stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอภูกามยาว
ประวัติ

ภูยาว หรือ ภูกามยาว บางทีเรียกว่า ดอยชม ภู-ดอยด้วน เป็นทิวเขาที่ทอดยาวจากทิศเหนือลงไปทิศใต้ เริ่มจากบริเวณที่ราบเขตอำเภอพาน จังหวัดเชียงราย อันเป็นเขตติดต่ออำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา หัวดอยที่อำเภอพานมีลักษณะตั้งชันคล้ายถูกตัดให้ด้วน ซึ่งแตกต่างจากดอยลูกอื่น ๆ ในละแวกเดียวกัน ชาวบ้านจึงเรียกดอยด้วน แต่เอกสารประเภทตำนานและพงศาวดารเรียก ภูยาว หรือ ภูกามยาว ทิวเขาดอยด้วนหรือภูกามยาวจะทอดยาวลงไปทางทิศใต้ แล้วค่อย ๆ ลาดต่ำลงเรื่อย ๆ จนถึงบริเวณที่ตั้งจังหวัดพะเยาอันเป็นที่ราบริมแม่น้ำอิง หรือแม่น้ำสายตาจึงสิ้นสุดทิวเขา ซึ่งชื่อของจังหวัดพะเยา หรือ พยาว มาจากชื่อเทือกเขาภูยาว หรือ ภูกามยาว
ท้องที่อำเภอภูกามยาวเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองพะเยา ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอภูกามยาว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอภูกามยาว ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
วันที่ 23 มกราคม 2481 รวมพื้นที่ตำบลบ้านต๋อม ตำบลสันนกกก ตำบลบ้านต๊ำ กับพื้นที่หมู่ 13 (ในขณะนั้น) ของตำบลดงเจน จัดตั้งขึ้นเป็น ตำบลบ้านต๊ำ และรวมพื้นที่หมู่ 6, 11-12, 15-17 (ในขณะนั้น) ของตำบลดงเจน กับตำบลห้วยลาน จัดตั้งขึ้นเป็น ตำบลห้วยลาน และรวมพื้นที่ตำบลร่องจะว้า ตำบลสันช้างหิน ตำบลดอกคำ พื้นที่หมู่ 1-5, 7-10,14,18 (ในขณะนั้น) ของตำบลดงเจน หมู่ 1-3 (ในขณะนั้น) ของตำบลจำป่าหวาย หมู่ 1,6 (ในขณะนั้น) ของตำบลแม่ต๋ำ หมู่ 7 (ในขณะนั้น) ของตำบลในเวียง จัดตั้งขึ้นเป็น ตำบลดอกคำใต้ และยุบพื้นที่ตำบลดงเจน เนื่องจากไม่มีหมู่บ้านเหลืออยู่ จึงหมดความจำเป็นที่จะให้ตั้งเป็นตำบลอยู่ต่อไป
วันที่ 12 พฤศจิกายน 2483 แยกหมู่บ้านที่ 27 (ในขณะนั้น) ของตำบลบ้านต๊ำ หมู่ 1-6,14 (ในขณะนั้น) ของตำบลห้วยลาน หมู่ 1-11,34 (ในขณะนั้น) ตั้งเป็น ตำบลดงเจน
วันที่ 26 ตุลาคม 2514 ตั้งตำบลห้วยแก้ว แยกออกจากตำบลดงเจน
วันที่ 28 กรกฎาคม 2520 แยกพื้นที่อำเภอพะเยา อำเภอจุน อำเภอเชียงคำ อำเภอเชียงม่วน อำเภอดอกคำใต้ อำเภอปง และอำเภอแม่ใจ ออกจากการปกครองจังหวัดเชียงราย รวมตั้งขึ้นเป็น จังหวัดพะเยา
วันที่ 27 พฤศจิกายน 2535 ตั้งตำบลแม่อิง แยกออกจากตำบลดงเจน
วันที่ 23 สิงหาคม 2536 จัดตั้งสุขาภิบาลดงเจน ในท้องที่หมู่ 1-2, 9-12, 15 ตำบลดงเจน และหมู่ 4-5 ตำบลแม่อิง
วันที่ 30 มกราคม 2539 ยกฐานะจากสภาตำบลห้วยแก้ว เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยแก้ว
วันที่ 25 ธันวาคม 2539  ยกฐานะจากสภาตำบลแม่อิง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลดงเจน) เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแม่อิง
วันที่ 25 มิถุนายน 2540 แยกพื้นที่ตำบลห้วยแก้ว ตำบลดงเจน และตำบลแม่อิง อำเภอเมืองพะเยา มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอภูกามยาว และกำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอเมืองพะเยา
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลดงเจน เป็น เทศบาลตำบลดงเจน ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 15 ตุลาคม 2542 ยกฐานะสภาตำบลดงเจน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลดงเจน) เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลดงเจน
วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอภูกามยาว อำเภอเมืองพะเยา เป็น อำเภอภูกามยาว
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอภูกามยาวแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 41 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนครัวเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ห้วยแก้ว |  | Huai Kaeo | 17 | 3,209 | 8,380 |
| 2. | ดงเจน |  | Dong Chen | 16 | 3,793 | 8,537 |
| 3. | แม่อิง |  | Mae Ing | 8 | 1,642 | 3,960 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอภูกามยาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลดงเจน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลดงเจนและตำบลแม่อิง
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยแก้วทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดงเจน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงเจน (นอกเขตเทศบาลตำบลดงเจน)
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่อิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่อิง (นอกเขตเทศบาลตำบลดงเจน)
อำเภอสันติสุข

