stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงพยาบาลเด็กอังกอร์
บริการ

ตั้งแต่ ค.ศ. 1999 โรงพยาบาลเด็กอังกอร์ได้ให้การรักษาพยาบาลแก่เด็กและครอบครัวชาวกัมพูชามากกว่า 1.5 ล้านคน ครั้นใน ค.ศ. 2005 โรงพยาบาลเด็กอังกอร์ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในโรงพยาบาลสอนกุมารเวชศาสตร์ไม่กี่แห่งในประเทศกัมพูชาโดยกระทรวงสุขภาพกัมพูชา
โรงพยาบาลเด็กอังกอร์ให้บริการดูแลผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอก, บริการผ่าตัด, ห้องฉุกเฉิน, ทันตกรรม และการรักษาด้วยยาต้านรีโทรไวรัส โรงพยาบาลยังมีหน่วยทารกแรกเกิด, คลินิกตา, เภสัชกรรม, บริการกายภาพบำบัดและรังสีวิทยา, ห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ ตลอดจนโครงการสังคมสงเคราะห์ กระทั่งใน ค.ศ. 2010 โรงพยาบาลเด็กอังกอร์ได้จัดตั้งคลินิกดาวเทียมในเครือขึ้นที่โรงพยาบาลรับผู้ป่วยส่งต่อสุดนิคมซึ่งดำเนินการโดยรัฐบาล ห่างจากเสียมราฐประมาณ 35 กม. ทั้งนี้ คลินิกดาวเทียมของโรงพยาบาลเด็กอังกอร์ให้บริการดูแลสุขภาพเด็กและทารกแรกเกิดอย่างมีคุณภาพแก่ชาวกัมพูชาที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ชนบท และมีบริการรถพยาบาลรับส่งเพื่อนำผู้ป่วยที่ต้องการการดูแลอย่างจริงจังมายังโรงพยาบาลเด็กอังกอร์ในเมืองเสียมราฐ
นอกจากบริการสุขภาพแล้ว โรงพยาบาลเด็กอังกอร์ยังให้การศึกษากุมารเวชศาสตร์เฉพาะทางแก่นักศึกษาแพทย์, นักศึกษาพยาบาล และเจ้าหน้าที่สาธารณสุขจากศูนย์สุขภาพของกัมพูชา ตลอดจนโรงพยาบาลระดับประเทศและระดับจังหวัด ส่วนโครงการกุมารแพทย์ประจำบ้านระยะเวลา 3 ปีของโรงพยาบาลเด็กอังกอร์ได้เตรียมแพทย์ในอนาคตของกัมพูชาให้ปฏิบัติงานด้านการดูแลเด็กอย่างปลอดภัย, มีจริยธรรม และมีความสามารถ นอกจากนี้ โรงพยาบาลเด็กอังกอร์ยังจัดช่วงการประชุมการศึกษาด้านการพยาบาลและการแพทย์อย่างต่อเนื่องสำหรับทั้งโรงพยาบาลเด็กอังกอร์ รวมทั้งเจ้าหน้าที่ของรัฐ
แผนกปฏิบัติการและการมีส่วนร่วมด้านสุขภาพชุมชน

ใน ค.ศ. 2001 โรงพยาบาลเด็กอังกอร์ได้จัดตั้งแผนกปฏิบัติการและการมีส่วนร่วมด้านสุขภาพชุมชน (CHAED) แผนกดังกล่าวประกอบด้วยสองหน่วยงาน ได้แก่: โครงการเสริมสร้างความเข้มแข็งของระบบสุขภาพ (HSSP) และโครงการสร้างขีดความสามารถและสุขศึกษา (CBHEP) โดยโครงการเสริมสร้างความเข้มแข็งของระบบสุขภาพเป็นโครงการต่อเนื่องที่ร่วมมือกับกระทรวงสุขภาพกัมพูชา, สภาแพทย์ และสภาพยาบาลกัมพูชา เป้าหมายคือการพัฒนาและนำนโยบายด้านการดูแลสุขภาพของประเทศไปปฏิบัติ เช่น แนวการปฏิบัติการวิจัยทางคลินิกของแพทย์และจรรยาบรรณทางการพยาบาล ส่วนโครงการสร้างขีดความสามารถและสุขศึกษาประกอบด้วยกิจกรรมเสริมสี่กิจกรรมที่ทำงานภายในชุมชนเพื่อให้การฝึกอบรมด้านสุขภาพและการปฐมพยาบาล, ส่งเสริมการป้องกันโรคและการปฏิบัติด้านสุขภาพที่ดี ตลอดจนเพิ่มความรู้ด้านสุขภาพ
โรงละครดอลบี

ด้านหน้าโรงละครดอลบี
โรงละครดอลบี (อังกฤษ: Dolby Theatre) เดิมชื่อ โรงละครโกดัก (อังกฤษ: Kodak Theatre) เป็นโรงละครที่ตั้งอยู่บริเวณฮอลลีวูดบูเลอวาร์ด ในฮอลลีวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งเปิดบริการเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001 โดยรองรับคนได้สูงสุด 3,332 ที่นั่ง และมีเวทีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับหนึ่งในสหรัฐ
โรงละครแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสถานที่จัดงานประกาศผลรางวัลออสการ์โดยเฉพาะ แต่ในความเป็นจริงก็ยังใช้เป็นสถานที่จัดคอนเสิร์ตและงานประเภทอื่น ๆ ด้วย
ประวัติ

เดิมโรงละครแห่งนี้ได้รับการสนับสนุนจากอีสต์แมนโกดัก โดยบริษัทได้ตกลงเซ็นสัญญาจ่ายเงินจำนวน 75 ล้านดอลลาร์เป็นระยะเวลา 20 ปี เพื่อสิทธิในการใช้ชื่อบริษัทเป็นชื่อโรงละคร แต่ต่อมาในช่วงต้นปี ค.ศ. 2012 บริษัทได้ยื่นขอพิทักษ์ทรัพย์จากภาวะล้มละลาย เป็นผลให้สิทธิในการใช้ชื่อดังกล่าวต้องถูกเพิกถอนไป ต่อมาจึงได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น ฮอลลีวูดแอนด์ไฮแลนด์เซนเตอร์ (Hollywood and Highland Center) เป็นการชั่วคราว
และหลังจากนั้นไม่นาน ดอลบีได้เข้ามาเซ็นสัญญาเป็นระยะเวลา 20 ปี เพื่อสิทธิในการใช้ชื่อโรงละคร จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นโรงละครดอลบี (Dolby Theatre) แบบในปัจจุบันเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 จากนั้นทางดอลบีก็ได้ทำการปรับปรุงระบบเสียงของโรงละครใหม่โดยใช้เทคโนโลยีดอลบี แอทมอส และยังได้วางแผนทำการปรับปรุงเทคโนโลยีต่าง ๆ ที่ใช้ในโรงละครเพิ่ม
โรงพยาบาลกรุงเทพปากช่อง

| โรงพยาบาลกรุงเทพปากช่อง |
| --- | --- |


ประเภท: โรงพยาบาลของเอกชน
ที่ตั้ง: 5/1 ถนนมิตรภาพ ตำบลหนองสาหร่าย อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา 30130  
ข้อมูลทั่วไป
จำนวนเตียง: 31
เว็บไซต์: http://www.bangkokhospitalpakchong.co.th/
โรงพยาบาลกรุงเทพปากช่อง (อังกฤษ: Bangkok Hospital Pakchong) เป็นโรงพยาบาลของเอกชน ในโรงพยาบาลเครือข่ายของโรงพยาบาลกรุงเทพราชสีมา ซึ่งอยู่ในเครือของ บริษัทกรุงเทพดุสิตเวชการ จำกัด เป็นโรงพยาบาลเอกชนแห่งแรกในอำเภอปากช่องผ่านการรับรองคุณภาพ มีศูนย์รับแจ้งอุบัติเหตุผู้ป่วยบาดเจ็บฉุกเฉินตลอด 24 ชม.
หน่วยงานในโรงพยาบาล

ประกอบด้วย
แผนกตรวจรักษาโรคทั่วไป
แผนกอุบัติเหตุฉุกเฉิน
แผนกอายุรกรรม
แผนกศัลยกรรม
แผนกส่งเสริมสุขภาพ
แผนกกุมารเวช
แผนกสูตินรีเวช
แผนกกระดูกและข้อ
แผนกเวชศาสตร์ฟื้นฟู
คลีนิคให้บริการ
คลินิกโรงพยาบาลกรุงเทพมวกเหล็ก เพื่อรองรับผู้ป่วยในเขตอำเภอมวกเหล็กและบริเวณใกล้เคียง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2020-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ดูเพิ่ม

โรงพยาบาลกรุงเทพ
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยฝู่เหรินคาทอลิก

| โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยฝู่เหรินคาทอลิก 輔仁大學附設醫院 |
| --- | --- |


ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เลขที่ 69 ถนนกุ้ยสื่อ, ไท่ซัน, ซินเป่ย์, ประเทศไต้หวัน
หน่วยงาน
ระบบการบริการ: ประกันสุขภาพแห่งชาติไต้หวัน
ประเภท: โรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอน
สังกัด: มหาวิทยาลัยฝู่เหรินคาทอลิก
บริการสุขภาพ
มาตรฐาน: จอยต์คอมมิชชันอินเตอร์เนชันแนล
แผนกฉุกเฉิน: มี
จำนวนเตียง: 665 เตียง
ประวัติ
เปิดให้บริการ: ค.ศ. 2017
ลิงก์
เว็บไซต์: hospital.fju.edu.tw
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยฝู่เหรินคาทอลิก (จีน: 天主教輔仁大學附設醫院; อังกฤษ: Fu Jen Catholic University Hospital; อักษรย่อ: FJCUH) เป็นโรงพยาบาลในเขตไท่ซัน ซินเป่ย์ ประเทศไต้หวัน ที่ได้รับการก่อตั้งใน ค.ศ. 2017
ซึ่งโรงพยาบาลนี้ใช้ "เมโยคลินิกของไต้หวัน" เป็นเป้าหมายการพัฒนา
ประวัติ

ค.ศ. 1990: ก่อตั้งวิทยาลัยแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยฝู่เหรินคาทอลิก (輔大醫學院)
ค.ศ. 2007: เปิดคลินิกมหาวิทยาลัยที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์ของฝู่เหริน
ค.ศ. 2007: ก่อตั้งโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย (輔大醫院)
ค.ศ. 2021: เนื่องด้วยประสิทธิภาพที่โดดเด่นในการรับมือกับการระบาดทั่วของโควิด-19 โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยจึงได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน "สิบอันดับแรกของโรงพยาบาลในอนาคตโลก" โดยบริติชมีเดียเฮลต์แคร์
การคมนาคม

โรงพยาบาลนี้สามารถเข้าถึงได้โดยสามารถเดินไปทางเหนือจากปากทางกุ้ยสื่อของมหาวิทยาลัยฝู่เหรินคาทอลิก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยฝู่เหรินคาทอลิก
โรคแคงเกอร์

โรคแคงเกอร์ในบัตเตอร์นัต (butternut canker) เป็นโรคร้ายแรงของต้นบัตเตอร์นัต ซึ่งไม่มีวิธีรักษา
โรคแคงเกอร์ในพืช, โรคแอนแทรคโนส, โรคจุดดำ หรือ โรคเน่าในพืช (อังกฤษ: canker, anthracnose หรือ black spot) เป็นโรคพืชที่พบเห็นเป็นจุดหรือหย่อมขนาดเล็กของเนื้อเยื่อที่ตายแล้ว ซึ่งจะขยายตัวอย่างช้า ๆ เกิดบ่อยครั้งและอาจกินเวลาหลายปี โรคแคงเกอร์บางชนิดมีอาการเพียงเล็กน้อย แต่บางชนิดเป็นอันตรายร้ายแรงอย่างยิ่งแก่พืชให้ยืนต้นตาย ซึ่งอาจมีนัยสำคัญทางเศรษฐกิจต่อการเกษตรพืชสวน สาเหตุของโรคอาจเกิดได้จากจุลินทรีย์ (เชื้อก่อโรคในพืช) หลายประเภท ได้แก่ เชื้อรา แบคทีเรีย มัยโคพลาสมา และไวรัส ซึ่งจุลินทรีย์เหล่านี้ส่วนใหญ่มีลักษณะทำให้เกิดโรคกับพืชชนิดหรือสกุลที่เฉพาะเจาะจง เช่น โรคแคงเกอร์ในพืชวงศ์ส้ม (citrus canker) แต่มีน้อยชนิดที่โจมตีพืชชนิดหรือสกุลอื่น สภาพอากาศและสัตว์สามารถช่วยหรือเป็นพาหะการแพร่ระบาดได้ แต่ทั้งนี้เป็นอันตรายต่อพืชให้แพร่ระบาดในพื้นที่เพียงเล็กน้อย
เชื้อก่อโรคแคงเกอร์ในไม้ต้นที่เข้าทำลายเนื้อเยื่อบริเวณลำต้นและกิ่ง มักเข้าทางปากแผลและโดยเฉพาะในช่วงที่พืชอ่อนแอในฤดูหนาวหรือมีความเครียดจากบาดแผลขนาดใหญ่ ค่อย ๆ เติบโตคล้ายเป็นปมไม้ แต่มีสีคล้ำกว่าเปลือกโดยปกติ
แม้ว่าสารฆ่าเชื้อราหรือสารฆ่าเชื้อแบคทีเรียสามารถรักษาโรคแคงเกอร์บางชนิดได้ แต่โดยทั่วไปที่วิธีที่ง่ายและได้ผลคือการทำลายต้นพืชที่ติดเชื้อเพื่อควบคุมการแพร่ระบาดของโรค
ลักษณะอาการ

อาการของโรคแคงเกอร์หรือโรคแอนแทรคโนส ที่ผลเริ่มจากจุดแผลแห้งเล็ก ๆ สีน้ําตาลแล้วค่อย ๆ เข้มขึ้นขยายออกเป็นวงกลมหรือวงรีซ้อนกันเป็นชั้น ๆ อาการของโรคจะเห็นชัดเจนในระยะที่ผลเริ่มสุกเมื่อมีความชื้นสูง จะพบการสร้างกลุ่มของสปอร์สีส้มหรือสีชมพู มีหยดเหลวข้นบริเวณแผลโรคแอนแทรคโนสที่เกิดบนใบ ถ้าเกิดกับใบอ่อนทําให้ใบหงิกงออาการเริ่มจากจุดสีเทาและเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล เข้มอยู่กระจัดกระจาย เนื้อเยื่อกลางแผลบางและฉีกขาดเป็นรู นอกจากนี้โรคแอนแทรคโนสยังสามารถเข้าทําลายกิ่ง ทําให้เกิดอาการไหม้
ตัวอย่างชนิด

โรคแคงเกอร์ในแอปเปิล — เกิดจากรา Neonectria galligena
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลจันทร์ทอง หรือ โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลแอช — ปัจจุบันเข้าใจว่าเกิดจากแบคทีเรีย Pseudomonas savastanoi มากกว่าที่จะเป็นแบคทีเรีย Pseudomonas syringae ซึ่งเป็นชนิดใหม่จากการศึกษา DNA
โรคแคงเกอร์ในบัตเตอร์นัต — เกิดจากรา Sirococcus clavigignenti-juglandacearum
โรคแคงเกอร์ในเกาลัดม้า (พืชสกุลเดียวกับมะเนียงน้ำ) — เกิดจากแบคทีเรีย Pseudomonas syringae pv. aesculi มีอาการยางแดงไหลคล้ายเลือดออก (bleeding canker)
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้ม — เกิดจากแบคทีเรีย Xanthomonas axonopodis
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลสนไซเพรส (ได้แก่ สนดินสอ) — เกิดจากรา Seiridium cardinale
โรคแคงเกอร์ฟองขาวในพืชสกุลก่อ (โอ๊ก) — เกิดจากรา Geosmithia putterillii มีอาการยางสีขาวไหลออกและเป็นฟอง
โรคแอนแทรคโนสในด็อกวูด Dogwood anthracnose— เกิดจากรา Discula destructiva
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลองุ่น — เกิดจากรา Eutypa lata ในประเทศไทยมักพบเกิดขึ้นบนผลองุ่น และเรียกโรคผลเน่านี้ว่า "โรคอีบุบ หรือ โรคลุกบุบ"
โรคแคงเกอร์ในฮันนีโลคัส — เกิดจากรา Thyronectria austro-americana
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลสนลาร์ช — เกิดจากรา Lachnellula willkommii
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลหม่อน — เกิดจากรา Gibberella baccata
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลก่อ (โอ๊ก) — เกิดจากรา Diplodia quercina
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลสน — เกิดจากรา Fusarium circinatum
โรคแอนแทรคโนสในพืชสกุลเพลทเทนุส — เกิดจากรา Apiognomonia veneta
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลป็อปลาร์ — เกิดจากแบคทีเรีย Xanthomonas populi
โรคแคงเกอร์ในผักกาดก้านขาว — เกิดจากราดำ Leptosphaeria maculans
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลกุหลาบ — เกิดจากรา Leptosphaeria coniothyrium และ Cryptosporella umbrina
โรคแคงเกอร์สคลีโรเดอริสในพืชประเภทสน — เกิดจากรา Gremmeniella abietina
โรคแคงเกอร์ตะวันตกเฉียงใต้ — เกิดจากสภาพอากาศ (อากาศเย็นและแสงแดด)
โรคแอนแทรคโนสในมะเขือเทศ — เกิดจากรา Colletotrichum coccodes
โรคแอนแทรคโนสในพืชสกุลหลิว — เกิดจากรา Marssonina salicicola
รอยโรคแคงเกอร์บนต้นเบิร์ช
รอยโรคแคงเกอร์บนต้นบีช
รอยโรคแคงเกอร์บนต้นแอช ในสกอตแลนด์
จุดดำของโรคแคงเกอร์บยผิวผลมะนาว
การจัดการควบคุม

ไม่มีการรักษาทางเคมีที่มีประสิทธิภาพสำหรับต้นไม้ที่ติดเชื้อโรคแคงเกอร์ อย่างไรก็ตามการตัดกิ่งที่ติดเชื้อออก โดยตัดให้ต่ำกว่าแผลเปื่อย 1 นิ้ว หลังจากการตัดแต่ละครั้ง ให้ฆ่าเชื้อเครื่องมือตัดแต่งกิ่งโดยการแช่น้ำยาฟอกขาว (คลอรีน) หนึ่งส่วนต่อน้ำ 9 ส่วน เพื่อป้องกันการแพร่กระจายการติดเชื้อไปยังส่วนที่แข็งแรงของต้นไม้ การตัดแต่งกิ่งกิ่งที่ติดเชื้ออาจยืดอายุต้นไม้ได้ แต่ไม่อาจหยุดการติดเชื้อได้ และอาจเป็นการเพิ่มความเครียดให้ต้นไม้นั้น การกำจัดต้นพืชที่มีอาการรุนแรงทิ้ง เช่น ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ยืนต้นตาย เพื่อป้องกันการแพร่กระจายของการติดเชื้อไปยังต้นไม้ที่แข็งแรงรอบข้าง ต้นไม้ที่ไม่ได้รับความเครียดจากความแห้งแล้ง แมลงศัตรูพืช หรือการขาดสารอาหารมักจะมีโอกาสติดเชื้อน้อยกว่า
ดูเพิ่ม

เชื้อก่อโรคในพืช
ปุ่มไม้
โรคแคงเกอร์ในพืช (ขวา) เกิดจากการบาดเจ็บของเปลือกไม้ซึ่งทำให้เชื้อก่อโรคหรือแมลงเข้าไปติดต้นได้ เปรียบเทียบต้นไม้ที่แข็งแรงและส่วน (ซ้าย)ภาพเล็ก เปรียบเทียบภาพตัดเนื้อไม้แข็งแรง และต้นไม้ที่ติดเชื้อและมีโรคแคงเกอร์ ตามลำดับ
โรคสะเก็ดเงิน

โรคสะเก็ดเงิน หรือ เรื้อนกวาง (อังกฤษ: Psoriasis) เป็นโรคผิวหนังเรื้อรัง ซึ่งเกิดจากการหนาตัวของชั้นหนังกำพร้า มีลักษณะเป็นตุ่มหรือปื้นแดง ที่มีขุยหรือสะเก็ดขาวติดอยู่ รอยโรคมักเกิดกับผิวหนังบริเวณที่ถูกเสียดสีบ่อยๆ รวมทั้งที่ศีรษะและเล็บด้วย ร้อยละ 30 ของผู้ป่วยจะมีประวัติคนในครอบครัวเป็นโรคนี้ด้วย
สาเหตุ

โรคนี้ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด เชื่อว่าอาจเกี่ยวข้องกับความผิดปกติทางพันธุกรรม และยังพบว่ายังเกี่ยวข้องกับความผิดปกติอื่นๆ เช่น ความผิดปกติใน metabolism ของ Arachidonic acid และความผิดปกติของระบบภูมิคุ้มกันของผิวหนัง บริเวณรอยโรคของ Psoriasis เซลล์ผิวหนังในชั้น epidermis มีการแบ่งตัวเร็วกว่าปกติหลายเท่า และเคลื่อนตัวมาที่ผิวนอกภายในเวลา 4วัน (ปกติใช้เวลา 28วัน) ทำให้ผิวหนังหนาเป็นปื้น แต่เซลล์ผิวหนังขาดแรงยึดเหนี่ยวกันตามปกติ ทำให้ keratin หลุดลอกออกเป็นแผ่นๆได้ง่าย 
มักพบมีอาการกำเริบเวลามีภาวะเครียดทางกาย และจิตใจที่มากเกินไป การติดเชื้อ การได้รับบาดเจ็บ การขูดข่วนผิวหนัง การแพ้แดด การแพ้ยา (เช่น Chloroquin, Beta-Blocker, Contraceptive, NSAIDs)
อาการสะเก็ดเงิน

