stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐบัญญัติจัดตั้งรัฐลิทัวเนียขึ้นใหม่
พื้นเพเดิม > การสูญเสียเอกราช

ภายหลังการแบ่งแยกเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนียในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ลิทัวเนียถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซีย ถัดมาเกิดการปฏิวัติขึ้นในปี ค.ศ. 1917 สภาที่ปรึกษาแห่งลิทัวเนียซึ่งมีนายโยนัส บาซานาวิเชียส (Jonas Basanavičius) เป็นประธาน จึงได้ประกาศรัฐบัญญัติว่าด้วยเอกราชของลิทัวเนียในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 ลิทัวเนียจึงมีสถานะเป็นรัฐเอกราชเป็นเวลาสองทศวรรษ เมื่อเวลาก้าวล่วงถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1939 สหภาพโซเวียตและนาซีเยอรมนีได้ร่วมลงนามในสนธิสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบนทรอพซึ่งทำให้เกิดการแบ่งแยกเขตอิทธิพลของทั้งสองฝ่ายในภูมิภาคยุโรปตะวันออก รัฐบอลติก (ลิทัวเนีย ลัตเวีย และเอสโตเนีย) จึงตกอยู่ภายใต้เขตอิทธิพลของสหภาพโวเวียต และถูกเข้ายึดครองในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 ก่อนที่จะถูกแปรสภาพไปเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตในภายหลัง
ในกรณีของลิทัวเนีย ประธานาธิบดีอันตานัส สเมโตนา (Antanas Smetona) เลือกที่จะลี้ภัยออกนอกประเทศแทนการยอมรับการเข้ายึดครองของโซเวียต เขาไม่ได้ลาออกจากตำแหน่ง แต่ทำการถ่ายโอนหน้าที่ของประธานาธิบดีแก่นายกรัฐมนตรีอันตานัส เมอร์คีส (Antanas Merkys) แทน ซึ่งรัฐธรรมนูญบัญญัติไว้ว่าพึงกระทำได้ ในวันถัดมานายเมอร์คีสจึงได้ประกาศตนเป็นประธานาธิบดีและแต่งตั้งนายยุสตัส พาเลกคีส (Justas Paleckis) นักการเมืองผู้อยู่ฝ่ายตรงข้ามนายสเมโตนามาอย่างยาวนาน ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี จากนั้นนายเมอร์คีสก็ได้ลาออกจากตำแหน่ง ส่งผลให้นายพาเลกคีสเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีสืบต่อมา สหภาพโซเวียตจึงได้ใช้นายพาเลกคีสเป็นผู้นำหุ่นเชิดเพื่อให้การผนวกรวมลิทัวเนียทั้งในทางปฏิบัติและในทางกฎหมายสามารถดำเนินไปได้อย่างสมบูรณ์
จากนั้นทางการโซเวียตได้ริเริ่มนโยบายทำให้รัฐบอลติกเป็นโซเวียต (Sovietization) เช่น ยึดเอาทรัพย์สินเอกชนมาเป็นของชาติ ริเริ่มเกษตรกรรมแบบนารวม ปราบปรามคริสตจักรโรมันคาทอลิก และเข้าปกครองประเทศอย่างเบ็ดเสร็จ ในขณะเดียวกันนั้นเองยังได้ริเริ่มโครงการการศึกษาและสาธารณสุขฟรีอีกด้วย ในปี ค.ศ. 1953 กลุ่มติดอาวุธต่อต้านโซเวียตของลิทัวเนียถูกกำจัด โดยประมาณการณ์กันว่าสมาชิกกองกำลังชาวลิทัวเนียกว่า 130,000 คน หรือถูกเรียกขานโดยโซเวียตว่า ศัตรูของประชาชน ถูกเนรเทศไปยังไซบีเรีย (การเนรเทศเดือนมิถุนายนและเดือนมีนาคม) ถัดมาในปีเดียวกันนั้นเอง โจเซฟ สตาลิน ถึงแก่อสัญกรรม สหภาพโซเวียตจึงได้ริเริ่มนโยบายโต้อภิวัฒน์สตาลิน (de-Stalinization) ซึ่งทำให้การประหัตประหารผู้คนจำนวนมากสิ้นสุดลงไปด้วย ทั้งนี้ขบวนการต่อต้านโซเวียตของลิทัวเนียที่ปราศจากความรุนแรงยังคงดำเนินต่อไปทั้งในลิทัวเนียเองและในหมู่ชาวลิทัวเนียพลัดถิ่น ขบวนการนี้เป็นขบวนการลับ ผิดกฎหมาย และมุ่งเน้นไปที่ประเด็นปัญหาทางสังคม สิทธิมนุษยชน และกิจการด้านวัฒนธรรม มากกว่าการเรียกร้องทางการเมือง
พื้นเพเดิม > ขบวนการเรียกร้องเอกราช

