stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรรคพลังธรรม
บทบาททางการเมือง

ในการเลือกตั้งครั้งแรกของปี พ.ศ. 2535 คือ การเลือกตั้งวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 พรรคพลังธรรมได้รับความนิยมสูงสุดจากพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยสามารถกวาดตำแหน่ง ส.ส. ได้มากถึง 32 ที่นั่ง จากทั้งหมด 35 ที่นั่ง เหลือไว้เพียง 3 ที่ให้สมัคร สุนทรเวช, ลลิตา ฤกษ์สำราญ จากพรรคประชากรไทย และอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ซึ่งลงสมัครครั้งแรกในนามพรรคประชาธิปัตย์ เท่านั้น  ซึ่งในเช้าวันต่อมา พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ถึงกับพาดหัวว่า "พลังผักชนะพลังเงิน" แทนที่จะพาดหัวข่าวถึงผลการเลือกตั้งทั่วประเทศ เหมือนฉบับอื่น
แต่ต่อมาสภาฯ ชุดนี้ต้องสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ปีเดียวกัน เนื่องจากเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ พล.ต.จำลอง ศรีเมือง ได้ลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรค และยุติบทบาททางการเมือง เนื่องจากสัญญาที่ได้ให้ไว้ในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬว่า จะไม่รับตำแหน่งใด ๆ ทางการเมือง
ภายหลังจากการลาออกของ พล.ต.จำลอง นั้น ทำให้บทบาทของพรรคพลังธรรม ในเวทีการเมืองระดับชาติถดถอยลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเหลือ ส.ส. เพียงคนเดียวในสภาฯ เมื่อการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 คือ สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ ก็เคยมาแล้ว โดยขณะนั้น พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เป็นหัวหน้าพรรค แต่ไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งด้วย
ซึ่งหลังการเลือกตั้งในครั้งนั้น พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ หัวหน้าพรรคความหวังใหม่ได้รับการโหวตจาก สภาฯได้เป็นนายกรัฐมนตรี และ ดร.ทักษิณ ชินวัตร ได้ลาออกจากหัวหน้าพรรคพลังธรรม ในวันเดียวกับที่การเลือกตั้งทั่วไปเสร็จสิ้นลง ต่อมา ทักษิณได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรีสมัย พล.อ.ชวลิต เป็นนายกฯ ในโควตาพรรคความหวังใหม่
นายไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ รองหัวหน้าพรรคพลังธรรมทำหน้าที่รักษาการหัวหน้าพรรคพลังธรรม จัดให้มีการประชุมใหญ่พรรค เพื่อเลือกตั้งหัวหน้าพรรคและกรรมการบริหารชุดใหม่ ในที่ประชุมเสนอ สอง ชื่อให้สมาชิกเลือกเป็นหัวหน้าพรรคคนใหม่ คือ นางสุดารัตน์ เกยุราพันธ์ และ นายไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ โดยนางสุดารัตน์ เกยุราพันธ์ ซึ่งขณะนั้นเป็น ส.ส.คนเดียวของพรรค ได้ลุกขึ้นแถลงต่อที่ประชุมใหญ่พรรค ขอถอนตัวจากการเสนอชื่อให้เป็นหัวหน้าพรรค จึงเป็นผลให้นายไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ ได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรค
ในปี พ.ศ. 2541 ทักษิณ ชินวัตร อดีตหัวหน้าพรรคพลังธรรม ได้ก่อตั้ง พรรคไทยรักไทย ขึ้น และสมาชิกพรรคหลายคนเช่น สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์, อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง, สุรนันท์ เวชชาชีวะ, น.พ.ประจวบ อึ๊งภากรณ์, ศันสนีย์ นาคพงษ์ เป็นต้น ได้ลาออกไปเข้าร่วม จนทำให้พรรคพลังธรรมกลายเป็นเพียงพรรคการเมืองธรรมดา ที่ไม่มีบทบาทสำคัญอะไร ไม่มีสัดส่วนในรัฐสภาอีก
บุคลากร > หัวหน้าพรรค

| หัวหน้าพรรคพลังธรรม> ลำดับที่ | หัวหน้าพรรคพลังธรรม> รูป | หัวหน้าพรรคพลังธรรม> รายนาม | หัวหน้าพรรคพลังธรรม> เริ่มวาระ | หัวหน้าพรรคพลังธรรม> สิ้นสุดวาระ | หัวหน้าพรรคพลังธรรม> ตำแหน่งสำคัญ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 (1) |  | พลตรี จำลอง ศรีเมือง | 9 มิถุนายน พ.ศ. 2531 | 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 |  อดีตรองนายกรัฐมนตรี  อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร |
| - |  | พลเรือเอก ศิริ ศิริรังษี | 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2535   (รักษาการ) | 6 ตุลาคม พ.ศ. 2535 |  |
| - |  | สุเทพ อัตถากร | 6 ตุลาคม พ.ศ. 2535   (รักษาการ) | 8 เมษายน พ.ศ. 2536 |  อดีตรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย |
| 2 |  | บุญชู โรจนเสถียร | 9 เมษายน พ.ศ. 2536 | 17 กันยายน พ.ศ. 2537 |  อดีตรองนายกรัฐมนตรี  อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง |
| 1 (2) |  | พลตรี จำลอง ศรีเมือง | 17 กันยายน พ.ศ. 2537 | 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 |  อดีตรองนายกรัฐมนตรี  อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร |
| 3 |  | พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร | 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 | 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 |  อดีตนายกรัฐมนตรี  อดีตรองนายกรัฐมนตรี  อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ  อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ |
| 4 |  | ไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ | 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 | 24 ธันวาคม พ.ศ. 2544 |  อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม |
| 5 |  | ภมร นวรัตนากร | 3 มีนาคม พ.ศ. 2545 | 19 ตุลาคม พ.ศ. 2550 |  |
บุคลากร > เลขาธิการพรรค

ชิดพงษ์ ไชยวสุ (9 มิถุนายน 2531 - 9 พฤศจิกายน 2531)
สุเทพ อัตถากร (9 พฤศจิกายน 2531 - 9 เมษายน 2532)
อุดมศิลป์ ศรีแสงนาม (9 เมษายน 2532 - 8 เมษายน 2534)
พันเอก ชินวุธ สุนทรสีมะ (9 เมษายน 2534 - 8 เมษายน 2536)
พันเอก วินัย สมพงษ์ (9 เมษายน 2536 - 28 พฤษภาคม 2537)
อุดร ตันติสุนทร (28 พฤษภาคม 2537 - 17 กันยายน 2537)
สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ (17 กันยายน 2537 - 27 เมษายน 2540)
นายแพทย์ ระวี มาศฉมาดล (27 เมษายน 2540 - 23 พฤษภาคม 2541)
ณัฐพัฒน์ บำรุงฤทธิ์ (23 พฤษภาคม 2541 - 22 กุมภาพันธ์ 2544)
นิทัศน์ วีระไวทยะ (23 กุมภาพันธ์ 2544 - 9 พฤษภาคม 2546)
ผลการเลือกตั้ง > ผลการเลือกตั้งทั่วไป

| การเลือกตั้ง | จำนวนที่นั่ง | คะแนนเสียงทั้งหมด | สัดส่วนคะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้ง | สถานภาพพรรค | ผู้นำเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2531 | 15 / 357 | 3,586,878 | 9.1% | 7 ที่นั่ง | ฝ่ายค้าน | พลตรี จำลอง ศรีเมือง |
| มี.ค. 2535 | 41 / 360 | 5,104,849 | 5.1% | 26 ที่นั่ง | ฝ่ายค้าน | พลตรี จำลอง ศรีเมือง |
| ก.ย. 2535 | 47 / 360 | 8,293,457 | 18.0% | 6 ที่นั่ง | ร่วมรัฐบาล | พลตรี จำลอง ศรีเมือง |
| 2538 | 23 / 391 | 4,209,135 | 7.61% | 24 ที่นั่ง | ร่วมรัฐบาล | พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร |
| 2539 | 1 / 393 | 1,550,170 | 4.09% | 22 ที่นั่ง | ฝ่ายค้าน | พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร |
| 2544 | 0 / 500 |  |  |  1 ที่นั่ง | ไม่ได้รับเลือกตั้ง | ไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ |
| 2549 | 1 / 500 |  |  |  1 ที่นั่ง | การเลือกตั้งเป็นโมฆะ | ภมร นวรัตนากร |
ผลการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร

| การเลือกตั้ง | ผู้สมัคร | คะแนนเสียงทั้งหมด | สัดส่วนคะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2528 | พลตรี จำลอง ศรีเมือง | 480,233 | 50.51% |  สำเร็จ ได้รับเลือกตั้ง |
| 2533 | พลตรี จำลอง ศรีเมือง | 703,671 | 63.49% |  สำเร็จ ได้รับเลือกตั้ง |
| 2535 | ร้อยเอก กฤษฎา อรุณวงษ์ ณ อยุธยา | 363,668 | 48.04% |  สำเร็จ ได้รับเลือกตั้ง |
| 2539 | พลตรี จำลอง ศรีเมือง | 514,401 | 33.09% |  พ่ายแพ้ |
| 2547 | วิทยา จังกอบพัฒนา | 811 |  |  พ่ายแพ้ |
↑  ลงสมัครในนามกลุ่มรวมพลัง
ผลการเลือกตั้ง > ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (สก.)

