stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซีสต์
การรักษา

เนื่องจาก ซีสต์ไขมันผิวหนังไม่มีอาการ และไม่เปลี่ยนเป็นมะเร็ง จึงไม่จำเป็นต้องทำการรักษา แต่หากต้องการกำจัดก้อนซีสต์ สามารถทำได้โดยการผ่าตัดโดยต้องเอาถุงซิสต์ออกให้หมด
เพราะถ้ายังมีถุงอยู่ก็สามารถเป็นก้อนซ้ำได้อีกในตำแหน่งเดิม อย่างไรก็ตาม ถ้ามีการอักเสบติดเชื้อ การรักษาคือการให้ยาปฏิชีวนะ ร่วมกับการผ่าเอาสารภายในซีสต์หรือหนองออกก่อน อาจร่วมกับการฉีดยาต้านการอักเสบเข้าไปในซีสต์ด้วย
การผ่าตัด ผ่าเอาซีสต์ทั้งก้อนออกไป
การเจาะน้ำออก เปิดก้อนซีสต์เพื่อให้ของเหลวในก้อนซีสต์ไหลออกมาก่อน จากนั้นนำถุงซีสต์ที่เหลือออกมา
การฉีดสเตียรอยด์ ไม่ได้เป็นการนำเอาก้อนซีสต์ออก แต่เป็นการทำให้การอักเสบน้อยลง
วิธีดูแลตนเอง หลังการรักษา ซีสต์

การดูแลตนเองเมื่อเป็น ซีสต์ไขมันผิวหนัง คือ ไม่ควรพยายามกดสารสีขาวออกจากซีสต์ด้วยตนเอง เพราะจะทำให้เกิดการอักเสบติดเชื้อตามมาได้ และถ้ากังวลในการมีก้อนซีสต์ หรือเมื่อซีสต์โตขึ้น ควรพบแพทย์
แล้วจะป้องกัน ซีตส์ ได้อย่างไร ?

ไม่มีวิธีป้องกันซีสต์ไขมันใต้ผิวหนังได้ 100% แต่สามารถลดโอกาสเกิดได้ โดยรักษาความสะอาดผิวหนัง ป้องกันการเกิดสิว หรือแผล รวมถึงใช้เครื่องสำอางผิวทุกชนิดเป็นชนิดปลอดไขมัน (Oil free) และหลีกเลี่ยงแสงแดดจัด
↑  https://www.bumrungrad.com/th/conditions/cysts-epidermis
↑  https://www.synphaet.co.th/%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B9%8C%E0%B9%84%E0%B8%82%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%83/
↑  https://www.pobpad.com/sebaceous-cyst-%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B9%8C%E0%B9%84%E0%B8%82%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%9C%E0%B8%B4%E0%B8%A7%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%87
↑  https://www.rattinan.com/sebaceous-cyst/
ซุคฮอย ซู-15

| ซุคฮอย ซู-15 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินสกัดกั้น
ชาติกำเนิด:  สหภาพโซเวียต
บริษัทผู้ผลิต: ซุคฮอย
สถานะ: ปลดประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองกำลังป้องกันทางอากาศโซเวียต
จำนวนที่ผลิต: 1,290 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2509-2522
เริ่มใช้งาน: พ.ศ. 2510
เที่ยวบินแรก: 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2505
ปลดประจำการ: พ.ศ. 2536 (รัสเซีย)
สายการผลิต: ดูที่นี่
ซุคฮอย ซู-15 (อังกฤษ: Sukhoi Su-15 Flagon) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟลากอน) เป็นเครื่องบินสกัดกั้นสองเครื่องยนต์ที่สร้างขั้นโดยสหภาพโซเวียตในทศวรรษที่ 1960 เพื่อเข้ามาแทนที่ซุคฮอย ซู-11
รายละเอียด ซุคฮอย ซู-15

ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง:(โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ปัจจุบันคือบริษัทซุคฮอย
ประเภท:เจ๊ตขับไล่สกัดกั้นทุกกาลอากาศ ที่นั่งเดียว
เครื่องยนต์:เทอร์โบเจ๊ตไลยูก้า เอแอล-21 ให้แรงขับสถิตเครื่องละ 7,800 กิโลกรัม และ 11,200 กิโลกรัม เมื่อสันดาปท้าย 2 เครื่อง
กางปีก:10.5 เมตร
ยาว:20.5 เมตร
สูง: 5 เมตร
พื้นที่ปีก: 36 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 12,700 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 20,410 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง: 2.5 มัค ที่ระยะสูง 10,970 เมตร
ระยะเวลาไต่สู่ระยะสูง: 10,970 เมตร
รัศมีทำการบิน: 725 กิโลเมตร
พิสัยบินไกลสุด: 2,415 กิโลเมตร
อาวุธ:ปืน่ใหญ่อากาศ ขนาด 23 มม. 1 กระบอก
อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ เอเอ-3 อะแนบ (Anab) หรือ เอเอ-6 อะคริด (Acrid)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซุคฮอย ซู-15
ซีอีวียูโรเปียนแชมเปียนส์คัพ ฤดูกาล 1962–63

