stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ISO 639-2
การจัดทำรหัส

รหัสที่แสดงแทนภาษาต่าง ๆ นี้ ประกอบด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวเล็ก 3 ตัว โดยที่ตัวอักษรเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องเป็นตัวอักษรย่อของ
ภาษานั้น ๆ แต่สามารถใช้รหัสนั้นในการจำแนกภาษาได้
มาตรฐานกลุ่มนี้ประกอบด้วย 2 กลุ่มด้วยกันคือ กลุ่มรหัสที่ใช้ในงานบรรณานุกรม (ISO 639-2/B)  หรือ รหัสกลุ่ม B และ กลุ่มรหัสที่ใช้ในงานที่ต้องเกี่ยวกับบัญญัติศัพท์ (ISO 639-2/T)  หรือ รหัสกลุ่ม T
โดยมีเงื่อนไขในการจัดรหัสสำหรับงานบรรณานุกรม หรือ รหัสกลุ่ม B คือ
รหัสที่ประเทศเหล่านั้นเลือกใช้
รหัสที่มีการใช้แล้วในระดับประเทศและนานาชาติ
ชื่อของภาษานั้นหรือสัญลักษณ์แทนในภาษาอังกฤษแทนภาษานั้น ๆ
เงื่อนไขในการจัดรหัสสำหรับงานที่ต้องเกี่ยวกับศัพท์บัญญัติเฉพาะทาง หรือ รหัสกลุ่ม T คือ
รหัสที่มีการใช้แล้วในระดับประเทศและนานาชาติ
ชื่อแทนของภาษานั้นหรือสัญลักษณ์แทนในภาษาอังกฤษแทนภาษานั้น ๆ
โดยการจัดรหัสทั้งสองแบบนี้มีเพียง 23 ภาษาเท่านั้นที่มีรหัสแตกต่างกัน โดยที่ในอนาคตการกำหนดรหัสจะขึ้นอยู่กับชื่อแทนของภาษานั้น ยกเว้นแต่กรณีที่ประเทศนั้น ๆ หรือกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษานั้น ๆ ร้องขอ แต่เพื่อให้เกิดความเสถียรภาพและความต่อเนื่อง การเปลี่ยนรหัสเหล่านี้จะทำได้เมื่อมีความจำเป็นจริง ๆ เท่านั้น และรหัสเดิมจะยังคงต้องใช้อยู่
อย่างน้อย 5 ปีก่อนที่จะมีการใช้รหัสใหม่แทนที่หลังจากที่ได้มีการร้องขอให้มีการเปลี่ยนแปลง แต่อย่างไรก็ตามรหัสในกลุ่มบรรณานุกรมจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงถ้าชื่อของภาษาหรือสัญลักษณ์ย่อของภาษาเปลี่ยนด้วยเหตุผลอย่างใดอย่างหนึ่ง ทั้งนี้เพื่อไม่ให้เกิดความสับสน
ในกรณีที่ภาษาเดียวกันแต่มีการเขียนต่างกันจะใช้รหัสแทนภาษาตัวเดียวกันแต่อาจมีมาตรฐาน
อื่นเพิ่มขึ้นเพื่อแยกให้เห็นระบบการเขียนที่แตกต่างกัน สำหรับกรณีภาษาท้องถิ่นก็จะใช้รหัสเดียวกับภาษานั้น ๆ ยกเว้นบ้างในกรณีที่ภาษาท้องถิ่นนั้นมีลักษณะที่ไม่สามารถบอกรากที่มาของภาษานั้น ๆ ได้ชัดเจนก็สามารถมีรหัสภาษาของตัวเองได้ (ซึ่งมีปรากฏอยู่น้อยกรณี)
ข้อแตกต่างของมาตรฐาน ISO 639-1 และ ISO 639-2

ISO 639 เป็นมาตรฐานที่พยายามจัดรหัสแทนชื่อของภาษาต่าง ๆ แต่
ISO 639-1 ประกอบด้วยตัวอักษรแทนเพียง 2 ตัว ซึ่งพัฒนาขึ้นในปี ค.ศ. 1988 จากบุคคลในกลุ่มงานทางภาษาศาสตร์ งานทางด้านพจนานุกรม และงานทางบัญญัติศัพท์ โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้ครอบคลุมภาษาหลักๆที่ใช้ในโลก
ISO 639-2 ประกอบด้วยตัวอักษร 3 ตัว ถูกริเริ่มในปี  ค.ศ. 1989 เนื่องจากเริ่มตระหนักว่ามาตรฐานส่วนแรก คือ ISO 639-1 ไม่เพียงพอที่จะครอบคลุมภาษาจำนวนมหาศาลได้ แต่มาตรฐานชุดนี้ได้กำหนดเป็นมาตรฐานครั้งแรกก็เมื่อในปี ค.ศ. 1998 โดยมีจุดมุ่งหมายในการพัฒนาก็เพื่อใช้ในงานบรรณานุกรมและงานที่ต้องนิยามคำศัพท์ ซึ่งมาตรฐานชุดนี้ครอบคลุมถึงมาตรฐาน ISO 639-1 และภาษาอื่น ๆ ที่มีปรากฏเป็นงานเขียนเชิงวรรณกรรมหรืออย่างน้อยต้องมีส่วนประกอบที่แสดงงานเขียนเชิงวรรณกรรม ซึ่งก็เกี่ยวเนื่องถึงภาษาต่าง ๆ ทั้งหมดเกือบทั้งหมดเท่าที่มีปรากฏอยู่ทั่วโลก โดยในมาตรฐานชุดนี้มีการแยกกลุ่มรากของภาษานั้น ๆ ไว้ด้วย
ตัวอย่าง

