stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สกุลพุนทิกรุส
ลักษณะ

มีลักษณะเด่นที่แถบตามขวางลำตัว 4 แถบ ลำตัวป้อมสั้น ก้านครีบแข็งที่ครีบหลังมีขอบเป็นซี่จักร ริมฝีปากบาง
การจำแนก

ปัจจุบัรมีชนิดที่ได้รับการยอมรับในสกุลนี้ 5 ชนิด ดังนี้:
Puntigrus anchisporus (Vaillant, 1902)
Puntigrus navjotsodhii (H. H. Tan, 2012)
Puntigrus partipentazona (Fowler, 1934) (ปลาเสือข้างลาย)
Puntigrus pulcher (Rendahl (de), 1922)
Puntigrus tetrazona (Bleeker, 1855) (ปลาเสือสุมาตรา)
สถานะ

ณ ค.ศ. 2020 ทาง IUCN จัดให้ปลาทั้ง 5 ชนิดในสกุล Puntigrus อยู่ในกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์
สกุลมะขามเทศ

| สกุลมะขามเทศ |
| --- | --- |

Pithecellobium keyense

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Mimosoideae
เผ่า:: Ingeae
สกุล:: Pithecellobium Mart.

สปีชีส์
 ดูเนื้อหา
ชื่อพ้อง
 Pithecelobium (orth.var.)  Pithecolobium (lapsus)
สกุลมะขามเทศ หรือ Pithecellobium เป็นสกุลของพืชมีดอกในวงศ์ Fabaceae ชื่อสกุลนี้มาจาก ภาษากรีก πιθηκος (pithekos), หมายถึงลิง และ ελλοβιον (ellobion), หมายถึง ต่างหู ซึ่งหมายถึงรูปร่างของฝัก
สปีชีส์

มีสมาชิกในสกุลนี้ประมาณ 75 ชนิด:
Pithecellobium albicaule Britton & Rose
Pithecellobium bahamense Northr.
Pithecellobium benthamianum
Pithecellobium bertolonii Benth.
Pithecellobium bifoliolatum
Pithecellobium bijugatum
Pithecellobium bipinnatum L.Rico
Pithecellobium brevipes
Pithecellobium brownii Standl.
Pithecellobium caesalpinioides
Pithecellobium campechense
Pithecellobium candidum
Pithecellobium circinale (L.) Benth.
Pithecellobium cochliocarpum
Pithecellobium concinnum Pittier
Pithecellobium cordifolium
Pithecellobium cynodonticum Barneby & J.W.Grimes
Pithecellobium decandrum
Pithecellobium discolor
Pithecellobium diversifolium
Pithecellobium domingense
Pithecellobium dulce  (Roxb.) Benth. - guamúchil, ebony blackbead, monkeypod (Mexico, Central America, northern South America)
Pithecellobium elachistophyllum
Pithecellobium elegans
Pithecellobium excelsum (Kunth) Mart.
Pithecellobium filipes (Vent.) Benth.
Pithecellobium flavovirens
Pithecellobium furcatum Benth.
Pithecellobium glaucescens
Pithecellobium guaraniticum
Pithecellobium guaricense
Pithecellobium guatemalense
Pithecellobium gummiferum
Pithecellobium halogenes
Pithecellobium hansemannii
Pithecellobium histrix (A.Rich.) Benth.
Pithecellobium hymenaeafolium (Willd.) Benth
Pithecellobium insigne Micheli
Pithecellobium jiringa
Pithecellobium johansenii Standl. (Belize, Guatemala, Honduras)
Pithecellobium keyense Coker - Florida Keys blackbead
Pithecellobium laetum
Pithecellobium lanceolatum
Pithecellobium larensis
Pithecellobium lentiscifolium
Pithecellobium leucosericeum
Pithecellobium longipendulum
Pithecellobium macrandrium
Pithecellobium maestrense
Pithecellobium marthae
Pithecellobium mataybifolium
Pithecellobium micradenium
Pithecellobium microchlamys
Pithecellobium mucronatum
Pithecellobium nicoyanum
Pithecellobium obliquifoliolatum
Pithecellobium oblongum Benth.
Pithecellobium obovale
Pithecellobium pachypus Pittier
Pithecellobium peckii S.F.Blake
Pithecellobium pistaciifolium
Pithecellobium platycarpum Merr.
Pithecellobium roseum - buche colorado
Pithecellobium salutare
Pithecellobium seleri Harms (Guatemala, Honduras)
Pithecellobium spinulosum
Pithecellobium splendens
Pithecellobium steyermarkii
Pithecellobium striolatum
Pithecellobium tenue Craib
Pithecellobium tonduzii
Pithecellobium tuerckheimii
Pithecellobium unguis-cati (L.) Benth. - catclaw blackbead
Pithecellobium velutinum
Pithecellobium vietnamense I.C.Nielsen
สปีชีส์ > เคยอยู่สกุลนี้

Archidendron bigeminum (as P. bigeminum, P. gracile, P. nicobaricum)
Chloroleucon foliolosum (as P. foliolosum, P. grisebachianum, P. myriophyllum Malme, P. oligandrum)
Pseudosamanea cubana (as P. bacona)
Zygia cognata (as P. cognatum, P. stevensonii)
Zygia pithecolobioides (as P. pithecolobioides, P. reductum)
Pithecellobium dulce
วัดโฆษิตวิหาร

| วัดโฆษิตวิหาร |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโฆษิตวิหาร, วัดโคกแสร้ง, วัดโคกแชะ
ที่ตั้ง: ตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูโฆสิตวิหารธรรม (สมชาย โชติธมฺโม)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโฆษิตวิหาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัด 84 ไร่ 1 งาน 29 ตารางวา
วัดโฆษิตวิหารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 เริ่มแรกได้มีพ่อท่านรอดหรือหลวงพ่อรอด จาริกธุดงค์มาจากต่างจังหวัด ได้ปักกรดพำนักอยู่ที่เชิงเขา ชาวบ้านเกิดความศรัทธาในตัวท่านจึงได้ร่วมใจกันสร้างวัดขึ้นและนิมนต์ให้พ่อท่านรอดอยู่พำนักเป็นผู้ปกครองวัดสืบมา ระยะแรกเรียกว่า วัดโคกแสร้ง เพราะมีต้นแสร้งขนาดใหญ่เป็นสัญลักษณ์ ต่อมาเรียกว่า วัดโคกแชะ ก่อนจะเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโฆษิตวิหาร" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2455 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 21 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารคอนกรีตหลังคาสองชั้น ศาลาการเปรียญกว้าง 13.50 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารคอนกรีต ชั้นเดียว 7 หลัง สองชั้น 6 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ รอยพระพุทธบาทจำลอง พระสังกัจจายน์หน้าตักกว้าง 1.50 เมตร สร้างด้วยทองเหลือง รูปหล่อของหลวงพ่อรอดและพ่อท่านสงฆ์
รายนามเจ้าอาวาส

หลวงพ่อรอด
เจ้าคุณธรรมปาวาจารณ์
พระวิศาลสมณคุณ
พระปลัดทอง ปุณฺณจนฺโท พ.ศ. 2503–2506
พระครูโฆสิตธรรมคุณ พ.ศ. 2507–2552
พระครูโฆสิตวิหารธรรม (สมชาย โชติธมฺโม) พ.ศ. 2553–
สัตบุรุษ

สัตบุรุษ (อ่านว่า สัด-บุ-หรุด) แปลว่า คนดี คนสงบ คนที่พร้อมมูลด้วยธรรม
สัตบุรุษ หมายถึงคนที่มีคุณธรรม คนที่เป็นสัมมาทิฐิ คนที่ประพฤติธรรมเป็นปกติ
สัตบุรุษ ในทางปฏิบัติคือคนที่ประกอบด้วยสัปปุริสธรรม 7 ประการ ประกอบด้วย
ธัมมัญญุตา เป็นผู้รู้จักเหตุ
อัตถัญญุตา เป็นผู้รู้จักผล
อัตตัญญุตา เป็นผู้รู้จักตน
มัตตัญญุตา เป็นผู้รู้จักประมาณ
กาลัญญุตา เป็นผู้รู้จักกาล
ปริสัญญุตา เป็นผู้รู้จักหมู่คน
ปุคคลัญญุตา เป็นผู้รู้จักบุคคล
ดูเพิ่ม

