stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาธารณรัฐโรมัน (คริสต์ศตวรรษที่ 18)
การผนวกโรม

การรบของนโปเลียน บนคาบสมุทรอิตาลี ระหว่าง ค.ศ. 1796 จนถึง ค.ศ. 1797 เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขาได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพฝรั่งเศสในช่วงสงครามแห่งสาธารณรัฐ หลังจากการประสานมิตรแรก (ได้แก่ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, บริเตนใหญ่, ปรัสเซีย, สเปน, เนเปิลส์ ฯลฯ) ใน ค.ศ. 1792 นโปเลียน โบนาปาร์ต ได้ตั้งใจว่า จะต่อสู้กับสหสัมพันธมิตรในอิตาลีตอนเหนือ เพื่อบีบบังคับให้ชาวออสเตรียเข้าร่วมการเจรจา ผ่านการรุกรานเพลียดมอนท์ ในเวลาเดียวกันเขาตั้งใจว่า จะเสริมกำลังกองทัพฝรั่งเศสแห่งอิตาลี ซึ่งมีจำนวนที่มากกว่า ออสเตรียและรัฐในอิตาลี การรุกรานคาบสมุทรอิตาลีในครั้งนี้ถือเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจเช่นกัน เนื่องจากสหสัมพันธมิตรที่หนึ่งคาดว่าจะมีการรุกรานหลักที่แม่น้ำไรน์ โรม ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐพระสันตะปาปาเป็นส่วนหนึ่งของสหสัมพันธมิตรที่หนึ่ง พร้อมกับรัฐอื่นๆ ในอิตาลีอีกมากมาย
หลังจากการข้ามเทือกเขาแอลป์ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1796 และสามารถเอาชนะกองทัพเพลียดมอนท์ เมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1796 ในยุทธการที่ม็องเตนน็องเต และในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1796 ในยุทธการม็องโตวี โบนาปาร์ต ได้หันความสนใจ โดยไปทางใต้ของเพลียดมอนท์เพื่อจัดการกับรัฐพระสันตะปาปา โบนาปาร์ตสงสัยในคำสั่งที่แบ่งแยกเพื่อการรุกราน โดยส่งจดหมายสองฉบับไปยังคณะกรรมาธิการ จดหมายนั้นปล่อยให้ดีแร็กตัวร์ผ่อนปรนการรุกรานเพียงชั่วขณะ ออสเตรียซึ่งพ่ายแพ้ในยุทธการโลดิเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1796 และร่นถอยไปยังมีนีโก ภายใต้สนธิสัญญาโตเลนติโน ซึ่งลงนามเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1797 โรมถูกบีบบังคับให้รับการทูตของสาธารณรัฐฝรั่งเศส ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1798 ฝรั่งเศสรุกรานและยึดครองรัฐพระสันตะปาปา ซึ่งมีแรงบันดาลใจมาจากการสังหาร มัวร์แต็งนิงก์ แลเอนาร์ต ตัวร์ป็องเต ซึ่งเป็นนายพลฝรั่งเศส ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1797 หลังจากประสบความสำเร็จจากการรุกราน รัฐพระสันตะปาปาได้กลายเป็นรัฐบริวาร ที่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นสาธารณรัฐโรมัน ภายใต้การนำของหลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ แบร์ตีเย นายพลคนหนึ่งของโบนาปาร์ต สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 6 ถูกจับเข้าคุก และออกจากกรุงโรม เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1798 และถูกเนรเทศไปฝรั่งเศส ซึ่งต่อมาพระองค์ได้สิ้นพระชนม์
อย่างไรก็ตาม ภายหลังจากการต่อสู้และความอดอยากภายใน ทำให้สาธารณรัฐอยู่ได้ไม่นานนัก และการสนับสนุนที่ไม่ได้รับความนิยม ในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1798 ซึ่งเป็นวันที่สงครามประสานมิตรครั้งที่สองได้เริ่มต้นขึ้น กองทัพแห่งราชอาณาจักรเนเปิลส์ซึ่งอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1713–1799 ได้เดินเข้าไปในกรุงโรมที่ได้รับการพิทักษ์อย่างเบาบาง อย่างแท้จริง ก่อนจะจากไปและกลับไปทางใต้สู่ประเทศของตน ในปี ค.ศ. 1798–1799 เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1798 ฌาคส์ แม็คโดนัลด์ ผู้ว่าการสาธารณรัฐโรมันในขณะนั้น นำกองกำลังของเขาในยุทธการที่ฟอร์เร็งติโน่ ที่ฟอร์เร็งติโน่ ใน ค.ศ. 1798 หลังจากนั้น ในยุทธการที่อ็อตตรีโดรี ที่อ็อตตรีโดรี ในปีเดียวกัน และในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1798 ในยุทธการที่คีวิตา คาลสแตร์ลนา ที่คีวิตา คาลสแตร์ลนา ซึ่งตามมาด้วยตำแหน่งข้าราชการทหารที่คาลวีร์ ริโกสคา และครั้งที่ 2 ในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1799 ที่กาปัวร์ ก่อนที่เขาจะลาออกจากการบังคับบัญชา
หลังจากการรุกรานของเนเปิลส์ ในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1799 รัฐพระสันตะปาปาได้รับการฟื้นฟูภายใต้รัชสมัยของพระสันตปาปาปิอุสที่ 7 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1800 ฝรั่งเศสได้ยึดครองรัฐพระสันตะปาปาอีกครั้งใน ค.ศ. 1808 หลังจากนั้นก็ถูกแบ่งแยกระหว่างฝรั่งเศสและราชอาณาจักรอิตาลี จนกระทั่งสิ้นสุดสงครามนโปเลียนใน ค.ศ. 1815
ดูเพิ่ม

