การพิชิตจ๊กก๊กโดยวุยก๊ก
ปีกด้านตะวันตก > การป้องกันของจ๊กก๊กที่เกียมโก๊ะ

เมื่อกองกำลังเสริมที่นำโดยเตียวเอ๊กและตังควดมาถึงอำเภอเซียวเส เกียงอุยและเลียวฮัวตัดสินใจทิ้งที่มั่นที่อิมเป๋ง แล้วสมทบกับเตียวเอ๊กและตังควดที่เกียมโก๊ะ
ในช่วงเวลานั้น จงโฮยเปิดฉากโจมตีเกียมโก๊ะหลายครั้งแต่ไม่สามารถฝ่าการป้องกันของด่านเกียมโก๊ะได้ จากนั้นจงโฮยจึงเขียนจดหมายถึงเกียงอุยเพื่อเกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนน:
"ท่านเป็นผู้มีความสามารถทั้งราชการพลเรือนและราชการทหาร ท่านมีความเฉียบแหลมในยุทธวิธีอย่างยิ่ง และชื่อเสียงของตนก็เป็นที่รู้จักกันดีตลอดภูมิภาคปาจ๊กและที่อื่น ๆ ในแผ่นดิน ผู้คนทั้งใกล้และไกลต่างชื่นชมท่าน ทุกครั้งที่ข้าพเจ้าทบทวนประวัติศาสร์ ก็หวังว่าเราจะได้ร่วมรับใช้ราชวงศ์เดียวกัน ความสัมพันธ์ของเราเปรียบได้กับมิตรภาพระหว่างจี้จ๋า (季札) และจื๋อฉ่าน (子產)"
เกียงอุยไม่ได้ตอบจดหมายของจงโฮย และสั่งกำลังพลให้เสริมการป้องกันเกียมโก๊ะ

จงโฮยยังเขียนหนังสือขนาดยาวถึงทัพจ๊กก๊กเพื่อโน้มน้าวให้ยอมจำนน ความว่า:
"ในอดีตเมื่อราชวงศ์ฮั่นเสื่อมถอย แผ่นดินแตกแยกและราษฎรต้องทุกข์ยากแสนสาหัส ไทล่อฮูฮ่องเต้ (太祖武皇帝 ไทจู๋อู่หฺวางตี้; หมายถึงโจโฉ) ทรงใช้พระอัจฉริยภาพทางการทหารที่สวรรค์ประทานให้ในการนำระเบียบมาจัดการความโกลาหล ช่วยเหลือราษฎรจากควาททุกข์ยาก ฟื้นฟูสันติและความมั่นคงแก่แผ่นดิน เกาจู่เหวินหฺวางตี้ (高祖文皇帝; หมายถึงโจผี) ทรงสานต่อพระปณิธานและสร้างความสำเร็จยิ่งใหญ่ในรัชสมัยของพระองค์ ภายนอกชายแดนของเรา มีผู้คนจำนวนมากที่อาศัยอยู่ภายใต้การปกครองที่แตกต่างและมีวัฒนธรรมที่แตกต่างจากเรา และคนเหล่านี้ยังไม่ได้รับพระคุณและพระเมตตาของแผ่นดินเรา จักรพรรดิทั้งสามพระองค์ก่อนหน้าทรงเห็นว่าเป็นเรื่องน่าเสียดายยิ่ง จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน (โจฮวน) มีพระทัยที่เอื้อเฟื้อและมีพระประสงค์จะสืบต่อพระปณิธานของบรรพชน ข้าราชบริพารของพระองค์รับใช้ด้วยความจงรักภักดีสูงสุด ทำอย่างเต็มกำลังเพื่อรับใช้ราชวงศ์ รักษาระเบียบและความมั่นคงในราชสำนัก นำสันติและความเจริญรุ่งเรืองมาสู่ราษฎร นั่นคือเหตุผลที่แผ่นดินของเรามีการปกครองที่ดี เมื่อเราแสดงความเมตตาต่อชนกลุ่มน้อย คนเหล่านั้นก็เต็มใจที่จะยอมจำนนต่อการปกครองของเรา ราษฎรในจ๊กแตกต่างอะไรจากราษฎรที่อื่น ๆ เล่า น่าเสียดายที่ราษฏรจ๊กต้องถูกผูกมัดกับภาระจำยอมตลอดชีวิต ทัพของเราได้รับภารกิจให้กระทำตามเจตจำนงแห่งฟ้าและลงโทษผู้ต่อต้านราชวงศ์ ขุนพลโจมตีภาคตะวันตก (เตงงาย), ข้าหลวงมณฑลยงจิ๋ว (จูกัดสู) และขุนพลพิทักษ์ภาคตะวันตกกำลัวนำห้าทัพมาในภารกิจนี้ กองทัพในยุคโบราณไปทำศึกในนามของความชอบธรรมและความเมตตา ทัพของผู้ปกครองควรเอาทางชนะใจของราษฎรแทนที่จะเพียงแค่ต่อสู้ งีซุ่น (虞舜 ยฺหวีชุ่น) ปกครองด้วยความเมตตาเพื่อพิชิตชนเผ่าเหมียว (苗) เมื่อครั้งจิวบูอ๋อง (周武王 โจวอู่หวาง) โค่นล้มราชวงศ์เซียง (商 ชาง) พระองค์เปิดพระคลังและแจกจ่ายทรัพย์สมบัติให้กับราษฎร และให้เกียรติข้าราชการมีคุณธรรมที่เคยรับใช้ราชวงศ์เซียง ในกาลนี้ ขุนพลพิทักษ์ภาคตะวันตกยกมาทำศึกไม่ใช่เพื่อแสวงหาความรุ่งโรจน์ให้กับตนเองและราชวงศ์ แต่แท้จริงแล้วต้องการช่วยเหลือราษฎรจากความทุกข์ยาก ขออธิบายสถานการณ์เลวร้ายที่พวกท่านกำลังเผชิญอยู่ และหวังว่าพวกท่านจะรับฟังคำแนะนำที่จริงใจ
เจ้านายคนก่อนของมณฑลเอ๊กจิ๋วมีความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่เมื่อสร้างกองทัพขึ้นจากศูนย์ เมื่อพ่ายแพ้ในมณฑลกิจิ๋วและชีจิ๋ว กับถูกคุกคามโดยอ้วนเสี้ยวและลิโป้ จักรพรรดิฮูฮ่องเต้ของเราก็มาช่วยเหลือและพัฒนาความเป็นพันธมิตรด้วยเขา แต่ภายหลังเขากลับทรยศต่อจักรพรรดิฮูฮ่องเต้และไม่มีความเชื่อเดียวกันอีกต่อไป ขณะที่จูกัดขงเบ้งปกครองจ๊กเป็นอย่างดีและรักษาชายแดนไว้ เจียง ปั๋วเยฺว (姜伯約) กลับเอาแต่ทำศึกคุกคามชายแดนของเรา และสร้างอันตรายให้กับชนเผ่าเกี๋ยง (羌 เชียง) และตี (氐) ในเวลานั้นขณะที่เรากำลังยุ่งกับเรื่องอื่น เราไม่มีเวลาที่จะจัดการกับการรุกรานของเกียงอุย บัดนี้เมื่อชายแดนของเราสงบและแผ่นดินมั่นคงแล้ว เราจึงตัดสินใจระดมทัพและรอคอยโอกาสที่จะเปิดฉากการโจมตีโต้ตอบเต็มกำลัง จ๊กระดมกำลังทหารได้จากเพียงมณฑลเดียวและกระจายกำลังป้องกันโดยรอบ จึงไม่มีทางจะสู้กับทัพหลวงของเราได้ ทัพจ๊กประสบความพ่ายแพ้ยับเยินที่ตวนโกะ (段谷 ตฺว้านกู่) และเฮาโห (侯和 โหวเหอ) ไม่อาจหวังจะต้านทานกำลังของทัพเราได้ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จ๊กไม่เคยสงบสุขเลยเนื่องจากอยู่ในภาวะสงครามอย่างต่อเนื่อง และชาวจ๊กก็เหนื่อยล้าเต็มที จ๊กจะหวังที่จะต้านทานทัพที่รวมเป็นหนึ่งด้วยจิตวิญญาณและเจตนารมณ์ได้อย่างไร พวกท่านก็เห็นอยู่แล้ว ในอดีต เฉิน จวาง (陳莊) อัครมหาเสนาบดีของรัฐจ๊ก (蜀 ฉู่) ถูกรัฐจิ๋น (秦 ฉิน) จับตัวได้ ส่วนกองซุนสุด (公孫述 กงซุน ชู่) ถูกงอฮั่น (吳漢 อู๋ ฮั่น) สังหาร อย่างที่พวกท่านเห็นได้ ไม่มีอำนาจใดจะยึดครองและปกครองมณฑใด ๆ ในเก้ามณฑลได้เป็นเวลานาน พวกท่านคงเคยได้ยินมาว่าคนฉลาดสามารถคาดการณ์อันตรายและคนมีปัญญาสามารถหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ นั่นคือการที่เวยจื่อ (微子) ตีจากราชวงศ์เซียงและกลายเป็นแขกของจิว (周 โจว) และคือการที่ตันแผง (陳平 เฉิน ผิง) ตีจากห้างอี๋ (項羽 เซี่ยง ยฺหวี่) ไปรับใช้ราชวงศ์ฮั่น และสร้างความสำเร็จใหญ่หลวงในภายหลัง ความปรารถนาของพวกท่านที่จะแสวงหาความสงบสุขชั่วคราวนั้นก็เปรียบเหมือนการกินยาพิษที่ออกฤทธิ์ช้า พวกท่านคิดไม่ได้เลยหรือที่จะทำอะไรบางอย่างที่ดีไปกว่าการจำกัดตัวเองกับการรับใช้จ๊ก จักรวรรดิของเราเต็มใจที่ไว้ชีวิตศัตรูของเรา และพวกผู้นำของเราก็เต็มใจที่จะแสดงความเมตตา ผู้ใดที่ยอมจำนนต่อเราก่อนจะได้รับการปฏิบัติอย่างเอื้อเฟื้อ ผู้ที่ยอมจำนนต่อเราทีหลังจะไม่ได้รับการไว้ชีวิต เมื่อขุนพลง่อซุน อี (孫壹) ยอมจำนนต่อเรา ก็ได้รับการเลื่อนขั้นและได้รับบำเหน็จ บุนขิมและต๋องจูทรยศเราและเข้าร่วมกับข้าศึก ท้ายที่สุดเมื่อต๋องจูถูกจับ และบุตรชายสองคนของบุนขิมยอมจำนนต่อเรา เรายังคงปฏิบัติต่อพวกเขาเป็นอย่างดีโดยการมอบตำแหน่งและแต่งตั้งให้เป็นขุนพล ต๋องจูยังมีโอกาสได้มีส่วนร่วมในราชการระดับสูง จักรพรรดิยังโปรดซุน อีอย่างสูง จ๊กมีผู้มีความสามารถและคุณธรรมจำนวนมาก ดังนั้นเราจึงยินดีต้อนรับด้วยอ้อมแขนที่เปิดกว้าง หากพวกท่านสามารถประเมินสถานการณ์อย่างรอบคอบและตัดสินใจดำเนินรอยตามเวยจื่อและตันแผง เราก็ยินดีที่จะปฏิบัติต่อพวกท่านและลูกหลานของพวกท่านเป็นอย่างดี ลองนึกดูว่าจะดีมากเพียงใดที่ทุกคนในแผ่นดินอยู่อย่างสันติและกลมเกลียว ชาวนาทำงานในนา ตลาดคึกคักด้วยกิจกรรมต่าง ๆ ไม่มีอันตรายใด ๆ มีแต่ความเจริญรุ่งเรืองสำหรับทุกคน หากพวกท่านยังคงแสวงหาความสงบชั่วคราวและปฏิเสธที่แก้ไขทางของตน ก็อาจจะสายเกินไปที่จะเสียใจเมื่อยามที่ทัพของเราทำลายจ๊ก โปรดพิจารณาทางเลือกของพวกท่านอย่างรอบคอบและตัดสินใจทางเลือกที่ดีที่สุดเพื่อตัวของพวกท่านเอง พวกท่านควรแจ้งให้คนอื่น ๆ ได้ทราบและให้ทุกคนทราบถึงเจตนาของเราด้วย"
เมื่อเสบียงอาหารของกองทัพพร่องลง จงโฮยตคิดจะที่ยกเลิกการยึดเกียมโก๊ะและล่าถอย