stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์

| --- | --- |
มูว์เซดูลูฟวร์

ก่อตั้ง: 10 สิงหาคม 1793; 231 ปีก่อน (1793-08-10)
ที่ตั้ง: มูว์เซดูลูฟวร์ 75001 ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ประเภท: หอศิลป์ และสถานที่ทางประวัติศาสตร์
ขนาดผลงาน: 615,797 ปี 2019 (35,000 ต่อการจัดแสดง)
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 8.9 ล้านคน (2023) อันดับ 1 ของฝรั่งเศส  อันดับ 1 ของโลก 
ผู้อำนวยการ: Laurence des Cars
ภัณฑารักษ์: Marie-Laure de Rochebrune
ขนส่งมวลชน:   
เว็บไซต์: louvre.fr
พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ หรือทับศัพท์ว่า มูว์เซดูลูฟวร์ (ฝรั่งเศส: Musée du Louvre) เป็นพิพิธภัณฑ์ทางศิลปะตั้งอยู่ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงที่สุด เก่าแก่ที่สุด และใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ซึ่งได้เปิดให้สาธารณชนเข้าชมได้เมื่อปี 1793 มีประวัติความเป็นมายาวนานตั้งแต่สมัยราชวงศ์กาเปเซียง ตัวอาคารเดิมเคยเป็นพระราชวังหลวง ซึ่งปัจจุบันเป็นสถานที่ที่จัดแสดงและเก็บรักษาผลงานทางศิลปะที่ทรงคุณค่าระดับโลกเป็นจำนวนมากกว่า 35,000 ชิ้น จากตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์จนถึงศตวรรษที่ 19 อย่างเช่น ภาพเขียนโมนาลิซา, The Virgin and Child with St. Anne, Madonna of the Rocks ผลงานของเลโอนาร์โด ดาวินชี หรือภาพ Venus de Milo ของอเล็กซานดรอสแห่งแอนทีออก  พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์มีผู้มาเยี่ยมชมเป็นจำนวน 10.1 ล้านคนในปี 2018 ทำให้เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในโลก และยังเป็นสถานที่ที่มีนักท่องเที่ยวมาเยือนมากที่สุดในกรุงปารีส
รูปประติมากรรมหินอ่อนวีนัส ของมิโล (Venus de Milo) ถูกเพิ่มมาจัดแสดงในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13
พีระมิดแก้วของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ออกแบบโดย ไอ. เอ็ม. เป สถาปนิกชาวจีน-อเมริกัน ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อปี 1988 โดยเป็นหนึ่งในโครงการที่ริเริ่มของประธานาธิบดีฟร็องซัว มีแตร็อง เพื่อใช้สอยเป็นทางเข้าหลักของพิพิธภัณฑ์ โดยผู้เข้าชมจะต้องเข้าผ่านล็อบบี้ใต้ดิน ที่อยู่ใต้ฐานพีระมิด โดยโครงการถัดไปคือพีระมิดกลับหัว หรือ The Inverse Pyramid (ฝรั่งเศส: La Pyramide Inversée) ซึ่งเป็นพีระมิดแก้วเช่นเดียวกัน ที่สามารถมองเห็นได้จากใต้ดิน โดยฐานพีระมิดจะอยู่บนพื้นผิวระดับถนน ซึ่งโครงการนี้เสร็จสมบูรณ์ในปี 1993
พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ถือเป็นหน่วยงานของรัฐบาลฝรั่งเศส โดยตั้งแต่ปี 2003 ได้มีความพยายามทำการแปรรูปขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมีการปรับลดงบประมาณสนับสนุนจากรัฐบาลจาก 75% เหลือเพียง 62% ในปี 2006 โดยภาพยนตร์ชื่อดังจากนวนิยายเรื่อง ดาวินชี่โค้ด ของแดน บราวน์ พิพิภัณฑ์ได้รับเงินสนับสนุนค่าพื้นที่การถ่ายทำถึง 2.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และในปี 2008 รัฐบาลฝรั่งเศสได้สนันสนุนงบประมาณทั้งหมด 180 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากงบประมาณที่ต้องการทั้งหมด 350 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยส่วนต่างที่เหลือมาจากเงินบริจาค และค่าเข้าชม
พระราชวังลูฟวร์ กับพีระมิดแก้วยามค่ำคืน
ดูเพิ่ม

พีระมิดลูฟวร์
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ระเบียงภาพ

Cycladic, a votive head, 2700–2300 BC
Egyptian, stele, Priest burning incense before Ra-Horakhty-Atum, ca. 900 BC
Ancient Persia, the Ibex Rhyton, 600–300 BC
Ancient Greek, Athens, The Rampin Rider,
Etruscan amphora, Diomedes and Polyxena, ca. 540–530 BC
Hellenic Near East, The Eros Medallion, ca. 250–200 BC
Fayum Egyptian, Fayum mummy portrait
Roman, portrait of Marcus Agrippa, 25 BC
Frankish, ivory, Christ between two apostles, 5th century
Islamic art from Iraq, terracotta cup, 9th century
Romanesque art from Maastricht, Reliquary, 11th century
Romanesque architecture from France, St Michael and the Devil, 12th century
Italian Renaissance painting, St Francis receiving the stigmata, Giotto, c.1300
Early Netherlandish painting, The Annunciation, Rogier van der Weyden, 1435
Gothic art from France, The Pieta of Villeneuve les Avignon, Enguerrand Quarton, 1460
Italian Renaissance painting, Portrait of an old man and his grandson, Ghirlandaio, 1488
Flemish painting, The Moneylenders, Quentin Massys, 1514
Italian Renaissance painting, Baltasar de Castiglione, Raphael, c.1515
Italian Renaissance sculpture, Rebellious slave, Michelangelo, 1513–16
Venetian Mannerist painting, The Crucifixion, Paolo Veronese, c.1550
Italian Baroque painting, The Fortune Teller, Caravaggio, c.1600
English painting, Charles I at the Hunt, van Dyck, 1635
Dutch Baroque, The Lacemaker, Vermeer, 1664
Spanish painting, Infanta Maria Margareta, Velázquez, 1655
French Classicism, The Shepherds of Arcadia, Poussin, c.1640
French Rococo, Diana bathing, Boucher, 1742
French Classical painting, The Bather, Ingres, 1808
French Romantic art, Liberty Leading the People, Delacroix, 1830
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ  (ในภาษาอังกฤษ)
Digital Collection (ในภาษาอังกฤษ)
Louvre's 360x180 degree panorama virtual tour (ในภาษาอังกฤษ)
Louvre virtual tours (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กสถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีส |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งขวาของแม่น้ำ |  ประตูชัย  ประตูชัยแห่งการูแซล  โบสถ์ซาเคร-เกอร์  ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู  ศาลาว่าการนครปารีส  ถนนช็องเซลีเซ  ทำเนียบประธานาธิบดี (พระราชวังเอลีเซ)  โบสถ์ลามาดแลน  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสว็องโดม  พระราชวังหลวง (เลอปาแลรัวยาล)  เลอกร็องปาแล  พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์  โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย  สุสานแปร์-ลาแชซ  สวนตุยเลอรี  ทรอกาเดโร  |  |
| ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ |  เลแซ็งวาลีด  พิพิธภัณฑ์ออร์แซ  อนุสรณ์สถานป็องเตอง  สวนและพระราชวังลุกซ็องบูร์  หอไอเฟล  ทำเนียบรัฐบาล  |  |
| อีลเดอลาซีเต, อีลแซ็ง-หลุยส์ และแม่น้ำแซน |  บาโตมุช  กงซีแยร์เฌอรี  อาสนวิหารน็อทร์-ดาม  แซ็งต์-ชาแปล  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ปงเนิฟ  ปงดีเยนา  |  |
| สะพาน ถนน และจัตุรัส |  สะพานเนิฟ  สะพานเดซาร์  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ถนนช็องเซลีเซ  ช็องเดอมาร์ส  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสบัสตีย์  |  |
ฟลอร็องต์ ซีนามา ปงโกลล์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ปงโกลล์ระหว่างฝึกซ้อมกับ ชัยนาท ฮอร์นบิล ในปี 2017
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฟลอร็องต์ สเตฟาน ซีนามา ปงโกลล์
วันเกิด:   (1984-10-20) 20 ตุลาคม ค.ศ. 1984 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  แซงต์-ปิแอร์
ส่วนสูง:  1.76 m (5 ft 9 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2001–2006 |  ลิเวอร์พูล |  38 |  (4) |
| 2001–2003 |  → Le Havre (ยืมตัว) |  42 |  (7) |
| 2006 |  → Blackburn Rovers (ยืมตัว) |  10 |  (1) |
| 2006–2008 |  Recreativo |  68 |  (22) |
| 2008–2010 |  Atlético Madrid |  40 |  (5) |
| 2010–2012 |  Sporting CP |  5 |  (1) |
| 2010–2011 |  → Zaragoza (ยืมตัว) |  24 |  (4) |
| 2011–2012 |  → Saint-Étienne (ยืมตัว) |  23 |  (4) |
| 2012–2014 |  Rostov |  18 |  (2) |
| 2014 |  Chicago Fire |  7 |  (1) |
| 2015 |  Lausanne-Sport |  0 |  (0) |
| 2015–2016 |  Dundee United |  4 |  (0) |
| 2016–2018 |  ชัยนาท ฮอร์นบิล |  62 |  (33) |
| 2019 |  Saint-Pierroise |  10 |  (1) |
| รวม |   |  351 |  (85) |
ทีมชาติ
| 2001 |  France U17 |  6 |  (9) |
| 2002–2006 |  France U21 |  37 |  (11) |
| 2008 |  France |  1 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ฟลอร็องต์ สเตฟาน ซีนามา ปงโกลล์ (ฝรั่งเศส: Florent Stéphane Sinama Pongolle; เกิด 20 ตุลาคม 1984) นักฟุตบอลอาชีพชาวฝรั่งเศส เคยลงเล่นกับทีมชัยนาท ฮอร์นบิล ในศึกไทยลีกรวมทั้งสิ้น 3 ฤดูกาลระหว่างปี 2016 - 2018
ปงโกลล์เข้าร่วมทีมชัยนาท ฮอร์นบิลในเลก 2 ของฤดูกาล 2016 แม้สโมสรต้องตกชั้นไปในไทยลีก 2 แต่ในปี 2017 ปงโกลล์มีส่วนสำคัญที่นำชัยนาท ฮอร์นบิล ครองแชมป์ไทยลีก 2 และเลื่อนชั้นมาสู่ลีกสูงสุดอีกครั้งภายในปีเดียว และในฤดูกาล 2018 ปงโกลล์ขยับตำแหน่งตัวเองลงมาเป็นกองกลางเพื่อช่วยทีม
พิธีสวมมงกุฎอิเนส เด กัสโตร ในปี 1361

| พิธีสวมมงกุฎอิเนส เด กัสโตร ในปี 1361 |
| --- | --- |

ศิลปิน: ปีแยร์-ชาร์ล กงต์
ปี: ค.ศ. 1849
สื่อ: ภาพวาดสีน้ำมัน
มิติ: 128 cm × 95 cm (50 นิ้ว × 37 นิ้ว)
สถานที่: พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ลียง ลียง
พิธีสวมมงกุฎอิเนส เด กัสโตร ในปี 1361 (ฝรั่งเศส: Le Couronnement d'Inès de Castro en 1361) วาดขึ้นใน ค.ศ. 1849 โดยจิตรกรชาวฝรั่งเศสชื่อปีแยร์-ชาร์ล กงต์ จัดแสดงครั้งแรกที่นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส (ซาลง) ค.ศ. 1849 (เป็นผลงานชิ้นที่สองของเขาที่จัดแสดงที่นิทรรศการนี้) และจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ลียง ตั้งแต่ ค.ศ. 1885
จิตรกรคนอื่น ๆ ในยุคนั้นยังวาดภาพชีวิตของอิเนส เด กัสโตร ได้แก่ เคานต์โอกุสต์ เดอ ฟอร์แบ็ง ใน ค.ศ. 1812 (เขายังได้แสดงสำเนาต้นฉบับในนิทรรศการศิลปะปารีส ค.ศ. 1819) ฌีโล แซ็งแตฟวร์ ใน ค.ศ. 1827 หรือภาพของเออเฌนี แซร์เวียร์ ที่วาดภาพ อิเนส เด กัสโตร ถลาลงพร้อมลูก ๆ แทบเบื้องพระบาทพระเจ้าอาฟงซูที่ 4 เพื่อขอพระราชทานอภัยโทษแก่ท่านเปดรูผู้เป็นพระสวามี (จัดแสดงที่ซาลงใน ค.ศ. 1824) และโอกุสต์ มาร์แก ที่วาดภาพ อิเนส เด กัสโตร ก่อนถูกสังหาร (ค.ศ. 1839)
ประวัติความเป็นมาของงาน

พิธีสวมมงกุฎอิเนส เด กัสโตร ในปี 1361 เป็นผลงานชิ้นแรก ๆ ของปีแยร์-ชาร์ล กงต์ ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเข้าร่วมแสดงที่ซาลง (นิทรรศการศิลปะปารีส) ครั้งที่สอง ในหัวข้อเรื่องสมัยกลางกับความตาย ซึ่งไม่ใช่ยุคใหม่ แต่เป็นที่น่าสนใจสำหรับนักเขียนแนวจินตนิยมอย่างวิกตอร์ อูว์โก, ปีแยร์-ซีมง บาล็องช์ ซึ่งได้แต่งเรื่องสั้นใน ค.ศ. 1811 หรือจูเซปเป แปร์ซีอานี ซึ่งแสดงละครเวทีเรื่องนี้ใน ค.ศ. 1839
บริบททางประวัติศาสตร์

ภาพวาดนี้แสดงถึงพิธีสวมมงกุฎในฐานะสมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกสของอิเนส เด กัสโตรใน ค.ศ. 1361 อิเนสเป็นผู้ติดตามของเจ้าหญิงกอนส์ตันซา มานูเอล พระชายาในเจ้าชายเปดรูแห่งโปรตุเกส รัชทายาทแห่งราชบัลลังก์โปรตุเกส เจ้าชายเปดรูทรงรักกับอิเนส และทรงตกพุ่มม่ายเมื่อเจ้าหญิงกอนส์ตันซาสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1349 เจ้าชายเปดรูปฏิเสธที่จะเสกสมรสใหม่และประทับอยู่กับอิเนสจนเป็นเรื่องอื้อฉาว ภายใต้แรงกดดันจากราชสำนัก พระเจ้าอาฟงซูที่ 4 แห่งโปรตุเกส พระราชบิดาของเจ้าชายเปดรู พยายามยุติเรื่องนี้ด้วยการส่งคนไปลอบสังหารอิเนสในวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1355
เจ้าชายเปดรูสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาใน ค.ศ. 1357 และทรงอ้างว่าพระองค์อภิเษกสมรสกับอิเนสอย่างลับ ๆ ใน ค.ศ. 1354 ทำให้นางเป็นสมเด็จพระราชินีโปรตุเกสและพระโอรสธิดาถือว่าถูกต้องตามกฎหมาย ตามตำนานกล่าวว่า พระองค์ได้ขุดร่างของอิเนสขึ้นมาให้เธอสวมเสื้อคลุมสีม่วงและนั่งบนราชบัลลังก์ จากนั้นให้เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในราชอาณาจักรจุมพิตที่มือของเธอ
คำอธิบายงานจิตรกรรม

ภาพวาดนี้สื่อถึงเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่ซึ่งผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งในราชอาณาจักรจุมพิตที่มือของอิเนสที่สิ้นพระชนม์ไปแล้ว และถูกตั้งศพขึ้นนั่งบัลลังก์ ภายใต้การกำกับดูแลของพระเจ้าเปดรูที่ทรงสวมชุดเกราะคร่ำทองและเสื้อคลุมขนเพียงพอนหางสั้น ภาพหลักจัดเป็นฉากหลัง ด้านข้างและทางด้านขวา ในเบื้องหน้า มีทหารติดอาวุธพร้อมง้าวเป็นการแสดงให้ขุนนางตระหนักเห็น ทางด้านซ้ายของบัลลังก์ มีสตรีสองคนแต่งกายด้วยชุดหลากสี พื้นหลังร่วมแสดงผ้าแขวนสีแดงไว้เบื้องสูง และพื้นหลังสีเข้มที่เราสามารถมองเห็นเสาและหลังคาโค้งที่ตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังหรือกระเบื้องโมเสก
องค์ประกอบภาพของปีแยร์-ชาร์ล กงต์ แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากอาจารย์ของเขาคือ จิตรกรโฌแซ็ฟ-นีกอลา รอแบร์-เฟลอรี ในการเคลื่อนไหวของตัวละครบางตัวหรือทหารในชุดเกราะคล้ายคลึงภาพ กาลิเลโอต่อหน้าสำนักงานสันตะสำนัก แม้กงต์จะแสดงความสามารถของเขาในการวาดวัสดุเช่นเหล็กบนชุดเกราะ แต่เขาไม่คำนึงถึงความถูกต้องทางประวัติศาสตร์ และได้นำเสนอชุดเกราะจากคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งสร้างขึ้นใหม่ แทนที่จะเป็นคริสต์ศตวรรษที่ 14
นิทรรศการ

ภาพนี้จัดแสดงครั้งแรกที่นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส ค.ศ. 1849 แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น กงต์จึงจัดแสดงอีกครั้งในงานมหกรรมโลก (1867)
ภาพวาดถูกนำเสนอในระหว่างการจัดนิทรรศการ
ค.ศ. 2014 ที่ลียง นิทรรศการ "ประดิษฐกรรมจากอดีต เรื่องราวของหัวใจและดาบในยุโรป ปี 1802-1850"
กาลิเลโอต่อหน้าสำนักงานสันตะสำนัก ของรอแบร์-เฟลอรี ค.ศ. 1847
ฟร็องซัว อ็องแกลร์

| ฟร็องซัว อ็องแกลร์ |
| --- | --- |
ฟร็องซัว อ็องแกลร์ (อิสราเอล ค.ศ. 2007)
เกิด:  (1932-11-06) 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1932 (92 ปี) แอ็ตเตอร์เบก บรัสเซลส์ เบลเยียม
สัญชาติ: เบลเยียม
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเสรีแห่งบรัสเซลส์
รางวัล: Francqui Prize (1982) Wolf Prize in Physics (2004) Sakurai Prize (2010) รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (2013)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์เชิงทฤษฎี
สถาบันที่ทำงาน: อูว์นีแวร์ซีเตลีบร์เดอบรูว์แซล มหาวิทยาลัยเทลอาวีฟ
 
ฟร็องซัว อ็องแกลร์ (ฝรั่งเศส: François Englert; เกิด 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1932) เป็นนักฟิสิกส์เชิงทฤษฎีชาวเบลเยียม โดยได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับปีเตอร์ ฮิกส์ในปี ค.ศ. 2013 ในการค้นพบทฤษฎีกลไกของฮิกส์ (Higgs mechanism) ซึ่งสนับสนุนความเข้าใจเรื่องการกำเนิดมวลของอนุภาคต่าง ๆ โดยทฤษฎีดังกล่าวได้รับการยืนยันจากการค้นพบอนุภาคมูลฐานฮิกส์ จากการทดลองโดยใช้เครื่องชนอนุภาคขนาดใหญ่ (LHC) ในเซิร์น ตรวจวัดโดยเครื่อง ATLAS และ CMS
ฟาบียู เอาแรลียู

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เอาแรลียูใน ค.ศ. 2017
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฟาบียู เอาแรลียู โรดรีกิส
เกิด:   (1979-09-24) 24 กันยายน ค.ศ. 1979 (45 ปี)
เกิดที่:  เซาการ์ลุส บราซิล
สูง:  173 เมตร
ตำแหน่ง:  กองหลัง ปีกซ้าย
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1997–2000 |  เซาเปาลู |  54 |  (3) |
| 2000–2006 |  บาเลนเซีย |  96 |  (11) |
| 2006– 2012 |  ลิเวอร์พูล |  87 |  (3) |
| 2012–2013 |  เกรมียู |  5 |  (0) |
| รวม |   |  242 |  (17) |
ทีมชาติ
| 1999–2000 |  บราซิล 23 ปี |  13 |  (1) |
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น.  † ลงเล่น (ประตู) 
ฟาบียู เอาแรลียู โรดรีกิส (โปรตุเกส: Fábio Aurélio Rodrigues) เกิดเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1979 เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวบราซิล เคยเล่นอยู่กับสโมสรฟุตบอลเซาเปาลู, บาเลนเซีย ลิเวอร์พูล และเกรมียู เล่นได้ทั้งแบ็กซ้ายและปีกซ้าย
ฟร็องซัว ราเบอแล

ฟร็องซัว ราเบอแล
ฟร็องซัว ราเบอแล (ฝรั่งเศส: François Rabelais; ประมาณ ค.ศ. 1483 – 9 เมษายน ค.ศ. 1553) เป็นนักเขียน แพทย์ และนักมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวฝรั่งเศส มีผลงานที่เป็นที่รู้จักคือ Gargantua and Pantagruel
ประวัติ

ฟร็องซัว ราเบอแลเกิดเมื่อประมาณ ค.ศ. 1483 (บ้างก็ว่าเกิดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1494) ที่เมืองชีนง (Chinon) บิดาทำอาชีพเป็นทนายความ เขาเข้าเป็นโนวิซ (novice) ในคณะฟรันซิสกัน และบวชเป็นไฟรเออร์ในปัวตู ที่นั่น ราเบอแลได้ศึกษาภาษากรีกโบราณ ภาษาละติน นิรุกติศาสตร์ และกฎหมาย หลังจากนั้น เขาก็เข้าเรียนวิชาแพทย์ที่มหาวิทยาลัยปัวตีเย และมหาวิทยาลัยมงเปอลีเย
ในปี ค.ศ. 1532 ราเบอแลย้ายไปอยู่ลียง เพื่อทำงานเป็นแพทย์และช่วยแปลงานเขียนของฮิปพอคราทีสและกาเลน เขาตีพิมพ์ Pantagruel หนังสือเล่มแรกในชุด Gargantua ภายใต้ชื่อ "Alcofribas Nasier" (เกิดจากการสลับตัวอักษรในชื่อของเขาเอง โดยตัดเครื่องหมายซิดิลลาที่ตัว c ออก) แต่ก็ถูกประณามจากเหล่านักวิชาการและคริสตจักรโรมันคาทอลิก แต่ด้วยความช่วยเหลือของตระกูลดูว์ แบแล (du Bellay) และได้รับพระราชทานอนุญาตจากพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส จึงทำให้เขาตีพิมพ์หนังสือต่อไปได้ จวบจนพระเจ้าฟร็องซัวสวรรคต หนังสือของเขาจึงถูกสั่งห้ามอีกครั้ง ตระกูลดูว์ แบแลยังมีส่วนสำคัญในการช่วยเหลือไม่ให้ราเบอแลถูกจับในฐานนอกรีตอีกด้วย
ในช่วงสุดท้ายของชีวิต ราเบอแลได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองแม็ส (ในตอนนั้นยังเป็นเสรีนครจักรวรรดิ) และทำงานเป็นพระสอนศาสนา (curate) ที่แซ็ง-คริสต็อฟ-ดูว์-ฌ็องแบในจังหวัดแมนและที่เมอดงใกล้กับปารีส ก่อนจะเสียชีวิตในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1553
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฟร็องซัว ราเบอแล
François Rabelais by Encyclopedia.com
ฟร็องซัว โมรียัก

| ฟร็องซัว โมรียัก  |
| --- | --- |
โมรียักในปี ค.ศ. 1932
เกิด: ฟร็องซัว ชาร์ล โมรียัก 11 ตุลาคม ค.ศ. 1885(1885-10-11) บอร์โด ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 1 กันยายน ค.ศ. 1970(1970-09-01) (84 ปี) ปารีส ฝรั่งเศส
อาชีพ: นักเขียน, นักวิจารณ์, กวี, นักหนังสือพิมพ์
สัญชาติ: ฝรั่งเศส

ลายมือชื่อ: 
ฟร็องซัว ชาร์ล โมรียัก (ฝรั่งเศส: François Charles Mauriac; 11 ตุลาคม ค.ศ. 1885 – 1 กันยายน ค.ศ. 1970) เป็นนักเขียน, นักวิจารณ์, กวีและนักหนังสือพิมพ์ชาวฝรั่งเศส เป็นบุตรคนเล็กในจำนวน 5 คนของครอบครัวชนชั้นกลางในบอร์โด บิดาของโมรียักเสียชีวิตตั้งแต่โมรียักอายุ 18 เดือน โมรียักเรียนจบด้านวรรณกรรมจากมหาวิทยาลัยบอร์โดและย้ายมาอยู่ที่ปารีสเพื่อเรียนต่อที่โรงเรียนแห่งชาติชาทร์ (École Nationale des Chartes) ในปี ค.ศ. 1909 โมรียักออกผลงานชิ้นแรก Les Mainsjointes ซึ่งเป็นบทกวีรวมเล่ม ต่อมาในปี ค.ศ. 1922 โมรียักออกผลงาน Le Baiser aux lepreux ซึ่งทำให้เขาเริ่มมีชื่อเสียง ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 โมรียักแสดงความเห็นต่อต้านการขึ้นสู่อำนาจของฟรันซิสโก ฟรังโกในสเปนและเขียนบทความสนับสนุนฝ่ายต่อต้านนาซีในฝรั่งเศสลงหนังสือพิมพ์ ในปี ค.ศ. 1952 โมรียักได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ระหว่าง ค.ศ. 1950–1956 โมรียักออกผลงานบันทึกความทรงจำและชีวประวัติของอดีตประธานาธิบดีชาร์ล เดอ โกล โมรียักเสียชีวิตที่กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1970
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฟร็องซัว โมรียัก
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ ฟร็องซัว โมรียัก
| ด ค กรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม |
| --- | --- |
ค.ศ. 1901–1925 (พ.ศ. 2444–2468): พรูดอม (1901) ·  ม็อมเซิน (1902) ·  บีเยินซ็อน (1903) ·  มิสทราล / เอย์ซากีร์เร (1904) ·  แชงกีเยวิตช์ (1905) ·  คาร์ดุชชี (1906) ·  คิปลิง (1907) ·  อ็อยเคิน (1908) ·  ลอเกร์เลิฟ (1909) ·  ไฮเซอ (1910) ·  มาแตร์แล็งก์ (1911) ·  เฮาพท์มัน (1912) ·  ฐากุร (1913) ·  รอล็อง (1915) ·  ไฮเดินสตัม (1916) ·  เกลเลอโรป / พอนทอปปีดัน (1917) ·  ชปิทเทอเลอร์ (1919) ·  ฮัมซัน (1920) ·  ฟร็องส์ (1921) ·  เบนาเบนเต (1922) ·  เยตส์ (1923) ·  แรย์มอนต์ (1924) ·  ชอว์ (1925)
ค.ศ. 1926–1950 (พ.ศ. 2469–2493): เดเลดดา (1926) ·  แบร์กซอน (1927) ·  อึนเซ็ต (1928) ·  มันน์ (1929) ·  ลูอิส (1930) ·  คาร์ลเฟลต์ (1931) ·  กอลส์เวอร์ธี (1932) ·  บูนิน (1933) ·  ปีรันเดลโล (1934) ·  โอนีล (1936) ·  มาร์แต็ง ดูว์ การ์ (1937) ·  บัก (1938) ·  ซิลลันแป (1939) ·  เยนเซน (1944) ·  มิสตรัล (1945) ·  เฮ็สเซอ (1946) ·  ฌีด (1947) ·  เอเลียต (1948) ·  ฟอกเนอร์ (1949) ·  รัสเซลล์ (1950)
ค.ศ. 1951–1975 (พ.ศ. 2494–2518): ลาเกอร์กวิสต์ (1951) ·  โมรียัก (1952) ·  เชอร์ชิลล์ (1953) ·  เฮมิงเวย์ (1954) ·  ลัฆส์แนส (1955) ·  ฆิเมเนซ (1956) ·  กามูว์ (1957) ·  ปัสเตร์นัค (1958) ·  กวาซีโมโด (1959) ·  แปร์ส (1960) ·  อานดริช (1961) ·  สไตน์เบ็ก (1962) ·  เซเฟริส (1963) ·  ซาทร์ (1964) ·  โชโลคอฟ (1965) ·  อักนอน / ซัคส์ (1966) ·  อัสตูเรียส (1967) ·  คาวาบาตะ (1968) ·  เบ็คเค็ทท์ (1969) ·  โซลเซนิตซิน (1970) ·  เนรูดา (1971) ·  เบิล (1972) ·  ไวต์ (1973) ·  จอห์นสัน / มาร์ตินสัน (1974) ·  มอนตาเล (1975)
ค.ศ. 1976–2000 (พ.ศ. 2519–2543): เบลโลว์ (1976) ·  อาเลย์กซันเดร (1977) ·  ซิงเกอร์ (1978) ·  เอลีติส (1979) ·  มีวอช (1980) ·  คาเนตติ (1981) ·  มาร์เกซ (1982) ·  โกลดิง (1983) ·  ไซเฟิร์ต (1984) ·  ซีมง (1985) ·  โชยิงกา (1986) ·  บรอดสกี (1987) ·  มะห์ฟูซ (1988) ·  เซลา (1989) ·  ปัซ (1990) ·  กอร์ดิเมอร์ (1991) ·  วอลคอต (1992) ·  มอร์ริสัน (1993) ·  โอเอะ (1994) ·  ฮีนีย์ (1995) ·  ชึมบอร์สกา (1996) ·  โฟ (1997) ·  ซารามากู (1998) ·  กรัส (1999) ·  เกา ซิงเจี้ยน (2000)
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน (พ.ศ. 2544–ปัจจุบัน): ไนพอล (2001) ·  แกร์เตส (2002) ·  คุตซี (2003) ·  เย็ลลีเน็ค (2004) ·  พินเทอร์ (2005) ·  พามุค (2006) ·  เลสซิง (2007) ·  เลอ เกลซีโย (2008) · มึลเลอร์ (2009) ·  โยซา (2010) ·  ทรานสเตรอเมอร์ (2011) ·  โม่เหยียน (2012) ·  มุนโร (2013) · มอดียาโน (2014) · อะเลคซีเอวิช (2015) · ดิลลัน (2016) · อิชิงูโระ (2017) · ตอการ์ตชุก (2018) · ฮันท์เคอ (2019) · กลิก (2020) · เกอร์นาห์ (2021)  ·  แอร์โน (2022)  ·  ฟ็อสเซอ (2023)  ·  คัง (2024)
ฟร็องแซ็งโฟ (ช่องโทรทัศน์)

| --- | --- |

ประเทศ: ฝรั่งเศส
พื้นที่แพร่ภาพ: ประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่
คำขวัญ: "Franceinfo: pas juste l'info, l'info juste"
สำนักงานใหญ่: กรุงปารี ประเทศฝรั่งเศส
แบบรายการ
ภาษา: ภาษาฝรั่งเศส
ระบบภาพ: 576i (คมชัดปกติ) 1080i (HDTV)
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: ฟร็องส์เตเลวีซิอง   ราดิโอฟร็องส์   ฟร็องส์เมดิอามงด์   สถาบันโสตทัศนูปโภคแห่งชาติฝรั่งเศส
ช่องรอง: ฟร็องส์เดอ ฟร็องส์ทรัว ฟร็องส์กัทร์  ฟร็องส์แซ็งก์ ฟร็องโซ ลาเพรอมิเอ ฟร็องส์แว็งต์-กัทร์
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 1 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-01)
ลิงก์
เว็บไซต์: www.francetvinfo.fr
ออกอากาศ

ภาคพื้นดิน
TNT: 27
เคเบิลทีวี
Numericable: 50
ทีวีดาวเทียม
Canal: Channel 104 (HD)
สื่อสตรีมมิง
เว็บไซต์ทางการ: http://francetvinfo.fr/en-direct/tv.html
 
ฟร็องแซ็งโฟ (ฝรั่งเศส: France Info) เป็นช่องข่าวโทรทัศน์ที่มีรัฐบาลฝรั่งเศส เป็นเจ้าของ โดยการร่วมทุนของฟร็องส์เตเลวีซิอง, ราดิโอฟร็องส์, ฟร็องส์เมดิอามงด์ (ร่วมกับฟร็องส์แว็งต์-กัทร์) และสถาบันโสตทัศนูปโภคแห่งชาติฝรั่งเศส
ฟร็องแซ็งโฟได้ทดลองออกอากาศผ่านระบบออนไลน์เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2559  ก่อนที่จะเริิ่มออกอากาศผ่านโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลและโทรทัศน์เคเบิลในวันที่ 1 กันยายน ปีเดียวกัน เวลา 20:00 น.
โดยฟร็องแซ็งโฟ ออกอากาศรายการสดตั้งแต่เวลา 06:00–24:00 น. โดยมีรายการข่าวทุกชั่วโมงช่วงละ 12 นาที และมีสรุปข่าวทุก ๆ 20, 40 และ 50 นาทีของชั่วโมง นอกจากนี้ยังมีการนำรายการวิทยุจากสถานีวิทยุฟร็องแซ็งโฟมาออกอากาศคู่ขนานผ่านโทรทัศน์ ส่วนเวลา 24:00–06:00 น. จะรับสัญญาณรายการจากฟร็องส์แว็งต์-กัทร์ ภาคภาษาฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูล

เว็บไซต์ทางการ (ฝรั่งเศส)
ฟร็องส์เตเลวีซียง (ฝรั่งเศส)
ราดีโยฟร็องส์ (ฝรั่งเศส)
ฟร็องส์เมดียามงด์ (ฝรั่งเศส)
สถาบันโสตทัศนูปโภคแห่งชาติฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส)
ฟาย

| ฟาย |
| --- | --- |

อักษรกรีก
Αα แอลฟา: Νν นิว
Ββ บีตา: Ξξ ไซ
Γγ แกมมา: Οο โอไมครอน
Δδ เดลตา: Ππ พาย
Εε เอปไซลอน: Ρρ โร
Ζζ ซีตา: Σσς ซิกมา
Ηη อีตา: Ττ เทา
Θθ ทีตา: Υυ อิปไซลอน
Ι ι ℩ ไอโอตา: Φφ ฟาย
Κκ แคปปา: Χχ ไค
Λλ แลมดา: Ψψ พไซ
Μμ  มิว: Ωω โอเมกา
ใกล้คลาสสิก
Ϝϝ เวา: ϘϙϞϟ คอปปา
Ϻϻ แซน: ͲͲϠϡ แซมไพ
Ϛϛ สติกมา: Ͱͱ ฮีตา
Ϸϸ โช: 

เครื่องหมายเสริมอักษร
"φ" เปลี่ยนทางมาที่นี่ บทความนี้เกี่ยวกับอักษรกรีก สำหรับค่าคงที่ของ φ ดูที่ อัตราส่วนทองคำ
ฟาย (อังกฤษ: phi) หรือ ฟี (กรีก: φι, ตัวใหญ่ Φ, ตัวเล็ก φ หรือ ϕ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 21 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 500
ฟารู

| ฟารู |
| --- | --- |
ภาพทางอากาศของเมืองฟารู
   ธง ตราอาร์ม
ฟารูสถานที่ตั้งของฟารูในโปรตุเกส
พิกัด:  37°02′00″N 07°55′00″W﻿ / ﻿37.03333°N 7.91667°W﻿ / 37.03333; -7.91667
ประเทศ: โปรตุเกส
Region: Algarve
จังหวัด: Algarve
เขต: Faro
ก่อตั้ง: 1266
การปกครอง
 • Leader: Macário Correia (PSD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 201.59 ตร.กม. (77.83 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 64 560 คน
 • ความหนาแน่น: 320.25 คน/ตร.กม. (829.4 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Farense
เว็บไซต์: Official Website
ฟารู (โปรตุเกส: Faro) เป็นเมืองทางใต้สุดบนแผ่นดินใหญ่ของประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ในเทศบาลฟารู ทางตอนใต้ของโปรตุเกส เมืองมีประชากร 41,934 คน ขณะที่เทศบาลมีประชากร 64,560 คน (ค.ศ. 2011)
ฟารอฟา

