stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาสนวิหารนักบุญเจมส์ (ซีแอตเติล)
ประวัติ

ความต้องการสร้างอาสนวิหารในซีแอตเติลเกิดขึ้นในปี 1903 เมื่อ พระสังฆราช เอ็ดเวิร์ด โอดีอา บิชอปแห่งสังฆมณฑลแห่งเนสควาลี (ต่อมาสะกดว่า "Nisqually") ได้รับเลือกให้ย้ายจากสังฆมณฑลเอพิสโกพัลแห่ง แวนคูเวอร์ วอชิงตัน สังกัดคริสตจักรแห่งอังกฤษ ไปยังสังฆมณฑลแห่งซีแอตเทิล สังกัดพระศาสนจักรโรมันคาทอลิก การก่อสร้างอาสนวิหารเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2448 อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นในปีพุทธศักราช 2450 ในปี พ.ศ.2459 อาสนวิหารได้รับการบูรณะครั้งใหญ่อันเป็นผลมาจากการพังทลายของโดมใหญ่ การบูรณะครั้งใหญ่อื่นๆ เสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2493 และ พ.ศ. 2537 อาสนวิหาร อาราม และสถานที่ถูกกำหนดให้เป็นสถานที่สำคัญของเมืองและเป็นวัดคู่บ้านคู่เมืองของรัฐวอชิงตันในปี พ.ศ.2527
สังฆมณฑลเนสควาลีก่อตั้งขึ้นในแวนคูเวอร์ วอชิงตัน เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1850 โดยพระสันตปาปาปิอุสที่ 9  อาณาเขตของสังฆมณฑลใหม่ถูกแกะสลักจากสังฆมณฑลแห่ง Walla Walla เดิมซึ่งถูกทิ้งร้างและอาณาเขตปกครองจาก Oregon City หลังจากการสังหารหมู่ Whitman  Augustin-Magloire Blanchet พระสังฆราชองค์แรกของสังฆมณฑลใหม่ได้อุทิศอาสนวิหารเพื่อเป็นเกียรติแก่ นักบุญเจมส์มหาราช เมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1851
อาสนวิหารแห่งนี้เริ่มในปี 2446 การวางแผนเขียนแบบเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2447 และการก่อสร้างเริ่มขึ้นในต้นปี พ.ศ. 2448 การวางศิลามุมเอกของอาสนวิหารเกิดขึ้นในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 ต่อหน้าคริสตชนมากกว่าห้าพันคน กล่าวกันว่าเป็นการชุมนุมทางศาสนาที่ใหญ่ที่สุดในซีแอตเติลจนถึงเวลานั้น  ในขณะที่อาสนวิหารกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง โบสถ์เซนต์เอ็ดเวิร์ดซึ่งเป็นโครงสร้างชั่วคราวขนาดเล็กทำหน้าที่เป็นอาสนวิหารสำหรับบิชอป  ได้รับการออกแบบโดยเจมส์ สตีเฟน สถาปนิกชาวซีแอตเติล และตั้งอยู่บนตึกมหาวิหาร ตรงหัวมุมถนนเทอร์รีและถนนโคลัมเบีย  สังฆมณฑลแห่งเนสควาลี ได้รับการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็น สังฆมณฑลแห่งซีแอตเทิล (Diocese of Seattle) เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2450 และอาสนวิหารแห่งนี้ได้รับการอุทิศในวันที่ 22 ธันวาคมของปีนั้น จุดเด่นของอาสนวิหารคือวิหารพระนางมารีย์ ผู้ปฏิสนธินิรมล ที่ถูกสร้างขึ้นภายในอาสนวิหาร ถือเป็นองค์อุปถัมภ์ของรัฐวอชิงตัน
ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2459 โดมใหญ่สูง 60 ฟุตซึ่งครอบอาสนวิหารได้พังทลายลงมาภายใต้น้ำหนักของหิมะที่ทับถมกันอย่างหนัก โดมไม่เคยสร้างใหม่ และเมื่ออาสนวิหารเปิดอีกครั้งในวันที่ 18 มีนาคม 1917 การตกแต่งภายในก็เปลี่ยนไปอย่างมาก  การปรับปรุงครั้งใหญ่อีกครั้งเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2493 ซึ่งเป็นการฉลองครบรอบ 100 ปีของสังฆมณฑล  ในปี พ.ศ. 2527 สภาเทศบาลเมืองซีแอตเติลกำหนดให้อาสนวิหาร อาราม และพื้นที่เป็นสถานที่สำคัญของเมือง
ในปี พ.ศ. 2537 อาสนวิหารได้รับการบูรณะและปรับปรุงครั้งใหญ่ครั้งล่าสุด ซึ่งพยายามรวมเอาการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากสภาวาติกันที่สอง  ที่ปรึกษาด้านการออกแบบพิธีกรรมสำหรับการปรับปรุงใหม่คือคุณพ่อริชาร์ด เอส. วอสโก นักบวชแห่งสังฆมณฑลออลบานี ผู้ดูแลการออกแบบใหม่และการปรับปรุงโบสถ์และพระวิหารหลายแห่งทั่วประเทศ  การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้รวมถึงการย้ายแท่นบูชาจากตำแหน่งเดิมที่ด้านตะวันออกของอาสนวิหารไปยังทางข้ามที่ใจกลางอาคาร  การปรับปรุงยังรวมถึงการติดตั้งกระจกตาและสกายไลท์เหนือแท่นบูชาใหม่ซึ่งโดมเคยอยู่  ส่วนหนึ่งของการบูรณะในปี 1994 อัฐิของนักบุญฟรานเซส ซาเวียร์ คาบรินีถูกผนึกไว้ใต้พระแท่นบูชาไม้กางเขนศักดิ์สิทธิ์แห่งพระเยซูคริสตเจ้า เคยตั้งไว้ภายในอาสนวิหาร
องค์การบริหารส่วนตำบลศรีบุญเรือง (จังหวัดขอนแก่น)

