stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กเวรู

| กเวรู |
| --- | --- |
คำขวัญ: Progress
กเวรู
พิกัด: 19°25′S 29°50′E﻿ / ﻿19.417°S 29.833°E﻿ / -19.417; 29.833
ประเทศ: ซิบบับเว
จังหวัด: มิดแลนส์
ก่อตั้ง: 1894
ประชากร
 • ทั้งหมด: 300,000 คน
 : estimated
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+1 (CEST)
กเวรู (Gweru) เป็นเมืองใกล้กับศูนย์กลางของประเทศซิมบับเว ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด 19°25′S 29°50′E﻿ / ﻿19.417°S 29.833°E﻿ / -19.417; 29.833 เมืองมีประชากรราว 146,073 คน (ค.ศ. 2009) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 5 ของประเทศ กเวรูเป็นเมืองหลวงของจังหวัดมิดแลนส์ เมืองก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1894 โดย ดร. ลีนเดอร์ สตาร์ เจมส์สัน ธนาคารแห่งแรกในกเวรูเปิดในปี ค.ศ. 1896 และตลาดหุ้นเปิดในปี ค.ศ. 1898 ทางรถไฟมาถึงในปี ค.ศ. 1902 ได้รับสถานะเป็นเทศบาลในปี ค.ศ. 1914 และเป็นนครในปี ค.ศ. 1971 ได้เปลี่ยนชื่อจาก กเวโล (Gwelo) มาเป็นกเวรูในปี ค.ศ. 1982
ขนมพระพาย

ขนมพระพาย
ขนมพระพาย เป็นขนมไทยชาววังโบราณในกลุ่มขนมงานแต่ง เข้าใจว่าน่าจะมาจากบทพระราชนิพนธ์เรื่อง กาพย์เห่ชมเครื่องว่าง ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ซึ่งทรงถอดชื่อขนมมาจากบทพระราชนิพนธ์เรื่อง กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน ของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยมาอีกทอดหนึ่ง มีลักษณะเป็นทรงกลมสอดไส้ถั่วกวน ตัวขนมด้านนอกทำจากแป้งข้าวเหนียวผสมแป้งข้าวเจ้าผสมสีธรรมชาติต่าง ๆ เช่น ใบเตย ดอกอัญชัญ ดอกกระเจี๊ยบ ฯลฯ นำไปนวดกับน้ำมะลิแล้วนำไปห่อถั่วกวนที่ปั้นเป็นก้อนกลม ๆ แล้วนำไปนึ่งบนลังถึงด้วยน้ำเดือดจัด จัดเสิร์ฟโดยรองด้วยใบตองทรงกลมขนาดใหญ่กว่าขนมพระพายเล็กน้อย หยอดด้วยกะทิราดหน้าก่อนรับประทาน
ขนมพระพายมีความเหนียวนุ่ม หอมกลิ่นกะทิ เป็นขนมชาววังโบราณที่หารับประทานได้ยากเนื่องจากใช้ในงานพิธีมงคลเท่านั้น เช่น พิธีแห่ขันหมาก
ของหวานสิบสามอย่าง

อาหารคริสต์มาสตามธรรมเนียมของแถบพรอว็องส์
ของหวานสิบสามอย่างในพรอว็องส์
ของหวานสิบสามตามธรรมเนียมคริสต์มาสในพรอว็องส์
ของหวานสิบสามอย่าง (อุตซิตา: lei tretze dessèrts) เป็นของหวานตามธรรมเนียมที่ใช้เฉลิมฉลองวันคริสต์มาสในแถบพรอว็องส์ของประเทศฝรั่งเศส "อาหารค่ำมื้อใหญ่" (le gros souper) ปิดท้ายด้วยของหวาน 13 อย่างซึ่งใช้เป็นสิ่งแทนของพระเยซูคริสต์และอัครสาวก 12 คน ของหวานมีจำนวน 13 อย่างเสมอ แต่รายการของหวานมีความแตกต่างกันไปตามธรรมเนียมของแต่ละท้องถิ่นหรือของแต่ละครอบครัว ของหวานตามธรรมเนียมนี้จัดในวันคริสต์มาสอีฟและจะคงอยู่บนโต๊ะสามวันจนถึงวันที่ 27 ธันวาคม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Treize desserts de Provence
The 13 desserts of Provence - by Notreprovence.fr (ในภาษาอังกฤษ)
การตีโฉบฉวยเดียป

การตีโฉบฉวยเดียป เป็นที่รู้จักกันคือ ยุทธการที่เดียป, ปฏิบัติการรุทเทอร์ (Operation Rutter) ระหว่างขั้นตอนการวางแผนและโดยชื่อรหัสนามสุดท้ายอย่างเป็นทางการคือ ปฏิบัติการจูบีลี (Operation Jubilee) เป็นการจู่โจมของฝ่ายสัมพันธมิตรบนเขตภายใต้การยึดครองของเยอรมนีคือท่าเรือเดียป (Dieppe) ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง การโจมตีเพื่อยึดสถานที่นี้ตั้งอยู่บนทางตอนเหนือของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1942 การจู่โจมได้เริ่มขึ้นตั้งแต่เวลาตีห้า (5:00 A.M) จนถึงเวลาสิบโมงห้าสิบนาที (10:50 A.M) ผู้บัญชาการฝ่ายสัมพันธมิตรได้บังคับสั่งการให้ล่าถอย,กองกำลังทหารราบทั้งหมด 6,000 นาย ส่วนใหญ่เป็นชาวแคนาดา ได้รับการสนันสนุนจากกรมทหารแคลกะรี (The Calgary Regiment) แห่งกองทัพน้อยรถถังแคนาดาที่ 1 (1st Canadian Tank Brigade) และกองกำลังทหารจากราชนาวีและกองทัพอากาศขนาดเล็กได้ทำการลงจอดแก่ทหาร รวมทั้งยังมีทหารแคนาดา 5,000 นาย, ทหารอังกฤษ 1,000 นาย และหน่วยเรนเจอร์แห่งกองทัพสหรัฐ 50 นาย
วัตถุประสงค์ได้รวมถึงการเข้ายึดและการครอบครองท่าเรือสำคัญในเวลาสั้นๆ เพื่อพิสูจน์ว่าความเป็นไปได้และรวบรวมข้อมูลข่าวสาร เมื่อล่าถอย ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องการที่จะทำลายการป้องกันชายฝั่ง โครงสร้างท่าเรือและอาคารทางยุทธศาสตร์ทั้งหมด การโจมตีนั้นมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจและแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของสหราชอาณาจักรในการเปิดแนวรบด้านตะวันตกในยุโรป
วัตถุประสงค์เหล่านี้แทบจะไม่บรรลุผล การยิงสนับสนุนของฝ่ายสัมพันธมิตรมีจำนวนที่ไม่เพียงพอและกองกำลังจู่โจมต้องติดกับบนชายหาดโดยอุปสรรคและการยิงของเยอรมนี น้อยกว่า 10 ชั่วโมงภายหลังการลงจอดครั้งแรก กองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรหน่วยสุดท้ายทั้งหมดได้ถูกสังหาร, อพยพ หรือถูกทอดทิ้งไว้เบื้องหลังเพื่อให้ถูกจับกุมโดยเยอรมนี แทนที่จะแสดงให้เห็นถึงการแก้ไขปัญหา ความล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่าของเลือดได้แสดงให้โลกเห็นว่าฝ่ายสัมพันธมิตรไม่มีความหวังในการรุกรานฝรั่งเศสเป็นเวลานาน ด้วยประสบความสำเร็จด้านข่าวสารกรองบางอย่างได้สัมฤทธิ์ผล รวมทั้งข่าวกรองอิเล็กทรอนิกส์
จากจำนวน 6,086 นายที่ได้ยกพลขึนบก จำนวน 3,623 นาย (เกือบ 60%) แต่ละคนถูกฆ่าตาย บาดเจ็บ หรือถูกจับกุม กองทัพอากาศหลวง (RAF) ได้ล้มเหลวที่จะหลอกล่อให้กองทัพอากาศเยอรมันลุฟท์วัฟเฟอเข้าสู่สนามรบและสูญเสียเครื่องบินรบ 106 ลำ (อย่างน้อย 32 ลำจากการยิงต่อต้านอากาศยานหรืออุบัติเหตุ) เทียบกับความสูญเสีย 48 ลำโดยลุฟท์วัฟเฟอ กองทัพราชนาวีได้เสียเรือยกพลขึ้นบก (landing craft) 33 ลำและเรือพิฆาต 1 ลำ เหตุการณ์ที่เดียปได้มีอิทธิพลต่อการเตรียมความพร้อมสำหรับแอฟริกาเหนือ (ปฏิบัติการคบเพลิง) และการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี (ปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด)
กีฬากระโดดน้ำในเอเชียนเกมส์ 1951

กีฬากระโดดน้ำ เป็นชนิดกีฬาที่จัดแข่งขันในกีฬาเอเชียนเกมส์ 1951 ซึ่งจัดเป็นครั้งแรก ณ กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ในระหว่างวันที่ 10-11 มีนาคม ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494)
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางสรุปเหรียญ

| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อินเดีย | 2 | 1 | 1 | 4 |
| 2 |  อิหร่าน | 0 | 1 | 1 | 2 |
| รวม | รวม | 2 | 2 | 2 | 6 |
ดูเพิ่ม

กีฬากระโดดน้ำในเอเชียนเกมส์
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาฟิลิปปินส์ ค.ศ. 1992

การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป ค.ศ. 1992 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาฟิลิปปินส์ ซึ่งกำหนดให้วันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 เป็นการเลือกตั้งเป็นการทั่วไปครั้งตามรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ ค.ศ. 1987
ภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับนี้ได้กำหนดให้มีสมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งจำนวน 24 คน 12 คนที่ได้คะแนนสูงสุด จะดำรงตำแหน่งวุฒิสภา เป็นเวลา 6 ปี และอีก 12 คน จะดำรงตำแหน่ง 3 ปี โดยการเลือกตั้งครั้งนี้พรรคแอลดีพี ได้รับการเลือกตั้งสูงสุด
ตามพรรค

| พรรค | พรรค | คะแนนเสียง | % | ที่นั่ง | % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | [[Laban ng Demokratikong Pilipino|]] | 124,399,291 | 45.0% | 16 | 66.7% |
|  | [[Nationalist People's Coalition|]] | 48,956,459 | 17.7% | 5 | 20.8% |
|  | [[Lakas-NUCD|]] | 48,658,631 | 17.6% | 2 | 8.3% |
|  | [[Liberal Party (Philippines)|]]/PDP-Laban | 19,158,013 | 6.9% | 1 | 4.2% |
|  | Nacionalista || 14,499,923 || 5.2% || 0 || 0.0% |  |  |  |  |
|  | [[Kilusang Bagong Lipunan|]] | 12,691,686 | 4.6% | 0 | 0.0% |
|  | [[People's Reform Party|]] | 6,141,565 | 2.2% | 0 | 0.0% |
|  | PMP || 1,423,994|| 0.5% || 0 || 0.0% |  |  |  |  |
|  | [[Independent (politician)|]]s | 515,927 | 0.2% | 0 | 0.0% |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 276,445,489 | 100.0% | 24 | 100.0% |
ข้อมูล: "Electoral Politics in the Philippines" (PDF). quezon.ph. สืบค้นเมื่อ 2010-12-10.
แหล่งข้อมูลอื่น

The Philippine Presidency Project
Official website of the Commission on Elections
Official website of the House of Representatives เก็บถาวร 2020-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กุชรันวาลา

| Gujranwala |
| --- | --- |
City district
กุชรันวาลา
Nishan-E-Manzil
สมญา: The City of Wrestlers The City of Foods
Gujranwalaสถานที่ตั้งในปากีสถาน
พิกัด: 32°9′N 74°11′E﻿ / ﻿32.150°N 74.183°E﻿ / 32.150; 74.183
ประเทศ: ปากีสถาน
แคว้น: ปัญจาบ
District: Gujranwala District
Autonomous towns: 7
Union councils: 19
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,198 ตร.กม. (1,235 ตร.ไมล์)
ประชากร (24 June 2011)
 • ทั้งหมด: 2,661,360 คน
เขตเวลา: UTC+5 (PST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+6 (PDT)
รหัสพื้นที่: 055
กุชรันวาลา (ปัญจาบ, گُوجرانٚوالا) เป็นเมืองอุตสาหกรรมทางทิศเหนือ-ตะวันออกในแคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน เป็นเมืองใหญ่อันดับ 6 ของประเทศ (ค.ศ. 2012) มีประชากรราว 2,569,090 คน (ค.ศ. 2011) เป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตรวดเร็วที่สุดของโลก ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง 226 ม. (744 ฟุต) เมืองมีชื่อเสียง ในการผลิตอ้อย แตงโม และธัญพืช ในการส่งออก
การคัดเลือกเจ้าภาพโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

| ภาพรวม |
| --- | --- |
โอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
หนานจิง  พอซนาน · กัวดาลาฮารา 
รายละเอียด
เมือง: {{{fullname}}}
การเป็นเจ้าภาพในครั้งก่อน
ผลการตัดสิน

คะแนนเสียง: {{{result}}}
 
การคัดเลือกเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 มีเมื่องที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพทั้งหมด 9 เมือง ได้แก่
หนานจิง จีน
พอซนาน โปแลนด์
กัวดาลาฮารา เม็กซิโก
เบลเกรด เซอร์เบีย
จาการ์ตา อินโดนีเซีย
มอสโก รัสเซีย
ราบัต โมร็อกโก
นิวเดลี อินเดีย
รูอ็อง ตูลูซ และ ดังเกิร์ก ฝรั่งเศส
มอนเตร์เรย์ เม็กซิโก
เมืองที่ผ่านการคัดเลือก 3 เมืองสุดท้าย

เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล ได้ประกาศชื่อเมือง 3 เมืองสุดท้ายที่เข้ารอบสุดท้าย ได้แก่
หนานจิง จีน
พอซนาน โปแลนด์
กัวดาลาฮารา เม็กซิโก
กีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 19

