stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดพิชิตปิตยาราม
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการเหล็ก
พระอธิการเหล็ง
พระอธิการพ่วง
พระอธิการวัน
พระอธิการแม้น พ.ศ. 2473–247
พระอธิการอ่อน พ.ศ. 2479–2484
พระครูพิพัฒน์ธัญเขต พ.ศ. 2485–2544
พระครูโสภณคุณานุกูล (วิชิต ธมฺมปิติโก ป.ธ.๓) พ.ศ. 2545
วัดประชานิยม (จังหวัดกาฬสินธุ์)

| วัดประชานิยม |
| --- | --- |
ตราวัดประชานิยม

ชื่อสามัญ: วัดประชานิยม
ที่ตั้ง: ตำบลกาฬสินธุ์ อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์ 46000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท ธรรมยุตินิกาย
เจ้าอาวาส: พระเทพสารเมธี (บัวศรี ชุตินฺธโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดประชานิยม ตั้งอยู่เลขที่ 84 ถนนถีนานนท์ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ปัจจุบันมี พระเทพสารเมธี (บัวศรี ชุตินฺธโร) เป็นเจ้าอาวาส เป็นสถานที่ตั้งของ โรงเรียนพระปริยัติสามัญวัดประชานิยม และมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาลัยศาสนศาสตร์เฉลิมพระเกียรติกาฬสินธุ์ ที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 33 ไร่ 2 งาน 55 ตารางวา ตาม โฉนดที่ดิน เลขที่ 2027
ประวัติ

พื้นที่แต่ก่อนเป็นป่าช้าโคกกลาง ยังไม่มีผู้ใดถือครองเป็นกรรมสิทธิ์ อยู่ห่างจากชุมชน (เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์)ประมาณ 5 ก.ม. ต่อมาในปี 2480 พระสุธรรมคณาจารย์ (หลวงปู่แดง ธมฺมรกฺขิโต) ซึ่งเป็นพระกัมมัฏฐาน ศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ได้ธุดงค์มาจากจังหวัดสกลนคร ถึงป่าช้าโคกกลาง เห็นว่าเป็นสถานที่อันสัปปายะ เหมาะแก่การปฏิบัติธรรม จึงหยุดพักปักกลดบำเพญกรรมฐาน ณ ป่าช้าโคกกลาง ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
ในสมัยนั้น อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ โดยเฉพาะบริเวณรอบชานเมืองกาฬสินธุ์ ยังไม่มีวัดสาย พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต อยู่เลยแม้แต่วัดเดียว การเข้ามาหยุดพักปักกลดปฏิบัติกรรมฐาน ณ ป่าช้าโคกกลาง ของหลวงปู่แดง จึงเป็นเรื่องแปลกหูแปลกตา ของชาวพุทธบริเวณใกล้เคียง ข่าวการมาของหลวงปู่แดง จึงแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ประชาชนพากันหลั่งไหลไปฟังธรรมและปฏิบัติธรรมกับท่านเป็นจำนวนมาก ในลักษณะ “ ตื่น ” พระกรรมฐาน อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน จึงทำให้ป่าช้าโคกกลาง อันปกคลุมไปด้วยต้นไม้นานาชนิด ต้องกลายสภาพเป็นสถานที่อันโล่งเตียนภายใต้ร่มไม้ที่ร่มรื่น เป็นที่สัปปายะเหมาะแก่การปฏิบัติธรรมอย่างที่หลวงปู่แดงคิดในครั้งแรกที่ เดินธุดงค์มาถึงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือนการพัฒนาป่าช้าโคกกลางให้เป็นวัด เริ่มต้นขึ้นเมื่อประชาชนผู้มีจิตศรัทธาเลื่อมใสในหลวงปู่แดง ประกอบด้วย นายเปรื่อง ยลถวิล,นายภา ยลพันธ์, นายภู ฆารกุล, นายอื๊ด ฆารกุล, นางทองดำ ทองทวี, ได้ร่วมกันจับจองที่ดินแห่งนี้ (ป่าช้าโคกกลาง) แล้วถวายเป็นศาสนสมบัติเพื่อสร้างเป็นวัด โดย เจ้าประคุณสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (พิมพ์ ธมฺมธโร) วัดพระศรีมหาธาตุ กรุงเทพมหานคร ให้นามว่า วัดประชานิยม  ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2498
อาณาเขตที่ตั้งวัด

ทิศเหนือ จดทางสาธารณประโยชน์
ทิศใต้ จดทางสาธารณประโยชน์
ทิศตะวันออก ติดลำธารสาธารณประโยชน์
ทิศตะวันตก จดทางสาธารณประโยชน์
ลำดับเจ้าอาวาส

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ลำดับเจ้าอาวาสวัดประชานิยม ต.กาฬสินธุ์ อ.เมือง จ.กาฬสินธุ์ 
| ที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | ตำแหน่ง | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |
| 1 | พระสุธรรมคณาจารย์ (แดง ธมฺมรกฺขิโต) | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2480 | พ.ศ. 2505 | มรณภาพ |  |
| 2 | พระราชธรรมานุวัตร (อ่อน จกฺกธมฺโม) | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2505 | พ.ศ. 2529 | มรณภาพ |  |
| 3 | พระเทพสารเมธี (บัวศรี ชุตินฺธโร) | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2530 | ปัจจุบัน |  |  |
สถานที่ภายในวัด

โรงเรียนพระปริยัติสามัญวัดประชานิยม
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาลัยศาสนศาสตร์เฉลิมพระเกียรติกาฬสินธุ์
วัดพิชัย (จังหวัดลำปาง)

| วัดพิชัย |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพิชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 85 ตารางวา โฉนดเลขที่ 2872 อาณาเขต ทิศเหนือจดทางสาธารณประโยชน์ ทิศใต้จดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันออกจดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันตกจดที่ดินของเอกชนและทางสาธารณประโยชน์
วัดพิชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 โดยครูบาเจ้าโพธาและชาวบ้านที่อพยพมาจากเชียงแสน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 16 กรกฏาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร นอกจากทางวัดยังให้ราชการตั้งโรงเรียนประถมศึกษาในที่ดินของวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฎิ 3 หลัง และมีพระธาตุนามว่า พระธาตุมณีมงคล
รายนามเจ้าอาวาส

ครูบาเจ้าโพธา
ครูบาเจ้าอินต๊ะ
ครูบาเจ้าธรรมชัย
ครูบาเจ้าญาณรังสี
ครูบาเจ้าธรรมเสนา ระหว่าง พ.ศ. 2465–2513
พระครูพิชัยมงคล ระหว่าง พ.ศ. 2514–2522
พระอธิการบุญยงค์ โอภาโส ระหว่าง พ.ศ. 2523–2526
พระอธิการอรุณ จิตตปุญฺโญ  พ.ศ. 2526–
พระอธิการทองคำ ธมฺมธโน
วุฒิรัตน์ ธนสุคนธสิทธิ์

ปุณณรัตน์ กลิ่นสุคนธ์ เป็นนักฟุตบอลชาวไท่ยของสโมสรฟุตบอลอินทรีเพื่อนตำรวจ สวมเสื้อหมายเลข 28 เล่นในตำแหน่งกองหลัง
ประวัติ

ปุณณรัตน์ กลิ่นสุคนธ์ ชื่อเล่น เป็ด ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น วุธรัตน์ ธนสุคนธสิทธิ์ นักฟุตบอลตำแหน่งกองหลังดีกรีทีมชาติไทย เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ที่จังหวัดชลบุรี จบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัดสุทธิวราราม และจบปริญญาตรี สาขานิเทศศาตร์ และปริญญาโท สาขาบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ
สโมสรฟุตบอล

ปี 2000-2009 No.5 ทีมแบงค็อก ยูไนเต็ด
ปี 2010 ทีม TTM พิจิตร
ปี 2011  NO.28 ทีมอินทรี เพื่อนตำรวจ
ปี 2012-2015  No.3 TOT SC
ปี 2016 ทีมจามจุรี ยูไนเต็ด
เกียรติประวัติ

ปี 2005  แชมป์คิงส์ คัพ 2 สมัย รางวัลนักเตะยอดเยี่ยมแห่งปี
ปี 2006  Thailand National Football Team
ศักราชจุฬามณี

ศักราชจุฬามณี หรือเรียกอีกอย่างว่า ศักราชกฎหมาย เป็นคำระบุศักราชที่พบในตำราหนังสือไทยเก่าๆ  ปรากฏศักราชชนิดนี้ในตำราหนังสือไทย ในบานแผนกกฎหมาย จึงได้ชื่อว่าศักราชกฎหมาย สอบได้ความว่าถ้าปรากฏศักราชชนิดนี้ในบานแผนกกฎหมายต้องใช้เกณฑ์เลข 258 ลบ ผลลัพธ์เป็นจุลศักราช แล้วจึงแปลงจุลศักราชเป็นพุทธศักราช ศักราชชนิดนีสันนิษฐานว่าเกิดในสมัยของพระเจ้าปราสาททอง ดังข้อความที่ว่า
ในสมัยพระเจ้าปราสาททอง ทรงชวนพม่าลบมหาศักราชออก 3 ปี เปลี่ยนเป็น  “ศักราชจุฬามณี”   เพื่อลบปีที่มีคำทำนายว่าจะเกิดเหตุร้าย แต่พม่าไม่เล่นด้วย และไม่ได้รับความนิยมจึงกลับมาใช้จุลศักราชอย่างเดิม และใช้มาจนถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์
วัดสุวรรณาราม (จังหวัดนครปฐม)

| วัดสุวรรณาราม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: พระพุทธสุวรรณบวรรังษี
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่เริ่มมีการขุดคลองมหาสวัสดิ์เชื่อมต่อคลองบางกอกน้อยกับแม่น้ำนครชัยศรี เส้นทางนี้เป็นเส้นทางเสด็จไปนมัสการองค์พระปฐมเจดีย์ และได้สร้างวัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2424 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2473
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถได้สัดส่วนสวยงาม บริเวณประตูจะมีรูปครุฑ และบริเวณภายในประดิษฐานพระพุทธรูป คือ พระพุทธสุวรรณบวรรังษี ชาวบ้านมักมาบนบานศาลกล่าว หากสำริดผล จะแก้บนด้วยประทัด และศาลาสร้างด้วยไม้เต็ง ทรงไทยโบราณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 ปัจจุบันยังอยู่สภาพที่สมบูรณ์ สามารถใช้งานได้อย่างอเนกประสงค์
วัดสุวรรณารามมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงปู่ดี สุวัณโณ ท่านได้เริ่มทะนุบำรุงวัดและอุโบสถซึ่งมีพระพุทธสุวรรณ บวรรังสี ซึ่งเป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์ สร้างอุโบสถ ก่อสร้างโรงเรียน และได้สร้างวัตถุมงคล กล่าวกันว่าเมื่อ โรงงานตุ๊กตาเคเดอร์ ที่ไฟไหม้จนมีคนตายมาก แต่มีบางคนห้อยแหรียญหลวงปู่ดี กระโดดจากตึกลงมาไม่เป็นอะไร และอีกหลายครั้ง ที่รถไฟชนจนรถพังยับ แต่คนในรถ กลับบาดเจ็บไม่เท่าไร
วัดสูง

| วัดสูง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลเสาไห้ อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อศรีพุทธมงคล (หลวงพ่อดำ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสูง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสาไห้ อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี
วัดสูง ชาวบ้านเรียกว่า วัดป่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 บริเวณที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูงกว่าบริเวณรอบ ๆ จึงเรียกวัดว่า "วัดสูง" ตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 840 เมตร ยาว 22.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตรยาว 24.50 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตและไม้เมื่อ พ.ศ. 2525 หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตรสร้างพ.ศ.2511 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย (มีจารึกด้านหลังพระพุทธรูป) ทำด้วยหินทราย จัดเป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย เรียกว่า หลวงพ่อศรีพุทธมงคล (หลวงพ่อดำ) ประดิษฐานอยู่ในวิหาร
นอกจากนั้นวัดยังมี เสาร้องไห้ ตั้งอยู่ในศาลเจ้าแม่นางตะเคียนทอง เป็นเสาไม้ตะเคียนขนาดใหญ่ มีตำนานเล่ากันว่า เมื่อครั้งสร้างกรุงเทพมหานครเป็นราชธานี ได้มีการเกณฑ์เสาจากหัวเมืองต่าง ๆ เพื่อคัดเลือกเสาที่มีลักษณะงดงาม เพื่อจัดเป็นเสาเอก ทางเมืองสระบุรีได้จัดส่งเสาต้นนี้แต่ไปช้าเกินไป กล่าวกันว่า เสาต้นนี้จึงเกิดความเสียใจลอยกลับทวนน้ำขึ้นมาจมลง ณ ตำบลแห่งนี้ พอตกเวลากลางคืนชาวบ้านมักได้ยินเสียงร้องไห้ จึงเป็นที่มาของ "'เสาร้องไห้" รวมถึงชื่อตำบลและอำเภอเสาไห้ ในปัจจุบัน
ลายเครือเถา

ประตูลายรดน้ำ วัดพงษ์สุนันท์ จังหวัดแพร่
ลายเครือเถา เป็นลายพื้นฐานอีกแบบหนึ่งที่สำคัญของลายไทย นอกเหนือจากลายกระจัง ลายกระหนก ลายประจำยาม ลายประเภทนี้จะเขียนในลักษณะคดโค้งหลายแนว แตะหรือสอดสลับกัน คล้ายการเกี่ยวพันของเถาวัลย์ โดยมีกระหนกออกจากกาบหุ้มเถาไว้
ประเภทของลายเครือเถา

ลายเครือเถาแบ่งเป็นประเภทใหญ่ ๆ ได้ 3 ประเภทคือ
ลายเครือเถาหางโต
ลายเครือเถาใบเทศ
ลายเครือเถาเปลว
ตัวอย่างที่พบเห็นลายเครือเถา

บริเวณหน้าบัน
บานประตู หน้าต่าง หรือตู้ลายรดน้ำ หรือประดับมุก
ลายดอกผ้า ลายปักไหม
หนังสืออ่านเพิ่ม

โพธิ์ ใจอ่อนน้อม คู่มือลายไทย  โรงพิมพ์ธนาคารออมสิน พ.ศ. 2522.
พระเทวาภินิมมิต สมุดตำราลายไทย โรงพิมพ์คุรุสภา พ.ศ. 2530. ISBN 974-0038-44-1
สันติ เล็กสุขุม กระหนกในดินแดนไทย  สำนักพิมพ์มติชน พ.ศ. 2539. ISBN 974-7120-30-5
แหล่งข้อมูลอื่น

พุทธศิลปะสถาปัตยกรรม ภาคต้น โดย พระพรหมพิจิตร
จิตรธานี เก็บถาวร 2007-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สตีวี วันเดอร์

| สตีวี วันเดอร์ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Steveland Hardaway Judkins
เกิด:  (1950-05-13) 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 (74 ปี)
ที่เกิด: Saginaw, มิชิแกน, สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: อาร์แอนด์บี,ฟังค์,โซล,ป็อป
ช่วงปี: 1961–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: โมทาวน์

เว็บไซต์: steviewonder.net
สตีวี วันเดอร์  (Stevie Wonder มีชื่อตามเกิด Stevland Hardaway Judkins ภายหลังเปลี่ยนเป็น Stevland Hardaway Morris) เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 เป็นนักร้องชาวอเมริกัน นักประพันธ์เพลง และโปรดิวเซอร์ดนตรี
สตีวี วันเดอร์มีเพลงติดท็อปเท็น มากกว่า 30 เพลงในอเมริกา ได้รับรางวัลแกรมมี่ 22 ครั้ง ยังได้รับรางวัลออสการ์สาขาเพลงยอดเยี่ยม
สตีวี วันเดอร์ตาบอดมาตั้งแต่เด็ก เขาเซ็นสัญญากับโมทาวน์ตั้งแต่อายุ 11 ปี และเริ่มแสดงและบันทึกเสียงกับค่ายเพลง โดยมีเพลงอันดับ 1 เพลงแรก Fingertips (Pt. 2) ตั้งแต่อายุ 13 ปี และมีเพลงอันดับ 1 ในอเมริการวม 9 เพลง มียอดขายอัลบั้มมากกว่า 100 ล้านชุด นอกจากนั้นเขายังเป็นนักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ให้กับศิลปินดังหลายๆ คน ตัวเขาสามารถเล่นดนตรีได้หลายชนิดเช่น กลอง ,เบสกีตาร์,ออร์แกน,ฮาร์โมนิกา,เปียโน,เครื่องสังเคราะห์เสียง และอื่นๆ โดยเฉพาะเสียงฮาร์โมนิกาของเขาที่เป็นเอกลักษณ์
มีเดีย

ตัวอย่างเสียงของ สตีวี วันเดอร์
| --- | --- |
Uptight (Everything's Alright) (จาก en:): 
220px|noicon: 
Stevie Wonder, Uptight (Everything's Alright)  (Tamla, Motown, 1965)
| --- | --- |
Redemption Song (จาก en:): 
220px|noicon: 
Stevie Wonder, Redemption Song
หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.steviewonder.net/ เก็บถาวร 2020-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศิลปกรรม

ศิลปกรรม (อ่านว่า สิน-ละ-ปะ-กำ) มีความหมายตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ว่า สิ่งที่เป็นศิลปะ, สิ่งที่สร้างสรรค์ขึ้นเป็นศิลปะ ศิลปกรรม มีความหมายตรงกับวลีภาษาอังกฤษว่า "work of art" และคำภาษาอังกฤษว่า "art"
ความหมาย

สารานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถานได้กำหนดคุณสมบัติของสิ่งที่นับได้ว่าเป็น "ศิลปกรรม" ไว้ดังนี้
ศิลปกรรม เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น ไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่เองตามธรรมชาติ เช่นพระอาทิตย์ตกดินที่มีความสวยงามมากไม่นับเป็นศิลปกรรม แต่จิตรกรรมหรือภาพเขียนทิวทัศน์พระอาทิตย์นับเป็นศิลปกรรม
ศิลปกรรม เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นให้มีความสวยงาม สิ่งมนุษย์สร้างที่ไม่สวยงาม เช่น กองขยะ ป้ายโฆษณารกตา ฯลฯ ไม่นับเป็นศิลปกรรม การสร้างสรรค์โดยมนุษย์เพื่อความงามหรือสุนทรียภาพที่ถือเป็นศิลปกรรมแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทดังนี้
ศิลปกรรมประเภทวิจิตรศิลป์ (fine arts) หมายถึงศิลปกรรมที่มนุษย์ทำขึ้นเพื่อความปีติชื่นชมในตัวชิ้นงาน เช่น งานจิตรกรรม ประติมากรรม กวีนิพนธ์และงานดุริยางคศิลป์
ศิลปกรรมประเภทประโยชน์ศิลป์ (useful art หรือ applied art) หมายถึงศิลปกรรมที่มีประโยชน์ใช้สอยด้วย เช่นงานจักสาน เครื่องปั้นดินเผา เครื่องแก้ว เครื่องเรือนและสิ่งใช้สอยต่างๆ ที่มีการบรรจงสร้างขึ้นโดยประณีต ทั้งที่สร้างด้วยมือ (ศิลปหัตถกรรม)และโดยเครื่องจักร (ศิลปหัตถอุตสาหกรรม)
ศิลปกรรม เป็นงานประเภททัศนศิลป์ (visual art) เป็นความหมายที่ใช้กันมาในช่วงศตวรรษก่อน ซึ่งมักหมายเฉพาะงานประเภท จิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ ส่วนศิลปะที่เป็นการแสดงจะจัดแยกไว้ต่างหาก เชน การแสดงนาฏศิลป์ ดุริยางคศิลป์ ไม่นิยมรวมไว้ในงานแสดงศิลปกรรม
ศิลปกรรม เป็นผลงานสร้างสรรค์ทางสุนทรียะเฉพาะที่มีคุณภาพดี เป็นการกำหนดความหมาย "ศิลปกรรม" ให้แคบและเฉพาะมากขึ้น มีการแยกงาน "ศิลป์" ที่ไม่ถึงขั้นออกไปด้วยเกณฑ์ต่างๆ ที่ยังเป็นที่ถกเถียงในหมู่ผู้ทรงคุณวุฒิทางศิลปะ
การจำแนกงานศิลปกรรมแบบอื่น

