stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซิมนีย์เวเชียร์วกากราฮ์
นักแสดง

Yevgeniy Yevstigneyev รับบท Aleksey Ivanovich Beglov
Aleksandr Pankratov-Chyorny รับบท Arkady Grachev
Natalya Gundareva  รับบท Irina Melnikova, นักร้อง
Sergei Nikonenko รับบท Valentin Fomenko, นักออกแบบท่าเต้น
Pyotr Shcherbakov รับบท  Alexander Alexandrovich, administrator
Georgy Burkov รับบท Fyodor, บาร์เทนเดอร์
Aleksandr Shirvindt รับบท พิธิกร
Mikhail Derzhavin (episode)
แหล่งข้อมูลอื่น

ซิมนีย์เวเชียร์วกากราฮ์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ซิมนีย์เวเชียร์วกากราฮ์ ที่ยูทูบ ทางช่องมอสฟิล์ม
ซูดบาเชโลเวคา

| ซูดบาเชโลเวคา |
| --- | --- |

กำกับ: เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค
เขียนบท: Jury Lukin Feodor Shakmagonov (เขียนบท)  มิคาอิล โชโลคอฟ (นวนิยาย)
อำนวยการสร้าง: มอสฟิล์ม
นักแสดงนำ: เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค Zynaida Kiriyenko  Pavel Volkov Pavlik Boriskin
กำกับภาพ: Sergey Veronkov
ดนตรีประกอบ: เวนีอามิน บัสเนียร์
ผู้จัดจำหน่าย: มอสฟิล์ม
วันฉาย: สิงหาคม 2502
ความยาว: 103 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
ซูดบาเชโลเวคา (รัสเซีย: Судьба человека, translit. Sudba Cheloveka) หรืออีกชื่อคือ  A Man's Destiny และ Destiny of a Man เป็นภาพยนตร์เรื่องยาวแนวชีวิต ภาพยนตร์ได้โครงเรื่องจากนวนิยายเรื่องเดียวกันของ มิคาอิล โชโลคอฟ และยังเป็นผลงานการกำกับเรื่องแรกของ เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค ในปีที่ภาพยนตร์เข้าฉาย ซูดบาเชโลเวคา ได้รับรางวัล Grand Prize ในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโกครั้งที่ 1
นักแสดง

เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค รับบท โซโคลอฟ
Pavel Boriskin รับบท วานยา (ให้เสียงโดย Pavlik Boriskin)
Zinaida Kirienko รับบท อีรีนา
Pavel Volkov รับบท อีวาน
Yuri Averin รับบท มึลเลอร์ (ให้เสียงโดย Yu. Averin)
Kirill Alekseyev รับบท พันตรีเยอรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ซูดบาเชโลเวคา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ซูดบาเชโลเวคา ที่ยูทูบ ทางช่องมอสฟิล์ม
ดราก้อน ลี

| ดราก้อน ลี (드래건 리) |
| --- | --- |
เกิด: มุน กยองซอก  (1958-08-12) 12 สิงหาคม ค.ศ. 1958 (66 ปี) เมืองซอซัน จังหวัดชุงชองใต้ ประเทศเกาหลีใต้
สัญชาติ: ฮ่องกง เกาหลี
อาชีพ: นักแสดง
ดราก้อน ลี (เกาหลี: 드래건 리; อังกฤษ: Dragon Lee) หรือที่ชาวเกาหลีใต้รู้จักกันในชื่อ กอรยง (เกาหลี: 거룡) เกิดวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1958 ในประเทศเกาหลีใต้ เป็นทั้งนักแสดง, นักเทควันโด และฮับกิโด
ชื่อจริงของเขาคือ มุน กยองซอก (문경석; Moon Kyoung-seok) แต่ใช้ชื่อในการแสดงคือ กอรยง (거룡; Keo Ryong) ในเกาหลีใต้ ไม่นานหลังจากการเกิดของเขา ครอบครัวของเขาก็ได้ย้ายไปอยู่ที่สหภาพโซเวียต ที่ซึ่งเขาได้รับชื่อ ยาคคาสเลฟ ยาคซิสนี (รัสเซีย: Вячеслав Ясинский; อังกฤษ: Vyachaslev Yaksysnyi) ครอบครัวของเขายังคงอยู่ที่นั่นจนกระทั่งลีเป็นวัยรุ่น ภายหลังจากนั้น พวกเขาได้ย้ายไปอยู่ที่ประเทศเกาหลีใต้
จากนั้น เขาได้ศึกษาวิชาเทควันโดพร้อมกับเพื่อน กับนักแสดงชื่อ คิม แทจอง โดยได้เป็นช่วงหนึ่งของวิถีชีวิตเขา รวมถึง ลียังได้เริ่มศึกษาศิลปะการป้องกันตัวเกาหลีอย่างฮับกิโด ภายใต้การกำกับของ ฮวาง อินซิก
เมื่อลีได้อยู่ในโรงภาพยนตร์แห่งหนึ่ง ได้มีชายคนหนึ่งบอกว่าเขามีความคล้ายกับ บรูซ ลี ซึ่งนั่นถือเป็นคำชมเชยครั้งสำคัญเนื่องด้วย บรูซ ลี เป็นบุคคลทึ่ได้รับความนิยมในขณะนั้น และผู้ชายคนนั้นก็รู้จักกับผู้กำกับในฮ่องกงและได้ช่วยให้เขาเข้าสู่วงการในเวลาต่อมา
ในช่วงต้นทศวรรษ 1920 ของเขา ดราก้อน ลี ได้ย้ายไปยังฮ่องกง และได้ร่วมแสดงในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้หลายเรื่อง บ่อยครั้งที่เขามักจะได้รับเครดิตในฐานะ บรูซ เลอี (레이; Bruce Lei) เนื่องด้วยเขามีลักษณะที่คล้ายกับ บรูซ ลี คนใหม่อย่างโดดเด่น ในบรรดาภาพยนตร์ทั้งหลายที่เขาได้รับเครดิตเป็นภาพยนตร์กึ่งสารคดีชุด เดอะเรียลบรูซ ลี (ค.ศ. 1973)
ดราก้อน ลี ได้ย้ายกลับไปยังโซล ประเทศเกาหลีใต้ และเป็นนักแสดงรวมถึงเป็นผู้ผลิตทางโทรทัศน์ นอกจากนี้ เขายังสามารถพูดภาษาอังกฤษ, จีน, ไทย และรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Clones of Bruce Lee เก็บถาวร 2011-11-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - The Ultimate Guide To Bruce Lee Exploitation Cinema
ดราก้อน ลี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส.
Dragon Lee at Hong Kong Cinemagic เก็บถาวร 2009-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
| ด ค กบรูซ ลี |
| --- | --- | --- |
| บทความหลัก |  เจี๋ยฉวนเต้า  หย่งชุน  ผลงานภาพยนตร์  |  |
| ภาพยนตร์ |  ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง (ค.ศ. 1971)  ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง ล้างแค้น (ค.ศ. 1972)  ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง บุกกรุงโรม (ค.ศ. 1972)  ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง มังกรประจัญบาน (ค.ศ. 1973)  ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง เกมมังกร (ค.ศ. 1978)  |  |
| บุคคลเกี่ยวข้อง |  แบรนดอน ลี  หยิปหมั่น  ชัค นอร์ริส  ฮวาง อินซิก  จี ฮันแจ  แดน อีโนซันโต  เจมส์ โคเบิร์น  สตีฟ แม็กควีน  |  |
| วัฒนธรรมร่วมสมัย |  ดราก้อน ลี  เฟยหลง  มาร์แชล ลอว์  เค็นชิโร่  |  |
กือบึสโวนิงเงิน

