stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กบหนังห้อย

| กบหนังห้อย |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
อันดับ:: Anura
วงศ์:: Leptodactylidae
วงศ์ย่อย:: Telmatobiinae
สกุล:: Telmatobius
สปีชีส์:: T.  culeus
ชื่อทวินาม
Telmatobius culeus (Garman, 1876)

ชื่อพ้อง
 Telmatobius albiventris Parker, 1940  Telmatobius crawfordi Vellard, 1953
กบหนังห้อย (อังกฤษ: Titicaca water frog, Saggy-skinned frog; ชื่อวิทยาศาสตร์: Telmatobius culeus) สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกกบชนิดหนึ่ง มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่โดดเด่น
กบหนังห้อย จัดอยู่ในวงศ์ Leptodactylidae ซึ่งเป็นวงศ์กบที่มีจำนวนสมาชิกมาก นับเป็นวงศ์ใหญ่ กระจายพันธุ์ตั้งแต่อเมริกากลาง, แคริบเบียน จนถึงอเมริกาใต้
กบหนังห้อยมีลักษณะเด่น คือ มีผิวหนังที่ใหญ่มาก จนห้อยย้อยและพับโก่งตัวขึ้นอย่างเป็นระเบียบ ซึ่งผิวหนังที่พับย่นนี้มีเพื่อสำหรับหายใจในน้ำที่มีอุณหภูมิเย็นจัดและในระดับที่ลึก เนื่องจากเป็นกบที่พบเฉพาะทะเลสาบตีตีกากา ในประเทศโบลิเวีย ใกล้กับเทือกเขาแอนดีส ซึ่งเป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ตั้งอยู่บนที่สูงถึง 3,800 เมตรจากระดับน้ำทะเล นับเป็นทะเลสาบแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บนที่สูงแห่งหนึ่งของโลก ทำให้มีปริมาณออกซิเจนต่ำ และอุณหภูมิของน้ำเย็นยะเยือก ซึ่งผิวหนังที่พับย่นของกบหนังห้อยเป็นการปรับตัวเพื่อให้เข้ากับการอาศัยในสภาพแวดล้อมแห่งนี้
โดยภายในผิวหนังมีหลอดเลือดฝอยหนาแน่นมากเพื่อช่วยแลกเปลี่ยนออกซิเจน และมีลักษณะการว่ายน้ำแบบส่ายไปมาเพื่อให้น้ำปะทะกับผิวหนังให้มากที่สุดเพื่อหายใจ ปอดมีขนาดเล็กกว่ากบวงศ์อื่น ๆ ถึง 4 เท่า และมีปริมาณแมตาบอลิสซึมต่ำมากที่สุดชนิดหนึ่งของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำทั้งหมด
กบหนังห้อยจะอาศัยเฉพาะอยู่แต่ในน้ำชั่วชีวิต นิ้วตีนทั้ง 4 ข้างมีพังผืดขนาดใหญ่มากเชื่อมต่อกัน จึงเป็นกบที่กระโดดไม่ได้ โดยปกติจะหลบซ่อนตัวอยู่ในกอพืชน้ำและสาหร่าย มีขนาดโตเต็มที่ราว 25-30 เซนติเมตร กบตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้หลายเท่า ซึ่งขนาดที่ใหญ่ที่สุด ถูกบันทึกไว้ในปี ค.ศ. 1973 โดย ฌาคส์ คุสโต นักสำรวจชาวฝรั่งเศสว่ายาวได้ถึง 2 ฟุต น้ำหนัก 2 ปอนด์ เมื่อยืดขาหลังออกเต็มที่ นับเป็นกบชนิดหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก กบหนังห้อยเป็นสัตว์ที่ชาวอินคา ชนพื้นเมืองของทวีปอเมริกาใต้ใช้ปรุงเป็นยามาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบัน สถานะของกบหนังห้อยอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์เต็มที่ ซึ่งเป็นผลมาจากการประมงที่มากขึ้น และการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมที่รังสีอัลตราไวโอเลตที่สาดส่องมายังผิวน้ำทะเลสาบตีตีกากามากขึ้น ที่ทำให้กบตายได้เนื่องจากมีผิวหนังที่บอบบาง
กบขนาดเล็ก ซึ่งหนังยังไม่ย่น
แหล่งข้อมูลอื่น

In the Land of Giant Frogs
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Telmatobius culeus ที่วิกิสปีชีส์
รางวัลสตาร์พิคส์ ครั้งที่ 11 ประจำปี พ.ศ. 2556

นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ผู้ชนะรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
ณเดชน์ คูกิมิยะ ผู้ชนะรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
คีรติ มหาพฤกษ์พงศ์ ผู้ชนะรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม

Mary is happy, Mary is happy – บริษัท ป๊อป พิคเจอร์ จำกัด
เกรียนฟิคชั่น – สหมงคลฟิล์ม, สตูดิโอคำม่วน
ตั้งวง – ซองซาวนด์โปรดักชั่น, นอร์ธสตาร์
ประชาธิป’ไทย – แตงกวา มาโตกราฟ
พี่มาก..พระโขนง – จีทีเอช, บริษัท จอกว้างฟิล์ม จำกัด
ผู้กำกับยอดเยี่ยม

คงเดช จาตุรันต์รัศมี (ตั้งวง)
ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล (เกรียนฟิคชั่น)
นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ (Mary Is Happy, Mary Is Happy)
บรรจง ปิสัญธนะกูล (พี่มาก..พระโขนง)
เป็นเอก รัตนเรือง, ภาสกร ประมูลวงศ์ (ประชาธิป’ไทย)
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม

ณเดชน์ คูกิมิยะ (คู่กรรม)
ณัฐสิทธิ์ โกฏิมนัสวนิชย์ (ตั้งวง)
พัทธดนย์ จันทร์เงิน (เกรียนฟิคชั่น)
ภาคิน คำวิลัยศักดิ์ (Love Syndrome รักโง่ ๆ)
มาริโอ้ เมาเร่อ (พี่มาก..พระโขนง)
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม

คีรติ มหาพฤกษ์พงศ์ (Love Syndrome รักโง่ๆ)
จุฬาลักษณ์ จุฬานนท์ (นางฟ้า)
พัชชา พูนพิริยะ (Mary Is Happy, Mary Is Happy)
สา สิทธิจันทร์ (สาวคาราโอเกะ)
สุทัตตา อุดมศิลป์ (Last summer ฤดูร้อนนั้น ฉันตาย)
นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม

กฤษดา สุโกศล แคลปป์ (Mary Is Happy, Mary Is Happy)
กิตติศักดิ์ ปฐมบูรณา (เกรียนฟิคชั่น)
จิรายุ ละอองมณี (Last Summer ฤดูร้อนนั้น ฉันตาย)
บำเรอ ผ่องอินทรกุล (สารวัตรหมาบ้า)
พงศธร จงวิลาส (พี่มาก..พระโขนง)
นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม

ชนนิกานต์ เนตรจุ้ย (Mary Is Happy, Mary Is Happy)
ณัฐรัฐ เลขา (ตั้งวง)
ธิติรัตน์ โรจน์แสงรัตน์ (Love Syndrome รักโง่ๆ)
บงกช คงมาลัย (นางฟ้า)
วนิดา เติมธนาภรณ์ (เกรียนฟิคชั่น)
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม

Love Syndrome รักโง่ๆ – มนชยา พานิชสาส์น, วรกร วีระกุล, วิลาสินี เรืองประจวบกุล, วรกร วีระกุล, รัชฎ์ภูมิ บุญบัญชาโชค
Mary Is Happy, Mary Is Happy – นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์
เกรียนฟิคชั่น – ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล, นิวรุจ ฑีมะโภวรรณ
ตั้งวง – คงเดช จาตุรันต์รัศมี
พี่มาก..พระโขนง – นนตรา คุ้มวงศ์, ฉันทวิชช์ ธนะเสวี, บรรจง ปิสัญธนะกูล
ลำดับภาพยอดเยี่ยม

Last Summer ฤดูร้อนนั้น ฉันตาย – สุนิตย์ อัศวินิกุล, พรรณิภา กบิลลิกกะวานิชย์, มานุสส วรสิงห์, กมลธร เอกวัฒนกิจ, สุชาติ แสงชู, ภราดร เวศอุรัย, สุรศักดิ์ ปานกลิ่น
Mary Is Happy, Mary Is Happy – ชลสิทธิ์ อุปนิกขิต
เกรียนฟิคชั่น – ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล, จิรศักดิ์ จักรวาฬ
ตั้งวง – มานุสส วรสิงห์, กมลธร เอกวัฒนกิจ
พี่มาก..พระโขนง – ธรรมรัตน์ สุเมธศุภโชค
กำกับภาพยอดเยี่ยม

Last Summer ฤดูร้อนนั้น ฉันตาย – สยมภู มุกดีพร้อม
คู่กรรม – สราวุธ วิเชียรสาร
ตั้งวง – ม.ร.ว.อัมพรพล ยุคล, ศรันย์ ศรีสิงห์ชัย
ฟ้าต่ำ แผ่นดินสูง – นนทวัฒน์ นำเบญจพล
สาวคาราโอเกะ – Sandi Sissel, ชนานันท์ โชติรุ่งโรจน์
ออกแบบงานสร้างยอดเยี่ยม

Mary Is Happy, Mary Is Happy – ราสิเกติ์ สุขกาล
คู่กรรม – บุญชัย อภินทนาพงศ์
ตั้งวง – ราสิเกติ์ สุขกาล
พี่มาก..พระโขนง – อรรคเดช แก้วโคตร
Last Summer ฤดูร้อนนั้น ฉันตาย – Local Color Film, อรรคเดช แก้วโคตร
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม

Mary Is Happy, Mary Is Happy – โสมสิริ แสงแก้ว
เกรียนฟิคชั่น – พัทธมน พงศ์ชัยประเสริฐ
คู่กรรม – ไจแอ๊นท์ เวฟ (Giant Wave)
พี่มาก..พระโขนง – ชาติชาย พงษ์ประภาพันธ์ และ หัวลำโพงริดดิม
สารวัตรหมาบ้า - โมโนโทน มิวสิค โปรดักชั่น
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กรางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ |
| --- | --- |
รางวัล:  ภาพยนตร์  ผู้กำกับภาพยนตร์  นักแสดงนำชาย  นักแสดงนำหญิง  นักแสดงสมทบชาย  นักแสดงสมทบหญิง  บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม 
งานประกาศรางวัล:  2546  2547  2548  2549  2550  2551  2552  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563
กบแอฟริกันบูลฟร็อก

| กบแอฟริกันบูลฟร็อก |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
อันดับ:: Anura
วงศ์:: Ranidae
สกุล:: Pyxicephalus
สปีชีส์:: P.  adspersus
ชื่อทวินาม
Pyxicephalus adspersus (Tschudi, 1838)

