stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สุพรรษา เนื่องภิรมย์
ละครโทรทัศน์ > ปี 2556

คู่กรรม ช่อง 5 รับบท แม่วรรณ
อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ช่อง 3 รับบท ย่าอร
ละครโทรทัศน์ > ปี 2557

พราว ช่อง 7 รับบท อรชุมา
ละครโทรทัศน์ > ปี 2558

เลือดตัดเลือด ช่อง 7 รับบท คุณหญิงนวลจันทร์
รักเร่ ช่อง 7 รับบทคุณหญิงนิต้า
ละครโทรทัศน์ > ปี 2559

บัวแล้งน้ำ ช่อง พีพีทีวี รับบท ม.ร.ว.ปทุมมา / คุณหญิงปทุมมา
ละครโทรทัศน์ > ปี 2560

เมียหลวง ช่อง 3 รับบท ท่านผู้หญิงวิภารดี
ละครชุด ภารกิจรัก เรื่อง ยึดฟ้าหาพิกัดรัก ช่อง 7
ละครโทรทัศน์ > ปี 2561

คุณย่าดอตคอม ช่อง ทรูโฟร์ยู รับบท คุณย่าวิทู
ภาพยนตร์ > ปี 2522

รอยลิขิต
เตือนใจ
ไผ่สีทอง
เพลงสุดท้าย
ไม่มีชาติหน้าอีกแล้ว
พ่อม่ายลูกติด
พะเนียงแตก
สาวใช้แม่เอ๊ย
ภาพยนตร์ > ปี 2523

เครือฟ้า
เจ้าพายุ
ดุ๊ยดุ่ย
เมียจำเป็น
เป๋อจอมเปิ่น
จับกัง (กรรมกรเต็มขั้น)
ไอ้ย่ามแดง
ฉุยฉาย
ลูกทุ่งดิสโก้
สิงห์จ้าวพยัคฆ์
เสียงซึงที่สันทราย
หนุ่มบ้านนา สาวนาเกลือ
โชคดีที่รัก
หลวงตา
เมียสั่งทางไปรษณีย์ รับบท น้ำเย็น บุญรักษา
ไอ้หนังเหนียว
สามใบเถา
7 ป่าช้า
ลูกแม่มูล
พ่อหอยโข่ง
ดอกแก้ว รับบท ดอกแก้ว
ฝนใต้ รับบท ฉวีวรรณ
ภาพยนตร์ > ปี 2524

ชาติจงอาง
ไอ้เสี่ยวหมัดสั่ง
จู้ฮุกกรู
อุ๊ย!เขิน
หมามุ่ย
สิงห์หนุ่ม
รักนี้บริสุทธิ์
สามเสือสุพรรณ
มือปืนกระดูกเหล็ก รับบท ฟ้ารุ่ง
ชายสามโบสถ์
แม่ศรีเรือน
ยางโทน
ยิ้มหน่อยจ้า
ปีศาจเมียน้อย
ไปรษณีย์สุดหล่อ
ป่าช้าแตก
ฟ้าเพียงดิน
เจ๊จ๋าเจ๊
เจ้าแม่สาริกา
ทุ่งกุลาร้องไห้
แม่ค้าตาหวาน
ภาพยนตร์ > ปี 2525

ดาวเคียงเดือน
ตามรักตามฆ่า
นักบุญทรงกลด
บุญยัง จับกังกำลัง 2
สมิงจ้าวท่า
ใจเดียว
กำนันฮาร์ด
ภาพยนตร์ > ปี 2526

ไฟรักอสูร
หัวใจทมิฬ
ภาพยนตร์ > ปี 2527

ครูเสือ
ตีแสกหน้า
ถล่มเจ้าพ่อ
พรหมสี่หน้า
ไฟชีวิต
ลวดหนาม
ฟ้าบันดาล
ภาพยนตร์ > ปี 2528

นางฟ้ากับซาตาน
หลวงตาน้อยธุดงค์ชายแดน
เลือดตี๋ก็สีแดง
ภาพยนตร์ > ปี 2529

เสียงเพลงแห่งเสรีภาพ
เสือภูพาน
ภาพยนตร์ > ปี 2530

พรหมจารีสีดำ
ภาพยนตร์ > ปี 2531

นางกลางไฟ
ภาพยนตร์ > โฆษณา

แป้งเปาโล ปี 2525
สบู่ ลักส์
ยาสตรี เพ็ญภาค
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ ไร่องุ่นซิลเวอร์เลค
กระทู้แฟนคลับสุพรรษาตอนที่ 8 เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
2521–2530:  พิศมัย วิไลศักดิ์ (2521)  จารุณี สุขสวัสดิ์ (2523)  สุพรรษา เนื่องภิรมย์ (2524)  จารุณี สุขสวัสดิ์ (2525)  ชณุตพร วิศิษฏโสภณ (2526)  จินตหรา สุขพัฒน์ (2529)  จินตหรา สุขพัฒน์ (2530)
ดมีตรี ชอสตโกวิช

| ดมีตรี ชอสตโกวิช |
| --- | --- |
Дмитрий Шостакович
ชอสตโกวิชในปี 1958
เกิด: 25 กันยายน ค.ศ. 1906(1906-09-25) เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 9 สิงหาคม ค.ศ. 1975(1975-08-09) (68 ปี) มอสโก, สหภาพโซเวียต
อาชีพ: นักแต่งเพลง นักเปียโน ครู
ผลงาน: ดูที่รายชื่อผลงาน
บุตร: กาลีนา และ แม็กซิม ชอสตโกวิช
ลายมือชื่อ

