stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าชัยวรมันที่ 8

| พระเจ้าชัยวรมันที่ 8> กษัตริย์แห่งจักรวรรดิขแมร์ |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 1243–1295
ก่อนหน้า: พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2
ถัดไป: พระเจ้าอินทรวรมันที่ 3

พระมเหสี: พระนางจักรวัติราชเทวี
พระราชบิดา: พระเจ้าชัยวรมันที่ 7
ศาสนา: ฮินดู
พระเจ้าชัยวรมันที่ 8 (เขมร: ជ័យវរ្ម័នទី៨) กษัตริย์แห่งจักรวรรดิขแมร์ ครองสิริราชสมบัติจาก ค.ศ. 1243 ถึง ค.ศ. 1295 เป็นเวลายาวนานถึง 52 ปีกระทั่งพระองค์สละราชบัลลังก์โดยพระองค์เปลี่ยนกลับมานับถือศาสนาฮินดูแทนพระพุทธศาสนาที่พระราชบิดา (พระเจ้าชัยวรมันที่ 7) และพระเชษฐา (พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2) นับถือ ตลอดจนทำลายสิ่งก่อสร้างทางพระพุทธศาสนา และทรงอุปถัมภ์ศาสนาฮินดูตลอดรัชสมัย
ระหว่างรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 8 กองทัพมองโกลภายใต้การนำของจักรพรรดิกุบไลข่านได้กรีธาทัพเข้าโจมตีอาณาจักรพระนครเมื่อ ค.ศ. 1283 ทำให้พระองค์ต้องถวายบรรณาการแก่มองโกลเพื่อให้การปกครองของพระองค์ยังคงอยู่ ใน ค.ศ. 1290 ชนชาวมอญได้ประกาศอิสรภาพไม่ขึ้นกับจักรวรรดิขแมร์
พระเจ้าชัยวรมันที่ 8 เสียหายอย่างหนักจากการกระทำสงครามกับอาณาจักรสุโขทัย
พระเจ้าชัยวรมันที่ 8 นับถือลัทธิไศวะ กอปรกับศาสนาสถานของศาสนาฮินดูชื่อ Mangalartha สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1295 ก่อนที่พระองค์จะถูกโค่นราชบัลลังก์โดยพระราชบุตรเขย พระเจ้าอินทรวรมันที่ 3 ซึ่งนับถือศาสนาพุทธ
| ก่อนหน้า>  |  | พระเจ้าชัยวรมันที่ 8>  |  | ถัดไป>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2 |  |   กษัตริย์แห่งจักรวรรดิขแมร์  (ค.ศ. 1143–1195) |  | พระเจ้าอินทรวรมันที่ 3 |
พระเจ้ายโศวรมันที่ 2

| พระเจ้ายโศวรมันที่ 2> พระมหากษัตริย์พระนคร |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 1160 – 1166 (6 ปี)
พระองค์ก่อน: พระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 2
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าตรีภูวนาทิตยวรมัน

สวรรคต: ค.ศ. 1166 อาณาจักรพระนคร
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
พระเจ้ายโศวรมันที่ 2 (เขมร: យសោវរ្ម័នទី២; สวรรคต ค.ศ. 1166) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1160 – 1166 ถัดจากพระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 2 ต่อมาในปี ค.ศ. 1165 พระองค์ถูกโค่นราชบัลลังก์โดยพระเจ้าตรีภูวนาทิตยวรมัน (ត្រីភូវនាទិត្យាវម្ម៌) การปกครองของพระองค์สิ้นสุดพร้อมกับการที่พระองค์ถูกปลงพระชนม์โดยหนึ่งในขุนนางของพระองค์
พรรคแรงงานอินโดนีเซีย

พรรคแรงงานอินโดนีเซีย (อังกฤษ: Labour Party of Indonesia; อินโดนีเซีย: Partai Buruh Indonesia, PBI) เป็นพรรคการเมืองในประเทศอินโดนีเซีย พรรคนี้ก่อตั้งในฐานะสหภาพการค้าระดับชาติในชื่อแนวร่วมแห่งชาติอินโดนีเซียเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2488 และหลังจากมีการประชุมใหญ่เมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 ได้ตัดสินใจเปลี่ยนเป็นพรรคการเมืองใช้ชื่อพรรคแรงงานอินโดนีเซีย ในช่วงแรก พรรคนี้ทำงานอย่างโดดเดี่ยว ในขณะที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองใน พ.ศ. 2489 เซเตียจิดซึ่งลี้ภัยไปเนเธอร์แลนด์ได้กลับมายังอินโดนีเซีย และเป็นหัวหน้าพรรค เซเตียจิดเข้ามากุมอำนาจในพรรคและมีความสัมพันธ์อันดีกับรัฐบาลซูการ์โน และมีความใกล้ชิดกับพรรคสังคมนิยม
พรรคนี้เข้าร่วมกับกลุ่มสนับสนุนรัฐบาลที่เรียก กนเซนสตราซี นาซียนนัล ที่ก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2489 ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2489 รัฐบาลได้ขยายแนวร่วมออกไปเพื่อรวมผู้นำจากหลายพรรคกการเมือง แนวร่วมใหม่ที่เรียกซายับกีรีได้สนับสนุนข้อตกลงลิงกายาตีกับรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ ซายับกีรีนี้ประกอบด้วยพรรคแรงงานอินโดนีเซีย พรรคสังคมนิยม เปซินโด และพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย ต่อมาซายับกีรีเปลี่ยนชื่อเป็นแนวร่วมประชาธิปไตยประชาชน
การสลายตัว

ในปลายเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2491 ได้รวมพรรคแรงงานอินโดนีเซียเข้ากับพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 กลุ่มหนึ่งของพรรคได้ออกมาปฏิเสธการรวมตัวกับพรรคคอมมิวนิสต์และก่อตั้งพรรคใหม่คือพรรคแรงงาน นำโดยอดีตหัวหน้าพรรคสังคมนิยม อิสกันดาร์ เทยาซุกมานา
พระนางกัมพุชราชลักษมี

| พระนางกัมพุชราชลักษมี> พระมหากษัตริยานีเจนละ |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 575 – 580
พระองค์ก่อน: พระเจ้าวีรวรมัน
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าภววรมันที่ 1

พระราชสมภพ: เศรษฐปุระ
พระราชสวามี: พระเจ้าภววรมันที่ 1
ราชวงศ์: กัมโพช-สุริยวงศ์
พระราชบิดา: พระเจ้าศรุตวรมัน
ศาสนา: พราหมณ์-ฮินดู
พระนางกัมพุชราชลักษมี (เขมร: ព្រះមហាក្សត្រិយានីកម្ពុជា ឡាក់ស្មី, อักษรโรมัน: Kambujarajalakshmi) เป็นพระมหากษัตริยานีแห่งอาณาจักรเจนละ ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 575 – 580
พระราชประวัติ

พระนางกัมพุชราชลักษมี เป็นพระมหากษัตริยานีแห่งอาณาจักรเจนละ ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 575 – 580
พระนางเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าเศรษฐวรมัน และเป็นเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์เจนละ ผ่านทางสายพระราชมารดา พระองค์สืบราชสมบัติต่อจากพระเจ้าวีรวรมันในปี ค.ศ. 575
ต่อมาพระนางก็ทำการมอบราชสมบัติให้แก่พระเจ้าภววรมันที่ 1 ซึ่งเป็นพระราชสวามีของพระนาง
พระเจ้าชัยวรมันที่ 9

| พระเจ้าชัยวรมันที่ 9> พระมหากษัตริย์เมืองพระนครหลวง |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ.1870-1879 (ครองราชย์ 9 ปี)
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าศรีนทรวรมันที่ 2
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าแตงหวาน
ประสูติ: ไม่ปรากฏ
สวรรคต: พ.ศ.1879
พระอัครมเหสี: พระนางองค์ราชเทวี
พระราชบุตร: พระนางจันทรวรเทวี
ราชวงศ์: ราชวงศ์วรมัน
ราชสกุล: ราชสกุลมหิธรปุระ
พระราชบิดา: พระเจ้าศรีนทรวรมันที่ 2
พระมารดา: ไม่ปรากฏ
พระเจ้าชัยวรมันที่ 9 (เขมร: វ្រះបាទជយវម៌្មទី៩),หรือที่รู้จักในพระนาม พระเจ้าชัยวรมันปรเมศวร(เขมร: វ្រះបាទជយវម៌្មបរមេឝ្វរ)พระเจ้าแผ่นดินแห่งเมืองพระนครหลวงทรงครองสิริราชสมบัติจากค.ศ.1327 ถึง 1336 โดยพระองค์พยายามโน้มน้าวใจให้สมเด็จพระบรมราชบิดาหันกลับมานับถือศาสนาฮินดูไศวนิกายโดยพระองค์ได้รับพระนาม สีหนุ (อังกฤษ: SihanoukRachaเขมร: សីហនុរាជ) พระองค์ถูกปลงพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 1336 โดยหัวหน้าสวนหลวงชื่อตระซ็อกประแอมซึ่งต่อมาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าตระซ็อกประแอมต่อจากพระเจ้าชัยวรมันที่ 9ในลักษณาการแบบเดียวพระเจ้าญองอู้ ซอยะฮ่านแห่งราชวงศ์พุกาม โดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 9 นับเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายที่มีพระนามจารึกไว้ในศิลาจารึกภาษาสันสกฤตและทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งเมืองพระนครหลวงสายราชสกุลมหิธรปุระที่ปกครองมายาวนานกว่า 300 ปี
พรรคสมาคมอิสลามแห่งอินโดนีเซีย

| พรรคสมาคมอิสลามแห่งอินโดนีเซีย Partai Syarikat Islam Indonesia |
| --- | --- |
ชื่อย่อ: PSII
ก่อตั้ง: 1923 (ดั้งเดิม) 1947 (แยกจาก NU) 1998 (ฟื้นฟู)
ถูกยุบ: 5 มกราคม ค.ศ. 1973 (ดั้งเดิม) หลังค.ศ. 2004 (ฟื้นฟู)
แยกจาก: พรรคมาชูมี
ก่อนหน้า: ซาเรอกัตอิสลาม
ยุบรวมกับ: พรรคสหพัฒนาการ
ที่ทำการ: จาการ์ตา, อินโดนีเซีย
อุดมการณ์: สังคมนิยมอิสลาม
กลุ่มระดับชาติ: พรรคมาชูมี (ค.ศ. 1937–47)  PPPKI (1927–29)
การเมืองอินโดนีเซีย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคสมาคมอิสลามแห่งอินโดนีเซีย (Islamic Association Party of Indonesia; อินโดนีเซีย: Partai Sarekat Islam Indonesia) เป็นพรรคการเมืองที่นิยมอิสลามในอินโดนีเซียก่อนที่จะรวมเข้ากับพรรคสหพัฒนาการ
จุดกำเนิด

สมาคมอิสลามเป็นขบวนการที่เกิดขึ้นก่อนสงครามโลกในอินโดนีเซีย ตั้งแต่ยังเป็นอาณานิคม พรรคนี้ได้จัดตั้งขึ้นในช่วงที่พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียได้รับความนิยมอย่างสูง และสนับสนุนพรรคแห่งชาติอินโดนีเซียของซูการ์โน พรรคนี้เปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันใน พ.ศ. 2472 และหลังจากนั้นไม่กี่ปีต่อมา พรรคมีความเห็นว่าเรื่องชาตินิยมที่พรรคอื่นเน้นนั้นเป็นสิ่งที่มาจากมนุษย์มากกว่าพระเจ้า ต่อมาพรรคนี้อ่อนแอลงเพราะถูกกดดันจากดัตช์ และโยโจอามิโนโต ผู้ตั้งพรรคถึงแก่กรรม เมื่อญี่ปุ่นเข้ามาปกครองได้สั่งให้ยุติกิจกรรมของทุกพรรค แลสนับสนุนให้ตั้งพรรคมัสยูมี ใน พ.ศ. 2486 เพื่อควบคุมอิสลามในอินโดนีเซีย ซึ่งพรรคนีได้เข้าร่วมด้วย
หลังได้รับเอกราช

ในพ.ศ. 2490 พรรคมัสยูมีและสมาคมอิสลามได้แตกคอกัน ทำให้สมาคมอิสลามแยกตัวออกมาเป็นองค์กรต่างหาก  ซึ่งพรรคนี้ได้รับการสนับสนุนน้อยกว่าพรรคมัสยูมีที่เน้นชาตินิยมแต่ก็ยังได้รับการเลือกตั้ง จน พ.ศ. 2516 จึงตัดสินใจรวมเข้ากับพรรคสหพัฒนาการ แม้ว่าใน พ.ศ. 2514 ยังได้รับการเลือกตั้งถึง 10 ที่นั่ง
ปรัมบานัน

| ปรัมบานัน |
| --- | --- |
กลุ่มวัดปรัมบานัน
ที่ตั้ง: โบโกฮาร์โจ ปรัมบานัน อำเภอซเลมัน เขตพิเศษยกยาการ์ตากับปรัมบานัน อำเภอกลาเติน จังหวัดชวากลาง
พิกัด: 7°45′8″S 110°29′30″E﻿ / ﻿7.75222°S 110.49167°E﻿ / -7.75222; 110.49167
สร้างเมื่อ: เดิมสร้างขึ้นใน ค.ศ. 850 ในสมัยราชวงศ์สันชัย

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: i, iv
ขึ้นเมื่อ: 2534 (สมัยที่ 15)
เป็นส่วนหนึ่งของ: กลุ่มวัดปรัมบานัน
เลขอ้างอิง: 642
รัฐสมาชิก:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
 
 
ที่ตั้งในเกาะชวาแสดงแผนที่เกาะชวาปรัมบานัน (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
จันดีปรัมบานัน (อินโดนีเซีย: Candi Prambanan) หรือ จันดีราราจงกรัง (อินโดนีเซีย: Candi Rara Jonggrang; ชวา: ꦫꦫꦗꦺꦴꦁꦒꦿꦁ, อักษรโรมัน: Rara Jonggrang) คือเทวสถานในศาสนาฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย อุทิศแด่พระตรีมูรติ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครยกยาการ์ตา ตรงบริเวณเขตจังหวัดชวากลางกับจังหวัดยกยาการ์ตาประมาณ 17 กิโลเมตร (11 ไมล์) ตัววัดนั้นสร้างขื้นเมื่อราว พ.ศ. 1390 แต่หลังจากสร้างเสร็จได้ไม่นาน ตัววัดก็ถูกทอดทิ้งและถูกปล่อยให้ทรุดโทรมตามกาลเวลา เมื่อถึง พ.ศ. 2461 (ค.ศ. 1918) จึงได้มีการเริ่มบูรณะวัดขึ้นมา การบูรณะการของสิ่งก่อสร้างหลักสิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2496 (ค.ศ. 1953)
กลุ่มวัดปรัมบานันเป็นเทวสถานฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย และใหญ่เป็นอันดับสองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นรองเพียงนครวัด  ตัววัดโดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมฮินดูและความใหญ่โตของปรางค์ซึ่งมีความสูงถึง 47 เมตร (154 ฟุต) เดิมกลุ่มวัดปรัมบานันมีโครงสร้างวิหารถึง 240 อัน แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของศิลปะและสถาปัตยกรรมฮินดูในชวาโบราณ และยังเป็นผลงานชิ้นเอกของอินโดนีเซียสมัยคลาสสิกด้วย ปรัมบานันดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก
มรดกโลก

จันดีปรัมบานันได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 15 ภายใต้ชื่อ "กลุ่มวัดปรัมบานัน" เมื่อปี พ.ศ. 2534 ที่เมืองคาร์เทจ ประเทศตูนิเซีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
ภาพ > ภาพนูน

โลกบาลในวิหารพระศิวะ
เทวดากับอัปสร
ส่วนขอบที่สลักเป็นหัว Kala
พระพลรามงัดขากรรไกรของKaliya
พระกฤษณะฉีกขาของ Kamsa ลุงผู้ชั่วร้าย
ภาพ > ปรัมบานัน

