stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เวทีมวยนานาชาติรังสิต
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ เวทีมวยนานาชาติรังสิต
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°58′45″N 100°37′01″E﻿ / ﻿13.979222°N 100.617083°E﻿ / 13.979222; 100.617083
เวสต์ไอแลนด์

เวสต์ไอแลนด์ (อังกฤษ: West Island) เป็นศูนย์กลางของหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) มีประชากรประมาณ 120 คน เกาะนี้มีประชากรน้อยกว่าเกาะที่เป็นที่อยู่อาศัยอีกเกาะ (อีกเกาะคือ เกาะโฮม) ที่นี่มีสนามบินที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เช่นเดียวกับทุกหน่วยงานราชการก็มี สนามบิน ร้านขายของชำ และที่พักของนักท่องเที่ยว
แหล่งข้อมูลอื่น

Cocos tourism เก็บถาวร 2016-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เวสต์มิดแลนส์ (ภาค)

| เวสต์มิดแลนส์ |
| --- | --- |
ภูมิภาคของประเทศอังกฤษ

รัฐเอกราช:  สหราชอาณาจักร
ประเทศ:  อังกฤษ
เมืองใหญ่ที่สุด: เบอร์มิงแฮม
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 13,000 ตร.กม. (5,000 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 7
ประชากร (2014)
 • ทั้งหมด: 5,713,000 คน
 • อันดับ: 5
 • ความหนาแน่น: 440 คน/ตร.กม. (1,100 คน/ตร.ไมล์)
ภาคมิดแลนส์ตะวันตกของอังกฤษ หรือ ภาคเวสต์มิดแลนส์ของอังกฤษ (อังกฤษ: West Midlands) เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ครอบคลุมอาณาบริเวณตอนกลางทางตะวันตกที่เรียกกันว่า “มิดแลนส์” รวมทั้งเบอร์มิงแฮมซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นลำดับสองของสหราชอาณาจักร นอกจากนั้นก็ยังมีการรวมกลุ่มเมืองมิดแลนส์ตะวันตก (West Midlands conurbation) ที่รวมทั้งวุลเวอร์แฮมป์ตัน, ดัดลีย์, โซลิฮัลล์, วอลซาลล์ และเวสต์บรอมมิช รวมทั้งคอเวนทรีที่ตั้งอยู่ในมณฑลเวสต์มิดแลนด์แต่แยกจากกลุ่มเมืองมิดแลนส์ตะวันตกโดยแนวไม้ (green belt) ที่ยาวหลายกิโลเมตร
ลักษณะทางภูมิศาตร์ในบริเวณนี้ก็แตกต่างกันไป ตั้งแต่บริเวณชุมชนใหญ่ของกลุ่มเมืองมิดแลนส์ตะวันตกไปจนถึงบริเวณที่มีประชากรเพียงเบาบางใกลออกไปของมลฑลชร็อพเชอร์และเฮริฟอร์ดเชอร์ที่ติดกับเวลส์ โดยมีแม่น้ำเซเวิร์น ซึ่งเป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดในสหราชอาณาจักร ไหลลดเลี้ยวในบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ผ่านเมืองชรูสบรี, วุร์สเตอร์ และไอรอนบริดจ์กอร์จ (Ironbridge Gorge) ที่เป็นมรดกโลก รวมถึงเป็นที่เกิดของการปฏิวัติอุตสาหกรรม โดยมีสแตฟฟอร์ดเชอร์เป็นศูนย์กลางของกลุ่มเมืองอุตสาหกรรมการทำเครื่องถ้วยชามที่รวมทั้งสโตก-ออน-เทรนต์ และบริเวณสแตฟฟอร์ดเชอร์มัวร์แลนด์ที่ตั้งอยู่ติดกับเขตแดนตะวันออกเฉียงใต้ของอุทยานแห่งชาติพีกดิสตริก (Peak District National Park) ไม่ไกลจากลีก  ในภูมิภาคนี้ยังเป็นที่ตั้งของเขตธรรมชาติงดงามดีเด่น 5 แห่ง นอกจากนี้ วอริกเชอร์ซึ่งเป็นมณฑลในภูมิภาคยังเป็นเมืองที่ตั้งของสแตรตเฟิร์ด-อะพอน-เอวอนที่เป็นเมืองเกิดของวิลเลียม เชกสเปียร์ กวีคนสำคัญ
“ภาคเวสต์มิดแลนส์ของอังกฤษ” ไม่ใช่ “มณฑลเวสต์มิดแลนส์” ที่ครอบคลุมบริเวณที่มีประชาการหนาแน่นของภาคตั้งแต่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1974 ที่มาจากบางส่วนของสแตฟฟอร์ดเชอร์, วุร์สเตอร์เชอร์ และวอริกเชอร์ โดยมี 7 เขตมหานคร ได้แก่ เบอร์มิงแฮม, วุลเวอร์แฮมป์ตัน, ดัดลีย์, โซลิฮัลล์, วอลซาลล์, แซนเวลล์ และคอเวนทรี
ดูเพิ่ม

ภาคการปกครองของอังกฤษ
| ด ค กภูมิภาคของประเทศอังกฤษ |
| --- | --- |
 เซาท์เวสต์อิงแลนด์  เซาท์อีสต์อิงแลนด์  นอร์ทเวสต์อิงแลนด์  นอร์ทอีสต์อิงแลนด์  ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์  ลอนดอน  เวสต์มิดแลนส์  อีสต์มิดแลนส์  อีสต์ออฟอิงแลนด์
เวอร์จิเนีย แมดเซน

| เวอร์จิเนีย แมดเซน |
| --- | --- |
เวอร์จิเนีย แมดเซน ในงานออสการ์ 2009
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1961-09-11) 11 กันยายน ค.ศ. 1961 (63 ปี) ชิคาโก รัฐอิลลินอย สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: Danny Huston (1989–1992)
คู่ครอง: Billy Campbell (1981–1989; หมั้น)  Antonio Sabato, Jr. (บุตร 1 คน; เกิด 1994)
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1983–ปัจจุบัน
เวอร์จิเนีย แมดเซน (อังกฤษ: Virginia Madsen) เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1961 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นผู้สร้างภาพยนตร์สารคดี เธอมีชื่อเสียงในคริสต์ทศวรรษ 1980 ปรากฏในภาพยนตร์หลายเรื่องในบรรดาหนังวัยรุ่น 2 ทศวรรษต่อมา เธอกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งหลังจากแสดงในภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำ จากบทบาทในเรื่อง Sideways (2004)
เวนเดลล์ บราวน์

| เวนเดล บราวน์ |
| --- | --- |
เวนเดลบราวน์พูดในที่ประชุมเทคโนโลยี 2013
เกิด: นครนิวยอร์ก
สัญชาติ: อเมริกัน
มีชื่อเสียงจาก: ผู้พัฒนาเครื่องคอมพิวเตอร์แอ, ซอฟต์แวร์ cybersecurity
บิดามารดา: อ
เวนเดล บราวน์(อังกฤษ: Wendell Brown) นักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ เจ้าของกิจการและนักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน ซึ่งเป็นที่รู้จักจากงานประดิษฐ์ของเขาในด้านโทรคมนาคมและเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ต ระบบรักษาความปลอดภัยในโลกไซเบอร์ การพัฒนาแอพพลิเคชั่นสมาร์ทโฟนและอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง บราวน์ได้ก่อตั้งบริษัทเทคโนโลยีที่เป็นที่รู้จักหลายบริษัท ได้แก่  Teleo, LiveOps แล eVoice
เจ้าของกิจการ

บราวน์เป็นที่รู้จักในฐานะนักบุกเบิกระบบเศรษฐกิจ gig economy และอุตสหกรรมกลุ่มผู้ทำงานจากบ้าน โดยได้เป็นผู้ร่วมก่อตั้ง LiveOps และดำรงตำแหน่งประธานและเจ้าหน้าที่กรรมการบริหารฝ่ายเทคโนโลยีในปี 2002 บริษัท LiveOps ออกแบบศูนย์โทรศัพท์และบริหารจัดการสื่อโซเชียลให้กับหลายบริษัท อาทิ โคคาโคลา พิซซ่าฮัท และ อีเบย์  ในเดือนกรกฎาคม 2016 LiveOps มีพนักงานโทรศัพท์ที่ทำงานจากบ้านมากที่สุดในโลกโดยมีจำนวนมากกว่า 20,000 คน และฐานข้อมูลคลาวด์ของบริษัทก็มีเวลาของการทำรายการบริหารลูกค้ามากกว่าหนึ่งพันล้านนาที
ในปี 2015 บราวน์ได้ก่อตั้งบริษัท Averon ซึ่งเป็นบริษัทรักษาความปลอดภัยในระบบไซเบอร์ ซึ่งได้พัฒนาโซลูชั่นการระบุตัวตนไร้แรงเสียดทาน (frictionless identity solutions) ตามระบบเทคโนโลยีโทรศัพท์มือถือ Averon เขาได้เปิดแนวคิดด้านระบบรักษาความปลอดภัยในระบบไซเบอร์บนเวทีการประชุมระดับโลก TED Conference ที่เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ในเดือนมีนาคม 2016 โดยทางบริษัท Telefonica ได้ประกาศการเป็นหุ้นส่วนทางเทคโนโลยีกับ Averon จากนั้นบราวน์ได้ร่วมก่อตั้ง Nularis ในปี 2011 ซึ่งเป็นบริษัทผู้พัฒนาเทคโนโลยีหลอดไฟ LED ประหยัดไฟและยังเป็นผู้จัดสรรวัสดุให้แก่เครือแฟรนชายส์ระดับโลกอย่าง เครือโรงแรม Hyatt โรงแรมในเครือ Four Seasons และ The Coffee Bean & Tea Leaf
ในปี 2006 บราวน์ได้ร่วมก่อตั้งบริษัท Teleo ซึ่งเป็นคู่แข่งของ Skype ที่นี่เขาได้สร้างแอพพลิเคชั่น VolP ที่ช่วยให้ผู้ใช้สามารถต่อและรับสายโทรศัพท์ได้ทางอินเทอร์เน็ต จากนั้น Teleo ได้ถูกซื้อกิจการโดย Microsoft และกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่ม MSN ของ Microsoft ในปี 2006
ในฐานะผู้ร่วมก่อตั้งและประธานบริษัท eVoice บราวน์ได้สร้างแพลทฟอร์มการฝากข้อความเสียง eVoice ขึ้นในปี 2000 ซึ่งถือว่าเป็นระบบฝากข้อความเสียงทางอินเทอร์เน็ตระดับโลกระบบแรก เขาได้คิดค้นเทคนิคต่าง ๆ เช่น การฝากข้อความเสียงเพื่อส่งอีเมล์ (voicemail-to-email) ระบบ visual voicemail และระบบ enhanced caller ID ซึ่งเป็นนวัตกรรมที่ถือว่าเป็น “แอพ” รุ่นบุกเบิก และต่อมาได้ถูกพัฒนาเพิ่มเติมโดย Google Voice และ Apple บริษัท eVoice ให้บริการระบบฝากข้อความเสียงให้แก่ AT&T, MCI, AOL และบริษัทโทรศัพท์ในภูมิภาคต่าง ๆ บริษัท eVoice ถูกซื้อโดย AOL Time-Warner ในปี 2001 และได้เป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มผู้ให้บริการเสียง AOL ในเวลาต่อมา
บราวน์ได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารด้านเทคโนโลยี MicroTimes ให้เป็นที่รู้จักในฐานะผู้บริหารบริษัทชั้นนำที่ติดอันดับหนึ่งในร้อยของกลุ่มอุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์ของอเมริกาในปี 2002
ในฐานะผู้ให้การสนับสนุนบริษัทใหม่ ๆ ของซิลิคอนวาเลย์ บราวน์ช่วยระดมทุนให้แก่บริษัทเปิดใหม่หลายบริษัท อาทิ Appeo, ADISN, MOEO และ IronPort ซึ่งต่อมาถูกซื้อไปโดย Cisco System ในปี 2007 เป็นเงิน 830 ล้านเหรียญสหรัฐฯ
นักพัฒนาซอฟต์แวร์

ในฐานะหนึ่งในผู้สร้างสรรค์รุ่นแรก ๆ ของซอฟต์แวร์รักษาความปลอดภัยในโลกไซเบอร์ บราวน์ได้ก่อตั้ง WalkSoftly ขึ้นในปี 1996 ซึ่งเป็นการเปิดตัวโปรแกรมรักษาความปลอดภัยในโลกไซเบอร์ซอฟต์แวร์สำหรับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลสู่มหาชนเป็นครั้งแรก บราวน์พัฒนานวัตกรรมระบบรักษาความปลอดภัยในโลกอินเทอร์เน็ตของ WalkSoftly ขึ้นโดยตั้งชื่อว่า Guard Dog ซึ่งได้รับรางวัลจากสมาคมผู้เผยแพร่ซอฟต์แวร์ (Software Publishers' Association) ให้เป็นหนึ่งในสี่ผู้นำที่นำเสนอผลิตภัณฑ์นวัตกรรมด้านการรักษาความปลอดภัยในยุค 1990 และได้รับขนานนามจาก PC Data ว่าเป็นหนึ่งในสิบผลิตภัณฑ์ซอฟต์แวร์รักษาความปลอดภัยในกลุ่มขายปลีกที่ขายดีที่สุด ต่อมา WalkSoftly ถูกซื้อกิจการโดย CyberMedia Inc. ไปในปี 1997
ในช่วง 1980 บราวน์ได้ก่อตั้งบริษัท Hippopotamus Software ซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตซอฟต์แวร์รายแรก ๆ ของ Apple Macintosh และระบบข้อมูล Hippo-C C ของบราวน์ก็ถือเป็นการพัฒนาซอฟต์แวร์ชั้นนำสำหรับระบบคอมพิวเตอร์ Mac และ Atari ST
บราวน์ยังเป็นที่รู้จักในกลุ่มแฟนวิดีโอเกมคลาสิกจากการออกแบบและโปรแกรมเกมที่เป็นที่นิยมของ Imagic รวมถึง เกม Star Wars ของ ColecoVision และเกม Beauty & the Beast  เกม Nova Blast และ Moonsweeper ของ Mattel’s Intellivision
ในช่วงกลางยุค 1980 บราวน์ได้พัฒนาระบบ ADAP SoundRack ซึ่งเป็นระบบบันทึกเสียงที่บันทึกตรงสู่ฮาร์ดดิสค์ (direct-to-hard-disk audio recording system) รุ่นบุกเบิก ที่ได้เข้ามาแทนที่วิธี tape-splice sound editing อันเป็นการบันทึกเสียงแบบดังเดิม ระบบ ADAP ถูกนำมาใช้สร้างและแก้ไขปรับปรุงเสียงในฟิล์มของภาพยนตร์ฮอลลิวูดและรายการโทรทัศน์ต่าง ๆ ได้แก่  Born on the Fourth of July, Honey, I Shrunk the Kids, Die Hard, The Cosby Show, Falcon Crest และ Beverly Hills 90210 ตอนนักบิน นอกจากนี้ระบบ ADAP ยังถูกนำมาใช้โดยศิลปินมากมาย อาทิ Peter Gabriel, Fleetwood Mac, The Pointer Sisters, Mötley Crüe, David Bowie ตลอดจน Natalie Cole นอกจากเทคโนโลยีระบบ ADAP ของเขา บราวน์ยังให้คำปรึกษาเกี่ยวกับระบบเสียงให้แก่บริษัท The Walt Disney และ Toshiba และต่อมาได้ทำงานในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านการเข้ารหัสการสื่อสารโทรคมานาคม (telecommunications cryptography) ให้แก่ National Semiconductor โดยได้ช่วยสร้างระบบการใช้งานของฮาร์ดแวร์ของกระบวนการ DS3
นักประดิษฐ์

ในเดือนมกราคม 2012 การประชุมเศรษฐกิจโลกในเดโวสได้ยกย่องการประดิษฐ์เทคโนโลยีประหยัดพลังงานของบราวน์ ให้เป็นผู้ที่สมควรได้รับรางวัลผู้บุกเบิกทางเทคโนโลยี (Technology Pioneer Award Nominee) นวัตกรรมของบราวน์ในส่วนของแอพพลิเคชั่นสำหรับสมาร์ทโฟนได้รับรางวัลเทคโนโลยีใหม่สำหรับโทรศัพท์สมาร์ทโฟน CTIA (CTIA Smartphone Emerging Technology Award) ในเดือนพฤษภาคม 2012 เทคโนโลยีโทรคมนาคมของบราวน์ถูกนำมาใช้ในการติดต่อผ่านโทรศัพท์มากกว่า 1 พันล้านนาทีและยังใช้ในบัญชีฝากข้อความเสียงนับล้านบัญชีอีกด้วย
บราวน์ได้สร้างสรรค์นวัตกรรมที่ได้รับสิทธิบัตรทั้งภายในประเทศสหรัฐฯ และระหว่างประเทศมากมายในสาขาการรักษาความปลอดภัยในโลกไซเบอร์ โทรคมนาคม แอพพลิเคชั่นสำหรับสมาร์ทโฟน แรงงานเสมือน ยานพาหนะขับเคลื่อนพลังงานไฟฟ้า หลอดไฟ LED กล้องสามมิติ เชื้อเพลิงที่นำกลับมาใช้ใหม่ และ ตัวแทนจำหน่ายเพลงทางออนไลน์
ในปี 2008 บราวน์คิดค้น WebDiet ซึ่งเป็นวิธีใช้โทรศัพท์มือถือนับการบริโภคอาหารเพื่อปรับปรุงสุขภาพ แอพพลิเคชั่น WebDiet ถือว่าเป็นแอพพลิเคชั่นแรกที่สามารถนับปริมาณแคลอรี่และทำหน้าที่ควบคุมอาหารได้โดยอัตโนมัติ
--ชีวประวัติช่วงต้นและการศึกษา==
บราวน์เติบโตในเมืองโอนีออนทา รัฐนิวยอร์กและจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมโอนีออนทา ในระหว่างที่เรียนอยู่ในโรงเรียนมัธยมแห่งนี้ บราวน์เริ่มเขียนโปรแกรมและขายระบบคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล เขาตีพิมพ์บทความด้านคอมพิวเตอร์เป็นครั้งแรกในนิตยสาร Byte ในปี 2013 เขาได้รับเกียรติให้บันทึกชื่อลงบนกำแพงเกียรติยศของโรงเรียนมัธยมโอนีออนทา จากความสำเร็จของเขาทางด้านธุรกิจและเทคโนโลยี
บราวน์สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคอร์แนลในปี 1982 ได้รับปริญญาตรีวิทยาศาสตร์บันฑิตสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าและวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ ในขณะที่อยู่ในมหาวิทยาลัยคอร์แนล บราวน์ได้รับรางวัล Hughes Aircraft Bachelor of Science Undergraduate Fellowship
กิจกรรมการกุศล

กิจกรรมทางด้านการกุศลของบราวน์ ได้แก่ การให้ทุนการศึกษาที่ Soka University of America (Aliso Viejo, California) การให้การสนับสนุนห้องทดลองและห้องสมุดความปลอดภัยทางการบินของ Embry-Riddle Aeronautical University และเป็นผู้สนับสนุนส่วนบุคคลของนักเรียนผู้ด้อยโอกาสในอเมริกาใต้
ชีวิตส่วนตัว

บราวน์เข้าร่วมเป็นวิทยากร ผู้ตัดสินและที่ปรึกษาด้านเทคโนโลยีในการประชุมต่าง ๆ เช่น การประชุมอิสราเอล การประชุมสมัชชาเศรษฐกิจโลก การประชุม TED การประชุม Google และ MIT Hackathons การประชุม Digital Life Design Munich การประชุม DLD Tel Aviv การประชุม Web Summit Dublin การประชุม TechCrunch การประชุม CTIA-The Wireless Association การประชุม AlwaysOn (“Networking the Global Silicon Valley”) การประชุม El Financiero (Bloomberg) และการประชุม Mita Institute Tech Talks
บราวน์เป็นหนึ่งในสมาชิกของคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านนวัตกรรมยานยนต์ของ Progressive X Prize รวมถึง เทคโนโลยีเชื้อเพลิงแบบใหม่และการพัฒนารถขับเคลื่อนพลังงานไฟฟ้า ที่ปรึกษาให้แก่กองทุน MITA Institute Venture Fund ตลอดจนเป็นที่ปรึกษาของ Gener8 ซึ่งเป็นบริษัทสร้างภาพยนตร์สามมิติที่ได้สร้างสรรค์ภาพยนตร์ อาทิ เดอะ อเมซิ่ง สไปเดอร์แมน และ แฮรี่ พ็อตเตอร์แอนด์เดอะ เดทลี่ย์ฮอลโลส์ ภาค 2
บราวน์ได้รับใบอนุญาตเป็นนักบินเครื่องบินส่วนบุคคลและยังมีโครงการพัฒนาเครื่องบินแบบใหม่ จรวดและการออกแบบยานพาหนะขับเคลื่อนพลังงานไฟฟ้าออกมาอย่างสม่ำเสมอ
สตีฟ จอบส์  และ เวนเดล บราวน์ ที่งานเปิดตัวซอฟต์แวร์ Macintosh C-Compiler ตัวแรก
วุลเวอรีน

สำหรับตัวละครในมาร์เวลคอมิกส์ ดูที่ วูล์ฟเวอรีน (ตัวละคร)
| วุลเวอรีน ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลสโตซีน–ปัจจุบัน, 2> 588–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
โดเมน:: Eukaryota
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
อันดับย่อย:: Caniformia
วงศ์:: Mustelidae
วงศ์ย่อย:: Mustelinae
สกุล:: Gulo Pallas, 1780
สปีชีส์:: G.  gulo
ชื่อทวินาม
Gulo gulo (Linnaeus, 1758)

ชนิดย่อย
  G. gulo gulo  G. gulo albus  G. gulo luscus  G. gulo luteus  G. gulo katschemakensis  G. gulo vancouverensis 

ถิ่นอาศัยของวุลเวอรีน
วุลเวอรีน (อังกฤษ: wolverine; ชื่อวิทยาศาสตร์: Gulo gulo) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในวงศ์เพียงพอน (Mustelidae) ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด อยู่ในสกุล Gulo (หมายถึง "จอมตะกละ") สัตว์ชนิดนี้มีอยู่ 6 ชนิดย่อย วุลเวอรีนที่อาศัยอยู่ในโลกเก่า (เอเชีย ยุโรป และ ทวีปอเมริกา) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Gulo gulo gulo แต่ชนิดย่อยในโลกใหม่ (ออสเตรเลีย อเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้) ใช้ชื่อ G.g. luscus และยังมีชนิดพิเศษที่พบเฉพาะบนเกาะแวนคูเวอร์ของประเทศแคนาดาเท่านั้น คือชนิดย่อยแวนคูเวอร์ (G.g. vancouverensis) แต่มักถูกจัดให้รวมอยู่ในชนิดย่อยของโลกใหม่ นอกจากนี้ยังมีชื่อสามัญใช้เรียกอีก 2 ชื่อ ได้แก่ หมีกลัตตัน (glutton) และ คาร์คาจู (carcajou)
วุลเวอรีนพบในเขตหนาวของซีกโลกเหนือ ทางตอนเหนือของทวีปอเมริกาเหนือและเอเชีย
กายวิภาคทั่วไป

วุลเวอรีนเป็นสัตว์ที่มีร่างกายสันทัดและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ มีขนสีน้ำตาลปกคลุมร่างกาย และมีแถบสีเหลืองเข้มขนานความยาวร่างกาย ชั้นขนหนาแต่ไม่อุ้มน้ำ ทำให้ตัวมันทนทานต่ออากาศหนาวได้เป็นอย่างดี มีประโยชน์ต่อการใช้ชีวิตในเขตหนาว ขนที่ทนต่อความหนาวนี้จึงเป็นที่นิยมของนักล่าเขตหนาวโดยการนำมาทำเครื่องนุ่งห่ม
วุลเวอรีนที่โตเต็มวัยจะมีขนาดเท่าสุนัขขนาดกลาง ดูเหมือนหมีขนาดเล็กที่มีหางยาว ลำตัวยาวตั้งแต่ 65-87 เซนติเมตร (23-34 นิ้ว) หางยาว 17-26 เซนติเมตร และหนัก 10-25 กิโลกรัม (22-55 ปอนด์) วุลเวอรีนเพศผู้สามารถหนักได้ถึง 31 กิโลกรัม (70 ปอนด์) เพศผู้กว่าร้อยละ 30 ตัวใหญ่กว่าเพศเมีย
นอกจากพละกำลังที่น่ายำเกรงของมัน สัตว์ชนิดนี้ยังสามารถปล่อยกลิ่นที่เหม็นมาก ทำให้มันมีชื่อเล่นว่า "หมีนักตด" หรือ "แมวเหม็น" อีกด้วย
วุลเวอรีนและสัตว์ในวงศ์วีเซิลชนิดอื่น ๆ ต่างก็มีฟันกรามบนชนิดพิเศษในปากด้านในที่ทำมุมตั้งฉาก 90 องศา ลักษณะพิเศษนี้ทำให้วุลเวอรีนสามารถฉีกเนื้อของเหยื่อหรือซากสัตว์เย็น ๆ ได้โดยง่าย
ลักษณะนิสัย

วุลเวอรีนเป็นสัตว์กินเนื้อ อาหารที่ชื่นชอบของมันคือกระต่ายและสัตว์ฟันแทะ แต่บางครั้งพวกมันก็กินพืชเป็นอาหาร อย่างต้นไม้เตี้ย ๆ และเบอร์รี วุลเวอรีนจึงเป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ (omnivore) แต่มีแนวโน้มกินเนื้อมากกว่า ในฤดูหนาว เหยื่อของมันมักจะอ่อนแอ มันสามารถยขุดโพรงของเหยื่อและกินสัตว์ที่กำลังจำศีลอยู่ด้วย บางครั้งก็จะกินซากที่สุนัขป่ากินเหลือ ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงของประชากรสุนัขป่าจึงมีผลกระทบต่อประชากรวุลเวอรีน
วุลเวอรีนเป็นสัตว์ที่แข็งแรงกว่าที่เห็นมาก สามารถเข้าโจมตีสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าอย่างกวาง กวางมูส กวางเอลก์ และกวางแคริบู (เรนเดียร์) อย่างไรก็ตาม มันจะอ่อนแอลงเมื่อติดอยู่ในชั้นหิมะหรือหาอาหารไม่ได้ในฤดูหนาว วุลเวอรีนที่อาศัยอยู่ในโลกเก่า โดยเฉพาะคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย มักจะล่าสัตว์ได้เก่งกว่าญาติ ๆ ของมันที่อยู่อีกทวีปหนึ่ง อาจเป็นเพราะในยูเรเชียไม่ค่อยมีสัตว์นักล่าที่ตัวใหญ่กว่า ทำให้วุลเวอรีนมีโอกาสฝึกทักษะการล่าเพื่อตนเองมากกว่าที่จะฉกฉวยเหยื่อของสัตว์อื่นมากินเสียเอง
วุลเวอรีนมีขากรรไกรที่แข็งแกร่ง กรงเล็บที่แหลมคม และมีผิวหนังหนา มันชอบไปรบกวนความเป็นอยู่ของสุนัขป่าและเสือภูเขา มันยังสามารถสังหารสัตว์นักล่าที่มีขนาดใหญ่กว่ามันได้ เคยพบว่ามีวุลเวอรีนหนัก 27 ปอนด์พยายามขโมยอาหารจากหมีดำซึ่งเพศผู้หนักได้ถึง 400-500 ปอนด์ แต่โชคร้ายที่หมีเป็นฝ่ายชนะ
วุลเวอรีนเป็นสัตว์ที่รักสันโดษ ต้องการอาณาเขตใหญ่ ๆ เป็นของตนเอง ในวันหนึ่ง ๆ วุลเวอรีนแต่ละตัวอาจออกหาอาหารได้ไกลถึง 24 กิโลเมตร (15 ไมล์) วุลเวอรีนเพศผู้จะปล่อยกลิ่นไปทั่วอาณาเขตเพื่อทำเครื่องหมาย แต่ก็แบ่งพื้นที่ให้วุลเวอรีนเพศเมียอยู่ด้วย วุลเวอรีนเพศผู้จึงมีคู่หลายตัว
วุลเวอรีนเริ่มหาคู่และผสมพันธุ์ในฤดูร้อน แต่กระบวนการฝังตัวของตัวอ่อนในมดลูกจะหยุดนิ่งจนถึงต้นฤดูหนาวเพื่อไม่ให้ลูกของมันไม่ต้องทรมานจากความหนาวเย็น เพศเมียจะไม่ออกลูกถ้าอาหารขาดแคลน วุลเวอรีนเพศเมียตั้งครรภ์ประมาณ 30-50 วันจึงจะออกลูกคราวละสองถึงสามตัวในฤดูใบไม้ผลิ ลูกหมีเจริญเติบโตเร็วมาก เพียงปีแรกก็กลายเป็นตัวเต็มวัย และเมื่ออายุครบ 2 ปีก็สามารถออกหาคู่ได้ วุลเวอรีนมีอายุขัยเฉลี่ย 7-12 ปี
วุลเวอรีนตัวเต็มวัยไม่มีศัตรูตามธรรมชาติ แต่ชอบเข้าต่อสู้กับนักล่าที่ใหญ่กว่าจนส่วนมากถูกฆ่าตาย เนื่องจากสาเหตุการแย่งอาหารและแย่งอาณาเขต วุลเวอรีนที่ยังเด็กอยู่มีความเปราะบาง จึงมักถูกสัตว์ปีกนักล่าอย่างนกอินทรีคาบไปกิน
สายพันธุ์

วุลเวอรีนอาศัยอยู่ในแดนเหนืออันหนาวเหน็บ อย่างในเขตอาร์กติก เทือกเขาในรัฐอะแลสกา แคนาคาตอนเหนือ ไซบีเรีย คาบสมุทรสแกนดิเนเวีย รัสเซีย ประเทศแถบทะเลบอลติก และไปไกลถึงมองโกเลียและตอนเหนือของจีน อย่างมณฑลเฮย์หลงเจียงและเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ ในปี 2008-09 พบว่าวุลเวอรีนรอนแรมไปถึงเทือกเขาเนวาดา ใกล้กับทะเลสาบทาโฮเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มสำรวจในปี 1992  และยังพบวุลเวอรีนจำนวนไม่มากบนเทือกเขาร็อกกี และเทือกเขาแคสเคดในสหรัฐอเมริกา แต่ส่วนใหญ่อยู่ในประเทศแคนาดา
จำนวนประชากรวุลเวอรีนไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่มีต่ำมากและอาศัยอยู่เปราะบาง จำเป็นต้องหาพื้นที่อาศัยขนาดใหญ่ให้อยู่โดยเร็ว อาณาเขตของวุลเวอรีนเพศผู้ใหญ่ราว 620 ตารางกิโลเมตร (240 ตารางไมล์)  ล้อมรอบอาณาเขตของเพศเมียเอาไว้ (ซึ่งใหญ่ประมาณ 130-260 ตารางกิโลเมตร) วุลเวอรีนที่โตเต็มวัยจะสร้างอาณาเขตโดยไม่ให้ทับซ้อนกับของตัวอื่น ๆ การติดตามด้วยวิทยุพบว่าพวกมันสามารถสร้างอาณาเขตได้หลายร้อยไมล์ภายในสองสามเดือน
| ประเทศ | จำนวนประชากร (ตัว) | พื้นที่อาศัย | ปีที่อาศัย  (ค> ศ.) | สถานะ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สวีเดน | 265+ | นอร์บอทเทิน | 1995-97 | คงที่ |
| นอร์เวย์ | 150+ | ที่ราบสูงสเนอเฮททาและเหนือขึ้นไป | 1995-97 | ต่ำ |
| ฟินแลนด์ | 115 | ภูมิภาคคารีเลียและเหนือขึ้นไป | 1997 | คงที่ |
| รัสเซีย | 1,500 | แถบป่าไทกา | 1970, 1990  | ต่ำ |
| สาธารณรัฐโคมิ -  ประเทศรัสเซีย | 885 | ภายในสาธารณรัฐ | 1990 | ไม่มีข้อมูล |
| อาร์คันเกลสค์ -  ประเทศรัสเซีย | 410 | เขตปกครองตนเองเนเนตส์ | 1990 | จำกัด |
| คาบสมุทรโคล่า -  ประเทศรัสเซีย | 160 | เขตฮันติง | 1990 | ต่ำ |
| อะแลสกาเขต 1 - สหรัฐฯ | 10000000 | อุทยานแห่งชาติโคบุก และ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเซลาวิก | 1998 | ต่ำ |
| อะแลสกาเขต 2 - สหรัฐฯ | 3 (± 0.4 เพิ่มเติม) ตัวต่อ 1,000 ตารางกิโลเมตร | ทางน้ำเทิร์นอะเกนและเทือกเขาคีไน | 2004 | ไม่มีข้อมูล |
| แคลิฟอร์เนีย - สหรัฐฯ | 20030 | ป่าสงวนทาโฮ | 2008 | ไม่มีข้อมูล |
| ดินแดนยูคอน - แคนาดา | 9.7 (± 0.6 เพิ่มเติม) ตัวต่อ 1,000  ตารางกิโลเมตร | ที่ราบโอลด์โครว์ | 2004 | ไม่มีข้อมูล |
| รัฐออนแทรีโอ - แคนาดา | 300000,23 | ทะเลสาบเรด เมืองซูลุกเอาต์ ป้อมเซเวิร์น  และเขตพีวานัก | 2004 | กำลังขยายตัว |
| แคนาดาทั้งประเทศ | 15,000 ถึง 19,000 | ทั้งประเทศ | 2019 | คงที่ |
ความต้องการขยายอาณาเขตทำให้วุลเวอรีนต้องเผชิญหน้ากับการขยายตัวของสังคมมนุษย์ และตามมาด้วยการถูกล่าและถูกจับขัง ส่งผลให้จำนวนประชากรลดลงและค่อย ๆ สูญหายไปจากอาณาเขตดั้งเดิมของมัน มันจึงถูกเรียกร้องให้เป็นสัตว์ที่อยู่ในภาวะอันตราย ซึ่งการพิจารณากำลังค่อยเป็นค่อยไป
ที่มาของชื่อ

