stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ความเสมอภาคของอัตราดอกเบี้ย
ความเสมอภาคของอัตราดอกเบี้ยที่ได้ป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน (Covered interest rate parity)

เมื่อไม่สามารถทำอาร์บิทราจโดยต้องทำสัญญาซื้อขายล่วงหน้าเพื่อปิดความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน ภาวะนี้เรียกว่า ความเสมอภาคของอัตราดอกเบี้ยที่่ได้ป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน (covered interest rate parity) นักลงทุนจะไม่รู้สึกความแตกต่างระหว่างอัตราดอกเบี้ยของสองประเทศเนื่องจากอัตราแลกเปลี่ยนล่วงหน้า (forward exchange rate) เป็นตัวปรับสมดุลโดยผลตอบแทนในรูปเงินสกุลดอลลาร์จากการฝากเงินสกุลดอลลาร์จะเท่ากับผลตอบแทนในรูปดอลลาร์จากการฝากเงินสกุลต่างประเทศ ดังนั้นจึงปิดโอกาสการทำกำไรจากการทำอาร์บิทาร์จโดยป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน (covered interest arbitrage) ความเสมอภาคของอัตราดอกเบี้ยที่ได้ป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน (Covered interest rate parity) ช่วยอธิบายการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนล่วงหน้า (forward exchange rate) ได้ตามสมการ
where
ผลตอบแทนในรูปเงินสกุลดอลลาร์จากการฝากเงินสกุลดอลลาร์,  1+i_{\$}, จะเท่ากับผลตอบแทนในรูปสกุลเงินดอลลาร์จากการฝากเงินสกุลยูโร,  {\frac {F_{t}}{S_{t}}}(1+i_{c}).
ความเสมอภาคของอัตราดอกเบี้ยที่แท้จริง (Real interest rate parity)

เมื่อทั้ง UIRP และความเสมอภาคของอำนาจซื้อ (purchasing power parity: PPP) เกิดขึ้น ภาวะทั้งสองนี้แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างอัตราดอกเบี้ยที่แท้จริงที่คาดหวังโดยที่การเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยที่แท้จริงที่คาดหวังจะสะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริง ภาวะนี้เรียกว่าความเสมอภาคของอัตราดอกเบี้ยที่แท้จริง (real interest rate parity: RIRP) และสัมพันธ์กับ international Fisher effect. สมการต่อไปนี้แสดงถึงการได้มาของสมการ RIRP
โดย
หากภาวะข้างต้นเกิดขี้น สามารถรวมและจัดสมการใหม่ได้ดังนี้:
RIRP ตั้งอยู่บนสมมติฐานหลายข้อ ได้แก่ ตลาดที่มีประสิทธิภาพ (efficient markets) ไม่มีค่าชดเชยความเสี่ยงระดับประเทศ และไม่มีการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงที่คาดหวัง ภาวะความเสมอภาคนี้ชี้ให้เห็นว่าอัตราดอกเบี้ยที่แท้จริงของแต่ละประเทศจะเท่ากัน และการเคลื่อนย้ายเงินทุนจะปิดโอกาสในการทำอาร์บิทราจ มีหลักฐานที่แน่ชัดว่า RIRP เกิดขึ้นในระหว่างตลาดเกิดใหม่ในเอเชียและรวมทั้งญี่ปุ่น นักวิจัยพบว่าช่วงเวลาครึ่งชีวิตที่เบี่ยงเบนออกจาก RIRP ประมาณ 6-7 เดือน และอาจจะเพียง 2-3 เดือนในบางประเทศ ช่วงเวลาครึ่งชีวิตที่แตกต่างกันสะท้อนถึงความแตกต่างกันของระดับการรวมตัวกันทางการเงินระหว่างประเทศที่ทำการวิเคราะห์ RIRP จะไม่เกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาสั้นๆ แต่มีหลักฐานเชิงประจักษ์ซึ่งชี้ว่าโดยทั่วไปจะเกิด RIRP ในช่วงระยะยาว 5-10 ปี
A visual representation of uncovered interest rate parity holding in the foreign exchange market, such that the returns from investing domestically are equal to the returns from investing abroad.
A visual representation of covered interest rate parity holding in the foreign exchange market, such that the returns from investing domestically are equal to the returns from investing abroad.
ละอองลอย

สิ่งที่ฉีดออกมาจากกระป๋องสเปรย์เป็นละอองลอยชนิดหนึ่ง
ละอองลอย หรือ แอโรซอล (aerosol) คือ ของผสมประเภทคอลลอยด์ที่ประกอบด้วยอนุภาคของแข็งหรือของเหลวที่เป็นละอองฟุ้งกระจายในอากาศหรือในก๊าซอื่น (มักเรียกละอองอนุภาคของแข็งว่า ฝุ่น หรือ ฝุ่นละออง) อนุภาคเหล่านี้ลอยในอากาศในลักษณะกึ่งสารละลายและกึ่งสารแขวนลอย เช่นเดียวกับคอลลอยด์ชนิดอื่น ๆ ระยะแรกหมายความเฉพาะอนุภาคของแข็งที่กระจายในก๊าซ แต่ปัจจุบันรวมถึงหยดละอองของเหลวหรือทั้งคู่ที่กระจายในก๊าซ
ละอองลอยมีอนุภาคขนาดเล็ก (ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ระหว่าง 10–100 ไมโครเมตร) ที่แขวนลอยในอากาศอยู่ในสถานะของแข็งและสถานะของเหลว มีแหล่งกำเนิดมาจากแหล่งกำเนิดธรรมชาติ เช่น เกิดจากภูเขาไฟ ไฟไหม้ป่า การกระเซ็นของละอองน้ำทะเล ฝุ่น ควัน การกัดเซาะผิวหน้าดินโดยลม เป็นต้น
ละอองลอยสามารถจำแนกได้เป็น

ฝุ่น อนุภาคของแข็งที่เกิดจากการระเบิดภูเขาไฟ
เขม่า เป็นอนุภาคที่หลงเหลือจากการเผาไหม้ไม่สมบูรณ์ เป็นผลที่เหลืออยู่ของปฏิกิริยาการเผาไหม้คาร์บอน
ไอควัน เป็นของแข็งที่เกิดจากการเผ่าไหม้ หรือท่อไอเสียรถยนต์
หมอก ของเหลวที่เป็นละอองน้ำอยู่ในอากาศ
ฝุ่นที่เกิดจากโรงงานอุตสาหกรรม
ดูเพิ่ม

สเปรย์ละอองลอย (aerosol spray)
ฝุ่นละออง (particulate)
ละอองลอยชีวภาพ (bioaerosol)
มลภาวะทางอากาศ
| ด ค กมลพิษ |
| --- | --- |
มลพิษทางอากาศ:  การลดลงของโอโซน  คลอโรฟลูออโรคาร์บอน  ดัชนีคุณภาพอากาศ  ฝนกรด  ฝุ่นละออง  ฝุ่นควัน  ละอองลอย  หมอกควัน 
มลพิษทางน้ำ:  คุณภาพน้ำ  น้ำเสีย  ถังบำบัดน้ำเสีย  การรั่วไหลของน้ำมัน  การปนเปื้อนของยาและผลิตภัณฑ์ดูแลสุขภาพ 
มลพิษทางดิน:  การบำบัดสารมลพิษทางชีวภาพ  ยาฆ่าแมลง  สารฆ่าศัตรูพืชและสัตว์  การบําบัดโดยพืช 
การปนเปื้อนกัมมันตรังสี:  ผลผลิตจากฟิชชัน  ฝุ่นรังสีนิวเคลียร์  การบำบัดกากกัมมันตรังสีทางชีวภาพ  พิษจากรังสี 
มลพิษอื่น:  ความเสื่อมโทรมของที่ดิน  มลพิษทางเสียง  มลพิษทางแสง  ปรากฏการณ์เกาะความร้อน  มลพิษจากวัสดุนาโน  มลพิษทางทัศนียภาพ  ขยะอวกาศ 
การตอบสนอง:  การผลิตที่สะอาด  อุตสาหกรรมเชิงนิเวศ  ทำเนียบการปลดปล่อยและเคลื่อนย้ายมลพิษ  หลักการผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่าย  การลดของเสียให้น้อยที่สุด  แนวคิดขยะเหลือศูนย์ 
ข้อตกลงระหว่างรัฐ:  อนุสัญญาบาเซิล  พิธีสารอนุสัญญาว่าด้วยมลพิษข้ามแดนระยะยาว  พิธีสารเกียวโต  MARPOL 73/78  พิธีสารมอนทรีออล  OSPAR  อนุสัญญารอตเตอร์ดาม  อนุสัญญาสตอกโฮล์ม  อนุสัญญาเวียนนา
เหตุกราดยิงที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค
รายชื่อผู้เสียชีวิต