| การเลือกตั้ง | จำนวนที่นั่ง | คะแนนเสียงทั้งหมด | สัดส่วนคะแนนเสียง | ที่นั่งเปลี่ยน | ผลการเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2533 | 50 / 57 |  |  | 50 | เสียงข้างมาก |
| 2537 | 23 / 55 |  |  | 27 | เสียงข้างมาก |
นโยบาย

ปฏิรูปการเมือง กลไกทางการเมืองในปัจจุบัน ยังไม่สามารถผลักดัน สังคมไทยไปสู่ความร่มเย็น ดังจะเห็นได้จากความวุ่นวายแตกแยกเป็นฝักฝ่าย การขายรัฐวิสาหกิจ การละเมิดสิทธิของประชาชน การฉ้อฉลอำนาจรัฐ จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีการปฏิรูปโครงสร้างและกลไก เพื่อนำสังคมไทยไปสู่ความ ร่มเย็น เป็นสุข
ปฏิรูปราชการ ระบบราชการ คือ ระบบการดำเนินกิจกรรมเพื่อความร่มเย็น เป็นสุข ระบบราชการต้องมีขนาดกะทัดรัด ภารกิจแจ่มชัด การปฏิบัติโปร่งใส ข้าราชการ คือ ข้าราชบริพารในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ผู้ยอมอุทิศประโยชน์ส่วนตัวเพื่อประโยชน์ของส่วนร่วม
ปฏิรูปงานรัฐวิสาหกิจ รัฐวิสาหกิจ เป็นมรดกของชาติ เป็นฐานอำนาจของรัฐ และเป็นสมบัติของปวงชน การบริหารรัฐวิสาหกิจต้องมุ่งสู่ผลแห่งความกินดีอยู่ดีของชนในชาติ และการรักษาดุลอำนาจทางเศรษฐกิจ
ชุบชีวิตสังคมไทย จัดระบบการถือครองที่ดิน ให้ที่ทำกิน ให้ที่อยู่อาศัย  ให้การศึกษา พัฒนาวิชาชีพ
โดยยึดหลัก “เศรษฐกิจพอเพียง เลี้ยงชีพโดยชอบ”
สิ้นสภาพพรรคการเมือง

พรรคพลังธรรม ได้ถูกยุบพรรคลงเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เนื่องจากไม่ส่งรายงานการดำเนินกิจการพรรคการเมือง ตามข้อบังคับของ คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) โดยหัวหน้าพรรคพลังธรรมคนสุดท้ายคือ นายภมร นวรัตนากร
การรื้อฟื้นพรรค

วันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2559 ไพศาล พืชมงคล กรรมการผู้ช่วยรองนายกรัฐมนตรีซึ่งเป็นคนสนิทและใกล้ชิดกับ พลเอก ประวิตร วงษ์สุวรรณ รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ได้โพสต์ผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัวว่าได้ทำการพูดคุยกับอดีตแกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (พธม.) และอดีตแกนนำคณะกรรมการประชาชนเพื่อการเปลี่ยนแปลงประเทศไทยให้เป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข (กปปส.) บางคนที่เป็นอดีตสมาชิกพรรคพลังธรรมและภาคประชาชนบางส่วนในการเตรียมจดทะเบียนจัดตั้งพรรคการเมืองใหม่ที่มีแนวทางเดียวกับพรรคพลังธรรม โดยมี ไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ อดีตหัวหน้าพรรคพลังธรรมเป็นหัวหน้าทีมประสานงานเพื่อเตรียมตัวลงเลือกตั้ง
ต่อมาได้มีการแถลงข่าวจัดตั้ง พรรคพลังธรรมใหม่ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2561 ที่ห้องปทุมวัน โรงแรมเอเชีย เขตราชเทวีและได้ไปยื่นจดทะเบียนจัดตั้งพรรคต่อนายทะเบียนพรรคการเมืองเมื่อวันศุกร์ที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2561 โดยมีนายแพทย์ ระวี มาศฉมาดล อดีตเลขาธิการพรรคพลังธรรมรับตำแหน่งหัวหน้าพรรคและว่าที่ร้อยตรี นคร ดิวรางกูร รับตำแหน่งโฆษกพรรค
ดูเพิ่ม

รายชื่อพรรคการเมืองไทย
สันติอโศก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลพรรคจากเว็บไซต์รัฐสภาไทย เก็บถาวร 2007-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กพรรคการเมืองไทย |
| --- | --- |
พรรคในสภาผู้แทนราษฎรไทย  (สมัยล่าสุด, พ.ศ. 2566–ปัจจุบัน):  พรรคประชาชน (143)  พรรคเพื่อไทย (142)  พรรคภูมิใจไทย (70)  พรรครวมไทยสร้างชาติ (36)  พรรคประชาธิปัตย์ (25)  พรรคกล้าธรรม (24)  พรรคพลังประชารัฐ (20)  พรรคชาติไทยพัฒนา (10)  พรรคประชาชาติ (9)  พรรคไทยสร้างไทย (6)  พรรคชาติพัฒนา (3)  พรรคไทรวมพลัง (2)  พรรคประชาธิปไตยใหม่ (1)  พรรคเป็นธรรม (1)  พรรคเสรีรวมไทย (1)  พรรคไทยก้าวหน้า (1) 
พรรคที่เคยเป็นแกนนำรัฐบาล:  คณะราษฎร  พรรคสหชีพ  พรรคแนวรัฐธรรมนูญ  พรรคประชาธิปัตย์  พรรคธรรมาธิปัตย์ (พ.ศ. 2498)  พรรคเสรีมนังคศิลา  พรรคชาติสังคม  พรรคสหประชาไทย  พรรคกิจสังคม  พรรคชาติไทย  พรรคสามัคคีธรรม  พรรคความหวังใหม่  พรรคไทยรักไทย  พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)  พรรคเพื่อไทย  พรรคพลังประชารัฐ 
พรรคที่เคยมีสมาชิก ในสภาผู้แทนราษฎร:  กล้าธรรม  ก้าวหน้า (พ.ศ. 2488)  ก้าวหน้า (พ.ศ. 2526)  ก้าวไกล  กิจประชาคม  กิจประชาธิปไตย (พ.ศ. 2522)  กิจสังคม  เกษตรกร (พ.ศ. 2517)  เกษตรสังคม  ขบวนการไฮด์ปาร์ค  ครูไทยเพื่อประชาชน  ความหวังใหม่  ชาติไทย  ชาติไทยพัฒนา  ชาตินิยม  ชาติประชาชน (พ.ศ. 2522)  ชาติประชาธิปไตย (พ.ศ. 2525)  ชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535)  ชาติพัฒนา (พ.ศ. 2550)  ชาติสังคม  ถิ่นไทย  ท้องที่ไทย  ไท (พ.ศ. 2517)  ไท (พ.ศ. 2539)  ไทรวมพลัง  ไทรักธรรม  ไทสังคม  ไทยก้าวหน้า (พ.ศ. 2565)  ไทยรักไทย  ไทยสร้างไทย  ไทยศรีวิไลย์  ธรรมสังคม  ธรรมาธิปไตย  ธรรมาธิปัตย์ (พ.ศ. 2498)  นำไทย  แนวประชาธิปไตย  แนวรัฐธรรมนูญ  แนวร่วมสังคมนิยม  ประชากรไทย  ประชาชน (พ.ศ. 2490)  ประชาชน (พ.ศ. 2531)  ประชาชน (พ.ศ. 2567)  ประชาชนปฏิรูป  ประชาชาติ (พ.ศ. 2561)  ประชาธรรม  ประชาธรรมไทย  ประชาธิปไตย  ประชาธิปไตยใหม่  ประชาธิปัตย์  ประชานิยม  ประชาภิวัฒน์ (พ.ศ. 2561)  ประชาราช  ประชาราษฎร์ (พ.ศ. 2501)  ประชาเสรี  เป็นธรรม  แผ่นดินไทย (พ.ศ. 2517)  พลังชล  พลังท้องถิ่นไท  พลังธรรม  พลังธรรมใหม่  พลังปวงชนไทย  พลังประชาชน (พ.ศ. 2517)  พลังประชาชน (พ.ศ. 2541)  พลังประชารัฐ  พลังสังคมประชาธิปไตย  พลังสังคมใหม่  พลังใหม่  พลเมืองไทย  พัฒนาจังหวัด  พิทักษ์ไทย  เพื่อชาติ  เพื่อชาติไทย  เพื่อไทย  เพื่อแผ่นดิน  ฟื้นฟูชาติไทย  ภูมิใจไทย  มวลชน  มหาชน  มาตุภูมิ  มัชฌิมาธิปไตย  รักประเทศไทย  รักษ์ผืนป่าประเทศไทย  รักษ์สันติ  รวมไทยสร้างชาติ  รวมแผ่นดิน  รวมพลัง  ราษฎร (พ.ศ. 2529)  แรงงาน  เศรษฐกิจใหม่  เศรษฐกร  สนับสนุนนโยบายเกรียงศักดิ์  สยามปฏิรูป  สยามใหม่  สหชีพ  สหประชาไทย  สหประชาธิปไตย  สหภูมิ  สังคมก้าวหน้า  สังคมชาตินิยม  สังคมนิยมแห่งประเทศไทย  สังคมประชาธิปไตย (พ.ศ. 2525)  สันติชน  สัมมาชีพ-ช่วยชาวนา  สามัคคีธรรม  เสรีชน  เสรีธรรม (พ.ศ. 2522)  เสรีธรรม (พ.ศ. 2535)  เสรีนิยม (พ.ศ. 2525)  เสรีประชาธิปไตย  เสรีมนังคศิลา  เสรีรวมไทย  ใหม่  อธิปัตย์  อนาคตใหม่  อิสระ (พ.ศ. 2499)  อิสระ (พ.ศ. 2512)  เอกภาพ 
  สถานีย่อย:การเมือง  การเมืองไทย 
| ด ค กพรรคพลังธรรม |
| --- | --- | --- |
| หัวหน้าพรรค |  จำลอง ศรีเมือง(1)  ศิริ ศิริรังษี (รักษาการ)  สุเทพ อัตถากร (รักษาการ)  บุญชู โรจนเสถียร  จำลอง ศรีเมือง(2)  ทักษิณ ชินวัตร  ไชยวัฒน์ สินสุวงศ์  ภมร นวรัตนากร  |  |
| เลขาธิการพรรค |  ชิดพงษ์ ไชยวสุ  สุเทพ อัตถากร  อุดมศิลป์ ศรีแสงนาม  ชินวุธ สุนทรสีมะ  วินัย สมพงษ์  อุดร ตันติสุนทร  สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์  ระวี มาศฉมาดล  ณัฐพัฒน์ บำรุงฤทธิ์  นิทัศน์ วีระไวทยะ  |  |
สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16

| สมเด็จพระสันตะปาปา เบเนดิกต์ที่ 16 Benedict XVI |
| --- | --- |
บิชอปแห่งกรุงโรม

สมณนาม: Papa Emeritus Benedictus XVI (ละติน)
เริ่มวาระ: 19 เมษายน ค.ศ. 2005
สิ้นสุดวาระ: 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013
องค์ก่อน: สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2
องค์ถัดไป: สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิส
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระนามเดิม: โยเซฟ อาโลอิส รัทซิงเงอร์
ประสูติ: 16 เมษายน ค.ศ. 1927(1927-04-16)   บาวาเรีย ประเทศเยอรมนี
สิ้นพระชนม์: 31 ธันวาคม ค.ศ. 2022(2022-12-31) (95 ปี) นครรัฐวาติกัน
ข้อมูลอื่น
บวชเมื่อ: 29 มิถุนายน ค.ศ. 1951
พระอภิไธย: 
สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 (ละติน: Benedictus XVI, อังกฤษ: Benedict XVI) อดีตประมุขคริสตจักรโรมันคาทอลิก เป็นชาวเยอรมัน มีพระนามเดิมว่า โยเซฟ รัทซิงเงอร์ (เยอรมัน: Joseph Ratzinger) (เกิดเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2470 - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2565)
วัยเด็ก

สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ทรงเป็นบุตรของโยเซฟ และมาเรีย รัทซิงเงอร์ ประสูติในหมู่บ้านมาร์เคลท์ อัม อินน์ (Marktl am Inn) ในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ไม่ไกลจากชายแดนประเทศออสเตรีย ทรงมีพี่น้อง 2 คน คนหนึ่งเป็นหญิงชื่อมาเรีย (เช่นเดียวกับพระชนนีของพระองค์) อีกคนหนึ่งเป็นพี่ชายคนโต ชื่อ เกออร์ก รัทซิงเงอร์ (บวชเป็นบาทหลวงเช่นเดียวกับพระองค์) พระองค์ได้เข้าไปศึกษาเพื่อเตรียมตัวเป็นบาทหลวงในเซมินารี ในเมือง Traunstein เมื่อปี ค.ศ. 1939 (พ.ศ. 2482)
เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองอุบัติขึ้น พระองค์เข้าร่วมเป็นสมาชิกของหน่วยยุวชนฮิตเลอร์ (เด็กชายทุกคนในปี ค.ศ. 1941 (พ.ศ. 2484) ต้องเข้าร่วม) เมื่อกองทัพเยอรมันต้องการกำลังทหาร พระองค์ก็ถูกเกณฑ์เข้าไปเป็นพลปืนต่อต้านอากาศยาน ซึ่งพระองค์มีหน้าที่ดูแลเครื่องบินและต่อมาทรงย้ายไปประจำที่ศูนย์สื่อสารทางโทรศัพท์ ต่อมาในปี 1944 (พ.ศ. 2487) พระองค์และเพื่อนร่วมชั้นก็ออกจากกองต่อต้านอากาศยาน แต่กลับถูกเกณฑ์อีกครั้งเพื่อไปประจำที่ชายแดนซึ่งติดต่อกับประเทศฮังการี พระองค์มีหน้าที่ติดตั้งอุปกรณ์ไว้ป้องกันกองทัพรถถังโซเวียต ในเดือนพฤศจิกายนปีนั้น พระองค์ก็ออกจากกองทัพและมุ่งหน้ากลับบ้าน สามสัปดาห์ผ่านไปพระองค์ก็ได้รับหมายเรียกให้รับการฝึกเป็นทหารราบ แต่ทรงไม่เคยต้องออกไปยังแนวหน้า
ในเดือนเมษายน 1945 (พ.ศ. 2488) (ก่อนหน้านาซีจะยอมแพ้ไม่นาน) พระองค์ก็หนีทัพและกลับไปยังหมู่บ้านของพระองค์ แต่ภายหลังสงคราม พระองค์ถูกจับในฐานะเชลยเนื่องจากทัพฝ่ายสัมพันธมิตรสรุปว่าพระองค์เป็นทหาร พระองค์ต้องไปเข้าค่ายกักกันเชลยศึก พระองค์ออกจากค่ายเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2488 พระองค์ได้เริ่มเดินด้วยเท้าเป็นระยะทาง 120 กิโลเมตรเพื่อกลับหมู่บ้าน แต่ได้รับการช่วยเหลือจากรถส่งนมที่พาพระองค์ไปส่งที่เมืองเธราน์ชไตน์ (Traunstein) เมื่อพระองค์กลับถึงบ้าน ก็ได้พบกับพี่ชายซึ่งได้รับการปล่อยตัวมาจากค่ายเชลยศึกในประเทศอิตาลีเช่นเดียวกัน
การศึกษา

ในปี 1945 (พ.ศ. 2488) หลังจากที่พระองค์กลับถึงบ้าน พระองค์ก็ได้เข้าศึกษาต่อที่เซมินารีแห่งหนึ่งในเมืองไฟรซิงก์ (Freising) หลังจากนั้นก็ไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยลุดวิก-มักซีมีเลียน (Ludwig-Maximilian) ในเมืองมิวนิก ในที่สุด เมื่อปี 1951 (พ.ศ. 2494) พระองค์ก็ได้บวชเป็นบาทหลวงโดยมีพระคาร์ดินัลมีคาเอล ฟอน เฟาล์ฮาเบอร์ อาร์ชบิอปแห่งมิวนิกในขณะนั้นเป็นผู้โปรดศีลอนุกรม ระหว่างนั้นพระองค์ยังทรงเขียนวิทยานิพนธ์ขึ้น 2 ฉบับ โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป (เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2496) และนักบุญโบนาเวนตูรา (เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2500) ในปี 1958 (พ.ศ. 2501) พระองค์ก็ได้เป็นอาจารย์สอนที่วิทยาลัยไฟรซิงก์
งานทางศาสนา

ต่อมาพระองค์เป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยบอนน์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2502 ถึง พ.ศ. 2506 เมื่อพระองค์ย้ายไปสอนที่มหาวิทยาลัยมึนสเตอร์ ในปี ค.ศ. 1966 (พ.ศ. 2509) พระองค์ได้เป็นอาจารย์สอนวิชาเทววิทยา ณ มหาวิทยาลัยทือบิงเงิน (Tübingen) ระหว่างนี้เองที่พระองค์ได้เห็นขบวนการมากมายที่อาจทำให้คำสอนของคาทอลิกผิดเพื้ยนไป เช่นขบวนการเรียกร้องสิทธิของพวกรักร่วมเพศ ปี ค.ศ. 1969 (พ.ศ. 2512) พระองค์ก็กลับไปยังรัฐบาวาเรีย บ้านเกิดของพระองค์เพื่อไปสอนที่มหาวิทยาลัยเรเกนสบูร์ก (Regensburg)
ในปี 1972 (พ.ศ. 2515) พระองค์ได้ร่วมกับฮันส์ เอิร์ส วอน บาลธาซาร์, อองริ เดอ ลูบัค และวอลเตอร์ แกสแปร์ ก่อตั้งวารสารทางศาสนาขึ้นมาชื่อว่าคอมมูนิโอ (Communio, ปัจจุบันวารสารนี้ตีพิมพ์ใน 17 ภาษา และเป็นหนึ่งวารสารคาทอลิกที่สำคัญที่สุด) พระองค์ยังเป็นผู้ที่เขียนบทความลงในวารสารนี้อีกด้วย
พระคาร์ดินัล

ในเดือนมีนาคม 1977 (พ.ศ. 2520) ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นอาร์ชบิชอปแห่งมิวนิก และในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นพระคาร์ดินัลโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 (ในการเลือกตั้งพระสันตะปาปาใน พ.ศ. 2548 พระองค์เป็นหนึ่งในพระคาร์ดินัลที่มีสิทธิเลือก 3 คนที่ไม่ได้รับการแต่งตั้งจากสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2)
25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1981 (พ.ศ. 2524) สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 แต่งตั้งให้เป็นสมณมนตรีว่าการสมณะกระทรวงหลักความเชื่อ นอกจากนี้ยังทรงเคยดำรงตำแหน่ง
ประธานคณะกรรมการพระคัมภีร์
คณะกรรมการเทววิทยาระดับนานาชาติในสันตะสำนัก
ผู้ประสานงานสมัชชามุขนายก ครั้งที่ 5 (พ.ศ. 2526)
ประธานของผู้แทนมุขนายก ครั้งที่ 6 (พ.ศ. 2526)
6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541) ได้รับเลือกเป็นรองหัวหน้าคณะพระคาร์ดินัล
30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 (พ.ศ. 2545) ได้รับเลือกเป็นหัวหน้า (Dean) คณะพระคาร์ดินัล
พ.ศ. 2529 – พ.ศ. 2535  เป็นประธานคณะกรรมการจัดทำหนังสือคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก
10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 (พ.ศ. 2542) ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยมาเรียซานติสสิมาอัสสุนตา Maria Santissima Assunta
13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543) ได้รับเกียรติเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสถาบันวิทยาศาสตร์ในสันตะสำนัก (Pontifical Academy of Sciences)
ทรงเคยเป็นสมาชิกในคณะกรรมการสมณกระทรวงของสันตะสำนัก (Curial Membership)
สมณะกระทรวงคริสตจักรตะวันออก
สมณะกระทรวงพิธีกรรมและศีลศักดิ์สิทธิ์
สมณะกระทรวงมุขนายก
สมณะกระทรวงการประกาศพระวรสารสู่ปวงชน
สมณะกระทรวงการศึกษาคาทอลิก
และเลขาธิการของนครรัฐวาติกัน (Second Section) ด้านความสัมพันธ์กับรัฐอื่น
เป็นสมเด็จพระสันตะปาปา

หลังจากสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 สิ้นพระชนม์ในวันที่ 2 เมษายน 2548 พระองค์ก็ทรงได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปาเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2548 เมื่อพระชนมายุ 78 พรรษา เป็นสมเด็จพระสันตะปาปาที่มีอายุมากที่สุดที่เคยได้รับเลือก นับตั้งแต่สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 (พ.ศ. 2273) และเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาชาวเยอรมันพระองค์แรกตั้งแต่สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 (1522–1523) (สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 ทรงเป็นชาวเยอรมันด้วย เพราะในสมัยของพระองค์ เนเธอร์แลนด์รวมอยู่ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งปกครองโดยบรรพบุรุษของชาวเยอรมันในปัจจุบัน) (สมเด็จพระสันตะปาปาองค์สุดท้ายก่อนหน้าพระองค์ที่มาจากดินแดนที่อยู่ในเขตเยอรมนีปัจจุบันคือสมเด็จพระสันตะปาปาวิกเตอร์ที่ 2 ซึ่งดำรงตำแหน่งในปี 1055-1057)
การเลือกตั้งพระสันตะปาปาคราวนี้ใช้เวลาเพียง 2 วันเท่านั้น และมีการลงคะแนนทั้งหมด 4 ครั้ง ซึ่งถือว่าเร็วมากเมื่อเทียบกับการเลือกตั้งพระสันตะปาปาครั้งที่ผ่าน ๆ มา
สละสมณศักดิ์

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: ฮิส โฮลิเนส (ฝ่าพระบาท)
การขานรับ: ยัวร์ โฮลิเนส (เกล้ากระหม่อม พะย่ะค่ะ/เพคะ)
วันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 สำนักวาติกันมีแถลงการณ์ว่า สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 จะทรงสละตำแหน่งในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 เนื่องจากมีพระชนมายุมากขึ้นจึงไม่ทรงสามารถปฏิบัติพระกรณียกิจได้อย่างเต็มที่ นับเป็นพระสันตะปาปาพระองค์ที่ 11 ที่สละตำแหน่ง เมื่อสละตำแหน่งแล้วจึงดำรงพระสถานะเป็นสมเด็จพระสันตะปาปากิตติคุณ
เมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2563 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ทรงเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาที่มีพระชนมายุยืนที่สุดในประวัติศาสตร์ แซงหน้าสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 13 ที่สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2446
คำนูณ สิทธิสมาน

| คำนูณ สิทธิสมาน |
| --- | --- |


สมาชิกวุฒิสภา
ดำรงตำแหน่ง 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 – 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2498 (69 ปี)
คู่สมรส: สรวงมณฑ์ สิทธิสมาน

