stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลเอาส์ทรีอาวีน

สโมสรฟุตบอลเอาส์ทรีอาวีน (เยอรมัน: Fußballklub Austria Wien) หรือ เอาส์ทรีอาวีน หรือ ออสเตรีย เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่ที่เวียนนา สโมสรคว้าแชมป์ลีกออสเตรียนบุนเดิสลีกามากถึง 24 สมัย นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1911–1912 ถือว่าเยอะเป็นอันดับที่สอง สโมสรคู่ปรับร่วมเมืองคือ ราพีทวีน ออสเตรียเคยเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ ในปี ค.ศ. 1978 และเคยเข้าถึงรอบรองชนะเลิศยูโรเปียนคัพในฤดูกาลถัดมา สนามเหย้าคือ ฟรันซ์ ฮอร์ สเตเดียม
เกียรติประวัติ > ในประเทศ

ออสเตรียนบุนเดิสลีกา (24)
ออสเตรียนคัพ (27)
ออสเตรียนซูเปอร์คัพ (6)
เวียนเนอร์คัพ (2)
เกียรติประวัติ > ยุโรป

มิโตรปาคัพ (2)
Jeunesse et des Etudiants de Jeux Sportif (1)
ยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ
เกียรติประวัติ > ระหว่างทวีป

โคปาริโอ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (เยอรมัน)
Official Youth Academy site เก็บถาวร 2010-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เยอรมัน)
Austria Wien at UEFA.com
Austria Wien at EUFO.de เก็บถาวร 2009-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Austria Wien at Weltfussball.de
Austria Wien at Football Squads.co.uk
Austria Wien at National Football Teams.com
Austria Wien at Football-Lineups.com
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเอาส์ทรีอาวีน  |
| --- | --- |
 2 Poulsen  3 Jarjué  4 Jeggo  5 Demaku  6 Hahn  7 Sax  8 Zwierschitz  9 Wimmer  10 Grünwald  11 Pichler  13 Lučić  14 Monschein  16 Prokop  17 ไคลน์  18 Schoissengeyr  19 Yateke  20 Edomwonyi  22 Cavlan  23 Palmer-Brown  24 Borković  27 Ebner  28 Martschinko  30 Madl  32 Pentz  36 Fitz  39 Sarkaria  46 Handl  99 Kos  Coach: Ilzer 
| ด ค กออสเตรียนฟุตบอลบุนเดิสลีกา |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาล 2019–20:  Admira Wacker Mödling  เอาส์ทรีอาวีน  Hartberg  ลัสค์  Mattersburg  ราพีทวีน  เร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค  Rheindorf Altach  St. Pölten  Sturm Graz  Wolfsberger AC  WSG Tirol 
ฟรันซ์ ฮอร์ สเตเดียม
ท่าอากาศยานฮานามากิ

ท่าอากาศยานฮานามากิ (ญี่ปุ่น: 花巻空港; โรมาจิ: Hanamaki Kūkō) เป็นท่าอากาศยานระดับสาม ในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 6 กิโลเมตร จากเมืองฮานามากิ จังหวัดอิวาเตะ
สายการบินและจุดหมาย

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
ฟูจิดรีมแอร์ไลน์: ฟูกูโอกะ, คูมาโมโตะ, นาโงยะ-โคมากิ
เจแปนแอร์ไลน์ ดำเนินงานโดย เจเอแอลเอ็กซ์เพรส: โอซากะ-อิตามิ
เจแปนแอร์ไลน์ ดำเนินงานโดย เจ-แอร์: ฟูกูโอกะ (เริ่ม 25 มีนาคม 2012), โอซากะ-อิตามิ, ซัปโปโระ-ชิโตเสะ
ดูเพิ่ม

รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
แนะนำท่าอากาศยานฮานามากิ โดย แจแปนแอร์ไลน์
สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา

| สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา Somdet Chaopraya Institute of Psychiatry |
| --- | --- |
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข


ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: แขวงคลองสาน เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย, ประเทศไทย
พิกัด: 13°43′50″N 100°30′16″E﻿ / ﻿13.730455°N 100.504401°E﻿ / 13.730455; 100.504401
หน่วยงาน
ประเภท: เฉพาะทาง
บริการสุขภาพ
จำนวนเตียง: 500 เตียง
ประวัติ
ชื่อเดิม: โรงพยาบาลคนเสียจริต   โรงพยาบาลโรคจิตต์ธนบุรี
เปิดให้บริการ: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432
ลิงก์
เว็บไซต์: www.somdet.go.th/public/Eng/main.php
สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา (หรือที่รู้จักในชื่อโรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา) เป็นโรงพยาบาลจิตเวชในเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ซึ่งอาคารหลังเดิมได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกชาวอังกฤษและดูแลโดยแพทย์ชาวอังกฤษ ดร. มอร์เดน คาร์ธิว ที่ได้รับการก่อตั้งขึ้นในฐานะเป็นโรงพยาบาลคนเสียจริต ในฐานะโรงพยาบาลจิตเวชแห่งแรกและเป็นโรงพยาบาลที่เก่าแก่ที่สุดอันดับสองของประเทศไทย โรงพยาบาลแห่งนี้จึงเป็นที่รู้จักในฐานะผู้บุกเบิกการรักษาผู้ป่วยทางจิตอย่างมีมนุษยธรรมภายในประเทศ
ประวัติ

