stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซ้อเจ็ด
ความนิยม

ปัจจุบัน (ปี 2551) จากการจัดอันดับของทรูฮิตพบว่า www.manager.co.th อยู่อันดับที่ 4 ซึ่งคอลัมน์ซ้อเจ็ดเป็นส่วนสำคัญของผู้จัดการออนไลน์  แต่ละเรื่องมีจำนวนคนอ่านผ่านเว็บไซต์ของผู้จัดการออนไลน์ ไม่ต่ำกว่า 50,000 ครั้ง ขณะที่บางเรื่องพุ่งขึ้นสูงเกิน 100,000 ครั้ง (ไม่นับรวมการอ่านจากเว็บไซต์อื่นที่นำไปโพสต์ต่ออีกที) และยอดการค้นหาชื่อ ซ้อเจ็ด จากกูเกิล มีสูงถึง 100,000 รายการ ส่วนคอลัมน์ของซ้อเจ็ดเองเป็นตัวอย่างของเว็บบอร์ดที่มีการตอบกระทู้มากที่สุด ตั้งแต่หลักหลายร้อยจนทะลุหลักพัน ในขณะที่ซ้อเจ็ดเป็นที่นิยมของแฟนคลับ ในทางตรงกันข้ามก็มีศัตรู คู่กรณีเช่นกัน ถึงกับมีพระเอกคาสโนวาประกาศจะล่าซ้อเจ็ด ด้วยค่าหัว 70 ล้านบาท  และจากกรณีต่อพงษ์ เศวตามร์ บรรณาธิการข่าวบันเทิง หนังสือพิมพ์ ASTVผู้จัดการรายวัน และ ASTVผู้จัดการออนไลน์ที่เคยถูกคนร้ายใช้เหล็กแป๊บตีที่ศีรษะจนแตกเลือดอาบ เคยสัมภาษณ์ว่า เมทนี บุรณศิริ คิดว่าต่อพงษ์เป็นคนเขียนคอลัมน์ซ้อเจ็ด ใน ASTVผู้จัดการออนไลน์ แต่ต่อพงษ์ยืนกรานว่าไม่ได้เขียน
รูปแบบข่าวที่มีลักษณะเป็นข่าวเมาท์ ข่าวซุบซิบ ซึ่งซ้อเจ็ดมีชื่อเสียงความโด่งดังจากเรื่องงานเขียนถูกต้องและเป็นจริง อย่างกรณีนางเอกเบนโล ก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง และด้วยเหตุที่ซ้อเจ็ด กล้า ที่จะฉะกับดารา ไฮโซ นักการเมือง ทำให้ได้รับความนิยมจากแฟนคลับ อีกทั้ง “ความน่าเชื่อถือ”  ก็เป็นส่วนหนึ่งของความนิยมนี้
ความสนใจของตัวซ้อเจ็ด กับผู้อ่าน ตั้งข้อสังเกตจากความเห็นที่โพสต์ไว้ในเว็บไซต์และความสงสัยใคร่รู้ของคนชอบท่องเว็บฯ ซึ่งมักมีคำถามประเภท 'ซ้อเจ็ด เป็นใคร? ชายหรือหญิง? เกย์หรือกะเทย? ซึ่งเกิดขึ้นมาอยู่เรื่อย ๆ และมีเสียงคาดเดาว่า ซ้อเจ็ดคือใคร เดากันไปบ้างว่า คือ สันติ เศวตวิมล บ้างก็ว่าเป็น ดร. เสรี วงษ์มณฑา หรือบอกว่าเป็น ต้อย แอคเนอร์ ก็มี
แหล่งข้อมูลอื่น

คอลัมน์ซ้อเจ็ด เก็บถาวร 2007-05-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเครือผู้จัดการ |
| --- | --- |
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการรายสัปดาห์ · ผู้จัดการรายวัน · เอเอสทีวีผู้จัดการรายวัน
นิตยสาร: ผู้จัดการรายเดือน · โพสิชั่นนิ่ง · มาร์ (นิตยสาร) · เซเลบออนไลน์ · เอเอสทีวีผู้จัดการสุดสัปดาห์
สื่อออนไลน์: โกโตแมเนเจอร์ · โพสิชั่นนิ่ง · มาร์ (นิตยสาร) · เซเลบออนไลน์ · เอเอสทีวีผู้จัดการออนไลน์
บริษัท: โรงพิมพ์ตะวันออก · สำนักพิมพ์บ้านพระอาทิตย์ · สำนักพิมพ์บุรพัฒน์
สื่อโทรทัศน์: เอเอสทีวี · นิวส์วัน
บุคคลสำคัญ: สนธิ ลิ้มทองกุล · จิตตนาถ ลิ้มทองกุล · ตุลย์ ศิริกุลพิพัฒน์ · สุวัตร อภัยภักดิ์ • คำนูณ สิทธิสมาน · สโรชา พรอุดมศักดิ์ · สำราญ รอดเพชร · อัญชลี ไพรีรักษ์ · ยุทธิยง ลิ้มเลิศวาที · ปานเทพ พัวพงษ์พันธ์ · เติมศักดิ์ จารุปราณ · จินดารัตน์ เจริญชัยชนะ · อัญชลีพร กุสุมภ์ · ต่อพงษ์ เศวตามร์ · ซ้อเจ็ด · ศมจรรย์ จรุงวัฒน์
บ้านพระอาทิตย์ ·
ธงชาติสาธารณรัฐคาเรเลีย

ธงชาติสาธารณรัฐคาเรลียา
ธงชาติสาธารณรัฐคาเรเลีย (สาธารณรัฐปกครองตนเองของประเทศรัสเซีย) มีลักษณะเป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นแถบแนวนอนสามสี ได้แก่ สีแดง สีฟ้า และสีเขียว แต่ละแถบนั้นกว้างเท่ากัน
ดูเพิ่ม

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคารีโล-ฟินนิช
ซานเฉิ่ง

สามสำนัก หรือ ซานเฉิ่ง (จีน: 三省; พินอิน: Sānshěng) เป็นระบบรัฐบาลกลางของจีนโบราณเป็นชื่อรวมของสามหน่วยงาน ได้แก่ สำนักซ่างซู สำนักเหมินเซี่ย และสำนักจงซู ซึ่งอำนาจและหน้าที่จะแตกต่างกันไปในแต่ละช่วงเวลา
ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับสามสำนัก

"สามสำนัก" เป็นหน่วยงานรัฐบาลกลางที่จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการตั้งแต่ราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง ซึ่งมีดังนี้
ซ่างซูเฉิ่ง (尚书省 "สำนักอัครเสนาบดี")
：ฝ่ายบริหาร มีหน้าที่บริหารราชการแผ่นดิน และดำเนินงานตามพระราชโองการ
เหมินเซี่ยเฉิ่ง (门下省 "สำนักตรวจฎีกา")
：ฝ่ายตรวจสอบ มีหน้าที่ให้คำแนะนำแด่จักรพรรดิและจงซูเฉิ่ง (สำนักเลขาธิการกลาง) และทบทวนตรวงสอบพระราชโองการแล้วส่งคืนให้กับจงซูเฉิ่ง
จงซูเฉิ่ง (中书省 "สำนักเลขาธิการกลาง")
：ฝ่ายนิติบัญญัติ มีหน้าที่ความรับผิดชอบเกี่ยวกับการหารือ การร่างกฎหมาย และพระราชโองการ
ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับสามสำนัก > ระบบดำเนินงาน

จงซูเฉิ่งทำการหารือเกี่ยวกับการร่างกฎหมายกับจักรพรรดิและการร่างพระราชโองการ แล้วส่งไปให้กับเหมินเซี่ยเฉิ่งเพื่อทำการตรวจสอบเนื้อหาของพระราชโองการ แล้วจึงส่งคืนให้กับจงซูเฉิ่ง ทั้งสองสำนักนี้ ถือว่าหน่วยงานที่ทำหน้าในการตัดสินใจ กฎหมายและพระราชโองการที่ผ่านการทบทวนจะถูกส่งไปยังซ่างซูเฉิ่งเพื่อดำเนินการ โดยมีหกกระทรวงอยู่ภายใต้ซ่างซูเฉิ่ง ได้แก่ :
กระทรวงมหาดไทย หรือ ลี่ปู้ (吏部)
：รับผิดชอบในการประเมิน แต่งตั้ง โยกย้าย ลดเลื่อนตำแหน่ง และถอดถอนข้าราชการระดับต่ำกว่า 4
กระทรวงพระคลัง หรือ ฮู่ปู้ (户部)
：รับผิดชอบด้านการเงินและการคลัง
กระทรวงธรรมการ หรือ หลี่ปู้ (礼部)
：รับผิดชอบดูแลเครื่องบรรณาการ พิธีเซ่นไหว้ พิธีกรรม การศีกษา และการสอบขุนนาง
กระทรวงกลาโหม หรือ ปิงปู้ (兵部)
：รับผิดชอบกิจการทางทหาร
กระทรวงยุติธรรม  หรือ สิงปู้ (刑部)
：รับผิดชอบงานด้านตุลาการและการตรวจสอบ
กระทรวงโยธาธิการ หรือ กงปู้ (工部)
：รับผิดชอบด้านการก่อสร้าง
ในบรรดาสามสำนัก ซ่างซูลิ่งและซ่างซูผูเช่อถึงแม้จะมีตำแหน่งสูง แต่พวกเขากลับถูกมองว่าเป็นเสนาบดีที่ไม่มีอำนาจบริหารที่แท้จริง เพราะผู้ที่มีอำนาจอย่างแท้จริงคือจงซูและเหมินเซี่ย
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ > ราชวงศ์ถัง

ลักษณะเฉพาะของระบบสามสำนักในสมัยราชวงศ์ถังคือได้มีการเปลี่ยนชื่อสามสำนักและรูปแบบการทำงาน แตกต่างกันไปในแต่ล่ะช่วงเวลา แรงจูงใจสำหรับการเปลี่ยนแปลงนี้อยู่ที่อำนาจของจักรพรรดิที่ต้องการจะควบคุมอำนาจของขุนนางและเพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพในการบริหารงาน
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ > ห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร

ไม่แตกต่างจากระบบของราชวงศ์ถัง แต่เนื่องจากสงครามที่ต่อเนื่อง ทำให้อัครเสนาบดีไม่ได้กุมอำนาจไว้ ทั้งสามสำนักจึงเป็นเพียงชื่อเท่านั้น กิจการทางการเมืองส่วนใหญ่ถูกจัดการโดยขุนนางที่จักรพรรดิแต่งตั้งขึ้น
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ > ราชวงศ์ซ่ง

ในสมัยราชวงศ์ซ่ง แม้ว่าชื่อของสามสำนักจะมีมาโดยตลอด แต่ก็ถูกรวมเข้าเป็นสำนักเดียวกัน คือจงซูเหมินเซี่ย (中书门下) ในเวลาเดียวกันเนื่องจากมีการจัดตั้งสภาองคมนตรีและสามกรม ทำให้อำนาจทางการทหารและการเงินของอัครเสนาบดีถูกจำกัด
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ > ราชวงศ์หยวน

ในสมัยราชวงศ์หยวนซ่างซูเฉิ่งถูกยกเลิก และไม่มีการก่อตั้งเหมินเซี่ยเฉิ่ง ดังนั้นจงซูเฉิ่งจึงมีความสำคัญมากกว่าในสมัยก่อน ๆ นอกจากนี้ชิ่งจงซูเฉิ่ง (行中书省) ยังถูกก่อตั้งขึ้นภายใต้จงซูเฉิ่ง ซึ่งมีอำนาจเต็มในการบริหารส่วนท้องถิ่นในนามของรัฐบาลกลาง
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ > ราชวงศ์หมิง

ในช่วงต้นราชวงศ์หมิงไม่มีจงซูลิ่ง แต่จงซูเสิ่งยังคงคุมกระทรวงทั้งหกอยู่ และหัวหน้าของจงซูเสิ่งถูกเรียกว่า โหย้วเชิ่งเซียง (右丞相 "อัครเสนาบดีขวา") และ จั่วเชิ่งเซียง (左丞相 "อัครเสนาบดีซ้าย")
ในปีที่สิบสามของการครองราชย์จักรพรรดิหมิงไท่จู่ จงซูเฉิ่งและเชิ่งเซียงถูกยกเลิก และกระทรวงทั้งหกมีหน้าที่รับผิดชอบโดยตรงกับจักรพรรดิ เมื่อถึงจุดนี้ระบบสามสำนักและตำแหน่งอัครเสนาบดีก็ถูกยกเลิกไปโดยสิ้นเชิง ในช่วงกลางและปลายราชวงศ์หมิง เนย์เก๋อ (内阁 "คณะรัฐมนตรี")ของราชวงศ์หมิงเข้าทำหน้าที่ในการบริหารอย่างแท้จริง
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ > ราชวงศ์ชิง

ราชวงศ์ชิงดำเนินตามระบบราชวงศ์หมิงและโดยมี 6 กระทรวง และมีเนย์เก๋อจะก่อตั้งขึ้นตามราชวงศ์หมิง แต่ก็ไม่มีอำนาจที่แท้จริง
ฌอง เฮย์

ฌอง เฮย์ (ภาษาอังกฤษ: Jean Hey หรือ Jean Hay) (ราว ค.ศ. 1475 - ราว ค.ศ. 1505) เป็นจิตรกรที่เดิมรู้จักกันในนามว่า “มาสเตอร์แห่งมูแลงส์” เฮย์เป็นจิตรกรชาวเนเธอร์แลนด์ของยุคเนเธอร์แลนด์ตอนต้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพศิลปะคริสต์ศาสนา และจิตรกรรมหนังสือวิจิตร ฌอง เฮย์ทำงานในฝรั่งเศสและในอาณาบริเวณของดยุคแห่งเบอร์กันดีและมีส่วนเกี่ยวข้องกับดยุคแห่งบูร์บอง
ชีวิตและงาน

รายละเอียดเกี่ยวกับเบื้องต้นของชีวิตไม่เป็นที่ทราบเท่าใดนัก แต่สันนิษฐานว่าได้ศึกษาการเขียนกับ ฮูโก ฟาน เดอร์ โกส์ และอาจจะใช้เวลาบั้นปลายในปารีส
งานที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดของเฮย์เป็นงานฉากแท่นบูชาในมหาวิหารโนเทรอดามแห่งมูแลงส์ในอัลลีเยร์ในประเทศฝรั่งเศส ที่สันนิษฐานว่าเขียนราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 แผงกลางเป็นภาพพระแม่มารีและพระบุตรชื่นชมด้วยเทวดาและบานสองข้างเป็นภาพเหมือนของปีเตอร์ที่ 2 ดยุคแห่งบูร์บอง (Peter II, Duke of Bourbon) และดัชเชส Anne de Beaujeu และลูกสาวซูซานแห่งบูร์บอง (Suzanne of Bourbon) สภาพของบานพับภาพอยู่ในสภาพที่ดีมากแม้ว่าในเวลาก่อนหน้าคริสต์ทศวรรษ 1830 ส่วนล่างถูกตัดออกไปบ้าง
การระบุ “มาสเตอร์แห่งมูแลงส์”

จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 นามของผู้เขียนฉากบานพับภาพมูแลงส์ก็ไม่เป็นที่ทราบว่าเป็นใคร แต่นักประวัติศาสตร์ศิลปะสามารถบ่งภาพเขียนอื่นได้ว่าเป็นภาพที่เขียนโดยจิตรกรเดียวกับผู้เขียนบานพับภาพมูแลงส์ หนังสือเกี่ยวกับมาสเตอร์แห่งมูแลงส์เขียนในปี ค.ศ. 1961 โดยมาดาเลน ฮุยเล็ท ดิสเตรีย (Madeleine Huillet d'Istria) ตั้งข้อเสนอว่าจิตรกรที่ว่าไม่มีตัวตนและผู้เขียนเป็นกลุ่มจิตรกรกว่าสิบสองคนที่เป็นผู้เขียนงานต่างๆ ที่เดิมบ่งว่าเป็นงานเขียนของมาสเตอร์แห่งมูแลงส์ก่อนหน้านั้น ชื่อของมาสเตอร์แห่งมูแลงส์เพิ่งมาพบว่าเป็นใครเมื่อพบคำจารึกบนด้านหลังของภาพ “พระเยซูทรงมงกุฏหนาม” (ค.ศ. 1494) ที่ได้รับความเสียหายในราชพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งเบลเยียมในบรัสเซลส์ ที่บ่งว่าชื่อ “ฌอง เฮย์” “teutonicus” และ “pictor egregius”  (“จิตรกรผู้ยิ่งใหญ่”) และผู้จ้างคือฌอง คุยอิเล็ตต์ (Jean Cueillette) ผู้เป็นราชเลขาธิการของพระเจ้าแผ่นดินและผู้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์บูร์บอง ลักษณะการเขียนที่คล้ายคลึงกันทำให้บ่งได้ว่าเป็นงานเขียนโดยมาสเตอร์แห่งมูแลงส์ มาสเตอร์แห่งมูแลงส์จึงน่าจะเป็นจิตรกรประจำราชสำนักของราชวงศ์บูร์บอง และจากหลักฐานจากระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี 1503 ระบุว่าช่างเขียนประจำราชสำนักชื่อฌอง และไม่น่าจะเป็นฌอง เพร์รีอาล (Jean Perréal) หรือ ฌอง โพรโวสต์ (Jean Prévost) จากการค้นคว้าต่อมา สร้อย “Teutonicus” หรือ “เยอรมัน” หลังชื่อขณะนั้นไม่แต่จะใช้สำหรับชาวเยอรมันแต่ยังรวมทั้งผู้ที่เป็นชาวเฟล็มมิชด้วยในขณะนั้น
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมยุคเนเธอร์แลนด์ตอนต้น
ศิลปะเนเธอร์แลนด์
ภาพเหมือน
จิตรกรรมแผง
ศิลปะคริสต์ศาสนา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฌอง เฮย์
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บานพับภาพมูแลงส์
ชีวประวัติของฌอง เฮย์ที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของฌอง เฮย์ที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ระเบียงภาพ

“ชาร์ลส์ที่ 2 แห่งบูร์บอง”
ราว ค.ศ. 1476-1485
“นักบุญแอนน์พบนักบุญโยฮาคิมที่ประตูทอง”
ราว ค.ศ. 1488
“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์นำแอนน์แห่งฝรั่งเศสเข้าถวายตัว”
ราว ค.ศ. 1488
“มาร์กาเร็ตแห่งออสเตรีย”
ราว ค.ศ. 1490
“แมรี แม็กดาเลนและผู้อุทิศ”
ราว ค.ศ. 1490-1495
“นักบุญปีเตอร์นำปิแอร์ที่ 2 ดยุคแห่งบูร์บองเข้าถวายตัว”
ราว ค.ศ. 1492-1493
“บานพับภาพมูแลงส์”
ราว ค.ศ. 1498-1499
“บานพับภาพมูแลงส์”
รายละเอียด
“บานพับภาพมูแลงส์”
รายละเอียด
“Dauphin Charles-Orlant”
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
นารวม

โฆษณาชวนเชื่อการทำนารวมของคอมมิวนิสต์โรมาเนีย
นารวม หมายถึง การเกษตรกรรมที่รวมกลุ่มทำการผลิตในที่ดินของกลุ่มหรือที่รัฐจัดไว้ให้   เกษตรกรจะได้รับการปันส่วนผลผลิตอย่างเท่าเทียมกัน   และต้องแบ่งปันผลผลิตของกลุ่มเพื่อผลประโยชน์ของกลุ่มการผลิตอื่น ๆ ที่ใหญ่ขึ้น  มีวัตถุประสงค์เพื่อแก้ไขปัญหาการครอบครองปัจจัยการผลิต   เช่น   "ที่ดิน"   ที่ไม่ได้ถูกนำมาใช้เพื่อเป็นปัจจัยการผลิต
ในปัจจุบันจะเห็นที่ดินซึ่งเป็นปัจจัยในการผลิตของเกษตรกรไม่ถูกนำมาใช้ในการผลิต   การขยายตัวของทุนที่สร้างมูลค่าส่วนเกินทำให้มีการลงทุนเพื่อที่จะครอบครองที่ดินไว้ขายต่อหวังกำไร   ทำให้มูลค่าที่ได้จากการนำที่ดินมาใช้เป็นปัจจัยการผลิตไม่เกิดขึ้น   ลดช่องว่างระหว่างชนชั้นกำจัดการถือครองปัจจัยการผลิตเอกชนเพื่อลดช่องว่างที่เกิดจากมูลค่าที่เป็นรายได้ของสมาชิก   เกิดความเสมอภาคในการครอบครองปัจจัยการผลิตอย่างถาวร
นักนางไทย

สมเด็จพระวรราชินี (นักนางไทย) (เขมร : មហាក្សត្រី , โรมัน : Queen Tey) ในช่วงศตวรรษที่ 17 เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอาณาจักรเขมรอุดงใน พ.ศ. 2230
พระราชประวัติ