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ: จังหวัดเพชรบุรี
ทีมเข้าร่วม: 76 จังหวัด
นักกีฬาเข้าร่วม: 4,433 คน
กีฬา: 24 ชนิดกีฬา
พิธีเปิด: 19 มีนาคม 2546 (2546-03-19)
พิธีปิด: 29 มีนาคม 2546 (2546-03-29)
ประธานพิธีเปิด: นิรันดร์ชัย เพชรสิงห์
การแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 19 หรือ ช้างเผือกเกมส์ จังหวัดเพชรบุรี ได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 19 รูปแบบใหม่ซึ่งกำหนดให้มีการแข่งขันระหว่างวันที่ 19-29 มีนาคม พ.ศ. 2546 โดยมีนายนิรันดร์ชัย เพชรสิงห์ ผู้ว่า ราชการจังหวัดเพชรบุรี เป็นประธานกรรมการจัดการแข่งขัน มีการแข่งขันกีฬารวม 24 ประเภท คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเกตบอล มวยสากลสมัครเล่น จักรยาน ลีลาศ ฟุตบอล กอล์ฟ ยิมนาสติก แฮนด์บอล ยูโด เทนนิส รักบี้ฟุตบอล มวยไทยสมัครเล่น เปตอง ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส เทควันโด เซปักตะกร้อ วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ ยิงปืน และสนุกเกอร์ มีนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน 5 ภาค จำนวน 4,433 คน รวมนักกีฬาและเจ้าหน้าที่ทั้งสิ้น 5,576 คน
การคัดเลือกนักกีฬา

แบ่งออกเป็น 3 ขั้นตอนดังนี้
การแข่งขันระดับจังหวัด เป็นการแข่งขันเพื่อคัดเลือกนักกีฬาตัวแทนของจังหวัด โดยให้จังหวัดดำเนินการคัดเลือกให้แล้วเสร็จก่อนการแข่งขันคัดเลือกระดับภาค ไม่น้อยกว่า 2 เดือน
การแข่งขันระดับภาค เป็นการแข่งขันเพื่อคัดเลือกนักกีฬาของแต่ละภาค โดยให้แต่ละจังหวัดภายในภาค ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันตามชนิดและประเภทกีฬาที่มีการคัดเลือก ทั้งนี้ต้องดำเนินการคัดเลือกให้แล้วเสร็จก่อนพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ไม่น้อยกว่า 4 เดือน
การแข่งขันระดับชาติ เป็นการดำเนินการจัดการแข่งขันกีฬาที่จังหวัดส่งเข้าร่วมการแข่งขันได้โดยตรง เว้นแต่ชนิดกีฬาที่กำหนดให้มีการการแข่งขันคัดเลือกในระดับภาค โดยจะต้องดำเนินการจัดการแข่งขันในช่วงระยะเวลาที่ กกท. กำหนด
จังหวัดที่ร่วมแข่งขัน > การแบ่งภาคกีฬาเยาวชนแห่งชาติ

เพื่อเป็นการพัฒนากีฬาเยาวชนของชาติ และให้การดำเนินการจัดการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติเป็นไปด้วยความเรียบร้อยการกีฬาแห่งประเทศไทย (กกท.) ได้แบ่งกลุ่มการ แข่งขันโดยกำหนดจังหวัดที่ใกล้เคียงและสะดวกแก่การคมนาคมรวมกันเข้าเป็นภาค รวมทั้งสิ้น 5 ภาค ประกอบด้วย
ภาค 1 มี 15 จังหวัด ได้แก่ กรุงเทพมหานคร จันทบุรี ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ตราด นครปฐม นนทบุรี เพชรบุรี ประจวบคีรีขันธ์ ปทุมธานี ระยอง สมุทรปราการ สมุทรสงคราม สมุทรสาคร และสระแก้ว
ภาค 2 มี 13 จังหวัด ได้แก่ กาญจนบุรี ชัยนาท นครนายก นครสวรรค์ ปราจีนบุรี อยุธยา ราชบุรี ลพบุรี สุพรรณบุรี สิงห์บุรี สระบุรี อ่างทอง และอุทัยธานี
ภาค 3 มี 19 จังหวัด ได้แก่ กาฬสินธุ์ ขอนแก่น ชัยภูมิ นครพนม นครราชสีมา บุรีรัมย์ มหาสารคาม มุกดาหาร ยโสธร ร้อยเอ็ด เลย ศรีสะเกษ สกลนคร สุรินทร์ หนองบัวลำภู หนองคาย อุดรธานี อุบลราชธานี และอำนาจเจริญ
ภาค 4 มี 14 จังหวัด ได้แก่ กระบี่ ชุมพร ตรัง ปัตตานี นครศรีธรรมราช นราธิวาส พังงา พัทลุง ภูเก็ต ยะลา ระนอง สงขลา สตูล และสุราษฎร์ธานี
ภาค 5 มี 15 จังหวัด ได้แก่ กำแพงเพชร เชียงราย เชียงใหม่ ตาก น่าน พะเยา พิจิตร พิษณุโลก เพชรบูรณ์ แพร่ แม่ฮ่องสอน ลำปาง ลำพูน สุโขทัย และอุตรดิตถ์
ชนิดกีฬา > การจำแนกชนิดกีฬาที่บรรจุเข้าแข่งขัน

