stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดาบินซอน ซันเชซ
เกียรติประวัติ > สโมสร

โกปาลิเบร์ตาโดเรส: 2016
ปริเมรา อา: 2013 Apertura, 2013 Finalización, 2014 Apertura, 2015 Finalización
โกปาโกลอมเบีย: 2012, 2013
ซูเปร์ลิกาโกลอมเบียนา: 2016
รองชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก: 2016–17
เกียรติประวัติ > ประเภทบุคคล

ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของอายักซ์: 2017
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ ดาบินซอน ซันเชซ ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์  |
| --- | --- |
 1 โยริส  4 โรเมโร  5 ฮอยปีแยร์  7 ซน (c)  8 บิสซูมา  9 รีชาร์ลีซง  10 แมดดิสัน  11 บรายัน  12 เอเมอร์สัน  13 วิคาริโอ  14 เปริชิช  15 ไดเออร์  17 โรเมโร  18 โล เซลโซ  19 เซสเซยง  20 ฟอร์สเตอร์  21 กูลูเชฟสกี  22 จอห์นสัน  23 ปอร์โร  27 โซโลมอน  29 ซาร์  30 เบนตังกูร์  33 เดวิส  35 ฟิลลิปส์  36 เบลิซ  37 ฟัน เดอ แฟ็น  38 อูดอกี  40 ออสติน  41 ไวต์แมน  43 จอห์น  51 คาร์ก  77 แอบบอตต์   ผู้จัดการ: พอสเตคอกลู
ทากาลิคอะบัฆ

| --- | --- |
ทากาลิคอะบัฆมีผู้อยู่อาศัยอย่างต่อเนื่องเกือบสองพันปี ภาพนี้แสดงช่องบันไดทางขึ้นสู่ลานตะพักที่ 3 ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงสมัยก่อนคลาสสิกตอนปลาย
ที่ตั้งทากาลิคอะบัฆในกัวเตมาลาและมีโซอเมริกาแสดงแผนที่กัวเตมาลาทากาลิคอะบัฆ (มีโซอเมริกา)แสดงแผนที่มีโซอเมริกา
ที่ตั้ง: เอลอาซินตัล จังหวัดเรตาลูเลว กัวเตมาลา
พิกัด: 14°38′10.50″N 91°44′0.14″W﻿ / ﻿14.6362500°N 91.7333722°W﻿ / 14.6362500; -91.7333722
ความเป็นมา
สร้าง: สมัยก่อนคลาสสิกตอนกลาง
วัฒนธรรม: โอลเมก, มายา
เหตุการณ์: ถูกพิชิตโดย: เตโอตีวากาน, กีเชะ
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ผู้ขุดค้น: มิเกล ออร์เรโก กอร์โซ; มาริออน โปเปโนเอ เด ฮัตช์; กริสตา ชิเบร์ เด ลาบาร์เรดา; เกลาเดีย วอลลีย์ ชวาทซ์
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรม: โอลเมก, มายาตอนต้น
หน่วยงานรับผิดชอบ: กระทรวงวัฒนธรรมและกีฬา / โครงการทากาลิคอะบัฆแห่งชาติ
ทากาลิคอะบัฆ (กีเชะ: Takʼalik Aʼbajʼ; แปลว่า หินตั้ง) หรือ ตากาลิกอาบาฮ์ (สเปน: Takalik Abaj) เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสในประเทศกัวเตมาลา เดิมเรียกว่า อะบัฆทากาลิค และในสมัยโบราณอาจมีชื่อว่า โคฆา (มัม: Kooja; แปลว่า วงแสงของพระจันทร์ทรงกลด) เป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีมีโซอเมริกาหลายแห่งที่ปรากฏร่องรอยของทั้งอารยธรรมโอลเมกและอารยธรรมมายา แหล่งนี้เจริญรุ่งเรืองในสมัยก่อนคลาสสิกและสมัยคลาสสิก ตั้งแต่ศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสต์ศักราชมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 เป็นอย่างน้อย และเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญแห่งหนึ่ง โดยค้าขายกับแหล่งกามีนัลฆูยูและแหล่งโชโกลา จากการค้นคว้าพบว่าทากาลิคอะบัฆเป็นหนึ่งในแหล่งที่มีประติมากรรมเชิงอนุสาวรีย์แหล่งใหญ่ที่สุดบนที่ราบชายฝั่งแปซิฟิก และยังเป็นหนึ่งในแหล่งที่พบประติมากรรมแบบอย่างโอลเมกมากที่สุดแหล่งหนึ่งนอกอ่าวเม็กซิโก ประติมากรรมแบบอย่างโอลเมกประกอบด้วยหัวมหึมา ภาพบนแผ่นหิน และอื่น ๆ
ทากาลิคอะบัฆเป็นตัวแทนของการเฟื่องฟูครั้งแรกของวัฒนธรรมมายาซึ่งเกิดขึ้นแล้วเมื่อเวลาล่วงมาถึง 400 ปีก่อนคริสต์ศักราช แหล่งนี้มีสุสานราชวงศ์มายาและตัวอย่างจารึกอักษรมายาซึ่งอยู่ในกลุ่มที่เก่าแก่ที่สุดของภูมิภาคมายา การขุดค้นที่แหล่งนี้ยังคงดำเนินต่อไป โดยสถาปัตยกรรมเชิงอนุสาวรีย์และขนบทางประติมากรรมที่ฝังลึกในหลากหลายรูปแบบบ่งชี้ว่าแหล่งนี้คงมีความสำคัญบางอย่างในสมัยนั้น
หลักฐานต่าง ๆ ที่พบในแหล่งนี้แสดงให้เห็นว่ามีการติดต่อกับเตโอตีวากานที่อยู่ห่างไกลในหุบเขาเม็กซิโก และบ่งบอกเป็นนัยว่าทากาลิคอะบัฆถูกพิชิตโดยเตโอตีวากานหรือไม่ก็พันธมิตรของเตโอตีวากาน ทากาลิคอะบัฆเชื่อมต่อกับเส้นทางการค้าระยะไกลของชาวมายาซึ่งเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา แต่ทำให้เมืองมีส่วนร่วมในเครือข่ายทางการค้าที่ครอบคลุมที่สูงกัวเตมาลาและที่ราบชายฝั่งแปซิฟิกจากเม็กซิโกไปยังเอลซัลวาดอร์
ทากาลิคอะบัฆเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่มีสิ่งก่อสร้างหลักกระจุกตัวอยู่เป็นกลุ่มสี่กลุ่มหลักซึ่งกระจายไปตามลานตะพักเก้าลาน ลานตะพักเหล่านี้บางลานมีลักษณะเป็นลานธรรมชาติ แต่ลานอื่น ๆ เป็นโครงสร้างที่มนุษย์ทำขึ้นซึ่งต้องใช้แรงงานและวัสดุจำนวนมาก แหล่งโบราณคดีแห่งนี้ยังมีระบบระบายน้ำที่ซับซ้อนและมีประติมากรรมเชิงอนุสาวรีย์อีกมากมาย
ตราแผ่นดินของเวเนซุเอลา

| ตราแผ่นดินของเวเนซุเอลา |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราแผ่นดินของเวเนซุเอลา ค.ศ. 1954-2006
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: รัฐบาลเวเนซุเอลา
เริ่มใช้: ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549)
เครื่องยอด: กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์
โล่: แบ่งสาม, ซ้ายบน พื้นแดง รูปมัดรวงข้าวสาลี 20 ต้น, ขวาบน พื้นเหลือง รูปอาวุธต่าง ๆ และธงชาติไขว้พร้อมช่อลอเรล, ล่าง พื้นน้ำเงิน รูปม้าขาววิ่ง มุ่งหน้าไปทางซ้าย
คำขวัญ: (ซ้าย) สเปน: 19 de Abril de 1810, Independencia (19 เมษายน ค.ศ. 1810, เอกราช) (ขวา) สเปน: 20 de Febrero de 1859, Federación (20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1859, สหพันธรัฐ) (กลาง)  ค.ศ. 1930-1954 สเปน: EE. UU. de Venezuela (สหรัฐเวเนซุเอลา) ค.ศ. 1954-2006 สเปน: República de Venezuela (สาธารณรัฐเวเนซุเอลา) ค.ศ. 2006 สเปน: República Bolivariana de Venezuela (สาธารณรัฐโบลิบาร์แห่งเวเนซุเอลา)
ส่วนประกอบอื่น: ช่อมะกอกล้อมซ้าย ใบปาล์มล้อมขวา พันด้วยแพรแถบจารึกข้อความสีธงชาติ
ตราแผ่นดินของเวเนซุเอลา มีประกาศใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรกโดยสภาแห่งชาติเวเนซุเอลาเมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1836 โดยลักษณะของดวงตราในปัจจุบันเป็นดวงตราที่ได้การแก้ไขเพิ่มเติมจากแบบที่ใช้ในอดีตเล็กน้อย ดังบรรยายต่อไปนี้
ดวงตราแผ่นดินของเวเนซุเอลาในปัจจุบันได้กำหนดขึ้นตามรัฐบัญญัติว่าด้วยธงชาติ ตราแผ่นดิน และ เพลงชาติของเวเนซุเอลา (Ley de Bandera, Escudo e Himno Nacionales) ลงนามวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1954 โดยประธานาธิบดี มาร์กอส เปเรซ จีเมเนส (Marcos Pérez Jiménez) ลักษณะของตราประกอบด้วยโล่ซึ่งแบ่งภายในเป็น 3 ช่องตามสีของธงชาติเวเนซุเอลา โดยช่องซ้ายบนมีพื้นสีแดงมีรูปมัดรวงข้าวสาลี 24 ต้น หมายถึงรัฐทั้ง 24 รัฐของประเทศเวเนซุเอลาและความมั่งคั่งของชาติ  ในช่องขวาบนเป็นพื้นสีเหลือง มีรูปดาบ 1 เล่ม กระบี่ 1 เล่ม หอก 3 เล่ม และ ธงชาติเวเนซุเอลา 2 ผืน มัดไขว้รวมกันด้วยช่อใบลอเรล หมายถึง ชัยชนะในสงคราม  ช่องล่างสุดเป็นพื้นสีน้ำเงิน มีรูปม้าป่าสีขาววิ่งอย่างเป็นอิสระ (รูปม้าขาวนี้ยังอาจหมายถึงม้าขาวของนายพลซีมอง โบลีวาร์ ซึ่งมีชื่อว่า "ปาโลโม" (Palomo) หมายถึง เอกราชและเสรีภาพ  เหนือรูปโล่นั้นมีรูป "กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์" ไขว้กันและหลั่งเอาความอุดมสมบูรณ์ออกมา โดยแสดงไว้ในรูปของกอดอกไม้ 2 กอที่ปากกรวย  รอบโล่นั้นโอบล้อมด้วยช่อใบมะกอกและใบปาล์ม ซึ่งมีแพรแถบสีธงชาติพันอยู่ที่ตอนล่าง (แถบสีเหลืองหมายถึงความมั่งคั่งของชาติ สีน้ำเงินหมายถึงมหาสมุทรซึ่งแบ่งแยกเวเนซุเอลาออกจากสเปน สีแดง หมายถึง โลหิตและความหาญกล้าของประชาชน)   ภายในแพรแถบสีธงชาติมีข้อความจารึกในแถบสีน้ำเงินดังต่อไปนี้
| --- | --- |
19 de Abril de 1810 (19 เมษายน ค.ศ. 1810): 20 de Febrero de 1859 (20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1859)
Independencia (เอกราช): Federación (สหพันธรัฐ)
República Bolivariana de Venezuela (สาธารณรัฐโบลิบาร์แห่งเวเนซุเอลา)
สภาแห่งชาติของเวเนซุเอลาได้รับรองการแก้ไขแบบธงชาติและตราแผ่นดินให้เป็นแบบปัจจุบัน โดยมีผลอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2006 อันเป็นวันธงชาติเวเนซุเอลาในปีนั้น
วิวัฒนาการ

สมาพันธรัฐอเมริกาแห่งเวเนซุเอลา
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| เขตผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งเวเนซุเอลา | สาธารณรัฐเวเนซุเอลา ที่ 1 | สาธารณรัฐเวเนซุเอลา ที่ 2 | สาธารณรัฐเวเนซุเอลา ที่ 3 |
| ค.ศ. 1777 - 1811 | ค.ศ. 1811 - 1812 | ค.ศ. 1812 - 1814 | ค.ศ. 1814 - 1819 |
กรันโกลอมเบีย
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| ค.ศ. 1819 - 1820 | ค.ศ. 1820 - 1821 | ค.ศ. 1821 - 1822 | ค.ศ. 1822 - 1830 |
รัฐเวเนซุเอลา
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| ค.ศ. 1830 - 1836 | ค.ศ. 1836 - 1863 | ค.ศ. 1863 - 1864 |
สหรัฐเวเนซุเอลา
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| ค.ศ. 1864 - 1871 | ค.ศ. 1871 | ค.ศ. 1871 - 1905 | ค.ศ. 1905 - 1930 |
ร่วมสมัย
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| สหรัฐเวเนซุเอลา | สาธารณรัฐเวเนซุเอลา | สาธารณรัฐโบลิบาร์แห่งเวเนซุเอลา |
| ค.ศ. 1930 - 1954 | ค.ศ. 1954 - 2006 | ตั้งแต่ ค.ศ. 2006 |
ดูเพิ่ม

โกลเรียอัลบราโบปวยโบล
แหล่งข้อมูลอื่น

(สเปน) Ley de Bandera, Escudo e Himno Nacionales - รัฐบัญญัติว่าด้วยธงชาติ ตราแผ่นดิน และเพลงชาติ
(สเปน) La octava estrella de Bolívar - ดาวทั้ง 8 แห่งโบลิวาร์
วิดิทัศน์ตราแผ่นดินของเวเนซุเอลา
แม่แบบ:สัญลักษณ์ของประเทศเวเนซุเอลา
| ด ค กตราแผ่นดินของประเทศและดินแดนในทวีปอเมริกาใต้ |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ | กายอานา · โคลอมเบีย · ชิลี · ซูรินาม · ตรินิแดดและโตเบโก* · บราซิล · โบลิเวีย · ปารากวัย ·  เปรู · เวเนซุเอลา · อาร์เจนตินา · อุรุกวัย · เอกวาดอร์ |  |
| ดินแดน | อารูบา* (เนเธอร์แลนด์) · บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี (สหราชอาณาจักร) · กือราเซา* (เนเธอร์แลนด์) · หมู่เกาะฟอล์กแลนด์ (สหราชอาณาจักร) · เฟรนช์เกียนา (ฝรั่งเศส) · เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช (สหราชอาณาจักร) |  |
*เป็นประเทศหรือดินแดนที่มักจะถูกจัดให้อยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ
ตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย

| ตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย Policía Nacional de Colombia |
| --- | --- |
ตราตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย
ธงของตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย
วัตถุทรงกลมสำหรับตกแต่งของตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย
คำขวัญ: Dios y Patria พระเจ้าและปิตุภูมิ
ข้อมูลองค์กร
ก่อตั้ง: 5 พฤศจิกายน, ค.ศ. 1891
เจ้าหน้าที่: 180,000 คน (ค.ศ. 2018)
งบประมาณรายปี: 3.6 ถึง 4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (49.210 พันล้านเปโซ) (ค.ศ. 2008)
โครงสร้างเขตอำนาจ
หน่วยงานแห่งชาติ: ประเทศโคลอมเบีย
เขตอำนาจในการปฏิบัติการ: ประเทศโคลอมเบีย
ลักษณะทั่วไป: ตำรวจท้องที่ หน่วยงานฝ่ายพลเรือนส่วนท้องถิ่น
 
ผู้บริหารหน่วยงาน: ฆอร์เก เอร์นันโด นิเอโต โรฆัส, นายพลตำรวจ
หน่วยงานปกครอง: กระทรวงกลาโหมโคลอมเบีย
คำสั่ง:  8 หน่วย การรักษาความปลอดภัยพลเมือง ตำรวจฝ่ายความมั่นคงในชนบท การสืบสวนคดีอาญา ข่าวกรองตำรวจ ต่อต้านยาเสพติด การป้องกันและการดูแลพิเศษ ต่อต้านการลักพาตัวและการกรรโชก การส่งผ่านและการขนส่ง 
เขตปกครองและคำสั่ง:  รายการ 5 สำนักงานตำรวจนครบาล 32 สำนักงานตำรวจกรม (รัฐ) 8 สำนักงานตำรวจภูมิภาค 
สิ่งอำนวยความสะดวก
ฐานทัพอากาศ: 5 แห่ง
บุคคลสำคัญ
บุคคล: โรสโซ โฆเซ เซร์ราโน, หัวหน้าหน่วยงานด้านจริยธรรมและการต่อต้านการทุจริต
เว็บไซต์
www.policia.gov.co
สี: ขาวและเขียว เพลงมาร์ช: เพลงสรรเสริญตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย
ตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย (สเปน: Policía Nacional de Colombia; อังกฤษ: National Police of Colombia) เป็นกองกำลังตำรวจแห่งชาติของประเทศโคลอมเบีย แม้ว่าตำรวจแห่งชาติไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกองทัพโคลอมเบีย (กองทัพ, กองทัพเรือ และกองทัพอากาศ) แต่ก็ได้รับการถือว่าอยู่ร่วมกับ "กองกำลังสาธารณะ" และยังได้รับการควบคุมโดยกระทรวงกลาโหม ซึ่งแตกต่างจากหลายประเทศที่ใช้ระบบการบังคับใช้กฎหมายที่ทำเป็นชั้น ตำรวจแห่งชาติมีเพียงกองกำลังตำรวจเท่านั้นในประเทศโคลอมเบีย หน้าที่อย่างเป็นทางการของกองทัพคือการปกป้องประเทศโคลอมเบีย บังคับใช้กฎหมายตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญ รักษาและรับประกันเงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับเสรีภาพและสิทธิของประชาชน รวมถึงเพื่อให้แน่ใจว่ามีการอยู่ร่วมกันอย่างสันติในหมู่ประชาชน
ชาวโคลอมเบียสามารถติดต่อกับตำรวจได้โดยโทรฟรีหมายเลข 112 (ทั่วประเทศ) หรือ 123 (จากโบโกตา, บูการามังกา, กูกูตา, เปเรย์รา, กาลิ และเมเดยิน) หากมีเรื่องเกี่ยวกับการลักพาตัว กลุ่มเกาลา (GAULA) สามารถเข้าถึงได้ที่โทรหมายเลข 165 นอกจากนี้ยังสามารถติดต่อผ่านทางอินเทอร์เน็ตเพื่อลงบันทึกคำแนะนำ, การร้องขอ, คำถาม, ชมเชย หรือร้องเรียน โดยใช้ระบบอุทธรณ์, ร้องเรียน, การเรียกร้อง และข้อเสนอแนะ (PQRS)
ประวัติ > การก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 19

ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 ประเทศโคลอมเบียได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองจำนวนมากและพยายามที่จะกำหนดตัวเองว่าเป็นประเทศหนึ่ง ความตึงเครียดระหว่างสองพรรคการเมืองหลัก ได้แก่ พรรคเสรีนิยมโคลอมเบีย และพรรคอนุรักษ์นิยมโคลอมเบีย ได้ลุกลามไปสู่สงครามกลางเมืองจำนวนมากโดยพยายามที่จะสร้างระบบการเมืองระหว่างระบอบสหพันธรัฐหรือระบบศูนย์รวมอำนาจปกครอง และความแตกต่างที่สำคัญอื่น ๆ
ตำรวจแห่งชาติโคลอมเบียได้รับการจัดตั้งขึ้นตามกฎหมาย 90 ค.ศ. 1888 ภายใต้คำสั่งของรัฐบาลและขึ้นอยู่กับกระทรวงรัฐบาลที่ตั้งใจจะให้ทำหน้าที่เป็นชองดาร์เมรีสำหรับโบโกตา
สถานที่ตั้งของสถาบันใหม่มีการวางแผนที่จะเป็นกองกำลังของ 300 ชองดาร์เมรีในสามกองร้อย; บังคับบัญชาโดยร้อยตำรวจเอกหนึ่งคน, ร้อยตำรวจโทสองคน และร้อยตำรวจตรีหนึ่งคน ซึ่งทั้งหมดได้รับคำสั่งจากเจ้าหน้าที่ระดับสูงสองคน
ในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1890 ประธานาธิบดีรักษาการ การ์โลส ออลกูอิน มัลลาริโน อนุมัติเข้าไปในกฎหมายการอนุญาตให้จ้างผู้ฝึกสอนที่มีคุณสมบัติจากสหรัฐหรือยุโรปเพื่อจัดระเบียบและฝึกตำรวจแห่งชาติที่จัดตั้งขึ้นใหม่ ซึ่งทางข้าราชการโคลอมเบียเลือกข้าหลวงฝรั่งเศสชื่อฌ็อง มารี มาร์เซอแลง ฌีลแบร์ และสถาบันนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการโดยพระราชกฤษฎีกา 1000 ณ วันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1891
ภารกิจเริ่มต้นของสำนักงานตำรวจแห่งชาติคือการรักษาความสงบสุขของประชาชน, ปกป้องประชาชน รวมถึงทรัพย์สินของรัฐและเอกชน ตามกฎหมายรัฐธรรมนูญ หน่วยงานต้องบังคับใช้และรับรองสิทธิของประชาชน, รัฐธรรมนูญและกฎหมาย รวมถึงปฏิบัติตามอำนาจของตน หน้าที่ของมันยังรวมถึงอำนาจในการดำเนินการเพื่อป้องกันอาชญากรรม รวมทั้งดำเนินคดีและจับกุมผู้ฝ่าฝืนกฎหมาย สำนักงานตำรวจแห่งชาติมีเจตนาที่จะไม่ยอมรับสิทธิพิเศษหรือความแตกต่างในหมู่ประชาชนทั่วไป โดยมีข้อยกเว้นประการเดียวสำหรับสนธิสัญญาระหว่างประเทศที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญที่ให้ความคุ้มกันแก่สมาชิกของคณะทูต
ประธานาธิบดี โรเบร์โต อูร์ดาเนตา อาร์เบลาเอซ
เจ้าหน้าที่ขนส่ง ค.ศ. 1957
หมู่มอเตอร์ไซค์หน่วยแรก ค.ศ. 1953
รถฉุกเฉินฟอร์ดคันแรก เดือนมีนาคม ค.ศ. 1952
ชั้นนักเรียนนายร้อยตำรวจ การ์โลส โอลกูอิน ค.ศ. 1951 ที่โรงเรียนนายร้อยตำรวจเอสกูเอลา
เซนตีเนลา นิตยสารจากชั้นนักเรียนนายร้อยตำรวจ การ์โลส โอลกูอิน ค.ศ. 1951
หลังจากเกินสงครามกลางเมืองในปี ค.ศ. 1895 ในสมัยประธานาธิบดี ราฟาเอล นุญเญซ ประธานาธิบดีเกิดไม่อยู่ และมิเกล อันโตนิโอ กาโร เข้ารับตำแหน่งชั่วคราว กาโรประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินทั่วไปซึ่งมีการโอนอำนาจเหนือสำนักงานตำรวจแห่งชาติไปยังกระทรวงการสงครามเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1896 และสมาชิกได้รับสิทธิพิเศษเช่นเดียวกับกำลังพลทหาร
เมื่อประธานาธิบดี มานูเอล อันโตนิโอ ซันเซลเมนเต ได้รับการแทนที่โดยรองประธานาธิบดี โฆเซ มานูเอล มาร์โรกิน ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ตำรวจแห่งชาติได้ปรับโครงสร้างและจัดระเบียบในลักษณะทางทหาร จากนั้นจึงโอนกลับไปยังกระทรวงรัฐบาล เพื่อรับประกันความปลอดภัยของโบโกตา โดยตำรวจแห่งชาติได้รับการแบ่งออกเป็นเจ็ดเขตเพื่อให้ครอบคลุมทั้งเมือง กองทุนรวมที่เรียกว่ากาฆาเดกราติฟิกาซิโอเนสได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อจ่ายผลประโยชน์ให้แก่สมาชิกบริการ ซึ่งได้รับเงินสนับสนุนจากกำหนดที่บังคับใช้กับประชากรพลเรือน ส่วนใน ค.ศ. 1899 ตำรวจแห่งชาติมีกำลังพล 944 นาย โดยแบ่งออกเป็นแปดหมวด
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (สเปน)
| ด ค กกองกำลังตำรวจแบ่งตามประเทศ |
| --- | --- |
แอฟริกา:  แอลจีเรีย  แองโกลา  เบนิน  บอตสวานา  บูร์กินาฟาโซ  บุรุนดี  แคเมอรูน  กาบูเวร์ดี  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  ชาด  คอโมโรส  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐคองโก  จิบูตี  อียิปต์  อิเควทอเรียลกินี  เอริเทรีย  เอสวาตินี  เอธิโอเปีย  กาบอง  แกมเบีย  กานา  แกมเบีย  กินี-บิสเซา  ไอวอรีโคสต์ (โกตดิวัวร์)  เคนยา  เลโซโท  ไลบีเรีย  ลิเบีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  มอริเตเนีย  มอริเชียส  โมร็อกโก  โมซัมบิก  นามิเบีย  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  รวันดา  เซาตูแมอีปริงซีป  เซเนกัล  เซเชลส์  เซียร์ราลีโอน  โซมาเลีย  แอฟริกาใต้  ซูดานใต้  ซูดาน  แทนซาเนีย  โตโก  ตูนิเซีย  ยูกันดา  แซมเบีย  ซิมบับเว 
อเมริกา:  แอนทีกาและบาร์บิวดา  อาร์เจนตินา  บาฮามาส  บาร์เบโดส  เบลีซ  โบลิเวีย  บราซิล  แคนาดา  ชิลี  โคลอมเบีย  คอสตาริกา  คิวบา  ดอมินีกา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เอกวาดอร์  เอลซัลวาดอร์  กรีนแลนด์  กรีเนดา  กัวเตมาลา  กายอานา  เฮติ  ฮอนดูรัส  จาเมกา  เม็กซิโก  นิการากัว  ปานามา  ปารากวัย  เปรู  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ซูรินาม  ตรินิแดดและโตเบโก  สหรัฐ  อุรุกวัย  เวเนซุเอลา 
เอเชียและโอเชียเนีย:  อัฟกานิสถาน  ออสเตรเลีย  บาห์เรน  บังกลาเทศ  ภูฏาน  บรูไน  พม่า (เมียนมาร์)  กัมพูชา  จีน ฮ่องกง  มาเก๊า  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิรัก เคอร์ดิสถาน  อิสราเอล  ญี่ปุ่น  จอร์แดน  คาซัคสถาน  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  คูเวต  คีร์กีซสถาน  ลาว  เลบานอน  มาเลเซีย  มองโกเลีย  นาอูรู  เนปาล  นิวซีแลนด์  โอมาน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  ฟิลิปปินส์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  สิงคโปร์  ศรีลังกา  ซีเรีย  ไทย  ทาจิกิสถาน  ตูวาลู  ติมอร์-เลสเต  เติร์กเมนิสถาน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อุซเบกิสถาน  เวียดนาม  เยเมน 
ยุโรป:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  สาธารณรัฐเช็ก  เดนมาร์ก  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  กรีซ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  อิตาลี  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มอลตา  มอลโดวา  โมนาโก  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  มาซิโดเนียเหนือ  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน  สหราชอาณาจักร อังกฤษและเวลส์  สกอตแลนด์  ไอร์แลนด์เหนือ  ยิบรอลตาร์ 
รัฐที่ได้รับการรับรอง อย่างไม่สมบูรณ์:  อาร์ทซัค  คอซอวอ  ไซปรัสเหนือ  สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี  โซมาลีแลนด์  สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) 
ยุติปฏิบัติการ:  แอลเบเนีย (ฌ็องดาร์เมอรีแอลเบเนีย)  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  ฟิลิปปินส์ INP  กองกำลังตำรวจฟิลิปปินส์  สาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์  สภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย (สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย) 
 ยามชายแดน  ยามฝั่ง  ศุลกากร  หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย ประเภท  หน่วยข่าวกรอง 
ตำรวจแห่งชาติโคลอมเบียขณะเฝ้าอาคารผู้ตรวจราชการโคลอมเบีย
ถนนบูร์บง

ถนนบูร์บงมุ่งหน้าย่านซีบีดี
ถนนบูร์บง (อังกฤษ: Bourbon Street, ฝรั่งเศส: Rue Bourbon, สเปน: Calle de Borbón) เป็นถนนสายประวัติศาสตร์ในใจกลางย่านเฟรนช์ควอร์เทอร์ของเมืองนิวออร์ลีนส์ ถนนมีความยาวสิบสามช่วงอาคาร (blocks) เขื่อมถนนคาแนลกับถนนเอสพลานาด ถนนบูร์บงเป็นที่รู้จักจากบาร์และคลับจำนวนมากตลอดสายถนน ถนนบูร์บงมีผู้เยี่ยมชมราว 17.74 ล้านคนเมื่อปี 2017 ถนนบูร์บงจึงถือว่าเป็นถนนสายสำคัญของเมืองนิวออร์ลีนส์โดยเฉพาะในทางการท่องเที่ยว จำนวนนักท่องเที่ยวต่อปีสูงขั้นมาตลอดนับตั้งแต่เมืองนิวออร์ลีนส์ถูกถล่มด้วยเฮอร์ริเคนแคทรินาในปี 2005 จึงถือไดว้าเมืองนิวออร์ลีนส์ประสบความสำเร็จในการเกิดขึ้นใหม่ในฐานะเมืองท่องเที่ยว ถนนบูร์บงเป็นถนนที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์อันยาวนานของเมือง
ดูเพิ่ม

เฟรนช์ควอร์เทอร์
ตลาดฝรั่งเศส
จัตุรัสแจ็คสัน
ถนนรอยัล
ถนนแบซิน
ถนนคาแนล
โรงแรมและคาซิโนถนนบูร์บง
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่เส้นทาง:
w:en:Template:Attached KML/Bourbon Street
KML is from Wikidata
Bourbon Street on neworleans.com
Bourbon Street on frenchquarter.com
29°57′32″N 90°03′55″W﻿ / ﻿29.9590°N 90.0653°W﻿ / 29.9590; -90.0653
ปัสตูแรลา

สำหรับประเภทบทร้อยกรองที่มีแก่นเรื่องคล้ายคลึงกันในภาษาฝรั่งเศสเก่า ดูที่ ปัสตูแรล
มาร์กาบรือ
ปัสตูแรลา (อุตซิตาเก่า: pastorela; แปลว่า สาวเลี้ยงแกะ) เป็นบทร้อยกรองภาษาอุตซิตาเก่าที่ได้รับความนิยมในหมู่ตรูบาดูสมัยกลาง และเป็นต้นกำเนิดของบทร้อยกรองปัสตูแรลซึ่งประพันธ์เป็นภาษาฝรั่งเศสเก่า หัวข้อประจำของบทร้อยกรองประเภทนี้คือการพบกันระหว่างอัศวินกับสาวเลี้ยงแกะ เนื้อเรื่องต่อจากนั้นสามารถดำเนินไปสู่บทสรุปได้หลายแบบ โดยทั่วไปมักมีอารมณ์ขันแฝงอยู่ กล่าวกันว่าผู้ริเริ่มปัสตูแรลาคือตรูบาดูนามว่าเซร์กอมุน แต่ผลงานปัสตูแรลาของเขาได้สูญหายไปหมด มาร์กาบรือ ตรูบาดูร่วมสมัยซึ่งกล่าวกันว่าเป็นศิษย์ของเซร์กอมุน ได้สืบทอดรูปแบบบทร้อยกรองประเภทนี้จนเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย
รายการ

ปัสตูแรลาที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบันมีเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น ฌ็อง โอดีโย นับว่าปัสตูแรลาภาษาอุตซิตาเก่าที่เป็น "ของแท้" นั้นเหลืออยู่ 24 ชิ้น โดยกล่าวถึงบทร้อยกรองอีก 10 ชิ้นที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันแต่จัดอยู่ในบทกวีประเภทอื่น และบทร้อยกรองอีก 1 ชิ้นที่แปลมาจากภาษาฝรั่งเศส ในขณะที่โยเซ็ฟ เซ็มพ์ ประเมินว่าเหลือ "ของแท้" อยู่เพียง 17 ชิ้นเท่านั้น
| ผู้ประพันธ์ | บาทนำ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| มาร์กาบรือ | L'autr' ier jost' una sebissa |  |
| มาร์กาบรือ | L'autr' ier, a l'issida d'abriu |  |
| กิเราต์ เด บูร์เน็ลย์ | L'autrier, lo primier jorn d'aost |  |
| กิเราต์ เด บูร์เน็ลย์ | Lo dous chan d'un auzel |  |
| กาเบาดา | Desamparatz, ses companho |  |
| กาเบาดา | L'autre dia per un mati |  |
| กาเดเน็ต | L'autrier lonc un bosc folhos |  |
| กี ดือเซ็ล | L'autre jorn cost' una via |  |
| กี ดือเซ็ล | L'autr' ier cavalcava |  |
| กี ดือเซ็ล | L'autre jorn per aventura |  |
| เปาเล็ต เด มาร์เซ็ลยอ | L'autrier manei ab cor pensiu |  |
| กิเราต์ ริกิเย | L'autre jorn m'anava | ค.ศ. 1260 |
| กิเราต์ ริกิเย | L'autr' ier trobei la bergeira d'antan | ค.ศ. 1262 |
| กิเราต์ ริกิเย | Gaia, pastorela | ค.ศ. 1264 |
| กิเราต์ ริกิเย | L'autr' ier trobei la bergeira | ค.ศ. 1267 |
| กิเราต์ ริกิเย | D'Astarac venia | ค.ศ. 1276 |
| กิเราต์ ริกิเย | A Sant Pos de Tomeiras | ค.ศ. 1282 |
| จูวัน เอ็สเตเบ | L'autr' ier al gai tems de Pascor | ค.ศ. 1275 |
| จูวัน เอ็สเตเบ | El dous tems quan la flor sesplan | ค.ศ. 1285 |
| จูวัน เอ็สเตเบ | Ogan al freg que fazia | ค.ศ. 1288 |
| กิเราต์ เด็สปัญญา ? | Per amor soi gai |  |
| ซาร์บารี ดา ฌิโรนา | Entre Lerida e Belvis |  |
| ซาร์บารี ดา ฌิโรนา | Entre Caldes e Penedes |  |
| ซาร์บารี ดา ฌิโรนา | En mai, can per la calor |  |
| ซาร์บารี ดา ฌิโรนา | Pres d'un jardi, encontrei l'altredia |  |
| จูยุส เด ตูลูซอ | L'autr' ier el dous tems de Pascor |  |
| กิลเย็ม เดาต์ปุล | L'autr' ier a l'issida d'abril |  |
| นิรนาม | L'autrier al quint jorn d'Abril |  |
| นิรนาม | Quant escavalcai l'autr' er | จัดว่าเป็นเพลงเต้นรำบาลาดอ |
| นิรนาม | Mentre per una ribeira | ได้รับการตั้งชื่อว่า Porquieira |
ธงฉาน

สำหรับธงของกองทัพเรือไทย ดูที่ ธงฉาน (กองทัพเรือไทย)
การชักธงฉานที่หัวเรือรบ (ในภาพเป็นธงฉานของกองทัพเรือไอร์แลนด์)
ธงฉาน (อังกฤษ: jack; ฝรั่งเศส: pavillon de beaupré; เยอรมัน: Gösch; สเปน: bandera de proa) คือธงชาติที่บัญญัติให้ใช้เพิ่มเติมสำหรับชักที่เสาหัวเรือรบและเรือประเภทอื่น ๆ บางชนิด  ปกติแล้วจะชักขึ้นในเวลาที่เรือไม่ได้ออกปฏิบัติการและเมื่อมีการตกแต่งเรือด้วยธงต่าง ๆ ในวาระพิเศษ ในบางประเทศจะใช้ธงนี้สำหรับหมายยศนายทหารชั้นนายพลเรือด้วย เช่น ธงหมายยศจอมพลเรือของสหราชอาณาจักรใช้ธงฉานของกองทัพเรือสหราชอาณาจักร (ธงเดียวกันกับธงยูเนี่ยนแจ็ค ซึ่งใช้เป็นธงชาติด้วย แต่กำหนดสัดส่วนของธงไว้ที่ 1:2) เป็นต้น  นอกจากนี้ยังอาจใช้ในหน้าที่อื่น ๆ ตามที่ระบุไว้ในกฎหมายโดยเฉพาะ เช่น ในกองทัพเรือไทย ธงฉานจะใช้เป็นธงหมายเรือพระที่นั่ง และเรือหลวง และเป็นธงประจำกองทหารสำหรับหน่วยทหารเรือที่ยกพลขึ้นบก ซึ่งหน่วยทหารนั้นไม่ได้รับพระราชทานธงชัยเฉลิมพล
ในภาษาไทยโบราณ คำว่าธงฉานหมายถึง ธงนำกระบวนกลองชนะ มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม ความหมายในปัจจุบันหมายเอาถึงธงฉานของกองทัพเรือ ตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2522
ตัวอย่างธงฉานของประเทศต่าง ๆ

ธงฉานกองทัพเรือไทย
ธงนาวีเยอรมนี (ใช้เป็นธงฉานด้วย)
ธงฉานกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา
ธงฉานกองทัพเรือบราซิล
ธงฉานกองทัพเรือรัสเซีย
ธงฉานสาธารณรัฐจีน
ธงฉานราชนาวีสเปน
ธงฉานกองทัพเรือฟินแลนด์
ดูเพิ่ม

ธงฉาน (กองทัพเรือไทย)
นากหญ้า
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.coypu.net/ เก็บถาวร 2010-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Myocastor coypus ที่วิกิสปีชีส์
ซิมอน โบลิบาร์

พลตรี ซิมอน โฮเซ อันโตนิโอ เด ลา ซานติซิมา ตรินิดัด โบลิบาร์ ปอนเต อี ปาลาซิโอส บลังโก (สเปน: Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Ponte y Palacios Blanco, ออกเสียง: [siˈmom boˈliβaɾ] ( ฟังเสียง); 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1783 – 17 ธันวาคม ค.ศ. 1830) เป็นนายทหารชาวเวเนซุเอลาและเป็นผู้นำทางการเมืองที่นำประเทศโคลอมเบีย, เวเนซุเอลา, เอกวาดอร์, ปานามา, เปรู และโบลิเวีย ประกาศอิสรภาพจากเจ้าอาณานิคมอย่างจักรวรรดิสเปน ทำให้ตัวเขาเป็นที่รู้จักกันในนาม ผู้ปลดปล่อย หรือ ผู้ปลดปล่อยแห่งลาตินอเมริกา
โบลิบาร์เป็นชาวการากัสมาแต่กำเนิด ตัวเขาเกิดในครอบครัวของชนชั้นสูงที่ร่ำรวย และตามปกติสำหรับทายาทของครอบครัวชนชั้นสูงในสมัยนั้น ทำให้เขาถูกส่งตัวไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศตั้งแต่อายุยังน้อย โดยเริ่มต้นอาศัยอยู่ที่สเปนตั้งแต่อายุ 16 ปี และต่อมาได้ย้ายไปที่ฝรั่งเศส ขณะที่เขาอาศัยอยู่ในยุโรป เขาได้รับแนวคิดที่เกี่ยวกับอิทธิพลของยุคเรืองปัญญาเป็นอย่างมาก นั่นเองจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้โบลิบาร์ต้องการที่จะล้มล้างการปกครองของสเปนในอาณานิคมลาตินอเมริกา จากความวุ่นวายภายในสเปนในช่วงสงครามคาบสมุทร โบลิบาร์จึงเริ่มรณรงค์เพื่อเอกราชของอเมริกาใน ค.ศ. 1808 การรณรงค์เพื่อเอกราชของโคลอมเบีย (กรันโกลอมเบีย)—ต่อมานิวกรานาดาถูกควบรวมด้วย เนื่องจากชัยชนะที่ยุทธการที่โบยากาเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1819 เขาประกาศจัดตั้งสภาคองเกรสแห่งชาติขึ้น แม้จะมีอุปสรรคมากมาย รวมถึงการมาถึงของกองกำลังสำรวจสเปนขนาดใหญ่ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน แต่บรรดานักปฏิวัติก็มีชัยเหนือสเปนในที่สุด ภายหลังการได้รับชัยชนะที่ยุทธการที่การาโบโบใน ค.ศ. 1821 ซึ่งทำให้เวเนซุเอลาเป็นประเทศเอกราชอย่างสมบูรณ์
หลังจากชัยชนะเหนือราชาธิปไตยสเปน โบลิบาร์ได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับการสถาปนาสหภาพแห่งแรกของประเทศเอกราชในลาตินอเมริกา โดยเขาได้เป็นประธานาธิบดีแห่งกรันโกลอมเบียตั้งแต่ ค.ศ. 1819 จนถึง ค.ศ. 1830 ผ่านการรณรงค์ทางทหาร เขาได้ขับไล่ผู้ปกครองชาวสเปนออกจากเอกวาดอร์, เปรู และโบลิเวีย เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีหลายประเทศแถบลาตินอเมริกา ได้แก่ กรันโกลอมเบีย (ปัจจุบันคือ เวเนซุเอลา, โคลอมเบีย, ปานามา และเอกวาดอร์), เปรู และโบลิเวีย แต่ไม่นานหลังจากนั้น อันโตนิโอ โฮเซ เด ซูเกร รองผู้บังคับบัญชาของเขา ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานาธิบดีแห่งโบลิเวีย โบลิบาร์มีความตั้งใจที่จะสร้างความแข็งแกร่งและสร้างความสามัคคีภายในอาณานิคมอเมริกาของสเปน เพื่อที่จะสามารถป้องกันภัยคุกคามที่หลงเหลืออยู่จากสเปนและเหล่าพันธมิตรอันศักดิ์สิทธิ์ในยุโรป รวมถึงมหาอำนาจแห่งใหม่อย่างสหรัฐอเมริกาด้วย ในช่วงที่เขามีอำนาจถึงขีดสุด โบลิบาร์ได้ปกครองดินแดนตั้งแต่อาร์เจนตินาจนถึงบริเวณทะเลแคริบเบียน
โบลิบาร์ถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติในประเทศส่วนใหญ่ของอเมริกาใต้สมัยใหม่ และถือเป็นหนึ่งในวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของขบวนการอิสรภาพในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ร่วมกับโฆเซ เด ซาน มาร์ติน, ฟรันซิสโก เด มิรันดา และคนอื่น ๆ จวบจนบั้นปลายชีวิตของเขา โบลิบาร์สิ้นหวังกับสถานการณ์ภายในประเทศบ้านเกิดของเขา ด้วยคำพูดที่มีชื่อเสียงว่า "ทุก ๆ คน ที่มีส่วนร่วมในการปฏิวัติ กำลังทำเพียงไถท้องทะเล" หรือในการปราศรัยต่อสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐโคลอมเบีย โบลิบาร์กล่าวว่า "พลเมืองทั้งหลาย! ฉันอายที่กล่าวแบบนี้: อิสรภาพเป็นผลประโยชน์เพียงอย่างเดียวที่เราได้รับ เพื่อสร้างความเสียหายให้กับส่วนที่เหลือทั้งหมด"
ผู้กู้อิสรภาพ

โบลิบาร์เป็นนักการเมืองที่ต่อสู้เพื่อความอิสระให้ประเทศเวเนซุเอลา โคลอมเบีย เอกวาดอร์ เปรู ปานามา และโบลิเวีย เป็นอิสระจากอาณานิคมสเปน เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในนาม "ผู้กู้อิสรภาพ"
ชีวิตส่วนตัว

ในปี พ.ศ. 2345 โบลิบาร์ได้แต่งงานกับ "มาริอา เตเรซา โรดริเกซ เดล โตโร อี อาไลซา" เธอเสียชีวิตเพราะโรคไข้เหลืองในปีต่อมา และโบลิบาร์ไม่แต่งงานกับใครอีก