stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาครีโอลกาบูเวร์ดี
ความเป็นมา

ความเป็นมาของภาษานี้ค่อนข้างจะหาได้ยาก เนื่องจากมีเอกสารที่บันทึกไว้น้อย และการเนรเทศในช่วงกาบูเวร์ดีของโปรตุเกส
ในปัจจุบันนี้มีสามทฤษฎีที่บ่งบอกถึงความเป็นความเป็นมาของภาษาครีโอลกาบูเวร์ดี โดยทฤษฎีแรกเชื่อว่าเป็นชาวโปรตุเกสที่ทำให้ภาษานี้เรียบง่ายมากขึ้นเพื่อให้สะดวกต่อการใช้ของทาสชาวแอฟริกันที่ถูกปลดปล่อย แต่มีการโต้แย้งว่าทาสชาวแอฟริกันที่ถูกปลดปล่อยนั้นได้สร้างภาษานี้ขึ้นโดยใช้หลักไวยากรณ์ของภาษาในแอฟริกาตะวันตก แต่ใช้คำศัพท์ภาษาโปรตุเกสแทนภาษาดั้งเดิม ส่วนอีกทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่าภาษานี้เกิดขึ้นจากธรรมชาติ ไม่ใช่ทาสที่ถูกปลดปล่อยแต่เป็นชาวเกาะที่สร้างขึ้นมาโดยใช้หลักไวยากรณ์พื้นฐานในภาษามนุษย์
จากข้อมูลที่โยงเรื่องการตั้งถิ่นฐานบนหมู่เกาะเข้ากับหลักการทางภาษาศาสตร์ จึงทำให้พอคาดเดาการเผยแพร่ของภาษาครีโอลกาบูเวร์ดีได้ เป็นสามระยะได้ดังนี้
ระยะแรกเกาะซานติอาโกถูกครอบครอง (ช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 15) ตามด้วยเกาะโฟกู (ปลายศตวรรษที่ 16)
ระยะที่สองเกาะเซานิโกเลาถูกครอบครอง (ส่วนมากในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 17) ตามด้วยเกาะซันโตอันเตา (ส่วนมากในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 17)
ระยะที่สามเกาะที่เหลือถูกยึดโดยชาวเกาะก่อนหน้า เกาะบราวาถูกควบคุมโดยชาวเกาะโฟกู (ส่วนมากในต้นศตวรรษที่ 18) ตามด้วยเกาะบัววิชตาโดยชาวเกาะเซานิโกเลากับซานติอาโก (ส่วนมากในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 18), เกาะเซาวิเซงชีโดยชาวเกาะซันโตอันเตากับเซานิโกเลา (ส่วนมากในศตวรรษที่ 19) และเกาะซัลโดยชาวเกาะเซานิโกเลากับบัววิชตา (ส่วนมากในศตวรรษที่ 19)
สถานะ

ถึงแม้ภาษาคริโอลกาบูเวร์ดีจะเป็นภาษาแม่ของชาวกาบูเวร์ดีแทบทุกคน ภาษาโปรตุเกสก็ยังเป็นภาษาราชการของประเทศ และก็ยังได้ใช้ภาษาโปรตุเกสในชีวิตประจำวัน เช่น (การใช้ในราชการ โรงเรียน การต่างประเทศ ฯลฯ) จึงทำให้ภาษาคริโอลกาบูเวร์ดีอยู่ในสถานะทวิภาษณ์
ระบบการเขียน

ระบบการเขียนระบบเดียวที่ได้รับการรับรองจากทางการ เรียกว่า แบบรวมอักษรการเขียนภาษาครีโอลกาบูเวร์ดี (โปรตุเกส: Alfabeto Unificado para a Escrita da Língua Cabo-verdiana) หรือ ALUPEC
คำศัพท์

คำศัพท์ในภาษาคริโอลกาบูเวร์ดีประกอบไปด้วยคำภาษาโปรตุเกสประมาณร้อยละ 90–95 ส่วนคำที่เหลือมาจากภาษาอื่นเช่นภาษาในแอฟริกาตะวันตก ภาษาอังกฤษ, ภาษาฝรั่งเศส และภาษาละติน
ตัวอย่างวลีในภาษาคริโอลกาบูเวร์ดี
Olá, Oi สวัสดี (ทักทายทั่วไป)
Modi bu sta? คุณสบายดีไหม
Moki bu tchoma? คุณชื่ออะไร
Nha nomi e ...
ฉันชื่อว่า...
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ภาษาครีโอลกาบูเวร์ดี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef 
ป้ายในภาษาครีโอลกาบูเวร์ดี
อูตางาวะ คูนิโยชิ

| อูตางาวะ คูนิโยชิ |
| --- | --- |
歌川 国芳
ภาพเหมือนตนเองจากอัลบั้มชุงงะชื่อ ชิมเป็งชินเกไบ, ค.ศ. 1839
เกิด: อูตางาวะ คูนิโยชิ 1 มกราคม ค.ศ. 1798 เอโดะ แคว้นมูซาชิ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 14 เมษายน ค.ศ. 1861(1861-04-14) (63 ปี) เอโดะ
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
การศึกษา: อูตางาวะ โทโยกูนิที่ 1, คัตสึกาวะ ชุนเต, สึสึมิ โทริ
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกร, ช่างพิมพ์, ศิลปินภาพพิมพ์อูกิโยะ, ศิลปิน, นักวาดภาพประกอบ
ผลงานเด่น: "Kouchi Ura ของโซมะ" และอื่น ๆ
ขบวนการ: ภาพอูกิโยะ
อูตางาวะ คูนิโยชิ (ญี่ปุ่น: 歌川国芳; โรมาจิ: Utagawa Kuniyoshi; 1 มกราคม ค.ศ. 1798 – 14 เมษายน ค.ศ. 1861) เป็นจิตรกรภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะของสำนักศิลปินอูตางาวะชาวญี่ปุ่นคนสำคัญและมีชื่อเสียงของคริสต์ศตวรรษที่ 19
ลูกศิษย์