วิหารหลักที่อุทิศแด่พระศิวะ
วิหารพระวิษณุ
วิหารพระพรหม
วิหารนนทิ
รูปปั้นพระพรหม
รูปปั้นพระวิษณุ
รูปปั้นพระพิฆเณศ
ดูเพิ่ม

โบโรบูดูร์
จันดี
สถาปัตยกรรมอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Prambanan and Borobudur official site
PT. Taman Wisata Candi Borobudur Prambanan dan Ratu Boko at Google Cultural Institute
Prambanan map on wikimapia
Entry on unesco.org
Prambanan Temple Compounds short documentary by UNESCO and NHK
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- |
ทางวัฒนธรรม:  กลุ่มวัดโบโรบูดูร์  กลุ่มวัดปรัมบานัน  แหล่งมนุษย์ยุคเริ่มแรกซางีรัน  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมจังหวัดบาหลี: ระบบซูบัก หลักการตามปรัชญาไตรหิตกรณะ  มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลินแห่งซาวะฮ์ลุนโต  แกนจักรวาลวิทยาแห่งยกยาการ์ตาและภูมิสัญลักษณ์ทางประวัติศาสตร์ 
ทางธรรมชาติ:  อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน  อุทยานแห่งชาติโกโมโด  อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์  มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา 
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 2

| หรรษวรมันที่ 2> พระมหากษัตริย์พระนคร |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 941 – 944
พระองค์ก่อน: พระเจ้าชัยวรมันที่ 4 
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2

ราชวงศ์: วรมัน
พระราชบิดา: พระเจ้าชัยวรมันที่ 4
ศาสนา: พราหมณ์-ฮินดู
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 2 (เขมร: ហស៌វរ្ម័នទី២ พระบาทหรรษวรรมัมที่ ๒, อักษรโรมัน: Harshavarman II) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 941 – 944 ต่อจากพระเจ้าชัยวรรมันที่ 4 พระราชบิดา ซึ่งมีราชธานีอยู่ที่เกาะแกร์ หลังจากทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปี กองทัพชวาจากราชวงศ์โจฬะ ได้ยกกองทัพเข้าโจมตีอาณาจักรพระนคร ทำให้อ่อนแอลง
จากนั้นพระองค์ได้ถูกพระภาดาคือ พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 ยกทัพเข้าชิงราชสมบัติที่ราชธานีเกาะแกร์ ทำให้พระองค์ทรงสวรรคตในปี ค.ศ. 944 ภายหลังจากสวรรคตได้รับการเฉลิมพระนามเป็น "พระพรหมโลก"(Brahmaloka) พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 ทรงย้ายราชธานีจากเกาะแกร์กลับไปที่ ยโศธรปุระ
พรรคเพลิงเทียน

| Candle Light Party គណបក្សភ្លើងទៀន |
| --- | --- |
ผู้ก่อตั้ง: Sam Rainsy
President: Teav Vannol
Vice Presidents: Thach Setha Son Chhay Rong Chhun
คำขวัญ: "ศีลธรรม สัจธรรม ยุติธรรม" សីលធម៌ សច្ចធម៌ យុត្តិធម៌ ("Integrity, Truth, Justice")
ก่อตั้ง: 2 พฤศจิกายน 1995; 29 ปีก่อน (1995-11-02)
ที่ทำการ: Sangkat Veal Sbov, Khan Chbar Ampov, Phnom Penh, Cambodia
อุดมการณ์: Liberalism Liberal democracy Progressivism
จุดยืน: Centre to centre-left
Senate: 0 / 62
National Assembly: 0 / 125
Commune chiefs: 4 / 1,652
Commune councillors: 2,198 / 11,622
เว็บไซต์
candlelightparty.org, candlelightparty.info/en/
การเมืองCambodia   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
รถหาเสียงของสม รังสีระหว่างการเลือกตั้ง พ.ศ. 2551
พรรคเพลิงเทียน (เขมร: គណបក្សភ្លើងទៀន คณบกฺสเภฺลิงเทียน; อังกฤษ: Candlelight Party) ชื่อเดิม พรรคสมรังสี (เขมร: គណបក្ស សម រង្ស៊ី คณบกฺส สม รงฺสี; อังกฤษ: Sam Rainsy Party: SRP) เป็นพรรคที่เน้นตัวบุคคลและเสรีนิยมในกัมพูชา พรรคนี้เคยเป็นสมาชิกของสภาเสรีภาพและประชาธิปไตยแห่งเอเชีย ชื่อเดิมของพรรคตั้งตามสม รังสี หัวหน้าพรรค พรรคนี้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2538 ในชื่อพรรคชาติเขมร (Khmer National Party) และเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2541 โดยมีนโยบายตรงข้ามกับพรรคประชาชนกัมพูชา และหลังจากพรรคฟุนซินเปกอ่อนแอลง พรรคสมรังสีกลายเป็นพรรคใหญ่เป็นอันดับสองของกัมพูชาตั้งแต่ พ.ศ. 2551
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2541 พรรคสมรังสีได้ 15 จาก 123 ที่นั่ง ต่อมาใน พ.ศ. 2546 ได้ 24 ที่นั่ง และใน พ.ศ. 2551 ได้ 26 ที่นั่ง ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาเมื่อ พ.ศ. 2549 ได้ 2 ที่นั่ง ใน พ.ศ. 2552 พรรคสมรังสีได้เป็นพันธมิตรร่วมกับพรรคสิทธิมนุษยชนในชื่อขบวนการประชาธิปไตยเพื่อความเปลี่ยนแปลง ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. 2555 พรรคสมรังสีได้ 9 ที่นั่ง
ใน พ.ศ. 2551 ตวต ซารอน สมาชิกของพรรคสมรังสีถูกตำรวจจับและนำตัวไปกักขัง ทำให้กลุ่มสิทธิมนุษยชนนานาชาติกล่าวหาว่าเป็นการข่มขู่สมาชิกพรรคสมรังสี ตวต ซารอนถูกปล่อยตัวเมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 โดยได้รับพระราชทานอภัยโทษ
พรรคสมรังสีได้ควบรวบกับ‌พรรคสิทธิมนุษย์ เพื่อจัดตั้งเป็น พรรคสงเคราะห์ชาติในปี พ.ศ. 2555 แต่พรรคสมรังสียังมีสมาชิกบางส่วน โดยเฉพาะสมาชิกพฤฒสภาในสังกัดพรรคสมรังสี ที่มีจำนวน 11 คน จากการเลือกตั้งสมาชิกพฤฒสภาในปีเดียวกัน ทำหน้าที่เพื่อรักษาพรรคนี้ไว้ และคาดว่าจะควบรวมกับพรรคสงเคราะห์ชาติอย่างถาวรเพื่อเตรียมเลือกตั้งสมาชิกพฤฒิสภาในครั้งต่อไป แต่กระนั้นพรรคสงเคราะห์ชาติถูกยุบไปก่อนจากคำสั่งศาลสูงสุดกัมพูชา เมื่อปี พ.ศ. 2560
พรรคสมรังสีได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคเพลิงเทียน เมื่อปี พ.ศ. 2561 เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายพรรคการเมืองของกัมพูชา
แหล่งข้อมูลอื่น

