สะพานข้ามอ่าวซานฟรานซิสโก–โอกแลนด์

| สะพานข้ามอ่าว ซานฟรานซิสโก–โอกแลนด์ |
| --- | --- |
San Francisco–Oakland Bay Bridge
ช่วงตะวันตกของสะพานในปี 2022 ส่วนหนึ่งของช่วงตะวันออกสามารถมองเห็นใกล้กับเกาะเยอร์บาบเวนาทางด้านซ้าย
พิกัด: 37°49′5″N 122°20′48″W﻿ / ﻿37.81806°N 122.34667°W﻿ / 37.81806; -122.34667
เส้นทาง:  อินเตอร์สเตต 80
ข้าม: อ่าวซานฟรานซิสโก
ที่ตั้ง:  ซานฟรานซิสโก และโอกแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
เจ้าของ:  รัฐแคลิฟอร์เนีย
ผู้ดูแล: กระทรวงคมนาคมรัฐแคลิฟอร์เนีย และสำนักงานจัดเก็บค่าผ่านทางอ่าวซานฟรานซิสโก
รหัส:  34 0003 (ช่วงตะวันตก)  34 0004 (อุโมงค์เยอร์บาบเวนา)  33 0025 (ช่วงตะวันออก) 
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานแขวน
วัสดุ: เหล็กกล้า, คอนกรีต
ความยาว: ช่วงตะวันตก: 10,304 ฟุต (3,141 เมตร) ช่วงตะวันออก: 10,176 ฟุต (3,102 เมตร) รวม: 4.46 ไมล์ (7.18 กิโลเมตร) ไม่รวมทางลาด
ความกว้าง: ช่วงตะวันตก: 5 ช่องจราจร ความกว้างรวม 57.5 ฟุต (17.5 เมตร)  ช่วงตะวันออก: 10 ช่องจราจร ความกว้างรวม 258.33 ฟุต (78.74 เมตร)
ความสูง: ช่วงตะวันตก: 526 ฟุต (160 เมตร)   ช่วงตะวันออก: 525 ฟุต (160 เมตร)
ช่วงยาวที่สุด: ช่วงตะวันตก: 2 ช่วง 2,310 ฟุต (704 เมตร)  ช่วงตะวันออก: 1 ช่วง 1,400 ฟุต (430 เมตร)
ขีดจำกัดบรรทุก: 500,000 ตัน
เคลียร์ตอนบน: ขาเข้า: 14 ฟุต (4.3 เมตร) ขาออก: 14.67 ฟุต (4.47 เมตร)
เคลียร์ตอนล่าง: ช่วงตะวันตก: 220 ฟุต (67 เมตร)   ช่วงตะวันออก: 190 ฟุต (58 เมตร)
ประวัติ
ผู้ออกแบบ: ชาลส์ เอช. เพอร์เซลส์
ผู้สร้าง: บริษัท อเมริกันบริดจ์ จำกัด
วันเริ่มสร้าง: 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1933
วันสร้างเสร็จ: 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936
วันเปิด: 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936; 88 ปีก่อน
สถิติ
การจราจรโดยเฉลี่ย: 260,000 คัน
ค่าผ่าน:   ช่วงตะวันออก เฉพาะฝั่งขาเข้า  ชำระด้วย FasTrak หรือ pay-by-plate ไม่รับเงินสด  มีผลบังคับใช้ 1 มกราคม 2022 – 31 ธันวาคม 2024:  $8.00 (เวลาเร่งด่วนวันธรรมดา)  $6.00 (เวลานอกเร่งด่วนวันธรรมดา)  $7.00 (วันหยุดสุดสัปดาห์)  $3.50 (รถโดยสารร่วมเดินทางในเวลาเร่งด่วนในวันธรรมดา เฉพาะ FasTrak) 

 สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ขึ้นทะเบียนแห่งชาติของสหรัฐ
ขึ้นเมื่อ: 13 สิงหาคม ค.ศ. 2001
เลขอ้างอิง: 00000525
 
