stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กัลเลรีอาวิตโตรีโยเอมานูเอเลเซคอนโด
ร้านค้า

บ่อยครั้งที่กัลเลรีอานี้ถูกเรียกว่า il salotto di Milano ("เสวนาสโมสรแห่งมิลาน") เนื่องจากมีร้านค้าจำนวนมากและมีความสำคัญในฐานะสถานที่พบปะพูดคุยและรับประทานอาหารค่ำของชาวมิลาน
ในปี พ.ศ. 2555 แมคโดนัลด์ถูกห้ามไม่ให้ต่อสัญญาเช่าพื้นที่ หลังจากได้เปิดร้านมาถึง 20 ปี ทางบริษัทโต้แย้งว่าตนเองเป็นผู้เช่าเพียงรายเดียวที่ไม่ได้รับสิทธิ์ที่จะปฏิเสธการเช่าก่อนสำหรับการให้เช่าครั้งใหม่ และกล่าวว่า การประมูลสาธารณะเพื่อหาผู้เช่ารายใหม่มาแทนนั้น "ไม่เป็นธรรม" แมคโดนัลด์ได้ยื่นฟ้องต่อเมืองมิลานเจ้าของที่และเรียกค่าเสียหาย 24 ล้านยูโร โดยระบุว่าการไม่ยอมต่อสัญญาเช่าทำให้แมคโดนัลด์สูญเสียรายได้ไป 6 ล้านยูโรต่อปี ในช่วง 2-3 ชั่วโมงสุดท้ายที่เปิดทำการ ทางร้านได้บริการอาหารและเครื่องดื่มฟรีแก่ลูกค้า 5,000 ราย หลังจากนั้น พื้นที่ส่วนนั้นถูกแทนที่ด้วยปราดา ร้านค้าแฟชั่นชื่อดัง ซึ่งเป็นร้านแห่งที่ 2 ในกัลเลรีอาด้วย ต่อมาแมคโดนัลด์ได้ถอนคำฟ้องหลังจากได้รับโอกาสให้เปิดร้านใหม่ในพื้นที่ใกล้เคียง
ในปี พ.ศ. 2556 กัลเลรีอาแห่งนี้มีทั้งร้านขายเสื้อผ้าชั้นสูง (haute couture) ร้านเครื่องเพชรพลอย ร้านขายหนังสือและภาพเขียน รวมไปถึงร้านอาหาร ร้านกาแฟ และบาร์ ร้านบางร้านยังเป็นหนึ่งในบรรดาร้านค้าและร้านอาหารที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองมิลานด้วย เช่น บิฟฟีคัฟแฟะ (เปิดเมื่อปี พ.ศ. 2410 โดยปาโอโล บิฟฟี พ่อครัวทำขนมที่ทำขนมถวายกษัตริย์), ภัตตาคารซาวานี, บาร์คัมปารีโนอินกัลเลรีอา เป็นต้น
การ์รารา

| การ์รารา |
| --- | --- |
เทศบาล
เทศบาลการ์รารา

   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของการ์รารา 
การ์ราราที่ตั้งของการ์ราราในอิตาลี
พิกัด: 44°04.75′N 10°06.00′E﻿ / ﻿44.07917°N 10.10000°E﻿ / 44.07917; 10.10000
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: ตอสคานา
จังหวัด: มาสซาและคาร์รารา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 71.01 ตร.กม. (27.42 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018-01-01)
 • ทั้งหมด: 62,537 คน
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
คาร์รารา (อิตาลี: Carrara) เป็นเมืองและโกมูเนในแคว้นตอสคานา ทางตอนกลางของอิตาลี ในจังหวัดมาสซาและการ์รารา และมีชื่อเสียงในเรื่องหินอ่อนสีขาวหรือสีน้ำเงินเทาที่ขุดพบที่นั่น ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำการ์รีโอเนห่างจากเมืองฟลอเรนซ์ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 100 กิโลเมตร (62 ไมล์)
ประวัติศาสตร์

มีการตั้งถิ่นฐานที่เป็นที่รู้จักในพื้นที่ตั้งแต่ศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสตกาล เมื่อ Apuan Ligures อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้ เมืองปัจจุบันมีต้นกำเนิดจากการสร้างเพื่อเป็นบ้านพักคนงานในเหมืองหินอ่อนที่สร้างขึ้นโดยชาวโรมันหลังจากการพิชิตลีกูเรียในต้นศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล
กัสโซเน

กัสโซเน, วังเว็คคิโอ, ฟลอเรนซ์
กัสโซเนฟลอเรนซ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 15
กัสโซเน (อิตาลี: cassone) เป็นหีบชนิดหนึ่งของอิตาลีที่ทำกันอย่างวิจิตรที่เป็นของเชิดหน้าชูตา ที่อาจจเป็นงานฝังหรือแกะสลักที่เตรียมด้วยเจสโซแล้วทาสีหรือลงรักปิดทอง
กัสโซเนมีความหมายตรงตัวว่า "หีบใหญ่" เป็นงานเฟอร์นิเจอร์ชิ้นสำคัญของพ่อค้าหรือขุนนางที่มีฐานะดีในวัฒนธรรมอิตาลีตั้งแต่ยุคกลางตอนปลายเป็นต้นมา กัสโซเนเป็นเฟอร์นิเจอร์ที่มอบให้แก่เจ้าสาวและใช้วางในห้องชุดของผู้ที่เป็นเจ้าสาว เป็นหีบที่จะมอบให้แก่เจ้าสาวระหว่างพิธีการแต่งงาน และจะเป็นของขวัญจากบิดามารดาของเจ้าสาวที่มอบให้สำหรับการแต่งงาน การที่กัสโซเนเป็นหีบที่ใช้ใส่สิ่งของที่เป็นของส่วนตัวของเจ้าสาว จึงทำให้เหมาะแก่การตกแต่งด้วยเรื่องราวที่เป็นเรื่องการฉลองการแต่งงาน โดยการเขียนเป็นจิตรกรรมแผงที่เป็นอุปมานิทัศน์ตกแต่งที่เริ่มในสมัยต้น "กวัตโตรเชนโต" ด้านข้างของหีบมีลักษณะราบเหมาะแก่การเขียนภาพที่มักจะเป็นหัวเรื่องที่มาจากตำนานรักในราชสำนัก หรือจากบทสอนในพระคัมภีร์ หรือ ตำนานศักดิ์สิทธิ์ จิตรกรเอกของฟลอเรนซ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ต่างก็ได้รับการจ้างให้ตกแต่งกัสโซเน จิตรกรทัสคันในซีเอนาบางคนมีความเชี่ยวชาญโดยเฉพาะในการเขียนแผ่นภาพสำหรับกัสโซเน ที่สะสมเป็นแผ่นภาพอิสระจากหีบโดยนักสะสมและนักค้าขายศิลปะของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่บางครั้งก็จะทิ้งตัวกัสโซเน ตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1850 ก็ได้มีการสร้างกัสโซเนแบบศิลปวิทยาฟื้นฟูขึ้นเพื่อใช้ในการตกแต่งด้วยแผ่นภาพกัสโซเนดั้งเดิม เพื่อที่จะทำให้หีบใหม่ดูราวกับเป็นของจริงมากขึ้น
ตามปกติแล้วกัสโซเนจะตั้งอยู่ปลายเตียงที่ล้อมด้วยผ้าม่านภายในห้อง เช่นที่เห็นในภาพ "การประกาศของเทพ" หรือ "การเยือนเอลิซาเบท" กัสโซเนเป็นเฟอร์นิเจอร์ที่ตั้งอยู่กับที่ที่อาจจะใช้เป็นพนักพิงได้ถ้านั่งกับพื้น ในสมัยโบราณเก้าอี้เป็นสิ่งที่มีไว้สำหรับบุคคลสำคัญเท่านั้น ฉะนั้นจึงเป็นสิ่งปกติที่เจ้าของบ้านอาจจะต้อนรับขับสู้แขกโดยการวางหมอนลงบนพื้นให้นั่ง ฉะนั้นกัสโซเนจึงอาจจะใช้เป็นพนักพิงได้ หรือใช้เป็นโต๊ะก็ได้
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 กัสโซเนของต้นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาของทางตอนกลางและตอนเหนือของอิตาลีจะเป็นหีบสลัก และบางส่วนก็จะปิดทอง แต่ตกแต่งแบบคลาสสิก โดยมีแผ่นตกแต่งที่ขนาบด้วยเสาตรงมุมหีบ รอบตกแต่งด้วยขอบคันและบัว หรือ อาจจะเป็นแผ่นสลักแบบภาพนูนต่ำหรือนูนสูง กัสโซเนของต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีอิทธิพลมาจากการตกแต่งโลงหินโรมัน เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 จอร์โจ วาซารี ก็สามารถกล่าวถึงกัสโซเนแบบเก่าที่ตกแต่งด้วยแผงภาพ เช่นตัวอย่างที่เห็นตามคฤหาสน์หรือวังในฟลอเรนซ์
บรรณานุกรม

Wilhelm von Bode, Italian Renaissance Furniture
Civilta del legno: mobili dalle collezioni di Palazzo Bianco e del Museo degli Ospedali di S. Martino, Genova, Palazzo Bianco, 1985. Exhibition catalogue ISBN 88-7058-149-7
Heinrich Kreisel, Die Kunst des deutschen Möbels vol. I, "Von der Änfangen bis zum Hochbarock" 1968. Comparable German kast.
Frida Schottmüller, Wohnungskultur and Möbel der Italienischen Renaissance, (Stuttgart, Verlag Julius Hoffman) 1921. Interior decoration and furniture of the Italian Renaissance. Still indispensable.
Paul Schubring, Truhen und Truhenbilder der italienischen frührenaissance (Leipzig) 1914, and Supplement, 1923. An unequalled photo repertory of cassoni and cassone panels, often given unrealistically early dates.
Peter Thornton, The Italian Renaissance Interior 1400–1600. (New York: Abrams) 1991
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กัสโซเน
Italian Renaissance เก็บถาวร 2010-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Extraordinary and rare pair of Wedding Cassoni - Florence c. 1550
Medieval & Renaissance Chests and Trunks Includes cassoni of the 14th-16th centuries
กัสเตลเดลมอนเต

| กัสเตลเดลมอนเต * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
กัสเตลเดลมอนเต
ประเทศ:  อิตาลี
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (iii)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2539 (คณะกรรมการสมัยที่ 20)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
กัสเตลเดลมอนเต (อิตาลี: Castel del Monte, "ปราสาทบนภูเขา") เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ในแคว้นปุลยาทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอิตาลี ที่สร้างโดยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ราวระหว่างปี ค.ศ. 1240 ถึงปี ค.ศ. 1250 ภายในออกจะได้รับความเสียหายทางบรรยากาศจากการตกแต่งด้วยหินอ่อน และอื่น ๆ ที่ทำกันขึ้นระหว่างหลายศตวรรษต่อมา ตัวปราสาทไม่มีคูล้อมรอบและไม่มีสะพานชักที่ทำให้สันนิษฐานว่าอาจจะไม่ได้ตั้งใจจะใช้เป็นปราสาทสำหรับการป้องกันตัวทางทหารมาตั้งแต่แรกสร้าง
กัสเตลเดลมอนเต ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1996
ดูเพิ่ม

มรดกโลก
กามิลโล เด เลลลิส

| นักบุญคามิลโล เด เลลลิส |
| --- | --- |

บาทหลวง
เกิด: 25 พฤษภาคม ค.ศ.1550 เมืองบุชชีอานีโก ราชอาณาจักรเนเปิลส์
เสียชีวิต: 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1614 บ้านมักดาเลนา (ศูนย์กลางของคณะคามิลเลียน) รัฐสันตะปาปา
นิกาย: โรมันคาทอลิก
วันฉลอง: 18 กรกฎาคม
องค์อุปถัมภ์: ผู้ป่วย โรงพยาบาล พยาบาล แพทย์
นักบุญคามิลโล เด เลลลิส (อิตาลี: Camillo de Lellis) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวอิตาลี ผู้ก่อตั้งคณะคามิลเลียนซึ่งเป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่เน้นทำงานด้านการพยาบาลผู้ป่วย ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1746 และได้รับยกย่องเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้ป่วย โรงพยาบาล พยาบาล และแพทย์
ประวัติ

นักบุญกามิลโลเกิดที่เมืองบุชชีอานีโก ราชอาณาจักรเนเปิลส์ (ภาคใต้ของประเทศอิตาลีปัจจุบัน) เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ.1550 เป็นบุตรร้อยเอกโจวันนี เด เลลลิส กับนางกามิลลา กอมเปลลี เด เลาเรโต สมัยวัยรุ่นท่านใช้ชีวิตอย่างเสเพลและติดการพนัน เมื่อบิดามารดาเสียชีวิตแล้ว จึงไปเป็นทหารรับจ้างในกองทัพเวนิสต่อสู้กับกองทัพเติร์กที่ยกมารุกรานอิตาลีในสมัยนั้น ท่านได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้าจึงต้องมารักษาตัวที่โรงพยาบาล การทำงานในกองทัพยังทำให้ท่านติดอบายมุขตามเพื่อน จึงถูกไล่ออกจากกองทัพในเวลาต่อมา แต่ท่านยังคงติดพนันอย่างหนักจนกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว กลายมาเป็นขอทาน และทำงานเป็นกรรมกรสร้างอารามให้คณะภราดาน้อยกาปูชิน
เมื่อกามิลโลเริ่มกลับใจได้ จึงปฏิญาณตนเข้าเป็นโนวิซในคณะภราดาน้อยกาปูชิน แต่ยังไม่ทันได้ปฏิญาณตนตลอดชีพ ก็ต้องออกจากอารามเพราะอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้ากลับมากำเริบ จึงไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลซันจาโกโม
การใช้ชีวิตที่โรงพยาบาลทำให้ท่านได้รับรู้ถึงความทุกข์ทรมานของบรรดาผู้ป่วย ประกอบกับความประทับใจในความเมตตาของนักบุญฟีลิปโป เนรีที่อุทิศตนช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก กามิลโลจึงตั้งใจอุทิศตนทำงานช่วยเหลือผู้ป่วยโดยเฉพาะ ตอนแรกท่านทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งเดิมจนขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล ต่อมาท่านเห็นว่าไม่สามารถทำงานได้เต็มที่ จึงแยกออกมาตั้งคณะขึ้นเอง
ในปี ค.ศ. 1584 ท่านได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง และร่วมกับสหายอีกสองคนตั้งเป็นคณะผู้รับใช้ผู้ป่วย เน้นทำงานช่วยเหลือดูแลผู้ป่วยยากไร้ตามสถานที่ต่าง ๆ โดยเริ่มจากโรงพยาบาลพระจิตที่กรุงโรมในปี ค.ศ. 1585 ต่อมาขยายงานไปดูแลผู้ป่วยที่เนเปิลส์ด้วยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1588 ต่อมาในปี ค.ศ. 1591 คณะนักบวชของท่านก็ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 14
บาทหลวงกามิลโลได้ลาออกจากตำแหน่งมหาธิการในปี ค.ศ. 1607 และถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1614 ที่บ้านมักดาเลนา ศูนย์กลางของคณะคามิลเลียน
การยกย่องหลังมรณกรรม

บาทหลวงกามิลโลได้รับการประกาศเป็นบุญราศีในปี ค.ศ. 1742 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1746 ในสมณสมัยเดียวกัน นอกจากนี้ในปี ค.ศ. 1886 สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 13 ยังยกย่องท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้ป่วย พยาบาล และโรงพยาบาลด้วย
กูนีโอ

| กูนีโอ |
| --- | --- |
เทศบาล
Città di Cuneo
   ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของกูนีโอ 
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: แคว้นปีเยมอนเต 
จังหวัด: คูนีโอ (CN)
Frazioni: Bombonina, Borgo San Giuseppe, Cerialdo, Confreria, Madonna delle Grazie, Madonna dell'Olmo, Passatore, Roata Canale, Roata Rossi, Ronchi, San Benigno, San Pietro del Gallo, San Rocco Castagnaretta, Spinetta, Tetti Pesio
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Federico Borgna (from 2012)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 119 ตร.กม. (46 ตร.ไมล์)
ความสูง: 500 เมตร (1,600 ฟุต)
ความสูงจุดสูงสุด: 620 เมตร (2,030 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 420 เมตร (1,380 ฟุต)
ประชากร (30 April 2009)
 • ทั้งหมด: 55,308 คน
 • ความหนาแน่น: 460 คน/ตร.กม. (1,200 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Cuneesi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 12100
รหัสเขตโทรศัพท์: 0171
นักบุญองค์อุปถัมภ์: Saint Michael
วันสมโภชนักบุญ: September 29
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
กูนีโอ (อิตาลี: Cuneo) เป็นเมืองและเทศบาลในแคว้นปีเยมอนเต ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกูนีโอ เป็นเมืองที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในจังหวัด เมืองก่อตั้งในปี ค.ศ. 1198 โดยประชาชนท้องถิ่น
↑  "Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011". สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2019.
↑  "Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018". สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2019.
การผจญภัยของตอร์ตูกา

| การผจญภัยของตอร์ตูกา |
| --- | --- |

กำกับ: ลุยจี กาปูอาโน
เขียนบท: เอมีลีโอ ซัลการี, ลุยจี กาปูอาโน
วันฉาย: 13 สิงหาคม ค.ศ. 1965
ประเทศ: อิตาลี
ภาษา: อิตาลี
การผจญภัยของตอร์ตูกา (อิตาลี: L'avventuriero della tortuga; อังกฤษ: The Adventurer of Tortuga) เป็นภาพยนตร์ประวัติศาสตร์อิตาลี ค.ศ. 1964 ที่กำกับโดยลุยจี กาปูอาโน และได้รับการเปิดตัวในปี ค.ศ. 1965 ซึ่งอิงจากนวนิยายของเอมีลีโอ ซัลการี
รายชื่อผู้แสดง

| นักแสดง | บท |
| --- | --- |
กาย เมดิสัน: อัลฟอนโซ ดี มอนเตะลีมาร์
อินเกบอร์ค เชอเนอร์: โซเลดัด กวินเตโร
ริค บัตตักเลีย: เปโดร วัลแวร์เด
นาเดีย เกรย์: โดนา โรซีตา
อันเดรอา เอาเรลี: เอนรีโก วัลเลโจ
อัลโด บูฟี ลันดี: เมนโดซา
มีโน โดโร: ตาร์ซารีออส
ลินดา ซีนี: ปากวีตา
แหล่งข้อมูลอื่น

L'avventuriero della tortuga ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วรฤทธิ์ เฟื่องอารมย์

| วรฤทธิ์ เฟื่องอารมย์ |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: วรฤทธิ์ เฟื่องอารมย์
เกิด: 11 ตุลาคม พ.ศ. 2520 (47 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: นพลักษณ์ ศรีสุขวัฒนานันท์ (2560–ปัจจุบัน)
บุตร: 1 คน
อาชีพ: นักแสดง พิธีกร นักร้อง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2543–ปัจจุบัน
สังกัด: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 (2544–2561)
คมชัดลึก: นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ประเภทละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2558 – สุดแค้นแสนรัก
วรฤทธิ์ เฟื่องอารมย์ (เกิด 11 ตุลาคม พ.ศ. 2520) ชื่อเล่น น็อต เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย เป็นบุตรชายคนสุดท้องของชลิต เฟื่องอารมย์ นักแสดงชาวไทย มีพี่สาวเป็นนักแสดงเช่นกันคือ แนน ชลิตา เฟื่องอารมย์
ประวัติ

ศึกษาระดับ ป.1-ม.3 จากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร และต่อระดับ ม.4-5 ที่เฮนเดอร์สันไฮสคูล และระดับอุดมศึกษาจากคณะศิลปศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (เอแบค)
เคยอุปสมบทที่วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร โดยรับฉายาทางธรรมว่า วริทโธ แปลว่า ผู้มีความสำเร็จ โดยมีกำหนดบวช 1 เดือน จะจำวัดที่วัดสระเกศเป็นเวลา 3 วัน ก่อนออกธุดงค์ ที่หัวหิน
ด้านชีวิตส่วนตัว เคยพัฒนาความสัมพันธ์กับจอย รินลณี ศรีเพ็ญ แต่ฝ่ายหญิงยังไม่เรียกเป็นคนรู้ใจต่อมาได้ออกมาให้สัมภาษณ์ว่าทั้งคู่เลิกคบหากันแล้ว ปัจจุบัน วรฤทธิ์สมรสกับ แจน - นพลักษณ์ ศรีสุขวัฒนานันท์ แฟนสาวแอร์โฮสเตส แฟนนอกวงการแล้ว เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 โดยจัดพิธีอย่างเรียบง่ายตามแบบประเพณีทางเหนือที่ เชียงใหม่ บ้านเกิดของแฟนสาว ซึ่งพิธีการในช่วงเช้าจัดขึ้นที่โรงแรมสิบแสน ลักชัวรี ริมปิง เชียงใหม่ มีการตั้งขบวนขันหมากผ่านประตูเงินประตูทองเพื่อไปสู่ขอเจ้าสาวอย่างสนุกสนาน
มีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน คือ ภัควิตา เฟื่องอารมย์ ชื่อเล่น "วิตา" เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| พ> ศ. | เรื่อง | รับบท | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2544 | เสือ 11 ตัว | ร.ต.อ.อรรถพล | ช่อง 3 |
| 2545 | ไอ้ม้าเหล็ก | ผู้กองชาตรี | ช่อง 3 |
| 2545 | ปลายเทียน | เรวิทย์ | ช่อง 3 |
| 2546 | นางโชว์ | พิธาน ธราธร (บอล) | ช่อง 3 |
| 2546 | รักต้องอ้วน | คุณชายพัท | ช่อง 3 |
| 2547 | พ่อตัวจริง (ของแท้) | ร.ต.ท. บัลลังก์ | ช่อง 3 |
| 2547 | ภูแสนดาว | ฮองตัน | ช่อง 3 |
| 2548 | เกิร์ลแก๊งแมลงซ่า | ร.ต.อ. ธนา ธรรมพิทักษ์ | ช่อง 3 |
| 2548 | บอดี้การ์ดแดดเดียว | วันเผด็จ | ช่อง 3 |
| 2548 | โสดสโมสร | แจ้น | ช่อง 3 |
| 2549 | สายสืบสายสะดือ | ร.ต.อ. ชาติชาย พุ่มด้วง | ช่อง 3 |
| 2550 | รังนกบนปลายไม้ | ฉม | ช่อง 3 |
| 2550 | กรุงเทพฯราตรี | กวิน | ช่อง 3 |
| 2551 | ชมพูแก้มแหม่ม | อธิคม | ช่อง 3 |
| 2551 | ชุมทางเสือเผ่น | นายอำเภอสิงห์ | ช่อง 3 |
| 2551 | ใจร้าว | น.พ.ลักษณ์ วิษณุการณ์ (หมอลักษณ์) | ช่อง 3 |
| 2552 | มงกุฎแสงจันทร์ | มาณสิงห์ | ช่อง 3 |
| 2552 | สู้ยิบตา | ตฤณ เตโช | ช่อง 3 |
| 2553 | 365 วันแห่งรัก | ภาวิช | ช่อง 3 |
| 2553 | มนต์รักลูกทุ่ง | เจิด | ช่อง 3 |
| 2554 | รหัสทรชน | ก้อง (รับเชิญ) | ช่อง 3 |
| 2554 | หอ หึ หึ | ชายธง | ช่อง 3 |
| 2554 | สองผู้ยิ่งใหญ่ | เกียรติก้อง | ช่อง 3 |
| 2554 | กลรักลวงใจ | เสี่ยเพชร | ช่อง 3 |
| 2553 | ขุนศึก | หมู่ขัน | ช่อง 3 |
| 2553 | คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก | ภัทรพล | ช่อง 3 |
| 2556 | กุหลาบไฟ | ชูชิต | ช่อง 3 |
| 2557 | ลูกทาส | เฉียวหู | ช่อง 3 |
| 2557 | คิวบิก | เฟ่ย จงซิน | ช่อง 3 |
| 2557 | ทางเดินแห่งรัก | วิน | ช่อง 3 |
| 2558 | กระตุกหนวดเสือ | เสือทองใบ | ช่อง 3 |
| 2558 | สุดแค้นแสนรัก | ลือพงศ์ | ช่อง 3 |
| 2558 | นางร้ายที่รัก | ชาร์ลี | ช่อง 3 |
| 2558 | ไฟล้างไฟ | ณรัล เดชาเลิศรัตน์ | ช่อง 3 |
| 2559 | แรงตะวัน | นพสิทธิ์ | ช่อง 3 |
| 2560 | เพชรกลางไฟ | เกื้อ | ช่อง 3 |
| 2560 | เหมือนคนละฟากฟ้า | กฤตนัย | ช่อง 3 |
| 2560 | ฝันรักฝันสลาย | หมง รัชดา | ช่อง 3 |
| 2560 | รักร้าย | สามารถ | ช่อง 3 |
| 2561 | หนึ่งด้าวฟ้าเดียว | กล้า | ช่อง 3 |
| 2562 | ซีรีส์ลูกผู้ชาย : เพชร | ครูหมาย | ช่อง 3 |
| 2562 | ทิวาซ่อนดาว | ทรงภพ | ช่อง 3 |
| 2562 | THE HUSBANDS : สามีสีทอง | คำหลวง | อมรินทร์ทีวี |
| 2562 | ตกกระไดหัวใจพลอยโจน | นายอำเภอวินิต แก้วเศษ (รับเชิญ) | จีเอ็มเอ็ม 25 |
| 2562 | เรือนไหมมัจจุราช | หย่งชาง | ช่องวัน |
| 2562 | ทะเลริษยา | น้ำเงิน สุขทา | ช่องวัน |
| 2563 | ภูตรัตติกาล | หมอผีโมทย์ | ช่อง 8 |
| 2563 | มือปราบข้าวสารเสก | ตรีทศ | ช่อง 3 |
| 2564 | บาปอยุติธรรม | คมเดช | ช่อง 3 |
| 2564 | วานวาสนา | มนัส / หลง | ช่องวัน |
| 2565 | เวลากามเทพ | พิธีกรรายการแฉ (รับเชิญ) | ช่องวัน |
| 2565 | สร้อยสะบันงา | ร้อยโทโกสนชาญยุทธ (รับเชิญ) | ช่อง 3 |
| 2565 | รากแก้ว | คุณวุฒิ | ช่อง 3 |
| 2566 | กลเกมรัก | เมธา / โชค | ช่อง 3 |
| 2566 | สงครามเงิน | อังกูร เลิศวรา (กูร) | อมรินทร์ทีวี |
| 2566 | ต้นร้ายปลายรัก | พันตำรวจเอก โชติพันธุ์ เอี่ยมสำอางค์ (รับเชิญ) | ช่องวัน |
| 2566 | Laws of Attraction "กฎแห่งรักดึงดูด" | ส.ส. ทัศน์เทพ ธีธนาทัศน์ (รับบทพ่อ) | ช่องวัน |
| 2566 | พนมนาคา | ครูบาแก้ว | ช่องวัน |
| 2567 | นางฟ้ากรรมกร | เจ้าสัวนำชัย | ช่องวัน |
| 2568 | เนื้อทอง | รอยืนยัน | ช่องวัน |
ผลงาน > ซีรีส์

| ปี | เรื่อง | ตอน | บทบาท | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2551 - 2553 | มหาชนชาวแฟลต |  | พาที | ช่อง 3 |
| 2562 | Club Friday the Series 11 รักที่ไม่ได้ออกอากาศ | รักนอกกฎ |  | จีเอ็มเอ็ม 25 |
| 2563 | Sleepless Society | Two Pillows ลวงละเมอรัก | ชัช | ช่องวัน |
| 2567 | อังคารคลุมโปง: เอ็กซ์ตรีม | ครอบครัววิปลาส | พ่อลินดาและชวิน | Netflix |
ผลงาน > ผลงานภาพยนตร์

ฟ้ากับเหว (ปี 2546 / เรย์ พิคเจอร์ส)
9 ศาสตรา พากย์เป็น เทหะยักษา
ผลงาน > ละครเวที

ละครเวที ชนกนาถ (ปี 2545)
ละครเวที คู่กรรม |เดอะมิวสิคัล (ปี 2547-51)
ละครเวที แม่นาค เดอะมิวสิคัล (ปี 2552)
การแสดง แสง สี เสียง และสื่อผสม วัฒนธรรมทองแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ 84 พรรษา มหาราชา(2554) รับบท สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท (สลับรอบแสดง)
ละครเพลง ดรีมเกิร์ล ฉบับภาษาไทย (ปี 2555)
ผลงาน > ผลงานเพลง

อัลบั้ม NOTT + GEN (ปี 2543 / เมกเกอร์เฮด)
ผลงาน > มิวสิควิดีโอ

รักเดียวใจเดียว ของ เสือ ธนพล อินทฤทธิ์ (2543)
รักเธอให้น้อยลง ของ วง Bandwagon (2544)
นรกในใจ / หญิงร้ายชายเลว ของ ปาน ธนพร แวกประยูร (2547)
ผลงาน > ผลงานพิธีกร

เล่าเส้นเป็นเรื่อง ออนทัวร์ ทุกวันอาทิตย์ 12.00 - 13.00 น. ทางช่องไทยรัฐทีวี
แฉแต่เช้า ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 08.00 - 09.15 น. ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25
แฉ ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 22.35 - 23.35 น. ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25
พ่อลูกสุดฤทธิ์  ทุกวันพุธ เวลา 10.45 - 11.45 น. ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25
อายุน้อยร้อยล้าน ทุกวันอาทิตย์ 10.15 - 11.15 น. ทางช่อง เวิร์คพอยท์
แกะรอยอุตสหกรรม ทุกวันอังคาร 21.15 - 21.55 น. ทาง ช่อง 9
ผลงาน > ซิทคอม

ผู้กองเจ้าเสน่ห์ รับบท ผู้กองธันวา (รับเชิญ) / ธนู (พี่น้องฝาแฝด)
เสือ ชะนี เก้ง รับบท โป้ง / เสือพี่ (รับเชิญ)
รางวัล

Best Hair (หนุ่มผมสวย) จากการประกวดหนุ่มโสดในฝันปี 98 ของนิตยสารคลีโอ
เข้าชิงรางวัล คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 10 สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง ขุนศึก
เข้าชิงรางวัลนาฏราช ครั้งที่ 4 สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง ขุนศึก
เข้าชิงรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 27 สาขานักแสดงสมทบชายดีเด่น จากละครเรื่อง ขุนศึก
รางวัลคมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 13 สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง สุดแค้นแสนรัก
เข้าชิงรางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 9 สาขานักแสดงชายแห่งปี จากละครเรื่อง กระตุกหนวดเสือ,สุดแค้นแสนรัก,นางร้ายที่รัก,ไฟล้างไฟ
แหล่งข้อมูลอื่นhttps://www.facebook       .com/profile.php?id=100065424012385&mibextid=ZbWKwL

วรฤทธิ์ เฟื่องอารมย์ ที่อินสตาแกรม
| ด ค กรางวัลคมชัดลึก อวอร์ด สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมประเภทละครโทรทัศน์ |
| --- | --- |
2547–2551:  วรวุฒิ นิยมทรัพย์ (2547)  สันติสุข พรหมศิริ (2548)  อภิชาติ พัวพิมล (2549)  ชาติชาย งามสรรพ์ (2550)  นิธิชัย ยศอมรสุนทร (2551) 
2552–2562:  ริชาร์ด เกียนี่ (2552)  ชาตโยดม หิรัญยัษฐิติ (2553)  สรพงศ์ ชาตรี (2554)  ชัยพล จูเลี่ยน พูพาร์ต (2555)  ณัฐวุฒิ สกิดใจ (2556)  เกียรติศักดิ์ อุดมนาค (2557)  วรฤทธิ์ เฟื่องอารมย์ (2558)  ธนากร โปษยานนท์ (2559)  สุประวัติ ปัทมสูต (2561)  พูลภัทร อัตถปัญญาพล	(2562) 
2563–2573:  ดอม เหตระกูล (2563)  ภาสวร บวรกีรติ (2564)  กวินรัฏฐ์ ยศอมรสุนทร (2565)
กัมโปซัมปีเยโร

| Camposampiero |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Camposampiero
   ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของCamposampiero 
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: เวเนโต
จังหวัด: แพดัว (PD)
Frazioni: Rustega
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: กาเตีย มักการ์โรเน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 21.07 ตร.กม. (8.14 ตร.ไมล์)
ความสูง: 24 เมตร (79 ฟุต)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 12,043 คน
 • ความหนาแน่น: 570 คน/ตร.กม. (1,500 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Camposampieresi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 35012
รหัสเขตโทรศัพท์: 049
นักบุญองค์อุปถัมภ์: นักบุญแอนโทนีแห่งปาดัว
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
กัมโปซัมปีเยโร (อิตาลี: Camposampiero) เป็นเมืองและเทศบาล (โกมูนี) ในจังหวัดแพดัว แคว้นเวเนโตของประเทศอิตาลี ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือห่างจากวีเชนซาไปทางตะวันออกประมาณ 30 กิโลเมตร และทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวนิสไปประมาณ 33 กิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2017 มีประชากร 12,043 คน
เมืองพี่น้องและเมืองแฝด

ยัสวอ, ประเทศโปแลนด์
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ฟาบีโอ บาลาโซ นักวอลเลย์บอล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
การพิพากษาครั้งสุดท้าย (มีเกลันเจโล)

| การพิพากษาครั้งสุดท้าย |
| --- | --- |

ศิลปิน: มีเกลันเจโล 
ปี: ค.ศ. 1534 - 1541
ประเภท: จิตรกรรมฝาผนัง
สถานที่: โบสถ์น้อยซิสทีน, นครรัฐวาติกัน
การพิพากษาครั้งสุดท้าย (อังกฤษ: The Last Judgment, อิตาลี: Il Giudizio Universale) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยมีเกลันเจโลจิตรกรชาวอิตาลีคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของสมัยเรอเนซองส์ ที่เขียนไว้ภายในโบสถ์น้อยซิสทีน ในนครรัฐวาติกัน มีเกลันเจโลเขียนภาพ “การพิพากษาครั้งสุดท้าย” ระหว่างปี ค.ศ. 1534 ถึงปี 1541 สิบปีหลังจากการเขียนเพดานชาเปลซิสติน
งานชิ้นนี้ใช้เวลาสี่ปีจึงแล้วเสร็จระหว่างปี ค.ศ. 1536 ถึงปี ค.ศ. 1541 (การจัดเตรียมกำแพงแท่นบูชาเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1535) มีเกลันเจโลเริ่มทำงานนี้ หลังจากเสร็จสิ้นเพดานโบสถ์น้อยซิสทีนแล้ว 25 ปี และเขามีอายุเกือบ 67 ปีเมื่องานนี้แล้วเสร็จเดิมเขารับงานนี้จากสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 แต่เสร็จสมบูรณ์ในช่วงของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 ซึ่งการปฏิรูปมุมมองที่แข็งแกร่งอาจส่งผลต่อการรักษาขั้นสุดท้าย
ในส่วนล่างของภาพ มีเกลันเจโลปฏิบัติตามประเพณีในการแสดงภาพผู้รอดชีวิตที่ขึ้นไปทางซ้าย และภาพผู้ถูกสาปแช่งอยู่ทางด้านขวา ในตอนบน ผู้อยู่อาศัยในสวรรค์จะเข้าร่วมโดยผู้รอดชีวิตคนใหม่ โดยภาพนี้เป็นแบบเอกรงค์มากกว่าแบบภาพเฟรสโกบนเพดานและถูกครอบงำด้วยโทนสีเนื้อและท้องฟ้า แต่การทำความสะอาดและฟื้นฟูภาพนี้เผยให้เห็นช่วงสีที่กว้างกว่าที่เคยปรากฏมาก่อน สีส้ม สีเขียว สีเหลือง และสีน้ำเงินกระจัดกระจายไปทั่ว สร้างภาพเคลื่อนไหวและรวมฉากที่ซับซ้อนเข้าด้วยกัน
ดูเพิ่ม

มีเกลันเจโล
การพิพากษาครั้งสุดท้าย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การตัดสินครั้งสุดท้าย (ก่อนซ่อม)
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การตัดสินครั้งสุดท้าย (ซ่อมแล้ว)
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
กริสเตียน ดากีโอ

| กริสเตียน ดากีโอ |
| --- | --- |
เกิด: 4 เมษายน ค.ศ. 1969(1969-04-04)
กริสเตียน ดากีโอ (อิตาลี: Christian Daghio; 4 เมษายน ค.ศ. 1969 – 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018) เกิดที่เมืองการ์ปี เป็นทั้งนักมวยไทยและนักมวยสากลชาวอิตาลี
ประวัติ

กริสเตียน ดากีโอ เริ่มฝึกมวยไทยตั้งแต่อายุ 20 ปี และได้กลายมาเป็นนักมวยไทยระดับอาชีพในปี ค.ศ. 1993 ต่อมา ในปี ค.ศ. 2000 เขาได้รับรางวัลแชมป์ยุโรปของมวยไทยโลก และรวมถึงปีถัดมา เขาเป็นที่ยอมรับในการต่อสู้จากการชนะที่เวทีมวยลุมพินีในกรุงเทพ นับเป็นชาวอิตาลีคนแรกที่ประสบความสำเร็จในเวทีนี้
ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 เขาได้พำนักอยู่ที่ประเทศไทยเป็นการถาวรเพื่อสร้างผลงาน จากนั้นในปี ค.ศ. 2006 ก็ได้ทำการเปิดค่ายฝึกสอนมวยไทย ปีถัดมา เขาชนะรายการชิงแชมป์ของประเทศไทย และปี ค.ศ. 2010 ได้รับเข็มขัดผู้ชนะใน WMA กับอีกครั้งใน ค.ศ. 2011 ด้วยผลงานสามเหรียญทองแดงสำหรับทีมชาติอิตาลีในการชิงแชมป์ยุโรปสองรายการ (ที่ นครปาฟอส ประเทศไซปรัส กับ กรุงมอสโก ใน ประเทศรัสเซีย) รวมถึงรายการชิงแชมป์โลกที่แข่งขันในกาโอรเล
สถิติการแข่งขันระดับอาชีพของเขาคือ ชนะ 131 ครั้ง ใน 170 รายการ
ประวัติ > มวยสากล

คริสเตียนชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 ที่เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี โดยชนะน็อกในยกที่ 2 โดยที่คู่ต่อสู้นั้นยังไม่มีข้อมูลปรากฏแน่ชัด
คริสเตียนได้ขึ้นชิงแชมป์สมาคมมวยแห่งทวีปเอเชีย (พีเอบีเอ) ที่ว่างลง ในรุ่นไลท์เฮฟวีเวท โดยชนะน็อกยกแรก มุฮัมมัด อิมาม นักมวยชาวอินโดนีเซีย เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 ที่หน้าศาลากลางจังหวัดนครราชสีมา ร่วมรายการเดียวกับ น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท ป้องกันแชมปโลกเฉพาะกาลสมาคมมวยโลก กับ อเล็กซิส ดิแอซ นักมวยชาวเวเนซุเอลา