stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จินตนิมิต
ประเภทของงานจินตนิมิต

วรรณกรรมจินตนิมิตยุคใหม่แตกหน่อออกไปเป็นแขนงย่อยอีกมากมายที่ไม่อาจกำหนดขอบเขตได้แน่ชัด บางส่วนคาบเกี่ยวกับตำนาน หรือนิทานพื้นบ้าน โดยที่ตำนานหรือนิทานพื้นบ้านก็เป็นแนวเรื่องลักษณะเดียวกับจินตนิมิตเช่นกัน แต่แขนงของงานจินตนิมิตที่โดดเด่น ก็มีเช่น แฟนตาซีวิทยาศาสตร์ ซึ่งมีเนื้อหาคาบเกี่ยวกับนวนิยายวิทยาศาสตร์ ดาร์คแฟนตาซี ที่ก้ำกึ่งกับความเป็นนวนิยายสยองขวัญ นอกจากนี้ยังมี จินตนิมิตโรแมนติก จินตนิมิตเทพนิยาย จินตนิมิตฮีโร่ จินตนิมิตสำหรับเด็ก เป็นต้น ส่วนประเภทของงานจินตนิมิตที่นิยมกันแพร่หลายมากที่สุด คือจินตนิมิตแนวดาบและเวทมนตร์  กับจินตนิมิตระดับสูง ที่เกี่ยวข้องกับโลกอื่น
ชุมชนและวัฒนธรรม

ผู้ทำงานสาขาวิชาชีพต่าง ๆ เช่น สำนักพิมพ์ บรรณาธิการ นักเขียน ศิลปิน และนักวิชาการที่เกี่ยวข้องกับงานจินตนิมิต มารวมตัวกันทุกปีในงานประชุมจินตนิมิตโลก (World Fantasy Convention) ซึ่งจะมีการมอบรางวัล World Fantasy Awards ในงานด้วย งานประชุมนี้จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1975 และจัดต่อเนื่องมาเป็นประจำทุกปีนับแต่นั้น โดยย้ายสถานที่ประชุมไปยังประเทศต่าง ๆ
นอกจากนี้ยังมีงานประชุมด้านนวนิยายวิทยาศาสตร์อีกมากมาย เช่น "Florida's FX Show" หรือ "MegaCon" ก็เป็นที่สนใจของเหล่านักอ่านนวนิยายจินตนิมิตและนวนิยายสยองขวัญ รวมถึงงานชุมนุมด้านอนิเมะ เช่น "JACON" หรือ "Anime Expo" ก็มักมีการแสดงด้านจินตนิมิต จินตนิมิตวิทยาศาสตร์ หรือดาร์คจินตนิมิตอยู่ด้วยเสมอ ตัวอย่างเช่น เซลเลอร์มูน (จินตนิมิตวิทยาศาสตร์) xxxHolic (ดาร์คจินตนิมิต) หรือ Spirited Away (จินตนิมิต) งานประชุมเหล่านี้ยังก่อให้เกิดประเพณีใหม่ขึ้นอีกหลายอย่าง เช่น คอสเพลย์ (การที่ผู้คนพากันแต่งกายและแต่งหน้าตามอย่างตัวละคร บางครั้งมีการรวมกลุ่มจัดการแสดงโชว์ด้วย) แฟนฟิกชั่น AMV และ โดจินชิ เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

SFFWorld เว็บชุมชนด้านนิยายวิทยาศาสตร์และจินตนิมิต
รวมนวนิยายจินตนิมิตอันยิ่งใหญ่ จากเว็บไซต์ Book Award Annals (ทำเนียบหนังสือที่ได้รับรางวัล)
Dobrynya ผู้ช่วย Zabana จากมังกร หนึ่งในเทพนิยายและเทพปกรณัมซึ่งเป็นต้นกำเนิดของวรรณกรรมจินตนิมิต
จิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก

| --- | --- |
จิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก

"ภาพเหมือนของครอบครัวอาร์โนลฟินิ"  (ค.ศ. 1434) โดย ยัน ฟัน ไอก์ หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน): 
ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม ของเนเธอร์แลนด์และฟลานเดอส์
เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  (ค.ศ. 1400-1500): 
เรอแนซ็องส์แบบดัตช์และเฟลมิช  (ค.ศ. 1500-84): 
ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  (ค.ศ. 1584-1702): 
บาโรกแบบเฟลมิช  (ค.ศ. 1585-1700): 
รายชื่อจิตรกรชาวดัตช์
รายชื่อจิตรกรชาวเฟลมิช
จิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก (อังกฤษ: Early Netherlandish painting) เป็นงานจิตรกรรมของจิตรกรในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนเหนือโดยเฉพาะในบริเวณเมืองบรูชและเกนต์ ที่เริ่มในช่วงเวลาเดียวกับที่ยัน ฟัน ไอก์ เริ่มอาชีพเป็นจิตรกร ฟัน ไอก์มีชื่อเสียงจนกระทั่งได้รับชื่อว่าเป็นจิตรกรอะเพลลีสคนใหม่ของยุโรปตอนเหนือ เรื่อยมาจนถึงภาพเขียนโดยกาเริล ฟัน มันเดอร์ (Karel van Mander) ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และมาจบลงด้วยเคราร์ด ดาฟิด ราว ค.ศ. 1520
ยุคนี้เป็นช่วงเวลาไล่เลี่ยกับสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลีตอนต้นและตอนสูง แต่เป็นขบวนการศิลปะที่มีคุณค่าทางวัฒนธรรมที่ต่างจากลัทธิมนุษยนิยมเรอเนสซองซ์ที่รุ่งเรืองในเวลาเดียวกันในตอนกลางของอิตาลี เพราะจิตรกรสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกรวมศิลปะจากยุคกลางของทางเหนือของยุโรปและความคิดของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา จึงทำให้ศิลปะที่สร้างขึ้นจากการผสานระหว่างจิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้นกับศิลปะกอทิกนานาชาติหรือยุคปลายกอทิก
ภาพเขียนจากยุคนี้มีความก้าวหน้าทางการใช้การลวงตาที่เห็นได้จากรายละเอียดของงานของยัน ฟัน ไอก์ซึ่งมักจะใช้รูปสัญลักษณ์ที่สลับซับซ้อน หัวข้อทีวาดส่วนใหญ่จะเป็นรูปสัญลักษณ์ทางคริสต์ศาสนาหรือภาพเหมือนขนาดเล็ก และการเขียนภาพแบบเล่าเรื่องหรือภาพตำนานเทพปรัมปรามีน้อยเมื่อเทียบกับอิตาลี
ที่มาของชื่อสมัย

จิตรกรรมและจิตรกรของสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกเป็นที่รู้จักกันในหลายชื่อเช่น "สมัยปลายกอทิก" หรือ "สมัยดั้งเดิมของฟลานเดอส์" (Flemish Primitives) นักประวัติศาสตร์ศิลปะบางคนใช้คำว่า "ศิลปะใหม่" (Ars nova) ที่เป็นคำที่มาจากประวัติศาสตร์การดนตรี ที่มาของคำที่ใช้หรือนัยยะก็ต่างกันไป คำว่า "ปลายกอทิก" เป็นต้นเน้นความต่อเนื่องของยุคนี้จากศิลปะจากยุคกลาง  ส่วนคำว่า "ดั้งเดิมของฟลานเดอส์" เป็นคำที่ใช้เรียกจากมุมมองทางประวัติศาสตร์ทั่วไปที่มานิยมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ยังใช้กันในบางภาษาเช่นในภาษาดัทช์,  ภาษาสเปน และภาษาฝรั่งเศส (ซึ่งมาจากภาษาอังกฤษ) "ดั้งเดิม" ในกรณีนี้มิได้หมายถึงความขาดความซับซ้อนแต่เป็นการบ่งถึงลักษณะศิลปะของจิตรกรผู้เป็นต้นตำรับในการเขียนตระกูลนี้ เช่นเป็นจิตรกรรมที่ใช้สีน้ำมันแทนที่จะเป็นสีฝุ่นเป็นต้น โดยการนำของ แม็กซ์ ยาคอป ฟรีดเลนเดอร์ (Max Jakob Friedländer), เออร์วิน พานอฟสกี (Erwin Panofsky), ออตโต เพคต์ (Otto Pächt) และนักวิชาการชาวเยอรมันอื่น ๆ แต่นักประวัติศาสตร์ศิลปะที่พูดภาษาอังกฤษโดยทั่วไปมักจะเรียกงานศิลปะในยุคนี้ว่า "จิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก"
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เขตแดนประเทศในยุโรปทางตะวันตกเฉียงเหนือเช่นที่เห็นกันในปัจจุบันของประเทศฝรั่งเศส, ประเทศเยอรมนี, ประเทศเบลเยียม และประเทศเนเธอร์แลนด์ ยังไม่เกิดขึ้น ฟลานเดอส์ที่ในปัจจุบันหมายถึงเขตหนึ่งของประเทศเบลเยียมและบริเวณอื่น ๆ ในแถบนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของเบอร์กันดีเนเธอร์แลนด์ และต่อมาสหสิบเจ็ดจังหวัด การที่บรูชและเกนต์ (ซึ่งเป็นเมืองในภูมิภาคฟลานเดอส์ทั้งสองเมือง) กลายมาเป็นศูนย์กลางของการธนาคารนานาชาติ การค้า และศิลปะในบริเวณนั้นจึงเป็นการทำให้เป็นบริเวณนี้กลายเป็นที่ชุมนุมของจิตรกรและพ่อค้าที่ไม่แต่เป็นผู้มีที่อยู่อาศัยอยู่ในท้องถิ่นแต่ยังรวมทั้งผู้ที่มาจากดินแดนอื่น ๆ ด้วย ที่เป็นผลทำให้คำว่า "ฟลานเดอส์" และ "เนเธอร์แลนด์" เป็นคำที่ใช้แทนกันได้ (ที่หมายถึง "จากกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ") ที่มาจากที่ตั้งของเมืองที่เป็นศูนย์กลาง นอกจากนั้นนักประวัติศาสตร์ศิลปะมักจะรวมศิลปะการเขียนจากโคโลญ และบริเวณโลเวอร์ไรน์ในกลุ่มนี้ด้วย ตัวอย่างเช่นจิตรกรเช่นเกียร์ตเก็น ทท ซิงท์ ยานส์ (Geertgen tot Sint Jans) ที่ทำงานอยู่ทางเหนือของเนเธอร์แลนด์ที่ไม่ใช่ในฟลานเดอส์ ปัจจัยอีกปัจจัยหนึ่งที่ยังเป็นที่ขัดแย้งกัน และยังเป็นปัญหาในเบลเยียมคือต้นกำเนิดของจิตรกรที่พูดภาษาฝรั่งเศสของจิตรกรหลายคนเช่นโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน จิตรกรเยอรมันฮันส์ เม็มลิง และเอสโตเนีย มิเคล ซิตเตาว์ (Michael Sittow) เป็นตัวอย่างของจิตรกรที่ย้ายมาจากบริเวณอื่นมาทำงานในเนเธอแลนด์และสร้างงานแบบเนเธอแลนด์เต็มที่ การใช้คำว่า "จิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก" และคำที่กว้างกว่าเช่น "ศิลปะใหม่" (Ars nova) และคำที่แคบกว่าเช่น "ศิลปะยุคเรอเนสซองซ์เหนือ" ทำให้ความหมายครอบคลุมงานเขียนที่กว้างขึ้นในยุคนั้นกว่าการที่จะใช้คำว่า "ฟลานเดอส์" ที่จำกัดการเขียนในบริเวณที่แคบกว่ามาก นอกจากนั้นเช่นเดียวกับการเรียกสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลีการใช้คำว่า "จิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก" เป็นการเน้นการกำเนิดของจิตรกรรมยุคใหม่แทนที่จะเป็นการวิวัฒนาการมาจากยุคก่อนหน้านั้น
ความสัมพันธ์กับสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี

ลักษณะการเขียนใหม่เกิดขึ้นในฟลานเดอส์เกือบในเวลาเดียวกับการเริ่มสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี งานของช่างเขียนจากทางเหนือเป็นที่นิยมกันมากในอิตาลีและมีอิทธิพลต่อจิตรกรรมในอิตาลีมากกว่าอิทธิพลของจิตรกรรมอิตาลีที่มีต่อฟลานเดอส์ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตัวอย่างเช่นงาน "ฉากแท่นบูชาพอร์ตินาริ" ของฮือโค ฟัน เดอร์คุส ที่มีบทบาทสำคัญในการแนะนำให้จิตรกรฟลอเรนซ์ได้เห็นแนวการเขียนจากทางยุโรปตอนเหนือ จิตรกรเช่นอันโตเนลโล ดา เมสสินาอาจจะได้รับอิทธิพลของจิตรกรเนเธอร์แลนด์เมื่อได้ไปทำงานที่ซิซิลี, เนเปิลส์ และต่อมาเวนิส แต่จิตรกรสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกมิได้ไม่มีความกระทบกระเทือนจากความเปลี่ยนแปลงทางศิลปะจากทางใต้ของเทือกเขาแอลป์มากนัก เช่นยัน ฟัน ไอก์ผู้อาจจะเดินทางไปอิตาลีราวปี ค.ศ. 1426 ถึงปี ค.ศ. 1428 การเดินทางที่มีผลต่องานเขียน "ฉากแท่นบูชาเกนต์" และความสำคัญของเมืองทางนานาชาติเช่นบรูชหมายถึงทั้งการเผยแพร่งานจิตรกรรมและการรับอิทธิพลจากต่างประเทศที่ทะลักเข้ามาด้วย
ศิลปะคริสต์ศาสนา—การตกแต่งวัดหรือการเขียนฉากแท่นบูชาสำหรับคริสต์ศาสนสถานหรือสำหรับการสักการะส่วนตัวเป็นต้น—ยังเป็นหัวเรื่องของการเขียนภาพที่เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายทั้งในสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกและสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี แต่บทบาทของเรอเนสซองซ์มนุษย์นิยมไม่มีอิทธิพลมากทางยุโรปตอนเหนือเท่ากับในอิตาลี อิทธิพลของภายในท้องถิ่นเช่นเดโวติโอ โมเดอร์นา (Devotio Moderna) มีอิทธิพลที่เห็นได้ชัดกว่าและมีอิทธิพลต่อหัวเรื่องที่วาดและการวางภาพในงานเขียนต่าง ๆ ตัวอย่างเช่นการเน้นความทรมานของพระเยซูซึ่งเป็นหัวเรื่องที่นิยมกันมากกว่า
เช่นเดียวกับฟลอเรนซ์ที่การธนาคารและการค้านำมาซึ่งการจ้างงานเขียนส่วนตัว พ่อค้าที่มั่งคั่งว่าจ้างงานเขียนทางศาสนาสำหรับการสักการะส่วนตัวที่มักจะรวมภาพของตัวเองและครอบครัวภายในภาพที่เรียกว่าภาพเหมือนผู้อุทิศ และภาพเหมือนตนเองที่ไม่เกี่ยวกับศาสนา นอกจากนั้นการที่มีราชสำนักเบอร์กันดีของผู้ปกครองเบอร์กันดีเนเธอร์แลนด์อยู่ก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้อาชีพการเป็นช่างเขียนประจำสำนักรุ่งเรืองขึ้น นอกจากนั้นจิตรกรก็ยังรู้ฐานะของตนเองในสังคมว่าเป็นที่นับถือและเริ่มลงชื่อในภาพเขียนบ่อยขึ้น, วาดภาพเหมือนตนเอง และกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงด้วยความสามารถที่มาจากการเป็นจิตรกรเท่านั้น
สิ่งหนึ่งที่ศิลปะทางยุโรปตอนเหนือในยุคนี้ต่างจากในอิตาลีคืออิทธิพลของศิลปะกรีกโรมันที่มีน้อยกว่าจนกระทั่งในคริสต์ศตวรรษที่ 16 จึงได้เข้ามาอย่างเต็มที่ นอกจากนั้นการเปลี่ยนแปลงอันใหญ่หลวงทางสถาปัตยกรรม, ประติมากรรม และปรัชญาในอิตาลีมิได้เกิดขึ้นในเนเธอร์แลนด์ ความเปลี่ยนแปลงในเนเธอร์แลนด์จำกัดอยู่แต่เพียงจิตรกรรม สถาปัตยกรรมกอทิกยังเป็นที่นิยมกันจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 16
บรูชลดความสำคัญในการเป็นศูนย์กลางของศิลปะราว ค.ศ. 1500 ขณะที่ความสำคัญแอนต์เวิร์ปเพิ่มมากขึ้น ส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงคือสิ่งที่จิตรกรเรียกว่าจิตรกรแมนเนอริสต์แอนต์เวิร์ป แม้ว่าส่วนใหญ่เป็นผู้ที่ไม่ทราบนามและมีบทบาทระหว่างประมาณ ค.ศ. 1500 ถึง ค.ศ. 1530 แต่ก็เป็นกลุ่มที่ทำให้จิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกสิ้นสุดลงและเริ่มศิลปะยุคต่อไป ที่เรียกว่าเป็นนักแมนเนอริสต์แอนต์เวิร์ปก็เพราะเป็นกลุ่มที่ได้รับอิทธิพลจากอิตาลี แม้ว่าจะใช้อิทธิพลอิตาลีในงานเขียนแต่ก็ยังได้ชื่อว่ามีลักษณะกอทิกกระเส็นกระสายตามธรรมเนียมการเขียนในคริสต์ศตวรรษก่อนหน้านั้น
จิตรกร

เคลาส์ สลูเตอร์ (Claus Sluter) (ราว ค.ศ. 1340-หลัง 1405 or 1406)
เมลคิออร์ โบรเดอแรม (Melchior Broederlam) (ราว ค.ศ. 1350-หลัง 1409)
ฌอง มาลูเอล (Jean Malouel) (เสียชีวิต 1415)
พี่น้องลิมบวร์ก (Limbourg Brothers) (1385-1416)
อูแบร์ต ฟาน เอค (Hubert van Eyck) (ราว ค.ศ. 1366–1426)
โรเบิร์ต กัมปิน (Robert Campin) (ค.ศ. 1378–1444)
อองรี เบลเลโชส์ (Henri Bellechose) (เสียชีวิตราว ค.ศ. 1445)
ยัน ฟัน ไอก์ (Jan van Eyck) (ราว ค.ศ. 1385–1441)
ดีร์ก เบาตส์ (Dirk Bouts) (ราว ค.ศ. 1400/1415-1475)
โรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน (Rogier van der Weyden) (ราว ค.ศ. 1399/1400-1464)
เพทรัส คริสตัส (Petrus Christus) (ราว ค.ศ. 1410/1420-1475/1476)
ยูส ฟาน วาสเซ็นโฮฟ (Joos van Wassenhove) (ราว ค.ศ. 1410-1480)
ฌาคส์ ดาเรท์ (Jacques Daret) (ราว ค.ศ. 1404-1470)
บาเธเลมี ฟาน เอค (Barthélemy d'Eyck) (ราว ค.ศ. 1420-1470) ทำงานในฝรั่งเศสตอนใต้
ซิมง มาร์มิอง (Simon Marmion) (ราว ค.ศ. 1425-1489)
ฮันส์ แม็มลิง (Hans Memling) (ราว ค.ศ. 1430-1494) เกิดในเยอรมนี
ฮือโค ฟัน เดอร์คุส (Hugo van der Goes)  (ค.ศ. 1440-1482)
เฮียโรนิมัส บอส (Hieronymus Bosch) (ราว ค.ศ. 1450-1516)
เคราร์ด ดาฟิด (Gerard David)  (ราว ค.ศ. 1460-1523)
ยาน เยิร์สต์ ฟาน คาลคาร์ (Jan Joest van Calcar) (ราว ค.ศ. 1450-1519)
อัลแบร์ต ฟาน อูวอเตอร์ (Albert van Ouwater) (1444-1515)
มิเคล ซิตเตาว์ (Michael Sittow)
เคว็นแตง มัทซิส (Quentin Matsys)
ควน เดอ ฟลานด์ส (Juan de Flandes) (ราว ค.ศ. 1460-ราว 1519)
เกียร์ตเก็น ทท ซิงท์ ยานส์ (Geertgen tot Sint Jans) (ราว ค.ศ. 1460–1490)
โยอาคิม พาติเนร์ (Joachim Patinir)
ฌอง เฮย์ (Jean Hey) (มีงานราว ค.ศ. 1480-1500)
มาสเตอร์แห่งตำนานของนักบุญลูซิ (Master of the Legend of Saint Lucy) (1480-1510)
มาสเตอร์แห่งใบไม้ตกแต่ง (Master of the Embroidered Foliage) (มีงานราว ค.ศ. 1480-1510)
ดูเพิ่ม

ศิลปะตะวันตก
ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม
ระเบียงภาพ

"ฉากแท่นบูชาโรแลง"
ราวปี ค.ศ. 1434
ยัน ฟัน ไอก์
"ฉากแท่นบูชาเมโรด"
ราวปี ค.ศ. 1425
โรเบิร์ต กัมปิน
"พระเยซูคืนชีพ"
ราวปี ค.ศ. 1455
เดียริค เบาท์
"พระแม่มารีและพระบุตร"
ราวปี ค.ศ. 
เอเดรียน อิเซ็นบรันดท์
(Adriaen Isenbrandt)
"การชื่นชมของแมไจ"
โรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม 
"ฉากแท่นบูชาเกนต์: การชื่นชมของลูกแกะ" โดยอูแบร์ต ฟาน เอคและยัน ฟัน ไอก์แสดงความสำคัญของการใช้สิ่งต่าง ๆ จากยุคกลางที่ยังมีอยู่
"ฉากแท่นบูชาพอร์ตินาริ" ราวปี ค.ศ. 1475 โดยฮือโค ฟัน เดอร์คุส (หอศิลป์อุฟฟีซี) เขียนที่บรูชสำหรับโทมัสโซ พอร์ตินาเล (Tommaso Portinari) และนำไปฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483
จิมมี เมอร์ฟี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เจมส์ แพทริก เมอร์ฟี
วันเกิด:  8 สิงหาคม พ.ศ. 2453
สถานที่เกิด:  เพนเทอร์, รอนดา, เวลส์
วันเสียชีวิต:  14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 (79 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  แมนเชสเตอร์, ประเทศอังกฤษ
ตำแหน่ง:  ปีก
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1928–1939 |  เวสต์บรอมมิชอัลเบียน |  204 |  (0) |
| 1939 |  สวินดอนทาวน์ |  4 |  (0) |
ทีมชาติ
| 1933–1938 |  เวลส์ |  15 |  (0) |
จัดการทีม
1956–1964:  เวลส์
1958:  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (ชั่วคราว)
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เจมส์ แพทริก "จิมมี" เมอร์ฟี (อังกฤษ: James Patrick "Jimmy" Murphy; 8 สิงหาคม พ.ศ. 2453 – 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532) เป็นนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวเวลส์ ผู้ที่เคยเล่นให้กับเวสต์บรอมมิชอัลเบียน และทีมชาติเวลส์
เมอร์ฟีมีชื่อเสียงจากการที่เขาเข้มแข็งและเป็นตัวอย่างที่ดีต่อผู้เล่นแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในช่วง 1946 จนกระทั่งถึงคริสต์ทศวรรษที่ 1970 ซึ่งเขาเป็นทั้งผู้ช่วยผู้จัดการทีม หัวหน้าผู้ฝึกสอน ผู้จัดการทีมสำรอง และแมวมองเต็มเวลา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบความโดดเด่นและชอบทำงานอยู่เบื้องหลังเงียบ ๆ ก็ตาม
การเล่นอาชีพ

เมอร์ฟีเกิดในเมือง Ton Pentre จังหวัดกลามอร์แกน และเข้าเรียนที่โรงเรียนประจำหมู่บ้านชื่อโรงเรียน Ton Pentre ตอนเด็กเขาเล่นออร์แกนในโบสถ์ ในวัยเด็ก เขาเล่นฟุตบอลให้กับสโมสร Ton Pentre Boys, Treorchy Thursday FC, Treorchy Juniors และ Mid-Rhondda Boys และในปี 1924 เขาได้เป็นตัวแทนของเวลส์ในการแข่งขันฟุตบอลระดับนักเรียนกับทีมชาติอังกฤษที่เมืองคาร์ดิฟฟ์ เขาผันตัวเป็นนักฟุตบอลอาชีพในเดือนกุมภาพันธ์ 1928 เมื่อเขาร่วมทีมเวสต์บรอมมิชอัลเบียน ขณะอายุได้ 17 ปี
เมอร์ฟีลงประเดิมสนามนัดแรกในเกมเยือนที่พ่ายแบล็กพูล 1–0 เมื่อวันที่ 5 มีนาคม 1930 และลงเล่นเกมลีกอีกหนึ่งเกมในฤดูกาลแรกของเขา ในฤดูกาลถัดมา คือฤดูกาล 1930–31 เวสต์บรอมมิชอัลเบียนคว้าแชมป์เอฟเอ คัพ และเลื่อนชั้นจาก ดิวิชัน 2 แต่เมอร์ฟียังไม่สามารถสร้างชื่อให้ตัวเองในทีมได้ และได้ลงสนามเพียงแค่ 2 นัดเท่านั้น เขากลายเป็นผู้เล่นตัวจริงของฝั่งเวสต์บรอมมิชเมื่อสโมสรกลับสู่ดิวิชัน 1 ระหว่างฤดูกาล 1931–32 ถึง 1934–35 เขาได้ลงเล่น 149 นัดทั้งในลีกและบอลถ้วย ช่วยให้ทีมจบในสิบอันดับแรกได้สี่ครั้งติดต่อกัน รวมถึงอันดับที่สี่ในฤดูกาล 1932–33 ฤดูกาล 1934–35 เมอร์ฟีพลาดการแข่งขันเพียงนัดเดียวตลอดทั้งฤดูกาล และเขาช่วยให้เวสต์บรอมมิชเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศเอฟเอคัพในปี 1935 ซึ่งพวกเขาแพ้ให้กับเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ 4–2
เมอร์ฟี่ลงเล่นให้กับเวสต์บรอมมิชมากกว่า 200 นัด ก่อนที่จะย้ายไปสวินดันทาวน์ ในปี 1939 แต่ สงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ช่วงเวลาของเขากับสวินดันสิ้นสุดลงแทบจะทันทีที่เริ่มต้นขึ้น เมอร์ฟียังถูกเรียกตัวติดทีมชาติเวลส์ ในช่วงทศวรรษ 1930 โดยลงเล่นไป 15 นัด
อาชีพผู้จัดการทีม

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เมอร์ฟีได้กล่าวสุนทรพจน์เกี่ยวกับฟุตบอลต่อกองทหาร โดยมีแมตต์ บัสบี เข้าร่วมฟังด้วย บัสบีประทับใจกับสุนทรพจน์ของเมอร์ฟีอย่างมาก จนเมื่อได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เขาก็เลือกเมอร์ฟีให้เป็นการเซ็นสัญญาแรกในช่วงที่เขาอยู่กับสโมสร เมอร์ฟี่ดำรงตำแหน่งเป็น “หัวหน้าโค้ช” ตั้งแต่ปี 1946 จนถึง 1955 และกลายมาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมในปี 1955 หลังจากที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด คว้าแชมป์เอฟเอยูธคัพ เป็นสมัยที่สามติดต่อกัน เป็นความรับผิดชอบของเมอร์ฟีในสโมสรที่จะฝึกซ้อมนักฟุตบอลดาวรุ่งที่จะกลายมาเป็น " บัสบีเบบส์ " ซึ่งรวมถึงดังคัน เอดเวิดส์ และบ็อบบี ชาร์ลตัน ก่อนหน้านี้ ทีมใหญ่ ๆ มักจะซื้อผู้เล่นมาแทนที่จะพัฒนาผู้เล่น แต่บัสบีกลับตัดสินใจที่จะค่อย ๆ แทนที่ผู้เล่นที่มีอายุมากกว่าและมีประสบการณ์มากกว่าในทีมด้วยผู้เล่นเยาวชนแทน
หลังจากเหตุการณ์ภัยพิบัติทางอากาศมิวนิก เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 1958 เขาได้เข้ามารับหน้าที่ผู้จัดการทีมชั่วคราวในขณะที่แมตต์ บัสบีกำลังฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ และหลังจากรวบรวมทีมสำรองขึ้นมาแล้ว เขาก็พาแมนฯ ยูไนเต็ดเข้าสู่ รอบชิงชนะเลิศเอฟเอคัพในปี 1958 เมอร์ฟี่ไม่ได้อยู่บนเที่ยวบินที่เกิดเหตุ เนื่องจากเขาไปคุมทีมชาติเวลส์ในเกมคัดเลือกฟุตบอลโลก เมอร์ฟี่ทำหน้าที่คุมทีมชาติเวลส์ในฟุตบอลโลกปี 1958 ที่ประเทศสวีเดน เมื่อพวกเขาเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศ พวกเขาแพ้ 0–1 ให้กับแชมป์ในทัวร์นาเมนต์นั้นอย่างบราซิลจากประตูชัยของเปเล่
แม้ว่าจะได้รับการทาบทามให้ไปคุมทีมชาติบราซิล ยูเวนตุส และอาร์เซนอล แต่เขาก็ยังคงทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมที่โอลด์แทรฟฟอร์ด จนถึงปี 1971 หลังจากที่เซอร์แมตต์ บัสบี วางมืออย่างเป็นการถาวร เมอร์ฟีเลือกที่จะไม่ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมเพราะเขาเกลียดชื่อเสียง เขาชอบทำงานเบื้องหลังไม่เคยใฝ่ฝันที่จะได้ทำหน้าที่ผู้จัดการทีม
ตั้งแต่ปี 1973 เมอร์ฟีได้ทำหน้าที่แมวมองให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด โดยโด่งดังที่สุดในช่วงที่ ทอมมี โดเชอร์ตี ดำรงตำแหน่งผู้จัดการทีม เมื่อเมอร์ฟีกระตุ้นให้โดเชอร์ตีเซ็นสัญญากับปีกอย่างสตีฟ คอปเปลล์ และกอร์ดอน ฮิลล์
เมอร์ฟีเสียชีวิตกะทันหันจากหลอดเลือดใหญ่แตกเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 1989 ขณะมีอายุได้ 79 ปี เพื่อเป็นเกียรติแก่เมอร์ฟี่ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้มอบหมายให้มอบรางวัล “Jimmy Murphy Young Player of the Year Award” ให้กับผู้เล่นที่ดีที่สุดในระบบเยาวชนของสโมสรในฤดูกาลก่อน รางวัลนี้ได้มอบเป็นครั้งแรกในช่วงฤดูร้อนหลังจากการเสียชีวิตของเมอร์ฟี โดยที่ลี มาร์ตินเป็นผู้ได้รับรางวัลเป็นคนแรก
เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2009 มีการวางแผ่นป้ายสีน้ำเงินไว้ที่บ้านหลังเก่าของเขาในถนน Treharne เมือง Pentre
เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2021 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้ประกาศแผนการที่จะสร้างอนุสรณ์เพื่อเป็นเกียรติแก่เมอร์ฟี่ที่โอลด์แทรฟฟอร์ด เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2023 มีการเปิดตัวรูปปั้นของเมอร์ฟีหลังสเตรตฟอร์ดเอนด์ที่โอลด์แทรฟฟอร์ด
ตัวละครของเขารับบทโดย ฟิลิป มาด็อค ในภาพยนตร์เรื่อง Best ปี 2000 และโดย เดวิด เทนนันต์ ในภาพยนตร์เรื่อง United ของช่องบีบีซีทู ปี 2011 ซึ่งมีเนื้อเรื่องหลักเกี่ยวกับเรื่องราวของบัสบี้เบบส์และภัยพิบัติทางอากาศที่มิวนิก
จินน์

| ZGMF-1017 จินน์ > ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ประเภท: โมบิลสูทรุ่นผลิตจำนวนมากสำหรับใช้งานเอนกประสงค์
ความสูง: 21.43 เมตร
น้ำหนัก: 78.5 ตัน
อุปกรณ์: ปืนกลจู่โจม 76 มม. ดาบ มิสไซล์นำวิถีระยะสั้น "แคนิส" ปืนอนุภาค "บาลุส" ปืนใหญ่ไร้แรงสะท้อน "แคตตัส" มิสไซล์ลันเชอร์สามลำกล้อง "ปัลดิวส์"
นักบินสำคัญ: มิเกล ไอแมน ฌอน แครี่
ด ค ก
ZGMF-1017 จินน์ (ญี่ปุ่น: ジン ; อังกฤษ: GINN) เป็นโมบิลสูทซึ่งมีบทบาทในโมบิลสูทกันดั้มซี้ด ได้รับการออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
บทบาทในเรื่อง

