stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อันตีโปโล

| อันตีโปโล |
| --- | --- |
นคร
นครอันตีโปโล
สมญา: นครแห่งการแสวงบุญ   นครบนนภา
คำขวัญ: Tayo na sa Antipolo! ("ไปอันตีโปโลกันเถิด")
ที่ตั้งในจังหวัดรีซัล
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: คาลาบาร์โซน
จังหวัด: รีซัล
District: 1st and 2nd districts of Antipolo City
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1591
รับรองโดยกฎหมาย: ค.ศ. 1650
สถาปนาเป็นนคร: 4 เมษายน ค.ศ. 1998
บารังไกย์: 16
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Casimiro “Jun” Ynares III
 • รองนายกเทศมนตรี: Josefina "Pining" G. Gatlabayan
 • มีสิทธิ์เลือกตั้ง: 442,137 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 306.10 ตร.กม. (118.19 ตร.ไมล์)
ความสูง: 156 เมตร (512 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 776,386 คน
 • ความหนาแน่น: 2,500 คน/ตร.กม. (6,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 1870
PSGC: 045802000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)2
ภูมิอากาศ: มรสุมเขตร้อน
ระดับรายได้: ระดับที่ 1
เว็บไซต์: www.antipolo.ph
นครอันตีโปโล (ตากาล็อก: Lungsod ng Antipolo) หรือ อันตีโปโลซิตี เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดรีซัล ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 776,386 คน เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของเขตคาลาบาร์โซน และมากเป็นอันดับที่เจ็ดของประเทศ
อันตีโปโลยกฐานะจากเทศบาลมาเป็นนครในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1998 ภายใต้คำสั่งสาธารณรัฐที่ 8508 และทำพิธีเปิดศาลากลางจังหวัดหลังใหม่ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 แทนที่ศาลากลางหลังเก่าในปาซิก ซึ่งอยู่นอกอำนาจศาลจังหวัดรีซัล ภายหลังจากที่เมืองปาซิกถูกย้ายไปเมโทรมะนิลาในปี ค.ศ. 1975 ทำให้ต้องมีการย้ายศูนย์กลางจังหวัดมาที่อันตีโปโล ต่อมาในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2011 อันตีโปโลได้รับการเสนอจากเบนิกโน อากีโนที่ 3 ให้เป็น "นครที่เป็นเมืองอย่างสูง" แต่กลับไม่เป็นผล
อันตีโปโลมีชื่อเสียงในด้านการแสวงบุญ จึงได้รับสมญา "นครแห่งการแสวงบุญของฟิลิปปินส์" เมืองแห่งนี้มีรูปปั้นมารีย์ ซึ่งนำเข้าจากเม็กซิโกในปี ค.ศ. 1626 และประดิษฐานอยู่ที่อาสนวิหารอันตีโปโล ทำให้ชาวฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่เลื่อมใสในคาทอลิก นับตั้งแต่ยุคอาณานิคมของสเปน การแสวงบุญที่สำคัญคือการทำพิธีในวันศุกร์ประเสริฐและวันที่ 1 พฤษภาคม นอกจากนี้ยังมีธรรมเนียมการให้ศีลแก่รถยนต์คันใหม่ที่โบสถ์ จะทำให้รถและผู้โดยสารปลอดภัย
นครแห่งนี้อยู่ที่ระดับความสูงมากกว่าเมโทรมะนิลา จึงสามารถเห็นทิวทัศน์ที่งดงามโดยเฉพาะในตอนกลางคืน พืชผลผลิตที่สำคัญได้แก่ มะม่วงและมะม่วงหิมพานต์ ซึ่งได้รับความนิยมในหมู่นักท่องเที่ยว นอกจากนี้ยังมีอาหารท้องถิ่นอย่างซูมัน ซึ่งทำจากข้าวเหนียว สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติฮีนูลูกังตักตัก ซึ่งได้รับความนิยมในช่วงฤดูร้อน
ภูมิศาสตร์

อันตีโปโลตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดรีซัล และอยู่บนที่ราบสูง ณ ระดับความสูง 200 เมตร ตัวเมืองมีพื้นที่ 156.68 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทางตอนเหนือและใต้ของเมืองเป็นป่าไม้
ตัวเมืองไม่มีทางออกสู่ทะเล มีอาณาเขตติดต่อกับเทศบาลซันมาตีโอและโรดรีกูซทางทิศเหนือ ติดกับเทศบาลตาไนย์ทางทิศตะวันออก ติดกับเทศบาลแองโกโน, ไตย์ไตย์ และเตเรซา ทางทิศใต้ และติดกับเทศบาลกาอินตา และเมืองมาริกินาในเมโทรมะนิลา ทางทิศตะวันตก
ประชากร

ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 776,386 คน อัตราการเติบโตอยู่ที่ร้อยละ 4.19 ซึ่งมากกว่าอัตราเฉลี่ยทั้งประเทศที่ร้อยละ 2.04 โดยประชากรในปี ค.ศ. 2007 มีมากกว่าประชากรในปี ค.ศ. 1990 ถึงสามเท่า
ชาวเมืองส่วนใหญ่เป็นชาวตากาล็อก และส่วนน้อยเป็นชาวดูมากัต ซึ่งอาศัยอยู่ในบารังไกย์คาลาวิส และพื้นที่โบโซ-โบโซเก่า, ซันยซิโดร, ซันโฮเซ, และไกย์ซากัต ในบารังไกย์ซันโฮเซ
การศึกษา

