stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฉลามมะนาว

| ปลาฉลามครีบโค้ง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Chondrichthyes
อันดับ:: Carcharhiniformes
วงศ์:: Carcharhinidae
สกุล:: Negaprion
สปีชีส์:: brevirostris

ปลาฉลามครีบโค้ง (อังกฤษ: Lemon shark) (ชื่อวิทยาศาสตร์: Negaprion brevirostris ) เป็นสปีชีส์ของปลาฉลามจากวงศ์ปลาฉลามครีบดำ(Carcharhinidae) และจัดเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์โดยสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ ฉลามครีบโค้งสามารถเติบโตได้ยาวถึง 3.4 เมตร (11 ฟุต) มักพบในน่านน้ำกึ่งเขตร้อนที่ตื้นและเป็นที่ทราบกันดีว่าอาศัยอยู่และกลับไปยังแหล่งเพาะพันธุ์เฉพาะเพื่อการเพาะพันธุ์ มักหาอาหารในเวลากลางคืน ฉลามเหล่านี้ใช้อวัยวะรับไฟฟ้าเพื่อค้นหาปลา ฉลามชนิดนี้ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อมนุษย์มากนัก อายุขัยของฉลามครีบโค้งนั้นยังไม่เป็นที่ทราบ แต่ตามปกติแล้วฉลามมักจะมีอายุ 25 ถึง 30 ปี
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการของไทย

| รัฐมนตรีช่วยว่าการ กระทรวงศึกษาธิการ |
| --- | --- |
ตรากระทรวง
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน สุรศักดิ์ พันธ์เจริญวรกุล ตั้งแต่ 1 กันยายน พ.ศ. 2566
กระทรวงศึกษาธิการ
สมาชิกของ: คณะรัฐมนตรี
รายงานต่อ: นายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ผู้เสนอชื่อ: นายกรัฐมนตรี
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์ไทย
วาระ: ตามวาระของคณะรัฐมนตรี
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: พระสารสาสน์ประพันธ์ (ชื้น จารุวัสตร์)  ในฐานะรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงธรรมการ
สถาปนา: 16 ธันวาคม พ.ศ. 2476
เว็บไซต์: กระทรวงศึกษาธิการ
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
รายนามผู้ดำรงตำแหน่ง > รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงธรรมการ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ (สมัย) | รูป | รายนาม | ครม. คณะที่ | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
| 1 |      | พระสารสาสน์ประพันธ์ (ชื้น จารุวัสตร์) | 5 | 16 ธันวาคม พ.ศ. 2476 | 29 มีนาคม พ.ศ. 2477 |
| 2 |      | พันตรี ควง อภัยวงศ์ | 9 | 16 ธันวาคม พ.ศ. 2481 | 19 สิงหาคม พ.ศ. 2484 |
ดูเพิ่ม

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการของไทย
| ด ค กตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีไทย |
| --- | --- | --- |
| หัวหน้ารัฐบาล |  นายกรัฐมนตรี  รองนายกรัฐมนตรี  |  |
| รัฐมนตรีว่าการ |  กระทรวงกลาโหม  กระทรวงการคลัง  กระทรวงการต่างประเทศ  กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา  กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์  กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม  กระทรวงเกษตรและสหกรณ์  กระทรวงคมนาคม  กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม  กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม  กระทรวงพลังงาน  กระทรวงพาณิชย์  กระทรวงมหาดไทย  กระทรวงยุติธรรม  กระทรวงแรงงาน  กระทรวงวัฒนธรรม  กระทรวงศึกษาธิการ  กระทรวงสาธารณสุข  กระทรวงอุตสาหกรรม  สำนักนายกรัฐมนตรี  |  |
| รัฐมนตรีช่วยว่าการ |  กระทรวงกลาโหม  กระทรวงการคลัง  กระทรวงการต่างประเทศ  กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา  กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์  กระทรวงเกษตรและสหกรณ์  กระทรวงคมนาคม  กระทรวงพาณิชย์  กระทรวงมหาดไทย  กระทรวงยุติธรรม  กระทรวงแรงงาน  กระทรวงวัฒนธรรม  กระทรวงศึกษาธิการ  กระทรวงสาธารณสุข  กระทรวงอุตสาหกรรม  |  |
| ตำแหน่งในอดีต |  รัฐมนตรีลอย  ทบวงมหาวิทยาลัย  กระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ  กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  กระทรวงวัง  |  |
↑  [https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/1095686.pdf พระบรมบรมราชโองการ ประกาศ ตั้งรัฐมนตรี (จำนวน ๑๙ ราย) ราชกิจจานุเบกษา. ๒๒ ธันวาคม พ.ศ. ๒๔๗๖
วังลักษมีวิลาศ