ในขณะที่มิฮาอิล กอร์บาชอฟ พยายามพลิกฟื้นเศรษฐกิจของสหภาพโซเวียตด้วยนโยบายกลัสนอสต์ (glasnost; การเผยแพร่) และเปเรสตรอยคา (perestroika; การปรับโครงสร้าง) กอร์บาชอฟได้เปลี่ยนแปลงท่าทีทางการเมืองของรัฐบาลโซเวียตครั้งใหญ่ เช่น เปิดกว้างให้สาธารณชนชาวโซเวียตได้ถกเถียงและอภิปรายกันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน สำหรับชาวลิทัวเนียผู้ไม่พอใจสหภาพโซเวียตแล้ว นี่จึงเป็นโอกาสทองที่พลาดไม่ได้ในการนำขบวนการใต้ดินของตนขึ้นมาบนดิน
ต่อมาในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1987 (ตรงกับวันครบรอบปีที่ 48 ของสนธิสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบนทรอพ) สันนิบาตเสรีภาพลิทัวเนียได้จัดการเดินประท้วงขึ้นเป็นครั้งแรก ซึ่งไม่ได้มีการปราบปรามหรือจับกุมจากทางการโซเวียตแต่อย่างใด โดยหลังจากการเดินประท้วงครั้งดังกล่าวส่งผลให้กลุ่มปัญญาชน 35 คนรู้สึกถึงแรงกล้าที่จะจัดตั้งขบวนการปฏิรูปซายูดิส (Sąjūdis) ในช่วงกลางปี ค.ศ. 1988 มีเป้าหมายดั้งเดิมเพื่อสนับสนุน อภิปราย และริเริ่มการปฏิรูปของกอร์บาชอฟ รวมถึงสนับสนุนการแยกตัวเป็นเอกราชจากสหภาพโซเวียตอย่างเปิดเผยด้วยเล็กน้อย ขบวนการดังกล่าวได้รับความนิยมมากขึ้นและดึงดูดผู้คนให้มาเข้าร่วมการเดินประท้วงในสวนสาธารณะวินกีสจำนวนมาก ส่งผลให้แนวทางและเป้าหมายของขบวนการมีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้นโดยอาศัยโอกาสที่กอร์บาชอฟมีท่าทีที่เพิกเฉย
เมื่อก้าวล่วงถึงปี ค.ศ. 1989 ขบวนการซายูดิสไม่เกรงกลัวอำนาจของมอสโกหรือการปราบปรางที่รุนแรงแต่อย่างใด แต่ยังคงพลักดันข้อเรียกร้องของตนอย่างต่อเนื่อง โดยลดทอนการอภิปรายในประเด็นการปฏิรูปของกอร์บาชฟลงและเพิ่มน้ำหนักไปที่ข้อเรียกร้องถึงสิทธิการมีส่วนรวมในการตัดสินใจทางเศรษฐกิจที่มากขึ้น รวมถึงสิทธิในการปกครองตนเองภายใต้สหภาพโซเวียตอีกด้วย
ในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1989 เกิดเหตุการณ์ บอลติกเวย์ (Baltic Way) ที่ผู้คนร่วมออกมาเรียงแถวเป็นโซ่มนุษย์ยาวมากกว่า 600 กิโลเมตร (370 ไมล์) ผ่านรัฐบอลติก 3 รัฐ เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบปีที่ 50 ของสนธิสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบนทรอพ ซึ่ง ณ เวลานี้เองขบวนการซายูดิสได้ถือเอาการเรียกร้องเอกราชแบบเต็มขั้นมาเป็นเป้าหมายอย่างเป็นทางการของกลุ่ม
การเลือกตั้งในแบบประชาธิปไตย

การเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาลิทัวเนีย ค.ศ. 1990 นับเป็นการเลือกตั้งเสรีตามระบอบประชาธิปไตยครั้งแรกในลิทัวเนียนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง ผู้คนจำนวนมากออกมาใช้เสียงเลือกผู้สมัครที่ผ่านการคัดเลือกโดยขบวนการซายูดิส แม้ขบวนการดังกล่าวจะไม่ได้ดำเนินงานในฐานะพรรการเมืองก็ตาม ลิทัวเนียจึงได้รัฐบาลที่ไม่ใช่ฝ่ายคอมมิวนิสต์เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สมัยสงครามโลก และในสมัยประชุมแรกของรัฐสภาในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1990 นี่เองที่สภาสูงสุดแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลิทัวเนีย (Supreme Soviet of the Lithuanian SSR) ได้เลือกนายวีเทาตัส ลันสเบอร์กีส (Vytautas Landsbergis) เป็นประธานสภา และได้เปลี่ยนชื่อเป็น สภาที่ปรึกษาสูงสุดแห่งสาธารณรัฐลิทัวเนีย (Supreme Council of the Republic of Lithuania) พร้อมกับประกาศจัดตั้งรัฐลิทัวเนียขึ้นใหม่ด้วยรัฐบัญญัติซึ่งได้รับความเห็นชอบจากสมาชิกสภาฯ จำนวน 124 คน (งดออกเสียง 6 คน) เมื่อเวลา 22.44 น. โดยปราศจากเสียงคัดค้าน
เนื้อความ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | สภาสูงสุดแห่งสาธารณรัฐลิทัวเนีย  รัฐบัญญัติ  ว่าด้วยการจัดตั้งรัฐลิทัวเนียขึ้นใหม่ สภาสูงสุดแห่งสาธารณรัฐลิทัวเนีย แสดงออกซึ่งเจตจำนงแห่งประชาชาติ จึงตราและประกาศเป็นพิธีว่า การใช้อำนาจอธิปไตยของรัฐลิทัวเนียที่กองกำลังต่างชาติล้มล้างลงในปี 1940 นั้นเป็นอันจัดตั้งขึ้นอีกครั้ง และลิทัวเนียจึงกลับคืนเป็นรัฐเอกราชนับแต่บัดนั้น รัฐบัญญัติเอกราช ลงวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 1918 ของสภาลิทัวเนีย และกฤษฎีกาของสภาร่างรัฐธรรมนูญ ลงวันที่ 15 พฤษภาคม 1920 ว่าด้วยรัฐประชาธิปไตยลิทัวเนียที่จัดตั้งขึ้นใหม่นั้น ไม่เคยสิ้นผลทางกฎหมาย และประกอบไว้ซึ่งรากฐานทางรัฐธรรมนูญของรัฐลิทัวเนีย อาณาเขตลิทัวเนียย่อมเป็นอันหนึ่งอันเดียวและจะแบ่งแยกมิได้ และการสถาปนารัฐอื่นใดในอาณาเขตนี้ย่อมไม่เป็นผล รัฐลิทัวเนียเน้นย้ำการที่ตนยึดถือหลักกฎหมายระหว่างประเทศอันเป็นที่ยอมรับโดยสากล รับรองหลักความละเมิดมิได้ของเขตแดนตามที่กำหนดไว้ในกรรมสารฉบับสุดท้ายของที่ประชุมว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป ณ กรุงเฮลซิงกิในปี 1975 กับทั้งรับประกันสิทธิมนุษยชน พลเมือง และชุมชนชาติพันธุ์ สภาสูงสุดแห่งสาธารณรัฐลิทัวเนีย แสดงออกซึ่งอำนาจอธิปไตย จึงให้อำนาจอธิปไตยโดยสมบูรณ์ของรัฐเป็นอันเริ่มมีขึ้นด้วยรัฐบัญญัตินี้ | ” |
วาทกรรมของรัฐบัญญัตินี้ที่ว่าลิทัวเนียไม่เคยสูญเสียเอกราชนั้น ตั้งอยู่บนพื้นฐานของแนวคิดที่ว่าประธานาธิบดีอันตานัส สเมโตนา ไม่เคยลาออกจากตำแหน่ง ดังนั้นการสืบทอดตำแหน่งของประธานาธิบดีอันตานัส เมอร์คีส จึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งขณะนี้ลิทัวเนียได้โต้แย้งว่าการกระทำทุกอย่างหลังจากที่นายเมอร์คีสเข้าสืบทอดตำแหน่งไปจนถึงการเข้ายึดครองของโซเวียตถือเป็นโมฆะ
ผลที่ตามมา

แม้รัฐบัญญัติจัดตั้งรัฐลิทัวเนียขึ้นใหม่จะถือเป็นแบบอย่างและแรงบันดาลใจให้แก่สาธารณรัฐโซเวียตแห่งอื่น ๆ แต่ประเด็นปัญญาเกี่ยวกับการประกาศเอกราชก็ไม่ได้รับการคลี่คลายลงในทันที ส่วนการยอมรับจากประเทศอื่น ๆ ก็ยังไม่เป็นที่แน่นอน
มิฮาอิล กอร์บาชอฟ กล่าวว่ารัฐบัญญัติดังกล่าวไม่ชอบด้วยกฎหมาย สหภาพโซเวียตเองก็เรียกร้องให้มีการเพิกถอนกฎหมายดังกล่าวและเริ่มมาตรการคว่ำบาตรลิทัวเนีย เช่น การปิดกั้นทางเศรษฐกิจ นอกจากนี้ในวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1991 กองกำลังของโซเวียตได้เข้าโจมตีอาคารรัฐสภาในกรุงวิลนีอุสและหอแพร่ภาพสัญญาณโทรทัศน์ของวิลนีอุสด้วย พลเรือนชาวลิทัวเนียผู้ไม่มีอาวุธจึงเข้าเผชิญหน้ากับทหารโซเวียต ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 14 คน และอีก 700 กว่าคนได้รับบาดเจ็บ ภายหลังได้มีการขนานนามเหตุการณ์นี้ว่า เหตุการณ์เดือนมกราคม
ในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 สภาสูงสุดแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตมอลเดเวียลงมติยอมรับการจัดตั้งรัฐลิทัวเนียขึ้นใหม่ให้เป็นเอกราช จึงเป็นรัฐสภาประเทศแรกในโลกที่ยอมรับเอกราชของลิทัวเนียอย่างเป็นทางการ แม้มอลเดเวียจะยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียตก็ตาม
ไอซ์แลนด์เป็นประเทศนอกสหภาพโซเวียตประเทศแรกที่ยอมรับเอกราชของลิทัวเนียในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 ตามมาด้วยเดนมาร์ก สโลวีเนีย โครเอเชีย และลัตเวีย ต่อมาหลังความพยายามรัฐประหารที่ล้มเหลวในเดือนสิงหาคม เอกราชของลิทัวเนียก็ถูกยอมรับโดยสหรัฐอเมริกาในวันที่ 2 กันยายน ซึ่งประธานาธิบดีจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช ประกาศว่าหากโซเวียตรัสเซียใช้กำลังเข้าโจมตีลิทัวเนียสหรัฐอเมริกาก็จะตอบโต้ในแบบเดียวกัน จนกระทั่งวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1991 สหภาพโซเวียตจึงยอมรับเอกราชของลิทัวเนียในที่สุด ลิทัวเนียจึงได้รับการยอมรับจากนานาชาติอย่างรวดเร็ว เช่น จีน อินเดีย และเบลารุส เป็นต้น ในท้ายที่สุดในวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1991 ลิทัวเนียก็ได้เข้าเป็นสมาชิกของสหประชาชาติเช่นเดียวกับเอสโตเนียและลัตเวีย
หนังสือเพิ่มเติม

The Oxford Companion to Politics of the World (p. 69, 70), Joel Krieger (editor), Oxford University, 1993.
Background Notes on Countries of the World 2003; September 2003, Lithuania, (p. 12)
The Baltic Revolution; Estonia, Latvia, Lithuania and The Path to Independence, Anatol Lieven, 1993.
Collapse of an Empire, Lessons for Modern Russia (pp. 175, 214, 217-219), Yegor Gaidar, Brookings Institution, 2007.
Why did the Soviet Union collapse, Understanding Historical Change, (p. 152-155), Robert Strayer, M.E.Sharpe, 1998.
Ilgūnas, Gediminas. "Lietuvos kelias į 1990 m. kovo 11-ąją (1940-1990 m.)". Lietuvos Respublikos Seimas. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-22. สืบค้นเมื่อ 2016-10-01.
แผนที่ของกลุ่มตะวันออก
เหรียญที่ระลึกลีตัสเนื่องในโอกาสครบรอบหนึ่งทศวรรษของการประกาศเอกราช
เพอร์แลน

เพอร์แลน
เพอร์แลน (ไอซ์แลนด์: Perlan) เป็นอาคารแลนด์มาร์กของประเทศไอซ์แลนด์ ตั้งอยู่ที่เรคยาวิก เมืองหลวงของประเทศ สูง 25.7 เมตร (84.3 ฟุต) มีลักษณะเป็นอาคารขนาดใหญ่ด้านบนเป็นรูปทรงคล้ายลูกโลกครึ่งวง  ตั้งอยู่บนฐานที่คล้ายถังน้ำขนาดใหญ่ 4 ฐาน  ที่มองเห็นได้ในระยะไกลโดดเด่น  มีความสูงของอาคารอยู่ 5 ชั้น มีพื้นที่ประมาณ 10,000 ตารางเมตร ซึ่งจัดแยกเป็นส่วนต่าง ๆ เช่น ร้านอาหาร  ร้านไอซ์ครีม พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ไวกิ้ง  สวนน้ำ จุดชมวิวที่สามารถดินได้รอบเป็นวงกลมคล้ายบนดาดฟ้าเรือ  ร้านขายของที่ระลึก รวมไปถึงโซนจัดแสดงนิทรรศการในโอกาสต่าง ๆ
เพอร์แลนออกแบบโดยสถาปนิกชื่อ อิงกิมูนดูร์ (Ingimundur Sveinsson) และสร้างในสมัยที่เดวิด อัดด์สัน (Davíð Oddsson) อดีตนายกรัฐมนตรีของไอซ์แลนด์ (พ.ศ. 2534-2547) อดีตหัวหน้าพรรค Independence Party  อดีตรัฐมนตรีต่างประเทศ และผู้ว่าการธนาคารแห่งชาติ  ในขณะที่ดำรงตำแหน่งผู้การกรุงเรกยาวิก (พ.ศ. 2525-2534) ได้มีนโยบายและจัดสรรงบประมาณให้สร้าง ในบริเวณที่เป็นถังน้ำเดิมประจำเมือง  บนเนินเขาที่ชื่อว่า Öskjuhlíð
คำว่า เพอร์แลน ในภาษาไอซ์แลนด์ มีความหมายตรงกับภาษาอังกฤษว่า The Pearl ที่แปลว่าอ่าว โดยการสร้างสถานที่แห่งนี้จะให้หมายถึงว่าเป็นสัญลักษณ์ของอ่าวเรกยาวิก
เขตเกร็ยเวอมาเคอร์

| เขตเกร็ยเวอมาเคอร์ |
| --- | --- |
 :  ตัวเลขในภาพนี้ตรงกับตำแหน่งของเขต
ข้อมูลทั่วไป
สถานที่:: เขตเกร็ยเวอมาเคอร์
พื้นที่:: 524.78 ตารางกิโลเมตร
- อันดับ:: ที่ 3
ประชากร:: 52,618 คน(1 มกราคม 2002)
- อันดับ:: ที่ 3
ความหนาแน่น:: 100.3 คน/km²
ISO 3166-2:LU:: LU-G
เขตเกร็ยเวอมาเคอร์ (เยอรมัน: Distrikt Grevenmacher; ลักเซมเบิร์ก: Distrikt Gréiwemaacher; ฝรั่งเศส: District de Grevenmacher) เป็นเขตการปกครองเขตหนึ่งในอดีตของประเทศลักเซมเบิร์ก ประกอบด้วย 3 อำเภอ และ 26 เทศบาล
การแบ่งเขตการปกครอง

แบ่งเป็นแต่ละอำเภอดังนี้:
อำเภอเอียชเทอร์นัค - Beaufort - Bech - Berdorf - Consdorf - Echternach - Mompach - Rosport - Waldbillig
อำเภอเกร็ยเวอมาเคอร์ - Betzdorf - Biwer - Flaxweiler - Grevenmacher - Junglinster - Manternach - Mertert - Wormeldange
อำเภอเร็ยเมิช - Bous - Burmerange - Dalheim - Lenningen - Mondorf-les-Bains - Remerschen - Remich - Stadtbredimus - Waldbredimus - Wellenstein
อาณาเขต

เขตนี้ติดต่อกับ:
เหนือ: เขตดิกเคริช
ใต้: จังหวัดมอแซล แคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส
ตะวันออก: รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์และรัฐซาร์ลันท์ ประเทศเยอรมนี
ตะวันตก: เขตลักเซมเบิร์ก
ข้อมูลเพิ่มเติม

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตเกร็ยเวอมาเคอร์
http://www.communes.lu/ - แผนที่ของเทศบาลของลักเซมเบิร์ก
49°40′N 6°25′E﻿ / ﻿49.667°N 6.417°E﻿ / 49.667; 6.417
อาเตอเรา

| อาเตอเรา Атырау Atyrau |
| --- | --- |
เมือง
   ธง ตรา
อาเตอเราที่ตั้งในประเทศคาซัคสถานแสดงแผนที่คาซัคสถานอาเตอเราที่ตั้งในทวีปยุโรปแสดงแผนที่ยุโรปอาเตอเราที่ตั้งในทวีปเอเชียแสดงแผนที่ทวีปเอเชีย
พิกัด: 47°07′0″N 51°53′0″E﻿ / ﻿47.11667°N 51.88333°E﻿ / 47.11667; 51.88333
ประเทศ:  คาซัคสถาน
แคว้น: อาเตอเรา
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1640
ได้สถานะเมือง: ค.ศ. 1885
การปกครอง
 • Akim (นายกเทศมนตรี): Kairat Urazbayev  (Кайрат Уразбаев)
ความสูง: −20 เมตร (−70 ฟุต)
ประชากร (2020)
 • เมือง: 290,700 คน
 • รวมปริมณฑล: 355,117 คน
เขตเวลา: UTC+5 (UTC+5)
รหัสไปรษณีย์: 060001 - 060011
รหัสพื้นที่: (+7) 7122
ทะเบียนพาหนะ: E, 06
เว็บไซต์: atyrau.gov.kz/index.php/en/
อาเตอเรา (คาซัค: Атырау / Atyrau / أتيراو, ออกเสียง [ɑtəˈrɑw] ( ฟังเสียง)) หรือ อะตืยราอู (รัสเซีย: Атыра́у, ออกเสียง: [ɐtɨˈraʊ]) เดิมชื่อ กูร์เยฟ (รัสเซีย: Гу́рьев, ออกเสียง: [ˈɡurʲjɪf]) จนถึง ค.ศ. 1991 เป็นเมืองในประเทศคาซัคสถานและเมืองหลักของแคว้นอาเตอเรา ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำยูรัล ห่างจากอัลมาเตอไปทางทิศตะวันตกประมาณ 2,700 กิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2018 เมืองมีประชากร 338,139 คน
อาเตอเราก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1640 ปัจจุบันเมืองเป็นศูนย์กลางการแปรรูปน้ำมันขนาดใหญ่ (เมืองนี้เชื่อมต่อท่อส่งน้ำมันไปยังเมืองออรสค์ ของประเทศรัสเซียซึ่งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 720 กิโลเมตร) และอุตสาหกรรมประมงขนาดใหญ่
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาเตอเรา (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1881–ปัจจุบัน).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 10.5 (50.9) | 15.0 (59) | 26.3 (79.3) | 32.5 (90.5) | 38.9 (102) | 42.8 (109) | 42.7 (108.9) | 44.6 (112.3) | 40.1 (104.2) | 29.6 (85.3) | 20.0 (68) | 11.8 (53.2) | 44.6 (112.3) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | -3.0 (26.6) | -1.3 (29.7) | 6.8 (44.2) | 17.3 (63.1) | 25.3 (77.5) | 31.3 (88.3) | 33.7 (92.7) | 32.2 (90) | 24.7 (76.5) | 15.6 (60.1) | 5.3 (41.5) | -1.2 (29.8) | 15.6 (60.1) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -6.4 (20.5) | -5.6 (21.9) | 1.9 (35.4) | 11.6 (52.9) | 19.4 (66.9) | 25.1 (77.2) | 27.4 (81.3) | 25.6 (78.1) | 18.4 (65.1) | 10.2 (50.4) | 1.5 (34.7) | -4.2 (24.4) | 10.4 (50.7) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -9.3 (15.3) | -9.0 (15.8) | -2.1 (28.2) | 6.5 (43.7) | 13.7 (56.7) | 18.8 (65.8) | 21.0 (69.8) | 19.2 (66.6) | 12.7 (54.9) | 5.5 (41.9) | -1.6 (29.1) | -7.0 (19.4) | 5.7 (42.3) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -37.9 (-36.2) | -37.4 (-35.3) | -32.3 (-26.1) | -12.3 (9.9) | -2.3 (27.9) | 2.3 (36.1) | 8.1 (46.6) | 4.8 (40.6) | -5.7 (21.7) | -15.7 (3.7) | -29.8 (-21.6) | -35.8 (-32.4) | −37.9 (−36.2) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 16 (0.63) | 12 (0.47) | 16 (0.63) | 17 (0.67) | 28 (1.1) | 17 (0.67) | 12 (0.47) | 10 (0.39) | 9 (0.35) | 18 (0.71) | 16 (0.63) | 16 (0.63) | 187 (7.36) |
| ความชื้นร้อยละ | 84 | 80 | 74 | 58 | 50 | 45 | 45 | 46 | 52 | 64 | 80 | 84 | 64 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 4 | 4 | 6 | 8 | 9 | 7 | 6 | 5 | 5 | 8 | 10 | 6 | 78 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 14 | 11 | 7 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 5 | 11 | 50 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 98 | 138 | 167 | 245 | 311 | 330 | 343 | 323 | 267 | 196 | 105 | 75 | 2,598 |
แหล่งที่มา 1: Pogoda.ru.net
แหล่งที่มา 2: NOAA (ดวงอาทิตย์, 1961–1990) เวลาและวันที่ (dewpoints 2005-2015)
เมืองพี่น้อง