แผนกการศึกษาดูแลเขตโรงเรียนในอันตีโปโล ซึ่งประกอบไปด้วยโรงเรียนรัฐบาล 65 แห่ง (ประถม 45 แห่ง, มัธยม 20 แห่ง) และโรงเรียนเอกชน 193 แห่ง มหาวิทยาลัย ได้แก่ มหาวิทยาลัยรีซัลซิสเต็ม และมหาวิทยาลัยพระแม่แห่งฟาติมา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2017-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Antipolo Philippines เก็บถาวร 2016-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Standard Geographic Code เก็บถาวร 2012-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อำเภอหย่งเจีย

| อำเภอหย่งเจีย 永嘉县 |
| --- | --- |
อำเภอ
สะพานหลีฉุ่ย (丽水桥)
อำเภอหย่งเจียที่ตั้งของอำเภอหย่งเจียในมณฑลเจ้อเจียง
พิกัด: 28°09′14″N 120°41′29″E﻿ / ﻿28.1539°N 120.6914°E﻿ / 28.1539; 120.6914
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: เจ้อเจียง
จังหวัด: เวินโจว
เขตการปกครองระดับตำบล: 8 แขวง, 10 เมือง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,698 ตร.กม. (1,042 ตร.ไมล์)
ความสูง: 39 เมตร (128 ฟุต)
ประชากร (2007)
 • ทั้งหมด: 886,300 คน
 • ความหนาแน่น: 330 คน/ตร.กม. (850 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสพื้นที่: 0577
เว็บไซต์: http://yongjia.org.cn
อำเภอหย่งเจีย (จีนตัวย่อ: 永嘉县; จีนตัวเต็ม: 永嘉縣; พินอิน: Yǒngjiā Xiàn; ภาษาถิ่นเวินโจว: yon2ko1/ yu3 ion ko) เป็นอำเภอหนึ่งภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดเวินโจว ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเจ้อเจียง สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองเวินโจวไปทางเหนือประมาณ 15 กิโลเมตร (9.3 ไมล์) พื้นที่ชมวิวแม่น้ำหนานซีตั้งอยู่ในอำเภอนี้ และแม่น้ำสายนี้ก็ได้รับการประกาศเข้าสู่บัญชีรายชื่อชั่วคราวของศูนย์มรดกโลกองค์การยูเนสโก
เขตการปกครอง

แขวงของคณะกรรมการปกครองชั่งถัง (上塘管委会 ):
แขวงเป่ย์เฉิง (北城街道)
แขวงตงเฉิง (东城街道)
แขวงหนานเฉิง (南城街道)
แขวงของคณะกรรมการปกครองโอวเป่ย์ (瓯北管委会 ):
แขวงตงโอว (东瓯街道)
แขวงเจียงเป่ย์ (江北街道)
แขวงหวงเถียน (黄田街道)
แขวงซานเจียง (三江街道)
แขวงอูหนิว (乌牛街道)
เมืองเฉียวโถว (桥头镇)
เมืองเฉียวเซี่ย (桥下镇)
เมืองชาโถว (沙头镇)
เมืองปี้เหลียน (碧莲镇)
เมืองซวิ่นไจ๋ (巽宅镇)
เมืองหยานโถว (岩头镇)
เมืองเฟิงหลิน (枫林镇)
เมืองหยานถ่าน (岩坦镇)
เมืองต้ารั่วหยาน (大箬岩镇)
เมืองเฮ่อเชิ่ง (鹤盛镇)
หลวงพ่อคง ธมฺมโชโต

| พระอุปฌาย์คง ธมฺมโชโต (คง ธมฺมโชโต) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงพ่อคง , พระอุปัชฌาย์คง
ส่วนบุคคล
เกิด: 3 เมษายน พ.ศ. 2407 (78 ปี)
มรณภาพ: 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486
นิกาย: มหานิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดบางกะพ้อม จังหวัดสมุทรสงคราม
บรรพชา: พ.ศ. 2419   ลาสิกขา พ.ศ. 2426
อุปสมบท: สิงหาคม พ.ศ. 2427
พรรษา: 58
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดบางกะพ้อม   พระอุปัชฌาย์คง
พระอุปฌาย์คง ธมฺมโชโต หรือ หลวงพ่อคง ธมฺมโชโต (3 เมษายน พ.ศ. 2407 – 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486) อดีตเจ้าอาวาสวัดบางกะพ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นพระอาจารย์ที่มีชื่อเสียงรูปหนึ่งในอดีต ได้รับความนิยมเป็นอันดับสองรองจาก หลวงพ่อแก้ว วัดพวงมาลัย เหรียญที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือ เหรียญทองแดงเป็นเหรียญยอดนิยมอันดับที่ 4 ของชุดเบญจภาคีเหรียญ ที่มีราคาสูงและหายากยิ่ง รองลงมาคือเหรียญรุ่นปาดตาลปี พ.ศ. 2486 เนื่อเงินลงยา ที่มีประสบการณ์สูงส่ง ขนาดมีดปาดตาลที่คมกริบยังไม่ระคายผิว
ประวัติ

หลวงพ่อคง ธมฺมโชโต ท่านเกิดเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2407 ณ ตำบลบางสำโรง อำเภอบางคณฑี จังหวัดสุมทรสงคราม โยมบิดาชื่อ เกตุ โยมมารดาชื่อ นางทองอยู่ นามสกุลเดิมคือ จันทร์ประเสิรฐ เล่ากันว่าท่านเกิดในเรือนแพ ซึ่งเรือนหลังนี้มีอาถรรพ์ คือถ้าใครถือกำเนิดในห้องเล็กที่ใต้เรือน จะต้องเป็นผู้ชาย และครองเพศเป็นพระตลอดชีวิต ซึ่งหลวงพ่อทิม วัดเหมืองใหม่ก็เกิดในเรือนนี้เช่นเดียวกัน ก่อนหน้าหลวงพ่อทิมก็มีคนเกิดในเรือนหลังนี้ซึ่งดำรงอยู่ในสมณเพศตลอดชีวิตเช่นเดียวกัน ต่อมาโยมบิดามารดาของหลวงพ่อคงได้ซื้อเรือนนี้มาอีกทอดหนึ่ง พออายุได้ 12 ปี ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณร เพื่อเล่าเรียนอักษรไทยและขอม ต่อมาเมื่อมีอายุได้ 19 ปี ท่านได้ลาสิกขาบทเพื่อไปช่วยบิดาและมารดาของท่านประกอบอาชีพ ครั้นเมื่อมีอายุครบ 20 ปี โดยบริบูรณ์ ท่านได้อุปสมบท ณ วัดเหมืองใหม่ เมื่อวันศุกร์ ขึ้น 6 ค่ำ เดือน สิงหาคม พ.ศ. 2427 โดยมีพระอาจารย์ด้วง เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการจุ้ย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอธิการทิม วัดเหมืองใหม่ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ พร้อมพระในที่ประชุมสงฆ์ 25 รูป เมื่ออุปสมบทแล้ว ได้รับฉายาทางธรรมว่า ธมฺมโชโต แปลว่า ผู้รุ่งเรืองในธรรม
ออกธุดงค์เพื่อศึกษาหาความรู้

เมื่ออุปสมบทแล้วท่านได้ศึกษาคำภีร์มูลกัจจายซึ่งเป็นตำราเรียนบาลีไวยากรณ์ในสมัยโบราณ มีความลึกซึ้งมากเต็มไปด้วยสูตรสนธิต่าง ๆ หลวงพ่อคงท่านศึกษาพระคำภีร์นี้กับพระอาจารย์นกซึ่งเป็นอุบาสกในละแวกนั้นเป็นเวลา 13 ปี จนมีความคล่องแคล่วสามารถแปลธรรมบทตลอดจนคำภีร์ต่าง ๆได้ นอกจากนี้หลวงพ่อคงท่านยังสนใจการศึกษาพระเวทย์วิทยาคม โดยท่านได้ศึกษากับปรมจารย์ชื่อดัง เริ่มแรกท่านได้ศึกษาคำภีร์นี้กับพระอาจารย์ด้วง ซึ่งท่านเชี่ยวชาญการลบผงวิเศษ เป็นที่นับถือในสมัยนั้น ท่านได้เล่าเรียนกับหลวงพ่อตาด วัดบางวันทอง ในยุคนั้นไม่มีใครรู้จักหลวงพ่อตาด เพราะท่านเป็นพระเถระผู้ที่มีวิทยาคมอันแก่กล้าโดยเฉพาะวิชานะปัดตลอดของท่านนับว่าเป็นยอด ขนาดที่ว่าสามารถเป่าศีรษะทะลุถึงกระดานนั่งได้ วิชานี้ หลวงพ่อทองสุข ก็ได้ไปรำเรียนมา หลวงพ่อคง ยังได้ไปศึกษากับหลวงพ่อหรุ่น วัดช้างเผือกผู้เชี่ยวชาญในพระกัมฐาน ท่านนั่งสมาธิยามมรณภาพ พระสมัยก่อนเวลาใครจะออกรุกขมูลต้องไปขอให้หลวงพ่อคุมให้
บั้นปลายชีวิต

หลวงพ่อคง ธมฺมโชโต ท่านได้อาพาธด้วยโรคชรา เนื่องจากว่า ท่านมีงานอยู่หลายอย่างต้องทำเพราะเป็นกิจของสงฆ์ ทั้งผลงานการสร้างพระพุทธรูป การสร้างวัตถุมงคล จึงทำให้ท่านไม่ได้มีเวลาพักผ่อนเลย  จนภายหลังเป็นเจ้าอาวาสบริหารวัดรับภาระมากแล้ว ในเดือน 4 ของทุก ๆ ปี ท่านจะไปปักกลดในป่าช้าข้างวัดเป็นเวลาราว 1 เดือน เรียกกันว่า “รุกขมูลข้างวัด” โดยถือว่าเป็นการชำระจิตใจให้สะอาดหลังจากมายุ่งกับเรื่องทางโลกเกือบทั้งปี วันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 ขณะท่านนั่งร้านเพื่อตกแต่งพระขนงพระประธานองค์ใหม่ เมื่อท่านสวมพระเกตุพระประธานเสร็จ ท่านก็เกิดเป็นลม แต่ก็มีสติดี เอามือประสานในท่านั่งสมาธิจนหมดลมถึงแก่มรณภาพในอาการอันสงบสมกับเป็นผู้ฝึกจิตมาดีแล้ว ศิษย์เห็นท่านนั่งอยู่นานจึงประคองร่างลงมาจากร่างร้าน จึงรู้ว่าท่านมรณภาพแล้ว รวมอายุได้ 78 ปี 58 พรรษา
วัตถุมงคล

หลวงพ่อคง วัดบางกะพ้อม ท่านได้เริ่มสร้างวัตถุมงคลต่างๆตั้งแต่ปี พ.ศ. 2460 เป็นต้นมา โดยวัตถุมงคลที่ท่านสร้างมีทั้งเหรียญหล่อต่างๆ พระเนื้อดิน เนื้อผง ลูกอม เสื้อยันต์ และตะกรุด ซึ่งเป็นวิชาที่หลวงพ่อคง ร่ำเรียนมากจากพระอาจารย์ยุคเก่าของลุ่มน้ำแม่กลอทั้งสิ้น ตามรายละเอียดของ วัตถุมงคลของหลวงพ่อคง วัดบางกะพ้อม
ดูเพิ่ม

หลวงพ่อคง
อ้าย

อ้าย อาจหมายถึง
พี่ชาย - ในภาษาไทย ภาษาล้านนา และภาษาลาว
จำนวนเชิงอันดับของ 1 ในภาษาไทยโบราณ ใช้ขึ้นต้น ชื่อและพระนามของกษัตริย์ เจ้าฟ้า หรือโอรส องค์ที่หนึ่ง สมัยก่อน ซึ่งสามารถหมายถึง
เจ้าอ้าย - พระโอรสองค์โตใน พระยาอู่ทอง (เพชรบุรี)
เจ้าอ้ายพระยา - พระโอรสองค์โตใน สมเด็จพระนครินทราธิราช
อะเลคเซย์ เลโอนอฟ

นักบินอวกาศชาวโซเวียต มนุษย์คนแรกที่ทำการเดินอวกาศ
| อะเลคเซย์ เลโอนอฟ |
| --- | --- |
Алексе́й Архи́пович Лео́нов
อะเลคเซย์ เลโอนอฟ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1974
เกิด: 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1934(1934-05-30) ลีสต์เวียนคา, ดินแดนไซบีเรียตะวันตก, สาธารณรัฐรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
เสียชีวิต: 11 ตุลาคม ค.ศ. 2019(2019-10-11) (85 ปี) มอสโก, รัสเซีย
สัญชาติ: ชาวโซเวียต, ชาวรัสเซีย
อาชีพ: นักบิน, นักบินอวกาศ
รางวัล:   เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน (2)  เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งคุณงามความดีต่อปิตุภูมิ, ชั้นที่ 4  เครื่องอิสริยากรณ์มิตรภาพประชาชน  เครื่องอิสริยาภรณ์ดาวแดง 
อาชีพในอวกาศ
นักบินอวกาศชาวโซเวียต
ยศ: พลอากาศตรี, กองทัพอากาศโซเวียต 
อยู่บนอวกาศ: 7 วัน 00 ชั่วโมง 33 นาที 02 วินาที
การคัดเลือก: กลุ่มกองทัพอากาศที่ 1
ปฏิบัติการนอกยาน: 1
เวลาปฏิบัติการนอกยาน: 12 นาที, 9 วินาที
ภารกิจ: วอสฮอด 2, โซยุซ 19 (ASTP)
เครื่องหมายภารกิจ:  
 
ลายมือชื่อ

อะเลคเซย์ อาร์ฮีโปวิช เลโอนอฟ (รัสเซีย: Алексе́й Архи́пович Лео́нов, สัทอักษรสากล: [ɐlʲɪˈksʲej ɐˈrxʲipəvʲɪtɕ lʲɪˈonəf]) (30 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 – 11 ตุลาคม ค.ศ. 2019) เป็นนักบินอวกาศ ทหารอากาศ นักเขียนและศิลปินชาวโซเวียต-รัสเซีย ในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1965 เขาเป็นบุคคลแรกที่กระทำการเดินอวกาศ ด้วยออกจากแคปซูลในภารกิจวอสฮอด 2 เป็นเวลา 12 นาที 9 วินาที เขาได้รับคัดเลือกให้เป็นพลเมืองโซเวียตคนแรกในโครงการลงจอดมนุษย์บนดวงจันทร์ แต่ถึงกระนั้นโครงการได้ถูกยกเลิกไป
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1975 เลโอนอฟเป็นผู้บัญชาการยานอวกาศโซยุซในภารกิจอะพอลโล–โซยุซ ซึ่งเชื่อมต่อกับยานอวกาศอะพอลโลของสหรัฐในอวกาศเป็นเวลา 2 วัน
วัยเยาว์และการรับราชการทหาร

เลโอนอฟเกิดที่เมืองลีสต์เวียนคา ในดินแดนไซบีเรียตะวันตก สาธารณรัฐรัสเซีย ในวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1934  อะเลคเซย์เป็นบุตรระหว่างเยฟโดเคีย (สกุลเดิม: ซอตนิโควา) กับอาร์คฮิป เลโอนอฟ เขาเป็นบุตรคนที่แปดจากบุตรเก้าคนที่รอดชีวิต บิดาของเขาเป็นช่างไฟฟ้าและคนงานเหมือง
ใน ค.ศ. 1936 บิดาของเขาถูกจับกุมและประกาศว่าเป็น "ศัตรูแห่งประชาชน" เลโอนอฟเขียนในอัตชีวประวัติของเขาว่า: "เขาไม่ได้ถูกจับเพียงคนเดียว: ผู้อื่นอีกมากก็ถูกจับ มันเป็นส่วนหนึ่งของมโนธรรมที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้มีอำนาจเพื่อกำจัดใครก็ตามที่แสดงบุคลิกที่เป็นอิสระหรือแข็งแกร่งเกินไป เหตุการณ์นี้เกิดในช่วงของการกวาดล้างของสตาลิน หลายคนหายตัวไปในกูลักและไม่เคยกลับมาอีกเลย" ครอบครัวของเลโอนอฟย้ายไปอยู่ที่เมืองเคเมโรโว บิดาของเขากลับมาอยู่ที่เคเมโรโวหลังจากที่เขาถูกปล่อยตัว เขาได้รับการชดเชยจากการถูกกักขังโดยมิชอบ เลโอนอฟใช้งานศิลปะเป็นช่องทางในการหาเลี้ยงครอบครัวเพิ่มเติม เขาเริ่มอาชีพศิลปินโดยการวาดลายดอกไม้บนเตาอบ และในภายหลังเขาวาดทิวทัศน์ลงบนผ้าใบ
รัฐบาลโซเวียตสนับสนุนในพลเมืองย้ายถิ่นฐานไปยังดินแดนปรัสเซียที่ถูกยิดครองโดยสหภาพโซเวียต ด้วยเหตุนั้น ใน ค.ศ. 1948 ครอบครัวของเขาย้ายไปยังเมืองคาลีนินกราด เลโอนอฟสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมศึกษาหมายเลข 21 ใน ค.ศ. 1953 เขาสมัครเข้าสู่สถาบันศิลปะในรีกา, สาธารณรัฐลัตเวีย แต่ตัดสินใจไม่เข้าเรียนเนื่องจากค่าเล่าเรียนสูง เลโอนอฟตัดสินใจเข้าร่วมโรงเรียนเตรียมการบินของยูเครนในเครเมนชุก เขาบินด้วยตนเองครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1955 พร้อมกับไล่ตามความชอบในศิลปะโดยการศึกษานอกเวลาในริกา เลโอนอฟเริ่มหลักสูตรการบินขั้นสูงสองปีเพื่อจะเป็นนักบินขับไล่ที่โรงเรียนทหารอากาศขั้นสูงชูกูเอฟในสาธารณรัฐยูเครน
ในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1957 เลโอนอฟสำเร็จการศึกษา ได้รับปริญญาเกียรตินิยม และได้รับการแต่งตั้งเป็นร้อยโทในกรมทหารพลร่มที่ 113 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองพลวิศวกรรมการบินที่ 10 กองทัพอากาศภาคที่ 69 ในเคียฟ ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1959 เขาสมรสกับสเวตลานา ปาฟลอฟนา โดเซนโคหนึ่งวันก่อนที่เขาจะย้ายไปเยอรมันตะวันออกหลังจากเขาถูกแต่งตั้งให้ไปยังกรมลาดตระเวนที่ 294 กองทัพอากาศภาคที่ 16
โครงการอวกาศโซเวียต

เขาเป็นหนึ่งในนักบิน 20 คนของกองทัพอากาศโซเวียตซึ่งถูกคัดเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มฝึกซ้อมนักบินอวกาศชุดแรกใน ค.ศ. 1960 เหมือนกับนักบินอวกาศส่วนใหญ่ เลโอนอฟเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต การเดินอวกาศของเขาแรกเริ่มแล้วถูกวางแผนไว้สำหรับภารกิจวอสฮอด 1 แต่ได้มีการเปลี่ยนแผน เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์นี้จึงเกิดขึ้นในภารกิจวอสฮอด 2แทน ในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1965 เขาออกไปภายนอกยานอวกาศเป็นเวลา 12 นาที และ 9 วินาที โดยตัวเขาเชื่อมต่อกับยานอวกาศด้วยสายเชื่อมยาว 4.8-เมตร (16-ฟุต) ในช่วงปลายของการเดินอวกาศ ชุดอวกาศของเลโอนอฟได้บวมขึ้นจากสภาพสูญญากาศของอวกาศจนถึงระดับที่เขาไม่สามารถกลับเข้ายานอวกาศผ่านประตูกักอากาศได้ เขาเปิดวาล์วเพื่อลดแรงดันภายในชุดอวกาศและสามารถกลับเข้าไปในยานอวกาศได้อย่างยากลำบาก ขณะดำเนินภารกิจ เลโอนอฟได้ร่างภาพดวงอาทิตย์ขึ้นจากวงโคจร เป็นงานศิลปะชิ้นแรกที่ถูกสร้างขึ้นในอวกาศ เลโอนอฟใช้เวลาสิบแปดเดือนในการฝึกซ้อมสภาพไร้แรงโน้มถ่วงเป็นสำหรับภารกิจนี้
ใน ค.ศ. 1968 เลโอนอฟได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้บัญชาการภารกิจโซยุซ 7K-L1 ในการบินรอบดวงจันทร์ ภารกิจนี้ถูกยกเลิกเพราะความล่าช้าในการทำการบินรอบดวงจันทร์ที่เชื่อถือได้ (ภารกิจซอนด์ 7และซอนด์ 8 เป็นเพียงสองภารกิจในโครงการบินรอบดวงจันทร์ที่ประสบความสำเร็จ) และภารกิจอะพอลโล 8ได้ประสบความสำเร็จในก้าวนั้นในการการแข่งขันอวกาศไปก่อนแล้ว เขายังได้รับคัดเลือกให้เป็นพลเมืองโซเวียตคนแรกที่จะลงจอดบนดวงจันทร์ บนยานอวกาศLOK/N1 แต่ภารกิจนี้ก็ถูกยกเลิกเช่นกัน (การออกแบบจำเป็นที่จะต้องมีการเดินอวกาศระหว่างยาน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาได้รับคัดเลือก) เลโอนอฟได้รับมอบหมายให้เป็นผู้บัญชาการของภารกิจโซยุซ 11ใน ค.ศ. 1971 ไปยังสถานีอวกาศซัลยุท 1 สถานีอวกาศแห่งแรก แต่ชุดลูกเรือของเขาถูกสลับกับชุดสำรองหลังจากหนึ่งในสมาชิกนักบินอวกาศ วาเลริ คูบาซอฟถูกสงสัยว่าจะติดเชื้อวัณโรค
เลโอนอฟได้รับแต่งตั้งให้บัญชาการภารกิจไปยังสถานีอวกาศซัลยุท 1 แต่แผนนี้ถูกยกเลิกหลังจากการเสียชีวิตขิงลูกเรือภารกิจโซยุซ 11 และสถานีอวกาศก็ไม่สามารถกู้คืนกลับมาได้ สถานีอวกาศทั้งสองที่ถูกปล่อยตามมานั้นถูกทำลายในการปล่อยหรือล้มเหลวไม่นานหลังจากนั้น การลูกเรือของเลโอนอฟพร้อมสำหรับภารกิจต่อไป แต่เมื่อสถานีอวกาศซัลยุท 4ถูกปล่อยสู่วงโคจรสำเร็จ เลโอนอฟก็ถูกย้ายไปยังโครงการที่มีความสำคัญมากกว่านั้นแล้ว
การเดินทางสู่อวกาศครั้งที่สองของเลโอนอฟ เขาไปในฐานะผู้บัญชาการยานอวกาศโซยุซ 19ซึ่งเป็นฝั่งของโซเวียตในโครงการทดสอบอะพอลโล–โซยุซในปี ค.ศ. 1975 ซึ่งเป็นภารกิจอวกาศร่วมระหว่างสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก
ระหว่างโครงการ เลโอนอฟได้เป็นเพื่อนกับผู้บังคับบัญชาฝั่งสหรัฐ โทมัส แพตเทน สแตฟฟอร์ด โดยเลโอนอฟได้เป็นบิดาทูนหัวของบุตรของสแตฟฟอร์ด สแตฟฟอร์ดได้กล่างบทสรรเสริญเป็นภาษารัสเซียในงานศพของเลโอนอฟในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019
ระหว่าง ค.ศ. 1976 ถึง ค.ศ. 1982 เลโอนอฟเป็นผู้บัญชาการของคณะนักบินอวกาศ ("หัวหน้านักบินอวกาศ") และเป็นรองผู้อำนวยการศูนย์ฝึกซ้อมนักบินอวกาศยูรี กาการิน ที่ซึ่งเขาดูแลการฝึกซ้อมของนักบินอวกาศ เขายังเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์นักบินอวกาศเนปจูน เขาเกษียณอายุใน ค.ศ. 1992
การเดินอวกาศครั้งแรก เดือนมีนาคม ค.ศ. 1965
ลูกเรือของโครงการทดสอบอะพอลโล–โซยุซใน ค.ศ. 1975
การจับมือครั้งประวัติศาสตร์ระหว่างเลโอนอฟกับทอม สแตฟฟอร์ด
เลโอนอฟ (ซ้าย) กับดีค สเลย์ตัน ในยานอวกาศโซยุซ
เชิงอรรถ

↑  บุตรอีกสามคนเสียชีวิตขณะยังเป็นทารก
แหล่งข้อมูลอื่น

A video of his spacewalk เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Voskhod 2 mission revisited
Science fiction art by Leonov and Sokolov. Extensive gallery, with annotation. (รัสเซีย)
"I could see Armstrong bouncing on the moon" – Alexey Leonov
The official website of the city administration Baikonur - Honorary citizens of Baikonur
Alexeï Léonov, the Spacewalker, Vladimir Kozlov's film, France-Russia, 2011
อะเลคเซย์ เลโอนอฟ (แถวหลัง ซ้ายสุด) กับเพื่อนนักบินอวกาศใน ค.ศ. 1965
อ้องค้าง

| อ้องค้าง (หวาง ค่าง) 王伉 |
| --- | --- |

เจ้าเมืองเองเฉียง (永昌太守 หย่งชางไท่โฉฺ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 225 (225) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
หัวหน้ารัฐบาล: จูกัดเหลียง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
อาชีพ: ขุนนาง

อ้องค้าง มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง ค่าง (จีน: 王伉; พินอิน: Wáng Kàng) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ

อ้องค้างเป็นชาวเมืองจ๊ก (蜀郡 สู่จฺวิ้น) รับราชการเป็นเจ้าหน้าที่ในเมืองเองเฉียง (永昌郡 หย่งชางจฺวิ้น; ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนทางตะวันตกของมณฑลยูนนานในปัจจุบัน) ของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก
ในปี ค.ศ. 223 ยงคีก่อกบฏในภูมิภาคหนานจงต่อต้านจ๊กก๊ก ยงคีตกลงสวามิภักดิ์ต่อง่อก๊ก ซุนกวนผู้ปกครองง่อก๊กจึงตั้งให้ยงคีเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉฺ่ว)  ของเมืองเองเฉียง เมื่อยงคีเดินทางเพื่ออ้างสิทธิ์ควบคุมเมืองเองเฉียง อ้องค้างและเจ้าหน้าที่อีกคนของเมืองเองเฉียงชื่อลิคีปฏิเสธที่จะยอมรับความชอบธรรมของยงคี ทั้งคู่นำข้าราชการและราษฎรในท้องถิ่นต่อต้านยงคีและป้องกันไม่ให้ยงคีเข้าเมืองเองเฉียง
ในปี ค.ศ. 225 จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กนำทัพจ๊กก๊กปราบกบฏในภูมิภาคหนานจง ยงคีถูกสังหารในที่รบ จูกัดเหลียงยกย่องอ้องค้างเป็นอย่างสูงที่ "ยังคงความภักดีแม้ถูกตัดขาดในที่ห่างไกลมากกว่าสิบปี" จึงมอบบรรดาศักดิ์ระดับถิงโหฺว (亭侯) และแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองเองเฉียง
อากิระ ซาซานูมะ

| อากิระ ซาซานูมะ |
| --- | --- |
笹沼 晃
เกิด:  (1973-03-25) 25 มีนาคม ค.ศ. 1973 (51 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: อาตส์วิชัน
ส่วนสูง: 170 ซม.
อากิระ ซาซานูมะ (ญี่ปุ่น: 笹沼 晃; โรมาจิ: Sasanuma Akira) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น บ้านเกิดอยู่ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เกิดวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1973 กรุ๊ปเลือดเอ สังกัดอาตส์วิชัน
อำเภอนากะ (จังหวัดคานางาวะ)

แผนที่อำเภอนากะ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว

1. - โออิโซะ, 2. - นิโนมิยะ
อำเภอนากะ (ญี่ปุ่น: 中郡; โรมาจิ: Naka-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันประกอบด้วยเมือง 2 เมือง ได้แก่ โออิโซะ และนิโนมิยะ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครฮาดาโนะ และพื้นที่ทั้งหมดของนครฮิรัตสึกะและอิเซฮาระ เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนากะมาก่อน
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 62,522 คน ความหนาแน่น 2,380 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 26.26 ตารางกิโลเมตร
เมืองและหมู่บ้าน

เมืองนิโนมิยะ
เมืองโออิโซะ
ประวัติศาสตร์

อำเภอนากะเป็นหนึ่งในสี่เขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ซึ่งก่อตั้งโดยตระกูลโฮโจยุคหลังแห่งโอดาวาระในยุคเซ็งโงกุ ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยโชกุนในเอโดะ โดยผ่านทหารฮาตาโมโตะต่าง ๆ
ประวัติศาสตร์ > ลำดับเวลา

หลังจากการฟื้นฟูเมจิและการจัดตั้งระบบอำเภอในปี 1878 ดินแดนนี้ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของอำเภอโอซูมิ (ญี่ปุ่น: 大住郡; โรมาจิ: Ōsumi-gun) และอำเภอยูรูงิ (ญี่ปุ่น: 淘綾郡; โรมาจิ: Yurugi-gun) ต่อมาวันที่ 26 มีนาคม 1896 ทั้งสองอำเภอได้รวมกันเป็นอำเภอนากะ ซึ่งในตอนแรกประกอบด้วยเมือง 5 เมือง และ 23 หมู่บ้าน ฮิรัตสึกะได้รับการยกฐานะเป็นนครในปี 1932 ตามด้วยฮาดาโนะในปี 1955 และอิเซฮาระในปี 1971
35°18′41″N 139°16′26″E﻿ / ﻿35.31139°N 139.27389°E﻿ / 35.31139; 139.27389
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
แผนที่อำเภอนากะในอดีต
อำเภอนาดี

| อำเภอนาดี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Na Di
คำขวัญ: หินเพิงล่องแก่ง นาดีแหล่งอุทยาน  ป่าลานทะเลหมอก
แผนที่จังหวัดปราจีนบุรี เน้นอำเภอนาดี
พิกัด: 14°06′36″N 101°47′04″E﻿ / ﻿14.11000°N 101.78444°E﻿ / 14.11000; 101.78444
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปราจีนบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,168.1 ตร.กม. (451.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 52,266 คน
 • ความหนาแน่น: 44.75 คน/ตร.กม. (115.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 25220
รหัสภูมิศาสตร์: 2503
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอนาดี เลขที่ 273  หมู่ที่ 3 ตำบลนาดี อำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี 25220
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
นาดี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปราจีนบุรี ถือว่าเป็นประตูเข้าสู่ภาคตะวันออกจากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอนาดีตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวังน้ำเขียวและอำเภอครบุรี (จังหวัดนครราชสีมา)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองสระแก้ว (จังหวัดสระแก้ว)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกบินทร์บุรี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอประจันตคาม
ประวัติ

อำเภอนาดีเดิมอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี แต่เนื่องจากอำเภอกบินทร์บุรีมีพื้นกว้างใหญ่และในบางพื้นที่มีการแทรกซึมของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย กระทรวงมหาดไทยจึงประกาศให้แยกตำบลนาดี สัมพันตา ทุ่งโพธิ์ และสะพานหิน ออกจากอำเภอกบินทร์บุรีรวมกันจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอนาดี เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2517  และได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอนาดีเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

ปัจจุบันอำเภอนาดีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 ตำบล 63 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | นาดี | Na Di | 15 | 12,015 |
| 2. | สำพันตา | Samphan Ta | 9 | 9,675 |
| 3. | สะพานหิน | Saphan Hin | 10 | 3,732 |
| 4. | ทุ่งโพธิ์ | Thung Pho | 7 | 7,228 |
| 5. | แก่งดินสอ | Kaeng Dinso | 12 | 10,286 |
| 6. | บุพราหมณ์ | Bu Phram | 10 | 9,257 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอนาดีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลนาดี ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาดีและตำบลสำพันตา
องค์การบริหารส่วนตำบลนาดี  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาดี (นอกเขตเทศบาลตำบลนาดี)
องค์การบริหารส่วนตำบลสำพันตา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำพันตา (นอกเขตเทศบาลตำบลนาดี)
องค์การบริหารส่วนตำบลสะพานหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะพานหินทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งโพธิ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแก่งดินสอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแก่งดินสอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบุพราหมณ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุพราหมณ์ทั้งตำบล
อันตอนีโอ ตาบุคคี

| อันตอนีโอ ตาบุคคี |
| --- | --- |

เกิด:  (1943-09-23) กันยายน 23, 1943 (81 ปี) ปิซา, อิตาลี
เสียชีวิต: 25 มีนาคม ค.ศ. 2012(2012-03-25) (68 ปี) ลิสบอน, โปรตุเกส
อาชีพ: นักเขียน, นักแปล, อาจารย์สอนวิชาวรรณคดีโปรตุเกส
สัญชาติ: อิตาลี
ช่วงเวลา: 1975–2012
คู่สมรส: María José de Lancastre
อันตอนีโอ ตาบุคคี (23 กันยายน 1943 - 25 มีนาคม 2012) นักเขียนคนสำคัญของอิตาลี ขณะเป็นนักศึกษาเรียนวิชาภาษาโปรตุเกสดีที่สุดในชั้น จึงได้รับทุนให้ไปศึกษาต่อในประเทศโปรตุเกส ต่อมาเป็นอาจารย์สอนวิชาวรรณคดีโปรตุเกสในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ และเป็นผู้แปลและเผยแพร่งานเขียนของกวีเอกชาวโปรตุเกส เฟอร์นันดู เปซัว (Fernando Pessoa) ให้ชาวอิตาลีได้รู้จัก ผลงานทางวรรณกรรมเล่มแรกของเขาคือนวนิยายเรื่อง Piazza Italia ตีพิมพ์ปี 1975 ขณะเป็นอาจารย์สอนอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งเมืองโบโลนญา
งานเขียนที่สร้างชื่อให้ตาบุคคีคือนวนิยายเรื่อง Sostiene Pereira หรือ "คำยืนยันของเปเรย์รา" ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1994 มีผู้นำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ในปีต่อมา "คำยืนยันของเปเรย์รา" เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์และการเมืองของยุโรปในช่วงปีที่ผู้นำเผด็จการกำลังเรืองอำนาจ ในสเปนกำลังเกิดสงครามกลางเมือง นวนิยายเปิดฉากในปี 1938 ที่กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ภายใต้การปกครองของ อันตอนีอู ดือ โอลีเวย์รา ซาลาซาร์ (António de Oliveira Salazar) เป็นเรื่องราวการต่อสู้อันเงียบงันทว่าทรงพลังของนักหนังสือพิมพ์อาวุโสคนหนึ่งเพื่อปกป้องอิสรภาพของชีวิตมนุษย์ หนังสือเล่มนี้ได้รับรางวัลเวียเร็จโจ (Premio Viareggio Rèpaci) รางวัลคัมปีเอลโลยอดเยี่ยม (Super Premio Campiello) รางวัลสกันโน (Premio Scanno) รางวัล Premio dei Lettori และรางวัล Prix Européen Jean Monnet
ตาบุคคีได้รับอิสริยาภรณ์ศิลปะและอักษรศาสตร์ Chevalier des Arts et des Lettres จากรัฐบาลประเทศฝรั่งเศส Order of Prince Henry จากรัฐบาลประเทศโปรตุเกส และได้รับรางวัล Austrian State Prize for European Literature ในปี 1998
อันตอนีโอ ตาบุคคี เสียชีวิตเช้าวันที่ 25 มีนาคม 2012 ณ กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
รางวัลทางวรรณกรรม

Chevalier des Arts et des Lettres (ฝรั่งเศส)
Order of Prince Henry (โปรตุเกส)
Prix Médicis Etranger (ฝรั่งเศส)
Prix Européen de la Littérature (ฝรั่งเศส)
Prix France Culture (ฝรั่งเศส)
Aristeion (กรีซ)
Nossack dell'Accademia Leibniz (เยอรมัน)
Europäischer Staatspreis (ออสเตรีย)
Hidalgo (สเปน)
Salento (อิตาลี)
Frontiere-Biamonti (อิตาลี)