ดมีตรี ดมีตรีเยวิช ชอสตโกวิช (อังกฤษ: Dmitri Dmitrievich Shostakovich ; รัสเซีย: Дмитрий Дмитриевич Шостакович ;  25 กันยายน ค.ศ. 1906 -  9 สิงหาคม ค.ศ. 1975) เป็นคีตกวีชาวรัสเซีย ในยุสมัยสหภาพโซเวียตเรืองอำนาจ ผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาส่วนใหญ่เป็นซิมโฟนี และสตริงควอร์เต็ต อย่างละ 15 บท หลังจากที่เขาเสียชีวิต ความเห็นของเขาที่มีต่อชีวิตในสหภาพโซเวียตได้กลายมาเป็นหัวข้อวิพากษ์วิจารณ์ทางการเมือง และความขัดแย้งทางดนตรี ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในภาษาเยอรมันว่า "Dmitri Schostakowitsch" อันเนื่องมาจากการที่เขาได้นำชุดตัวโน้ต DSCH (ซึ่งหมายถึง ตัว เร-มีแฟลต-โด-ที ในระบบตัวโน้ตของเยอรมัน และชื่อย่อของเขาในภาษาเยอรมัน) มาใช้เป็นเอกลักษณ์ทางดนตรีของตนเอง
ชอสตโกวิชมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับรัฐบาลโซเวียต ถูกทางการประณามบทเพลงของเขาถึงสองครั้ง ใน ค.ศ. 1936 และ ค.ศ. 1948 และห้ามแสดงผลงานของชอสตโกวิชเป็นช่วง ๆ และในเวลาเดียวกัน เขาได้รับรางวัลมากมาย และรางวัลสถานะ และใช้สำหรับในสภานิติบัญญัติของโซเวียต ทั้ง ๆ ที่การโต้เถียงเป็นทางการ เขายังคงประพันธ์ผลงานของเขาที่ประเทศโซเวียตที่ได้รับความนิยมส่วนมากในการอ้างอิงมิติของเขาที่ต้องการ
หลังจากอิทธิผลเกี่ยวกับระยะเวลาโดยมี เซียร์เกย์ โปรโคเฟียฟ และอีกอร์ สตราวินสกี (ซิมโฟนี่หมายเลข 1) ชอสตโกวิชได้เปลี่ยนรูปแบบทางดนตรีสู่สมัยใหม่ (ซิมโฟนี่หมายเลข 2)
ก่อนการพัฒนาลักษณะลูกผสมกับอุปรากรเรื่อง "Lady Macbeth " และซิมโฟนีหมายเลข 4 ลักษณะลูกผสมแบบดนตรีแนว Neo-Classic (คลาสสิกใหม่) กับอิทธิพลของสตราวินสกี้ เพื่อวางแนวเพลงเกี่ยวกับเรื่องความรัก (กับลักษณะแบบมาเลอร์ที่มีต่ออิทธิพล) ของเขา ที่รวมถึงใช้อย่างมากเพราะเพลงแนวคลาสสิกใหม่นี้ จะทำให้กลมกลืนได้เช่นนี้หรือ? อย่างฮินเดมิธ (Hindemith) และ โปรโคเฟียฟ (Prokofiev) เพลงของเขารวมถึงความตรงกันข้ามกับความอัจฉริยะ และการประสานเสียงที่แปลกแหวกแนวบ่อย ๆ
ชอสตโกวิชมีความภูมิใจในการประพันธ์ ลักษณะล้ำไปกว่าผลงานของกุสตาฟ มาห์เลอร์ (Gustav Mahler) คีตกวีชาวออสเตรีย และนีโคไล ริมสกี-กอร์ซากอฟ (Nikolai Rimsky-Korsakov) ซึ่งผลงานงานยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาที่ถูกคิดว่าโดยทั่วไปคือซิมโฟนี่ชิ้นใหญ่ ผลงานสตริงควอร์เต็ทและอื่น ๆ รวมถึงอุปรากร คอนแชร์โต เพลงประกอบภาพยนตร์ ฯลฯ ความกดดันที่ขัดแย้งของความต้องการเป็นทางการ ที่ได้รับความทุกข์ของเพื่อน ๆ ของเขา และทางความคิดส่วนบุคคลของเขา จึงทำให้ชอสตโกวิชประสบความสำเร็จในการประดิษฐ์ภาษาแห่งดนตรีของพลังอารมณ์ใหญ่ของเขาที่เกินความคาดหมาย
ประวัติ > ช่วงแรกของชีวิต

