stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งกัสติยา

| พระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งกัสติยา |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งกัสติยาและเลออน  (ผ่านสิทธิพระมเหสี) 
ครองราชย์: 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2147 - 25 กันยายน ค.ศ. 2196
รัชสมัย: 5 ปี 4 เดือน
ราชาภิเษก: 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1504
ก่อนหน้า: อิซาเบลที่ 1และเฟร์นันโดที่ 4
ถัดไป: ฆัวนาและการ์โลสที่ 1
ผู้ร่วมในราชสมบัติ: ฆัวนา
ลอร์ดแห่งเนเธอร์แลนด์  ดยุกแห่งบูร์กอญ
ครองราชย์: 27 มีนาคม ค.ศ. 1482 – 25 กันยายน ค.ศ. 1506
ก่อนหน้า: มารี และ มักซิมิเลียงที่ 1
ถัดไป: ชาลส์ที่ 2
ผู้สำเร็จราชการแทน: มัคซีมีลีอานแห่งออสเตรีย

พระราชสมภพ: 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2147
สวรรคต: 25 กันยายน ค.ศ. 2196
พระอัครมเหสี: สมเด็จพระราชินีนาถฆัวนาแห่งกัสติยา
พระราชบุตร: เอเลโอโนเรอแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อิสซาเบลลาแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก, สวีเดน และ นอร์เวย์ จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แมรีแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการีและโบฮีเมีย แคทเธอรีนแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
ราชวงศ์: ฮาพส์บวร์ค
พระราชบิดา: จักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระราชมารดา: มารีแห่งบูร์กอญ
พระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งกัสติยา (สเปน: Felipe el Hermoso; เยอรมัน: Philipp der Schöne; ฝรั่งเศส: Philippe le Beau; ดัตช์: Filips de Schone, อังกฤษ: Philip I of Castile หรือ Philip the Handsome หรือ Philip the Fair ; 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2147 - 25 ตุลาคม ค.ศ. 2196) ฟิลิปผู้ได้รับพระราชสมัญญาว่า "ฟิลิปผู้ทรงโฉม" เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ มารีแห่งบูร์กอญ พระองค์ทรงได้รับดินแดนส่วนใหญ่ของดัชชีแห่งบูร์กอญ และเนเธอร์แลนด์ของบูร์กอญ (ในพระนาม "ฟิลิปที่ 4 แห่งบูร์กอญ") จากพระราชมารดา และทรงได้ครองราชอาณาจักรกัสติยาอยู่ชั่วระยะหนึ่งเมื่อทรงเสกสมรสกับสมเด็จพระราชินีนาถฆัวนาแห่งกัสติยา ฟิลิปทรงเป็นราชตระกูลฮาพส์บวร์คพระองค์แรกที่ได้ครองสเปน และผู้ครองสเปนต่อมาทรงรู้จักพระองค์ในพระนามว่า "พระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งสเปน" แต่ฟิลิปไม่ทรงได้รับดินแดนอื่น ๆ ของพระราชบิดาหรือได้เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เพราะเสด็จสวรรคตเสียก่อน
พระราชโอรส-ธิดา

| พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | เสกสมรส |
| --- | --- | --- | --- |
| เจ้าหญิงเอเลเนอร์ | 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1498 | 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1558 | อภิเษกสมรสครั้งแรกในปีค.ศ. 1518กับพระเจ้ามานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกส มีพระราชโอรสธิดา 2 พระองค์ และทรงอภิเษกสมรสครั้งที่สองที่ปีค.ศ. 1530กับพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส |
| จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 | 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1500 | 21 กันยายน ค.ศ. 1558 | อภิเษกสมรสในปีค.ศ. 1526กับพระนางอิซาเบลลาแห่งโปรตุเกสและมีพระราชโอรสธิดา |
| อิซาเบลลา | 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1501 | 19 มกราคม ค.ศ. 1526 | เสกสมรสในปีค.ศ. 1515กับพระเจ้าคริสเตียนที่ 2 แห่งเดนมาร์กและมีพระราชโอรสธิดา |
| จักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ที่ 1 | 10 มีนาคม ค.ศ. 1503 | 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1564 | อภิเษกสมรสในปีค.ศ. 1521กับพระนางอันนาแห่งโบฮีเมียและฮังการีและมีพระราชโอรสธิดา |
| เจ้าหญิงมารีอา | 18 กันยายน ค.ศ. 1505 | 18 ตุลาคม ค.ศ. 1558 | อภิเษกสมรสในปีค.ศ. 1522กับพระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฮังการี |
| เจ้าหญิงแคทเธอรีน | 14 January 1507 | 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1578 | อภิเษกสมรสในปีค.ศ. 1522กับพระเจ้าจอห์นที่ 3 แห่งโปรตุเกสและมีพระราชโอรส-ธิดา |
ตราประจำพระองค์

| --- | --- |
ตราอาร์มของฟิลิป ในฐานะอาร์ชดยุก ก่อนที่จะทรงเสกสมรส: ตราอาร์มของฟิลิป ในฐานะพระมหากษัตริย์ แห่งสเปน
พระราชอิสริยศ