แม้การจำแนกงานศิลปกรรมมีมากมายหลายวิธี แต่ที่นิยมและเป็นที่ยอมรับเป็นดังนี้
ทัศนศิลป์  (visual art) เป็นศิลปะที่รับรู้ด้วยสายตาทั้ง 2 มิติได้แก่ จิตรกรรมและภาพพิมพ์ และงาน 3 มิติ ได้แก่ประติมากรรม สถาปัตยกรรมและภูมิสถาปัตยกรรม งานศิลปกรรมที่สามารถจับต้องใช้สอยได้มีผู้เรียกว่า "ทัศนะ-ผัสสะศิลป์ (visuo-tactual art)
โสตศิลป์  (auditory art) เป็นศิลปกรรมที่รับรู้ด้วยการฟัง ได้แก่ งานดุริยางค์ศิลป์ หรือ งานดนตรี ไม่มีภาพ มีแต่เสียงจากเครื่องดนตรีขณะบรรเลงเท่านั้น
พจนศิลป์  (verbal art) เป็นศิลปกรรมที่สื่อให้รับรู้ด้วยความเข้าใจในถ้อยคำ ได้แก่งานวรรณกรรม ทั้งร้อยแก้ว และ ร้อยกรอง เป็นศิลปกรรมที่สื่อกันเฉพาะในหมู่ผู้รู้ภาษาเดียวกัน
ศิลปผสม  (mixed art) เป็นศิลปกรรมที่ใช้สื่อให้รับรู้หลายอย่างพร้อมกัน ได้แก่ ละคร ที่ใช้ทั้งทัศนศิลป์ในการสร้างฉากและเครื่องแต่งตัว ใช้ท่าทางการร่ายรำ ใช้การพูดจาด้วยพจน์ศิลป์ และใช้ดนตรีหรือ โสตศิลป์ประกอบไปพร้อม ๆ กัน
การจำแนกด้วยเนื้อที่และเวลา

ศิลปกรรม สามารถแบ่งประเภทเป็นกลุ่มใหญ่ได้เช่นกัน ได้แก่
ศิลปกรรมประเภทกินเนื้อที่ ได้แก่งานทัศนศิลป์ทุกสาขา เวลาจัดแสดงต้องใช้เนื้อที่ การจัดเก็บต้องใช้เนื้อที่ มีผู้เรียกศิลปกรรมประเภทนี้ว่า "ปริภูมิศิลป์" (spatail art)
ศิลปกรรมประเภทกินเวลา ได้แก่งานประเภทโสตศิลป์ พจน์ศิลป์และศิลปผสม ซึ่งเป็นงานศิลปะที่ต้องใช้เวลาในการสื่อหรือแสดงผลงาน
การจำแนกงานศิลปกรรมมีมานานแต่โบราณ และยังคงเป็นที่ถกเถียงกันต่อไป โดยเฉพาะในหมู่ศิลปินและนักปรัชญา เนื่องจากจากงานศิลปกรรมมีความหลากหลาย และมีความก้าวทางสังคมและเทคโนโลยีซึ่งอาจมีศิลปกรรมแบบใหม่ให้พิจารณาจำแนกอีก เช่น ศิลปกรรมที่สร้างโดยคอมพิวเตอร์
ดูเพิ่ม

ศิลปะ
ศักราชของญี่ปุ่น

หนึ่งในสองสิ่งที่ใช้ระบุปีตามปฏิทินญี่ปุ่น
ชื่อศักราชญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 年号; โรมาจิ: nengō; ทับศัพท์: เน็งโง; "ชื่อปี") มีอีกชื่อว่า เก็งโง (ญี่ปุ่น: 元号; โรมาจิ: gengō) เป็นหนึ่งในสองสิ่งที่ใช้ระบุปีตามปฏิทินญี่ปุ่น อีกสิ่งหนึ่ง คือ เลขศักราช (โดยปีแรกเป็น "ญี่ปุ่น: 元; โรมาจิ: gan") ตามมาด้วย "ญี่ปุ่น: 年; โรมาจิ: nen" ที่มีความหมายตรงตัวว่า "ปี"
ชื่อศักราชปรากฏขึ้นในประเทศจีนเมื่อ 140 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นอู่ การใช้ชื่อศักราชเช่นนี้ก็เหมือนกับที่อื่น ๆ ในเอเชียตะวันออก คือ ได้รับอิทธิพลมาจากการปฏิบัติของราชสำนักจีน แต่การตั้งชื่อศักราชญี่ปุ่นใช้วิธีการคนละอย่างกับในระบบจีน, ระบบเกาหลี และระบบเวียดนาม นอกจากนี้ ญี่ปุ่นยังเป็นที่เดียวที่ยังใช้ชื่อศักราชอยู่ หน่วยราชการมักใช้ชื่อและปีศักราชสำหรับเอกสารราชการ
ชื่อศักราชห้าชื่อที่ใช้มาตั้งแต่สิ้นยุคเอโดะเมื่อ ค.ศ. 1868 สามารถย่อโดยใช้อักษรโรมันตัวแรก เช่น S55 หมายถึง Shōwa 55 คือ ปีโชวะที่ 55 (ตรงกับ ค.ศ. 1980) หรือ H22 หมายถึง Heisei 22 คือ ปีเฮเซที่ 22 (ตรงกับ ค.ศ. 2010) ศักราชที่ยาวนานที่สุด คือ โชวะ ซึ่งกินเวลา 62 ปีกับ 2 สัปดาห์
ศักราชปัจจุบันคือ เรวะ (ญี่ปุ่น: 令和; โรมาจิ: Reiwa) ซึ่งเริ่มตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 หลังปีที่ 31 ของศักราชเฮเซ (ญี่ปุ่น: 平成31年) ในขณะที่ศักราชเฮเซเริ่มต้นหลังการสวรรคตของจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ (8 มกราคม ค.ศ. 1989) ศักราชเรวะเริ่มต้นหลังการวางแผนและสละราชสมบัติโดยสมัครพระทัยของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ จักรพรรดิองค์ที่ 125 โดยพระองค์ได้รับอนุญาตให้สละราชสมบัติเพียงครั้งเดียวแทนการดำรงตำแหน่งจนกระทั่งสวรรคต (ตามกฏ) นารูฮิโตะ พระราชโอรสองค์โต ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 126 ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2019
ดูเพิ่ม

รายชื่อศักราชญี่ปุ่น
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้ พ.ศ. 2558–2559

| ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้ พ> ศ. 2558–2559 |
| --- | --- |
แผนที่สรุปฤดูกาล
ขอบเขตฤดูกาล
ระบบแรกก่อตัว: วันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2558
ระบบสุดท้ายสลายตัว: วันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2559
พายุมีกำลังมากที่สุด

ชื่อ: วินสตัน
 • ลมแรงสูงสุด: 230 กม./ชม. (145 ไมล์/ชม.) (เฉลี่ย 10 นาที)
 • ความกดอากาศต่ำที่สุด: 915 hPa (มิลลิบาร์)
 
สถิติฤดูกาล
ความแปรปรวนทั้งหมด: 11
พายุดีเปรสชันทั้งหมด: 8
พายุไซโคลนเขตร้อน: 5
พายุไซโคลนกำลังแรง: 3
ผู้เสียชีวิตทั้งหมด: 50 คน
ความเสียหายทั้งหมด: ≥ 1.005 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน USD ปี 2015)
 
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้ 2556–57, 2557–58, 2558–59, 2559–60, 2560–61
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้ พ.ศ. 2558–59 เป็นช่วงฤดูที่มีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ ถึงทางตะวันออกของเส้น 160°ตะวันออก ฤดูกาลอย่างเป็นทางการเริ่มนับตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ไปจนถึง 30 เมษายน พ.ศ. 2559 อย่างไรก็ตาม พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวได้ตลอดเวลาในระหว่างวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ถึง 30 มิถุนายน พ.ศ. 2559 และจะถูกนับรวมไปเป็นส่วนหนึ่งของฤดูกาลด้วย ในตลอดฤดูกาลนี้ พายุหมุนเขตร้อนจะถูกตรวจสอบโดยศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค (RSMC) ในนาดี, ฟีจี และศูนย์เตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนในบริสเบน, ออสเตรเลีย และ เวลลิงตัน, นิวซีแลนด์ นอกจากนั้นยังมี ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) โดยกองทัพสหรัฐอเมริกา ซึ่งจะออกคำเตือนอย่างไม่เป็นทางการเพื่อความสนใจของชาวอเมริกัน
RSMC นาดี จะออกการเตือนภัยโดยแนบหมายเลข และตัวอักษร F ต่อท้ายให้กับพื้นที่ความแปรปรวนของอากาศ แม้ว่าจะย้ายมาจากนอกแอ่งก็ตาม ในขณที่ JTWC จะให้รหัสเรียกขานกับพายุหมุนเขตร้อน และใช้ตัวอักษร P ต่อท้าย
RSMC นาดี, ศูนย์เตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนในเวลลิงตัน, บริสเบน ทั้งหมดจะใช้มาตราความรุนแรงพายุหมุนเขตร้อนของออสเตรเลีย และใช้การประมาณการความเร็วลมในช่วงสิบนาที ขณะที่ JTWC ใช้การประมาณการลมใน 1 นาที และใช้มาตราเฮอร์ริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน (SSHWS)
พายุ > พายุดีเปรสชันเขตร้อน 01F

ในช่วงวันที่ 29 กรกฎาคม RSMC นาดี ได้รายงานว่าพื้นที่ความแปรปรวนของอากาศเขตร้อน 01F ได้ก่อตัวขึ้นใกล้กับทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของโฮนีอารา ในหมู่เกาะโซโลมอน ของกวาดัลคะแนล ที่ระยะ 920 km (570 mi) ระบบได้เคลื่อนไปทางเหนือของแนวชั้นบนของแนวอากาศกึ่งเขตร้อนของบริเวณความกดอากาศสูง ในพื้นที่ของลมเฉือนแนวตั้งระดับปานกลาง อีกสองวันถัดไป ระบบได้เคลื่อนไปอย่างช้าๆ ไปในแนวตะวันออก-ใต้  เข้าสู่พื้นที่ที่มีลมเฉือนแนวตั้งลดลง และทำให้ระบบถูกจัดเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนในวันที่ 1 สิงหาคม ต่อมาช่วงปลายของวันที่ 4 สิงหาคม ศูนย์บริการอุตุนิยมวิทยาฟีจี ได้ออกคำเตือนสุดท้ายของระบบและมีรายงานว่าระบบได้หยุดการพัฒนาลง
พายุ > พายุดีเปรสชันเขตร้อน 02F

การแปรปรวนของอากาศเขตร้อน 02F ถูกบันทึกครั้งแรกโดยศูนย์บริการอุตุนิยมวิทยาฟีจี เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ขณะที่ระบบอยู่ที่บริเวณทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของนาดี, ฟีจี ที่ระยะ 1,000 กม. (620 ไมล์) ระบบพายุตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการพัฒนา พร้อมกับลมเฉือนระดับต่ำถึงปานกลาง และวางอยู่ตามแนวระดับบนของความกดอากาศสูง
พายุอื่น ๆ > พายุดีเปรสชันเขตร้อนราเควล์

พายุไซโคลนราเควล์ได้เคลื่อนเข้ามาในแอ่งแปซิฟิกใต้ แต่เพราะว่าฤดูกาลปี พ.ศ. 2557-58 ได้สิ้นสุดลงในวันที่ 30 มิถุนายน ทำให้พายุลูกนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของฤดูกาล พ.ศ. 2558-59 แม้ว่าระบบจะเคลื่อนกลับเข้าสู่ภูมิภาคเดิมในฤดูกาลใหม่ RMSC นาดี ก็ยังคงรหัสเรียกขานว่า 17F เหมือนเดิม อย่างไรก็ตาม ราเควล์ ได้เคลื่อนออกนอกแอ่งไปในช่วงแรกของวันที่ 4 กรกฎาคม
รายชื่อพายุ

ดูเพิ่ม: การตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อน
ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ พายุดีเปรสชันเขตร้อน ซึ่งใช้เกณฑ์ว่าต้องมีความเร็วลมมากกว่า 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) และมันจะต้องมีพายุเกิดขึ้นอย่างน้อยครึ่งหนึ่งจากจุดศูนย์กลาง และพายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งเป็นความรุนแรงประเภทหนึ่งของพายุหมุนเขตร้อน ที่อยู่ระหว่างเส้นศูนย์สูตร ถึง 25°ใต้ และระหว่าง 160°ตะวันออก ถึง 120°ตะวันตก จะได้รับการตั้งชื่อโดย RSMC นาดี, ส่วนพายุดีเปรสชันเขตร้อนที่อยู่ทางใต้ของ 25°ใต้ และระหว่าง 160°ตะวันออก ถึง 120°ตะวันตก จะได้รับชื่อที่เชื่อมโยงกับ RSMC นาดี โดยศูนย์เตือนพายุหมุนเขตร้อนเวลลิงตัน หากพายุหมุนเขตร้อนเคลื่อนออกจากแอ่ง เข้าสู่ภูมิภาคออสเตรเลียหรือสลับกัน มันจะคงชื่อเดิมไว้
| --- | --- |
 ทูนี (Tuni)  อูลา (Ula)  วิคตอร์ (Victor)  วินสตัน (Winston)  ยาโล (Yalo):  เซนา (Zena) (ยังไม่ใช้)  อามอส (Amos) (ยังไม่ใช้)  บาร์ท (Bart) (ยังไม่ใช้)  โคลิน (Colin) (ยังไม่ใช้)  ดอนนา (Donna) (ยังไม่ใช้)
ผลกระทบ

ตารางนี้แสดงพายุทั้งหมดที่ก่อมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ ถึงทางตะวันออกของเส้นเมอริเดียน 160°ตะวันออก ในฤดูกาล 2558-59 ซึ่งจะใช้มาตราความรุนแรงพายุหมุนเขตร้อนของออสเตรเลีย ซึ่งในตารางจะแสดงช่วงเวลา, ชื่อ, พื้นที่ผลกระทบ, ผู้เสียชีวิต, และความเสียหาย ซึ่งข้อมูลทั้งหมดมาจาก RSMC นาดี และ/หรือ ศูนย์เตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนในเวลลิงตัน, และความเสียหายทั้งหมดใช้ค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ ปี ค.ศ. 2015
| ชื่อพายุ | ช่วงวันที่ | ระดับความรุนแรงขณะมีกำลังสูงสุด | ความเร็วลมต่อเนื่อง (เฉลี่ย 10 นาที) | ความกดอากาศ | พื้นที่ผลกระทบ | ความเสียหาย (USD) | ผู้เสียชีวิต | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 00 !ราเควล์ | 150702 !2 – 4 กรกฎาคม | 1 !พายุดีเปรสชันเขตร้อน | 045 !45 กม./ชม. (30 ไมล์/ชม.) | 0998 !998 hPa (29.47 นิ้วปรอท) | หมู่เกาะโซโลมอน | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 01 !01F | 150730 !29 กรกฎาคม – 4 สิงหาคม | 0 !พายุดีเปรสชันเขตร้อน | 000 !ไม่ได้ระบุ | 1000 !1000 hPa (29.53 นิ้วปรอท) | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 02 !02F | 151012 !12 – 17 ตุลาคม | 0 !พายุดีเปรสชันเขตร้อน | 045 !45 กม./ชม. (30 ไมล์/ชม.) | 1001 !1001 hPa (29.56 นิ้วปรอท) | ฟีจี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 03 !ทูนี | 151123 !23 พฤศจิกายน – 2 ธันวาคม | 2 !พายุไซโคลนเขตร้อนระดับ 1 | 075 !75 กม./ชม. (45 ไมล์/ชม.) | 0991 !991 hPa (29.26 นิ้วปรอท) | ตูวาลู, วอลิสและฟูตูนา หมู่เกาะซามัว, นีวเว | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 04 !04F | 151201 !1 – 2 ธันวาคม | 0 !พื้นที่ความแปรปรวน | 000 !ไม่ได้ระบุ | 1003 !1003 hPa (29.62 นิ้วปรอท) | เฟรนช์พอลินีเชีย | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 05 !อูลา | 151226 !26 ธันวาคม – 12 มกราคม | 5 !พายุไซโคลนเขตร้อนกำลังแรงระดับ 4 | 185 !185 กม./ชม. (115 ไมล์/ชม.) | 0945 !945 hPa (27.91 นิ้วปรอท) | ตูวาลู, หมู่เกาะซามัว, ตองกา ฟีจี, วานูวาตู, นิวแคเลโดเนียน | ไม่มี | 1 |  |
| 06 !06F | 151227 !27 – 30 ธันวาคม | 0 !พื้นที่ความแปรปรวน | 000 !ไม่ได้ระบุ | 0997 !997 hPa (29.44 นิ้วปรอท) | วอลิสและฟูตูนา | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 07 !07F | 151228 !28 ธันวาคม – 1 มกราคม | 1 !พายุดีเปรสชันเขตร้อน | 000 !ไม่ได้ระบุ | 0995 !995 hPa (29.38 นิ้วปรอท) | หมู่เกาะโซโลมอน, ตูวาล, ฟีจี | ไม่มี | 3 |  |
| 08 !วิคตอร์ | 160110 !10 – 24 มกราคม | 4 !พายุไซโคลนเขตร้อนกำลังแรงระดับ 3 | 150 !150 กม./ชม. (90 ไมล์/ชม.) | 0960 !960 hPa (28.35 นิ้วปรอท) | หมู่เกาะนอร์ทเทิร์นคุก, นีอัว, หมู่เกาะคุกใต้, ตองกา | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 09 !วินสตัน | 160110 !7 กุมภาพันธ์ – ปัจจุบัน | 5 !พายุไซโคลนเขตร้อนกำลังแรงระดับ 4 | 165 !165 กม./ชม. (105 ไมล์/ชม.) | 0950 !950 hPa (28.05 นิ้วปรอท) | วานูวาตู | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 10 !ทาเทียนา | 160110 !12 กุมภาพันธ์ – ปัจจุบัน | 2 !พายุไซโคลนระดับ 2 | 095 !95 กม./ชม. (60 ไมล์/ชม.) | 983 !983 hPa (29.03 นิ้วปรอท) | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
สรุปฤดูกาล: 

| 10 ลูก | 29 กรกฎาคม – ปัจจุบัน |   | 185 กม./ชม. (115 ไมล์/ชม.) | 945 hPa (27.91 นิ้วปรอท) |   | ไม่ทราบ | 4 คน |  |
ดูเพิ่ม

รายชื่อฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก: 2558, 2559
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก: 2558, 2559
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก: 2558, 2559
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ: 2558, 2559
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้ พ.ศ. 2558-2559
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย พ.ศ. 2558-2559
แหล่งข้อมูลอื่น

องค์การอุตุนิยมวิทยาโลก
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาออสเตรเลีย
สำนักบริการอุตุนิยมวิทยาฟีจี เก็บถาวร 2015-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศูนย์บริการอุตุนิยมวิทยาแห่งนิวซีแลนด์
ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น เก็บถาวร 2010-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศิลปกรรมเมืองเพชร

เพชรบุรี เป็นเมืองเก่าแก่ที่มีความเจริญมานาน จึงพบงานสร้างสรรค์ที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะด้านศิลปกรรมอยู่มากมายหลายสาขา และเนื่องจากลักษณะทางสังคมของคนไทยสมัยก่อนผูกพันกับศาสนาพุทธที่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวทางใจ ดังนั้นวัดต่าง ๆ ในจังหวัดเพชรบุรีเป็นส่วนใหญ่ จึงเป็นเสมือนศูนย์รวมศิลปกรรมสาขาต่าง ๆ ที่งอกงาม ซึ่งเป็นผลจากฝีมือของชาวเพชรบุรีในยุคสมัยต่าง ๆ ที่ช่วยกันสร้างสรรค์ไว้และจรรโลงสืบต่อมา
ช่างสิบหมู่

วิชาที่เรียนกันสมัยก่อนมีอยู่มากมายหลายสาขา เช่น การเรียนหนังสือให้อ่านออก เขียนได้ การเรียนด้านตำราพิชัยสงคราม หรือจะเป็นทางช่าง ที่นี่ก็มีหลายแขนง ดังที่เรียกว่า “ ช่างสิบหมู่” ซึ่งหมายถึงหมู่ช่างศิลปะ เช่น ช่างกระจก ช่างไม้ ช่างแกะ ช่างเขียน ช่างทอง ช่างดอกไม้เพลิง ฯลฯ ช่างเมืองเพชรมักจะสร้างงานที่มีเอกลักษณ์ที่เป็นของตนเอง ดังนั้นผู้ที่มีความรู้เรื่องศิลปะถึงได้เรียกว่า เป็นสกุลช่างเมืองเพชร
สกุลช่างเมืองเพชร

ศิลปกรรมเมืองเพชร เป็นผลงานที่เกิดจากช่างพื้นบ้าน และได้พัฒนาทั้งระดับฝีมือ รูปแบบ เนื้อหา จนเป็นลักษณะเฉพาะของสกุลช่างเมืองเพชรบุรี และพร้อมกันนั้นก็ได้มีการถ่ายโอน ค้นคว้า ศึกษาวิธีการทางศิลปกรรมจากกลุ่มช่างต่าง ๆ อันได้แก่ สกุลช่างจากวัดต่าง ๆ เช่น กลุ่มช่างวัดใหญ่ กลุ่มช่างวัดพระทรง กลุ่มช่างวัดเกาะ กลุ่มช่างวัดยาง ฯลฯ