stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิลเลียม เชกสเปียร์
ลักษณะการประพันธ์

ลักษณะการประพันธ์บทละครยุคแรก ๆ ของเชกสเปียร์เป็นไปตามสมัยนิยมในยุคของเขา โดยใช้ถ้อยคำภาษาที่มิได้ส่งออกมาจากภาวะในใจของตัวละครหรือตามบทบาทอันแท้จริง คำพรรณนาในบทกวีก็เต็มไปด้วยอุปมาอุปไมยอันเพราะพริ้ง ภาษาที่ใช้เป็นลักษณะของสุนทรพจน์อันไพเราะมากเสียกว่าจะเป็นบทพูดจาสนทนากันตามจริง
แต่ต่อมาไม่นาน เชกสเปียร์เริ่มปรับปรุงวิถีทางดั้งเดิมเหล่านั้นเสียใหม่ตามจุดประสงค์ส่วนตัว การรำพึงรำพันกับตัวเองใน ริชาร์ดที่ 3 มีพื้นฐานมาจากวิธีการบรรยายจิตสำนึกของตัวละครในละครยุคกลาง ในขณะเดียวกันก็มีการแสดงบุคลิกตัวละครอย่างชัดแจ้งในระหว่างการรำพันนั้น การเปลี่ยนแปลงนี้มิได้เกิดขึ้นทันทีทันใดในบทละครเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เชกสเปียร์ค่อย ๆ ผสมผสานวิธีการทั้งสองนี้เข้าด้วยกันไปเรื่อย ๆ ในระหว่างการทำงาน ตัวอย่างที่ดีที่สุดเห็นจะได้แก่บทละครเรื่อง โรมิโอกับจูเลียต ช่วงกลางทศวรรษ 1590 ระหว่างที่เขาประพันธ์เรื่อง โรมิโอกับจูเลียต, ริชาร์ดที่ 3 และ ฝัน ณ คืนกลางฤดูร้อน เชกสเปียร์เริ่มแต่งบทกวีที่มีความเป็นธรรมชาติมากขึ้น เขาค่อย ๆ ปรับระดับการอุปมาและการพรรณนาให้เหมาะสมกับลักษณะของตัวละครและเนื้อเรื่องของเขา
ฉันทลักษณ์มาตรฐานสำหรับบทกวีของเชกสเปียร์คือ blank verse ประพันธ์ด้วยมาตราแบบ iambic pentameter หมายความว่าบทกวีของเขาไม่ค่อยมีเสียงสัมผัส และมี 10 พยางค์ต่อ 1 บรรทัด ออกเสียงหนักที่พยางค์คู่ ฉันทลักษณ์ในบทประพันธ์ยุคแรกก็ยังมีความแตกต่างกับบทประพันธ์ในยุคหลังของเขาอยู่มาก โดยทั่วไปยังคงความงดงาม แต่รูปประโยคมักจะเริ่มต้น หยุด และจบเนื้อหาลงภายในบรรทัด เป็นความราบเรียบจนอาจทำให้น่าเบื่อหน่าย ครั้นเมื่อเชกสเปียร์เริ่มชำนาญมากขึ้น เขาก็เริ่มใส่อุปสรรคลงไปในบทกวี ทำให้มีการชะงัก หยุด หรือมีระดับการลื่นไหลของคำแตกต่างกัน เทคนิคนี้ทำให้เกิดพลังชนิดใหม่และทำให้บทกวีที่ใส่ในบทละครมีความยืดหยุ่นมากขึ้น เช่นที่ปรากฏใน จูเลียส ซีซาร์ และ แฮมเล็ต
หลังจากเรื่อง แฮมเล็ต เชกสเปียร์ยังปรับรูปแบบการประพันธ์บทกวีของเขาต่อไปอีก โดยเฉพาะการแสดงความรู้สึกสื่อถึงอารมณ์ซึ่งปรากฏในบทละครโศกในยุคหลัง ๆ ในช่วงปลายของชีวิตการทำงานของเขา เชกสเปียร์พัฒนาเทคนิคการประพันธ์หลายอย่างให้ส่งผลกระทบด้านอารมณ์ต่าง ๆ กันได้ เช่น การส่งเนื้อความจากประโยคหนึ่งต่อเนื่องไปอีกประโยคหนึ่ง (enjambment) การใส่จังหวะเว้นช่วงหรือจังหวะหยุดแบบแปลก ๆ รวมถึงโครงสร้างและความยาวประโยคที่แตกต่างกันหลาย ๆ แบบ ผู้ฟังถูกท้าทายให้จับใจความและความรู้สึกของตัวละครให้ได้ บทละครโรมานซ์ในยุคหลังที่มีโครงเรื่องพลิกผันชวนประหลาดใจ ส่งแรงบันดาลใจให้กับแนวทางประพันธ์บทกวีในช่วงสุดท้าย โดยมีประโยคสั้น-ยาว รับส่งล้อความกัน มีการใช้วลีจำนวนมาก และสลับตำแหน่งประธาน-กรรม ของประโยค เป็นการสร้างสรรค์ผลกระทบใหม่โดยธรรมชาติ
อัจฉริยะในทางกวีของเชกสเปียร์มีความเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับสัญชาตญานการทำละคร โครงเรื่องละครของเชกสเปียร์ได้รับอิทธิพลจาก เปตราก และ โฮลินเชด เช่นเดียวกับนักเขียนบทละครคนอื่น ๆ แต่เขาปรับปรุงโครงเรื่องเสียใหม่ สร้างศูนย์กลางความสนใจขึ้นหลาย ๆ จุดและแสดงการบรรยายด้านต่าง ๆ ให้แก่ผู้ชมมากเท่าที่จะทำได้ ยิ่งเชกสเปียร์มีความชำนาญมากขึ้นเท่าใด เขาก็สามารถสร้างตัวละครได้ชัดเจนมากขึ้น มีแรงจูงใจอันหลากหลายมากขึ้น และมีวิธีการพูดที่เป็นเอกลักษณ์ อย่างไรก็ดี เชกสเปียร์ยังคงรักษารูปแบบของงานในยุคต้นของเขาเอาไว้อยู่บ้าง แม้ในงานบทละครโรมานซ์ช่วงหลังของเขา ก็ยังมีการใช้รูปแบบของบทอันพริ้งเพรา เพื่อรักษามนต์เสน่ห์ของมายาแห่งการละครเอาไว้
อิทธิพลของเชกสเปียร์

ผลงานของเชกสเปียร์ได้สร้างให้เกิดความประทับใจอันยาวนานต่อมาในวงการการละครและวรรณกรรม เขาได้ขยายศักยภาพของการละครออกไปทั้งในด้านการสร้างลักษณะและบทบาทของตัวละคร โครงเรื่องที่แปลกใหม่ ภาษา และรูปแบบของการแสดงละคร ก่อนจะมีละครเรื่อง โรมีโอและจูเลียต ไม่เคยมีการแสดงละครโรมานซ์ที่หยิบยกเอาความรักขึ้นมาเป็นประเด็นทรงคุณค่าสำหรับละครโศกมาก่อนเลย การพูดคนเดียวของตัวละครเคยใช้สำหรับการอธิบายลักษณะของตัวละครหรือช่วยบรรยายเหตุการณ์ในเรื่อง แต่เชกสเปียร์นำมาใช้ในการรำพึงรำพันถึงความในใจของตัวละครตัวนั้น นอกจากนี้ ผลงานของเขายังเป็นแรงบันดาลใจต่อกวีในยุคหลังอย่างมาก กวียุคโรแมนติกพยายามจะฟื้นฟูลักษณะการประพันธ์แบบเชกสเปียร์ขึ้นมาใหม่ แม้จะไม่ค่อยประสบความสำเร็จนัก จอร์จ สเตนเนอร์ นักวิจารณ์ กล่าวว่า บทกวีอังกฤษในยุคระหว่างคอเลริดจ์จนถึงเทนนีสัน เป็นได้แค่ "งานดัดแปลงห่วย ๆ ที่เลียนแบบเชกสเปียร์" เท่านั้น
เชกสเปียร์ยังมีอิทธิพลต่อนักเขียนนวนิยายเช่น โทมัส ฮาร์ดี วิลเลียม ฟอลค์เนอร์ และ ชาร์ลส์ ดิคเก้นส์ ดิคเก้นส์นี้มักอ้างถึงงานประพันธ์ของเชกสเปียร์ และวาดภาพจากงานของเชกสเปียร์ถึง 25 ภาพ นวนิยายที่มีตัวละครคนเดียวของนักประพันธ์ชาวอเมริกัน ชื่อ เฮอร์แมน เมลวิลล์ ถือว่าได้รับอิทธิพลมาจากเชกสเปียร์อย่างมาก กัปตัน อาฮับ ในเรื่อง โมบิดิก (Moby-Dick) ซึ่งเป็นวีรบุรุษรันทดที่คลาสสิกมาก ได้รับอิทธิพลโดยตรงมาจากเรื่อง King Lear นักวิชาการยังสามารถระบุงานดนตรีมากกว่า 20,000 ชิ้นที่มีความเกี่ยวข้องกับผลงานของเชกสเปียร์ ในจำนวนนี้รวมถึงละครโอเปราสองเรื่องของจูเซปเป แวร์ดี เรื่อง Otello และ Falstaff ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับบทละครต้นฉบับอย่างเห็นได้ชัด เชกสเปียร์ยังส่งแรงบันดาลใจต่อศิลปินนักวาดภาพจำนวนมาก รวมถึงศิลปินในยุคโรแมนติกและกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล ศิลปินยุคโรแมนติกชาวสวิสคนหนึ่งชื่อ อองรี ฟูเซลี ซึ่งเป็นสหายของวิลเลียม เบลก ถึงกับลงมือแปลเรื่อง แมคเบธ ไปเป็นภาษาเยอรมันทีเดียว นักจิตวิทยา ซีคมุนท์ ฟร็อยท์ ยังใช้ตัวอย่างงานของเชกสเปียร์โดยเฉพาะเรื่อง แฮมเล็ต ไปเป็นทฤษฎีของเขาเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์
ในยุคของเชกสเปียร์ รูปแบบไวยากรณ์และการสะกดคำในภาษาอังกฤษยังไม่สู้จะเป็นมาตรฐานดังเช่นปัจจุบัน การใช้ภาษาของเชกสเปียร์มีบทบาทสำคัญที่ช่วยจัดรูปแบบให้ภาษาอังกฤษใหม่ ในหนังสือพจนานุกรมภาษาอังกฤษ (A Dictionary of the English Language) ของ ซามูเอล จอห์นสัน ซึ่งเป็นหนังสือเล่มแรกในตระกูลพจนานุกรมทั้งหมด อ้างอิงถึงเชกสเปียร์มากกว่านักเขียนคนอื่น ๆ มาก สำนวนบางอย่างเช่น "with bated breath" (จาก เวนิสวาณิช) และ "a foregone conclusion" (จาก โอเธลโล) ก็กลายเป็นที่ใช้อยู่ทั่วไปในคำพูดภาษาอังกฤษในปัจจุบัน
ข้อเคลือบแคลงเกี่ยวกับเชกสเปียร์ > ความเป็นเจ้าของผลงาน

หลังจากเชกสเปียร์เสียชีวิตไปแล้วราว 150 ปี ก็เริ่มเกิดข้อสงสัยขึ้นเกี่ยวกับความเป็นเจ้าของผลงานบางชิ้นของเชกสเปียร์ นักเขียนคนอื่นที่อาจเป็นเจ้าของผลงานเหล่านั้นได้แก่ ฟรานซิส เบคอน, คริสโตเฟอร์ มาร์โลว์ และเอ็ดเวิร์ด เดอ เวียร์ เอิร์ลแห่งออกซฟอร์ด แม้ว่าในวงวิชาการจะมีการพิจารณาและปฏิเสธความเป็นเจ้าของงานของผู้น่าสงสัยคนอื่น ๆ ไป แต่ประเด็นความสนใจในเรื่องนี้ก็ยังคงโด่งดังอยู่มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งทฤษฎีที่ว่าเอิร์ลแห่งออกซฟอร์ดเป็นผู้ประพันธ์ตัวจริง ที่ยังคงมีการศึกษาค้นคว้าอยู่ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 21
ข้อเคลือบแคลงเกี่ยวกับเชกสเปียร์ > ศาสนา

นักวิชาการบางคนอ้างว่าสมาชิกตระกูลเชกสเปียร์นับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิก ในยุคที่การนับถือคาธอลิกเป็นการกระทำผิดกฎหมาย แต่ที่แน่ ๆ มารดาของเชกสเปียร์ คือแมรี อาร์เดน มาจากครอบครัวคาธอลิกที่เคร่งครัด หลักฐานแน่นหนาเท่าที่พบน่าจะเป็นเอกสารเข้ารีตคาธอลิกที่ลงนามโดย จอห์น เชกสเปียร์ ค้นพบในปี ค.ศ. 1757 ในจันทันในบ้านเดิมของเขาที่ถนนเฮนลีย์ ปัจจุบันเอกสารนั้นสูญหายไปแล้ว แต่กระนั้นนักวิชาการก็ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าเอกสารนั้นไม่ใช่เอกสารที่ปลอมขึ้น ในปี ค.ศ. 1591 คณะปกครองสงฆ์รายงานว่า จอห์นไม่ได้ไปร่วมการประชุมที่โบสถ์ "เนื่องจากหวาดกลัวกระบวนการสารภาพบาป" ซึ่งเป็นวิธีล้างบาปโดยปกติของชาวคาธอลิก ปี ค.ศ. 1606 ซูซานนา บุตรสาวของวิลเลียมถูกขึ้นชื่อไว้ในทะเบียนผู้ไม่เข้าร่วมพิธีรับศีลอีสเตอร์ที่เมืองสแตรทฟอร์ด นอกจากนี้ นักวิชาการยังพบฉากเหตุการณ์ในบทละครของเขาหลายส่วนที่ทั้งสนับสนุนและต่อต้านความเป็นคาธอลิก ข้อเท็จจริงจึงยังไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าที่แท้เป็นอย่างไรกันแน่
ข้อเคลือบแคลงเกี่ยวกับเชกสเปียร์ > รสนิยมทางเพศ

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับรสนิยมทางเพศของเชกสเปียร์ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดนัก เขาแต่งงานตั้งแต่อายุเพียง 18 ปีกับ แอนน์ ฮาธาเวย์ อายุ 26 ซึ่งกำลังตั้งครรภ์ บุตรีคนแรกคือซูซานนา ถือกำเนิดหลังจากการแต่งงานเพียง 6 เดือน แต่นักอ่านมากมายตลอดหลายศตวรรษต่างมุ่งประเด็นไปที่เนื้อหาในโคลงซอนเน็ตเกี่ยวกับความรักของเขาที่มีต่อชายหนุ่ม อย่างไรก็ดี บางคนกล่าวว่าเนื้อหาเหล่านั้นน่าจะสื่อถึงความสัมพันธ์แบบสหายมากกว่าแบบคนรัก ในขณะเดียวกันโคลงซอนเน็ตอีกชุดหนึ่งคือ "Dark Lady" ก็สื่อถึงสตรีที่แต่งงานแล้ว และมีส่วนบ่งชี้ถึงการลักลอบมีความสัมพันธ์อีกแบบหนึ่ง
รายชื่อผลงานของเชกสเปียร์

ผลงานของเชกสเปียร์ที่ทราบแน่ชัดคือบทละคร 36 เรื่องที่ปรากฏใน "First Folio" แบ่งออกได้เป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ เรื่องเศร้า เรื่องตลกขบขัน และเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ยังมีบทละครอีกสองเรื่องที่มิได้อยู่ใน First Folio แต่นักวิชาการยอมรับกันแล้วว่าเชกสเปียร์มีส่วนเกี่ยวข้องในการประพันธ์ค่อนข้างมาก คือ The Two Noble Kinsmen และ Pericles, Prince of Tyre ทั้งนี้ยังไม่นับรวมบทกวี
ปัจจุบันนิยมแยกงานประเภทตลกขบขันออกเป็นหมวดย่อยได้แก่: โรมานซ์ (romances) หรือ เรื่องตลกเศร้า (tragicomedies) งานประเภทนี้จะมีเครื่องหมายดอกจัน * แสดงไว้  งานที่ไม่อาจจัดประเภทได้ชัดเจนจะแสดงด้วยเครื่องหมายกางเขนคู่ (‡) ส่วนงานที่เชื่อว่าเชกสเปียร์ประพันธ์ร่วมกับผู้อื่นจะแสดงด้วยเครื่องหมายกางเขนเดี่ยว (†) งานเขียนบางชิ้นที่มีการกล่าวถึงเกี่ยวข้องกับเขาอยู่บ้างจะแสดงอยู่ในหมวดของงานสูญหายและงานเคลือบแคลง
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  เรื่องตลกขบขัน All's Well That Ends Well  ตามใจท่าน  The Comedy of Errors  Love's Labour's Lost  Measure for Measure‡  เวนิสวาณิช  The Merry Wives of Windsor  ฝัน ณ คืนกลางฤดูร้อน  Much Ado About Nothing  Pericles, Prince of Tyre*†  The Taming of the Shrew  พายุพิโรธ*  ราตรีที่สิบสอง หรืออะไรก็ได้  The Two Gentlemen of Verona  The Two Noble Kinsmen*†  The Winter's Tale* |  ประวัติศาสตร์ King John  Richard II  Henry IV, part 1  Henry IV, part 2  Henry V  Henry VI, part 1†  Henry VI, part 2  Henry VI, part 3  Richard III  Henry VIII†  |  เรื่องเศร้า โรมิโอกับจูเลียต  Coriolanus  Titus Andronicus†  Timon of Athens†  จูเลียส ซีซาร์  แมคเบธ†  แฮมเลต  ทรอยลัสกับเครสสิดา  King Lear  โอเธลโล  Antony and Cleopatra  Cymbeline*   |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  บทกวี ซอนเน็ต  Venus and Adonis  The Rape of Lucrece  The Passionate Pilgrim  The Phoenix and the Turtle  A Lover's Complaint |  งานสูญหาย Love's Labour's Won  Cardenio†  |  งานเคลือบแคลง Arden of Faversham  The Birth of Merlin  Locrine  The London Prodigal  The Puritan  The Second Maiden's Tragedy  Sir John Oldcastle  Thomas Lord Cromwell  A Yorkshire Tragedy  Edward III  Sir Thomas More   |
เชกสเปียร์ในวัฒนธรรมปัจจุบัน > อนุสาวรีย์

ผลจากชื่อเสียงและความนิยมในผลงานของเชกสเปียร์ จึงมีอนุสรณ์สถานและอนุสาวรีย์ของเชกสเปียร์ในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก ต่อไปนี้เป็นต้วอย่างอนุสาวรีย์บางแห่งที่โดดเด่นเป็นที่น่าจดจำ
รูปปั้นครึ่งตัวของเชกสเปียร์ที่โบสถ์โฮลี่ทรินิตี้ ในเมืองสแตรทฟอร์ด ซึ่งเป็นสถานที่ฝังศพของเชกสเปียร์
โกเวอร์เมมโมเรียล ที่อุทยานบันครอฟต์ เมืองสแตรทฟอร์ด เป็นรูปปั้นเชกสเปียร์ในท่านั่ง ด้านข้างมีรูปปั้นของเลดี้แมคเบธ เจ้าชายฮัล แฮมเล็ต พระเจ้าเฮนรี่ที่ 5 และฟอลสตัฟฟ์ เป็นตัวแทนหมายถึง ปรัชญา โศกนาฏกรรม ประวัติศาสตร์ และความขบขัน ผู้อนุเคราะห์การก่อสร้างคือลอร์ดโรนัลด์ ซุทเทอร์แลนด์-โกเวอร์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1888
ที่จัตุรัสเลสเตอร์ ทางตะวันตกของกรุงลอนดอน เป็นที่ตั้งอนุสาวรีย์ของเชกสเปียร์ โดยเป็นน้ำพุอยู่กลางจัตุรัส
อนุสาวรีย์เชกสเปียร์ที่ เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ กรุงลอนดอน โดยตั้งอยู่ที่ "มุมกวี" (Poets' Corner) ของวิหาร สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1740
รูปปั้นครึ่งตัวของเชกสเปียร์ สร้างโดย ลูอิส ฟรังซัวส์ โรบิลเลียค ศิลปินงานปั้นชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บริติชมิวเซียม ประเทศอังกฤษ
อนุสาวรีย์เชกสเปียร์ที่ เซนทรัลปาร์ก ในเมืองนิวยอร์ก สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1864 ในโอกาสครบรอบ 300 ปีวันเกิดของเชกสเปียร์
เชกสเปียร์ในวัฒนธรรมปัจจุบัน > ละครและภาพยนตร์

เรื่องราวของเชกสเปียร์รวมถึงผลงานของเขาได้รับการดัดแปลงไปยังสื่อต่าง ๆ เช่น เป็นละครชุดทางโทรทัศน์เรื่อง "เชกสเปียร์" ทางสถานีโทรทัศน์บีบีซี ส่วนภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับเชกสเปียร์ได้แก่
The Life of Shakespeare (ค.ศ. 1914)
Master Will Shakespeare (ค.ศ. 1936)
Life of Shakespeare (ค.ศ. 1978)
Shakespeare in Love (ค.ศ. 1998)
บทละครของเชกสเปียร์ นอกจากมีการนำไปใช้แสดงละครเวทีและดัดแปลงเป็นโอเปราแล้ว ยังได้นำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์อีกมากมายหลายเรื่อง ตัวอย่างเช่น
| --- | --- |
 The Taming of the Shrew, 1929  A Midsummer Night's Dream, 1935  Romeo and Juliet, 1936  As You Like It, 1936  Macbeth, 1948  Hamlet, 1948  The Tragedy of Othello: The Moor of Venice, 1952  Julius Caesar, 1953  Romeo and Juliet, 1954  Richard III, 1955  Otello, 1956  The Tempest, 1960  West Side Story, 1961 เป็นภาพยนตร์ดัดแปลงจากละครเพลงชื่อเดียวกัน ที่ดัดแปลงมาจากละครเรื่อง โรมิโอกับจูเลียต  Hamlet, 1963  Hamlet, 1964  The Taming of the Shrew, 1967  Romeo and Juliet, 1968  King Lear, 1971:  Macbeth, 1971  Tempest, 1982  King Lear, 1987  Henry V, 1989  Romeo-Juliet, 1990  Hamlet, 1990  As You Like It, 1992  Much Ado About Nothing, 1993 โดยผู้กำกับ Kenneth Branagh มี เอ็มมา ทอมป์สัน, คีอานู รีฟ และ เดนเซล วอชิงตัน ร่วมแสดง  Othello, 1995  Richard III, 1995  Romeo & Juliet, 1996  Hamlet, 1996  10 Things I Hate About You, 1999 ดัดแปลงมาจาก The Taming of the Shrew  A Midsummer Night's Dream, 1999  Love's Labour's Lost, 2000 ภาพยนตร์เพลงโดย Kenneth Branagh  Hamlet, 2000  The Merchant of Venice, 2004 มี อัล ปาชิโน แสดงเป็น ไชล็อก
เชกสเปียร์ในวัฒนธรรมปัจจุบัน > อื่น ๆ

นอกจากนี้ยังมีดาวเคราะห์น้อยที่ตั้งชื่อตามนามสกุลของเขา คือ ดาวเคราะห์น้อย 2985 เชกสเปียร์ ซึ่งค้นพบในปี ค.ศ. 1983
แหล่งข้อมูลอื่น

