stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รถไฟใต้ดินวอชิงตัน สายสีส้ม
แหล่งข้อมูลอื่น

world.nycsubway.org: Orange Line
| ด ค กรถไฟใต้ดินวอชิงตัน |
| --- | --- | --- |
| เปิดให้บริการ |   สายสีแดง   สายสีน้ำเงิน   สายสีส้ม   สายสีเหลือง   สายสีเขียว  |  |
| โครงการ |   สายสีเงิน  |  |
ลำปาง (แก้ความกำกวม)

ลำปาง สามารถหมายถึง
จังหวัดลำปาง
อำเภอเมืองลำปาง
เทศบาลนครลำปาง
สโมสรฟุตบอลลำปาง
สถานีรถไฟนครลำปาง
ดูเพิ่ม

นครลำปาง (แก้ความกำกวม)
มีแชล เดลแปร์ช

มีแชล เดลแปร์ช (26 มกราคม ค.ศ. 1946  – 2 มกราคม ค.ศ. 2016), เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และ นักแสดงชายชาวฝรั่งเศส มีแชล เดลแปร์ช เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งลำคอ และเสียชีวิตด้วยวัย 69 ปี เมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2016
ผลงานเพลง > อัลบั้ม

1966: Inventaire 66
1969: Il y a des jours où on ferait mieux de rester au lit
1970: Album
1974: Le chasseur
1975: Quand j'étais chanteur
1979: 5000 kilomètres
1986: Oubliez tout ce que je vous ai dit
1991: Les Voix du Brésil
1997: Le roi de rien
1999: Cadeau de Noël
2004: Comme Vous
2006: Michel Delpech &
2009: Sexa
1990: J'étais un ange
1999: Fan de toi (2 CDs)
2008: Fan de toi (3 CDs)
2008: Les 100 plus belles chansons
2009: Best of
1972: Olympia 1972
2005: Ce lundi-là au Bataclan
2007: Live au Grand Rex
ผลงานเพลง > เพลงเดี่ยว

1964: "Anatole"
1965: "Chez Laurette"
1964 : "Elle se moque de toi"
1965 : "Copains Clopants" (with Chantal Simon)
1965 : "Chez Laurette" (rereleased in 1970 and with Musidisc in 1978)
1965 : "T'en fais pas"
1965 : "Plus d'bac"
1966 : "Marie-toi Marie Jo" (rereleased in 1970)
1966 : "Inventaire 66"
1966 : "Quand on aime comme on s'aime"
1966 : "Le restaurant chinois" (rereleased in 1970)
1967 : "La Femme de l'an 3000"
1967 : "Il faut regarder les étoiles"
1967 : "Pour un coin de Pologne"
1968 : "Poupée cassée"
1968 : "Les p'tits cailloux blancs"
1969 : "Le Mauvais Jardinier"
1969 : "Wight Is Wight"
1969 : "Quand la pluie tombe en été"
1970 : "Chérie-Lise"
1970 : "Un coup de pied dans la montagne"
1971 : "Le blé en herbe"
1971 : "La Vie, La Vie"
1971 : *Pour un flirt
1972 : "Quand un soldat reviens"
1972 : "Même pendant la guerre on chante"
1972 : "Fan de toi"
1972 : "Que Marianne était jolie"
1973 : "Rimbaud chanterait"
1973 : "Les divorcés"
1973 : "Les aveux"
1973 : "Je pense à toi"
1974 : "Je l'attendais"
1974 : "Le chasseur (Les oies sauvages)"
1975 : "Quand j’étais chanteur"
1976 : "Ce lundi-là"
1976 : "Tu me fais planer"
1976 : "La fille avec des baskets"
1977 : "Fais un bébé"
1977 : "Le Loir et Cher"
1978 : "C’est ta chanson" (remake of "Your Song")
1979 : "Trente manières de quitter une fille" (remake of "50 Ways To Leave Your Lover")
1979 : "Je cherche un endroit"
1980 : "Docker"
1981 : "Bombay"
1983 : "Animaux animaux"
1984 : "Loin d'ici"
แหล่งข้อมูลอื่น

Michel Delpech site on Universal Music France เก็บถาวร 2011-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มีแชล เดลแปร์ช ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ยาระงับสรรพโรค

คำสำคัญ "ยาระงับสรรพโรค" สามารถหมายถึง
ยาแก้สรรพโรค - ยาที่จะช่วยรักษาโรคภัยทั้งปวง และหยุดกระบวนการแก่เจ็บตาย
ยาระงับสรรพโรค  เก็บถาวร 2016-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - หนังสือธรรมะของพุทธทาสภิกขุ
พฤหัสเจ้าศาสตรา

| พฤหัสเจ้าศาสตรา   |
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: การ์ธ นิกซ์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Sir Thursday
ผู้แปล: แสงตะวัน
ศิลปินปก: หริรักษ์ มงคลพร
ประเทศ: ประเทศไทย
ภาษา: ไทย
ชุด: อาณาจักรแห่งกาลเวลา
ประเภท: นวนิยายแฟนตาซี, วรรณกรรมเยาวชน
สำนักพิมพ์: สำนักพิมพ์เอ็นเธอร์บุ๊คส์ในเครือสำนักพิมพ์แจ่มใส
วันที่พิมพ์: พ.ศ. 2550
ชนิดสื่อ: หนังสือปกอ่อน พิมพ์ด้วยกระดาษถนอมสายตา
หน้า: 264 หน้า
ISBN: ISBN 974-94843-6-3 ข้อผิดพลาดพารามิเตอร์ใน {{ISBNT}}: invalid character
เรื่องก่อนหน้า: อาณาจักรแห่งกาลเวลา ตอน พุธเพชฌฆาต 
เรื่องถัดไป: อาณาจักรแห่งกาลเวลา ตอน ศุกร์รัตติกาล 
พฤหัสเจ้าศาสตรา เป็นหนังสือเล่มที่ 4 ในหนังสือชุด "อาณาจักรแห่งกาลเวลา" เป็นหนังสือประเภท วรรณกรรมนวนิยายแฟนตาซี ของการ์ธ นิกซ์ นักเขียนชาวออสเตรเลีย ปัจจุบันได้รับการแปลเป็นภาษาไทยแล้ว โดยสำนักพิมพ์แจ่มใส ปัจจุบันออกจำหน่ายแล้ว 6 เล่ม อีก 5 เล่มคือ จันทร์มหันตภัย อังคารอหังการ พุธเพชฌฆาต ศุกร์รัตติกาล และเสาร์มนตรา
เนื้อเรื่องย่อ

หลังจากผ่านการผจญภัยที่ยาวนานในทะเลกั้นอาณาเขต อาเธอร์ เพนฮาลิกอน ช่วยเหลือลีฟได้สำเร็จและได้กลับมาประชุมกับพินัยกรรมที่ห้องกลางวันของวันจันทร์อีกครั้ง แต่ด้วยอุบายบางอย่าง ทำให้อาเธอร์ต้องกลายเป็นทหารเกณฑ์ของกองทัพอันเกรียงไกรแห่งมหาสถาปนิก ซึ่งบัญชาการโดยเซอร์พฤหัสบดี ผู้ดูแลจอมโมโห และต้องไปเป็นทหารอยู่ในวงกตยิ่งใหญ่ถึงหนึ่งศษวรรษ พินัยกรรมบอกให้อาเธอร์ชิงกุญแจดอกที่สี่จากท่านเซอร์ เพื่อที่จะได้หลุดจากการเป็นทหารเกณฑ์ และดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพแทนเซอร์พฤหัสบดี
เริ่มแรกอาเธอร์ต้องเปลี่ยนชื่อเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา เขาได้รู้จักเฟรด ทองเลขนำซึ่งเคยทำงานอยู่ในบ้านเบื้องกลางมาก่อน ลิ้มรสชาติความเจ็บปวดจากการล้างระหว่างหู ผ่านการฝึกที่ทรหดทรมาน สู้รบกับข้าศึกตัวร้ายจำนวนมหาศาล นิทลิ่งใหม่ซึ่งอยู่ในการควบคุมของผู้บัญชาการลึกลับที่มีแผนการขัดแย้งกับเจตจำนงของมหาสถาปนิก รวมถึงการค้นหาพินัยกรรมและชิงกุญแจจากเซอร์พฤหัสบดีจอมโมโหให้จงได้
อาเธอร์เองยังไม่สามารถกลับสู่โลกของตนได้ เนื่องจากถูกเด็กชายไร้หนัง ตัวกินวิญญาณแสนอันตรายสวมรอยแทนตัวเขา และไปปรากฏตัวบนโลก มันสามารถแพร่เชื้อราเพื่อควบคุมสิ่งมีชีวิตทุกๆ ตัวที่มันแตะต้อง อาเธอร์กลับบ้านไม่ได้เพราะปฏิกิริยาระหว่างเขากับเด็กชายไร้หนังจะระเบิดโลก ลีฟขอเสนอตัวช่วยอาเธอร์ด้วยการกลับไปยังโลกและเอาวัตถุต้นกำเนิดที่ใช้สร้างเด็กชายไร้หนังเพื่อขว้างเข้าสู่สุญญะเพื่อทำลายเด็กชายไร้หนัง นี่คือแผนร้ายของวันข้างหน้าผู้ชั่วร้ายและอกตัญญู ที่กำลังท้าทายความกล้าหาญของอาเธอร์ เพนฮาลิกอน
ตัวละครสำคัญ

เฟรด ทองเลขนำ (Fred Initial Numbers Gold)
ดูเพิ่มที่ เฟรด ทองเลขนำ
เด็กชายไร้หนัง (The Skinless Boy)
ดูเพิ่มที่ เด็กชายไร้หนัง
คุณหญิงพรีมัส (Dame Primus)
ในตอนต้นของเรื่อง หลังจากที่เธอได้ผนึกตนเข้ากับส่วนที่สามของพินัยกรรมแล้ว เธอกลายเป็นหญิงสาวสูงเจ็ดฟุตครึ่ง สวมชุดกระโปรงยาวสีเขียวอ่อนทอประกายสีฟ้าเรืองรอง เธอตาโปน และมีเสียงแหบต่ำคล้ายเสียงหลงตัวเองของคาร์พ เธอได้จัดการประชุมและขอร้องให้อาเธอร์อยู่ที่บ้านต่อ แต่แล้วอาเธอร์ก็ต้องถูกเกณฑ์ทหาร
ในตอนท้ายของเรื่อง หลังจากส่วนที่สี่ของพินัยกรรมได้ผนึกกับตัวเธอ เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เกรี้ยวกราด (จากความอารมณ์ร้อนของส่วนที่สี่) สูงแปดฟุต สวมชุดสีเหลืองคล้ายของคนเป่าปี่ และโจมตีนิทลิ่งที่บุกป้อมกลางด้วยกุญแจและสายฟ้าฟาด
สถานที่สำคัญ > วงกตยิ่งใหญ่

