stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาร์เวลคอมิกส์

| --- | --- |

บริษัทแม่: มาร์เวลเอ็นเตอร์เทนเมนต์, แอลแอลซี  (เดอะวอลต์ดิสนีย์คอมพานี)
ก่อตั้งเมื่อ: ค.ศ. 1939 (ในนาม ไทม์ลีคอมิกส์)
ผู้ก่อตั้ง: มาร์ติน กูดแมน
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 135 ตะวันตก ถนนที่ 50, นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก
บุคลากรหลัก: แอ็กเซล อลอนโซ, บรรณาธิการใหญ่  แดน บัคล, ผู้เผยแพร่, ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ สแตน ลี, อดีตบรรณาธิการใหญ่, ผู้เผยแพร่
ประเภทสิ่งพิมพ์: Comics/See List of Marvel Comics publications
ประเภทหนังสือ: อาชญากรรม, สยองขวัญ, ลึกลับ, โรแมนติก, ไซไฟ, ซูเปอร์ฮีโร, สงคราม
สำนักพิมพ์: imprint list
รายได้:  US$1,300 ล้านเหรียญ (2018) US$853 ล้านเหรียญ (2017)
เว็บไซต์: www.marvel.com
มาร์เวลคอมิกส์ (อังกฤษ: Marvel Comics) เป็นชื่อแบรนด์และตราประทับหลักของ บริษัท มาร์เวลเวิลด์ไวด์ (Marvel Worldwide Inc.) เดิมชื่อ บริษัท มาร์เวลพับลิชิง (Marvel Publishing, Inc.) และ มาร์เวลคอมิกส์กรุป (Marvel Comics Group) ซึ่งเป็นผู้จัดพิมพ์หนังสือการ์ตูนอเมริกันและสื่อที่เกี่ยวข้อง ในปี พ.ศ. 2552 เดอะวอลต์ดิสนีย์ ได้เข้าซื้อกิจการมาร์เวลเอนเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของ Marvel Worldwide
มาร์เวลคอมิกส์เป็นค่ายการ์ตูนและสื่อต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับซูเปอร์ฮีโรของสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1939 โดย มาร์ติน กูดแมน ในนามของไทม์ลีคอมิกส์ มีนักเขียน นักวาดคนสำคัญ เช่น สแตน ลี, แจ็ก เคอร์บี, สตีฟ ดิตโก เป็นต้น
มาร์เวลคอมิกส์ มีชื่อเสียงโด่งดังและรู้จักกันดี เช่น เอ็กซ์เมน, สไปเดอร์-แมน, ฮัลก์, กัปตันอเมริกา, ไอรอนแมน, ธอร์ เป็นต้น และศัตรูที่โด่งดังและรู้จักกันดี เช่น กรีนก็อบลิน, แม็กนีโต, ด็อกเตอร์ดูม, โลกิ, กาแล็กตัส, และเรดสกัล เป็นต้น
มาร์เวลคอมิกส์มีและคู่แข่งที่สำคัญมายาวนานคือดีซีคอมิกส์ ร่วมหุ้นกันไป 80 % ของตลาดหนังสือการ์ตูนอเมริกันในปี ค.ศ. 2008 ปัจจุบันมาร์เวลคอมิกส์เป็นส่วนหนึ่งของบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์
ประวัติ > ไทม์ลีพับลิเคชั่นส์