ชอสตโกวิชเกิดที่บ้านเลขที่ 2 ถนนปาโดสกายา ในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เป็นบุตรคนที่ 2 ในพี่น้อง 3 คน ของ Dmitri Boleslavovich Shostakovich และ Sofiya Vasilievna Shostakovich ครอบครัวของเขาเป็นคนใจกว้าง ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน (สิ่งหนึ่งของลุงของเขา คือพวกสังคมนิยมที่เข้าปกครองรัสเซีย แต่ครอบครัวยังปกป้องเกี่ยวกับพวกหัวรุนแรงด้านขวาไกล) เมื่อชอสตโกวิชยังวัยเยาว์นั้น ได้เป็นที่กล่าวขวัญเขาว่าเป็นเด็กอัจฉริยะเพราะเขาเล่นเปียโนได้ดีมาก โดยเชื่อว่าอาจจะเป็นพรสวรรค์ของเขาอย่างเด่นชัด หลังจากที่เขาเริ่มเรียนเปียโนเมื่ออายุ 9 ขวบ และใน ค.ศ. 1918 ชอสตโกวิชแต่งเพลง Funeral March (เพลงเกี่ยวกับการแห่ศพ) โดยมีความทรงจำของสองผู้นำในงานสังสรรค์ Kadet Party โจรกรรมโดยกะลาสีเรือพวกสังคมนิยมที่เข้าปกครองรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1919 อย่างไรก็ตาม เขาได้รับความทุกข์สำหรับสังเกตของเขา ขาดแคลนความกระตือรือร้นเกินไปเกี่ยวกับการเมือง และล้มเหลวอย่างเริ่มต้นการสอบของเขาในมาร์คหลักการในปี ค.ศ. 1926 ความสำเร็จแห่งดนตรีหลักแรกของเขาคือ ซิมโฟนี่หมายเลข 1 เขียนเช่นเดียวกับชิ้นการสำเร็จเป็นบัณฑิตของเขาเมื่ออายุเพียง 20 ปี
หลังจากการสำเร็จการศึกษาเป็นบัณฑิตแล้ว เขาเริ่มงานด้วยการเป็นนักเปียโนและประพันธ์เพลง แต่สไตล์แห้ง ๆ ของเขานั้น (เขาลงความเห็นการยับยั้งอารมณ์ของเขา และ"หมุดย้ำเป็นจังหวะ") บ่อย ๆ เขาแต่ทว่า ชอสตโกวิชได้ชนะเลิศการแข่งขันเปียโนน่าเคารพนับถือกล่าวถึงที่ เมื่อปี ค.ศ. 1927 ที่กรุงวอร์ซอว์ชื่อเมืองหลวงของประเทศโปแลนด์ในการแข่งขันเปียโนระหว่างประเทศ หลังจากการแข่งขันเปียโนแล้ว ชอสตาโกวิชได้พบกับวาทยกร บรูโน วาลเตอร์ (Bruno Walter) ซึ่งประทับใจซิมโฟนี่หมายเลข 1 อย่างมาก แต่ไม่รู้ว่า ผลงานนี้เป็นของใคร และใครเป็นผู้ประพันธ์ขึ้นมา? ที่ว่าเขาชักนำเมืองเบอร์ลินในเยอรมันแรกเริ่มปีนั้น ต่อจากนั้น ชอสตโกวิชที่สิ่งที่อัดแน่นบนการประกอบเป็นส่วนต่าง ๆ ทั้งหมด และการปฏิบัติข้อจำกัดอย่างสำคัญให้เหล่านั้นของงานด้วยตัวเองของเขาเอง ในปี ค.ศ. 1927 ชอสตโกวิชได้ประพันธ์ซิมโฟนีหมายเลข 2 หรือ "October" ขณะที่ชอสตาโกวิชกำลังประพันธ์อยู่นั้น เขายังเริ่มประพันธ์ Satirical และอุปรากรของเขา อาศัยเรื่องราวของนิโคไล โกกอล
ในปี ค.ศ. 1927 ยังทำเครื่องหมายการเริ่มของความสัมพันธ์ของผู้แต่ง กับ Ivan Sollertinsky ซึ่งยังคงเพื่อนใกล้ชิดที่สุดของเขา จนกระทั่งเขาได้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1944 Sollertinsky ได้แนะนำชอสตโกวิชเล่นเพลงของกุสตาฟ มาห์เลอร์ (Gustav Mahler) ซึ่งมีอิทธิพลในด้านเพลงของเขาจากซิมโฟนี่หมายเลข 4 ของเขาเอง ปี ค.ศ. 1932 ได้แต่งงานกับ Nina Varzar และต้องจบลงเพราะการใช้ชีวิตความลำบากเริ่มต้นทำให้การหย่าร้างกันไปในปี ค.ศ. 1935
ในปี 1930 ก่อนปี 1920 ชอสตโกวิชได้ทำงานที่รถราง โรงภาพยนตร์เยาวชนกรรมการ ถึงแม้ว่าเขาทำงานเล็กน้อยในไปรษณีย์นี้ก็จริง แต่มันป้องกันเขาเนื่องจากเกี่ยวกับความนึกคิดโจมตีกับการปฏิวัติสหภาพโซเวียตมาก ระยะเวลานี้ถูกใช้จนหมดกับการเขียนอุปรากรเรื่อง Lady Macbeth of the Mtsensk Distric ครั้งแรกที่ถูกปฏิบัติในปี 1934 และเสร็จสมบูรณ์ทันที และได้รับชื่อเสียงอย่างมากของนโยบายที่ถูกต้องของงานอันสร้างสรรค์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่นั้นอุปรากร “ถูกเขียนเฉพาะโดยผู้แต่งประเทศโซเวียตที่แนะนำในธรรมเนียมที่ดีที่สุดของวัฒนธรรมประเทศโซเวียต"
ประวัติ > ต้องข้อกล่าวหาครั้งแรก

