stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยุทธการที่หับป๋า (ค.ศ. 234)
ยุทธการ

ราวเดือนมิถุนายนหรือกรกฎาคมของปี ค.ศ. 234 ทัพซุนกวนที่อ้างว่ามีกำลังทหาร 100,000 นายยกไปตั้งมั่นอยู่ใกล้ทะเลสาบเจาอ๋อ (巢湖 เฉาหู) จักรพรรดิซุนกวนทรงนำทัพด้วยพระองค์เองเข้าโจมตีป้อมปราการของฝ่ายวุยก๊กที่ซินเสีย (新城 ซินเฉิง; แปลว่า "เมือง/ป้อมปราการแห่งใหม่") ในหับป๋า (	合肥 เหอเฝย์) พระองค์ยังทรงส่งขุนพลลกซุนและจูกัดกิ๋นไปตั้งมั่นอยู่ที่กังแฮ (江夏 เจียงเซี่ย) และเหมียนโข่ว (沔口) และทั้งคู่จะเข้าโจมตีซงหยง (襄陽 เซียงหยาง) จากที่นั่น กองกำลังฝ่ายง่อก๊กกองที่สามนำโดยซุนเสียวและจาง เฉิง (張承)  มุ่งไปยังกังเหลง (廣陵 เจียงหลิง) และชัวหยิน (淮陰 หฺวายอิน) โดยรวมแล้วง่อก๊กโจมตีวุยก๊กจากสามทิศทาง
ในเดือนกรกฎาคมหรือต้นเดือนสิงหาคม หมันทองขุนพลวุยก๊กต้องการนำกำลังเสริมไปสนับสนุนจาง อิ่ง (張穎) ผู้ทำหน้าที่ป้องกันซินเสีย แต่เตียวอี้ (田豫 เถียน ยฺวี่)  คัดค้านความคิดของหมันทอง เนื่องจากเห็นว่าการป้องกันของซินเสียนั้นเพียงพอแล้ว และยังกังวลว่าทัพง่อก๊กอาจจะหันมาโจมตีกำลังเสริมของวุยก๊กแทน เวลานั้นนายทหารของวุยก๊กหลายคนกำลังลากลับไปเยี่ยมบ้าน หมันทองเสนอให้เรียกนายทหารเหล่านั้นกลับมาเพื่อร่วมกันในการต้านข้าศึก แต่โจยอยจักรพรรดิวุยก๊กทรงไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของหมันทอง เพราะทรงเห็นว่าหับป๋า ซงหยง และเขากิสาน (祁山 ฉีชาน) เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดสามตำแหน่งทางชายแดนด้านตะวันออก ใต้ และตะวันตกตามลำดับ และทั้งสามตำแหน่งก็มีการป้องกันอย่างเพียงพออยู่แล้ว เล่าเซียวเห็นว่าหมันทองควรเน้นไปที่การป้องกันแทนที่จะเป็นการโจมตี เพราะทัพง่อก๊กยังมีขวัญกำลังใจสูง และแนะนำว่าในขั้นแรกราชสำนักวุยก๊กจะส่งทหารราบ 5,000 นายและทหารม้า 3,000 นายไปหนุนช่วยซินเสีย และกำลังทหารเหล่านี้จะเว้นระยะจากกันในแต่ละกอง โดยเพิ่มธงและกลองศึกเพื่อทำให้ดูเหมือนว่าเป็นกองทัพขนาดใหญ่ เล่าเซียวคาดว่าทัพง่อก๊กจะล่าถอยเมื่อเห็น "กองทัพใหญ่" ยกมาถึง จักรพรรดิโจยอยทรงอนุมัติกลยุทธ์ของเล่าเซียวและส่งกำลังเสริมไปตามที่เล่าเซียวแนะนำ
ในเดือนสิงหาคมหรือต้นเดือนกันยายน โจยอยทรงนำทัพเรือด้วยพระองค์เองไปทางตะวันออกเพื่อสลายวงล้อมที่ซินเสีย หมันทองส่งทหารหลายนายไปจุดไฟเผาเครื่องมือปิดล้อมของทัพง่อก๊ก ซุน ไท่ (孫泰) หลานชายของซุนกวนถูกสังหารในยุทธการ ในเวลานั้นทหารง่อก๊กหลายคนล้มป่วยและซุนกวนตัดสินพระทัยล่าถอยเมื่อทราบข่าวว่าโจยอยกำลังจะนำทัพมาถึง ซุนเสียวและจาง เฉิงก็ถอนกำลังเมื่อทราบว่าซุนกวนทรงถอยทัพ ส่วนลกซุนยังคงโจมตีซงหยงไปอีกช่วงระยะหนึ่งก่อนจะล่าถอยในภายหลังเช่นกัน
ในวัฒนธรรมประชานิยม

ยุทธการนี้ปรากฏในฐานะด่านที่เล่นได้ในซีรีส์วิดีโอเกมไดนาสตีวอริเออร์ของโคเอ ยุทธการนี้ในเกมรู้จักในชื่อ "ยุทธการที่ปราสาทหับป๋า" ระวังสับสนกับอีกด่านหนึ่ง (ยุทธการที่หับป๋า) ที่กล่าวถึงในชื่อยุทธการที่ท่าข้ามเสียวเกียว
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
ฟิลิป บูเลอร์

ฟิลิป บูเลอร์(11 กันยายน ค.ศ. 1899 – 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1945)เป็นเจ้าหน้าที่ระดับอาวุโสของพรรคนาซี,ผู้ได้เป็นทั้งไรชส์ไลเทอร์(ผู้นำของชาติ) และผู้นำของทำเนียบสำนักงานใหญ่ฟือเรอร์ของพรรคนาซี เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นเอสเอส-โอแบร์กรุพเพนฟือแรร์ในหน่วยอัลล์เกอไมเนอ เอ็สเอ็ส ผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบจากโครงการการการุณยฆาตของนาซี คือ อัคซีโยน เท4 ที่ได้ทำการสังหารผู้พิการและเด็กไปมากกว่า 70,000 คนในนาซีเยอรมนี เช่นเดียวกันกับการเป็นผู้ร่วมก่อตั้งของโครงการอัคซีโยน 14เอฟ13, หรือเรียกว่า "Sonderbehandlung" ("การรักษาแบบพิเศษ") ซึ่งได้สังหารนักโทษค่ายกักกันไปจำนวน 15,000-20,000 คน
บูเลอร์ถูกจับกุมและคุมขัง เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 โดยทหารอเมริกัน เขาได้ฆ่าตัวตาย เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ในขณะที่อยู่ในค่ายกักขังภายใต้การดูแลของสหรัฐที่ Zell am See ในออสเตรีย.
ฟาโรห์เซเคเปอร์เอนเร

เซเคเปอร์เอนเร เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสี่ในช่วงสมัยระหว่างกลางที่สอง ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม ไรโฮลท์ และดาร์เรล เบเกอร์ กล่าวว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่ยี่สิบสองของราชวงศ์ ส่วนเยือร์เกิน ฟอน เบ็คเคอราธมองว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สิบเจ็ด ในฐานะกษัตริย์แห่งราชวงศ์ที่สิบสี่ พระองค์จะทรงปกครองครอบคลุมดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ฝั่งตะวันออก และอาจจะไปถึงดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำฝั่งตะวันตกด้วย โดยมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองอวาริส
หลักฐานยืนยัน

นอกเหนือจากฟาโรห์เนเฮซิ, ฟาโรห์เนบเซนเร และฟาโรห์เมอร์ดเจฟาเร พระองค์เป็นหนึ่งในฟาโรห์จำนวนสี่พระองค์จากราชวงศ์ที่สิบสี่ที่ยังคงหลงเหลือหลักฐานเกี่ยวกับพระองค์อยู่นอกเหนือจากในบันทึกพระนามแห่งตูริน ซึ่งเป็นบันทึกพระนามของฟาโรห์ที่รวบรวมในช่วงต้นสมัยรามเสส อันที่จริงแล้ว ยังปรากฏหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับพระองค์อีกชิ้น คือ ตราประทับสคารับเพียงชิ้นที่ปรากฏพระนามของพระองค์ ซึ่งเป็นตราประทับที่บริจาคโดยอาเทอร์ เซอร์ริดจ์ ฮันท์ และไม่ทราบที่มา ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียน
ตำแหน่งตามลำดับเวลา

ตำแหน่งตามลำดับเวลารัชสมัยของพระองค์ในราชวงศ์ที่สิบสี่นั้นยังคงหลงเหลืออยู่ในบันทึกพระนามแห่งตูริน ซึ่งกล่าวถึงพระองค์ในคอลัมน์ 9 บรรทัดที่ 16 (ในการอ่านแบบการ์ดิเนอร์ 8.16) ตามการตีความบันทึกพระนามฯ ครั้งล่าสุดโดยไรโฮลท์ พระองค์ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลา 2 เดือน และอีก 1 ถึง 5 วัน ในการศึกษาที่เชื่อถือได้ก่อนหน้านี้เกี่ยวกับบันทึกพระนามฯ อลัน การ์ดิเนอร์ได้อ่านระยะเวลาการครองราชย์ของพระองค์ว่า 2 ปี แต่ไรโฮลท์ยืนยันว่าจำนวนปีของรัชสมัยของพระองค์ในบันทึกพระนามนั้นไม่มีเลย ในบันทึกพระนาม ปรากฏพระนามเพียงบางส่วนของผู้ปกครองก่อนหน้าว่า "[...]เร" และสืบพระราชบัลลังก์ต่อโดยฟาโรห์ดเจดเคเรวเร
ตราประทับมีรูปแบบขด ซึ่งพบได้ทั่วไปในช่วงราชวงศ์ที่สิบสองถึงสิบสี่ และอาจจะใช้ลักษณะของตราประทับเพื่อเป็นหลักฐานสนับสนุนตำแหน่งตามลำดับเวลาและรัชสมัยของพระองค์ได้
ในทางกลับกัน มีการถกเถียงถึงตำแหน่งตามลำดับเวลาที่แน่นอนของพระองค์ ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม ไรโฮลท์ และดาร์เรล เบเกอร์กล่าวไว้ พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่ยี่สิบสองของราชวงศ์ที่สิบสี่ อย่างไรก็ตาม การตีความบันทึกพระนามฯ ใหม่ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบสี่โดยไรโฮลท์นั้นยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ และผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆ เช่น มันเฟรด เบียตัค และเยือร์เกิน ฟอน เบ็คเคอราธ เชื่อว่าราชวงศ์ที่สิบสี่สถาปนาขึ้นเพียงไม่นานก่อนหน้ารัชสมัยของฟาโรห์เนเฮซี หรือราวประมาณ 1710 ปีก่อนคริสตกาล แทนที่จะเป็น 1805 ปีก่อนคริสตกาล ตามที่เสนอโดยไรโฮลท์ ในกรณีดังกล่าว พระองค์จะเป็นเพียงผู้ปกครองพระองค์ที่สิบเจ็ดแห่งราชวงศ์ที่สิบสี่ได้เท่านั้น
รถไฟใต้ดินเดลี สายสีม่วง