มาร์ติน กูดแมน ได้ก่อตั้งบริษัทซึ่งต่อมาที่รู้จักกันดีในนามของมาร์เวลคอมิกส์ ภายใต้ชื่อไทม์ลีพับลิเคชั่นส์ ในปี ค.ศ. 1939 เผยแพร่ในรูปแบบหนังสือการ์ตูนภายใต้สำนักพิมพ์ไทม์ลีคอมิกส์ กู๊ดแมน ผู้เผยแพร่นิตยสารเยื่อกระดาษที่ได้เริ่มต้นผลิตนิยายตะวันตกเยื่อกระดาษในปี ค.ศ. 1933 ได้ขยายตัวในตลาด และได้รับความนิยมอย่างสูงในรูปแบบใหม่ปานกลางของหนังสือการ์ตูน การเปิดตัวของเขาจากสำนักงานของบริษัท ที่มีอยู่ที่เลขที่ 330 ตะวันตก ถนนที่ 42 นครนิวยอร์ก เขาได้จัดตั้งบรรณาธิการ บรรณาธิการบริหาร และผู้จัดการธุรกิจอย่างเป็นทางการ ที่มีอับราฮัม กูดแมน เป็นผู้เผยแพร่ที่ระบุอย่างเป็นทางการ
การตีพิมพ์ครั้งแรกของไทม์ลีโดยหนังสือการ์ตูน มาร์เวลคอมิกส์ ฉบับที่ 1 (ตุลาคม 1939) รวมทั้งการปรากฏตัวครั้งแรกของซุเปอร์ฮีโรแอนดรอยด์ของคาร์ล บูร์กอส ชื่อฮิวแมนทอร์ช และการปรากฏตัวครั้งแรกของแอนตีฮีโรของบิลล์ อีเวอเรตต์ชื่อ กะลาสีนามอร์ ประสบความสำเร็จที่ดี และพิมพ์ครั้งที่สองต่อมาขายต่อเดือนรวมเกือบ 900,000 เล่ม  ในขณะที่เนื้อหาของมันมาจากบรรจุด้านนอกของ บริษัท ฟันนีส์ ไทม์ลีในปีต่อไปมีพนักงานของตัวเอง
เป็นครั้งแรกบรรณาธิการแท้จริงของบริษัท นักเขียน-นักวาด ชื่อโจ ไซมอน ร่วมทีมกับบริษัทอุตสาหกรรมในตำนานที่ประสบความสำเร็จ แจ็ค เคอร์บี ในการสร้างสรรค์ครั้งแรกกับซุเปอร์ฮีโรชื่อกัปตันอเมริกา ในหนังสือการ์ตูน "Captain America Comics" ฉบับที่ 1. (มีนาคม 1941) มันเกินกว่าพิสูจน์ฮิตยอดขายสำคัญที่มียอดขายเกือบ 1 ล้านฉบับ
ในขณะที่ไม่มีตัวละครไทม์ลีอื่น ๆ ที่จะประสบความสำเร็จเหล่านี้ "บิ๊กทรี" บางส่วนที่โดดเด่นวีรบุรุษจำนวนมากที่ยังคงปรากฏให้เห็นในสมัยใหม่ปรากฏตัว และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ได้แก่ ไวซ์เซอร์ มิสอเมริกา เดอะเดสโตรเยอร์ วิชั่นดั้งเดิม และดิแองเจิล การตีพิมพ์ของไทม์ลียังเป็นหนึ่งในนักเขียนการ์ตูนตลกที่รู้จักกันดีที่สุดของบาซิล วูลเวอร์ตัน เรื่อง "พาวเวอร์เฮ้าส์เป็ปเปอร์" เช่นเดียวกับการ์ตูนแนวตลก-สัตว์สำหรับเด็ก ตัวละครในเนื้อเรื่องที่นิยม เช่น ซุเปอร์แร็บบิต และคู่ของซิกกีพิค และชิลลีซีล
กูดแมน ได้รับการว่าจ้างญาติของภรรยาของเขาสแตนลี่ย์ ลีเบอร์ เป็นผู้ช่วยสำนักงานทั่วไปในปี ค.ศ. 1939 เมื่อบรรณาธิการไซมอนออกจากบริษัทในช่วงปลายปี ค.ศ. 1941 กู๊ดแมนได้สร้างลีเบอร์โดยเขียนนามปากกาว่า "สแตน ลี" บรรณาธิการชั่วคราวของลายเส้นภาพการ์ตูน ตำแหน่งที่อยู่หลายสิบปีของลียกเว้นสามปีในระหว่างการรับราชการทหารของเขาในสงครามโลกครั้งที่ 2 ลี ได้เขียนครอบคลุมไทม์ลีที่เอื้อต่อการจำนวนของชื่อเรื่องที่แตกต่างกัน
ดูเพิ่ม

ดีซีคอมิกส์
รายชื่อตัวละครมาร์เวลคอมิกส์
รายชื่อภาพยนตร์โดยมาร์เวลคอมิกส์
จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
มาร์เวลสตูดิโอส์
เอกสารเพิ่มเติม

All in Color for a Dime by Dick Lupoff & Don Thompson. ISBN 0-87341-498-5.
Jack Kirby: The TCJ Interviews, Milo George, ed. (Fantagraphics Books, Inc., 2001). ISBN 1-56097-434-6.
Marvel Comics: the Untold Story by Sean Howe. First ed. New York: Harper, 2012. 485 pp. ISBN 978-0-06-199210-0.
Men of Tomorrow: Geeks, Gangsters, and the Birth of the Comic Book by Gerard Jones (Basic Books, 2004). trade paperback ISBN 0-465-03657-0.
The Steranko History of Comics, Vol. 1 by James Steranko. ISBN 0-517-50188-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Marvel Comics ที่เฟซบุ๊ก
Marvel Comics ที่กูเกิล+
Marvel Comics ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
Marvel Comics ที่ยูทูบ
Vassallo, Michael J. "A Timely Talk with Allen Bellman", Comicartville Library, 2005, p. 2. WebCitation archive, main page. WebCitation archive, p. 2.
หนังสือการ์ตูน มาร์เวลคอมิกส์ ฉบับที่ 1 (ตุลาคม 1939) เป็นหนังสือการ์ตูนฉบับแรกจากไทม์ลคอมิกส์ วาดหน้าปกโดย แฟรงค์ อาร์. พอล
ฟร็องซัว ดยุกแห่งอ็องฌู