คูนิโยชิเป็นปรมาจารย์ผู้มีความสามารถและมีลูกศิษย์หลายคนที่ดำเนินการสร้างศิลปะตามแนวสาขาของสำนักศิลปินอูตางาวะต่อมา ลูกศิษย์คนสำคัญได้แก่โยชิโตชิ โยชิโตระ โยชิอิกุ โยชิกาซุ และโยชิฟูจิ โดยทั่วไปแล้วลูกศิษย์ของคูนิโยชิจะเริ่มการฝึกงานด้วยการเขียนภาพบนมูชะ (musha-e) ในลักษณะที่คล้ายคลึงกับลักษณะของอาจารย์ เมื่อเริ่มเป็นศิลปินที่เป็นตัวของตัวเองและเป็นอิสระมากขึ้นลูกศิษย์เหล่านี้ก็จะออกไปหาแบบอย่างและลักษณะการสร้างงานศิลปะที่เป็นตัวของตัวเอง ลูกศิษย์คนที่สำคัญที่สุดคือโยชิโตชิผู้ที่ในปัจจุบันถือกันว่าเป็น "ปรมาจารย์คนสุดท้าย" ของภาพพิมพ์แกะไม้ของญี่ปุ่น
งานพิมพ์ชุดบางชุด

"ประวัติย่อของผู้ก่อตั้งพร้อมภาพประกอบ" (llustrated Abridged Biography of the Founder - ราว ค.ศ. 1831)
"ทัศนียภาพที่สำคัญของเมืองหลวงตะวันออก" (Famous Views of the Eastern Capital - ราว ค.ศ. 1834)
"ซูอิโกเด็ง วีรบุรุษของประเทศของเรา" (Heroes of Our Country's Suikoden - ราว ค.ศ. 1836)
"เรื่องราวของสตรีมีปัญญาและคุณธรรม" (Stories of Wise and Virtuous Women - ราว ค.ศ. 1841-ค.ศ. 1842)
"Fifty-Three Parallels for the Tōkaidō" (ค.ศ. 1843-ค.ศ. 1845) (ร่วมกับฮิโระชิเงะ และ อูตางาวะ คูนิซาดะ)
"Twenty-Four Paragons of Filial Piety" (ค.ศ. 1843-ค.ศ. 1846)
"Mirror of the Twenty-Four Paragons of Filial Piety" (ค.ศ. 1844-ค.ศ. 1846)
"แม่น้ำหกสาย" (Six Crystal Rivers - ค.ศ. 1847-ค.ศ. 1848)
"Fidelity in Revenge" (ราว ค.ศ. 1848)
"Twenty-Four Chinese Paragons of Filial Piety" (ราว ค.ศ. 1848)
"สถานีหกสิบเก้าสถานีตามเส้นทางคิโซะไคโดะ" (Sixty-Nine Stations along the Kisokaido - ค.ศ. 1852)
"ภาพเหมือนของซามูไรผู้จงรักภักดี" (Portraits of Samurai of True Loyalty - ค.ศ. 1852)
"24 Generals of the Kai Provence" (ค.ศ. 1853)
ภาพเหมือนครึ่งตัวของโกะชะคุ โซะเมะโงะโระ
"ทากิยาชะแม่มดกับโครงกระดูก" (Takiyasha the Witch and the Skeleton Spectre)
ระเบียงภาพ

ฮัตสึฮานะล้างบาป
ใต้น้ำตกโทโนซาวะ
เคยามูระ โรกูซุเกะ
ภายใต้
น้ำตกฮิโกซังกงเง็ง
ผู้หญิง
แผงสำหรับเทศกาล
เด็กผู้ชาย
ริมฝั่งแม่น้ำซูมิดะ
สตรีในราชสำนัก
ระหว่างการฝึก
เหยี่ยว
นักแสวงบุญที่น้ำตก
ภูเขาฟูจิจากซูมิดะ
โครงกระดูก
คาเงซูเอะ ทากัตสึนะ และชิเงตาดะข้ามแม่น้ำอูจิ
เรือใบ
แปดร้อยผู้กล้าหาญแห่งซูอิโกเด็ง
ชุดผู้กล้าหาญแห่งซูอิโกเด็ง
คามิกาชิ-ฮิเมะปักหอกบนแมงมุมที่โผล่มาจากลำธารมาดื่มน้ำ
ฮานางามิ ดันโจะ โนะ โจะ อารากาเกะต่อสู้กับซาลาแมนเดอร์
เสือ
แมวในภาพสถานีห้าสิบสามสถานีของโทไกโด
แมวรูปปลาดุก
แมวแต่งตัวเป็นสตรีเคาะหัวปลาหมึก
แมวในท่าต่าง ๆ สี่ท่า
เขี่ยเขียนบนผนังโรงเก็บของ
มองครั้งแรกดูเหมือนคนดุแต่อันที่จริงเป็นคนใจดี
คากิโนโมโตะ โนะ ฮิโตมาโระ
นักแสดง
นักแสดง
ดูเพิ่ม