อาการเริ่มต้นของสะเก็ดเงิน ส่วนมากจะเริ่มต้นจากอาการมีขุยบนหนังศีรษะ ซึ่งแตกต่างจากรังแคโดยทั่วไปที่ผิวหนังตอนเริ่มกำเริบใหม่ๆจะเป็นตุ่มแดงขอบเขตชัดเจน และมีขุยสีขาว (สีเงิน) อยู่ที่ผิว ต่อมาตุ่มจะค่อยๆขยายออกจนกลายเป็นปื้นใหญ่และหนาตัวขึ้นเป็นสะเก็ดสีเงิน(ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านเลยเรียกว่า โรคสะเก็ดเงิน)สะเก็ดนี้จะร่วงเวลาถอดเสื้อหรือเดินไปไหนมาไหน หรือร่วงอยู่ตามเก้าอี้ ที่นอน ถ้าขูดเอาสะเก็ดออกจะมีรอยเลือดซิบๆ 
รอยโรคของผู้ป่วยส่วนใหญ่จะเป็นลักษณะปื้นหนาซึ่งเป็นเรื้อรัง ขึ้นๆ ยุบๆอยู่ตลอดเวลา ไม่หายขาด จึงเรียกลักษณะโรคที่เป็นเช่นนี้ว่า Chronic Plaque type psoriasis แต่ยังอาจพบลักษณะโรคในแบบอื่นได้บ้าง ได้แก่
Guttate psoriasis มีลักษณะเป็นตุ่มเล็กๆ มักเกิดขึ้นพร้อมกันทั้งตัว และมักเกิดตามหลังการติดเชื้อ Streptococci ในทางเดินหายใจ
Flexural  psoriasis เป็นตามบริเวณเนื้ออ่อน ซึ่งได้แก่ ผิวหนังตามข้อพับของร่างกาย มีลักษณะเป็นปื้นแดงค่อนข้างแฉะ แยกยากจากโรคติดเชื้อรา โดยเฉพาะ Penile psoriasis จะแยกยากจากสาเหตุอื่นของ Balanitis
Palmoplanter psoriasis เป็นผื่นแห้งหนามีขุยมาก แยกยากจากโรค Eczema เรื้อรัง
ความผิดปกติดังกล่าว อาจเกิดได้ที่ผิวหนังของทุกส่วนแต่มักจะพบที่หนังศีรษะ และผิวหนังส่วนที่เป็นปุ่มนูนของกระดูก เช่น ข้อศอก ข้อเข่า ก้นกบ หน้าแข้ง เป็นต้น โรคนี้ยังชอบขึ้นที่เล็บ ทำให้เกิดอาการได้หลายลักษณะเช่น เล็บเป็นหลุม ตัวเล็บขรุขระ เล็บแยกตัวออกจากผิวหนัง(Onycholysis) ผิวใต้เล็บหนา(Subungual keratosis) มักเกิดร่วมกับข้ออักเสบและเนื้อเยื่อขอบเล็บอักเสบ(Paronychia) บางครั้งอาจมีการติดเชื้อแบคทีเรียหรือเชื้อราร่วมด้วย และอาจทำให้เข้าใจว่าเป็นโรคเชื้อกลากที่เล็บ, โรคเชื้อราแคนดิด้าที่เล็บ ประมาณร้อยละ 5 ของผู้ป่วยจะมีการอักเสบของข้อ(Psoriatic arthropathy) ร่วมด้วย มักพบที่ข้อนิ้วมือและนิ้วเท้า ผู้ป่วยที่มีข้ออักเสบร่วมด้วยมักมีอาการทางผิวหนังรุนแรงกว่าปกติ.
Plaque type
Pustular psoriasis
Scalp psoriasis
Psoriasis  erythroderma
psoriasis nails
Seboproriasis
การวินิจฉัยโรค

อาศัยลักษณะทางคลินิกเป็นสำคัญ ในรายที่สงสัยควรตัดชิ้นเนื้อเพื่อตรวจทางพยาธิวิทยา และตรวจทางห้องปฏิบัติการที่จำเป็น ต่อการวินิจฉัยแยกโรคอย่างอื่นเช่น การตรวจ KOH เพื่อแยกโรคเชื้อรา และการทำ Patch Test เพื่อแยกโรค Contact dermatitis เป็นต้น
หลักการรักษา

โรคสะเก็ดเงินเป็นโรคผิวหนังที่พบบ่อย และยังเป็นโรคที่รักษาแล้วไม่หายขาด แต่ถ้าผู้ป่วยได้รับการบำบัดที่ถูกต้อง ก็สามารถควบคุมให้รอยโรคหายไปได้หรือปรากฏได้น้อยที่สุด ในผู้ป่วยรายที่อาการไม่รุนแรงนัก รอยโรคอาจหายไปได้นานเป็นเดือนหรือเป็นปี  การให้ความรู้เรื่องโรคแก่ผู้ป่วยและญาติเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องทำไปพร้อมๆกับการบำบัดทางยาเนื่องจากผู้ป่วยโรคนี้มีปมด้อยมากและต้องการการยอมรับจากคนอื่นที่อยู่รอบข้าง เพราะความเครียดทางจิตใจที่เป็นสาเหตุ ที่ทำให้โรคกำเริบได้ การให้ความรู้ที่ถูกต้องแก่ผู้ป่วยจะช่วยระงับความวุ่นวายใจ ไม่ต้องคอยเปลี่ยนสถานที่รักษาบ่อยๆ อันเป็นปัญหาที่พบเป็นประจำ
การรักษาโรคสะเก็ดเงินในปัจจุบันมีวิธีการรักษา 3 ประเภท ได้แก่
หลักการรักษา > การรักษาด้วยยาทา

มีความสำคัญในเวชปฏิบัติทั่วไปมากที่สุด เพราะเป็นวิธีที่มีความปลอดภัยสูงวิธีนี้จะเหมาะกับรอยโรคที่เป็นไม่มากนักประมาณ ร้อยละ25 ของพื้นที่ผิวกาย ยาที่ใช้ได้แก่
Topical steroid ควรใช้ชนิดที่ความแรงปานกลาง เช่น Betamethasone ,Triamcinolone เป็นต้น ทาเฉพาะรอยโรควันละ 2 ครั้ง เมื่อผื่นยุบก็หยุดยาได้ สำหรับบริเวณผิวอ่อน เช่น ข้อพับ ใบหน้า ต้องใช้ steroid อย่างอ่อน เช่น Prednisolone หรือ Hydrocortisone cream สำหรับผื่นที่มีความหนามากควรใช้ steroid ที่มีความแรงสูง ได้แก่ Clobetasol ข้อดีของยากลุ่มนี้คือสะดวกทำให้รอยโรคหยุดได้เร็ว ข้อเสียคือ มีผลข้างเคียงเฉพาะที่มากหลังหยุดยารอยโรคมักจะเห่อขึ้นมาใหม่ได้เร็ว สำหรับผู้ป่วยบางรายที่ทา steroid ความแรงสูงเป็นบริเวณกว้างอยู่นาน สามารถทำให้เกิด Cushing syndrome ได้
Coal tar ชนิด 1-5% ทาที่รอยโรควันละ 1-2 ครั้ง ช่วยให้รอยโรคยุบได้ เพราะมีฤทธิ์ Antimitotic แต่ยาประเภทนี้ไม่มีในท้องตลาดต้องให้สัชกรผสมยา
Anthralin มีฤทธิ์ทำให้รอยโรคที่เป็นปื้นหนาลดลงปัจจุบันใช้ทาในระยะสั้น 10-30 นาทีแล้วล้างออก ในทางปฏิบัติควรเริ่มด้วยความเข้มข้นต่ำๆ เช่น 0.1% แล้วค่อยๆเพิ่มความเข้มข้นขึ้นไป 3-5 วัน เป็น 0.25% จนถึง 1% ตามลำดับ ยานี้ห้ามใช้กับใบหน้าและผิวอ่อน
Calcipotriol ointment เป็น vitamin D3 analogue มีฤทธิ์ลดการแบ่งตัวของเซลล์ในชั้น epidermis และลด Chemotaxis ของ Neutrophill ทำให้รอยโรคยุบลงได้ ข้อดีคือ ไม่ก่อให้เกิดผลข้างเคียง ข้อเสีย มีฤทธิ์ระคายเคืองค่อนข้างสูงและราคาแพง
หลักการรักษา > การรักษาด้วยยากินและยาฉีด

การรักษาด้วยยากินและยาฉีดมักจะมีผลข้างเคียงมาก หรือต้องใช้เครื่องมือพิเศษจึงสงวนไว้สำหรับผู้ป่วยที่มีรอยโรคมาก เกินร้อยละ 20 ของพื้นผิวร่างกายซึ่งดื้อต่อการรักษาด้วยยาทา หรือผู้ป่วยที่มีชนิดของโรคที่รุนแรง เช่น Pustular Psoriasis โดยการรักษานี้ควรอยู่ภายใต้การดูแลของแพทย์ซึ่งมีความชำนาญเฉพาะ
หลักการรักษา > การรักษาด้วยแสง

แสงแดดช่วยให้รอยโรค Psoriasis ดีขึ้นได้ แพทย์จึงมักแนะนำให้ผู้ป่วยตากแดดบ้างโดยค่อยๆเพิ่มปริมาณแสงแดดขึ้นจนถึงระดับที่เหมาะสม คือรอยโรคดีขึ้นโดยไม่มีการไหม้เกรียมของผิวหนัง แต่ในทางปฏิบัติทำได้ยากเนื่องจากแสงแดดในแต่ละเวลาไม่เท่ากัน การรักษาด้วยแสง (Light therapy) ทำได้เฉพาะโรงพยาบาลที่มีเครื่องฉายแสงอัลตราไวโอเล็ต ซึ่งแพทย์อาจใช้แสง UVB (ความยาวคลื่น 290-320 nm) เรียกว่า UVB phototherapy หรือใช้ UVA (320-400 nm) ร่วมกับการกินยา psoralen ที่เรียกว่า PUVA therapy ผู้ป่วยต้องมารับการฉายแสงที่โรงพยาบาลสัปดาห์ละประมาณ 3 ครั้ง ในผู้ป่วยส่วนใหญ่รอยโรคจะดีขึ้นในเวลา 1-2 เดือน
โรงอุปรากรซิดนีย์

| โรงอุปรากรซิดนีย์ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
โรงอุปรากรซิดนีย์
พิกัด: 33°51′24.0″S 151°12′55.0″E﻿ / ﻿33.856667°S 151.215278°E﻿ / -33.856667; 151.215278
ประเทศ:  ออสเตรเลีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i)
อ้างอิง: 166
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2550 (คณะกรรมการสมัยที่ 31)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
โรงอุปรากรซิดนีย์ (อังกฤษ: Sydney Opera House) เป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่ที่รู้จักกันดีทั่วโลก ออกแบบโดยเยิร์น อุตโซน (Jørn Utzon) สถาปนิกชาวเดนมาร์ก ตั้งอยู่บริเวณปากอ่าวซิดนีย์ นครซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย และเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2550 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนโรงอุปรากรซิดนีย์เป็นแหล่งมรดกโลก
ขนาด

โรงอุปรากรมีขนาดประมาณ 1.8 เฮกเตอร์ (4.5 เอเคอร์) ภายในประกอบไปด้วยห้องต่าง ๆ ดังนี้
โรงแสดงคอนเสิร์ต 2,679 ที่นั่ง ซึ่งมีไปป์ออร์แกนที่ใหญ่ที่สุดในโลก
โรงอุปรากร 1,547 ที่นั่ง
โรงละคร 544 ที่นั่ง
เพลเฮาส์  398 ที่นั่ง
โรงภาพยนตร์  364 ที่นั่ง และ
อื่น ๆ ประกอบด้วยสตูดิโอสำหรับซ้อม 5 ห้อง ภัตตาคาร 4 ร้าน บาร์ 6 แห่ง ฯลฯ
ตัวโรงละครมีความสูง 65 เมตร ด้านยาว 183 เมตร จุดที่กว้างที่สุดมีความยาว 120 เมตร และเสาเข็มฝังเข้าไปในดินมีความลึกถึง 25 เมตร
โรงพยาบาลสตรีและศูนย์สูติกรรมเพรนทิซ

| โรงพยาบาลสตรีและศูนย์สูติกรรมเพรนทิซ |
| --- | --- |

th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: ทุบทำลายแล้ว
ประเภท: โรงพยาบาล
ที่ตั้ง: ชิคาโก รัฐอิลลินอย สหรัฐ
พิกัด: 41°53′44″N 87°37′08″W﻿ / ﻿41.89542°N 87.61887°W﻿ / 41.89542; -87.61887
เริ่มสร้าง: 1972
แล้วเสร็จ: 1975
เปิดใช้งาน: 10 ธันวาคม 1975
พิธีเปิด: 22 มกราคม 1976
รื้อถอน: 2013–2014
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 14
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: เบอร์แทรนด์ โกลด์เบิร์ก แอนด์แอสโซซิเอทส์
วิศวกรโครงสร้าง: เบอร์แทรนด์ โกลด์เบิร์ก แอนด์แอสโซซิเอทส์
ผู้รับเหมาก่อสร้าง: Paschen Contractors, Inc., Gust K. Newberg Construction Co.
โรงพยาบาลสตรีและศูนย์สูติกรรมเพรนทิซ (อังกฤษ: Prentice Women's Hospital and Maternity Center) เป็นอดีตโรงพยาบาลในวิทยาเขตดาวน์ทาวน์ชิคาโกของโรงพยาบาลนอร์ธเวสเทิร์นเมมอเรียล มหาวิทยาลัยนอร์ธเวสเทิร์น ในเขตสตรีทเทอร์วิลล์ เนียร์นอร์ธไซด์ของชิคาโก
โรงพยาบาลถูกทุบและแทนที่ด้วยโรงพยาบาลสตรีเพรนทิซราวปี 2013-2014
สถาปัตยกรรม

อาคารสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ ผลงานออกแบบโดยสถาปนิก เบอร์แทรนด์ โกลด์เบิร์ก มีลักษณะเป็นอาคารควอเตอร์ฟอยล์คอนกรีตเก้าชั้น ประกอบหน้าต่างรูปวงรี และส่วนโพเดียมสูงห้าชั้นที่คานกันอยู่ 
อาคารใช้งานเป็นศูนย์สูติกรรม (แผนกสูติกรรม/คลอดบุตรของโรงพยาบาล) โดยมีสถานีพยาบาลตั้งอยู่ตรงใจกลางและวอร์ดผู้ป่วยในโลบ (lobes) ทั้งสี่โลบของอาคาร การออกแบบนี้ช่วยร่นระยะทางระหว่างพยาบาลกับผู้ป่วยในวอร์ดลง
ด้วยรูปทรงของอาคารที่แปลกตา วิศวกรโครงสร้าง วิลเลียม เอฟ. เบเคอร์ เคยชื่นชมอาคารนี้ว่า "เป็นตัวอย่างชิ้นเดียวในโลกของ[อาคาร]แบบนี้"
การทุบทำลายและความพยายามอนุรักษ์

ในเดือนกันยายน 2012 คณะกรรมการจุดสนใจในชิคาโก (Chicago Landmarks Commission) ระบุว่าจะจัดการรับฟังประชาพิจารณ์เกี่ยวกับอาคารในปีเดียวกัน และในเดือนพฤศจิกายน 2012 คณะกรรมการปฏิเสธการขึ้นทะเบียนอาคารเป็นจุดสนใจของเมือง (landmark designation)
ในปลายเดือนพฤศจิกายน 2012 ศาลแขวงเทศมณฑลคุก (Cook County Circuit Court) โดยทนายความนีล คอเฮิน (Neil Cohen) มีคำสั่งให้คณะกรรมการพิจารณาขั้นตอนการขึ้นทะเบียนอาคารใหม่ ส่งผลให้ในเวลานั้นไม่สามารถขอรับใบอนุญาตการทำลายอาคารจากท้องถิ่นได้
ในปี 2013 มหาวิทยาลัยนอร์ธเวสเทิร์นประการว่าได้รับใบอนุมัติการทำลายอาคาร ทรัสต์เพื่อการอนุรักษ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ (National Trust for Historic Preservation) บันทึกว่าอาคารนี้เป็นหนึ่งในสิบโบราณสถานที่หายไปในปี 2013
ในเดือนตุลาคม 2013 มีการปล่อยวิดีโอสารคดีความยาวแปดนาทีเกี่ยวกับความพยายามที่จะปกป้องอาคารนี้
การทำลายอาคารเสร็จสิ้นในเดือนตุลาคม 2014
ระเบียงภาพ

มองจากทางใต้
ฟาซาดอาคารและหน้าต่างรูปวงรียามค่ำคืน
อาคาร
คลิปไทม์แลปส์ขณะทำลายอาคาร
โรงเตี๊ยม

เมืองโรงเตี๊ยมริมทางในอเมริกา ค.ศ. 1872
โรงเตี๊ยม (อังกฤษ: inn) คือสถานที่ประกอบธุรกิจที่บริการที่พักสำหรับนักเดินทางที่มักจะมีบริการขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และอาหาร ที่มักจะตั้งในชนบทริมถนนที่ใช้ในการเดินทาง โรงเตี๊ยมในยุโรปอาจจะเริ่มสร้างขึ้นเมื่อมีการสร้างถนนโรมันเมื่อสองพันปีที่ผ่านมา โรงเตี๊ยมบางโรงในยุโรปมีอายุหลายร้อยปี นอกจากจะเป็นที่พักสำหรับนักเดินทางแล้ว โรงเตี๊ยมของยุโรปก็อาจจะเป็นสถานที่สำหรับการพบปะสังสรรค์ของผู้คนในท้องถิ่นด้วย
ดูเพิ่ม

ทาเวิร์น
สถานีคาราวาน
โรงเขียนหนังสือ

จุลจิตรกรรมโดย Jean Miélot จากปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นภาพของนักเขียนที่กำลังทำงานรวบรวม “ปาฏิหาริย์แห่งโนเทรอดาม” ที่มีภาพนี้รวมอยู่ด้วย
โรงเขียนหนังสือ หรือ โรงคัดหนังสือ (อังกฤษ: Scriptorium) แปลตรงตัวว่า “สถานที่สำหรับเขียนหนังสือ” มักจะใช้สำหรับห้องหรือโถงในสำนักสงฆ์ที่ใช้ในการก็อปปีหนังสือโดยนักคัด (scribe) ของสำนักสงฆ์ จากหลักฐานที่บันทึกไว้ และจากสิ่งก่อสร้างที่ยังคงมีให้เห็น หรือจากการขุดค้นทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่าตรงกันข้ามกับความเชื่อโดยทั่วไปว่าเป็นห้องที่มักจะมีในสำนักสงฆ์นั้นแทบจะไม่มีกันเท่าใดนัก การเขียนหรือคัดหนังสือในสำนักสงฆ์จึงมักจะทำกันในคอกเช่นคอกที่ลึกเข้าไปในผนังของระเบียงคดหรือในห้องเล็กที่เป็นที่พำนักของนักบวชเอง การพูดถึง “โรงเขียนหนังสือ” โดยนักวิชาการในปัจจุบันโดยทั่วไปมักจะหมายถึงการเขียนหรือผลิตงานของสำนักสงฆ์แทนที่จะกล่าวถึงโครงสร้างที่เป็น “โรงเขียน” จริงๆ
“โรงเขียนหนังสือ” เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องมีสำหรับห้องสมุด ถ้าที่ใดมีห้องสมุดก็สรุปได้ว่าต้องมี “โรงเขียนหนังสือ” หรือ “โรงคัดหนังสือ”  “โรงเขียนหนังสือ” ตามธรรมเนียมแล้วหมายถึงห้องที่กำหนดไว้ให้ใช้ในการเขียนหนังสือและก็คงจะมีอยู่ไม่นานนัก เมื่อผู้ใดหรือสถาบันใดต้องการจะคัดหนังสือสำหรับการสะสมในห้องสมุดก่อนที่จะมีการพิมพ์ เมื่อห้องสมุดมีหนังสือพอเพียงแล้วโรงเขียนก็ยุบเลิก เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็เกิดร้านบริการคัดหนังสือโดยฆราวาสขึ้น นักคัดอาชีพก็อาจจะมีห้องพิเศษที่ใช้ในการคัดหนังสือ แต่โดยทั่วไปแล้วก็อาจจะเป็นเพียงโต๊ะใกล้หน้าต่างในบ้านของตนเอง
ดูเพิ่ม

คริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร
หนังสือวิจิตร
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
โรคโมยาโมยา

| โรคโมยาโมยา (Moyamoya disease) |
| --- | --- |

ภาพ MRI แบบ T1W ของสมองผู้ป่วยโรคโมยาโมยา บริเวณศรชี้แสดงให้เห็นจุดที่ไม่มีเลือดไหลผ่านในบริเวณบาซัลแกงเกลีย
สาขาวิชา: ประสาทศัลยศาสตร์
อาการ: สมองขาดเลือดชั่วคราว, โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน, อาการชัก
ภาวะแทรกซ้อน: หลอดเลือดสมองโป่งพอง, หลอดเลือดสมองแตก
การตั้งต้น: กลุ่มเด็กอายุ 5-9 ปี และกลุ่มผู้ใหญ่อายุ 35-39 ปี[
ปัจจัยเสี่ยง: พันธุกรรม, กลุ่มอาการดาวน์, โรคโลหิตจางเม็ดเลือดแดงรูปเคียว, นิวโรไฟโบรมาโตซิส I, โรคหัวใจแต่กำเนิด, การบาดเจ็บที่ศีรษะ
การรักษา: การผ่าตัด
ยา: ยาต้านเกล็ดเลือด
โรคโมยาโมยา (อังกฤษ: Moyamoya disease) เป็นโรคของหลอดเลือดแดงในสมอง ทำให้หลอดเลือดแดงในสมองบางส่วนเกิดตีบแคบ หรือตันขึ้นมา โดยไม่มีสาเหตุเหมือนโรคหลอดเลือดตีบจากสาเหตุอื่น (เช่น จากลิ่มเลือด หรือไขมันอุดตัน) จากนั้นร่างกายจึงสร้างหลอดเลือดเบี่ยงเพื่อชดเชยการอุดตันของการไหลเวียนเลือด หลอดเลือดเบี่ยงที่ถูกสร้างขึ้นใหม่เหล่านี้จะมีขนาดเล็ก ผนังอ่อน เสี่ยงต่อการเกิดเลือดออกในสมอง การเกิดเป็นหลอดเลือดโป่งพอง และการตีบตันจากการเกิดลิ่มเลือด ในการตรวจด้วยการทำเอ็มอาร์ไอพร้อมฉีดสีหลอดเลือด จะพบหลอดเลือดฝอยเล็กๆเหล่านี้ มีลักษณะปรากฎบนผลสแกนคล้ายกลุ่มควัน หรือ โมยาโมยา (もやもや) ในภาษาญี่ปุ่น
หากพบเป็นโรคเดี่ยวๆ โดยไม่มีสาเหตุอื่น จะเรียกภาวะนี้ว่า "โรคโมยาโมยา (Moyamoya disease)" และมักพบหลอดเลือดตีบพร้อมมีหลอดเลือดเบี่ยงเช่นนี้ทั้งสองข้างเหมือนกัน ในขณะที่หากพบเป็นข้างเดียว หรือพบพร้อมกับสาเหตุอื่นที่ทำให้เกิดการตีบของหลอดเลือด จะเรียกภาวะดังกล่าวว่า "กลุ่มอาการโมยาโมยา (Moyamoya syndrome) " ภาวะที่เป็นสาเหตุของกลุ่มอาการโมยาโมยา เช่น SLE, โรค sickle cell anemia  หรือ การอักเสบของหลอดเลือด
โรคนี้เจอมากในคนเชื้อสายเอเชียมากกว่ายุโรป โดยมีความชุกของโรคราว ๆ 1:200,000 คน ขณะที่ในสหรัฐอเมริกาจะมีความชุกราว 1 ในล้าน ทำให้เชื่อว่าเป็นโรคที่สามารถถ่ายทอดได้ทางพันธุกรรมได้บางส่วน