สัปปุริสธรรม
สัปปุริสทาน
สัตตมหาสถาน

สัตตมหาสถาน คือ สถานที่สำคัญ 7 แห่งที่พระพุทธเจ้าเสด็จประทับเสวยวิมุตติสุข หลังจากได้ตรัสรู้ธรรมวิเศษแล้วเป็นเวลาแห่งละ 1 สัปดาห์ เรียงตามลำดับดังต่อไปนี้
สัปดาห์ที่ 1 เสด็จไปประทับภายใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ เสวยวิมุตติสุขตลอด 7 วัน
สัปดาห์ที่ 2 เสด็จไปประทับ ณ อนิมิสเจดีย์ ทรงยืนจ้องพระเนตรดูต้นพระศรีมหาโพธิ์ โดยมิได้กะพริบพระเนตรตลอด 7 วัน
สัปดาห์ที่ 3 เสด็จไปประทับ ณ รัตนจงกรมเจดีย์ ทรงนิมิตจงกรมขึ้น แล้วเสด็จจงกรมอยู่ที่นี้เป็นเวลา 7 วัน
สัปดาห์ที่ 4 เสด็จไปประทับ ณ รัตนฆรเจดีย์ เสด็จไปทางทิศพายัพ แห่งต้นพระศรีมหาโพธิ์ ประทับนั่งขัดสมาธิในเรือนแก้วซึ่งเทวดานิรมิตถวาย ทรงพิจารณาพระอภิธรรมตลอด 7 วัน
สัปดาห์ที่ 5 เสด็จไปประทับใต้ร่มไม้ไทร โดยมีชื่อว่า อชปาลนิโครธ ซึ่งเป็นที่พักของคนเลี้ยงแกะ ทรงถูกธิดาทั้งสามของท้าววสวัตตีใช้กริยาอิตถีสตรียั่วพระพุทธองค์ให้หลงแต่ไม่สำเร็จ พระพุทธองค์ทรงขับไล่ธิดาทั้งสามออกไปเสีย
สัปดาห์ที่ 6 เสด็จไปประทับนั่งขัดสมาธิภายใต้ร่มไม้อันมีชื่อว่า มุจลินท์ ทางทิศอาคเนย์แห่งต้นพระศรีมหาโพธิ์ ตอนนั้นเกิดฝนตกลงมาเป็นเวลา 7 วัน พญานาคตนหนึ่งเกิดความเลื่อมใสจึงได้แผ่พังพานป้องพระพุทธเจ้าเป็นเวลา 7 วัน เมื่อฝนหยุดตก พญานาคก็คลายขนดจำแลงกายเป็นมาณพ เข้าไปถวายอัญชลีเฉพาะพระพักตร์และจากไป
สัปดาห์ที่ 7 เสด็จไปประทับภายใต้ร่มไม้เกดโดยมีชื่อว่า ราชายตนะ ประทับนั่งเสวยวิมุตติสุขตลอด 7 วัน
ดูเพิ่ม

สังเวชนียสถาน
พุทธคยา
ศิลัมพา เลิศนุวัฒน์

| ศิลัมพา เลิศนุวัฒน์ม> ว.ม., ป.ช. |
| --- | --- |
ศิลัมพา ใน พ.ศ. 2565
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 เมษายน พ.ศ. 2518 (49 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ไทยรักไทย (2548–2551)   ภูมิใจไทย (2551–2554)  พลเมืองไทย (2554–2566)   รวมไทยสร้างชาติ (2566–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: สืบศักดิ์ ผันสืบ

ศิลัมพา เลิศนุวัฒน์ (เกิด 3 เมษายน พ.ศ. 2518) ชื่อเล่น กิ๊ฟ ที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคพลังพลเมืองไทย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
ประวัติ

ศิลัมพา เกิดเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2518 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรสาวคนที่สองของ สัมพันธ์ เลิศนุวัฒน์ อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรหลายสมัย  กับ เพชรรัตน์ เลิศนุวัฒน์
ด้านชีวิตครอบครัว เธอสมรสกับ พันตำรวจโทสืบศักดิ์ ผันสืบ อดีตนักตะกร้อชื่อดังดีกรีทีมชาติไทย ณ ห้องแกรนด์ ฮอลล์ โรงแรมพลาซ่า แอทธินี ถนนวิทยุ เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2556 มีบุตรชาย 1 คน
การศึกษา

ศิลัมพา เลิศนุวัฒน์ เรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนซางตาครู้สคอนแวนท์ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ต่อมาเข้าเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร และระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ กรุงเทพมหานคร รวมทั้งระดับปริญญาโท 2 สาขา คือ นิติศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยเคสเวสเทิร์นรีเสิร์ฟ รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา และรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กรุงเทพมหานคร
การทำงาน

ศิลัมพา เข้าทำงานเมื่อปี 2542 เป็นเจ้าหน้าที่ประจำศาลและผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลเมือง รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา ต่อมาในปี 2544 จึงกลับมาทำงานในประเทศไทย เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมาย บริษัท เอกชัย ดิสทริบิวชั่น ซิสเทม (เทสโก้ โลตัส) ต่อมาเป็นเจัาหนัาที่ฝ่ายกฎหมาย บริษัท เทเลคอมเอเซีย คอร์ปอเรชั่น จำกัด (ทีเอ)  และเปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด ในปัจจุบัน กระทั่งในปี 2548 ได้เข้าสู่งานการเมืองโดยลงสมัครและได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขตธนบุรีและเขตคลองสาน สังกัดพรรคไทยรักไทย โดยการสนับสนุนของบิดา ต่อมาในปี 2549 มีการยุบสภา เธอได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในเขตเลือกตั้งเดิม และมีการประกาศให้การเลือกตั้งเป็นโมฆะ
ศิลัมพา เคยดำรงตำแหน่งทางการเมือง อาทิ เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (นพดล ปัทมะ) ที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (สมพงษ์ อมรวิวัฒน์) ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม (ทรงศักดิ์ ทองศรี) ที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม (ประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ) ที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม (สุชาติ โชคชัยวัฒนากร)
ต่อมาในปี 2551 เธอย้ายไปร่วมงานกับพรรคภูมิใจไทย และทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการพรรคภูมิใจไทย จนถึงสิ้นปี 2554 หลังจากนั้นเมื่อบิดาของเธอได้ก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้น ชื่อว่า พรรคพลังพลเมืองไทย เธอจึงเข้าร่วมงานในตำแหน่งรองเลขาธิการพรรค และได้รับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2562 เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ และได้รับเลือกเป็นเลขาธิการพรรคพลเมืองไทย
ในปี 2566 เธอย้ายไปสังกัดพรรครวมไทยสร้างชาติ และลงสมัคร ส.ส.กรุงเทพมหานคร เขต 24 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
การทำงาน > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

