stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ระบบรัฐสภา
ลักษณะ > อำนาจยุบสภาและการจัดการเลือกตั้ง

นอกจากนี้ ยังมีความแตกต่างกันในเรื่องเงื่อนไข (ถ้ามี) สำหรับรัฐบาลที่จะมีสิทธิ์ยุบสภา:
ในบางประเทศ โดยเฉพาะประเทศที่ดำเนินการภายใต้ระบบเวสต์มินสเตอร์ เช่น สหราชอาณาจักร เดนมาร์ก มาเลเซีย ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ นายกรัฐมนตรีมียสิทธิ์ที่จะเรียกการเลือกตั้งตามต้องการ ในสเปน นายกรัฐมนตรีเป็นเพียงคนเดียวที่มีอำนาจตามกฎหมายในการเรียกการเลือกตั้งตามมาตรา 115 ของรัฐธรรมนูญแห่งเสปน
ในอิสราเอล รัฐสภาสามารถลงมติยุบตัวเองเพื่อเรียกการเลือกตั้ง หรือ นายกรัฐมนตรีสามารถเรียกการเลือกตั้งฉับพลันด้วยความยินยอมของประธานาธิบดีหากรัฐบาลของเขาติดขัด การไม่ผ่านงบประมาณจะเรียกการเลือกตั้งฉับพลันโดยอัตโนมัติ
ประเทศอื่น ๆ อนุญาตให้เรียกการเลือกตั้งได้เฉพาะในกรณีที่รัฐบาลถูกอภิปรายไม่ไว้วางใจ การลงคะแนนเสียงข้างมากเพื่อสนับสนุนการเลือกตั้งก่อนกำหนด หรือความยุ่งยากในการเจรจาต่อรองในรัฐสภา ข้อกำหนดเหล่านี้อาจถูกหลีกเลี่ยงได้ ตัวอย่างเช่น ในเยอรมนีในปี 2548 แกร์ฮาร์ท ชเรอเดอร์จงใจปล่อยให้รัฐบาลของเขาแพ้การลงมติไม่ไว้วางใจเพื่อเรียกการเลือกตั้งก่อนกำหนด
ในสวีเดน รัฐบาลสามารถเรียกการเลือกตั้งฉับพลันได้ตามต้องการ แต่รัฐสภาสวีเดน (ริกส์ดอก) ที่เพิ่งได้รับเลือกตั้งจะได้รับเลือกตั้งเพื่อเติมเต็มวาระของริกส์ดอกก่อนเท่านั้น การใช้ตัวเลือกนี้ครั้งสุดท้ายคือในปี 1958
ในกรีซ จะมีการเลือกตั้งทั่วไปหากรัฐสภาไม่สามารถเลือกหัวหน้ารัฐบาลคนใหม่เมื่อสิ้นสุดวาระ ในเดือนมกราคม 2558 รัฐธรรมนูญข้อนี้ถูกใช้ประโยชน์โดยซิริซาเพื่อกระตุ้นการเลือกตั้งฉับพลัน ชนะการเลือกตั้ง และขับไล่คู่แข่งอย่างพรรคประชาธิปัตย์ใหม่ ออกจากอำนาจ
ในอิตาลี รัฐบาลไม่มีอำนาจเรียกการเลือกตั้งฉับพลัน การเลือกตั้งฉับพลันสามารถเรียกได้โดยหัวหน้ารัฐบาลเท่านั้น หลังจากปรึกษากับประธานทั้งสองสภาของรัฐสภา
นอร์เวย์ มีลักษณะเฉพาะในระบบรัฐสภา เนื่องจากรัฐสภานอร์เวย์ (สตูติงเงอ) ทำหน้าที่ตลอดทั้งสี่ปี
ในออสเตรเลีย ภายใต้เงื่อนไขบางอย่างที่ไม่เหมือนใคร นายกรัฐมนตรีสามารถขอให้ผู้สำเร็จราชการเรียกการยุบสภาสองครั้ง ซึ่งจะยุบสภาทั้งหมดแทนที่จะเป็นเพียงครึ่งเดียวของวุฒิสภา – โดยมีผลในการเลือกตั้งสมาชิกสภาทั้งหมดพร้อมกัน
ระบบรัฐสภาสามารถเปรียบเทียบกับระบบประธานาธิบดีซึ่งดำเนินการภายใต้การแบ่งแยกอำนาจที่เข้มงวดมากขึ้น โดยฝ่ายบริหารไม่ใช่ส่วนหนึ่งของหรือไม่ได้รับการแต่งตั้งโดยหน่วยงานรัฐสภาหรือนิติบัญญัติ ในระบบดังกล่าว รัฐสภาหรือสภาคองเกรสไม่เลือกหรือปลดหัวหน้ารัฐบาล และรัฐบาลไม่สามารถขอการยุบสภาก่อนกำหนดได้ เช่นเดียวกับกรณีของรัฐสภา (แม้ว่ารัฐสภาอาจยังสามารถยุบตัวเองได้ เช่น ในกรณีของไซปรัส) นอกจากนี้ยังมีระบบกึ่งประธานาธิบดีที่ดึงดูดทั้งระบบประธานาธิบดีและระบบรัฐสภาโดยการรวมประธานาธิบดีที่ทรงพลังเข้ากับผู้บริหารที่รับผิดชอบต่อรัฐสภา ตัวอย่างเช่น สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ห้า
รัฐสภายังสามารถนำไปใช้กับรัฐบาลท้องถิ่นและระดับภูมิภาคได้ ตัวอย่างคือ ออสโล ซึ่งมีคณะผู้บริหาร (Byråd) เป็นส่วนหนึ่งของระบบรัฐสภา ประเทศที่ถูกถ่ายโอนอำนาจของสหราชอาณาจักรก็เป็นรัฐสภาเช่นกัน ซึ่งเช่นเดียวกับรัฐสภาสหราชอาณาจักรอาจจัดการเลือกตั้งก่อนกำหนด ซึ่งเกิดขึ้นกับรัฐสภาไอร์แลนด์เหนือในปี 2017 และ 2022 เท่านั้น
ลักษณะ > กฎหมายต่อต้านการย้ายพรรค

ประเทศประชาธิปไตยแบบรัฐสภาบางประเทศ เช่น อินเดีย ปากีสถาน และบังกลาเทศ ได้ออกกฎหมายห้ามการข้ามฟากหรือการเปลี่ยนพรรคหลังการเลือกตั้ง ภายใต้กฎหมายเหล่านี้ ผู้แทนที่ได้รับเลือกตั้งจะสูญเสียที่นั่งในรัฐสภาหากพวกเขาขัดต่อพรรคของตนในการลงคะแนนเสียง
ในรัฐสภาอังกฤษ สมาชิกสามารถข้ามไปยังพรรคอื่นได้ ในแคนาดาและออสเตรเลีย ไม่มีข้อจำกัดสำหรับนักการเมืองในการเปลี่ยนฝ่าย ในนิวซีแลนด์ กฎหมายการวากะ-จัมป์ปิ้งกำหนดว่า ส.ส. ที่เปลี่ยนพรรคหรือถูกขับออกจากพรรคอาจถูกขับออกจากรัฐสภาตามคำขอของผู้นำพรรคเดิม
ลักษณะ > อธิปไตยของรัฐสภา

ประเทศประชาธิปไตยแบบรัฐสภาบางประเทศ เช่น สหราชอาณาจักรและนิวซีแลนด์ มีการตรวจสอบอำนาจนิติบัญญัติของรัฐสภาที่อ่อนแอหรือไม่มีอยู่ โดยที่พระราชบัญญัติใหม่ใด ๆ จะมีผลบังคับใช้เหนือกฎหมายก่อนหน้านี้ทั้งหมด กฎหมายทั้งหมดไม่มีการฝังรากอย่างเท่าเทียมกัน โดยที่การตรวจสอบทางตุลาการอาจไม่ทำให้กฎหมายดังกล่าวเป็นโมฆะหรือแก้ไขได้อย่างสิ้นเชิง เช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นในระบบรัฐสภาอื่น ๆ เช่น เยอรมนี ในขณะที่หัวหน้ารัฐบาลของทั้งสองประเทศ (พระมหากษัตริย์ และหรือผู้ว่าการทั่วไป) มีอำนาจตามกฎหมายในการเพิกเฉยต่อร่างกฎหมายใด ๆ ที่ผ่านรัฐสภา แต่การตรวจสอบนี้ไม่ได้ถูกใช้ในอังกฤษนับตั้งแต่พระราชบัญญัติมิลีเซียสกอตแลนด์ปี 1708
ในขณะที่ทั้งสหราชอาณาจักรและนิวซีแลนด์มีกฎหมายหรือกฎของรัฐสภาบางฉบับที่กำหนดเสียงข้างมากพิเศษหรือขั้นตอนทางกฎหมายเพิ่มเติมสำหรับกฎหมายบางฉบับ เช่น ก่อนหน้านี้กับพระราชบัญญัติรัฐสภาคงที่ปี 2011 (FTPA) สิ่งเหล่านี้สามารถถูกเลี่ยงผ่านการประกาศใช้กฎหมายอื่นที่แก้ไขหรือเพิกเฉยเสียงข้างมากพิเศษเหล่านี้ เช่น พระราชบัญญัติการเลือกตั้งทั่วไปของรัฐสภาต้นปี 2019 ซึ่งเลี่ยงเสียงข้างมากสองในสามที่จำเป็นสำหรับการยุบสภาล่วงหน้าภายใต้ FTPA ซึ่งเปิดทางให้มีการยุบสภาล่วงหน้าสำหรับการเลือกตั้งทั่วไปปี 2019
ลักษณะ > ตัวชี้วัด

ตัวชี้วัดรัฐสภาช่วยให้สามารถเปรียบเทียบความแข็งแกร่งของระบบรัฐสภาของแต่ละประเทศได้อย่างเป็นปริมาณ ตัวชี้วัดรัฐสภาอย่างหนึ่งคือ ดัชนีอำนาจรัฐสภา
ประเทศ

บทความหลัก: รายชื่อประเทศตามระบอบการปกครอง
ประเทศ > แอฟริกา

| ประเทศ | ความเชื่อมโยงระหว่างสภานิติบัญญัติและฝ่ายบริหาร |
| --- | --- |
 บอตสวานา: สภาแห่งบอตสวานา เลือกประธานาธิบดี ซึ่งแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี
 เอธิโอเปีย: สภาเฟดเดอรัลแห่งเอธิโอเปีย แต่งตั้งคณะรัฐมนตรี
 เลโซโท: สภาแห่งชาติเลโซโท กำหนดนายกรัฐมนตรีแห่งเลโซโท
 มอริเชียส: สภาแห่งชาติ แต่งตั้งคณะรัฐมนตรีแห่งมอริเชียส
 โซมาเลีย: สภาเฟดเดอรัลแห่งโซมาเลีย เลือกประธานาธิบดี ซึ่งแต่งตั้งนายกรัฐมนตรี
 แอฟริกาใต้: สภาแห่งแอฟริกาใต้ เลือกประธานาธิบดี ซึ่งแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี
ประเทศ > สหรัฐอเมริกา

| ประเทศ | ความเชื่อมโยงระหว่างสภานิติบัญญัติและฝ่ายบริหาร |
| --- | --- |
 Antigua and Barbuda: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของแอนติกาและบาร์บิวดา จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของแอนติกาและบาร์บิวดา โดยผู้ว่าการทั่วไปของแอนติกาและบาร์บิวดา ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของแอนติกาและบาร์บิวดา ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 บาฮามาส: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของบาฮามาส จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของบาฮามาส โดยผู้ว่าการทั่วไปของบาฮามาส ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของบาฮามาส ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 บาร์เบโดส: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของบาร์เบโดส จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของบาร์เบโดส โดยประธานาธิบดีของบาร์เบโดส ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของบาร์เบโดส ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 เบลีซ: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของเบลีซ จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของเบลีซ โดยผู้ว่าการทั่วไปของเบลีซ ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของเบลีซ ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 แคนาดา: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของแคนาดา จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของแคนาดา โดยผู้ว่าการทั่วไปของแคนาดา ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของแคนาดา ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 โดมินิกา: สภาผู้แทนราษฎรมีอำนาจอนุมัติคณะรัฐมนตรีของโดมินิกา
แม่แบบ:Country data เกรนาดา: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของเกรนาดา จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของเกรนาดา โดยผู้ว่าการทั่วไปของเกรนาดา ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของเกรนาดา ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 จาไมกา: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของจาไมกา จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของจาไมกา โดยผู้ว่าการทั่วไปของจาไมกา ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของจาไมกา ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 เซนต์คิตส์และเนวิส: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาแห่งชาติของเซนต์คิตส์และเนวิส จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของเซนต์คิตส์และเนวิส โดยผู้ว่าการทั่วไปของเซนต์คิตส์และเนวิส ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของเซนต์คิตส์และเนวิส ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 เซนต์ลูเซีย: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของเซนต์ลูเซีย จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของเซนต์ลูเซีย โดยผู้ว่าการทั่วไปของเซนต์ลูเซีย ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของเซนต์ลูเซีย ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ โดยผู้ว่าการทั่วไปของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 ซูรินาม: สภาแห่งชาติเลือกประธานาธิบดี ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของซูรินาม
 ตรินิแดดและโตเบโก: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของตรินิแดดและโตเบโก จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของตรินิแดดและโตเบโก โดยประธานาธิบดีของตรินิแดดและโตเบโก ซึ่งจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของตรินิแดดและโตเบโก ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรีer
ประเทศ > เอเชีย

| ประเทศ | ความเชื่อมโยงระหว่างสภานิติบัญญัติและฝ่ายบริหาร |
| --- | --- |
 อาร์เมเนีย: สภาแห่งชาติแต่งตั้งและ (ไม่เกินหนึ่งปี) สามารถปลดรัฐบาลอาร์เมเนียได้ผ่านการลงมติไม่ไว้วางใจเชิงสร้างสรรค์
 บังกลาเทศ: สภาแห่งชาติอนุมัติคณะรัฐมนตรีของบังกลาเทศ
 ภูฏาน: สภาแห่งชาติของภูฏานอนุมัติเลงเยจุงชอก (Lhengye Zhungtshog)
 กัมพูชา: สภาแห่งชาติกัมพูชาอนุมัติคณะรัฐมนตรี
 สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน):  รัฐธรรมนูญปี 1947: ยวนอำนาจนิติบัญญัติ (Legislative Yuan) อนุมัติยวนอำนาจบริหาร (Executive Yuan) ซึ่งนายกรัฐมนตรีได้รับการเสนอชื่อและแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี โดยได้รับความยินยอมจากยวนอำนาจนิติบัญญัติ  การแก้ไขเพิ่มเติมปี 2005: ยวนอำนาจนิติบัญญัติอนุมัติยวนอำนาจบริหาร ซึ่งนายกรัฐมนตรีได้รับการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี ยวนอำนาจนิติบัญญัติสามารถลงมติไม่ไว้วางใจได้
 จอร์เจีย: นายกรัฐมนตรีได้รับการเสนอชื่อโดยพรรคการเมืองที่ได้รับผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่ดีที่สุด ผู้ได้รับการเสนอชื่อต้องได้รับการอนุมัติจากรัฐสภาและได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการจากประธานาธิบดี จากนั้นนายกรัฐมนตรีแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี
 อินเดีย: ประธานาธิบดีอินเดียแต่งตั้งผู้นำพรรคการเมืองหรือพันธมิตรที่มีเสียงข้างมากในโลคสภา (Lok Sabha) เป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งจะจัดตั้งสภาคณะรัฐมนตรีสหภาพ
 อิรัก: สภาผู้แทนราษฎรอับบูลัติอนุมัติคณะรัฐมนตรีของอิรัก
 อิสราเอล: สมาชิกเนสเซ็ท (Knesset) ที่มีโอกาสในการจัดตั้งรัฐบาลผสมที่ดีที่สุดจะได้รับมอบหมายจากประธานาธิบดีอิสราเอล เมื่อประสบความสำเร็จ พวกเขาจะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของอิสราเอล นายกรัฐมนตรีจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของอิสราเอล
 ญี่ปุ่น: รัฐสภาแห่งชาติเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีซึ่งแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของญี่ปุ่น
 คูเวต: สภาแห่งชาติอนุมัติมกุฎราชกุมารซึ่งแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีซึ่งแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของคูเวต
 ลาว: สภาแห่งชาติเลือกประธานาธิบดีซึ่งเสนอชื่อนายกรัฐมนตรี
 เลบานอน: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎร (Dewan Rakyat) ได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของมาเลเซียโดยยังดีเปอร์ตวนอากง (Yang di-Pertuan Agong) ซึ่งแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของมาเลเซียตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 มาเลเซีย: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎร (Dewan Rakyat) ได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของมาเลเซียโดยยังดีเปอร์ตวนอากง (Yang di-Pertuan Agong) ซึ่งแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของมาเลเซียตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 พม่า: สภาแห่งชาติโดยคณะเลือกตั้งเลือกประธานาธิบดีซึ่งจัดตั้งคณะรัฐมนตรีของพม่า อย่างไรก็ตาม พม่าปัจจุบันอยู่ภายใต้การปกครองของสภาบริหารรัฐ ซึ่งยึดอำนาจโดยการรัฐประหาร
 เนปาล: รัฐสภาเนปาลเลือกนายกรัฐมนตรีซึ่งแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของเนปาล
 ปากีสถาน: รัฐสภาปากีสถานแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของปากีสถาน
 สิงคโปร์: ผู้นำพรรคการเมืองที่ได้รับเสียงข้างมากในรัฐสภาสิงคโปร์ได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของสิงคโปร์โดยประธานาธิบดีสิงคโปร์ ซึ่งแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของสิงคโปร์ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 ไทย: พระมหากษัตริย์แต่งตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรหรือบุคคลที่ได้รับการเสนอชื่อในสภาผู้แทนราษฎร (โดยปกติแล้วคือผู้นำพรรคหรือกลุ่มการเมืองที่ใหญ่ที่สุด) เป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งจัดตั้งคณะรัฐมนตรีของไทย
 เวียดนาม: สภาแห่งชาติเลือกประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรีซึ่งจัดตั้งคณะรัฐมนตรี
ประเทศ > โอเชียเนีย

| ประเทศ | ความเชื่อมโยงระหว่างสภานิติบัญญัติและฝ่ายบริหาร |
| --- | --- |
 ออสเตรเลีย: หัวหน้าพรรคการเมืองที่ได้รับการสนับสนุนจากเสียงส่วนใหญ่ในสภาผู้แทนราษฎรของออสเตรเลียจะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของออสเตรเลียโดยผู้ว่าการรัฐออสเตรเลีย ซึ่งจากนั้นผู้ว่าการรัฐออสเตรเลียจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของออสเตรเลียตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 นิวซีแลนด์: หัวหน้าพรรคการเมืองที่ได้รับการสนับสนุนจากเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรของนิวซีแลนด์จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของนิวซีแลนด์โดยผู้ว่าการรัฐนิวซีแลนด์ จากนั้นผู้ว่าการรัฐนิวซีแลนด์จะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของนิวซีแลนด์ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 ปาปัวนิวกินี: หัวหน้าพรรคการเมืองที่ได้รับการสนับสนุนจากเสียงข้างมากในรัฐสภาแห่งชาติได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีของปาปัวนิวกินีโดยผู้ว่าการรัฐปาปัวนิวกินี จากนั้นผู้ว่าการรัฐปาปัวนิวกินีจะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของปาปัวนิวกินีตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี
 ซามัว: สภานิติบัญญัติแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของซามัว
 วานูวาตู: รัฐสภาของวานูวาตูแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของวานูวาตู
ดูเพิ่ม

รายชื่อสภานิติบัญญัติแบ่งตามประเทศ
นิติธรรม
ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
สาธารณรัฐระบบรัฐสภา
ระบบสภาเดี่ยว
ระบบสองสภา
ระบบสามสภา
ระบบสี่สภา
พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระบบเวสต์มินสเตอร์มีต้นกำเนิดมาจากรัฐสภาอังกฤษ
อาคารไรชส์ทาคในกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ระบบฉันทามติใช้ในประเทศยุโรปตะวันตกส่วนใหญ่
รัฐสภาเบลีซ
รัฐสภาแคนาดา
สภาแห่งชาติอาร์เมเนีย (National Assembly of Armenia)
อาคารรัฐสภาบังกลาเทศ (Jatiya Sangsad Bhaban)
อาคารรัฐสภาอินเดีย (Sansad Bhavan)
ศูนย์การประชุมแบกแดด (Baghdad Convention Center) ซึ่งเป็นที่ตั้งของสภาผู้แทนราษฎรอิรัก
อาคารเนสเซ็ท (Knesset) ของอิสราเอลในกรุงเยรูซาเล็ม
รัฐสภามาเลเซีย
The administrative building of the Albanian Parliament
The Congress of Deputies, the lower chamber of Spanish Parliament
รัฐสภาออสเตรเลีย
รัฐสภาวานูวาตู
ทิเบต

ภูมิภาคที่ราบสูงในทวีปเอเชีย
บทความนี้เกี่ยวกับแนวคิดทางชาติพันธุ์-วัฒนธรรมของทิเบต สำหรับเขตบริหารในปัจจุบัน ดูที่ เขตปกครองตนเองทิเบต สำหรับการใช้งานแบบอื่น ดูที่ ทิเบต (แก้ความกำกวม)
31°N 89°E﻿ / ﻿31°N 89°E﻿ / 31; 89
ทิเบต (อังกฤษ: Tibet, /tɪˈbɛt/ ( ฟังเสียง); ทิเบต: བོད་, ไวลี: Bod, พินอินทิเบต: pö, IPA: /pʰøː˨˧˩/, เพอ; จีน: 西藏; พินอิน: Xīzàng, ซีจ้าง) เป็นภูมิภาคในเอเชียตะวันออกที่ครอบคลุมพื้นที่ส่วนมากของที่ราบสูงทิเบต ซึ่งกินพื้นที่ประมาณ 2,500,000 ตารางกิโลเมตร (970,000 ตารางไมล์) บริเวณนี้เป็นบ้านเกิดของชาวทิเบตและกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ เช่นชาวเหมินปา, ชาวถ่าหมาง, ชาวเชียง, ชาวเศรปา และชาวลั่วปา ในปัจจุบันมีชาวฮั่นและชาวหุยอาศัยอยู่ในบริเวณจำนวนมากเช่นกัน ทิเบตเป็นภูมิภาคที่สูงที่สุดในโลก โดยมีระดับความสูงเฉลี่ย 4,380 เมตร (14,000 ฟุต) ยอดเขาเอเวอเรสต์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหิมาลัย เป็นภูเขาที่สูงที่สุดในโลก โดยอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 8,848.86 เมตร (29,032 ฟุต)
จักรวรรดิทิเบตถูกก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 โดยอยู่ในช่วงสูงสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ซึ่งกินพื้นที่ไปไกลกว่าที่ราบสูงทิเบต ตั้งแต่แอ่งตาริมและเทือกเขาปามีร์ทางตะวันตกจนถึงมณฑลยูนนานและเบงกอลทางตะวันออกเฉียงใต้ แต่เมื่อถึงระยะเริ่มต้นของการแตกสลาย จักรวรรดินี้ถูกแบ่งออกเป็นหลายดินแดน โดยทิเบตฝั่งตะวันตกและกลางเรียกว่าอวีจัง ถูกรวมอยู่ภายใต้รัฐบาลทิเบตในลาซ่า, ซีกาเจ และพื้นที่ใกล้เคียง ส่วนภูมิภาคคัมและอัมโตอยู่ทางฝั่งตะวันออกมีการกระจายอำนาจทางการเมืองของชนเผ่ามากขึ้น โดยแบ่งออกเป็นอาณาเขตเล็ก ๆ และกลุ่มชนเผ่าจำนวนหนึ่ง ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของจีน พื้นที่ส่วนใหญ่ในบริเวณนี้ถูกผนวกเข้ากับมณฑลเสฉวนและมณฑลชิงไห่ของจีน ชายแดนปัจจุบันของทิเบตถูกกำหนดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18
หลังการปฏิวัติซินไฮ่ต่อราชวงศ์ชิงใน ค.ศ. 1912 กองทัพราชวงศ์ชิงถูกสั่งให้ปลดอาวุธและคุ้มกันไม่ให้เข้าไปในพื้นที่ทิเบต ต่อมาภูมิภาคนี้ได้ประกาศเอกราชใน ค.ศ. 1913 แต่รัฐบาลสาธารณรัฐจีนไม่ได้ให้การยอมรับ ภายหลังลาซ่าควบคุมส่วนตะวันตกของซีคางไว้ ภูมิภาคนี้ยังคงสถานะปกครองตนเองจนถึง ค.ศ. 1951 หลังยุทธการที่ชัมโต ทิเบตถูกยึดครองและผนวกเข้ากับประเทศจีน และรัฐบาลทิเบตก่อนหน้าถูกยุบเลิกใน ค.ศ. 1959 หลังการก่อกำเริบล้มเหลว ปัจจุบัน ประเทศจีนบริหารทิเบตตอนกลางและตะวันตกในฐานะเขตปกครองตนเองทิเบต ส่วนฝั่งตะวันออกส่วนใหญ่เป็นเขตปกครองตนเองของชนกลุ่มน้อยในมณฑลเสฉวน, มณฑลชิงไห่ และมณฑลใกล้เคียง พื้นที่นี้มีความตึงเครียดเกี่ยวกับสถานะทางการเมืองของทิเบต และกลุ่มผู้คัดค้านที่ยังคงพลัดถิ่น
มีรายงานว่าผู้ประท้วงชาวทิเบตในทิเบตถูกจับกุมหรือทรมาน
เศรษฐกิจหลักในทิเบตคือเกษตรแบบยังชีพ ถึงแม้ว่าการท่องเที่ยวเริ่มกลายเป็นอุตสาหกรรมที่เติบโตขึ้นในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา ศาสนาหลักในทิเบตคือศาสนาพุทธแบบทิเบต ส่วนศาสนาอื่น ๆ ได้แก่ศาสนาบอน ศาสนาพื้นเมืองที่คล้ายกับศาสนาพุทธแบบทิเบต ชนกลุ่มน้อยที่นับถือศาสนาอิสลาม และคริสต์ ศาสนาพุทธแบบทิเบตสร้างอิทธิพลหลักในศิลปะ, ดนตรี และเทศกาลในภูมิภาค สถาปัตยกรรมทิเบตสะท้อนให้เห็นอิทธิพลของจีนและอินเดีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Tibetan Resources on the Web from Columbia University Libraries
British photographs of Tibet 1920–1950
The Language of Tibet
White Paper on Tibetan Culture released by the Information Office of the State Council of the People's Republic of China June 22
Historical maps and images of Tibet presented by University of Wisconsin-Milwaukee Libraries Digital Collections
The Tibetan & Himalayan Library (THL)
"Tibet" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 26 (11 ed.). 1911. pp. 916–928.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  เช็กเกีย  โครเอเชีย
พอล มิตเชลล์

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  พอล อเล็กซานเดอร์ มิตเชลล์
วันเกิด:   (1981-08-26) 26 สิงหาคม ค.ศ. 1981 (43 ปี)
สถานที่เกิด:  Stalybridge, England
ตำแหน่ง:  กองหลัง, กองกลาง
สโมสรเยาวชน
1999–2000:  วีแกนแอทเลติก
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2000–2005 |  วีแกนแอทเลติก |  64 |  (0) |
| 2001 |  → Halifax Town (loan) |  11 |  (0) |
| 2004 |  → สวินดันทาวน์ (ยืม) |  7 |  (0) |
| 2004–2005 |  → มิลตันคีนส์ดอนส์ (ยืม) |  13 |  (0) |
| 2005–2009 |  มิลตันคีนส์ดอนส์ |  59 |  (0) |
| 2007 |  → เรกซัม (ยืม) |  5 |  (0) |
| 2008 |  → Barnet (loan) |  3 |  (0) |
| รวม |   |  162 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
พอล อเล็กซานเดอร์ มิตเชลล์ (อังกฤษ: Paul Alexander Mitchell, เกิด 26 สิงหาคม 1981) เป็นผู้อำนวยการกีฬา แมวมองฟุตบอล และอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการกีฬาของนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
มิตเชลล์เริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลด้วยการเล่นให้กับทีมเยาวชนของแมนเชสเตอร์ซิตีและวีแกนแอทเลติก ก่อนที่จะประเดิมสนามให้กับทีมชุดใหญ่ของวีแกน เขายังเล่นให้กับฮาลิแฟกซ์ ทาวน์, สวินดันทาวน์ และมิลตันคีนส์ดอนส์ หลังจากนั้นเขาย้ายไปร่วมทีมมิลตันคีนส์ดอนส์แบบถาวร มิตเชลล์ยังถูกยืมตัวไปเล่นให้กับเรกซัมและบาร์เน็ต ก่อนที่อาการบาดเจ็บจะบังคับให้เขาต้องแขวนสตั๊ดในวัยเพียง 27 ปีเมื่อปี 2008
มิตเชลล์ทำงานกับมิลตันคีนส์ดอนส์, เซาแทมป์ตัน, ทอตนัมฮอตสเปอร์และแอร์เบ ไลพ์ซิชในฝ่ายสรรหาผู้เล่น
อาชีพสรรหาผู้เล่น

หลังจากมิลตันคีนส์ดอนส์แต่งตั้งคาร์ล โรบินสันเป็นผู้จัดการทีมในปี 2010 สโมสรได้ตั้งฝ่ายสรรหาผู้เล่นและแต่งตั้งมิตเชลล์เป็นหัวหน้าฝ่ายสรรหาผู้เล่นคนแรก เขามีส่วนสำคัญในการคว้าตัวอลัน สมิธ อดีตนักเตะทีมชาติอังกฤษ มาร่วมทีมด้วยสัญญายืมตัวจากนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ก่อนจะเซ็นสัญญาถาวรในเวลาต่อมา
ในเดือนมกราคม 2012 มิตเชลล์ย้ายไปร่วมงานกับเซาแทมป์ตันซึ่งในตอนนั้นยังในอยู่ในลีกแชมเปียนชิปในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายสรรหาผู้เล่น สโมสรเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีกในฤดูกาลแรกของเขากับสโมสร และเขาทำงานกับเมาริซิโอ โปเชติโน ผู้จัดการทีมคนใหม่ที่ได้รับการแต่งตั้งในเดือนมกราคม 2013 เขาดูแลการเซ็นสัญญานักเตะหลายคน เช่น นาแทเนียล ไคลน์, มายะ โยชิดะ, เปาโล กัซซานิกา และสตีเวน เดวิส
หลังจากโปเชตติโนย้ายไปทำงานกับทอตนัมฮอตสเปอร์คู่แข่งในพรีเมียร์ลีก มิตเชลล์ก็ย้ายตามไปในเดือนพฤศจิกายน 2014 เพื่อร่วมงานกับโปเชติโนอีกครั้ง เขาช่วยสโมสรเซ็นสัญญากับนักเตะหลายคนเช่น เดลี แอลลี, ซน ฮึง-มิน, คีแรน ทริปเปียร์ และโตบี อัลเดอร์เวเริลด์ ในเดือนสิงหาคม 2016 มีรายงานว่ามิตเชลล์เตรียมออกจากสโมสร สาเหตุมาจากงานที่เขาใฝ่ฝันกลายเป็นฝันร้าย เขาขัดแย้งกับดาเนียล เลวี ประธานสโมสร ในเดือนธันวาคม มีการเปิดเผยว่ามิตเชลล์กำลังอยู่ในช่วงพักงาน 16 เดือน
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2018 มิตเชลล์ได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าฝ่ายสรรหาและพัฒนาผู้เล่นของแอร์เบ ไลพ์ซิชในบุนเดิสลีกา ในตลาดซื้อขายนักเตะแรกของเขากับสโมสร มิตเชลล์ช่วยสโมสรเซ็นสัญญาคว้าตัวมาเตอุส คุนญามาจากซิยง และนอร์ดี มูคิเอเลจากมงต์เปลลิเยร์ เช่นเดียวกับการยืมตัวเอมีล สมิท ราว ดาวรุ่งอนาคตไกลของอาร์เซนอล มิตเชลล์ได้รับความสนใจจากหลายสโมสรในพรีเมียร์ลีกในปี 2019 และเชื่อมโยงอย่างหนักในการย้ายไปแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด รายงานระบุว่าเขาอาจได้รับการเสนอบทบาทที่สูงขึ้นในฐานะผู้อำนวยการด้านเทคนิคเพื่อดูแลฟุตบอลทั่วโลกของเรดบูลล์ ซึ่งรวมถึงเอฟซี ลีเฟอริง, เร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค และนิวยอร์กเร็ดบุลส์
ในเดือนมิถุนายน 2020 มิตเชลล์เข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการกีฬาของอาแอ็ส มอนาโก ในเดือนกรกฎาคม 2024 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการกีฬาของนิวคาสเซิลยูไนเต็ด แทนที่แดน แอชเวิร์ธ ซึ่งย้ายไปรับตำแหน่งผู้อำนวยการกีฬาของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
พวงชูชีพ

ห่วงชูชีพพร้อมไฟฉุกเฉินบนเรือสำราญ
พวงชูชีพลอยอยู่บนน้ำ
พวงชูชีพ หรือ ห่วงชูชีพ (อังกฤษ: Lifebuoy) เป็นทุ่นช่วยชีวิตที่ออกแบบมาเพื่อใช้โยนให้กับบุคคลที่อยู่ในน้ำเพื่อช่วยให้ลอยตัวได้และป้องกันการจมน้ำ พวงชูชีพสมัยใหม่บางชิ้นมีการติดตั้งไฟอย่างน้อยหนึ่งดวงเพื่อช่วยเหลือในการกู้ภัยในเวลากลางคืนโดยทำงานเมื่อสัมผัสกับน้ำทะเล
ชื่ออื่น

ชื่อเรียกอื่นๆ ของ "พวงชูชีพ" ในภาษาอังกฤษได้แก่:
life preserver
life ring,
lifering
lifesaver
ring buoy
donut
safety wheel
Perry buoy
Kisbee ring
คำอธิบาย

พวงชูชีพมักเป็นอุปกรณ์ลอยน้ำส่วนบุคคลรูปวงแหวนหรือเกือกม้า พร้อมด้วยสายโยงเพื่อให้สามารถดึงผู้บาดเจ็บเข้ามาหาผู้ช่วยเหลือได้ โดยถูกติดตั้งอยู่บนเรือ และติดตั้งอยู่ริมแหล่งน้ำและสระว่ายน้ำ โดยมีโทษสำหรับผู้ที่ก่อกวนอุปกรณ์ที่ติดตั้งอยู่ด้วยโทษปรับ (ในสหราชอาณาจักรโทษปรับสูงสุดคือ 5,000 ปอนด์) หรือจำคุก
ในสหรัฐ พวงชูชีพที่ได้รับการรับรองจากหน่วยยามฝั่งถือเป็นอุปกรณ์ลอยน้ำประเภทที่ 4 ต้องมี PFD ประเภท IV ซึ่งสหรัฐกำหนดให้มีอุปกรณ์ลอยน้ำส่วนบุคคลประเภท IV อย่างน้อยหนึ่งรายการในเรือทุกลำที่มีความยาว 26 ฟุตขึ้นไป
ในสหราชอาณาจักร สมาคมเพื่อช่วยชีวิตทางน้ำพิจารณาว่าพวงชูชีพไม่เหมาะสมในการใช้ในสระว่ายน้ำ เนื่องจากการโยนพวงชูชีพลงในสระน้ำที่เต็มไปด้วยผู้คนอาจทำให้ผู้ได้รับบาดเจ็บหรือผู้ใช้สระว่ายน้ำคนอื่น ๆ บาดเจ็บได้ โดยในสถานที่เหล่านี้จะถูกแทนที่ด้วยอุปกรณ์อื่น เช่น ทุ่นตอปิโด (Torpedo buoy) ซึ่งเป็นอุปกรณ์ลากต่ำที่พัฒนาขึ้นมาเพื่อให้เจ้าหน้าที่ช่วยชีวิตลากจูงไปยังผู้ที่ตกอยู่ในอันตรายได้
เลโอนาร์โด ดา วินชี ได้เคยร่างแนวคิดเกี่ยวกับวงล้อนิรภัย เช่นเดียวกับรองเท้าลอยน้ำ และไม้ทรงตัวสำหรับการเดินบนน้ำ
ในประเทศไทย กรมเจ้าท่าซึ่งเป็นหน่วยงานหลักในการดูแลการสัญจรทางน้ำได้ให้ความหมายของ lifebuoy เป็นคำว่า พวงชูชีพ โดยระเบียบได้กำหนดไว้ว่าในท่าเทียบเรือ จะต้องติดตั้งพวงชูชีพอย่างน้อย 4 พวง พร้อมเชือกผูกไว้กับพวงชูชีพที่มีความยาวอย่างน้อย 25 เมตร ติดตั้งในจุดที่สามารถใช้งานได้เมื่อเกิดเหตุ
การออกแบบของ เลโอนาร์โด ดา วินชี ร่างวงล้อนิรภัย
การศึกษาเกี่ยวกับพวงชูชีพครั้งแรก มีภาพประกอบใน Acta Eruditorum, ค.ศ. 1691
ระเบียงภาพ

พวงชูชีพเชิงพาณิชย์บนเรือ USCGC Eagle
ภาชนะบรรจุพวงชูชีพแบบมีเชือกซ่อน
ภาชนะบรรจุพวงชูชีพ ในเมืองนิวพอร์ตบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย
ภาชนะบรรจุพวงชูชีพ ริมแม่น้ำเทมส์
พวงชูชีพในรูปแบบเก่า
พวงชูชีพในไอร์แลนด์
พวงชูชีพบนชายหาด
พวงชูชีพที่ ทุตจูเนียมี ของท่าเรือ ซาริสโต ใน ลิเปรี, คาเรเลียเหนือ, ฟินแลนด์
ดูเพิ่ม

อุปกรณ์ลอยน้ำส่วนบุคคล
ห่วงยาง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Lifebuoys
กลยุทธ์

กลยุทธ์ (อังกฤษ: strategy) หรือ ยุทธศาสตร์ เป็นศัพท์ที่มีกำเนิดในทางทหาร หมายถึง แผนการปฏิบัติซึ่งวางเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ หรือเป้าหมายจำเพาะ กลยุทธ์หรือยุทธศาสตร์ในทางทหารนั้นแตกต่างจากยุทธวิธี ซึ่งว่าด้วยการดำเนินการรบปะทะ (engagement) ขณะที่ยุทธศาสตร์นั้น ว่าด้วยวิธีการเชื่อมโยงการรบปะทะต่าง ๆ เข้าด้วยกัน คำถามที่ว่า "จะสู้รบอย่างไร" เป็นปัญหาทางยุทธวิธี แต่ข้อกำหนดและเงื่อนไขซึ่งมีการสู้รบกันและความเหมาะสมในการสู้รบกันนั้นเป็นปัญหาทางยุทธศาสตร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการสงคราม (warfare) สี่ระดับ ได้แก่ วัตถุประสงค์ทางการเมืองหรือยุทธศาสตร์หลัก, ยุทธศาสตร์, ปฏิบัติการและยุทธวิธี นักคิดคนหนึ่งนิยามยุทธศาสตร์ไว้ว่าเป็น "วิถีอย่างครอบคลุมในอันที่จะพยายามปฏิบัติเพื่อผลเบื้องปลายทางการเมือง รวมทั้งการข่มขู่หรือการใช้กำลังอย่างแท้จริง ในวิภาษวิธีแห่งเจตจำนง ซึ่งจำต้องมีอย่างน้อยสองฝ่ายในความขัดแย้งหนึ่ง ๆ ฝ่ายเหล่านี้มีปฏิสัมพันธ์กัน และดังนั้น ยุทธศาสตร์จะประสบความสำเร็จน้อยครั้งหากไม่แสดงความสามารถในการดัดแปลง" ยุทธศาสตร์ได้ขยายออกนอกสาขาการทหาร ไปยังธุรกิจ เศรษฐศาสตร์ ทฤษฎีเกม และสาขาอื่น
กลยุทธ์ในสาขาอื่นนอกเหนือจากการทหาร หมายถึง การวางแผนงานสู่การปฏิบัติเพื่อบรรลุเป้าหมาย ภายใต้การวิเคราะห์สภาพแวดล้อมที่เหมาะสม หรือการวิเคราะห์เชิงกลยุทธ์ SWOT Analysis กล่าวคือ การวิเคราะห์ จุดอ่อน จุดแข็ง โอกาส และภัยคุกคาม (อุปสรรค) ในกรอบระยะเวลาที่ต้องการ ทั้งนี้เพื่อประกอบการวางแผนการในการใช้วิธีการ และทรัพยากร เพื่อให้บรรลุเป้าหมายสูงสุด
ความหมายที่ง่ายที่สุดของคำว่ากลยุทธ์ ก็คือแผนการปฏิบัติที่รวบรวมความพยายามทั้งหลายเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ ในยุคปัจจุบันนี้ จะเป็นการเที่ยงตรงมากกว่า หากพิจารณาว่า Strategy คือขบวนการตัดสินใจอันซับซ้อนซึ่งเชื่อมโยงวัตถุประสงค์ หรือจุดมุ่งหมายสุดท้าย (Ends) เข้ากับ วิถี หรือ หนทาง (Ways) และวิธีการ หรือเครื่องมือ (Means) ในอันที่จะให้บรรลุวัตถุประสงค์นั้น
กลยุทธ์ระดับชาติ

กลยุทธ์ในระดับสูงสุดของประเทศ ได้แก่ กลยุทธ์ระดับชาติ หรือ Grand National Strategy เป็นขบวนการซึ่งวัตถุประสงค์หลักของชาติได้รับการยอมรับ จุดมุ่งประสงค์สุดท้ายของ Grand Strategy มักจะถูกกล่าวถึงในรูปของผลประโยชน์แห่งชาติ ที่เกี่ยวข้องกับ ความมั่นคง และความมั่งคั่ง บทบาทของขบวนการ Strategy ก็คือ แปลผลประโยชน์ของชาติเหล่านั้นให้เป็นวิธีการ หรือเครื่องมือที่จะทำให้ได้มาซึ่งวัตถุประสงค์เหล่านั้น นั่นเอง ส่วนเครื่องมือ หรือวิธีการต่าง ๆ ก็จะถูกกล่าวถึงในรูปของเครื่องมือพลังอำนาจแห่งชาติ National Powers ซึ่งก็คือ การเมือง (หรือการทูต) การทหาร เศรษฐกิจ สังคมจิตวิทยา รวมทั้ง วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ดังนั้น Grand National Strategy จึงเป็นขบวนการซึ่งมีการจัดและใช้เครื่องมือที่เป็นพลังอำนาจแห่งชาติทุก ๆ ด้าน เพื่อให้บรรลุผลประโยชน์ของชาติ นั่นเอง