| อำเภอสันติสุข |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Santi Suk
ป่าแลวหลวง
คำขวัญ: ประวัติศาสตร์วัวโพง สรงน้ำพระธาตุ อภิวาทพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ยึดติดวัฒนธรรมล้านนา
แผนที่จังหวัดน่าน เน้นอำเภอสันติสุข
พิกัด: 18°54′48″N 100°56′29″E﻿ / ﻿18.91333°N 100.94139°E﻿ / 18.91333; 100.94139
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: น่าน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 416.837 ตร.กม. (160.942 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 15,595 คน
 • ความหนาแน่น: 37.41 คน/ตร.กม. (96.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 55210
รหัสภูมิศาสตร์: 5511
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสันติสุข หมู่ที่ 4 ตำบลดู่พงษ์ อำเภอสันติสุข จังหวัดน่าน 55000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สันติสุข  (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดน่าน
ภูเขาในเขตตำบลดู่พงษ์
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสันติสุขมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอท่าวังผาและอำเภอปัว
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ่อเกลือและอำเภอแม่จริม
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแม่จริมและอำเภอภูเพียง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอภูเพียงและอำเภอเมืองน่าน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสันติสุขแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 31 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ดู่พงษ์ |  | Du Phong | 8 | 4,994 |
| 2. | ป่าแลวหลวง |  | Pa Laeo Luang | 10 | 4,308 |
| 3. | พงษ์ |  | Phong | 13 | 6,344 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสันติสุขประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลดู่พงษ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดู่พงษ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแลวหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าแลวหลวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพงษ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพงษ์ทั้งตำบล
พื้นที่ภูเขาในเขตตำบลป่าแลวหลวง
อำเภอภูเพียง

ระวังสับสนกับ อำเภอภูเวียง
| อำเภอภูเพียง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phu Phiang
วัดพระธาตุแช่แห้งในยามเย็น
คำขวัญ: ภูเพียงแช่แห้ง เรือแข่งล้านนา วังปลา มะไฟจีน ศิลปินพื้นบ้าน
แผนที่จังหวัดน่าน เน้นอำเภอภูเพียง
พิกัด: 18°45′42″N 100°47′17″E﻿ / ﻿18.76167°N 100.78806°E﻿ / 18.76167; 100.78806
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: น่าน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 508.236 ตร.กม. (196.231 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 35,929 คน
 • ความหนาแน่น: 70.69 คน/ตร.กม. (183.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 55000
รหัสภูมิศาสตร์: 5514
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอภูเพียง หมู่ที่ 3 ถนนหนองเต่า-น้ำแก่นกลาง ตำบลม่วงตึ๊ด อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน 55000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ภูเพียง (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดน่าน เป็นที่ตั้งของวัดพระธาตุแช่แห้ง ซึ่งโบราณสถานสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่เมืองน่าน เป็นพระธาตุประจำปีเกิด ของคนที่เกิดปีเถาะ (ปีนักษัตรกระต่าย) และเป็นอนุสรณ์ของความรักและความสัมพันธ์ระหว่างเมืองน่านกับเมืองสุโขทัยในอดีต
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอภูเพียงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองน่านและอำเภอสันติสุข
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอแม่จริม
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเวียงสา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองน่าน
ประวัติ

เมื่อปี พ.ศ. 1896 พญาการเมือง เจ้าผู้ครองนครน่าน (องค์ที่ 5) ได้รับพระราชทานพระบรมสารีริกธาตุรวม 7 องค์ พร้อมด้วยพระพิมพ์ทองคำ 20 องค์ พระพิมพ์เงิน 20 องค์ จากพระเจ้าไสลือไทกษัตริย์แห่งกรุงสุโขทัย เถระชั้นผู้ใหญ่ พิจารณาเห็นว่า ดอยภูเพียงแช่แห้งเป็นชัยภูมิดี จึงอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุพร้อมด้วยพระพิมพ์ทอง พระพิมพ์เงิน ไปยังดอยภูเพียงแช่แห้ง ประจุลงในเต้าปูนทองสำริด แล้วพอกด้วยสะตาย (ปูนขาวผสมยางไม้) แล้วขุดหลุมลึก 1 วา อาราธนาพระบรมสารีริกธาตุ ประจุไว้ในหลุมกลบดินแล้วก่อเจดีย์สูง 1 วา ทับไว้อีกชั้น ในกาลต่อมาจึงย้ายเมืองวรนคร (นครน่าน) มาสร้างเมืองใหม่ขึ้นที่เชิงดอยภูเพียงแช่แห้ง ทรงขนานนามตามชื่อดอยว่า “เมืองภูเพียงแช่แห้ง” สืบมา
พญาการเมือง ปกครองเมืองใหม่นี้ได้เพียง 5 ปี ก็ถึงแก่พิราลัย พญาผากองผู้เป็นโอรส ได้ขึ้นครองเมืองสืบมาอีก 6 ปี เห็นว่าที่ตัวเมืองภูเพียงแช่แห้งเป็นที่กันดารน้ำในฤดูแล้ง ชัยภูมิริมฝั่งแม่น้ำน่านฝั่งตรงข้ามคือบริเวณห้วยไคร้ ห่างจากเดิมไปทางทิศตะวันตกประมาณ 60 เส้น เป็นที่เหมาะสมกว่า ปี พ.ศ. 1911 พญาผากองจึงได้อพยพไพร่พล ประชาชนข้ามลำน้ำน่านมาตั้งเมือง คือที่ตั้งตัวเมืองน่าน หรือจังหวัดน่านในปัจจุบัน
ต่อมาได้มีการตั้งตำบลในทิศตะวันออกของแม่น้ำน่าน เนื่องจากมีพื้นที่กว้างขวาง โดยแยกพื้นที่หมู่ 4–7 (ในขณะนั้น) ของตำบลน้ำแก่น จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลนาปัง และแยกพื้นที่หมู่ 4–6 (ในขณะนั้น) ของตำบลท่าน้าว จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลม่วงตึ๊ด กับแยกพื้นที่หมู่ 6–7 (ในขณะนั้น) ของตำบลฝายแก้ว จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลเมืองจัง ในปี พ.ศ. 2490 และตั้งตำบลน้ำเกี๋ยน โดยแยกพื้นที่หมู่ 3, 6, 9–10 และหมู่ 12 (ในขณะนั้น) ของตำบลน้ำแก่น ในปี พ.ศ. 2533 ฝั่งทิศตะวันออกของแม่น้ำน่านจึงมีพื้นที่ 7 ตำบล ได้แก่ ตำบลน้ำแก่น ตำบลท่าน้าว ตำบลฝายแก้ว ตำบลนาปัง ตำบลเมืองจัง ตำบลน้ำเกี๋ยน และตำบลม่วงตึ๊ด
ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่ตำบลม่วงตึ๊ด ตำบลนาปัง ตำบลน้ำแก่น ตำบลน้ำเกี๋ยน ตำบลเมืองจัง ตำบลท่าน้าว และตำบลฝายแก้ว ของอำเภอเมืองน่าน ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอภูเพียง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอภูเพียง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน ตามโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอภูเพียงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 61 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ม่วงตึ๊ด |  | Muang Tuet | 5 | 4,233 |
| 2. | นาปัง |  | Na Pang | 6 | 3,291 |
| 3. | น้ำแก่น |  | Nam Kaen | 10 | 4,484 |
| 4. | น้ำเกี๋ยน |  | Nam Kian | 5 | 2,848 |
| 5. | เมืองจัง |  | Mueang Chang | 11 | 5,751 |
| 6. | ท่าน้าว |  | Tha Nao | 7 | 3,235 |
| 7. | ฝายแก้ว |  | Fai Kaeo | 17 | 11,950 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอภูเพียงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงตึ๊ด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงตึ๊ดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาปัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาปังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำแก่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำแก่นทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเกี๋ยน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำเกี๋ยนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองจัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองจังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าน้าว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าน้าวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลฝายแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลฝายแก้วทั้งตำบล
พระธาตุแช่แห้ง
โรงเรียนเมืองปานวิทยา