ตัวอย่างของรหัสในกลุ่ม ISO 639-2 เทียบกับ ISO 639-1 โดยที่ ถ้ารหัสในกลุ่ม
ISO 639-2 ใช้รหัสแทนไม่เหมือนกัน รหัสชุดแรกแสดงถึงรหัสในกลุ่มบรรณาณุกรม และชุดที่สองแสดงถึงรหัสในกลุ่มบัญญัติศัพท์
| 639-2 | 639-1 | ชื่อของภาษา |
| --- | --- | --- |
| ara | ar | ภาษาอาหรับ |
| aus |  | กลุ่มภาษาในออสเตรเลีย |
| ban |  | ภาษาบาหลี |
| baq/eus | eu | ภาษาบาสก์ |
| bel | be | ภาษาเบลารุส |
| tib/bod | bo | ภาษาทิเบต |
| bur/mya | my | ภาษาพม่า |
| cze/ces | cs | ภาษาเช็ก |
| chi/zho | zh | ภาษาจีน |
| ger/deu | de | ภาษาเยอรมัน |
| dsb |  | Lower Sorbian |
| dut/nld | nl | ภาษาดัตช์; Flemish |
| eng | en | ภาษาอังกฤษ |
| enm |  | ภาษาอังกฤษกลาง (1100-1500) |
| epo | eo | ภาษาเอสเปอรันโต |
| fre/fra | fr | ภาษาฝรั่งเศส |
| fro |  | ภาษาฝรั่งเศสเก่า (842-ca.1400) |
| lao | lo | ภาษาลาว |
| may/msa | ms | ภาษามลายู |
| mul |  | หลายภาษา |
| pli | pi | ภาษาบาลี |
| san | sa | ภาษาสันสกฤต |
| sgn |  | ภาษามือ |
| tha | th | ภาษาไทย |
ดูเพิ่ม

ISO 639
ISO 639-1
ISO 639-3
เขาศูนย์

เขาศูนย์ เป็นภูเขาที่อยู่ใน หมู่ที่ 9 ต.ไม้เรียง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช อยู่ห่างจากภูเขาหลวงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 15 กิโลเมตร  ทิศเหนือตั้งอยู่ในเขตตำบลกระเปียด ทิศใต้ และตะวันออกตั้งอยู่ในเขตตำบลไม้เรียง  ทิศตะวันตกตั้งอยู่ในเขตตำบลคลองเส
ภูมิประเทศของเขาศูนย์ เป็นพื้นที่ป่าที่มีการปลูกต้นยางพาราแทรกอยู่โดยทั่วไปจนถึงยอดเขา บางส่วนเป็นพื้นที่ปลูกไม้ผล  ลักษณะพื้นที่เป็นแนวเขาสูงสลับกับร่องเขา ร่องน้ำทางทิศเหนือจะไหลสู่คลองชัยต่อกับแม่น้ำตาปี  ร่องน้ำทางทิศตะวันตกของพื้นที่จะไหลสู่คลองขันต่อกับแม่น้ำตาปี ร่องน้ำทางทิศตะวันออกและทิศใต้ของพื้นที่จะไหลลงสู่คลองเสต่อกับแม่น้ำตาปี  เขาศูนย์มีเขาบริวารอีกสามลูก คือ เนินลูกกรอก ควนไฟไหม้ และเขาขวาง
ยอดเขาศูนย์ มีความสูง 510 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง บนยอดเขาเป็นที่ตั้งของสถานีถ่ายทอดสัญญาณโทรคมนาคม มีการตัดถนนลาดยาง ขึ้นไปบนเขาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2508 ระยะทาง 7 กิโลเมตร ในช่วงตอนเช้า หรือหลังฝนตกจะมีทะเลหมอกปกคลุมโดยรอบ ปัจจุบันเขาศูนย์ กลายเป็นแหล่งทองเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ หลังจากการปิดเหมืองไปเมื่อปี 2524 และมีทะเลหมอกแดนใต้ สามารถมองเห็นวิวและหมอกได้ 360 องศา และมีอากาศดีตลอดปี เขาศูนย์เป็นพื้นที่สีแดงในยุค คอมมิวนิสต์รุ่งเรือง และกลายเป็นชนวนทำให้มีการ แย่งชิงหลุ่มแร่และการฆ่ากันรายวัน จนได้รับว่า ดินแดน มิคสัญญี ในขณะนั้น
การประวัติทำแร่วุลแฟรมบนเขาศูนย์

