stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหีศาสกะ

นิกายมหิสาสกวาท หรือ นิกายมหีศาสกะ เป็นนิกายในศาสนาพุทธฝ่ายอาจริยวาท ที่หลักฐานฝ่ายบาลีกล่าวว่าแยกมาจากเถรวาท ส่วนหลักฐานฝ่ายสันสกฤตกล่าวว่าแยกมาจากนิกายสรวาสติวาท อาจารย์ผู้เป็นต้นกำเนิดของนิกายนี้เป็นพราหมณ์ เมื่อมาบวชได้นำหลักธรรมในพระเวทมาผสมกับพระพุทธพจน์ แพร่หลายทางภาคตะวันตกและภาคใต้ของอินเดีย โดยเฉพาะแคว้นอวันตี วนวาสี มหาสมณฑล เกรละ และมีอิทธิพลในลังกาด้วย พระพุทธชีวะได้แปลวินัยของนิกายนี้เป็นภาษาจีน
หลักธรรมของนิกายนี้มีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างจากนิกายอื่น ๆ หลายประการ เช่น ไม่มีอันตรภพ ผู้สำเร็จอรหันต์แล้วไม่เสื่อมแต่พระโสดาบันเสื่อมได้ การบูชาสถูปเจดีย์ได้บุญน้อย การถวายทานให้คณะสงฆ์ที่มีพระพุทธเจ้าเป็นประธานมีผลมากกว่าถวายทานต่อพระพุทธเจ้าองค์เดียว เป็นต้น
มงกุฎดอกไม้

| "มงกุฎดอกไม้" |
| --- | --- |

เพลงโดยลุลา
วางจำหน่าย: พ.ศ. 2552
แนวเพลง: ป็อป
ความยาว: 3:44
ค่ายเพลง: สนามหลวงมิวสิก (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
ผู้ประพันธ์เพลง: จักรธร ขจรไชยกูล (โตน โซฟา)

มิวสิกวิดีโอ
"มงกุฎดอกไม้" ที่ยูทูบ
 
"มงกุฎดอกไม้" เป็นซิงเกิลของลุลา ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2552 ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย และเรียบเรียงโดย จักรธร ขจรไชยกูล (โตน โซฟา) มิวสิกวิดีโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกในยูทูบวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2552
การตอบรับ

เพลง "มงกุฎดอกไม้" ได้อันดับ 6 จากการจัดอันดับของ 91.5 FM Hot ในชาร์ตของ 91.5 FM Hot Chart Top 20 ประจำวันที่ 26 กรกฎาคม 2552
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2552) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
91.5 FM Hot Chart Top 20: 6
มหาวิทยาลัยหลวง

มหาวิทยาลัยหลวง (Imperial University) อาจหมายถึง
มหาวิทยาลัยฝรั่งเศส (University of France), ชื่อเดิมว่า มหาวิทยาลัยหลวง (Université Impériale)
มหาวิทยาลัยหลวง (ญี่ปุ่น) (Imperial University)
มหาวิทยาลัยวิลเนียส (Vilnius University) แห่งลิทัวเนีย, ชื่อเดิมว่า มหาวิทยาลัยหลวงวิลนา (Imperial University of Vilna)
มหาวิทยาลัยวอร์ซอ (University of Warsaw) แห่งโปแลนด์, ชื่อเดิมว่า มหาวิทยาลัยหลวงวอร์ซอ (Imperial University of Warsaw)
อิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน (Imperial College London)
มหาวิทยาลัยปักกิ่ง (Peking University), ชื่อเดิมในภาษาอังกฤษว่า Imperial University
ไท่เซฺว่ (太學) และ กั๋วจื่อเซฺว่ (國子學), สถาบันการศึกษาในจักรวรรดิจีน
พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว

| พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว |
| --- | --- |
พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัวในปี พ.ศ. 2562

