stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศุขปรีดา พนมยงค์
บทบาทการเมือง

ศุขปรีดาได้เขียนประวัติ โฮจิมินห์ อดีตประธานาธิบดีแห่งประเทศเวียดนาม ส่งไปลงพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารมติชนสุดสัปดาห์ เมื่อต้นปี พ.ศ. 2549 และรวมพิมพ์เล่มเป็นครั้งแรก เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2549 ในชื่อเล่มที่ขรรค์ชัย บุนปาน ประธานเครือบริษัท มติชน จำกัด เป็นผู้ตั้งให้ว่า "โฮจิมินห์ เทพเจ้าผู้ยังมีลมหายใจ" โดยผู้เขียนเผยความตั้งใจว่า "...เรียบเรียงขึ้นจากแรงบันดาลใจที่มีต่อภารกิจในการกู้อิสรภาพเวียดนามของประธานฯโฮจิมินห์ ประกอบกับความประทับใจที่ผู้เขียนได้เคยมีโอกาสพบกับตัวท่านเมื่อ 45 ปีที่แล้ว..."
หนังสือ "โฮจิมินห์ เทพเจ้าผู้ยังมีลมหายใจ" ได้รับการต้อนรับจากผู้อ่านในประเทศไทย โดยพิมพ์ซ้ำภายในเวลาเพียง 2 เดือน จากนั้นศุขปรีดาได้เริ่มลงมือเขียน "หวอเหงียนย้าป จอมทัพคู่บารมีโฮจิมินห์" พิมพ์รวมเล่มครั้งแรกเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2552 ท่านใช้เวลาในการเรียบเรียงและเขียนเป็นเวลาสองปี โดยเดินทางไปสัมภาษณ์นายพลหวอ เหวียน ย้าบด้วยตัวเอง อาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นคนไทยคนแรกและคนเดียวที่มีโอกาสได้พบ หวอ เหวียน ย้าบ ถึงห้าครั้งด้วยกัน ในหนังสือเริ่มต้นฉากชีวิตของหวอ เหวียน ย้าบ ตั้งแต่ปฐมวัยจนถึงปัจจุบันที่ท่านยังมีชีวิตอยู่และมีอายุ 98 ปี
ศุขปรีดารู้จักกับนายพลหวอ เหวียน ย้าบ ครั้งแรกเมื่อนายปรีดี พนมยงค์ (บิดา) ได้รับเชิญจากประธานฯโฮจิมินห์ให้ไปเยี่ยมราวๆ ปี พ.ศ. 2505 โดยตอนนั้นนายปรีดีได้รับการต้อนรับในฐานะผู้บริหารของต่างประเทศ และโฮจิมินห์ได้แนะนำให้รู้จักกับหวอเหวียนย้าบ
เนื่องจากศุขปรีดาได้มีโอกาสติดตามท่านปรีดีผู้เป็นบิดาไปประเทศเวียดนามหลายครั้ง ครั้งหนึ่ง เมื่อ พ.ศ. 2506 ได้มีโอกาสพบและอยู่ในวงสนทนาระหว่างนายปรีดี พนมยงค์ กับเจ้าสุพานุวง ประธานประเทศลาว ที่ฮานอย นอกจากได้ฟังได้เห็นและสัมผัสรับรู้ถึงเบื้องหน้าเบื้องหลังฉากการรบในยุคสงครามเย็นแล้ว ท่านยังศึกษาประวัติศาสตร์ประเทศแถบอินโดจีนด้วยความกระหายใคร่รู้ หลังปิดเล่มเรื่อง "หวอเหงียนย้าป จอมทัพคู่บารมีโฮจิมินห์" จึงลงมือเขียนเรื่อง "รำลึก 100 ปีเจ้าชายแดง เรียนรู้ประวัติศาสตร์ลาวผ่านชีวิตเจ้าสุพานุวง" ซึ่งได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ ศุขปรีดาเคยกล่าวว่า "ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศเพื่อนบ้านที่แท้จริงต้องเริ่มที่ประชาชน..."
วันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553 นายศุขปรีดา พนมยงค์ ถึงแก่กรรมด้วยโรคติดเชื้อในกระแสเลือด ที่โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ ก่อนที่งานเขียนชิ้นสุดท้าย "เมื่อสยามเข้าสู่การอภิวัฒน์ 24 มิถุนายน 2475" จะเสร็จสมบูรณ์
รถไฟใต้ดินซีอาน

รถไฟใต้ดินซีอาน เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครซีอาน มณฑลฉ่านซี ประเทศจีน
ระบบรถไฟใต้ดินซีอานมี 9 สายเปิดให้บริการ สายที่ 2 เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2011 สาย 1 เริ่มให้บริการในวันที่ 15 กันยายน 2013 สาย 3 เริ่มเปิดให้บริการหลังจากเกิดความล่าช้าหลายเดือนในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2016 สาย 4 เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2018 สาย 5, 6, 9 เปิดในเดือนธันวาคม 2020 สาย 14 เปิดในเดือนกันยายน 2019 และขยายเวลาในเดือนมิถุนายน 2021 สาย 16 เปิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2023
เส้นทางที่เปิดให้บริการ

| เส้นทาง | ปลายทาง (เขต) | ปลายทาง (เขต) | เปิดให้บริการ | ส่วนต่อขยาย | ระยะทาง กม>  | จำนวนสถานี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  1  | Xianyangxizhan (Qindu, Xianyang) | Fangzhicheng (Baqiao) | 2013 | 2023 | 41.45 | 30 |
|  2  | Caotan (Weiyang) | Changninggong (Chang'an) | 2011 | 2023 | 33.637 | 25 |
|  3  | Yuhuazhai (Yanta) | Baoshuiqu (Baqiao) | 2016 | — | 39.15 | 26 |
|  4  | Xi'an Beizhan (Weiyang) | Hangtian Xincheng (Chang'an) | 2018 | — | 35.2 | 29 |
|  5  | Matengkong (Yanta) | Chuangxingang (Chang'an) | 2020 | — | 41.6 | 31 |
|  6  | Xi'anguojiyixuezhongxin (Chang'an) | Fangzhicheng (Baqiao) | 2020 | 2022 | 35.1 | 30 |
|  9  | Fangzhicheng (Baqiao) | Qinlingxi (Lintong) | 2020 | — | 25.3 | 15 |
|  14  | Airport West (T1, T2, T3) (Weicheng, Xianyang) | Heshao (Baqiao) | 2019 | 2021 | 42.96 | 17 |
|  16  | Qinchuangyuanzhongxin | Shijingli | 2023 |  | 15.03 | 9 |
| รวม | รวม | รวม | รวม | รวม | 311 | 212 |
เส้นทางที่กำลังก่อสร้าง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กำหนดเปิด | เริ่มก่อสร้าง | เส้นทาง  | ระยะที่ | ปลายทาง | ปลายทาง | ระยะทาง km | จำนวนสถานี | อ้างอิง |

| 2024 | 2019 |  8  |  | สายวงแหวน | สายวงแหวน | 49.89 | 37 |  |
| 2024 | 2019 |  10  | ระยะที่ 1 | Yangjiazhuang | Shuijinggongyuan | 34.2 | 17 |  |
| 2025 | 2020 |  15  | ระยะที่ 1 | Xiliu | Hanjiawan | 19.5 | 13 |  |
แผนที่เครือข่ายเส้นทาง

th
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบขนส่งมวลชนเร็ว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กซีอาน |
| --- | --- | --- |
| เขต |  เกาหลิง  ฉางอัน  ซินเฉิง  ป้าเฉียว  เปย์หลิน  ย่านถ่า  เว่ย์ยาง  หยานเหลียง  หลินถง  เหลียนหู  ฮู่อี้  |  |
| อำเภอ |  โจวจื้อ  หลานเถียน  |  |
| สถานที่สำคัญ |  ป้อมปราการแห่งเมืองซีอาน  พระราชวังต้าหมิง  สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ และกองทัพทหารดินเผา  หอระฆังแห่งซีอาน  Chang'an Flower  Drum Tower  Giant Wild Goose Pagoda  Small Wild Goose Pagoda  Stele Forest  Xingjiao Temple  Banpo  Qianling Mausoleum  |  |
| วัฒนธรรม |  ฉินเชียง  |  |
| การศึกษา |  Xi'an Jiaotong University  Xidian University  Northwestern Polytechnical University  Northwest University  Chang'an University  Shaanxi Normal University  Xi'an University of Architecture and Technology  Xi'an University of Technology  Xi'an Shiyou University  Xi'an International Studies University  Northwest University of Political Science and Law  Xi'an University of Science and Technology  Xi'an Institute of Post & Telecommunications  Xi'an University of Finance and Economics  Xi'an Polytechnic University  Xi'an Conservatory of Music  Xi'an Physical Education Institute  Xi'an Technological University  Xi'an Academy of Fine Arts  Shaanxi Institute of Education  Xi'an Institute of Arts and Science  |  |
| การขนส่ง |  รถไฟใต้ดินซีอาน  สถานีรถไฟซีอานเ  สถานีรถไฟซีอานเหนือ  ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง  ทางหลวงจีนหมายเลข 210  ทางหลวงจีนหมายเลข 211  ทางหลวงจีนหมายเลข 312  |  |
แผนที่รถไฟใต้ดินซีอาน (เมื่อ พฤศจิกายน 2023)
รถไฟฟ้าเคฮัง

| --- | --- |

รถไฟเคฮังซีรีส์ 800
ภาพรวม
สํานักงานใหญ่: โอซะกะ ญี่ปุ่น
ที่ตั้ง: คันไซ ญี่ปุ่น
วันที่ให้บริการ: ค.ศ. 1910–
ข้อมูลเทคนิค
ช่วงกว้างราง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
อื่น ๆ
เว็บไซต์: http://www.keihan.co.jp/
บริษัทรถไฟฟ้าเคฮัง จำกัด (ญี่ปุ่น: 京阪電気鉄道株式会社; โรมาจิ: Keihan Denki Tetsudō Kabushiki-gaisha) เป็นผู้ให้บริการรถไฟในจังหวัดโอซะกะ จังหวัดเคียวโตะ และจังหวัดชิงะ ในประเทศญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เคฮัง" (京阪) หรือ "เคฮังเด็นเทะสึ" (京阪電鉄) หรือ "เคฮังเด็นชะ" (京阪電車)
ประวัติ