มีการค้นพบแร่วุลแฟรมบนภูเขา  ทำให้ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาหาแร่ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 เป็นต้นมา โดยเริ่มจากการหาแร่บนผิวดินที่เรียกว่าลูกพลัดต่อมาพัฒนาเป็นการขุดลึกลงไปในชั้นหินเป็นอุโมงค์ไปตามสายแร่ เมื่อมีการขุดกันมากสาย แร่ที่พบก็อยู่ลึกลงไปทุกทีและสินแร่ที่ขุดได้มีปริมาณน้อยลง แต่เนื่องจากชื่อเสียงที่โด่งดังของเขาศูนย์ยามนั้นว่าเคยสร้างคนขุดให้รวยได้ภายในเวลารวดเร็ว ทำให้ผู้คนที่หวังจะแสวงโชคยังคงอพยพเข้ามา จนกระทั่ง พ.ศ. 2524 กองทัพภาคที่ 4 โดยพล.ท. จวน วรรณรัตน์ (ยศในขณะนั้น) ได้ออกคำสั่งปิดเขาศูนย์ ห้ามมีการขุดและซื้อขายแร่บนเขาอย่างเด็ดขาด โดยให้เหตุผลด้านความมั่นคงของประเทศ แต่ยังคงมีการดื้อแพ่งของผู้แสวงโชคส่วนหนึ่งที่ทำการต่อไปตามปกติ ดังนั้นในวันที่  24 เมษายน พ.ศ. 2525 กองทัพภาคที่ 4 โดยพล.ท. หาญ ลีนานนท์ (ยศในขณะนั้น) ได้ออกคำสั่งรื้อถอนสิ่งก่อสร้างทั้งหมด  และให้ขนย้ายสิ่งของ สัมภาระและคนทั้งหมด ลงจากเขาศูนย์ภายใน 24 ชั่วโมง มีการจัดบริการรถยนต์และรถไฟขบวนพิเศษอพยพย้ายผู้คนที่มาแสวงโชคกลับภูมิลำเนา ส่วนผู้ไม่มีที่ทำกินก็ให้อพยพไปที่นิคมสร้างตนเองสุคิริน อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาสพร้อมมอบที่ดินทำกินให้ ตามแนวนโยบาย 66/23 หรือ “ใต้ร่มเย็น” ทำให้การทำแร่บนเขาศูนย์ได้หยุดลงนับแต่นั้นเป็นต้นมา
การขุดแร่ที่ผ่านมาทำให้เหลือสายแร่อยู่ในระดับที่ลึกมากกว่า 200 เมตร ประกอบกับแร่วุลแฟรมมีราคาที่ตกต่ำมาก แม้สถานการณ์ในพื้นที่จะสงบลงแล้วก็ตาม จึงไม่มีผู้สนใจจะขุดแร่ที่เขาศูนย์อีกต่อไป เพราะไม่คุ้มกับความเสี่ยงและการลงทุน  ในที่สุดการขุดแร่วุลแฟรมบนเขาศูนย์ก็หยุดไปโดยปริยายจนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบันเขาศูนย์ ได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาส โดยพัฒนาให้เป็นจุดชมวิว บนยอดเขาศูนย์ และเส้นทางเดินสำรวจ อุโมงค์เหมืองเก่า และพัฒนาเส้นทางให้สะดวกสะบายสำหรับนักท่องเที่ยว โดยมีถนนคอนกรีตตลอดเส้นทาง และ ระหว่าง กม.0-2 ก็ มีที่พักรีสอร์ทเกิดขึ้นหลายเจ้า และร้านกาแฟ ทำให้สะดวกในการเดินทางสู่ยอดเขาศูนย์
คิมิโนะ ทาเมนาระ ชิเนรุ

Japanese yuri manga
| --- | --- |
คิมิโนะ ทาเมนาระ ชิเนรุ
姫のためなら死ねる
แนว: ตลก โรแมนติก ยูริ
มังงะ
เขียนโดย: คุซึชิโระ
สำนักพิมพ์: ทาเคโชโบ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาอังกฤษ: อเมริกาเหนือ JManga
นิตยสาร: Manga Life Win
วางจำหน่ายตั้งแต่: 10 มีนาคม 2010 – 21 มีนาคม 2024
จำนวนเล่ม: 14 (หนังสือ)
คิมิโนะ ทาเมนาระ ชิเนรุ(ญี่ปุ่น: 姫のためなら死ねる) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แนวยูริ เขียนและวาดภาพโดยคุซุชิโระ ได้รับการตีพิมพ์ออนไลน์ใน Manga Life Winของสำนักพิมพ์ ทาเคโชโบตั้งแต่เดือนมีนาคม 2010 ถึงมีนาคม 2024 และได้รับอนุญาตให้เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษโดยJ Mangaในปี 2012
เรื่องย่อ

เรื่องราวเกิดขึ้นในยุคฮีอัน (Heian era) ตามติดตามชีวิตของ เซอิ โชนาโกนะ (Sei Shonagon) นักเขียนผู้สะท้อนชีวิตแบบ บุคคลที่ไม่ได้อยู่ในระบบการศึกษา การทำงาน หรือการฝึกอบรม ซึ่งเป็นผู้หลงใหลในความงดงามของจักรพรรดินีเทอิชิ และเริ่มรับใช้ราชสำนักในฐานะครูสอนพิเศษส่วนตัวของเธอ ในขณะที่โชนาโกะจับตามองจักรพรรดินี สตรีในราชสำนักจำนวนมากก็จับตามองเธอ
สื่อตีพิมพ์

เขียนและวาดภาพโดย คุซึชิโระ ได้รับการตีพิมพ์ออนไลน์ในนิตยสารManga Life Winของสำนักพิมพ์ทาเคโชโบตั้งแต่วันที่ 10 มีนาคม 2010 ถึง 21 มีนาคม 2024 ซีรีส์นี้รวมเล่ม(ทังโกบง)ทั้งหมด 14 เล่ม ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2011 ถึงพฤษภาคม 2024
ซีรีส์นี้ได้รับอนุญาตสำหรับการเผยแพร่ภาษาอังกฤษในรูปแบบดิจิทัลโดยJManga
| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  7 พฤษภาคม 2011 | 9784812475614 |
| 2 |  7 เมษายน 2012 | 9784812477618 |
| 3 |  7 พฤษภาคม 2013 | 9784812481714 |
| 4 |  7 เมษายน 2014 | 9784812485491 |
| 5 |  7 เมษายน 2015 | 9784801952218 |
| 6 |  7 พฤษภาคม  2016 | 9784801955189 |
| 7 |  7 พฤษภาคม 2017 | 9784801959309 |
| 8 |  7 พฤษภาคม 2018 | 9784801962545 |
| 9 |  7 พฤษภาคม 2019 | 9784801966048 |
| 10 |  7 พฤษภาคม 2020 | 9784801969339 |
| 11 |  7 พฤษภาคม 2021 | 9784801972957 |
| 12 |  7 พฤษภาคม 2022 | 9784801976283 |
| 13 |  15 มิถุนายน 2023 | 9784801980655 |
| 14 |  16 พฤษภาคม 2024 | 9784801983113 |
แหล่งข้อมูลอื่น

คิมิโนะ ทาเมนาระ ชิเนรุ (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
Official manga website (ในภาษาญี่ปุ่น)
เจ้าจอมมารดาหรุ่น ในรัชกาลที่ 4

| เจ้าจอมมารดาหรุ่น ในรัชกาลที่ 4 |
| --- | --- |

เกิด: พ.ศ. 2384
เสียชีวิต: พ.ศ. 2472
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
บุตร: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรุณวดี
บิดามารดา: พระยาอภัยพิพิธ (กระต่าย) คุณหญิงอภัยพิพิธ (แจ่ม)
เจ้าจอมมารดาหรุ่น  เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งให้ประสูติการพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรุณวดี
ประวัติ

เจ้าจอมมารดาหรุ่น เป็นธิดาของพระยาอภัยพิพิธ (กระต่าย) กับ คุณหญิงอภัยพิพิธ (แจ่ม) ต่อมาเจ้าจอมมารดาหรุ่นได้ถวายตัวเข้าเป็นฝ่ายในสนองพระเดชพระคุณเป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ให้ประสูติการพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรุณวดี
หลังพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตก็ยังพำนักอยู่ในพระบรมมหาราชวังจนถึงแก่อนิจกรรมเมื่อปี พ.ศ. 2472 อายุได้ 88 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นทุติยจุลจอมเกล้า
พ.ศ. ๒๔๔๗ –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)
วงวนใหญ่มหาสมุทร

แผนที่วงวนใหญ่ 5 วงวนที่สำคัญ
ในทางสมุทรศาสตร์ วงวนใหญ่ (อังกฤษ: gyre) คือระบบกระแสน้ำขนาดใหญ่บนพื้นผิวมหาสมุทรที่เคลื่อนที่เป็นวงกลมซึ่งขับเคลื่อนด้วยการเคลื่อนที่ของลม วงวนใหญ่เกิดจากแรงกอรียอลิส ซึ่งได้แก่ ความวนของดาวเคราะห์ แรงเสียดทานแนวนอน และแรงเสียดทานแนวตั้ง เป็นตัวกำหนดรูปแบบการไหลเวียนจาก เคิร์ลของลม (ทอร์ก)
วงวนใหญ่สามารถหมายถึง กระแสวนประเภทใดก็ได้ในบรรยากาศหรือในทะเล แม้กระทั่งกระแสน้ำวนที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่ส่วนใหญ่มักใช้ในวิชาสมุทรศาสตร์ ภาคพื้นดินเพื่อกล่าวถึงระบบมหาสมุทรที่สำคัญ
ยุโรปเหนือ

ยุโรปเหนือ
ภูมิภาคยุโรปเหนือ ประกอบไปด้วย ดินแดนคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย คาบสมุทรจัตแลนด์ และเกาะไอซ์แลนด์ อยู่ประมาณละติจูดที่ 55 องศาเหนือ - 71 องศาเหนือ ประกอบไปด้วยประเทศในกลุ่มนอร์ดิก ซึ่งได้แก่ นอร์เวย์  สวีเดน  ฟินแลนด์  เดนมาร์ก  ไอซ์แลนด์ ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวนอร์ดิก ในปีพ.ศ. 2541 มีประชากรทั้งหมด 35,086,982 คน มีพื้นที่ทั้งหมด 1,502,7863 ตารางกิโลเมตร สำหรับภาษาที่ใช้จะเป็นภาษาติวโตนิก ได้แก่ภาษาของพวกสแกนดิเนเวีย (ยุโรปเหนืออาจหมายถึงหมู่เกาะอังกฤษ และบางประเทศที่อยู่ใกล้เคียงก็ได้)
ภูมิอากาศ