| ซีอีวียูโรเปียนแชมเปียนส์คัพ ฤดูกาล 1962–63 |
| --- | --- |
ลีก: ซีอีวียูโรเปียนแชมเปียนส์คัพ
กีฬา: วอลเลย์บอล
รอบสุดท้าย
Champions:  ราปิดบูกูเรชต์
  Runners-up:  เซสกามอสโก
ฤดูกาลซีอีวียูโรเปียนแชมเปียนส์คัพ
← 1961–621963–64 →
ซีอีวียูโรเปียนแชมเปียนส์คัพ ฤดูกาล 1962–63 (อังกฤษ: 1962–63 CEV European Champions Cup) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับสูงสุดของสโมสรวอลเลย์บอลในทวีปยุโรป และเป็นครั้งที่ 4 ของการแข่งขัน อยู่ภายใต้การกำกับของสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป (CEV)
ทีมที่เข้าร่วม

| ประเทศ | สโมสร |
| --- | --- |
 ออสเตรีย: เออเอ็มเฟา เบลา-เกลบ์ วีน
 เบลเยียม: บราโบ ฟเวเซ อันต์แวร์เปิน
 บัลแกเรีย: เซสกาโซเฟีย
 เชโกสโลวาเกีย: โลโคโมทิฟ ปรากา
 อียิปต์: Zamalek Kair
 ฟินแลนด์: Lehden Kimmo
 ฝรั่งเศส: เปอูว์เซ ปารีส
 อิสราเอล: ฮาโปเอล เนกบา
 ยูโกสลาเวีย: มลาตอส์ต ซาเกร็บ
 โมร็อกโก: กาซาบล็องกา
 โปแลนด์: วูกาเอส แลเกีย วาร์ตชาวา
 โปรตุเกส: ลิชบัวฌีนาซีอู
 เยอรมนีตะวันออก: โรทาซิโยน ไลพ์ซิก
 เยอรมนีตะวันตก: เอลเฟาเซ ฮันโนเฟอร์
 โรมาเนีย: ราปิดบูกูเรชต์
 สวิตเซอร์แลนด์: แซร์แวตเตอ เฌอแนฟว์
 ตุรกี: กาลาทาซาไร อิสตันบูล
 ฮังการี: อูยแปชตี โดจา
 สหภาพโซเวียต : เซสกามอสโก
รอบแบ่งกลุ่ม

| วันที่ | ทีมแรก | แต้ม | ทีมที่สอง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | กาซาบล็องกา   | 3–0 |   Zamalek Kair  |   |
|   | Zamalek Kair   | 2–3 |   กาซาบล็องกา  |   |

|   | แซร์แวตเตอ เฌอแนฟว์   | 3–2 |   เออเอ็มเฟา เบลา-เกลบ์ วีน  |   |
|   | เออเอ็มเฟา เบลา-เกลบ์ วีน   | 3–0 |   แซร์แวตเตอ เฌอแนฟว์  |   |

|   | ฮาโปเอล เนกบา   | 2–3 |   กาลาทาซาไร อิสตันบูล  |   |
|   | กาลาทาซาไร อิสตันบูล   | 3–1 |   ฮาโปเอล เนกบา  |   |

|   | ฮาโปเอล เนกบา   | 3–1 |   เอลเฟาเซ ฮันโนเฟอร์  |   |
|   | เอลเฟาเซ ฮันโนเฟอร์   | 1–3 |   ฮาโปเอล เนกบา  |   |
รอบสุดท้าย > รอบ 16 ทีม

| วันที่ | ทีมแรก | แต้ม | ทีมที่สอง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | เออเอ็มเฟา เบลา-เกลบ์ วีน   | 1–3 |   โลโคโมทิฟ ปรากา  |   |
|   | โลโคโมทิฟ ปรากา   | 3–0 |   เออเอ็มเฟา เบลา-เกลบ์ วีน  |   |

|   | กาซาบล็องกา   | – |   เซสกามอสโก  |   |
|   | เซสกามอสโก   | – |   กาซาบล็องกา  |   |

|   | โรทาซิโยน ไลพ์ซิก   | 3–2 |   เซสกาโซเฟีย  |   |
|   | เซสกาโซเฟีย   | 3–0 |   โรทาซิโยน ไลพ์ซิก  |   |

|   | อูยแปชตี โดจา   | 3–0 |   ลิชบัวฌีนาซีอู  |   |
|   | ลิชบัวฌีนาซีอู   | 0–3 |   อูยแปชตี โดจา  |   |

|   | มลาตอส์ต ซาเกร็บ   | – |     | ชนะบาย |

|   | Lehden Kimmo   | 0–3 |   วูกาเอส แลเกีย วาร์ตชาวา  | 15:12, 15:6, 15:11 |
|   | วูกาเอส แลเกีย วาร์ตชาวา   | 3–0 |   Lehden Kimmo  | 15:4, 15:8, 15:0 |

|   | เปอูว์เซ ปารีส   | 3–0 |   บราโบ ฟเวเซ อันต์แวร์เปิน  |   |
|   | บราโบ ฟเวเซ อันต์แวร์เปิน   | – |   เปอูว์เซ ปารีส  |   |

|   | กาลาทาซาไร อิสตันบูล   | – |   ราปิดบูกูเรชต์  |   |
|   | ราปิดบูกูเรชต์   | – |   กาลาทาซาไร อิสตันบูล  |   |
รอบสุดท้าย > รอบก่อนรองชนะเลิศ

| วันที่ | ทีมแรก | แต้ม | ทีมที่สอง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | โลโคโมทิฟ ปรากา   | 1–3 |   เซสกามอสโก  |   |
|   | เซสกามอสโก   | 3–2 |   โลโคโมทิฟ ปรากา  |   |

|   | อูยแปชตี โดจา   | 3–2 |   เซสกาโซเฟีย  |   |
|   | เซสกาโซเฟีย   | 3–2 |   อูยแปชตี โดจา  |   |

|   | มลาตอส์ต ซาเกร็บ   | 3–2 |   วูกาเอส แลเกีย วาร์ตชาวา  |   |
|   | วูกาเอส แลเกีย วาร์ตชาวา   | 3–1 |   มลาตอส์ต ซาเกร็บ  |   |

|   | ราปิดบูกูเรชต์   | 3–1 |   เปอูว์เซ ปารีส  |   |
|   | เปอูว์เซ ปารีส   | 0–3 |   ราปิดบูกูเรชต์  |   |
รอบสุดท้าย > รอบรองชนะเลิศ

| วันที่ | ทีมแรก | แต้ม | ทีมที่สอง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | เซสกามอสโก   | 3–0 |   เซสกาโซเฟีย  |   |
|   | เซสกาโซเฟีย   | 2–3 |   เซสกามอสโก  |   |

|   | วูกาแอส แลเกีย วาร์ตชาวา   | 1–3 |   ราปิดบูกูเรชต์  |   |
|   | ราปิดบูกูเรชต์   | 3–2 |   วูกาแอส แลเกีย วาร์ตชาวา  | 15:11, 15:3, 15:12 |
รอบสุดท้าย > รอบชิงชนะเลิศ

| วันที่ | ทีมแรก | แต้ม | ทีมที่สอง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | เซสกามอสโก   | 1–3 |   ราปิดบูกูเรชต์  |   |
|   | ราปิดบูกูเรชต์   | 3–0 |   เซสกามอสโก  |   |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Results in todor66.com
ซีอีวียูโรเปียนแชมเปียนส์คัพ ฤดูกาล 1960–61

| ซีอีวียูโรเปียนแชมเปียนส์คัพ ฤดูกาล 1960–61 |
| --- | --- |
ลีก: ซีอีวียูโรเปียนแชมเปียนส์คัพ
กีฬา: วอลเลย์บอล
ระยะเวลา: 11 มกราคม ค.ศ. 1961 –   6 มิถุนายน ค.ศ. 1961
รอบสุดท้าย
Champions:  ราปิดบูกูเรชต์
  Runners-up:  เซสกามอสโก
ฤดูกาลซีอีวียูโรเปียนแชมเปียนส์คัพ
← 1959–601961–62 →
ซีอีวีแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 1960–61 (อังกฤษ: 1960–61 CEV European Champions Cup) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับสูงสุดของสโมสรวอลเลย์บอลในทวีปยุโรป และเป็นครั้งที่ 2 ของการแข่งขัน
ทีมที่เข้าร่วม

| ประเทศ | สโมสร |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  แอลเบเนีย | ปาร์ติซานี ติรานา |  |  |
|  ออสเตรีย | เออเอ็มเฟา เบลา เกลบ์ วีน |  |  |
|  เบลเยียม | บราโบ ฟเวเซ อันต์แวร์เปิน |  |  |
|  บัลแกเรีย | แบคา มินยอร์เปร์นิก |  |  |
|  เชโกสโลวาเกีย | ดุกลา กอลิน |  |  |
|  ฝรั่งเศส | สตาดฟร็องแซ |  |  |
|  เนเธอร์แลนด์ | แอ็มฟเวกา เรวา กอร์เรย์แดยก์ |  |  |
|  อิสราเอล | ฮาโปเอล เทลอาวีฟ |  |  |
|  ยูโกสลาเวีย | ยูโกสลาเวีย เบออกรัด |  |  |
|  ลักเซมเบิร์ก | Atletic Clube |  |  |
|  ลัตเวีย | เอสกาอีแอฟ รีกา |  |  |
|  โมร็อกโก | วาเตร์ ชลูเบ |  |  |
|  โปแลนด์ | อาแซดเอส-อาวูแอฟ วาร์ชาวา |  |  |
|  โปรตุเกส | Técnico Lisboa |  |  |
|  เยอรมนีตะวันออก | โรทาซิโยน ไลพ์ซิก |  |  |
|  โรมาเนีย | ราปิดบูกูเรชต์ |  |  |
|  สวิตเซอร์แลนด์ | โลซาน อูว์เซ |  |  |
|  ตุรกี | กาลาทาซาไร อิสตันบูล |  |  |
|  ตูนิเซีย | Étoile Sportive Goulettoise |  |  |
|  ฮังการี | อูยแปชตี โดจา |  |  |
|  สหภาพโซเวียต | เซสกามอสโก |  |  |
รวม: 20 ทีม
รอบแบ่งกลุ่ม

| วันที่ | ทีมแรก | แต้ม | ทีมที่สอง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | Atletic Clube   | 1–3 |   แอ็มฟเวกา เรวา  |   |
|   | แอ็มฟเวกา เรวา   | 3–1 |   Atletic Clube  |   |

|   | เออเอ็มเฟา เบลา เกลบ์ วีน   | 0–3 |   ปาร์ติซานี ติรานา  |   |
|   | ปาร์ติซานี ติรานา   | 3–0 |   เออเอ็มเฟา เบลา เกลบ์ วีน  |   |

|   | วาเตร์ ชลูเบ   | 1–3 |   Técnico Lisboa  |   |
|   | Técnico Lisboa   | 3–0 |   วาเตร์ ชลูเบ  |   |

|   | กาลาทาซาไร อิสตันบูล   | 3–1 |   ฮาโปเอล เทลอาวีฟ  |   |
|   | ฮาโปเอล เทลอาวีฟ   | 0–3 |   กาลาทาซาไร อิสตันบูล  |   |

|   | Étoile Sportive Goulettoise   | 3–0 |    | ชนะบาย |

|   | บราโบ ฟเวเซ อันต์แวร์เปิน   | 3–0 |   โลซาน อูว์เซ  |   |
|   | โลซาน อูว์เซ   | 0–3 |   บราโบ ฟเวเซ อันต์แวร์เปิน  |   |
รอบสุดท้าย > รอบ 16 ทีม

| วันที่ | ทีมแรก | แต้ม | ทีมที่สอง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | แอ็มฟเวกา เรวา   | 0–3 |   ราปิดบูกูเรชต์  |   |

|   | ปาร์ติซานี ติรานา   | 0–3 |   สตาดฟร็องแซ  | ชนะบาย |

|   | ดุกลา กอลิน   | 3–0 |   Técnico Lisboa  |   |
|   | Técnico Lisboa   | 0–3 |   ดุกลา กอลิน  |   |

|   | อาแซดเอส-อาวูแอฟ วาร์ชาวา   | 3–0 |   เอสกาอีแอฟ รีกา  |   |
|   | เอสกาอีแอฟ รีกา   | 3–0 |   อาแซดเอส-อาวูแอฟ วาร์ชาวา  |   |

|   | 	โรทาซิโยน ไลพ์ซิก   | 3–0 |   กาลาทาซาไร อิสตันบูล  | ชนะบาย |

|   | แบคา มินยอร์เปร์นิก   | 3–0 |   Étoile Sportive Goulettoise  | ชนะบาย |

|   | บราโบ ฟเวเซ อันต์แวร์เปิน   | 3–2 |   ยูโกสลาเวีย เบออกรัด  |   |
|   | ยูโกสลาเวีย เบออกรัด   | 3–0 |   บราโบ ฟเวเซ อันต์แวร์เปิน  |   |

|   | เซสกามอสโก   | 3–0 |   อูยแปชตี โดจา  | ชนะบาย |
รอบสุดท้าย > รอบก่อนรองชนะเลิศ

| วันที่ | ทีมแรก | แต้ม | ทีมที่สอง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | ราปิดบูกูเรชต์   | 3–0 |   สตาดฟร็องแซ  |   |

|   | อาแซดเอส-อาวูแอฟ วาร์ชาวา   | 3–0 |   ดุกลา กอลิน  | 15:6, 17:15, 16:14 |
|   | ดุกลา กอลิน   | 3–0 |   อาแซดเอส-อาวูแอฟ วาร์ชาวา  | 16:14, 15:5, 15:13 |

|   | โรทาซิโยน ไลพ์ซิก   | 3–1 |   แบคา มินยอร์เปร์นิก  |   |
|   | แบคา มินยอร์เปร์นิก   | 3–0 |   โรทาซิโยน ไลพ์ซิก  |   |

|   | เซสกามอสโก   | 3–1 |   ยูโกสลาเวีย เบออกรัด  |   |
|   | ยูโกสลาเวีย เบออกรัด   | 2–3 |   เซสกามอสโก  |   |
รอบสุดท้าย > รอบรองชนะเลิศ

| วันที่ | ทีมแรก | แต้ม | ทีมที่สอง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | ดุกลา กอลิน   | 3–1 |   ราปิดบูกูเรชต์  |   |
|   | ราปิดบูกูเรชต์   | 3–1 |   ดุกลา กอลิน  |   |

|   | เซสกามอสโก   | 3–1 |   แบคา มินยอร์เปร์นิก  |   |
|   | แบคา มินยอร์เปร์นิก   | 3–0 |   เซสกามอสโก  |   |
รอบสุดท้าย > รอบชิงชนะเลิศ

| วันที่ | ทีมแรก | แต้ม | ทีมที่สอง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | ราปิดบูกูเรชต์   | 3–1 |   เซสกามอสโก  |   |
|   | เซสกามอสโก   | 2–3 |   ราปิดบูกูเรชต์  |   |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Results in todor66.com
ซี-17 โกลบมาสเตอร์ 3

| ซี-17 โกลบมาสเตอร์ 3 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินลำเลียงทางยุทธวิธีและยุทธศาสตร์
ชาติกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: แมคดอนเนลล์ ดักลาส โบอิง
สถานะ: ประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศสหรัฐ กองทัพอากาศออสเตรเลีย กองทัพอากาศแคนาดา
จำนวนที่ผลิต: 205 ลำเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2536
พัฒนาจาก: แมคดอนเนลล์ ดักลาส วายซี-15
ซี-17 โกลบมาสเตอร์ 3 (อังกฤษ: C-17 Globemaster III) เป็นเครื่องบินขนส่งทางทหารขนาดใหญ่ ซี-17 นั้นถูกสร้างให้กับกองทัพอากาศสหรัฐตั้งแต่ต้นทศวรรษที่ 2523-2533 โดยแมคดอนเนลล์ ดักลาส เครื่องบินนั้นใช้ชื่อเหมือนกับเครื่องบินสองรุ่นก่อนหน้าที่ใช้โดยกองทัพอากาศสหรัฐเช่นกัน นั่นคือซี-74 โกลบมาสเตอร์และซี-124 โกลบมาสเตอร์ 2 ซี-17 ถูกใช้เพื่อทำการลำเลียงอยู่บ่อยครั้ง ทั้งทหารและสินค้า เพื่อส่งไปยังฐานปฏิบัติการหลักหรือฐานปฏิบัติการในแนวหน้าทั่วโลก มันมีความสามารถในการขนส่งหน่วยรบเข้าสู่สมรภูมิได้อย่างต่อเนื่องพร้อมกับดำเนินการส่งเสบียงต่อไป ซี-17ยังสามารถให้การลำเลียงทางยุทธวิธี อพยพคนเจ็บ และการปล่อยพลร่ม
ซี-17 ถูกใช้โดยสหรัฐ สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย แคนาดา นาโต้ และกาตาร์, ส่วนสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เพิ่งทำการสั่งซื้อ
การทดสอบ

เครื่องซี-17 เครื่องทดสอบเครื่องแรกได้ทำการบินครั้งแรกในวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1991 ผลจาการทดสอบและการทดสอบภาคพื้นดินทำให้ทราบข้อบกพร่องหลายอย่าง โดยกระทรวงกลาโหมที่มองว่า ซี-17 เป็นเครื่องบินที่ไม่มีความปลอดภัย พบว่ามีปัญหาเกิดขึ้นหลายอย่างเช่น แฟลบเกิดการอ่อนตัวเมื่อถูกความร้อน มีรอยร้าวเกิดขึ้นที่ผิวปีกด้านบน ปัญหาเชื้อเพลิงรั่ว ปัญหาฐานล้อยุบตัวมากไป ซึ่งต่อมาบริษัทผู้ผลิตได้ทำการแก้ไขเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
แมคดอนเนลล์ ดักลาส ได้ส่งมอบ ซี-17 เครื่องแรกให้กับกองทัพอากาศสหรัฐฯ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1993 โดยเข้าประจำการในกองบินลำเลียงที่ 437 และหลังจากมอบเข้าประจำการ ซี-17 ได้รับการทดสอบและใช้งานอย่างสมบุกสมบันเพื่อลบล้างภาพลักษณ์ที่ไม่ดีในอดีตจนกระทั่งกลายเป็นเครื่องบินที่สร้างความพอใจกับกองทัพอากาศสหรัฐฯเป็นอย่างมาก โดยการทดสอบในสภาพอุณหภูมิทั้งร้อนจัดและหนาวจัด การนำไปปฏิบัติการในบอสเนียในปี ค.ศ. 1996
การออกแบบ

ไม่กี่ปีที่ผ่านมา น้ำหนักและขนาดอำนาจการยิงและอุปกรณ์ของสหรัฐได้เพิ่มากขึ้น ซึ่งทำให้เครื่องบินต้องมีความสามารถมากขึ้นตามไปด้วย โดยเฉพาะในเรื่องพื้นที่ของห้องเก็บสินค้า ซี-17 สามารถลำเลียงสินค้าดังกล่าวเข้าสู่สนามรบได้อย่างง่ายดาย
ซี-17 มีขุมกำลังเป็นเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนเอฟ117-พีดับบลิว-100 ที่ถอยหลังได้ แต่ละเครื่องให้แรงขับ 40,400 ปอนด์ ตัวขับถอยหลังจะบังคับทิศทางอากาศที่ไหลขึ้นไปทางด้านหน้า สิ่งนี้จะลดความเป็นไปได้ที่จะมีวัตถุแปลกปลอมกระเด็นเข้าไปและทำให้เครื่องบินสามารถถอยหลังได้ ระบบนี้ยังสามารถใช้ขณะบินได้อีกด้วย สำหรับการเพิ่มแรงฉุด
เครื่องบินนั้นต้องการลูกเรือสามนาย (นักบิน นักบินผู้ช่วย และพลลำเลียง) สินค้าจะถูกบรรจุเข้าทางด้านหลัง พื้นของห้องเก็บสินค้าจะมีรางลูกเลื่อนซึ่งสามารถพับลงได้เพื่อทำให้พื้นเรียบ หนึ่งในสินค้าที่มันสามารถขนได้คือรถถังเอ็ม1 เอบรามส์ขนาด 70 ตัน
มันสามารถจุได้สูงสุด 77,500 กิโลกรัม และน้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุดคือ 265,350 กิโลกรัม ด้วยสินค้า 72,600 กิโลกรัมและบินที่ความสูง 28,000 ฟุต ซี-17 นั้นสามารถบินได้โดยไม่เติมเชื้อเพลิงเป็นระยะทาง 4,400 กิโลเมตรสำหรับ 71 ลำแรก และ 5,200 กิโลเมตรสำหรับรุ่นต่อๆ มาซึ่งมีส่วนปีกที่ใช้เป็นถังเชื้อเพลิง มันถูกเรียกว่าซี-17 อีอาร์โดยโบอิง ซี-17 มีความเร็วร่อนอยู่ที่ประมาณ 0.76 มัค ซี-17 นั้นถูกออกแบบมาเพื่อลำเลียงทหารพลร่มพร้อมอุปกรณ์ได้ 102 นาย
ซี-17 ถูกออกแบบมาเพื่อให้ปฏิบัติการได้บนทางวิ่งที่สั้นเพียง 1,064 เมตรและกว้างเพียง 27 เมตร นอกจากนี้แล้วซี-17 สามารถทำงานของมันได้บนทางวิ่งที่ไม่สมบูรณ์
การออกแบบ > ปีก

การออกแบบปีกของเครื่องบินนับว่าเป็นงานที่มีความสำคัญ เพื่อให้ได้ตรงตามความต้องการของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ซึ่งกำหนดให้ บริษัทแมคดอนเนลล ดักลาส ได้คิดค้นรูปแบบปีกต่างๆ เพื่อให้ปีกมีความแข็งแรงและมีแรงต้านน้อยที่สุด กองทัพอากาศสหรัฐฯกำหนดความกว้างไว้มากที่สุดเพียง 50 เมตร เพราะด้วยเหตุผลในเรื่องพื้นที่การจอดและการเคลื่อนที่บนพื้นในสนามบินบางแห่งที่อยู่ห่างไกล และกำหนดหลุมจอดของเครื่องซี-17 ไว้ที่ขนาด 90×122 เมตร สุดท้ายความยาวของปีกที่กางออกอยู่ที่ 50.3 เมตร โดยมีการเพิ่มปีกต่อจากปลายปีกงอขึ้นข้างบน ซึ่งรูปแบบปีกแบบนี้มีผลดีต่อเครื่องยนต์ในการลดความสินเปลืองในการเผาไหม้ได้ 2% เนื่องจากประสิทธิภาพในการบินในแนวระดับดีขึ้น แรงต้านลดลงขณะทำการเดินทาง 3% เมื่อเปรียบเทียบกับปีกที่ไม่มีปีกต่อจากปลายปีกงอขึ้นข้างบน ส่วนแพนหางได้สร้างเป็นรูปตัวที สูง 16.38 เมตร ลู่ไปข้างหลัง 41 อาศา และส่วนบนของแพนหางดิ่งติดแพนหางระดับ กางปีก 19.8 เมตร สร้างจากวัสดุผสมน้ำหนักเบา ซึ่งแพนหางรูปตัวทีขนาดใหญ่ช่วยทำให้เครื่องบินมีเสถียรภาพในการบินในระดับต่ำดีขึ้น ก่อนลงมือสร้างจริง แมคดอนเนลล์ ดักลาส ได้ทำการทดสอบแผนงานและรูปแบบต่างๆ กับเครื่องบินต้นแบบ วายซี-15ซึ่งมีขนาดครึ่งหนึ่งของเครื่อง ซี-17
การออกแบบ > ระบบควบคุม > ห้องนักบิน

ห้องนักบินของเครื่องบินลำเลียง ซี-17 มีการออกแบบและพัฒนาระบบอวิโอนิกส์ต่างๆ ขึ้นมาติดตั้งใช้งานโดยมีวัตถุประสงค์ที่จะลดภาระงานของนักบินและลดเจ้าหน้าที่ประจำเครื่องให้น้อยลง โดย ซี-17 มีเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานเพียง 3 คนเท่านั้น คือ นักบิน นักบินผู้ช่วย และ เจ้าหน้าที่ขนส่งทางอากาศ ซึ่งเครื่องบินลำเลียงโดยทั่วไปจะใช้เจ้าหน้าที่ 6-8 คน
ระบบควบคุมการบินต่างๆของ ซี-17 คันบังคับเหมือนกับติดตั้งกับเครื่องบินรบไอพ่นซึ่งแตกต่างจากเครื่องบินลำเลียงทั่วไป และคันบังคับยังติดตั้งสวิทช์ควบคุมการทำงานของระบบต่างๆ มากมายประกอบด้วย สวิทช์ปรับเสถียรภาพของเครื่องบิน ไมโครโฟน สวิทช์เลือกโหมดการทำงานของระบบควบคุมการบินด้วยไฟฟ้า สวิทช์ระบบเติมเชื้อเพลิงในอากาศ/นักบินกล และ สวิทช์ระบบทิ้งสัมภาระในอากาศ
ตรงหน้านักบินทั้งสองคนติดตั้งจอ HUD สามารถพับได้เมื่อไม่ใช้งาน จอ HUD เป็นเครื่องวัดประกอบการบินมูลฐานของ ซี-17 มีโหมดสำหรับตัดภาพฉากหลังออกไปเมื่อต้องปฏิบัติภารกิจในงานหนัก
การออกแบบ > ระบบควบคุม > ระบบควบคุมการบินดิจิทัล

ซี-17 มีการติดตั้งระบบควบคุมการบินดิจิทัล fly-by-wire ที่ทันสมัย เป็นระบบดิจิทัลควบคุมการทำงาน 4 แกน และเป็นเครื่องบินขนาดใหญ่แบบแรกที่สร้างขึ้นในสหรัฐฯที่ได้ใช้ระบบนี้ ระบบควบคุมการบินจะทำหน้าที่ควบคุมการทำงานของ
หางเสือขึ้น-ลง (elevator)
หางเสือเลี้ยว (rudder)
ปีกเล็กเอียง (ailerons)
แฟลบ (flap)
แพนอากาศ (slat)
แผ่นรบกวนกระแสอากาศ (spoiler)
แพนหางระดับ (horizontal stabiliser)
การออกแบบ > ระบบควบคุม > ระบบคอมพิวเตอร์

ซี-17 ได้รับการติดตั้งระบบคอมพิวเตอร์จำนวน 3 ระบบ คอมพิวเตอร์ 1 ใน 3 ระบบ สามารถทำงานสนับสนุนในการทำงานของระบบต่างๆได้อย่างสมบูรณ์ และนอกจากนี้ยังมีคอมพิวเตอร์ระบบหลักอีก 4 ระบบ
การแสดงภารกิจ
การแจ้งเตือนและบอกเหตุ
การบริหารการสื่อสารทางวิทยุรวมการ
การควบคุมการบิน
คอมพิวเตอร์หลักจะใช้ในการสนับสนุนการทำงานของ digital line replacable unit จำนวน 56 ชุด ซึ่งได้รับการออกแบบมาสำหรับการถ่ายทอดสัญญาน การประมวลผล และ ส่งข้อมูลผ่านไปยัง เอ็มไอแอล-เอสทีดี-1553 บัส และ เออาร์ไอเอ็นซี 429 เพื่อทำหน้าที่ควบคุมเครื่องบินและแจ้งข้อมูลต่างๆให้กับน้กบิน
การออกแบบ > ระบบควบคุม > ระบบป้องกันอันตรายจากศัตรู

เครื่องซี-17 มีระบบป้องกันอันตรายจากศัตรูทั้งจากปืนต่อสู้อากาศยาน และ อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ ซี-17 ออกแบบให้มีความอยู่รอดเมื่อถูกยิงจากกระสุนปืนเจาะเกราะขนาด 12.7 มม. และเมื่อระบบควบคุมการบินดิจิทัลได้รับความเสียหายไม่สามารถใช้งานได้ทั้ง 4 ระบบ ยังมีระบบไฮดรอลิกส์สำรอง ซึ่งนักบินสามารถทำการบินต่อไปได้ ระบบป้องกันตนเองได้แก่
ระบบแจ้งเตือนทิศทางเข้ามาของอาวุธนำวิถีข้าศึก
เครื่องรบกวนสัญญานอินฟราเรต
เครื่องปล่อยแชฟฟ์และแฟร์
การออกแบบ > เครื่องยนต์

ซี-17 ได้รับการติดตั้งเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน แพทรแอนด์วิทนีย์ เอฟ-117 พีดับบลิว-100 ขนาดแรงขับเครื่องละ 181.0 กิโลนิวตัน เป็นแหล่งกำเนิดพลังงานขับเคลื่อนติดอยู่ใต้ปีกข้างละ 2 เครื่อง ก่อนทำการติดตั้ง บริษัท แมคดอนเนลล์ ดักลาส ได้ทำการศึกษาผลดีผลเสียของติดตั้งเครื่องยนต์ในตำแหน่งอื่นๆ เช่น บริเวณตำแหน่งบนปีก ซึ่งทำให้เครื่องบินใช้ระยะในการวิ่งขึ้นและร่อนลงสั้น แต่จะทำให้เกิดแรงต้านมากขึ้นและประสิทธิภาพในการบินในแนวระดับต่ำลง
เครื่องยนต์แต่ละเครื่องจะมี fan reverser หรือ กรีบใบพัดผันกลับ ที่ด้านหน้าและ core reverser ติดตั้งที่ด้านหลังเครื่องยนต์ ทำงานด้วยระบบไฮดรอลิกส์ ทั้ง fan reverser และ core reverser จะทำให้แรงขับจากเครื่องยนต์กระทำในทิศทางตรงกันข้ามกับทิศทางปกติของแรงขับ โดยนักบินจะใช้ในขณะลงสนาม ซึ่งทำให้เครื่องบินสามารถลดความเร็วได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเครื่องบินซี-17 ได้รับการพัฒนาให้สามารถทำการผันกลับแรงขับได้ทั้งขณะอยู่ที่พื้นหรือในอากาศ โดยแรงขับจากเครื่องยนต์จะขึ้นข้างบน 37 องศา ไม่ลงข้างล่างหรือออกด้านข้าง ทำให้ลดอันตรายที่จะเกิดจากก๊าชร้อนที่ปล่อยจากเครื่องยนต์ไปกระทบกับวัสดุหรือวัสถุที่อยู่บนพื้น ขณะอยู่บนพื้นดิน เครื่องซี-17 สามารถถอยวิ่งขึ้นเนิน 2 องศาได้ หรือ เลี้ยวกลับลำ 180 องศาได้ในตัวพร้อมรถถัง เอ็ม-1 บรรทุกอยู่ 1 คัน
สมรรถนะของเครื่องบิน ซี-17 มีความเร็วเดินทางปกติ 0.77 มัคที่ ความสูง 28,000 ฟุต ความเร็วสูงสุดที่ความสูงระดับต่ำ 648 กิโลเมตร/ชั่วโมง ความเร็วในการลงสนามเมื่อบรรทุกน้ำหนักสูงสุด 213 กิโลเมตร/ชั่วโมง ระยะทางในการลงสนามเมื่อบรรทุกสัมภาระหนัก 75,750 กิโลกรัม และ เครื่องยนต์ผันกลับแรงขับ 915 เมตร พิสัยบินเมื่อบรรทุกสัมภาระหนัก 75,750 กิโลกรัม 4,445 กิโลเมตร ซี-17 สามารถปฏิบัติได้ในทางวิ่งทั้งที่ลาดยางและทางวิ่งไม่ราดผิว
แบบต่างๆ

ซี-17เอ เป็นแบบแรกสำหรับกองทัพ
ซี-17เอ "อีอาร์" เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการของรุ้นเอที่มีการเพิ่มส่วนกลางของถังเชื้อเพลิงภายในปีก  การพัฒนานี้เริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2544
ซี-17บี เป็นรุ่นยุทธวิธีที่เสนอให้กับกองทัพ การออกแบบมีแฟลบพิเศษ ล้อเพิ่มบนลำตัว เครื่องยนต์ที่ทรงพลังกว่า และระบบอื่นๆ ที่ทำให้ขึ้น-ลงในระยะสั้นได้ โบอิงได้เสนอซี-17บีให้กับกองทัพสหรัฐในปีพ.ศ. 2550 ไว้สำหรับบรรทุกอาวุธและยุทธโธปกรณ์ในอนาคต
อุบัติเหตุ

ในวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2541 ซี-17 (หมายเลข 96-0006) ของกองทัพอากาศสหรัฐได้รับความเสียหายในอุปกรณ์ลงจอดเมื่อทำการบินลงที่ไอซ์แลนด์ บนทางวิ่งยาว 3,800 ฟุตเพื่อขนส่งวาฬ เครื่องบินได้รับความเสียหายมูลค่า 1 ล้านดอลลาร์ หลังจากได้รับการซ่อมแซมชั่วคราว มันก็ถูกขนไปซ่อมในไอซ์แลนด์
ในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ซี-17 (หมายเลข 98-0057) ของกองทัพอากาศสหรัฐถูกยิงโดยขีปนาวุธพื้นสู่อากาศหลังจากบินออกจากแบกแดดประเทศอิรัก เครื่องยนต์เครื่องหนึ่งเสียหาย แต่เครื่องบินก็ร่อนลงได้อย่างปลอดภัย หลังจากที่ได้รับการซ่อมแซมมันก็กลับเข้าสู่ประจำการ
ในวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ซี-17 (หมายเลข 01-0196) ของกองทัพอากาศสหรัฐได้วิ่งออกนอกทางที่ฐานทัพอากาศบาแกรมในอัฟกานิสถานในขณะที่พยายามจะลงจอด ส่วนจมูกและล้อนั้นได้รับความเสียหาย มันเป็นเหตุการณ์ที่ซี-17 ได้รับความเสียหายมากที่สุด ทีมซ่อมแซมของโบอิงใช้เวลาสองเดือนในการซ่อมแซมให้เครื่องบินกลับมาบินได้อีก มันใช้เวลา 5 วันในการบินกลับสหรัฐโดยมีนักบินทดสอบเป็นผู้ควบคุม เพราะว่าผลจากการซ่อมแซมชั่วคราวนั้นทำให้มันมีขีดจำกัด การซ่อมแซมสิ้นสุดในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 และมันก็กลับเข้าประจำการอีกครั้ง
ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2552 ซี-17 (หมายเลข96-0002) ของกองทัพอากาศสหรัฐได้ร่อนลงโดยไม่ใช้ล้อที่ฐานทัพอากาศบาแกรม เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2552 เครื่องบินได้บินออกจากบาแกรมและไปถึงโนว่า สโกเทียพร้อมกับหยุดพักเป็นระยะ มันถูกจำกัดให้บินไม่เกิน 10,000 ฟุต โดยมีความเร็วไม่เกิน 250 น็อต คาดว่าจะเข้าประจำการอีกครั้งเมื่อซ่อมแซมสมบูรณ์
รายละเอียด ซี-17

ข้อมูลจำเพาะ
ลูกเรือ 3 นาย นักบิน 2 นาย พลลำเลียง 1 นาย
ความจุ
ทหาร 102 นาย สำหรับที่นั่งตรงกลาง หรือ
ทหาร 134 นาย สำหรับที่นั่งแบบนอน หรือ
ผู้บาดเจ็บบนเปล 36 คนและผู้บาดเจ็บที่ยืนได้ 54 คน หรือ
สินค้าอย่าง รถถังเอ็ม1 เอบรามส์
น้ำหนักบรรทุก 77,519 กิโลกรัม
ความยาว 53 เมตร
ระยะระหว่างปลายปีกทั้งสอง 51.75 เมตร
ความสูง 16.8 เมตร
พื้นที่ปีก 353 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 128,100 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 265,350 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแพนทท์ แอนด์ วิทนีย์ เอฟ117-พีดับบลิว-100 สี่เครื่องยนต์ ให้กำลังเครื่องละ 40,440 ปอนด์
ความจุเชื้อเพลิง 35,546 แกลลอน
พิสัย 4,482 กิโลเมตร
เพดานบินทำการ 45,000 ฟุต
น้ำหนักบรรทุกสูงสุดบนปีก 750 กิโลกรัมต่อตารางเมตร
อัตราแรงขับต่อน้ำหนัก 0.277
ด้านในของซี-17
ห้องนักบิน
เครื่องยนต์ แพรทแอนด์วิทนีย์ เอฟ-117 พีดับบลิว-100
ซุนเกียว

ซุนเกียว (จีน: 孫皎 , ? — ค.ศ. 219) มีชื่อรองว่า ซู้หล่าง (จีน: 叔朗) เป็นขุนศึกแห่ง ง่อก๊ก ในช่วง ยุคสามก๊ก
ซุนเกียวเป็นบุตรชายคนที่ 3 ของ ซุนเจ้ง (จีน: 孫靜) น้องชายของ ซุนเกี๋ยน (จีน: 孫堅) ผู้ก่อตั้งง่อก๊กจึงมีศักดิ์เป็นพระภาติยะ (ลูกพี่ลูกน้อง) กับ พระเจ้าซุนกวน ปฐมจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์ง่อ
เมื่อคราวที่ซุนกวนมีความประสงค์ที่จะยึดคืนเกงจิ๋ว (อังกฤษ: Jing Province) จาก จ๊กก๊ก พร้อมกับจับตัว กวนอู ใน ค.ศ. 219 ซุนกวนจึงได้มีคำสั่งให้ซุนเกียวเป็นแม่ทัพร่วมกับ ลิบอง แต่ซุนเกียวได้ปฏิเสธไปเนื่องจากเกรงว่าตัวเองกับลิบองจะขัดแย้งกันทำให้ลิบองได้เป็นแม่ทัพใหญ่แต่เพียงผู้เดียวแต่ซุนเกียวก็ยังคอยให้ความช่วยเหลือจนลิบองสามารถยึดเกงจิ๋วและจับตัวรวมถึงประหารกวนอูได้สำเร็จหลังจากนั้นซุนเกียวก็ถึงแก่กรรม