stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิธีราชาภิเษกในโอเชียเนีย
พิธีราชาภิเษกแบ่งตามประเทศ > ฟีจี

เซรู เอเพนิซา คาโคบาอู หัวหน้าชนเผ่าแห่งเกาะเกาะบาอู ได้ใช้ปืนใหญ่และปืนคาบศิลาของตะวันตกสร้างกองทัพควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของฟีจี พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎในฐานะพระมหากษัตริย์ฟิจิที่เป็นชาติอธิปไตยจากพ่อค้าและผู้อยู่อาศัยชาวยุโรป ซึ่งต้องการรัฐบาลที่มั่นคงในฟีจีเพื่อให้ช่วยปกป้องการลงทุนในธุรกิจของตน คาโคบาอูประกอบพิธีราชาภิเษกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1867 ในฐานะกษัตริย์แห่งบาอู และได้รับการยอมรับในฐานะพระมหากษัตริย์ฟีจี ในปี ค.ศ. 1871 พระองค์ทรงจัดตั้งระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่ทั้งสถานิติบัญญัติและคณะรัฐมนตรีล้วนเป็นชาวต่างชาติ หลังจากนั้นอำนาจอธิปไตยของฟีจีถูกเปลี่ยนผ่านไปยังราชาธิปไตยแห่งสหราชอาณาจักร เนื่องจากพระองค์ทรงยอมถวายตำแหน่งกษัตริย์และหัวหน้าเผ่าสูงสุดแก่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย จนกระทั่งฟีจีได้รับเอกราชในปีค.ศ. 1970 ปัจจุบันฟีจีปกครองด้วยระบอบสาธารณรัฐ แม้ว่าจะยอมรับสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักรในฐานะหัวหน้าเผ่าสูงสุด
พิธีราชาภิเษกแบ่งตามประเทศ > ฮาวาย

ราชอาณาจักรฮาวาย ได้ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกแก่พระเจ้าคาลาคาอัวและสมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิ ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1883 ซึ่งพิธีจัดขึ้นหลังจากทรงครองราชย์มาแล้ว 9 ปี โดยทรงครองราชย์สืบต่อจากพระเจ้าลูนาลิโล ในปีค.ศ. 1874 เหตุที่ไม่มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกโดยเร็วนั้นเนื่องจากสถานการณ์ทางการเมืองกำลังวุ่นวาย โดยพระเจ้าคาลาคาอัวกำลังทรงมีความขัดแย้งทางการเมืองอย่างรุนแรงกับกลุ่มพรรคพระราชินีเอ็มมา ซึ่งเป็นกลุ่มที่สนับสนุนสมเด็จพระพันปีหลวงเอ็มมา พระราชินีในรัชกาลก่อนหน้าสองรัชกาล คือ พระมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แห่งฮาวาย โดยกลุ่มพรรคพระราชินีเอ็มมาพยายามสนับสนุนความทะเยอทะยานของสมเด็จพระพันปีหลวงในการขึ้นครองราชบัลลังก์ พระนางพยายามก่อการรัฐประหารโดยการสนับสนุนจากฝรั่งเศสเพื่อล้มบัลลังก์ของพระเจ้าคาลาคาอัวในการเลือกตั้งพระมหากษัตริย์ปีค.ศ. 1874 แต่แผนการล้มเหลวด้วยกองทัพอเมริกันและอังกฤษเข้ามาปราบปรามการจลาจล
หลังจากการจลาจลจบลง ก็ได้มีการประกอบพิธีราชาภิเษกในอีก 9 ปีถัดมา พระราชพิธีราชาภิเษกและงานเลี้ยงเฉลิมฉลองถูกจัดขึ้นอย่างแพร่หลายเป็นระยะเวลาสองสัปดาห์ พระเจ้าคาลาคาอัวทรงปฏิญาณตนอย่างรวดเร็วในฐานะพระมหากษัตริย์ที่ตึกคินาอูฮาเล ซึ่งเป็นตึกส่วนกรมวังถัดจากพระราชวังอิโอลานี โดยพระมหากษัตริย์สามพระองค์ก่อนหน้า ทรงประกอบพิธีสถาปนาที่โบสถ์คาวาอิอาฮาโอ ที่ซึ่งพระมหากษัตริย์ต้องทรงสวมผ้าคลุมขนนกของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย ปฐมกษัตริย์ ไว้ที่พระอังสา ซึ่งสังเกตได้ชัดว่ามีการปรับเปลี่ยนพระราชพิธีที่มีมาตั้งแต่ดั้งเดิม
มงกุฎทองคำถูกผลิตขึ้นในประเทศอังกฤษเพื่อใช้ในพิธีสวมมงกุฎของพระเจ้าคาลาคาอัว และมีการตั้งพลับพลาปะรำพิธีขนาดใหญ่ด้านหน้าพระราชวังอิโอลานีที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ที่ซึ่งเหล่าพระราชวงศ์เสด็จมาพร้อมทรงถือ คาฮีลี (Kahili) อันเป็นสัญลักษณ์โบราณประจำราชวงศ์ฮาวาย พระเจ้าคาลาคาอัวทรงได้รับการถวายมงกุฎจากเรเวอเรนด์ แม็กคินทอร์ช จากนั้นทรงสวมมงกุฎลงบนศีรษะด้วยพระองค์เอง เนื่องจากไม่มีผู้ใดทรงศักดิ์สิทธิ์ไปกว่าองค์อาลีอิ (Aliʻi; พระประมุขในภาษาฮาวาย) จากนั้นพระองค์ทรงสวมมงกุฎแก่สมเด็จพระราชินี แต่มงกุฎไม่สามารถวางลงบนพระเกศาของสมเด็จพระราชินีที่มีการทำอย่างประณีตได้ พระองค์จึงต้องทรงกดมงกุฎลงไปจนแน่น ทำให้สมเด็จพระราชินีทรงมีน้ำพระเนตรไหลด้วยความเจ็บ เจ้าหญิงลีลีโอกาลานี พระขนิษฐาในพระเจ้าคาลาคาอัว ทรงบรรยายถึงเหตุการณ์ในช่วงสวมมงกุฎว่า ดวงอาทิตย์ถูกบดบังด้วยก้อนเมฆซึ่งเป็นการเปิดทางให้กับดาวเจิดจรัสแสงเพียงดวงเดียวเท่านั้น เนื่องจากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในเวลากลางวัน ดังนั้นมันจึงเป็นความรู้สึกของพยานในเหตุการณ์ที่ได้ร่วมจดจำเอาไว้ พระราชพิธีจบลงด้วยการร้องเพลงสรรเสริญของคณะประสานเสียง และมีการสวดภาวนา ปัจจุบันพลับพลาปะรำพิธีของพระเจ้าคาลาคาอัวถูกใช้เป็นเวทีสำหรับวงดุริยางค์หลวงฮาวายใช้สำหรับจัดแสดง
สมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานี ครองราชย์สืบต่อจากพระเจ้าคาลาคาอัวในปี ค.ศ. 1891 โดยไม่มีการจัดพระราชพิธีราชาภิเษกเนื่องจากเกิดการล้มล้างราชอาณาจักรฮาวายในปีค.ศ. 1893 โดย คณะปฏิวัติคือ ทหารจากสหรัฐอเมริกาและพ่อค้าชาวยุโรปและอเมริกา เพื่อจัดตั้งสาธารณรัฐฮาวายขึ้น แต่เป้าหมายสูงสุดของการปฏิวัติคือการผนวกฮาวายรวมเข้ากับประเทศสหรัฐอเมริกา
พิธีราชาภิเษกแบ่งตามประเทศ > นีวเว