โรงพยาบาลนี้ได้รับการก่อตั้งขึ้นตามพระบรมราชโองการของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวใน พ.ศ. 2432 โดยเริ่มแรกมีเนื้อที่ห้าไร่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ทศวรรษต่อมา ได้ย้ายมาอยู่ที่วิทยาเขต 44 ไร่ในปัจจุบัน ชื่อเดิมของโรงพยาบาลนี้คือ "โรงพยาบาลคนเสียจริต" (Hospital for the Mentally Ill) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนเป็น "โรงพยาบาลโรคจิตต์ธนบุรี" (Thon Buri Psychosis Hospital) ครั้นเมื่อฝน แสงสิงแก้ว เข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลจิตเวช เขาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา" ใน พ.ศ. 2497 เพื่อขจัดมลทินที่เกี่ยวข้องกับชื่อเดิมของโรงพยาบาล โดยชื่อใหม่นี้คือชื่อถนนสมเด็จเจ้าพระยาที่ก่อตั้งสถาบัน ต่อมา ใน พ.ศ. 2498 โรงพยาบาลนี้ได้เริ่มจัดโปรแกรมการฝึกเพื่อเพิ่มความเชี่ยวชาญในด้านจิตเวชศาสตร์และสุขภาพจิต ไม่นานหลังจากที่สมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทยได้รับการก่อตั้ง
คลินิกสุขวิทยาจิตเปิดขึ้นในโรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยาหลังจากประสบความสำเร็จในการฝึกอบรมจากทีมผู้เชี่ยวชาญที่ศึกษาสุขวิทยาจิต, จิตเวชศาสตร์เด็ก, จิตวิทยาคลินิก และสังคมสงเคราะห์จิตเวช โดยส่วนนี้ได้ขยายเพิ่มเติมเพื่อให้บริการจิตใจผู้ป่วยนอก เมื่อก่อตั้งศูนย์สุขภาพจิตเด็ก โรงพยาบาลดังกล่าวได้เริ่มให้บริการผู้ป่วยนอกใน พ.ศ. 2513 เนื่องจากการขาดแคลนบุคลากร
โรงพยาบาลนี้ได้รับการยกฐานะเป็นแผนกตามพระราชกฤษฎีกาปรับโครงสร้างกรมการแพทย์ พ.ศ. 2517 ครั้น พ.ศ. 2545 โรงพยาบาลดังกล่าวได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา"
ทั้งนี้ วิทยาเขตของสถาบันมีต้นไม้อายุมากกว่าหนึ่งศตวรรษ ซึ่งนายแพทย์ สินเงิน สุขสมปอง ผู้อำนวยการโรงพยาบาล เชื่อว่าความเขียวขจีช่วยให้ผู้ป่วยจิตสงบได้ ผู้บริหารไม่ยอมตัดต้นไม้เพื่อขยายพันธุ์ และเชิญบุคคลสำคัญให้ปลูกต้นไม้ในโอกาสพิเศษ
ดูเพิ่ม

โรงพยาบาลศรีธัญญา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา ที่เฟซบุ๊ก
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  ISNI
เงิน แซ่ตัน

| เจ้าขรัว เงิน แซ่ตัน |
| --- | --- |
รูปเหมือนเจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน ณ วัดหิรัญรูจีวรวิหาร
มีชื่อเสียงจาก: พระภัสดา (สามี) ในเจ้าฟ้าแก้ว
คู่สมรส: สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์
บุตร: 6 พระองค์; รวมถึงสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี
บิดามารดา: เศรษฐีชาวจีนฮกเกี้ยน น้องสาวของท่านผู้หญิงน้อย
เจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน เป็นพระภัสดา (สามี) ในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ (พระพี่นางในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) และเป็นพระชนกในสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี เป็นพระอัยกาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระปัยกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ

เจ้าขรัวเงิน เป็นบุตรชายคนคนที่ 4 ของเศรษฐีชาวจีนฮกเกี้ยนกับน้องสาวของท่านผู้หญิงน้อย ภรรยาของเจ้าพระยาชำนาญบริรักษ์ (อู่) บิดาของท่านสืบเชื้อสายมาจากขุนนางในกรุงปักกิ่ง มีพี่น้อง 4 คน คือ
ท่านนวล แซ่ตัน
ท่านเอี้ยง แซ่ตัน
เจ้าขรัวทอง แซ่ตัน
เจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน
เดิมครอบครัวได้ตั้งนิวาสฐานอยู่ตำบลถนนตาล เป็นพานิชใหญ่ ชาวกรุงเก่าเรียกว่า เศรษฐีถนนตาล ในกรุงศรีอยุธยา เจ้าขรัวเงินและเจ้าขรัวทองได้สร้างวัดคนละวัดคือวัดเงินและวัดทองขึ้นตามนามของบุคคลทั้งสอง ณ สองฝั่งคลองบางพรม วัดเงินต่อมาคือวัดรัชฎาธิษฐาน วัดทองต่อมาคือวัดกาญจนสิงหาสน์ วัดทั้งสองได้รับการบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 1 โดยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี
เจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน ถึงแก่พิราลัยในสมัยกรุงธนบุรี
ครอบครัว

ต่อมาเจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน ได้สมรสกับแก้ว ซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์มีพระโอรส-พระธิดาด้วยกันคือ
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงเทพหริรักษ์ พระนามเดิม ตัน เป็นต้นราชสกุลเทพหัสดิน
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนัคฆนารี พระนามเดิม ฉิม (เจ้าฟ้าหญิงฉิม)
สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี พระนามเดิม บุญรอด เป็นพระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษ์มนตรี พระนามเดิม จุ้ย เป็นต้นราชสกุลมนตรีกุล
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ พระนามเดิม เกศ เป็นต้นราชสกุลอิศรางกูร
ส่งเสียงสุดใจไปถึงฝัน

ภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2567
| ส่งเสียงสุดใจไปถึงฝัน |
| --- | --- |
กำกับ: Popreq
เขียนบท: จุกกิ ฮานาดะ
นักแสดงนำ: นัตสึกิ ฮานาเอะ มาริยะ อิเซะ
ดนตรีประกอบ: โทโมยูกิ โคโนะ
บริษัทผู้สร้าง: Hurray! 100Studio 
ผู้จัดจำหน่าย: บันไดนัมโคฟิล์มเวิกส์
วันฉาย: 14 มิถุนายน พ.ศ. 2567 (ญี่ปุ่น) 29 สิงหาคม พ.ศ. 2567 (ไทย)
ความยาว: 68 นาที
ประเทศ: ญี่ปุน
ภาษา: ญี่ปุ่น
ส่งเสียงสุดใจไปถึงฝัน (ญี่ปุ่น: 数分間のエールを; โรมาจิ: Sūfunkan no Yell o) เป็นภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2567 ผลิตโดยสตูดิโอ Hurray! และ 100Studio จัดจำหน่ายโดยบันไดนัมโคฟิล์มเวิกส์ ภาพยนตรกำกับโดย Popreq จากบทภาพยนตร์โดยจุกกิ ฮานาดะ ภาพยนตร์เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ที่ประเทศญี่ปุ่นในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2567 และในประเทศไทยในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน
นักพากย์

| ตัวละคร | ญี่ปุ่น |
| --- | --- |
คานาตะ อาซายะ: นัตสึกิ ฮานาเอะ
โอริเอะ ยู: มาริยะ อิเซะ (เสียงพูด) เค ซูงาวาระ (เสียงร้องเพลง)
โทโนซากิ ไดซุเกะ: ยูมะ อูจิดะ
ทากางาวะ เอมิ: ฟูกะ อิซูมิ
การผลิต

ภาพยนตร์ผลิตโดยสตูดิโอ Hurray! และ 100Studio กำกับโดย Popreq โดยมีโอฮาจิกิเป็นผู้ช่วยผู้กำกับ จุกกิ ฮานาดะเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ มางตสิกิเป็ยผู้ออกแบบตัวละคร และโทโมยูกิ โคโนะเป็นผู้ประพันธ์ดนตรีประกอบ นัตสิกิ ฮานาเอะและมาริยะ อิเซะรับบทพากย์เป็นตัวละครนำ เพลงประกอบภาพยนตร์คือเพลง "Cyan" ร้องโดยวงดนตรีร็อกเฟรเดอริก
การผลิต > การฉาย

ภาพยนตร์จัดจำหน่ายโดยบันไดนัมโคฟิล์มเวิกส์ เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ภาพยนตร์ฉายรอบพิเศษในประเทศไทยในเทศกาลภาพยนตร์แจมนิเมะมัตสึริ 2024 ในระหว่างวันที่ 4-6 สิงหาคม พ.ศ. 2567 และฉายรอบปกติในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2567
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ส่งเสียงสุดใจไปถึงฝัน (ภาพยนตร์) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
โจฮู

เจ้าชายแห่งรัฐวุยก๊ก (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 278)
โจฮู (ก่อน ค.ศ. 211–278) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉา ยฺหวี่ (จีน: 曹宇; พินอิน: Cáo Yǔ) ชื่อรอง เผิงจู่ (จีน: 彭祖; พินอิน: Péngzǔ) เป็นเจ้าชายแห่งรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของโจโฉขุนศึกผู้ขึ้นมามีอำนาจในช่วงยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่นและวางรากฐานของวุยก๊ก โจฮวนบุตรชายของโจฮูเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 และองค์สุดท้ายของวุยก๊ก
ประวัติ

