stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขตคันลูรังคาบีซายาอัน

| เขตคันลูรังคาบีซายาอัน เขตที่ 6 |
| --- | --- |
เขต
 จากบนซ้ายไปล่างขวา: โบสถ์จาโร (จังหวัดอีโลอีโล); เดอะรูนส์ (จังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล); เกาะโบราไค (จังหวัดอักลัน‎); โรคาเอนคันทาดาเฮาส์ (จังหวัดกีมารัส)
แผนที่ของประเทศฟิลิปปินส์แสดงที่ตั้งของเขตคันลูรังคาบีซายาอัน
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
หมู่เกาะ: วิซายัส
ศูนย์กลางการบริหารเขต: อีโลอีโลซิตี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 20,794.18 ตร.กม. (8,028.68 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 7,536,383 คน
 • ความหนาแน่น: 360 คน/ตร.กม. (940 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
จังหวัด:  6  จังหวัดอักลัน   จังหวัดอันตีเก   จังหวัดคาปิซ‎   จังหวัดกีมารัส   จังหวัดอีโลอีโล‎   จังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล  
เมือง:  16  บาโคโลด   บาโก   คาดิซ   เอสคาลันเต   ฮิมาไมลัน   อีโลอีโลซิตี   คาบานคาลัน   ลาคาร์โลตา   ปาซซี   โรซัส   ซาไก   ซันคาร์ลอส   ซิไล   ซิปาไล   ตาลิไซ   วิกตอริอัส  
เทศบาล: 117
บารังไกย์: 4,051
ผู้แทนราษฎร: 16
ภาษา: ภาษาฮีลีไกโนน ภาษาอักลัน ภาษาคาปิซ ภาษากินาไรอา ภาษาเซบัวโน ภาษาฟิลิปีโน ภาษาอังกฤษ
เขตคันลูรังคาบีซายาอัน (ฮีลีไกโนน: Kabisay-an Nakatundan; ฟิลิปปินส์: Kanlurang Kabisayaan) หรือ เขตที่ 6 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบไปด้วย 6 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดอักลัน, จังหวัดอันตีเก‎, จังหวัดคาปิซ‎, จังหวัดกีมารัส, จังหวัดอีโลอีโล‎ และจังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล และ 2 นครที่มีประชากรอย่างสูง ได้แก่ บาโคโลด และอีโลอีโลซิตี ซึ่งเป็นศูนย์กลางของเขตนี้ ภาษาที่ใช้กันส่วนใหญ่คือภาษาฮีลีไกโนน ภาษาอักลัน ภาษาคาปิซ ภาษากินาไรอา และภาษาเซบัวโน เขตนี้มีพื้นที่ 20,794.18 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,536,383 คน เป็นเขตที่มีประชากรมากที่สุดของหมู่เกาะวิซายัส
ภูมิศาสตร์

ประกอบด้วยเกาะปาไนย์และเกาะกีมารัส รวมไปถึงซีกตะวันตกของเกาะเนโกรส ติดกับทะเลซีบูยันทางทิศเหนือ, ทะเลวิซายันทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, เขตกิตนางคาบีซายาอัน‎ทางทิศตะวันออก, ช่องแคบอีโลอีโลกับอ่าวปาไนย์ทางทิศใต้ และทะเลซูลูทางทิศตะวันตก
การแบ่งเขตการปกครอง

ประกอบด้วย 6 จังหวัด, 2 นครที่มีประชากรสูงมาก, 14 นครทั่วไป, 117 เทศบาล และ 4,051 บารังไกย์
| จังหวัด | เมืองหลัก | ประชากร (ค> ศ. 2015) | เนื้อที่ (ตารางกิโลเมตร) |
| --- | --- | --- | --- |
| อักลัน | คาลีโบ | 574,823 | 1,821.42 |
| อันตีเก‎ | ซันโฮเซเดอบูเวนาบิสตา | 582,012 | 2,729.17 |
| คาปิซ‎ | โรซัส | 761,384 | 2,594.64 |
| กีมารัส | ฮอร์ดัน | 174,613 | 604.57 |
| อีโลอีโล‎ | อีโลอีโลซิตี | 1,936,423 | 5,000.83 |
| เนโกรสโอกซีเดนตัล | บาโคโลด | 2,497,261 | 7,802.54 |
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตคันลูรังคาบีซายาอัน
Philippine Standard Geographic Code เก็บถาวร 2012-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเขตของประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ลูซอน |  I — เขตอีโลโคส  II — ลัมบักนางคากายัน  III — กิตนางลูโซน  IV-A — คาลาบาร์โซน  มีมาโรปา‎ — เขตเซาท์เวสเทิร์นตากาล็อก  V — เขตบีโคล  CAR — เขตบริหารคอร์ดิลเยรา‎  NCR — เขตนครหลวงมะนิลา  |  |
| วิซายัส‎ |  VI — คันลูรังคาบีซายาอัน  VII — กิตนางคาบีซายาอัน  VIII — ซีลางังคาบีซายาอัน  |  |
| มินดาเนา |  IX — ตังไวนางซัมบวงกา‎  X — ฮีลากังมินดาเนา‎  XI — เขตดาเบา  XII — โซกซาร์เจน  XIII — คารากา‎  BARMM — เขตปกครองตนเองบังซาโมโรมินดาเนามุสลิม  |  |
| เขตในอดีต |  ARMM — เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม  NIR — เขตเกาะเนโกรส  เขตเซาเทิร์นตากาล็อก  |  |
แผนที่รัฐกิจ
อิโลอิโลซิตี
อิลยาส

| นบี อิลยาส |
| --- | --- |
إلياس เอลียาห์
อิลยาส ในการประดิษฐ์ตัวอักษรอิสลาม ตามด้วยอะลัยฮิสสะลาม (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน)
มีชื่อเสียงจาก: การเป็นนบีตามความศรัทธาของอิสลาม
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: ซุลัยมาน
ผู้สืบตำแหน่ง: อัลยะสะอ์
อิลยาส (อาหรับ: إلياس) เป็นนบีและเราะซูลของอัลลอฮ์ ที่ได้รับการส่งมาเพื่อนำทางชาวอิสราเอล ท่านได้รับภารกิจให้มาเป็นนบีเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนกราบไหว้รูปเคารพ นบีอิบาสเป็นนบีก่อนนบีอัลยะสะอ์ นักวิชาการอิสลามบางคนเชื่อว่า นบีอิลยาสมาจากบุตรหลานของนบีฮารูน (อาโรน)
ชาวมุสลิมบางคนเชื่อว่า นบีอิลยาสยังมีชีวิตอยู่และเข้าร่วมฮัจญ์ทุกปีพร้อมกับนบีคิฎิร ชาวมุสลิมบางคนเชื่อว่า นบีอิลยาสจะกลับมาในวันโลกาวินาศ
ชื่อ และสายตระกูล

ชื่อของท่านนบีอิลยาสปรากฏอยู่ 2 ครั้งในพระคัมภีร์อัลกุรอาน คือในกุรอาน 37:123 และกุรอาน 6:85 และอิบน์ กะษีร กล่าวว่า  อิลยาส และ อิลยาซีน เป็นสองชื่อสำหรับชายคนเดียว ดังนั้นชาวอาหรับจึงต่อท้าย "นูน" ในหลายชื่อและแทนที่ด้วยชื่ออื่น โดยคำว่า อิลยาซีน (อาหรับ: إلياسين  หรือ إل ياسين) มีกล่าวไว้ในกุรอาน 37:130 (ป.ล. นักแปลอัลกุรอานชาวไทยมักแปล “อิลยาซีน” ว่า “วงศ์วานของยาซีน” และนักตัฟซีรบางคนก็อรรถธิบายอย่างเดียวกัน)[ต้องการอ้างอิง] ส่วนในเรื่องเชื้อสาย หรือตระกูลของท่านนบีอิลยาส อิบน์ อิสฮาก และอัฏเฏาะบารี กล่าวว่า แท้จริงแล้วอิลยาส บุตรยาซีน สืบเชื้อสายจากฟันฮาศ (เฟเนหัส) บุตรอัลยะอาซัร (เอเลอาซาร์) บุตรฮารูน (อะลัยฮิมัสสะลาม) และอิบน์ อับบาส กล่าวว่า อิลยาส เป็นลุงของอัลยะสะอ์
ช่วงชีวิต

ในแหล่งที่มาของอิสลาม ชื่อเต็มของ นบีอิลยาส คือ อิลยาส อิบน์ ยาซีน เหนื่องจากใน กุรอาน 37:130 นบีอิลยาส ถูกเรียกว่า อิลยาซีน เรื่องราวของนบีอิลยาส บางส่วนยังกล่าวถึงในหะดีษของอิสลามด้วย เช่นการสาปแช่งชาวอิสราเอลด้วยความแห้งแล้งโดย นบีอิลยาส, การรักษานบีอัลยะสะอ์, และการต่อสู้กับกษัตริย์อาหับ
ตามแหล่งที่มาของอิสลามและคัมภีร์ไบเบิลมากมาย นบีอิลยาส (อ.) ยังมีชีวิตอยู่และขึ้นไปบนท้องฟ้า อย่างไรก็ตาม อิบน์ กะษีร ไม่ยอมรับหะดีษเหล่านี้และถือว่าหะดีษเหล่านี้อยู่ในหมู่อิสรออีลลียาต ใน มุอ์ญัม อัลบุลดาน, ยากูต อัลหะมะวีย์ กล่าวถึงหลุมฝังศพของนบีอิลยาส (อ.) ในบะอ์ลาบักต่อมามีการสร้างศาลเจ้าเหนือหลุมฝังศพนี้ แต่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่ "ไอลา" แม้ว่าชาวบ้านจะเชื่อว่าเป็นหลุมฝังศพของนบีอิลยาส (อ.)
ความเป็นนบี

นบีอิลยาสได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในฐานะนบี ในอัลอันอาม 6:85 ท่านเชิญชวนกลุ่มชนของท่านที่อาศัยอยู่ในบะอ์ลาบัก ให้นับถือพระเจ้าองค์เดียว เชื่อฟังอัลลอฮ์ และละทิ้งบาป งานหลักของท่านคือป้องกันการบูชารูปเคารพ หลังจากที่ท่านทรงเผชิญกับความอดอยากของประชาชาติของท่านเป็นเวลาหลายปี ท่านสาปแช่งพวกเขาด้วยความแห้งแล้งและประชาชาติอดอยาก เรื่องเล่าของนบีอิลยาสในคัมภีร์อัลกุรอาน และความเชื่อของชาวมุสลิม ยุคหลังนั้นคล้ายคลึงกันอย่างใกล้ชิดกับในคัมภีร์ฮีบรู และวรรณกรรมมุสลิมที่บันทึกสาส์นเบื้องต้นของนบีอิลยาสว่าเกิดขึ้นในช่วงรัชสมัยของอาหับ และ เยเซเบล เช่นเดียวกับอาหัสยาห์  ร่างของนบีอิลยาสได้รับการระบุร่วมกับนบี และ นักบุญ อื่น ๆ รวมทั้ง นบีอิดรีส ซึ่งนักวิชาการ บางคนเชื่อว่าเป็นอีกชื่อหนึ่งของนบีอิลยาส และคิดร์ ต่อมา ตำนานของอิสลาม ได้พัฒนาการของนบีอิลยาส ซึ่งเสริมแต่งคุณลักษณะของท่านอย่างมาก และวรรณกรรมที่ไม่มีหลักฐานบางอย่างทำให้นบีอิลยาสมีสถานะเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งมะลาอิกะฮ์ นบีอิลยาสยังปรากฏในงานวรรณกรรมยุคต่อมา รวมทั้ง ฮัมซะนะมะ
ความเป็นนบี > อัลกุรอาน