| โรงเรียนเมืองปานวิทยา ละติน: Muangpan Witthaya School |
| --- | --- |



 285 หมู่ 4 ตำบลเมืองปาน อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง ราชอาณาจักรไทย 52240
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ม.ป.ว. , M.P.W.S
ประเภทโรงเรียน: โรงเรียนประจำอำเภอ
คำขวัญ: บาลี: ยถาวาที ตถาการี (คนตรงพูดอย่างไร ทำอย่างนั้น)
ก่อตั้ง: 20 เมษายน 2519
เขตการศึกษา: เขต 35
สังกัด: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ผู้อำนวยการ: วัชรินทร์  จันทิมา
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาปีที่ 1–6
เพศ: โรงเรียนสหศึกษา
สี: เขียว - เหลือง
เพลง: มาร์ชเมืองปานวิทยา
เว็บไซต์: www.mpws.ac.th
โรงเรียนเมืองปานวิทยา  (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็น โรงเรียนรัฐบาล ของ จังหวัดลำปาง จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 เมษายน 2519 โดยการร่วมแรงร่วมใจของชาวเมืองปาน ที่มีความคิดสอดคล้องกันว่าการศึกษาคือรากฐานของชีวิต โดยการยุบโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดกรมสามัญศึกษาและจัดตั้งขึ้นเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ( ม1-ม.3 ) สังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยมี นายสถาพร สุติน ตำแหน่งอาจารย์ 1 โรงเรียนไหล่หินวิทยา อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่เป็นคนแรก
ประวัติ

ปี พ.ศ. 2520 โรงเรียนได้งบประมาณจัดสร้างอาคารเรียนชั่วคราว จำนวน 1 หลัง ซึ่งใช้เป็นที่เรียนสำหรับนักเรียน (ปัจจุบันเป็นห้องเรียนวิชาเกษตรกรรม) ปี พ.ศ. 2521 โรงเรียนได้รับงบประมาณจัดสร้างอาคารเรียนชั่วคราวจำนวน 1 หลัง ซึ่งใช้เป็นที่เรียนสำหรับนักเรียน (ปัจจุบันเป็นอาคารสำนักงาน)
ปี พ.ศ. 2522 โรงเรียนได้รับงบประมารจัดสร้างอาคารเรียน216 ค เป็นอาคารเรียนครึ่งหลังซึ่งใช้เป็นทีเรียนสำหรับนักเรียนในปัจจุบัน
ปี พ.ศ. 2527 ได้เปิดห้องเรียนเคลื่อนที่ ที่หมู่ที่ 4 ตำบลทุ่งกว๋าว โดยมีนายเสน่ห์ จริยงามวงค์ ดำรงตำแหน่งผู้ประสานงาน ปัจจุบันคือ โรงเรียนทุ่งกว๋าววิทยาคม
ปี พ.ศ. 2529 โรงเรียนได้รับงบประมาณจัดสร้างอาคารโรงฝึกงาน 102/27 จำนวน หลัง ซึ่งใช้เป็นที่ฝึกงานสำหรับนักเรียน
ปี พ.ศ. 2533 ได้เกิดวาตภัยครั้งใหญ่ และร้ายแรง อาคารชั่วคราวหลายหลังของโรงเรียนพังทลายเพราะพายุ ทางโรงเรียนได้รายงานความเสียหายดังกล่าวไปยังกรมสามัญศึกษา กรมสามัญศึกษาได้จัดสรรงบประมาณจำนวนหนึ่งมาให้จัดสร้างอาคารสำนักงาน ปัจจุบันเป็นที่ทำการด้านธุรการโรงเรียนเข้าโครงการโรงเรียนมัธยมศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตและสังคม
ปี พ.ศ. 2534 โรงเรียนได้รับงบประมาณจัดสร้างอาคารเรียน 108 ล จำนวน 1 หลัง และในปีนี้ได้เปิดสาขาโรงเรียนทุ่งแล้ง ตำบลบ้านขอ อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง โดยมีนายวสุธา กำลังเก่ง ดำรงตำแหน่งผู้ประสานงานสาขา ปัจจุบันคือ โรงเรียนทุ่งอุดมวิทยา
ปี พ.ศ. 2535 โรงเรียนได้รับงบประมาณจัดสร้างอาคารหอประชุมโรงอาหาร 100/27 จำนวน 1 หลังและในปีเดียวกันโรงเรียนได้เปิดรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนได้เข้าโครงการเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตและสังคม รุ่นปี 2535 -2539 (รพชส)
ปี พ.ศ. 2537 โรงเรียนได้รับงบประมาณจัดสร้างอาคารเรียน 216 ค เพิ่มเติมให้เต็มรูปแบบซึ่งใช้เป็นที่เรียนสำหรับนักเรียนในปัจจุบันคือ อาคารพิกุล
ปี พ.ศ. 2540 โรงเรียนได้รับงบประมาณจัดซื้อคุรภัณฑ์ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์เพื่อการเรียนการสอน จำนวน 10 ชุด จัดซื้อครุภัณฑ์ห้องปฏิบัติการทางภาษา ขนาด 48 ที่นั่ง และได้รับงบประมาณสมทบค่าวัสดุทางงบพัฒนาจังหวัด ในการจัดสร้างโรงอาหารแบบพิเศษ สนับสนุนโดย ส.ส.บุญชู ตรีทอง และส.ส.วาสิต พยัคฆบุตร โรงเรียนได้ก่อตั้งชมรมผู้ปกครองและครูเมืองปานวิทยา โดยมีนายเจษฎา มีทรัพย์ ผู้อำนวยการโรงเรียนเมืองปานวิทยา ได้เชิญชวนผู้ปกครอง นักเรียน และครู โรงเรียนเมืองปานวิทยา ได้ทำการก่อตั้งชมรม และได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2540 มีนายบุญสว่าง จิลิน เป็นประธานชมรมคนแรก
ปี พ.ศ. 2541 ก่อตั้งกองทุนเพื่อการศึกษาเมืองปานวิทยา โดยมีนายเจษฎา มีทรัพย์ ผู้อำนวยการโรงเรียนเมืองปานวิทยา เป็นผู้ก่อตั้ง เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2541 โดยมีทรัพย์สินของกองทุนเริ่มแรกเป็นเงินสด จำนวน 60,000 บาท
ปี พ.ศ. 2542 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งโรงเรียนเมืองปานวิทยา สาขาหัวเมือง เป็น โรงเรียนเอกเทศ เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2542 และได้ชื่อ โรงเรียนเมืองปานพัฒนวิทย์ ตั้งอยู่ ตำบลหัวเมือง อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง โรงเรียนได้ก่อตั้งชมรมศิษย์เก่าโรงเรียนเมืองปานวิทยา โดยมีนายสาโรจน์ แก้วอรุณ อาจารย์ใหญ่โรงเรียนเมืองปานวิทยา ได้เชิญชวนศิษย์เก่าทุกรุ่นเข้าปรึกษาหารือ และก่อตั้งชมรมศิษย์เก่าเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2542 โดยมีนายพิษณุพล ประสาน เป็นประธาน คนแรกปัจจุบันโรงเรียนเมืองปานวิทยา ได้รับแต่งตั้งให้เป็นโรงเรียนต้นแบบโรงเรียนในฝัน และเป็นโรงเรียนดีใกล้บ้านที่รองรับนักเรียนเข้าสู่ระบบการศึกษา เพื่อส่งเสริมสนับสนุนให้นักเรียน ได้เรียนรู้อย่างเต็มศักยภาพ และผลิตนักเรียนให้เป็นคนดีมีคุณธรรมสู่สังคม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนเมืองปานวิทยา เก็บถาวร 2019-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตำบลบ้านร้อง

| ตำบลบ้านร้อง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Ban Rong
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ลำปาง
อำเภอ: งาว
ประชากร (2560)
 • ทั้งหมด: 6,839 คน
รหัสไปรษณีย์ : 52110
รหัสภูมิศาสตร์: 520504
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลบ้านร้อง
สถานที่ตั้งของตำบลบ้านร้องในจังหวัดลำปาง
ตำบลบ้านร้อง (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นตำบลในอำเภองาว จังหวัดลำปาง
ประชากร

มีประชากร 6,382 คน ประกอบด้วยชาย 3,166 คนและหญิง 3,216 คน
เขตพื้นที่

ติดต่อกันแต่ละทิศตามนี
ทิศเหนือ ติดกับ อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา
ทิศใต้ ติดกับ ตำบลปงเตา อำเภองาว จังหวัดลำปาง
ทิศตะวันออก ติดกับ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา
ทิศตะวันตก ติดกับ อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง
รายชื่อหมู่บ้าน

ประกอบด้วย 9 หมู่บ้านดังนี้
บ้านนาแรม
บ้านร้อง
บ้านสบป๋อม
บ้านข่อย
บ้านผาแดง
บ้านปากบอก
บ้านแม่งาวใต้
บ้านใหม่พัฒนา
บ้านท่าเจริญ
ตำบลบ้านโป่ง (อำเภองาว)

| ตำบลบ้านโป่ง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Ban Pong
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ลำปาง
อำเภอ: งาว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 122.53 ตร.กม. (47.31 ตร.ไมล์)
ประชากร (2560)
 • ทั้งหมด: 6,839 คน
 • ความหนาแน่น: 55.81 คน/ตร.กม. (144.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 52110
รหัสภูมิศาสตร์: 520503
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลบ้านโป่ง (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นตำบลในอำเภองาว จังหวัดลำปาง มีพื้นที่ประมาณ 122.53  ตารางกิโลเมตร
ประชากร