นีวเว ไม่เหมือนเกาะอื่นๆในพอลินีเชีย เนื่องจากนีวเวไม่มีรัฐบาลของชาติปกครองประเทศหรือไม่มีหัวหน้าเผ่าคนหนึ่งคนใดที่ปกครองเกาะแต่เพียงผู้เดียวจนล่วงมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนหน้านั้นเหล่าหัวหน้าเผ่าและหัวหน้าของหลายๆครอบครัวได้มีการใช้อำนาจปกครองผู้คนภายใต้อาณัติของตนเองอย่างแตกต่างกัน ในช่วงประมาณค.ศ. 1700 แนวคิดเกี่ยวกับราชาธิปไตยเพิ่งเริ่มเกิดขึ้นจากการรับวัฒนธรรมโดยติดต่อคบค้าสมาคมกับซามัวและตองงา และทำให้หลังจากนั้นมีองค์ปาตูอิกิ (Patu-iki) หรือกษัตริย์ปกครองเกาะ กษัตริย์พระองค์แรกคือปูนิมาตาซึ่งทำพิธีสรงน้ำในปาปาเตอา ใกล้กับเขตฮาคูปูของเกาะนีวเว เกาะแห่งนี้ถูกผนวกเข้ากับราชบัลลังก์อังกฤษโดยปาตูอิกิพระองค์ที่ 8 คือ พระเจ้าโตกีอาปูลูโตอากีทรงยินยอมมอบเกาะให้กับอังกฤษในปีค.ศ. 1900
ระบอบกษัตริย์ของนีวเวไม่ใช่ระบบสืบราชสันตติวงศ์ทางสายเลือด แต่เหล่าประมุขจะถูกเลือกโดยประชาชนที่มาจากกลุ่มครอบครัวที่มีอิทธิพล หลังจากมีการเลือกตั้งกษัตริย์แล้ว กษัตริย์ทุกพระองค์จะได้รับการเจิมตามประเพณีศักดิ์สิทธิ์แบบโบราณ มากกว่าพิธีแบบยุโรป กษัตริย์พระองค์ใหม่จะต้องสรงน้ำหรือทำพิธีทำความสะอาดร่างกายตามพิธีการโดยชำระล้างด้วยน้ำมันหอมระเหย (มาโนกี; manogi) หัวหน้าเผ่าที่อาวุโสสูงสุดจะทำการเจิมให้แก่ (ฟาคาอูคู; fakauku) กษัตริย์องค์ใหม่ โดยการจุ่มใบลาอูมามาลู (lau-mamālu; เป็นใบเฟิร์นที่พบโดยทั่วไปในเกาะนีวเว) ลงในถ้วยน้ำมันมะพร้าว จากนั้นสลัดใบไปยังพระเศียรของกษัตริย์สามครั้ง หลังพิธีเจิม บทเพลง (โลโลโก; lologo) ได้ถูกบรรเลงและร้องขึ้นในงานเฉลิมฉลอง (คาโตอากา; katoaga) ซึ่งจัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่กษัตริย์ พิธีเหล่านี้ยังคงมีอยู่ในปัจจุบันแต่เป็นลักษณะการกล่าวขานเล่ากันปากต่อปากในสังคมชาวพื้นเมืองนีวเว
แต่ละหมู่บ้านจะส่งตัวแทนมาเข้าร่วมพิธี คนอื่นๆจะมีหน้าที่ของตนเองที่หลากหลาย เช่น การจัดเตรียมก้อนหินให้กษัตริย์ประทับนั่งระหว่างพิธีเจิม ซึ่งถูกเรียกว่า เปเป (pepe) ก้อนหินสองก้อนอยู่ในอาโลฟี ซึ่งเป็นก้อนหินที่พระเจ้าตูอิโตกา กษัตริย์องค์ที่ 6 และพระเจ้าฟาตาอาอิกี กษัตริย์องค์ที่ 7 ประทับนั่งในระหว่างพิธีเจิม หินทั้งสองเป็นหินปะการังลักษณะแบนหยาบ สูงประมาณ 4 ฟุตและกว้าง 2 ฟุต หินอื่นๆที่มีลักษณะเหมือนเสาตั้งนอนอยู่ที่หมู่บ้านตูอาปา  มีความสูง 12 ฟุต ความยาว 60 ฟุต และความกว้าง 50 ฟุต แต่ก็ไม่ได้มีการบันทึกในประวัติศาสตร์ว่ากษัตริย์พระองค์ใดทรงใช้หินก้อนนี้ทำพิธีเจิม พื้นที่ 70 หรือ 80 หลาถูกใช้เป็นที่วางหินที่นั่งสำหรับเหล่าสภาหัวหน้าเผ่า มีเพียงกษัตริย์สามพระองค์สุดท้ายของนีวเวเท่านั้นที่พิธีเจิมถูกบันทึกโดยชาวตะวันตก ได้แก่ พระเจ้าตูอิโตกา พระมหากษัตริย์ชาวคริสต์พระองค์แรก ทรงประกอบพิธีเจิมในวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1875, พระเจ้าฟาตาอาอิกีทรงประกอบพิธีเจิมในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1888 และพระเจ้าโตกีอาปูลูโตอากี ทรงประกอบพิธีเจิมในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1898
พิธีราชาภิเษกแบ่งตามประเทศ > ราโรตองกา