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ และ โรงเรียน
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส
เมือง: อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต
ประเทศ:  ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2447
ปรับปรุง: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551   (วันเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์)
ผู้สร้าง: กลุ่มชาวจีนฮกเกี้ยน
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: คอนกรีตเสริมเหล็ก
การออกแบบและการก่อสร้าง
รางวัล: โบราณสถานแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2545 อาคารอนุรักษ์ดีเด่น จากสมาคมสถาปนิกสยาม ประจำปี พ.ศ. 2551
เว็บไซต์
thaihuamuseum
เปิดวันทุกวัน (ไม่เว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์) เวลา 09.00 - 17.00 น.
พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว เป็นโรงเรียนจีนฮกเกี้ยนซึ่งปัจจุบันได้ปรับปรุงเป็นพิพิธภัณฑ์เชิงวัฒนธรรมของชาวภูเก็ต สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2447 ตั้งอยู่ที่ถนนกระบี่ ตำบลตลาดเหนือ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต พื้นที่ของพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัวเดิมประกอบด้วยศาลเจ้าและโรงเรียนสอนภาษาจีนชั้นสูงชื่อ "ฮั่วบุ่น" ซึ่งจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2454 ต่อมาในปี พ.ศ. 2489 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนภูเกตจุงหัว และในปี พ.ศ. 2491 ได้เปลี่ยนมาเป็น โรงเรียน ภูเก็ตไทยหัว จนกระทั่งปี พ.ศ. 2538 โรงเรียนภูเก็ตไทยหัวได้ย้ายไปอยู่ที่ตั้งใหม่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 อาคารเรียนหลังนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน หลังจากนั้น มูลนิธิกุศลสงเคราะห์ จังหวัดภูเก็ต และผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องได้ปรึกษาหารือและตกลง ที่จะปรับปรุงอาคารและพื้นที่โดยรอบเพื่อจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ.  2551
พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว ได้รับการออกแบบอาคารให้มีรูปแบบสถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส หรือ ซีโน-โปรตุกีส ซึ่งเป็นรูปแบบทั่วไปในย่านเมืองเก่าภูเก็ต มีผังอาคารเป็นแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบสมมาตรล้อมลาน กลางอาคารที่ตรงกับช่องเปิดโล่งในหลังคา หลังคาเป็นหลังคาปั้นหยาผสมหลังคาจั่ว มุงกระเบื้องกาบกล้วยดินเผา
ภายในพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัวมีการจัดแสดงภาพถ่ายเก่าๆ ของโรงเรียน ส่วนภายในอาคารจัดแสดงสิ่งของ หนังสือ ภาพถ่ายและเรื่องราวต่างๆ ของโรงเรียนภูเก็ตไทยหัว มีห้องนิทรรศการภาพ แสดงความเป็นมาของชาวจีนที่ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่ ภูเก็ต บุคคลสำคัญของภูเก็ต ชุดแต่งกายประจำถิ่น อาหารพื้นเมือง เทศกาลงานประเพณี อาคารแบบชิโนโปรตุกีส และภาพถ่ายเก่าแก่ที่แสดงความเป็นมา ด้านเศรษฐกิจของภูเก็ตตั้งแต่ยุคเหมือง แร่ การทำสวนยางพารา และการท่องเที่ยว
ข้อมูลเพิ่มเติม

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
7°52′48″N 98°23′24″E﻿ / ﻿7.880000°N 98.390000°E﻿ / 7.880000; 98.390000
ยาเอเซะ

ยาเอเซะ (ญี่ปุ่น: 八重瀬町; โรมาจิ: Yaese-chō) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอชิมาจิริ จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
เมืองยาเอเซะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2006 โดยการควบรวมระหว่างเมืองโคจินดะกับหมู่บ้านกูชิกามิ
ณ เดือนตุลาคม 2016 เมืองยาเอเซะมีประชากร 29,488 คน ความหนาแน่นของประชากร 1,100 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดของเมืองยาเอเซะคือ 26.90 ตารางกิโลเมตร (10.39 ตารางไมล์)
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ฮิโตเอะ อารากากิ (新垣 仁絵) - นักร้อง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Yaese, Okinawa
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ยาเอเซะ ที่โอเพินสตรีตแมป
เว็บไซต์เมืองยาเอเซะ เก็บถาวร 2006-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก จังหวัดโอกินาวะ |
| --- | --- | --- |
นาฮะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  นาฮะ  |  |
| นคร |  กิโนวัง  โทมิงูซูกุ  นันโจ  นาโงะ  มิยาโกจิมะ  อิชิงากิ  อิโตมัง  อูราโซเอะ  อูรูมะ  โอกินาวะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคูนิงามิ กิโนซะ  คิง  คูนิงามิ  นากิจิง  โมโตบุ  อนนะ  อิเอะ  โองิมิ  ฮิงาชิ  อำเภอชิมาจิริ คิตะไดโต  คูเมจิมะ  ซามามิ  โทกาชิกิ  โทนากิ  มินามิไดโต  ยาเอเซะ  โยนาบารุ  อางูนิ  อิเซนะ  อิเฮยะ  ฮาเอบารุ  อำเภอนากางามิ คาเดนะ  คิตะนากางูซูกุ  ชาตัง  นากางูซูกุ  นิชิฮาระ  โยมิตัง  อำเภอมิยาโกะ ทารามะ  อำเภอยาเอยามะ ทาเกโตมิ  โยนางูนิ  |  |
พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ

| --- | --- |
國立故宮博物院
อาคารหลักพิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566