มีประชากร 6,839 คน ประกอบด้วยชาย 3,452 คนและหญิง 3,387 คน
เขตพื้นที่

ทิศเหนือ ติดกับ ตำบลบ้านอ้อน อำเภองาว จังหวัดลำปาง
ทิศใต้ ติดกับ ตำบลบ้านหวด อำเภองาว จังหวัดลำปาง
ทิศตะวันออก ติดกับ ตำบลหลวงใต้ และ ตำบลแม่ตีบ อำเภองาว จังหวัดลำปาง
ทิศตะวันตก ติดกับ อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง
รายชื่อหมู่บ้าน

บ้านสบเอิม
บ้านใหม่-นาแช่
บ้านสบพลึง
บ้านโป่ง
บ้านเป๊าะ
บ้านเหล่า
บ้านหาดเชี่ยว
บ้านต้นมื่น
บ้านโป่งพัฒนา
บ้านเป๊าะทอง
ตำบลแม่สลองนอก

| ตำบลแม่สลองนอก |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Mae Salong Nok
หมู่บ้านสันติคีรีบนดอยแม่สลอง พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: เชียงราย
อำเภอ: แม่ฟ้าหลวง
ประชากร (2560)
 • ทั้งหมด: 15,681 คน
รหัสไปรษณีย์ : 57110
รหัสภูมิศาสตร์: 571503
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลแม่สลองนอก (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นตำบลในอำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย
ประวัติ

ตำบลแม่สลองนอกแยกออกจากตำบลป่าซางและตำบลป่าตึง เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2534 โดยแยกจำนวน 5 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านสันติคีรี ของตำบลป่าซาง บ้านอาแหล่ บ้านเย้าเลาสิบ บ้านธาตุ และบ้านป่าคาสุขใจ ของตำบลป่าตึง ต่อมาเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2535 ได้แยกตำบลเทอดไทย ตำบลแม่สลองใน ตำบลแม่สลองนอก มาตั้งกิ่งอำเภอแม่ฟ้าหลวง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย
ที่ตั้งและอาณาเขต

สภาพทั่วไปของตำบลแม่สลองนอก มีลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขาสูง มีเทือกเขาสลับซับซ้อน และมีที่ราบระหว่างเนินเขา มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดกับตำบลแม่สลองใน อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย
ทิศใต้ ติดกับตำบลป่าตึง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย
ทิศตะวันออก ติดกับตำบลป่าตึง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย
ทิศตะวันตก ติดกับประเทศพม่า
เขตการปกครอง

แบ่งการปกครองออกเป็น 13 หมู่บ้านได้แก่
บ้านสันติคีรี
บ้านอาแหล่
บ้านเย้าเลาสิบ
บ้านธาตุ
บ้านป่าคาสุขใจ
บ้านกลางใหม่
บ้านอาแบ
บ้านป่าคาสามัคคี
บ้านพนาสวรรค์
บ้านแม่จันหลวง
บ้านเจียงจาใส
บ้านใหม่สันติ
บ้านตงจาใส
แกงแค

| --- | --- |
แกงแคไก่ใส่ถั่วฝักยาวและผักต่าง ๆ
ชื่ออื่น: แก๋งแค
ประเภท: แกง
แหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: ไทย
ผู้สร้างสรรค์: อาหารไทยภาคเหนือ
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ผัก เนื้อสัตว์
 ตำราอาหาร: แกงแค
แกงแค ภาษาล้านนาว่า แก๋งแค (ไทยถิ่นเหนือ: ᩯᨠ᩠ᨦᩯᨤ) เป็นอาหารไทยภาคเหนือ ประเภทแกง อาจกินกับข้าวสวย หรือข้าวเหนียว ทางภาคเหนือใช้ผักท้องถิ่นหรือตามฤดูกาล ไม่นิยมใช้ผักที่มีเมือกลื่นหรือเปื่อยง่ายมาทำ แกงแคจะเติมน้ำเล็กน้อยเพราะมีน้ำจากผักอยู่แล้ว จะเรียกชื่อแกงแคตามชนิดของเนื้อสัตว์ที่นำมาเป็นส่วนผสมนั้น เช่น แกงแคไก่ แกงแคกบ แกงแคจิ๊นงัว แกงแคปลาแห้ง
ส่วนผสม