ราชอาณาจักรราโรตองงาเป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ในหมู่เกาะคุก ราโรตองกามีองค์อารีกี (Ariki) หรือ กษัตริย์หลายพระองค์ปกครองพร้อมๆกัน องค์อารีกีแห่งราโรตองกาจะได้รับการเจิมตามโบราณราชประเพณีโดยประทับนั่งบนแท่นศิลา ในลักษณะที่คล้ายคลึงกับพิธีของกษัตริย์นีวเว แต่พิธีของราโรตองกาจะมีความเก่าแก่กว่านีวเว ในเขตอาราอีเตตองงา (Arai Te Tonga) จะถูกเรียกว่าเขตมาราเอ (Marae) ซึ่งเป็นเขตศักดิ์สิทธิ์ศูนย์กลางทางจิตวิญญาณของเกาะ แท่งหินถูกเรียกว่าตาอูมาเควา (Tau-Makeva) ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีการประกอบพิธีเจิมให้กษัตริย์หลายพระองค์ในประวัติศาสตร์
พิธีราชาภิเษกแบ่งตามประเทศ > ตาฮีตี

ตาฮีตีปกครองโดยพระมหากษัตริย์ชาวพื้นเมือง (มีสมเด็จพระราชินีนาถหนึ่งพระองค์) แห่งราชวงศ์โปมาเร ตั้งแต่ค.ศ. 1788 ถึงค.ศ. 1880 เมื่อพระเจ้าโปมาเรที่ 5 แห่งตาฮีตี กษัตริย์พระองค์สุดท้าย ทรงยินยอมยกประเทศให้ฝรั่งเศส ได้มีการบันทึกรายละเอียดพระราชพิธีราชาภิเษกอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าโปมาเรที่ 2 แห่งตาฮีตี กษัตริย์พระองค์ที่สอง ที่ประกอบพิธีในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1791 พิธีนี้มีศูนย์กลางอยู่ที่มาโร อูรา (maro ura) คือเข็มขัด หรือ ปั้นเหน่งศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงสถานะและอำนาจของราชวงศ์โปมาเร ซึ่งทำจากขนนกสีเหลืองและแดง มีความยาวถึง 5 หลา และความกว้าง 15 นิ้ว ขนนกสีดำประดับล้อมรอบด้านบนและด้านล่างของฉลองพระองค์ ฉลองพระองค์คลุมนี้ยังประกอบด้วยเส้นผมสีแดงของริชาร์ด สกินเนอร์ หนึ่งในผู้ก่อการกำเริบของเรือเอช.เอ็ม.เอส เบาวน์ตี้ ซึ่งเลือกที่จะอยู่อาศัยในตาฮีตี เมื่อเฟล็ทเชอร์ คริสเตียนออกเดินทางไปยังหมู่เกาะพิตแคร์น ด้วยสกินเนอร์เป็นช่างตัดผมประจำเรือ เขาจึงได้รับเกียรติจากหมู่ชาวตาฮีตีอย่างเป็นพิเศษ โดยชาวตาฮีตีมองว่าเส้นผมสีแดงของเขาเป็นสิ่งล้ำค่าและได้ขอเส้นผมส่วนหนึ่งมาสานประดับมาโร อูรา ชายธงสีแดงของอังกฤษยังถูกประดับรวมในเข็มขัดนี้ด้วย ซึ่งซามูเอล วอลลิสแห่งเรือเอช.เอ็ม.เอส ดอลฟิน ได้เคยยกธงนี้เหนือตาฮีตี เมื่อเขาได้ประกาศครอบครองเกาะนี้ในฐานะส่วนหนึ่งของพระมหากษัตริย์อังกฤษในปี ค.ศ. 1767 ซึ่งเป็นเวลา 20 กว่าปีก่อน ชาวตาฮีตีชักธงนี้ลงมา และถักทอลงในฉลองพระองค์คลุมขององค์กษัตริย์เพื่อแสดงถึงสัญลักษณ์อำนาจอธิปไตยของตนเองที่มีเหนือเกาะ
ในการรับฉลองพระองค์คลุมนี้ พระเจ้าโปมาเรจะต้องเสด็จไปที่สถานมาราเออันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ กษัตริย์จะทรงสวมฉลองพระองค์คลุมนี้ จากนั้นจะทรงควักลูกตาข้างซ้ายของเหล่าเหยื่อผู้ยอมพลีชีพในการบูชายัญ และจากนั้นทรงทำราวกับว่าจะเสวยดวงตาเหล่านั้น นอกจากนี้พระองค์จะทรงฟังเสียงร้องของนกศักดิ์สิทธิ์ และมีการให้กองพลปืนคาบศิลาระดมยิงไปในท้องฟ้าเพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ก่อการกำเริบเรือเบาวน์ตี้ซึ่งมาร่วมพระราชพิธีด้วย ต่อจากนี้ กษัตริย์พระองค์ใหม่จะทรงเต้นรำ ด้วยกันกับบุรุษชาวตาฮีติทั้งหลาย ที่จะเข้ามาทำท่าปกคลุมพระองค์ด้วยอุจจาระและน้ำอสุจิของพวกเขาซึ่งถือเป็นเกียรติยศอย่างสูง
ในปีค.ศ. 1824 เมื่อพระโอรสของพระเจ้าโปมาเรที่ 2 ประกอบพิธีราชาภิเษกเป็น พระเจ้าโปมาเรที่ 3 แห่งตาฮีตี พระราชพิธีของชาวตาฮีตีได้ถูกเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยอยู่ภายใต้อิทธิพลของมิชชันนารีของคริสต์ศาสนิกชนต่างชาติ ในเวลานี้พระราชพิธีตามแบบยุโรปได้ถูกประกาศใช้ตามกฎหมาย โดยยุวกษัตริย์พระองค์ใหม่จะเสด็จขบวนไปยังมหาวิหารหลวงแห่งปาเปเอเต เบื้องหลังของขบวนจะมีเหล่าเด็กสาวเดินโปรยดอกไม้ มาพร้อมกัยผู้ว่าราชการ ผู้พิพากษาและข้าราชการคนอื่นๆ หลังจากทรงเข้ารับการเจิมและสวมมงกุฎ พระเจ้าโปมาเรที่ 3 ทรงได้รับคัมภีร์ไบเบิลและประทานการเทศนาแสดงธรรมให้พระองค์ งานเฉลิมฉลองถูกจัดขึ้นพร้อมกับการประกาศอภัยโทษและมีงานเลี้ยงในพิธีราชาภิเษก
พิธีราชาภิเษกที่ดำเนินการโดยมิชชันนารีโปรแตสแตนต์ ไม่ได้มีเพียงแค่ตาฮีตี แต่มีในเกาะอื่นๆของเฟรนช์พอลินีเชียด้วย รวมถึงราชอาณาจักรฮูอาฮีเน ราชอาณาจักรราอีอาเตอา และราชอาณาจักรบอรา บอรา และแม้กระทั่งเกาะออสทรัลแห่งรูรูตูด้วย
พิธีราชาภิเษกแบ่งตามประเทศ > ตองงา

พระมหากษัตริย์ยุคโบราณของตองงาจะประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่คานาคูบอลู ใกล้หมู่บ้านฮิฮิโฟ และจะได้รับตำแหน่ง "ตูอิคานาคูบอลู" (Tui Kanakubolu) แต่ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์และโบราณของตองงาที่เหล่ากษัตริย์ประทับเพื่อประกอบพิธีได้ถูกฉีกทำลายด้วยพายุในช่วงทศวรรษที่ 1890 พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 2 แห่งตองงา ทรงมีพระบัญชาให้นำเศษซากของต้นไม้ที่ถูกทำลายนี้มาเลี่ยมฝังประกอบราชบัลลังก์ตองงา พระเจ้าจอร์จที่ 2 และกษัตริย์องค์ต่อมา คือ สมเด็จพระราชินีนาถซาโลเต ตูโปอูที่ 3 แห่งตองงา ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกในวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1893 และ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1918 ตามลำดับ พระราชพิธีตามธรรมเนียมยุโรปได้ถูกเสนอขึ้นโดยมิชชันนารีตะวันตกที่เดินทางมายังเกาะนี้ ซึ่งได้เข้ามาแทนที่พิธีเก่าอันศักดิ์สิทธิ์ของตองงาดั้งเดิมที่สืบทอดมานานนับศตวรรษ โดยกษัตริย์องค์ใหม่จะทรงดื่มคาวา พร้อมกับการรับอาหารปรุงประเภทหมูและอาหารประเภทต่างๆ
ในปีค.ศ. 1967 ตองงามีการประกอบพิธีราชาภิเษกของกษัตริย์เตาฟาอาเฮา ตูโปอูที่ 4 ในขณะที่กษัตริย์จอร์จ ตูโปอูที่ 5 ประกอบพิธีราชาภิเษกในปีค.ศ. 2008 และกษัตริย์ตูโปอูที่ 6 กษัตริย์องค์ปัจจุบันในปีค.ศ. 2015 กษัตริย์ทั้งหลายจะต้องทรงเข้าร่วมพิธีที่ประณีตที่มีทั้งมงกุฎทองคำขนาดใหญ่ คฑาและประทับนั่งราชบัลลังก์ การเป็นกษัตริย์ที่นับถือคริสตศาสนาของสถาันกษัตริย์ตองงาได้ถูกเน้นย้ำอีกครั้งในปี 2008 ซึ่งเป็นการแสดงถึงความสัมพันธ์กับอังกฤษ โดยอาร์กบิชอปนิกายแองกลิคันแห่งพอลินีเซียคือ จาเบซ ไบรซ์ ประกอบพิธีเจิมให้กษัตริย์จอร์จ ตูโปอูที่ 5 ด้วยพิธีศักดิ์สิทธิ์ของคริสต์ ตามรากความเชื่อนิกายอังกฤษ.  อย่างไรก็ตาม ตูอิวาอูอาเวา ผู้อำนวยการสำนักพระราชวังตองงา ได้บรรยายว่า พิธีแบบ "คาวา" ถือเป็น "พิธีราชาภิเษกที่แท้จริง" (ต่อต้านพิธีกรรมแบบตะวันตก) ความเชื่อมั่นตามแนวคิดนี้ได้ถูกสะท้อนโดย มาอูคาคาลา โฆษกประจำราชวงศ์
พระราชพิธีราชาภิเษกพระเจ้าคาลาคาอัวและสมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิแห่งฮาวายในปีค.ศ. 1883
สมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิทรงเครื่องราชกกุธภัณฑ์และฉายพระรูปพร้อมมงกุฎในพระราชพิธีราชาภิเษกในปีค.ศ. 1883
พระเจ้าฟาตาอาอิกี ปาตูอิกิองค์ที่ 7 แห่งนีวเว ทรงฉลองพระองค์แบบโบราณและทรงถือคาโตอูอา (Katoua) ไว้ในพระหัตถ์
มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1 กับอุปราช หรือ ตามาเซเซ (Tamasese) ทรงฉายพระรูปหลังพระราชพิธีราชาภิเษกในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1889 ทรงฉลองพระองค์แบบทหารตะวันตก ห้อมล้อมไปด้วยข้าราชสำนักและทหารในชุดพื้นเมือง
พระมงกุฎแห่งตาฮีตี เป็นมงกุฎที่พระเจ้าโปมาเรที่ 3 ทรงได้รับการถวายเป็นของขวัญจากสมาคมคณะมิชชันนารีลอนดอน เพื่อใช้ในพระราชพิธีราชาภิเษกปีค.ศ. 1824 พระมงกุฎจริงถูกเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์ตาฮีตี เขตปูนาอาอูเอียของเกาะ
กษัตริย์ตูโปอูที่ 6 หลังพระราชพิธีราชาภิเษกแบบตะวันตกในนูกูอาโลฟา วันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2015
สวง (เมือง)

| สวง ក្រុងសួង |
| --- | --- |
เมือง
สวงตำแหน่งของเมืองสวง
พิกัด: 11°55′00″N 105°39′00″E﻿ / ﻿11.91667°N 105.65000°E﻿ / 11.91667; 105.65000
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: ตะโบงคมุม
เทศบาล: สวง
ความสูง: 29 เมตร (95 ฟุต)
ประชากร (2008)
 • ทั้งหมด: 29,761 คน
เขตเวลา: UTC+7 (กัมพูชา)
กรุงสวง (เขมร: ក្រុងសួង) เป็นเมืองหลักของจังหวัดตะโบงคมุม  ซึ่งเป็นจังหวัดใหม่ที่แยกมาจากจังหวัดกำปงจามเมื่อปี พ.ศ. 2557 เมืองนี้ตั้งอยู่ตามทางหลวงเอเชียสาย 11 และ ทางหลวงหมายเลข 7 (กัมพูชา) ที่เชื่อมต่อกับชายแดนเวียดนามซึ่งมีศักยภาพในการพัฒนาด้านการค้าทางการเกษตรและกับเวียดนาม
อำเภอหนองนาคำ

| อำเภอหนองนาคำ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Nong Na Kham
คำขวัญ: พุทธนาคำมิ่งมงคล ชุมชนประวัติศาสตร์ งามธรรมชาติภูผาแดง ดอนพระแหล่งรวมใจ นาไร่แสนอุดม ชื่นชมปลาน้ำแดง แงงผ้าฝ้าย
แผนที่จังหวัดขอนแก่น เน้นอำเภอหนองนาคำ
พิกัด: 16°48′3″N 102°20′28″E﻿ / ﻿16.80083°N 102.34111°E﻿ / 16.80083; 102.34111
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 158.9 ตร.กม. (61.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 23,620 คน
 • ความหนาแน่น: 148.64 คน/ตร.กม. (385.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 40150
รหัสภูมิศาสตร์: 4023
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอหนองนาคำ หมู่ที่ 8 ถนนภูเวียง-ศรีบุญเรือง ตำบลบ้านโคก อำเภอหนองนาคำ จังหวัดขอนแก่น 40150
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หนองนาคำ เป็นอำเภอในจังหวัดขอนแก่น เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอภูเวียง แยกตั้งออกมาเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2537 และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2550
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอหนองนาคำ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอศรีบุญเรือง (จังหวัดหนองบัวลำภู)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโนนสัง (จังหวัดหนองบัวลำภู) และอำเภอภูเวียง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอภูเวียงและอำเภอเวียงเก่า
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเวียงเก่าและอำเภอสีชมพู
ประวัติ

ท้องที่อำเภอหนองนาคำเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลบ้านโคก อำเภอภูเวียงทั้งหมด เมื่อทางราชการเห็นว่าท้องที่ตำบลบ้านโคกมีอาณาเขตกว้างขวางจึงมีการแบ่งแยกตำบลขึ้นในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 ได้แยกพื้นที่หมู่ 8,25 บ้านกุดธาตุ รวมกับอีก 8 หมู่บ้านของตำบลบ้านโคก ตั้งขึ้นเป็น ตำบลกุดธาตุ และแยกพื้นที่หมู่ 7,8 บ้านขนวน รวมกับอีก 7 หมู่บ้านของตำบลบ้านโคก ตั้งขึ้นเป็น ตำบลขนวน ในวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2515
เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537  ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลบ้านโคก ตำบลกุดธาตุ และตำบลขนวน ออกจากการปกครองของอำเภอภูเวียง รวมตั้งเป็นกิ่งอำเภอ และตั้งที่ว่าการกิ่งที่ตำบลบ้านโคก โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน โดยมีชื่อว่า "หนองนาคำ" ตามที่ตั้งของกิ่งอำเภอ ณ บ้านหนองนาคำ (ในขณะนั้น) มีประวัติการก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2461 เริ่มเกิดชุมชนจากการชักชวนเพื่อนบ้านมากัน 5 ครัวเรือน ด้วยจุดประสงค์ครั้งแรก คือ การอาศัยอยู่ใกล้ และสะดวกในการดูแลที่นาแหล่งทำกิน จึงขุดบ่อน้ำเพื่อบริโภค แต่ปรากฎว่าเมื่อ ขุด ณ ที่ใดล้วนพบมีแต่น้ำมีสายทองคำ ใช้ดื่มไม่ได้ ประกอบกับที่นามีความอุดมสมบูรณ์ จึงมารวมกันตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่นี้ว่า “หนองนาคำ”
ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอหนองนาคำ ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน ตามโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอหนองนาคำมีเขตการปกครองรวม 3 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้านรวม 35 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | กุดธาตุ |  |  |  |  | (Kut That) |  |  |  |  | 16 หมู่บ้าน |  |
| 2. |  | บ้านโคก |  |  |  |  | (Ban Khok) |  |  |  |  | 8 หมู่บ้าน |  |
| 3. |  | ขนวน |  |  |  |  | (Khanuan) |  |  |  |  | 11 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอหนองนาคำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลหนองนาคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโคกทั้งตำบล
เทศบาลตำบลขนวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขนวนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกุดธาตุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดธาตุทั้งตำบล
ทำเนียบนายอำเภอ

| ลำดับ | ชื่อ - สกุล | วันดำรงตำแหน่ง | วันครบวาระ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | นายสวาสดิ์  บัวพวงชน | 30 เม.ย. 2537 | 20 ต.ค. 2539 | ปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่ง |
| 2 | นายโสภณ  ชุ่มชูจันทร์ | 21 ต.ค. 2539 | 1 พ.ย. 2541 | ปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่ง |
| 3 | นายถวิล  กัลชาญพิเศษ | 2 พ.ย. 2541 | 28 พ.ย. 2542 | ปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่ง |
| 4 | นายวีระศักดิ์  สวัสดิ์ไชย | 29 พ.ย. 2542 | 19 พ.ย. 2542 | ปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่ง |
| 5 | นายปิยิน  ตลับนาค | 20 พ.ย. 2543 | 26 พ.ย. 2543 | ปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่ง |
| 6 | นายวีรพล  บูรณะพานิช | 27 พ.ย. 2543 | 20 ธ.ค. 2545 | ปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่ง |
| 7 | นายภูมิจิตร  ศรีวงษ์ราช | 6 ม.ค. 2546 | 14 พ.ย. 2547 | ปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่ง |
| 8 | นายวิศวรัชร  จันทสาร | 15 พ.ย. 2547 | 1 พ.ค. 2548 | ปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่ง |
| 9 | นายเฉลิมชัย  ชละธาร | 2 พ.ค. 2548 | 7 ก.ย. 2550 | ปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่ง |
| ลำดับ | ชื่อ - สกุล | วันดำรงตำแหน่ง | วันครบวาระ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | นายเฉลิมชัย  ชละธาร | 8 ก.ย. 2550 | 27 ก.ย. 2550 | รักษาการในตำแหน่ง |
| 2 | นายวิชัย  ตั้งคำเจริญ | 28 ก.ย. 2550 | 11 พ.ย. 2550 | ย้ายเป็นนายอำเภอโคกโพธิ์ไชย |
| 3 | นายเฉลิมชัย  ชละธาร | 12 พ.ย. 2550 | 23 พ.ย. 2551 | ย้ายเป็นนายอำเภอโนนศิลา |
| 4 | นายวิสิฏฐ์  การพานิช | 24 พ.ย. 2551 | 30 ก.ย. 2556 | เกษียณ |
| 5 | นายสุรศักดิ์  วัฒนาอุดมชัย | 14 พ.ย. 2556 | 30 มี.ค. 2558 | ย้ายเป็นนายอำเภอชนบท |
| 6 | นายไพฑูรย์  มหาชื่นใจ | 2 เม.ย. 2558 | 15 พ.ย. 2558 | ย้ายเป็นนายอำเภอบำเหน็จณรงค์ |
| 7 | นายสมพงษ์  มหาวังษ์ | 16 พ.ย. 2558 | 20 พ.ย. 2559 | ย้ายเป็นนายอำเภอพระยืน |
| 8 | นายนวรัตน์  วงศ์ปิ่นเพ็ชร์ | 21 พ.ย. 2559 | 15 ต.ค. 2560 | ย้ายเป็นนายอำเภอบ้านม่วง |
| 9 | นายอัครเดช  มุสิกะมาน | 16 ต.ค. 2560 | 30 ก.ย. 2561 | เกษียณ |
| 10 | นายศักดิ์ดา  ต้นคชสาร | 15 พ.ย. 2561 | 6 เม.ย. 2563 | ย้ายเป็นนายอำเภอคำตากล้า |
| 11 | นายสมนึก  ธูปหอม | 7 เม.ย. 2563 | 27 พ.ค. 2564 | ย้ายเป็นนายอำเภอย่านตาขาว |
| 12 | นายปิยะพงษ์  คลังทอง | 28 ก.พ. 2564 | 13 ก.พ. 2565 | ย้ายเป็นนายอำเภอสีชมพู |
| 13 | นายสถิต  คำลาเลี้ยง | 14 ก.พ. 2565 | 27 พ.ย. 2565 | ย้ายเป็นนายอำเภอนาทม |
| 14 | นายกิติพันธ์  จันทร์สุข | 28 พ.ย. 2565 | 7 ธ.ค. 2566 | ย้ายเป็นนายอำเภอบ้านแท่น |
| 15 | นายไพศาล วงษ์ซีวะสกุล | 8 ธ.ค. 2566 | 12 ม.ค.2568 | ย้ายเป็นนายอำเภอสีชมพู |
| 16 | นายพงศ์ศักดิ์ หมั่นไชย | 13 ม.ค.2568 | ปัจจุบัน | (จ่าจังหวัดชุมพร) |
ไฮเปอร์

| ไฮเปอร์ |
| --- | --- |
ที่เกิด: ประเทศไทย
แนวเพลง: ป็อป, ร็อก, ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ค่ายเพลง: มอนสเตอร์ มิวสิค ในเครืออาร์เอส เมโลดิก้า ในเครืออาร์เอส

สมาชิก: จักรพงษ์ ศรีบัวบาล สุรวิทย์ ประกอบกุล เอกคนิจ โนวฤทธิ์ ชัยชาญ ทิพย์คหบดี ศิริ เกรียงพิชิตชัย
อดีตสมาชิก: เชษฐา ฉายาช่าง ปริญา เรืองจันทร์ บุญชัย จุติพูนทรัพย์ ธนาพันธ์ ไชยวาณิช ศิลาชัย รอดชีวิต วิโรจน์ เตชะวงศ์วิเศษ จำรัส สายทอง กิตติพัฒน์ อังสุมาล รนพร ศิริวิสาสุวรรณ
ไฮเปอร์ (Hyper) เป็นกลุ่มดนตรีสัญชาติไทย ในสังกัดอาร์เอส  เริ่มต้นผลงานอัลบั้มแรกกับค่ายเพลงเล็ก ๆ โดย วิด เชษฐา ฉายาช่าง ร้องนำ มีเพลงดึกแล้วและเพลงพี่เป้งเป็นเพลงที่ติดหูในกลุ่มคนที่ฟังแนวอัลเทอร์เนทีฟ ในยุคแรก ๆ  แต่ก็ได้รับความนิยมแค่ในคนฟังเฉพาะกลุ่ม มาเริ่มเป็นที่รู้จักกว้างขวางขึ้นในอัลบั้มที่สองกับเพลง "ขวากหนาม" ในยุคที่แนวเพลงอัลเทอร์เนทีฟหรือแนวเพลงทางเลือกกำลังรุ่งเรืองสูงสุด ก่อนจะเงียบหายไปในอัลบั้มต่อมา เนื่องจากกระแสเพลงแนวดังกล่าวได้เริ่มจางลงประกอบกับในขณะนั้นทางวงอยู่ค่ายเล็ก ต่อมาเมื่อได้เข้าสู่สังกัดอาร์เอส
ในงานอัลบั้ม "รู้เห็นเป็นใจ" จึงทำให้ไฮเปอร์ได้กลับมาอีกครั้งและเป็นที่รู้จักในวงกว้างขึ้นมากกว่าเดิม ด้วยสำนวนเพลงที่จิกกันแบบเจ็บ ๆ จนได้ฉายาว่า วงร็อคปากจัด
อนึ่งในระหว่างที่ออกอัลบั้ม แต่ละอัลบั้มก็มีการเปลี่ยนแปลงสมาชิกในวงมาตลอด จนกระทั่งมีการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ นั่นคือเปลี่ยนนักร้องนำจากวิด เชษฐา ฉายาช่าง มาเป็น เก่ง จักรพงษ์ ศรีบัวบาล ในอัลบั้มUpper Cut
สมาชิกวง

จักรพงษ์ ศรีบัวบาล (เก่ง) - ร้องนำ (อัลบั้ม Upper Cut ปี2550)
ศิริ เกรียงพิชิตชัย (หนึ่ง) - กีตาร์, หัวหน้าวง
ชัยชาญ ทิพย์คหบดี (ชาญ) - เบส
สุรวิทย์ ประกอบกุล (หนึ่ง) - คีย์บอร์ด
เอกคนิจ โนวฤทธิ์ (บอย) - กลอง
สมาชิกวง > อดีตสมาชิก

เชษฐา ฉายาช่าง (วิด) - ร้องนำ
ปริญา เรืองจันทร์ (ปอ) - กีตาร์
บุญชัย จุติพูนทรัพย์ (ฉ่วย) - กีตาร์
วิโรจน์ เตชะวงศ์วิเศษ (โรจน์) - คีย์บอร์ด
จำรัส สายทอง (โอ๋) - เบส
รนพร ศิริวิสาสุวรรณ (กุ๊ก) - เบส
ธนาพันธ์ ไชยวาณิช (โอ๋) - เบส
ศิลาชัย รอดชีวิต (เอ็กซ์) - กลอง
กิตติพัฒน์ อังสุมาล (ป๊อก) - กลอง
ผลงาน > อัลบั้ม vitaminosis (2538) สังกัดค่าย โปรอินดี้

1.ดึกแล้ว
2.หวัง
3.พี่เป้ง
4.ฝัน
5.ยกโทษ
6.ทำไมไม่ไปโรงเรียน
7.น้ำตาล
8.เท่านั้น
9.ไม่คุ้ม
10.ดึกแล้ว (Acoustic)
ผลงาน > อัลบั้ม ขวากหนาม (2540) สังกัดค่าย กรีนแพลนเนท

1.ขวากหนาม
2.แค่ได้รู้
3.คนที่ฉันรัก
4.คิดถึงเธอ
5.รอ
6.อย่าหลอกกัน
7.ลืมเสียดีกว่า
8.เยื่อใย
9.บอกรักก่อนใคร
10.ปลิง
ผลงาน > อัลบั้ม Copy (10 กุมภาพันธ์ 2545) สังกัดค่าย ฟรีไอ

1.Copy
2.ทำไม
3.ตัดให้ขาด
4.กล้วย
5.เชื่อใจ
6.กังฟูแมน
7.เปิดท้าย(ขายเธอ)
8.พูดออกมาเลย
9.โจร
10.ปอดบวม
ผลงาน > อัลบั้ม ทำไม (กุมภาพันธ์ 2546) สังกัดค่าย ฟรีไอ

1.ทำไม
2.พูดออกมาเลย
3.Copy
4.กล้วย
5.ตัดให้ขาด
6.เชื่อใจ
7.ปอดบวม
8.โจร
9.เปิดท้าย(ขายเธอ)
10.กังฟูแมน
ผลงาน > อัลบั้ม รู้เห็นเป็นใจ (21 สิงหาคม 2546)

1.รู้เห็นเป็นใจ
2.สาดมาเลยฝน
3.ชู้...แว้บ ชู้...วับ
4.เรื่องเดียวที่ให้ไม่ได้
5.รักตัวเองเหมือนกัน
6.เธอง่ายเอง
7.สวยเฆี่ยนใจ
8.ยืนหายใจเฉยๆดีกว่า
9.บอกว่าไม่มีใคร
10.นางงามมิตรภาพ
ผลงาน > อัลบั้ม ใส่ร้ายป้ายสี (5 สิงหาคม 2547)

1.ใส่ร้ายป้ายสี
2.ปกปิด
3.แย่ง
4.แพ้น้อง
5.เหลวแหลก
6.รักแท้ในคืนหลอกหลวง
7.รอเธอจนกว่า...
8.รักจะปิด รักจะเปิด
9.เกาะเธอกิน
10.สติอยู่ที่พวงดวงใจอยู่ที่เธอ
อัลบั้ม เป็นพิเศษ (9 กุมภาพันธ์ 2548)
อัลบั้ม Upper Cut (2 พฤศจิกายน 2550)
อัลบั้มเดี่ยว

สังกัดอาร์เอส
โก๋วิด (11 มีนาคม 2548)
1.แมวไม่อยู่
2.รักฉัน...เลิกกันดีกว่า
3.นิ้วนางข้างขวา
4.สามช่า
5.ยังสู้อยู่
6.กล้าดี
7.แฟนเผลอเจอกัน
8.กำพร้าคนจริงใจ
9.HI5
10.ขอดีๆพี่ก็ให้
ผู้ร้ายคนใหม่ (9 กุมภาพันธ์ 2549)
1.ช่วงอันตราย
2.ไม่มีน้ำยา
3.ปากหมาตัวดำ
4.ผู้ร้ายคนใหม่
5.ไม่ใช่เพลงรัก
6.ต้นงิ้วริมทาง
7.ใครขอให้เธอกลับมา
8.ชั่วครั้งชั่วคราว
9.คนดีที่ไหนจะรักเธอ
10.จำไว้นะเด็กโง่
วิด ชนิดพิเศษ (28 พฤษภาคม 2550)
1.โก๋ฮ่างฮ่าง
2.วิทลัย หลายใจ
3.คืนนี้ไม่กลับ
4.ชอบดาว..ไม่ผิดกฎหมาย
5.ริงโทนคนเหงา
6.นางฟ้าคืนเดียว
7.แถวบ้านเรียกนอกใจ
8.ล็อคห้องร้องไห้
9.ได้ข่าวว่า...
10.อยากรวยเหมือนเชลซี
สังกัดอาร์สยาม
มักง่าย หลายใจ หลอกลวง (12 มีนาคม 2552)
1.มักง่าย หลายใจ หลอกลวง
2.ดูนางให้ดูเสื้อ
3.เหงาเข้าตา
4.เก็บเธอไว้ในใจ...100 วัน
5.ขี้เหงาหรือเจ้าชู้
6.เหตุผลคนผิด
7.หึงตัวแม่
8.อายรองเท้า
9.จะเศร้าดีไหม
10.รอเสียบ
อัลบั้มชุดพิเศษ ชายปากร้าย พูดแทนใจหญิงอกหัก (พฤศจิกายน 2552)
1.ผู้หญิงลืมยาก
2.เริ่มจากศูนย์
3.มารักทำไมตอนนี้
4.อสงไขย
5.ขอเป็นคนสุดท้าย
6.แฟนห่างห่าง
7.มาทีหลังหวังแต่ง
8.ยอมตั้งแต่หน้าประตู
9.รักภาษาอะไร
10.ไม่ขอเป็นคนสุดท้าย
11.เจ็บไม่จำ
12.คนเดียวไม่เหงาเท่า 3 คน
ไม่มั่วแต่ทั่วถึง (7 กุมภาพันธ์ 2554)
1.ไม่มั่วแต่ทั่วถึง
2.ขอกันกินมากกว่านี้
3.ไม่รักแล้วหึงทำไม
4.คืนนั้นอารมณ์พาไป แต่คืนนี้หัวใจพามา
5.ใช้ปากเป็นอย่างเดียว
6.ตรวจ DNA
7.ยืนควงช่วงว่างๆ
8.ยอมโง่
9.ผู้ชายแถวนี้ไม่มีไว้แก้เหงา
10.เงินมาผ้าหลุด
อัลบั้มรวมเพลง

The Best of Original ไฮเปอร์ (2547)
25 Best of ไฮเปอร์ (2549)
วิด ชนิดดีเด็ด (ธันวาคม 2550)
The Best Karaoke ไฮเปอร์ (มิถุนายน 2550)
จัมโบ้ฮิต วิด ไฮเปอร์ (กันยายน 2552)
MP3 วิด ไฮเปอร์ (2553)
RS Best Collection วิด ไฮเปอร์ (กันยายน 2554)
ไฮเปอร์ Big Hit (กันยายน 2556)
Best Hits วิด ไฮเปอร์ (พฤษภาคม 2557)
ฮิตกระแทกใจ (ธันวาคม 2558)
เพลงพิเศษ

คนไทยรักกัน (ตุลาคม 2551) - จัดทำขึ้นเพื่อความสามัคคี
รางวัล

Daradaily The GREAT Awards ครั้งที่ 5 สาขานักร้องลูกทุ่งชายที่สุดแห่งปี 2015 จากเพลง รังเกียจไปแล้ว (วิด)
Daradaily The GREAT Awards ครั้งที่ 6 สาขานักร้องลูกทุ่งชายที่สุดแห่งปี 2016 จากเพลง พระรอง (วิด)
เชษฐา ฉายาช่าง (วิด) อดีตนักร้องนำของวง (ภาพใน พ.ศ. 2567)