stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรรคกล้าธรรม
บทบาททางการเมือง > การย้ายเข้ามาของกลุ่มร้อยเอกธรรมนัส > ครั้งที่สอง

จากนั้นในวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2567 หลังจากที่ร้อยเอกธรรมนัสประกาศแยกทางเดินกับพลเอก ประวิตร วงษ์สุวรรณ หัวหน้าพรรคพลังประชารัฐ จากกรณีที่ไม่มีชื่อของร้อยเอกธรรมนัสในโผคณะรัฐมนตรีชุดใหม่ของแพทองธาร ชินวัตร นายกรัฐมนตรี ก็มีกระแสข่าวว่าร้อยเอกธรรมนัสเตรียมนำ ส.ส. ในสังกัดของตนเองออกจากพรรคพลังประชารัฐมาสังกัดพรรคกล้าธรรม และในการเสนอชื่อผู้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีในสัดส่วนของร้อยเอกธรรมนัสนั้น มีชื่อของนฤมล ภิญโญสินวัฒน์ ถูกเสนอชื่อให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ แทนร้อยเอกธรรมนัส กระทั่งวันที่ 3 กันยายน ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีชุดใหม่ โดยมีรัฐมนตรีในโควต้าของร้อยเอกธรรมนัสในนามพรรคกล้าธรรมจำนวน 2 คน คือ นฤมล ภิญโญสินวัฒน์ ในตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และ อิทธิ ศิริลัทธยากร ในตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
บทบาททางการเมือง > สนับสนุนการเลือกตั้งท้องถิ่น

แม้จะไม่ได้มีการส่งผู้สมัครลงสมัครในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2568 โดยตรง แต่ก็มีการสนับสนุนจากร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า และสมาชิกพรรคอยู่ โดยมีการสนับสนุนผู้สมัครทั้ง 5 ราย ดังนี้
เจษฎา ญาณประภาศิริ ผู้สมัครนายก อบจ.สมุทรสงคราม
ณภาภัช อัญชสาณิชมน ผู้สมัครนายก อบจ.ปราจีนบุรี สังกัดพรรคเพื่อไทย
พงษ์ศักดิ์ จ่าแก้ว ผู้สมัครนายก อบจ.สุราษฎร์ธานี
ศรัณยา สุวรรณพรหม ผู้สมัครนายก อบจ.หนองบัวลำภู
อับดุลลักษณ์ สะอิ ผู้สมัครนายก อบจ.นราธิวาส
ภายหลังการเลือกตั้งเสร็จสิ้น เจษฎา, ณภาภัช, และศรัณยาได้รับเลือกตั้ง โดยเจษฎา, ศรัณยา, และอับดุลลักษณ์เข้าเป็นสมาชิกพรรคกล้าธรรมในเวลาต่อมา
และยังมีการสนับสนุนผู้สมัครสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด โดยสนับสนุนกฤตพร คงเคว็จ ภรรยาของ ชนนพัฒฐ์ นาคสั้ว สส.สงขลา ลงสมัครสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลา เขต 1 โดยกฤตพรได้รับเลือกตั้งในเวลาต่อมา
นอกจากนี้ ธรรมนัสได้ให้สัมภาษณ์ไว้ว่า อีกไม่นานนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา (ธวัช สุทธวงค์ สังกัดพรรคเพื่อไทยในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2567) และจังหวัดมุกดาหาร (วีระพงษ์ ทองผา) ก็จะมาสังกัดอยู่กับพรรคกล้าธรรมด้วย
บุคลากร > หัวหน้าพรรค

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | รูป | ชื่อ | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | ตำแหน่งสำคัญ |
พรรคเศรษฐกิจไทย
| 1 |  | ประสงค์ วรารัตนกุล | 7 เมษายน พ.ศ. 2563 | 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 |  |
| - |  | รัชนี ศิวะเวช | 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 | 12 ธันวาคม พ.ศ. 2564   (รักษาการ) |  |
| 2 |  | ปัญญา พุกราชวงศ์ | 12 ธันวาคม พ.ศ. 2564 | 18 มีนาคม พ.ศ. 2565 | - |
| 3 |  | พลเอก วิชญ์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา | 18 มีนาคม พ.ศ. 2565 | 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 | • อดีตเลขาธิการราชตฤณมัยสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์   • เลขาธิการคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย |
| 4 |  | ร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า | 10 มิถุนายน พ.ศ. 2565 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2565 | • อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ |
| 5 |  | เชวงศักดิ์ ใจคำ | 10 ตุลาคม พ.ศ. 2565 | 20 มิถุนายน พ.ศ. 2566 | • อดีตปลัดจังหวัดตาก   • อดีตนายอำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา |
พรรคกล้าธรรม
| 1 |  | เชวงศักดิ์ ใจคำ | 20 มิถุนายน พ.ศ. 2566 | 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 | • อดีตปลัดจังหวัดตาก   • อดีตนายอำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา |
| 2 |  | นฤมล ภิญโญสินวัฒน์ | 6 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | ปัจจุบัน | • อดีตโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี   • อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงแรงงาน   • อดีตผู้แทนการค้าไทย   • รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ |
บุคลากร > เลขาธิการพรรค

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | รูป | ชื่อ | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | ตำแหน่งสำคัญ |
พรรคเศรษฐกิจไทย
| 1 |  | เมธาวี เนตรไสว | 7 เมษายน พ.ศ. 2563 | 12 ธันวาคม พ.ศ. 2564 |  |
| 2 |  | ปราโมทย์ ปรีพูล | 12 ธันวาคม พ.ศ. 2564 | 18 มีนาคม พ.ศ. 2565 | - |
| 3 |  | ร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า | 18 มีนาคม พ.ศ. 2565 | 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 | • อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ |
| 4 |  | ไผ่ ลิกค์ | 10 มิถุนายน พ.ศ. 2565 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2565 | • สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกำแพงเพชร 3 สมัย |
| 5 |  | สัจจวิทย์ ลีลาวณิชย์ | 10 ตุลาคม พ.ศ. 2565 | 20 มิถุนายน พ.ศ. 2566 | • รองนายกเทศมนตรีเมืองพะเยา |
พรรคกล้าธรรม
| 1 |  | สัจจวิทย์ ลีลาวณิชย์ | 20 มิถุนายน พ.ศ. 2566 | 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 | • รองนายกเทศมนตรีเมืองพะเยา |
| 1 |  | สัจจวิทย์ ลีลาวณิชย์ | 6 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 | • รองนายกเทศมนตรีเมืองพะเยา |
| 2 |  | ไผ่ ลิกค์ | 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 | ปัจจุบัน |  |
บุคลากร > กรรมการบริหารพรรค

| ลำดับ | ชื่อ | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | นฤมล ภิญโญสินวัฒน์ | หัวหน้าพรรค |
| 2 | ไผ่ ลิกค์ | เลขาธิการพรรค |
| 3 | บุญยิ่ง นิติกาญจนา | เหรัญญิกพรรค |
| 4 | อรรถกร ศิริลัทธยากร | นายทะเบียนสมาชิกพรรค |
| 5 | กฤดิทัช แสงธนโยธิน | รองหัวหน้าพรรค |
| 6 | ชัยทิพย์ กมลพันธ์ทิพย์ | รองหัวหน้าพรรค |
| 7 | นเรศ ธำรงค์ทิพยคุณ | รองหัวหน้าพรรค |
| 8 | บุญสิงห์ วรินทร์รักษ์ | รองหัวหน้าพรรค |
| 9 | รัชนี พลซื่อ | รองหัวหน้าพรรค |
| 10 | สัมพันธ์ มะยูโซ๊ะ | รองหัวหน้าพรรค |
| 11 | อัครแสนคีรี โล่ห์วีระ | โฆษกพรรค |
| 12 | จตุพร กมลพันธ์ทิพย์ | กรรมการบริหารพรรค |
| 13 | จำลอง ภูนวนทา | กรรมการบริหารพรรค |
| 14 | จีรเดช ศรีวิราช | กรรมการบริหารพรรค |
| 15 | เชาวฤทธิ์ ขจรพงศ์กีรติ | กรรมการบริหารพรรค |
| 16 | ชนนพัฒฐ์ นาคสั้ว | กรรมการบริหารพรรค |
| 17 | บัญชา เดชเจริญศิริกุล | กรรมการบริหารพรรค |
| 18 | ปกรณ์ จีนาคำ | กรรมการบริหารพรรค |
| 19 | ปรีดา บุญเพลิง | กรรมการบริหารพรรค |
| 20 | เพชรภูมิ อาภรณ์รัตน์ | กรรมการบริหารพรรค |
| 21 | ภาคภูมิ บูลย์ประมุข | กรรมการบริหารพรรค |
| 22 | สะถิระ เผือกประพันธุ์ | กรรมการบริหารพรรค |
| 23 | องอาจ วงษ์ประยูร | กรรมการบริหารพรรค |
| 24 | อนุรัตน์ ตันบรรจง | กรรมการบริหารพรรค |
| 25 | อามินทร์ มะยูโซ๊ะ | กรรมการบริหารพรรค |
| 26 | สุชาติ อุสาหะ | กรรมการบริหารพรรค |
| 27 | อนุกูล พฤกษานุศักดิ์ | กรรมการบริหารพรรค |
| 28 | ณมาณิตา กลับบ้านเกาะ | กรรมการบริหารพรรค |
| 29 | อนงค์นาจ จ่าแก้ว | กรรมการบริหารพรรค |
| 30 | พรชัย อินทรสุข | กรรมการบริหารพรรค |
| 31 | ทัศนาพร เกษเมธีการุณ | กรรมการบริหารพรรค |
| 32 | ธนวรรณ เกษเมธีการุณ | กรรมการบริหารพรรค |
|  |  | กรรมการบริหารพรรค |
การเลือกตั้ง

พรรคเศรษฐกิจไทยส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งครั้งแรกคือการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง เขต 4 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2565 ซึ่งทางพรรคได้ส่งนายวัฒนา สิทธิวัง สส.ในพื้นที่เดิม ลงสมัครรับเลือกตั้ง หลังจากที่พ้นจากตำแหน่งเนื่องจากศาลฎีกามีคำสั่งให้เลือกตั้งใหม่ ปรากฎว่าไม่ได้รับเลือกตั้ง
ต่อมาพรรคเศรษฐกิจไทยได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคกล้าธรรม และไม่ได้ส่งผู้สมัครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
การเลือกตั้ง > เลือกตั้งซ่อม

| เขตเลือกตั้ง | วันเลือกตั้ง | ผู้สมัคร | คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำปาง เขต 4 | 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 | วัฒนา สิทธิวัง | 30,451 |  พ่ายแพ้ |
เชิงอรรถ

↑  สส.จากพรรคใหม่, พรรคท้องที่ไทย, พรรคพลังสังคมใหม่, และพรรคครูไทยเพื่อประชาชน
แหล่งข้อมูลอื่น

พรรคกล้าธรรม ที่เฟซบุ๊ก
พรรคกล้าธรรม ที่อินสตาแกรม
พรรคกล้าธรรม ที่ติ๊กต็อก
| ด ค กพรรคกล้าธรรม |
| --- | --- | --- |
| หัวหน้าพรรค |  ประสงค์ วรารัตนกุล  รัชนี ศิวะเวช  ปัญญา พุกราชวงศ์  วิชญ์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา  ธรรมนัส พรหมเผ่า  เชวงศักดิ์ ใจคำ  นฤมล ภิญโญสินวัฒน์  |  |
| เลขาธิการพรรค |  เมธาวี เนตรไสว  ปราโมทย์ ปรีพูล  ธรรมนัส พรหมเผ่า  ไผ่ ลิกค์(1)  สัจจวิทย์ ลีลาวณิชย์  ไผ่ ลิกค์(2)  |  |
| ประธานที่ปรึกษาพรรค | ธรรมนัส พรหมเผ่า |  |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้อง |  กลุ่มธรรมนัส  พรรคพลังประชารัฐ  |  |
| ด ค กพรรคการเมืองไทย |
| --- | --- |
พรรคในสภาผู้แทนราษฎรไทย  (สมัยล่าสุด, พ.ศ. 2566–ปัจจุบัน):  พรรคประชาชน (143)  พรรคเพื่อไทย (142)  พรรคภูมิใจไทย (70)  พรรครวมไทยสร้างชาติ (36)  พรรคประชาธิปัตย์ (25)  พรรคกล้าธรรม (24)  พรรคพลังประชารัฐ (20)  พรรคชาติไทยพัฒนา (10)  พรรคประชาชาติ (9)  พรรคไทยสร้างไทย (6)  พรรคชาติพัฒนา (3)  พรรคไทรวมพลัง (2)  พรรคประชาธิปไตยใหม่ (1)  พรรคเป็นธรรม (1)  พรรคเสรีรวมไทย (1)  พรรคไทยก้าวหน้า (1) 
พรรคที่เคยเป็นแกนนำรัฐบาล:  คณะราษฎร  พรรคสหชีพ  พรรคแนวรัฐธรรมนูญ  พรรคประชาธิปัตย์  พรรคธรรมาธิปัตย์ (พ.ศ. 2498)  พรรคเสรีมนังคศิลา  พรรคชาติสังคม  พรรคสหประชาไทย  พรรคกิจสังคม  พรรคชาติไทย  พรรคสามัคคีธรรม  พรรคความหวังใหม่  พรรคไทยรักไทย  พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)  พรรคเพื่อไทย  พรรคพลังประชารัฐ 
พรรคที่เคยมีสมาชิก ในสภาผู้แทนราษฎร:  กล้าธรรม  ก้าวหน้า (พ.ศ. 2488)  ก้าวหน้า (พ.ศ. 2526)  ก้าวไกล  กิจประชาคม  กิจประชาธิปไตย (พ.ศ. 2522)  กิจสังคม  เกษตรกร (พ.ศ. 2517)  เกษตรสังคม  ขบวนการไฮด์ปาร์ค  ครูไทยเพื่อประชาชน  ความหวังใหม่  ชาติไทย  ชาติไทยพัฒนา  ชาตินิยม  ชาติประชาชน (พ.ศ. 2522)  ชาติประชาธิปไตย (พ.ศ. 2525)  ชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535)  ชาติพัฒนา (พ.ศ. 2550)  ชาติสังคม  ถิ่นไทย  ท้องที่ไทย  ไท (พ.ศ. 2517)  ไท (พ.ศ. 2539)  ไทรวมพลัง  ไทรักธรรม  ไทสังคม  ไทยก้าวหน้า (พ.ศ. 2565)  ไทยรักไทย  ไทยสร้างไทย  ไทยศรีวิไลย์  ธรรมสังคม  ธรรมาธิปไตย  ธรรมาธิปัตย์ (พ.ศ. 2498)  นำไทย  แนวประชาธิปไตย  แนวรัฐธรรมนูญ  แนวร่วมสังคมนิยม  ประชากรไทย  ประชาชน (พ.ศ. 2490)  ประชาชน (พ.ศ. 2531)  ประชาชน (พ.ศ. 2567)  ประชาชนปฏิรูป  ประชาชาติ (พ.ศ. 2561)  ประชาธรรม  ประชาธรรมไทย  ประชาธิปไตย  ประชาธิปไตยใหม่  ประชาธิปัตย์  ประชานิยม  ประชาภิวัฒน์ (พ.ศ. 2561)  ประชาราช  ประชาราษฎร์ (พ.ศ. 2501)  ประชาเสรี  เป็นธรรม  แผ่นดินไทย (พ.ศ. 2517)  พลังชล  พลังท้องถิ่นไท  พลังธรรม  พลังธรรมใหม่  พลังปวงชนไทย  พลังประชาชน (พ.ศ. 2517)  พลังประชาชน (พ.ศ. 2541)  พลังประชารัฐ  พลังสังคมประชาธิปไตย  พลังสังคมใหม่  พลังใหม่  พลเมืองไทย  พัฒนาจังหวัด  พิทักษ์ไทย  เพื่อชาติ  เพื่อชาติไทย  เพื่อไทย  เพื่อแผ่นดิน  ฟื้นฟูชาติไทย  ภูมิใจไทย  มวลชน  มหาชน  มาตุภูมิ  มัชฌิมาธิปไตย  รักประเทศไทย  รักษ์ผืนป่าประเทศไทย  รักษ์สันติ  รวมไทยสร้างชาติ  รวมแผ่นดิน  รวมพลัง  ราษฎร (พ.ศ. 2529)  แรงงาน  เศรษฐกิจใหม่  เศรษฐกร  สนับสนุนนโยบายเกรียงศักดิ์  สยามปฏิรูป  สยามใหม่  สหชีพ  สหประชาไทย  สหประชาธิปไตย  สหภูมิ  สังคมก้าวหน้า  สังคมชาตินิยม  สังคมนิยมแห่งประเทศไทย  สังคมประชาธิปไตย (พ.ศ. 2525)  สันติชน  สัมมาชีพ-ช่วยชาวนา  สามัคคีธรรม  เสรีชน  เสรีธรรม (พ.ศ. 2522)  เสรีธรรม (พ.ศ. 2535)  เสรีนิยม (พ.ศ. 2525)  เสรีประชาธิปไตย  เสรีมนังคศิลา  เสรีรวมไทย  ใหม่  อธิปัตย์  อนาคตใหม่  อิสระ (พ.ศ. 2499)  อิสระ (พ.ศ. 2512)  เอกภาพ 
  สถานีย่อย:การเมือง  การเมืองไทย 
ตราสัญลักษณ์ของพรรคเศรษฐกิจไทย (2565-2566)
สิริพงศ์ อังคสกุลเกียรติ

| สิริพงศ์ อังคสกุลเกียรติป> ช., ป.ม. |
| --- | --- |
สิริพงศ์ ในปี พ.ศ. 2567

ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงศึกษาธิการ
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  14 กันยายน พ.ศ. 2566
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ
ดำรงตำแหน่ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 (ข้อผิดพลาด: แม่แบบ:อายุปีและวัน รองรับเฉพาะปีพุทธศักราช กรุณาใช้ แม่แบบ:Age in years and days หากใช้ปีคริสต์ศักราช )
ดำรงตำแหน่ง 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 – 20 มีนาคม พ.ศ. 2566 (ข้อผิดพลาด: แม่แบบ:อายุปีและวัน รองรับเฉพาะปีพุทธศักราช กรุณาใช้ แม่แบบ:Age in years and days หากใช้ปีคริสต์ศักราช )
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 สิงหาคม พ.ศ. 2519 (48 ปี) อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ
พรรคการเมือง: ชาติไทย (2547–2551) ชาติไทยพัฒนา (2552–2561) ภูมิใจไทย (2561–ปัจจุบัน)

สิริพงศ์ อังคสกุลเกียรติ (เกิด 26 สิงหาคม พ.ศ. 2519) ชื่อเล่น โต้ง เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ สังกัดพรรคภูมิใจไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (เพิ่มพูน ชิดชอบ)
ประวัติ

สิริพงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2519 ที่ตำบลเมืองเหนือ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นบุตรของนายฉัฐมงคล อังคสกุลเกียรติ นายกเทศมนตรีเทศบาลเมืองศรีสะเกษ และนางสกุลทิพย์ อังคสกุลเกียรติ
สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา จากโรงเรียนมารีวิทยา ศรีสะเกษ ระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ระดับปริญญาตรี จากวิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ระดับปริญญาโท สาขาการจัดการระบบสารสนเทศ (MIS) จากมหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ ประเทศสหรัฐอเมริกา (United States of America) และระดับปริญญาเอก 
คณะเกษตร สาขาเกษตรเขตร้อน (หลักสูตรนานาชาติ) จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
การทำงาน

แต่เดิมครอบครัวทำอาชีพโรงสีไฟ แต่ต่อมาประสบภาวะขาดทุน จึงหันมาประกอบธุรกิจค้าวัสดุก่อสร้าง จำหน่ายคอนกรีตผสมเสร็จ รายเดียวในจังหวัดศรีสะเกษ กิจการเติบโตตามลำดับ ครอบครัวมีฐานะดีขึ้น ก่อนที่บิดาจะสนับสนุนให้สิริพงศ์เรียนทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยรังสิต
หลังเรียนจบ เขาทำงานที่บริษัทที่ปรึกษาออกแบบถนนของกรมทางหลวงชนบท และกรมโยธาธิการ ก่อนตัดสินใจไปเรียนปริญญาโทที่ประเทศสหรัฐอเมริกา หลังเรียนจบ กลับมาสานต่อโครงการบ้านจัดสรรของครอบครัวในจังหวัดศรีสะเกษ กระทั่งปิดโครงการสำเร็จ บิดาจึงนำกำไรมาซื้อที่ดินอีกแปลงหนึ่งให้เป็นสมบัติเพื่อต่อยอดธุรกิจ เขาจึงได้ก่อตั้ง ห้างหุ้นส่วนจำกัด สิริมงคลพร๊อพเพอร์ตี้ ประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทบ้านเดี่ยว ทั้งหมด 7 โครงการ รวมกว่า 1 พันยูนิตในพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษ รวมทั้งทาวน์โฮมและอาคารพาณิชย์ ก่อนขยายธุรกิจบ้านจัดสรรไปยังพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานี
นอกจากนี้ สิริพงศ์ยังเคยทำธุรกิจอื่นอีก อาทิ โรงเรียนกวดวิชา ธุรกิจรถนำเข้า ร้านอาหารญี่ปุ่น ธุรกิจเฟรนส์ไชส์ ร้านกาแฟ รวมทั้งเป็นนายทุนให้กับ ไทบ้าน เดอะซีรีส์ และภาคต่อของภาพยนตร์ดังกล่าว
ในปี 2561 เขาได้ยื่นสมัครในการสรรหาผู้ว่าการการกีฬาแห่งประเทศไทย แต่ไม่ได้รับคัดเลือก
งานการเมือง

สิริพงศ์ก้าวสู่การเมือง เป็น สส.ศรีสะเกษ พรรคชาติไทย เมื่อปี 2550 และเป็นกรรมการบริหารพรรคชาติไทย แต่ถูกตัดสิทธิทางการเมือง 5 ปี ในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2551 (บ้านเลขที่ 109) กระทั่งพ้นกำหนดเวลาถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง จึงได้เข้าสังกัดพรรคชาติไทยพัฒนาและเคยถูกวางตัวเป็นเลขาธิการพรรค
ต่อมานายสิริพงศ์ก็ย้ายสังกัดมาอยู่พรรคภูมิใจไทย ก่อนที่จะลงสมัคร สส. ศรีสะเกษ เขต 1 พรรคภูมิใจไทย ชนะธเนศ เครือรัตน์ ผู้สมัครจากพรรคเพื่อไทย กว่า 9.6 พันคะแนน เป็น สส. สมัยที่ 2 ได้เป็นผลสำเร็จ
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

นายสิริพงศ์ อังคสกุลเกียรติ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดศรีสะเกษ สังกัดพรรคชาติไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จังหวัดศรีสะเกษ สังกัดพรรคภูมิใจไทย
งานการเมือง > การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทย

ในการประชุมร่วมกันของรัฐสภา เพื่อลงมติเลือกนายกรัฐมนตรี ปรากฏว่าเขาลงมติขัดต่อมติพรรคที่เลือกพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา โดยตัวเขาได้งดออกเสียงในการลงมติครั้งนั้น
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2560 | ไทบ้าน เดอะซีรีส์ | เสี่ยโต้ง | รับเชิญ |
| 2561 | ไทบ้าน เดอะซีรีส์ 2.2 |  | รับเชิญ |
| 2563 | ไทบ้าน x BNK48 จากใจผู้สาวคนนี้ | คนให้เช่าจักรยาน | รับเชิญ |
| 2565 | หมอปลาวาฬ | รปภ. | รับเชิญ |
| 2566 | สัปเหร่อ | คนงาน | รับเชิญ |
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2565 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
ประเทศอินเดีย
นิรุกติศาสตร์

อ้างอิงจากพจนานุกรมภาษาอังกฤษของอ็อกซ์ฟอร์ด (ฉบับที่สาม ปี 2009) ชื่อประเทศ "อินเดีย" มาจากภาษาละติน India ซึ่งหมายถึงภูมิภาคเอเชียใต้และภูมิภาคอื่น ๆ ทางตะวันออก และบางหลักฐานยังชี้ให้เห็นว่าคำนี้มีที่มาจากภาษากรีกคอยนี Ἰνδία; และภาษากรีกโบราณ Ἰνδός ซึ่งใช้เรียกบริเวณตะวันออกของอาณาจักร และยังหมายถึง "ชาวสินธุ" ซึ่งเป็นการกล่าวถึงผู้คนบริเวณอนุทวีปอินเดียที่เข้ามาตั้งรกรากบริเวณแม่น้ำสินธุ
นอกจากนี้ยังมีการใช้คำว่า Hindustan ซึ่งเป็นภาษาเปอร์เซียกลาง เพื่อใช้เรียกประเทศอินเดียซึ่งเริ่มมีการใช้ในสมัยจักรวรรดิโมกุล โดยคำว่า Hindustan มีความหมายหลากหลาย แต่นักภาษาศาสตร์สากลได้นิยามว่าหมายถึงภูมิภาคทั้งหมดที่ครอบคลุมบริเวณอินเดียตอนเหนือและประเทศปากีสถานในปัจจุบัน แต่ในบางครั้งคำนี้สามารถสื่อถึงแผ่นดินอินเดียทั้งประเทศได้เช่นกัน
ประวัติศาสตร์

ประวัติศาสตร์ของประเทศอินเดียมีต้นกำเนิดมาจากลุ่มแม่น้ำสินธุ ซึ่งเป็นแหล่งอารยธรรมแรกของอินเดียที่รุ่งเรืองเมื่อประมาณ 2,600 ปีถึง 1,900 ปีก่อนคริสตกาล ต่อมาเมื่อประมาณ 2,000 ถึง 15,000 ปีก่อนคริสตกาล ชาวอินโด-อารยันจากเอเชียกลางอพยพ เข้ามาในอินเดีย และพบกับอารยธรรมสินธุ ทั้งสองอารยธรรมได้ผสมผสานรวมกันเป็นอารยธรรมพระเวทโดยหลักฐานที่สำคัญที่สุดของอารยธรรมนี้คือ คัมภีร์พระเวท ซึ่งเป็นวรรณกรรมทางศาสนาในภาษาสันสกฤต และเป็นรากฐานของศาสนาฮินดู ระบบกฎหมายและการปกครอง ตลอดจนขนบธรรมมเนียมประเพณีของ ชาวอินเดีย อันเป็นที่มาของชื่อยุคพระเวทคัมภีร์ฤคเวทเป็นพระเวทที่เก่าแก่ที่สุด ต่อมาจึงมีคัมภีร์ยชุรเวท สามเวทอาถรรพเวท และมหากาพย์ทั้งหลายซึ่งได้แก่ รามายณะและมหาภารตะ ซึ่งถือกำเนิดในช่วงประมาณพุทธกาลตอนปลายสมัยพระเวท ชาวอารยันในอินเดียอยู่กันเป็นเผ่า เลี้ยงสัตว์เร่ร่อน แต่ต่อมาเริ่มรู้จักเพาะปลูกตั้งรกราก มีการค้าขายทำให้บางเผ่ารวบรวมตั้งตนเป็นอาณาจักรใหญ่ได้และเริ่มมีระบบวรรณะชัดเจน
ต่อมา อารยธรรมอิสลามได้เริ่มขยายอิทธิพลเข้ามาในอินเดียตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 โดยพ่อค้ามุสลิมจากตะวันออกกลางและจักรวรรดิอาหรับได้ส่งกองทัพมาโจมตีแคว้นซินด์ (ปัจจุบันอยู่ในปากีสถาน) จักรวรรดิที่มีความยิ่งใหญ่ในสมัยนั้น คือ จักรวรรดิโมกุล (คริสต์ศตวรรษที่ 16-18) เป็นสมัยที่มีการแพร่ขยายอิทธิพลวัฒนธรรมโมกุลอย่างกว้างขวางทั้งในด้านการปกครอง ภาษา ศิลปะ สถาปัตยกรรม และศาสนาอิสลาม
ในสมัยของจักรพรรดิออรังเซพ (Aurangzeb) ซึ่งเป็นผู้เคร่งศาสนาอิสลามได้ออกกฎหมายที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งระหว่างชาวฮินดูและมุสลิมและเป็นเหตุให้ชาวอินเดียต่อต้านอำนาจของจักรวรรดิเมื่อสิ้นอำนาจของพระองค์ จักรวรรดิโมกุลก็ค่อย ๆแตกแยกและเสื่อมลง เป็นโอกาสให้อังกฤษเข้ามามีอำนาจแทนที่อังกฤษเริ่มเข้าไปมีอิทธิพลในอนุทวีปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยเข้าไปการค้าขายพร้อม ๆ กับการเข้าไปครอบครองดินแดนและแทรกแซงการเมืองท้องถิ่น
จนกระทั่งอินเดียตกอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษในปี 1877 โดยมีสมเด็จพระราชินีวิคตอเรียแห่งอังกฤษทรงดำรงตำแหน่งสมเด็จพระเจ้าจักรพรรดินีแห่งอินเดีย หลังจากการรณรงค์ต่อสู้กับการปกครองของอังกฤษมาเป็นเวลานาน ภายใต้การนำของมหาตมา คานธี และ ชวาหะร์ลาล เนห์รู อินเดียจึงได้รับเอกราชและร่วมเป็นสมาชิกอยู่ภายใต้เครือจักรภพเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2490 โดยยังมีพระมหากษัตริย์ของอังกฤษเป็นประมุข และทรงแต่งตั้งข้าหลวงใหญ่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระองค์ ต่อมาในวันที่ 26 มกราคม 1947 ได้มีการสถาปนาสาธารณรัฐอินเดียโดยมีประธานาธิบดีเป็นประมุขของรัฐ และนายชวาหะร์ลาล เนห์รู ดำรงตำแหน่งประธานมนตรีคนแรก
การเมืองการปกครอง > บริหาร

บทความหลัก: รัฐบาลอินเดีย
การปกครองของอินเดียเป็นระบอบประชาธิปไตยระบบรัฐสภา แยกศาสนาออกจากการเมือง แบ่งอำนาจการปกครองเป็นสาธารณรัฐ (Secular Democratic Republic with a parliamentary system) แบ่งเป็น 29 รัฐ และดินแดนสหภาพ (Union Territories) อีก 7 เขต
การปกครองของอินเดียมีรัฐธรรมนูญเป็นแม่บท มีประธานาธิบดีเป็นประมุขของรัฐ และประมุขของฝ่ายบริหารตามบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญ แต่อำนาจในการบริหารที่แท้จริงอยู่ที่ประธานมนตรี ประธานาธิบดีคนปัจจุบัน คือ นาย ราม นาถ โกวินท์ เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2017 ในฐานะประธานาธิบดีคนที่ 13 ส่วนประธานมนตรีคนปัจจุบันคือนายนเรนทระ โมที (Narendra Modi) เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2014 ในฐานะประธานมนตรีคนที่ 15 โดยประธานมนตรี เป็นผู้ที่มีอำนาจในการบริหารอย่างแท้จริง ดำรงตำแหน่งคราวละ 5 ปี ได้รับการแต่งตั้งโดยตรงจากประธานาธิบดี เป็นหัวหน้าคณะรัฐมนตรี (Council of Ministers) ซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี โดยการเสนอแนะของประธานมนตรี คณะรัฐมนตรีประกอบด้วย รัฐมนตรีว่าการ (Cabinet Ministers) รัฐมนตรีที่ขึ้นตรงต่อประธานมนตรี (Ministers of State – Independent Charge) และรัฐมนตรีช่วยว่าการ (Ministers of State)
รัฐบาลอินเดียชุดปัจจุบันมี 66 คน ประกอบด้วย ประธานมนตรี 1 คน รัฐมนตรีว่าการ (Cabinet Ministers) 26 คน และรัฐมนตรีที่ขึ้นตรงต่อประธานมนตรี (Ministers of State with Independent Charge) และรัฐมนตรีช่วยว่าการ (Ministers of State) 39 คน รวม 66 คน
การเมืองการปกครอง > นิติบัญญัติ

ระบบรัฐสภา ประกอบด้วยราชยสภา (Rajya Sabha) เป็นสภาสูง มีสมาชิกจำนวน 245 คน สมาชิกส่วนใหญ่ มาจากการเลือกตั้งทางอ้อม อีกส่วนมาจากการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี และโลกสภา (Lok Sabha) เป็นสภาล่าง มีสมาชิกจำนวน 545 คน สมาชิกจำนวน 543 คน มาจากการเลือกตั้งโดยตรงและอีก 2 คน มาจากการคัดเลือกของประธานาธิบดี จากกลุ่มอินโด-อารยันในประเทศอยู่ในวาระคราวละ 5 ปี เว้นเสียแต่จะมีการยุบสภา
การเมืองการปกครอง > ตุลาการ

อำนาจตุลาการเป็นอำนาจอิสระ ไม่ขึ้นกับฝ่ายบริหาร มีหน้าที่ปกป้องและตีความรัฐธรรมนูญ ศาลฎีกา (Supreme Court) เป็นศาลสูงสุดของประเทศ ผู้พิพากษาประจำศาลฎีกา มีจำนวนไม่เกิน 25 คน แต่งตั้งโดยประธานาธิบดี ในระดับรัฐ มีศาลสูง (High Court) ของตนเองเป็นศาลสูงสุดของแต่ละรัฐ รองลงมาเป็นศาลย่อย (Subordinate Courts) ซึ่งแตกต่างกันไปในแต่ละรัฐ อย่างไรก็ตาม อำนาจตุลาการของรัฐอยู่ภายใต้ศาลฎีกาซึ่งมีอำนาจสูงสุด
ศาลอินเดียแบ่งเป็นสามชั้น ประกอบด้วย ศาลสูงสุด (Supreme Court) นำโดย ประธานศาลสูงสุดแห่งอินเดีย (Chief Justice of India), ศาลสูง (High Courts) ยี่สิบเอ็ดศาล เป็นศาลชั้นอุทธรณ์ และศาลชั้นต้นอีกจำนวนมาก ศาลสูงสุดมีเขตอำนาจชำระคดีเกี่ยวกับสิทธิขั้นพื้นฐาน, ข้อพิพาทระหว่างรัฐบาลท้องถิ่นกับส่วนกลาง และคดีที่อุทธรณ์มาจากศาลสูง กับทั้งการตีความรัฐธรรมนูญ
การเมืองการปกครอง > การแบ่งเขตการปกครอง

บทความหลัก: รัฐและดินแดนสหภาพของประเทศอินเดีย และ อำเภอในประเทศอินเดีย
อินเดียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 28 รัฐ (States) (ซึ่งแบ่งย่อยลงเป็นเขต) และ 9 ดินแดนสหภาพ (Union Territories) ได้แก่
รัฐ
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  1. อานธรประเทศ  2. อรุณาจัลประเทศ  3. อัสสัม  4. พิหาร  5. ฉัตตีสครห์  6. กัว  7. คุชราต  8. หรยาณา  9. หิมาจัลประเทศ  10. ฌาร์ขัณฑ์  11. กรณาฏกะ  12. เกรละ  13. มัธยประเทศ |  14. มหาราษฏระ  15. มณีปุระ  16. เมฆาลัย  17. มิโซรัม  18. นาคาแลนด์  19. โอริศา  20. ปัญจาบ  21. ราชสถาน  22. สิกขิม  23. ทมิฬนาฑู  24. เตลังคานา  25. ตริปุระ  26. อุตตรประเทศ  27. อุตตราขัณฑ์  28. เบงกอลตะวันตก |  ดินแดนสหภาพ A. หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์  B. จัณฑีครห์  C. ดาดราและนครหเวลี  C. ดามันและดีอู  D. ชัมมูและกัศมีร์ (ดินแดนสหภาพ)  E. ลาดัก  F. ลักษทวีป  G. เดลี  H. ปุทุจเจรี |
การเมืองการปกครอง > นโยบายต่างประเทศ

ในปี 1950 อินเดียสนับสนุนการปลดปล่อยอาณานิคมในแอฟริกาและเอเชียอย่างแข็งขัน และมีบทบาทสำคัญในขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด อินเดียมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับเพื่อนบ้านอย่างปากีสถาน ทั้งสองประเทศได้ทำสงครามกันถึง 4 ครั้ง: ในปี 1947, 1965, 1971 และ 1999 สงครามเกิดขึ้นในพื้นที่พิพาทของแคชเมียร์ ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 กองทัพอินเดียเข้าแทรกแซงในต่างประเทศสองครั้งตามคำเชิญของประเทศเจ้าภาพ ได้แก่ การปฏิบัติการรักษาสันติภาพในศรีลังการะหว่างปี 1987 และ 1990; และการแทรกแซงทางอาวุธเพื่อป้องกันความพยายามก่อรัฐประหารในมัลดีฟส์ในปี 1988 หลังสงครามกับปากีสถานในปี 1965 อินเดียเริ่มสานสัมพันธ์ทางการทหารและเศรษฐกิจอย่างใกล้ชิดกับสหภาพโซเวียต ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 สหภาพโซเวียตเป็นผู้จัดหาอาวุธรายใหญ่ที่สุด นอกเหนือจากความสัมพันธ์พิเศษกับรัสเซียอย่างต่อเนื่องแล้ว อินเดียยังมีความสัมพันธ์ด้านการป้องกันประเทศกับอิสราเอลและฝรั่งเศสในวงกว้าง ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สมาคมดังกล่าวมีบทบาทสำคัญในสมาคมเอเชียใต้เพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาค และองค์การการค้าโลก ประเทศได้จัดหาบุคลากรทางทหารและตำรวจ 100,000 นายเพื่อปฏิบัติหน้าที่ในการรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ 35 แห่งทั่ว 4 ทวีป อินเดียเข้าร่วมในการประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก G8+5 และฟอรัมพหุภาคีอื่น ๆ อินเดียมีความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจที่ใกล้ชิดกับประเทศต่าง ๆ ในอเมริกาใต้ เอเชีย และแอฟริกา
อินเดียทำการทดสอบอาวุธนิวเคลียร์ครั้งแรกในปี 1974 และทำการทดสอบใต้ดินเพิ่มเติมในปี 1998 แม้จะมีการวิพากษ์วิจารณ์และการคว่ำบาตรทางทหาร อินเดียไม่ได้ลงนามทั้งสนธิสัญญาห้ามทดสอบนิวเคลียร์อย่างครอบคลุมหรือสนธิสัญญาไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์ โดยพิจารณาว่าทั้งสองสนธิสัญญามีข้อบกพร่อง นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเย็น อินเดียได้เพิ่มความร่วมมือทางเศรษฐกิจ ยุทธศาสตร์ และการทหารกับสหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรป ในปี 2008 มีการลงนามข้อตกลงนิวเคลียร์พลเรือนระหว่างอินเดียและสหรัฐอเมริกา แม้ว่าอินเดียจะมีอาวุธนิวเคลียร์อยู่ในขณะนั้นและไม่ได้เข้าร่วมสนธิสัญญาไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์ แต่ก็ได้รับการยกเว้นจากทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศและกลุ่มซัพพลายเออร์นิวเคลียร์ ซึ่งยุติข้อจำกัดก่อนหน้านี้เกี่ยวกับเทคโนโลยีนิวเคลียร์และการพาณิชย์ของอินเดีย เป็นผลให้อินเดียกลายเป็นรัฐอาวุธนิวเคลียร์โดยพฤตินัยชาติที่ 6 ต่อมาอินเดียได้ลงนามในข้อตกลงความร่วมมือที่เกี่ยวข้องกับพลังงานนิวเคลียร์พลเรือนกับรัสเซีย ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร และแคนาดา
การเมืองการปกครอง > กองทัพ

บทความหลัก: กองทัพอินเดีย
ประธานาธิบดีเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังติดอาวุธของประเทศ ด้วยกองกำลังประจำการ 1.45 ล้านนาย พวกเขาเป็นกองทัพที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลก ประกอบด้วยกองทัพอินเดีย กองทัพเรืออินเดีย กองทัพอากาศอินเดีย และหน่วยยามฝั่งอินเดีย งบประมาณการป้องกันประเทศอย่างเป็นทางการของอินเดียในปี 2011 อยู่ที่ 36.03 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือ 1.83% ของจีดีพี สำหรับปีงบประมาณระหว่างปี 2012-2013 มีงบประมาณ 40.44 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ตามรายงานของสถาบันวิจัยสันติภาพนานาชาติแห่งสตอกโฮล์ม (SIPRI) ในปี 2008 ค่าใช้จ่ายทางการทหารประจำปีของอินเดียในแง่ของกำลังซื้ออยู่ที่ 72.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปี 2011 งบประมาณการป้องกันประเทศเพิ่มขึ้น 11.6% แม้ว่าจะไม่รวมเงินทุนที่เข้าถึงกองทัพผ่านหน่วยงานอื่นของรัฐบาล
ในปี 2012 อินเดียเป็นผู้นำเข้าอาวุธรายใหญ่ที่สุดของโลก ระหว่างปี 2007 ถึง 2011 คิดเป็น 10% ของเงินทุนที่ใช้ในการซื้ออาวุธระหว่างประเทศ ค่าใช้จ่ายทางทหารส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่การป้องกันประเทศปากีสถานและต่อต้านอิทธิพลของจีนที่เพิ่มขึ้นในมหาสมุทรอินเดีย ในเดือนพฤษภาคม 2017 องค์การวิจัยอวกาศของอินเดียได้เปิดตัวดาวเทียมเอเชียใต้ ซึ่งเป็นของขวัญจากอินเดียไปยังประเทศในกลุ่ม SAARC ที่อยู่ใกล้เคียง ในเดือนตุลาคม 2018 อินเดียได้ลงนามในข้อตกลงมูลค่า 5.43 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (มากกว่า 400 พันล้านดอลลาร์) กับรัสเซียเพื่อจัดหาระบบป้องกันขีปนาวุธจากพื้นสู่อากาศ S-400 Triumf 4 ระบบ ซึ่งเป็นระบบป้องกันขีปนาวุธพิสัยไกลที่ทันสมัยที่สุดของรัสเซีย