stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชิคาโก แอล สายสีส้ม

| สายสีส้ม |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: ชิคาโก รัฐอิลลินอย
ปลายทาง: มิดเวย์ เดอะลูป
จำนวนสถานี: 17
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: ชิคาโก แอล
ผู้ดำเนินงาน: Chicago Transit Authority
ขบวนรถ: 2400-series, 3200-series
ผู้โดยสารต่อวัน: 63,037 คน
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 31 ตุลาคม ค.ศ. 1993
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 12.5 mi (20.1 km) (35 นาที)
ลักษณะทางวิ่ง: ระดับดินและยกระดับ
รางกว้าง: 4 ft 8 1⁄2 in (1,435 mm)
รัศมีดัดโค้งต่ำสุด: 90 ฟุต (27 เมตร)
ระบบจ่ายไฟ: รางที่สาม, 600 V DC
ชิคาโก แอล สายสีส้ม เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าส่วนหนึ่งของชิคาโก แอล มหานครชิคาโก มีระยะทาง 12.5 ไมล์ (20.1 กิโลเมตร) (เวลาในการเดิน 35 นาที) เส้นทางระดับดินและยกระดับ เชื่อมต่อกับท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ผู้โดยสารเฉลี่ยวันละ 63,037 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site at transitchicago.com
Orange Line extension plan
Orange Line at Chicago-L.org
| ด ค กชิคาโก แอล |
| --- | --- | --- |
| เส้นทางหลัก |       สายสีน้ำเงิน       สายสีน้ำตาล       สายสีเขียว       สายสีส้ม       สายสีชมพู       สายสีม่วง       สายสีแดง       สายสีเหลือง  |  |
| สาย |  เดอะลูป  สายนอร์ทไซด์เมน  สายเซาท์ไซด์อีลาเวเท็ด  สายสเตทสตรีท  สายเลคสตรีทอีลาเวเท็ด  สายดานไรอัน  สายราเวนส์วูด  สายเดอกลาส  สายมิลวูกี-แดร์บอร์น  สายแอชแลนด์  สายเอสต์ซิกทีเทิร์ด  |  |
| ถูกยกเลิก |  สายสตอกยาร์ดส์  สายเคนวูด  สายนอร์มอลปาร์ค  สายมาร์เก็ตสตรีท  สายเมโตรโปลิตันเมน  สายการ์ฟิลด์ปาร์ค  สายเวสต์เชสเตอร์เมย์วูด  สายฮัมโบลดท์ปาร์ค  สายนอร์ทเวสต์  สายรันดอลฟ์สตรีท  สายคายเลอร์  สายเลค-ดานไรอัน  |  |
| สถานี |  รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าชิคาโก แอล  รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าในอดีตของชิคาโก แอล  |  |
ซัมซุงทาวเวอร์พาเลซ

| ซัมซุง ทาวเวอร์ พาเลซ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: Dogok-dong, กังนัม,   โซล, เกาหลีใต้
สถานะ: สร้างเสร็จแล้ว 
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2545
กำหนดเสร็จ: พ.ศ. 2547
การใช้งาน: ที่อยู่อาศัย
ความสูง
หลังคา: 264 m (866 ft)
ชั้นสูงสุด: 72
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 73
| --- | --- |
ซัมซุงทาวเวอร์พาเลซ
ฮันกึล: 삼성 타워팰리스
ฮันจา: 三星 타워팰리스
อาร์อาร์: Samseong Tawo Paelliseu 
เอ็มอาร์: Samsŏng T'awŏ P'aellisŭ 
ซัมซุง ทาวเวอร์ พาเลซ เป็นที่อยู่อาศัยที่ประกอบไปด้วย7ตึก เรียงตามตัวอักษรภาษาอังกฤษA-G ตั้งอยู่ในเขตกังนัม โซล,ประเทศเกาหลีใต้ มีความสูงเฉลี่ย42-72ชั้น สร้างระหว่างปี2545-2547 ทาวเวอร์พาเลส”G”มีจำนวน73ชั้น สูง264เมตร(866ฟุต) ถือเป็นตึกที่สูงที่สุดในโซล สิ่งก่อสร้างประกอบไปด้วยการรักษาความปลอดภัยอันทันสมัย ลิฟท์ทุกชั้นและทุกประตูทางเข้ามีการติดตั้งคีย์การ์ด และสามารถผ่านเข้าไปได้ด้วยการใช้คีย์การ์ดหรือการสแกนลายนิ้วมือ 
ทุกอย่างภายในบ้านนั้นสามารถควบคุมผ่านระบบมือถืออันทันสมัย ไม่ว่าจะเป็น แสงสว่าง ผ้าม่าน ระบบอินเทอร์เน็ต หรือแม้แต่เครื่องล้างจานอัตโนมัติ
ข้อมูล

ซัมซุง ทาวเวอร์ พาเลซ A ความสูง 209 เมตร มีจำนวน 59 ชั้น
ซัมซุง ทาวเวอร์ พาเลซ B ความสูง 234 เมตร มีจำนวน 66 ชั้น
ซัมซุง ทาวเวอร์ พาเลซ C ความสูง 209 เมตร มีจำนวน 59 ชั้น
ซัมซุง ทาวเวอร์ พาเลซ D ความสูง         มีจำนวน 42 ชั้น
ซัมซุง ทาวเวอร์ พาเลซ E ความสูง 191 เมตร มีจำนวน 55 ชั้น
ซัมซุง ทาวเวอร์ พาเลซ F ความสูง 191 เมตร มีจำนวน 55 ชั้น
ซัมซุง ทาวเวอร์ พาเลซ G ความสูง 264 เมตร มีจำนวน 73 ชั้น
ซุคฮอย ซู-33