กบแอฟริกันบูลฟร็อก (อังกฤษ: African bullfrog; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pyxicephalus adspersus) เป็นกบชนิดที่ใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ของโลก ลำตัวมีสีน้ำตาลปนเขียว จุดสีน้ำตาล บริเวณส่วนหัวสีเขียวเคลือบน้ำตาล ขาทั้งสี่มีลายน้ำตาลดำ ขาหลังมีลายขวาง ลำตัวอ้วนข้างท้องมีลายน้ำตาลใต้ท้องเป็นสีขาว ผิวหนังส่วนใหญ่เรียบจะมีบ้างเป็นบางส่วนที่ขรุขระ มีถิ่นกำเนิดที่ทวีปแอฟริกาแถบแอฟริกากลางจนถึงแอฟริกาใต้
ความแตกต่างระหว่างตัวผู้กับตัวเมีย นอกจากอวัยวะเพศแล้วตัวผู้จะมีวงแก้วหูใหญ่กว่าตาและอยู่ทางด้านหลัง ลำตัวจะมีสีเข้มบริเวณใต้คางซึ่งมีสีจะเหลืองปนเขียวอย่างชัดเจนบริเวณใต้คางจะเป็นสีเหลือง แต่เพศเมียผิวหนังจะสดใสกว่าและมีวงแก้วหูเล็กกว่าตา
กบแอฟริกันบูลฟร็อกเมื่อโตเต็มวัยจะมีขนาดยาวประมาณ 8-10 นิ้ว พร้อมผสมพันธุ์ได้เมื่ออายุ 12-18 เดือน ตัวผู้จะส่งเสียงร้องคล้ายวัวเพื่อหาคู่ จึงเป็นที่มาของชื่อ (บูลฟร็อก = กบวัว) หากตัวเมียที่มีความพร้อมบริเวณเอวจะพองโต ท้องอูมเมื่อพลิกด้านท้องขึ้นจะไม่เห็นเส้นเลือดใต้ผิวหนัง เมื่อไข่ถูกผสมน้ำเชื้อแล้วจะฟักออกเป็นตัวภายในเวลา 3 วัน เมื่อฟักเป็นลูกอ๊อดแล้ว ตัวผู้จะเป็นผู้ดูแล เมื่อแหล่งน้ำที่ลูกอ๊อดอาศัยอยู่นั้นเหือดแห้งลง กบแอฟริกันบูลฟร็อกตัวผู้จะใช้ขาหลังขุดดินเพื่อให้แหล่งน้ำที่ลูกอ๊อดอยู่นั้นเชื่อมต่อกับแหล่งน้ำที่ใหญ่กว่า เพื่อให้ลูกอ๊อดอยู่รอดต่อไป
กบแอฟริกันบูลฟร็อก ได้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์แปลก ๆ เช่น สัตว์เลื้อยคลาน, สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ โดยเฉพาะวัยรุ่น โดยมีราคาขายประมาณ 1,500-2,000 บาทต่อตัว ด้วยความที่ใหญ่ในรูปร่างที่ใหญ่กว่ากบทั่วไป จึงอาจสุ่มเสี่ยงที่จะเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่จะก่อให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อมได้ในอนาคต เนื่องจากกินกบหรือเขียดขนาดเล็ก, ลูกปลาและสัตว์ชนิดอื่นเป็นอาหาร
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pyxicephalus adspersus ที่วิกิสปีชีส์
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ

เคหสงเคราะห์และโรงทำงานเดิมที่แนนท์วิชในอังกฤษที่ก่อตั้งตามบทบัญญัติในกฎหมายประชาสงเคราะห์มาตั้งแต่ราว ค.ศ. 1780
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ (อังกฤษ: English Poor Laws) กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษเป็นระบบการบรรเทาทุกข์คนยากจนที่มีผลใช้บังคับในอังกฤษและเวลส์ ที่วิวัฒนาการมาจากกฎหมายของยุคกลางตอนปลายและของสมัยทิวดอร์ก่อนที่จะนำมาประมวลเป็นกฎหมายในระหว่างปี ค.ศ. 1587 ถึงปี ค.ศ. 1598 ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ใช้กันมาจนกระทั่งเมื่อเกิดระบบรัฐสวัสดิการขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษเริ่มใช้กันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1536 เมื่อพระราชบัญญัติเพื่อแก้ปัญหา “คนยากจนผู้ทุพพลภาพ” (impotent poor) ผู้ช่วยเหลือตนเองไม่ได้หรือไม่อาจจะทำงานตามปกติได้เช่นผู้สูงอายุหรือเด็กหรือผู้เจ็บป่วย แต่อันที่จริงแล้วอังกฤษมีกฎหมายที่เก่ากว่านั้นที่เป็นพระราชบัญญัติที่ใช้กันมาตั้งแต่สมัยทิวดอร์เพื่อแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นโดยคนจรจัดและขอทาน ประวัติของกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษและเวลส์มักจะเป็นสองฉบับ “กฎหมายประชาสงเคราะห์ฉบับเดิม” ที่ได้รับการอนุมัติในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 “กฎหมายประชาสงเคราะห์ฉบับใหม่” ที่ได้รับการอนุมัติในปี ค.ศ. 1834 ที่เป็นฉบับที่ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงระบบการบรรเทาทุกข์คนยากจนที่ใช้กันอยู่เป็นอันมาก กฎหมายฉบับหลังเปลี่ยนระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์จากระบบที่บริหารกันอย่างไม่มีแบบมีแผนโดยเจ้าหน้าที่ระดับท้องถิ่นมาเป็นระบบที่บริหารจากศูนย์กลาง ที่ก่อให้เกิดการก่อตั้งเคหสงเคราะห์และโรงทำงานกันขึ้นอย่างขนานใหญ่โดยสหภาพกฎหมายประชาสงเคราะห์
ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษมิได้รับการยกเลิกอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1967 เมื่อเนื้อหาบางอย่างยังคงระบุอยู่ในพระราชบัญญัติเพื่อการให้ความช่วยเหลือแก่ผู้มีความจำเป็น ค.ศ. 1948(อังกฤษ: National Assistance Act 1948 ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์เริ่มขาดประสิทธิภาพเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 จากสาเหตุหลายประการเช่นการเริ่มใช้ พระราชบัญญัติเพื่อการปฏิรูประบบประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ (อังกฤษ: Liberal welfare reforms) และความช่วยเหลือที่เพิ่มขึ้นจากหน่วยงานอื่นๆ ของเอกชนและกลุ่มสหภาพแรงงานต่างๆ ที่ก่อตั้งขึ้น และรวมทั้งการปฏิรูปที่เกิดขึ้นบางครั้งที่ละเลยบทบัญญัติของระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ที่ยังคงมีอยู่
ดูเพิ่ม