ก่อตั้ง: 10 ตุลาคม ค.ศ. 1925 (ในพระราชวังต้องห้าม) 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 (พิพิธภัณฑ์ในปัจจุบัน)
ที่ตั้ง: ซื่อหลิน ไทเป
ประเภท: พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
ผลงาน: 698,856 (ข้อมูลเดือนกุมภาพันธ์ปี ค.ศ. 2022)
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 3,832,373 (2019)
ผู้อำนวยการ: เซียวจงฮวง (蕭宗煌)
สถาปนิก: หวงเป่าหยู (黃寶瑜)
เว็บไซต์: www.npm.gov.tw
พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ (จีน: 國立故宮博物院; พินอิน: Guólì Gùgōng Bówùyuàn) (บ้างเรียก "พิพิธภัณฑ์แห่งชาติกู้กง") คือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติตั้งอยู่ใน ย่านซื่อหลิน กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน ภายในประกอบด้วยวัตถุโบราณและงานศิลปะของจีนกว่า 700,000 ชิ้น ครอบคลุมวัตถุโบราณต่าง ๆ บางชิ้นงานมีอายุมากกว่า 8,000 ปี หรืออยู่ในช่วงยุคหินใหม่จนถึงยุคสมัยใหม่ นอกจากนี้ยังมีชิ้นงานศิลปะในช่วงยุคทองของจีนอย่างราชวงศ์หมิงและชิง พิพิธภัณท์แห่งนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ทางโบราณคดีและศิลปะที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
แนวคิดก่อตั้งพิพิธภัณฑ์แห่งนี้สามารถนับย้อนไปได้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1933 ในช่วงอุบัติการณ์มุกเดน ที่กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น มีชัยชนะเหนือกองทัพสาธารณรัฐจีน เป็นเหตุให้เจียง ไคเชก มีแนวคิดที่จะรวบรวมโบราณวัตถุและงานศิลปะที่มีคุณค่าของจีนให้พ้นจากการถูกยึดครองโดยกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น ด้วยเหตุนี้วัตุถเหล่านี้จึงถูกส่งไปหลายแห่งทั้งในเซี่ยงไฮ้ ก่อนจะย้ายไปยัง หนานจิง อันซุ่น เล่อซาน จนเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ยุติลง กองทัพคอมมิวนิสต์จีนได้มีชัยเหนือกองทัพสาธารณรัฐจีนหลายครั้ง เป็นเหตุให้เจียง ไคเช็คจำเป็นต้องขนย้ายวัตถุมีค่าทั้งหมดไปยังไต้หวัน วัตถุส่วนใหญ่ถูกขนย้ายมาจากพิพิธภัณฑ์พระราชวัง (National Beijing Palace Museum, 故宫博物院) ซึ่งตั้งอยู่ในพระราชวังต้องห้าม และรวมถึงจากที่อื่น ๆ อีก 5 แห่งในกรุงปักกิ่งในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1948 - 1949 ภายหลังวัตถุเหล่านี้เข้าไต้หวันแล้วยังไม่ได้มีอาคารถาวรที่เก็บงานเหล่านี้ที่ชัดเจน จึงถูกเก็บกระจายอยู่หลายแห่งในไต้หวัน ก่อนที่จะถูกรวบรวมขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1965 เมื่อได้มีการก่อตั้งพิพิธภัณท์พระราชวังแห่งชาติขึ้น
แบบของอาคารแห่งนี้ถือเป็นงานประกวดทางสถาปัตยกรรมระดับชาติของไต้หวัน เดิมแบบที่ได้รับการคัดเลือกเป็นแบบของสถาปนิกที่ชื่อว่า หวังต้าหง (王大閎) ซึ่งถือเป็นสถาปนิกโมเดิร์นนิสต์ยุคต้นที่มีชื่อเสียงของไต้หวัน เขาได้ออกแบบอาคารให้มีลักษณะเรียบง่ายตามลักษณะจำเพาะของงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ แต่เนื่องจากทางรัฐบาลไต้หวันมีความต้องการให้ปรับแบบให้มีความสอดคล้องกับสถาปัตยกรรมจีนดั้งเดิม แต่เขาเลือกที่จะไม่ได้ปรับแบบใหม่ตามความประสงค์ของรัฐบาล ส่งผลให้แบบปัจจุบันตกเป็นของหวงเป่าหยู (黃寶瑜) ที่นำแนวคิดของพระราชวังจีนทั้งในแง่ของการประดับตกแต่ง งานหลังคา และการเลือกทำเลที่สอดคล้องกับการมีภูเขาขนาดใหญ่เป็นฉากหลังของอาคารตามหลักการฮวงจุ้ยจีนมาปรับใช้ในงานออกแบบ
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
25°06′09″N 121°32′55″E﻿ / ﻿25.102366437802928°N 121.54849246143142°E﻿ / 25.102366437802928; 121.54849246143142
รองประธานาธิบดีพม่า

