stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กระดูกทราพีเซียม
ภาพอื่นๆ

กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านหลังมือ
เอ็นข้อมือ มุมมองจากทางด้านหน้า
เอ็นของนิ้วชี้และวินคิวลา เทนดินา (vincula tendina)
ภาคตัดขวางผ่านข้อมือและนิ้วมือ
ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์

| ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์
รู้จักในชื่อ: นักร้องเสียงสวย, หน้ากากผ้าขาวม้า
เกิด: 29 สิงหาคม พ.ศ. 2501 (66 ปี)
ที่เกิด: จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
แนวเพลง: ลูกกรุง, ป็อป, ลูกทุ่ง
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดง (ศิลปิน)
ช่วงปี: พ.ศ. 2532 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ แกรมมี่โกลด์

เว็บไซต์: http://www.saranyasongs.com/
ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ เป็นนักร้องหญิงชาวไทย แนวไทยสากลและลูกกรุง  ผลงานที่สร้างชื่อเสียงคือ เพลง สองเวลา
แต่ผลงานเพลงที่สร้างชื่อชุดแรกซึ่งได้รับการชักชวนจากเรวัต พุทธินันทน์ (ผู้ก่อตั้งร่วม GMM Grammy) ในปี 2532 อัลบั้ม "แปลกตรงที่หัวใจ" คือเพลง "อยากหยุดเวลา"
ประวัติ

ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2501 ครอบครัวมีอาชีพเกี่ยวกับหนังสือ (ตระกูล "ส่งเสริมสวัสดิ์" เป็นผู้ผลิตนิตยสารฉบับ เช่น สกุลไทย, หญิงไทย และกุลสตรี) จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนราชินี ในระดับอุดมศึกษาจึงเลือกเรียนคณะอักษรศาสตร์ วิชาเอกภาษาอังกฤษ วิชาโทภาษาฝรั่งเศส ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระหว่างนี้ตั้งวงดนตรีกับเพื่อน ๆ ที่คณะ โดยเล่นกีตาร์ไฟฟ้า ชื่อวง Belladonna และร่วมทำกิจกรรมกับชมรมนักร้องประสานเสียง สโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กลุ่มเสียงอัลโต จากนั้นจึงไปเรียนศิลปะจนจบ Fine Arts จาก Abilene Christian University รัฐเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา ใช้เวลาศึกษา 6 เดือน พอกลับมาได้รู้จักกับเต๋อ เรวัต พุทธินันทน์เซ็นสัญญาตอนปี 2531 แล้วก็ได้เรียนร้องเพลงและก็มีอัลบั้มชุดแรก แปลกตรงที่หัวใจ ตอนปี 2532 มีเพลงประจำตัวและยอดนิยมอย่างเพลง "อยากหยุดเวลา" ต่อมา อัลบั้มชุดที่ 2 ที่มีเพลงฮิตอย่าง "สองเวลา", "น้อยไปอีกหรือ", "เคว้งคว้าง" ฯลฯ ซึ่งอัลบั้มชุดที่ 2 "ต่างกันที่เวลา" สามารถสร้างยอดขายได้ถึงล้านตลับ และมีการเปลี่ยนปกอัลบั้มเพื่อเฉลิมฉลอง ทำให้ศรัณย่ากลายเป็นหนึ่งในศิลปินหญิงล้านตลับของแกรมมี่
ในปี พ.ศ. 2561 ได้เข้าร่วมการประกวดร้องเพลงในรายการ The Mask Line Thai ซึ่งเป็นฤดูกาลพิเศษของ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง โดยเป็นหน้ากากผ้าขาวม้า ในกลุ่มไม้ตรี รอบแรก (First Round) ใช้เพลง กุมภาพันธ์ (ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล) และถูกถอดหน้ากากในรอบที่ 2 (Semi Final) ใช้เพลง ชีวิตยังคงสวยงาม (Bodyslam) เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2562
รางวัลที่เคยได้รับ

รางวัลนักร้องหญิงยอดเยี่ยม ประเภทเพลงไทยสากล จากสมาคมดนตรีแห่งประเทศไทย ปี พ.ศ. 2534 เพลง “อยากหยุดเวลา”
รางวัลพระพิฆเนศทองพระราชทาน นักร้องหญิงยอดเยี่ยม ประเภทเพลงไทยสากล ปีแรก พ.ศ. 2539 เพลง “ฝากชีวิต”
ผลงานเพลง > อัลบั้มหลัก

