามกีฬาหลัก

สนามกีฬาหวุ่นนะเต้ย์ดิ (สนามกีฬาหลัก)
การแข่งขัน > ประเทศที่เข้าร่วม

ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ 2014 มีทั้งหมด 10 ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาคนพิการอาเซียน
บรูไน (48)
กัมพูชา (32)
อินโดนีเซีย (195)
ลาว (48)
มาเลเซีย (232)
พม่า (269) (เจ้าภาพ)
ฟิลิปปินส์ (79)
สิงคโปร์ (88)
ไทย (323)
เวียดนาม (168)
สรุปเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ ( พม่า)
| ลำดับที่ | NPC | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อินโดนีเซีย (INA) | 99 | 69 | 49 | 217 |
| 2 |  ไทย (THA) | 96 | 82 | 70 | 248 |
| 3 |  มาเลเซีย (MAS) | 50 | 49 | 41 | 140 |
| 4 |  เวียดนาม (VIE) | 48 | 65 | 72 | 185 |
| 5 |  พม่า (MYA)* | 34 | 26 | 36 | 96 |
| 6 |  ฟิลิปปินส์ (PHI) | 20 | 19 | 21 | 60 |
| 7 |  สิงคโปร์ (SIN) | 7 | 10 | 10 | 27 |
| 8 |  กัมพูชา (CAM) | 3 | 4 | 2 | 9 |
| 9 |  บรูไน (BRU) | 2 | 3 | 7 | 12 |
| 10 |  ลาว (LAO) | 0 | 3 | 3 | 6 |
| รวม (10 NPC) | รวม (10 NPC) | 359 | 330 | 311 | 1000 |
แหล่งที่มา:
ดูเพิ่ม

ซีเกมส์ 2013
อาเซียนพาราเกมส์ 2011

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ: จาการ์ตา
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
คำขวัญ: United and rising through sports for all
ประเทศเข้าร่วม: 11 ประเทศ
นักกีฬาเข้าร่วม: 870 คน
กีฬา: 11 ชนิดกีฬา
ชนิด: 380 ประเภท
พิธีเปิด: 15 ธันวาคม 2554 (2554-12-15)
พิธีปิด: 20 ธันวาคม 2554 (2554-12-20)
ประธานพิธีเปิด: Boediono รองประธานาธิบดีอินโดนีเซีย
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬามานาฮาน
เว็บไซต์ทางการ: paragames-2011.com
← กัวลาลัมเปอร์ 2009เนปยีดอ 2014 →
อาเซียนพาราเกมส์ 2011 (อังกฤษ: 2011 ASEAN Para Games) เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครั้งที่ 6 ระหว่างวันที่ 15-20 ธันวาคม พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011) จัดขึ้นที่ซูราการ์ตา อินโดนีเซีย
สนามกีฬาหลัก

สนามกีฬามานาฮาน (สนามกีฬาหลัก)
การแข่งขัน > ประเทศที่เข้าร่วม

ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ 2011 มีทั้งหมด 11 ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาคนพิการอาเซียน
บรูไน (24)
กัมพูชา (18)
อินโดนีเซีย (235) (เจ้าภาพ)
ลาว (7)
มาเลเซีย (122)
พม่า (36)
ฟิลิปปินส์ (46)
สิงคโปร์ (32)
ไทย (205)
ติมอร์-เลสเต (24)
เวียดนาม (121)
สรุปเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ ( อินโดนีเซีย)
| ลำดับที่ | NPC | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ไทย (THA) | 126 | 96 | 73 | 295 |
| 2 |  อินโดนีเซีย (INA)* | 113 | 108 | 89 | 310 |
| 3 |  มาเลเซีย (MAS) | 51 | 36 | 45 | 132 |
| 4 |  เวียดนาม (VIE) | 44 | 44 | 72 | 160 |
| 5 |  ฟิลิปปินส์ (PHI) | 23 | 23 | 18 | 64 |
| 6 |  พม่า (MYA) | 11 | 8 | 12 | 31 |
| 7 |  สิงคโปร์ (SIN) | 9 | 10 | 9 | 28 |
| 8 |  บรูไน (BRU) | 3 | 5 | 8 | 16 |
| 9 |  กัมพูชา (CAM) | 0 | 5 | 2 | 7 |
| 10 |  ติมอร์-เลสเต (TLS) | 0 | 2 | 4 | 6 |
| 11 |  ลาว (LAO) | 0 | 1 | 1 | 2 |
| รวม (11 NPC) | รวม (11 NPC) | 380 | 338 | 333 | 1051 |
ดูเพิ่ม