เจมี บิชอป (35) ไพน์เมาเทน รัฐจอร์เจีย
—อาจารย์วิชาภาษาเยอรมัน
โจเซลีน กูตูร์-โนวาก (49) มอนทรีอัล รัฐควิเบก ประเทศแคนาดา
—ศาสตราจารย์ด้านภาษาฝรั่งเศส
เควิน กรานาตา (45) โทเลโด รัฐโอไฮโอ
—ศาสตราจารย์ด้านวิศวกรรมศาสตร์
ลีวียู ลีเบรสกู (76) ปลอเยชต์ ประเทศโรมาเนีย
—ศาสตราจารย์ด้านวิศวกรรมศาสตร์
จี วี โลกนาถัน (53) โคพีเจฏฏิปัฬยัง รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย
—ศาสตราจารย์ด้านวิศวกรรมศาสตร์
รอส แอลาเมดดีน (Ross Alameddine) (20) ซอกัส รัฐแมสซาชูเสตส์
—นักศึกษาชั้นปีที่ 2
ไบรอัน บลูม (Brian Bluhm) (25) ลุยส์วิล รัฐเคนทักกี
—นักศึกษาปริญญาเอก
ไรอัน คลาร์ก (Ryan Clark) (22) มาร์ตีเนซ รัฐจอร์เจีย
—นักศึกษาชั้นสองปีสุดท้าย
ออสติน คลอยด์ (Austin Cloyd) (18) แชมเพญ รัฐอิลลินอยส์
—นักศึกษาชั้นปีที่ 1
แดเนียล เปเรซ กูเอวา (Daniel Perez Cueva) (21) Woodbridge, Virginia/Peru
—นักศึกษาชั้นปีที่ 1
แมทธิว กวอลต์นีย์ (Matthew Gwaltney) (24) แชสเตอร์ฟีลด์ รัฐเวอร์จีเนีย
—นักศึกษาปริญญาเอก
เคตลิน ฮัมมาเริน (Caitlin Hammaren) (19) เวสต์ทาวน์, รัฐนิวยอร์ก
—นักศึกษาชั้นปีที่ 2
เจเรมี เอิร์บสตริต (Jeremy Herbstritt) (27) เบลฟอนที, รัฐเพนซิลเวเนีย
—นักศึกษาปริญญาเอก
แรเชล ฮิล (Rachael Hill) (18) ริชมอนด์ รัฐเอวร์จีเนีย
—นักศึกษาชั้นปีที่ 1
เอมีลี ฮิลส์เชอร์ (Emily Hilscher) (19) วูดวิลล์ รัฐเอวร์จิเนีย
—นักศึกษาชั้นปีที่ 1
แจเรต เลน (Jarrett Lane) (22) แนโรวส์ รัฐเอวร์จิเนีย
—นักศึกษาชั้นสองปีสุดท้าย
แมตธิว ลา พอร์ที (Matthew La Porte) (20) ดูมอนต์ รัฐนิวเจอร์ซีย์
—นักศึกษาชั้นปีที่ 2
เฮนรี เจ ลี (Henry J. Lee) (20) โรแอโนก รัฐเวอร์จิเนีย/เวียดนาม
—นักศึกษาชั้นปีที่ 1
ปาร์ตาฮี ลุมบันโตรุอัน (Partahi Lumbantoruan) (34) เมดัน ประเทศอินโดนีเซีย
—นักศึกษาหลังปริญญาเอก
ลอเรน แมกเคน (Lauren McCain) (20) แฮมป์ตัน รัฐเวอร์จิเนีย
—นักศึกษาชั้นปีที่ 1
แดเนียล โอนีล (Daniel O'Neil) (22) ลิงอคล์น รัฐโร้ดไอแลนสด์
—นักศึกษาปริญญาเอก
ฌวน รามอน ออร์ติซ (Juan Ramon Ortiz) (26) บายามอน เปอร์โตริโก
—นักศึกษาปริญญาเอก
มินัล ปัญญัล (Minal Panchal) (26) มุมไบ ประเทศอินเดีย
—นักศึกษาปริญญาเอก
เอริน พีเทอร์ซัน (Erin Peterson) (18) เซนเทอร์วิลล์ รัฐเวอร์จิเนีย
—นักศึกษาชั้นปีที่ 1
ไมเคิล พอลี จูเนียร์ (Michael Pohle Jr.) (23) เฟลมิงตัน รัฐนิวเจอร์ซีย์
—นักศึกษาชั้นสองปีสุดท้าย
จูเลีย พรายด์ (Julia Pryde) (23) มิดเดิลทาวน์ รัฐนิวเจอร์ซีย์
—นักศึกษาปริญญาเอก
แมรี รี้ด (Mary Read) (19) แอนนันเดล รัฐเวอร์จิเนีย
—นักศึกษาชั้นปีที่ 1
รีมา ซามาฮา (Reema Samaha) (18) เซนเทอร์วิลล์ รัฐเวอร์จิเนีย
—นักศึกษาชั้นปีที่ 1
วอลีด ชาลัน (Waleed Shaalan) (32) ซากาซีก ประเทศอียิปต์
—นักศึกษาหลังปริญญาเอก
เลสลี เชอร์แมน (Leslie Sherman) (20) สปริงฟีลด์ รัฐเวอร์จิเนีย
—นักศึกษาชั้นปีที่ 1
แมกซีน เทอร์เนอร์ (Maxine Turner) (22) เวียนนา รัฐเวอร์จิเนีย
—นักศึกษาชั้นสองปีสุดท้าย
นิโคล ไวต์ (Nicole White) (20) สมิตฟีลด์ รัฐเวอร์จิเนีย
—นักศึกษาชั้นปีที่ 3
ผู้ก่อเหตุ โช ซึง-ฮี เสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายในที่เกิดเหตุ
อ่านเพิ่ม