เธอได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคไทยรักไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคพลเมืองไทย → พรรครวมไทยสร้างชาติ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2566 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
วัดปิ่นบังอร

| วัดปิ่นบังอร |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดปิ่นบังอร, วัดบาตูลันจัง
ที่ตั้ง: จอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย
ประเภท: วัดไทย
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปัญญาศาสนานุรักษ์ (เพียง)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปิ่นบังอร เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในเมืองจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เป็นวัดที่มีเนือที่กว้างขวางมากถึงประมาณ 50 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูปัญญาศาสนานุรักษ์ (เพียง)	ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดปิ่นบังอร เดิมชื่อ วัดบาตูลันจัง เป็นภาษามลายูแปลว่า "หินลอย" ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2477 เป็นวัดสำคัญของคนไทยในปีนัง เคยเป็นวัดของเจ้านาย ชั้นผู้ใหญ่หลายพระองค์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ เป็นผู้ประทานนามวัดใหม่เป็นภาษาไทยว่า "วัดปิ่นบังอร" ตามสุบินนิมิตรของนางสาวสนาน อมาตยกุล ซึ่งเป็นธิดาพระยาอภัยรณฤทธิ์ (ถวิล) และคุณหญิงทรามสงวน นางสาวสนานฝันว่าคุณหญิงทรามสงวนผู้มารดามาบอกว่าให้เปลี่ยนชื่อวัดบาตูลันจังเป็นวัด "ปิ่นบังอร" ด้วยจึงจะเจริญสุข
จนเมื่อ พ.ศ. 2478 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ได้สิ้นพระชนม์ที่เมืองปีนัง และได้ทำการถวายพระเพลิงศพเสด็จในกรม ณ เมืองปีนัง ทางจึงได้จัดสถานที่บริเวณหน้าอุโบสถเป็นสถานที่ตั้งพระเมรุทรงบำเพ็ญพระกุศล โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จไปทรงเป็นประธานในงานพิธี รวมถึงพระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) นายกของไทยคนแรก ลี้ภัยมาอยู่ปีนัง เมื่อพระยามโนปกรณ์นิติธาดาถึงแก่อสัญกรรม เมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2491 ศพถูกนำมาทำพิธีบำเพ็ญกุศลที่วัดปิ่นบังอร มีเจ้านายไทย เช่น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จมาเป็นประธานในพิธี
วัดปิ่นบังอรสร้างอนุสรณ์สถานพระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) มีที่เก็บศพแบบจีนอยู่หนึ่งแห่ง นอกนั้นเป็นที่บรรจุกระดูกแบบที่ท่านสมภาร ซึ่งเป็นคนสยามไทรบุรี (เคดาห์)
วัดสวนหลวง (จังหวัดนครศรีธรรมราช)

| วัดสวนหลวง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสวนหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ในเขตเมืองโบราณพระเวียง
ประวัติ

วัดสวนหลวงเป็นวัดโบราณหลักฐานการสร้างไม่แน่ชัดว่าสร้างขึ้นสมัยใด ตั้งอยู่ในเมืองโบราณพระเวียง กล่าวกันว่าพื้นที่ตั้งวัดนั้นแต่เดิมเป็นอุทยานหลวงของพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช ต่อมาสถาปนาขึ้นเป็นวัดให้ชื่อว่า "วัดสวนหลวง" แต่เดิมเคยมีเนื้อที่ 22 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา เนื่องจากเมื่อ พ.ศ. 2450 ทางราชการได้ตัดถนนนครศรีธรรมราชร่อนพิบูลย์ หรือถนนราชดำเนิน วัดสวนหลวงจึงถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ วัดสวนหลวงตะวันตกและวัดสวนหลวงตะวันออก จนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 วัดสวนหลวงตะวันออกได้ร้างไป เหลือเพียงวัดสวนหลวงตะวันตกเท่านั้น
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดสวนหลวงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1861 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2183
วัดสวนหลวงได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 140 ตอนพิเศษ 134 ง หน้า 8 วันที่ 8 มิถุนายน 2566 พื้นที่โบราณสถาน พื้นที่ ก. ประมาณ 1 ไร่ 62.91 ตารางวา พื้นที่ ข. ประมาณ 3 งาน 37.50 ตารางวา
หลักฐานทางโบราณคดีสำคัญ

หลักฐานทางโบราณคดีสำคัญ ได้แก่ อุโบสถไม่ปรากฏปีก่อสร้างที่ชัดเจน อุโบสถเป็นอาคารก่อิฐถือปูนชั้นเดียว ผนังระหว่างประตูทางเข้าอุโบสถ ตกแต่งประติมากรรมปูนปั้นรูปพระพุทธเจ้าตอนเสด็จลงจากดาวดึงส์ คู่กับรอยพระพุทธบาท ใบเสมาหินทรายสมัยอยุธยา ที่ปักทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกเฉียงใตเหนือของอุโบสถ วัดยังมีบ่อน้ำโบราณ (ปล้องบ่อน้ำดินเผา) อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือใกล้กำแพงวัดสวนหลวงขุดพบเมื่อ พ.ศ. 2552 ซึ่งพบเศษเครื่องถ้วยจีนและเศษภาชนะดินเผาท้องถิ่นจำนวนมาก ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปทรงเครื่อง ปางอุ้มบาตร เป็นพระพุทธรูปสำริด ศิลปะอยุธยา สูงรวมฐาน 1.90 เมตร พระนามสมเด็จเจ้าลาวทอง และธรรมมาสน์ไม้พร้อมบันไดนาค ปัจจุบันจัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช
วัดปู่บัว

| วัดปู่บัว |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดปู่บัว, วัดปลูกบัว
ที่ตั้ง: ตำบลสนามชัย อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปู่บัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสนามชัย อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดปู่บัว เดิมเรียกว่า วัดปลูกบัว ต่อมาจึงเพี้ยนมาเป็น "วัดปู่บัว" เล่ากันว่าเป็นวัดหนึ่งในเส้นทางประวัติศาสตร์ ตามตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ว่าเคยเป็นสถานที่ปลูกบัวเพื่อขอขมาดวงวิญญานของเหล่าทหารที่เข้าร่วมสู้รบในสงครามยุทธหัตถีที่ทรงมีต่อพระมหาอุปราชาแห่งพม่า เมื่อพ.ศ. 2134 กรมศิลปากรได้ประกาศให้วัดปู่บัวขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 โดยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2476	ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2489
สถานที่ตั้งวัดอยู่นอกกำแพงเมืองสุพรรณบุรีและอยู่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำสุพรรณบุรี พบพระพุทธรูปหินทรายนาคปรกศิลปะบายน จำนวน 32 องค์จากใต้พื้นดินและพบลานทอง 1 แผ่น ลักษณะศิลปกรรมของโบราณสถานสันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์และพบหลักฐานชิ้นส่วนภาชนะดินเผา เตาเผาภาชนะดินเผาโบราณ ทำให้สันนิษฐานว่าบริเวณนี้น่าจะเคยเป็นที่ตั้งของชุมชนโบราณ
โบราณสถานมีเจดีย์ทรงสี่เหลี่ยม องค์เจดีย์หันหน้าไปทางแม่น้ำสุพรรณุบรี ด้านตะวันตกมีซุ้มเปิดเข้าสู่ห้องภายในองค์เจดีย์ ส่วนยอดเป็นบัวโถ เป็นเจดีย์สกุลช่างอู่ทองตั้งอยู่ด้านหลังวัดใกล้แม่น้ำ เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าของเจดีย์ประธาน แบ่งได้เป็น 2 รูปแบบ คือเจดีย์มณฑปยอดระฆังและเจดีย์ทรงระฆังเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง
วัดมีอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2488 ขนาด 5 ห้อง กว้าง 8.50 เมตร ยาว 24 เมตร ภายในมีภาพพุทธประวัติใส่กรอบประดับอยู่ และยังเป็นประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 79 นิ้ว เนื้อศิลาแลง มีอายุประมาณ 200 ปี เป็นพระพุทธรูปที่ย้ายมาจากวัดเสือที่อยู่ทางทิศใต้วัดปู่บัว เป็นพระประธานที่ประดิษฐานมาแล้ว 3 อุโบสถ จึงเรียกกันว่า หลวงพ่อสามโบสถ์
สลักจิตร เทียนหิรัญ

| สลักจิตร เทียนหิรัญ |
| --- | --- |
เกิด: นายกรี สังข์บัวแก้ว 26 เมษายน พ.ศ. 2499
สลักจิตร เทียนหิรัญ หรือ "ใบ้จอมศอกกลับ" เป็นอดีตนักมวยดัง ที่มีเอกลักษณ์ในการใช้แม่ไม้มวยไทย ในการต่อสู้กับคู่ต่อสู้ ไฟท์ที่เป็นภาพจำ และอยู่ในความทรงจำของแฟนมวยไทยอาชีพ คือการเอาชนะน็อค โดยใช้แม่ไม้มวยไทย "ศอกกลับ" นักมวยชื่อดังค่าตัวสูงในขณะนั้นอย่าง "นกน้อย รังนักไทย" ได้ที่เวทีมวยช่อง 7 สี และที่สำคัญถือว่าเป็นผู้ที่ไม่สามารถพูดได้ จึงมีฉายาในวงการมวยในขณะนั้นว่า "ใบ้" นอกจากนี้ยังมีเอกลักษณ์ในเรื่องท่าไหว้ครู จนเป็นที่รู้กันว่า เป็นต้นตำรับไหว้ครู "ท่าทอดแห"
ประวัติ

สลักจิตร เทียนหิรัญ หรือ "ใบ้จอมศอกกลับ" มีชื่อจริงว่า นายกรี สังข์บัวแก้ว (พ.ศ. 2499-2561)  เป็นชาวคลองกระจง จังหวัดสุโขทัย ในวัยหนุ่มได้เคยใช้ชีวิตต่อยมวยไทยอาชีพ เป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งมีชื่อเสียงและเป็นที่กล่าวขวัญถึง เมื่อเลิกจากอาชีพชกมวย ก็ไปประกอบอาชีพ และใช้ชีวิตปกติที่บ้านเกิด คือจังหวัดสุโขทัย จนกระทั่งมาเป็นข่าวอีกครั้งด้วยอุบัตเหตุ ตกน้ำเสียชีวิต ในวัย 62 ปี ถูกกระแสน้ำยมพัดร่างจมหาย ขณะดำน้ำงมแหจับปลา บริเวณฝายยางลำน้ำยม หมู่ 4 ต.คลองกระจง อ.สวรรคโลก จ.สุโขทัย ตั้งแต่เมื่อเวลา 01.30 น. วันที่ 20 ก.ค. 61 ดังปรากฏเป็นภาพข่าวถึงอุบัตเหตุ ว่า พบแล้วศพอดีตนักมวยดังถูกกระแสน้ำพัดจมหายขณะจมแหหาปลา
สถิติการชกมวย

ชนะคู่ต่อสู้ นกน้อย รังนกไทย ด้วยแม่ไม้มวยไทย ศอกกลับ
สัตตภัณฑ์

สัตตภัณฑ์หน้าพระประธาน วัดมงคล จังหวัดเชียงใหม่
สัตตภัณฑ์ เป็นเชิงเทียนที่ใช้ในการบูชาพระประธาน พระธาตุเจดีย์ ในวิหารหรืออุโบสถ คำว่าสัตตภัณฑ์เรียกกันในจังหวัดเชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง พะเยาและเชียงราย ในจังหวัดแพร่และชุมชนชาวไทลื้อบางแห่งในจังหวัดพะเยาและเชียงราย เรียกว่า บันไดแก้ว สำหรับในภาคอีสานเรียกว่า ฮาวไต้เทียน แต่มักตั้งอยู่บนฐานอีกชั้นหนึ่ง ส่วนทางภาคกลางเรียกว่า จงกลราวเทียน เป็นเชิงเทียนหล่อด้วยโลหะ เหนือขึ้นไปเป็นจานเล็ก ๆ เพื่อเอาไว้รองเทียนและตั้งประดับไว้หน้าเครื่องบูชาหรือเครื่องตั้ง
สัตตภัณฑ์มีความแตกต่างจากโต๊ะหมู่บูชา เพราะสัตตภัณฑ์สามารถจุดเทียนสักการะได้ทุกคน ส่วนโต๊ะหมู่บูชานั้น ในบางสังคมที่นิยมชนชั้น กำหนดให้ผู้ที่สามารถจุดธูปเทียนที่โต๊ะหมู่บูชาหน้าพระประธานได้ จะต้องเป็นประธานในพิธีหรือผู้ใหญ่ของชุมชนเท่านั้น
ความหมาย

คำว่า "สัตตภัณฑ์" มาจากคำภาษาบาลี 2 คำ "สตฺต" แปลว่า เจ็ด จำนวนเจ็ด และ "ภณฺฑ" แปลว่า เครื่องใช้ สิ่งของ "สัตตภัณฑ์" จึงหมายถึง
ตัวว่า "สิ่งของเครื่องใช้เจ็ดประการ หรือสิ่งของเครื่องใช้จำนวนเจ็ดอย่าง"
รวมถึงแสดงแนวคิดเรื่องจักรวาลวิทยา เป็นชื่อภูเขาชื่อสัตบริภัณฑ์ซึ่งเป็นแนวภูเขาที่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุ และแนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา สัตตภัณฑ์สร้างขึ้นโดยสอดแทรกหลักธรรมหรือหลักปฏิบัติทางพุทธศาสนาที่เกี่ยวข้องกับเลข 7 ได้แก่ หลักโพชฌงค์ 7 สัทธัมมะ 7 และสัปปุริสธัมมะ 7 เป็นต้น
วัดป่าขอม