บทความนี้เกี่ยวกับอดีตวังในกรุงเทพมหานคร สำหรับวังชื่อเดียวกันในเมืองวโฑทรา รัฐคุชราช ประเทศอินเดีย ดูที่ วังลักษมีวิลาศ (วโฑทรา)
ระวังสับสนกับ วังลักษมีนิวาส
| วังลักษมีวิลาศ |
| --- | --- |
th
ที่มา: พระนางเธอ ลักษมีลาวัณ
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: ถูกรื้อถอน
ประเภท: วัง
ที่ตั้ง: แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี
เมือง:  กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ไทย
พิกัด:  13°45′32″N 100°32′02″E﻿ / ﻿13.75889°N 100.53389°E﻿ / 13.75889; 100.53389
เริ่มสร้าง: ไม่ทราบ
รื้อถอน: พ.ศ. 2508
ข้อมูลทางเทคนิค
พื้นที่: ประมาณ 2 ไร่
วังลักษมีวิลาศ เป็นอดีตวังที่ตั้งอยู่ที่ถนนศรีอยุธยา แยกพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันถูกรื้อแล้วและเป็นที่ตั้งของศูนย์รวมนักศึกษาแบ๊บติสต์ (Baptist Student Center)
ประวัติ

วังลักษมีวิลาศสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อเป็นที่ประทับของพระนางเธอ ลักษมีลาวัณ มีพื้นที่ประมาณ 2 ไร่ ตัววังมีลักษณะเป็นอาคารครึ่งปูนครึ่งไม้พระนางเธอ ลักษมีลาวัณได้ประทับอยู่ที่นี่ตั้งแต่เป็นพระมเหสีตราบจนกระทั่งสิ้นพระชนม์
ปัจจุบัน

ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ วังได้ถูกทิ้งร้างอยู่นานปีด้วยเหตุลอบปลงพระชนม์เจ้านายกลายเป็นข่าวหน้า 1 ของหนังสือพิมพ์ยุคนั้น ประกอบกับมีเรื่องโจษขานถึงวิญญาณของผู้เป็นเจ้าของสถานที่ตามความเชื่อแบบไทยๆ จึงไม่มีทายาทคนใดกล้าเข้ามาพักที่วังนี้ ต่อมานายฮาโรลด์ และนางโรส รีฟส์ มิชชั่นนารีจากคริสตจักรแบ๊บติสต์ในสหรัฐอเมริกาที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาในเมืองไทย กำลังมองหาที่ตั้งถาวรเพื่อสร้างอาคารศูนย์รวมนักศึกษาแบ๊บติสต์ จนกระทั่งมาพบที่ดินวังเก่าของพระนางเธอลักษมีลาวัณเข้า จึงมีการเจรจาขอซื้อที่ดินผืนนี้จากทายาทผู้สืบมรดกและสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ครั้งนั้นพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ พระเชษฐาของพระนางเธอลักษมีลาวัณ ได้กราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ขอพระบรมราชานุญาตขายที่ดินผืนนี้ ที่ดินผืนนี้จึงตกเป็นสมบัติของคริสตจักรแบ๊บติสต์
เมื่อมีการบูรณะอาคารในที่ดินวังลักษมีวิลาศแล้วเสร็จ ได้มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2505 โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์เสด็จมาทรงเป็นประธานในพิธี อีก 3 ปีต่อมาศูนย์รวมนักศึกษาแบ๊บติสต์จึงได้ทำการปรับปรุงใหม่โดยก่อสร้างเป็นอาคารถาวร 4 ชั้นบนที่ดินดังกล่าว และคงอยู่จนถึงปัจจุบันนี้
เดวิด อาร์มสตรอง-โจนส์ เอิร์ลที่ 2 แห่งสโนว์ดอน

| เดอะไรต์ออนะระเบิล เดวิด อาร์มสตรอง-โจนส์ เอิร์ลแห่งสโนว์ดอน |
| --- | --- |
เดวิด อัลเบิร์ต ชาร์ลส์ อาร์มสตรอง-โจนส์
เดวิด อาร์มสตรอง-โจนส์
เกิด: 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 (63 ปี) ลอนดอน อังกฤษ สหราชอาณาจักร
มีชื่อเสียงจาก: สมาชิกราชวงศ์วินด์เซอร์
คู่สมรส: เซเรนา อาร์มสตรอง-โจนส์ '(สมรส 2536 - แยกทาง 2563)
บุตร: ชาลส์ อาร์มสตรอง-โจนส์, ไวเคานต์ลินลีย์ เลดีมาร์การีตา อาร์มสตรอง-โจนส์
บิดามารดา: อันโทนี อาร์มสตรอง-โจนส์ เจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน
| ธรรมเนียมยศของ เอิร์ลที่ 2 แห่งสโนว์ดอน |
| --- | --- |
ตราประจำตัว
การเรียน: Sir (ท่านชาย)
การแทนตน: กระผม/ดิฉัน
การขานรับ: Your Sir (ขอรับ/เจ้าค่ะ)
เดวิด อัลเบิร์ต ชาร์ลส์ อาร์มสตรอง-โจนส์, เอิร์ลที่ 2 แห่งสโนว์ดอน (อังกฤษ: David Albert Charles Armstrong-Jones, 2nd Earl of Snowdon) เป็นพระโอรสคนใหญ่ในเจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน กับอันโทนี อาร์มสตรอง-โจนส์, เอิร์ลที่ 1 แห่งสโนว์ดอน เกิดเมื่อวันที่  13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 เขาเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร ทั้งยังเป็นพระภาคิไนยพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เขาอยู่ในลำดับโปเจียมพระราชวงศ์ฝ่ายหน้าเป็นคนที่ 13 เขาคือผู้สืบทอดตำแหน่งเอิร์ลแห่งสโนว์ดอน
ประวัติ

เดวิด อาร์มสตรอง-โจนส์ ไวเคานต์ลินลีย์ เป็นพระโอรสคนใหญ่ในเจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน และอันโทนี อาร์มสตรอง-โจนส์ เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ณ โรงพยาบาลพอร์ตแลนด์ เดวิดเป็นพระภาคิไนยในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร และเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร และถูกจัดให้อยู่ในลำดับที่ 25 ในการสืบราชสันตติวงศ์แห่งราชบัลลังก์สหราชอาณาจักร
เมื่อ พ.ศ. 2524 เดวิด มีอายุครบ 20 ปี ซึ่งขณะนั้น เจ้าหญิงมาร์กาเร็ต ปฏิบัติพระกรณียกิจในเดนมาร์ก จึงไม่ได้ร่วมงานวันเกิดพระโอรส มีเพียง เลดีซาราห์ แชตโท น้องสาวที่ร่วมงานวันนั้นกับบิดา ซึ่งในวันนั้นเอง สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบลธที่ 2 เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยเจ้าชายฟิลิป พระราชสวามี และพระราชโอรส-ธิดาทั้ง 4 มายังพระตำหนักของเจ้าหญิงมาร์กาเร็ต เพื่อร่วมงานวันเกิดพระราชภาคิไนย พร้อมพระราชทานของขวัญให้ และมีพระราชดำรัสอวยพรวันเกิด จากนั้น เจ้าชายฟิลิปได้พระราชทานชุดอัศวิน ซึ่งเดวิดชอบมากเมื่อครั้งยังเยาว์วัย เมื่อเจ้าหญิงมาร์กาเร็ต เสด็จกลับจากเดนมาร์กในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 จึงได้พระราชทานของขวีญที่ทรงซื้อมาจากเดนมาร์กพระราชทานแก่พระโอรส ซึ่ง มาร์เกรเธอที่ 2 สมเด็จพระราชินีนาถแห่งราชอาณาจักรเดนมาร์ก ได้พระราชทานบัตรอวยพรวันเกิด ส่วน เฮนริก เจ้าชายพระราชสวามีแห่งเดนมาร์ก ได้พระราชทานเค้กที่ทรงทำขึ้นเองมาในโอกาสนี้ด้วย
เดวิดมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เนื่องจากหน้าตาของเขาคล้ายคลึงกับเจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก และเจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี พระราชโอรส-ธิดาของพระมาตุจฉา เจ้าชายฟิลิปได้ออกมาพระราชทานสัมภาษณ์เรื่องนี้ว่า
นั้นไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนมักเข้าใจผิดเกี่ยวกับหน้าตาของแอนดรูว์และแอนน์ กับเดวิด เพราะแม่เขาทั้ง 3 เป็นพี่น้องกัน
การศึกษา

เดวิดเข้ารับการศึกษาในพระราชวังบักกิงแฮม ตอนอายุได้ 5 ขวบ ซึ่งเขาได้เข้าศึกษาพร้อมกับ เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก ลูกพี่ลูกน้องของเดวิด จากนั้นได้ศึกษาต่อ ณ พระราชวังเค็นซิงตัน จากนั้นเดวิดได้ทูลต่อพระมารดาว่า เสด็จแม่ ผมชอบเรียนช่างผีมือและอยากเป็นช่างไม้ ซึ่งเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตก็ได้มีพระอนุญาตแต่ก็เสด็จไปดูเป็นระยะๆด้วยทรงห่วงพระโอรส ณ ดอร์เซ็ต ในขณะที่เขามีอายุได้ราว 20 ปี สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ผู้เป็นพระมาตุจฉา ได้ตรัสกับเขาว่า โตขึ้นมากแล้ว ต่อไปหลานอยากเป็นอะไรรึ เดวิดได้ทูลไปว่า หลานอยากเรียนช่างไม้อย่างที่หลานเคยทูลเสด็จแม่ไว้พะย่ะคะทูลหม่อมป้า
สืบทอดบรรดาศักดิ์

หลังจากที่บิดาของเขาได้เสียชีวิตลง เดวิดได้สืบทอดเป็น เอิร์ลที่ 2 แห่งสโนว์ดอน และตำแหน่ง ไวเคานต์ลินลีย์จึงตกไปเป็นของบุตรชายคนโตของเขา
งานด้านพระราชวงศ์

โจนส์ทำงานในฐานะพระราชวงศ์ โดยได้ทำงานเกี่ยวกับผู้มีปัญหาด้านการได้ยินของสหราชอาณาจักร ดำรงตำแหน่งประธานสมาคมฟุตบอลแห่งสหราชอาณาจักรร่วมกับเจ้าชายชาลส์ เจ้าชายแห่งเวลส์ พระญาติผู้ดูแลและจัดการเกี่ยวกับเงินงบประมาณของสหราชอาณาจักร ผู้อุปถัมภ์มรดกโลกแห่งสหราชอาณาจักร และผู้ดูแลหอสมุดควีนวิกตอเรียตั้งแต่ พ.ศ. 2539
แม้ว่า เขาจะเป็นสามัญชน แต่ก็ดำรงฐานะเป็นพระบรมวงศานุวงศ์แห่งสหราชอาณาจักร เช่นเดียวกับ เลดีซาราห์ แชตโท น้องสาวเพียงคนเดียวของเขา ว่ากันว่า เอิร์ลที่ 2 แห่งสโนว์ดอน เป็นพระราชภาคิไนยที่ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงรักมาก ทรงห่วงประดุจพระราชบุตรแท้ๆ โดยเห็นได้จากตั้งแต่เขาเกิด สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงมีพระบรมราชโองการ ลั่นระฆัง มีการยิงสลุดปืนใหญ่ในกองทัพบก กองทัพเรือ และกองทัพเอากาศแห่งอังกฤษ 13 นัด พร้อมทั้งเสด็จพระราชดำเนินเป็นการส่วนพระองค์มายังพระตำหนักของเจ้าหญิงมาร์กาเรต เป็นประจำ พระราชทานของขวัญและทรัยพ์สิน สื่อมวลชนและประชาชนชาวอังกฤษได้ตั้งสมัญญานามแด่สมเด็จพระราชินีนาถ ว่า ป้าที่เห่อหลาน และอีกทั้งงานสมรสของเขากับ เซรีนา อาร์มสตรอง-โจนส์ เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน ซึ่งงานจัดอย่างยิ่งใหญ่เสมือนงานอภิเษกสมรสของเจ้านายในพระราชวงศ์ นั่นเพราะพระบรมราชวินิจฉัยของสมเด็จพระบรมราชปิตุจฉา ซึ่งภายหลังการสิ้นพระชนม์ของ เจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน เอิร์ลที่ 2 แห่งสโนว์ดอนและ เลดีซาราห์ แชตโท ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ ให้พำนักใน พระราชวังเค็นซิงตัน เป็นกรณีพิเศษ เนื่องจากสมเด็จพระราชินีนาถนั้น ทรงรักเจ้าหญิงมาร์กาเร็ต พระน้องนางเพียงพระองค์เดียวและพระมารดาของเดวิด และ เลดีซาราห์ เป็นอันมาก เมื่อพระน้องนางสิ้นพระชนม์ สมเด็จพระราชินีนาถ จึงทรงรับพระราชภาคิไนยทั้ง 2 เข้ามาดูแล
คนอสซอส

| --- | --- |
Κνωσός
ทางเข้าด้านทิศเหนือที่ได้รับการบูรณะพร้อมกับภาพปูนเปียกรูปกระทิง
เกาะครีตแสดงตำแหน่งเมืองฮีราคลีออน ที่ตั้งของคนอสซอส
ที่ตั้ง: ฮีราคลีออน เกาะครีต กรีซ
ภูมิภาค: ชายฝั่งตอนกลางเหนือ ห่างจากฮีราคลีออนไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 5 กม. (3.1 ไมล์)
พิกัด: 35°17′53″N 25°9′47″E﻿ / ﻿35.29806°N 25.16306°E﻿ / 35.29806; 25.16306
ประเภท: หมู่พระราชฐาน ศูนย์กลางการบริหาร เมืองหลักของเกาะครีตและดินแดนในเขตอำนาจ
ความยาว: 5 กม. (3.1 ไมล์)
ความกว้าง: 3 กม. (1.9 ไมล์)
พื้นที่: รวมทั้งหมด: 10 ตร.กม. (3.9 ตร.ไมล์) ตัวพระราชวัง: 14,000 ตร.ม. (150,000 ตร.ฟุต)
ความสูง: ไม่ทราบ
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: ไม่ทราบ
สร้าง: ตั้งถิ่นฐานครั้งแรกเมื่อประมาณ 7,000 ปีก่อน ค.ศ. พระราชวังหลังแรกมีอายุย้อนไปถึง 1,900 ปีก่อน ค.ศ.
ละทิ้ง: ช่วงหนึ่งในสมัยมิโนอันตอนปลาย (LM IIIC) 1,380–1,100 ปีก่อน ค.ศ.
สมัย: ยุคหินใหม่ถึงยุคสัมฤทธิ์ตอนปลาย พระราชวังหลังแรกสร้างขึ้นในสมัยมิโนอันตอนกลาง (MM IA)
วัฒนธรรม: ไมนอส, ไมซีนี
เกี่ยวเนื่องกับ: มิโนอันตอนกลาง: ไม่ทราบกลุ่มชาติพันธุ์ชัดเจน แต่เรียกว่าเป็นชาวมิโนอัน มิโนอันตอนปลาย: ชาวกรีกไมซีนี
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ขุดค้น: ค.ศ. 1900–1931 ค.ศ. 1957–1960 ค.ศ. 1969–1970
ผู้ขุดค้น: ผู้ค้นพบช่วงแรก: อาร์เธอร์ อีแวนส์, เดวิด จอร์จ โฮการ์ธ, ดันแคน แม็คเคนซี; ผู้ขุดค้น: ทีโอดอร์ ฟิฟ สถาปนิก, คริสเตียน ดอลล์ สถาปนิก
สภาพ: ได้รับการบูรณะและพร้อมให้เข้าชม
ผู้บริหารจัดการ: 23rd Ephorate of Prehistoric and Classical Antiquities
การเปิดให้เข้าชม: ใช่
เว็บไซต์: "Knossos". British School at Athens. "Knossos". Odysseus. กระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวสาธารณรัฐเฮลเลนิก. 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 มิถุนายน 2007.
ส่วนหนึ่งของพระราชวังที่คนอสซอสที่สร้างขึ้นให้เห็นภาพจากการขุดค้นของนักโบราณคดี
คนอสซอส (อังกฤษ: Knossos, ออกเสียง: /ˈknɒsɒs/; กรีกโบราณ: Κνωσός, อักษรโรมัน: Knōsós, [knoˈsos], อักษรลิเนียร์บี: 𐀒𐀜𐀰 Ko-no-so) หรือที่เรียกว่า "ลายวงกต" หรือ "พระราชวังคนอสซอส" คือแหล่งโบราณคดีที่ใหญ่ที่สุดของยุคสัมฤทธิ์บนเกาะครีต และได้รับการขนานนามว่าเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของยุโรป
มีผู้ตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้มาตั้งแต่ยุคหินใหม่ ชื่อคนอสซอสมาจากภาษากรีกโบราณที่กล่าวถึงเมืองหลักบนเกาะครีต พระราชวังคนอสซอสกลายเป็นศูนย์กลางทางพิธีและการเมืองของอารยธรรมและวัฒนธรรมไมนอส บนผนังของพระราชวังเป็นภาพรายละเอียดของชีวิตชาวครีตในปลายยุคสัมฤทธิ์ พระราชวังถูกทิ้งร้างในช่วงสิ้นสุดยุคสัมฤทธิ์ตอนปลาย ในเวลาใดไม่ทราบแน่ชัด และไม่มีใครทราบเหตุผลว่าทำไม ปัจจุบันคนอสซอสกลายเป็นสถานที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวเพราะตั้งอยู่ใกล้กับเมืองใหญ่ฮีราคลีออน คนอสซอสได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เป็นอันมากโดยเซอร์อาร์เทอร์ อีแวนส์ นักโบราณคดีชาวอังกฤษ
ในสมัยพระราชวังแรก (ประมาณ 2,000 ปีก่อน ค.ศ.) บริเวณเมืองมีประชากรมากถึง 18,000 คน ในสมัยรุ่งเรืองที่สุด พระราชวังและเมืองรอบ ๆ มีประชากรมากถึง 100,000 คน หลัง 1,700 ปีก่อน ค.ศ. ไม่นานนัก
เมืองคนอสซอสมีความสำคัญจนตลอดสมัยคลาสสิกและสมัยโรมัน แต่ชาวเมืองย้ายไปอยู่ในเมืองคันดักส์ซึ่งเป็นเมืองใหม่ (ฮีราคลีออนในปัจจุบัน) ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 9 เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 คนอสซอสก็มีชื่อใหม่ว่า "มาครีเทคอส" (Makryteikhos หรือ "กำแพงยาว") แต่บิชอปแห่งกอร์ทินยังคงเรียกตนเองว่าบิชอปแห่งคนอสซอสมาจนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในปัจจุบันคำว่า "คนอสซอส" ใช้เฉพาะในการเรียกแหล่งโบราณคดีที่ตั้งอยู่ที่ปริมณฑลของเมืองฮีราคลีออนเท่านั้นเอง
การสะกด

คำว่าคนอสซอสเคยถูกแผลงเป็นภาษาละตินอยู่หลายแบบ เช่น Cnossus หรือ Cnossos และบางครั้งเขียนเป็น Knossus, Gnossus หรือ Gnossos แต่ปัจจุบันมีการเขียนคำนี้เกือบทุกครั้งด้วยรูปแบบ Knossos
ดูเพิ่ม