กือบึสโวนิงเงินในโรตเตอร์ดัม
กือบึสโวนิงเงิน (ดัตช์: kubuswoningen) หรือ บ้านลูกบาศก์ (อังกฤษ: Cube houses) เป็นชุดบ้านล้ำสมัยที่สร้างขึ้นในเฮลมอนด์และโรตเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ผลงานออกแบบโดยสถาปนิกปีต โบลม โดยมีรากฐานจากแนวคิด "การอยู่อาศัยกันเป็นหลังคาของเมือง" (urban roof) หรือกล่าวคือเป็นที่อยู่อาศัยความหนาแน่นสูงที่มีพื้นที่ว่างเพียงพอบนชั้นพื้น เป้าหมายหลักคือการใช้พื้นที่ภายในให้เกิดประโยชน์สูงสุด การออกแบบของเขาเป็นภาพแทนของหมู่บ้านในเมือง โดยที่แต่ละบ้านเป็นดั่งต้นไม้ และเมื่อแต่ละบ้านอยู่รวมกันก็กลายเป็นป่าไม้ แนวคิดสำคัญของการสร้างที่อยู่อาศัยกลุ่มนี้คือเพื่อใช้พื้นที่ภายในให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อการใข้สอยและอยู่อาศัยของลูกบ้าน
เฮลมอนด์

ในปี 1972 ปีต โบลม ได้นับมอบหมายให้ออกแบบสร้างพื้นที่ว่างในย่านใจกลางเมืองเฮลมอนด์ โบลมเสนอโครงการบ้านผสมผสานสถาบันทางวัฒนธรรม การออกแบบบ้านลูกบาศก์ในเฮลมอนด์จึงออกมาเป็นบ้าย 188 หลัง (หรือเรียกเป็นป่าไม้) ที่ล้อมรอบโรงละครตรงกลาง อย่างไรก็ตามเมื่อลานจอดรถใต้ดินถูกถอดออกจากแผนเดิม จำนวนบ้านภายในลดเหลือเพียง 60 หลัง ทั้งนี้ รัฐบาลท้องถิ่นไม่ได้วางใจนักโครงการของเขา ฮันส์ เกรยเติร์ส ได้ทำการสนับสนุนเงินทุนก่อสร้างบ้านลูกบาศก์ 3 หลังสำหรับทดลองในปี 1974 ที่วิลเฮลมีนาลาน (Wilhelminalaan) โครงการนี้ได้รับสถานะ 'ที่อยู่อาศัยเพื่อการทดลอง' โดยรัฐบาลแห่งชาติ ซึ่งมีส่วนช่วยในการสร้างเตอาเตอร์เอิตสเปลเฮยส์ (Theater 't Speelhuis) ที่ด้านหน้าล้อมรอบด้วยบ้านลูกบาศก์ 18 หลัง ขึ้นที่ปีตโบลมไปลน์ (Piet Blomplein) ในปี 1977 โรงละครดังกล่าวถูกเพลิงไหม้เสียหายในปี 2011
โรตเตอร์ดัม