สภาพภูมิอากาศในภูมิภาคนี้ส่วนใหญ่เป็นแบบภูมิอากาศแบบไม่มีฤดูแล้งอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร (Cfb) ภูมิอากาศแบบไม่มีฤดูแล้งอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร (Dfb) ภูมิอากาศแบบไม่มีฤดูแล้งหนาวภาคพื้นสมุทรกับภูมิอากาศแบบแห้งแล้งในฤดูร้อนหนาวภาคพื้นสมุทร (Dfc กับ Dsc) และภูมิอากาศแบบทุนดรา (ET)
| ด ค กภูมิภาคหลักและอนุภูมิภาคของโลก |
| --- | --- |
ทวีปแอฟริกา:  เมดิเตอร์เรเนียน  สะฮารา เหนือ อัลมัฆริบ  ตะวันออกกลาง  ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ  อัลมัชริก  ใต้สะฮารา ตะวันตก  ตะวันออก จะงอย  เกรตเลกส์  กลาง  ใต้  เกาะ 
ทวีปอเมริกา:  เหนือ แปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ  ตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐ  นิวอิงแลนด์  ตะวันตกกลาง  ตอนกลางของแอตแลนติก  ตะวันตกของสหรัฐ  ตะวันตกเฉียงใต้  รัฐแห่งขุนเขา  ใต้ตอนกลางของสหรัฐ  ใต้ของสหรัฐ  ชายฝั่งตะวันออก  ชายฝั่งตะวันตก  ไบเบิลเบลต์  แอปพาเลเชีย  เกรตเลกส์  ตะวันออกของแคนาดา  ตะวันตกของแคนาดา  Canadian Prairies  เหนือของแคนาดา  แอตแลนติกของแคนาดา  เหนือของเม็กซิโก  เอริโดอเมริกา  แคริบเบียน  หมู่เกาะเวสต์อินดีส  กลาง  ตอนกลาง  มีโซอเมริกา  แองโกล  ฝรั่งเศส  ลาติน ไอบีเรีย ฮิสแปนิก  โปรตุเกส  ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน 
ทวีปอเมริกาใต้:  กรวยใต้  เหนือ (รัฐเกียนา)  หมู่เกาะเวสต์อินดีส  ปาตาโกเนีย  แอมะซอน  ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน 
ทวีปเอเชีย:  กลาง ทะเลอารัล  ทะเลทรายอารัลคุม  ทะเลแคสเปียน  ตะวันออกไกล แปซิฟิกเอเชีย รัสเซียตะวันออกไกล  ตะวันออก ตะวันออกเฉียงเหนือ  เอเชียชั้นใน เกรตเตอร์เอเชียกลาง  ตะวันออกเฉียงใต้ ภาคพื้นทวีป  ภาคพื้นสมุทร  เหนือ ไซบีเรีย  ยูรัล  ใต้ รัฐหิมาลัย  อนุทวีปอินเดีย  ตะวันตก ลิแวนต์ ทะเลเดดซี  เมดิเตอร์เรเนียน  เกรตเตอร์อิหร่าน ที่ราบสูงอิหร่าน  คาบสมุทรอาหรับ  คอเคซัส คอเคซัสใต้  ตะวันออกกลาง ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ  ตะวันออกใกล้  อัลมัชริก  เอเชียแปซิฟิก 
ทวีปยุโรป:  กลาง  เหนือ บอลติก  บริติชไอลส์  นอร์ดิก  ตะวันตกเฉียงเหนือ  สแกนดิเนเวีย คาบสมุทรสแกนดิเนเวีย  ตะวันออก ตะวันออกเฉียงใต้  บอลข่าน  คอเคซัส คอเคซัสใต้  คอเคซัสเหนือ  รัสเซียตอนใต้  รัสเซียยุโรป  ใต้ ไอบีเรีย  อิตาลี คาบสมุทรอิตาลี  บอลข่าน  ตะวันออกเฉียงใต้  เมดิเตอร์เรเนียน  ตะวันออกกลาง  ตะวันตก แอตแลนติก  กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ  ตะวันตกเฉียงเหนือ  เยอรมัน  โรแมนซ์  เซลติก  สลาฟ 
โอเชียเนีย:  ออสตราเลเชีย ออสเตรเลีย  เกาะนิวกินี  ทวีปซีแลนเดีย  เกาะในแปซิฟิก ประเทศไมโครนีเชีย  เมลานีเชีย  พอลินีเชีย 
ขั้วโลก:  แอนตาร์กติก  อาร์กติก 
มหาสมุทร:  โลก (ทะเล)  แอนตาร์กติก/ใต้ การบรรจบกัน  อาร์กติก  แอตแลนติก  อินเดีย  แปซิฟิก เกรตแบร์ริเออร์รีฟ  ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา  วงแหวนไฟ  รายชื่อทะเล 
ภูมิภาคโลก ที่ไม่ใช่ทวีป:  โลกเหนือและโลกใต้ ทั่วโลกตะวันตกเฉียงเหนือ  ทั่วโลกตะวันตกเฉียงใต้  โกลบอลตะวันออก ทั่วโลกตะวันออกเฉียงใต้  แผ่นดินและซีกโลกน้ำ โลกตะวันตกเฉียงเหนือ  โลกตะวันตกเฉียงใต้  โลกตะวันออก โลกตะวันออกเฉียงใต้  แผ่นดินและซีกโลกน้ำ 
  ทวีปของโลก / รายชื่อทะเล
พระยาไชยยศสมบัติ (เสริม กฤษณามระ)

| มหาอำมาตย์ตรีพระยาไชยยศสมบัติ (เสริม กฤษณามระ)ม> ว.ม., ป.ช., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479 – 19 ธันวาคม พ.ศ. 2481
ก่อนหน้า: พระยาพหลพลพยุหเสนา
ถัดไป: ปรีดี พนมยงค์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 9 มีนาคม พ.ศ. 2440
เสียชีวิต: 9 มกราคม พ.ศ. 2521
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: คุณหญิงศรี ไชยยศสมบัติ คุณหญิงดารา ไชยยศสมบัติ
ลายมือชื่อ: 

มหาอำมาตย์ตรี พระยาไชยยศสมบัติ (เสริม กฤษณามระ) เป็น อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลพันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) และอดีตคณบดีคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยคนแรก และเป็นผู้ร่วมก่อตั้งธนาคารไทยทนุ เมื่อปี พ.ศ. 2492
ประวัติ

พระยาไชยยศสมบัติ (เสริม กฤษณามระ) เป็นบุตรของอำมาตย์เอกพระยาราชธนพิทักษ์ (สังข์ กฤษณามระ) และคุณหญิงแสง ราชธนพิทักษ์ (แสง ศรัทธาคุ้ม) จบการศึกษาจากโรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เมื่อจบการศึกษาจึงเข้ารับราชการที่กระทรวงพระคลังมหาสมบัติในปีพ.ศ. 2456 ในตำแหน่งเสมียนกรมที่ปรึกษาการคลัง จากนั้นจึงสอบชิงทุนไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ
แล้วกลับมาเข้ารับราชการที่กระทรวงพระคลังมหาสมบัติ ได้รับบรรจุในตำแหน่งเสมียนอังกฤษ ในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2465 พร้อมทั้งได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น หลวงกฤษณามระพัต ต่อจากนั้นจึงลาออกจากกระทรวงพระคลังมหาสมบัติเข้าทำงานในกรมบัญชีกลาง ตำแหน่งนายเวรชั้น 2 สักระยะหนึ่งได้โอนไปอยู่กรมตรวจเงินแผ่นดิน ตำแหน่งนายเวรชั้น 1 ภายหลังต่อมาเปลี่ยนชื่อตำแหน่งเป็นปลัดกรมชั้น 1 รับราชการอยู่ในกรมตรวจเงินแผ่นดิน จนได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยอธิบดีกรมตรวจเงินแผ่นดิน ในปี พ.ศ. 2472 ได้รับการโอนกลับมาที่กรมบัญชีกลางอีกครั้ง พร้อมตำแหน่งรักษาการอธิบดีกรมบัญชีกลางเมื่อเดือน กุมภาพันธ์ 2472 จนรับตำแหน่งอธิบดีกรมบัญชีกลางเมื่อเดือนเมษายน 2472 ด้วยวัยเพียง 32 ปี และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระยาไชยยศสมบัติ
พระยาไชยยศสมบัติ (เสริม กฤษณามระ) ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในรัฐบาลพันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) ครั้งแรกเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479 ในคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 6 และดำรงตำแหน่งต่อมาในคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 7 และคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 8 และพ้นจากตำแหน่งไปเมื่อ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2481 นอกจากนี้ยังเคยได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในผู้แทนราษฎรชั่วคราว
คู่สมรสคือ คุณหญิงศรี ไกรฤกษ์ และน้องสาว - คุณดารา ไกรฤกษ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2506 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2502 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2504 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
วิทยาศาสตร์การประมง

วิทยาศาสตร์การประมง (อังกฤษ: Fisheries science) เป็นสาขาวิชาว่าด้วยการจัดการและความเข้าใจด้านการประมง ซึ่งประกอบด้วยหลายสาขาวิชาทางวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับวิชาด้านสมุทรศาสตร์ ชีววิทยาทางทะเล การอนุรักษ์ทางทะเล นิเวศวิทยา พลศาสตร์ประชากร เศรษฐศาสตร์ และการจัดการ หรือในสาขาใหม่ที่เกิดขึ้น อย่างเช่น เศรษฐศาสตร์เชิงชีววิทยา
วิทยาศาสตร์การประมง เป็นสาขาวิชาที่สอนในมหาวิทยาลัย ที่อาจเจาะจงเฉพาะในระดับปริญญาตรี ปริญญาโท หรือ ปริญญาเอก บางมหาวิทยาลัยมีภาควิชาวิทยาศาสตร์การประมงโดยเฉพาะ
วิทยาศาสตร์การประมง เริ่มมีมาราวปี ค.ศ. 1890 ในสาขาวิชาที่ผสมผสานระหว่างสาขาสัตววิทยากับสถิติ แต่ประยุกต์ในรูปแบบและการใช้งานใหม่
อินทรชิต

| อินทรชิต |
| --- | --- |
ชัยชนะของอินทรชิต จิตรกรรมโดยราชา รวิ วรรมา
ชื่ออื่น: รณพักตร์ (รามเกียรติ์) เมฆนาท (รามายณะ)
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: นางสุวรรณกันยุมา
บุตร - ธิดา: ยามลิวัน กันยุเวก
บิดา-มารดา: ท้าวทศกัณฐ์ นางมณโฑ
พี่น้อง: องคต (พี่ชายร่วมมารดา) นางสีดา (น้องสาว) ไพนาสุริยวงศ์ (น้องชาย) นางสุพรรณมัจฉา (พี่น้องร่วมบิดา) บรรลัยกัลป์ (พี่น้องร่วมบิดา) ทศคีรีวัน ทศคีรีธร (พี่น้องร่วมบิดา) สิบรถ (พี่น้องร่วมบิดา) สหัสกุมาร (พี่น้องร่วมบิดา)
อินทรชิต (สันสกฤต:  इन्‍द्र जीत อินฺทฺร ชีต) เดิมมีชื่อว่า รณพักตร์ เป็นบุตรทศกัณฐ์กับนางมณโฑ มีมเหสีชื่อ นางสุวรรณกันยุมา มีบุตรชื่อยามลิวันและกันยุเวก มีกายสีเขียว มีฤทธิ์เก่งกล้ามาก เมื่อโตขึ้นจึงทูลลาพระบิดาและพระมารดาเพื่อไปศึกษาวิชากับพระฤๅษีโคบุตรจนสำเร็จวิชามนต์มหากาลอัคคี จึงกราบลาอาจารย์เพื่อไปบำเพ็ญตบะ เมื่อบำเพ็ญจนเก่งกล้าแล้ว จึงทำพิธีขออาวุธวิเศษต่อมหาเทพทั้ง 3 มหาเทพจึงประทานอาวุธวิเศษให้ คือ
พระอิศวรประทานศรพรหมาสตร์ และมอบพรสามารถแปลงร่างเป็นพระอินทร์ได้
พระพรหมประทานศรนาคบาศ และมอบพรหากเศียรตกลงพื้น จะเกิดไฟบรรลัยกัลป์ล้างโลก ต้องนำพานแว่นฟ้าของพระพรหมเท่านั้นมารองรับเศียรจึงจะระงับเหตุได้
พระนารายณ์ประทานศรวิษณุปาณัม
เมื่อได้รับพรและอาวุธวิเศษแล้ว รณพักตร์เกิดความหึกเหิมยกทัพบุกสวรรค์และรบกับพระอินทร์จนชนะ เมื่อทศกัณฐ์ทราบข่าวบุตรของตนมีชัยชนะก็ดีใจมาก จึงเปลื่ยนชื่อใหม่จากรณพักตร์เป็นอินทรชิต หมายถึง "ผู้พิชิตพระอินทร์" อินทรชิตได้ทำสงครามกับกองทัพพระลักษมณ์หลายครั้ง เอาชนะได้ในศึกนาคบาศและศึกพรหมาสตร์ อินทรชิตได้ทำพิธีกุมภนิยาแต่ก็ถูกพระลักษมณ์ทำลายพิธี จนเมื่ออินทรชิตหมดสิ้นอาวุธที่จะต่อกร จึงกลับกรุงลงกาไปลาพ่อแม่ลูกเมียก่อนยกทัพออกมารบครั้งสุดท้าย อินทรชิตถูกศรพรหมาสตร์ของพระลักษมณ์ตัดคอขาด โดยมีองคตถือพานแว่นฟ้ามารองรับเศียรเอาไว้
ลักษณหัวโขนอินทรชิต