ฟร็องซัว ดยุกแห่งอ็องฌู (อังกฤษ: François, Duke of Anjou หรือ Hercule François, Duke of Anjou และ Counts and dukes of Alençon) (18 มีนาคม ค.ศ. 1555 - 19 มิถุนายน ค.ศ. 1584) พระนามเต็ม แอร์กูล ฟร็องซัว ดยุกแห่งอ็องฌู และเคานต์และดยุกแห่งอาล็องซง" เป็นพระราชโอรสองค์เล็กในพระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศสและกาเตรีนา เด เมดีชี
ฟร็องซัว ดยุกแห่งอ็องฌู ทรงเป็นเด็กที่น่ารักแต่น่าเสียดายที่มีแผลเป็นจากฝีดาษเมื่อมีพระชันษาได้ 8 ปี และทรงมีพระปิฐิกัณฐกัฐิ(กระดูกสันหลัง) ที่ไม่ไคร่ปกติ ไม่เหมาะสมกับพระนาม "แอร์กูล" ที่ทำให้เปลี่ยนพระนามเป็น "ฟร็องซัว" เพื่อถวายพระเกียรติแก่พระเชษฐาพระเจ้าฟร็องซัวที่ 2 แห่งฝรั่งเศสผู้เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1560
ในปี ค.ศ. 1574 เมื่อพระเชษฐาองค์ต่อมาพระเจ้าชาร์ลที่ 9 แห่งฝรั่งเศสเสด็จสวรรคตและพระเชษฐาพระเจ้าอ็องรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศสขึ้นครองราชย์ ฟร็องซัวก็ทรงกลายเป็นรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1576 ฟร็องซัวได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ดยุกแห่งอ็องฌู, ตูแรน และแบร์รี
ในปี ค.ศ. 1576 ฟร็องซัวทรงทำการเจรจากต่อรองข้อตกลงในพระราชกฤษฎีกาบิวลี (Edict of Beaulieu)ระหว่างสงครามศาสนาของฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1579 ก็ได้รับเชิญให้เป็นประมุขสืบสาย (hereditary sovereign) ของสหมณฑลแห่งเนเธอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1580 รัฐสภาแห่งแห่งเนเธอร์แลนด์ (ยกเว้นเซแลนด์และฮอลแลนด์) ลงนามในสนธิสัญญาเพลซีส-เลอส์-ตูร์ (Treaty of Plessis-les-Tours) กับฟร็องซัว ที่ระบุให้ฟร็องซัวทรงมีตำแหน่งเป็น "ผู้พิทักษ์เสรีภาพแห่งเนเธอร์แลนด์" และเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์
ความเกี่ยวข้องกับสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ

ในขณะเดียวกันในปี ค.ศ. 1579 ก็ได้มีการจัดการหมั้นหมายระหว่างฟร็องซัวกับสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ฟรองซัวส์เป็นคู่หมายชาวต่างประเทศคนเดียวที่ได้มีโอกาสเข้าเฝ้าพระองค์ เมื่อพบกันฟร็องซัวมีพระชันษาได้  24 ปี และสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธมีพระชนมายุได้ 46 พรรษา แม้ว่าจะมีอายุต่างกันมากแต่ทั้งสองคนก็มีความสนิทสนมกันมาก  สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธทรงเรียกฟร็องซัวเล่นๆ ว่า "กบ" เพราะฟร็องซัวทรงถวายต่างหูรูปกบให้แก่พระองค์ แต่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธจะทรงหวังว่าจะเสกสมรสกับฟร็องซัวจริงก็ยังเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอย่างรุนแรง แต่ที่แน่คือพระองค์ทรงโปรดปรานฟร็องซัวพอประมาณ และทรงทราบว่าฟร็องซัวคงอาจจะเป็นคู่หมายคนสุดท้ายที่จะทรงมี  แต่ประชาชนอังกฤษเป็นปฏิปักษ์ต่อการจับคู่นี้ และทำการประท้วงอย่างไม่ปิดบังโดยเฉพาะในเรื่องการฟร็องซัวทรงนับถือโรมันคาทอลิก, การที่ทรงเป็นชาวฝรั่งเศส และการที่ทรงเป็นพระราชโอรสในกาเตรีนา เด เมดีชี ฝ่ายโปรเตสแตนท์ในอังกฤษทูลเตือนว่า "หัวใจ[ของชาวอังกฤษ]จะฉีกจากอกถ้าพระองค์จะทรงเสกสมรสกับชาวฝรั่งเศส และโรมันคาทอลิก...ประชาชนธรรมดาต่างก็ทราบว่า[ฟร็องซัว]เป็นโอรสของเจซาเบลแห่งยุค" ในบรรดาองค์มนตรีก็มีแต่เพียงวิลเลียม เซซิล บารอนเบอร์ลีย์ที่ 1 (William Cecil, 1st Baron Burghley) และ ทอมัส แรดคลิฟฟ์ เอิร์ลแห่งซัสเซ็กซ์ที่ 3 (Thomas Radclyffe, 3rd Earl of Sussex) เท่านั้นที่สนับสนุนการเสกสมรส  องค์มนตรีอื่นๆ ต่างก็คัดค้านอย่างแข็งแรงและทูลเตือนถึงอันตรายในการมีพระประสูติกาลของพระนางซึ่งมีพระชนมพรรษามากแล้ว  ในทางปฏิบัติแล้วการเสกสมรสครั้งนี้ก็มิใช่การสมรสที่เหมาะสมเท่าใดนัก ที่เห็นได้จากการต่อต้านจากชาติต่างๆ ในยุโรป แต่พระองค์ก็ยังทรงเล่นเกมหมั้นหมายกับฟร็องซัวที่อาจจะเป็นการเตือนพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปนถึงสิ่งที่ทรงอาจจะทำถ้าจำเป็น แต่ในที่สุดการเล่นเกมก็สิ้นสุดลงในปี  ค.ศ. 1581 เมื่อฟรองซัวส์เดินทางกลับฝรั่งเศส   สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธทรงพระราชนิพนธ์โคลง "On M onsieur’s Departure" ที่อาจจะตีความหมายได้ว่าพระองค์อาจจะทรงเตรียมพร้อมที่จะเข้าสู่การเสกสมรสกับฟรองซัวส์ก็เป็นได้
อ็องฌูในเนเธอร์แลนด์

จากนั้นดยุกแห่งอ็องฌูเสด็จไปยังเนเธอร์แลนด์แต่ไม่ได้ไปถึงจนกระทั่งวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1582 เมื่อทรงรับการถวายการต้อนรับอย่างเป็นทางการโดยวิลเลียมเดอะไซเล้นท์ฝ่ายเนเธอร์แลนด์ที่ฟลัชชิง แม้ว่าการเสด็จเข้าเมืองบรูชและเกนต์จะเป็นไปด้วยดี และการได้รับการแต่งตั้งให้เป็นดยุกแห่งบราบันต์ และ เคานต์แห่งฟลานเดอส์ แต่ฟร็องซัวไม่เป็นที่นิยมในบรรดาชาวดัตช์และชาวเฟลมมิช ผู้ยังเห็นว่าคาทอลิกฝรั่งเศสยังคงเป็นศัตรู จังหวัดเซแลนด์และฮอลแลนด์ไม่ยอมรับฟร็องซัวเป็นประมุข และวิลเลียมผู้เป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการพยายามลดความแตกแยกทางศาสนาถูกวิจารณ์ว่าเล่นการเมืองฝรั่งเศส ในปัจจุบันเชื่อกันว่าวิลเลียมเดอะไซเล้นท์เป็นบุคคลที่จ้างให้ทำ "พรมทอแขวนผนังวาลัว" (Valois tapestries) เพื่อถวายพระราชินีนาถแคทเธอรีน เมื่อกองทัพฝรั่งเศสของฟรองซัวส์มาถึงในปี  ค.ศ. 1582 แผนของวิลเลียมก็ดูเหมือนจะสมตามที่คาดไว้ ที่ทำให้แม้แต่ดยุกแห่งพาร์มาก็ยังเกรงว่าดัตช์จะเป็นฝ่ายได้เปรียบขึ้นมา
แต่ฟร็องซัวเองไม่ทรงพอใจกับพระราชอำนาจอันจำกัด และทรงตัดสินใจยึดเมืองแอนต์เวิร์ป, บรูช, ดังเคิร์ค และ โอสเทนด์ของเฟล็มมิชโดยใช้กำลัง
"พิโรธฝรั่งเศส"

ฟร็องซัวทรงตัดสินใจโจมตีแอนต์เวิร์ปด้วยตนเองเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1583 ทันทีที่เสด็จเข้าเมืองได้ชาวเมืองแอนต์เวิร์ปก็ปิดประตูเมือง ทหารฝรั่งเศสติดกับและถูกรุมโจมตีโดยชาวเมืองจากทุกทิศทุกทางไม่ว่าจะเป็นหน้าต่างหรือหลังคาด้วยอาวุธต่างๆ ที่หาได้ จากนั้นกองทหารประจำเมืองก็รุมยิง มีทหารฝรั่งเศสไม่กี่คนที่รวมทั้งฟร็องซัวหลบหนีไปได้ ทหารฝรั่งเศสกว่า 1500 คนถูกสังหารโดยชาวเมืองแอนต์เวิร์ปผู้เคียดแค้นต่อพฤติกรรมของฟร็องซัว
บั้นปลาย

พฤติกรรมอันน่าอับอายของฟร็องซัวเป็นการยุติความก้าวหน้าทางการทหารของฟร็องซัวส์ กล่าวกันว่าพระราชมารดากาเตรีนา เด เมดีชีทรงเขียนพระราชสาส์นถึงฟร็องซัวที่กล่าวว่า "ถ้าเจ้าตายเสียตั้งแต่อายุยังน้อย เจ้าก็คงจะไม่มาเป็นสาเหตุของการตายของผู้กล้าหาญจำนวนมากมาย" การหยามหน้าตามมาด้วยการยุติการหมั้นหมายอย่างเป็นทางการจากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธหลังจากการสังหารหมู่ หลังจากนั้นสถานภาพของฟร็องซัวในเนเธอร์แลนด์ก็คลอนแคลนจนในที่สุดก็ต้องเสด็จออกจากประเทศในเดือนมิถุนายน
ไม่นานหลังจากนั้นฟร็องซัวก็ประชวรด้วยพระโรคมาลาเรีย กาเตรีนา เด เมดีขี พระชนนี ทรงนำฟร็องซัวกลับปารีส มาคืนดีกับพระเชษฐาพระเจ้าอ็องรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศสในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1584 ในที่สุดฟร็องซัว ดยุกแห่งอ็องฌู สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1584
การสิ้นพระชนม์ของดยุกแห่งอ็องฌูทำให้ อ็องรีแห่งนาวาร์พระสวามีของมาร์เกอริตแห่งวาลัว พระขนิษฐาของฟร็องซัวกลายมาเป็นรัชทายาทโดยนิตินัย ที่ทำให้ความรุนแรงของสงครามศาสนาของฝรั่งเศสเพิ่มความรุนแรงมากยิ่งขึ้น
ดูเพิ่ม

