stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอล. เอส. โลว์รี
ชีวิตส่วนตัว

ในปีต่อๆ มา เขาได้ใช้เวลาวันหยุดที่ Seaburn Hotel ที่ซันเดอร์แลนด์ ไปกับการวาดภาพทิวทัศน์ของทะเล อ่าวบริเวณใกล้เคียง และเหมืองแร่ เมื่อเขาไม่มีสมุดสเกตช์ภาพ โลว์รีจะวาดทิวทัศน์โดยใช้ดินสอหรือถ่านลงบนด้านหลังซองเอกสาร ผ้าเช็ดปากบนโต๊ะ หรือตั๋วฝากเสื้อคลุม และแสดงให้เหล่าคนหนุ่มสาวที่นั่งอยู่กับครอบครัวดู สิ่งของเหล่านั้นปัจจุบันมีมูลค่าเป็นพันปอนด์ ผ้าเช็ดปากผืนนั้นสามารถหาดูได้ที่โรงแรม Sunderland Marriott Hotel (ซึ่งก่อนหน้าคือ Seaburn Hotel)[ต้องการอ้างอิง]
โลว์รีค่อนข้างเป็นคนลึกลับ เป็นคนที่สนุกกับเรื่องราวโดยไม่คำนึงว่ามันเป็นความจริงหรือไม่ เพื่อนๆของเขาสังเกตว่า เรื่องราวของเขามีความโดดเด่นด้านอารมณ์ขันเกินกว่าที่จะเป็นความจริง และในหลายๆ ครั้งเขาเจตนาสร้างเรื่องโกหกโดยไตร่ตรองด้วยความรอบคอบ เรื่องราวของเขาเกี่ยวกับ "Ann" ไม่สอดคล้องกับความจริงและเขาสร้างตัวละครอื่นขึ้นมาเพื่อที่จะเล่านิทานของเขาต่อไป นาฬิกาหลายๆ เรือนในห้องนอนของเขานั้นถูกตั้งไว้ให้เป็นเวลาที่แตกต่างกัน เขาบอกกับบางคนว่าเหตุผลคือเขาไม่อยากรับรู้เวลาที่แท้จริง แต่กับบางคน เขาอ้างว่าเขาตั้งมันแบบนั้นเพื่อจะได้ไม่ได้ยินเสียงจากนาฬิกาที่ดังพร้อมๆ กัน[ต้องการอ้างอิง]
โลว์รีมีมิตรภาพที่ยาวนาน รวมทั้งมิตรภาพกับศิลปินที่มาจาก Salford ชื่อ Harold Riley และเขาสร้างมิตรภาพใหม่ๆ อยู่ตลอดในวัยหนุ่ม เขาได้ซื้อผลงานจากศิลปินหนุ่มที่เขาชื่นชม เช่น James Lawrence Isherwood ซึ่งเป็นเจ้าของงาน ผู้หญิงกับแมวดำ (Woman with Black Cat) และได้แขวนไว้บนผนังห้องทำงานของเขา เขายังคงไว้ซึ่งมิตรภาพอย่างต่อเนื่องกับศิลปินบางคนในกลุ่มนี้ โลว์รีเป็นเพื่อนสนิทกับศิลปิน Cumbrian อายุ 23 ปี  ชื่อ Sheila Fell ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1955 เขาอธิบายไว้ว่า "เธอเป็นศิลปินที่วาดภาพภูมิทัศน์ได้ดีที่สุดของช่วงกลางศตวรรษที่ 20" เขาสนับสนุนอาชีพของเธอโดยการซื้อผลงานหลายชิ้น และยกให้พิพิธภัณฑ์ หลังจากนั้นศิลปินสาวได้อธิบายถึงตัวเขาว่า “เขาเป็นนักมนุษยนิยมที่ดี การจะเป็นนักมนุษยนิยมนั้น ต้องรักในตัวของมนุษย์ และการจะเป็นนักมนุษยนิยมที่ดีนั้น ต้องแยกจากห่างออกจากมนุษย์เสียบ้าง” และเพราะเขาไม่ได้แต่งงาน เธอจึงเป็นผู้หญิงที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของเขามาก แม้ว่าเขาจะมีเพื่อนเป็นผู้หญิงหลายคนก็ตาม อย่างไรก็ดี เมื่อเขาอายุ 88 เขาได้ประกาศว่าตัวเขาไม่เคยมีผู้หญิงเลย
เพราะเขามีชื่อเสียงในช่วงปลาย 1950s เขาจึงเบื่อหน่ายที่จะถูกเข้าหาโดยคนแปลกหน้า และจะยิ่งไม่ชอบหากคนแปลกหน้าเหล่านั้นบุกมาถึงบ้าน อย่างไรก็ตามเขาสุภาพต่อเพื่อนบ้านในละแวกใกล้เคียงของ Mottram ที่เคารพในตัวเขาและความเป็นส่วนตัวของเขา เขาใช้รถสาธารณะเพื่อเดินทางในพื้นที่หลังจากการเกษียณ อนุสาวรีย์ของเขาที่สร้างจากเงินตั้งอยู่บริเวณเสาไฟจราจรในหมู่บ้าน
เนื่องจากความพยายามที่จะสร้างภาพว่าเขาเป็น “ผู้ชายง่ายๆ” และด้วยความผิดพลาด เขาไม่ได้ชอบศิลปะคลาสสิคยุคหลัง โลว์รีจึงเป็นที่รู้จักในกระแสหลักของศิลปะในศตวรรษที่ 20 ในการให้สัมภาษณ์กับ Mervyn Levy เขาแสดงความต้องการที่จะทำงานให้ René Magritte และ Lucian Freud แม้ว่าเขาจะยอมรับว่าเขาไม่เข้าใจงานของ Francis Bacon ก็ตาม ถึงแม้ว่าโลว์รีจะดูโดดเดี่ยวและรักชีวิตส่วนตัว เขาก็มีความสุขกับการร่วมชมการแข่งขันฟุตบอล และเป็นผู้สนับสนุนที่กระตือรือร้นของทีมแมนเชสเตอร์ซิตี (supporter)
การตายของบิดาและมารดา