กีฬาบังคับ ได้แก่ กรีฑา และว่ายน้ำ
กีฬาสากล จัดแข่งขันไม่น้อยกว่า 13 ชนิดกีฬา แต่ไม่เกิน 18 ชนิดกีฬา โดยเลือกจากชนิดกีฬาที่ กกท. อนุญาตให้ดำเนินการจัดตั้งสมาคมกีฬาแห่งประเทศไทย ได้แก่ แบดมินตัน บาสเกตบอล มวยสากลสมัครเล่น จักยาน ลีลาศ ฟุตบอล ยิมนาสติกสากล-ลีลา ยูโด เปตอง รักบี้ฟุตบอล เซปัคตะกร้อชาย-หญิง เทเบิลเทนนิส เทควันโด เทนนิส วอลเลย์บอลในร่ม-ชายหาด ยกน้ำหนัก กอล์ฟ แฮนด์บอล มวยปล้ำ ยิงปืน และสนุกเกอร์
กีฬาอนุรักษ์ จัดแข่งขันไม่น้อยกว่า 1 ชนิดกีฬา แต่ไม่เกิน 2 ชนิดกีฬา ได้แก่ มวยไทยสมัครเล่น
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้ง

การเลือกตั้งโดยการหย่อนบัตรในฝรั่งเศส
อายุที่มีสิทธิเลือกตั้งเป็นอายุขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนดให้บุคคลนั้นต้องมีอายุไม่น้อยกว่าที่กำหนดไว้มีสิทธิ์เลือกตั้งได้อย่างถูกต้อง ส่วนใหญ่มีกำหนดไว้ที่ 18 ปี แต่พบว่าบางประเทศสามารถใช้สิทธิ์นี้ได้ตั้งแต่ 16 ปี ในทางกลับกันในบางรัฐกำหนดไว้สูงถึง 25 (รายละเอียดตามรายการด้านล่างนี้) โดยมากแล้วอายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งจะระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ นอกจากนี้แล้วในบางประเทศได้กำหนดให้การเลือกตั้งเป็นหน้าที่ที่ต้องทำสำหรับผู้มีสิทธิ์ ในขณะที่หลายประเทศไม่ได้บังคับแต่อย่างใด
นับแต่มีสิทธิ์การออกเสียงในระบอบประชาธิปไตย เดิมนั้นได้กำหนดอายุขั้นต่ำไว้ที่ 21 ปีหรือสูงกว่า ต่อมาในช่วงทศวรรษที่ 1970 หลายประเทศได้ลงอายุขั้นต่ำลงเป็น 18 ปี ในหลายประเทศมีการถกประเด็นในการลดอายุของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งให้ต่ำกว่า 18 ปี
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1890 (พ.ศ. 2433) สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ได้กำหนดอายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งไว้ที่ไม่น้อยกว่า 16 ปี
ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1939 (พ.ศ. 2482)-ค.ศ. 1945 (พ.ศ. 2488) เกือบทุกประเทศได้กำหนดอายุขั้นต่ำที่มีสิทธิ์เลือกตั้งไว้ที่ไม่ต่ำกว่า 21 ปี กระทั่งในปี ค.ศ. 1946 (พ.ศ. 2489) เช็กโกสโลวาเกียเป็นประเทศแรกของโลกที่ลดอายุขั้นต่ำลงเหลือ 20 ปี จากนั้นภายในปี ค.ศ. 1968 (พ.ศ. 2511) มี 17 ประเทศได้ลดอายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งลง หลายประเทศได้ทยอยลดอายุขั้นต่ำนี้ลงในช่วงคริสตทศวรรษที่ 1960-1970 โดยเฉพาะในยุโรปตะวันตก โดยเริ่มที่สหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1969 (พ.ศ. 2512), สหรัฐในปี ค.ศ. 1971 (พ.ศ. 2514) ตามการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 26, แคนาดาและเยอรมนีตะวันตกในปี ค.ศ. 1972 (พ.ศ. 2515), ออสเตรเลียและฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1974 (พ.ศ. 2517) และอีกหลายประเทศต่อมา กระทั่งสิ้นสุดคริสต์ศตวรรษที่ 20 อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งของหลายรัฐทั่วโลกกำหนดไว้ที่ 18 ปี อย่างไรก็ตามยังมีบางดินแดนที่ยังคงกำหนดอายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งไว้ที่ 20 ปีหรือสูงกว่า และมีส่วนหนึ่งที่กำหนดไว้ที่ 16 และ 17 ปี
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 และต้นศตวรรษที่ 21 นั้น อินเดีย สวิสเซอร์แลนด์ ออสเตรีย และโมร็อกโก ได้ลดอายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งเหลือ 18 ปี ส่วนญี่ปุ่นได้ลดอายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งลงจาก 20 ปีเป็น 18 ปีในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559)
จากข้อมูลในค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) มัลดีฟส์มีการถกในประเด็นดังกล่าว
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ

โดยมากแต่ละรัฐได้กำหนดอายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งไว้ที่ 18 ปี ส่วนติมอร์ตะวันออก กรีซ อินโดนีเซีย เกาหลีเหนือ ซูดานใต้ และซูดานกำหนดอายุขั้นต่ำไว้ที่ 17 ปี ในขณะที่อาร์เจนตินา ออสเตรีย บราซิล คิวบา เอกวาดอร์ มอลตา นิการากัว และไอล์ออฟแมน เจอร์ซีย์ เกิร์นซีย์ (ซึ่งเป็นสามดินแดนปกครองตนเองภายใต้อธิปไตยของสหราชอาณาจักร) กำหนดไว้ที่ 16 ปี อายุขั้นต่ำที่มากที่สุดที่กำหนดไว้อยู่ที่ 21 ปียังมีผลบังคับใช้ในหลายดินแดน บางประเทศมีการกำหนดอายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งที่หลากหลาย โดยมักกำหนดให้ลดอายุขั้นต่ำลงในการออกเสียงในระดับรัฐ ท้องถิ่น หรือเทศบาล
มีเพียงนครรัฐวาติกันที่กำหนดอายุของพระคาร์ดินัลในการเลือกสมเด็จพระสันตปาปาไว้สูงสุดที่ 80 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > รายชื่อประเทศเรียงตามตัวอักษร

รายชื่อที่เรียงตามตัวอักษรดังต่อไปนี้แสดงอายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก
ก
ข
ฃ
ค
ฅ
ฆ
ง
จ
ฉ
ช
ซ
ฌ
ญ
ฎ
ฏ
ฐ
ฑ
ฒ
ณ
ด
ต
ถ
ท
ธ
น
บ
ป
ผ
ฝ
พ
ฟ
ภ
ม
ย
ร
ฤ
ล
ฦ
ว
ศ
ษ
ส
ห
ฬ
อ
ฮ
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ก

กรีซ เดิมกำหนดไว้ที่ 18 ปี นับแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) เป็นต้นไปได้ลดลงเหลือ 17 ปี
กรีนแลนด์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กวม กำหนดไว้ที่ 18 ปี แต่ไม่สิทธิ์ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐแม้เป็นพลเมืองสหรัฐ
กัมพูชา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กัวเดอลุป กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กัวเตมาลา กำหนดไว้ที่ 18 ปี ส่วนกำลังพลในกองประจำการไม่อาจออกเสียงได้และถูกจำกัดอยู่ภายในค่ายทหารในวันเลือกตั้ง
กาตาร์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กานา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กาบอง กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กาบูเวร์ดี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กายอานา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กินี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กินี-บิสเซา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กือราเซา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เกรเนดา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เกาหลีใต้ เดิมกำหนดไว้ที่ 19 ปี ต่อมาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 (พ.ศ. 2562) ได้กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เกาหลีเหนือ กำหนดไว้ที่ 17 ปี ส่วนกำลังพลทหารมีสิทธิ์เลือกตั้งทุกคนโดยไม่ต้องคำนึงถึงอายุ
เกาะนอร์ฟอล์ก กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เกิร์นซีย์ กำหนดไว้ที่ 16 ปี
แกมเบีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
โกตดิวัวร์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ค

คอซอวอ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
คอโมโรส กำหนดไว้ที่ 18 ปี
คอสตาริกา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
คาซัคสถาน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
คิริบาส กำหนดไว้ที่ 18 ปี
คิวบา กำหนดไว้ที่ 16 ปี
คีร์กีซสถาน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
คูเวต กำหนดไว้ที่ 21 ปีสำหรับผู้ที่ไม่ได้เป็นทหารหรือตำรวจ และผู้มีสิทธิ์ออกเสียงต้องเป็นพลเมืองอย่างน้อย 20 ปี ปัจจุบันอยู่ระหว่างการลดจำนวนปีลงเหลือ 18 ปี
เคนยา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
แคนาดา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
แคเมอรูน กำหนดไว้ที่ 20 ปี
โครเอเชีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
โคลอมเบีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > จ

จอร์เจีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
จอร์แดน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
จาเมกา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
จิบูตี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
จีน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เจอร์ซีย์ กำหนดไว้ที่ 16 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ช

ชาด กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ชิลี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เช็กเกีย (สาธารณรัฐเช็ก) กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ซ

ซานมารีโน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ซามัว กำหนดไว้ที่ 21 ปี
ซาอุดีอาระเบีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ซินต์มาร์เติน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ซิมบับเว กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ซีเรีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ซูดาน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ซูรินาม กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เซเชลส์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เซนต์คิตส์และเนวิส กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เซนต์ลูเชีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เซนต์เฮเลนา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เซเนกัล กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เซอร์เบีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เซาตูเมและปรินซีปี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เซาท์ซูดาน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เซียร์ราลีโอน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
แซมเบีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
แซ็งปีแยร์และมีเกอลง กำหนดไว้ที่ 18 ปี
โซมาเลีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ไซปรัส กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ญ

ญี่ปุ่น เดิมกำหนดไว้ที่ 20 ปี ต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ได้กำหนดใหม่เป็น 18 ปี และในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ได้กำหนดอายุที่มีสิทธิ์ลงประชามติตามรัฐธรรมนูญจากเดิม 20 ปีเป็น 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ด

ดอมินีกา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เดนมาร์ก กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ต

ตรินิแดดและโตเบโก กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ตองงา กำหนดไว้ที่ 21 ปี
ติมอร์-เลสเต กำหนดไว้ที่ 17 ปี
ตุรกี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ตูนิเซีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี (โดยมีข้อยกเว้นบางประการ)
ตูวาลู กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เติร์กเมนิสถาน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
โตโก กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ไต้หวัน กำหนดไว้ที่ 20 ปีสำหรับการเลือกตั้ง และ 18 ปีสำหรับการลงประชามติ
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ท

ทาจิกิสถาน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
แทนซาเนีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ไทย กำหนดไว้ที่ 18 ปี โดยเป็นผู้มีสัญชาติตั้งแต่เกิดหรือแปลงสัญชาติมาไม่น้อยกว่า 5 ปี
โทเคอเลา กำหนดไว้ที่ 21 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > น

นอร์ทมาซิโดเนีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
นอร์เวย์ กำหนดไว้ที่ 18 ปีส่วนผู้ที่อายุ 17 ปีสามารถใช้สิทธิ์เลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรหากในผู้นั้นมีอายุย่างก้าว 18 ปีในปีที่จัดการเลือกตั้ง
นามิเบีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
นาอูรู กำหนดไว้ที่ 20 ปี
นิการากัว กำหนดไว้ที่ 16 ปี
นิวแคลิโดเนีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
นิวซีแลนด์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
นีวเว กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เนเธอร์แลนด์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เนปาล กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ไนจีเรีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ไนเจอร์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > บ

บราซิล กำหนดไว้ที่ 16 ปี และให้ผู้มีอายุในช่วง 18-70 ปีต้องไปใช้สิทธิ์ เว้นการบังคับนั้นแก่พลเมืองที่ไม่รู้หนังสือ
บรูไนดารุสซาลาม กำหนดไว้ที่ 18 ปี (เฉพาะการเลือกตั้งระดับหมู่บ้าน)
บอตสวานา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา กำหนดไว้ที่ 18 ปี เว้นแต่ผู้มีงานทำได้กำหนดไว้ที่ 16 ปี
บังกลาเทศ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
บัลแกเรีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
บาร์เบโดส กำหนดไว้ที่ 18 ปี
บาห์เรน กำหนดไว้ที่ 20 ปี
บาฮามาส กำหนดไว้ที่ 18 ปี
บุรุนดี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
บูร์กินาฟาโซ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เบนิน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เบลเยียม กำหนดให้ผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไปต้องไปใช้สิทธิ์
เบลารุส กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เบลีซ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เบอร์มิวดา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
โบลิเวีย กำหนดให้ผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไปต้องไปใช้สิทธิ์อย่างทั่วถึง
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ป

ปากีสถาน กำหนดไว้ที่ 18 ปี โดยมีการสงวนที่นั่งในรัฐสภาสำหรับผู้หญิงที่ไม่เป็นมุสลิม
ปานามา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ปาปัวนิวกินี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ปารากวัย กำหนดให้ผู้ที่อายุตั้งแต่ 18-75 ปีต้องไปใช้สิทธิ์อย่างทั่วถึง
ปาเลา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เปรู กำหนดให้ผู้ที่อายุตั้งแต่ 18-70 ปีต้องไปใช้สิทธิ์อย่างทั่วถึง เดิมทหารและตำรวจแห่งรัฐไม่สามารถลงเสียงเลือกตั้งกระทั่งมีการปฏิรูปรัฐธรรมนูญในปี ค.ศ. 2005 (พ.ศ. 2548))
เปอร์โตริโก กำหนดไว้ที่ กำหนดไว้ที่ 18 ปี แต่ไม่สิทธิ์ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐแม้เป็นผู้พำนักบนเกาะจะเป็นพลเมืองสหรัฐ
โปรตุเกส กำหนดไว้ที่ 18 ปี
โปแลนด์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ฝ

ฝรั่งเศส กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > พ

พม่า กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ฟ

ฟีจี กำหนดไว้ที่ 18 ปีตามรัฐธรรมนูญ
ฟินแลนด์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ฟิลิปปินส์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
สำหรับสภาเยาวชน เดิมกำหนดไว้ที่ 15-18 ปี ปัจจุบันกำหนดไว้ที่ 18-30 ปี โดยผู้มีสิทธิ์ได้รับอนุญาตให้อยู่ในตำแหน่งได้หากบรรลุอายุที่กำหนดไว้
เฟรนช์พอลินีเชีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ภ

ภูฏาน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ม

มองโกเลีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มอนเตเนโกร กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มอนต์เซอร์รัต กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มอริเชียส กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มอริเตเนีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มอลโดวา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มอลตา กำหนดไว้ที่ 16 ปี
มัลดีฟส์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มาเก๊า ในกรณีการเลือกตั้งทางตรง ได้กำหนดไว้ที่ 18 ปีอย่างทั่วถึงสำหรับผู้ที่พำนักอย่างถาวรในฮ่องกงภายใน 7 ปีที่ผ่านมา ส่วนการเลือกตั้งทางอ้อมได้จำกัดผู้มีสิทธิ์ไว้เฉพาะกลุ่มบริษัทที่ลงทะเบียนไว้ (ปัจจุบันมีการลงทะเบียนทั้งสิ้น 973 เสียง) และสมาชิกจากองค์กรปกครองส่วนภูมิภาค เทศบาล และรัฐบาลกลางจำนวน 300 คน
มาดากัสการ์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มายอต กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มาร์ตีนิก กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มาลาวี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มาลี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
มาเลเซีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี (มีผลในอนาคต)
เม็กซิโก กำหนดไว้ที่ 18 ปี
โมซัมบิก กำหนดไว้ที่ 18 ปี
โมนาโก กำหนดไว้ที่ 18 ปี
โมร็อกโก กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ไมโครนีเซีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ย

ยิบรอลตาร์ กำหนดให้ผู้ที่มีอายุ 18 ปีเป็นต้นไปมีสิทธิ์อย่างทั่วถึง รวมทั้งพลเมืองอังกฤษอื่นที่พำนักในดินแดนไม่น้อยกว่า 6 เดือน
ยูกันดา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ยูเครน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เยเมน กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เยอรมนี กำหนดไว้ที่ 18 ปี
กำหนดไว้ที่ 16 ปีไว้สำหรับการเลือกตั้งระดับรัฐ ได้แก่  รัฐบรันเดินบวร์ค,  เบรเมิน,  ฮัมบวร์ค และ ชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
กำหนดไว้ที่ 16 ปีไว้สำหรับการเลือกตั้งระดับเทศบาล ได้แก่  บาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค,  เบอร์ลิน,  รัฐบรันเดินบวร์ค,  เบรเมิน,  ฮัมบวร์ค,  รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น,  นีเดอร์ซัคเซิน,  นอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน,  รัฐซัคเซิน-อันฮัลท์,  ชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และ ทือริงเงิน
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ร

รวันดา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
รัสเซีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เรอูนียง กำหนดไว้ที่ 18 ปี
โรมาเนีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ล

ลักเซมเบิร์ก กำหนดไว้ที่ 18 ปี โดยกำหนดให้ต้องไปใช้สิทธิ์กระมั่งอายุ 75 ปี ในปี ค.ศ. 2015 (พ.ศ. 2558) มีการลงประชามติระดับชาติเพื่อลดอายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งลงเหลือ 16 ปี แต่เป็นอันตกไปด้วยเสียงร้อยละ 81
ลัตเวีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ลาว กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ลิกเตนสไตน์ กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ลิทัวเนีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
ลิเบีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เลโซโท กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เลบานอน กำหนดไว้ที่ 21 ปี แม้จะมีความพยายามจะแก้เป็น 18 ปีแต่เป็นอันตกไปเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553)
ไลบีเรีย กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ว

วานูวาตู กำหนดไว้ที่ 18 ปี
วาลิสและฟูตูนา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เวลส์ กำหนดไว้ที่ 16 ปี สำหรับสำหรับการการเลือกสมาชิกรัฐสภาและสภาท้องถิ่น และ 18 ปีสำหรับพลเมืองเวลส์ทุกคนและผู้พำนักในการเลือกตั้งระดับสหราชอาณาจักร
เวสเทิร์นสะฮารา ไม่ได้กำหนดไว้ (กำหนดไว้ที่ 18 ปีสำหรับผู้พำนักในเวสเทิร์นสะฮาราในควบคุมของโมร็อคโคในการเลือกตั้งของโมร็อคโค
เวเนซุเอลา กำหนดไว้ที่ 18 ปี
เวียดนาม กำหนดไว้ที่ 18 ปี
อายุที่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ละประเทศ > ศ

ศรีลังกา กำหนดไว้ที่ 18 ปี