ระวังสับสนชื่อคล้ายกัน องค์การบริหารส่วนตำบลศรีบุญเรือง
| องค์การบริหารส่วนตำบลศรีบุญเรือง |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
   ตรา
คำขวัญ: ส่งเสริมการเกษตร ฟื้นฟูภูมิปัญญา พัฒนาสุขภาพ สู่ครอบครัวอบอุ่น พึ่งตนเองได้ น้อมนำเศรษฐกิจพอเพียง
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
อำเภอ: ชนบท
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 28.013 ตร.กม. (10.816 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 3,730 คน
 • ความหนาแน่น: 133.15 คน/ตร.กม. (344.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06401804
ที่อยู่ที่ทำการ: บ้านดอนดู่ หมู่ 10 ตำบลศรีบุญเรือง อำเภอชนบท จังหวัดขอนแก่น 40180
เว็บไซต์: www.sriboonruang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
องค์การบริหารส่วนตำบลศรีบุญเรือง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในอำเภอชนบท จังหวัดขอนแก่น พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึง มีระดับความสูง 165 เมตร จากระดับน้ำทะเล สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่ลาดเอียงลงสู่หนองกองแก้ว
ที่ตั้งและอาณาเขต

องค์การบริหารส่วนตำบลศรีบุญเรือง ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ จรดกับ พื้นที่ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแปน (อำเภอมัญจาคีรี)
ทิศใต้ จรดกับ พื้นที่ เทศบาลตำบลชนบท, เทศบาลตำบลชลบถวิบูลย์
ทิศตะวันออก จรดกับ พื้นที่ องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองเพีย (อำเภอบ้านไผ่)
ทิศตะวันตก จรดกับ พื้นที่ เทศบาลตำบลชลบถวิบูลย์, องค์การบริหารส่วนตำบลกุดเค้า (อำเภอมัญจาคีรี)
ประวัติ

ตำบลศรีบุญเรือง แรกเริ่มเป็นหมู่บ้านในการปกครองของตำบลชนบท โดยเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2525 ทางราชการได้แบ่งท้องที่ออกมาจัดตั้งขึ้นเป็นตำบลใหม่ ชื่อว่า "ตำบลศรีบุญเรือง" เพราะในพื้นทีมีวัดชื่อ วัดศรีบุญเรือง ที่ประชาชนส่วนใหญ่เลื่อมใส ศรัทธา โดยมีเขตปกครอง 9 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านชนบท บ้านคุ้มใต้ บ้านคุ้มขี้เถ้า บ้านคุ้มท่า บ้านท่าม่วง บ้านหนองหวาย บ้านกุดหล่ม บ้านวังเวิน บ้านดอนดู่ ซึ่งมีฐานะเป็น สภาตำบลศรีบุญเรือง มีหน้าที่กำกับดูแลและกำหนดแผนพัฒนา จนกระทั่งเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยมีประกาศให้เปลี่ยนแปลงฐานะจาก สภาตำบลศรีบุญเรือง เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลศรีบุญเรืองจนถึงปัจจุบัน
การปกครอง

องค์การบริหารส่วนตำบลศรีบุญเรือง ปกครองครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลศรีบุญเรือง (นอกเขตเทศบาลตำบลชนบท) จำนวน 8 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | หมู่ที่ 5 บ้านท่าม่วง |  |  | ทั้งหมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | หมู่ที่ 6 บ้านหนองหวาย |  |  | ทั้งหมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | หมู่ที่ 7 บ้านกุดหลุ่ม |  |  | ทั้งหมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | หมู่ที่ 8 บ้านวังเวิน |  |  | ทั้งหมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | หมู่ที่ 9 บ้านดอนดู่ |  |  | ทั้งหมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | หมู่ที่ 10 บ้านดอนดู่น้อย |  |  | ทั้งหมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | หมู่ที่ 11 บ้านท่าม่วงน้อย |  |  | ทั้งหมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | หมู่ที่ 12 บ้านใหม่ศิวิไลย์ |  |  | ทั้งหมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
ข้อมูลทางสังคม

การศึกษา
โรงเรียนประถมศึกษา
โรงเรียนบ้านท่าม่วง
โรงเรียนบ้านดอนดู่คุรุราษฎร์บำรุง
โรงเรียนประถมศึกษา (ขยายโอกาส)
โรงเรียนบ้านวังเวินกุดหล่ม
การสาธารณสุข

โรงพยาบาลรัฐ จำนวน 2 แห่ง
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านดอนดู่ ตั้งอยู่หมู่ที่ 10 รับผิดชอบหมู่ที่ 7,8,9,10
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลศรีบุญเรือง ตั้งอยู่หมู่ที่ 11 รับผิดชอบหมู่ที่ 5,11,12,6
องค์กรทางศาสนา