Agger, Ben; Aronowitz, Stanley; Ayers, William; Brabazon, Tara; Dunbar-Ortiz, Roxanne; Kellner, Douglas; Kimmel, Michael; King, Neal; Lemert, Charles; Luke, Timothy W.;  และคณะ (March 27, 2008).  Agger, Ben; Luke, Timothy W. (บ.ก.). There is a gunman on campus: tragedy and terror at Virginia Tech (Hardcover). Rowman & Littlefield. ISBN 978-0-7425-6129-8.
Bernstein, Robin (2012). Utopian Movements: Nikki Giovanni and the Convocation Following the Virginia Tech Massacre (PDF). African American Review 45.3: 431-353. สืบค้นเมื่อ June 5, 2017. An analysis of the poem Nikki Giovanni performed at the convocation following the massacre.
Cupp, Kevin; Higgs, Suzanne; Maglalang, Omar; Massey, Laura; Sangalang, Tricia; Thomas, Courtney; Turnage, Neal (August 28, 2007).  Lazenby, Roland (บ.ก.). April 16th: Virginia Tech Remembers (Paperback). United States: Plume. ISBN 978-0-452-28934-5. A collection of writings by Virginia Tech journalism students penned as the events of April 16, 2007, were unfolding. Edited by their Virginia Tech journalism professor.
Garner, Joe; Cronkite, Walter (Foreword); Williams, Brian (Afterword); Kurtis, Bill (Narrator) (October 1, 2008). We interrupt this broadcast: the events that stopped our lives ... from the Hindenburg explosion to the Virginia Tech shooting (Hardcover) (10th anniversary ed.). Naperville, IL: Sourcebooks MediaFusion. ISBN 978-1-4022-1319-9. The book includes three CDs of historical broadcasts and other narration.
Giduck, John P.; Bail, Joseph M. Jr.; Thor, Brad (Foreword) (2011). Shooter down!: the dramatic, untold story of the police response to the Virginia Tech massacre (Hardcover) (1st ed.). Archangel Group. ISBN 978-0-9767753-4-8.
Kellner, Douglas (January 31, 2008). Guys and guns amok: domestic terrorism and school shootings from the Oklahoma City bombing to the Virginia Tech massacre (Paperback). Boulder, CO: Paradigm Publishers. ISBN 978-1-59451-493-7. An account of social theory, exploring cultural and other influences that produce violent perpetrators.
Pugh, Charles R. (March 24, 2010). The Virginia Tech Tragedy and My Personal Tragedy: Lessons To Learn from an Insider and from Scripture (Paperback). Xulon Press. ISBN 978-1-61579-906-0.
Worth, Richard (March 2008). Massacre at Virginia Tech: disaster & survival (Library Binding). Berkeley Heights, NJ: Enslow Publishers. ISBN 978-0-7660-3274-3.
ภาษาในประเทศไทย

| ภาษาในประเทศไทย |
| --- | --- |
ป้ายที่สถานีรถไฟหัวหินในภาษาไทยกลาง อังกฤษ จีน ญี่ปุ่น และเกาหลี
ภาษาราชการ: ไทยกลาง (ภาษาแม่ + ภาษาที่สอง 96%)
ภาษาพื้นถิ่น: ไทยกลาง (ภาษาแม่ 40%), อีสาน (ภาษาแม่ 33%), ไทยถิ่นเหนือ (ภาษาแม่ 11%), ไทยถิ่นใต้ (ภาษาแม่ 9%)
ภาษาชนกลุ่มน้อย: อาข่า ชอง แคะ ม้ง เมี่ยน กะเลิง กะเหรี่ยง (กะเหรี่ยงแดง (กะยาตะวันออก) * กะเหรี่ยงสะกอ) กันซิว เขมร (เหนือ * ตะวันตก) ขมุ กูย ลาหู่ ลีซู มัล มลายู (มลายูปัตตานี * มลายูสตูล * มลายูบางกอก * มลายูสงขลา) จีนกลาง (ตะวันตกเฉียงใต้) จีนหมิ่น (แต้จิ๋ว * ฮกเกี้ยน * ไหหลำ * ฮกจิว) มอญ ญัฮกุร ผู้ไท พวน โป (ตะวันออก * เหนือ * แพร่) ไทใหญ่ ไทลื้อ ไทโซ่ง อูรักลาโวยจ เวียดนาม ไทย้อย บีซู ปลัง บรู จาม กฺ๋อง ฮานี ยะฮาย จิ่งเผาะ กะซอง เขิน กินตะ ละเม็ต ลาวญ้อ ละว้า มลาบรี ม๊อก มอแกลน (มอแกน * มอแกลน) อึมปี้ นอซู ปะหล่อง ผู้น้อย ไพ แสก ซำเร สโอจ ไทดำ ไทเหนือ ไทหย่า ไทญ้อ แต็นแอ็น ทะวืง ว้า ยอง จีนเยฺว่ (กวางตุ้ง * Goulou Yue)
ภาษาผู้อพยพ: พม่า
ภาษาต่างประเทศ: อาหรับ พม่า จีนมาตรฐาน อังกฤษ ฮินดี ญี่ปุ่น เขมร ลาว มลายู (อินโดนีเซีย * มาเลเซีย) เวียดนาม
ภาษามือ: ภาษามือบ้านค้อ, ภาษามือเชียงใหม่, ภาษามือกรุงเทพเก่า, ภาษามือไทย
รูปแบบแป้นพิมพ์: แบบเกษมณี 
ประเทศไทยเป็นที่ตั้งของภาษาพื้นเมือง 51 ภาษาและภาษาต่างด้าว 24 ภาษา โดยประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ และภาษาประจำชาติคือภาษาไทยกลาง ภาษาลาวมีผู้พูดริมชายแดนประเทศลาว ภาษากะเหรี่ยงมีผู้พูดริมชายแดนประเทศพม่า ภาษาเขมรมีผู้พูดใกล้ประเทศกัมพูชา และภาษามลายูมีผู้พูดทางใต้ใกล้ประเทศมาเลเซีย ภาษา 'ในประเทศ' 62 ภาษาได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ และภาษาต่างชาติที่แรงงานต่างชาติ ชาวต่างชาติ และนักธุรกิจส่วนใหญ่พูดกันในประเทศไทย ได้แก่ ภาษาพม่า กะเหรี่ยง อังกฤษ จีน ญี่ปุ่น และเวียดนาม เป็นต้น
ภาษาที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ > ระดับชาติ