พรรคสมรังสี เว็บไซต์ทางการ
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 1

| พระเจ้าหรรษวรมันที่ 1> พระมหากษัตริย์พระนคร |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 910 – 923
พระองค์ก่อน: พระเจ้ายโศวรมันที่ 1
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าอิศานวรมันที่ 2

สวรรคต: ค.ศ. 923
ราชวงศ์: วรมัน
พระราชบิดา: พระเจ้ายโศวรมันที่ 1
พระราชมารดา: ไม่ปรากฏพระนาม (เป็นพระเชษฐภคินี/ขนิษฐาของพระเจ้าชัยวรมันที่ 4)
ศาสนา: พราหมณ์-ฮินดู
ปราสาทปักษีจำกรุง สร้างโดยพระเจ้าหรรษวรมันที่ 1 เพื่ออุทิศถวายพระเจ้ายโศวรมันที่ 1 ผู้เป็นพระราชบิดา
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 1 (เขมร: ហស៌វរ្ម័នទី១; สวรรคต ค.ศ. 923) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 910 – 923 พระองค์ถูกกล่าวถึงโดย David P. Chandler ซึ่งเป็นหนึ่งในนักวิชาการตะวันตกระดับแนวหน้าของประวัติศาสตร์สมัยใหม่กัมพูชา
พล ฮม

พล ฮม (เขมร: ប៉ុល ហំម; เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1946) เป็นนักการเมืองชาวกัมพูชา และเป็นสมาชิกรัฐสภาจากจังหวัดตาแก้ว นอกจากนี้ยังเป็นรองประธานพรรคสงเคราะห์ชาติ และในวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2014 ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นประธานกรรมาธิการการวางแผน
จังหวัดกาลีมันตันตะวันออก

| จังหวัดกาลีมันตันตะวันออก Provinsi Kalimantan Timur (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
From top, left to right : หาดเกอมาลาที่บาลิกปาปัน, หมู่เกาะเดอราวัน, ย่านกลางเมืองบาลิกปาปัน, สะพานกูไตการ์ตาเนอการา, ศูนย์กระจายถ่านหินตันจุงบารา, เกาะเบอรัซบาซะฮ์, ศูนย์อิสลามในซามารินดา
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: Ruhui Rahayu ("Perfect harmony the blessing from God")
ที่ตั้งจังหวัดกาลีมันตันตะวันออกในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด:  1°3′N 116°19′E﻿ / ﻿1.050°N 116.317°E﻿ / 1.050; 116.317
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
เมืองหลัก:  ซามารินดา
การปกครอง
 • ผู้ว่าการจังหวัด: อักมัล มาลิก (รักษาการ)
 • รองผู้ว่าการจังหวัด: ตำแหน่งว่าง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 129,066.64 ตร.กม. (49,832.91 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 4
ประชากร (2557)
 • ทั้งหมด: 3,508,012 คน
 • ความหนาแน่น: 27 คน/ตร.กม. (70 คน/ตร.ไมล์)
 : (ไม่รวมประชากรจังหวัดกาลีมันตันเหนือที่แยกออกไปใน พ.ศ. 2555)
ประชากรศาสตร์
 • ภาษาทางการ: อินโดนีเซีย
 • ภาษาที่ได้รับการรับรองในระดับภูมิภาค: มลายูกูไต, บันจาร์, ดายัก, บูกิซ
เขตเวลา: UTC+8 (เวลากลางอินโดนีเซีย)
ทะเบียนพาหนะ: KT
ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (พ.ศ. 2561):  0.758 (สูง)
อันดับดัชนีการพัฒนามนุษย์: อันดับที่ 3 (พ.ศ. 2560)
เว็บไซต์: www.kaltimprov.go.id
กาลีมันตันตะวันออก หรือ กาลีมันตันตีมูร์ (อินโดนีเซีย: Kalimantan Timur; ดายัก: Benua Etam) เป็นหนึ่งใน 4 ของจังหวัดกาลีมันตันของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียว มีเมืองหลักชื่อซามารินดา
ประวัติ

