stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอียง ธิริทธ์

| เอียง ธิริทธ์ |
| --- | --- |


รัฐมนตรีกระทรวงกิจการสังคม
ดำรงตำแหน่ง 9 ตุลาคม ค.ศ. 1975 – 7 มกราคม ค.ศ. 1979
นายกรัฐมนตรี: พล พต
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เขียว ธิริทธ์ 10 มีนาคม ค.ศ. 1932 จังหวัดพระตะบอง, กัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 22 สิงหาคม ค.ศ. 2015(2015-08-22) (83 ปี) จังหวัดไพลิน, ประเทศกัมพูชา
คู่สมรส: เอียง ซารี   (m. ค.ศ. 1951–2013; เขาเสียชีวิต)
ญาติ: เขียว พอนนารี (พี่สาว)

เอียง ธิริทธ์ (สกุลเดิม เขียว; เขมร: អៀង ធីរិទ្ធ; 10 มีนาคม พ.ศ. 2474 - 22 สิงหาคม พ.ศ. 2558)   เป็นบุคคลที่มีบทบาทสำคัญในเขมรแดงแต่ไม่เคยเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการของเขมรแดง เป็นภรรยาของเอียง ซารี ซึ่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในสมัยกัมพูชาประชาธิปไตย เธอเองเป็นรัฐมนตรีกระทรวงสวัสดิการสังคมตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2518 จนกระทั่งเขมรแดงสิ้นสุดอำนาจใน พ.ศ. 2522 เธอเป็นน้องสาวของเขียว ปนนารี ซึ่งเป็นภรรยาคนแรกของพล พต เธอถูกจับกุมโดยศาลพิเศษแห่งกัมพูชาเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 พร้อมกับเอียง ซารี สามีในข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
ชีวิตช่วงแรก

ธิริทธิ์เกิดที่จังหวัดพระตะบอง  บิดาของเธอเป็นผู้พิพากษาที่อพยพออกมายังพระตะบองในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ชื่อเดิมของเธอคือเขียว ธิริทธ์ จบการศึกษาจากโรงเรียนสีสุวัตถิ์และได้หมั้นกับเอียง ซารี ตั้งแต่อยู่ในกัมพูชา เธอเดินทางไปฝรั่งเศสพร้อมพี่สาวเพื่อไปศึกษาต่อทางด้านวรรณคดีอังกฤษ และได้สมรสกับเอียง ซารีใน พ.ศ. 2494
ชีวิตช่วงกลาง

ธิริทธิ์เดินทางกลับกัมพูชาใน พ.ศ. 2500 และเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ เธอเป็นสมาชิกอาวุโสของระบอบกัมพูชาประชาธิปไตย เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสวัสดิการสังคมและประธานสภากาชาดกัมพูชาประชาธิปไตยระหว่าง พ.ศ. 2518 – 2519
ชีวิตช่วงปลาย

ธิริทธิ์อยู่กับเอียง ซารีสามีของเธอในบ้านพักทางใต้ของพนมเปญ จนกระทั่งถูกจับกุมเมื่อ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เธอถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคอัลไซเมอร์และถูกปล่อยตัว อัยการออกมาคัดค้านการปล่อยตัว ในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2554 ศาลได้กลับคำวินิจฉัยที่ให้ปล่อยตัวธิริทธิ์ และให้นำตัวมาวินิจฉัยทางการแพทย์อีกครั้ง ก่อนจะปล่อยตัวไปเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2555
เธอเสียชีวิตเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2558 ด้วยอาการป่วยหลายโรค ทั้งโรคหัวใจ ภาวะสมองเสื่อม ที่จังหวัดไพลิน ประเทศกัมพูชา
แหล่งข้อมูลอื่น

Photos เก็บถาวร 2007-11-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน- on afp.google.com
Cambodia Tribunal Monitor
| ด ค กสมาชิกคนสำคัญของเขมรแดง |
| --- | --- | --- |
|  พล พต   นวน เจีย   เอียง ซารี   ตา ม็อก   เขียว สัมพัน   ซอน เซน   ฮู นิม   ฮู ยวน   คัง เค็ค เอียว   เอียง ธิริทธ์   เก ปวก  |  พล พต   นวน เจีย   เอียง ซารี   ตา ม็อก   เขียว สัมพัน   ซอน เซน   ฮู นิม   ฮู ยวน   คัง เค็ค เอียว   เอียง ธิริทธ์   เก ปวก  |  |
ธิริทธ์ในศาล พ.ศ. 2554
โรย มุคลิซ

| โรย มุคลิซ |
| --- | --- |
เกิด: ยือลียึส เบอโร 29 ธันวาคม พ.ศ. 2529
โรย มุคลิซ (อินโดนีเซีย: Roy Mukhlis) หรือ ยือลียึส เบอโร นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2529 ที่เมืองบีมา สถิติการชก 21 ครั้ง ชนะ 17 (น็อก 14) เสมอ 2 แพ้ 2
ประวัติ

โรย มุคลิซ เคยได้รับการฝึกจากซูตัน รัมบิง ซึ่งเคยเป็นเทรนเนอร์ของคริส จอห์น ได้ครองแชมป์พาบาเมื่อ 27 เมษายน 2550 ชนะคะแนน อารีย์ โพธิ์สุวรรณยิม ต่อมาได้ครองแชมป์ WBO Oriental และแชมป์ WBC International (แชมป์เงา WBC) ในรุ่นเดียวกัน และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBA ในฐานะรองแชมป์โลกอันดับ 5 แต่ไม่สำเร็จ
เกียรติประวัติ

แชมป์อินโดนีเซียรุ่นเฟเธอร์เวท (2548)
แชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
ชิง 27 เมษายน 2550 ชนะคะแนน อารีย์ โพธิ์สุวรรณยิม ที่อินโดนีเซีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 27 กรกฎาคม 2550 ชนะคะแนน ไฮเม่ บาร์เซโลนา ที่อินโดนีเซีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 2 พฤศจิกายน 2550 ชนะน็อก เดโช บ้านกล้วยยิม ยก 7 ที่อินโดนีเซีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 28 ธันวาคม 2550 ชนะน็อก เฟอรานโด โอติก ยก 5 ที่อินโดนีเซีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 26 เมษายน 2551 ชนะน็อก ปฐมพล ก่อเกียรติยิม ยก 2 ที่อินโดนีเซีย
แชมป์ WBO Oriental รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท
ชิง 31 พฤษภาคม 2551 ชนะคะแนน วิกเตอร์ มานอน ที่อินโดนีเซีย
แชมป์ WBC International รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
ชิง 30 มกราคม 2552 ชนะคะแนน ซิมสัน บูตาร์ บูตาร์ ที่อินโดนีเซีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่1, 24 ตุลาคม 2553 ชนะคะแนนโดยเทคนิค วัชรกฤษ เสนาหาญ ที่อินโดนีเซีย
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 20 กันยายน 2553 แพ้ทีเคโอ ทากาชิ อูจิยามะ ยก 5 ที่ญี่ปุ่น
กบฏอาหรับ

กบฏอาหรับ (อาหรับ: الثورة العربية, al-Thawra al-‘Arabiyya; ตุรกี: Arap İsyanı) หรือ กบฏมหาอาหรับ (الثورة العربية الكبرى, al-Thawra al-‘Arabiyya al-Kubrá) เป็นการก่อการกำเริบทางทหารของกองกำลังอาหรับต่อต้านจักรวรรดิออตโตมันในเขตสงครามตะวันออกกลางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มีเบื้องหลังมาจากจดหมายแม็กแมน–ฮุซัยน์ คือข้อตกลงระหว่างรัฐบาลบริติซและฮุซัยน์ บิน อาลี, ชารีฟแห่งแมคคา การก่อกบฏได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการที่แมคคา เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1916 เป้าหมายของกลุ่มกบฏคือการก่อตั้งรัฐอาหรับที่เป็นเอกราชและรวมเป็นปึกแผ่นเพียงหนึ่งเดียวที่ทอดยาวจากเมืองอะเลปโปในซีเรียไปจนถึงเอเดนในเยเมน ซึ่งบริติชได้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะให้การยอมรับ
กองทัพชาริเฟียนภายใต้การนำโดยฮุสเซนและตระกูลฮัชไมต์ กับการสนับสนุนทางทหารจากกองกำลังรบนอกประเทศอียิปตป์ของบริติซ การต่อสู้รบที่ประสบความสำเร็จและขับไล่ทหารออตโตมันออกจากฮิญาซและทรานส์จอร์แดน ในท้ายที่สุด กลุ่มกบฏสามารถเข้ายึดครองเมืองดามัสกัสและก่อตั้งราชวงศ์ที่มีอายุสั้นภายใต้การนำโดยฟัยศ็อล โอรสของฮุซัยน์
ภายหลังความตกลงไซก์-ปิโกต์ ตะวันออกกลางในเวลาต่อมาก็ถูกบริติชและฝรั่งเศสแบ่งออกเป็นดินแดนในอาณัติแทนที่จะเป็นรัฐอาหรับที่เป็นเอกภาพและบริติชก็ให้คำมั่นสัญญาว่าจะสนับสนุนรัฐอาหรับที่เป็นเอกราชและรวมรวมเป็นปึกแผ่นเพียงหนึ่งเดียว
โรงพยาบาลอินโดนีเซีย

โรงพยาบาลในฉนวนกาซา รัฐปาเลสไตน์
| โรงพยาบาลอินโดนีเซีย المستشفى الإندونيسي |
| --- | --- |
Medical Emergency Rescue Committee

