stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วูดดี อัลเลน
Works > Theatrical works

In addition to directing, writing, and acting in films, Allen has written and performed in a number of Broadway theater productions.
| Year | Title | Credit | Venue |
| --- | --- | --- | --- |
| 1960 | From A to Z | Writer (book) | Plymouth Theatre |
| 1966 | Don't Drink the Water | Writer | Coconut Grove Playhouse, Florida |
| 1969 | Play It Again, Sam | Writer, Performer (Allan Felix) | Broadhurst Theatre |
| 1975 |  God | Writer | — |
| 1975 |  Death | Writer | — |
| 1981 |  The Floating Light Bulb | Writer | Vivian Beaumont Theater |
| 1995 | Central Park West | Writer | Variety Arts Theatre |
| 2003 | Old Saybrook | Writer, Director | Atlantic Theatre Company |
| 2003 | Riverside Drive | Writer, Director | Atlantic Theatre Company |
| 2004 | A Second Hand Memory | Writer, Director | Atlantic Theater Company |
| 2011 | "Honeymoon Motel" (segment of 3-part anthology play Relatively Speaking) | Writer | Brooks Atkinson Theatre |
| 2014 | Bullets Over Broadway | Writer (Book) | St. James Theatre |
Works > Filmography and awards

What's New Pussycat? (1965) (actor and screenwriter only)
What's Up, Tiger Lily? (1966)
Casino Royale (1967) (actor only)
Take the Money and Run (1969)
Bananas (1971)
Play It Again, Sam (1972) (actor and screenwriter only)
Everything You Always Wanted to Know About Sex* (*But Were Afraid to Ask) (1972)
Sleeper (1973)
Love and Death (1975)
The Front (1976) (actor only)
Annie Hall (1977)
Interiors (1978)
Manhattan (1979)
Stardust Memories (1980)
A Midsummer Night's Sex Comedy (1982)
Zelig (1983)
Broadway Danny Rose (1984)
The Purple Rose of Cairo (1985)
Meetin' WA (1986) (himself)
Hannah and Her Sisters (1986)
Radio Days (1987)
September (1987)
King Lear (1987) (actor only – uncredited cameo)
Another Woman (1988)
New York Stories (1989) ("Oedipus Wrecks" segment only)
Crimes and Misdemeanors (1989)
Alice (1990)
Scenes from a Mall (1991) (actor only)
Shadows and Fog (1991)
Husbands and Wives (1992)
Manhattan Murder Mystery (1993)
Bullets over Broadway (1994)
Don't Drink the Water (1994)
Mighty Aphrodite (1995)
Everyone Says I Love You (1996)
Deconstructing Harry (1997)
Wild Man Blues (1997) (documentary) (himself)
The Impostors (1998) (actor only – uncredited role)
Antz (1998) (voice)
Celebrity (1998)
Sweet and Lowdown (1999)
Company Man (2000) (actor only – uncredited role)
Small Time Crooks (2000)
Picking Up the Pieces (2000) (actor only)
The Curse of the Jade Scorpion (2001)
Stanley Kubrick: A Life in Pictures (2001) (documentary) (himself)
Hollywood Ending (2002)
Anything Else (2003)
Melinda and Melinda (2004)
Match Point (2005)
Scoop (2006)
Cassandra's Dream (2007)
Vicky Cristina Barcelona (2008)
Whatever Works (2009)
You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010)
Midnight in Paris (2011)
Paris Manhattan (2012) (actor only)
To Rome with Love (2012)
Fading Gigolo (2013) (actor only)
Blue Jasmine (2013)
Magic in the Moonlight (2014)
Irrational Man (2015)
Café Society (2016)
Wonder Wheel (2017)
A Rainy Day in New York (2018)
อัลเลนในชั้นมัธยมปลาย  ค.ศ. 1953
Movies directed by Woody Allen shown by year and Rotten Tomato Score.
หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์