อักเตา ประเทศคาซัคสถาน
โวรัล ประเทศคาซัคสถาน
อักเตอเบ ประเทศคาซัคสถาน
ชีร์วัน ประเทศอาเซอร์ไบจาน
อัสตราฮัน ประเทศรัสเซีย
ซิคติฟคาร์ ประเทศรัสเซีย
มักนีโตกอสค์ ประเทศรัสเซีย
แอเบอร์ดีน สหราชอาณาจักร
อัชดอด ประเทศอิสราเอล
อาชกาบัต ประเทศเติร์กเมนิสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

City administration website
Information site on Kazakhstan
Photos Atyrau เก็บถาวร 2014-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (รัสเซีย)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  โครเอเชีย 
47°07′N 51°53′E﻿ / ﻿47.117°N 51.883°E﻿ / 47.117; 51.883
เปนโดร

| เปนโดร |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
เปนโดรใน ค.ศ. 1968
เปนโดร
พิกัด: 37°03′42″N 44°06′20″E﻿ / ﻿37.06167°N 44.10556°E﻿ / 37.06167; 44.10556
ประเทศ:  อิรัก
เขตปกครองตนเอง:  เคอร์ดิสถานอิรัก
จังหวัด: จังหวัดอัรบีล
ความสูง: 1,325 เมตร (4,347 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2017)
 • ทั้งหมด: 2,547 คน
เขตเวลา: UTC+3
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): ไม่ใช้
เปนโดร (เคิร์ด: Pêndro, پێندرۆ) เป็นหมู่บ้านชาวเคิร์ดในเคอร์ดิสถานอิรัก ตั้งอยู่ในจังหวัดอัรบีล ซึ่งใกล้กับชายแดนตุรกี และตั้งอยู่ห่างจากบาร์ซานไปทางทิศเหนือประมาณ 15–18 กิโลเมตร มีประชากรจำนวนกว่า 2,540 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

เปนโดร เก็บถาวร 2019-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์ทางการ
จังหวัดอาร์บิล
เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊ก

| เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊ก เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่ง พระมหามงกุฎโอ๊ค |
| --- | --- |