| สายสีม่วง |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดให้บริการ
เจ้าของ: Mangu Singh
ปลายทาง: Central Secretariat Badarpur
จำนวนสถานี: 16
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินเดลี
ผู้ดำเนินงาน: Delhi Metro Rail Corporation
ขบวนรถ: Mitsubishi-ROTEM-BEML Standard gauge
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 20.16 กิโลเมตร (12.53 ไมล์)
ลักษณะทางวิ่ง: ใต้ดินและยกระดับ
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) สแตนดาร์ดเกจ
ระบบจ่ายไฟ: 25 kV, 50 Hz AC through overhead catenary
รถไฟใต้ดินเดลี สายสีม่วง  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงเดลี เชื่อมต่อระหว่างสถานี Central Secretariat และ Badarpur มีจำนวน 16 สถานี ระยะทาง 20.16 กิโลเมตร (12.53 ไมล์) เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553
รายชื่อสถานี

| สายสีม่วง> # | สายสีม่วง> สถานี | สายสีม่วง> สถานี | สายสีม่วง> เปิดให้บริการ | สายสีม่วง> เชื่อมต่อ | สายสีม่วง> รูปแบบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | แคชเมียร์เกต | कश्मीरी गेट | กำลังก่อสร้าง | สายสีแดง สายสีแดง | ใต้ดิน |
| 2 | เรดฟอร์ต | लाल किला | กำลังก่อสร้าง | ไม่มี | ใต้ดิน |
| 3 | Jama Masjid|जामा मस्जिद |  | กำลังก่อสร้าง | ไม่มี | ใต้ดิน |
| 4 | เดลีเกต | दिल्ली गेट | กำลังก่อสร้าง | ไม่มี | ใต้ดิน |
| 5 | ITO | आई टी ओ | กำลังก่อสร้าง | ไม่มี | ใต้ดิน |
| 6 | Mandi House | मण्डी हाऊस | กำลังก่อสร้าง | สายสีน้ำเงิน สายสีน้ำเงิน | ใต้ดิน |
| 7 | Janpath |  | กำลังก่อสร้าง | ไม่มี | ใต้ดิน |
| 8 | Central Secretariat | केंद्रीय सचिवालय | 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 | สายสีเหลือง สายสีเหลือง | ใต้ดิน |
| 9 | ตลาด Khan | खान मार्केट | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ใต้ดิน |
| 10 | สนามกีฬา Jawaharlal Nehru Stadium | जवाहरलाल नेहरू स्टेडियम | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ใต้ดิน |
| 11 | Jangpura | जांगपुरा | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ใต้ดิน |
| 12 | Lajpat Nagar | लाजपत नगर | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 13 | Moolchand | मूलचन्द | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 14 | อาณานิคม Kailash | कैलाश कॉलोनी | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 15 | Nehru Place | नेहरू प्लेस | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 16 | Kalkaji Mandir | कालकाजी | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 17 | Govind Puri | गोविन्दपुरी | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 18 | Okhla | ओखला | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 19 | Jasola อะพอลโล | जसोला अपोलो | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 20 | Sarita Vihar | सरिता विहार | 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 21 | Mohan Estate | मोहन एस्टेट | 14 มกราคม พ.ศ. 2554 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 22 | Tughlakabad | तुगलकाबाद | 14 มกราคม พ.ศ. 2554 | ไม่มี | ยกระดับ |
| 23 | Badarpur | बदरपुर | 14 มกราคม พ.ศ. 2554 | ไม่มี | ยกระดับ |
รถไฟใต้ดินเดลี สายสีแดง

รถไฟใต้ดินเดลี สายสีแดง เป็นหนึ่งในเส้นทางของรถไฟใต้ดินเดลี มีจำนวน 29 สถานี จาก Shaheed Sthal ถึง สถานีริทาลา ระยะทาง 34.55 กิโลเมตร (21.47 ไมล์) ส่วนใหญ่เป็นทางวิ่งยกระดับ
รายชื่อสถานี

| สายสีแดง> # | สายสีแดง> สถานี | สายสีแดง> สถานี | สายสีแดง> วันที่เปิดให้บริการ | สายสีแดง> เชื่อมต่อ | สายสีแดง> รูปแบบ | สายสีแดง> ภาพ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | สถานีดิลชาดการ์เดน | दिलशाद गार्डन | 4 มิถุนายน ค.ศ. 2008 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 2 | สถานีชิลมิ | झिलमिल कालोनी | 4 มิถุนายน ค.ศ. 2008 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 3 | สถานีมันสาโรวาร์ปาร์ค | मानसरोवर पार्क | 4 มิถุนายน ค.ศ. 2008 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 4 | สถานีชาห์ดารา | शाहदरा | 25 ธันวาคม ค.ศ. 2002 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 5 | สถานีเวลคัม | वेलकम | 25 ธันวาคม ค.ศ. 2002 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 6 | สถานีซีลัมปุร์ | सीलमपुर | 25 ธันวาคม ค.ศ. 2002 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 7 | สถานีชาสตรีปาร์ค | शास्त्री पार्क | 25 ธันวาคม ค.ศ. 2002 | ไม่มี | ระดับดิน |  |
| 8 | สถานีแคชเมียร์เกต | कश्मीरी गेट | 25 ธันวาคม ค.ศ. 2002 | สายสีเหลือง สายสีม่วง | ยกระดับ |  |
| 9 | สถานีติสฮาซารี | तीस हजारी | 25 ธันวาคม ค.ศ. 2002 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 10 | สถานีพุลบันกาช | पुल बंगाश | 3 ตุลาคม ค.ศ. 2003 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 11 | สถานีประทับนางา | प्रताप नगर | 3 ตุลาคม ค.ศ. 2003 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 12 | สถานีชาสตรีนางา | शास्त्री नगर | 3 ตุลาคม ค.ศ. 2003 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 13 | สถานีอินเดอร์ล็อค | इंदरलोक | 3 ตุลาคม ค.ศ. 2003 | สายสีเขียว | ยกระดับ |  |
| 14 | สถานีกันหิยานาการ์ | कन्हैया नगर | 31 มีนาคม ค.ศ. 2004 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 15 | สถานีเคชาฟปูรัม | केशव पुरम | 31 มีนาคม ค.ศ. 2004 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 16 | สถานีเนตาจิซับฮาชเพลซ | नेताजी सुभाष प्लेस | 31 มีนาคม ค.ศ. 2004 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 17 | สถานีโคฮัตเอ็นเคลฟ | कोहाट एंक्लेव | 31 มีนาคม ค.ศ. 2004 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 18 | สถานีพิทัมปุระ | पीतमपुरा | 31 มีนาคม ค.ศ. 2004 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 19 | สถานีโรหินีเอสต์ | रोहिणी पूर्व | 31 มีนาคม ค.ศ. 2004 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 20 | สถานีโรหินีเวสต์ | रोहिणी पश्चिम | 31 มีนาคม ค.ศ. 2004 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
| 21 | สถานีริทาลา | रिठाला | 31 มีนาคม ค.ศ. 2004 | ไม่มี | ยกระดับ |  |
มอร์เบียส, เดอะลิฟวิงแวมไพร์

| มอร์เบียส, เดอะลิฟวิงแวมไพร์> ข้อมูลการจัดพิมพ์ |
| --- | --- |
ผู้จัดพิมพ์: มาร์เวลคอมิกส์
ปรากฏตัวครั้งแรก: ดิ อเมซิ่ง สไปเดอร์-แมน เล่มที่ 101 (ตุลาคม ค.ศ. 1971)
สร้างสรรค์โดย: รอย โทมัส กิล เคน
ข้อมูลในเรื่อง
ชื่อจริง: ไมเคิล อเล็กซานเดอร์ มอร์เบียส
สปีชี่ส์: ลิฟวิงแวมไพร์
สังกัดทีม: ชีลด์
ความสามารถ: สติปัญญาระดับอัจฉริยะ นักชีววิทยาและนักชีวเคมีที่ผ่านการฝึกอบรม ความแข็งแกร่ง ความเร็ว ความรู้สึก และความทนทานเหนือมนุษย์ บินได้ การสะกดจิต ฟื้นฟูตัวเอง
มอร์เบียส, เดอะลิฟวิงแวมไพร์ หรือรู้จักกันในชื่อ  ดร. ไมเคิล มอร์เบียส, Ph.D., M.D. เป็นตัวละครสมมติที่ปรากฏตัวในหนังสือการ์ตูนอเมริกันที่ตีพิมพ์โดยมาร์เวลคอมิกส์ สร้างโดยนักเขียน รอย โทมัส และออกแบบโดยนักออกแบบตัวการ์ตูน กิล เคน ในตอนแรกเขาถูกมองว่าเป็นศัตรูของสไปเดอร์-แมน ปรากฏตัวครั้งแรกใน ดิ อเมซิ่ง สไปเดอร์-แมน ฉบับที่ 101 (ตุลาคม ค.ศ. 1971)
ฟาโรห์เซเคมคาเร

เซกเคมคาเร อเมเนมเฮตที่ 5 เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณของราชวงศ์ที่สิบสาม ในยุคช่วงต่อที่สอง ตามที่นักไอย์คุปตวิทยา คิม ริโฮลต์ และ ดาร์เรล เบกเกอร์ พระองค์เป็นฟาโรห์ลำดับที่ 4 ของราชวงศ์ที่สิบสาม ครองราชย์ระหว่าง 1795 ถึง 1793 ปีก่อนคริสต์ศักราช การมีอยู่พระองค์นั้นถูกถกเถึยงจากนักไอยคุปตวิทยากลุ่มเล็ก ๆ ว่า พระองค์อาจจะเป็นคนเดียวกันกับฟาโรห์เซกเคมเร อเมเนมเฮต โซนเบฟ ฟาโรห์ลำดับที่ 2 ของราชวงศ์ที่สิบสาม
หลักฐานยืนยัน