พ่อของเขาเสียชีวิตในปี 1932 ทิ้งแม่ของเขาเอาไว้ แม่ผู้ซึ่งเป็นโรคประสาทและอารมณ์แปรปรวนก็ล้มหมอนนอนเสื่อ และพึ่งพาเขาที่เป็นลูกชายเพื่อการดูแล โลว์รีวาดภาพหลังจากที่แม่เขาเข้านอนแล้ว ในช่วงระหว่างสี่ทุ่มหรือตีสอง หรือขึ้นอยู่กับความเหนื่อยล้าของเขา เขาสามารถอยู่ต่อได้เป็นชั่วโมงๆ เพื่อต่อเติมรายละเอียดในรูปวาด ภาพวาดส่วนใหญ่ที่ถูกวาดขึ้นในช่วงนี้ล้วนแล้วแต่เป็นภาพการสาปแช่งตัวของเขาเอง (มักจะเรียกงานชุดนี้ว่า “Horrible Heads”) ซึ่งเป็นสิ่งที่พิสูจน์ถึงอิทธิพลของงาน Expressionism และอาจรวมไปถึงแรงบันดาลที่ได้ใจจากนิทรรศการงานของ van Gogh ณ Manchester Art Gallery ในปี 1931 ด้วย โลว์รีแสดงความเสียใจที่เขาได้รับเพียงการยอมรับเล็กๆ น้อยๆ ในฐานะศิลปิน จนกระทั่งปีที่แม่ของเขาเสียชีวิตลง และนั่นทำให้เธอไม่มีโอกาสที่จะร่วมยินดีในความสำเร็จของเขา จากช่วงกลางปี 1930 กระทั่งปี 1939 โลว์รีใช้เวลาพักผ่อนในช่วงวันหยุดปีละครั้งที่ Berwick-upon-Tweed หลังจากการปะทุขึ้นของสงคราม (war) โลว์รีทำหน้าที่เป็นอาสาสมัครคอยระวังไฟ และกลายเป็นศิลปินสงคราม war artist อย่างเป็นทางการในปี 1943 ต่อมาในปี 1953 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นศิลปินอย่างเป็นทางการในงานพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบ็ธที่สอง (Coronation of Queen Elizabeth II) [ต้องการอ้างอิง]
หลังการตายของแม่เขาในเดือนตุลาคม 1939 เขากลายเป็นคนสิ้นหวังและทำงานล่วงเวลาหนักขึ้น ละเลยการดูแลรักษาบ้านจนกระทั่งเจ้าของที่ดินทำการยึดคืนในปี 1948 เขาไม่ได้ขัดสนเงินทองในขณะนั้น จึงซื้อ “the Elms” ใน Mottram in Longdendale ถึงแม้ว่าเขาจะเห็นว่าบ้านหลังนี้นั้นน่าเกลียดและไม่ได้สะดวกสบายเลย เขาก็ยังคงอาศัยอยู่จนกระทั่งเสียชีวิตในอีกร่วม 30 ปีหลังจากนั้น
ชีวิตหลังเกษียณ

โลว์รีเกษียณจากบริษัท พอลล์ มอลล์ พรอพเพอร์ตี้ในปี 1952 ในวันเกิดปีที่ 65 ของเขา เขากลายเป็นหัวหน้าพนักงานเก็บเงินแต่ก็ไม่ได้หยุดการเก็บค่าเช่า บริษัทเองก็สนับสนุนการการเป็นศิลปินของเขา และอนุญาตให้เขามีเวลาพักเพื่อจะไปจัดแสดงงานศิลปะ นอกเหนือจากเวลาลางานประจำปีของเขา Margery Thompson ได้พบเขาในขณะที่เธอยังเป็นนักเรียนอยู่ เขากลายมาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเธอ โลว์รีเข้าร่วมคอนเสิร์ตกับครอบครัวของ Margery Thompson และเพื่อนของเธอ ไปเยี่ยมบ้านเธอ และสร้างความบันเทิงให้แก่เธอที่บ้านที่ Pendlebury ของเขา ที่ซึ่งเขาถ่ายทอดความรู้ทางการวาดภาพให้กับเธอ
ในปี 1957 เด็กนักเรียนอายุ 13 ปี ชื่อ Carol Ann Lowry ได้เขียนจดหมายถึงเขาว่าแม่ของเธอได้ให้เธอมาขอคำแนะนำจากเขาเรื่องการเป็นศิลปิน เขาไปหาเธอที่บ้านที่ Heywood และกลายเป็นเพื่อนกับครอบครัวของเธอในที่สุด ความสัมพันธ์ของเขากับ Carol Ann Lowry ยาวนานตราบเท่าชีวิตที่เหลืออยู่ของเขา
โลว์รีเล่นตลกล้อเลียนการเกษียณจากโลกศิลปะของเขาเอง โดยอ้างว่าเขาขาดความสนใจในการเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์จึงเริ่มมุ่งเน้นไปที่กลุ่มคนหรือกลุ่มตัวละคร และจินตนาการถึงบทบาทที่แปลกประหลาดแทน ไม่มีใครทราบถึงผลงานชุดแนวอีโรติกของเขาที่ไม่เคยเปิดเผยจนกระทั่งเขาเสียชีวิตลง ในภาพวาดปรากฏตัวละครลึกลับชื่อ "Ann" ผู้ซึ่งปรากฏในภาพเหมือนบุคคลและภาพสเกตช์ที่เขาวาดขึ้นมาตลอดช่วงชีวิต ขณะที่เธอกำลังถูกจู่โจมเพื่อมีเพศสัมพันธ์ รวมทั้งขณะกำลังได้รับการทรมานให้ได้รับความอับอายอีกด้วย ชิ้นงานอีโรติกเหล่านี้ซึ่งบางครั้งอาจถูกเรียกว่า “the Mannequin Sketches” หรือ “Marionette Works” ถูกเก็บไว้ ณ the Lowry Centre และผู้เข้าชมสามารถขอเข้าชมได้
รางวัลและเกียรติยศ

โลว์รีได้รับรางวัลซึ่งแสดงถึงเกียรติยศคือศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต (Master of Arts Degree) จาก the University of Manchester ในปี 1945 และ Doctor of Letters ในปี 1961
ในเดือนเมษายน ปี 1955 โลว์รีได้รับเลือกให้เข้าร่วมเป็นสมาชิกภาคีของ the Royal Academy of Arts และในเดือนเมษายน ปี 1962 เขาก็ได้เป็นหนึ่งในสมาชิกสมาคมราชบัณฑิตยสถานของสหราชอาณาจักรเต็มตัว (Royal Academician) เมื่อถึงปลายเดือนธันวาคมในปีเดียวกัน สถานะสมาชิกของเขาก็ถูกยกขึ้นเป็นนักวิชาการระดับอาวุโสในขณะที่เขาอายุ 75 ปี
โลว์รีได้รับอิสระจากเมือง Salford ในปี 1965 ต่อมาในปี 1975 ก็ได้รับรางวัลทรงเกียรติ Doctor of Letters Degrees จาก the Universities of Salford และ Liverpool
ปี 1964 โลกศิลปะเฉลิมฉลองวันคล้ายวันเกิดอายุครบ 77 ปีของเขา ด้วยการจัดนิทรรศการแสดงงานศิลปะของโลว์รี ร่วมกับ 25 ศิลปินร่วมสมัยซึ่งได้ส่งผลงานเข้าร่วมที่ Monk’s Hall Museum, Eccles คณะออร์เคสตร้า The Halle (Hallé Orchestra) แสดงดนตรีเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา และนายกรัฐมนตรี Harold Wilson ได้นำภาพวาดของโลว์รี “The Pond” ไปใช้เป็นการ์ดอวยพรคริสต์มาสอย่างเป็นทางการ ภาพ Coming Out of School ของโลว์รีถูกนำไปทำเป็นสแตมป์ของนิกายชั้นสูงทางศาสนาคริสต์ ในชุดที่ออกโดยที่ทำการไปรษณีย์เพื่อยกย่องศิลปินที่ยิ่งใหญ่ของสหราชอาณาจักรในปี 1968[ต้องการอ้างอิง]
โลว์รีปฏิเสธโองการแต่งตั้งเข้าสู่สภาของสหราชอาณาจักรถึงสองครั้ง ครั้งแรกในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ (OBE) ในปี 1955 และครั้งที่สองในตำแหน่งผู้บังคับบัญชา (CBE) ในปี 1961[ทำไม?] เขายังปฏิเสธตำแหน่งอัศวินในปี 1968 และปฏิเสธที่จะเข้าร่วม the Order of the Companions of Honour (CH) ในปี 1972 และในปี 1976 อีกด้วย โลว์รีถูกบันทึกว่าเป็นผู้ที่ปฏิเสธยศตำแหน่งบ่อยครั้งที่สุด
ลักษณะผลงาน