ภาพพิมพ์แกะไม้ในประเทศญี่ปุ่น
ภาพพิมพ์แกะไม้
ภาพอูกิโยะ
สำนักศิลปินอูตางาวะ
ข้อมูล

Kitagawa, Hiroshi and Bruce T. Tsuchida, ed. (1975). The Tale of the Heike. Tokyo: University of Tokyo Press. ISBN 0-86008-128-1 OCLC 164803926
Nussbaum, Louis Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan Encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 48943301
Utagawa, Kuniyoshi; Robert A Rorex and Victoria Rovine. (1997). Samurai Stories: Woodblock Prints of Ichiyusai Kuniyoshi, from a Private Collection. Iowa City, Iowa: University of Iowa Museum of Art. OCLC 37678997
อ่านเพิ่ม

Forbes, Andrew ; Henley, David (2012). Forty-Seven Ronin: Utagawa Kuniyoshi Edition. Chiang Mai: Cognoscenti Books. ASIN: B00ADQM8II
Merlin C. Dailey, David Stansbury, Utagawa Kuniyoshi: An Exhibition of the Work of Utagawa Kuniyoshi Based on the Raymond A. Bidwell Collection of Japanese Prints at the Springfield Museum of Fine Arts (Museum of Fine Arts, Springfield, 1980)
Merlin C. Dailey, The Raymond A. Bidwell Collections of Prints by Utagawa Kuniyoshi (Museum of Fine Arts, Springfield, 1968) Note: completely different volume from the preceding
Klompmakers, Inge, “Kuniyoshi’s Tattooed Heroes of the Suikoden”, Andon, No. 87, 2009, pp. 18–26.
B. W. Robinson, Kuniyoshi (Victoria and Albert, London, 1961)
B. W. Robinson, Kuniyoshi: The Warrior Prints (Cornell University, Ithaca, 1982) contains the definitive listing of his prints
Robert Schaap, Timothy T. Clark, Matthi Forrer, Inagaki Shin'ichi, Heroes and Ghosts: Japanese Prints By Kuniyoshi 1797-1861 (Hotei, Leiden, 1998) is now the definitive work on him
แหล่งข้อมูลอื่น

Utagawa Kuniyoshi's Cats
Kuniyoshi Project
Utagawa Kuniyoshi Online
Ukiyo-e Caricatures 1842-1905 Database of the Department of East Asian Studies of the University of Vienna. Over 400 prints of Kuniyoshi are included.
Short biography at Artelino
Graphic Heroes, Magic Monsters เก็บถาวร 2010-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Gallery exhibition at New York's Japan Society featuring Kuniyoshi prints.
Woodblock Prints by Utagawa Kuniyoshi
ภาพเขียนของพระอรหันต์ฮันดากะ โดยอูตางาวะ คูนิโยชิ (พิพิธภัณฑ์บริติช)
คิงเฮียวชิ โยริง (Kinhyōshi yōrin) จากภาพพิมพ์ชุดโดยคูนิโยชิเป็นภาพจากตำนาน "108 ผู้กล้าหาญแห่งซูอิโกเด็ง"
โรนิงผู้มีชื่อเสียงมิยาโมโตะ มูซาชิสังหารนูเอะ
ภาษาฝรั่งเศส
ประวัติ

ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาในกลุ่มภาษาโรมานซ์ กล่าวคือ เป็นภาษาที่มีต้นกำเนิดจากภาษาละตินที่พูดกันในจักรวรรดิโรมันโบราณ ก่อนหน้าที่ดินแดนที่เป็นที่ตั้งประเทศฝรั่งเศสในปัจจุบันจะอยู่ใต้การปกครองของโรมัน ดินแดนดังกล่าวเคยอยู่ใต้การปกครองของพวกกอล ซึ่งเป็นหนึ่งในชนชาติเคลต์ ในสมัยนั้นดินแดนประเทศฝรั่งเศสมีคนที่พูดภาษาถิ่นต่าง ๆ กันหลายภาษา แม้ว่าชาวฝรั่งเศสจะชอบสืบที่มาของภาษาของตนไปถึงพวกโกล (les Gaulois) แต่มีคำในภาษาฝรั่งเศสเพียง 2,000 คำเท่านั้นที่มีที่มามาจากภาษาของพวกโกล ซึ่งโดยมากจะเป็นคำที่ใช้เป็นชื่อสถานที่ หรือเป็นคำที่มีความหมายเกี่ยวกับธรรมชาติ
หลังจากที่ชาวโรมันได้เข้ามายึดดินแดนของพวกโกล คนที่อาศัยอยู่ในบริเวณนั้นก็ได้เปลี่ยนมาพูดภาษาละติน ซึ่งภาษาละตินที่พูดกันในบริเวณนี้ ไม่ใช่ภาษาละตินชั้นสูงแบบที่พูดกันในหมู่ชนชั้นสูงของกรุงโรม แต่เป็นภาษาละตินสามัญ (vulgar latin) ที่พูดกันในหมู่ชาวบ้านและพลทหาร นอกจากนี้ ภาษาละตินที่พูดกันอยู่ในฝรั่งเศสนั้น ก็ได้รับอิทธิพลจากภาษากอลอยู่พอควร เนื่องจากสิ่งของบางอย่างที่ใช้กันอยู่ในกอล พวกโรมันไม่มีชื่อเรียก จึงต้องขอยืมคำในภาษาโกลมาเรียกสิ่งของเหล่านั้น เช่น les braies ซึ่งแปลว่าเครื่องแต่งกายจำพวกกางเกงของชาวโกล
ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาทางการ และภาษาที่ใช้ปกครองในชุมชนต่าง ๆ โดยเฉพาะประเทศที่เคยเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส รวมถึงองค์กรต่าง ๆ ด้วย (เช่น สหภาพยุโรป ไอโอซี องค์การสหประชาชาติ และสหภาพสากลไปรษณีย์) ในสมัยก่อนภาษาฝรั่งเศสถือเป็นภาษาสากลที่แพร่หลายที่สุด โดยมีสถานะเฉกเช่นภาษาอังกฤษในปัจจุบัน หนังสือเดินทางของไทยก็เคยใช้ภาษาฝรั่งเศสควบคู่กับภาษาไทย
ประวัติ > ยุคอาณาจักรแฟรงก์

หลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 3 เป็นต้นมา จักรวรรดิโรมันก็เสื่อมอำนาจ ดินแดนหลายส่วนของจักรวรรดิโรมันตกอยู่ในเงื้อมมือของชนเผ่าป่าเถื่อนหลายพวก ชนเผ่าป่าเถื่อนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในดินแดนที่เป็นประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน ได้แก่ ชนเผ่าแฟรงก์ที่อาศัยอยู่ทางเหนือ ชนเผ่าวิซิกอทที่อาศัยอยู่ทางใต้ ชนเผ่าเบอร์กันดีในบริเวณริมแม่น้ำโรน และชนเผ่าเอลแมนที่อาศัยอยู่บริเวณพรมแดนของประเทศฝรั่งเศสและเยอรมนี ชนเผ่าป่าเถื่อนเหล่านี้พูดภาษากลุ่มเจอร์แมนิก สำเนียงของชนเหล่านี้ได้ส่งผลต่อภาษาละตินที่เคยพูดอยู่เดิมในฝรั่งเศส และคำจากภาษาของชนป่าเถื่อน ได้แก่ คำที่มีความหมายเกี่ยวกับยุทธวิธีในการรบ และชนชั้นทางสังคม ได้ถูกนำมาใช้ในภาษาละตินที่พูดกันอยู่ในฝรั่งเศส โดยภาษาฝรั่งเศสปัจจุบันมีคำที่มีที่มาจากคำในภาษาของชนป่าเถื่อนอยู่ประมาณ ร้อยละ 60
ประวัติ > ภาษาฝรั่งเศสในยุคกลาง

นักภาษาศาสตร์ได้จัดจำแนกภาษาฝรั่งเศสที่พูดกันในยุคกลางออกเป็น 3 จำพวก คือ พวกแรกคือภาษาที่เรียกกันว่า Langue d'Oïl พูดกันอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ พวกที่สองคือ Langue d'Oc ที่พูดกันอยู่ทางใต้ของประเทศ และพวกที่สามคือ Franco-Provençal ซึ่งเป็นการผสมผสานกันของสองภาษาแรก
Langue d'Oïl เป็นภาษาที่ใช้คำว่า oïl ในคำพูดว่า "ใช่" (ปัจจุบันใช้คำว่า oui) ในสมัยกลางภาษานี้จะพูดกันในตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส ภาษา Langue d'oïl เติบโตต่อมาจนกลายเป็นภาษาฝรั่งเศสเก่า ช่วงระยะเวลาของภาษาฝรั่งเศสเก่าอยู่ระหว่าง ศตวรรษที่ 8 กับ ศตวรรษที่ 14 ภาษาฝรั่งเศสเก่ามีลักษณะร่วมกันหลายอย่างกับภาษาลาติน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการลำดับคำในประโยคซึ่งมีอิสระสูงเหมือนภาษาลาติน และต่างกับการบังคับทางไวยกรณ์ของภาษาฝรั่งเศสในปัจจุบัน
Langue d'Oc เป็นภาษาที่ใช้คำว่า oc ในคำพูดว่า "ใช่" ภาษานี้พูดกันอยู่ทางตอนใต้ของฝรั่งเศสและทางเหนือของสเปน ซึ่งภาษานี้จะมีลักษณะคล้ายกับภาษาละตินมากกว่า Langue d'Oïl
ประวัติ > ภาษาฝรั่งเศสยุคใหม่

นักวิชาการเรียกภาษาฝรั่งเศสที่พูดในช่วงก่อนหน้าปี พ.ศ. 1843 ซึ่งก็คือภาษา Langue d'Oïl ว่าเป็นภาษาฝรั่งเศสเก่า เอกสารฉบับแรกที่เขียนขึ้นเป็นภาษาฝรั่งเศสเก่า คือ "คำปฏิญาณแห่งสตราสบูร์ก" (Strasbourg) ซึ่งเขียนขึ้นในปี พ.ศ. 1385
ในปี พ.ศ. 2082 พระเจ้าฟรองซัวที่ 1 ได้ออกพระราชกฎษฎีกาที่กำหนดให้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาทางการของฝรั่งเศสแทนที่ภาษาละติน และกำหนดให้ใช้ภาษาฝรั่งเศสในการบริหารราชการ ในราชสำนัก และในการพิจารณาคดีในศาล ในช่วงนี้ได้มีการปรับปรุงตัวสะกดและการออกเสียงในภาษาฝรั่งเศส นักวิชาการเรียกภาษาฝรั่งเศสในยุคนี้ว่า ภาษาฝรั่งเศสยุคกลาง ในศตวรรษที่ 17 หลังจากที่มีการกำหนดมาตรฐานภาษาฝรั่งเศสให้พูดสำเนียงเดียวกันทั่วประเทศ การปรับปรุงและการกำหนดหลักต่าง ๆ ของภาษา ก็ทำให้เกิดภาษาฝรั่งเศสที่เรียกกันว่าภาษาฝรั่งเศสยุคใหม่ ซึ่งพูดกันอยู่ในปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2177 พระคาร์ดินัลรีเชอลีเยอ (Richelieu) ได้ก่อตั้งองค์กรที่เรียกว่า L'Académie Française (ลากาเดมีฟร็องแซซ หรือ บัณฑิตยสถานฝรั่งเศส ซึ่งเปรียบได้กับสำนักงานราชบัณฑิตยสภาของไทย) เพื่อทำหน้าที่ดูแลรักษาภาษาฝรั่งเศสไว้ไม่ให้วิบัติ และคงภาษาฝรั่งเศสให้อยู่ในรูปแบบเดิมให้มากที่สุด
ในช่วงศตวรรษที่ 17-19 ฝรั่งเศสได้มีบทบาทสำคัญในการเมืองของทวีปยุโรป และเป็นศูนย์กลางของปรัชญารู้แจ้งที่แพร่หลายกันอยู่ในสมัยนั้น ทำให้อิทธิพลของภาษาฝรั่งเศสแผ่ออกไปกว้างขวางและกลายเป็นภาษากลางของยุโรป มีบทบาทสำคัฐทางการทูต วรรณคดี และศิลปะ มหาราชในยุคนั้นสองพระองค์ คือ พระนางแคทเธอรีนมหาราชินีแห่งรัสเซีย และพระเจ้าเฟรดริกมหาราชแห่งปรัสเซีย สามารถตรัสและทรงพระอักษรเป็นภาษาฝรั่งเศสได้ดี
ภาษาฝรั่งเศสในปัจจุบัน

ภาษาฝรั่งเศสในปัจจุบัน ถูกแทรกซึมโดยอิทธิพลของภาษาอังกฤษที่แผ่ขยายอย่างกว้างขวาง มีการนำคำภาษาอังกฤษมาใช้ปะปนกับภาษาฝรั่งเศสเดิมอย่างแพร่หลาย ซึ่งมีผลเสียต่อการอนุรักษ์ภาษาฝรั่งเศส รัฐบาลได้ออกกฎหมายบางฉบับเพื่ออนุรักษ์ภาษาฝรั่งเศส โดยกำหนดให้ใช้คำจากภาษาฝรั่งเศสแท้ ๆ ในโฆษณา ประกาศ และเอกสารราชการต่าง ๆ นอกจากนี้ยังกำหนดให้สถานีวิทยุทุกสถานี เปิดเพลงภาษาฝรั่งเศสอย่างน้อยร้อยละ 40 ของเพลงทั้งหมดที่เปิดในสถานีนั้น
ภาษาฝรั่งเศสในปัจจุบัน > สถานะของภาษาฝรั่งเศสในประเทศฝรั่งเศส

ฝรั่งเศสกำหนดให้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาทางการของประเทศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 รัฐบาลกำหนดให้เอกสารราชการ สัญญาต่าง ๆ การโฆษณาประชาสัมพันธ์ การศึกษา จะต้องทำเป็นภาษาฝรั่งเศส หากจำเป็นต้องใช้คำภาษาต่างประเทศ ก็ให้ใส่คำแปลเป็นภาษาฝรั่งเศสควบคู่กันไปด้วย
อย่างไรก็ดี ทางการไม่ได้ควบคุมการใช้ภาษาในเอกสารของเอกชน และในเว็บไซต์ของเอกชน ซึ่งหากทำการควบคุมแล้ว ก็อาจขัดต่อหลักการเสรีภาพในการพูดได้
ภาษาฝรั่งเศสในปัจจุบัน > สถานะของภาษาฝรั่งเศสในประเทศแคนาดา

ร้อยละ 12 ของคนที่พูดภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาแม่ในโลกนี้เป็นชาวแคนาดา และภาษาฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในภาษาทางการสองภาษาของแคนาดา (อีกภาษาหนึ่งคือภาษาอังกฤษ) กฎหมายของแคนาดากำหนดให้บริการต่าง ๆ ของรัฐบาลกลางจะต้องจัดให้เป็นสองภาษาเสมอ กฎหมายต่าง ๆ ที่ผ่านรัฐสภา จะต้องแปลเป็นภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส และฉลากผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ที่วางขายในแคนาดาจะต้องมีภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส ร้อยละ 22 ของชาวแคนาดาใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาแม่ และร้อยละ 18 ของชาวแคนาดาสามารถพูดได้ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส
ภาษาฝรั่งเศสมีสถานะเป็นภาษาทางการเพียงภาษาเดียวของรัฐเกแบ็กมาตั้งแต่การบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยภาษาฝรั่งเศส (Bill 101) ผลสำคัญข้อหนึ่งของกฎหมายฉบับนี้คือกำหนดให้เด็กในเกแบ็กต้องได้รับการศึกษาเป็นภาษาฝรั่งเศส ยกเว้นถ้าบิดามารดาของเด็กคนนั้นได้รับการศึกษาส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษภายในประเทศแคนาดา ซึ่งเป็นการทำลายค่านิยมของผู้อพยพที่มักส่งบุตรหลานของคนเข้าเรียนในโรงเรียนที่สอนเป็นภาษาอังกฤษ กฎหมายนี้ยังกำหนดให้ใช้ภาษาฝรั่งเศสในการพิจารณาคดี โฆษณา การอภิปรายในสภา และการพิจารณาคดีในศาล ภายในเกแบ็ก ใน พ.ศ. 2536 กฎหมายนี้ได้รับการแก้ไข โดยอนุญาตให้เขียนป้ายสัญลักษณ์หรือโฆษณาต่าง ๆ เป็นภาษาอังกฤษได้บ้าง ตราบใดที่ยังมีภาษาฝรั่งเศสเป็นส่วนมาก นอกจากนี้ยังทำให้คนที่พูดภาษาอังกฤษแต่อาศัยในเกแบ็กสามารถรับบริการทางสุขภาพและบริการของรัฐเป็นภาษาอังกฤษได้
รัฐอื่น ๆ ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาทางการควบคู่ไปกับภาษาอังกฤษ ได้แก่รัฐนิวบรันสวิก ยูคอนเทร์ริทอรี นอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ และนูนาวุต ในรัฐออนแทรีโอ และแมนิโทบา ภาษาฝรั่งเศสไม่ได้มีสถานะเป็นภาษาทางการ แต่รัฐบาลของรัฐทั้งสองรัฐได้จัดการบริการต่าง ๆ เป็นภาษาฝรั่งเศสคู่กับภาษาอังกฤษ ในบริเวณที่มีคนที่พูดภาษาฝรั่งเศสอาศัยอยู่มาก
ภาษาฝรั่งเศสในปัจจุบัน > สถานะของภาษาฝรั่งเศสในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

ภาษาฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในภาษาทางการของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภาษาอื่น ๆ ได้แก่ภาษาเยอรมัน ภาษาอิตาลี และภาษารูมันช์
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยภาษา
การทับศัพท์ภาษาฝรั่งเศส
วรรณกรรมฝรั่งเศส
อ่านเพิ่ม

Marc Fumaroli (2011). When the World Spoke French. แปลโดย Richard Howard. ISBN 978-1-59017-375-6.
Nadeau, Jean-Benoît, and Julie Barlow (2006). The Story of French. (First U.S. ed.) New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-34183-0.
Ursula Reutner (2017). Manuel des francophonies. Berlin/Boston: de Gruyter. ISBN 978-3-11-034670-1.
La langue française dans le monde 2014 (PDF) (ภาษาฝรั่งเศส). Nathan. 2014. ISBN 978-2-09-882654-0. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 12 April 2015. สืบค้นเมื่อ 5 April 2015.
แหล่งข้อมูลอื่น > องค์กร

Fondation Alliance française: an international organisation for the promotion of French language and culture (ในภาษาฝรั่งเศส)
Agence de promotion du FLE: Agency for promoting French as a foreign language
แหล่งข้อมูลอื่น > บทเรียน

Français interactif: interactive French program, University of Texas at Austin
Tex's French Grammar, University of Texas at Austin
Lingopolo French
French lessons in London, The Language machine
แหล่งข้อมูลอื่น > พจนานุรมออนไลน์

Oxford Dictionaries French Dictionary เก็บถาวร 2001-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Collins Online English↔French Dictionary
Centre national de ressources textuelles et lexicales: monolingual dictionaries (including the Trésor de la langue française), language corpora, etc.
สำหรับother unilingual dictionaries ดูที่ fr:Dictionnaire
แหล่งข้อมูลอื่น > ไวยากรณ์ > กริยา

French verb conjugation at Verbix
แหล่งข้อมูลอื่น > พจนานุกรม

Swadesh list in English and French
แหล่งข้อมูลอื่น > พจนานุกรม > ตัวเลข

Smith, Paul. "French, Numbers". Numberphile. Brady Haran. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 March 2017. สืบค้นเมื่อ 7 April 2013.
แหล่งข้อมูลอื่น > พจนานุกรม > หนังสือ

(ในภาษาฝรั่งเศส) La langue française dans le monde 2010(Full book freely accessible)
แหล่งข้อมูลอื่น > พจนานุกรม > บทความ

"The status of French in the world". Ministry of Foreign Affairs (France)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์ 
ผู้รู้ภาษาฝรั่งเศสในกลุ่มสหภาพยุโรป
เกรท วอลล์ มอเตอร์

