stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟาโรห์เคนด์เจอร์
ตำแหน่งตามลำดับเวลาและระยะเวลาในรัชสมัย

ตำแหน่งตามลำดับเวลาที่แน่นอนของฟาโรห์เคนดเจอร์ในราชวงศ์ที่สิบสามยังไม่ทราบอย่างแน่ชัด เนื่องจากความไม่แน่นอนระยะเวลาในช่วงรัชสมัยที่ส่งผลต่อลำดับฟาโรห์พระองค์ก่อนหน้าหลายพระองค์ของราชวงศ์ ดาร์เรล เบเกอร์ นักไอยคุปต์วิทยาได้ระบุให้ พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่ยี่สิบเอ็ดแห่งราชวงศ์ รีฮอล์ตได้มองว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่ยี่สิบสอง และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทได้ระบุให้  พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบเจ็ดของราชวงศ์ ยิ่งกว่านั้น การระบุตัวตนของผู้ปกครองก่อนหน้าพระองค์ก็ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ โดย เบเกอร์และรีฮอล์ต เชื่อว่า เป็นฟาโรห์เวกาฟ แต่ฟาโรห์พระองค์ดังกล่าวกลับเป็นที่สับสนกับฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป ดังนั้นจึงไม่ทราบว่าใครในสองพระองค์นี้เป็นผู้ทรงสถาปนาราชวงศ์ที่สิบสามขึ้นและพระองค์ใดคือผู้ปกครองก่อนหน้าของฟาโรห์เคนดเจอร์
ช่วงเวลาที่ได้รับการยืนยันสูงสุดสำหรับรัชสมับของฟาโรห์เคนดเจอร์ คือ เดือนที่สี่ แห่งฤดูกาลน้ำท่วม วันที่ 15 ในปีที่ 5 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ โดยคิม รีฮอล์ตได้ตั้งข้อสังเกตว่า บันทึกการควบคุมสองช่วงเวลาบนบล็อกหินจากพีระมิดที่ยังไม่แล้วเสร็จของพระองค์ ระบุว่า พระองค์ทรงปกครองอียิปต์อย่างน้อยที่สุด 3 หรือ 4 ปี 3 เดือน กับอีก 5 วัน บันทึกการควบคุมดังกล่าวลงช่วงเวลาในปีที่ 1 เดือนที่ 1 แห่งฤดูอาเคต วันที่ 10 และปีที่ 5 เดือนที่ 4 แห่งฤดูอาเคต วันที่ 15 ในรัชสมัยของพระองค์ ในบันทึกการควบคุมเหล่านี้ มีการระบุนามเจ้าหน้าที่สามคนที่เกี่ยวข้องกับการสร้างพีระมิดนี้ด้วย พวกเขาคือมหาดเล็กในพระราชวังนามว่า เซเนบติฟิ มหาดเล็กนามว่า อาเมนิ และมหาดเล็กนามว่า เชเบนู ในภายหลังยังได้รับการยืนยันจากหลักฐานอื่น ๆ อีก
พีระมิด

ฟาโรห์เคนดเจอร์เป็นที่ทราบจากพีระมิดของพระองค์ที่ขุดค้นโดย จี. เฌอกีเออร์ ในซัคคารา ซึ่งอาจจะสร้างแล้วเสร็จ เนื่องจากพบมงกุฏพีระมิด มีการพบชิ้นส่วนของโถคาโนปิก ซึ่งปรากฏพระนามเพียงบางส่วนของพระราชินีในพระองค์พระนามว่า เซเนบ[...] "ซึ่งอาจจะเป็นพระนามว่า โซนบ[เฮนัส]" วัตถุชิ้นอื่น ๆ ที่ปรากฏพระนามของพระองค์ คือ จารึกจากอไบดอส ซึ่งได้บันทึกแผนการก่อสร้างโดยพระองค์ที่วิหารแห่งเทพโฮซิริสที่อไบดอส และบันทึกนามของราชมตรีนามว่า อังค์อู และจารึกอีกชิ้นหนึ่ง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยอยู่ที่เมืองลิเวอร์พูล แต่ได้ถูกทำลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งได้บันทึกพระนามของพระราชโอรสแห่งกษัตริย์นามว่า "เคดเจอร์"  ซึ่งพระองค์อาจจะเป็นพระราชโอรสแห่งกษัตริย์ วัตถุอื่นๆ ที่ปรากฏพระนามของพระองค์ตามรายการของรีฮอล์ต ได้แก่ ตราประทับทรงกระบอกสามชิ้นจากอาธริบิส แผ่นกระเบื้องที่พบใกล้เอล-ลิชต์ ตราประทับสคารับ และใบมีดขวาน
ฟาโรห์กำลังถวายเครื่องบูชา ซึ่งเป็นภาพสลักบนมงกุฏพีระมิดจากพีระมิดของพระองค์
มงกุฏพีระมิดจากพีระมิดแห่งเคนดเจอร์
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอาร์เจนตินา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอาร์เจนตินาทั้งสิ้น 12 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 7 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 5 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ศูนย์เผยแผ่ศาสนาคณะเยสุอิตของชาวกวารานี : ซานอิกนาซิโอมินิ, ซานตาอานา, นูเอสตราเซญโญราเดโลเรโต และซานตามาริอาลามายอร์ (อาร์เจนตินา) ซากโบราณสถานเซามีแกลดัสมีซอยส์ (บราซิล)   (ร่วมกับบราซิล)  |  | รัฐมิซิโอเนส | วัฒนธรรม: (iv) | 265.09 | 2526/1983; 2527/1984 |  | 275 |
| กูเอบาเดลัสมาโนส ริโอปินตูรัส |  | รัฐซานตากรุซ | วัฒนธรรม: (iii) | 600; พื้นที่กันชน 2,331 | 2542/1999 |  | 936 |
| กลุ่มอาคารเยสุอิตและเอสตันเซียสแห่งกอร์โดบา |  | รัฐกอร์โดบา | วัฒนธรรม: (ii), (iv) | 38.12 | 2543/2000 |  | 955 |
| เกบราดาเดอูมาวากา |  | รัฐฆูฆุย | วัฒนธรรม: (ii), (iv), (v) | 172,116.4375; พื้นที่กันชน 369,648.8125 | 2546/2003 |  | 1116 |
| คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส  (ร่วมกับโคลอมเบีย, ชิลี, โบลิเวีย, เปรู และเอกวาดอร์)  |  |  | วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv), (vi) | 3,642.8067; พื้นที่กันชน 728,448.256 | 2557/2014 |  | 1459 |
| งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่น ต่อขบวนการสมัยใหม่ (ร่วมกับญี่ปุ่น, เบลเยียม, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, สวิตเซอร์แลนด์ และอินเดีย) |  | บัวโนสไอเรส | วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv), (vi) | 98.4838; พื้นที่กันชน 1,409.384 | 2559/2016 | สถานที่ที่ขึ้นทะเบียน คือบ้านกูรุตเชต | 1321 |
| พิพิธภัณฑ์และแหล่งความทรงจำเอสมา อดีตศูนย์ซ่อนเร้นสำหรับการกักกัน การทรมาน และการกำจัด |  | บัวโนสไอเรส | วัฒนธรรม: (vi) | 0.907; พื้นที่กันชน 16.77 | 2566/2023 |  | 1681 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุทยานแห่งชาติโลสกลาเซียเรส |  | รัฐซานตากรุซ | ธรรมชาติ: (vii), (viii) | 726,927 | 2524/1981 |  | 145 |
| อุทยานแห่งชาติอีกวาซู |  | รัฐมิซิโอเนส | ธรรมชาติ: (vii), (x) | 55,000 | 2527/1984 |  | 303 |
| คาบสมุทรบัลเดส |  | รัฐชูบุต | ธรรมชาติ: (x) | 360,000 | 2542/1999 |  | 937 |

| อุทยานธรรมชาติอิสชิกัวลัสโต / ตาลัมปายา |  | รัฐซานฆวน และรัฐลาริโอฆา | ธรรมชาติ: (viii) | 275,369 | 2543/2000 |  | 966 |
| อุทยานแห่งชาติโลสอาเลร์เซส |  | รัฐชูบุต | ธรรมชาติ: (vii), (x) | 188,379; พื้นที่กันชน 207,313 | 2560/2017 |  | 1526 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศอาร์เจนตินามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 9 แห่ง
รถถังเบาเอ็ม2

เอ็ม2เอ4
ประเทศผู้ผลิต สหรัฐอเมริกา
ปีที่ใช้งาน 1935
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 8,528 กิโลกรัม/ 8.39 ต้น
ยาว 4.14 เมตร
สูง 2.36 เมตร
กว้าง 2.39 เมตร
เกราะหนาที่สุด 16 มม./0.63 นิ้ว
เครื่องยนต์ คอนติเนลต้ล ดับลิว-670 7 กระบอกสูบ  ให้กำลัง 250 แรงม้า
ความเร็ว 72.4 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 161 กิโลเมตร
อาวุธ
อาวุธหลัก ปืน ขนาด 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว
อาวุธรอง ปืนกลขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 3 กระบอก
ราชาแห่งแฟชั่น (ภาพยนตร์)

| ราชาแห่งแฟชั่น |
| --- | --- |
กำกับ: โอ กี-ฮวาน
เขียนบท: ยุน อิน-วัน
สร้างจาก: ราชาแห่งแฟชั่น โดย kian84
อำนวยการสร้าง: ชา ซึง-แจ
นักแสดงนำ: จูวอน   ชเว จิน-รี   อัน แจ-ฮยอน   พัก เซ-ยอง
ดนตรีประกอบ: อี จุน-โอ
บริษัทผู้สร้าง: YLAB Nomad Films  
ผู้จัดจำหน่าย: Next Entertainment World
วันฉาย:   6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 (2014-11-06) 
ความยาว: 114 นาที
ประเทศ: เกาหลีใต้
ภาษา: เกาหลี
ราชาแห่งแฟชั่น (เกาหลี: 패션왕; อาร์อาร์: Paesyeonwang) เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ปี 2014 ที่นำเสนอเรื่องราวตลกขบขันเกี่ยวกับการเติบโตของนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่และค้นพบความหลงใหลในการออกแบบแฟชั่น
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ดัดแปลงจากหนังสือการ์ตูนยอดนิยมเรื่อง ราชาแห่งแฟชั่น ที่เขียนโดย Kian84 (ชื่อจริงคือ คิม ฮี-มิน) ซึ่งถูกเผยแพร่ใน เนเวอร์ ตั้งแต่วันที่ 5 พฤษภาคม 2011 จนถึงวันที่ 6 มิถุนายน 2013 และได้รับความนิยมถึงสี่ล้านครั้ง
เนื้อเรื่อง

อู คีม-ยอง นักเรียนมัธยมปลายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง แอบชอบฮเยจิน เด็กสาวที่สวยและเป็นที่นิยมมากที่สุดในชั้นเรียน เพื่อเอาชนะใจเธอ เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเองให้กลายเป็นคนที่เท่และแต่งตัวดีที่สุดในโลก โดยมีนัมจองเป็นที่ปรึกษา เขาได้เข้าสู่โลกแห่งแฟชั่น คีมยองพบว่าตัวเองต้องเผชิญกับความขัดแย้งกับวอนโฮ นักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียน ขณะที่เขาไม่ทันสังเกตเห็นอึนจิน เพื่อนร่วมชั้นที่แอบชอบเขาอย่างลับ ๆ
นักแสดง

จูวอน รับบทเป็น อู คีม-ยอง
ชเว จิน-ริ รับบทเป็น กวัก อึน-จิน
อัน แจ-ฮยอน รับบทเป็น คิม วอน-โฮ
พัก เซ-ยอง รับบทเป็น พัก ฮเย-จิน
คิม ซอง-โอ รับบทเป็น คิม นัม-จอง
อี อิล-ฮวา รับบทเป็น แม่ของคีมยอง
ชิน จู-ฮวาน รับบทเป็น คิม ชัง-จู
มิน จินอุง รับบทเป็น คิม ดู-ชิ
คิม เอียน รับบทเป็น ฮยอกซู
พัค ดู-ชิก รับบทเป็น ซองชอล
อู ซัง-จอน รับบทเป็น พระผู้เฒ่า
อี กึน-ยอง รับบทเป็น พ่อของวอนโฮ (รับเชิญ)
Kian84 รับบทเป็น เพื่อนนักเลงของอู คีมยองในโรงเรียนเก่า (รับเชิญ)
อี ดง-ฮวี รับบทเป็น Duo man 2 (รับเชิญ)
ฮัน เฮจิน รับบทเป็นตัวเอง, MC (รับเชิญ)
ฮง ซอก-ชอน รับบทเป็นตัวเอง, MC (รับเชิญ)
คิม นา-ยอง รับบทเป็นตัวเอง, MC (cameo)
โฮรัน (Clazziquai) รับบทเป็น ผู้ช่วยหญิง (รับเชิญ)
อี จู-ยอง รับบทเป็น กรรมการ Fashion King Korea (รับเชิญ)
จอง ดู-ยอง รับบทเป็น กรรมการ Fashion King Korea (รับเชิญ)
โอ เซ-อิล รับบทเป็น กรรมการ Fashion King Korea (รับเชิญ)
อัน ซอน-ยอง รับบทเป็น กรรมการ ฮันบก (รับเชิญ)
อี ฮโย-แจ รับบทเป็น กรรมการฮันบก (รับเชิญ)
ฮวาง บยอง-กุก รับบทเป็น ครูประจำชั้นของคีมยอง (รับเชิญ)
นานะ รับบทเป็น คิม แฮ-นา (รับเชิญ)
การตอบรับ

ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับคำวิจารณ์ที่หลากหลาย IMDb ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ 5.3/10.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาเกาหลี)
ราชาแห่งแฟชั่น ที่ฮันซีเนมา
ราชาแห่งแฟชั่น ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ราชาแห่งแฟชั่น ที่ เนเวอร์ เว็บตูน (ในภาษาเกาหลี)
รถถังเบา เอ็มเค7 เททราร์ค

|  รถถังเบา เอ็มเค7 , เททราร์ค  |
| --- | --- |
รถถังเบา เอ็มเค7 , 'เททราร์ค'
ชนิด: รถถังเบา
แหล่งกำเนิด: สหราชอาณาจักร
บทบาท
ผู้ใช้งาน: สหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียต
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Vickers-Armstrongs
ช่วงการออกแบบ: 1938
บริษัทผู้ผลิต: Metro Cammell
ช่วงการผลิต: 1938–1942
จำนวนที่ผลิต: 100–177
แบบอื่น: Tetrarch I CS, Tetrarch DD
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 16,800 ปอนด์ (7,600 กิโลกรัม)
ความยาว: 13 ft 6 in (4.11 m)
ความกว้าง: 7 ft 7 in (2.31 m)
ความสูง: 6 ft 11 in (2.12 m)
ลูกเรือ: 3 (Commander, gunner, driver)

เกราะ: 14 mm maximum
อาวุธหลัก: QF 2 pounder (40 mm)   50 rounds
อาวุธรอง: 7.92 mm Besa machine gun   2,025 rounds
เครื่องยนต์: Meadows 12-cylinder petrol 165 hp (123 kW)
กันสะเทือน: Coil spring
พิสัยปฏิบัติการ: 140 ไมล์ (230 กิโลเมตร)
ความเร็ว: 40 ไมล์ต่อชั่วโมง (64 กิโลเมตรต่อชั่วโมง),   off–road 28 ไมล์ต่อชั่วโมง (45 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
รถถังเบา เอ็มเค7 (A17) ยังเป็นที่รู้จักกันคือ เททราร์ค เป็นรถถังเบาของบริติซที่ถูกผลิตโดยวิคเกอร์-อาร์มสตรองในช่วงปลายปี ค.ศ. 1930 และพัฒนาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เททราร์คนั้นเดิมทีได้รับการออกแบบให้เป็นรุ่นล่าสุดในสายของรถถังเบาที่ถูกสร้างขึ้นโดยกองร้อยจากกองทัพอังกฤษ มันได้รับการปรับปรุงตามรุ่นก่อน รถถังเบา เอ็มเค6บี โดยได้รับการแนะนำในการติดตั้งปืน 2-ปอนด์เดอร์ที่มีอำนาจการยิงเป็นพิเศษ สำนักงานการสงคราม(War Office)ได้สั่งซื้อรถถัง 70 คัน จากนั้นก็ได้สั่งซื้อที่เพิ่มมากขึ้นเป็น 200 คัน การผลิตที่ล่าช้าด้วยปัจจัยหลายประการและส่งผลทำให้มีการผลิตรถถังได้แค่เพียง 100 ถึง 177 คัน
ด้วยจุดข้อบกพร่องในการออกแบบของรถถัง บวกกับการตัดสินใจของสำนักงานการสงครามที่ไม่ใช้รถถังเบาในกองพลยานเกราะบริติซ จึงถูกห้ามไม่ให้มีการใช้เททราร์คในการทัพแอฟริกาเหนือ เป็นผลทำให้รถถังส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในสหราชอาณาจักร แม้ว่าจะมีการส่งไปยังสหภาพโซเวียตประมาณ 20 คันซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการให้ยืม-เช่า  ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1941 กองกำลังราชยานเกราะ(Royal Armoured Corps)ได้ก่อตั้งสามกองพันทหารม้าสำหรับการใช้ในปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกในโพ้นทะเล ซึ่งถูกติดตั้งด้วยเททราร์ค ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1941 จำนวนเล็กน้อยของเททราร์คได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังบริติซที่ได้เข้าร่วมในการบุกครองมาดากัสการ์ และในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1942 เททราร์คได้ประจำการอยู่ในกองพลทหารโดดร่มที่ 1 หลังจากที่ได้มีการตัดสินใจแล้วว่าที่จะอนุญาตให้ใช้เป็นรถถังเบาที่สามารถขนส่งทางอากาศได้สะดวกเพื่อสนับสนุนกองกำลังทหารโดดร่มบริติซ เททราร์คได้ถูกขนส่งและลงจอดในเครื่องร่อนที่ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษอย่าง General Aircraft Hamilcar การขาดแคลนเครื่องร่อนได้กีดขวางพวกเขาในการเข้าร่วมในฝ่ายสัมพันธมิตรบุกครองเกาะซิซิลีในปี ค.ศ. 1943 แทนที่พวกเขาจะประจำการในกองพลทหารโดดร่มที่ 6 ใหม่ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของกรมทหารโดดร่มลาดตระเวนยานเกราะที่ 6
รถถังหนักสุดยอด

รถถังหนักบริติซ TOG2 (80 ตัน) ที่พิพิธภัณฑ์รถถัง, โบวิงตัน
รถถังหนักสุดยอด ยังเรียกอีกอย่างว่า รถถังหนักขั้นสุดยอด เป็นรถถังที่มีความโดดเด่นเกินกว่ามาตรฐานของประเภทรถถังหนักในทั้งขนาดหรือน้ำหนักที่เทียบเท่ากับยานพาหนะที่ร่วมยุคสมัย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอาเซอร์ไบจาน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอาเซอร์ไบจานทั้งสิ้น 5 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 4 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นครที่มีป้อมปราการแห่งบากู พร้อมด้วยพระราชวังของชีร์วานชาฮ์และหอคอยหญิงสาว |  | บากู 40°21′58.5″N 49°50′00.9″E﻿ / ﻿40.366250°N 49.833583°E﻿ / 40.366250; 49.833583﻿ (Walled City of Baku with the Shirvanshah's Palace and Maiden Tower) | วัฒนธรรม: (iv) | 21.5; พื้นที่กันชน 12 | 2543/2000 |  | 958 |
| ภูมิทัศน์วัฒนธรรมศิลปะบนหินโกบุสถาน |  | บากูและเขตอับเชรอน 40°09′31.8″N 49°18′55.2″E﻿ / ﻿40.158833°N 49.315333°E﻿ / 40.158833; 49.315333﻿ (Gobustan Rock Art Cultural Landscape) | วัฒนธรรม: (iii) | 537.22; พื้นที่กันชน 3,096.34 | 2550/2007 |  | 1076 |
| ศูนย์กลางประวัติศาสตร์แชคี พร้อมด้วยพระราชวังของข่าน |  | แชคี 41°12′15.2″N 47°11′48.7″E﻿ / ﻿41.204222°N 47.196861°E﻿ / 41.204222; 47.196861﻿ (Historic Centre of Sheki with the Khan’s Palace) | วัฒนธรรม: (ii), (v) | 120.5; พื้นที่กันชน 146 | 2562/2019 |  | 1549 |
| ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของชาวฆือนาลึกและเส้นทางเคลื่อนย้ายปศุสัตว์ตามฤดูกาล "เคิชโยลู" |  | เขตกูบา, เขตชามาฆือ, เขตโกบุสถาน, เขตอับเชรอน และเขตฮาจือกาบุล 41°10′50.9″N 48°07′32.2″E﻿ / ﻿41.180806°N 48.125611°E﻿ / 41.180806; 48.125611﻿ (Cultural Landscape of Khinalig People and “Köç Yolu” Transhumance Route) | วัฒนธรรม: (iii), (v) | 44,829.41; พื้นที่กันชน 109,392.78 | 2566/2023 |  | 1696 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ป่าเฮอร์เคเนีย (ร่วมกับอิหร่าน) |  | เขตแลงแครัน และเขตอัสทารา 38°45′16.1″N 48°40′57.0″E﻿ / ﻿38.754472°N 48.682500°E﻿ / 38.754472; 48.682500﻿ (Gobustan Rock Art Cultural Landscape) | ธรรมชาติ: (ix) |  | 2559/2016; เพิ่มเติม 2566/2023 | ป่าเฮอร์เคเนียในประเทศอาเซอร์ไบจานได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2566 | 1584 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศอาเซอร์ไบจานมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 10 แห่ง
ราชาศัพท์ (ภาษาไทย)

ราชาศัพท์ เป็นระเบียบการใช้ภาษาไทยให้สุภาพตามชั้นของบุคคลซึ่งแบ่งเป็นห้าชั้น ได้แก่
กษัตริย์
เจ้านาย หรือพระราชวงศ์
พระสงฆ์ของศาสนาพุทธ
ข้าราชการ
สุภาพชนทั่วไป
ประวัติ > ความเห็นของนักภาษาศาสตร์ไทย

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ มีลายพระหัตถ์ไปถึงสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ว่า "...ราชาศัพท์ดูเป็นคำที่ผู้เป็นบริวารชนใช้สำหรับผู้เป็นเจ้าเป็นใหญ่...มีเค้าจะสังเกตในคำจารึกและหนังสือเก่าเห็นได้ว่า ราชาศัพท์ใช้ในกรุงศรีอยุธยาดีกว่าที่อื่น ยิ่งเหนือขึ้นไป (หมายถึง ในสมัยก่อนอยุธยา) ยิ่งใช้น้อยลงเป็นลำดับ" โดยทรงสันนิษฐานด้วยว่า ราชาศัพท์เกิดขึ้นในอาณาจักรละโว้สมัยที่ขอมปกครอง ส่วนในประเทศไทยในนั้นน่าจะริเริ่มแต่สมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถซึ่งกวาดต้อนชาวเขมรเข้ามาเป็นชนชั้นล่างในราชอาณาจักรอยุธยามาก ราชาศัพท์ในไทยจึงเป็นคำที่ชนชั้นล่างใช้แก่ชนชั้นสูงกว่า และยังแสดงพระวิจารณ์อีกว่า "...เมื่อแรกตั้งราชาศัพท์ ภาษาที่ใช้กันในพระนครศรีอยุธยายังสำส่อน เลือกเอาศัพท์ที่เข้าใจกันมากมาใช้ และ...ในครั้งแรกจะไม่มีมากมายนัก ต่อมาภายหลังจึงคิดเพิ่มเติมขึ้นด้วยเกิดคิดเห็นว่าของเจ้าควรจะผิดกับของไพร่ให้หมด..."
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ ราชบัณฑิต มีพระปาฐกถาเรื่อง "กถาเรื่องภาษา" ว่า "...นอกจากคำพูดและวิธีพูดทั่วไปแล้ว ยังมีคำพูดและวิธีพูดสำหรับชนเฉพาะหมู่เฉพาะเหล่าอีกด้วย เช่น ราชาศัพท์ของเรา เป็นต้น ฝรั่งไม่มีราชาศัพท์เป็นคำตายตัว แต่มีวิธีพูดยกย่องชั้นพระมหากษัตริย์หรือชั้นผู้ดีเหมือนกัน แต่วิธีพูดเช่นนี้ไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัว โดยมากมักจะเป็นวิธีพูดอย่างสุภาพเท่านั้นเอง".
คำสุภาพ

คำสุภาพ คือคำราชาศัพท์สำหรับชั้นสุภาพชน เป็นการเปลี่ยนถ้อยคำต่างๆ ให้เหมาะสมสำหรับสื่อสารกับผู้ที่อาวุโสกว่า คำสุภาพมีลักษณะทั่วไปดังนี้
ไม่เป็นคำอุทานที่ไม่สุภาพ เช่น โว้ย เว้ย หรือคำสบถ เช่น ให้ตายห่า ให้ฉิบหายวายวอด หรือการพูดกระชากเสียง เช่น เปล่า ไม่ใช่ เป็นต้น
ไม่เป็นคำผวน คือเมื่อผวนหางเสียงกลับมาไว้ข้างหน้าแล้ว คำนั้นจะกลับเป็นไม่สุภาพทันที เช่น ผักบุ้ง ผวนเป็น พุ่งบัก เป็นต้น
ไม่มีการใช้คำที่ถือว่าหยาบโลน เช่น ไอ้, อี, ขี้ ฯลฯ โดยจะเปลี่ยนคำศัพท์ไปเป็นคำอื่น เป็น สิ่ง, นาง, อุจจาระ ฯลฯ หรือไม่ก็ตัดออกไปเลย เช่น อีเลิ้ง เป็น นางเลิ้ง ดอกขี้เหล็ก เป็น ดอกเหล็ก เป็นต้น
ความหมายที่แท้จริงของ "คำหยาบ" หาใช่หมายถึงเฉพาะคำโลนหรือคำที่ใช้ในการกล่าวผรุสวาจาเท่านั้นไม่ ที่ถูกแล้วน่าจะเรียกว่า "คำสามัญ" มากกว่า เช่น คำว่า ตีน, กิน, เดิน, นอน ก็ไม่น่าจะเป็นคำหยาบอะไร แต่การนำคำเหล่านี้ไปใช้พูดกับผู้คนที่อาวุโสกว่า คำเหล่านั้นจะถือเป็น "คำหยาบ" ต้องเปลี่ยนใช้คำอื่น เช่น จะพูดว่า "ตีน" ก็ต้องเปลี่ยนเป็นคำว่า "เท้า" เป็นต้น [ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ]
ภาษาไทยถิ่นเหนือ

ในภาษาไทยถิ่นเหนือ มีการเพ็ดทูลเจ้านายด้วยราชาศัพท์เพื่อแสดงถึงการให้เกียรติเช่นกัน อย่างในราชสำนักนครเชียงใหม่ โดยชนชั้นเจ้านายจะเรียกเจ้าผู้ครองนครกับภรรยาว่า เจ้าพ่อหลวง กับ เจ้าแม่หลวง หากเป็นคนพื้นเมืองจะเรียกว่า พ่อเจ้า กับ แม่เจ้า เรียกเจ้านายชั้นสูงว่า เจ้าเหนือหัว โดยใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า ข้าบาทเจ้า ในสรรพนามเรียกแทนท่านว่า ฝ่าบาท ตอบรับด้วยคำว่า บาทเจ้า และใช้คำกราบถวายบังคมทูลว่า ไหว้สา
ดูเพิ่ม

การทับศัพท์
แหล่งข้อมูลอื่น

ความหมายและเหตุผลในการใช้ราชาศัพท์ เก็บถาวร 2007-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สุจิตต์ วงษ์เทศ (4 ธันวาคม 2557). "ราชาศัพท์ในไทยใช้คำเขมร ในเขมรใช้คำไทย". Sujitwongthes.com. สืบค้นเมื่อ 19 ธันวาคม 2557. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
รถถังเบา

ระบบปืนยานเกราะ เอ็ม8 ด้วยปืน 105 มม.
รถถังเบา เป็นประเภทของรถถังแบบแรกที่ถูกออกแบบมาเพื่อการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อเคลื่อนที่เข้าและออกจากการสู้รบอย่างรวดเร็ว และเอาชนะด้วยอุบายกับรถถังหลักที่หนักกว่า พวกเขาได้ใช้งานเป็นหลักในบทบาทการตรวจคัดกรองและการลาดตระเวนหรือในบทบาทการยิงสนับสนุนแก่กองกำลังทหารรบนอกประเทศที่รถถังหลักขนาดใหญ่ไม่สามารถใช้งานได้หรือไม่สามารถปฏิบัติการได้อย่างปลอดภัยได้ รถถังเบาโดยทั่วไปนั้นจะถูกติดตั้งด้วยอาวุธและเกราะที่ดีกว่ารถหุ้มเกราะ แต่ได้ใช้ล้อสายพานเพื่อให้การเคลื่อนที่ในการข้ามประเทศได้ดีขึ้น
รถถังเบาที่เร็วเป็นคุณสมบัติหลักของการสร้างมันขึ้นในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งได้คาดการณ์ว่าพวกมันจะถูกใช้ให้เป็นประโยชน์จากการบุกทะลวงแนวข้าศึกที่ถูกสร้างขึ้นโดยรถถังที่หนักและช้ากว่า การออกแบบรถถังขนาดเล็กจำนวนมากและ"แทงก์เคส"(tankettes) ได้ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงเวลาสมัยนั้นและเป็นที่รู้จักกันภายใต้ชื่อที่มีความหลากหลาย รวมทั้ง "รถยนต์รบ"
รถถังเบาเป็นหนึ่งในรุ่นรถถังเพียงไม่กี่คันที่จะอยู่รอดในการพัฒนารถถังหลัก และได้มีการเห็นในการใช้งานในบทบาทที่หลากหลายรวมทั้งการสนับสนุนแก่กองกำลังทหารโดดร่มหรือกองกำลังสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกขนาดเบาและการลาดตระเวน ยานพาหนะรบทหารราบ(IFV)ที่ได้รับการดัดแปลงแก้ไขได้สมมติบทบาทเหล่านี้ในกองทัพหลายแห่ง เนื่องจากความพร้อมในการใช้งานของพวกเขาในทันที และเป็นทางเลือกที่ไม่แพงกว่าในการพัฒนาและใช้เป็นรถถังเบาที่แท้จริง
พันท์เซอร์ 2
เอ็ม3 สจวต
ที-26
เอ็มเค7 เททราร์ค
ไทป์ 95 ฮาโกะ
แอล6/40
เรอโน แอ็ฟเต
7ทีพี
วัดบางเดื่อ (จังหวัดปทุมธานี)

| วัดบางเดื่อ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลบางเดื่อ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบางเดื่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเดื่อ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 25 ไร่ 2 งาน 8 ตารางวา โฉนดเลขที่ 5651 ทางทิศตะวันออกติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา
วัดบางเดื่อสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2360 โดยมีชาวมอญซึ่งอพยพมาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ซึ่งมีพระมอญอพยพมาด้วย ได้สร้างวัดขึ้นและเรียกว่า "วัดบางเดื่อ" ตามที่ตั้งวัด วัดบางเดื่อได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2448
พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีวังมัจฉา เป็นสถานที่ชาวบ้านและประชาชนทั่วไปจะมานั่งพักผ่อนหย่อนใจให้อาหารปลา ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 5.85 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2489 กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทยโบราณ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ สำหรับปูชนียวัตถุ มีพระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง 3 ศอก นอกจากนั้นยังมีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 4 องค์
วัดบางเป้ง

| วัดบางเป้ง |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบางเป้ง
เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา
วัดบางเป้งตั้งเมื่อ พ.ศ. 2374 โดยนายกล่ำ ชาวบ้านตำบลแสนสุข ได้ถวายที่ดินให้สร้างวัดขึ้น จากคำบอกกล่าวว่าพื้นที่บริเวณนี้เรียกว่า วังเป้ง เนื่องจากตั้งอยู่บริเวณคุ้งน้ำและมีต้นเป้งขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ปัจจุบันเรียกกันว่า บางเป้ง จึงได้ขนานนามวัดตามที่ตั้ง ในสมัยพระครูพรหมจริยาธิมุตต์ เจ้าอาวาสรูปที่ 6 ได้ทำการบูรณะและก่อสร้างกุฏิถาวรขึ้นและได้มีการพัฒนาเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513
อุโบสถเก่าแก่มีขนาดเล็ก หน้าบันของอุโบสถตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น ลายพรรณพฤกษา เป็นแบบอย่างของลายฝรั่ง ส่วนที่เป็นช่อดอกจะใช้เครื่องถ้วยชามของจีนและฝรั่งปะปนกัน ภายอุโบสถในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่โดยรอบ 4 ด้าน ภาพจิตรกรรมฝาผนังบางส่วนได้รับความเสียหายจากความชื้น ฝีมือค่อนข้างหยาบตามแบบอย่างของจิตรกรรมฝาผนังพื้นบ้าน มีการใช้สีค่อนข้างสดและตัดกันมีการตัดเส้นแบบหยาบ ๆ มีภาพพระภิกษุที่กำลังยืนซักผ้าบังสกุลและพิจารณาอสุภกรรมฐาน เป็นส่วนที่มีการเน้นถึงรายละเอียดและประณีต คาดว่ามีอายุไม่เกินไปกว่ารัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ยูกิ คามาตานิ

นักเขียนการ์ตูนญี่ปุ่น
| ยูกิ คามาตานิ |
| --- | --- |
鎌谷 悠希
เกิด: 22 มิถุนายน พ.ศ. 2526 (41 ปี) ฟูกูยามะ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: นักเขียนการ์ตูน
ผลงานเด่น: คัมภีร์ลับเจ้านินจา เพียงพบบรรจบฝัน
ยูกิ คามาตานิ (ญี่ปุ่น: 鎌谷 悠希; โรมาจิ: Kamatani Yūki) เป็นนักเขียนการ์ตูนและนักวาดชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงจากซีรีส์มังงะเรื่อง คัมภีร์ลับเจ้านินจา (ญี่ปุ่น: 隠の王; โรมาจิ: Nabari no Ō) ที่ตีพิมพ์โดยสแควร์เอนิกซ์
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 2555 คามาตานิเปิดเผยอัตลักษณ์ทางเพศของตนทางทวิตเตอร์ว่าเป็นเอเซ็กชวลและสถานะเพศเอ็กซ์ ในหน้าโพรไฟล์ทวิตเตอร์ของคามาตานิ บันทึกสถานะเพศของตนว่า "toX" ตามแบบแผนของคนข้ามเพศที่ระบุตนว่าเป็น FTM (ชายข้ามเพศ) หรือ MTF (หญิงข้ามเพศ) ซึ่งปกปิดสถานะเพศที่ถูกกำหนดตั้งแต่แรกเกิด
ในการให้สัมภาษณ์ในปี พ.ศ. 2561 คามาตานิเล่าถึงความเจ็บปวดที่ตนต้องเผชิญในช่วงวัยรุ่นเนื่องจากการดิ้นรนเพื่ออัตลักษณ์ของตนเอง ประสบการณ์เหล่านี้สะท้อนอยู่ในผลงานซีรีส์มังงะเรื่อง เพียงพบบรรจบฝัน ซึ่งเรเชล ทอร์นได้กล่าวถึงซีรีส์มังงะเรื่องนี้ว่า "อาจเป็นครั้งแรกที่ฉันนึกได้ว่าคนข้ามเพศกำลังถูกกล่าวถึง [ประสบการณ์ข้ามเพศ] หรือบรรยายถึง [พวกเขา] ในที่แห่งใดนอกเหนือไปรูปแบบมังงะความเรียง"
ผลงาน

มังงะของคามาตานิมักจะนำเสนอตัวละครในช่วงชีวิตที่เปลี่ยนผ่านและประเด็นเกี่ยวกับอัตลักษณ์และความเป็นคนชายขอบ คามาตานิอ้างถึง โมโตะ ฮางิโอะว่าเป็นแรงบันดาลใจหลัก เช่นเดียวกับฮางิโอะ มังงะของคามาตานิมักจะเน้นในเรื่อง เรื่องสถานะเพศและการอุปมาทางการเห็น
ผลงาน > คัมภีร์ลับเจ้านินจา

ผลงานเปิดตัวของคามาตานิเรื่องคัมภีร์ลับเจ้านินจา (ญี่ปุ่น: 隠の王; โรมาจิ: Nabari no Ō)  เป็น "มังงะนินจาสมัยใหม่" เกี่ยวกับเด็กวัยรุ่นที่ดูธรรมดาแต่ร่างกายมีพลังนินจามากความสามารถซึ่งกลุ่มนินจาที่ซ่อนตัวอยู่เข้าต่อสู้เพื่อชิงพลังนั้น มังงะเข้ารอบสุดท้ายในรางวัลของเทศกาลศิลปะสื่อญี่ปุ่นครั้งที่ 9 ในปี พ.ศ. 2548 ในสาขามังงะเน้นเนื้อเรื่อง และในที่สุดก็ได้รับการแนะนำจากคณะกรรมการ หนังสือมังงะเล่มที่ 14 ซึ่งเป็นเล่มสุดท้ายตีพิมพ์ในญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2554 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ คามาตานิร่วมงานกับสตูดิโอเจซีสตาฟในการสร้างซีรีส์อนิเมะ 26 ตอนที่ดัดแปลงมาจากคัมภีร์ลับเจ้านินจา กำกับโดยคูนิฮิซะ ซูงิชิมะ  ออกอากาศในญี่ปุ่นทางช่องทีวีโตเกียว ในปี พ.ศ. 2551
ผลงาน > โชเน็งโน้ต

โชเน็งโน้ต (ญี่ปุ่น: 少年ノート; โรมาจิ: Shōnen Nōto) ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันชะ ในนิตยสารมอนิงทูรายเดือน นิตยสารมังงะแนวเซเน็ง เรื่องราวเกี่ยวกับเด็กชายผู้มีโทนเสียงโซปราโนอันไพเราะกับชีวิตในฐานะสมาชิกในคณะประสานเสียงของโรงเรียนมัธยมต้น สำนักพิมพ์โคดันชะตีพิมพ์หนังสือมังะทั้งหมด 8 เล่มในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 ถึง พ.ซ. 2557 ในปี พ.ศ. 2556 ผ่านการคัดเลือกจากคณะกรรมการตัดสินในเทศกาลศิลปะสื่อญี่ปุ่นครั้งที่ 17
ผลงาน > บุชชิ โนะ บิชชิง

บุชชิ โนะ บุชชิง: คามากูระ ฮัมบุง บุชชิโรกุ (ญี่ปุ่น: ぶっしのぶっしん 鎌倉半分仏師録; โรมาจิ: Busshi no Busshin: Kamakura Hanbun Busshiroku) เป็นมังงะแนวจินตนิมิตอิงประวัติศาสตร์ตีพิมพ์โดยสแควร์เอนิกซ์ และเผยแพร่ทางนิตยสารดิจิตอลกังกังออนไลน์ หนังสือมังงะเล่มแรกตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2557
ผลงาน > เพียงพบบรรจบฝัน

เพียงพบบรรจบฝัน (ญี่ปุ่น: しまなみ誰そ彼; โรมาจิ: Shimanami Tasogare)  ดำเนินเรื่องในเมืองโอโนมิจิ จังหวัดฮิโรชิมะ คามาตานิแสดงถึงตัวละครต่าง ๆ ที่เป็นเควียร์ ที่มาให้คำนิยามกับอัตลักษณ์ของตน สำนักพิมพ์โชงากูกังตีพิมพ์หนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 4 เล่มตั้งแต่วันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ถึง 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู
ผลงาน > ไฮเรส วะ ทาบิจิ โนะ ฮาเตะ

คามาจานิกลับมาทำงานให้กับนิตยสารมอนิงทูรายเดือนของสำนักพิมพ์ชูเอชะอีกครั้งด้วยผลงานเรื่อง ไฮเรส วะ ทาบิจิ โนะ ฮาเตะ (ญี่ปุ่น: ヒラエスは旅路の果て; โรมาจิ: Hiraesu wa Tabiji no Hate)  เริ่มวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2563  เรื่องราวเกี่ยวกับเทพเจ้า ชายผู้เป็นอมตะ และหญิงสาวที่ต้องการตายเพื่อที่เธอจะได้กลับมาพบกับเพื่อนอีกครั้ง