ผู้คนมักรู้จักวุลเวอรีนในนามของสัตว์ที่ไม่รู้จักอิ่ม อาจเกิดจากการตีความหมายที่ต่างกันไปตามแต่ละภาษา เพราะชื่อของมันในภาษาสวีเดนคือ Fjellfräs ซึ่งแปลว่า "แมวภูเขา" กลับกลายเป็น Vielfraß  ที่แปลว่า "กินไม่รู้หยุด"  ในภาษาเยอรมัน ในภาษาตระกูลเจอร์แมนิกตะวันตกล้วนมีความหมายคล้ายกัน (อย่างเช่นในภาษาดัตช์ Veelvraat) ชื่อของมันในภาษานอร์สโบราณ Jarfr กลายเป็น jarfi ในภาษาไอซ์แลนด์ เป็น jerv  ในภาษานอร์เวย์ เป็น järv และกลายเป็น jærv ในภาษาเดนมาร์ก ในภาษาฟินแลนด์ Anma มาจากคำว่า ahmatti ซึ่งแปลว่า "ตะกละ" ในภาษารัสเซีย เรียกวุลเวอรีนว่า rosomakha และเรียก rosomak ในภาษาโปแลนด์และเช็ก คำเหล่านี้น่าจะยืมคำมาจากคำว่า rasvamaha (เจ้าพุงโต) ในภาษาฟินแลนด์ ที่คล้ายกันก็มี rozsomák หรือ torkosborz ในภาษาฮังการีที่แปลว่า "แบดเจอร์จอมสวาปาม" ในภาษาจีนมันมีชื่อว่า "เตียวสยฺง (貂熊)" แปลว่า "Mink bear" หรือหมีตัวเล็ก
การนำไปใช้

รัฐมิชิแกนในสหรัฐอเมริกา เป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า "รัฐวุลเวอรีน" ที่มาของสมญานามนี้ยังไม่ชัดเจน แต่น่าจะมาจากการค้าขนวุลเวอรีนในเมืองซูเซนต์มารี ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 หรืออาจเป็นชื่อที่มาจากการเปรียบเทียบผู้ตั้งรกรากในมิชิแกนกับสัตว์ร้าย
วูลฟ์เวอรีนเป็นตัวนำโชคประจำมหาวิทยาลัยมิชิแกน และสถาบันการศึกษาอื่น ๆ อีกมาก เช่น โรงเรียนบรองซ์ไฮ และมหาวิทยาลัยยูทาห์แวลลีย์ ทีมเบสบอลระดับเมเจอร์ลีกตั้งแต่ทศวรรษที่ 1880 รู้จักกันดีในชื่อของทีม "ดีทรอยต์วุลเวอรีน" และเหตุการณ์ที่น่าจดจำของเมืองดีทรอยต์ เป็นการที่ชาวเมืองหลายคนเข้าอาสาร่วมรบในสงครามกลางเมืองอเมริกา จนจอร์จ อาร์มสตรอง คัสเตอร์ ผู้นำกองพลน้อยแห่งมิชิแกน ถึงกับเรียกพวกเขาว่า "ชาววุลเวอรีน" วุลเวอรีนปรากฏอยู่ในรัฐนี้ได้ไม่นานนัก แต่ไม่นานมานี้ มีการพบวุลเวอรีนเมื่อปี 2004 โดยกลุ่มนักล่าและนักชีววิทยา ณ บริเวณที่ใกล้กับเมืองอับบลี เป็นครั้งแรกที่มีการค้นพบเพื่อนขนยาวเหล่านี้ในมิชิแกนหลังจากที่ไม่ได้พบมานานกว่า 200 ปี
ถึงแม้รัฐมิชิแกนจะไม่ได้ใช้วุลเวอรีนในตราประจำรัฐ แต่วุลเวอรีนนั้นกลับกลายเป็นสัตว์สัญลักษณ์บนตราประจำเขตเทศบาลบาร์ดู ในประเทศนอร์เวย์ และเขตเทศบาลกิตตีแล ประเทศฟินแลนด์
ในยูโรเปียนฟุตบอลลีก (การแข่งขันอเมริกันฟุตบอลในยุโรป) มีทีม "เฮลซิงกิวุลเวอรีน" ซึ่งก่อตั้งในปี 1995 รวมอยู่ด้วย, ทีมนี้เป็นทีมอันดับหนึ่งในเมเปิลลีก ในเซ็นทรัลอินเทอเรอร์ฮอกกี้ลีก ที่ก่อตั้งเมื่อปี 1996 ในบริติชโคลัมเบีย ทีม "เฮเซลตันวุลเวอรีน" ได้ก่อตั้งขึ้นในเมืองเฮเซลตัน
วูลฟ์เวอรีนยังปรากฏอยู่ในเทวตำนานของชาวอินนู ชาวพื้นเมืองในรัฐเกแบ็ก และแลบราดอร์ โดยพวกเขาเชื่อว่าตัววุลเวอรีนนั้นเป็นผู้สร้างโลก
ในปี 1984 ภาพยนตร์สงคราม "Red Dawn" เป็นภาพยนตร์นวนิยายเกี่ยวกับการรุกรานของสหภาพโซเวียตในสหรัฐฯ กลุ่มนักเรียนมัธยมปลายที่ลี้ภัยสงครามโดยขึ้นไปบนภูเขา ตั้งชื่อให้กลุ่มตนเองว่า "วุลเวอรีน" ตามตัวนำโชคของโรงเรียน
ในการ์ตูนโทรทัศน์เรื่อง "My Gym Partner's a Monkey" (ชื่อไทย: เพื่อนของผมเป็นลิงครับ) วุลเวอรีนได้ปรากฏอยู่ในฤดูกาลที่ 2 ตอนที่ 8 โดยมีบทบาทเป็นอาจารย์ใหญ่วุลเวอรีน อาจารย์ที่มาแทนอาจารย์ใหญ่พิกซี่ฟร็อกซึ่งถูกสั่งพักงาน คอยออกกฎระเบียบและต่อว่านักเรียน ถ้าไม่ทำตามก็จะถูกกัดก้น อดัมและเจค (ตัวเอกของเรื่อง) จึงหาทางนำพิกซี่ฟร็อกกลับมา
และวุลเวอรีนที่ชาวโลกรู้จักกันดีที่สุด ก็คือวุลเวอรีนที่เป็นยอดมนุษย์ในการ์ตูนของมาร์เวล วุลเวอรีนปรากฏตัวครั้งแรกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1974 และเริ่มโด่งดังในการ์ตูนฉายเดี่ยวของตนเองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 จนถูกรวมเข้ากับเอ็กซ์เมนในที่สุด ตั้งแต่ฉบับการ์ตูนโทรทัศน์ วิดีโอเกม และภาพยนตร์ โดยมีฮิว แจ็กแมน เป็นผู้รับบท
ดูเพิ่ม

Wolverine Foundation
ฐานข้อมูลของวุลเวอรีน โดย National Geographic
ฟังเสียงของวุลเวอรีนได้ที่นี่
แหล่งข้อมูลอื่น

วุลเวอรีน เก็บถาวร 2013-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ในหนัง X-men
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gulo gulo ที่วิกิสปีชีส์
ขนและหนังวุลเวอรีน
ครอบครัววุลเวอรีน
วุลเวอรีนในสหรัฐฯ
เวลายุโรปกลาง

เวลาในทวีปยุโรป:


ฟ้าอ่อน
เวลายุโรปตะวันตก / เวลามาตรฐานกรีนิช (UTC)


สีฟ้า
เวลายุโรปตะวันตก / เวลามาตรฐานกรีนิช (UTC)


เวลาออมแสงยุโรปตะวันตก / เวลาออมแสงบริติช / เวลามาตรฐานไอร์แลนด์ (UTC+1)


สีแดง
เวลายุโรปกลาง (UTC+1)


เวลาออมแสงยุโรปกลาง (UTC+2)


สีเหลือง
เวลายุโรปตะวันออก / เวลาคาลินินกราด (UTC+2)


สีกากี
เวลายุโรปตะวันออก (UTC+2)


เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก (UTC+3)


เขียวอ่อน
เวลามอสโก / เวลาตุรกี (UTC+3)


เทอร์ควอยซ์
เวลาอาร์มีเนีย / เวลาอาเซอร์ไบจาน / เวลาจอร์เจีย (UTC+4)


▉▉▉▉ สีอ่อน: ใช้เวลามาตรฐานทั้งปี
▉▉▉ สีเข้ม: สังเกตเวลาฤดูร้อน
เขตเวลาชาติยุโรปกลาง (อังกฤษ: Central European Time; CET) เป็นชื่อของเขตเวลาที่ตรงกับมาตรฐานบบเวลาสากลเชิงพิกัดบวก 1 ชั่วโมง (UTC+1) ซึ่งใช้เป็นเวลามาตรฐานส่วนใหญ่ในประเทศยุโรป และใช้ในประเทศทางตอนเหนือของทวีปแอฟริกา