stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การใช้ความเย็นกระตุ้นให้ออกดอก
การกระจายอำนาจ

มีความเป็นไปได้ที่จะทำให้พืชเสื่อมลงโดยการสัมผัสกับอุณหภูมิที่ต่ำและสูงในบางครั้งหลังจากการทำให้เป็นพืช ตัวอย่างเช่น ผู้ปลูก หัวหอม เชิงพาณิชย์เก็บอุณหภูมิไว้ที่อุณหภูมิต่ำ แต่ลดอุณหภูมิลงก่อนปลูก เพราะพวกเขาต้องการให้พลังงานของพืชไปขยายหัว (ก้านใต้ดิน) โดยไม่ทำให้ดอกไม้
ดอกกุหลาบ Arabidopsis thaliana ก่อนการทำเวอร์นาไลเซชัน โดยไม่มีดอกแหลม
เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ

เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ (อังกฤษ: electoral threshold) คือจำนวนคะแนนเสียงขั้นต่ำที่ผู้สมัครรับเลือกตั้งหรือพรรคการเมืองจะต้องได้รับจึงสามารถมีตัวแทนในสภานิติบัญญัติได้ โดยเกณฑ์ข้อจำกัดนี้สามารถกระทำได้ในหลายวิธี ตัวอย่างเช่น ในระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อมีเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำว่าพรรคการเมืองจะต้องได้รับคะแนนเสียงขั้นต่ำจำนวนร้อยละจำนวนหนึ่งของคะแนนเสียงรวมทั้งหมด (เช่น ร้อยละ 5) ในระดับชาติ หรือในระดับเขตใดเขตหนึ่ง จึงจะได้รับการจัดสรรที่นั่งในสภานิติบัญญัติ ในเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนมากกว่าหนึ่งคนซึ่งมักจะใช้ระบบการลงคะแนนแบบจัดลำดับ นอกจากเกณฑ์ขั้นต่ำแล้ว ผู้สมัครจะต้องได้รับคะแนนเสียงถึงจำนวนโควตา ไม่ว่าจะเป็นจากคะแนนในรอบแรก หรือรอบอื่นๆ ก็ตาม โดยขึ้นอยู่กับจำนวนผู้แทนในเขตนั้นๆ จึงจะได้ที่นั่งในสภา
ผลกระทบของเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำนั้นคือการปฏิเสธการมีตัวแทนของพรรคการเมืองขนาดเล็กหรือมิฉะนั้นจะต้องร่วมพันธมิตรเป็นกลุ่มพรรคการเมือง โดยมีข้อสันนิษฐานเพื่อให้ระบบการเมืองมีความเข้มแข็งขึ้นโดยป้องกันไม่ให้เกิดพรรคเศษจำนวนมากเกินไป ผู้ที่สนับสนุนแนวคิดนี้กล่าวว่าการที่พรรคขนาดเล็กมีที่นั่งจำนวนหนึ่งในสภาจะช่วยเพิ่มภาพลักษณ์ของพรรคการเมืองเล็กได้ดีขึ้น แต่หากจะให้พรรคที่มีเสียงสนับสนุนเพียงร้อยละ 1 ของทั้งหมดมามีส่วนร่วมในสภา รวมทั้งมีเสียงในการยับยั้งนั้นไม่ค่อยเหมาะสม อย่างไรก็ตาม ผู้วิจารณ์ได้โต้แย้งว่าหากไม่มีการใช้ระบบการลงคะแนนแบบจัดลำดับ เสมือนว่าผู้สนับสนุนพรรคเล็กนั้นถูกตัดสิทธิในการเลือกผู้แทนที่ตัวเองเป็นผู้เลือก
เกณฑ์ในประเทศต่างๆ

ในโปแลนด์ เยอรมนี และนิวซีแลนด์นั้นล้วนมีเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำในการเลือกสภาผู้แทนราษฎร คือร้อยละ 5 (ในโปแลนด์หากเป็นพรรคพันธมิตรร่วมตั้งแต่สองพรรคขึ้นไปในแต่ละเขตเลือกตั้งจะปรับขึ้นเป็นร้อยละ 8) อย่างไรก็ดีในเยอรมนีและนิวซีแลนด์ หากพรรคการเมืองนั้นชนะการเลือกตั้งในแบบแบ่งเขตอย่างน้อยจำนวนหนึ่งแล้ว ได้แก่ 3 ที่นั่งในเยอรมนี และ 1 ที่นั่งในนิวซีแลนด์ เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำจะไม่ถูกบังคับใช้ ในอิสราเอลใช้เกณฑ์ที่ร้อยละ 3.25 (ในอดีตเคยใช้ร้อยละ 1 ก่อนปีค.ศ. 1992 ต่อมาเพิ่มเป็นร้อยละ 1.5 ในช่วงปีค.ศ. 1992-2003 และร้อยละ 2 ในช่วงปีค.ศ. 2003-2014) และตุรกีจำนวนร้อยละ 10 ในโปแลนด์นั้นพรรคการเมืองที่เป็นตัวแทนกลุ่มชาติพันธุ์ชนกลุ่มน้อยได้รับการยกเว้นและจึงจะมีผู้แทนจำนวนหนึ่งมาจากชนกลุ่มน้อยเยอรมันในรัฐสภาโปแลนด์ในทุกสมัย ในโรมาเนียกำหนดเกณฑ์ขั้นต่ำสำหรับพรรคการเมืองตัวแทนกลุ่มชาติพันธุ์แตกต่างจากเกณฑ์ปกติสำหรับการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎร
ในหลายประเทศที่ใช้การเลือกตั้งระบบสัดส่วนไม่มีการกำหนดเกณฑ์ขั้นต่ำไว้ อาทิเช่น โปรตุเกส แอฟริกาใต้ ฟินแลนด์ เนเธอร์แลนด์ และนอร์ทมาซิโดเนีย ถึงแม้ว่าเนเธอร์แลนด์จะมีกฎเพิ่มเติมว่าที่นั่งแรกนั้นห้ามเป็นที่นั่งปัดเศษ ซึ่งหมายความว่ามีการคำนวนเกณฑ์คะแนนขั้นต่ำที่ 100% หารด้วยจำนวนที่นั่งทั้งหมด (150 ที่นั่ง จึงได้เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำที่ร้อยละ 0.67) ในสโลวีเนียนั้นในการเลือกตั้งปีค.ศ. 1992 และ 1996 มีการกำหนดเกณฑ์ขั้นต่ำไว้ที่ 3 ที่นั่ง ซึ่งหมายความว่าพรรคการเมืองจะต้องชนะคะแนนอย่างน้อยร้อยละ 3.2 เพื่อจะผ่านเกณฑ์ ต่อมาในปีค.ศ. 2000 เกณฑ์ถูกปรับขึ้นเป็นร้อยละ 4 ของคะแนนเสียงทั้งหมด
ในสวีเดนมีเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำที่ร้อยละ 4 ในคะแนนระดับชาติ แต่หากพรรคการเมืองใดได้รับคะแนนเสียงในเขตเลือกตั้งใดเกินกว่าร้อยละ 12 จะได้รับการจัดสรรที่นั่งของเขตนั้นไป อย่างไรก็ตามในการเลือกตั้งปีค.ศ. 2014 ไม่มีผู้สมัครรายใดได้รับเลือกจากเกณฑ์ร้อยละ 12 เลย ในนอร์เวย์มีเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำในระดับชาติร้อยละ 4 ซึ่งใช้ในการปรับที่นั่งเท่านั้น พรรคการเมืองใดที่ได้รับคะแนนเสียงเพียงพอในระดับเขตนั้นยังสามารถชนะการเลือกตั้งได้ถึงแม้คะแนนของพรรคจะไม่ถึงเกณฑ์ ในการเลือกตั้งปีค.ศ. 2009 พรรคเสรีนิยมชนะ 2 ที่นั่งจากการใช้เกณฑ์นี้
ในออสเตรเลียซึ่งใช้ระบบการเลือกตั้งระบบสัดส่วนแบบถ่ายโอนคะแนนเสียง โดยเลือกที่จะไม่ตั้งเกณฑ์คะแนนขั้นต่ำแต่มีการกำหนดเขตเลือกตั้งที่มีขนาดเล็กแบบมีผู้แทนหลายคนจึงทำให้พรรคการเมืองต้องได้คะแนนโควตามากเป็นพิเศษจึงจะได้รับเลือกตั้ง นอกจากนี้ในออสเตรเลียยังใช้การลงคะแนนแบบจัดลำดับด้วยจึงทำให้ผู้สนับสนุนพรรคการเมืองเล็กไม่ถูกละเลยเพราะคะแนนเสียงทุกคะแนนจะถูกแจกจ่ายให้กับผู้สมัครตามลำดับความชอบของผู้ลงคะแนนแต่ละคน
ในสหรัฐอเมริกา เนื่องจากการเลือกตั้งส่วนใหญ่ใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดจึงไม่มีเกณฑ์คะแนนขั้นต่ำตามกฎหมาย อย่างไรก็ตาม เริ่มมีการใช้เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำในหลายรัฐสำหรับพรรคการเมืองเพื่อจะขอให้มีการเข้าถึงบัตรลงคะแนนอัตโนมัติสำหรับการเลือกตั้งทั่วไปสมัยหน้าโดยไม่ต้องให้ผู้ลงคะแนนยื่นเรื่องต่อทางการ
ในบางประเทศอาจมีมากกว่าหนึ่งเกณฑ์ อาทิเช่น เยอรมนีนั้นมีเกณฑ์ปกติที่ร้อยละ 5 แต่พรรคการเมืองใดที่ชนะการเลือกตั้งในแบบแบ่งเขตมากกว่า 3 ที่นั่งจะสามารถมีผู้แทนได้ในสภาถึงแม้ว่าคะแนนเสียงโดยรวมจะไม่ถึงเกณฑ์ร้อยละ 5 ส่วนประเทศอื่นๆ ที่พิจารณาใช้มากกว่าหนึ่งเกณฑ์นั้นส่วนใหญ่อยู่ในระหว่างการศึกษา โดยเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อเป็นการเสริมสร้างความมั่นคงในระบบการเมือง
เกณฑ์ในประเทศต่างๆ > ยุโรป

| ประเทศ | สำหรับแต่ละพรรคการเมือง | สำหรับประเภทอื่นๆ |
| --- | --- | --- |
| อัลแบเนีย | 3% | 5% สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมืองในระดับเขตเลือกตั้ง |
| อันดอร์รา | 7.14% (1/14 ของคะแนนเสียงทั้งหมด) |  |
| อาร์มีเนีย | 5% | 7% สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมือง |
| ออสเตรีย | 4% หรือ Grundmandat ในเขตเลือกตั้งระดับภูมิภาค |  |
| เบลเยียม | 5% (ในระดับเขตเลือกตั้ง และไม่มีเกณฑ์ขั้นต่ำในระดับชาติ) |  |
| บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา | 3% |  |
| บัลแกเรีย | 4% |  |

| โครเอเชีย | 5% |  |
| ไซปรัส | 3.6% | 5% สำหรับนอร์เทิร์นไซปรัส |
| สาธารณรัฐเช็ก | 5% | 8% สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมืองแบบสองพรรค และ 11% สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมืองแบบหลายพรรค |
| เอสโตเนีย | 5% |  |
| เดนมาร์ก | 2% or direct mandate |  |
| เยอรมนี | 5% ของคะแนนบัญชีรายชื่อพรรค ในการมีตัวแทนในสภา (หรือชนะอย่างน้อยสามที่นั่งในระดับเขต)  | 0% (ชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์), 0% (การเลือกตั้งสภายุโรป) |
| จอร์เจีย | 3% |  |
| กรีซ | 3% |  |
| ฮังการี | 5% | 10% สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมืองแบบสองพรรค, 15% สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมืองแบบหลายพรรค และ 0.26% สำหรับชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์ (ที่นั่งแรกเท่านั้น) |
| ไอซ์แลนด์ | 5% (สำหรับการชดเชยที่นั่ง) |  |
| อิตาลี | 3% | 10% (สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมือง) แต่บัญชีรายชื่อจะต้องได้รับอย่างน้อย 3%, 1% (ของแต่ละพรรคในกลุ่มพันธมิตร), 20% หรือชนะใน 2 เขตเลือกตั้ง (กลุ่มชาติพันธุ์) |
| คาซักสถาน | 7% |  |
| ลัตเวีย | 5% |  |
| ลิกเตนสไตน์ | 8% |  |
| ลิธัวเนีย | 5% | 7% สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมือง |
| มอลโดวา | 5% | 3% (อิสระ), 12% (สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมือง) |
| โมนาโค | 5% |  |
| มอนเตเนโกร | 3% | มีกฎพิเศษสำหรับบัญชีรายชื่อของชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์ |
| เนเธอร์แลนด์ | 0.667% (จำนวนร้อยละของคะแนนเสียงที่ต้องการสำหรับหนึ่งที่นั่ง) |  |
| นอร์เวย์ | 4% (สำหรับการชดเชยที่นั่ง) |  |
| โปแลนด์ | 5% | 8% (สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมือง; ซึ่งไม่สามารถใช้ได้กับการเลือกตั้งสภายุโรป); 0% (ชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์) |
| โรมาเนีย | 5% | 10% (สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมือง) |
| รัสเซีย | 5% |  |
| ซานมารีโน | 5% |  |
| สกอตแลนด์ | 5% |  |
| สเปน | 3% (ระดับเขต) ส่วนเซวตาและเมลียาใช้การลงคะแนนระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด โดยไม่มีเกณฑ์ขั้นต่ำสำหรับวุฒิสภาและการเลือกตั้งสภายุโรป 5% สำหรับการเลือกตั้งท้องถิ่น และหลายเกณฑ์ในการเลือกตั้งระดับแคว้น |  |
| สวีเดน | 4% (ระดับชาติ) 12% (ระดับเขต) |  |
| เซอร์เบีย | 3% | ไม่มีเกณฑ์ขั้นต่ำสำหรับบัญชีรายชื่อระดับชาติของกลุ่มชาติพันธุ์ |
| สโลวาเกีย | 5% | 7% สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมืองสองพรรค, 10% สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมืองมากกว่าสองพรรค |
| สโลวีเนีย | 4% |  |
| ตุรกี | 10% | 10% สำหรับพันธมิตรกลุ่มพรรคการเมือง ซึ่งพรรคการเมืองที่อยู่ในพันธมิตรจะไม่ต้องมีเกณฑ์ขั้นต่ำในระดับชาติเป็นรายพรรค ไม่มีเกณฑ์ขั้นต่ำสำหรับผู้สมัครอิสระ |
| ยูเครน | 5% |  |
| เวลส์ | 5% |  |
เกณฑ์ในประเทศต่างๆ > ทวีปอื่นๆ

| ประเทศ | สำหรับแต่ละพรรคการเมือง | สำหรับประเภทอื่นๆ |
| --- | --- | --- |
| อาร์เจนตินา | 3% ของผู้มีสิทธิลงคะแนน |  |
| บราซิล | 1.5% |  |
| โบลีเวีย | 3% |  |
| บุรุนดี | 2% |  |
| โคลอมเบีย | 3% |  |
| ติมอร์ตะวันออก | 4% |  |
| ฟิจิ | 5% |  |
| อินโดนีเซีย | 4% (สำหรับแค่สภาผู้แทนราษฎร) |  |
| อิสราเอล | 3.25% |  |
| คีร์กีซสถาน | 9% และ 0.7% ของคะแนนเสียงทั้งหมดในแต่ละแคว้นทั้งเจ็ด |  |
| โมซัมบิก | 5% |  |
| เนปาล | 3% ของคะแนนเสียงทั้งหมดในระบบสัดส่วน และอย่างน้อย 1 ที่นั่งจากระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด |  |
| นิวซีแลนด์ | 5% (หรือชนะอย่างน้อย 1 ที่นั่งในแบบแบ่งเขต) |  |
| เปรู | 5% |  |
| ปาเลสไตน์ | 2% |  |
| ฟิลิปปินส์ | 2% สำหรับที่นั่งแบบบัญชีรายชื่อจำนวน 20% ของที่นั่งทั้งหมดในสภาล่าง | พรรคการเมืองอื่นๆ สามารถได้รับที่นั่งหากจำนวนที่นั่ง 20% นี้ยังจัดสรรได้ไม่ครบ |
| เกาหลีใต้ | 3% (หรือชนะอย่างน้อย 5 ที่นั่งในแบบแบ่งเขต) | 5% (การเลือกตั้งสภาท้องถิ่น) |
| รวันดา | 5% |  |
| ไต้หวัน | 5% |  |
| ทาจิกิสถาน | 5% |  |
| อุรุกวัย | 1% (สภาผู้แทนราษฎร) 3% (วุฒิสภา) |  |
แผนที่โลกแสดงถึงเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำในแต่ละประเทศ
ในบางประเทศมีกฎเพิ่มเติมสำหรับพรรคร่วมพันธมิตรและผู้สมัครอิสระในการชนะที่นั่งในแบบแบ่งเขต
  <1
  1–1.9
  2–2.9
  3–3.9
  4–4.9
  5–5.9
  6–6.9
  7+
  แต่ละสภามีเกณฑ์ต่างกัน
รูดอล์ฟ นูเรเยฟ

| รูดอล์ฟ นูเรเยฟ |
| --- | --- |
รูดอล์ฟ นูเรเยฟ ในปีค.ศ.1973 ภาพโดยAllan Warren
เกิด: Rudolf Khametovich Nureyev 17 มีนาคม ค.ศ. 1938(1938-03-17) ใกล้อีร์คุตสค์, สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
เสียชีวิต: 6 มกราคม ค.ศ. 1993(1993-01-06) (54 ปี) Levallois-Perret, ฝรั่งเศส
สาเหตุเสียชีวิต: ติดเชื้อเอชไอวี
สุสาน: Sainte-Geneviève-des-Bois Cemetery, ปารีส, ฝรั่งเศส
สัญชาติ: โซเวียต
พลเมือง: ออสเตรีย
ศิษย์เก่า: โรงเรียนมาริอินสกีบัลเลต์
อาชีพ:   นักเต้น  นักออกแบบท่าเต้น  ผู้กำกับบัลเล่ต์ 
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ.1958–1992
ส่วนสูง: 173 ซม.
คู่รัก:   Erik Bruhn (1961–1986, จนบรูนฮ์เสียชีวิต)  Robert Tracy (1971–1993, จนนูรีเยฟเสียชีวิต) 
เว็บไซต์: www.nureyev.org 
รูดอล์ฟ คาเมโทวิช นูเรเยฟ (ตาตาร์: Rudolf Xämät ulı Nuriev, รัสเซีย: Рудо́льф Хаме́тович Нуре́ев, อังกฤษ: Rudolf Khametovich Nureyev) นักเต้นบัลเลต์ชาวรัสเซียเชื้อสายตาตาร์ เป็นนักเต้นชายที่มีชื่อเสียงของคณะคิรอฟบัลเล่ต์ของสหภาพโซเวียต เป็นผู้ริเริ่มการนำเสนอบทบาทเด่นให้กับนักเต้นบัลเลต์ชาย จากแบบแผนเดิมที่เป็นเพียงนักเต้นสนับสนุนนักเต้นหญิง
นูเรเยฟมีชื่อเสียงจากการหลบหนีจากสหภาพโซเวียตเข้าสู่โลกตะวันตกผ่านทางท่าอากาศยานนานาชาติปารีส ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1961  ทำให้เขาถูกตำรวจลับเคจีบีโดยนิกิตา ครุสชอฟ สั่งการลอบสังหาร  จากนั้นเขาได้เข้าร่วมคณะรอยัลบัลเลต์ของอังกฤษ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1962 ถึง 1970 โดยมีชื่อเสียงในฐานะนักเต้นอันดับหนึ่งของโลก  คู่กับ มาร์โก ฟอนเทย์น (Margot Fonteyn)
นูเรเยฟในวัย 23 ปี จับคู่เต้นบัลเลต์กับฟอนเทย์นในวัย 43 ปี ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงปลายของชีวิตการแสดง โดยเริ่มจากเรื่อง จีเซลล์ ที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง ทั้งคู่แสดงบัลเลต์ร่วมกันอีกหลายเรื่อง ท่ามกลางข่าวลือมาตลอดว่าทั้งสองเป็นชู้รักกัน  ทั้งที่ฟอนเทย์นสมรสแล้วกับ โรแบร์โต แอเรียส์ นักการทูตชาวปานามา
นูเรเยฟเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1992 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส หลังจากล้มป่วยด้วยโรคเอชไอวี มาหลายปี
แหล่งข้อมุลอื่น

รูดอล์ฟ นูเรเยฟ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Rudolf Nureyev Foundation
BBC Interviews with Nureyev
การประท้วงในฮ่องกง พ.ศ. 2557

การประท้วงในฮ่องกง พ.ศ. 2557 หรือเรียก การปฏิวัติร่ม เริ่มเมื่อเดือนกันยายน 2557 เมื่อผู้สนับสนุนต่อต้านรัฐบาลในฮ่องกงประท้วงนอกสำนักงานใหญ่ของรัฐและยึดแยกสำคัญของนครหลายแยกหลังคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติประกาศคำวินิจฉัยต่อการปฏิรูปการเลือกตั้งเสนอ คณะกรรมาธิการฯ ไม่อนุญาตการเสนอชื่อให้พลเมืองเลือก แต่ประกาศชัดว่า คณะกรรมการเลือกผู้สมัครจำนวน 1,200 คน ซึ่งยังมาจากการเสนอชื่อโดยกลุ่มแยกธุรกิจและถูกรัฐบาลจีนควบคุมอย่างเข้มงวด จะเลือกตั้งผู้สมัครรับเลือกตั้งสองถึงสามคนโดยมีเสียงเกินกึ่งหนึ่งก่อนให้สาธารณะออกเสียงลงคะแนนเลือกคนเหล่านั้น ซึ่งถูกมองว่าคัดกรองผู้สมัครนิยมประชาธิปไตยออกอย่างชะงัด
สหพันธ์นักศึกษาฮ่องกงและกลุ่มสะคอลาริซึม (Scholarism) เริ่มประท้วงนอกสำนักงานใหญ่ของรัฐเมื่อวันที่ 22 กันยายน 2557 คัดค้านคำวินิจฉัยของคณะกรรมาธิการฯ เย็นวันที่ 26 กันยายน ผู้ประท้วงหลายร้อยคนฝ่าสิ่งกีดขวางความปลอดภัยแล้วเข้าลานหน้าศูนย์ราชการกลาง (Central Government Complex) อันเป็นพื้นที่สาธารณะที่ห้ามสาธารณะเข้าตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2557 เจ้าหน้าที่ล้อมผู้ประท้วงไว้ในลานหน้าอาคารนั้นและจำกัดการเคลื่อนไหวข้ามคืน จนไล่ออกไปด้วยกำลังในวันรุ่งขึ้น ซึ่งรวมผู้นำนักศึกษา โจชัว หว่อง ซึ่งสุดท้ายถูกควบคุมตัวไว้นานกว่า 40 ชั่วโมง ยึดเซ็นทรัลประกาศว่า พวกเขาจะเริ่มการรณรงค์ดื้อแพ่งทันที
วันที่ 28 กันยายน ผู้ประท้วงสกัดกั้นทั้งเส้นทางสำคัญทั้งตะวันออก-ตะวันตกในตอนเหนือของเกาะฮ่องกงใกล้แอดมะรัลที (Admiralty) มีการใช้แก๊สน้ำตาต่อผู้ประท้วงที่ดูไม่มีอาวุธและสันติ ซึ่งเป็นชนวนให้มีพลเมืองเข้าร่วมการประท้วงมากขึ้นและยึดอ่าวเคิสเวย์ เซ็นทรัลและมงก๊ก กลุ่มสมาชิกไทรแอด (triad) จัดระเบียบโจมตีผู้ประท้วงอย่างสันติในวันที่ 3 ตุลาคม หลังรัฐบาลยุติปฏิบัติการกวาดล้าง ขณะนี้สหพันธ์นักศึกษาฮ่องกงและรัฐบาล กำลังมุ่งเจรจาเกี่ยวกับการปฏิรูปการเลือกตั้ง
่วันที่ 15 ธันวาคม ตำรวจฮ่องกงได้สลายการชุมนุมในเขตคอสเวย์เบย์
ความเป็นมาของเหตุการณ์ > ภูมิหลังทางการเมือง

ข้อตกลงในปฏิญญาร่วมจีน-อังกฤษที่ทำขึ้นในปี 2527 มีผลสำคัญคือการที่อังกฤษต้องส่งมอบคืนเกาะฮ่องกงให้กับทางสาธารณรัฐประชาชนประชาธิปไตยจีน ในฐานะเขตบริหารพิเศษในวันที่ 1 กรกฎาคม 2540 ภายใต้หลักการ หนึ่งประเทศ สองระบบ ภายใต้เงื่อนไขนี้ ทางการฮ่องกงจะถือว่าเป็นเขตบริหารพิเศษที่มีอิสระในด้านการบริหารและจัดการตัวเอง เว้นในด้านของการทหารและการต่างประเทศ ซึ่งจะมีลักษณะการปกครองเช่นนี้ต่อไปเป็นเวลา 50 ปี
ภายใต้เงื่อนไขนี้ ฮ่องกง ในฐานะเขตบริหารพิเศษฮ่องกง จะปกครองตัวเองโดยมีกฎหมายหลักเป็นของตัวเอง (Hong Kong Basic Law) ซึ่งเป็นกฎหมายที่ทางคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติจีน (NPCSC) เป็นผู้รับผิดชอบ ภายใต้กฎหมายฉบับนี้ระบุไว้ว่า ผู้บริหารสูงสุดของฮ่องกงจะมาจากการเลือกตั้งของคณะผู้เลือกตั้งจำนวน 1200 คน ซึ่งคณะกรรมการผู้เลือกตั้งนี้ได้ถูกระบุไว้ในประมวลกฎหมาย Basic Law ว่ามีกระบวรการคัดเลือกคณะกรรมการผู้เลือกตั้งโดยวิธีการขั้นตอนแบบประชาธิปไตยอย่างกว้างขวาง ซึ่งในปี 2550 คณะกรรมาธิการฯ ได้แสดงความเป็นไปได้ต่อการเปลี่ยนแปลงกระบวนการเลือกตั้งของระบบการเลือกตั้งฮ่องกง ซึ่งจะนำไปใช้จริงในการเลือกตั้งผู้บริหารสูงสุดเกาะฮ่องกง ในการนี้ผู้ว่าการสูงสุดของฮ่องกงในขณะนั้น เหลียง ชุนหยิง ได้รับลูกของกรรมาธิการและนำไปสู่แผนการปฏิรูประบบเลือกตั้งในช่วงแรกของปี 2557
สิ่งนี้สอดรับไปกับความเคลื่อนไหวของภาคประชาชน ตั้งแต่ปี 2556 เกิดขบวนการยึดเซ็นทรัลด้วยรักและสันติภาพ ในความพยายามเคลื่อนไหวเพื่อให้เกิดการเลือกตั้งทางตรงที่ประชาชนชาวฮ่องกงมีสิทธิเลือกตั้งในการลงคะแนนเสียงได้อย่างเสรี ไม่ผ่านคณะกรรมการผู้ลงคะแนนเลือกตั้ง โดยจัดแคมเปญการลงคะแนนเสมือนจริงที่เหมือนเป็น “การลงประชามติของมวลชน” ที่มีคนให้ความสนใจถึง 792,808 คน
อย่างไรก็ตามเมื่อเข้าสู่วันที่ 31 สิงหาคม 2557 คณะกรรมาธิการฯของจีนได้ลงมติในสภาประชาชน เห็นชอบแผนในการกำหนดขอบเขตในการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติฮ่องกงในปี 2559 และการเลือกตั้งผู้บริหารสูงสุดเกาะฮ่องกงในปี 2560 โดยที่ประชุมใหญ่สภาประชาชนแห่งชาติจีน เห็นชอบปรับให้มีการเพิ่มข้อคุณสมบัติที่ว่า “ผู้บริหารสูงสุดเกาะฮ่องกงจะต้องเป็นบุคคลที่รักประเทศและรักฮ่องกง”" และยังกำหนดว่าวิธีการคัดเลือกผู้บริหารสูงสุดของเกาะฮ่องกงจะต้องคุ้มครองจุดประสงค์นี้ และระบุว่าผู้บริหารสูงสุดของเกาะฮ่องกงมาจากการลงคะแนนเสียงของคณะกรรมการผู้มีสิทธิลงคะแนนเลือกตั้ง ที่มีสมาชิก 1200 คน โดยผู้ที่ได้เป็นผู้บริหารจำเป็นที่จะต้องได้รับคะแนนเสียงเกินกึ่งหนึ่งของคณะกรรมการผู้มีสิทธิลงคะแนนเลือกตั้ง ก่อนจะได้รับการแต่งตั้งจากรัฐบาลกลางของจีนที่ปักกิ่ง ในขณะที่การเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัตแห่งชาติขอให้คงบทบัญญัติเอาไว้แต่เดิม
หลังการประกาศออกมา ชาวฮ่องกงจำนวนมากแสดงความมาพอใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะการปฏิรูประบบการเลือกตั้งที่ชาวฮ่องกงหวังว่าจะได้มีสิทธิเลือกผู้นำของตัวเองไม่ได้เกิดขึ้น และนำไปสู่การจัดการชุมนุมในเวลาต่อมา
ผลกระทบจากการชุมนุม > ผลกระทบในเชิงเศรษฐกิจ

ผลจากการชุมนุมปิดท้องถนนที่กินระยะเวลาร่วมสามเดือนในครั้งนี้ ได้ส่งผลทำให้เกิดปัญหาทางเศรษฐกิจในฮ่องกงตามมา เพราะการชุมนุมที่เกิดขึ้นปักหลักยึดพื้นที่ถนนในย่านเศรษฐกิจสำคัญของเมือง ทำให้เมืองเป็นอัมพาต การเข้าถึงบริการสาธารณะอย่างถนนมีปัญหา การปิดถนนและการปะทะกันระหว่างเจ้าหน้าที่ตำรวจและผู้ชุมนุมนำไปสู่ปัญหาการจราจรติดขัด และรายได้ที่ลดลงของบริการขนส่งสาธารณะ สมาคมเจ้าของแท็กซี่ฮ่องกงรายงานว่า รายได้ของคนขับรถแท็กซี่ภายในเมืองลดลงกว่าร้อยละ 30 และไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นคืนมาได้ อันสืบเนื่องจากปัญหาการจราจรและนักท่องเที่ยวที่ลดลงจากปัญหาทางการเมือง โดยสำนักข่าวหลายสำนักรายงานว่า ผลจากการประท้วงทำให้นักท่องเที่ยวหดหาย และนักลงทุนกังวลในสถานการณ์การเมืองและระงับการลงทุน ทำให้เศรษฐกิจฮ่องกงสูญเสียรายได้ไปกว่า 4 หมื่นล้านดอลล่าร์ฮองกง
ผลกระทบจากการชุมนุม > ผลกระทบต่อสังคมคนฮ่องกง

การประท้วงที่เกิดขึ้นในปีนี้ได้ส่งผลกระทบทางความคิดอย่างรุนแรงต่อคนฮ่องกง สังคมฮ่องกงกลายเป็นสังคมที่มีการแบ่งขั้วทางการเมืองอย่างชัดเจน ระหว่างคนที่สนับสนุนประชาธิปไตยกับสนับสนุนรัฐบาลจีน ความขัดแย้งจากการแบ่งขั้วทางการเมืองนี้ นำไปสู่ปัญหาความสัมพันธ์ของคนในสังคม ผู้คนจำนวนมากเลือกที่จะตัดเพื่อนหรือตัดความสัมพันธ์กับคนรู้จักได้ในทันทีหากมีแนวทางอุดมการณ์การเมืองที่แตกต่างกัน ในโลกโซเชี่ยลมีเดียเป็นสิ่งที่ชัดเจนถึงบรรยากาศแบบนี้ ผู้คนเลือกที่จะมีเพื่อนที่อยู่ในขั้วทางการเมืองเดียวกัน และลบเพื่อนที่มีแนวทางทางการเมืองต่างออกไป แม้ว่านั่นจะเป็นญาติของตัวเองก็ตาม
ตำรวจตั้งแนวกั้นคลื่นการประท้วงของนักศึกษา บริเวณศูนย์ราชการฮ่องกงในวันที่ 27 พฤศจิกายน
ริบบิ้นสีเหลืองอันเป็นสัญลักษณ์ของการชุมนุม ผูกติดอยู่กับรั้วของ Civic Square บริเวณศูนย์ราชการฮ่องกงอันเป็นพื้นที่หลักของการชุมนุม
ภาพของผู้ชุมนุมในช่วงการชุมนุมใหญ่ที่ถนนทิมเหมย ในวันที่ 28 กันยายน ก่อนเกิดการปะทะกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในเย็นของวันเดียวกัน
อเล็กซ์ โจว ขณะเป็นแกนนำนำการชุมนุมที่มีสมาพันธ์นิสิตนักศึกษาฮ่องกงเป็นแกนนำหลักร่วมกับขบวนการยึดเซ็นทรัลในวันที่ 2 ตุลาคม
ผู้ชุมนุมเอาแผ่นผ้าขนาดใหญ่ ที่มีข้อความที่แสดงถึงข้อเรียกร้องของผู้ชุมนุม ไปติดบนภูเขาสิงโต อันเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของฮ่องกง
การเผชิญหน้าระหว่างผู้ชุมนุมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในย่านม๊กก๊ก
บริษัทเดินรถเอกชนแห่งหนึ่งในฮ่องกง เข้าเคลียร์พื้นที่บริเวณถนน Connaught เพื่อทำการเดินรถหลังเจ้าหน้าที่กระชับพื้นที่ขับไล่ผู้ชุมนุมออกจากถนนไปแล้ว ในช่วงเดือนธันวาคม
กลุ่มผู้สนับสนุนรัฐบาลจีน เป็นคู่ขัดแย้งสำคัญกับกลุ่มผู้ประท้วงที่สนับสนุนประชาธิปไตย โดยเป็นพลังเคลื่อนไหวที่คอยปะทะกับกลุ่มผู้ปรท้วงประชาธิปไตยอยู่บ่อยครั้งในช่วงการชุมนุม
เจี่ยนตู๋

เจี่ยนตู๋สมัยใหม่ เขียน พิชัยสงครามซุนจื่อ เอาไว้
เจี่ยนตู๋ (จีน: 简牍; พินอิน: jiǎndú; "เอกสารซีกไม้") เป็นวัสดุหลักในการเขียนหนังสือของจีนก่อนที่กระดาษจะแพร่หลาย
เจี่ยนตู๋ที่เก่าแก่ที่สุดและเหลือรอดอยู่ในปัจจุบันมีอายุราว 500 ปีก่อนคริสตกาล ตรงกับช่วงรณรัฐ (戰國) แต่มีการกล่าวถึงเจี่ยนตู๋ในเอกสารที่เขียนบนวัสดุอย่างอื่นมาก่อนช่วงเวลาดังกล่าว จึงเป็นที่แน่ชัดว่า ก่อนหน้าเจี่ยนตู๋ ก็มีวัสดุรูปแบบอื่นใช้งานกันอยู่ ซึ่งอย่างน้อยใช้มาตั้งแต่ปลายราชวงศ์ชาง (ราว 1250 ปีก่อนคริสตกาล) ต่อมาในช่วงราชวงศ์ฮั่น เจี่ยนตู๋กลายเป็นวัสดุมาตรฐานในการเขียนหนังสือ และมีการขุดค้นพบเจี่ยนตู๋จากยุคนี้อย่างมากมาย ภายหลังเมื่อขันทีไช่ หลุน (蔡倫) แห่งราชวงศ์ฮั่น ผลิตกระดาษขึ้น กระดาษก็เริ่มเป็นที่ใช้งานแพร่หลายแทนเจี่ยนตู๋ จนช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 4 เจี่ยนตู๋ก็เลิกใช้ไปแทบทั้งประเทศจีน
เจี่ยนตู๋มักประกอบด้วยซีกไม้แคบยาว แต่ละซีกมักใช้เขียนอักษรเป็นแถวยาว ซีกเจี่ยนตู๋มักยาวราวตะเกียบหนึ่งข้าง และกว้างราวตะเกียบหนึ่งคู่ เมื่อเขียนข้อความยาว ๆ แต่ละซีกมักนำมาเย็บหรือร้อยต่อกันแล้วม้วนเข้า
ประเพณีฝังเอกสารที่เขียนบนเจี่ยนตู๋ลงในสุสานหลวงทำให้งานหลายชิ้นเหลือรอดผ่านกาลเวลายาวนานมา ม้วนเจี่ยนตู๋เก่าแก่ชุดหนึ่ง อายุ ค.ศ. 279 บันทึกเอกสารสำคัญเรื่อง จี๋จ่ง (汲冢)  เอาไว้ โดยค้นพบในสุสานของกษัตริย์พระองค์หนึ่งแห่งรัฐเว่ย์ (魏国)
สมการเชิงอนุพันธ์แบร์นูลลี

ในคณิตศาสตร์ สมการเชิงอนุพันธ์สามัญ ในรูปแบบ
เรียกว่า สมการแบร์นูลลี (อังกฤษ: Bernoulli equation) เมื่อ  n\neq 1,  0 ซึ่งสมการนี้ตั้งชื่อตาม ยาคอบ แบร์นูลลี (Jakob Bernoulli) ผู้ซึ่งนำเสนอสมการรูปแบบนี้ไว้ในปี ค.ศ. 1695 (Bernoulli 1695) สมการแบร์นูลลี นั้นมีความน่าสนใจเพราะสมการเชิงอนุพันธ์ไม่เชิงเส้นที่  (nonlinear differential equations) มีผลตอบแม่นตรง (exact solution)
ตัวอย่าง > ตัวอย่างที่ 1

พิจารณา
หารตลอดทั้งสมการ
ให้  w={\frac {1}{y^{-3}}} เมื่อทำการหาอนุพันธ์จะได้ว่า
ทำการหาปริพันธ์
เนื่องจาก  w=y^{3} ดังนั้น  y มีค่าเท่ากับ
ตัวอย่าง > ตัวอย่างที่ 2

พิจารณาสมการแบร์นูลลี
โดยชัดเจน  y=0 เป็นหนึ่งในผลลัพธ์
เมื่อหารด้วย  y^{2} จะได้
เมื่อเปลี่ยนตัวแปรได้รูปแบบสมการใหม่
ซึ่งสามารถหาแก้สมการได้โดยใช้ตัวประกอบปริพันธ์
คูณด้วย  M(x),
โดยที่ ด้านซ้ายคืออนุพันธ์ของ  wx^{2} ดำเนินการหาปริพันธ์ทั้งสองข้างของสมการจะได้สมการ
ผลลัพธ์  y คือ
และ  y=0.
การโปรแกรมใน Math Lab

เราสามารถทำการตรวจสอบกับในโปรแกรมแมตแล็บ (MATLAB) โดยใช้ symbolic toolbox โดยการใช้รหัสดังข้างล่างนี้
x = dsolve('Dy-2*y/x=-x^2*y^2','x')
ให้ผลตอบทั้งสอง:
0
x^2/(x^5/5 + C1)
ดูเพิ่ม

Bernoulli equation on PlanetMath
Differential equation on PlanetMath
Index of differential equations on PlanetMath
รายพระนามเทพเจ้าอียิปต์โบราณ

เทพโอซิริส, เทพอะนูบิส และเทพฮอรัสบนหลุมฝังพระบรมศพของฟาโรห์ฮอร์เอมเฮบ (เควี 57) ในหุบเขากษัตริย์
เทพเจ้าอียิปต์โบราณเป็นส่วนประกอบสำคัญของศาสนาอียิปต์โบราณและได้รับการบูชามานับพันปี เทพเจ้าหลายพระองค์ทรงเกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์ทั้งทางธรรมชาติและสังคม รวมถึงแนวคิดนามธรรม เทพและเทพีได้ปรากฏในแทบทุกด้านของอารยธรรมอียิปต์โบราณ และเทพเจ้ามากกว่า 1,500 พระองค์เป็นที่รู้จักกันในพระนาม บันทึกอียิปต์หลายฉบับกล่าวถึงพระนามของเทพเจ้าโดยไม่ระบุลักษณะหรือบทบาทของเทพ ในขณะที่บันทึกอื่นๆ ได้กล่าวถึงเทพเจ้าโดยเฉพาะเจาะจงโดยไม่ระบุพระนาม ดังนั้น รายพระนามเทพเจ้าทั้งหมดจึงยากที่จะรวบรวม
รายพระนามเทพเจ้าที่สำคัญ > A

อาเคอร์ – เทพแห่งดินและขอบฟ้า
อามุน – เทพผู้สร้าง เทพผู้ทรงอุปถัมภ์เมืองธีบส์ และเทพผู้ยิ่งใหญ่ในอียิปต์ในช่วงสมัยราชอาณาจักรใหม่
อามูเนต – เทพีคู่ของเพทอามุน และทรงเป็นเทพสมาชิกแห่งอ็อกโดอัด
อันฮูร์ – เทพเจ้าแห่งสงครามและการล่าสัตว์
อะนูบิส/อันพุต – เทพ/เทพีแห่งการแต่งศพและผู้พิทักษ์แห่งความตาย
อะนูเคต – ทรงผ้าโพกศีรษะขนนกสวม เทพีแห่งดินแดนชายแดนทางใต้ของอียิปต์ โดยเฉพาะแก่งน้ำตกแห่งแม่น้ำไนล์ล่าง
อาเตน – เทพแห่งสุริยจักรที่ทรงกลายเป็นศูนย์รวมของลัทธิอะเตนนิยมในรัชสมัยของฟาโรห์อะเคนอาเตน
อาตุม – เทพผู้สร้างและสุริยะเทพ เทพพระองค์แรกของเอนนีด
รายพระนามเทพเจ้าที่สำคัญ > B

บาสเทต – เทพีที่ทรงแสดงรูปกายเป็นแมวหรือสิงโต ผู้ทรงอุปถัมภ์เมืองบูบัสทิส ซึ่งเกี่ยวข้องกับการปกป้องจากความชั่วร้าย
บาต – เทพีโคจากตั้งแต่สมัยต้นประวัติศาสตร์อียิปต์ และในที่สุดก็เทพีฮัตฮอร์ก็เข้ามาแทนพระองค์ในช่วงหลัง
เบนนู – เทพสุริยะและผู้สร้าง ทรงปรากฎกายเป็นนกกระสา
รายพระนามเทพเจ้าที่สำคัญ > G

เกบ – เทพแห่งปฐพี และทรงเป็นเทพสมาชิกแห่งเอนนีด
รายพระนามเทพเจ้าที่สำคัญ > H

ฮาปิ – ทรงเป็นบุคลาธิษฐานของน้ำท่วมแม่น้ำไนล์
ฮัตฮอร์ (อียิปต์: Het-Hert) – หนึ่งในเทพีที่สำคัญที่สุด มีความเกี่ยวข้องกับท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ เพศวิถีและการเป็นมารดา ดนตรีและการเต้นรำ ดินแดนต่างประเทศและสินค้า และชีวิตหลังความตาย ทรงเป็นหนึ่งในหลายรูปจำแลงแห่งพระเนตรแห่งรา
ฮัตเมฮิต - เทพีแห่งปลา
เฮห์ – ทรงเป็นบุคลาธิษฐานของความไม่เป็นที่สิ้นสุดและทรงเป็นเทพสมาชิกแห่งอ็อกโดอัด
เฮเกต – เทพีแห่งกบที่กล่าวกันว่าทรงปกป้องสตรีในการให้กำเนิดบุตร
เฮซัต – เทพีแม่โค
ฮอรัส – เทพเจ้าพระองค์สำคัญ มักจะแสดงรูปกายเป็นเหยี่ยวหรือมนุษย์ ทรงเชื่อมโยงกับท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ ความเป็นกษัตริย์ การคุ้มครอง การรักษา มักกล่าวกันว่าเป็นพระโอรสของเทพโอซิริสและเทพีไอซิส
รายพระนามเทพเจ้าที่สำคัญ > I

ไอเมนเทต (อาเมนเทต) – เทพีแห่งชีวิตหลังความตายที่ทรงเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับเทพีไอซิสและเทพีฮัตฮอร์
ไอซิส – พระมเหสีของเทพโอซิริส และพระมารดาของเทพฮอรัส ซึ่งทรงเชื่อมโยงกับพิธีศพ ความเป็นมารดา การปกป้อง และเวทมนตร์ พระองค์ทรงกลายเป็นเทพีพระองค์สำคัญในศาสนากรีกและโรมัน
รายพระนามเทพเจ้าที่สำคัญ > K

เคก – เทพเจ้าแห่งความโกลาหลและความมืด และทรงเป็นแนวคิดของความมืดในยุคปฐมกาล ทรงมีรูปกายสตรีที่เรียกว่า คาอูเคต
เคปริ – เทพเจ้าผู้สร้างดวงอาทิตย์ ซึ่งถูกมองว่าเป็นร่างยามเช้าของเทพราและทรงเป็นรูปตัวแทนของแมลงสคารับ
คนุม (คเนมู) – เทพผู้ทรงอุปถัมภ์ของเมืองเอลิเฟนไทน์ พระองค์ซึ่งกล่าวกันว่าทรงเป็นผู้ควบคุมน้ำท่วมแม่น้ำไนล์และให้ชีวิตแก่เทพเจ้าและมนุษย์
คอนซู – เทพแห่งดวงจันทร์ พระโอรสของเทพอามุนและเทพีมุต
รายพระนามเทพเจ้าที่สำคัญ > M

มาอาเฮส (มาเฮส, มิฮอส) – เทพสิงโต พระโอรสของเทพีบาสเทต
มาอัต – เทพีผู้ทรงเป็นความจริง ความยุติธรรม และความเป็นระเบียบ
เมนฮิต – เทพีสิงโต
มอนทู – เทพเจ้าแห่งสงครามและดวงอาทิตย์ ซึ่งบูชาที่ธีบส์
มุต – พระมเหสีของเทพอามุน ซึ่งบูชาที่ธีบส์
รายพระนามเทพเจ้าที่สำคัญ > N

เนเฟอร์ตุม - เทพเจ้าแห่งดอกบัวบานในช่วงเริ่มต้นของวันเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น พระโอรสของเทพพทาห์และเทพีเซคเมต
นิอิธ – เทพผู้สร้างและนักล่า ผู้ทรงอุปถัมภ์เมืองซาอิสในอียิปต์ล่าง
เนคเบต (เนเคบิต) – เทพีอีแร้ง เทพีผู้ทรงปกครองแห่งอียิปต์บน
เนมติ – เทพเจ้านกเหยี่ยว ได้รับการบูชาในอียิปต์กลาง ซึ่งปรากฏในตำนานว่าเป็นเรือข้ามฟากเพื่อไปหาเทพเจ้าที่ยิ่งใหญ่กว่า
เนเพอร์ – เทพเจ้าแห่งธัญพืช
เนปธิส (อียิปต์: Nebet-Het) ทรงเป็นเทพสมาชิกพระองค์หนึ่งแห่งเอนนีด ซึ่งเป็นพระมเหสีของเทพเซธ ผู้ซึ่งไว้อาลัยแด่เทพโอซิริสร่วมกับเทพีไอซิส
เนพิต – เทพีแห่งธัญพืช ทรงเป็นเทพีคู่กับเทพเนเพอร์
นู (นูน) – ทรงเป็นบุคลาธิษฐานของความไร้รูปร่าง ความวุ่นวายของน้ำเมื่อโลกถือกำเนิดขึ้น และทรงเป็นเทพสมาชิกแห่งอ็อกโกอัด
นุต – เทพีแห่งท้องฟ้า และทรงเป็นเทพสมาชิกแห่งเอนนีด
รายพระนามเทพเจ้าที่สำคัญ > O

โอซิริส – เทพแห่งความตายและการฟื้นคืนชีพ ผู้ทรงปกครองยมโลกและชุบชีวิตพืชพันธุ์ เทพแห่งดวงอาทิตย์ และวิญญาณผู้ล่วงลับ