stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 24–26; พ.ศ. 2554–2566

บทความหลัก: จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554, จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562, และ จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| เขต | ชุดที่ 24 พ.ศ. 2554  |  ชุดที่ 25 พ.ศ. 2562  |  ชุดที่ 26 พ.ศ. 2566 |
| 1 | นางสาวทัศนีย์ บูรณุปกรณ์ | นางสาวทัศนีย์ บูรณุปกรณ์ | นางสาวเพชรรัตน์ ใหม่ชมภู |
| 2 | นายกฤษดาภรณ์ เสียมภักดี | นายนพคุณ รัฐผไท | นางสาวการณิก จันทดา |
| 3 | นางสาวชินณิชา วงศ์สวัสดิ์   (พ้นจากตำแหน่งด้วยคำวินิจฉัยของศาลฎีกา) | นายจักรพล ตั้งสุทธิธรรม | นายณัฐพล โตวิจักษณ์ชัยกุล |
| 3 | นายเกษม นิมมลรัตน์   (แทนนางสาวชินณิชา / ลาออก) | นายจักรพล ตั้งสุทธิธรรม | นายณัฐพล โตวิจักษณ์ชัยกุล |
| 3 | นางเยาวภา วงศ์สวัสดิ์   (แทนนายเกษม) | นายจักรพล ตั้งสุทธิธรรม | นายณัฐพล โตวิจักษณ์ชัยกุล |
| 4 | นายวิทยา ทรงคำ | นายวิทยา ทรงคำ | นางสาวพุธิตา ชัยอนันต์ |
| 5 | นายประสิทธิ์ วุฒินันชัย | นายสมพงษ์ อมรวิวัฒน์ | นายจุลพันธ์ อมรวิวัฒน์ |
| 6 | นายจุลพันธ์ อมรวิวัฒน์ | นายจุลพันธ์ อมรวิวัฒน์ | ว่าที่ร้อยตรีหญิง อรพรรณ จันตาเรือง |
| 7 | นายบุญทรง เตริยาภิรมย์ | นายประสิทธิ์ วุฒินันชัย | นายสมดุลย์ อุตเจริญ |
| 8 | นายนพคุณ รัฐผไท | นายสุรพล เกียรติไชยากร  | นายภัทรพงษ์ ลีลาภัทร์ |
| 8 | นายนพคุณ รัฐผไท | นางสาวศรีนวล บุญลือ   (แทนนายสุรพล) | นายภัทรพงษ์ ลีลาภัทร์ |
| 9 | นายสุรพล เกียรติไชยากร | นายศรีเรศ โกฎคำลือ | นายนเรศ ธำรงค์ทิพยคุณ |
| 10 | นายศรีเรศ โกฎคำลือ | ยุบเขต 10 | นางสาวศรีโสภา โกฏคำลือ |
รูปภาพ

หลวงศรีประกาศ (ฉันท์ วิชยาภัย)
นายทองดี อิสราชีวิน
นายอินทร สิงหเนตร
นายสุวิชช พันธเศรษฐ
เจ้าบุญเลิศ ณ เชียงใหม่
นายสุกิจ นิมมานเหมินท์
นายพิรุณ อินทราวุธ
เจ้าไชยณรงค์ ณ เชียงใหม่
นายเมธ รัตนประสิทธิ์
นายวรศักดิ์ นิมานันท์
ร้อยโท ราศรี สิงหเนตร
พลโท ประยูร ภมรมนตรี
นายเลิศ ชินวัตร
นายปรีดา พัฒนถาบุตร
นายธวัชชัย นามวงศ์พรหม
นายสุรพันธ์ ชินวัตร
นายอารีย์ วีระพันธุ์
นายอินสอน บัวเขียว
นายจำรูญ ไชยลังการณ์
นายธวัชวงศ์ ณ เชียงใหม่
นายสมพงษ์ อมรวิวัฒน์
นายวารินทร์ ลิ้มศักดากุล
นายณรงค์ นิยมไทย
นายสุรพล เกียรติไชยากร
นายบุญช่วย ภู่จีนาพันธุ์
นางกิ่งกาญจน์ ณ เชียงใหม่
นายสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล
นายบุญทรง เตริยาภิรมย์
นายปกรณ์ บูรณุปกรณ์
นายนพคุณ รัฐผไท
นายจักรพล ตั้งสุทธิธรรม
นายจุลพันธ์ อมรวิวัฒน์
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการการเลือกตั้งจังหวัดเชียงใหม่ เก็บถาวร 2016-11-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กจังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย |
| --- | --- |
เลือกตั้งทั่วไป:  กุมภาพันธ์ 2500  ธันวาคม 2500  2512  2518  2519  2522  2526  2529  2531  มีนาคม 2535  กันยายน 2535  2538  2539  2544  2548  2550  2554  2562  2566 
เลือกตั้งซ่อม:  เขต 1 2518  เขต 3 2555  เขต 3 2556  เขต 8 2562 
| ด ค กสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบ่งตามจังหวัด |
| --- | --- |
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย แบ่งตามจังหวัดในปัจจุบัน:  กระบี่  กรุงเทพมหานคร  กาญจนบุรี  กาฬสินธุ์  กำแพงเพชร  ขอนแก่น  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ชัยนาท  ชัยภูมิ  ชุมพร  เชียงราย  เชียงใหม่  ตรัง  ตราด  ตาก  นครนายก  นครปฐม  นครพนม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  นนทบุรี  นราธิวาส  น่าน  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  ปทุมธานี  ประจวบคีรีขันธ์  ปราจีนบุรี  ปัตตานี  พระนครศรีอยุธยา  พะเยา  พังงา  พัทลุง  พิจิตร  พิษณุโลก  เพชรบุรี  เพชรบูรณ์  แพร่  ภูเก็ต  มหาสารคาม  มุกดาหาร  แม่ฮ่องสอน  ยโสธร  ยะลา  ร้อยเอ็ด  ระนอง  ระยอง  ราชบุรี  ลพบุรี  ลำปาง  ลำพูน  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สงขลา  สตูล  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระแก้ว  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  สุราษฎร์ธานี  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อ่างทอง  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  อุตรดิตถ์  อุทัยธานี  อุบลราชธานี 
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย แบ่งตามจังหวัดในอดีต:  พระนคร  ธนบุรี  นครจัมปาศักดิ์  พระตะบอง  พิบูลสงคราม  ลานช้าง 
 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบ่งตามจังหวัด
พระเจ้าการอลที่ 2 แห่งโรมาเนีย

