stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไอกิโด
การฝึก > การใช้งาน

ไอกิโดใช้การเคลื่อนไหวของร่างกาย หรือที่เรียกว่า ไทซาบากิ (tai sabaki) เพื่อเข้าผสมผสานกับ อูเกะ เช่น "การเข้า" อิริมิ (irimi) เทคนิค ประกอบไปด้วยท่วงท่า การเข้าถึง อูเกะ ในขณะที่ "การหมุน" เทนคาน ญี่ปุ่น: 転換; โรมาจิ: tenkan; "turning" ใช้ท่วงท่าการหมุนที่จุดหมุน 
นอกจากนั้น "ด้านใน" อูชิ ญี่ปุ่น: 内; โรมาจิ: uchi; "inside" เข้าทำด้านหน้าของอูเกะ ขณะที่ "ด้านนอก" โซโตะ ญี่ปุ่น: 外; โรมาจิ: soto; "outside" เข้าทำด้านข้าง "ด้านหน้า" โอโมเทะ ญี่ปุ่น: 表; โรมาจิ: omote; "front" เข้าทำข้างหน้าของอูเกะ และ อูระ ญี่ปุ่น: 裏; โรมาจิ: ura; "rear" เข้าทำด้านหลังของอูเกะ uke โดยการใช้การ หันและหมุน และยังมี เทคนิคท่านั่ง เซซา (seiza) โดยที่ หาก อูเกะ และ นาเกะ ยืนขึ้นทั้งคู่ เรียกว่า ทาชิวาซ่า หากทั้งคู่เริ่มด้วยการนั่ง เซซา เรียกว่า ซูวาริวาซ่า หาก อูเกะยืน และนาเกะนั่ง เรียกเทคนิคว่า ฮันมิ ฮันดาชิ
ดัวนั้น จากเทคนิคพื้นฐานประมาณ ยี่สิบท่า สามารถมีการใช้งานได้เป็นพันรูปแบบ เช่น อิคเคียว ใช้กับคู่ต่อสู้ ที่กำลังเข้ามา ได้ทั้งด้านหน้า โอโมเทะ หรือ ด้านหลัง อูระ ท่วงท่าของไอกิโด หรือ ที่เรียกว่า คาตะ ส่วนใหญ่จะเป็นแนวทาง การเข้าทำ [แหล่งอ้างอิงอาจไม่น่าเชื่อถือ] เช่น คาตาเตโดริ หมายถึง เทคนิคอะไรก็ได้ ที่ใช้เมื่อ อูเกะ จับยึดมข้อมือหนึ่งข้าง แต่ถ้าเรียนกเทคนิด คาตาเตโดริ อิคเคียว โอโมเทะ ให้หมายถึง การเคลื่อนไปข้างหน้า โดยใช้เทคนิค อิคเคียว จากการจับยึดที่แขนหนึ่งข้าง
อาเทมิ Atemi (当て身) คือการตีหรือชก ที่ใช้ในไอกิโดเทคนิค บางคนมองว่า อาเทมิ เป็นการเข้าตีจุดอันตราย เช่น อาจารย์ โกโซะ ชิโอดะ Gōzō Shioda อธิบายการใช้ อาเทมิ ตอนมีการอาละวาด เพื่อสงบอันธพาลโดยเร็ว  บางคนมองการใช้ อาเทมิ ในการเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อให้ใช้เทคนิคอื่นได้ง่ายขึ้น การชก หรือ ตี ก็ตาม ทำให่เป้าหมายตกใจและเสียสมาธิ ถึงขนาดเสียสมดุลได้ เช่นการผงกหัวขึ้น ทำให้ทุ่มได้ง่ายขึ้น 
อาจารย์โมริเฮ อุเอชิบะ สอนว่า อาเทมิ เป็นเทคนิคที่สำคัญมาก
การฝึก > อาวุธ

การฝึกอาวุธในไอกิโด ประกอบด้วย พลอง หรือ โจ (jō) ดาบไม้ หรือ โบคเคน (bokken) และมีดสั้น หรือ ทันโตะ (tantō)  ปัจจุบันมี สถานฝึกหลายแห่งได้ประยุกต์ การปลดอาวุธปืนด้วย การเข้าแย่งอาวุธ หรือการรักษาอาวุธ การฝึกสไตล์ อิวามะ ของอาจารย์ โมริฮิโร ไซโต้ ใช้เวลามากกักการฝึกlโบคเคน และ โจ และเรียกการฝึกเช่นนี้ว่า ไอคิเคน และ ไอคิโจ aiki-ken aiki-jō
ผู้ก่อตั้งไอกิโด พัฒนาการต่อสู้มือเปล่า มาจากวัฒนธรรมการใช้ดาบและหอก ทำให้การฝึกท่วงท่าเหล่านี้ ให้เข้าถึง การกำเนิดของเทคนิคและท่วงท่า และมุ่งเน้นความเข้าใจของการกะระยะ การขยับเท้า ความเป็น และการเชื่อมต่อกันของคู่ฝึก
การฝึก > การรุมโจมตี รันโดริ

การฝึกที่สำคัญอีกอย่างของไอกิโด คือการป้องกันตัว เวลาถูกรุม โดยผู้โจมตีหลายคน เรียกว่า ทานินซูโดริ taninzudori หรือ ทานินซูกาเค taninzugake ฟรีสไตล์ รันโดริ หรือ จิยูวาสะ (randori, or jiyūwaza) ฝึกกับผู้จู่โจมหลายคน เป็นแก่นสำคัญ ในการฝึกระดับสูง  "รันโดริ" แปลว่า "ความวุ่นวาย" ฝึกการใช้ เทคนิค ในระดับจิตใต้สำนึก ในภาวะที่ควบคุมไม่ได้   ผู้ฝึกต้องใช้ การเลือกเทคนิค ขึ้นอยู่กับ ตำแหน่งที่ยืนระหว่างผู้ฝึก กับผู้จู่โจม สำคัญมากในการฝึกรันโดริ  เช่น การใช้ อูระ เทคนิค เพื่อสงบผู้จู่โจมคนหนึ่ง ในขณะที่หันไปเผชิญ กับผู้จู่โจมอีกคนที่มาดจากด้านหลัง
ในการฝึกโชโดกัน ไอกิโด  Shodokan Aikido รันโดริ ฝึกโดยการ ให้ผู้ฝึกสองคน จู่โจม และป้องกัน โดยอิสระ ซึ้งคล้ายกับ รันโดริ ของยูโด
การฝึก > การบาดเจ็บ

ในระหว่างการฝึก ความรับผิดชอบจะตกอยู่กับ นาเกะ ในการป้องกันการบาดเจ็บ ที่จะเกิดกับอูเกะ โดยการใช้ความเร็ว และแรงที่เหมาะสมกับ การใช้ อูเกมิ ของผู้ฝึก  อาการบาดเจ็บที่ข้อต่อในไอกิโด ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นจากการที่ นาเกะ กะความสามารถในการรับผิดไป
งานวิจัยเกี่ยวกับการบาดเจ็บในศิลปะป้องกันตัว พบว่า แม้ว่าอาการบาดเจ็บในแต่ละวิชาจะแตกต่างกัน แต่อัตราการบาดเจ็บไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่  อาการบาดเจ็บในไอกิโดส่วนใหญ่เกิดที่เส้นเอ็น และมีรายงานว่า พบกรณีเสียชีวิตสองสามราย จากการโดน "ชิโฮนาเกะ" ในรุปแบบการ รับน้องสไตล์ญี่ปุ่น Japanese-style เฮซซิง
การฝึก > การฝึกจิตใจ

ไอกิโดมีการฝึกทั้งจิตใจ และร่างกาย เน้นการผ่อนคลายร่างกาย และใจ ในภาวะตึงเครียด หรือมีภยันตราย  นี่เป็นสิ่งจำเป็นที่จะทำให้ ผู้ฝึกสามารถเข้า และผสมผสานท่วงท่าที่เป็นพื้นฐานของวิชาไอกิโด และเผชิญหน้ากับการโจมตีด้วยความกล้าและเที่ยงตรง  อาจารย์อุเอชิบะ เคยกล่าวว่า ผู้ฝึก "ต้องมีความกล้ายอมรับ 99% ของการโจมตีของคู่ต่อสู้ และเผชิญหน้ากับความตาย" จึงจะสามารถทำเทคนิคได้โดยไม่ลังเล  ผู้ฝึกวิชาป้องกันตัว ควรตั้งใจฝึกมากกว่าการต่อสู้ และพัฒนาการดำรงค์ชีวิต ในทุกวันด้วย การฝึกแบบนี้  สำคัญมากกับผู้ฝึกวิชาไอกิโด
คำวิจารณ์

ส่วนใหญ่วิชาไอกิโดจะถูกคำวิจารณ์ ว่าขาดความจริงจังในการฝึกฝน การโจมตีโดย อูเกะ (โดยที่ นาเกะต้องป้องกัน) ถูกวิจารณ์ว่า "อ่อนแอ" "ขาดความแม่นยำ" และ "ดีกว่าการโจมตีในการ์ตูนนิดหน่อย"
การเข้าทำที่อ่อนแอของ อูเกะ ทำให้ นาเกะ ตอบโต้แบบจำเจ และทำให้ขาดการพัฒนาความแข็งแรง และกล้ามเนื้อ ที่จำเป็นต่อการฝึกอย่างปลอดภัย และมีประสิทธิภาพ ของทั้งคู่  เพื่อรับมือกับสถานการณ์นี้ บางสไตล์ อนุญาตให้ผู้ฝึกลดการยอมกันลง หากฝึกได้นานแล้ว แต่ยังคงปรัชญาของการฝึกไว้ ซึ่งจะทำได้ก็ต่อเมื่อสามารถป้องกันตนเองและคู่ฝึกได้แล้วเท่านั้น โชโดคัง ไอกิโด Shodokan Aikido ได้แก้ปัญหาโดยการอนุญาตให้ผู้ฝึกแข่งขันกันได้อย่างจริงจัง  แต่การประยุกต์แบบนี้ก็ทำให้เกิดข้อโต้เถียง บ้างก็บอกว่าไม่มีความจำเป็นที่จะปรับวิธีเพราะ การวิจารณ์ไม่มีเหตุผล หรือไม่ก็ บอกว่าไม่ได้ฝึกป้องกันตัว หรือเพื่อการต่อสู้ แต่เพื่อจิตวิญญาน เพื่อสุขภาพ หรือเหตุผลอื่นๆ
นอกจากนั้น คำวิจารณ์ก็มีเกี่ยวกับช่วงบั้นปลายชีวิตของอาจารย์ อุเอชิบะ ที่อิวามะช่วง ค.ศ. 1942 - กลางปี 1950 ช่วงนั้น อาจารย์ได้เน้นการฝึกจิตวิญญาน และปรัชญาของไอกิโด ดังนั้น การโจมตีเข้าที่ จุดอันตรายโดยนาเกะ หรือ การเข้าอิริมิ หรือ การเริ่มเทคนิคโดยนาเกะ หรือ การแยกแยะระหว่างโอโมเตะกับ อูระเทคนิค หรือการใช้อาวุธ ก็ลดลง จนแทบจะหายไปจากการฝึก การขาดการฝึกในด้านต่างๆเหล่านี้ ทำให้คิดไปได้ว่า เป็นต้นเหตุของการสุญเสียประสิทธิภาพ ของผู้ฝึกไอกิโดบางคน
ในทางกลับกัน มีบางคนวิจารณ์ผู้ฝึกไอกิโด ที่ไม่ให้ความสำคัญอย่างเพียงพอกับการฝึกจิตวิญญาน ที่อาจารย์อุเอชิบะมุ่งเน้น เขาวิจารณ์ว่า "โอเซนเซ ให้กำเนิดไอกิโด โดยหยุดการสืบเนื่องทางความคิด และปรัชญาจากยุคเดิม " ซึ่งก็คือ ผู้ฝึกไอกิโด ที่ยึดแนวทางของ ยิวยิทสู ยิวยิตสู หรือเคนยิทสู kenjutsu กำลังแยกออกจากสิ่งที่อาจารย์อุเอุชิบะสอน คนวิจารณ์แนวนี้ สนับสนุนให้ผู้ฝึกเข้าถึงแนวคิดที่ว่า "การก้าวข้ามทางจิตวิญญาน ที่อาจารย์สอนไว้ คือรากฐาน [ตามต้นฉบับ] ที่สำคัญ"
พลังคิ

การศึกษาพลังคิ ki เป็นส่วนสำคัญในวิชาไอกิโด และประกอบไปด้วยการฝึกทั้ง "กาย" และ "ใจ" ตัวอักษรคันจิ คันจิ ของคิ เขียนว่า 氣 เป็นสัญลัษณ์ แสดง ฝาที่ปิดหม้อข้าวที่เต็มอยู่ หรือ "ไออุ่น ที่หล่อเลี้ยง"
อักษรคิ พบบ่อยในคำศัพท์ประจำวันในภาษาญี่ปุ่น เช่น สุขภาพ ญี่ปุ่น: 元気; โรมาจิ: genki; "health", หรือ อาย ญี่ปุ่น: 内気; โรมาจิ: uchiki; "shyness"ส่วนใหญ่ คิ จะนิยามว่าเป็น การรวมกันของกายกับใจ แต่ในแนวทางดั้งเดิมของศิลปะป้องกันตัว จะนิยามว่า "พลังชีวิต" อาจารย์โกโซ ชิโอดะ ของสำนักโยชินคังไอกิโด Gōzō Shioda's Yoshinkan Aikido ที่เป็นที่รู้จักกันว่าเป็น "สไตล์แข็ง" ที่ปฏิบัติตามแนวทางของอาจารย์ อุเอชิบะ ช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง สรุปความว่า คิ คือ จังหวะการใช้เทคนิค โดยใช้พลังทั้งหมดของกายมุ่งไปที่จุดหนึ่ง  ช่วงบั้นปลายของอาจารย์อุเอชิบะ การใช้ คิ จะเริ่มผ่อนคลายลง มาจากการที่ลูกศิษย์ของอาจารย์ ทาเคมูสึ ไอคิ Takemusu และลูกศิษย์รุ่นหลังอีกหลายคน ที่สอนเรื่อง คิ จากมุมนี้ สำนักคีโซไซตี้ ของอาจารย์โคอิชิ โทเฮ Koichi Tohei's Ki Society มุ่งเน้นการศึกษาประสบการณ์การพัฒนา คิ โดยแบ่งแยกระดับผู้เรียนไอกิโด และ ผู้เรียนเรื่อง คิออกจากกัน
ชุดฝึก และ ขั้นของระดับการฝึก

ผู้ฝึกไอกิโด (เรียกว่า ไอกิโดกะ นอกประเทศญี่ปุ่น) จะได้เลื่อนขั้นโดยการสอบ "เกรด หรือ คิว" (kyū) ตามด้วย"ระดับ หรือ ดั้ง" (dan) บางสำนักใช้สีของสาย เพื่อแยกเกรด ส่วนมากใช้ขาวกับดำ black belts เพื่อแยกเกรดสูงกับต่ำ บางสำนักก็ใช้หลายสี การสอบแต่ละสำนักจะหลากหลาย ดังนั้นระดับของสำนักหนึ่ง อาจเทียบไม่ได้กับอีกสำนัก  บางสำนักไม่อนุญาตให้สอบระดับ ดั้ง จนโตกว่าอายุ 16
| ระดับ | สาย | สี | ประเภท |
| --- | --- | --- | --- |
| คิว |  | ขาว | มูดานฉะ mudansha / yūkyūsha |
| ดั้ง |  | ดำ | ยูดานฉะ yūdansha |
ชุดฝึกไอกิโด เรียกว่า ไอกิโดกี (aikidōgi) คล้ายกับชุดของศิลปะป้องกันตัวทั่วไป เคโกจิ (keikogi) มีกางเกง และเสื้อคลุมสีขาว ทั้งแบบหนา ยูโดสไตล์ ("ยูโด-style")  แบบบาง คาราเต้สไตล์ ("คาราเต้-style") เป็นผ้าคอตตอน ชุดสำหรับไอกิโดก็มีที่ทำแขนเสื้อให้สั้นพอดีข้อศอก
สำนักส่วนใหญ่จะมี กางเกงขากว้างสีดำหรือน้ำเงิน เรียกว่า ฮาคามะ hakama (พบในเคนโด้ และ ไอเอโด้  เค็นโด iaido) ส่วนใหญ่สำหรับ ผู้ฝึกระดับ ดั้ง หรือไม่ก็ครูฝึก บางสำนักก็ให้ใส่ฮาคามะ โดยไม่ต้องมีถึงระดับดั้ง ก็ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

AikiWeb Aikido Information— เว็บไอกิโด มีบทความ บทสนทนา รูป คอลัมน์ วิกิ และอื่น ๆ
| ด ค กศิลปะการต่อสู้ |
| --- | --- |
 รายชื่อสไตล์  ประวัติศาสตร์  Timeline  Hard and Soft 
Regional origin:  จีน  ยุโรป  อินเดีย  อินโดนีเซีย  ญี่ปุ่น  เกาหลี  ฟิลิปปินส์ 
Unarmed techniques:  Punch  Kick  Hold  Clinch  Elbow  Knee  Headbutt  Trap  Sweep  Throw  Takedown  Joint lock  Chokehold 
อาวุธ:  การยิงธนู  Shooting  Knife fighting  Stick fighting  Swordsmanship  Melee weapons 
Training:  Sparring  Randori  Forms  Pushing hands  Punching bag  Practice weapon 
Grappling:  บราซิลเลียนยิวยิตสู  เยอรมันยิวยิตสู  ยูโด  ยิวยิตสู  ซามบะ  ซูโม่  มวยปล้ำ  สตอฟ 
Striking:  มวยสากล  กาโปเอย์รา  คาราเต้  คิกบอกซิง  กังฟู  มวยไทย  และเหว่  มวยลาว  ซ่านโฉ่ว  ซาวัต  เทควันโด  โววีนัม  ชินเดนไค  กุนเขมร 
Internal:  ไอกิโด  Aikijutsu  ปา-กว้าจ่าง  ไท่เก๊ก  สิงอี้เฉวียน  ชี่กง 
Full contact / Combat sports:  Professional boxing  Professional kickboxing  Knockdown karate  ศิลปะการต่อสู้แบบผสม  Submission wrestling 
Self-defense / Combatives:  อาร์นิส  บาร์ติตสู  ฮับกีโด  คาจูเคนโบ  คราฟมากา  MCMAP  ปันจักสีลัต  ซิสเตมา  หย่งชุน  Legal aspects 
Eclectic / Hybrids:  อเมริกันเคนโป  ชุนคุคโด  เจี๋ยฉวนเต้า  Shooto  Shorinji Kempo  Unifight  ชินเดนไค 
Entertainment:  เกมต่อสู้  Martial arts film (Chanbara)  มวยปล้ำอาชีพ  นักฆ่าเทวดาแขนเดียว 
 The Martial Arts Portal
| บทความไอกิโด |
| --- | --- |
แม่แบบ:Aikido styles แม่แบบ:Grappling แม่แบบ:Japanese martial arts แม่แบบ:Martial arts แม่แบบ:Manav by country
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่ 
"ไอกิโด" เขียนคำ "คิ" ในแบบตัวอักษรดั้งเดิม
อาจารย์ ทาเคดะ โซคาคุ Takeda Sōkaku
โอนิซาบุโร เดกูชิ Onisaburo Deguchi
อุเคมิ Ukemi (受け身) สำคัญมากในการฝึกให้ปลอดภัย
รูปภาพแสดง อิคเคียว ikkyō, หรือ เทคนิคแรก. ยงเคียว Yonkyō ก็มีกลไกคล้ายๆกัน แต่มือบน ยึดที่หน้าแขน แทนที่จะเป็นศอก
รูปประกอบแสดง การทำอิคเคียว สองแบบ อันแรกไปข้างหน้า one (โอโมเตะ) และ อีกอันคือไปด้ายหลัง (อูระ) อ่านเพิ่มเติมที่คำอธิบายคำอธิบาย
นี่คือตัวอักษรคันจิของคำว่า คิ คันจิ จน ค.ศ. 1946 ได้เปลี่ยนเป็น 気
ฮาคามะ Hakama พับอย่างปราณีตเพื่อรักษาจีบ
หิด

| โรคหิด (scabies) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: seven-year itch

ภาพขยายผิวหนังของผู้ป่วยโรคหิด แสดงให้เห็นรอยบนผิวหนังที่ตัวหิดขุดเป็นอุโมงค์
สาขาวิชา: Infectious disease, dermatology
อาการ: itchiness, pimple-like rash
การตั้งต้น: 2–6 weeks (first infection), ~1 day (subsequent infections)
สาเหตุ: Sarcoptes scabiei mite spread by close contact
ปัจจัยเสี่ยง: Crowded living conditions (child care facilities, group homes, prisons), lack of access to water
วิธีวินิจฉัย: Based on symptoms
โรคอื่นที่คล้ายกัน: Seborrheic dermatitis, dermatitis herpetiformis, pediculosis, atopic dermatitis
ยา: Permethrin, crotamiton, lindane, ivermectin
ความชุก: 204 million / 2.8% (2015)
หิด (อังกฤษ: scabies mite) เป็น ไร (mite) ชนิดหนึ่งที่เป็นปรสิต (parasite) ต้องอาศัยบนร่างกายคน โดยดำรงชีวิตอยู่บนผิวหนังของคน และกินเซลล์ผิวหนังเป็นอาหาร ทำให้เกิดโรคหิด (โรค scabies)
ลักษณะทั่วไปของหิด

ตัวหิด หรือ Scabies mite ซึ่งมีชื่อในทางวิทยาศาสตร์ว่า Sarcoptes scabiei var hominis วงจรชีวิตของตัวหิดคือ เมื่อได้รับหิดตัวเมียที่มีไข่อยู่ในตัวมาจากคนอื่นหลังจากนั้น หิดก็จะคลานหาที่เหมาะสมและขุดเจาะผิวหนังจนเป็นโพรง (Burrow) แล้ววางไข่
โดยไข่ในโพรงจะมีวันละ 2-3 ฟองต่อวัน ซึ่งหิดตัวเมียนี้จะขุดผิวหนังของต่อไปเรื่อยๆ วันละ 2-3 มิลลิเมตร จนกลายเป็นโพรงหยึกหยักคล้ายงูเลื้อย (Serpentine burrow) โดยหิดจะขุดเฉพาะผิวหนังชั้นบนสุดที่เรียกว่า Stratum corneum เท่านั้น จะไม่ขุดผิวหนังชั้นที่ลึกไปกว่านี้ หิดตัวเมียจะวางไข่ไปได้เรื่อยๆตลอดอายุของซึ่งนานประมาณ 1-2 เดือน ไข่ของหิดมีขนาด 0.1-0.15 มม. จะใช้เวลาในการฟักตัว 3-4 วัน เมื่อตัวอ่อนฟักออกมา ก็จะคลานออกจากโพรงมาอยู่บนผิวหนัง และหาที่เหมาะสมใหม่ ขุดเป็นรูเล็กๆ สั้นๆ บนผิวหนังชั้นบนสุด เรียกว่า Molting pouch ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ซึ่งแตกต่างจากโพรง (Burrow) ที่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่าได้
ตัวอ่อนของหิดแรกเกิดจะมี 3 ขา เมื่อมีอายุได้ 3-4 วัน ตัวอ่อนจะลอกคราบแล้วจะมี 4 ขา ต่อจากนั้นจะลอกคราบอีก 2 ครั้ง จนกระทั่งกลายเป็นหิดตัวเต็มวัย ซึ่งจะมีทั้งตัวผู้และตัวเมีย หิดตัวผู้มีขนาด 0.25-0.35 มม. ส่วนหิดตัวเมียมีขนาด 0.30-0.45 มม.
หิดตัวผู้จะคลานออกจากรู และคลานเข้าไปหารูที่ตัวเมียอยู่ เมื่อทำการผสมพันธุ์กันเสร็จแล้วตัวผู้ก็จะตาย ตัวเมียจะออกจากรูเดิม เดินหาบริเวณอื่นของผิวหนังที่เหมาะสม แล้วเจาะโพรงเตรียมพร้อมวางไข่ได้ตลอดชีวิตที่เหลือของมัน ซึ่งหากหิดตัวเมียนี้ติดต่อไปยังผู้อื่น ก็เป็นการเริ่มต้นวงจรชีวิตของมันใหม่ต่อไป
หากหิดอยู่นอกร่างกายคน จะมีชีวิตอยู่ได้เพียง 2-3 วัน แต่ถ้าอุณหภูมิของสิ่งแวดล้อมต่ำกว่า 20 องศาเซลเซียส มันจะมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้น
สาเหตุ

เกิดการติดเชื้อผ่านทางผิวหนังโดยไม่ต้องมีการสัมผัสใกล้ชิด การติดต่อทางเพศสัมพันธ์ การอยู่ร่วมกันของผู้คนจำนวนมากโดยที่มีคนเป็นพาหะนำเชื้อ โรคนี้ติดต่อกันง่าย พบได้ในทุกเพศทุกวัย มักพบว่าอาจจะเป็นกันทั้งครอบครัว หรือระบาดในชุมชนที่มีสุขอนามัยไม่ดี 
โรคหิดไม่มีการแพร่ทางหายใจหรือทางอาหาร
อาการ

ลักษณะผื่นเป็นตุ่มแดง มีลักษณะเป็นรอยนูนคดเคี้ยวคล้ายเส้นด้ายสั้นๆที่ผิวหนัง ความยาว 5 – 15 มม. ต่อมาตุ่มแดงกลายเป็นตุ่มน
ตุ่มแดงกระจายไปทั่วตัว พบมากตามง่ามมือ ง่ามเท้า ข้อพับ ข้อศอก รักแร้ ใต้ราวนม รอบหัวนม สะดือ บั้นเอว ฝ่ามือ ฝ่าเท้า ลูกอัณฑะ และอวัยวะเพศ ส่วนบริเวณผิวหน้าและศีรษะพบได้น้อย
อาการคันเกิดหลังจากการติดเชื้อแล้วประมาณ 24 ชั่วโมง
ผู้ที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง เช่น เป็นโรคเอดส์, SLE, มะเร็ง เม็ดเลือดจะมีการขยายพันธุ์ของตัวไรเพิ่มขึ้น มากมาย จนผื่นกลายเป็นสะเก็ดขุยพอกหนา ภายในสะเก็ดมีตัวหิดอยู่จำนวนมากทำให้แพร่เชื้อได้ง่าย
ผื่นมีอาการคันมาก โดยเฉพาะเวลากลางคืนจะคันมากเป็นพิเศษ
พบผู้ป่วยในครอบครัวเดียวกันหลายคน
การรักษา

เมื่อเริ่มเป็นหิดในระยะแรกควรรีบพบแพทย์ เพื่อรับการรักษาอย่างถูกวิธี ซึ่งในการรักษาจะใช้ทั้งยาทาและยารับประทาน เพื่อแก้อาการอักเสบ
การรักษา > ยาทา

1.ยา gamma benzene hexachloride 0.3% - 1% gel หรือ cream ใช้ทาหลังอาบน้ำ โดยทาทั่วตัวตั้งแต่ระดับคอลงมาถึงปลายเท้าทิ้งไว้นาน 12 ชั่วโมง แล้วจึงอาบน้ำล้างออก ทาครั้งเดียว อาจมีอาการคันอยู่สักระยะหนึ่งไม่จำเป็นต้องทายาซ้ำ ถ้ายังไม่หายควรปรึกษาแพทย์
2.ยาทาชนิดน้ำ เบนซิลเบนโซเอต (benzyl benzoate) 12.5% สำหรับเด็ก และ 25% สำหรับผู้ใหญ่ และขี้ผึ้งผสมกำมะถันเหลือง (6-10% precipitated sulfur)
ยาทาหลังอาบน้ำ ทาเป็นแผ่นฟิล์มบางๆ คลุมทุกพื้นที่ของผิวหนังของร่างกายตั้งแต่ระดับคอลงมาถึง
ปลายเท้า ทาทุกซอกทุกมุม ตามซอกนิ้วมือนิ้วเท้าและใต้เล็บ เพื่อให้เนื้อยาเข้าถึงทุกจุด ทายาทิ้งไว้ 24 
ชั่วโมง แล้วจึงอาบน้ำล้างออก ทำติดต่อกัน 3 วัน
ในเด็กเล็กแพทย์จะกำหนดระยะเวลาการใช้ยาที่เหมาะสม
ใช้ยาสเตอรอยด์อ่อนๆ เช่น hydrocortisone cream 1% ทาวันละ 2 ครั้ง เพื่อช่วยลดอาการคัน
การรักษา > ยารับประทาน

ถ้ามีอาการติดเชื้อของผิวหนัง จะให้ยาปฏิชีวนะ
หากมีอาการคันมาก ให้รับประทานยาแก้แพ้ช่วยลดอาการคัน
ผู้ที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง ควรปรึกษาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ
การป้องกันและคำแนะนำในการปฏิบัติตน

1. การรักษาโรคหิด ต้องรักษาทุกคนในครอบครัวพร้อมกันไม่ว่าจะมีอาการหรือไม่
2. ผู้สัมผัสโรคต้องใช้ยาเช่นเดียวกับผู้ป่วย ถึงแม้จะยังไม่มีอาการ หรือยังไม่มีตุ่มคันก็ตาม
3. ทำความสะอาดเสื้อผ้า เครื่องนอน เครื่องใช้ทั้งหมด โดยการต้มหรือนำออกตากแดด
4. ดูแลรักษาความสะอาดสถานที่พักอาศัย
5. รักษาสุขอนามัยส่วนบุคคลขั้นพื้นฐานให้ดี เช่น อาบน้ำถูสบู่วันละ 1-2 ครั้ง
6. หลีกเลี่ยงการอยู่ในสถานที่ที่มีความเสี่ยง หรืออยู่ใกล้ชิดกับบุคคลที่มีความเสี่ยง เช่น สถานที่กักขัง สถานสงเคราะห์
7. หลีกเลี่ยงการใช้ของส่วนตัวร่วมกับผู้อื่น เช่น ผ้าเช็ดตัว เสื้อผ้า รองเท้า ฯลฯ
8. รองเท้าควรล้างให้สะอาด และนำไปผึ่งแดด
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: B86 ICD-9-CM: 133.0 MeSH: D012532 DiseasesDB: 11841
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000830 eMedicine: derm/382 emerg/517 ped/2047 Patient UK: หิด
แม่แบบ:Pediculosis, acariasis and other infestations
แม่แบบ:STD and STI
ตัวหิด  (Sarcoptes scabiei)
ฟรันเชสโก เบลลิสซีโม

| ฟรันเชสโก เบลลิสซีโม |
| --- | --- |
เกิด:  (1979-01-03) 3 มกราคม ค.ศ. 1979 (45 ปี) โรม, ประเทศอิตาลี
อาชีพการทำอาหาร
สไตล์การทำอาหาร: อิตาลี
 รายการโทรทัศน์   Handsome Kitchen (ฟูจิเทเลวิชัน)  NonStop! (ฟูจิเทเลวิชัน)  Waratte Iitomo! (ฟูจิเทเลวิชัน)  Wagamama!Kimama!Tabikibun (BS-Fuji)  GakkoChakkoTV (Akita Television)  Konnichiwa Itto6ken (NHK)  Kitchen ga hashiru! (NHK)  One Seg Lunch Box Raku Gohan (NHK)  Junbanmachi no Ryorikyoshitsu (LaLa TV)  Osama no brunch (ทีบีเอส)  Uchigohan (TV Asahi)  Eko no Saho (TV Asahi)  Shikamo!! (Nippon Television)  Sekai banzuke (Nippon Television)  Sekai fushigi hakken! (ทีบีเอส)  Sekai no minna ni kiitemita (ทีบีเอส)  Bara iro Dandi (Tokyo Metropolitan Television)  Goji ni Muchu (Tokyo Metropolitan Television) Among others  
 
เว็บไซต์: www.bellissimoyoshi.net
ฟรันเชสโก เบลลิสซีโม (อิตาลี: Francesco Bellissimo) เกิดเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1979 เป็นเชฟชาวอิตาลี
หนังสือ

Bellissimo, Francesco (2010). Ouchi de Itaria Gohan Berisshimo to oryōri dēto. Tokyo: Bunkasha. ISBN 978-4821142941.
Bellissimo, Francesco (2010). Sono Manma Obun Ryori. Tokyo: Shufunotomosha. ISBN 978-4072691335.
Bellissimo, Francesco (2012). Italian no Kihon to Oisha no Kotsu. Tokyo: Nittōshoinhonsha. ISBN 978-4528015050.
Bellissimo, Francesco (2013). Yidali shuai ge zhu chu dao ni jia : gan lan you jian kang liao li, 5 fen zhong YAMI shang cai. Taipei: Taibei Shi : Tai shi wen hua shi ye gu fen you xian gong si. ISBN 978-9863430032.
Bellissimo, Francesco (2014). Bijinesu pason no sasou gijutsu : Tecniche di comunicazione e relazione interpersonale per uomini d'affari. Tokyo: Diamond-sha. ISBN 978-4478026311.
Bellissimo, Francesco (2014). Berisshimo na Omotemeshi Itariashiki koi no shokujiho : Tecniche di cucina italiana per avere successo in amore. Tokyo: Shufutoseikatsusha. ISBN 978-4391146066.
Bellissimo, Francesco (2015). Jing dian yi da li mei shi 100 dao. Taipei: Taibei shi. OCLC 909245594.
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site (Japanese)
Cucina Bellissimo Cooking Team (Japanese)
Allestero.net Francesco Bellissimo Interview (Italian)
Vantan Future Creation FJapon Francesco Bellissimo Interview เก็บถาวร 2011-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Japanese)
Francesco Bellissimo on Japan Talent Database (Japanese)
Francesco Bellissimo Profile on Shimashow (English)
เขตบางบอน

| เขตบางบอน |
| --- | --- |
เขต
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Khet Bang Bon
ถนนบางขุนเทียนช่วงตลาดบางบอน
คำขวัญ: หลวงพ่อขาวทรงฤทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์หลวงพ่อเกษร งามนคเรศเขตบางบอน สมุทรสาครชิดชายแดน ถนนวงแหวนคู่อุตสาหกรรม น้อมนำเกษตรพอเพียง
แผนที่กรุงเทพมหานคร เน้นเขตบางบอน
พิกัด: 13°39′50″N 100°24′32″E﻿ / ﻿13.66389°N 100.40889°E﻿ / 13.66389; 100.40889
ประเทศ:  ไทย
เขตปกครองพิเศษ: กรุงเทพมหานคร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 34.745 ตร.กม. (13.415 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 100,203 คน
 • ความหนาแน่น: 2,883.96 คน/ตร.กม. (7,469.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 10150
รหัสภูมิศาสตร์: 1050
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 1 ซอยเอกชัย 135/1 (เสือโต) ถนนเอกชัย แขวงบางบอนใต้ เขตบางบอน กรุงเทพมหานคร 10150
เว็บไซต์: www.bangkok.go.th/bangbon
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บางบอน เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพทั่วไปทางด้านตะวันออกของเขตเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อยและหนาแน่นปานกลาง โดยมีย่านการค้าและเขตอุตสาหกรรมภายในพื้นที่ ส่วนทางด้านตะวันตกเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อยและเขตเกษตรกรรม
ที่ตั้งและอาณาเขต

เขตบางบอนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของฝั่งธนบุรี มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตหนองแขม เขตบางแค และเขตภาษีเจริญ มีคลองหนามแดงและคลองบางโคลัดเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตจอมทอง มีคลองวัดสิงห์เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับเขตบางขุนเทียน มีทางรถไฟสายวงเวียนใหญ่–มหาชัยเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองสมุทรสาครและอำเภอกระทุ่มแบน (จังหวัดสมุทรสาคร) มีแนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างกรุงเทพมหานครกับจังหวัดสมุทรสาครเป็นเส้นแบ่งเขต
ประวัติ

บางบอนในอดีตเป็นชื่อหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่มีความเก่าแก่อย่างน้อยตั้งแต่สมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ โดยมีหลักฐานเป็นวรรณคดีหลายเรื่องที่กล่าวถึง ได้แก่ โคลงนิราศทวาย (โคลงนิราศไปแม่น้ำน้อย) ของพระพิพิธสาลีในสมัยรัชกาลที่ 1 โคลงนิราศนรินทร์ ของนายนรินทรธิเบศร์ (อิน) ในสมัยรัชกาลที่ 2 และ นิราศเมืองเพชร ของสุนทรภู่ในสมัยรัชกาลที่ 4 ต่อมาเมื่อมีการจัดการปกครองส่วนภูมิภาคโดยแบ่งออกเป็นมณฑล จังหวัด อำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน บางบอนจึงกลายมาเป็นท้องที่การปกครองของอำเภอบางขุนเทียน จังหวัดธนบุรี โดยในพื้นที่แถบนี้รวมทั้งพื้นที่ใกล้เคียงมีการปรับเปลี่ยนเขตการปกครองหลายครั้ง ในที่สุดเมื่อ พ.ศ. 2483 ทางราชการได้ยุบรวมท้องที่ตำบลบางบอนเหนือ ตำบลบางบอนใต้ และตำบลแสมดำเข้าด้วยกันและตั้งเป็น ตำบลบางบอน ขึ้น
ใน พ.ศ. 2514 จังหวัดธนบุรีถูกรวมเข้ากับจังหวัดพระนคร เปลี่ยนฐานะเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และใน พ.ศ. 2515 จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้เปลี่ยนการเรียกหน่วยการปกครองใหม่ด้วย ตำบลบางบอนจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงบางบอน และอยู่ในเขตการปกครองของสำนักงานเขตบางขุนเทียน
ภายหลังในเขตบางขุนเทียนมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้นมาก เพื่อให้การปกครองและการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ ในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2540 กระทรวงมหาดไทยจึงประกาศแยกพื้นที่แขวงบางบอนออกจากเขตบางขุนเทียนตั้งเป็น เขตบางบอน โดยสำนักงานเขตบางบอนได้เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2541 เป็นสำนักงานเขตลำดับที่ 50 ของกรุงเทพมหานคร เดิมตั้งอยู่ที่อาคารตลาดสดเทพยดาอารักษ์ หมู่ที่ 4 แขวงบางบอน ต่อมาใน พ.ศ. 2547 ได้ย้ายมาตั้งสำนักงานเขตถาวรที่ซอยเอกชัย 135/1 หมู่ที่ 3 แขวงบางบอน
การแบ่งเขตการปกครอง

เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 กรุงเทพมหานครได้ประกาศยุบแขวงบางบอนและตั้งแขวงขึ้นใหม่ 4 แขวง โดยมีถนนเอกชัยและถนนกาญจนาภิเษกฝั่งตะวันตกเป็นเส้นแบ่งเขตและให้มีผลบังคับใช้ในวันเดียวกัน ส่งผลให้เขตบางบอนในปัจจุบันประกอบด้วยแขวงดังต่อไปนี้
| หมาย เลข | อักษรไทย | อักษรโรมัน | พื้นที่  (ตร> กม.) | จำนวนประชากร  (ธันวาคม 2566) | ความหนาแน่นประชากร  (ธันวาคม 2566) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2. | บางบอนเหนือ | Bang Bon Nuea | 15.203 | 22,472 | 1,478.13 |  |
| 3. | บางบอนใต้ | Bang Bon Tai | 8.939 | 23,997 | 2,684.53 |  |
| 4. | คลองบางพราน | Khlong Bang Phran | 5.423 | 30,808 | 5,680.99 |  |
| 5. | คลองบางบอน | Khlong Bang Bon | 5.180 | 22,926 | 4,425.87 |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 34.745 | 100,203 | 2,883.96 |  |
หมายเลขที่หายไปคือแขวงที่ถูกยุบเลิก
ประชากร

| สถิติประชากรตามทะเบียนราษฎร เขตบางบอน> ปี (พ.ศ.) | สถิติประชากรตามทะเบียนราษฎร เขตบางบอน> ประชากร | สถิติประชากรตามทะเบียนราษฎร เขตบางบอน> การเพิ่มและการลด |
| --- | --- | --- |
| 2541 | 69,829 | แบ่งเขต |
| 2542 | 72,726 | +2,897 |
| 2543 | 76,040 | +3,314 |
| 2544 | 79,765 | +3,725 |
| 2545 | 84,660 | +4,895 |
| 2546 | 89,140 | +4,480 |
| 2547 | 93,216 | +4,076 |
| 2548 | 96,723 | +3,507 |
| 2549 | 99,348 | +2,625 |
| 2550 | 101,263 | +1,915 |
| 2551 | 102,963 | +1,700 |
| 2552 | 103,470 | +507 |
| 2553 | 104,535 | +1,065 |
| 2554 | 104,768 | +233 |
| 2555 | 105,161 | +393 |
| 2556 | 106,085 | +924 |
| 2557 | 107,140 | +1,055 |
| 2558 | 107,397 | +257 |
| 2559 | 107,136 | -261 |
| 2560 | 107,118 | -18 |
| 2561 | 106,919 | -199 |
| 2562 | 105,684 | -1,235 |
| 2563 | 104,366 | -1,318 |
| 2564 | 102,635 | -1,731 |
| 2565 | 101,246 | -1,389 |
| 2566 | 100,203 | -1,043 |
การคมนาคม

ถนนสายหลักในพื้นที่เขตบางบอน ได้แก่
ถนนกาญจนาภิเษก (ทล.9) และทางคู่ขนาน (ทล.3901 และ 3902)
ถนนเอกชัย (ทล.3242)
ถนนบางขุนเทียน
ถนนบางบอน 1
ถนนกัลปพฤกษ์ (ทางหลวงชนบท กท.1001)
ส่วนทางสายรองและทางลัด ได้แก่
| --- | --- |
 ถนนบางบอน 2  ถนนบางบอน 3  ถนนบางบอน 4  ถนนบางบอน 5  ถนนพรมแดน (เอกชัย 131)  ถนนพรหมราษฎร์ และซอยพระรามที่ 2 ซอย 82 (รางโพธิ์)  ถนนมนธาตุราชศรีพิจิตร์ และซอยพระยามนธาตุราชศรีพิจิตร์ แยก 35  ซอย 001 กาญจนาภิเษก 3 (วัดนินสุขาราม / ถนนวัดม่วง-บางบอน 2):  ซอย 001 กาญจนาภิเษก 6 / ซอยเอกชัย 76 (หมู่บ้านเอสเค)  ซอยเอกชัย 46 (สังข์สิทธิ์นิเวศน์)  ซอยเอกชัย 69 (โรงเรียนวิชัยวิทยา)  ซอยเอกชัย 83/1 (ศิริวงศ์)  ซอยเอกชัย 119 (วัดบางบอน)  ซอยเอกชัย 132 (ศิรินุสรณ์)  ซอยบางบอน 1 ซอย 20 / ซอยกำนันแม้น 13 (กำนันแม้น 3)  ซอยบางบอน 3 ซอย 5 / ซอยบางบอน 4 ซอย 14 (บ้านนายเหรียญ)  ซอยบางบอน 5 ซอย 5 (โรงเรียนนวลนรดิศฯ)  ซอยบางบอน 5 ซอย 7 (ถนนสมเด็จพระนเรศวรมหาราช)
สถานที่สำคัญ

กองกำกับการตำรวจม้า
เรือนจำพิเศษธนบุรี
ทัณฑสถานหญิงธนบุรี
สำนักงานประกันสังคม กรุงเทพมหานคร เขตพื้นที่ 7
วัดบางบอน
วิทยาลัยเทคนิคราชสิทธาราม
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศบางบอน
โรงเรียนศึกษานารีวิทยา
โรงเรียนนวลนรดิศวิทยาคมรัชมังคลาภิเษก
สถานีตำรวจนครบาลแสมดำ
สถานีตำรวจนครบาลบางบอน
ทางน้ำ

| --- | --- |
 คลองบางบอน  คลองบางโคลัด  คลองหนามแดง  คลองบางพราน  คลองวัดสิงห์  คลองพระยาราชมนตรี  คลองสะแกงาม  คลองลาดลำภู (รางสะแก):  คลองพิมพ์เสงี่ยม  คลองนายผล  คลองเจือศักดิ์  คลองสรศักดิ์  คลองรางไผ่  คลองขวาง  คลองเลนเปน  คลองสาเก
เศรษฐกิจ

เกษตรกรรมเป็นสิ่งที่สำคัญในเขตนี้ พืชที่ปลูกได้แก่ มะม่วงน้ำดอกไม้มัน มะพร้าว กล้วยไม้ และดอกบัว เป็นต้น