โครงการบ้านลูกบาศก์ในโรตเตอร์ดัมตั้งอยู่บนถนนโอเฟอร์บลาก (Overblaak) อยู่ด้านบนสถานีรถไฟใต้ดินบลาก แผนเดิมในปี 1977 จะสร้าง 55 หลัง กระนั้นไม่ใช่ทุกหลังที่ได้รับการก่อสร้าง ภายหลังผู้อยู่อาศัยในบ้านลูกบาศก์ที่โอเฟอร์บลากถูกรบกวนบ่อยครั้งจากผู้ที่เดินทางมาเยี่ยมชม จึงมีผู้อยู่อาศัยรายหนึ่งเปิดบ้านลูกบาศก์แบบเปิดให้ผู้เยี่ยมชมสามารถเดินทางเข้ามาภายในได้ รวมถึงยังจัดนำชมภายในบ้านดังกล่าวด้วย
ในปี 2009 บางส่วนถูกแปรสภาพเป็นโฮสเทลในเครือ Stayokay
โทรอนโต

ในปี 1996 มีการสร้างบ้านลูกบาศก์เป็นกระจุกสามหลังขึ้นบนถนนอีสเทิร์น (Eastern Avenue) ในโทรอนโต ผลงานโดยสถาปนิกเบน คุตเนอร์ (Ben Kutner) และเจฟฟ์ บราวน์ (Jeff Brown) โดยได้รับแรงบันดาลใจจากบ้านลูกบาศก์เดิมในโรตเตอร์ดัม ในปี 2018 ที่ดินที่สร้างบ้านเหล่านี้ในโทรอนโตถูกขายเพื่อพัฒนาที่ดิน โครงสร้างเดิมคาดว่าจะย้ายไปไว้ที่อื่น
แฟล่งข้อมูลอื่น

Cubic houses Rotterdam
Exterior/interior photos
51°55′13″N 4°29′26″E﻿ / ﻿51.92028°N 4.49056°E﻿ / 51.92028; 4.49056
เตอร์กิชแอร์ไลน์

เตอร์กิชแอร์ไลน์ (ตุรกี: Türk Hava Yolları; อังกฤษ: Turkish Airlines) เป็นสายการบินประจำชาติและสายการบินที่ใหญ่ที่สุดประเทศตุรกี โดยมีฐานการบินหลักในท่าอากาศยานอิสตันบูล โดยทำการบินสู่จุดหมายปลายทาง 288 แห่งในทวีปยุโรป เอเชีย แอฟริกา อเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ ทำให้เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในโลกตามจำนวนจุดหมายปลายทาง เตอร์กิชแอร์ไลน์เป็นสมาชิกของพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์
ประวัติ > ช่วงแรก

เตอร์กิชแอร์ไลน์ก่อตั้งขึ้นในวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1933 ในชื่อเตอร์กิชสเตทแอร์ไลน์ (ตุรกี: Devlet Hava Yolları) โดยเป็นสายการบินภายในประเทศในสังกัดกระทรวงกลาโหมตุรกี เริ่มแรกสายการบินมีเครื่องบินประจำการห้าลำ; เคอร์ทิสส์ คิงเบิร์ดจำนวน 2 ลำ, ยุงเคิร์ส เอฟ 13 จำนวน 2 ลำ และตูโปเลฟ อาน-9 จำนวน 1 ลำ ในปี 1935 สายการบินได้โอนไปอยู่ในสังกัดกระทรวงโยธาธิการ และได้เปลี่ยนชื่อเป็น เจเนอรัลดีเร็กเทอเรตออฟสเตทแอร์ไลน์ ในปี 1938 ได้โอนไปอยู่ในสังกัดกระทรวงคมนาคม
ประวัติ > ช่วงหลังสงคราม

ในช่วงต้นปี 1945 เตอร์กิชได้เริ่มประจำการเครื่องบินดักลาส ดีซี-3 และดักลาส ซี-47 สกายเทรนหลายลำ ซึ่งเป็นการเปิดทางให้เตอร์กิชแอร์ไลน์เติบโตได้มาก โดยได้เริ่มทำการบินเส้นทางบินระหว่างประเทศครั้งแรกในเส้นทางอังการา–อิสตันบูล–เอเธนส์ในปี 1947 และต่อมาได้เพิ่มเส้นทางบินสู่นิโคเซีย เบรุต และไคโร โดยที่ยังให้บริการการบินภายในประเทศเป็นหลักจนถึงต้นทศวรรษ 1960
ในปี 1956 รัฐบาลตุรกีได้ปรับโครงสร้างสายการบินใหม่โดยใช้ชื่อ เทอร์ก ฮาวา โยเลรึ อา.โอ. (ตุรกี: Türk Hava Yolları A.O.) หรือรู้จักกันในชื่อ เตเฮเย มีการวางทุนจดทะเบียนอยู่ที่ 60 ล้านลีรา สายการบินได้เข้าร่วมสมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ และต่อมาในปี 1957 บริติชโอเวอร์ซีย์แอร์เวย์คอร์ปอเรชัน (บีโอเอซี) เริ่มให้การสนับสนุนด้านเทคนิคหลังจากได้รับสัดส่วนการถือหุ้น 6.5 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งจะถือหุ้นเป็นเวลาประมาณ 20 ปี
เตอร์กิชแอร์ไลน์ได้เริ่มนำเครื่องบินวิกเกอร์ส ไวคานท์, ฟอกเกอร์ เอฟ-27 และดักลาส ดีซี-3เข้าประจำการช่วงปลายทศวรรษ 1950 และต้นทศวรรษ 1960 สายการบินให้บริการเครื่องบินไอพ่นลำแรก ซึ่งคือแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9 ในปี 1967 และตามด้วยโบอิง 707 จำนวน 3 ลำในปี 1971
ประวัติ > 1980-1990s

ในช่วงทศวรรษ 1980 และ 1990 เตเฮเยต้องประสบกับชื่อเสียงด้านลบ ทั้งการบริการที่ย่ำแย่เมื่อเทียบกับคู่แข่งและเที่ยวบินที่ล่าช้า โดยมีเที่ยวบินมากถึง 47 เที่ยวบินจาก 100 เที่ยวบินที่ไม่ออกเดินทางตรงเวลา นอกจากนี้ยังมีเหตุการณ์ปล้นจี้เครื่องบินและประสบอุบัติเหตุถึงเจ็ดครั้งระหว่างปี 1974 - 1983 ซึ่งรวมเที่ยวบินที่ 981 ในปี 1974 ซึ่งเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่ร้ายแรงที่สุดของสายการบินและในโลก ณ ขณะนั้น โดยความผิดพลาดในการออกแบบประตูห้องบรรทุกสินค้าของเครื่องบินส่งผลให้ประตูบรรทุกสินค้าชำรุดเสียหายและเปิดออกระหว่างบิน จนเครื่องเสียการควบคุมและตกลงใกล้กับแอร์เมนอนวิลล์ ประเทศฝรั่งเศส ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 346 คน
ช่วงที่ประเทศตุรกีได้จัดตั้งรัฐบาลใหม่ในปี 1983 รัฐบาลได้เห็นความสำคัญในเตเฮเยและได้พัฒนาโครงสร้างและอัตลักษณ์ของสายการบินใหม่เพื่อให้มีความทันสมัยมากขึ้น โดยเตอร์กิชจะเป็นหนึ่งในสายการบินที่มีอายุเฉลี่ยน้อยที่สุดในโลก นอกจากนี้แล้วยังมีการพัฒนาด้านความปลอดภัยให้รัดกุมยิ่งขึ้น จนสามารถเทียบเท่าเอ็ลอัลได้
ในปี 1984 เตเฮเยได้สร้างศูนย์ซ่อมบำรุงแห่งใหม่ที่ท่าอากาศยานเยซิลคอย ซึ่งสามารถทำการบำรุงรักษาเครื่องบินหลายประเภท โดยได้มีเจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคประจำการอยู่คิดเป็น 1 ใน 4 ของพนักงานทั้งหมด 6,000 คนของสายการบิน ตามรายงานของแอร์ทรานส์ปอร์ตเวิล์ด ในปี 1984 บริษัทได้เพิ่มทุนเป็น 60 พันล้านลีรา เนื่องจากถูกจัดเป็นวิสาหกิจทางเศรษฐกิจของรัฐ สายการบินได้เพิ่มทุนอีกครั้งเป็น 150 พันล้านลีราในอีกสามปีต่อมา
กิจการองค์กร > สำนักงานใหญ่

เตอร์กิชมีสำนักงานใหญ่ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาติอาทาทืร์ค
กิจการองค์กร > บริษัทลูก

เตอร์กิชแอร์ไลน์มีบริษัทลูกดังนี้:
กิจการองค์กร > บริษัทลูก > สายการบินลูก

แอร์แอลเบเนีย - (ถือหุ้น 49%) สายการบินประจำชาติประเทศแอลเบเนีย
เอเจ็ต หรือชื่อเดิม อานาโดลูเจ็ต - สายการบินต้นทุนต่ำระดับภูมิภาค มีฐานหลักที่อังการาและอิสตันบูล-ซาบีฮา เกิกเชน
ซันเอกซ์เพรส - (ถือหุ้น 50%) สายการบินต้นทุนต่ำ เป็นการทำกิจการร่วมค้ากับลุฟท์ฮันซ่า มีฐานที่อิซมีร์และอันทัลยา
เตอร์กิชคาร์โก - สายการบินขนส่งสินค้า
กิจการองค์กร > บริษัทลูก > บริษัทลูกอื่นๆ

เตอร์กิชเทคนิค
เตอรืกิชโดแอนด์โค
เตอร์กิชกราวด์เซอร์วิส
เตอร์กิชแอร์ไลน์ไฟล์ทอคาเดมี
เตเฮเย เดสเต็กฮิสเมตรีรึ เอเฌ
โอแปต (ถือหุ้น 50%)
เตอร์กิชอินจินเซนเตอร์ (ถือหุ้น 49%)
ทีซีไอเคบินอินทีเรีย (ถือหุ้น 30%)
ทีเอสไอเอวิเอชันซีตส์ (ถือหุ้น 45%)
เตอร์กิชนาแซลเซนเตอร์ (ถือหุ้น 40%)
บมจ. แทกซ์ฟรีโซน (ถือหุ้น 30%)
วีเวลิ์ดเอกซ์เพรส (ถือหุ้น 45%)
กิจการองค์กร > ผลประกอบการ

ผลประกอบการของเตอร์กิชแอร์ไลน์ ในช่วงปี 2015-2022 มีดังนี้:
|  | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รายได้ (ล้านดอลลาร์สหรัฐ) | 10,522 | 9,792 | 10,958 | 12,855 | 13,229 | 6,734 | 10,686 | 18,426 |
| กำไร/ขาดทุน สุทธิ (ล้านดอลลาร์สหรัฐ) | 1,069 | −77 | 223 | 753 | 788 | −836 | 959 | 2,725 |
| จำนวนผู้โดยสาร (ล้านคน) | 61.2 | 62.8 | 68.6 | 75.1 | 74.3 | 27.9 | 44.7 | 71.8 |
| อัตราการบรรทุกผู้โดยสาร (%) | 78 | 74 | 79 | 82 | 81.6 | 71.0 | 67.9 | 80.1 |
| จำนวนสินค้า (ตัน) | 720 | 876 | 1,123 | 1,412 | 1,543 | 1,487 | 1,879 | 1,678 |
| จำนวนอากาศยาน (ณ สิ้นปี) | 299 | 334 | 329 | 332 | 350 | 363 | 370 | 394 |
| จำนวนจุดหมายปลายทาง (แห่ง) | 284 | 295 | 300 | 306 | 321 | 324 | 333 | 342 |
หมายเหตุ/อ้างอิง:
กิจการองค์กร > รางวัล

เตอร์กิชแอร์ไลน์ได้รับเลือกให้เป็นสายการบินที่ดีที่สุดในยุโรปโดยสกายแทรกซ์
จุดหมายปลายทาง

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 เตอร์กิชแอร์ไลน์ให้บริการเที่ยวบินสู่ 288 จุดหมายปลายทางใน 118 ประเทศทั่วโลก
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 เตอร์กิชแอร์ไลน์ได้ทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่างๆ ดังต่อไปนี้:
อีเจียนแอร์ไลน์
เอเจ็ต
แอร์อัลเบเนีย
แอร์อัลจีเรีย
แอร์อัสตานา
แอร์บอลติก
แอร์แคนาดา
แอร์ไชนา
แอร์ยูโรปา
แอร์อินเดีย
แอร์มอลตา
แอร์มอลโดวา
แอร์นิวซีแลนด์
แอร์เซอร์เบีย
ออล นิปปอน แอร์เวย์
เอเชียน่าแอร์ไลน์
อาเบียงกา
อาเซอร์ไบจานแอร์ไลน์
อาซูลบราซิลเลียนแอร์ไลน์
บางกอกแอร์เวย์ส
บาติกแอร์ มาเลเซีย
เบลาเวีย
โคปาแอร์ไลน์
โครเอเชียแอร์ไลน์
อียิปต์แอร์
เอธิโอเปียนแอร์ไลน์
สายการบินเอทิฮัด
อีวีเอแอร์
ฟินน์แอร์
การูดาอินโดนีเซีย
โกว์ลีญัสอาแอเรียส
กัลฟ์แอร์
ฮาวาเอียนแอร์ไลน์
ฮ่องกงแอร์ไลน์
ไอซ์แลนด์แอร์
อินดีโก
เจ็ตบลู
คูเวตแอร์เวย์
ล็อตโปแลนด์
ลุฟท์ฮันซ่า
ลักซ์แอร์
มาเลเซียแอร์ไลน์
เมียทมองโกเลียแอร์ไลน์
มิดเดิลอีสต์แอร์ไลน์
โอมานแอร์
ปากีสถานอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์
รัวยาแลร์มาร็อก
รอยัลบรูไนแอร์ไลน์
รอยัลจอร์แดเนียน
รวันแอร์
สแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม
สิงคโปร์แอร์ไลน์
ตัปปูร์ตูกัล
ทารูม
การบินไทย
ยูเครนอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
อูย์เตร์
อุซเบกิสถานแอร์เวย์
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงระหว่างสายการบิน

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 เตอร์กิชแอร์ไลน์ได้มีข้อตกลงระหว่างสายการบินต่างๆ ดังต่อไปนี้:
ออสเตรียนแอร์ไลน์
เอมิเรตส์
โลแกนแอร์
สวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์
ฝูงบิน

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 เตอร์กิชแอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร  > C | ผู้โดยสาร  > Y | ผู้โดยสาร  > รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ319-100 | 6 | — | — | 132 | 132 |  |
| แอร์บัส เอ320-200 | 18 | — | — | 150 | 150 |  |
| แอร์บัส เอ320-200 | 18 | — | — | 159 | 159 |  |
| แอร์บัส เอ320นีโอ | 9 | — | — | 186 | 186 | รวมเครื่องบินที่ให้บริการกับเอเจ็ต |
| แอร์บัส เอ321-200 | 72 | — | 20 | 158 | 178 |  |
| แอร์บัส เอ321-200 | 72 | — | 16 | 164 | 180 |  |
| แอร์บัส เอ321-200 | 72 | — | — | 194 | 194 |  |
| แอร์บัส เอ321นีโอ | 55 | 37 | 20 | 162 | 182 | รวมเครื่องบินที่ให้บริการกับเอเจ็ต ส่งมอบภายในปี 2023  จัดเรียงที่นั่งแบบแอร์บัสเคบินเฟลกซ์ |
| แอร์บัส เอ330-200 | 13 | — | 30 | 190 | 220 | จะส่งเครื่องบินเช่าคืนให้แก่ผู้ให้เช่า |
| แอร์บัส เอ330-200 | 13 | — | 22 | 228 | 250 | จะส่งเครื่องบินเช่าคืนให้แก่ผู้ให้เช่า |
| แอร์บัส เอ330-200 | 13 | — | 24 | 255 | 279 | จะส่งเครื่องบินเช่าคืนให้แก่ผู้ให้เช่า |
| แอร์บัส เอ330-300 | 36 | — | 28 | 261 | 289 | จะส่งเครื่องบินเช่าคืนให้แก่ผู้ให้เช่า |
| แอร์บัส เอ330-300 | 36 | — | 40 | 265 | 305 | จะส่งเครื่องบินเช่าคืนให้แก่ผู้ให้เช่า |
| แอร์บัส เอ350-900 | 15 | 22 | 32 | 297 | 329 | คำสั่งซื้อหกลำโอนย้ายมาจากแอโรฟลอต โดยสามลำใช้การจัดเรียงที่นั่งเดิมของสายการบิน |
| แอร์บัส เอ350-900 | 15 | 22 | 28 | 288 | 316 | คำสั่งซื้อหกลำโอนย้ายมาจากแอโรฟลอต โดยสามลำใช้การจัดเรียงที่นั่งเดิมของสายการบิน |
| โบอิง 737-800 | 85 | — | 16 | 135 | 151 | รวมเครื่องบินที่ให้บริการกับเอเจ็ต |
| โบอิง 737-800 | 85 | — | 12 | 153 | 165 | รวมเครื่องบินที่ให้บริการกับเอเจ็ต |
| โบอิง 737-800 | 85 | — | — | 189 | 189 | รวมเครื่องบินที่ให้บริการกับเอเจ็ต |
| โบอิง 737-900อีอาร์ | 15 | — | 16 | 135 | 151 |  |
| โบอิง 737-900อีอาร์ | 15 | — | 16 | 153 | 169 |  |
| โบอิง 737 แมกซ์ 8 | 30 | 25 | 16 | 135 | 151 | รวมเครื่องบินที่ให้บริการกับเอเจ็ต |
| โบอิง 737 แมกซ์ 9 | 5 | — | 16 | 153 | 169 |  |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 33 | — | 49 | 300 | 349 | สามลำปล่อยเช่าให้กับอินดีโก |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 33 | — | 28 | 372 | 400 | สามลำปล่อยเช่าให้กับอินดีโก |
| โบอิง 787-9 | 21 | 12 | 30 | 270 | 300 | เดิมจะส่งมอบภายในปี 2022  ถูกเลื่อนจากปัญหาการควบคุมคุณภาพการผลิต |
 ฝูงบินของเตอร์กิชแอร์ไลน์คาร์โก
| แอร์บัส เอ310-300F | 2 | — | สินค้า | สินค้า | สินค้า | เช่าจากยูเอสแอลแอร์ไลน์คาร์โก |
| แอร์บัส เอ330-200F | 12 | — | สินค้า | สินค้า | สินค้า |  |
| โบอิง 747-400BCF | 2 | — | สินค้า | สินค้า | สินค้า |  |
| โบอิง 777F | 8 | — | สินค้า | สินค้า | สินค้า |  |
|  รวม |  437 |  96 |  |  |  |  |
เตอร์กิชแอร์ไลน์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 8.5 ปี
แอร์บัส เอ321-200
แอร์บัส เอ330-300
แอร์บัส เอ350-900
โบอิง 737 แมกซ์ 8
โบอิง 777-300อีอาร์
โบอิง 787-9
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการเตอร์กิชแอร์ไลน์[ลิงก์เสีย]
ฟอกเกอร์ เอฟ-27 ของเตเฮเยในปี 1973
ดีซี-9 เป็นอากาศยานไอพ่นลำแรกของเตอร์กิชแอร์ไลน์
โบอิง 707 ของเตอร์กิชขณะลงจอดที่ท่าอากาศยานซือริชในปี 1976
สำนักงานใหญ่ของเตอร์กิชแอร์ไลน์
ดมีตรี เมดเวเดฟ

| ดมีตรี เมดเวเดฟ |
| --- | --- |
Дмитрий Медведев
เมดเวเดฟในปี ค.ศ. 2016

รองประธานสภาความมั่นคงรัสเซีย
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  16 มกราคม ค.ศ. 2020 (4 ปี 295 วัน)
ประธาน: วลาดีมีร์ ปูติน
ประธานาธิบดีรัสเซีย
ดำรงตำแหน่ง 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 – 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 (4 ปี 0 วัน)
นายกรัฐมนตรี: วลาดีมีร์ ปูติน
ก่อนหน้า: วลาดีมีร์ ปูติน
ถัดไป: วลาดีมีร์ ปูติน
นายกรัฐมนตรีรัสเซีย
ดำรงตำแหน่ง 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 – 16 มกราคม ค.ศ. 2020 (7 ปี 192 วัน)
ประธานาธิบดี: วลาดีมีร์ ปูติน
ก่อนหน้า: วลาดีมีร์ ปูติน
ถัดไป: มีฮาอิล มีชุสติน
เสนาธิการเครมลิน
ดำรงตำแหน่ง 30 ตุลาคม ค.ศ. 2003 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2005 (2 ปี 15 วัน)
ประธานาธิบดี: วลาดีมีร์ ปูติน
ก่อนหน้า: อะเล็กซานเดอร์ โวโลชิน
ถัดไป: เซียร์เกย์ โซบยานิน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ดมีตรี อานาตอลเยวิช เมดเวเดฟ  (1965-09-14) 14 กันยายน ค.ศ. 1965 (59 ปี) เลนินกราด, สหภาพโซเวียต
ศาสนา: ออร์โธดอกซ์รัสเซีย
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์โซเวียต (ก่อน 1991) ไม่สังกัดพรรค (1991–2011) รัสเซียหนึ่งเดียว (2011–ปัจจุบัน)
ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์: da-medvedev.ru

ดมีตรี อะนาตอลเยวิช เมดเวเดฟ (รัสเซีย: Дми́трий Анато́льевич Медве́девไฟล์:Ru-DmitryMedvedev.ogg; อังกฤษ: Dmitry Anatolyevich Medvedev) เป็นรองประธานสภาความมั่นคงรัสเซีย อดีตประธานาธิบดีรัสเซีย ระหว่างปี 2008 ถึง 2012 และอดีตนายกรัฐมนตรีรัสเซีย ระหว่างปี 2012 ถึง 2020
เมดเวเดฟเกิดในครอบครัวนักวิชาการของโซเวียตในนครเลาด จบการศึกษาด้วยกฎหมายจากมหาวิทยาลัยเลนินกราดในปี 1987 และสำเร็จปริญญานิพนธ์ในปี 1990 และเข้าทำงานเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยที่เขาจบมา ซึ่งปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เขาสอนในวิชากฎหมายพลเรือนและโรมันจนถึงปี 1999 เขาเริ่มงานการเมืองครั้งแรกในฐานะผู้จักการการเลือกตั้ง และได้เป็นที่ปรึกษานายกเทศมนตรีเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ซึ่งที่นั่นทำให้เขาได้รู้จักและกลายเป็นเพื่อนกับวลาดีมีร์ ปูติน
ในเดือนพฤศจิกายน 1999 เมดเวเดฟได้เข้าทำงานในฝ่ายบริหารของประธานาธิบดีรัสเซีย และในปี 2000 ได้ดำรงตำแหน่งเป็นรองเสนาธิการเครมลิน ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี 2000 เขาได้เป็นฝ่ายหาเสียงของปูติน และในวาระการดำรงตำแหน่งที่สองของประธานาธิบดีปูตินในเดือนพฤศจิกายน 2005 เขาก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรีคนที่หนึ่ง รับผิดชอบฝ่ายสังคมและสวัสดิการ และยังเป็นประธานกรรมการบริษัทก็ซพรอม รัฐวิสาหกิจยักษ์ใหญ่ของรัสเซียอีกด้วย และดำรงตำแหน่งจนถึงปี 2008
เมื่อประธานาธิบดีปูตินดำรงตำแหน่งครบสองวาระในปี 2008 ด้วยข้อจำกัดทางรัฐธรรมนูญทำให้ปูตินตัดสินใจส่งเมดเวเดฟเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ด้วยการสนับสนุนจากฐานเสียงของปูตินทำให้เมดเวเดฟชนะเลือกตั้งด้วยเสียงกว่า 70.28% ของจำนวนผู้ลงคะแนน เมื่อเขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี เขาก็แต่งตั้งปูตินเป็นนายกรัฐมนตรี ตัวเมดเวเดฟถูกมองว่าเป็นเสมือนหุ่นเชิดของปูติน เมื่อเมดเวเดฟดำรงตำแหน่งครบวาระในปี 2012 ปูตินก็กลับมาลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีและได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง เมื่อปูตินเป็นประธานาธิบดีครั้งที่สองแล้ว ก็ตั้งเมดเวเดฟเป็นนายกรัฐมนตรี จึงถูกสื่อเรียกการเข้ารับตำแหน่งของทั้งสองในครั้งนั้นว่าเป็น "การสลับตำแหน่ง"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ดมีตรี เมดเวเดฟ
Personal website เก็บถาวร 2012-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
personal video-blog (รัสเซีย)
Official site of the Prime Minister of Russia
Video blogs
| ก่อนหน้า |  | ดมีตรี เมดเวเดฟ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| วลาดีมีร์ ปูติน |  | ประธานาธิบดีรัสเซีย  (ค.ศ. 2008 – 2012) |  | วลาดีมีร์ ปูติน |
| วลาดีมีร์ ปูติน |  | นายกรัฐมนตรีรัสเซีย   (ค.ศ. 2012 – 2020) |  | มีฮาอิล มีชุสติน |
| ด ค กประธานาธิบดีรัสเซีย |
| --- | --- | --- |
|  บอริส เยลต์ซิน  อะเลคซันดร์ รุตสคอย (รักษาการ)  วลาดีมีร์ ปูติน  ดมีตรี เมดเวเดฟ  วลาดีมีร์ ปูติน  |  บอริส เยลต์ซิน  อะเลคซันดร์ รุตสคอย (รักษาการ)  วลาดีมีร์ ปูติน  ดมีตรี เมดเวเดฟ  วลาดีมีร์ ปูติน  |  |
| ด ค กนายกรัฐมนตรีรัสเซีย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | บอริส เยลต์ซิน · เยกอร์ ไกดาร์ · วิคตอร์ เชียร์โนมืยร์ดิน · บอริส เยลซิน · เซียร์เกย์ คีรีเยนโค · วิคตอร์ เชียร์โนมืยร์ดิน · เยฟเกนี พรีมาคอฟ · เซียร์เกย์ สเตปาชิน · วลาดีมีร์ ปูติน · มีฮาอิล คัสยานอฟ · วิคตอร์ ฮริสเทนโค · มีฮาอิล ฟรัดคอฟ · วิคตอร์ ซุบคอฟ · วลาดีมีร์ ปูติน · ดมีตรี เมดเวเดฟ · มีฮาอิล มีชุสติน  ตัวเอียงคือรักษาการ | บอริส เยลต์ซิน · เยกอร์ ไกดาร์ · วิคตอร์ เชียร์โนมืยร์ดิน · บอริส เยลซิน · เซียร์เกย์ คีรีเยนโค · วิคตอร์ เชียร์โนมืยร์ดิน · เยฟเกนี พรีมาคอฟ · เซียร์เกย์ สเตปาชิน · วลาดีมีร์ ปูติน · มีฮาอิล คัสยานอฟ · วิคตอร์ ฮริสเทนโค · มีฮาอิล ฟรัดคอฟ · วิคตอร์ ซุบคอฟ · วลาดีมีร์ ปูติน · ดมีตรี เมดเวเดฟ · มีฮาอิล มีชุสติน  ตัวเอียงคือรักษาการ |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  Photographers' Identities 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef 
Wikiquote
Wikisource
ดินแดนครัสโนดาร์

| ดินแดนครัสโนดาร์ |
| --- | --- |
ดินแดน
Краснодарский край

   ธง ตราอาร์ม
เพลง: เพลงสรรเสริญดินแดนครัสโนดาร์

พิกัด: 45°22′N 39°26′E﻿ / ﻿45.367°N 39.433°E﻿ / 45.367; 39.433
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: ใต้
เขตเศรษฐกิจ: คอเคซัสเหนือ
สถาปนา: 13 กันยายน ค.ศ. 1937
ศูนย์กลางการปกครอง: ครัสโนดาร์
การปกครอง
 • องค์กร: สภานิติบัญญัติ
 • ผู้ว่าการ: เวนิอามิน คอนดราเตฟ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 76,000 ตร.กม. (29,000 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 42
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 5,226,647 คน
 • ประมาณ (2018): 5,603,420 (+7.2%) คน
 • อันดับ: 3
 • ความหนาแน่น: 69 คน/ตร.กม. (180 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 52.9% คน
 • นอกเมือง: 47.1% คน
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามอสโก )
รหัส ISO 3166: RU-KDA
ทะเบียนรถ: 23, 93, 123, 193
รหัส OKTMO: 03000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: http://admkrai.krasnodar.ru/
ดินแดนครัสโนดาร์ (รัสเซีย: Краснода́рский край) เป็นหนึ่งในหน่วยองค์ประกอบของประเทศรัสเซีย (ดินแดน) ในเขตสหพันธ์ใต้ เมืองหลวงคือ ครัสโนดาร์ ถือเป็นหน่วยองค์ประกอบของประเทศรัสเซียที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 3 โดยมีประชากร 5,226,647 คน (ค.ศ. 2010)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of Krasnodar Krai เก็บถาวร 2014-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษารัสเซีย)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
ดเวนัตซัตสตูเลียฟ

บทความนี้เกี่ยวกับนวนิยาย สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ดเวนัตซัตสตูเลียฟ (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |
อนุสาวรีย์ในโอเดสซา
ผู้ประพันธ์: อีล์ฟและเปตรอฟ
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Двенадцать стульев
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
วันที่พิมพ์: 1928
ดเวนัตซัตสตูเลียฟ (รัสเซีย: Двенадцать стульев, Dvenadtsat stulyev) เป็นนวนิยายคลาสสิกแปลกใหม่ ประพันธ์โดยนักประพันธ์โซเวียตในโอเดสซาอีล์ฟและเปตรอฟ เนื้อเรื่องของนวนิยายจะเล่าเกี่ยวกับความพยายามที่จะเอาเครื่องประดับที่ซ่อนอยู่ในเก้าอี้ ตัวละครหลัก Ostap Bender ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในผลงานภาคต่อของ The Little Golden Calf แม้ว่าจะมีความตายที่เห็นได้ชัดใน เก้าอี้ ก็ตาม นวนิยายได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และสื่ออื่น ๆ เป็นจำนวนมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

The Twelve Chairs (full text), RU: Lib.
ซูโวรอฟ (ภาพยนตร์)

| ซูโวรอฟ |
| --- | --- |

กำกับ: วเซโวลอด ปูดอฟกิน Mikhail Doller
เขียนบท: Georgiy Grebner Nikolai Ravich
นักแสดงนำ: Nikolai Cherkasov-Sergeyev Aleksandr Khanov Mikhail Astangov
กำกับภาพ: Anatoli Golovnya Tamara Lobova
ดนตรีประกอบ: Yuri Shaporin
บริษัทผู้สร้าง: มอสฟีล์ม 
วันฉาย: 23 มกราคม 1941 (สหภาพโซเวียต) 19 กันยายน 1941 (สหรัฐ)
ความยาว: 108 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
ซูโวรอฟ (รัสเซีย: Суворов) เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ของสหภาพโซเวียต กำกับโดย วเซโวลอด ปูดอฟกิน และ Mikhail Doller โดยเล่าอัตชีวประวัติของ Generalisimo อะเลคซันดร์ วาซีลเยวิช ซูโวรอฟ (1729 – 1800) หนึ่งในนายพลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ภาพยนตร์เข้าฉายที่สหภาพโซเวียตในวันที่ 23 มกราคม 1941 (ก่อนการโจมตีของเยอรมนี 6 เดือน). และเข้าฉายในชื่อ เจเนอรัลซูโวรอฟ ที่สหรัฐในปี 1941 Pudovkin, Doller, Cherkasov-Sergeyev, และ Khanov ได้รับ รางวัลสตาลิน จากผลงานของภาพยนตร์นี้
นักแสดง

Nikolai Cherkasov-Sergeyev รับบท อะเลคซันดร์ วาซีลเยวิช ซูโวรอฟ
Aleksandr Khanov รับบท Platonych
Mikhail Astangov รับบท Aleksandr Andreyevich Arakcheyev
Apollon Yachnitsky รับบท จักรพรรดิปาเวลที่ 1
Georgi Kovrov as Prokhor
S. Kiligin รับบท Pyotr Bagration
Vsevolod Aksyonov รับบท Meshchersky
Aleksandr Antonov รับบท พันเอก Tyurin, ผู้บัญชาการกรมทหารอะซอฟ
Aleksandr Khvylya
Galina Kravchenko รับบท Lopukhina (ไม่มีในเครดิต)
Anatoli Solovyov
แหล่งข้อมูลอื่น

Suvorov ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส