stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์อลังการศิลป์บึราร์ดู
นิทรรศการ

บี-แมดจัดแสดงชุดสะสมสำคัญของงานศิลปะรูปแบบนวศิลป์และอลังการศิลป์ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีการนำเสนอชุดสะสมผลงานทั้งสองรูปแบบร่วมกัน และยังมีการจัดนิทรรศการหมุนเวียนชุดสะสมอลังการศิลป์ในเมืองอาไซเตา, โปร์ตู, ซิงตรา, พิพิธภัณฑ์ชุดสะสมบึราร์ดู ในเมืองบึไล และที่เขตปกครองตนเองมาเดราของโปรตุเกส ซึ่งเป็นบ้านเกิดของฌูแซ บึราร์ดู เช่นเดียวกับในพิพิธภัณฑ์นานาชาติหลายแห่ง พิพิธภัณฑ์แห่งใหม่รวบรวมบางส่วนของชุดสะสมบึราร์ดูที่ไม่เคยจัดแสดงมาก่อน รวมกับการจัดหาสิ่งสะสมใหม่จำนวนหนึ่ง นิทรรศการในช่วงเปิดพิพิธภัณฑ์นี้จัดแสดงศิลปะการตกแต่งตั้งแต่ทศวรรษสุดท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึงช่วงเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง
นิทรรศการมีการแสดงผลงานจากนักออกแบบและศิลปินในแนวนวศิลป์และอลังการศิลป์ที่มีชื่อเสียงเช่น เอมีล-ฌัก รูลมาน (Émile-Jacques Ruhlmann), ฌ็อง-มีแชล ฟร็องก์ (Jean-Michel Frank), ฌัก อาดแน (Jacques Adnet), มอริส ดูว์แฟรน (Maurice Dufrêne), ฌูล เลอเลอ (Jules Leleu), ปอล ฟอโล (Paul Follot), หลุยส์ มาฌอแรล (Louis Majorelle), เรอเน ลาลิก (René Lalique), ฌ็อง ปุยฟอร์กา (Jean Puiforcat), เอากุสท์ แฮร์บอร์ท (August Herborth), แอดการ์ บร็องต์ (Edgar Brandt) และไอลีน เกรย์ (Eileen Grey) การจัดแสดงมีทั้งเครื่องเรือน งานเหล็ก โคมไฟ เครื่องแก้ว เซรามิก เครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร และเครื่องเงิน ตลอดจนภาพวาด ประติมากรรม ภาพลายเส้น แฟชั่น และเครื่องประดับ นิทรรศการนี้ยังมีภาพวาดของเอมีล-ฌัก รูลมานน์ จากพิพิธภัณฑ์กาซาดึซึรัลวึช (Casa de Serralves) ในโปร์ตู ซึ่งอาคารของพิพิธภัณฑ์ดังกล่าวเป็นตัวอย่างสำคัญของสถาปัตยกรรมพลเมืองรูปแบบอลังการศิลป์ นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงภาพวาดเครื่องเงินต้นฉบับมากกว่า 5,000 ชิ้นของช่างอัญมณีจากโอรีวึซารียาไรช์อีฟิลยุช (Ourivesaria Reis & Filhos) สมาคมยังได้อนุรักษ์เครื่องเรือนจากร้านกาซาวีเซ็งต์ (Casa Vicent) และกาซาอิงแปรียู (Casa Império) ซึ่งดำเนินกิจการในโปร์ตู
เก้าอี้นวมยาวออกแบบโดยไอลีน เกรย์
พระเจ้าอาฟงซูที่ 1 แห่งโปรตุเกส

| พระเจ้าอาฟงซูที่ 1 แห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์ใน "ประมวลพระราชพงศาวดารพระมหากษัตริย์"  ประมาณปี ค.ศ. 1312-1325
พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส
ครองราชย์: 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1139 – 6 ธันวาคม ค.ศ. 1185
พิธีอวยองค์: 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1139
ถัดไป: พระเจ้าซังชูที่ 1
เคานต์แห่งโปรตุเกส
ครองราชย์: ค.ศ. 1112 – 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1139
ก่อนหน้า: เอ็งรีกึ
ปกครองร่วมกับ: เตเรซา (ค.ศ. 1112–1128)
ผู้สำเร็จราชการ: เตเรซา (ค.ศ.  1112–1128)

พระราชสมภพ: ค.ศ. 1106, 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1109, สิงหาคม ค.ศ. 1109 หรือ 1111 กีมาไรช์ (หรือ วีเซว) อาฟงซู เอ็งรีกึช[ต้องการอ้างอิง]
สวรรคต: 6 ธันวาคม ค.ศ. 1185 (ประมาณ 73–79 พรรษา) กูอิงบรา ราชอาณาจักรโปรตุเกส
ฝังพระศพ: สุสานซางตาครูซ กูอิงบรา
คู่อภิเษก: มาตีลด์แห่งซาวอย (สมรส 1146; เสียชีวิต 1157)
พระราชบุตร: อูร์รากาแห่งโปรตุเกส พระราชินีแห่งเลออน ตึเรซาแห่งโปรตุเกส เคาน์เตสแห่งฟลานเดอส์ มาฟัลดา พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส
ราชวงศ์: บูร์กอญ
พระราชบิดา: เอ็งรีกึ เคานต์แห่งโปรตุเกส
พระราชมารดา: เตเรซาแห่งเลออน เคาน์เตสแห่งโปรตุเกส
พระเจ้าอาฟงซูที่ 1 (โปรตุเกส: Afonso I), อาฟงซู เอ็งรีกึช (Afonso Henriques) หรือ อาฟงซูผู้พิชิต (Afonso o Conquistador) เสด็จพระราชสมภพ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1106/1109 หรือไม่ก็เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1109/1111 สิ้นพระชนม์ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1185 ปฐมกษัตริย์แห่งโปรตุเกส ผู้พิชิตซังตาไรและลิสบอนมาจากชาวมุสลิม และประกาศเอกราชให้ราชอาณาจักรโปรตุเกสที่เคยอยู่ภายใต้การปกครองของราชอาณาจักรเลออน พระองค์สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์กาเปเซียง
วัยเยาว์

พระเจ้าอาฟงซูที่ 1 พระราชสมภพเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1109 บุตรชายของอ็องรีแห่งบูร์กอญกับเตเรซา บุตรสาวนอกสมรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งเลออนและกัสติยา และเป็นหลานชายของรอแบร์ ดยุกแห่งบูร์กอญ เสด็จพระราชสมภพเมื่อบิดาได้เป็นเคานต์แห่งโปรตุเกส หลังจากช่วยเหลือกษัตริย์แห่งกัสติยาขับไล่ชาวมุสลิม บิดามารดาของพระองค์เป็นเคานต์และเคาน์เตสแห่งโปรตุเกสร่วมกันจนกระทั่งอ็องรีเสียชีวิตในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1112 ในช่วงระหว่างปิดล้อมอัสตอร์กา เตเรซาจึงปกครองต่อตามลำพัง เนื่องจากอาฟงซูมีพระชนมายุเพียง 3 พรรษา
เตเรซา มารดาของพระองค์ต้องการได้ส่วนแบ่งในราชอาณาจักรเลออนอันเป็นมรดกเพิ่ม จึงตั้งกองทัพร่วมกับเฟร์นันโด เปเรซ เด ตราบา เคานต์ผู้ทรงอำนาจที่สุดในราชอาณาจักรกาลิเซีย ขุนนางโปรตุเกสไม่ชอบใจที่โปรตุเกสผูกมิตรกับกาลิเซียจึงหันมาสนับสนุนอาฟงซู ในปี ค.ศ. 1122 อาฟงซูมีพระชนมายุครบ 14 พรรษา ซึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถือว่าเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว ในปี ค.ศ. 1127 พระองค์ร่วมมือกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 ต่อกรกับเตเรซา ทรงก่อปฏิวัติและยึดการปกครองมาจากมารดา
เคานต์แห่งโปรตุเกส

ในปี ค.ศ. 1128 ที่สมรภูมิเซามาแมดือ ใกล้กับกีมาไรช์ อาฟงซูและผู้สนับสนุนสามารถคว้าชัยเหนือเตเรซากับคนรัก เคานต์เฟร์นันโด เปเรซ เด ตราบาแห่งกาลิเซีย อาฟงซูขับไล่มารดาไปอยู่ที่กาลิเซียและยึดอำนาจปกครองเคาน์ตีโปรตุเกส เคาน์ตีได้แยกตัวออกมาจากราชอาณาจักรกาลิเซีย โดยมีอาฟงซูเป็นผู้ปกครองแต่เพียงผู้เดียวและเรียกร้องเอกราชในเวลาต่อมา มีการปฏิวัติเกิดขึ้นหลายครั้งในกัสติยาซึ่งในเวลานั้นเป็นประเทศราชของราชอาณาจักรเลอน อาฟงซูน่าจะคอยดูสถานการณ์อยู่ และเมื่อเตเรซาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1131 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยาเรียกร้องให้อาฟงซูซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องถวายคำสัตย์ปฏิญาณว่าจะเป็นข้าราชบริวารของพระองค์ ในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1129 อาฟงซู เอ็งรีกึชประกาศตนเป็นเจ้าชายแห่งโปรตุเกสหรือเจ้าชายของชาวโปรตุเกส อาจจะด้วยพระองค์มีสิทธิ์ตามสายเลือด จากการเป็นหนึ่งในสองพระนัดดาของจักรพรรดิแห่งฮิสปาเนีย
หลังจากนั้นอาฟงซูสะบัดธงรบเพื่อจบปัญหายืดเยื้อกับชาวมัวร์ที่อยู่ทางตอนใต้ พระองค์ประสบความสำเร็จในการสู้รบ ในวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1139 พระองค์ได้รับชัยชนะท่วมท้นในสมรภูมิโอรีกือและประกาศตนเป็นกษัตริย์แห่งโปรตุเกส
กษัตริย์แห่งโปรตุเกส

แม้จะเป็นเอกราชอย่างสมบูรณ์จากพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนแล้ว แต่โปรตุเกสยังต้องการการยอมรับจากดินแดนข้างเคียง, จากคริสตจักรคาทอลิก และจากสมเด็จพระสันตะปาปา ว่ามีสถานะเป็นราชอาณาจักร พระเจ้าอาฟงซูอภิเษกสมรสกับมาฟัลดาแห่งซาวอย บุตรสาวของอามาเดอุสที่ 3 เคานต์แห่งซาวอย และส่งราชทูตไปโรมเพื่อเจรจากับสมเด็จพระสันตะปาปา ทรงหลุดพ้นจากการเป็นประเทศราชของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แหงเลออนผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง และกลายเป็นข้าราชบริวารของสมเด็จพระสันตะปาปาแทน เหมือนเช่นกษัตริย์แห่งซิซิลีและกษัตริย์แห่งอารากอนที่เป็นก่อนพระองค์
พระองค์สร้างอารามและคอนแวนต์หลายแห่งในโปรตุเกส ที่โดดเด่นคืออารามอัลกูบาซา ในปี ค.ศ. 1143 มีพระราชสาสน์ถึงสมเด็จพระสันตะปาปาอินโซเซนต์ที่ 3 ประกาศว่าพระองค์และราชอาณาจักรเป็นข้าของศาสนจักร ทรงสาบานว่าเดินหน้าขับไล่ชาวมัวร์ออกจากคาบสมุทรไอบีเรียต่อไป ในปี ค.ศ. 1147 ทรงพิชิตซังตาไรและลิสบอน ทั้งยังพิชิตพื้นที่สำคัญทางตอนใต้ของแม่น้ำเทกัส แม้ชาวมัวร์จะยึดคืนไปได้ในปีต่อมา
ขณะเดียวกันพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออน ลูกพี่ลูกน้องของพระเจ้าอาฟงซูมองการประกาศอิสรภาพของโปรตุเกสเป็นเพียงการก่อกบฏ ความขัดแย้งระหว่างสองอาณาจักรเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดหนึ่งปีต่อมา พระเจ้าอาฟงซูเข้าร่วมทำสงครามอยู่ฝั่งเดียวกับราชอาณาจักรอารากอน เป็นศัตรูกับราชอาณาจักรกัสติยา เพื่อเป็นการผนึกสัมพันธไมตรี ซังชู พระโอรสของพระองค์ถูกจับหมั้นหมายกับด็อลเซ น้องสาวของเคานต์แห่งบาร์เซโลนาและเป็นอินฟันตาแห่งอารากอน สุดท้ายหลังคว้าชัยที่สมรภูมิวัลดือเวช สนธิสัญญาซาโมรา (ค.ศ. 1143) ทำให้ลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคืนดีกัน และราชอาณาจักรเลออนยอมรับว่าโปรตุเกสคือราชอาณาจักรที่มีกษัตริย์ปกครอง
ในปี ค.ศ. 1169 พระเจ้าอาฟงซูในวัยชราไม่สามารถสู้รบใกล้กับบาดาโฆซได้เนื่องจากตกจากหลังม้า และถูกทหารของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออน ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระชามาดาจับตัวเป็นนักโทษ โปรตุเกสเสียค่าไถ่ตัวพระองค์เป็นดินแดนเกือบทั้งหมดที่พระเจ้าอาฟงซูพิชิตมาจากราชอาณาจักรกาลิเซีย (ทางตอนเหนือของแม่น้ำมิญญู) เมื่อปีก่อน
ในปี ค.ศ. 1184 อะบู ยะอ์กูบ ยูซุฟ กาหลิบของกลุ่มอัลโมฮัด ยกทัพใหญ่มาตอบโต้การรุกรานของโปรตุเกส เนื่องจากสนธิสัญญาพักรบห้าปีได้สิ้นสุดไปเมื่อปี ค.ศ. 1178 กลุ่มอัลโมฮัดปิดล้อมโจมตีซังตาไรที่มีซังชู ทายาทของพระเจ้าอาฟงซูปกป้องเมืองอยู่ การปิดล้อมของกลุ่มอัลโมฮัดล้มเหลวเมื่อได้ทราบข่าวว่าอัครมุขนายกแห่งกอมโปสเตลาเดินทางมาคุ้มครองเมืองและพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออนได้ยกทัพมาด้วยพระองค์เอง กลุ่มอัลโมฮัดล้มเลิกการปิดล้อมและถอยทัพกลับไปเนื่องจากเกิดความแตกตื่นในค่ายทหาร กาหลิบของกลุ่มอัลโมฮัดได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตระหว่างเดินทางกลับเซบิยา หลังจากนั้นไม่นานพระเจ้าอาฟงซูสิ้นพระชนม์ในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1185 ด้วยพระชนมายุ 76 พรรษา ครองราชย์ได้ 46 ปี ชาวโปรตุเกสยกย่องพระองค์เป็นวีรบุรุษ ทั้งจากอุปนิสัยส่วนตัวและจากการเป็นผู้ก่อตั้งชาติ
พระโอรสธิดา

ในปี ค.ศ. 1146 พระเจ้าอาฟงซูอภิเษกสมรสกับมาฟัลดา บุตรสาวของอามาเดอุสที่ 2 เคานต์แห่งซาวอยกับมาโอแห่งอาลบง มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ
เอ็งรีกึ (5 มีนาคม ค.ศ. 1147 – ค.ศ. 1155) ตั้งชื่อตามอ็องรี เคานต์แห่งโปรตุเกส (พระอัยกาทางฝั่งพระบิดา) สิ้นพระชนม์ขณะพระชนมายุ 8 พรรษา
อูร์รากา (ค.ศ. 1148–1211) อภิเษกสมรสกับพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออน และเป็นพระมารดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 ต่อมาการแต่งงานถูกประกาศให้เป็นโมฆะในปี ค.ศ. 1171 หรือ 1172 พระองค์เกษียณตัวไปอยู่ที่ซาโมรา ตามด้วยอารามซานตามาริอาในวัมบา ใกล้บายาโดลิด ร่างของพระองค์ถูกฝังที่อารามดังกล่าว
ตึเรซา (ค.ศ. 1151–1218) เป็นเคาน์เตสคู่สมรสแห่งฟลานเดอส์จากการแต่งงานกับฟีลิปที่ 1 เคานต์แห่งฟลานเดอส์ และเป็นดัชเชสคู่สมรสแห่งบูร์กอญจากการแต่งงานครั้งที่สองกับเอิดที่ 3 แห่งบูร์กอญ
มาฟัลดา (ค.ศ. 1153 – หลังปี ค.ศ. 1162) ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1160 พระบิดาของพระองค์กับราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา เจรจาเรื่องการแต่งงานของมาฟัลดากับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน ซึ่งขณะนั้นพระชนมายุ 3 หรือ 4 พรรษา หลังราโมน บารังเกที่ 4 เสียชีวิตในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1162 พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออนโน้มน้าวพระราชินีเปโตรนิยา ภรรยาม่ายของราโมน บารังเก ให้ล้มเลิกแผนการแต่งงานของมาฟัลดากับพระเจ้าอัลฟอนโซ เพื่อให้พระเจ้าอัลฟอนโซอภิเษกสมรสกับซันชา พระธิดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนกับพระมเหสีคนที่สอง รึกซาแห่งโปแลนด์ แทน มาฟัลดาสิ้นพระชนม์ในวัยเด็กโดยไม่มีการบันทึกวันสิ้นพระชนม์ไว้
ซังชู พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกสในอนาคต (11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1154 – 26 มีนาคม ค.ศ. 1211) ทรงได้รับการทำพิธีศีลล้างบาปด้วยชื่อมาร์ติง จากการเสด็จพระราชสมภพในวันเฉลิมฉลองของนักบุญมาร์แต็งแห่งตูร์
ฌูเอา (ค.ศ. 1156 – 25 สิงหาคม ค.ศ. 1164)
ซังชา (ค.ศ. 1157 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1166/1167) ประสูติสิบวันก่อนการสิ้นพระชนม์ของพระมารดา ซังชาสิ้นพระชนม์ก่อนพระชนมายุ 10 พรรษา ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์
พระเจ้าอาฟงซูที่ 1 ที่การปิดล้อมลิสบอน (ภาพวาดสีน้ำมันบนผืนผ้าใบโดยฌูอากิง รูดรีกึช บรากา)
พระเจ้าอาฟงซูที่สมรภูมิโอรีกือ ขณะเป็นสักขีพยานในเหตุการณ์ปาฏิหาริย์แห่งกางเขน (ค.ศ. 1793 โดยดูมีกุช ซือไกรา)
พิพิธภัณฑ์ออร์แซ

| --- | --- |
ภายในพิพิธภัณฑ์ออร์แซ

ก่อตั้ง: ค.ศ. 1986
ที่ตั้ง: ปารีส
พิกัดภูมิศาสตร์: 48°51′36″N 2°19′37″E﻿ / ﻿48.86000°N 2.32694°E﻿ / 48.86000; 2.32694
จำนวนผู้เยี่ยมชม: ราว 2.5 ล้านคน เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ  เป็นอันดับที่ 10 ของโลก 
ผู้อำนวยการ: แซร์ฌ เลอมวน
เว็บไซต์: พิพิธภัณฑ์ออร์แซ
พิพิธภัณฑ์ออร์แซ หรือ มูว์เซดอร์แซ (ฝรั่งเศส: Musée d'Orsay) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะ พิพิธภัณฑ์การออกแบบ/สิ่งทอ และสถานที่ทางประวัติศาสตร์ ที่ตั้งอยู่ในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส พิพิธภัณฑ์ออร์แซก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1986 บนฝั่งซ้ายแม่น้ำเซนในสถานที่ที่เดิม เคยเป็นสถานีรถไฟออร์แซ ที่สร้างในแบบสถาปัตยกรรมแบบโบซาร์โดยสถานีรถไฟแห่งนี้ถูกสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1898 ถึง ค.ศ. 1900 เพื่อให้เสร็จทันงาน Exposition Universelle เพื่อใช้เป็นชุมทางรถไฟสายตะวันตกเฉียงใต้ จนถึงปีค.ศ. 1939 ได้เลิกกิจการเนื่องจากขนาดของชานชลาไม่กว้างพอสำหรับผู้โดยสารที่เดินทางจำนวนมาก สถานีรถไฟออร์แซ จึงลดความสำคัญลงเป็นสถานีรถไฟสำหรับเดินทางในระยะใกล้ ในปัจจุบันใต้ดินส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ยังคงใช้เป็นสถานีรถไฟชานเมืองด่วนพิเศษ หรือ RER โดยใช้ชื่อสถานีเดียวกัน
ในปีค.ศ. 1970 ในขณะที่กำลังจะมีการรื้อถอนสถานีออร์แซ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ได้โต้แย้งโดยเสนอให้ปรับปรุงเป็นโรงแรมขึ้นแทน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอาคารที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ในปีค.ศ.1978 และภายหลังได้มีการเสนอแผนการปรับปรุงให้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อผสานความแตกต่างระหว่างสองพิพิธภัณฑ์หลักในขณะนั้น คือ พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ ที่ตั้งอยู่ที่ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู โดยได้รับการสนับสนุนโดยประธานาธิบดีฌอร์ฌ ปงปีดู ในปีค.ศ. 1978 ทีมสถาปนิกผู้ชนะการแข่งขันเพื่อการออกแบบพิพิธภัณฑ์ได้รับการอนุญาตอย่างเป็นทางการโดยปรับพื้นที่แสดงผลงานบนพื้นที่ 4 ชั้น รวมกว่า 20,000 ตารางเมตร และสถาปนิกชาวอิตาลี นายกาเอ โอเลนตี ได้รับเลือกเพื่อรับผิดชอบการตกแต่งภายใน ซึ่งรวมถึงการจัดสรรพื้นที่แสดงผลงาน การตกแต่ง และเฟอร์นิเจอร์ เพื่อใช้ในพิพิธภัณฑ์ และได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคม ปีค.ศ. 1986 โดยประธานาธิบดีฟร็องซัว มีแตร็อง พร้อมกับภาพเขียนกว่า 2,000 ชิ้น รูปปั้นและประติมากรรมกว่า 600 ชิ้น
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ออร์แซเป็นศิลปะฝรั่งเศสที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1848 ถึง ค.ศ. 1915 ที่รวมทั้งจิตรกรรม ประติมากรรม เฟอร์นิเจอร์ และภาพถ่าย แต่ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดคืองานชิ้นเอกจากลัทธิประทับใจและลัทธิประทับใจยุคหลัง ซึ่งได้แก่งานของโกลด มอแน, เอดัวร์ มาแน, แอดการ์ เดอกา, ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์, ปอล เซซาน, ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา, ปอล โกแก็ง และฟินเซนต์ ฟัน โคค เป็นต้น
พิพิธภัณฑ์ออร์แซ (Musée d'Orsay) จากแม่น้ำแซน
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ออร์แซ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ภาพเขียนของพิพิธภัณฑ์ออร์แซ
| ด ค กสถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีส |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งขวาของแม่น้ำ |  ประตูชัย  ประตูชัยแห่งการูแซล  โบสถ์ซาเคร-เกอร์  ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู  ศาลาว่าการนครปารีส  ถนนช็องเซลีเซ  ทำเนียบประธานาธิบดี (พระราชวังเอลีเซ)  โบสถ์ลามาดแลน  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสว็องโดม  พระราชวังหลวง (เลอปาแลรัวยาล)  เลอกร็องปาแล  พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์  โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย  สุสานแปร์-ลาแชซ  สวนตุยเลอรี  ทรอกาเดโร  |  |
| ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ |  เลแซ็งวาลีด  พิพิธภัณฑ์ออร์แซ  อนุสรณ์สถานป็องเตอง  สวนและพระราชวังลุกซ็องบูร์  หอไอเฟล  ทำเนียบรัฐบาล  |  |
| อีลเดอลาซีเต, อีลแซ็ง-หลุยส์ และแม่น้ำแซน |  บาโตมุช  กงซีแยร์เฌอรี  อาสนวิหารน็อทร์-ดาม  แซ็งต์-ชาแปล  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ปงเนิฟ  ปงดีเยนา  |  |
| สะพาน ถนน และจัตุรัส |  สะพานเนิฟ  สะพานเดซาร์  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ถนนช็องเซลีเซ  ช็องเดอมาร์ส  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสบัสตีย์  |  |
ฟงวีแยย์ (โมนาโก)

| ฟงวีแยย์ |
| --- | --- |
แขวงในโมนาโก

ที่ตั้งแขวงฟงวีแยย์ในประเทศโมนาโก
พิกัด: 43°43′46″N 7°24′54″E﻿ / ﻿43.72944°N 7.41500°E﻿ / 43.72944; 7.41500
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 0.329516 ตร.กม. (0.127227 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2008)
 • ทั้งหมด: 3,602 คน
 • ความหนาแน่น: 10,931 คน/ตร.กม. (28,310 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.visitmonaco.com
ฟงวีแยย์ (ฝรั่งเศส: Fontvieille) หรือ ฟุงตานาเวยา (โมนาโก: Funtanaveya) เป็นแขวงที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของประเทศโมนาโก พื้นที่ส่วนใหญ่มาจากการถมทะเลและพัฒนาโดยมันเฟรดี นีโกเลตตี (Manfredi Nicoletti) สถาปนิกชาวอิตาลี ช่วง ค.ศ. 1970–1990
ประวัติ

ฟงวีแยย์เกิดจากการออกแบบและการถมทะเลโดยจันฟรันโก จีลาร์ดีนี (Gianfranco Gilardini) วิศวกรชาวอิตาลี เพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนที่ดินเพื่อเป็นแหล่งที่อยู่อาศัย เพราะโมนาโกมีประชากรหนาแน่นมากขึ้นทุกปี โดยใน ค.ศ. 1966 เริ่มมีการถมทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางตะวันตกเฉียงใต้ของโขดหินโมนาโก ค.ศ. 1981 รัชทายาทอาลแบร์ที่ 2 เสด็จเพื่อทรงวางศิลาฤกษ์เป็นเกียรติแก่ย่านเมืองใหม่
มีการแบ่งพื้นที่สีเขียวขนาด 4 เฮกตาร์ (9.9 เอเคอร์) สำหรับสร้างสวนสาธารณะฟงวีแยย์และสวนกุหลาบเจ้าหญิงเกรซ (Parc paysager de Fontvieille et la Roseraie Princesse-Grace)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฟงวีแยย์
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศโมนาโก |
| --- | --- | --- |
| การปกครองในอดีต 1 |  มอนาโก-วีล  ลากงดามีน  มงเต-การ์โล  ฟงวีแยย์  |  |
| แขวงในปัจจุบัน 2 |  ลากงดามีน  ฟงวีแยย์  ลาร์วอโต  ฌาร์แด็งแอกซอติก  มอนาโก-วีล  เลมอเนอแกตี  มงเต-การ์โล  ราแว็งเดอแซ็งต์-เดว็อต  ลารุส  เลอปอร์ตีเย 3  |  |
| แขวงในอดีต 4 |  ลากอล  เลเรวัวร์  แซ็ง-มีแชล  |  |
 1 เรียงตามการก่อตั้ง  2 จัดตั้งใน พ.ศ. 2556  3 แผนใน พ.ศ. 2568  4 ยกเลิกใน พ.ศ. 2556
ฟร็องซัว มูบ็องเจ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 มูบ็องเจกับสวิตเซอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2018
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฌัก ฟร็องซัว มูบ็องเจ
วันเกิด:   (1990-06-21) 21 มิถุนายน ค.ศ. 1990 (34 ปี)
สถานที่เกิด:  ดูอาลา แคเมอรูน
ส่วนสูง:  1.80 เมตร (5 ฟุต 11 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  แบ็กซ้าย
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ดีนาโมซาเกร็บ
หมายเลข:  19
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2007–2009 |  แมแร็ง |  26 |  (1) |
| 2009–2013 |  แซร์แว็ต |  72 |  (2) |
| 2013–2019 |  ตูลูซ |  132 |  (0) |
| 2019– |  ดีนาโมซาเกร็บ |  9 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2011 |  สวิตเซอร์แลนด์ รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  5 |  (0) |
| 2014– |  สวิตเซอร์แลนด์ |  21 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 15 มีนาคม 2019 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 22 ตุลาคม 2018
ฌัก ฟร็องซัว มูบ็องเจ (ฝรั่งเศส: Jacques François Moubandje; เกิดวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1990) เป็นนักฟุตบอลชาวสวิสที่เกิดที่แคเมอรูน เขาเล่นในตำแหน่งแบ็กซ้ายให้กับดีนาโมซาเกร็บ
เขาเคยเล่นให้กับทีมเยาวชนของแปร์ลี-แซร์ตู, แซ็ง-ฌ็อง เฌเออ และแซร์แว็ต เขาได้เริ่มเล่นระดับอาชีพกับสโมสรเมย์รินในวัย 16 ปี ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 เขาย้ายกลับสู่สโมสรแซร์แว็ต ต่อมาในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2013 มูบ็องเจเซ็นสัญญา 4 ปีกับตูลูซ และในวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 เขาเซ็นสัญญา 3 ปีกับดีนาโมซาเกร็บ
มูบ็องเจมีสิทธิ์เลือกเล่นให้กับทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์หรือทีมชาติแคเมอรูน ในวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 เขาถูกเรียกติดทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์เป็นครั้งแรก และได้ลงเล่นระดับทีมชาติเป็นครั้งแรกก่อนถูกเปลี่ยนตัวออกในนัดที่เอาชนะลิทัวเนีย 4–0 ผลงานการเล่นให้กับสโมสรตูลูซทำให้เขาติดทีมชาติชุดลุยศึกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 อย่างไรก็ตาม เขามีชื่อเป็นเพียงตัวสำรองและไม่ได้ลงเล่นเลยสักนัด ต่อมาเขามีชื่อติด 1 ใน 23 คนสำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018
ฟร็องซัว โกลด เดอ บูเย

| ฟร็องซัว โกลด อามูร์ มาร์กี เดอ บูเย |
| --- | --- |


ผู้ว่าราชการกัวเดอลุป
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1769 – ค.ศ. 1771
ก่อนหน้า: อาน โฌแซ็ฟ อีปอลิต เดอ โมแร็ส กงต์ เดอ มาลาร์ติก
ถัดไป: หลุยส์ ฟร็องซัว เดอ ดียง
ผู้สำเร็จราชการเฟรนช์แอนทิลลีส
ดำรงตำแหน่ง กรกฎาคม ค.ศ. 1777 – เมษายน ค.ศ. 1783
ก่อนหน้า: รอแบร์ กงต์ ดาร์กู
ถัดไป: โกลด-ชาร์ล เดอ ดามัส เดอ มารียัก
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1739(1739-11-19)
เสียชีวิต: 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1800(1800-11-14) (60 ปี) ลอนดอน บริเตนใหญ่
เชื้อชาติ: ฝรั่งเศส
อาชีพ: ทหาร
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ฝรั่งเศส
สังกัด:  กองทัพฝรั่งเศส

ฟร็องซัว โกลด อามูร์ ดูว์ ชารีโยล มาร์กี เดอ บูเย (ฝรั่งเศส: François Claude Amour du Chariol, marquis de Bouillé; 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1739 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1800) เป็นนายพลชาวฝรั่งเศส ภายหลังจากได้มีชื่อเสียงโด่งดังในสงครามเจ็ดปี เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าการทหารแห่งกัวเดอลุปในปี ค.ศ. 1768 ความสำเร็จทางทหารที่เป็นที่เลื่องลือของเขาเกิดขึ้นในหมู่เกาะเวสต์อินดีสในช่วงสงครามประกาศอิสรภาพอเมริกา ที่ซึ่งเขาได้เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับฝรั่งเศสยึดทรัพย์สินจำนวนหนึ่งของบริติช ภายหลังสงคราม เขาได้เดินทางกลับฝรั่งเศส ซึ่งเขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศในช่วงเวลาของการปฏิวัติฝรั่งเศส ด้วยความยึดมั่นต่อลัทธิกษัตริยนิยม เขาได้เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่สำคัญที่เกี่ยวข้องกับการลักลอบพาพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศ์ในการหลบหนีซึ่งล้มเหลวใน ค.ศ. 1791 ด้วยความล้มเหลวในครั้งนี้ทำให้บลูเยต้องลี้ภัยออกนอกประเทศ เขายังคงมีบทบาทหน้าที่ในการให้คำปรึกษาแก่สมาชิกของสหสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่ง ซึ่งทำการต่อต้านกองทัพของฝ่ายปฏิวัติฝรั่งเศสในช่วงปีแรกของสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส เขาเสียชีวิตลงในขณะที่ลี้ภัยอยู่ในกรุงลอนดอน และถูกกล่าวขานว่า เป็นผู้นิยมกษัตริย์ซึ่งเป็นที่เกลียดชังของประชาชน ซึ่งปรากฏในเนื้อเพลง ลามาร์แซแยซ เพลงประจำชาติฝรั่งเศส
ฟรังซัวส์ ซากัต

| ฟรังซัวส์ ซากัต |
| --- | --- |

เกิด:  (1979-06-05) 5 มิถุนายน ค.ศ. 1979 (45 ปี) Cognac, Charente

ส่วนสูง: 5' 9"
น้ำหนัก: 182 ปอนด์
สีตา: สีน้ำตาลอ่อน
สีผม: สีเข้ม /สักที่หัว
 
เว็บไซต์ทางการ ฟรังซัวส์ ซากัต ที่ IMDb ฟรังซัวส์ ซากัต at AFDB 
ฟรังซัวส์ ซากัต (ฝรั่งเศส: François Sagat) เป็นนายแบบชาวฝรั่งเศสและเป็นนักแสดงหนังโป๊ ทั้งในหนังโป๊เกย์และไบเซ็กชัวล์
ประวัติ

ฟรังซัวส์ ซากัต เกิดในครอบครัวชาวฝรั่งเศสที่มีพ่อมีเชื้อสายสโลวาเกียและเลบานอน และแม่มีเชื้อสายอาราบิก เกิดในคอนแยค ทางตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส ซากัดย้ายมาอยู่ปารีสตั้งแต่อายุ 18 ปี เพื่อหวังที่จะทำงานด้านแฟชั่น ซึ่งเขามีความสนใจด้านแฟชั่นการวาดเขียนมาตั้งแต่ยังเด้ก แต่หลังจากที่เขาเรียนด้านแฟชั่นเป็นเวลา 2 ปีในปารีส และทำงานในระยะเวลาสั้น ๆ ซึ่งเขาเรียกมันว่า "การทำงานเป็นผู้ช่วยอย่างทาส" เขาทำงานในหลายที่ จนได้ออกจากการทำงานประเภทนี้เพราะเขารู้สึกว่าไม่ได้โอกาสในสิ่งที่เขาควรได้รับ ซึ่งเขามักไม่ได้รับเงินว่าจ้างสำหรับงานที่เขาทำ
เมื่ออายุราว 21 ปี ซากัตหาหนทางที่จะทำงานในอุตสาหกรรมแวดวงหนังโป๊ เขาทำงานเกี่ยวกับภาพถ่ายให้บริษัทในฝรั่งเศสหลายที่ แต่เขารู้สึกว่าไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีต่อเขา และได้ผลักดันให้เขาขึ้นมายืนอยู่หน้ากล้องชั่วคราว เมื่ออายุ 25 ปี เขาได้รับการติดต่อจากสตูดิโอหนังโป๊ฝรั่งเศสที่ชื่อ Citebeur ขณะที่เขาคุยในเว็บเกย์ เขาตอบรับการทำงาน จากนั้นต่อมาอีกหลายสัปดาห์ เขาแสดงในหนังโป๊ครั้งแรก ซึ่งประสบความสำเร็จดีและซากัตตัดสินใจที่จะทำงานเต็มเวลาให้กรรมวงการหนังโป๊นี้ อีก 6 เดือนต่อมาเขาได้รับเชิญให้ไปอเมริกา ที่เขาได้ถ่ายทำหนังเรื่อง Arabesque
ในสหรัฐอเมริกา ซากัต ช่องทางในกลุ่มหนังโป๊นักแสดงกล้าม ที่เขาเป็นที่รู้จักกับรอยสักที่หัวของเขา ในบทสัมภาษณ์เขาอธิบายว่า หัวของเขามันยาวไปและไม่ได้สัดส่วน เป็นการทำให้สมดุล เขาจึงสักที่หัวดังกล่าว และยังใส่คำพูดแบบฮิปฮอปเข้าไปด้วย เขายังมีรอยสักที่เด่นชัดอีกแห่งซึ่งเป็นการรวมกันระหว่าง พระจันทร์เสี้ยว และดาวแบบตุรกีและธงตูนีเซีย เขาอธิบายว่าเขารักผู้ชายอาระบิกที่มีรอยสัก เป็นการอุทิศให้กับคนและวัฒนธรรมที่เขาเคารพรัก
ในบทบาทนักแสดงหนังโป๊ เขาเป็นได้ทั้งรุกและรับ และยังแสดงหนังซาดิสม์ ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่แล้วเขาจะแสดงในหนังเกย์ แต่ก็ยังมีหนังไบเซ็กชวลครั้งแรกในปี 2007 ในหนังเรื่อง Gay Arab Club ในปีเดียวกันนั้นเองเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเกย์วีเอ็น และได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
เขามีความสัมพันธ์กับนักแสดงหนังโป๊ยุโรปที่ชื่อ ฟรานเซสโก ดี'มาโช (Francesco D'Macho) ทั้งสองแยกทางกันไปเขายังมีส่วนร่วมในค่ายไททัน แต่ก็ได้ลาพักจากอุตสาหกรรม แต่ล่าสุดปรากฏขึ้นบนเวทีในปลายปี 2008 จะมีวิดีโอจากไททันที่ชื่อ "Funhouse"
หนังโป๊บางส่วนที่แสดง

Titan Media
Funhouse (2008)
Stretch (2007)
Folsom Leather (2007)
Shacked Up (2007)
H2O (2007)
SPY Quest 3 (2007)
Breathless (2007)
Folsom Filth (2007)
Documental
La nudité toute nue (2007)
ประเทศเซนต์ลูเชีย

| เซนต์ลูเชีย  |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "แผ่นดิน ประชาชน แสงสว่าง"
เพลงชาติ: "ซันส์แอนด์ดอเทอส์ออฟเซนต์ลูเชีย" 
ที่ตั้งของ ประเทศเซนต์ลูเชีย  (วงกลมสีแดง)ในแคริบเบียน
เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: แคสตรีส์ 13°53′00″N 60°58′00″W﻿ / ﻿13.88333°N 60.96667°W﻿ / 13.88333; -60.96667
ภาษาราชการ: อังกฤษ
ภาษาพื้นถิ่น: ครีโอลเซนต์ลูเชีย
กลุ่มชาติพันธุ์  (ค.ศ. 2010): 85.3% คนผิวดำ (แอฟริกา) 10.9% ผสม 2.2% อินเดียน 1.6% อื่น ๆ/ไม่ระบุ
ศาสนา  (ค.ศ. 2010): 90.4% คริสต์ 5.9% ไม่มีศาสนา 1.9% ราสตาฟารี 1.8% อื่น ๆ/ไม่ระบุ
การปกครอง: รัฐเดี่ยว ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญในระบบรัฐสภา

• พระมหากษัตริย์ : สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3
• ผู้สำเร็จราชการ : เอร์โรล ชาลส์ (รักษาการ)
• นายกรัฐมนตรี : ฟิลิป เจ. ปีแอร์
 
สภานิติบัญญัติ: รัฐสภา
• สภาสูง: วุฒิสภา
• สภาล่าง: สภาผู้แทนราษฎร
เอกราช

• รัฐที่เกี่ยวข้อง : 1 มีนาคม ค.ศ. 1967
• เอกราชจากสหราชอาณาจักร : 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1979
 
พื้นที่
• รวม: 617 ตารางกิโลเมตร (238 ตารางไมล์) (อันดับที่ 178)
• แหล่งน้ำ (%): 1.6
ประชากร
• ค.ศ. 2022 ประมาณ:  184,961 (อันดับที่ 189)
• สำมะโนประชากร ค.ศ. 2010: 165,595
• ความหนาแน่น: 299.4 ต่อตารางกิโลเมตร (775.4 ต่อตารางไมล์) (อันดับที่ 29)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : ค.ศ. 2020 (ประมาณ)
• รวม:  2.480 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
• ต่อหัว:  13,708 ดอลลาร์สหรัฐ
จีดีพี (ราคาตลาด) : ค.ศ. 2020 (ประมาณ)
• รวม:  1.77 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
• ต่อหัว:  9,780 ดอลลาร์สหรัฐ
จีนี (ค.ศ. 2016): 51.2 สูง
เอชดีไอ (ค.ศ. 2021):  0.715 สูง · อันดับที่ 106
สกุลเงิน: ดอลลาร์แคริบเบียนตะวันออก (XCD)
เขตเวลา: UTC−4 (AST)
ขับรถด้าน: ซ้ายมือ
รหัสโทรศัพท์: +1 758
รหัส ISO 3166: LC
โดเมนบนสุด: .lc
เซนต์ลูเชีย (อังกฤษ: Saint Lucia; ฝรั่งเศส: Sainte-Lucie) เป็นประเทศที่เป็นเกาะ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของทะเลแคริบเบียน และติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก เซนต์ลูเชียเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส (Lesser Antilles) โดยอยู่ทางทิศเหนือของประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศบาร์เบโดส และทางทิศใต้ของเกาะมาร์ตินีกของฝรั่งเศส กินพื้นที่ 617 km2 (238 ตารางไมล์) และรายงานประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2010 ที่ 165,595 คน
ประเทศเซนต์ลูเชียรู้จักในนาม "Helen of the West"
ศัพทมูล

มีการตั้งชื่อเซนต์ลูเชียตามนักบุญลูซีแห่งซีรากูซา (ค.ศ. 283 – 304) เซนต์ลูเชียและไอร์แลนด์เป็นรัฐอธิปไตยเพียงสองประเทศบนโลกที่ตั้งชื่อประเทศตามผู้หญิง (ไอร์แลนด์ตั้งชื่อตามเทพีแห่งการเจริญพันธุ์ของเซลติก Eire) อย่างไรก็ตาม เซนต์ลูเชียเป็นประเทศเดียวที่ตั้งชื่อตามบุคคลที่มีจริงทางประวัติศาสตร์ ตำนานระบุว่าเรือของนักเดินเรือฝรั่งเศสอัปปางบนเกาะในวันที่ 13 ธันวาคม ตรงกับวันฉลองนักบุญลูซี ทำให้พวกเขาตั้งชื่อเกาะตามเธอเพื่อเป็นการให้เกียรติ