ซีเกมส์ 2011
อำเภออมฤตสระ

| อำเภออมฤตสระ |
| --- | --- |
อำเภอ
ที่ตั้งในรัฐปัญจาบ
พิกัด:  31°35′N 74°59′E﻿ / ﻿31.583°N 74.983°E﻿ / 31.583; 74.983
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: รัฐปัญจาบ
Headquarters: อมฤตสระ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,683 ตร.กม. (1,036 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 2,490,656 คน
 • ความหนาแน่น: 930 คน/ตร.กม. (2,400 คน/ตร.ไมล์)
ภาษา
 • ทางการ: ภาษาปัญจาบ
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
ทะเบียนพาหนะ: PB-01(commercial) PB-02, PB-14, PB-17, PB-18, PB-58, PB-89
การรู้หนังสือ (อายุ 7+): 76.27%
เว็บไซต์: amritsar.nic.in
อำเภออมฤตสระ (อังกฤษ: Amritsar district)  เป็นหนึ่งใน 22 อำเภอของภูมิภาค Majha ในรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย โดยมีเมืองอมฤตสระเป็นที่ตั้งสำนักงานอำเภอ
ประชากร

| ศาสนาในอำเภออมฤตสระ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | % | % |
| ศาสนาซิกข์ | ศาสนาซิกข์ |    | 68.94% | 68.94% |
| ศาสนาฮินดู | ศาสนาฮินดู |    | 27.74% | 27.74% |
| ศาสนาคริสต์ | ศาสนาคริสต์ |    | 2.18% | 2.18% |
| ศาสนาอิสลาม | ศาสนาอิสลาม |    | 0.50% | 0.50% |
| อื่น ๆ  | อื่น ๆ  |    | 0.64% | 0.64% |
อาเซียนพาราเกมส์ 2015

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: สิงคโปร์
ประเทศ:  สิงคโปร์
คำขวัญ: Celebrate the Extraordinary
ประเทศเข้าร่วม: 10 ประเทศ
นักกีฬาเข้าร่วม: 1181 คน
กีฬา: 15 ชนิดกีฬา
ชนิด: 336 ประเภท
พิธีเปิด: 3 ธันวาคม 2558 (2558-12-03)
พิธีปิด: 9 ธันวาคม 2558 (2558-12-09)
ประธานพิธีเปิด: โทนี ตัน เค็ง ยัม ประธานาธิบดีสิงคโปร์
นักกีฬาปฏิญาณ: Yong Phen Chong Thomas
ผู้ตัดสินปฏิญาณ: Lanny Kwok Ping Ping
ผู้จุดคบเพลิง: ยิป พิน เซียว, Tay Wei Ming และ กัน ไก ฮอง อาลอยซีอุส
สนามกีฬาหลัก: Singapore Indoor Stadium (พิธีเปิด) มารีนาเบย์แซนส์บอลรูม (พิธีปิด)
เว็บไซต์ทางการ: aseanparagames2015.com
← เนปยีดอ 2014กัวลาลัมเปอร์ 2017 →
อาเซียนพาราเกมส์ 2015 (อังกฤษ: 2015 ASEAN Para Games) เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครั้งที่ 8 ระหว่างวันที่ 3-9 ธันวาคม พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015) จัดขึ้นที่เมือง ประเทศสิงคโปร์
สนามกีฬาหลัก

สนามกีฬาแห่งชาติสิงคโปร์ (สนามกีฬาหลัก)
สนามกีฬาในร่มสิงคโปร์
การแข่งขัน > ประเทศที่เข้าร่วม

ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ 2015 มีทั้งหมด 10 ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาคนพิการอาเซียน
บรูไน (28)
กัมพูชา (30)
อินโดนีเซีย (188)
ลาว (40)
มาเลเซีย (191)
พม่า (102)
ฟิลิปปินส์ (64)
สิงคโปร์ (299) (เจ้าภาพ)
ไทย (260)
เวียดนาม (127)
สรุปเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ ( สิงคโปร์)
| ลำดับที่ | NPC | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ไทย (THA) | 95 | 76 | 79 | 250 |
| 2 |  อินโดนีเซีย (INA) | 81 | 74 | 63 | 218 |
| 3 |  มาเลเซีย (MAS) | 52 | 58 | 37 | 147 |
| 4 |  เวียดนาม (VIE) | 48 | 58 | 50 | 156 |
| 5 |  สิงคโปร์ (SIN)* | 24 | 17 | 22 | 63 |
| 6 |  พม่า (MYA) | 16 | 17 | 29 | 62 |
| 7 |  ฟิลิปปินส์ (PHI) | 16 | 17 | 26 | 59 |
| 8 |  บรูไน (BRU) | 3 | 3 | 6 | 12 |
| 9 |  กัมพูชา (CAM) | 1 | 2 | 6 | 9 |
| 10 |  ลาว (LAO) | 0 | 2 | 3 | 5 |
| รวม (10 NPC) | รวม (10 NPC) | 336 | 324 | 321 | 981 |
แหล่งที่มา:
ดูเพิ่ม

ซีเกมส์ 2015
อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี 2
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
อำเภอลัคเนา

| อำเภอลัคเนา |
| --- | --- |
อำเภอ
ที่ตั้งในรัฐอุตตรประเทศ
ประเทศ: อินเดีย
รัฐ: อุตตรประเทศ
มณฑล: ลัคเนา
สำนักงานอำเภอ: ลัคเนา
การปกครอง
 • โลกสภา: ลัคเนา และ Mohanlalganj
พื้นที่
 • รวม: 2,528 ตร.กม. (976 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • รวม: 4,589,838 คน
 • ความหนาแน่น: 1,800 คน/ตร.กม. (4,700 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+05:30 (IST)
เว็บไซต์: http://lucknow.nic.in/
อำเภอลัคเนา (อังกฤษ: Lucknow district) เป็นอำเภอในรัฐอุตตรประเทศในอินเดียเหนือ โดยมีเมืองลัคเนาเป็นสำนักงานใหญ่ของอำเภอ อำเภอลัคเนาเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลลัคเนา และเป็นเมืองหลวงของรัฐอุตตรประเทศ
ประวัติศาสตร์

พื้นที่บริเวณนี้ในอดีตเรียกว่าภูมิภาคอวัธ (Awadh) และลัคเนาก็เป็นเมืองพหุวัฒนธรรมมาโดยตลอด
อิคะเริส