ดูเพิ่มที่ วงกตยิ่งใหญ่
สถานที่สำคัญ > กองบัญชาการ

หรือ ป้อมกลาง (The Citadel) เป็นที่ตั้งของศูนย์กลางการทหารในวงกตยิ่งใหญ่ อันเป็นที่อยู่ของเซอร์พฤหัสบดี มันตั้งอยู่ในตำแหน่งที่คงที่ อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของวงกตยิ่งใหญ่ มีแกนเป็นป้อมปราการ และคูรูปครึ่งวงกลมซ้อนกันสี่ชั้น ตามกำแพงและเชิงเทินต่างๆ ติดตั้ง ปืนใหญ่ และ ปืนคาบศิลา ทางเข้าป้อมถูกป้องกันด้วยเครื่องยิงลูกไฟ ภายในวงชั้นที่สามคิอป้อมกลางชั้นใน และค่ายดวงดาว และมีเนินดินสำหรับปืนใหญ่ขนาดใหญ่ 16 กระบอก ขนาดกลาง 32 กระบอก และขนาดเล็กหรือซัคเกอร์ 72 กระบอก นอกจากนั้นยังมีแนวป้องกันน้ำตะวันออก ซึงเป็นตำแหน่งคงที่อีกแห่งหนึ่ง ห้องที่ปรากฏอยู่ในหนังสือมีดังนี้
ห้องรับรองของจอมพลยามเที่ยง
เป็นห้องสี่เหลี่ยม ตั้งอยู่ภายในศูนย์บัญชาการของจอมพลยามเที่ยง มีขนาดเล็กกว่าห้องประชุมในห้องกลางวันของวันจันทร์ พื้นเป็นไม้ขัดเงา มีโต๊ะทำงานที่มีขาที่ค่อนข้างบอบบางตั้งอยู่มุมหนึ่ง มีฉากกั้นชักเงาสีดำซึ่งมีแผนที่ติดอยู่ บนกำแพงมีอาวุธมากมาย มีหัวสัตว์ประหลาดที่ดูคล้ายปลาปิรันย่ายาวสามสิบฟุตประดับอยู่บนกำแพงด้วยเช่นกัน
ห้องทำงานของจอมพลยามเที่ยง
มีขนาด "เล็กจนน่าแปลกใจ" มีความกว้างเพียง 30 ฟุต และยาวเพียง 50 ฟุตเท่านั้น ในสายตาของอาเธอร์ดูเหมือนห้องเก็บอาวุธมากกว่าห้องทำงาน เพราะผนังทุกด้านตกแต่งด้วยอาวุธ มีภาพวาดและภาพพิมพ์ฉากสงคราม ซึ่งมีรูปของยามเที่ยงอยู่ทุกภาพ กลางห้องมีโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวใหญ่ตั้งอยู่บนฐานสามฐาน บนโต๊ะมีเพียงคทาจอมพลเลี่ยมทองและงาช้างวางอยู่
ห้องเก็บอาวุธ
อยู่ภายในถ้าที่ขุดจากหินใต้ป้อมดวงดาว มีอาวุธและเกราะราวแล้วราวเล่าเรียงกันเป็นแถวยาวอย่างน้อยก็ร้อยหลา มีอาวุธทุกอย่างเตรียมพร้อม
ห้องยุทธการของเซอร์พฤหัสบดี
เป็นห้องวงกลม มีหลังคาโค้งเป็นโดม ตอนที่อาเธอร์กับเซอร์พฤหัสบดีโผล่พรวดเข้ามานั้น เต็มไปด้วยทหารจากกรมต่างๆ มากมาย ทั้งนายทหารจากกองบัญชาการ (เครื่องแบบสีแดง) และนายทหารจากกองพลตระเวนชายแดน (เครื่องแบบสีเขียว) ในศุกร์รัตติกาล ภายหลังจากที่อาเธอร์อ้างสิทธิ์แล้ว เขาตื่นขึ้นมาและมาพบคุณหญิงพรีมัสที่นี่ มีโต๊ะสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดใหญ่ซึ่งใช้บอกรายละเอียดของแต่ละแห่งในวงกต
ห้องนอนของเซอร์พฤหัสบดี
เป็นห้องนอนที่กว้างใหญ่มาก ปูพรมสีแดงส้มจากเปลวไฟที่ทอเป็นลายฉากการรบกับพวกนิทลิ่ง มีเตียงสี่เสาทำจากไม้มะฮอกกานี เสาทั้งสี่ต้นสลักลวดลายของฉากการรบ ผ้าห่มเป็นผ้าซาตินผืนหนา มีเก้าอี้นวมหนานุ่มกะไหล่ทองหลายตัว มีอ่างล้างหน้าเป็นอ่างทองคำแท้และผ้าขนหนูฟูนุ่มหลายผืน รวมทั้งตู้เสื้อผ้าแบบวอล์คอินสำหรับใส่เครื่องแบบและเครื่องเคียงของแต่ละกองร้อย กองพัน และกรมในกองทัพ
สถานที่สำคัญ > ค่ายเปลี่ยนแปลง

ค่ายเปลี่ยนแปลง (Fort Tranformation) คือค่ายที่ทำหน้าที่รับทหารเกณฑ์ใหม่เข้ามาฝึกในกองทัพอันเกรียงไกรแห่งมหาสถาปนิก อันเป็นตำแหน่งคงที่อีกแห่งหนึ่ง เป็นกลุ่มอาคารขนาดใหญ่ ซึ่งถ้าหากไม่เต็มใจหรือขัดขืนการเข้ารับการฝึก ก็จะถูกเปลี่ยนร่างให้กลายเป็นห่อของขนาดเล็ก หุ้มกระดาษสีน้ำตาลและผูกเชือก ห้อง อาคารต่างๆ ที่ปรากฏในหนังสือมีดังนี้
โรงนอนเขตเอ (Barracks Block A)
เป็นสถานที่เรียน พักผ่อน และนอนของทหารใหม่หมวดที่สอง ซึ่งควบคุมด้วยสิบโทแอ๊กฟอร์ธ มีขนาดใหญ่ประมาณสนามฟุตบอล เพดานอยู่สูงขึ้นไปอีก 20 ฟุต มีหน้าต่างอยู่ทุกฝั่ง แต่ทุกบานถูกปิด มีตะเกียงเจ้าพายุดวงใหญ่ประมาณยี่สิบดวงแขวนลงมาจากขื่อเป็นแหล่งกำเนิดแสง ด้านหนึ่งของห้องมีเตียงผ้าใบประมาณร้อยเตียงและตู้เสื้อผ้าไม้ใบใหญ่ประจำเตียงเตียงละ 1 ใบ อีกฝั่งหนึ่งเปิดโล่ง มีราวประมาณสามสิบราวเรียงอยู่ตามแถว ราวสูงสิบฟุต ยาว 30 ฟุต มีอาวุธและเกราะทุกชนิดแขวนอยู่เต็ม
ที่ทำการไปรษณีย์ประจำค่าย (Port Post Office)
เป็นอาคารอีกแห่งหนึ่งภายในค่ายเปลี่ยนแปลง ภายในใหญ่กว่าภายนอก มีเพียงเคาน์เตอร์ไม้ยาวที่มีกระดิ่งอยู่ข้างบนตัวเดียว ควบคุมโดยกองไปรษณีย์หน่วยเสบียง มักจะถูกปิดอยู่ตลอดเวลา ยกเว้นเมื่อถึงกำหนดรับจดหมาย
สถานที่สำคัญ > ห้องน้ำรวม

เป็นอาคารประหลาดที่ไม่ทราบแน่ชัดว่าอยู่ตรงส่วนไหนของบ้าน แต่อยู่ในวงกตแน่นอน เพราะพระจันทร์มีสีเขียว หลังคาเปิดโล่ง ยาวสุดลูกหูลูกตา มีอ่างล้างมือนับร้อยเรียงเป็นแถวแต่ไม่มีก๊อกน้ำ เป็นที่สำหรับโกนหนวด ล้างมือล้างหน้าของทหาร โดยมีทางประหลาดเชื่อมแต่ละที่ในวงกตยิ่งใหญ่มาที่นี่ ทหารหมวดเดียวกันจะไม่มีตัวตนในสายตาของหมวดอื่น ดังนั้นจึงสามารถเดินทะลุร่างกายของทหารหมวดอื่นไปได้
สถานที่สำคัญ > โรงอาหารรวม

คล้ายกับห้องน้ำรวม คือเป็นที่รวมตัวของทหารจากหน่วยต่างๆ ซึ่งเดินทางมารับประทานอาหารผ่านทางประหลาด มีเพดานสูงขึ้นไปประมาณ 50-60 ฟุต มีม้านั่งยาวหลายตัว ประจำโต๊ะของแต่ละหมวด
คำวิจารณ์

"ป้อมปราการโบราณ กลยุทธ์ทางทหาร กับ 'อสินธพ' และ 'นิทลิ่งใหม่' ที่มีความเป็นไซ-ไฟยิ่ง..."
- ชิลเดรนลิทเทอเรเจอร์
"หนังสือของนิกซ์เป็นหนึ่งในวรรณกรรมแฟนตาซีรุ่นใหม่ที่มีเรื่องราวซับซ้อนซ่อนเงื่อน เขียนดี แอ็คชั่นแน่น มีตัวละครที่ชวนจดจำ..."
- VOYA
"เช่นเดียวกับสามเล่มก่อน นิกซ์เน้นการเล่าเรื่องที่ซับซ้อน เกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดและการถูกหลอกอยู่เสมอ ถ้าอ่านดี ผู้อ่านจะค่อยๆ เข้าใจเรื่องเป็นตอนๆ"
- อลัน รีวิว
"การทำให้ผู้อ่านติดใจเพียงแค่พลิกหนังสือ คงไม่สามารถหาใครเทียบ (การ์ธ) นิกซ์ ที่สามารถทำให้ผู้อ่านเห็นภาพตามได้อย่างชัดเจน หนังสือชุดนี้ดำเนินเรื่องได้อย่างต่อเนื่อง มีตัวละครที่ชวนคล้อยตาม และแอ็คชั่นที่น่าเสียวไส้..."
- สคูลไลบรารี่จัวแนล
รถไฟใต้ดินวอชิงตัน

รถไฟใต้ดินวอชิงตัน, เมโทร หรือ เมโทรเรล เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าขนาดใหญ่ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เมืองหลวงของสหรัฐอเมริกา ดำเนินการโดยการขนส่งเขตนครหลวงวอชิงตัน (Washington Metropolitan Area Transit Authority, WMATA) ในปัจจุบันมีจำนวนห้าเส้นทาง 86 สถานี ระยะทาง 106.3 ไมล์ (171.1 กิโลเมตร) รถไฟใต้ดินวอชิงตัน เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่มีผู้โดยสารหนาแน่นเป็นอันดับที่สองของประเทศรองจากรถไฟใต้ดินนครนิวยอร์ก มีจำนวนเที่ยว 215.3 ล้านเที่ยวต่อปี (พ.ศ. 2551) ในเดือนมิถุนายน 2551 มีจำนวนผู้โดยสาร 19,729,641 เที่ยวต่อวัน
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2561 รถไฟใต้ดินวอชิงตันประกาศปรับปรุงชานชาลายี่สิบสถานีครอบคลุมทุกสายทางยกเว้นสายสีเงิน เส้นทางสายสีฟ้าและสีเหลืองทางทิศใต้ของท่าอากาศยานแห่งชาติวอชิงตัน โรนัลด์ เรแกน จะปิดให้บริการตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2562 ซึ่งจะเป็นการปิดเส้นทางที่นานที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมโทร สถานีอื่นเพิ่มเติมจะได้รับการซ่อมแซมระหว่างปี พ.ศ. 2562 ถึง 2564 แต่สายทางที่ผ่านสถานีจะไม่ถูกปิดอย่างสมบูรณ์ โครงการมีงบประมาณค่าใช้จ่าย 300 ถึง 400 ล้านเหรียญและเป็นโครงการขนาดใหญ่ครั้งแรกของรถไฟไต้ดินวอชิงตันนับตั้งแต่เริ่มการก่อสร้าง
โครงข่าย

| สาย | สาย | เปิดให้บริการ | สถานี | ระยะทาง> mi | ระยะทาง> km | ปลายทาง> ตะวันตก/ใต้ | ปลายทาง> ตะวันออก/เหนือ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  สายสีแดง |  | 29 มีนาคม ค.ศ. 1976 (1976-03-29) | 27 | 31.9 | 51.3 | เชดดีโกรฟ | เกลนมอนต์ |
|  สายสีส้ม |  | 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1978 (1978-11-20) | 26 | 26.4 | 42.5 | เวียนนา | นิวแคร์รอลล์ตัน |
|  สายสีน้ำเงิน |  | 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 (1977-07-01) | 28 | 30.3 | 48.8 | แฟรงโคเนีย–สปริงฟีลด์ | ดาวน์ทาวน์ลาร์โก |
|  สายสีเขียว |  | 28 ธันวาคม ค.ศ. 1991 (1991-12-28) | 21 | 23.0 | 37.0 | บรานช์อีฟนู | กรีนเบลต์ |
|  สายสีเหลือง |  | 30 มีนาคม ค.ศ. 1983 (1983-03-30) | 13 | 10.7 | 17.2 | ฮันติงตัน | เมานต์เวอร์นอนสแกวร์ |
|  สายสีเงิน |  | 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 (2014-07-26) | 34 | 41.1 | 66.1 | แอชเบิร์น | ดาวน์ทาวน์ลาร์โก |
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
รถไฟใต้ดินนครนิวยอร์ก
แหล่งข้อมูลอื่น

Washington Metropolitan Area Transit Authority Official site
MetroForward channel on YouTube – official WMATA videos
Metro Transit Police เก็บถาวร 2009-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Official site
StationMasters Online Neighborhood maps and panoramic photographs of each station
MetroRiders.Org เก็บถาวร 2004-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Metro Passenger Advocacy Group
Dulles Corridor Metrorail Project
Dulles Corridor Rail Association
Building the Washington Metro
How’s Metro? เก็บถาวร 2011-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน  Live Metrorail status display
Zachary M. Shrag (2006). The Great Society Subway: A History of the Washington Metro. JHU Press.
Unsuck DC Metro Metro rider discussion forum.
world.nycsubway.org Washington Metro
The Schumin Web Transit Center (WMATA)
Oren's Transit Page (Washington, D.C.)
Washington-DC-Metro.com – A retired WMATA employee reflects on 27 years of insider experiences. เก็บถาวร 2013-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
UrbanRail.net Washington Metro
John R. Cambron. "Various Documents, Pictures and Maps of Washington Metro". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-04-09. สืบค้นเมื่อ 2013-10-16.
Home Page of John R Cambron เก็บถาวร 2014-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"The Pipeshaft: Infrastructure of the D.C. Metrorail". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-04-17. สืบค้นเมื่อ 2013-10-16.
GP Bus Gallery เก็บถาวร 2013-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
MetroSongs, folksongs about the DC Metro by Jason Mendelson
DCRails.com  Google Maps representation of Metrorail with address lookup. เก็บถาวร 2008-09-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
An alternate Google Maps representation showing all lines drawn in เก็บถาวร 2005-10-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Archived versions:  of a track map on nycsubway.org that was removed post-9/11 at the request of WMATA.
Track schematic of 106 Mile System เก็บถาวร 2013-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Track schematic of 129 mile system (Dulles Corridor Metrorail Project) เก็บถาวร 2013-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Planned 2030 Track schematic เก็บถาวร 2013-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Stationmasters, map of the Washington Metro with 360-degree photos of each station's surroundings and highly detailed local maps เก็บถาวร 2013-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Washington Metro daily rail operations visualized (Java applet, unofficial)
"Document describing line nomenclature, operation and signaling". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-02-10. สืบค้นเมื่อ 2013-10-16.
"On Track With Added Value". Engineered Casting Solutions. November–December 2005. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-10-20. สืบค้นเมื่อ 2013-10-16.{{cite journal}}:  CS1 maint: date format (ลิงก์)
↑  Wheaton and Forest Glen stations are shown with a single island platform when they actually have two separate inside platforms connected by a passageway. The flying junction at Rosslyn is shown with the incorrect track on top. (Although the platforms are shown correctly.) It fails to show the tail tracks at Huntington station.
| ด ค กรถไฟใต้ดินวอชิงตัน |
| --- | --- | --- |
| เปิดให้บริการ |   สายสีแดง   สายสีน้ำเงิน   สายสีส้ม   สายสีเหลือง   สายสีเขียว  |  |
| โครงการ |   สายสีเงิน  |  |
แผนที่เส้นทางตามภูมิศาสตร์
ลำพูป่า

| ลำพูป่า |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Myrtales
วงศ์:: Lythraceae
สกุล:: Duabanga
สปีชีส์:: D.  grandiflora
ชื่อทวินาม
Duabanga grandiflora (Roxb. ex DC.) Walpers

ดอกลำพูป่าในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย
ลำพูป่า (ชื่อวิทยาศาสตร์: Duabanga grandiflora) หรือ ลำแพนเขา ลำพูขี้แมว เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Sonneratiaceae เปลือกลำต้นขรุขระเล็กน้อย สีออกเทา ส่วนปลายกิ่งห้อยลง ใบเป็นใบเดี่ยว สีเขียวเข้ม ท้องใบสีเขียวอ่อนอมขาว ดอกเป็นดอกช่อออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อยมีกลีบเลี้ยงสีเขียวหุ้มไว้ มี 5-6 กลีบ และติดทนจนเป็นผล เกสรตัวผู้มีเป็นจำนวนมาก สีขาว เกสรตัวเมียมีอันเดียว ปลายยอดของเกสรตัวเมียจะติดทนจนเป็นผลเช่นกัน ผลเดี่ยว สีเขียว เรียบ เป็นมัน มีพูเล็กน้อย เนื้อไม้ใช้ทำเครื่องมือต่างๆ มีสีขาวและเป็นไม้เนื้ออ่อน ยอดอ่อนและผลใช้รับประทานเป็นผัก
รวมภาพ

เปลือกต้นลำพูป่าในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย
ใบลำพูป่าในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย‎
ลำพู

| ลำพู |
| --- | --- |

ดอกของลำพู

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Myrtales
วงศ์:: Lythraceae
สกุล:: Sonneratia
สปีชีส์:: S.  caseolaris
ชื่อทวินาม
 Sonneratia caseolaris  (L.)

ชื่อพ้อง
  Sonneratia acida L.
ลำพู เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ลำต้นสูง 10-25 เมตร ในวงศ์ Sonneratiaceae พบทั่วไปตามดินเลนริมแม่น้ำหรือคลอง ที่มีระดับน้ำขึ้นน้ำลงท่วมถึง ขึ้นได้ทั้งในน้ำจืดหรือน้ำกร่อย
ลำพูมีลักษณะเรือนยอดเป็นทรงพุ่ม ลำต้นเป็นแบบ Pettis's model มีการเจริญติดต่อกันไป ลำต้นค่อนข้างกลมมีกิ่งเกิดในแนวตั้ง เจริญทางด้านข้างมากกว่าทางยอด  เมื่อลำต้นแตกหักจะสร้างกิ่งใหม่ขึ้นได้เนื่องจากมีตาสำรองอยู่เป็นจำนวนมาก ลักษณะใบเป็นใบเดี่ยวขนาดเล็ก สีเขียว ขอบใบเรียบ  แตกใบตรงกันข้ามกันเป็นคู่ มีก้านใบสีชมพูมองเห็นแต่ไกล ดอกเป็นดอกเดี่ยวออกบริเวณปลายยอด ลักษณะผลแก่มีเปลือกหนาสีเขียวอมเหลือง เนื้ออ่อนนุ่ม ภายในมีเมล็ดจำนวนมาก ประมาณ 1000 ถึง 2500 เมล็ด  ผลลำพูแก่มีกลิ่นแรง จะร่วงหล่นระหว่างเดือนมิถุนายนถึงกันยายน เป็นพืชที่รับประทานได้ ดอกนำไปแกงส้ม หรือใช้เป็นผักสด รับประทานกับขนมจีน
ลำพูไม่มีรากแก้ว จะเกิดรากแผ่กระจายไปด้านข้างขนานกับผิวดินตื้น ๆ และมีรากเล็ก ๆ แตกแขนงทางด้านล่างทำหน้าที่ยึดเกาะ และมีรากฝอยอีกชั้นทำหน้าที่ดูดซึมน้ำและสารอาหาร ลำพูยังมีรากพิเศษช่วยในการหายใจ ลักษณะรูปกรวยแหลมยาวแทงโผล่พื้นดินรอบโคนต้น มีความยาวประมาณ 10–50 เซนติเมตร ใหญ่และยาวกว่าไม้ชนิดอื่น รากหายใจ (pneumatophore) ของลำพูนี้เจริญได้รวดเร็วและทนทานน้ำท่วมได้เป็นเวลานาน
ลำพูต้นสุดท้ายของย่านบางลำพูที่สวนสันติชัยปราการ ปัจจุบันไม่เหลืออีกแล้ว
ลำพูเป็นไม้ที่หิ่งห้อยชอบมาเกาะ ทำให้เกิดความสวยงามโดยเฉพาะในยามค่ำคืน ในอดีต ในพื้นที่กรุงเทพมหานครโดยเฉพาะในเขตพระนครมีต้นลำพูอยู่มาก เป็นที่มาของชื่อ "บางลำพู" ซึ่งเป็นชื่อย่านแห่งหนึ่งในเขต แต่ต่อมาต้นลำพูได้ถูกตัดทิ้งลงเป็นจำนวนมาก จนเหลือต้นสุดท้ายเพียงต้นเดียวในสวนสันติชัยปราการซึ่งเป็นสวนสาธารณะติดแม่น้ำเจ้าพระยา แต่ในช่วงเหตุการณ์มหาอุทกภัย พ.ศ. 2554 ลำพูต้นนี้ได้ตายลง และกรุงเทพมหานครก็ได้ตัดจนเหลือแต่ตอ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sonneratia caseolaris ที่วิกิสปีชีส์
พระครูนิสิตคุณากร (กัน คงฺครตโน)

| พระครูนิสิตคุณากร (กัน คงฺครตโน) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: กัน ศรีเพ็ง
ส่วนบุคคล
เกิด: 11 เมษายน พ.ศ. 2435 (78 ปี 281 วัน ปี)
มรณภาพ: 17 มกราคม พ.ศ. 2513
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: ประถมศึกษาปีที่ 4
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดเขาแก้ว จังหวัดนครสวรรค์
อุปสมบท: 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2456
พรรษา: 57
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว เจ้าคณะตำบลพยุหะ
พระครูนิสิตคุณากร นามเดิม กัน ศรีเพ็ง ฉายา คงฺครตโน (11 เมษายน พ.ศ. 2435 — 17 ตุลาคม พ.ศ. 2513) เป็นพระเถระชั้นผู้ใหญ่อีกท่านหนึ่งในจังหวัดนครสวรรค์ เป็นเจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว, อดีตเจ้าคณะตำบลพยุหะ และเป็น 1 ใน 3 พระเกจิที่มีชื่อเสียงของอำเภอพยุหะคีรี ร่วมกับ หลวงพ่อเทศกับหลวงพ่อเดิม
ประวัติ

พระครูนิสิตคุณากร  นามเดิม กัน ศรีเพ็ง เกิดเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2435 ตรงกับวันจันทร์ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 5 ปีมะโรง ณ  ตำบลพยุหะ อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ โยมบิดาชื่อนายเปลี่ยน โยมมารดา นางไพร  มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 4 คน คือ
นายสิน ศรีเพ็ง
นางเม้า มากบุญ
นายโชติ ศรีเพ็ง
นางคุด มากบุญ
ปฐมวัยและการศึกษาสามัญ

โยมบิดามารดาของเด็กชายกัน ศรีเพ็ง ปรารถนาจะให้บุตรได้ศึกษา ซึ่งตอนนั้น ยังไม่มีโรงเรียนประชาบาลในเขตพยุหะ จึงต้องมาฝากตัวเล่าเรียนกับภิกษุในวัดเขาแก้ว โดยเรียนหนังสือไทย เลข อักษรขอม เมื่อร่ำเรียนได้ชำนาญ ก็ออกมาช่วยงานเกตรกรรมกับทางบ้านจนเรียกได้ว่าเป็นช่างฝีมือที่มีความชำนาญเสียแต่ยังไม่เข้าวัยหนุ่ม
อุปสมบท

พระครูนิสิตคุณากร(กัน คงฺครตโน) ได้บรรพชาเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2453 เมื่ออายุได้ 19 ปี โดยมีพระอธิการอ่อง วัดพระปรางค์เหลือง เป็นพระอุปัชฌาย์และได้อุปสมบท เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2456 ณ พัทธสีมาวัดเขาแก้ว โดยมีพระอธิการอ่อง วัดพระปรางค์เหลือง เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการไข่ วัดอินทาราม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระญาณกิติ (ยอด อกฺกวํโส) (ต่อมาได้รับการเลื่อนสมณศีกดิ์เป็น พระธรรมไตรโลกาจารย์ (ยอด อกฺกวํโส)) วัดเขาแก้ว เป็นอนุสาวนาจารย์
การศึกษาเล่าเรียนในเพศสมณะ

ได้ศึกษาเล่าเรียนพระธรรมวินัยและเวทมนตร์คาถาจากพระครูนิวาสธรรมขันธ์ (เดิม พุทฺธสโร) วัดหนองโพ และสนใจศึกษาการช่างเพิ่มเติม
วิทยะฐานะ

จบการศึกษาประถมศึกษาชั้นปีที่ 4 จากวัดเขาแก้ว
ลำดับสมณศักดิ์

พ.ศ. 2470  เป็นพระสมุห์
พ.ศ. 2477  เป็นพระวินัยธรรม
พ.ศ. 2479  เป็นพระครูวินัยธร
พ.ศ. 2500  เป็นพระครูสัญญาบัตร ที่ พระครูนิสิตคุณากร
พ.ศ. 2509  เป็นพระครูชั้นโทที่นามเดิม
งานการปกครอง

พ.ศ. 2461  เจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว
พ.ศ. 2496  เจ้าคณะตำบลพยุหะ
หน้าที่ทางด้านการศึกษา

พ.ศ. 2490  ร่วมกับ พระธรรมคุณาภรณ์ ในการก่อตั้ง โรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
งานสาธารณูปการ

พ.ศ. 2474  เป็นกรรมการก่อสร้างโรงเรียนปริยัติธรรมตึกรัตนคีรีวิทยากร วัดเขาแก้ว (ปัจจุบันยังคงสภาพเดิมอยู่)
พ.ศ. 2478  เป็นกรรมการก่อสร้างและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถวัดเนินมะกอก ตำบลเนินมะกอก อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2480  เป็นกรรมการก่อสร้างและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถวัดเขาแก้ว (ปัจจุบันได้รับการบูรณะซ่อมแซมใหม่เกือบทั้งหลัง)
พ.ศ. 2482  เป็นกรรมการก่อสร้างและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถวัดหัวงิ้ว ตำบลเนินมะกอก อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2484  เป็นกรรมการก่อสร้างและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถวัดหนองหมูตำบลเนินมะกอก อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2493  เป็นกรรมการก่อสร้างและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถวัดอินทาราม ตำบลพยุหะ อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ และวัดโพธิ์ทอง อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี
พ.ศ. 2494  เป็นกรรมการก่อสร้างและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถวัดใหม่คูเมือง อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี
พ.ศ. 2495  เป็นกรรมการก่อสร้างและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถวัดสระทะเล ตำบลย่านมัทรี อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2498  เป็นกรรมการก่อสร้างและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถวัดพระนอน อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2500  เป็นกรรมการก่อสร้างและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถวัดควนปรุง อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
พ.ศ. 2504  เป็นประธานและดำเนินการก่อสร้างศาลาการเปรียญ วัดเขาแก้ว (ปัจจุบันได้รับการบูรณะบางส่วน)ศาลาการเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็กแห่งแรกของตำบลพยุหะ และเป็นกรรมการก่อสร้างอุโบสถวัดท่าชัย อำเภอเมือง จังหวัดชัยนาท
พ.ศ. 2507  เป็นประธานกรรมการก่อสร้าง ซุ้ม กำแพง รั้ววด สร้างและซ่อมแซมมณฑป วัดเขาแก้ว
พ.ศ. 2508  เป็นกรรมการก่อสร้างและดำเนินการก่อสร้างอุโบสถวัดวาปีรัตนาราม ตำบลหนองโพ อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์
งานทางด้านการศึกษา

เปิดสำนักวิปัสสนากรรมฐานวัดเขาแก้วขึ้น เมื่อวันศุกร์ที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2498 โดยมีพระพิมลธรรม (อาจ อาสภเถร ป.ธ.8) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร เป็นผู้อำนวยการฝ่ายวิปัสสนาธุระ เป็นประธานเปิดสำนัก พระธรรมคุณาภรณ์ (เช้า ฐิตปญฺโญ) เป็นผู้อำนวยการ พระครูนิสิตคุณากร (กัน คงฺครตโน) เจ้าอาวาสวัดเขาแก้วเป็นผู้อุปถัมภ์
อนุสรณ์สถานที่เกี่ยวข้อง

รูปหล่อเหมือนพระครูนิสิตคุณากร (กัน คงครตฺโน) คู่กับพระธรรมคุณาภรณ์ (เช้า ฐิตปญฺโญ) บริเวณหน้าทางเข้าโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
อวสานชีวิต

พระครูนิสิตคุณากร เริ่มอาพาธด้วยโรคเบาหวาน และเข้ารับการรักษาอย่างต่อเนื่อง โดยมีคณะศิษยานุศิษย์พาตัวไปรักษา แต่ด้วยโรคแทรกซ้อน จึงทำให้มรณภาพ ด้วยอาการสงบที่ โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ จังหวัดนครสวรรค์ เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2513 รวมอายุ 79 ปี พรรษา 57 โดยมีการพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดเขาแก้ว เมื่อวันเสาร์ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2515
ตึกเรียนแห่งแรกของโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
อาคารเรียนปริยัติศึกษาหลังแรกของวัดเขาแก้ว
รูปปั้นเหมือนพระครูนิสิตคุณากรและพระพรหมคุณาภรณ์ ตั้งอยู่ ณ ทางเข้าโรงเรียนพยุหะวิทยา