stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จิบเบอเรลลิน
คุณลักษณะทางเคมีและการสังเคราะห์

จิบเบอเรลลินเป็นสารกลุ่มไดเทอร์พีนอยด์ที่สังเคราะห์โดยวิถีเทอร์พีนอยด์ในพลาสติดแล้วจึงเปลี่ยนรูปในเอนโดพลาสมิก เรกติคิวลัมและไซโตซอลจนได้รูปที่ออกฤทธิ์ในสิ่งมีชีวิตได้ จิบเบอเรลลินทั้งหมดมีโครงสร้างหลักเป็น ent-gibberellane ที่สังเคราะห์มาจาก ent-kaurene การสังเคราะห์จิบเบอเรลลินในพืชชั้นสูงเริ่มจากสร้าง Geranylgeranyl diphosphate (GGDP) ซึ่งเป็นสารตั้งต้นของสารกลุ่มดีเทอร์พีนอยด์โดยทั่วไป จากนั้นจึงเปลี่ยน GGDP ไปเป็น ent-kaurene แล้วจึงเปลี่ยนเป็น GA12 แล้วจึงเปลี่ยนต่อไปเป็นจิบเบอเรลลินตัวอื่นๆ จิบเบอเรลลินเป็นอนุพันธ์ของกรดจิบเบอเรลลิก (Gibberellic acid) จัดเป็นสารกลุ่มไดเทอร์พีนอยด์ (Diterpenoid) ปัจจุบันพบแล้วมากกว่า 80 ชนิด ดังตัวอย่าง
GA1
GA3
ent-Gibberellane
ent-Kaurene
มีจุลินทรีย์หลายชนิดที่สร้างจิบเบอเรลลินได้ เช่น แบคทีเรีย ไซยาโนแบคทีเรีย ยีสต์ สาหร่ายสีเขียว สาหร่ายสีน้ำตาลและสาหร่ายสีแดง รวมทั้งไมคอไรซาในรากกล้วยไม้  ในรา วิถีการผลิตจิบเบอเรลลินคล้ายกับพืชชั้นสูง แม้ว่าเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องจะต่างไป ในรากพืชตระกูลถั่วที่เกิดปม มีสารคล้ายจิบเบอเรลลินมากกว่ารากข้างเคียงที่ไม่เกิดปม Phaseolus lunatus ที่เติมเชื้อ Bradyrhizobium sp. ที่จำเพาะต่อกัน ส่วนปล้องจะยาวกว่าต้นที่ได้รับเชื้อชนิดเดียวกันแต่ไม่จำเพาะ และพบจิบเบอเรลลินหลายตัวในปมที่มีแบคทีเรียที่กระตุ้นการยืดยาวของปล้องได้
จิบเบอเรลลินสามารถกระตุ้นการเจริญของแบคทีเรีย (เช่น Azotobactor Pseudomonas) ยีสต์ และราได้เช่นกัน จิบเบอเรลลินยังสามารถกระตุ้นการตรึงไนโตรเจนและการเจริญเติบโตของ Anabaena ได้ด้วย
การออกฤทธิ์ของจิบเบอเรลลิน

การออกฤทธิ์ทางสรีรวิทยาที่สำคัญของจิบเบอเรลลินได้แก่
กระตุ้นการขยายตัวของเซลล์ โดยการเพิ่มความยืดหยุ่นของผนังเซลล์ ทำให้เซลล์มีรูปร่างยืดยาวขึ้น
กระตุ้นการเจริญของรากโดยเฉพาะการเจริญของรากแรกเกิด (Radicle) รากต้องการจิบเบอเรลลินในปริมาณที่น้อยกว่าลำต้น เช่นรากต้องการ GA3 ในระดับนาโนโมลาร์ แต่ยอดต้องการในระดับไมโครโมลาร์
จิบเบอเรลลินมีผลต่อพัฒนาการของดอกโดยเฉพาะพัฒนาการของก้านชูเกสรตัวผู้และกลีบดอก บริเวณที่มีการสร้างจิบเบอเรลลินมากในดอกคือผนังของอับละอองเรณูและในละอองเรณู การสร้างจิบเบอเรลลินในอับละอองเรณูนี้จะควบคุมพัฒนาการของดอกทั้งหมด
กระตุ้นการติดผล ในพืชหลายชนิด เช่น ส้ม มะเขือเทศ องุ่น การได้รับจิบเบอเรลลินช่วยให้เกิดการติดผลโดยไม่ต้องผสมเกสรได้
กระตุ้นการงอกของเมล็ด แสงสีแดงกระตุ้นการงอกของเมล็ดได้โดยกระตุ้นให้มีการสร้างจิบเบอเรลลินมากขึ้น และส่งผลต่อการตอบสนองของเนื้อเยื่อต่อจิบเบอเรลลิน พืชบางชนิดเช่น Arabidopsis และผักกาดหอมซึ่งต้องการแสงสว่างในการงอก การเพิ่มจิบเบอเรลลินจะส่งผลต่อการงอกของพืชเหล่านี้เช่นเดียวกับการได้รับแสงสว่าง
การเปลี่ยนเพศดอก จิบเบอเรลลินช่วยทำให้พืชตระกูลแตงหรือพืชที่แยกดอกตัวผู้และดอกตัวเมีย เกิดดอกตัวผู้มากขึ้นได้ ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการปรับปรุงพันธุ์พืช
การกระตุ้นการพักตัวของพืช จิบเบอเรลลินช่วยทำลายระยะพักตัวของพืชทั้งการพักตัวของตาและเมล็ด โดยข่มฤทธิ์ของ ABA ซึ่งทำให้เกิดระยะพักตัว
หลังการงอก จิบเบอเรลลินสนับสนุนการยืดตัวของข้อและการแผ่ขยายของใบ
กระตุ้นการทำงานของแคมเบียมในพืชหลายชนิด เช่น แอพริคอด บีโกเนีย และมันฝรั่ง
ควบคุมให้พืชอยู่ในสภาวะอ่อนวัย เช่นการทำให้ใบของ Hedera helix คงอยู่ในสภาพของใบในระยะอ่อนวัยซึ่งมีความสวยงามกว่าใบในระยะเต็มวัยพร้อมสืบพันธุ์ได้
กระตุ้นการออกดอก การได้รับจิบเบอเรลลินสามารถทดแทนความต้องการช่วงแสงยาวในช่วงกลางวันของพืชวันยาว และความต้องการความหนาวเย็นก่อนออกดอกของพืชได้
ผลของกรดจิบเบอเรลลินต่อ cannabis sprout
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1904