วัดราษฎร์ จำนวน 4 แห่ง
วัดป่าเกษมคงคาราม
วัดป่าปริปุณณธรรมาราม
วัดบำรุงวิริยะ
วัดอัมพวัน
สำนักสงฆ์ จำนวน 3 แห่ง
สำนักสงฆ์โคกป่าโจด
สำนักสงฆ์บ้านหนองหวาย
สำนักสงฆ์ศรีธรรมาณุรักษ์
สำนักสงฆ์เทพนิมิต
อสูรสาวเคลย์มอร์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เคลย์มอร์ (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |
อสูรสาวเคลย์มอร์
クレイモア
ชื่อภาษาอังกฤษ: Claymore
แนว: ดาร์คแฟนตาซี, ผจญภัย
มังงะ
เขียนโดย: โนริฮิโระ ยางิ
สำนักพิมพ์:  ชูเอฉะ
อนิเมะ
กำกับโดย: ฮิโรยูกิ ทานากะ
สตูดิโอ: แมดเฮาส์
อสูรสาวเคลย์มอร์ (ญี่ปุ่น: クレイモア; โรมาจิ: Kureimoa; ทับศัพท์: ทับศัพท์จาก Claymore) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ โนริฮิโระ ยางิ ชื่อ เคลย์มอร์ มาจากชื่อ เคลย์มอร์ซึ่งเป็นดาบใบกว้างชนิดหนึ่ง
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวเกี่ยวกับองค์กรลับ "ไร้ชื่อ" ได้สร้างเหล่านักดาบสตรีครึ่งคนครึ่งปีศาจขึ้น พวกเธอมีดวงตาสีเงินซึ่งทำให้พวกเธอถูกเรียกว่า แม่มดตาสีเงินพกดาบยักษ์สะพายไว้ข้างหลังเป็นอาวุธ ซึ่งด้วยเอกลักษณ์นี้ทำให้พวกเธอถูกเรียกว่า "เคลย์มอร์"
อัยการ

คำสำคัญ "อัยการ" มีความหมายว่า การของเจ้า, โดยสามารถหมายถึง
กฎหมาย

กฎหมายไทย - โบราณเรียกตัวบทกฎหมายว่า "พระอัยการ"
หน่วยงาน

สำนักงานอัยการสูงสุด - ชื่อสำนักงานของไทยที่มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการดำเนินคดีอาญาทั้งปวง ดำเนินคดีแพ่ง และให้คำปรึกษาด้านกฎหมายแก่รัฐบาลและหน่วยงานของรัฐ ตลอดจนคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของประชาชนและอำนาจหน้าที่ตามที่กำหนดไว้ในกฎหมาย, เดิมเรียก "กรมอัยการ"
กรมอัยการสูงสุดแห่งออสเตรเลีย - ชื่อกรมหนึ่งของออสเตรเลียที่มีหน้าที่อย่างเดียวกับสำนักงานอัยการสูงสุดของไทย
บุคคล

พนักงานอัยการ - เจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่ฟ้องผู้ต้องหาต่อศาล
อัยการสูงสุด - หัวหน้าพนักงานอัยการ
อธิบดีกรมอัยการแห่งอังกฤษ - หัวหน้าพนักงานอัยการของประเทศอังกฤษ
บุคคล > ประเทศไทย

พนักงานอัยการไทย - เจ้าพนักงานของประเทศไทยผู้ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะทนายแผ่นดิน เพื่ออำนวยความยุติธรรม รักษาผลประโยชน์ของรัฐ และคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของประชาชน, "ข้าราชการอัยการ" ก็เรียก, โบราณเรียก "พนักงานรักษาพระอัยการ" "ยกกระบัตร" หรือ "ยกบัตร"
อัยการสูงสุด (ประเทศไทย) - หัวหน้าพนักงานอัยการไทย
สถานที่

พิพิธภัณฑ์อัยการไทย
อากิระ คามิยะ

อากิระ คามิยะ (ญี่ปุ่น: 神谷 明; โรมาจิ: Kamiya Akira) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2489 ที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น สังกัดค่ายซาเอบะโชจิ (อดีตเคยสังกัด เธียเตอร์ เอคโค่ และ อาโอนิ โปรดักชัน) เริ่มเข้าวงการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 ผลงานการพากย์ที่โดดเด่นคือ เคนชิโร่ (ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ), คินนิคุ ซุงุรุ (คินนิคุแมน), ซาเอบะ เรียว (ซิตี้ฮันเตอร์) และ โมริ โคโกโร่ (ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน)
ผลงาน > แอนิเมชัน

กัปตันเฮอร์ล็อก รับบทเป็น ไดบะ ทาดาชิ
เรือรบยามาโต้ รับบทเป็น คาโต้ ซาบุโร่
คิง อาเธอร์ กับ อัศวินโต๊ะกลม รับบทเป็น คิง อาเธอร์
วาคุเซโรโบ ดันการ์ด A รับบทเป็น อิจิมอนจิ ทาคุมะ
ยูฉะ ไรดีน รับบทเป็น ฮิบิกิ อากิระ
เก็ตเตอร์โรโบ รับบทเป็น นางาเระ เรียวมะ
ไดมอสยอดขุนพล รับบทเป็น ริวซากิ คาซึยะ
อิกโคคุ บ้านพักหรรษา รับบทเป็น มิทากะ ชุน
ลามู ทรามวัยจากต่างดาว รับบทเป็น เม็นโด ชูทาโร่
มาครอส รับบทเป็น รอย ฟ็อกเกอร์
คินนิคุแมน รับบทเป็น คินนิคุ ซุงุรุ
ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ รับบทเป็น เคนชิโร่
เซนต์เซย่า รับบทเป็น เปอร์ซีอุส อาร์กอร์, ดูเบ ซิกฟรีด
ซิตี้ฮันเตอร์ รับบทเป็น ซาเอบะ เรียว
ฮาจาไทเซ ดันไกโอ รับบทเป็น รอล แครน
ยาวาระ สาวน้อยยอดยูโด รับบทเป็น คาซามัตสึริ ชินโนะสุเกะ
บันทึกสงครามเกาะโลดอส (OVA) รับบทเป็น อาชูรัม
ดราก้อนบอล Z ภาคพิเศษ รับบทเป็น กาลิคจูเนียร์
เซเลอร์มูน S รับบทเป็น โทโมเอะ โซอิจิ
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน รับบทเป็น โมริ โคโกโร่
แองเจิลฮาร์ท รับบทเป็น ซาเอบะ เรียว
ผลงาน > เกม

ซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น รับบทเป็น นางาเระ เรียวมะ, ริวซากิ คาซึยะ, รอย ฟ็อกเกอร์, ฮิบิกิ อากิระ
แลงกริซเซอร์ 3 รับบทเป็น ดีฮาร์ท เคลาส์
ซากุระไทเซ็น 2 รับบทเป็น เคียวโงคุ เคโงะ
คิงดอมฮารตส์ รับบทเป็น เอียโก (จาก อาละดิน)
ผลงาน > ภาพยนตร์ต่างประเทศ

007 Goldeneye พากย์เสียงของ เจมส์ บอนด์ (เพียร์ซ บรอสแนน)
007 Tomorrow Never Dies พากย์เสียงของ เจมส์ บอนด์ (เพียร์ซ บรอสแนน)
Face/Off พากย์เสียงของ  ฌอน อาร์เชอร์ (จอห์น ทราโวลต้า)
แหล่งข้อมูลอื่น

(ญี่ปุ่น) เว็บไซต์ต้นสังกัด (ซาเอบะโชจิ)
(ญี่ปุ่น) เว็บไซต์ อากิระ คามิยะ แฟนคลับ AKKIE CLUB[ลิงก์เสีย]
อิโนะ

| อิโนะ いの町 |
| --- | --- |
เมือง
สถานที่ต่าง ๆ ในอิโนะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของอิโนะ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดโคจิ
อิโนะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 33°33′N 133°26′E﻿ / ﻿33.550°N 133.433°E﻿ / 33.550; 133.433
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชิโกกุ
จังหวัด:  โคจิ
อำเภอ: อางาวะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 470.71 ตร.กม. (181.74 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 เมษายน 2017)
 • ทั้งหมด: 22,155 คน
 • ความหนาแน่น: 47 คน/ตร.กม. (120 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+09:00 (JST)
เว็บไซต์: www.town.ino.kochi.jp
อิโนะ (ญี่ปุ่น: いの町; โรมาจิ: Ino-chō) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออางาวะ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีชื่อเสียงด้านการผลิตกระดาษญี่ปุ่น หรือ วาชิ (ญี่ปุ่น: 和紙; โรมาจิ: washi)
เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2004 หมู่บ้านโกโฮกุ จากอำเภออางาวะ และหมู่บ้านฮงงาวะ จากอำเภอโทซะ ถูกควบรวมกลายเป็นเมืองอิโนะ ซึ่งมีขนาดพื้นที่เพิ่มขึ้นถึงเกือบห้าเท่า
เมืองอิโนะมีพื้นที่ทั้งหมด 470.71 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 เมษายน 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 22,155 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 47 คนต่อตารางกิโลเมตร
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์กระดาษเมืองอิโนะ [en; ja] (いの町紙の博物館)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ino, Kōchi
เว็บไซต์ทางการเมืองอิโนะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดโคจิ |
| --- | --- | --- |
โคจิ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โคจิ  |  |
| นคร |  อากิ  คามิ  โคนัง  มูโรโตะ  นังโกกุ  ชิมันโตะ  ซูกูโมะ  ซูซากิ  โทซะ  โทซาชิมิซุ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอทากาโอกะ ชิมันโตะ  ซากาวะ  นากาโตซะ  ยูซูฮาระ  สึโนะ  โอจิ  ฮิดากะ  อำเภอโทซะ โทซะ  โอกาวะ  อำเภอนางาโอกะ โมโตยามะ  โอโตโยะ  อำเภออากิ ทาโนะ  โทโย  นาฮาริ  ยาซูดะ  เกเซ  คิตางาวะ  อูมาจิ  อำเภออางาวะ นิโยโดงาวะ  อิโนะ  อำเภอฮาตะ คูโรชิโอะ  โอตสึกิ  มิฮาระ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
อิโตะชีฮิโตะเอะ

| "อิโตะชีฮิโตะเอะ"> เพลงโดยซะชิ ทะอินะกะ |
| --- | --- |
ด้านบี: "Begin"
วางจำหน่าย: 6 มิถุนายน, 2550
แนวเพลง: ป๊อป
ค่ายเพลง: Sistus Records
ผู้ประพันธ์เพลง: ซะชิ ทะอินะกะ
อิโตะชีฮิโตะเอะ (ญี่ปุ่น: 愛しい人へ; โรมาจิ: Itoshii hito e) เป็นซิงเกิลลำดับที่ห้าของซะชิ ทะอินะกะ (Sachi Tainaka) เผยแพร่ตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน 2550 โดยเพลง "อิโตะชีฮิโตะเอะ" นั้นใช้เป็นเพลงจบอะนิเมะเรื่อง บัลซ่า...หอกสาวผู้พิทักษ์ (Seirei no Moribito) ด้วย
ซิงเกิลนี้ขายดีเป็นอันดับที่ 67 ในประเทศญี่ปุ่น
รายชื่อเพลง

"อิโตะชีฮิโตะเอะ"
"บีกิน" (Begin)
"อิโตะชีฮิโตะเอะ" (บรรเลง)
"บีกิน" (บรรเลง)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ Oricon.co.jp
ออสเตน อัลบู

ออสเตน อัลบู (21 กันยายน ค.ศ. 1903 - 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994)  เป็นชาวอังกฤษ  สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สังกัดพรรคแรงงาน และเป็นครั้งแรกที่ชนะการเลือกตั้งซ่อมจากเมืองเอ็ดมอนตัน เมื่อปี ค.ศ. 1948 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1974 และในปี ค.ศ. 1965 ถึงปี ค.ศ. 1967 อัลบูเป็นรัฐมนตรีกิจการเศรษฐกิจ ภายหลังร่วมงานกับพรรคสังคมประชาธิปไตย
อิโต คาโมทาโร่

| อิโต คาโมทาโร่ |
| --- | --- |
ตัวละครใน กินทามะ

ปรากฏครั้งแรก: หนังสือการ์ตูน: ตอนที่ 158 ภาพยนตร์การ์ตูน: ตอนที่ 101
ปรากฏครั้งสุดท้าย: หนังสือการ์ตูน: ตอนที่ 168 ภาพยนตร์การ์ตูน: ตอนที่ 105
สร้างโดย: ฮิเดอากิ โซราจิ
ให้เสียงโดย:  มิสึอากิ มาโดโนะ   นิรันดร์ บุญยรัตพันธุ์
ประวัติ
เผ่าพันธุ์: มนุษย์โลก
เพศ: ชาย
ส่วนสูง: 175 เซนติเมตร
น้ำหนัก: 64 กิโลกรัม
อิโต คาโมทาโร่ (ญี่ปุ่น: 伊東鴨太郎; โรมาจิ: Itou Kamotarou) เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
ข้อมูลตัวละคร

อิโต คาโมทาโร่ เป็นเสนาธิการแห่งชินเซ็นงุมิ คู่แข่งคนหนึ่งของฮิจิคาตะ โทชิโร่ ทั้งอิโต้และฮิจิคาตะต้องต่างปณิธานว่าจะสังหารอีกฝ่ายให้ได้ในสักวัน
ต่อมาภายหลังอิโตได้ทรยศต่อชินเซ็นงุมิโดยไปเข้าด้วยกับกองทหารอสุราจากการเกลี้ยกล่อมของทากาสุงิ ชินสุเกะ และร่วมมือกับคาวาคามิ บันไซ นักดาบกองทหารอสุราในการวางแผนสังหารคอนโด้ อิซาโอะ ผู้เป็นหัวหน้าแห่งชินเซ็นงุมิ โดยเริ่มจากการยุยงให้คอนโด้ปลดฮิจิคาตะจากการเป็นรองหัวหน้าของชินเซ็นงุมิ โดยมีข้อหาจากพฤติกรรมที่ไม่ปฏิบัติตามกฎหลักของชินเซ้นงุมิ อันเนื่องมาจากเพราะฮิจิคาตะต้องคำสาปดาบภูตจนกลายเป็นโอทาคุ จากนั้นจึงหลอกคอนโด้ไปขึ้นรถไฟและจึงล้อมคอนโด้เพื่อสังหาร แต่โอคิตะเข้าขัดขวาง ประกอบกับฮิจิคาตะ กินโทกิ และนักรับจ้างสารพัดได้มาร่วมสมทบอีกแรง แผนการยึดอำนาจชินเซ็นงุมิจึงไม่สำเร็จ ตัวอิโตเองกลับถูกกองทหารอสุราหักหลัง แต่คอนโด้และชินเซ็นงุมิได้ช่วยชีวิตอิโตเอาไว้
อิโตได้รับบาดเจ็บปางตายจากการทรยศของกองทหารอสุรา คอนโด้ไม่ต้องการให้อิโตตายในฐานะผู้ทรยศ แต่ตายในฐานะซามูไรและเพื่อนพ้องของชินเซ็นงุมิ จึงให้อิโตประลองดาบกับฮิจิคาตะ อิโตได้ถูกฮิจิคาตะฟันเสียชีวิต
ดูเพิ่ม

กินทามะ
อากิตาอินุ

สุนัขอากิตะเพศเมียกับลูก
อากิตาอินุ (ญี่ปุ่น: 秋田犬; โรมาจิ: Akita inu) หรือนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า อากิตะ (อินุ เป็นภาษาญี่ปุ่นแปลว่า "สุนัข") เป็นสายพันธุ์สุนัข ที่มีถิ่นกำเนิดอยู่ที่เกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งแต่เดิมใช้เป็นสุนัขอารักขาให้กับโชกุน และใช้เป็นสุนัขสำหรับการล่าสัตว์ มีทักษะในการดมกลิ่น การมองเห็น และการได้ยินในระดับสูง สุนัขสายพันธุ์นี้เกือบตกอยู่ในภาวะสูญพันธุ์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 มีกลุ่มทหารและมิชชันนารีชาวอเมริกันนำสุนัขพันธุ์นี้ไปอเมริกาไปดัดแปลงพันธุ์ใหม่กลายเป็นพันธุ์อเมริกันอากิตะ ทำให้ปัจจุบันมีอากิตะ 2 พันธุ์ คือ อากิตะอเมริกา และอากิตะญี่ปุ่น[ต้องการอ้างอิง]
ขนาดและรูปร่าง

ขนาดวัดจากการยืนนับจากไหล่วัดได้ 60 ถึง 66 ซม. (24 ถึง 26 นิ้ว) เพศเมียมีน้ำหนัก 30 ถึง 45 กก. (70 ถึง 100 ปอนด์) ส่วนเพศผู้น้ำหนัก 35 ถึง 54 กก. (75 ถึง 119 ปอนด์) และมีเพียงห้าสีได้แก่: สีแดง, เทาแกมเหลือง, สีเมล็ดงา, แบบเป็นลาย และขาวบริสุทธิ์[ต้องการอ้างอิง]
ลักษณะนิสัย

อากิตาอินุ เป็นสุนัขที่มีความจงรักภักดีต่อเจ้าของมาก ตามประวัติความเป็นมา มีสุนัขชื่อฮาจิโก ซึ่งเป็นสุนัขพันธุ์อากิตาอินุยืนรอที่สถานีรถไฟชิบูยะทุกวันตลอดระยะเวลา 9 ปี เพื่อรอคอยให้เจ้าของกลับมา อากิตาอินุ เป็นสุนัขที่เบื่อง่าย หากเขาหงุดหงิดอาจรื้อและทำลายข้าวของในบ้านเสียหายได้ ดังนั้นจึงควรพาสุนัข พันธุ์นี้เดินออกกำลังกายในบริเวณสนามกว้างๆเพื่อเป็นการลดความเครียด สุนัขพันธ์นี้เหมาะสำหรับเลี้ยงเพื่อเฝ้าบ้าน มีความเป็นมิตรกับสมาชิกในครอบครัว
วัฒนธรรมร่วมสมัย

อากิตาอินุ ได้กลายเป็นตัวละครเอกในการ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็นถึง 2 เรื่องในช่วงทศวรรษที่ 80 คือ ยามาโต้ ยอดนักสู้ (白い戦士ヤマト; Shiroi Senshi Yamato) และไอ้เขี้ยวเงิน (銀牙伝説ウィ; Ginga: Nagareboshi Gin) เป็นเรื่องราวของสุนัขอากิตาอินุที่ต่อสู้อย่างทรหด เช่น การกัดสุนัข หรือการล่าหมี
หนังสืออ่านเพิ่ม

Akita World. Bimonthly Akita Magazine.
Skabelund, Aaron Herald (2011). Empire of Dogs: Canines, Japan, and the Making of the Modern Imperial World (A Study of the Weatherhead East Asian Institute. Columbia University. ISBN 9780801450259 (080145025X. {{cite book}}: ตรวจสอบค่า |isbn=: ตัวอักษรไม่ถูกต้อง (help)
แหล่งข้อมูลอื่น

อากิตาอินุ ที่เว็บไซต์ Curlie
| ด ค กประเภทสุนัขสปิตซ์ |
| --- | --- |
มีอยู่:  โคเรียนชินโด  ชาผี  ชิบะอินุ  เชาเชา  ไซบีเรียนฮัสกี  ไทยบางแก้ว  พอเมอเรเนียน  อากิตาอินุ  แจพะนีสสปิตซ์  ริวกิวอินุ  ฮกไกโด  คาอิเคน  คิชูเคน  ชิโกกุอินุ  อะแลสกันแมละมิวต์  อะแลสกันคลีไค  ซามอยด์  เพมโบรกเวลช์คอร์กี  คาร์ดิแกนเวลช์คอร์กี  อีสต์ไซบีเรียนไลกา  เวสต์ไซบีเรียนไลกา  ซาฮาลินฮัสกี  พุงซาน  บั๊กห่า  ม้งบ็อบเทลด็อก  ดงคยองกี  เชจู  นูรยอกกี  ไต้หวัน  คินตามณี  อินเดียนสปิตซ์  ฟินนิชสปิตซ์  เดนิชสปิตซ์  เฮลเลฟอร์สเอลก์ฮาวนด์ 
สูญพันธุ์:  แฮร์อินเดียนด็อก  ซาลิชวูลด็อก 
| ด ค กสุนัขที่กำเนิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| มีอยู่ |  อากิตาอินุ  ฮกไกโด  แจพะนีสชิน  แจพะนีสสปิตซ์  แจพะนีสเทร์เรียร์  คาอิเคน  คิชูเคน  ริวกิวอินุ  ซาฮาลินฮัสกี (สูญพันธุ์อย่างชัดเจน)  ชิบะอินุ  ชิโกกุอินุ  โทสะอินุ  |  |
| ส่วนเกี่ยวข้อง |  สมาคมพัฒนาพันธุ์สุนัขญี่ปุ่น  สมาคมเพื่อการอนุรักษ์สุนัขญี่ปุ่น  |  |
หลุมศพหมู่ที่อีซุม

| หลุมศพหมู่ที่อีซุม |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ  อาชญากรรมสงครามระหว่างการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย ยุทธการที่อีซุม การรุกโต้ตอบที่แคว้นคาร์กิว พ.ศ. 2565
การขุดศพขึ้นจากหลุมในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2565
สถานที่: อีซุม แคว้นคาร์กิว ยูเครน
ประเภท: อาชญากรรมสงครามซึ่งรวมถึงการทรมานและการประหารชีวิตอย่างรวบรัด
ผู้เสียหาย: อย่างน้อย 440 คน
ผู้ก่อเหตุ: กองทัพบกรัสเซีย
ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2565 มีการค้นพบหลุมศพหมู่แห่งหนึ่งในป่าใกล้เมืองอีซุมหลังจากที่กองกำลังยูเครนยึดเมืองกลับคืนมาได้ระหว่างการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย หลุมศพหมู่แห่งนั้นบรรจุศพไว้อย่างน้อย 440 ศพ โดยเป็นศพของผู้ที่ถูกกองกำลังรัสเซียสังหาร รัฐบาลยูเครนเชื่อว่ามีผู้เสียชีวิตไปมากกว่า 1,000 คนระหว่างการสู้รบเพื่อชิงเมืองอีซุมและระหว่างที่รัสเซียยึดครองเมืองนี้ในเวลาต่อมา
ตามรายงานของเจ้าหน้าที่สืบสวนของยูเครน พบศพ 447 ศพในสถานที่แห่งเดียวกัน ซึ่งรวมถึงศพพลเรือน 414 ศพ (ชาย 215 ศพ หญิง 194 ศพ เด็ก 5 ศพ) และศพทหาร 22 ศพ ร่างผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่มีร่องรอยการเสียชีวิตจากความรุนแรง และมี 30 ร่างที่มีร่องรอยการทรมานและการประหารชีวิตอย่างรวบรัด ได้แก่ เชือกที่รัดคอ มือที่ถูกมัด แขนขาที่หัก และอวัยวะเพศที่ถูกเฉือนออก ส่วนคนอื่น ๆ อาจเสียชีวิตจากการถูกยิงด้วยกระสุนปืนใหญ่และการขาดการรักษาพยาบาล
ต่อมาในวันที่ 26 กันยายน วอลอดือมือร์ แซแลนสกึย ประธานาธิบดียูเครน กล่าวว่ามีการพบหลุมศพหมู่อีกสองหลุม "พร้อมทั้งศพหลายร้อยศพ"
ภูมิหลัง

อีซุม
ที่ตั้งเมืองอีซุมในยูเครน
หลังจากที่รัสเซียเริ่มรุกรานยูเครนในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 การสู้รบเพื่อควบคุมเมืองอีซุมเริ่มขึ้นในเดือนมีนาคมเนื่องจากเมืองนี้มีความสำคัญในฐานะที่เป็นศูนย์กลางการคมนาคมแห่งหนึ่งในภูมิภาค กองทัพรัสเซียต้องการยึดอีซุมเพื่อเชื่อมโยงกองกำลังของตนในแคว้นคาร์กิวเข้ากับกองกำลังของตนในภูมิภาคดอนบัส ในวันที่ 1 เมษายน กองทัพยูเครนยืนยันว่าอีซุมตกอยู่ใต้การควบคุมของรัสเซีย
หลังจากการรุกโต้ตอบที่แคว้นแคร์ซอนในช่วงปลายเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565 กองกำลังยูเครนได้เริ่มการรุกโต้ตอบในเวลาไล่เลี่ยกันในช่วงต้นเดือนกันยายนที่แคว้นคาร์กิวทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ หลังจากที่รุกคืบเข้าไปในแนวรบรัสเซียโดยที่รัสเซียไม่ทันตั้งตัว ยูเครนก็ยึดพื้นที่หลายร้อยตารางกิโลเมตรคืนมาเมื่อถึงวันที่ 9 กันยายน ในวันที่ 10 กันยายน กองกำลังยูเครนยึดเมืองอีซุมคืนได้ระหว่างการรุกโต้ตอบที่แคว้นคาร์กิว พ.ศ. 2565
รายงาน

ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2565 หลังจากที่กองทัพรัสเซียถูกขับออกจากอีซุมระหว่างการรุกโต้ตอบที่แคว้นคาร์กิว มีการค้นพบหลุมฝังศพหลายหลุมในพื้นที่ป่าแห่งหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง ท่ามกลางแมกไม้มีหลุมศพหลายร้อยหลุมที่มีกางเขนไม้ปักอยู่ โดยส่วนใหญ่มีหมายเลขกำกับไว้ที่กางเขนเท่านั้น ในขณะที่หลุมศพขนาดใหญ่กว่ามีเครื่องหมายระบุว่าบรรจุศพทหารยูเครนไว้อย่างน้อย 17 ศพ เมื่อถึงวันที่ 16 กันยายน เจ้าหน้าที่สืบสวนได้ค้นพบหลุมศพของทั้งพลเรือนและทหารแล้วมากกว่า 445 หลุม โดยการระบุตำแหน่งที่ตั้งของหลุมศพบางหลุมได้รับความช่วยเหลือจากตามารา วอลอดือมือริวนา หัวหน้าสถานประกอบพิธีศพในท้องถิ่น วอลอดือมือริวนาได้รับคำสั่งจากกองกำลังผู้รุกรานให้ระบุหมายเลขไว้ที่กางเขนเหนือหลุมศพแทนการระบุชื่อ และให้บันทึกทั้งหมายเลขและชื่อผู้เสียชีวิตลงในสมุดบันทึกประจำวัน
มีการเกณฑ์นักดับเพลิงในพื้นที่ไปช่วยขุดศพขึ้นจากหลุมศพหมู่ นักดับเพลิงคนหนึ่งระบุว่าหลังจากที่พวกเขาขุดศพขึ้นมาศพหนึ่ง พวกเขาจะยืนสงบนิ่งไว้อาลัยชั่วครู่ก่อนที่จะตรวจสอบศพอย่างรวดเร็วเพื่อระบุลักษณะเฉพาะหรือสิ่งของต่าง ๆ จากนั้นจึงนำศพใส่ถุงแล้วขนย้ายไปยังสถานเก็บศพเพื่อตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติมทางนิติเวช
ผู้เสียชีวิตจำนวนน้อยเสียชีวิตจากกระสุนปืนใหญ่ และจากการขาดการรักษาพยาบาลอย่างเหมาะสม เจ้าหน้าที่ระบุว่าผู้เสียชีวิตบางรายถูกมัดมือไพล่หลังและมีร่องรอยการถูกทรมาน ออแลห์ ซือแญฮูบอว์ ผู้ว่าการแคว้นคาร์กิวกล่าวว่า
"ศพที่ขุดได้ในวันนี้มากถึงร้อยละ 99 มีร่องรอยการเสียชีวิตจากความรุนแรง มีหลายศพถูกมัดมือไพล่หลังและมีศพหนึ่งถูกฝังพร้อมกับเชือกที่รัดคอ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเหล่านี้ถูกทรมานและประหารชีวิต นอกจากนี้ยังมีเด็กอยู่ในหมู่ศพที่ถูกฝังด้วย"
ชาวเมืองอีซุมที่รอดชีวิตจากการยึดครองระบุว่ารัสเซียพุ่งเป้าไปที่บุคคลเฉพาะเจาะจง และระบุว่ารัสเซียมีรายชื่อคนในพื้นที่ที่เป็นทหาร เป็นสมาชิกครอบครัวของทหาร หรือเป็นทหารผ่านศึกสงครามในดอนบัสซึ่งเกิดขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2557–2565 พวกเขายังกล่าวอีกว่าระหว่างการเลือกเหยื่อ ทหารรัสเซียจะข่มขวัญชาวเมืองด้วยการเรียกตรวจค้นโดยให้ถอดเสื้อผ้าในที่สาธารณะ วอลอดือมือริวนาอ้างว่าเธอได้รับอนุญาตให้ฝังศพสมาชิกกองกำลังรักษาดินแดนและทหารบางนาย แต่เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ฝังศพทหารยูเครนส่วนใหญ่และไม่รู้ว่าศพของพวกเขาอยู่ที่ใด
การสืบสวน

สหประชาชาติตอบสนองต่อเหตุการณ์โดยระบุว่ามีแผนจะส่งคณะผู้สังเกตการณ์ไปยังอีซุม
ตามข้อมูลของเจ้าหน้าที่สืบสวนของยูเครน มีการพบศพรวม 447 ศพ โดยแบ่งเป็นศพพลเรือน 414 ศพ (ชาย 215 ศพ หญิง 194 ศพ เด็ก 5 ศพ) ศพทหาร 22 ศพ และศพอีก 11 ศำที่ยังไม่สามารถระบุเพศได้ ณ วันที่ 23 กันยายน ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่มีร่องรอยการเสียชีวิตจากการใช้ความรุนแรง โดยมี 30 ศพที่มีร่องรอยการถูกทรมานและการประหารชีวิตอย่างรวบรัด ได้แก่ เชือกที่รัดคอ มือที่ถูกมัด แขนขาที่หัก และอวัยวะเพศที่ถูกเฉือนออก
ปฏิกิริยา

วอลอดือมือร์ แซแลนสกึย ประธานาธิบดียูเครน เปรียบเทียบการค้นพบหลุมศพหมู่ที่เมืองอีซุมว่าไม่ต่างจากการสังหารหมู่ที่เมืองบูชา ในขณะเดียวกันเจ้าหน้าที่ยูเครนก็เริ่มการสอบสวนทางนิติเวช บุคคลที่ทำงานในที่เกิดเหตุต่างรู้สึกว่าทั้งกระบวนการและอารมณ์ประเดประดังเข้าใส่พวกเขา เจ้าหน้าที่คนหนึ่งบอกผู้สื่อข่าวว่าเขารู้สึกว่าพวกเขาอาจต้องการความช่วยเหลือด้านสุขภาพจิตในอนาคต เพราะสิ่งที่พวกเขาได้เห็นจะอยู่กับพวกเขาตลอดไป
รัสเซียตอบโต้ด้วยการรณรงค์บิดเบือนข้อมูลขนานใหญ่ทางสื่อสังคม โดยมีเป้าหมายอยู่ที่การลดทอนความน่าเชื่อถือของการค้นพบดังกล่าวให้กลายเป็น "เรื่องที่ชาติตะวันตกกุขึ้น" หรือการอ้างว่าพลเรือนที่ถูกสังหารและฝังไว้นั้นที่จริงแล้วเป็นทหารยูเครน เมื่อผู้สื่อข่าวถามถึงคำกล่าวอ้างของแซแลนสกึย ดมีตรี เปสคอฟ โฆษกเครมลิน ก็อ้างว่าการสังหารหมู่ที่เมืองอีซุมและที่เมืองบูชาล้วนเป็น "เรื่องโกหก"
กระทรวงการต่างประเทศสเปนออกแถลงการณ์อย่างเป็นทางการโดย "ประณามการสังหารหมู่ครั้งนี้" และเรียกร้องให้มีการเคารพกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศและให้มีการสืบสวนอาชญากรรมที่เกิดขึ้นในอีซุม แอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส ประณามการกระทำอันโหดร้ายในอีซุมซึ่งเกิดขึ้นระหว่างการยึดครองของรัสเซีย จอห์น เคอร์บี โฆษกสภาความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ กล่าวว่า "น่าเศร้าที่เหตุการณ์นี้สอดประสานกับความเสื่อมศีลธรรมและความโหดร้ายที่กองทัพรัสเซียแสดงออกมาในการทำสงครามกับยูเครน"
พระคาร์ดินัลกอนรัต กราแยฟสกี จากคริสตจักรคาทอลิก เดินทางออกจากเมืองซาปอริฌเฌียที่ซึ่งพระคุณเจ้าได้มอบความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมเพื่อไปร่วมกับมุขนายกเปาลอ ฮอนชารุก แห่งมุขมณฑลคาร์กิว-ซาปอริฌเฌีย ในการสวดภาวนาให้แก่ผู้เสียชีวิตและบุคคลที่ทำงานในที่เกิดเหตุ
การขุดหลุมศพขึ้นจากหลุม
ศพที่ขุดขึ้นมาจากหลุม
รายชื่อวิทยาเขตของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย

รายชื่อวิทยาเขตของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย ที่มีการจัดการเรียนการสอนและการบริหารงานในรูปแบบวิทยาเขตนอกจังหวัดที่ตั้ง  (ไม่นับรวมศูนย์จัดการศึกษานอกสถานที่ตั้ง ซึ่งใช้สถานของสถาบันอื่น)  การเรียกชื่อวิทยาเขตของสถานศึกษาแต่ละแห่งแตกต่างกัน แต่ฐานะเท่าเทียบกัน เช่น
วิทยาเขต
ศูนย์
ศูนย์การศึกษา