รถไฟเคฮังเริ่มให้บริการรับส่งผู้โดยสารระหว่างโอซะกะกับเคียวโตะในปี ค.ศ. 1910 และเป็นบริษัทที่ให้บริการรถไฟฟ้าเชื่อมระหว่างสองเมืองนี้เป็นบริษัทแรก และเป็นทางรถไฟสายแรกที่ทอดยาวไปตามริมฝั่งแม่น้ำโยะโดะ หลังจากนั้น เคฮังได้เข้าซื้อกิจการของรถไฟในแถบโอสึ (สายโอสึ)
ในทศวรรษ 1920 รถไฟเคฮังเริ่มสร้างเส้นทางเชื่อมระหว่างโอซะกะกับเคียวโตะอีกเส้นทางหนึ่งเป็นสาขาย่อย ชื่อว่า รถไฟชินเคฮัง (新京阪鉄道) และได้เชื่อมกับเคฮังสมบูรณ์ในปี 1930 ปัจจุบัน ทางรถไฟสายนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ ฮังคีวสายเคียวโตะ
ในปี 1943 รัฐบาลญี่ปุ่นสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2ได้บังคับให้เคฮังควบรวมกิจการกับรถไฟฮังชินคีวโค ก่อตั้งเป็นรถไฟเคฮังชินคีวโค (京阪神急行電鉄 Keihanshin Kyūkō Dentetsu) ต่อมา ในปี 1949 หลังพ้นสงครามไปแล้ว รถไฟเคฮังได้กลับมารวมตัวกันใหม่อีกครั้ง (ยกเว้นสายชินเคฮัง) และกลับมาใช้ชื่อบริษัเดิม ส่วนรถไฟเคฮังชินคีวโคก็เปลี่ยนชื่อเป็น รถไฟฮังคีว และใช้ชื่อนี้จนถึงทุกวันนี้
เส้นทางรถไฟ

รถไฟเคฮังแบ่งการให้บริการหลัก ๆ ออกเป็นสายเคฮังกับสายโอสึ โดยรถไฟที่ให้บริการระหว่างเคียวโตะกับโอซะกะจะเป็นรถไฟรางใหญ่ ขณะที่รถไฟที่ให้บริการระหว่างเคียวโตะกับโอสึจะมีลักษณะคล้ายกับรถราง ความกว้างของรางทั้งเครือข่ายอยู่ที่ 1,435 มิลลิเมตร คือ รางคู่ความกว้างมาตรฐาน
เส้นทางรถไฟ > สายเคฮัง

เคฮังสายหลัก: โยะโดะยะบะชิ–ซันโจ
สายโอสึ: ซันโจ–เดมะชิยะนะงิ
สายนะกะโนะชิมะ: นะกะโนะชิมะ–เทมมะบะชิ
สายคะตะโนะ: ฮิระคะตะชิ–คิไซชิ
สายอุจิ: ชุโชะจิมะ–อุจิ
เส้นทางรถไฟ > สายโอสึ

สายเคชิน: มิสะสะงิ–ฮะมะโอสึ
สายอิชิยะมะซะกะโมะโตะ: อิชิยะมะเดะระ–ซะกะโมะโตะ
เส้นทางรถไฟ > สายอื่น ๆ

สายเคเบิล (鋼索線) หรือเรียกว่า โอะโตะโกะยะมะเคเบิล (男山ケーブル)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2013-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
เคฮัง ซีรีส์ 8000
รัฐอาปูเร

| รัฐอาปูเร Estado Apure |
| --- | --- |
รัฐ
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: none
เพลง: เพลงชาติรัฐอาปูเร
ที่ตั้งในประเทศเวเนซุเอลา
ประเทศ:  เวเนซุเอลา
ก่อตั้ง: 1901
เมืองหลวง: ซันเฟร์นันโดเดอาปูเร
การปกครอง
 • ผู้ว่าการรัฐ: Jesús Aguilarte (2008–2012)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 76,500 ตร.กม. (29,500 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 3
 : 8.35% ของเวเนซุเอลา
ประชากร (2007)
 • ทั้งหมด: 473,900 คน
 • อันดับ: 19
 : 1.63% ของเวเนซุเอลา
เขตเวลา: UTC-4:30
รหัส ISO 3166: VE-C
พืชสัญลักษณ์: Merecure licania (Licania pyrifolia)
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
อาปูเร (สเปน: Apure) เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา ในปี ค.ศ. 1856 แยกออกจากรัฐบารีนัส ต่อมาในปี ค.ศ. 1864 ยกฐานะเป็นรัฐ เมืองหลวงของรัฐคือเมืองซันเฟร์นันโดเดอาปูเร จากการสำรวจประชากร มีประชากรในรัฐอาปูเรในปี 2007 ราว 473,900 คน
รัฐอันโซอาเตกิ

| รัฐอันโซอาเตกิ Estado Anzoátegui |
| --- | --- |
รัฐ
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: Tumba de sus tiranos  (อังกฤษ: Tomb of its tyrants)
เพลง: เพลงชาติรัฐอันโซอาเตกิ
ที่ตั้งในประเทศเวเนซุเอลา
ประเทศ:  เวเนซุเอลา
ก่อตั้ง: 1909
เมืองหลวง: บาร์เซโลนา
การปกครอง
 • ผู้ว่าการรัฐ: Tarek William Saab (2008–2012)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 43,300 ตร.กม. (16,700 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 6
 : 4.72% ของเวเนซุเอลา
ประชากร (2007 est.)
 • ทั้งหมด: 1,477,900 คน
 • อันดับ: 8
 : 5.3% ของเวเนซุเอลา
เขตเวลา: UTC-4:30
รหัส ISO 3166: VE-B
พืชสัญลักษณ์: Cereipo หรือ Guatamare (Myrospermum fructescens)
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
อันโซอาเตกิ (สเปน: Anzoátegui) เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ อันโซอาเตกิเป็นที่รู้จักในด้านชายหาดอันสวยงามเป็นที่ดึงดูดของนักท่องเที่ยว มีความยาวชายหาดร่วม 100 กิโลเมตร
เมืองหลวงของรัฐคือเมืองบาร์เซโลนา เมืองที่สำคัญอื่นเช่นเมืองปวยร์โตลากรุซและเอลตีเกร
รัฐอาดามาวา

