stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บรรณานุกรม
การเขียนบรรณานุกรม

หลักทั่วไปในการเขียนบรรณานุกรม มักจะเรียงลำดับ ดังต่อนี้ไป
| หลักการ | ตัวอย่าง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| ชื่อ ชื่อสกุล. เว้นวรรค ชื่อเรื่อง. เว้นวรรค  ครั้งที่พิมพ์. เว้นวรรค เมืองที่พิมพ์ เว้นวรรค : เว้นวรรค ผู้รับผิดชอบในการพิมพ์ (หรือสำนักพิมพ์), เว้นวรรค ปีที่พิมพ์. | ประคอง นิมมานเหมินท์. นิทานพื้นบ้านศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : โครงการเผยแพรผล  งานวิชาการ                คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545. | บรรณานุกรมเรื่องหนึ่ง เมื่อขึ้นต้นบรรทัดแรก ให้ชิดซ้าย หากมีความยาวเกิน 1 บรรทัด บรรทัดต่อมา ให้ย่อเข้าไป8ตัวอักษร, การใส่จุด (.) นิยมใช้ตามรูปแบบข้างบนนี้ |
ลักษณะการเขียนบรรณานุกรมจากอินเทอร์เน็ต

ชื่อผู้เขียน. ชื่อเรื่อง. แหล่งที่สืบค้น (วัน เดือน ปีที่สืบค้น)
ตัวอย่างเช่น ....
สุกรี เจริญสุข. ในหลวงกับพระอัจฉริยภาพด้านการดนตรี. Linkเก็บถาวร 2008-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (1 กรกฎาคม พ.ศ. 2551)
ดูเพิ่ม

การอ้างอิง
ห้องสมุด
บรรณารักษศาสตร์และวิทยาการสารสนเทศ
กรรมฐาน

กรรมฐาน (บาลี: 𑀓𑀫𑁆𑀫𑀝𑁆𑀞𑀸𑀦, อักษรโรมัน: kammaṭṭhāna, กมฺมฏฺฐาน; สันสกฤต: 𑀓𑀭𑁆𑀫𑀲𑁆𑀣𑀸𑀦, อักษรโรมัน: karmasthāna) หมายถึง ที่ตั้งแห่งการทำงานของจิต สิ่งที่ใช้เป็นอารมณ์ในการเจริญภาวนา อุปกรณ์ที่ใช้ในการฝึกอบรมจิต หรืออุบายหรือกลวิธีเหนี่ยวนำให้เกิดสมาธิ กรรมฐานจึงเป็นสิ่งที่เอามาให้จิตกำหนด เพื่อให้จิตสงบอยู่ได้ ไม่เที่ยวเตลิดเลื่อนลอยฟุ้งซ่าน ไปอย่างไร้จุดหมาย
อย่างไรในพระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับหลวงแปลคำว่า กมฺมฏฺฐาน ว่า ฐานะแห่งการงาน มากไปกว่านั้นในพระไตรปิฎกฉบับสยามรัฐพบคำว่า กมฺมฏฺฐาน เฉพาะในเล่มที่ 13 ข้อที่ 711 ถึง 713 เท่านั้น
เสยฺยถาปิ   มาณว   กสิกมฺมฏฺานํ   มหตฺถํ   มหากิจฺจํ   มหาธิกรณํ   มหาสมารมฺภํ   วิปชฺชมานํ   อปฺปปฺผลํ   โหติ   เอวเมว   โข   มาณว   ฆราวาสกมฺมฏฺานํ มหตฺถํ   มหากิจฺจํ   มหาธิกรณํ   มหาสมารมฺภํ   วิปชฺชมานํ   อปฺปปฺผลํ   โหติ ฯ   เสยฺยถาปิ   มาณว   กสิเยว    กมฺมฏฺานํ    มหตฺถํ   มหากิจฺจํ   มหาธิกรณํ   มหาสมารมฺภํ   สมฺปชฺชมานํ   มหปฺผลํ   โหติ  เอวเมว  โข  มาณว  ฆราวาสกมฺมฏฺานํ   มหตฺถํ   มหากิจฺจํ   มหาธิกรณํ   มหาสมารมฺภํ   สมฺปชฺชมานํ   มหปฺผลํ   โหติ ฯ   เสยฺยถาปิ   มาณว   วนิชฺชากมฺมฏฺานํ   อปฺปตฺถํ   อปฺปกิจฺจํ    อปฺปาธิกรณํ   อปฺปสมารมฺภํ   วิปชฺชมานํ   อปฺปปฺผลํ   โหติ   เอวเมว   โข   มาณว   ปพฺพชฺชากมฺมฏฺานํ   อปฺปตฺถํ   อปฺปกิจฺจํ   อปฺปาธิกรณํ   อปฺปสมารมฺภํ   วิปชฺชมานํ  อปฺปปฺผลํ  โหติ ฯ   เสยฺยถาปิ   มาณว   วนิชฺชาเยว    กมฺมฏฺานํ   อปฺปตฺถํ   อปฺปกิจฺจํ   อปฺปาธิกรณํ   อปฺปสมารมฺภํ   สมฺปชฺชมานํ   มหปฺผลํ   โหติ   เอวเมว   โข   มาณว   ปพฺพชฺชากมฺมฏฺานํ   อปฺปตฺถํ   อปฺปกิจฺจํ   อปฺปาธิกรณํ   อปฺปสมารมฺภํ   สมฺปชฺชมานํ   มหปฺผลํ โหตีติ ฯ
ดูกรมาณพ เปรียบเหมือนฐานะคือกสิกรรม ที่มีความต้องการมาก มีกิจมาก มีอธิกรณ์มาก มีความเริ่มมาก เมื่อวิบัติ ย่อมมีผลน้อย ฉันใด ฐานะแห่งการงาน ของฆราวาส ก็ฉันนั้นเหมือนกัน ที่มีความต้องการมาก มีกิจมาก มีอธิกรณ์มาก มีการเริ่มมาก เมื่อวิบัติย่อมมีผลน้อย ฐานะคือกสิกรรมนั่นแล ที่มีความต้องการมาก มีกิจมาก มีอธิกรณ์มาก มีการเริ่มมาก เมื่อเป็นสมบัติ ย่อมมีผลมาก ฉันใด ฐานะแห่งการงานของฆราวาสก็ฉันนั้นเหมือนกัน ที่มีความต้องการมาก มีกิจมาก มีอธิกรณ์มาก มีการเริ่มมาก เมื่อเป็นสมบัติ ย่อมมีผลมาก การงานคือการค้าขาย ที่มีความต้องการน้อย มีกิจน้อย มีอธิกรณ์น้อย มีการเริ่มน้อย เมื่อวิบัติ ย่อมมีผลน้อย ฉันใด ฐานะแห่งการงานฝ่ายบรรพชาก็ฉันนั้นเหมือนกัน ที่มีความ
ต้องการน้อย มีกิจน้อย มีอธิกรณ์น้อย มีการเริ่มน้อย เมื่อวิบัติ ย่อมมีผลน้อย ฐานะแห่งการงานคือการค้าขายนั่นแล ที่มีความต้องการน้อย มีกิจน้อย มีอธิกรณ์น้อย มีการเริ่มน้อย เมื่อเป็นสมบัติ ย่อมมีผลมาก ฉันใด ฐานะแห่งการงานฝ่ายบรรพชาก็ฉันนั้นเหมือนกัน ที่มีความต้องการน้อย มีกิจน้อย มีอธิกรณ์น้อย มีการเริ่มน้อย เมื่อเป็นสมบัติ ย่อมมีผลมาก
กรรมฐาน 40

กรรมฐาน 40 เป็นอุบาย 40 วิธีที่ใช้ฝึกจิตให้เกิดสมาธิ ระดับอุปจารสมาธิขึ้นไปได้ ก็คือสิ่งที่เอามาให้จิตกำหนด เพื่อชักนำให้เกิดสมาธิ พอจิตกำหนดจับสิ่งนี้เข้าแล้ว จะชักนำให้จิตแน่วแน่อยู่กับสิ่งนี้ จนเป็นสมาธิได้มั่นคงและเร็วที่สุด สิ่งอื่นหรือวิธีอื่นๆสามารถทำสมาธิได้สูงสุดแค่ขณิกสมาธิเท่านั้น ในคัมภีร์อรรถกถาและปกรณ์ ได้รวบรวมแสดงกรรมฐานไว้ 40 อย่าง คือ
บทความหลัก: กสิณ
ภูตกสิณ 4 (กสิณ คือ มหาภูตรูป) ได้แก่ ปฐวีกสิณ อาโปกสิณ เตโชกสิณ วาโยกสิณ
วรรณกสิณ 4 ได้แก่ นีลกสิณ ปีตกสิณ โลหิตกสิณ โอทาตกสิณ
กสิณอื่น ๆ ได้แก่ อาโลกกสิณ อากาสกสิณ
บทความหลัก: อสุภะ
บทความหลัก: อนุสติ
เมตตา คือ ปรารถนาดี มีไมตรีอยากให้มนุษย์ สัตว์ทั้งหลาย มีความสุขทั่วหน้า
กรุณา คือ อยากช่วยเหลือผู้อื่นให้พ้นจากความทุกข์
มุทิตา คือ พลอยมีใจแช่มชื่นบาน เมื่อผู้อื่นอยู่ดีมีสุข และเจริญงอกงาม ประสบความสำเร็จยิ่งขึ้นไป
อุเบกขา คือ วางจิตเรียบสงบ สม่ำเสมอ เที่ยงตรงดุจตาชั่ง มองเห็นมนุษย์ สัตว์ทั้งหลาย ได้รับผลดีร้าย ตามเหตุปัจจัยที่ประกอบ ไม่เอนเอียงไปด้วยชอบหรือชัง
รายละเอียด อรูป 4
|  |
| --- | --- | --- | --- |
| อากาสานัญจายตนะ | - | กำหนดช่องว่างหาที่สุดไม่ได้ (กำหนดความว่างเปล่า) เป็นอารมณ์ |  |
| วิญญาณัญจายตนะ | - | กำหนดวิญญาณหาที่สุดมิได้ (คือเลิกกำหนดที่ว่างระดับรูปธรรม แล้วไปกำหนดที่ว่างระดับนามธรรมแทน คือ อายตนะภายนอกและภายในยังไม่มากระทบกันจนวิญญาณเข้ามารับรู้ ดูที่ความว่างก่อนเกิดการกระทบนั้น) เป็นอารมณ์ |  |
| อากิญจัญญายตนะ | - | กำหนดภาวะไม่มีอะไรเลยเป็นอารมณ์ |  |
| เนวสัญญานาสัญญายตนะ | - | (แม้แต่ภาวะที่ไม่มีอะไรเลยเป็นอารมณ์ก็ไม่มี) เข้าสู่ภาวะมีสัญญาก็ไม่ใช่ ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่ |  |
ขีดขั้นความสำเร็จ

ขีดขั้นความสำเร็จของกรรมฐานแต่ละประเภท
|  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กสิณ 10 | ปฏิภาคนิมิต | อุปจารสมาธิ | ปฐมฌาน | ทุติยฌาน | ตติยฌาน | จตุตถฌาน |  |
| อสุภะ 10 | ปฏิภาคนิมิต | อุปจารสมาธิ | ปฐมฌาน |  |  |  |  |
| อนุสติ 8 ข้อแรก |  | อุปจารสมาธิ |  |  |  |  |  |
| กายคตานุสติ | ปฏิภาคนิมิต | อุปจารสมาธิ | ปฐมฌาน |  |  |  |  |
| อานาปานุสติ | ปฏิภาคนิมิต | อุปจารสมาธิ | ปฐมฌาน | ทุติยฌาน | ตติยฌาน | จตุตถฌาน |  |
| อัปปมัญญา 3 ข้อแรก |  | อุปจารสมาธิ | ปฐมฌาน | ทุติยฌาน | ตติยฌาน |  |  |
| อุเบกขาพรหมวิหาร |  | อุปจารสมาธิ |  |  |  | จตุตถฌาน |  |
| อาหาเรปฏิกูลสัญญา |  | อุปจารสมาธิ |  |  |  |  |  |
| จตุธาตุววัฏฐาน |  | อุปจารสมาธิ |  |  |  |  |  |
| อากาสานัญจายตนะ |  | อุปจารสมาธิ |  |  |  | จตุตถฌาน | อากาสานัญจายตนะ |
| วิญญาณัญจายตนะ |  | อุปจารสมาธิ |  |  |  | จตุตถฌาน | วิญญาณัญจายตนะ |
| อากิญจัญญายตนะ |  | อุปจารสมาธิ |  |  |  | จตุตถฌาน | อากิญจัญจายตนฌาน |
| เนวสัญญานาสัญญายตนะ |  | อุปจารสมาธิ |  |  |  | จตุตถฌาน | เนวสัญญานาสัญญายตนะ |
กรรมฐาน 2 อย่าง

ในคัมภีร์ทางพระอภิธรรมบรรยายเกี่ยวกับกรรมฐานไว้ว่า การงานที่เป็นเหตุแห่งการบรรลุธรรม และแบ่งกรรมฐานเป็นสองอย่าง คือ
สมถกรรมฐาน เป็นอุบาย  นิวรณ์ทั้งหลายให้สงบระงับ
วิปัสสนากรรมฐาน เป็นอุบายให้เกิดปัญญา ให้เห็นลักษณะต่าง ๆ ของรูปนาม ได้แก่ สภาวลักษณะ สังขตลักษณะ สามัญญลักษณะ
ดูเพิ่ม

ฌาน
เจริญอานาปานสติ บำเพ็ญสติปัฏฐาน๔ ให้บริบูรณ์ ในวิกิซอร์ซ
แหล่งข้อมูลอื่น

ทีปสูตร พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๙  พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๑ สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค
วัดป่ากรรมฐาน สายหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต
สถาบันพลังจิตตานุภาพ  เก็บถาวร 22 ธันวาคม 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กสิณ กรรมฐานที่ทรงพลัง เก็บถาวร 21 กุมภาพันธ์ 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิชชาธรรมกาย วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ
มโนมยิทธิ วัดท่าซุง
สมาธิเพื่อการผ่อนคลายรักษาสุขภาพกายและจิตโดยองค์รวม
ภาษาจีน

"ภาษาจีน" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับภาษาทางการของประเทศจีน ดูที่ ภาษาจีนมาตรฐาน และ ภาษาจีนกลาง
"ภาษาฮั่น" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับภาษาในอดีตของชาวฮันในเอเชียกลางและยุโรป ดูที่ ภาษาฮัน
| ภาษาจีน |
| --- | --- |
汉语 ฮั่นอวี่, 中文 จงเหวิน
ฮั่นอวี่เขียนด้วยอักษรดั้งเดิม (บน) และตัวย่อ (กลาง) จงเหวิน (ล่าง)
ประเทศที่มีการพูด: จีน (จีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกง มาเก๊า) สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน และ เกาะอื่น) มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย ไทย เวียดนาม พม่า กัมพูชา สิงคโปร์ และบางส่วนใน ญี่ปุ่น เกาหลีเหนือ เกาหลีใต้ และชุมชนจีน ทั่วโลก
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออก บางส่วนในเอเชียใต้ และ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงยุโรป และอเมริกา
จำนวนผู้พูด: 1.2 พันล้าน  (2004)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ภาษาจีน
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาจีนเก่า ภาษาจีนยุคกลางภาษาจีน 
รูปแบบมาตรฐาน: ภาษาจีนมาตรฐาน ภาษากวางตุ้งมาตรฐาน    
ระบบการเขียน: อักษรจีนตัวเต็ม อักษรจีนตัวย่อ พินอิน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  จีน  สาธารณรัฐจีน  สิงคโปร์  ฮ่องกง   มาเก๊า   สหประชาชาติ องค์การความร่วมมือเซี่ยงไฮ้  อาเซียน
ผู้วางระเบียบ: ในสาธารณรัฐประชาชนจีน: หลายหน่วยงาน ในสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) : Mandarin Promotion Council ในสิงคโปร์: Promote Mandarin Council/ Speak Mandarin Campaign 
รหัสภาษา
ISO 639-1: zh
ISO 639-2: chi (B) zho (T)
ISO 639-3: มีหลากหลาย: cdo – หมิ่นตง cjy – จิ้น cmn – จีนกลาง cpx – หมิ่นผูเซียน czh – ฮุย czo – หมิ่นตง dng – ดุงกาน gan – กั้น hak – แคะ hsn – เซียง mnp – หมิ่นเหนือ nan – หมิ่นใต้ wuu – ง่อ yue – กวางตุ้ง
พัฒนาการของภาษาจีนสำเนียงต่าง ๆ
ภาษาจีน (汉语 - 漢語 - Hànyǔ - ฮั่นอวี่, 华语 - 華語 - Huáyǔ - หัวอวี่ หรือ 中文 - Zhōngwén - จงเหวิน) เป็นหนึ่งในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ชาวจีนส่วนใหญ่ถือภาษาจีนพูดชนิดต่าง ๆ ว่าเป็นภาษาเดียว โดยทั่วไปแล้ว ภาษาพูดในกลุ่มภาษาจีนเป็นภาษาที่มีเสียงวรรณยุกต์และไม่อ่านเนื่องเสียง อย่างไรก็ดี ยังมีความแตกต่างกันในภาษาพูดแต่ละภาษาอยู่มาก ความต่างเหล่านี้เทียบได้กับ ความแตกต่างระหว่างภาษาของภาษากลุ่มโรมานซ์ เราอาจแบ่งภาษาพูดของจีนได้ 6 ถึง 12 กลุ่ม ขึ้นอยู่กับเกณฑ์ที่ใช้ในการแบ่ง ที่เป็นที่รู้จักดี เช่น กลุ่มแมนดาริน กลุ่มหวู และกลุ่มกวางตุ้ง ยังเป็นที่โต้เถียงกันถึงปัจจุบันว่าภาษาพูดบางกลุ่มควรจัดเป็น "ภาษา" หรือเป็นแค่ "สำเนียง"
ประชากรประมาณ 1/5 ของโลกพูดภาษาจีนแบบใดแบบหนึ่งเป็นภาษาแม่ ทำให้เป็นภาษาที่มีคนพูดเป็นภาษาแม่มากที่สุด สำเนียงพูดที่ถือเป็นมาตรฐาน คือ สำเนียงปักกิ่ง หรือ ภาษาฮั่น  ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาแมนดาริน ภาษาจีนกลาง หรือ ภาษาจีนแมนดาริน (Standard Mandarin) เป็นภาษาทางการของสาธารณรัฐประชาชนจีน และสาธารณรัฐจีนหรือไต้หวัน เป็นหนึ่งในภาษาทางการ 4 ภาษาทางการของประเทศสิงคโปร์ (ร่วมกับ ภาษาอังกฤษ ภาษามลายู และภาษาทมิฬ) และเป็นหนึ่งใน 6 ภาษาที่ใช้ในองค์การสหประชาชาติ (ร่วมกับ ภาษาอังกฤษ ภาษาอาหรับ ภาษาฝรั่งเศส ภาษารัสเซีย และภาษาสเปน) ภาษาจีนกวางตุ้ง เป็นภาษาทางการของ ฮ่องกง (ร่วมกับภาษาอังกฤษ) และมาเก๊า (ร่วมกับภาษาโปรตุเกส)
นอกจากนี้ ภาษาเขียนยังได้เปลี่ยนแปลงตามระยะเวลา แต่การเปลี่ยนแปลงของภาษาเขียน ช้ากว่าการเปลี่ยนแปลงของภาษาพูดอย่างมาก จึงไม่ถูกจำกัดโดยความเปลี่ยนแปลงของภาษาพูดโดยส่วนใหญ่ ในปัจจุบัน ภาษาจีนใช้อักษรมาตรฐาน 2 รูปแบบทั่วโลก ได้แก่ อักษรจีนตัวเต็ม และ อักษรจีนตัวย่อ
แผนที่แสดงพื้นที่ที่มีกลุ่มคนพูดภาษาจีนต่าง ๆ ในประเทศจีน
ภาษาพูดของจีน

แผนที่ด้านขวาแสดงพื้นที่ที่มีประชาชนพูด ทั้งภาษาและสำเนียงภาษาจีนต่างกันในประเทศจีน โดยพื้นฐาน เราอาจแบ่งกลุ่มภาษาจีนออกเป็น 7 กลุ่มใหญ่ ๆ ตามจำนวนประชากรที่พูดได้ ดังนี้
จีนกลาง หรือ ภาษาฮั่น หรือ แมนดาริน (จีนตัวเต็ม: 官話, จีนตัวย่อ: 官话, พินอิน: Guānhuà กวานฮว่า, คำแปล: ภาษาทางการ) หรือ สำเนียงทางเหนือ (จีน: 北方方言, พินอิน:Běifāngfāngyán เป่ยฟังฟังเอี๋ยน)
ง่อ (จีนตัวเต็ม: 吳方言, จีนตัวย่อ: 吴方言, พินอิน: Wú fāng yán อู๋ฟางเอี๋ยน, คำแปล: สำเนียงอู๋) หรือ (จีนตัวเต็ม: 吳語, จีนตัวย่อ: 吴语, พินอิน: wú yǔ อู๋อวี่, คำแปล: ภาษาอู๋) ในมณฑลเจียงซู
กวางตุ้ง (จีนตัวเต็ม: 粵語, จีนตัวย่อ: 粤语, พินอิน: Yue yǔ เยว้-อวี่, คำแปล: ภาษากวางตุ้ง)
ฮกเกี้ยน หรือ หมิ่น (จีนตัวเต็ม: 閩方言, จีนตัวย่อ: 闽方言, พินอิน: Mǐnfāngyán หมิ่นฟางเอี๋ยน, คำแปล: สำเนียงหมิ่น) ในมณฑลฝูเจี้ยนหรือฮกเกี้ยน
เซียง (จีนตัวเต็ม: 湘語, จีนตัวย่อ: 湘语, พินอิน: Xīang yǔ เซียงอวี่, คำแปล: ภาษาในมณฑลหูหนาน)
แคะ (จีนตัวเต็ม: 客家話, จีนตัวย่อ: 客家话, พินอิน: Kèjiāhuà เค้อเจียฮว่า, คำแปล: ภาษาแคะ) หรือ ฮักกา
กั้น (จีนตัวเต็ม: 贛語, จีนตัวย่อ: 赣语 กั้นอวี่, คำแปล: ภาษามณฑลเจียงสี)
นอกจากนี้ นักภาษาศาสตร์ยังได้แบ่งกลุ่มภาษาจีนออกมาจากกลุ่มใหญ่ข้างบนอีก 3 ประเภท ได้แก่
จิ้น (จีนตัวเต็ม: 晉語, จีนตัวย่อ: 晋语, พินอิน: Jìnyǔ จิ้นอวี่) แยกมาจาก แมนดาริน
ฮุย (จีนตัวเต็ม: 徽語, จีนตัวย่อ: 徽语, พินอิน: Huīyǔ ฮุยอวี่) หรือ (จีนตัวเต็ม: 徽州話, จีนตัวย่อ: 徽州话, พินอิน: Huīzhōuhuà ฮุยโจวฮว่า) แยกมาจาก อู๋
ผิง (จีนตัวเต็ม: 平話, จีนตัวย่อ: 平话 , พินอิน: Ping yǔ ผิงอวี่) แยกมาจาก กวางตุ้ง
| ด ค กภาษาจีนถิ่นต่าง ๆ อักษรจีน และ ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในประเทศจีน |
| --- | --- |
ภาษาจีนทางการ:  จีนกลาง จีนแผ่นดินใหญ่  ไต้หวัน  กวางตุ้งมาตรฐาน ฮ่องกง  มาเก๊า  กวางเจา (โดยพฤตินัย) 
ภาษาหลัก:  จีนกลาง  กั้น  กวางตุ้ง  ฮากกา  เซียง  หมิ่น  อู๋  จิ้น  ฮุย  ผิง 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่น:  หมิ่นกลาง  หมิ่นตะวันออก  หมิ่นเหนือ  หมิ่นใต้  ผูเซียน 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่นใต้:  ไห่หนาน  แต้จิ๋ว  ฮกเกี้ยน 
อักษรจีน:  อักษรจีนตัวเต็ม  อักษรจีนตัวย่อ  พินอิน  จู้อิน 
ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในจีน:  จ้วง  ทิเบต  มองโกล  อุยกูร์  คาซัค  คีร์กิซ  ม้ง  เมี่ยน  แมนจู  ไทลื้อ 
รับอิทธิพลจากภาษาจีน:  เกาหลี  ญี่ปุ่น  เวียดนาม
มนตร์

พระสงฆ์กำลังสวดมนต์ ทำวัตร ในวัดเจดีย์หลวงวรวิหาร
มนตร์ (สันสกฤต: मन्त्र) หรือ มนต์ (บาลี: manta) คำศักดิ์สิทธิ์หรือคำสำหรับสวดเพื่อเป็นสิริมงคล พบในศาสนาแบบอินเดีย  ทั้งศาสนาฮินดู ศาสนาเชน ศาสนาพุทธ ศาสนาซิกข์ โดยทั่วไปมักเป็นคำสรรเสริญสิ่งศักดิ์สิทธิ์
ศาสนาพุทธ

บทความหลัก: พุทธมนต์
ในศาสนาพุทธ มีการใช้พุทธมนต์ในหลายนิกาย ในแต่ละนิกายมีมนต์สำคัญดังนี้
| --- | --- |
นิกาย: มนตร์
วัชรยาน: โอมฺ มณิปทฺเม หูํ ॐ मणिपद्मे हूं
สุขาวดี: โอมฺ อมิตาภ หฺรีะ
นิจิเร็ง: นามูเมียวโฮเร็งเงเกียว
ศาสนาฮินดู

| --- | --- |
นิกาย: มนตร์
ลัทธิไศวะ: โอมฺ นมะ ศิวาย ॐ नमः शिवाय
ลัทธิไวษณพ: โอมฺ วิษฺณเว นมะ ॐ विष्णवे नमः
ลัทธิคณปัตยะ: โอมฺ ศฺรี คเณศาย นมะ ॐ श्री गणेशाय नमः
ลัทธิศักติ: Om aim hreem kreem shreem ॐ ऐं ह्रीं क्लीं श्रीं
ลัทธิอนุตตรธรรม

ลัทธิอนุตตรธรรม เรียกมนตร์ว่า รหัสคาถา หรือ สัจจคาถา (จีน: 口訣) และเชื่อว่าพระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาลออกเป็น 3 ยุค เรียกว่ายุคสามกัปสุดท้าย ในแต่ละยุค พระแม่จะมอบหมายให้พระพุทธเจ้าเป็นผู้ปกครองและมีรหัสคาถากำหนดไว้แตกต่างกันไป ดังต่อไปนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ธรรมกาล | ระยะเวลา | ผู้ปกครอง | รหัสคาถา |
| ยุคเขียว | 1886 ปี | พระทีปังกรพุทธเจ้า | อู๋เลี่ยงโซ่วฝอ |
| ยุคแดง | 3,140 | พระศากยมุนีพุทธเจ้า | หนันอู๋อาหมีถัวฝอ |
| ยุคขาว | 10,800 ปี | พระศรีอริยเมตไตรย | อู๋ไท่ฝอหมีเล่อ |
สัจจคาถาถือเป็นคาถาศักดิ์สิทธิ์ที่สุด เป็นความลับของสวรรค์ ห้ามจดบันทึก ห้ามนำไปบอกต่อ มีเฉพาะผู้ได้รับอาณัติแห่งสวรรค์ (ได้แก่ จู่ซือ เหล่าเฉียนเหริน เฉียนเหริน และเตี่ยนฉวนซือ) เท่านั้นที่เปิดเผยสัจจคาถาได้ เมื่อเผชิญภัยอันตรายท่องคาถานี้แล้วสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะช่วยให้พ้นอันตรายและวิบากกรรมต่าง ๆ
อสรพิษ

| อสรพิษ |
| --- | --- |
ใบปิดละครโทรทัศน์
สร้างโดย: เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์
เขียนโดย: บทประพันธ์ : บุตรรัตน์ บุตรพรม บทโทรทัศน์ : นิพนธ์ ผิวเณร
กำกับโดย: หลักเขต วสิกชาติ
แสดงนำ: วรรณรท สนธิไชย นรภัทร วิไลพันธุ์ นัตยา ทองเสน ชลิตา ส่วนเสน่ห์ กนกฉัตร มรรยาทอ่อน ภูศิลป์ วารินรักษ์
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: หากวันพรุ่งนี้ - แก้ม กุลกรณ์พัชร์
จำนวนตอน: 28 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: ถกลเกียรติ วีรวรรณ นิพนธ์ ผิวเณร
ความยาวตอน: 70  นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่องวัน 31
ออกอากาศ: 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 – 26 มีนาคม พ.ศ. 2563
อสรพิษ เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดราม่า-แฟนตาซี ผลิตโดย เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จากบทประพันธ์ของ บุตรรัตน์ บุตรพรม และบทโทรทัศน์ของ นิพนธ์ ผิวเณร นำแสดงโดย วรรณรท สนธิไชย, นรภัทร วิไลพันธุ์, นัตยา ทองเสน, ชลิตา ส่วนเสน่ห์, กนกฉัตร มรรยาทอ่อน, ภูศิลป์ วารินรักษ์
นักแสดง

| ละครโทรทัศน์ | พ> ศ. 2563 |
| --- | --- |
สถานีออกอากาศ: ช่องวัน 31
บทประพันธ์: บุตรรัตน์ บุตรพรม
บทโทรทัศน์: นิพนธ์ ผิวเณร
กำกับการแสดง: หลักเขต วสิกชาติ
บทบาท: นักแสดงหลัก
อัญญาวดี / อัญญานี / เจ้าแม่นางพญางู: วรรณรท สนธิไชย
มณีวัณ (อดีต) / ใยไหม (ปัจจุบัน): นัตยา ทองเสน
เจ้าไชยะวงศ์ (อดีต) / สารัช (ปัจจุบัน): นรภัทร วิไลพันธุ์
เจ้านางคำหยาดฟ้า (อดีต) / สริชา (ปัจจุบัน): ชลิตา ส่วนเสน่ห์
ผู้กองปฐวี: กนกฉัตร มรรยาทอ่อน
พราหมณ์สุดเขต / สุดเขต / พระสุดเขต: ภูศิลป์ วารินรักษ์
บทบาท: นักแสดงสมทบ
พญาอินทะวงศ์ (อดีต) / ชูเกียรติ (ปัจจุบัน): มนตรี เจนอักษร
นรสิงห์ (อดีต) / สิงหา (ปัจจุบัน): นภัสรัญชน์ มิตรธีรโรจน์ 
เจ้าแม่งูจงอาง: อุทุมพร ศิลาพันธ์
ผู้ใหญ่แสงชัย: ภูธฤทธิ์ พรหมบันดาล
คำแพง: มยุริญ ผ่องผุดพันธ์
เจ้านางแก้วพิมพา (อดีต) / นิทรา (อดีต): สุปราณี เจริญผล
คชคิน: กิตติพงษ์ ปลื้มปรีดาพร
มรกต: ณัฐชยา มั่งนิมิตร
ผู้เฒ่าผาคำ (อดีต) / หลวงปู่ผา (ปัจจุบัน): พอเจตน์ แก่นเพชร
บทบาท: นักแสดงรับเชิญ
วิศรุต: อธิวัฒน์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา
กิตติพล: กิตติพล เกศมณี
หมอคง: วัชรชัย สุนทรศิริ
ตำรวจ: หนุงหนิง สิงหราช
พระ: โยธิน มาพบพันธ์
อาจารย์มิ่ง: ศักราช ฤกษ์ธำรงค์
เจ้าพ่อ: สมภพ เบญจาธิกุล
อัญญา: กมลพร อัครดนยากุล
เจ้าแม่นางพญางูตัวปลอม: 
บริวารเจ้าแม่นางพญางู: 
ภุชงค์:
งานสร้าง

ฉากเปิดของเรื่อง ถ่ายทำที่ปราสาทเมืองต่ำ จังหวัดบุรีรัมย์ ถ่ายทำนาน 2 วัน โดยมีนักแสดงและทีมงานกว่า 70 ชีวิต และนักแสดงทุกคนแต่งองค์ทรงเครื่องด้วยชุดไทยโบราณสีทองเหลือง โดยนัตยา ได้เข้าเรียนรำกับครูมืออาชีพ ซึ่งก่อนเริ่มถ่ายจริง
โศกนาฏกรรมต่างโลกเริ่มต้นจากเดธมาร์ช

ซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น
| --- | --- |
โศกนาฏกรรมต่างโลกเริ่มต้นจากเดธมาร์ช
デスマーチからはじまる異世界狂想曲 (Desu Māchi Kara Hajimaru Isekai Kyōsōkyoku)
แนว: จินตนิมิต, ฮาเร็ม, ต่างโลก
นวนิยายชุด
เขียนโดย: ฮิโระ ไอนานะ
สำนักพิมพ์: โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 3 มีนาคม พ.ศ. 2556 – ปัจจุบัน
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: ฮิโระ ไอนานะ
วาดภาพโดย: shri
สำนักพิมพ์: ฟูจิมิ โชโบ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: เฟิร์ส เพจ โปร
ในเครือ: ฟูจิมิ โชโบ โนเวล
กลุ่มเป้าหมาย: ผู้ชาย
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 17 มีนาคม พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 30
มังงะ
เขียนโดย: อายาเมะงุมุ
สำนักพิมพ์: ฟูจิมิ โชโบ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: เฟิร์ส เพจ โปร
นิตยสาร: เอจ พรีเมี่ยม (พ.ศ. 2557 – พ.ศ. 2558) ดราก้อน เอจรายเดือน (พ.ศ. 2558 – ปัจจุบัน)
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 17
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ชิน โอนุมะ
อำนวยการสร้างโดย: โทโมยูกิ โอวาดะ โยเฮ คิคุจิ มาซารุ เซโตะ โยชิยูกิ ชิโอยะ โชตะ วาตาเสะ ทาคาชิ มุราคามิ ยูสุเกะ ชิมิสึ ยูกิโกะ อารากาวะ สึโยชิ โอชิไอ
เขียนบทโดย: เคนโตะ ชิโมยามะ
ดนตรีโดย: คุนิยูกิ ทาคาฮาชิ (Monaca)
สตูดิโอ: ซิลเวอร์ลิงก์ คอนเน็ค
ถือสิทธิ์โดย: มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
เครือข่าย: เอที-เอ็กซ์ , โตเกียวเอ็มเอ็กซ์, บีเอส11, ซันทีวี
ฉาย:  11 มกราคม พ.ศ. 2561  –  29 มีนาคม พ.ศ. 2561
ตอน: 12
มังงะ
อาริสะ โอโจ โนะ อิเซไก ฟุนโตกิ
เขียนโดย: อากิระ เซกามิ
สำนักพิมพ์: ฟูจิมิ โชโบ
นิตยสาร: ดราก้อน เอจรายเดือน
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 9 มกราคม พ.ศ. 2561 – 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
จำนวนเล่ม: 1
มังงะ
เดธ มาร์ช คาระ ฮาจิมารุ อิเซไค โคฟุคุเคียวคุ
เขียนโดย: สึรุมิ
สำนักพิมพ์: ฟูจิมิ โชโบ
นิตยสาร: ดราก้อน เอจรายเดือน
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 8 มกราคม พ.ศ. 2565 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 2
โศกนาฏกรรมต่างโลกเริ่มต้นจากเดธมาร์ช (ญี่ปุ่น: デスマーチからはじまる異世界狂想曲, โรมาจิ: Desu Māchi Kara Hajimaru Isekai Kyōsōkyoku) เป็นไลต์โนเวลญี่ปุ่นเขียนโดยฮิโระ ไอนานะ เริ่มเผยแพร่ทางออนไลน์ในปี พ.ศ. 2556 บนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร จนกระทั่งฟูจิมิ โชโบได้นำมาตีพิมพ์ ไลต์โนเวลเล่มแรกตีพิมพ์ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2557 มังงะที่ดัดแปลงโดยอายาเมะงุมุ ตีพิมพ์ในเอจ พรีเมี่ยม จนกระทั่งนิตยสารหยุดตีพิมพ์ จากนั้นจึงย้ายไปที่ดราก้อน เอจรายเดือน อนิเมะซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ดัดแปลงโดยสตดิโอซิลเวอร์ลิงก์และคอนเน็ค ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 11 มกราคมถึง 29 มีนาคม พ.ศ. 2561
สื่อ > ไลต์โนเวล

ฮิโระ ไอนานะเริ่มตีพิมพ์โศกนาฏกรรมต่างโลกเริ่มต้นจากเดธมาร์ชเป็นครั้งแรกในรูปแบบเว็บโนเวลบนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรใน พ.ศ. 2556 ก่อนที่จะตีพิมพ์ซ้ำในรูปแบบไลต์โนเวลพร้อมภาพประกอบโดย shri เล่มแรกตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฟูจิมิ โชโบในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2557 จนถึงปัจจุบันมีการตีพิมพ์เป็นเล่มจำนวน 30 เล่ม ไลต์โนเวลได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์เฟิร์ส เพจ โปร
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  17 มีนาคม พ.ศ. 2557 | 978-4-04-070084-7 | 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 | 978-616-7932-08-8 |
| 2 |  16 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 | 978-4-04-070307-7 | 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 | 978-616-7932-10-1 |
| 3 |  20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 | 978-4-04-070308-4 | 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 | 978-616-7932-13-2 |
| 4 |  18 เมษายน พ.ศ. 2558 | 978-4-04-070596-5 | 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 | 978-616-7932-23-1 |
| 5 |  20 สิงหาคม พ.ศ. 2558 | 978-4-04-070707-5 | 16 สิงหาคม พ.ศ. 2560 | 978-616-7932-34-7 |
| 6 |  10 ธันวาคม พ.ศ. 2558 | 978-4-04-070708-2 | 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 | 978-616-7932-58-3 |
| 7 |  9 เมษายน พ.ศ. 2559 | 978-4-04-070872-0 | 28 มีนาคม พ.ศ. 2562 | 978-616-7932-96-5 |
| 8 |  10 สิงหาคม พ.ศ  2559 | 978-4-04-072018-0 | 28 มีนาคม พ.ศ. 2562 | 978-616-489-005-3 |
| 9 |  10 ธันวาคม พ.ศ. 2559 | 978-4-04-072126-2 | 30 กันยายน พ.ศ. 2562 | 978-616-489-035-0 |
| 10 |  10 เมษายน พ.ศ. 2560 | 978-4-04-072257-3 | 28 มกราคม พ.ศ. 2564 | 978-616-489-097-8 |
| 11 |  10 สิงหาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-04-072405-8 | 24 มีนาคม พ.ศ. 2566 | 978-616-489-244-6 |
| 12 |  10 ธันวาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-04-072409-6 | 11 ตุลาคม พ.ศ. 2566 | — |
| Ex |  10 มกราคม พ.ศ. 2561 | 978-4-04-072576-5 | — | — |
| 13 |  10 มีนาคม พ.ศ. 2561 | 978-4-04-072575-8 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-489-404-4 |
| 14 |  10 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 | 978-4-04-072800-1 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-489-440-2 |
| 15 |  10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 | 978-4-04-072793-6 | — | — |
| 16 |  3 มีนาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-04-072802-5 | — | — |
| 17 |  9 สิงหาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-04-073243-5 | — | — |
| 18 |  9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 | 978-4-04-073244-2 | — | — |
| 19 |  10 มีนาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-04-073245-9  ISBN 978-4-04-073445-3 (SP) | — | — |
| 20 |  10 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-04-073246-6 | — | — |
| 21 |  10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 | 978-4-04-073865-9 | — | — |
| 22 |  9 เมษายน พ.ศ. 2564 | 978-4-04-073866-6 | — | — |
| 23 |  9 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-04-074156-7 | — | — |
| Ex2 |  10 สิงหาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-04-074190-1 | — | — |
| 24 |  10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 | 978-4-04-074302-8  ISBN 978-4-04-074305-9 (SP) | — | — |
| 25 |  9 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-04-074550-3 | — | — |
| 26 |  9 กันยายน พ.ศ. 2565 | 978-4-04-074663-0 | — | — |
| 27 |  10 มกราคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-074817-7 | — | — |
| 28 |  9 มิถุนายน พ.ศ. 2566 | 978-4-04-075006-4 | — | — |
| 29 |  9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 | 978-4-04-075155-9 | — | — |
| 30 |  10 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-075533-5 | — | — |
| 31 |  9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 | 978-4-04-075655-4 | — | — |
| Ex3 |  10 ธันวาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-075572-4 | — | — |
| 32 |  10 มีนาคม พ.ศ. 2568 | 978-4-04-075853-4 | — | — |
สื่อ > มังงะ

วาดภาพโดยอายาเมะงุมุ เริ่มตีพิมพ์มังงะที่ดัดแปลงในนิตยสารเอจ พรีเมี่ยมของฟูจิมิ โชโบ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2557 เอจ พรีเมี่ยมได้หยุดตีพิมพ์ฉบับที่ 49 เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 และมังงะเป็นหนึ่งในห้าเรื่องที่ถูกโอนไปยังดราก้อน เอจรายเดือน ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์เฟิร์ส เพจ โปร
อากิระ เซกามิเปิดตัวมังงะภาคก่อนในชื่อโศกนาฏกรรมต่างโลกเริ่มต้นจากเดธมาร์ช Ex: อาริสะ โอโจ โนะ อิเซไก ฟุนโตกิ (デスマーチからはじまる異世界狂想曲 Ex アリサ王女の異世界奮闘記, Death March Kara Hajimaru Isekai Kyōsōkyoku EX: Arisa Ōjo no Isekai Funtōki), ดัดแปลงจากเรื่องสั้นชื่อเดียวกันใน โศกนาฏกรรมต่างโลกเริ่มต้นจากเดธมาร์ช: Ex ในนิตยสารมังงะโชเน็งของฟูจิมิ โชโบ ดราก้อน เอจรายเดือน เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 มังงะจบลงเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
มังงะเรื่องแยกจากกูร์เมต์โดยสึรุมิ ชื่อ Death March kara Hajimaru Isekai Kōfukukyoku เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนในดราก้อน เอจรายเดือนในฉบับเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2565 โดยมีตัวเอกอยู่ที่ตัวละครลูลู่
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  18 เมษายน พ.ศ. 2558 | 978-4-04-070576-7 | 30 กันยายน พ.ศ. 2562 | 978-616-489-014-5 |
| 2 |  5 ธันวาคม พ.ศ. 2558 | 978-4-04-070784-6 | 30 กันยายน พ.ศ. 2562 | 978-616-489-015-2 |
| 3 |  9 สิงหาคม พ.ศ. 2559 | 978-4-04-070991-8 | 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 | 978-616-489-067-1 |
| 4 |  10 ธันวาคม พ.ศ. 2559 | 978-4-04-072114-9 | 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 | 978-616-489-082-4 |
| 5 |  10 สิงหาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-04-072387-7 | 9 เมษายน พ.ศ. 2564 | 978-616-489-104-3 |
| 6 |  9 ธันวาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-04-072527-7 | 9 เมษายน พ.ศ. 2564 | 978-616-489-105-0 |
| 7 |  9 สิงหาคม พ.ศ. 2561 | 978-4-04-072837-7 | 2 มีนาคม พ.ศ. 2566 | 978-616-489-223-1 |
| 8 |  9 มีนาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-04-073091-2 | 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 | 978-616-489-224-8 |
| 9 |  9 ตุลาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-04-073354-8 | 20 ธันวาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-489-451-8 |
| 10 |  9 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-04-073650-1 | — | — |
| 11 |  9 ธันวาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-04-073899-4 | — | — |
| 12 |  9 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-04-074169-7 | — | — |
| 13 |  9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 | 978-4-04-074426-1 | — | — |
| สรรนิพนธ์ |  9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 | 978-4-04-074436-0 | — | — |
| 14 |  9 สิงหาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-04-074634-0 | — | — |
| 15 |  9 มีนาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-074900-6 | — | — |
| 16 |  6 ตุลาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-075166-5 | — | — |
| 17 |  9 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-075433-8 | — | — |
| 18 |  9 ธันวาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-075702-5 | — | — |