stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ
ประวัติ > ยุคสงครามเกาหลี

ท่าอากาศยานคิมโพได้เป็นฐานทัพหลักของกองทัพสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามเกาหลี ในชื่อ เค-14
วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 กองทัพเกาหลีเหนือ ได้บุกโจมตีเกาหลีใต้ ก่อให้เกิดชนวนสงครามขึ้น และเครื่องบินที่นี่ (ซี-54 สกายมาสเตอร์) ได้เสียหายไป 1 ลำ ทำให้อเมริกาต้องอพยพผู้คนรวม 748 คนออกจากท่าอากาศยานคิมโพและซูว็อน บ่ายวันนั้น เครื่องบินเอฟ-82 ทวินมัสแตง จำนวน 5 ลำ ได้นำเครื่องบินซี-54 สกายมาสเตอร์ จำนวน 4 ลำออกจากคิมโพ เมื่อเห็นว่าซี-54 หนึ่งลำถูกทำลายที่ซูว็อนโดยเครื่องบิน KPAF ลาว็อคกิน ลา-7 5 ลำ ต่อมา เครื่องบิน LA-7 จำนวนหนึ่ง ถูกยิงโดยเครื่องบินของอเมริกา
ไม่กี่วันต่อมา เครื่องบินเอฟ-80ซี 4 ลำ ได้ยิงเครื่องบิน อิลยูชิน อิล-10 จำนวน 4 ลำ ตกที่คิมโพ
คิมโพถูกยึดครองโดย KPA หลังจากการยึดครองโซลในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1950 วันถัดมา เครื่องบินบี-29 8 ลำ ได้ระเบิดคิมโพและย่านรถไฟโซล ต่อมาในเดือนกรกฎาคม KPAF ได้ใช้ฐานที่ตั้งนี้ในการโจมตีกองทัพสหประชาชาติ ต่อมาวันที่ 10 กรกฎาคม เครื่องบินยัก-7 จำนวนเจ็ดลำ ได้มาซ่อนอยู่ที่คิมโพ เพื่อใช้โจมตีสหประชาชาติที่ช็องจู ซึ่งวันถัดมาก็ได้ทำการระเบิดเครื่องเอฟ-80 บางลำในบริเวณนี้ ในวันที่ 15 กรกฎาคม กองทัพอเมริกาได้บุกคิมโพอีกครั้ง และได้ทำลายเครื่องบินยัก-7 จำนวนสองถึงสามลำ รันเวย์ก็ได้รับเสียหาย ในวันที่ 5 สิงหาคม กองทัพอากาศที่ห้าได้บุกคิมโพ และทำลายเครื่องบินอีก 9 ลำ
เมื่อสงครามอินช็อนเริ่มขึ้นในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1950 กองทัพแบตตาไลออนที่สอง ได้ยึดคิมโพในวันที่ 17 กันยายน และคิมโพถูกควบคุมโดยกลุ่มกองทัพ และเช้าวันที่ 18 กันยายน กองทัพสามารถรักษาลานจอดให้ปลอดภัยได้ ซึ่งลานจอดก็อยู่ในสภาพดีเยี่ยม เนื่องจากเกาหลีเหนือไม่สามารถทำลายมันได้ วันที่ 19 กันยายน กองทัพวิศวกรรมอเมริกาได้ทำการซ่อมทางรถไฟ 13 กิโลเมตร และซ่อมเครื่องบิน 32 ซี-54 ให้บินได้เหมือนเดิม ซึ่งกลุ่มทหาร VMF-212 ก็ถือเป็นกลุ่มแรก ๆ ที่ขึ้นเครื่องบินจากคิมโพไปย็อนโป ในวันที่ 25 กันยายน กองทัพวิศวกรรมได้ทำการซ่อมแวมรันเวย์ยาว 6,000 ฟุต (1,800 เมตร) ให้กลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม วันที่ 6 ตุลาคม กลุ่ม USAF ได้มาควบคุมท่าอากาศยานต่อจาก USMC
ต่อมาทหารอเมริกาถูกโจมตีที่เส้นขนานที่ 38 ในวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1951 นายพลริดจ์เวย์ จึงได้สั่งให้ทหารถอนกำลังย้ายลงไปทางใต้ ทำให้กัมโปถูกจีนและเกาหลีเหนือยึดครอง
กองทัพอเมริกาได้กลับมาอีกครั้งในเดือนมกราคม ค.ศ. 1951 และได้ทำการบุกโจมตีจีนและเกาหลีเหนือที่คิมโพในวันที่ 25 มกราคม ทำให้จีนและเกาหลีเหนือต้องย้านไปที่ราบลุ่มแม่น้ำฮัน และในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 กองทัพได้กลับมายึดครองคิมโพอีกครั้ง
วันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1953 นักบินชาวเกาหลีเหนือ โน คัม-ซ็อก ได้นำเครื่องบินเอ็มไอจี-15 ลงจอดที่คิมโพ
ซากเครื่องบินซี-54 ที่ถูกยิงในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950
เครื่องบินอิลยูชิน อิล-10 ที่ถูกยึดมาได้ในวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1950
เครื่องบินหมายเลข 77 สควอดรัน ในปี ค.ศ. 1952
การเปลี่ยนเครื่องยนต์ในเครื่องบินเอฟ-86อี ในปี ค.ศ. 1952
เครื่องบินเอ็มไอจี-15 วันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1953
ประวัติ > หลังสงครามเป็นต้นมา