| รัฐอาดามาวา |
| --- | --- |
รัฐ
สมญา: ดินแดนแห่งความงาม
ที่ตั้งในไนจีเรีย
ประเทศ:  ไนจีเรีย
เมืองหลวง: โยลา
Established: 27 สิงหาคม 1991
การปกครอง
 • Governor: Murtala Hammanyero Nyako (PDP)
 • Senators: Jibril Mohammed Aminu, Mohammed Mana, Grace Bent
 • National Assembly delegates: List
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 36,917 ตร.กม. (14,254 ตร.ไมล์)
ประชากร (2005)
 • ทั้งหมด: 3,737,223 คน
เขตเวลา: UTC+0 (GMT)
รหัสภูมิศาสตร์: NG-AD
GDP (2007): $4.58 billion
GDP Per Capita: $1,417
www.adamawa.gov.ng
อาดามาวา (อังกฤษ: Adamawa) เป็นรัฐทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไนจีเรีย มีเมืองหลวงคือเมืองโยลา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1991 แยกจากรัฐกอนโกลา เป็น 4 เขตการปกครองย่อย เป็น 1 ใน 36 รัฐของสหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย
รถด่วนพิเศษนครพิงค์

รถด่วนพิเศษนครพิงค์ (อังกฤษ: Nakhon Phing Special Express; เลขขบวน: 1/2) เป็นรถด่วนพิเศษในอดีตขบวนหนึ่งของการรถไฟแห่งประเทศไทย ให้บริการระหว่างสถานีรถไฟกรุงเทพ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ถึงสถานีรถไฟเชียงใหม่ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ด้วยรถนั่งและนอนปรับอากาศชั้นหนึ่งและชั้นสอง (บนอ.ป. และ บนท.ป.) รถนั่งปรับอากาศชั้นที่2สำหรับผู้พิการ และรถเสบียงปรับอากาศ (บกข.ป) ปัจจุบันยุติการให้บริการและทดแทนด้วยรถด่วนพิเศษอุตราวิถีขบวนที่ 9/10 เดินรถเที่ยวสุดท้ายเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 (ถึงสถานีรถไฟกรุงเทพวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559) รวมระยะเวลาการใช้งานทั้งสิ้น 29 ปี 10 เดือน 30 วัน
ประวัติ

รถด่วนพิเศษนครพิงค์ ในอดีตคือรถด่วนนครพิงค์ เป็นรถโดยสารปรับอากาศล้วน เปิดเดินรถครั้งแรกในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2530 และเป็นขบวนรถด่วนที่วิ่งคู่กับรถด่วนขบวนที่ 13/14 ซึ่งเปิดทำการมาตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 โดยใช้รถนั่งและนอนปรับอากาศชั้นที่ 1 รุ่นฮุนได 24 ที่นั่งและนอน ที่นำเข้าจากประเทศเกาหลีใต้ เมือปี พ.ศ. 2539 และรถนั่งและนอนปรับอากาศชั้นที่ 2 รุ่นแดวู 40 ที่นั่งและนอน ที่นำเข้าจากประเทศเกาหลีใต้ เมือปี พ.ศ. 2539 เช่นเดียวกับรถนั่งและนอนปรับอากาศชั้นที่ 1 และมีรถนั่งปรับอากาศชั้นที่ 2 ที่รองรับผู้โดยสารที่เป็นคนพิการ มีสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อผู้พิการ รวมทั้งห้องน้ำกว้างกว่ารถโดยสารปกติ โดยดัดแปลงมาจากรถนั่งปรับอากาศชั้น 3 เดิมจาก JR-west ประเทศญี่ปุ่น และมีตู้สำหรับสุภาพสตรีและเด็กอยู่ที่คันที่ 11 ในเที่ยวไป และคันที่ 3 ในเที่ยวกลับ
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 รถด่วนพิเศษนครพิงค์ได้กลายมาเป็นขบวนรถตัวอย่างขบวนหนึ่งของการรถไฟฯ ควบคู่กับรถด่วนพิเศษระหว่างประเทศ รถด่วนพิเศษทักษิณ และรถด่วนพิเศษดีเซลรางขบวนที่ 21/22 กรุงเทพ - อุบลราชธานี - กรุงเทพ
รถด่วนพิเศษนครพิงค์ยกเลิกการเดินรถตั้งแต่คืนวันที่ 11 พฤศจิกายน (สำหรับขบวนที่ 1) และคืนวันที่ 12 พฤศจิกายน (สำหรับขบวนที่ 2) พ.ศ. 2559 และทดแทนด้วยการเดินรถด่วนพิเศษอุตราวิถีขบวนที่ 9/10 โดยใช้รถไฟชุด 115 คันจาก ประเทศจีนชุดละ 13 คัน โดยใช้ชุดเวลาเดิมกับด่วนพิเศษนครพิงค์ นับเป็นการปิดฉากขบวนรถด่วนพิเศษยอดนิยมมาทุกยุคทุกสมัยขวัญใจชาวต่างประเทศ ซึ่งรับใช้คนไทยและต่างประเทศมานานเกือบ 30 ปี
สถานีรถไฟที่จอด > ขบวน 1 กรุงเทพ - เชียงใหม่

กรุงเทพ (หัวลําโพง)
สามเสน
ชุมทางบางซื่อ
บางเขน
หลักสี่
ดอนเมือง
รังสิต
อยุธยา
ลพบุรี
นครสวรรค์
พิจิตร
พิษณุโลก
ศิลาอาสน์
เด่นชัย
นครลำปาง
ขุนตาน
ลำพูน
เชียงใหม่
สถานีรถไฟที่จอด > ขบวน 2 เชียงใหม่ - กรุงเทพ

เชียงใหม่
ลำพูน
ขุนตาน
นครลำปาง
เด่นชัย
ศิลาอาสน์
พิษณุโลก
พิจิตร
นครสวรรค์
ลพบุรี
อยุธยา
รังสิต
ดอนเมือง
หลักสี่
บางเขน
ชุมทางบางซื่อ
สามเสน
กรุงเทพ (หัวลําโพง)
เหตุการณ์สำคัญ

ประมาณปลายปี พ.ศ. 2554 ซึ่งมีเหตุการณ์มหาอุทกภัยนั้น การรถไฟฯ ได้ปรับเปลี่ยนเส้นทางเดินรถของขบวนนี้ออกไปยังทางรถไฟสายตะวันออก ผ่านทางรถไฟสายพระพุทธฉาย ถึงสถานีรถไฟชุมทางแก่งคอย จากนั้นจึงย้อนกลับไปที่สถานีรถไฟชุมทางบ้านภาชี มุ่งหน้าทางรถไฟสายเหนือเป็นลำดับต่อไป
เนื่องจากเหตุการณ์รถไฟสายเหนือตกรางรายวันในปลายปี พ.ศ. 2556 การรถไฟฯ จึงปิดปรับปรุงเส้นทางช่วงศิลาอาสน์-เชียงใหม่ ทำให้ขบวนนี้งดเดินรถชั่วคราว
ดูเพิ่ม

การรถไฟแห่งประเทศไทย
ทางรถไฟสายเหนือ
แหล่งข้อมูลอื่น

กำหนดเวลาเดินรถ ขบวนรถด่วนพิเศษที่ 1 เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กำหนดเวลาเดินรถ ขบวนรถด่วนพิเศษที่ 2 เก็บถาวร 2015-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายละเอียดคร่าว ๆ เกี่ยวกับขบวนรถ
ภายในรถนอนปรับอากาศชั้น 2
รัฐอารากวา

| รัฐอารากวา Estado Aragua |
| --- | --- |
รัฐ
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: Venezuela's Hearth
เพลง: เพลงชาติรัฐอารากวา
ที่ตั้งในประเทศเวเนซุเอลา
ประเทศ:  เวเนซุเอลา
ก่อตั้ง: 1899
เมืองหลวง: มาราไก
การปกครอง
 • ผู้ว่าการรัฐ: Rafael Isea (2008–2012)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7,014 ตร.กม. (2,708 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 20
 : 0.76% ของเวเนซุเอลา
ประชากร (2007)
 • ทั้งหมด: 1,665,200 คน
 • อันดับ: 6
 : 6.28% ของเวเนซุเอลา
เขตเวลา: UTC-4:30
รหัส ISO 3166: VE-D
พืชสัญลักษณ์: ก้ามปู (Pithecellobium saman)
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
อารากวา (สเปน: Aragua) เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ตอนกลางของภาคเหนือในประเทศเวเนซุเอลา เป็นที่ราบและป่าและชายหาดที่สวยงามของทะเลแคริบเบียน ที่รัฐนี้มีอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของประเทศคืออุทยานแห่งชาติอ็องรี ปีตีเย
เมืองหลวงของรัฐคือ มาราไก รัฐมีพื้นที่ 7,014 ตร.กม. และจากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากร มีประชากรราว 1,665,200 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2007)
รัฐอามาปา

| อามาปา |
| --- | --- |
รัฐ
   ธง ตรา

ประเทศ:  บราซิล
เมืองหลวง: มากาปา
เมืองใหญ่ที่สุด: มากาปา
การปกครอง
 • ผู้ว่าการรัฐ: Antônio Waldez Góes da Silva
 • รองผู้ว่าการรัฐ: Pedro Paulo Dias de Carvalho
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 142,814.585 ตร.กม. (55,141.020 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 18th
ประชากร (2005)
 • ทั้งหมด: 596,169 คน
 • ประมาณ (2006): 615,715 คน
 • ความหนาแน่น: 4.3 คน/ตร.กม. (11 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 24
เดมะนิม: Amapaense
GDP (2006)
 • รวม: R$ 5,260,000,000 (อันดับที่ 25)
 • ต่อหัว: R$ 8,543 (อันดับที่ 14)
เขตเวลา: UTC-3 (BRT)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-2
รหัส ISO 3166: BR-AP
HDI (2005 [ต้องการอ้างอิง]): 0.780 (กลาง)  (อันดับที่ 11)
รัฐอามาปา (โปรตุเกส: Amapá) เป็นรัฐในประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุด ติดกับชายแดนซูรินามและเฟรนช์เกียนาทางตอนเหนือ ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางตะวันออก และติดกับรัฐปาราทางตอนใต้และตะวันตก ทางตอนเหนือของรัฐมีแม่น้ำโอยาป็อกเป็นพรมแดนกั้นบราซิลกับเฟรนช์เกียนา ลักษณะภูมิประเทศที่โดดเด่นในบริเวณนี้ คือร้อยละ 90 ของรัฐเป็นพื้นที่ป่าฝนแอมะซอนขนาดใหญ่ ยังเป็นพื้นที่บนเส้นศูนย์สูตร การเดินทางถึงรัฐนี้ไปสู่เมืองหลวงของรัฐที่ชื่อ เมืองมากาปา ทำได้โดยทางเรือหรือเครื่องบินเท่านั้น
วัดธาตุ (อำเภอเมืองขอนแก่น)

| วัดธาตุ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 237 ถนนกลางเมือง (บ้านเมืองเก่า)  ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
พระประธาน: พระพุทธธรรมขันตโสภิตมหามงคล
พระพุทธรูปสำคัญ: พระลับ
เจ้าอาวาส: พระราชพัฒนวัชรบัณฑิต (สุกันยา อรุโณ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดธาตุ เดิมเรียกกันว่า วัดธาตุนครเดิม หรือวัดเหนือ เป็นวัดโบราณเก่าแก่ สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นวัดที่พระนครศรีบริรักษ์บรมราชภักดี (เพียเมืองแพน) ต้นตระกูลเสนอพระ อดีตเจ้าเมืองขอนแก่นคนแรกสร้างขึ้น เพื่อเป็นสถานที่บำเพ็ญกุศลของเจ้าเมือง ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ราวปี พ.ศ. 2332 พร้อมกับการสร้างวัดอื่น ๆ ในเมืองขอนแก่นอีกหลายวัด ตามธรรมเนียมการปกครอง และประเพณีนิยมของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
วัดธาตุ เป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่  237 ถนนกลางเมือง (บ้านเมืองเก่า) ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวง เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2521
ประวัติ

พ.ศ. 2335 ท้าวสัก ตำแหน่งเพียเมืองแพน อยู่บ้านชีโหล่น เมืองสุวรรณภูมิ ได้ชักชวนครอบครัวได้ประมาณ 330 ครอบครัว อพยพมาตั้งบ้านเรือนขึ้นใหม่อีกแห่งหนึ่ง เรียกว่า บ้านบึงบอน ต่อมา พ.ศ. 2340 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก มีพระบรมราชโองการยกฐานะให้เป็น "เมืองขอนแก่น" แต่งตั้งให้ "ท้าวสัก" เป็นเจ้าเมืองขอนแก่นคนแรก มีนามว่า "พระนครศรีบริรักษ์" เนื่องจากชนชั้นปกครองเมืองต่าง ๆ ในภาคอีสาน ซึ่งมีเชื้อสายเนื่องมาจากนครเวียงจันทน์ เมื่อท้าวเมืองแพน หรือพระนครศรีบริรักษ์บรมราชภักดี ได้ตั้งเมืองขอนแก่นขึ้นที่บ้านบึงบอน จึงได้เริ่มสร้างวัดขึ้น 4 วัด ตามธรรมเนียมการปกครอง และประเพณีนิยมของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ คือ
วัดเหนือ อยู่ทางทิศเหนือของตัวเมือง หรืออยู่ทางต้นน้ำ สำหรับเป็นสถานที่ชุมนุมทำบุญของเจ้าเมือง ปัจจุบัน คือ วัดธาตุ พระอารามหลวง
วัดกลาง อยู่กึ่งกลางระหว่างวัดเหนือกับวัดใต้ สำหรับเป็นที่ชุมนุมทำบุญของประชาชนทั่วไป ปัจจุบัน คือ วัดกลาง
วัดใต้ อยู่ทางทิศใต้ของตัวเมือง หรืออยู่ทางใต้ของสายน้ำ ปัจจุบัน คือ วัดหนองแวง พระอารามหลวง
วัดท่าแขก สำหรับพระภิกษุอาคันตุกะจากถิ่นอื่นมาพัก และประกอบพุทธศาสนพิธี ปัจจุบันคือ วัดโพธิ์
พ.ศ. 2486 ได้จัดตั้งสำนักเรียนวิเวกธรรมประสิทธิ์วิทยา เปิดสอนนักธรรม - บาลี
พ.ศ. 2529 โรงเรียนวิเวกธรรมประสิทธิ์วิทยา ได้ขอเปิดขยายโอกาสทางการศึกษาขึ้น โดยขอเป็นสาขาของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วัดมหาธาตุ กรุงเทพ ฯ ในนาม "มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ วิทยาเขตขอนแก่น" เปิดสอนในระดับอุดมศึกษา คณะพุทธศาสตร์
พ.ศ. 2531 เปิดศูนย์การศึกษาโรงเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เพื่อให้โอกาสแก่เยาวชนที่สนใจได้ศึกษาประวัติ และหลักธรรมของพระพุทธศาสนา
พ.ศ. 2535 โรงเรียนวิเวกธรรมประสิทธิ์วิทยา เปิดสอนแผนกสามัญศึกษา พ.ศ. 2536 มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ วิทยาเขตขอนแก่น เปิดสอน 2 คณะ คือ คณะครุศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์
ในปัจจุบัน วัดธาตุ ได้มีการจัดการศึกษา 5 แผนก คือ
แผนกนักธรรม เปิดสอนนักธรรมตรี - นักธรรมเอก
แผนกบาลี เปิดสอนและส่งเข้าสอบบาลีสนามหลวง
แผนกปริยัติสามัญ เปิดสอน มัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6
แผนกอุดมศึกษา (มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น) เปิดสอน 5 สาขาวิชา 7 วิชาเอก
โรงเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์
ปัจจุบันได้ดำเนินการพัฒนาวัดธาตุ พระอารามหลวง อย่างที่บูรพาจารย์เคยปฏิบัติมา โดยเฉพาะวัดธาตุ ถือได้ว่าเป็นศูนย์กลางของการศึกษาของคณะสงฆ์จังหวัดขอนแก่น จึงมีพระภิกษุสามเณรอยู่จำพรรษาเพื่อศึกษาและปฏิบัติศาสนกิจปีละประมาณ 150 รูป ดังนั้น จึงได้แบ่งการปกครองออกเป็น 7 คณะ ตามหมายเลขประจำกฏิ หรือกลุ่มกุฏิ โดยมีเจ้าคณะแต่ละรูปทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาส ดูแลปกครองและสงเคราะห์พระภิกษุสามเณรภายในคณะ ให้ปฏิบัติชอบตามพระธรรมวินัย ระเบียบกติกาของวัด และให้ได้รับความสัปปายะตามสมควรแก่ฐานะ
ที่ตั้งและขนาด