คำนูณ สิทธิสมาน (เกิด 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2498) นักการเมืองและสื่อมวลชนชาวไทย สมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 อดีตสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ปริญญาตรีจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยในระหว่างที่เรียนมีบทบาทเป็นเลขาธิการศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (ศนท.) ในปี พ.ศ. 2518
คำนูณมีส่วนร่วมในเหตุการณ์ 14 ตุลา และเหตุการณ์ 6 ตุลา ได้ทำงานหนังสือพิมพ์แนวการเมืองหลายฉบับในช่วงเวลานี้ เช่น สู่อนาคต, ไทยนิกร, จัตุรัส เป็นต้น เป็นผู้สัมภาษณ์พระเทพกิตติปัญญาคุณ (กิตติวุฑโฒ ภิกขุ) ในหนังสือพิมพ์จัตุรัส "ฆ่าคอมมิวนิสต์ไม่บาป" ก่อนเกิดเหตุการณ์ 6 ตุลา ไม่นาน[ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้]
ในปี พ.ศ. 2533 เข้าทำงานในเครือผู้จัดการมาจนปัจจุบัน โดยปัจจุบันมีตำแหน่งเป็นบรรณาธิการอาวุโสของเครือผู้จัดการ มีผลงานประจำทั้งคอลัมนิสต์ จัดรายการวิทยุ และพิธีกรรายการโทรทัศน์ เช่น เมืองไทยรายสัปดาห์ เป็นต้น
หลังเหตุการณ์รัฐประหารในปี พ.ศ. 2549 คำนูณได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในสัดส่วนของสื่อมวลชน ในต้นปี พ.ศ. 2551 คำนูณได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 10 จาก การสรรหาสมาชิกวุฒิสภาไทย พ.ศ. 2551จากที่ประชุมของคณะกรรมการสรรหา ซึ่งบทบาทของคำนูณถูกมองว่าอยู่ในกลุ่ม 40 ส.ว.
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 คำนูณได้รับเลือกให้กลับมาเป็นสมาชิกวุฒิสภาแบบสรรหาอีกครั้งหนึ่ง พร้อมกับกลุ่ม 40 ส.ว. ส่วนใหญ่และต่อมาได้เป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 11
หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ และกรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านกฎหมาย ในปี พ.ศ. 2562 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา
ครอบครัว

คำนูณ สิทธิสมาน สมรสกับ สรวงมณฑ์ สิทธิสมาน มีบุตรชาย 2 คน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2556 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
โกศล ปัทมะ

| โกศล ปัทมะม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 29 มกราคม พ.ศ. 2510 (58 ปี) อำเภอสีดา จังหวัดนครราชสีมา
พรรคการเมือง: เพื่อไทย (2554–ปัจจุบัน)

โกศล ปัทมะ (เกิด 29 มกราคม พ.ศ. 2510) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา สังกัดพรรคเพื่อไทย อดีตรองประธานกรรมาธิการการอุตสาหกรรม
ประวัติ

โกศล เกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2510 ที่จังหวัดนครราชสีมา เป็นบุตรนายบุศย์ นางปัดทุม ปัทมะ เป็นน้องชายนพดล ปัทมะ สำเร็จการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร ระดับปริญญาตรีและระดับปริญญาโท รัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
งานการเมือง

พ.ศ. 2554 ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมาเป็นครั้งแรก สังกัดพรรคเพื่อไทย เคยดำรงตำแหน่งรองประธานกรรมาธิการสามัญประจำสภา ในคณะกรรมาธิการการอุตสาหกรรม
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

โกศล ปัทมะ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดนครราชสีมา สังกัดพรรคเพื่อไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จังหวัดนครราชสีมา สังกัดพรรคเพื่อไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดนครราชสีมา สังกัดพรรคเพื่อไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
แหล่งข้อมูลอื่น

นายโกศล ปัทมะ เก็บถาวร 2012-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เว็บไซต์รัฐสภาไทย
บัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินของนายโกศล ปัทมะ[ลิงก์เสีย], สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ
ข้อมูลนักการเมืองไทย (นายโกศล ปัทมะ), ศูนย์ข้อมูลนักการเมือง
บุญจง วงศ์ไตรรัตน์

| บุญจง วงศ์ไตรรัตน์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 20 ธันวาคม พ.ศ. 2551 – 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553ดำรงตำแหน่งร่วมกับ ถาวร เสนเนียม
นายกรัฐมนตรี: อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
ก่อนหน้า: ปรีชา เร่งสมบูรณ์สุข ประสงค์ โฆษิตานนท์
ดำรงตำแหน่ง 14 มกราคม พ.ศ. 2554 – 8 สิงหาคม พ.ศ. 2554ดำรงตำแหน่งร่วมกับ ถาวร เสนเนียม
ถัดไป: ชูชาติ หาญสวัสดิ์ ฐานิสร์ เทียนทอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 มกราคม พ.ศ. 2504 (64 ปี) อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
พรรคการเมือง: เพื่อไทย (2565–2566) พลังประชารัฐ (2561–2565)   ภูมิใจไทย (2551–2556, 2566–ปัจจุบัน)   พลังประชาชน (2550–2551)   ไทยรักไทย (2543–2549)
คู่สมรส: กาญจนา วงศ์ไตรรัตน์
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
สังกัด: กองอาสารักษาดินแดน
ประจำการ: พ.ศ. 2552 –  2554
ยศ:  นายกองเอก

บุญจง วงศ์ไตรรัตน์ (เกิด 14 มกราคม พ.ศ. 2504) เป็นนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงมหาดไทย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และอดีตรองหัวหน้าพรรคภูมิใจไทย