stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐศาสตร์
ประวัติการศึกษารัฐศาสตร์สากล > สมัยกรีกโบราณ ถึงยุโรปสมัยกลาง (ศควรรษที่ 6 - 5 ก่อนคริตกาล - ราว ศตวรรษ ที่ 12 - 14)

จารีตของวิชารัฐศาสตร์ก็ไม่ต่างจารีตของวิชาที่วงวิชาการไทยรับสืบทอดมาจากวงวิชาการในโลกที่ใช้ภาษาอังกฤษคือจะกล่าวอ้างไปถึงงานปรัชญาของ เพลโต และ อริสโตเติล ว่าเป็นงานที่ศึกษารัฐศาสตร์ในยุคเริ่มแรก ทว่าหากกล่าวอย่างเคร่งครัดนั้นในยุคกรีกโบราณมิได้มีการศึกษารัฐศาสตร์ เพราะการศึกษาทุกอย่างของกรีกโบราณจะเรียกว่าเป็นการ "แสวงหามิตรภาพกับปัญญา" (philosophia ปัจจุบันแปลว่าปรัชญา ซึ่งใช้แทนกันเป็นการทั่วไป แต่โดยนัยที่เคร่งครัดแล้วมีความตางกัน) อย่างไรก็ตามนักปรัชญากรีกโบราณโดยเฉพาะสายโสคราตีส, เพลโต และอริสโตเติลจะเชื่อว่า การศึกษาการเมืองคือเรื่องที่สำคัญที่สุด (politics is a master of science) การศึกษาปรัชญาโดยใช้การเมืองเป็นศูนย์กลางคือรากฐานของวิชาปรัชญาการเมือง และประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมือง
ในสมัยโรมันการศึกษาการเมืองไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก อย่างไรก็ตามมรดกทางความคิดที่สำคัญคือการสร้างระบบกฎหมายที่ต่อมากลายเป็นรากฐานที่สำคัญของวิชานิติศาสตร์ และระบบการบริหารจัดการสาธารณะรัฐที่ต่อมากลายเป็นรากฐานของวิชาการบริหารจัดการสาธารณะ ผลงานที่สำคัญในยุคโรมันคืองานของซิเซโร
หลังสิ้นสุดยุครุ่งเรื่องของปรัชญากรีก และการล่มสลายของจักรวรรดิ์โรมัน (โรมันตอนต้นปกครองโดยสภาเรียกว่าสาธารณะรัฐ ส่วนในตอนปลายปกครองโดยจักพรรดิ์จึงเรียกว่าจักรวรรดิ์) ศาสนาคริสต์เข้ามามีอิทธิพลต่อวิธีชีวิตของชาวยุโรปในทุกเรื่อง การศึกษาการเมืองจึงเป็นไปเพื่ออธิบายความว่าเหตุใดมนุษย์ซึ่งเป็นคนบาปตามความเชื่อของศาสนานั้นสามารถปกครองกันเองได้อย่างไร และกษัตริย์มีอำนาจชอบธรรมจากพระเจ้าอย่างไรจึงสามารถปกครองคนบาปได้ ในขณะเดียวกันปรัชญากรีกโบราณได้เติบโตในโลกมุสลิมเป็นอย่างมาก มีการนำปรัชญากรีกไปร่วมอธิบายกับหลักปรัชญามุสลิม และใช้เป็นรากฐานของการจัดการปกครอง ปรัชญากรีกในโลกมุสลิมต่อมามีอิทธิพลอย่างสูงต่อยุโรป โดยเฉพาะแนวคิดมนุษย์นิยมที่ต่อมากลายเป็นรากฐานของการปฏิวัติทางภูมิปัญญาในยุโรป (the age of enlightenment)
ประวัติการศึกษารัฐศาสตร์สากล > สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการถึงสมัยใหม่ตอนต้น (ราวศตวรรษ ที่ 13 - 19)

การปฏิวัติทางความคิดทางศาสนาคริสต์ การเติบโตขึ้นของแนวคิดมนุษย์นิยม (humanism) ทำให้การศึกษาการเมืองในยุคนี้มีการพูดถึงการเมืองของมนุษย์มากขึ้น โดยปรากฏชัดในงานเขียนเรื่อง "เจ้าผู้ปกครอง" (the prince) ของมาคิอาเวลลี ที่สอนการปกครองอย่างตรงไปตรงมา และในบางเรื่องดูจะโหดร้าย และน่ารังเกียจหากมองด้วยสายตาของผู้ที่เคร่งครัดในจารีตทางความเชื่อแบบมีศีลมีธรรมแบบยุโรป
การปฏิวัติทางความคิดวิทยาศาสตร์ยุคแรก (the scientific revolution) ส่งผลให้ในยุโรปเกิดกระแสการนำเอาวิทยาศาสตร์เข้ามาศึกษาการเมือง โดยปรากฏอย่างชัดเจนในงานเรื่อง เลอไวธัน (Levithan) ของ ฮอบส์ ที่อธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสังคมว่าไม่ต่างจากระบบกลไล ที่รัฐคือองคาพยพใหญ่ และมนุษย์คือฟันเฟือง ในขณะเดียวกันงานของรุสโซก็สร้างข้อถกเถียงที่สำคัญว่าการศึกษาการเมืองนั้นจะใช้วิทยาศาสตร์หรือปรัชญาดี อิทธิพลทางความคิดดังกล่าวกลายเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญของแนวคิดทางการเมืองในยุคสมัยใหม่ตอนปลาย และช่วงสงครามเย็นนั่นคือ อุดมการณ์ทางการเมือง
ประวัติการศึกษารัฐศาสตร์สากล > สมัยใหม่ตอนปลาย (ราวศตวรรษ ที่ 19 - 20)