รัฐพระสันตะปาปา
หลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ แบร์ตีเย
แหล่งข้อมูลอื่น

www.historyofwar.org/articles/campaign_napoleon_italy_1796.html
Imperial City: Rome under Napoleon, Susan Vandiver Nicassio, (October 15, 2009, University of Chicago Press), {pp. 20 to 21}
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  นครรัฐวาติกัน
เกรโมนา

| Cremona Cremùna |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Cremona
พานอรามาของเกรโมนา 
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของCremona 
Cremonaที่ตั้งของCremonaในอิตาลี
พิกัด: 45°08′N 10°02′E﻿ / ﻿45.133°N 10.033°E﻿ / 45.133; 10.033
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: แคว้นลอมบาร์เดีย
จังหวัด: จังหวัดเครโมนา (CR)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Gianluca Galimberti (PD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 69.7 ตร.กม. (26.9 ตร.ไมล์)
ความสูง: 47 เมตร (154 ฟุต)
ประชากร (31 สิงหาคม 2017)
 • ทั้งหมด: 71,967 คน
 • ความหนาแน่น: 1,000 คน/ตร.กม. (2,700 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Cremonesi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 26100
รหัสเขตโทรศัพท์: 0372
นักบุญองค์อุปถัมภ์: St. Homobonus
วันสมโภชนักบุญ: 13 พฤศจิกายน
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
เกรโมนา (อิตาลี: Cremona) เป็นเมืองและคอมมูนในภาคเหนือของอิตาลี ตั้งอยู่ในแคว้นลอมบาร์เดีย บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำโป กลาง Pianura Padana (หุบเขาโป) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดเกรโมนา และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นของเมืองและจังหวัด เมืองเครโมนามีความโดดเด่นเป็นพิเศษด้านประวัติศาสตร์ดนตรี
อาสนวิหารโมเดนา

| อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ Cattedrale Metropolitana di Santa Maria Assunta in Cielo e San Geminiano * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
มหาวิหารโมดีนา
ประเทศ:  อิตาลี
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i)(ii)(iii)(iv)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2540 (คณะกรรมการสมัยที่ 21)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์และนักบุญเจมีนีอานุส (อังกฤษ: Metropolitan Cathedral of Saint Mary of the Assumption and Saint Geminianus; อิตาลี: Cattedrale Metropolitana di Santa Maria Assunta e San Geminiano) หรือ มหาวิหารโมเดนา (อังกฤษ: Modena Cathedral) เป็นคริสต์ศาสนสถานระดับอาสนวิหาร ตั้งอยู่ที่เมืองโมเดนาในประเทศอิตาลี และเป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลโรมันคาทอลิกโมเดนา-โนนันโตลา อาคารสร้างเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์
“มหาวิหารโมเดนา” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997
ประวัติ

