stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สะล้อ
การดูแลรักษาสะล้อ > การขนเคลื่อนย้าย

ถ้าเดินทางโดยรถยนต์ อย่าวางเครื่องสะล้อไว้ในกระโปรงท้ายรถ เพราะได้รับความร้อนมาก ทำให้ได้รับความเสียหาย กระบอกเสียงอาจแตกหัก ควรมีอุปกรณ์ป้องกันเพื่อกันรอยขีดข่วนต่าง ๆ รวมไปถึงชิ้นส่วนบางอันอาจหักได้
เมื่อต้องส่งเครื่องดนตรีไปทางพัสดุภัณฑ์ ให้คลายลูกบิดออกเล็กน้อยและใช้วัสดุนุ่ม ๆ ห่อหุ้มไว้เพื่อป้องกันการกระแทก
การดูแลรักษาสะล้อ > การบิดตัวของไม้

ธรรมชาติของไม้มีความยืดหยุ่นในตัวเอง อาจจะค่อย ๆ เปลี่ยนรูปร่างไปตามแรงที่มากระทำ ห้ามเก็บสะล้อโดยมีแรงบีบอัดหรือแรงกดจากภายนอก เพราะอาจทำให้เสียงรูปร่าง ความตรงของเครื่องดนตรีได้ การเก็บควรจะเก็บไว้ในที่ ๆ มีความชื้นน้อย และอุณหภูมิเหมาะสม โดยไม่ควรเก็บไว้ในกล่องหรือวัสดุใดที่ไม่มีอากาศถ่ายเท เพราะจะส่งผลต่อเนื้อไม้ ความสมบูรณ์ได้ในระยะยาว
การดูแลรักษาสะล้อ > การทำความสะอาด

การเช็ดทำความสะอาดตัวเครื่องและคันชักสะล้อด้วยผ้านุ่ม สะอาด หลังการเล่นทุกครั้งเป็นสิ่งที่ควรทำให้เป็นกิจวัตร อย่าให้มีคราบยางสนบนตัวสะล้อ ควรเช็ดออก เพราะว่าผงยางสนมีฤทธิ์ไปทำลายเนื้อไม้ได้ ดังนั้นจึงไม่ควรให้มีคราบยางสนเกาะ
การดูแลรักษาสะล้อ > คันชัก

เมื่อเล่นเสร็จแล้วควรเช็ดส่วนที่เป็นไม้ให้สะอาด ระวังอย่าสัมผัสกับส่วนที่เป็นหางม้า เพราะอาจจะไปลบยางสน ทำให้มีความฝึดน้อยลง เมื่อเวลาสีเสียงจะไม่สม่ำเสมอ
ส่วนประกอบของสะล้อ
ลัทธิอำนาจนิยม
อรรถาธิบาย

แนวคิดเรื่องระบอบอำนาจนิยมเป็นผลจากบริบททางการเมืองหลังทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา ที่โลกได้แบ่งระบอบการปกครองต่าง ๆ ออกเป็น 2 ค่ายใหญ่ตามอุดมการณ์ทางการเมือง คือ ระบอบประชาธิปไตย และระบอบที่ไม่เป็นประชาธิปไตย โดยระบอบอำนาจนิยมถูกมองว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของระบอบที่ไม่เป็นประชาธิปไตย
ทฤษฎีเกี่ยวกับอำนาจนิยมได้มีการศึกษาอย่างเป็นระบบครั้งแรกโดยฮวน เจ. ลินท์ (Juan J. Linz) ในปี ค.ศ. 1964 ลินท์ ระบุว่าระบอบการปกครองแบบอำนาจนิยมนั้นจะต้องประกอบด้วยคุณสมบัติพื้นฐาน 3 ประการอันได้แก่ 1) พหุนิยมแบบจำกัด 2) การมุ่งไปที่จิตใจมากกว่าอุดมการณ์ 3) ปราศจากการระดมสรรพกำลังทางการเมือง (political mobilization) เพื่อการสนับสนุนในระยะยาว (Badie, 2011: 108)
ความเป็นพหุนิยมแบบจำกัดนั้นเป็นลักษณะประการหนึ่งที่ทำให้อำนาจนิยมอยู่กึ่งกลางระหว่างเผด็จการเบ็ดเสร็จ กับประชาธิปไตย เพราะในขณะที่ระบอบประชาธิปไตยเปิดโอกาสให้มีพหุนิยมแบบเต็มรูปแบบ และเผด็จการเบ็ดเสร็จที่ไม่เปิดโอกาสให้มีพหุนิยมขึ้นในสังคมเลยนั้น ระบอบอำนาจนิยมกลับเปิดโอกาสให้ความแตกต่างหลากหลายบางประการดำรงอยู่ได้ ไม่ว่าจะเป็นการยอมให้มีคู่แข่ง หรือฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง คือ พรรคการเมืองอื่น ๆ หรือภาคประชาสังคมบ้าง แต่กระนั้นสิ่งเหล่านี้ก็มักจะต้องถูกจำกัด และดำเนินกิจกรรมอยู่ได้ก็โดยความยินยอมของผู้นำอำนาจนิยม ภายในขอบเขตที่ถูกกำหนดไว้ เพราะโดยส่วนใหญ่แล้วการยอมให้มีความแตกต่างในสังคมอยู่บ้างนี้ ก็มักจะเป็นเพียงการสร้างความชอบธรรมให้แก่การปกครองโดยคณะทหาร (military junta) หรือผู้นำที่กุมอำนาจอยู่เบื้องหลังนั่นเอง ซึ่งความก้ำกึ่งเหล่านี้นี่เองที่ทำให้ระบอบอำนาจนิยมไม่มีการจัดระบบโครงสร้าง และอุดมการณ์ที่อยู่เบื้องหลังอย่างเป็นระบบและชัดเจน อันเป็นที่มาของลักษณะสำคัญประการที่สองก็คือ การมุ่งควบคุมจิตใจมากกว่าอุดมการณ์ ซึ่งส่งผลให้ระบอบการปกครองนี้ไม่สามารถระดมสรรพกำลังทางการเมือง เพื่อให้ได้รับการสนับสนุนอย่างต่อเนื่องจากวัยรุ่นหนุ่มสาว นักวิชาการ และนักศึกษาปัญญาชนในสังคมได้นั่นเอง (Linz, 2000: 159-261)
ดูเพิ่ม

รัฐตำรวจ
คตินิยมอำนาจรัฐ
ระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จ
การตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ต
| ด ค กปรัชญาสังคมและการเมือง |
| --- | --- |
บทความที่เกี่ยวข้อง:  ปรัชญาเศรษฐศาสตร์ ·  ปรัชญาการศึกษา ·  ปรัชญาประวัติศาสตร์ ·  นิติศาสตร์ ·  ปรัชญาสังคมศาสตร์ ·  ปรัชญาความรัก 
หัวข้อสำคัญ:  สังคม ·  สงคราม ·  กฎหมาย ·  ความยุติธรรม ·  สันติภาพ ·  สิทธิมนุษยชน ·  การปฏิวัติ ·  การดื้อแพ่ง ·  ประชาธิปไตย ·  สัญญาประชาคม 
ทฤษฎีทางสังคม:  อนาธิปไตย ·  อำนาจนิยม ·  อนุรักษนิยม ·  เสรีนิยม ·  อิสรนิยม ·  ชาตินิยม ·  สังคมนิยม ·  ประโยชน์นิยม ·  ทฤษฎีความขัดแย้ง ·  ทฤษฎีความเห็นหมู่ 
บุคคลที่เกี่ยวข้อง:  เพลโต ·  โสกราตีส ·  อริสโตเติล ·  ขงจื๊อ ·  นักบุญออกัสติน ·  นักบุญโทมัส อควีนาส ·  มาเกียเวลลี ·  ฮอบส์ ·  ล็อก ·  รูโซ ·  มงแต็สกีเยอ ·  วอลแตร์ ·  อดัม สมิธ ·  โรเบิร์ต พีล ·  เอ็ดมันด์ เบิร์ก ·  มิล ·  แฟรงคลิน ·  ไลบ์นิซ ·  คานท์ ·  ทอโร ·  มหาตมา คานธี
ลาสต์ไนต์ (เพลงมอร์แกน วอลเลน)

"ลาสต์ไนต์" (อังกฤษ: Last Night) เป็นเพลงที่แต่งโดยจอห์น ไบรอน แอชลีย์ กอร์ลีย์ เจคอบ แคเชอร์ ฮินดลิน และไรอัน โฟยทีแซก ขับร้องโดยมอร์แกน วอลเลน นักร้องเพลงคันทรีชาวอเมริกัน เป็นซิงเกิลที่สามจากอัลบัม วันทิงแอตอะไทม์ เพลงขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดเพลงคันทรีในเดือนกุมภาพันธ์ 2023
ในชาร์ตวันที่ 18 มีนาคม 2023 "ลาสต์ไนต์" ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 เพลงแรกของวอลเลน กลายเป็นเพลงคันทรีเพลงแรกที่ขึ้นอันดับหนึ่งนับตั้งแต่เพลง "ออลทูเวล (เทย์เลอส์เวอร์ชัน)" ของเทย์เลอร์ สวิฟต์ เมื่อปี 2021 โดยเพลงคันทรีที่ร้องโดยนักร้องชายเดี่ยวที่เคยขึ้นอันดับหนึ่งล่าสุดคือ "ไอเลิฟอะเรนนีไนต์" ของเอดดี แรบบิตต์ เมื่อปี 1981 เพลงขึ้นดับหนึ่งถึง 14 สัปดาห์ นับถึงชาร์ตวันที่ 17 กรกฎาคม
ลานรับความรู้สึก

ลานรับความรู้สึก (อังกฤษ: receptive field) ของเซลล์ประสาทรับความรู้สึกก็คือ เขตในปริภูมิที่ถ้ามีตัวกระตุ้น จะสามารถเปลี่ยนการยิงกระแสประสาทของเซลล์นั้น ๆ  ปริภูมิที่กล่าวถึงอาจจะ
อยู่ภายในสัตว์นั้น เช่น ผิวหนังเป็นลานรับความรู้สึกของเซลล์ที่ตอบสนองต่อตัวกระตุ้นทางผิวหนัง
อยู่รอบ ๆ สัตว์นั้น เช่นปริภูมิของเสียง ในระยะและพิกัดของการได้ยิน ที่ไม่ได้อยู่กับที่แต่เป็นไปตามตำแหน่งของตัวสัตว์ เป็นลานรับความรู้สึกของระบบการได้ยิน
เป็นตำแหน่งที่อยู่เป็นที่โดยไม่เกี่ยวกับตำแหน่งของตัวสัตว์ เช่นมุมหนึ่งของห้อง เป็นลานรับความรู้สึกของเซลล์ประสาทสถานที่ (place cell)
คำว่า "ลานรับความรู้สึก" ยังใช้กับระบบประสาทชั้นสูง ๆ ยิ่งขึ้นไปนอกจากเซลล์ประสาทรับความรู้สึก ถ้าตัวรับความรู้สึกหลายตัว ส่งสัญญาณไปยังเซลล์ประสาทตัวหนึ่งในชั้นที่สูงขึ้น ตัวรับความรู้สึกเหล่านั้นรวม ๆ กันจะเป็นลานรับสัญญาณของเซลล์ประสาทในชั้นที่สูงขึ้นนั้น ตัวอย่างเช่น ลานรับสัญญาณของเซลล์ปมประสาท (ganglion cell) ในเรตินาของมนุษย์ ประกอบด้วยตัวรับแสง (photoreceptors) หลายเซลล์ ซึ่งส่งกระแสประสาทไปยังเซลล์ปมประสาทนั้น และโดยนัยเดียวกัน เซลล์ปมประสาทหลายเซลล์ ก็เป็นลานรับสัญญาณของเซลล์ประสาทอีกเซลล์หนึ่งในชั้นที่สูงยิ่งขึ้นไปกว่านั้น เพราะเซลล์ปมประสาทต่างส่งสัญญาณไปให้เซลล์นั้น
เชิงอรรถ

↑  เซลล์ประสาทสถานที่ (place cell) เป็นเซลล์ประสาทในฮิปโปแคมปัส ที่ยิงกระแสประสาทเมื่อสัตว์ดำรงอยู่ในตำแหน่งโดยเฉพาะ ๆ ภายในสิ่งแวดล้อม และตำแหน่งนั้นเป็นลานรับความรู้สึกของเซลล์ประสาทนั้น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

An open-access, refereed article on receptive fields: Alonso, J.-M., & Chen, Y. (2008). Receptive field. Scholarpedia [], 4(1), 5393. doi: 10.4249/scholarpedia.5393
Hubel, D. H. (1963). The visual cortex of the brain. Scientific American, 209(5), 54-62.
Kandel E.R., Schwartz, J.H., Jessell, T.M. (2000). Principles of Neural Science, 4th ed., pp. 515-520. McGraw-Hill, New York.
ลาเมด

ลาเมด (อังกฤษ: Lamed, Lamedh) เป็นอักษรตัวที่ 12 ของอักษรตระกูลเซมิติก ได้แก่ อักษรฟินิเชีย อักษรอราเมอิก อักษรฮีบรู ל และอักษรอาหรับ ل (ลาม لَامْ) ใช้แทนเสียง [l] อักษรฟินิเชียตัวนี้พัฒนาไปเป็นอักษรกรีก Λ อักษรละติน L และอักษรซีริลลิก Л เชื่อกันว่ามาจากไฮโรกลิฟรูปปฏักหรือต้นกก
ลายใบอะแคนทัส

ลายแกะสลักใบอะแคนทัสแบบนอร์ดิก
ลายอะแคนทัสออกแบบโดยวิลเลียม มอร์ริส
ลายใบอะแคนทัส (อังกฤษ: acanthus) เป็นลวดลายการตกแต่งทางศิลปะที่เป็นมักจะเห็นกันเสมอที่เป็นการตกแต่งด้วยใบไม้ ในงานสถาปัตยกรรมจะเป็นประติมากรรมที่แกะหินหรือไม้ออกมาเป็นใบไม้ตามลักษณะของใบอะแคนทัสจากบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนที่มีลักษณะคล้ายใบทิสเซิล, ต้นฝิ่น หรือพาร์สลีย์
ลายอะแคนทัสเป็นลายที่พบเสมอในการแกะหัวเสาแบบคอรินเทียนและแบบผสม (Composite order) และใช้ในการตกแต่งเป็นบัวนูน (frieze) รอบตอนบนของสิ่งก่อสร้างเป็นต้น กรีกโบราณเป็นชนกลุ่มแรกที่ใช้ลายใบอะแคนทัสในการตกแต่งและมาวิวัฒนาการให้วิจิตรขึ้นโดยการม้วนปลายใบโดยโรมัน ลายนี้ก็ยังคงนิยมใช้กันต่อมาถึงสมัยไบแซนไทน์, โรมาเนสก์ และกอทิก และมาจนกระทั่งถึงทุกวันนี้
ลายอะแคนทัสใช้ในการตกแต่งทั้งภายในและภายนอกอาคาร ภายในอาคารก็ใช้ตกแต่งเป็นบัวประกบ (crown molding) ที่ใช้ในตกแต่งส่วนบนเช่นตอนบนของหัวเสาอิงหรือตอนบนของตู้ นอกจากนั้นก็ยังใช้ในงานศิลปะของยุคกลางและสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาโดยเฉพาะในงานประติมากรรม งานแกะสลักไม้ และงานบัวนูน
ความสัมพันธ์ระหว่างใบอะแคนทัสที่เป็นเครื่องตกแต่งกับใบอะแคนทัสที่เป็นพันธุ์ไม้เป็นเรื่องที่โต้แย้งกันมานาน นักประวัติศาสตร์ศิลปะอาโลอิส รีเกิล (Alois Riegl) โต้ไว้ในหนังสือ "Stilfragen" ว่าอะแคนทัสที่เป็นเครื่องตกแต่งที่วิวัฒนาการมาจากลายใบปาล์ม (palmette) และมาละม้ายใบอะแคนทัส (Acanthus spinosus) เอาทีหลัง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลายใบอะแคนทัส
ลารุงการ์

มุมมองศูนย์อารามลารุงการ์
ลารุงการ์ (อังกฤษ: Larung Gar; ทิเบต: བླ་རུང་སྒར་, ไวลี: bla rung sgar, จีน: 洛若乡, luoruoxiang) ในหุบเขาลารุง เป็นชุมชนใน Sêrtar County ของเขตปกครองตนเองทิเบต Garzê ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน หรือที่รู้จักกันในชื่อ “Kham” ส่วนลารุงการ์เป็นชื่อท้องถิ่นของชุมชนของนักศึกษาชาวทิเบตและชาวจีนฮั่นส่วนใหญ่ ซึ่งขยายใหญ่ขึ้นโดยรอบ Serta Larung Five Science Buddhist Academy ก่อตั้งขึ้นในปี 1980 โดย Kyabje Khenchen Jigme Phuntsok
ผู้อยู่อาศัยที่นี่จะเป็นหมู่พระสงฆ์ แม่ชี ผู้ถือสัตย์ปฏิญาณ และพระอุปัฏฐาก  Larung Gar ได้รับการพิจารณาว่าเป็นศูนย์กลางพระอารามทางพระพุทธศาสนาที่ใหญ่ที่สุด จนกระทั่งถูกรื้อทำลายโดยรัฐบาลจีนในเดือนกรกฎาคม ปีค.ศ. 2016 ด้วยเหตุผลทางความมั่นคงของชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

Photographs of Larung Gar: Album Archive
Larung Ngarig Buddhist Academy – About us – International Buddhist Association (in Chinese, with Prospective Student Registration link)
Official website of Horxi Samyang Lonpê Buddhist Institute เก็บถาวร 2015-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Historic Buddhist monastery in Tibet faces increased restrictions." เก็บถาวร 2020-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน June 10, 2016 Tibet Post
32°08′08″N 100°27′23″E﻿ / ﻿32.1356°N 100.4565°E﻿ / 32.1356; 100.4565
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม

จิตรกรรมสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมของฟรานซ์ ไคลน์
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม (อังกฤษ: abstract expressionism) เป็นขบวนการศิลปะที่เกิดขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งเริ่มต้นจากเหตุการณ์ระส่ำระสายก่อนเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้นำไปสู่การอพยพลี้ภัยของศิลปินหนุ่มสาวจากยุโรปไปยังสหรัฐอเมริกา ในไม่ช้าศิลปินกลุ่มนี้ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเขาเป็นพลังสำคัญในการขับเคลื่อนงานศิลปะในสหรัฐอเมริกาให้เคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว ศิลปินที่ก่อกระแสงานศิลปะที่เรียกกันว่าลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมด้วยความที่กระแสศิลปะนี้เกิดในนิวยอร์ก ศิลปินกลุ่มดังกล่าวจึงได้รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า "สกุลนิวยอร์ก" (New York School)
วลี "abstract expressionism" นำมาใช้เป็นครั้งแรกในประเทศเยอรมนีในปี ค.ศ. 1919 ในนิตยสาร Der Sturm ซึ่งเป็นนิตยสารภาพแนวสำแดงพลังอารมณ์ (expressionism) ส่วนในสหรัฐอเมริกา อัลเฟรด บาร์ (Alfred Barr) เป็นคนแรกที่ใช้คำนี้ในปี ค.ศ. 1929 เพื่ออธิบายงานของวาซีลี คันดินสกี และต่อมาในปี ค.ศ. 1946 นักวิจารณ์ศิลปะชื่อ รอเบิร์ต โคตส์ (Robert Coates) ก็ได้นำมาใช้เรียกผลงานของฮันส์ ฮอฟมันน์ ลงในนิตยสารนิวยอร์กเกอร์
ศิลปินในกระแสนี้ได้พัฒนารูปแบบจิตรกรรมแบบอเมริกันจากอิทธิพลบางประการของลัทธิบาศกนิยม (cubism) และลัทธิเหนือจริง (surrealism) มาสู่การใช้กรรมวิธีในการวาดภาพตามทรรศนะส่วนตัว สิ่งหนึ่งที่เป็นจุดร่วมสำคัญของงานจิตรกรรมที่ศิลปินอเมริกันได้จุดกระแสความเคลื่อนไหวขึ้นในนครนิวยอร์กระหว่างทศวรรษที่ 1940-1950 ก็คือการรวมเอาการแสดงออกทางอารมณ์อันเข้มข้นเข้ากับลักษณะงานนามธรรมเฉพาะตน
ความเคลื่อนไหวทางศิลปะแบบลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มแรกเรียกว่า "กัมมันตจิตรกรรม" (action painting) เช่น งานของแจ็กสัน พอลล็อก, วิลเลิม เดอ โกนิง ที่มุ่งแสดงออกทางอากัปกิริยาขณะที่วาดภาพ กับอีกกลุ่มหนึ่งที่เรียกว่า "จิตรกรรมสนามสี" (colour-field painting) เช่น งานของมาร์ก รอทโก, บาร์เนตต์ นิวแมน และคลิฟฟอร์ด สติลล์ ที่มุ่งถ่ายทอดด้วยอารมณ์ความรู้สึก
ลักษณะและข้อมูลทั่วไป

ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930-1940 ทั่วโลกประสบปัญหามากมาย ทั้งวิกฤตเศรษฐกิจ การเหยียดผิว การปกครองแบบเผด็จการ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ความพินาศจากระเบิดปรมาณู ทำให้สังคมโลกและสังคมอเมริกันตั้งคำถามกับระบบคุณค่าแบบเดิม ๆ ไม่ว่าจะเป็นมนุษยธรรม วิทยาศาสตร์ หรือในเรื่องของเหตุผล กระแสลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมจึงเกิดขึ้นในฐานะเป็นงานศิลปะที่แสดงออกถึงความเป็นขบถต่อระบบคุณค่าเดิม ๆ และตั้งคำถามต่อสิ่งเหล่านั้น
การที่จะให้คำจำกัดความของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมนั้นเป็นเรื่องยาก เพราะการแบ่งประเภทของผลงานว่ามาจากลัทธิหรือกระแสใด เกิดขึ้นโดยการจัดการของนักวิจารณ์และนักประวัติศาสตร์ศิลปะ ซึ่งต่างจากศิลปินที่ไม่ต้องการถูกกำหนดกรอบว่าผลงานของเขาจะต้องเป็นไปในแนวทางไหน ศิลปินที่ถูกเรียกว่าเป็นลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม แต่ละคนต่างก็ได้รับอิทธิพลและเทคนิคมาจากลัทธิก่อนหน้านี้แตกต่างกันไป เช่น เทคนิคการเขียนภาพของศิลปินในลัทธิเหนือจริงที่เรียกว่า "การเขียนภาพแบบกระแสสำนึก" (écriture automatique) ซึ่งหมายถึงการปล่อยให้ภาพวาดหรือตัวอักษรแล่นไหลไปตามกระแสสำนึกโดยไม่มีการตัดทอนหรือลบแก้ใด ๆ ทั้งสิ้น ก็นำไปสู่เทคนิคการหยดสีอย่างฉับพลันลงบนผ้าใบที่วางบนพื้นของแจ็กสัน พอลล็อก ซึ่งเป็นศิลปินลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมที่มีชื่อเสียงที่สุด ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมจึงถูกนำมาใช้กับผลงานที่มีลักษณะแตกต่างกันของศิลปินหลายคนซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในนิวยอร์ก แม้แต่งานที่อาจไม่เป็นงานนามธรรมและไม่เป็นงานสำแดงพลังอารมณ์ ก็อาจถูกเรียกว่าลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมได้ด้วยเช่นกัน จึงอาจกล่าวโดยรวมว่าศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมเป็นงานนามธรรมที่เสนอการแสดงออกทางความคิดเรื่องจิตวิญญาณ จิตใต้สำนึก และจิตใจ ซึ่งตั้งคำถามต่อระบบคุณค่าแบบเดิม ๆ สิ่งที่พอจะบ่งบอกว่าเป็นลักษณะของงานสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมมีเพียงความนิยมในการใช้ผืนผ้าใบขนาดใหญ่เขียนภาพ ซึ่งเป็นภาพนามธรรมที่มีการแสดงอารมณ์ออกมาอย่างรุนแรงเท่านั้น
กัมมันตจิตรกรรม

ในปี ค.ศ. 1947 แจ็กสัน พอลล็อก ได้พัฒนาเทคนิคการวาดภาพขึ้นใหม่ที่เรียกว่า "กัมมันตจิตรกรรม" (action painting) โดยได้รับการช่วยเหลือจากลี แครสเนอร์ ภรรยาของเขา เทคนิคที่ว่านี้ใช้วิธีการหยดสีลงบนผืนผ้าใบที่วางอยู่บนพื้นหรืออาจใช้สีจากกระป๋องโดยตรง พอลล็อกสร้างงานอย่างเป็นตัวของตัวเองสูงและมีลักษณะด้นสด (improvise) วิธีหนึ่งของเขาที่มีชื่อเสียงมากคือ การเต้นรำไปรอบ ๆ ผืนผ้าใบแล้วหยดสีลงไป โดยการทำเช่นนี้เขาอ้างว่าเป็นการกระตุ้นสิ่งที่อยู่ภายในของเขา (inner) ลงไปสู่ผืนผ้าใบด้วยตรง ซึ่งเป็นรูปแบบของภาพวาดอัตโนมัติหรือจิตใต้สำนึก พอลล็อกได้ทำลายขนบของศิลปะอเมริกันลง เขามุ่งประเด็นทั้งหมดไปที่สิ่งที่เป็นนามธรรมด้วยงานที่มีสเกลขนาดใหญ่และการกลวิธีในการสร้างรูปลักษณ์ได้กลายมาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
สำหรับลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมความจริงของภาพวาดนั้นตรงไปตรงมาและเป็นการแสดงออกอย่างรวดเร็ว ด้วยวิธีการของศิลปินที่ถ่ายทอดแรงกระตุ้นภายในของเขาออกมา ภาพวาดกลายเป็นเหตุการณ์ (event) ละคร (drama) ของการเปิดเผยตัวเอง นี่เป็นแนวคิดของกัมมันตจิตรกรรม แม้ว่าวิลเลิม เดอ โกนิง จะอยู่ในกลุ่มเดียวกับพอลล็อก แต่งานของเขานั้นแตกต่างออกไป ทั้งในด้านเทคนิคและสุนทรียศาสตร์ ในงานชุด Women series of six paintings ช่วงปี ค.ศ. 1950-1953 เขาวาดภาพหญิงสาวมีมีความสูงขนาดสามในสี่ นี่เป็นงานที่เป็นรูปเป็นร่าง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ยังสร้างงานในรูปแบบนามธรรมด้วย อย่างไรก็ตามเขามีความเชื่อที่แรงกล้าเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ภายในของศิลปินเช่นเดียวกับพอลล็อก และอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างนั้นก็สามารถถูกอ่านได้โดยผู้ชม
กัมมันตจิตรกรรม > วิธีการและภาวะอัตโนมัติ

ศิลปินลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมที่อยู่ในกลุ่มกัมมันตจิตรกรรมมักอาศัยวิธีการที่เรียกว่า "ภาวะอัตโนมัติ" (automatism) ในการสร้างงาน ภาวะอัตโนมัติได้ปลดปล่อยจินตนาการของศิลปิน ทำให้เขาสามารถค้นหาสภาวะความเป็นสากลจักรวาลภายในตัวเขาซึ่งซ่อนอยู่ภายในจิตใต้สำนึกได้อย่างอิสระ นอกจากนี้ยังทำให้ศิลปินสามารถแสดงออกได้ด้วยความกล้าเสี่ยงกล้าทดลองด้วยวิธีการที่ไม่มีขอบเขตจำกัด ทำให้เกิดรูปทรงที่มีพลังเคลื่อนไหว ก่อให้เกิดการให้น้ำหนักต่อวิธีของการวาดภาพมากกว่าเดิม และที่สำคัญคือทำให้เกิดการค้นพบภาษาใหม่ในการแสดงออกที่เป็นต้นแบบไม่ซ้ำใคร
นักทฤษฎีศิลปะให้ความเห็นว่าวิธีการทำงานจิตรกรรมของพอลล็อกเป็นการขยายขอบเขตการเขียนอัตโนมัติของลัทธิเหนือจริง เขาควบคุมเหตุการณ์ (สถานการณ์) บนผ้าใบ แต่เห็นได้ชัดเจนว่าเขาไม่ได้ควบคุมลักษณะการเกิดรูปร่างใด ๆ บนผืนผ้าใบ ดังที่เขาได้กล่าวว่า เป็นการปล่อยให้พลังและการเคลื่อนไหวที่มองเห็นได้ (Energy and motion made visible) ทำงาน พอลล็อกมีความเชื่อว่าเขาวาดภาพออกมาจากจิตใต้สำนึก (painting out of the unconscious)
การปลดปล่อยจิตใต้สำนึกออกมาสำหรับศิลปินลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม ได้แก่ การเขียนภาพสด ๆ (improvisation) และการปาดป้ายอย่างฉับพลันทันที (spontaneous gesture) ซึ่งน่าจะได้รับอิทธิพลบางประการจากลัทธิเหนือจริง ซึ่งศิลปินพยายามหาวิธีที่ความบังเอิญจะมีโอกาสเข้ามาแสดงบทบาทมากที่สุดในงานศิลปะ วิธีการหนึ่งที่เรียกว่า "ภาพทาบสี" (decalcomania) นั้น คล้ายกับการเล่นสนุกกับสีของเด็กนักเรียน โดยการนำเอากระดาษหรือผ้าใบที่ระบายสีไว้มาประกบกันแล้วดึงออกมา ก็จะได้พื้นผิวหน้าที่ไม่ได้คาดหวังมาก่อนเกิดขึ้น แม้เราจะสามารถคาดเดาผลได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผลจะเป็นเช่นนั้นเสมอไป ซึ่งนับว่าการควบคุมของมนุษย์ก็ได้ถูกลดความสำคัญลงไปอย่างมาก เช่นเดียวกับพอลล็อกและฟรานซ์ ไคลน์ ที่ถือว่าความสดฉับพลันเป็นหัวใจสำคัญ แรงผลักดันอิสระจากจิตของมนุษย์เป็นสิ่งเดียวที่จะปลดปล่อยพลังแห่งธรรมชาติ ความกลมกลืนที่แท้จริงเกิดจากการทำงานของพลังจากแรงผลักดันอิสระจากจิตของมนุษย์นั่นเอง
จิตรกรรมสนามสี

เทคนิค "จิตรกรรมสนามสี" (colour-field painting) ได้รับการพัฒนาภายหลังจากเทคนิคกัมมันตจิตรกรรม และเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม จิตรกรรมสนามสีปรากฏในคริสต์ทศวรรษที่ 1940-1950 โดยหลากหลายศิลปิน เช่น มาร์ก รอทโก, คลิฟฟอร์ด สติลล์, บาร์เนตต์ นิวแมน เทคนิคจิตรกรรมสนามสีมีวิธีการที่นุ่มนวลกว่า โดยแรงกระตุ้นที่อยู่เบื้องหลังนั้นคือภาพสะท้อนและการใช้สมองในการสร้างลักษณะของภาพอย่างเรียบง่ายด้วยจินตนาการและสร้างผลสะเทือนทางอารมณ์ รอทโก, นิวแมน รวมไปถึงคนอื่น ๆ อธิบายว่า ความปรารถนาของพวกเขาคือ "ความสูงสุด" (sublime) มากกว่าความสวยงาม (beautiful) ด้วยรูปแบบของการใช้สีที่มีลักษณะจุลนิยม (minimalism) ของของพวกเขา ที่มีเป้าหมายเพื่อที่จะปลดปล่อยศิลปินจากข้อจำกัดจากความทรงจำทั้งหมด รวมไปถึงการโหยหาอดีต ตำนาน และปกรณัมต่าง ๆ ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของจิตรกรรมตะวันตก
ศิลปินสำคัญ

แจ็กสัน พอลล็อก (Jackson Pollock)
ฟรานซ์ ไคลน์ (Franz Kline)
วิลเลิม เดอ โกนิง (Willem de Kooning)
มาร์ก รอทโก (Mark Rothko)
ฮันส์ ฮอฟมันน์ (Hans Hofmann)
อาร์ชีล กอร์กี (Arshile Gorky)
แอด ไรน์ฮาร์ดต์ (Ad Reinhardt)
วิลเลียม บาซิโอเทส (William Baziotes)
บาร์เนตต์ นิวแมน (Barnett Newman)
ลี แครสเนอร์ (Lee Krasner)
คลิฟฟอร์ด สติลล์ (Clyfford Still)
แบรดลีย์ วอล์กเกอร์ ทอมลิน (Bradley Walker Tomlin)
เดวิด สมิท (David Smith)
มาร์ก โทบีย์ (Mark Tobey)
แซม ฟรานซิส (Sam Francis)
ริชาร์ด ดีเบนคอร์น (Richard Diebenkorn)
โรเบิร์ต มาเธอร์เวลล์ (Robert Motherwell)
ฟิลิป กัสตัน (Philip Guston)
โจอัน มิตเชลล์ (Joan Mitchell)
เฮเลน แฟรงเคนทาเลอร์ (Helen Frankenthaler)
เอดอล์ฟ กอตต์ลีบ (Adolph Gottlieb)
ทีโอดอรอส สตามอส (Theodoros Stamos)
กัมมันตจิตรกรรมของพอลล็อก
จิตรกรรมสนามสีของมาร์ก รอทโก
ลาโคนิคัส

ลาโคนิคัส (อังกฤษ: Laconicus; กรีก: Λακωνικός; ครองราชย์ใน 192 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์แห่งสปาร์ตาเท่าที่รู้จักองค์สุดท้าย ลาโคนิคัสถูกแต่งตั้งเป็นกษัตริย์หลังนาบิสถูกปลงพระชนม์ พระองค์เป็นเด็กผู้ชายที่น่าจะมีเชื้อพระวงศ์ ถูกเลี้ยงดูพร้อมกับพระราชโอรสหลายพระองค์ของนาบิส หลังจากฟิโลพิเมน นายพลชาวอะเคียน ยึดเมืองใน 192 ปีก่อนคริสตกาล สปาร์ตาจึงถูกบังคับให้เข้าร่วมสันนิบาตอะเคียน และตำแหน่งพระมหากษัตริย์ถูกยุบลง หลังถูกถอดถอนแล้ว ไม่มีใครทราบชะตาของลาโคนิคัสอีกเลย
ลาร์รี แฮคแมน

| ลาร์รี แฮคแมน |
| --- | --- |
Larry Hagman attending the "Night of 100 Stars" for the 82nd Academy Awards viewing party at the Beverly Hills Hotel, Beverly Hills, California, on March 7, 2010
เกิด: Larry Martin Hagman 21 กันยายน ค.ศ. 1931(1931-09-21) Fort Worth, Texas, U.S.
เสียชีวิต: พฤศจิกายน 23, 2012(2012-11-23) (81 ปี) Dallas, Texas U.S.
สาเหตุเสียชีวิต: ภาวะแทรกซ้อนของโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวอย่างเฉียบพลัน
สุสาน: เผาศพ
อาชีพ: นักแสดง, ผู้กำกับ, โปรดิวเซอร์
ปีปฏิบัติงาน: 1950–2012
มีชื่อเสียงจาก: I Dream of Jeannie (1965–1970)  Dallas (1978–1991)  Dallas (2012)
คู่สมรส: Maj Axelsson  (m. 1954–2012, his death)
บุตร: Heidi Kristina Hagman (b. 1958) Preston Hagman (b. 1962)
บิดามารดา: Benjamin Hagman Mary Martin
เว็บไซต์: www.larryhagman.com
ลาร์รี มาร์ติน แฮคแมน (อังกฤษ: Larry Hagman) เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1931 เป็นนักแสดงภาพยนตร์และนักแสดงโทรทัศน์ที่รู้จักกันมากที่สุดในการเล่นน้ำมันบารอนหิน J. R. Ewing ในช่วงยุค 1980 ทางรายการละครโทรทัศน์ที่สำคัญ ดาลัส ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ด้วยวัย 81 ปีจากภาวะแทรกซ้อนของโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวอย่างเฉียบพลัน
แหล่งข้อมูลอื่น

larryhagman.com, Hagman's official website
แม่แบบ:AllRovi name
ลาร์รี แฮคแมน ที่ไฟน์อะเกรฟ
Larry Hagman at Legacy.com
ลาร์รี แฮคแมน ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
ลาร์รี แฮคแมน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ลาร์รี แฮคแมน ที่ฐานข้อมูลภาพยนตร์ทีซีเอ็ม
Larry Hagman profile at EmmyTVLegends.org
Larry Hagman at Classic Television Showbiz
งานโดยหรือเกี่ยวกับ ลาร์รี แฮคแมน ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
ลายโปร่ง

ลายโปร่งของหน้าต่างที่ทางเดินกลางของมหาวิหารซัววงในฝรั่งเศส ราว ค.ศ. 1200
ลายโปร่งของหน้าต่างกุหลาบของมหาวิหารสทราซบูร์
ลายโปร่งบนหอศีลจุ่มปิซาในอิตาลี
ลายโปร่ง (อังกฤษ: tracery) เป็นศัพท์ทางสถาปัตยกรรมที่ส่วนใหญ่ใช้ในการบรรยายลวดลายของงานหินที่สร้างเพื่อเป็นกรอบรับกระจกในหน้าต่างแบบกอทิก หรือลายงานหินที่มีลักษณะเป็นซี่เป็นลวดลายตกแต่งบนผนังหรือกำแพง คำว่า "tracery" อาจจะมาจากคำว่า "tracing floors" ซึ่งหมายถึงลวดลายอันซับซ้อนของหน้าต่างสมัยกอทิกตอนปลายที่ต้องวางไว้ให้ลอกบนพื้น
ลายงานหินสมัยแรกเป็นลวดลายง่าย ๆ เป็นหน้าต่างเดี่ยว แต่เมื่อมาถึงสมัยกอทิกตอนต้นวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมก็ทำให้สามารถสร้าหน้าต่างได้กว้างและสูงขึ้น จากหน้าต่างเดี่ยวก็กลายมาเป็นหน้าต่างคู่หรือสามที่ตอนบนเป็นโค้งแหลมเช่นที่มหาวิหารซัวซง ที่ต่อมาวิวัฒนการเป็นลวดลายอันซับซ้อนขึ้นเช่นที่เห็นบนหน้าต่างกุหลาบของมหาวิหารสทราซบูร์
ดูเพิ่ม

คริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมกอทิก
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลายงานหิน
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
ลายแถบซิ่ง

บทความนี้เกี่ยวกับองค์ประกอบการออกแบบที่ใช้กับรถแข่ง สำหรับภาพยนตร์ ค.ศ. 2005 ดูที่ เรซซิ่ง สไตรพส์ ม้าลายหัวใจเร็วจี๊ดด...
รถเก๋งสองประตูเชลบี เดย์โทนา ค.ศ. 1964
ลายแถบซิ่ง (อังกฤษ: racing stripe) หรือที่เรียกว่าลายแถบเลอม็อง หรือลายแถบแรลลี ซึ่งเดิมถูกนำไปใช้กับรถแข่ง เพื่อช่วยระบุตัวตนในสนามระหว่างการแข่ง คำว่า "ลายแถบซิ่ง" ยังใช้เพื่ออ้างถึงเส้นทแยงมุมที่วาดบนตัวเรือ โดยปกติบนเรือหน่วยยามฝั่งของประเทศต่าง ๆ[ต้องการอ้างอิง]
รถแข่ง

ลายแถบซิ่งถูกนำไปใช้กับรถแข่งของทีมคันนิงแฮมซึ่งเริ่มต้นใน ค.ศ. 1951 โดยปกติแล้วจะมีแถบสีน้ำเงินขนานกันสองเส้นวิ่งจากด้านหน้าไปด้านหลังตรงกลางตัวรถสีขาว ซึ่งช่วยให้ผู้ชมแยกแยะตัวรถได้ในระหว่างการแข่ง สิ่งเหล่านี้พัฒนามาจากสีรถแข่งอเมริกันที่จดทะเบียนโดยเอฟไอเอของตัวถังสีขาวและแชสซีสีน้ำเงิน นับตั้งแต่วันที่รถแข่งได้เปิดเผยแชสซี ซึ่งแถบสีน้ำเงินสองแถบเป็นสัญลักษณ์ของสีตัวถัง
ใน ค.ศ. 1964 รถเก๋งสองประตูเชลบี เดย์โทนา จะใช้ลายแถบสีน้ำเงินกับสีขาวกลับกัน และได้เข้าแข่งขันใน ค.ศ. 1964 รวมถึงรายการ 24 ชั่วโมง เลอม็อง ค.ศ. 1965
แหล่งข้อมูลอื่น

Cover of Time magazine dated, April 26, 1954 เก็บถาวร 2009-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน—the links at the bottom of the page lead to various years of production
A Costin Lister Jaguar raced by the Briggs Cunningham team in detail and with history เก็บถาวร 2018-10-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน—with link to views
Full list of Team Cunningham drivers เก็บถาวร 2018-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน—presented on site along with many other informative pages
Road Racing Drivers Club—see deceased members list for the biography
Briggs Swift Cunningham II—tribute 2003
คันนิงแฮม ซี-4อาร์ ค.ศ. 1952
ลั้ลลา

บทความนี้เกี่ยวกับตัวละครในแฟรนไชส์ภาพยนตร์ "มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง" สำหรับอัลบั้มเพลงของภคมน บุณยะภูติ ดูที่ ลั้ล...ลา
| ลั้ลลา |
| --- | --- |
ตัวละครใน มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง
ปรากฏครั้งแรก: มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง (ค.ศ. 2015)
สร้างโดย:   Pete Docter  Ronnie del Carmen 
เค้าโครงจาก: ความร่าเริง (อารมณ์)
ออกแบบโดย: Albert Lozano
ให้เสียงโดย:   เอมี โพห์เลอร์ เคต ฮิกกินส์ (ดิสนีย์อินฟินิตี 3.0) สุชัญญ์ญา นรปฏิพัทธิ์ (ไทย) 
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เผ่าพันธุ์: อารมณ์
เพศ: หญิง
สังกัด: ไรลีย์ แอนเดอร์เซน
ลั้ลลา (อังกฤษ: Joy) เป็นตัวละครที่ปรากฏในแฟรนไชส์ภาพยนตร์มหัศจรรย์อารมณ์อลเวงของดิสนีย์/พิกซาร์ ลั้ลลาเป็นหนึ่งในห้าอารมณ์ (ภายหลังเพิ่มเป็นสิบอารมณ์) ภายในความรู้สึกนึกคิดของไรลีย์ แอนเดอร์เซน ลั้ลลาเป็นรูปร่างของอารมณ์ความร่าเริง (joy) และเป็นผู้นำอารมณ์ในศีรษะของไรลีย์ ลั้ลลาสวมเสื้อสีเขียว มีผิวสีเหลืองและผมสีน้ำเงิน ในภาพยนตร์ปี ค.ศ.2015 ลั้ลลาเป็นหนึ่งในสองตัวเอกคู่กับเศร้าซึม (Sadness) ให้เสียงพาย์โดยเอมี โพห์เลอร์ และให้เสียงพากย์ภาษาไทยโดยสุชัญญ์ญา นรปฏิพัทธิ์
ความนิยมของลั้ลลาในภาพยนตร์มหัศจรรย์อารมณ์อลเวงนำไปสู่การปรากฏตัวอีกหลายครั้งในสื่อที่เกี่ยวข้อง ลั้ลลากลับมามีบทบาทในภาพยนตร์มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง 2 (ค.ศ. 2024) ในฐานะหนึ่งในกลุ่มตัวเอกอีกครั้ง และมีกำหนดให้กลับมามีบทบาทในรายการภาคแยกของภาพยนตร์ที่ยังไม่ประกาศชื่อทางดิสนีย์+
ดูเพิ่ม

มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง
มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง 2