เป็นยุคที่วิชา รัฐศาสตร์มีการศึกษาที่นำเอาวิทยาศาสตร์ เข้ามาช่วยศึกษา และเรียกการศึกษาการเมืองว่า "รัฐศาสตร์" (political science) เป็นครั้งแรก ในช่วงทศวรรษที่ 1960 โดยเริ่มต้นในสหรัฐอเมริกาซึ่งแต่เดิมมีการเรียนการสอนอยู่ในคณะประวัติศาสตร์ ซึ่งศาสตร์ตราจารย์คนแรกของวิชารัฐศาสตร์คือฟรานซ์ ลีแบร์ (Francis Lieber) นักปรัชญาอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน โดยดำรงตำแหน่งเป็นศาตราจารย์ประวัติศาสตร์และรัฐศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
การศึกษาวิชาในยุควิทยาศาสตร์นี้ได้สร้างวิธีการศึกษาการเมืองขึ้นมา นั่นคือการศึกษาการเมืองผ่านการสร้าง ทฤษฎีการเมือง นักรัฐศาสตร์ที่เรียกตัวเองว่านักทฤษฎีการเมืองจะมองว่าทฤษฎี คือเครื่องมือในการทำความเข้าในสภาพการเมืองโดยรวม ซึ่งผลิตผลของการศึกษาทำความเข้าใจดังกล่าวจะได้มาซึ่งองค์ความรู้ที่สามารถนำมาประยุกต์สร้างตัวแบบ (model) เพื่ออธิบายความจริง (fact) ที่เกิดขึ้น  ในยุคนี้ยังเชื่อว่าการศึกษาการเมืองโดยใช้ปรัชญา และประวัติศาสตร์เป็นเรื่องพ้นสมัย การศึกษาการเมืองในยุคนี้จึงเน้นศึกษาพฤติกรรมทางการเมือง แล้วนำมาวัดประเมินค่าในเชิงคณิตศาสตร์และสถิติ จึงเรียนรัฐศาสตร์ในยุคเริ่มแรกว่า สำนักพฤติกรรมศาสตร์ (behavioralism)
อย่างไรก็ตามในเวลาช่วง ทศวรรษที่ 1970 - 1980 นักรัฐศาสตร์จำนวนมากก็ตั้งข้อกังขาว่าการเมืองนั้นสามารถวัดค่าเป็นตัวเลขได้หรือไม่ การถกเถียงดังกล่าวเกิดในวงวิชาการอเมริกัน อันนำไปสู่การปฏิวัติการศึกษาการเมืองที่พยายามดึงเอาปรัชญา และประวัติศาสตร์กลับมาอีกครั้ง เรียกว่านักรัฐศาสตร์สายหลังพฤติกรรมศาสตร์ (post-behavioralism)
ประวัติการศึกษารัฐศาสตร์สากล > ปัจจุบัน

การศึกษารัฐศาสตร์ในปัจจุบันมี 2 กระแส กระแสแรกคือสายที่ยังศึกษาแนวพฤติกรรมศาสตร์ คือเชื่อมั่นว่าการศึกษาการเมืองผ่านตัวเลข และสถิติมีความมั่นคงเชื่อถือได้ ส่วนอีกกระแสคือสายที่พยายามกลับไปใช้ปรัชญา และประวัติศาสตร์เป็นเครื่องมือในการศึกษา รัฐศาสตร์ในปัจจุบันจึงมีลักษณะสาขาวิชาที่เป็นสหวิทยาการ (interdisciplinary) สูงมากสาขาวิชาหนึ่ง อย่างไรก็ตามจากการที่ความคิดตระกูลหลังสมัยใหม่เข้ามามีอิทธิพลต่อแวดวงวิชาการในทศวรรษที่ 1980 ทำให้วิชารัฐศาสตร์ก็หลีกหนีแนวนิยมนี้ไม่พ้น
ปัจจุบันการศึกษารัฐศาตร์มิได้จำกัดขอบเขตการศึกษาอยู่ที่อธิบายสถาบัน และกระบวนการสร้างสถาบันทางการเมือง ทั้งนี้ก็ด้วยความเข้าใจ “การเมือง” ที่เปลี่ยนแปรไป โดยเฉพาะการเกิดขึ้นของตระกูลทางความคิดแบบหลังโครงสร้างนิยม (post – structuralism) หรือลัทธิหลังสมัยใหม่ โดยเฉพาะความคิดเรื่อง “เทคโนโลยีแห่งอำนาจ (technologies of power)” ของมิแชล ฟูโกต์ นักคิดชาวฝรั่งเศส กลายเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญเกี่ยวกับแนวความคิดเรื่องอำนาจ และการศึกษาการเมือง ปัจจุบันการศึกษาการเมืองจึงไม่ต่างจากการศึกษาแทบทุกสิ่งทุกอย่างที่นักรัฐศาสตร์เห็นว่ามีปฏิบัติการณ์ทางอำนาจเกิดขึ้น โดยเฉพาะหนังสือเรื่อง “วินัย และ การลงโทษ : การกำเนิดขึ้นของเรือนจำ (Discipline and Punish: The Birth of the Prison)” ได้เสนอมุมมองใหม่ต่อสิ่งที่เรียกว่าการเมือง และอำนาจอย่างมหาศาล
ประวัติการศึกษารัฐศาสตร์ของไทย

การศึกษาด้านรัฐศาสตร์ของไทยเริ่มต้นครั้งแรกในสมัยรัชกาลที่ 5 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริจัดตั้ง โรงเรียนฝึกหัดวิชาข้าราชการพลเรือน เพื่อรับคัดเลือกนักเรียนเข้ามาฝึกหัดเป็นข้าราชการตามกระทรวงต่าง ๆ (สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์หรือ รปศ.) ต่อมาได้มีการขยายการศึกษาให้กว้างขวางยิ่งขึ้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงพัฒนาโรงเรียนดังกล่าวเป็น โรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
จากเหตุดังกล่าวนี้ การศึกษารัฐศาสตร์จึงเริ่มต้นขึ้น โดยคณะรัฐศาสตร์แห่งแรก คือ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ข้อสังเกตคือในยุคเริ่มแรกนั้นรัฐศาสตร์ไทยนั้นเน้นผลิตบัณฑิตเข้าสู่วงราชการ โดยเฉพาะกระทรวงมหาดไทย ซึ่งต่อมาจึงเป็นที่มาของการใช้ตราสิงห์เป็นสัญลักษณ์ของสาขาวิชา[ต้องการอ้างอิง] และอีกส่วนหนึ่งคือการเรียนการสอนรัฐศาสตร์ไทยในยุคแรก อันที่จริงเป็นการเรียนการสอนวิชารัฐประศาสนศาสตร์เพื่อสร้างข้าราชการป้อนให้กับรัฐไทย หรือก็คือสอนวิชาบริหารจัดการสาธารณะภายได้ชื่อรัฐศาสตร์ทำให้ในเวลาต่อมาเกิดความสับสนในวงวิชาการว่ารัฐศาสตร์กับรัฐประศาสนศาสตร์นั้นมีความแตกต่างกันหรือไม่อย่างไร อย่างไรก็ตามในสังคมไทยมีการศึกษารัฐศาสตร์กระแสหนึ่งซึ่งเริ่มมีอิทธิพลขึ้นมากหลัง พ.ศ. 2526 เรียกว่ารัฐศาสตร์ทวนกระแส ซึ่งโดยภาพรวมก็ไม่ต่างแนวหลังพฤติกรรมศาสตร์ในตะวันตก อ่านเพิ่มเติม
ดูเพิ่ม

การเมือง
คณะรัฐศาสตร์
สมัครเรียนการปกครองท้องถิ่น[ลิงก์เสีย]
| ด ค กสังคมศาสตร์ |
| --- | --- |
สาขาหลัก:  มานุษยวิทยา โบราณคดี  วัฒนธรรม  ภาษาศาสตร์  สังคม  เศรษฐศาสตร์ เศรษฐศาสตร์จุลภาค  เศรษฐศาสตร์มหภาค  ภูมิศาสตร์ มนุษย์  สิ่งแวดล้อม  ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม  เศรษฐกิจ  การเมือง  สังคม  กฎหมาย นิติศาสตร์  ประวัติศาสตร์กฎหมาย  ระบบกฎหมาย  รัฐศาสตร์ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ  การเลือกตั้ง  การบริหารรัฐกิจ  นโยบายสาธารณะ  จิตวิทยา อปกติ  ชีวภาพ  การรู้คิด  พัฒนาการ  บุคลิกภาพ  สังคม  สังคมวิทยา อาชญาวิทยา  ประชากรศาสตร์  อินเทอร์เน็ต  ชนบท  เมือง 
สหวิทยาการ:  มานุษยสัตววิทยา  อาณาบริเวณศึกษา  ธุรกิจศึกษา  ประชานศาสตร์  การสื่อสารศึกษา  ชุมชนศึกษา  วัฒนธรรมศึกษา  พัฒนศึกษา  การศึกษา  สิ่งแวดล้อม สังคมศาสตร์  ศึกษา  อาหารศึกษา  เพศศึกษา  โลกศึกษา  ประวัติศาสตร์ของเทคโนโลยี  วิทยาการสารสนเทศ  การศึกษาระหว่างประเทศ  สื่อศึกษา  ปรัชญาวิทยาศาสตร์ เศรษฐศาสตร์  ประวัติศาสตร์  จิตวิทยา  สังคมศาสตร์  การวางแผน การใช้ที่ดิน  ภาค  เมือง  นิเวศวิทยาการเมือง  เศรษฐศาสตร์การเมือง  สาธารณสุข  วิทยาศาสตร์ภูมิภาค  วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสังคม  วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีศึกษา  วิทยาศาสตร์ศึกษา ประวัติศาสตร์  สังคมสงเคราะห์ 
อื่น ๆ:  มนุษยศาสตร์  Geisteswissenschaft  วิทยาศาสตร์มนุษย์
รางวัลวูล์ฟ

| รางวัลวูล์ฟ |
| --- | --- |

รางวัลสำหรับ: ผลงานดีเด่นด้านการเกษตร เคมี คณิตศาสตร์ แพทยศาสตร์ ฟิสิกส์ และศิลปะ
ประเทศ: ประเทศอิสราเอล
จัดโดย: มูลนิธิวูล์ฟ
รางวัล: 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ
รางวัลแรก: 1978; 46 ปีที่แล้ว (1978)
เว็บไซต์: www.wolffund.org.il
มูลนิธิวูล์ฟ
รางวัลวูล์ฟ (อังกฤษ: Wolf Prize) เป็นรางวัลที่จัดตั้งโดยมูลนิธิวูล์ฟ มีการมอบรางวัลครั้งแรกในปี ค.ศ. 1978 เพื่อนักวิทยาศาสตร์และศิลปินที่ "มีผลงานที่เป็นประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติ โดยไม่จำกัดเชื้อชาติ เผ่าพันธุ์ สีผิว ศาสนา เพศ และมุมมองทางการเมือง"
ประวัติ

รางวัลวูล์ฟมีการมอบที่อาคารรัฐสภาเนสเซ็ท (Knesset Building) ประเทศอิสราเอล โดยมูลนิธิวูล์ฟ ที่ก่อตั้งโดยนักประดิษฐ์และเอกอัครราชทูตคิวบา ดร. ริคาร์โด วูล์ฟ (1887–1981) ประกอบด้วย 6 สาขา คือ เกษตรกรรม, เคมี, คณิตศาสตร์, การแพทย์, ฟิสิกส์ และศิลปะ (หมุนเวียนทุกปี ระหว่างจิตรกรรม, ดนตรี, สถาปัตยกรรม และประติมากรรม) ผู้ที่ได้รับรางวัลจะได้โล่ประกาศเกียรติคุณและเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ
ความสำคัญ

รางวัลวูล์ฟเป็นรางวัลที่มีเกียรติสูงส่งเป็นรองแค่รางวัลโนเบลเท่านั้น ในสาขาฟิสิกส์ ถือว่าเป็นใบเบิกทางไปสู่การได้รับรางวัลโนเบลในภายหลัง ช่วงปี 1978-2010 มีผู้ที่ได้รับรางวัลโนเบล 14 คนที่ได้รับรางวัลวูล์ฟร่วมด้วย นอกจากนี้ รางวัลวูล์ฟยังถูกยกย่องให้เป็น "รางวัลโนเบล" ในสาขาต่างๆ ที่รางวัลโนเบลไม่มีอีกด้วย เช่น สาขาคณิตศาสตร์ ก็เป็นหนึ่งในรางวัลที่ถูกเรียกว่าเป็น "รางวัลโนเบลสาขาคณิตศาสตร์" เช่นเดียวกับสาขาเกษตรกรรม ที่ถูกเรียกให้เป็น "รางวัลโนเบลสาขาเกษตรกรรม" เช่นกัน
สาขา

ทุกสาขายกเว้นสาขาศิลปะ มีการมอบรางวัลครั้งแรกในปี 1978 ในขณะที่สาขาศิลปะมีการมอบรางวัลครั้งแรกในปี 1981
เกษตรกรรม
ศิลปะ (หมุนเวียนทุกปี ระหว่างจิตรกรรม, ดนตรี, สถาปัตยกรรม และประติมากรรม)
เคมี
คณิตศาสตร์
การแพทย์
ฟิสิกส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
รางวัลลูกโลกทองคำ

| รางวัลลูกโลกทองคำ |
| --- | --- |
ถ้วยรางวัลลูกโลกทองคำ
รางวัลสำหรับ: ความเป็นเลิศด้านภาพยนตร์และโทรทัศน์
ประเทศ: สหรัฐ
จัดโดย: Hollywood Foreign Press Association ตั้งแต่ 1943
รางวัลแรก: 20 มกราคม 1944; 80 ปีก่อน (1944-01-20)
เว็บไซต์: www.goldenglobes.com
รางวัลลูกโลกทองคำ (อังกฤษ: Golden Globe Award) เป็นรายการแจกรางวัลประจำปีที่มอบให้กับภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์เริ่มมาต้งแต่ปี 1944 จัดโดย Hollywood Foreign Press Association (HFPA)
รางวัลลูกโลกทองคำถูกจัดอันดับว่ามีผู้ชมมากที่สุดอันดับ 3 สำหรับรายการแจกรางวัล ตามหลังรางวัลออสการ์และรางวัลแกรมมี่
การจัดจะจัดช่วงต้นปี โดยยึดผลจากการโหวดจากนักข่าวและสื่อมวลชนในสหรัฐอเมริกา
ผู้มีสิทธิเข้าชิงจะคัดเลือกในช่วงหลังวันที่ 1 ตุลาคม ซึ่งแตกต่างจากรางวัลออสการ์ที่ใช้เกณฑ์วันที่ 1 มกราคม
และที่แตกต่างคือ เป็นรางวัลที่ไม่มีพิธีกรหลักแต่จะมีผู้เสนอรางวัล และผู้แนะนำรางวัลต่าง ๆ
ประวัติ

พิธีแจกรางวัลลูกโลกทองคำเริ่มครั้งแรกใน ค.ศ. 1944 ที่สตูดิโอของฟ็อกซ์ (20th Century Fox) หลังจากนั้นก็มีพิธีทุก ๆ ปีในสถานที่ต่าง ๆ กันไปตลอดศตวรรษถัดมา เช่น ที่โรงแรมเบเวอร์ลีฮิลส์ (Beverly Hills Hotel, Hollywood Knickerbocker Club และโรงแรมฮอลลีวู้ดรูสเวลท์ (Hollywodd Roosevelt Hotel)
ในช่วงต้น ๆ ของศตวรรษที่ 1950 HFPA ได้ตัดสินใจตั้งรางวัลพิเศษให้กับผู้ที่มีผลงานโดดเด่นในวงการบันเทิง และเพื่อให้ความสำคัญและตระหนักถึงคุณค่าในฐานะบุคคลในระดับนานาชาติในวงการบันเทิง จึงได้มอบรางวัลให้กับ เซซิล บี. เดอมิลล์ (Cecil B. DeMille) ในปี 1952 และชื่อของผู้ได้รับรางวัลก็ได้กลายมาเป็นชื่ออย่างเป็นทางการของรางวัลนี้ นั่นก็คือรางวัลเซซิล บี. เดอมิลล์ (Cecil B. DeMille Award) ซึ่งผู้ที่ได้รับรางวัลนี้เป็นคนแรกคือ วอลท์ ดิสนีย์ ในปีถัดมา
สาขารางวัล > รางวัลทางภาพยนตร์

ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ดรามา
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภทดรามา
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทดรามา
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์เพลงหรือตลก
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภท ภาพยนตร์เพลงหรือตลก
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์เพลงหรือตลก
ภาพยนตร์แอนนิเมชันยอดเยี่ยม
ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม
นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
ดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
เพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
สาขารางวัล > รางวัลทางโทรทัศน์

ซีรีส์ทางโทรทัศน์ยอดเยี่ยม ประเภทดรามา
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากซีรีส์ทางโทรทัศน์ประเภทดรามา
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากซีรีส์ทางโทรทัศน์ประเภทดรามา
ซีรีส์ทางโทรทัศน์ยอดเยี่ยม ประเภทเพลงหรือตลก
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากซีรีส์ทางโทรทัศน์ประเภทเพลงหรือตลก
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากซีรีส์ทางโทรทัศน์ประเภทเพลงหรือตลก
มินิซีรีส์หรือภาพยนตร์ที่ทำเพื่อฉายทางโทรทัศน์ยอดเยี่ยม
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภทมินิซีรีส์หรือภาพยนตร์ที่ทำเพื่อฉายทางโทรทัศน์
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทมินิซีรีส์หรือภาพยนตร์ที่ทำเพื่อฉายทางโทรทัศน์
นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากซีรีส์, มินิซีรีส์หรือภาพยนตร์ที่ทำเพื่อฉายทางโทรทัศน์
นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากซีรีส์, มินิซีรีส์หรือภาพยนตร์ที่ทำเพื่อฉายทางโทรทัศน์
แหล่งข้อมูลอื่น

Hollywood Foreign Press Association เก็บถาวร 2013-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายชื่อผู้ได้รับรางวัล เก็บถาวร 2010-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์ imdb.com
รางวัลสันติภาพขงจื๊อ

รางวัลสันติภาพขงจื๊อ (จีน: 孔子和平獎; อังกฤษ: Confucius Peace Prize) ริเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2553 โดยองค์กรในสาธารณรัฐประชาชนจีนตามที่ได้รับการเสนอโดยนักธุรกิจ หลิว จือชีน เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ถึงแม้ว่าสมาชิกของคณะกรรมการมอบรางวัลกล่าวว่า รางวัลดังกล่าวมีประวัติยาวนานกว่านั้นมาก ประธานคณะกรรมการมอบรางวัลระบุว่า รางวัลสันติภาพขงจื๊อมีขึ้นเพื่อ "ส่งเสริมสันติภาพของโลกจากมุมมองของโลกตะวันออก" และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง สันติภาพขงจื๊อ ผู้ได้รับรางวัลจะได้รับรางวัลเหรินหมินปี้ 100,000 หยวน (15,000 ดอลลาร์สหรัฐ)
จุดกำเนิด

ตามข้อมูลของเดอะการ์เดียน สมาชิกคณะกรรมการในพิธีมอบรางวัล พ.ศ. 2553 กล่าวว่า รางวัลดังกล่าวมีพิธีมอบครั้งแรกใน พ.ศ. 2444 และรางวัลที่จะมอบใน พ.ศ. 2553 ได้มีการเตรียมการมานานตั้งแต่ พ.ศ. 2531 แล้ว ตามข้อมูลของเดอะนิวยอร์กไทมส์ หลิว จือชีน นักการธนาคารชาวจีน เป็นบุคคลแรกที่เสนอรางวัลดังกล่าวในบทบรรณาธิการในเดอะโกลบอลไทมส์
ประานคณะกรรมการมอบรางวัลกล่าวว่าพวกเขาหาทุนให้กับรางวัลดังกล่าวด้วยจุดประสงค์ด้านความรักชาติ ถึงแม้เขาจะกล่าวว่าคณะกรรมการมอบรางวัลจะมิใช่องค์กรของรัฐ แต่ก็ได้ระบุว่าพวกเขาทำงานร่วมกับกระทรวงวัฒนธรรม อย่างไรก็ตาม กระทรวงวัฒนธรรมของจีนได้พูดคุยกับยูไนเต็ดเดลีนิวส์ในไทเป และกล่าวว่าพวกเขาไม่เคยได้ยินว่ามีการมอบรางวัลดังกล่าวให้กับเลี่ยน ชาน จนกระทั่งปรากฏตามหน้าหนังสือพิมพ์ หนังสือพิมพ์ฮ่องกง หมิงเป่า ได้รายงานว่า จดหมายซึ่งออกโดยคณะกรรมการส่งให้กับเลี่ยน ชาน ไม่มีตราประทับอย่างเป็นทางการของกระทรวงวัฒนธรรม
จุดกำเนิด > รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ พ.ศ. 2553

รัฐบาลจีนไม่เห็นด้วยกับการที่หลิว เซี่ยวโป ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำ พ.ศ. 2553 ในเดือนตุลาคม และระบุว่าพิธีการมอบรางวัลจะถูกจัดขึ้นในวันที่ 10 ธันวาคม  การมอบรางวัลให้แก่หลิวถูกมองในแง่ลบมากในจีน โดยมีเจ้าหน้าที่บางคนโต้แย้งว่า หลิวมิได้ส่งเสริม "มิตรภาพระหว่างประเทศ การลดอาวุธและการชุมนุมสันติภาพ" ดังที่ได้ระบุเป็นวัตถุประสงค์ของรางวัลโนเบลสันติภาพเลย
ปฏิกิริยาต่อรางวัลสันติภาพขงจื๊อ

ผู้ที่ได้รับรางวัลสันติภาพขงจื๊อคนแรก คือ อดีตรองประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีนและหัวหน้าพรรคก๊กมินตั๋ง เลี่ยน ชาน สำหรับการมีส่วนร่วมในการพัฒนาความสัมพันธ์เชิงบวกระหว่างไต้หวันกับจีนแผ่นดินใหญ่ เลี่ยน ชานไม่ได้เข้าร่วมพิธีมอบรางวัลซึ่งจัดขึ้นที่ปักกิ่ง และไม่ได้รับทราบอย่างเป็นทางการว่าเขาได้รับรางวัลดังกล่าว ผู้ช่วยของเขาได้ออกมาระบุว่า เขาได้รับ "ข้อมูลมือสองจากนักหนังสือพิมพ์" อันเป็นการขัดแย้งกับแถลงการณ์ในโกลบอลไทมส์โดยประธานคณะกรรมการมอบรางวัลสันติภาพขงจื๊อ กล่าวว่า เลี่ยนได้รับการติดต่อจากคณะกรรมการแล้ว ฝ่ายโฆษกของพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า ฝ่ายค้านในไต้หวัน กล่าวว่า รางวัลดังกล่าวไม่ควรถือเป็นจริงเป็นจังนัก รางวัลดังกล่าว ประกอบด้วยรูปแกะสลักขนาดเล็กและห่อธนบัตรจำนวน 1,000 ห่อ ได้รับการรวบรวมโดยเด็กหญิงด้านหน้าของผู้ชมที่เป็นนักหนังสือพิมพ์กว่า 100 คน
เจ้าหน้าที่รัฐบาลไต้หวันได้รับรายงานว่า พวกเขาเห็นการมอบรางวัลสันติภาพขงจื๊อให้กับเลี่ยน ชาน ว่า "น่าขบขัน"
หนังสือพิมพ์ดิอีโคโนมิสต์เปรียบเทียบการแทนที่รางวัลดังกล่าวกับปฏิกิริยาของนาซีเยอรมนี โดยการริเริ่มรางวัลเพื่อศิลปะและวิทยาศาสตร์แห่งชาติเยอรมัน หลังจากคาร์ล ฟอน ออสซิเอ็ดซกี ถูกห้ามไม่ให้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพใน ค.ศ. 1935 เช่นเดียวกับที่สหภาพโซเวียตห้ามอังเดร ซาคารอฟ มิให้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพใน ค.ศ. 1975
ตามข้อมูลของไทเปไมส์ ผู้ที่ได้รับเสนอชื่อให้ได้รับรางวัลดังกล่าว ได้แก่ บิล เกตส์, เนลสัน มันเดลา, จิมมี คาร์เตอร์ และปันเชนลามะ ตามข้อมูลของโกลบอลไทมส์ ผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อ ได้แก่ มะห์มุด อับบาส, เนลสัน มันเดลา, บิล เกตส์, เฉียว ต้าโม กวีชาวจีน และพระปันเชนลามะองค์ปัจจุบันอย่างเป็นทางการของจีน
เดอะโกลบอลไทมส์รายงานว่าผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อทั้งห้าคนได้รับการคัดเลือกจากการเป็นผู้ชนะในการหยั่งเสียงออนไลน์ อย่างไรก็ตาม ผู้จัดงานกล่าวว่าการหยั่งเสียงดังกล่าวไม่สามารถดำเนินการจนสำเร็จได้เนื่องจาก "ปัญหาทางเทคนิค"
ราชวงศ์ชาง

ราชวงศ์ชาง (จีน: 商朝; พินอิน: Shāng cháo; อังกฤษ: Shang dynasty) เป็นราชวงศ์จีนที่ปกครองต่อจากราชวงศ์เซี่ย ปกครองดินแดนแถบแม่น้ำเหลืองเมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล บางครั้งเรียกว่า "ราชวงศ์อิน" (Yin Dynasty) ราชวงศ์นี้เป็นยุคแห่งไสยศาสตร์โดยแท้ นิยมการเสี่ยงทายด้วยกระดองเต่ากันมาก จากหลักฐานที่ขุดได้ พบเป็นแผ่นจารึกตัวอักษรโบราณ และเศษกระดองเต่า มีรอยแตกอยู่ทั่วไป แสดงถึงความเชื่อในอำนาจแห่งสวรรค์ ถือว่าทุกสิ่ง สวรรค์เป็นผู้กำหนด ราชวงศ์ชางมีกษัตริย์ 30 องค์ กษัตริย์องค์สุดท้ายชื่อ พระเจ้าอินโจวหรือ โจ้ว (ติวอ๋อง) ซึ่งในประวัติศาสตร์ประณามไว้ว่า เป็นคนโหดร้ายทารุณมาก นิยมการสงคราม และหลงใหลในอิสตรี โดยเฉพาะสนมเอกชื่อ ต๋าจี หรือขันกี ซึ่งเป็นคนวิปริตผิดมนุษย์ คอยยุยงให้โจ้วฆ่าคนเป็นผักปลา สร้างสระเหล้าดงเนื้อขึ้น (เอาน้ำเหล้ามาใส่ในสระ แล้วเอาเนื้อสัตว์มาห้อยไว้ตามต้นไม้) ต่อมาโจวอู่หวัง เจ้าผู้ครองแคว้นโจวทางตะวันตก ได้ยกทัพมาปราบโจ้วอ๋อง โดยอ้างว่า ได้รับ "อาณัติ" หรือ "เทียนมิ่ง" จากสวรรค์ให้มาปราบ และได้ชัยชนะ โจ้วอ๋องจึงฆ่าตัวตายโดยกระโดดลงกองไฟ แต่จริง ๆ แล้ว นักประวัติศาสตร์ยังไม่แน่ใจนัก ว่าโจ้วอ๋องจะโหดร้ายเช่นนั้นจริงหรือไม่ เพราะไม่มีหลักฐานชัดเจน รวมทั้งเรื่องเกี่ยวกับต๋าจีด้วย
เรื่องราวในตอนท้ายราชวงศ์ชางนี้ ได้มีการนำไปแต่งเป็นนิยายหลายเรื่อง หนึ่งในเรื่องนั้นก็คือ "นาจา" และ "เทพประยุทธ์พิชิตฟ้า" นั่นเอง และหนังสือพงศาวดารชื่อว่า "ห้องสิน" โดยจะเน้นหนักไปทางอิทธิปาฏิหาริย์เสียมาก
ราชรัฐมุขนายกลีแยฌ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ รัฐมุขนายก
ราชรัฐมุขนายกลีแยฌ (อังกฤษ: Prince-Bishopric of Liège) เป็นรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำในบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศเบลเยียมที่ปกครองโดยเจ้าชายมุขนายกแห่งลีเยช (Prince-Bishop of Liège) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 980 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1795
บิชอปแห่งลีเยชได้รับอำนาจการปกครองทางการเมืองต่อเคาน์ตีฮุย (county of Huy) — ส่วนหนึ่งของมุขมณฑล — ในคริสต์ศตวรรษที่ 10  รัฐมุขนายกขยายตัวต่อไปยังดินแดนรัฐลอร์ดแห่งบูลียงในปี ค.ศ. 1096 (แต่มาเสียให้แก่ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1678), เคาน์ตีแห่งลูนในปี ค.ศ. 1366 และเคาน์ตีแห่งฮอร์เนในปี ค.ศ. 1568. ราชรัฐมุขนายกลีแยฌมิได้เป็นส่วนหนึ่งชองสหมณฑลแห่งเนเธอร์แลนด์ หรือ เนเธอร์แลนด์ตอนใต้ แต่การปกครองของรัฐได้รับอิทธิดลของดยุกแห่งเบอร์กันดีและต่อมาราชวงศ์ฮับส์บูร์ก
ราชรัฐมุขนายกลีแยฌมาถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1795 เมื่อพ่ายแพ้ต่อฝรั่งเศส ดินแดนของรัฐถูกแบ่งแยกเป็นจังหวัด (Département) ที่รวมทั้ง Meuse-Inférieure, Ourthe (département) และ Sambre-et-Meuse
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ราชรัฐมุขนายก
รางวัลลูกโลกทองคำ ครั้งที่ 67

งานประกาศผลรางวัลลูกโลกทองคำ ครั้งที่ 67 (อังกฤษ: 67th Golden Globe Awards) ออกอากาศสดจากโรงแรมเบเวอร์ลีฮิลตัน รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อคืนวันอาทิตย์ที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2010 ทางช่องเอ็นบีซี มีพิธีกรคือริกกี เจอร์เวส
ผู้ได้รับรางวัลและผู้เข้าชิง

ผู้ชนะแสดงเป็น ตัวหนา.
ผู้ได้รับรางวัลและผู้เข้าชิง > รางวัลเซซิล บี. เดอมิลล์

มาร์ติน สกอร์เซซี
ผู้ได้รับรางวัลและผู้เข้าชิง > ภาพยนตร์

| ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม> ดรามา | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม> เพลงหรือตลก |
| --- | --- |
 อวตาร  The Hurt Locker  Inglourious Basterds  Precious  Up in the Air:  The Hangover  (500) Days of Summer  It's Complicated  Julie & Julia  Nine
นักแสดงยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ - ดราม่า
นักแสดงชาย: นักแสดงหญิง
 Jeff Bridges - Crazy Heart  George Clooney - Up in the Air  Colin Firth - A Single Man  Morgan Freeman - Invictus  Tobey Maguire - Brothers:  Sandra Bullock - The Blind Side  Emily Blunt - The Young Victoria  Helen Mirren - The Last Station  Carey Mulligan - An Education  Gabourey Sidibe - Precious
นักแสดงยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ - เพลงหรือตลก
นักแสดงชาย: นักแสดงหญิง
 รอเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ - Sherlock Holmes  Matt Damon - The Informant!  Daniel Day-Lewis - Nine  Joseph Gordon-Levitt - (500) Days of Summer  Michael Stuhlbarg - A Serious Man:  Meryl Streep - Julie & Julia  แซนดรา บุลล็อก - The Proposal  Marion Cotillard - Nine  Julia Roberts - Duplicity  Meryl Streep - It's Complicated
นักแสดงสมทบยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์
นักแสดงชาย: นักแสดงหญิง
 Christoph Waltz - Inglourious Basterds  Matt Damon - Invictus  Woody Harrelson - The Messenger  Christopher Plummer - The Last Station  Stanley Tucci - The Lovely Bones:  Mo'Nique - Precious  Penélope Cruz - Nine  Vera Farmiga - Up in the Air  Anna Kendrick - Up in the Air  Julianne Moore - A Single Man
ผู้กำกับยอดเยี่ยม: บทยอดเยี่ยม
 เจมส์ แคเมรอน - อวตาร  Kathryn Bigelow - The Hurt Locker  Clint Eastwood - Invictus  Jason Reitman - Up in the Air  Quentin Tarantino - Inglourious Basterds:  Jason Reitman, Sheldon Turner - Up in the Air  Neill Blomkamp, Terri Tatchell - District 9  Mark Boal - The Hurt Locker  Nancy Meyers - It's Complicated  Quentin Tarantino - Inglourious Basterds
ดนตรีประกอบดั้งเดิมยอดเยี่ยม: เพลงประกอบดั้งเดิมยอดเยี่ยม
 Michael Giacchino - Up  Marvin Hamlisch - The Informant!  เจมส์ ฮอร์เนอร์ - อวตาร  Abel Korzeniowski - A Single Man  Karen O, Carter Burwell - Where the Wild Things Are:  "The Weary Kind" - Crazy Heart  "Cinema Italiano" - Nine  "(I Want To) Come Home" - Everybody's Fine  "I See You" - อวตาร  "Winter" - Brothers
ภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม: ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม
 Up  Cloudy with a Chance of Meatballs  Coraline  Fantastic Mr. Fox  The Princess and the Frog:  The White Ribbon • Germany  Baarìa - La porta del vento • Italy  Broken Embraces • Spain  The Maid • Chile  A Prophet • France
ผู้ได้รับรางวัลและผู้เข้าชิง > โทรทัศน์

| ซีรีส์ยอดเยี่ยม> ดรามา | ซีรีส์ยอดเยี่ยม> เพลงหรือตลก |
| --- | --- |
 Mad Men  Big Love  Dexter  House  True Blood:  Glee  30 Rock  Entourage  Modern Family  The Office
นักแสดงยอดเยี่ยม ประเภทซีรีส์ - ดราม่า
นักแสดงชาย: นักแสดงหญิง
 Michael C. Hall - Dexter  Simon Baker - The Mentalist  จอน แฮมม์ - Mad Men  ฮิว ลอรี - House  บิล แพกซ์ตัน - Big Love:  Julianna Margulies - The Good Wife  เกลนน์ โคลส - Damages  January Jones - Mad Men  Anna Paquin - True Blood  Kyra Sedgwick - The Closer
นักแสดงยอดเยี่ยม ประเภทซีรีส์ - เพลงหรือตลก
นักแสดงชาย: นักแสดงหญิง
 Alec Baldwin - 30 Rock  Steve Carell - The Office  David Duchovny - Californication  Thomas Jane - Hung  Matthew Morrison - Glee:  Toni Collette - United States of Tara  Courteney Cox - Cougar Town  Edie Falco - Nurse Jackie  Tina Fey - 30 Rock  Lea Michele - Glee
นักแสดงยอดเยี่ยม ประเภทมินิซีรีส์หรือภาพยนตร์โทรทัศน์
นักแสดงชาย: นักแสดงหญิง
 เควิน เบคอน - Taking Chance  เคนเนธ บรานาห์ - Wallander: One Step Behind  ชูวิเท็ล เอจีโอฟอร์ - Endgame  Brendan Gleeson - Into the Storm  Jeremy Irons - Georgia O'Keeffe:  Drew Barrymore - Grey Gardens  Joan Allen - Georgia O'Keeffe  Jessica Lange - Grey Gardens  Anna Paquin - The Courageous Heart of Irena Sendler  ซิกัวร์นีย์ วีเวอร์ - Prayers for Bobby
นักแสดงสมทบยอดเยี่ยม ประเภทซีรีส์ มินิซีรีส์ หรือภาพยนตร์โทรทัศน์
นักแสดงชาย: นักแสดงหญิง
 John Lithgow - Dexter  Michael Emerson - Lost  Neil Patrick Harris - How I Met Your Mother  William Hurt - Damages  Jeremy Piven - Entourage:  Chloë Sevigny - Big Love  Jane Lynch - Glee  Jane Adams - Hung  Rose Byrne - Damages  เจเน็ต แมคเทียร์ - Into the Storm
มินิซีรีส์หรือภาพยนตร์โทรทัศน์ยอดเยี่ยม: 
 Grey Gardens  Georgia O'Keeffe  Into the Storm  Little Dorrit  Taking Chance:
ราชวงศ์ค็อนราท

อนุสาวรีย์ของค็อนราทที่ 1
ราชวงศ์ค็อนราท (อังกฤษ: Conradines หรือ Conradiner) เป็นราชวงศ์ของเคานท์และดยุกแห่งฟรังโคเนียของเยอรมนีที่รุ่งเรืองระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ที่ตั้งตามชื่อค็อนราท ดยุกแห่งทูริงเกีย และบุตรชายค็อนราทที่ 1 ดยุกแห่งฟรังโคเนียและพระมหากษัตริย์เยอรมัน