วัดธาตุ ตั้งอยู่เลขที่ 237 ถนนกลางเมือง (บ้านเมืองเก่า) ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มีเนื้อที่ 12 ไร่
อาณาเขตติดต่อ

ทิศเหนือ ติดต่อกับที่ดินเอกชน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับซอยนิการสำราญ 5 และถนนรอบบึง
ทิศใต้ ติดต่อกับซอยกลางเมือง 4
ทิศตะวันตก ติดต่อกับถนนกลางเมือง
ลำดับเจ้าอาวาส

วัดธาตุ เริ่มตั้งแต่สร้างวัด เมื่อราว พ.ศ. 2332 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นต้นมา ไม่สามารถหาหลักฐานได้แน่ชัดว่ามีเจ้าอาวาสครองวัดนี้มาแล้วกี่รูป แต่เท่าที่มีหลักฐานแน่นอนปรากฏ ดังนี้
| ลำดับ | รายนาม | ปีที่ดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระครูพุทธา พุทฺธสโร | พ.ศ. 2430 - 2473 |
| 2 | พระครูบับ ปญฺญาวโร | พ.ศ. 2479 - 2484 |
| 3 | พระครูวิเวกธรรมปฏิบัติ (พั้ว พุทฺธโชโต) | พ.ศ. 2484 - 2490 |
| 4 | พระธรรมวิสุทธาจารย์ (เหล่ว สุมโน ป.ธ.5) | พ.ศ. 2490 - 2552 |
| 5 | พระเทพกิตติรังษี (ทองสา วรลาโภ ป.ธ.8) | พ.ศ. 2552 - 2561 |
| 6 | พระราชพัฒนวัชรบัณฑิต (สุกันยา อรุโณ) | พ.ศ. 2561 - ปัจจุบัน |
กองทัพรัฐฉานใต้

| กองทัพรัฐฉานใต้ |
| --- | --- |
ရှမ်းပြည်တပ်မတော် - တောင်ပိုင်း တပ်ႉသိုၵ်းၸိုင်ႈတႆး - ပွတ်းၸၢၼ်း   มีส่วนร่วมในความขัดแย้งภายในประเทศพม่า
ธงกองทัพรัฐฉานใต้
ปฏิบัติการ: พ.ศ. 2539 - ปัจจุบัน
แนวคิด: ชาตินิยมไทใหญ่ ระบอบสหพันธรัฐ
ผู้นำ: เจ้ายอดศึก (1996–2014)
กองบัญชาการ: ดอยไตแลง, รัฐฉาน, ประเทศพม่า
พื้นที่ปฏิบัติการ: รัฐฉาน, แนวชายแดนพม่า-จีน แนวชายแดนพม่า-ไทย
กำลังพล: 12,000
ถือกำเนิดที่:  กองทัพเมิงไต   กองทัพปฏิวัติสหฉาน   กองทัพแห่งชาติรัฐฉาน (รวมกับกองทัพรัฐฉานใต้เมื่อ พ.ศ. 2548)
พันธมิตร:  กองทัพปลดปล่อยอาระกัน   กองทัพแห่งชาติชีน   กองทัพเอกราชชีน   กองทัพปลดปล่อยแห่งชาติกะเหรี่ยง   กองทัพกะเหรี่ยงแดง
ปรปักษ์: รัฐฝ่ายตรงข้าม  พม่า (จนถึง พ.ศ. 2555)  รัฐบาลทหารพม่า   สหภาพเมียนมา (จนถึง พ.ศ. 2554) 'ฝ่ายตรงข้ามที่ไม่ใช่รัฐ  กองทัพปลดปล่อยแห่งชาติตะอาง   กองทัพสหรัฐว้า 
การสู้รบและสงคราม: ความขัดแย้งภายในประเทศพม่า
กองทัพรัฐฉานใต้ (อังกฤษ: Shan State Army-South; พม่า: ရှမ်းပြည် တပ်မတော် (တောင်ပိုင်း); ไทใหญ่: တပ်ႉသိုၵ်းၸိုင်ႈတႆး - ပွတ်းၸၢၼ်း) เป็นกลุ่มกอบกู้เอกราชของชนชาติไตหรือไทใหญ่ในแผ่นดินรัฐฉานที่ใหญ่ที่สุดที่ยังต่อสู้เพื่อต่อต้านพม่า ผู้นำคนปัจจุบันของกองทัพรัฐฉานใต้คือเจ้ายอดศึก เมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เจ้ายอดศึกได้ประกาศว่าไม่มีการแบ่งแยกระหว่างกองทัพรัฐฉานใต้และเหนือ ณ ที่มั่นที่กองทัพที่ดอยไตแลง โดยเจ้าจายทูรองผู้บัญชาการกองทัพรัฐฉานเหนือได้ยืนยันถึงการรวมตัวเป็นพันธมิตรระหว่างกองทัพทั้งสองด้วย
เขตพื้นที่

กองทัพรัฐฉานใต้มีฐานที่มั่น 5 แห่งตามแนวชายแดนไทย-พม่าได้แก่ ดอยไตแลงเป็นฐานที่มั่นหลักตรงข้ามอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ดอยมูนเมิง อยู่ตรงข้ามอำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ดอยดำ อยู่ตรงข้ามอำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่ ดอยสามสิบ อยู่ตรงข้ามอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ดอยก่อวันอยู่ตรงข้ามอำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย
ขนาด

ประมาณว่าในปัจจุบันกองทัพรัฐฉานมีทหารราว8,000-14,000 คน[ต้องการอ้างอิง] โดยมีเจ้ายอดศึกเป็นผู้นำ แม้จะมีฐานที่มั่นโดดเดี่ยวบนยอดเขาแต่เชื่อว่าได้รับการสนับสนุนด้านอาวุธจากจีนและสหรัฐ[ต้องการอ้างอิง]
พันธมิตร

เมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 กองทัพรัฐฉานใต้ได้ร่วมมือกับกองทัพแห่งชาติรัฐฉานในการต่อต้านรัฐบาลทหารพม่าเพื่อให้ได้การปกครองตนเอง ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 ได้จัดตั้งสภารัฐฉานที่ดอยไตแลงภายใต้การนำของเจ้ายอดศึกโดยรวมกลุ่มที่ไม่ใช่ชาวไทใหญ่ด้วย คือสหภาพประชาธิปไตยลาหู่ องค์กรปลดปล่อยแห่งชาติปะโอ สภาฟื้นฟูแห่งรัฐฉาน คณะกรรมการความร่วมมือไต องค์กรแห่งชาติว้า และยังเป็นพันธมิตรกับกองทัพก้าวหน้าแห่งชาติกะเหรี่ยงแดง พรรคเสรีภาพอาระกัน แนวร่วมแห่งชาติชีน สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง และองค์การแห่งชาติกะชีน นอกจากนั้น เจ้ายอดศึกยังแสดงความต้องการให้จัดการเลือกตั้ง พ.ศ. 2553 ใหม่[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

Photos of United Wa State Army (UWSA) and Shan State Army-South (SSA-S) military outposts along the border of Thailand, Chiang Rai province Geopium.org
More Photos Militaryphotos.net
http://www.shanland.org/
| ด ค กองค์การติดอาวุธชาติพันธุ์ในพม่า |
| --- | --- |
ปฏิบัติการ:  AA (ULA)  AA (ANC)  ABSDF  ALA (ALP)  ARSA  BLA  BPLA  CDF  CNA (CNF)  CNDF  DKBA-5  KIA (KIO)  KNA (B)  KNLA (KNLP)  KNDO / KNLA (KNU)  KA (KNPP)  KNPLF  KTLA  KPC  LDU  MNDAA (MNTJP [zh])  MNLA (NMSP)  MRDA/BNRA  NDAA (PSC)  NSCN-K  PDF (NUG)  PLA (CPB)  PNA (PNO)  PNLA (PNLO)  PRA-Magway  RSO  SNA  SSA-N (SSPP)  SSA-S (RCSS)  TNLA (PSLF)  UWSA (UWSP)  WNA (WNO)  ZRA (ZRO) 
ยุติการปฏิบัติการ:  ARIF  CPA  DKBA  ก๊อด อาร์มี่  KDA  MTA  MRA  MRDA  มุญาฮิดีน  NDA-K  NUPA  RFCP  RLP  RPF  RRF  RNA  SSA  SSCP  SSNA  SURA  VBSW 
พันธมิตร:  คณะกรรมาธิการปรึกษาและเจรจาการเมืองแห่งสหพันธ์ (FPNCC)  กองทัพสหพันธรัฐแห่งสหภาพ  กองกำลังพันธมิตรทางเหนือ  พันธมิตรสามภราดรภาพ 
ความขัดแย้งด้วยอาวุธ:  คอมมิวนิสต์ (พ.ศ. 2491–2531)  ชายแดนจีน-พม่า (พ.ศ. 2503–2504)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กะเหรี่ยง–มอญ  โกก้าง พ.ศ. 2552  พ.ศ. 2558  โรฮีนจา พ.ศ. 2521  พ.ศ. 2534–2535  พ.ศ. 2559–ปัจจุบัน  หลังรัฐประหารปี พ.ศ. 2564 
กระบวนการสันติภาพ:  การหยุดยิง ข้อตกลงหยุดยิงทั่วประเทศ (NCA)  การประชุมสันติภาพปางหลวงแห่งศตวรรษที่ 21 
 ความขัดแย้งภายในพม่า  กองทัพพม่า