ประเภท: เครื่องราชอิสริยาภรณ์เชิดชูเกียรติ 5 ลำดับชั้น
วันสถาปนา: 29 ธันวาคม พ.ศ. 2384
ประเทศ:  ลักเซมเบิร์ก
ผู้สมควรได้รับ: เจ้าหน้าที่รัฐบาล รองเจ้าหน้าที่รัฐบาล สมาชิกรัฐสภา ข้าราชการพลเรือน ผู้แทนเลือกตั้ง บุคคลากรราชการส่วนท้องถิ่น บุคคลสำคัญในแวดวงเศรษฐศาสตร์ สังคม วัฒนธรรม และกีฬา และอาสาสมัคร รวมไปถึงชาวต่างประเทศในบางกรณี
มอบเพื่อ: เชิดชูเกียรติพลเมืองชาวลักเซมเบิร์กผู้ปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างโดนเด่นในกิจการพลเรือนและกิจการทหาร เช่นเดียวกับศิลปินพิเศษผู้รังสรรค์ผลงานได้อย่างโดนเด่น
สถานะ: ยังพระราชทานอยู่
ผู้สถาปนา: แกรนด์ดยุกวิลเลิมที่ 2 แห่งลักเซมเบิร์ก
ประธาน: แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: เครื่องราชอิสริยาภรณ์อดอล์ฟแห่งนัสเซา
รองมา: เครื่องราชอิสริยาภรณ์กิตติคุณแแห่งแกรนด์ดัชชีลักเซมเบิร์ก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฏโอ๊ก (ลักเซมเบิร์ก: Eechelaafkrounenuerden; ฝรั่งเศส: Ordre de la couronne de Chêne; เยอรมัน: Eichenlaubkronenorden) เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ คือเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของลักเซมเบิร์ก
ประวัติ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊กสถาปนาโดยแกรนด์ดยุกวิลเลิมที่ 2 แห่งลักเซมเบิร์ก (และพระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์) ในปี พ.ศ. 2384 ซึ่งในขณะนั้นเองแกรนด์ดัชชีลักเซมเบิร์กและราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ต่างก็อยู่ในสถานะรัฐร่วมประมุขด้วยกันทั้งคู่ หมายความว่าทั้งสองชาติมีประมุขแห่งรัฐพระองค์เดียวกัน ทั้ง ๆ ที่เป็นรัฐอธิปไตยแยกออกจากกันโดยสิ้นเชิง ทั้งนี้แม้ในทางกฎหมายแล้วเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้จะมีสถานะเป็นเครื่องเชิดชูเกียรติของลักเซมเบิร์ก แต่ทั้งแกรนด์ดยุกวิลเลิมที่ 2 และแกรนด์ดยุกวิลเลิมที่ 3 มักจะทรงใช้เครื่องราช ฯ นี้ในฐานะเครื่องราช ฯ ประจำราชวงศ์นัสเซา พระราชทานให้แก่ประชาชนชาวดัตช์อยู่บ่อยครั้ง โดยที่รัฐบาลดัตช์ไม่มีอำนาจควบคุมแต่อย่างใด
แกรนด์ดยุกวิลเลิมที่ 2 พระราชทานเครื่องราช ฯ นี้ให้แก่บุคคลทั่วไปจำนวนน้อยมาก เพียงไม่เกิน 30 ราย ในทางกลับกันแกรนด์ดยุกวิลเลิมที่ 3 ทรงชื่นชอบการพระราชทานเครื่องราช ฯ นี้เป็นอย่างมาก เนื่องจากสามารถพระราชทานให้แก่บุคคลไดก็ได้ตามพระประสงค์ ซึ่งในวันขึ้นครองราชย์ของพระองค์เพียงวันเดียว ได้พระราชทานเครื่องราชย์ ฯ นี้ให้แก่บุคคลมากถึง 300 ราย และในปีถัดมาก็ได้ทรงสถาปนารางวัลคู่กับเครื่องราช ฯ นี้อีกนับร้อยรางวัล จึงปรากฏว่ามีผู้ถือครองเครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊กในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์จำนวนมาก มากเสียจนทำให้เกิดความเข้าใจเป็นวงกว้าง (ซึ่งผิดเพี้ยนไปจากข้อเท็จจริง) ว่าเครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊กเป็นเครื่องราชย์ ฯ ของเนเธอร์แลนด์
ต่อมาในปี พ.ศ. 2433 มีการงดพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊ก เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาเสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาในฐานะพระราชสันตติวงศ์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา (ในขณะนั้น) ทั้งนี้เนื่องจากลักเซมเบิร์กบังคับใช้สนธิสัญญา แอร์นอยเทอร์แอร์บเฟไรน์ (เยอรมัน: Erneuter Erbverein) อันเป็นสนธิสัญญาว่าด้วยการสืบราชสมบัติลักเซมเบิร์กที่อ้างอิงตามกฏซาลลิคระหว่างราชวงศ์นัสเซาสองสาย (คือราชวงศ์นัสเซาสาย ออเรนจ์-นัสเซา และสาย นัสเซา-ไวล์บูร์ก ซึ่งปัจจุบันคือสาย ลักเซมเบิร์ก-นัสเซา) ซึ่งได้ห้ามมิให้สตรีเพศขึ้นสืบราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์กจนกว่าจะปรากฏรัชทายาทที่เป็นเพศชายจากราชวงศ์นัสเซา (ทั้งสองสาย) ราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์กจึงตกเป็นสิทธิ์ของพระญาติฝ่ายเยอรมันของพระราชินีนาถวิลเฮลมินา (พระปิตุลาฝ่ายพระราชมารดา) ซึ่งก็คือ ดยุกอดอล์ฟแห่งนัสเซา ผู้ขึ้นครองราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์กด้วยพระชนมายุ 73 พรรษา ส่งผลให้เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊กมีฐานะเป็นเครื่องราช ฯ ของลักเซมเบิร์กโดยสมบูรณ์ เนเธอร์แลนด์จึงสถาปนาเครื่องราชอิสริยาภรณ์ออเรนจ์-นัสเซาขึ้นมาทดแทน
นับตั้งแต่การขึ้นครองราชย์ของแกรนด์ดยุกอดอล์ฟ ทำเนียบการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊กก็เปลี่ยนไปให้แก่ประชาชนชาวลักเซมเบิร์กเท่านั้น แม้ว่าในบางโอกาสจะพระราชทานให้แก่ชาวต่างชาติบ้างก็ตาม หลัก ๆ คือเชื้อพระวงศ์ต่างชาติ และชาวต่างชาติคนสำคัญผู้มีบรรพบุรุษเป็นชาวลักเซมเบิร์ก
อนึ่ง แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กคือองค์ประธานของเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้
ลำดับชั้น > การแบ่งชั้น

ปัจจุบันเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้แบ่งออกเป็น 5 ลำดับชั้น ดังนี้
ชั้นมหากางเขน (Grand-Croix) - ประดับดาราไว้บนสายสะพายบริเวณไหล่ขวา และแถบโลหะบริเวณหน้าอกซ้าย
ชั้นมหาเจ้าพนักงาน (Grand-Officier) - ประดับดาราไว้บนสร้อยคอ และแถบโลหะบริเวณหน้าอกซ้าย
ชั้นนายกอง (Commandeur) - ประดับดาราไว้บนสร้อยคอ
ชั้นเจ้าพนักงาน (Officier) - ประดับดาราไว้บนริบบิ้นหน้าอก และเครื่องประดับกลีบกุหลาบบนหน้าอกซ้าย
ชั้นอัศวิน (Chevalier) - ประดับดาราไว้บนริบบิ้นหน้าอกบริเวณหน้าอกซ้าย
บวกรวมกับเหรียญเชิดชูเกียรติทองเคลือบ เงิน และทองแดง โดยจะสวมใส่ไว้บนริบบิ้นบริเวณหน้าอกซ้าย
| แพรแถบย่อ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   ชั้นมหากางเขน |   ชั้นมหาเจ้าพนักงาน |  ชั้นนายกอง |   ชั้นเจ้าพนักงาน |   ชั้นอัศวิน |
|    เหรียญทองเคลือบ (อดีตใช้ทองคำ) |    เหรียญทองเคลือบ (อดีตใช้ทองคำ) |   เหรียญเงิน |   เหรียญทองแดง | - |
กลุ่มตัวอย่างบุคคล

จอมพล ถนอม กิตติขจร
เจ้าหญิงฮายู

| เจ้าหญิงฮายู |
| --- | --- |
เจ้าหญิงฮายูในพิธีเสกสมรสใน พ.ศ. 2556
ประสูติ: 24 ธันวาคม พ.ศ. 2526 (40 ปี) ยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
พระภัสดา: เจ้าชายโนโตเนอโกโร (พ.ศ. 2556–ปัจจุบัน)
พระบุตร: ราเดน มัซ มันเตโย กุนโจโร
ราชวงศ์: ฮาเมิงกูบูโวโน
พระบิดา: ศรีสุลต่านฮาเมิงกูบูโวโนที่ 10
พระมารดา: ราตูเฮมัซ
ศาสนา: ฮินดู (เดิมอิสลาม)
กุซตี กันเจิง ราตู ฮายู (ชวา: ꦓꦸꦱ꧀ꦡꦶꦑꦁꦗꦼꦁꦫꦡꦸꦲꦪꦸ) เป็นที่รู้จักในพระนาม เจ้าหญิงฮายู (ชวา: ꦲꦪꦸ; ประสูติ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2526) เป็นพระธิดาลำดับที่สี่ของศรีสุลต่านฮาเมิงกูบูโวโนที่ 10 และราตูเฮมัซ เจ้าผู้ครองและพระราชินีแห่งยกยาการ์ตา และเป็นพระขนิษฐาของเจ้าหญิงมังกูบูมี รัชทายาทแห่งยกยาการ์ตา เจ้าหญิงฮายูเสกสมรสกับเจ้าชายโนโตเนอโกโร (นามเดิม อังเงอร์ ปรีบาดี วีโบโน) ผู้บริหารโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ ประจำประเทศอินโดนีเซีย และบุคลากรเชี่ยวชาญองค์การสหประชาชาติ นิวยอร์ก สหรัฐ
พระประวัติ

เจ้าหญิงฮายู ประสูติเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2526 ณ ยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นพระธิดาลำดับที่สี่จากทั้งหมดห้าพระองค์ของศรีสุลต่านฮาเมิงกูบูโวโนที่ 10 และราตูเฮมัซ เจ้าผู้ครองและพระราชินีแห่งยกยาการ์ตา มีพระเชษฐภคินี คือ เจ้าหญิงมังกูบูมี เจ้าหญิงจนโดรกีโรโน เจ้าหญิงมาดูเร็ตโน และพระขนิษฐาคือ เจ้าหญิงเบินดารา
เจ้าหญิงฮายูทรงเข้ารับการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากประเทศออสเตรเลียเป็นะระยะเวลาหนึ่งปี ก่อนเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมศึกษาซามัน 3 ปัดมานาบา ยกยาการ์ตา ที่เดียวกับเจ้าชายโนโตเนอโกโร หลังจากนั้นได้เสด็จไปศึกษาต่อที่โรงเรียนนานาชาติในประเทศสิงคโปร์ หลังจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษา ทรงศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาสาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ วิชาเอกวิทยาการคอมพิวเตอร์ สถาบันเทคโนโลยีสตีเวนส์ สหรัฐ ก่อนย้ายไปศึกษาต่อด้านการออกแบบและการจัดการไอที มหาวิทยาลัยเบิร์นเมาท์