กายสีเขียว หนึ่งหน้า สองกร ตาโพลง เขี้ยวคุด (เขี้ยวดอกมะลิ) ปากหุบ ทรงชฎาเดินหน หรือ กาบไผ่ยอดปัด จอนหูมี 2 แบบ คือจอนหูแบบมนุษย์และจอนหูแบบยักษ์ นอกจากนี้ยังทำหน้าสีทองอีกแบบหนึ่ง และในตอนเป็นเด็กสวมกะบังหน้ามีเกี้ยวรัดจุก (ชฎาเด็กหรือหัวกุมารไว้จุก) กายสีเขียว 1 พักตร์ 2 กร ชุดแต่งกายด้วยจีวรสีเขียว
อินทรชิตในรามายณะ

อินทรชิต มีชื่อเดิมว่า เมฆนาท (สันสกฤต:  मेघनाथ โมฆนาถ) เนื่องจากเวลาเกิด มีเสียงร้องไห้ดังเสียงฟ้าร้อง อินทรชิตรักและเทิดทูนบิดาของตนยิ่งกว่าสิ่งใด สามารถเอาชนะพระลักษมณ์และพระรามในสงครามหลายครั้งเนื่องจากพิธีกรรมที่บำเพ็ญทุกครั้งก่อนออกรบ แต่ครั้งสุดท้ายพระลักษมณ์บุกโจมตีในระหว่างทำพิธี อินทรชิตไม่ทันตั้งตัวแต่ยังต่อสู้อย่างกล้าหาญจนสิ้นใจตาย หลังจากทศกัณฐ์ทราบข่าวการตายของอินทรชิต ทศกัณฐ์เกิดความแค้นถึงกับตัดสินใจที่จะประหารนางสีดาที่เป็นต้นเหตุการตายของลูกชายและกุมภกรรณน้องชาย แต่เสนาบดีเตือนสติว่า ทั้งกุมภกรรณ อินทรชิต และเหล่าทหารทั้งหมดยอมสละชีวิตเพื่อนางสีดาได้อภิเษกกับทศกัณฐ์ ถ้าประหารนางไปการตายของเหล่านี้จะสูญเปล่า เพราะทศกัณฐ์เป็นทั้งพระราชา พี่ชาย และพ่อ ของเหล่าทหารที่ตายไปในครั้งนี้จะต้องรับผิดชอบด้วยการออกรบด้วยตัวเอง
อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา

| อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดิน ปูเวร์โตปรินเซซา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ปากทางเข้าถ้ำ
พิกัด: 10°11′32.3″N 118°55′33.0″E﻿ / ﻿10.192306°N 118.925833°E﻿ / 10.192306; 118.925833
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (vii), (x)
อ้างอิง: 652
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2542 (คณะกรรมการสมัยที่ 23)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
หินงอกหินย้อยบริเวณปากถ้ำ
อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา (อังกฤษ: Puerto Princesa Subterranean River National Park; ตากาล็อก: Pambansang Liwasang Ilog sa Ilalim ng Lupa ng Puerto Princesa) เป็นอุทยานแห่งชาติของประเทศฟิลิปปินส์ ได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ. 1992 และได้รับการจัดเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติในปี ค.ศ. 1999
อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซาตั้งอยู่บริเวณทิวเขาเซนต์พอล ทางตอนเหนือของเกาะปาลาวัน ประเทศฟิลิปปินส์  ห่างจากเมืองปูเวร์โตปรินเซซา เมืองหลวงของจังหวัดปาลาวันทางตอนเหนือประมาณ 50 กิโลเมตร
ณ ที่นี้ถือเป็นแม่น้ำใต้ดินที่มีความยาวที่สุดในโลก (ประมาณ 8.2 กิโลเมตร) ลอดผ่านถ้ำหินปูนของทิวเขาเซนต์พอล ที่มีอายุกำเนิดมานานกว่า 20 ล้านปี ก่อนที่จะไหลลงสู่ทะเลจีนใต้ โดยในภายในถ้ำจะประกอบด้วยหินงอกหินย้อยต่าง ๆ ที่มีลักษณะเหมือนรูปร่างต่าง ๆ ตามแต่จินตนาการของผู้พบเห็น เช่น หัวสิงโต, เห็ด, เทียนไขเล่มยักษ์ หรือพระแม่มารี ซึ่งถือเป็นจุดสำคัญของการเข้าชม การเข้าชมต้องใช้วิธีการล่องเรือพายเข้าไป และใช้ไฟฉายส่อง เพราะภายในถ้ำไม่มีการติดตั้งไฟอย่างถาวร
ก่อนที่จะเข้าสู่ถ้ำ ต้องเดินผ่านเส้นทางชมธรรมชาติซึ่งเป็นป่าดิบที่อุดมสมบูรณ์ ประกอบไปด้วยป่าไม้นานาชนิด และสัตว์ป่าหายากชนิดต่าง ๆ เช่น ลิงแสม, นกเงือกปาลาวัน เป็นต้น และภายในถ้ำก็เป็นแหล่งอาศัยของค้างคาวจำนวนมาก
การเข้าชม จะเข้าชมได้เพียง 1.2 กิโลเมตร ส่วนที่เหลือจะปิดไม่ให้นักท่องเที่ยวเข้าชม ด้วยเหตุผลของการอนุรักษ์ และจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยว
อัตราค่าเข้าชมคนละ 150 เปโซ ถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่ของจังหวัดปาลาวัน อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซาได้รับการประกาศให้เป็น 7 สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลก เมื่อปี ค.ศ. 2011 ร่วมกับป่าแอมะซอน, อ่าวหะล็อง, น้ำตกอีกวาซู เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  โบสถ์บาโรกแห่งฟิลิปปินส์  นาขั้นบันไดแห่งกลุ่มทิวเขาฟิลิปปินส์  นครประวัติศาสตร์บีกัน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อุทยานธรรมชาติพืดหินปะการังตุบบาตาฮา  อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลก
| ด ค กเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่ |
| --- | --- | --- |
|  ป่าแอมะซอนและแม่น้ำแอมะซอน  อ่าวหะล็อง  น้ำตกอีกวาซู  เกาะเชจู  เกาะโกโมโด  แม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา  ภูเขาโต๊ะ  |  ป่าแอมะซอนและแม่น้ำแอมะซอน  อ่าวหะล็อง  น้ำตกอีกวาซู  เกาะเชจู  เกาะโกโมโด  แม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา  ภูเขาโต๊ะ  |  |
พระบรมบรรพต

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ ภูเขาทอง
| บรมบรรพต   ภูเขาทอง |
| --- | --- |
Golden Mount

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: เจดีย์
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมไทย
เมือง: แขวงบ้านบาตร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2408 (ภูเขาทองปัจจุบัน)
ปรับปรุง: พ.ศ. 2509 (บุกระเบื้องโมเสกสีทองที่องค์พระเจดีย์) พ.ศ. 2420 (บรรจุพระบรมสารีริกฐาตุครั้งแรก) พ.ศ. 2441 (บรรจุพระบรมสารีริกฐาตุครั้งที่สอง)
ผู้สร้าง: พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (แบบเดิม) พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (ภูเขาทองในปัจจุบัน)
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: น้ำหนักโครงสร้างส่วนที่อยู่เหนือผิวดินทั้งหมดประมาณ 190,000 ตัน
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) (พระปรางค์ฐานย่อมุมไม้สิบสอง) สมเด็จเจ้าพระยาบรมมาหพิชัยญาติ (ภูเขา)
พระบรมบรรพต หรือ ภูเขาทอง เป็นเจดีย์บนภูเขาจำลองตั้งอยู่ในวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร จากพระราชประสงค์เดิมของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงดำริให้สร้างพระปรางค์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดใหญ่อยู่ทางทิศตะวันออกของพระนคร คล้ายพระเจดีย์วัดภูเขาทองที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา แต่เนื่องจากโครงสร้างมีน้ำหนักมาก ดินเลนในบริเวณนั้นไม่สามารถรองรับได้ องค์ปรางค์จึงทะลายลงมา ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการเปลี่ยนแบบให้เป็นภูเขาทองขึ้นดั่งเช่นในปัจจุบัน ซึ่งพระองค์ได้ทรงวางศิลาฤกษ์เมื่อปี พ.ศ. 2408
การก่อสร้างบรมบรรพต ใช้เวลาถึง 2 รัชกาล คือแล้วเสร็จในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บนยอดเจดีย์มีการบรรจุพระธาตุซึ่งได้รับการบรรจุถึง 2 ครั้ง คือใน ปี พ.ศ. 2420 และ พ.ศ. 2441 มีทางขึ้นทั้ง 2 ทาง ในทิศเหนือแและใต้
ปัจจุบันบรมบรรพตถือเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นในบริเวณเขตนั้นเนื่องจากความสูงกว่า 59 เมตร หรือเท่าตึกสูง 19 ชั้น เคียงคู่กันกับ  โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร ซึ่งอยู่ไม่ห่างกันมาก และในช่วงวันลอยกระทง ของทุกปี จะมีงานสำคัญของบรมบรรพตคืองาน พิธีห่มผ้าแดงบรมบรรพตภูเขาทอง ซึ่งมักจัดต่อเนื่องกันยาว 10 วัน