โจฮูเป็นบุตรชายในโจโฉกับหฺวานฟูเหริน (環夫人) ผู้เป็นอนุภรรยาของโจโฉ โจฮูมีพี่ชาย 2 คนที่เกิดจากหฺวานฟูเหรินคือ เฉา ชง (曹沖) และโจกี๋ (曹據 เฉา จฺวี้) โจฮูได้รับบรรดาศักดิ์ระดับตูเซียงโหว (都鄉侯) ใน ค.ศ. 211 ในรัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และได้รับการเลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น "หลู่หยางโหว" (魯陽侯) ใน ค.ศ. 217
ใน ค.ศ. 221 หนึ่งปีหลังจากโจผีผู้เป็นพี่ชายต่างมารดาของโจฮูล้มล้างราชวงศ์ฮั่นและก่อตั้งรัฐวุยก๊ก โจฮูขึ้นมีฐานันดรศักดิ์เป็นก๋ง (公 กง) ในปี ค.ศ. 222 โจฮูได้รับการเลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นอ๋องแห่งแห้ฝือ (下邳王 เซี่ยพีหวาง) ในปี ค.ศ. 224 เขตศักดินาของโจฮูเปลี่ยนจากแห้ฝือ (下邳 เซี่ยพี; ปัจจุบันคือนครพีโจว มณฑลเจียงซู) ไปยังอำเภอช่านฟู่ (單父縣 ช่านฟู่เซี่ยน; ปัจจุบันคืออำเภอช่าน มณฑลชานตง)
ใน ค.ศ. 232 ในรัชสมัยของโจยอย (พระโอรสและผู้สืบราชบัลลังก์ถัดจากโจผี) ฐานันดรศักดิ์ของโจฮูเปลี่ยนเป็น "เอียนอ๋อง / เอี๋ยนอ๋อง" (燕王 เยียนหวาง) ในวัยเด็ก โจยอยมีความใกล้ชิดกับโจฮูมากและโปรดปรานตัวพระองค์ ดังนั้นโจยอยจึงปฏิบัติต่อโจฮูเป็นพิเศษหลังขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 226 หลังจากพระบิดาสวรรคต
ใน ค.ศ. 260 หลังโจมอ จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งวุยก๊ก ถูกปลงพระชนม์ในการรัฐประหารที่ล้มเหลวต่อสุมาเจียว โจฮวน โอรสในโจฮูที่ดำรงตำแหน่งฉางเต้าเซียงกง (常道鄉公) ได้รับเลือกเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่และขึ้นครองราชย์หลังโจมอสวรรคตไปไม่นาน ในช่วงที่โอรสของพระองค์เป็นจักรพรดริภายใต้การควบคุมของสุมาเจียว โจฮูยังคงเป็นเอียนอ๋องจำนวนครัวเรือนที่จ่ายภาษีในเขตของตนเพิ่มขึ้นในรัชสมัยโจยอย โจฮอง โจมอ และโจฮวน จนกระทั่งมีจำนวนถึง 5,500 ครัวเรือน ต่อมา ในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 266 สุมาเอี๋ยน บุตรของสุมาเจียว บังคับให้โจฮวนสละราชสมบัติ ทำให้รัฐวุยก๊กสิ้นสุดลง และสถาปนาราชวงศ์จิ้น สุมาเอี๋ยนกลายเป็นจักรพรรดิและแต่งตั้งโจฮวนเป็น "ตันลิวอ๋อง" (陳留王) สถานะของโจฮูลดลงจากอ๋องเป็นกง ทำให้ภายหลังพระองค์เป็นที่รู้จักในพระนาม "เอียนกง" (燕公) พระองค์สวรรคตใน ค.ศ. 278
ครอบครัว

พระชายาและพระโอรส:
จางชื่อ (張氏 )
โจฮวน จักรพรรดิยฺเหวียน (元皇帝 曹奐; ค.ศ. 246–302)
บรรพบุรุษ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   | โจโก๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 193) | โจโก๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 193) | โจโก๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 193) | โจโก๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 193) |  |
|   |   |   |   |   |   |   | โจโก๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 193) | โจโก๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 193) | โจโก๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 193) | โจโก๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 193) |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   | โจโฉ (155–220) | โจโฉ (155–220) | โจโฉ (155–220) | โจโฉ (155–220) |   |   |   |  |
|   |   |   |   | โจโฉ (155–220) | โจโฉ (155–220) | โจโฉ (155–220) | โจโฉ (155–220) |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   | ติ้งชื่อ | ติ้งชื่อ | ติ้งชื่อ | ติ้งชื่อ |  |
|   |   |   |   |   |   |   | ติ้งชื่อ | ติ้งชื่อ | ติ้งชื่อ | ติ้งชื่อ |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   | โจฮู (เสียชีวิต ค.ศ. 278) | โจฮู (เสียชีวิต ค.ศ. 278) | โจฮู (เสียชีวิต ค.ศ. 278) | โจฮู (เสียชีวิต ค.ศ. 278) |   |   |   |   |   |   |   |
|   | โจฮู (เสียชีวิต ค.ศ. 278) | โจฮู (เสียชีวิต ค.ศ. 278) | โจฮู (เสียชีวิต ค.ศ. 278) | โจฮู (เสียชีวิต ค.ศ. 278) |   |   |   |   |   |   |   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   | หฺวานฟูเหริน | หฺวานฟูเหริน | หฺวานฟูเหริน | หฺวานฟูเหริน |   |   |   |  |
|   |   |   |   | หฺวานฟูเหริน | หฺวานฟูเหริน | หฺวานฟูเหริน | หฺวานฟูเหริน |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
การลงคะแนนแบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า

การลงคะแนนระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า (อังกฤษ: plurality voting) เป็นระบบการลงคะแนนซึ่งผู้ลงคะแนนสามารถลงคะแนนให้แก่ผู้สมัครได้เพียงรายเดียว และผู้สมัครรายใดที่ได้รับคะแนนมากกว่ารายอื่นจะเป็นผู้ชนะการเลือกไป โดยในระบบที่ใช้สำหรับเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนคนเดียว (single-member districts) อาจเรียกว่า ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (first-past-the-post, ย่อ FPTP) ระบบการลงคะแนนแบบตัวเลือกเดียว (single-choice voting) ระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าอย่างง่าย (simple plurality) หรือ ระบบเสียงข้างมากอย่างง่าย (relative/simple majority) ส่วนในกรณีที่ใช้ในเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนหลายคน อาจเรียกเป็น แบบผู้ชนะกินรวบ (winner-takes-all) หรือ ระบบแบ่งเขตหลายเบอร์ (bloc voting)
ระบบนี้ยังใช้ในการเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติ หรือผู้นำฝ่ายบริหารในหลายประเทศ เช่น ในการเลือกตั้งเกือบทั้งหมดในสหรัฐ สภาล่างในอินเดีย (โลกสภา) สภาสามัญชนในอังกฤษ และการเลือกตั้งท้องถิ่นของสหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส (แบบสองรอบ) และแคนาดาในระดับรัฐบาลกลางและระดับรัฐ
การลงคะแนนในระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าหรือคะแนนเสียงที่เหนือกว่าแตกต่างจากระบบเสียงข้างมากซึ่งผู้ชนะการเลือกตั้งจำเป็นจะต้องได้รับคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด (absolute majority) จากคะแนนเสียงทั้งหมด ซึ่งหมายความว่าผู้ชนะจะมีคะแนนเสียงมากกว่าผู้สมัครรายอื่น ๆ ทุกรายรวมกัน ส่วนในระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าหรือคะแนนเสียงที่เหนือกว่าผู้ชนะแค่ต้องได้รับคะแนนที่มากกว่าผู้สมัครรายอื่นจึงจะชนะการเลือกตั้ง
ในทั้งระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าและเสียงข้างมากอาจจะใช้สำหรับเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนคนเดียวหรือหลายคนก็ได้ ในกรณีหลัง อาจจะเรียกว่าเป็นระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบ (exhaustive ballots) ซึ่งจะสามารถหาผู้ชนะได้รอบละคนและเริ่มการนับใหม่จนได้ผู้ชนะครบทุกที่นั่ง
ในบางกรณี รวมถึงฝรั่งเศส และในรัฐลุยเซียนาและรัฐจอร์เจียของสหรัฐ ใช้การลงคะแนนระบบสองรอบ (two-ballot) หรือระบบตัดเชือก (runoff-election) ซึ่งอาจจะต้องใช้การนับคะแนนถึงสองรอบในการหาผู้ชนะที่ได้คะแนนเสียงที่เหนือกว่า หากในการนับคะแนนรอบแรกไม่มีผู้สมัครรายได้คะแนนเสียงข้างมากเกินร้อยละ 50 ของคะแนนเสียงทั้งหมด ในรอบที่สองนั้นจะคัดเหลือเพียงผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุดสองอันดับแรกเข้าชิงตำแหน่งเท่านั้น
ในเกณฑ์อื่นที่พบได้ คือ ผู้สมัครทุกคนจะต้องมีคะแนนเสียงถึงจำนวนขั้นต่ำที่ต้องการ ในรอบแรกจึงจะสามารถเข้าไปแข่งขันในรอบที่สองได้ ในกรณีที่ยังมีผู้สมัครมากกว่าสองคนในรอบที่สอง จะใช้หลักคะแนนเสียงที่เหนือกว่าในการตัดสินผู้ชนะ
ในวิชารัฐศาสตร์ การใช้ระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าในเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนคนเดียวหรือหลายคนเพื่อเลือกตั้งองค์การใด ๆ ที่มีสมาชิกหลายคนนั้นเรียกว่า single-member district plurarity (SMDP) ซึ่งในหลายครั้งถูกเรียกว่า "ผู้ชนะกินรวบ" เพื่อให้แตกต่างชัดเจนกับระบบสัดส่วน
วลี "ผู้ชนะกินรวบ" นั้นบางครั้งอาจหมายถึงการเลือกตั้งผู้แทนหลายคนพร้อม ๆ กันในเขตเลือกตั้งเดียวในระบบแบ่งเขตหลายเบอร์ หรือเรียกอีกอย่างว่าระบบลงคะแนนยกชุด (bloc voting) หรือ MMDP ซึ่งในระบบนี้ใช้ในการลงคะแนนเลือกคณะผู้เลือกตั้งในระดับรัฐเพื่อเลือกตั้งประธานาธิบดีของสหรัฐ
การลงคะแนน

การลงคะแนนระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าใช้ในการเลือกตั้งในระดับท้องถิ่นและระดับประเทศใน 43 ประเทศจากทั้งหมด 193 ประเทศที่เป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศที่เคยมีความเกี่ยวพันกับสหราชอาณาจักร สหรัฐ แคนาดา และอินเดีย
ในแบบที่ใช้เลือกผู้สมัครคนเดียวนั้น ผู้ลงคะแนนสามารถลงคะแนนได้เพียงแค่ผู้สมัครเพียงรายเดียว และการตัดสินผู้ชนะนั้นใช้เกณฑ์จำนวนคะแนนเสียงที่มีมากที่สุด (คะแนนเสียงที่เหนือกว่า) จึงทำให้การลงคะแนนระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่านี้เป็นระบบที่ง่ายที่สุดสำหรับผู้ลงคะแนนและกรรมการผู้นับคะแนน (อย่างไรก็ตามการแบ่งเขตเลือกตั้งนั้นมักจะเป็นข้อโต้แย้งอยู่เสมอในระบบนี้)
ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติที่มีผู้แทนคนเดียวในเขตเลือกตั้งนั้น ผู้ลงคะแนนที่อยู่ในเขตเลือกตั้งนั้น ๆ จะสามารถลงคะแนนเลือกผู้สมัครได้เพียงรายเดียวจากจำนวนผู้สมัครทั้งหมดในเขตเลือกตั้งนั้น ในระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า ผู้ชนะการเลือกตั้งจะถือเป็นผู้แทนของเขตเลือกตั้งนั้นโดยปริยาย
ในการเลือกตั้งเพื่อหาผู้ชนะเพียงคนเดียวในระดับประเทศ เช่น ประธานาธิบดีในระบบประธานาธิบดี ใช้ระบบการลงคะแนนแบบในเดียวกันซึ่งผู้ชนะเป็นผู้ที่ได้รับคะแนนสูงสุด
ในการลงคะแนนระบบสองรอบนั้น โดยปกติจะให้ผู้สมัครเพียงสองรายที่ได้รับคะแนนสูงสุดในรอบแรกเข้าไปสู่รอบที่สอง หรือเรียกอีกอย่างว่า "รอบตัดเชือก"
ในการลงคะแนนเพื่อหาผู้แทนที่มากกว่าหนึ่งคนต่อเขตเลือกตั้ง ผู้ชนะเหล่านั้นคือผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุด (จำนวนขึ้นอยู่กับการจัดที่นั่งในเขตเลือกตั้ง) โดยกฎที่ใช้มีทั้งผู้ลงคะแนนสามารถเลือกได้เพียงคนเดียว หรือหลายคนแต่ไม่เกินกี่คน หรือจำนวนใด ๆ ตามที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญก็ได้
การลงคะแนน > บัตรลงคะแนน

โดยทั่วไป บัตรลงคะแนนในระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าสามารถแบ่งได้เป็นสองแบบหลัก แบบง่ายที่สุดประกอบด้วยช่องว่างซึ่งเว้นไว้เพื่อเขียนชื่อผู้สมัครที่ต้องการด้วยลายมือ แบบที่เป็นระเบียบมากขึ้นจะมีรายชื่อผู้สมัครและมีช่องว่างข้างหน้าชื่อผู้สมัครสำหรับการกาเครื่องหมายเลือกผู้สมัครรายเดียว (หรือหลายรายในบางระบบ)
การลงคะแนน > ตัวอย่างการลงคะแนนระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า > การเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร

ในสหราชอาณาจักร เช่นเดียวกับแคนาดา และสหรัฐ ใช้ระบบเขตเดียวเบอร์เดียวในการเลือกตั้งระดับประเทศ ซึ่งในแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีผู้แทนราษฎรเพียงคนเดียว ผู้สมัครรายใดที่ได้คะแนนเสียงสูงสุดในเขตนั้นจะได้รับเลือก (คะแนนเสียงที่เหนือกว่าชนะ) โดยไม่จำเป็นจะต้องได้รับคะแนนเสียงเกินร้อยละ 50 ของคะแนนเสียงทั้งหมด ตัวอย่างเช่น เมื่อค.ศ. 1992 พรรคเสรีประชาธิปไตยชนะการเลือกตั้งในเขตเลือกตั้งหนึ่งในสกอตแลนด์โดยมีคะแนนเพียงร้อยละ 26 เท่านั้น ในระบบเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนคนเดียวที่ใช้ระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าในการเลือกผู้ชนะนั้นมักจะทำให้เกิดพรรคใหญ่เพียงสองพรรค ในประเทศที่ใช้ระบบสัดส่วนในการเลือกตั้งนั้นในทางกลับกันไม่เป็นประโยชน์ที่จะลงคะแนนเสียงให้พรรคการเมืองใหญ่ จึงทำให้เกิดระบบการเมืองแบบหลายพรรคขึ้น
ในสกอตแลนด์ เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร แต่ในการเลือกตั้งในระดับสภาของตนนั้นใช้แบบสัดส่วนในการเลือกตั้ง ในสหราชอาณาจักรทั้งหมดใช้ระบบการเลือกตั้งแบบสัดส่วนในการเลือกตั้งสภายุโรป
ประเทศที่ได้รับมรดกทางการเมืองมาจากบริเตนใหญ่นั้นล้วนจะมีสองพรรคใหญ่ ฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา เช่นในสหรัฐซึ่งมีพรรคเดโมแครต และพรรครีพับลิกัน ส่วนในแคนาดานั้นถือเป็นข้อยกเว้น โดยมีพรรคการเมืองใหญ่หลัก ๆ ถึงสามพรรค ได้แก่พรรคประชาธิปัตย์ใหม่ ซึ่งเป็นฝ่ายซ้าย พรรคอนุรักษนิยม ซึ่งเป็นฝ่ายขวา และพรรคเสรีนิยม ซึ่งอยู่ตรงกลางค่อนไปทางซ้าย ส่วนพรรคในลำดับที่สี่ซึ่งไม่ถือเป็นพรรคการเมืองหลักในปัจจุบันได้แก่ พรรคบล็อกเกเบกัวซึ่งสนับสนุนการแยกตัวเป็นเอกราชของรัฐเกแบ็ก และเป็นพรรคประจำเขตซึ่งลงแข่งขันเพียงแค่ในการเมืองระดับรัฐ ส่วนในนิวซีแลนด์นั้นเคยใช้ระบบเดียวกับบริเตนใหญ่ซึ่งก่อให้เกิดปัญหาพรรคการเมืองใหญ่สองพรรคเช่นกัน ซึ่งทำให้พลเมืองชาวนิวซีแลนด์ไม่พอใจเพราะปัญหาของพวกเขาไม่ได้รับการแก้ไขจึงทำให้รัฐสภานิวซีแลนด์ผ่านกฎหมายใน ค.ศ. 1993 ไปใช้ระบบการเลือกตั้งเช่นเดียวกับเยอรมนี ซึ่งใช้ระบบสัดส่วน (PR) โดยมีที่นั่งจำนวนหนึ่งมาจากแบบแบ่งเขตเลือกตั้ง ต่อมาจึงทำให้นิวซีแลนด์กลายเป็นประเทศที่มีการเมืองแบบหลายพรรค
ภายหลังการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร ใน ค.ศ. 2015 มีข้อเรียกร้องจากพรรคเอกราชสหราชอาณาจักรในการปฏิรูประบบเลือกตั้งให้เป็นแบบสัดส่วนเนื่องจากพรรคฯ ได้รับคะแนนเสียงทั้งประเทศถึง 3,881,129 คะแนน แต่ได้ที่นั่งในสภาไปเพียงแค่ที่นั่งเดียว ส่วนพรรคกรีนนั้นร่วมชะตากรรมเดียวกันคือที่นั่งกับคะแนนเสียงไม่สัมพันธ์กัน ในขณะที่พรรคชาติสกอตนั้นได้คะแนนเสียงเพียง 1,454,436 คะแนน แต่ได้ที่นั่งถึง 56 ที่นั่งเนื่องจากแรงสนับสนุนท่วมท้นในเขตเลือกตั้งของสกอตแลนด์
การลงคะแนน > ตัวอย่างการลงคะแนนระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า > ตัวอย่าง

ใช้จำนวนประชากรเป็นร้อยละโดยนำมาจากรัฐเทนเนสซีในสหรัฐเป็นตัวอย่างประกอบ
ด
ค
ก
สมมติว่ารัฐเทนเนสซีกำลังจะจัดการเลือกตั้งเพื่อเลือกเมืองหลวงของรัฐ โดยประชากรในรัฐเทนเนสซีนั้นกระจุกตัวอยู่ในเมืองหลักทั้งสี่เมืองซึ่งตั้งอยู่ในแต่ละฝั่งของรัฐ ในตัวอย่างนี้ให้สมมติว่าเขตเลือกตั้งทั้งเขตนั้นอยู่ในเขตเมืองทั้งสี่นี้ และประชาชนทุกคนต้องการเลือกให้อาศัยอยู่ใกล้เมืองหลวงมากที่สุด
รายชื่อเมืองผู้สมัครเข้ารับตำแหน่งเมืองหลวงได้แก่
เมมฟิส ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐ มีผู้ลงคะแนนมากถึงร้อยละ 42 แต่ตั้งอยู่ไกลจากเมืองอื่นๆ
แนชวิลล์ มีผู้ลงคะแนนร้อยละ 26 ตั้งอยู่ใจกลางรัฐ
น็อกซ์วิลล์ มีผู้ลงคะแนนร้อยละ 17
แชตตานูกา มีผู้ลงคะแนนร้อยละ 15
การแบ่งจำนวนเสียงข้อผู้ลงคะแนนสามารถจำแนกได้ดังนี้
| 42% ของคะแนนเสียง (ใกล้กับเมมฟิส) | 26% ของคะแนนเสียง (ใกล้กับแนชวิลล์) | 15% ของคะแนนเสียง (ใกล้กับแชตตานูกา) | 17% ของคะแนนเสียง (ใกล้กับน็อกซ์วิลล์) |
| --- | --- | --- | --- |
|  เมมฟิส  แนชวิลล์  แชตตานูกา  น็อกซ์วิลล์ |  แนชวิลล์  แชตตานูกา  น็อกซ์วิลล์  เมมฟิส |  แชตตานูกา  น็อกซ์วิลล์  แนชวิลล์  เมมฟิส |  น็อกซ์วิลล์  แชตตานูกา  แนชวิลล์  เมมฟิส |
หากผู้ลงคะแนนแต่ละคนในแต่ละเมืองนั้นเลือกได้เพียงเมืองเดียว (ชาวเมมฟิสเลือกเมมฟิส ชาวแนชวิลล์เลือกแนชวิลล์ เป็นต้น) เมมฟิสจะได้รับเลือกเนื่องจากมีคะแนนเสียงมากที่สุด (ร้อยละ 42) ซึ่งในระบบนี้ไม่ได้ใช้เกณฑ์คะแนนเสียงข้างมากในการเลือกผู้ชนะ เมมฟิสเป็นผู้ชนะการเลือกตั้งเนื่องจากได้คะแนนเสียงมากที่สุดถึงแม้ว่าอีกร้อยละ 58 ของผู้ลงคะแนนจะไม่เลือกเมมฟิสก็ตาม ซึ่งปัญหานี้จะไม่เกิดขึ้นหากมีการใช้ระบบสองรอบในการลงคะแนนซึ่งแนชวิลล์ก็จะเป็นผู้ชนะแทน (ในทางปฏิบัติแล้วผู้ลงคะแนนในแชตตานูกาและนอกซ์วิลล์จะใช้กลยุทธ์ในการเลือกตั้งและเลือกเมืองแนชวิลล์แทน)
ข้อเสีย > การลงคะแนนเสียงเชิงกลยุทธ์

เช่นเดียวกับระบบการลงคะแนนอื่นๆ ระบบการลงคะแนนแบบคะแนนเสียงเหนือกว่านั้นง่ายต่อเกิดการลงคะแนนเสียงเชิงกลยุทธ์ เช่น "การรอมชอม" (compromising) ผู้ลงคะแนนทั้งหลายจะถูกกดดันให้ลงคะแนนให้กับผู้สมัครรายเดียวจากสองรายที่มีโอกาสชนะมากกว่าถึงแม้ความชอบที่แท้จริงของผู้ลงคะแนนนั้นอาจจะไม่ใช่ทั้งสองคน เพราะว่าคะแนนเสียงที่ออกให้ผู้สมัครรายอื่นนั้นมีโอกาสที่จะทำให้ผู้สมัครรายที่ชอบไม่ได้รับเลือกตั้ง แต่จะไปช่วยลดการสนับสนุนแก่ผู้สมัครหลักคนใดคนหนึ่งจากทั้งสองพรรคหลักที่ผู้ลงคะแนนอาจชอบมากกว่าอีกคนหนึ่งแทน พรรคการเมืองเสียงข้างน้อยดังนั้นจะสามารถดึงคะแนนเสียงจากพรรคการเมืองใหญ่พรรคใดพรรคหนึ่งได้ ซึ่งอาจเปลี่ยนแปลงผลการเลือกตั้งและไม่เกิดประโยชน์ใดๆ ต่อผู้ลงคะแนนเลย พรรคการเมืองที่เหลืออื่นๆ จะต้องเริ่มสร้างความนิยมและความน่าเชื่อถือผ่านการเลือกตั้งในหลายสมัยจนกว่าจะได้รับการพิจารณาโดยผู้ลงคะแนน
ในตัวอย่างกรณีรัฐเทนเนสซี หากผู้ลงคะแนนทั้งหมดของแชตตานูกาและน็อกซ์วิลล์ทำการลงคะแนนให้แก่แนชวิลล์แทน แนชวิลล์ก็อาจจะชนะการเลือกตั้ง (ด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 58) โดยแนชวิลล์นั้นอาจจะเป็นตัวเลือกลำดับสามของผู้ลงคะแนนเหล่านี้ แต่หากทำการลงคะแนนให้กับลำดับความชอบแรกแล้ว (เมืองของตนเอง) จะส่งผลให้เมืองที่ชอบเป็นอันดับสุดท้าย (เมมฟิส) ชนะการเลือกตั้งแทน