ภาพวาดโบราณ อิคะเริสถูกอพอลโลแผดแสงอาทิตย์จนปีกขี้ผึ้งละลาย
อิคะเริส หรือ ไอคะเริส (อังกฤษ: Icarus, /ɪkərəs/ หรือ /aɪkərəs/; ภาษากรีก Ἴκαρος, ภาษาลาติน Íkaros) อิคะเริสเป็นบุตรชายของเดลาลัส (Daedalus) 2 พ่อลูกคู่นี้ถูกจองจำไว้ในหอคอยบนเกาะครีต สถานที่เดียวกับมิโนทอร์ โดยกษัตริย์ไมนอส ทั้งคู่มองจากหน้าต่างออกไปเห็นทะเลสีฟ้าครามและฝูงนกนางนวลที่บินอย่างอิสระเป็นเวลานานทุกวัน จึงโหยหาอิสรภาพและต้องการออกไปจากที่คุมขังนี้
วันหนึ่ง อิคะเริสสามารถฆ่านกนางนวลตัวหนึ่งได้ และนำมาให้เดลาลัสดู เดลาลัสจึงเกิดความคิดที่จะหนีได้ โดยการถอนขนปีกนกออกและเย็บขึ้นมาใหม่ด้วยขี้ผึ้ง แล้วติดเข้าที่แขนของตน จากนั้นจึงได้ลองกระพือปีกและพบว่า มันสามารถทำให้ร่างของตนบินได้ อิคะเริสจึงเรียกร้องให้เดลารัสบิดาตนสร้างปีกแบบนี้ขึ้นมาใหม่อีกคู่ เดลารัสได้ย้ำเตือนอิคะเริสว่า ปีกใหม่นี้ไม่สามารถบินได้สูง เมื่อสร้างเสร็จแล้ว อิคะเริสดีใจจนลืมตัว ใช้ปีกขี้ผึ้งคู่นี้บินสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ อพอลโล สุริยเทพซึ่งเฝ้ามองอยู่ เห็นมนุษย์อย่างอิคะเริสบินสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนเกือบถึงดวงอาทิตย์ อพอลโลพิโรธด้วยเห็นว่า เป็นการกระทำของมนุษย์ที่ท้าทายต่อเทพเจ้า จึงเร่งแสงของดวงอาทิตย์ให้ร้อนขึ้น ๆ จนกระทั่งปีกขี้ผึ้งของอิคะเริสละลาย และอิคะเริสก็ตกลงมาจมน้ำตาย
อาโอกิงาฮาระ

อาโอกิงาฮาระ
อาโอกิงาฮาระ (ญี่ปุ่น: 青木ヶ原; โรมาจิ: Aokigahara) หรือมีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า นทีแห่งไม้ (ญี่ปุ่น: 樹海; โรมาจิ: Jukai; อังกฤษ: Sea of Trees) เป็นชื่อเรียกป่าบริเวณเชิงภูเขาฟูจิด้านตะวันตกเฉียงเหนือ ในประเทศญี่ปุ่น
อาโอกิงาฮาระเป็นสถานที่ที่ชาวญี่ปุ่นมาฆ่าตัวตายบ่อยครั้ง โดยนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 เป็นต้นมา พบศพผู้เสียชีวิตในป่าแห่งนี้มากกว่า 500 คน เฉลี่ยแล้วมีผู้ฆ่าตัวตายในป่าแห่งนี้ประมาณปีละ 30 ราย ในปี ค.ศ. 2002 พบร่างผู้เสียชีวิต 78 ศพ แม้ว่าในป่าจะมีป้ายทั้งในภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นที่มีเนื้อหาเกลี้ยกล่อมให้เปลี่ยนใจ
จนได้มีตำนานและความเชื่อต่าง ๆ เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้มากมาย ว่า เป็นที่สิงสถิตย์ของเหล่าภูตผี โดยเชื่อว่า ป่าแห่งนี้มีวิญญาณต้นไม้หรือโคดามะ (木魂) สิงสถิตย์อยู่ เหล่าวิญญาณของต้นไม้จะดูดเอาพลังงานชีวิตจากผู้เสียชีวิตกลับคืนเป็นพลังแห่งป่า เพื่อต้านภัยธรรมชาติและต้านภัยของมนุษย์
ภูมิศาสตร์

พื้นป่าส่วนใหญ่เป็นหินภูเขาไฟและมีความแข็งยากที่จะเจาะทะลุได้ด้วยเครื่องมืออย่างพลั่วหรือเสียม นอกจากนี้ ยังมีเส้นทางอย่างไม่เป็นทางการหลายเส้นทางซึ่งถูกใช้กึ่งปกติสำหรับ "การตามหาศพ" ประจำปีซึ่งกระทำโดยอาสาสมัครท้องถิ่น ผู้ซึ่งทำเครื่องหมายพื้นที่ค้นหาด้วยเทปพลาสติก เทปพลาสติกนี้ไม่เคยถูกนำออก ดังนั้นเทปพลาสติกจำนวนมากจึงพบดาษดื่นในกิโลเมตรแรกของป่า พ้นจากเส้นทางที่กำหนดไว้นั้นนำไปสู่แหล่งท่องเที่ยว อย่างเช่น ถ้ำน้ำแข็งและถ้ำลม หลังจากกิโลเมตรแรกเข้าสู่ป่าอาโอกิงาฮาระในทิศทางมุ่งไปยังภูเขาไฟฟูจินั้น ป่าอยู่ในสภาพ "ดึกดำบรรพ์" มากขึ้น โดยมีสัญลักษณ์ให้เห็นว่ามนุษย์เข้ามาย่างกรายเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย
การท่องเที่ยวและการฆ่าตัวตาย

อาโอกิงาฮาระเป็นสถานที่ยอดนิยมที่จะมีผู้มาฆ่าตัวตาย โดยมีรายงานว่าเป็นสถานที่ฆ่าตัวตายที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลกเป็นอันดับสองรองจากสะพานโกลเดนเกตในซานฟรานซิสโก จนกระทั่งมีการดัดแปลงเป็นนวนิยายในปี ค.ศ. 1960 ชื่อ "ทะเลป่าดำ" (波の塔) โดยไซโซ มัตสึโมโตะ ที่เรื่องราวจบลงที่คู่รักทั้งสองที่เป็นตัวเอกของเรื่องฆ่าตัวตายในป่า อย่างไรก็ตาม ประวัติศาสตร์การฆ่าตัวตายในอาโอกิงาฮาระมีมาตั้งแต่ก่อนตีพิมพ์นวนิยายดังกล่าว และสถานที่แห่งนี้ยังเกี่ยวของกับความตายมาเป็นเวลาช้านานแล้ว มีการกล่าวว่าอูบาซูเตะได้กระทำในสถานที่แห่งนี้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และป่าเป็นที่เลื่องลือว่ามีผีสิงซึ่งเป็นผู้ที่ถูกทิ้งให้ตายในป่า
นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 มีผู้เสียชีวิตในป่ามากกว่า 500 คน ซึ่งส่วนใหญ่ฆ่าตัวตาย โดยเฉลี่ยแล้วมีผู้เสียชีวิตราว 30 คนต่อปี ในปี ค.ศ. 2002 พบร่างผู้เสียชีวิต 78 ศพอยู่ในป่า ทำลายสถิติ 73 ศพ เมื่อปี ค.ศ. 1998 ในปี ค.ศ. 2003 จำนวนผู้เสียชีวิตในปีนั้นเพิ่มขึ้นเกิน 100 ศพ และปัจจุบัน รัฐบาลท้องถิ่นได้หยุดการเผยแพร่จำนวนผู้เสียชีวิตในความพยายามที่จะลดความสัมพันธ์ระหว่างอาโอกิงาฮาระกับการฆ่าตัวตาย อัตราการฆ่าตัวตายที่สูงทำให้เจ้าหน้าที่ทางการติดป้ายในป่า ทั้งในภาษาญี่ปุ่นและอังกฤษ โดยกระตุ้นให้ผู้ที่มาฆ่าตัวตายเปลี่ยนใจเสีย คณะค้นหาศพ ซึ่งประกอบด้วยตำรวจ อาสาสมัครและสื่อจำนวนหนึ่ง เริ่มต้นตั้งแต่ ค.ศ. 1970
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลป่าอาโอกิงาฮาระ
Suicide Forest in Japan (พฤษภาคม 2012) ที่ยูทูบ (Vice.com)
鳴沢氷穴 [Narusawa Hyoketsu Ice Cave]. Mt Fuji Cave. (ในภาษาอังกฤษ)
富岳風穴 [Fugaku Fuketsu Wind Cave]. Mt Fuji Cave. (ในภาษาอังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
35°28′12″N 138°37′11″E﻿ / ﻿35.47000°N 138.61972°E﻿ / 35.47000; 138.61972
อิกซ์ตรีโมไฟล์

อิกซ์ตรีโมไฟล์ (อังกฤษ: extremophile) มาจากภาษาละติน extremus หมายถึง "สุดขั้ว" และภาษากรีก philiā (φιλία) หมายถึง "รัก" เป็นสิ่งมีชีวิตที่เติบโตได้ดีในภาวะสุดขั้วทางกายภาพหรือธรณีเคมีซึ่งเป็นโทษต่อสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่บนโลก ในทางตรงข้าม สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่สบายกว่าอาจเรียก เมโซไฟล์ (mesophile) หรือนิวโทรไฟล์ (neutrophile)
ลักษณะ

ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ถึง 1990 นักชีววิทยาพบว่าจุลินทรีย์มีความยืดหยุ่นมากในการดำรงชีพอยู่ในสิ่งแวดล้อมสุดขั้ว ตัวอย่างเช่น สิ่งแวดล้อมที่เป็นกรดหรือร้อนเป็นพิเศษ ซึ่งสิ่งมีชีวิตซับซ้อนไม่สามารถอยู่ได้เลย นักวิทยาศาสตร์บางส่วนถึงกับสรุปว่า สิ่งมีชีวิตอาจเริ่มต้นบนโลกในปล่องไฮโดรเทอร์มัลใต้ผิวมหาสมุทร Steinn Sigurdsson นักฟิสิกส์ดาราศาสตร์ กล่าวว่า "พบสปอร์แบคทีเรียมีชีวิตที่มีอายุ 40 ล้านปี และเราทราบว่าพวกมันทนทานต่อกัมมันตรังสี" วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 นักวิทยาศาสตร์รายงานว่า พบแบคทีเรียอาศัยอยู่ในที่เย็นและมืดในทะเลสาบที่ฝังอยู่ใต้น้ำแข็งในทวีปแอนตาร์กติกาลึกครึ่งไมล์ วันที่ 17 มีนาคม 2556 นักวิจัยรายงานข้อมูลที่เสนอว่ารูปแบบชีวิตจุลินทรีย์เติบโตในร่องลึกมาเรียนา ซึ่งเป็นสถานที่ลึกที่สุดในมหาสมุทรของโลก
อิกัวนาบก

| อิกัวนาบก |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
วงศ์:: Iguanidae
สกุล:: Conolophus Fitzinger, 1843

ชนิด
 Conolophus pallidus  Conolophus subcristatus  Conolophus marthae
อิกัวนาบก (อังกฤษ: Land iguana) เป็นกิ้งก่าสกุลหนึ่ง ในวงศ์อิกัวนา (Iguanidae) จัดอยู่ในสกุล 	Conolophus (มาจากภาษากรีกสองคำ: conos (κώνος) หมายถึง "หนาม" และ lophos (λοφος) หมายถึง "หงอน" โดยมีความหมายถึง หนามบนสันหลัง)
จัดเป็นสัตว์ถิ่นเดียวที่พบเฉพาะบนหมู่เกาะกาลาปาโกสเท่านั้น โดยถือว่าเป็นอิกัวนาอีกจำพวกหนึ่งที่มีความโดดเด่นของที่นี่นอกเหนือไปจากอิกัวนาทะเล ซึ่งอิกัวนาบกนั้นมีรูปร่างลักษณะ ตลอดจนพฤติกรรมที่แตกต่างไปจากอิกัวนาทะเลพอสมควร เนื่องจากเป็นสัตว์ที่หากินแต่เฉพาะบนบก กินพืชเป็นอาหาร โดยพืชที่นิยมกินเป็นพืชจำพวกกระบองเพชร โดยเฉพาะกระบองเพชรซันตาเฟ ซึ่งก็เป็นพืชถิ่นเดียวของหมู่เกาะกาลาปาโกสเช่นเดียวกัน ดังนั้นกระบองเพชรซันตาเฟจึงมีลักษณะลำต้นและกิ่งก้านที่สูงและยาว รวมถึงมีหนามแหลมเพื่อป้องกันตัวเองจากการกินของอิกัวนา
ดังนั้น อิกัวนาบกเองก็มีวิวัฒนาการของตัวเอง โดยปรับตัวให้สามารถกินอาหารได้หลากหลายขึ้น เช่น เปลี่ยนมากินแมลงเล็ก ๆ เป็นอาหารด้วย
อิกัวนาบก เป็นสัตว์ที่ไม่มีอุปนิสัยดุร้าย แม้จะมีรูปร่างหน้าตาที่น่ากลัวเหมือนกับอิกัวนาทะเล โดยพบกระจายพันธุ์ได้น้อยกว่าอิกัวนาทะเลพอสมควร โดยธรรมชาติเป็นสัตว์ที่ไม่ค่อยขยับเขยื้อนตัว เนื่องจากเป็นสัตว์กินพืช จึงจะขยับตัวหรือเคลื่อนไหวต่อเมื่อกินอาหารเท่านั้น  เกาะที่สามารถพบอิกัวนาบกได้มากที่สุด คือ เกาะซันตาเฟ หรือเกาะบาร์ริงตัน และเกาะเซาท์พลาซา
สามารถจำแนกได้เป็น 3 ชนิด
อิกัวนาเกาะบาร์ริงตัน, Conolophus pallidus
อิกัวนาเกาะกาลาปาโกส, Conolophus subcristatus
อิกัวนาสีชมพู, Conolophus marthae
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ  Conolophus ที่วิกิสปีชีส์
อิกลู

อิกลู
อิกลู (อังกฤษ: Igloo) คือ ที่พักอาศัยของชาวเอสกิโมซึ่งเป็นมนุษย์เผ่าหนึ่งที่อาศัยอยู่ทางแถบขั้วโลกเหนือหรือชนเผ่าบางกลุ่มที่อาศัยในเขตหนาว วัสดุที่ใช้ในการก่อสร้างนั้นก็คือน้ำแข็งซึ่งถูกตัดเป็นก้อนสี่เหลี่ยมให้มีขนาดที่เหมาะสมแล้วนำไปวางซ้อนกันเป็นชั้นๆเมื่อสร้างเสร็จแล้วจะมีลักษณะคล้ายโดม โดยเจาะทางเข้าไว้ที่ระดับต่ำเพื่อป้องกันลมหนาวจากภายนอกพัดเข้ามาด้านใน ภายในจะมีหนังสัตว์ขึงไว้ที่ผนังเพื่อใช้เป็นฉนวนสำหรับกักเก็บความร้อนที่เกิดจากการจุดตะเกียงหรือความร้อนจากร่างกายมนุษย์ ซึ่งหลักการสร้างเหล่านี้อาจทำให้อุณหภูมิด้านในอิกลูมีค่าระหว่าง -7 จนถึง 16 องศาเซลเซียส โดยอาศัยเพียงการปรับอุณหภูมิกายอย่างเดียว ขณะที่ภายนอกอิกลูนั้นอุณหภูมิอาจต่ำถึง -45 องศาเซลเซียส
อิกลูนั้นสามารถสร้างได้หลายขนาดขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของการใช้งาน เช่น ถ้าต้องการใช้พักอาศัยชั่วคราวสำหรับวันที่ออกล่าสัตว์ก็จะสร้างเป็นอิกลูขนาดเล็กที่มีโครงสร้างง่ายๆไม่ซับซ้อนมากนัก แต่ถ้าต้องการสร้างสำหรับพักอาศัยในระยะยาวก็อาจสร้างให้มีขนาดใหญ่หรือมีจำนวนห้องเพิ่มเติม
แหล่งข้อมูลอื่น

Watch How to Build an Igloo (National Film Board of Canada)
Building an Igloo, by Hugh McManners เก็บถาวร 2010-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Field Manual for the U.S. Antarctic Program, Chapter 11: "Snow Shelters", pp. 140-145 เก็บถาวร 2006-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Traditional Dwellings: Igloos (1) (Interview; Library and Archives Canada)
An article on igloos from The Canadian Encyclopedia เก็บถาวร 2009-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
How to Build an Igloo (wikiHow)
UIUC Students build an igloo
อาเซียนพาราเกมส์ 2003

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: ฮานอย ประเทศเวียดนาม
คำขวัญ: Peace, Love and Aspire
นักกีฬาเข้าร่วม: 740
ชนิด: 287 ใน 5 ชนิดกีฬา
พิธีเปิด: 21 ธันวาคม
พิธีปิด: 27 ธันวาคมr
ประธานพิธีเปิด: ฝั่ม เกีย เคียม รองนายกรัฐมนตรีเวียดนาม
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาหมีดิ่ญ (พิธีเปิด) Hanoi Sports Palace (พิธีปิด)
เว็บไซต์ทางการ: 2003 ASEAN Para Games
← กัวลาลัมเปอร์ 2001มะนิลา 2005 →
อาเซียนพาราเกมส์ 2003 (อังกฤษ: 2003 ASEAN Para Games) เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครั้งที่ 2 ระหว่างวันที่ 21 – 27 ธันวาคม พ.ศ. 2546 จัดขึ้นที่ ฮานอย ประเทศเวียดนาม
สนามกีฬาหลัก

อาเซียนพาราเกมส์ 2003 มีสนามกีฬา 5 แห่ง
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| นคร | พื้นที่แข่งขัน | กีฬา |
ฮานอย: National Sports Complex
| ฮานอย | สนามกีฬาหมีดิ่ญ | พิธีเปิด, กรีฑา |
| ฮานอย | Mỹ Đình Aquatics Centre | ว่ายน้ำ |
ฮานอย: อื่น ๆ
| ฮานอย | Hanoi Sports Palace | แบดมินตัน, พิธีปิด |
| ฮานอย | Cau Giay District Gymnasium | เทเบิลเทนนิส |
| ฮานอย | Trinh Hoai Duc Gymnasium | พาวเวอร์ลิฟติง |
การแข่งขัน > ประเทศที่เข้าร่วม

ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ 2003 มีทั้งหมด 11 ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาคนพิการอาเซียน
บรูไน
กัมพูชา
ลาว
อินโดนีเซีย
มาเลเซีย (135)
พม่า
ฟิลิปปินส์
สิงคโปร์
ไทย
ติมอร์-เลสเต
เวียดนาม (เจ้าภาพ)
สรุปเหรียญการแข่งขัน

*  เจ้าภาพ (เวียดนาม)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ไทย (THA) | 101 | 61 | 31 | 193 |
| 2 |  เวียดนาม (VIE)* | 81 | 80 | 86 | 247 |
| 3 |  มาเลเซีย (MAS) | 54 | 40 | 46 | 140 |
| 4 |  พม่า (MYA) | 24 | 12 | 12 | 48 |
| 5 |  อินโดนีเซีย (INA) | 10 | 11 | 18 | 39 |
| 6 |  สิงคโปร์ (SIN) | 10 | 8 | 1 | 19 |
| 7 |  บรูไน (BRU) | 4 | 10 | 5 | 19 |
| 8 |  ฟิลิปปินส์ (PHI) | 2 | 15 | 24 | 41 |
| 9 |  กัมพูชา (CAM) | 1 | 5 | 3 | 9 |
| 10 |  ลาว (LAO) | 0 | 3 | 1 | 4 |
| 11 |  ติมอร์-เลสเต (TLS) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (11 ประเทศ) | รวม (11 ประเทศ) | 287 | 245 | 228 | 760 |
ดูเพิ่ม

ซีเกมส์ 2003
แหล่งข้อมูลอื่น

2003 ASEAN Para Games official website (ในภาษาอังกฤษ) Retrieved Using Wayback Machine
International Games
| ก่อนหน้า |  | อาเซียนพาราเกมส์ 2003 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อาเซียนพาราเกมส์ 2001 (กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย) |  | การแข่งขันกีฬาอาเซียนพาราเกมส์  (21  - 27 มกราคม ค.ศ. 2004) |  | อาเซียนพาราเกมส์ 2005 (มะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์) |
| ด ค กอาเซียนพาราเกมส์ |
| --- | --- |
เกมส์:  2001 กัวลาลัมเปอร์   2003 ฮานอย   2005 มะนิลา   2008 นครราชสีมา   2009 กัวลาลัมเปอร์   2011 ซูราการ์ตา   2014 เนปยีดอ   2015 สิงคโปร์   2017 กัวลาลัมเปอร์   2020 ฟิลิปปินส์ 1  2022 ซูราการ์ตา   2023 พนมเปญ   2026 นครราชสีมา   2027 มาเลเซีย   2029 สิงคโปร์  
ซีเกมส์ 1ยกเลิกเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19