stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ

พระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: Henry VII of England) (28 มกราคม ค.ศ. 1457 – 21 เมษายน ค.ศ. 1509) เป็น พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ และ ลอร์ดแห่งไอร์แลนด์ จากการยึดมงกุฎเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ปี ค.ศ. 1485 พระองค์เป็นกษัตริย์องค์แรกของ ราชวงศ์ทิวดอร์
เบื้องต้น

พระเจ้าเฮนรีที่ 7 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1457 ที่ปราสาทเพมโบรกในเวลส์ มีพระนามก่อนครองราชย์ว่าเฮนรี ทิวดอร์ เป็นพระราชโอรสองค์เดียวของเอดมันด์ ทิวดอร์ เอิร์ลที่ 1 แห่งริชมอนด์และมาร์กาเรต โบฟอร์ต เคาน์เตสแห่งริชมอนด์และดาร์บี เอิร์ลเอ็ดมันด์แห่งริชมอนด์เสียชีวิตสองเดือนก่อนที่พระเจ้าเฮนรีจะประสูติ พระเจ้าเฮนรีจึงทรงใช้เวลาส่วนใหญ่กับแจสเปอร์ ทิวดอร์ ดยุกแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 พระปิตุลา เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งราชวงศ์ยอร์กขึ้นครองราชสมบัติในปี ค.ศ. 1471 เฮนรีจึงต้องหนีไปบริตตานีและใช้เวลาอยู่ที่นั่นราว 14 ปี ภายในปี ค.ศ. 1483 พระมารดาผู้ที่แม้ว่าจะสนับสนุนทอมัส สแตนลีย์ เอิร์ลที่ 1 แห่งดาร์บีแห่งราชวงศ์ยอร์กหันมาสนับสนุนเฮนรีในการขึ้นครองราชบัลลังก์แทนพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ผู้ที่ไม่เป็นที่นิยม เฮนรีจึงกู้เงินจากฟรานซิสที่ 2 ดยุกแห่งบริตตานี และพยายามยกทัพขึ้นฝั่งอังกฤษแต่ล้มเหลวซึ่งเป็นผลให้เฮนรี สตาฟฟอร์ดที่ 2 ดยุกแห่งบักกิงแฮมถูกสำเร็จโทษ พระเจ้าริชาร์ดที่ 3 พยายามขอตัวเฮนรีจากทางการบริตตานีแต่เฮนรีหนีจากบริตานีไปฝรั่งเศส ราชสำนักฝรั่งเศสสนับสนุนเฮนรีโดยให้กองทัพและสิ่งที่จำเป็นต่อการรุกรานอังกฤษกับเฮนรี ภายในปี ค.ศ. 1485 เฮนรีก็พร้อมที่จะรุกรานอังกฤษ ในที่สุดสามารถนำทัพมารบชนะพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 และสถาปนาตนขึ้นเป็นกษัตริย์
พระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ อภิเษกสมรสกับพระนางเอลิซาเบธแห่งยอร์ก และทรงครองราชย์ระหว่างวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1485 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1509 ที่พระราชวังริชมอนด์ในราชอาณาจักรอังกฤษ พระบรมศพอยู่ที่มหาวิหารยอร์กในกรุงลอนดอน
ดูเพิ่ม

สงครามดอกกุหลาบ
ราชวงศ์แลงแคสเตอร์
ราชวงศ์ยอร์ก
ราชวงศ์ทิวดอร์
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าริชาร์ดที่ 3 |  |   พระมหากษัตริย์อังกฤษ  (ราชวงศ์ทิวดอร์)   (ค.ศ. 1485 – ค.ศ. 1509) |  | พระเจ้าเฮนรีที่ 8 |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง
พระเจ้าโปมาเรที่ 3 แห่งตาฮีตี

สมเด็จพระเจ้าโปมาเรที่ 3 แห่งตาฮีตี (อังกฤษ: King Pōmare III of Tahiti) เป็นพระมหากษัตริย์ตาฮีตี พระองค์ที่ 3 พระองค์ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1821 จนกระทั่งสวรรคตในปี ค.ศ. 1827 พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโปมาเรที่ 2 แห่งตาฮีตี และสมเด็จพระราชินีเตริโตโอเตไร เตเรโมเอโมเอ
สมเด็จพระเจ้าโปมาเรที่ 3 แห่งตาฮีตี เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1820 และได้รับศีลล้างบาป 10 กันยายน ค.ศ. 1820 พระองค์ได้ครองราชบัลลังก์ในการสวรรคตของพระบิดาของพระองค์ในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1821 พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1824
ตลอดรัชกาลของพระองค์ทรงอยู่ภายใต้การสำเร็จราชการของสมเด็จพระราชินีเตริโตโอเตไร เตเรโมเอโมเอ พระบรมราชชนนี พร้อมด้วยพระราชปิตุจฉา และเตรีอีตารีอา อารีอีปาเออาวาฮีเน พระราชมารดาเลี้ยง
เนื่องจากพระองค์ต้องทรงเข้ารับการศึกษา การปกครองตาฮีตีจึงเป็นหน้าที่ของผู้สำเร็จราชการ พระองค์ทรงครองราชย์ภายใต้สภาผู้สำเร็จราชการจนกระทั่งสวรรคตเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1827 ไอมาตา โปมาเรที่ 4 วาฮีเน พระขนิษฐภคินีจึงได้ครองราชย์ต่อจากพระองค์
พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ

| พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ
ครั้งที่ 1: 1 กันยายน ค.ศ. 1422 – 4 มีนาคม ค.ศ. 1461
ราชาภิเษก: 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1429
ก่อนหน้า: พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ
ถัดไป: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ
ครั้งที่ 2: 30 ตุลาคม ค.ศ. 1470 – 11 เมษายน ค.ศ. 1471
ก่อนหน้า: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ
ถัดไป: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ
ผู้สำเร็จราชการ:  รายนาม  ฮัมฟรีย์ ดยุกแห่งกลอสเตอร์ (1422–1429)  ริชาร์ด ดยุกแห่งยอร์ก (1454–1455, 1455–1456, 1460)  
พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส (พิพาท) 
ครองราชย์: 21 ตุลาคม ค.ศ. 1422 – 19 ตุลาคม ค.ศ. 1453
ราชาภิเษก: 16 ธันวาคม ค.ศ. 1431 อาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
ก่อนหน้า: พระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
ถัดไป: พระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศส
ผู้สำเร็จราชการ: จอห์น ดยุกแห่งเบดฟอร์ด (1422–1435)

พระราชสมภพ: 6 ธันวาคม ค.ศ. 1421 พระราชวังวินด์เซอร์ ลอนดอน อังกฤษ
สวรรคต: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1471 (49 ปี) หอคอยแห่งลอนดอน อังกฤษ
คู่อภิเษก: มาร์เกอริตแห่งอ็องฌู
พระราชบุตร: เอ็ดเวิร์ดแห่งเวสต์มินสเตอร์ เจ้าชายแห่งเวลส์
ราชวงศ์: แลงคาสเตอร์
พระราชบิดา: พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ
พระราชมารดา: กาทรีนแห่งวาลัว
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: Henry VI of England; 6 ธันวาคม ค.ศ. 1421 – 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1471) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์แลงคาสเตอร์ของราชอาณาจักรอังกฤษและฝรั่งเศส
พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1421 ที่พระราชวังวินด์เซอร์ ลอนดอน อังกฤษ เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ และ สมเด็จพระราชินีแคเธอรินแห่งอังกฤษ ทรงเสกสมรสกับมาร์เกอริตแห่งอ็องฌู และทรงราชย์ระหว่างวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1422 ถึงวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1461 และระหว่างวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1470 ถึงวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1471 พระเจ้าเฮนรีถูกปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1471 ที่หอคอยแห่งลอนดอน อังกฤษ
พระเจ้าแผ่นดินสมัยต้น

พระเจ้าเฮนรีที่ 6 ได้รับราชสมบัติจากหลังจากที่พระราชบิดาพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1422 เมื่อมีพระชนมายุได้เพียง 9 เดือน แม้ว่าพระชนนีพระราชินีแคเธอรีนจะมีพระชนมายุ 20 พรรษาแต่ก็มิได้รับความไว้วางใจให้ดูแลเลี้ยงดูเฮนรีเนื่องด้วยเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
เมื่อวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1423 กลุ่มขุนนางทำพิธีสาบานเพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อพระองค์ และเรียกประชุมรัฐสภาในนามของพระองค์ เพื่อก่อตั้งสภาผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ฮัมฟรีย์ ดยุคแห่งกลอสเตอร์ พระราชโอรสองค์เล็กของพระเจ้าเฮนรีที่ 4และพระปิตุลาของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 ได้รับแต่งตั้งให้เป็น “ผู้พิทักษ์และป้องกันราชอาณาจักรและคริสต์ศาสนจักร” (Protector and Defender of the Realm and the Church) จนกว่าจะทรงบรรลุนิติภาวะ แต่เป็นตำแหน่งที่สภาสามารถยุบเลิกได้ตามต้องการ หน้าที่จำกัดแต่เพียงรักษาความสงบและเรียกหรือยุบรัฐสภา  อึกผู้หนี่งที่มีตำแหน่งในสภาคือบาทหลวงเฮนรี โบฟอร์ท พระปิตุลาห่างๆ และจอห์น ดยุคแห่งเบดฟอร์ด (พระราชโอรสองค์โตของพระเจ้าเฮนรีที่ 4) ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการอาวุโส ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแห่งฝรั่งเศส (มีหน้าที่รับผิดชอบในการดำเนินการสงครามที่ยังไม่สิ้นสุด) และทำหน้าที่แทนดยุคแห่งกลอสเตอร์ในฐานะผู้สำเร็จราชการแห่งอังกฤษเมื่ออยู่ภายในประเทศ
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1428 ริชาร์ด โบแชมพ์ เอิร์ลแห่งวอริคเป็นผู้ถวายพระอักษร พ่อของริชาร์ด โบแชมพ์เป็นสมาชิกของกลุ่มที่เรียกตนเองว่า “Lords Appellant” ผู้เป็นปฏิปักษ์ต่อการปกครองของพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ผู้อื่นที่มีอิทธิพลต่อเฮนรีก็ได่แก่ เฮนรี โบฟอร์ท และต่อมาวิลเลียมแห่งโพล ดยุคแห่งซัฟโฟล์คที่ 1 เฮนรีทรงเห็นด้วยกับนโยบายการรักษาสันติสุขในฝรั่งเศส
พระอนุชาต่างพระบิดาสองพระองค์ของเฮนรี เอ็ดมันด์ ทิวดอร์ และ แจสเปอร์ ทิวดอร์ผู้เป็นโอรสของพระชนนีกับโอเว็น ทิวดอร์ ได้รับตำแหน่งเป็นเอิร์ล เอ็ดมันด์ ทิวดอร์เป็นพ่อของเฮนรี ทิวดอร์ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 7
พระเจ้าเฮนรีได้เข้าพิธีราชาภิเษกเป็นพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษ ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์ เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1429 เมื่อพระชนมายุได้ 8 พรรษา และ พระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศสที่มหาวิหารนอเทรอดามแห่งปารีส เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1431 แต่ก็มิได้ทรงปกครองแผ่นดินจนกระทั่งประกาศว่าทรงบรรลุนิติภาวะในปี ค.ศ. 1437 ปึเดียวกับที่พระราชชนนีสวรรคต
ส่วนพระปิตุลาผู้มีอิทธิพลในระยะต้นของรัชสมัยของพระองค์ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ จอห์น ดยุกแห่งเบดฟอร์ดเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1435 และ ฮัมฟรีย์ ดยุคแห่งกลอสเตอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1447 ก่อนที่จะถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
สงครามดอกกุหลาบ
พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ

| พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์อังกฤษ
รัชสมัย: ค.ศ. 1413 – ค.ศ. 1422
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ
รัชกาลถัดไป: สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ

พระราชสมภพ: 16 กันยายน ค.ศ. 1386 มอนมอธ เวลส์
สวรรคต: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1422  (35 ปี) บอยส์ เดอ แวงเซนส์ ฝรั่งเศส
พระอัครมเหสี: แคทเธอรินแห่งวาลัวส์ สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
พระราชบุตร: สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ
สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ
ราชวงศ์: แลงคาสเตอร์
พระราชบิดา: สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ
พระราชมารดา: แมรี เดอ โบฮุน
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: Henry V of England) (16 กันยายน ค.ศ. 1387 – 31 สิงหาคม ค.ศ. 1422) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์แลงคาสเตอร์ของราชอาณาจักรอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1413 ถึงปี ค.ศ. 1422
พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1387 ที่หอบนบ้านยามรักษาประตู (gatehouse) ที่ปราสาทมอนมอธ เวลส์ เป็นพระราชโอรสของเฮนรีแห่งโบลิงโบรค และ แมรี เดอ โบฮุนผู้เสียชีวิตในการคลอดเมื่ออายุได้ 26 ปีก่อนที่เฮนรีแห่งโบลิงโบรคจะขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 4 พระเจ้าเฮนรีที่ 5 ทรงเสกสมรสกับแคเธอรีนแห่งวาลัว และทรงครองราชย์ระหว่างวันที่  21 มีนาคม ค.ศ. 1413 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1422 ที่บอยส์ เดอ แวงเซนส์ ฝรั่งเศส พระบรมศพอยู่ที่เวสท์มินสเตอร์แอบบีในกรุงลอนดอน
พระเจ้าเฮนรีที่ 5 เป็นพระมหากษัตริย์นักรบที่สำคัญที่สุดพระองค์หนึ่งในยุคกลาง เมื่อเสด็จพระราชสมภพในสมัยพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 เฮนรีมิได้มีสิทธิใกล้เคียงในการสืบราชบัลลังก์ แม้วันและปีที่ประสูติก็มิได้บันทึกเป็นที่แน่นอน สันนิษฐานกันว่าเป็นระยะเวลาระหว่างวันที่ 9 สิงหาคม หรือ 16 กันยายน ระหว่างปี ค.ศ. 1386 หรือ ปี ค.ศ. 1387
เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 5 เสด็จสวรรคตไม่แต่จะทรงรวบรวมอำนาจของพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรอังกฤษเท่านั้นแต่ทรงทำในสิ่งกษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ พยายามจะทำแต่ไม่สำเร็จในสงครามร้อยปีโดยการรวมราชบัลลังก์อังกฤษและฝรั่งเศสภายใต้พระมหากษัตริย์องค์เดียว ในปี ค.ศ. 2002 ทรงได้รับเลือกเป็นลำดับ 72 ในบรรดาชาวอังกฤษ 100 คนที่ถือกันว่าสำคัญที่สุด
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์แลงคาสเตอร์
พระเจ้าโปมาเรที่ 1 แห่งตาฮีตี

| พระเจ้าโปมาเรที่ 1 แห่งตาฮีตี |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งตาฮีตี
ครองราชย์: ค.ศ. 1791 - ค.ศ. 1803
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าโปมาเรที่ 2 แห่งตาฮีตี
ประสูติ: ค.ศ. 1742
สวรรคต: 3 กันยายน ค.ศ. 1803 (พระชนมพรรษา 61 พรรษา)
ราชวงศ์: ราชวงศ์โปมาเร
พระบรมราชชนก: เตอู ตูนูอิเอไอเตอาตัว
พระบรมราชชนนี: เตตูปาอิอา อิ ฮาอูอิริ
สมเด็จพระเจ้าโปมาเรที่ 1 แห่งตาฮีตี (อังกฤษ: King Pōmare I of Tahiti) เป็นพระมหากษัตริย์ตาฮีตี พระองค์แรก พระองค์ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1791 จนกระทั่งสวรรคตในปี ค.ศ. 1803 พระองค์เป็นพระราชโอรสในเตอู ตูนูอิเอไอเตอาตัว และเตตูปาอิอา อิ ฮาอูอิริ
สมเด็จพระเจ้าโปมาเรที่ 1 แห่งตาฮีตี เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 1742 พระองค์ได้ครองราชบัลลังก์หลังการรวบรวมหมู่เกาะต่าง ๆ เข้าด้วยกัน และสถาปนาราชอาณาจักรตาฮีตีขึ้น และพระองค์ก็ทรงราชาภิเษกตนเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกจากราชวงศ์โปมาเร
สมเด็จพระเจ้าโปมาเรที่ 1 ทรงสละราชบัลลังก์เมื่อปี ค.ศ. 1791 แต่พระองค์ก็ยังคงเป็นผู้สำเร็จราชการแห่งตาฮีตีตั้งแต่ ค.ศ. 1791 จนกระทั่งพระองค์สวรรคตในปี ค.ศ. 1803 ผู้ที่มาครองราชย์ต่อจากพระองค์คือพระเจ้าโปมาเรที่ 2 แห่งตาฮีตี
แหล่งข้อมูลอื่น

Angela Ballara: Pōmare I เก็บถาวร 2020-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Dictionary of New Zealand Biography
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโปมาเรที่ 1 แห่งตาฮีตี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ไม่มี พระอิสริยยศสถาปนาใหม่ |  |   พระมหากษัตริย์แห่งตาฮีตี  (ค.ศ. 1782 - ค.ศ. 1821) |  | พระเจ้าโปมาเรที่ 2 แห่งตาฮีตี |
| ด ค กพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรตาฮีตี |
| --- | --- | --- |
|  พระเจ้าโปมาเรที่ 1  พระเจ้าโปมาเรที่ 2  พระเจ้าโปมาเรที่ 3  สมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4  พระเจ้าโปมาเรที่ 5  |  พระเจ้าโปมาเรที่ 1  พระเจ้าโปมาเรที่ 2  พระเจ้าโปมาเรที่ 3  สมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4  พระเจ้าโปมาเรที่ 5  |  |
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี

| พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ |
| --- | --- |
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขีทรงประทับพระราชอาสน์ จากฉากแรกของพรมผนังบาเยอ
พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ
ครองราชย์: 8 มิถุนายน ค.ศ. 1042 –  5 มกราคม ค.ศ. 1066
ราชาภิเษก: 3 เมษายน ค.ศ. 1043 อาสนวิหารวินเชสเตอร์
ก่อนหน้า: พระเจ้าฮาร์ธาคนุต
ถัดไป: พระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน

พระราชสมภพ: ประมาณ ค.ศ. 1003–1005 อิสลิป ออกซฟอร์ดเชอร์ ราชอาณาจักรอังกฤษ
สวรรคต: 5 มกราคม ค.ศ. 1066 (พระชนมายุประมาณ 60–63 พรรษา) ลอนดอน ราชอาณาจักรอังกฤษ
ฝังพระศพ: เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ ประเทศอังกฤษ
คู่อภิเษก: อิดิธแห่งเวสเซกซ์
ราชวงศ์: เวสเซกซ์
พระราชบิดา: พระเจ้าแอเธลเรดผู้ไม่พร้อม
พระราชมารดา: เอ็มมาแห่งนอร์มังดี
| นักบุญเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี |
| --- | --- |

นิกาย: โรมันคาทอลิก  คริสตจักรแห่งอังกฤษ
เป็นนักบุญ: ค.ศ. 1161
วันฉลอง: 13 ตุลาคม
องค์อุปถัมภ์: กษัตริย์, การแต่งงานที่ไม่มีความสุข, คู่ที่แยกกัน, ราชวงศ์อังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี หรือนักบุญเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี (อังกฤษ: Edward the Confessor หรือ Saint Edward the Confessor) (ราว ค.ศ. 1003/1005 – 5 มกราคม ค.ศ. 1066) เป็นพระมหากษัตริย์ในราชวงศ์เวสเซกซ์แห่งราชอาณาจักรอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 1003/1005 ที่อิสลิป ออกซฟอร์ดเชอร์ อังกฤษ ทรงเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าแอเธลเรดที่ 2 แห่งอังกฤษ และ เอ็มมาแห่งนอร์มังดี ทรงอภิเสกสมรสกับอิดิธแห่งเวสเซกซ์ ครองราชย์ระหว่างวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1042 จวบจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1066
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงเป็นกษัตริย์ชาวแองโกล-แซกซันพระองค์ก่อนรัชกาลสุดท้ายของราชอาณาจักรอังกฤษและของราชวงศ์เวสเซกซ์ รัชสมัยของพระองค์เป็นช่วงที่อำนาจของกษัตริย์เสื่อมลงแต่อำนาจของขุนนางเพิ่มมากขึ้น ซึ่งเป็นการนำมาสู่ความเกี่ยวพันกับดัชชีนอร์ม็องดีโดยการรุกรานอังกฤษของดยุกแห่งนอร์ม็องดีผู้เข้ามายึดราชบัลลังก์อังกฤษจากพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสันและพระเจ้าเอ็ดการ์ เอเธลลิงผู้ครองราชย์ต่อจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าฮาร์ธาคนุต พระราชอนุชาต่างพระราชบิดา พระเจ้าฮาร์ธาคนุตทรงยึดราชบัลลังก์คืนมาจากพระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและพระอนุชา อัลเฟรด เอเธลลิงเองก็พยายามโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 1036 แต่ไม่สำเร็จ เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเสด็จสวรรคตโดยไม่มีพระราชโอรสธิดาใน ปี ค.ศ. 1066 จึงทำให้เกิดการแก่งแย่งชิงราชบัลลังก์จากฝ่ายต่างๆ
หลังจากสวรรคตเพียงไม่ถึงร้อยปีพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ทรงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นนักบุญ ในปี ค.ศ. 1161 ทรงเป็นนักบุญของคริสตจักรโรมันคาทอลิก คริสตจักรแห่งอังกฤษ และนิกายแองกลิคัน พระองค์ทรงเป็นองค์อุปถัมภ์ของกษัตริย์, การแต่งงานที่ไม่มีความสุข, คู่ที่แยกกัน, ราชวงศ์อังกฤษ และตั้งแต่รัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ทรงเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์อังกฤษด้วยเช่นกัน
เบื้องต้น

พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเสด็จพระราชสมภพที่อิสลิป มลฑลออกซฟอร์ดเชอร์ เมื่อราว ค.ศ. 1003/1005 ในปี ค.ศ. 1013 เอ็มมาแห่งนอร์มังดี (น้องสาวของรีชาร์ที่ 2 ดยุกแห่งนอร์ม็องดี) ทรงนำเอ็ดเวิร์ดและพระอนุชา อัลเฟรด หนีจากการรุกรานของชาวเดนมาร์กที่อังกฤษไปยังดัชชีนอร์ม็องดี แม้ว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจะทรงเป็นผู้ศรัทธาในศาสนาแต่ในขณะเดียวกันก็ทรงเป็นนายทหารที่มีความสามารถในการต่อสู้ ฟลาเทยิสบ็อค (Flateyisbok) ชาวนอร์สกล่าวถึงการต่อสู้อย่างกล้าหาญของพระองค์กับพระเจ้าคนุตที่ลอนดอนว่าพระองค์ทรงโจมตีพระเจ้าคนุต แต่ธอร์เคล (Thorkell the Tall) สามารถช่วยให้พระเจ้าคนุตรอดมาได้โดยดึงตัวพระเจ้าคนุตลงจากหลังม้าก่อนที่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดจะเข้าถึงตัว  พอเอ็ดเวิร์ดเสด็จตามมาถึงก็ทรงจามม้าของพระเจ้าคนุตด้วยขวาน เชื่อกันว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงศรัทธาศาสนามากขึ้นในระหว่างยี่สิบห้าปีที่ทรงพำนักอยู่ที่นอร์ม็องดี เดวิด อาร์มน โฮวาร์ธ ได้โต้แย้งความเห็นนี้ไว้ในหนังสือของเขา "1066: ปีแห่งการพิชิต" (1066: The Year of the Conquest) ในขณะที่อังกฤษกลายเป็นส่วนหนึ่งของเดนมาร์ก
ความคุ้นชินของพระองค์ต่อนอร์ม็องดีและผู้นำของดินแดนดังกล่าวกลายมาเป็นอิทธิพลต่อการปกครองของพระองค์ในเวลาต่อมา การที่ขุนนางชาวนอร์มังดีให้ที่ลี้ภัยแก่พระองค์ แต่มิได้ให้ความสนใจแก่พระองค์เท่าที่ควรก็ทำให้พระองค์มีความรู้สึกขอบคุณแต่ในขณะเดียวกันก็ทรงรู้สึกชิงชังในวิธีที่ทรงถูกปฏิบัติจากพระญาติ กล่าวกันว่าก่อนที่รอแบร์ที่ 1 ดยุกแห่งนอร์ม็องดีลูกพี่ลูกน้องของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจะเดินทางไปแสวงบุญที่เยรูซาเลมก็ได้ตั้งเอ็ดเวิร์ดให้เป็นหนึ่งในผู้ดูแลลูกชายวิลเลียม โรเบิร์ตไปเสียชีวิตที่เยรูซาเลม
หลังจากที่ทรงพ่ายแพ้ต่อความพยายามที่จะชิงราชบัลลังก์ของพระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตในปี ค.ศ. 1036 เอ็ดเวิร์ดก็เสด็จกลับมานอร์ม็องดีแต่พระราชอนุชา อัลเฟรด ทรงถูกจับได้โดยกอดวิน เอิร์ลแห่งเอสเซกซ์ ผู้นำตัวพระราชอนุชาไปให้พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต พระเจ้าฮาโรลด์ทรมานเจ้าชายอัลเฟรดจนพระเนตรบอดเพื่อเป็นการกำจัดผู้ที่มีสิทธิ์ในราชบัลลงก์ เจ้าชายอัลเฟรดสิ้นพระชนม์จากการทรมานไม่นานหลังจากนั้น กล่าวกันว่าการฆาตกรรมของพระราชอนุชาเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เอ็ดเวิร์ดทรงมีความแค้นต่อเอิร์ลแห่งเอสเซ็กส์ และทรงขับไล่เขาจากราชสำนักในช่วงฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 1051 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดตรัสว่าสิ่งเดียวที่จะทำให้พระองค์ให้อภัยเอิร์ลแห่งเอสเซ็กส์ได้คือการคืนชีพอัลเฟรด ซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ในปี ค.ศ. 1041 ขุนนางชาวแองโกล-แซกซัน ก็ได้อัญเชิญพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดกลับมาอังกฤษ และทรงได้เข้าร่วมราชสำนักของพระเจ้าฮาร์ธาคนุต (พระราชโอรสในพระเจ้าคนุตมหาราช) พระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด  บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซันระบุว่าพระเจ้าฮาร์ธาคานูททำพิธีสาบานพระองค์เป็นกษัตริย์ร่วมกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าฮาร์ธาคานูทเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1042 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ทรงรับราชสมบัติต่อ ทรงได้รับนิยมจากพสกนิกรอย่างลั้นหลาม  บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซันกล่าวว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ ก่อนที่พระศพของพระเจ้าฮาร์ธาคนุตจะถูกฝัง พระองค์ได้รับการราชาภิเษกที่อาสนวิหารวินเชสเตอร์ เมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1043
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
นักบุญ
แหล่งข้อมูลอื่น

สตีเวน มุลเบอร์เกอร์ “พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขีและเอิร์ล”
พระราชประวัติประกอบภาพของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี
บีบีซีประวัติศาสตร์: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี
การขยายอำนาจของกอดวิน เอิร์ลแห่งเวสเซ็กซ์
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ ที่ Find A Grave
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าฮาร์ธาคนุต |  |   พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ  (ราชวงศ์เวสเซกซ์)   (ค.ศ. 1043 – ค.ศ. 1066) |  | พระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง
พริกหยวก

Group of fruits of Capsicum annuum
พริกหยวกสีแดง เหลืองและเขียว พริกหวาน, พริกแอปเปิล, หรือพริกยักษ์ (อังกฤษ: bell pepper, sweet pepper หรือ capsicum) เป็นกลุ่มพันธุ์ของสปีชีส์ Capsicum annuum พริกหยวกให้ผลสีต่าง ๆ กัน รวมถึงแดง เหลือง ส้มและเขียว บางครั้งพริกหยวกถูกจัดกลุ่มรวมกับพริกที่เผ็ดน้อย เรียกว่า "พริกหวาน" พริกเป็นพืชประจำถิ่นในเม็กซิโก อเมริกากลางและทวีปอเมริกาใต้ตอนเหนือ ภายหลังเมล็ดพริกถูกนำไปยังสเปนใน ค.ศ. 1493 และได้เผยแพร่ไปยังประเทศยุโรป แอฟริกาและเอเชียอื่นจากที่นั้นเอง
พริกหยวกสีที่พบมากที่สุดคือสีเขียวสีเหลืองสีส้มและสีแดง สามารถพบเห็นได้มากขึ้น, สีน้ำตาล, สีขาว, ลาเวนเดอร์และพริกไทยสีม่วงเข้มขึ้นอยู่กับความหลากหลาย โดยทั่วไปแล้วผลไม้สุกมีสีเขียวหรือน้อยกว่าปกติสีเหลืองอ่อนหรือสีม่วง พริกหยวกแดงเป็นพริกเขียวที่สุกแล้ว.
สภาพเติบโตอุดมคติของพริกหยวก มีดินอุ่น ซึ่งควรมีอุณหภูมิระหว่าง 70-85 องศาฟาเรนไฮต์ เก็บไว้ในที่ชื้นแต่ไม่มีน้ำเข้าเต็ม พริกหยวกไวต่อความชื้นและอุณหภูมิที่สูงเกิน
พระเจ้าเอ็ดการ์ที่ 2 แห่งอังกฤษ

| พระเจ้าเอ็ดการ์ เอเธลลิง |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชนอังกฤษ
ครองราชย์: 15 ตุลาคม - 10 ธันวาคม ค.ศ. 1066
ก่อนหน้า: สมเด็จพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน
ถัดไป: สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ

พระราชสมภพ: ราว ค.ศ. 1051
สวรรคต: ราว ค.ศ. 1126 (75 ปี)
ราชวงศ์: เวสเซ็กซ์
พระราชบิดา: เอ็ดเวิร์ดผู้ลี้ภัย
พระราชมารดา: อากาธา
พระเจ้าเอ็ดการ์ เอเธลลิง (อังกฤษ: Edgar the Ætheling หรือ Edgar (the) Ætheling) (ราว ค.ศ. 1051 – ค.ศ. 1126) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซ็กซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดการ์ เอเธลลิงเสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 1051 ในประเทศฮังการีปัจจุบัน เป็นพระราชโอรสของเอ็ดเวิร์ดผู้ลี้ภัย ผู้เป็นรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์อังกฤษ และ อากาธา พระเจ้าเอ็ดการ์ เป็นพระนัดดาของพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 2 แห่งอังกฤษ หรือ “Ironside” ทรงราชย์ระหว่างวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1066 จนถึงวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1066 พระเจ้าเอ็ดการ์ทรงเป็นที่รู้จักกันในพระนามว่า “เอ็ดการ์ผู้นอกกฎหมาย” (Edgar the Outlaw) หรือ “เอ็ดการ์ที่ 2” ทรงเป็นกษัตริย์เวสต์แซ็กซอนองค์สุดท้ายของราชวงศ์เซอร์ดิค ทรงได้รับการประกาศให้เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษแต่มิได้ทรงรับการสวมมงกุฏ
เมื่อเอ็ดเวิร์ดผู้ลี้ภัยสิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 1057 เอ็ดการ์ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นรัชทายาทโดยนิตินัยโดยพระอัยกา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี แต่เอ็ดการ์ยังทรงพระเยาว์เกินกว่าที่จะครองราชสมบัติและสามารถป้องกันประเทศที่มึเค้าการรุกรานของฝรั่งเศสโดย ดยุกแห่งนอร์ม็องดี ดังนั้นเมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเสด็จสวรรคตสภาวิททันจึงเลือก ฮาโรลด์ กอดวินสัน ผู้เป็นน้องเขยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินต่อจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเป็นสมเด็จพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน เมื่อพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสันเสด็จสวรรคตที่ยุทธการเฮสติงส์ เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1066 เอ็ดการ์จึงได้รับการประกาศให้เป็น สมเด็จพระเจ้าเอ็ดการ์ที่ 2 โดยสภาวิททันในลอนดอน แต่มิได้ทรงรับการสวมมงกุฏ พระเจ้าเอ็ดการ์ถูกส่งตัวให้ พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ราวหกถึงแปดอาทิตย์ต่อมาเมื่อพระชนมายุได้ 14 หรือ 15 พรรษา
เบื้องต้น

พระเจ้าเอ็ดการ์เป็นพระโอรสองค์เดียวของเอ็ดเวิร์ดผู้ลี้ภัย รัชทายาทแห่งราชบัลลังก์อังกฤษและเป็นพระนัดดาของพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 2 แห่งอังกฤษ หรือที่รู้จักกันในพระนามว่า “Edmund Ironside” เมื่อเอ็ดเวิร์ดผู้ลี้ภัยสิ้นพระชนม์ ได้รับเลือกให้เป็นรัชทายาทโดยนิตินัยโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด เอ็ดการ์ได้รับการเลี้ยงดูในราชสำนักของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดพร้อมกับพระขนิษฐามาร์กาเร็ตผู้ที่ต่อมาเป็นนักบุญมาร์กาเร็ตแห่งสกอตแลนด์ และ คริสตินา
ประกาศแต่งตั้งเป็นกษัตริย์

เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเสด็จสวรรคตในเดีอนมกราคม ค.ศ. 1066 เอ็ดการ์ยังทรงพระเยาว์เกินกว่าที่จะป้องกันอังกฤษจากการรุกรานที่จะเกิดขึ้น สภาวิททันจึงเลือกฮาโรลด์ กอดวินสันขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินแทนที่ หลังจากพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสันทรงถูกสังหารในยุทธการเฮสติงส์ เอ็ดการ์จึงได้รับการประกาศให้เป็นพระมหากษัตริย์แต่ก็ไม่ทรงสามารถรักษาราชบัลลังก์ไว้ได้ ทรงพึ่งสติกแกนด์ อัครบาทหลวงแห่งแคนเตอร์บรี และ เอ็ดวิน เอิร์ลแห่งเมอร์เซีย และ มอร์คาร์ เอิร์ลแห่งนอร์ทธัมเบรีย แต่ภายในไม่กี่อาทิตย์หลังจากที่ทรงได้รับเลือกจากสภาวิททันอก็ทรงถูกนำตัวไปมอบให้กับพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ที่เบิร์คแฮมเสตดไม่ในปลายเดือนพฤศจิกายนก็ราวต้นเดือนธันวาคม ค.ศ. 1066