| ซู-33 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: ครองความได้เปรียบทางอากาศ , หลากหลายบทบาท , ประจำเรือบรรทุกเครื่องบิน
ชาติกำเนิด:  รัสเซีย
บริษัทผู้ผลิต: ซุคฮอย
สถานะ: ใกล้จะหมดการประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพเรือรัสเซีย
จำนวนที่ผลิต: ประมาณ 35 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ.1987 - 1999
เริ่มใช้งาน: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1998
เที่ยวบินแรก: 17 สิงหาคม ค.ศ.1987
สายการผลิต: ซู-30 ซู-33 ซู-34 ซู-35 ซู-37 เช็งยาง เจ-11
ซุคฮอย ซู-33 (อังกฤษ: Sukhoi Su-33) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่า: แฟลงเกอร์-ดี) เป็นเครื่องบินขับไล่ทุกสภาพอากาศ,ประจำเรือบรรทุกเครื่องบิน,สองเครื่องยนต์,ครองความได้เปรียบทางอากาศ ออกแบบโดยบริษัทซุคฮอยและสร้างโดยบริษัท KnAAPO, มีต้นกำเนิดมาจาก ซู-27และในช่วงแรกรู้จักกันในชื่อ ซู-27เค. เมื่อเทียบกับซู-27, ซู-33 มีโครงสร้างช่วงล่างที่แข็งแรงและปีกที่พับได้,หางที่หมุนได้,ทุกอย่างสำหรับการขึ้น-ลงบนเรือบรรทุกเครื่องบิน. ซู-33มีปีหน้าและมีปีกที่ใหญ่กว่าซู-27สำหรับเพิ่มน้ำหนักในการแบกอาวุธ. ซู-33 ได้อัพเกรดเครื่องยนต์และเพิ่มล้อหน้าสองล้อ, และการเติมน้ำมันทางอากาศ ในอนาคต ซู-33 จะถูกทดแทนโดย มิก-29เค
ชิคาโก แอล สายสีน้ำเงิน

| สายสีน้ำเงิน |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดให้บริการ
เจ้าของ: องค์การขนส่งชิคาโก
ที่ตั้ง: ชิคาโก, รัฐอิลลินอย
ปลายทาง: โอแฮร์ ฟอเรสต์ปาร์ค
จำนวนสถานี: 33
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: ชิคาโก แอล
ผู้ดำเนินงาน: องค์การขนส่งชิคาโก
ขบวนรถ: 2600-series
ผู้โดยสารต่อวัน: 64,978 คน (ค่าเฉลี่ยต่อวันทำงานหนึ่งวันของปี ค.ศ. 2022)
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 34.6 mi (55.7 km) (68 นาที)
ลักษณะทางวิ่ง: ใต้ดินและยกระดับ
รางกว้าง: 4 ft 8 1⁄2 in (1,435 mm)
ระบบจ่ายไฟ: รางที่สาม, 600 V DC
สายสีน้ำเงิน หรือชื่อเดิม สายโอแฮร์คองเกรส หรือ สายตะวันตก-ตะวันตกเฉียงเหนือ เป็นเส้นทางหนึ่งในระบบชิคาโก แอล มีระยะทาง 19.5-ไมล์ (31.4-กิโลเมตร) (68 นาที) ที่ผ่านเข้าไปเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ จากทั้งหมด 34.6 ไมล์ (55.7 กิโลเมตร) 33 สถานี มีจำนวนผู้โดยสารเฉลี่ย 64,978 คนต่อวัน (คำนวณจากวันทำงานของปี ค.ศ. 2022)
แหล่งข้อมูลอื่น

Blue Line at Chicago-L.org
| ด ค กชิคาโก แอล |
| --- | --- | --- |
| เส้นทางหลัก |       สายสีน้ำเงิน       สายสีน้ำตาล       สายสีเขียว       สายสีส้ม       สายสีชมพู       สายสีม่วง       สายสีแดง       สายสีเหลือง  |  |
| สาย |  เดอะลูป  สายนอร์ทไซด์เมน  สายเซาท์ไซด์อีลาเวเท็ด  สายสเตทสตรีท  สายเลคสตรีทอีลาเวเท็ด  สายดานไรอัน  สายราเวนส์วูด  สายเดอกลาส  สายมิลวูกี-แดร์บอร์น  สายแอชแลนด์  สายเอสต์ซิกทีเทิร์ด  |  |
| ถูกยกเลิก |  สายสตอกยาร์ดส์  สายเคนวูด  สายนอร์มอลปาร์ค  สายมาร์เก็ตสตรีท  สายเมโตรโปลิตันเมน  สายการ์ฟิลด์ปาร์ค  สายเวสต์เชสเตอร์เมย์วูด  สายฮัมโบลดท์ปาร์ค  สายนอร์ทเวสต์  สายรันดอลฟ์สตรีท  สายคายเลอร์  สายเลค-ดานไรอัน  |  |
| สถานี |  รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าชิคาโก แอล  รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าในอดีตของชิคาโก แอล  |  |
ชิคาโก แอล สายสีน้ำตาล

| สายสีน้ำตาล |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดให้บริการ
ที่ตั้ง: ชิคาโก, รัฐอิลลินอย
ปลายทาง: คิมเบล เดอะลูป, เบลมอนต์
จำนวนสถานี: 28
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟฟ้ายกระดับ
ระบบ: ชิคาโก แอล
ผู้ดำเนินงาน: องค์การขนส่งชิคาโก
ขบวนรถ: 2600-series
ผู้โดยสารต่อวัน: 101,881 คน
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 1 สิงหาคม ค.ศ. 1949
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 11.4 mi (18.3 km)
ลักษณะทางวิ่ง: ยกระดับ, ระดับดิน
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
รัศมีดัดโค้งต่ำสุด: 90 ฟุต (27 เมตร)
ระบบจ่ายไฟ: รางที่สาม, 600 V DC
สายสีน้ำตาล (หรือ สายราเวนส์วูด) เป็นเส้นทางของชิคาโก แอล ระยะทาง 11.4-ไมล์ (18.3-กิโลเมตร) จำนวน 28 สถานี มีผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 3 จำนวน 101,881 คนต่อวัน (2011) โดยก่อนหน้านี้ จะรู้จักกันในชื่อ สายราเวนส์วูด เป็นอีกเส้นทางหนึ่งที่ผ่านเดอะลูป
สถานี

Note: After stopping at Clark/Lake, Brown Line trains return to Merchandise Mart, then make all stops back to Kimball.
แหล่งข้อมูลอื่น

About the Brown Line at Countdown to a New Brown -  official CTA site
Brown Line at Chicago-L.org
Train schedules เก็บถาวร 2006-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at CTA official site
| ด ค กชิคาโก แอล |
| --- | --- | --- |
| เส้นทางหลัก |       สายสีน้ำเงิน       สายสีน้ำตาล       สายสีเขียว       สายสีส้ม       สายสีชมพู       สายสีม่วง       สายสีแดง       สายสีเหลือง  |  |
| สาย |  เดอะลูป  สายนอร์ทไซด์เมน  สายเซาท์ไซด์อีลาเวเท็ด  สายสเตทสตรีท  สายเลคสตรีทอีลาเวเท็ด  สายดานไรอัน  สายราเวนส์วูด  สายเดอกลาส  สายมิลวูกี-แดร์บอร์น  สายแอชแลนด์  สายเอสต์ซิกทีเทิร์ด  |  |
| ถูกยกเลิก |  สายสตอกยาร์ดส์  สายเคนวูด  สายนอร์มอลปาร์ค  สายมาร์เก็ตสตรีท  สายเมโตรโปลิตันเมน  สายการ์ฟิลด์ปาร์ค  สายเวสต์เชสเตอร์เมย์วูด  สายฮัมโบลดท์ปาร์ค  สายนอร์ทเวสต์  สายรันดอลฟ์สตรีท  สายคายเลอร์  สายเลค-ดานไรอัน  |  |
| สถานี |  รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าชิคาโก แอล  รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าในอดีตของชิคาโก แอล  |  |
ซาโฮะ ชิราซุ

| ซาโฮะ ชิราซุ |
| --- | --- |
白砂 沙帆
เกิด: 19 สิงหาคม จังหวัดวากายามะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: เมาซูโปรโมชัน
ส่วนสูง: 149 ซม.
ซาโฮะ ชิราซุ (白砂 沙帆, 19 สิงหาคม -) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดวากายามะ สังกัดเมาซูโปรโมชัน
ผลงานพากย์

นักสืบตายแล้ว (ชาร์ล็อต อาริซากะ แอนเดอร์สัน)
ล้มบังลังก์ล้างราชา (ริมฟู)
ปริศนาบ้านเก่า เงามรณะ (โคฟุเนะ มิโอะ)
กิลด์ป่วนก๊วนฮา (โนมะ รูน)
สกิลสุดพิสดารกับมื้ออาหารในต่างโลก (รูซาลกา)
ซาโอโตะเมะ

ซาโอโตะเมะ เป็นนามสกุลบุคคลญี่ปุ่น สามารถหมายถึง
มิตสุกิ ซาโอโตะเมะ - นักไอคิโดชาวญี่ปุ่น
ซาโอโตะเมะ ฮารุนะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!
ซาโอโตะเมะ มาโกโตะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง มิโกะ คนทรงหุ่นเทวะ
ซาโอโตะเมะ จุนโกะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง NANA
ซาโอโตะเมะ รันม่า และ ซาโอโตะเมะ เก็นม่า - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง รันม่า ½
ซาโอโตะเมะ เร - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เกมกลคนอัจฉริยะ GX
ดูเพิ่ม

เซาตูเม (São Tomé) ที่สะกดคำในภาษาอังกฤษเหมือนกัน
กีฬามวยปล้ำในแพนอเมริกันเกมส์ 2023

International sporting event
| มวยปล้ำในแพนอเมริกันเกมส์ ครั้งที่ 19 |
| --- | --- |
สนาม: ศูนย์ฝึกอบรมโอลิมปิก
วันเริ่ม: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 (2023-11-01)
วันสิ้นสุด: 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 (2023-11-04)
No.รายการ: 18 (ชาย 12, หญิง 6)
นักกีฬา: 163 คน จาก 24 ประเทศ
«2019 2027» 
การแข่งขันกีฬามวยปล้ำในแพนอเมริกันเกมส์ 2023 จะจัดขึ้นในซันติอาโก ประเทศชิลี ระหว่างวันที่ 1-4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 ณ ศูนย์ฝึกอบรมโอลิมปิกในนูโนอา
ประเทศที่เข้าร่วม

มีนักกีฬาที่ผ่านเข้ารอบทั้งหมด 24 ประเทศ จำนวนนักกีฬาของประเทศที่เข้าร่วมจะอยู่ในวงเล็บข้างชื่อประเทศ
อาร์เจนตินา (8)
บาฮามาส (1)
บาร์เบโดส (1)
โบลิเวีย (1)
บราซิล (10)
แคนาดา (7)
ชิลี (16)
โคลอมเบีย (11)
คอสตาริกา (1)
คิวบา (18)
สาธารณรัฐโดมินิกัน (11)
เอกวาดอร์ (7)
เอลซัลวาดอร์ (1)
ฮอนดูรัส (4)
ทีมนักกีฬาอิสระ (2)
จาเมกา (1)
เม็กซิโก (12)
ปานามา (3)
ปารากวัย (1)
เปรู (5)
ปวยร์โตรีโก (9)
สหรัฐ (17)
อุรุกวัย (1)
เวเนซุเอลา (16)
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางสรุปเหรียญ

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  คิวบา | 8 | 5 | 3 | 16 |
| 2 |  สหรัฐ | 7 | 3 | 1 | 11 |
| 3 |  บราซิล | 2 | 1 | 1 | 4 |
| 4 |  เอกวาดอร์ | 1 | 1 | 4 | 6 |
| 5 |  เวเนซุเอลา | 0 | 4 | 8 | 12 |
| 6 |  โคลอมเบีย | 0 | 3 | 3 | 6 |
| 7 |  แคนาดา | 0 | 1 | 4 | 5 |
| 8 |  ชิลี* | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 9 |  ปวยร์โตรีโก | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 9 |  อาร์เจนตินา | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 11 |  เม็กซิโก | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 11 |  ฮอนดูรัส | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 11 |  จาเมกา | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 11 |  เปรู | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (14 ประเทศ) | รวม (14 ประเทศ) | 18 | 18 | 35 | 71 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Results Book เก็บถาวร 2023-11-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กกีฬาในแพนอเมริกันเกมส์ 2023 ณ ซันติอาโก ประเทศชิลี |
| --- | --- |
 ยิงธนู  ระบำใต้น้ำ  กรีฑา  แบดมินตัน  เบสบอล  บาสเกตบอล  บาสก์เปโลตา  วอลเลย์บอลชายหาด  โบว์ลิง  มวย  เบรกกิง  เรือแคนู  จักรยาน  กระโดดน้ำ  ขี่ม้า  ฟันดาบ  ฮอกกี้  ฟุตบอล  ยิมนาสติก  กอล์ฟ  แฮนด์บอล  ยูโด  คาราเต้  ปัญจกีฬาสมัยใหม่  แร็กเก็ตบอล  โรลเลอร์  เรือพาย  รักบี้ 7 คน  เรือใบ  ยิงปืน  ซอฟต์บอล  ปีนหน้าผา  สควอช  โต้คลื่น  ว่ายน้ำ  เทเบิลเทนนิส  เทควันโด  เทนนิส  ไตรกีฬา  วอลเลย์บอล  โปโลน้ำ  สกีน้ำ  ยกน้ำหนัก  มวยปล้ำ
ชิคาโก แอล สายสีแดง

| สายสีแดง |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: ชิคาโก
ปลายทาง: โฮวาร์ด ไนน์ตีฟิฟิท์/แดนไรอัน
จำนวนสถานี: 33
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: ชิคาโก แอล
ผู้ดำเนินงาน: Chicago Transit Authority
ขบวนรถ: 2400 series, 2600-series, 5000 series
ผู้โดยสารต่อวัน: 251,813 คน (2012)
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1900
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 23.4 mi (37.7 km) (66 นาที)
ลักษณะทางวิ่ง: ระดับดิน, ใต้ดิน, ยกระดับ
รางกว้าง: 4 ft 8 1⁄2 in (1,435 mm)
ระบบจ่ายไฟ: รางที่สาม, 600 V DC
ชิคาโก แอล สายสีแดง หรือ สายโฮวาร์ด-แดนไรอัน หรือ สายเหนือ-ใต้ เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในมหานครชิคาโก ดำเนินการโดย Chicago Transit Authority เป็นส่วนหนึ่งของชิคาโก แอล ผู้โดยสาร 251,813 คนต่อวัน มีระยะทาง 23.4 ไมล์ (37.7 กิโลเมตร) (เวลาในการเดินทาง 66 นาที) จำนวน 33 สถานี วิ่งตลอด 24 ชั่วโมง เช่นเดียวกันกับสายสีน้ำเงิน
แหล่งข้อมูลอื่น

Red Line at Chicago-'L'.org
Train schedules at CTA official site
Red Line Extension: Connecting 95th Street Station to 130th Street (CTA official site) เก็บถาวร 2019-12-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กชิคาโก แอล |
| --- | --- | --- |
| เส้นทางหลัก |       สายสีน้ำเงิน       สายสีน้ำตาล       สายสีเขียว       สายสีส้ม       สายสีชมพู       สายสีม่วง       สายสีแดง       สายสีเหลือง  |  |
| สาย |  เดอะลูป  สายนอร์ทไซด์เมน  สายเซาท์ไซด์อีลาเวเท็ด  สายสเตทสตรีท  สายเลคสตรีทอีลาเวเท็ด  สายดานไรอัน  สายราเวนส์วูด  สายเดอกลาส  สายมิลวูกี-แดร์บอร์น  สายแอชแลนด์  สายเอสต์ซิกทีเทิร์ด  |  |
| ถูกยกเลิก |  สายสตอกยาร์ดส์  สายเคนวูด  สายนอร์มอลปาร์ค  สายมาร์เก็ตสตรีท  สายเมโตรโปลิตันเมน  สายการ์ฟิลด์ปาร์ค  สายเวสต์เชสเตอร์เมย์วูด  สายฮัมโบลดท์ปาร์ค  สายนอร์ทเวสต์  สายรันดอลฟ์สตรีท  สายคายเลอร์  สายเลค-ดานไรอัน  |  |
| สถานี |  รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าชิคาโก แอล  รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าในอดีตของชิคาโก แอล  |  |
ซุคฮอย ซู-37