การแข่งขันกีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1904 เป็นการแข่งขันมวยปล้ำโอลิมปิกที่จัดขึ้นในเซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 14 -15 ตุลาคม พ.ศ. 2447
สรุปเหรียญ

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหรัฐ | 7 | 7 | 7 | 21 |
คลองมหาสวัสดิ์

คลองมหาสวัสดิ์
คลองมหาสวัสดิ์ หรือ คลองชัยพฤกษ์ เป็นคลองที่เริ่มต้นจากคลองลัดบางกรวยหรือคลองบางกอกน้อย ใกล้วัดชัยพฤกษมาลา ไหลผ่านเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี กับเขตตลิ่งชันและเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร ผ่านอำเภอพุทธมณฑล ไปออกแม่น้ำท่าจีนที่ตำบลงิ้วราย อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม รวมความยาว 28 กิโลเมตร
ประวัติ

คลองสายนี้เริ่มขุดตั้งแต่วันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2402 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อย่นระยะทางไปนมัสการพระปฐมเจดีย์ หลังจากที่ทรงให้ขุดคลองเจดีย์บูชาจากแม่น้ำนครชัยศรีไปจนถึงองค์พระปฐมเจดีย์ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) และพระภาษีสมบัติบริบูรณ์ เป็นแม่กองจ้างชาวจีนขุด แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2403 ถือเป็นคลองที่มีความกว้างที่สุดในสมัยนั้น คือ กว้าง 7 วาหรือ 14 เมตร ใช้เงินทั้งสิ้น 1,101 ชั่ง 10 ตำลึง เป็นเงินพระคลังมหาสมบัติ 100 ชั่ง เงินบริจาคเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ 1 ชั่ง 10 ตำลึง อีก 1,000 เป็นเงินของท้าวเทพอากร (เงิน) ที่ถูกริบเข้าพระคลังมหาสมบัติ
เมื่อขุดคลองเสร็จนั้น รัชกาลที่ 4 โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศ์จับจองที่ดินว่างเปล่าสองฝั่งคลอง ชุมชนแรก ๆ ที่เข้ามาอยู่ได้แก่ชาวบ้านที่ย้ายมาจากริมแม่น้ำนครชัยศรี บริเวณดอนหวาย ดาวคะนอง บางเตย และชาวจีนที่มาขุดคลอง
เจ้าพระยาทิพากรวงศ์ยังได้ให้สร้างศาลาสำหรับประชาชนพักเป็นระยะไปตามริมคลองทุก 100 เส้น เป็นศาลาเขียนตำรายารักษาโรคต่าง ๆ ติดไว้เป็นการกุศล ต่อมาเรียกกันว่า “ศาลายา” คือศาลาที่ 1–4 และ 6–7 ศาลาที่ 7 เรียกกันว่าศาลาดิน กับศาลาที่ 5 สร้างในการกุศลปลงศพคนของเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ เรียกกันว่า “ศาลาทำศพ” ปัจจุบันกลายเป็น “ศาลาธรรมสพน์” และเป็นชื่อแขวงกับสถานีรถไฟในเขตทวีวัฒนาของกรุงเทพมหานคร
คลองมหาสวัสดิ์ยังมีประตูน้ำที่กรมชลประทานสร้างไว้ 2 ประตู คือประตูน้ำมหาสวัสดิ์ ด้านแม่น้ำท่าจีน และประตูน้ำฉิมพลี ด้านแม่น้ำเจ้าพระยา ปัจจุบันคลองสายนี้ยังคงเป็นเส้นทางสัญจรของชาวบ้านและเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในเชิงการเกษตร วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของผู้คนในท้องถิ่น
ประวัติ > สถานที่

วัดชัยพฤกษมาลา
วัดโตนดมหาสวัสดิ์
วัดโคนอนมหาสวัสดิ์
วัดศรีเรืองบุญ
วัดศรีประวัติ
วัดใหม่ผดุงเขต
วัดปุรณาวาส
วัดสาลวัน
วัดสุวรรณาราม
สวนเชิงเกษตรคลองมหาสวัสดิ์
วัดมหาสวัสดิ์
วัดงิ้วราย
แหล่งข้อมูลอื่น

"ล่อง“คลองมหาสวัสดิ์” สัมผัสเสน่ห์วิถีชุมชน"[ลิงก์เสีย] โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 	4 กุมภาพันธ์ 2552 17:50 น.
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ คลองมหาสวัสดิ์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°49′00″N 100°14′00″E﻿ / ﻿13.816667°N 100.233333°E﻿ / 13.816667; 100.233333
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908

การแข่งขันกีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908 เป็นการแข่งขันมวยปล้ำโอลิมปิกที่จัดขึ้นในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 20 - 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2451
สรุปเหรียญ

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหราชอาณาจักร (GBR) | 3 | 4 | 4 | 11 |
| 2 |  สหรัฐ (USA) | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 3 |  ฟินแลนด์ (FIN) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 4 |  สวีเดน (SWE) | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 5 |  ฮังการี (HUN) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 5 |  อิตาลี (ITA) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 7 |  จักรวรรดิรัสเซีย (RU1) | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 8 |  นอร์เวย์ (NOR) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 9 |  เดนมาร์ก (DEN) | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 10 |  แคนาดา (CAN) | 0 | 0 | 1 | 1 |
ชิคาโกเฮาส์

| ชิคาโกเฮาส์ |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: โพสต์ ดิสโก้ คลับแดนซ์  ซินธ์ป็อป   ละตินโซล  ดนตรีดั๊บ  โอลด์สคูลแร็ป  แจ๊ส
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ยุค 1980 ที่ ชิคาโก สหรัฐอเมริกา
เครื่องบรรเลงสามัญ: เครื่องสังเคราะห์เสียง - คีย์บอร์ด - ซีเควนเซอร์ - ดรัมแมชชีน - ซามเพลอ
รูปแบบอนุพันธุ์: เทคโน - ดีทรอยต์เทคโน
ชิคาโกเฮาส์ (Chicago house) เป็นแนวดนตรีเฮาส์ในลักษณะคลับ/แดนซ์ กำเกิดขึ้นที่ ไนท์คลับ ที่มีชื่อ Warehouse ในเมืองชิคาโกในช่วงทศวรรษ 1980 แฟรงกี นักเคิลส์ เป็นโปรดิวเซอร์เพลง และ มือรีมิกซ์ ได้พัฒนาดนตรีเฮาส์ตลอดทศวรรษ 1980
เบสซินธิไซเซอร์ The Roland TB-303
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.lettherebehouse.com/
http://www.globaldarkness.com/articles/history_of_chicago_house.htm
Chicago House Radio
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912

การแข่งขันกีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912 เป็นการแข่งขันมวยปล้ำโอลิมปิกที่จัดขึ้นในกรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 6 - 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2455
สรุปเหรียญ

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ฟินแลนด์ (FIN) | 3 | 2 | 2 | 7 |
| 2 |  สวีเดน (SWE) | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 3 |  เยอรมนี (GER) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 3 |  รัสเซีย (RUS) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 5 |  เดนมาร์ก (DEN) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 5 |  ฮังการี (HUN) | 0 | 0 | 1 | 1 |
จอมยุทธ์พเนจร

จอมยุทธ์พเนจร (จีนตัวย่อ: 游侠; จีนตัวเต็ม: 遊俠; พินอิน: yóuxiá) เป็น คำเรียก ผู้กล้านักสู้ ที่ร่อนพเร่ไปที่ต่างๆของจีน ในยุคระหว่าง ราชวงศ์ฮั่น และ ราชวงศ์ชิง.
จอมยุทธ์พเนจร มาจากคำภาษาจีน " 游侠" ที่แปลตรงตัวว่า แรงที่ร่อนเร่ แต่มีความหมายถึง ผู้กล้าที่ท่องไปสถานที่ต่างๆ อาจรวมไปถึง นักผจญภัย ทหารรับจ้าง ผู้ปกป้อง/กอบกู้ชาติ สมาชิกขบวนการใต้ดิน ได้อีกด้วย.
คำว่า "แรงที่ร่อนเร่" อ้างอิงถึง วิถีชีวิตที่จอมยุทธ์พเนจรท่องเที่ยวเดินทางไปตามลำพังโดยใช้แรง (กำลังกาย หรือ สายสัมพันธ์ กับผู้มีอำนาจ) ในการแก้ไขสิ่งผิดให้ถูกต้อง เพื่อทั้งกับชาวบ้านสามัญชน และ กับราชวงศ์.
จอมยุทธ์พเนจร ไม่ได้เป็นอาชีพ หรือ มาจากชนชั้นใดชนชั้นหนึ่งในสังคม.
เอกสารทางประวัติศาสตร์ นิยายกำลังภายใน และเรื่องเล่าพื้นบ้าน บรรายายถึง จอมยุทธ์พเนจร ทั้งที่เป็นเจ้าชาย ที่เป็นเจ้าหน้าของรัฐ ที่เป็นกวี ที่เป็นนักดนตรี ที่เป็นหมอ ที่เป็นทหาร ที่เป็นพ่อค้า และที่เป็นคนชำแหละเนื้อ.
อาจารย์ เจมส์ หลิว (Dr. James J.Y. Liu, 1926–1986), ศาสตราจารย์ด้านวรรณกรรมจีนและวรรณกรรมเปรียบเทียบ ของ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด กล่าว่า การเป็นจอมยุทธ์พเนจร เหมือนกับ การแสดงออกส่วนบุคคล และ เป็นความต้องการอิสรภาพ มากกว่าที่จะเป็น สถานะทางสังคม ที่ทำให้พวกเขาเลือกที่จะท่องเที่ยวไปที่ต่างๆ เพื่อช่วยเหลือผู้คน.
อาจารย์ เจมส์ หลิว เชื่อว่า ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะว่า จอมยุทธ์พเนจร ส่วนใหญ่มาจากทางเหนือของประเทศจีน ซึ่งมีพรมแดนติดต่อกับที่อยู่ของ ชนเผ่าเร่ร่อน ซึ่งวิถีชีวิตของชนเผ่าเหล่านั้นเน้นที่ อิสรภาพของการเดินทางและคุณธรรมทางทหาร.
จอมยุทธ์พเนจร หลายคนมาจากมณฑลเหอเป่ย์และมณฑลเหอหนาน ดังเช่น จอมยุทธ์ส่วนใหญ่ที่กล่าวถึงใน 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน.
ในบทกวี

วีรกรรมของจอมยุทธ์พเนจร ถูกเล่าต่อกันมาในรูปของร้อยแก้วตลอดประวัติศาสตร์จีน.
ตัวอย่างที่ดีอันหนึ่งคือ The Swordsman โดย Jia Dao:
อาจารย์ เจมส์ หลิว อธิบายว่า บทกวีนี้สามารถสรุปถึงแก่นของจอมยุทธ์พเนจรไว้ได้อย่างดีภายในร้อยแก้ว 4 บรรทัด.
ลักษณะคล้ายๆกัน

อัศวิน ในยุโรป
โรบินฮูด  ในอังกฤษ
ซามูไร ในญี่ปุ่น
เซโซกโอกี (Sae Sok O-Gye) ในเกาหลี
กษัตรา (Kshatriya) ในอินเดีย
บทความที่เกี่ยวข้อง

อัศวินพเนจร
จอมยุทธ์
แหล่งข้อมูลอื่นๆ

The Knight-errant in Chinese literature, a 12 page paper by James J.Y. Liu. (accessed 12-20-2008)
ชูกูร์

ชูกูร์ (Syukur) เป็นเพลงสรรเสริญประเทศอินโดนีเซีย เนื้อร้องประพันธ์โดย Husein Mutahar มีการนำไปใช้งานในเดือนมกราคม ค.ศ. 1945
เนื้อร้อง

| เนื้อร้องภาษาอินโดนีเซีย | แปลภาษาไทย |
| --- | --- |
 Dari yakinku teguh Hati ikhlasku penuh Akan karuniamu   Tanah air pusaka Indonesia merdeka Syukur aku sembahkan KehadiratMu Tuhan   Dari yakinku teguh Cinta ikhlasku penuh Akan jasa usaha   Pahlawanku yang baka Indonesia merdeka Syukur aku hanjukkan Ke bawah duli tuan   Dari yakinku teguh Bakti ikhlasku penuh Akan azas rukunmu   Pandu bangsa yang nyata Indonesia merdeka Syukur aku hanjukkan Kehadapanmu tuan: ด้วยความไว้วางใจของข้าพระเจ้า ด้วยหัวใจของข้าอันเปี่ยมล้น อาจเป็นของขวัญที่มอบให้ท่าน ดินแดนแห่งมรดกตกทอด อินโดนีเซีย ดินแดนเอกราช ข้าพเจ้าแสดงความเคารพด้วยความปลื้มปีติ ท่านขอนอบน้อมต่อพระเจ้า ด้วยความไว้วางใจของข้าพระเจ้า ด้วยความรักที่จริงใจของข้าอันเปี่ยมล้น ข้าจะรับใช้ด้วยความมานะอดทน วีรบุรษของข้าอยู๋ชั่วกัลปาวสาน อินโดนีเซีย ดินแดนเอกราช ข้าพเจ้าแสดงความเคารพด้วยความปลื้มปีติ ขอนอบน้อมแด่ท่าน    ด้วยความไว้วางใจของข้าพเจ้า ด้วยการอุทิศตนอย่างจริงใจของข้าอันเปลี่ยมล้น ข้าจะได้รับความสงบสุขของท่าน    ท่านคือผู้นำประเทศอย่างแท้จริง อินโดนีเซีย ดินแดนเอกราช ข้าพเจ้าแสดงความเคารพด้วยความปลื้มปีติ ด้วยใบหน้าของท่าน แด่ท่าน
ชูจิ เทรายามะ

