stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปฏิทินอาหรับก่อนการมาของอิสลาม
นะซีอ์

ในอัลกุรอานอิงสี่เดือนต้องห้ามด้วย นะซีอ์' (อาหรับ: ٱلنَّسِيء) ที่แปลตรงตัวคือ "การเลื่อนเวลาออกไป" รายงานจากธรรมเนียมมุสลิม การเลี่อนเวลาถูกบริหารโดยเผ่ากินานะฮ์ โดยชายที่มีชื่อว่า อัลเกาะลัมมัส แห่งกินานะฮ์และลูกหลานของเขา
มีการเสนอความแตกต่างของ นะซีอ์ นักวิชาการบางท่าน ทั้งมุสลิม และตะวันตก ยืนยันว่าปฏิทินก่อนศาสนาอิสลามที่ใช้ในอาระเบียตอนกลางเป็นปฏิทินจันทรคติบริสุทธิ์ ซึ่งคล้ายกับปฏิทินอิสลามสมัยใหม่ รายงานจากมุมมองนี้ นะซีอ์’ คือสิ่งที่ชาวมักกะฮ์ทำก่อนการมาของอิสลาม โดยการเปลี่ยนเดือนต้องห้ามในปีหนึ่งโดยไม่ได้มีการชักจูงใด ๆ นักประวัติศาสตร์และนักพจนานุกรมชาวอาหรับ เช่น อิบน์ ฮิชาม, อิบน์ มันซูร และคลังของตัฟซีร สนับสนุนทฤษฎีนี้
ในขณะที่บางส่วนเชื่อว่ามันเคยเป็นปฏิทินจันทรคติมาก่อน แต่ในช่วงประมาณ 200 ปีก่อนฮิจเราะห์ มันถูกเปลี่ยนเป็นปฏิทินสุริยจันทรคติ โดยมีการทดเดือนเพิ่มในบางช่วง เพื่อให้พิธีแสวงบุญตรงต่อช่วงฤดูกาล การอธิบายนี้ถูกเสนอโดยอะบู มะอ์ชัร นักโหราจารย์และนักดาราศาสตร์มุสลิมยุคกลาง และภายหลังโดยอะบู เรฮัน อัลบิรูนี, อัลมัสอูดี และนักวิชาการตะวันตกบางท่าน ในมุมมองนี้ถือว่า นะซีอ์ เป็นคำพ้องความหมายของคำว่า "การทดปฏิทิน" ตามรายงานที่มีคำอธิบายของอบูมะอ์ชัรว่า เป็นสิ่งที่ได้เรียนรู้มาจากการทดปฏิทินของชาวยิว การ นะซีอ์ ของชาวยิวจะตัดสินใจอย่างเป็นทางการว่าเมื่อใดที่ควรทดเดือนในปฏิทินยิว บางรายงานกล่าวว่าชาวอาหรับนำวิธีของชาวยิวมาใช้และทดไปอีก 7 เดือน ทุก ๆ 19 ปี หรือเพิ่มอีก 9 เดือน ทุก ๆ  24 ปี แต่นักวิชาการไม่มีมติเป็นเอกฉันท์เกี่ยวกับทฤษฎีนี้ เผ่ากินานะฮ์ในสมัยของมุฮัมมัด เคนทำหน้าที่ทดปฏิทิน ซึ่งเผ่ากินานะฮ์สืบทอดหน้าที่นี้จากเผ่ากินดะฮ์ ซึ่งเป็นเผ่าที่ถูกแปลงเป็นชาวยิวกว่าร้อยปี ทำให้เชื่อว่าการทดปฏิทินน่าจะยืมมาจากธรรมเนียมชาวยิว
ดูเพิ่ม

ปฏิทินอิสลาม
ปฏิทินฮิจเราะฮ์สุริยคติ
ปฏิทินอัสซีเรีย
ปฏิทินฮีบรู
ปฏิทินเปอร์เซีย
ปฏิทินบาบิโลน
ปฏิทินรูมี
ชื่อภาษาอาหรับของเดือนกริกอเรียน
มะห์มูด ศูฟี

นักฟุตบอลชาวกาตาร์
| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
วันเกิด:  20 ตุลาคม ค.ศ. 1971(1971-10-20)
วันเสียชีวิต:  2 มิถุนายน ค.ศ. 2019(2019-06-02) (47 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  ประเทศกาตาร์
ทีมชาติ
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1988–1999 |  กาตาร์ |  52 |  (27) |
มะห์มูด ยัสเซน ศูฟี (อาหรับ: محمود صوفي; 20 ตุลาคม ค.ศ. 1971 - 2 มิถุนายน ค.ศ. 2019) เป็นนักฟุตบอลจากประเทศกาตาร์ เคยเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลชาย ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 และเป็นสมาชิกฟุตบอลทีมชาติกาตาร์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 จนถึงปี ค.ศ. 1999 โดยเล่นในตำแหน่งกองหน้า
ฟาซิก

ฟาซิก (อาหรับ: فاسق) เป็นศัพท์ภาษาอาหรับที่สื่อถึงผู้ที่ละเมิดกฎหมายอิสลาม เนื่องจากผู้ที่เป็นฟาซิกมักไม่น่าเชื่อถือ ทำให้คำให้การของพวกเขาจึงไม่เป็นที่ยอมรับในศาลอิสลาม คำว่า ฟาซิก สามารถแปลได้เป็น "ไม่เลื่อมใสศรัทธา", "คนบาป" หรือ "ชั่วช้า"
ต้นกำเนิด

ฟาซิก มาจากรูปของคำว่า ฟิสก์ (อาหรับ: فسق) ที่แปลว่า "การทำลายข้อตกลง" หรือ "เพื่อออกจาก"
ในอัลกุรอาน คำนี้ไม่มีความหมายจำเพาะของผู้ฝ่าฝืนกฎหมาย และมักมีความเกี่ยวข้องกับคำว่ากุฟร์ (ปฏิเสธศรัทธา) นักเทววิทยาบางส่วนเชื่อมโยงพฤติกรรมคล้ายกับฟาซิกกับอะฮ์ลุลฮะวา (กลุ่มชนที่ทำตามอำเภอใจ)
การใช้งาน

ในด้านภูมิรัฐศาสตร์ เมื่อช่วงการปฏิวัติอิหร่าน รูฮุลลอฮ์ โคมัยนีได้กล่าวถึงชาฮ์แห่งอิหร่านว่าเป็น ฟาซิก
แหล่งข้อมูลอื่น

ف س ق  at The Quranic Arabic Corpus
บุรอก

ภาพบุร็อกแบบโมกุลในศตวรรษที่ 17
อัล-บุรอก (อาหรับ: البُراق al-Burāq หรือ /ælˈbɔːræk/ "ฟ้าแลบ") เป็นม้าวิเศษในตำนานศาสนาอิสลาม: สิ่งมีชีวิตที่มาจากสวรรค์ โดยมักจะขนส่งเหล่าศาสดาหลายท่าน ซึ่งในฮะดีษส่วนใหญ่มักจะขนศาสดามุฮัมมัดจากมักกะฮ์ถึงเยรูซาเลม และกลับมาบนโลกในช่วงอิสรออ์กับมิอ์รอจญ์ หรือ 'การเดินทางในเวลากลางคืน'.
ศัพทมูลวิทยา

ใน สารานุกรมอิสลาม ได้อ้างถึงงานของอัล-ดามิรีว่า คำนี้ได้รับมาจากคำว่า"บัรก์" อาหรับ: برق หมายถึง "ฟ้าแลบ".
ส่วน สารานุกรมอิรานิกา ได้กล่าวว่า "โบรัก" เป็นคำที่เป็นรูปภาษาอาหรับของ *บาราก หรือ *บารัก หมายถึง 'สัตว์ขี่, ภูเขา' (เปอร์เซียสมัยใหม่ บารา)".
รายละเอียด

ภาพของบุรอกในตะวันออกใกล้และศิลปะเปอร์เซียมักจะมีใบหน้าเป็นมนุษย์ แต่ไม่มีฮะดีษหรือหลักฐานไหนที่กล่าวว่ามันมีใบหน้าเป็นมนุษย์ บางที่การกระทำนี้อาจเกิดขึ้นจากการแปลภาษาจากภาษาอาหรับเป็นภาษาเปอร์เซีย และเรื่องที่กล่าวถึงสัตว์ปีกว่า "เป็นสัตว์ที่มีใบหน้าที่สวยงาม".
ตัวอย่างฮะดีษที่กล่าวถึงบุร็อกไว้ว่า:
จากนั้นสัตว์สีขาว ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าล่อแต่ใหญ่กว่าลาถูกนำมาให้ฉัน ... ก้าวหนึ่งของมันจะก้าวไปได้ไกลสุดเท่าที่มันเห็น
ในการอธิบายช่วงแรกไม่มีคำยืนยันว่ามันมีเพศอะไร. ตามปกติควรจะเป็นเพศผู้ แต่อิบน์ ซะด์ได้กล่าวว่ามันเป็นเพศเมีย และมักจะถูกวาดโดยมีหัวเป็นผู้หญิง
การเดินทางสู่สวรรค์ชั้นเจ็ด

การเดินทางในเวลากลางคืนเริ่มขึ้นในปีที่สิบของการเป็นศาสดาของมุฮัมมัด ตอนนั้นเขาอยู่คนเดียวที่บ้านของลูกพี่ลูกน้องเขาในมักกะฮ์ (บ้านของฟาคิตะฮ์ บินต์ อบีฏอลิบ). หลังจากนั้น มุฮัมมัดเดินไปที่ มัสยิดใหญ่แห่งมักกะฮ์. ในขณะที่กำลังพักผ่อนที่กะอ์บะฮ์นั้น มลาอิกะฮ์ (เทวทูต) ญิบรีลได้ปรากฎต่อหน้าเขา พร้อมกับบุร็อก. มุฮัมมัดขึ้นบนหลังมันและเดินทางไป "มัสยิดที่ไกลที่สุด".
สถานที่ของมัสยิดนั้นไม่เป็นที่แน่ชัด แต่ส่วนใหญยืนยันว่ามันหมายถึงมัสยิดอัลอักศอในเยรูซาเลม. หลังจากนั้นบุร็อกได้นำท่านไปที่สวรรค์ชั้นต่างๆ เพื่อพบบรรดาศาสดารุ่นแรกและพบกับอัลลอฮ์. พระองค์บัญชาให้มุฮัมมัดบอกกับผู้ศรัทธาว่าต้องละหมาด 50 ครั้งต่อวัน. แต่หลังจากโต้แย้งกับนบีมูซา (โมเสส) แล้ว มุฮัมมัดได้กลับไปหาอัลลอฮ์และพระองค์ทรงลดเวลาละหมาดเหลือ 10 ครั้ง และจากนั้นจึงเป็น 5 ครั้งต่อวัน. หลังจากนั้นบุร็อกได้ส่งมุฮัมมัดกลับไปที่มักกะฮ์
ในวัฒนธรรมอื่น

บุรักเป็นหนึ่งในชื่อผู้ชายของประเทศตุรกี
หนึ่งในบริษัทปิโตรเลียมของประเทศมาเลเซียมีชื่อว่าน้ำมันบุร็อก
ดูเพิ่ม

เพกาซัส
ไฮซุม
รัคช์
เครูบ
สัตว์ผสมสี่ขา
ลามัสซู (กระทิงมีปีก)
วะหะนะ
แหล่งข้อมูลอื่น

มุฮัมมัดขึ้นสู่สวรรค์ (มิอฺรอจญ์) ในศิลปะเปอร์เซีย
บุร็อกที่เป็นเอกลักษณ์[ต้องการอ้างอิง] สลักที่มินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์
มหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย

| --- | --- |
ชื่อเดิม: Farouk University (1938–1952)
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: 1938
ปริญญาตรี: 175,591
บัณฑิตศึกษา: 19,510
ที่ตั้ง: อเล็กซานเดรีย, เขตปกครองอเล็กซานเดรีย, อียิปต์
สี: น้ำเงิน และ ขาว    
เว็บไซต์: เว็บไซด์อย่างเป็นทางการ
มหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย
มหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย (อาหรับ: جامعة الإسكندرية, อังกฤษ: Alexandria University) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลของอียิปต์ ตั้งอยู่ที่เมืองอเล็กซานเดรีย ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1938) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยในเครือของมหาวิทยาลัยฟูอัดฺ (ต่อมาภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยไคโร)
มหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย ในเป็นที่รู้จักในนามมหาวิทยาลัยฟารูคฺ จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1952) เกิดการปฏิวัติในประเทศอียิปต์ ทำให้มหาวิทยาลัยเปลี่ยนชื่อมาเป็นมหาวิทยาลัยของอเล็กซานเดรียจนถึงทุกวันนี้
ตอหา ฮุสเซน (Taha Hussein) เป็นอธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย ปัจจุบันมหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรียเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ในประเทศอียิปต์ และมีเครือข่ายพันธมิตรมหาวิทยาลัยต่างๆ มากมาย เพื่อการวิจัยอย่างต่อเนื่อง และมีนักศึกนักศึกษาระดับปริญญาตรี 175,591 คน และระดับปริญญาโท-เอก 19,510 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย เก็บถาวร 2009-11-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาษาเมห์รี

| ภาษาเมห์รี |
| --- | --- |
ออกเสียง: [mɛhri]
ประเทศที่มีการพูด: เยเมน, โอมาน, ซาอุดีอาระเบีย, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, คูเวต
ชาติพันธุ์: ชาวเมห์รี
จำนวนผู้พูด: 165,900 คน  (2011–2015)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  แอโฟรเอชีแอติกเหนือ?เซมิติกเซมิติกตะวันตกเซมิติกใต้อาระเบียใต้สมัยใหม่ภาษาเมห์รี
ระบบการเขียน: ชุดตัวอักษรอาหรับ
รหัสภาษา
ISO 639-3: gdq

ภาษาเมห์รี หรือ มะฮ์รีต (อาหรับ: مهريّت) เป็นภาษากลุ่มเซมิติกใช้พูดโดยชนกลุ่มน้อยทางตะวันออกของเยเมนและทางตะวันตกของโอมาน และเป็นภาษาที่เคยใช้พูดในคาบสมุทรอาระเบียก่อนการแพร่กระจายของภาษาอาหรับที่มาพร้อมกับศาสนาอิสลาม เมื่อพุทธศตวรรษที่ 12 มีผู้พูดในคูเวตซึ่งเป็นกลุ่มผู้ใช้แรงงานที่อพยพเข้าไป เป็นภาษาที่ใกล้ตาย ไม่มีการใช้เป็นภาษาเขียน จัดอยู่ในภาษากลุ่มเซมิติกใต้สาขาอาระเบียใต้ มีความสัมพันธ์กับภาษาอัมฮาราในเอธิโอเปีย มีผู้พูดในเยเมน 70,643 คน ในโอมาน 50,763 คนและในคูเวต 14,358 คน เมื่อ พ.ศ. 2543
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาอาหรับ) Examples of Mehri poetry from Hadramut forum
ELAR archive of Mehri language documentation materials
The Mehri language in south Yemen, Al Jazeera Channel (YouTube video, in Arabic and Mehri)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
มหาวิทยาลัยฮีบรูแห่งเยรูซาเลม

31°46′33″N 35°12′00″E﻿ / ﻿31.77583°N 35.20000°E﻿ / 31.77583; 35.20000
| --- | --- |
[[ไฟล์:|175px]]
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: ค.ศ.1918
ที่ตั้ง: เยรูซาเล็ม,  อิสราเอล
ที่จัดตั้งขึ้นของมหาวิทยาลัยฮิบรูและการวางรากฐานที่สำคัญที่ ปัส - 1918
อาคารแฟรงก์ ซินาตรา ที่วิทยาเขตเมานต์สโกปัส
มหาวิทยาลัยฮีบรูแห่งเยรูซาเลม (ฮีบรู: האוניברסיטה העברית בירושלים, ha-Universita ha-Ivrit B'irushalayim; อาหรับ: الجامعة العبرية في القدس, al-Ǧāmiʻah al-ʻIbriyyah fil-Quds; อักษรย่อ: HUJI) เป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับที่สองของประเทศอิสราเอล รองจากเทกนิออน มหาวิทยาลัยฮีบรูมีวิทยาเขตสามแห่งในกรุงเยรูซาเลมและอีกหนึ่งแห่งในเมืองเรโฮโวต หอสมุดยิวศึกษาที่ใหญ่ที่สุดในโลกตั้งอยู่ในวิทยาเขตเอดมันด์ เจ. ซาฟรา กิฟอัตรัม ของมหาวิทยาลัยแห่งนี้
หอสมุดแห่งชาติอิสราเอล
สถาบันภาษาฮีบรู
เบซาเลล สถาบันศิลปะและการออกแบบ - เป็นสถาบันการศึกษาแห่งชาติของศิลปะและการออกแบบของอิสราเอล
สวนพฤกษชาติแห่งชาติอิสราเอล
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยฮีบรูแห่งเยรูซาเลม
ภูเขามะกอกเทศ

ภูเขาในเยรูซาเล็มตะวันออก
| ภูเขามะกอกเทศ |
| --- | --- |
Mount of Olives / Mount Olivet
ภาพถ่ายทางอากาศของภูเขามะกอกเทศ
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 826 เมตร (2,710 ฟุต)
พิกัด: 31°46′42″N 35°14′38″E﻿ / ﻿31.77833°N 35.24389°E﻿ / 31.77833; 35.24389 
ชื่อ
ชื่อท้องถิ่น: הַר הַזֵּיתִים  (ฮีบรู) الطور / جبل الزيتون  (อาหรับ)
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เยรูซาเล็ม
เทือกเขา: เทือกเขายูเดีย
การพิชิต
เส้นทางง่ายสุด: ถนน
ชุมชน A-Sawane บนภูเขามะกอกเทศ
ภูเขามะกอกเทศ (อังกฤษ: Mount of Olives หรือ Mount Olivet; ฮีบรู: הַר הַזֵּיתִים, อักษรโรมัน: Har ha-Zeitim; อาหรับ: جبل الزيتون, อักษรโรมัน: Jabal az-Zaytūn; มีความหมายว่า 'ภูเขาแห่งมะกอก' ในทั้งสองภาษา; ในภาษาอาหรับยังมีการเรียกด้วยคำว่า الطور, Aṭ-Ṭūr, 'ภูเขา') เป็นเทือกเขาในเยรูซาเล็มตะวันออก อยู่ทางตะวันออกและติดกับเมืองเก่าของเยรูซาเล็ม ตั้งชื่อตามป่าต้นมะกอกออลิฟที่เคยปกคลุมเนินเขา ด้านใต้ของภูเขาคือสุสานซิลวันซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสุสานของชนชั้นสูงในราชอาณาจักรยูดาห์โบราณ เนินเขาด้านตะวันตกของภูเขาซึ่งหันไปทางเยรูซาเล็มถูกใช้เป็นสุสานชาวยิวเป็นเวลามากกว่า 3,000 ปีและมีหลุมศพประมาณ 150,000 หลุม ทำให้ที่นี่เป็นศูนย์กลางของธรรมเนียมสุสานชาวยิว บนยอดเขามีชุมชนอัฏฏูรของชาวปาเลสไตน์ อดีตหมู่บ้านที่ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเยรูซาเล็มตะวันออก
เหตุการณ์สำคัญหลายเหตุการณ์ในชีวิตของพระเยซูตามที่บรรยายในพระวรสารเกิดขึ้นที่ภูเขามะกอกเทศ และในกิจการของอัครทูตบรรยายว่าภูเขานี้เป็นสถานที่ที่พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ เนื่องจากภูเขามะกอกเทศมีความเกี่ยวข้องกับทั้งพระเยซูและพระแม่มารีย์ ภูเขาแห่งนี้จึงเป็นสถานที่สักการะที่สำคัญของคริสต์ศาสนิกชนมาตั้งแต่สมัยโบราณ และปัจจุบันเป็นสถานที่จาริกแสดงบุญที่สำคัญของนิกายโรมันคาทอลิก อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และโปรเตสแตนต์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ภูเขามะกอกเทศ
เว็บไซต์ของภูเขามะกอกเทศ
Har Hazeitim website
Interactive Panoramas of the Mount of Olives – jerusalem360.com, GoJerusalem.com
"Olives, Mount of" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
| ด ค กสถานที่ในพันธสัญญาใหม่ที่เกี่ยวข้องกับพระเยซู |
| --- | --- |
กาลิลี:  คานา  คาเปอรนาอุม  โคราซิน  ทะเลกาลิลี  นาซาเร็ธ  นาอิน  เบธไซดา  ภูเขาจำแลงพระกาย  เยนเนซาเรท  อายโนน 
ยูเดีย:  กลโกธา  กับบาธา  เกทเสมนี  เบธฟายี  เบธเลเฮม  เบธานี  พระวิหารในเยรูซาเล็ม  ภูเขามะกอกเทศ  เยรีโค  สระเบธซาธา  เอมมาอูส 
อื่น ๆ:  เก-ราซา  ซีซารียา  ซีซารียาฟีลิปปี  ถนนสู่ดามัสกัส  ​่เบธาบารา  สิคาร์  อียิปต์  Umm Qais
มัมลูก

นักรบมัมลูกชาวอียิปต์
มัมลูก (อาหรับ: مملوك, "ทรัพย์สิน") เป็นสมาชิกของกลุ่มทหารที่เป็นอดีตทาสที่ได้รับอิสระ โดยมีบทบาทรับใช้ผู้ปกครองมุสลิมมาหลายยุคหลายสมัย
เหตุการณ์สำคัญที่นำไปสู่การก้าวขึ้นมามีอำนาจของมัมลูก คือ การเกิดขึ้นของชนชั้นทหารอัศวินมัมลูกในอียิปต์สมัยยุคกลาง ซึ่งพัฒนามาจากกลุ่มทหารทาส อัศวินมัมลูกเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นทาสชาวตุรกี, ชาวคอปต์จากอียิปต์, ชาวเซอร์แคชเชีย (Circassians), ชาวอับคาเซีย (Abkhazians) และชาวจอร์เจีย นอกจากนี้ มัมลูกจำนวนมากมีแหล่งต้นกำเนิดจากบอลข่าน (แอลเบเนีย, กรีก และยูโกสลาฟ) "ปรากฏการณ์มัมลูก" หรือการเกิดขึ้นของชนชั้นนักรบมุสลิมนี้มีความสำคัญทางการเมืองมาก ในช่วง 1,000 ปี นับจากคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19
เมื่อเวลาผ่านไปมัมลูกก็กลายเป็นชนชั้นทหารอัศวินที่มีอิทธิพลทางการทหารในหลาย ๆ ประเทศที่ถูกปกครองโดยผู้ปกครองชาวมุสลิม โดยเฉพาะในอียิปต์ แต่ในแถบตะวันออกกลาง เมโสโปเตเมีย และอินเดีย พวกมัมลูกถืออำนาจทั้งในทางการเมืองและการทหาร และในบางกรณีพวกเขาบรรลุถึงระดับได้ครองตำแหน่งสุลต่าน หรือได้ถืออำนาจในระดับภูมิภาคเป็นอะมีร (emir) หรือเบย์ (beys) ที่โดดเด่นที่สุด คือ การที่กลุ่มมัมลูกสามารถครองตำแหน่งสุลต่านโดยมีศูนย์กลางที่อียิปต์และซีเรีย และปกครองดินแดนเหล่านั้นภายใต้ระบอบสุลต่านมัมลูก (ค.ศ. 1250–1517) รัฐบาลสุลต่านมัมลูกมีชัยชนะเหนือจักรวรรดิข่านอิลในยุทธการที่อัยน์ญาลูต ก่อนหน้านี้พวกเขาต่อสู้กับนักรบครูเสดคริสเตียนจากยุโรปตะวันตกในปี ค.ศ. 1154–1712 และ ค.ศ. 1213–1221 ซึ่งทำให้พวกมัมลูกต้องถูกขับออกจากอียิปต์และตะวันออกกลาง ใน ค.ศ. 1302 พวกมัมลูกสามารถการขับไล่พวกครูเสดกลุ่มสุดท้ายออกจากลิแวนต์ได้อย่างเป็นทางการ และนำไปสู่การสิ้นสุดยุคสงครามครูเสด
พิพิธภัณฑ์ ณ จุดต่ำสุดของโลก

พิพิธภัณฑ์ในประเทศจอร์แดน
| --- | --- |
متحف أخفض مكان على الأرض

th
ก่อตั้ง: 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2555; 12 ปีก่อน (2555-05-12)
ที่ตั้ง: เฆารุศศอฟี เขตผู้ว่าราชการอัลกะร็อก ประเทศจอร์แดน
พิกัดภูมิศาสตร์: 31°03′02″N 35°30′08″E﻿ / ﻿31.050432°N 35.502295°E﻿ / 31.050432; 35.502295
ประเภท: พิพิธภัณฑ์โบราณคดี
สถาปนิก: จอร์จ ฮะกีม
พิพิธภัณฑ์ ณ จุดต่ำสุดของโลก (อังกฤษ: Museum at the Lowest Place on Earth; อาหรับ: متحف أخفض مكان على الأرض) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่เฆารุศศอฟี (غور الصافي) อำเภออัลอัฆวารุลญะนูบียะฮ์ (الأغوار الجنوبية) เขตผู้ว่าราชการอัลกะร็อก ในหุบเขาจอร์แดน ประเทศจอร์แดน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้อุทิศให้กับการจัดแสดงโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์และซากทางโบราณคดี
ประวัติ

แนวคิดในการสร้างพิพิธภัณฑ์นี้มีประวัติย้อนไปในคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งเสนอโดยกอนสตันดีโนส โปลีติส (กรีก: Κωνσταντίνος Δ. Πολίτης) นักโบราณคดีจากสมาคมกรีกเพื่อการศึกษาตะวันออกใกล้ (Hellenic Society for Near Eastern Studies) และกรมโบราณวัตถุของจอร์แดนหลังจากการขุดค้นในพื้นที่ ใน พ.ศ. 2539 บริษัทอาหรับโปแตช (البوتاس العربية) ให้ทุนสนับสนุนการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ โดยบริษัทอาหรับโปแตชได้ให้จอร์จ ฮะกีม (Georges Hakim) สถาปนิกชาวเลบานอนออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์ ซึ่งรัฐบาลจอร์แดนได้ให้ทุนสนับสนุนการก่อสร้างใน พ.ศ. 2547 อาคารพิพิธภัณฑ์แล้วเสร็จในปี 2549 ต่อมาในปี 2550 กระทรวงการท่องเที่ยวและโบราณวัตถุจอร์แดนได้ติดต่อกับสมาคมกรีกเพื่อการศึกษาตะวันออกใกล้เพื่อออกแบบนิทรรศการบางส่วนของพิพิธภัณฑ์ให้เสร็จสมบูรณ์ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดตัวครั้งแรกใน พ.ศ. 2555
งานสะสม

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมชุดสิ่งสะสมเครื่องเซรามิกยุคสำริด โมเสกประดับอารามไบแซนไทน์ พิพิธภัณฑ์มีเครื่องแต่งกายแบบกรีก-โรมัน ซึ่งค้นพบที่ซากโบราณสถานก็อยซูน (خربة قيزون) พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีป้ายสุสานของชาวคริสต์จากซากเมืองโศอาร์ (צוער) อีกด้วย นอกจากนี้ยังมีกระเบื้องโมเสกทางเท้าที่สมบูรณ์จากอารามนักบุญโลต [en] พิพิธภัณฑ์มีห้องปฏิบัติการสำหรับการบูรณะโบราณวัตถุ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกระเบื้องโมเสกโบราณ นอกจากนี้ พิพิธภัณฑ์ยังมีเครื่องปั้นดินเผาอายุ 5,000 ปีที่ย้อนกลับไปถึงยุคสำริดอีกด้วย พิพิธภัณฑ์ยังมีการจัดแสดงนิทรรศการหัตถกรรมที่มาจากชุมชนในจอร์แดน
ระเบียงภาพ

เครื่องปั้นดินเผาโบราณ
สิ่งจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์
แม่พิมพ์เครื่องมือโลหะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์ ณ จุดต่ำสุดของโลก
ภาษาอาหรับนัจญ์ดี

| ภาษาอาหรับนัจญ์ดี |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ซาอุดีอาระเบีย, จอร์แดน, คูเวต, อิรัก, ซีเรีย
จำนวนผู้พูด: 4.05 ล้านคน  (2011-2015)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  เซมิติกเซมิติกกลางอาหรับคาบสมุทรภาษาอาหรับนัจญ์ดี
ระบบการเขียน: ชุดตัวอักษรอาหรับ
รหัสภาษา
ISO 639-3: ars

ภาษาอาหรับนัจญ์ดี (อาหรับ: اللهجة النجدية) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ใช้พูดในบริเวณทะเลทรายทางภาคกลางและภาคตะวันออกของซาอุดีอาระเบีย ยังรวมถึงสำเนียงของภาษาอาหรับที่ใช้พูดในริยาด และชาวเบดูอินในจอร์แดน ซีเรียและอิรัก
บรรณานุกรม

Al Aloula, Meshael (2021), The Emergence of a Progressive Aspect in Najdi Arabic, George Mason University
Al-Rojaie, Y. (2013), "Regional dialect leveling in Najdi Arabic: The case of the deaffrication of [k] in the Qaṣīmī dialect", Language Variation and Change, 25 (1): 43–63, doi:10.1017/s0954394512000245, S2CID 145173628
Al Motairi, Sarah Soror (2015), An Optimality-Theoretic Analysis of Syllable Structure in Qassimi Arabic
Alothman, Ebtesam (2012), Digital Vernaculars: An Investigation of Najdi Arabic in Multilingual Synchronous Computer-Mediated Communication (PDF), University of Manchester, pp. 96–121
Alshammari, Ahmad; Alshammari, Wafi Fhaid (2020), "The Word gid in Najdi Arabic: An Evidentiality Head", Linguistic Forum, 2 (4): 33–41, doi:10.53057/linfo/2020.2.4.5, ISSN 2707-5273, S2CID 236846500
Holes, Clive (1990), Gulf Arabic, London: Routledge
Ingham, Bruce (1986), "Notes on the Dialect of the Āl Murra of Eastern and Southern Arabia", Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London, 49 (2): 271–291, doi:10.1017/s0041977x00024162, S2CID 128624297
Ingham, Bruce (1994), Najdi Arabic: Central Arabian, Amsterdam: John Benjamins, ISBN 9789027238016
Lewis Jr., Robert (2013), Complementizer Agreement in Najdi Arabic (PDF), University of Kansas, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-06-19, สืบค้นเมื่อ 2022-09-07
McCarthy, John J. (2007), Hidden Generalizations: Phonological Opacity in Optimality Theory, London: Equinox Publishing Ltd., ISBN 9781845530518
อ่านเพิ่ม

P.F. Abboud.  1964. "The Syntax of Najdi Arabic", University of Texas PhD dissertation.
Al-Mozainy, Hamza Q (1981). Vowel Alternations in a Bedouin Hijazi Arabic Dialect: Abstractness and Stress (วิทยานิพนธ์). Austin, Texas: University of Texas, Austin.
Al-Sudais, M. S. A critical and comparative study of modern Najdi Arabic Proverbs. PhD diss., University of Leeds, 1976.
มัวะห์กัมและมุตะชาบิฮ์

มัวะห์กัม และ มุตะชาบิฮ์ (อาหรับ: محکم و متشابه) เป็นคำศัพท์ภาษาอาหรับที่ใช้ในอัลกุรอาน โดย มัวะห์กัม หมายถึง "ชัดเจน" และ มุตะชาบิฮ์ คือ "เป็นนัย"
พยัญชนะสุริยันและพยัญชนะจันทรา

พยัญชนะสุริยัน (สีแดง) และพยัญชนะจันทรา (สีดำ) ในภาษาอาหรับ
ในภาษาอาหรับและภาษามอลตา พยัญชนะจะถูกแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกเรียกว่า พยัญชนะสุริยัน หรือ อักษรสุริยัน (อาหรับ: حروف شمسية ḥurūf shamsiyyah) และอีกกลุ่มหนึ่งเรียกว่า พยัญชนะจันทรา หรือ อักษรจันทรา (حروف قمرية ḥurūf qamariyyah) โดยขึ้นอยู่กับว่าเสียงพยัญชนะนั้นกลืนเสียงของอักษร ลาม (ﻝ l) ในคำกำกับนาม อัล (ال al) ที่นำหน้าอยู่หรือไม่ ในทางสัทศาสตร์ พยัญชนะสุริยันส่วนใหญ่เป็นพยัญชนะที่มีลักษณ์โคโรนัล (เสียงพยัญชนะที่มีการยกสุดปลายลิ้นหรือปลายลิ้นขึ้นจากตำแหน่งปกติ) ส่วนพยัญชนะจันทราเป็นพยัญชนะประเภทอื่น ๆ
ที่มาของชื่อพยัญชนะทั้งสองมาจากการที่คำว่า الشمس (al-shams) ซึ่งแปลว่า "ดวงอาทิตย์" ออกเสียงว่า อัชชัมส์ โดยมีการกลืนเสียงของอักษร ลาม ในขณะที่คำว่า القمر (al-qamar) ซึ่งแปลว่า "ดวงจันทร์" ออกเสียงว่า อัลเกาะมัร โดยไม่มีการกลืนเสียงของอักษร ลาม
กฎ

ในภาษาอาหรับ เมื่อคำกำกับนาม อัล นำหน้าคำนามที่ขึ้นต้นด้วยพยัญชนะสุริยัน เสียง /l/ ของคำกำกับนาม อัล จะกลมกลืนเสียงไปกับพยัญชนะตัวนั้น ก่อให้เกิดการซ้ำเสียง ตัวอย่างเช่น คำที่หมายถึง "แม่น้ำไนล์" จะไม่ออกเสียงว่า อัลนีล แต่จะออกเสียงว่า อันนีล และเมื่อคำกำกับนาม อัล นำหน้าคำนามที่ขึ้นต้นด้วยพยัญชนะจันทรา จะไม่เกิดการกลมกลืนเสียงแต่อย่างใด
พยัญชนะสุริยันและพยัญชนะจันทราเป็นไปตามตาราง ดังนี้:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| พยัญชนะสุริยัน | ﺕ | ﺙ | ﺩ | ﺫ | ﺭ | ﺯ | ﺱ | ﺵ | ﺹ | ﺽ | ﻁ | ﻅ | ﻝ | ﻥ |
| พยัญชนะสุริยัน | t | th | d | dh | r | z | s | sh | ṣ | ḍ | ṭ | ẓ | l | n |
| พยัญชนะสุริยัน | /t/ | /θ/ | /d/ | /ð/ | /r/ | /z/ | /s/ | /ʃ/ | /sˤ/ | /dˤ/ | /tˤ/ | /ðˤ/ | /l/ | /n/ |

| พยัญชนะจันทรา | ء | ﺏ | ﺝ | ﺡ | ﺥ | ﻉ | ﻍ | ﻑ | ﻕ | ﻙ | ﻡ | ﻭ | ﻱ | ه |
| พยัญชนะจันทรา | ʼ | b | j | ḥ | kh | ʻ | gh | f | q | k | m  | w | y | h |
| พยัญชนะจันทรา | /ʔ/ | /b/ | /d͡ʒ/ | /ħ/ | /x/ | /ʕ/ | /ɣ/ | /f/ | /q/ | /k/ | /m/ | /w/ | /j/ | /h/ |
กฎ > ญีม

ในภาษาอาหรับ อักษร ญีม (ج) ออกเสียงต่างกันไปตามภูมิภาค โดยในหลายภูมิภาค อักษรนี้แทนเสียง [d͡ʒ] หรือ [ʒ] ซึ่งเป็นพยัญชนะโคโรนัล อย่างไรก็ตาม ในภาษาอาหรับคลาสสิก อักษรนี้แทนเสียงหยุด เพดานอ่อน ก้อง ลิ้นส่วนหน้าสู่เพดานแข็ง /ɡʲ/ หรือเสียงหยุด เพดานแข็ง ก้อง /ɟ/ (การออกเสียงเป็น [ɡ] หรือ [ɟ] ยังคงปรากฏอยู่ในอียิปต์ ซูดาน และเยเมน/โอมานตอนใต้) ซึ่งไม่ใช่พยัญชนะโคโรนัล จึงถือว่า ญีม เป็นพยัญชนะจันทราตัวหนึ่ง
ในภาษามอลตา อักษร ġ ซึ่งแทนเสียง /d͡ʒ/ ถูกจัดเป็นพยัญชนะจันทราเช่นกัน ในขณะที่อักษร ċ ซึ่งแทนเสียง /t͡ʃ/ (คู่ตรงข้ามเสียงไม่ก้องของ /d͡ʒ/) ถูกจัดเป็นพยัญชนะสุริยัน
ดูเพิ่ม

สัทวิทยาภาษาอาหรับ
ไวยากรณ์ภาษาอาหรับ
มะนาเคาะฮ์

| มะนาเคาะฮ์ |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
มะนาเคาะฮ์
ประเทศ: เยเมน
เขตผู้ว่าการ: ซานา
อำเภอ: มะนาเคาะฮ์
ความสูง: 6,706 ฟุต (2,044 เมตร)
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามาตรฐานเยเมน)
มะนาเคาะฮ์ (อาหรับ: مناخة) เป็นหมู่บ้านในบริเวณภาคตะวันตกตอนกลางของประเทศเยเมน ตั้งอยู่ในเขตผู้ว่าการซานา ซึ่งอยู่บนถนนระหว่างซานากับอัลฮุดัยดะฮ์ โดยอยู่ห่างจากซานา 60 กิโลเมตร (37 ไมล์) ตัวหมู่บ้านตั้งอยู่ในญะบัลฮะรอซ ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ตั้งของชุมชนยิว จนกระทั่งพวกเขาอพยพไปที่อิสราเอลในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 20 คาร์ล รัทเยินส์ (Carl Rathjens) นักภูมิศาสตร์ชาวเยอรมันได้มาเยี่ยมหมู่บ้านในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1930
แหล่งข้อมูลอื่น

เมืองและหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการซานา
15°04′N 43°44′E﻿ / ﻿15.067°N 43.733°E﻿ / 15.067; 43.733
พีระมิดคาเฟร

พีระมิดคาเฟร หรือ คีเฟรน (อังกฤษ: pyramid of Khafre หรือ of Chephren; อาหรับ: هرم خفرع, อักษรโรมัน: haram ḵafraʿ, สัทอักษรสากล: [haram xafraʕ]) เป็นพีระมิดในประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงกีซา ชานกรุงไคโร สร้างโดยฟาโรห์คาเฟร ผู้เป็นราชโอรสของฟาโรห์คูฟู โดยสร้างขึ้นเคียงข้างพีระมิดของพระราชบิดา และสำเร็จด้วยขนาดใกล้เคียงกัน
เนื่องจากพีระมิดนี้ ก่อสร้างอยู่บนพื้นหินที่สูงกว่า และตั้งอยู่เป็นองค์กลางของ พีระมิดทั้ง 3 แห่งกีซา ทำให้เมื่อมองด้วยตา พีระมิดคาเฟร จะมีขนาดใหญ่กว่า พีระมิดคูฟู ทั้งที่ในความเป็นจริงมีความสูงน้อยกว่า และมีขนาดฐานแคบกว่า ลักษณะสำคัญอีกอย่างหนึ่งของพีระมิดคาเฟรคือ ส่วนยอดของพีระมิดยังคงมีชั้นหินปูนขัดมัน ที่ชาวอียิปต์โบราณก่อสร้าง ปิดเป็นผิวชั้นนอกของพีระมิดหลงเหลืออยู่ หินปูนขัดมันที่เป็นผิวชั้นนอกนี้ บางก้อนมีน้ำหนัก ถึง 7 เมตริกตัน
บริเวณใกล้เคียงกับพีระมิดคาเฟรจะมีมหาสฟิงซ์ ที่มักปรากฏอยู่ในภาพถ่ายพร้อมกับ พีระมิดคาเฟร มหาสฟิงซ์นี้เป็นรูปแกะสลักจากหินก้อนเดียว ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก และยังนับเป็นอนุสาวรีย์แบบแกะสลักลอยตัวที่เก่าแก่ที่สุดในโลกอีกด้วย
ขนาด

พีระมิดนี้มีฐานแต่ละด้านกว้าง 215.5 เมตร (706 ฟุต) และมีความสูง 136.4 เมตร (448 ฟุต) ทำจากบล็อกหินอ่อนที่แต่ละก้อนหนักมากกว่า 2 ตัน เอียงทำมุมที่ 53° 13' องศา ชันยิ่งกว่าพีระมิดคูฟูที่เอียงทำมุมที่ 51°50'24" พีระมิดคาเฟรตั้งอยู่บนหินดานสูง 10 เมตร (33 ฟุต) สูงกว่าพีระมิดคูฟู ซึ่งทำให้พีระมิดคาเฟรดูสูงกว่าจริง
ดูเพิ่ม

พีระมิดคูฟู
พีระมิดเมนคีเร
มหาสฟิงซ์
ข้อมูล

Lehner, Mark (2008). The Complete Pyramids. New York: Thames & Hudson. ISBN 978-0-500-28547-3.
Verner, Miroslav (2001d). The Pyramids: The Mystery, Culture and Science of Egypt's Great Monuments. New York: Grove Press. ISBN 978-0-8021-1703-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

Giza Pyramids Archives เก็บถาวร 2008-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มัวะห์ซิน อัลฮะกีม

| แกรนด์อายะตุลลอฮ์ ซัยยิด มัวะห์ซิน อัลฮะกีม |
| --- | --- |
السيد محسن الطباطبائي الحكيم

ส่วนบุคคล
เกิด: 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1889(1889-05-31) นาจาฟ แบกแดดวีลาแยต จักรวรรดิออตโตมัน
มรณภาพ: 2 มิถุนายน ค.ศ. 1970(1970-06-02) (81 ปี) นาจาฟ อิรักสมัยบะอัษ
ที่ฝังศพ: มัสยิดอิหม่ามอะลี
ศาสนา: อิสลาม
สัญชาติ: ชาวอิรัก
สำนักคิด: ชีอะฮ์สิบสองอิมาม
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: นาจาฟ ประเทศอิรัก
ช่วงที่ดำรงตำแหน่ง: 1946–1970
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้า: อะบูลฮะซัน อัลอิศฟะฮานี
ผู้ดำรงตำแหน่งถัดมา: อะบูลกอซิม อัลคูอี
มัวะห์ซิน อัฏเฏาะบาเฏาะบาอี อัลฮะกีม (อาหรับ: محسن الطباطبائي الحكيم; 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1889 – 2 มิถุนายน ค.ศ. 1970) เป็นผู้นำศาสนามุสลิมนิกายชีอะฮ์ชาวอิรักที่กลายเป็นผู้นำ marja' แห่งนาจาฟใน ค.ศ. 1946 หลังอะบูลฮะซัน อัลอิศฟะฮานีเสียชีวิต และภายหลังกลายเป็นผู้นำสูงสุดของโลกชีอะฮ์ส่วนใหญ่ใน ค.ศ. 1961 หลังโฮสเซย์น โบรูเจร์ดีเสียชีวิต
บุตรชายของอายะตุลลอฮ์ อัลฮะกีม ที่มีชื่อเสียงได้แก่
มุฮัมมัด บากิร อัลฮะกีม
อับดุลอะซีซ อัลฮะกีม