stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แดฆแมฮ์
ความเชื่อ

ธรรมเนียมโซโรอัสเตอร์เชื่อว่าศพหรือร่างของผู้เสียชีวิต (รวมถึงเส้นผมที่ถูกตัดและเล็บที่ถูกตัด) เป็น แนซู (nasu) อันคือสิ่งไม่สะอาดหรือเป็นมลพิษ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปิศาจแห่งศพ (ภาษาอเวสตะ: แนซูแดวา) เชื่อกันว่าจะเข้าสู่ร่างผู้ตายทันทีและทำให้ทุกสิ่งที่มันเข้าไปสิงปนเปื้อน
ดังนั้น เพื่อไม่ให้เป็นการก่อความโสโครกให้กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์สามประการของโซโรอัสเตอร์คือ น้ำ, ดิน, ไฟ (ดูเพิ่มที่ แซม และ อะตาร์ ตามลำดับ) ศพจะถูกทิ้งไว้บนยอดของหอคอยให้ถูกแสงแดดและถูกกัดกินโดยสุนัขป่าและนกแร้ง เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ไปปนเปื้อนสิ่งอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามประการ
ดูเพิ่ม

เสถโมทีฮีรญีวฉา
พิธีศพบนท้องฟ้า
แหล่งข้อมูลอื่น

Vendidad Fargard 5, Purity Laws, as translated by James Darmesteter.
Extracts from
Wadia, Azmi (2002), "Evolution of the Towers of Silence and their Significance",  ใน Godrej, Pheroza J.; Mistree, Firoza Punthakey (บ.ก.), A Zoroastrian Tapestry, New York: Mapin
Kotwal, Firoze M.; Mistree, Khojeste P. (2002), "Protecting the Physical World",  ใน Godrej, Pheroza J.; Mistree, Firoza Punthakey (บ.ก.), A Zoroastrian Tapestry, New York: Mapin, pp. 337–365
Lucarelli, Fosco "Towers of Silence: Zoroastrian Architectures for the Ritual of Death", "Socks-Studio", Feb 9, 2012
Harris, Gardiner "Giving New Life to Vultures to Restore a Human Ritual of Death", "The New York Times", Nov 29, 2012
Dunning, Brian (August 14, 2012). "Skeptoid #323: 8 Spooky Places, and Why They're Like That". Skeptoid. 1. Zoroastrian Towers of Silence
ปาเต๊ะเรเคิดส์

| ปาเต๊ะเรเคิดส์ |
| --- | --- |
ตัวอย่างฉลากแผ่นเสียงยี่ห้อปาเต๊ะ
ก่อตั้ง: 1894; 130 ปีที่แล้ว (1894)
ปิดกิจการ: 1928; 96 ปีที่แล้ว (1928)
บริษัทปาเต๊ะ (ฝรั่งเศส: Pathé) เป็นบริษัทค่ายเพลงและผู้ผลิตเครื่องเล่นเแผ่นเสียง มีสำนักงานใหญ่อยู่ในฝรั่งเศส และดำเนินกิจการตั้งแต่ทศวรรษ 1890 ถึงทศวรรษ 1930
แหล่งข้อมูลอื่น

เรื่องราวจานเสียงร่องกลับทาง ปาเต๊ะเพลงสยาม (พิพิธภัณฑ์เครื่องเล่นกระบอกเสียงและหีบเสียงไทย)
กำเนิดจานเสียงปาเต๊ะแผ่นแรกของโลก (พิพิธภัณฑ์เครื่องเล่นกระบอกเสียงและหีบเสียงไทย)
Charles Pathé and the Phonograph เก็บถาวร 2008-08-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บริษัทบริติชปาเต๊ะ (British Pathé)
Pathé cylinder recordings, from the Cylinder Preservation and Digitization Project at the University of California, Santa Barbara Library.
Pathephone - Catalogue des appareils, Saison 1914 เก็บถาวร 2008-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กองทัพหลวงปรัสเซีย

| กองทัพหลวงปรัสเซีย Königlich Preußische Armee |
| --- | --- |

ประจำการ: ค.ศ. 1701–1919
ประเทศ:  ราชอาณาจักรปรัสเซีย
ขึ้นต่อ: ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น
เหล่า: กองทัพบก
กำลังรบ: 50,000 และ 500,000 ตามลำดับ
กองบัญชาการ: พ็อทซ์ดัม
ผู้อุปถัมภ์: กษัตริย์แห่งปรัสเซีย
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามสืบราชบัลลังก์สเปน  มหาสงครามเหนือ  สงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย  สงครามไซลีเชียครั้งที่สอง  สงครามเจ็ดปี  สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส  สงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่ง สงครามนโปเลียน  สงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่สี่  สงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่หก  สงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่เจ็ด สงครามชเลสวิชครั้งที่หนึ่ง  สงครามชเลสวิชครั้งที่สอง  สงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย  สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย
ผู้บังคับบัญชา
ผบ. สำคัญ: พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1  พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 มหาราช  เฮ็ลมูท ฟ็อน ม็อลท์เคอ คนโต  แกร์ฮาร์ท ฟ็อน ชาร์นฮอสท์  เก็พฮาร์ท ฟ็อน บลึชเชอร์  ลูทวิช ยอร์ค ฟ็อน วาร์เทินบวร์ค  เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค  เอริช ลูเดินดอร์ฟ 
กองทัพหลวงปรัสเซีย (เยอรมัน: Königlich Preußische Armee) เป็นกองทัพบกของราชอาณาจักรปรัสเซีย มีส่วนสำคัญในการทำให้แคว้นบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซียสามารถผงาดขึ้นมาเป็นมหาอำนาจของยุโรป กองทัพหลวงปรัสเซียขึ้นชื่อว่าเป็นกองทัพบกที่ทรงแสนยานุภาพที่สุดของโลกในปลายศววรรษที่ 19
กองทัพหลวงปรัสเซียมีต้นกำเนิดจากกองทหารรับจ้างของแคว้นบรันเดินบวร์คในสมัยสงครามสามสิบปี ระหว่างค.ศ. 1618–1648 ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม เจ้าผู้ครองบรันเดินบวร์ค ทรงยกระดับกองทหารรับจ้างปรัสเซียขึ้นเป็นกองทัพเต็มรูปแบบ กองทัพปรัสเซียมีพัฒนาการทั้งในด้านขนาดและการฝึกสอนขึ้นอย่างมากในรัชสมัยพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 และเรืองอำนาจอย่างที่สุดในรัชสมัยพระเจ้าฟรีดริชมหาราช องค์จอมทัพชาญสมร พระองค์ทรงนำกองทัพหลวงปรัสเซียจนได้รับชัยชนะในสงครามไซลีเชียทั้งสองครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ปรัสเซียในรัชสมัยพระองค์ได้รับการยอมรับเป็นมหาอำนาจใหม่ที่น่าเกรงขามของยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น

Grosser-Generalstab.de (เยอรมัน)
Prussian Army of the Napoleonic Wars
Die Regimenter und Bataillone der deutschen Armee เก็บถาวร 2012-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เยอรมัน)
Anne S. K. Brown Military Collection, Brown University Library
ปาเชตา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ปาเชตาในปี ค.ศ. 2022
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฆวน โฆเซ โรโฆ มาร์ติน
วันเกิด:  23 มีนาคม พ.ศ. 2511 (56 ปี)
สถานที่เกิด:  ซาลัสเดโลสอินฟันเตส, ประเทศสเปน
ส่วนสูง:  1.84 m (6 ft 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรเยาวชน
:  ราซิงเลร์เมญโญ
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1987–1989 |  ราซิงเลร์เมญโญ |   |   |
| 1989–1990 |  นูมันเซีย |  15 |  (1) |
| 1990–1991 |  เรอัลบูร์โกส |  0 |  (0) |
| 1991–1993 |  มาร์เบยา |  67 |  (9) |
| 1993–1994 |  เมริดา |  24 |  (5) |
| 1994–1999 |  อัสปัญญ็อล |  118 |  (5) |
| 1999–2004 |  นูมันเซีย |  121 |  (18) |
| รวม |   |  345 |  (38) |
จัดการทีม
2009:  นูมันเซีย
2011–2012:  โอบิเอโด
2012–2013:  การ์ตาเฆนา
2013–2014:  กอรอนากีแยลต์แซ
2014–2015:  เอร์กูเลส
2016–2017:  ราชบุรี มิตรผล
2018–2020:  เอลเช
2021:  อูเอสกา
2021–2023:  เรอัลบายาโดลิด
2023:  บิยาร์เรอัล
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ฆวน โฆเซ โรโฆ มาร์ติน (สเปน: Juan José Rojo Martín, เกิด 23 มีนาคม ค.ศ. 1968) หรือรู้จักกันในชื่อ ปาเชตา (สเปน: Pacheta) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวสเปน โดยเคยเล่นในตำแหน่งกองกลาง
ปาเชตา เริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับทีมราซิงเลร์เมญโญ ก่อนที่จะย้ายไปหลากหลายทีมในสเปน ก่อนที่ในปี ค.ศ. 1994 ปาเชตา จะย้ายเข้าร่วมทีมอัสปัญญ็อล ในลีกสูงสุดโดยเขาลงเล่นให้กับทีมมากถึง 118 นัดในลีก ก่อนที่จะย้ายเข้าร่วมทีมนูมันเซีย ในปี ค.ศ. 1999 โดยลงเล่นให้กับทีมในลีกถึง 121 นัด และเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพที่สโมสรนี้
ในปี ค.ศ. 2009 เขาได้เริ่มอาชีพหัวหน้าผู้ฝึกสอนฟุตบอลกับ นูมันเซีย ก่อนย้ายไปยังทีม  กอรอนากีแยลต์แซ ในประเทศโปแลนด์ ก่อนที่ในปี ค.ศ. 2014 เขาจะย้ายไปเป็นผู้จัดการทีมในประเทศสเปนอีกครั้ง กับเอร์กูเลส ในเซกุนดาดิบิซิออน เบ ก่อนที่ในวันที่ 25 มกราคม ปีถัดมา เขาถูกไล่ออกหลังจากชนะเพียงสามนัดจาก 12 เกมในนัดเหย้า ในปี ค.ศ. 2016 เขาย้ายไปเป็นผู้จัดการทีมราชบุรี มิตรผล สโมสรในไทยลีก ในปี ค.ศ. 2018 เขาจะย้ายไปเป็นผู้จัดการทีมเอลเช ก่อนพาทีมเลื่อนชั้นสู่ลีกสูงสุดได้สำเร็จ ก่อนที่จะย้ายไปเป็นผู้จัดการทีมอูเอสกา และเรอัลบายาโดลิด ในลาลิกา
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติของ ปาเชตา ที่ BDFutbol
ประวัติผู้จัดการทีมของ ปาเชตา ที่ BDFutbol
Espanyol archives (สเปน)
Soccerway profile เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสโมสรฟุตบอลราชบุรี – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 สมชาย (2552–53)  ประพล (2553)  สมชาย (2553–56)  ปาเลนโก (2556)  ริการ์โด (2557)  โกเมซ (2557)  เฟร์เร (2558)  ปาเชตา (2559–60)  ซีเกอ (2561)  เดอซาแยร์ (2561)  ชับบี (2561)  มาร์เกซ โรกา (2561–62)  บอช (2562)  ซีโมเน (2562)  สมชายร (2562)  หนึ่งฤทัย (2562)  ชัยธัช (2563)  สมชายร (2563)  ยอกซิช (2563)  สมชาย (2563–64)  เศกสรรชปล. (2564)  สมชาย (2564–65)  ปึไรรา (2565)  โมโร (2565–66)  ดักกลาส (2566)  เปญญา (2566–67)  สุรพงษ์ (2567)  สมชาย (2567–)  (ร) = รักษาการ, (ชปล.) = เฉพาะการแข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก
| ด ค กผู้จัดการทีมในชุดชนะเลิศไทยเอฟเอคัพ |
| --- | --- |
 2552: สะสม  2553: จเด็จ  2554: อรรถพล  2555: อรรถพล  2556: เมเนนเดส  2557: อนุรักษ์  2558: กามา  2559: เทิดศักดิ์, วรกรณ์, ปาเชตา, สมชาย  2560: กามา  2561: กามา  2562: โชคทวี  2563–64: แอแมร์ซง  2564–65: อิชิอิ  2565–66: อิชิอิ  2566–67: ธชตวัน
ยุทธการที่เบลเยียม

ยุทธการที่เบลเยียมหรือ การทัพเบลเยียม มักเรียกกันภายในของประเทศเบลเยียมว่า การทัพ 18 วัน (ฝรั่งเศส: Campagne des 18 jours; ดัตช์: Achttiendaagse Veldtocht) เป็นส่วนหนึ่งของยุทธการที่ฝรั่งเศส การทัพรุกรานโดยเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงเพียง 18 วันในเดือนพฤษภาคม ปี 1940 และสิ้นสุดลงด้วยเบลเยียมถูกยึดครองโดยเยอรมันภายหลังจากการยอมจำนนของกองทัพเบลเยียม
อ่านเพิ่ม

Blatt, Joel (1998). The French Defeat of 1940: Reassessments. Providence: Berghahn Books. ISBN 978-1-57181-109-7.
Dear, Ian; Foot, M. R. D. (2001). The Oxford Companion to World War II. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-860446-4.
Harman, Nicholas (1980). Dunkirk. London: Hodder and Stoughton. ISBN 978-0-340-24299-5.
Krause, Michael; Cody, P. (2006). Historical Perspectives of the Operational Art. Washington: Center of Military History Publication – Dept. of the Army. ISBN 978-0-16-072564-7.
Powaski, Ronald E. (2003). Lightning War: Blitzkrieg in the West, 1940. John Wiley. ISBN 978-0-471-39431-0.
Taylor, A. J. P.; Mayer, S. L., บ.ก. (1974). A History of World War Two. London: Octopus Books. ISBN 978-0-7064-0399-2.
Weal, John (1997). Junkers Ju 87 Stukageschwader 1937–1941. Oxford: Osprey. ISBN 978-1-85532-636-1.
แท่นปล่อยจรวด

ฐานปล่อยจรวด "คอมเพล็กซ์การปล่อย 39บี" ที่ศูนย์อวกาศเคนเนดี, เกาะแมร์ริตต์, รัฐฟลอริดา
ฐานปล่อยจรวด (อังกฤษ: Launch pad) เป็นฐานปล่อยเหนือพื้นดินซึ่งใช้ยิงขีปนาวุธขับเคลื่อนด้วยจรวดหรือยานอวกาศในแนวตั้ง คำว่า Launch Pad สามารถใช้เพื่ออธิบายเฉพาะสว่นกลางของแพลตฟอร์มการปล่อยตัว (แพลตฟอร์มการปล่อยตัวส่วนเคลื่อนที่) หรือทั้งศูนย์ (คอมเพล็กซ์การปล่อยตัว) 
ศูนย์ทั้งหมดจะประกอบด้วย แท่นปล่อย หรือ แพลตฟอร์มปล่อย เพื่อรองรับโครงสร้างยาน, โครงสร้างบริการประกอบด้วยสายเคเบิลและท่อจ่ายของเหลวและแก๊ส, โครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นในการจัดการสารขับเคลื่อน, ของเหลวเยือกแข็ง, พลังงานไฟฟ้า, การสื่อสาร, การตรวจวัดทางไกล, ส่วนประกอบจรวด, กระบวนการบรรจุน้ำหนักบรรทุก, สิ่งอำนวยความสะดวกในการจัดเก็บสารขับดันและแก๊ส, อุปกรณ์อื่น ๆ, ถนนทางเข้า และทางระบายน้ำ
ซีเอติน

| --- | --- |

ชื่อ
IUPAC name (E)-2-methyl-4- (7H-purin-6-ylamino) but-2-en-1-ol
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 1637-39-4
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ผับเคม CID: 449093
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID10859662 
 SMILES CC(=CCNC1=NC =NC2=C1NC=N2)CO 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C10H13N5O 
มวลโมเลกุล: 219.24312   
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
ซีเอติน (Zeatin)เป็นไซโตไคนินธรรมชาติที่เป็นอนุพันธ์ของเบสอะดีนิน พบครั้งแรกในเมล็ดข้าวโพดอ่อน ซีเอตินและอนุพันธุ์พบมากในน้ำมะพร้าว ซึ่งทำให้นำน้ำมะพร้าวไปใช้ในการชักนำการพัฒนาของพืชในการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพืชไ ด้ และยังมีรายงานการทดสอบในห้องปฏิบัติการว่าซีเอตินลดความแก่ชราของเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของมนุษย์ได้
ความเป็นพิษ

ความเป็นพิษเฉียบพลันในหนูมี LD50 = 2200mg/Kg
ตัวอย่างการใช้งาน

สนับสนุนการเกิดแคลลัสเมื่อใช้ร่วมกับออกซิน
กระตุ้นการเกิดผล โดยฉีดพ่นในระยะดอกบาน
ลดการเกิดสีเหลืองผักผลไม้
ใช้ในการกระตุ้นการงอกของเมล็ดและการเจริญเติบโตของต้นกล้า
แหล่งข้อมูลอื่น

Cytokinins เก็บถาวร 2006-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Zeatin Material Safty Data Sheet เก็บถาวร 2008-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Zeatin fact sheet: Green Plantchem ltd เก็บถาวร 2008-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด

บัตรเลือกตั้งสำหรับระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด ผู้ออกเสียงลงคะแนนสามารถเลือกผู้สมัครรับเลือกตั้งได้คนเดียว
ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (อังกฤษ: first-past-the-post; ย่อ: FPTP หรือ FPP) หรือบางกรณีเรียกอย่างเป็นทางการว่า ระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าแบบผู้แทนเขตละหนึ่งคน (อังกฤษ: Single-member plurality voting; ย่อ: SMP) เป็นระบบการเลือกตั้งซึ่งผู้ออกเสียงลงคะแนนระบุผู้สมัครรับเลือกตั้งที่ตนเลือกในบัตรเลือกตั้ง และผู้สมัครรับเลือกตั้งที่ได้รับคะแนนเสียงมากที่สุดชนะ บางทีเรียกระบบเลือกตั้งแบบนี้ว่า "ผู้ชนะกินรวบ" (winner takes all) การออกเสียงลงคะแนนแบบระบบแบ่งเขตคะแนนสุงสุดนี้เป็นวิธีการลงคะแนนแบบใช้คะแนนนำ (ไม่จำเป็นต้องได้รับคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดของเขตนั้น) ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดเป็นคุณลักษณะที่พบได้ทั่วไปของระบบเลือกตั้งที่มีการแบ่งเขตเลือกตั้งแบบผู้แทนคนเดียว แต่ไม่ใช่ทั้งหมด และมีการใช้ระบบดังกล่าวในประเทศเกือบหนึ่งในสามของโลก ตัวอย่างเช่น แคนาดา อินเดีย สหราชอาณาจักร และสหรัฐ ตลอดจนอาณานิคมและดินแดนในอารักขาทั้งในปัจจุบันและอดีต
หลายประเทศใช้ระบบแบ่งคะแนนสูงสุดนี้กับการเลือกตั้ง โดยนิยมใช้คู่กับระบบสัดส่วนแบบไม่มีการชดเชยที่นั่ง ตัวอย่างเช่น การลงคะแนนระบบคู่ขนาน ในบางประเทศนิยมใช้ระบบสัดส่วนแบบมีการชดเชยที่นั่ง เช่น ระบบลงคะแนนแบบสัดส่วนผสม หรือระบบลงคะแนนเสียงเดียวผสม ในบางประเทศที่มีการเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติแบบสัดส่วนนั้นจะใช้ระบบคะแนนสูงสุดในการเลือกประมุขแห่งรัฐ
ระบบแบ่งคะแนนสูงสุดสามารถใช้ได้ทั้งเขตเลือกตั้งแบบผู้แทนคนเดียว หรือหลายคนก็ได้ โดยในเขตที่มีผู้แทนเพียงคนเดียว ผู้สมัครที่ได้รับคะแนนสูงสุด (ไม่จำเป็นต้องได้คะแนนเกินกึ่งหนึ่งของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง) ชนะการเลือกตั้ง ส่วนในเขตที่มีผู้แทนหลายคน ผู้สมัครที่ได้รับคะแนนสูงสุดโดยเรียงลำดับคะแนนสูงสุดลงมา จะชนะการเลือกตั้ง ตัวอย่างเช่น ในเขตเลือกตั้งที่มีสามที่นั่ง ผู้มีสิทธิลงคะแนนไม่เกินสามคะแนน และผู้สมัครจำนวนสามคนที่มีคะแนนสูงสุดชนะการเลือกตั้งในเขตนั้น
ในระบบการเลือกตั้งแบบหลายรอบ (รันออฟ) ใช้ระบบนี้ในการนับคะแนนในแต่ละรอบ โดยในรอบแรกขึ้นอยู่กับเกณฑ์ของแต่ละการเลือกตั้ง จะเป็นตัวตัดสินว่าผู้สมัครรายใดจะได้เข้าไปในรอบที่สอง และ/หรือรอบสุดท้าย
กรณีศึกษา

ในระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดนั้นผู้ได้รับคะแนนเสียงมากที่สุดจะได้รับเลือกตั้ง ในกรณีศึกษาตัวอย่างจากการเลือกตั้งประธานาธิบดีสิงคโปร์ในปีค.ศ.​ 2011 ผู้สมัครประธานาธิบดี โทนี ตัน ได้รับคะแนนเสียงรวมมากว่าผู้สมัครรายอื่นทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงได้รับชัยชนะไปถึงแม้ผู้สมัครในลำดับที่สองนั้นได้รับคะแนนน้อยกว่าเพียงร้อยละ 0.35 เท่านั้น โดยหากพิจารณาจากจำนวนผู้มีสิทธิลงคะแนนทั้งหมดนั้น โทนี ตันไม่ได้รับเสียงข้างมาก (คะแนนเสียงที่ไม่ได้เลือกโทนี ตันมีมากถึงร้อยละ 64.8)
| ผู้สมัคร | คะแนน | % |
| --- | --- | --- |
| โทนี ตัน | 745,693 | 35.20 |
| เอเดรียน ตัน | 738,311 | 34.85 |
| ตัน จี เซ | 530,441 | 25.04 |
| ตัน กิน เลียน | 104,095 | 4.91 |
| รวม | 2,118,540 | 100.00 |
ที่มา:Singapore Elections เก็บถาวร 2022-04-20 ที่ archive.today:
ผลกระทบ

ระบบการเลือกตั้งนี้เป็นการเลือกตั้งแบบง่าย เพราะง่ายต่อการจัดการเลือกตั้ง ไม่ต้องสนใจว่าผู้ได้รับเลือกตั้งจะได้คะแนนเท่าใด ขอให้ชนะเป็นที่หนึ่งในเขตนั้นก็ใช้ได้ ซึ่งความง่ายของการเลือกตั้งในระบบนี้กลับเป็นจุดอ่อนให้ถูกโจมตี และได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากว่าเป็นระบบที่ไม่ชอบธรรม เพราะในการเลือกตั้งหลายต่อหลายครั้งไม่ว่าในประเทศที่พัฒนาแล้วหรือประเทศกำลังพัฒนาทั้งหลาย ผลการเลือกตั้งมักปรากฏว่าผู้ได้รับการเลือกตั้งได้รับคะแนนไม่ถึงร้อยละ 50 ของผู้ออกเสียงเลือกตั้ง ในขณะที่ผู้ที่เลือกผู้สมัครจากพรรคอื่นหรือคนอื่นที่เหลือกว่าร้อยละ 50 กลับไม่มีผลใดๆ และไม่มีที่นั่งในสภาที่จะเป็นปากเสียงแทนประชาชนส่วนใหญ่ที่เหลือทั้งหมด
ผลกระทบหลักของการลงคะแนนแบบนี้คือ พรรคการเมืองใหญ่ที่มีความนิยมจะได้รับคะแนนเสียงอย่างท่วมท้นโดยไม่เป็นสัดส่วน โดยอาจทำให้พรรคการเมืองนั้นสามารถมีเสียงข้างมากในสภาได้เพียงพรรคเดียว ในสหราชอาณาจักร จากการเลือกตั้งทั้งหมด 24 ครั้ง ตั้งแต่ปีค.ศ. 1922 มีถึง 19 ครั้ง ที่ได้รัฐบาลที่มาจากพรรคการเมืองเพียงพรรคเดียว ตัวอย่างเช่น ในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2005
| พรรคการเมือง | ที่นั่ง | ที่นั่ง % | คะแนน % | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แรงงาน | 355 | 56.5 | 36.1 | 9,552,436 |
| อนุรักษนิยม | 198 | 31.5 | 33.2 | 8,782,192 |
| เสรีประชาธิปไตย | 62 | 9.9 | 22.6 | 5,985,454 |
| ชาติสกอต | 6 | 1.0 | 1.6 | 412,267 |
| ไพลด์คัมรี | 3 | 0.5 | 0.7 | 174,838 |
| อื่นๆ | 4 | 0.6 | 5.7 | 1,523,716 |
| รวมทั้งสิ้น | 628 |  |  | 26,430,908 |
ในตัวอย่างข้างต้น พรรคแรงงานได้รับคะแนนเสียงเพียงร้อยละ 36 ของผู้เลือกตั้งทั้งประเทศเท่านั้น โดยสองพรรคที่ได้คะแนนเสียงมากที่สุดรวมกันเป็นร้อยละ 69 ของคะแนนทั้งหมด และร้อยละ 88 ของที่นั่ง ในทางกลับกันพรรคเสรีประชาธิปไตยนั้นได้คะแนนเสียงมากกว่าร้อยละ 20 แต่ได้ที่นั่งเพียงร้อยละ 10 เท่านั้น
ระบบการลงคะแนนนี้จะช่วยปัญหาด้านคะแนนเสียงสูญเปล่าหากใช้ในการเลือกตั้งแบบสองพรรค
ปัญหาด้านคะแนนสูญและรัฐบาลเสียงข้างน้อยนั้นอาจเกิดขึ้นได้ในกรณีที่ผู้ลงคะแนนจำนวนมากออกเสียงลงคะแนนให้พรรคการเมืองจำนวนมากกว่าสามพรรคขึ้นไปดังเช่นในแคนาดา ประเทศแคนาดาใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดเช่นกัน แต่มีแค่ผลการเลือกตั้งเพียงสองครั้งจากทั้งหมดหกครั้งที่เกิดรัฐบาลเสียงข้างมาก
ข้อสนับสนุน

ผู้สนับสนุนระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดล้วนเห็นตรงกันว่าระบบนี้ง่ายต่อการทำความเข้าใจ และบัตรลงคะแนนง่ายต่อการนับและจัดการมากกว่าบัตรลงคะแนนในแบบจัดลำดับ
ผลการเลือกตั้งจากระบบการลงคะแนนนี้เอื้อต่อการมีรัฐบาลเสียงข้างมากในสภา จึงสามารถให้อำนาจแก่รัฐบาลในด้านนิติบัญญัติที่จำเป็นต่อการจัดสรรและผลักดันนโยบายที่ได้หาเสียงไว้ตอนเลือกตั้งได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งอาจเป็นประโยชน์ให้แก่ประเทศที่นโยบายด้านนิติบัญญัติของรัฐบาลที่ได้รับเสียงสนับสนุนจำนวนมากจากประชาชน แต่อย่างไรก็ตามหากเมื่อใดที่รัฐบาลซึ่งมีเสียงข้างมากในสภานิติบัญญัตินั้นไม่ได้รับเสียงสนับสนุนจากประชาชนแล้วอาจมีปัญหาว่านโยบายต่างๆ นั้นเอื้อประโยชน์ให้เพียงแก่ประชาชนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งที่สนับสนุนรัฐบาล (ซึ่งจะเห็นได้ชัดในกรณีที่เขตเลือกตั้งแบ่งชัดเจนเป็นกลุ่มชาติพันธ์ กลุ่มศาสนา หรือกลุ่มประชาชนต่างจังหวัด/ในเมือง)
นอกจากนี้ผู้สนับสนุนระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดยังกล่าวถึงระบบสัดส่วน (PR) ซึ่งมักจะทำให้เกิดพรรคขนาดเล็กจำนวนมากซึ่งมักจะมีบทบาทสำคัญในกระบวนการนิติบัญญัติของประเทศโดยใช้อำนาจต่อรองกับพรรคการเมืองใหญ่ (ปัญหานี้สามารถแก้ไขได้โดยการใช้เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ) โดยระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดนั้นจะไม่ทำให้เกิดปัญหานี้ขึ้นยกเว้นแต่ในกรณีที่พรรคการเมืองนั้นมีคะแนนนิยมมากในภูมิภาคใดภูมิภาคหนึ่ง โดยนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ฮาเร็ตซ์ของอิสราเอลกล่าวถึงปัญหาของรัฐสภาอิสราเอลซึ่งมีความเป็นสัดส่วนมากนั้น "ให้อำนาจมากแก่พรรคการเมืองขนาดเล็กโดยบังคับให้รัฐบาลจะต้องยอมแก่การแบล็กเมลเพื่อแลกกับข้อตกลงทางการเมือง" โทนี แบลร์กล่าวสนับสนุนระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดว่าระบบอื่นๆ ให้พรรคการเมืองขนาดเล็กมีอำนาจมาก ซึ่งถือว่ามีอิทธิพลมากกว่าคะแนนเสียงที่พรรคเล็กนั้นได้รับ
การยอมให้ผู้ใดเข้ามานั่งในรัฐสภาที่ไม่ได้รับคะแนนเสียงในเขตเลือกตั้งของตนนั้น ถูกกล่าวไว้โดยเดวิด แคเมอรอนว่าเป็นการ "ทำให้รัฐสภานั้นเต็มไปด้วยตัวเลือกรองที่ไม่มีใครต้องการและก็ไม่มีใครค้านเช่นกัน" วินสตัน เชอร์ชิลวิจารณ์ถึงระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือกว่า "เป็นระบบที่ได้คะแนนที่ไม่มีคุณค่าจำนวนมากซึ่งลงให้กับผู้สมัครที่ไม่มีคุณค่าที่สุด"
ข้อวิจารณ์ > จำนวนผู้แทนไม่สอดคล้อง

ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดมักได้รับการวิจารณ์ถึงความล้มเหลวในการสะท้อนถึงคะแนนเสียงโดยรวมต่อจำนวนที่นั่งในสภาที่พรรคการเมืองที่ชนะการเลือกตั้งได้รับ โดยกล่าวได้ว่าความต้องการพื้นฐานของระบบการเลือกตั้งนั้นคือการเลือกผู้แทนให้เหมาะสมกับจำนวนของคะแนนเสียงซึ่งระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดไม่สามารถทำให้เป็นจริงได้ โดยมักจะทำให้เกิด "เสียงข้างมากแบบผิดๆ" โดยพรรคการเมืองใหญ่จะได้รับที่นั่งมากเกิน (มีเสียงข้างมากในสภานิติบัญญัติแต่ไม่ได้รับเสียงข้างมากในคะแนนนิยมของพรรค) และพรรคการเมืองเล็กจะได้รับที่นั่งน้อยเกินไป จากรูปภาพข้างต้นจะเห็นได้ว่าในการเลือกตั้งทั่วไปในแคนาดา ปีค.ศ. 2015 แสดงให้เห็นถึงความไม่สอดคล้องของจำนวนที่นั่งในสภาต่อคะแนนนิยม
ข้อวิจารณ์ > เสียงข้างมากกลับ

เสียงข้างมากกลับ (majority reversal) หรือ การเลือกตั้งแบบกลับหัวกลับหาง (election inversion) คือสถานการณ์ที่พรรคการเมืองใดได้รับคะแนนนิยมรวมเสียงข้างมากแต่แพ้การเลือกตั้ง หรือไม่ได้รับที่นั่งเป็นจำนวนเสียงข้างมาก ตัวอย่างสำคัญที่เกิดขึ้นแก่พรรคการเมืองอันดับสอง (นับจากคะแนนนิยมทั้งประเทศ) ที่ได้รับที่นั่งเสียงข้างมากในสภาเกิดขึ้นในกานา ปีค.ศ.​ 2012 นิวซีแลนด์ ปีค.ศ. 1978 และ 1981 และในสหราชอาณาจักร ปีค.ศ. 1951 โดยกรณีที่เพิ่งเกิดขึ้นคือผลการเลือกตั้งในแคนาดา ปีค.ศ. 2019 ซึ่งพรรคการเมืองลำดับสอง (จากคะแนนนิยมทั้งประเทศ) ได้รับที่นั่งในสภาเกินกึ่งหนึ่ง
ถึงแม้ในกรณีพรรคการเมืองใดที่ชนะคะแนนนิยมมากว่าครึ่งหนึ่งในการแข่งขันแบบสองพรรคการเมือง ก็ยังมีความเป็นไปได้ที่พรรคการเมืองลำดับสองจะได้ที่นั่งเกินกึ่งหนึ่ง โดยเกิดขึ้นในเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ในปีค.ศ. 1966 ค.ศ. 1998 และค.ศ. 2020 และในเบลีซ ปีค.ศ. 1993
ถึงแม้ว่าหากทุกที่นั่งจะต้องได้รับคะแนนนิยมเท่ากัน พรรคการเมืองอันดับสอง (นับจากคะแนนนิยมทั้งประเทศ) ยังสามารถชนะที่นั่งเกินกึ่งหนึ่งได้โดยการแบ่งคะแนนเสียงอย่างมีประสิทธิภาพ โดยใช้การชนะที่นั่งด้วยคะแนนนำแบบฉิวเฉียดในเขตหนึ่งและการแพ้ด้วยคะแนนที่ห่างมากนั้นถือว่ามีประสิทธิภาพมากกว่าการชนะที่นั่งในเขตด้วยคะแนนนำแบบท่วมท้นและการแพ้ด้วยคะแนนฉิวเฉียด สำหรับการได้รับจำนวนที่นั่งเสียงข้างมากนั้นพรรคการเมืองเพียงจำเป็นต้องเอาชนะเพียงแค่ในเขตเลือกตั้งหลักๆ ที่สำคัญ ถึงแม้ว่าจะมีเพียงสองพรรคการเมืองกับจำนวนเขตเลือกตั้งที่เท่ากันก็หมายถึงแค่จำนวนคะแนนเสียงเพียงแค่หนึ่งส่วนสี่ของคะแนนทั้งหมดเท่านั้น
ข้อวิจารณ์ > ปัญหาด้านภูมิศาสตร์

โดยทั่วไปแล้วระบบการลงคะแนนนี้เอื้อประโยชน์แก่พรรคการเมืองที่สามารถกระชับคะแนนนิยมลงในเฉพาะเขตเลือกตั้งใดๆ (หรือกล่าวโดยรวมคือตามพื้นที่ทางภูมิศาสตร์) เนื่องจากจะทำให้สามารถชนะที่นั่งได้จำนวนมากและไม่ทำให้เกิดปัญหาคะแนนสูญในพื้นที่อื่นๆ
สมาคมเพื่อการปฏิรูประบบเลือกตั้งสหราชอาณาจักร (ERS) กล่าวไว้ว่าพรรคการเมืองระดับภูมิภาคนั้นล้วนได้ประโยชน์การระบบนี้ "ด้วยพื้นฐานด้านภูมิศาสตร์ พรรคการเมืองที่มีขนาดเล็กแต่แข่งขันทั้งประเทศนั้นยังสามารถแข่งขันได้ดี"
ในอีกด้านหนึ่ง พรรคการเมืองรองต่างๆ ที่ไม่สามารถกระชับคะแนนเสียงได้ในพื้นที่ใดๆ เลย มักจะได้รับที่นั่งเป็นสัดส่วนที่น้อยกว่าคะแนนเสียงที่ได้รับ เนื่องจากมักจะแพ้เกือบทุกที่นั่งที่แข่งขัน และทำให้คะแนนเกือบทั้งหมด "สูญเปล่า"
นอกจากนี้สมาคมเพื่อการปฏิรูประบบเลือกตั้งสหราชอาณาจักร ยังกล่าวว่าระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดที่มีการแบ่งเขตเลือกตั้งจำนวนมากนั้น "พรรคการเมืองเล็กที่ไม่มีฐานเสียงในพื้นที่ใดๆ นั้นจะชนะที่นั่งได้ยาก"
กลุ่ม Make Votes Matter ของสหราชอาณาจักร กล่าวถึงผลการเลือกตั้งทั่วไปในปีค.ศ. 2017 ว่า "พรรคกรีน พรรคเสรีประชาธิปไตย และพรรค UKIP (ซึ่งล้วนเป็นพรรครอง และไม่มีฐานเสียงในพื้นที่) ได้รับคะแนนเสียงรวมทั้งหมดถึงร้อยละ 11 แต่ได้ที่นั่งในสภาเพียงร้อยละ 2" และในการเลือกตั้งทั่วไปในปีค.ศ. 2015 "พรรคการเมืองทั้งสามพรรคนี้ได้รับคะแนนเสียงรวมถึงเกือบร้อยละ 25 ของคะแนนเสียงทั้งหมด แต่ก็ยังได้รับส่วนแบ่งที่นั่งในสภาเพียงแค่ร้อยละ 1.5"
โดยตามแผนภูมิด้านล่าง พรรค UKIP ได้รับคะแนนเสียงเป็นอันดับสาม (3.9 ล้านคะแนน/ร้อยละ 12.6) แต่ได้ที่นั่งไปเพียงที่นั่งเดียว ซึ่งเท่ากับที่นั่งละ 3.9 ล้านคะแนน ในขณะที่พรรคอนุรักษนิยมได้เพียงที่นั่งละ 34,000 คะแนนเท่านั้น
ข้อวิจารณ์ > ปัญหาด้านภูมิศาสตร์ > จำนวนผู้แทนตามภูมิศาสตร์ที่บิดเบือน

ลักษณะเฉพาะของระบบการลงคะแนนนี้สามารถทำให้เกิดปัญหาจำนวนผู้แทนที่บิดเบือนได้อันเนื่องมาจากการสหสัมพันธ์ของคะแนนเสียงของพรรคการเมืองต่อพื้นที่ภูมิศาสตร์นั้นๆ
ตัวอย่างเช่น พรรคอนุรักษนิยมในสหราชอาณาจักรเป็นผู้แทนในที่นั่งเกือบทั้งหมดของเขตชนบทในอังกฤษ และเกือบทั้งหมดของอังกฤษตอนใต้ ในขณะที่พรรคแรงงานเป็นผู้แทนส่วนใหญ่ของเขตเมืองในอังกฤษเกือบทั้งหมดและเกือบทั้งหมดในอังกฤษตอนเหนือ รูปแบบนี้ซ่อนจำนวนคะแนนจำนวนมากของพรรคการเมืองรองอยู่ โดยพรรคการเมืองต่างๆ นั้นอาจจะกลายเป็นพรรคการเมืองจากพื้นที่สำคัญในแต่ละภาคที่ไม่มีผู้แทนในสภาเลยย่อมกระตุ้นให้ประชนชนเกิดความรู้สึกภูมิภาคนิยมมากขึ้น โดยผู้สนับสนุนพรรคการเมืองที่ไม่ได้รับเลือกเหล่านี้ย่อมกลายเป็นพลเมืองที่ไร้ผู้แทน
ในการเลือกตั้งทั่วไปในแคนาดา ปีค.ศ. 2019 พรรคอนุรักษนิยมเอาชนะไปถึงร้อยละ 98 ของจำนวนที่นั่งทั้งหมดในรัฐอัลเบอร์ตา/รัฐซัสแคตเชวันด้วยคะแนนเสียงเพียงร้อยละ 68 ซึ่งหมายความว่าประชาชนทั้งหมดที่ไม่ได้เลือกพรรคอนุรักษนิยมนั้นไม่มีผู้แทน โดยจากผลการเลือกตั้งนั้นทำให้ดูเหมือนว่าประชาชนทุกคนในสองรัฐนี้สนับสนุนพรรคอนุรักษนิยม ซึ่งในความจริงแล้วเป็นเพียงแค่คำกล่าวเกินจริง