| ซู-37 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: ครองความได้เปรียบทางอากาศ , ตัวสาธิตเทคโนโลยี
ชาติกำเนิด:  รัสเซีย
บริษัทผู้ผลิต: ซุคฮอย
สถานะ: หยุดพัฒนา
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศรัสเซีย
จำนวนที่ผลิต: 1 ลำ(ดัดแปลกจากซู-35)
ประวัติ
เที่ยวบินแรก: 2 เมษายน ค.ศ.1996
สายการผลิต: ซู-30 ซู-33 ซู-34 ซู-35 ซู-37 เช็งยาง เจ-11
ซุคฮอย ซู-37 (อังกฤษ: Sukhoi Su-37) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าแฟลงเกอร์-เอฟ , มีชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า เทอร์มิเนเตอร์)    เป็นเครื่องบินความคล่องตัวสูง หลากหลายบทบาท,ที่นั่งเดี่ยว,ออกแบบโดยบริษัทซุคฮอย. มันเป็นอนาคตของการพัฒนาซู-27แบบดั้งเดิม,มันถูกดัดแปลงจากต้นแบบซู-35รุ่นแรก(แต่เดิมชื่อ"T-10M"). ซู-37 เพิ่มคุณสมบัติชุดระบบการบินและระบบการยิง-การบังคับ แต่มันโดดเด่นในเรื่องเครื่องยนต์แบบปรับทิศทาง; มีเพียงต้นแบบสองลำเท่านั้นที่ได้รับการปรับแต่ง
ระหว่างการทดสอบการบินซู-35, การควบคุมที่คล่องแคล่วระหว่างการ dogfight (ต่อสู้ระยะประชิด)ไม่สามารถบรรลุผลได้; ดังนั้นบริษัทซุคฮอยจึงได้คิดค้นการใช้ประโยชน์ของเครื่องยนต์แบบปรับทิศทาง เพื่อให้เครื่องบินได้รับคุณสมบัติการด๊อฟไฟท์ที่ดีขึ้น. ซู-37ลำแรก,ดัดแปลงมาจากซู-35ลำที่ 11,และขึ้นบินครั้งแรกเดือนเมษายน ค.ศ.1996 ที่ซูคอฟสกี. มันเข้าร่วมโดยตัวต้นแบบที่สองในปี 1998. ตลอดช่วงการบิน,ซู-37 ได้เผยแพร่ต่อสารธรณชนและแสดงให้เห็นถึงคุณลักษณะมากมาย เช่น ท่าที่ไม่มีทางทำได้ด้วยวิธีการบังคับทั่วไปในระหว่างที่กำลังทำท่าตีลังกา 360 องศา. อย่างไรก็ตามซู-37ไม่ได้เข้าสู่สายการผลิต; มันถูกใช้ในฐานะตัวสาธิตเทคโนโลยีสำหรับ ซู-30 และ ซู-35
ชาตรี (แก้ความกำกวม)

ชาตรี อาจหมายถึง
วงชาตรี วงดนตรีโฟล์คซอง
ละครชาตรี ศิลปะการแสดงละครพื้นบ้าน มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา
ชาตรี (ไสยศาสตร์) วิชาทางไสยศาตร์อย่างหนึ่งในใช้การป้องกันร่างกายไม่ให้บาดเจ็บจากการต่อสู้ คู่กับวิชาคงกระพัน
ชาตรี ศรีชล นักร้อง นักแต่งเพลงลูกทุ่ง
ซาไก จ๊อกกี้ยิม

| ซาไก จ๊อกกี้ยิม |
| --- | --- |
เกิด: สมบูรณ์ เวียงชัย 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2533
ซาไก จ๊อกกี้ยิม มีชื่อจริงว่า สมบูรณ์ เวียงชัย (ชื่อเล่น: เงาะ) เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 ที่บ้านเลขที่ 18 หมู่ 9 บ้านโนนทรายฟอง ตำบลนาม่วง อำเภอประจักษ์ศิลปาคม จังหวัดอุดรธานี  เป็นบุตรชายคนเล็กในจำนวนลูกทั้ง 5 คน ของนายกลิ้งและนางปุ๋ย เวียงชัย  ฐานะที่บ้านนับว่ายากจนมาก มีอาชีพรับจ้างทำนา โดยซาไกเมื่อเรียนจบ ป.6 เมื่ออายุได้ 13 ปี ก็ช่วยเหลือครอบครัวด้วยการชกมวยไทย โดยได้ค่าตัวครั้งแรก 150 บาท และได้ส่งเสียให้กับทางบ้านเป็นประจำเดือนละ 2,000 บาท
ซาไกจดทะเบียนขึ้นเป็นนักมวยไทยอาชีพ กับสำนักงานคณะกรรมการกีฬามวย เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 อยู่ในสังกัดค่ายจ็อกกี้ยิม ของนายสมมาตร หงสกุล ก่อนจะเบนเข็มมาชกมวยสากลได้ 22 ครั้ง ชนะ 15 แพ้ 7 และผลงานที่โดดเด่น คือการชนะน็อก โจอิจิโร ทัตสึโยชิ อดีตแชมป์โลกสภามวยโลก (WBC) รุ่นแบนตั้มเวท (118 ปอนด์) 2 สมัย ชาวญี่ปุ่น ในยกที่ 7 เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2552 ที่เวทีราชดำเนิน จากนั้นได้โอกาสชกชิงแชมป์ราชดำเนินในรุ่นแบนตั้มเวท แต่ก็แพ้น็อกให้ ก้าวหน้า ชูวัฒนะ ในยกที่ 4 เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 และต่อมาก็ได้รับการทาบทามให้ไปชกที่ฟูกูโอกะกับ คาซูโยชิ นิกิ นักมวยชาวญี่ปุ่นเจ้าถิ่น ในพิกัด 120 ปอนด์  อันเนื่องมาจากการที่ซาไกสามารถเอาชนะน็อกทัตสึโยชิ อดีตแชมป์โลกและเป็นซูเปอร์สตาร์นักกีฬาของญี่ปุ่นได้
ซึ่งผลการชก ปรากฏว่าซาไกยืนหยัดต่อสู้กับนิกิอย่างบอบช้ำจนถึงยกที่ 10 และถูกกรรมการจับแพ้ไป (ที.เค.โอ.) เพราะไม่ได้อยู่ในสภาพที่พร้อมชก  และล้มลงขณะอยู่บนเวที  จากนั้นได้มีการนำส่งเข้าโรงพยาบาล แพทย์ได้ช่วยปั๊มหัวใจและพยายามช่วยเหลืออย่างเต็มที่แล้วถึง 3 ชั่วโมง แต่ซาไกก็เสียชีวิตลงในที่สุดในเวลา 20.00 น. วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น โดยแพทย์เผยว่าเกิดเลือดคั่งในสมอง
ข่าวคราวการเสียชีวิตของซาไก ปรากฏเป็นข่าวโด่งดังในประเทศไทยในวันต่อมา ซึ่งทางครอบครัวของซาไก โดยทั้งพ่อและแม่ต่างเศร้าโศกเสียใจ เพราะถือว่าซาไกเป็นกำลังหลักของครอบครัว และฐานะทางบ้านยากจนมากอยากให้มีการช่วยเหลือนำศพกลับมาทำพิธียังประเทศไทย
ทางด้าน นายสมชาติ เจริญวัชรวิทย์ นายกสมาคมกีฬามวยอาชีพแห่งประเทศไทย (สมท.)  ได้เปิดเผยว่า นายชูเจริญ ระวีอร่ามวงศ์ ซึ่งเป็นผู้นำซาไกไปชกที่ประเทศญี่ปุ่นครั้งนี้ ไม่ได้รับการอนุญาตจากทางสมาคม โดยตัวนักมวยไม่ได้ผ่านการตรวจร่างกาย
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติการชก เก็บถาวร 2014-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คลิปข่าวการเสียชีวิต[ลิงก์เสีย]
คลิปการชกครั้งสุดท้าย เก็บถาวร 2009-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ซู่ชุ่น

| ซู่ชุ่น 爱新觉罗·肃顺 |
| --- | --- |


อุปราชแห่งราชวงศ์ชิง
แต่งตั้งโดย: จักรพรรดิเสียนเฟิง
กษัตริย์: จักรพรรดิถงจื้อ
ถัดไป: ซูอันไทเฮา และ ซูสีไทเฮา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 1816
เสียชีวิต: 1861 (อายุ 44–45)
ญาติ: ตวนหัว (พี่/น้องชาย)

ซู่ชุ่น (แมนจู: ᡠᡴᡠᠨ ᡧᡠᡧᡠᠨ Uksun Šušun; จีนตัวย่อ: 肃顺; จีนตัวเต็ม: 肅順; พินอิน: Sùshùn); (26 พฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1816– 1861) เกิดในตระกูลของชาวแมนจู อ้ายซินเจว๋หลัว เป็นบุตรคนที่หกของ Ulgungga (烏爾恭阿) หรือ the Prince Zheng
แม้ว่าซู่ชุ่นจะเกิดในครอบครัวชนชั้นสูง แต่ด้วยขนาดของครอบครัวทำให้ในช่วงวัยเด็กของเขาได้รับความสนใจและความคาดหวังจากครอบครัวน้อย อีกทั้งไม่มีความสามารถพิเศษทั้งทางด้านวรรณคดีและศิลปะการต่อสู้
ซู่ชุ่นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายพล (General) ในช่วงปลายรัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง ภายหลังจากการเสียชีวิตของ Wenqing หนึ่งในที่ปรึกษาใกล้ชิดของจักรพรรดิเสียนเฟิง (Xianfeng emperor) จักรพรรดิพระองค์ที่ 9 (นับจากจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ) แห่งราชวงศ์ชิง เป็นราชโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิเต้ากวง ซู่ชุ่นถูกเรียกรับใช้ในฐานะที่ปรึกษาขององค์จักรพรรดิบ่อยครั้งในเรื่องนโยบายการปกครองที่สำคัญ ตำแหน่งแรกในราชสำนักของเขาคือทหารรักษาพระองค์ และต่อมาได้รับการยอมรับและเลื่อนขั้นได้เป็นข้าราชสำนักระดับสูงของราชวงศ์ชิงในเวลาต่อมา ในช่วงสงครามฝิ่นครั้งที่ 2 (Second Opium War) เขายังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้นำด้านนโยบายต่างประเทศ และเป็นผู้ปฏิเสธการเข้าร่วมสนธิสัญญาของต่างประเทศหลายฉบับในสมัยนั้น (ปลายทศวรรษ 1850) ซึ่งรวมถึงสนธิสัญญาชิโน-รัสเซียนอ้ายหุน (อังกฤษ: the Sino-Russian Treaty of Aigun; Russian: Айгунский Договор; จีนตัวย่อ: 瑷珲条约; จีนตัวเต็ม: 璦琿條約; พินอิน: Àihún Tiáoyuē)
หลังการสิ้นพระชมน์ของสมเด็ขพระจักรพรรดิเสียนเฟิงในปี ค.ศ. 1861 ซู่ชุ่น พี่ชายของซู่ชุ่นคือ ตวนหัว (อังกฤษ: Duanhua; จีนตัวย่อ: 端华; จีนตัวเต็ม: 端華; พินอิน: Duān huá) พร้อมด้วยไจ้หยวน (อังกฤษ: Zaiyuan; จีนตัวย่อ:载垣; จีนตัวเต็ม: 載垣; พินอิน: Zài yuán) และพวกอีก 5 คน ซึ่งต่างเป็นข้าราชการในรสำนักราชวงศ์ชิงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการ (Regents) เพื่อดูแลชนกลุ่มน้อยในช่วงรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อผู้ซึ่งยังทรงพระเยาว์ อย่างไรก็ตามผู้สำเร็จราชการไม่สามารถตัดสินใจในนโยบายสำคัญได้หากปราศจากตราประจำพระองค์ขององค์ไทเฮา (พระพันปีหลวง หรือไทโฮ่ว; 太后) ทั้งสอง คือ ซูอันไทเฮา และซูสีไทเฮา ซึ่งนำไปสู่การเพิ่มแรงเสียดทานในการบริหารงานของราชสำนักมากยิ่งขึ้น ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1861 เจ้าชายอี้ซิน (อังกฤษ: Yixin หรือ Prince Gong; จีนตัวย่อ: 奕䜣; จีนตัวเต็ม: 奕訢; พินอิน: Yìxīn) ซึ่งเป็นพระเชษฐาร่วมพระบิดา ซูอันไทเฮา และซูสีไทเฮา ร่วมกันทำรัฐประหารผู้สำเร็จราชการหรือรัฐประหารซินโหย่ว เพื่อยึดอำนาจ ทำให้สมาชิกทั้ง 8 ในสภาถูกจับกุมและซู่ชุ่นได้รับโทษประหารชีวิตโดยการตัดศีรษะในข้อหากบฏในปี ค.ศ. 1861 นั้นเอง
ชาดำ (แก้ความกำกวม)

ชาดำ อาจหมายถึง
ชาดำ (黑茶) ชาจีนที่ทำโดยผ่านกระบวนการหมัก
ชาแดง ในภาษาอังกฤษเรียกว่า black tea
กีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 6

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: จังหวัดราชบุรี
ทีมเข้าร่วม: 10 เขต
นักกีฬาเข้าร่วม: 2,167 คน
กีฬา: 12 ชนิดกีฬา
พิธีเปิด: 2 ธันวาคม 2519 (2519-12-02)
พิธีปิด: 8 ธันวาคม 2519 (2519-12-08)
← ครั้งที่ 5ครั้งที่ 7 →
กีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 6 หรือ การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 6  เป็นการแข่งขันกีฬาหลายชนิดระดับประเทศของประเทศไทย การแข่งขันครั้งนี้จัดที่จังหวัดราชบุรี ระหว่างวันที่ 2 – 8 ธันวาคม พ.ศ. 2519 มีการแข่งขันกีฬา 12 ชนิดกีฬา คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเกตบอล มวยสากลสมัครเล่น จักรยาน ฟุตบอล ลอนเทนนิส เซปักตะกร้อ ยิงปืน เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล และยกน้ำหนัก ในการแข่งขันครั้งนี้ได้แบ่งเขตการแข่งขันเป็น 10 เขต โดยแยกกรุงเทพมหานครเป็นเขตที่ 10 นักกีฬาและเจ้าหน้าที่จากเขตต่าง ๆ เข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 2,167 คน ผลการแข่งขันครั้งนี้ มีนักกีฬาสามารถทำสถิติได้ดีกว่าสถิติประเทศไทยและกีฬาแหลมทองหลายรายการ
จังหวัดที่ร่วมแข่งขัน

ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งนี้ได้แบ่งเขตการแข่งขันเพิ่มเป็น 10 เขต จากเดิม 9 เขต โดยแยกกรุงเทพมหานครเป็นเขตที่ 10 เนื่องจากกรุงเทพมหานครเป็นจังหวัดที่มีนักกีฬาเป็นจำนวนมากและยังมีศักยภารในการแข่งขันค่านข้างสูง เมื่อเทียบกับจังหวัดอื่นๆ โดยรายละเอียดของแต่ละเขตมีดังนี้
| ชื่อเขต | จำนวนจังหวัด | รายชื่อจังหวัด |
| --- | --- | --- |
| เขต 1 | 8 จังหวัด | ชัยนาท ปทุมธานี นนทบุรี พระนครศรีอยุธยา ลพบุรี สระบุรี สิงห์บุรี อ่างทอง สมุทรปราการ |
| เขต 2 | 8 จังหวัด | จันทบุรี ฉะเชิงเทรา ชลบุรี นครนายก ตราด ปราจีนบุรี ระยอง |
| เขต 3 | 7 จังหวัด | ชัยภูมิ นครราชสีมา บุรีรัมย์ ยโสธร ศรีสะเกษ สุรินทร์ อุบลราชธานี |
| เขต 4 | 10 จังหวัด | กาฬสินธุ์ ขอนแก่น นครพนม มหาสารคาม มุกดาหาร ร้อยเอ็ด เลย สกลนคร หนองคาย อุดรธานี |
| เขต 5 | 8 จังหวัด | เชียงใหม่ เชียงราย น่าน พะเยา แพร่ แม่ฮ่องสอน ลำปาง ลำพูน |
| เขต 6 | 9 จังหวัด | กำแพงเพชร ตาก นครสวรรค์ พิจิตร พิษณุโลก เพชรบูรณ์ อุตรดิตถ์ อุทัยธานี สุโขทัย |
| เขต 7 | 8 จังหวัด | กาญจนบุรี นครปฐม ประจวบคีรีขันธ์ เพชรบุรี ราชบุรี สุพรรณบุรี สมุทรสาคร สมุทรสงคราม |
| เขต 8 | 7 จังหวัด | กระบี่ ชุมพร นครศรีธรรมราช พังงา ภูเก็ต ระนอง สุราษฎร์ธานี |
| เขต 9 | 7 จังหวัด | ตรัง นราธิวาส ปัตตานี พัทลุง ยะลา สตูล สงขลา |
| เขต 10 | 1 จังหวัด | กรุงเทพมหานคร |
ชนิดกีฬาที่ใช้ในการแข่งขัน

กรีฑา
แบดมินตัน
บาสเกตบอล
มวยสากลสมัครเล่น
จักรยาน
ฟุตบอล
เทนนิส
เซปักตะกร้อ
ยิงปืน
เทเบิลเทนนิส
วอลเลย์บอล
ยกน้ำหนัก
ซุน ฮุ่ยหมิง

| ซุน ฮุ่ยหมิง |
| --- | --- |

เกิด: 16 ตุลาคม ค.ศ. 1895(1895-10-16) เหอเจ๋อ มณฑลซานตง
เสียชีวิต: เมษายน 4, 1975(1975-04-04) (79 ปี)
สัญชาติ: ชาวฮั่น
ยุคสมัย: สาธารณรัฐ
ตำแหน่ง: จู่ซือลัทธิอนุตตรธรรม
ซุน ฮุ่ยหมิง (จีน: 孫慧明) เป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม
ประวัติ

ซุน ฮุ่ยหมิง มีนามเดิมว่า ซุน ซู่เจิน (จีน: 孫素真) เกิดที่อำเภอซั่น เมืองเหอเจ๋อ มณฑลซานตง จักรวรรดิชิง รัชสมัยจักรพรรดิกวังซวี่ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1895 ได้เข้าเป็นสมาชิกลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยที่ลู่ จงอี เป็นจู่ซือรุ่นที่ 17 ได้รับศาสนนามว่าฮุ่ยหมิง เธอได้พบกับจาง ขุยเซิง ทั้งสองได้ช่วยกันเผยแผ่ลัทธิอนุตตรธรรมจนแพร่หลาย ขุยเซิงมีภรรยาคนแรกแซ่จู แต่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1909 เขาจึงสมรสใหม่กับสตรีแซ่หลิว และรับซู่เจินเป็นภรรยาคนที่สอง (ที่ยังมีชีวิตอยู่) โดยอ้างว่าทำตามพระประสงค์ของสวรรค์ และยกย่องซู่เจินว่าเป็นพระภาคของพระจันทรปัญญาโพธิสัตว์ (จีน: 月慧菩薩)
เมื่ออาจารย์ลู่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1925 ก็เกิดความแตกแยกขึ้นภายในลัทธิเพราะศิษย์อาวุโสแต่ละคนต่างตั้งตนเป็นใหญ่เป็นอิสระต่อกัน ต่อมาลู่ จงเจี๋ย น้องสาวของอาจารย์ลู่อ้างว่าพระแม่องค์ธรรมได้มาประทับทรงประทานอาณัติสวรรค์แต่งตั้งให้ตนเป็นผู้รักษาการจู่ซือไป 12 ปี แต่มีเพียงขุยเซิงคนเดียวที่ยอมรับ หลังจากรักษาการได้ 6 ปี ถึงปี ค.ศ. 1930 จงเจี๋ยจึงประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมให้ขุยเซิงและซู่เจินรับสืบทอดอาณัติสวรรค์ ร่วมกันปกครองสำนักต่อในฐานะจู่ซือรุ่นที่ 18 โดยขุยเซิงได้นามใหม่ว่ากงฉัง และซู่เจินได้นามใหม่ว่าจื่อซี่ แต่กงฉังยังคงเป็นผู้นำหลักของลัทธิ และสามารถเผยแพร่ลัทธิจนแพร่หลายไปทั่วลุ่มแม่น้ำแยงซี
เมื่อกงฉังถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1947 ได้เกิดความแตกแยกขึ้นอีกในสำนักเพราะจาง อิงอวี้ (บุตรชายคนเดียวของกงฉัง) และฮุ่ยหมิงต่างอ้างตนเป็นผู้นำลัทธิสืบต่อจากกงฉัง ฮุ่ยหมิงได้เปรียบกว่าเพราะได้รับแต่งตั้งเป็นจู่ซือคู่กับกงฉังมาตั้งแต่แรก เธอยังอ้างว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้ประกาศผ่านร่างทรง (ซันไฉ) รับรองความชอบธรรมของเธอให้ปกครองสำนัก นอกจากนี้จื่อซี่ยังอ้างตนเป็นพระภาคหนึ่งของพระแม่องค์ธรรมเองด้วย สาวกลัทธิอนุตตรธรรมส่วนมากจึงสนับสนุนฮุ่ยหมิง ทำให้เธอได้เป็นผู้นำสูงสุดมานับแต่นั้น
ลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยฮุ่ยหมิงถูกทางการปราบปรามอย่างหนัก เธอจึงลี้ภัยไปอยู่ฮ่องกงในปี ค.ศ. 1949 อยู่กัวลาลัมเปอร์ช่วงปี ค.ศ. 1951-2 แล้วย้ายกลับไปฮ่องกง สุดท้ายย้ายไปอยู่ไต้หวันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 ขณะนั้นทางการไต้หวันยังถือว่าลัทธิอนุตตรธรรมเป็นลัทธิเถื่อน เธอจึงต้องเก็บตัวอยู่ตลอดจนกระทั่งล้มป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา
ก่อนเสียชีวิต ฮุ่ยหมิงตั้งใจจะให้ Li Wensi บุตรชายบุญธรรมของตน ได้สืบตำแหน่งต่อเป็นจู่ซื่อรุ่นที่ 19 โดยอ้างว่าเขาจะได้เป็นกษัตริย์ของบรรดาประชาชาติทั้งหลายและเป็นผู้รวมศาสนาทั้งหลายให้เป็นหนึ่งเดียว แต่ Li Wensi ถูกจับติดคุกในปี ค.ศ. 1953 จนตลอดชีวิต ส่วนฮุ่ยหมิงก็ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1975 ทำให้ไม่มีใครได้เป็นจู่ซือต่อ แม้จะมีหลายคนอ้างตนเป็นจู่ซือรุ่นที่ 19 แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับจากสาวกส่วนใหญ่ ซุน ฮุ่ยหมิงจึงเป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม หลังมรณกรรมของเธอได้มีการประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมประทานอริยฐานะให้เธอเป็นจงหัวเซิ่งหมู่ (จีน: 中华圣母)