ในขั้นแรกนั้นโลว์รีเป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีในฐานะของศิลปินผู้วาดภาพภูมิทัศน์ของเมืองอุตสาหกรรมทางตอนเหนือของประเทศอังกฤษ ภาพของเขาแสดงให้เห็นถึงความเปล่าเปลี่ยวและความเหงาของชีวิตในเมืองหลวงที่ทันสมัย ลักษณะสถาปัตยกรรมของโลว์รีถูกวาดอย่างระมัดระวังให้มีสัดส่วนที่ดูมั่นคงแข็งแกร่ง  แต่เรียบง่าย นอกจากนี้เอกลักษณ์ของโลว์รีอีกประการคือการวาดภาพคนให้มีลักษณะเรียบง่าย ไม่เน้นความเหมือนจริง ลักษณะคล้ายกับไม้ขีดไฟหรือตัวเลข (matchstick men) จากการทำงานของเขาทำให้เขาได้เดินเตร่ไปรอบๆ เมืองที่อาศัยอยู่กลายเป็นแรงบันดาลใจในการถ่ายทอดลักษณะบรรยากาศและอารมณ์ของผู้คนในเมือง โดยผลงานของเขามีกลิ่นอายของแนวคิดแบบ Expressionism โดยเฉพาะภาพวาดบุคคล เช่น Self Portrait (1925), HEAD OF A MAN (WITH RED EYES; 1938) เป็นต้น นอกจากนี้ภาพของเขายังสะท้อนให้เห็นถึงพลวัตของเมืองที่กำลังขับเคลื่อนไป กระทั่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โลว์รีก็ได้วาดภาพเกี่ยวกับความเสียหายภายหลังสงครามที่เกิดขึ้นกับเมืองที่เขาอาศัยอยู่ แม้มันจะไม่ใช่งานที่เขาสนใจมากนักก็ตาม ดังเช่นที่ปรากฏในภาพ BLITZED SITE (1942) เป็นต้น
ผลงานของโลว์รีไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจนว่ามีแนวคิดร่วมกับการเคลื่อนไหวทางศิลปะแบบใดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่ลักษณะผลงานของเขาแสดงให้เห็นถึงกระแสนิยมทางศิลปะที่เปลี่ยนไป เช่น การใช้รูปทรงอย่างง่าย บ่งบอกเรื่องราวโดยไม่กังวลหรือสนใจถึงคุณค่าความงามในศิลปะแบบจารีต ภาพตัวบุคคลของเขาที่มีลักษณะเหมือนไม้ขีดไฟนั้นแสดงออกมาร่วมกับแนวคิดอื่นๆ ในการลดทอนรูปทรงที่ปรากฏแก่สายตาให้เป็นรูปทรงบาศก์ อย่างลัทธิ cubism เป็นต้น การใช้เฉดสีที่น้อยในผลงานแต่สามารถแสดงอารมณ์ออกมาได้ บรรยายถึงความอึมครึมเงียบเหงาแต่วุ่นวายของเมืองอุตสาหกรรม ซึ่งลักษณะการใช้สีโมโนโทนเช่นนี้เป็นความนิยมที่กำลังเกิดขึ้นเช่นเดียวกันในช่วงเวลาดังกล่าว
ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าโลว์รีได้พยายามสร้างผลงานที่มีแนวคิดคล้ายกับศิลปะแบบจารีต ในการเป็นสื่อสะท้อนภาพของสังคมในพื้นที่หนึ่ง แต่ด้วยเทคนิควิธีนั้นยึดโยงกับกระแสนิยมในศิลปะที่กำลังขับเคลื่อนไปภายใต้กรอบแนวคิดใหม่ๆ ในยุคสมัยที่ความรู้ทางวิทยาศาสตร์เปิดกว้างมากขึ้น ซึ่งปลุกเร้าอารมณ์สร้างสรรค์ให้กับศิลปินในยุคนั้นได้ริเริ่มสร้างลักษณะงานที่มีความเป็นเอกลักษณ์ โลว์รียืนหยัดสร้างผลงานท่ามกลางกระแสการเคลื่อนไหวเหล่านั้นโดยทำงานนอกเวลาในช่วงหลังเลิกงาน แม้เขาจะไม่ได้มีการวาดรูปแบบเหนือจินตนาการ หรือวาดภาพโดยใช้ความเร็วเป็นแกนหลัก แต่ผลงานของเขาก็ถือได้ว่าเป็นลักษณะที่สะท้อนให้เห็นถึงกระแสนิยมของศิลปะที่กำลังโหมกระหน่ำในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 20 และแนวคิดศิลปะแบบจารีตที่กำลังอ่อนแรงลงทุกทีนั่นเอง
เทคนิคของผลงาน

ผลงานของโลว์รีมักเป็นภาพสเกตช์ หรือเป็นภาพวาด โดยภาพสเกตช์ของเขามักเป็นการสเกตช์อย่างรวดเร็วด้วยดินสอหรือถ่านลงบนกระดาษที่สามารถหยิบฉวยได้ในขณะนั้น บางครั้งเขาเลยนำกระทั่ง        ซองจดหมายมาใช้ในการสเกตช์ ภาพวาดของเขามักประกอบไปด้วยสีพื้นฐาน ไม่มีความฉูดฉาดมากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นสีปนเทา เขาเคยกล่าวไว้ว่า
"ผมเป็นคนที่เรียบง่าย และผมจะใช้วัสดุที่เรียบง่าย: งาช้าง, สีดำ, สีแดง, สีฟ้าปรัสเซียน, สีเหลืองสด สีเกล็ด, สีขาวกลาง และน้ำมันลินสีด นั่นคือทั้งหมดที่ผมเคยใช้ในภาพวาดของผม ผมชอบน้ำมัน"
ในการสร้างผลงานภาพสี โลว์รีจะใช้แปรงหลายๆ ขนาด นอกจากนี้ยังมีการใช้ด้ามแปรงหรือพู่กันในการขยี้เขียนลงบนภาพเพื่อให้เกิดความแตกต่างของพื้นผิว ในบางครั้งเขายังใช้นิ้วมือรวมทั้งเล็บของเขาใน  การวาดภาพอีกด้วย
งานของ L.S. Lowry

งานของโลว์รีถูกถือครองอยู่ทั้งที่เป็นสาธารณะและโดยส่วนตัว คอลเลคชั่นที่ใหญ่ที่สุดถูกถือครองโดย Salford City Council และถูกจัดแสดงไว้ที่ The Lowry คอลเลคชั่นนี้มีงานกว่า 400 ชิ้น การตรวจสอบด้วยวิธี X-Ray เผยให้เห็นร่องรอยที่ถูกปกปิดอยู่ภายใต้ภาพวาดของเขา “ภาพร่างของ Ann”
Going to a Match งานอีกชุดที่อยู่ในความครอบครองของ the Professional Footballer’s Association (PFA) และถูกจัดแสดงชั่วคราว ณ the National Football Museum
The Tate Gallery ในลอนดอนเป็นเจ้าของผลงาน 23 ชิ้น
The City of Southhampton ครอบครองงาน The Floating Bridge, The Canal Bridge และ An Industrial Town งานของเขาได้รับความสนใจจาก MOMA ใน New York
The Christchurch Art Gallery Te Puna o Waiwhetu ในเมือง Christchurch, New Zealand ครอบครองงานชื่อ Factory at Widnes (1956) ในคอลเลคชั่นของพวกเขา ภาพวาดนี้เป็นหนึ่งในทรัพยากรที่สำคัญที่สุดของปี 1950s และเป็นชิ้นที่โดดเด่นในคอลเลคชั่นของงานศิลปะสมัยใหม่ในสหราชอาณาจักร
ในช่วงชีวิตของโลว์รี เขาสร้างภาพวาดราว 1,000 ภาพ และมากกว่า 8,000 ภาพ เป็นภาพเขียน (Drawing) ในบัญชีรายชื่อด้านล่างนี้เป็นบางส่วนของงานชิ้นที่ถือว่ามีความสำคัญอย่างยิ่ง
งานของ L.S. Lowry > Selected paintings

1917 Coming from the Mill — early example of what has become known as the Lowry style
1922 A Manufacturing Town — archetypal Lowry industrial landscape
1922 Regent Street, Lytham
1930 Coming from the Mill
1938 A Head of a Man
1949 The Canal Bridge
1950 The Pond — the image was used as a Christmas card by Prime Minister Harold Wilson in 1964
1957 Portrait of Ann
1959 On the Sands
(etc.)
งานของ L.S. Lowry > Selected Drawings

1908 Head from the Antique
1914 Seated Male Nude
1920 The Artist's Mother
1931 Pendlebury Scene
1958 The Elms (Lowry's house in Mottram in Longdendale)
1961 Colliery, Sunderland
1969 The Front, Hartlepool
(etc.)
แอลัน ลิกต์เมิน

แอลัน เจย์ ลิกต์เมิน (อังกฤษ: Allan Jay Lichtman /ˈlɪktmən/; เกิด 4 เมษายน ค.ศ. 1947) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน เขามีหน้าที่สอนที่มหาวิทยาลัยอเมริกันในวอชิงตัน ดี.ซี. ตั้งแต่ ค.ศ. 1973
ลิกต์เมินสร้างระบบกุญแจสู่ทำเนียบขาว (Keys to the White House) ร่วมกับนักวิทยาแผ่นดินไหวชาวโซเวียต วลาดิมีร์ เคย์ลิซ-โบรอคในปี 1981 ระบบใช้เกณฑ์จริง/เท็จ 13 ข้อในการทำนายว่าผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีจากพรรคปัจจุบันจะชนะหรือแพ้ในการเลือกตั้งครั้งหน้าหรือไม่ ระบบและคำทำนายของลิกต์เมินบนพื้นฐานของระบบดังกล่าวได้รับการรายงานอย่างแพร่หลายในสื่อ ลิกต์เมินได้รับการยกย่องว่ามีความแม่นยำสูงในการทำนายผลการเลือกตั้งตั้งแต่ปี 1984 ถึงปี 2020 โดยใช้ระบบนี้
ลิกต์เมินลงสมัครชิงตำแหน่งวุฒิสมาชิกสหรัฐจากรัฐแมรีแลนด์ใน ค.ศ. 2006 และได้ลำดับที่ 6 ในการเลือกตั้งขั้นต้นของพรรคเดโมแครต ในปี 2017 เขาตีพิมพ์ เดอะเคสฟอร์อิมพีชเมนต์ (The Case for Impeachment) ซึ่งนำเสนอเหตุผลหลายประการในการถอดถอนดอนัลด์ ทรัมป์
ปฐมวัยและการศึกษา

ลิกต์เมินเกิดในย่านบราวนส์วิลล์ของบรุกลินในนครนิวยอร์ก เขาสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมสตีเวแซนท์ ลิกต์เมินเป็นชาวยิว เขาได้รับปริญญาตรีสาขาประวัติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยแบรนไดส์ใน ค.ศ. 1967 และสำเร็จการศึกษาระดับฟายบีตาแคปปาและแมกนาคุมลอดิ (ท็อป 15%) ขณะแข่งขันวิ่งแข่งและมวยปล้ำอีกด้วย ใน ค.ศ. 1973 ลิกต์เมินได้รับปริญญาเอก จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดในฐานะผู้สอนในสาขาประวัติศาสตร์
ในฐานะนักกรีฑาลู่และลาน ลิกต์เมินคว้าแชมป์การแข่งขันวิ่งข้ามรั้ว ระยะ 3,000 เมตร เมื่อ ค.ศ. 1979 ในรายการ USATF Masters Outdoor Championships ในประเภทอายุ 30-35 ปี โดยวิ่งในเวลา 11:06.1 นาที ซึ่งเขาผู้เข้าแข่งขันเพียงคนเดียวที่อยู่ในรายชื่อในกลุ่มอายุของเขา นอกจากนี้เขาได้ลำดับที่ 6 ในการแข่งขัน 1,500 เมตร ในปีเดียวกันในเวลา 4:17.48 นาที ใน ค.ศ. 2024 เขาผลิตวิดีโอร่วมกับเดอะนิวยอร์กไทมส์ โดยแสดงการวิ่งในงานแข่งขันกรีฑามืออาชีพพร้อมอธิบายวิธีการทำนายผลการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ
อาชีพ > การสอน

ลิกต์เมินเริ่มสอนในมหาวิทยาลัยอเมริกันเมื่อ ค.ศ. 1973 และได้รับหน้าที่เป็นศาสตราจารย์ใน ค.ศ. 1980 เขาได้รับรางวัลนักวิชาการ/ครูแห่งปี ประจำปีการศึกษา 2535-2536
ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ขณะที่อาศัยอยู่ในแคลิฟอร์เนียในฐานะศาสตราจารย์รับเชิญที่สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย ลิกต์เมินได้ร่วมในเกมโชว์ ทิกแทกโด กว่า 17 ตอน เขาได้รับรางวัล $100,000 จากการเข้าร่วมเกมโชว์นี้
อาชีพ > ผู้เขียนและข้อวิจารณ์

ลิกต์เมินได้ให้แสดงความเห็นบนเครือข่ายและช่องเคเบิลเช่น ซีเอ็นเอ็น, เอ็มเอสเอ็นบีซี และฟอกซ์นิวส์ เขาเป็นที่รู้จักกันดีจากระบบ "กุญแจ" ที่นำเสนอในหนังสือของเขาคือ เดอะเทอร์ทีนคียส์ทูเดอะเพรสิเดนซี (The Thirteen Keys to the Presidency) และ เดอะคียส์ทูเดอะไวต์เฮาส์ (The Keys to the White House) ระบบนี้ใช้ปัจจัยทางประวัติศาสตร์ 13 ข้อเพื่อทำนายว่าผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีในขณะนั้นจะชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐหรือไม่ (ผู้ได้รับการเสนอชื่ออาจเป็นประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งอยู่หรือไม่ก็ได้)
ระบบได้ทำนายผู้ชนะคะแนนนิยมอย่างถูกต้องในการเลือกตั้งทุกครั้งตั้งแต่ปี 1984 ถึง 2012 รวมถึง อัล กอร์ ในปี 2000 ด้วย ลิกต์เมิน ได้รับความสนใจจากคำทำนายของเขาว่า โดนัลด์ ทรัมป์ จะชนะการเลือกตั้งในปี 2016 นักวิจารณ์บางคนกล่าวว่าคำทำนายนั้นผิดพลาด เนื่องจากทรัมป์แพ้คะแนนนิยม แต่ลิกต์เมินกล่าวว่าเขาเปลี่ยนมาทำนายว่าใครจะได้เป็นประธานาธิบดีแทนและมันถูกต้อง สื่อต่าง ๆ ยกย่องเขาว่าทำนายปี 2016 ได้ถูกต้อง
กุญแจสู่ทำเนียบขาวที่เขาร่วมประดิษฐ์ถูกเลือกขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์กับผลการเลือกตั้งประธานาธิบดีจาก ค.ศ. 1860 ถึง ค.ศ. 1980 โดยใช้วิธีทางสถิติดัดแปลงจากงานของนักธรณีฟิสิกส์ด้วยวิธีการที่ยังไม่พิสูจน์ สำหรับการคาดการณ์แผ่นดินไหว
ลิกต์เมินมีส่วนร่วมกับคณะกรรมาธิการสิทธิพลเมืองสหรัฐ ในการสืบสวนการทุจริตการลงคะแนนเสียงในฟลอริดาในช่ว การเลือกตั้งปี 2000 โดยยื่นการวิเคราะห์ทางสถิติ ของปัญหาการลงคะแนนเสียง เขาสรุปว่า "มีการแบ่งแยกเชื้อชาติอย่างมากในอัตราการปฏิเสธบัตรลงคะแนน"
ในปี 2013 ลิกต์เมินและริชาร์ด ไบรต์เมิน เขียนหนังสือ เอฟดีอาร์แอนด์เดอะจิวส์ (FDR and the Jews) ซึ่งกล่าวถึงแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ ในฐานะผู้นำที่ยึดหลักปฏิบัติตามจริง ซึ่งแม้จะมีข้อจำกัดทางการเมือง แต่ก็พยายามอย่างมากที่จะช่วยเหลือชาวยิวในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยรักษาสมดุลระหว่างลำดับความสำคัญในประเทศและความกลัวปฏิกิริยาต่อต้านชาวยิว ลิกต์เมินและไบรต์เมินได้รับรางวัลยิวแห่งชาติ (National Jewish Book Award) ประจำปี 2013 สำหรับหนังสือเล่มดังกล่าว
ในปี 2017 ลิกต์เมินเขียนหนังสือ เดอะเคสฟอร์อิมพีชเมนต์ (The Case for Impeachment) ซึ่งได้นำเสนอเหตุผลหลายประการในการถอดถอน ดอนัลด์ ทรัมป์ ไฟแนนเชียลไทมส์วิจารณ์หนังสือเล่มนี้ในเชิงบวก โดยเขียนว่า "หนังสือทรงพลังของลิกต์เมินเป็นการเตือนใจว่าตอนนี้เรากำลังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของการสืบสวนคดีของทรัมป์เท่านั้น" วอชิงตันโพสต์กล่าวถึงหนังสือเล่มนี้ว่า "น่าทึ่งมากที่ได้เห็นการโต้แย้งทั้งหมดถูกเปิดเผย" นิวยอร์กเจอร์นัลออฟบุกส์แนะนำว่าหนังสือเล่มนี้เป็นแหล่งข้อมูล "หากคุณเป็นสมาชิกรัฐสภาที่พยายามรับมือกับทุกสิ่งที่รัฐบาลชุดนี้ทำ" เดอะฮิลล์เขียนว่า: "ลิกต์เมินได้เขียนหนังสือที่อาจเป็นหนังสือที่สำคัญที่สุดของปีนี้" ซีบีซีนิวส์ได้ปรึกษากับนักวิชาการด้านกฎหมายซึ่งกล่าวว่าคำทำนายการถูกถอดถอนที่เสนอโดยลิกต์เมิน นั้นไม่น่าจะเป็นไปได้หากสภาผู้แทนราษฎรมีพรรครีพับลิกันเป็นแกนนำ สภาผู้แทนราษฎรซึ่งควบคุมโดยพรรคเดโมแครตได้ออกคำสั่งถอดถอนทรัมป์เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม 2019 และวุฒิสภาได้ตัดสินให้เขาพ้นผิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2020
ในปี 2020 ลิกต์เมินได้เผยแพร่หนังสือ รีพีลเดอะเซกเคินอะเมนด์เมนต์ (Repeal the Second Amendment) ซึ่งเขาโต้แย้งว่าวิธีเดียวที่จะแก้ปัญหาความรุนแรงจากอาวุธปืนในสหรัฐได้คือการยกเลิกการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญสหรัฐข้อที่ 2
ตั้งแต่ปี 2023 ลิกต์เมินร่วมจัดรายการสตรีมสดรายสัปดาห์ที่เรียกว่า ลิกต์เมินไลฟ์ (Lichtman Live) บนช่องยูทูบของเขา
อาชีพ > การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐปี 2024

ในช่วงก่อนการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี 2024 ท่ามกลางการเรียกร้องที่กว้างขวางขึ้นจากตัวแทนพรรคเดโมแครต สมาชิก ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง และผู้สนับสนุนประธานาธิบดีโจ ไบเดน ให้ถอนตัวจากการเลือกตั้งเพื่อสนับสนุนผู้สมัครคนอื่นที่มี "โอกาสที่ดีกว่า" ลิกต์เมินเรียกข้อเรียกร้องดังกล่าวว่าเป็น "การหลบหนีที่โง่เขลาและทำลายล้าง" โดยกล่าวหา "ผู้เชี่ยวชาญและสื่อ" ว่า "ผลักดัน" พรรคเดโมแครตให้ต้องเลือกผู้ที่แพ้ เขากล่าวเสริมว่าผู้ที่เรียกร้องให้ไบเดนลาออกนั้น "ไม่มีประวัติ" ที่จะทำนายผลการเลือกตั้งได้เลย เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2024 ไบเดนประกาศว่าเขาจะถอนตัวจากการแข่งขัน แต่จะทำหน้าที่จนครบวาระ รองประธานาธิบดี กมลา แฮร์ริส ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีจากพรรคเดโมแครตในเดือนถัดมา วันที่ 5 กันยายน ลิกต์เมินทำนายว่าแฮร์ริสจะชนะการเลือกตั้ง
อาชีพ > การเลือกตั้งวุฒิสภาสหรัฐ ค.ศ. 2006 ในรัฐแมริแลนด์

ลิกต์เมิน ประกาศลงสมัครเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐจากรัฐแมริแลนด์ ในการเลือกตั้งเมื่อปี 2549 เพื่อแทนที่วุฒิสมาชิก พอล ซาร์บาเนซ โดยในโฆษณาทางโทรทัศน์ช่วงเปิดรายการที่มีเนื้อหาสนุกสนาน เขาให้คำมั่นว่าจะไม่เป็น "นักการเมืองตามแบบแผน" และกระโดดลงไปในคลองซีแอนด์โอในชุดสูทธุรกิจ  ลิกต์เมินถูกมองว่าเป็นผู้สมัครที่มีโอกาสชนะน้อยและได้รับการสนับสนุนน้อยมาก  เขาวิจารณ์ เบน คาร์ดิน ผู้แทนราษฎรสหรัฐที่เป็นที่นิยมในการหาเสียงสนับสนุนสงครามอิรัก เมื่อลีกออฟวิเมนโหวตเทอร์ไม่เชิญ ลิกต์เมินเข้าร่วมดีเบตทางโทรทัศน์สาธารณะของรัฐแมริแลนด์ เขากับผู้สมัครที่ถูกกีดกันอีกสองคน ได้แก่ จอช เรลส์ และ เดนนิส เอฟ. แรสมุสเซน จึงออกมาประท้วงนอกสตูดิโอโทรทัศน์ในเทศมณฑลบัลติมอร์ ลิกต์เมินและภรรยาถูกจับกุมหลังจากเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ในปี 2549 ทั้งคู่ได้รับการตัดสินพ้นผิดจากข้อกล่าวหาทั้งหมด
ลิกต์เมินแพ้ในการเลือกตั้งขั้นต้น ให้กับคาร์ดินโดยได้รับคะแนนเสียง 6,919 คะแนน (1.2%) และอยู่ในลำดับที่ 6 จากผู้ลงสมัคร 18 คน ในเดือนตุลาคม 2012 เดอะวอชิงตันโพสต์รายงานว่าเขายังคงต้องชำระสินเชื่อที่กู้มาเพื่อช่วยระดมทุนในการรณรงค์หาเสียง
รางวัลและเกียรติยศ

ลิกต์เมินได้รับรางวัลมากมายจากมหาวิทยาลัยอเมริกัน ที่เด่นที่สุด เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ดีเด่นในปี 2011 และนักวิชาการ/ครูดีเด่นประจำปี 1992–93 ซึ่งถือเป็นรางวัลคณาจารย์ระดับสูงสุดของโรงเรียน เกียรติยศที่ได้รับประกอบด้วย:
Sherman Fairchild Distinguished Visiting Scholar, California Institute of Technology, 1980–81
Top Speaker Award, National Convention of the International Platform Association, 1983, 1984, 1987
Selected by the Teaching Company as one of America's "Super Star Teachers"
Outstanding Scholar/Teacher, 1992–93
Finalist, National Book Critics Circle Award for White Protestant Nation, the Rise of the American Conservative Movement, 2008
Distinguished Professor of History at American University, 2011
Winner, National Jewish Book Award, 2013 for "FDR and the Jews," with Richard Breitman
Finalist for the Los Angeles Times Book Prize, 2013 for "FDR and the Jews," with Richard Breitman
หนังสือ

Historians and the Living Past: The Theory and Practice of Historical Study (Arlington Heights, Ill.: Harlan Davidson, Inc., 1978; with Valerie French)
Ecological Inference (With Laura Irwin Langbein, Sage Series In Quantitative Applications In The Social Sciences, 1978)
Your Family History: How to Use Oral History, Personal Family Archives, and Public Documents to Discover Your Heritage (New York: Random House, 1978)
Prejudice and the Old Politics: The Presidential Election of 1928 (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1979; Lexington Books, 2000)
Kin and Communities: Families In America (Edited, with Joan Challinor, Washington, D.C.: Smithsonian Press, 1979)
The Thirteen Keys to the Presidency (Lanham: Madison Books, 1990, With Ken Decell) ISBN 978-0-8191-7008-8
The Keys to the White House, 1996 Edition (Lanham: Madison Books, 1996; reprint, Lexington Books Edition, 2000) ISBN 978-0-7391-0179-7
White Protestant Nation: The Rise of the American Conservative Movement, (Finalist for National Book Critics Circle Award in nonfiction, 2008) Grove/Atlantic Press. ISBN 978-0-87113-984-9
FDR & the Jews, (Co-authored with Richard Breitman. Harvard University Press, 2013)
The Case for Impeachment, HarperCollins, 2017, ISBN 0062696823
The Embattled Vote in America, Harvard University Press, 2018.
Repeal the Second Amendment: The Case for a Safer America, St. Martin's Press, 2020, ISBN 9781250244406
Thirteen Cracks: Repairing American Democracy after Trump, Rowman & Littlefield, 2021, ISBN 9781538156513
แหล่งข้อมูลอื่น

Allan Lichtman ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
แอลัน ลิกต์เมิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แอลัน ลิกต์เมินในปี 2010
แอ่งเรเดียส

| แอ่งเรเดียส  (Radial fossa) |
| --- | --- |
มุมมองด้านหน้าของกระดูกต้นแขนด้านซ้าย (แอ่งเรเดียสอยู่ด้านล่างขวาของภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: fossa radialis humeri
TA98: A02.4.04.026
TA2: 1206
FMA: 23452
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
แอ่งเรเดียส (อังกฤษ: Radial fossa) เป็นแอ่งตื้น ๆ บนด้านหน้ากระดูกต้นแขน (humerus) อยู่เหนือด้านหน้าของแคปปิทูลัม (capitulum) ซึ่งเป็นเบ้ารับกับขอบเขตด้านหน้า (anterior border) ของหัวกระดูกเรเดียสเมื่ออยู่ในท่างอปลายแขน
ภาพอื่น ๆ

แผนภาพแสดงกระดูกแขนของมนุษย์
แหล่งข้อมูลอื่น

กายวิภาคศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตต skel/humeruslow2
แอ่งเลือดโคโรนารี

แอ่งเลือดโคโรนารี (อังกฤษ: Coronary sinus) คือ แอ่งที่มีการรวมหลอดเลือดเวนเส้นต่างๆเข้าด้วยกันกลายเป็นหลอดเลือดที่มีขนาดใหญ่ ทำหน้าที่รับเลือดจากกล้ามเนื้อหัวใจ (myocardium) และส่งเลือดซึ่งมีแก๊สออกซิเจนต่ำไปยังหัวใจห้องบนขวา (right atrium) เช่นเดียวกับหลอดเลือดเวนาคาวาด้านบนและหลอดเลือดเวนาคาวาด้านล่างที่รับเลือดเสียจากส่วนต่างๆของร่างกายแล้วส่งไปยังหัวใจห้องบนขวา โดยแอ่งเลือดโคโรนารีนั้นสามารถพบได้ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมรวมทั้งมนุษย์ด้วย
หลอดเลือดโคโรนารี ไซนัส
แอ่งเลือดโคโรนารีเปิดเข้าสู่หัวใจห้องบนขวาที่รูเปิดโคโรนารี ไซนัส ซึ่งอยู่บริเวณระหว่างหลอดเลือดเวนาคาวาด้านล่างกับรูเปิดแอนตริโอเวนตริคูลาร์ด้านขวา
ตำแหน่ง

ตำแหน่งของแอ่งเลือดโคโรนารี อยู่ที่ด้านหลังของร่องโคโรนารี (coronary sulcus) บนพื้นผิวของหัวใจ โดยทอดตัวผ่านระหว่างหัวใจห้องบนซ้ายและหัวใจห้องล่างซ้าย
ภาพเพิ่มเติม

ภาพด้านหน้าของหัวใจ
แอ็งกรีเบิดส์ สตาร์วอร์ส

| Angry Birds Star Wars |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: Rovio Entertainment
ผู้จัดจำหน่าย: Rovio Entertainment (in conjuntion with LucasArts)
เอนจิน: Box2D
เครื่องเล่น: iOS, Android, Windows Phone, Microsoft Windows, Windows 8, OS X, Facebook, BlackBerry
วางจำหน่าย: 8 พฤศจิยน ค.ศ. 2012
แอ็งกรีเบิดส์ สตาร์วอร์ส (อังกฤษ: Angry Birds Star Wars) เป็นวิดีโอเกมแนวลับสมองที่ 5 ของเกมแอ็งกรีเบิดส์ พัฒนาขึ้นโดยบริษัทจากฟินแลนด์ที่ชื่อ โรวิโอโมไบล์ วางจำหน่ายในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 โดยนำเนื้อเรื่องจากสตาร์วอร์สมาดัดแปลงเป็นเกม โดยมีเนื้อหาจากภาพยนตร์3เรื่อง ได้แก่สตาร์วอร์ส เอพพิโซด4,5,6