ในปี ค.ศ. 1958 คิมโพได้กลายเป็นท่าอากาศยานนานาชาติของโซล มีเที่ยวบิน 226,000 เที่ยวต่อปี ท่าอากาศยานมีอาคารผู้โดยสารในประเทศ 1 แห่ง และระหว่างประเทศ 2 แห่ง ต่อมาเที่ยวบินระหว่างประเทศส่วนใหญ่ได้ย้ายไปที่ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน ปัจจุบันคิมโพมีรันเวย์สองทาง (3600 เมตร × 45 เมตร และ 3200 เมตร× 60 เมตร) อาคารผู้โดยสาร 2 แห่ง อาคารสินค้า 1 แห่ง
ท่าอากาศยาน ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำฮัน ชานกรุงโซล (ชื่อคิมโพ มาจากชื่อเมืองแถวนั้น)
ท่าอากาศยานคิมโพ ได้ทำการเปิดเที่ยวบินใหม่ ดังนี้
วันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003 เปิดเที่ยวบินไปโตเกียว-ฮะเนะดะ
วันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2007 เปิดเที่ยวบินไปเซี่ยงไฮ้-หงเชี่ยว
วันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2008 เปิดเที่ยวบินไปโอซะกะ-คันไซ
วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 เปิดเที่ยวบินไปปักกิ่ง-แคพิทอล
วันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2012 เปิดเที่ยวบินไปไท-ซงฉาน
สายการบินที่เคยมาลงที่ท่าอากาศยานคิมโพ แต่ยกเลิกไปแล้ว ได้แก่ แอร์นิวซีแลนด์, แอนเซตต์ออสเตรเลีย (ปิดกิจการ), คอนติเนนตัล แอร์ไลน์ (ยุบรวมกับยูไนเต็ดแอร์ไลน์), ไอบีเรียแอร์ไลน์, คูเวตแอร์เวย์, เลาดาแอร์ (ยุบรวมกับออสเตรียนแอร์ไลน์), ควอนตัส (ขนส่งเฉพาะสินค้า), ซาอุเดีย, สวิสแอร์ (ปิดกิจการ), วีเอเอสพี (ปิดกิจการ),การบินไทย
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพให้บริการทั้งเที่ยวบินภายในประเทศ และเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังประเทศญี่ปุ่น ไต้หวัน และจีน
| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
โคเรียนแอร์: เชจู, ซาช็อน, เซี่ยงไฮ้–หงเฉียว, โตเกียว–ฮาเนดะ, ปักกิ่ง–นครหลวง, ปูซาน, ยอซู, อุลซัน, โอซากะ–คันไซ
จินแอร์: เชจู
เจแปนแอร์ไลน์: โตเกียว–ฮาเนดะ
เชจูแอร์: เชจู, ปูซาน, โอซากะ–คันไซ
ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์: ปักกิ่ง–นครหลวง
ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์: เซี่ยงไฮ้–หงเฉียว
ไชนาแอร์ไลน์: ไทเป–ซงชาน
เซี่ยงไฮ้แอร์ไลน์: เซี่ยงไฮ้–หงเฉียว
ทีเวย์แอร์: เชจู, ไทเป–ซงชาน
ออลนิปปอนแอร์เวย์: โตเกียว–ฮาเนดะ
อีวีเอแอร์: ไทเป–ซงชาน
อีสตาร์เจ็ต: เชจู, ไทเป–ซงชาน, ปูซาน
เอเชียนาแอร์ไลน์: ควังจู, เชจู, เซี่ยงไฮ้–หงเฉียว, โตเกียว–ฮาเนดะ, ปักกิ่ง–นครหลวง, ยอซู, โอซากะ–คันไซ
แอร์ไชนา: ปักกิ่ง–นครหลวง
แอร์โซล: เชจู
แอร์ปูซาน: เชจู, ปูซาน, อุลซัน
สถิติ > สายการบินที่มีผู้ใช้บริการสูงสุด

สายการบินที่มีผู้ใช้บริการสูงสุด ที่ท่าอากาศยานคิมโพ ในปี ค.ศ. 2012
| อันดับ | สายการบิน | จำนวนผู้โดยสารในประเทศ (คน) | จำนวนผู้โดยสารระหว่างประเทศ (คน) | รวมทั้งหมด |  % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | โคเรียนแอร์ | 4,876,772 | 1,189,804 | 6,066,576 | 31.22% |
| 2 | เอเชียนาแอร์ไลน์ | 3,202,570 | 1,004,217 | 4,206,787 | 21.65% |
| 3 | เชจูแอร์ | 1,584,560 | 213,353 | 1,797,913 | 9.25% |
| 4 | สายการบินทีเวย์ | 1,576,329 | 27,536 | 1,603,865 | 8.25% |
| 5 | จินแอร์ | 1,529,612 | 224 | 1,529,836 | 7.87% |
| 6 | อีสเตอร์เจ็ต | 1,364,448 | 18,895 | 1,383,343 | 7.12% |
| 7 | แอร์ปูซาน | 1,200,356 |  | 1,200,356 | 6.18% |
| 8 | เจแปนแอร์ไลน์ |  | 655,035 | 655,035 | 3.37% |
| 9 | ออลนิปปอนแอร์เวย์ |  | 545,250 | 545,250 | 2.81% |
| 10 | เซี่ยงไฮ้แอร์ไลน์ |  | 101,240 | 101,240 | 0.52% |
สิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ

หน่วยงานการสืบสวนอุบัติเหตุทางรถไฟและเครื่องบิน (ARAIB) ได้ทำห้องตรวจสอบความปลอดภัยของท่าอากาศยาน ถึงแม้หน่วยงานการสืบสวนอุบัติเหตุทางเครื่องบินเกาหลี (KAIB) จะเข้ามาแทนที่ แต่ก็ยังคงมีห้องนั้นอยู่เช่นเดิม
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์

วันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1969: เอเยนต์ชาวเกาหลีเหนือ โช ชัง-ฮึย ได้ทำการบุกปล้นโคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ YS-11 บินจากท่าอากาศยานคังนึง จังหวัดคังว็อน ไปยังท่าอากาศยานคิมโพ บนเครื่องมีลูกเรือ 4 คน ผู้โดยสาร 46 คน (รวมนายโช) ผลคือ ผู้โดยสาร 39 คนได้กลับมาเกาหลีใต้ในอีกสองเดือนหลัง ส่วนลูกเรือและผู้โดยสารอีก 7 คนยังคงติดค้างในเกาหลีเหนือ เครื่องบินได้รับความเสียหายมาก
วันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1978: ดูบทความหลักที่ โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 902
วันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980: โคเรียนแอร์ เที่ยวบินที่ 015 ขณะลงจอดที่รันเวย์สั้น เกิดข้อผิดพลาดร้ายแรง ทำให้เกิดเพลิงไหม้ ผู้โดยสาร 13 คนเสียชีวิต
วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1983: โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007 จากนครนิวยอร์กไปโซล ถูกยิงโดยโซเวียต ขณะบินผ่านทะเลญี่ปุ่น ผู้โดยสารและลูกเรือทุกคนเสียชีวิต
ระบบขนส่งสาธารณะ > รถไฟ

รถไฟสายคิมโพ (ยกเลิกใช้งานแล้ว)
รถไฟใต้ดินโซล สาย 5
รถไฟด่วนเออาร์อีเอ็กซ์ เชื่อมระหว่างท่าอากาศยานคิมโพกับท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน
รถไฟใต้ดินโซล สาย 9 เชื่อมระหว่างท่าอากาศยานคิมโพกับเขตคังนัม
ดูเพิ่ม

รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศเกาหลีใต้
การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

ท่าอากาศยานคิมโพ
Airport information for RKSS at World Aero Data. Data current as of October 2006.
เครื่องบินมิตซูบิชิ เคไอ-51 ที่ท่าอากาศยานคิมโพ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945
อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ บริเวณขาออก
อาคารผู้โดยสารในประเทศ บริเวณขาออก
โบอิง 747 ของโคเรียนแอร์ กำลังบินขึ้น
กลีบเลี้ยง

กลีบดอก (petal) และกลีบเลี้ยง (sepal) ของดอกหญ้ารักนา (Ludwigia octovalvis)
กลีบเลี้ยง (อังกฤษ: sepal) เป็นส่วนหนึ่งของดอก กลีบเลี้ยงทำหน้าที่ปกป้องดอกขณะที่ยังตูม และประคองกลีบดอกเมื่อดอกบาน คำว่า sepal ใช้ครั้งแรกโดยนอแอล มาร์แต็ง โฌแซ็ฟ เดอ เน็กเกอร์ แพทย์และนักพฤกษศาสตร์ชาวเบลเยียมในปี ค.ศ. 1790 โดยมาจากคำภาษากรีก σκέπη (skepē) แปลว่า ห่อหุ้ม เมื่อกลีบเลี้ยงอยู่รวมกันจะเรียกว่า วงกลีบเลี้ยง (calyx)
ในทางสัณฐานวิทยา กลีบเลี้ยงเจริญมาจากใบที่เปลี่ยนรูป กลีบเลี้ยงเป็นส่วนที่อยู่นอกสุดของวงดอก ส่วนใหญ่มีสีเขียว มีส่วนช่วยในการสังเคราะห์ด้วยแสง หลังออกดอกกลีบเลี้ยงมักโรยหรือแห้ง แต่พืชบางชนิด เช่น สกุล Acaena, โทมาทิลโล (Physalis philadelphica) และกระจับเขาควาย (Trapa natans) มีกลีบเลี้ยงเป็นหนามไว้ปกป้องผล โทงเทงฝรั่ง (Physalis peruviana) และ Hibiscus trionum พัฒนากลีบเลี้ยงเป็นถุงครอบป้องกันผลจากแมลงและนก ขณะที่กลีบเลี้ยงของกระเจี๊ยบเปรี้ยว (Hibiscus sabdariffa) เจริญไปเป็นผลวิสามัญหลังออกดอก
กลีบเลี้ยงมีหลายรูปแบบ กลีบเลี้ยงทั่วไปมีลักษณะแยก พืชใบเลี้ยงคู่แท้จะมีกลีบเลี้ยง 4–5 กลีบ ส่วนพืชใบเลี้ยงเดี่ยวมีกลีบเลี้ยง 3 กลีบ พืชวงศ์ตะแบกและวงศ์ถั่วมีกลีบเลี้ยงที่โคนติดกันเป็นหลอด ขณะที่พืชในอันดับกุหลาบและอันดับชมพู่ ฐานวงกลีบเลี้ยง วงกลีบดอกและเกสรตัวผู้จะก่อตัวร่วมกันเป็นฐานดอกรูปถ้วย
ในบางกรณี มีการใช้คำว่ากลีบรวม (tepal) เพื่ออธิบายดอกที่ยากต่อการจำแนกส่วน เช่น กลีบเลี้ยงและกลีบดอกมีสีเดียวกัน หรือไม่มีกลีบดอกแต่กลีบเลี้ยงมีสีสัน เมื่อกลีบรวมอยู่รวมกันจะเรียกว่า วงกลีบรวม (perianth)
หญิงสาวแห่งอาวีญง

| หญิงสาวแห่งอาวีญง |
| --- | --- |
ฝรั่งเศส: Les Demoiselles d'Avignon, อังกฤษ: The Ladies of Avignon

ศิลปิน: ปาโบล ปิกาโซ
ปี: ค.ศ. 1907
สื่อ: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
มิติ: 243.9 cm × 233.7 cm (96 in × 92 in)
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ ผ่านทางลิลลี พี. บลิส นครนิวยอร์ก, สหรัฐ
หญิงสาวแห่งอาวีญง (ฝรั่งเศส: Les Demoiselles d'Avignon, อังกฤษ: The Young Ladies of Avignon) หรือชื่อเดิม ซ่องโสเภณีแห่งอาวีญง (The Brothel of Avignon) เป็นภาพวาดสีน้ำมันบนผ้าใบที่วาดโดยปาโบล ปิกาโซ ศิลปินชาวสเปนในปี ค.ศ. 1907 เป็นภาพหญิงโสเภณีเปลือยห้าคนในซ่องโสเภณีบนถนน Carrer d'Avinyó ในเมืองบาร์เซโลนา แต่ละคนอยู่ในท่าทางเก้อเขินและส่งสายตาท้าทาย ปิกัสโซไม่ได้วาดทั้งหมดตามลักษณะความเป็นหญิง แต่วาดเป็นเหลี่ยมมุม ใบหน้าหญิงสาวสามคนถูกวาดตามศิลปะแบบไอบีเรีย ในขณะที่ใบหน้าหญิงสาวสองคนด้านขวาถูกวาดให้คล้ายกับหน้ากากชาวแอฟริกา ซึ่งปิกัสโซได้รับอิทธิพลจากบรรพกาลนิยม และกล่าวว่าลักษณะดังกล่าว “ปลดปล่อยเขาจากกฎเกณฑ์ของศิลปะแบบเดิม” ภาพ หญิงสาวแห่งอาวีญง ได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในภาพแนวก่อนบาศกนิยม ซึ่งต่อมาปิกัสโซพัฒนาเป็นบาศกนิยม ขบวนการทางศิลปะที่ใช้รูปทรงเรขาคณิตในการสร้างสรรค์ผลงาน ปัจจุบันได้รับการจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในนครนิวยอร์ก
ระหว่าง ค.ศ. 1901–1904 ปิกัสโซเริ่มมีชื่อเสียงจากผลงานยุคสีน้ำเงิน ซึ่งในขณะนั้นเขาประสบภาวะซึมเศร้า และเน้นใช้สีน้ำเงินเพื่อแสดงออกถึงความทุกข์ยากสิ้นหวัง ต่อมาในปี ค.ศ. 1904 ปิกัสโซซึ่งมีสภาพจิตใจที่ดีขึ้นเริ่มหันมาใช้โทนสีชมพูเพื่อแสดงความสดใสร่าเริง เกิดเป็นยุคสีชมพู (ค.ศ. 1904–1906) ในช่วงปลายยุคนี้ ปิกัสโซศึกษาและทดลองศิลปะแนวอื่น ๆ เช่น ประติมากรรมไอบีเรีย ศิลปะโอเชียเนียและแอฟริกา จนกระทั่งในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 1907 หลังร่างภาพไว้หลายร้อยภาพ ปิกัสโซก็เริ่มวาด หญิงสาวแห่งอาวีญง  ในสตูดิโอที่ปารีส โดยได้รับแรงบันดาลใจจากงานของเอลเกรโก, ปอล เซซาน และปอล โกแก็ง
ภาพ หญิงสาวแห่งอาวีญง ได้รับการจัดแสดงครั้งแรกที่ Salon d'Antin ในปี ค.ศ. 1916 ในชื่อ ซ่องโสเภณีแห่งอาวีญง แต่ภายหลังอ็องเดร แซลมอง เพื่อนของปิกัสโซเปลี่ยนชื่อเป็น หญิงสาวแห่งอาวีญง เพื่อลดความอื้อฉาว ช่วงแรกผู้ชมตอบรับภาพนี้ด้วยความไม่พอใจและมองว่าผิดศีลธรรม ในหมู่ศิลปินด้วยกันมีความเห็นที่หลากหลายต่อภาพนี้ เดิมฌอร์ฌ บรักไม่ชอบภาพนี้ก่อนจะเปลี่ยนมาศึกษาและร่วมกับปิกัสโซสร้างสรรค์ผลงานแนวบาศกนิยมในภายหลัง ในขณะที่แดเนียล-เฮนรี คาห์นไวเลอร์ชื่นชอบภาพนี้มากและกล่าวว่า หญิงสาวแห่งอาวีญง จะเป็นจุดเริ่มต้นของศิลปะบาศกนิยม อย่างไรก็ตาม หญิงสาวแห่งอาวีญง ไม่ได้รับความสำคัญจนกระทั่งคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เมื่ออ็องเดร เบรตันเผยแพร่บทความ The Wild Men of Paris: Matisse, Picasso and Les Fauves ในปี ค.ศ. 2007 นิตยสารนิวส์วีกตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับภาพนี้พร้อมกับกล่าวว่า หญิงสาวแห่งอาวีญง เป็นผลงานที่ “ทรงอิทธิพลที่สุดในรอบ 100 ปีที่ผ่านมา” ในขณะที่ฮอลแลนด์ คอตเตอร์ นักวิจารณ์ศิลปะกล่าวในปี ค.ศ. 2011 ว่า “ปิกัสโซเปลี่ยนประวัติศาสตร์ด้วยภาพนี้ เขาแทนที่ภาพเปลือยที่ดูอ่อนโยนด้วยสิ่งมีชีวิตที่เย้ายวนและอันตราย”
ไฮโพโทรคอยด์

ไฮโพโทรคอยด์ (เส้นสีแดง) เมื่อ d < r
ไฮโพโทรคอยด์ (เส้นสีแดง) เมื่อ d > r
ไฮโพโทรคอยด์ (อังกฤษ: hypotrochoid) คือเส้นโค้งชนิดหนึ่ง สร้างขึ้นจากจุดจุดหนึ่งบนรูปวงกลม ซึ่งอาจอยู่บนเส้นรอบวง ข้างในวง หรือข้างนอกวงก็ได้ แล้วกลิ้งรูปวงกลมพร้อมกับจุดนั้นไปตามขอบ ด้านใน ของรูปวงกลมอีกรูปหนึ่งซึ่งอยู่กับที่ จากรอยเคลื่อนที่ของจุดนั้นจะทำให้ได้เส้นโค้งคล้ายรูปดาว รูปวงรี ดอกไม้ หรือขดสปริงหันออก ไฮโพโทรคอยด์จัดว่าเป็นรูเลตต์ชนิดหนึ่ง
สมการ

ไฮโพโทรคอยด์ซึ่งสร้างขึ้นโดยรูปวงกลมรัศมี r หน่วย โดยจุดอ้างอิงอยู่ห่างจากจุดศูนย์กลางเท่ากับ d หน่วย ที่กลิ้งรอบรูปวงกลมรัศมี R หน่วย มีสมการอิงตัวแปรเสริมดังนี้
กรณีพิเศษของไฮโพโทรคอยด์คือ
เมื่อ d = r จะได้เส้นโค้งไฮโพไซคลอยด์ (epicycloid)
เมื่อ R = 2r จะได้รูปวงรี
การนำไปใช้

ของเล่นที่ชื่อว่าสไปโรกราฟ (Spyrograph) สามารถวาดรูปเอพิโทรคอยด์และไฮโพโทรคอยด์
ดูเพิ่ม

โทรคอยด์ (trochoid)
เอพิโทรคอยด์ (epitrochoid)
ไซคลอยด์ (cycloid)
เอพิไซคลอยด์ (epicycloid)
ไฮโพไซคลอยด์ (hypocycloid)
แหล่งข้อมูลอื่น

เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Hypotrochoid" จากแมทเวิลด์.
http://xahlee.org/SpecialPlaneCurves_dir/Hypotrochoid_dir/hypotrochoid.html
แจ็ก คอร์ก

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 คอร์กกับสวอนซีซิตีในปี ค.ศ. 2015
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แจ็ก แฟรงก์ พอร์เทียส คอร์ก
วันเกิด:   (1989-06-25) 25 มิถุนายน ค.ศ. 1989 (35 ปี)
สถานที่เกิด:  คาร์ชอลตัน อังกฤษ
ส่วนสูง:  6 ft 0 in (1.83 m)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เบิร์นลีย์
หมายเลข:  4
สโมสรเยาวชน
0000–2006:  เชลซี
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2006–2011 |  เชลซี |  0 |  (0) |
| 2006 |  → บอร์นมัท (ยืมตัว) |  4 |  (0) |
| 2007 |  → บอร์นมัท (ยืมตัว) |  3 |  (0) |
| 2007–2008 |  → สกันทอร์ปยูไนเต็ด (ยืมตัว) |  34 |  (2) |
| 2008–2009 |  → เซาแทมป์ตัน (ยืมตัว) |  23 |  (0) |
| 2009 |  → วอตฟอร์ด (ยืมตัว) |  19 |  (0) |
| 2009 |  → คอเวนทรีซิตี (ยืมตัว) |  21 |  (0) |
| 2010 |  → เบิร์นลีย์ (ยืมตัว) |  11 |  (1) |
| 2010–2011 |  → เบิร์นลีย์ (ยืมตัว) |  40 |  (3) |
| 2011–2015 |  เซาแทมป์ตัน |  114 |  (2) |
| 2015–2017 |  สวอนซีซิตี |  80 |  (2) |
| 2017– |  เบิร์นลีย์ |  121 |  (3) |
ทีมชาติ‡
| 2005 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 16 ปี |  3 |  (0) |
| 2005–2006 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 17 ปี |  7 |  (0) |
| 2006 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 18 ปี |  1 |  (0) |
| 2007–2008 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 19 ปี |  14 |  (0) |
| 2009 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 20 ปี |  1 |  (0) |
| 2008–2011 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 21 ปี |  13 |  (0) |
| 2012 |  บริเตนใหญ่ |  4 |  (0) |
| 2017– |  อังกฤษ |  1 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 22:13, 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 22:13, 12 สิงหาคม ค.ศ. 2018 (UTC)
แจ็ก แฟรงก์ พอร์เทียส คอร์ก (อังกฤษ: Jack Frank Porteous Cork; เกิด 25 มิถุนายน ค.ศ. 1989) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นตำแหน่งกองกลางให้กับเบิร์นลีย์และทีมชาติอังกฤษ เขาเคยเล่นให้กับทีมชาติบริเตนใหญ่ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
คอร์กเริ่มต้นอาชีพฟุตบอลกับเชลซี ทว่าในช่วงปี ค.ศ. 2006–2011 เขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับหลายสโมสร จนในที่สุดเขาเซ็นสัญญากับเซาแทมป์ตันเมื่อปี ค.ศ. 2011 โดยเขาได้ลงเล่นมากกว่า 100 นัด ช่วยให้ทีมเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีกได้สำเร็จ ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 คอร์กย้ายไปสวอนซีซิตี และเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 ได้ย้ายไปร่วมทีมเบิร์นลีย์ เขามีส่วนช่วยให้ทีมผ่านเข้าไปเล่นในรอบคัดเลือกของยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2018–19 ได้สำเร็จ
คอร์กเล่นให้ทีมชาติอังกฤษตั้งแต่รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี เมื่อ ค.ศ. 2005 จนถึงรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี ระหว่าง ค.ศ. 2008–2011 นอกจากนี้ยังติดทีมชาติบริเตนใหญ่และทีมชาติอังกฤษชุดใหญ่
ทีมชาติ > อังกฤษ

คอร์กได้เล่นให้ทีมชาติชุดเยาวชนหลายรุ่น เขาลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชาติอายุไม่เกิน 19 ปี ในการพบกับสาธารณรัฐเช็กเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 ต่อมาในปี ค.ศ. 2008 เขาเป็นกัปตันทีมชาติยู-19 ในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี และในปี ค.ศ. 2011 เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติอายุไม่เกิน 21 ปี ในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี
วันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 คอร์กถูกเรียกตัวติดทีมชาติชุดใหญ่ในนัดกระชับมิตรพบกับเยอรมนีและบราซิล เขาลงเล่นทีมชาตินัดแรกเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 โดยลงเป็นตัวสำรองในนาทีที่ 86 ในนัดที่เสมอเยอรมนี 0–0 ที่สนามกีฬาเวมบลีย์
ทีมชาติ > บริเตนใหญ่

วันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 คอร์กมีชื่อติดทีมชาติบริเตนใหญ่ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาลงเล่นให้กับทีมชาตินัดแรกเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ซึ่งเป็นนัดกระชับมิตรที่พ่ายแพ้ต่อบราซิล 2–0 โดยลงมาแทนที่ของแดเนียล สเตอร์ริดจ์ในช่วงครึ่งหลัง เขาลงเล่นเป็นตัวสำรองในรอบแบ่งกลุ่มทั้งสามนัด และเป็นตัวสำรองที่ไม่ได้ลงเล่นในรอบก่อนรองชนะเลิศที่พบกับเกาหลีใต้
เกียรติประวัติ

เซาแทมป์ตัน
ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป รองชนะเลิศ: 2011–12
รางวัลส่วนตัว
Scunthorpe United Player of the Year: 2007–08
แหล่งข้อมูลอื่น

แจ็ก คอร์ก เก็บถาวร 2018-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่เว็บไซต์สโมสรฟุตบอลเบิร์นลีย์
แจ็ก คอร์ก – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
สถิติของ แจ็ก คอร์ก ที่ Soccerbase
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเบิร์นลีย์  |
| --- | --- |
 3 เทย์เลอร์  4 คอร์ก  5 Tarkowski  7 กวึดมึนต์ซอน  8 Brownhill  9 โรดริเกซ  10 บานส์  11 McNeil  14 Gibson  15 Peacock-Farrell  18 Westwood  19 Rodriguez  23 Pieters  25 เลนนอน  26 บาร์ดสลีย์  27 Vydra  28 อัลมัจญ์บะรี  30 Legzdins  34 Dunne  38 Richardson  42 Koiki  44 Goodridge  ผู้จัดการ: พาร์กเกอร์
ไบรอัน พิลแมน

| Brian Pillman |
| --- | --- |
เกิด: 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1962(1962-05-22) Cincinnati, Ohio, U.S.
เสียชีวิต: 5 ตุลาคม ค.ศ. 1997(1997-10-05) (35 ปี) Bloomington, Minnesota, U.S.
สาเหตุ การเสียชีวิต: Arteriosclerotic heart disease
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน:   Brian Pillman  Flyin' Brian  The Yellow Dog  The Loose Cannon  Hollywood Blonde 
ส่วนสูง: 6 ฟุต 0 นิ้ว (183 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 226 ปอนด์ (103 กิโลกรัม)
มาจาก: Cincinnati, Ohio "The kennel club" (as The Yellow Dog)
ฝึกหัดโดย: Stu Hart Trained with the Hart family.
เปิดตัว: 1986
ไบรอัน วิลเลียม พิลแมน (Brian William Pillman; 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1962 – 5 ตุลาคม ค.ศ. 1997) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพและนักเล่นฟุตบอลชาวอเมริกัน ที่รู้จักกันดีบนสังเวียนการปล้ำในนาม ไบรอัน พิลแมน (Brian Pillman)
ประวัติในวงการมวยปล้ำ

Brian Pillman เป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำจอมแสบและบ้าดีเดือดสมัยอยู่ WCW มีบทบาทในช่วงต้นๆ ของยุค Attitude ในช่วงปี 1997 โดยเฉพาะช็อตเปิดศึกกับ Stone Cold Steve Austin อดีตคู่แท็กทีมของตัวเองสมัย WCW แน่นอนว่าเจ้าตัวเองก็เป็นนักมวยปล้ำที่เก่งกาจคนหนึ่งใน WCW ในฐานะนักมวยปล้ำที่ดีที่สุดคนหนึ่งที่ไม่เคยได้แชมป์โลก และเกียรติยศสูงสุดคือแชมป์ Light Heavyweight ของ WCW เท่านั้น
หลังเปิดศึกกับบรรดานักมวยปล้ำแถวของหน้าของ WWE อย่าง Goldust, Triple H หรือ Stone Cold เองก็เช่นกัน จนกระทั่งในปี 1997 เขาได้เปิดศึกกับ Dude Love ซึ่งเป็นการปล้ำครั้งสุดท้ายของเขา
วันที่ 5 ตุลาคม 1997 ในศึก Bad Blood: In Your House นั้น Pillman มีคิวขึ้นปล้ำกับ Dude Love ในศึกนั้น แต่กลับไม่มีใครได้พบตัวเขาเลย ทำให้ Jim Cornette โปรดิวเซอร์ของ WWE ในตอนนั้นเดินทางไปยังโรงแรมที่พักของเขา ก่อนจะพบว่า Pillman ได้เสียชีวิตแล้วบนเตียงของเขา ซึ่งผู้พบศพของเมดทำความสะอาดของโรงแรมที่พบว่า ตัวของเขาได้เสียชีวิตแล้วตั้งแต่ตอนตีหนึ่ง การเสียชีวิตของเขาถูกปิดให้นักมวยปล้ำหลายคนรู้ เพราะกลัวว่าจะขึ้นปล้ำกันไม่ได้ ก่อนที่จะได้รับการเปิดเผยว่าสมาคมได้เสียนักมวยปล้ำคนนี้ไปแล้ว
การชันสูตรศพของเขาพบว่า เจ้าตัวได้เสียชีวิตเนื่องจากหัวใจวายเฉียบพลัน อันเป็นผลมาจากกรรมพันธ์ของเขา ซึ่งพ่อของ Pillman เสียชีวิตเนื่องจากหลอดเลือดหัวใจตีบ และทำให้เขาเสียชีวิตตามไปอย่างน่าเศร้า ปิดตำนานของนักมวยปล้ำจอมดีเดือดเพียงเท่านี้ด้วยวัย 35 ปี
ผลงาน > ฟุตบอล

Ed Block Courage Award
ผลงาน > มวยปล้ำอาชีพ

Jim Crockett Promotions / World Championship Wrestling
WCW Light Heavyweight Championship (2 times)
WCW World Tag Team Championship (1 time) – with Steve Austin
NWA World Tag Team Championship (1 time) – with Steve Austin
NWA United States Tag Team Championship (1 time) – with Tom Zenk
NWA United States Tag Team Championship Tournament (1990) – with Tom Zenk
WCW Light Heavyweight Championship Tournament (1991)
Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 18 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 1993
Ranked No. 84 of the top 500 singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003
Stampede Wrestling
Stampede Wrestling International Tag Team Championship (2 times) – with Bruce Hart
Stampede Wrestling Hall of Fame
Wrestling Observer Newsletter
5 Star Match (1991) with Sting, Rick Steiner, and Scott Steiner vs. Ric Flair, Larry Zbyszko, Barry Windham, and Sid Vicious (February 24, WarGames match, WrestleWar)
Feud of the Year (1997) with Bret Hart, Owen Hart, Jim Neidhart, and Davey Boy Smith vs. Stone Cold Steve Austin
Most Underrated (1994)
Rookie of the Year (1987)
Tag Team of the Year (1993) with Steve Austin as The Hollywood Blonds
Canadian Wrestling Hall of Fame
Class of 2016
สื่อ

WCW Superbrawl Wrestling (Video game - SNES, November 1994)
Legends of Wrestling (Video game - December 3, 2001; May 27, 2002)
Legends of Wrestling II (Video game - November 2002)
Showdown: Legends of Wrestling (Video game - June 22, 2004)
Brian Pillman: Loose Cannon (DVD, September 26, 2006)
WWE '13 Downloadable Content (Video game, January, 2013)
WWE 2K16 (Video game - October 27, 2015)
WWE 2K17 (Video game - October 11, 2016)
Crazy Like A Fox: The Definitive Chronicle of Brian Pillman 20 Years Later (Book - November 5, 2017)
แหล่งข้อมูลอื่น

ไบรอัน พิลแมน ที่ WWE.com
Brian Pillman ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ศาสนาชาวบ้านจีน

กระดาษสีแดงเขียนคำอธิษฐานที่ศาลเจ้าพ่อเขาใหญ่ ศาลเจ้าจีน บนเกาะสีชัง
ศาสนาชาวบ้านจีน หรือ ศาสนาเฉิน (อังกฤษ: Shenism มาจาก จีน: 神; พินอิน: Shén แปลว่า เทพเจ้า) หรือ เทวนิยมแบบจีน เป็นขนบทางศาสนาของชาวฮั่น ที่มาจากการบูชาบรรพชนและพลังธรรมชาติ การไล่ผี รวมถึงความเชื่อในระบบธรรมชาติที่เป็นไปตามอิทธิพลของมนุษย์และอมนุษย์ ตามที่ปรากฏในเรื่องปรัมปราจีน เมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 (ราชวงศ์ซ่ง) คติเหล่านี้เริ่มผสมผสานกับความเชื่อเรื่องกรรมและการเวียนว่ายตายเกิดของศาสนาพุทธ และลำดับชั้นเทพเจ้าของศาสนาเต๋า จนก่อให้เกิดระบบศาสนาที่แพร่หลายดังปัจจุบัน
ศาสนาพื้นบ้านจีนมีที่มา รูปแบบ ภูมิหลัง พิธีกรรม และปรัชญา ที่แตกต่างหลากหลาย แต่มีแนวคิดหลักร่วมกันคือ สวรรค์เป็นที่มาของศีลธรรม เอกภพมีพลังงานชีวิต และบรรพชนเป็นผู้ควรเคารพนับถือ
ในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ราชสำนักยินยอมให้แต่ละชุมชนนับถือศาสนาชาวบ้านของตนได้หากทำให้สังคมมีระเบียบ แต่จะปราบปรามทันทีที่พบว่าเป็นภัยต่อความมั่นคงของราชสำนัก หลังระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ล่มสลายลง รัฐบาลและชนชั้นนำเริ่มมองว่าศาสนาพื้นบ้านเป็นเรื่องงมงายและล้าสมัยของพวกศักดินา จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในประเทศไต้หวันและคริสต์ศตวรรษที่ 21 ในประเทศจีน ปัญญาชนจึงเริ่มยอมรับศาสนาชาวบ้านมากขึ้น
อัลสเตอร์

| อัลสเตอร์ Ulaidh (ไอริช) Ulstèr (อัลสเตอร์สกอต) |
| --- | --- |
   ธง

รัฐ: ไอร์แลนด์เหนือ สาธารณรัฐไอร์แลนด์
เทศมณฑล: Antrim Armagh Cavan Donegal Down Fermanagh Londonderry Monaghan Tyrone
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 24,481 ตร.กม. (9,452 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 2,105,666 คน
๑. ^  โดยสำนักงานสถิติและการวิจัยของไอร์แลนด์เหนือ ปี ค.ศ. 2011 รวมกับผลการสำรวจสำมะโนประชากรของไอร์แลนด์ ส่วนของอัลสเตอร์ ค.ศ. 2011 (ค่าโดยประมาณ)
อัลสเตอร์ (อังกฤษ: Ulster, /ˈʌlstər/, (ออกเสียง); อัลสเตอร์สกอต: Ulstèr  หรือ Ulster ; ไอริช: Ulaidh หรือ Cúige Uladh) เป็นหนึ่งในสี่จังหวัดของไอร์แลนด์ที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของตัวเกาะ ประกอบด้วย 9 เทศมณฑล: หกแห่งประกอบเป็นไอร์แลนด์เหนือ (ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร); อีกสามแห่งที่เหลือเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐไอร์แลนด์
มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสอง ใน 4 จังหวัดของไอร์แลนด์ (รองจากจังหวัดมุนสเตอร์) และมีประชากรมากเป็นอันดับสอง (รองจากจังหวัดเลนสเตอร์) โดยเบลฟาสต์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด อัลสเตอร์แตกต่างจากจังหวัดอื่นจากการมีผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์เป็นร้อยละที่สูง แตกต่างจากจังหวัดอื่น ๆ โดยคิดเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของประชากร ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลัก และ ภาษาถิ่นอัลสเตอร์อังกฤษ เป็นภาษาถิ่นหลัก ส่วนน้อยพูดภาษาไอริชเช่นกัน และยังมี Gaeltachtaí (ภูมิภาคที่พูดภาษาไอริช) ทางตอนใต้ของเทศมณฑลลันดันเดร์รี, ย่าน Gaeltacht ของเบลฟาสต์ และในเทศมณฑลโดเนกัล ซึ่งคิดเป็น 25% ของประชากรที่พูดภาษาไอริชทั้งหมดของไอร์แลนด์ ลอคเน (Lough Neagh) ทางตะวันออกเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะบริติชในขณะที่ลอคแอน (Lough Erne) ทางตะวันตกเป็นหนึ่งในเครือข่ายทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุด เทือกเขาหลัก ได้แก่ Mournes, Sperrins, Croaghgorms และ Derryveagh
“อัลสเตอร์” มาจากภาษาไอร์แลนด์ว่า “Cúige Uladh” ที่แปลว่า “หนึ่งในห้าของอูเลด” ในสมัยโบราณเกาะไอร์แลนด์แบ่งออกเป็นห้าภูมิภาค โดยมีกลุ่มชนเผ่าอูเลดตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตอนเหนือสุดของบริเวณ ส่วนหลังของชื่ออาจจะมาจากภาษาไอริช “tír” หรือภาษานอร์สโบราณ “staðr” ทั้งสองคำมีความหมายเหมือนกันว่า “ดินแดน”
แหล่งข้อมูลอื่น

BBC Nations ประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์
Inconvenient Peripheries: Ethnic Identity and the United Kingdom EstatePDF (96.8 KiB) The cases of “Protestant Ulster” and Cornwall โดย Philip Payton
Mercator Atlas of Europe เก็บถาวร 2006-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน แผนที่ไอร์แลนด์ ("Irlandia") circa 1564
Placenames Database of Ireland พัฒนาโดย Fiontar
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Ulster" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่