พระเจ้าการอลที่ 2 แห่งโรมาเนีย (15 ตุลาคม ค.ศ. 1893 – 4 เมษายน ค.ศ. 1953) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโรมาเนียตั้งแต่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1930 กระทั่งสละราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1940
กษัตริย์การอลเป็นพระราชโอรสพระองค์โตในกษัตริย์แฟร์ดีนันท์ที่ 1 ได้รับการสถาปนาเป็นมกุฎราชกุมารเมื่อ ค.ศ. 1914 ภายหลังการสวรรคตของสมเด็จพระอัยกา (กษัตริย์การอลที่ 1 ซึ่งเป็นพระอนุชาในพระอัยกา) พระองค์เป็นกษัตริย์ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นแห่งโรมาเนียพระองค์แรกที่ประสูติในประเทศโรมาเนีย (พระมหากษัตริย์พระองค์ก่อนหน้านั้นประสูติและเจริญพระชันษาในเยอรมนี และเสด็จมาโรมาเนียเมื่อบรรลุนิติภาวะแล้ว) มกุฎราชกุมารการอลทรงใช้ภาษาโรมาเนียเป็นภาษาหลัก และเป็นสมาชิกพระราชวงศ์โรมาเนียพระองค์แรกที่ได้รับการอภิบาลตามศาสนาคริสต์นิกายออร์ทอดอกซ์ แห่งเขตอัครบิดรแห่งโรมาเนีย
พระองค์ทรงมีพระบุคลิกเจ้าสำราญ อันมีส่วนให้ต้องทรงเกี่ยวพันกับปัญหาในการอภิเษกสมรสตลอดรัชกาล และตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์ทรงประสบกับเรื่องอื้อฉาวมากมาย นับตั้งแต่ที่ทรงอภิเษกสมรสกับซีซี ลัมบรีนอและเจ้าหญิงเฮเลนแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระองค์ยังทรงคงความสัมพันธ์กับมักดา ลูเปสคู ซึ่งทำให้พระองค์ต้องสละสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์ใน ค.ศ. 1925 และต้องเสด็จออกนอกประเทศ
ภายหลังการสวรรคตของกษัตริย์แฟร์ดีนันท์ใน ค.ศ. 1927 และพระราชโอรสวัย 5 พรรษาของเจ้าชายการอลทรงครองราชย์สืบต่อเป็นกษัตริย์มีไฮที่ 1 เจ้าชายการอลเสด็จกลับโรมาเนียใน ค.ศ. 1930 และทรงยึดบัลลังก์จากพระราชโอรสและคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ รัชสมัยของพระองค์โดดเด่นจากการปรับความสัมพันธ์กับนาซีเยอรมนี การยอมรับกฎหมายการต่อต้านยิว และการพัฒนาไปสู่ระบอบเผด็จการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 ในวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1940 พระองค์ถูกบังคับให้เสด็จออกนอกประเทศโดยนายกรัฐมนตรีเอียน อันโตเนสคู โดยกษัตริย์มีไฮที่ 1 พระราชโอรสทรงกลับมาเป็นกษัตริย์แห่งโรมาเนียอีกครั้ง
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

เจ้าชายการอลประสูติที่ปราสาทเปเลซ ทรงได้รับการอบรมเลี้ยงดูจากสมเด็จพระอัยกา (พระอนุชาในพระอัยกา) คือ กษัตริย์การอลที่ 1 พระองค์พยายามกีดกันมกุฎราชกุมารแฟร์ดีนันท์ และมกุฎราชกุมารีมารี ไม่ให้เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับพระราชโอรส โรมาเนียในยุคต้นศตวรรษที่ 20 เป็นที่รู้จักในเรื่องมีศีลธรรมทางเพศแบบ "ละติน" ที่ผ่อนปรน กล่าวคือ ผู้หญิงสวยที่แต่งงานแล้วและคบหาชายรูปงามคนอื่นๆเป็นคนรัก กลับเป็นที่ยกย่องสรรเสริญว่าโก้เก๋และมีรสนิยม และเจ้าหญิงมารีแห่งเอดินเบอระ ซึ่งเป็นเจ้าหญิงอังกฤษที่ถูกอบรมเลี้ยงดูด้วยค่านิยมแบบวิกตอเรียน ในที่สุดก็ "กลายเป็นคนพื้นเมือง" ไปโดยปริยาย  มกุฎราชกุมารีทรงมีเรื่องอื้อฉาวกับชายชาวโรมาเนียหลายคน ชายเหล่านั้นสามารถทำให้พระนางได้รับความพึงพอใจทางอารมณ์และทางเพศได้มากกว่ามกุฎราชกุมารแฟร์ดีนันท์ ซึ่งพระองค์จะไม่พอพระทัยอย่างรุนแรงที่ทรงทราบว่าพระชายามีคนรักอื่น กษัตริย์การอลที่ 1 ผู้เข้มงวดทรงรู้สึกว่ามกุฎราชกุมารีมารีไม่เหมาะสมที่จะอภิบาลเจ้าชายการอล อันเนื่องจากทรงมีเรื่องอื้อฉาว อีกทั้งยังทรงเยาว์วัยเกินไป พระนางมีพระชนมายุเพียง 17 พรรษาเท่านั้นในช่วงที่เจ้าชายการอลประสูติ ในขณะที่มกุฎราชกุมารีมารีทรงมองว่ากษัตริย์การอลเป็นคนเย็นชา เป็นทรราชที่โปรดการครอบงำพระชนม์ชีพของพระราชโอรสของพระนาง
นอกจากนี้ กษัตริย์การอลทรงไร้โอรสธิดา สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระมเหสีก็ไม่มีพระประสูติกาลอีกเลยนับตั้งแต่ ค.ศ. 1870 กษัตริย์และพระราชินีทรงปรารถนาพระราชโอรสตลอดพระชนม์ชีพ จึงอบรมเลี้ยงดูเจ้าการอลเสมือนพระราชโอรสของพระองค์เอง และทรงตามพระทัยเจ้าชายการอลในทุกเรื่องตามพระราชประสงค์ มกุฎราชกุมารแฟร์ดีนันท์มีพระบุคลิกค่อนข้างขี้อายและอ่อนแอ พระองค์ถูกบดบังด้วยเสน่ห์ของมกุฎราชกุมารีมารีที่ทรงกลายเป็นพระบรมวงศานุวงศ์โรมาเนียพระองค์หนึ่งที่ทรงเป็นที่รักมากที่สุด ในช่วงที่เจริญพระชันษา เจ้าชายการอลทรงรู้สึกละอายพระทัยที่พระราชบิดาของพระองค์ต้องถูกกดดันทั้งจากสมเด็จพระอัยกาและพระราชชนนีของพระองค์ พระชนม์ชีพวัยเยาว์ของเจ้าชายการอลเสมือนตกอยู่ในภาวะสงครามชักกะเย่อระหว่างกษัตริย์การอลและมกุฎราชกุมารีมารี ซึ่งทั้งสองพระองค์มีแนวคิดที่แตกต่างกันในการอบรมเลี้ยงดูเจ้าชายการอล มารี บูเคอร์ นักประวัติศาสตร์ชาวโรมาเนีย ได้อธิบายถึงการต่อสู้กันระหว่างกษัตริย์การอลที่ 1 และมกุฎราชกุมารีมารี ว่าเป็นการต่อสู้กันระหว่างแนวคิดอนุรักษ์นิยมแบบปรัสเซียดั้งเดิมในศตวรรษที่ 19 กับแนวคิดเสรีนิยม ความคิดสมัยใหม่และค่านิยมความเป็นอิสระทางเพศของ ผู้หญิงยุคใหม่ ที่เป็นตัวตนของมกุฎราชกุมารีมารี ดังนั้นลักษณะของมกุฎราชกุมารีมารีและกษัตริย์การอลที่ 1 จึงถ่ายทอดอย่างผสมผสานในตัวของเจ้าชายการอล โดยส่วนใหญ่การต่อสู้ระหว่างกษัตริย์การอลที่ 1 และมกุฎราชกุมารีมารีมักจะจบลงด้วยการตามพระทัยพระโอรสและการถูกกีดกันความรักจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
เรื่องอื้อฉาวรอบตัวมักดา ลูเปสคู

ชีวิตเสกสมรสของทั้งสองพระองค์ล้มเหลวลงเมื่อมกุฎราชกุมารการอลทรงเริ่มมีความสัมพันธ์กับเอเลนา "มักดา" ลูเปสคู  (1895-1977) เป็นสตรีผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิกและเป็นบุตรสาวของเภสัชกรชาวยิวกับภริยาผู้นับถือโรมันคาทอลิก มักดา ลูเปสคูเคยเป็นอดีตภรรยาของนายทหารชื่อ เอียน ตัมปีอานู พรรคเสรีนิยมแห่งชาติซึ่งเป็นพรรคที่ครอบงำการเมืองโรมาเนียนั้นไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับความสัมพันธ์ของมกุฎราชกุมารการอลและลูเปสคู ซึ่งสมาชิกพรรคมีการถกเถียงกันว่าพระองค์ไม่ทรงมีคุณสมบัติที่จะเป็นกษัตริย์ หนึ่งในบุคคลที่มีบทบาทนำในพรรคเสรีนิยมแห่งชาติ คือ เจ้าชายบาร์บู สเตอบีย์ ผู้ซึ่งเป็นคนรักของสมเด็จพระราชินีมารี พระราชชนนีของพระองค์ และมกุฎราชกุมารการอลทรงเกลียดชังสเตอบีย์อย่างจริงจัง เนื่องจากทำพระราชชนกของพระองค์ต้องเสื่อมเสียพระเกียรติจากความสัมพันธ์ที่ไม่เปิดเผยกับสมเด็จพระราชินี และด้วยเหตุนี้จึงทรงเกลียดชังคนจากพรรคเสรีนิยมแห่งชาติไปด้วย เมื่อพรรคเสรีนิยมแห่งชาติทราบว่าองค์มกุฎราชกุมารทรงตั้งตนเป็นศัตรูกับพวกเขา ทางพรรคจึงดำเนินการหาทางกีดกันพระองค์ออกจากราชบัลลังก์ การรณรงค์ที่ยืดเยื้อของพรรคเสรีนิยมแห่งชาตินั้นมีความเกี่ยวข้องน้อยมากในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างมกุฎราชกุมารการอลและมักดา ลูเปสคู แต่จุดมุ่งหมายหลักของพรรคคือ ความพยายามกำจัด "ปืนใหญ่ที่หย่อนยาน" อย่างตัว มกุฎราชกุมารการอล เนื่องจากแน่ใจว่าถ้าพระองค์ได้ครองราชบัลลังก์ พระองค์จะต้องกีดกันไม่ให้พรรคเสรีนิยมแห่งชาติมีอำนาจเหนือการเมือง ดังที่พระมหากษัตริย์โฮเอ็นโซลเลิร์นเคยทำมาก่อน
ผลลัพธ์ของเรื่องอื้อฉาวนี้ มกุฎราชกุมารการอลจะต้องทรงสละสิทธิในราชบัลลังก์ในวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1925 ให้แก่พระราชโอรสที่ประสูติแต่มกุฎราชกุมารีเฮเลน คือ เจ้าชายมีไฮ (ไมเคิล) กษัตริย์แฟร์ดีนันท์ที่ 1 เสด็จสวรรคตในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1927 หลังจากทรงประชวรอย่างทุกข์ทรมานด้วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ เจ้าชายไมเคิลทรงสืบราชบัลลังก์ต่อโดยอัตโนมัติหลังจากการสวรรคตของกษัตริย์แฟร์ดีนันท์ สภาผู้สำเร็จราชการแผ่นดินได้ถูกจัดตั้งขึ้น ซึ่งประกอบด้วย เจ้าชายนิโคลัส พระอนุชาของเจ้าชายการอล, อัครบิดรแห่งโรมาเนีย มิรอน คริสเตอาและจีออร์เก บุซดูกาน ประธานศาลยุติธรรมสูงสุด เนื่องจากกษัตริย์มีไฮยังทรงพระเยาว์ เจ้าหญิงเฮเลนทรงหย่าขาดจากเจ้าชายการอลเมื่อ ค.ศ. 1928 หลังจากทรงสละสิทธิในราชบัลลังก์ เจ้าชายการอลเสด็จไปประทับที่ปารีสซึ่งพระองค์ทรงประทับอยู่อย่างปกติกับมาดามลูเปสคู พรรคเสรีนิยมแห่งชาตินั้นส่วนใหญ่ได้รับพลังขับเคลื่อนจากตระกูลบราเตียนูที่ทรงพลังในการใช้อำนาจในพรรค หลังจากนายกรัฐมนตรีจากพรรคเสรีนิยมแห่งชาติคือ อียอน อี. เช. บราเตียนู ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ ค.ศ. 1927 ตระกูลบราเตียนูไม่สามารถตกลงกันเรื่องผู้สืบทอดได้ อันนำมาซึ่งอำนาจของพรรคเสรีนิยมที่เริ่มเข้าสู่จุดเสื่อม ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปใน ค.ศ. 1928 พรรคเกษตรกรแห่งชาติ ภายใต้อียูลิว มานิว ได้รับชัยชนะด้วยคะแนนเสียง 78% เจ้าชายนิโคลัส ซึ่งเป็นประธานสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ นั้นทรงเป็นมิตรไมตรีกับพรรคเสรีนิยมแห่งชาติ นายกรัฐมนตรีคนใหม่อย่างมานิวจึงมีความตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะยุบสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพื่อทูลเชิญเจ้าชายการอลให้เสด็จกลับมา
ลัทธิบูชาบุคคล

กษัตริย์การอลที่ 2 ทรงสร้างลัทธิบูชาบุคคลของพระองค์เองเพื่อลบล้างภาพลักษณ์ที่ไม่ดีอย่าง "กษัตริย์เพลย์บอย" และเป็นการสร้างให้รัชกาลของพระองค์สามารถดำเนินต่อไปในภาพลักษณ์ที่พระมหากษัตริย์เป็นเหมือนพระคริสต์ คือ "เป็นผู้ถูกเลือก" โดยพระเจ้า เพื่อสร้าง "โรมาเนียใหม่" ในหนังสือ The Three Kings  ค.ศ. 1934 ของซีซาร์ เปเทรสคู ซึ่งเป็นหนังสือที่เขียนเพื่อให้ผู้ที่มีการศึกษาน้อยได้อ่าน มีการเขียนอย่างเสมอๆว่า กษัตริย์การอลทรงเปรียบเสมือนพระเจ้า "บิดาของชาวบ้านและกรรมกรในแผ่นดิน" และเป็น "พระบิดาแห่งวัฒนธรรม" ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในหมู่มวลพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น และการที่เสด็จกลับจากลี้ภัยที่ฝรั่งเศสในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1930 ถูกเรียกว่าเป็นการ "สืบเชื้อสายลงมาจากสวรรค์" เปเทรสคูบรรยายภาพของกษัตริย์การอลว่าเป็นจุดเริ่มต้นของภารกิจที่พระเจ้าประทานมาให้เพื่อเป็น "ผู้สร้างโรมาเนียอันนิจนิรันดร์" เป็นจุดเริ่มต้นของยุคทอง ดังที่เปเทรสคูยืนยันว่า การปกครองโดยพระมหากษัตริย์เป็นพระราชประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าเพื่อชาวโรมาเนีย
กษัตริย์การอลทรงสนพระทัยในด้านเศรษฐศาสตร์เพียงเล็กน้อย แต่พระองค์ทรงมีที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจที่ทรงอิทธิพลอย่างมาก คือ มีไฮ มาโนอีเลสคู หนึ่งในกลุ่มคามาริลลา เขาเป็นผู้สนับสนุนรูปแบบการพัฒนาเศรษฐกิจเพื่อสร้างความเป็นธรรมแก่สังคมโดยรวมโดยมีรัฐเข้าแทรกแซงระบบเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ กษัตริย์การอลทรงกระตือรือร้นอย่างมากในเรื่องปริมณฑลทางวัฒนธรรม ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์งานศิลปะ และสนับสนุนภารกิจขององค์กรในพระบรมราชูปถัมภ์ เพื่อส่งเสริมและศึกษาเกี่ยวกับวัฒนธรรมโรมาเนียในทุกด้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กษัตริย์การอลทรงสนับสนุนการทำงานของนักสังคมวิทยาที่มีชื่อว่า ดีมิตรี กุสติ จากองค์กรสังคมสงเคราะห์ในพระบรมราชูปถัมภ์ ซึ่งในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1930 ได้เชิญนักสังคมศาสตร์จากทุกสาขาวิชา เช่น ด้านสังคมวิทยา มนุษยวิทยา ชาติพันธ์วิทยา ภูมิศาสตร์ ดนตรีวิทยา แพทยศาสตร์และชีววิทยา มาทำงานร่วมกันใน "วิทยาศาสตร์แห่งชาติ" กุสตีนำทีมศาสตราจารย์จากทุกสาขาวิชาไปยังชนบท เพื่อศึกษาเรื่องราวของชุมชนทั้งหมด ในมุมมองดีๆ ช่วงฤดูร้อน จากนั้นจึงจัดทำรายงานจำนวนหลายร้อยหน้าเกี่ยวกับชุมชนเหล่านั้น
พระบรมศพกลับคืนสู่โรมาเนีย

อดีตกษัตริย์การอลที่ 2 สวรรคตที่เอสตอริล ริเวียราโปรตุเกส ใน ค.ศ. 1953 พระศพของพระองค์ถูกบรรจุในสุสานราชวงศ์บรากันซาในกรุงลิสบอน ก่อนที่จะย้ายไปยังวิหารคูร์ตีอาเดออาร์เกสในโรมาเนีย เมื่อ ค.ศ. 2003 ซึ่งเป็นวิหารที่ฝังพระศพราชวงศ์โรมาเนียตามธรรมเนียม ตามคำขอและค่าใช้จ่ายที่ออกโดยรัฐบาลโรมาเนีย พระศพถูกฝังด้านในวิหาร ซึ่งเป็นที่ฝังพระศพกษัตริย์และราชินีโรมาเนีย แต่ศพของเอเลนา "มักดา" ถูกฝังภายนอกเพราะไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์ พระโอรสทั้งสองของพระองค์ไม่ได้เข้าร่วมพิธี อดีตกษัตริย์มีไฮทรงให้เจ้าหญิงมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย พระราชธิดาและเจ้าชายราดูแห่งโรมาเนีย พระสวามีเสด็จแทนพระองค์
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2018 มีการประกาศว่าพระศพของกษัตริย์การอลที่ 2 จะถูกย้ายไปอัครสังฆมณฑลและวิหารใหม่ ฝังเคียงคู่กับพระศพของเฮเลนแห่งกรีซและเดนมาร์ก อดีตพระมเหสี นอกจากนี้พระศพของเจ้าชายเมอร์เซียแห่งโรมาเนีย พระอนุชาของกษัตริย์การอลจะถูกย้ายไปยังวิหารใหม่ด้วยเช่นกัน ซึ่งปัจจุบันพระศพยังคงฝังอยู่ที่ปราสาทบราน
คารอล ลัมบรีนอ ถูกสั่งห้ามเข้าโรมาเนีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 1940) แต่ศาลโรมาเนียได้ประกาศว่าเขาเป็นโอรสที่ถูกต้องตามกฎหมายใน ค.ศ. 2003 คารอลมาเยือนบูคาเรสต์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 ไม่นานนักเขาก็เสียชีวิต
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

กษัตริย์การอลทรงถูกนำไปเป็นแบบ [ในฐานะ เจ้าชายการอล] ในตอนสุดท้ายของภาคที่สามซีรีส์เรื่อง Mr Selfridge ซึ่งรับบทโดยแอนตัน เบลค นักแสดงชาวอังกฤษ
กษัตริย์การอลกลายเป็นแรงบันดาลใจแก่ตัวละครที่มีชื่อว่า เจ้าชายชาร์ลแห่งคาร์ปาเทีย ในละครเวทีปี 1953 เรื่อง The Sleeping Prince และในภาพยนตร์ปี 1957 เรื่อง The Prince and the Showgirl
ลิซาร์ดอน

| ลิซาร์ดอน |
| --- | --- |
ตัวละครใน ซีรีส์โปเกมอน 
โปเกเดกซ์เนชันแนล ลิซาร์โดะ - ลิซาร์ดอน (#0006)  - เซนิกาเมะ
ปรากฏครั้งแรก: โปเกมอน เรด และ บลู (1996)
ออกแบบโดย: เค็ง ซูงิโมริ
เสียงอังกฤษ: ชินอิจิโร มิกิ - (ในอนิเมะทั้งภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่น
ลิซาร์ดอน (ญี่ปุ่น: Lizardon; โรมาจิ: リザードン; ทับศัพท์: Rizadon) หรือชื่อภาษาอังกฤษคือ ชาริซาร์ด (อังกฤษ: Charizard) เป็นสายพันธุ์โปเกมอนสายพันธุ์หนึ่งในแฟรนไชส์โปเกมอนของนินเทนโดและเกมฟรีก สร้างโดยเค็ง ซูงิโมริ ลิซาด้อนปรากฏครั้งแรกในเกมโปเกมอน เรด และ กรีน และภาคถัดมา ต่อมาปรากฏในสินค้าต่าง ๆ เกมภาคพิเศษ และการปรับประยุกต์ให้เป็นการ์ตูนและสิ่งพิมพ์ของแฟรนไชส์ ชินอิชิโร มิกิ นักแสดงที่เคยพากย์เสียงโคจิโร่ หรือเจมส์ ในอนิเมะภาษาญี่ปุ่นภาคแรก พากย์เสียงให้ลิซาร์ดอนทั้งในภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่น ลิซาร์ดอนเป็นโปเกมอนคล้ายมังกร ตัวสีส้ม วิวัฒนาการจากลิซาร์โดะ ซึ่งวิวัฒนาการจากฮิโตคาเงะอีกต่อหนึ่ง ลิซาร์ดอนมีร่างเมก้าสองร่าง ได้แก่ เมก้าลิซาร์ดอน X และเมก้าลิซาร์ดอน Y
ลิซาร์ดอนปรากฏในซีรีส์อนิเมะโปเกมอนร่วมกับตัวละครหลัก ซาโตชิ หรือแอช แคตชัม ภาพลิซาร์ดอนยังปรากฏในปกมังงะ โปเกมอนแอดเวนเชอส์ เป็นโปเกมอนของบลู หนึ่งในตัวละครหลักของเรื่อง นอกจากนี้ เรดก็ยังเป็นเจ้าของลิซาด้อนอีกหนึ่งตัว ในอนิเมะโปเกมอนออริจินส์ เขาได้มาจากศาสตรจารย์ออคิดส์ตั้งแต่ยังเป็นฮิโตคาเงะ ลิซาร์ดอนได้รับการตอบรับอย่างดีจากสื่อ เว็บไซต์เกมส์เรดาร์ บรรยายว่าเป็น "หนึ่งในโปเกมอนที่เจ๋งที่สุด" ลิซาร์ดอนเป็นตุ๊กตาสัญลักษณ์ของเกมโปเกมอนภาคเรด และไฟร์เรด และปรากฏที่หน้ากล่องเกมโปเกมอนสเตเดียม โปเกมอนเรนเจอร์ โปเกมอนมิสเตอรีดันเจียน: เรดเรสคิวทีม และโปเกมอนมิสเตอรีดันเจียน: เอกซ์โพลเรอส์ออฟสกาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ลิซาร์ดอน ใน bulbagarden วิกิโปเกมอน
| ด ค กสายพันธุ์โปเกมอน |
| --- | --- | --- |
| รุ่นที่ 1 |  ฟุชิกิดาเนะ  ฟุชิกิโซ  ฟุชิกิบานะ  ฮิโตคาเงะ  ลิซาร์โดะ  ลิซาร์ดอน  เซนิกาเมะ  คาเมล  คาเม็กซ์  คาเตอร์ปี  ทรานเซล  บัตเตอร์ฟรี  บีเดิล  โคคูน  สเปียร์  พีเจียต  อาร์บ็อก  พิคาชู  ไรชู  พูริน  เนียส  โคดัก  อุซึบ็อท  ยาดง  เก็งกา  เบโรรินกา  มาตาโดกัซ  ลัคกี  บาร์เรียด  สไตรค์  รูจูลา  ไคลอส  คอยคิง  เกียราดอส  ลาพลาซ  เมตามอน  อีวุย  คาบิกอน  ไคริว  มิวทู  มิว  MissingNo. (glitch)  |  |
| รุ่นที่ 2 |  พิชู  อูปา  อันโนน  โซนานส์  เฮราครอส  เดลิเบิร์ด  ลูเกีย  เซเลบี  |  |
| รุ่นที่ 3 |  คิโมริ  อาเกฮันท์  โดคุเคล  เซอไนท์  คูชีท  พราเซิล  ไมนัน  ซาโบเนีย  ฮาบูเนค  ชิรีน  |  |
| รุ่นที่ 4 |  ฮิโกซารุ  กาเมล  พาจิริซึ  มาเนเน  กาเบรียส  ลูคาริโอ  มัสคิปปา  เมกะยันมา  กิราติน่า  อาร์เซอุส  |  |
| รุ่นที่ 5 |  โคโรโมริ  เดธมาส  เอมอนกา  แชนเดลา  |  |
| รุ่นที่ 6 |  เก็คโคกะ  วิวิญอง  มาอีกะ  เดเด็นเนะ  เคลฟฟี  พัมพ์จิน  |  |
| รุ่นที่ 7 |  ฮิโดอิเดะ  โทเกะเดมารุ  มิมิคคิว  |  |
| รุ่นที่ 8 |  วูลู  โมรุเปโกะ  |  |
| รุ่นที่ 9 |  เดคานุจัง  |  |
  หมวดหมู่
ถงจื้อ (ศัพท์)

ถงจื้อ (จีน: 同志; พินอิน: tóngzhì; แปลตรงตัว: "เจตจำนงเดียวกัน" หรือ "จุดประสงค์เดียวกัน") เป็นศัพท์หนึ่งที่ใช้ในประเทศจีน มีความหมายหลากหลายในบริบทต่าง ๆ มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 20
เริ่มแรกคำนี้ถูกนำมาใช้ในภาษาจีนพื้นถิ่นโดยซุน ยัตเซ็นเพื่อกล่าวถึงผู้ติดตามของเขา (ก๊กมินตั๋ง) ต่อมาหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน คำนี้ถูกใช้เพื่อหมายถึง "สหาย" ในความหมายของคอมมิวนิสต์ คำนี้ใช้เรียกเกือบทุกคนไม่ว่าจะเพศชายหรือหญิง เด็กหรือผู้ใหญ่ อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ความหมายของคำนี้เลิกใช้กันทั่วไปแล้วยกเว้นในวาทกรรมของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและในหมู่คนรุ่นเก่า
ส่วนในมาเก๊าและฮ่องกง คำนี้ส่วนใหญ่มักหมายถึงกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ (LGBT) แทนที่จะเป็นความหมายทางการเมืองแบบดั้งเดิม
ทางการเมือง

คำนี้ยังคงใช้ในบริบทที่เป็นทางการระหว่างสถานะทางการเมืองทั้งในจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวัน
ในพรรคคอมมิวนิสต์จีน การจัดประเภทบุคคลว่าเป็น "สหาย" มีความสำคัญยิ่งสำหรับบุคคลที่ถูกประณามหรือลดตำแหน่ง เพราะมันบ่งชี้ว่าพรรคไม่ได้ปฏิเสธบุคคลนั้นโดยสิ้นเชิงว่าเป็นสมาชิกพรรค
ในไต้หวัน คำนี้ยังคงใช้อย่างเป็นทางการในทางการเมือง ตัวอย่างเช่น เซี่ย ฉางถิง กล่าวหลังแพ้การเลือกตั้งประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีนเมื่อ ค.ศ. 2008 ว่า "สหายหลายคนหวังว่าฉันจะอยู่ได้จนถึงวันที่ 25 พฤษภาคม" (很多同志希望我能夠留到五月二十五日)
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2016 คณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนออกคำสั่งขอความร่วมมือให้สมาชิกพรรคทั้ง 90 ล้านคนเรียกกันและกันว่า "สหาย"
ทางการเมือง > ทางทหาร

คำว่า "สหาย" อยู่ในข้อบังคับของกองทัพจีนว่าเป็น 1  ใน 3 วิธีที่เหมาะสมสำหรับการกล่าวทักทายสมาชิกอีกคนหนึ่งในกองทัพอย่างเป็นทางการ ตัวอย่างเช่น "สหาย" บวกกับยศหรือตำแหน่ง เช่น "สหายพันเอก" หรือเรียกง่าย ๆ ว่า "สหาย" เมื่อขาดข้อมูลเกี่ยวกับยศของบุคคลนั้น
ดูเพิ่ม

การรักร่วมเพศในประเทศจีน
สมาคมสายด่วนถงจื้อไต้หวัน
ถงชี
ช่องว่างระหว่างวัย
การรักร่วมเพศและศาสนา
โตวาริชช
นิราศหนองคาย

นิราศหนองคาย ฉบับพิมพ์เนื่องในงานพระราชทานเพลิงศพ รองอำมาตย์โท ขุนสัดทัดวุฒิวิถี (สวน สันทัดวุฒิ) เมื่อ พ.ศ. 2498
นิราศหนองคาย เป็นวรรณกรรมประเภทนิราศ แต่งเป็นกลอนแปดสุภาพ หลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์) แต่งในคราวติดตามเจ้าพระยามหินทรศักดิ์ธำรง (เพ็ง เพ็ญกุล) ไปปราบฮ่อที่หลวงพระบาง ประเทศราชไทยในสมัยรัชกาลที่ 5 ขณะนั้นหลวงพัฒนพงศ์ภักดีอายุสิบแปดปี
ประวัติ

เนื้อหาว่าด้วยประวัติศาสตร์และสงคราม บรรยายลักษณะกระบวนทัพและการทหารในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น นิราศหนองคายพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2421 ที่โรงพิมพ์หมอสมิธ บางคอแหลม สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ไม่พอใจอย่างยิ่งอ้างว่ามีเนื้อหาพาดพิงถึงท่านอย่างรุนแรง เมื่อไต่สวน หลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์) ถูกตัดสินลงโทษเฆี่ยน 50 ที จำคุกอยู่ 8 เดือน และให้ทำลายหนังสือนิราศหนองคายฉบับพิมพ์ทั้งหมด
ต่อมาหลวงพัฒนพงศ์ภักดีได้เขียนนิราศหนองคายขึ้นใหม่ น่าจะแต่งเสร็จไม่เกิน พ.ศ. 2458 ซึ่งเป็นปีที่ท่านถึงแก่กรรม โดยเพิ่มเติมข้อความลงไปเพราะมีส่วนที่กล่าวถึงโทษโบยที่ตนได้รับ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงขอคัดลอกนิราศหนองคายจากกวีลงในสมุดไทยเพื่อเก็บรักษาไว้ที่หอพระสมุดวชิรญาณ ต้นฉบับนิราศหนองคายฉบับสมุดไทยนี้จัดเก็บเป็นเอกสารลับของกรมศิลปากรและห้ามเผยแพร่โดยเด็ดขาดในสมัยนั้น
นิราศหนองคายฉบับสมุดฝรั่งคัดลอกโดยนายสวัสดิ์ จั่นเล็ก เจ้าหน้าที่กรมศิลปากร หลังจากที่ได้คัดลอกฉบับสมุดไทยดำเล่มที่ 1 เล่มที่ 2 และบางส่วนของเล่มที่ 3 เสร็จสิ้นเมื่อ พ.ศ. 2494 จากนั้นนายหรีด เรืองฤทธิ์ เจ้าหน้าที่กรมศิลปากรก็ได้คัดลอกส่วนที่เหลือลงในสมุดฝรั่งจนจบเรื่อง เมื่อ พ.ศ. 2496 นิราศหนองคายฉบับสมุดฝรั่งนี้เก็บรักษาอยู่ที่สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์กรมศิลปากร
เมื่อ พ.ศ. 2494 ทายาทของหลวงพัฒนพงศ์ภักดีได้ขออนุญาตตีพิมพ์นิราศหนองคายเนื่องในงานพระราชทานเพลิงศพ พระยาสารศาสตร์ศิริลักษณ์ (สรรเสริญ สุขยางค์) แต่กรมศิลปากรไม่อนุญาตเพราะเห็นว่าเนื้อหาบางส่วนอาจกระทบกระเทือนถึงผู้อื่น กรมศิลปากรมอบหมายให้นายหรีด เรืองฤทธิ์ แก้ไขตัดทอนเนื้อความที่พาดพิงผู้อื่นและบางส่วนที่ตลกขบขันออกไป
นิราศหนองคายฉบับแก้ไขตัดทอนได้พิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกเนื่องในงานพระราชทานเพลิงศพ รองอำมาตย์โท ขุนสัดทัดวุฒิวิถี (สวน สันทัดวุฒิ) เมื่อ พ.ศ. 2498
ฉบับ

นิราศหนองคาย ฉบับต้นร่าง และ ฉบับพิมพ์พุทธศักราช 2421 เป็นฉบับที่นายทิม (ขุนพิพิธภักดี) แต่งแล้วส่งไปเป็นต้นฉบับยังโรงพิมพ์หมอสมิธ บางคอแหลม ต้นฉบับร่างถูกทำลายไปพร้อมกับฉบับที่ตีพิมพ์
นิราศหนองคาย ฉบับหอพระสมุดสำหรับพระนคร สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงมีรับสั่งให้คัดลอกต้นฉบับนิราศหนองคายเก็บไว้สำหรับหอพระสมุด 1 จบ ประกอบด้วยสมุดไทยดำ 4 เล่ม สันนิษฐานว่าฉบับนี้น่าจะคัดลอกจากต้นฉบับเดิมซึ่งผู้ประพันธ์เก็บรักษาไว้ แสดงให้เห็นว่านิราศหนองคายไม่ได้ถูกทำลายทั้งหมดเมื่อพุทธศักราช 2421 หอสมุดแห่งชาติเก็บรักษาฉบับนี้โดยสงวนต้นฉบับ และเก็บไว้ในประเภทเอกสารลับ ไม่ให้ยืมตรวจค้น
นิราศหนองคาย ฉบับคัดลอก พุทธศักราช 2494 พระยาสารศาสตร์ศิริลักษณ์ (สรรเสริญ สุขยางค์) บุตรชายคนโตของหลวงพัฒนพงศ์ภักดีถึงแก่กรรมลง ทายาทขออนุญาตจัดพิมพ์นิราศหนองคายเป็นหนังสือที่ระลึกในงานพระราชทานเพลิงศพ แต่กรมศิลปากรไม่อนุญาต โดยในการขออนุญาตจัดพิมพ์ นายสวัสดิ์ จั่นเล็ก เจ้าหน้าที่กองวรรณคดีและประวัติศาสตร์ ได้คัดลอกนิราศหนองคายจากสมุดไทยดำ เล่ม 1 เล่ม 2 และเล่ม 3 (ตอนต้น) ต้นฉบับคัดลอกดังกล่าวเย็บรวมอยู่ในแฟ้มเอกสารของกองวรรณคดีและประวัติศาสตร์ ต่อมา พ.ศ. 2496 นายหรีด เรืองฤทธิ์ คัดลอกตรวจสอบชำระสมุดไทย เล่ม 3 และเล่ม 4 แล้วเย็บแฟ้มรวมเล่มต่อจากที่นายสวัสดิ์ จั่นเล็ก ที่คัดลอกไว้เมื่อ พ.ศ. 2494
นิราศหนองคาย ฉบับพิมพ์พุทธศักราช 2498 หอสมุดแห่งชาติได้ชำระ โดยได้ตัดส่วนที่สร้างความเสียหายให้ผู้อื่นออก ต่อมามีสำนักพิมพ์ต่าง ๆ ขออนุญาตกรมศิลปากรจัดพิมพ์นิราศหนองคายฉบับนี้จำหน่ายเรื่อยมา
นิราศหนองคาย ฉบับพิมพ์พุทธศักราช 2559 ประกอบด้วยส่วนที่คัดลอกจากสมุดไทย เล่ม 1 เล่ม 2 และเล่ม 3 (ตอนต้น) ซึ่งนายสวัสดิ์ จั่นเล็ก เป็นผู้คัดลอก และส่วนที่คัดลอกจากสมุดไทยดำ เล่ม 3 (ตอนปลาย) และ เล่ม 4 ซึ่งนาย หรีด เรืองฤทธิ์เป็นผู้คัดลอก