| รองประธานาธิบดี สาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า |
| --- | --- |
ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော် ဒုတိယ သမ္မတ
ตราแผ่นดินของพม่า
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน มหยิ่นซเว ตั้งแต่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2559
ผู้เสนอชื่อ: รัฐสภาแห่งสหภาพ
ผู้แต่งตั้ง: คณะผู้เลือกตั้งประธานาธิบดี
วาระ: 5 ปี
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: ทินออง-มหยิ่นอู้และไซ่ง์เมาะค่าน
สถาปนา: 30 มีนาคม พ.ศ. 2554
รองประธานาธิบดีพม่า เป็นตำแหน่งทางการเมืองสูงสุดเป็นอับดับสองในรัฐบาลของสาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า สำนักงานก่อตั้งขึ้นโดยรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า พ.ศ. 2551 และมีลำดับถัดจากประธานาธิบดี ตำแหน่งมีผลวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2554 เมื่อรัฐบาลใหม่มีอำนาจทางนิตินัย
มีรองประธานาธิบดีสองตำแหน่งในรัฐบาล
รายนามรองประธานาธิบดี (พ.ศ. 2554–ปัจจุบัน)

| รองประธานาธิบดี> P# | รองประธานาธิบดี> T# | รองประธานาธิบดี> I# | รองประธานาธิบดี> ภาพ | รองประธานาธิบดี> รายนาม (เกิด–เสียชีวิต) | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง> เริ่มตำแหน่ง | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง> พ้นจากตำแหน่ง | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง> ระยะเวลา | พรรคการเมือง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1 | 1 |  | ทินออง-มหยิ่นอู้ (พ.ศ. 2493–) รองประธานาธิบดีคนที่หนึ่ง | 30 มีนาคม พ.ศ. 2554 | 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 | 1 ปี 93 วัน | พรรคสหสามัคคีและการพัฒนา |
| 1 | 2 | 2 |  | ไซ่ง์เมาะค่าน (พ.ศ. 2493–) รองประธานาธิบดีคนที่สอง | 30 มีนาคม พ.ศ. 2554 | 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 | 5 ปี 0 วัน | พรรคสหสามัคคีและการพัฒนา |
| 1 | (1) | 2 |  | รองประธานาธิบดีคนที่หนึ่ง | 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 | 30 มีนาคม พ.ศ. 2559 | 5 ปี 0 วัน | พรรคสหสามัคคีและการพัฒนา |
| 1 | (2) | 3 |  | ญานทู่น (พ.ศ. 2497–) รองประธานาธิบดีคนที่สอง | 15 สิงหาคม พ.ศ. 2555 | 30 มีนาคม พ.ศ. 2559 | 3 ปี 228 วัน | พรรคสหสามัคคีและการพัฒนา |
| 2 | 3 | 4 |  | มหยิ่นซเว (พ.ศ. 2501–) รองประธานาธิบดีคนที่หนึ่ง | 30 มีนาคม พ.ศ. 2559 | ปัจจุบัน | 8 ปี 178 วัน | พรรคสหสามัคคีและการพัฒนา |
| 2 | 4 | 5 |  | เฮนรีบานที่ยู (พ.ศ. 2501–) รองประธานาธิบดีคนที่สอง | 30 มีนาคม พ.ศ. 2559 | 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 | 4 ปี 308 วัน | สันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย |
ดูเพิ่ม

ประเทศพม่า
การเมืองพม่า
รายนามผู้ว่าการเมืองขึ้นของพม่า
ประธานาธิบดีพม่า
รายนามประธานาธิบดีพม่า
นายกรัฐมนตรีพม่า
รายชื่อตำแหน่งทางการเมือง
ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 นัดชิงชนะเลิศ

ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 นัดชิงชนะเลิศ เป็นแมตช์ฟุตบอลระหว่าง จีน และ เกาหลีใต้ นั้นจัดขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565. แมตช์นี้กำหนดหาผู้ชนะของ ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 ที่ สนามกีฬาดี. วาย. ปาฏีล ใน นาวี มุมไบ, ประเทศอินเดีย. มันเป็น นัดชิงชนะเลิศ ครั้งที่ 20 ของ ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ.
รายละเอียด

6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
16:30
| จีน  | 3–2 |  เกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
|  Tang Jiali  68' (ลูกโทษ)  Zhang Linyan  72'  Xiao Yuyi  90+3' | รายงาน (ฟีฟ่า) รายงาน (เอเอฟซี) |  Choe Yu-ri  27'  Ji So-yun  45+3' (ลูกโทษ) |
ผู้ตัดสิน: Casey Reibelt (ออสเตรเลีย)
แหล่งข้อมูลอื่น

AFC Women's Asian Cup, the-AFC.com
| ด ค กฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 |
| --- | --- |
รอบ:  รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่ม เอ  กลุ่ม บี  กลุ่ม ซี  รอบแพ้คัดออก  รอบชิงชนะเลิศ 
ข้อมูลทั่วไป:  รอบคัดเลือก  ผู้เล่น 
| ด ค กฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ |
| --- | --- |
การแข่งขัน:  ฮ่องกง 1975  สาธารณรัฐจีน 1977  อินเดีย 1979  ฮ่องกง 1981  ไทย 1983  ฮ่องกง 1986  ฮ่องกง 1989  ญี่ปุ่น 1991  มาเลเซีย 1993  มาเลเซีย 1995  จีน 1997  ฟิลิปปินส์ 1999  จีนไทเป 2001  ไทย 2003  ออสเตรเลีย 2006  เวียดนาม 2008  จีน 2010  เวียดนาม 2014  จอร์แดน 2018  อินเดีย 2022 
รอบคัดเลือก:  2006  2008  2010  2014  2018  2022 
ผู้เล่น:  1975  1977  1979  1981  1983  1986  1989  1991  1993  1995  1997  1999  2001  2003  2006  2008  2010  2014  2018  2022 
| ด ค กฟุตบอลโลกหญิง 2023 รอบคัดเลือก |
| --- | --- |
เอเอฟซี:  ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 รอบคัดเลือก 
ซีเอเอฟ:  แอฟริกาวีเมนคัพออฟเนชันส์ 2022 รอบคัดเลือก 
คอนคาแคฟ:  คอนคาแคฟ ดับบลิว แชมเปียนชิป 2022 รอบคัดเลือก 
คอนเมบอล:  โกปาอเมริกาเฟเมนินา 2022 
โอเอฟซี:  โอเอฟซีวีเมนส์เนชันส์คัพ 2022 รอบคัดเลือก 
ยูฟ่า:  รอบคัดเลือก โซนยุโรป กลุ่ม เอ  กลุ่ม บี  กลุ่ม ซี  กลุ่ม ดี  กลุ่ม อี  กลุ่ม เอฟ  กลุ่ม จี  กลุ่ม เอช  กลุ่ม ไอ  เพลย์ออฟ 
เพลย์ออฟ:  รอบเพลย์ออฟระหว่างสมาพันธ์
มหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์

มหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์ (University of Strathclyde) เป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในสกอตแลนด์ สหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ในเมืองกลาสโกว์ ทางด้านตะวันตกของสกอตแลนด์
มหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์ถูกตั้งขึ้นในปี 1796 ณ ใจกลางเมืองกลาสโกว์ที่เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักร นอกจากการเน้นทางด้านงานวิจัยแล้ว สแตรธไคลด์ยังเน้นหลักสูตรที่ทันสมัยเพื่อให้สอดคล้องกับความต้องการของภาคธุรกิจ ด้วยเหตุนี้ มหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์จึงได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางและมีความสัมพันธ์อันดีกับภาคธุรกิจมาโดยตลอด สแตรธไคลด์ยังเป็นมหาวิทยาลัยที่มีหลักสูตรปริญญาโทที่หลากหลายที่สุดแห่งหนึ่งใน UK มหาวิทยาลัยสแตรธไคลค์มีชื่อเสียงทางด้านบริหารธุรกิจเป็นอย่างมาก และเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในสหราชอาณาจักรที่ริเริ่มคอร์ส MBA แบบหนึ่งปี และผ่านมาตรฐานของ AMBA EQUIS และ AACSB นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์ยังโด่งดังด้านวิศวกรรมเป็นอย่างมาก โดยเมืองกลาสโกว์ถือเป็นเมืองที่ผลิตวิศวกรมากที่สุดเป็นอันดับสองใน UK รองจากลอนดอน และมีอัตราส่วนวิศวกรต่อจำนวนประชากรสูงที่สุดในโลก
ปลากัด (สกุล)

| ปลากัด |
| --- | --- |

Betta albimarginata

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: ปลาที่มีก้านครีบ Actinopterygii
อันดับ:: Anabantiformes Anabantiformes
วงศ์:: วงศ์ปลากัด ปลากระดี่ Osphronemidae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยปลากัด Macropodusinae
สกุล:: ปลากัด (สกุล) Betta Bleeker, 1850

ชนิดต้นแบบ
Betta trifasciata Bleeker, 1850
ชื่อพ้อง
 Anostoma van Hasselt, 1859  Micracanthus Sauvage, 1879  Parophiocephalus Popta, 1905  Oshimia D. S. Jordan, 1919  Pseudobetta Richter, 1981
ปลากัด เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า Betta ในวงศ์ย่อย Macropodusinae ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae ซึ่งคำว่า Betta เป็นภาษาละตินมาจากคำว่า "Bettah"  มาจากเทพปกรณัมกรีก มีความหมายถึง "ชนชาติของผู้ที่เป็นนักรบ"
ลักษณะรูปร่างและพฤติกรรม

มีรูปร่างโดยทั่วไปลำตัวเพรียวยาวและแบนข้าง หัวมีขนาดเล็ก แต่ริมฝีปากหนาและมีขนาดใหญ่ ดวงตามีขนาดใหญ่ ครีบก้นยาวจรดครีบหาง หางแบนกลม  มีครีบอกคู่แรกยาวใช้สำหรับสัมผัสและเห็นได้ชัดเจนในปลาตัวผู้ เป็นปลาขนาดเล็กมีความยาวเฉลี่ยประมาณ 6 เซนติเมตร โดยที่เป็นปลาที่ไม่มีเส้นข้างลำตัว แต่ในบางชนิดกลับมีเส้นข้างลำตัวแต่ไม่สมบูรณ์
เป็นปลาที่มีความแตกต่างระหว่างตัวผู้และตัวเมียอย่างมาก โดยที่ปลาตัวผู้จะมีสีสันที่สดสวยกว่า และมีลำตัวใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าและมีสีสันไม่สวยเท่า ที่สำคัญที่ใต้ท้องจะมีจุดสีขาวเด่นอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเรียกว่า "ไข่นำ" เป็นอวัยวะที่ปล่อยไข่ออกมาจากช่องท้องเวลาผสมพันธุ์
เป็นปลาที่มีพฤติกรรมดุร้ายก้าวร้าว ในบางชนิดอาจจะมีการกัดกันถึงตายได้ เมื่อพบกัน  พฤติกรรมเวลาผสมพันธุ์ ปลาตัวผู้จะเป็นฝ่ายเกี้ยวพาปลาตัวเมีย และจะใช้ลำตัวพันรัดปลาตัวเมียให้ปล่อยไข่ออกมา พร้อมกับปล่อยน้ำเชื้อออกมาเพื่อปฏิสนธิ โดยที่ปลาตัวผู้จะเป็นผู้ดูแลไข่ โดยจะสร้างน้ำลายผสมกับอากาศเป็นฟองก่อเป็นกอบริเวณผิวน้ำ เรียกว่า "หวอด" เพื่อนำไข่ไปเกาะไว้กับหวอด เพื่อรอฟักเป็นตัว
แต่ก็มีปลาในอีกหลายชนิดในสกุลนี้ ที่มีพฤติกรรมแตกต่างไปจากปลาที่ก่อหวอดนี้ โดยปลากัดจำพวกนี้ มักมีสีสันไม่สดสวยเท่า และมีพฤติกรรมไม่ดุร้ายก้าวร้าว ซ้ำยังชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง มีส่วนหัวที่โต แต่มีครีบต่าง ๆ เล็ก เมื่อผสมพันธุ์และวางไข่จะไม่สร้างหวอด แต่จะใช้วิธีการฟักไข่ในปาก ซึ่งเรียกกันว่า "ปลากัดอมไข่"
พบแพรกระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในแหล่งน้ำจืดหลากหลายประเภท ไปจนถึง แหล่งน้ำที่เป็นลำธารจากน้ำตกบนภูเขาที่กระแสน้ำไหลเชี่ยว ไปจนถึงพรุที่มีสภาพความเป็นกรดของน้ำ (pH) ค่อนข้างสูงอีกด้วย
มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเลี้ยงไว้เป็นปลาสวยงามในหลายชนิด ทั้งประเภทก่อหวอดและอมไข่ ในบางชนิดเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะของปลานักสู้ที่กัดกันจนตัวตาย จนเป็นการละเล่นการพนันในประเทศไทย ซึ่งในปัจจุบันนี้ได้มีการพัฒนาสายพันธุ์ต่าง ๆ ให้ออกมาสวยงามมากมาย คือ ชนิด B. spendens
การจำแนก > ปลากัดที่พบในประเทศไทย

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| กลุ่ม/สกุล | ชื่อไทย | ชื่อวิทยาศาสตร์ | การค้นพบ |
| B. picta | ปลากัดอมไข่กระบี่ | Betta simplex | Kottelat, 1994 |
| B. pugnax | ปลากัดอมไข่ปีนัง | Betta pugnax | Cantor, 1849 |
| B. pugnax | ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี | Betta prima | Kottelat, 1994 |
| B. pugnax | ปลากัดอมไข่ภาคใต้ 1 | Betta pallida | I. Schindler & J. Schmidt, 2004 |
| B. pugnax | ปลากัดอมไข่ภาคใต้ 2 | Betta apollon | I. Schindler & J. Schmidt, 2006 |
| B. pugnax | ปลากัดอมไข่สงขลา | Betta ferox | I. Schindler & J. Schmidt, 2006 |
| B. splendens | ปลากัดภาคกลาง | Betta splendens | Regan, 1910 |
| B. splendens | ปลากัดอีสาน | Betta smaragdina | Ladiges, 1972 |
| B. splendens | ปลากัดภาคใต้ | Betta imbellis | Ladiges, 1975 |
| B. splendens | ปลากัดตะวันออก | Betta siamorientalis | Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Jeenthong, 2012 |
| B. splendens | ปลากัดมหาชัย | Betta mahachaiensis | Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Sriwattanarothai, 2012 |
| B. waseri | ปลากัดช้าง | Betta pi | H. H. Tan, 1998 |
http://www.scienceasia.org/acconline/064-2020-3003.pdf เก็บถาวร 2022-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ดูเพิ่ม

