stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบียร์สิงห์
ประวัติ

สิงห์เป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง ในตำนานของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู และในความเชื่อโบราณของไทย ซึ่งกลายมาเป็นตราเครื่องหมายการค้าของผลิตภัณฑ์เบียร์ เครื่องดื่มน้ำส้มและน้ำองุ่นจากโรงเบียร์บุญรอด ซึ่งพระยาภิรมย์ภักดี (บุญรอด เศรษฐบุตร) ก่อตั้งบริษัทเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2476 และเริ่มผลิตเบียร์ออกจำหน่ายเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2479 โดยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานครุฑเป็นตราตั้งห้าง ตั้งแต่วันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2482
การตลาด

นาตาลี เกลโบวา นางงามจักรวาลประจำปี ค.ศ. 2005 และวีเจย์ ซิงก์ โปรกอล์ฟชาวฟิจิ เคยเป็นทูตตราสินค้า (Brand Ambassador) ให้กับเบียร์สิงห์ และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553 สิงห์คอร์ปอเรชัน เข้าเป็นผู้สนับสนุนของสโมสรฟุตบอลเชลซี และสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีกอังกฤษ รวมถึงเป็นสปอนเซอร์บนหน้าอกเสื้อแข่งขันของสโมสรฟุตบอลออกซ์ฟอร์ดยูไนเต็ดในลีกของประเทศอังกฤษ
ดูเพิ่ม

เบียร์ลีโอ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2019-11-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
เทคโนโลยีเภสัชกรรม

เทคโนโลยีเภสัชกรรม (อังกฤษ: Pharmaceutical Technology) เป็นกลุ่มวิชาที่เกี่ยวข้องกับเทคนิคการผลิตยาประกอบด้วยสาขาวิชาดังนี้
เทคโนโลยีเภสัชกรรม
ระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์เภสัชกรรม
หลักเกณฑ์วิธีการที่ดีในการผลิตยา(GMP)
การผลิตเภสัชภัณฑ์สำหรับสัตว์
การผลิตยาจากสมุนไพร
เครื่องสำอาง
ปัญหาพิเศษทางเทคโนโลยีเภสัชกรรม
ระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์เภสัชกรรม

ลักษณะกระบวนวิชา เป็นการแนะนำการวิจัย หลักการและวิธีการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เภสัชกรรม
วัตถุประสงค์การเรียนรู้ เพื่อให้เข้าใจถึงหลักการของการวิจัย ตลอดจนขั้นตอนต่าง ๆ ในการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เภสัชกรรม ให้สามารถนำไปประยุกต์ในการวิจัยต่อไปได้ (ในการเขียนโครงร่างปัญหาพิเศษได้)
หลักเกณฑ์วิธีการที่ดีในการผลิตยา

ลักษณะกระบวนวิชา เกี่ยวกับหลักเกณฑ์วิธีการที่ดีในการผลิตยา แนวปฏิบัติในระบบการผลิต ได้แก่ บุคลากร สถานที่ผลิต การสุขาภิบาล อุปกรณ์ เครื่องมือต่าง ๆ วัตถุดิบ การบรรจุ ทั้งทางด้านการผลิต ควบคุมคุณภาพ การประเมินความถูกต้องของการผลิตและเอกสารการผลิต เพื่อให้ได้ยาที่มีคุณภาพมาตรฐานและและปลอดภัย รวมทั้งการประกันคุณภาพในด้านอื่น ๆ
วัตถุประสงค์การเรียนรู้ เพื่อให้สามารถอธิบายและประยุกต์หลักเกณฑ์วิธีการที่ดีในการผลิตยา เพื่อให้ได้ยาที่มาตรฐานมีคุณภาพ และผลิดภัย
การผลิตเภสัชภัณฑ์สำหรับสัตว์

ลักษณะกระบวนวิชา เป็นความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับยาสัตว์ โรคสัตว์ รวมทั้งทฤษฎีและปฏิบัติการในการตั้งสูตร เทคนิคการผลิตและเครื่องมือที่ใช้ การบรรจุ การควบคุมคุณภาพ การประเมินผลยาเตรียมประเภทต่าง ๆ และอาหารเสริมสำหรับสัตว์ในขั้นอุตสาหกรรม
วัตถุประสงค์การเรียนรู้ เพื่อให้เรียนรู้ถึงทฤษฎีและการปฏิบัติในการผลิตยาเตรียมประเภทต่าง ๆ และอาหารเสริมสำหรับสัตว์ในขั้นอุตสาหกรรม
การผลิตยาจากสมุนไพร

ลักษณะกระบวนวิชา เป็นการตั้งและพัฒนาตำรับยาที่มีตีวยาสำคัญ หรือส่วนประกอบจากพืชสมุนไพร
วัตถุประสงค์การเรียนรู้ เพื่อให้สามารถฝึกฝนและพัฒนาการเตรียมตำรับจากพืชสมุนไพรที่มีคุณภาพและประสิทธิภาพ
เครื่องสำอาง