27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: ดยุกแห่งเบอร์กันดีแต่ในนาม ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 4"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: ดยุกแห่งบราบองต์ ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 3"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: ดยุกแห่งลิมบวร์ก ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 3"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: ดยุกแห่งโลเธียร์ ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 3"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 2"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: มากราฟแห่งนาเมอร์ ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 5"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: เคานต์พาลาไทน์แห่งเบอร์กันดี ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 6"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: เคานต์แห่งอาร์ทัวส์ ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 6"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: เคานต์แห่งชาโรเลส์ ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 3"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: เคานต์แห่งฟลานเดอร์ส ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 4"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: เคานต์แห่งเอโนต์ ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 2"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: เคานต์แห่งฮอลแลนด์ ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 2"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-25 กันยายน ค.ศ. 1506: เคานต์แห่งเซแลนด์ ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 2"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-ค.ศ. 1492: ดยุกแห่งเกลเดอร์ส ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 1"
27 มีนาคม ค.ศ. 1482-ค.ศ. 1492: เคานต์แห่งซุทเฟน ในพระนามว่า "ฟิลิปที่ 1"
26 November 1504-25 กันยายน ค.ศ. 1506: พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรกัสติยา พระนามว่า "เฟลิเปที่ 1"
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
ราชอาณาจักรกัสติยา
| ด ค กกษัตริย์แห่งกัสติยา |
| --- | --- | --- |
| ราชวงศ์ฆิเมเนซ |  เฟร์นันโดที่ 1  ซันโชที่ 2  อัลฟอนโซที่ 6  อูร์รากาที่ 1  |  |
| ราชวงศ์บูร์กอญ |  อัลฟอนโซที่ 7  ซันโชที่ 3  อัลฟอนโซที่ 8  เอนริเกที่ 1  เบเรงเกลา  เฟร์นันโดที่ 3  อัลฟอนโซที่ 10  ซันโชที่ 4  เฟร์นันโดที่ 4  อัลฟอนโซที่ 11  เปโดร  |  |
| ราชวงศ์ตรัสตามารา |  เอนริเกที่ 2  ฆวนที่ 1  เอนริเกที่ 3  ฆวนที่ 2  เอนริเกที่ 4  อิซาเบลที่ 1  เฟร์นันโดที่ 5  ฆัวนา  |  |
| ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค |  เฟลิเปที่ 1  การ์โลสที่ 1  เฟลิเปที่ 2  เฟลิเปที่ 3  เฟลิเปที่ 4  การ์โลสที่ 2  |  |
| ด ค กกษัตริย์แห่งเลออน |
| --- | --- | --- |
| ราชวงศ์อัสตูเรียส-เลออน |  อัลฟอนโซที่ 3  การ์ซิอาที่ 1  ออร์ดอญโญที่ 2  ฟรูเอลาที่ 2  อัลฟอนโซที่ 4  รามิโรที่ 2  ออร์ดอญโญที่ 3  ซันโชที่ 1  ออร์ดอญโญที่ 4  ซันโชที่ 1  รามิโรที่ 3  เบร์มูโดที่ 2  อัลฟอนโซที่ 5  เบร์มูโดที่ 3  |  |
| ราชวงศ์ฆิเมเนซ |  เฟร์นันโดที่ 1  ซันโชที่ 2  อัลฟอนโซที่ 6  อูร์รากาที่ 1  |  |
| ราชวงศ์บูร์กอญ |  อัลฟอนโซที่ 7  เฟร์นันโดที่ 2  อัลฟอนโซที่ 9  เฟร์นันโดที่ 3  อัลฟอนโซที่ 10  ซันโชที่ 4  เฟร์นันโดที่ 4  อัลฟอนโซที่ 11  เปโดร  |  |
| ราชวงศ์ตรัสตามารา |  เอนริเกที่ 2  ฆวนที่ 1  เอนริเกที่ 3  ฆวนที่ 2  เอนริเกที่ 4  อิซาเบลที่ 1 และเฟร์นันโดที่ 5  ฆัวนา และเฟลิเปที่ 1  |  |
| ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค |  การ์โลสที่ 1  |  |
ภูเขาศิโยน

เนินเขาในเยรูซาเลม
| ภูเขาศิโยน |
| --- | --- |
הַר צִיוֹן‎ (Har Tsiyyon) جبل صهيون (Jabel Sahyoun)

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 765 เมตร (2,510 ฟุต)
พิกัด: 31°46′18″N 35°13′43″E﻿ / ﻿31.77167°N 35.22861°E﻿ / 31.77167; 35.22861 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ภูเขาศิโยนตำแหน่งภายในเยรูซาเลมแสดงแผนที่เยรูซาเลมภูเขาศิโยนLocation just south of the Old City of Jerusalemแสดงแผนที่เยรูซาเลม 
ที่ตั้ง: เยรูซาเลม
เทือกเขา: ยูเดีย
ภูเขาศิโยน (อังกฤษ: Mount Zion; ฮีบรู: הַר צִיּוֹן, Har Ṣīyyōn; อาหรับ: جبل صهيون, Jabal Sahyoun) เป็นเนินเขาในเยรูซาเลม ตั้งอยู่ด้านนอกกำแพงของเมืองเก่าทางด้านใต้ คำว่า "ภูเขาศิโยน" ถูกใช้ครั้งแรกในคัมภีร์ฮีบรูเพื่อหมายถึงนครดาวิด (2 ซามูเอล 5:7, 1 พงศาวดาร 11:5; 1 พงศ์กษัตริย์ 8:1, 2 พงศาวดาร 5:2) และภายหลังใช้หมายถึงเนินพระวิหาร แต่ความหมายได้เปลี่ยนแปลงไป และปัจจุบันใช้เป็นชื่อของเนินเขาทางตะวันตกของเยรูซาเลมโบราณ คำว่าศิโยนยังใช้ในความหมายถึงกว้างขึ้น โดยหมายถึงทั้งแผ่นดินอิสราเอล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ภูเขาศิโยน
พระวารุณี