สงครามศาสนาของฝรั่งเศส
แคทเธอรีน เดอ เมดิชิ
สาธารณรัฐดัตช์
Portraits of François, Duke of Anjou (in French).
ฟร็องซัว ดยุกแห่งอ็องฌู
ภาพเสียดสีเฟล็มมิชราว ค.ศ. 1586. - สามปีหลังจากเหตุการณ์ล้มเหลวอันน่าอับอายในอันท์เวิร์พ - วัวเป็นสัญลักษณ์ของสหมณฑลเนเธอร์แลนด์ที่ปล่อยอุจาระใส่ดยุกแห่งอ็องฌูขณะที่ดยุกกำลังยกหางวัว (ผู้อื่นในภาพก็ได้แก่พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปนผู้พยายามขับวัว จิกวัวด้วยเดือยจนเลือดโชก, สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธประทายหญ้า ขณะที่วิลเลียมเดอะไซเล้นท์ยึดเขาวัวไว้ให้ยืนนิ่ง
ตราอาร์ม (หลัง ค.ศ. 1576)
นกดำน้ำไร้ปีก

| นกดำน้ำไร้ปีก |
| --- | --- |

เพนกวินจักรพรรดิ (Aptenodytes patagonicus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Sphenisciformes
วงศ์:: Spheniscidae
สกุล:: Aptenodytes J. F. Miller, 1778

ชนิด
 Aptenodytes patagonicus   Aptenodytes forsteri   Aptenodytes ridgeni (†)

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
นกดำน้ำไร้ปีก (อังกฤษ: Flightless diver) เป็นเพนกวินในสกุล Aptenodytes (จากภาษากรีกโบราณ “a” ที่แปลว่า “ปราศจาก”, “pteno-”/πτηνο ที่แปลว่า “ขน” หรือ “ปีก” และ “dytes”/ “δυτης” ที่แปลว่า “นักดำน้ำ”) ประกอบด้วยเพนกวิน 2 ชนิดที่เรียกรวมกันว่า "เพนกวินใหญ่"  เป็นเพนกวินขนาดใหญ่ที่สุด จำแนกออกได้เป็น 2 ชนิด
นกดำน้ำไร้ปีก หรือเพนกวินใหญ่ เป็นเพนกวินที่พบกระจายพันธุ์ในแถบซีกโลกทางใต้ เช่น มหาสมุทรใต้, ทวีปแอนตาร์กติกา หรือขั้วโลกใต้
จากการศึกษาทางสันฐานวิทยาและโมเลกุล พบว่าเพนกวินสกุลนี้เป็นต้นสายพันธุ์ของเพนกวินทั้งหมดในปัจจุบัน โดยถือกำเนิดมานานกว่้า 40 ล้านปีมาแล้ว
การจำแนก

เพนกวินจักรพรรดิ (Aptenodytes patagonicus)
เพนกวินกษัตริย์ (Aptenodytes forsteri)
Aptenodytes ridgeni †
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aptenodytes ที่วิกิสปีชีส์
ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม

ความช่วยเหลือด้านสิ่งของหรือโลจิสติกส์สำหรับผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ
กองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติกำลังแจกจ่ายอาหารที่มีแคลอรีสูงในระหว่างสถานการณ์ฉุกเฉินที่โกมา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เมื่อ ค.ศ. 2008
เด็กหญิงชาวอัฟกานิสถานคนหนึ่งกอดหมีเท็ดดี้ของเธอซึ่งเธอได้รับที่คลินิกการแพทย์ที่ค่ายคลาร์คในจังหวัดโคสต์
การบรรยายของเทอา ฮิลฮ็อสท์ (มหาวิทยาลัยเอรัสมุส) เรื่องความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม
ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม (อังกฤษ: Humanitarian aid) คือความช่วยเหลือด้านสิ่งของและโลจิสติกส์สำหรับผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ ซึ่งมักจะเป็นความช่วยเหลือระยะสั้นจนกว่ารัฐบาลและสถาบันอื่น ๆ จะเข้ามาช่วยเหลือในระยะยาว ในบรรดาคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ได้แก่ ผู้ไร้ที่อยู่, ผู้ลี้ภัย และผู้ประสบภัยจากภัยธรรมชาติ, สงคราม และความอดอยาก ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมคือความช่วยเหลือด้านสิ่งของหรือด้านลอจิสติกส์เพื่อวัตถุประสงค์ด้านมนุษยธรรม โดยทั่วไปในการตอบสนองต่อความพยายามด้านมนุษยธรรมรวมถึงภัยธรรมชาติและภัยพิบัติที่มนุษย์สร้างขึ้น วัตถุประสงค์หลักของการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมคือการช่วยชีวิต, บรรเทาความทุกข์ และรักษาศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ดังนั้นจึงอาจแตกต่างจากความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนา ซึ่งพยายามที่จะแก้ไขปัจจัยทางสังคมเศรษฐศาสตร์ที่อาจนำไปสู่วิกฤตหรือภาวะฉุกเฉิน มีการอภิปรายในเรื่องการเชื่อมโยงความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมและความพยายามในการพัฒนา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากการประชุมสุดยอดด้านมนุษยธรรมโลกใน ค.ศ. 2016 อย่างไรก็ตาม แนวทางดังกล่าวถูกมองในเชิงวิพากษ์โดยผู้ปฏิบัติงาน
ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมมีวัตถุประสงค์เพื่อบรรเทาทุกข์ในระยะสั้นให้กับผู้ประสบภัยจนกว่ารัฐบาลและสถาบันอื่น ๆ จะสามารถบรรเทาทุกข์ได้ในระยะยาว ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมถือว่า "เป็นการแสดงออกพื้นฐานของคุณค่าสากลของความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันระหว่างผู้คนและความจำเป็นทางศีลธรรม" ซึ่งความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมมาจากชุมชนในหรือต่างประเทศก็ได้ ในการเข้าถึงชุมชนระหว่างประเทศ สำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรม (OCHA) ของสหประชาชาติ (UN) มีหน้าที่รับผิดชอบในการประสานงานการตอบสนองต่อเหตุฉุกเฉิน โดยให้ข้อมูลต่อสมาชิกหลายคนของคณะกรรมการประจำระหว่างหน่วยงาน ซึ่งสมาชิกมีหน้าที่ในการบรรเทาทุกข์ในกรณีฉุกเฉิน หน่วยงานของสหประชาชาติ 4 แห่งที่มีบทบาทหลักในการให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม ได้แก่ โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP), สำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ (UNHCR), กองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ (UNICEF) และโครงการอาหารโลก (WFP)
อ้างอิงจากสถาบันพัฒนาโพ้นทะเล ซึ่งเป็นสถาบันการวิจัยในลอนดอน ที่ผลการวิจัยได้รับการเผยแพร่ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2009 ในเอกสาร "การให้ความช่วยเหลือในสภาพแวดล้อมที่ไม่ปลอดภัย: อัปเดต ค.ศ. 2009" ปีที่อันตรายที่สุดสำหรับผู้ให้ความช่วยเหลือในประวัติศาสตร์ของมนุษยธรรมนิยมคือ ค.ศ. 2008 ซึ่งพนักงานช่วยเหลือ 122 คนถูกสังหารและ 260 คนถูกทำร้ายร่างกาย ส่วนประเทศที่ถือว่าปลอดภัยน้อยที่สุดคือโซมาเลียและอัฟกานิสถาน ใน ค.ศ. 2014 กลุ่มวิจัยการดำเนินงานช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมรายงานว่าประเทศที่เกิดเหตุการณ์สูงสุด ได้แก่ อัฟกานิสถาน, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, สาธารณรัฐแอฟริกากลาง, เซาท์ซูดาน, ซูดาน, ซีเรีย, ปากีสถาน, โซมาเลีย, เยเมน และเคนยา
ดูเพิ่ม

กฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ
บรรณานุกรม

James, Eric (2008). Managing Humanitarian Relief: An Operational Guide for NGOs. Rugby: Practical Action.
Minear, Larry (2002). The Humanitarian Enterprise: Dilemmas and Discoveries. West Hartford, CT: Kumarian Press. ISBN 1-56549-149-1.
Waters, Tony (2001). Bureaucratizing the Good Samaritan: The Limitations of Humanitarian Relief Operations. Boulder: Westview Press.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Active Learning Network for Accountability and Performance". alnap.org.
"AlertNet". alertnet.org.
"APCN (Africa Partner Country Network)". apan.org.
"CE-DAT: The Complex Emergency Database". cedat.be. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-15. สืบค้นเมื่อ 2020-08-16.
"Centre for Safety and Development". centreforsafety.org.
"The Code of Conduct: humanitarian principles in practice". International Committee of the Red Cross.
"Doctors of the World". medecinsdumonde.org.
"EM-DAT: The International Disaster Database". emdat.be.
"The New Humanitarian". thenewhumanitarian.org.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
"Protection work during armed conflict and other situations of violence: professional standards". International Committee of the Red Cross.
"The Center for Disaster and Humanitarian Assistance Medicine". CDHAM.org.
"The ODI Humanitarian Policy Group". odi.org.uk. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-02-08. สืบค้นเมื่อ 2020-08-16.
"UN ReliefWeb". reliefweb.int.
แหล่งข้อมูลอื่น > บทวิจารณ์ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม

Greenaway, Sean. "Post-Modern Conflict and Humanitarian Action: Questioning the Paradigm". Journal of Humanitarian Assistance. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-24. สืบค้นเมื่อ 2020-08-16.
Rieff, David; Myers, Joanne J. "A Bed for the Night: Humanitarianism in Crisis". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 March 2007.
ภาพพิมพ์ร่วมสมัยแสดงการแบ่งเบาบรรเทาทุกข์ในเพลลารี เขตมัทราส จากนิตยสารอิลลัสเตรเตดลอนดอนนิวส์ (ค.ศ. 1877)
สุลต่านอะฮ์มัด ตาจุดดิน

