stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลากูนบัวดา
พืช

ข้อมูลเกี่ยวกับพืชทะเลสาบบริเวณลากูนบัวดามีอยู่น้อยมาก อย่างไรก็ตามมีการยืนยันว่าในทะเลสาบมีผักตบชวาอยู่เมื่อไม่นานมานี้
พืชที่ขึ้นอยู่โดยรอบทะเลสาบเป็นส่วนที่เหลือของป่าฝนที่เคยครอบคลุมกว่าร้อยละ 90 ของพื้นที่เกาะก่อนที่จะเกิดการทำเหมืองฟอสเฟตอย่างเข้มข้นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในพื้นที่ขนาด 40 เฮคตาร์ ที่มีสภาพน้ำขังใต้ผิวดินที่อุดมสมบูรณ์ พบพืชจำพวกกระทิง (Calophyllum inophyllum) รวมไปถึงพืชวงศ์เข็ม เช่น โกงกางหูช้าง เป็นต้น, Premna serratifolia, หูกวาง, มะกล่ำตาช้าง, นุ่น, ไมยราบ, มะม่วง, ตีนเป็ดทราย, มะพร้าว ส่วนพืชไม่พุ่มที่พบส่วนใหญ่ประกอบด้วยพืชสกุล Scaevola โดยเฉพาะอย่างยิ่งรักทะเล, ยอ, ตำเสาหนู, Physalis angulata และเฟิร์น เช่น Phymatosorus scolopendria และ Nephrolepis biserrata รวมไปถึงพืชกาฝากอย่างสังวาลย์พระอินทร์ บริเวณพื้นที่เปิดโล่งมีพืชจำพวก Glochidion societatis ส่วนบริเวณหนองน้ำมีพืชสกุลกก (Cyperus javanicus และ Cyperus compressus), คุณนายตื่นสายและผักบุ้ง โดยพื้นที่ในส่วนนี้ถูกทำลายลงไปมากในช่วงที่นาอูรูอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนี้ยังพบพืชนำเข้าหลายชนิดเช่น ฝรั่ง, ผกากรอง, Grona triflora, Chamaesyce hirta ซึ่งการเข้ามาของพืชเหล่านี้นำไปสู่ปัญหาการรบกวนทางระบบนิเวศ
ประเทศปาปัวนิวกินี
นิรุกติศาสตร์

ศัพท์ papua มีที่มาจากศัพท์พื้นเมืองเก่าที่ไม่ทราบต้นกำเนิด ส่วน "New Guinea" (Nueva Guinea) เป็นศัพท์บัญญัติที่ Yñigo Ortiz de Retez นักสำรวจจักรวรรดิสเปนสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1545 เนื่องจากเขาสังเกตเห็นว่าผู้คนในเกาะนี้มีวิถีชีวิตและวัฒนธรรมคล้ายกับผู้คนที่เขาเคยเห็นบริเวณชายฝั่งกินีของทวีปแอฟริกา และคำว่า กินี ยังมีรากศัพท์มาจากภาษาโปรตุเกส Guiné ซึ่งหมายถึง "ดินแดนแห่งคนผิวดำ"
ประวัติศาสตร์

หลักฐานทางโบราณคดีระบุว่า มนุษย์เข้ามาตั้งถิ่นฐานบนเกาะนิวกินีประมาณ 42,000 ถึง 45,000 ปีก่อน คาดว่าเป็นกลุ่มคนที่เป็นลูกหลานของผู้อพยพออกจากทวีปแอฟริกา นักเดินเรือชาวโปรตุเกสและสเปนเป็นชาวยุโรปกลุ่มแรกที่เข้ามาในดินแดนแห่งนี้
ในปี 2427 (ค.ศ. 1884) เยอรมันได้เข้ายึดภาคตะวันออกเหนือของเกาะ รวมทั้งเกาะบูเกนวิลล์ (Bougainville) และในปี 2431 (ค.ศ. 1888) สหราชอาณาจักรได้เข้ายึดครองในส่วนใต้ของเกาะ เรียกว่า British New Guinea ส่วนเยอรมนีเข้าครอบครองส่วนเหนือของเกาะอย่างสมบูรณ์ในปี 2442 (ค.ศ. 1899) และเรียกส่วนนี้ว่า German New Guinea จากนั้นในปี 2457 (ค.ศ. 1914) กองทัพออสเตรเลียได้เข้ายึดครองส่วนที่เป็น German New Guinea และปกครองเกาะทั้งสองส่วนจนกระทั่งปี 2484 (ค.ศ. 1941) ญี่ปุ่นได้บุกเข้ายึดและเป็นผู้ปกครองเกาะจนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี 2488 (ค.ศ. 1945) จากนั้น ในปี 2492 (ค.ศ. 1949) ปาปัวและนิวกินีตกอยู่ในภาวะทรัสตีของสหประชาชาติภายใต้ The Papua and New Guinea Act โดยมีออสเตรเลียเป็นผู้ดูแล และเรียกดินแดนนี้ว่า Territory of Papua and New Guinea ต่อมา ในปี 2515 (ค.ศ. 1972) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นปาปัวนิวกินี (Papua New Guinea) พร้อมทั้งจัดการเลือกตั้งคณะรัฐมนตรี หัวหน้าคณะรัฐมนตรีคือ Sir Micheal Somare ซึ่งเป็นผู้นำในการเรียกร้องเอกราชจากออสเตรเลีย และทำให้ปาปัวนิวกินีได้รับเอกราชในปี 2518 (ค.ศ. 1975)
การเมือง

ระบบรัฐสภาเป็นแบบประชาธิปไตยระบบรัฐสภาเดียว เรียกว่า “รัฐสภาแห่งชาติ” (National Parliament) ปัจจุบันมีสมาชิก 109 คน โดย 89 คนมาจากการเลือกตั้งทั่วไป (open electorates) และที่เหลืออีก 20 คน มาจากการเลือกตั้งในแต่ละจังหวัด (provincial electorates) วาระ 5 ปี
รูปแบบการปกครอง แบ่งเป็น 3 ระดับคือ ระดับชาติ (National) ระดับจังหวัด (Provincial) และระดับท้องถิ่น (Local) รัฐบาลท้องถิ่น (Provincial Government) ได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาลกลาง โดยรัฐบาลกลางจะแทรกแซงกิจการด้านการบริหาร การคลัง และอื่น ๆ เนื่องจากรัฐบาลท้องถิ่น ส่วนใหญ่ยังไม่พร้อมที่จะดำเนินการโดยอิสระ
ภูมิศาสตร์

ด้วยขนาด 462,840 ตารางกิโลเมตร (178,704 ตารางไมล์) ทำให้ปาปัวนิวกินีเป็นประเทศที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 54 ของโลก และประเทศที่เป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ตั้งอยู่ทิศเหนือของประเทศออสเตรเลีย ทิศตะวันตกติดกับประเทศอินโดนีเซีย ปาปัวนิวกินีมีลักษณะภูมิศาสตร์เป็นเทือกเขาขนาดใหญ่ และมีภูเขาและภูเขาไฟจำนวนมาก พื้นที่ราบเป็นป่าดิบชื้น และทุ่งหญ้าสะวันนา พืชสำคัญคือ มะพร้าว ปาล์ม และเตย
เศรษฐกิจประเทศ

ปาปัวนิวกินีเป็นประเทศที่อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรธรรมชาติ เช่น ป่าไม้ ทรัพยากรทางทะเล ทองคำ ทองแดง น้ำมันดิบ แก๊สธรรมชาติ รายได้หลักของประเทศขึ้นอยู่กับอุตสาหกรรมการประมง เหมืองทองแดง เหมืองทองคำ และการท่องเที่ยว ส่วนด้านเกษตรกรรม ส่วนใหญ่เป็นการเพาะปลูกกาแฟ โกโก้ และมะพร้าว ประเทศคู่ค้าที่สำคัญ ได้แก่ ประเทศออสเตรเลีย ประเทศสิงคโปร์ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศนิวซีแลนด์ สินค้าส่งออกที่สำคัญ ได้แก่ ทองคำ น้ำมันดิบ กาแฟ ทองแดง ซุง กาแฟ และสัตว์ทะเล ส่วนสินค้านำเข้าที่สำคัญ ได้แก่ น้ำมัน เครื่องจักรและอุปกรณ์การขนส่ง ส่วนประกอบรถยนต์ อาหาร และเชื้อเพลิง
รัฐบาลควบคุมสถานะการคลังได้อย่างมีประสิทธิภาพ อัตราเงินเฟ้อต่ำ อัตราแลกเปลี่ยนมีเสถียรภาพ เศรษฐกิจได้รับผลดีจากผลผลิตเหมืองแร่ที่เพิ่มขึ้น และราคาสินค้าส่งออกเพิ่มสูงขึ้นได้แก่ ทอง น้ำมันดิบ ทองแท่ง เป็นผลให้การส่งออกในช่วงไตรมาสของปีขยายตัวร้อยละ 14 เมื่อเทียบกับปีก่อน และคาดว่าในปีนี้ดุลบัญชีเดินสะพัดจะเกินดุลและเศรษฐกิจโดยรวมจะเติบโตในทิศทางที่ดี อย่างไรก็ตาม ในเดือน มี.ค. 2549 UN ได้เสนอปรับสถานะการพัฒนาของปาปัวนิวกินีจากประเทศกำลังพัฒนาเป็นประเทศพัฒนาน้อยที่สุด (LDCs) ซึ่ง นรม. Sir Michael ปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว
รัฐบาลพยายามดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ ขยายการส่งออก (Export-led economy) แสวงหาความร่วมมือกับประเทศในเอเชีย (look north) และมีบทบาทนำในกลุ่มประเทศหมู่เกาะแปซิฟิก (Work Pacific) การลงนามความตกลงทางการค้ากับนิวซีแลนด์เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 ทำให้ปาปัวนิวกินีส่งออกสินค้าเกษตร เช่น มะพร้าว เผือก ขิง ไปยังตลาดนิวซีแลนด์ นอกจากนี้ ปาปัวนิวกินียังได้รับโควตาการส่งออกปลาทูน่าไปยังตลาด EU เพิ่มขึ้น ในการประชุมรัฐมนตรีการค้าของเอเปกครั้งที่ 12 ปาปัวนิวกินีตอบรับที่จะยกเลิกการอุดหนุนสินค้าส่งออกทั้งหมดภายในปี พ.ศ. 2556
ประชากร

ปาปัวนิวกินี ประกอบด้วยชนหลายเผ่าพันธุ์ เช่น ชาวเมลานีเชีย ปาปัว เนกริด ไมโครนีเชีย และพอลินีเชีย
มีภาษาทางการเป็นภาษาอังกฤษ เนื่องจากเคยเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ แต่มีคนพูดได้น้อย ส่วนมากจะพูดตอกปีซินซึ่งเป็นภาษาครีโอล แต่อย่างไรก็ตาม ประชากรประเทศนี้มีประมาณ 5 ล้านคน และมีภาษามากกว่า 800 ภาษา
ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเป็นหลัก แต่ก็มีลัทธิศาสนาตามความเชื่ออื่น ๆ อีกมากมาย
อายุขัยเฉลี่ยในปาปัวนิวกินีคือ 64 ปีสำหรับผู้ชาย และ 68 ปีสำหรับผู้หญิง การใช้จ่ายของรัฐบาลในด้านสุขภาพในปี 2014 คิดเป็น 9.5% ของการใช้จ่ายทั้งหมด มีแพทย์ห้าคนต่อประชากร 100,000 คนในช่วงต้นทศวรรษ 2000 อัตราการตายของมารดาในปี 2010 ต่อการเกิด 100,000 คนในปาปัวนิวกินีคือ 250 เมื่อเปรียบเทียบกับ 311.9 ในปี 2551 และ 476.3 ในปี 2533 อัตราการเสียชีวิตอายุต่ำกว่า 5 ปี ต่อการเกิด 1,000 คนคือ 69
ประชากรส่วนใหญ่ในประเทศขาดโอกาสทางการศึกษา และเป็นประเทศที่มีอัตราการรู้หนังสือต่ำเป็นอันดับต้น ๆ
วัฒนธรรม

ประเทศปาปัวนิวกินีประกอบไปด้วยชนเผ่าเป็นจำนวนมาก มีภาษากว่า 800 ภาษาทำให้มีสังคมแบบชนเผ่าอย่างมากในประเทศ ทำให้มีประเพณีที่แตกต่างกันถึง 200 ประเพณี เช่น
เหล่าชาวบ้านชนเผ่าซิมบูรวมตัวกันแปลงร่างเป็นมนุษย์โคลน มาร่วมงานเทศกาลแสดงวัฒนธรรมประจำปี ครั้งที่ 46 ในเมืองเมาท์ ฮาเกน งานนี้เป็นการรวมตัวของชนเผ่าในประเทศปาปัวนิวกินีทั้งหมด ที่จะนำเอกลักษณ์และความโดดเด่นเฉพาะตัวมาแสดงแลกเปลี่ยนกัน ถือว่าเป็นงานรวมความหลากหลายทางวัฒนธรรมมากที่สุดงานหนึ่งของโลก
อาหารของปาปัวนิวกินีเป็นอาหารที่หลากหลายแบบดั้งเดิมที่พบในภาคตะวันออกของเกาะนิวกินี ประชากรประมาณ 80% พึ่งพาการเกษตรแบบยังชีพดังนั้น พลังงานอาหารและโปรตีนที่บริโภคในปาปัวนิวกินีมีการผลิตในท้องถิ่นในขณะที่มีการนำเข้าที่สมดุล อาหารหลักในปาปัวนิวกินีรวมถึงพืชรากกล้วยและสาคู และอาหารทะเลโดยเฉพาะปลาดิบ
การคมนาคม

การคมนาคมในประเทศปาปัวนิวกินีถูกจำกัดอย่างมากด้วยภูมิประเทศที่เป็นภูเขา การเดินทางด้วยเครื่องบินจึงเป็นการเดินทางที่สำคัญในปาปัวนิวกินี เมืองหลวงพอร์ตมอร์สบีไม่มีถนนเชื่อมต่อถึงเมืองใหญ่อื่นๆ และหลายหมู่บ้านบนภูเขาสามารถเดินทางไปได้ด้วยเครื่องบินเล็กหรือเดินเท้าเท่านั้น
ท่าอากาศยานนานาชาติแจ็คสันส์เป็นท่าอากาศยานหลักของปาปัวนิวกินี อยู่ห่างจากพอร์ตมอร์สบี 8 กิโลเมตร ประเทศปาปัวนิวกินีมีสนามบิน 561 สนามบิน โดยมีเพียง 21 สนามบินที่ลาดยาง
ประเทศปาปัวนิวกินีมีถนนทั้งหมด 9,349 กิโลเมตรโดยมากกว่าครึ่งไม่ได้ลาดยาง ทางหลวงที่ยาวที่สุดในปาปัวนิวกินียาว 700 กิโลเมตร เชื่อมระหว่างเมือง Lae ที่ชายฝั่งกับเมือง Tari บนภูเขา
ท่าเรือหลักของประเทศอยู่เมืองพอร์ตมอร์สบี และ Lae
ข้อมูล

บทความนี้รวมข้อความจากงานที่มีเนื้อหาเสรี (free content)  ลิขสิทธิ์ภายใต้ CC BY-SA IGO 3.0 ข้อความนำมาจาก UNESCO Science Report: towards 2030, 535–555, UNESCO, UNESCO Publishing.
อ่านเพิ่ม

Biskup, Peter, B. Jinks and H. Nelson. A Short History of New Guinea (1970)
Connell, John. Papua New Guinea: The Struggle for Development (1997) online เก็บถาวร 2019-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dorney, Sean. Papua New Guinea: People, Politics and History since 1975 (1990)
Dorney, Sean. The Sandline Affair: Politics and Mercenaries and the Bougainville Crisis (1998)
Dorney, Sean. The Embarrassed Colonialist (2016)
Gash, Noel. A Pictorial History of New Guinea (1975)
Golson, Jack. 50,000 years of New Guinea history (1966)
Griffin, James. Papua New Guinea: A political history (1979)
James, Paul; Nadarajah, Yaso; Haive, Karen; Stead, Victoria (2012). Sustainable Communities, Sustainable Development: Other Paths for Papua New Guinea. Honolulu: University of Hawaii Press.
Institute of National Affairs. PNG at 40 Symposium: Learning from the Past and Engaging with the Future (2015)
Knauft, Bruce M. South Coast New Guinea Cultures: History, Comparison, Dialectic (1993) excerpt and text search
McCosker, Anne. Masked Eden: A History of the Australians in New Guinea (1998)
Mckinnon, Rowan, et al. Papua New Guinea & Solomon Islands (Country Travel Guide) (2008) excerpt and text search
Rynkiewich, Michael and Roland Seib eds. Politics in Papua New Guinea. Continuities, Changes and Challenges (2000)
Swadling, Pamela (1996). Plumes from Paradise. Papua New Guinea National Museum. ISBN 978-9980-85-103-1.
Waiko. John. Short History of Papua New Guinea (1993)
Waiko, John Dademo. Papua New Guinea: A History of Our Times (2003)
Zimmer-Tamakoshi, Laura. Modern Papua New Guinea (1998) online เก็บถาวร 2019-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อ่านเพิ่ม > ข้อมูลปฐมภูมิ

Jinks, Brian, ed. Readings in New Guinea history (1973)
Tim Flannery Throwim' Way Leg: Tree-Kangaroos, Possums, and Penis Gourds (2000) memoir excerpt and text search
Malinowski, Bronislaw. Argonauts of the Western Pacific: An Account of Native Enterprise and Adventure in the Archipelagoes of Melanesian New Guinea (2002) famous anthropological account of the Trobriand Islanders; based on field work in 1910s online เก็บถาวร 2019-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Visser, Leontine, ed. Governing New Guinea: An Oral History of Papuan Administrators, 1950–1990 (2012)
Whitaker, J.L. et al. eds. Documents and readings in New Guinea history: Pre-history to 1889 (1975)
แหล่งข้อมูลอื่น > รัฐบาล

นายกรัฐมนตรีปาปัวนิวกินี เก็บถาวร 2008-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รัฐสภาแห่งชาติปาปัวกินี
National Economic & Fiscal Commission เก็บถาวร 2022-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น > ข้อมูลทั่วไป

Papua New Guinea. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Papua New Guinea at UCB Libraries GovPubs.
ประเทศปาปัวนิวกินี ที่เว็บไซต์ Curlie
Wikimedia Atlas of ประเทศปาปัวนิวกินี
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศปาปัวนิวกินี ที่โอเพินสตรีตแมป
| ด ค ก หัวข้อเกี่ยวกับปาปัวนิวกินี |
| --- | --- | --- |
| ประวัติศาสตร์ | การล่าหัวมนุษย์ ·  บริติชนิวกินี ·  นิวกินีของเยอรมัน ·  หมู่เกาะโซโลมอนเหนือ ·  New Guinea campaign ·  Bougainville campaign ·  ในอาณัติของออสเตรเลีย ·  การรวมกัน ·  Bougainville history |  |
| การเมือง | รัฐธรรมนูญ ·  ราชวงศ์ ·  Governor-General ·  นายกฯ ·  ครม. ·  สภา ·  การเลือกตั้ง ·  พรรคการเมือง ·  ทหาร ·  สิทธิมนุษยชน ·  ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ ·  ศาล ·  กฏหมาย ·  การบังคับใช้กฏหมาย |  |
| เศรษฐกิจ | เงิน ·  เกษตรกรรม ·  เหมือง ·  ท่องเที่ยว ·  สื่อสาร ·  ขนส่ง ·  สนามบิน ·  ไปรษณีย์ |  |
| ภูมิศาสตร์ | ทวีปออสเตรเลีย ·  นิวกินี ·  Mount Wilhelm ·  เมลานีเชีย ·  ภูเขาไฟ ·  แม่น้ำ ·  ทะเลสาบ ·  Kuk Swamp ·  เขตอนุรักษ์ ·  ตัดไม้ทำลายป่า ·  เขต (บริเวณ) ·  จังหวัด |  |
| สังคมและประชากร | ชนกลุ่มน้อย ·  ภาษาราชการ: ภาษาอังกฤษ ·  ตอกปีซิน ·  ภาษาฮีรีโมตู ·  ภาษาอื่นๆ ·  การศึกษา ·  ชาวซิงซิง  ·  ศาสนา |  |
| วัฒนธรรม | ดนตรี ·  วรรณคดี ·  กีฬา ·  ศิลปะ ·  ภาพยนตร์ |  |
| สัญลักษณ์ | ตราแผ่นดิน · ธงชาติ ·  เพลงชาติ |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  โครเอเชีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ประชาชน:  Trove  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
เจมส์ มาแรป นายรัฐมนตรีคนปัจจุบัน
แผนที่ปาปัวนิวกินี
ผู้อยู่อาศัยในโบกา-โบกา หมู่บ้านบนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของแผ่นดินใหญ่ ปาปัวนิวกินี
ลัทธิผสานจุดสี

รายละเอียดของภาพ "พาเหรดละครสัตว์" (ค.ศ. 1889) โดยฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา แสดงให้เห็นจุดสีที่ตัดการในการผสานจุดสี
ลัทธิผสานจุดสี (อังกฤษ: pointillism) คือเทคนิคการเขียนจิตรกรรมที่ใช้จุดสีเล็ก ๆ ต่าง ๆ สีที่ผสานกันขึ้นมาเป็นภาพด้วยตา นอกจากการใช้การ "ผสานจุดสี" แล้วก็ยังมีงานกราฟิกที่เป็นภาพที่เกิดจากจุดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ที่มาของลัทธิผสานจุดสีมาจากศิลปะรูปลักษณ์ (figurative art) ของการสร้างงานจิตรกรรมที่ไม่ใช่การสร้างศิลปะนามธรรม (abstract art) ของศิลปะการแสดงออก
การเขียน

เทคนิคที่ใช้ขึ้นอยู่กับความสามารถในการรับรู้ (perceptive ability) ของตาและความคิด (mind) ของผู้ชมในการผสานจุดสีให้เป็นกลุ่มสี ซึ่งเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับศิลปะวิภาคนิยม ซึ่งเป็นเทคนิคการเขียนอีกแนวหนึ่ง ลัทธิผสานจุดสีเป็นเทคนิคที่มีผู้ใช้อย่างจริงจังอยู่ไม่กี่คน แต่ที่เห็นได้ชัดคือในงานเขียนของฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา, ปอล ซีญัก และอองรี-เอ็ดมงด์ โครส คำว่า "pointillism" คิดขึ้นโดยนักวิพากษ์ศิลป์ราวปลายคริสต์ทศวรรษ 1880 เพื่อเยาะเย้ยงานเขียนของศิลปินกลุ่มนี้ แต่ในปัจจุบันเป็นการใช้ที่ต่างทัศนะจากเดิมโดยปราศจากการเย้ยหยัน
การสร้างงานผสานจุดสีตรงกันข้ามกับวิธีการเขียนภาพที่ใช้กันทั่วไปที่จะผสมรงค์วัตถุที่ต้องการจะใช้บนจานผสมสี โดยใช้สีที่ผสมสำเร็จที่ขายกันในตลาด การผสานจุดสีคล้ายกับกระบวนการพิมพ์สี่สี (CMYK) ที่ใช้ในการพิมพ์สีของแท่นพิมพ์ขนาดใหญ่ที่ใช้สี cyan (น้ำเงิน), magenta (แดง), yellow (เหลือง) และ key (ดำ) โทรทัศน์หรือจอคอมพิวเตอร์ก็ใช้เทคนิคการผสานจุดสีในการสร้างภาพแต่ใช้สีแดง, เขียว และน้ำเงิน (RGB) แทนที่
ถ้าแสงแดง, เขียว และ น้ำเงินผสมเข้าด้วยกัน ผลที่ออกมาก็จะใกล้เคียงกับแสงขาว สีสว่างที่เกิดจากการผสานจุดสีอาจจะเกิดจากการเลี่ยงการหักการผสม และ หรือ ผลที่ใกล้เคียงกับการได้มาจากการผสมสีประกอบโดยการใช้รงควัตถุ แต่เทคนิคการผสานจุดสีทำให้สูญเสียคุณลักษณะของฝีแปรงบนพื้นผิวภาพ (texture) ที่เกิดจากการใช้เทคนิคการเขียนภาพ
นอกจากจะใช้กับจิตรกรรมแล้วลัทธิผสานจุดสีก็ยังหมายถึงลักษณะงานคีตกรรมลักษณะหนึ่งของคริสต์ศตวรรษ 20 ที่ใช้โดยคีตกวีเช่นคีตกวีออสเตรียอันทอน เวแบร์น (ค.ศ. 1883 - ค.ศ. 1945)
ศิลปินคนสำคัญ

ชัค โคลส
อองรี-เอ็ดมงด์ โครส
จอห์น รอย
ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา
ปอล ซีญัก
Maximilien Luce
ฟินเซนต์ ฟัน โคค
ดูเพิ่ม

ลัทธิประทับใจใหม่
ศิลปะวิภาคนิยม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลัทธิผสานจุดสี
| ด ค กลัทธิประทับใจยุคหลัง |
| --- | --- |
ขบวนการใน คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ลัทธิประทับใจใหม่   วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  ศิลปะสังเคราะห์นิยม  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  นวศิลป์ 
จิตรกร:  อ็องรี รูโซ  เอ็ดวัด มุงก์  ปอล เซซาน  ปอล โกแก็ง  อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก  ออดีลง เรอดง  ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา  ปอล ซีญัก  ฟินเซนต์ ฟัน โคค 
ขบวนการใน คริสต์ศตวรรษที่ 20:  คติโฟวิสต์  กลุ่มบรึคเคอ  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธิบาศกนิยม 
จิตรกร:  อ็องรี มาติส  อ็องเดร เดอแร็ง  แอนสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์  คาร์ล ชมิดท์-รอทท์ลุฟฟ์  วาซีลี คันดินสกี  ฟรันซ์ มาร์ค  ปาโบล ปีกัสโซ  ฌอร์ฌ บรัก 
งานแสดงศิลปะ:  สมาคมศิลปินอิสระ  Les XX  The Volpini Exhibition, 1889  Le Barc de Boutteville  La Libre Esthétique  Ambroise Vollard  Salon d'Automne 
นักวิจารณ์ศิลปะ:  เฟลิกซ์ เฟเนอง  อาลแบร์ โอรีเย 
 ดูเพิ่ม จิตรกรลัทธิประทับใจยุคหลัง จิตรกรรมลัทธิประทับใจยุคหลัง ลัทธิประทับใจ นวยุคนิยม ศิลปะสมัยใหม่ ลัทธิการแยกตัว 
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ลานไพลิน

| ลานไพลิน |
| --- | --- |

ลานไพลิน

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Plantaginaceae
สกุล:: Bacopa
สปีชีส์:: B.  caroliniana
ชื่อทวินาม
Bacopa caroliniana (Walt.) B.L. Robins

ลานไพลิน (อังกฤษ: Giant bacopa; ชื่อวิทยาศาสตร์:  Bacopa caroliniana (Walt.) B.L. Robins) เป็นพืชสะเทินน้ำสะเทินบกอายุข้ามปี มีลำต้นกลมใหญ่มีขน อาจขึ้นใต้น้ำหรือเลื้อยทอดไปตามพื้น แล้วชูยอดตั้งขึ้น ใบเป็นใบเดี่ยวรูปไข่ ส่วนโคนใบกว้างกว่าปลายใบ ขอบใบเรียบ แตกจากลำต้นแบบตรงกันข้าม ใบเหนือน้ำหนาและแข็งกว่าใบใต้น้ำ ดอกเป็นดอกเดี่ยวออกตามซอกใบ เจริญเหนือน้ำ มีก้านดอกสั้น กลีบดอกสีฟ้าคราม โคนกลีบติดกันเป็นรูปกรวย ปลายกลีบดอกมี 5 แฉก ภายในมีขน เกสรตัวผู้มี 4 อัน
ลาติโนเวิลด์ออร์เดอร์

| ลาติโนเวิลด์ออร์เดอร์> ข้อมูล |
| --- | --- |
มาจาก: ลอสแองเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย
เปิดตัว: 5 ตุลาคม ค.ศ. 1998 (1998-10-05)
ช่วงที่ ปรากฏตัว: 1998–1999, 2023–
ลาติโนเวิลด์ออร์เดอร์ (อังกฤษ: Latino World Order) เป็นกลุ่มนักมวยปล้ำอาชีพที่เดิมอยู่ในเวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง หรือ WCW ระหว่างปี ค.ศ. 1998 ถึง ค.ศ. 1999 นำโดยเอ็ดดี เกร์เรโร แต่ได้ยุบกลุ่มในช่วงต้นปี ค.ศ. 1999 เนื่องจาก เอ็ดดี ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในชีวิตจริง ทำให้ต้องพักฟื้นเป็นเวลานาน ซึ่งชื่อกลุ่มนี้ตั้งขึ้นโดย Jason Hervey โดยได้แรงบันดาลใจและตั้งใจล้อเลียนกลุ่มนักมวยปล้ำชื่อดังในสมัยนั้น คือนิวเวิลด์ออร์เดอร์ หรือ NWO
ในปี ค.ศ. 2023 กลุ่มได้รับการฟื้นฟูโดยเรย์ มิสเตริโอ ซึ่งเป็น 1 ในสมาชิกดั้งเดิมของ LWO
ประวัติ > WCW > แนวคิด

LWO ก่อตั้งขึ้นในปลายปี ค.ศ. 1998 หลังจากที่เอ็ดดี เกร์เรโร ทะเลาะกับเอริก บิสชอฟฟ์ ผู้จัดการทั่วไปของWCW ในชีวิตจริง ทำให้ความขัดแย้งในชีวิตจริงกลายเป็นโครงเรื่อง
ลานสเก็ตน้ำแข็งโอลิมปิกเจมส์ บี. เชฟฟีลด์

| --- | --- |


ชื่อเดิม: สนามกีฬาโอลิมปิกเลกพลาซิด
ที่ตั้ง: เลกพลาซิด, นิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
ความจุ: 75,000 ที่นั่ง
พื้นผิว: น้ำแข็ง
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 1932
ปรับปรุง: ค.ศ. 1977
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูหนาว 1932
ลานสเก็ตน้ำแข็งโอลิมปิกเจมส์ บี. เชฟฟีลด์ (อังกฤษ: James B. Sheffield Olympic Skating Rink) เป็นลานสเก็ตน้ำแข็งตั้งอยู่ที่เลกพลาซิด นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ในปี ค.ศ. 1932 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของโอลิมปิกฤดูหนาว 1932
ลัทธิเลนิน

วลาดีมีร์ เลนิน
ในปรัชญาลัทธิมากซ์ ลัทธิเลนิน (อังกฤษ: Leninism) เป็นทฤษฎีการเมืองส่วนสำหรับการจัดระเบียบพรรคการเมืองแนวหน้าปฏิวัติอย่างเป็นประชาธิปไตย และการบรรลุลัทธิเผด็จการโดยชนกรรมาชีพซึ่งเป็นประชาธิปไตยทางตรง เช่นเดียวกับสังคมนิยม เลนินเป็นผู้พัฒนา และเป็นชื่อของลัทธิเลนิน ประกอบด้วยทฤษฎีการเมืองและเศรษฐกิจสังคมนิยม พัฒนามาจากลัทธิมากซ์ และการตีความทฤษฎีลัทธิมากซ์ของเลนิน เพื่อการประยุกต์ปฏิบัติเข้ากับสภาพทางสังคมและการเมืองของจักรวรรดิรัสเซียซึ่งเป็นประเทศเกษตรกรรมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในเดือนกุมภาพันธ์ 1917 เป็นเวลาห้าปี ลัทธิเลนินเป็นการประยุกต์ปรัชญาเศรษฐกิจและการเมืองลัทธิมากซ์ของรัสเซีย ผู้นำไปปฏิบัติ คือ พรรคบอลเชวิก
ในการนำไปปฏิบัติ พรรคแนวหน้าแบบลัทธิเลนินให้ความสำนึกทางการเมือง (การศึกษาและการจัดระเบียบ) แก่ชนชั้นกรรมกร และผู้นำปฏิบัติที่จำเป็นต่อการโค่นทุนนิยมในจักรวรดิรัสเซีย หลังการปฏิวัติตุลาคม ค.ศ. 1917 ลัทธิเลนินเป็นรุ่นของลัทธิมากซ์ที่เด่นในรัสเซีย และต่อมาเป็นอุดมการณ์ของรัฐอย่างเป็นทางการของประชาธิปไตยแบบโซเวียต (โดยสภากรรมกร) ในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ก่อนควบเข้ากันเป็นสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตในปี 1922 ยิ่งไปกว่านั้น ในยุคหลังเลนิน โจเซฟ สตาลินรวมลัทธิเลนินเข้ากับเศรษฐศาสตร์แบบมากซ์ และ พัฒนาลัทธิมากซ์–เลนิน ซึ่งต่อมาเป็นอุดมการณ์รัฐคอมมิวนิสต์ของสหภาพโซเวียต
หนังสืออ่านเพิ่ม

The Development of Capitalism in Russia, 1899
What Is To Be Done? Burning Questions of Our Movement, 1902
The Three Sources and Three Component Parts of Marxism, 1913
The Right of Nations to Self-Determination, 1914
Imperialism, the Highest Stage of Capitalism, 1917
The State and Revolution, 1917
The Tasks of the Proletariat in the Present Revolution (The "April Theses"), 1917
“Left-Wing” Childishness and the Petty Bourgois Mentality, 1918
Left-Wing Communism: an Infantile Disorder, 1920
"Last Testament" Letters to the Congress, 1923–24
Isaac Deutscher. The Prophet Armed: Trotsky 1879–1921, 1954
Isaac Deutscher. The Prophet Unarmed: Trotsky 1921–1929, 1959
Moshe Lewin. Lenin's Last Struggle, 1969
Edward Hallett Carr. The Russian Revolution From Lenin to Stalin: 1917–1929, 1979
Paul Blackledge.What was Done an extended review of Lars Lih's Lenin Rediscovered from International Socialism
Marcel Liebman. Leninism Under Lenin. The Merlin Press. 1980. ISBN 0-85036-261-X
Roy Medvedev. Leninism and Western Socialism. Verso Books. 1981. ISBN 0-86091-739-8
Neil Harding. Leninism. Duke University Press. 1996. ISBN 0-8223-1867-9
Joseph Stalin. Foundations of Leninism. University Press of the Pacific. 2001. ISBN 0-89875-212-4
CLR James. Notes on Dialectics: Hegel, Marx, Lenin. Pluto Press. 2005. ISBN 0-7453-2491-6
Edmund Wilson. To the Finland Station: A Study in the Writing and Acting of History. Phoenix Press. 2004. ISBN 0-7538-1800-0
Non-Leninist Marxism: Writings on the Workers Councils (texts by Gorter, Pannekoek, Pankhurst and Rühle), Red and Black Publishers, St Petersburg, Florida, 2007. ISBN 978-0-9791813-6-8
Paul Le Blanc. Lenin and the Revolutionary Party. Humanities Press International, Inc. 1990. ISBN 0-391-03604-1.
A. James Gregor. The Faces of Janus. Yale University Press. 2000. ISBN 0-300-10602-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

ประพันธ์โดย เลนิน:
What is to be Done?
Imperialism: The Highest Stage of Capitalism
The State and Revolution
The Lenin Archive at Marxists.org
First Conference of the Communist International
บทความที่เกี่ยวข้อง:
Marcel Liebman on Lenin and democracy เก็บถาวร 2011-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
An excerpt on Leninism and State Capitalism from the work of Noam Chomsky เก็บถาวร 2008-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Organizational Questions of the Russian Social Democracy by Rosa Luxemburg
Lenin's Philosophy by Karl Korsch
Cyber Leninism
Leninist Ebooks เก็บถาวร 2015-01-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lenin as a Philosopher by Anton Pannekoek
The Lenin Legend by Paul Mattick
Dead Labor: Marx and Lenin Reconsidered เก็บถาวร 2011-08-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Paul Craig Roberts
| ด ค กอุดมการณ์ทางการเมือง |
| --- | --- |
 การเมืองฝ่ายซ้าย  เป็นกลางทางการเมือง  การเมืองฝ่ายขวา  ฮาร์ดไลน์  ผู้ทรงอำนาจ  ต่ำต้านผู้ทรงอำนาจ  ปฏิกิริยานิยม  ปฏิวัตินิยม 
 อนาธิปไตย ทางสังคม  ทุนนิยม  ประชาธิปไตยคริสเตียน ดิสทริบิวทิสม์  เครดิตทางสังคม  รวมอำนาจ  คอมมิวนอลิสม์  คอมมิวนิสต์  คอมมิวนิทาเรียนนิสม์  อนุรักษนิยม  รัฐธรรมนูญนิยม  สิ่งแวดล้อมนิยม  สุดโต่ง  แฟนาทิกซิสม์  ฟาสซิสม์  สตรีนิยม  รากฐานนิยม  โลกนิยม  การเมืองสีเขียว  ชาตินิยมฮินดู (ฮินดูตวา)  ปัจเจกชนนิยม  อุสาหกรรมนิยม  พุทธิปัญญานิยม  อิสลาม (อิสลามนิยม)  เสรีนิยม  อิสรนิยม  บุรุษนิยม  การทหารนิยม  กษัตริย์นิยม  ชาตินิยม  สุญนิยม  หัวก้าวหน้า (อนุรักษนิยมก้าวหน้า)  เหตุผลนิยม  รีฟอร์มิสม์  สาธารณรัฐนิยม  ประชาธิปไตยสังคม  สังคมนิยม  สาธารณชนนิยม