สังกัด:จีเอ็มเอ็มแกรมมี่
แปลกตรงที่หัวใจ (พ.ศ. 2532)
ต่างกันที่เวลา (พ.ศ. 2534) ยอดขายล้านตลับ
จดเธอไว้ในใจ (พ.ศ. 2536)
รวมเพลงรักสามเวลา (เมษายน 2537)
ศรัณย่า (พ.ศ. 2538)
เรื่องดีดี (พ.ศ. 2542)
คิดถึงศรัณย่า (พ.ศ. 2546)
ความเหงาเล่าเรื่อง (พ.ศ. 2547)
การเดินทางของความคิดถึง (มกราคม พ.ศ. 2550)
แม่ไม้เพลงไทย ไหมไทย ชุด สุนทราภรณ์ (พ.ศ. 2533) (รีมาสเตอร์ใหม่ พ.ศ. 2556)
กล่อมกรุง 1-3 (พ.ศ. 2539)
U – Chorus Project ดาวร้อยเดือน ชุดที่ 2 และ 5 (พ.ศ. 2540)  (รีมาสเตอร์ใหม่ พ.ศ. 2559)
ในนามของความรัก 1-3 (พ.ศ. 2541)
Grammy Gold Series สุนทราภรณ์ ชุดที่ 1, 6, 10, 11, 12, 13, 14 และ15 (พ.ศ. 2542)
ลำนำรัก 1-2 (พ.ศ. 2547)
เมื่อหัวใจยังมีรัก 1-2 (พ.ศ. 2548)
ผลงานเพลง > อัลบั้มพิเศษ

บทเพลงพระราชนิพนธ์ใน สมเด็จพระเทพฯ (กลางพนา) (พ.ศ. 2533)
แม่ไม้เพลงไทย ไหมไทย ชุด สุนทราภรณ์ (ฝากหมอน, ไม่ใกล้ไม่ไกล) (พฤศจิกายน 2533)
งานซนคนดนตรี 10 ปีแกรมมี่ (ฝังไว้ในผืนดิน) (ต้นฉบับ บิลลี่ โอแกน) (กันยายน 2536)
80 ปี กองทัพอากาศ (แด่เธอ, แดนนภา, รำวงชาวฟ้า, ลูกฟ้ากล้าสมร) (พ.ศ. 2537)
ขนนกและดอกไม้ (เพียงแค่ใจเรารักกัน) ร่วมกับ เบิร์ด ธงไชย (กุมภาพันธ์ 2538)
ธ สถิตในดวงใจนิรันดร์ (บทเพลงพระราชนิพนธ์ฯ สายฝน) (พ.ศ. 2539)
รวมใจถวายชัย ธ ครองไทย 50 ปี (บทเพลงพระราชนิพนธ์ฯ ยามเย็น) (พ.ศ. 2539)
เทียบเสียง (ฉันจะฝันถึงเธอ) (พ.ค. 2539)
Feminine (พ.ศ. 2539)
เห็นด้วยหูรับรู้ด้วยหัวใจ
Tribute to เรวัติ พุทธินันท์ (คงจะมีสักวัน)
หนึ่งในสยาม ชุดที่ 2 ของ จักรพรรณ์ อาบครบุรี (ใต้ร่มมะลุลี, จุฬาตรีคูณ, ปองใจรัก)
แกรมมี่โกลด์ ซี่รี่ส์ สุนทราภรณ์ ชุดที่.1,6,10,11,12,13,14,15
แทนหัวใจ…ให้พ่อ (เดินตามพ่อ) (ธ.ค. 2542)
Exchange Special (รักเธอทั้งหมดของหัวใจ)
Saranya & The Pink Panther 1-2 (ปี พ.ศ. 2543)
ฝากไว้ในแผ่นดิน ๑ เรียงร้อยคำรัก (ชายเดียวในดวงใจ) (22 ตุลาคม 2547)
ฝากไว้ในแผ่นดิน ๓ สานใจคารวะ (ชั่วนิจนิรันดร) (22 ตุลาคม 2547)
10 ปีแกรมมี่โกลด์ ดนตรีไม่มีพรมแดน (อยู่กับความคิดถึง) (26 กรกฎาคม 2548)
Sweet Love Songs vol.1 รักเธอ...คือคำตอบ (14 สิงหาคม 2551)
Sweet Love Songs Vol.2 "HAPPINESS" (8 ตุลาคม 2554)
ผลงานเพลง > ภาพยนตร์

คู่กรรม (2538)
ผลงานเพลง > คอนเสิร์ต

คอนเสิร์ต Earth Day (ครั้งที่ 1) (2534)
คอนเสิร์ต า สระอา (2534)
คอนเสิร์ต 10 ปี แกรมมี่ (2537)
คอนเสิร์ต ขนนกกับดอกไม้ (2538)
คอนเสิร์ต จากเพื่อน พี่และน้อง แด่เรวัต พุทธินันทน์ (2541)
คอนเสิร์ต พลังแผ่นดิน (2542)
คอนเสิร์ต Green Concert #11 Seven Divas (2551)
คอนเสิร์ต ขนนกกับดอกไม้ The Original Return (2558)
ผลงานเพลง > เพลงประกอบละคร

จากดาวคนละดวง จากละคร "สามหนุ่มสามมุม" ช่อง 7 สิงหาคม 2535
ดาวพระศุกร์ จากละคร “ดาวพระศุกร์" ช่อง 7 เมษายน 2537
ฝันเลือนลาง จากละคร บัวสีน้ำเงิน (ละครสั้น ปากกาทองมินิซีรีส์) ตุลาคม 2537
คือหัตถาครองพิภพ จากละคร "คือหัตถาครองพิภพ" ช่อง 7 มีนาคม 2538
ดาวแต้มดิน จากละคร “ดาวแต้มดิน" ช่อง 7 มกราคม 2538
จันทร์เจ้าขา จากภาพยนตร์ “คู่กรรม" พฤศจิกายน 2538
อยากบอกให้รู้ จากละคร “สุดสายป่าน" พ.ศ. 2538
จันทร์กระพ้อ จากละคร “แผ่นดินของเรา" พ.ศ. 2539
สีสันแห่งชีวิต จากละคร “เบญจรงค์ห้าสี" ช่อง 7 ตุลาคม 2539
เพียงใจคงเดิม จากละคร “ทัดดาวบุษยา" (เวอร์ชันแรก) ช่อง 7 มีนาคม 2540
ไม่มีตัวตน จากละคร “แฝดล่องหน" ช่อง 7 พ.ศ. 2544
บ่วงรัก จากละคร “บ่วงบรรจถรณ์"ช่อง 7 พฤษภาคม 2545
รักเธอเสมอ จากละคร “มิตร ชัยบัญชา มายาชีวิต" พฤษภาคม 2548
ทำไมไม่รักกัน จากละคร “ดงดอกเหมย" พ.ศ. 2546
ผิดตรงไหน จากละคร “เจ้าสาวสลัม"
ใต้ฟ้าเดียวกัน จากละคร "อรุณสวัสดิ์" ช่อง mono29 พ.ศ. 2557
น้อยไปอีกหรือ จากละคร "น.อ. สามช่า" ช่อง NBT พ.ศ. 2567
กระดูกฮาเมต

| กระดูกฮาเมต  (Hamate bone) |
| --- | --- |
กระดูกข้อมือ แถวต้น: A=สแคฟฟอยด์, B=ลูเนท, C=ไตรกีตรัล, D=พิสิฟอร์ม แถวปลาย: E=ทราพีเซียม, F=ทราพีซอยด์, G=แคปปิเตต, H=ฮาเมต 
กระดูกฮาเมตจากข้อมือซ้าย
รายละเอียด
ข้อต่อ: มีข้อต่อกับกระดูก 5 ชิ้น ได้แก่ ด้านต้นกับกระดูกลูเนท ด้านปลายกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 และ 5 ด้านใกล้กลางกับกระดูกไตรกีตรัล ด้านข้างกับกระดูกแคปปิเตต
ตัวระบุ
ภาษาละติน: os hamatum
MeSH: D051225
TA98: A02.4.08.012
TA2: 1259
FMA: 23730
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
กระดูกฮาเมต (อังกฤษ: hamate bone or unciform bone) เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือของมนุษย์ซึ่งมีลักษณะเด่นคือมีรูปร่างคล้ายลิ่ม และทีส่วนยื่นของกระดูกที่มีรูปร่างคล้ายตะขอออกมาจากพื้นผิวด้านฝ่ามือ กระดูกนี้เป็นกระดูกข้อมือ (carpus) ในแถวหลังที่วางตัวอยู่ทางด้านใกล้กลาง (ด้านนิ้วก้อย) ซึ่งมีฐานอยู่ด้านล่างติดกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 และ 5 ส่วนยอดชี้ขึ้นด้านบนและไปทางด้านข้างลำตัว
รากศัพท์ของชื่อกระดูกมาจากภาษาละติน hamus แปลว่า ตะขอ
พื้นผิว

พื้นผิวด้านบน (superior surface) ซึ่งเป็นยอดของลิ่ม มีลักษณะแคบ นูน เรียบ และเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นหน้าประกบเว้า แบ่งเป็นหน้าประกบ 2 อันโดยสันนูน ซึ่งเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 และ 5
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) เป็นรูปสามเหลี่ยมที่ขรุขระ สำหรับเป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) ด้านล่างและด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) มีลักษณะโค้งและมีส่วนยื่นคล้ายตะขอ เรียกว่า ฮามิวลัส (hamulus) ซึ่งชี้ไปทางด้านหน้าและด้านข้าง
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triangular bone) โดยหน้าประกบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า วิ่งเฉียงในจากด้านบนลงมาด้านล่างและด้านใกล้กลาง
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ส่วนด้านบนและด้านหลังเกิดข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate) ส่วนที่เหลือขรุขระสำหรับเป็นจุดเกาะของเอ็น
ความสำคัญทางคลินิก

เนื่องจากลักษณะการวางตัวที่ค่อนข้างอยู่ทางด้านนอกของข้อมือ กระดูกฮาเมตจึงจัดว่าเป็นกระดูกที่หักได้ง่ายที่สุดในบรรดากระดูกข้อมือ โดยเฉพาะเมื่อนักกอล์ฟหวดไม้กอล์ฟลงบนพื้นแข็งๆ รอยแตกของกระดูกนี้เป็นรอยแตกแบบ hairline fracture ซึ่งมักจะมองไม่เห็นในภาพเอกซ์เรย์ทั่วไป
อาการจะสังเกตได้จากการกดเจ็บเหนือกระดูกชิ้นนี้ และอาจรู้สึกเจ็บเมื่อกำมือ นอกจากนี้เนื่องจากกระดูกฮาเมตวางตัวอยู่ใกล้กับเส้นประสาทอัลนา (Ulnar nerve) จึงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดความเสียหายกับเส้นประสาท ทำให้กล้ามเนื้อของมืออ่อนแรง และเสียความรู้สึกของฝ่ามือในบริเวณนิ้วนางและนิ้วก้อย
ภาพอื่นๆ

กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านฝ่ามือ
กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านหลังมือ
ภาคตัดขวางผ่านข้อมือและนิ้วมือ
โตเกียวเมโทรสายยูรากุโจ

โตเกียวเมโทรสายยูรากุโจ เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่ดำเนินการโดยโตเกียวเมโทร ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยเชื่อมต่อระหว่างสถานี วะโกชิ (เมืองวาโก จังหวัดไซตะมะ) และสถานี ชินคิบะ (โคโต) ในแผนที่เส้นทาง กำหนดให้เส้นทางนี้ใช้สีทอง (    ) ตัวย่อของสถานีขึ้นด้วยตัว Y
ระบบรถไฟฟ้า > โตเกียวเมโทร

โตเกียวเมโทร 7000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1974)
โตเกียวเมโทร 10000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2006)
ระบบรถไฟฟ้า > อื่น ๆ

Seibu 6000 และ 6050 ซีรีส์ (Not all sets are permitted to run on Yūrakuchō Line tracks)
Tobu 9000 ซีรีส์ x 8
Tobu 9050 ซีรีส์ x 2
Tobu 50070 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2007)
Odakyu 60000 ซีรีส์
Tokyu 5050-4000 ซีรีส์ 10 คันต่อขบวน (ตั้งแต่ 10 กันยายน ค.ศ. 2012)
แหล่งข้อมูลอื่น

Tokyo Metro website (อังกฤษ)
รถไฟใต้ดินโทเอสายอาซากูซะ

รถไฟใต้ดินโทเอสายอาซากูซะ (ญี่ปุ่น: 都営地下鉄浅草線; โรมาจิ: Toei Chikatetsu Asakusa-sen) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในโตเกียว ดำเนินงานโดยสำนักขนส่งมหานครโตเกียว
โตเกียวเมโทรสายกินซะ

โตเกียวเมโทรสายกินซะ (ญี่ปุ่น: 銀座線; โรมาจิ: Ginza-sen) หรือ สาย 3 กินซะ (ญี่ปุ่น: 3号線銀座線; โรมาจิ: 3-gōsen Ginza-sen) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินสายหนึ่งของบริษัทโตเกียวเมโทร ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีความยาวทั้งสิ้น 14.3 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่เขตชิบูยะ เขตมินาโตะ เขตชิโยดะ และเขตไทโต
สัญลักษณ์ของโตเกียวเมโทรสายกินซะที่ปรากฏบนแผนที่หรือป้ายบอกทางจะใช้สีส้ม และตัวอักษรภาษาอังกฤษ "G"
ประวัติ

สายกินซะเริ่มต้นเมื่อนักธุรกิจนามว่าโนะริสึงุ ฮะยะกะวะ ได้เดินทางไปกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1914 ได้เห็นกิจการรถไฟใต้ดินลอนดอน จึงเกิดความคิดว่าโตเกียวจะต้องมีรถไฟใต้ดินเป็นของตัวเอง เขาจึงก่อตั้งบริษัทรถไฟใต้ดินโตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京地下鉄道; โรมาจิ: Tōkyō Chika Tetsudō) ขึ้นในปี ค.ศ. 1920 และเริ่มก่อสร้างในอีก 5 ปีต่อมา
เส้นทางระหว่างอุเอะโนะและอะซะกุซะได้ก่อสร้างแล้วเสร็จในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1927 ซึ่งถือเป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินสายแรกในซีกโลกตะวันออก ทันทีที่เปิดให้บริการได้รับความนิยมจากผู้โดยสารมาก เพราะสามารถลดระยะเวลาในการรอรถไฟจาก 2 ชั่วโมง เหลือเพียงแค่ 5 นาที
ต่อมาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1930 ได้ขยายเส้นทางออกไปอีก 1.7 กิโลเมตร จนถึงสถานีมันเซบะชิ ซึ่งต่อมาสถานีนี้ถูกยกเลิกในอีก 1 ปีต่อมา เมื่อขยายเส้นทางออกไปอีก 500 เมตร จนถึงสถานีคันดะ การก่อสร้างชะงักลงช่วงหนึ่งในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำ แต่สุดท้ายสามารถขยายเส้นทางได้จนถึงสถานีชิมบะชิตามแผนการที่วางไว้
ในปี 1938 บริษัทรถเร็วโตเกียวซึ่งต่อมาคือบริษัทโตคิว ได้ก่อสร้างเส้นทางรถไฟใต้ดินจากสถานีชิบุยะถึงสถานีโทะระโนะมอน และขยายจนไปเชื่อมต่อกับสถานีชินบะชิในปี ค.ศ. 1939 ทำให้เส้นทางทั้งสองสายเชื่อมต่อกันสำเร็จ และสุดท้ายจึงมีการควบรวมบริษัททั้งสองเป็นองค์การรถไฟเทโต (TRTA) ในปี ค.ศ. 1941
ในปี ค.ศ. 1953 เส้นทางสายนี้จึงเปลี่ยนชื่อนี้เป็นสายกินซะ เพื่อแยกออกจากสายมะรุโนะอุชิซึ่งสร้างขึ้นภายหลังจากการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจภายหลังสงคราม ทำให้สายกินซะมีจำนวนผู้ใช้บริการมากขึ้น ในทศวรรษที่ 1980 จึงมีการก่อสร้างเส้นทางสายฮันโซมอนเพื่อแบ่งเบาผู้โดยสารจากสายกินซะ
ในปี ค.ศ. 2009 จากการสำรวจของเทศบาลนครโตเกียว พบว่าเส้นทางสายกินซะมีจำนวนผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 7 ของเส้นทางรถไฟใต้ดินในโตเกียว
ขบวนรถ

สายกินซะใช้ขบวนรถ 01 ซีรีส์ 6 ตู้โดยสาร จำนวน 38 ขบวน มีความเร็วสูงสุด 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ตู้โดยสารมีความยาว 16 เมตร กว้าง 2.6 เมตร ประตูด้านละ 3 บาน ทั้งสายกินซะและสายมะรุโนะอุชิสายรางสแตนดาร์ดเกจ (1,435 มม.) จ่ายไฟขนาด 600 โวลต์ กระแสตรงโดยรางที่สาม ในขณะทีเส้นทางสายอื่นใช้รางขนาดแคบ (1,067 มม.) ใช้ไฟขนาด 1,500 โวลต์ จ่ายไฟด้านบนตัวรถ
ในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 2012 มีแผนจะเปลี่ยนไปใช้รถไฟ 1000 ซีรีส์ เป็นครั้งแรก
รายชื่อสถานี

| รหัส | สถานี | ชื่อญี่ปุ่น | ระยะทาง (กม> ).ระหว่าง สถานี | ระยะทาง (กม> ).รวม | เส้นทางเชื่อมต่อ | ที่ตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| G01 | ชิบูยะ | 渋谷 | - | 0.0 | สายฮันโซมอน (N-01),  สายฟุกุโตะชิน (F-16)  สายยะมะโนะเตะ, สายไซเกียว, สายโชนัน-ชินจุกุ สายโตคิวเดน-เอน-โตชิ, สายโตคิวโทะโยะโกะ เคโอสายอิโนะกะชิระ | ชิบุยะ |
| G02 | โอโมเตะซันโด | 表参道 | 1.3 | 1.3 |  สายชิโยดะ (C-04),  สายฮันโซมอน (Z-02)  | มินะโตะ |
| G03 | ไกเอนมะเอะ | 外苑前 | 0.7 | 2.0 |   | มินะโตะ |
| G04 | อะโอะยะมะ-อิตโชเมะ | 青山一丁目 | 0.7 | 2.7 |  สายฮันโซมอน (Z-03)   โตเอสายโอเอะโดะ (E-24) | มินะโตะ |
| G05 | อะกะซะกะ-มึตสึเกะ | 赤坂見附 | 1.3 | 4.0 |  สายมะรุโนะอุชิ (M-13),  สายยูระกุโช (สถานีนะงะตะโช: Y-16),  สายฮันโซมอน (นะงะตะโช: Z-04),  สายนัมโบะกุ (นะงะตะโช: N-07) | มินะโตะ |
| G06 | ทะเมะอิเกะ-ซันโนะ | 溜池山王 | 0.9 | 4.9 |  สายนัมโบะกุ (N-06),  สายมะรุโนะอุชิ คกไก-งิจิโดมะเอะ: M-14),  สายชิโยดะ (คกไก-งิจิโดมะเอะ: C-07) | ชิโยดะ |
| G07 | โทะระโนะมอน | 虎ノ門 | 0.6 | 5.5 |   | มินะโตะ |
| G08 | ชิมบาชิ | 新橋 | 0.8 | 6.3 |  โทเอสายอะซะกุสะ (A-10)  สายยะมะโนะเตะ, สายเคฮิน-โทโฮะกุ, สายหลักโทไกโด, สายโยะโกะซุกะ ยุริกะโมะเมะ | มินะโตะ |
| G09 | กินซะ | 銀座 | 0.9 | 7.2 |  สายฮิบิยะ (H-08),  สายมะรุโนะอุชิ (M-16) | ชูโอ |
| G10 | เคียวบะชิ | 京橋 | 0.7 | 7.9 |   | ชูโอ |
| G11 | นิฮมบะชิ | 日本橋 | 0.7 | 8.6 |  สายโตไซ (T-10)   โทเอสายอะซะกุสะ (A-13) | ชูโอ |
| G12 | มิตซึโกะชิมะเอะ | 三越前 | 0.6 | 9.2 |  สายฮันโซมอน (Z-09)  สายโซบุ (สถานีชิน-นิฮมบะชิ) | ชูโอ |
| G13 | คันดะ | 神田 | 0.7 | 9.9 | สายจูโอ, สายเคฮิน-โทโฮะกุ, สายยะมะโนะเตะ | ชิโยดะ |
| G14 | ซุเอะฮิริโช | 末広町 | 1.1 | 11.0 |   | ชิโยดะ |
| G15 | อุเอะโนะ-ฮิโระโกจิ | 上野広小路 | 0.6 | 11.6 | สายฮิบิยะ (สถานีนะกะ-โฮะกะชิมะชิ: H-16)   โทเอสายโอเอะโดะ (สถานีอุเอะโนะ-โอะกะชิมะชิ: E-09) | ไทโต |
| G16 | อูเอโนะ | 上野 | 0.5 | 12.1 |  สายฮิบิยะ (H-17)  โทโฮะกุชิงกันเซ็ง, อะกิตะชิงกันเซ็ง, ยะมะงะตะชิงกันเซ็ง, โจเอตสึชิงกันเซ็ง, นะงะโนะชิงกันเซ็ง, สายเคฮิน-โทโฮะกุ, สายยะมะโนะเตะ, สายโจบัน, สายทะกะซะกิ, สายหลักโทโฮะกุ (สายอุตซึโนะมิยะ)  สายหลักเคเซ (สถานีเคเซอุเอะโนะ) | ไทโต |
| G17 | อินะริโช | 稲荷町 | 0.7 | 12.8 |   | ไทโต |
| G18 | ทะวะระมะชิ | 田原町 | 0.7 | 13.5 |   | ไทโต |
| G19 | อะซะกุสะ | 浅草 | 0.8 | 14.3 |  โทเอสายอะซะกุสะ (A-18)  โทบุสายอุเซะซะกิ | ไทโต |
↑  Due to the distance between the Ginza and Hanzōmon/Den-en-toshi lines at Shibuya, transfers between the two lines are announced at Omotesandō.
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพรวมเส้นทางสายกินซะ (โตเกียวเมโทร) (ในภาษาญี่ปุ่น)
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม

| กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม  (Extensor digitorum muscle) |
| --- | --- |
พื้นผิวด้านหลังของปลายแขน แสดงกล้ามเนื้อชั้นตื้น (กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมอยู่ตรงกลางภาพ)
ภาคตัดขวางผ่านข้อมือและนิ้วมือ (กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมอยู่ตรงกลางภาพด้านล่าง)
รายละเอียด
จุดยึด: ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ (เอ็นคอมมอนเอกซ์เทนเซอร์)
จุดเกาะ: กระดูกนิ้วมือชิ้นที่ 2 และ 3
ประสาท: เส้นประสาทโพสทีเรียร์อินเตอร์ออสเซียส
การกระทำ: เหยียดมือและนิ้วมือ
ตัวต้าน: กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม ซุเปอร์ฟิเชียลิส, กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส
ตัวระบุ
ภาษาละติน: musculus extensor digitorum
TA98: A04.6.02.042
TA2: 2500
FMA: 38500
ศัพท์ทางกายวิภาคของกล้ามเนื้อ[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม (อังกฤษ: Extensor digitorum) หรือ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม คอมมิวนิส (อังกฤษ: Extensor digitorum communis; ED) เป็นกล้ามเนื้อที่มีจุดเกาะต้นโดยเป็นเอ็นคอมมอนเอกซ์เทนเซอร์อยู่ที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ (lateral epicondyle) ของกระดูกต้นแขน (humerus) และเกาะมาจากผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ซึ่งกั้นระหว่างกล้ามเนื้อมัดนี้และกล้ามเนื้อใกล้เคียง และเกาะมาจากพังผืดปลายแขน (antebrachial fascia)
จุดเกาะต้น จุดเกาะปลาย และความสัมพันธ์

ตอนปลายของกล้ามเนื้อนี้แบ่งออกเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ 4 เอ็น ซึ่งวิ่งร่วมกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส (Extensor indicis) ภายในแผ่นเยื่อเมือกผ่านเข้าไปในช่องของเอ็นดอร์ซัลคาร์ปัล (dorsal carpal ligament) แล้วเอ็นจะแผ่แยกออกที่ด้านหลังมือ เข้าไปเกาะปลายที่กระดูกนิ้วมือชิ้นที่ 2 และ 3
ตรงข้อต่อระหว่างฝ่ามือกับนิ้วมือ (metacarpophalangeal) เอ็นกล้ามเนื้อแต่ละเอ็นจะผูกติดโดย fasciculi กับเอ็นคอลแลทเทอรัล (collateral ligaments) ทำหน้าที่เป็นเอ็นด้านหลังมือของข้อต่อนี้ หลังจากข้ามข้อต่อนี้แล้ว เอ็นจะแผ่ออกเป็นแอ็นแผ่ (aponeurosis) กว้างซึ่งคลุมพื้นผิวด้านหลังมือของกระดูกนิ้วมือชิ้นแรก และถูกเสริมแรงโดยกล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสและลัมบริคัล
ตรงข้อต่อระหว่างกระดูกนิ้วมือข้อแรก (first interphalangeal joint) เอ็นแผ่นี้จะแบ่งออกเป็น 3 แผ่น เป็นแผ่นตรงกลาง (intermediate) 1 อัน และแผ่นคอลแลทเทอรัล (collateral) 2 อัน แผ่นตรงกลางจะเกาะปลายเข้ากับฐานของกระดูกนิ้วมือชิ้นที่ 2 ส่วนแผ่นคอลแลทเทอรัลซึ่งต่อเนื่องมาตลอดด้านข้างของกระดูกนิ้วมือชิ้นที่ 2 จะรวมกันเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของกระดูกนิ้วมือชิ้นปลาย เมื่อ
เอ็นของกล้ามเนื้อมัดนี้ที่เข้าไปในนิ้วชี้ จะเข้าร่วมกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส ซึ่งทอดตัวบนด้านอัลนา
บนด้านหลังมือ เอ็นกล้ามเนื้อนี้ที่เกาะเข้าไปในนิ้วกลาง นิ้วนาง และนิ้วก้อย จะเชื่อมกันด้วยแผ่นคาดเฉียงๆ 2 แผ่น แผ่นแรกมาจากเอ็นนิ้วนางผ่านมาด้านล่างและด้านข้างไปยังเอ็นนิ้วกลาง ส่วนอีกแผ่นหนึ่งผ่านมาจากเอ็นนิ้วนางมาด้านล่างและด้านใกล้กลางไปยังเอ็นนิ้วก้อย ในบางครั้งอาจพบแผ่นคาดแนวนอนบางๆ ที่เชื่อมระหว่างเอ็นนิ้วชี้และเอ็นนิ้วกลางได้
หน้าที่

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมทำหน้าที่เหยียด (extend) นิ้วมือ ข้อมือ และข้อศอก
กล้ามเนื้อนี้กระทำต่อกระดูกนิ้วมือท่อนต้นเป็นหลัก ส่วนกระดูกนิ้วมือท่อนกลางและปลายมักจะเหยียดได้โดยกล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสและลัมบริคัล
กล้ามเนื้อนี้มักจะพยายามกางแยกนิ้วมือออกด้วยเมื่อมันกำลังเหยียดนิ้ว
ภาพอื่นๆ

มุมมองด้านหลังของกระดูกปลายแขนข้างซ้าย
เอ็นของนิ้วชี้และวินคิวลา เทนดินา (vincula tendina)
ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของปลายแขน
ภาคตัดขวางของปลายกระดูกปลายแขน
แผ่นเมือกของเอ็นกล้ามเนื้อด้านหลังของข้อมือ
แหล่งข้อมูลอื่น

Loyola University Chicago edh
-80412638 ที่ GPnotebook
extensor+digitorum+muscle จากเว็บไซต์  eMedicine Dictionary
PTCentral เก็บถาวร 2012-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กระดูกแคปปิเตต

| กระดูกแคปปิเตต  (Capitate bone) |
| --- | --- |
กระดูกข้อมือ แถวต้น: A=สแคฟฟอยด์, B=ลูเนท, C=ไตรกีตรัล, D=พิสิฟอร์ม แถวปลาย: E=ทราพีเซียม, F=ทราพีซอยด์, G=แคปปิเตต, H=ฮาเมต 
กระดูกแคปปิเตตจากข้อมือซ้าย
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: os capitatum; os magnum
MeSH: D051224
TA98: A02.4.08.011
TA2: 1258
FMA: 23727
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
กระดูกแคปปิเตต (อังกฤษ: Capitate bone) เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือของมนุษย์ กระดูกนี้นับว่าเป็นกระดูกข้อมือที่ใหญ่ที่สุดและตั้งอยู่ตรงกลางของข้อมือ ส่วนบนมีลักษณะเป็นหัวกระดูกกลม ซึ่งรับกับส่วนของกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกลูเนท (lunate) และถัดลงมาเป็นส่วนคอดเรียกว่า คอกระดูก และด้านล่างเป็นตัวกระดูก
รากศัพท์ของชื่อกระดูก มาจากภาษาละติน capitātus แปลว่า มีหัว มาจาก capit- แปลว่า หัว
พื้นผิว