จินน์เป็นโมบิลสูทรุ่นผลิตจำนวนมากรุ่นแรกของซาฟท์ บทบาทและลักษณะของจินน์จะใกล้เคียงกับซาคุทูว์ในโมบิลสูทกันดั้ม ซึ่งจินน์ตัวแรกที่มีบทบาทสำคัญคือจินน์ที่มิเกล ไอแมนใช้ที่เฮลิโอโพลิสและถูก GAT-X105 สไตรค์ของคิระ ยามาโตะทำลาย จินน์สามารถติดตั้งอาวุธได้หลายรูปแบบและนอกจากจินน์ที่ได้รับการพัฒนาโดยซาฟท์อย่างเป็นทางการแล้วยังมีจินน์ที่ได้รับการดัดแปลงโดยนักบินเองหลายรุ่น เมื่อเทียบกับโมบิลอาเมอร์ โมเบียสที่กลุ่มพันธมิตรโลกใช้งานแล้ว จินน์มีพลังในการต่อสู้สูงกว่าถึงห้าเท่า
รูปแบบอาวุธที่จินน์ใช้สามารถแยกได้เป็นสามแบบ คือแบบมาตรฐานซึ่งใช้ปืนกลจู่โจมและดาบเป็นอาวุธหลัก แบบติดตั้งอาวุธหนักซึ่งใช้ปืนใหญ่"แคตตัส"และติดมิสไซล์ลันเชอร์ไว้ที่ขา และแบบที่ใช้ปืนอนุภาค "บาลุส"ซึ่งมีอานุภาพสูงและสามารถใช้ทำลายยานรบได้ แต่ก็เป็นรูปแบบที่มีความคล่องแคล่วต่ำสุดเช่นกัน ในกองทัพกลุ่มพันธมิตรโลกเองมีจินน์ของฌอน แครี่ ซึ่งเป็นโคออดิเนเตอร์ที่ทำงานให้พันธมิตรโลก จินน์เครื่องนี้ทาสีขาวเพื่อให้แตกต่างจากจินน์ทั่วๆไป
รูปแบบอื่นๆ > รุ่นปรับแต่งตามนักบิน

ZGMF-1017 จินน์ก่อการร้าย ปรากฏตัวในกันดั้มซี้ด C.E.73 สตาร์เกเซอร์ ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ เป็นจินน์ที่กลุ่มก่อการร้ายดัดแปลงโดยติดตั้งไฟฉายไว้สำหรับใช้ในการต่อสู้ยามค่ำคืน
ZGMF-1017 จินน์เครื่องเฉพาะไก มุราคุโมะ ปรากฏตัวในมังงะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ดแอสเทรย์ ออกแบบโดยโยชิฮิโกะ มาชิดะ เป็นจินน์ประจำตัวของไก มุราคุโมะ หัวหน้าทหารรับจ้างกลุ่มเซอร์เพนท์เทล มีจุดเด่นที่ถังเชื้อเพลิงขนาดใหญ่ด้านหลังและเซนเซอร์แบบโมโนอายเสริมที่ด้านบนของหัว ใช้มีด"อาเมอร์ชไนเดอร์"และปืนใหญ่"แคตตัส"เป็นอาวุธ ในการต่อสู้กับมิเกล ไอน์แมน ไกได้สละเครื่องแล้วบังคับให้พุ่งชนฐานเสบียงของซาฟท์จนระเบิด
ZGMF-1017 จินน์เครื่องเฉพาะมิเกล ไอน์แมน ปรากฏตัวในดีไซน์ต้นฉบับ กันดั้มซี้ดโมบิลสูทวาริเอชัน ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ เป็นจินน์เครื่องสีส้มประจำตัวของมิเกล ไอน์แมน ผู้มีฉายาว่า กระสุนเวทมนตร์แห่งอัสดร จินน์เครื่องนี้มีความเร็วสูงกว่าจินน์ทั่วๆไป 20% เนื่องจากได้รับความเสียหายอย่างหนักในการต่อสู้กับไก มุราคุโมะ มิเกลจึงต้องใช้จินน์รุ่นปกติในการต่อสู้ที่เฮลิโอโพลิสและถูกคิระ ยามาโตะฆ่าตาย
ZGMF-1017 จินน์เครื่องเฉพาะเวย์อา ปรากฏตัวในนิยายประกอบภาพถ่าย กันดั้มซี้ดแอสเทรย์ B
ZGMF-1017 จินน์เครื่องเฉพาะอีไลจาห์ คีล ปรากฏตัวในมังงะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ดแอสเทรย์ เป็นจินน์เครื่องสีน้ำเงินประจำตัวของอีไลจาห์ คีล ทหารรับจ้างกลุ่มเซอร์เพนท์เทล ครีบที่หัวเป็นใบมีด "บัสเตอร์ซอร์ด" ที่สามารถใช้เป็นอาวุธได้ หลังจากที่กู๊ด เวย์อาซึ่งเป็นเพื่อนเก่าเสียชีวิต อีไลจาห์จึงใช้ชิ้นส่วนจากจินน์สีแดงของเวย์อามาซ่อมจินน์ของตัวเองทำให้มีสมรรถนะสูงกว่าเดิม ในเนื้อเรื่องของ กันดั้มซี้ดเดสทินีแอสเทรย์  ฉบับนิยายภาพ จินน์ของอีไลห์จาได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการช่วยไคท์ มาดิแกนจนไม่สามารถซ่อมแซมได้
ZGMF-1017 จินน์เครื่องเฉพาะอุน โน ปรากฏตัวในมังงะ กันดั้มซี้ดแอสเทรย์ R ออกแบบโดยยาสุนาริ โทดะ
ZGMF-1017 จินน์เครื่องเฉพาะแอนส์ตัน ปรากฏตัวในมังงะ กันดั้มซี้ดแอสเทรย์ R
ZGMF-1017 จินน์รุ่นปรับแต่งการขับเคลื่อนสูง "เทมเพสเตอร์" ปรากฏตัวในมังงะ กันดั้มซี้ดแอสเทรย์ R
ZGMF-1017 จินน์รุ่นปรับแต่งอาวุธหนัก "ฟุเอโก" ปรากฏตัวในมังงะ กันดั้มซี้ดแอสเทรย์ R
ZGMF-1017 เวิร์คจินน์ ปรากฏตัวในมังงะ กันดั้มซี้ดแอสเทรย์ ออกแบบโดยโคอิจิ โทคิตะ เป็นจินน์สำหรับใช้ทำงาน มีรอกติดไว้ที่เอวและมือซ้ายจะเป็นแบบสามนิ้ว
ดูเพิ่ม

รายชื่อหุ่นยนต์ใน Cosmic Era
จิตพิฆาตโลก

| จิตพิฆาตโลก |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: คริสโตเฟอร์ โนแลน
เขียนบท: คริสโตเฟอร์ โนแลน
อำนวยการสร้าง: คริสโตเฟอร์ โนแลน เอมมา โธมัส
นักแสดงนำ: ลีโอนาโด ดิคาปริโอ เคน วะตะนะเบะ โจเซฟ กอร์ดอน-เลวิตต์ มารียง กอตียาร์ เอลเลน เพจ ทอม ฮาร์ดี คิลเลียน เมอร์ฟี ไดลีบ ราว ทอม เบอร์เลนเจอร์ ไมเคิล เคน
กำกับภาพ: วอลลี ฟิสเตอร์
ตัดต่อ: ลี สมิท
ดนตรีประกอบ: ฮานส์ ซิมเมอร์
บริษัทผู้สร้าง: Legendary Pictures Syncopy  
ผู้จัดจำหน่าย: วอร์เนอร์บราเธอร์ส
วันฉาย: ปฐมทัศน์ในลอนดอน:   13 กรกฎาคม 2553  สหรัฐอเมริกา:   16 กรกฎาคม 2553
ความยาว: 148 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 160 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 825.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
จิตพิฆาตโลก (อังกฤษ: Inception) เป็นภาพยนตร์อเมริกันปี 2010 แนวนวนิยายวิทยาศาสตร์-แอ็กชัน เขียนบท อำนวยการสร้างและกำกับโดยคริสโตเฟอร์ โนแลน นำแสดงโดยลีโอนาร์โด ดีคาปริโอ, เคน วะตะนะเบะ, โจเซฟ กอร์ดอน-เลวิตต์, เอลเลน เพจ,  มารียง กอตียาร์ และคิลเลียน เมอร์ฟี ภาพยนตร์ได้รับแรงบันดาลใจจากภาวะที่คนเราสามารถที่จะรู้สึกตัวและตระหนักได้ว่าตนเองนั้นอยู่ในความฝัน (lucid dream) โดยมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับการโจรกรรมของดอม คอบบ์ที่มีความสามารถในการเข้าไปในฝันของคนอื่นเพื่อขโมยข้อมูล ความสามารถนี้ทำให้คอบบ์กลายเป็นอาชญากรและต้องหลบหนี รวมทั้งสูญสิ้นทุกสิ่ง แต่เขาก็ได้รับข้อเสนอในการที่จะกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม แลกกับการปฏิบัติภารกิจปลูกฝังความคิดของเป้าหมาย กระบวนการในการปลูกฝังความคิดเรียกว่า "Inception"
ในการพัฒนาของภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้นอย่างหยาบ ๆ เมื่อ 10 ปีก่อนที่หนังจะออกฉาย เมื่อโนแลนเขียนบทจำนวน 80 หน้าเกี่ยวกับการขโมยความฝัน หลังจากที่เขาเสนอความคิดนี้กับวอร์เนอร์บราเธอร์ส ในปี 2001 เขาก็ต้องการให้บทนี้พัฒนาไปสู่ภาพยนตร์ฟอร์มใหญ่ เพราะเหตุนี้เขาจึงเลือกทำงานภาพยนตร์  แบทแมน บีกินส์ และ แบทแมน อัศวินรัตติกาล โดยเขาใช้เวลา 6 เดือนในการปรับปรุงบทภาพยนตร์ ก่อนที่วอร์เนอร์บราเธอร์สจะซื้อไปเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 การถ่ายทำเริ่มที่เมืองโตเกียวเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2009 และถ่ายทำเสร็จที่แคนาดา ในปลายเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกัน
ภาพยนตร์มีทุนสร้าง 160 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยได้รับทุนจากวอร์เนอร์บราเธอร์สและลีเจนดารีพิกเจอส์ หลังจากที่โนแลนมีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จกับ แบทแมน อัศวินรัตติกาล ได้ช่วยให้หนังเรื่องนี้มีงบในการประชาสัมพันธ์ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพยนตร์ออกฉายรอบปฐมทัศน์ที่ลอนดอน เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 และออกฉายทั้งโรงธรรมดาและโรงไอแมกซ์ เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2010. ทำรายได้มากกว่า 21 ล้านดอลลาร์สหรัฐในวันเปิดตัว และทำรายได้ 62.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐในสัปดาห์เปิดตัว สำหรับเสียงวิจารณ์ ภาพยนตร์ได้รับเสียงด้านบวกเป็นส่วนใหญ่ โดยที่เว็บไซต์ภาพยนตร์อย่างเว็บ IMDB.com ให้คะแนนเฉลี่ย 9.2 เต็ม 10 คะแนน จัดอยู่ในอันดับที่ 3 ของภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากการลงคะแนนของผู้เยี่ยมชมเว็บไซต์ เป็นภาพยนตร์รองภาพยนตร์เรื่อง The Shawshank Redemption และ The Godfather เท่านั้น