หน้านี้เป็นชื่อบุคคลชาวมลายู ชื่อ  เป็นชื่อของบิดา ไม่ใช่นามสกุล และบุคคลในบทความนี้มีชื่อตัวว่า  ทั้งนี้ ในภาษาอาหรับ คำว่า "บิน" หรือ "บินตี" หากมีการใช้ จะหมายถึง บุตรของ หรือ บุตรีของ ตามลำดับ
อะฮ์มัด ตาจุดดิน อาคาซุล ไครี วัดดีน (มลายู: Ahmad Tajuddin Akhazul Khairi Waddien, أحمد تاج الدين اعكاظ الخير والدين‎; 22 สิงหาคม ค.ศ. 1913 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1950) เป็นสุลต่านบรูไนองค์ที่ 27 ที่ครองราชย์ใน ค.ศ. 1924 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1950 จากนั้นสุลต่านโอมาร์ อาลี ไซฟุดดีนที่ 3 พระอนุชา จึงขึ้นสืบราชสมบัติต่อ
พระชนมชีพช่วงต้นและการศึกษา

อะฮ์มัด ตาจุดดินเสด็จพระราชสมภพในวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1913 ที่อิซตานาเปอกันในบรูไนทาวน์ในรัชสมัยของสุลต่านมูฮัมมัด จามาลุล อาลัมที่ 2 พระราชบิดา พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระราชบิดากับอัครชายา ราจา อิซเตอรี เปองีรัน อานัก ซีตี ฟาตีมะฮ์ โดยเปองีรัน มูดา บงซู พระเชษฐาของอะฮ์มัด ตาจุดดิน สวรรคตใน ค.ศ. 1910 ทำให้เปองีรัน มูดา โอมาร์ อาลี ไซฟุดดีน พระอนุชา สืบทอดตำแหน่งต่อจาก ก่อนที่อะฮ์มัด ตาจุดดินขึ้นเป็นสุลต่าน พระองค์เคยเป็นที่รู้จักกันในพระนาม เปองีรัน มูดา เบอซาร์ อะฮ์มัด ตาจุดดิน
พระองค์ได้รับการศึกษาขั้นต้นในพระราชวังก่อนเข้าเรียนในโรงเรียนอย่างเป็นทางการ ครูคนหนึ่งที่ได้รับมอบหมายให้สอนพระองค์มีชื่อว่าจิกกู ซัลเละฮ์ ฮาจี มัซรี ซัลเละฮ์ ฮาจี มัซรีเป็นหนึ่งในนักสู้เพื่ออิสรภาพที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีความรู้สึกต่อต้านอาณานิคม อะฮ์มัด ตาจุดดินทรงขึ้นเรือไปยังประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1932 ตามรายงานระบุว่าพระราชมารดาของพระองค์ขัดขวางความพยายามของอีริก เออร์เนสต์ ฟอลก์ พริตตี พลเมืองชาวอังกฤษ ในการย้ายพระองค์ไปศึกษาที่มาลายาหรืออังกฤษ ถึงกระนั้น พระองค์เริ่มได้รับการสอนภาษาอังกฤษจากครูชาวอังกฤษที่ได้รับมอบหมายเป็นพิเศษเมื่ออายุได้สิบสี่พรรษา โดยเรียนภาษาอังกฤษจาก Mr. H.F. Stalley พระองค์อยู่ในอังกฤษเพื่อเรียนภาษาอังกฤษและรายละเอียดอารยธรรมตะวันตกเป็นเวลาหนึ่งปี พระองค์เป็นสุลต่านองค์แรกในประวัติศาสตร์ที่สำรวจโลกตะวันตกมากกว่าพระราชบิดาผู้โดยสารเรือไปแค่เพียงสิงคโปร์และลาบวน
สวรรคตและพระราชพิธีพระบรมศพ

เมื่อสุลต่านอะฮ์มัด ตาจุดดินหยุดพักระหว่างทางไปยังสหราชอาณาจักรที่สิงคโปร์ เพื่อแก้ไขข้อตกลงเกี่ยวกับการขึ้นค่าสิทธิน้ำมันปี 1906 พระองค์กลับประชวรและต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลสิงคโปร์เจเนอรัลในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1950 พระองค์เข้าโรงพยาบาลและสวรรคตในวันถัดมา ด้วยพระชนมพรรษา 36 พรรษา โดยมาสาเหตุจากไตวายหลังประสบเหตุเลือดออกที่แรฟเฟิลส์โฮเท็ลในคืนวันที่ 3 มิถุนายน เมื่อพระราชพิธีพระบรมศพเสร็จสิ้น พระวรกายของพระองค์จึงถูกนำไปตั้งให้ทำความเคารพพระบรมศพ (laid in state) ที่ห้องโถงของพระราชวังใหญ่แห่งโจโฮร์บะฮ์รู เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้มีเกียรติ ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ผู้นำชุมชนท้องถิ่นจากหลากหลายเชื้อชาติและศาสนาในประเทศได้แสดงความอาลัยต่อพระมหากษัตริย์ผู้ล่วงลับ และถวายความอาลัยแก่พระชายาของพระองค์ แมคดอนัลด์ถวายพวงหรีดและเข้าร่วมพระราชพิธีพระบรมศพในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1950
การต่อต้านระบอบนาซีของชาวเยอรมัน

Two variants of Josef Wirmer's 1944 "Resistance" design, created by his brother, Ernst. The top flag was proposed by conservative parties as a flag for West Germany (1948).
การต่อต้านระบอบนาซีของชาวเยอรมัน  (เยอรมัน: Widerstand gegen den Nationalsozialismus) เป็นการต่อต้านโดยบุคคลและกลุ่มต่าง ๆ ในเยอรมนีต่อการปกครองของระบอบนาซี ระหว่างปี ค.ศ. 1933 และ ค.ศ. 1945 ซึ่งส่วนใหญ่นั้นได้มีส่วนร่วมในการต่อต้านอย่างแข็งขัน รวมทั้งความพยายามที่จะโค่นล้มอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ออกจากอำนาจด้วยการลอบสังหารหรือไม่ก็ล้มล้างระบอบการปกครองที่เขาสร้างขึ้น
การต่อต้านของชาวเยอรมันนั้นไม่ได้ถูกยอมรับว่าเป็นขบวนการต่อต้านแบบรวมกลุ่มในช่วงที่นาซีเรืองอำนาจ ซึ่งแตกต่างกับขบวนการต่อต้านชาวอิตาลี พลพรรคชาวโซเวียต รัฐใต้ดินโปแลนด์ ขบวนการต่อต้านชาวกรีก พลพรรคชาวยูโกสลาเวีย ขบวนการต่อต้านชาวฝรั่งเศส ขบวนการต่อต้านชาวดัตซ์ และขบวนการต่อต้านชาวนอร์เวย์ที่คอยประสานงานกันมากขึ้น การต่อต้านของชาวเยอรมันนั้นประกอบไปด้วยกลุ่มเล็ก ๆ ที่โดดเดี่ยวเพียงลำพัง ซึ่งไม่สามารถระดมกำลังคนในการต่อต้านทางการเมืองได้อย่างกว้างขวาง แต่ละบุคคลจะโจมตีผู้มีอำนาจนาซี ก่อวินาศกรรม และการเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับโรงงานผลิตยุทธภัณฑ์ของนาซีแก่ฝ่ายสัมพันธมิตรซึ่งประสบความสำเร็จ ในขณะที่กลุ่มต่อต้านชาวออสเตรียที่นำโดยไฮน์ริช ไมเออร์ ซึ่งมีจำนวนมากที่ควบคู่ไปด้วยเช่นกัน หนึ่งกลยุทธ์คือชักชวนให้ผู้นำกองทัพแวร์มัคท์ทำการก่อรัฐประหารต่อระบอบการปกครอง ความพยายามลอบสังหารต่อฮิตเลอร์ในปี ค.ศ. 1944 ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อก่อให้เกิดการรัฐประหารดังกล่าว
พลเมืองชาวเยอรมันจำนวนประมาณ 77,000 คน ล้วนถูกประหารชีวิตสำหรับการต่อต้านรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งโดยศาลพิเศษ ศาลทหาร ศาลประชาชน และระบบยุติธรรมพลเรือน ชาวเยอรมันหลายคนเหล่านี้ต่างได้ทำงานรับราชการในรัฐบาล ทหาร หรือในตำแหน่งพลเรือน ซึ่งทำให้พวกเขาได้มีส่วนร่วมในการบ่อนทำลายและการสมรู้ร่วมคิด นอกจากนี้ นักประวัติศาสตร์ชาวแคนาดาทีชื่อว่า ปีเตอร์ ฮอฟแมน ยังนับจำนวนอีก "หนึ่งหมื่นคน" ที่ไม่ได้ระบุเอาไว้ในค่ายกักกันนาซีซึ่งถูกต้องสงสัยว่ามีส่วนร่วมในการต่อต้าน ในทางตรงกันข้าม นักประวัติศาสตร์ชาวเยอรมันที่ชื่อว่า Hans Mommsen  ได้เขียนไว้ว่า การต่อต้านในเยอรมนีคือ "การต่อต้านโดยปราศจากประชาชน" และจำนวนชาวเยอรมันที่มีส่วนพัวพันในการต่อต้านระบอบนาซีนั้นมีน้อยมาก การต่อต้านในเยอรมนี รวมทั้งพลเมืองชาวเยอรมันที่ไม่เชื้อชาติเยอรมัน เช่น สมาชิกของชนกลุ่มน้อยชาวโปแลนด์ที่ก่อตั้งกลุ่มต่อต้านขึ้น เช่น โอลิมป์(Olimp)
บทบาทของคริสตจักร

Dietrich Bonhoeffer ที่ Sigurdshof, 1939.
อ็อทโท ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค
วิลเฮ็ล์ม คานาริส, ในขณะที่ดำรงตำแหน่งยศเป็นกัปตันเรือลาดตระเวน (Korvettenkapitän)