เดิมก่อนหน้าที่จะตัวสิ่งก่อสร้างปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโบสถ์สองแห่งก่อนหน้านั้นที่สร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 แต่ถูกทำลาย สิ่งก่อสร้างที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบันเริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1099 โดยมีนายช่างเอก (master builder) ลันฟรังโคเป็นผู้ดูแลการก่อสร้าง ตัวมหาวิหารตั้งอยู่เหนือที่เก็บศพของนักบุญเจมีนีอานุส (Saint Geminianus) ผู้เป็นนักบุญองคือุปถัมภ์เมืองโมเดนา ร่างของท่านยังคงอยู่ภายในคริพท์ของมหาวิหาร มหาวิหารปัจจุบันได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1184
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มหาวิหารโมดีนา
The Modena Archivolt เก็บถาวร 2011-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: photographs of the archivolt
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา1  โบสถ์และคอนแวนต์ซานตามารีอาเดลเลกราซีเอของคณะดอมินิกันพร้อมด้วยจิตรกรรม "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์  เวนิสและทะเลสาบน้ำเค็ม  จัตุรัสดูโอโม ปิซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานจีมิญญาโน  ซัสซีและอุทยานโบสถ์หินแห่งมาเตรา  นครวีเชนซาและคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโต  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซีเอนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นาโปลี  เกรสปีดัดดา  แฟร์รารา นครแห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโป  กัสเตลเดลมอนเต  ตรุลโลแห่งอัลเบโรเบลโล  โบราณสถานศิลปะคริสเตียนเริ่มแรกแห่งราเวนนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา  พระราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่กาแซร์ตา พร้อมด้วยอุทยาน สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี และกลุ่มอาคารซานเลอูโช  ที่ประทับของราชวงศ์ซาวอย  สวนพฤกษศาสตร์ (ออร์โตโบตานีโก) ปาโดวา  ปอร์โตเวเนเร, ชินเกวแตร์เร และหมู่เกาะ (ปัลมาเรีย, ตีโน และตีเนตโต)  อาสนวิหาร, ตอร์เรชีวีกา และปีอัซซากรันเด โมเดนา  พื้นที่โบราณคดีปอมเปอี, เฮอร์คิวเลเนียม และตอร์เรอันนุนซีอาตา  กอสตีเอราอามัลฟีตานา  พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต  วิลลาโรมานาเดลกาซาเล  ซูนูราฌีดีบารูมีนี  พื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอัครบิดรแห่งอากวีเลยา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์อูร์บีโน  อุทยานแห่งชาติชีเลนโตและวัลโลดีดีอาโน พร้อมด้วยแหล่งโบราณคดีไปส์ตูงและแวลิอา และแชร์โตซาดีปาดูลา  วิลลาอาดรีอานา (ตีโวลี)  นครเวโรนา  อัสซีซี มหาวิหารซานฟรันเชสโก และสถานที่อื่น ๆ ของคณะฟรันซิสกัน  วิลลาเดสเต ตีโวลี  เมืองสมัยบาโรกยุคปลายแห่งวัลดีโนโต (ซิซิลีตะวันออกเฉียงใต้)  ซากรีมอนตีแห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดีย  วัลดอร์ชา  สุสานอิทรัสกันแห่งแชร์เวเตรีและตาร์กวีเนีย  ซีรากูซาและสุสานหินแห่งปันตาลีกา  เจโนวา : เลสตราเดนูโอเวและระบบของปาลัซซีเดย์รอลลี  ทางรถไฟสายรีเชียในภูมิทัศน์อัลบูลา / แบร์นีนา2  มันโตวาและซับบีโอเนตา  ชาวลองโกบาร์ดในอิตาลี ศูนย์กลางแห่งอำนาจ (ค.ศ. 568–774)  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์3  คฤหาสน์และสวนของตระกูลเมดีชีในตอสคานา  ภูมิทัศน์ไร่องุ่นของปีเยมอนเต : ลันเก-โรเอโรและมอนแฟร์ราโต  อาคารศิลปะอาหรับ-นอร์มันแห่งปาแลร์โมกับอาสนวิหารเชฟาลุและอาสนวิหารมอนเรอาเล  งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 : สตาโตดาแตร์รา – สตาโตดามาร์ตะวันตก4  อีวเรอา นครอุตสาหกรรมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20  เนินเขาไร่องุ่นไวน์โปรเซกโกแห่งโกเนลยาโนและวัลดอบบีอาเดเน  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป5  ชุดภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ปาโดวา  มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  วีอาอัปเปีย เรกีนาวิอารูง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อีโซเลเอโอลีเอ (หมู่เกาะเอโอเลียน)  มอนเตซานจอร์โจ6  ป่าต้นบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป7  ทิวเขาโดโลไมต์  เขาเอตนา  คาสต์และถ้ำหินเกลือระเหยแห่งเทือกเขาแอเพนไนน์ตอนเหนือ  |  |
 หมายเหตุ 1ร่วมกับนครรัฐวาติกัน 2ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 3ร่วมกับฝรั่งเศส เยอรมนี สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย 4ร่วมกับโครเอเชียและมอนเตเนโกร  5ร่วมกับเช็กเกีย เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และออสเตรีย) 6ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 7ร่วมกับอีก 17 ประเทศ
อาการล้าเรื้อรัง

| กลุ่มอาการล้าเรื้อรัง (chronic fatigue syndrome)> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: G93.3
ICD-9: 780.71
DiseasesDB: 1645
MedlinePlus: 001244
eMedicine: med/3392 ped/2795
MeSH: D015673
อาการล้าเรื้อรัง (chronic fatigue syndrome, CFS) คือกลุ่มอาการอิดโรยเรื้อรังที่ยังไม่ทราบสาเหตุ มีความผิดปกติหลากหลายระบบทั่วร่างกาย ทั้งทางกายภาพ (physical) ทางจิตและจิตประสาท (neuropsychological) มีอาการอิดโรย เหนื่อยล้า อ่อนแรง เป็นหลัก อีกทั้งมีอาการไม่เฉพาะเจาะจงอีกมากมายหลายอย่าง
จากการศึกษารายงานทางการแพทย์ย้อนหลัง พบว่ามีรายงานโรคที่น่าจะเข้าได้กับกลุ่มอาการที่ปัจจุบันเรียกว่า chronic fatigue syndrome มานานกว่า 3 ศตวรรษแล้ว โดยถูกวินิจฉัยเป็นโรคต่างๆ เช่น
ภาวะเลือดมีกลูโคสน้อย (hypoglycemia)
โรคคิดว่าตนป่วย (vapors หรือ hypochondriasis) - เป็นโรคอุปาทานที่มีความหวาดระแวงกลัวว่าจะเป็นโรคนั้นโรคนี้ วิตกกังวลเกี่ยวกับสุขภาพ
ภาวะประสาทเปลี้ย (neurasthenia) - โรคทางประสาทที่มีอาการอ่อนเพลียเรื้อรัง เหนื่อย อ่อนแรง อ่อนใจ จิตซึม เบื่ออาหาร นอนไม่หลับ
อาการประสาทและระบบไหลเวียนอ่อนเปลี้ย (effort syndrome หรือ neurocirculatory asthenia)
ภาวะระบายลมหายใจเกิน (hyperventilation) - อาการทางจิตประสาทที่ทำให้หายใจหอบ
โรคบรูเซลโลซิสเรื้อรัง (chronic brucellosis) - เป็นโรคที่เกิดจากการติดเชื้อบรูเซลลาเรื้อรัง (เชื้อโรคชนิดนี้โดยปกติแล้วก่อโรคในหมู่สัตว์ทำให้สัตว์แท้งลูก สามารถติดต่อมาสู่คนได้ ทำให้คนไข้มีอาการอ่อนล้าเรื้อรัง ต่างจากการเกิดโรคในสัตว์ที่ทำให้แท้งเป็นอาจิณ การเกิดโรคในคน จะไม่สามารถแพร่ไปสู่คนด้วยกัน
โรคกล้ามเนื้อประสาทอ่อนเปลี้ย (epidemic neuromyasthenia) มีอาการกล้ามเนื้ออ่อนแรงที่เกิดจากอารมณ์หรือจิตใจ
อาการปวดกล้ามเนื้อเหตุสมองและไขสันหลังอักเสบ (myalgic encephalomyelitis)
อาการปวดกล้ามเนื้อและพังผืด (fibromyalgia)
กลุ่มอาการตอบสนองต่อสารเคมีไวเกิน (multiple chemical hypersensitivity syndrome)
โรคราแคนดิดาเรื้อรัง (chronic candidiasis)
โรคโมโนนิวคลีโอซิสเรื้อรัง (chronic mononucleosis หรือ chronic Ebstein-Barr virus infection) - เป็นโรคที่เกิดจาการติดเชื้อไวรัสเอบสไตน์บาร์เรื้อรัง
อาการล้าหลังติดเชื้อไวรัส (post viral fatigue syndrome)
พยาธิกำเนิดของอาการนี้ยังไม่เป็นที่ทราบกันแน่ชัด จากการศึกษาผู้ป่วยกลุ่มนี้ พบว่ามีความเปลี่ยนแปลงตามระบบต่างๆหลายระบบ แต่ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่เฉพาะเจาะจงและไม่ได้เป็นแบบเดียวกันในผู้ป่วยทุกราย ทำให้ไม่สามารถสรุปสมุฏฐานของโรคได้ ดูจากหลักฐานและรายงานต่างๆ พบความเปลี่ยนแปลงของระบบต่างๆดังนี้
ระบบภูมิคุ้มกันและการติดเชื้อบางชนิด

พบอาการเกิดขึ้นหลังการติดเชื้อ โดยเฉพาะเชื้อไวรัสชนิดต่างๆ และตรวจพบภูมิต้านทานต่อเชื้อไวรัสหลายชนิดในเลือด
ความผิดปกติของระบบภูมิคุ้มกัน คือภูมิคุ้มกันของร่างกายไม่สามารถกำจัดเชื้อโรคออกไปจากร่างกาย โดยตรวจพบแอนติเจนของไวรัสในเลือด เป็นเหตุให้เกิดโรคเรื้อรัง
มีการลดลงของระดับโปรตีนที่เกี่ยวกับภูมิคุ้มกันโรค (immunoglobulin) บางชนิด
มีความผิดปกติของเม็ดเลือดขาวชนิด lymphocyte ซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวกับภูมิคุ้มกันชนิดเซลล์ (cellular immunity) และ การทำหน้าที่ทำลายเชื้อโรคของ natural-killer cell ลดลง
การดำเนินโรค

ผู้ป่วยส่วนใหญ่มีอาการไม่มาก และอาการไม่เลวลง ส่วนใหญ่ค่อยๆดีขึ้น แม้ไม่หายเป็นปกติ ก็ยังสามารถดำเนินชีวิตประจำวันได้ดังเดิม สิ่งที่บกพร่องก่อนคือความสามารถในการทำงานที่ต้องใช้ความคิดใตร่ตรอง รอบคอบ อาจมีอาการกำเริบเป็นครั้งคราว โดยเฉพาะเมื่อมีภาวะตึงเครียดทั้งทางกายและทางจิต มีผู้ป่วยส่วนน้อยที่มีอาการมาก คือแยกตัว ทำงานไม่ค่อยมีประสิทธิภาพ อาจต้องออกจากงาน และต้องการผู้ดูแลใกล้ชิด น้อยรายเท่านั้นที่หายเป็นปกติได้เอง
การรักษา

ก่อนอื่นต้องวินิจฉัยแยกโรคอื่นที่รักษาได้ออกไปก่อน หลังจากนั้นผู้ป่วยต้องเข้าใจธรรมชาติของอาการนี้ว่า เป็นเรื้อรัง และยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาด แต่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต และอาการเหล่านี้รบกวนชีวิตความเป็นอยู่ทั้งด้านร่างกาย จิตใจ และสังคม เป็นอย่างมาก หากเข้าใจและยอมรับได้ ก็ช่วยให้ไม่เครียดจนเกินไปนัก อาการจะได้ไม่กำเริบจากความเครียด การรักษาส่วนใหญ่จึงเป็นเพียงรักษาประคับประคองตามอาการเท่านั้น ยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาด
การรับประทานอาหารที่ถูกต้อง สามารถช่วยโรคอ่อนเพลียเรื้อรัง ช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้น และยังช่วยเพิ่มภูมิต้านทานให้กับร่างกายได้
ผู้ป่วยเหล่านี้ค่อนข้างตอบสนองไวต่อสิ่งแวดล้อมและสารต่างๆ จึงต้องระมัดระวังในการรักษาเป็นพิเศษ โดยเริ่มกินยาขนาดน้อยๆก่อน แล้วค่อยๆปรับยาตามการตอบสนองต่อการรักษา
ยาต้านอักเสบ (NSAIDs) สำหรับอาการไข้และปวด ระวังฤทธิ์ข้างเคียงที่ทำให้เลือดออกจากเยื่อบุกระเพาะอาหาร
ยาต้านฮิสตามีน และยาแก้คัดจมูก สำหรับเยื่อบุจมูกอักเสบจากภูมิแพ้ ไซนัสอักเสบ
ยาต้านเศร้าขนาดต่ำๆสำหรับผู้ที่มีอาการซึมเศร้า ควรกินยาขนาดน้อย เพราะอาจทำให้อ่อนเพลียมากขึ้น
การดูแลตนเอง

รักษาสุขภาพให้แข็งแรง กินอาหารที่มีประโยชน์
พักผ่อนให้เพียงพอ แต่ไม่มากเกินไป คือไม่นอนอยู่กับเตียง (total rest) เพราะยิ่งทำให้หมดสภาพเร็วขึ้น กลายเป็นบุคคลไร้ค่า
ทำใจให้ยอมรับความเจ็บป่วยโดยมีญาติมิตรคอยให้กำลังใจ หลีกเลี่ยงความเครียด
งดอาหารหนัก สุราเมรัย คาเฟอีนก่อนนอน เพราะทำให้หลับยาก เป็นเหตุให้อ่อนเพลียมากขึ้น
ออกกำลังกายแต่พอควร เริ่มจากเบาๆแล้วค่อยๆเพิ่มขึ้น ไม่ควรออกกำลังกายหนักเพราะอาจกระตุ้นให้อาการทรุดลง
ไม่ควรทดลองรักษาด้วยวิธีที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ว่าได้ผล เพราะผู้ป่วยตอบสนองต่อสิ่งต่างๆไวกว่าคนปกติ
ข้อมูลการรักษาทางเลือก

การสวนล้างลำไส้ใหญ่ (high colonic enemas) ไม่พบว่าใช้รักษา CFS ได้ แต่อาจทำให้อาการทางลำไส้ทรุดลง
ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร (dietary supplements) ผลิตภัณฑ์จากพืช ยังไม่มีการศึกษาว่ารักษาได้ ความเชื่อว่าผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติปลอดภัยนั้น ไม่จริงสำหรับผู้ป่วยเสมอไป เพราะอาจมีฤทธิ์ข้างเคียง และมีปฏิกิริยากับยาได้
วิตามิน coenzymes แร่ธาตุ ชนิดต่างๆ ไม่พบว่ามีประโยชน์ต่อผู้ป่วย
สมุนไพร (herbal preparations) ยังไม่มีการพิสูจน์ว่าได้ผล สมุนไพรมีปริมาณของสารที่ออกฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาที่ไม่แน่นอน อาจเป็นอันตรายได้ หากขาดความระมัดระวัง สมุนไพรบางชนิด หากใช้ในขนาดสูงอาจเป็นผลเสียกับผู้ป่วย
บทความจากนิตยสาร health today โดย พญ.สมศรี ประยูรวิวัฒน์
↑  โรคอ่อนเพลียเรื้อรังรักษาได้ด้วยอาหารที่ถูกต้อง
เขากรันปาราดีโซ

ยอดเขากรันปาราดีโซ
กรันปาราดีโซ (อิตาลี: Gran Paradiso) ยอดเขาตั้งอยู่ในประเทศอิตาลี ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ใกล้พรมแดนประเทศฝรั่งเศส เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาแอลป์ มีความสูง 4,061 เมตร และตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติกรันปาราดีโซ
อิล โตรวาโตเร

โปสเตอร์การแสดงในสหรัฐอเมริกา
อิลโตรวาโตเร (อิตาลี: Il trovatore; อังกฤษ: The Troubadour) เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีความยาว 4 องก์ ที่เขียนโดยจูเซปเป แวร์ดี จากบทละครภาษาสเปนเรื่อง El Trovador ของอันโตนิโอ การ์เซีย กูเทียเรซ (1813 - 1884) เรื่องราวเกี่ยวกับพวกยิปซี เกิดขึ้นในแคว้นบิสเคย์ และแคว้นอารากองในประเทศสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 15
อิลโตรวาโตเรแสดงรอบปฐมทัศน์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1853 ที่ลานกลางแจ้ง Tor di Nona ใจกลางกรุงโรมและประสบความสำเร็จอย่างสูง  ได้รับการจัดแสดงซ้ำถึงหลายร้อยรอบในหลายประเทศ ภายในระยะเวลา 3 ปี  นำไปจัดแสดงที่สหรัฐอเมริกา และประเทศอังกฤษในปี ค.ศ. 1855    ถูกนำไปดัดแปลงเป็นอุปรากรภาษาฝรั่งเศสชื่อ Le trouvère จัดแสดงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1857
อุปรากรเรื่องนี้แบ่งเป็น 4 องก์ ได้แก่
Act I: The Duel
Scene 1: The guard room in the castle of Luna (The Palace of Aljaferia, Zaragoza, Spain)
Scene 2: Garden in the palace of the princess
Act 2: The Gypsy Woman
Scene 1: The gypsies' camp
Scene 2: In front of the convent
Act 3: The Son of the Gypsy Woman
Scene 1: Di Luna's camp
Scene 2: A chamber in the castle
Act 4: The Punishment
Scene 1: Before the dungeon keep
Scene 2: In the dungeon

"Stride la vampa"
From Act II. Sung by Gabriella Besanzoni in 1920.
Anvil Chorus

ดนตรีจากฉากที่ 1 องก์ที่ 2 มีชื่อในภาษาอิตาลีว่า Coro di zingari (แปลว่า gypsy chorus) ในภาษาอังกฤษใช้ชื่อว่า Anvil Chorus ช่างตีเหล็กยิปซีเริ่มงานในตอนเช้า โดยตีเหล็กที่อยู่บนทั่งเป็นจังหวะ พร้อมกับร้องเพลงสรรเสริญการทำงานหนัก อาหารดีๆ และหญิงยิปซี  ดนตรีท่อนนี้ได้รับความนิยมอย่างมาก ปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมต่างๆ ที่เกี่ยวกับชนชั้นกรรมาชีพ [ต้องการอ้างอิง] เช่น เป็นเพลงประกอบโฆษณา และถูกนำมาล้อเลียนในไทนีตูนส์ (เป็นการ์ตูนในเครือ ลูนีทูนส์) ฉบับที่ได้รับความนิยมเป็นฉบับบรรเลงแบบแจ๊สโดยวงดนตรีของเกล็น มิลเลอร์
Anvil Chorus ยังถูกนำมาล้อเลียนในภาพยนตร์เรื่อง Cocoanuts (1929) ของพี่น้องมารซ์ โดยใช้เสียงจากเครื่องบันทึกเงินสดแทนเสียงจากทั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Il trovatore
โน้ตเพลงเสรีของ Il trovatore ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
ฟังผลงาน Excerpts from Trovatore Act 1-5 ที่ มิวโซเพน
Recordings of Il trovatore rated เก็บถาวร 2006-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Anvil Chorus on YouTube
เกลาดีโอ อับบาโด

| เกลาดีโอ อับบาโด |
| --- | --- |
อับบาโดในปี ค.ศ. 1982
เกิด: 26 มิถุนายน ค.ศ. 1933(1933-06-26) มิลาน ประเทศอิตาลี
เสียชีวิต: 20 มกราคม ค.ศ. 2014(2014-01-20) (80 ปี) โบโลญญา ประเทศอิตาลี
อาชีพ: วาทยกร
เกลาดีโอ อับบาโด (อิตาลี: Claudio Abbado) เป็นวาทยกรชาวอิตาลี ถือเป็นหนึ่งในวาทยกรที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งศตวรรษที่ 20 เขาเป็นผู้อำนวยการเพลงของโรงอุปรากรลา สกาลาในนครมิลาน และยังเคยเป็นวาทยกรเอกของวงลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา, ผู้อำนวยการเพลงของโรงอุปรากรแห่งรัฐเวียนนา, ผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการของเทศกาลดนตรีออร์เคสตรานครลูเซิร์น และวาทยกรเอกของวงเบอร์ลินฟิลฮาร์มอนิก
เกลาดีโอเกิดที่นครมิลานในครอบครัวนักดนตรี ครอบครัวของเขาต่างได้รับการยอมรับนับถือด้านพรสวรรค์ทางดนตรีมาตั้งแต่รุ่นปู่ บิดาของเขา มีเกลันเจโล อับบาโด (Michelangelo Abbado) เป็นนักไวโอลิน นักเปียโน และวาทยกร, ส่วนมารดาและพี่สาวแม้จะไม่ได้เป็นนักเปียโนอาชีพแต่ก็พอมีผีมือเช่นกัน, พี่ชายของเขา มาร์เชลโล อับบาโด (Marcello Abbado) ก็เป็นนักเปียโน ตัวเกลาดีโอเองก็ได้รับการฝึกสอนเปียโนจากบิดา
ชีวิตวัยเด็กของเกลาดีโอเป็นช่วงที่นาซีเยอรมนีเข้ายึดครองมิลาน ในเวลานั้น มารดาของเขาถูกจำคุกเนื่องจากให้ที่พักพิงกับเด็กชาวยิว เกลาดีโอจึงมีทัศนคติต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์ ความสนใจในดนตรีเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อมีโอกาสได้รับชมการแสดงที่ลา สกาลา รวมถึงการได้ฝึกรับชมการฝึกซ้อมในมิลานของวาทยกรอย่างอาร์ตูโร ตอสกานีนี และวิลเฮ็ล์ม ฟวร์ทเว็งเลอร์ เกลาดีโอขณะมีอายุ 15 ปีมีโอกาสได้พบกับวาทยกรเลนนาร์ด เบิร์นสไตน์ และได้รับความเห็นว่า "เธอนี่เหมาะจะเป็นวาทยกร"
เกลาดีโอศึกษาวิชาเปียโน, องค์ประกอบดนตรี และวาทยการที่โรงเรียนการดนตรีแห่งมิลาน (Conservatorio di musica di Milano) และจบการศึกษาสาขาเปียโนในปีค.ศ. 1955  ปีต่อมาเขาเข้าศึกษาต่อในวิชาวาทยการที่วิทยาลัยการดนตรีแห่งเวียนนา (Vienna Academy of Music) ตามคำแนะนำของสุบิน เมห์ธา ผู้เป็นเพื่อน เขาและสุบินยังเข้าร่วมกับคณะนักร้องประสานเสียงเพื่อเฝ้าสังเกตบรูโน วัลเทอร์ และแฮร์แบร์ท ฟ็อน คารายัน ในช่วงการฝึกซ้อมกับวง
เกาะโกมีโน

| ชื่อท้องถิ่น: เกาะเก็มมูนา |
| --- | --- |
ภาพถ่ายทางอากาศเกาะโกมีโน
แผนที่กลุ่มเกาะมอลตาเน้นเกาะโกมีโน
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ระหว่างเกาะโกโซกับเกาะมอลตา
พิกัด: 36°00′41″N 14°20′12″E﻿ / ﻿36.01139°N 14.33667°E﻿ / 36.01139; 14.33667
กลุ่มเกาะ: กลุ่มเกาะมอลตา
แหล่งน้ำใกล้เคียง: ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
พื้นที่: 3.5 ตารางกิโลเมตร (1.4 ตารางไมล์)
ความยาว: 2.63 กม. (1.634 ไมล์)
ความกว้าง: 2.04 กม. (1.268 ไมล์)
ความยาวชายฝั่ง: 9.5
ระดับสูงสุด: 35 ม. (115 ฟุต)
การปกครอง
 มอลตา
ภาค: โกโซ
สภาท้องถิ่น: อัยน์ซีเล็ม
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 2 คน (2563)
อันดับประชากร: อันดับที่ 3
ความหนาแน่น: 0.57/กม.2 (1.48/ตารางไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวมอลตา
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: เวลายุโรปกลาง (UTC+1)
 • ฤดูร้อน (ออมแสง): เวลาออมแสงยุโรปกลาง (UTC+2)
โกมีโน (อิตาลี: Comino) หรือ เก็มมูนา (มอลตา: Kemmuna) เป็นเกาะเล็กเกาะหนึ่งของกลุ่มเกาะมอลตาในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ตั้งอยู่ระหว่างเกาะมอลตากับเกาะโกโซ มีเนื้อที่ 3.5 ตารางกิโลเมตร (1.4 ตารางไมล์) มีประชากรอยู่ประจำถิ่นเพียง 2 คน และเป็นส่วนหนึ่งของท้องถิ่นอัยน์ซีเล็มซึ่งครอบคลุมด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะโกโซ บาทหลวง 1 รูปและตำรวจ 1 นายจะเดินทางไปกลับระหว่างโกมีโนกับอัยน์ซีเล็มเพื่อปฏิบัติหน้าที่เป็นประจำ เกาะนี้เป็นเขตรักษาพันธุ์นกและเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งหนึ่ง (พื้นที่คุ้มครองทางทะเลของเครือข่ายนาตูรา 2000)
เขาวิซูเวียส

| เขาวิซูเวียส |
| --- | --- |
เขาเวซูวีโย
เขาวิซูเวียสมองจากซากเมืองปอมเปอีที่ถูกทำลายใน ค.ศ. 79
จุดสูงสุด
พิกัด: 40°49′N 14°26′E﻿ / ﻿40.817°N 14.433°E﻿ / 40.817; 14.433 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เขาวิซูเวียสเนเปิลส์ แคว้นคัมปาเนีย ประเทศอิตาลี 
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
อายุหิน: 25,000 ปีก่อนปัจจุบัน ถึงปี ค.ศ.1944  age of volcano = ป. 17,000 ปีจนถึงปัจจุบัน
ประเภทภูเขา: ภูเขาไฟซอมมา-กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
แนวโค้ง/เข็มขัดภูเขาไฟ: ร่องภูเขาไฟคัมปาเนีย
การปะทุครั้งล่าสุด: 17–23 มีนาคม ค.ศ. 1944
การพิชิต
เส้นทางง่ายสุด: เดิน
เขาวิซูเวียสมองจากเมืองปอมเปอี
เขาวิซูเวียส (อังกฤษ: Mount Vesuvius) หรือ เขาเวซูวีโย (อิตาลี: Monte Vesuvio) ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองเนเปิลส์ เหนืออ่าวเนเปิลส์ ประเทศอิตาลี เป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับเพียงแห่งเดียวในแผ่นดินใหญ่ยุโรป มีความสูง 1,281 เมตร ปากปล่องมีเส้นรอบวง 1,400 เมตร ลึก 216 เมตร การระเบิดครั้งที่มีชื่อเสียงเกิดขึ้นในวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 79 ในรัชสมัยของจักรพรรดิไททัส เถ้าถ่านได้ทับถมเมืองปอมเปอีและเฮอร์คิวเลเนียมทั้งเมือง แต่การระเบิดครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1944
| ด ค กภูเขาไฟแห่งทศวรรษ |
| --- | --- |
 อะวาชินสกายา  โกลีมา  เอตนา  Galeras  คอร์ยาคสกายา  เมานาลัว  เมอราปี  Nyiragongo  Rainier  ซากูราจิมะ  Santa María  Taal  Teide  Ulawun  อุนเซ็ง  วิซูเวียส
อาลีตาเลีย

อาลีตาเลีย (อิตาลี: Alitalia) เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศอิตาลี เปิดทำการบินครั้งแรกวันที่ 16 กันยายน 2489 มีฐานการบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานเลโอนาร์โด ดา วินชี-ฟีอูมีชีโน และฐานการบินรองที่ท่าอากาศยานมิลาโน ลีนาเต และท่าอากาศยานมิลาโนมัลเปนซา โดยจะให้บริการในวันที่ 14 ตุลาคม 2564 เป็นวันสุดท้ายและในวันที่ 15 ตุลาคม 2564 สายการบิน ไอทีเอแอร์เวย์ ซึ่งเป็นสายการบินแห่งชาติใหม่จะเข้าให้บริการทดแทน
การใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกับสายการบินอื่น

สายการบินอาลีตาเลียและสายการบินอาลีตาเลียซิตีไลเนอร์ใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกับสายการบินต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
แอโรฟลอต
อาเอโรเมคีโก
แอร์บอลติก
แอร์เบอร์ลิน
แอร์คอร์ซิกา
แอร์ยูโรปา
แอร์ฟรานซ์
แอร์เซอร์เบีย
แอร์ซิซิลี
อาเซอร์ไบจานแอร์ไลน์
บัลแกเรียแอร์
ไชนาแอร์ไลน์
ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์
โครเอเชียแอร์ไลน์
เช็กแอร์ไลน์
เดลตาแอร์ไลน์
สายการบินเอทิฮัด
ดาวินแอร์ไลน์
การูดาอินโดนีเซีย
กอลตรังส์ปอร์ชิสอาแอเรอุส
เจแปนแอร์ไลน์
เจ็ตแอร์เวย์
เคแอลเอ็ม
โคเรียนแอร์
คูเวตแอร์เวย์
การเข้าร่วมกลุ่มสกายทีม

สายการบินอาลีตาเลียเข้าร่วมกลุ่มพันธมิตรการบินสกายทีมเมื่อปีพ.ศ. 2552
จุดหมายปลายทาง

สายการบินอาลีตาเลียบิน 27 ปลายทางภายในประเทศและอีก 75 ปลายทางใน 50 ประเทศ
| ประเทศ | เมือง |
| --- | --- |
ประเทศแอลเบเนีย: ติรานา
ประเทศแอลจีเรีย: แอลเจียร์
ประเทศแอลจีเรีย: ออราน
ประเทศแองโกลา: ลูอันดา
ประเทศอาร์เจนตินา: บัวโนสไอเรส
ประเทศอาร์มีเนีย: เยเรวาน
ประเทศออสเตรเลีย: เมลเบิร์น
ประเทศออสเตรเลีย: ซิดนีย์
ประเทศออสเตรีย: เวียนนา
ประเทศเบลเยียม: บรัสเซลส์
ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา: มอสตาร์
ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา: ซาราเยโว
ประเทศบราซิล: กังปีนัส
ประเทศบราซิล: โฟร์ตาเลซา
ประเทศบราซิล: มาเนาส์
ประเทศบราซิล: เรซีฟี
ประเทศบราซิล: รีโอเดจาเนโร
ประเทศบราซิล: เซาเปาลู
ประเทศบัลแกเรีย: โซเฟีย
ประเทศกัมพูชา: พนมเปญ
ประเทศแคเมอรูน: ดูอาลา
ประเทศแคนาดา: โทรอนโต
ประเทศแคนาดา: มอนทรีออล
ประเทศกาบูเวร์ดี: ซัล
ประเทศชิลี: ซานเตียโก
ประเทศจีน: ปักกิ่ง
ประเทศจีน: เซี่ยงไฮ้
โคลอมเบีย: โบโกตา   
1 2
อินฟันเตอัลฟอลโซ ดยุกแห่งกาลาเบรีย

อินฟันเตอัลฟอนโซแห่งสเปน เจ้าชายแห่งซิซิลีทั้งสอง ดยุกแห่งกาลาเบรีย (30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1901 – 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1964) เป็นหนึ่งในสองผู้มีสิทธิในตำแหน่งประมุขแห่งราชวงศ์บูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง ตั้งแต่ ค.ศ. 1960 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1964 อัลฟอนโซเป็นพระโอรสในเจ้าชายการ์โลแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง (ค.ศ. 1870–1949) และพระชายา มารีอา เด ลัส เมร์เซเดส เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส (ค.ศ. 1880–1904) พระองค์ประสูติและสิ้นพระชนม์ในกรุงมาดริด ประเทศสเปน