stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไชร์ (มิดเดิลเอิร์ธ)
แคว้นต่างๆ ในไชร์ > เวสต์ฟาร์ธิง

เขตตะวันตกเป็นเขตที่มีประชากรอยู่อย่างหนาแน่นที่สุด เป็นที่ตั้งของเมืองมิเคิลเดลวิง ทักโบโรห์ (อยู่ใน ตุ๊กแลนด์) และฮอบบิตัน
มิเคิลเดลวิง (Michel Delving) เป็นเมืองหลวงของแคว้นไชร์ ตั้งอยู่ที่ไวท์ดาวน์ ชื่อเมืองมีความหมายว่า "อุโมงค์ใหญ่"
การเลือกตั้งนายกเทศมนตรีของเมืองมิเคิลเดลวิงเป็นการเลือกตั้งเพียงอย่างเดียวที่มีในไชร์ โดยมีการเลือกตั้งทุกๆ เจ็ดปี
ฮอบบิตัน (Hobbiton) เป็นหมู่บ้านซึ่งเป็นที่ตั้งของ แบ๊กเอนด์ อันเป็นเนินสูงอยู่เหนือเขตแบ๊กช็อตโรว์ เป็นที่อยู่ของบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และ แซมไวส์ แกมจี ที่นี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นและจุดสุดท้ายของการผจญภัยในนิยายเรื่อง เดอะฮอบบิท และ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
บายวอเตอร์ (Bywater) เป็นหมู่บ้านที่อยู่ใกล้กับฮอบบิตัน ห่างออกไปทางตะวันออกเล็กน้อย เป็นที่ตั้งของโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงโด่งดังสองแห่งคือ 'กรีนดราก้อน' และ 'ไอวี่บุช' หมู่บ้านนี้ยังเป็นสถานที่เกิด การรบที่บายวอเตอร์ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ปีที่ 3019 ของยุคที่สาม
แคว้นต่างๆ ในไชร์ > เซาธ์ฟาร์ธิง

เป็นเขตชนบทอันอุดมสมบูรณ์ เป็นที่ตั้งของเมืองแกมวิช (ซึ่งเป็นถิ่นเดิมของตระกูลแกมจี), คอตตอน และลองบอททอม เป็นเขตผลิตยาสูบที่มีชื่อเสียง เนื่องจากอยู่ในภูมิอากาศอันอบอุ่น
ลองบอททอม มีความหมายว่า "หุบเขายาว" ค้นพบโดย โทโบลด์ ฮอร์นโบลเวอร์ พร้อมกันกับการค้นพบต้นยาสูบในปีที่ 2670 ของยุคที่สาม ต่อมาท้องถิ่นนี้จึงมีผู้คนมาตั้งถิ่นฐานเนื่องมาจากความสำเร็จอย่างสูงของอุตสาหกรรมยาสูบ
หนองโอเวอร์บอร์น หนองน้ำเฉอะแฉะทางชายฝั่งตะวันตกของแม่น้ำบารันดูอิน ตรงบริเวณตรงข้ามจุดที่แม่น้ำวิทธีวินเดิลไหลมาบรรจบกับบารันดูอิน มีแม่น้ำไชร์บอร์นไหลผ่านกึ่งกลางหนองน้ำลงไปสู่บารันดูอินทางด้านใต้ของเฮย์เซนด์
ซาร์นฟอร์ด แก่งหินในแม่น้ำบารันดูอิน บริเวณชายเขตแดนใต้สุดของไชร์ มีถนนตัดจากมิเคิลเดลวิงผ่านแก่งหินนี้ ไปบรรจบกับถนนกรีนเวย์ไกลออกไปทางใต้ ถนนนี้เป็นเส้นทางที่ภูตแหวนใช้เดินทางเข้าสู่ไชร์ ในช่วงติดตามไล่ล่าเอกธำมรงค์
แคว้นต่างๆ ในไชร์ > อีสต์ฟาร์ธิง

ชายแดนตะวันออกของอีสต์ฟาร์ธิงบรรจบกับบั๊คแลนด์ เป็นที่ตั้งเมืองฟร็อกมอร์ทัน วิทเฟอร์โรว์ และเขตเกษตรกรรมของมาริช แต่เดิมเขตอีสต์ฟาร์ธิงนี้อยู่ในความปกครองของตระกูลโอลด์บั๊ค แม้ต่อมาจะเปลี่ยนมาเป็นตระกูลแบรนดี้บั๊คแล้ว พลเมืองในอีสต์ฟาร์ธิงยังเชื่อฟังพวกแบรนดี้บั๊คมากเสียกว่าเธนหรือนายกเทศมนตรีของไชร์เสียอีก
สต๊อก เป็นที่ตั้งของโรงเตี๊ยม 'โกลเด้นเพิร์ช' ซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือว่ามีเบียร์รสเลิศ
เยล เป็นพื้นที่ราบลุ่มต่ำอยู่ทางฝั่งเหนือของถนนที่ตัดจากสต๊อกมุ่งตะวันตกไปยังทักโบโรห์ มีคนอยู่อาศัยเพียงเบาบาง ในแผนที่ที่ปรากฏในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ระบุที่ตั้งสถานที่ในเขตนี้อยู่เพียงแห่งเดียวเท่านั้น ชื่อ 'เยล' ไม่ใช่ภาษาฮอบบิท แต่มาจากคำในภาษาเวลช์ ซึ่งหมายถึง 'พื้นที่อุดมสมบูรณ์ทางเหนือ' เป็นไปได้ว่าชาวฮอบบิทผู้ตั้งชื่อดินแดนนี้มีการติดต่อกับคนแปลกหน้าจากถิ่นอื่น เชื่อว่าเป็นพวกดันแลนด์
มาริช ชื่อพื้นที่เกษตรกรรมกว้างใหญ่อันอุดมสมบูรณ์ในเขตอีสต์ฟาร์ธิง เชื่อว่าเป็นที่ที่ตระกูลโอลด์บั๊คอาศัยอยู่แต่ก่อน ก่อนที่ กอร์เฮนแดด โอลด์บั๊ค จะพาครอบครัวอพยพข้ามแม่น้ำแบรนดี้ไวน์ไปทางฟากตะวันออก แล้วเปลี่ยนนามสกุลของพวกเขา ชาวนาแม็กกอต อาศัยอยู่ในเขตนี้ที่ บัมเฟอร์ลอง
สการี่ เป็นหมู่บ้านในตอนเหนือของเขตอีสต์ฟาร์ธิง ตั้งอยู่ด้านใต้ของเชิงเขาสการี่ มีถนนตัดจากสการี่ลงมาทางใต้จนข้ามแม่น้ำที่บัดจ์ฟอร์ด แล้วไปบรรจบกับถนนสายตะวันออกที่วิทเฟอร์โรว์ ทางฟากตะวันออกของสการี่เป็นเหมืองหิน ในยุคสงครามแหวน เหมืองหินเหล่านี้ใช้เป็นสถานที่เก็บตุนเสบียงของพวกมนุษย์ หลังจากเสร็จศึกไชร์ พวกฮอบบิทจึงได้ใช้เสบียงจากที่นี่สำหรับการเฉลิมฉลองเทศกาลยูล
แคว้นต่างๆ ในไชร์ > บั๊กแลนด์

บั๊กแลนด์อยู่นอกพื้นที่อาณาจักรของไชร์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำบารันดูอิน เลยจากอีสต์ฟาร์ธิงออกไปอีก เป็นเขตกันชนระหว่างไชร์ กับ ป่าดึกดำบรรพ์ ครั้นถึงช่วงหลังจากยุคสงครามแหวน กษัตริย์เอเลสซาร์จึงพระราชทานดินแดนนี้ให้เป็นอาณาเขตของไชร์อย่างเป็นทางการ
บั๊กแลนด์อยู่ในความปกครองของชาวตระกูลแบรนดี้บั๊ก ซึ่งเคยเป็นเธนของไชร์มาก่อน ก่อนจะอพยพออกมาตั้งเขตแคว้นของตนใหม่นอกเขตไชร์ ศูนย์กลางของบั๊กแลนด์อยู่ที่ แบรนดี้ฮอลล์ ซึ่งเป็นที่ตั้งคฤหาสน์ของประมุขแห่งบั๊กแลนด์
ไซเบอร์สควอตติง

ไซเบอร์สควอตติง (อังกฤษ: cybersquatting) เป็นการจดทะเบียนชื่อโดเมนโดยใช้ชื่อทางการค้า หรือเครื่องหมายการค้าที่มีเจ้าของซึ่งมีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จัก เอามาไว้ขายต่อให้บุคคลหรือบริษัทที่ต้องการใช้ ซึ่งอาจเป็นเจ้าของชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าก็ได้ ในราคาที่สูงโดยมิชอบด้วยกฎหมาย ทั้งที่ตนไม่มีสิทธิหรือไม่เกี่ยวข้องกับชื่อทางการค้านั้น เพื่อแสวงหาประโยชน์หรือผลกำไรจากความนิยมของเครื่องหมายการค้า
ดูเพิ่ม

ดีเอ็นเอส
ยูอาร์แอล
โดเมนระดับบนสุด
ไซเลนต์ฮิลล์ (วิดีโอเกม)

| ไซเลนต์ฮิลล์ |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: โคนามิคอมพิวเตอร์เอนเตอร์เทนเมนต์โตเกียว
ผู้จัดจำหน่าย: โคนามิ
กำกับ: เคอิชิโระ โทะยะมะ
อำนวยการผลิต: โกะโซะ คิทะโอะ
โปรแกรมเมอร์: Hiroyuki Owaku 
ศิลปิน: Masahiro Ito 
เขียนบท: เคอิชิโระ โทะยะมะ
แต่งเพลง: อะคิระ ยะมะโอะกะ
ชุด: ไซเลนต์ฮิลล์
เครื่องเล่น: เพลย์สเตชัน
วางจำหน่าย: NA: January 31, 1999 EU: February 24, 1999 JP: March 4, 1999
แนว: สยองขวัญเอาชีวิตรอด
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว
ไซเลนต์ฮิลล์ (อังกฤษ: Silent Hill) เป็นวิดีโอเกมแนวสยองขวัญเอาชีวิตรอดสำหรับเครื่องเล่นเพลย์สเตชัน จำหน่ายโดยโคนามิ และพัฒนาโดยทีมไซเลนต์ จากโคนามิคอมพิวเตอร์เอนเตอร์เทนเมนต์โตเกียว เกมภาคแรกของเกมชุดไซเลนต์ฮิลล์นี้ออกจำหน่ายในอเมริกาเหนือในเดือนมกราคม ค.ศ. 1999 และในญี่ปุ่นและยุโรปภายหลังในปีเดียวกัน ไซเลนต์ฮิลล์ใช้มุมมองบุคคลที่สามและสิ่งแวดล้อมสามมิติเรียลไทม์ นักพัฒนาเกมใช้หมอกและความมืดเพื่อทำให้กราฟิกดูหมองมัวเนื่องจากข้อจำกัดของฮาร์ดแวร์ เกมนี้แตกต่างจากเกมสยองขวัญเอาชีวิตรอดก่อนหน้านี้ที่เน้นตัวเอกที่ต้องฝึกฝนการต่อสู้ แต่ตัวละครผู้เล่นในเกมไซเลนต์ฮิลล์เป็น "คนธรรมดาทั่วไป" (everyman)
เกมเล่าเรื่องเกี่ยวกับแฮร์รี เมสัน ขณะตามหาลูกสาวบุญธรรมที่หายตัวไปในเมืองอเมริกันสมมุติของไซเลนต์ฮิลล์ เขาประสบกับลัทธิบูชาที่ทำพิธีฟื้นคืนชีพเทพเจ้า เขาค้นพบจุดกำเนิดที่แท้จริง เกมมีฉากจบห้าแบบ ขึ้นกับการกระทำของผู้เล่น รวมถึงฉากจบแบบตลกขบขันหนึ่งแบบ
ไซเลนต์ฮิลล์ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีจากนักวิจารณ์หลังจากออกจำหน่าย และประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ ถือว่าเป็นเกมที่นิยามเกมสยองขวัญเอาชีวิตรอด แยกตัวจาภาพยนตร์สยองขวัญเกรดบีไปเป็นรูปแบบสยองขวัญเชิงจิตวิทยาที่เน้นบรรยากาศ มีการนำไซเลนต์ฮิลล์ไปสร้างใหม่ในหลายรูปแบบ เช่น วิชวลโนเวลในปี ค.ศ. 2001 ภาพยนตร์เมืองห่าผีในปี ค.ศ. 2006 และเกมที่เล่าเรื่องใหม่ในชื่อ ไซเลนต์ฮิลล์: แชตเทอด์เมมโมรีส์ เกมมีภาคต่อคือ ไซเลนต์ฮิลล์ 2 ในปี ค.ศ. 2001
ไซมอน เพกก์

| ไซมอน เพ็กก์ |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1970-02-14) 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970 (54 ปี) ไซมอน จอห์น เบ็คกิงแฮม
อาชีพ: นักแสดงตลก, นักเขียน, โปรดิวเซอร์, นักร้อง, ผู้กำกับ
ปีที่แสดง: 1995 - ปัจจุบัน
ไซมอน เพกก์ (อังกฤษ: Simon Pegg) เกิดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970 ที่เมืองกลอสเตอร์เชอร์ ประเทศอังกฤษ เป็นนักแสดงและผู้กำกับชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักในฐานะผู้แสดงเรื่อง Shaun of the Dead, Hot Fuzz แล้วยังได้แสดงในบทของมอนต์โกเมอรี สกอตต์ ใน สตาร์ เทรค สงครามพิฆาตจักรวาล
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| Year | Title | Role | Notes |
| --- | --- | --- | --- |
| 1995 | Six Pairs of Pants | Various Characters | Writer 3 episodes |
| 1995–1998 | Faith in the Future | Jools | 15 episodes |
| 1996 | Asylum | Simon | Writer 6 episodes |
| 1997 | I'm Alan Partridge | Steve Bennett | Episode: "Watership Alan" |
| 1997 | We Know Where You Live | Various Characters | 12 episodes |
| 1998 | Is It Bill Bailey? | Various Characters | 6 episodes |
| 1998–2002 | Big Train | Various Characters | Writer 12 episodes |
| 1999 | Tube Tales | Clerk | Segment: "Steal Away" |
| 1999 | Hippies | Ray Purbbs | 6 episodes |
| 1999–2001 | Spaced | Tim Bisley | Co-writer 14 episodes |
| 2000 | Randall & Hopkirk | Justin Pope | Episode: "Paranoia" |
| 2001 | Brass Eye | Gerard Chote | Episode: "Paedophilia Special" |
| 2001 | Band of Brothers | First Sergeant William Evans | 2 episodes |
| 2001 | Dr. Terrible's House of Horrible | Angus | Episode: "Curse of the Blood of the Lizard of Doom" |
| 2002 | Look Around You | Sleeping Queen's Guard | Episode: "Maths" |
| 2002 | Linda Green | Jay | Episode: "Dark Side of the Moon" |
| 2004 | Black Books | Evan | Episode: "Manny Come Home" |
| 2004 | I Am Not an Animal | Kieron (voice) | 6 episodes |
| 2005 | Look Around You | Handsome Man | Episode: "Health" |
| 2005 | Doctor Who | The Editor | Episode: "The Long Game" |
| 2005 | Doctor Who Confidential | Narrator | Documentary series |
| 2009 | Robot Chicken | Various voices | 2 episodes |
| 2012 | Star Wars: The Clone Wars | Dengar (voice) | Episode: "Bounty" |
| 2012–2014 | Phineas and Ferb | Various voices | 4 episodes |
| 2013 | Randy Cunningham: 9th Grade Ninja | Pitch Kickham (voice) | Episode: "The McHugger Games/McFreaks" |
| 2013 | Mob City | Hecky Nash | 2 episodes |
ผลงาน > Video games