นบีอิลยาสได้รับการกล่าวถึงในอัลกุรอาน ซึ่งเล่าถึงคำเทศนาของท่านอย่างรวบรัด อัลกุรอานบรรยายว่า นบีอิลยาสบอกให้กลุ่มชนของท่านมาสักการะบูชาอัลลอฮ์และเลิกนับถือบะอ์ลา ซึ่งเป็นเทวรูปหลักของพื้นที่ อัลกุรอานกล่าวว่า:
และแท้จริง อิลยาสนั้นเป็นคนหนึ่งในบรรดาเราะซูล เมื่อเขากล่าวแก่หมู่ชนของเขาว่า พวกท่านไม่ยำเกรงอัลลอฮ์ดอกหรือ? พวกท่านเคารพสักการะบะอ์ลา และพวกท่านทอดทิ้งผู้ทรงเลิศยิ่งแห่งปวงผู้สร้างกระนั้นหรือ? อัลลอฮ์คือพระเจ้าของพวกท่าน และพระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกท่านแต่เก่าก่อน
คัมภีร์กุรอานระบุชัดเจนว่าคนในกลุ่มชนส่วนใหญ่ของนบีอิลยาส ปฏิเสธนบีและยังคงปฏิบัติตามรูปเคารพ อย่างไรก็ตาม กล่าวถึงว่ามีผู้รับใช้ที่อุทิศตนของอัลลอฮ์ จำนวนน้อยในหมู่พวกเขาที่ติดตามนบีอิลยาส ศรัทธาในอัลลอฮ์และสักการะพระเจ้า อัลกุรอานกล่าวว่า  "แต่พวกเขาได้ปฏิเสธเขา ดังนั้น พวกเขาจะถูกนำมาลงโทษอย่างแน่นอน นอกจากปวงบ่าวของอัลลอฮ์ผู้บริสุทธิ์ใจ และเราได้ปล่อยทิ้งไว้ (เกียรติคุณ) แก่เขาในกลุ่มชนรุ่นหลัง ๆ "

ในอัลกุรอาน อัลลอฮ์ทรงยกย่องนบีอิลยาสใน 2 ประการ:
ศานติจงมีแด่อิลยาซีน (หรือบ้างว่า วงศ์วานของยาซีน) แท้จริง เช่นนั้นแหละเราจะตอบแทนผู้กระทำความดีทั้งหลาย แท้จริง เขาเป็นคนหนึ่งในปวงบ่าวของเราผู้ศรัทธา
นักตัฟซีรหลายคน รวมทั้ง อับดุลลอฮ์ ยูซุฟ อะลี ได้เสนอความเห็นในอายะฮ์ที่ 85 โดยกล่าวว่า อิลยาส, ซะกะรียา, ยะฮ์ยา และ อีซา ล้วนเชื่อมโยงกันทางจิตวิญญาณ อับดุลลอฮ์ ยูซุฟ อะลี กล่าวว่า "กลุ่มที่สามไม่ได้ประกอบด้วยผู้ลงมือปฏิบัติ แต่เป็นผู้ประกาศความจริง ผู้ซึ่งดำเนินชีวิตอย่างสันโดษ ฉายาของพวกเขาคือ: "ผู้ชอบธรรม" พวกเขาสร้างกลุ่มที่เชื่อมต่อกันรอบนบีอีซา นบีซะกะรียาเป็นบิดาของนบียะฮ์ยาซึ่งถูกเรียกว่า "อิลยาส ซึ่งจะมาจาก" (มธ. 11:14); และกล่าวกันว่าอิลยาสได้อยู่และพูดคุยกับนบีอีซาที่การแปลงร่างบนภูเขา (มธ. 17:3)"
แม้ว่านักวิชาการมุสลิม ส่วนใหญ่เชื่อว่า นบีอิลยาสเทศนาในอิสราเอล แต่ผู้วิจารณ์อัลกุรอานในยุคแรก ๆ บางคนระบุว่านบีอิลยาสถูกส่งไปยังบะอ์ลาบัก ในเลบานอน นักวิชาการสมัยใหม่ปฏิเสธคำกล่าวอ้างนี้ โดยระบุว่าความเชื่อมโยงของเมืองนี้กับนบีอิลยาสน่าจะเกิดจากครึ่งแรกของชื่อเมืองว่า บะอ์ลา ซึ่งเป็นเทพที่นบีอิลยาสเตือนให้คนของเขาหยุดบูชา นักวิชาการที่ปฏิเสธการระบุเมืองของนบีอิลยาสกับเมืองบะอ์ลาบัก ให้เหตุผลเพิ่มเติมว่าเมืองบะอ์ลาบัก ไม่ได้กล่าวถึงพร้อมกับคำบรรยายของนบีอิลยาส ในคัมภีร์กุรอานหรือคัมภีร์ฮีบรู
ความตาย