พื้นผิวด้านบน (superior surface) กลมและเรียบ เป็นข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate bone)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) แบ่งออกเป็น 3 หน้าประกบโดยสัน 2 สัน เกิดเป็นพื้นผิวสำหรับข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2, 3 และ 4 โดยพื้นผิวสำหรับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 ใหญ่ที่สุด
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) กว้างและขรุขระ
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีลักษณะแคบ กลม และขรุขระ ซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ และส่วนของกล้ามเนื้อแอดดักเตอร์ พอลิซิส (Adductor pollicis muscle)
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีซอยด์ (trapezoid) โดยหน้าประกบเล็กๆ ที่มุมด้านหน้าและด้านล่าง ส่วนด้านหลังซึ่งเป็นรอยเว้าขรุขระเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament) เหนือขึ้นไปเป็นร่องลึกและขรุขระ ซึ่งสร้างเป็นส่วนของคอกระดูก ให้เป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ ซึ่งขอบบนของร่องเป็นพื้นผิวนูนและเรียบสำหรับเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) โดยหน้าประกบเว้า เรียบ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กินเนื้อที่ส่วนด้านหลังและด้านบน ส่วนทางด้านหน้าขรุขระเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament)
ข้อต่อ

กระดูกแคปปิเตตเกิดข้อต่อกับกระดูก 7 ชิ้น ได้แก่ ด้านต้นกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกลูเนท (lunate) , ด้านปลายกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2, ชิ้นที่ 3, และชิ้นที่ 4, ด้านเรเดียล (นิ้วหัวแม่มือ) กับกระดูกทราพีซอยด์ (lesser multangular) และด้านอัลนา (นิ้วก้อย) กับกระดูกฮาเมต (hamate)
ภาพอื่นๆ

พื้นผิวด้านฝ่ามือของกระดูกแคปปิเตตของข้อมือข้างซ้าย
พื้นผิวด้านหลังของกระดูกแคปปิเตตของข้อมือข้างซ้าย
กระดูกของมือซ้าย มองจากด้านฝ่ามือ
กระดูกของมือซ้าย มองจากด้านหลังมือ
ภาคตัดขวางผ่านข้อมือและนิ้วมือ
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส

| กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส  (Extensor indicis proprius) |
| --- | --- |
ภาคตัดขวางของปลายกระดูกอัลนาและกระดูกเรเดียส (กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิสอยู่ตรงกลางภาพด้านล่าง)
แผ่นเมือกของเอ็นกล้ามเนื้อด้านหลังของข้อมือ (กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิสอยู่ในภาพกำลังวิ่งเข้าไปในนิ้วชี้)
รายละเอียด
จุดยึด: กระดูกอัลนา
จุดเกาะ: นิ้วชี้
ประสาท: เส้นประสาทโพสทีเรียร์อินเตอร์ออสเซียส
การกระทำ: เหยียดนิ้วชี้, ข้อมือ
ตัวระบุ
ภาษาละติน: musculus extensor indicis
TA98: A04.6.02.052
TA2: 2515
FMA: 38524
ศัพท์ทางกายวิภาคของกล้ามเนื้อ[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส หรือ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส โพรเพรียส (อังกฤษ: Extensor indicis; extensor indicis proprius) เป็นกล้ามเนื้อแบน ยาว อยู่ด้านใกล้กลางและทอดขนานไปกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส (extensor pollicis longus)
จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย

กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นอยู่ที่พื้นผิวด้านหลังของส่วนกลางของกระดูกอัลนา ใต้ต่อจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส และเกาะจากเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous membrane)
เอ็นกล้ามเนื้อนี้จะผ่านใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ในช่องเดียวกันกับเอ็นของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม (Extensor digitorum) และเชื่อมร่วมกับด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) ของเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมที่บริเวณหัวของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 แล้วเข้าไปเกาะที่นิ้วชี้
หน้าที่

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิสทำหน้าที่เหยียดนิ้วชี้ และหน้าที่ที่ต่อเนื่องกันคือช่วยในการเหยียดข้อมือ
ภาพอื่นๆ

มุมมองด้านหลังของกระดูกปลายแขนข้างซ้าย
พื้นผิวด้านหลังของปลายแขน แสดงกล้ามเนื้อชั้นลึก (กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิสอยู่ตรงกลางภาพด้านล่าง)
ภาคตัดขวางผ่านข้อมือและนิ้วมือ
แหล่งข้อมูลอื่น

Loyola University Chicago exi
SUNY Downstate Medical Center 09:05-0106 - "Extensor Region of Forearm and Dorsum of Hand: Deep Muscles of Extensor Region"
Norman/Georgetown lesson5musofpostforearm
ออร์โทพีดิกส์จากมหาวิทยาลัยดุ๊ก extensor_indicis
Extensor+indicis+muscle จากเว็บไซต์  eMedicine Dictionary