stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คายะ คิโยฮาระ

Japanese actress and model
| คายะ คิโยฮาระ |
| --- | --- |
清原 果耶

เกิด:  (2002-01-30) 30 มกราคม ค.ศ. 2002 (23 ปี) โอซากะ, ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง, นางแบบ, นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2558–ปัจจุบัน
ตัวแทน: อะมิวส์
ส่วนสูง: 1.62 m (5 ft 4 in)
คายะ คิโยฮาระ(ญี่ปุ่น: 清原 果耶; โรมาจิ: Kiyohara Kaya, เกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2545)เป็นนักแสดงนางแบบและนักร้อง ชาวญี่ปุ่น เธอได้รับการเสนอชื่อให้เป็นนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจากรางวัลรางวัลเจแปนอะแคเดมีฟิล์ม ครั้งที่ 45จากบทบาทของเธอในภาพยนตร์เรื่องIn The Wake
ชีวประวัติ

คิโยฮาระเกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2545 ในเมือง โอซากะ
คิโยฮาระเซ็นสัญญาเป็นศิลปินภายใต้ อะมิวส์ ในปี พ.ศ. 2558 เธอได้แสดงในละครและภาพยนตร์หลายเรื่องในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ในปี พ.ศ. 2559 คิโยฮาระปรากฏตัวในบทรับเชิญในภาพยนตร์เรื่อง My Tomorrow, Your Yesterday ที่นำแสดงโดย โซตะ ฟุคุชิ และ นานะ โคมัตสึ จากนั้นเธอก็รับบทสนับสนุนในภาพยนตร์ฉบับคนแสดงเรื่อง March Comes In like a Lion และ March Goes Out like a Lamb
คิโยฮาระเริ่มได้รับการยอมรับมากขึ้นเมื่อเธอปรากฏตัวในภาคสุดท้ายของภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันไตรภาคเรื่อง Chihayafuru Part 3 ร่วมกับซูซุ ฮิโรเสะ และ ชูเฮ โนมูระ
คิโยฮาระยังปรากฏตัวในบทรับเชิญในภาพยนตร์เรื่อง We Made A Beautiful Bouquet ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดเป็นอันดับ 8 ในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2564
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 คิโยฮาระปรากฏตัวในบทนางเอกในละครเช้าของ เอ็นเอชเค เรื่องที่ 104 อาซาโดระ โดยละครเรื่องนี้มีทั้งหมด 120 ตอน
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 คิโยฮาระได้แสดงร่วมกับ ทาเครุ ซาโต้ และ ฮิโรชิ อาเบะ ในภาพยนตร์เรื่อง In The Wake บทบาทของเธอในภาพยนตร์เรื่องนี้ เธอได้รับรางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจากงานรางวัลเจแปนอะแคเดมีฟิล์ม ครั้งที่ 45
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | กำกับโดย | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2015 | Typhoon Noruda | โนรุ (พากย์เสียง) | โยจิโร อาราอิ |  |  |
| 2016 | My Tomorrow, Your Yesterday | เอมิ อายุ 15 ปี | ทาคาฮิโระ มิกิ |  |  |
| 2017 | March Comes in Like a Lion | ฮินาตะ คาวาโมโตะ | เคอิชิ โอโตโมะ |  |  |
| 2017 | March Goes out Like a Lamb | ฮินาตะ คาวาโมโตะ | เคอิชิ โอโตโมะ |  |  |
| 2017 | Yurigokoro | มิซาโกะ | นาโอโตะ คุมาซาว่า |  |  |
| 2018 | Chihayafuru Part 3 | อิโอริ วากัทสึมะ | โนริฮิโระ โคอิซึมิ |  |  |
| 2019 | Aiuta: My Promise to Nakuhito | นางิ อิโต้ | ไทสุเกะ คาวามูระ |  |  |
| 2019 | Day and Night | นานะ โอโนะ | มิชิฮิโตะ ฟูจิอิ |  |  |
| 2019 | Strawberry Song | น้องชิก้า | ชินทาโร ซูกาวาระ |  |  |
| 2020 | The Brightest Roof in the Universe | สึบาเมะ โออิชิ | มิชิฮิโตะ ฟูจิอิ | บทบาทนำ |  |
| 2020 | Hope | Miyabi Ishikawa | ยูกิฮิโกะ สึสึมิ |  |  |
| 2020 | Josee, the Tiger and the Fish | โจเซ่ (พากย์เสียง) | โคทาโร่ ทามูระ | บทบาทนำ |  |
| 2021 | The Door into Summer | ริโกะ มัตสึชิตะ | ทาคาฮิโระ มิกิ |  |  |
| 2021 | You're Not Normal, Either | คาสุมิ อากิโมโตะ | โคจิ มาเอดะ | บทบาทนำ |  |
| 2021 | My Blood & Bones in a Flowing Galaxy | โอซากิ (น้อง) | Sabu |  |  |
| 2021 | We Made a Beautiful Bouquet | ริน ฮาดะ | โนบุฮิโระ โดอิ |  |  |
| 2021 | In the Wake | มิกิโกะ มารุยามะ | ทาคาฮิสะ เซเซ่ |  |  |
| 2022 | The Lines That Define Me | ชิอากิ ชิโนดะ | โนริฮิโระ โคอิซึมิ |  |  |
| 2023 | One Second Ahead, One Second Behind | เรกะ | โนบุฮิโระ ยามาชิตะ | บทบาทนำ |  |
| 2024 | Bushido | โอคินุ | คาซึยะ ชิราอิชิ |  |  |
| 2024 | รักเรายังคิดถึง | อามิ | มิชิฮิโตะ ฟูจิอิ | บทบาทนำ; หนังไต้หวัน-ญี่ปุ่น |  |
| 2025 | Unreachable |  | โนบุฮิโระ โดอิ | บทบาทนำ |  |
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | เครือข่าย | หมายเหตุ | ผู้อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2015–16 | Here Comes Asa | ฟูยุและนัตสึ | NHK | อาซาโดระ |  |
| 2016 | Moribito: Guardian of the Spirit | หนุ่มบัลซ่า | NHK |  |  |
| 2017 | Seto and Utsumi | อิจิโกะ คาชิมูระ | TV Tokyo |  |  |
| 2018 | Switched | อายูมิ โคฮินาตะ | Netflix | บทบาทนำ |  |
| 2018 | An Invisible Cradle | อาโออิ อาตะ | NHK | บทบาทนำ |  |
| 2019 | Hotarugusa | นานา | NHK | บทบาทนำ |  |
| 2019 | Mango no Ki no Shita de | หนุ่ม รินโกะ | NHK | บทบาทนำ; ภาพยนตร์โทรทัศน์ |  |
| 2019 | Poison Daughter, Holy Mother | ยูกินะ อามาโนะ | Wowow | บทบาทนำ; ตอนที่ 3 |  |
| 2019 | Natsuzora: Natsu's Sky | ชิฮารุ โอคุฮาระ | NHK | อาซาโดระ |  |
| 2019 | If Talking Paid | ฮารุมิ อากิบะ | NTV |  |  |
| 2021 | Welcome Home, Monet | โมโมเน่ "โมเนต์" นากาอุระ | NHK | บทบาทนำ; อาซาโดระ |  |
| 2022 | Fight Song | ฮาเน่ กิซาระ | TBS | บทบาทนำ |  |
| 2022 | Medium | ฮิซุย โจซึกะ | NTV | บทบาทนำ; มินิซีรีส์ |  |
| 2022 | Invert | ฮิซุย โจซึกะ | NTV | บทบาทนำ; มินิซีรีส์ |  |
| 2024 | My Diary | ยูกิ โอโนะมูระ | บทบาทนำ |  |  |
| 2025 | Last Samurai Standing | คินูกาสะ อิโรฮะ |  |  |  |
รางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง

| ปี | รางวัล | หมวดหมู่ | งาน | ผลลัพธ์ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2019 | 12th Tokyo Drama Awards | Best Actress | An Invisible Cradle | ชนะ |  |
| 2019 | 32nd Nikkan Sports Film Awards | Best Newcomer | Aiuta: My Promise to Nakuhito, Day and Night, Strawberry Song | ชนะ |  |
| 2020 | 62nd Blue Ribbon Awards | Best Newcomer | Aiuta: My Promise to Nakuhito, Day and Night, Strawberry Song | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2020 | 44th Elan d'or Awards | Newcomer of the Year | Herself | ชนะ |  |
| 2020 | 45th Hochi Film Awards | Best Actress | The Brightest Roof in the Universe | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2021 | 34th Nikkan Sports Film Awards | Best Supporting Actress | In the Wake and the others | ชนะ |  |
| 2021 | 46th Hochi Film Awards | Best Actress | You're Not Normal Either | เสนอชื่อเข้าชิง |   |
| 2021 | 46th Hochi Film Awards | Best Supporting Actress | In the Wake | เสนอชื่อเข้าชิง |   |
| 2022 | 76th Mainichi Film Awards | Best Supporting Actress | In the Wake | ชนะ |  |
| 2022 | 64th Blue Ribbon Awards | Best Supporting Actress | In the Wake | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | 45th Japan Academy Film Prize | Best Supporting Actress | In the Wake | ชนะ |  |
| 2022 | 19th Asian Film Festival | Best Actress | In the Wake | ชนะ |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official agency profile - (ในภาษาญี่ปุ่น)
Kaya Kiyohara official ที่อินสตาแกรม
คายะ คิโยฮาระ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โนโบรุ ทาเกชิตะ
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

โนโบรุ ทาเกชิตะเกิดในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1924 ในบริเวณที่ปัจจุบันคืออุนนัง จังหวัดชิมาเนะ โดยเป็นบุตรคนเดียวของยูโซ ทาเกชิตะ คนต้มสาเก กับยูอิโกะ ภรรยาคนแรก ครอบครัวของเขาเป็นผู้ต้มสาเกมาหลายชั่วรุ่น และทาเกชิตะเป็นหัวหน้าตระกูลผู้ต้มสาเกทาเกชิตะคนที่ 20 ทั้งพ่อยูโซ กับปู่กิโซเป็นคนมีชื่อเสียงโด่งดังในภูมิภาคนี้ และทาเกชิตะเดินตามรอยเท้าของพวกเขาและตัดสินใจเป็นนักการเมืองเมื่อเขาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
ทาเกชิตะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยวาเซดะ โตเกียว
เขาแต่งงานกับมาซาเอะ ทาเกอูจิก่อนเข้าเกณฑ์ทหารในกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ภรรยาของเขาฆ่าตัวตายขณะที่เขาอยู่ในช่วงสงคราม ซึ่ง Jacob Schlesinger นักเขียนคนหนึ่งโต้แย้งว่า สิ่งนี้ทำให้ทาเกชิตะหมกมุ่นอยู่กับความสงบของตนเอง และสงวนตัวมากในการแสดงความโกรธต่อผู้อื่น
หลังสงคราม เขาแต่งงานกับนาโอโกะ เอ็นโด ญาติห่าง ๆ ที่ทำงานเป็นครูสอนภาษาอังกฤษและเคยเป็นผู้จัดการทีมยูโดในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย ก่อนจะเข้าสู่วงการเมืองใน ค.ศ. 1951
ชีวิตช่วงหลังและเสียชีวิต

แม้ว่าทาเกชิตะถูกกล่าวหาในด้านการซื้อขายหลักทรัพย์โดยบุคคลภายในและการทุจริต เขาไม่เคยถูกดำเนินคดีและสามารถรักษาที่นั่งในสภาได้จนกระทั่งไม่นานก่อนเสียชีวิต เขาเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในเบื้องหลังของพรรคแอลดีพี และเป็นที่ปรึกษาให้กับนายกรัฐมนตรีในอนาคตอย่างโซซูเกะ อูโนะ โทชิกิ ไคฟุ และเคโซ โอบูจิ สึโตมุ ฮาตะและอิจิโร โอซาวะลาออกจากฝ่ายของทาเกชิตะเพื่อจัดตั้งพรรคฟื้นฟูญี่ปุ่น เคโซ โอบูจิได้รับมรดกจากสิ่งที่หลงเหลือในฝ่ายนั้น สนับสนุนการเลือกตั้งให้รีวตาโร ฮาชิโมโตะเป็นนายกรัฐมนตรี และตนเองเป็นนายกรัฐมนตรีใน ค.ศ. 1999 ถึง 2000 เขาเสียชีวิตจากโรคหลอดเลือดสมองในช่วงต้น ค.ศ. 2000 และฮาชิโมโตะเข้าควบคุมฝ่ายนั้นต่อ
หลังอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลามากกว่าหนึ่งปี ทาเกชิตะเสียชีวิตจากภาวะหายใจล้มเหลวในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2000 ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าว เขาถูกกล่าวหาว่าเป็น "ผู้วางแผน" จัดตั้งรัฐบาลผสมระหว่างพรรคแอลดีพีกับนิวโคเมโต และจัดให้มีการเลือกตั้งนายกรัฐมนตรี โยชิโร โมริ จากเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล เขาวางแผนเกษียณตนเองจากสภาในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2000 ที่เกิดขึ้นหลายวันหลังจากที่เขาเสียชีวิต The Economist กล่าวถึงการเสียชีวิตของเขาว่าเป็นการสิ้นสุดยุคสมัยที่ "เต็มไปด้วยความฉลาดและความฉ้อฉลที่ผสมผสานกันอย่างน่าเวียนหัว" ในแวดวงการเมืองญี่ปุ่น
ชีวิตส่วนตัว

ทาเกชิตะแต่งงานสองครั้ง และมีลูกสาว 3 คน (ริกิโด ลูกชายคนเดียว เสียชีวิตหลังเกิดเพียงเดือนเดียวใน ค.ศ. 1954) กับหลานหลายคน รวมถึงนักร้อง ไดโงะ (เดิมรู้จักในชื่อ Daigo☆Stardust) และศิลปินมังงะ เอกิ เอกิ[การอ้างอิงวกเวียน]
วาตารุ (1946-2021) น้องชายต่างมารดา เป็นนักข่าวในช่อง NHK ที่เริ่มทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับโนโบรุใน ค.ศ. 1985 วาตารุเข้าเล่นการเมืองใน ค.ศ. 2000 และดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายทาเกชิตะเก่า (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ เฮเซเค็นกีวไก) ใน ค.ศ. 2018 จนกระทั่งเสียชีวิตในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 ทาเกชิตะยังมีน้องชาย/สาวต่างมารดาอีก 2 คน คือ ซาบูโร (เกิด ค.ศ. 1948) และซากาเอะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Noboru Takeshita
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef
ครูบาศรีวิชัย

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ศรีวิชัย (แก้ความกำกวม)
| ครูบาเจ้าศรีวิชัย (อินท์เฟือน สีวิเชยฺย) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: ครูบาศีลธรรม
ส่วนบุคคล
เกิด: 11 มิถุนายน พ.ศ. 2421 (60 ปี)
มรณภาพ: 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดบ้านปาง จังหวัดลำพูน
อุปสมบท: พ.ศ. 2442
พรรษา: 39
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาส
ครูบาศรีวิชัย หรือ พระสีวิไชย (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นพระเถระชาวจังหวัดลำพูน ผู้มีบทบาทสำคัญในการสร้างและบูรณะพุทธศาสนสถานหลายแห่งทั่วภาคเหนือของประเทศไทย จนได้รับการขนานนามว่า ตนบุญแห่งล้านนา
ประวัติ > ชาติกำเนิด

ครูบาศรีวิชัยเกิดเมื่อวันอังคารที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2421 ปีขาล เวลาพลบค่ำ ขณะนั้นมีพายุฟ้าร้องรุนแรง จึงตั้งชื่อว่า อินตาเฟือน หรือ อ้ายฟ้าร้อง บิดาชื่อควาย ส่วนมารดาชื่ออุสา นายควายบิดาเป็นบุตรของนายอ้าย กับนางน้อยธิดาของหมื่นผาบ (มาต่า) หมอคล้องช้างชาวกะเหรี่ยงแดงจากเมืองกันตรวดีที่เจ้าดาราดิเรกรัตนไพโรจน์ชวนมาอยู่ลำพูนด้วยกัน ส่วนนางอุสามารดาของท่าน บางแห่งว่าเป็นชาวเมืองเชียงใหม่ บ้างว่าเป็นธิดาหนานไจยา ชาวเมืองลี้ เพ็ญสุภา สุขคตะสรุปว่าครูบาศรีวิชัยมีเชื้อสายกะเหรี่ยงแดงจากฝั่งบิดา และอาจมีเชื้อสายกะเหรี่ยงขาวและยองจากฝั่งมารดา
เมื่ออายุได้ 18 ปี ท่านคิดว่าชาตินี้เกิดมายากจนเพราะในอดีตไม่ได้ทำบุญไว้เพียงพอ จึงควรออกบวชรักษาศีลปฏิบัติธรรมไว้เพื่อประโยชน์สุขในภายหน้า และจะได้ตอบแทนพระคุณมารดาบิดาทางหนึ่งด้วย ท่านจึงลาบิดามารดาไปอยู่วัดบ้านปาง ศึกษาเล่าเรียนและบวชเป็นสามเณรกับพระอาจารย์ขัติยะ (หรือครูบาแข้งแขะ เพราะท่านเดินขากะเผลก) จนอายุได้ 21 ปี จึงได้อุปสมบทในอุโบสถวัดบ้านโฮ่งหลวง อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน โดยมีครูบาสมณะ วัดบ้านโฮ่งหลวง เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายาในการอุปสมบทว่า "สีวิเชยฺย" มีนามบัญญัติว่า พระศรีวิชัย
ศาสนกิจ > อธิกรณ์

ชื่อเสียงของครูบาเจ้าศรีวิชัยทำให้พระสังฆาธิการในจังหวัดลำพูนบางรูปนำโดยเจ้าคณะจังหวัดลำพูนตั้งอธิกรณ์กล่าวหาว่าท่าน 8 ข้อ เช่น ทำตัวเป็น “ผีบุญ” อวดอิทธิฤทธิ์ ซ่องสุมกำลังผู้คน คิดขบถต่อบ้านเมือง และนำท่านไปจำไว้ที่ลำพูนและวัดศรีดอนไชย เชียงใหม่ จากนั้นจึงได้ส่งตัวท่านไปไต่สวนที่กรุงเทพฯ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส จึงทรงตั้งคณะกรรมการพิจารณาเรื่องพระศรีวิชัย ประกอบด้วย พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ พระญาณวราภรณ์ (หม่อมราชวงศ์ชื่น สุจิตฺโต) และพระธรรมไตรโลกาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) ได้ถวายรายงานมีความเห็นว่า ข้อ 1-5 ซึ่งเกี่ยวกับการไม่ให้ความร่วมมือกับฝ่ายปกครอง พระศรีวิชัยรับสารภาพและได้รับโทษแล้ว ข้อที่เหลือซึ่งเกี่ยวกับการอ้างคุณวิเศษ พระศรีวิชัยไม่มีความผิด เพราะประชาชนเล่าลือไปเอง และเจ้าคณะลงโทษเกินไป ควรปล่อยพระศรีวิชัยกลับภูมิลำเนา สมเด็จกรมพระยาวชิรญาณโรรสทรงเห็นชอบ
ศาสนกิจ > มรณภาพ

ครูบาเจ้าศรีวิชัยมรณภาพเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 (เมื่อก่อนนับศักราชใหม่ในวันสงกรานต์ ถ้าเทียบปัจจุบันจะเป็นต้นปี พ.ศ. 2482) ที่วัดบ้านปาง อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน สิริอายุได้ 60 ปี ตั้งศพไว้ที่วัดบ้านปาง เป็นเวลา 1 ปี จึงได้เคลื่อนศพมาตั้งไว้ ณ วัดจามเทวี อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน จนกระทั่งวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2489 จึงได้รับพระราชทานเพลิงศพ โดยมีประชาชนมาร่วมในพิธีพระราชทานเพลิงศพจำนวนมาก และประชาชนเหล่านั้นได้เข้าแย่งชิงอัฐิธาตุของครูบาศรีวิชัย ตั้งแต่ไฟยังไม่มอดสนิท แม้แต่แผ่นดินตรงที่ถวายพระเพลิง ก็ยังมีผู้ขุดเอาไปสักการบูชา อัฐิธาตุของท่านที่เจ้าหน้าที่สามารถรวบรวมได้ได้ถูกแบ่งออกเป็น 7 ส่วน แบ่งไปบรรจุตามสถานที่ต่าง ๆ ทั่วแผ่นดินล้านนาดังนี้
ส่วนที่ 1 บรรจุที่ วัดจามเทวี จังหวัดลำพูน
ส่วนที่ 2 บรรจุที่ วัดสวนดอก จังหวัดเชียงใหม่
ส่วนที่ 3 บรรจุที่ วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม จังหวัดลำปาง
ส่วนที่ 4 บรรจุที่ วัดศรีโคมคำ จังหวัดพะเยา
ส่วนที่ 5 บรรจุที่ วัดพระธาตุช่อแฮ จังหวัดแพร่
ส่วนที่ 6 บรรจุที่ วัดน้ำฮู จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ส่วนที่ 7 บรรจุที่ วัดบ้านปาง อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน
รายนามกู่และสารูปบรรจุอัฐิครูบาเจ้าศรีวิชัย

รายนามกู่และสารูปบรรจุอัฐิครูบาเจ้าศรีวิชัย (เชื่อว่ายังมีที่ตกสำรวจอีก)
วัดจามเทวี ต.ในเมือง อ.เมืองลำพูน (กู่อัฐิและสารูป)
วัดดอยติ ต.ป่าสัก อ.เมืองลำพูน (เก็บในผอบ และสารูป(อนุสาวรีย์ขนาดใหญ่))
วัดบ้านปาง ต.ศรีวิชัย อ.ลี้ (มีหลายส่วน ทั้งกู่อัฐิ ผอบ และสารูป)
สำนักสงฆ์พระธาตุโมลีศรีวิชัย ต.นาทราย อ.ลี้ (กู่อัฐิ)
สำนักสงฆ์พระเจดีย์ศรีวิชัยจอมคีรี ต.ดงดำ อ.ลี้ (กู่อัฐิ)
วัดบ้านโฮ่งหลวง ต.บ้านโฮ่ง อ.บ้านโฮ่ง (กู่อัฐิ)
วัดห้วยกาน ต.บ้านโฮ่ง อ.บ้านโฮ่ง (สารูป)
ดอยง้ม (ดอยงุ้ม,ดอยโง้ม) ต.ห้วยยาบ อ.บ้านธิ (กู่อัฐิ)
วัดดอนตอง ต.แม่แรง อ.ป่าซาง (กู่อัฐิ)
วัดสวนดอก พระอารามหลวง ต.สุเทพ อ.เมืองเชียงใหม่ (กู่อัฐิและสารูป)
วัดหมื่นสาร ต.หายยา อ.เมืองเชียงใหม่ (กู่อัฐิ)
วัดเชียงมั่น ต.ศรีภูมิ อ.เมืองเชียงใหม่ (สารูป)
วัดหนองป่าครั่ง ต.หนองป่าครั่ง อ.เมืองเชียงใหม่ (กู่อัฐิ)
วัดศรีดอนไชย ต.ช้างคลาน อ.เมืองเชียงใหม่ (สารูป)
วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร ต.สุเทพ อ.เมืองเชียงใหม่ (สารูป)
แท่งเสาอโศกจำลอง ใกล้กับอนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย ต.สุเทพ อ.เมืองเชียงใหม่
วัดท่าจำปี ต.ทุ่งสะโตก อ.สันป่าตอง (กู่อัฐิ)
วัดพระบาทยั้งหวีด ต.มะขุนหวาน อ.สันป่าตอง (สารูป)
วัดป่าแงะวาลุการาม ต.ตลาดขวัญ อ.ดอยสะเก็ต (กู่อัฐิ)
วัดพระธาตุดอยกู่ ต.เชิงดอย อ.ดอยสะเก็ต (กู่อัฐิ)
วัดข้าวแท่นน้อย ต.สันทรายหลวง อ.สันทราย (กู่อัฐิ)
วัดพระพุทธบาทสี่รอย ต.สะลวง อ.แม่ริม (กู่อัฐิและสารูป)
วัดพระธาตุกลางใจเมือง (วัดศรีค้ำ) ต.สันทราย อ.พร้าว (กู่อัฐิ)
วัดถ้ำเมืองออน ต.สหกรณ์ อ.แม่ออน (กู่อัฐิ)
วัดศรีดอนมูล ต.ชมภู อ.สารภี (สารูป)
วัดพระนอนแม่ปูคา ต.ต้นเปา อ.สันกำแพง (กู่อัฐิ ผอบ และสารูป)
วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม ต.เวียงเหนือ อ.เมืองลำปาง (เก็บในผอบ เดิมอยู่ในสารูป)
วัดพระบาท ต.พระบาท อ.เมืองลำปาง (สารูป)
วัดพระธาตุดอยน้อย ต.ท่าผา อ.เกาะคา (กู่อัฐิ)
วัดพระธาตุดอยซาง ต.แจ้ซ้อน อ.เมืองปาน (สารูป)
วัดพระมหาชินธาตุเจ้าดอยตุง ต.ห้วยไคร้ อ.แม่สาย (เก็บในผอบใต้สารูป และสารูป)
วัดศาลาเชิงดอย ต.ห้วยไคร้ อ.แม่สาย (สารูป(อนุสาวรีย์ขนาดใหญ่))
วัดเจริญเมือง ต.เจริญเมือง อ.พาน (กู่อัฐิ)
วัดป่าสักเหนือ ต.แม่เย็น อ.พาน (สารูป)
วัดดอยกู่ ต.ป่าซาง อ.เวียงเชียงรุ้ง (กู่อัฐิ)
วัดศรีชุมประชา ต.ป่าแดด อ.ป่าแดด (สารูป(อนุสาวรีย์ขนาดใหญ่))
วัดป่าบงหลวง ต.จันจว้าใต้ อ.แม่จัน (สารูป)
วัดแม่พริก ต.แม่พริก อ.แม่สรวย (กู่อัฐิ)
วัดศรีโคมคำ (วัดพระเจ้าตนหลวง) ต.เวียง อ.เมืองพะเยา (กู่อัฐิ)
วัดพระธาตุจอมทอง ต.เวียง อ.เมืองพะเยา (สารูป)
วัดโพธาราม (วัดศรีถ้อย) ต.ศรีถ้อย อ.แม่ใจ (กู่อัฐิ)
วัดศรีเมืองมูล ต.ป่าซาง อ.ดอกคำใต้ (สารูป)
วัดดอนตัน ต.ห้วยลาน อ.ดอกคำใต้ (สารูป)
วัดพระธาตุแสงแก้วมงคล ต.สันโค้ง อ.ดอกคำใต้ (กู่อัฐิและสารูป)
วัดบุญโยชน์ ต.ดอนศรีชุม อ.ดอกคำใต้ (สารูป)
สำนักสงฆ์พระธาตุศรีรัตนสุดาราม ต.ห้วยข้าวก่ำ อ.จุน (กู่อัฐิ)
วัดพระธาตุภูขวาง ต.ห้วยแก้ว อ.ภูกามยาว (สารูป)
วัดพระธาตุช่อแฮ ต.ช่อแฮ อ.เมืองแพร่ (กู่อัฐิและสารูป)
วัดน้ำฮู(น้ำออกรู) ต.เวียงใต้ อ.ปาย (สารูป)
วัดทุ่งโป่ง ต.ทุ่งยาว อ.ปาย (กู่อัฐิและในผอบ
วัดกลางดง ต.กลางดง อ.ทุ่งเสลี่ยม (สารูป)
สถานที่สำคัญอันเกี่ยวเนื่องกับครูบาศรีวิชัย

อนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย บริเวณทางขึ้นดอยสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
อนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย ภายในวัดดอยติ อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
ถนนศรีวิชัย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
อนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔
ดูเพิ่ม

การผนวกนครเชียงใหม่ของสยาม
หุ่นขี้ผึ้งครูบาศรีวิชัย จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งไทย จังหวัดนครปฐม
อนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย บริเวณทางขึ้นดอยสุเทพ
การเสียชีวิตของแมฮ์ซอ แอมีนี

| แมฮ์ซอ แอมีนี |
| --- | --- |
مهسا امینی

เกิด: 21 กันยายน ค.ศ. 1999(1999-09-21) แซกเกซ ประเทศอิหร่าน
เสียชีวิต: 16 กันยายน ค.ศ. 2022(2022-09-16) (22 ปี) เตหะราน ประเทศอิหร่าน
สาเหตุเสียชีวิต: กะโหลกร้าวจากการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง
สุสาน: แซกเกซ ประเทศอิหร่าน
ชื่ออื่น: ฌีนอ แอมีนี
ในวันที่ 16 กันยายน 2022 สตรีชาวอิหร่านวัย 22 ปี ชื่อ แมฮ์ซอ แอมีนี (เปอร์เซีย: مهسا امینی; Mahsa Amini) หรือ ฌีนอ แอมีนี (เปอร์เซีย: ژینا امینی; เคิร์ด: ژینا ئەمینی; Jina Amini หรือ Zhina Amini) เสียชีวิตในเตหะราน ประเทศอิหร่าน ภายใต้สภาวะที่น่าสงสัย เป็นไปได้ว่ามาจากการทารุณกรรมโดยตำรวจ
แอมีนีถูกจับกุมโดยสายตรวจชี้นำซึ่งเป็นหน่วยปราบปรามด้านศีลธรรมของหน่วยบังคับใช้กฎหมายแห่งสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านที่มีหน้าที่ตรวจตราการสวมฮิญาบในประเทศอิหร่านให้เป็นไปตามมาตรฐานที่รัฐบาลอิหร่านกำหนด ตำรวจระบุว่าเธอเกิดหัวใจวายเฉียบพลันที่สถานีตำรวจ ล้มลงบนพื้น และเสียชีวิตหลังจากอยู่ในภาวะโคม่าได้สองวัน อย่างไรก็ตาม ผู้เห็นเหตุการณ์ระบุว่าเธอถูกทุบตีจนศีรษะของเธอชนเข้ากับรถตำรวจ แพทย์จำนวนหนึ่งเสนอว่าเธอเสียชีวิตจากการบาดเจ็บที่สมอง เมื่อสังเกตจากอาการของเธอในภาพถ่ายที่ปรากฏ ซึ่งแสดงให้เห็นเลือดออกทางตาและรอยฟกช้ำใต้ตา และยังมีแฮ็กเกอร์ปล่อยของผลการสแกนสมองของเธอซึ่งแสดงให้เห็นรอยร้าวกระดูกกะโหลก, เลือดออก และการบวมน้ำของสมอง นำไปสู่การลงความเห็นกันว่าเธอน่าจะเสียชีวิตจากเลือดออกในสมองและเส้นเลือดในสมองแตก
การเสียชีวิตของแอมีนีนำไปสู่การประท้วงขนานใหญ่ทั่วประเทศและได้รับความสนใจจากนานาชาติรวมทั้งจากสำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติซึ่งมุ่งเน้นไปที่ความรุนแรงต่อสตรีภายใต้สาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน ผู้นำประเทศ องค์การระหว่างประเทศ และบุคคลมีชื่อเสียงจำนวนมากได้ออกมาแสดงความเห็นต่อเหตุการณ์ ประณาม และวิจารณ์สายตรวจชี้นำของอิหร่านว่ามีการปฏิบัติต่อสตรีอย่างรุนแรง และแสดงจุดยืนร่วมกับผู้ประท้วง กระทรวงการคลังสหรัฐประกาศคว่ำบาตรสายตรวจชี้นำและผู้บังคับบัญชาหน่วยงานความมั่นคงหลายหน่วยงานของอิหร่าน
เพื่อเป็นการรับมือกับการประท้วง รัฐบาลอิหร่านได้พยายามสลายการชุมนุมประท้วงด้วยการใช้ปืนกระสุนยิงนกและลูกปืนโลหะ แก๊สน้ำตา และรถน้ำแรงดันสูง เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 36 คน ในวันที่ 23 กันยายน นอกจากนี้ยังจำกัดการเข้าถึงแอปพลิเคชันจำนวนมาก เช่น อินสตาแกรมหรือวอตแซปส์ และยังจำกัดการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตเพื่อลดทอนความสามารถในการรวมกลุ่มและจัดการชุมนุมของผู้ประท้วง นี่อาจเป็นการตัดขาดอินเทอร์เน็ตครั้งรุนแรงที่สุดนับตั้งแต่การประท้วงเมื่อปี 2019 ที่อินเทอร์เน็ตถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง
การโจมตีผู้ชุมนุมได้นำไปสู่การที่ผู้ชุมนุมบุกทำลายสถานที่ราชการ, ฐานทัพของรัฐบาล, ศูนย์ศาสนา ยังมีการฉีกทำลายป้ายโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านอเมริกา, โปสเตอร์และรูปปั้นของผู้นำสูงสุด แอลี ฆอเมเนอี และอดีตผู้นำสูงสุด รูฮุลลอฮ์ โคมัยนี
พระสมุทรเจดีย์

พระสมุทรเจดีย์ อาจหมายถึง
วัดพระสมุทรเจดีย์
อำเภอพระสมุทรเจดีย์
เทศบาลตำบลพระสมุทรเจดีย์
อากิระ โยชิโนะ

ระวังสับสนกับ อากิระ นิชิโนะ
| อากิระ โยชิโนะ |
| --- | --- |
吉野 彰

เกิด: 30 มกราคม พ.ศ. 2491 (77 ปี) ซูอิตะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
การศึกษา: มหาวิทยาลัยเกียวโต (ปริญญาตรีและโท) มหาวิทยาลัยโอซากะ (ปริญญาเอก)
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาเคมี (2019)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ไฟฟ้าเคมี
สถาบันที่ทำงาน: อาซาฮิคาเซ มหาวิทยาลัยเมโจ
ได้รับอิทธิพลจาก: เค็งอิจิ ฟูกูอิ จอห์น บี. กูดอีนาฟ
 
อากิระ โยชิโนะ (ญี่ปุ่น: 吉野 彰; โรมาจิ: Yoshino Akira) เป็นนักเคมีชาวญี่ปุ่น โยชิโนะเป็นนักวิจัยในบริษัทอาซาฮิคาเซ (ญี่ปุ่น: 旭化成株式会社; โรมาจิ: Asahi Kasei Kabushiki-gaisha) และศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยเมโจ เขาเป็นคนแรกที่คิดค้นแบตเตอรี่ลิเทียมที่ปลอดภัยและผลิตในเชิงอุตสาหกรรมได้ ซึ่งเป็นที่นิยมใช้ในอุปกรณ์เคลื่อนที่ต่าง ๆ ได้แก่โทรศัพท์เคลื่อนที่และคอมพิวเตอร์วางตัก เป็นต้น โยชิโนะได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน พ.ศ. 2562 ร่วมกับจอห์น บี. กูดอีนาฟและเอ็ม. สแตนลีย์ วิตติงแฮม
วัยเด็กและการศึกษา

โยชิโนะเกิดที่เมืองซูอิตะ จังหวัดโอซากะ ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2491 เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านวิศวกรรมศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเกียวโต ใน พ.ศ. 2513 และจบการศึกษาระดับปริญญาโทในอีกสองปีต่อมาจากสถาบันเดียวกัน และจบการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านวิศวกรรมศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโอซากะใน พ.ศ. 2548
ขณะศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกียวโต โยชิโนะได้มีโอกาสเข้าเรียนกับเค็งอิจิ ฟูกูอิซึ่งเป็นชาวเอเชียคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี
การทำงาน

หลังจบปริญญาโทแล้วโยชิโนะเข้าทำงานที่บริษัทอาซาฮิคาเซ เขาเข้าทำงานที่ห้องปฏิบัติการคาวาซากิใน พ.ศ. 2525 และได้เลื่อนชั้นขึ้นเป็นผู้จัดการฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์แบตเตอรี่ไอออนใน พ.ศ. 2535 ต่อมาใน พ.ศ. 2537 เขาได้เลื่อนชั้นเป็นผู้จัดการฝ่ายพัฒนาเทคนิคสำหรับการผลิตแบตเตอรี่ลิเทียมไอออนของบริษัทเอแอนด์ทีแบตเตอรี่ ซึ่งเป็นกิจการร่วมค้าของอาซาฮิคาเซและโตชิบา อาซาฮิคาเซได้แต่งตั้งให้เป็นนักวิจัยระดับสูงใน พ.ศ. 2546 และอีกสองปีถัดมาโยชิโนะได้เลื่อนขึ้นเป็นผู้จัดการทั่วไปโดยมีห้องปฏิบัติการเป็นของตนเอง ใน พ.ศ. 2560 โยชิโนะได้เป็นศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยเมโจและนักวิจัยกิตติมศักดิ์ในบริษัทอาซาฮิคาเซ
การพัฒนาแบตเตอรี่ลิเทียมไอออน

โยชิโนะเริ่มพัฒนาแบตเตอรี่ที่สามารถประจุไฟใหม่ได้โดยใช้พอลิอะเซทิลีนใน พ.ศ. 2524 พอลิอะเซทิลีนเป็นพอลิเมอร์นำไฟฟ้าที่ค้นพบโดยฮิเดกิ ชิรากาวะซึ่งต่อมาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน พ.ศ. 2543 สองปีถัดมาโยชิโนะได้ดัดแปลงแบตเตอรี่ต้นแบบโดยใช้ลิเทียมโคบอลต์ออกไซด์ (LiCoO2) เป็นแคโทด (ขั้วลบ) และพอลิอะเซทิลีนเป็นแอโนด (ขั้วบวก) ซึ่งลิเทียมโคบอลต์ออกไซด์นั้นค้นพบใน พ.ศ. 2522 โดยเอ็น. เอ. กอดชอลล์และคณะจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด และโดยจอห์น บี. กูดอีนาฟและโคอิจิ มิซูชิมะจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ขั้วแอโนดของแบตเตอรี่นี้ไม่มีโลหะลิเทียมอยู่ แต่ในระหว่างประจุไฟนั้นลิเทียมไอออนจะแพร่จากขั้วแคโทด LiCoO2 ไปยังขั้วแอโนด ซึ่งเป็นต้นแบบไปสู่การพัฒนาแบตเตอรี่ลิเทียมไอออน
พอลิอะเซทิลีนมีความหนาแน่นต่ำ ทำให้ต้องใช้เนื้อที่มากและทำให้แบตเตอรี่มีขนาดใหญ่ตามไปด้วย นอกจากนี้ยังมีปัญหาด้านความเสถียร โยชิโนะจึงเปลี่ยนมาใช้คาร์บอนเป็นขั้วแอโนดแทน ใน พ.ศ. 2528 โยชิโนะจดสิทธิบัตรแบตเตอรี่ลิเทียมที่เขาประดิษฐ์ ซึ่งถือเป็นการกำเนิดแบตเตอรี่ลิเทียมไอออนแบบที่ใช้ในปัจจุบัน แบตเตอรี่ในลักษณะนี้จัดจำหน่ายโดยโซนี่ใน พ.ศ. 2534 และเอแอนด์ทีแบตเตอรี่ (กิจการร่วมค้าระหว่างอาซาฮิคาเซและโตชิบา) ใน พ.ศ. 2535
การประท้วงกรณีแมฮ์ซอ แอมีนี

การประท้วงกรณีแมฮ์ซอ แอมีนี (เปอร์เซีย: مهسا امینی) เป็นชุดการประท้วงและการก่อความไม่สงบที่กำลังดำเนินอยู่ในประเทศอิหร่านตั้งแต่วันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2022 หลังการเสียชีวิตของแมฮ์ซอ แอมีนี ระหว่างที่เธอถูกตำรวจคุมขัง กล่าวกันว่าเธอถูกสายตรวจศีลธรรมของอิหร่านทุบตีหลังจากถูกกล่าวหาว่าละเมิดรูปแบบการสวมฮิญาบมาตรฐานตามกฎหมายในที่สาธารณะ การประท้วงเริ่มต้นในเมืองใหญ่อย่างแซกเกซ, แซแนนแดจ, ดีวอนแดร์เร, บอเน และบีจอร์ในจังหวัดเคอร์ดิสถาน ต่อมาจึงได้กระจายไปตามเมืองใหญ่อื่น ๆ ในประเทศอิหร่าน รวมถึงในกรุงเตหะราน รวมทั้งมีการชุมนุมชาวอิหร่านในอาศัยในต่างประเทศเช่น ทวีปยุโรป แคนาดา สหรัฐ และตุรกี
ข้อมูลเมื่อ 22 กันยายน ค.ศ.  2022 (2022 -09-22) มีผู้ประท้วงอย่างน้อย 31 รายที่เสียชีวิตจากการปราบปรามผู้ชุมนุม ถือเป็นการประท้วงที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดนับตั้งแต่การประท้วงในปี 2019–2020 ซึ่งมีผู้เสียชีวิต 1,500 ราย
นอกจากจะพยายามสลายการชุมนุมแล้ว รัฐบาลอิหร่านยังจำกัดการเข้าถึงแอปพลิเคชันอย่างอินสตาแกรมและวอตแซปส์ ไปจนถึงการจำกัดการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต เพื่อให้การจัดการประท้วงเป็นไปอย่างยากลำบาก ถือเป็นการจำกัดอินเทอร์เน็ตครั้งที่หนักที่สุดนับตั้งแต่การประท้วงในปี 2019 ที่ตัดขาดการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตโดยสมบูรณ์การโจมตีผู้ชุมนุมได้นำไปสู่การที่ผู้ชุมนุมบุกทำลายสถานที่ราชการ, ฐานทัพของรัฐบาล, ศูนย์ศาสนา, เผารถตำรวจ ยังมีการฉีกทำลายป้ายโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านอเมริกา, โปสเตอร์และรูปปั้นของผู้นำสูงสุด แอลี ฆอเมเนอี และอดีตผู้นำสูงสุด รูฮุลลอฮ์ โคมัยนี โดยการชุมนุมของกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยเตหะรานและมีการชุมนุมนักศึกษาในสถานศึกษาทั่วในประเทศเพื่อต้องการความยุติธรรม ต่อมาตำรวจควบุมฝูงชนได้เอาแก๊สน้ำตา รถควบคุมฝูงชน หนังสติ๊กยิง ทำให้กลุ่มผู้ชุนนุมได้รับบาดเจ็บ
ไพจิต ศรีวรขาน

| ไพจิต ศรีวรขานม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |
ไพจิต ใน พ.ศ. 2553

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครพนม
ดำรงตำแหน่ง 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 – 20 มีนาคม พ.ศ. 2566   (34 ปี 7 เดือน 24 วัน)
ก่อนหน้า: ไขแสง สุกใส
ถัดไป: อลงกต มณีกาศ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 (77 ปี) อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ราษฎร (2531–2535)   ความหวังใหม่ (2535–2545)   ไทยรักไทย (2545–2550)   พลังประชาชน (2550–2551)   เพื่อไทย (2552–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: สุจินดา ศรีวรขาน

ไพจิต ศรีวรขาน (เกิด 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2490) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครพนม สังกัดพรรคเพื่อไทย อดีตรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย และเป็นแกนนำกลุ่มอีสานพัฒนา
ประวัติ

ไพจิต ศรีวรขาน เกิดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 เป็นบุตรของนายอุย กับนางผาง ศรีวรขาน เกิดที่อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม สมรสกับนางสุจินดา ศรีวรขาน (สกุลเดิม แสนคำ)
นายไพจิต สำเร็จการศึกษาชั้นประกาศนียบัตรการศึกษา (ป.กศ.) จากโรงเรียนฝึกหัดครูสกลนคร ระดับปริญญาตรี สาขาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตมหาสารคาม และนิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และระดับปริญญาโท สาขาการบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม