stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เสื้อกันฝน

เสื้อคลุมกันน้ำ
เด็กสวมเสื้อกันฝนสีเหลืองพร้อมฮู้ด
เสื้อกันฝน (อังกฤษ: raincoat) เป็นเสื้อกันน้ำหรือทนน้ำ โดยสวมใส่บริเวณส่วนบนของร่างกายเพื่อป้องกันผู้สวมใส่จากฝน ส่วนคำว่าเรนแจ็กเกต (อังกฤษ: rain jacket) ในภาษาอังกฤษบางครั้งใช้เรียกเสื้อกันฝนที่มีแขนยาวและยาวถึงเอว เรนแจ็กเกตอาจจับคู่กับกางเกงกันฝนเพื่อให้กลายเป็นชุดกันฝน เสื้อผ้ากันฝนอาจจะเป็นแบบชิ้นเดียว เช่น ชุดหมี เสื้อกันฝนนั้นเหมือนกับปอนโชกันฝน ซึ่งช่วยปกป้องผู้สวมใส่จากฝนและสภาพอากาศต่าง ๆ โดยไม่ต้องใช้มือ ซึ่งแตกต่างจากร่ม
เสื้อกันฝนสมัยใหม่ส่วนใหญ่ทำจากผ้ากันน้ำที่ระบายอากาศได้ เช่น กอร์เทกซ์ หรือไทเวก และไนลอนเคลือบสารกันน้ำที่ทนทาน (DWR) ผ้าและเมมเบรนเหล่านี้ช่วยให้ไอน้ำผ่านได้ ซึ่งทำให้เสื้อกันฝนนี้สามารถ 'ระบาย' ได้ และเหงื่อของผู้สวมใส่ก็สามารถระบายออกได้ ปริมาณน้ำฝนที่เสื้อกันฝนสามารถรองรับได้บางครั้งจะวัดเป็นหน่วยมิลลิเมตรของมาตรวัดน้ำ
ประวัติยุคแรก

ตัวอย่างเสื้อกันฝนที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มีการบันทึกไว้น่าจะเป็นผ้าคลุม/เสื่อหญ้าทอของเอิตซี เมื่อราว 3,230 ปีก่อนสากลศักราช
ชนพื้นเมืองอเมริกันอย่างชาวโอลเมกเป็นผู้คิดค้นยางเป็นครั้งแรกเมื่อก่อน 1,600 ปีก่อนสากลศักราช พวกเขาพัฒนาวิธีการสกัดน้ำยางยางไม้ธรรมชาติจากต้นยาง (Hevea brasiliensis) และบ่มน้ำยางยางไม้ให้เป็นยางที่ทำให้คงตัวโดยใช้สารประกอบซัลฟิวริกของพืชผักบุ้ง เพื่อสร้างผ้าทอกันน้ำชิ้นแรกของโลกที่ใช้ฝ้ายและเส้นใยพืชชนิดอื่น ๆ ผ้าเคลือบยางเหล่านี้ได้นำมาทำเป็นเสื้อคลุมกันน้ำ ซึ่งเป็นต้นเค้าโดยตรงของเสื้อกันฝนสมัยใหม่ รวมไปถึงเครื่องแต่งกายกันน้ำชนิดอื่น ๆ เช่น รองเท้า
ชนพื้นเมืองทางชายฝั่งแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือสวมเสื้อกันฝนและเสื้อผ้าอื่น ๆ ที่ทำจากสิ่งทอจากเปลือกไม้ซีดาร์ซึ่งขึ้นอยู่กับความแน่นของการทอ อาจมีเนื้อแน่นและกันน้ำได้ หรืออาจมีเนื้อนุ่มและสวมใส่สบาย
ในภูมิภาคตะวันออกและตะวันตกกลางของทวีปอเมริกาเหนือ ชนพื้นเมืองอเมริกันจำนวนมากใช้หนังที่ผ่านการทำตามกระบวนการจากสัตว์หลายชนิดเพื่อสร้างเครื่องนุ่งห่มกันน้ำ ซึ่งบางครั้งมีการปกคลุมด้วยพู่ เพื่อให้ร่างกายอบอุ่นและแห้ง โดยนอกจากจะมีหน้าที่เพื่อการตกแต่งแล้ว พู่ยังช่วยดึงน้ำออกจากส่วนหลักของเครื่องนุ่งห่มของพวกเขาเพื่อให้เครื่องแต่งกายนี้แห้งเร็วขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เสื้อกันฝน
ภาพคนเลี้ยงแกะพื้นเมืองอเมริกันสวมคาโพที (capote)
เส้นประสาททรอเคลียร์

| เส้นประสาททรอเคลียร์ Trochlear nerve |
| --- | --- |
เส้นประสาททรอเคลียร์ที่กำลังเข้าสู่เบ้าตา มองจากด้านบน เพื่อไปเลี้ยงกล้ามเนื้อซุพีเรียร์ ออบลีก
ภาพแสดงเส้นประสาททรอเคลียร์ (CN IV) ที่เห็นร่วมกับเส้นประสาทสมองอื่น ๆ เป็นเส้นประสาทสมองเส้นเดียวที่โผล่ออกมาจากด้านหลังก้านสมอง และวิ่งโค้งรอบก้านสมองไปยังด้านหน้า
รายละเอียด
เลี้ยง: กล้ามเนื้อซุพีเรียร์ ออบลีก
ตัวระบุ
ภาษาละติน: nervus trochlearis
MeSH: D014321
นิวโรเนมส์: 466
TA98: A14.2.01.011
TA2: 6191
FMA: 50865
ศัพท์ทางกายวิภาคของประสาทกายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เส้นประสาททรอเคลียร์ (อังกฤษ: trochlear nerve; /ˈtrɒklɪər/) หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ประสาทสมองเส้นที่ 4 เป็นเส้นประสาทสั่งการ (เส้นประสาทกายนำออก) ที่เลี้ยงเพียงหนึ่งกล้ามเนื้อ คือ กล้ามเนื้อซุพีเรียร์ ออบลีก ของดวงตา ซึ่งทำงานผ่านโครงสร้างที่เรียกว่าทรอเคลียร์ที่มีลักษณะคล้ายรอก
เส้นประสาททรอเคลียร์มีลักษณะเฉพาะหลายประการในบรรดาเส้นประสาทสมองทั้งหมด ดังนี้
เป็นเส้นประสาทที่เล็กที่สุดในแง่ของจำนวนแอกซอน
มีความยาวภายในกะโหลกมากที่สุด
เป็นเส้นประสาทสมองเส้นเดียวที่ออกจากด้านหลังของก้านสมอง
เลี้ยงกล้ามเนื้อซุพีเรียร์ ออบลีก ในด้านตรงข้ามของนิวเคลียสของมัน เส้นประสาททรอเคลียร์จะไขว้ทแยงภายในก้านสมองก่อนที่จะโผล่ออกมาที่ด้านตรงข้ามของก้านสมอง (ที่ระดับของอินฟีเรียร์ คอลลิคูลัส) การบาดเจ็บที่ทรอเคลียร์นิวเคลียสในก้านสมองจะส่งผลให้เกิดอัมพาตของกล้ามเนื้อซุพีเรียร์ ออบลีก ในด้านตรงข้าม ในขณะที่การบาดเจ็บที่เส้นประสาททรอเคลียร์ (ส่วนที่โผล่ออกมาจากก้านสมอง) จะส่งผลให้เกิดอัมพาตกล้ามเนื้อซุพีเรียร์ ออบลีก ในด้านเดียวกัน
เส้นประสาททรอเคลียร์ที่มีต้นกำเนิดเหมือนกัน (homologous) พบได้ในสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีขากรรไกรทุกชนิด คุณสมบัติที่เป็นเอกลักษณ์ของเส้นประสาททรอเคลียร์ เช่น การออกทางด้านหลังจากก้านสมองและการไปเลี้ยงกล้ามเนื้อด้านตรงข้ามนั้น มีให้เห็นในสมองส่วนดั้งเดิม (primitive brain) ของฉลาม
เส้นประสาททรอเคลียร์ของมนุษย์พัฒนามากจากแผ่นฐาน (basal plate) ของสมองส่วนกลางในระยะเอ็มบริโอ คำว่า ทรอเคลีย (trochlea /ˈtrɒkliə/) และทรอเคลียร์ (trochlear /ˈtrɒkliər/) มาจากภาษากรีกโบราณ τροχιλέα trokhiléa หมายถึง “รอก หรือ เครื่องชักรอก”
แหล่งข้อมูลอื่น

NeuroNames hier-449
oph/697 จาก eMedicine - "Trochlear Nerve Palsy"
MedEd at Loyola Grossanatomy/h_n/cn/cn1/cn4.htm
Norman/Georgetown lesson3 (orbit2)
Norman/Georgetown cranialnerves (IV)
Animations of extraocular cranial nerve and muscle function and damage (University of Liverpool)
Trochlear nerve เก็บถาวร 2021-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Neurolex
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  Terminologia Anatomica
เส้นโค้ง

เส้นโค้งเปิด
เส้นโค้งปิด
เส้นโค้ง (อังกฤษ: curve) หมายถึงจุดทุกจุดที่ต่อเนื่องกันเป็นเส้นโดยไม่มีการขาดตอน เป็นวัตถุหนึ่งมิติ มีรูปร่างอย่างไรก็ได้ บางชนิดอาจนำเสนอได้ในรูปแบบของฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์หรือกราฟของฟังก์ชัน ซึ่งอยู่บนระนาบสองมิติหรือไม่ก็ได้ เส้นโค้งแบ่งได้เป็นสองประเภทได้แก่ เส้นโค้งเปิด คือเส้นโค้งที่ไม่มีจุดจบหรือไม่บรรจบกัน เช่น คลื่นรูปไซน์ พาราโบลา และ เส้นโค้งปิด คือเส้นโค้งที่บรรจบกันเป็นรูปปิดหรือลากทับรอยเดิมเป็นวงวน เช่น รูปวงกลม ไฮโพโทรคอยด์ ชนิดของเส้นโค้งจำนวนมากมีการศึกษาในเรขาคณิต
ทุกวันนี้เราให้ความหมายว่า "เส้นตรง" ไม่ได้เป็นเส้นโค้ง แต่ในทางคณิตศาสตร์ ทั้งเส้นตรงและส่วนของเส้นตรงก็คือเส้นโค้งที่ไม่มีความโค้งนั่นเอง สำหรับส่วนโค้งอาจเรียกได้ว่าเป็น "ส่วนของเส้นโค้ง" หมายถึงส่วนหนึ่งของเส้นโค้งที่สามารถหาอนุพันธ์ได้
เสียงแซมหายใจ

| เสียงแซมหายใจ  (Rales)> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: R09.8
ICD-9: 786.7
เสียงแซมหายใจ (อังกฤษ: Rales, Crackles หรือ Crepitations) เป็นเสียงดังคลิก รัว ซึ่งได้ยินจากปอดด้วยเครื่องฟังตรวจ (หูฟัง) ระหว่างการหายใจเข้า
เสียงแซมหายใจเกิดจากการเปิดทันทีของทางเดินหายใจขนาดเล็กและถุงลมที่แฟบลงจากของเหลว สิ่งซึมเยิ้มข้น (exudate) หรือสภาพไม่มีลมภายในท่อระหว่างการหายใจออก ได้ยินได้ในผู้ป่วยปอดบวม ปอดแฟบ (atelectasis) พังผืดของปอด (pulmonary fibrosis) หลอดลมอักเสบเฉียบพลัน หรือโรคหลอดลมโป่งพอง (bronchiectasis) ส่วนภาวะปอดบวมน้ำ (pulmonary edema) ที่เกิดจากหัวใจล้มเหลวแบบมีน้ำคั่งด้านซ้าย (left-sided congestive heart failure) ก็ทำให้เกิดเสียงนี้ได้เช่นกัน
ลักษณะของเสียงแซมหายใจ

เสียงแซมหายใจเป็นเสียงที่เกิดจากการเปิดทันทีของทางเดินหายใจขนาดเล็ก มีลักษณะไม่ต่อเนื่อง สั้น และไม่ไพเราะ มักเกิดบ่อยระหว่างช่วงหายใจเข้ามากกว่าช่วงหายใจออก แต่ก็อาจได้ยินในช่วงหายใจออกได้เช่นกัน เสียงนี้มักเกี่ยวข้องกับการอักเสบหรือการติดเชื้อของหลอดลมขนาดเล็ก หลอดลมฝอย และถุงลม เสียงแซมหายใจที่ไม่หายไปหลังจากการไอมักบ่งถึงภาวะปอดบวมน้ำหรือมีของเหลวในถุงลมจากหัวใจล้มเหลวหรือกลุ่มอาการหายใจลำบากเฉียบพลัน (Acute respiratory distress syndrome)
เสียงแซมหายใจมักอธิบายออกเป็นชนิดละเอียด ปานกลาง และหยาบ ซึ่งอาจแยกได้จากเวลาที่เกิดในช่วงการหายใจ โดยเสียงแซมหายใจแบบละเอียดมักเกิดช่วงปลายของการหายใจเข้า ในขณะที่เสียงแซมหายใจแบบหยาบมักเกิดในช่วงต้นของการหายใจเข้า
เสียงแซมหายใจแบบละเอียด (Fine crackles) มีลักษณะนุ่ม ระดับเสียงสูง และสั้นมาก ลักษณะของเสียงนี้คล้ายกับการนำเส้นผมมาสีกันใกล้กับหู เสียงนี้มักบอกถึงภาวะของเนื้อปอด เช่นพังผืดของปอด หรือหัวใจล้มเหลวแบบมีน้ำคั่ง
เสียงแซมหายใจแบบหยาบ (Coarse crackles) มีลักษณะดังกว่า ระดับเสียงต่ำ และนานกว่าแบบละเอียด ลักษณะคล้ายกับเสียงแกะแถบยึดเวลโคร เสียงนี้มักบ่งบอกถึงโรคของทางเดินหายใจ เช่น โรคหลอดลมโป่งพอง
เสียงแซมหายใจสามารถได้ยินบริเวณกลีบล่างของปอด ภาวะปอดบวมน้ำทำให้ได้ยินเสียงนี้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ดูเพิ่ม

เสียงหายใจหวีดหวือ
แหล่งข้อมูลอื่น

ไฟล์เสียงของเสียงแซมหายใจ
เส้นโค้งคีลิง

เส้นโค้งคีลิง ความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศซึ่งวัดที่หอดูดาวเมานาลัว
เส้นโค้งคีลิง (อังกฤษ: Keeling Curve) เป็นกราฟซึ่งลงจุดการเปลี่ยนแปลงความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศของโลกอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2501 กราฟนี้อาศัยการวัดอย่างต่อเนื่อง ณ หอดูดาวเมานาลัวในรัฐฮาวาย ภายใต้การกำกับดูแลของชาลส์ เดวิด คีลิง การวัดของคีลิงแสดงหลักฐานสำคัญว่าระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นชิ้นแรก นักวิทยาศาสตร์จำนวนมากยกย่องกราฟของคีลิงว่าเป็นผู้แรกที่ทำให้โลกสนใจการเพิ่มขึ้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศปัจจุบัน
ชาลส์ เดวิด คีลิง แห่งสถาบันสมุทรศาสตร์สคริปปส์ ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก เป็นบุคคลแรกที่วัดความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศเป็นประจำบ่อยครั้ง โดยอ่านค่าที่ขั้วโลกใต้และในรัฐฮาวายมาตั้งแต่ปี 2501
ก่อนหน้าคีลิง ความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศคาดกันว่าถูกกระทบจากความผันแปรคงที่ คีลิงพัฒนาเทคนิคการวัดให้สมบูรณ์และสังเกต "พฤติกรรมประจำวันอย่างเข้ม ด้วยค่าคงที่ราว 310 พีพีเอ็ม ในช่วงบ่าย" ณ ที่สามแห่ง คือ บิกซูร์ใกล้กับมอนเทอร์เรย์ ป่าฝนแห่งคาบสมุทรโอลิมปิกและป่าภูเขาสูงในรัฐแอริโซนา โดยการวัดอัตราส่วนของคาร์บอนสองไอโซโทป คีลิงให้เหตุผลว่าการเปลี่ยนแปลงประจำวันมาจากการหายใจจากพืชท้องถิ่นและดิน โดยค่าช่วงบ่ายเป็นตัวแทนของ "บรรยากาศอิสระ" เมื่อปี 2503 คีลิงและคณะระบุว่าบันทึกการวัดจากรัฐแคลิฟอร์เนีย แอนตาร์กติกาและรัฐฮาวายยาวพอที่จะเห็นการเพิ่มขึ้นปีต่อปีซึ่งสอดคล้องหยาบ ๆ กับปริมาณเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ที่สันดาปในแต่ละปี ไม่เพียงแต่ความผันแปรประจำวันและฤดูกาล ในบทความอันทำให้เขามีชื่อเสียง คีลิงสังเกตว่า "ที่ขั้วโลกใต้ อัตราการเพิ่มขึ้นที่สังเกตได้นั้นใกล้เคียงกับที่คาดจากการสันดาปเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์" เขายังสังเกตว่า คาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศไม่ลดลงเนื่องจากการดูดซับจากมหาสมุทรอย่างชัดเจนด้วย
เสียดาย 2

| เสียดาย 2 |
| --- | --- |

กำกับ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
เขียนบท: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
อำนวยการสร้าง: สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ
นักแสดงนำ: มาริสา แอนนิต้า สรพงษ์ ชาตรี สาริน บางยี่ขัน ญาณี ตราโมท อรุณโรจน์ เลี่ยมทอง
กำกับภาพ: อานุภาพ บัวจันทร์
ตัดต่อ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
ดนตรีประกอบ: พิเศษ สังขสุวรรณ
ผู้จัดจำหน่าย: สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล พร้อมมิตร โปรดักชั่น
วันฉาย: 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539
ความยาว: 114 นาที
ประเทศ:  ไทย
ภาษา: ไทย
ก่อนหน้านี้: เสียดาย
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
เสียดาย 2 (อังกฤษ: Daughter 2) ภาพยนตร์ไทยในปี พ.ศ. 2539 นำแสดงโดย มาริสา แอนนิต้า, สาริน บางยี่ขัน, สรพงษ์ ชาตรี, ญาณี ตราโมท, อรุณโรจน์ เลี่ยมทอง (นักแสดงรับเชิญ) บทภาพยนตร์และกำกับการแสดงโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
เนื้อเรื่อง

เสียดาย 2 เป็นเรื่องราวของ โรส (มาริสา แอนนิต้า) เด็กสาวลูกครึ่งไทย-ตะวันตก ในครอบครัวมีอันจะกิน โดยมี ระบิล (สรพงษ์ ชาตรี) พ่อชาวไทย  และแม่ชาวต่างประเทศ ที่เป็นครูสอนดนตรีทั้งคู่ วันหนึ่งเธอเคราะห์ร้ายติดเชื้อเอชไอวี จากการรับบริจาคเลือด เธอรู้สึกสับสนหาทางออกไม่ได้จนคิดฆ่าตัวตาย เพราะทั้งเพื่อนฝูงและครอบครัวเริ่มไม่ไว้ใจและทำตัวถอยห่าง จึงหลบหนีออกจากบ้าน แต่เคราะห์ยังดีเธอได้อยู่กับเพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นผู้ป่วยโรคเอดส์เช่นเดียวกัน โดยมี ภาสิณี ศรีคำรุ้ง (อรุณโรจน์ เลี่ยมทอง) สื่อมวลชนที่สืบเสาะหาข้อมูลเพื่อทำรายการโทรทัศน์เพื่อให้สังคมได้รับรู้ถึงข้อเท็จจริงและเข้าใจผู้ที่ป่วยเป็นโรคร้ายนี้
เบื้องหลังและคำวิจารณ์

เสียดาย 2 เป็นภาพยนตร์สะท้อนปัญหาสังคมเป็นภาคต่อจาก เสียดาย ในปี พ.ศ. 2537 ที่เป็นภาพยนตร์ในแนวสารคดีสะท้อนปัญหาสังคมเกี่ยวกับวัยรุ่นและยาเสพติด แต่ เสียดาย 2 นี้เป็นภาพยนตร์แบบดราม่าทั่วไป และเป็นเรื่องของผู้เป็นโรคเอดส์
เป็นผลงานการแสดงครั้งแรกของ มาริสา แอนนิต้า นางแบบสาวลูกครึ่งไทย-เนเธอร์แลนด์ และเป็นการแสดงอีกครั้งของ สรพงษ์ ชาตรี นักแสดงคู่บารมีของ ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล ผู้กำกับและผู้เขียนบท หลังจากแสดงมาแล้วครั้งหนึ่งจาก เสียดาย ในภาคแรก
อีกทั้งยังได้ อรุณโรจน์ เลี่ยมทอง สื่อมวลชนหญิงที่มีชื่อเสียง เป็นนักแสดงรับเชิญรับบทที่เหมือนกับชีวิตของตนเองจริง ๆ คือ เป็นสื่อมวลชนที่พยายามเสาะหาข้อมูลข้อเท็จจริงเกี่ยวกับผู้ป่วยเพื่อแพร่ภาพให้สาธารณะได้รับรู้
ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ว่าทำได้ดีกว่าภาคแรก ซึ่งบทยังหลวมและไม่สมเหตุสมผลอยู่หลายส่วน และได้รับรางวัลไปหลายรางวัลด้วยกัน โดยเฉพาะรางวัลตุ๊กตาทองสำคัญ ๆ เช่น รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2539 ด้วย
รางวัล

ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (รางวัลสุพรรณหงส์)
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง)
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-สรพงษ์ ชาตรี)
นักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-ญาณี ตราโมท)
นักแสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-อรุณโรจน์ เลี่ยมทอง)
ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล)
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล)
ตัดต่อและลำดับภาพยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล)
กำกับภาพยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-อานุภาพ บัวจันทร์)
ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-จันทร์กานต์ เถาวงษ์, วันรัก จันทไพบูลย์ชวลิต )
แต่งหน้าและแต่งผมยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-นิติพล คำหวล)
บันทึกเสียงยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-สุรพรหม ภิญโญทรัพย์)
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม (รางวัลตุ๊กตาทอง-พิเศษ สังขสุวรรณ)
นอกจากนี้แล้วยังได้เป็นตัวแทนของประเทศไทย เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม ในการประกาศรางวัลครั้งที่ 70 ด้วย แต่มิได้ผ่านเข้าไปถึงรอบสุดท้าย
เส้นประสาทกล้ามเนื้อตา

| เส้นประสาทกล้ามเนื้อตา หรือ เส้นประสาทสมองเส้นที่ 3  (Oculomotor nerve) |
| --- | --- |
เส้นประสาทไปยังเบ้าตา มุมมองจากด้านบน
รายละเอียด
มาจาก: ออกคิวโลมอเตอร์ นิวเคลียส, เอดิงเงอร์-เวสท์ฟัล นิวเคลียส
เป็น: แขนงบนของเส้นประสาทกล้ามเนื้อตา (Superior branch of oculomotor nerve) , แขนงล่างของเส้นประสาทกล้ามเนื้อตา (Inferior branch of oculomotor nerve)
เลี้ยง: กล้ามเนื้อซุพีเรียร์ เรกตัส, กล้ามเนื้ออินฟีเรียร์ เรกตัส, กล้ามเนื้อมีเดียล เรกตัส, กล้ามเนื้ออินฟีเรียร์ ออบลีก, กล้ามเนื้อซิลิอารี
ตัวระบุ
ภาษาละติน: nervus oculomotorius
MeSH: D009802
นิวโรเนมส์: 488
TA98: A14.2.01.007
TA2: 6187
FMA: 50864
ศัพท์ทางกายวิภาคของประสาทกายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เส้นประสาทกล้ามเนื้อตา หรือ เส้นประสาทสมองเส้นที่ 3  (อังกฤษ: Oculomotor nerve) เป็นเส้นประสาทสมองเส้นหนึ่งจากจำนวนทั้งหมด 12 คู่ ทำหน้าที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของตา การหรี่ม่านตา และช่วยในการลืมตา (นอกจากนี้ยังมีเส้นประสาทสมองเส้นที่ 4 และ 6 ที่มีส่วนในการควบคุมการเคลื่อนไหวของตา)
กล้ามเนื้อตา

ลาทอรัล เร็กตัส ควบคุมโดยเส้นประสาทสมองคู่ที่ 6 คือ เส้นประสาทแอบดูเซนส์
มีเดียล เร็กตัส
ซูพีเรีย เร็กตัส
อินฟีเรีย เร็กตัส
ซูพีเรีย ออบลีก  ควบคุมโดยเล้นประสาทสมองคู่ที่ 4 คือ เส้นประสาทโทรเคลียร์
อินฟีเรีย ออบบลีก
4 ใน 6 ควบคุมโดยเส้นประสาทสมองคู่ที่ 3 คือ เส้นประสาทออกคูโลมอเตอร์
เส้นประสาทสมองคู่ที่ 3 ยังควบคุมกล้ามเนื้อ ลีเวเตอร์ พาลพีบรี ซูพีเรียริส ทำหน้าที่ยกเปลือกตาด้านบนขึ้นขณะที่กล้ามเนื้อลูกนัยน์ตาทำงาน สำหรับการปิดเปลือกตา ควบคุมโดยเส้นประสาทสมองคู่ที่ 7 เส้นประสาทเฟเชียล โดยการหดตัวของกล้ามเนื้อออร์บิคูลาร์ รอบดวงตา
การควบคุมการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อตา ปกติแล้วจะเป็นไปด้วยความแม่นยำและกระตุ้นให้กล้ามเนื้อตาหลายๆมัดทำงานประสานงานกันอย่างมีประสิทธิภาพ ช่วยในการยึดตรึงตำแหน่งที่สนใจมอง
การสอดส่ายค้นหาตำแหน่งที่น่าสนใจมอง เรียกว่า แซคเคดส์ (อังกฤษ: saccades)
ความสามารถจับวัตุที่กำลังเคลื่อนที่ เรียกว่า เพอร์สูตแบบราบเรียบ (อังกฤษ: smooth pursuit)
การชดเชยเพื่อรักษาภาพวัตถุเมื่อร่างกายหรือศีรษะมีการเคลื่อนไหวอย่างไม่ทันตั้งตัว เรียกว่า เวสติบูโลออกคูลาร์ รีเฟล็กซ์ (vestibuloocular reflex)
อาการทางคลีนิค

อาการตาเหล่ (อังกฤษ: stabismus) ข้างเดียวหรือสองข้าง มองเห็นภาพซ้อน (อังกฤษ: diplopia) หนังตาตก (อังกฤษ: ptosis)
อาการอัมพาตทางสายตา (อังกฤษ: ophthalmoplegias)
แสงบาดตา

ภาพถ่ายที่มีแสงบาดตาจากแฟลชกล้องถ่ายรูป
แสงบาดตา หรือ แสงจ้า (อังกฤษ: Glare) ก่อให้เกิดไม่สบายตาในการมองเห็นในที่แสงจ้า อย่างเช่นแสงอาทิตย์โดยตรงและแสงสะท้อน หรือหลอดไฟอย่างเช่น ไฟหน้ารถยนต์ในเวลาค่ำคืน ด้วยเหตุนี้รถบางคันจึงมีกระจกเคลือบสารป้องกันการสะท้อนแสง แสงบาดตาเกิดขึ้นได้จากความจ้าของแสงจากแหล่งกำเนิดแสงที่กระทบตาโดยตรง และอีกกรณีหนึ่งเกิดจากความจ้าของแสงสะท้อนจากพื้นผิววัสดุ
ในการลดแสงบาดตา เช่นใส่แว่นกันแดด ลดแสงจ้า ส่วนในกรณีของโคมไฟอาจแก้ไขโดยการใช้โคมไฟแบบส่องไฟขึ้นแทนส่องแสงลงมาตรง ๆ  หรืออาจเลือกให้มีตัวกรองแสงจากหลอดไฟเช่นตะแกรง เป็นต้น หรืออาจปรับตำแหน่งโคมไฟให้หลีกเลี่ยงมุมกระทบแสงจ้าที่กระทบแนวสายตา หากอยู่ภายในอาคาร อาจติดมู่ลี่ ผ้าม่าน ลดแสงจ้าจากดวงอาทิตย์
เส้นเวียนก้นหอยอาร์คิมิดีส

การหมุนแขน 1 แขนของเส้นเวียนก้นหอยอาร์คิมิดีสไป 360° จำนวน 3 รอบ
เส้นเวียนก้นหอยอาร์คิมิดีส (อังกฤษ: Archimedean spiral หรือที่รู้จักในชื่อ เส้นเวียนก้นหอยเลขคณิต) คือเส้นเวียนก้นหอยชนิดหนึ่ง ตั้งชื่อตามอาร์คิมิดีส นักคณิตศาสตร์ชาวกรีกโบราณในยุคศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล คือโลคัสของจุดที่สอดคล้องกับตำแหน่งที่เคลื่อนที่ไปตามเวลาโดยมุ่งหน้าออกจากจุดคงที่หนึ่งด้วยความเร็วคงที่ ตามเส้นตรงที่หมุนไปด้วยความเร็วเชิงมุมคงที่ สามารถเขียนในรูปของคู่อันดับเชิงมุม  (r, θ) ตามสมการต่อไปนี้
โดยที่ a และ b เป็นจำนวนจริง การเปลี่ยนแปลงพารามิเตอร์ a จะทำให้เส้นเวียนก้นหอยหมุน ส่วน b จะควบคุมระยะห่างระหว่างการหมุนที่ต่อเนื่อง
อาร์คิมิดีสกล่าวถึงเส้นเวียนก้นหอยชนิดนี้ในงานเขียนของเขาเรื่อง On Spirals
แหล่งข้อมูลอื่น

เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Archimedes' Spiral" จากแมทเวิลด์.
archimedean spiral ที่ PlanetMath.
Page with Java application to interactively explore the Archimedean spiral and its related curves
Online exploration using JSXGraph (JavaScript)
แสงแรก

แสงแรก (อังกฤษ: First Light) ในทางจักรวาลวิทยา หมายถึงการปลดปล่อยแสงเป็นครั้งแรกในอดีตหลายพันล้านปีมาแล้ว ณ เวลาที่เกิดบิกแบง
สำหรับในทางดาราศาสตร์ แสงแรก ใช้เมื่อกล้องโทรทรรศน์ (โดยเฉพาะกล้องหรือเครื่องมือวัดใหม่) เปิดใช้เพื่อถ่ายภาพวัตถุทางดาราศาสตร์เป็นครั้งแรกหลังจากก่อสร้างเสร็จ ทั้งนี้ไม่ใช่การรับภาพเป็นครั้งแรกซึ่งอาจกระทำในระหว่างการทดสอบเพื่อปรับแต่งค่าต่างๆ ในเวลากลางวัน ภาพถ่ายแสงแรก อาจไม่เป็นที่น่าสนใจในทางดาราศาสตร์มากนักเพราะมักเป็นภาพคุณภาพต่ำเนื่องจากกล้องยังไม่ได้รับการปรับแต่งให้ทำงานที่ประสิทธิภาพสูงสุด อย่างไรก็ดี ภาพถ่ายแสงแรกยังคงมีความสำคัญและน่าตื่นเต้นสำหรับผู้ออกแบบและผู้สร้างกล้องโทรทรรศน์ รวมถึงในแวดวงนักดาราศาสตร์ด้วย
เส้นเมริเดียนแรก

แนวเส้นเมริเดียนแรกที่ลากผ่านเมืองกรีนิช
ปฐมเมริเดียน หรือ เส้นเมริเดียนปฐม หรือ เส้นเมริเดียนแรก (อังกฤษ: prime meridian) เป็นเส้นเมริเดียน (เส้นของลองติจูด) ที่ถูกกำหนดให้เป็น 0°
การประชุมสากลทั่วโลกกำหนดให้เส้นเมริเดียนแรกในปัจจุบันลากผ่านเมืองกรีนิช ลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นที่รู้จักกันว่า เส้นเมริเดียนสากล หรือ เส้นเมริเดียนกรีนิช ในเมืองกรีนิชมีการตีเส้นถาวรที่ 0° เป็นแนวโลหะยาวตลอดทั้งเมือง ส่วนในอดีตเส้นเมริเดียนแรกเคยถูกกำหนดในตำแหน่งอื่น ๆ นอกจากกรีนิชมาแล้วไม่ต่ำกว่า 20 แห่ง
เส้นเมริเดียนแรกเริ่มต้นจากขั้วโลกเหนือมุ่งหน้าไปทางใต้ ผ่านสหราชอาณาจักรที่เมืองกรีนิช ไปยังประเทศฝรั่งเศส ประเทศสเปน ประเทศแอลจีเรีย ประเทศมาลี ประเทศโตโก ประเทศกานา และผ่านอีกหลายจุดจนถึงขั้วโลกใต้เป็นเส้นตรงเดียวกัน
ดูเพิ่ม

เวลามาตรฐานกรีนิช
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
เสือโคร่งขาว

ความหมายอื่น ดูที่: เสือขาว
เสือโคร่งขาวในสวนสัตว์ไทย
เสือโคร่งขาวชนิดย่อย เสือโคร่งเบงกอล ในสวนสัตว์สิงคโปร์
เสือโคร่งขาวชนิดย่อย เสือโคร่งไซบีเรีย
เสือโคร่งขาว (อังกฤษ: white tiger) เป็นลักษณะพิเศษประการหนึ่งของเสือโคร่ง ที่เป็นโดยมากในชนิดย่อยเสือโคร่งเบงกอล
โดยมีรูปร่างลักษณะเหมือนกับเสือโคร่งเบงกอลทุกประการ เพียงแต่มีลักษณะเด่น คือ แต่มีขนพื้นสีขาวและลายสีน้ำตาลเข้ม ม่านตาสีฟ้า จมูกสีชมพูและสีขาวครีม ซึ่งเกิดจากการผิดปกติของยีน โดยมิใช่สัตว์เผือกโดยแท้จริง (albino) แต่เป็นอาการผิดปกติที่ผิวหนังมีจำนวนเม็ดสีน้อย ที่เรียกว่า "ภาวะด่าง" (leucism)
เสือโคร่งขาวเบงกอลตัวแรกที่มีประวัติบันทึกไว้ในธรรมชาติ พบที่ประเทศอินเดีย ในรอบ 100 ปี พบเพียง 12 ตัวเท่านั้น ปัจจุบันพบได้น้อยมากในธรรมชาติ และด้วยความโดดเด่นในสีผิวจึงนิยมแสดงไว้ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ  มีการนำไปเพาะเลี้ยงในต่างประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา จนมีแพร่ขยายพันธุ์ออกลูกในที่เลี้ยง  ปัจจุบันมีเสือโคร่งขาวประมาณ 200 ตัว ส่วนใหญ่อยู่ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ ทั่วโลก รวมทั้งในประเทศไทยด้วย
นอกจากนี้แล้ว เสือโคร่งขาวเบงกอลยังเป็นสัตว์เลี้ยงของบุคคลระดับมหาเศรษฐีด้วย เช่น ไมค์ ไทสัน อดีตแชมป์โลกมวยสากลในรุ่นเฮฟวี่เวทชาวอเมริกัน เป็นต้น
เสือโคร่งขาวในเสือโคร่งชนิดอื่น

ไม่ปรากฏพบเสือโคร่งขาวในเสือโคร่งชนิดย่อยอื่น ๆ จะมีก็แต่เสือโคร่งไซบีเรีย ที่มีการแสดงในสวนสัตว์ต่าง ๆ เช่น ในประเทศจีน เป็นต้น
เสือโคร่งขาวในประเทศไทย

เสือโคร่งขาวเบงกอลในประเทศไทยเป็นสัตว์ป่านำเข้าจากสวนสัตว์ต่างประเทศ ซึ่งเสือขาวนี้จะจัดแสดงในสวนสัตว์ดุสิต, สวนสัตว์เชียงใหม่, สวนสัตว์เปิดเขาเขียว, สวนสัตว์สงขลา, สวนสัตว์ชัยภูมิสตาร์ไทเกอร์, เชียงใหม่ ไนท์ซาฟารี, สวนสัตว์เขาสวนกวาง, อุทยานหินล้านปีและฟาร์มจระเข้พัทยา, ฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ, สวนสัตว์อุบลราชธานี, สวนสัตว์บึงฉวาก และ ไทเกอร์คิงดอม (คุ้มเสือ) ทั้งสาขาเชียงใหม่และภูเก็ต เป็นต้น
ดูเพิ่ม

สิงโตขาว
เส้นใยอาหาร

เส้นใยอาหาร (อังกฤษ: dietary fiber) คือ ส่วนของพืช ผัก ผลไม้ที่มนุษย์รับประทานได้ แต่ไม่ถูกย่อยโดยน้ำย่อยของคน แต่อาจถูกย่อยโดยจุลินทรีย์บางชนิดในทางเดินอาหารของคน เส้นใยอาหารเป็นคาร์โบไฮเดรตโมเลกุลใหญ่ ๆ
เส้นใยอาหารแบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ได้ 2 กลุ่ม คือ
เส้นใยอาหารที่ไม่ละลายน้ำ  ช่วยเพิ่มกากอาหาร และทำความสะอาดทางเดินอาหาร
เส้นใยอาหารละลายน้ำ พวกนี้ เมื่อละลายน้ำ จะมีลักษณะเป็นเจล สามารถจับน้ำตาล ดูดซับน้ำมันได้
เส้นใยอาหาร มีประโยชน์ต่อร่างกายในแง่ช่วยให้การขับถ่ายสะดวก ช่วยจับไขมันจากอาหาร ลดการดูดซึมพวกน้ำตาล ดังนั้นจึงมีผลดีต่อคนเป็นเบาหวาน ช่วยป้องกันการดูดซึมของสารก่อมะเร็ง เพราะขับถ่ายออกได้เร็ว และลดการสัมผัสต่อผนังลำไส้ นอกจากนี้ยังช่วยในการลดน้ำหนัก เนื่องจากทำให้ปริมาณอาหารมากขึ้น มีการดูดน้ำเข้ามาในทางเดินอาหาร ทำให้รู้สึกอิ่มเร็ว ลดการบริโภคอาหารลง
ผลต่อการขับถ่าย เส้นใยอาหารชนิดที่เป็นเซลลูโลส มีคุณสมบัติอุ้มน้ำ ทำให้อุจจาระอ่อน ขับถ่ายดี ท้องไม่ผูก ทำให้ไม่เป็นโรคริดสีดวงทวาร ลำไส้โป่งพอง และมะเร็งลำไส้ใหญ่
แหล่งอาหารที่มีเส้นใยอาหารสูง ได้แก่
ผัก : สะเดา ใบชะพลู แคร์รอต ใบกุยช่าย คะน้า ถั่วฝักยาว
ผลไม้ : มะม่วงดิบ กล้วย ส้ม
นอกจากนี้พบได้ใน ถั่วเมล็ดแห้ง เมล็ดพืช และข้าวซ้อมมือ 
มนุษย์ต้องการเส้นใยอาหารวันละ 25 กรัม สำหรับเด็กปริมาณที่แนะนำให้บริโภคต่อวัน = อายุ + 5 เช่นอายุ 12 ปี ปริมาณเส้นใยอาหารที่ควรบริโภค = 12+5 = 17 กรัม เป็นต้น
การที่จะได้รับเส้นใยอาหารให้เพียงพอ ควรได้รับผักประมาณ 2 ทัพพี ต่อมื้อ และกินข้าวกล้อง มีผลไม้ 3–4 ส่วนต่อวัน ถ้าได้รับเส้นใยอาหารมากเกินไป โดยเฉพาะได้จากยาเม็ดสกัดเส้นใยอาหาร อาจทำให้มีการขับแคลเซียม เหล็ก สังกะสี แมกนีเซียม ออกทางอุจจาระได้
เส้นใยอาหารจากเกษตรอินทรีย์หรือจากธรรมชาติดีที่สุดสำหรับมนุษย์
เราดูข้อมูลแล้ว เราเริ่มที่จะปรับพฤติกรรมของเราหันมาเติมเส้นใยอาหารให้กับร่างกายกัน การเลือกผักและผลไม่ที่จะบริโภคควรให้ความสำคัญกับแหล่งที่มา นั่นหมายถึงเราจะปลอดภัยหลังจากการบริโภค การบริโภคผักและผลไม้ให้ได้ประโยชน์นั้นควรระลึกถึงผักและผลไม่ปลอดสารพิษเป็นสิ่งแรก ไม่ใช้ไม่มีสารเคมีหรือสารพิษเจือปนในกระบวนการผลิต ไม่ใช้ปุ๋ย หรือยาฆ่าแมลง ควรเลือกเป็นอันดับแรก เพราะเส้นใยอาหารไปมีความสัมพันธุ์กับร่างกายของมนุษย์เราอย่างมาก กล่าวคือ หลังจากร่างกายย่อยสารอาหารจากผักและผลไม้แล้ว กากใยจะไปเป็นบ้านและไปเป็นอาหารให้กับสิ่งมีชีวิตกลุ่มใหญ่ที่อาศัยในร่างกายของคนเราเป็นจุลินทรีย์ดีที่เรารู้จักกันในชื่อของ "แล็กโทบาซิลลัส" เป็นแค่กลุ่มเดียวที่เรานิยมทานนมเปรียวเพราะต้องการเพิ่มจุลินทรีย์ให้กับร่างกาย แต่คุณทราบไหมว่า จุลินทรีย์ทั้งหมดล้วนใช้กากเส้นใยอาหารที่ร่างกายไม่ใช้แล้วนำมาเป็นอาหารและบ้านให้พวกเขา ในเชิงวิทยาศาสตร์เราเรียกพวกเขาว่า "โพรไบโอติก" และอาหารของพวกเขาจะเรียกว่าพรีไบโอติค นี่คือประโยชน์อีกข้อที่ได้จากเส้นใยอาหาร ในสมุนไพรจากธรรมชาติบางชนิดจะมีเส้นใยอาหารทั้ง 2 ชนิดนี้ อยู่ในพืชชนิดเดียวกัน
เสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง

เสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง (อังกฤษ: voiced velar fricative) เป็นเสียงพยัญชนะที่มีใช้ในหลายภาษา แต่ไม่ปรากฏในภาษาไทยในปัจจุบัน จะมีเสียงภาษาไทยสมัยโบราณคือ ตัว ฅ สัญลักษณ์ในสัทอักษรสากลที่ใช้แทนเสียงนี้คือ ⟨ɣ⟩ เป็นรูปแปรหนึ่งของตัวอักษรกรีก γ (แกมมา) ซึ่งแทนเสียงนี้ในภาษากรีกสมัยใหม่ (เป็นสัญลักษณ์คนละตัวกับ ⟨ɤ⟩ ซึ่งแทนเสียงสระเออะ/เออของภาษาไทย) นอกจากนี้ บางครั้งมีการใช้สัญลักษณ์ ⟨ɣ⟩ แทนเสียงเปิด เพดานอ่อน (velar approximant) แต่ที่จริงหากเขียนโดยมีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรกำกับอยู่ด้วยเป็น ⟨ɣ̞⟩ หรือ ⟨ɣ˕⟩ ก็จะถูกต้องกว่า
ลักษณะ

ลักษณะต่าง ๆ ของเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง ได้แก่
ลักษณะการออกเสียง เป็นเสียงเสียดแทรก กล่าวคือ เสียงนี้เกิดจากการบีบกลุ่มลม (ที่มาจากปอด) ให้ผ่านช่องแคบ ๆ บริเวณตำแหน่งการเกิดเสียง
ตำแหน่งเกิดเสียง เป็นเสียงจากเพดานอ่อนหรือกัณฐชะ กล่าวคือ เสียงนี้เกิดจากการยกลิ้นส่วนหลัง (โคนลิ้น) ขึ้นไปใกล้เพดานอ่อน (ส่วนหลังของเพดานปาก) แต่ไม่แตะสนิท เหลือช่องแคบ ๆ ให้ลมพอจะผ่านในลักษณะเสียดแทรกออกไปได้ตลอด
ลักษณะเสียงพูด เป็นเสียงก้องหรือโฆษะ กล่าวคือ เส้นเสียงจะสั่นขณะที่ออกเสียงนี้
เสียงนี้เป็นเสียงพยัญชนะช่องปาก กล่าวคือ ลมจะถูกปล่อยให้ออกมาทางปาก (ไม่ใช่ทางจมูก)
เสียงนี้เป็นเสียงพยัญชนะกลางลิ้น กล่าวคือ เสียงนี้เกิดขึ้นจากการที่กระแสลมถูกปล่อยให้ผ่านออกมาเหนือบริเวณกลางแผ่นลิ้น มากกว่าจะออกไปทางข้างลิ้น
กลไกกระแสลม เป็นกระแสลมออกจากปอด กล่าวคือ เสียงนี้เกิดขึ้นจากการดันกระแสลมออกจากปอดและผ่านทางช่องเสียง มากกว่าที่จะเกิดจากช่องเส้นเสียงหรือจากปากโดยตรง