stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เมสสิยาห์

พระเมสสิยาห์ (อังกฤษ: Messiah; ฮีบรู: מָׁשִיַח, มาซียาห์; แอราเมอิก: ܡܫܝܚܐ; กรีก: Μεσσίας; อาหรับ: مشيح) หมายถึง พระผู้ช่วยให้รอดตามความเชื่อในกลุ่มศาสนาอับราฮัม ได้แก่ศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม
ในคัมภีร์ฮีบรูของศาสนายูดาห์ พระเมสสิยาห์ หมายถึง พระมหากษัตริย์หรือมหาปุโรหิต ซึ่งได้รับแต่งตั้งด้วยการเจิมน้ำมันศักดิ์สิทธิ์ พระเมสสิยาห์อาจไม่ใช่ชาวยิวเสมอไป เช่น พระเจ้าไซรัสมหาราช ผู้ปลดปล่อยชาวยิวจากการเป็นเชลยก็ถือว่าเป็นพระเมสสิยาห์ด้วย ต่อมาความหมายของเมสสิยาห์เปลี่ยนไป ใช้หมายถึงกษัตริย์ยิวผู้ปกครองโลกในยุคสุดท้ายไปตลอดชั่วนิรันดร์ ตามความเชื่อและอวสานวิทยาของชาวยิว พระเมสสิยาห์จะเป็นคนในเชื้อสายดาวิดและได้เป็นผู้นำของชาวยิวในอนาคต ตลอดจนทั้งโลกในยุคพระเมสสิยาห์
คำว่า เมสสิยาห์ ตรงกับภาษากรีกว่า คริสตอส ซึ่งแปลว่า พระคริสต์ คริสต์ศาสนิกชนจึงใช้คำนี้เป็นสมัญญานามของพระเยซู เพราะเชื่อว่าพระผู้ช่วยให้รอดที่คัมภีร์ฮีบรูหรือคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิมได้กล่าวถึงนั้น คือ พระเยซูคริสต์
ในตำราหะดีษของศาสนาอิสลามก็ระบุว่าอีซา (เยซู) บุตรนางมัรยัม (มารีย์) ก็คือนบีและมะซีฮ์ (เมสสิยาห์) ที่พระเป็นเจ้าทรงส่งมาช่วยวงศ์วานอิสราเอลตามพันธสัญญา และเชื่อว่าท่านจะกลับมายังโลกอีกครั้งพร้อมกับอิมามมะฮ์ดี และร่วมกันกำจัดมะซีห์ อัด-ดัจญาล (ศัตรูของพระคริสต์)
พระเมสสิยาห์ในพันธสัญญาเดิม

หนึ่งในคำสอนหลังของพันธสัญญาใหม่คือ พระเยซูคริสต์ (พระเมสสิยาห์) ทรงเป็นผู้ที่ทำให้พันธสัญญาเดิมสำเร็จ ผู้เขียนจดหมายถึงชาวฮีบรูเสนอว่าพระคริสต์ทรงเป็นทายาทของทุกสิ่งที่พระเจ้าได้ตรัสผ่านทางผู้เผยพระวจนะ พระเยซูเองทรงยืนยันว่าพระองค์เสด็จมาเพื่อทำให้บทบัญญัติและหนังสือผู้เผยพระวจนะสำเร็จ หลังจากการฟื้นพระชนม์อันทรงพระเกียรติสิริของพระองค์ ๆ ทรงแสดงให้เห็นจากหนังสือบทบัญญัติของโมเสส หนังสือของผู้เผยพระวจนะ และหนังสือสดุดี (จากพระธรรมหลักสามหมวดในพันธสัญญาเดิมฉบับภาษาฮีบรู) แก่พวกสาวกว่านานมาแล้วพระเจ้าได้ทรงพยากรณ์ทุกสิ่งที่ได้เกิดขึ้นกับพระองค์ไว้แล้ว
ดูเพิ่ม

ศาสนายูดาห์
ศาสนาคริสต์
ศาสนาอิสลาม
พระเยซู
พระคริสต์
อีซา
การติดตาย

กระบวนการทั้งสองต้องการทรัพยากรเพื่อดำเนินการต่อไป P1 ต้องการทรัพยากรเพิ่มเติม R1 และอยู่ในความครอบครองของทรัพยากร R2, P2 ต้องการทรัพยากรเพิ่มเติม R2 และอยู่ในความครอบครองของ R1 ; กระบวนการทั้งสองไม่สามารถดำเนินต่อไปได้
สี่กระบวนการ (เส้นสีน้ำเงิน) แข่งขันกันเพื่อทรัพยากรเดียว (วงกลมสีเทา) ตามนโยบายขวาก่อนซ้าย การหยุดชะงักเกิดขึ้นเมื่อกระบวนการทั้งหมดล็อกทรัพยากรพร้อมกัน (เส้นสีดำ) การหยุดชะงักสามารถแก้ไขได้โดยการทำลายสมมาตร
การติดตาย (อังกฤษ: deadlock)  คือสถานการณ์ใดๆ ที่สมาชิกทั้งหมดของกลุ่มกลุ่มหนึ่ง ไม่สามารถทำงานต่อได้ เนื่องจากสมาชิกแต่ละตัวรอให้สมาชิกตัวอื่น รวมทั้งตัวมันเองดำเนินการ เช่น การส่งข้อความ หรือโดยทั่วไปแล้ว ปล่อย การล็อก การติดตายเป็นปัญหาทั่วไปในระบบหลายโปรเซสเซอร์ การประมวลผลแบบขนาน และ ระบบแบบกระจาย เนื่องจากในบริบทเหล่านี้ ระบบมักจะใช้การล็อกซอฟต์แวร์หรือฮาร์ดแวร์เพื่อชี้ขาดทรัพยากรที่ใช้ร่วมกัน และใช้ กระบวนการซิงโครไนซ์
ดูเพิ่ม