เมื่อเวลาผ่านไปภัยแล้งก็ลุกลามและล้มตายเป็นอันมาก เมื่อพวกเขาเห็นว่าตนเองถูกทำร้าย เสียใจกับการกระทำที่ผ่านมา จึงหันไปหานบีอิลยาส (อ.) และตอบรับคำเชิญของท่าน จากนั้นเนื่องจากดุอาอ์ของนบีอิลยาส (อ.) เกิดฝนตกหนักและแผ่นดินก็อิ่ม อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน ผู้คนก็ลืมพันธสัญญากับ พระเจ้า และกลับไปกราบไหว้รูปเคารพ เมื่อนบีอิลยาสเห็นเช่นนี้ ท่านทูลขอต่ออัลลอฮ์ถึงความตายของท่านเอง แต่อัลลอฮ์ได้ส่งราชรถเพลิงมาให้ท่านและท่านก็ขึ้นไปบนท้องฟ้าและเลือกนบีอัลยะสะอ์ ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของท่านเป็นรอง นบีอิลยาส ไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับวันกิยามะฮ์ อย่างไรก็ตาม ชาวมุสลิมบางคนเชื่อว่า นบีอิลยาส จะกลับมาพร้อมกับนบีคิฎิร ในช่วงท้ายของเวลา
มรดก

วรรณกรรม และ ประเพณีของชาวมุสลิมเล่าว่า นบีอิลยาสเผยแพร่ศาสนาที่อาณาจักรอิสราเอล ซึ่งปกครองโดย อาหับ และต่อมาคือ อาหัสยาห์ บุตรชายของเขา ท่านถูกเรียกว่า "นบีแห่งทะเลทราย—เหมือนนบียะฮ์ยา "  เชื่อกันว่านบีอิลยาสเผยแพร่ศาสนาด้วยความกระตือรือร้นต่ออาหับและเยเซเบล ภรรยาของเขา ซึ่งตามความเชื่อของชาวมุสลิมมีส่วนรับผิดชอบต่อการบูชารูปเคารพเท็จ ในบริเวณนี้ ชาวมุสลิมเชื่อว่าเป็นเพราะคนส่วนใหญ่ปฏิเสธที่จะฟังนบีอิลยาส นบีอัลยะสะอ์จึงต้องประกาศสาส์นจากอัลลอฮ์ แก่ชาวอิสราเอลต่อไปหลังจากท่าน
นบีอิลยาส กลายเป็นเรื่องตำนานและนิทานพื้นบ้านในวัฒนธรรมมุสลิม ซึ่งมักจะเกี่ยวข้องกับการพบปะกับนบีอัลคิฎิร ตามรายงานของมุสลิม นบีมุฮัมมัด ได้พบกับนบีอิลยาสในมักกะฮ์  ในเวทย์มนต์ของอิสลาม นบีอิลยาส มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับนบีอัลคิฎิร หะดีษบทหนึ่งรายงานว่าอิลยาสและนบีคิฎิร พบกันทุกปีในกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อเดินทางไปฮัจญ์ที่มักกะฮ์  นบีอิลยาส ปรากฏตัวใน ฮัมซะนะมะ หลายครั้งเช่นกัน ซึ่งท่านถูกพูดถึงว่าเป็นพี่ชายของนบีคิฎิร เช่นเดียวกับผู้ที่ดื่มจากน้ำทิพย์แห่งความเยาว์วัย
เขตดาเบา

| เขตดาเบา เขตที่ 11 ชื่อเดิม: เซาเทิร์นมินดาเนา |
| --- | --- |
เขต
สถานที่สำคัญในเขตดาเบา
แผนที่ของประเทศฟิลิปปินส์แสดงที่ตั้งของเขตดาเบา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
หมู่เกาะ: มินดาเนา
ศูนย์กลางการบริหารเขต: ดาเบา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 20,357.42 ตร.กม. (7,860.04 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 4,893,318 คน
 • ความหนาแน่น: 240 คน/ตร.กม. (620 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
จังหวัด:  5  จังหวัดดาเบาเดโอโร   จังหวัดฮีลากังดาเบา   จังหวัดตีโมกดาเบา   จังหวัดคันลูรังดาเบา   จังหวัดซีลางังดาเบา  
เมือง:  6  ดาเบา   ดีโกส   มาตี   ปานาโบ   ซามาล   ตากุม  
เทศบาล: 43
บารังไกย์: 1,162
ผู้แทนราษฎร: 11
ภาษา: มันดายัน ดาบาเวนโย ดิบาบาวัน มันซากัน มาโนโบ ตากาล็อก อีลองโก อีโลกาโน แซงจิเรส และอื่น ๆ
เขตดาเบา หรือชื่อเดิม เซาเทิร์นมินดาเนา  (ฟิลิปปินส์: Timog Mindanao) หรือ เขตที่ 11 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะมินดาเนา ประกอบไปด้วย 5 จังหวัด ล้อมรอบด้วยอ่าวดาเบา เมืองศูนย์กลางของเขตนี้คือดาเบา สภาพภูมิอากาศ มีฝนตกตลอดทั้งปี และตั้งอยู่ในแนวพายุไต้ฝุ่น
การแบ่งเขตการปกครอง

แบ่งเป็น 5 จังหวัด, 1 นครที่มีประชากรสูง, 5 นครทั่วไป, 43 เทศบาล และ 1,162 บารังไกย์
| จังหวัดหรือนคร>  | จังหวัดหรือนคร>  | เมืองหลัก>  | ประชากร (ค> ศ. 2015) . | ประชากร (ค> ศ. 2015) . | พื้นที่> กม.2 | พื้นที่> ตร.ไมล์ | ความหนาแน่น> /กม.2 | ความหนาแน่น> /ตร.ไมล์ | นคร>  | เทศบาล>  | บารังไกย์>  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ดาเบาเดโอโร | ดาเบาเดโอโร | นาบุนตูรัน | 15.0% | 736,107 | 4,479.77 | 1,729.65 | 60 | 410 | 0 | 11 | 237 |  |
| ฮีลากังดาเบา | ฮีลากังดาเบา | ตากุม | 20.8% | 1,016,332 | 3,426.97 | 1,323.16 | 300 | 780 | 3 | 8 | 223 |  |
| ตีโมกดาเบา | ตีโมกดาเบา | ดีโกส | 12.9% | 632,588 | 2,163.98 | 835.52 | 290 | 750 | 1 | 9 | 232 |  |
| คันลูรังดาเบา | คันลูรังดาเบา | มาลีตา | 6.5% | 316,342 | 2,163.45 | 835.31 | 150 | 390 | 0 | 5 | 105 |  |
| ซีลางังดาเบา | ซีลางังดาเบา | มาตี | 11.4% | 558,958 | 5,679.64 | 2,192.92 | 98 | 250 | 1 | 10 | 183 |  |
| ดาเบา | † | — | 33.4% | 1,632,991 | 2,443.61 | 943.48 | 670 | 1,700 | — | — | 182 |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 4,893,318 | 20,357.42 | 7,860.04 | 240 | 620 | 6 | 43 | 1,162 |  |
  †  ดาเบา เป็นเมืองที่มีประชากรอย่างสูง โดยเป็นเอกเทศจากจังหวัดตีโมกดาเบา
ประชากรศาสตร์

เขตดาเบาเป็นเขตที่มีประชากรมากที่สุดของเกาะมินดาเนา และเป็นเขตที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 7 ของประเทศ โดยในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 4,893,318 คน โดยศูนย์กลางของเขต เมืองดาเบา ยังเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเกาะมินดาเนาอีกด้วย เมืองดาเบามีพื้นที่ 2,444 ตารางกิโลเมตร เป็นเมืองที่มีพื้นที่มากที่สุดของประเทศ และมีประชากร 1,632,991 คนในปี ค.ศ. 2015 เป็นเมืองที่มีประชากรอันดับที่ 4 ของประเทศ และมากที่สุดในเขตวิซายัส-มินดาเนา ส่วนเขตมหานครดาเบา เป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากที่สุดของเกาะ และมากเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ มีประชากร 2,274,913 คน
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก นอกจากนี้ยังนับถือศาสนาอิสลาม ศาสนาพุทธ และชินโต
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตดาเบา
National Statistical Coordination Board: REGION XI (Davao Region)
| ด ค กเขตของประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ลูซอน |  I — เขตอีโลโคส  II — ลัมบักนางคากายัน  III — กิตนางลูโซน  IV-A — คาลาบาร์โซน  มีมาโรปา‎ — เขตเซาท์เวสเทิร์นตากาล็อก  V — เขตบีโคล  CAR — เขตบริหารคอร์ดิลเยรา‎  NCR — เขตนครหลวงมะนิลา  |  |
| วิซายัส‎ |  VI — คันลูรังคาบีซายาอัน  VII — กิตนางคาบีซายาอัน  VIII — ซีลางังคาบีซายาอัน  |  |
| มินดาเนา |  IX — ตังไวนางซัมบวงกา‎  X — ฮีลากังมินดาเนา‎  XI — เขตดาเบา  XII — โซกซาร์เจน  XIII — คารากา‎  BARMM — เขตปกครองตนเองบังซาโมโรมินดาเนามุสลิม  |  |
| เขตในอดีต |  ARMM — เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม  NIR — เขตเกาะเนโกรส  เขตเซาเทิร์นตากาล็อก  |  |
แผนที่ทางรัฐกิจ
เจ้าจันทรา ซิมส์

| จันทรา ซิมส์ |
| --- | --- |
เจ้าจันทาราว พ.ศ. 2477
ประสูติ: 20 ตุลาคม พ.ศ. 2471 (96 ปี) ยองห้วย รัฐยองห้วย (ในอารักขาของบริติช)
พระภัสดา: ปีเตอร์ ซิมส์ (พ.ศ. 2499–2545)
ราชวงศ์: ยองห้วย
พระบิดา: เจ้าฟ้าส่วยแต้ก
พระมารดา: นางจันทา
ศาสนา: พุทธนิกายเถรวาท

ศิษย์เก่า: วิทยาลัยเกอร์ตัน (เคมบริดจ์) (ศศ.บ., ศศ.ม.)
 
เจ้าจันทรา, จันทา, ซานดา (พม่า: စဝ်စန္ဒာ) หรือ เจ้านางเมียะซานดา (စောနန်းမြစန္ဒာ) ต่อมาคือ จันทรา ซิมส์ หรือ ซานดา ซิมส์ (อังกฤษ: Sanda Simms; ประสูติ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2471) เป็นเจ้าหญิงพระองค์สุดท้ายแห่งรัฐยองห้วย หนึ่งในรัฐเจ้าฟ้าไทใหญ่ซึ่งปัจจุบันถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศพม่า พระองค์เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ของเจ้าฟ้าส่วยแต้ก ประธานาธิบดีคนแรกของประเทศพม่า
เจ้าจันทรามีชื่อเสียงจากการเป็นนักข่าวของสำนักข่าวรอยเตอส์ พระองค์เสกสมรสกับปีเตอร์ ซิมส์ และมีพระนิพนธ์ร่วมกับพระภัสดาหลายเล่ม หนึ่งในนั้นคือ จันทราเทวี ความทรงจำจากรัฐฉาน (The Moon Princess: Memories of the Shan States) ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2551 บอกเล่าเรื่องราวความวุ่นวายภายในประเทศพม่า พระประวัติส่วนพระองค์ และพระประวัติของเจ้าฟ้าส่วยแต้ก พระบิดาผู้เป็นประธานาธิบดีคนแรกของพม่าหลังได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร
พระประวัติ

เจ้าจันทราประสูติเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2471 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ในเจ้าฟ้าส่วยแต้ก ประสูติกับนางจันทา บาทบริจาริกา ทรงเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนเมทอดิสต์อเมริกัน (American Methodist School) เมืองกาดล้อ เจ้าจันทราได้ตามเสด็จพระบิดาขณะประกอบพระกรณียกิจตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ โดยเจ้าจันทราตามเสด็จเจ้าฟ้าส่วยแต้กเพื่อร่วมประชุมสนธิสัญญาปางโหลง เมื่อ พ.ศ. 2490 และในปีเดียวกันนั้น เจ้าจันทราได้ตามเสด็จเจ้าฟ้าส่วยแต้กและเจ้านางเฮินคำไปในพระราชพิธีอภิเษกสมรสของมกุฎราชกุมารีเอลิซาเบธ เจ้าจันทราทรงสำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) เมื่อ พ.ศ. 2496 และศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (เกียรตินิยม) เมื่อ พ.ศ. 2499 จากวิทยาลัยเกอร์ตัน (เคมบริดจ์) สหราชอาณาจักร
เจ้าจันทราเสกสมรสกับปีเตอร์ ซิมส์ ซึ่งเป็นนักข่าวที่กรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2499 หลังจากนั้นพระองค์นิวัตกลับประเทศพม่า ประกอบกิจเป็นผู้ประกาศข่าวและวิเคราะห์ข่าวให้กับองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพพม่า (Burma Broadcasting Service) เป็นระยะเวลาสี่ปี ส่วนปีเตอร์ ซิมส์ ทำงานอยู่ที่มหาวิทยาลัยร่างกุ้ง กระทั่งเกิดเหตุรัฐประหารในประเทศพม่า พ.ศ. 2505 ทั้งสองจึงลี้ภัยออกนอกประเทศ ในเหตุครั้งนั้นเจ้าฟ้าส่วยแต้กถูกสภาปฏิวัติสหภาพของนายพลเนวินควบคุมตัว ส่วนพระอนุชาชื่อ มีมี หรือ หมี ถูกลอบปลงพระชนม์ในพระชันษา 17 ปี ซึ่งดูเหมือนจะเป็นผู้เสียชีวิตเพียงรายเดียวจากการปฏิวัติดังกล่าว ส่วนเจ้าฟ้าส่วยแต้กหลังถูกควบคุมตัวในเรือนจำได้ 18 เดือนก็พิราลัยลง เบื้องต้นเจ้าจันทราและพระสวามีย้ายไปตั้งหลักอยู่ที่ประเทศลาว จากนั้นพระองค์ได้ทรงงานเป็นนักข่าวในหลายประเทศ ตั้งแต่ประเทศไทย ประเทศสิงคโปร์ ฮ่องกง ประเทศแคนาดา และประเทศโอมาน หลังจากนั้นทรงย้ายครอบครัวไปประทับที่ประเทศฝรั่งเศส และย้ายไปประทับที่สหราชอาณาจักรเป็นที่สุด เจ้าจันทราและสามีเริ่มพระนิพนธ์เมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นต้นมา จนกระทั่งปีเตอร์จากไปใน พ.ศ. 2545 เจ้าจันทราได้ตีพิมพ์หนังสือ จันทราเทวี ความทรงจำจากรัฐฉาน (The Moon Princess: Memories of the Shan States) ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2551 ซึ่งถูกแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาพม่าใน พ.ศ. 2557
เจ้าจันทราแห่งรัฐยองห้วย และเจ้านวลอู๋แห่งรัฐลอกจอก เป็นผู้ร่วมประชุมสนธิสัญญาปางโหลง เพียงสองพระองค์เท่านั้นที่ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ใน พ.ศ. 2565 ซึ่งเจ้านวลอู๋มีพระนิพนธ์อัตชีวประวัติส่วนพระองค์ในหนังสือ My Lost World
เขตการปกครองของประเทศลาว

เขตการปกครองของประเทศลาว ระดับบนสุดแบ่งเป็น 17 แขวง และ 1 นครหลวง (ได้แก่ นครหลวงเวียงจันทน์) แขวงแต่ละแขวงจะแบ่งเป็นเมือง ซึ่งจะมีหนึ่งเมืองเป็นเมืองหลวงของแขวงเรียกว่า เมืองเอก แต่เดิมนั้นประเทศลาวเคยมีตาแสงซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับตำบลในประเทศไทย ต่อมาได้ถูกยกเลิกไป
ภูมิภาค

ประเทศลาวสามารถแบ่งออกเป็น 3 ภูมิภาค คือ ลาวเหนือ (ตั้งแต่พงสาลีถึงไชยบุรี หลวงพระบางและเชียงขวาง), ลาวกลาง (เวียงจันทน์และบอลิคำไซ) และลาวใต้ (ตั้งแต่คำม่วนจนถึงจำปาศักดิ์)
นครหลวงและแขวง

บทความหลัก: แขวงของประเทศลาว
นครหลวง  (ลาว: ນະຄອນຫຼວງ) เป็นเขตปกครองพิเศษ แยกออกมาจากแขวงเวียงจันทน์ในปี พ.ศ. 2532 เดิมชื่อ "กำแพงนครเวียงจันทน์" (ກຳແພງນະຄອນວຽງຈັນ) ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อ นครหลวงเวียงจันทน์
แขวง (ແຂວງ) เป็นเขตการปกครองระดับบนสุดของประเทศลาว เทียบเท่ากับระดับจังหวัดของประเทศไทย ปัจจุบันประเทศลาวมีแขวงทั้งหมด 17 แขวง
ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้มีการยุบเขตพิเศษไชยสมบูรณ์อย่างเป็นทางการตามดำรัสนายกรัฐมนตรี (คำสั่งนายกรัฐมนตรี) เลขที่ 10/ນຍ. ลงวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2549 โดยเมืองท่าโทมถูกรวมกับแขวงเชียงขวาง และเมืองไชยสมบูรณ์ถูกรวมกับแขวงเวียงจันทน์
ต่อมาในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ทางการลาวได้จัดตั้งแขวงใหม่ในบริเวณที่เคยเป็นเขตพิเศษไชยสมบูรณ์เดิมกับ 2 หมู่บ้านจากเมืองวังเวียงในแขวงเวียงจันทน์ โดยใช้ชื่อว่า "แขวงไชยสมบูรณ์" แบ่งเขตปกครองย่อยออกเป็น 5 เมือง ได้แก่ เมืองอะนุวง (เดิมชื่อเมืองไชยสมบูรณ์) เมืองห่ม เมืองท่าทูม เมืองล่องสาน และเมืองล่องแจ้ง
เมืองและบ้าน

ข้อมูลเพิ่มเติม: เมืองของประเทศลาว
เมือง (ເມືອງ) เป็นเขตการปกครองระดับที่สองของประเทศลาวรองจากแขวง ซึ่งเทียบเท่าระดับอำเภอของประเทศไทย เช่น เมืองยมราช แขวงคำม่วน ก็จะหมายถึงอำเภอยมราช จังหวัดคำม่วน เมื่อเทียบกับเขตการปกครองแบบไทย และแต่ละเมืองของลาวก็จะแบ่งเป็น บ้าน (ບ້ານ)
ดูเพิ่ม

ภูมิศาสตร์ลาว
เขตตังไวนางซัมบวงกา

| เขตตังไวนางซัมบวงกา‎ เขตที่ 9 เวสเทิร์นมินดาเนา |
| --- | --- |
เขต
[[File:|Skyline of Zamboanga City|250px]] ปากาดีอัน (บน) ศูนย์กลางการปกครอง และซัมบวงกา‎ซิตี (ล่าง) ศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ
แผนที่ของประเทศฟิลิปปินส์แสดงที่ตั้งของเขตตังไวนางซัมบวงกา‎
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
หมู่เกาะ: มินดาเนา
ศูนย์กลางการบริหารเขต: ปากาดีอัน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 17,056.73 ตร.กม. (6,585.64 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 3,629,783 คน
 • ความหนาแน่น: 210 คน/ตร.กม. (550 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
จังหวัด:  3  จังหวัดฮีลากังซัมบวงกา   จังหวัดตีโมกซัมบวงกา   จังหวัดซัมบวงกาซีบูไก  
เมือง:  5  ดาปีตัน   ดีโปโลก   อีซาเบลา   ปากาดีอัน   ซัมบวงกาซิตี  
เทศบาล: 67
บารังไกย์: 1,904
ผู้แทนราษฎร: 8
ภาษา: เซบัวโน ชาบากาโน ซูบาโนน ตัวเซ ฟิลิปีโน
เขตตังไวนางซัมบวงกา‎ (ชาบากาโน: Peninsula de Zamboanga; เซบัวโน: Lawis sa Zamboanga; ฟิลิปปินส์: Tangway ng Zamboanga) หรือ เขตที่ 9 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 3 จังหวัดและ 2 นคร ได้แก่ อีซาเบลาและซัมบวงกาซิตี ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดบาซีลันและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนครที่มีประชากรอย่างสูงในเวลาต่อมา ชื่อเดิมของเขตนี้คือ เวสเทิร์นมินดาเนา ก่อนมีการประกาศเปลี่ยนแปลง คำสั่งชุดที่ 36 ใช้เมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2001 ศูนย์กลางของเขตอยู่ที่เมืองปากาดีอัน
ภูมิศาสตร์

ตั้งอยู่บนคาบสมุทรซัมบวงกาของเกาะมินดาเนา ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างอ่าวโมโร (ส่วนหนึ่งของทะเลเซเลบีส) และทะเลซูลู ชายฝั่งของคาบสมุทรประกอบด้วยอ่าวและหมู่เกาะจำนวนมาก คาบสมุทรนี้ติดต่อกับส่วนอื่น ๆ ของมินดาเนา ผ่านทางคอคอดกระที่ตั้งอยู่ระหว่างอ่าวปันกีลและอ่าวปากาเดียน
การแบ่งเขตการปกครอง

ประกอบด้วย 3 จังหวัด 1 นครอิสระ 4 นครทั่วไป 67 เทศบาล และ 1,904 บารังไกย์
| จังหวัดหรือนคร>  | จังหวัดหรือนคร>  | เมืองหลัก>  | ประชากร (ค> ศ. 2015) . | ประชากร (ค> ศ. 2015) . | เนื้อที่> กม.2 | เนื้อที่> ตร.ไมล์ | ความหนาแน่น> /กม.2 | ความหนาแน่น> /ตร.ไมล์ | นคร>  | เทศบาล>  | บารังไกย์>  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฮีลากังซัมบวงกา | ฮีลากังซัมบวงกา | ดีโปโลก | 27.9% | 1,011,393 | 7,301.00 | 2,818.93 | 140 | 360 | 2 | 25 | 691 |  |
| ตีโมกซัมบวงกา | ตีโมกซัมบวงกา | ปากาดีอัน | 27.8% | 1,010,674 | 4,499.50 | 1,737.27 | 220 | 570 | 1 | 26 | 681 |  |
| ซัมบวงกาซีบูไก | ซัมบวงกาซีบูไก | อีปีล | 17.4% | 633,129 | 3,607.80 | 1,392.98 | 180 | 470 | 0 | 16 | 389 |  |
| ซัมบวงกาซิตี | † | — | 23.7% | 861,799 | 1,414.70 | 546.22 | 610 | 1,600 | — | — | 98 |  |
| อีซาเบลา | ‡ | — | 3.1% | 112,788 | 233.73 | 90.24 | 480 | 1,200 | — | — | 45 |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 3,629,783 | 17,056.73 | 6,585.64 | 210 | 540 | 5 | 67 | 1,904 |  |
  †  Zamboanga City is a highly-urbanized city; figures are excluded from Zamboanga del Sur.  ‡  Figures include the component city of Isabela, which is under the administrative jurisdiction of the region.
ซัมบวงกาซิตี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตตังไวนางซัมบวงกา‎
National Statistical Coordination Board: REGION IX (Zamboanga Peninsula)
| ด ค กเขตของประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ลูซอน |  I — เขตอีโลโคส  II — ลัมบักนางคากายัน  III — กิตนางลูโซน  IV-A — คาลาบาร์โซน  มีมาโรปา‎ — เขตเซาท์เวสเทิร์นตากาล็อก  V — เขตบีโคล  CAR — เขตบริหารคอร์ดิลเยรา‎  NCR — เขตนครหลวงมะนิลา  |  |
| วิซายัส‎ |  VI — คันลูรังคาบีซายาอัน  VII — กิตนางคาบีซายาอัน  VIII — ซีลางังคาบีซายาอัน  |  |
| มินดาเนา |  IX — ตังไวนางซัมบวงกา‎  X — ฮีลากังมินดาเนา‎  XI — เขตดาเบา  XII — โซกซาร์เจน  XIII — คารากา‎  BARMM — เขตปกครองตนเองบังซาโมโรมินดาเนามุสลิม  |  |
| เขตในอดีต |  ARMM — เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม  NIR — เขตเกาะเนโกรส  เขตเซาเทิร์นตากาล็อก  |  |
แผนที่ทางรัฐกิจ
เกาะลังกาวี

| อำเภอลังกาวี Daerah Langkawi |
| --- | --- |
อำเภอของประเทศมาเลเซีย
การถอดเสียงภาษาอื่น ๆ
 • อักษรยาวี: لڠكاوي‎
 • จีน: 浮罗交怡县
 • ทมิฬ: லங்காவி
จัตุรัสอินทรีที่เมืองกูวะฮ์ ในอำเภอลังกาวี
สมญา: อัญมณีแห่งเกอดะฮ์ (มลายู: Permata Kedah; เปอร์มาตาเกอดะฮ์), นครแห่งการท่องเที่ยว (Bandaraya Pelancongan)
ที่ตั้งของ เกาะลังกาวี ในรัฐเกอดะฮ์
อำเภอลังกาวีที่ตั้งของ เกาะลังกาวี ในประเทศมาเลเซีย
พิกัด:  6°21′N 99°48′E﻿ / ﻿6.350°N 99.800°E﻿ / 6.350; 99.800
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐเกอดะฮ์
เมืองศูนย์กลาง: กูวะฮ์
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: สภาเทศบาลนครท่องเที่ยวลังกาวี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 478.48 ตร.กม. (184.74 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 85,588 คน
 • ความหนาแน่น: 180 คน/ตร.กม. (460 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (MST)
รหัสไปรษณีย์: 07xxx
รหัสโทรศัพท์: +6-09
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: KV
เว็บไซต์: mplbp.gov.my
ลังกาวี (มลายู: Langkawi) เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในทะเลอันดามันใกล้ฝั่งทะเลตะวันตกเฉียงเหนือของมาเลเซียตะวันตก มีฐานะเป็นอำเภอขึ้นกับรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย มีสมญานามว่า "อัญมณีแห่งเกอดะฮ์" (มลายู: Permata Kedah; เปอร์มาตาเกอดะฮ์)
ลังกาวีตั้งอยู่ห่างจากเกาะตะรุเตา จังหวัดสตูลของประเทศไทยเพียง 4 กิโลเมตร อยู่ห่างจากเมืองกัวลาปะลิสประมาณ 30 กิโลเมตร และเมืองกัวลาเกอดะฮ์ 51 กิโลเมตร ประกอบด้วยกลุ่มเกาะเขตร้อนจำนวน 99 เกาะ และเป็นที่รู้จักของชาวไทยและมาเลเซียจากตำนานของมะห์สุหรี สตรีผู้ถูกประหารด้วยความอยุติธรรม โดยนางได้สาปแช่งเกาะลังกาวีไว้ก่อนสิ้นใจ และการนำทายาทรุ่นที่ 7 ของเธอมาถอนคำสาป
ที่มาของชื่อ

ชื่อของเกาะลังกาวี โดย "ลัง" ย่อมาจากคำว่า "ฮลัง" (helang) ที่แปลว่า "นกอินทรีสีน้ำตาลแดง" ส่วนนาม "ลังกาวี อัญมณีแห่งเกอดะฮ์" (Langkawi Permata Kedah) ได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านอับดุล ฮาลิม อันเป็นส่วนหนึ่งในพระราชพิธีกาญจนาภิเษกส่วนพระองค์ โดยตั้งนามเพื่อสร้างความประทับใจแก่นักท่องเที่ยวว่าลังกาวีเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเกอดะฮ์