stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดบางแก้ว (จังหวัดสมุทรปราการ)

สำหรับวัดบางแก้วแห่งอื่น ดูที่ วัดบางแก้ว
| วัดบางแก้ว |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดบางแก้ว, สำนักสงฆ์เกตุบัวลอย, วัดเกตุบัวลอย
ที่ตั้ง: ตำบลบางแก้ว อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูพินิจรัตนากร (อนุสรณ์ ฐานทตฺโต)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบางแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ตั้งอยู่ริมคลองต้นตาลด้านทิศใต้ มีเนื้อที่ตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 23 ตารางวา
วัดบางแก้ว เดิมเป็นสำนักสงฆ์ มีชื่อว่า สำนักสงฆ์เกตุบัวลอย โดยมีนางสาวประเชิญ ครูไพศาล เป็นผู้บริจาคที่ดิน ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นางสาวประเชิญ ครูไพศาล กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2535 ในนาม "วัดบางแก้ว" ขนานนามวัดตามลักษณะและภูมิประเทศที่ตั้งวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2552 โดยมีพระครูเมตตาธรรมรักษ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2542–2547 เจ้าอาวาสรูปต่อมาคือ พระครูพินิจรัตนากร (อนุสรณ์ ฐานทตฺโต) ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูเมตตาธรรมรักษ์
พระครูพินิจรัตนากร (อนุสรณ์ ฐานทตฺโต)
วัดทุ่งลานนา

| วัดทุ่งลานนา |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดทุ่งลานนา (ชมทองผินถวิลอุปถัมภ์), วัดทุ่งลานนา
ที่ตั้ง: เลขที่ 165 ซอยเฉลิมพระเกียรติ ร.9 ซอย 28 แยก 3-1 ถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9 แขวงดอกไม้ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร 10250
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูเนกขัมมคุณาจารย์ (จันทร์แดง คุณวีโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดทุ่งลานนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงดอกไม้ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่
วัดทุ่งลานนาสร้างขึ้นโดยมีผู้ยกที่ดินให้สร้างวัดคือ นายขุนทองและนางฉะอ้อน บุญมาเลิศ ยกให้ 10 ไร่ นายกันและนางลิป ปานเถื่อน ยกให้ 4 ไร่ และนางถวิล มีสายทอง ยกให้ 2 ไร่ ผู้ดำเนินการสร้างวัดฝ่ายฆราวาสคือนางถวิล ส่วนผู้ดำเนินการสร้างวัดฝ่ายสงฆ์คือพระครูเนกขัมมคุณาจารย์ (จันทร์แดง คุณวีโร) ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2511 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2512 โดยใช้ชื่อว่า "วัดทุ่งลานนา (ชมทองผินถวิลอุปถัมภ์)" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงตัดลูกนิมิต ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2515
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8.50 เมตร ยาว 24.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 กุฏิสงฆ์ จำนวน 16 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20.50 เมตร ยาว 38.50 เมตร เป็นอาคารทรงล้านนา นอกจากนั้นยังมีเจดีย์ 1 องค์
กรุงเทพ (แก้ความกำกวม)

กรุงเทพ อาจหมายถึง
กรุงเทพมหานคร
กรุงเทพมหานคร – ชื่อเมืองหลวงแห่งอาณาจักรรัตนโกสินทร์ และเป็นเมืองหลวงของประเทศไทยปัจจุบัน เรียกโดยย่อว่า "กรุงเทพฯ" รหัสพยัญชนะว่า "กท" และอักษรย่ออย่างไม่เป็นทางการว่า "กทม."
กรุงเทพมหานคร – องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในกรุงเทพมหานคร อักษรย่อว่า "กทม."
กรุงเทพมหานคร บวรทวารวดีศรีอยุธยา (เมืองหลวงอาณาจักรอยุธยา) –  เช่น "เสด็จเที่ยวประพาสอยู่ดังนั้นประมาณสิบห้าเวร จึ่งเสด็จกลับยังกรุงเทพมหานคร" (มาจากชื่อเต็มว่า "กรุงเทพมหานคร บวรทวารวดีศรีอยุธยา มหาดิลกภพ นพรัตนราชธานีบุรีรมย อุดมราชนิเวศนมหาสถาน")
กรุงเทพมหานคร – ชื่อเพลงเกี่ยวกับเมืองหลวง ร้องโดยอัสนี-วสันต์ โชติกุล ในอัลบั้มฟักทอง
นครหลวงกรุงเทพธนบุรี – เขตการปกครองในอดีตของประเทศไทย อยู่ในพื้นที่กรุงเทพมหานครปัจจุบัน
มณฑลกรุงเทพ – เขตการปกครองของสยามในอดีต
อ่าวกรุงเทพ – ส่วนเหนือสุดของอ่าวไทย
ธนาคารกรุงเทพ – ธนาคารพาณิชย์ของไทย
สถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) – สถานีรถไฟของไทย
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ – มหาวิทยาลัยเอกชนของไทย
วัดบุญรอดธรรมาราม

| วัดบุญรอดธรรมาราม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: แขวงพระโขนงใต้ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูกิตติญาณวิสิฐ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบุญรอดธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงพระโขนงใต้ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ตั้งวัด 6 ไร่ 20 ตารางวา ที่ตั้งของวัดนั้นจะรอบไปด้วย ชุมชนและโรงเรียนด้วยกัน 3 โรงเรียน คือ โรงเรียนพระโขนงวิทยาลัย โรงเรียนบางจาก (นาคเผื่อนอุปถัมภ์) โรงเรียนบพิธวิทยา
วัดบุญรอดเริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2515 โดยการบริจาคที่ดิน จำนวน 6 ไร่ 20 ตารางวา จากนางบุญรอด และนายบุญธรรม นาคเฉลี่ยว ได้อนุญาตสร้างวัด เมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ 2515  ชื่อของวัดตั้งตามนามผู้สร้างวัดทั้งสองท่าน กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2518 ขนาดเนื้อที่กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะมีอุโบสถกว้าง 8.30 เมตร ยาว 25 เมตร ทรงไทยลานนา ประตูด้านหน้า 3 ช่อง ด้านหลัง 2 ช่อง หน้าต่างข้างละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างทำด้วยไม้สักแกะสลัก กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น ศาลาการเปรียญกว้าง 17.50 เมตร ยาว 56 เมตร เป็นศาลาอเนกประสงฆ์ และหอระฆัง
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูสังฆรักษ์ผล
พระใบฎิกาอินทนนท์ อินทนนฺโท
พระมหาสาคร ธีรปัญโญ
พระครูสังฆรักษ์สัมฤทธิ์ วิสุทธาจาโร
พระครูกิตติญาณวิสิฐ
วัดศรีกุเรชา

| วัดศรีกุเรชา |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 69 ซอยราษฎร์อุทิศ 36 ถนนราษฎร์อุทิศ แขวงแสนแสบ เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร 10510
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูพิศิษฏ์วรคุณ (ประสิทธิ์)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศรีกุเรชา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสนแสบ เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูปลัดวิสุทธิ์ศรี นนฺทชโย เป็นเจ้าอาวาส
นายสวัสดิ์ ศรีกุเรชา ซึ่งเป็นชาวอินเดียโดยกำเนิด ได้อุทิศที่ดินเพื่อสร้างวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2530 ต่อมาเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการให้ตั้งวัดชื่อ "วัดศรีกุเรชา" เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้อุทิศที่ดิน ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือนายพิศานต์ สุระวิญญู
วัดนี้เมื่อแรกสร้างมีเพียงกุฏิไม้ 4 หลัง และมีศาลาการเปรียญอยู่ริมน้ำ เรียกว่าสิมหรือโบสถ์น้ำ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม ปัจจุบันมีอาคารเสนาสนะเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวและศาลาการเปรียญอีกหลัง เนื่องจากอยู่ระหว่างรวบรวมปัจจัยซื้อดินถมที่เพื่อสร้างอาคารที่มั่นคงถาวร
รายชื่อหน่วยสหพันธ์ของประเทศบราซิลเรียงตามดัชนีการพัฒนามนุษย์

แผนที่รัฐของประเทศบราซิลตามดัชนีการพัฒนามนุษย์ ใน พ.ศ. 2560
คำอธิบายภาพ:
  0.800 – 1.000 (การพัฒนาสูงมาก)
  0.700 – 0.799 (การพัฒนาสูง)
  0.600 – 0.699 (การพัฒนาปานกลาง)
นำเสนอโดยโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP) ในปี พ.ศ. 2533 ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (เอชดีไอ) เป็นสถิติประกอบของดัชนีการศึกษา รายได้ และอายุขัยที่คำนวณเพื่อวัดการพัฒนาทางสังคมและเศรษฐกิจภายในประเทศ ประกอบด้วยตัวเลขระหว่าง 0 ถึง 1 ซึ่งประกอบด้วยระดับการพัฒนามนุษย์ห้าระดับ ได้แก่ ต่ำมาก, ต่ำ, ปานกลาง, สูง, และสูงมาก ซึ่งการพัฒนานั้นจะถือว่าสูงขึ้นเมื่อเข้าใกล้ที่ 1 ตามรายงานดัชนีการพัฒนามนุษย์ซึ่งตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2558 ซึ่งเป็นข้อมูลจากปี พ.ศ. 2557 บราซิลอยู่ในอันดับที่ 75 จาก 188 ประเทศทั่วโลก โดยมีค่าดัชนีการพัฒนามนุษย์เท่ากับ 0.755 โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติได้เน้นย้ำถึง "ความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว" ของประเทศบราซิลในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา โดยมีดัชนีการพัฒนามนุษย์ตั้งแต่การพัฒนาต่ำ (0.590) ในปี พ.ศ. 2533 ไปถึงการพัฒนาปานกลาง (0.669) ในปี พ.ศ. 2543 และในที่สุดก็บรรลุระดับการพัฒนาสูง (0.726) ในปี พ.ศ. 2553
เพื่อที่จะนำมุมมองดัชนีการพัฒนามนุษย์ไปสู่ระดับชาติ โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติยังได้จัดทำรายงานการพัฒนามนุษย์แห่งชาติของประเทศบราซิลขึ้นในปี พ.ศ. 2541 ซึ่งคำนวณดัชนีการพัฒนามนุษย์ของเฟเดอรัลดิสตริกต์ และรัฐต่าง ๆ ทั้งหมดโดยอ้างอิงจากข้อมูลที่ได้จากการสำรวจสำมะโนประชากรที่จัดทำโดยสถาบันภูมิศาสตร์และสถิติแห่งบราซิล (IBGE) โดยเปิดตัวในปี พ.ศ. 2556 โดยร่วมมือกับสถาบันวิจัยเศรษฐกิจประยุกต์ของประเทศบราซิล (IPEA) และ มูลนิธิ João Pinheiro (FJP) ฉบับล่าสุดของรายงานการพัฒนามนุษย์แห่งชาติของประเทศบราซิลนั้นแสดงให้เห็นว่าดัชนีการพัฒนามนุษย์เฉลี่ยของรัฐต่าง ๆ เพิ่มขึ้นที่ 47.5% จาก พ.ศ. 2534 − 2553
นับตั้งแต่เริ่มต้นจัดทำชุดสถิติในปี พ.ศ. 2534 เขตเฟเดอรัลดิสตริกต์ ซึ่งมีเมืองหลวงของประเทศบราซิลคือกรุงบราซิเลียมีดัชนีการพัฒนามนุษย์สูงสุดในบรรดา 27 รัฐของบราซิล โดยเป็นรัฐและเขตสหพันธ์เดียวที่มีดัชนีการพัฒนามนุษย์ที่สูงมาก ตามตัวเลขของปี พ.ศ. 2553 และยังติดอันดับต้น ๆ ในทุกเขตปกครองที่ได้เรียบเรียงดัชนีการพัฒนามนุษย์ ยกเว้นด้านอายุขัย โดยเมื่อในปี พ.ศ. 2534 ได้ถูกแซงหน้าโดยรัฐซังตากาตารีนา ในขณะเดียวกัน รัฐอาลาโกวัชได้มีดัชนีการพัฒนามนุษย์ต่ำที่สุดนับตั้งแต่ พ.ศ. 2543 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เนื่องจากระบบการศึกษาที่ไม่ดี รัฐโตกังจิงช์ มีการเพิ่มขึ้นของดัชนีการพัฒนามนุษย์ที่มากและเร็วที่สุด (0.330) ตั้งแต่ พ.ศ. 2534 − 2553 ในขณะที่รัฐรีโอเดจาเนโรมีการเพิ่มขึ้นของดัชนีการพัฒนามนุษย์ที่น้อยที่สุด (0.188) ตามรายงานของโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ รัฐของภูมิภาคทางเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือมีตัวชี้วัดที่ต่ำที่สุด โดยเทศบาลของประเทศบราซิลส่วนมากมีดัชนีการพัฒนามนุษย์ในระดับต่ำหรือปานกลาง ในขณะที่ในภาคใต้ของประเทศบราซิล มากกว่า 65% ของเทศบาลมีดัชนีการพัฒนามนุษย์ในระดับสูง
ดูเพิ่ม

รัฐของประเทศบราซิล
โรงเรียนเวียงนครวิทยาคม

| โรงเรียนเวียงนครวิทยาคม wiengnakorn witthayakhom School> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
เลขที่ 254 หมู่ 4 ตำบลหนองกุงธนสาร อำเภอภูเวียง จังหวัดขอนแก่น 40150
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ว.น.ค. / W.N.K.
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล   โรงเรียนขนาดกลาง
คำขวัญ: “ ทนฺ.โต  เสฏฺ.โฐ   มนุสฺ.เสสุ ”  ในหมู่มนุษย์ผู้ฝึกตนเป็นผู้ประเสริฐ
สถาปนา: 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2540
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25 กระทรวงศึกษาธิการ
ผู้อำนวยการ: นายพัฒนา ทบวงษ์ศรี
วิทยาเขต: เวียงเรือคำ
เพลง: มาร์ชเวียงนคร
เว็บไซต์: https://data.bopp-obec.info/web/index.php?School_ID=1040051170
โรงเรียนเวียงนครวิทยาคม (อักษรย่อ ว.น.ค.) อำเภอภูเวียง จังหวัดขอนแก่น ประกาศจังตั้งเมื่อ วันที่ 8 พฤษภาคม 2540 โดย ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น เป็นโรงเรียนมัธยมขนาดกลาง สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เป็นหน่วยงานของรัฐบาลซึ่งจัดการศึกษาในรูปแบบของโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา ปัจจุบันได้จัดการเรียนการสอนในสายสามัญ รูปแบบสหศึกษา ตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 มีจำนักเรียนมากกว่า 500 คน และบุคลากรทางการศึกษาอีกกว่า 37 คน ซึ่งปัจจุบันจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งมีเนื้อที่ทั้งหมดของโรงเรียนจำนวน 50 ไร่
ในปี พ.ศ. 2537-2539 เป็นสาขาของโรงเรียนภูเวียงวิทยาคม
ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 ได้แยกออกมาเป็นโรงเรียนเวียงนครวิทยาคมในปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลักโรงเรียนเวียงนครวิทยาคม เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงเรียนเวียงนครวิทยาคม ที่เฟซบุ๊ก
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนเวียงนครวิทยาคมในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
ท่าอากาศยานนิวคาสเซิล

ท่าอากาศยานนิวคาสเซิล (Newcastle Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองนิวคาสเซิล สหราชอาณาจักร ห่างจากตัวเมืองไปทางเหนือประมาณ 11 กิโลเมตร (6 ไมล์) เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่เป็นอันดับ 10 ของสหราชอาณาจักร
โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง

| โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง Matthayom Watthatthong School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
1325 ถนนสุขุมวิท แขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ธ.ท. / M.T.T
ประเภท:  โรงเรียนรัฐบาล  โรงเรียนสหศึกษา  โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ 
คำขวัญ: บาลี: อสชฌนามลา มนตา (มนต์ที่ไม่มีการท่องบ่นเป็นมลทิน)
สถาปนา: 2 มิถุนายน พ.ศ. 2494 (73 ปี)
ผู้ก่อตั้ง: พระธรรมปาโมกข์ (นพ อังกุรปัญญา)
หน่วยงานกำกับ: กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 1010720140
ผู้อำนวยการ: นายสามารถ จันหา
ระดับปีที่จัดการศึกษา: ม.1 - ม.6
สี:   เหลือง   ดำ
เพลง: มาร์ชโรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง ที่ยูทูบ
เว็บไซต์: mtt.ac.th
ต้นไม้ประจำโรงเรียน – บานบุรี
โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง (อักษรย่อ: ธ.ท.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ประเภทสหศึกษา และเป็นส่วนราชการ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่เลขที่ 1325 ถนนสุขุมวิท แขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110
ประวัติ

โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง ได้ก่อตั้งสถาปนาเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2494 เนื่องด้วยความอนุเคราะห์ของพระธรรมปาโมกข์ ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดธาตุทองในขณะนั้น ซึ่งท่านได้ทราบถึงความยากลำบากของนักเรียนที่ต้องเดินทางไกลเพื่อไปเรียนต่างอำเภอ เนื่องจาก อำเภอพระโขนง ในสมัยนั้นยังไม่มีโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา ท่านจึงได้ปรารภ กับ คุณสอาด และ คุณมะลิ ธรรมสโรช เมื่อถึงเรื่องดังกล่าว คุณสอาด และ คุณมะลิ ด้วยความที่มีจิตศรัทธานั้น จึงได้ถวายเงิน 50,000 บาทเพื่อสร้างโรงเรียน โดยพระธรรมปาโมกข์ และได้อนุญาตให้ใช้ที่ดินของวัดประมาณ 500 ตารางวา เพื่อมาก่อสร้างโรงเรียนเป็นเรือนไม้ 2 ชั้นเปิดเรียนครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 โดยมีนายผ่อง อนันตกุล เป็นครูใหญ่คนแรก โรงเรียนได้พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ จากจำนวนนักเรียนที่รับมาไม่ถึง 300 คน มาจนถึง ปัจจุบันมีนักเรียนประมาณ 2,000 คน อาคารไม้ถูกรื้อทิ้งและสร้างเป็นอาคารใหม่ คืออาคารคอนกรีตประกอบไม้  3  หลัง
อาคาร 1 สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นตึก 3 ชั้น
อาคาร 2 สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 เป็นตึก 4 ชั้น และได้ต่อเติมเมื่อปี พ.ศ. 2513
อาคาร 3 สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นตึก 4 ชั้น
ต่อมาเมื่อมีนักเรียนเพิ่มมากขึ้นพระธรรมปาโมกข์ ได้กรุณาอนุญาตให้ใช้เนื้อที่ประมาณ 2 ไร่ซึ่งอยู่ห่างจากอาคาร 1, 2, 3 ประมาณ 300 เมตร เพื่อสร้างอาคาร 4 ในปี พ.ศ. 2521 เพื่อเป็นที่เรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.4 – ม.6) ซึ่งเป็นอาคารแยก
ในปี พ.ศ. 2533 ได้สร้างอาคารอเนกประสงค์ 5 ชั้น เพื่อใช้เป็นที่สำหรับเรียนวิชาพื้นฐานอาชีพและเพื่อเป็นสิริมงคลจึงได้ตั้งชื่ออาคารนี้ว่า อาคารพระธรรมปาโมกข์ (นพ อังกุรปัญญา)
ปัจจุบัน โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง มีอาคารเรียนถาวร 4 หลัง อาคารอเนกประสงค์ 1 หลังบริเวณโรงเรียน โดยแบ่งเป็น 2 บริเวณ อยู่ด้านหน้าวัดส่วนหนึ่ง ด้านหลังวัดส่วนหนึ่ง มีเนื้อที่รวม 4 ไร่ 396 ตารางวา มีฐานะเป็นโรงเรียนรัฐบาลขนาดใหญ่แบบสหศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ในเครือนวสิรินครินทร์ อยู่ติดกับวัดธาตุทอง (กรุงเทพมหานคร)
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน

สัญลักษณ์ : เป็นรูปเจดีย์เปล่งประกายรัศมีที่ยอดมีธรรมจักรรอบองค์เจดีย์
ปรัชญา : อสชฌนามลา มนตา (มนต์ที่ไม่มีการท่องบ่นเป็นมลทิน)
คติพจน์ : สัจจ ศีล ขันติ (ซื่อสัตย์ สะอาด อดทน เมตตา)
ต้นไม้ประจำโรงเรียน : ดอกบานบุรี
อักษรย่อ : ธ.ท. / M.T.T.
สีประจำโรงเรียน :
เหลือง
ดำ
เพลงประจำโรงเรียน : มาร์ชโรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ธรัช ศุภโชคไพศาล ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย และเป็นผู้บริหารบริษัท ไอยราฟิล์ม จำกัด
สราวุธ มาตรทอง นักแสดง นายแบบ นักร้องลูกครึ่งไทย–ฝรั่งเศส
สุนันทา เดวา นักแสดง เน็ตไอดอลชื่อดัง
ยังโอม นักร้อง แร็ปเปอร์ชาวไทย (รุ่นที่ 63)
ชาติศักดิ์ มหาทา (เอแคลร์ ปากจือ) บิวตี้บล็อกเกอร์ชื่อดังชาวไทย (รุ่นที่ 60)
รินรดา ธุระพันธ์ (โยชิ) นักแสดง ได้รับตำแหน่ง มิสทิฟฟานี่ ยูนิเวิร์ส 2017 รองชนะเลิศอันดับสอง Miss International Queen 2018 (รุ่นที่ 61)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการโรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง
เพจเฟสบุ๊คอย่างเป็นทางการของโรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°43′15″N 100°35′06″E﻿ / ﻿13.72091147°N 100.5849121°E﻿ / 13.72091147; 100.5849121
วัดราษฎร์โพธิ์ทอง

| วัดราษฎร์โพธิ์ทอง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์โพธิ์ทอง, วัดโค้งโพธิ์
ที่ตั้ง: เลขที่ 230 หมู่ที่ 5 ซอยเทศบาลบางปู ซอย 46 ถนนสุขุมวิท ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 10280
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสุนทรคุณาธาร (สันติ สนฺติกโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์โพธิ์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5  ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ วัดอยู่ไม่ไกลจากฟาร์มจระเข้
วัดราษฎร์โพธิ์ทองสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 โดยมีนายพยนต์ นุตยบุตร ดำเนินการสร้าง และนางแถม นุตยบุตร บริจาคที่ดิน กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดโค้งโพธิ์ เพราะวัดตั้งอยู่บริเวณโค้งโพธิ์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512
รายนามเจ้าอาวาส

พระสวัสดิ์ พ.ศ. 2496–2499
พระจุน พ.ศ. 2499–2501
พระถาวร พ.ศ. 2501–2503
พระสมุห์พจน์ พ.ศ. 2503–2505
พระครูพุทธวงศ์วิวัฒน์ พ.ศ. 2505–2531
พระครูโกมุทวุฒิคุณ พ.ศ. 2532–2551
พระครูสุนทรคุณาธาร (สันติ สนฺติกโร) พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน
วัดจินดิตวิหาร

| วัดจินดิตวิหาร |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ซอยนิมิตใหม่ 10 ถนนนิมิตใหม่ แขวงทรายกองดิน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร 10510
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหาจักรพล อาจารสุโภ, ดร.
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดจินดิตวิหาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทรายกองดิน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร อาณาเขตทางทิศตะวันออกจรดลำรางบ่อหินแก้ว
ในปี พ.ศ. 2517 หม่อมหลวงจินดิต สนิทวงศ์ ณ อยุยา ได้มอบที่ดิน 5 ไร่ 3 งาน ผ่านทนายความน่วม นันทวิชัย ให้เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด ต่อมาทนายความน่วมมีจิตศรัทธาถวายที่ดินเพิ่มขึ้นอีก 7 ไร่ 23 ตารางวา รวมทั้งหมดเป็น 12 ไร่ 3 งาน 23 ตารางวา กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2539
พระครูสังฆรักษ์สมบุญ จันทสาโร เข้ามาดูแลวัดอย่างไม่เป็นทางการเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2547 วัดในช่วงนั้นมีสภาพทรุดโทรม โบสถ์มีแต่เสา หญ้ารกร้าง ท่านจึงดำเนินการบูรณะวัดและได้รับตำแหน่งรักษาการเจ้าอาวาสอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2551
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นศาลาการเปรียญและหอสวดมนต์ ศาลาเฉลิมพระเกียรติ 60 พรรษา วิหารหลวงพ่อขาว หอระฆัง ภายในวัดยังมีโรงเรียนปริยัติธรรมและสถานีอนามัยประจำหมู่บ้าน
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์สุวิทย์ กตปุญโญ
พระครูสังฆรักษ์สมบุญ จันทสาโร
ไมโครคอนโทรลเลอร์

วงจรรวมของอินเทล 8742 ไมโครคอนโทรลเลอร์ขนาด 8 บิตในซีพียู ความเร็ว 12 MHz แรมขนาด 128 ไบต์, EPROM ขนาด 2048 ไบต์ และ I/O ในชิปเดียวกัน
ไมโครคอนโทรลเลอร์ (อังกฤษ: microcontroller มักย่อว่า µC, uC หรือ MCU) คือ อุปกรณ์ควบคุมขนาดเล็ก ซึ่งบรรจุความสามารถที่คล้ายคลึงกับระบบคอมพิวเตอร์ โดยในไมโครคอนโทรลเลอร์ได้รวมเอาซีพียู, หน่วยความจำ และพอร์ต ซึ่งเป็นส่วนประกอบหลักสำคัญของระบบคอมพิวเตอร์เข้าไว้ด้วยกัน โดยทำการบรรจุเข้าไว้ในตัวถังเดียวกัน
โครงสร้างทั่วไป

โครงสร้างโดยทั่วไป ของไมโครคอนโทรลเลอร์นั้น สามารถแบ่งออกมาได้เป็น
หน่วยประมวลผลกลางหรือซีพียู (CPU : Central Processing Unit)
หน่วยความจำ (Memory) สามารถแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ หน่วยความจำที่มีไว้สำหรับเก็บโปรแกรมหลัก (Program Memory) เปรียบเสมือนฮาร์ดดิสก์ของเครื่องคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ คือข้อมูลใด ๆ ที่ถูกเก็บไว้ในนี้จะไม่สูญหายไปแม้ไม่มีไฟเลี้ยง อีกส่วนหนึ่งคือหน่วยความจำข้อมูล (Data Memory) ใช้เป็นเหมือนกับกระดาษทดในการคำนวณของซีพียู และเป็นที่พักข้อมูลชั่วคราวขณะทำงาน แต่หากไม่มีไฟเลี้ยง ข้อมูลก็จะหายไปคล้ายกับหน่วยความจำแรม (RAM) ในเครื่องคอมพิวเตอร์ทั่ว ๆ ไป แต่สำหรับไมโครคอนโทรลเลอร์สมัยใหม่ หน่วยความจำข้อมูลจะมีทั้งที่เป็นหน่วยความจำแรม ซึ่งข้อมูลจะหายไปเมื่อไม่มีไฟเลี้ยง และเป็นอีอีพรอม (EEPROM : Electrically  Erasable  Programmable  Read-Only Memory) ซึ่งสามารถเก็บข้อมูลได้แม้ไม่มีไฟเลี้ยงก็ตาม
ส่วนติดต่อกับอุปกรณ์ภายนอก หรือพอร์ต (Port) มี 2 ลักษณะคือ พอร์ตอินพุต (Input Port) และพอร์ตส่งสัญญาณหรือพอร์ตเอาต์พุต (Output Port) ส่วนนี้จะใช้ในการเชื่อมต่อกับอุปกรณ์ภายนอก ถือว่าเป็นส่วนที่สำคัญมาก ใช้ร่วมกันระหว่างพอร์ตอินพุต เพื่อรับสัญญาณ อาจจะด้วยการกดสวิตช์ เพื่อนำไปประมวลผลและส่งไปพอร์ตเอาต์พุต เพื่อแสดงผลเช่น การติดสว่างของหลอดไฟ เป็นต้น
ช่องทางเดินของสัญญาณ หรือบัส (BUS) คือเส้นทางการแลกเปลี่ยนสัญญาณข้อมูลระหว่าง ซีพียู หน่วยความจำและพอร์ต เป็นลักษณะของสายสัญญาณ จำนวนมากอยู่ภายในตัวไมโครคอนโทรลเลอร์ โดยแบ่งเป็นบัสข้อมูล (Data Bus) , บัสแอดเดรส (Address Bus) และบัสควบคุม (Control Bus)
วงจรกำเนิดสัญญาณนาฬิกา เป็นองค์ประกอบที่สำคัญมากอีกส่วนหนึ่ง เนื่องจากการทำงานที่เกิดขึ้นในตัวไมโครคอนโทรลเลอร์ จะขึ้นอยู่กับการกำหนดจังหวะ หากสัญญาณนาฬิกามีความถี่สูง จังหวะการทำงานก็จะสามารถทำได้ถี่ขึ้นส่งผลให้ไมโครคอนโทรลเลอร์ตัวนั้น มีความเร็วในการประมวลผลสูงตามไปด้วย
ไมโครคอนโทรลเลอร์คือไมโครคอมพิวเตอร์ชิปตัวเดียวที่รวมส่วนหลักของไมโครคอมพิวเตอร์ไว้บนชิปตัวเดียว ไมโครคอนโทรลเลอร์ถือกำเนิดขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 1970 หลังจากกว่า 20 ปีของการพัฒนา ต้นทุนก็ต่ำลงเรื่อย ๆ และประสิทธิภาพของมันก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งทำให้แอปพลิเคชันแพร่หลายและในด้านต่าง ๆ ตัวอย่าง ได้แก่ การควบคุมมอเตอร์ เครื่องอ่าน/สแกนเนอร์บาร์โค้ด อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภค อุปกรณ์เล่นเกม โทรศัพท์ HVAC ความปลอดภัยในอาคารและการควบคุมการเข้าออก การควบคุมอุตสาหกรรมและระบบอัตโนมัติ และสินค้าสีขาว (เครื่องซักผ้า เตาอบไมโครเวฟ) และอื่น ๆ
ท่าอากาศยานนานาชาติเจนไน

ท่าอากาศยานนานาชาติเจนไน (Chennai International Airport) (IATA: MAA, ICAO: VOMM) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ให้บริการพื้นที่เมืองเจนไน ทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย และ ย่านนครบาลของเมือง ท่าอากาศยานตั้งอยู่ในมีนามพักกัม และ ฐิรุสูลัม 21 กิโลเมตรจากตัวเมือง ท่าอากาศยานแห่งนี้มีผู้โดยสารเข้าออก 22.5 ล้านคนในปี 2018-19 มีเที่ยวบินเข้าออกวันละกว่า 570 เที่ยวบิน และผู้โดยสารเข้าออกกว่า 30,000 คนต่อวัน ถือเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุดเป็นอันดับสามในอินเดีย ทั้งผู้โดยสารและขนส่งสินค้า เป็นรองเพียงท่าอากาศยานนานาชาติอินทิรา คานธี ในนิวเดลี และ ท่าอากาศยานนานาชาติฉัตรปตี ศิวาจี มหาราช ในมุมไบ และเป็นอันดับสี่ในด้านจำนวนผู้โดยสารรวม เป็นรองท่าอากาศยานสองแห่งที่กล่าวข้างต้น และท่าอากาศยานนานาชาติเกมเปโควทา ในเบงคลูรู และเป็นอันดับที่ 49 ของทวีปเอเชีย ท่าอากาศยานเชื่อมต่อกับรถไฟใต้ดิน สถานีรถไฟใต้ดินท่าอากาศยานนานาชาติเจนไน ของรถไฟใต้ดินเจนไนเมโทร และ สถานีรถไฟฐิรุสูลัม ของ ระบบรถไฟชานเมืองเจนไน (Chennai Suburban Railway system) ในปัจจุบันกำลังก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหมายเลข 5 และ 6 (หนึ่งในนี้เป็นอาคารผู้โดยสารแซทเทลไลท์; Satellite Terminal) เพื่อขยายและรองรับจำนวนผู้โดยสารที่มากขึ้น คาดว่าจะรับมือผู้โดยสารได้ถึง 40 ล้านคนต่อปี เมื่อสร้างเสร็จ จะเป็นท่าอากาสยานแรกในอินเดียที่มีอาคารผู้โดยสารแบบแซทเทลไลท์ (Satellite Terminal) ซึ่งเชื่อมโดยทางเลื่อนเดินใต้ดินเข้ากับอาคารผู้โดยสารอื่น ๆ อย่างไรก็ตามคาดการณ์ว่าท่าอากาศยานนี้จะถึงจุดอิ่มตัวในปี 2022 ซึ่งจะรับผู้โดยสารได้มากที่สุด 40 ล้านคน จึงมีแผที่จะสร้างท่าอากาศยานเจนไนแห่งใหม่มาเป็นทศวรรษแล้ว เมื่อสร้างเสร็จก็จะช่วยรองรับการใช้งานในทั้งสองท่าอากาศยาน
ท่าอากาศยานนานาชาติอินทิรา คานธี

ท่าอากาศยานนานาชาติอินทิรา คานธี (IATA: DEL, ICAO: VIDP) เป็นสนามบินหลักของเขตเมืองหลวงของเดลี ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่ปาลาม ห่างจากตัวเมืองนิวเดลีทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นระยะทาง 16 กิโลเมตร (9.9 ไมล์) ตั้งชื่อตามนางอินทิรา คานธี อดีตนายกรัฐมนตรีของอินเดีย ในปัจจุบันเป็นสนามบินหลัก และมีผู้โดยสารมากที่สุดของอินเดีย
หลังจากการเปิดใช้อาคารผู้โดยสารแห่งใหม่ หรือ อาคาร 3 ท่าอากาศยานแห่งนี้จึงได้กลายเป็นสนามบินที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียใต้ และเป็นศูนย์กลางการบินที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในภูมิภาค พร้อมศักยภาพในการขนส่งผู้โดยสารกว่า 46 ล้านคนต่อปี และมีเป้าหมายที่ 100 ล้านคนต่อปีภายในปีค.ศ. 2030  โดยเมื่อรวมกับท่าอากาศยานนานาชาติฉัตรปติ ศิวาชีที่มุมไบ จะสามารถขนส่งผู้โดยสารมากกว่าครึ่งหนึ่งของภูมิภาคเอเชียใต้  โดยมีบริษัท เดลี อินเตอร์แนชันนัล แอร์พอร์ต ไพรเวท จำกัด  (Delhi International Airport Private Limited (DIAL)) เป็นผู้ดำเนินการ ซึ่งมีเป้าหมายและความมุ่งมั่นที่จะทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นฐานการบินนานาชาติ
ในปีค.ศ. 2011 - ค.ศ. 2012 ท่าอากาศยานอินทิรา คานธี ได้รองรับผู้โดยสารเป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 35.88 ล้านคน และโครงการต่อเติมในอนาคตจะเพิ่มขีดศักยภาพให้สามารถรับได้ถึง 100 ล้านคนต่อปีในปีค.ศ. 2030 โดยมีอาคารผู้โดยสาร 3 ที่สามารถรองรับผู้โดยสารเพิ่มมากขึ้นถึง 34 ล้านคนต่อปีตั้งแต่การเปิดกีฬาคอมมอนเวลท์ (Commonwealth Game) ในปีค.ศ. 2010 ซึ่งอาคารผู้โดยสาร 3 นี้เคยได้ถูกบันทึกเป็นอาคารผู้โดยสารที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 8 ของโลก ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 ได้มีการเฉลิมฉลองการเปิดทางขึ้นลงของเครื่องบินที่มีความยาวถึง 4.43 กิโลเมตร ต่อมาในปีค.ศ. 2010 ได้รับรางวัลท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลกอันดับที่ 4 ประเภทผู้โดยสาร 15-25 ล้านคน  และรางวัล Best Improved Airport ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก โดย Airport Council International และในปีค.ศ. 2011 ได้รับรางวัลท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลกอันดับที่ 2 ประเภทผู้โดยสาร 25-40 ล้านคน และในปีค.ศ. 2011 ได้รับการบันทึกเป็นอันดับที่ 27 ของท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นสูงสุดในกรณีจำนวนผู้โดยสาร ด้วยจำนวนผู้โดยสารทั้งสิ้น 34,729,467 คน โดยถือว่าเป็นการเติบโตถึงร้อยละ 17.8 จากปีที่ผ่านมา