stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เซเรียอา ฤดูกาล 2006-07
อันดับดาวซัลโวสูงสุด ประจำฤดูกาล 2006-2007

ฟรานเชสโก ต๊อตติ (โรม่า)
คริสเตียโน่ ลูคาเรลลี่ (ริเวอร์โน่)
คริสเตียน ริกาโน่ (เมสซิน่า)
โรลันโด เบียงคี่ (เรจจิน่า)
นิโคล่า อโมรูโซ่ (เรจจิน่า)
จิโอนาธาน สปิเนซี่ (คาตาเนีย)
อาเดรียน มูตู (ฟิออเรนติน่า)
ตอมมาโซ่ ร็อคคี (ลาซิโอ)
ลูก้า โทนี่ (ฟิออเรนติน่า)
ซลาตัน อิบราฮิโมวิช (อินเตอร์)
เออร์นัน เครสโป (อินเตอร์)
วินเซนโซ่ ยาควินต้า (อูดิเนเซ่)
ลูก้า เซาดาติ (เอ็มโปลี)
เดวิด เซาโซ (กายารี่)
อีกอร์ บูดาน (ปาร์ม่า)
คริสเตียโน่ โดนี (อตาลันตา)
ฟาบิโอ กวายาเรลล่า (ซามพ์โดเรีย)
อัลแบร์โต จิลาดิโน่ (เอซี มิลาน)
อันโตนีโอ ดิ นาตาเล (อูดิเนเซ่)
โกรัน ปันเดฟ (ลาซิโอ)
ริคคาร์โด้ ซามปาญ่า (อตาลันตา)
ยูจินิโอ คอรินี่ (ปาแลร์โม่)
มาร์โก้ มาเตรัซซี่ (อินเตอร์)
อักษรญี่ปุ่น

บทความนี้เกี่ยวกับระบบการเขียนสมัยใหม่และประวัติ สำหรับภาพรวมของภาษา ดูที่ ภาษาญี่ปุ่น สำหรับการใช้อักษรละตินในการเขียนภาษาญี่ปุ่น ดูที่ โรมาจิ
| อักษรญี่ปุ่น  |
| --- | --- |
วรรณกรรมภาษาญี่ปุ่นที่ใช้ 漢字仮名交じり文 (ข้อความที่ประกอบทั้งคันจิและคะนะ) อักขรวิธีสามัญสำหรับภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ อักษรกำกับใช้กับคำในคันจิ ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2451
ชนิด:      ผสม:            ตัวหนังสือคำ (คันจิ), ชุดตัวหนังสือพยางค์ (ฮิระงะนะ, คะตะคะนะ)
ช่วงยุค: คริสต์ศตวรรษที่ 4–ปัจจุบัน
ทิศทาง: แนวตั้งขวาไปซ้าย, ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ภาษาญี่ปุ่น กลุ่มภาษารีวกีว
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: (ดูที่คันจิและคะนะ)อักษรญี่ปุ่น
ISO 15924
ISO 15924: Jpan (413), ​Japanese (alias for Han + Hiragana + Katakana)
ยูนิโคด
ช่วงยูนิโคด: U+4E00–U+9FBF คันจิ U+3040–U+309F ฮิระงะนะ U+30A0–U+30FF คะตะคะนะ
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ ใช้วิธีการผสมตัวหนังสือคำ คันจิ ซึ่งนำมาจากอักษรจีน และชุดตัวหนังสือพยางค์ คานะ ตัวคานะเองแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม: ฮิรางานะที่ใช้สำหรับคำและองค์ประกอบทางไวยากรณ์ของภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม และคาตากานะที่ใช้สำหรับคำและชื่อต่างชาติ, คำยืม, สัทพจน์, ชื่อวิทยาศาสตร์ และบางครั้งอาจรวมการเน้น ประโยคภาษาญี่ปุ่นเกือบทั้งหมดมีอักษรที่ผสมระหว่างคันจิและคานะ เนื่องจากการผสมผสานอักษรเหล่านี้ (นอกเหนือจากรายการอักษรคันจิจำนวนมาก) ทำให้ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นจึงถือว่าเป็นหนึ่งในระบบที่ซับซ้อนที่สุดที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
มีการใช้อักษรคันจิในชีวิตประจำวันถึงพันกว่าตัว ซึ่งส่วนใหญ่มีที่มาจากอักษรจีนตัวเต็ม ส่วนอักษรอีกกลุ่มที่ประดิษฐ์ในประเทศญี่ปุ่นมีชื่อเรียกว่า “วาเซคันจิ” (和製漢字, wasei kanji; หรือ “โคกูจิ” 国字, kokuji) แต่ละตัวอักษรมีความหมายที่แท้จริง (หรือช่วงของความหมาย) และส่วนใหญ่มีการออกเสียงมากกว่าหนึ่งรูปแบบ ซึ่งขึ้นอยู่กับบริบท โดยใน ค.ศ. 2010 นักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาของญี่ปุ่นจำเป็นต้องเรียนรู้โจโยกันจิ 2,136 ตัว อักษรคันจิทั้งหมดมีมากกว่า 50,000 ตัว แม้ว่าเจ้าของภาษาที่รู้อักษรคันจิใกล้เคียงจำนวนนี้จะมีจำนวนน้อยก็ตาม
ข้อความที่ไม่มีอักษรคันจิเลยไม่ค่อยพบเห็นบ่อย โดยส่วนใหญ่จะปรากฏในหนังสือสำหรับเด็ก (เนื่องจากเด็กจะเรียนรู้อักษรตันจิเพียงไม่กี่ตัวในช่วงแรก) หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าในยุคแรก เช่น คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ และวิดีโอเกม ซึ่งไม่สามารถแสดงหน่วยอักขระที่ซับซ้อนอย่างอักษรคันจิ เนื่องจากข้อจำกัดทั้งด้านกราฟิกและคอมพิวเตอร์
ประวัติ

ก่อนพ.ศ. 900 ภาษาญี่ปุ่นไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง หลังจากนั้น เริ่มปรับปรุงอักษรจีนมาใช้ คาดว่าผ่านมาทางเกาหลี ครั้งแรกภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรจีนโบราณ หรือรูปแบบผสมระหว่างจีนกับญี่ปุ่น ตัวอย่างของรูปแบบผสมเช่นโกจิกิ (kojiki:บันทึกประวัติศาสตร์) เขียนเมื่อ พ.ศ. 1255 พวกเขาเริ่มใช้รูปแบบอักษรจีนเขียนภาษาญี่ปุ่น ในรูปอักษรพยางค์ใบไม้หมื่นใบ (man'yōgana)
เมื่อเวลาผ่านไป ระบบการเขียนเป็นแบบใช้อักษรจีนเขียนคำยืมจากภาษาจีน หรือคำให้ภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายใกล้เคียงกัน รูปแบบอักษรจีนยังใช้แทนการออกเสียงในการเขียนไวยากรณ์ และต่อมากลายเป็นอักษรแทนพยางค์ 2 ชนิดคือ ฮิระงะนะ และคะตะคะนะ วรรณคดีญี่ปุ่นปรากฏขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 1600 เช่น เรื่องเล่าแห่งเคนจิ โดย มูราซากิ ชิกิบุ
ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่เขียนด้วยรูปแบบผสมของฮิระงะนะ คะตะคะนะร่วมกับคันจิ หนังสือสมัยใหม่จะรวมโรมาจิ (อักษรโรมัน) ซึ่งเป็นรูปแบบมาตรฐานสำหรับการเขียนภาษาญี่ปุ่นด้วยอักษรโรมัน คำที่ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรของภาษานั้นหรือหรือสัญลักษณ์ที่เรียกคิโกะ (kigō)
ข้อมูล

Gottlieb, Nanette (1996). Kanji Politics: Language Policy and Japanese Script. Kegan Paul. ISBN 0-7103-0512-5.
Habein, Yaeko Sato (1984). The History of the Japanese Written Language. University of Tokyo Press. ISBN 0-86008-347-0.
Miyake, Marc Hideo (2003). Old Japanese: A Phonetic Reconstruction. RoutledgeCurzon. ISBN 0-415-30575-6.
Seeley, Christopher (1984). "The Japanese Script since 1900". Visible Language. XVIII. 3: 267–302.
Seeley, Christopher (1991). A History of Writing in Japan. University of Hawai'i Press. ISBN 0-8248-2217-X.
Twine, Nanette (1991). Language and the Modern State: The Reform of Written Japanese. Routledge. ISBN 0-415-00990-1.
Unger, J. Marshall (1996). Literacy and Script Reform in Occupation Japan: Reading Between the Lines. OUP. ISBN 0-19-510166-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) จุดกำเนิดอักษรญี่ปุ่น
The Modern Japanese Writing System: an excerpt from Literacy and Script Reform in Occupation Japan, by J. Marshall Unger.
The 20th Century Japanese Writing System: Reform and Change by Christopher Seeley
Japanese Hiragana Conversion API by NTT Resonant
Japanese Morphological Analysis API by NTT Resonant
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
ใยแก้วนำแสง

ใยแก้วนำแสง
ใยแก้วนำแสง หรือ ออปติกไฟเบอร์ หรือ ไฟเบอร์ออปติก เป็นแก้วหรือพลาสติกคุณภาพสูง ที่สามารถยืดหยุ่นโค้งงอได้ โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางเพียง 8-10 ไมครอน  (10 ไมครอน = 10 ในล้านส่วนของเมตร =10x10^-6=0.00001 เมตร = 0.01 มม.) ซึ่งเล็กกว่าเส้นผมที่มีขนาด 40-120 ไมครอน, กระดาษ 100 ไมครอน ใยแก้วนำแสงนั้นทำหน้าที่เป็นตัวกลางในการส่งแสงจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง ด้วยความเร็วเกือบเท่าแสง เมื่อนำมาใช้ในการสื่อสารโทรคมนาคม ทำให้การส่ง-รับข้อมูลได้เร็วมาก สามารถส่ง-รับข้อมูลในระยะทางได้เกิน 100 กม. ในหนึ่งช่วง และเนื่องจากแสงเป็นตัวนำส่งข้อมูล จึงทำให้สัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าภายนอก ไม่สามารถรบกวนความชัดเจนของข้อมูลได้ ใยแก้วนำแสงจึงถูกนำมาใช้แทนตัวกลางอื่น ๆ ในการส่งข้อมูล อีกทั้งยังเป็นเส้นใยขนาดเล็กที่ทำหน้าที่เป็นตัวนำแสง โครงสร้างของเส้นใยแสงประกอบด้วยส่วนที่แสงเดินทางผ่านเรียกว่า CORE และส่วนที่หุ้ม CORE อยู่เรียกว่า CLAD ทั้ง CORE และ CLAD เป็น DIELECTRIC ใส 2 ชนิด (DIELECTRIC หมายถึงสารที่ไม่เป็นตัวนำไฟฟ้า เช่น แก้ว พลาสติก) โดยการทำให้ค่าดัชนีการหักเหของ CLAD มีค่าน้อยกว่าค่าดัชนีการหักเหของCORE เล็กน้อยประมาณ 0.2-3% และอาศัยปรากฏการณ์สะท้อนกลับหมดของแสง สามารถทำให้แสงที่ป้อนเข้าไปใน CORE เดินทางไปได้นอกจากนั้นเนื่องกล่าวกันว่าเส้นใยแสงมีขนาดเล็กมากขนาดเท่าเส้นผมนั้นหมายความว่า ขนาดของเส้นผ่าศูนย์กลางด้านนอกของ  CLAD ซึ่งมีขนาดประมาณ 0.1 ม.ม. ส่วน CORE ที่แสงเดินทางผ่าน นั้นมีขนาดเล็กลงไปอีกคือประมาณหลาย um ~ หลายสิบ um (1 um=10-3mm) ซึ่งมีค่าหลายเท่าของความยาวคลื่นของแสงที่ใช้งาน ค่าต่าง ๆ เหล่านี้เป็นค่าที่กำหนดขึ้นจากคุณสมบัติการส่งและคุณสมบัติทางเมคานิกส์ที่ต้องการ เส้นใยแสงนอกจากมีคุณสมบัติการส่งดีเยี่ยมแล้วยังมีลักษณะเด่นอย่างอื่นอีกเช่น ขนาดเล็กน้ำหนักเบาอีกด้วย
ชนิดของใยแก้วนำแสง

ออพติคเคเบิล 1 เส้น ประกอบด้วย ใยแก้วนำแสงตั้งแต่ 2 core ขึ้นไป มี 2 ชนิด คือ แบบ multi-mode (MM) และแบบ single-mode (SM) ความแตกต่างของทั้งสองชนิดนี้ คือขนาดของตัวใยแก้วใจกลางหรือที่เรียกว่า core
ชนิดของใยแก้วนำแสง > Multi-mode (MM)

ออพติคเคเบิลมีสีส้ม ใยแก้วนำแสงบอกขนาด 50/125 หมายถึง ขนาด core เส้นผ่าศูนย์กลาง 50 ไมครอน ขนาดเปลือกหุ้มเส้นผ่าศูนย์กลาง 125 ไมครอน เนื่องจากมีขนาด core ใหญ่ ทำให้แสงที่เดินทางกระจัดกระจาย ทำให้แสงเกิดการหักล้างกัน จึงมีการสูญเสียของแสงมาก จึงส่งข้อมูลได้ไม่ไกลเกิน 200 เมตร ความเร็วก็ไม่เกิน 100 ล้านบิทต่อวินาที ที่ความยาวคลื่น 850 นาโนเมตร เหมาะสำหรับใช้ภายในอาคารเท่านั้น แต่มีข้อดีก็คือ ราคาถูก เพราะ core มีขนาดใหญ่ สามารถผลิตได้ง่ายกว่า
ชนิดของใยแก้วนำแสง > Single-mode (SM)

ออพติคเคเบิลเป็นสีเหลือง ใยแก้วนำแสงบอกขนาด 9/125 หมายถึง ขนาด core เส้นผ่าศูนย์กลาง 9 ไมครอน ขนาดเปลือกหุ้มเส้นผ่านศูนย์กลาง 125 ไมครอน เมื่อ core มีขนาดเล็กมาก ทำให้แสงเดินทางเป็นระเบียบขึ้น ทำให้เกิดการสูญเสียน้อยลง ความเร็วในการรับส่งข้อมูลสูงสุดประมาณ 2,500 ล้านบิทต่อวินาทีต่อหนึ่งความยาวคลื่นแสงที่ 1300 นาโนเมตร ด้วยระยะทางไม่เกิน 20 กม. ระยะทางในการใช้งานจริง ได้ถึง 100 กม. แต่ความเร็วจะลดลง แต่ไม่ต่ำกว่า 1,000  ล้านบิทต่อวินาที ข้อดีของ SM อีกอันหนึ่งก็คือ มันทำงานที่ความยาวคลื่นที่ 1300 นาโนเมตร ซึ่งเป็นช่วงที่มีการลดทอนแสงน้อยที่สุด ตามรูป
โครงสร้าง

ใยแก้วนำแสงนอกจากประกอบด้วยใยแก้วที่ทำด้วยแก้วหรือพลาสติคคุณภาพสูงแล้ว ยังประกอบด้วยเปลือกหุ้มด้านในหรือ cladding ที่มีค่าดัชนีในการหักเหของแสงต่ำ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 125 ไมครอน เคลือบด้วยสีซิลิโคนหนา 125 ไมครอนโดยรอบ สีนี้ช่วยบ่งบอกว่าสายใยแก้วนำแสงเป็นสายลำดับที่เท่าไร เพราะเนื่องจากสายแต่ละเส้นมีขนาดเล็กมาก สายใยแก้วจึงถูกมัดรวมกัน เป็นชุด ๆ ละไม่เกิน 12 เส้น อยู่ในหลอดพลาสติกคล้ายหลอดกาแฟ เรียกว่า loose tube แต่ละเส้นจึงบอกให้รู้ว่าเส้นไหนเป็นเส้นไหน ต้นทางปลายทางจะได้ต่อเป็นเส้นเดียวกัน ตามตารางด้านล่าง ในแต่ละเส้น มี 2 สี สีหนึ่งบอกว่าเป็นชุดที่เท่าไร อีกสีหนึ่งบอกว่าเป็นเส้นที่เท่าไร เช่น ชุดที่ 1 เส้นที่ 5 จะมีสีน้ำเงิน-เทา เป็นต้นส่วนประกอบสุดท้าย จะเป็นพลาสติกหุ้มเพื่อกันกระแทก มีเส้นผ่านศูนย์กลางโดยรวมตั้งแต่ 400-900 ไมครอน
โครงสร้าง > มาตรฐานของสี

| --- | --- |
ชุดที่/เส้นที่: สี
1: น้ำเงิน
2: ส้ม
3: เขียว
4: น้ำตาล
5: เทา
6: ขาว
7: แดง
8: ดำ
9: เหลือง
10: ม่วง
11: ชมพู
12: คราม
การนำไปใช้งาน

ใช้เป็นตัวกลางในการส่งข้อมูลด้านสื่อสารโทรคมนาคม เช่นสวิทช์ เครือข่ายเชิงแสงแบบพาสซีพ(Passive Optical Network)
การแบ่งลักษณะการใช้งานของสาย Fiber Optic > 1. Tight Buffer เป็นสายไฟเบอร์แบบเดินภายในอาคาร (Indoor)

โดยมีการหุ้มฉนวนอีกชั้นหนึ่งให้มี ความหนา 900 ไมครอน ( 1 ไมครอน = 0.001 มิลลิเมตร ) เพื่อสะดวกในการใช้งานและป้องกันสายไฟเบอร์            ในการติดตั้ง ปริมาณของเส้นใยแก้วบรรจุอยู่ไม่มากนัก เช่น 4,6,8 Core ส่วนสายที่ใช้เชื่อมต่อระหว่างอุปกรณ์จะมีขนาด 1 Core ซึ่งเรียกว่า Simplex               ขนาด 2 Core เรียกว่า Zip Core
การแบ่งลักษณะการใช้งานของสาย Fiber Optic > 2. Loose Tube เป็นสายไฟเบอร์ที่ออกแบบมาใช้เดินภายนอกอาคาร (Outdoor)

โดยการนำสายไฟ เบอร์มาไว้ในแท่งพลาสติก และใส่เยลกันน้ำเข้าไป เพื่อป้องกันไม่ให้สัมผัสกับแรงต่างๆ อีกทั้งยังกันน้ำซึมเข้าภายในสาย                    สายแบบ Outdoor ยังแบ่งตามลักษณะการใช้งานได้อีกดังนี้
2.1 Duct Cable เป็นสาย Fiber Optic แบบร้อยท่อ โครงสร้างของสายไม่มีส่วนใดเป็นตัวนำ ไฟฟ้า ซึ่งจะไม่มีปัญหาเรื่องฟ้าผ่า แต่จะมีความแข็งแรงทนทานน้อย ในการติดตั้งจึงควรร้อยไปในท่อ Conduit หรือ HDPE (High-Density-Polyethylene)
2.2 Direct Burial เป็นสาย Fiber Optic ที่ออกแบบมาให้สามารถใช้ฝังดินได้โดยไม่ต้องร้อยท่อ โดยโครงสร้างของสายจะมีส่วนของ Steel Armored เกราะ ช่วยป้องกัน และเพิ่มความแข็งแรงให้สาย
2.3 Figure - 8 เป็นสายไฟเบอร์ที่ใช้แขวนโยงระหว่างเสา โดยมีส่วนที่เป็นลวดสลิงทำหน้าที่รับ แรงดึงและประคองสาย  จึงทำให้สายมีรูปร่างหน้าตัดแบบเลข 8 จึงเรียกว่า Figure - 8
2.4 ADSS (All Dielectric Self Support)  เป็นสายไฟเบอร์ ที่สามารถโยงระหว่างเสาได้ โดยไม่ต้องมีลวดสลิงเพื่อประคองสาย เนื่องจาก                 โครงสร้างของสายประเภทนี้ ได้ถูกออกแบบให้ เป็น Double Jacket จึงทำให้มีความแข็งแรงสูง
การแบ่งลักษณะการใช้งานของสาย Fiber Optic > 3. สายแบบ Indoor/Outdoor

เป็นสายเคเบิลใยแก้วที่สามารถเดินได้ทั้งภายนอกและภายในอาคาร เป็นสายที่มีคุณสมบัติพิเศษที่เรียกว่า Low Smoke Zero Halogen (LSZH)                ซึ่งเมื่อเกิดอัคคีภัย จะเกิดควันน้อยและควันไม่เป็นพิษ เมื่อเทียบกับ Jacket ของสายชนิดอื่น ที่จะลามไฟง่ายและเกิดควันพิษ เนื่องจากการเดินสาย                       ในประเทศไทย ส่วนใหญ่จะเดินภายนอกอาคาร ด้วยสาย Outdoor แล้วเข้า อาคาร ซึ่งผิดมาตรฐานสากล ดังนั้นจึงควรใช้สายประเภทนี้เมื่อมีการเดิน                       จากภายนอกเข้าสู่ภายใน
การสร้างเส้นใยแสงจากแท่งแก้วพรีฟอร์ม

การสร้างเส้นใยแสงจากแท่งแก้วพรีฟอร์ม มีขั้นตอนในการสร้างเริ่มต้นด้วยการนำสารที่จะใช้ในการสร้างเส้นใยแสงมาผ่านกระบวนการสร้างแท่งแก้วที่มีความโปร่งใสและความบริสุทธิ์สูง (Vapor phase depostion) จากนั้นจึงนำแท่งแก้วที่ได้มาให้ความร้อนเพื่อทำให้บริเวณปลายของแท่งแก้ว เกิดการยุบตัวกลายเป็นแท่งแก้วพรีฟอร์ม และนำแท่งแก้วพรีฟอร์มที่ได้มาทำการดึงเป็นเส้นใยแสงต่อไป โดยแท่งแก้วพรีฟอร์มที่สร้างได้นั้นจะมีความยาวประมาณ 60 ถึง 120 เซนติเมตร และมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 10 ถึง 25 มิลลิเมตร
สำหรับวิธีการดึงแท่งแก้วพรีฟอร์มเพื่อทำให้เป็นเส้นใยแสง โดยปลายด้านที่ยุบตัวของแท่งแก้วพรีฟอร์มจะอยู่ภายในเตาหลอม (Drawing furnace) และถูกดึงเป็นเส้นใยแสง ซึ่งการทำงานต่าง ๆ จะควบคุมอัตโนมัติ ไม่ว่าจะเป็นความเร็วในการดึงหรือขนาดของเส้นใยแสง จากนั้นเส้นใยแสงจะถูกหุ้มด้วยวัสดุที่มีความยืดหยุ่นเพื่อป้องกันการปนเปื้อนจากฝุ่นและไอน้ำก่อนที่จะทำการม้วนเก็บ สำหรับวิธีการสร้างแท่งแก้วพรีฟอร์มมีอยู่ด้วยกัน 4 วิธี ได้แก่
- Outside Vapor Phase Oxidation (OVPO)
- Vapor phase Axial Deposition (VAD)
- Modified Chemical Vapor Deposition (MCVD)
- Plasma - activated Chemical Vapor Deposition Process (PCVD)
โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์

| โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์ |
| --- | --- |
โรงเรียนของพ่อ ละติน: Raiprachasamasai Phaimathayom Rachadabhisek School
ที่ตั้ง

51 หมู่ที่ 1 ถนนสุขสวัสดิ์ ตำบลบางจาก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ 10130 กรุงเทพฯและปริมณฑล สมุทรปราการ, ประเทศไทย, 10130
ข้อมูล
ประเภทโรงเรียน: โรงเรียนมัธยมศึกษา ขนาดใหญ่พิเศษ
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
อุปถัมภก: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สถาปนา: 16 มกราคม พ.ศ. 2514 (53 ปี)
ผู้ก่อตั้ง: ท่านผู้หญิงดุษฏีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา
โรงเรียนพี่น้อง: โรงเรียนปงรัชดาภิเษก   โรงเรียนพรหมบุรีรัชดาภิเษก   โรงเรียนฉวางรัชดาภิเษก   โรงเรียนท่าแซะรัชดาภิเษก   โรงเรียนขลุงรัชดาภิเษก   โรงเรียนบ่อพลอยรัชดาภิเษก   โรงเรียนละหานทรายรัชดาภิเษก   โรงเรียนจตุรพักตรพิมานรัชดาภิเษก   โรงเรียนรัชดาภิเษก
เขตการศึกษา: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6
ผู้อำนวยการวิทยาเขต: นายวรพจน์  สิงหราช
ผู้อำนวยการโรงเรียน: นายประภาส  กรุดพันธ์
เพลง: มาร์ช ร.ป.ร.
โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจังหวัดสมุทรปราการ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน โรงเรียนนี้ได้กำเนิดขึ้นโดยท่านผู้หญิง ดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการจัดโรงเรียน เป็นผู้รับสนองพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ดำเนินการจัดสร้างโรงเรียนเพื่อจัดการศึกษาให้แก่บุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนที่ปราศจากเชื้อและทรงรับเป็นนักเรียนในพระบรมราชานุเคราะห์อยู่ประจำที่โรงเรียน พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดโรงเรียน เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2507 และโรงเรียนได้นับว่าวันนี้เป็นวันพระราชทานกำเนิดโรงเรียน
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
โรงเรียนนี้ได้กำเนิดมาจากการที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้ทรง พระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มูลนิธิราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ โดยท่านผู้หญิง ดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการจัดโรงเรียนของมูลนิธิราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ดำเนินการก่อสร้างโรงเรียน เพื่อจัดการศึกษาให้แก่บุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนที่ปราศจากเชื้อ เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 และได้พระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์จำนวน หนึ่งล้านบาท เพื่อการนี้โดยให้สร้างอาคาร ในวงเงิน ห้าแสนบาท และอีก ห้าแสนบาท ใช้สำหรับดำเนินกิจการของโรงเรียน โดยได้ดำเนินการสร้างบนที่ดินราชพัสดุ จำนวน 32 ไร่ เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2506 จดทะเบียนเป็น โรงเรียนราษฎร์ ชื่อว่าโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ มีมูลนิธิราชประชาสมาสัยในพระบรมราชูปถัมภ์เป็นเจ้าของและท่านผู้หญิง ดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการจัดโรงเรียนเป็นผู้จัดการ บุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนเหล่านี้ทรงรับเป็นนักเรียนในพระบรมราชานุเคราะห์อยู่ประจำที่โรงเรียน พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีเปิดโรงเรียน เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2507 และโรงเรียนได้ถือเอาวันนี้เป็นวันพระราชทานกำเนิดโรงเรียน และในปีการศึกษา 2508 โรงเรียนได้รับนักเรียนไป - กลับในท้องถิ่นเข้ามาเรียนด้วย ตามพระราชกระแสรับสั่ง
ในปี พ.ศ. 2513 เมื่อโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ ได้เปิดทำการสอน ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 ท่านผู้หญิงดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการการจัดโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ และคณะกรรมการจัดโรงเรียน เห็นว่าในปี พ.ศ. 2514 จะมีนักเรียนซึ่งเป็นบุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนจบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 จะต้องเรียนต่อใน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 หากส่งไปเรียนต่อที่อื่นเกรงว่า จะเป็นปมด้อยแก่นักเรียนเหล่านี้ และต้องเดินทางไปเรียนไกลจะไม่ปลอดภัยแก่ตัวนักเรียน ท่านผู้หญิงดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา จึงขอให้กรมวิสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ก่อสร้างโรงเรียนรัฐบาลในมูลนิธิ ราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษา เพื่อรองรับนักเรียนที่จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 จากโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์อื่น ๆ ในพื้นที่ในขณะนั้นกระทรวงศึกษาธิการ การสร้างโรงเรียน 9 ทิศ เพื่อเฉลิมพระเกียรติและสนองพระมหากรุณาธิคุณ เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงครองสิริราชสมบัติ และสนองพระมหากรุณาธิคุณขออนุมัติแล้วกระทรวงศึกษาธิการได้มอบหมายให้กรมวิสามัญศึกษาดำเนินการจัดสร้างโรงเรียนมัธยมศึกษาในส่วนกลางขึ้นบนที่ราชพัสดุด้านทิศตะวันออกของถนนสุขสวัสดิ์ (บริเวณโรงเรียนปัจจุบัน) โดยขอแลกที่ดินของโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ จำนวน 10 ไร่ กับที่ดินของกระทรวงสาธารณสุข จำนวน 40 ไร่ เพื่อจัดสร้างโรงเรียนตามที่กรมวิสามัญศึกษาต้องการโดย นายก่อ สวัสดิพาณิชย์ อธิบดีกรมวิสามัญศึกษาเป็นผู้วางศิลาฤกษ์
พระเจ้าฟ้ารั่ว

| พระเจ้าฟ้ารั่ว   ဝါရေဝ်ရောဝ်   ဝါရီရူး |
| --- | --- |
พระเจ้าวาเรรูในสมมติของชาวมอญ
พระเจ้าเมาะตะมะ
ครองราชย์: 30 มกราคม ค.ศ. 1287 – ประมาณ 14 มกราคม ค.ศ. 1307
ราชาภิเษก: 5 เมษายน ค.ศ. 1287
ก่อนหน้า: ไม่มี
รัชกาลถัดไป: พระเจ้ารามประเดิด
มุขมนตรี: ลักคี (ค.ศ. 1287–ประมาณ ค.ศ. 1296)
ผู้ปกครองเมืองเมาะตะมะ
ครองราชย์: ประมาณ 11 มกราคม ค.ศ. 1285 – 30 มกราคม ค.ศ. 1287
ก่อนหน้า: อลิมามาง (ฐานะผู้ว่าราชการแทน)
ถัดไป: ยกเลิก

ประสูติ: 20 มีนาคม ค.ศ. 1253 บ้านเกาะวาน   อาณาจักรพุกาม
สวรรคต: ประมาณ 14  มกราคม ค.ศ. 1307 (53 พรรษา) เมาะตะมะ อาณาจักรหงสาวดี
คู่อภิเษก: แม่นางเทพสุดาสร้อยดาว  ชินสอลา
พระราชบุตร: เมนินเธียนดยา
ราชวงศ์: ราชวงศ์หงสาวดี (ราชวงศ์ฟ้ารั่ว)
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้าวาเรรู หรือ พระเจ้าฟ้ารั่ว (มอญ: ဝါရေဝ်ရောဝ်, พม่า: ဝါရီရူး, ออกเสียง: [wàɹíjú]; 20 มีนาคม ค.ศ. 1253 – ประมาณ 14 มกราคม ค.ศ. 1307) เป็นปฐมกษัตริย์ในเมืองเมาะตะมะ ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตประเทศพม่า ทรงครองราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1287 ถึง 1307 พระองค์มีพระปรีชาสามารถทั้งด้านการต่างประเทศและการทหาร ทรงปกครองอาณาจักรมอญในพม่าตอนล่างช่วงการล่มสลายของอาณาจักรพุกามประมาณปี ค.ศ. 1280 กระทั่งพระองค์ถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 1307 แต่สายราชสกุลที่สืบเชื้อสายจากพระองค์ก็ปกครองราชอาณาจักรหงสาวดีจนกระทั่งล่มสลายในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16
พระเจ้าฟ้ารั่วประสูติเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1253 โดยมีพระนามเดิมว่า มะกะโท (แมะกะตู) ต่อมาใน ค.ศ. 1272 ขณะพระชนมายุได้ 19 พรรษาก็ติดตามบิดาไปค้าขายที่อาณาจักรสุโขทัยในรัชสมัยพ่อขุนบานเมือง กษัตริย์รัชกาลที่ 2 แห่งราชวงศ์พระร่วง พระองค์ได้เข้ารับราชการในราชสำนักสุโขทัยโดยเริ่มจากตำแหน่งควาญช้างกระทั่งทำความดีความชอบเรื่อยมาจนได้รับปูนบำเหน็จเป็นขุนวังในรัชสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช กษัตริย์รัชกาลที่ 3 แห่งราชวงศ์พระร่วง และมีใจผูกพันรักใคร่กับเจ้านางสร้อยดาว พระราชธิดาของพ่อขุนรามคำแหงมหาราชและได้พาเจ้านางสร้อยดาวหนีไป
ใน ค.ศ. 1285 เมื่อพระองค์ออกจากสุโขทัยกลับมายังเมาะตะมะ ได้มีเรื่องกระทบกระทั่งกับอลิมามาง เจ้าเมืองเมาะตะมะที่ราชสำนักพุกามส่งมาปกครอง ในที่สุดพระองค์สามารถสังหารอลิมามางสำเร็จ พร้อมกับสถาปนาพระองค์เป็นกษัตริย์ และประกาศอิสรภาพจากอาณาจักรพุกามเมื่อ ค.ศ. 1287 เมื่อสถาปนาพระองค์เป็นกษัตริย์เมืองเมาะตะมะแล้ว พระองค์ได้ส่งพระราชสาส์นมาขอขมาพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ซึ่งพ่อขุนรามคำแหงมหาราชได้พระราชทานอภัยโทษ และได้พระราชทานพระนามกษัตริย์มะกะโท ตามจารึกในสุพรรณบัฏว่า พระเจ้าฟ้ารั่ว แต่ชาวมอญเรียกว่า พระเจ้าวาโรตะละไตเจิญภะตาน หรือ สมิงวาโร พระองค์ใช้เวลาเกือบสิบปีจัดการศัตรูทางการเมืองจนหมดสิ้น กระทั่งสามารถรวบรวมแผ่นดินมอญให้เป็นปึกแผ่นได้สำเร็จใน ค.ศ. 1296 พระองค์ยังได้รับการยอมรับจากราชวงศ์หยวนของจีนในปี ค.ศ. 1298
พระเจ้าฟ้ารั่วเสด็จสวรรคต เมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1307 เนื่องจากถูกปลงพระชนม์โดยพระราชโอรส 2 พระองค์ของพระเจ้าตราพระยาแห่งหงสาวดี อดีตพันธมิตรของพระเจ้าฟ้ารั่ว เพื่อแก้แค้นให้กับพระบิดาที่ถูกพระเจ้าฟ้ารั่วจับสำเร็จโทษ และเนื่องจากพระเจ้าฟ้ารั่วสวรรคตโดยไร้รัชทายาททำให้มะกะตาพระอนุชาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นพระเจ้ารามประเดิด
เม่าจงกัง

นักวิชาการวรรณกรรมชาวจีน (ค.ศ. 1632–1709)
เม่าจงกัง (ค.ศ. 1632–1709) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เหมา จงกาง (จีนตัวย่อ: 毛宗岗; จีนตัวเต็ม: 毛宗崗; พินอิน: Máo Zōnggāng) ชื่อรอง ซฺวี่ฉื่อ (จีน: 序始; พินอิน: Xùshǐ) ชื่อศิลปิน จื่ออาน (จีน: 子庵; พินอิน: Zǐ'ān) ร่วมกับบิดาคือ เหมา หลุน (จีนตัวย่อ: 毛纶; จีนตัวเต็ม: 毛綸; พินอิน: Máo Lún) ชื่อรอง เชิงชาน (จีน: 聲山; พินอิน: Shēngshān) เป็นบรรณาธิการและนักวิจารณ์ในยุคราชวงศ์ชิงผู้มีอิทธิพลต่อแนวคิดของนวนิยายจีน
อิทธิพลในฐานะบรรณาธิการและนักวิจารณ์

เหมา หลุนและเม่าจงกังพ่อลูกมีชื่อเสียงจากการแก้ไขปรับปรุงและเขียนคำวิจารณ์ให้กับนวนิยายสามก๊ก (三國演義 ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ทั้งสองมักถูกจัดกลุ่มร่วมกับจาง จู๋พัว (張竹坡) และกิมเสี่ยถ่าง (金聖歎 จิน เชิ่งท่าน) ในฐานะนักวิจารณ์/บรรณาธิการผู้ใช้วิธีตู๋ฝ่า (讀法 แปลว่า "วิถีเพื่ออ่าน") ในการตีความนวนิยายโดยใช้มาตรฐานคำศัพท์และการวิจารณ์ ซึ่งก่อนหน้านั้นเคยจำกัดเฉพาะกับกวีนิพนธ์และภาพจิตรกรรม นวัตกรรมนี้ช่วยยกสถานะของนวนิยายสำหรับนักอ่านชาวจีน และทำให้การเขียนนวนิยายกลายเป็นกิจกรรมที่มีหน้ามีตาสำหรับบุคคลที่มีการศึกษา
บรรณานุกรมและอ่านเพิ่มเติม

Besio, Kimberly Ann & Constantine Tung (2007). Three Kingdoms and Chinese Culture. Albany: State University of New York Press. ISBN 978-0791470114.
Roberts, Moss (1991), "Afterword",  ใน Luo Guanzhong, attributed to (บ.ก.), Three Kingdoms, Berkeley: University of California Press
Luo, Guanzhong and translated from the Chinese with afterword and notes by Moss Roberts (1991). Three Kingdoms: A Historical Novel. Berkeley; Beijing: University of California Press; Foreign Languages Press. ISBN 0520068211.
Rolston, David L. (1990). How to read the Chinese novel. Princeton, N.J.: Princeton University Press. ISBN 0691067538.
Wang, Rumei 王汝梅 (1999). Jin Shengtan, Mao Zonggang, Zhang Zhupo 金圣叹·毛宗岗·张竹坡. Shenyang: Chunfeng wenyi chubanshe. ISBN 7531320290.
West, Andrew. The Textual History of Sanguo Yanyi The Mao Zonggang Recension, based on the author's "Quest for the Urtext: The Textual Archaeology of The Three Kingdoms" (PhD Dissertation, Princeton University, 1993), and his 三國演義版本考 Sanguo Yanyi Banben Kao [Study of the Editions of The Romance of the Three Kingdoms] (Shanghai: Shanghai Guji Chubanshe).
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์ 
อื่น ๆ:  IdRef
ซูกุฮ์

วิหารหลักของจันดีซูกุฮ์
รูปสลักชายกำลังจับองคชาตตัวเองในซูกุฮ์
ซูกุฮ์ (อินโดนีเซีย: Candi Sukuh) เป็นจันดีสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 15 ตั้งอยู่ในอำเภอการังอาญาร์ จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย บนเชิงเขาทางตะวันตกของเขาลาวู วิหารหลักของจันดีเป็นสิ่งปลูกสร้างรูปพีระมิดอย่างง่าย ด้านหน้ามีรูปปั้นและงานแกะสลักรูปต่าง ๆ ซึ่งที่เป็นที่รู้จักมากคือรูปปั้นชายกำลังจับองคชาตตนเอง นอกจากนี้ยังมีรูปสลักองคชาตที่มีสี่อัณฑะ สูง 1.82 เมตร ที่มีการเจาะ ซึ่งถูกย้ายไปจัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอินโดนีเซีย
ซูกุฮ์สร้างขึ้นในพื้นที่ที่เป็นบริเวณท้าย ๆ ในชวาที่สร้างจันดีขึ้นก่อนที่ชวาจะกลายเป็นอิสลาม นักประวัติศาสตร์ยังไม่ทราบถึงความสำคัญของวิหารซูกุฮ์เนื่องมาจากไม่ปรากฏหลักฐานมากนักเกี่ยวกับพิธีกรรมและความเชื่อของชวาในเวลานั้น ที่ตั้งของวิหารซูกุฮ์บนเชิงเขาลาวูน่าจะเป็นไปเพื่อบูชาบรรพบุรุษและดวงวิญญาณในธรรมชาติ ไปจนถึงเพื่อประกอบพิธีเกี่ยวกับความเชื่อเรื่องการเจริญพันธุ์