ปลากริม
ปลากระดี่
แหล่งข้อมูลอื่น

ปลากัด (สกุล) ที่เว็บไซต์ Curlie
The Aquarium Wiki category on Betta care information for sub varieties
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q4164940  Wikispecies: Betta  ADW: Betta  BOLD: 47892  GBIF: 2393980  iNaturalist: 86963  IRMNG: 1268464  ITIS: 172610  NCBI: 158455  WoRMS: 268539 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
Betta splendens (ปลากัด)
คู่ Betta smaragdina
Betta tussyae เพศผู้
พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัย

พิพิธภัณฑ์ที่ดำเนินการในมหาวิทยาลัย
โครงกระดูกช้างที่พิพิธภัณฑ์สัตววิทยาโคลซึ่งตั้งอยู่ในวิทยาเขตไวต์ไนส์ของมหาวิทยาลัยรีดดิง
พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัย เป็นสถานที่จัดเก็บสิ่งสะสมที่ดำเนินการโดยมหาวิทยาลัย โดยทั่วไปก่อตั้งขึ้นเพื่อช่วยในการสอนและการวิจัยภายในสถาบันการศึกษาระดับสูง พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียนแห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดในประเทศอังกฤษเป็นตัวอย่างแรก ๆ ของพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัย เดิมตั้งอยู่ในอาคารซึ่งปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ ตัวอย่างล่าสุดของพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยคือพิพิธภัณฑ์ศิลปะโฮลเบิร์นในเมืองบาธ ซึ่งเดิมสร้างเป็นโรงแรมในปี ค.ศ. 1796 ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยบาธ
องค์กรที่เกี่ยวข้อง

University Museums and Collections (UMAC) - สมาคมพิพิธภัณฑ์และสิ่งสะสมของมหาวิทยาลัยระดับนานาชาติ
UNIMUSEUM - สมาคมพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยนานาชาติ
UNIVERSEUM - เครือข่ายมรดกทางวิชาการแห่งยุโรป
Association of Academic Museums and Galleries (AAMG) - องค์กรในสหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

UMAC Worldwide Database of University Museums & Collections เก็บถาวร 2016-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Best University Art Museums in America, Architectural Digest, August 31, 2015
มงกุฎนกเรเวน

มงกุฎนกเรเวนทรงโดยเหล่ากษัตริย์มังกรแห่งภูฏาน
มงกุฎนกเรเวน (ซองคา: དབུ་ཞྭ་བྱ་རོག་ཅན་; ไวลี: dbu-zhva bya-rog-can) เป็นมงกุฎที่สวมโดยพระมหากษัตริย์ภูฏาน เป็นพระมาลาที่มีส่วนบนเป็นนกเรเวน
ประวัติศาสตร์

ระบอบราชาธิปไตยแบบสืบราชสันตติวงศ์ของราชวงศ์วังชุก ในรัฐภูฏานซึ่งตั้งอยู่ในแถบเทือกเขาหิมาลัย สถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1907 พระมหากษัตริย์พระองค์แรกคือ กงซาร์ อุกเยน วังชุก (ต.ศ. 1862 - 1926) เป็นบุคคลผู้โดดเด่นซึ่งก้าวเข้ามามีอำนาจหลังสภาพความขัดแย้งที่ไม่หยุดหย่อนและความซับซ้อนในรัฐนักรบที่วุ่นวายนี้
พระองค์ทรงรับเอาสัญลักษณ์ที่แสดงถึงพระราชอำนาจของพระองค์ เป็นมงกุฎผ้าซาตินและไหมประดับด้วยหัวนกเรเวนเบื้องบนเป็นการแสดงถึงอำนาจ นกเป็นสัญลักษณ์ของเทพมหากาฬ ซึ่งเป็นเทพผู้อุปถัมภ์ภูฏาน ต้นแบบของมงกุฎนกเรเวนได้ถูกคิดค้นขึ้นครั้งแรกในฐานะหมวดสวมเพื่อสู้รบของพระราชบิดาของพระองค์ คือ จิกมี นัมเกล (ค.ศ. 1825 - 1881) จิกมี นัมเกลได้รับสมญานามว่า "ผู้สำเร็จราชการดำ" เขาได้สวมหมวกนี้ในการสู้รบที่นองเลือดกับศัตรูของเขาภายในประเทศ และต่อต้านกองทัพอังกฤษ ซึ่งอังกฤษปราบปรามเขาไม่สำเร็จ
เรื่องราวความรุ่งเรืองและชัยชนะของราชวงศ์วังชุกโดดเด่นออกจากภาพความโกลาหลและความวุ่นวายนำมาสู่สันติภาพและความมั่นคง
มงกุฎนกเรเวนในทุกวันนี้เป็นมงกุฎที่สวมโดยพระมหากษัตริย์ภูฏานอย่างเป็นทางการ นกเรเวนเป็นนกประจำชาติภูฏาน และผู้คนท้องถิ่นเรียกนกเรเวนว่า จาร็อค (Jaroq) ครั้งหนึ่งเคยมีกฎหมายว่าการฆ่านกเรเวนถือเป็นอาชญากรรมในภูฏาน
รายพระนามพระมหากษัตริย์ภูฏาน

สมเด็จพระราชาธิบดีอุกเยน วังชุก
สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี วังชุก
สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ดอร์จี วังชุก
สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ซิงเย วังชุก
สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี เคเซอร์ นัมเกล วังชุก
ดูเพิ่ม

Aris, Michael (2005). Raven Crown: The Origins of Buddhist Monarchy in Bhutan. Chicago: Serindia Publications. ISBN 978-1-932476-21-7.
ต้นแบบแรกของมงกุฎนกเรเวน เป็นรูปแบบหมวกสำหรับสู้รบ
ภาพวาดลงสีของมงกุฎนกเรเวน
มอกซิฟลอกซาซิน

| --- | --- |


ข้อมูลทางคลินิก
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์:  C (US) B3 (Australia) 
ช่องทางการรับยา: Oral, IV, local (eyedrops)
รหัส ATC: J01MA14 (WHO) S01AX22
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย:  Prescription Only 
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
ชีวประสิทธิผล: 86 to 92%
การจับกับโปรตีน: 30 to 50%
การเปลี่ยนแปลงยา: Glucuronide and sulfate conjugation Cytochrome P450 system not involved
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ: 12 hours
การขับออก: hepatic
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC 1-cyclopropyl-7-[(1S,6S)-2,8-diazabicyclo [4.3.0]non-8-yl]-6-fluoro-8-methoxy-4-oxo- quinoline-3-carboxylic acid 
เลขทะเบียน CAS: 354812-41-2
PubChem CID: 152946
DrugBank: APRD00281
ChemSpider: 134802
ECHA InfoCard: 100.129.459 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C21H24FN3O4
มวลต่อโมล: 401.431 g/mol g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
 SMILES COc1c(N2CC3NCCCC3C2)c(F)cc2c(=O)c(cn(C3CC3)c12)C(=O)O 
  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
มอกซิฟลอกซาซิน
ยูโรคอร์ดาตา

| ยูโรคอร์ดาตา |
| --- | --- |

Sea Tulips, Pyura spinifera

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Urochordata Giribet et al., 2000

Classes
 Ascidiacea (2,300 species)  Thaliacea  Appendicularia  Sorberacea
ยูโรคอร์ดาตา มีชื่อสามัญว่า  Tunicate เป็นสัตว์มีแกนสันหลังที่เป็นสัตว์น้ำเค็ม ไม่มีกะโหลกศีรษะ ไม่มีขากรรไกร มักแตกหน่อแล้วอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม บางชนิดอยู่โดดเดี่ยว มีการสร้างสารคลุมตัว เป็นสารประกอบพวกเซลลูโลส ที่เรียกว่าทูนิซินเพื่อให้คงรูปร่างอยู่ได้  ซีลอมไม่ชัดเจนเนื่องจากมีอวัยวะภายในบรรจุอยู่เต็ม ระบบหมุนเวียนเลือดเป็นแบบเปิด ไม่แยกเพศ การเจริญมีตัวอ่อนมีหางยาวใช้ว่ายน้ำ มีโนโตคอร์ดไขสันหลังบริเวณหาง เมื่อเจริญเป็นตัวเต็มวัยหางจะค่อยๆสลายไปจนไม่มีหาง เหลือโนโตคอร์ดและไขสันหลังบริเวณลำตัวบ้างเท่านั้น เช่น เพรียงลอย เพรียงสาย เพรียงหัวหอม แบ่งย่อยได้เป็น 3 คลาส คือ
คลาสแอสซิเดียเซีย ได้แก่ เพรียงหัวหอม
คลาสทาเลียเซีย ได้แก่ Pyrosoma En:Doliolum Salpa
คลาสลาวาเซีย ได้แก่ En:Oikopleura
แหล่งข้อมูลอื่น

The Tunicate portalis an access point to the main websites and databases dealing with tunicates เก็บถาวร 2010-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ascidians.com has pictures of species around the world
Aniseed: A model organism database for several ascidians species including Ciona intestinalis and Halocynthia roretzi
New breed of Sea squirt found