ชูจิ เทรายามะ (ญี่ปุ่น: 寺山 修司; โรมาจิ: Terayama Shūji) (10 ธันวาคม ค.ศ. 1935 - 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1983) เป็นศิลปินหัวก้าวหน้าชาวญี่ปุ่นที่มีผลงานโดดเด่นในช่วงคริสต์ศตวรรษ 1960’s – 1980’s แต่น่าเสียดายที่เขากลับไม่เป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติเท่ากับผู้กำกับแหวกกระแสร่วมชาติอย่างโชเฮ อิมามูระ นางิสะ โอชิมะ ยาซูโซะ มาซูมูระ หรือแม้แต่เซจุง ซูซูกิ เขาเกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1935 ณ จังหวัดอาโอโมริทางตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่นและสูญเสียบิดาไปจากการเข้าร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่สองเมื่ออายุได้เพียง 9 ขวบ ชูจิต้องอาศัยอยู่กับญาติที่เมืองมิซาวะ ในขณะที่มารดาของเขาต้องไปรับจ้างทำงานให้กับฐานทัพสหรัฐ ณ ต่างเมือง ที่เมืองมิซาวะนี้เองที่ชูจิต้องอาศัยพื้นที่ว่างหลังจอภาพยนตร์เป็นที่หลับนอน เปิดโอกาสให้เขาได้สัมผัสใกล้ชิดกับสื่อชนิดนี้มาตั้งแต่เด็กโดยปริยาย
เมื่ออายุได้ 19 ปี ชูจิ เทรายามะก็สามารถสอบเข้าเรียนด้านภาษาและวรรณคดีญี่ปุ่นที่มหาวิทยาลัยวาเซดะอันเลื่องชื่อได้ แต่น่าเสียดายที่เขาเกิดล้มป่วยด้วยโรคไตจึงไม่สามารถเรียนต่อให้จบ เขาจึงหันมาประกอบอาชีพเป็นนักเขียนมีผลงานบทกวี นิยาย บทความ บทวิจารณ์ตีพิมพ์ในสื่อต่าง ๆ มากมาย ปี ค.ศ. 1967 เขาได้ก่อตั้งคณะละครชื่อเท็นโจ ซาจิกิ (Tenjou Sajiki) ซึ่งเป็นคำแปลภาษาญี่ปุ่นของชื่อหนัง Les enfants du paradis (1945) กำกับโดยผู้กำกับฝรั่งเศส Marcel Carne ที่ชูจิ เทรายามะชื่นชอบ เขาและคณะได้เปิดการแสดงละครแนว avant-garde ชิ้นสำคัญหลาย ๆ เรื่องในช่วงปลายยุค 1960’s อาทิ ‘Bluebeard’, ‘Yes’ และ ‘The Crime of Fatso Oyama’
ในช่วงนี้เองที่ ชูจิ เทรายามะ เริ่มมีผลงานภาพยนตร์สั้นเรื่องแรกคือ Catology (ปัจจุบันหนังเรื่องนี้ได้หายสาบสูญไปแล้ว) ก่อนที่จะมีโอกาสกำกับหนังขนาดยาวสองเรื่องในปี 1971 นั่นคือ Emperor Tomato Ketchup และ Throw Away Your Books, Rally in the Streets ซึ่งทำให้ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักกันในวงการหนังทดลองพันธุ์ระห่ำแห่งยุค 1970’s ในทันที หลังจากนั้น ชูจิ เทรายามะ ก็มีผลงานทั้งละครเวทีและภาพยนตร์ทดลองทั้งยาวและสั้นต่อเนื่องมาเรื่อย ๆ กระทั่งโรคไตของเขากำเริบขึ้นมาอีกครั้งและถึงแก่ชีวิตไปเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1983
แหล่งข้อมูลอื่น

http://dkfilmhouse.blogspot.com/2008/03/bizarre-world-of-shuji-terayama.html
http://www.imdb.com/name/nm0855446/
ชอทา อาร์เวลัดเซ

ผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตผู้เล่นชาวจอร์เจีย
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 อาร์เวลัดเซในฐานะผู้จัดการของปัคทาคอร์เมื่อ ค.ศ. 2019
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (1973-02-22) 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973 (51 ปี)
สถานที่เกิด:  ทบิลีซี สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย สหภาพโซเวียต
ส่วนสูง:  1.82 เมตร (6 ฟุต 0 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  สไตรเกอร์
สโมสรเยาวชน
ค.ศ. 1987–1990:  ดีนาโมทบิลีซี
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| ค.ศ. 1990–1991 |  มาร์ตวีทบิลีซี |  30 |  (33) |
| ค.ศ. 1991–1994 |  ดีนาโมทบิลีซี |  67 |  (51) |
| ค.ศ. 1993–1994 |  → ทรับซอนสปอร์ (ยืมตัว) |  18 |  (15) |
| ค.ศ. 1995–1997 |  ทรับซอนสปอร์ |  76 |  (46) |
| ค.ศ. 1997–2001 |  อายักซ์ |  96 |  (55) |
| ค.ศ. 2001–2005 |  เรนเจอส์ |  95 |  (44) |
| ค.ศ. 2005–2007 |  อาเซ็ด |  60 |  (36) |
| ค.ศ. 2007–2008 |  เลบันเต |  4 |  (0) |
| รวม |   |  426 |  (258) |
ทีมชาติ
| ค.ศ. 1992–2007 |  จอร์เจีย |  61 |  (26) |
จัดการทีม
ค.ศ. 2008–2010:  อาเซ็ด (ผู้ช่วย)
ค.ศ. 2010–2012:  ไคเซริสปอร์
ค.ศ. 2012–2015:  คาซึมพาชา
ค.ศ. 2015:  ทรับซอนสปอร์
ค.ศ. 2016–2017:  มัคคาบีเทลอาวีฟ
ค.ศ. 2017–2020:  ปัคทาคอร์ ทาชเคนต์
ค.ศ. 2022:  ฮัลล์ซิตี
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ชอทา อาร์เวลัดเซ (จอร์เจีย: შოთა არველაძე; 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973 – ) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลระดับอาชีพชาวจอร์เจีย ซึ่งล่าสุดดำรงตำแหน่งผู้จัดการสโมสรฟุตบอลฮัลล์ซิตีในลีกอีเอฟแอลแชมเปียนชิป
อาร์เวลัดเซลงสนามให้แก่สโมสรฟุตบอลดีนาโมทบิลีซี, ทรับซอนสปอร์, อายักซ์, เรนเจอส์, อาเซ็ด และเลบันเต เขาเป็นผู้ทำประตูสูงสุดตลอดกาลของจอร์เจียโดยทำได้ 291 ประตูจาก 410 เกมลีกให้แก่สโมสรของเขา และ 26 ประตูจาก 61 เกมให้แก่ทีมชาติ
27 ประตูของเขาที่ทำได้ในการแข่งยูฟ่าคัพ รวมถึงรอบคัดเลือกทำให้เขาเป็นผู้ทำประตูสูงสุดอันดับสามในประวัติศาสตร์ของทัวร์นาเมนต์ดังกล่าวก่อนจะกลายเป็นยูโรปาลีก เขามีสถิติการเตะเข้าประตูที่ดีที่สุดของฟุตบอลจอร์เจีย รวมถึงได้รับการเสนอชื่อให้เป็นนักฟุตบอลที่ดีที่สุดของประเทศจอร์เจีย และเป็นนักฟุตบอลที่ดีที่สุดจากการสำรวจลีกฟุตบอลอาชีพจอร์เจีย
อาชีพสโมสร > ทบิลีซีและทรับซอนสปอร์

อาร์เวลัดเซเป็นนักฟุตบอลให้แก่สโมสรฟุตบอลดีนาโมทบิลีซี, ทรับซอนสปอร์ และอายักซ์ รวมทั้งจบอย่างน้อยหนึ่งฤดูกาลในฐานะผู้ทำประตูสูงสุดจากทั้งสามสโมสร ซึ่งใน ค.ศ. 1993 เขายิงประตูยูโรทัวร์นาเมนต์แรกได้อย่างมีประสิทธิภาพในประวัติศาสตร์ของฟุตบอลจอร์เจียในการแข่งกับสโมสรฟุตบอลลินฟีลด์ของไอร์แลนด์เหนือ ต่อมา เมื่อเขานำทรับซอนสปอร์ทำประตูในฤดูกาล 1995–1996 เขายังเป็นผู้นำในซือเปร์ลีกเช่นกัน ทำให้เขากลายเป็นคนที่สองที่ไม่ใช่ชาวตุรกีจนถึงปัจจุบันที่เป็นผู้นำในลึกนั้นด้วยการทำประตูตามหลังตาริก ฮอดซิช ที่ทำไว้ในฤดูกาล 1983–1984 และเขาได้รับการบันทึกว่าเป็น "นักเตะต่างชาติที่เป็นที่ชื่นชอบมากที่สุด" สำหรับผู้ช่วยเหลือทรับซอนสปอร์[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:TFF coach (as coach)
Profile at Mackolik.com
Shota Arveladze เก็บถาวร 2012-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Kayserispor.org
แม่แบบ:EU-Football.info
ชอทา อาร์เวลัดเซ ที่ National-Football-Teams.com
จุรี วิจิตรวาทการ

รองศาสตราจารย์ จุรี วิจิตรวาทการ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ กรรมการในคณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ยกร่าง พ.ศ. 2558) กรรมการศูนย์อำนวยการต่อต้านการทุจริตแห่งชาติ เลขาธิการมูลนิธิองค์กรเพื่อความโปร่งใสในประเทศไทย อดีตอธิการบดีคนที่ 10 ของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (NIDA) เป็นสตรีที่มีบทบาทว่าด้วยสถานภาพสตรี เคยได้รับแต่งตั้งเป็นผู้แทนประเทศไทยในคณะกรรมาธิการว่าด้วยสถานภาพสตรีแห่งสหประชาชาติ
ประวัติ

จุรี วิจิตรวาทการ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2490 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขารัฐศาสตร์ ระดับปริญญาโท สาขาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา และปริญญาเอก ด้านมานุษยวิทยา จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ สหรัฐอเมริกา สมรสกับวิชรัตน์ วิจิตรวาทการ (เพื่อนร่วมชั้นเรียน) มีบุตร 2 คน คือ วิชรี วิจิตรวาทการ และวรัตต์ วิจิตรวาทการ
ในปี พ.ศ. 2542 ได้รับแต่งตั้งเป็นอธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และเคยได้รับรางวัลหม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร ในปี พ.ศ. 2546 เป็นอาจารย์ระดับอุดมศึกษาที่มีผลงานดีเด่นในการพัฒนาคุณธรรมและจริยธรรมของนักศึกษาด้วย
ในปี พ.ศ. 2549 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2549 จากบุคลากรด้านการส่งเสริมคุณธรรม
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
พ.ศ. 2549 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
จิม ดักแกน

| Jim Duggan |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: James Edward Duggan Jr.
เกิด:  (1954-01-14) 14 มกราคม ค.ศ. 1954 (70 ปี) Glens Falls, New York
ที่พัก: Lugoff, South Carolina
คู่สมรส: Debra Duggan (สมรส 1989)
บุตร: 2
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Hacksaw Duggan The Convict Derek Wood Jim Duggan King Duggan
ส่วนสูง: 6 ft 3 in (1.91 m)
น้ำหนัก: 270 lb (120 kg) - 293 lb (133 kg)
มาจาก: Glens Falls, New York
ฝึกหัดโดย: Fritz Von Erich
เปิดตัว: 1979
เจมส์ เอ็ดเวิร์ด "จิม" ดักแกน จูเนียร์ (James Edward "Jim" Duggan, Jr.) เกิด 14 มกราคม ค.ศ. 1954 เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ "แฮกซอว์" จิม ดักแกน ("Hacksaw" Jim Duggan) เป็นอดีตนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่สังกัดสมาคม WWE และเป็นผู้ชนะรอยัลรัมเบิลคนแรกปี 1988 เป็นอดีตแชมป์ยูเอสเฮฟวี่เวท WCW 1 สมัย และแชมป์โลกเทเลวิชัน WCW 1 สมัย (และคนสุดท้าย) ได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2011
แชมป์และรางวัล

International Wrestling Association of Japan s
IWA World Heavyweight Championship (1 time)
International Wrestling Cartel
IWC Tag Team Championship (1 time) – with Scottie Gash
Pro Wrestling Alabama
PWA Southern Tag Team Championship (1 time) - with Nigel Sherrod
Pro Wrestling Illustrated
PWI ranked him #3 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 1993
PWI ranked him #157 of the top 500 singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003
Texas All-Star Wrestling
TASW Heavyweight Championship (1 time)
Mid-South Wrestling Association / Universal Wrestling Federation
Mid-South Louisiana Heavyweight Championship (1 time)
Mid-South North American Heavyweight Championship (1 time)
Mid-South/UWF World Tag Team Championship (2 times) – with Magnum T.A. (1) and Terry Taylor (1)
World Championship Wrestling
WCW United States Heavyweight Championship (1 time)
WCW World Television Championship (1 time)
World Wrestling Federation / World Wrestling Entertainment
Royal Rumble (1988)
Slammy Award (2 times)
Greatest Hit (1987)
Best Vocal Performance (1987)
WWE Hall of Fame (Class of 2011)
Wrestling Observer Newsletter awards
Most Improved Wrestler (1982)
Feud of the Year (1985) vs. Ted DiBiase
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Site เก็บถาวร 2019-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
WWE Hall of Fame profile
จิม ดักแกน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จักรพรรดิเสียนเฟิง

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จักรพรรดิเหวินจง
สมเด็จพระจักรพรรดิเสียนเฟิงขณะทรงแก้ไขพระราชกิจ
สมเด็จพระจักรพรรดิเสียนเฟิงขณะทรงพักผ่อนพระอิริยาบถ
จักรพรรดิเสียนเฟิง (จีน: 咸豐帝; พินอิน: Xiánfēng) พงศาวดารไทยเรียก สมเด็จพระเจ้าฮำหอง เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 9 (นับจากจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ) แห่งราชวงศ์ชิง เป็นราชโอรสองศ์ที่ 4 ของจักรพรรดิเต้ากวง มีนามเดิมว่า  อ้ายซินเจว๋หลัว  อี้จู่ หรือองค์ชาย อี้จู่  ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2374 (ค.ศ. 1831) ขึ้นครองราชย์ได้ทั้ง ๆ ที่มิใช่รัชทายาทองค์เอกที่วางตัวไว้  แต่ว่าพระองค์สามารถเอาชนะใจพระราชบิดาได้ด้วยการออกล่าสัตว์ และพระองค์ไม่สังหารสัตว์ที่มีลูกอ่อน นอกจากนี้ยังมีคนกล่าวกันว่าพระราชวรกายของพระองค์อ่อนแอมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์แล้ว จึงมักประชวรบ่อย ๆ
ขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2393 (ค.ศ. 1850) ทันทีที่จักรพรรดิเต้ากวงสวรรคต ด้วยพระชนมายุ 67 พรรษา ซึ่งในระหว่างที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ใหม่ ๆ พระราชประเพณีจีนห้ามจักรพรรดิองค์ใหม่มีมเหสีหรือพระสนม และต้องไว้ทุกข์เป็นเวลานานถึง 27 เดือน แต่ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคตมีพระมเหสีองค์แรกแล้ว คือ พระชายาสะโกตา ซึ่งสิ้นพระชนม์ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคต เมื่อจักรพรรดิเสียนเฟิงครองราชย์แล้วทรงสถาปนานางสะโกตะเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี่ยวเต๋อเซียน
เมื่อผ่านช่วงไว้ทุกข์ไปแล้ว จึงมีการเลือกพระสนม โดยองค์ประทาน คือ พระนางคังฉินไท่เฟย (康慈皇贵太妃)  พระมเหสีองค์หนึ่งของสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง ที่ทรงดูพระราชวังหลัง
ซึ่งพระอัครมเหสีองค์แรกของสมเด็จพระจักรพรรดิเสียงเฟิง คือ พระอัครมเหสีหนิวฮู่ลู่ หรือ ซูอันไทเฮา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก พระนางคังฉินไท่เฟย
ในสมัยพระองค์เกิดสงครามฝิ่นครั้งที่ 2 ซึ่งส่งผลให้เกาะฮ่องกงตกเป็นของจักรวรรดิอังกฤษโดยสมบูรณ์ และมาเก๊าตกเป็นของโปรตุเกส และกบฏไท่ผิง โดย หง ซิ่วฉวน ซึ่งล้วนแต่ส่งผลต่อความมั่นคงของประเทศและราชวงศ์
จักรพรรดิเสียนเฟิง มีพระมเหสีองค์รองอีกหนึ่งพระองค์ ที่ต่อมามีบทบาทอย่างมากในประวัติศาสตร์ภายหลัง คือ พระมเหสีเย่เฮ่อนาลา หรือ ซูสีไทเฮา
พระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 2404 (ค.ศ. 1861) ด้วยพระชนมายุเพียง 30 พรรษา ด้วยพระโรคที่รุมเร้าจากทรงกลัดกลุ้มในปัญหาของบ้านเมือง  และจักรพรรดิองค์ใหม่ คือ องค์ชายไจ้ฉุน หรือพระนามตอนขึ้นครองราชย์ คือ จักรพรรดิถงจื้อ จักรพรรดิเสียนเฟิงถือเป็นจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายของจีนที่มีพระราชอำนาจปกครองบ้านเมืองด้วยพระองค์เองอย่างสมบูรณ์ เพราะในสมัยต่อมา ราชวงศ์ชิงอยู่ภายใต้การปกครองโดยพฤตินัยของผู้สำเร็จราชการมาตั้งแต่นั้น
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา: จักรพรรดิเต้ากวัง
พระราชมารดา: จักรพรรดินีเซี่ยวเฉฺวียนเฉิง
ฮองเฮา (皇后)
จักรพรรดินีเซี่ยวเต๋อเสี่ยน (孝德显皇后)
จักรพรรดินีเซี่ยวเจินเสี่ยน (孝貞顯皇后) จากสกุลหนิ่วฮู่ลู่ (鈕祜祿)
จักรพรรดินีเสี้ยวชินเสี่ยน (孝欽顯皇后) (懿贵妃) จากสกุลเย่เฮ่อน่าลา (葉赫那拉)
หวงกุ้ยเฟย (皇貴妃)
จวงจิ้งหวงกุ้ยเฟย (莊靜皇貴妃) จากสกุลทาทาลา (他他拉)
ต้วนเค่อหวงกุ้ยเฟย (端恪皇貴妃) จากสกุลถงเจีย (佟佳)
กุ้ยเฟย (贵妃)
เหวินกุ้ยเฟย (玫貴妃) จากสกุลสูเจีย (徐佳)
หวั่นกุ้ยเฟย (婉貴妃) จากสกุลสั่วชั่วลั่ว (索綽絡)
พระอัครชายา (妃)
ลู่เฟย (璷妃) จากสกุลน่าลา (那拉)
สี่เฟย (禧妃) จากสกุลฉาฮาลา (察哈喇)
จี๋เฟย (吉妃) จากสกุลหวัง (王)
ชิ่งเฟย (慶妃) จากสกุลจาง (张)
ผิน (嬪)
หยุนผิน (雲嬪) จากสกุลอู่เจีย (武佳)
หรงผิน (容嬪) จากสกุลอีเอ่อร์เกินเจวี๋ยหลัว (伊爾根覺羅)
สูผิน (璹嬪) จากสกุลน่าลา (那拉)
อวี้ผิน (玉嬪) จากสกุลน่าลา (那拉)
พระสนมขั้นฉางไจ้ (常在)
ผิงฉางไจ้ (玶常在) จากสกุลอีเอ่อร์เกินเจวี๋ยหลัว (伊爾根覺羅)
ฉุนฉางไจ้  (瑃常在)
ซินฉางไจ้ (鑫常在)
พระราชโอรส
องค์ชายไจ้ฉุน (載淳,1856–1875) ภายหลังเป็นจักรพรรดิ;พระโอรสในราชเทวีอี้ (พระจักรพรรดินีเสี้ยวชินเสี่ยน ในขณะนั้น)
องค์ชายไม่ปรากฏพระนาม (1858) หมิ่นจวิ้นอ๋อง(悯郡王)สถาปนาหลังสิ้นพระชนม์;พระโอรสในพระนางเหวินกุ้ยเฟย
พระราชธิดา
องค์หญิงกู้หลุนหรงอันกงจวู่ (荣安固伦公主,1855–1874) พระธิดาในพระมเหสีจวงจิ้ง
พระราชธิดาบุญธรรม
องค์หญิงกู้หลุนหรงโซ่วกงจวู่ (荣寿固伦公主,1854–1924) พระธิดาในองค์ชายอี้ซิน
ราชตระกูล

| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิเสียนเฟิง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิเต้ากวง |  |   จักรพรรดิจีน  (พ.ศ. 2393 - พ.ศ. 2404) |  | จักรพรรดิถงจื้อ |
| ด ค กฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ชิง |
| --- | --- |
 หฺวัง ไถจี๋  ซุ่นจื้อ  คังซี  ยงเจิ้ง  เฉียนหลง  เจียชิ่ง  เต้ากวง  เสียนเฟิง  ถงจื้อ  กวังซวี่  ผู่อี๋ (เซวียนถ่ง) 
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
↑  ทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค), เจ้าพระยา. พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 3. กรุงเทพฯ : ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ (2006), 2560, หน้า 338