| วัดป่าขอม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดป่าขอม, วัดป่าชัน
ที่ตั้ง: ตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดป่าขอม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 27 ไร่ 1 งาน 18 ตารางวา
วัดป่าขอม เดิมเรียกว่า วัดป่าขัน ตามตำนานพื้นเมืองเล่าว่าวัดนี้สร้างโดยพระนางเลือดขาว ส่วนในหนังสือกัลปนาวัดจังหวัดพัทลุงในสมัยอยุธยา กล่าวถึงวัดนี้ว่าพระมหาอินทร์ได้สร้างวิหารขึ้นที่วัดป่าขัน (ป่าขอม) และเข้าใจว่าได้เดินทางไปยังกรุงศรีอยุธยาขอพระราชทานญาติโยมผู้มีจิตศรัทธาเป็นข้าวัด โดยไม่ต้องเสียส่วยให้แก่หลวงอีกต่อไป ในสมัยอยุธยาวัดป่าขอมมีพื้นที่กัลปนาวัดประมาณ 200 ไร่ ต่อมาวัดร้างไปนานจนกระทั่ง พ.ศ. 2479 หลวงพ่อเปลี่ยนและแม่ชีเลื่อนได้บูรณะวัดขึ้นใหม่  สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2100 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน มีกำแพงแก้วล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน มีพระพุทธรูปปูนปั้น ปางป่าลิไลยก์  ภายในมีพระประธานและพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย จำนวน 4 องค์ ฝีมือช่างพื้นเมือง มีเจดีย์ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ ก่ออิฐถือปูนปัจจุบันหักพังลงเหลือเพียงฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 10x10 เมตร สูงจากพื้นที่ประมาณ 4 เมตร เล่ากันว่าเดิมเป็นเจดีย์รูปแบบเดียวกันกับพระบรมธาตุเจดีย์นครศรีธรรมราช เมื่อสมัยที่เจดีย์พังทลายลงไปทางทิศตะวันตกได้พบถ้วยชามพระพุทธรูป และเงินตรานโมเป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นในวัดยังมีอนุสาวรีย์พ่อจอมสิทธิชัย ปั้นด้วยปูน
รายชื่อตัวละครในพระอภัยมณี

รูปปั้นพระอภัยมณีและนางเงือก สองตัวละครเอกจากวรรณคดีเรื่องพระอภัยมณี ที่หาดทรายแก้ว เกาะเสม็ด จังหวัดระยอง
วรรณคดีเรื่อง พระอภัยมณี มีตัวละครในลักษณะเดียวกับนิยายแฟนตาซี ประกอบด้วยชนเผ่าและสิ่งมีชีวิตรูปแบบต่าง ๆ ซึ่งบางส่วนนำมาจากวรรณคดีโบราณหรือความเชื่อทางศาสนา ต่อไปนี้เป็นข้อมูลโดยสังเขปของตัวละครต่าง ๆ ที่ปรากฏในเรื่อง พระอภัยมณี
มนุษย์

ตัวละครมนุษย์มีชนชาติต่าง ๆ หลายเชื้อชาติ โดยมีตัวละครหลักเป็นชาติไทย นอกจากนี้ยังมีชนชาติจีน และฝรั่งหลายประเทศ พิจารณาตัวละครมนุษย์จากเมืองต่าง ๆ ได้ดังนี้
มนุษย์ > เมืองของตัวละคร > กรุงรัตนา

ตัวละครเอกของเรื่องพระอภัยมณี เป็นโอรสองค์โตของท้าวสุทัศน์และพระนางปทุมเกสร เมื่อท้าวสุทัศน์ส่งตัวพระอภัยมณีไปศึกษาศิลปวิทยาปรากฏว่าพระอภัยมณีเลือกเรียนวิชาเพลงปี่ ทำให้ท้าวสุทัศน์ไม่พอใจมาก พระอภัยมณีจึงถูกขับออกจากเมืองพร้อมกับศรีสุวรรณ ระหว่างทางทั้งสองได้พบกับสามพราหมณ์ คือสานน วิเชียร และโมรา พระองค์จึงได้เป่าปี่ขึ้นเพื่ออวดวิชาที่ตนได้ร่ำเรียนมา ปรากฏว่าเพลงปี่ทำให้ศรีสุวรรณและสามพราหมณ์หลับใหลไม่ได้สติ และนางผีเสื้อสมุทรซึ่งอยู่ในบริเวณนั้นได้ยินเสียงเพลงปี่จึงจับตัวพระอภัยไปเป็นสามี เรื่องราวตรงจุดนี้จึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัยอันพิสดารอีกยืดยาวของพระอภัยมณีในเวลาต่อมา
ต่อมาพระอภัยมณีได้ครองเมืองผลึกด้วยการเสกสมรสกับนางสุวรรณมาลี ธิดาของท้าวสิลราช เจ้าเมืองผลึก และได้ทำสงครามกับเมืองลังกาอย่างยืดเยื้อยาวนานหลายปี จนกระทั่งได้นางละเวงวัณฬาเจ้าเมืองลังกาเป็นภรรยา และมีบุตรด้วยกันคนหนึ่ง คือ มังคลา ตอนท้ายเรื่องหลังเสร็จสงครามปราบมังคลาซึ่งได้ก่อสงครามระหว่างญาติวงศ์ด้วยกันจนพระอภัยมณีต้องยกทัพไปปราบปราม พระอภัยมณีก็ได้ตัดสินใจออกบวชเป็นฤๅษีที่เขาสิงคุตร์ในเกาะลังกา โดยนางสุวรรณมาลีและนางละเวงได้ออกบวชตามพระอภัยมณีด้วย
โดยสรุปแล้ว พระอภัยมณีมีภรรยารวม 4 คน คือ นางผีเสื้อสมุทร (มีบุตรด้วยกันคือ สินสมุทร) นางเงือก (มีบุตรด้วยกันคือ สุดสาคร) นางสุวรรณมาลี (มีบุตรด้วยกันคือ สร้อยสุวรรณและจันทร์สุดา ซึ่งเป็นธิดาฝาแฝด) และนางละเวงวัณฬา (มีบุตรด้วยกันคือ มังคลา) นอกจากนี้ยังปรากฏในเรื่องว่าพระอภัยมณีได้รับสตรีนางหนึ่งเป็นสนม คือ นางวาลี เป็นหญิงมีปัญญา ซึ่งเป็นกำลังสำคัญของฝ่ายพระอภัยมณีและเมืองผลึกในครั้งที่อุศเรนยกทัพมาตีเมืองผลึกจากเรื่องชิงนางสุวรรณมาลี
โอรสองค์รองของท้าวสุทัศน์และพระนางปทุมเกสร และเป็นพระอนุชาของพระอภัยมณี เมื่อคราวที่ท้าวสุทัศน์ให้พระอภัยมณีออกไปศึกษาศิลปวิทยา ศรีสุวรรณก็ได้ออกเดินทางไปกับพระอภัยมณีด้วย โดยได้เลือกเรียนวิชากระบี่กระบอง ทำให้ท้าวสุทัศน์ไม่พอใจและขับศรีสุวรรณออกจากเมืองด้วยเช่นกัน
หลังจากพลัดพรากกับพระอภัยมณี ศรีสุวรรณได้เดินทางร่วมกับสามพราหมณ์ตามหาพระอภัยมณีจนกระทั่งถึงเมืองรมจักร ศรีสุวรรณและสามพราหมณ์ได้พำนักอยู่ในเมืองนั้น และได้อาสาท้าวทศวงศ์ เจ้าเมืองรมจักร ออกรบกับกองทัพท้าวอุเทนชาวแขกชวา ซึ่งยกทัพมาเพื่อชิงนางเกษรา ราชธิดาของท้าวทศวงศ์ จนกระทั่งได้รับชัยชนะ
หลังเสร็จศึกแล้วศรีสุวรรณได้อภิเษกกับนางเกษราและครองเมืองรมจักร มีธิดาด้วยกัน 1 คน คือ นางอรุณรัศมี นอกจากนี้ศรีสุวรรณยังได้นางศรีสุดา ซึ่งเป็นข้าหลวงของเกษราเป็นภรรยาในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน มีบุตร 1 คน คือ พระกฤษณา (ต่อมาเป็นกำลังสำคัญของฝ่ายรมจักรในศึกปราบมังคลาช่วงท้ายเรื่อง) หลังได้ครองเมืองรมจักร ศรีสุวรรณได้พบกับสินสมุทรและร่วมกันออกตามหาพระอภัยมณีจนพบ และร่วมทัพกับพระอภัยมณีสู้กับทัพลังกา จนกระทั่งเมื่อข้ามไปยังลังกาก็ติดกลเสน่ห์ของนางรำภาสะหรี ซึ่งเป็นบริวารชาวลังกาของนางละเวง ศรีสุวรรณได้นางรำภาสะหรีเป็นชายา มีบุตรด้วยกัน 1 คน ชื่อ วลายุดา
เป็นบิดาของพระอภัยมณีและศรีสุวรรณ ครองเมืองรัตนา มีความสำคัญในช่วงต้นเรื่อง คือได้ส่งให้โอรสทั้งสองไปเรียนวิชา แต่ก็ไม่พอใจในวิชาที่โอรสทั้งสองเลือกวิชาที่เรียน จึงไล่ทั้งสองออกจากเมืองไป
เป็นมารดาของพระอภัยมณีและศรีสุวรรณ