stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดนครพนมในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครพนม พ.ศ. 2512 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 4 คน
ผลการเลือกตั้ง

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครพนม> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครพนม> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครพนม> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครพนม> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครพนม> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครพนม> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ไม่สังกัดพรรค | จำนงค์ ศรีวรขาน (1) | 44,265 | ' | ' |
|  | ประชาธิปัตย์   | ชวน กิติศรีวรพันธุ์ (4)✔ | 35,237 |  |  |
|  | สหประชาไทย   | แสวง ธวัชวะชุม (11) | 31,149 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2511)   | ไขแสง สุกใส (12) | 26,097 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | สุรจิตต์ จันทรสาขา (7) | 24,064 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | วรรณดี ตั้งตรงจิตต์ (2) | 23,400 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | โสภณ บุพศิริ (5) | 22,540 |  |  |
|  | สหประชาไทย   | บุญธรรม สุวรรณโชติ (10) | 20,397 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | แพง มงคลเกตุ (3) | 16,197 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | โน้ม ทิพยศรี (6) | 15,855 |  |  |
|  | สหประชาไทย   | เสริม มณีโชติ (8) | 15,700 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | มุกต์ รอบรู้ (21) | 12,862 |  |  |
|  | สหประชาไทย   | ผล เชื้อดาวงศ์ (9) | 12,407 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | สุข รอบรู้ (22)* | 11,999 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2511)   | ไพฑูรย์ พลซื่อ (13) | 11,332 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | มงคล บุพศิริ (20) | 10,333 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | วิเศษ ทศศะ (15) | 8,185 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2511)   | สุภาพ ปัญญาดิลกพงษ์ (17) | 5,592 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | ประจญ สวัสดิวงศ์ชัย (23) | 5,252 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | ชำนาญ บุญญานุภาพ (25) | 4,814 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | สรรเสริญ ศรีโยหะ (16) | 4,274 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | สุรัส ราชชมภู (14) | 4,059 |  |  |
|  | แนวร่วม-เศรษฐกร   | วีระชัย ธีรางศุ (24) | 3,212 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2511)   | ภู่ เนาวรังสี (18) | 2,942 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | อุ่นแก้ว ชาเรืองเดช (19) | 2,400 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ไม่สังกัดพรรค   ได้ที่นั่งจาก ชาติสังคม  
: ประชาธิปัตย์   ได้ที่นั่งจาก ชาติสังคม  
: สหประชาไทย   ได้ที่นั่งจาก ชาติสังคม  
: ประชาชน (พ.ศ. 2511)   ชนะที่นั่ง (เขตเลือกตั้งใหม่)
ดูเพิ่ม

จังหวัดนครพนมในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
จังหวัดนครพนมในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
สัมโมหวิโนทนี

สัมโมหวิโนทนี เป็นคัมภีร์อรรถกถาอธิบายความในคัมภีร์วิภังค์ ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่ 2 ในบรรดาพระอภิธรรมปิฎก 7 คัมภีร์ คือ ธัมมสังคณี วิภังค์ ธาตุกถา ปุคคลบัญญัติ กถาวัตถุ ยมกและปัฏฐาน คัมภีร์นี้เป็นผลงานของพระพุทธโฆสะ หรือพระพุทธโฆสาจารย์แต่งขึ้นโดยอาศัยอรรถกถาภาษาสิงหลชื่อมหาปัจจรีย์
ผู้แต่ง

ในนิคมคาถาของสัมโมหวิโนทนี ระบุไว้ว่า พระพุทธโฆสะเป็นผู้รจนาคัมภีร์นี้ขึ้นโดยรับการอาราธณาจากพระเถระรูปหนึ่งในคณะวัดมหาวิหาร แห่งลังกาทวีป ซึ่งท่านพักอาศัยอยู่และได้แต่งคัมภีร์หลายคัมภีร์ ณ สถานที่แห่งนี้ โดยการรจนาของท่านได้ทำการรวมเอาสาระแห่งอรรถกถาของอาจารย์ในอดีตไว้ ทั้งนี้ คาดว่าสัมโมหวิโนทนีรจนาขึ้นหลังคัมภีร์วิสุทธิมรรค
เนื้อหา

คัมภีร์สัมโมหวิโนทนีแบ่งออกเป็น 40 ภาณวาร (หมวด) เนื้อหาหลักเป็นการอธิบายหลักธรรมอันลึกซึ้งของพระอภิธรรม ซึ่งพระอภิธรรมนั้นเป็นการแจกแจงข้อธรรมล้วน ๆ ไม่มีเรื่องราวอธิบายประกอบ โดยเฉพาะในส่วนของคัมภีร์วิภังค์ อันเป็นคัมภีร์ที่ 2 จากทั้งหมด 7 คัมภีร์ของพระอภิธรรมปิฎกนั้น เป็นการยกหมวดธรรมขึ้นตั้งเป็นหัวข้อเรื่องแล้วแยกแยะออกอธิบายชี้แจงวินิจฉัยโดยละเอียด แต่แม้จะเป็นการอธิบายข้อธรรมโดยละเอียด ก็ยังยากที่จะพิจารณาให้เข้าใจ เนื่องจากเป็นข้อมูลเชิงลึก
ด้วยเหตุนี้ ท่านผู้รจนาจึงใช้วิธีการอธิบายด้วยการยกอุปมาบ้าง ด้วยการยกตัวอย่างจากเรื่องราวจากพุทธประวัติของพระโคตมพุทธเจ้าและพระพุทธเจ้าในอดีตบ้าง เรื่องราวในอดีตบ้าง มีการวินิฉัยคำศัทพ์ที่ปรากฏอยู่ในพระคัมภีร์บ้าง (วินิจฉัยโดยอรรถ) นอกจากนี้ ยังมีการอธิบายข้อธรรม โดยโยงกับวิธีการปฏิบัติตามแนวทางวิปัสสนาต่าง ๆ เช่น การพิจารณาอสุภกรรมฐาน และตามแนวทางสติปัฏฐาน 4 เป็นอาทิ
ด้วยเหตุนี้ จึงอาจกล่าวได้ว่า สัมโมหวิโนทนี มีลักษณะเป็นทั้งสารานุกรม โดยการอธิบายหลักธรรมด้วยการอุปมาและอ้างอิงข้อมูลและเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาแล้ว คัมภีร์นี้ยังมีลักษณะเป็นพจนานุกรม ด้วยการวินิฉัยคำศัทพ์ที่ปรากฏ และยังมีลักษณะเป็นคู่มือในการปฏิบัติธรรมตามหลักธรรมที่ปรากฏในพระไตรปิฎก ในข้อหลังนี้มีส่วนทำให้คัมภีร์สัมโมหวิโนทนี มีส่วนคล้ายคลึลงกับคัมภีร์วิสุทธิมรรค ผลงานอันยิ่งใหญ่ของพระพุทธโฆสะอยู่ไม่น้อย ดังที่ระบุไว้แล้วว่า คัมภีร์สัมโมหวิโนทนีนี้รจนาขึ้นหลังคัมภีร์วิสุทธิมรรค จึงอาจได้รับอิทธิพลจากกันไม่มาก็น้อย
ตัวอย่างเนื้อหา

ตัวอย่างการอธิบายศัทพ์วินิฉัย เช่น ในอายตนวิภังค์ สุตตันตภาชนีย์ อายตนวิภังคนิเทศ (บาลีข้อ 97) วรรณนาสุตตันตภาชนีย์ ท่านผู้รจนาได้ทำการอธิบายศัพท์ที่ปรากฏในเนื้อความตอนนี้เช่น "สุณาตีติ โสตํ ชื่อว่าโสต เพราะอรรถว่าได้ยิน" และ "อตฺตโน ลกฺขณํ ธารยตีติ ธมฺมา ชื่อว่าธรรม เพราะอรรถว่าย่อมทรงไว้ซึ่งลักษณะของตน" เป็นต้น
ตัวอย่างการอธิบายโดยยกอุปมาอุปมัย เช่น ในปัจจยาการวิภังค์ สุตตันตภาชนีย์ อรรถกถาปฏิจจสมุปปาทวิภังค์ ว่าด้วยการอธิบายปฏิจจสมุปบาท ซึ่งพระอรรถกถาจารย์ ได้ใช้วิธีการอุปมาลักษณะต่าง ๆ เพื่ออธิบายหลักปฏิจจสมุปบาทได้อย่างแหลมคมและเห็นภาพ อีกทั้งยังมีความละเอียดลึกซึ้ง เฉพาะวิภังค์นี้มีความยาวกว่า 100 หน้ากระดาษพิมพ์แบบสมัยใหม่ แต่โดยคร่าว ๆ แล้วท่านผู้รจนาได้อธิบายนัยแห่งปฏิจจสมุปบาทได้ 4 นัยหลัก ๆ เพื่อแสดงถึงเหตุและปัจจัยอันก่อให้เกิดภพชาติ และการเวียนว่ายตายเกิดไม่มีที่สิ้นสุด และในท้ายที่สุดผู้รจนาย้ำว่า บัณฑิต "พึงเป็นผู้มีสติทุกเมื่อ ประกอบความ เพียรเนือง ๆ ก็จะพึงได้ความหยั่งลงในประเภทแห่งปัจจยาการอันลึกซึ้งนี้ได้
ตัวอย่างการอธิบายโดยยกเรื่องราว เช่น ในอรรถกถาขุททกวัตถุวิภังค์ ว่าด้วยความมัวเมาต่าง ๆ ท่านผู้รจนาได้ยกตัวอย่างเรื่องเล่าและตัวอย่างจากพุทธประวัติมาประกอบให้เกิดความเข้าใจเด่นชัดขึ้น เช่น ในการอธิบายส่วนของอัตริจฉตานิทเทส หรือการอธิบายความอยากได้เกินประมาณ ท่านได้ยกตัวอย่าง เรื่องราวของพระเจ้าพาราณสีหลงไหลนางกินนรีจนถึงกับทิ้งพระเทวี แต่สุดท้ายก็ต้องสูญเสียทั้งพระเทวีและนางกินนรีเพราะความละโมบ เป็นต้น
ตัวอย่างการอธิบายแนวทางการปฏิบัติ เช่น การระบุถึงวิธีมนสิการ หรือพิจารณาธาตุโดยอาการต่าง ๆ 10 อย่างอันประกอบขึ้นมาเป็นร่างกาย ในส่วนของธาตุวิภังค์ สุตตันตภาชนีย์ ธาตุวิภังคนิเทศ วรรณนาสุตตันตภาชนีย์ โดยท่านผู้รจนาได้เน้นหนักว่า การวิปัสสนาเพื่อบรรลุพระอรหัตนั้น "พึงชำระปาริสุทธิศีล 4 ให้บริสุทธิ์ เพราะว่าการเจริญกรรมฐานย่อมสำเร็จแก่บุคคลผู้มีศีล" แล้วชี้ว่า "วิธีทำการชำระจตุปาริสุทธิศีลนั้น พึงทราบโดยนัยที่กล่าวไว้ในวิสุทธิมรรคนั่นแหละ" จากนั้นจึงพิจารณา หรือมนสิการ อาการต่าง ๆ ดังนี้ เช่น เกสา โลมา นขา ทันตา ตโจ เป็นต้น
คัมภีร์ที่เกี่ยวข้อง

ลีนัตถโชตนา ฎีกาวิภังคปกรณ์ พระอานันทาจารย์ แต่งที่ลังกาทวีป
ลีนัตถปกาสินี อนุฎีกาวิภังคปกรณ์ พระอานันทะ แต่งที่ลังกาทวีป
โยชนาสัมโมหวิโนทนี พระญาณกิตติเถระ แต่งที่เชียงใหม่
คุยหทีปนี (คุยหัตถทีปนี) วิภังควัณณา ไม่ปรากฏชื่อผู้แต่ง
บรรณานุกรม

Bimala Charan Law. (1923). The Life and Work of Buddhaghosa. Calcutta : Thacker, Spink & Co.
Ven. P. A. Payutto. A note on interpreting the principle of Dependent Origination ใน http://www.abuddhistlibrary.com/Buddhism/B%20-%20Theravada/Teachers/Ven%20Payutto/Dependent%20Origination/Appendix.htm
คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2550). วรรณคดีบาลี. กรุงเทพฯ. กองวิชาการ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาอดิศร ถิรสีโล. (2543). ประวัติคัมภีร์บาลี. กรุงเทพมหานคร. มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย. สัมโมหวิโนทนี อรรถกถาวิภังค์. พระอภิธรรมปิฎก เล่ม 2 ภาค 1
พระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย. สัมโมหวิโนทนี อรรถกถาวิภังค์. พระอภิธรรมปิฎก เล่ม 2 ภาค 2
โบโรบูดูร์

| โบโรบูดูร์ |
| --- | --- |
ชื่อในภาษาท้องถิ่น  ꦧꦫꦧꦸꦝꦸꦂ (ชวา)
โบโรบูดูร์ แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
ที่ตั้ง: มาเกอลัง จังหวัดชวากลาง
สร้างเมื่อ: เดิมสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ในสมัยราชวงศ์ไศเลนทร์
บูรณะ: 1911
บูรณะโดย: Theodoor van Erp
สถาปนิก: Gunadharma
ที่ตั้งในเกาะชวาแสดงแผนที่เกาะชวาโบโรบูดูร์ (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
| กลุ่มวัดโบโรบูดูร์ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
โบโรบูดูร์
พิกัด: 7°36′28.6″S 110°12′14.6″E﻿ / ﻿7.607944°S 110.204056°E﻿ / -7.607944; 110.204056
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i), (ii), (vi)
อ้างอิง: 592
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2534 (คณะกรรมการสมัยที่ 15)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
โบโรบูดูร์ (อินโดนีเซีย: Borobudur) หรือ บาราบูดูร์ (อินโดนีเซีย: Barabudur) มีชื่อเต็มว่า จันดีโบโรบูดูร์ (อินโดนีเซีย: Candi Borobudur, ชวา: ꦕꦤ꧀ꦝꦶꦧꦫꦧꦸꦝꦸꦂ, อักษรโรมัน: Candhi Barabudhur) คนไทยรู้จักในชื่อ บรมพุทโธ (Param Buddho) หรือ บุโรพุทโธ เป็นวัดนิกายมหายานในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ในอำเภอมาเกอลัง ตั้งอยู่ไม่ห่างจากเมืองมุนตีลันในจังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย เป็นวัดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่โลก ซึ่งแบ่งออกเป็น 9 ชั้น โดยเป็นสี่เหลี่ยม 6 ชั้น และวงกลม 3 ชั้น บนยอดมีโดมตรงกลาง ตกแต่งด้วยภาพพิมพ์แนวนูน 2,672 ภาพ และพระพุทธรูป 504 องค์ โดมตรงกลางล้อมรอบด้วยพระพุทธรูป 72 องค์ แต่ละองค์ประดิษฐานข้างในสถูปที่ถูกเจาะรู
วัดนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ในสมัยราชวงศ์ไศเลนทร์ โดยสร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมชวาที่ผสมกับประเพณีพื้นบ้านในการสักการะบรรพบุรุษของอินโดนีเซีย และแนวคิดนิพพานของศาสนาพุทธ วัดนี้มีอิทธิพลศิลปะคุปตะ ซึ่งสะท้อนถึงอิทธิพลของอินเดียในภูมิภาคนี้ แต่ยังคงมีฉากและองค์ประกอบมากพอที่ยังทำให้โบโรบูดูร์มีความเป็นเอกลักษณ์แบบอินโดนีเซีย อนุสรณ์นี้เป็นเจดียสถานแก่พระโคตมพุทธเจ้าและเป็นสถานที่แสวงบุญของชาวพุทธ ผู้แสวงบุญจะเริ่มต้นที่ฐานอนุสรณ์และเดินตามเส้นทางรอบ ๆ อนุสรณ์ แล้วขึ้นไปข้างบนผ่านจักรวาลวิทยาแบบพุทธ 3 ชั้น: กามธาตุ (โลกแห่งความต้องการ), รูปธาตุ (โลกของรูปร่าง) และ อรูปธาตุ (โลกที่ไร้รูปร่าง)
มีหลักฐานชี้แนะว่าโบโรบูดูร์ถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 และถูกทอดทิ้งไปหลังอาณาจักรฮินดูในชวาเสื่อมถอยลงและชาวชวาหันไปเข้ารับอิสลามหลังคริสต์ศตวรรษที่ 14 การมีตัวตนของสถานที่เริ่มเป็นที่รู้จักทั่วโลกใน ค.ศ. 1814 โดยเซอร์ ทอมัส สแตมฟอร์ด แรฟเฟิลส์ตอนยังเป็นผู้ปกครองชวาของอังกฤษ โดยนำข้อมูลวัดมาจากชาวอินโดนีเซียท้องถิ่น โบโรบูดูร์ได้รับการบูรณะหลายครั้ง โดยครั้งใหญ่ที่สุดเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1975 ถึง 1982 โดยรัฐบาลอินโดนีเซียและยูเนสโก ตามมาด้วยการจัดให้เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
โบโรบูดูร์เป็นวัดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในโบราณสถานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ร่วมกับพุกามในประเทศพม่า และนครวัดในประเทศกัมพูชา โบโรบูดูร์ยังคงเป็นจุดแสวงบุญยอดนิยม โดยชาวพุทธในอินโดนีเซียฉลองวันวิสาขบูชาที่อนุสรณ์นี้ โบโรบูดูร์เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดของประเทศ
ประวัติ

โบโรบูดูร์สร้างขึ้นโดยกษัตริย์แห่งราชวงศ์ไศเลนทร์ เป็นสถูปแบบมหายาน สันนิษฐานว่าสร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 7-9 หรือ พุทธศักราช 1393 ตั้งอยู่บนที่ราบเกฑุ ทางฝั่งขวาใกล้กับแม่น้ำโปรโก สร้างด้วยหินภูเขาไฟประมาณ 2 ล้านตารางฟุตบนฐานสี่เหลี่ยม กว้างด้านละ 121 เมตร สูง 123 เมตร เป็นรูปทรงแบบปิรามิด มีลานเป็นชั้นลดหลั่นกัน 8 ชั้น และใน 8 ชั้นนั้น 5 ชั้นล่างเป็นลาน 4 เหลี่ยม 3 ชั้นบนเป็นลานวงกลม สามวงกลมยอดโดมกลางและบนลานกลมชั้นสูงสุดมีพระสถูปตั้งสูงขึ้นไปอีก 31.5 เมตร เป็นมหาสถูปที่ระเบียงซ้อนกันเป็นชั้นๆลดหลั่นกันไป มหาสถูปมีการตกแต่งด้วยภาพสลัก 2672 ชิ้น และ รูปปั้นพระพุทธรูป 504 องค์ โดมกลางล้อมรอบด้วย 72 รูปปั้นพระพุทธรูปแต่ละนั่งองค์อยู่ภายในสถูปเจาะรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด ที่รอบล้อมสถูปเจดีย์ประธานด้านบนสุด. มีภาพสลักหินเล่าถึง 1460 เรื่องที่แสดงถึงชีวิตของพระพุทธเจ้าและข้อความทางพุทธศาสนาที่จารึกไว้ตามแกลเลอรี 1, 2, 3 และ 4 ของวัด.
ในชั้นบนสุดของโบโรบูดูร์ ที่ถือว่าเป็นส่วนยอดสุดของวิหาร มีลักษณะเป็นฐานวงกลมใหญ่ของเจดีย์องค์ประธาน เวลาที่มองมาจากที่ไกล จะเห็นเป็นเหมือนดอกบัวขนาดใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเขา ไม่พบภาพสลักใด ๆ ปรากฏอยู่เหมือนพ้นจากความต้องการทุกสิ่งทุกอย่าง มีผู้อุปมาภาพที่ปรากฏนี้ว่า แสดงถึงการหลุดพ้นจากทุกสรรพสิ่งในโลกหรือที่เรียกว่านิพพาน อันเป็นจุดหมายสูงสุดของศาสนาพุทธ
มรดกโลก

โบโรบูดูร์ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกของยูเนสโก สมัยสามัญครั้งที่ 15 ภายใต้ชื่อ "กลุ่มวัดโบโรบูดูร์" เมื่อ พ.ศ. 2534 ที่คาร์เทจ ประเทศตูนิเซีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
บรรณานุกรม

Peter Cirtek (2016). Borobudur: Appearance of a Universe. Hamburg: Monsun Verlag. ISBN 978-3-940429-06-3.
Parmono Atmadi (1988). Some Architectural Design Principles of Temples in Java: A study through the buildings projection on the reliefs of Borobudur temple. Yogyakarta: Gajah Mada University Press. ISBN 979-420-085-9.
Jacques Dumarçay (1991). Borobudur. trans. and ed. by Michael Smithies (2nd ed.). Singapore: Oxford University Press. ISBN 0-19-588550-3.
Luis O. Gómez & Hiram W. Woodward, Jr. (1981). Barabudur: History and Significance of a Buddhist Monument. Berkeley: Univ. of California. ISBN 0-89581-151-0.
John Miksic (1990). Borobudur: Golden Tales of the Buddhas. Boston: Shambhala Publications. ISBN 0-87773-906-4.
Soekmono (1976). Chandi Borobudur: A Monument of Mankind (PDF). Paris: Unesco Press. ISBN 92-3-101292-4. สืบค้นเมื่อ 17 August 2008.
R. Soekmono; J.G. de Casparis; J. Dumarçay; P. Amranand; P. Schoppert (1990). Borobudur: A Prayer in Stone. Singapore: Archipelago Press. ISBN 2-87868-004-9.
อ่านเพิ่ม

Luis O. Gomez & Hiram W. Woodward (1981). Barabudur, history and significance of a Buddhist monument. presented at the Int. Conf. on Borobudur, Univ. of Michigan, 16–17 May 1974. Berkeley: Asian Humanities Press. ISBN 0-89581-151-0.
August J.B. Kempers (1976). Ageless Borobudur: Buddhist mystery in stone, decay and restoration, Mendut and Pawon, folklife in ancient Java. Wassenaar: Servire. ISBN 90-6077-553-8.
John Miksic (1999). The Mysteries of Borobudur. Hongkong: Periplus. ISBN 962-593-198-8.
Morton III, W. Brown (January 1983). "Indonesia Rescues Ancient Borobudur". National Geographic. 163 (1): 126–142. ISSN 0027-9358. OCLC 643483454.
Adrian Snodgrass (1985). The symbolism of the stupa. Southeast Asia Program. Ithaca, N.Y.: Cornell University. ISBN 0-87727-700-1.
Levin, Cecelia. "Enshrouded in Dharma and Artha: The Narrative Sequence of Borobudur's First Gallery Wall." In Materializing Southeast Asia's Past: Selected Papers from the 12th International Conference of the European Association of Southeast Asian Archaeologists, edited by Klokke Marijke J. and Degroot Véronique, 27-40. SINGAPORE: NUS Press, 2013. Accessed June 17, 2020. www.jstor.org/stable/j.ctv1qv3kf.7.
Jaini, Padmanabh S. "The Story of Sudhana and Manoharā: An Analysis of the Texts and the Borobudur Reliefs." Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London 29, no. 3 (1966): 533-58. Accessed June 17, 2020. www.jstor.org/stable/611473.
Shastri, Bahadur Chand. “THE IDENTIFICATION OF THE FIRST SIXTEEN RELIEFS ON THE SECOND MAIN-WALL OF BARABUDUR.” Bijdragen Tot De Taal-, Land- En Volkenkunde Van Nederlandsch-Indië, vol. 89, no. 1, 1932, pp. 173–181. JSTOR, www.jstor.org/stable/20770599. Accessed 24 Apr. 2020.
SUNDBERG, JEFFREY ROGER. "Considerations on the Dating of the Barabuḍur Stūpa." Bijdragen Tot De Taal-, Land- En Volkenkunde 162, no. 1 (2006): 95-132. Accessed June 17, 2020. www.jstor.org/stable/27868287.
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site of Borobudur, Prambanan, and Ratu Boko Park
UNESCO Site
PBS page which talks about the hidden part of Borobudur, 160 reliefs buried.
Borobudur Temple Compounds short documentary by UNESCO and NHK
Wonderful Indonesia's Guide on Borobudur
Learning From Borobudur documentary about Borobudur's bas-reliefs stories of Jatakas, Lalitavistara and Gandavyuha in YouTube
Australian National University's research project on Borobudur เก็บถาวร 2014-07-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Analysis of Borobudur's hidden base
Explore Borobudur on Global Heritage Network
Photographs of Borobudur Stupa เก็บถาวร 2014-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Yogyakarta. Temple Ruins: Details of Sculpted Figures" is a photograph with commentary by Frank G. Carpenter.
Wacana Nusantara
Borobudur, Hening dalam Keagungan
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- |
ทางวัฒนธรรม:  กลุ่มวัดโบโรบูดูร์  กลุ่มวัดปรัมบานัน  แหล่งมนุษย์ยุคเริ่มแรกซางีรัน  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมจังหวัดบาหลี: ระบบซูบัก หลักการตามปรัชญาไตรหิตกรณะ  มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลินแห่งซาวะฮ์ลุนโต  แกนจักรวาลวิทยาแห่งยกยาการ์ตาและภูมิสัญลักษณ์ทางประวัติศาสตร์ 
ทางธรรมชาติ:  อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน  อุทยานแห่งชาติโกโมโด  อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์  มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา 
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 2 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef 
รูปสลักหินของราชินีมายาในแกลเลอรี 1 ของวัดบุโรพุทโธ.
ทางเดินแคบๆ ที่มีภาพนูนต่ำนูนสูงบนผนัง
วันวิสาขบูชา พิธีที่บุโรพุทโธ
7 ประจัญบาน

| 7 ประจัญบาน |
| --- | --- |

กำกับ: เฉลิม วงค์พิมพ์
เขียนบท: ส.อาสนจินดา
บทภาพยนตร์: เฉลิม วงค์พิมพ์
อำนวยการสร้าง: สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ
นักแสดงนำ: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง   อัมรินทร์ นิติพน   พงษ์ศักดิ์ พงษ์สุวรรณ  ทศพล ศิริวิวัฒน์   พิเศก อินทรครรชิต   วิวัฒน์ แช่มรัมย์   ค่อม ชวนชื่น   สะอาด เปี่ยมพงษ์สานต์   ประกาศิต โบสุวรรณ   ดี๋ ดอกมะดัน   ปีเตอร์ หลุยส์ ไมอ็อกซิ   วรานิษฐ์ จิราโรจน์เจริญ   กุณฑีรา สัตตบงกช
ผู้จัดจำหน่าย: สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล
วันฉาย: 11 เมษายน พ.ศ. 2545
ความยาว: 110 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ทำเงิน: 58 ล้านบาท
ต่อจากนี้: 7 ประจัญบาน 2
7 ประจัญบาน ภาพยนตร์ไทยแนว บู๊ ตลก จากการกำกับของ เฉลิม วงค์พิมพ์ ซึ่งออกฉายเมื่อวันที่ 26 เมษายน ปี พ.ศ. 2545 โดย 7 ประจัญบาน เรื่องนี้ดัดแปลงจากภาพยนตร์ภาคที่ 3 ในภาพยนตร์ชุด หนึ่งต่อเจ็ด ที่ออกฉายที่ โรงภาพยนตร์คาร์เธ่ย์ เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2506
ก่อนหน้านั้นในปี พ.ศ. 2520 ทาง สหมงคลฟิล์ม ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มาสร้างแล้วครั้งหนึ่ง จากการกำกับของ วิเชียร วีระโชติ นำแสดงโดย
ทักษิณ แจ่มผล ในบท จ่าดับ จำเปาะ
ลักษณ์ อภิชาติ ในบท เหมาะ เชิงมวย
ศรีไพร ใจพระ ในบท ตังกวย แซ่ลี้
กรุง ศรีวิไล ในบท อัคคี เมฆยันต์
สรพงศ์ ชาตรี ในบท ดั่น มหิทธา
นิรุตติ์ ศิริจรรยา ในบท กล้า ตะลุมพุก
สายัณห์ จันทรวิบูลย์ ในบท จุก เบี้ยวสกุล
จากนั้นได้มีการนำภาพยนตร์เรื่องนี้มาดัดแปลงสร้างในรูปแบบละครโทรทัศน์เมื่อปี พ.ศ. 2553 ออกอากาศทาง ช่อง 3 โดยได้ พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง ซึ่งรับบท จ๋าดับ จำเปาะ ฉบับปี พ.ศ. 2545 กลับมารับบทเดิมร่วมด้วย สรพงศ์ ชาตรี ซึ่งรับบท ดั่น มหิทธา ในฉบับปี พ.ศ. 2520
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวของภาพยนตร์เริ่มต้นขึ้นเมื่อกลุ่มทหารทั้ง 7 ของ กองพลทหารอาสาสมัคร เสร็จสิ้นภารกิจเสี่ยงตายสุดท้ายใน สงครามเวียดนาม พวกเขาเกษียณจากกองทัพและกลับมาใช้ชีวิตต่อตามปกติร่วมกับครอบครัวของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ความทรงจำอันแสนเลวร้ายยังคงหลอกหลอนพวกเขา ต่อมา มีพ่อค้าจ้างพวกเขาให้ขโมยทองจากรถบรรทุก โชคไม่ดีรถบรรทุกคันนั้นเป็นของจีไอ แห่ง กองทัพสหรัฐ เหล่าทหารจีไอโกรธและพยายามจับเหล่า 7 ประจัญบานโดยโจมตีหมู่บ้านของพวก 7 ประจัญบาน หลังจากทหารสหรัฐจับตัวชาวบ้านทุกคน พวกเขาทำให้ชาวบ้านทุกคนเป็นทาส ขณะเดียวกัน เหล่าเจ็ดประจัญบานได้รู้ว่าในรถบรรทุกไม่ใช่ทองแต่เป็นสารเคมี ฝนเหลือง ที่ใช้ถล่มป่าในเวียดนาม จากนั้นพวกเขาเดินทางไปยังค่ายทหารอเมริกัน และต่อสู้กับพวกทหารอเมริกันจนประสบความสำเร็จในการช่วยชาวบ้าน โดยภาพยนตร์จบลงด้วยการที่ จุก บวชให้กับแม่โดยแม่มีความสุขและสิ้นใจในที่สุด
Estola flavescens

ชนิดของด้วง
| Estola flavescens |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Coleoptera 
วงศ์:: Cerambycidae 
สกุล:: Estola  Breuning, 1940
สปีชีส์:: Estola flavescens
ชื่อทวินาม
Estola flavescens Breuning, 1940

Estola flavescens เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
Estola flavobasalis

ชนิดของด้วง
| Estola flavobasalis |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Coleoptera 
วงศ์:: Cerambycidae 
สกุล:: Estola  Breuning, 1940
สปีชีส์:: Estola flavobasalis
ชื่อทวินาม
Estola flavobasalis Breuning, 1940

Estola flavobasalis เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิลและเฟรนช์เกียนา
สัญญา คุณากร

| สัญญา คุณากร |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: ดู๋
เกิด: 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 (61 ปี) อำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี ประเทศไทย 
ส่วนสูง: 180 เซนติเมตร
คู่สมรส: อาทิตยา เลาหวัฒนะ (พ.ศ. 2540 – ปัจจุบัน)
บุตร: สรรเพชญ์ คุณากร
อาชีพ: พิธีกร, นักแสดง, สถาปนิก
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2530 – ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: พิธีกรรายการ เจาะใจ (พ.ศ. 2534 – ปัจจุบัน)   พิธีกรรายการ ที่นี่หมอชิต (พ.ศ. 2547 – 2561)   พิธีกรรายการ ตาสว่าง  (พ.ศ. 2550 – 2552)   พิธีกรรายการ กิ๊กดู๋ สงครามเพลงเงินล้าน (พ.ศ. 2554 – 2564)    โจ จากละคร คู่ชื่นชุลมุน (2536 – 2537)   เจี๊ยบ จากภาพยนตร์ ท้าฟ้าลิขิต (2540)   เภา จากละคร ชายไม่จริง หญิงแท้ (2541)   ก้องสกุล จากละคร เมืองมายา, เมืองมายา เดอะซีรีส์ (2543,2546)   ชิณ จากละคร เจ้าแม่จำเป็น (2544)    อาก๋ง จากละคร วิมานมะพร้าว (2556)   ตั้ม จากละคร 365 วัน บ้านฉัน บ้านเธอ (2562 – 2563)   ลูแปง จากละคร สายรุ้ง (2565)   กู๋เคี้ยง จากภาพยนตร์ หลานม่า (2567)   สิน จากภาพยนตร์ Bangkok Breaking ฝ่านรกเมืองเทวดา (2567)
พระสุรัสวดี: นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม  ท้าฟ้าลิขิต (พ.ศ. 2540)
ชมรมวิจารณ์บันเทิง: นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม  ท้าฟ้าลิขิต (พ.ศ. 2540)
นาฏราช: พิธีกรยอดเยี่ยม  พ.ศ. 2552 – เจาะใจ พ.ศ. 2554 – ที่นี่หมอชิต พ.ศ. 2555 – เจาะใจ พ.ศ. 2556 – เจาะใจ พ.ศ. 2558 – เจาะใจ พ.ศ. 2560 – เจาะใจ พ.ศ. 2561 – เจาะใจ พ.ศ. 2562 – ตามสัญญา
ฐานข้อมูล
IMDb
ThaiFilmDb
สัญญา คุณากร (ชื่อเล่น อู๋ แต่นิยมเรียกว่า ดู๋) เป็นพิธีกร นักแสดงชายชาวไทย
ประวัติ

สัญญาเกิดวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 ที่อำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีน จบการศึกษาระดับประถมศึกษา จากโรงเรียนดอนบอสโกวิทยา จังหวัดอุดรธานี ระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และระดับอุดมศึกษา จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากการเล่นเป็นตัวประกอบในรายการโทรทัศน์ "เพชฌฆาตความเครียด" เริ่มงานพิธีกรครั้งแรกรายการ "เฉียบ" คู่กับ ดี๋ ดอกมะดัน และผลงานเป็นที่รู้จักครั้งแรก คือ การเป็นพิธีกรรายการ เจาะใจ ทางช่อง 5 คู่กับ ดำรง พุฒตาล อย่างยาวนานถึง 17 ปี (เฉพาะส่วนของสัญญาคนเดียว) จนทั้งคู่กลายเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของรายการ
ผลงานละครเรื่องแรกคือ ยุทธจักรนักคิด และผลงานละครเรื่องต่อๆ มา อาทิ คู่ชื่นชุลมุน, เก็บใจไว้ใกล้เธอ, สนทนาประสาจน, ลอดลายมังกร, ซอยปรารถนา 2500, ชายไม่จริง หญิงแท้, เทวดาตกสวรรค์, เจ้าแม่จำเป็น, เมืองมายา The Series ฯลฯ  มีผลงานภาพยนตร์ คือ ลูกบ้าเที่ยวล่าสุด (พ.ศ. 2536)  และ ท้าฟ้าลิขิต (พ.ศ. 2540) อีกทั้งยังเคยเป็นผู้กำกับการแสดงละครเรื่อง เจ้าพ่อจำเป็น ของเอ็กแซ็กท์
ส่วนผลงานการเป็นพระเอกมิวสิกวิดีโอ เช่น เพลง อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ ของ ธเนศ  วรากุลนุเคราะห์, กลับไม่ได้ไปไม่ถึง ของ  เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์, อยากถามก็ตอบ  ของ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ ส่วนผลงานด้านพิธีกรที่นอกจากเจาะใจแล้ว มีรายการ ที่นี่หมอชิต, 07 โชว์, พลิกล็อกรีเทิร์น, ดับเบิลพลิกล็อก, เกมล่ามหาสมบัติ, เกมล่ามหาสนุก, สัญญามหาชน, ดิ ไอคอน, ตาสว่าง
ทั้งนี้ ชื่อเล่นจริง ๆ ของสัญญา คือ อู๋ เป็นภาษาจีนแต้จิ๋ว แปลว่า มี แต่เมื่อเข้าเรียนสวนกุหลาบเป็นคนตลกประกอบคณะตลกเด่นเด๋อเทพเป็นที่นิยม จึงใช้คำพ้องจากกลุ่มตลก แทนตัวเองว่า   ”ดู๋”    และกลายเป็นชื่อเรียกจนถึงปัจจุบัน
สัญญา เคยเป็นผู้บริหาร บริษัท ดีทอล์ก จำกัด ในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ชีวิตส่วนตัว

สัญญา สมรสกับ อาทิตยา เลาหวัฒนะ (ชื่อเล่น: อุ๋ย) เข้ารับน้ำสังข์พระราชทาน จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อวันพุธที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2540 เวลา 15:30 น. งานฉลองวิวาห์ จัดขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ที่ห้องวิภาวดีบอลรูม โรงแรมเซ็นทรัลพลาซา และมีบุตร 1 คน คือ สรรเพชญ์ คุณากร นักแสดงสังกัดช่องวัน 31 เกิดวันพฤหัสบดีที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2543 ที่โรงพยาบาลสมิติเวช