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: บัยต์ลาฮิยา, เขตผู้ว่าการกาซาเหนือ, ฉนวนกาซา, รัฐปาเลสไตน์
พิกัด: 31°32′6.7290″N 34°30′41.6884″E﻿ / ﻿31.535202500°N 34.511580111°E﻿ / 31.535202500; 34.511580111
หน่วยงาน
รูปแบบทุน: ไม่แสวงผลกำไร
ประเภท: ไม่แสวงผลกำไร
บริการสุขภาพ
จำนวนเตียง: 110
ประวัติ
เริ่มก่อสร้าง: พ.ศ. 2554
เปิดให้บริการ: 9 มกราคม พ.ศ. 2559
โรงพยาบาลอินโดนีเซีย (อาหรับ: المستشفى الإندونيسي, อักษรโรมัน: al-Mustashfá al-Indūnīsī) เป็นโรงพยาบาลที่ตั้งอยู่ในเมือง บัยต์ลาฮิยา (بيت لاهيا) เขตผู้ว่าการกาซาเหนือ ฉนวนกาซา รัฐปาเลสไตน์
โรงพยาบาลเริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2554 บนพื้นที่ขนาด 16,000 ตารางเมตรซึ่งได้รับบริจาคจากรัฐบาลของกาซา โครงการมีมูลค่า 1.26 แสนล้านรูปียะฮ์ โดยได้รับทุนจากการบริจาคของประชาชนและจากองค์กรในประเทศอินโดนีเซีย เช่น สภากาชาดอินโดนีเซียและสมาคมมูฮัมมาดียะฮ์ (อินโดนีเซีย: Persyarikatan Muhammadiyah) รวบรวมผ่านคณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉินทางการแพทย์ (Medical Emergency Rescue Committee, MER-C) ซึ่งเป็นองค์กรมนุษยธรรมในอินโดนีเซีย มูฮัมมัด จูซูฟ กัลลา (Muhammad Jusuf Kalla) รองประธานาธิบดีอินโดนีเซียทำพิธีเปิดโรงพยาบาลเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2559
โรงพยาบาลมีเตียงผู้ป่วย 100 เตียง ห้องผ่าตัด 4 ห้อง และหออภิบาลผู้ป่วยหนัก 10 เตียง เจ้าหน้าที่ประกอบด้วยชาวปาเลสไตน์ประมาณ 400 คน ซึ่งได้รับค่าจ้างจากกระทรวงสาธารณสุขของฉนวนกาซา และอาสาสมัครชาวอินโดนีเซียจำนวนหนึ่ง
สงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566

ในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 กองกำลังป้องกันอิสราเอลได้ปิดล้อมโรงพยาบาลอย่างสมบูรณ์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของการรุกรานฉนวนกาซา ในสงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566
อิสราเอลอ้างว่านักรบฮะมาสใช้โรงพยาบาลเพื่อวัตถุประสงค์ทางการทหาร แม้ว่าประเด็นนี้จะถูกโต้แย้งก็ตาม
ภายหลังการจู่โจม รัฐมนตรีต่างประเทศอินโดนีเซีย เริตโน มาร์ซูดี (Retno Lestari Priansari Marsudi) ออกแถลงการณ์ "ประณามอย่างรุนแรงที่สุด" ซึ่งเป็นความพยายามในการผลักดันให้มีการหยุดยิงเพื่อคำนึงถึงจริยธรรม โดยได้แถลงระหว่างการเยือนทางการทูตในประเทศจีน ซึ่งจีนดำรงตำแหน่งประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (UNSC) ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงพยาบาลอินโดนีเซีย ที่เฟซบุ๊ก (ในภาษาอาหรับ)
แขวงพงสาลี

| แขวงพงสาลี ແຂວງ ຜົ້ງສາລີ |
| --- | --- |
แขวง
พงสาลี เมืองหลักของแขวง
แผนที่แขวงผงสาลี
ที่ตั้งของแขวงพงสาลีในประเทศลาว
พิกัด: 21°41′00″N 102°06′00″E﻿ / ﻿21.683333°N 102.1°E﻿ / 21.683333; 102.1
ประเทศ: ลาว
เมืองหลัก: พงสาลี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 16,270 ตร.กม. (6,280 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 177,989 คน
 • ความหนาแน่น: 11 คน/ตร.กม. (28 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาในประเทศลาว)
รหัส ISO 3166: LA-PH
HDI (2017): 0.497 ต่ำ · อันดับที่ 17
พงสาลี (ลาว: ຜົ້ງສາລີ, ผ้งสาลี) เป็นแขวงที่อยู่ทางเหนือสุดของประเทศลาวโดยมีพงสาลีเป็นเมืองหลัก พงสาลีตั้งอยู่ระหว่างมณฑลยูนนาน (ประเทศจีน) กับจังหวัดเดี่ยนเบียนของประเทศเวียดนาม ในอดีต วัฒนธรรมในบริเวณนี้ได้รับอิทธิพลจากประเทศจีนอย่างมาก
ที่ตั้ง

ทิศเหนือ ติดกับเมืองผูเอ่อร์ มณฑลยูนนาน ประเทศจีน
ทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดเดี่ยนเบียน ประเทศเวียดนาม
ทิศใต้ ติดกับแขวงหลวงพระบางและแขวงอุดมไซ
ทิศตะวันตก ติดกับอำเภอเมืองล้า เขตปกครองตนเองชนชาติไท สิบสองปันนา ประเทศจีน
ประวัติ

พงสาลีเป็นดินแดนของลาวที่ติดกับประเทศจีนและเวียดนาม จึงเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์ที่ถูกหัวเมืองใหญ่ทั้งหลายเข้ามายึดครองในอดีต ในปัจจุบันพงสาลีเป็นเมืองหลักของแขวง มีประชากร 167,181 คน ตัวเมืองตั้งอยู่บนภูเขาสูง 1,400 เมตร ในเขตเขาภูฟ้า ทำให้อากาศเย็นสบายตลอดปี และเนื่องจากตั้งอยู่ในชัยภูมิอันเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ คืออยู่ตรงกึ่งกลางระหว่างจีนกับเวียดนาม ฝรั่งเศสจึงให้ความสำคัญกับพื้นที่แถบนี้มากถึงกับสั่งการให้ตั้งค่ายกองทหารรักษาการณ์ขึ้น ดังมีร่องรอยของสถาปัตยกรรมแบบฝรั่งเศสปรากฏให้เห็นตามซอยต่าง ๆ แม้จะถูกอาคารพาณิชย์ของจีนที่เน้นประโยชน์ใช้สอยบดบังไปส่วนใหญ่
ตามบันทึกกล่าวไว้ว่า ในอดีตพงสาลีมีฐานะเป็นหนึ่งในเมืองของชาวไทลื้อในแคว้นสิบสองปันนาของจีน แต่ฝรั่งเศสได้แย่งมาจากจีนในสนธิสัญญาที่ทำขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2438 ต่อมาเมื่อตกเป็นของลาว จึงกลายเป็นแขวงที่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติมากที่สุดแขวงหนึ่ง มีทั้งชาวม้ง อาข่า เย้า และไทเผ่าต่าง ๆ รวมถึงชาวเวียดนามและจีน เนื่องจากรัฐบาลลาวมีนโยบายที่จะสร้างเอกภาพในความหลากหลาย จึงได้รวมชนกลุ่มน้อยถึง 23 เผ่าเข้าด้วยกัน
การปกครอง

แขวงพงสาลีประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
| แผนที่ | รหัส | ชื่อ | อักษรลาว | ประชากร (ค> ศ. 2015) |
| --- | --- | --- | --- | --- |

|  | 02-01 | เมืองผงสาลี | ຜົ້ງສາລີ | 23,337 |
|  | 02-02 | เมืองใหม่ | ໃໝ່ | 26,361 |
|  | 02-03 | เมืองขวา | ຂວາ | 26,164 |
|  | 02-04 | เมืองสำพัน | ສຳພັນ | 24,420 |
|  | 02-05 | เมืองบุนเหนือ | ບຸນເໜືອ | 22,285 |
|  | 02-06 | เมืองยอดอู | ຍອດອູ | 31,145 |
|  | 02-07 | เมืองบุนใต้ | ບຸນໃຕ້ | 24,277 |
สถานที่ท่องเที่ยว

พิพิธภัณฑ์ชนเผ่า
ตลาดเช้า
ยอดภูฟ้าและพระธาตุภูฟ้า
เหล่านาวิกโยธินฟิลิปปินส์

| เหล่านาวิกโยธินฟิลิปปินส์ |
| --- | --- |
Hukbong Kawal Pandagat ng Pilipinas
เครื่องหมายของเหล่านาวิกโยธินฟิลิปปินส์
ประจำการ: 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1950 (1950-11-02)
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
รูปแบบ: ทหารราบนาวิก
กำลังรบ: 7,500 นาย (ค.ศ. 2007)
ขึ้นกับ:  กองทัพฟิลิปปินส์
กองบัญชาการ: ฟอร์ตโบนีฟาซีโอ ตากีกซิตี ประเทศฟิลิปปินส์
คำขวัญ: Karangalan, Katungkulan, Kabayanihan ("เกียรติยศ, หน้าที่, กล้าหาญ")
สีหน่วย: เลือดหมู, ทอง และน้ำเงิน
วันสถาปนา: 7 พฤศจิกายน
ปฏิบัติการสำคัญ: การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ ความขัดแย้งโมโร กรณีพิพาทหมู่เกาะสแปรตลี ปฏิบัติการเสรีภาพยั่งยืน - ประเทศฟิลิปปินส์ ปฏิบัติการรักษาสันติภาพในกรอบของสหประชาชาติ การล้อมมะนิลาเพนนินซูลา วิกฤตการณ์ซัมบวงกาซิตี ค.ศ. 2013 การล้อมมาราวี ค.ศ. 2017
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการเหล่านาวิกโยธินฟิลิปปินส์: พลตรี อัลบิน ปาร์เรโญ, กองทัพฟิลิปปินส์
เครื่องหมายสังกัด
ธง: 
แผ่นปะประจำเครื่องแบบทหาร: 
สัญลักษณ์: 
เหล่านาวิกโยธินฟิลิปปินส์ (ตากาล็อก: Hukbong Kawal Pandagat ng Pilipinas; อังกฤษ: Philippine Marine Corps; อักษรย่อ: PMC) เป็นเหล่านาวิกโยธินของประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นทหารราบนาวิกภายใต้คำสั่งของกองทัพเรือฟิลิปปินส์ โดยได้ดำเนินการสงครามสะเทินน้ำสะเทินบกและการสงครามนอกประเทศ เช่นเดียวกับภารกิจการปฏิบัติการพิเศษ
ดูเพิ่ม

กองทัพฟิลิปปินส์
บรรณานุกรม

Gallant Warriors From The Sea: The Philippine Marines Today, March 8, 1998 by Franz Tinio Lopez ISBN 9719303700, ISBN 978-9719303701.
แหล่งข้อมูลอื่น

เหล่านาวิกโยธินฟิลิปปินส์ ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กกำลังทางทหารของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ |
| --- | --- | --- |
|  กองทัพกัมพูชา |  กองทัพบกกัมพูชา  กองทัพอากาศกัมพูชา  กองทัพเรือกัมพูชา  กองราชอาวุธหัตถ์  | South-East Asia highlighted in green |
|  กองทัพไทย |  กองทัพบกไทย  กองทัพอากาศไทย  กองทัพเรือไทย  หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน  | South-East Asia highlighted in green |
|  กองทัพบรูไน |  กองทัพบกบรูไน  กองทัพอากาศบรูไน  กองทัพเรือบรูไน  | South-East Asia highlighted in green |
|  กองทัพพม่า |  กองทัพบกพม่า  กองทัพอากาศพม่า  กองทัพเรือพม่า  หน่วยยามฝั่งพม่า  กองกำลังตำรวจพม่า  | South-East Asia highlighted in green |
|  กองทัพฟิลิปปินส์ |  กองทัพบกฟิลิปปินส์  กองทัพอากาศฟิลิปปินส์  กองทัพเรือฟิลิปปินส์  เหล่านาวิกโยธินฟิลิปปินส์  หน่วยยามฝั่งฟิลิปปินส์  | South-East Asia highlighted in green |
|  กองทัพมาเลเซีย |  กองทัพบกมาเลเซีย  กองทัพอากาศมาเลเซีย  กองทัพเรือมาเลเซีย  หน่วยยามฝั่งมาเลเซีย  | South-East Asia highlighted in green |
|  กองทัพประชาชนลาว |  กองทัพบกประชาชนลาว  กองทัพอากาศกองทัพประชาชนลาว  กองทัพเรือประชาชนลาว  | South-East Asia highlighted in green |
|  กองทัพประชาชนเวียดนาม |  กองกำลังภาคพื้นดินประชาชนเวียดนาม  กองทัพอากาศประชาชนเวียดนาม  กองทัพเรือประชาชนเวียดนาม  หน่วยยามฝั่งเวียดนาม  กองกำลังป้องกันชายแดนเวียดนาม  | South-East Asia highlighted in green |
|  กองทัพสิงคโปร์ |  กองทัพบกสาธารณรัฐสิงคโปร์  กองทัพอากาศสาธารณรัฐสิงคโปร์  กองทัพเรือสาธารณรัฐสิงคโปร์  กองทัพดิจิทัลและข่าวกรองสิงคโปร์  หน่วยตำรวจตระเวนชายฝั่งสิงคโปร์  | South-East Asia highlighted in green |
|  กองทัพแห่งชาติอินโดนีเซีย |  กองทัพบกอินโดนีเซีย  กองทัพอากาศอินโดนีเซีย  กองทัพเรืออินโดนีเซีย  เหล่านาวิกโยธินอินโดนีเซีย  | South-East Asia highlighted in green |
|  กิจกรรมทางการทหาร |  การประชุมรัฐมนตรีกลาโหมอาเซียน  การประชุมผู้บัญชาการทหารสูงสุดอาเซียน ผู้บัญชาการทหารบก  ผู้บัญชาการทหารเรือ  ผู้บัญชาการทหารอากาศ  การทดสอบยิงปืนทางยุทธวิธีกองทัพบก  เรือดำน้ำ  | South-East Asia highlighted in green |
 รัฐสมาชิกสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน)   กัมพูชา   ไทย   บรูไน   พม่า   ฟิลิปปินส์   มาเลเซีย   ลาว   เวียดนาม   สิงคโปร์   อินโดนีเซีย 
นาวิกโยธินฟิลิปปินส์ใน ค.ศ. 1992
กรณีอัยน์อัลเราะมานะฮ์

| กรณีอัยน์อัลเราะมานะฮ์ |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามกลางเมืองเลบานอน
โบสถ์น็อทร์ดามในอัยน์อัลเราะมานะฮ์ จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์
สถานที่: เบรุต ประเทศเลบานอน
วันที่: 13 เมษายน 1975
เป้าหมาย:  แนวร่วมปลดแอกอาหรับ  ชาวปาเลสไตน์
ตาย: 27
เจ็บ: 19
ผู้ก่อเหตุ:  พรรคกะตาอิบ
เหตุจูงใจ: คติต่อต้านปาเลสไตน์
กรณีอัยน์อัลเราะมานะฮ์ (อาหรับ: مجزرة بوسطة عين الرمانة ,مجزرة عين الرمانة; Ain el-Rammaneh incident) หรือ การสังหารหมู่บนรถบัสในเบรุต ปี 1975 (1975 Beirut bus massacre) เป็นชื่อเรียกรวมเหตุการณ์การปะทะกันสั้น ๆ ระหว่างกองกำลังกะตาอิบ กับ แนวร่วมปาเลสไตน์ บนถนนในนครเบรุต ประเทศเลบานอน ซึ่งนิยมมองกันว่าเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองเลบานอนที่กินระยะเวลาอีกนับสิบปีหลังจากนั้น
ในเช้าวันที่ 13 เมษายน 1975 ด้านนอกโบสถ์นอทร์ดามเดอลาเดลีวร็องซ์ (Church of Notre Dame de la Delivrance) ในชุมชนชาวแมรอนไนต์ อัยน์อัลเราะมานะฮ์ ในเบรุตตะวันออก เมื่อสมาชิกกองโจรของกองกำลังปลดแอกปาเลสไตน์ (PLO) ราวยี่สิบคนแกว่งยิงปืนกลขึ้นฟ้ากันตามธรรมเนียม (อาหรับ: Baroud) จากบนรถ ในขณะที่นักรบในเครื่องแบบของกองกำลังตรวจตรากะตาอิบ (KRF) ของพรรคกะตาอิบ กำลังปิดถนนด้านหน้าโบสถ์ซึ่งในเวลานั้นกำลังประกอบพิธีศีลจุ่มครอบครัวอยู่ กลุ่มปาเลสไตน์ปฏิเสธที่จะขับรถออกไปทางอื่น กลุ่มกะตาอิบซึ่งกังวลใจจึงพยายามเข้าไปปรามโดยใช้กำลัง ซึ่งนำไปสู่การตะลุมบอนกันจนมีผู้เสียชีวิต อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์เช่นนี้ไม่ได้เป็นเรื่องประหลาดระหว่างสองกลุ่ม และดูไม่ได้เป็นประเด็นใด ๆ ในเวลานั้น กระนั้น ในราวชั่วโมงให้หลัง ที่เวลาประมาณสิบโมงครึ่ง กลุ่มชายพกอาวุธปืนกลุ่มหนึ่งลงจากรถที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ของแนวหน้าประชาชนเพื่อปลดแอกปาเลสไตน์ (PFLP) ซึ่งเป็นกองพันย่อยของ PLO และทำการกราดยิงภายในโบสถ์หลังดังกล่าว มีผู้เสียชีวิตสี่ราย ทั้งหมดเป็นทหารของกะตาอิบ โดยหนึ่งรายเป็นนายทหารระดับสูงและบิดาของเด็กที่กำลังประกอบพิธีศีลจุ่ม
หลังจากเหตุการณ์นี้ กองกำลัง KRF ร่วมกับ NLP กองพันพยัคฆ์ ทำการปิดกั้นถนนต่าง ๆ ตั้งจุดหยุดรถเพื่อตรวจเอกสารประจำตัวในย่านอัยน์อัลเราะมานะฮ์และย่านชาวคริสต์อื่น ๆ ในเบรุตตะวันออก ส่วนในเบรุตอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นชุมชนมุสลิมเป็นหลักก็มีกองกำลังของปาเลสไตน์ทำเช่นเดียวกัน
ฝั่งกะตาอิบเชื่อว่าผู้ก่อเหตุที่โบสถ์เป็นกองโจรปาเลสไตน์ จึงทำการวางแผนตอบโต้ขึ้นทันที ในช่วงบ่ายของวันเดียวกันนั้น รถบัสของ PLO ซึ่งบรรทุกสมาชิกของแนวหน้าปลดแอกอาหรับ (ALF) และพลเมืองชาวเลบานอนที่สนับสนุนปาเลสไตน์ซึ่งกำลังเดินทางกลับจากการเดินขบวนการเมืองที่เตลเอลซะอาอ์ตะร์ ขับผ่านถนนในย่านอัยน์อัลเราะมานะฮ์ มุ่งหน้าค่ายผู้ลี้ภัยซะบรา ขณะที่รถบัสกำลังขับผ่านซอยแคบ ๆ หน้าโบสถ์ ได้ถูกทหารของ KRF ซุ่มโจมตีกราดยิงเข้าใส่ เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 27 ราย บาดเจ็บ 19 คน รวมคนขับ
เอ็ลวีรา เดวีนามีรา

| เอ็ลวีรา เดวีนามีรา วีรายันตี |
| --- | --- |
เอ็ลวีรา เดวีนามีรา ในการถ่ายแบบ
เกิด: เอ็ลวีรา เดวีนามีรา 31 ปี 130 วัน ซูราบายา จังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย
สัญชาติ: อินโดนีเซีย
ชื่ออื่น: • เอ็ลวีรา •  เอ็ลวีรา เดวีนามีรา วีรายันตี
การศึกษา: มหาวิทยาลัยไอร์ลังกา
อาชีพ: นางแบบ นางงาม
ปีปฏิบัติงาน: 2013 - ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก: ปูเตอรีอินโดเนซียา ปูเตอรีอินโดเนซียา 2014
รางวัล: ปูเตอรีอินโดเนซียา 2014  (ผู้ชนะ) นางงามจักรวาล 2014  (15 คนสุดท้าย) ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
เว็บไซต์: เพจเฟซบุ๊ก เอ็ลวีรา เดวีนามีรา 
เอ็ลวีรา เดวีนามีรา วีรายันตี (อินโดนีเซีย: Elvira Devinamira Wirayanti; เกิดเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1993 ในเมืองซูราบายา จังหวัดชวาตะวันออก) เป็นชาวอินโดนีเซีย และเป็นเจ้าของตำแหน่ง ปูเตอรีอินโดเนซียา 2014 เธอได้รับการสวมมงกุฎจาก กาบริเอลา อิสเลร์ นางงามจักรวาล 2013 และวูลันดารี เฮร์มัน ปูเตอรีอินโดเนซียา 2013 เอ็ลวีราเป็นตัวแทนของประเทศอินโดนีเซียในการประกวดนางงามจักรวาล 2014
ประวัติ

ปัจจุบันเอ็ลวีรากำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยไอร์ลังกาในซูราบายา จังหวัดชวาตะวันออก เธอเคยไปแลกเปลี่ยนในโซล เกาหลีใต้ในปี ค.ศ. 2011 และนอกจากนี้เธอได้เป็นคณะจากประเทศอินโดนีเซียไปชมการประชุม Harvard National Model United Nations Conference 2012 ในบอสตัน สหรัฐอเมริกา
เอ็ลวีราเป็นทูตการท่องเที่ยวที่บ้านเกิดของเธอที่เมืองซูราบายา และเธอเป็นรองชนะเลิศอันดับ  1 ในการประกวด  Cak Ning Surabaya เพื่อค้นหาทูตการท่องเที่ยวของซูราบายา
การประกวด > ปูเตอรีจาวาตีมูร์ 2013

เอ็ลวีราได้เขาแข่งขันปูเตอรีจาวาตีมูร์ (ธิดาชวาตะวันออก) 2013 ซึ่งตัดสินเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2013 และเธอก็ได้รับชัยชนะมา และได้เป็นตัวแทนมาประกวดปูเตอรีอินโดเนเซีย 2014 โดยเป็นตัวแทนของจังหวัดชวาตะวันออก
การประกวด > ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2014

เอ็ลวีราได้รับตำแหน่งปูเตอรีอินโดเนเซีย 2014 ในวันประกาศผลเธอได้รับการสวมมงกุฎจากมารีอา กาเบรียลา อิสเลร์ นางงามจักรวาล 2013 และวูลันดารี เฮอร์แมน ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2013
การประกวด > นางงามจักรวาล 2014

เอ็ลวีราจะไปเป็นตัวแทนของประเทศไปประกวดนางงามจักรวาล 2014 ที่สหรัฐอเมริกา ผู้ชนะในปัจจุบันปี 2013 คือ มารีอา กาเบรียลา อิสเลร์ จากเวเนซูเอลา
แหล่งข้อมูลอื่น

ElviraDevinamira.com | UnOfficial Website เก็บถาวร 2014-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซด์การประกวดปูเตอรีอินโดเนเซียอย่างเป็นทางการ
เอ็ลวีรา เดวีนามีรา ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
เอ็ลวีรา เดวีนามีรา ที่อินสตาแกรม
| ก่อนหน้า |  | เอ็ลวีรา เดวีนามีรา |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| วูลันดารี เฮอร์แมน |  | ปูเตอรีอินโดเนเซีย  (2014) |  | อานินดียา กูซูมา ปุตรี |
Miss Universe Indonesia 2014, Elvira Devinamira Wirayanti at Keluarga Besar, NET TV.
เอ็มเอร์เต จาการ์ตา

เอ็มเอร์เต จาการ์ตา (อินโดนีเซีย: MRT Jakarta) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ รถไฟฟ้าขนส่งมวลชนจาการ์ตา (Mass Rapid Transit Jakarta) เป็นระบบขนส่งมวลชนเร็วของกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เริ่มก่อสร้างอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2013 เป็นการก่อสร้างในระยะที่ 1 และได้เปิดให้บริการแล้วเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2019
เส้นทาง

ระยะทางทั้งโครงการคือ 108 กิโลเมตร เป็นสายเหนือ-ใต้ 21.7 กิโลเมตร (จากเลอบักบูลุซ ไปยังกัมปุงบันดัน) และสายตะวันออก-ตะวันตก 87 กิโลเมตร (จากบาลาราจา ไปยังจีการัง)
เส้นทาง > สายเหนือ–ใต้

การก่อสร้างแบ่งเป็น 2 ระยะ
ระยะที่ 1 สร้างเชื่อมระหว่างเลอบักบูลุซ ไปยังบันดารัน ระยะทาง 15.5 กิโลเมตร จำนวน 13 สถานี (ยกระดับ 7 สถานี ใต้ดิน 6 สถานี)
ระยะที่ 2 เป็นส่วนต่อขยาย สร้างเชื่อมระหว่างบันดารัน ไปยังกัมปุงบันดัน (ใต้ดิน 7 สถานี ระดับดิน 1 สถานี) คาดว่าจะเปิดให้บริการใน ค.ศ. 2024
เส้นทาง > สายเหนือ–ใต้ > ระยะที่ 1

ระยะที่ 1 มีระยะทาง 15.7 กิโลเมตร (9.8 ไมล์) สร้างเชื่อมระหว่างเลอบักบูลุซ ไปยังบันดารัน เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2013 เปิดให้บริการแล้วเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 คาดว่าจะรองรับผู้โดยสารได้ 212,000 คนต่อวัน ใช้เวลาการในเดินทางตลอดสาย (เที่ยวเดียว) ไม่ถึง 30 นาที
สถานียกระดับ
เลอบักบูลุซ
ฟัตมาวาตี
จีเปเต
ฮาจีนาวี
บลกอา
บลกเอ็ม
ซีซีงามางาราจา
สถานีใต้ดิน
เซอนายัน
อิสโตรา
เบินดูงันฮีลีร์
เซอตียาบูดี
ดูกุฮ์อาตัซ (เปลี่ยนเส้นทางไปยังรถไฟฟ้าชานเมืองกาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์)
บันดารัน
เส้นทาง > สายตะวันออก–ตะวันตก

ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการศึกษาโครงการ คาดว่าจะเปิดให้บริการใน ค.ศ. 2030
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2013-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โก-รนตาโล

| โก-รนตาโล |
| --- | --- |
นคร
นครโก-รนตาโล Kota Gorontalo
ทิวทัศน์โก-รนตาโล
   ธง ตราอาร์ม
สถานที่ตั้งในจังหวัดโก-รนตาโล
โก-รนตาโลสถานที่ตั้งบนเกาะซูลาเวซีและอินโดนีเซียแสดงแผนที่เกาะซูลาเวซีโก-รนตาโลโก-รนตาโล (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 0°32′N 123°4′E﻿ / ﻿0.533°N 123.067°E﻿ / 0.533; 123.067
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด:  จังหวัดโก-รนตาโล
ก่อตั้ง: 18 มีนาคม ค.ศ. 1728
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: มาร์เติน ตาฮา
 • รองนายกเทศมนตรี: บูดี โดกู
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 79.59 ตร.กม. (30.73 ตร.ไมล์)
ความสูง: 9 เมตร (30 ฟุต)
ประชากร (ประมาณกลาง ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 199,788 คน
 : 
เขตเวลา: UTC+8 (เวลาอินโดนีเซียกลาง)
รหัสพื้นที่: (+62) 435
เว็บไซต์: www.gorontalokota.go.id
โก-รนตาโล (อินโดนีเซีย: Gorontalo) เป็นนครและเมืองหลักของจังหวัดโก-รนตาโล ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเกาะซูลาเวซี เมืองมีพื้นที่ 79.59 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 179,991 คนจากสำมะโน ค.ศ. 2010 และ 198,539 คนจากสำมะโน ค.ศ. 2020 รายงานประชากรทางการในช่วงกลาง ค.ศ. 2021 อยู่ที่ 199,788 คน
เขตการปกครอง

| ชื่อตำบล | พื้นที่  ในตารางกิโลเมตร | สำมะโน ประชากร ค> ศ. 2010 | สำมะโน ประชากร ค> ศ. 2020 | ประชากร ประมาณกลาง ค> ศ. 2021 | ศูนย์กลาง การบริหาร | จำนวน หมู่บ้าน | รหัสไปรษณีย์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โกตาบารัต | 20.08 | 20,220 | 24,011 | 24,300 | บูลาดู | 7 | 96131 -96136 |
| ดูงีงี | 4.67 | 21,568 | 25,439 | 25,728 | ฮูวาโงโบตู | 5 | 96135 -96139 |
| โกตาเซอลาตัน | 2.81 | 35,988 | 20,287 | 20,290 | บียาวู | 5 | 96111 -96115 |
| โกตาตีมูร์ | 5.32 | 42,155 | 26,691 | 26,716 | โมโอดู | 6 | 96112 -96119 |
| ฮูลนตาลางี | 14.23 | (a) | 16,352 | 16,377 | เตินดา | 5 | 96111 -96117 |
| ดุมโบรายา | 14.04 | (a) | 18,489 | 18,557 | ตาลูโมโล | 5 | 96112 -96119 |
| โกตาอูตารา | 8.02 | 33,149 | 20,692 | 21,074 | โดโลโมเซอลาตัน | 6 | 96121 -96123 |
| โกตาเตองะฮ์ | 4.81 | 27,047 | 27,398 | 27,411 | ปูลูบาลา | 6 | 96127 -96129 |
| ซีปาตานา | 5.05 | (a) | 19,180 | 19,335 | โมโลซีปัต อู | 5 | 96121 -96126 |
| รวม | 79.03 | 180.127 | 198,539 | 199,788 |   | 50 |  |
หมายเหตุ: (a) มีการรวมประชากรในสามตำบลใหม่ที่เพิ่งจัดตั้งใน ค.ศ. 2010 ไว้ในตำบลเดิมก่อนแยกออกมา
เขตการปกครอง > ภูมิอากาศ

โก-รนตาโลมีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (เคิพเพิน Af) ที่มีฝนตกปานกลางทั้งปี
| ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโก-รนตาโล> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 30.8 (87.4) | 30.8 (87.4) | 31.2 (88.2) | 31.9 (89.4) | 31.7 (89.1) | 31.0 (87.8) | 30.8 (87.4) | 31.4 (88.5) | 32.1 (89.8) | 32.5 (90.5) | 32.2 (90) | 31.5 (88.7) | 31.49 (88.69) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 26.7 (80.1) | 26.6 (79.9) | 26.9 (80.4) | 27.4 (81.3) | 27.4 (81.3) | 26.8 (80.2) | 26.6 (79.9) | 26.8 (80.2) | 27.1 (80.8) | 27.3 (81.1) | 27.5 (81.5) | 27.2 (81) | 27.03 (80.65) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.6 (72.7) | 22.5 (72.5) | 22.7 (72.9) | 22.9 (73.2) | 23.2 (73.8) | 22.7 (72.9) | 22.5 (72.5) | 22.3 (72.1) | 22.1 (71.8) | 22.2 (72) | 22.9 (73.2) | 22.9 (73.2) | 22.63 (72.73) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 101 (3.98) | 95 (3.74) | 101 (3.98) | 105 (4.13) | 148 (5.83) | 133 (5.24) | 117 (4.61) | 74 (2.91) | 67 (2.64) | 99 (3.9) | 128 (5.04) | 117 (4.61) | 1,285 (50.59) |
แหล่งที่มา:
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef 
0°32′N 123°04′E﻿ / ﻿0.533°N 123.067°E﻿ / 0.533; 123.067