stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีซาเบลา (จังหวัดบาซีลัน)

| อีซาเบลา Ciudad Isabela de Basilan |
| --- | --- |
นคร
ศาลาว่าการอีซาเบลา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม
จังหวัด: บาซีลัน (เชิงภูมิศาสตร์เท่านั้น)
District: Lone district of Basilan
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1848
นคร: 25 เมษายน ค.ศ. 2001
บารังไกย์: 45
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Al-Qaid Akbar
 • รองนายกเทศมนตรี: Cherrylyn Santos-Akbar
 • ผู้เลือกตั้ง: 68,450 คน (2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 223.73 ตร.กม. (86.38 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 112,788 คน
 • ความหนาแน่น: 500 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 7300
PSGC: 099701000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)62
ภูมิอากาศ: เขตร้อน
ระดับรายได้: นครระดับที่ 4
เว็บไซต์: www.isabelacity.ph
นครอีซาเบลา (เตาซุก: Bandar Isabela; ชาบากาโน: Ciudad de Isabela; ตากาล็อก: Lungsod ng Isabela) เป็นนครระดับที่ 4 ในเขตตังไวนางซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 112,788 คนในปี ค.ศ. 2015 เมืองมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า อีซาเบลาเดอบาซีลัน เพื่อป้องกันความสับสนกับจังหวัดอีซาเบลาบนเกาะลูซอน แม้ว่าพื้นที่ของจังหวัดบาซีลัน ซึ่งเป็นที่ตั้งเชิงภูมิศาสตร์ของตัวเมือง จะอยู่ในเขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม (ARMM) แต่ตัวเมืองอีซาเบลากลับถูกจัดให้อยู่ในเขตตังไวนางซัมบวงกา
ผู้คนในเมืองส่วนใหญ่นับถือโรมันคาทอลิกและอิสลาม และมีการค้าขายกับชาวชาวจีนตะวันออก นอกจากนี้ในตัวเมืองยังมีผู้อพยพจากไต้หวันและเกาหลีใต้อีกด้วย
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอีซาเบลา> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 39 (102) | 38 (100) | 37 (99) | 41 (106) | 37 (99) | 42 (108) | 40 (104) | 38 (100) | 41 (106) | 37 (99) | 37 (99) | 38 (100) | 42 (108) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 28 (82) | 27 (81) | 27 (81) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 27 (81) | 28 (82) | 27 (81) | 27 (81) | 27 (81) | 27 (81) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 24 (75) | 23 (73) | 23 (73) | 24 (75) | 24 (75) | 25 (77) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 23 (73) | 23 (73) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 17 (63) | 17 (63) | 20 (68) | 13 (55) | 21 (70) | 20 (68) | 17 (63) | 21 (70) | 15 (59) | 17 (63) | 21 (70) | 20 (68) | 15 (59) |
| หยาดน้ำฟ้า ซม (นิ้ว) | 4 (1.6) | 5 (2) | 4 (1.6) | 5 (2) | 9 (3.5) | 12 (4.7) | 13 (5.1) | 12 (4.7) | 13 (5.1) | 16 (6.3) | 11 (4.3) | 8 (3.1) | 119 (46.9) |
แหล่งที่มา: Weatherbase
แหล่งข้อมูลอื่น

Philippine Standard Geographic Code
Philippine Census Information
เกาะบัง

| เกาะบัง កោះប៉ង់ |
| --- | --- |
ฆุม
เกาะบังที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 14°04′00″N 106°58′00″E﻿ / ﻿14.0666°N 106.9666°E﻿ / 14.0666; 106.9666
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: เวินไซ
หมู่บ้าน: 3
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 545 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160905
เกาะบัง (เขมร: កោះប៉ង់) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอเวินไซทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา แบ่งออกเป็น 3 หมู่บ้าน และมีประชากร 545 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัดเมื่อ ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่นั่งตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา การจำหน่ายที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงต่ำในเกาะบัง
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) |
| --- | --- | --- | --- |
| Pa Daeng | 225 | 0.97 | 39 |
| Lam Av | 201 | 0.91 | 26 |
| Pa Hoy (หรือ Pa Hay) | 119 | 0.86 | 22 |
อามีร์ ชารีฟุดดิน

| อามีร์ ชารีฟุดดิน |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีอินโดนีเซียคนที่ 2
ดำรงตำแหน่ง 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 – 29 มกราคม พ.ศ. 2491
ก่อนหน้า: ซูตัน ชะฮ์รีร์
ถัดไป: โมฮัมมัด ฮัตตา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 27 เมษายน พ.ศ. 2450 เมดัน, สุมาตราเหนือ, หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
เสียชีวิต: 19 ธันวาคม พ.ศ. 2491 (41 ปี) ซูราการ์ตา, ชวากลาง, อินโดนีเซีย
ศาสนา: ศาสนาคริสต์
พรรคการเมือง: พรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย

อามีร์ ชารีฟุดดิน ฮาราฮัป (อินโดนีเซีย: Amir Sjarifuddin Harahap, Amir Sjarifoeddin Harahap) เป็นนักชาตินิยมอินโดนีเซียผู้ก่อตั้งพรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย และเป็นนายกรัฐมนตรีระหว่าง พ.ศ. 2490–2491
ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง

อามีร์เกิดที่เมืองเมดัน เกาะสุมาตรา เดิมนับถือศาสนาอิสลาม แต่ต่อมาได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรแตสแตนต์ จัดเป็นผู้เคร่งศาสนาคนหนึ่ง เขาสำเร็จการศึกษาทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยจาการ์ตาเมื่อ พ.ศ. 2476 เขาสนใจการเมืองตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา และสมัครเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียตั้งแต่ พ.ศ. 2478 ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นผู้นำองค์กรชาตินิยมที่เรียกว่าปาร์ตินโด และเป็นผู้ร่วมตั้งขบวนการประชาชนอินโดนีเซียหรือเกรินโด องค์การนี้ต้องการเป็นเอกราชแต่ยินดีให้ความช่วยเหลือรัฐบาลอาณานิคมเพื่อต่อต้านฟาสซิสต์
ญี่ปุ่นยึดครอง

หลังจากญี่ปุ่นยึดครองอินโดนีเซียใน พ.ศ. 2485 ญี่ปุ่นพยายามหาเสียงสนับสนุนจากชาวอินโดนีเซีย ซึ่งผู้นำขบวนการชาตินิยมบางคน เช่น โมฮัมมัด ฮัตตา, ซูการ์โน เป็นต้น ให้ความร่วมมือกับญี่ปุ่น แต่อามีร์ไม่ให้ความร่วมมือ เขาตั้งขบวนการใต้ดินขึ้นต่อสู้กับญี่ปุ่น โดยได้รับความช่วยเหลือจากเนเธอร์แลนด์ การดำเนินการของขบวนการดังกล่าวไม่ได้ผล เพราะญี่ปุ่นสืบทราบเสียก่อน ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2486 อามีร์และพวกก็ถูกทหารญี่ปุ่นจับ หลายคนถูกประหารชีวิต แต่ฮัตตาและซูการ์โนได้ขอให้ผ่อนผัน อามีร์จึงถูกจำคุกจนสิ้นสุดสงคราม
นายกรัฐมนตรี

หลังจากที่ซูการ์โนและฮัตตาประกาศตั้งสาธารณรัฐอินโดนีเซียขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 อามีร์ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสารนิเทศ ต่อมาอามีร์กับซูตัน ชะฮ์รีร์ได้ยึดอำนาจจากซูการ์โน ตั้งรัฐบาลชุดใหม่ เพื่อล้มล้างภาพของผู้นำรัฐบาลที่เคยร่วมมือกับญี่ปุ่น อามีร์นั้นได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสารนิเทศและกระทรวงกลาโหม
ในสมัยรัฐบาลของชะฮ์รีร์ ได้ออกกฎหมายพรรคการเมือง ทำให้มีพรรคการเมืองมาจดทะเบียนจำนวนมาก รวมทั้งพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียด้วย แต่อามีร์ไม่ได้เปิดเผยตัวว่าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ ระหว่างที่เป็นรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม อามีร์ได้จัดตั้งกองกำลังสารวัตรทหารที่จงรักภักดีต่อเขา และพยายามสร้างกองทัพอินโดนีเซียตามแบบกองทัพแดงของรัสเซีย ทำให้ทหารที่เคยร่วมมือกับญี่ปุ่นไม่ค่อยพอใจอามีร์เท่าใดนัก
ปัญหาของอินโดนีเซียหลังสงครามคือเนเธอร์แลนด์ไม่ต้องการรับรองเอกราชของอินโดนีเซีย และพยายามส่งทหารเข้ามา ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2489 ชะฮ์รีร์ได้ลอบเจรจากับเนเธอร์แลนด์ ให้สาธารณรัฐอินโดนีเซียมีอำนาจปกครองเกาะชวา มาดูรา และสุมาตรา เกาะอื่นๆให้อยู่ในอำนาจของเนเธอร์แลนด์ และจะตั้งสหพันธรัฐอินโดนีเซียในสหภาพเนเธอร์แลนด์-อินโดนีเซีย เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ทำให้ชาวอินโดนีเซียผิดหวังมากจนชะฮ์รีร์ต้องลาออกและอามีร์ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีแทน ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2490
ทันทีที่อามีร์ขึ้นรับตำแหน่ง ปัญหาที่ต้องเผชิญคือการสู้รบกับเนเธอร์แลนด์ เนเธอร์แลนด์บุกเข้าโจมตีชวา มาดูรา และสุมาตรา แม้จะรุกคืบไปได้อย่างรวดเร็ว แต่เนเธอร์แลนด์ก็เผชิญแรงกดดันจากสหรัฐและสหประชาชาติให้พักรบ และลงนามในสนธิสัญญาสงบศึกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2491 โดยกำหนดเส้นสมมุติตามแนวการรุกคืบของเนเธอร์แลนด์ และให้เนเธอร์แลนด์ได้ดินแดนหลังเส้นนี้ ซึ่งคิดเป็นสองในสามของเกาะ ทำให้ประชาชนไม่พอใจ อามีร์จึงต้องพ้นจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
เสียชีวิต

หลังจากพ้นจากตำแหน่ง อามีร์เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์ และพยายามจัดตั้งแนวร่วมประชาธิปไตยประชาชนเพื่อนัดหยุดงานและก่อการจลาจลภายใต้การสนับสนุนของสหภาพโซเวียต ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2491 ที่เมืองมาดียุน โดนอามีร์นำกองทหารของตนเองเข้าร่วมด้วย ฝ่ายสาธารณรัฐสั่งปราบปรามอย่างเด็ดขาดจนกลายเป็นการสู้รบที่นองเลือด มีคนเสียชีวิตเป็นพันคน ในที่สุด กองกำลังของอามีร์ที่พยายามหนีเข้าในเขตอิทธิพลของเนเธอร์แลนด์ถูกจับได้ อามีร์ถูกประหารชีวิตเมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2491
เขารันเตกมโบลา

| เขารันเตกมโบลา |
| --- | --- |
เขารันเตกมโบลาเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย 
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 3,455 เมตร (11,335 ฟุต)
พิกัด: 3°21′00″S 120°01′00″E﻿ / ﻿3.35°S 120.0166667°E﻿ / -3.35; 120.0166667 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย
เขารันเตกมโบลา (อินโดนีเซีย: Gunung Rantekombola) เป็นภูเขาในจังหวัดซูลาเวซีใต้ บนเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของเกาะ ใกล้เมืองปาโลโป สูง 3,455 เมตร เป็นจุดสูงสุดของเกาะ
อูน พันธ์มุนีรัตน์

| ฯพณฯหลวงเศรษฐการ อูน พันธ์มุนีรัตน์ |
| --- | --- |
អូន ព័ន្ធមុនីរ័ត្ន


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการคลังกัมพูชา
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  24 September 2013
นายกรัฐมนตรี: สมเด็จอัครมหาเสนาบดีเดโช ฮุน เซน
ก่อนหน้า: Keat Chhon
รองนายกรัฐมนตรีกัมพูชา
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  6 September 2018
นายกรัฐมนตรี: สมเด็จอัครมหาเสนาบดีเดโช ฮุน เซน
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร   ประจำจังหวัดกันดาล
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  5 September 2018
คะแนนเสียง: 422,253 (75.3%)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1965-10-01) 1 ตุลาคม ค.ศ. 1965 (59 ปี) พนมเปญ ประเทศกัมพูชา
เชื้อชาติ: กัมพูชา ไซปรัส (2017–2019)
พรรคการเมือง: พรรคประชาชนกัมพูชา
ศิษย์เก่า: Moscow State University (MA, PhD)
เว็บไซต์: Government website

หลวงเศรษฐการ อูน พันธ์มุนีรัตน์ (เขมร: អូន ព័ន្ធមុនីរ័ត្ន; เกิดวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2508) เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการคลังกัมพูชา เขายังเป็นที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจให้กับนายกรัฐมนตรีกัมพูชา สมเด็จอัครมหาเสนาบดีเดโช ฮุน เซน
เขาดำรงตำแหน่งตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1998 ก่อนที่เขาจะได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีเขาเคยทำงานในกระทรวงเศรษฐกิจและการคลังโดยมีตำแหน่งเป็นเลขานุการของรัฐ เขายังเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกัมพูชาของจังหวัดกันดาล ซึ่งได้รับเลือกในการเลือกตั้งทั่วไปในกัมพูชา พ.ศ. 2561
ประวัติ

อูน พันธ์มุนีรัตน์ เกิดในปี พ.ศ. 2508 ที่เมืองหลวง กรุงพนมเปญ
ในฐานะนักเศรษฐศาสตร์เขารับราชการในกระทรวงเศรษฐกิจและการเงินของกัมพูชาตั้งแต่ปี 2537 ตำแหน่งแรกเริ่มในเดือนกันยายน พ.ศ. 2536 ในตำแหน่งผู้ช่วยนายกรัฐมนตรี ฮุนเซน จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2541 เขาดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาเศรษฐกิจ  ถึงนายกรัฐมนตรีพร้อมด้วยตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ  เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นเลขาธิการกระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง เขาเป็นสมาชิกของคณะผู้ว่าการของโรงเรียนการบริหารจัดการหลวงและธนาคารแห่งชาติพระราชอาณาจักรกัมพูชา
ในปี 2556 เขาได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง Keat Chhon และดำรงตำแหน่งในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2556 Moniroth ยังดำรงตำแหน่งประธานสภาเศรษฐกิจแห่งชาติสูงสุด (ตั้งแต่เดือนกันยายน 2544)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชในพระราชอาณาจักร

พ.ศ. 2553 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชาตุปการ
พ.ศ. 2546 -  เครื่องอิสริยยศพระราชาณาจักรกัมพูชา ชั้นมหาเสรีวัฒน์
พ.ศ. 2553 -  เครื่องอิสริยยศมุนีสาราภัณฑ์ ชั้นมหาสิริวัฒน์
พ.ศ. 2551 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์สุวัตถารา ชั้นมหาสิริวัฒน์
อุทยานแห่งชาติโกโมโด

| อุทยานแห่งชาติโกโมโด * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
มังกรโกโมโดในเขตอุทยาน
พิกัด: 8°36′00.1″S 119°25′16.3″E﻿ / ﻿8.600028°S 119.421194°E﻿ / -8.600028; 119.421194
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (vii), (x)
อ้างอิง: 609
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2534 (คณะกรรมการสมัยที่ 15)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
| อุทยานแห่งชาติโกโมโด |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ที่ตั้ง: อินโดนีเซีย
พื้นที่: 1,735 กม² , 2,193.22 กม² (มรดกโลก)
จัดตั้ง: พ.ศ. 2523
มังกรโคโมโดสะกดรอยตามกวาง
อุทยานแห่งชาติโกโมโด (อินโดนีเซีย: Taman Nasional Komodo) เป็นอุทยานแห่งชาติในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ใกล้หมู่เกาะซุนดาน้อย ระหว่างจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกกับจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตก อุทยานประกอบด้วยเกาะใหญ่ 3 เกาะ คือ เกาะโกโมโด เกาะรินจา และเกาะปาดาร์ รวมทั้งยังมีเกาะเล็ก ๆ อีกมากมาย ซึ่งเกาะเหล่านี้กำเนิดขึ้นจากการระเบิดของภูเขาไฟ มีพื้นที่รวมทั้งหมด 1,817 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,135,625 ไร่ (ส่วนที่เป็นแผ่นดิน 603 ตารางกิโลเมตร หรือ 376,875 ไร่) มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 4,000 คน ก่อตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2523 เพื่ออนุรักษ์มังกรโกโมโด ซึ่งเป็นสัตว์เฉพาะถิ่น ภายหลังยังจัดเป็นพื้นที่สำหรับอนุรักษ์สัตว์ป่าและสัตว์ทะเลชนิดอื่น ๆ อีกด้วย ใน พ.ศ. 2534 อุทยานได้รับการขึ้นทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลก และถูกจัดให้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกทางธรรมชาติยุคใหม่อีกด้วย
กิจกรรมดำน้ำเป็นที่นิยมในอุทยานแห่งชาติโกโมโด เนื่องจากเป็นสถานที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพทางทะเลสูง มีสัตว์ทะเลอาศัยอยู่หลายชนิด เช่น ฉลามวาฬ ปลาแสงอาทิตย์ กระเบนราหู กระเบนนก ม้าน้ำแคระ ปลากบตัวตลก ทากเปลือย หมึกวงแหวนสีน้ำเงิน ฟองน้ำ เพรียงหัวหอม และปะการัง
รวมถึงเส้นทางเดินสำรวจธรรมชาติ ทางอุทยานได้แบ่งเส้นทางเดินออกเป็น 3 สาย คือ สายไกล, สายกลาง และสายสั้น โดยมากนักท่องเที่ยวจะนิยมดูและถ่ายภาพมังกรโกโมโด ซึ่งทางเจ้าหน้าที่อุทยานจะเดินตามไปด้วยเพื่อป้องกันอันตรายจากมังกรโกโมโดที่จะทำร้ายนักท่องเที่ยว โดยใช้เพียงไม้ง่ามเพียงชิ้นเดียว หากมังกรโกโมโดเข้าใกล้จะใช้ไม้นี้แยงตา ก็จะล่าถอยไป
ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ทางอุทยานได้รับการสนับสนุนจาก The Nature Conservancy (TNC) ซึ่งเป็นองค์กรด้านสิ่งแวดล้อมจากสหรัฐอเมริกา มีการวางแผนการจัดการอุทยานใหม่ร่วมกัน และนำไปใช้ในปี พ.ศ. 2543 เพื่อรับมือกับปัญหาการใช้ทรัพยากรทั้งทางบกและทางทะเลที่เพิ่มมากขึ้น ซึ่งปัญหาของทรัพยากรทางทะเลส่วนใหญ่เริ่มมาจากชุมชนชาวประมงและบริษัทเชิงพาณิชย์ภายนอกอุทยาน แต่อย่างไรก็ตาม การควบคุมและจำกัดการใช้ทรัพยากรจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อผู้ที่อาศัยอยู่ในบริเวณอุทยาน ซึ่งมีทางเลือกในการดำรงชีวิตน้อยนอกจากต้องรอรับสิ่งที่ทางอุทยานจัดหาให้ จึงมีแผนการวางแนวทางเลือกในการดำรงชีวิตที่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการจัดการอุทยาน แต่ชุมชนภายในอุทยานยังต้องการได้รับผลประโยชน์ตามมาตรฐานที่ตรงกับความต้องการของผู้อยู่อาศัย
มรดกโลก

อุทยานแห่งชาติโกโมโดได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 15 เมื่อปี พ.ศ. 2534 ที่เมืองคาร์เทจ ประเทศตูนิเซีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
(x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- |
ทางวัฒนธรรม:  กลุ่มวัดโบโรบูดูร์  กลุ่มวัดปรัมบานัน  แหล่งมนุษย์ยุคเริ่มแรกซางีรัน  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมจังหวัดบาหลี: ระบบซูบัก หลักการตามปรัชญาไตรหิตกรณะ  มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลินแห่งซาวะฮ์ลุนโต  แกนจักรวาลวิทยาแห่งยกยาการ์ตาและภูมิสัญลักษณ์ทางประวัติศาสตร์ 
ทางธรรมชาติ:  อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน  อุทยานแห่งชาติโกโมโด  อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์  มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา 
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ด ค กเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่ |
| --- | --- | --- |
|  ป่าแอมะซอนและแม่น้ำแอมะซอน  อ่าวหะล็อง  น้ำตกอีกวาซู  เกาะเชจู  เกาะโกโมโด  แม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา  ภูเขาโต๊ะ  |  ป่าแอมะซอนและแม่น้ำแอมะซอน  อ่าวหะล็อง  น้ำตกอีกวาซู  เกาะเชจู  เกาะโกโมโด  แม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา  ภูเขาโต๊ะ  |  |
โคโมโดบนเกาะรินกา
เขียด ชน

เขียด ชน
เขียด ชน: imago
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ
:
สมาคม
:
เขียด ชน  (เขมร: គាត ឈន់; เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1934) เป็นนักการเมืองชาวกัมพูชา สังกัดพรรคประชาชนกัมพูชา เป็นผู้แทนราษฎรพนมเปญในรัฐสภากัมพูชา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง ตั้งแต่วันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1994 จนถึงวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 2013 เขียด ชน เกิดที่จังหวัดกระแจะ สมรสกับ เลเนรี และมีบุตร 2 คน
เขาโบรโม

เขาโบรโม
เขาโบรโม (อินโดนีเซีย: Gunung Bromo) เป็นภูเขาไฟตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติโบรโมเติงเกอร์เซอเมรู เป็นส่วนหนึ่งของมวลเขาสูงเติงเกอร์ในจังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย ยอดภูเขาไฟนี้มีความสูง 2,329 เมตร ซึ่งไม่ได้เป็นยอดเขาที่สูงที่สุด แต่เป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมของนักท่องเที่ยว  เนื่องจากความสูงไม่มากนัก และเดินทางถึงยอดเขาได้โดยง่าย
ชื่อ โบรโม มาจากตัวสะกดในภาษาชวาของคำว่า "พรหม" ซึ่งเป็นพระนามของเทพเจ้าในศาสนาฮินดู ในเดือนธันวาคมของทุกปีจะมีเทศกาล Yadnya Kasada ชนชาวพื้นเมืองจะเดินเท้าขึ้นไปบนปากปล่องภูเขาไฟ และประกอบพิธีเซ่นไหว้เทพเจ้าโดยการโยนอาหาร ดอกไม้ และสัตว์บูชายัญลงในแอ่งภูเขาไฟ
เขาโบรโมเป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับ การปะทุครั้งล่าสุดเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2547 และตั้งแต่ช่วงปลาย พ.ศ. 2553 ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
เกาะฮ์เปียกย์

| เกาะฮ์เปียกย์ កោះពាក្យ |
| --- | --- |
ฆุม
เกาะฮ์เปียกย์ที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 14°01′10″N 106°56′22″E﻿ / ﻿14.0194°N 106.9395°E﻿ / 14.0194; 106.9395
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: เวินไซ
หมู่บ้าน: 3
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 2,087 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160906
เกาะฮ์เปียกย์ (เขมร: កោះពាក្យ, เกาะพากย์) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอเวินไซทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 3 หมู่บ้านและมีประชากร 2,087 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับปานกลางในเกาะฮ์เปียกย์
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) |
| --- | --- | --- | --- |
| เกาะฮ์เปียกย์ | 773 | 1.02 | 95 |
| Phak Nam | 882 | 0.82 | 184 |
| Khuon | 432 | 0.89 | 90 |
เกอเรตาอาปีอินโดเนซียา

| --- | --- |

ภาพรวม
สํานักงานใหญ่: บันดุง
บุคลากรหลัก: Edi Sukmoro, CEO
ที่ตั้ง: เกาะชวาและเกาะสุมาตรา
วันที่ให้บริการ: ค.ศ. 1945–ปัจจุบัน
ข้อมูลเทคนิค
ช่วงกว้างราง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) (รางมาตรฐาน) 1,067 mm (3 ft 6 in) (รางแคบ) 750 mm (2 ft 5 1⁄2 in)
ความยาว: 5,042 กิโลเมตร (3,133 ไมล์)
อื่น ๆ
เว็บไซต์: Official website of Indonesian Railways Co.
รถจักร จีอี U20C ลากจูงขบวนรถไฟ "ซรีตันจุง"
บริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด (อินโดนีเซีย: PT Kereta Api Indonesia [Persero]) เป็นผู้ดำเนินงานการขนส่งระบบรางหลักในประเทศอินโดนีเซีย มีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจ มีบริษัทลูกคือ บริษัท รถไฟชานเมืองอินโดนีเซีย จำกัด ซึ่งดำเนินการรถไฟฟ้าชานเมืองในเขตกรุงจาการ์ตา นับตั้งแต่วันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2008
ดูเพิ่ม

กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์
การขนส่งระบบรางในประเทศอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

(อินโดนีเซีย) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2015-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(อินโดนีเซีย) เว็บไซต์ของอุตสาหกรรมรถไฟอินโดนีเซีย
(อินโดนีเซีย) เว็บไซต์ของวารสาร เก็บถาวร 2015-07-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เกิซตาปู

ระวังสับสนกับ เกสตาโพ
ตำแหน่งสำคัญรอบ ๆ จัตุรัสเมอร์เดกา ขณะเกิดเหตุการณ์ เมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2508
เกิซตาปู (อินโดนีเซีย: Gestapu) เป็นคำย่อในภาษาอินโดนีเซียที่ย่อมาจากขบวนการ 30 กันยายนหรือเกอรากันเซ็ปเต็มเบอร์ตีกาปูลุฮ์ (Gerakan September Tiga Puluh) ซึ่งเป็นคำที่ฝ่ายรัฐบาลใช้เรียกกลุ่มที่ก่อรัฐประหารแต่ล้มเหลวเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2508
รัฐประหารครั้งนี้นำโดยทหารบกและทหารอากาศจำนวนหนึ่ง มีผู้บัญชาการกองพันจากหน่วยรักษาความปลอดภัยของซูการ์โนเป็นหัวหน้า เข้าลักพาตัวนายพลอาวุโสในกองทัพจำนวน 6 คน รวมทั้งพลโทอะฮ์มัด ยานี ผู้บัญชาการทหารบก ผู้ถูกลักพาตัวทั้งหมด ถูกนำไปไว้ที่ฐานทัพอากาศฮาลิม และถูกสังหารในที่สุด ศพถูกนำไปทิ้งน้ำ จากนั้น กลุ่มกบฏได้ประกาศจัดตั้งสภาปฏิวัติ พลตรีซูฮาร์โต นายพลที่สำคัญคนหนึ่งในขณะนั้น และไม่ได้ถูกลักพาตัวได้เข้ายึดอำนาจและปราบปรามกลุ่มรัฐประหารได้ภายใน 2 วัน
พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียถูกกล่าวหาว่าอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ ผู้สนับสนุนและสมาชิกพรรคถูกกองกำลังฝ่ายความมั่นคงและกลุ่มอิสลามหัวรุนแรงทำร้ายร่างกาย นอกจากนั้น ความเชื่อถือในตัวซูการ์โนลดลง เพราะซูการ์โนไปปรากฏตัวที่ฐานทัพระหว่างเกิดรัฐประหาร การที่เขาไม่ประณามกลุ่มที่สังหารนายพลและยังออกมากล่าวว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องภายในกองทัพ ทำให้คะแนนนิยมของเขาลดลงมาก สุดท้าย ซูการ์โนจึงต้องยอมให้ซูฮาร์โตขึ้นมาบริหารประเทศ และพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียกลายเป็นพรรคนอกกฎหมาย
แหล่งข้อมูลอื่น

United States Department of State documents on U.S. Foreign Relations, 1964–1968: Indonesia
Coup and Counter Reaction, October 1965 – March 1966: Documents 142–205
เจีย โสภารา

เจีย โสภารา (เขมร: ជា សុផារ៉ា; เกิดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1953) เป็นนักการเมืองชาวกัมพูชา ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการจัดการที่ดิน การวางแผนชุมชน ตั้งแต่วันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2016และเป็นรองนายกรัฐมนตรี ตั้งแต่วันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2018 ซึ่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดตโบงฆมุม ตั้งแต่วันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2018
เคโซงปูติ

| --- | --- |

มื้อ: เนย
แหล่งกำเนิด: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: จังหวัดบูลาคัน, จังหวัดเซบู, จังหวัดลากูนา และจังหวัดซามาร์
ส่วนผสมหลัก: เนยที่ทำจากนมควาย ใช้เวลาหมัก 1 วัน
 ตำราอาหาร: เคโซงปูติ   สื่อ: เคโซงปูติ
เคโซงปูติ
เคโซงปูติ (ตากาล็อก: kesong putî) เป็นเนยแข็งชนิดหนึ่งในฟิลิปปินส์ ชื่อมาจากภาษาตากาล็อก แปลตรงตัวว่า "เนยขาว" เป็นเนยสีขาว นุ่ม ทำจากนมควายที่ไม่ได้สกัดไขมันออก เกลือ และเรนเนต เมื่อเปรียบเทียบกับเนยแข็งชนิดอื่น เคโซงปูติมีลักษณะนุ่ม รสเค็มเล็กน้อย แบบที่ผลิตเพื่อการค้าจะมีรสเปรี้ยวเล็กน้อยเพราะใช้น้ำส้มสายชูแทนเรนเนต ต้นกำเนิดอยู่ที่จังหวัดบูลาคัน เซบู ลากูนา และซามาร์ ในฟิลิปปินส์นิยมกินเป็นอาหารเช้ากับขนมปังพื้นบ้านที่อบใหม่ ๆ เรียกปันเดซัล
เจ้าหญิงมังกูบูมี

| เจ้าหญิงมังกูบูมี |
| --- | --- |
มกุฎราชกุมารีแห่งยกยาการ์ตา

ประสูติ: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 (52 ปี) โบโกร์ ประเทศอินโดนีเซีย
พระสวามี: เจ้าชายวีโรเนอโกโร
พระบุตร: อาร์ตี อัยยา ฟาตีมาซารี ดรัซทยา วีโรเนอโกโร
พระบิดา: สมเด็จพระราชาธิบดีศรีสุลต่านฮาเมงกูบูโวโนที่ 10
พระมารดา: สมเด็จพระราชินีเฮมัสแห่งยกยาการ์ตา
เจ้าหญิงมังกูบูมี (ชวา: ꦩꦁꦑꦸꦨꦸꦩꦶ) หรือ กุซตี ราเดน อาเจง นูร์มาลีตาซารี (อินโดนีเซีย: Gusti Raden Ajeng Nurmalitasari) เป็นมกุฎราชกุมารีแห่งยกยาการ์ตา เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ของ ศรีสุลต่านฮาเมงกูบูโวโนที่ 10 และ สมเด็จพระราชินีเฮมัสแห่งยกยาการ์ตา พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าชายวีโรเนอโกโร เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2545 มีพระธิดาและพระโอรสอย่างละพระองค์
เจิงเอก

| --- | --- |
ជើងឯក

th
พิกัด: 11°29′3.82″N 104°54′7.17″E﻿ / ﻿11.4843944°N 104.9019917°E﻿ / 11.4843944; 104.9019917
ที่ตั้ง: ทุ่งสังหารใน พนมเปญ, กัมพูชา
ประเภท: สถูป
ความสูง: 62 เมตร
เริ่มก่อสร้าง: พ.ศ. 2541
สถูปที่เจิงเอก
ที่ที่ขุดพบกระดูกในเจิงเอก
เจิงเอก (เขมร: ជើងឯក เชิงเอก; อักษรโรมัน: Choeung Ek) เป็นชื่อสถานที่ที่มีการสังหารเหยื่อของเขมรแดงในช่วง พ.ศ. 2518 – 2522 เป็นจำนวนมาก ห่างจากกรุงพนมเปญไปทางใต้ราว 17 กิโลเมตร จัดเป็นทุ่งสังหารที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุด พบโครงกระดูกประมาณ 8,895 ในบริเวณเจิงเอกนี้ หลังจากที่เขมรแดงลงจากอำนาจ ผู้ที่เสียชีวิตจำนวนมากเป็นนักโทษการเมืองที่ถูกขังไว้ที่คุกต็วลแซลง
ในปัจจุบัน เจิงเอกเป็นสถานที่แห่งความทรงจำ ได้สร้างเจดีย์ และบรรจุกะโหลกไว้กว่า 5,000 กะโหลก และรัฐบาลได้ส่งเสริมให้นักท่องเที่ยวไปยังเจิงเอก นอกจากเจดีย์ แล้ว ยังแสดงจุดที่ขุดกระดูกขึ้นมา และยังมีกระดูกบางส่วนเหลืออยู่ ในภาพยนตร์เรื่องทุ่งสังหาร ได้แสดงเหตุการณ์คล้ายกับที่เกิดขึ้นในเจิงเอกไว้ด้วย
อี กุซตี งูระฮ์ ไร

| อี กุซตี งูระฮ์ ไร |
| --- | --- |

เกิด: 30 มกราคม ค.ศ. 1917(1917-01-30) เขตผู้สำเร็จราชการบันดุง บาหลี หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
เสียชีวิต: 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946(1946-11-20) (29 ปี) มาร์กา บาหลี อินโดนีเซีย
รับใช้:  อินโดนีเซีย
แผนก/สังกัด:  กองทัพอินโดนีเซีย
ประจำการ: 1938–1946
ชั้นยศ: พันโท
การยุทธ์: ยุทธการที่มาร์การานา
บำเหน็จ: วีรบุรุษแห่งชาติอินโดนีเซีย
พันโท อี กุซตี งูระฮ์ ไร (อินโดนีเซีย: I Gusti Ngurah Rai; 30 มกราคม 1917 – 20 พฤศจิกายน 1946) เป็นวีรบุรุษแห่งชาติอินโดนีเซียผู้นำการทัพในบาหลีต่อต้านชาวดัตช์ในสงครามการประกาศเอกราชอินโดนีเซีย เขาเสียชีวิตในยุทธการที่มาร์การานา
ชีวิตช่วงต้น

งูระฮ์ ไร เกิดในจารังซารี เขตผู้สำเร็จราชการบันดุง บาหลี เมื่อ 30 มกราคม 1917 จบการศึกษาจากโรงเรียนประถมดัตช์ชื่อ HIS เด็นปาซาร์ ตามด้วยโรงเรียนมัธยมต้น MULO ที่มาลังในชวาตะวันออก เขาได้รับการฝึกการยุทธ์จากกองทัพดัตช์ที่โรงเรียนกะเด็ตกองทัพในกียาญาร์ในบาหลี และที่มาเกอลังในชวากลาง หลังจบการศึกษา เขาเข้าร่วมกองทัพที่เนเธอร์แลนด์สนับสนุนในบาหลี
อาชีพการงาน

หลังจากที่อินโดนีเซียประกาศเอกราช เขาตั้งกองทัพเพื่อความมั่นคงประชาชน (Tentara Keamanan Rakyat) ซึ่งต่อมาคือกองทัพอินโดนีเซีย ประจำหมู่เกาะซุนดาน้อย เขาออกเดินทางจากยกยาการ์ตาไปยังบาหลีเพื่อต่อสู้กับกองทัพชาวดัตช์กว่า 2,000 นาย ที่ลงพื้นที่ในเดือนมีนาคม 1946
ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 1946 กองทัพดัตช์โจมตีพื้นที่มาร์กาด้วยความช่วยเหลือจากกองพันจากเกาะลมบก งูระฮ์ ไร ออกคำสั่งให้กระทำปาปูตันหรือคือการสู้จนถึงทหารคนสุดท้าย เขาเสียชีวิตในการศึกนี้ กองทัพดัตช์จึงยึดครองเกาะบาหลีได้ในเวลาต่อมา
สิ่งสืบเนื่อง

ร่างของงูระฮ์ ไร ได้รับการฝังในมาร์กาเมื่อ 9 สิงหาคม 1975 เขาได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษแห่งชาติของอินโดนีเซีย ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร ในบาหลี ตั้งชื่อตามเขา และหน้าของเขายังปรากฏบนธนบัตรมูลค่า 50,000 รูปียะฮ์
เจือง สมบูนขัน

นักการเมืองชาวลาว
| เจือง สมบูนขัน |
| --- | --- |

หัวหน้าคณะกรรมการกลาง LPRP ฝ่ายคณะกรรมการโฆษณาชวนเชื่อและการฝึกอบรม
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 2011 – 2014
เลขาธิการทั่วไป: จูมมะลี ไซยะสอน
ก่อนหน้า: พันดวงจิด วงสา
ถัดไป: กิแก้ว ไซคำพิทูน
หัวหน้ารัฐมนตรีเลขาธิการรัฐบาล
ดำรงตำแหน่ง 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 – 17 พฤษภาคม ค.ศ.  2014
ก่อนหน้า: ?
ถัดไป: ?
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 5 มีนาคม ค.ศ. 1955(1955-03-05) ราชอาณาจักรลาว
เสียชีวิต: 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2014(2014-05-17) (59 ปี) บ้านนาดี ประเทศลาว
พรรคการเมือง: พรรคประชาชนปฏิวัติลาว

เจือง สมบูนขัน (ลาว: ເຈືອງ ສົມບູນຂັນ; 5 มีนาคม ค.ศ. 1955 – 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2014) เป็นนักการเมืองชาวลาวที่เคยเป็นผู้ว่าธนาคารแห่ง สปป. ลาวใน ค.ศ. 1997 ถึง 1999
ตั้งแต่ ค.ศ. 2010 จนกระทั่งเสียชีวิต เขาทำงานเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักงานนายกรัฐมนตรี. ในตอนที่เขาเสียชีวิตจากเหตุการณ์เครื่องบินตกในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 เขาเป็นสมาชิกเลขาธิการในคณะกรรมการกลางแห่งพรรคประชาชนปฏิวัติลาว