ในปี ค.ศ. 1936 ชอสตโกวิช ต้องตกอยู่ในสภาพที่ถูกโจมตีอย่างหนัก และเป็นปีที่เริ่มการโจมตีชอสตโกวิชบนหนังสือพิมพ์ทางการของคอมมิวนิสต์และรายได้ของชอสตโกวิชตกมากเพียง 3 ใน 4 ของรายได้ทั้งหมด ซิมโฟนีหมายเลข 4 ชอสตโกวิชได้เริ่มการซ้อมซิมโฟนี่หมายเลข 4 ในเดือนธันวาคมนั้น เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเมืองที่ทำการปฏิบัติเป็นไปไม่ได้ มันไม่ถูกปฏิบัติจนกระทั่งปี ค.ศ. 1961 แต่ชอสตโกวิชไม่บอกปัดงาน
ในปี 1936 ได้ริเริ่มทำเครื่องหมายความหวาดกลัว และซึ่งเพื่อนของชอสตโกวิชจำนวนมากมายต้องถูกจำคุกหรือไม่ก็ฆ่า และต้องการปลอบโยนปลอบขวัญชอสตโกวิช และในระยะเวลานี้คือวันเกิดของลูกสาวของเขา Galina ในปี 1936 แต่ชอสตโกวิชได้เขียนข้อความ ความจริงคือลูกชายของเขา การตอบสนองทางดนตรีนั้น ทำให้ชอสตโกวิชได้ประพันธ์เพลงซิมโฟนี่หมายเลข 5 และโดนประณามผลงานของชอสตโกวิช ในปี 1937 ซึ่งนักอนุรักษนิยมแห่งดนตรีเห็นความสำคัญมากกว่างานล่าสุดของชอสตโกวิชจนในที่สุดก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก และยังคงมีสิ่งหนึ่งของงานที่ได้รับความนิยมส่วนมากของชอสตโกวิช เวลานี้ชอสตโกวิชได้ประพันธ์ผลงานสตริงควอร์เต็ท แล้วให้คนเล่นทดลองเล่นดูปรากฏว่า แสดงแนวความคิดสิ่งซึ่งจะรับไม่ได้ในสาธารณะมากกว่า และในเดือนกันยายนปี ค.ศ. 1937 เขาเริ่มสอนการประกอบส่วนต่าง ๆ ทั้งหมดที่ห้องกระจกสำหรับปลูกต้นไม้ ซึ่งอยู่ภายใต้เงื่อนไขความปลอดภัยเรื่องการเงินจำนวนหนึ่งซึ่งไม่เป็นอุปสรรคต่องานในเชิงประดิษฐ์ด้วยตัวเขาเอง
ประวัติ > สงคราม

การระเบิดออกของสงครามระหว่างรัสเซียและเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1941 ชอสตโกวิชได้เริ่มลงมือแต่งเพลงซิมโฟนีหมายเลข 7 "เลนินกราด" ในระหว่างการปะทุระเบิดสงครามอยู่นั้น ชอสตโกวิชมิได้สนใจกับสงครามเลย ชอสตโกวิชลงมือประพันธ์เพลงอย่างเดียว ซิมโฟนี่หมายเลข 7 (Leningrad) ที่เขาแจกจ่ายให้แก่ความพยายามการโฆษณาท่ามกลางสหภาพโซเวียตเป็นวิกฤติยามการริเริ่มสงคราม และการส่งให้วิทยุเผยแพร่ที่ผู้คนประเทศโซเวียตฟังในเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 1941 ชอสตโกวิชและครอบครัวของเขาอพยพไปถึง Kuybishev และซิมโฟนีหมายเลข 7 ก็เสร็จสมบูรณ์ ต่อมา มันถูกรับเป็นสัญลักษณ์ของการต่อต้านเกี่ยวกับรัสเซียผู้คนที่ทั้งสองในชื่อทางการของประเทศโซเวียตและในตะวันตก
ฤดูใบไม้ผลิในปี 1943 ครอบครัวของชอสตโกวิชได้ย้ายสู่กรุงมอสโคว์ ขณะที่ซิมโฟนีหมายเลข 7 ได้ประกาศชัยชนะอย่างกล้าหาญ ดิ้นรนต่อต้านภัยพิบัติ ต่อมา ชอสตโกวิชลงมือประพันธ์เพลงซิมโฟนีหมายเลข 8 อีกชิ้น ของปีนี้ ล่าสุด บางทีในการบอกล่วงละเมิดรุนแรงภายในผลลัพธ์ของชอสตโกวิช ส่งผลให้ชอสตโกวิชต้องถูกห้ามนำผลงานออกแสดงเป็นอันขาด จนกระทั่งปี ค.ศ. 1960 ในความตรงกันข้าม ถ้าลักษณะดนตรีแบบไฮเดิน เหน็บแนมการเขียนล้อเลียน ซึ่งไม่ทำให้ทำให้พอใจและต้องข้อเรียกร้อง "เพลงร้องแห่งชัยชนะ" ชอสตโกวิชก็ดำเนินต่อไปเพื่อประพันธ์เพลงจำพวกเชมเบอร์ คือเพลง Piano Trio No.2 ซึ่งประกอบด้วยนักเปียโน 1 คน นักไวโอลิน 1 คน และเชลโล่ 1 คน ชอสตโกวิชได้อุทิศให้ Sollertinsky เพื่อนของชอสตโกวิช ในความทรงจำครั้งก่อนของเขากับชีวิตอันขมขื่น
เครื่องอิสริยาภรณ์ที่ได้รับ

วีรชนแรงงานแห่งสังคมนิยม (1966)
เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน (1946, 1956, 1966)
เครื่องอิสริยาภรณ์การปฏิวัติเดือนตุลาคม (1971)
เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดงแห่งแรงงาน (1940)
เครื่องอิสริยาภรณ์มิตรภาพประชาชน (1972)
ศิลปินประชาชนแห่งสหภาพโซเวียต (1954)
ศิลปินประชาชนแห่งรัสเซียโซเวียต (1948)
รางวัลเลนิน (1958 – จากผลงาน 11th symphony "1905")
รางวัลสตาลิน สำหรับศิลปิน (1941 – ชั้นที่ 1 จากผลงาน Piano Quintet; 1942 – ชั้นที่ 1 จากผลงาน the 7th ("Leningrad") Symphony; 1946 – ชั้นที่ 2 จากผลงาน Trio;  1950 – ชั้นที่ 1 จากผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์ วสเตรชานาเอลเบ; 1952 – ชั้นที่ 2 จากผลงาน 10 poems for chorus)
รัฐรางวัลสหภาพโซเวียต (1968 – จากผลงาน "The Execution of Stepan Razin" for bass, chorus and orchestra)
Glinka State Prize of the RSFSR (1974 – จากผลงาน 14th string quartet and choral cycle "Fidelity")
National Prize of Ukraine Taras Shevchenko (ได้รับย้อนหลัง, 1976 )
แหล่งข้อมูลอื่น

Onno van Rijen's Opus by Shostakovich เก็บถาวร 2011-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน รายชื่อผลงาน
Jon Luebke's Shostakovich Page รายชื่อเพลงและชีวประวัติ
Shostakovichiana รวบรวมงานของชอสตโกวิช
Shostakovich Myths Debunked บทวิจารณ์
Shostakovichiana รวบรวมงานของชอสตโกวิช
สถานที่เกิดของชอสตโกวิช ปัจจุบันเป็นโรงเรียนแห่งที่ 267 และแผ่นจารึกที่อยู่ของชอสตโกวิช
ภาพถ่ายของชอสตโกวิชในช่วงวัยหนุ่ม
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง

Japanese light novel series, from 2021
| --- | --- |
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง ~เป็นครูสอนดาบที่บ้านนอกอยู่ดีๆ ก็มีพวกลูกศิษย์ที่ได้ดีมาตื้อผมทุกที~
片田舎のおっさん、剣聖になる ～ただの田舎の剣術師範だったのに、大成した弟子たちが俺を放ってくれない件～ (Katainaka no Ossan, Kensei ni Naru: Tada no Inaka no Kenjutsu Shihan Datta noni, Taisei Shita Deshitachi ga Ore o Hōttekurenai Ken)
แนว: แฟนตาซี
นวนิยายชุด
เขียนโดย: ชิเงรุ ซางาซากิ
สำนักพิมพ์: โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
วางจำหน่ายตั้งแต่: 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 – ปัจจุบัน
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: ชิเงรุ ซางาซากิ
วาดภาพโดย: เท็ตสึฮิโระ นาเบะชิมะ
สำนักพิมพ์: สแควร์เอนิกซ์
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: อนิแม็ก
ในเครือ: SQEX Novel
กลุ่มเป้าหมาย: ชาย
วางจำหน่ายตั้งแต่: 7 เมษายน พ.ศ. 2564 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม:  8   3
มังงะ
เขียนโดย: ชิเงรุ ซางาซากิ
วาดภาพโดย: คาซึกิ ซาโต
สำนักพิมพ์: อากิตะโชเต็ง
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: ฟีนิกซ์
ในเครือ: Young Champion Comics
นิตยสาร: Dokodemo Young Champion
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 24 สิงหาคม พ.ศ. 2564 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม:  6   4
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: อากิโอะ คาสึมิ
เขียนบทโดย: คุนิฮิโกะ โอคาดะ
ดนตรีโดย: ยาสุฮารุ ทากานาชิ
สตูดิโอ: ปัสซีโอเน ฮายาบูสะฟิล์ม
เครือข่าย: เอเอ็นเอ็น (ทีวี อาซาฮี, บีเอส อาซาฮี)
ฉาย:  5 เมษายน พ.ศ. 2568  –  กำหนดการ
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง ~เป็นครูสอนดาบที่บ้านนอกอยู่ดีๆ ก็มีพวกลูกศิษย์ที่ได้ดีมาตื้อผมทุกที~ (片田舎のおっさん、剣聖になる ～ただの田舎の剣術師範だったのに、大成した弟子たちが俺を放ってくれない件～, Katainaka no Ossan, Kensei ni Naru: Tada no Inaka no Kenjutsu Shihan Datta noni, Taisei Shita Deshitachi ga Ore o Hōttekurenai Ken) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่นที่เขียนโดย ชิเงรุ ซางาซากิ และมีภาพประกอบโดย เท็ตสึฮิโระ นาเบะชิมะ เริ่มเผยแพร่ครั้งแรกบนเว็บไซต์ โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ซึ่งเป็นแพลตฟอร์มเผยแพร่นิยายที่สร้างโดยผู้ใช้ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ต่อมาได้ถูกซื้อลิขสิทธิ์โดย Square Enix และเริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์ SQEX Novel ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 การดัดแปลงเป็นมังงะวาดภาพประกอบโดย คาซุกิ ซาโต เริ่มเผยแพร่ในเว็บแม็กกาซีน Dokodemo Young Champion ของสำนักพิมพ์อากิตะโชเต็งในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 ส่วนซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ที่ผลิตโดย Passione และ Hayabusa Film มีกำหนดออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2568
สื่อ > ไลต์โนเวล

ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุงเขียนโดยชิเงรุ ซางาซากิ เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนในเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ต่อมาได้ถูกนำมาตีพิมพ์โดยสแควร์เอนิกซ์ ซึ่งเริ่มตีพิมพ์ในรูปแบบไลต์โนเวลพร้อมภาพประกอบโดย เท็ตสึฮิโระ นาเบะชิมะ ภายใต้แบรนด์ SQEX Novel เมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2564 โดยมีการออกวางจำหน่ายแล้ว 8 เล่ม ณ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 ได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์อนิแม็ก
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  7 เมษายน พ.ศ. 2564 | 978-4-7575-7190-7 | เมษายน พ.ศ. 2566 | 978-616-337-929-0 |
| 2 |  7 กันยายน พ.ศ. 2564 | 978-4-7575-7462-5 | ตุลาคม พ.ศ. 2566 | 978-616-337-964-1 |
| 3 |  7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 | 978-4-7575-7732-9 | มีนาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-610-024-2 |
| 4 |  7 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-7575-8022-0 | — | — |
| 5 |  7 ธันวาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-7575-8300-9 | — | — |
| 6 |  7 มิถุนายน พ.ศ. 2566 | 978-4-7575-8605-5 | — | — |
| 7 |  6 มกราคม พ.ศ. 2567 | 978-4-7575-8997-1 | — | — |
| 8 |  6 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-7575-9345-9 | — | — |
สื่อ > มังงะ

การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพประกอบโดย คาซุกิ ซาโต เริ่มตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารโชเน็ง Dokodemo Young Champion ของสำนักพิมพ์อากิตะโชเต็งเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ตอนของมังงะนี้ถูกรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม (ทังโกบง) จำนวน 6 เล่ม สำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ได้ประกาศเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์เรื่องนี้ในฉบับภาษาไทยเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2566
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 | 978-4-253-30691-1 | 25 ธันวาคม พ.ศ. 2566 | 978-616-599-379-1 |
| 2 |  20 มิถุนายน พ.ศ. 2565 | 978-4-253-30692-8 | 25 ธันวาคม พ.ศ. 2566 | 978-616-599-380-7 |
| 3 |  20 มีนาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-253-30693-5 | 25 ธันวาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-599-430-9 |
| 4 |  24 สิงหาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-253-30694-2 | 12 เมษายน พ.ศ. 2567 | 978-616-599-560-3 |
| 5 |  26 มกราคม พ.ศ. 2567 | 978-4-253-30695-9 | ธันวาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-599-871-0 |
| 6 |  6 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-253-30696-6 | — | — |
สื่อ > อนิเมะ

การดัดแปลงเป็นอนิเมะทีวีซีรีส์ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ซีรีส์นี้ผลิตโดย Passione และ Hayabusa Film และกำกับโดย อาคิโอะ คาซึมิ โดยมีบทที่เขียนโดย คุนิฮิโกะ โอคาดะ ตัวละครออกแบบโดย ซัตสึกิ ฮายาซากะ ซึ่งยังทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้อำนวยการแอนิเมชัน และดนตรีประกอบโดย Yasuharu Takanashi มีกำหนดฉายครั้งแรกในเดือนเมษายน พ.ศ. 2568 ทางบล็อกโปรแกรม IMAnimation [ja] ของ ทีวีอาซาฮิคอร์เปอร์เรชัน
การตอบรับ

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2567 ซีรีส์นี้มียอดพิมพ์มากกว่า 4 ล้านเล่ม
มังงะดัดแปลงได้รับการจัดอันดับที่สามในหมวด "อยากอ่านเดี๋ยวนี้!" ในรางวัลมังงะอีบุ๊กครั้งแรกของ Rakuten Kobo ในปี พ.ศ. 2566 มังงะนี้พร้อมกับ When Marriages Fracture และ The Great Snake's Bride ยังได้รับรางวัล Piccoma Award ในหมวดมังงะปี 2023 มังงะยังได้รับการจัดอันดับที่สิบสามในหมวดเว็บที่งานประกวดมังงะครั้งที่ 9 ในปี พ.ศ. 2566 มังงะยังได้รับการจัดอันดับที่สองในรางวัล Tsutaya Comic Awards ปี พ.ศ. 2566 และได้รับการจัดอันดับที่สิบสามในรายชื่อ "การ์ตูนที่แนะนำโดยพนักงานร้านหนังสือทั่วประเทศ" ในปี พ.ศ. 2567
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บโนเวล ที่โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของไลต์โนเวล (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของไลต์โนเวลที่ อนิแม็ก (ในภาษาไทย)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมังงะที่ Young Champion Web (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมังงะที่ Phoenix Next (ในภาษาไทย)
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง (นิยาย) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล

| หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล |
| --- | --- |

ประสูติ: 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2485 (82 ปี)
หม่อม: ศริยา บุษปวณิช วิยะดา อุมารินทร์ ภรณี เจตสมมา กมลา เศรษฐี
พระบุตร: หม่อมราชวงศ์ปัทมนัดดา ยุคล หม่อมราชวงศ์เดชาเฉลิม ยุคล หม่อมราชวงศ์มงคลชาย ยุคล หม่อมราชวงศ์สุทธิภาณี ยุคล หม่อมราชวงศ์ศรีคำรุ้ง ยุคล หม่อมราชวงศ์เฉลิมชาตรี ยุคล
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ
พระมารดา: หม่อมอุบล ยุคล ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2485) หรือ ท่านชายมุ้ย เป็นพระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ กับหม่อมอุบล ยุคล ณ อยุธยา ถือเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐาน ลำดับที่ 5 ตามกฎมณเฑียรบาลว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ พระพุทธศักราช 2467
ประวัติ

หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล (ท่านชายมุ้ย) ประสูติเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2485 เป็นพระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ กับหม่อมอุบล ยุคล ณ อยุธยา (สุฤทธิ์) เป็นพระนัดดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์ และเป็นพระราชปนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม มีเจ้าพี่เจ้าน้องร่วมหม่อมมารดาสี่องค์ ได้แก่
มาลินีมงคล อมาตยกุล (ท่านหญิงหยอย; 24 มิถุนายน พ.ศ. 2483)
ปัทมนรังษี เสนาณรงค์ (ท่านหญิงเม้า; 12 สิงหาคม พ.ศ. 2484)
หม่อมเจ้าจุลเจิม ยุคล (ท่านชายใหม่; 22 มกราคม พ.ศ. 2490)
หม่อมเจ้านภดลเฉลิมศรี ยุคล (ท่านหญิงยุ้ย; 23 ตุลาคม พ.ศ. 2496)
ท่านทรงคุ้นเคยกับการสร้างภาพยนตร์ตั้งแต่ทรงเยาว์ เนื่องจากตามเสด็จบิดา และมารดา ผู้บุกเบิกภาพยนตร์ไทย และก่อตั้งบริษัทละโว้ภาพยนตร์ ซึ่งผลิตภาพยนตร์เรื่องแรกเมื่อ พ.ศ. 2481
หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ศึกษาชั้นมัธยมที่วชิราวุธวิทยาลัยและโรงเรียนมัธยมที่โรงเรียนจีลอง แกรมม่า สคูล เมืองเมลเบิร์น ออสเตรเลีย ทรงสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส วิชาเอกสาขาธรณีวิทยา และวิชาโท สาขาภาพยนตร์ เป็นเพื่อนร่วมห้องเรียนกับฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา และโรมัน โปลันสกี้ ในระหว่างศึกษาชั้นปริญญาตรีทรงฝึกงานเป็นผู้ช่วยในทีมงานของ มีเรียน ซี. คูเปอร์  ผู้กำกับ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์เรื่อง ช้าง (1927) และ คิงคอง (1933)
เริ่มทรงนิพนธ์บท และทรงกำกับละครโทรทัศน์ เรื่อง "ผู้หญิงก็มีหัวใจ" ในปี พ.ศ. 2511 ถวายพระบิดา จากนั้นทรงก่อตั้งบริษัท พร้อมมิตรภาพยนตร์ (จากชื่อซอยพร้อมมิตร ถนนสุขุมวิท  ที่ตั้งของวังละโว้และโรงถ่ายละโว้ภาพยนตร์ของบิดา) มีผลงานกำกับละครโทรทัศน์ "ห้องสีชมพู" (2512) , "เงือกน้อย" (2515) , และ"หมอผี" (2516)
ทรงกำกับภาพยนตร์ "มันมากับความมืด" เป็นเรื่องแรก เมื่อ พ.ศ. 2514 และ ทรงรับรางวัลผู้กำกับภาพยนตร์ดีเด่น พ.ศ. 2516 จากเรื่องเขาชื่อกานต์ และส่งให้สรพงศ์ ชาตรี เป็นพระเอกยอดนิยมต่อมา
หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม โปรดการดำน้ำ ทรงใช้เวลาว่างในการดำน้ำตั้งแต่ยังทรงเยาว์ ทั้งในประเทศไทย และระหว่างทรงศึกษาชั้นมัธยมที่ออสเตรเลีย และทรงศึกษาธรณีวิทยาที่สหรัฐอเมริกา โดยทรงอธิบายถึงสาเหตุที่เลือกเรียนวิชาธรณีวิทยา สืบเนื่องจากความประทับใจในธรรมชาติ อันเนื่องมาจากการดำน้ำ ทรงนิพนธ์หนังสือบอกเล่าประสบการณ์ในการดำน้ำ ชื่อ โลกสีคราม ได้รับเลือกเป็น 1 ใน 88 เล่มหนังสือดี ประเภทสารคดี ของโครงการวิจัย หนังสือดีวิทยาศาสตร์ จากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
ด้านสุขภาพ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ทรงมีโรคประจำองค์ คือ เบาหวาน, โรคหัวใจ และโรคมะเร็ง
เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2550 มหาวิทยาลัยรังสิตได้ถวายปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาผู้นำทางสังคม ธุรกิจ การเมือง แด่หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล โดยทรงรับปริญญานี้พร้อมกับ หม่อมหลวงไกรฤกษ์ เกษมสันต์ ตุลาการรัฐธรรมนูญ และ นายสนธิ ลิ้มทองกุล สื่อมวลชนผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ
เมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2559 ราชกิจจานุเบกษาได้เผยแพร่ประกาศคำสั่งศาลล้มละลายกลาง ให้หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิมเป็นบุคคลล้มละลาย ต่อมาได้รับการปลดให้พ้นจากการจากการเป็นบุคคลล้มละลาย นับตั้งแต่วันที่ 2 มีนาคม 2562
ชีวิตส่วนองค์

หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม เสกสมรสกับหม่อมศริยา ยุคล ณ อยุธยา (บุษปวณิช) สหายนักศึกษาไทยที่พบกัน ณ มหาวิทยาลัยยูซีแอลเอ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ.2505  มีโอรส - ธิดา 2 คน คือ
หม่อมราชวงศ์ปัทมนัดดา ยุคล (คุณหญิงนุ้ย)
หม่อมราชวงศ์เดชาเฉลิม ยุคล (คุณชายเมี่ยง)
ต่อมาเสกสมรสกับวิยะดา อุมารินทร์ (ตริยะกุล) นักแสดง มีโอรส 1 คน คือ
หม่อมราชวงศ์มงคลชาย ยุคล (คุณชายเอี่ยว) สมรสกับมนรดา ยุคล ณ อยุธยา มีบุตร - ธิดา 4 คน คือ
หม่อมหลวงเอวิตา ยุคล (ชะเอม)
หม่อมหลวงอนุชา ยุคล (แอ็กชั่น)
หม่อมหลวงเอมิรินดา ยุคล (อิ่ม)
หม่อมหลวงอมลรดา ยุคล (อุ่น)
ต่อมาเสกสมรสกับหม่อมภรณี ยุคล ณ อยุธยา (เจตสมมา) มีธิดา 1 คน คือ
หม่อมราชวงศ์สุทธิภาณี ยุคล (คุณหญิงนุ่น)
ต่อมาเสกสมรสกับหม่อมกมลา ยุคล ณ อยุธยา (เศรษฐี) อดีตนักแสดง มีโอรส - ธิดา 2 คน คือ
หม่อมราชวงศ์ศรีคำรุ้ง ยุคล (คุณหญิงแมงมุม) สมรส พลตรี พัชร รัตตกุล
หม่อมราชวงศ์เฉลิมชาตรี ยุคล (คุณชายอดัม)
ผลงาน > กำกับละครโทรทัศน์

ผู้หญิงก็มีหัวใจ (2511)
ห้องสีชมพู (2512)
เงือกน้อย (2515)
หมอผี (2516)
ห้วงรัก-เหวลึก (2523)
จดหมายจากเมืองไทย (2525)
ข้าวนอกนา (2533)
พันท้ายนรสิงห์ (2543)
พันท้ายนรสิงห์ (2559)
ผลงาน > บทละคร

ข้าวนอกนา (2533)
ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น (2544)
ยัยไบบ้า (2549)
ผลงาน > อำนวยการสร้าง

คืนบาปพรหมพิราม (2546)
โหมโรง (2547)
ผลงาน > บทนิพนธ์

โลกสีคราม พิมพ์โดยสำนักพิมพ์ดวงตา,พ.ศ. 2524
เหี้ย ห่า และสารพัดสัตว์ สำนักพิมพ์สามสี, มิถุนายน 2535 ได้รับรางวัลส่งเสริมสิ่งแวดล้อมจากชมรมสิ่งแวดล้อมสยาม
จดหมายเหตุสุริโยไท สำนักพิมพ์แพรวเอนเตอร์เทน,พ.ศ. 2544
ตามรอยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช แพรวสำนักพิมพ์, ธันวาคม พ.ศ. 2549
รักสองต้องหาม (ชาตรีเฉลิม - เชิด ทรงศรี) นำเสนอโดยคณะละครวิทยุ "สยาม 81" ทางสถานีวิทยุกรมการพลังงานทหาร (วพท) เอ เอ็ม จันทร์-ศุกร์  เวลา 10.30 น. พ.ศ. 2555
ผลงาน > ผลงานอื่น ๆ

โฆษณา เบียร์สิงห์ เบียร์ไทย (2544)
ภาพยนตร์เพลงสรรเสริญพระบารมี จัดทำขึ้นเพื่อแสดงความอาลัยต่อการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (ออกฉายครั้งแรก 14 พฤศจิกายน 2559)[ต้องการอ้างอิง]
รางวัล และมรดกภาพยนตร์ของชาติ > ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม

รางวัลตุ๊กตาทอง / รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี
พ.ศ. 2522 - อุกาฟ้าเหลือง (เข้าชิง)
พ.ศ. 2527 - อิสรภาพของทองพูน โคกโพ
พ.ศ. 2536 - มือปืน 2 สาละวิน
พ.ศ. 2537 - เสียดาย
พ.ศ. 2539 - เสียดาย 2
พ.ศ. 2541 - กล่อง
รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ / สุพรรณหงส์
พ.ศ. 2534 - คนเลี้ยงช้าง (เข้าชิง)
พ.ศ. 2539 - เสียดาย 2
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง
พ.ศ. 2533 - คนเลี้ยงช้าง (เข้าชิง)
พ.ศ. 2534 - น้องเมีย (เข้าชิง)
พ.ศ. 2536 - มือปืน 2 สาละวิน (เข้าชิง)