บั๊กซอฟต์แวร์
ตัวรับความรู้สึกที่หนัง

ตัวรับความรู้สึกที่หนัง (อังกฤษ: cutaneous receptor) เป็นปลายประสาทรับความรู้สึกที่พบในหนังแท้หรือหนังกำพร้า
โดยเป็นส่วนของระบบรับความรู้สึกทางกาย
มีประเภทต่าง ๆ รวมทั้งตัวรับแรงกลที่หนัง โนซิเซ็ปเตอร์ (ความเจ็บปวด) และตัวรับอุณหภูมิ
ประเภท

ตัวรับความรู้สึกที่ผิวหนังรวมทั้ง
ตัวรับแรงกลที่หนัง
ปลายประสาทรัฟฟินี อยู่ในหนังแท้ รับรู้ความตึงที่หนัง ช่วยให้รู้รูปร่างของวัสดุที่อยู่ในมือ ตอบสนองอย่างต่อเนื่อง ลานรับสัญญาณใหญ่
เม็ดไวสัมผัส (tactile corpuscle) อยู่ใต้หนังกำพร้า รับรู้การเปลี่ยนแปลงของลายผิวและแรงสั่นความถี่ต่ำ ช่วยทำให้รู้สึกสัมผัสในเบื้องต้นเมื่อถูกวัสดุหรือเมื่อวัสดุลื่นมือ ตอบสนองเพียงชั่วคราว ลานรับสัญญาณเล็ก
เม็ดพาชีเนียน อยู่ในหนังแท้ รับรู้แรงดันที่ลึกและแรงสั่นความถี่สูง ช่วยให้สามารถใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ได้ดี ตอบสนองเพียงชั่วคราว ลานรับสัญญาณใหญ่
ปลายประสาทเมอร์เกิล อยู่ใต้หนังกำพร้า รับรู้สัมผัสและแรงดันที่คงยืน ไวเป็นพิเศษต่อขอบ มุม และปลายแหลม ทำให้รู้สึกเมื่อถู แรงสั่นความถี่ต่ำ ตอบสนองอย่างต่อเนื่อง ลานรับสัญญาณเล็ก
ปลายประสาทอิสระ รับรู้สัมผัส การยืด อุณหภูมิ และความรู้สึกเจ็บปวด
ตัวรับความรู้สึกที่ปุ่มรากขน ไวการเคลื่อนไหวของขน แต่ไม่รู้แรงดันที่อยู่นิ่ง ๆ ใยประสาทแต่ละเส้นส่งสาขาไปยังขน 10-30 เส้นในพื้นที่ 1-2 มม2
ตัวรับอุณหภูมิ รับรู้ความร้อนความเย็น และสารเคมีบางชนิดที่ทำให้รู้สึกร้อนเย็น รวมทั้งกระเทียม/ผักกาดหัว เมนทอล/มินต์/พืชวงศ์กะเพรา (มีกะเพรา โหระพา สะระแหน่เป็นต้น) การบูร แคปเซอิซิน/พริก
โนซิเซ็ปเตอร์ตอบสนองต่อตัวกระตุ้นที่อาจจะทำให้เกิดความเสียหาย และโดยปกติก็จะก่อให้เกิดความเจ็บปวด
bulboid corpuscle รับรู้ความเย็น
ตัวรับรู้สารเคมี
แบบความรู้สึก (Modalities)

ด้วยตัวรับความรู้สึกแบบต่าง ๆ ที่กล่าวแล้ว ผิวหนังจึงสามารถรับรู้สัมผัส แรงกดดัน แรงสั่น อุณหภูมิ และความเจ็บปวด
ความรู้สึกแบบต่าง ๆ (Modalities) ที่ตัวรับความรู้สึกตรวจจับจะคาบเกี่ยวกัน โดยมีใยประสาทแบบต่าง ๆ กัน
| แบบความรู้สึก | ตัวรับความรู้สึก | ใยประสาท |
| --- | --- | --- |
| สัมผัส 	 | ตัวรับแรงกลที่หนังซึ่งปรับตัวอย่างรวดเร็ว -  Meissner's corpuscle  Pacinian corpuscle  ตัวรับความรู้สึกที่ปุ่มรากผม  ปลายประสาทอิสระ บางอย่าง  |  Aβ |
| สัมผัสและแรงดัน 	 | ตัวรับแรงกลที่หนังซึ่งปรับตัวอย่างช้า ๆ Merkel ending  Ruffini ending  ปลายประสาทอิสระ บางอย่าง  |  Aβ (ปลายประสาทเมอร์เกิลและรัฟฟินี),  Aδ (ปลายประสาทอิสระ) |
| แรงสั่น 	 |  Meissner corpuscle  Pacinian corpuscle  |  Aβ |
| อุณหภูมิ  | ตัวรับอุณหภูมิ  |  Aδ (ปลายประสาทรับเย็น),  C (ปลายประสาทรับร้อน) |
| ความเจ็บปวด และความคัน 	 | โนซิเซ็ปเตอร์ซึ่งเป็นปลายประสาทอิสระ  |  Aδ (โนซิเซ็ปเตอร์ของ neospinothalamic tract),  C (โนซิเซ็ปเตอร์ของ paleospinothalamic tract) |
สัณฐาน

ตัวรับความรู้สึกที่หนัง อยู่ที่ปลายประสาทนำเข้า
โดยมักจะหุ้มด้วยเม็ดแคปซูลอันเป็นเซลล์ที่ซับซ้อน
ปลายประสาทมักจะเกี่ยวพันกับข่ายใยคอลลาเจนภายในแคปซูล
โดยช่องไอออนจะอยู่ใกล้ ๆ ข่ายประสาทเช่นนี้
ข้อมูลเพิ่มเติม: ระบบรับความรู้สึกทางกาย § วิถีประสาทรับความรู้สึกทั่วไป, และ ตัวรับแรงกล § ในระบบรับความรู้สึกทางกาย
ในการถ่ายโอนความรู้สึก ใยประสาทนำเข้าจะส่งอิมพัลส์ประสาทไปยังไซแนปส์เป็นลำดับ ๆ ภายในระบบประสาทกลาง แรกสุดที่ไขสันหลังหรือ trigeminal nucleus (ในสมองส่วนกลาง พอนส์ และก้านสมองส่วนท้าย) ขึ้นอยู่กับผิวหนังที่เป็นจุดเริ่มส่งสัญญาณ
วิถีหนึ่งส่งไปยังทาลามัสส่วนฐานด้านข้าง (ventrobasal) และต่อจากนั้นไปยังคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย (รอยนูนหลังร่องกลาง)
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Lincoln, RJ; Boxshall, GA (1990). Natural history - The Cambridge illustrated dictionary. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-30551-9.
↑  Gardner & Johnson 2013a, p. 482
↑  Gardner & Johnson 2013a, p. 487
↑  Mader, SS (2000). Human Biology. New York: McGraw-Hill. ISBN 0-07-290584-0.
อ้างอิงอื่น ๆ

Purves, Dale; Augustine, George J; Fitzpatrick, David; Hall, William C; Lamantia, Anthony Samuel; McNamara, James O; White, Leonard E, บ.ก. (2008a). "9 - The Somatic Sensory System: Touch and Proprioception". Neuroscience (4th ed.). Sinauer Associates. pp. 207–229. ISBN 978-0-87893-697-7.
Purves, Dale; Augustine, George J; Fitzpatrick, David; Hall, William C; Lamantia, Anthony Samuel; McNamara, James O; White, Leonard E, บ.ก. (2008b). "10 - Pain". Neuroscience (4th ed.). Sinauer Associates. pp. 231–251. ISBN 978-0-87893-697-7.
Gardner, Esther P; Johnson, Kenneth O (2013a). "22 - The Somatosensory System: Receptors and Central Pathway".  ใน Kandel, Eric R; Schwartz, James H; Jessell, Thomas M; Siegelbaum, Steven A; Hudspeth, AJ (บ.ก.). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. pp. 475-497. ISBN 978-0-07-139011-8.
Gardner, Esther P; Johnson, Kenneth O (2013b). "23: Pain".  ใน Kandel, Eric R; Schwartz, James H; Jessell, Thomas M; Siegelbaum, Steven A; Hudspeth, AJ (บ.ก.). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. pp. 498-529. ISBN 978-0-07-139011-8.
ดูเพิ่ม

ประสาทสัมผัส
ตัวรับความรู้สึก
ผิวหนัง
เนื้อเยื่อบุผิว
| ด ค กตัวรับความรู้สึก |
| --- | --- |
สัมผัส:  ตัวรับแรงกล  แรงสั่น เม็ดพาชีเนียน  สัมผัสเบา เม็ดรู้สัมผัส  แรงดัน ปลายประสาทเมอร์เกิล  แรงยืด ปลายรัฟฟินี 
ความเจ็บปวด:  ปลายประสาทอิสระ  โนซิเซ็ปเตอร์ 
อุณหภูมิ:  ปลายประสาทรับร้อน 
การรับรู้อากัปกิริยา:  Golgi organ  Muscle spindle Intrafusal muscle fiber  Nuclear chain fiber  Nuclear bag fiber 
อื่น ๆ:  เซลล์ขน  Baroreceptor  ตัวรับรู้สารเคมี 
| ด ค กระบบรับความรู้สึก |
| --- | --- |
ประสาทสัมผัสพิเศษ:  การเห็น ระบบการเห็น  การได้ยิน ระบบการได้ยิน  การได้กลิ่น ระบบการได้กลิ่น  การรับรู้รส 
สัมผัสและตำแหน่ง:  ความเจ็บปวด โนซิเซ็ปชัน  อุณหภูมิ การรับรู้ร้อนเย็น  การกำหนดรู้การทรงตัว ระบบการทรงตัว  การรับรู้แรงกล แรงดัน  การสั่น  การรับรู้อากัปกิริยา การรู้ตำแหน่งและการเคลื่อนไหวของส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย 
อื่น ๆ:  ตัวรับความรู้สึก  Multisensory integration  Sensory processing  การรับรู้สารเคมี
เรือบรรทุกนักโทษ

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
จากซ้ายไปขวา จัสติส เทรเวอร์, วิกเตอร์ เทรเวอร์, โฮมส์ และฮัดสัน ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1893
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Gloria Scott
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดจดหมายเหตุ
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: เมษายน ค.ศ. 1893
เรื่องก่อนหน้า: อุบายสับตัว 
เรื่องถัดไป: ปริศนาลายแทง 
ข้อความ: เรือบรรทุกนักโทษ ที่ วิกิซอร์ซ
"เรือบรรทุกนักโทษ" (อังกฤษ: The Adventure of the Gloria Scott) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนเมษายน ค.ศ. 1893 และในนิตยสารฮาเพอส์วีกลีในสหรัฐอเมริกาในวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1893  เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 5 จากทั้งหมด 12 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุในฉบับที่ตีพิมพ์ในอังกฤษ และเป็นลำดับที่ 4 จากทั้งหมด 11 เรื่องใน เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ในฉบับที่ตีพิมพ์ในอเมริกา (เนื่องจากการตัดเรื่อง "ตามพิฆาต" ออกเพราะเนื้อเรื่องมีประเด็น "อื้อฉาว")
ตามลำดับเวลาแล้ว เรื่องราวที่เล่าใน "เรือบรรทุกนักโทษ" คือคดีแรกสุดในเนื้อเรื่องหลักของเชอร์ล็อก โฮมส์ เรื่องราวนี้มีความเกี่ยวข้องกับโฮมส์มากกว่าวัตสัน และเป็นคดีแรกที่โฮมส์ใช้ความสามารถในการอนุมาน โดยเวลานั้นโฮมส์ทำเป็นเพียงงานอดิเรก "เรือบรรทุกนักโทษ" เป็นหนึ่งในเรื่องราวของเชอร์ล็อก โฮมส์หลายเรื่องที่ตัวละครเอกของคดีถูกตามรังควานโดยเพื่อนเก่าจากอาชญากรรมครั้งเก่า เรื่องอื่น ๆ ได้แก่ "ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์", "ปีเตอร์ดำ", "จัตวาลักษณ์", "เมล็ดส้มห้าเมล็ด", "จองเวร" เป็นต้น และยังเป็นหนึ่งในหลายเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชะตากรรมของตัวละครที่กลับมาอังกฤษหลังจากใช้เวลาอยู่ในอาณานิคมของจักรวรรดิอังกฤษในต่างแดน
ประวัติการตีพิมพ์

"เรือบรรทุกนักโทษ" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1893 และในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1893 และยังตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1893 ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตและ 2 ภาพวาดโดย W. H. Hyde ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ  ซีงตีพิมพ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 ในสหราชอาณาจักร และเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ในสหรัฐอเมริกา
อ้างอิงและบรรณานุกรม

1 2  Smith (2014), p. 84.
↑  "The Cesspool of Empire: Sherlock Holmes and the Return of the Repressed," Victorian Literature and Culture, 34.1: March 2006, pp. 233-247.
1 2  Cawthorne (2011), p. 80.
↑  "Harper's Weekly. v.37 Jan.-June 1893". HathiTrust Digital Library. สืบค้นเมื่อ 12 November 2020.
↑  Cawthorne (2011), p. 75.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ เรือบรรทุกนักโทษ ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เรือบรรทุกนักโทษ
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดจดหมายเหตุ รวมถึงเรื่อง เรือบรรทุกนักโทษ ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "ม้าตัวเก็งหาย"  "ตามพิฆาต"  "หน้าเหลือง"  "อุบายสับตัว"  "เรือบรรทุกนักโทษ"  "ปริศนาลายแทง"  "จดหมายนัดพบ"  "ชายหลังค่อม"  "จองเวร"  "ล่ามภาษากรีก"  "สัญญานาวี"  "ปัจฉิมปัญหา" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
สงครามประกาศอิสรภาพเม็กซิโก

สงครามประกาศเอกราชเม็กซิโก (Mexican War of Independence) สงครามนี้เริ่มต้นเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2353 ถึง 24 สิงหาคม พ.ศ. 2364 เพื่อประกาศเอกราชจากสเปนที่มายึดครองดินแดนเม็กซิโก สงครามเริ่มขึ้นจากความคิดของ พระชาวแพริชชื่อ มิเกล ฮิดัลโก (Miguel Hidalgo)
ดูเพิ่ม

Afro-Mexicans in the Mexican War of Independence
List of wars involving Mexico
Spanish reconquest of Mexico
บรรณานุกรม

Anna, Timothy E. (1978). The Fall of Royal Government in Mexico City. Lincoln: University of Nebraska Press. ISBN 0-8032-0957-6.
Benjamin, Thomas. (2000). Revolución: Mexico's Great Revolution as Memory, Myth, and History (University of Texas Press). ISBN 978-0-292-70880-8
Christon I. Archer, บ.ก. (2003). The Birth of Modern Mexico. Willmington, Delaware: SR Books. ISBN 0-8420-5126-0.
Hamill, Jr. Hugh M. "Early Psychological Warfare in the Hidalgo Revolt," Hispanic American Historical Review (1961) 41#2 pp. 206–235 in JSTOR
Hamill, Hugh M. (1966). The Hidalgo Revolt: Prelude to Mexican Independence. Gainesville: University of Florida Press.
Hamnett, Brian R. (1986). Roots of Insurgency: Mexican Regions, 1750–1824. Cambridge University Press. ISBN 978-0521-3214-88.
Knight, Alan (2002). Mexico: The Colonial Era. Cambridge University Press.
Timmons, Wilbert H. (1963). Morelos: Priest, Soldier, Statesman of Mexico. El Paso: Texas Western College Press.
Jaime E. Rodríguez O, บ.ก. (1989). The Independence of Mexico and the Creation of the New Nation. UCLA Latin American Studies. Los Angeles: UCLA Latin American Center Publications. ISBN 978-0-87903-070-4.
แหล่งข้อมูลอื่น

Chieftains of Mexican Independence เก็บถาวร 2007-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่แบบ:ประเทศเม็กซิโก
ฮนเด็ง

ฮนเด็งของศาลเจ้าอิซูโมะคืออาคารหลังคาสูงตั้งอยู่ด้านในสุด ล้อมรอบด้วยอาคารหลายหลัง เป็นลักษณะปกติที่ฮนเด็งไม่เปิดแก่สาธารณชน
ฮนเด็ง (ญี่ปุ่น: 本殿) หรือชื่ออื่น ๆ คือ ชินเด็ง (ญี่ปุ่น: 神殿; โรมาจิ: shinden), โชเด็ง (ญี่ปุ่น: 昇殿; โรมาจิ: shōden ใช้เรียกของศาลเจ้าอิเซะ) หมายถึงอาคารที่ได้รับการเคาระสูงสุดในศาลเจ้าชินโต มีเป้าหมายเดียวเพื่อประดิษฐานคามิ ซึ่งมักตั้งกระจกหรือรูปเคารพเป็นสัญลักษณ์ถึงคามิที่สถิตในฮนเด็งนั้น โดยทั่วไปแล้ว ฮนเด็งเป็นอาคารที่ตั้งอยู่ด้านในสุดของศาลเจ้า และไม่เปิดให้สาธารณชนทั่วไปได้ชม ด้านหน้าของฮนเด็งมักเป็น “ไฮเด็ง” ซึ่งมักเชื่อมกับฮนเด็งโดยมี “เฮเด็ง” หรือโถงถวายเครื่องสักการะคั่นไว้
ฮนเด็งถือเป็นอาคารหัวใจหลักของหมู่อาคารศาลเจ้า มักเชื่อมต่อกับอาคารหลังอื่น ๆ ในศาลเจ้า และมักยกพื้นให้สูงกว่าอาคารอื่น รั้วที่กั้นบริเวณฮนเด็งออกจากภายนอกเรียกว่า “ทามางากิ” (ญี่ปุ่น: 玉垣; โรมาจิ: tamagaki) ตัวอาคารฮนเด็งมักมีขนาดเล็กและมักปิดประตูไว้ตลอดปี จะมีเปิดประตูเพียงตอนที่นักบวช (คันนูชิ) เข้าไปประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ในเทศกาลทางศาสนา (มัตซึริ) เท่านั้น ตัวพิธีกรรมเปิดประตูของฮนเด็งนี้ก็เป็นหนึ่งในหัวใจสำคัญของศาลเจ้าชินโต ภายในฮนเด็งนั้นประดิษฐาน โก-ชินไต (ญี่ปุ่น: 御神体; โรมาจิ: Gō-Shintai) ซึ่งความหมายตรงตัวว่า “ชิ้นส่วนศักดิ์สิทธิ์ของคามิ” อย่างไรก็ตามไม่ได้ถือว่าโก-ชินไตเป็นเทพเจ้า แต่เป็นที่ตั้งประดิษฐานคามิเท่านั้น
ถึงฮนเด็งจะสำคัญมาก แต่ในบางครั้งก็อาจไม่มีฮนเด็งในศาลเจ้าเลยก็ได้ เช่นกรณีศาลเจ้าที่บูชาคามิประจำภูเขาศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกนั้น ก็ไม่ต้องมีฮนเด็ง หรือกรณีที่ใช้เชือกศักดิ์สิทธิ์ล้อมบริเวณที่สถิตคามิไว้ (ฮิโมโรงิ), มีวัตถุตัวแทนอื่น (โยริชิโระ) ที่เชื่อมถึงคามิได้ชัดเจนกว่า ก็ไม่จำเป็นต้องสร้างฮนเด็ง ตัวอย่างเช่น ศาลเจ้าโอมิวะบนภูเขามิวะ ในเมืองนาระนั้นไม่มีทั้งฮนเด็งหรือรูปเคารพใด ๆ เพราะศาลเจ้านี้สร้างขึ้นเพื่อบูชาภูเขามิวะ สถานที่ตั้งของศาลเจ้าโดยตัวเองอยู่แล้ว ศาลเจ้าโอมิวะจึงมีเพียงไฮเด็ง แต่ไม่มีฮนเด็ง ซึ่งเป็นไปได้ว่าศาลเจ้าชินโตในยุคแรก ๆ ก็อาจมีรูปแบบนี้เช่นเดียวกัน
บรรณานุกรม

Tamura, Yoshiro (2000). "The Birth of the Japanese nation in". Japanese Buddhism - A Cultural History (First ed.). Tokyo: Kosei Publishing Company. p. 232 pages. ISBN 4-333-01684-3.
"Honden". JAANUS. สืบค้นเมื่อ 2008-12-19.
Mori, Mizue (2005-06-02). "Honden". Encyclopedia of Shinto. Kokugakuin University. สืบค้นเมื่อ 2008-12-19.
Smyers, Karen Ann (1999). The Fox and the Jewel: Shared and Private Meanings in Contemporary Japanese Inari Worship. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 0-8248-2102-5. OCLC 231775156.
ฆาตกรตัวอักษร

| ฆาตกรตัวอักษร> ภูมิหลัง |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: The Double Initial Murders
การฆ่า
จำนวนผู้เสียหาย: 3
ห้วงเวลาฆ่า: 16 พฤษจิกายน ค.ศ. 1971–26 พฤษจิกายน ค.ศ. 1973
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: รัฐนิวยอร์ก
วันถูกจับ: ยังไม่ถูกจับกุม
ฆาตกรตัวอักษร (อังกฤษ: Alphabet murders หรือ Double initial murders) เป็นคดีฆาตกรรมที่ยังมิได้รับการคลี่คลาย เกิดขึ้นในช่วง พ.ศ. 2514 - พ.ศ. 2516  ในรอเชสเตอร์, รัฐนิวยอร์ก โดยเด็กสาว 3 คนถูกข่มขืนและฆ่ารัดคอ ชื่อของคดีถูกตั้งมาจากข้อเท็จจริงที่ว่าชื่อและนามสกุลของเหยื่อแต่ละคนขึ้นต้นด้วยตัวอักษรที่พ้องกัน นอกจากนั้นชื่อของเมืองที่พบศพเหยื่อแต่ละคนยังมีตัวอักษรขึ้นต้นพ้องกันกับชื่อเหยื่ออีกด้วย
เหยื่อ

คาร์เมน โคลอน (Carmen Colón) - อายุ 10 ปี, หายตัวไปเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ถูกพบศพในอีกสองวันต่อมาบริเวณที่ซึ่งห่างจากจุดที่ถูกพบเห็นครั้งสุดท้ายไป 12 ไมล์ ในหมู่บ้าน เชิร์ชวิลล์ (Chaurchville), เมืองริกา ซึ่งอยู่ใกล้กับเมืองชิลิอีกด้วย
แวนดา วาลโควิกซ์ (Wanda Walkowicz) - อายุ 11 ปี, หายตัวไปเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2516 ถูกพบศพในวันถัดมาบริเวณจุดพักรถข้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 104 ในเมือง เวบส์เตอร์ (Webster) ซึ่งห่างจากโรเชสเตอร์ 7 ไมล์
มิเชลล์ มาเอนซา (Michelle Maenza) - อายุ 11 ปี,  หายตัวไปเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 ถูกพบศพในอีกสองวันต่อมาในเมือง มาเซดอน (Macedon) ห่างจากโรเชสเตอร์ 15 ไมล์
ผู้ต้องสงสัย

ฆาตกรของคดีไม่เคยถูกนำตัวมาดำเนินคดีในขณะที่อีกหลายร้อยคนตกเป็นผู้ต้องสงสัย คดีเคยมี "บุคคลในความสนใจ" ของทางตำรวจเป็นชายคนหนึ่ง อย่างไรก็ดีเขาได้ทำการฆ่าตัวตายหลังจากเหยื่อรายสุดท้ายถูกฆาตกรรม 6 สัปดาห์และผลทดสอบดีเอ็นเอในปี พ.ศ. 2550 ก็ระบุว่าเขาไม่ใช่ฆาตกร  นอกจากนี้ในคดีของคาร์เมน โคลอน ลุงของเธอก็ยังตกเป็นผู้ต้องสงสัยอีกด้วยจนกระทั่งเขาฆ่าตัวตายในปี พ.ศ. 2534
ผู้ต้องสงสัยอีกรายคือเคนเนธ เบียนชิ ผู้ซึ่งเป็นพ่อค้าไอติมแผงลอยในรเชสเตอร์ในช่วงที่เกิดคดี ซึ่งจุดที่เขาค้าขายใกล้กับจุดพบศพในสองคดีแรก ซึ่งโดยพื้นเพแล้วเขาเป็นชาวโรเชสเตอร์โดยกำเนิดก่อนจะย้ายไปยังลอสแอนเจลิสพร้อมกับลูกพี่ลูกน้องของเขา แอนเจโล บัวโน ซึ่งต่อมาทั้งสองถูกจับกุมตัวเนื่องจากได้ร่วมกันก่อคดีฆาตกรรมบีบคอบริเวณลาดเขา (อังกฤษ: Hillside Strangler) ระหว่างปี พ.ศ. 2520 - พ.ศ. 2521 เคนเนธไม่เคยได้รับการตัดสินโทษในคดีฆาตกรตัวอักษร เขาพยายามที่จะเรียกร้องให้ทางตำรวจโรเชสเตอร์ตัดชื่อเขาออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัยในคดีมาโดยตลอด อย่างไรก็ตามมีพยานหลักฐานถึงการพบเห็นรถยนต์ของเขาบริเวณจุดพบศพเหยื่อสองในสามรายของคดีนี้ เคนเนธยังคงให้การปฏิเสธถึงความเกี่ยวข้องกับคดีนี้มาโดยตลอด ชื่อของเขายังคงอยู่ในรายชื่อผู้ต้องสงสัย
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

พ.ศ. 2544 - ช่องดิสคัฟเวอรี่ แชนแนล ออกอากาศรายการซึ่งได้ทำการสืบสวนคดีนี้ขึ้นมาอีกครั้ง
พ.ศ. 2551 - มีการนำคดีไปสร้างเป็นภาพยนตร์โดยใช้ชื่อเดียวกับชื่อคดี ซึ่งเนื้อหาส่วนใหญ่คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง
พ.ศ. 2553 - หนังสือที่มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า Alphabet Killer: The True Story of the Double Initial Murders ถูกวางจำหน่ายโดยผู้แต่งที่ชื่อว่า เชอรี ฟรานส์เวิร์ธ ซึ่งบรรยายถึงรายละเอียดของคดีตั้งแต่เกิดเหตุการณ์จนถึงความคืบหน้าในปัจจุบัน
1 เมษายน พ.ศ. 2554 - สถานีโทรทัศน์เอเอ็มซีเนทเวิร์กออกอากาศสารคดีสั้นเกี่ยวกับคดีโดยใช้ชื่อว่า Countdown to The Killing: The Alphabet Murders
ความคืบหน้าล่าสุด

11 เมษายน พ.ศ. 2554 โจเซฟ นาโซ อายุ 77 ปี ซึ่งพื้นเพเดิมเป็นชาวนิวยอร์กอาศัยอยู่ในเขตเมืองรอเชสเตอร์ระหว่างช่วงเวลาของเหตุฆาตกรรม ถูกจับกุมตัวในรีโน, รัฐเนวาดา เนื่องจากก่อคดีฆาตกรรมเหยื่อสี่รายในแคลิฟอร์เนียซึ่งเกิดขึ้นในช่วง พ.ศ. 2520 ซึ่งเหยื่อสี่คนมีชื่อดังต่อไปนี้ รอกซีน รอกแกช, พาเมลา พาร์สัน, เทรซี โทโฟยา และคาร์เมน โคลอน (เหยือคนละคนกับในคดี เพียงแต่มีชื่อและนามสกุลเหมือนกัน) ซึ่งจะสังเกตได้ว่าลักษณะการเลือกเหยื่อมีความเหมือนกับในคดีฆาตกรรมตัวอักษร โดยเหยื่อทั้งสี่รายถูกระบุโดยทางการว่าเป็นโสเภณี ขณะนี้เขาถูกจับตามองเป็น "บุคคลในความสนใจ" ของทางการในคดีฆาตกรตัวอักษรที่นิวยอร์ก ในสมุดบันทึกส่วนตัวของเขามีข้อความระบุถึงการข่มขืนหญิงสาวในป่าบัฟฟาโล ซึ่งสันนิษฐานถึงป่าทางตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก นอกจากนี้โจเซฟยังเป็นช่างภาพมืออาชีพผู้ท่องเที่ยวระหว่างแคลิฟอร์เนียและนิวยอร์กอยู่โดยตลอดในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา
ฟีโอโครโมไซโตมา

| ฟีโอโครโมไซโตมา (Pheochromocytoma) |
| --- | --- |
ภาพของฟีโอโครโมไซโตมาจากกล้องจุลทรรศน์ แสดงให้เห็นกลุ่มเซลล์ที่เรียงตัวกันเป็นกลุ่ม (Zellballen) และ stippled chromoatin ย้อมด้วยสีฮีมาตอกซิลินและอีโอซิน
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: C74.1
ICD-9: 255.6
ICD-O:: M8700/0
OMIM: 171300
DiseasesDB: 9912
MedlinePlus: 000340
eMedicine: med/1816 radio/552 ped/1788
MeSH: D010673
ฟีโอโครโมไซโตมา (อังกฤษ: pheochromocytoma) เป็นเนื้องอกประสาทต่อมไร้ท่อ (neuroendocrine tumor) ของต่อมหมวกไตส่วนใน เจริญมาจากเซลล์โครมาฟิน (chromaffin cell) หรือเนื้อเยื่อโครมัฟฟินนอกต่อมหมวกไตที่ไม่ได้ย้ายที่มาตอนเกิด และหลั่งสารคาเตโคลามีน (catecholamine) จำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นอะดรีนาลีนหากเนื้องอกอยู่ในต่อมหมวกไต และนอร์อะดรีนาลีน พาราแกงกลิโอมา (paraganglioma) นอกต่อมหมวกไต (บางครั้งเรียกว่าฟีโอโครโมไซโตมานอกต่อมหมวกไต) เป็นเนื้องอกที่มีความใกล้เคียงกันแต่พบน้อยกว่ามาก ซึ่งเจริญมาจากปมประสาทของระบบประสาทซิมพาเทติก จะตั้งชื่อตามตำแหน่งทางกายวิภาคที่เกิด
ภาพเพิ่มเติม

ภาพฟีโอโครไมไซโตมาจากกล้องจุลทรรศน์
ภาพฟีโอโครไมไซโตมาจากกล้องจุลทรรศน์
ภาพฟีโอโครไมไซโตมาจากกล้องจุลทรรศน์
ฟีโอโครไมไซโตมาทั้งสองข้างใน MEN2
ภาพจากการถ่ายภาพรังสีส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์ช่องท้องของฟีโอโครโมไซโตมา
ภาพจากการถ่ายภาพรังสีส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์ช่องท้องของฟีโอโครโมไซโตมา
ดูเพิ่ม

นิวโรบลาสโตมา
แหล่งข้อมูลอื่น

Pheochromocytoma clinical trial currently recruiting patients
Pheochromocytoma symptoms, diagnosis, treatment, and general details เก็บถาวร 2020-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
MedlinePlus Overview pheochromocytoma
Overview จาก National Cancer Institute
อัชชาฟิอี

| มุญัดดิดแห่งศตวรรษที่ 2   ปราชญ์แห่งกุร็อยช์   อัชชาฟิอี اَلشَّافِعِيُّ |
| --- | --- |

คำนำหน้าชื่อ: ชัยคุลอิสลาม
ส่วนบุคคล
เกิด: สิงหาคม ค.ศ. 767 ฆ็อซซะฮ์, บิลาดุชชาม, รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
มรณภาพ: 19 มกราคม ค.ศ. 820 (54 ปี) ฟุสฏอฏ, ประเทศอียิปต์
ศาสนา: อิสลาม
ชาติพันธุ์: ชาวอาหรับ
ยุค: ยุคทองของอิสลาม
สำนักคิด: อิจญ์ติฮาด
ความสนใจหลัก: ฟิกฮ์
แนวคิดโดดเด่น: ชาฟิอี
ผลงานโดดเด่น: อัรริซาละฮ์ ฟีอุศูลุลฟิกฮ์, กิตาบุลอุมม์, มุสนัด อัชชาฟิอี
ตำแหน่งชั้นสูง
 ศิษย์ อะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล, อิสฮาก อิบน์ เราะฮ์วัยฮ์, อัลมุซะนี ซะกะรียา อัสซาญี 
 ได้รับอิทธิจาก อะบูฮะนีฟะฮ์, ญะอ์ฟัร อัศศอดิก, มาลิก อิบน์ อะนัส, ซุฟยาน อิบน์ อุยัยนะฮ์, มุฮัมมัด อัชชัยบานี, ซัยยิดะฮ์ นาฟีซะฮ์ บินต์ อัลฮะซัน 
 มีอิทธิพลต่อ อะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล, อิสฮาก อิบน์ เราะฮ์วัยฮ์, อัลมุซะนี, อัลอัชอะรี, อัลบะเฆาะวี, อัลมิซซี, อัซซะฮะบี, อิบน์ กะษีร, อิบน์ ฮะญัร, อัสซุยูฏี, อัสซะคอวี, อัฏเฏาะบะรี, อัลฮากิม อันนัยซาบูรี, อัลบัยฮะกี และบรรดาชาฟิอี 
อบูอับดิลลาฮ์ มุฮัมมัด อิบน์ อิดรีส อัชชาฟิอี (อาหรับ: أَبُو عَبْدِ ٱللهِ مُحَمَّدُ بْنُ إِدْرِيسَ ٱلشَّافِعِيُّ; ค.ศ. 767–820, ฮ.ศ. 150–204) เป็นนักเทววิทยา นักเขียน และนักปราชญ์มุสลิมชาวอาหรับ โดยเขาเป็นคนแรกที่สนับสนุนหลักการของกฎหมายอิสลาม (อุศูลุลฟิกฮ์) อัชชาฟิอีเป็นหนึ่งในสี่อิหม่ามที่ยิ่งใหญ่ และเป็นผู้ก่อตั้งสำนักชาฟิอี (หรือมัซฮับ) โดยเขาเคยเป็นนักเรียนดีเด่นของอิหม่ามมาลิก อิบน์ อนัส และปกครองเมืองนาญาร์มาก่อน
ประวัติ > ตระกูล

อัชชาฟิอีอยู่ในตระกูลบนูมุฏฏอลิบของเผ่ากุเรช ซึ่งเป็นตระกูลพี่สาวของบนูฮาชิม ที่เป็นตระกูลของศาสดามุฮัมมัดและเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
ประวัติ > ชีวิตช่วงต้น

เขาเกิดในฆ็อซซะฮ์บริเวณเขตชุมชนอัสกาลานใน ฮ.ศ.150 (ค.ศ. 767). พ่อของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก และแม่ของเขาตัดสินใจย้ายไปที่มักกะฮ์ตอนที่เขาอายุประมาณ 2 ขวบ และเนื่องจากว่าทางครอบครัวมีฐานะไม่ค่อยดี แม่จึงให้เขาเขียนบนเรียนในกระดูกไหล่แทนกระดาษ
ประวัติ > ฝึกเรียนกับอิหม่ามมาลิก

อัชชาฟิอีเดินทางไปเรียนกับอิหม่ามมาลิกที่มะดีนะฮ์  โดยมีรายงานว่าเขาไปที่นั่นตอนอายุ 13 ปี แต่บางรายงานกล่าวว่าเขาไปตอนอายุ 20 ปี จนอิหม่ามมาลิกเสียชีวิตใน ฮ.ศ. 179 (ค.ศ. 795) ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบมุมมองบางอย่างของมาลิกในภายหลัง แต่เขายังคงให้เกียรติแก่อิหม่ามมาลิกว่าเป็น "คุณครู"
ประวัติ > เดินทางไปแบกแดดและอียิปต์

อัชชาฟิอีเดินทางไปแบกแดดใน ค.ศ. 810 โดยความเป็นอยู่ในฐานะนักกฎหมายได้เติบโตขึ้นอย่างมาก จนเคาะลีฟะฮ์อัลมะมูนได้กล่าวให้เขารับหน้าที่เป็นผู้พิพากษา แต่อิหม่ามชาฟิอีปฏิเสธข้อเสนอนี้.
และใน ค.ศ. 814 เขาตัดสินใจออกจากแบกแดดแล้วไปที่อียิปต์ โดยไม่มีใครรู้ว่าทำไมเขาจึงออกจากแบกแดด แต่ในอียิปต์เขาอาจจะพบครูคนใหม่, ซัยยิดะฮ์ นาฟีซะฮ์ บินต์ อัล-ฮะซันได้สนับสนุนคำสอนของเขา และเป็นที่ที่เขาสามารถใช้ชีวิตไปกับการสอนลูกศิษย์