ปรากฏพระนามของพระองค์ในคอลัมน์ที่ 7 แถวที่ 7 ในบันทึกพระนามแห่งตูรินที่บันทึกว่าพระองค์ครองราชย์เป็นเวลา 3 ถึง 4 ปี ซึ่งได้รับการยืนยันจากบันทึกพาไพรัสจากลาฮุน ที่กล่าวถึงในปีที่สามของการครองราชย์ของฟาโรห์ เซกเคมเร ซึ่งอาจจะเป็นพระองค์เอง หรือ ฟาโรห์โซนเบฟ
นอกจากนี้พระองค์ยังมีบันทึกสลักหินที่อยู่ในช่วงเดียวกันกับพระชนม์ชีพของพระองค์ รูปสลักหินของพระองค์จากเมืองเอเลพเฟนไทน์ ซึ่งอยู่ที่วิหารแห่งเทพซาเทธ ซึ่งจารึกไว้ว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | เทพเจ้าแห่งความดี เทพเจ้าแห่งแผ่นดินทั้งสอง เทพเจ้าแห่งพิธีกรรม กษัตริย์แห่งอียิปต์บนและล่าง เซกเคมเร ผู้เป็นโอรสแห่งเทพรา อเมเนมเฮต ผู้เป็นที่รักแห่งซาเทธ เทพีแห่งเอเลพเฟนไทน์ ขอให้พระองค์มีพระชนม์ชีพนิจนิรันดร์ | ” |
ส่วนศีรษะและแขนของรูปสลักหินของพระองค์ค้นพบในศตวรรษที่ 19 ในวิหารร้างที่สร้างบูชาผู้ปกครองนามว่า เฮกาอิบ ซึ่งอยู่ในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ ณ กรุงเวียนนา ชิ้นบริเวณส่วนตัวของรูปสลักหินที่มีจารึกไว้ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1932 และในปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อัสวาน
การระบุตัวตน

มีการถกเถียงกันระหว่างนักไอยคุปต์วิทยาว่า ฟาโรห์เซเคมคาเร อเมนเอมฮัตที่ 5 เป็นฟาโรห์พระองค์เดียวกันกับฟาโรห์เซเคมคาเร โซนเบฟ หรือไม่ ซึ่ง คิม รีฮอล์ต, เยอร์เกน ฟอน แบ็คเคอราท และดาร์เรล เบเกอร์ ได้มองว่าเป็นผู้ปกครองพระองค์ที่ 2 ของราชวงศ์ที่สิบสาม โดยแท้จริงแล้วฟาโรห์โซนเบฟได้ทรงเรียกพระองค์เองว่า "อเมนเอมฮัต โซนเบฟ" ซึ่งรีฮอล์ตโต้แย้งว่าที่ถูกต้องจะต้องเป็น "อเมนเอมฮัต [ซา] โซนเบฟ" ซึ่งแปลว่า โซนเบฟ พระราชโอรสแห่งอเมนเอมฮัต กล่าวคือ ฟาโรห์โซนเบฟน่าจะเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 4 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเขามองว่าฟาโรห์โซนเบฟและฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 5 เป็นผู้ปกครองที่ไม่ใช่บุคคลพระองค์เดียวกัน รีฮอล์ต และเบเกอร์ได้ตั้งข้อสังเกตเพิ่มเติมว่า รัชสมัยของฟาโรห์โซนเบฟและฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 5 ได้ถูกคั่นด้วยรัชสมัยของฟาโรห์เนริคาเร ในขณะที่ ฟอน แบ็คเคอราท เชื่อว่า รัชสมัยที่คั่นระหว่างทั้งสองรัชสมัยของฟาโรห์ทั้งพระองค์คือรัชสมัยของฟาโรห์เซเคมเร คูทาวี พันทเจนิ ในทางตรงกันข้าม เดตเลฟ ฟรานเคอ และสเตเฟน เควิร์ก ได้เชื่อว่า "อเมนเอมฮัต" ในพระนามของฟาโรห์โซนเบฟนั้นเป็นส่วนหนึ่งของพระนามของพระองค์และระบุว่าพระองค์เป็นฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 5 ดังนั้นจึงเห็นว่าฟาโรห์ทั้งสองพระองค์เป็นบุคคลพระองค์เดียวกัน กล่าวอีกนัยหนึ่ง ฟรานเคอและคนอื่น ๆ ถือว่า "อเมนเอมฮัต โซนเบฟ" เป็นพระนามคู่ ซึ่งการตั้งชื่อซ้ำเป็นเรื่องธรรมดาในอียิปต์โบราณและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบสองและสิบสาม
รถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้ สาย 9

รถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้ สาย 9 เป็นเส้นทางรถไฟแนวตะวันตก-ตะวันออกในระบบรถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้ วิ่งจาก สถานีซ็องเจียงใต้ ไปยัง สถานีถนนยังเกากลาง ในเขตผู่ตง
รายชื่อสถานี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| สถานี | ชื่อจีน | เชื่อมต่อ | เขตที่ตั้ง |

| สถานีซ็องเจียงใต้ | 松江南站 | Shanghai–Hangzhou | เขตซ็องเจียง |
| สถานีซุยไบชิ | 醉白池 |  | เขตซ็องเจียง |
| สถานีศูนย์กีฬาซ็องเจียง | 松江体育中心 |  | เขตซ็องเจียง |
| สถานีซ็องเจียงซินเช็ง | 松江新城 |  | เขตซ็องเจียง |
| สถานีมหาวิทยาลัยเมืองซ็องเจียง | 松江大学城 |  | เขตซ็องเจียง |
| สถานีดงจิง | 洞泾 |  | เขตซ็องเจียง |
| สถานีชีชัน | 佘山 |  | เขตซ็องเจียง |
| สถานีซิจิง | 泗泾 |  | เขตซ็องเจียง |
| สถานีจิวติง | 九亭 |  | เขตซ็องเจียง |
| สถานีถนนจองชุน | 中春路 |  | เขตมินฮาง |
| สถานีควิเบา | 七宝 |  | เขตมินฮาง |
| สถานีถนนซิงจอง | 星中路 |  | เขตมินฮาง |
| สถานีถนนฮีชวน | 合川路 |  | เขตมินฮาง |
| สถานีสวนไฮเท็คเคาฮีจิง | 漕河泾开发区 |  | เขตซูฮุย |
| สถานีถนนกุ้ยหลิน | 桂林路 |  15  | เขตซูฮุย |
| สถานียีชาน | 宜山路 |  3   4  | เขตซูฮุย |
| สถานีซูเจียฮุย | 徐家汇 |  1   11  | เขตซูฮุย |
| สถานีถนนเจาเจียบัง | 肇嘉浜路 |  7  | เขตซูฮุย |
| สถานีถนนเจียชาน | 嘉善路 |  12  | เขตซูฮุย |
| สถานีดาปูเคียว | 打浦桥 |  | เขตฮวงปู |
| สถานีถนนมาดัง | 马当路 |  13  | เขตฮวงปู |
| สถานีถนนลูเจียบัง | 陆家浜路 |  8  | เขตฮวงปู |
| สถานีเซียวนันเม็น | 小南门 |  | เขตฮวงปู |
| สถานีถนนชางเช็ง | 商城路 |  | ผู่ตง |
| สถานีถนนศตวรรษ | 世纪大道 |  2   4   6  | ผู่ตง |
| สถานีถนนยังเกากลาง | 杨高中路 |  18  | ผู่ตง |
ฟาโรห์เซเนบมิอู

ฟาโรห์เซวาเฮนเร เซเนบมิอู (หรือ โซนบ์มิอู) เป็นฟาโรห์อียิปต์ที่พิสูจน์ได้ไม่ดีในช่วงต่อระยะที่สอง คาดว่าอยู่ในราชวงศ์ที่ 13 ตอนปลาย
การรับรอง

เซเนบมิอูเป็นฟาโรห์ที่พิสูจน์ได้ไม่ดี การรับรองเซเนบมิอูในสมัยใหม่มีน้แย และทั้งหมดมีต้นกำเนิดจากอียิปต์ตอนบน Darrell Baker และ Daphna Ben Tor เสนอแนะว่าสิ่งนี้อาจเป็นสัญญาณว่าราชวงศ์ที่ 13 เสียการควบคุมอียิปต์ตอนล่าง และอาจรวมอียิปต์ตอนกลางในเวลานั้นด้วย
การคาดเดา

Jürgen von Beckerath รายงานว่าพระองค์เป็นฟาโรห์องค์ที่ 41 แห่งราชวงศ์ที่ 13 อีกวิธีหนึ่งคือดาร์เรลล์ เบเคอร์แนะว่าพระองค์อาจจะเป็นฟาโรห์ลำดับที่ 57 ส่วนคิม ริโฮลต์เพียงระบุว่าฟาโรห์เซเนบมิอู รัชกาลสั้นวันระหว่าง 1,660 ปีก่อนคริสตกาลและ 1,649 ปีก่อนคริสตกาล
จารึกจากเซเนบมิอูจาก Deir el-Barhi
มฤตยูอัปลักษณ์ 8 ขา ถล่มโลก

| มฤตยูอัปลักษณ์ 8 ขา ถล่มโลก |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: อัลลอรี อลคาเยม
บทภาพยนตร์: อัลลอรี อลคาเยม เจสซี อเล็กซานเดอร์
เนื้อเรื่อง: อัลลอรี อลคาเยม แรนดี คอร์นฟิลด์
อำนวยการสร้าง: ดีน เดฟลิน
นักแสดงนำ: เดวิด อาร์เคว็ตต์ คารี วูเรอร์ สก็อตต์ เทอร์รา ดั๊ก อี. ดั๊ก สการ์เลตต์ โจแฮนส์สัน
กำกับภาพ: จอห์น บาร์ทลีย์
ตัดต่อ: เดวิด เอ. ซีเกล
ดนตรีประกอบ: จอห์น อ็อตต์แมน
บริษัทผู้สร้าง: Centropolis Entertainment Village Roadshow Pictures   Electric Entertainment 
ผู้จัดจำหน่าย: Warner Bros. Pictures
วันฉาย: 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2002 (2002-07-17)
ความยาว: 100 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา เยอรมณี ออสเตรเลีย
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 30 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ทำเงิน: 45 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
มฤตยูอัปลักษณ์ 8 ขา ถล่มโลก (อังกฤษ: Eight Legged Freaks) เป็นภาพยนตร์ สัญชาติอเมริกา สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2002 กำกับโดย อัลลอรี อลคาเยม นำแสดงโดย เดวิด อาร์เคว็ตต์, คารี วูเรอร์, สก็อตต์ เทอร์รา, ดั๊ก อี. ดั๊ก,  สการ์เลตต์ โจแฮนส์สัน
เนื้อเรื่องย่อ

เมื่อคนงานในเหมืองแร่แห่งหนึ่งได้พบกับการรั่วไหลของสารเคมีบางชนิด ซึ่งทำให้แมงมุมตัวเล็กๆ หลายร้อยหลายพันตัว กลายสภาพเป็นแมงมุมขนาดใหญ่ยักษ์มหึมา และพวกมันกำลังหิวอยู่ซะด้วย เมื่อสัญญาณเตือนภัยเริ่มดังขึ้น “คริส แมกคอมิค” วิศวกรเหมืองแร่ และนายอำเภอหญิง “แซม พาร์กเกอร์” ต้องเป็นผู้นำกลุ่มชาวเมืองจากหลากหลายสาขาอาชีพ รวมทั้งลูกชายของเธอ “ไมค์” และลูกสาววัยรุ่น ‘แอชลีย์” นอกจากนี้ยังมีพิธีกรรายการวิทยุผู้ที่สุดแสนจะน่ารำคาญร่วมเข้าสู่สงครามกับสัตว์แปดขาจอมกระหายเลือดด้วย
นักแสดง

เดวิด อาร์เคว็ตต์ รับบท คริส แมกคอมิค
คารี วูเรอร์ รับบท ซาแมนต้า พาร์กเกอร์
สก็อตต์ เทอร์รา รับบท ไมค์ พาร์กเกอร์
สการ์เลตต์ โจแฮนส์สัน รับบท แอชลีย์ พาร์กเกอร์
ดั๊ก อี. ดั๊ก รับบท ฮาร์เลน เกร็ฟฟิช
ริก โอเวอร์ตัน รับบท ท่านรองพีท วิลลิส
ลีออน ริปปี้ รับบท เว็ด
แมตต์ คชูครี รับบท บรีท
เจย์ อาร์เลน โจนส์ รับบท ลีออน
ไอลีน ไรอัน เพนน์ รับบท เกรดีส
ไรลีย์ สมิธ รับบท เรนดี้
แมตต์ โฮลวิก รับบท ลาร์ลีย์
เจน เอดิธ วิลสัน รับบท เอ็มมา วิลลิส
แจ็ค มัวร์ รับบท อามอส
รอย เกนต์เนอร์ รับบท ฟลอยด์
ดอน แชมปลิน รับบท ลีรอย
จอห์น คริสโตเฟอร์ สโตรีย์ รับบท มาร์ค
เดวิด เอิร์ล วอเตอร์แมน รับบท นอร์แมน
ทอม นูแนน รับบท โจชัวร์ ชาร์ฟ
แฟรงค์ เวลเกอร์ รับบท คอนซูเอล่า
แหล่งข้อมูลอื่น

มฤตยูอัปลักษณ์ 8 ขา ถล่มโลก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มฤตยูอัปลักษณ์ 8 ขา ถล่มโลก ที่ออลมูวี
มฤตยูอัปลักษณ์ 8 ขา ถล่มโลก ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
มฤตยูอัปลักษณ์ 8 ขา ถล่มโลก ที่รอตเทนโทเมโทส์
พระปิณโฑลภารทวาชเถระ

| พระปิณโฑลภารทวาชเถระ |
| --- | --- |
รูปไม้แกะสลักของพระปิณโฑลภารทวาชเถระ (ญี่ปุ่นเรียกว่าว่า "บินซุรุ"), วัดมิซุ-เทรุจิ, โอซาก้า, ญี่ปุ่น
ข้อมูลทั่วไป
ชื่อเดิม: ภารทวาชมาณพ, ปิณโฑลภารทวาชพราหมณ์
สถานที่เกิด: เมืองโกสัมพี แคว้นวังสะ
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
เอตทัคคะ: ผู้บันลือสิงหนาท
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: โกสัมพี
บิดา: ภารทวาชโคตร
วรรณะเดิม: พราหมณ์ (ตระกูลภารทวาชโคตร)
สถานที่รำลึก
สถานที่: วัดเวฬุวันมหาวิหาร
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระปิณโฑลภารทวาชเถระ เป็นพระสงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้าในสมัยพุทธกาล ชาวเมืองโกสัมพีต่อมาอาศัยในกรุงราชคฤห์ นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญของพระพุทธศาสนา ท่านได้รับการยกย่องจากพระพุทธเจ้าว่าท่านเป็นเลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในด้าน ผู้บันลือสีหนาท
ประวัติ

พระปิณโฑลภารทวาชเถระ เดิมเป็นพราหมณ์ในพระนครโกสัมพี แคว้นวังสะ เกิดในตระกูลพราหมณ์ปุโรหิตของพระเจ้าอุเทน ชื่อว่า ภารทวาชโคตร ท่านมีชื่อตามโคตรของท่านว่า ภารทวาชมาณพ เมื่อเจริญวัยได้ศึกษาเล่าเรียนจนจบไตรเภท ได้ตั้งตนเป็นอาจารย์บอกศิลปวิทยาแก่มาณพทั้ง 500 คน
ภารทวาชมาณพมีนิสัยโลภในอาหารเป็นเนืองนิตย์ ตะกละกินจุ เที่ยวแสวงหากินกับบรรดาศิษย์ของตนไม่เลือกที่ ทำให้เหล่าบรรดาลูกศิษย์เกิดความเบื่อหน่ายในพฤติกรรมนิสัยความตะกละของอาจารย์ที่ทำให้พวกตนได้กินอาหารน้อยจึงพากันละทิ้งสำนัก ทำให้ภารทวาชมาณพกลายเป็นคนหมดสิ้นเนื้อประดาตัวไม่รู้จะไปขออาหารจากที่ไหน จึงเดินทางไปยังกรุงราชคฤห์ แคว้นมคธ เมื่อไปถึงเมืองนั้นแล้ว ได้เห็นว่าพระพุทธเจ้าและภิกษุสงฆ์ ได้ลาภสักการะเป็นอันมาก ภัตตาหารก็อุดมสมบูรณ์ จึงบวชในพระศาสนาด้วยความประสงค์จะได้อาหาร และก็ยังเป็นผู้ไม่รู้ประมาณในการบริโภคอยู่
เมื่อท่านบวชแล้ว ท่านถือเอาบาตรขนาดใหญ่เที่ยวบิณฑบาตไป ในการรับภัตท่านก็รับภัตเอาจนเต็ม ท่านดื่มข้าวยาคูเต็มภาชนะ เคี้ยวกินขนมเต็มภาชนะ บริโภคข้าวเต็มภาชนะ ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลความที่ท่านไม่ประมาณในการบริโภค ฉันอาหารมากเกินพอดีต่อพระผู้มีพระภาคเจ้า แต่พระองค์ยังไม่ทรงอนุญาตให้ถลกบาตรแก่ท่าน เพื่อมิให้ท่านสามารถรับภัตได้ครั้งละมาก ๆ เมื่อท่านฉันภัตเสร็จ ล้างบาตรแล้ว เมื่อจะวาง ท่านก็คว่ำบาตรวางลงแล้วดันครูดส่ง ๆ ไปไว้ใต้เตียง ในตอนที่จะใช้บาตรนั้น ก็จะถือเอาก็ครูดลากเอาบาตรนั้นออกมา บาตรนั้นเมื่อเวลานานเข้า ขอบปากบาตรก็กร่อนไปเรื่อย ๆ ด้วยการถูกครูด จนกระทั่งเหลือเป็นเหมือนแผ่นกระเบื้อง รับภัตได้เพียงข้าวสุกทะนานเดียวเท่านั้น ภิกษุทั้งหลายเห็นดังนั้นจึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ก็ทรงอนุญาตให้ถลกบาตรแก่ท่านอีก ดังนั้นท่านจึงได้ชื่อ ปิณโฑละ เพราะบวชเพื่อต้องการภัต แต่โดยโคตร ชื่อว่า ภารทวาชะ เหตุนั้น รวมชื่อทั้งสองเข้าด้วยกันจึงเรียกว่า ปิณโฑลภารทวาชะดังนี้
ต่อมาท่านได้ฟังธรรมจากพระผู้มีพระภาคเจ้า พระพุทธองค์ทรงอบรมท่านให้ตั้งอยู่ในความเป็นผู้รู้จักประมาณในการบริโภคด้วยอุบายวิธี แต่นั้นท่านจึงเริ่มบำเพ็ญความเพียร ตั้งอารมณ์วิปัสสนา ไม่นานนักก็บรรลุพระอรหัต ได้อภิญญา ๖ ในวันบรรลุพระอรหัต ท่านถือเอาผ้ารองนั่งออกจากวิหารนี้ไปวิหารโน้น ออกจากบริเวณ นี้ไปบริเวณโน้น เที่ยวบันลือสีหนาทว่า ท่านผู้ใด มีความสงสัย ในมรรคหรือผล ท่านผู้นั้นจงถามเราดังนี้
หลังจากที่ท่านพระปิณโฑลภารทวาชะ บรรลุพระอรหัตแล้ว ท่านก็ได้สมาทานธุดงค์ เป็นผู้ถือการอยู่ป่าเป็นวัตร ถือเที่ยวบิณฑบาตเป็นวัตร ถือทรงผ้าบังสุกุลเป็นวัตร ถือทรงไตรจีวรเป็นวัตร มีความปรารถนาน้อย สันโดษ ชอบสงัดไม่คลุกคลีด้วยหมู่ ปรารภความเพียร ผู้มีวาทะกำจัด หมั่นประกอบในอธิจิต พระผู้มีพระภาคทรงเห็นท่านพระปิณโฑลภารัทวาชะ ได้ถือปฏิบัติเช่นนั้นแล้ว ทรงเปล่งอุทานนี้ในเวลานั้นว่า
การไม่ว่าร้ายกัน ๑ การไม่เบียดเบียนกัน ๑ การสำรวมในพระปาติโมกข์ ๑ ความเป็นผู้รู้จักประมาณในภัต ๑ ที่นอนที่นั่งอันสงัด ๑ การประกอบความเพียรในอธิจิต ๑

นี้เป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ฯ