หมู่เกาะอันดามันและหมู่เกาะนิโคบาร์ เป็นดินแดนสหภาพของประเทศอินเดียที่ประกอบด้วยเกาะ 572 เกาะ ในจำนวนนี้เพียง 37 เกาะที่มีผู้อยู่อาศัยถาวร หมู่เกาะตั้งอยู่บนรอยต่อระหว่างอ่าวเบงกอลกับทะเลอันดามัน
ดินแดนนั้นตั้งอยู่ใกล้กับอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย ด้วยระยะทาง 150 กิโลเมตร และถูกแบ่งจากประเทศพม่าและประเทศไทยด้วยทะเลอันดามัน และห่างจากจังหวัดภูเก็ตของประเทศไทย ประมาณ 750 กิโลเมตร หมู่เกาะนั้นประกอบด้วยสองกลุ่มเกาะย่อย คือ หมู่เกาะอันดามัน (บางส่วน) กับหมู่เกาะนิโคบาร์ ซึ่งถูกแยกจากกันด้วยช่องแคบองศาที่สิบ (ซึ่งอยู่บนละติจูดที่ 10°N) ความกว้าง 150 กิโลเมตร โดยหมู่เกาะอันดามันอยู่ทางเหนือของละติจูดนี้
เมืองหลวงของดินแดนคือพอร์ทแบลร์ และดินแดนแบ่งออกเป็นสามอำเภอ คืออำเภอนิโคบาร์ มีเมืองหลวงคือ คาร์นิโคบาร์, อำเภออันดามันใต้มีพอร์ทแบลร์เป็นเมืองหลวง และ อำเภออันดามันเหนือและกลาง มีมายาบันเดอร์เป็นเมืองหลวง
ในหมู่เกาะอันดามันประกอบด้วยชาวเซนทิเนล กลุ่มคนที่ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ และเป็นไปได้ว่าเป็นกลุ่มคนกลุ่มสุดท้ายในโลกที่ยังคงไม่มีวิวัฒนาการไปเกินกว่าเทคโนโลยียุคหินตอนต้น อย่างไรก็ตามเป็นที่ถกเถียงเนื่องด้วยมีการพบผลิตภัณฑ์ด้วยโลหะบนเกาะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Census of India, Provisional Population Totals
Andaman and Nicobar Administration Website
หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ ที่เว็บไซต์ Curlie
คู่มือการท่องเที่ยว หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กรัฐและดินแดนสหภาพของประเทศอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐ |  กรณาฏกะ  กัว  เกรละ  คุชราต  ฉัตตีสครห์  ฌารขัณฑ์  ตริปุระ  เตลังคานา  ทมิฬนาฑู  นาคาแลนด์  เบงกอลตะวันตก  ปัญจาบ  พิหาร  มณีปุระ  มหาราษฏระ  มัธยประเทศ  มิโซรัม  เมฆาลัย  ราชสถาน  สิกขิม  หรยาณา  หิมาจัลประเทศ  อรุณาจัลประเทศ  อัสสัม  อานธรประเทศ  อุตตรประเทศ  อุตตราขัณฑ์  โอฑิศา  |  |
| ดินแดนสหภาพ |  จัณฑีครห์  ชัมมูและกัศมีร์  ดาดราและนครหเวลี และดามันและดีอู  เดลี  ปูดูเชร์รี  ลาดัก  ลักษทวีป  หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์  |  |
| ด ค กประเทศและดินแดนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ |
| --- | --- | --- |
| รัฐเอกราช |  บรูไน  กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  อินโดนีเซีย  ลาว  มาเลเซีย  พม่า  ฟิลิปปินส์  สิงคโปร์  ไทย  เวียดนาม  |  |
| ดินแดน |  หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ (อินเดีย)  |  |
คำประกาศของดยุกแห่งเบราน์ชไวค์

ภาพล้อเลียนปฏิกิริยาของชาวฝรั่งเศสต่อคำประกาศของดยุกแห่งเบราน์ชไวค์
คำประกาศของดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ (เยอรมัน: Manifest des Herzogs von Braunschweig) เป็นคำประกาศของคาร์ล วิลเฮ็ล์ม แฟร์ดีนันท์ ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค ผู้บัญชาการกองทัพผสม (ออสเตรียและปรัสเซีย) เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1792 ถึงประชาชนชาวฝรั่งเศส คำประกาศฉบับนี้กดดันให้มีการปล่อยตัวพระบรมวงศ์ฝรั่งเศสจากการคุมขัง และยังได้ข่มขู่ว่าหากพระบรมวงศ์ฝรั่งเศสถูกทำร้าย ประชาชนชาวฝรั่งเศสจะต้องถูกทำร้ายด้วย แต่ท้ายที่สุด ประกาศฉบับนี้กลับยิ่งไปกระตุ้นการปฏิวัติฝรั่งเศสและนำไปสู่สงครามกับประเทศเพื่อนบ้าน
นกแต้วแร้ว

| นกแต้วแร้ว |
| --- | --- |

นกแต้วแร้วป่าชายเลน หรือนกแต้วแร้วป่าโกงกาง (P.  megarhyncha) ที่จังหวัดกระบี่ ประเทศไทย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
อันดับย่อย:: Tyranni
วงศ์:: Pittidae
สกุล:: Pitta Vieillot, 1816

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
นกแต้วแร้ว หรือ นกแต้วแล้ว (อังกฤษ: Pittas) เป็นนกขนาดเล็กในสกุล Pitta ในวงศ์นกแต้วแร้ว (Pittidae) มีลักษณะทั่วไปคือ มีลำตัวอ้วนสั้น มีสีฉูดฉาดสลับกันทั่วทั้งตัวทั้งสีนํ้าเงิน, เขียว แดง, นํ้าตาล, เหลือง รวมอยู่ในตัวเดียวกัน มีคอและหางสั้น ขายาว มักกระโดดหรือวิ่งบนพื้นดิน รวมถึงหากินและทำรังบนพื้นดินในป่า หากบินก็จะบินเป็นระยะทางสั้น ๆ ในระดับความสูงต่ำในละแวกที่อาศัยเท่านั้น จัดเป็นนกขี้อาย สร้างรังรวมถึงฟักไข่และเลี้ยงดูลูกนกด้วยกันทั้งตัวผู้และตัวเมีย ไข่ใช้เวลาฟักเป็นตัวประมาณ 17 วัน
พบกระจายพันธุ์ทั้งทวีปแอฟริกา, อนุทวีปอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียตะวันออก จนถึงโอเชียเนีย เช่น หมู่เกาะโซโลมอน และออสเตรเลีย
การจำแนก

จำแนกได้เป็น 15 ชนิด
Pitta sordida
Pitta maxima
Pitta superba
Pitta steerii
Pitta dohertyi
Pitta angolensis
Pitta reichenowi
Pitta brachyura
นกแต้วแร้วพันธุ์จีน, Pitta nympha
นกแต้วแร้วธรรมดา, นกแต้วแร้วปีกสีฟ้า, Pitta moluccensis
นกแต้วแร้วป่าชายเลน, นกแต้วแร้วป่าโกงกาง, Pitta megarhyncha
Pitta elegans
Pitta versicolor
Pitta anerythra
Pitta iris
หมายเหตุ: เดิมนกแต้วแร้วถูกจำแนกออกเพียงสกุลเดียวคือสกุลนี้ แต่ในปี ค.ศ. 2006 ได้มีการศึกษาและจำแนกออกอีก 2 สกุล คือ  Erythropitta และ Hydrornis โดยคำว่า Pitta แปลงมาจากภาษาเตลูกูที่ใช้ในอินเดียใต้ เป็นชื่อที่ใช้เรียกนกสกุลนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pitta ที่วิกิสปีชีส์
การพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค

การพิจารณาคดีทหารเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองยุติ
บรรดาจำเลยในคอก จำเลยหลัก คือ แฮร์มันน์ เกอริง (แถวล่าง ริมซ้าย) ซึ่งชื่อว่าเป็นข้าราชการคนสำคัญที่สุดของนาซีเยอรมนีที่รอดชีวิตอยู่มาได้หลังอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ตาย
การพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค (อังกฤษ: Nuremberg trials) เป็นชุดการพิจารณาคดีทางทหารที่ฝ่ายสัมพันธมิตรผู้ชนะสงครามโลกครั้งที่สองเป็นผู้จัด มีจุดเด่นเป็นการฟ้องสมาชิกชั้นผู้ใหญ่ในคณะผู้นำทางการเมือง การทหาร และเศรษฐกิจของนาซีเยอรมนีซึ่งพ่ายสงคราม
การพิจารณาทั้งนี้มีขึ้น ณ ตำหนักยุติธรรม เมืองนูเร็มเบิร์ก รัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี โดยชุดแรกเป็น "การพิจารณาผู้กระทำความผิดอาญาสงครามกลุ่มหลัก" ในศาลทหารระหว่างประเทศ (International Military Tribunal) เริ่มในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 และเป็นการพิจารณาอันเป็นที่กล่าวขานมากที่สุดด้วย จำเลยในชุดนี้ประกอบด้วยผู้นำคนสำคัญที่สุดยี่สิบสี่คนของนาซีเยอรมนีซึ่งถูกจับมาได้ ทว่า บุคคลสำคัญหลาย ๆ คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังสงคราม เป็นต้นว่า อดอล์ฟ ฮิตเลอร์, ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ และโยเซฟ เกิบเบิลส์ นั้น กระทำอัตวินิบาตกรรมไปก่อนหน้าแล้ว การพิจารณาชุดแรกนี้สิ้นสุดลงในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1946
ส่วนชุดที่สอง เป็นการพิจารณาผู้กระทำความผิดอาญาสงครามซึ่งมีความสำคัญน้อยกว่าจำเลยกลุ่มแรก ดำเนินการโดย คณะตุลาการศาลทหารเนือร์นแบร์ค (Nuremberg Military Tribunals) ตามกฎหมายสภาควบคุม ฉบับที่ 10 (Control Council Law No. 10) ในครั้งนี้ มีทั้งการพิจารณาคดีแพทย์ และการพิจารณาตุลาการ
จุดกำเนิด

เอกสารของคณะรัฐมนตรีสงครามแห่งอังกฤษ ซึ่งเผยแพร่เมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2006 ระบุว่า ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1944 คณะรัฐมนตรีได้อภิปรายนโยบายการลงโทษผู้นำนาซีที่ถูกจับ วินสตัน เชอร์ชิลล์ นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร สนับสนุนให้มีการประหารชีวิตอย่างรวบรัดในบางพฤติการณ์ โดยใช้พระราชบัญญัติกบฏ (Act of Attainder) เพื่อหลีกเลี่ยงอุปสรรคทางกฎหมายบางประการ อย่างไรก็ดี เมื่อได้สนทนากับสหรัฐอเมริกาภายหลังสงครามยุติ สหรัฐอเมริกาปรามเขามิให้ใช้นโยบายนี้ ครั้นปลาย ค.ศ. 1943 ระหว่างงานสโมสรไตรภาคีเลี้ยงอาคารค่ำในการประชุมเตหะราน โจเซฟ สตาลิน ผู้นำโซเวียต เสนอให้ประหารชีวิตนายทหารชาวเยอรมันราว ๆ ห้าหมื่นถึงหนึ่งแสนคน แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ ประธานาธิบดีสหรัฐ กล่าวติดตลกว่า เอาแค่สี่หมื่นเก้าก็พอ และเชอร์ชิลติเตียนแนวคิด "ประหารชีวิตทหารที่สู้เพื่อประเทศของตนให้ตายเสียอย่างเลือดเย็น" นี้ แต่เขายืนยันว่า ผู้กระทำความผิดอาญาสงครามต้องชดใช้ความผิดของตน และตามปฏิญญามอสโกที่เขาเขียนขึ้นเองนั้น เขายังว่า บุคคลเหล่านั้นจักต้องถูกพิจารณา ณ สถานที่ที่ความผิดอาญาได้กระทำลง เชอร์ชิลล์ต่อต้านการประหารเพื่อวัตถุประสงค์ทางการเมืองอย่างแข็งขัน  ตามรายงานการประชุมระหว่างโรสเวลต์-สตาลินในการประชุมยัลตาเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ที่พระราชวังลิวาเดีย ประธานาธิบดีโรสเวลต์ "กล่าวว่า ขอบเขตการทำลายล้างของทหารเยอรมันในไครเมียนั้นสร้างความตระหนกให้แก่เขาเป็นอันมาก และเพราะฉะนั้น เขาจึงกระหายเลือดต่อชาวเยอรมันมากยิ่งกว่าปีก่อน และเขาหวังว่าจอมพลสตาลินจะเสนอแผนการประหารชีวิตนายทหารจำนวนห้าหมื่นคนของกองทัพบกเยอรมันอีกครั้ง"
เฮนรี มอร์เกนเธา จูเนียร์ รัฐมนตรีคลังสหรัฐ เสนอแผนการให้ทำลายความเป็นนาซีจากเยอรมนีอย่างสมบูรณ์ แผนการดังกล่าวเรียกกันว่า "แผนการมอร์เกนเธา" (Morgenthau Plan) มีเนื้อหาสนับสนุนการบังคับให้เยอรมนีสูญเสียอำนาจทางอุตสาหกรรมของตน ในเบื้องต้น โรสเวลต์สนับสนุนแผนการนี้ และโน้มน้าวให้เชอร์ชิลล์สนับสนุนในรูปแบบที่เบาบางลง แต่แผนการเกิดรั่วไหลไปสู่สาธารณชนเสียก่อน จึงมีการประท้วงเป็นวงกว้าง เมื่อทราบว่าประชาชนไม่เอาด้วยอย่างเด็ดขาด โรสเวลต์จึงละทิ้งแผนการดังกล่าว ความที่แผนการมอร์เกนเธาถึงแก่จุดจบลงเช่นนี้ ก็บังเกิดความจำเป็นจะต้องหาวิธีสำรองสำหรับรับมือกับเหล่าผู้นำนาซีขึ้น เฮนรี แอล. สติมสัน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงครามแห่งสหรัฐอเมริกา และกระทรวงของเขา จึงยกร่างแผนการสำหรับ "พิจารณาชาวยุโรปผู้กระทำความผิดอาญาสงคราม" ต่อมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 เมื่อโรสเวลต์ถึงแก่อสัญกรรมแล้ว แฮร์รี เอส. ทรูแมน ประธานาธิบดีคนใหม่ แสดงความเห็นด้วยอย่างแรงกล้าในอันที่จะให้มีกระบวนการยุติธรรม และหลังสหราชอาณาจักร, สหรัฐอเมริกา, สหภาพโซเวียต และฝรั่งเศส ได้เจรจากันหลายยกหลายคราว ก็ได้ข้อสรุปเป็นรายละเอียดของการพิจารณาคดี โดยเริ่มพิจารณาเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 ณ เมืองเนือร์นแบร์ค รัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี
การจัดตั้งศาล

ในวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1942 ผู้แทนจากกลุ่มประเทศที่ถูกยึดครองเก้าประเทศเดินทางมาพบกันในกรุงลอนดอน เพื่อที่จะร่างมติร่วมกันระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรเกี่ยวกับอาชญากรสงครามชาวเยอรมัน ในการประชุมเตะหราน (ค.ศ. 1943) การประชุมยัลตา และการประชุมพอตสดัม (ค.ศ. 1945) มหาอำนาจทั้งสามระหว่างสงคราม ได้แก่ สหรัฐอเมริกา สหภาพโซเวียต และสหราชอาณาจักร ได้ตกลงกันในรูปแบบของการลงโทษสำหรับผู้ที่มีส่วนรับผิดชอบต่ออาชญากรรมสงครามระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งฝรั่งเศสได้รับเกียรติให้มีที่ในศาลชำระความด้วยเช่นกัน
หลักกฎหมายในการพิจารณาคดีถูกจัดตั้งขึ้นโดยธรรมนูญลอนดอน ซึ่งมีผลในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ซึ่งกำหนดในมีการพิจารณาคดีเพื่อลงโทษอาชญากรสงครามหลักแห่งกลุ่มประเทศฝ่ายอักษะในทวีปยุโรป อาชญากรสงครามราว 200 คนจะถูกพิจารณาคดีที่เนือร์นแบร์ค ในขณะที่อีกราว 1,600 คนจะถูกพิจารณาดคีโดยศาลทหารทั่วไป ส่วนหลักกฎหมายสำหรับเขตอำนาจศาลนั้นถูกกำหนดโดยตราสารยอมจำนนของเยอรมนี อำนาจทางการเมืองในเยอรมนีถูกโอนไปยังสภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งมีอำนาจอธิปไตยเหนือเยอรมนี และสามารถเลือกที่จะลงโทษผู้ที่ฝ่าฝืนกฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมายสงคราม เนื่องจากศาลถูกจำกัดไว้ในการฝ่าฝืนกฎหมายสงคราม ศาลดังกล่าวจึงไม่มีอำนาจพิจารณาอาชญการรมสงครามที่เกิดขึ้นก่อนการปะทุของสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1939
การจัดตั้งศาล > อาชญากรรมสงครามฝ่ายสัมพันธมิตร

ศาลพิจารณาคดีอาชญากรรมสงครามได้พิจารณาคดีและลงโทษแต่เพียงบุคคลจากกลุ่มประเทศฝ่ายอักษะเท่านั้น จึงได้เกิดการกล่าวโทษว่าศาลดังกล่าวได้ใช้ความยุติธรรมของผู้ชนะ เนื่องจากไม่มีคดีความของฝ่ายสัมพันธมิตรเลย ซึ่งนายพลชัก เยเกอร์ ได้เขียนไว้ในอัตชีวประวัติของเขาว่าในภารกิจบางอย่างของเหล่าทหารอากาศอาจถูกพิจารณาว่าเป็นอาชญากรรมสงครามได้ (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภารกิจ "ยิงทุกอย่างที่เคลื่อนไหว" ในชนบทของเยอรมนี) เขาและนักบินคนอื่น ๆ จำเป็นจะต้องปฏิบัติภารกิจเพื่อหลีกเลี่ยงคำตัดสินของศาลทหารฐานขัดคำสั่ง เขายังได้กล่าวอีกว่า เขาหวังว่าฝ่ายสัมพันธมิตรจะชนะสงคราม มิฉะนั้นเขาอาจถูกพิจารณาคดีในข้อหาก่ออาชญกรรมสงคราม
การยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขของฝ่ายอักษะเป็นสิ่งที่ผิดปกติ และนำไปสู่การก่อตั้งศาลชำระความระหว่างประเทศ โดยทั่วไปแล้ว สงครามระหว่างประเทศจะยุติลงอย่างมีเงื่อนไข และการปฏิบัติต่ออาชญากรรมสงครามจะรวมเข้าไว้เป็นส่วนหนึ่งของสนธิสัญญาสันติภาพนั้น ในหลายกรณี ผู้ที่มิได้เป็นอาชญากรสงครามก็ถูกพิจารณาคดีโดยระบบยุติธรรมในชาติของตนเช่นเดียวกัน หากผู้นั้นถูกสงสัยว่าก่ออาชญากรรมสงคราม ในการจำกัดวงในศาลชำระความระหว่างประเทศในการไต่สวนอาชญากรสงครามฝ่ายอักษะที่เป็นที่ต้องสงสัย ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ดำเนินการภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศทั่วไป
การจัดตั้งศาล > สถานที่พิจารณาคดี

ไลพ์ซิจ มิวนิก และลักเซมเบิร์กเคยได้รับพิจารณาให้เป็นสถานที่พิจารณาคดี ส่วนสหภาพโซเวียตต้องการให้จัดการพิจารณาคดีขึ้นในกรุงเบอร์ลิน เนื่องจากเห็นว่าเป็นเมืองหลวงของฟาสซิสต์ แต่เนือร์นแบร์คถูกเลือกให้เป็นสถานที่พิจารณาคดีด้วยเหตุผลเฉพาะหลายประการ:
พื้นที่ส่วนใหญ่ของทำเนียบยุติธรรมยังคงไม่ได้รับความเสียหายจากการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตร นอกจากนี้ยังมีเรือนจำเป็นส่วนหนึ่งของอาคารด้วย
เนือร์นแบร์คถือได้ว่าเป็นจุดกำเนิดของพรรคนาซี รวมทั้งมีการจัดการชุมนุมโฆษณาชวนเชื่อทุกปี ซึ่งเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่ฝ่ายสัมพันธมิตรจะมอบจุดจบให้กับนาซีในเชิงสัญลักษณ์
ด้วยการประนีประนอมกับสหภาพโซเวียต กรุงเบอร์ลินถูกจัดให้เป็นสถานที่พักอย่างเป็นทางการของเจ้าหน้าที่ระหว่างการพิจารณาคดี และยังได้มีการตกลงในฝรั่งเศสมีที่นั่งถาวรในศาลชำระความระหว่างประเทศ และการพิจารณาคดีครั้งแรกจะถูกจัดขึ้นที่เนือร์นแบร์ค
การจัดตั้งศาล > ผู้พิพากษา

แต่ละประเทศในศาลทหารระหว่างประเทศ มีผู้พิพากษาและผู้ช่วยอย่างละหนึ่งคน
พลตรี อีโอนา นีคีตเชนโค (ผู้พิพากษา)
พันโท อะเลคซันดร์ โวลชคอฟ (ผู้ช่วยผู้พิพากษา)
พันเอก เซอร์ จีออฟรี ลอว์เรนซ์ (ผู้พิพากษา และประธานศาล)
เซอร์ นอร์แมน บีร์เคทท์ (ผู้ช่วยผู้พิพากษา)
ฟรานซิส บิดเดิล (ผู้พิพากษา)
จอห์น ปาร์กเกอร์ (ผู้ช่วยผู้พิพากษา)
ศาสตราจารย์ เฮนรี ดงเนอดีเยอ เดอ วาเบร (ผู้พิพากษา)
โรเบิร์ต ฟัลโก (ผู้ช่วยผู้พิพากษา)
การจัดตั้งศาล > ทนาย

ทนายฝ่ายโจทก์:
โรเบิร์ต เอช. แจ็กสัน; ผู้ช่วยทนาย: เทลฟอร์ด เทย์เลอร์ และริชาร์ด ซอนเนนเฟท์
เซอร์ ฮาร์ดลีย์ เชาว์ครอส; ผู้ช่วยทนาย: พันตรี เซอร์เดวิด แมกซ์เวลล์-ฟิฟ, เซอร์ จอห์น วีเลอร์-เบนเนตต์ และมาร์วิน กริฟฟิธ-โจนส์, แอนโธนี มาร์เรโก
พลโท โรมัน รูเดนโค
ฟรองซัว เดอ มองตง
โอกูสเตอ ชองเปอตีแยร์ เดอ รีเบส
ทนายฝ่ายจำเลย: จำเลยแต่ละคนมีสิทธิ์ที่จะต่อสู้คดีโดยมีทนายความประจำตัว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นทนายความชาวเยอรมัน
การพิจารณาคดีหลัก > กระบวนการ

ตลอดระยะการพิจารณาคดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างมกราคมและกรกฎาคม ค.ศ. 1946 จำเลยและพยานจำนวนหนึ่งได้ถูกสัมภาษณ์โดยจิตแพทย์ชาวอเมริกัน ลีออน โกลเดนสัน บันทึกของเขาได้ให้รายละเอียดถึงพฤติกรรมและข้อคิดเห็นของจำเลยที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งเนื้อหาได้ถูกปรับปรุงเป็นรูปแบบหนังสือและตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2004
การลงโทษตามคำตัดสินประหารชีวิตนั้นมีขึ้นเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1946 โดยใช้วิธีแขวนมาตรฐานแทนที่จะเป็นการแขวนยาว กองทัพสหรัฐปฏิเสธข้อกล่าวอ้างที่ว่าความยาวของเชือกนั้นสั้นเกินไปซึ่งทำให้ผู้ที่ถูกแขวนคอนั้นเสียชีวิตช้ากว่าเนื่องจากหายใจไม่ออกเมื่อเทียบกับการเสียชีวิตอย่างรวดเร็วเนื่องจากคอหัก
เพฌฆาตคือ จอห์น ซี. วูดส์ ถึงแม้ว่าจะมีข่าวลือเป็นเวลานานว่าร่างนั้นถูกนำตัวไปยังค่ายดาเชาและเผาที่นั่น แต่ข้อเท็จจริงคือร่างนั้นถูกเผาเป็นเถ้าถ่านในเมรุแห่งหนึ่งในมิวนิก และเถ้านั้นถูกโปรยลงไปเหนือแม่น้ำอีซาร์
การนิยามองค์ประกอบของอาชญากรรมสงครามนั้นถูกอธิบายโดยหลักการเนือร์นแบร์ค ซึ่งเป็นชุดเอกสารแนวปฏิบัติซึ่งถูกร่างขึ้นจากผลของการพิจารณาคดีดังกล่าว การทดลองทางการแพทย์โดยแพทย์ชาวเยอรมันซึ่งถูกดำเนินคดีในการพิจารณาแพทย์นั้นนำไปสู่การรวบรวมประมวลกฎหมายเนือร์นแบร์คสำหรับการควบคุมการพิจารณาคดีในอนาคตว่าด้วยการทดลองในมนุษย์ และหลักการทางศีลธรรมสำหรับการทดลองวิจัยในมนุษย์
มรดก

การจัดตั้งศาลทหารระหว่างประเทศในการพิจารณาคดีครั้งนี้ตามมาด้วยการพิจารณาคดีของเจ้าหน้าที่นาซีชั้นผู้น้อยกว่าและการพิจารณาแพทย์นาซี ผู้ซึ่งทำการทดลองในมนุษย์ในค่ายกักกัน ศาลในครั้งนี้เป็นแม่แบบสำหรับศาลทหารระหว่างประเทศภาคพื้นตะวันออกไกล ซึ่งพิจารณาคดีเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นในข้อหาอาชญากรรมต่อความสงบเรียบร้อยและต่อมนุษยชาติ นอกจากนี้ยังได้เป็นแม่แบบของการพิจารณาคดีไอช์มันน์ และศาลปัจจุบันในกรุงเฮก สำหรับการพิจารณาดคีอาชญากรรมที่ก่อขึ้นระหว่างสงครามบอลข่านในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 และที่อะรูชา สำหรับพิจารณาดคีผู้ที่มีส่วนรับผิดชอบต่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในรวันดา
การพิจารณาดคีเนือร์นแบร์คมีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อการพัฒนากฎหมายอาญาระหว่างประเทศ บทสรุปของการพิจารณาคดีครั้งนี้เป็นแม่แบบของ
อนุสัญญาว่าด้วยการป้องกันและการลงโทษอาชญากรรมพันธุฆาต ค.ศ. 1948
ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ค.ศ. 1948
หลักการเนือร์นแบร์ค ค.ศ. 1950
อนุสัญญาว่าด้วยการไม่ใช้บังคับของอายุความตามกฎหมายในเรื่องอาชญากรรมสงครามและอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ ค.ศ. 1968
อนุสัญญาเจนีวาว่าด้วยกฎหมายและธรรมเนียมสงคราม ค.ศ. 1949 และพิธีสารเพิ่มเติมอีกหลายฉบับ ค.ศ. 1977
คณะกรรมการกฎหมายระหว่างประเทศ ซึ่งกระทำตามคำร้องขอของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ ได้ตีพิมพ์รายงาน "หลักการของกฎหมายระหว่างประเทศที่ได้ยอมรับในธรรมนูญศาลเนือร์นแบร์ค" และ "การพิพากษาของศาล" ในปี ค.ศ. 1950 (หนังสือประจำปีของคณะกรรมการกฎหมายระหว่างประเทศ ค.ศ. 1950 เล่ม 2)
อิทธิพลของศาลยังสามารถเห็นได้จากข้อเสนอในการจัดตั้งศาลอาญาระหว่างประเทศเป็นการถาวร และการร่างประมวลกฎหมายอาญาระหว่างประเทศ ซึ่งได้ถูกจัดเตรียมในภายหลังโดยคณะกรรมการกฎหมายระหว่างประเทศ จนกระทั่งนำไปสู่การประกาศใช้ธรรมนูญกรุงโรมว่าด้วยศาลอาญาระหว่างประเทศในอีกห้าสิบปีถัดมา
แหล่งข้อมูลอื่น

The Nuremberg Trials เก็บถาวร 2010-06-01 ที่ archive.today Original reports and pictures from The Times
Official records of the Nuremberg trials (The Blue series) in 42 volumes from the records of the Library of congress
Nuremberg Trials Project: A digital document collection เก็บถาวร 2016-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Harvard Law School Library
49°27.2603′N 11°02.9103′E﻿ / ﻿49.4543383°N 11.0485050°E﻿ / 49.4543383; 11.0485050
| ด ค กการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค |
| --- | --- |
หลัก:  การพิจารณาคดีอาชญากรสงครามครั้งสำคัญก่อนศาลทหารระหว่างประเทศ 
ครั้งหลัง:  การพิจารณาอีเก ฟาร์เบิน  การพิจารณาครุพ  การพิจารณาคดีแพทย์  การพิจารณามิลช์  การพิจารณาตุลาการ  การพิจารณาโพล  การพิจารณาฟลิค  การพิจารณาตัวประกัน  การพิจารณารูเอสฮาอา  การพิจารณารัฐมนตรี  การพิจารณาคดีกองบัญชาการทหารสูงสุด  การพิจารณาคดีไอน์ซัทซ์กรุพเพิน 
หัวหน้าอัยการ:  รอเบิร์ต เอช. แจ็กสัน (สหรัฐ)  ฮาร์ดลีย์ ชอว์ครอสส์ (สหราชอาณาจักร)  โรมัน รูเดนโค (สหภาพโซเวียต)  ฟร็องซัว เดอ ม็องตง (ฝรั่งเศส)  โอกุสต์ ช็องเปอตีเย เดอ รีบ (ฝรั่งเศส) 
ผู้พิพากษา:  อีโอนา นีคิตเชนโค  อะเลคซันดร์ วอลช์คอฟ  เจฟฟรีย์ ลอว์เรนซ์  นอร์แมน เบอร์คิตต์  ฟรานซิส บิดเดิล  จอห์น เจ. พาร์กเกอร์  อ็องรี ดอนดีเยอ เดอ วาบร์  รอแบร์ ฟาลโก 
ผู้ถูกกล่าวหา:  มาร์ทีน บอร์มัน (ลับหลังจำเลย)  คาร์ล เดอนิทซ์ (10 ปี)  ฮันส์ ฟรังค์ (ถูกประหารชีวิต)  วิลเฮ็ล์ม ฟริค (ถูกประหารชีวิต)  ฮันส์ ฟริทเชอ (ปล่อยตัว)  วัลเทอร์ ฟุงค์ (จำคุกตลอดชีวิต)  แฮร์มัน เกอริง (โทษประหารชีวิต/ฆ่าตัวตาย)  รูด็อล์ฟ เฮ็ส (จำคุกตลอดชีวิต)  อัลเฟรท โยเดิล (ถูกประหารชีวิต)  แอ็นสท์ คัลเทินบรุนเนอร์ (ถูกประหารชีวิต)  วิลเฮ็ล์ม ไคเทิล (ถูกประหารชีวิต)  กุสทัฟ ครุพ ฟ็อน โบเลิน อุนท์ ฮัลบัค (ไม่มีคำวินิจฉัย)  โรแบร์ท ไล (ไม่มีคำวินิจฉัย)  ค็อนสตันทีน ฟ็อน น็อยราท (15 ปี)  ฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน (ปล่อยตัว)  เอริช เรเดอร์ (จำคุกตลอดชีวิต)  โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ (ถูกประหารชีวิต)  อัลเฟรท โรเซินแบร์ค (ถูกประหารชีวิต)  ฟริทซ์ เซาเคิล (ถูกประหารชีวิต)  ฮยัลมาร์ ชัคท์ (ปล่อยตัว)  บัลดัวร์ ฟ็อน ชีรัค (20 ปี)  อาร์ทัวร์ ไซส์-อินควาร์ท (ถูกประหารชีวิต)  อัลแบร์ท ชแปร์ (20 ปี)  ยูลีอุส ชไตรเชอร์ (ถูกประหารชีวิต) 
| ด ค กจำเลยสำคัญในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค |
| --- | --- |
ถูกตัดสินประหารชีวิต:  มาร์ทีน บอร์มัน1  ฮันส์ ฟรังค์  วิลเฮ็ล์ม ฟริค  แฮร์มัน เกอริง2  อัลเฟรท โยเดิล  แอ็นสท์ คัลเทินบรุนเนอร์  วิลเฮ็ล์ม ไคเทิล  โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ  อัลเฟรท โรเซินแบร์ค  ฟริทซ์ เซาเคิล  อาร์ทัวร์ ไซส์-อินควาร์ท  ยูลีอุส ชไตรเชอร์ 
จำคุก (ระยะเวลา):  คาร์ล เดอนิทซ์ (10 ปี)  วัลเทอร์ ฟุงค์ (จำคุกตลอดชีวิต)  รูด็อล์ฟ เฮ็ส (จำคุกตลอดชีวิต)  ค็อนสตันทีน ฟ็อน น็อยราท (15 ปี)  เอริช เรเดอร์ (จำคุกตลอดชีวิต)  บัลดัวร์ ฟ็อน ชีรัค (20 ปี)  อัลแบร์ท ชแปร์ (20 ปี) 
พ้นผิด:  ฮันส์ ฟริทเชอ  ฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน  ฮยัลมาร์ ชัคท์ 
ไม่มีคำวินิจฉัย:  กุสทัฟ ครุพ ฟ็อน โบเลิน อุนท์ ฮัลบัค3  โรแบร์ท ไล4 
 1 เป็นการพิจารณาคดีลับหลังจำเลย พบร่างที่กรุงเบอร์ลินในปี 1972 และระบุรูปพรรณได้ในปี 1998; ยืนยันว่าได้ฆ่าตัวตายในวันที่ 2 พฤษภาคม 1945  2 ฆ่าตัวตายในวันที่ 15 ตุลาคม 1946 ก่อนการพิจารณาคดีเริ่ม  3 พบว่าไม่พร้อมรับการพิจารณาคดี  4 ฆ่าตัวตายในวันที่ 25 ตุลาคม 1945 
ผู้พิพากษาในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ก
ปลาแบสปากเล็ก

| ปลาแบสปากเล็ก |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Centrarchidae
สกุล:: Micropterus
สปีชีส์:: M.  dolomieu
ชื่อทวินาม
Micropterus dolomieu Lacépède, 1802

ปลาแบสปากเล็ก (อังกฤษ: Smallmouth bass, Smallmouth, Bronzeback, Brown bass, Brownie, Smallie, Bronze bass, Bareback bass; ชื่อวิทยาศาสตร์: Micropterus dolomieu) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลากะพงปากกว้าง (Centrarchidae) ในอันดับปลากะพง (Perciformes) เป็นชนิดต้นแบบของสกุล มีถิ่นกำเนิดในลุ่มแม่น้ำมิสซิสซิปปีตอนบนและตอนกลาง  ระบบแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์-เกรตเลกส์ และลุ่มน้ำฮัดสันเบย์
ลักษณะ

ปลาแบสปากเล็กมักมีสีน้ำตาล (พบสีเหลืองบ้าง) ตาแดง มักมีลายขวางสีน้ำตาลเข้มมากกว่าจะเป็นลายตามยาว มีก้านครีบอ่อน 13–15 ก้านในครีบหลัง ตัวผู้มีขนาดเล็กกว่าตัวเมีย ตัวผู้หนักประมาณ 2 ปอนด์ ขณะที่ตัวเมียหนัก 3 - 6 ปอนด์ ถิ่นอาศัยมีอิทธิพลกับสี น้ำหนัก และรูปร่าง เช่น ถ้าอยู่ในน้ำสีเข้ม มันจะมีสีน้ำตาลเข้ม ลำตัวทรงตอร์ปิโด ขณะที่ถ้าอาศัยในทะเลสาบที่พื้นเป็นทราย มันจะมีสีเหลืองน้ำตาล และมีลำตัวรูปไข่
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Micropterus dolomieu ที่วิกิสปีชีส์
วิศวกรรมการวัดคุม

เสาควบคุมของกังหันไอน้ำชนิดหนึ่ง
ตัวควบคุมลมแบบ PID
แผนภาพแบบกล่องแสดงตัวควบคุมแบบ PID ในฟีดแบคลูป
วิศวกรรมการวัดคุม (อังกฤษ: instrumentation engineering) คือวิศวกรที่มีความเชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมที่เน้นหลักการและการทำงานของ เครื่องมือวัด ที่ใช้ในการออกแบบและการกำหนดค่าของระบบอัตโนมัติในระบบไฟฟ้าและระบบนิวเมติก ฯลฯ พวกเขามักจะทำงานกับอุตสาหกรรมที่มีกระบวนการแบบอัตโนมัติเช่นในโรงงานผลิต ด้วยเป้าหมายเพื่อการปรับปรุงระบบการผลิต, ความน่าเชื่อถือ, ด้านความปลอดภัย, การเพิ่มประสิทธิภาพและความมีเสถียรภาพ ในการควบคุมพารามิเตอร์ในกระบวนการหรือในระบบเฉพาะกิจใด ๆ อุปกรณ์เช่น Microprocessor, Microcontroller หรือ Programmable Logic Controll (PLC) จะถูกนำมาใช้ แต่จุดมุ่งหมายสูงสุดของวิศวกรการวัดคุมก็คือการควบคุมพารามิเตอร์ของระบบ วิศวกรการวัดคุมปกติจะรับผิดชอบกับการบูรณาการ ตัวรับรู้ ทั้งหลายที่จะส่งสัญญาณที่ถูกบันทึกไว้, จอแสดงผลและระบบควบคุมให้ทำงานเข้าด้วยกัน วิศวกรวัดคุมอาจจะออกแบบ/ติดตั้งสายไฟและปรับแต่งสัญญาณ พวกเขาอาจจะต้องรับผิดชอบสำหรับการสอบเทียบเครื่องมือวัด, การทดสอบและการบำรุงรักษาระบบ