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทมหาชนจำกัด (SEHK: 2333)
ISIN: CNE100000338 
อุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมยานยนต์
ก่อตั้ง: 1984; 41 ปีที่แล้ว (1984)
สำนักงานใหญ่: เป่าติ้ง มณฑลเหอเป่ย  จีน
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: Wei Jianjun (ประธานฝ่ายกรรมการบริหาร)  Wang Fengying (ประธานกรรมการบริหาร)
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์   รถกระบะ
รายได้:  98.62 พันล้าน เหรินหมินปี้ (2559)
รายได้จากการดำเนินงาน:  12.27 พันล้าน เหรินหมินปี้ (2016)
รายได้สุทธิ:  10.55 พันล้าน เหรินหมินปี้ (2016)
สินทรัพย์: 201.27 เหรินหมินปี้ (พ.ศ. 2566) 
พนักงาน: 82,439 (พ.ศ. 2566) 
แผนก: ฮาวาล   เวย์   โอร่า
เว็บไซต์: www.gwm.com.cn(ภาษาจีน) www.gwm-global.com (โลก) www.gwm.co.th (ภาษาไทย)
เกรท วอลล์ มอเตอร์ (อังกฤษ: Great Wall Motor Co., Ltd. (GWM)) เป็นบริษัทผู้ผลิตรถยนต์ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ เป่าติ้ง มณฑลเหอเป่ย โดยที่มาของชื่อบริษัทมาจาก กำแพงเมืองจีน และได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นในปี พ.ศ. 2527 เป็นผู้ผลิตรถยนต์เอนกประสงค์สมรรถนะสูงและรถกระบะรายใหญ่ที่สุดของจีนโดยผลิตรถยนต์นั่งส่วนบุคคลและรถกระบะภายใต้ยี่ห้อ เกรตวอลล์ และรถยนต์เอนกประสงค์สมรรถนะสูงภายใต้ยี่ห้อ ฮาวาล และ เวย์
ใน พ.ศ. 2559 เกรท วอลล์ มอเตอร์ สร้างประวัติศาสตร์ยอดขายได้ 1,074,471 คันเพิ่มขึ้น 26% จากปี พ.ศ. 2558
ประวัติ

บริษัทเกรตวอลล์ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2527 โดยในตอนแรกเกรตวอลล์ผลิตเพียงแค่รถกระบะไม่ได้ผลิต รถเก๋ง จนถึงปี พ.ศ. 2553บริษัทประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อก้าวขึ้นสู่อันดับสูงสุดในตลาดรถกระบะของจีนเมื่อปี พ.ศ. 2541
โดยบริษัทได้ทำการระดมทุนสาธารณะในรูปแบบการเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชน เพื่อจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฮ่องกง เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2546บริษัทเกรตวอลล์เป็นบริษัทผู้ผลิตรถยนต์เอกชนรายแรกของจีนที่กลายเป็น บริษัทมหาชนจำกัดซึ่งบริษัทอยู่ในช่วงที่พิจารณาการเข้าทำการซื้อขายใน ตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 เกรตวอลล์และบริษัทผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติเยอรมัน บีเอ็มดับเบิลยู ประกาศการเป็นพันธมิตรในการผลิตรถยนต์ไฟฟ้ายี่ห้อ มินิ ในประเทศจีน
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2563 บริษัทได้เข้าซื้อโรงงานผลิตรถยนต์ของ เจเนอรัลมอเตอร์ ในประเทศอินเดียเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทในการเข้ามาผลิตและขายรถยนต์ในประเทศอินเดีย
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 บริษัทเริ่มต้นการเข้าซื้อโรงงานผลิตรถยนต์ของเจเนอรัลมอเตอร์ใน ประเทศไทย ที่ จังหวัดระยอง และเริ่มการผลิตรถยนต์ที่ประเทศไทยภายในวันที่ 9 ก.พ. 2564 นี้
เกาะอูเซอด็อม

| สมญา: เกาะแสงแดด |
| --- | --- |
พื้นที่อูเซอด็อมจากแลนด์แซต
ทะเลบอลติกเน้นที่เกาะ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ทะเลบอลติก
พื้นที่: 445 ตารางกิโลเมตร (172 ตารางไมล์)
ความยาว: 66.4 กม. (41.26 ไมล์)
ความกว้าง: 23.9 กม. (14.85 ไมล์)
ความยาวชายฝั่ง: 110 กม. (68 ไมล์)
ระดับสูงสุด: 69 ม. (226 ฟุต)
จุดสูงสุด: Golm
การปกครอง
เยอรมนี
รัฐ: เมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น
เขต: ฟอร์พ็อมเมิร์น-ไกรฟส์วัลท์
เมืองใหญ่สุด: Heringsdorf, Zinnowitz (ที่อยูีอาศัย), อูเซอด็อม
โปแลนด์
จังหวัด: ปอมอแชซาคอดแญ
เทศมณฑล: ชฟีนออูอีชเช (เทศมณฑลนคร)
เมืองใหญ่สุด: ชฟีนออูอีชเช
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 76,500 (2012)
ความหนาแน่น: 172/กม.2 (445/ตารางไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์: โปแลนด์, เยอรมัน
อูเซอด็อม (เยอรมัน: Usedom, [ˈuːzədɔm]) หรือ อุซนัม (โปแลนด์: Uznam, [ˈuznam]) เป็นเกาะในทะเลบอลติก ของประเทศโปแลนด์และเยอรมนี ตั้งอยู่ระหว่างซาเลชเชซีงสกีลากูนกับอ่าวพอเมอเรเนียน เกาะส่วนใหญ่อยู่ในเขตฟอร์พ็อมเมิร์น-ไกรฟส์วัลท์ของรัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น ยกเว้นส่วนตะวันออกที่เป็นเมืองชฟีนออุยช์แช ที่เป็นของโปแลนด์ พื้นที่รวมของเกาะคือ 445 ตร.กม. (เยอรมนี 373 ตร.กม. และ โปแลนด์ 72 ตร.กม.) ประชากรมี 76,500 คน (เยอรมนี 31,500 คน และโปแลนด์ 45,000 คน)
เนื่องจากเกาะนี้ได้รับแสงอาทิตย์เฉลี่ยรายปีที่ 1906 ชั่วโมง ทำให้อูเซอด็อมเป็นภูมิภาคที่ได้รับแสงแดดมากที่สุดทั้งในประเทศเยอมนีและโปแลนด์ และเป็นหนึ่งในเกาะที่ได้รับแสงแดดมากที่สุดในทะเลบอลติก ทำให้มีชื่อเล่นว่า "เกาะดวงอาทิตย์" (เยอรมัน: Sonneninsel; โปแลนด์: Wyspa Słońca)
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Usedom จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Usedom
Usedom.de: Official Usedom webpage
Visitusedom.com: Official Island of Usedom tourism website เก็บถาวร 2022-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Usedom" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 27 (11 ed.). 1911. pp. 808–809.
53°56′N 14°05′E﻿ / ﻿53.933°N 14.083°E﻿ / 53.933; 14.083
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส 2  BnF data 2  เยอรมนี  ลัตเวีย  เช็กเกีย
รายชื่อธงในจักรวรรดิเยอรมัน

หน้านี้คือรายชื่อธงต่างๆ ที่ใช้อยู่ใน สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (ค.ศ. 1866/67–1871) และ จักรวรรดิเยอรมัน (ค.ศ. 1871–1918)
ธงชาติ

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1866–1918 | ธงชาติ และ ธงค้าขาย | ธงแบ่งเป็นแถบแนวนอนสี 3 แถบ ดำ-ขาว-แดง |
ธงเรือ > ธงราชการ

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1896–1918 | ธงเรือช่วยรบ และ ธงเรือพลเรือนบังคับการโดยทหาร | ธงค้าขายแบบเพิ่มเติมมีรูปกางเขนเหล็ก. |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงเรือราชการ | มีรูปสมอเรือสีฟ้าที่มุมล่างคันธงบนธงนาวี. |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงเรือศุลกากร | มีรูปสมอเรือสีฟ้าประกอบอักษรย่อสีแดง "KZ" ที่มุมล่างคันธงบนธงนาวี, . |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงเรือนำร่อง | มีรูปสมอเรือสีฟ้าไขว้ที่มุมล่างคันธงบนธงนาวี. |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงเรือขนส่งสินค้า | มีรูปสมอเรือสีแดง4สมอไขว้ที่มุมล่างคันธงบนธงนาวี |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงเรือไปรษณีย์ | มีรูปแตรสีทองที่มุมล่างคันธงบนธงนาวี |
|  | ค.ศ. 1892–1918 | ธงเรือไปรษณีย์ | ลักษณะเดียวกับธงชาติ กลางธงมีรูปแตรสีทองภายใต้มงกุฎพระจักรพรรดิ์ในวงกลมสีขาว. |
|  | ค.ศ. 1893–1918 | ธงราชการ | ลักษณะเดียวกับธงชาติ กลางธงมีรูมงกุฎพระจักรพรรดิ์ในวงกลมสีขาว. |
|  | ค.ศ. 1893–1918 | ธงเรือราชการสำหรับใช้ในทะเล | ลักษณะเดียวกับธงชาติ กลางธงมีรูปสมอสีทองภายใต้มงกุฎพระจักรพรรดิ์ในวงกลมสีขาว. |
ธงเรือ > ธงนาวี

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงนาวี |  |
|  | ค.ศ. 1892–1903 | ธงจักรพรรดินาวี | . |
|  | ค.ศ. 1903–1918 | ธงจักรพรรดินาวี | . |
ธงเรือ > ธงฉาน

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1866/67–1871 | ธงฉาน | อัตราส่วน 2:3 |
|  | ค.ศ. 1871–1918 | ธงฉาน | อัตราส่วน 3:5 |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงฉานเรือไปรษณีย์ | ลักษณะเดียวกับธงชาติ กลางธงมีรูปแตรสีทอง |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงฉานเรือราชการ | ลักษณะเดียวกับธงชาติ กลางธงมีรูปสมอเรือสีฟ้า สำหรับเรือราชการในดินแดนแอฟริกาตะวันออกของเยอรมนี |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงฉานเรือศุลกากร | ลักษณะเดียวกับธงชาติ กลางธงมีรูปสมอเรือสีฟ้าประกอบอักษรย่อสีแดง "KZ" |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงฉานเรือนำร่อง | ลักษณะเดียวกับธงชาติ กลางธงมีรูปสมอเรือสีฟ้าไขว้ |
|  | ค.ศ. 1871–1892 | ธงฉานเรือขนส่งสินค้า | ลักษณะเดียวกับธงชาติ กลางธง	มีรูปสมอเรือสีแดง4สมอไขว้. |