 
ที่ตั้ง
th
สะพานข้ามอ่าวซานฟรานซิสโก–โอกแลนด์ (อังกฤษ: San Francisco–Oakland Bay Bridge) หรือที่รู้จักกันในชื่อ สะพานอ่าว (Bay Bridge) เป็นกลุ่มสะพานที่ทอดข้ามอ่าวซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงระหว่างรัฐหมายเลข 80 และเป็นเส้นทางตรงระหว่างเมืองซานฟรานซิสโกกับโอกแลนด์ มีรถยนต์วิ่งผ่านประมาณ 260,000 คันต่อวันบนสะพานสองชั้น และเป็นหนึ่งในสะพานที่มีช่วงยาวที่สุดในสหรัฐ
แนวคิดการสร้างสะพานเก็บค่าผ่านทางเกิดขึ้นตั้งแต่สมัยการค้นพบทองคำในแคลิฟอร์เนีย โดย "จักรพรรดิ" โจชัว นอร์ตัน เป็นผู้สนับสนุนอย่างแข็งขัน แต่การก่อสร้างจริงเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1933 สะพานถูกออกแบบโดยชาลส์ เอช. เพอร์เซลล์ และสร้างโดยบริษัท American Bridge Company สะพานเปิดให้บริการในวันพฤหัสบดีที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936 ก่อนสะพานโกลเดนเกต 6 เดือน เดิมทีชั้นบนใช้สำหรับรถยนต์ ส่วนชั้นล่างใช้สำหรับรถบรรทุก รถยนต์ รถบัส และรถไฟชานเมือง แต่หลังจากที่บริษัท Key System ยกเลิกบริการรถไฟในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1958 ชั้นล่างจึงถูกเปลี่ยนเป็นทางรถยนต์ทั้งหมดเช่นกัน ในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1963 การจราจรได้รับการปรับเปลี่ยนเป็นการจราจรทางเดียวบนแต่ละชั้น โดยชั้นบนมุ่งหน้าไปทางตะวันตก และชั้นล่างมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยอนุญาตให้รถบรรทุกและรถบัสใช้ชั้นบนได้ด้วย
ในปี ค.ศ. 1986 สะพานแห่งนี้ได้รับการอุทิศอย่างไม่เป็นทางการให้กับเจมส์ รอล์ฟ อดีตผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย
สะพานมีสองส่วนที่มีความยาวใกล้เคียงกัน ส่วนตะวันตกที่เก่ากว่านั้นมีชื่ออย่างเป็นทางการว่าสะพานวิลลี แอล. บราวน์ จูเนียร์ (ตามชื่อนายกเทศมนตรีซานฟรานซิสโก และอดีตประธานสภาผู้แทนราษฎรรัฐแคลิฟอร์เนีย วิลลี แอล. บราวน์ จูเนียร์) เชื่อมระหว่างใจกลางเมืองซานฟรานซิสโกกับเกาะเยอร์บาบเวนาและส่วนตะวันออกใหม่เชื่อมระหว่างเกาะกับเมืองโอกแลนด์ ส่วนตะวันตกเป็นสะพานแขวนสองชั้น โดยการจราจรขาไปจะอยู่ชั้นบนและขากลับอยู่ชั้นล่าง ช่วงที่ยาวที่สุดของส่วนตะวันออกเดิมนั้นเป็นสะพานโครงเหล็กแบบคานยื่น
แผ่นดินไหวโลมาพรีเอตาในปี ค.ศ. 1989 ทำให้ส่วนบนของสะพานด้านตะวันตกพังลงมาทับชั้นล่าง สะพานจึงปิดการจราจรหนึ่งเดือน หลังจากนั้นได้มีการก่อสร้างส่วนตะวันตกใหม่เป็นถนนยกระดับเชื่อมต่อกับสะพานแขวนแบบสมอตนเอง เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2002 และเปิดใช้ในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2013 ด้วยงบประมาณกว่า 6.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งสูงกว่าประมาณการเดิมที่ 250 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับการเสริมความแข็งแรงให้กับสะพานเดิมมาก สะพานด้านตะวันตกใหม่นี้เป็นสะพานชั้นเดียวสำหรับรถยนต์ที่วิ่งทั้งขาไปและกลับ และสะพานด้านตะวันตกเดิมถูกทุบทำลายเสร็จสิ้นในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2018