รัฐสวัสดิการ
เคหสงเคราะห์และโรงทำงาน
แหล่งข้อมูลอื่น

History/chronology of poor law, transcripts of main Acts, much on workhouses, unions etc.
Article on the Poor Laws from EH.NET's Encyclopedia เก็บถาวร 2010-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Annotated text of an Act of 1598 of which the 1601 Act was a revision (scroll down to (H))
Report of the Royal Poor Law Commission 1834
Workhouse records on The National Archives' website.
Poor Law – 1911 Encyclopædia Britannica article
Poor Law Unions at visionofbritain.org.uk
List of Poor Law Unions in England เก็บถาวร 2006-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Poor Law at a Web of English History เก็บถาวร 2007-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A famous depiction of women in the Victorian workhouse – 'A scene in the Westminster Union, 1878'
British Social Policy 1601–1948 เก็บถาวร 2007-06-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Poor Law research guide เก็บถาวร 2004-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from The National Archives, UK
Southwell Workhouse – National Trust เก็บถาวร 2010-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Workhouse – The Story of Workhouses
กรด 4-คลอโรฟีนอกซีแอซีติก

กรด 4-คลอโรฟีนอกซีแอซีติก (อังกฤษ: 4-chlorophenoxyacetic acid, parachlorophenoxyacetate, pCPA) เป็นออกซินที่ใช้ในการเพิ่มการติดผลของมะเขือเทศ เพิ่มขนาดผลขององุ่นและสับปะรด สารบริสุทธิ์อยู่ในรูปผลึกสีขาว ละลายได้ดีในแอลกอฮอล์
กบทาสี

| กบทาสี |
| --- | --- |

กบทาสีไอบีเรีย (D. galganoi)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
อันดับ:: Anura
วงศ์:: Alytidae
สกุล:: Discoglossus Otth, 1837

ชนิดต้นแบบ
Discoglossus pictus Otth, 1837
ชนิด
 6 ชนิด ดูในเนื้อหา

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
กบทาสี (อังกฤษ: Painted frog) เป็นสกุลของกบในสกุล Discoglossus ในวงศ์คางคกหมอตำแย (Alytidae)
เป็นกบขนาดเล็กมีความยาวลำตัวประมาณ 6–7 เซนติเมตร อาศัยอยู่ในพื้นที่ป่าค่อนข้างเปิดโล่งและอยู่ใกล้แหล่งน้ำ โดยขุดโพรงที่มีอุโมงค์เป็นระบบเชื่อมต่อกัน การขุดโพรงใช้ขาหน้าและใช้ส่วนหัวดันวัสดุให้ออกจากโพรง ตัวผู้ส่งเสียงร้องหาตัวเมีย และกอดรัดตัวเมียในตำแหน่งเอวเมื่อผสมพันธุ์
การจำแนก

พบกระจายพันธุ์ในภาคตะวันตกของทวีปยุโรป จนถึงตะวันออกกลางและตะวันออกเฉียงเหนือของแอฟริกา
| ชื่อทวินามและผู้บรรยาย | ชื่อสามัญ |
| --- | --- |

Discoglossus galganoi Capula, Nascetti, Lanza, Bullini & Crespo, 1985: กบทาสีไอบีเรีย
Discoglossus jeanneae Busack, 1986: กบทาสีสเปน
Discoglossus montalentii Lanza, Nascetti, Capula, & Bullini, 1984: กบทาสีคอร์ซิกา
Discoglossus pictus Otth, 1837: กบทาสีเมดิเตอร์เรเนีย
Discoglossus sardus Tschudi In Otth, 1837: กบทาสีติร์เรเนียน
Discoglossus scovazzi Camerano, 1878: กบทาสีโมร็อกโก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Discoglossus ที่วิกิสปีชีส์
กรณีเทียนอันเหมิน

กรณีเทียนอันเหมิน (อังกฤษ: Tiananmen Incident) เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน 2519 ณ จัตุรัสเทียนอันเหมินในกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดตรงกับเทศกาลเช็งเม้ง หลังเหตุการณ์นานจิง และมีชนวนเหตุจากการถึงแก่อสัญกรรมของนายกรัฐมนตรีโจว เอินไหลในปีเดียวกันก่อนหน้านี้ บางคนคัดค้านการแสดงความไว้อาลัย และเริ่มชุมนุมกันในจัตุรัสเพื่อประท้วงต่อรัฐบาลกลาง ซึ่งอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของแก๊งออฟโฟร์เป็นส่วนใหญ่ ซึ่งสั่งการให้เก็บกวาดจัตุรัส
เหตุการณ์นี้ถูกคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์ตีตราว่าเป็นปฏิกิริยาปฏิวัติทันที และใช้เป็นทางผ่านสู่การปลดและการจับกุมในบ้านของรองนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น เติ้ง เสี่ยวผิง ซึ่งถูกกล่าวหาว่าวางแผนเหตุการณ์ดังกล่าว คำวินิจฉัยของคณะกรรมการกลางในเหตุการณ์นี้ถูกย้อนหลังการปฏิวัติวัฒนธรรมยุติ และภายหลังได้รับการสรรเสริญว่าเป็นการแสดงออกซึ่งความรักประเทศชาติ
กบฏท้าวศรีสุดาจัน

ใบปิดภาพยนตร์
กบฏท้าวศรีสุดาจัน (อังกฤษ: The King Maker)  เป็นภาพยนตร์ไทยอิงประวัติศาสตร์ สร้างและเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2548 นำแสดงโดย ยศวดี หัสดีวิจิตร, แกรี่ สเตรจช์, สิรินยา เบอร์บริดจ์, จอห์น รีทส์ เดวี่ส์, พุฒิชัย อมาตยกุล, นิรุตต์ ศิริจรรยา, ดอม เหตระกูล, โอลิเวอร์ พูพาร์ท, ชาลี ไตรรัตน์ กำกับโดย เล็ก กิติพราภรณ์
เนื้อเรื่องย่อ

เฟอร์นานโด้ เดอ กาม่า (แกรี่ สเตรจช์) ทหารหนุ่มชาวโปรตุเกสเรือแตกกลางพายุ ร่างของเขาได้ถูกซัดมาติดที่ชายหาดแห่งหนึ่ง และถูกจับขายเป็นทาส แต่ได้มาเรีย (สิรินยา เบอร์บริดจ์) หญิงชาวโปรตุเกสเช่นกันที่อาศัยอยู่ ณ เมืองสาครบุรี ได้ช่วยไว้ จากนั้นทั้งคู่จึงได้สนิทสนมกันมากขึ้น
ฟิลลิปป์ (จอห์น รีทส์ เดวี่ส์) พ่อของมาเรีย เป็นทหารรับจ้างในองค์เหนือหัว (นิรุตต์ ศิริจรรยา) กษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา ซึ่งในขณะนั้นกำลังมีสงครามกับอาณาจักรล้านนา เฟอร์นานโด้ก็ได้ติดตามไปรบในสงครามครั้งนั้นด้วย และได้กลายเป็นองครักษ์ขององค์เหนือหัว พร้อมกับทอง (ดอม เหตระกูล) ชาวนาชาวไทย ขณะเดียวกันในพระนคร ท้าวศรีสุดาจันทร์ (ยศวดี หัสดีวิจิตร) มเหสีขององค์เหนือหัว ได้ลักลอบเป็นชู้กับพัน (พุฒิชัย อมาตยกุล) มหาดเล็กรับใช้ในวัง ทั้งคู่วางแผนสังหารองค์เหนือหัวและสมเด็จพระยอดฟ้า (ชาลี ไตรรัตน์) ลูกชายของตน เพื่อที่ทั้งคู่จะได้ขึ้นครองแผ่นดินเสียเอง
ส่วนสาเหตุของเฟอร์นานโด้ที่ต้องเดินทางมาที่สาครบุรี เพื่อตามล้างแค้นบุคคลที่ฆ่าล้างตระกูลของตน ซึ่งก็คือ ฟิลลิปป์ เมื่อได้ล้างแค้นแล้ว องค์เหนือหัวก็ถูกลอบปลงประชนม์ เฟอร์นานโด้และทองสืบทราบว่า ต้นเหตุก็คือ ท้าวศรีสุดาจันทร์และพัน ทั้งคู่พยายามกบฏแต่ไม่สำเร็จ ถูกจับได้และถูกบังคับให้ต่อสู้กันเอง ถ้าไม่ทำครอบครัวและคนรักของทั้งคู่จะถูกประหาร แต่ในระหว่างนั้น เจ้าฟ้าชัยรัตน์ (โอลิเวอร์ พูพาร์ท) อนุชาขององค์เหนือหัวก็ได้ยกกำลังเข้ายึดอำนาจ และได้ประหารชีวิตท้าวศรีสุดาจันทร์และเสียบศีรษะประจานไว้ที่หน้าประตูเมือง
คำวิจารณ์

กบฏท้าวศรีสุดาจัน เป็นภาพยนตร์ที่ไม่ได้ฉายในโรงภาพยนตร์แต่ออกเป็นวีซีดี เป็นภาพยนตร์ที่ทางไทยกับสหรัฐอเมริการ่วมมือกันสร้าง ดังจะเห็นได้จากมีดาราไทยและดาราฮอลลีวู้ดร่วมแสดงด้วยกัน เป็นภาพยนตร์ที่พูดเป็นภาษาอังกฤษทั้งเรื่อง เนื้อเรื่องอิงประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นในอดีต แต่ได้รับคำวิพากษ์วิจารณ์ในแง่ลบมาตั้งแต่เริ่มสร้าง ตั้งแต่ชื่อของภาพยนตร์ ซึ่งตอนแรกผู้สร้างจะใช้ชื่อว่า "กษัตริย์ผลัดแผ่นดิน" เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อภาษาอังกฤษ แต่ถูกติงว่าไม่เหมาะสมจึงเปลี่ยนมาเป็น กบฏท้าวศรีสุดาจัน แทน กระนั้น เนื้อเรื่องก็ยังสร้างได้ผิดเพี้ยนจากประวัติศาสตร์หลายประการ มีหลายฉากที่เกินความเป็นจริง อีกทั้งชื่อตัวละครก็ยังผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริงอีกด้วย จึงได้รับคะแนนเพียง 3.6 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาว จากเว็บไซต์ IMDb
แหล่งข้อมูลอื่น

กบฏท้าวศรีสุดาจัน (2005) ที่สยามโซน
The King Maker ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
กฎหมายลิบบี ไซออน

กฎหมายกระทรวงสุขภาพรัฐนิวยอร์ก มาตรา 405 (อังกฤษ: New York State Department of Health Code, Section 405) หรือรู้จักในชื่อ กฎหมายลิบบี ไซออน (อังกฤษ: Libby Zion Law) เป็นข้อกำหนดที่จำกัดเวลางานของแพทย์ประจำบ้านในโรงพยาบาลในรัฐนิวยอร์กให้ไม่เกินราว 80 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ชื่อกฎหมายตั้งตามชื่อของลิบบี ไซออน (Libby Zion) ซึ่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1984 ด้วยวัย 18 ปีภายใต้การดูแลของแพทย์ที่พ่อของเธอเชื่อว่าเป็นแพทย์ประจำบ้านและแพทย์ใช้ทุนที่ทำงานหนักเกินไป ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2003 สภารับรองบัณฑิตแพทยศาสตร์ได้นำเอาข้อบังคับคล้ายกันมาใช้กับทุกสถาบันผลิตแพทย์ในสหรัฐที่ได้รับการรับรองโดยสภา
ถึงแม้ว่าขบวนการทางกฎหมายจะเจอหลักฐานเกี่ยวกับการเสียชีวิตของไซออนที่ขัดกันอยู่ แต่ในปัจจุบัน การเสียชีวิตของเธอเข้าใจว่าเกิดจากกลุ่มอาการเซโรโทนิน ซึ่งเกิดจากปฏิกิริยาระหว่างยาฟีเนลซีนที่เธอทานอยู่แล้วก่อนเข้าโรงพยาบาล กับยาเพทิดีน ที่ให้โดยแพทย์ประจำบ้าน การฟ้องร้องและตรวจสอบหลังการเสียชีวิตของเธอ และการนำมาปรับใช้กับสภาพการทำงานและการดูแลผู้ป่วยของแพทย์ใช้ทุนและแพทย์ประจำบ้าน ถูกนำมาเผยแพร่สู่สาธารณะอย่างหนักโดยสื่อและในวารสารทางการแพทย์หลายฉบับ
การเสียชีวิตของลิบบี ไซออน

ลิบบี ไซออน (Libby Zion, พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 – 5 มีนาคม ค.ศ. 1984) เป็นนักศึกษาชั้นปีหนึ่งของวิทยาลัยเบนนิงตัน ในเบนนิงตัน รัฐเวอร์มอนต์ เธอทานฟีเนลซีน ซึ่งเป็นยาต้านซึมเศร้าเป็นประจำทุกวัน ผลการชันสูตรพลิกศพของโรงพยาบาลพบร่องรอยของโคเคน แต่ผลการตรวจอื่น ๆ ในภายหลังไม่พบ ไซออนเป็นลูกสาวของซิดนีย์ ไซออน นักกฎหมายที่เขียนให้กับ เดอะนิวยอร์กไทมส์ เธอมีพี่น้องเป็นผู้ชายสองคน คือแอดัม (Adam) และ เจด (Jed) ข่าวมรณกรรมของเธอที่เผยแพร่ใน เดอะนิวยอร์กไทมส์ เขียนในหนึ่งวันหลังเธอเสียชีวิต ระบุว่าเธอป่วยด้วย "อาการคล้ายหวัด" เป็นเวลาหลายวันก่อนหน้า ในบทความระบุว่าเธอถูกรับเข้าเป็นผู้ป่วยในของโรงพยาบาลนิวยอร์ก และเสียชีวิตจากหัวใจวายโดยยังไม่ทราบสาเหตุ
ลิบบี ไซออน ถูกรับเข้าเป็นผู้ป่วยในของโรงพยาบาลหลังเธอมาที่ห้องฉุกเฉิน โดยแพทย์ประจำบ้านที่อยู่เวรห้องฉุกเฉินคืนวันที่ 4 มีนาคม เรย์มอนด์ เชอร์แมน (Raymond Sherman) แพทย์ประจำตระกูลของไซออน เห็นด้วยกับแผนที่จะให้สารน้ำและสังเกตอาการของเธอ แพทย์ประจำบ้านสองคนได้รับมอบหมายให้เป็นแพทย์ประจำตัวไซออนขณะเป็นผู้ป่วยในของโรงพยาบาล ทั้งสองคนได้แก่ ลุยส์ ไวน์สไตน์ (Luise Weinstein) และ เกร็ก สโตน (Gregg Stone) ซึ่งได้ทำการตรวจประเมินอาการของเธอ ไวน์สไตน์เป็นแพทย์ประจำบ้านปีที่หนึ่ง (ในสหรัฐเรียกว่าแพทย์ใช้ทุน; อินเทิร์น หรือ PGY-1) ส่วนสโตนเป็นแพทย์ประจำบ้าน PGY-2 ทั้งคู่ไม่สามารถประเมินได้ว่าไซออนเจ็บป่วยจากอะไร กระนั้น สโตนได้เสนอว่าอาการของเธออาจเป็นแค่การตอบสนองเกินจริง (simple overreaction) ต่ออาการเจ็บป่วยปกติ หลังปรึกษากับเชอร์แมน แพทย์ประจำบ้านทั้งสองได้จ่ายยาเพทิดีน เพื่อควบคุม "อาการกระตุกเคลื่อนไหวแปลก ๆ" ที่ไซออนมีตอนแรกเข้ารับ
ทั้งไวน์สไตน์และสโตนมีภาระรับผิดชอบผู้ป่วยคนอื่นอีกหลายสิบคน หลังประเมินไซออนเสร็จแล้ว ไวน์สไตน์ได้ออกไปดูแลผู้ป่วยคนอื่นต่อ ส่วนสโตนไปหลับพักผ่อนในห้องพักรอเรียกที่ตึกติดกัน อย่างไรก็ตาม อาการของไซออนไม่ดีขึ้นและยังคงสั่นอยู่ พยาบาลได้โทรแจ้งอาการแก่ไวน์สไตน์ เขาได้สั่งให้รัดผู้ป่วยไว้ และสั่งยาฮาโลเพอริดอลทางโทรศัพท์เพื่อคุมอาการสั่น
ท้ายที่สุด ไซออนนอนหลับหลังได้รับยา แต่พอเวลา 6:30 น. อุณหภูมิเธอสูงขึ้นถึง 107 องศาฟาเรนไฮต์ (42 องศาเซลเซียส) ไวน์สไตน์ถูกโทรเรียกและได้พยายามลดอุณหภูมิ แต่ท้ายที่สุดไซออนเสียชีวิตจากหัวใจวายก่อนที่ได้แก้อาการอุณหภูมิสูงได้ การกู้ชีพไม่เป็นผล และไวน์สไตน์ได้โทรแจ้งพ่อแม่ของไซออนทางโทรศัพท์
การสอบสวน

พ่อแม่ของไซออนเชื่อว่าเธอเสียชีวิตจากจำนวนบุคลากรที่ไม่เพียงพอของโรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอนนี้ ซิดนีย์ ไซออน ตั้งคำถามถึงความสามารถ (competence) ของแพทย์ด้วยสองเหตุผลหลัก ประการแรกคือการให้ยาเพทิดีนที่สามารถเกิดปฏิกิริยากับยาฟีเนลซีนที่ไซออนทานอยู่เดิมได้ ปฏิกิริยาระหว่างสองยานี้ไม่เป็นที่ทราบทั่วไปในแพทย์ในเวลานั้น และเพราะด้วยกรณีนี้ ปฏิกิริยาระหว่างยาทั้งสองถึงกลายมาเป็นที่ทราบกันทั่วไปในวงการแพทย์ ประการที่สองคือการใช้การมัดตัวและยาจิตเวชฉุกเฉิน (ฮาโลเพริดอล) ซิดนีย์กล่าวว่า "พวกเขา[แพทย์] ได้ให้ยาที่มีมุ่งหมายเพื่อฆ่าเธอ[ลิบบี] แล้วก็มาไม่สนใจเธอ ยกเว้นแต่แค่มามัดเธอเหมือนสุนัข" และยังเรียกการเสียชีวิตของเธอว่ามาจาก "ฆาตกรรม" ซึ่งสร้างความกังวลในบรรดาแพทย์อย่างมาก ในขณะเดียวกัน ซิดนีย์ยังตั้งข้อสงสัยถึงชั่วโมงการทำงานต่อเนื่องที่ยาวนานของแพทย์ประจำบ้านในเวลานั้น ในส่วนความเห็น (op-ed) บน นิวยอร์กไทมส์ เขาได้เขียนว่า "คุณไม่ต้อง[เรียนจบ]อนุบาลด้วยซ้ำ ที่จะรู้ว่าแพทย์ประจำบ้านคนหนึ่งที่ทำงานกะ 36 ขั่วโมง ไม่ใช่สภาวะที่จะตัดสินใจได้ถูก - ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความเป็นความตายเลย" ท้ายที่สุด กรณีนี้กลายมาเป็นการต่อสู้ทางกฎหมายที่สำคัญและมีข้อโต้แย้งหลายครั้ง รวมถึงยังถูกนำไปเผยแพร่ในวารสารการแพทย์ระดับสูงหลายฉบับ
ผลสืบเนื่อง