ลักษณะกระบวนวิชา หลักพื้นฐานในการผลิตเครื่องสำอางประเภทต่างๆ สมบัติทางเคมี กายภาพและทางชีวภาพของผลิตภัณฑ์เครื่องสำอาง การทดสอบประสิทธิภาพการใช้และความคงตัวของผลิตภัณฑ์ การพัฒนาหลักสูตรและวิธีการผลิต เทคนิคการแต่งสี แต่งกลิ่น การใช้สารลดแรงตึงผิว การใช้สารกันบูด เพื่อให้ผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพและปลอดภัย ตลอดจนศึกษาถึงเหตุผลและความจำเป็นในการใช้เครื่องสำอางประเภทต่าง ๆ
วัตถุประสงค์การเรียนรู้ เพื่อให้ทราบถึงทฤษฎีและเทคนิคพื้นฐานในการผลิตเครื่องสำอางประเภทต่าง ๆ เพื่อการนำมาใช้เป็นหลักในการผลิตขั้นอุตสาหกรรม
ปัญหาพิเศษทางเทคโนโลยีเภสัชกรรม

ลักษณะกระบวนวิชา เป็นการศึกษาปัญหาพิเศษทางเทคโนโยเภสัชกรรมที่น่าสนใจ โดยการศึกษาค้นคว้าวิจัยด้วยตนเอง ภายใต้คำแนะนำของคณาจารย์ เขียนรายงานส่งพร้อมทั้งเสนอรายงานต่อคณาจารย์
วัตถุประสงค์การเรียนรู้ เพื่อฝึกให้สามารถนำความรู้พื้นฐานทางเทคโนโลยีเภสัชกรรมมาประยุกต์ในการค้นคว้า วิจัยแก้ปัญหาได้ด้วยตนเอง
| ด ค กวิทยาศาสตร์สุขภาพ: เภสัชศาสตร์ |
| --- | --- | --- |
| วิทยาศาสตร์เภสัชกรรม |  เภสัชเคมี  เภสัชภัณฑ์  เภสัชอุตสาหกรรม  เภสัชเวท  เภสัชพฤกษศาสตร์  เภสัชวิเคราะห์  เทคโนโลยีเภสัชกรรม  วิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง  |  |
| เภสัชบริบาลศาสตร์ |  เภสัชกรรมคลินิก  เภสัชกรรมโรงพยาบาล  เภสัชกรรมชุมชน  |  |
| เภสัชศาสตร์สังคมและบริหารเภสัชกิจ |  เภสัชศาสตร์สังคม  บริหารเภสัชกิจ  เภสัชสาธารณสุข  เภสัชระบาดวิทยา  เภสัชเศรษฐศาสตร์  นิติเภสัชศาสตร์  |  |
| เภสัชวิทยาและพิษวิทยา |  เภสัชวิทยา  เภสัชจลนศาสตร์  เภสัชพลศาสตร์  พิษวิทยา  |  |
| ศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง |  เคมีอินทรีย์  เคมีฟิสิกส์  เคมีวิเคราะห์  ชีวเคมี  จุลชีววิทยา  กายวิภาคศาสตร์  สรีรวิทยา  สาธารณสุขศาสตร์   |  |
 เภสัชกรรม  เภสัชศาสตร์  ประวัติ  คณะเภสัชศาสตร์  เภสัชกร  สถานีย่อยเภสัชกรรม
เล่าเตา

เล่าเตา (จีน: 劉度 ? — ?) ขุนนางแห่งจ๊กก๊กในช่วง ยุคสามก๊ก
แต่เดิมเล่าเตารับใช้ เล่าเปียว กระทั่งช่วง ศึกผาแดง เมื่อ ค.ศ. 208 เมื่อ เล่าจ๋อง บุตรชายของเล่าเปียวซึ่งได้เป็นเจ้าเมืองแทนบิดาได้ยอมแพ้ต่อ โจโฉ ทำให้ 4 หัวเมืองทางใต้ของเกงจิ๋วได้ประกาศเป็นอิสระหลังจากสงครามครั้งนั้น เล่าปี่ ได้ยกกองทัพมาปราบ 4 หัวเมืองนั้นเพื่อใช้เป็นฐานในการเข้ายึดเอ๊กจิ๋วของ เล่าเจี้ยง ซึ่งเล่าเตาได้ยอมแพ้ต่อเล่าปี่
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
เล่าเหง

| เล่าเหง> บิดาของเล่าปี่ |
| --- | --- |
ยุคในประวัติศาสตร์: ยุคสามก๊ก
เล่าเหง (จีน: 劉弘) หรือ หลิวหง เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก บิดาของเล่าปี่  เป็นเชื้อพระวงศ์ราชวงศ์ฮั่น สืบเชื้อสายจากจงซานจิ้งอ๋องซึ่งพระราชโอรสองค์ที่ 7 ในพระเจ้าฮั่นเกงเต้ เล่าเหงตายตั้งแต่เล่าปี่ยังเล็ก
ดูเพิ่ม

สามก๊ก
ยุคสามก๊ก
จดหมายเหตุสามก๊ก
ตัวละครในสามก๊ก
เล่าปี่
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋
เบเคตอาเตน (พระราชธิดาในฟาโรห์อเมนโฮเทปที่สาม)