ตารางข้างล่างประกอบด้วยกลุ่มภาษาศาสตร์ชาติพันธุ์ทั้ง 62 กลุ่มที่รัฐบาลไทยให้การรับรองในรายงานประเทศต่อคณะกรรมการสหประชาชาติที่รับผิดชอบในอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติในทุกรูปแบบเมื่อปี 2554 สืบค้นได้จากกรมส่งเสริมสิทธิและเสรีภาพ กระทรวงยุติธรรม
| ขร้า-ไท | ออสโตรเอเชียติก | จีน-ทิเบต | ออสโตรนีเชียน | ม้ง-เมี่ยน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 24 กลุ่ม | 22 กลุ่ม | 11 กลุ่ม | 3 กลุ่ม | 2 กลุ่ม |
| กะเลิง | กะซอง | กฺ๋อง | มลายู (นายู / ยาวี) | ม้ง |
| ไทยถิ่นเหนือ | กูย | กะเหรี่ยง (7 ภาษาย่อย) | มอแกน/มอแกลน | เมี่ยน |
| ไทดำ | ขมุ | - กะเหรี่ยงสะกอ | อูรักลาโวยจ |  |
| ญ้อ | เขมรถิ่นไทย, เขมรเหนือ | - กะเหรี่ยงโป |  |  |
| เขิน | ชอง | - กะเหรี่ยงกะยา |  |  |
| ไทยกลาง | สะโอจ | - กะเหรี่ยงบะเว |  |  |
| ไทยโคราช | กันซิว | - กะเหรี่ยงปะโอ |  |  |
| ตากใบ | ซำเร | - กะเหรี่ยงกะยัน |  |  |
| ไทเลย | โซ่ (ทะวืง) | - กะเหรี่ยงกะญอ |  |  |
| ไทลื้อ | โส้ | จิ่งเผาะ / กะชีน |  |  |
| ไทหย่า | ญัฮกุร (ชาวบน) | จีน |  |  |
| ไทใหญ่ | เยอ | จีนยูนนาน |  |  |
| ไทยถิ่นใต้ | บรู (ข่า) | บีซู |  |  |
| ผู้ไท | ปลัง (สามเตา) | พม่า |  |  |
| พวน | ปะหล่อง (Dala-ang) | ล่าหู่ (มูเซอ) |  |  |
| ยอง | มอญ | ลีสู่ |  |  |
| โย้ย | เลอเวือะ | อาข่า |  |  |
| ลาวครั่ง | มลาบรี (ตองเหลือง) | อึมปี้ |  |  |
| ลาวแง้ว | ละเม็ต (Lua) |  |  |  |
| ลาวตี้ | ละว้า (เลอเวือะ / Lua) |  |  |  |
| ลาวเวียง/ลาวกลาง | ว้า |  |  |  |
| ลาวหล่ม | เวียดนาม |  |  |  |
อีสาน: 
แสก:
ภาษาที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ > ระดับภาค

ข้อมูลภาษาระดับภาษามีจำกัด ตารางข้างล่างแสดงตระกูลภาษาทั้งหมดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยตามที่รับรองในรายงานที่เป็นแหล่งข้อมูลของประเทศ
| กลุ่มภาษาไท | จำนวน | ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก | จำนวน |
| --- | --- | --- | --- |
| ลาวอีสาน / ไทยถิ่นอีสาน | 13,000,000 | เขมรถิ่นไทย / เขมรเหนือ | 1,400,000 |
| ไทยกลาง | 800,000 | กูย / กวย (ส่วย) | 400,000 |
| ไทยโคราช / ไทเบิ้ง / Tai Deung | 600,000 | โส้ | 70,000 |
| ไทยเลย | 500,000 | บรู | รวม |
| ผู้ไท | 500,000 | เวียดนาม | 20,000 |
| Ngaw | 500,000 | เยอ | 10,000 |
| กะเลิง | 200,000 สำหรับ | ญัฮกุร / ชาวบน / คนดง | 7,000 |
| โย้ย | กะเลิง โย้ย และพวน | โซ่ (ทะวืง) | 1,500 |
| พวน | รวม | มอญ | 1,000 |
| ไทดำ (โซ่ง) | (ไม่ระบุ) |  |  |
| รวม: | 16,103,000 | รวม: | 1,909,000 |
| ไม่สามารถระบุเชื้อชาติและจำนวนได้: |  |  | 3,288,000 |
|  |  |  | 21,300,000 |

จำนวนผู้พูดนับเฉพาะในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาษาในนี้อาจมีผู้พูดเพิ่มเติมนอกพื้นที่นี้
ภาษาที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ > ระดับจังหวัด

ข้อมูลระดับจังหวัดมีจำกัด ผู้ที่สนใจสามารถสืบค้นเพิ่มเติมในแหล่งข้อมูล Ethnolinguistic Maps of Thailand หรือ รายงานประเทศไทย ของ Ethnologue
| จังหวัด | ร้อยละเขมรใน พ> ศ. 2533 | ร้อยละเขมรใน พ> ศ. 2543  |
| --- | --- | --- |
| สุรินทร์ | 0.3% | 27.6% |
| จันทบุรี | 0.6% | 1.6% |
| มหาสารคาม | 0.2% | 0.3% |
| ร้อยเอ็ด | 0.4% | 0.5% |
| สระแก้ว | — | 1.9% |
| ศรีสะเกษ | 30.2% | 26.2% |
| สุรินทร์ | 63.4% | 47.2% |
| ตราด | 0.4% | 2.1% |
| อุบลราชธานี | 0.8% | 0.3% |
ภาษาชนกลุ่มน้อย

สถานะภาษาชนกลุ่มน้อยทั้งหมด ซึ่งรวมถึงภาษาที่มีผู้พูดมากอย่างอีสานทางตะวันออกเฉียงเหนือและคำเมืองทางเหนือ มีความเสี่ยง เนื่องจากไม่ได้รับการสนับสนุนอย่างดีในนโยบายการศึกษาด้านภาษาของประเทศไทย ภาษามลายูปัตตานีทางใต้เป็นภาษาหลักของชุมชนมุสลิมเชื้อสายมลายู ภาษาเขมรพูดโดยชาวเขมรเหนือวัยชรา วิธภาษาจีนพูดโดยประชากรไทยเชื้อสายจีนวัยชรา โดยมีสำเนียงแต้จิ๋วเป็นภาษาหลัก อย่างไรก็ตาม ชาวไทยเชื้อสายจีนและเขมรเหนือวัยหนุ่มสาวเปลี่ยนไปพูดภาษาไทยกลาง เปอรานากันในภาคใต้ของไทยพูดภาษาไทยถิ่นใต้ในบ้าน
สถานะเสี่ยง

รายงานประเทศไทยของ Ethnologue ใน พ.ศ. 2557 ที่ใช้ระดับการประเมินความเสี่ยงด้านภาษาของ EGIDS จัดให้ประเทศไทยมีภาษาประจำชาติภาษาเดียว (ไทยกลาง), ภาษาในระดับการศึกษาภาษาเดียว (อีสาน), ภาษาที่กำลังพัฒนา 27 ภาษา, ภาษาคงที่ 18 ภาษา, ภาษาที่อยู่ในความเสี่ยง 17 ภาษา และภาษาที่กำลังสูญหาย 7 ภาษา
ภาษาเรียงตามจำนวนผู้ใช้ภาษา > ข้อมูลรายงานประเทศของ ICERD ปี 2554

ตารางต่อไปนี้แสดงให้เห็นถึงภาษาราชการของไทยและภาษาอื่น ๆ ที่มีผู้ใช้มากกว่า 400,000 คน ที่รัฐบาลไทยรายงานต่ออนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติในทุกรูปแบบ (International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination) เมื่อปี 2554:99 ที่ส่วนใหญ่จะใช้แผนที่ภาษาศาสตร์ชาติพันธุ์ (Ethnolinguistic) ของประเทศไทย
ภาษาราชการของไทยและภาษาอื่น ๆ ที่มีผู้ใช้มากกว่า 400,000 คน
| ภาษา | จำนวนผู้ใช้ | ตระกูลภาษา |
| --- | --- | --- |
| ไทยกลาง | 20.0 ล้านคน | ขร้า-ไท |
| ไทยถิ่นอีสาน | 15.2 ล้านคน | ขร้า-ไท |
| ไทยถิ่นเหนือ | 6.0 ล้านคน | ขร้า-ไท |
| ไทยถิ่นใต้ | 4.5 ล้านคน | ขร้า-ไท |
| เขมรถิ่นไทย | 1.4 ล้านคน | ออสโตรเอเชียติก |
| มลายูปัตตานี | 1.4 ล้านคน | ออสโตรนีเซียน |
| ญ้อ | 0.5 ล้านคน | ขร้า-ไท |
| ผู้ไท | 0.5 ล้านคน | ขร้า-ไท |
| กะเหรี่ยง | 0.4 ล้านคน | จีน-ทิเบต |
| กูย | 0.4 ล้านคน | ออสโตรเอเชียติก |
ภาษาเรียงตามจำนวนผู้ใช้ภาษา > ข้อมูล Ethnologue

จำนวนในตารางข้างล่างเป็นจำนวนผู้พูดภาษาแม่ตามข้อมูลจาก Ethnologue สังเกตว่า Ethnologue ระบุ 'อีสาน' เป็น 'ไทยถิ่นอีสาน' ตามรัฐบาลไทย จนกระทั่งรายงานประเทศใน พ.ศ. 2554
ภาษาในไทยที่มีผู้พูดมากกว่า 400,000 คน จากข้อมูลของ Ethnologue
| ตระกูลภาษา | ภาษา | ISO | ผู้พูด | สถานะ (EGIDS) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ขร้า-ไท | ไทยกลาง | th | 20.2 ล้านคน | 1 (ชาติ) |  |
| ขร้า-ไท | ไทยถิ่นอีสาน | tts | 15.0 ล้านคน | 3 (สื่อสารแพร่หลาย) |  |
| ขร้า-ไท | ไทยถิ่นเหนือ | nod | 6.0 ล้านคน | 4 (การศึกษา) |  |
| ขร้า-ไท | ไทยถิ่นใต้ | sou | 4.5 ล้านคน | 5 (กำลังพัฒนา) |  |
| ขร้า-ไท | ผู้ไท | pht | 0.5 ล้านคน | 6a (คงที่) |  |
| ออสโตรเอเชียติก | เขมรถิ่นไทย | kmx | 1.4 ล้านคน | 5 (กำลังพัฒนา) |  |
| ออสโตรนีเซียน | มลายูปัตตานี | mfa | 1.1 ล้านคน | 5 (กำลังพัฒนา) |  |
| จีน-ทิเบต | พม่า | my | 0.8 ล้านคน |  | ไม่ใช่ภาษาท้องถิ่น |
ภาษาเรียงตามจำนวนผู้ใช้ภาษา > ข้อมูลประชากร

จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรเมื่อปี พ.ศ. 2543 พบว่าสี่ภาษาที่มีผู้ใช้มากที่สุดมาจากตระกูลภาษาขร้า-ไทอันได้แก่ ภาษาไทยมาตรฐาน ไทยถิ่นอีสาน (ส่วนใหญ่คือลาว) คำเมือง และปักษ์ใต้ และไม่มีตัวเลือกสำหรับภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ แม้แต่ภาษาลาวก็ยังถูกจัดให้เป็น 'ไทย' นอกจากนี้การแสดงออกทางเชื้อชาติของชาติพันธุ์ว่าเป็นลาวถือเป็นสิ่งต้องห้าม และชนกลุ่มนี้ได้ถือสัญชาติไทยมาราวร้อยปีแล้ว 
สาเหตุก็เป็นเพราะสยามอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่มีวัฒนธรรมร่วมกับลาว เนื่องจากสงครามระหว่างสยามกับฝรั่งเศสในปี 2429 ที่คุกคามเอาดินแดนลาวซึ่งเป็นประเทศราชของสยามไปเป็นอาณานิคม หลังจากนั้นสยามจึงมีการสร้างเอกลักษณ์เป็นรัฐชาติสมัยใหม่โดยการเปลี่ยนคนเชื้อสายลาวในไทยให้เป็นคนไทยลุ่มเจ้าพระยาหรือไทยสยามตามแนวคิดมหาอาณาจักรไทย (Greater Thai Empire) อย่างน้อยก็ช่วงปี 2445
| ภาษา | ตระกูลภาษา | จำนวนผู้ใช้ (2543)* | จำนวนผู้ใช้ (2553) |
| --- | --- | --- | --- |
| ไทย | ขร้า-ไท | 52,325,037 | 59,866,190 |
| เขมร | ออสโตรเอเชียติก | 1,291,024 | 180,533 |
| มลายู | ออสโตรนีเซียน | 1,202,911 | 1,467,369 |
| กะเหรี่ยง | จีน-ทิเบต | 317,968 | 441,114 |
| จีน | จีน-ทิเบต | 231,350 | 111,866 |
| ม้ง | ม้ง-เมี่ยน | 112,686 | 149,090 |
| ล่าหู่ | จีน-ทิเบต | 70,058 | - |
| พม่า | จีน-ทิเบต | 67,061 | 827,713 |
| อาข่า | จีน-ทิเบต | 54,241 | - |
| อังกฤษ | อินโด-ยูโรเปียน | 48,202 | 323,779 |
| ไต | ขร้า-ไท | 44,004 | 787,696 |
| ญี่ปุ่น | ญี่ปุ่น | 38,565 | 70,667 |
| ละว้า | ออสโตรเอเชียติก | 31,583 | - |
| ลีสู่ | จีน-ทิเบต | 25,037 | - |
| เวียดนาม | ออสโตรเอเชียติก | 24,476 | 8,281 |
| เย้า | ม้ง-เมี่ยน | 21,238 | - |
| ขมุ | ออสโตรเอเชียติก | 6,246 | - |
| อินเดีย | อินโด-ยูโรเปียน | 5,598 | 22,938 |
| จีนฮ่อ | จีน-ทิเบต | 3,247 | - |
| ถิ่น | ออสโตรเอเชียติก | 2,317 | - |
| ภาษาท้องถิ่น | ภาษาท้องถิ่น | - | 958,251 |
| ภาษาถิ่นและอื่น ๆ ในประเทศไทย | ภาษาถิ่นและอื่น ๆ ในประเทศไทย | 33,481 | 318,012 |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ | 33,481 | 448,160 |
| ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | 325,134 | - |

| รวม: | รวม: | 56,281,538 | 65,981,659 |
* อายุตั้งแต่ 5 ขวบขึ้นไป
นโยบายการศึกษาในด้านภาษา

ภาษาไทยเป็นภาษาในการศึกษา หลักสูตรที่ออกตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 ซึ่งกำหนดระยะเวลาการศึกษาโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย 12 ปี เน้นให้ภาษาไทยเป็นภาษาประจำชาติ หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551 จัดลำดับความสำคัญต่อภาษาไทย แม้ว่าจะกล่าวถึง 'ภาษาถิ่น' และ 'ภาษาท้องถิ่น' ด้วย เช่น ภาษาชนกลุ่มน้อย ระบบการศึกษาภาษาเดียวโดยทั่วไปถูกมองว่าไม่มีประสิทธิภาพ ด้วยวัยรุ่นหนึ่งในสามไม่ได้รับการศึกษาตามหน้าที่ ความไม่รู้หนังสือในภาษาไทยพบได้แพร่หลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสามจังหวัดทางใต้สุดของประเทศไทย เนื่องจากภาษามลายูถิ่นปัตตานีเป็นภาษาแม่สำหรับชุมชนชาวมลายูส่วนใหญ่ นอกจากนี้ ยังมีโครงการและโรงเรียนนานาชาติที่สอนภาษาอังกฤษหรือจีนควบคู่ไปกับภาษาไทย เช่นเดียวกับโครงการนำร่องจำนวนไม่มากที่สอนภาษาชนกลุ่มน้อยควบคู่ไปกับภาษาไทยในโรงเรียนไทย
อ่านเพิ่ม

Bradley, D. (2007). "East and Southeast Asia".  ใน Moseley, C. (บ.ก.). Encyclopedia of the world’s endangered languages. London: Routledge. pp. 349–424. OCLC 47983733.
Bradley, D (2007). "Languages of Mainland South-East Asia".  ใน Miyaoka, O.; Sakiyama, O.; Krauss, M. E. (บ.ก.). The vanishing languages of the Pacific Rim. Oxford: Oxford University Press. pp. 301–336.
"Ethnolinguistic Maps of Thailand" (PDF). Bangkok: Office of the National Culture Commission. 2004.
Lebar, F. M.; Hickey, G. C.; Musgrave, J. K. (1964). Ethnic groups of mainland Southeast Asia. New Haven: Human Relations Area Files Press. OCLC 409451.
Luangthongkum, Theraphan (2007). "The Position of Non-Thai Languages in Thailand".  ใน Guan, Lee Hock; Suryadinata, L. (บ.ก.). Language, nation and development in Southeast Asia. Singapore: ISEAS Publishing. pp. 181–194. OCLC 190824881.
Matisoff, J. A. (1991). "Endangered languages of Mainland Southeast Asia".  ใน Robins, R. H.; Uhlenbeck, E. M. (บ.ก.). Endangered languages. Oxford: Berg Publishers. pp. 189–228. OCLC 464005212.
Matisoff, J. A.; Baron, S. P.; Lowe, J. B. (1996). Languages and dialects of Tibeto-Burman (PDF). Sino-Tibetan Etymological Dictionary and Thesaurus Monograph Series 1 and 2. Berkeley: University of California Press. ISBN 0-944613-26-8.
Smalley, W. (1994). Linguistic Diversity and National Unity: Language Ecology in Thailand. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 9780226762883. OCLC 29564736.
Suwilai Premsrirat (2004). "Using GIS For Displaying An Ethnolinguistic Map of Thailand" (PDF).  ใน Burusphat, Somsonge (บ.ก.). Papers from the Eleventh Annual Meeting of the Southeast Asian Linguistics Society. Tempe, Arizona: Arizona State University, Program for Southeast Asian Studies. pp. 599–617.
แหล่งข้อมูลอื่น

Languages of Thailand at Muturzikin.com
Languages of Thailand at Ethnologue
นักจักรยานผู้เดียวดาย

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1904
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Solitary Cyclist
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดคืนชีพ
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: 26 ธันวาคม ค.ศ. 1903
เรื่องก่อนหน้า: รหัสตุ๊กตาเต้นรำ 
เรื่องถัดไป: โรงเรียนสำนักอธิการ 
ข้อความ: นักจักรยานผู้เดียวดาย ที่ วิกิซอร์ซ
"นักจักรยานผู้เดียวดาย" (อังกฤษ: The Adventure of the Solitary Cyclist) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1903 และตีพิมพ์ใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนมกราคม ค.ศ. 1904 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 4 จากทั้งหมด 13 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ในปี ค.ศ. 1905
ประวัติการตีพิมพ์

"นักจักรยานผู้เดียวดาย" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารคอลเลียร์เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1903 และตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1904 ในนิตยสารคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบ 5 ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1905 และในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1905
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  Smith (2014), p. 120.
1 2  Cawthorne (2011), p. 117.
↑  Cawthorne (2011), p. 110.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.