แกงแคใช้เครื่องปรุงเป็นสารพัดผัก เช่น ตำลึง ชะพลู ชะอม เสลดพังพอนตัวเมีย (ลิ้นเขียด) ผักชีฝรั่ง ดอกแค ยอดคูน ผักคราดหัวแหวน ยอดดีปลี มารวมทำเป็นแกง ใส่เนื้อย่าง เช่น วัว ควาย หรือหมู ไก่ กบ หรือใช้เนื้อตากแห้ง ปลาแห้ง ปรุงรสด้วยน้ำพริก ซึ่งประกอบด้วย พริกแห้ง ข่าหั่น ขมิ้น ตะไคร้ซอย กระเทียมแกะเปลือก หอมแดงปอกเปลือก กะปิแกง เกลือเม็ด ปลาร้าสับเล็กน้อย นำมาโขลกให้ละเอียด แกงแคมีน้ำพอขลุกขลิก มีรสเผ็ด หวาน เค็ม ที่เกิดจากการปรุงน้ำปลา ส่วนความหวานได้จากน้ำของผัก หอมมะแขว่น รสชาติไม่จัด
แกงแคอาจแกงในลักษณะแห้ง เรียกว่า คั่วแค หรืออาจเติมข้าวคั่วและห่อใบตองแล้วนำไปนึ่ง เรียกว่า ห่อนึ่งแค หากแกงแคเหลือ อาจไปรวมกับแกงอื่น เช่น แกงฮังเล แกงอ่อม เติมหน่อไม้ดอง วุ้นเส้น และผักอื่นอีก ก็สามารถเป็นแกงโฮะอีกอย่าง
สิ่งสืบเนื่อง

ด้วยลักษณะของแกงแคที่นำผักหลากชนิดมารวมกัน จึงมีการเรียกหมู่บ้านที่มีคนหลากหลายชาติพันธุ์ ว่า บ้านแกงแค หรือคำว่า ธัมม์แกงแค มีความหมายถึง คัมภีร์ที่มีการรวมเอาธัมม์หลากหลายเรื่องเข้ามารวมเป็นไม้ประกับธัมม์เดียวกัน โดยธัมม์แกงแคมักเป็นธัมม์ชะตา เช่น ธัมม์ประจำวันเกิด เดือนเกิด ปีเกิด ที่นำมาถวายพระเป็นต้น ขณะที่โดยปกติจะแยกเป็นแต่ละเรื่องแต่เป็นหลายผูก
อำเภอสองแคว

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สองแคว
| อำเภอสองแคว |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Song Khwae
"ถนนสาย 1148" พะเยา-น่าน ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1148 (ท่าวังผา-เชียงคำ) เชื่อม อ.ท่าวังผา จ.น่าน และ อ.เชียงคำ จ.พะเยา ได้ชื่อว่าเป็นเส้นทางที่มีความสวยงาม ระยะทาง 113 กิโลเมตร ตลอดเส้นทางคดเคี้ยวและขึ้นเขาสูงชันเป็นส่วนใหญ่
คำขวัญ: ทิวทัศน์เลิศหรู ดูวัฒนธรรมหกเผ่า ศาลเจ้าหลวงแฉ่งศักดิ์สิทธิ์ แหล่งผลิตมะแข่นพันธุ์ดี มีจุดผ่อนปรนมหามิตรไทย-ลาว
แผนที่จังหวัดน่าน เน้นอำเภอสองแคว
พิกัด: 19°21′35″N 100°42′3″E﻿ / ﻿19.35972°N 100.70083°E﻿ / 19.35972; 100.70083
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: น่าน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 544.364 ตร.กม. (210.180 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 12,466 คน
 • ความหนาแน่น: 22.90 คน/ตร.กม. (59.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 55160
รหัสภูมิศาสตร์: 5513
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสองแคว ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1148 ตำบลนาไร่หลวง อำเภอสองแคว จังหวัดน่าน 55160
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สองแคว (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดน่าน
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสองแควมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงไชยบุรี (ประเทศลาว)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอทุ่งช้างและอำเภอเชียงกลาง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่าวังผา และอำเภอปง (จังหวัดพะเยา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปงและอำเภอเชียงคำ (จังหวัดพะเยา)
ประวัติ

ท้องที่อำเภอสองแควเดิมนั้นเป็นส่วนหนึ่งของตำบลนาไร่หลวง ของอำเภอทุ่งช้าง จังหวัดน่าน และตำบลยอด ของอำเภอปง จังหวัดเชียงราย (ปัจจุบันเป็นจังหวัดพะเยา) ต่อมาพื้นที่ตำบลนาไร่หลวงได้ย้ายขึ้นกับกิ่งอำเภอเชียงกลางในปี พ.ศ. 2511 และอำเภอเชียงกลางในปี พ.ศ. 2514 ในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 ได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดเชียงรายกับจังหวัดน่าน โดยโอนท้องที่ตำบลยอด อำเภอปง จังหวัดเชียงราย มาขึ้นกับอำเภอเชียงกลาง จังหวัดน่าน เข้ามาสมทบในพื้นที่ และในวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2521 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกหมู่ 1, 3–5, 7–8, 12 และหมู่ 15 (ในขณะนั้น) ของตำบลนาไร่หลวง รวมตั้งเป็นตำบลชนแดน
เมื่อปี พ.ศ. 2534 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ร่วมกับกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน รวม 3 ตำบล ได้พิจารณาว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ แนวโน้มมีความเจริญในอนาคต และความเห็นชอบของคณะกรรมการหมู่บ้าน สภาตำบล หัวหน้าส่วนราชการประจำอำเภอ จังหวัด สภาจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และกระทรวงมหาดไทย ต่อมาเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 จีงได้ประกาศเขตท้องที่อำเภอเชียงกลางแยกตำบลนาไร่หลวง ตำบลชนแดน และตำบลยอด ออกจากอำเภอเชียงกลางและรวมจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอสองแคว โดยใช้ชื่อ  กิ่งอำเภอสองแคว ตั้งอยู่ที่บ้านสองแคว หมู่ที่ 5 ตำบลนาไร่หลวง ซึ่งคำว่า “สองแคว” มีความหมายว่า ลำน้ำสองสายไหลมาบรรจบกัน คือ ลำน้ำยาวและลำน้ำยอด และเมื่อถึงวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2540 จึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นให้เป็น อำเภอสองแคว จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสองแควแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 25 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | นาไร่หลวง |  | Na Rai Luang | 10 | 6,296 |
| 2. | ชนแดน |  | Chon Daen | 9 | 3,321 |
| 3. | ยอด |  | Yot | 6 | 2,783 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสองแควประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลยอด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยอดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาไร่หลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาไร่หลวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลชนแดน  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชนแดนทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

อุทยานแห่งชาติถ้ำสะเกิน
จุดผ่อนปรนไทย-ลาว บ้านใหม่ชายแดน
ดอยภูโว
น้ำตกห้วยหาด
น้ำตกผาธาร
น้ำตกตาดแฉ่ง
น้ำตกตาดทอง
น้ำตกน้ำกอม
น้ำตกน้ำเสน
น้ำตกห้วยตาด
น้ำตกน้ำพัน
ถ้ำเวียงแก
ถ้ำผาหลัก
สำนักสงฆ์ถ้ำผาหลัก
น้ำตกหงษ์เวียงจันทร์
เบย์

เบย์ (ตุรกี: bey; ตุรกีออตโตมัน: بك, beik; ชากาทาย: بك, bek; อุซเบก: bek; คาซัค: би / bi, бек / bek; แอลเบเนีย: bej; บอสเนีย: beg; อาหรับ: بيه, beyeh; เปอร์เซีย: بیگ, beyg หรือ بگ, beg) เป็นฐานันดรศักดิ์สำหรับตำแหน่งผู้ปกครองหรือหัวหน้าเผ่า และเป็นคำแสดงการยกย่องซึ่งแต่เดิมใช้กับบุคคลที่มีเชื้อสายเกี่ยวข้องกับผู้นำหรือผู้ปกครองพื้นที่น้อยใหญ่ในราชอาณาจักร อาณาจักรเจ้าผู้ครอง อาณาจักรสุลต่าน และจักรวรรดิเตอร์กิกหลายแห่งในเอเชียกลาง เอเชียใต้ และตะวันออกกลาง เช่น จักรวรรดิออตโตมัน จักรวรรดิตีมูร์ หรืออาณาจักรข่านและอาณาจักรเจ้าผู้ครองต่าง ๆ ในเอเชียกลางและสเตปป์ยูเรเชีย ฐานันดรศักดิ์ที่เท่าเทียมกันสำหรับสตรีคือ เบกึม ขอบเขตอำนาจที่เบย์ได้รับนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ โดยไม่มีการนิยามอำนาจหน้าที่และสิทธิ์ต่าง ๆ ที่ชัดเจนหรือตายตัว
แหล่งข้อมูลอื่น

"Bey" เก็บถาวร 2005-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Encyclopaedia of the Orient.
ภาษาพาเซนด์

ชื่อในภาษาพาเซนด์อ่านว่า pargat auual มีการใช้รูปอักษร  el  (ซ้ายสุดคล้ายอักษรละติน  'p') ซึ่งเป็นอักษรที่ใช้ในภาษาพาเซนด์เท่านั้น ไม่พบในภาษาอเวสตะ
ภาษาพาเซนด์ (Middle Persian: 𐭯𐭠𐭰𐭭𐭣; อเวสตะ: 𐬞𐬀𐬌𐬙𐬌 𐬰𐬀𐬌𐬥𐬙𐬌) เป็นภาษาที่พัฒนามาจากภาษาเปอร์เซียกลาง โดยตัดคำยืมจากภาษากลุ่มเซมิติกเช่น ภาษาอราเมอิกออกไป เริ่มแรกพบในข้อความศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาโซโรอัสเตอร์ ภาษานี้เป็นภาษาเขียนหลังจากสิ้นสุดยุคซัสซาเนียน และลดความสำคัญลงเมื่อศาสนาอิสลามแพร่เข้ามาถึง จนกลายเป็นภาษาตายในที่สุด