William Shakespeare's plays on Bookwise
Internet Shakespeare Editions
The Folger Shakespeare
Open Source Shakespeare complete works, with search engine and concordance
The Shakespeare Quartos Archive
ผลงานโดย วิลเลียม เชกสเปียร์ ในรูปแบบหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ ที่ Standard Ebooks
ผลงานของ วิลเลียม เชกสเปียร์ ที่โครงการกูเทินแบร์ค
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย วิลเลียม เชกสเปียร์ ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
ผลงานโดย วิลเลียม เชกสเปียร์ บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
Shakespeare Documented an online exhibition documenting Shakespeare in his own time
Shakespeare's Will จาก The National Archives
The Shakespeare Birthplace Trust
William Shakespeare เก็บถาวร 2021-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the British Library
Works by William Shakespeare set to music: โน้ตเพลงเสรีที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ
Records on Shakespeare's Theatre Legacy from the UK Parliamentary Collections
Winston Churchill & Shakespeare – UK Parliament Living Heritage
บ้านเกิดของเชกสเปียร์ ที่เมืองสแตรทฟอร์ด ริมแม่น้ำเอวอน
ตราอาร์มประจำตระกูลเชกสเปียร์
อนุสาวรีย์ ที่ฝังศพของเชกสเปียร์ ที่เมืองสแตรทฟอร์ดริมแม่น้ำเอวอน
ภาพวาด Oberon, Titania and Puck with Fairies Dancing โดย วิลเลียม เบลก ค.ศ. 1786
ภาพวาดแฮมเล็ตกับปีศาจของบิดา วาดโดยอองรี ฟูเซลิ ราวปี ค.ศ. 1780-5
โรงละครโกลบ หลังที่สร้างขึ้นใหม่ในกรุงลอนดอน
ภาพปก First Folio รวมงานเขียนของเชกสเปียร์ ตีพิมพ์ครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1623
ปกหนังสือ ซอนเน็ตของเชกสเปียร์ พิมพ์ในปี ค.ศ. 1609
ภาพวาด Macbeth Consulting the Vision of the Armed Head ของอองรี ฟูเซลี (1793-94)
อนุสาวรีย์เชกสเปียร์ ที่จัตุรัสเลสเตอร์
จูดี การ์แลนด์

| จูดี การ์แลนด์ |
| --- | --- |
จูดีใน ค.ศ. 1940
เกิด: แฟรนเซส เอเธล กัมม์ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1922(1922-06-10) แกรนด์แรพิดส์ รัฐมินนิโซตา สหรัฐ
เสียชีวิต: 22 มิถุนายน ค.ศ. 1969(1969-06-22) (47 ปี) ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
สาเหตุเสียชีวิต: ใช้ยาบาร์บิทูเรตเกินขนาด
สุสาน: สุสานฮอลลีวูดฟอร์เอเวอร์ (ฝังซ้ำใน ค.ศ. 2017, เดิมฝังที่สุสานเฟิร์นคลิฟฟ์)
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง นักเต้น นักแสดงโวเดอวีล ผู้ประกาศข่าวโทรทัศน์และวิทยุ
ปีปฏิบัติงาน: 1924–1969
มีชื่อเสียงจาก: รับบทเป็นโดโรธี เกลในเดอะวิซาร์ดออฟออซ
ส่วนสูง: 4 ft 11 1⁄2 in (151 cm)
พรรคการเมือง: เดโมแครต
คู่สมรส: เดวิด โรส (สมรส 1941; หย่า 1944) วินเซนต์ มินเนลลิ (สมรส 1945; หย่า 1951) ซิดนีย์ ลูฟต์ (สมรส 1952; หย่า 1965) มาร์ก เฮอร์รอน (สมรส 1965; หย่า 1969) มิกกี ดีนส์ (สมรส 1969)
บุตร: 3, รวมไลซา มินเนลลิและลอร์นา ลูฟต์
ลายมือชื่อ

จูดี การ์แลนด์ (อังกฤษ: Judy Garland, ชื่อเกิด: แฟรนเซส เอเธล กัมม์ (Frances Ethel Gumm); 10 มิถุนายน ค.ศ. 1922 – 22 มิถุนายน ค.ศ. 1969) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวอเมริกัน เธอเป็นที่รู้จักจากการรับบทเป็นโดโรธี เกลในเดอะวิซาร์ดออฟออซ (1939) เธอก้าวสู่การเป็นดาราระดับนานาชาติในฐานะนักแสดงทั้งละครเพลงและละครเป็นเวลากว่า 45 ปี เธอได้รับรางวัลรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงเยาวชน, รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลสเปเชียลโทนี จูดียังเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับรางวัลรางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มแห่งปีใน ค.ศ. 1961 ในอัลบั้มJudy at Carnegie Hall
เธอเกิดที่เมืองแกรนด์แรพิดส์ ในรัฐมินนิโซตา สหรัฐ และเสียชีวิตในย่านเชลซี ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ด้วยวัยเพียง 47 ปี จากสาเหตุที่โหมงานหนักทำให้ต้องรับประทานยานอนหลับชนิดบาร์บิทูเรตจนเสียชีวิต
อ่านเพิ่ม

Steiger, Brad (1969). Judy Garland. London: Ace. p. 88. OCLC 2577482.
แหล่งข้อมูลอื่น

จูดี การ์แลนด์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จูดี การ์แลนด์ ที่ออลมูวี
จูดี การ์แลนด์ ที่ฐานข้อมูลภาพยนตร์ทีซีเอ็ม
จูดี การ์แลนด์ ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
Garland Official Website
Judy Garland Birthplace and Museum in Grand Rapids, MN[ลิงก์เสีย]
Judy Garland: By Myself เก็บถาวร 2009-11-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – American Masters special
Judy Garland at The Biography Channel
จูดี การ์แลนด์ ที่ไฟน์อะเกรฟ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  3  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  รางวัลเอมมี  รางวัลแกรมมี  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Synchronkartei  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC 2  IdRef
มหาวิทยาลัยเคนซิงตัน

มหาวิทยาลัยเคนซิงตัน (อังกฤษ: Kensington University) เป็นสถาบันการศึกษาทางไกลซึ่งเดิมตั้งทำการอยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนียและต่อมาเปิดทำการในรัฐฮาวาย จนกระทั่งถูกเจ้าหน้าที่ของรัฐทั้งสองสั่งปิดเนื่องจากไม่ผ่านการรับรองคุณภาพ
ประวัติ

แอลเฟรด คาลาโบร (Alfred Calabro) ก่อตั้งสถาบันนี้ขึ้นใน ค.ศ. 1976 ที่เกรนเดล แคลิฟอร์เนีย เพื่อรองรับความต้องการผู้ใหญ่วัยทำงาน ที่ตั้งของสถาบันนี้ในเกรนเดลยังใช้เป็นสำนักงานกฎหมายของคาลาโบรด้วย และสถาบันนี้ประสาทปริญญาทุกระดับในหลายวิชา
นับแต่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1976 สถาบันนี้มีสถานะเป็นสถาบันอิสระซึ่ง "ได้รับอนุญาต" สำหรับการศึกษาหลังมัธยมศึกษาในแคลิฟอร์เนีย แต่หลังจัดตั้งสภาการศึกษาเอกชนหลังมัธยมศึกษาและอาชีวะแคลิฟอร์เนีย (California Council for Private Postsecondary and Vocational Education) ใน ค.ศ. 1989 เพื่อจัดระเบียบสถาบันอุดมศึกษาในแคลิฟอร์เนียแล้ว มีการกำหนดให้สถาบันแห่งนี้ต้องได้รับความเห็นชอบจากสภาดังกล่าว สภาเข้าตรวจสอบสถาบันนี้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1994 และพบความบกพร่องหลายประการ หลังเป็นคดีความกันยืดเยื้อ สถาบันแห่งนี้ก็ถูกเจ้าหน้าที่รัฐแคลิฟอร์เนียสั่งปิดใน ค.ศ. 1996 สภาการศึกษาดังกล่าวแถลงว่า "ที่มหาวิทยาลัยเคนซิงตัน คุณสามารถได้รับปริญญาชั้นสูงโดยไม่ต้องมีมาตรฐานการศึกษาที่เคร่งครัดหรือน่าเชื่อถืออะไรมากมายหรือไม่ต้องมีเลยก็ได้" ต่อมาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1996 แอนโทนี คาลาโบร (Anthony Calabro) เปิดสถาบันแห่งนี้ใหม่ ที่เกาะโอวาฮู ฮาวาย จนกระทั่งถูกศาลสั่งปิดอีกใน ค.ศ. 2003
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

มีรายงานใน ค.ศ. 1996 ว่า ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา มีผู้สำเร็จการศึกษาจากสถาบันแห่งนี้แล้ว 7,000 คน
หนึ่งในผู้สำเร็จการศึกษาดังกล่าว คือ เจนนิเฟอร์ แคร์รอลล์ (Jennifer Carroll) ซึ่งดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าการรัฐฟลอริดาและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรฟลอริดา แคร์รออล์ได้รับปริญญาบัตรชั้นมหาบัณฑิตสาขาบริหารธุรกิจจากสถาบันนี้ใน ค.ศ. 1995 แต่หลังรับทราบข้อชวนวิตกเกี่ยวกับความชอบธรรมของสถาบันแห่งนี้จากรายงานสืบสวนของสำนักข่าวซีบีเอสนิวส์ แคร์รอลล์ก็ถอดเรื่องการศึกษาดังกล่าวออกจากประวัติส่วนตัวใน ค.ศ. 2004 อย่างไรก็ดี ที่สุดแล้ว แคร์รอลล์ก็จำต้องลาออกจากตำแหน่งในคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยทุนการศึกษาจากประธานาธิบดี (National Commission on Presidential Scholars) อีกผู้หนึ่งที่รายงานของซีบีเอสนิวส์ระบุว่า ได้รับปริญญาบัตรจากสถาบันแห่งนี้ คือ เรเน ดรูอิน (René Drouin) ซึ่งดำรงตำแหน่งในคณะกรรมการที่ปรึกษาประจำกระทรวงศึกษาธิการสหรัฐ ทั้งแคร์รอลล์และดรูอินให้สัมภาษณ์โดยยืนยันว่า ได้บากบั่นเล่าเรียนในการศึกษาที่สถาบันนี้ และเชื่อว่า หลักสูตรที่นี่ถูกต้อง
มาร์ติน เอส. รอเดน (Martin S. Roden) อาจารย์สอนวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส (ยูซีแอลเอ) เป็นอีกบุคคลที่ได้รับปริญญาบัตรชั้นดุษฎีบัณฑิตจากสถาบันแห่งนี้ใน ค.ศ. 1982 ซึ่งในเวลานั้นรอเดนได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์เต็มขั้นประจำยูซีแอลเอไปแล้ว ใน ค.ศ. 1996 รอเดนให้สัมภาษณ์ว่า สถาบันแห่งนี้ "ไม่ใช่ของเก๊ แต่แน่นอนว่า คนจบจากที่นั่นเทียบชั้นกับคนจบจากยูซีแอลเอไม่ได้" ภายหลัง รอเดนให้สัมภาษณ์แก่ ครอนิเคิลออฟไฮเออร์เอดยูเคชัน ว่า ตนมีปริญญาบัตรชั้นดุษฎีบัณฑิต (ชั้นดอกเตอร์) จากสถาบันนี้เพียงเพื่อจะได้ไม่ต้องคอยแก้ไขคำพูดของนักศึกษาที่เรียกตนผิด ๆ ว่า "ดอกเตอร์"
อนึ่ง ปริญญาบัตรจากสถาบันแห่งนี้เป็นปริญญาบัตรจากสถาบันการศึกษาแห่งเดียวในโลกตะวันตกที่จัดแสดงไว้ ณ ทำเนียบของคิม อิล-ซ็อง ประธานาธิบดีเกาหลีเหนือผู้ล่วงลับแล้ว และภายหลังก็แสดงไว้ที่สุสานของเขาด้วย
กฎหมายอาญาเท็กซัส

ตามประมวลกฎหมายอาญาเท็กซัส การใช้ปริญญาบัตรจากสถาบันแห่งนี้เป็นความผิดอาญาลหุโทษ ถ้าเป็นการใช้ "ในการโฆษณาหรือส่งเสริมอย่างอื่นในทางธุรกิจ ไม่ว่าเป็นลายลักษณ์อักษรหรือเป็นวาจา หรือเพื่อความมุ่งประสงค์ที่จะได้รับเลือกเข้าทำงาน ได้รับใบอนุญาตหรือใบรับรองให้ประกอบการค้า วิชาชีพ หรืออาชีพ ได้รับการส่งเสริม ค่าตอบแทน หรือประโยชน์อย่างอื่น หรือได้รับการเพิ่มค่าตอบแทนหรือประโยชน์อย่างอื่นในการทำงานหรือในการประกอบการค้า วิชาชีพ หรืออาชีพ หรือได้รับการยอมรับเข้าหลักสูตรการศึกษาในรัฐนี้ หรือได้มาซึ่งตำแหน่งหน้าที่ทางราชการซึ่งมีอำนาจเหนือบุคคลอื่น ไม่ว่าผู้กระทำได้รับค่าตอบแทนสำหรับตำแหน่งหน้าที่นั้นหรือไม่" ความผิดอาญาดังกล่าวมีโทษปรับไม่เกิน 2,000 ดอลลาร์ จำคุกไม่เกิน 180 วัน หรือทั้งปรับทั้งจำดังกล่าว
พ.ศ. 2522

| --- | --- |
ศตวรรษ::  19  20  21
ปี::  2519  2520  2521  2522  2523  2524  2525
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2522
ปฏิทินกริกอเรียน: 1979 MCMLXXIX
Ab urbe condita: 2732
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1428 ԹՎ ՌՆԻԸ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6729
ปฏิทินบาไฮ: 135–136
ปฏิทินเบงกอล: 1386
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2929
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 27 Eliz. 2 – 28 Eliz. 2
พุทธศักราช: 2523
ปฏิทินพม่า: 1341
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7487–7488
ปฏิทินจีน: 戊午年 (มะเมียธาตุดิน) 4675 หรือ 4615     — ถึง — 己未年 (มะแมธาตุดิน) 4676 หรือ 4616
ปฏิทินคอปติก: 1695–1696
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 3145
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1971–1972
ปฏิทินฮีบรู: 5739–5740
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 2035–2036
 - ศกสมวัต: 1901–1902
 - กลียุค: 5080–5081
ปฏิทินโฮโลซีน: 11979
ปฏิทินอิกโบ: 979–980
ปฏิทินอิหร่าน: 1357–1358
ปฏิทินอิสลาม: 1399–1400
ปฏิทินญี่ปุ่น: ศักราชโชวะ 54 (昭和５４年)
ปฏิทินจูเช: 68
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 13 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4312
ปฏิทินหมินกั๋ว: ROC 68 民國68年
เวลายูนิกซ์: 283996800–315532799
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2522 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1979 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันจันทร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีมะแม เอกศก จุลศักราช 1341 (วันที่ 16 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำประเทศไทย

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (9 มิถุนายน พ.ศ. 2489 – 13 ตุลาคม พ.ศ. 2559)
นายกรัฐมนตรี: พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 – 3 มีนาคม พ.ศ. 2523)