หลังการตัดสินลงโทษแพทย์ประจำบ้านทั้งสองคน ผู้ว่าการกระทรวงสุขภาพรัฐนิวยอร์ก เดวิด แอ็กเซลร็อด ตัดสินใจที่จะแจ้งปัญหาเชิงโครงสร้างในระบบแพทย์ประจำบ้าน โดยการจัดตั้งคณะกรรมการริบบินน้ำเงินประกอบด้วยผู้เขี่ยวชาญหลายคน ภายใต้การนำโดยเบอร์แทรนด์ เอ็ม เบลล์ แพทย์ปฐมภูมิประจำวิทยาลัยแพทยศาสตร์แอลเบิร์ท ไอน์สไตน์ ในเดอะบรองซ์ เบลล์เป็นที่รู้จักดีจากจุดยืนที่วิจารณ์การขาดการควบคุมดูแลแพทย์ที่กำลังฝึกหัดอยู่ คณะกรรมการนี้มีชื่อว่ากคณะกรรมการที่ปรึกษาเฉพาะกิจว่าด้วยบริการสุขภาพฉุกเฉิน (Ad Hoc Advisory Committee on Emergency Services) และต่อมาเป็นที่รู้จักทั่วไปในชื่อ คณะกรรมการเบลล์ (Bell Commission) มีหน้าที่ในการประเมินการกำกับดูแลแพทย์ในรัฐ และพัฒนารายการข้อแนะนำสำหรับปัญหาเกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วย และชั่วโมงการทำงานของแพทย์ประจำบ้าน
ในปี ค.ศ. 1989 รัฐนิวยอร์กได้นำเอาข้อเสนอแนะของคณะกรรมการเบลล์มาใช้ ข้อเสนอแนะดังกล่าวเสนอว่า "แพทย์ประจำบ้านไม่ควรจะทำงานมากกว่า 80 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ หรือมากกว่า 24 ชั่วโมงติดต่อกัน", แพทย์เจ้าของไข้ "จะต้องปรากฏตัวด้วยตนเองที่โรงพยาบาลตลอดเวลา" และ ให้ "โรงพยาบาลจัดตั้ง 'เวรกลางคืน' (night floats) ซึ่งคือแพทย์ที่ทำงานข้ามคืนเพียงอย่างเดียวเพื่อให้เพื่อนร่วมงานได้พักผ่อน)" การตรวจสอบหลังข้อบังคับนี้ประกาศใช้มีกระทรวงสุขภาพรัฐนิวยอร์กเป็นผู้มีอำนาจในการจัดการกับโรงพยาบาลที่ละเมิดข้อบังคับเหล่านี้ นับจากนั้น ข้อบังคับคล้าย ๆ กันได้ถูกนำมาใช้ในรัฐอื่น ๆ หลายรัฐ และในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2003 สภาการรับรองบัณฑิตแพทยศาสตร์ (Accreditation Council for Graduate Medical Education; ACGME) ได้นำเอาข้อบังคับคล้ายกันมาบังคับใช้ในทุกสถาบันผลิตแพทย์ในสหรัฐ ที่ได้รับการรับรองโดยสภา
กติกาสัญญาเหล็ก

| กติกาสัญญามิตรภาพและพันธมิตรระหว่างเยอรมนีและอิตาลี |
| --- | --- |
กาลีซโซ ชิอาโน, อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และ โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ กำลังเซ็นกติกาสัญญาเหล็ก ในทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์ ในเบอร์ลิน
ประเภท: ทหาร-การเมือง
วันลงนาม: 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1939
ที่ลงนาม: เบอร์ลิน, เยอรมนี
วันหมดอายุ: 1949 (effectively in 1943/5)
ผู้ลงนาม:    ไรช์เยอรมัน   อิตาลี 
ภาษา: เยอรมัน, อิตาลี
กติกาสัญญาเหล็ก (อังกฤษ: Pact of Steel) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า กติกาสัญญามิตรภาพและพันธมิตรระหว่างเยอรมนีและอิตาลี (อังกฤษ: Pact of Friendship and Alliance between Germany and Italy) เป็นสนธิสัญญาระหว่างอิตาลีและนาซีเยอรมนี เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1939 โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของทั้งสองฝ่าย และมีพยานของทั้งสองฝ่าย เคาท์ กาลีซโซ ชิอาโน (ฝ่ายอิตาลี) และโยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ (ฝ่ายเยอรมนี)
กติกาสัญญาดังกล่าวแบ่งออกเป็น 2 ส่วน: ส่วนแรกเป็นการประกาศความไว้วางใจและช่วยเหลือซึ่งกันระหว่างอิตาลีและนาซีเยอรมนี และส่วนที่สองซึ่งถือว่าเป็นข้อตกลงลับ ซึ่งเป็นการให้ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจและการทหาร อย่างไรก็ตาม ฝ่ายคณะรัฐบาลอิตาลี รวมไปถึง เคาท์ กาลีอัสโซ คาเอียโน ต่างก็มีปฏิกิริยาต่อต้านกติกาสัญญา
มุสโสลินีลงนามในกติกาสัญญาดังกล่าว กติกาสัญญาเหล็กนี้ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็น "กติกาสัญญาเลือด" (Pact of Blood)
เนื้อหา

โดยทั่วไปแล้ว กติกาสัญญาเหล็กได้กำหนดให้เยอรมนีและอิตาลีต้องให้ความช่วยเหลือแก่กันและกัน และให้ความช่วยเหลือทางการทหารเมื่ออีกฝ่ายอยู่ในสถานะสงคราม กติกาสัญญาดังกล่าวยังได้กำหนดให้ทั้งสองประเทศไม่สามารถตกลงสันติภาพได้หากปราศจากความเห็นชอบของอีกฝ่าย โดยกติกาญญาดังกล่าวได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ว่าจะเกิดสงครามในอีกสามปี แต่ทว่าอิตาลีเตรียมตัวไม่พร้อมสำหรับสงครามโลกครั้งที่สอง และต้องใช้เวลากว่าหนึ่งปีกว่าอิตาลีจะสามารถทำตามข้อตกลงได้
เนื้อหา > ข้อตกลงลับ

ข้อตกลงลับในกติกาสัญญาเหล็กถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ซึ่งไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ ส่วนแรกเป็นการให้ความร่วมมือทางการทหารและเศรษฐกิจ ส่วนที่สองเป็นการให้ความร่วมมือในการควบคุมสื่อเพื่อแสดงอำนาจของลัทธิฟาสซิสต์ โดยการส่งผู้เชี่ยวชาญไปติดต่อกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของอีกฝ่าย