ไคโรแพรกติก
ประวัติ

ไคโรแพรกติกมีต้นกำเนิดเป็นการจัดกระดูกของการแพทย์ดั้งเดิม ที่นักปฏิบัติที่ไม่ได้รับการฝึกอบรมกระทำการจัดดัดดึงข้อต่อหรือจัดกระดูกที่แตกหักใหม่ ไคโรแพรกติกถูกก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1895 โดยแดเนียล เดวิด (ดี. ดี.) พาลเมอร์ ในแดเวนพอร์ต รัฐไอโอวา พาลเมอร์ผู้เป็นนักบำบัดแม่เหล็ก (Magnet therapy) สันนิษฐานว่าการจัดดัดดึงกระดูกสันหลังด้วยมือสามารถรักษาโรคได้  ผู้รับการรักษาแบบไคโรแพรกติกคนแรกของ ดี. ดี. พาลเมอร์ คือฮาร์วีย์ ลิลลาร์ด (William Harvey Lillard) คนงานในอาคารเดียวกันกับสำนักงานของพาลเมอร์ เขากล่าวว่าเขาสูญเสียการได้ยินมานาน 17 ปี ซึ่งเริ่มขึ้นหลังจากที่เกิด "pop" ในกระดูกสันหลังของเขา ภายหลังจากการจัดกระดูกไม่กี่วัน ลิลลาร์ดกล่าวว่าเขากลับมาได้ยินเกือบสมบูรณ์ ผู้ป่วยอีกคนของพาลเมอร์ ซามูเอล วีด (Samuel Weed) บัญญัติคำว่า chiropractic ขึ้นมาจากคำว่า chiro- ไคโร จากศัพท์ภาษากรีก χειρο- ชีโร- ที่แปลว่า 'มือ' (จากศัพท์ภาษากรีกโบราณ χείρ เคร์ ที่แปลว่า 'มือ' อีกที) และคำว่า πρακτικός praktikos ปรักติโกส ที่แปลว่า 'ปฏิบัติ' ไคโรแพรกติกถูกจัดประเภทเป็นสาขาวิชาการแพทย์เทียมด้วยเหตุว่ามีต้นกำเนิดแบบคุยหลัทธิตะวันตก
ไคโรแพรกติกแข่งขันกับออสทีโอพาธีที่เกิดมาก่อน ซึ่งเป็นระบบการแพทย์อีกแผนซึ่งวางอยู่บนฐานของแม่เหล็กบำบัด ทั้งสองระบบถูกก่อตั้งขึ้นโดยชาวสหรัฐภาคตะวันตกกลาง (Midwestern United States) ที่มีสเน่ห์ ซึ่งต่างไปจากการแพทย์แผนปัจจุบันในสมัยนั้น และทั้งสองสันนิษฐานว่าการจัดดัดดึงช่วยส่งเสริมสุขภาพ แม้ในช่วงแรกไคโรแพรกติกถูกเก็บไว้เป็นความลับของครอบครัว แต่ใน ค.ศ. 1898 พาลเมอร์ได้เริ่มสอนมันให้กับศิษย์น้อยคนที่โรงเรียนไคโรแพรกติกพาลเมอร์ (Palmer College of Chiropractic) แห่งใหม่ของเขาเอง นักเรียนคนหนึ่ง ลูกชายของเขา บาร์ตเลตต์ โจชัว (บี. เจ.) พาลเมอร์ ได้อุทิศตนต่อการส่งเสริมไคโรแพรกติก รับช่วงต่อดำเนินการโรงเรียนพาลเมอร์ไปใน ค.ศ. 1906 และขยับขยายจำนวนการรับสมัครเข้าเรียนอย่างรวดเร็ว
นักไคโรแพรกติกสมัยแรกเชื่อว่าสารพัดโรคล้วนเกิดจากอุปสรรคที่ขัดขวางกระแสการไหลเวียนของเชาวน์ปัญญาแต่กำเนิด กล่าวคือ พลังงานทางประสาทแบบชีวิตนิยมหรือพลังชีวิตรูปแบบหนึ่งซึ่งเป็นสิ่งแสดงแทนของการดำรงอยู่ของพระเจ้าในมนุษย์ ผู้นำไคโรแพรกติกมักอัญเชิญจินตภาพทางศาสนาและจารีตประเพณีทางจรรยามาใช้ ดี. ดี. พาลเมอร์ เคยกล่าวว่าเขาได้รับไคโรแพรกติกมาจาก "ต่างโลก" ทั้ง ดี. ดี. และ บี. เจ. เคยพิจารณาประกาศให้ไคโรแพรกติกเป็นศาสนาอย่างเป็นทางการ ซึ่งอาจทำให้สามารถรับการคุ้มครองทางกฎหมายภายใต้รัฐธรรมนูญสหรัฐได้ (Free Exercise Clause) แต่ตัดสินใจไม่ทำเช่นนั้น ส่วนหนึ่งก็เพื่อหลีกเลี่ยงการสับสนกับวิทยาศาสตร์คริสเตียน (Christian Science) นักไคโรแพรกติกสมัยแรกยังได้ใช้ประโยชน์จากขบวนการประชานิยม โดยเน้นเรื่องหัตถกรรม การทำงานหนัก การแข่งขัน และการโฆษณา ซึ่งได้ปรับแนวตนเองเข้ากับสามัญชนต่อต้านปัญญาชนและการผูกขาด (Trust (business)) ซึ่งหนึ่งในนั้นรวมถึงสมาคมการแพทย์อเมริกัน (AMA) ด้วย
มีข้อถกเถียงและข้อวิจารณ์เกี่ยวกับไคโรแพรกติกอยู่อย่างมีนัยสำคัญ แม้ว่า ดี. ดี. และ บี. เจ. เป็นพวก "โดยตรง" และดูถูกการใช้อุปกรณ์ แต่นักไคโรแพรกติกสมัยแรกที่ บี. เจ. เรียกสบประมาทว่าเป็น "พวกผสม" สนับสนุนการใช้อุปกรณ์ ใน ค.ศ. 1910 บี. เจ. เปลี่ยนใจมาสนับสนุนให้รังสีเอกซ์เป็นเครื่องมือที่จำเป็นในการวินิจฉัย นี่ส่งผลให้เจ้าหน้าที่และนักเรียนจำนวนมากซึ่งอนุรักษ์นิยมกว่าออกจากโรงเรียนพาลเมอร์ ฝั่งของแบบผสมเติบโตขึ้นจนกระทั่งใน ค.ศ. 1924 บี. เจ. ประมาณว่ามีนักไคโรแพรกติกแบบโดยตรงหลงเหลืออยู่เพียง 3,000 คนเท่านั้นจากนักไคโรแพรกติกในสหรัฐทั้งหมด 25,000 คน ในปีนั้นเอง สิ่งประดิษฐ์ของ  บี. เจ. neurocalometer อุปกรณ์วัดอุณหภูมิ และการส่งเสริมมันโดยเขากลายเป็นข้อถกเถียงท่ามกลางเพื่อนนักไคโรแพรกติกแบบโดยตรงของเขา และในคริสต์ทศวรรษ 1930 ไคโรแพรกติกได้กลายเป็นวิชาชีพการแพทย์ทางเลือกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสหรัฐ
ไคโรแพรกติกถูกต่อต้านอย่างหนักหน่วงจากสถาบันการแพทย์ ดี. ดี. พาลเมอร์ถูกจำคุกใน ค.ศ. 1907 เพราะให้บริการทางการแพทย์โดยไม่มีใบอนุญาต นักไคโรแพรกติกหลายพันคนถูกดำเนินคดีเพราะให้บริการสุขภาพโดยไม่มีใบอนุญาต (Health care provider) และหลายคนถูกจำคุกไปเช่นกันกับ ดี. ดี. เพื่อเป็นการป้องกันจากกฎหมายเกี่ยวกับการแพทย์ บี. เจ. อ้างว่าไคโรแพรกติกเป็นสิ่งที่แยกจากและแตกต่างจากการแพทย์ โดยอ้างว่านักไคโรแพรกติก "วิเคราะห์" แทนที่จะ "วินิจฉัย" และ "ปรับ" ภาวะข้อเคลื่อนแทนที่จะ "รักษา" โรค บี. เจ. ได้ร่วมก่อตั้งสมาคม Universal Chiropractors' Association (UCA) เพื่อให้บริการด้านกฎหมายแก่นักไคโรแพรกติกซึ่งถูกจับกุม แม้ว่าสมาคม UCA จะชนะคดีทดสอบตัวบทกฎหมายเป็นครั้งแรกในรัฐวิสคอนซินใน ค.ศ. 1907 แต่คณะกรรมการการแพทย์ของรัฐก็ยังคงดำเนินคดีบ่อยยิ่งขึ้นและในหลายกรณีก็เป็นผลสำเร็จ นักไคโรแพรกติกจึงได้รณรงค์ทางการเมืองตอบโต้เพื่อให้มีกฎหมายออกใบอนุญาตแยกออกมาเป็นของตัวเอง ซึ่งในที่สุดประสบความสำเร็จในทุก 50 รัฐ ตั้งแต่รัฐแคนซัสใน ค.ศ. 1913 จนกระทั่งรัฐลุยเซียนาใน ค.ศ. 1974 ความบาดหมางระหว่างนักไคโรแพรกติกกับแพทย์ยังคงดำเนินต่อไปเป็นเวลายาวนานหลายทศวรรษ สมาคมการแพทย์อเมริกันเรียกไคโรแพรกติกว่าเป็น "ลัทธิไม่เป็นวิทยาศาสตร์" ใน ค.ศ. 1966 และจนถึง ค.ศ. 1980 ก็ได้แนะนำแพทย์สมาชิกว่าการคบค้าสมาคมกับ "นักปฏิบัติที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์" เป็นสิ่งที่ผิดจรรยาบรรณแพทย์ นี่ถึงจุดสูงสุดในคำพิพากษาครั้งสำคัญในคดีระหว่างวิลก์กับสมาคมการแพทย์อเมริกันใน ค.ศ. 1987 โดยศาลวินิจฉัยว่าสมาคมฯ นั้นได้กระทำการอันไม่ชอบด้วยเหตุผลในการจำกัดการแข่งขันทางการค้าและการสบคบคิด ซึ่งได้ทำให้การคว่ำบาตรไคโรแพรกติกโดยพฤตินัยของสมาคมฯ ต้องสิ้นสุดลง
กว่าจะเริ่มมีการวิจัยอย่างจริงจังเพื่อทดสอบทฤษฎีของไคโรแพรกติกก็ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 และยังคงถูกขัดขวางโดยแนวคิดต่อต้านวิทยาศาสตร์และแบบวิทยาศาสตร์เทียมซึ่งได้ยังชีพของวิชาชีพนี้ไว้ในช่วงของการต่อสู้เป็นเวลายาวนานกับสถาบันการแพทย แต่ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ก็เริ่มมีความสนใจทางวิชาการในไคโรแพรกติกซึ่งเอื้อต่อความพยายามในการพัฒนาคุณภาพการบริการและการสถาปนาแนวปฏิบัติทางคลินิกที่แนะนำการใช้การบำบัดด้วยมือสำหรับอาการปวดหลังส่วนล่างเฉียบพลัน ในไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา ไคโรแพรกติกได้รับความชอบธรรมและการยอมรับยิ่งขึ้นจากแพทย์และประกันสุขภาพ และยังมีฐานการเมืองที่เข้มแข็งและความต้องการบริการของพวกเขาอย่างต่อเนื่อง ทว่าอนาคตของมันกลับดูไม่แน่นอน เมื่อจำนวนนักปฏิบัติเพิ่มมากขึ้น การแพทย์อิงหลักฐานยึดในการรักษาที่มีคุณค่าซึ่งพิสูจน์แล้ว การบริการจัดการจำกัดการชำระเงิน และการแข่งขันจากนักนวดบำบัดและวิชาชีพสาขาสุขภาพอื่น ๆ เพิ่มมากขึ้น วิชาชีพนี้ตอบสนองด้วยการทำการตลาดผลิตภัณฑ์และอุปกรณ์ธรรมชาติที่เข้มข้นขึ้น และการหยั่งลึกลงไปในการแพทย์ทางเลือกและการบริการขั้นปฐมภูมิยิ่งขึ้น