สะพานข้ามแม่น้ำแคว (ภาพยนตร์)
โครงเรื่อง

ในช่วงต้น ค.ศ. 1943 เชลยศึกชาวอังกฤษนำโดย พันโท นิโคลสัน มาถึงค่ายกักกันญี่ปุ่นในประเทศไทย ผู้บัญชาการกองทัพเรือสหรัฐ เชียร์ส เล่าถึงสภาพที่น่ากลัว นิโคลสัน ห้ามความพยายามในการหลบหนีเพราะพวกเขาได้รับคำสั่งจากกองบัญชาการให้ยอมจำนน และการหลบหนีอาจถูกมองว่าเป็นการฝ่าฝืนคำสั่ง อีกทั้งป่าที่หนาแน่นโดยรอบทำให้ไม่สามารถหลบหนีได้
พันเอก ไซโตะ ผู้บัญชาการค่าย แจ้งนักโทษใหม่ว่า พวกเขาทั้งหมดจะต้องทำงาน ไม่เว้นแม้แต่เจ้าหน้าที่ ในการก่อสร้างสะพานรถไฟข้ามแม่น้ำแควที่จะเชื่อมระหว่างกรุงเทพฯ และย่างกุ้ง นิโคลสันคัดค้าน โดยแจ้งไซโตะว่าอนุสัญญาเจนีวายกเว้นเจ้าหน้าที่จากการใช้แรงงาน หลังจากที่ทหารเกณฑ์เดินขบวนไปยังบริเวณสะพาน ไซโตะก็ขู่ว่าจะยิงเจ้าหน้าที่ จนกระทั่ง พันตรี คลิปตัน นายแพทย์ชาวอังกฤษเตือนไซโตะว่ามีพยานจำนวนมากเกินกว่าที่เขาจะหลบหนีคดีฆาตกรรมได้ ไซโตะปล่อยให้เจ้าหน้าที่ยืนอยู่ทั้งวันท่ามกลางความร้อนแรง เย็นวันนั้น เจ้าหน้าที่ถูกขังอยู่ในกระท่อมลงโทษ ขณะที่นิโคลสันถูกเฆี่ยนตีและขังไว้ในกล่องเหล็ก
เชียร์สและเชลยอีกสองคนหลบหนี มีเพียงเชียร์สเท่านั้นที่รอดชีวิตแม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บก็ตาม เขาพเนจรเข้าไปในหมู่บ้านของชาวพม่า เขาได้รับการรักษาจนหายดี และในที่สุดก็เดินทางไปถึงอาณานิคมของอังกฤษที่เกาะซีลอน
การทำงานบนสะพานดำเนินไปอย่างย่ำแย่ เนื่องจากทั้งความผิดพลาดของแผนวิศวกรรมของญี่ปุ่น, การทำงานอย่างเชื่องช้าของเชลยและการก่อวินาศกรรมโดยเจตนา ไซโตะคาดว่าจะฆ่าตัวตายตามพิธีกรรมหากไม่ทำตามกำหนดเวลาที่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาใช้วันครบรอบชัยชนะของญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1905 ในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นอย่างสิ้นหวังเพื่อเป็นข้ออ้างในการกู้หน้า เขาประกาศนิรโทษกรรมทั่วไป ปล่อยตัวนิโคลสันและเจ้าหน้าที่ของเขา และยกเว้นพวกเขาจากการใช้แรงงาน นิโคลสันตกตะลึงกับงานอันย่ำแย่ของคนของเขาและสั่งให้สร้างสะพานที่เหมาะสม โดยตั้งใจให้สะพานนี้เป็นเกียรติแก่ความเฉลียวฉลาดของกองทัพอังกฤษตลอดหลายศตวรรษข้างหน้า คลิปตันคัดค้าน โดยเชื่อว่าเป็นการร่วมมือกับศัตรู ความหลงใหลในสะพานของนิโคลสัน ทำให้เขาสั่งเจ้าหน้าที่ให้ทำงานใช้แรงงานในที่สุด
เชียร์สกำลังเพลิดเพลินกับการพักรักษาตัวในโรงพยาบาลในซีลอนโดยไม่ได้ตั้งใจภายในโรงเรียนคอมมานโดที่เรียกว่า "กองกำลัง 316" (น่าจะอิงจาก กองกำลัง 136 ของฝ่ายบริหารปฏิบัติการพิเศษ) พันตรี วอร์เดน แห่งฝ่ายบริหารปฏิบัติการพิเศษ เชิญเชียร์สเข้าร่วมภารกิจคอมมานโดเพื่อทำลายสะพานทันทีที่สร้างเสร็จ เชียร์สพยายามออกจากภารกิจโดยสารภาพว่าเขาแอบอ้างเป็นเจ้าหน้าที่ โดยหวังว่าจะได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่าจากชาวญี่ปุ่น วอร์เดนตอบว่าเขารู้อยู่แล้วและกองทัพเรือสหรัฐตกลงที่จะโอนเขาไปยังฝ่ายบริหารปฏิบัติการพิเศษของอังกฤษด้วยยศจำลองของพันตรีเพื่อหลีกเลี่ยงความอับอาย เมื่อรู้ว่าเขาไม่มีทางเลือก เชียร์สจึงอาสา
วอร์เดน, เชียร์สและหน่วยคอมมานโดอีกสองคนโดดร่มเข้ามาในประเทศไทย แชปแมนเสียชีวิตหลังจากตกต้นไม้ และวอร์เดนได้รับบาดเจ็บจากการเผชิญหน้ากับหน่วยลาดตระเวนของญี่ปุ่นและต้องถูกหามบนแคร่ เขา, เชียรส์และจอยซ์ไปถึงแม่น้ำได้ทันเวลาด้วยความช่วยเหลือจากหญิงชาวสยามและคุณใหญ่ ผู้ใหญ่บ้านของพวกเขา ภายใต้ความมืดที่ปกคลุม เชียรส์และจอยซ์ได้วางระเบิดไว้บนเสาสะพาน รถไฟที่บรรทุกบุคคลสำคัญและทหารถูกกำหนดให้ข้ามสะพานเป็นคนแรกในวันรุ่งขึ้น และวอร์เดนต้องการทำลายทั้งสองอย่าง อย่างไรก็ตาม เมื่อรุ่งสาง ระดับน้ำในแม่น้ำได้ลดลง เผยให้เห็นสายไฟที่เชื่อมต่อวัตถุระเบิดกับตัวจุดระเบิด นิโคลสันพบสายไฟและบอกให้ไซโตะสนใจ เมื่อรถไฟใกล้เข้ามา พวกเขารีบลงไปที่ริมฝั่งแม่น้ำเพื่อตรวจสอบ จอยซ์จัดการผู้จุดชนวน ทำลายที่กำบังและแทงไซโตะจนตาย นิโคลสันตะโกนขอความช่วยเหลือ ขณะที่พยายามห้ามไม่ให้จอยซ์ไปถึงตัวจุดชนวน เมื่อจอยซ์ได้รับบาดเจ็บจากไฟของญี่ปุ่น เชียร์สว่ายน้ำข้ามไป แต่ตัวเองถูกยิง นิโคลสันจำเชียร์สได้และอุทานว่า "ฉันทำอะไรลงไป"
วอร์เดนยิงปืนครก ฆ่าเชียร์สและจอยซ์ นิโคลสันบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะเสียชีวิต เขาสะดุดเข้าหาตัวจุดระเบิดและตกลงบนลูกสูบ ระเบิดสะพานและส่งรถไฟพุ่งลงไปในแม่น้ำ วอร์เดนบอกสตรีชาวสยามว่าเขาต้องป้องกันไม่ให้ใครตกไปอยู่ในมือข้าศึก และจากไปกับพวกเธอ เมื่อเห็นการสังหาร คลิปตันส่ายหัวและพึมพำ "บ้าคลั่ง! ... บ้าคลั่ง!"