พระองค์อภิเสกสมรสกับพระบรมราชาที่ 8 และเป็นพระมารดาของพระไชยเชษฐาที่ 3 พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเขมรอุดง พระองค์ขึ้นครองราชย์ ในปี พ.ศ. 2230 ตำแหน่งพระราชมารดาผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน และเป็นตำแหน่งฐานันดรศักดิ์สูงมากในราชสำนักกัมพูชาในช่วงเวลานั้น
พ.ศ. 2230 พระไชยเชษฐาที่ 3 ขณะพระชันษาได้ 27 พรรษา พระองค์ประชวรด้วยโรคไข้ทรพิษ จึงมอบราชสมบัติถวายให้พระราชมารดาว่าราชการแผ่นดินแทนพระองค์ชั่วคราว
พระนางสำเร็จราชการแผ่นดินเป็นเวลา 3 เดือน ใน พ.ศ. 2231 พระนางได้คืนราชสมบัติแก่พระโอรส
พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์หญิงพระองค์แรกแห่งกัมพูชา นับตั้งแต่พระนางชเยนทรญานแห่งสัมภูปุระ
นักธรรมชั้นโท

| --- | --- |
ชื่อย่อ: น.ธ.โท
ประเภท: การศึกษาแผนกธรรม
ผู้จัดการสอบ/ผู้ควบคุมการสอบ: สำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง
ทดสอบความรู้/ความสามารถเกี่ยวกับ:   เรียงความแก้กระทูธรรม  ธรรมวิภาค  ตำนาน (อนุพุทธประวัติ)  วินัยบัญญัติ 
ประเทศ: ประเทศไทย
ภาษา:   ภาษาบาลี  ภาษาไทย 
นักธรรมชั้นโท (ชื่อย่อ น.ธ.โท) เป็นระดับการศึกษา พุทธศาสนาในประเทศไทยแผนกธรรม โดยเป็นชั้นกลางของการศึกษาระดับพื้นฐานของพระสงฆ์  สามเณรในประเทศไทย โดยเป็นการศึกษาสำหรับฝ่าย พระภิกษุสามเณรโดยเฉพาะ
หลักสูตรนักธรรมชั้นโท
วิชาที่ใช้ในการสอบ
เรียงความแก้กระทูธรรม ใช้หนังสือพุทธศาสนสุภาษิต
ธรรมวิภาค ใช้หนังสือธรรมวิภาค ปริจเฉทที่ ๒
ตำนาน (อนุพุทธประวัติ) ใช้หนังสืออนุพุทธประวัติ และหนังสือพุทธานุพุทธประวัติ เฉพาะประวัติพระสาวก หนังสือสังคีติกถาและ หนังสือปฐมสมโพธิ
วินัยบัญญัติ ใช้หนังสือวินัยมุขเล่ม ๑๒
ดูเพิ่ม

แม่กองธรรมสนามหลวง
การสอบสนามหลวง
นวสี

นวสี หรือ นวสีวถิกาบรรพ หมายถึง อาการ ซากศพทั้ง 9 เวลา นวสีวถิกา แปลว่า ป่าช้าสำหรับทิ้งซากศพ 9 อย่าง และความหมายในมหาสติปัฏฐานสูตรจะระบุถึงซากศพ 9 ลักษณะ ซึ่งถ้าหากหมั่นใช้เป็นที่ตั้งของสติ คือ ระลึกถึงตนเองโดยความเป็นศพหนึ่งใน 9 ลักษณะ
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า ตายแล้ววันหนึ่งบ้าง สองวันบ้าง สามวันบ้าง ที่ขึ้นพอง มีสีเขียวน่าเกลียด มีน้ำเหลืองไหลน่าเกลียด
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า อันฝูงกาจิกกินอยู่บ้าง ฝูงนกตะกรุมจิกกินอยู่บ้าง ฝูงแร้งจิกกินอยู่บ้าง หมู่สุนัขกัดกินอยู่บ้าง หมู่สุนัขจิ้งจอกกัดกินอยู่บ้าง หมู่สัตว์ตัวเล็กๆต่างๆ กัดกินอยู่บ้าง
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า เป็นร่างกระดูก ยังมีเนื้อและเลือด ยังมีเส้นเอ็นผูกรัดอยู่
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า เป็นร่างกระดูก ปราศจากเนื้อ แต่ยังเปื้อนเลือด ยังมีเส้นเอ็นผูกรัดอยู่ (ช่วงนี้อาจมีราสีดำๆขึ้นซากศพ)
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า เป็นร่างกระดูก ปราศจากเนื้อและเลือดแล้ว ยังมีเส้นเอ็นผูกรัดอยู่
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า คือ เป็นกระดูก ปราศจากเส้นเอ็นผูกรัดแล้ว เรี่ยรายไปในทิศใหญ่ทิศน้อย คือ กระดูกมือไปทางหนึ่ง กระดูกเท้าไปทางหนึ่ง กระดูกแข้งไปทางหนึ่ง กระดูกขาไปทางหนึ่ง กระดูกสะเอวไปทางหนึ่ง กระดูกหลังไปทางหนึ่ง กระดูกสันหลังไปทางหนึ่ง กระดูกสีข้างไปทางหนึ่ง กระดูกหน้าอกไปทางหนึ่ง กระดูกไหล่ไปทางหนึ่ง กระดูกแขนไปทางหนึ่ง กระดูกคอไปทางหนึ่งกระดูกคางไปทางหนึ่ง กระดูกฟันไปทางหนึ่ง กะโหลกศีรษะไปทางหนึ่ง
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า คือ เป็นกระดูกมีสีขาว เปรียบด้วยสีสังข์
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า คือ เป็นกระดูกกองเรียงรายอยู่แล้วเกินปีหนึ่งขึ้นไป
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า คือ เป็นกระดูกผุ เป็นจุณแล้ว
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2195

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2195 |
| --- | --- |
ถนนเชียงคาน–เหมืองแพร่
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 113.102 กิโลเมตร (70.278 ไมล์)
ประวัติ: พ.ศ. 2547: สร้างเชื่อมต่อไปยังจุดผ่านแดนถาวรสะพานมิตรภาพแม่น้ำเหือง และ สะพานมิตรภาพน้ำเหือง
ทางแยกที่สำคัญ
จาก:   ถนนศรีเชียงคาน ใน อ.เชียงคาน จ.เลย
 :    ทล.2479 ใน อ.เชียงคาน จ.เลย   ทล.2479 ใน อ.ท่าลี่ จ.เลย   ทล.2115 ใน อ.ท่าลี่ จ.เลย   ทางเข้าสะพานมิตรภาพน้ำเหือง ใน อ.ท่าลี่ จ.เลย   ทล.2099 ใน อ.ท่าลี่ จ.เลย   ทล.2294 ใน อ.ภูเรือ จ.เลย   ทล.2114 ใน อ.ด่านซ้าย จ.เลย 
ถึง:   ใน อ.นาแห้ว จ.เลย
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2195 สายเชียงคาน–เหมืองแพร่  เป็นทางหลวงแผ่นดินที่มีลักษณะทอดยาวไปตามแม่น้ำเหือง และ แม่น้ำโขง ไปทางด้านทิศตะวันตก จากเขตเทศบาลตำบลเชียงคาน โดยแยกออกมาจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 211 ในอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย และสิ้นสุดใน อำเภอนาแห้ว จังหวัดเลย บรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2113 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1268 โดยตัดผ่านอำเภอเชียงคาน อำเภอท่าลี่ อำเภอภูเรือ อำเภอด่านซ้าย และอำเภอนาแห้ว รวมระยะทางทั้งสิ้น 113.102 กิโลเมตร
ประวัติ

ในปี พ.ศ. 2547 กรมทางหลวงได้ตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2195 เข้าไป จุดผ่านแดนถาวรสะพานมิตรภาพแม่น้ำเหือง หรือ ด่านพรมแดนบ้านนากระเซ็ง ตั้งอยู่ในอำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย เป็นด่านพรมแดนไทย–ลาว เพื่อเชื่อมต่อเส้นทางกับ  ทางหลวงหมายเลข 4 ในแขวงไชยบุรี ประเทศลาว ซึ่งสามารถเดินทางไปยังเมืองแก่นท้าว และเมืองหลวงพระบาง อีกทั้งยังเป็นประตูไปสู่เมืองต่าง ๆ เพื่อการค้าและท่องเที่ยวทั้งในลาว ต่อไปยังเวียดนาม และจีน (ปัจจุบันเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2480) โดยได้ทำการตัดส่วนที่เป็นทางเดิมเข้าบ้านนากระเซ็งออก พร้อมกับสร้างทางเลี่ยงบ้านนากระเซ็งไปทางทิศตะวันตกทดแทนทางเดิม ทำให้ส่วนช่วงทางเข้าบ้านนากระเซ็งกับช่วงหน้าโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลนากระเซ็ง (สถานีอนามัยบ้านนากระเซ็ง) บรรจบกับทางเดิมนั้นถูกตัดขาดด้วยลานจอดรถทางเข้า–ออกด่านพรมแดนบ้านนากระเซ็ง ทางเดิมในปัจจุบันจึงเหลือเพียงแค่ส่วนที่เป็นทางเข้าบ้านนากระเซ็งเท่านั้นและกลายมาเป็นทางหลวงท้องถิ่น ส่วนช่วงจากหน้าสถานีอนามัยบ้านนากระเซ็งจนถึงทางเดิมนั้นได้ถูกปิดตายจนกลายมาเป็นทางเข้าไร่นาของชาวบ้าน ทำให้สายทางปัจจุบันของทางหลวงสายนี้จึงเบี่ยงซ้ายไปเลี่ยงบ้านนากระเซ็งแทน
ทางหลวงที่เกี่ยวข้อง > ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2479

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2479 สายนาจาน–หนองผือ เป็นถนนสายหนึ่งในอำเภอเชียงคานและอำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย เริ่มจากบริเวณทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2195 ใน บ้านนาจาน อำเภอเชียงคาน แล้วอ้อมไปทางทิศใต้ ข้ามภูอีเลิศ แล้วไปสิ้นสุดที่บริเวณบ้านหนองผือ ใน ตำบลหนองผือ อำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย
เดิมเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2195 แต่เนื่องจากถนนสายนี้มีลักษณะคดเคี้ยวเป็นอย่างมาก ประกอบกับเป็นทางเชื่อมต่อไปยังประเทศลาว โดยข้ามแพยนต์ข้ามฝากกลางแม่น้ำโขง จากบ้านหนองผือ ไปยังบ้านนาโพน เมืองแก่นท้าว แขวงไชยบุรี (ก่อนที่จะมีจุดผ่านแดนถาวรสะพานมิตรภาพแม่น้ำเหือง และ สะพานมิตรภาพน้ำเหือง) ต่อมากรมทางหลวงจึงได้ตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2195 จากแยกบ้านนาจาน ข้ามภูอีเลิศไปทางทิศเหนือ ขนานไปตามแม่น้ำเหือง แล้วไปสิ้นสุดที่บริเวณทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2195 สายเดิม (ช่วงหนองผือ–เหมืองแพร่) ใหม่ จนทำให้กรมทางหลวงได้กำหนดระยะทางช่วงบ้านหนองผือ–นาจาน เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2479 ส่วนทางหลวงตัดใหม่ข้ามภูอีเลิศ ปัจจุบันกรมทางหลวงได้กำหนดให้เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2195 โดยเส้นทางสายใหม่นี้สามารถเชื่อมต่อไปยังอำเภอท่าลี่ นาแห้วและ ประเทศลาวได้ โดยผ่านจุดผ่านแดนถาวรสะพานมิตรภาพแม่น้ำเหือง แล้วข้ามสะพานมิตรภาพน้ำเหือง สามารถย่นระยะทางได้กว่า 24 กม.
ทางหลวงที่เกี่ยวข้อง > ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2480

บทความหลัก: สะพานมิตรภาพน้ำเหือง
สถานที่สำคัญ

พระใหญ่ภูงิ้ว
สกายวอล์กเชียงคาน
พระธาตุสัจจะ
สะพานมิตรภาพน้ำเหือง
นักธุรกิจ

นักธุรกิจ คือผู้ประกอบการหรือผู้ที่มีส่วนร่วมในการจัดการ (ระดับใดก็ได้) ของบริษัท บางครั้งอาจหมายถึงบุคคลที่เป็นองค์กรที่แสวงหากำไร (โดยปกติ) นักธุรกิจมักจะอ้างถึงบุคคลที่ทำงานในสำนักงานตลอดเวลา
ดูเพิ่ม

Business magnate
ผู้ประกอบการ
นักการเงิน
นักอุตสาหกรรม
Gender-specific job title
ธงชาติสาธารณรัฐคองโก

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 15 กันยายน 1959 (นำกลับมาใช้อีกครั้ง 10 มิถุนายน 1991)
ลักษณะ: ภายในมีแถบสีเหลือง พาดเป็นแนวทแยงมุมจากมุมธงบนด้านปลายธงมายังมุมธงล่างด้านคันธง แบ่งพื้นธงที่เหลือออกเป็น 2 ส่วน ด้านที่ติดคันธงเป็นพื้นสีเขียว ด้านปลายธงพื้นสีแดง
 


การใช้: ธงชาติของสาธารณรัฐประชาชนคองโก 
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 2 มกราคม 1970 – 9 มิถุนายน 1991
ลักษณะ: ธงพื้นสีแดง ที่มุมธงบนด้านคันธงมีภาพตราแผ่นดิน
 


การใช้: ธงชาติ และ ธงเรือพลเรือน และ ธงเรือรัฐบาล 
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 1959-1960
ลักษณะ: ธงสองสี ครึ่งบนพื้นสีเขียว ครึ่งล่างสีเหลือง ที่มุมธงบนด้านคันธงจะมีภาพธงชาติฝรั่งเศส
 
ธงชาติสาธารณรัฐคองโก เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในมีแถบสีเหลือง พาดเป็นแนวทแยงมุมจากมุมธงบนด้านปลายธงมายังมุมธงล่างด้านคันธง แบ่งพื้นธงที่เหลือออกเป็น 2 ส่วน ด้านที่ติดคันธงเป็นพื้นสีเขียว ด้านปลายธงพื้นสีแดง สีเหล่านี้มีที่มาจากสีพันธมิตรแอฟริกา เช่น ธงชาติเบนิน ธงชาติเอธิโอเปีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2502 ต่อมาถูกห้ามใช้ในปี พ.ศ. 2513 เนื่องจากประเทศเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ในชื่อสาธารณรัฐประชาชนคองโก จนกระทั่งถึงวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2534 ธงนี้ก็ได้กลับมาใช้เป็นธงชาติคองโกอีกครั้ง หลังสิ้นสุดการปกครองของสาธารณรัฐประชาชนคองโก
ดูเพิ่ม

ลากงกอแลซ
เลทรัวกลอรีเยิซ
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติสาธารณรัฐคองโก ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ธงชาติสาธารณรัฐประชาชนคองโก ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติของประเทศและดินแดนในทวีปแอฟริกา |
| --- | --- |
 กานา  กาบอง  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  คอโมโรส  เคนยา  แคเมอรูน  จิบูตี  ชาด  ซิมบับเว  ซูดาน  เซเชลส์  เซนต์เฮเลนา (สหราชอาณาจักร)  เซเนกัล  เซาตูแมอีปริงซีป  ซูดานใต้  เซียร์ราลีโอน  แซมเบีย  โซมาเลีย  ตูนีเซีย  โตโก  แทนซาเนีย  นามิเบีย  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บอตสวานา  บุรุนดี  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเชียส  มอริเตเนีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  โมซัมบิก  โมร็อกโก  ยูกันดา  รวันดา  เรอูว์นียง (ฝรั่งเศส)  ลิเบีย  เลโซโท  ไลบีเรีย  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  อียิปต์  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  เอสวาตินี  แองโกลา  แอฟริกาใต้  แอลจีเรีย
ตำบลเขาโจด

| ตำบลเขาโจด |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Khao Chot
ถ้ำธารลอดน้อยในพื้นที่อุทยานแห่งชาติเฉลิมรัตนโกสินทร์ ห่างที่ทำการอุทยานแห่งชาติ 100 เมตร
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: กาญจนบุรี
อำเภอ: ศรีสวัสดิ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 746.00 ตร.กม. (288.03 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 4,584 คน
 • ความหนาแน่น: 6.14 คน/ตร.กม. (15.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 71220
รหัสภูมิศาสตร์: 710405
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลเขาโจด |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.เขาโจดที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลเขาโจด
พิกัด: 14°39′44.4″N 99°20′33.3″E﻿ / ﻿14.662333°N 99.342583°E﻿ / 14.662333; 99.342583
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: กาญจนบุรี
อำเภอ: ศรีสวัสดิ์
จัดตั้ง:  • 22 พฤษภาคม 2517 (สภาตำบลเขาโจด)  • 25 ธันวาคม 2539 (องค์การบริหารส่วนตำบลเขาโจด)  • 6 กันยายน 2556 (เทศบาลตำบลเขาโจด)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 746.00 ตร.กม. (288.03 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 4,584 คน
 • ความหนาแน่น: 6.14 คน/ตร.กม. (15.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05710402
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 200 หมู่ที่ 4 ถนนปลักประดู่–ถ้ำธารลอด ตำบลเขาโจด อำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี 71220
เว็บไซต์: www.khaochot.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เขาโจด เป็น 1 ใน 6 ตำบลของอำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี เป็นที่ตั้งของที่ทำการอุทยานแห่งชาติเฉลิมรัตนโกสินทร์ เป็นตำบลที่มีสภาพป่าอุดมสมบูรณ์ มีสถานที่และจุดเด่นที่สำคัญคือ ถ้ำธารลอดน้อย ถ้ำธารลอดใหญ่ น้ำตกไตรตรึงษ์ และน้ำตกธารเงิน-ธารทอง
น้ำตกไตรตรึงษ์ มีความสูง 3 ชั้น มีความสวยงามอีกรูปแบบหนึ่ง โดยมีน้ำไหลตลอดทั้งปี ลักษณะของน้ำตกเป็นหน้าผาสูงชัน ชั้นสูงสุดมีความสูงถึง 35 เมตร ในการเข้าชมน้ำตกต้องเดินลัดเลาะตามเส้นทางศึกษาธรรมชาติ ถ้ำธารลอดน้อย - ถ้ำธารลอดใหญ่ผ่านหมู่แมกไม้นานาพรรณและความชุ่มชื้นริมห้วยกระพร้อย
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลเขาโจดมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลแก่นมะกรูด (อำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสมเด็จเจริญ ตำบลหนองปรือ (อำเภอหนองปรือ) และตำบลวังยาว ตำบลองค์พระ (อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลด่านแม่แฉลบ และตำบลหนองรี (อำเภอบ่อพลอย)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลนาสวน
ประวัติ

แต่เดิมพื้นที่หมู่ที่ 1 บ้านตีนตก (ปัจจุบัน) ถูกเรียกขานว่า หมู่บ้าน "เขาจด" ซึ่งหมายถึง หมู่บ้านที่ล้อมรอบไปด้วยภูเขา ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็จะเห็นเป็นภูเขาที่ชนกัน หรือจดกัน จึงได้เรียกขานกันว่าหมู่บ้าน "เขาจด" และเพี้ยนมาเป็น "เขาโจด" จากนั้นได้นำชื่อหมู่บ้านดังกล่าว มาตั้งเป็นชื่อของตำบลเขาโจดในปัจจุบัน ซึ่งประชาชนส่วนใหญ่ของตำบลเขาโจดเป็นชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยง สายโปว์ ได้อพยพมาจากหมู่บ้านเวียงสระ บ้านติงเจาะ และบ้านเฉาะกวย ส่วนสาเหตุที่มีการเปลี่ยนชื่อหมู่บ้านเขาจดเป็นหมู่บ้านตีนตกนั้น ซึ่งในช่วงนั้นได้มีการเผยแพร่ของผู้ก่อการคอมมิวนิสต์ ทางการได้ส่งตำรวจตระเวนชายแดนขึ้นมา โดยช่วงแรกชาวเขาส่วนใหญ่ไม่สามารถพูดภาษาไทยได้ ตำรวจตระเวนชายแดนได้ทำการสอนภาษาไทยและหนังสือให้กับชาวบ้านและเด็กได้เรียนรู้การใช้ภาษาอย่างถูกต้องโดยใช้วัสดุไม้ไผ่สร้างโรงเรียน ครูตำรวจตระเวนชายแดนคนแรกคือ สิบตำรวจโทอภิชาต ชูธรรมญะ กับสิบตำรวจโทสมศักดิ์ ไทรทอง ช่วงที่ตำรวจตระเวนชายแดนขึ้นมาในระยะแรกนั้น ต้องเดินเท้ามาจาก ตำบลนาสวน กว่าจะถึงตีนตกก็ต้องใช้เวลาถึง 2 วัน พักค้างกลางทางเป็นเวลา 1 คืน ซึ่งกว่าจะเดินทางมาถึง หมู่บ้าน ตำรวจตระเวนชายแดนเหล่านั้นก็เหนื่อยล้า เท้าระบมและเจ็บไปหมด ไม่สามารถเดินทางต่อไปอีกได้ จึง ได้ตั้งชื่อหมู่บ้านว่า "บ้านตีนตก" เพราะว่าในช่วงนั้นไม่มีเส้นทางคมนาคม ชาวบ้านดั้งเดิมบริเวณนั้นอาศัยอยู่กัน มาเป็นเวลาประมาณ 250 ปี และอยู่อย่างกระจัดกระจายออกไป ไม่มีการอพยพ และได้ร่วมกันมาพัฒนาหมู่บ้านจนถึงปัจจุบัน
ตำบลเขาโจดมีระยะทางห่างจากอำเภอศรีสวัสดิ์มากถึง 84.2 กิโลเมตร จึงใช้รหัสไปรษณีย์ของที่อำเภอหนองปรือ (รหัสไปรษณีย์ 71220) เพียงตำบลเดียว เนื่องจากมีระยะทางห่างจากอำเภอหนองปรือเพียง 14.4 กิโลเมตร