ฟารอฟา
ฟารอฟา (โปรตุเกส: farofa) เป็นเครื่องปรุงชนิดหนึ่งของอาหารบราซิล มีส่วนผสมหลักเป็นแป้งมันสำปะหลังหรือแป้งข้าวโพดที่นำไปคั่ว และแต่งกลิ่นรสต่าง ๆ นิยมรับประทานกันในประเทศบราซิลโดยพบได้ทั่วไปในบรรจุภัณฑ์ที่ผลิตในเชิงพาณิชย์ แต่ก็สามารถทำได้เองที่บ้านตามสูตรของแต่ละครัวเรือน สูตรส่วนใหญ่ใช้เกลือ เนื้อรมควัน และเครื่องเทศในปริมาณที่แตกต่างกัน ลักษณะของส่วนผสมมีตั้งแต่เม็ดขนาดใหญ่ประมาณกุสกุสไปจนถึงผงขนาดประมาณเกลือบริโภค ฟารอฟาส่วนใหญ่มีกลิ่นควันและมีรสเค็มเล็กน้อย โดยมากใช้เพื่อขับเน้นรสชาติของเนื้อสัตว์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื้อย่างและสตูเนื้อเข้มข้น
ในบราซิลที่ซึ่งฟารอฟาเป็นที่นิยมมาก สูตรแบบฉบับจะใช้แป้งมันสำปะหลังดิบที่คั่วกับเนย น้ำมันพืช หรือน้ำมันมะกอกในปริมาณมาก รวมทั้งเกลือ เบคอน หัวหอม กระเทียม ไส้กรอก หรือมะกอกออลิฟจนเป็นสีน้ำตาลทอง ในรัฐบาเอียมักทำฟารอฟาโดยใช้น้ำมันปาล์มเพื่อให้มีรสชาติเข้มข้นขึ้นและมีสีเหลืองจัด
โดยทั่วไปจะเสิร์ฟฟารอฟาพร้อมกับอาหารจานหลัก (เช่น ไฟฌูวาดา, เนื้อย่างแบบบราซิล เป็นต้น) แต่ละคนอาจโรยลงบนอาหารในปริมาณตามชอบก่อนรับประทานหรืออาจรับประทานเป็นกับข้าวโดยตรงก็ได้ นอกจากนี้ยังใช้เป็นส่วนผสมสำหรับยัดไส้อาหารที่ทำจากสัตว์ปีกร่วมกับลูกเกด ถั่วเปลือกแข็ง หรือผลไม้รสหวานสับละเอียดอย่างแอปเปิลและกล้วยเป็นต้น
ฟล็องเบ

ขั้นตอนการทำอาหาร
บาบานัสฟอสเตอร์ปรุงด้วยการฟล็องเบ
นกกระทาย่างที่ฟล็องเบด้วยคอนญัก
ฟล็องเบ (ฝรั่งเศส: flambé, ออกเสียง: [flɑ̃be]) เป็นขั้นตอนการทำอาหารที่เติมแอลกอฮอล์ลงในกระทะร้อนเพื่อสร้างเปลวไฟ คำว่า ฟล็องเบ (flambé) มีความหมายว่า "ถูกจุดให้ลุกเป็นไฟ" ในภาษาฝรั่งเศส
การฟล็องเบมักจะเกี่ยวข้องกับการนำเสนออาหารข้างโต๊ะของอาหารที่มีสุราเป็นส่วนผสมให้ติดไฟ (เช่น บานานัสฟอสเตอร์หรือเชอร์รีสจูบิลี) เมื่อแอลกอฮอล์ถูกจุดไฟและส่งผลให้เกิดเปลวไฟสีน้ำเงินจาง ๆ การฟล็องเบยังเป็นขั้นตอนหนึ่งในการทำกอโกแว็งและอาหารหรือซอสอื่น ๆ โดยใช้สุราก่อนที่จะนำมาเสิร์ฟที่โต๊ะ การฟล็องเบเป็นการเผาให้แอลกอฮอล์ระเหยออกไปบางส่วน จึงลดปริมาณแอลกอฮอล์ของอาหารลงในขณะที่ยังคงรสชาติของสุราไว้
กระบวนการ

คอนญัก รัม หรือสุราที่มีกลิ่นรสอื่น ๆ ที่มีแอลกอฮอล์ประมาณร้อยละ 40 (80 พรูฟสหรัฐ) ถือว่าเหมาะสมที่จะใช้ในการฟล็องเบ ไวน์และเบียร์มีแอลกอฮอล์น้อยเกินไปและจะไม่ลุกเป็นไฟ สุราที่มีแอลกอฮอล์สูง เช่น บาคาร์ดี้ 151 หรือเอเวอร์เคลียร์ เป็นสารไวไฟสูงและถือว่าอันตรายเกินไปสำหรับคนครัวมืออาชีพ บางครั้งยังใช้ผงอบเชยไม่เพียงเพื่อกลิ่นรสเท่านั้นแต่เพื่อการแสดงด้วย เนื่องจากผงเครื่องเทศชนิดนี้จะติดไฟเมื่อเติมเข้าไป
ต้องอุ่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก่อนจุดไฟ เนื่องจากอุณหภูมิเครื่องดื่มยังคงอยู่ต่ำกว่าจุดวาบไฟที่อุณหภูมิห้อง และยังไม่มีไอระเหยของแอลกอฮอล์เพียงพอที่จะจุดไฟติด ความดันไอจะเพิ่มขึ้นจากการทำให้ของเหลวร้อนขึ้น ปล่อยไอออกมามากพอที่จะติดไฟจากไม้ขีดไฟ
ฟีฟ่าบาลงดอร์ 2015

ฟีฟ่าบาลงดอร์ 2015 (ฝรั่งเศส: 2015 FIFA Ballon d'Or) เป็นปีที่หกสำหรับการประกาศรางวัลของฟีฟ่าสำหรับผู้เล่นฟุตบอลและโค้ชยอดนิยมแห่งปี มีการมอบรางวัลที่เมืองซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2559
ลิโอเนล เมสซิได้รับรางวัลในฐานะนักเตะยอดเยี่ยมแห่งปีของโลกเป็นสมัยที่ 5 ซึ่งเป็นสถิติของเขาที่ชนะ 5 ครั้ง คาร์ลิ ลอยด์ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้เล่นหญิงแห่งปีของโลก ส่วนลุยส์ เอนริเกได้รับรางวัลโค้ชแห่งปีของฟุตบอลชายโลกและจิลล์ เอลลิส โค้ชแห่งปีของฟุตบอลหญิงระดับโลก
พิธีนี้ดำเนินรายการโดย Kate Abdo และ James Nesbitt