เบเคตอาเตน (มีพระชนม์ชีพในช่วงศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสตกาล) เป็นเจ้าหญิงแห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่ 18 พระองค์ถือเป็นพระราชธิดาพระองค์สุดท้องของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 กับสมเด็จพระราชินีติเย ฉะนั้นพระองค์เป็นพระขนิษฐาของฟาโรห์อเคนาเตน พระนามของพระองค์มีความหมายว่า "หญิงสาวรับใช้แห่งอาเตน"
พระประวัติ

พระองค์เป็นที่รู้จักจากสุสานในเมืองอาร์มานา ซึ่งเป็นสุสานของฮูยา ผู้เป็นข้าราชสำนักในสมเด็จพระราชินีติเย
พระองค์ปรากฎอยู่ร่วมกันพระนางติเยในสองภาพสลัก หนึ่งเป็นภาพสลักที่พระนางติเยประทับนั่งคนละฝั่งกับฟาโรห์อเคนาเตนและพระนางเนเฟอร์ติติ โดยพระองค์ประทับนั่งอยู่ที่เก้าอี้ขนาดเล็กถัดจากพระนางติเย อีกภาพสลักนั้นพระองค์ประทับยืนถัดจากพระนางติเย และบนฝาผนังฝั่งตะวันออกของสุสานแห่งฮูยาสลักภาพของฟาโรห์อเคนาเตนจูงพระหัตถ์ของพระนางติเยไปยังวิหารพร้อมกันกับพระองค์
ทับหลังบนฝาผนังฝั่งเหนือสลักภาพฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 ประทับนั่งตรงกันข้ามพระนางติเยพร้อมกับพระองค์ โดยข้ารับใช้ทั้งสามยืนอยู่อยู่เบื้องหลังพระนางติเย
ข้อสันนิษฐาน

พระองค์ปรากฎแค่ตำแหน่งของ พระราชธิดาแห่งฟาโรห์ เป็นได้ได้ว่าพระองค์จะสิ้นพระชนม์ขณะวัยเยาว์ เนื่องจากพระองค์มิได้ถูกบันทึกหรือถูกกล่าวถึงอีกเลยหลังการสิ้นพระชนม์ของพระนางติเย นักไอยคุปตวิทยาบางท่านนั้นสันนิษฐานว่า พระองค์เป็นบุคคลคนเดียวกันกับพระนางเนเบตา อย่างไรก็ตามไม่มีหลักฐานใดที่จะมาพิสูจน์ว่าพระองค์ทั้งเป็นบุคคลเดียวกัน
ตามทฤษฎีหนึ่ง ในความจริงแล้วพระองค์เป็นพระราชธิดาในฟาโรห์อเคนาเตนกับพระมเหสีรองนามว่า คิยา พระองค์อาจจะปรากฎในภาพสลักร่วมกันกับพระนางคิยา ที่ปรากฎพระนามลงท้ายว่า -อาเตน โดยที่พระนามเต็มได้หายไป ภายหลังจาการสิ้นพระชนม์ของพระนางคิยา พระองค์ได้ปรากฎร่วมในภาพสลักกับพระนางเมริทอาเตนและพระนางอังค์เซนปาอาเตนพร้อมกับพระราชธิดานามว่า เมริทอาเตน ตาเชริ และ อังค์เซนปาอาเตน ตาเชริ (ซึ่งอาจจะเป็นบุคคลที่ถูกแต่งขึ้นมาในฐานะบุตรของพระนางคิยา) โดยทฤษฎีมีความเป็นมามาจาก พระองค์มิเคยเป็นพระขนิษฐาของฟาโรห์อเคนาเตนตามภาพสลักในเมืองอาร์มานา แต่เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์อเคนาเตน โดยพระองค์นั้นมิเคยปรากฎในภาพสลักร่วมกันกับพระราชธิดาในพระนางเนเฟอร์ติติเลย จึงแสดงให้ห็นว่าพระองค์นั้นเป็นพระราชธิดาในพระมเหสีของฟาโรห์อเคนาเตนพระองค์อื่น ซึ่งอาจจะเป็นพระนางคิยา จนภายหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระมารดา พระองค์ได้ถูกอุปการะโดยพระอัยยิกาของพระองค์คือ พระนางติเย
เรื่องนวนิยาย > อาร์มานาน คิงส์ ซีรีย์

พระองค์เป็นตัวละครหลักในห้าเรื่องนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่เขียนโดย แมกซ์ โอเวอร์ตัน และเผยแพร่โดย ไรท์เตอร์ส แอกแชงจ์ อี-พับบลิซซิ่ง โดยเป็นนวนิยายติดตามพระชนม์ชีพของพระองค์ ตั้งแต่วัยเยาว์จนสิ้นพระชนม์ ในรัชสมัยของฟาโรห์รามเสสมหาราช ชื่อนวนิยายห้าเล่มครอบคลุมพระชนม์ชีพของพระองค์ในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์อเคนาเตน (สคารับ-อเคนาเตน), ฟาโรห์สเมงห์คาเร (สคารับ-สเมงห์คาเร), ฟาโรห์ทุตอังค์อามุน (สคารับ-ทุตอังค์อามุน), ฟาโรห์ไอย์ (สคารับ-ไอย์) และฟาโรห์โฮเรมเฮบ (สคารับ-โฮเรมเฮบ) นวนิยายชุดที่หกในเรื่องนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1960 เกี่ยวข้องกับการค้นพบหลุมฝังศพของพระองค์
เรื่องนวนิยาย > เดอะ อีจิปเทียน

พระองค์มีบทบาทตัวละครรองในนวนิยายเรื่อง เดอะ อีจิปเทียน ของไมก้า วอลทาริ นามว่า เบเคตอาตอน (และในภาพยนตร์ใช้นามว่า เบเคตอามุน) ในนวนิยาย พระองค์ได้แต่งงานกับโฮเรมเฮบ ขุนศึกแห่งอียิปต์โบราณ แม้ว่าจะเป็นคนธรรมดาที่ต้องการพระองค์ตั้งแต่เด็ก อย่างไรก็ตามพระองค์ไม่พอใจที่ถูกคนธรรมดาสามัญแตะต้องและพระองค์ยื่นคำขาดว่า ว่าถ้าเขาแตะพระองค์อีกครั้งพระองค์จะนอนกับบุรุษทุกคนในธีบส์
อเคนาเตนกับพระนางติเย โดยพระนางเบเคตอาเตนประทับยืนอยู้ข้างหลัง
อเมนโฮเทปที่ 3, พระนางติเย และพระนางเบเคตอาเตน
เพชรพระอุมา (แก้ความกำกวม)

เพชรพระอุมา สามารถหมายถึง
เพชรพระอุมา นวนิยายแนวผจญภัยขนาดยาวโดยพนมเทียน
เพชรพระอุมา (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2514) ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2514
เอก ดอนเจดีย์

เอก ดอนเจดีย์ นักมวยสากลชาวไทย สถิติการชก 37 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 10) แพ้ 20
ประวัติ

เอกขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2527 แพ้คะแนน ชัชวาลน้อย ศิษย์วัดใจทม จากนั้น เอกขึ้นชกมาอย่างต่อเนื่อง โดยเป็นการชกกับนักมวยสากลชาวไทยเป็นส่วนใหญ่ เคยชกกับโนรี จ๊อกกี้ยิมเมื่อ พ.ศ. 2530 ซึ่งเอกเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เอกได้ชิงแชมป์มวยสากลเวทีราชดำเนินรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2531 ปรากฏว่าเอกแพ้น็อค จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง ยก 6 ไม่ได้แชมป์ เอกขึ้นชิงแชมป์แก้มือกับจิมมี่อีกครั้งเมื่อ 17 มกราคม พ.ศ. 2532 คราวนี้เอกเป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้แชมป์มาครอง จากนั้น เอกไปชกที่ญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2533 แพ้น็อค เอลอย โรฮาส ยก 4 และขึ้นชกป้องกันแชมป์เวทีราชดำเนิน ชนะน็อค ถนอมจิต เกียรติเกรียงไกร ยก 8
เอกหยุดชกไปถึงสามปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2536 ไปชกแพ้น็อค จูน กอร์เรส ยก 6  ที่ ฟิลิปปินส์ เอกขึ้นชกอีกสองครั้ง แพ้น็อค สิงห์หนุ่ม ชูวัฒนะ และโนรี จ๊อกกี้ยิม แล้วก็หยุดชกไปอีก กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2541 โดยเดินทางไปชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นเฟเธอร์เวทที่จีน แพ้น็อค ชอย ชุลซู ยก 3 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
เกียรติประวัติ

แชมป์ประเทศไทยรุ่นเฟเธอร์เวท
ชิง 17 มกราคม 2533 ชนะคะแนน จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 19 กันยายน 2533 ชนะน็อค ถนอมจิต เกียรติเกรียงไกร ยก 8
สละแชมป์
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 19 ส.ค. 2541 แพ้น็อค ชอย ชุลซู (เกาหลีเหนือ) ยก 3 ที่ เหวินโจว, จีน
เพชรบูรณ์ (แก้ความกำกวม)

เพชรบูรณ์ อาจหมายถึง
จังหวัดเพชรบูรณ์
อำเภอเมืองเพชรบูรณ์
เทศบาลเมืองเพชรบูรณ์
เทือกเขาเพชรบูรณ์
มณฑลเพชรบูรณ์
อนุชิต ชัยวงค์หินเพรช- พระราชโอรสในรัชกาลที่ 5
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เพชรบูรณ์
โรงเรียนเพชรพิทยาคม
เหตุระเบิดในการาจี พ.ศ. 2550

ภาพขณะเกิดเหตุระเบิด
เหตุระเบิดในนครการาจี พ.ศ. 2550 เป็นเหตุระเบิดพลีชีพที่เกิดขึ้นในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ในนครการาจี ประเทศปากีสถาน ระหว่งที่มีการต้อนรับขบวนของอดีตนายกรัฐมนตรี เบนาซี บุตโต ที่เดินทางกลับประเทศ ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 136 คน และบาดเจ็บอย่างน้อย 450 คน ผู้เสียชีวิตส่วนมากเป็นสมาชิกของพรรคประชาชนปากีสถาน
เหตุระเบิดในซูราบายา

| เหตุระเบิดในเมืองซูราบายา พ> ศ. 2561 |
| --- | --- |
ประธานาธิบดีโจโก วีโดโด กำลังสำรวจความเสียหายจากเหตุระเบิด
สถานที่: ซูราบายาและซีโดอาร์โจ ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 7°17′20″S 112°45′37″E﻿ / ﻿7.28889°S 112.76028°E﻿ / -7.28889; 112.76028 7°16′54″S 112°43′57″E﻿ / ﻿7.28167°S 112.73250°E﻿ / -7.28167; 112.73250 7°15′50″S 112°43′33″E﻿ / ﻿7.26389°S 112.72583°E﻿ / -7.26389; 112.72583 7°20′56″S 112°41′50″E﻿ / ﻿7.34889°S 112.69722°E﻿ / -7.34889; 112.69722 7°14′20″S 112°44′12″E﻿ / ﻿7.23889°S 112.73667°E﻿ / -7.23889; 112.73667
วันที่: 13–14 พฤษภาคม พ.ศ. 2561  การโจมตีในวันที่ 13 พฤษภาคม: 06:30 – 07:53 WIB (UTC+07:00) (โบสถ์ในซูราบายา)  20:30 – 21:20 WIB (UTC+07:00) (ซิโดจน) การโจมตีในวันที่ 14 พฤษภาคม: 08:50 WIB (UTC+07:00) (สนง.ตร. ซูราบายา) 
เป้าหมาย: โบสถ์ 3 แห่ง อพาร์ตเมนท์ 1 แห่ง สำนักงานตำรวจ 1 แห่ง
ประเภท: การระเบิดพลีชีพ
ตาย: 26 คน (ผู้ประสบเหตุ 13 คน, ผู้ก่อการร้าย 13 คน)
เจ็บ: 55
ผู้ก่อเหตุ: กลุ่ม Jamaah Ansharut Daulah (สาขาทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของกลุ่ม  ไอซิล)
เหตุระเบิดในเมืองซูราบายา พ.ศ. 2561 เป็นชุดของเหตุการณ์การก่อการร้ายที่เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ที่คริสตจักร 3 แห่งในเมืองซูราบายา ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ที่สุดอันดับสองของประเทศอินโดนีเซีย เหตุระเบิดเกิดขึ้นที่คริสตจักรคาทอลิกพระแม่มารีย์ (Gereja Katolik Santa Maria Tak Bercela, SMTB) บนถนนงาเกิลมาดียา โบสถ์คริสเตียน (Gereja Kristen Indonesia, GKI) บนถนนดีโปเนอโกโร และคริสตจักรเซนเทอร์เพนทาคอร์ด (Gereja Pantekosta Pusat Surabaya, GPPS) บนถนนอาร์จูโน เหตุระเบิดครั้งแรก ณ คริสตจักรคาทอลิกพระแม่มารีย์ และจนถึงครั้งที่สามภายในหนึ่งชั่วโมง
เหตุระเบิดครั้งที่สี่เกิดขึ้นที่อพาร์ตเมนท์ในเมืองซีโดอาร์โจ ตั้งอยู่ทางตอนใต้เมืองซูราบายา ซึ่งเหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อผู้ก่อการร้ายได้ตั้งระบบระเบิดไว้ภายในห้อง ซึ่งในห้องมีผู้เสียชีวิต 3 คน และเด็ก 2 คน, เด็กโตบาดเจ็บ เหตุระเบิดครั้งที่ห้าเกิดขึ้นหลักจากเหตุหนึ่งวัน ซึ่งเกิดขึ้นที่สำนักงานตำรวจเมืองซูราบายา (Mapolrestabes Surabaya) ผู้ก่อเหตุได้จุดระเบิดระหว่างที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาในสำนักงานตำรวจ
เมื่อบ่ายวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 มีผู้เสียชีวิตจากการระเบิดพลีชีพทั้งหมด 26 คน มีคนกว่า 50 คนได้รับบาดเจ็บ บางคนบาดเจ็บสาหัส เหตุระเบิดในครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากเหตุจลาจลมาโกบรีมบในเดปกซึ่งส่งผลให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเสียชีวิต 5 นาย เหตุระเบิดในครั้งนี้ถือได้ว่าร้ายแรงที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย หลังจากการโจมตีที่บาหลี ใน พ.ศ. 2545 จากการสืบสวนพบว่าผู้ที่ระเบิดพลีชีพเป็นครอบครัวจากประเทศซีเรีย
เหตุระเบิดในครั้งนี้ถือได้ว่าเป็นเหตุระเบิดที่สามารถตบตาและวางแผนได้ดีที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย นอกจากนี้ยังเป็นครั้งแรกของประวัติศาสตร์อินโดนีเซียที่มีเด็กอายุ 9 ขวบร่วมขบวนการเหตุระเบิดในครั้งนี้ด้วย
เอากุสทาแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค

สมเด็จพระจักรพรรดินีวิลเฮ็ล์ม หรือ เอากุสทาแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (พระนามเต็ม เอากุสทา มารี ลูอีเซอ คาทารีนา ; 30 กันยายน ค.ศ. 1811 – 7 มกราคม ค.ศ. 1890) เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซียและจักรพรรดินีเยอรมันพระองค์แรกในฐานะพระมเหสีในจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี
ในปี 1826 ขณะที่ทรงมีพระชนม์เพียง 14 ชันษา พระนางได้พบกับเจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งปรัสเซีย ว่าที่พระสวามีซึ่งแก่กว่าถึง 14 ปี เมื่อพบกันครั้งนั้น เจ้าชายวิลเฮล์มทรงดำริว่าเจ้าหญิงเอากุสทาเป็นสตรีที่ยอดเยี่ยม แต่ไม่น่าดึงดูดใจเท่าเจ้าหญิงมารีผู้เป็นพี่สาวของพระนาง ทั้งสองจำยอมต้องหมั้นกันทั้งที่เจ้า ชายวิลเฮ็ล์มทรงมีคนรักอยู่ก่อน (เจ้าหญิงเอลิซา รัดซีวีล แห่งโปแลนด์) ทั้งสองอภิเษกสมรสกันในปี ค.ศ. 1829 มีพระราชบุตรด้วยกัน 2 พระองค์
พระราชอิสริยยศ

ค.ศ. 1811 –  1829 เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
ค.ศ. 1829 –  1861 เจ้าหญิงเอากุสทา พระชายาในเจ้าชายวิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย
ค.ศ. 1861 – 1871 สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย
ค.ศ. 1871 –  1888 สมเด็จพระจักรพรรดินีเยอรมันและสมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย
ค.ศ. 1888 –  1890 สมเด็จพระพันปีหลวงแห่งเยอรมันและปรัสเซีย
เทศบาลตำบลลำนารายณ์

ลำนารายณ์ เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี เป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอชัยบาดาล มีระยะทางห่างจากกรุงเทพฯ ประมาณ 200 กิโลเมตร อาจกล่าวได้ว่าเป็นศูนย์กลางทางราชการ ธุรกิจ และการคมนาคมที่สำคัญในอำเภอชัยบาดาลก็ว่าได้
การเดินทาง > รถยนต์

การเดินทางโดยรถยนต์เพื่อเข้าสู่เทศบาลตำบลลำนารายณ์สามารถใช้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 205 (ถนนสุรนารายณ์),
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 (พุแค-เลย),
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2129 (ถนนคชเสนีย์)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2089 (มวกเหล็ก-ลำนารายณ์)
การเดินทาง > รถไฟ

ส่วนทางรถไฟจะเป็นสายแก่งคอย-บัวใหญ่ ลงที่สถานีรถไฟลำนารายณ์
การเดินทาง > รถประจำทาง

รถโดยสารที่มาถึงเทศบาลตำบลลำนารายณ์นั้นก็จะมี
รถตู้สายกรุงเทพฯ-ลำนารายณ์,
กรุงเทพฯ-ท่าหลวง-ลำนารายณ์,
รถโดยสารสายกรุงเทพฯ-เทพสถิต-ชัยภูมิ (รถโดยสารปรับอากาศชั้น 1 และ 2),
กรุงเทพฯ-หล่มสัก-ภูเรือ (รถโดยสารปรับอากาศชั้น 1 และ 2),
นครราชสีมา-เพชรบูรณ์ (รถโดยสารปรับอากาศชั้น 2),
ลพบุรี-ลำนารายณ์ (รถโดยสารพัดลม),
นครราชสีมา-เทพสถิต-ลำนารายณ์ (รถโดยสารพัดลม)
นครราชสีมา-ด่านขุนทด-ลำนารายณ์ (รถปรับอากาศชั้น 2)
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดลพบุรี |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  เขาสามยอด  บ้านหมี่  ลพบุรี  |  |
| เทศบาลตำบล |  กกโก  แก่งเสือเต้น  เขาพระงาม  เขาพระยาเดินธง  โคกตูม  โคกสลุด  โคกสำโรง  ดีลัง  ถนนใหญ่  ท่าโขลง  ท่าวุ้ง  ท่าศาลา  บางงา  บ้านท่าหลวง  ป่าตาล  พัฒนานิคม  โพตลาดแก้ว  ลำนารายณ์  สระโบสถ์  หนองม่วง  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กุดตาเพชร  เกาะแก้ว  เกาะรัง  แก่งผักกูด  โก่งธนู  เขาน้อย  เขารวก  เขาสมอคอน  เขาแหลม  คลองเกตุ  โคกกะเทียม  โคกเจริญ  โคกลำพาน  โคกสลุง  โคกสำโรง  โคกแสมสาร  งิ้วราย  ช่องสาริกา  ชอนน้อย  ชอนม่วง  ชอนสมบูรณ์  ชอนสารเดช  ชัยนารายณ์  ชัยบาดาล  เชียงงา  ซับจำปา  ซับตะเคียน  ซับสมบูรณ์  ดงดินแดง  ดงมะรุม  ดอนดึง  ดอนโพธิ์  ตะลุง  ถลุงเหล็ก  ทะเลชุบศร  ท่าแค  ท่าดินดำ  ท่ามะนาว  ท้ายตลาด  ท่าวุ้ง  ท่าหลวง  ทุ่งท่าช้าง  นาโสม  น้ำสุด  นิคมลำนารายณ์  นิยมชัย  บ่อทอง  บัวชุม  บางกะพี้ดงพลับ  บางขาม  บางขันหมาก  บางคู้  บางพึ่ง  บางลี่  บ้านกล้วย  บ้านข่อย  บ้านชี  บ้านทราย  บ้านเบิก  บ้านใหม่สามัคคี  ไผ่ใหญ่  พรหมมาสตร์  พุคา  เพนียด  โพธิ์เก้าต้น  โพธิ์ตรุ  โพนทอง  ม่วงค่อม  มหาโพธิ  มหาสอน  มะนาวหวาน  มุจลินท์  ยางโทน  ยางราก  ลำนารายณ์  ลำสนธิ  วังขอนขว้าง  วังจั่น  วังทอง  วังเพลิง  ศิลาทิพย์  สนามแจง  สะแกราบ  สายห้วยแก้ว  หนองกระเบียน  หนองแขม  หนองเต่า  หนองทรายขาว  หนองบัว  หนองผักแว่น  หนองม่วง  หนองมะค่า  หนองเมือง  หนองยายโต๊ะ  หนองรี  หลุมข้าว  ห้วยขุนราม  ห้วยโป่ง  ห้วยหิน  หัวลำ  หัวสำโรง  หินปัก  |  |
ฮ่อ

| --- | --- |
ภาพถ่ายชาวฮ่อหรือชาวจีนยูนนาน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
จังหวัดเชียงราย, จังหวัดเชียงใหม่, จังหวัดแม่ฮ่องสอน, จังหวัดลำปาง, จังหวัดพะเยา  ประเทศไทย
ภาษา
ภาษาจีน ภาษาไทยถิ่นเหนือ และภาษาไทยกลาง
ศาสนา
ตามประเพณีทั่วไปของชาวจีนฮั่นที่นับถือทั้ง 4 ศาสนาพร้อมกัน ได้แก่:  ศาสนาพื้นบ้านจีน,   ศาสนาพุทธนิกายมหายาน,   ลัทธิขงจื๊อ,   ศาสนาเต๋า นอกจากนี้ยังมีกลุ่มที่นับถือ ศาสนาอิสลาม และ ศาสนาคริสต์
ฮ่อ , จีนยูนนาน ภาษาไทยถิ่นเหนือเรียกว่า ห้อ  (อังกฤษ: Haw, จีน: 云南人) เป็นการเรียกกลุ่มชนเชื้อสายจีนที่อพยพลงมาจาก มณฑลยูนนาน ประเทศจีน โดยไม่จำแนกว่านับถือศาสนาใด เข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณพรมแดนระหว่างประเทศไทย พม่า และลาว มีทั้งอาศัยอยู่บนเทือกเขาและในเมือง ในประเทศไทยชาวฮ่อหรือชาวจีนยูนนานมักอาศัยอยู่ในจังหวัดเชียงราย เชียงใหม่ ลำปาง พะเยา และแม่ฮ่องสอน
การอพยพ

ชาวจีนฮ่อที่อพยพเข้ามานั้นพอจะแบ่งได้เป็น 3 กลุ่ม ได้แก่
กลุ่มพ่อค้าคาราวาน ที่ใช้ม้าต่างหรือ ล่อ เป็นพาหนะในการบรรทุกสินค้าผ่านมาทางฮ่องลึกหรือด่านแม่สาย เดินทางตามช่องทางนี้มาตั้งแต่โบราณ
กลุ่มจีนฮ่อลี้ภัย ในช่วงปราบปรามกบฏปันทาย นำโดยสุลต่านสุลัยมาน (Sulayman ibn Abd al-Rahman) หรือตู้เหวินซิ่ว (ภาษาจีนกลาง:杜文秀) ผู้สถาปนารัฐผิงหนานขึ้นในมณฑลยูนนานในช่วงปี ค.ศ. 1856–1873 แต่กลับถูกทางการราชวงศ์ชิงปราบปรามอย่างราบคาบ คาดการว่ามีผู้เสียชีวิตทั้งทหารและพลเรือนไปนับล้านคน
กลุ่มทหารกู้ชาติจีนอพยพเข้ามา หลังจากการปฏิวัติประเทศจีนประสบความสำเร็จในปี ค.ศ. 1949 ภายใต้การนำของเหมาเจ๋อตง ทำให้ทหารกองพล 93 ของจีนคณะชาติหรือพรรคก๊กมินตั๋งต้องถอยร่นลงมาอยู่ตามแนวชายแดนไทย-พม่า และต่อมาส่วนหนึ่งได้เดินทางไปอยู่ที่ประเทศไต้หวัน อีกส่วนหนึ่งปักหลักอยู่ทางภาคเหนือของไทย
ศิลปะและวัฒนธรรม > ภาษา

ชาวฮ่อหรือชาวจีนยูนนาน ใช้ภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ในการสื่อสารกับสมาชิกในครอบครัว คนรุ่นหลังสามารถอ่านเขียนภาษาจีนมาตรฐานได้ดี จะมีการสอนภาษาจีนในโรงเรียนไทย นักเรียนชาวฮ่อก็จะได้เรียนการเขียนอักษรจีนตัวย่อและพินอิน ครั้นเสร็จสิ้นการเรียนในโรงเรียนไทย พวกเขาจะเข้าเรียนโรงเรียนจีนต่อในช่วงภาคค่ำ โดยศึกษาการเขียนอักษรแบบจีนตัวเต็ม
ศิลปะและวัฒนธรรม > ประเพณี

ประเพณีชาวฮ่อหรือชาวจีนยูนนาน
ศิลปะและวัฒนธรรม > ประเพณี > งานปีใหม่หรือตรุษจีน

จะมีการเซ่นไหว้เจ้าที่ด้วยอาหาร ผลไม้ จุดประทัด ทุกคนต่างหยุดงาน และแต่งกายสวยงามเลี้ยงสุราอาหาร ให้ของขวัญแก่กัน มีการไหว้บิดามารดา(ไหว้บรรพบุรุษ)หรือสามีภรรยาที่ล่วงลับไปแล้ว
ศิลปะและวัฒนธรรม > ประเพณี > การขึ้นบ้านใหม่

จะมีการเซ่นเจ้าอย่างแบบจีนโดยเอาผ้าผืนใหญ่ มาเขียนตัวอักษรจีนปิดไว้บนขื่อและประตู ห้อยชายลง เจ้าของบ้านจะฆ่าหมู ไก่ เป็ด และแพะ ปรุงเป็นอาหารเลี้ยงชาวบ้าน คนเฒ่าคนแก่มารับประทานน้ำชา อาหาร มีการเล่นละครแบบยูนนานคล้าย ๆ งิ้ว
ศิลปะและวัฒนธรรม > ลักษณะบ้านเรือน

ชาวฮ่อนิยมตั้งบ้าน เรือนที่ล้อมรอบด้วยภูเขา อยู่กันเป็นกลุ่ม ไม่มีชนชาติอื่นเข้าไปตั้งบ้านเรือนอยู่ปะบน การปลูกบ้านของชาวฮ่อ จะใช้ดินมาปั้นเป็นก้อน ๆ โดยไม่ต้องเผาไฟ ทำเป็นอิฐก่อกันเป็นตึก 2 ชั้นเตี้ย ๆ ข้างบนทึบ ชายคายื่นล้ำลงมาเพื่อกันไม่ให้ฝนสาดฝาพังทลาย และเพื่อป้องกันอิฐดิบนั้น ชาวฮ่อจึงใช้ปูนผสมดินเหนียวกับทรายฉาบนอกอีกชั้นหนึ่ง
ศิลปะและวัฒนธรรม > อาหาร

อาหารของชาวฮ่อหรือจีนยูนนาน รู้จักกันในชื่ออาหาร Dian เป็นอาหารของชาวจีนฮั่นผสมผสานกับชนกลุ่มน้อยในมณฑลยูนนานในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน เนื่องจากเป็นจังหวัดที่มีชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์มากที่สุด อาหารของยูนนานจึงมีความหลากหลายอย่างมาก อาหารยูนนานหลายมีรสชาติค่อนข้างเผ็ด และมีเห็ดเป็นส่วนประกอบ ดอกไม้ เฟิร์น สาหร่าย และแมลง ก็นำมาทำอาหารได้เช่นกัน อาหารของชาวจีนยูนนานมีความไกล้เคียงกับอาหารของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากมีพรมแดนติดกับภูมิภาคนี้และได้ผสมผสานกับอาหารของชนกลุ่มน้อยในพื้นที่อีกด้วย อาหารของชาวจีนยูนนานจึงมีความหลากหลาย
สามผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของชาวจีนยูนนาน คือ ชาผูเอ่อร์ ซึ่งได้รับการปลูกแบบดั้งเดิม และ แฮม Xuanwei ซึ่งมักใช้ปรุงรสอาหารตุ๋นและเคี่ยวในอาหารจีน รวมไปถึงสำหรับทำน้ำสต็อกและน้ำซุป และ ฮวาเจียว guoqiao ใช้ทำพริกปิ้งย่างของจีนหรือที่คนไทยเรียนว่า หม่าล่า และยังใช้ทำซุปก๋วยเตี๋ยวไก่อีกด้วย
อาหารยูนนานมีความเป็นเอกลักษณ์ เช่น ชีส Rubing และ ชีส Rushan และและอิทธิพลอื่นๆ ได้แก่ อิทธิพลของมองโกเลียในสมัยราชวงศ์หยวน (เช่น การตั้งถิ่นฐานชาวเอเชียกลางในยูนนาน) และอิทธิพลของอินเดียและทิเบตที่มีต่ออาหารของชาวฮ่อหรือชาวจีนยูนนาน
ก๋วยเตี๋ยวยูนนานที่จังหวัดเชียงราย
ชาวนาซี
ชาวจีนยูนนานมุสลิม
ชายแดนพม่ายูนนาน
บ้านจีนยูนนานในจีน