จังหวัดกาลีมันตันตะวันออกเป็นที่รู้จักในนามที่ตั้งของอาณาจักรฮินดูที่เก่าแก่ที่สุดของอินโดนีเซีย อาณาจักรกีไต (kitai) สมัยกษัตริย์มูลวรมัน การดำรงอยู่ของอาณาจักรนี้ปรากฏอยู่บนหินสลักที่เขียนด้วยลายมือ (Prasasti) ซึ่งเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์นานาชาติจังหวัดจาการ์ตา หินสลักนี้เขียนด้วยอักษรปัลลวะและภาษาสันสกฤต สามารถดูได้ที่สำนักรัฐบาลที่เมืองซามารินดา
จังหวัดกาลีมันตันตะวันออกใหญ่เป็นอันดับสองของอินโดนีเซียรองจากจังหวัดปาปัว มีประชากรทั้งหมด 2.44 ล้านคน  ซามารินดาเป็นบริเวณของจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดประมาณ 521,471 คน นอกจากนั้นจะอยู่ในพื้นที่เมืองบาลิกปาปัน และในชนบทเขตการปกครองของกีไต
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดกาลีมันตันตะวันออกแบ่งออกเป็น 7 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 3 นครหรือโกตา และ 103 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอกูไตการ์ตาเนอการา (Kabupaten Kutai Kartanegara)
อำเภอกูไตตะวันตก (Kabupaten Kutai Barat)
อำเภอกูไตตะวันออก (Kabupaten Kutai Timur)
อำเภอเบอเรา (Kabupaten Berau)
อำเภอปาเซร์ (Kabupaten Paser)
อำเภอเปอนาจัม-ปาเซร์เหนือ (Kabupaten Penajam Paser Utara)
อำเภอมาฮากัมอูลู (Kabupaten Mahakam Ulu)
ซามารินดา (Samarinda; เมืองหลัก)
บนตัง (Bontang)
บาลิกปาปัน (Balikpapan)
สถานที่ที่น่าสนใจ > ซามารินดา

ซามารินดาเป็นที่รู้จักในเรื่องของเสื้อซารง (sarong) เป็นเมืองที่มีความเจริญ สำนักงานคณะรัฐบาลและอาคารสาธารณชนกำลังพัฒนาในหลายพื้นที่ ซามารินดามีชื่อเสียงในเรื่องของการโรงแรม จึงมีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก
สถานที่ที่น่าสนใจ > บาลิกปาปัน

บาลิกปาปันเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมน้ำมันในกาลีมันตัน ควบคุมเส้นทางไปยังกาลีมันตันตะวันออกด้วยทะเลเชื่อมต่อจาการ์ตาและจุดสำคัญหลายจุดในอินโดนีเซีย นอกจากนั้นการเดินทางไปยังซามารินดาเริ่มขึ้นที่บาลิกปาปัน จึงทำให้เมืองนี้ได้รับความสำคัญ บาลิกปาปันขึ้นชื่อในเรืองของโรงแรม รวมถึงการท่องเที่ยว สนามบิน และความเหมาะสมทางยุทธศาสตร์
สถานที่ที่น่าสนใจ > เบอเราและมาลีเนา

ตั้งอยู่บนบนเกาะเดอราวัน (Derawan) มีการค้นพบกระดูกของกษัตริย์ Keratan Gunung Tambur และ Teratan Sambaling เกาะเดอราวันนั้นสามารถไปได้โดยขึ้นเรือจากตันจุงเรเด็ป (Tanjung Redep) เมืองหลักของเบอเรา หรือขึ้นเรือที่ Via Tarakan ประมาณ 3 ชั่วโมง
ที่เบอเราและมาลีเนาแห่งนี้มีสัตว์หายากเป็นจำนวนมาก เช่น เต่าสีเขียว (gren turtle) เต่าสีเลือดหมู (scarlet turtle) เต่ามะเฟือง และพะยูน
นอกจากนี้ก็ยังมีเหรียญหายากจากกรมทหารเรือ แนวปะการังใต้ทะเลสีแดงสด อิกัวนา นกทะเล ปูและไข่มุก รวมถึงมีกีฬาทางน้ำอีกหลายชนิด
สถานที่ที่น่าสนใจ > บนตัง

เดิมเป็นเขตการปกครองของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของกีไต บนตังมีพืชและสัตว์ที่หายาก มีสวนกีไตนานาชาติอยู่ใกล้เคียง
สถานที่ที่น่าสนใจ > บูลูงัน

บูลูงันมีประวัติความเป็นมาที่เก่าแก่ และเก็บรวบรวมผลงานทางด้านศิลปะและพิธีกรรมด้านขนบธรรมเนียมประเพณี
สถานที่ที่น่าสนใจ > ตานะฮ์เมระฮ์อินดะฮ์เลิมปาเก

มีสวนสันทนาการที่เรียกว่า ตานะฮ์เมระฮ์อินดะฮ์เลิมปาเก (Tanah Merah Indah-Lempake) มีน้ำตกที่สวยงาม ตั้งอยู่ประมาณ 16 กิโลเมตรจากใจกลางเมืองซามารินดา สามารถไปได้โดยรถยนต์ของตังเองหรือมีรถทัวร์นำเที่ยว
สถานที่ที่น่าสนใจ > เตอังการง

เตอังการง (Teanggarong) ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำมาฮากัมจากซามารินดา เป็นเมืองที่ปกครองโดยผู้สำเร็จราชการกีไต และต่อมาก็มอบอำนาจการปกครองให้สุลต่าน ตำหนักของสุลต่านตั้งอยู่บริเวณริมฝั่งแม่น้ำ ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์เก็บของใช้ส่วนตัวแบบเก่าแก่และเป็นที่รวบรวมเครื่องใช้สิ่งของที่ทำด้วยเซรามิก ศิลปะสมัยโบราณของจีน
ทุกวันที่ 14 ของเดือนกันยายน ประชาชนจะมีการจัดงานเลี้ยงมีการแสดงดนตรีและเต้นรำเพื่อเฉลิมฉลองในวันครบรอบของการสถาปนาเมือง
สถานที่ที่น่าสนใจ > ตันจุงอีซูวี

ตันจุงอีซูวี (Tanjung Isuy) เป็นชุมชนเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่บริเวณทะเลสาบเจิมปัง (Jempang) ในทะเลสาบกาลีมันตันตะวันออกที่ห่างไกลจากเขตตัวเมืองล้อมรอบด้วยป่าไม้ การเดินทางไปยังตันจุงอีซูวีเหนือแม่น้ำมาฮากัมที่มีระยะทางยาว  
ตันจุงอีซูวีมีขนบธรรมเนียมประเพณีของดายักเช่น กระท่อมสำหรับการใช้เป็นที่ประชุม มีหลุมฝังศพของชนเผ่าดายัคที่ต้องเดินเข้าตามถนนหมู่บ้านเล็ก ๆ  มี beliam หรือหมอผี เป็นหมอรักษาผู้ป่วยในเวลากลางคืนโดยมีพิธีกรรมการสั่งจ่ายยาจากบรรพบุรุษซึ่งมีการใช้ฆ้องและกลองประกอบในพิธี มีชาวดายัคจำนวนมากที่นำเอาการรักษาดั้งเดิมมาเปลี่ยนแปลงแต่ก็ยังคงความคล้ายคลึงอยู่
สถานที่ที่น่าสนใจ > เมอลัก-เกอร์ซิกลูไว

เมอลัก (Melak) เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งมีเข้ามาทวนกับแม่น้ำมาฮากัม ในส่วนกลางของดินแดนตันจุงดายัก (Tanjung Dayak) ไม่ไกลมากนักกับป่าสงวนเกอร์ซิกลูไว (Kersik Luway) เป็นที่เจริญเติบโตของดอกกล้วยไม้สีดำ (Black Orchid)
สถานที่ที่น่าสนใจ > มูวาอันจาลง-มูวาวาเฮา

มูวาราอันจาลง-มูวาวาเฮา (Muara Ancalong-Muara Wahau) มีการแสดงการเต้นรำของ Kenya Dayak รวมถึงมีงานหัตถกรรมหลากหลายอย่าง
เมืองหลวงแห่งใหม่ของประเทศ

นูซันตารา เมืองหลวงในอนาคตของอินโดนีเซียที่จะสร้างขึ้นบนพื้นที่ของอำเภอกูไตการ์ตาเนอการาและอำเภอเปอนาจัม-ปาเซร์เหนือ เดิมทีการก่อสร้างคาดว่าจะเริ่มในปี 2563 และคาดว่าจะแล้วเสร็จในปี 2567 อย่างไรก็ตาม ในการไต่สวนต่อหน้าคณะกรรมาธิการชุดที่ 5 ของสภาผู้แทนราษฎรอินโดนีเซียเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 2563 ตัวแทนรัฐบาลได้กล่าวหาว่ารัฐบาลไม่ได้จัดสรรงบประมาณปี 2565 สำหรับโครงการ (สำหรับปี 2565 กระทรวงเสนองบประมาณมูลค่ากว่า 100.46 ล้านล้านรูปียะฮ์ หรือมากกว่า 7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งลดลงอย่างมากจากตัวเลข 149.81 ล้านล้านรูปียะฮ์ในปี 2564) ก่อนหน้านี้ หน่วยงานพัฒนาการวางแผนแห่งชาติกล่าวว่าจำนวนเงินทั้งหมดที่จำเป็นสำหรับการย้ายเมืองหลวงจากที่ตั้งปัจจุบันในกรุงจาการ์ตาไปยังจังหวัดกาลีมันตันตะวันออกมีจำนวน 486 ล้านล้านรูปียะฮ์ ซึ่ง 265.2 ล้านล้านจะระดมผ่านความร่วมมือระหว่างภาครัฐกับเอกชน (พีพีพี) 127.3 ล้านล้านจากกองทุนพิเศษเอกชน และ 93.5 ล้านล้านจากงบประมาณของรัฐ แต่กระทรวงการคลังกล่าวว่ารัฐบาลได้เปลี่ยนลำดับความสำคัญของการบรรเทาผลกระทบจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 กระทรวงประกาศว่าไม่ได้จัดสรรงบประมาณสำหรับโครงการทุนใหม่
แหล่งข้อมูลอื่น

WWF Heart of Borneo conservation initiative - ข้อมูลเกี่ยวกับใจกลางบอร์เนียว  มีพื้นที่ 220,000 ตร.กม. เป็นป่าฝนเขตร้อน มีสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ เช่น อุรังอุตัง แรด ช้างแคระ เป็นต้น
| ด ค กจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
 เมืองหลวง จาการ์ตา (ปัจจุบัน) นูซันตารา (กำลังก่อสร้าง) 
| สุมาตรา |  เกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง  เกอปูเลาวันรีเยา  จัมบี  เบิงกูลู  รีเยา  ลัมปุง  สุมาตราตะวันตก  สุมาตราใต้  สุมาตราเหนือ  อาเจะฮ์  |  |
| ชวา |  จาการ์ตา  ชวากลาง  ชวาตะวันตก  ชวาตะวันออก  บันเติน  ยกยาการ์ตา  |  |
| กาลีมันตัน |  กาลีมันตันกลาง  กาลีมันตันตะวันตก  กาลีมันตันตะวันออก  กาลีมันตันใต้  กาลีมันตันเหนือ  |  |
| ซุนดาน้อย |  นูซาเติงการาตะวันตก  นูซาเติงการาตะวันออก  บาหลี  |  |
| ซูลาเวซี |  โก-รนตาโล  ซูลาเวซีกลาง  ซูลาเวซีตะวันตก  ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้  ซูลาเวซีใต้  ซูลาเวซีเหนือ  |  |
| มาลูกู |  มาลูกู  มาลูกูเหนือ  |  |
| นิวกินีตะวันตก |  ปาปัว  ปาปัวกลาง  ปาปัวตะวันตก  ปาปัวตะวันตกเฉียงใต้  ปาปัวใต้  ปาปัวที่สูง  |  |
| อดีตจังหวัด |  สุมาตรากลาง  ติมอร์ตะวันออก  |  |
พรรคอาณัติแห่งชาติ

| พรรคอาณัติแห่งชาติ Partai Amanat Nasional  |
| --- | --- |
ประธาน: ซุลกิฟลี ฮาซัน
เลขาธิการ: เอ็ดดี ซูปาร์โน
คำขวัญ: ปกป้องประชาชน (อินโดนีเซีย: PAN terdePAN)
ก่อตั้ง: 23 August 1998; 26 ปีก่อน (23 August 1998)
ที่ทำการ: จาการ์ตา
ฝ่ายเยาวชน: BM PAN (National Mandate Upholder Young Front)
ฝ่ายสตรี: PUAN (National Mandate Women)
อุดมการณ์: ประชาธิปไตยอิสลาม นวยุคนิยมอิสลาม[ต้องการอ้างอิง] ปัญจศีล
เพลง: "Mars PAN" ("PAN March")
หมายเลขบัตรเลือกตั้ง: 12
สภาผู้แทนราษฎร: 48 / 575
สภาผู้แทนราษฎรประจำจังหวัด: 165 / 2,207
เว็บไซต์
http://pan.or.id
พรรคอาณัติแห่งชาติ (National Mandate Party) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย ก่อตั้งขึ้นหลังจากประธานาธิบดีซูฮาร์โตพ้นจากอำนาจเมื่อ พ.ศ. 2541 ผู้นำพรรคคืออามีน ราฮิส ที่เคยเป็นกลุ่มต่อต้านซูฮาร์โตมาก่อน พรรคได้รับคะแนนเสียงเป็นอันดับที่ 5 ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542 ทำให้หลังจากนั้นพรรคหันมาดำเนินนโยบายนิยมอิสลามและต่อต้านชาวคริสต์ รวมทั้งมีส่วนผลักดันให้อับดุลระห์มัน วาฮิดได้เป็นประธานาธิบดีเมื่อ พ.ศ. 2542
ภูมิหลัง

ในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 นักการเมืองราว 50 คนรวมทั้ง เกนาวาน โมฮัมหมัด ไฟซัล บัสรี และอาเมียน ไรส์ ได้จัดตั้งองค์กรชื่อสภาอาณัติประชาชน (Indonesian: Majelis Amanat Rakyat, MARA) เพื่อเปิดให้คนที่ต้องการเข้ามาฟังและแสดงความคิดเห็น หลังจากที่ซูฮาร์โตลงจากอำนาจใน พ.ศ. 2541 มีการจัดตั้งพรรคการเมืองขึ้นเป็นจำนวนมาก และมีเสียงเรียกร้องให้อาเมียน ไรส์เข้าร่วม แต่เขาปฏิเสธ และได้จัดตั้งพรรคของตนเองในชื่อพรรคอาณัติประชาชนในวันที่ 27 กรกฎาคมพ.ศ. 2541 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคอาณัติแห่งชาติ พรรคนี้มีนโยบายเน้นทางด้านศาสนา และมนุษย์นิยม
การเลือกตั้ง

ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542 พรรคนี้ได้ 34 ที่นั่ง และมีบทบาทสำคัญในฐานะพรรคการเมืองที่เป็นแกนกลางของพรรคที่นิยมอิสลามในสภา และช่วยให้อับดุลระห์มัน วาฮิดได้เป็นประธานาธิบดี แต่พรรคนี้ก็ไม่ได้สนับสนุนวาฮิดนานนัก โดยถอนตัวออกไปในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 และทำให้วาฮิดต้องลาออกและเมกาวตี ซูการ์โนปุตรีได้เป็นประธานาธิบดีแทน
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 พรรคนี้ได้ 52 ที่นั่ง ส่วนในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 ได้ 43 ที่นั่ง