| วารุณี |
| --- | --- |
ชายาพระวรุณ เทพนารีแห่งการพยากรณ์ ไวน์ สุรา และน้ำ
ส่วนหนึ่งของ เทพีผู้รักษาอัฐโลกบาล
เทวรูปเจ้าแม่วารุณี  ศิลปะแบบประเพณีอินเดียภาคเหนือ พุทธศตวรรษที่สิบเก้า จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาตินิวเดลี นครนิวเดลี ประเทศอินเดีย
ชื่ออื่น: ชลเทวี วรุณศักติ โยคินี
ส่วนเกี่ยวข้อง: ศักติพระวรุณ พระเทวี เทพีอัฐโลกบาล เทพมารดร นิกายศักติ อาทิปราศักติ
ที่ประทับ: เมืองวสุธา บนยอดเขาปุษปคีรี ในวรุณโลกและเทวสภา
มนตร์: เทวีวารุณีมนตร์
พาหนะ: มกร นาค
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: พระวรุณ
บุตร - ธิดา: วานรสุเษณ (บุตรบุญธรรม ในรามายณะ) ไวยบุตร (วานรสิบแปดมงกุฎในรามเกียรติ์ - บุตรบุญธรรม) นางสัตยวาตี (ชายาหนุมานในรามายณะ)
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในกรีก: พระแม่แอรีแอดนี
เทียบเท่าในโรมัน: พระแม่แอรีแอดนี (Ariadne)
วารุณี (Sanskrit: वारुणी) เป็นนามของพระเทพีในคติศาสนาพราหมณ์ ฮินดูอันเกี่ยวข้องกับเทพบุรุษผู้พิทักษ์ธาตุน้ำ คือ พระพิรุณ นามและความหมายของนามนี้อันหมายถึงฐานะของเทพีทั้งสามองค์ในฐานะที่ต่างกันได้แก่ เทพีภริยา บุตรี และมาตฤกา (พลังอำนาจ) ส่วนใหญ่มักกล่าวถึงในฐานะชายาของพระพิรุณของนางเมื่อครั้งกวนเกษียรสมุทรทะลน้ำนมอันนางอันปรากฏขึ้นมาในครั้งนี้ และเลือกสยุมพรกับพระพิรุณเป็นพระสวามี
ในฐานะเทพีภริยาของพระวรุณ

ในฐานะแรกของเทพีวารุณี คำไวพจน์นามอันมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักของนางอื่น ๆ นั้น ได้แก่ วารุณาณีย์ และ ชลเทวี ในฐานะเทพีภริยาของพระพิรุณนางมักปรากฏองค์พร้อมด้วยสามีของนาง ในนามของ วารุณาณีย์ นางได้รับการยกย่องในฐานะเทพีผู้อุปถัมป์การพยากรณ์
ในฐานะธิดาของพระพิรุณ

ในฐานะที่สองนี้ หมายถึงบุตรีของพระวรุณ  นางเป็นเทพีแห่งไวน์และสุราอันซึ่งปรากฏจาการกวนเกษียรสมุทร ตามเทพปกรณัมในภควัตปุราณะนางนั้นอยู่ในอุปถัมป์ของเหล่าบรรดาอสูรแต่ในช่วงภาคพาลกัณฑ์ของรามายณะปาฐกถาว่านางนั้นเลือกที่อยู่กับฝ่ายเทพยดา
ในฐานะมาตฤกา

ในฐานะที่สามของนาง คือ มาตฤกาอันพบได้ในคัมภีร์มัสตยะปุราณะ นางคือภาคหนึ่งอันเดียวกับเทพีวารุณีในฐานะแรกและเป็นอิตถีพละกำลังของพระพิรุณ ภัสดาของนาง ตามเทพปกรณัมนี้นางปรากฏมาเพื่อเสวยโลหิตของอันธกาอสูรและนางได้รับยกย่องเป็นหนึ่งในคณะหกสิบสี่โยคินี (นักบวชนารีในคติศาสนาพราหมณ์ ฮินดู)
แหล่งข้อมูลอื่น

A Wisdom Archive on Varuni
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าแม่วารุณี
คัณฑวยูหสูตร

คัณฑวยูหะ หรือ คัณฑวยูหสูตร เป็นบทสุดท้ายของอวตังสกสูตร นามในภาษาสันสกฤตหมายความว่าช่อบุปผามาลัย ซึ่งคล้องจองกับความหมายของอวตังสกสูตร อย่างไรก็ตาม ยังมีความเห็นไม่ลงรอยกันในหมุ่นักวิชาการว่า ควรจะหมายถึงอะไรกันแน่ ขณะที่นามเรียกขานในภาษาจีนคือ "รู่ฝ่าเจี้ยผิ่น" ( 入法界品) หรือ "ธรรมธาตุยาตราวรรค" พระสูตรส่วนนี้แปลจากภาษาสันสกฤตเป็นภาษาจีนเมื่อปี ค.ศ. 798 โดยพระปรัชญามหาเถระ ปัจจุบันมีทั้งตัวบทภาษาจีน ทิเบต และสันสกฤต รวมถึงบทแปลภาษาต่าง ๆ แม้จะเป็นบทสุดท้ายของอวตังสกสูตร แต่เชื่อกันว่า เป็นส่วนที่เก่าแก่ที่สุด และอาจจะรจนาขึ้นก่อนหน้าส่วนอื่น ๆ ของพระสูตรฉบับเต็ม
เนื้อหา

คัณฑวยูหะวรรค หรือคัณฑวยูหสูตร นับเป็นบทที่ถือเป็นหัวใจของอวตังสกสูตร บรรยายความถึงการจาริกธรรมของสุธนกุมารไปยังดินแดนต่าง ๆ ตามคำแนะนำของพระมัญชุศรีโพธิสัตว์พบพานผู้รู้และผู้ชี้แนะมากมาย ในตัวบทเรียกว่ากัลยาณมิตร หรือมิตรสหายผู้ชี้แนะทางธรรม มีทั้งบุรุษและสตรี มีทั้งอาชีพสูงส่ง และต้อยต่ำ ทั้งบุคคลในวรรณสูง และบุคคลในวรรณล่าง เช่น ภิกษุ ทาส กษัตริย์ กุมาร กุมารี พราหมณ์ นายนาวิก หรือแม้แต่ได้พบพานกับนางคณิกาชื่อวาสุมิตราแล้วรู้แจ้งทางเห็นจริงหลังจากสนทนาธรรมกับนาง
การจาริกแสวงหาธรรมของเด็กน้อยสุธนกุมารมีเรื่องราววิจิตรพิสดารอย่างยิ่ง มีผู้เทียบเคียงว่า นับเป็นวรรณคดีสันสกฤตที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้มหาภารตะ หรือรามายณะ เพียงแต่ทั้ง 2 นี้เป็นการต่อสู้ภายนอก หากการจาริกของสุธนกุมารเป็นการแสวงหาภายใน โดยมีกัลยาณมิตรทั้ง 53 คน คอยชี้ทาง ให้ความกระจ่าง กระทั่งเด็กน้อยได้ดวงตาเห็นธรรม และรู้แจ้งในหลักการอันลึกซึ้งแต่ไม่ลี้ลับจากพระสมันตภัทรโพธิสัตว์ในวรรคสุดท้ายของพระสูตรที่มีชื่อว่าสมันตภัทรจริยาปณิธานปริวรรต ว่า ปัญญาญาณจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อลงมือปฏิบัติธรรม และประกาศมหาปณิธานแห่งพุทธะ นับเป็นการสิ้นสุดการจาริกยาวไกล ด้วยคำกล่าวสั้น ๆ แต่ลึกซึ้ง
มัดหมี่

มัดหมี่ เป็นกรรมวิธีการทอผ้าแบบหนึ่ง ที่อาศัยการย้อมเส้นด้ายก่อนการทอ ทั้งที่ย้อมเฉพาะด้ายพุ่งและย้อมด้ายยืน เพื่อให้เมื่อทอผ้าออกม้าเป็นผืนแล้ว เกิดเป็นลวดลายและสีสันตามที่ต้องการ เดิมนั้นนิยมใช้เส้นไหม แต่ปัจจุบันพบการมัดหมี่ทั้งเส้นไหม ฝ้าย และเส้นใยสังเคราะห์
คำว่า "มัดหมี่" มาจากกรรมวิธีการ "มัด" เส้นด้ายเป็นกลุ่ม ๆ ก่อนการย้อมสี ส่วน "หมี่" นั้น หมายถึงเส้นด้าย การมัดหมี่ใช้ขั้นตอนยุ่งยาก ตั้งแต่การเตรียมเส้นด้าย และมัดเพื่อย้อมสีเป็นช่วง ๆ กระทั่งได้สีที่ต้องการครบถ้วน ซึ่งต้องย้อมหลายครั้งด้วยกัน ในภาคเหนือนิยมเรียกว่า มัดก่าน ในต่างประเทศนิยมใช้คำว่า ikat ซึ่งเป็นคำศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย-มลายู
อาจมีความสับสนระหว่างคำว่า มัดหมี่ และ มัดย้อม ซึ่งพบได้มากในปัจจุบัน กล่าวคือ มัดหมี่ นั้นเป็นการมัดเส้นด้ายเพื่อนำมาใช้ทอ มีหลากสี และมีลวดลายที่ละเอียด ส่วน มัดย้อม นั้น เป็นการนำผ้าสำเร็จมามัดแล้วย้อมสี (มักจะย้อมครั้งเดียว สีเดียว) มีลวดลายขนาดใหญ่ ไม่เน้นลักษณะของลวดลายให้ชัดเจนนัก
ผ้ามัดหมี่พบได้ในหลายภูมิภาคในทวีปเอเชีย (อินเดีย จีน ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย ไทย ลาว เป็นต้น) และอเมริกาใต้ (อาร์เจนตินา, เม็กซิโก, กัวเตมาลา เป็นต้น) แต่ชาวตะวันตกมักรู้จักผ้ามัดหมี่ของมลายู-อินโดนีเซีย และเรียก "ikat" ตามไปด้วย
ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทย

ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทยพบได้มากในภาคอีสาน โดยการมัดเป็นลวดลาย เช่น ลายนาค ลายโคม สัตว์ ดอกไม้ ใบไม้ ฯลฯ โดยนิยมมัดเฉพาะเส้นพุ่ง อย่างไรก็ตาม ในหมู่ช่างทอแถบอีสานใต้ เช่น จังหวัดสุรินทร์ มีการทอผ้าที่มัดทั้งด้ายยืนและด้ายพุ่ง เกิดเป็นลายตาราง หรือกากบาท
ผ้าจากการมัดหมี่ อาจทอด้วยกรรมวิธีการทอสองตะกอตามปกติ หรือทอสามตะกอ เพื่อให้ได้ลวดลายในเนื้อผ้าที่ละเอียดเพิ่มขึ้นก็ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

http://ich.culture.go.th/index.php/th/ich/traditional-craftsmanship/241-craft/75-----m-s เก็บถาวร 2013-07-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.qsds.go.th/monmai/cloth_history.php?cloth_id=3 เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กการทอผ้า |
| --- | --- | --- |
| องค์ประกอบ: | ผ้า ·  เส้นพุ่ง ·  เส้นยืน ·  ด้าย ·  ดิ้น |  |
| เทคนิค: | ขิด ·  ยก ·  จก ·  มุก ·  มัดหมี่ ·  บาติก |  |
| เครื่องมือ: | กี่ ·  กระสวย ·  ตะกอ ·  ฟืม ·  กระสม |  |
| ชนิดของกี่: | กี่กระตุก ·  กี่กระทบ ·  กี่ม้ง ·  กี่เอว |  |
แนวซาดก้าวหน้า

พรรคแนวชาติก้าวหน้า (National Progressive Party; ลาว: ພັກແນວຊາດກ້າວຫນ້າ) เป็นพรรคการเมืองในราชอาณาจักรลาว ก่อตั้งเมื่อราว พ.ศ. 2493 ในการเลือกตั้งเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2494 พรรคนี้ได้ 15 จากทั้งหมด 39 ที่นั่ง หัวหน้าพรรคคือเจ้าสุวรรณภูมาได้เป็นนายกรัฐมนตรี ต่อมาใน พ.ศ. 2501 พรรคนี้ได้สลายตัวและรวมเข้าในพรรคการเมืองใหม่คือพรรครวมพลังประชาชนลาว
แหล่งข้อมูลอื่น

The Pathet Lao
World Statesmen: Laos
อวตังสกสูตร

ปกรงควัตถุสีทองของอวตังสกสูตรฉบับภาษาเกาหลี ค.ศ. 1400
อวตังสกสูตร (IAST, สันสกฤต: आवतंसक सूत्र) หรือ พุทธาวตังสกมหาไวปุลยสูตร (สันสกฤต: महावैपुल्य बुद्धावतंसक सूत्र) เป็นพระสูตรสำคัญของพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน และถือเป็นพระสูตรที่มีขนาดยาวที่สุดสูตรหนึ่ง นิกายหัวเหยียนถือพระสูตรนี้เป็นหลัก มีคณาจารย์อธิบายหลักการอันลึกซึ้งมากมาย ทุกวันนี้ นักวิชาการยกย่องเป็นเป็นหนึ่งในพระสูตรที่มีความลึกซึ้งที่สุดสูตรหนึ่งของพุทธศาสนา ในพระไตรปิฎกภาษาจีน จัดอยู่ในหมวดอวตังสกะ (華嚴部) ครอบคลุมหมวดเดียวทั้งหมด เนื่องจากมีขนาดใหญ่โตมโหฬารมาก
ที่มา

ในระยะกาลระหว่างพุทธปรินิพพานแล้ว 500 ปี พระสูตรอันลึกซึ้งนี้ยังไม่ถึงอันจะแพร่หลายได้ถูกประดิษฐานซ่อนเร้นอยู่ในนาคมณเฑียร ณ เมืองใต้บาดาล จนถึงสมัยท่านคุรุนาคารชุนท่านลงไปเมืองพญานาคท่องพระสูตรนั้นจนจำได้คล่องแคล้วแล้วขึ้นมาแพร่หลายแก่มนุษย์ เชื่อกันว่าพระสูตรนี้มีด้วยกัน 3 ฉบับที่แพร่หลายเป็นฉบับเล็ก ส่วนฉบับใหญ่นั้นมีโศลกนับด้วยอสงไขยโกฏิ
ก่อนแสดงพระสูตรนี้ ณ สถานที่ต่าง ๆ พระพุทธองค์จะทรงเข้าฌานสมาบัติ เรียกว่า "สาครมุทราสมาธิ" (海印三昧) อุปมาดังวายวายุจักสงบนิ่ง หมู่คลื่นเงียบงัน วารีในมหาสาครนิ่งสนิทราวกับผืนกระจก แล้วบัดนั้นสรรพสิ่งทั่วสากลจักรวาลจักสะท้อนลงบนผืนน้ำนิ่งใส เสมือนดั่งพระพุทธองค์ทรงกอปรด้วยคุณอันประเสริฐคือความอันสงบรำงับ แลใสกระจ่างสะท้อนสรรพสิ่งทั้งมวลให้เป็นหนึ่งในพุทธภาวะ และยังทรงปราศจากคลื่นคือปรากฏการณ์แห่งจิตอันความแบ่งเขาแบ่งเรา แบ่งนั่นแบ่งนี่ ด้วยเหตุนี้จึงขนานนามฌานสมาบัตินี้ว่า สาครมุทราสมาธิ เป็นหัวใจแห่งอวตังสกสูตร กล่าวคือ เมื่อจิตสงบรำงับ ก็เหมือนมหาสาครไร้คลื่น จักทราบว่าปรากฏการณ์ทั้งมวลล้วนไม่ผิดอะไรกับคลื่นไหวระลอก แม้นคลื่นน้อยใหญ่จะผิดแผกกันไป แต่ล้วนมีธรรมชาติเดียวกัน คือน้ำทะเลในมหาสาคร
อนึ่ง สัปตสถาน-นวสันนิบาต (七處九會) คือสถานที่ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเข้าฌานสมาบัติสาครมุทราสมาธิ แล้วทรงแสดงอวตังสกสูตรแก่สรรพสัตว์ทั้งหลาย ตั้งแต่โลกมนุษย์จนถึงสวรรค์ชั้นต่าง ๆ การแสดงพระธรรมครั้งต่าง ๆ นั้น ได้กลายมาเป็นอวตังสกสูตร พระสูตรที่ยาวที่สุดสูตรหนึ่งของพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน
เนื้อหา

ต่อไปนี้เป็นเนื้หาโดยสังเขปของอวตังสกสูตร โดยอิงกับ 7 สัปตสถาน - 9 นวสันนิบาต อันเป็นสถานที่แสดงพระสูตรนี้ ต่อไปนี้คือสถานที่และคณะสันนิบาต ซึ่งทรงแสดงพระธรรมเทศนา ซึ่งถือเป็นสังเขปสารบัญของพระสูตรนี้ด้วย โดยมีรายละเอียด ดังนี้
ณ ควงไม้พระศรีมหาโพธิ์ ทรงตรัสรู้อนุตรสัมมาสัมโพธิญาณ ว่าด้วยอลังการแห่งพระโลกนาถ ว่าด้วยการปรากฏของพระตถาคต ว่าด้วยสมันตภัทรสมาธิ ว่าการปรากฏของสรรพโลก ว่าด้วยพุทธเกษตรของพระไวโรจนะ ว่าด้วยพระไวโรจนะ
ณ โพธิรังสีธรรมาคาร ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ว่าด้วยพระนามของพระตถาคต ว่าด้วยจตุราริยสัจจ์ ว่าด้วยรังสีแห่งการบรรลุธรรม ว่าด้วยพระโพธิสัตว์อาราธนาให้ทรงแสดงธรรมเพื่อความแจ่มแจ้ง ว่าด้วยวิสุทธิจริต ว่าด้วยประมุขธรรม
ณ สรวงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ว่าด้วยการเสด็จสู่เขาพระสุเมรุ ว่าด้วยการแสดงพระธรรมเทศนา ณ ยอดเขาพระสุเมรุ ว่าด้วยทศภูมิกแห่งโพธิสัตว์ ว่าด้วยพรหมจรรย์ ว่าด้วยคุณแห่งการปลูกโพธิจิตตามจริยาพระโพธิสัตว์ ว่าด้วยการรู้แจ้งพระธรรม
ณ สรวงสวรรค์ชั้นยามา ว่าด้วยการเสด็จสู่สวรรค์ชั้นยามา ว่าด้วยการแสดงพระธรรมเทศนา ณ วิมานแห่งแห่งท้าวสุยามะเทวราช ว่าด้วยกุศลจริยาโพธิสัตว์ 10 ประการ ว่าด้วยคุณอันไม่ผันแปรของพระโพธิสัตว์ 10 ประการ
ณ สรวงสวรรค์ชั้นดุสิต ว่าด้วยการเสด็จสู่สวรรค์ชั้นดุสิต ว่าด้วยการแสดงพระธรรมเทศนา ณ วิมานแห่งท้าวดุสิตเทวราช ว่าด้วยทศปริณามนา หรือกระบวนจริยา 10 ขั้นตอนแห่งวัชรเกตุโพธิสัตว์
ณ สรวงสวรรค์ชั้นปรนิมมิสวัตสวัตี ว่าด้วยทศภูมิ
ณ โพธิรังสีธรรมาคารอีกครา ว่าด้วยสมาธิทั้ง 10 ว่าด้วยการรู้แจ้ง 10 ประการ ว่าด้วยขันติพระโพธิสัตว์ 10 ประการ ว่าด้วยอสงไขย ว่าด้วยช่วงชีวิต ว่าด้วยโพธิสัตว์ภูมิ ว่าด้วยพระธรรมอันโอฬาริกแห่งพระพุทธองค์ ว่าด้วยสาครแห่งพระกายทั้ง 10 แห่งพระตถาคต ว่าด้วยอนุพยัญชนะแห่งกุศลจริยาพระตถาคต ว่าด้วยสมันตภัทรจริยา ว่าด้วยพระรูปแห่งพระตถาคต
ณ โพธิรังสีธรรมาคารอีกครา ว่าการพ้นโลก
ณ เชตวัน เมืองสาวัตถี ว่าการเข้าสู่ธรรมธาตุ ส่วนนี้ลักษณะเป็นเอกเทศ เสมือนแยกเป็นพระสูตรต่างหาก เรียกว่า คัณฑวยูหสูตร
ต้นฉบับ

คัมภีร์ต้นฉบับ ปกรณ์ที่ถือเป็นต้นฉบับ กล่าวกันว่ามีปริมาณมหาศาล มิอาจจะรวบรวมได้หมดสิ้นเป็นอจิณไตย
คัมภีร์ใหญ่ กล่าวกันว่าหากนำเขาพระสุเมรุมาทำพู่กัน นำน้ำหมึกทั้ง 4 มหาสมุทรมาแทนน้ำหมึก ก็ยังเขียนอธิบายได้ไม่หมดสิ้น
ในกาลต่อมาพระคุรุนาคารชุนโพธิสัตว์ หรือนาคารชุนะเดินทางจาริกพบกับภิกษุชราที่ภูเขาหิมาลัย (?) ภิกษุนั้นพาพระนาคารชุนไปยังนาคมณเฑียร เพื่อชมพระสูตรมหายานจำนวนมาก และพบอวตังสกสูตร 3 ฉบับ คือ
ฉบับแรก มีจำนวนโศลกเท่ากับละอองธุลีในตรีสหัสมหาโลกธาตุ 10 แห่งรวมกัน จำนวนจุลวรรค เท่ากับละอองธุลีในจตุรทวีป หรือประมาณมิได้
ฉบับกลาง มี 498,800 โศลก แบ่งเป็น 1,200 จุลวรรค ฉบับแรกและฉบับนี้ ยังอยู่ในนาคทมณเฑียร เพราะลึกซึ้งพ้นวิสัยมนุษย์ที่จะเข้าใจ
ฉบับหลัง มี 100,000 โศลก 38 จุลวรรค พระนาคารชุนนำมาสู่ชมพูทวีป พร้อมรจนาอจินไตยศาสตร์ ภิกษุจีนสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออก ดั้นด้นไปชมพูทวีป อัญเชิญมาถึงแผ่นดินจีน
ฉบับย่อ คืฉบับที่เผยแพร่ปัจจุบันนี้ มี 60 ปกรณ์ มี 100,000 โศลก สรุปความเป็นภาษาสันสกฤตได้ 36,000 โศลก จีนได้ 45,000 โศลก ฉบับแปลภาษาจีน มี 2 ฉบับ คือ ฉบับพระพุทธภัทรมหาเถระ (Buddhabhadra; 佛陀跋陀羅; มีชีวิตช่วง ค.ศ. 359-429) แปลระหว่างปีพ.ศ. 961 - 963 กับฉบับของพระมหาสมณะศึกษานันทะ (Śikṣānanda; 實叉難陀‎; มีชีวิตช่วง ค.ศ. 652-710) แปลระหว่างปี พ.ศ. 1238 - 1242
บรรณานุกรม

หลวงจีนวิศวภัทร มณีปัทมเกตุ (แปล). (2548). "พระพุทธาวตังสกะมหาไวปุลยสูตร (7 วรรค)". กรุงเทพฯ คณะศึกษา ปฏิบัติ เผยแผ่ธรรม หมื่นคุณธรรมสถาน.
Master Hsuan Hua. (2000). Introducing the Avatamsaka Sutra. ใน http://www.buddhistbooks.info/ เก็บถาวร 2014-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
華嚴遊心法界記 ใน Taishō Shinshu Daizōkyō (大正新修大藏經), Vol 45, No 1877 text, page 645B-C  Dainippon Zokuzōkyō (大日本續藏經), vol 103, p. 115-135
William Edward Soothill  and Lewis Hodous. (1934). A Dictionary of Chinese Buddhist Terms. Oxford, England
Warder, A. K. Warder (2000). Indian Buddhism. Motilal Banarsidass Publ. p. 402. ISBN 978-81-208-1741-8.
เสถียร โพธินันทะ. (2541). ปรัชญามหายาน, กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย
อักษรอวตังสกะ 42 ตัว
สุลต่านชะรีฟ อะลี

สุลต่าน ชะรีฟ อะลี อิบน์ อัจญ์ลาน อิบน์ รุมัยษะฮ์ อิบน์ มุฮัมมัด (อาหรับ: ٱلشَّرِيْف عَلِي ٱبْن عَجْلَان ٱبْن رُمَيْثَة ٱبْن مُحَمَّد) มีอีกพระนามว่า บาร์กัตอาลี (มลายู: Barkat Ali; อาลีผู้ได้รับพร) เป็นสุลต่านบรูไนองค์ที่ 4 และพระชามาดาในอะฮ์มัด สุลต่านบรูไนองค์ที่ 3  พระองค์ยังเป็นนักวิชาการเชื้อสายอาหรับที่มีต้นตอจากอัฏฏออิฟ รัฐชะรีฟแห่งมักกะฮ์ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศซาอุดีอาระเบีย)
พระราชพงศาวลี

ชะรีฟ อะลี เป็นลูกหลานของอิมาม ฮะซัน อิบน์ อะลี นอกจากนี้ พระองค์ยังเป็นเอมีร์แห่งมักกะฮ์ และได้รับตำแหน่งเป็น อัลอะมีรุชชะรีฟ อะลี อิบน์ อัชชะรีฟ อัจญ์ลาน อิบน์ อัชชะรีฟ รุมัยษะฮ์ อิบน์ อัชชะรีฟ มุฮัมมัด อะบู นุมาอี อัลเอาวัล (ٱلْأَمِيْر ٱلشَّرِيْف عَلِي بِن ٱلشَّريْف عَجْلَان بِن ٱلشَّرِيْف رُمَيْثَة بِن ٱلشَّرِيْف مُحَمَّد أَبُو نُمَائِي ٱلْأَوَّل) พระองค์ยังเป็นบรรพบุรุษของเชื้อพระวงศ์ในบรูไน ซัมบัซ และซูลู
รัชสมัย > ขึ้นครองราชย์

พระองค์ขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1425 หลังสุลต่านอะฮ์มัดสวรรคตโดยไม่มีทายาทชายเหลืออยู่เลย โดยเป็นสุลต่านบรูไนองค์แรกที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางวงศ์ตระกูลเกี่ยวข้องกับอดีตสุลต่านในราชอาณาจักร
รัชสมัย > พระราชกรณียกิจ

สุลต่านชะรีฟ อะลีทรงปกครองตามหลักการอิสลาม ถือเป็นผู้นำที่มีความเคร่งศาสนามาก เนื่องด้วยความนิยมในตัวพระองค์ ทำให้มีการตั้งพระนามลำลองเป็น สุลต่านเบอร์กัต (สุลต่านผู้ได้รับพร) พระองค์เป็นสุลต่านองค์แรกที่สร้างมัสยิด และเสริมความแข่งแกร่งของบรูไนด้วยพระราชกระแสรับสั่งให้ราษฎรสร้างป้อมหินและเมืองที่มีชื่อว่าโกตาบาตู
หลังพระองค์สวรรคตใน ค.ศ. 1432 ซูไลมัน พระราชโอรส จึงขึ้นครองราชย์ต่อ
แหล่งข้อมูลอื่น

Monarchy
Makam Sultan Sharif Ali เก็บถาวร 2019-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Mausoleum of Sultan Sharif Ali เก็บถาวร 2014-10-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | สุลต่านชะรีฟ อะลี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สุลต่านอาหมัดแห่งบรูไน |  |   สุลต่านบรูไน  (ค.ศ. 1425–1432) |  | สุลต่านสุไลยมานแห่งบรูไน |
สุสานของชะรีฟ อะลี
สุลต่านอะฮ์มัดแห่งบรูไน

| อะฮ์มัด   أحمد> สุลต่านบรูไน |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 1408–1425
ก่อนหน้า: อับดุล มาจิด ฮัซซัน
ถัดไป: ชารีฟ อาลี

ประสูติ: อาวัง ปาเตะฮ์ เบอร์ไบ
สวรรคต: ป. ค.ศ. 1425
คู่อภิเษก: ปูตรี กีนาบาตางัน
พระราชบุตร: ปูเตอรี รัตนา เกอซูมา
พระราชบิดา: เดวา อามัซ กายางัน
ศาสนา: อิสลามนิกายซุนนี
อะฮ์มัด (มลายู: Ahmad, พระนามพระราชสมภพ อาวัง ปาเตะฮ์ เบอร์ไบ (Awang Pateh Berbai); สวรรคต ป. ค.ศ. 1425) รู้จักกันในพระนาม ปาเตะฮ์ เบอร์ไบ (Pateh Berbai เป็นสุลต่านบรูไนองค์ที่ 3 ผู้ครองราชย์ใน ค.ศ. 1408 ถึง 1425 โดยเป็นพระราชโอรสองค์โตในเดวา อามัซ กายางันกับพระเชษฐา/อนุชาของอาวัง อาลัก เบอตาตาร์ (มีอีกพระนามว่าสุลต่านมูฮัมมัด ชะฮ์แห่งบรูไน) ราชอาณาจักรได้รับชื่อบรูไนในรัชสมัยของพระองค์ ทำให้พระองค์ได้เป็นผู้ก่อตั้งประเทศบรูไนตามที่ปรากฏใน ชาอีร์อาวังเซอเมาน์ (Syair Awang Semaun; กวีของอาวัง เซอเมาน์) การศึกษาอิสลามคาดว่าเริ่มในประเทศในช่วงที่พระองค์ครองราชย์อยู่และสืบต่อมาภายใต้การปกครองของพระองค์
ภูมิหลัง

ในบรรดาพี่น้อง 14 พระองค์นั้น ผู้ทรงพระราชสมภพจากเดวา เออมัซ กายางัน พระราชบิดา กับสตรีชาวมูรุตจากลิมบัง ได้แก่ อาวัง อาลัก เบอตาตาร์, อาวัง ปาเตะฮ์ เบอร์ไบ และอาวัง เซอเมาน์ เพื่อตอบสนองพระมเหสีที่กำลังตั้งครรภ์ เดวา เออมัซ กายางันจึงออกเดินทางเพื่อค้นหาโคประเภทหนึ่งที่รู้จักกันในชื่อ เติมบาเดา พระองค์สมรสกับสตรีใน 4 หมู่บ้านระหว่างทางและมีบุตรด้วยกัน ท้ายที่สุดจึงให้กำเนิดพี่น้อง 14 พระองค์ที่กล่าวไว้ก่อนหน้า หลังพบเติมบาเดาแล้ว เดวา เออมัซ กายางันจึงตัดสินใจขึ้นสวรรค์ แล้วพระองค์ก็เป็นที่รู้จักในพระนาม บาตารากาลาดีกายางัน
รัชสมัย

ปาเตะฮ์ เบอร์ไบทรงขึ้นครองราชสมบัติหลังการสวรรคตของสุลต่านอับดุล มาจิด ฮัซซัน พระราชนัดดา เมื่อ ค.ศ. 1408
รัชสมัย > สวรรคต

สุลต่านอะฮ์มัดเสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1425 ทำให้ชารีฟ อาลี พระชามาดา ขึ้นครองราชย์ต่อ
ชีวิตส่วนพระองค์

สุลต่านอะฮ์มัดทรงอภิเษกสมรสกับปูเตอรี กีนาบาตางัน ทั้งคู่ให้กำเนิดพระราชธิดานาม ปูเตอรี รัตนา เกอซูมา ผู้ภายหลังกลายเป็นสมเด็จพระราชินีแก่สุลต่านชารีฟ อาลี