อารยธรรมไมนวน
วงกต
บรรณานุกรม

Baynes, T. S., บ.ก. (1878), "Cnossus" , Encyclopædia Britannica, vol. 6 (9th ed.), New York: Charles Scribner's Sons, p. 44
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Cnossus" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 6 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. pp. 573–574.
Davaras, Costos (1957), Knossos and the Herakleion Museum: Brief Illustrated Archaeological Guide, แปลโดย Doumas, Alexandra, Athens: Hannibal Publishing House
Todd Whitelaw (2000), "Beyond the palace:A century of investigation at Europe's oldest city", Bulletin of the Institute of Classical Studies: 223, 226, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-16, สืบค้นเมื่อ 2022-12-24
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คนอสซอส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  กรีซ 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี

| --- | --- |
文部科学省 มนบุ คากากุโช
ตราสัญลักษณ์กระทรวงศึกษาธิการฯ
 ที่ตั้งกระทรวงศึกษาธิการฯ
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 6 มกราคม พ.ศ. 2544 (24 ปี)
หน่วยงานก่อนหน้า: กระทรวงศึกษาธิการ สำนักงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
เขตอำนาจ:  ญี่ปุ่น
สำนักงานใหญ่: 3-2-2 คาซูมิงาเซกิ เขตชิโยดะ โตเกียว 100-8959 ประเทศญี่ปุ่น
ต้นสังกัดหน่วยงาน: รัฐบาลญี่ปุ่น
กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี (ญี่ปุ่น: 文部科学省; โรมาจิ: Monbu Kagakushō; ทับศัพท์: มนบุ คากากุโช) เป็นกระทรวงที่มีฐานะเป็นคณะรัฐมนตรีในรัฐบาลญี่ปุ่น มีอำนาจหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาและการวิจัยในประเทศญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมอบทุนการศึกษาและทุนวิจัยทั้งในและต่างประเทศอีกด้วย
ภูมิหลัง

กระทรวงศึกษาธิการ (ญี่ปุ่น: 文部省; โรมาจิ: Monbushō) ก่อตั้งเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2414 และเริ่มวางรากฐานระบบการศึกษาในปีถัดมา หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2499 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (ญี่ปุ่น: 科学技術庁; โรมาจิ: Kagaku Gijitsu Chō) ขึ้นเพื่อเผยแพร่ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2544 รัฐบาลญี่ปุ่นได้มีการปฏิรูปรัฐบาลกลาง (ญี่ปุ่น: 中央省庁再編; โรมาจิ: Chūon Shōchō Saihen) ส่งผลให้มีการกระทรวงศึกษาธิการ และสำนักงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยียุบและรวมเป็นกระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา และเทคโนโลยีจนถึงปัจจุบันนี้
กระทรวงศึกษาธิการ วิทยาศาสตร์ กีฬา และวัฒนธรรม เป็นกระทรวงที่มีอำนาจและมีอิทธิพลมากในรัฐบาล รัฐบาลญี่ปุ่นได้รวมอำนาจการบริหารการศึกษาไว้ที่ส่วนกลาง และให้ระบบราชการของรัฐเป็นผู้ควบคุมกระบวนการศึกษา เช่น โรงเรียนทุกโรงเรียนต้องใช้ตำราที่รัฐบาลรับรองเท่านั้น ครูต้องเป็นคนญี่ปุ่นและจะต้องได้รับการตรวจสอบให้แน่ใจว่าเด็กจะได้รับการศึกษาที่เหมาะสม[ต้องการอ้างอิง]
รัฐมนตรีซึ่งนายกรัฐมนตรีแต่งตั้งจากสมาชิกรัฐสภา เป็นผู้บริหารสูงสุดของกระทรวงศึกษาธิการ วิทยาศาสตร์ กีฬา และวัฒนธรรม
ส่วนราชการ

กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี (ญี่ปุ่น: 文部科学省; โรมาจิ: Monbu Kagakushō)
สำนักงานเลขาธิการรัฐมนตรี (ญี่ปุ่น: 大臣官房 ; โรมาจิ: Daiji Kanbō )
กองการวางแผนสิ่งอำนวยความสะดวกและการป้องกันภัยพิบัติ (ญี่ปุ่น: 文教施設企画防災部; โรมาจิ: Bunkyō Shisetsu Kikaku Bōsaibu)
กรมนโยบายการศึกษา (ญี่ปุ่น: 総合教育政策局; โรมาจิ: Sogō Kyōiku Seisaku Kyoku)
กรมประถมศึกษาและมัธยมศึกษา (ญี่ปุ่น: 初等中等教育局; โรมาจิ: Shotō Chutō Kyōiku Kyoku)
กรมอุดมศึกษา (ญี่ปุ่น: 高等教育局; โรมาจิ: Kōtō Kyōiku Kyoku)
กรมนโยบายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (ญี่ปุ่น: 科学技術・学術政策局; โรมาจิ: Kagaku Gijuttsu Gakujuttsu Seisaku Kyoku)
กรมส่งเสริมการวิจัย (ญี่ปุ่น: 研究振興局; โรมาจิ: Kenkyū Shinkō Kyoku)
กรมวิจัยและพัฒนา (ญี่ปุ่น: 研究開発局; โรมาจิ: Kenkyū Kaihatsu Kyoku)
กองสถาบันการศึกษาเอกชน (ญี่ปุ่น: 私学部; โรมาจิ: Shigakubu)
สำนักงานการกีฬา (ญี่ปุ่น: スポーツ庁長官; โรมาจิ: Supōtsu Chōchōkan)
สำนักงานวัฒนธรรม (ญี่ปุ่น: 文化庁長官; โรมาจิ: Bunka Chōchōkan)
ทุนรัฐบาลญี่ปุ่น

ทุนรัฐบาลญี่ปุ่น หรือมักเรียกว่า ทุนมง เป็นทุนการศึกษาที่ กระทรวงศึกษาธิการ วิทยาศาสตร์ กีฬา และวัฒนธรรมมอบให้แก่นักศึกษาชาวต่างชาติเพื่อศึกษาต่อในระดับอนุปริญญา (ญี่ปุ่น: 国費外国人留学生制度; โรมาจิ: Kokuhi Gaikokujin Ryūgakusei Seido) โดยเริ่มให้ทุนการศึกษาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2497 จนถึงปัจจุบัน ซึ่งเป็นทุนการศึกษาแบบให้เปล่าไม่มีข้อผูกมัดใด ๆ โดยแบ่งประเภททุนการศึกษาออกเป็น 7 ประเภทได้แก่:
ทุนนักศึกษาปริญญาตรี (Undergraduate Student)
ทุนนักศึกษาวิจัย (Research Student)
ทุนญี่ปุ่นศึกษา (Japanese Studies Student)
ทุนฝึกอบรมวิชาชีพครู (Teacher Training Student)
ทุนนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิค (College of Technology Student)
ทุนนักศึกษาฝึกอบรมวิชาชีพ (Specialized Training College Student)
ทุนนักศึกษาประเภท Youth Leaders' Program (YLP)
สถานเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทย ได้รับความร่วมมือจากกระทรวงศึกษาธิการในการคัดเลือกนักเรียนและนักศึกษาไทยที่ผ่านคุณสมบัติเป็นประจำทุกปี
เชิงอรรถ

↑  เฉพาะนักเรียนและนักศึกษาจากประเทศจีน ประเทศเกาหลีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ประเทศมาเลเซีย ประเทศฟิลิปปินส์ ประเทศสิงคโปร์ ประเทศไทย ประเทศบรูไน ประเทศเวียดนาม ประเทศลาว ประเทศพม่า ประเทศกัมพูชา ประเทศมองโกเลียประเทศคาซัคสถาน ประเทศคีร์กีซสถาน ประเทศเติร์กเมนิสถาน ประเทศอุซเบกิสถาน ประเทศบังกลาเทศ ประเทศอินเดีย ประเทศปากีสถาน ประเทศศรีลังกา ประเทศออสเตรเลีย ประเทศฮังการี ประเทศเช็กเกีย ประเทศสโลวะเกีย ประเทศโปแลนด์ ประเทศบัลแกเรีย และประเทศตุรกี
แหล่งข้อมูลอื่น

กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี (ภาษาอังกฤษ)
กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี (ภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กกระทรวงและหน่วยงานรัฐบาลญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  คณะรัฐมนตรี  |  คณะรัฐมนตรี  |  |
|  |  สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี  สำนักงานกฤษฎีกา  สภาความมั่นคงแห่งชาติ  องค์การบุคลากรแห่งชาติ  |  สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี  สำนักงานกฤษฎีกา  สภาความมั่นคงแห่งชาติ  องค์การบุคลากรแห่งชาติ  |  |
|  |  สำนักคณะรัฐมนตรี สำนักพระราชวัง  คณะกรรมการการค้ายุติธรรม  คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ  คณะกรรมการบริหารกาสิโนญี่ปุ่น  สำนักงานป้องกันข้อมูลส่วนบุคคล  สำนักงานบริการการเงิน  สำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค  สำนักงานดิจิทัล  สำนักงานการบูรณะ  |  สำนักคณะรัฐมนตรี สำนักพระราชวัง  คณะกรรมการการค้ายุติธรรม  คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ  คณะกรรมการบริหารกาสิโนญี่ปุ่น  สำนักงานป้องกันข้อมูลส่วนบุคคล  สำนักงานบริการการเงิน  สำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค  สำนักงานดิจิทัล  สำนักงานการบูรณะ  |  |
|  |  กิจการภายในประเทศและการสื่อสาร  ยุติธรรม  การต่างประเทศ  การคลัง  ศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี  สาธารณสุข แรงงาน และสวัสดิการ  เกษตร ป่าไม้ และประมง  เศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรม  กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว  สิ่งแวดล้อม  กลาโหม  |  กิจการภายในประเทศและการสื่อสาร  ยุติธรรม  การต่างประเทศ  การคลัง  ศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี  สาธารณสุข แรงงาน และสวัสดิการ  เกษตร ป่าไม้ และประมง  เศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรม  กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว  สิ่งแวดล้อม  กลาโหม  |  |
 คณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน (องค์กรอิสระ)
ปราสาทสัจธรรม

| ปราสาทสัจธรรม |
| --- | --- |
Sanctuary of Truth
ปราสาทสัจธรรมขณะกำลังปรับปรุงซ่อมแซม

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: ปราสาทไม้
สถาปัตยกรรม: ไทยประเพณี
เมือง: แหลมราชเวช ตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
ประเทศ: ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: 31 สิงหาคม พ.ศ. 2524
ผู้สร้าง: เล็ก วิริยะพันธุ์
ปราสาทสัจธรรม เป็นปราสาทที่ทำด้วยไม้ทั้งหลังที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ตั้งอยู่ ณ บริเวณแหลมราชเวช ตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี สร้างขึ้นโดยเล็ก วิริยะพันธุ์ นักธุรกิจผู้ชื่นชอบสถาปัตยกรรมไทยและศาสนาพุทธ เขาเป็นยังเจ้าของพิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณและเมืองโบราณอีกด้วย ชาวบ้านเรียกชื่อปราสาทแห่งนี้โดยทั่วไปว่า "วังโบราณ" หรือ "ปราสาทไม้" ภายในปราสาทได้แฝงเนื้อหาทางปรัชญา และศิลปวัฒนธรรมอันเป็นมรดกของมนุษย์ สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของศาสนาในฐานะเป็นเครื่องค้ำจุนโลก โดยเน้นหลักสำคัญคือ "ก่อกำเนิดทั้ง 7 และคุณธรรมข้อประพฤติปฏิบัติทั้ง 4"
ปราสาทสัจธรรมได้รับรางวัลประเภทรายการแหล่งท่องเที่ยวดีเด่น จากรางวัลอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทย ประจำปี พ.ศ. 2551
สถาปัตยกรรม

รูปแบบสถาปัตยกรรมภายในปราสาทสัจธรรมเป็นแบบจัตุรมุข (มหาวิหาร) ใช้เสาถึง 170 ต้น โดยใช้ไม้เนื้อแข็ง ประเภทไม้สัก ไม้ตะเคียนทอง และไม้แดง หลังคาทรงท้องสำเภาเรือขนาดกว้าง 100 เมตร ยาว 100 เมตร สูง 100 เมตร ประดับด้วยประติมากรรมไม้แกะสลักที่มีเนื้อหาทางปรัชญา การจำลอง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ปราสาทสัจธรรม
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
12°58′22″N 100°53′20″E﻿ / ﻿12.97271°N 100.889°E﻿ / 12.97271; 100.889
ภายในของปราสาทสัจธรรม
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 56

| คณะรัฐมนตรีสุรยุทธ์ |
| --- | --- |
คณะรัฐมนตรีคณะที่ 56 แห่งราชอาณาจักรไทย
พ.ศ. 2549 - 2551

วันแต่งตั้ง: 8 ตุลาคม พ.ศ. 2549
วันสิ้นสุด: 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551   (1 ปี 121 วัน)
บุคคลและองค์กร
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
นายกรัฐมนตรี: สุรยุทธ์ จุลานนท์
จำนวนรัฐมนตรี: 35
ประวัติ
การเลือกตั้ง: –
การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรี: –
สภานิติบัญญัติ: สภานิติบัญญัติแห่งชาติ
วาระสภานิติบัญญัติ: ไม่ได้กำหนดไว้
ก่อนหน้า: คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 55
ถัดไป: คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 57
รัฐบาลพลเรือน ที่ตั้งขึ้นภายหลังเหตุการณ์รัฐประหาร เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 อาศัยอำนาจตามความใน รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช 2549 และรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ถึงวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
ประวัติ

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง พลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ เป็น นายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยมีพลเอกสนธิ บุญยรัตกลิน ประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งคณะรัฐมนตรีชุดใหม่ และพระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้ พลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรี นำคณะรัฐมนตรีเข้าเฝ้าฯ เพื่อถวายสัตย์ปฏิญาณตน ณ พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2549
ประวัติ > การปรับคณะรัฐมนตรีครั้งที่หนึ่ง

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯแต่งตั้งประสิทธิ์ โฆวิไลกูล เป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และนายสมหมาย ภาษี เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
ประวัติ > การปรับคณะรัฐมนตรีครั้งที่สอง

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯแต่งตั้งนางอรนุช โอสถานนท์ เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ และนายวรากรณ์ สามโกเศศ เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
ประวัติ > การปรับคณะรัฐมนตรีครั้งที่สาม

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งรัฐมนตรีใหม่จำนวน 4 ตำแหน่ง เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2550 หลังจากหม่อมราชวงศ์ปรีดิยาธร เทวกุล รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ลาออกจากตำแหน่ง มีผลเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2550