| Year | Title | Role |
| --- | --- | --- |
| 2010 | Fable III | Ben Finn (voice) |
| 2011 | Spare Parts | Con-Rad (voice) |
| 2013 | Star Trek | Montgomery "Scotty" Scott (voice) |
ผลงาน > ภาพยนตร์

| Year | Title | Role | Notes |
| --- | --- | --- | --- |
| 1998 | Live from the Lighthouse | Robert Jobson | Television film |
| 1999 | Tube Tales | Clerk | Segment: "Steal Away" |
| 1999 | Guest House Paradiso | Mr. Nice |  |
| 2001 | The Parole Officer | Deflated Husband |  |
| 2002 | 24 Hour Party People | Paul Morley |  |
| 2003 | Final Demand | Colin Taylor | Television film |
| 2004 | Sex & Lies | Radio DJ | Television film |
| 2004 | Shaun of the Dead | Shaun Riley | Co-writer |
| 2005 | Spider-Plant Man | Frank Matters | Television film |
| 2005 | The League of Gentlemen's Apocalypse | Peter Cow |  |
| 2005 | Land of the Dead | Photo Booth Zombie | Cameo |
| 2006 | Mission: Impossible III | Benji Dunn |  |
| 2006 | Big Nothing | Gus |  |
| 2006 | Free Jimmy | Odd (voice) | Writer of the English version |
| 2007 | Grindhouse | Cannibal | Segment: "Don't" |
| 2007 | The Good Night | Paul |  |
| 2007 | Hot Fuzz | PC/Sergeant/Inspector Nicholas Angel | Co-writer |
| 2007 | Run Fatboy Run | Dennis Doyle | Co-writer |
| 2007 | Diary of the Dead | Newsreader (voice) | Cameo |
| 2008 | How to Lose Friends and Alienate People | Sidney Young |  |
| 2009 | Star Trek | Montgomery "Scotty" Scott |  |
| 2009 | Ice Age: Dawn of the Dinosaurs | Buck (voice) |  |
| 2010 | Burke and Hare | William Burke |  |
| 2010 | The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader | Reepicheep (voice) |  |
| 2011 | Paul | Graeme Willy | Co-writer |
| 2011 | Scrat's Continental Crack-up | Buck (voice) | Short film |
| 2011 | The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn | Thompson |  |
| 2011 | Mission: Impossible – Ghost Protocol | Benji Dunn |  |
| 2011 | The Death and Return of Superman | John Landis | Short film |
| 2012 | Room on the Broom | Narrator | Television film |
| 2012 | A Fantastic Fear of Everything | Jack | Executive producer |
| 2013 | Star Trek Into Darkness | Montgomery "Scotty" Scott |  |
| 2013 | The World's End | Gary King | Co-writer, executive producer |
| 2014 | Cuban Fury | Mondeo Driver | Uncredited cameo |
| 2014 | Hector and the Search for Happiness | Hector |  |
| 2014 | Kill Me Three Times | Charlie Wolfe |  |
| 2014 | The Boxtrolls | Hebert Trubshaw (voice) |  |
| 2015 | Man Up | Jack |  |
| 2015 | Mission: Impossible – Rogue Nation | Benji Dunn |  |
| 2015 | Absolutely Anything | Neil Clarke | Post-production |
| 2015 | Star Wars: The Force Awakens | TBA | Post-production |
| 2016 | Star Trek Beyond | Montgomery "Scotty" Scott | Filming, also co-writer |
| 2018 | Mission: Impossible – Fallout | Benji Dunn |  |
ผลงาน > วิดีโอเกม

| ปี | เกม | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2010 | Fable III | Ben Finn |
ไซเอินซ์

ปกของวารสาร"ไซเอินซ์"ฉบับแรกในปี 1880
ไซเอินซ์ (อังกฤษ: Science) เป็นวารสารวิชาการของสมาคมอเมริกันเพื่อความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ (AAAS) จัดว่าเป็นวารสารวิชาการระดับชั้นนำระดับโลกทางด้านวิทยาศาสตร์ มีการทบทวนงานวิจัย (peer review) ก่อนที่จะได้รับการตีพิมพ์ วารสารไซเอินซ์นี้เริ่มเผยแพร่บทความครั้งแรกในปี ค.ศ. 1880 และปัจจุบันเผยแพร่บทความออกมาเป็นประจำทุกสัปดาห์โดยมีผู้ติดตามกว่า 130,000 สำนัก หรือประมาณได้ว่ามีผู้ติดตามเป็นประจำราว 570,400 คน
จุดประสงค์หลักของวารสารวิชาการนี้คือการเผยแพร่งานวิจัยที่มีความคิดริเริ่ม รวมถึงบททบทวนงานวิจัย แต่วารสารนี้ยังได้เผยแพร่เนื้อข่าวที่เกี่ยวข้องกับวงการวิทยาศาสตร์ รวมถึงนโยบายทางด้านวิทยาศาสตร์ และเรื่องราวที่มีผลกระทบกับวงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอีกด้วย วารสารวิชาการไซเอินซ์นี้เผยแพร่บทความในหลากหลายสาขาเช่นเดียวกับวารสารเนเจอร์ ไม่ได้เจาะจงเฉพาะสาขาใดสาขาหนึ่งเท่านั้น โดยในปี ค.ศ. 2014 นั้น มีปัจจัยผลกระทบอยู่ที่ 33.611
การแข่งขันเพื่อตีพิมพ์ในวารสารไซเอินซ์นี้ถือว่าเข้มข้นมาก บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องเป็นบทความที่ได้รับความสนใจสูงและสามารถนำไปต่อยอดเพื่อความก้าวหน้าของงานวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์ได้จริง ทำให้มีบทความที่บรรณาธิการยอมรับให้ตีพิมพ์ในวารสารเพียงแค่ร้อยละ 10 เท่านั้นของบทความที่ส่งเข้ามาทั้งหมด
สำนักงานใหญ่ของวารสารไซเอินซ์อยู่ที่นครวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา โดยมีสำนักงานสาขาอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ
โทรทัศน์ภาคพื้นดิน

เสาอากาศแบบ "หนวดกุ้ง" ในร่ม มักใช้สำหรับการรับสัญญาณโทรทัศน์ภาคพื้นดิน
โทรทัศน์ภาคพื้นดิน (อังกฤษ: Terrestrial television) เป็นประเภทของการออกอากาศโทรทัศน์ที่สัญญาณโทรทัศน์ถูกส่งโดยคลื่นวิทยุจากเครื่องส่งสัญญาณภาคพื้นดิน (บนพื้นโลก) ของสถานีโทรทัศน์ ไปยังเครื่องรับโทรทัศน์ที่มีสายอากาศ คำว่า ภาคพื้นดิน นั้น พบได้ทั่วไปในทวีปยุโรปและแถบลาตินอเมริกา ในขณะที่ในสหรัฐจะเรียกว่า โทรทัศน์ออกอากาศ หรือ โทรทัศน์ผ่านเสาอากาศ (อังกฤษ: Over-the-air television; ชื่อย่อ: OTA) คำว่า "ภาคพื้นดิน" ใช้เพื่อแยกความแตกต่างของการออกอากาศโทรทัศน์ประเภทนี้จากเทคโนโลยีที่ใหม่กว่า เช่น โทรทัศน์ผ่านดาวเทียม (การออกอากาศผ่านดาวเทียมโดยตรง หรือ DBS) ซึ่งสัญญาณโทรทัศน์จะถูกส่งไปยังเครื่องรับจากดาวเทียม, โทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล ซึ่งสัญญาณจะถูกส่งไปยังเครื่องรับผ่านสายเคเบิล และไอพีทีวี ซึ่งรับสัญญาณผ่านทางอินเทอร์เน็ตสตรีม หรือบนเครือข่ายที่ใช้อินเทอร์เน็ตโพรโทคอล สถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินจะออกอากาศทางช่องโทรทัศน์ที่มีความถี่ระหว่าง 52 ถึง 600 เมกะเฮิรตซ์ ในย่านความถี่ VHF และ UHF เนื่องจากคลื่นวิทยุในแถบเหล่านี้เคลื่อนที่ตามแนวสายตา การรับสัญญาณจะถูกจำกัดด้วยขอบภาพที่มองเห็นได้ในระยะทาง 40-60 ไมล์ (64-97 กิโลเมตร)
โทรทัศน์ภาคพื้นดินเป็นเทคโนโลยีแรกที่ใช้ในการออกอากาศโทรทัศน์ บีบีซีเริ่มออกอากาศในปี ค.ศ. 1929 และในปี ค.ศ. 1930 สถานีวิทยุหลายแห่งมีผังรายการสำหรับทดลองออกอากาศทางโทรทัศน์เป็นประจำ อย่างไรก็ตาม ระบบการทดลองในช่วงต้นเหล่านี้ยังมีคุณภาพของภาพไม่เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของประชาชน เนื่องจากเทคโนโลยีโทรทัศน์เครื่องกล และโทรทัศน์ก็ไม่แพร่หลาย จนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยการกำเนิดของเทคโนโลยีโทรทัศน์สแกนอิเล็กทรอนิกส์ ธุรกิจการออกอากาศทางโทรทัศน์เป็นไปตามรูปแบบของเครือข่ายวิทยุ กับสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นในเมืองที่มีเครือข่ายโทรทัศน์ ทั้งเชิงพาณิชย์ (ในสหรัฐ) หรือควบคุมโดยรัฐบาล (ในยุโรป) เพื่อให้บริการเนื้อหา การออกอากาศทางโทรทัศน์มีสีดำและสีขาวจนกระทั่งเปลี่ยนเป็นโทรทัศน์สีในช่วงทศวรรษ 1950 และ1960
ไม่มีวิธีอื่นในการส่งสัญญาณโทรทัศน์ จนกระทั่งทศวรรษ 1950 ซึ่งเป็นมีจุดเริ่มต้นของโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิลและระบบเสาอากาศโทรทัศน์ชุมชน (CATV) โดยระบบเสาอากาศโทรทัศน์ชุมชนนั้น ในตอนแรกมีเพียงสัญญาณออกอากาศภาคพื้นดินอีกครั้งเท่านั้น ด้วยการนำมาใช้สายเคเบิลอย่างกว้างขวางทั่วสหรัฐในทศวรรษ 1970 และ 1980 การรับชมโทรทัศน์ภาคพื้นดินจึงเริ่มลดลง ในปี ค.ศ. 2018 คาดว่ามีเพียงประมาณ 14% ของครัวเรือนสหรัฐเท่านั้นที่ยังคงใช้ใช้เสาอากาศอยู่ อย่างไรก็ตาม ในภูมิภาคอื่น ๆ โทรทัศน์ภาคพื้นดิน ยังคงเป็นวิธีการรับสัญญาณโทรทัศน์ที่คนส่วนใหญ่ต้องการอยู่ และมีการประเมินโดยดีลอยต์ทูชโทมัตสุในปี 2020 พบว่า มีอย่างน้อย 1.6 พันล้านคนในโลก ที่รับสัญญาณโทรทัศน์ผ่านโทรทัศน์ภาคพื้นดิน และประเทศที่รับชมโทรทัศน์ภาคพื้นดินที่ใหญ่ที่สุดคือประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งมีผู้ชมทั้งหมด 250 ล้านคน
โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบแอนะล็อก > ทวีปยุโรป

หลังจากการประชุม ST61 ความถี่ยูเอชเอฟถูกใช้ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1964 ด้วยการแนะนำของช่องบีบีซีทู และช่องวีเอชเอฟถูกเก็บไว้ในระบบเก่า 405 เส้น ในขณะที่ยูเอชเอฟใช้สำหรับการออกอากาศในระบบ 625 เส้น (ซึ่งภายหลังใช้สีแพล) การแพร่ภาพโทรทัศน์ในระบบ 405 เส้น ยังคงดำเนินต่อไปหลังจากมีการเปิดตัวรายการบนโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบแอนะล็อก 4 รายการในย่านความถี่ยูเอชเอฟ จนกระทั่งเครื่องส่งสัญญาณ 405 เส้นเครื่องสุดท้ายปิดใช้งานในวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1985 วีเอชเอฟในย่านความถี่ระดับ 3 ถูกใช้ในประเทศอื่น ๆ ทั่วยุโรปเพื่อออกอากาศสีแพล จนกระทั่งมีการวางแผนและทำการเปลี่ยนผ่านสู่โทรทัศน์ระบบดิจิทัล
ความสำเร็จของทีวีแอนะล็อกทั่วยุโรปแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ แม้ว่าแต่ละประเทศจะมีสิทธิ์ในการใช้ความถี่จำนวนหนึ่งตามแผน ST61 แต่ก็ไม่ได้เปิดให้บริการทั้งหมด
โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบแอนะล็อก > สหรัฐ

ในปี ค.ศ. 1941 มาตรฐานเอ็นทีเอสซีตัวแรกถูกนำเสนอขึ้นโดยคณะกรรมการระบบโทรทัศน์แห่งชาติ มาตรฐานนี้กำหนดรูปแบบการส่งสัญญาณสำหรับภาพขาวดำที่มีความละเอียดในแนวตั้ง 525 เส้นที่ 60 ฟิลด์ต่อวินาที ในช่วงต้นทศวรรษ 1950 มาตรฐานนี้ถูกแทนที่ด้วยมาตรฐานที่เข้ากันได้ย้อนหลังสำหรับโทรทัศน์สี มาตรฐานเอ็นทีเอสซีนั้นถูกใช้กับทีวีแอนะล็อกเฉพาะในสหรัฐและประเทศญี่ปุ่น จนกระทั่งมีการเปิดตัวโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล ถึงแม้ปัจจุบัน ประเทศเม็กซิโกได้ยุติการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกทั้งหมด รวมถึงสหรัฐและประเทศแคนาดาได้ปิดสถานีโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกเกือบทั้งหมดไปแล้ว แต่มาตรฐานเอ็นทีเอสซียังคงถูกใช้ในกลุ่มประเทศแถบลาตินอเมริกา ในขณะที่ทดสอบแพลตฟอร์มทีวีดิจิทัลของพวกเขา
ในช่วงปลายยุค 90 และต้นยุค 2000 คณะกรรมการระบบโทรทัศน์ขั้นสูงพัฒนามาตรฐานเอทีเอสซีขึ้น สำหรับใช้ในการส่งสัญญาณทีวีดิจิทัลความละเอียดสูง ในที่สุดมาตรฐานนี้ก็ถูกนำไปใช้ในหลาย ๆ รัฐในสหรัฐ รวมถึงประเทศแคนาดา สาธารณรัฐโดมินิกัน ประเทศเม็กซิโก ประเทศเอลซัลวาดอร์ ประเทศกัวเตมาลา และประเทศฮอนดูรัส อย่างไรก็ตาม 3 ประเทศสุดท้ายทิ้งระบบนี้ไว้ในความโปรดปรานของบริการออกอากาศภาคพื้นดินแบบรวมระหว่างประเทศ
โทรทัศน์ภาคพื้นดินในทวีปอเมริกาทำงานบนช่องสัญญาณแอนะล็อก 2 ถึง 6 (VHF ย่านความถี่ต่ำ 54 - 88 MHz หรือที่รู้จักกันในชื่อ ย่านความถี่ระดับ 1 ในยุโรป), 7 ถึง 13 (VHF ย่านความถี่สูง 174 ถึง 216 MHz หรือที่รู้จักในชื่อ ย่านความถี่ที่ 3) และ 14 ถึง 51 (ย่านความถี่โทรทัศน์ UHF 470 ถึง 698 MHz หรือที่รู้จักในชื่อ ย่านความถี่ที่ 4-5) ต่างจากการส่งสัญญาณแบบแอนาล็อกของหมายเลขช่องในมาตรฐาน ATSC ซึ่งไม่สอดคล้องกับความถี่วิทยุ แต่จะมีการกำหนดช่องเสมือน สำหรับเป็นส่วนหนึ่งของข้อมูลอภิพันธุ์สำหรับเอทีเอสซีสตรีม เพื่อให้สถานีโทรทัศน์สามารถส่งผ่านความถี่ใด ๆ ก็ได้ แต่ยังคงแสดงหมายเลขช่องเดียวกัน นอกจากนี้เครื่องรับและส่งสัญญาณโทรทัศน์สำหรับออกอากาศฟรี สามารถนำมาใช้ใหม่เพื่อกระจายสัญญาณโทรทัศน์ภาคพื้นดินโดยใช้ช่องสัญญาณที่ไม่ได้ใช้เพื่อให้ครอบคลุมพื้นที่ที่มีการรับสัญญาณเล็กน้อย
ช่องโทรทัศน์ระบบแอนะล็อก 2-6, 7-13 และ 14-51 ใช้เฉพาะสำหรับสถานีวิทยุกระจายเสียงกำลังต่ำในสหรัฐ ช่อง 52-69 ยังคงใช้งานโดยสถานีที่มีอยู่บางสถานี แต่ช่องเหล่านี้จะต้องว่างหาก บริษัทโทรคมนาคมแจ้งให้สถานียกเลิกคลื่นสัญญาณนั้น โดยในแผน สัญญาณโทรทัศน์ออกอากาศจะถูกส่งด้วยโพลาไรซ์แนวนอน
โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบแอนะล็อก > ทวีปเอเชีย

การออกอากาศทางโทรทัศน์ภาคพื้นดินในทวีปเอเชียเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1939 ในประเทศญี่ปุ่น ผ่านการทดลองที่ดำเนินการโดยสถาบันเทคโนโลยีการกระจายเสียงของเอ็นเอชเค อย่างไรก็ตาม การทดลองเหล่านี้ต้องหยุดชะงักลงกะทันหันจากการเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สองในมหาสมุทรแปซิฟิก วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1953 ช่องเอ็นเอชเคเจเนอรัลทีวีเริ่มออกอากาศ เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1953 บรรษัทเครือข่ายนิปปงเทเลวิ เปิดตัวนิปปงเทเลวิ สถานีโทรทัศน์เชิงพาณิชย์แห่งแรกในเอเชีย ในประเทศฟิลิปปินส์ ระบบการแพร่ภาพกระจายเสียงอัลโต (ปัจจุบันคือ เอบีเอส-ซีบีเอ็น คอร์ปอเรชั่น) ได้เปิดตัวสถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินเชิงพาณิชย์แห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คือ ดีแซคทีวี เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1953 โดยความช่วยเหลือของบริษัทวิทยุแห่งสหรัฐ (RCA)
โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบแอนะล็อก > ประเทศไทย

บทความหลัก: โทรทัศน์ในประเทศไทย
ในประเทศไทยเคยมีความพยายามในการจัดตั้งกิจการโทรทัศน์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2474 โดยติดต่อเพื่อขอความช่วยเหลือในการจัดหาอุปกรณ์โทรทัศน์ แต่ถูกยกเลิกไปหลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ต่อมาในปี พ.ศ. 2493 ได้มีการนำเสนอโครงการจัดตั้งวิทยุโทรภาพแก่สภาผู้แทนราษฎร แต่ถูกตีตก จากนั้นก็เริ่มมีการแพร่ภาพโทรทัศน์ในไทยครั้งแรกในการแสดงของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 ทำให้สื่อมวลชนได้นำเสนอโทรทัศน์ในเวลาต่อมา ก่อนที่ 3 ปีต่อมาจะเริ่มออกอากาศเชิงพาณิชย์ของสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของไทย ในระบบวีเอชเอฟ 525 เส้น 30 อัตราภาพ ภาพขาวดำ ทางช่องสัญญาณที่ 4 ภายใต้ชื่อ สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม (ปัจจุบันคือ ช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี) ต่อมาในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ได้เริ่มออกอากาศสถานีโทรทัศน์สีช่องแรกของไทย ด้วยระบบแพร่ภาพ 625 เส้น 25 อัตราภาพ ภายใต้ชื่อ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 (ปัจจุบันคือช่อง 7 เอชดี)
แต่เนื่องจากสถานีโทรทัศน์ส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐบาล เพราะสถานีโทรทัศน์ที่เอกชนดำเนินงานก็มีการทำสัมปทานกับหน่วยงานภาครัฐ ทำให้ประชาชนเชื่อว่ามีการที่รัฐบาลใช้อำนาจบิดเบือนข้อมูลข่าวสารในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ และประชาชนไม่ได้รับรู้ความจริงที่เกิดขึ้นของเหตุการณ์ดังกล่าว รัฐบาลชุดต่อมาจึงเปิดประมูลสัมปทานการดำเนินงานสถานีโทรทัศน์เสรีขึ้น เป็นสถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟแห่งแรกของไทย ภายใต้ชื่อ สถานีโทรทัศน์ไอทีวี (ปัจจุบันคือสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส) จากนั้นในปี พ.ศ. 2556 กสทช. ได้เริ่มประมูลโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล และออกอากาศเชิงพาณิชย์ในช่วงกลางปี พ.ศ. 2557 สถานีโทรทัศน์ทั้ง 6 ช่องเดิมจึงได้เริ่มยุติการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 ก่อนจะยุติออกอากาศในช่องส่วนใหญ่ในช่วงกลางปี พ.ศ. 2561 ยกเว้นสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ที่ติดสัญญาสัมปทานกับ บมจ.อสมท และยุติการออกอากาศอย่างสมบูรณ์ในเวลา 00:01 น. ของวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2563 รวมระยะเวลาในการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกในประเทศไทยทั้งสิ้น 64 ปี 9 เดือน 1 วัน
โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล

บทความหลัก: โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล
ในช่วงกลางทศวรรษ 1990 ความสนใจในโทรทัศน์ระบบดิจิทัลทั่วยุโรปเกิดขึ้นจากการที่การประชุมการบริหารไปรษณีย์และโทรคมนาคมแห่งยุโรป จัดการประชุม "เชสเตอร์ '97'" เพื่อตกลงกันถึงวิธีการบรรจุการออกอากาศโทรทัศน์ระบบดิจิทัลลงในแผนความถี่ ST61
การเปิดตัวโทรทัศน์ภาคพื้นดินดิจิทัลในปลายยุค 90 และต้นศตวรรษที่ 21 ทำให้สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศเรียกประชุมวิทยุคมนาคมระดับภูมิภาคเพื่อยกเลิกแผน ST61 และวางแผนใหม่สำหรับการออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลระบบเดียวทั่วประเทศ
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2005 สหภาพยุโรปตัดสินใจยุติการออกอากาศทีวีแอนะล็อกทั้งหมดภายในปี ค.ศ. 2012 และเปลี่ยนผ่านสู่ระบบดิจิทัล (ประเทศในสหภาพยุโรปทั้งหมดได้ตกลงใช้ DVB-T) เนเธอร์แลนด์ได้เสร็จสิ้นการเปลี่ยนผ่านในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2006 และประเทศสมาชิกสหภาพยุโรปบางประเทศตัดสินใจที่จะเสร็จสิ้นการเปลี่ยนแปลงอย่างเร็วที่สุดในปี ค.ศ. 2008 (ประเทศสวีเดน) และ ค.ศ. 2009 (ประเทศเดนมาร์ก) ขณะที่สหราชอาณาจักรเริ่มปิดการออกอากาศแบบแอนะล็อกในส่วนภูมิภาคในปลายปี ค.ศ. 2007 แต่แล้วเสร็จทั่วประเทศในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 2012 ส่วนประเทศนอร์เวย์หยุดส่งสัญญาณโทรทัศน์แอนะล็อกในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2009 แต่มี 2 ประเทศสมาชิก (ไม่ได้ระบุไว้ในประกาศ) ได้แสดงความกังวลว่าพวกเขาอาจไม่สามารถดำเนินการเปลี่ยนแปลงได้ภายในปี ค.ศ. 2012 เนื่องจากข้อจำกัดทางเทคนิค ส่วนประเทศสมาชิกของสหภาพยุโรปที่เหลือได้หยุดการส่งสัญญาณโทรทัศน์แบบแอนะล็อกภายในสิ้นปี ค.ศ. 2012
หลายประเทศกำลังพัฒนาและประเมินผลของทีวีดิจิทัล
ออสเตรเลียใช้มาตรฐาน DVB-T และหน่วยงานกำกับดูแลอุตสาหกรรมของรัฐบาล ฝ่ายโทรคมนาคมและสื่อของออสเตรเลียได้รับคำสั่งว่าการออกอากาศแบบแอนะล็อกทั้งหมดจะยุติลงภายในปี ค.ศ. 2012 การเปลี่ยนผ่านสู่โทรทัศน์ระบบดิจิทัลตามคำสั่งเริ่มต้นในปี ค.ศ. 2009 ด้วยโปรแกรมที่มีความแม่นยำสูง ศูนย์กลางในการปิดระบบแอนะล็อกแห่งแรกอยู่ในเมืองมิลดูรา ในพื้นที่ชนบทของรัฐวิกทอเรียในปี ค.ศ. 2010 รัฐบาลจะจัดหากล่องแปลงสัญญาณดิจิทัลฟรีสำหรับบ้านผู้ด้อยโอกาสทั่วประเทศเพื่อลดการหยุดชะงักของการเปลี่ยนผ่าน เครือข่ายโทรทัศน์ออกอากาศฟรีที่สำคัญของออสเตรเลียได้รับใบอนุญาตการส่งสัญญาณดิจิทัลทั้งหมด และแต่ละช่องจะต้องออกอากาศโทรทัศน์ความละเอียดสูงอย่างน้อย 1 ช่อง และโทรทัศน์ความละเอียดมาตรฐาน 1 ช่องสู่ตลาดของพวกเขาทั้งหมด
ในทวีปอเมริกาเหนือ ข้อกำหนดที่วางไว้โดยเอทีเอสซีได้กลายเป็นมาตรฐานสำหรับทีวีดิจิทัล ในสหรัฐ คณะกรรมการการสื่อสารแห่งชาติ กำหนดวันสุดท้ายสำหรับการออกอากาศทีวีแอนะล็อกในวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2009 เครื่องรับสัญญาณโทรทัศน์ทั้งหมดจะต้องมีเครื่องรับทีวีดิจิทัลโดยใช้เอทีเอสซี ในประเทศแคนาดา คณะกรรมการวิทยุโทรทัศน์และโทรคมนาคม กำหนดวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2009 เป็นวันยุติการออกอากาศทีวีแอนะล็อกในกรุงออตตาวาและเมืองปริมณฑล ในประเทศเม็กซิโก สถาบันโทรคมนาคมแห่งชาติได้กำหนดวันสุดท้ายสำหรับการออกอากาศทีวีแอนะล็อกในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2015
โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล > ประเทศไทย

บทความหลัก: โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลในประเทศไทย