stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิตามิน
รายการวิตามิน

วิตามินแต่ละชนิดใช้ในหลายปฏิกิริยา ฉะนั้น ส่วนใหญ่จึงมีหลายหน้าที่
| ชื่อบอกทั่วไปของวิตามิน | ชื่อเคมีวิตาเมอร์ (รายการไม่สมบูรณ์) | สภาพละลายได้ | ปริมาณที่แนะนำ (ชาย อายุ 19–70 ปี) | โรคจากการขาด | ระดับปริมาณได้รับบน  (UL/วัน) | โรคจากขนาดเกิน | แหล่งอาหาร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| วิตามินเอ | เรตินอล, เรตินาล, และ แคโรทีนอยด์สี่ชนิด รวมทั้ง บีตา-แคโรทีน | ไขมัน | 900 ไมโครกรัม | ตาบอดกลางคืน, หนังคางคก, และ กระจกตาน่วม | 3,000 ไมโครกรัม | ภาวะวิตามินเอเกิน | ตับ ไข่ ส้ม ผลไม้สีเหลืองสุก ผักใบเขียว แครอท ฟักทอง ผักโขมฝรั่ง ปลา นมถั่วเหลือง นม |
| วิตามินบี1 | ไทอามีน | น้ำ | 1.2 มิลลิกรัม | โรคเหน็บชา, กลุ่มอาการเวอร์นิเก–คอร์ซาคอฟ | N/D | ง่วงนอนหรือกล้ามเนื้อผ่อนคลายในขนาดสูง | เนื้อหมู โอ๊ตมีล (oatmeal) ข้าวซ้อมมือ ผัก มันฝรั่ง ตับ ไข่ |
| วิตามินบี2 | ไรโบเฟลวิน | น้ำ | 1.3 มิลลิกรัม | โรคขาดวิตามินบี 2, ลิ้นอักเสบ, โรคปากนกกระจอก | N/D |  | ผลิตภัณฑ์นม กล้วย ป๊อปคอร์น ถั่วสีเขียว หน่อไม้ฝรั่ง |
| วิตามินบี3 | ไนอาซิน, ไนอะซินาไมด์ | น้ำ | 16.0 มิลลิกรัม | โรคเพลแลกรา | 35.0 มิลลิกรัม | ตับเสียหาย (ขนาด > 2 ก./วัน) และปัญหาอื่น | เนื้อสัตว์ ปลา ไข่ ผักหลายชนิด เห็ด ผลเปลือกแข็งเมล็ดเดียว |
| วิตามินบี5 | กรดแพนโทเทนิก | น้ำ | 5.0 มิลลิกรัม | ความรู้สึกสัมผัสเพี้ยน | N/D | ท้องร่วง อาจมีคลื่นไส้และอาการแสบร้อนกลางอก | เนื้อสัตว์ บล็อกโคลี อะโวคาโด |
| วิตามินบี6 | ไพริด็อกซีน, ไพริด็อกซามีน, ไพริด็อกซัล | น้ำ | 1.3–1.7 มิลลิกรัม | โลหิตจาง โรคเส้นประสาทหลายเส้น | 100 มิลลิกรัม | การรับรู้อากัปกิริยาบกพร่อง เส้นประสาทเสียหาย (ขนาด > 100 มิลลิกรัม/วัน) | เนื้อสัตว์ ผัก ผลเปลือกแข็งเมล็ดเดียว กล้วย |
| วิตามินบี7 | ไบโอติน | น้ำ | 30.0 ไมโครกรัม | ผิวหนังอักเสบ ลำไส้เล็กอักเสบ | N/D |  | ไข่แดงดิบ ตับ ถั่วลิสง ผักใบเขียว |
| วิตามินบี9 | กรดโฟลิก, กรดโฟลินิก | น้ำ | 400 ไมโครกรัม | โลหิตจางชนิดเม็ดเลือดแดงใหญ่ (megaloblastic anemia) และการขาดระหว่างตั้งครรภ์สัมพันธ์กับความพิการของทารกแรกเกิด เช่น นิวรัลทิวบ์ (neural tube) บกพร่อง | 1,000 ไมโครกรัม | อาจบดบังอาการของการขาดวิตามินบี12 และผลอย่างอื่น | ผักใบ พาสตา ขนมปัง ธัญพืช ตับ |
| วิตามินบี12 | ไซยาโนโคบาลามิน, ไฮดรอกซีโคบาลามิน, เมทิลโคบาลามิน | น้ำ | 2.4 ไมโครกรัม | โลหิตจางชนิดเม็ดเลือดแดงใหญ่ | N/D | ผื่นคล้ายสิว [สาเหตุยังไม่ได้ข้อสรุปแน่ชัด] | เนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์อื่นจากสัตว์ |
| วิตามินซี | กรดแอสคอร์บิก | น้ำ | 90.0 มิลลิกรัม | ลักปิดลักเปิด | 2,000 มิลลิกรัม | วิตามินซีขนาดสูง (Vitamin C megadosage) | ผลไม้และผักหลายชนิด ตับ |
| วิตามินดี | คลอเลแคลซิเฟรอล, เออร์โกแคลซิเฟรอล | ไขมัน | 10 ไมโครกรัม | โรคกระดูกอ่อนในเด็กและโรคกระดูกน่วม | 50 ไมโครกรัม | ภาวะวิตามินดีเกิน | ปลา ไข่ ตับ เห็ด |
| วิตามินอี | โทโคเฟอรอล, โทโคไตรอีนอล | ไขมัน | 15.0 มิลลิกรัม | การขาดน้อยมาก; การเป็นหมันในชายและการแท้งในหญิง โลหิตจางจากเม็ดเลือดแดงแตกเล็กน้อยในทารกแรกเกิด | 1,000 มิลลิกรัม | พบภาวะหัวใจวายเพิ่มขึ้นในการศึกษาแบบสุ่มขนาดใหญ่ครั้งหนึ่ง | ผักและผลไม้หลายชนิด ผลเปลือกแข็งเมล็ดเดียวกับเมล็ดพืช |
| วิตามินเค | ฟิลโลควิโนน, เมนาควิโนน | ไขมัน | 120 ไมโครกรัม | เลือดออกง่าย | N/D | เพิ่มเลือดจับลิ่มในผู้ป่วยที่ได้วาร์ฟาริน | ผักใบเขียว ไข่แดง ตับ |
ผลรวมเชิงเส้น

สำหรับคณิตศาสตร์ ผลรวมเชิงเส้น (อังกฤษ: linear combination) เป็นนิพจน์ที่สร้างจากการคูณพจน์แต่ละพจน์ในเซตด้วยค่าคงที่แล้วบวกผลคูณเข้าด้วยกัน เช่น ผลรวมเชิงเส้นของ x กับ y อาจเขียนเป็นนิพจน์ในรูป ax + by โดย a และ b เป็นค่าคงที่
ดูเพิ่ม

Function approximation
Curve fitting
อนุกรมฟูรีเย
อิจิโย ฮิงูจิ

| อิจิโย ฮิงูจิ |
| --- | --- |

ชื่อท้องถิ่น: 樋口一葉
เกิด: นัตสึโกะ ฮิงูจิ 02 พฤษภาคม พ.ศ. 1872 อูจิไซไวโจ เขตชิโยดะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 1896 (24 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ที่ฝังศพ: สุสานยานากะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
นามปากกา: อิจิโย ฮิงูจิ
อาชีพ: นักเขียน
สัญชาติ:  ญี่ปุ่น
ช่วงเวลา: ยุคเมจิ
อิจิโย ฮิงูจิ (ญี่ปุ่น: 樋口一葉; โรมาจิ: Higuchi Ichiyō; 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1872 – 23 พฤศจิกายน 1896) ชื่อจริง นัตสึโกะ ฮิงูจิ (ญี่ปุ่น: 樋口夏子; โรมาจิ: Higuchi Natsuko) หรือ นัตสึ ฮิงูจิ (ญี่ปุ่น: 樋口奈津; โรมาจิ: Higuchi Natsu) เป็นอดีตนักเขียนชาวญี่ปุ่นจากยุคเมจิ และนักเขียนหญิงมืออาชีพคนแรกของวรรณกรรมสมัยใหม่ในประเทศญี่ปุ่น ฮิงูจิมีความเชี่ยวชาญด้านการประพันธ์เรื่องสั้นและบทกวี อีกทั้งยังเป็นนักจดบันทึกประจำวันรวมเรื่อง
ประวัติ > ชีวิตช่วงแรก

นัตสึโกะ ฮิงูจิ เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1872 ในโตเกียว โดยเป็นลูกคนที่สี่และลูกสาวของที่สอง ของโนริโยชิ ฮิงูจิ และอายาเมะ "ทากิ" ฟูรูยะ ผู้ปกครองของเธอมาจากชนบทใกล้จังหวัดยามานาชิ แต่บิดาของเธอพยายามจนได้รับสถานะซามูไรมาในปี 1867 อย่างไรก็ตามเขาก็ได้ครองตำแหน่งอยู่ไม่นานก่อนที่ชนชั้นซามูไรจะถูกโค่นล้มลงในการฟื้นฟูพระราชอำนาจสมัยเมจิ การที่ฮิงูจิเติบโตในครอบครัวซามูไรมาก่อนมีอิทธิพลต่อตัวตนของเธอ
ในปี 1886 ฮิงูจิเริ่มศึกษาวากะ (กวีญี่ปุ่น) ที่โรงเรียนเอกชนฮางิโนยะ ดำเนินกิจการโดยอูตาโกะ นากาจิมะ เธอได้รับบทเรียนกวีและการบรรยายเกี่ยวกับวรรณกรรมญี่ปุ่นเป็นประจำทุกสัปดาห์ นอกจากนี้ยังมีการประกวดแต่งกวีประจำเดือนที่ทั้งศิษย์เก่าและปัจจุบันสามารถเข้าร่วมการประกวดได้ บทกวีที่สอนในโรงเรียนนี้ส่วนมากเป็นกวีแบบอนุรักษ์นิยมของยุคเฮฮัง ฮิงูจิรู้สึกด้อยกว่านักเรียนคนอื่น ๆ ที่ส่วนใหญ่มาจากครอบครัวชนชั้นสูง
แรงกดดันของฮิงูจิในการเป็นนักเขียนนั้นแจ่มแจ้งมากยิ่งขึ้นในปี 1891 เมื่อเธอเริ่มเขียนไดอารีอย่างจริงจัง ในสมุดของฮิงูจิมีความยาวประมาณ 100 หน้าที่ครอบคลุมชีวิต 5 ปีที่เหลือของเธอ บอกเล่าความรู้สึกของฐานะที่ด้อยกว่าในสังคม ความขลาดของเธอ และความยากจนของครอบครัวที่ค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้น ไดอารีของฮิงูจิเปรียบได้เหมือนสถานที่ที่เธอสามารถยืนยันเจตจำนง ความรู้สึกนึกคิด และมุมมองของเธอที่มีต่อวรรณศิลป์ของผู้อื่นหรือของผู้อื่นที่มีต่อเธอได้
ประวัติ > ความพยายามในการเป็นนักเขียน

ในปี 1889 สองปีให้หลังการเสียชีวิตของพี่ชายคนโต บิดาของเธอเสียชีวิต อันเป็นผลมาจากการลงทุนธุรกิจที่ล้มเหลวจากขาดแคลนเงินทุน นอกจากนี้คู่หมั้นของเธอที่เป็นนักกฎหมายและว่าที่ผู้ว่าการ ซาบูโร ชิบูยะ ก็ได้บอกเลิกสัญญาหมั้น ฮิงูจิได้ย้ายไปอยู่ที่ฮางิโนยะเพื่อฝึกงานตามคำแนะนำของครู แต่หลังจากนั้นไม่กี่เดือนฮิงูจิก็ย้ายออกมาอีกครั้งหลังเธอไม่พอใจในปริมาณงานบ้านที่เธอต้องทำ ฮิงูยิย้ายไปที่ย่านฮงโงพร้อมด้วยมารดาและน้องสาวของเธอ ที่นั่นพวกเธอได้รายได้จากการทอผ้าและบริการซักผ้า ฮิงูจิเห็นเพื่อนของเธอที่ประสบความสำเร็จ คาโฮะ มิยาเกะ ผู้แต่งนวนิยาย ยาบุโนะอูงูยซุ (ญี่ปุ่น: 藪の鶯; โรมาจิ: Yabu no Iguisu; นกกระจ้อยญี่ปุ่นในหมู่ไม้) และมิยาเกะที่ได้รับความเคารพยิ่ง ฮิงูจิตัดสินใจที่จะเป็นนักเขียนนวนิยายเพื่อช่วยเหลือครอบครัวของเธอ
ความพยายามของฮิงูจิขั้นต้นในการเขียนเรื่องแต่งคือการเขียนในรูปแบบของเรื่องสั้นก่อน ในปี 1891 ฮิงูจิพบกับที่ปรึกษาในอนาคตที่เธอคิดว่าน่าจะคอยให้ความช่วยเหลือเธอได้ โทซุย นาการาอิ ฮิงูจิตกหลุมรักเขาโดยที่ไม่รู้ว่าในอายุ 31 ปีของเขา นาการาอินั้นมีชื่อเสียงจากการชู้สาว อีกทั้งยังไม่รู้ตัวอีกว่าเขาได้เขียนวรรณกรรมชื่อดังที่มุ่งเน้นเพียงแต่ความสนุกเพลิดเพลินของสาธารณชนและไม่ได้หวังว่าวรรณกรรมของเขาจะเป็นส่วนหนึ่งของวรรณกรรมที่มีความจริงจัง ที่ปรึกษาของเธอไม่ได้คืนความรักของเธอให้แก่เขา หากแต่ดูแลในฐานะน้องสาวเท่านั้น ความสัมพันธ์ที่ล้มเหลวนี้จะเป็นแก่นเรื่องที่เกิดขึ้นใหม่ในงานเขียนของฮิงูจิ
ในเดือนมีนาคม 1892 ฮิงูจิได้ออกวรรณกรรมเรื่องแรกชื่อ ยามิซากูระ (ญี่ปุ่น: 闇桜; โรมาจิ: Yamisakura; ซากูระยามค่ำคืน) ตีพิมพ์ในฉบับแรกของนิตยสารมูซาชิโนะ ภายใต้นามปากกา อิจิโย ฮิงูจิ เรื่องราวจากยุคแรกนี้ (1892–1894) ได้รับอิทธิพลเป็นอย่างมากจากความยากจนในยุคเฮอัง ฮิงูจิรู้สึกถูกบีบบังคับในการฝึกสอนการเขียนวรรณกรรมคลาสสิก เนื้อเรื่องนั้นไม่แข็งแรง มีการพัฒนาตัวละครเพียงเล็กน้อย และเต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนไหวที่มากเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่ฮิงูจิเขียนไปอย่างพร้อมกันในไดอารีของเธอ แต่หลังจากนั้นฮิงูจิก็พัฒนาความสามารถของเธออย่างรวดเร็ว ฮิงูจิเริ่มมีแก่นเรื่องที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ เช่น ความสัมพันธ์แบบสามเหลี่ยมความรักของหญิงสาวโดดเดี่ยวและสวยงามที่สูญเสียบิดามารดาของพวกเธอไป, ชายหนุ่มหล่อที่ทิ้งแฟนสาวของเขาไป (และยังคงอยู่ในเนื้อเรื่องโดยไม่โดดเด่น) และคนขอทานเข้าตาจนที่ตกหลุมรักผู้หญิง อีกหนึ่งแก่นเรื่องที่ฮิงูจิมักใช้คือความทะเยอทะยานและความโหดร้ายของชนชั้นกลางในยุคเมจิ
วรรณกรรมเรื่องอูโมเรงิ (ญี่ปุ่น: うもれ木; โรมาจิ: Umoregi) คือสัญญาณในการเป็นนักเขียนมืออาชีพของฮิงูจิ อูโมเรงิ ถูกตีพิมพ์ในวรสารที่มีชื่อเสียง มิยาโกะโนะฮานะ ในเดือนพฤศจิกายนและธันวาคม 1892 เพียงแค่ 9 เดือนหลังจากเธอได้เริ่มเขียนอย่างจริงจัง ผลงานของฮิงูจิได้รับความสนใจและเธอเองก็ได้รับการยอมรับในฐานะนักเขียนหน้าใหม่
ประวัติ > บั้นปลายชีวิต

ในปี 1893 ฮิงูจิ มารดา และน้องสาวของเธอย้ายออกมาจากบ้านชนชั้นกลาง และย้ายมาอยู่ในเมืองยากจนที่พวกเขาเปิดร้านเครื่องเขียนก่อนที่จะล้มไป ที่พักอาศัยใหม่ของพวกเขาใช้เวลาเดินทางด้วยการเดิน 5 นาทีจากโยชิวาระ ซึ่งเป็นย่านโคมแดงในโตเกียว ประสบการณ์ของฮิงูจิระหว่างการใช้ชีวิตอยู่ในละแวกนี้จะถูกนำไปใช้เขียนวรรณกรรมของเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่อง ทาเกะคูราเบะ (ญี่ปุ่น: たけくらべ; โรมาจิ: Takekurabe)
เรื่องราวชีวิตผู้ใหญ่ของฮิงูจิ (1894–1896) นั้นไม่ได้มีเพียงแค่ประสบการณ์ที่เธอได้พักอาศัยอยู่ใกล้ย่านโคมแดงและการตระหนักรู้ถึงสภาพอันเลวร้ายของผู้หญิงเท่านั้น แต่โดยอิทธิพลจากเรื่องแต่งของอิฮาระ ไซกากุ นักเขียนในศตวรรษที่ 17 ที่ฮิงูจิได้ค้นพบ วรรณกรรมของฮิงูจิในยุคนี้ เช่น โอสึโงโมริ (ญี่ปุ่น: 大つごもり; โรมาจิ: Ōtsugomori; วันสุดท้ายของปี), นิโงริเอะ (ญี่ปุ่น: にごりえ; โรมาจิ: Nigorie), จูซังยะ (ญี่ปุ่น: 十三夜; โรมาจิ: Jūsanya; คืนที่สิบสาม), ทาเกะคูราเบะ และ วากาเระมิจิ (ญี่ปุ่น: わかれ道; โรมาจิ: Wakaremichi
ความโด่งดังของฮิงูจิจากวรรณกรรมที่ออกล่าสุดของเธอแพร่ไปยังผู้ที่ครองอำนาจในโตเกียวต่าง ๆ ฮิงูจิได้รับการยกย่องว่าเป็น "สตรีคนสุดท้ายของยุคเมจิเก่า" ในบ้านอันเรียบง่ายของฮิงูจิ เธอได้รับการเยี่ยมเยียนโดยนักเขียน นักศึกษากวี ผู้ชื่นชอบในผลงาน นักวิจารณ์ และบรรณาธิการเพื่อขอให้เธอมาร่วมงานด้วย หลังจากฮิงูจิที่มักมีอาการปวดศีรษะอยู่บ่อยครั้ง จึงเลิกการเขียนไป ต่อมาบิดาและพี่ชายคนโตของฮิงูจิที่เป็นวัณโรคมาก่อนหน้าเธอ ก็ทำให้ได้รับเชื้อวัณโรคด้วย ฮิงูจิเสียชีวิตในวันที่ 23 พฤศจิกายน 1896 ด้วยอายุ 24 ปี ร่างของฮิงูจิถูกฝังไว้ที่สุสานสึกิจิฮงกังจิวาดาโบริในซูงินามิ โตเกียว
งานเขียนคัดสรร

ฮิงูจิได้เขียนผลงานเรื่องสั้นทั้งสิ้น 21 เรื่อง กวีเกือบ 4,000 บท รวมถึงเรียงความและไดอารีหลายเล่ม ปีดังต่อไปนี้หมายถึงปีที่มีการตีพิมพ์ครั้งแรก
งานเขียนคัดสรร > เรื่องสั้น

1892: ยามิซากูระ (ญี่ปุ่น: 闇桜; โรมาจิ: Yamisakura; ซากูระยามค่ำคืน)
1892: วากาเระจิโมะ (ญี่ปุ่น: 別れ霜; โรมาจิ: Wakarejimo)
1892: ทามาดาซูกิ (ญี่ปุ่น: 玉襷; โรมาจิ: Tamadasuki)
1892: ซามิดาเระ (ญี่ปุ่น: 五月雨; โรมาจิ: Samidare)
1892: เคียวสึกูเอะ (ญี่ปุ่น: 経づくえ; โรมาจิ: Kyōdzuke)
1892: อูโมเรงิ (ญี่ปุ่น: うもれ木; โรมาจิ: Umoregi)
1893: อากัตสึกิสึกูโยะ (ญี่ปุ่น: 暁月夜; โรมาจิ: Akatsukidzukuyo)
1893: ยูกิโนะฮิ (ญี่ปุ่น: 雪の日; วันหิมะตก)
1893: โคโตะโนะเนะ (ญี่ปุ่น: 琴の音; โรมาจิ: Koto no Ne; เสียงของโคโตะ)
1894: ฮานะโงโมริ (ญี่ปุ่น: 花ごもり; โรมาจิ: Hanagomori)
1894: ยามิโยะ (ญี่ปุ่น: やみ夜; โรมาจิ: Yamiyo)
1894: โอสึโงโมริ (ญี่ปุ่น: 大つごもり; โรมาจิ: Ōtsugomori; วันสุดท้ายของปี)
1895: ทาเกะคูราเบะ (ญี่ปุ่น: たけくらべ; โรมาจิ: Takekurabe)
1895: โนกิโมรุสึกิ (ญี่ปุ่น: 軒もる月; โรมาจิ: Nokimorutsuki)
1895: ยูกุคูโมะ (ญี่ปุ่น: ゆく雲; โรมาจิ: Yukukumo)
1895: อูสึเซมิ (ญี่ปุ่น: うつせみ; โรมาจิ: Utsusemi)
1895: นิโงริเอะ (ญี่ปุ่น: にごりえ; โรมาจิ: Nigorie)
1895: จูซังยะ (ญี่ปุ่น: 十三夜; โรมาจิ: Jūsanya; คืนที่สิบสาม)
1896: โคโนะโกะ (ญี่ปุ่น: この子; โรมาจิ: Konoko)
1896: วากาเระมิจิ (ญี่ปุ่น: わかれ道; โรมาจิ: Wakaremichi
1896: วาเระคาระ (ญี่ปุ่น: われから; โรมาจิ: Warekara)
การแปล

วรรณกรรมของฮิงูจิถูกแปลในหลายภาษา การแปลภาษาอังกฤษครั้งแรกย้อนกลับไปในช่วงปี 1903 (โอสึโงโมริ; ญี่ปุ่น: 大つごもり; โรมาจิ: Ōtsugomori; The Last Day of the Year โดยเทอิ ฟูจิโอะ) ในปี 1981 โรเบิร์ต ลิญงส์ แดนลี่ ได้คัดเลือกวรรณกรรม 9 เรื่องของฮิงูจิและนำมาแปลใหม่อีกครั้
วรรณกรรมบางเรื่องยังถูกแปลจากภาษาญี่ปุ่นคลาสสิกที่ฮิงูจิใช้ในทุกเรื่องที่เธอเขียน มาเป็นภาษาญี่ปุ่นสมัยปัจจุบัน เช่น การแปลของนิโงริเอะ (ญี่ปุ่น: にごりえ; โรมาจิ: Nigorie) โดยฮิโรมิ อิโต หรือทาเกะคูราเบะ โดยฟูมิโกะ เอ็นจิ
มรดก

ภาพวาดของฮิงูจิถูกนำมาใช้บนธนบัตร 5,000 เยน ในปี 2004 ทำให้ฮิงูตจิเป็นสตรีคนที่สามที่ได้อยู่บนธนบัตรญี่ปุ่นตามหลังจักรพรรดินีจิงงู ในปี 1881 และ มูราซากิ ชิกิบุ ในปี 2000
วรรณกรรมของเธอเรื่องโอสึโงโมริ, นิโงริเอะ, จูซังยะ และทาเกะคูราเบะ มักถูกดัดแปลงไปเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์อยู่บ่อยครั้ง เช่น An Inlet of Muddy Water (1953, กำกับโดยทาดาชิ อิไม) และ ทาเกะคูราเบะ (1955, กำกับโดยเฮโนซูเกะ โกโช)
ภาพยนตร์ที่อิงจากชีวิตของฮิงูจิเรื่องฮิงูจิ อิจิโย ถูกฉายในปี 1939 นำแสดงโดย อิซูซุ ยามาดะ และกำกับโดยเคียวตาโร นามิกิ ฮิงูจิยังเป็นตัวชูโรงในละครเวทีโดยฮิซาชิ อิโนอูเอะ เรื่องซุตซือคาตาโกริ ฮิงูจิ อิจิโย ที่ทำการแสดงครั้งแรกในปี 1984
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Compernolle, Timothy J. Van. (2004). "Happiness Foreclosed: Sentimentalism, the Suffering Heroine, and Social Critique in Higuchi Ichiyō's 'Jūsan'ya". Journal of Japanese Studies. 30 (2): 353–381.
Ikuta, Hanayo (1992). Ichiyō to Shigure—denki: Higuchi Ichiyō/Hasegawa Shigure denki sōsho. Tokyo: Ōzorasha.
แหล่งข้อมูลอื่น

"List of available e-texts of Ichiyō Higuchi's works". Aozora Bunko (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 22 June 2021.
"Location of Ichiyō Higuchi's grave". horror-house.jp. สืบค้นเมื่อ 22 June 2021.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef 
อนุสรณ์สถานของอิจิโย ฮิงูจิในบ้านเกิดของเธอที่วัดจิอุนจิ โคชู จังหวัดยามานาชิ
ฮิงูจิบนธนบัตร 5,000 เยน ประกาศใช้ในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2004
แผ่นศีล

ขนมปังที่ใช้ในพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ของคริสต์ศาสนิกชน
แผ่นศีลบนจานรองศีล
แผ่นศีล หรือ ขนมปังศีลมหาสนิท (อังกฤษ: Sacramental bread, Communion bread, Communion wafer, Eucharistic bread, Lamb หรือ host; ละติน: hostia, แปลตรงตัว 'เหยื่อสังเวย') เป็นขนมปังที่ใช้ในพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ของคริสต์ศาสนิกชน เป็นหนึ่งในสององค์ประกอบสำคัญในพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์คู่กับไวน์ศีลมหาสนิท แผ่นศีลอาจใส่เชื้อหรือไม่ใส่เชื้อขึ้นอยู่กับธรรมเนียม
เทววิทยาของคริสตจักรโรมันคาทอลิกสอนโดยทั่วไปว่า ที่คำสถาปนาศีล แผ่นศีลถูกเปลี่ยนให้เป็นพระกายของพระคริสต์ (transubstantiation) ในขณะที่เทววิทยาของคริสตศาสนิกชนในโลกตะวันออกมองว่าคำอัญเชิญพระจิตเจ้าคือจุดที่แผ่นศีลเปลี่ยนเป็นพระกายของพระคริสต์ แผ่นศีลยังมีการใช้ในพิธีกรรมในอารามของศาสนายูดาห์ เช่นเดียวกับในพิธีกรรมของศาสนามันดาอีและศาสนามิถรา และวัฒนธรรมพาเกินอื่น ๆ ที่คล้ายกับวัฒนธรรมของอียิปต์โบราณ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แผ่นศีล
New Advent Catholic Encyclopedia: Altar Breads
อุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์

| อุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
น้ำตกแม่สุรินทร์

ที่ตั้ง: จังหวัดแม่ฮ่องสอน ประเทศไทย
พิกัด: 19°8′26″N 98°1′58″E﻿ / ﻿19.14056°N 98.03278°E﻿ / 19.14056; 98.03278
พื้นที่: 397 ตารางกิโลเมตร (248,000 ไร่)
จัดตั้ง: 29 ตุลาคม พ.ศ. 2524
ผู้เยี่ยมชม: 5,471 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
น้ำตกแม่สุรินทร์
อุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ บ้านหัวแม่สุริน ตำบลแม่อูคอ ห่างจากตัวอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน ประมาณ 50 กิโลเมตร มีเนื้อที่ทั้งสิ้น 247,875 ไร่ ประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2524 มีจุดเด่นคือเป็นน้ำตกชั้นเดียว ไหลจากหน้าผาสูงประมาณ 100 เมตร นับเป็นน้ำตกที่สูงที่สุดและได้ชื่อว่าเป็นน้ำตกที่สวยที่สุดในพื้นที่ภาคเหนือของประเทศไทย
ลักษณะภูมิประเทศ

สภาพภูมิประเทศของอุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์เป็นเทือกเขาและภูเขาสูงสลับซับซ้อน ทอดตัวยาวตามแนวทิศเหนือจดทิศใต้ ทิศตะวันออกจะเป็นภูเขาสูงชันลาดไปทางทิศตะวันตก มีภูเขาหินและหน้าผาสูงชันในลักษณะที่แตกต่างกันและคล้ายกัน มีความสูงต่ำจากระดับน้ำทะเลอยู่ในช่วง 300-1,752 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุด คือ ดอยปุย รองลงมาคือ ดอยต้นห้วยผาคอ สูง 1,601 ดอยห้วยมีสะมาด สูง 1,465 เมตร ดอยห้วยไม้คอง สูง 1,474 เมตร ดอยบ้านไมโครเวฟ สูง 1,474 เมตร ดอยปลายห้วยแม่จ๋ายำ สูง 1,407 เมตร ดอยผาคอ สูง 1,352 เมตร ดอยบ้านห้วยฮะ สูง 1,359 เมตร และดอยต้นห้วยตองจิง สูง 1,310 เมตรจากระดับน้ำทะเล และเป็นต้นกำเนิดของลำธารต่างๆ หลายสาย ลำน้ำส่วนใหญ่จะไหลจากทิศตะวันออกสู่ทิศตะวันตก ลำธารและลำน้ำที่สำคัญ ได้แก่ ลำน้ำปาย ลำน้ำแม่สะมาด ห้วยปงกุน น้ำแม่สะกึด ห้วยม่อนตะแลง น้ำแม่ฮ่องสอน ห้วยโป่ง น้ำแม่สุรินทร์ ห้วยนาอ่อน ห้วยเฮี้ย ห้วยอูคอน้อย และห้วยอูคอหลวง ซึ่งลำธารเหล่านี้ไหลลงสู่ แม่น้ำปายและแม่น้ำยวม
ลักษณะภูมิอากาศ

อุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ตั้งอยู่ในหุบเขาที่มีหมอกปกคลุมตลอดทั้งปี มีอากาศเย็นสบายตลอดปี
ฤดูฝน ช่วงเดือนพฤษภาคม - เดือนตุลาคม จะมีฝนตกชุกมาก ทำให้การเดินทางไม่สะดวก ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรวมตลอดปี 1,282 มิลลิเมตร
ฤดูหนาว ช่วงเดือนพฤศจิกายน - เดือนกุมภาพันธ์ อากาศจะหนาวเย็นมากโดยเฉพาะบนยอดเขา อุณหภูมิเฉลี่ยต่ำสุดในเดือนมกราคม 14 องศาเซลเซียส
ฤดูร้อน ช่วงเดือนมีนาคม - เดือนเมษายน จะมีอากาศร้อนอบอ้าว อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนเมษายน 38 องศาเซลเซียส
อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 25 องศาเซลเซียส ฤดูหนาวและฤดูร้อนเป็นช่วงที่เหมาะแก่การเดินทางท่องเที่ยวมากที่สุด
พืชพรรณและสัตว์ป่า

อุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์มีสภาพป่าที่แตกต่างกันไปหลายชนิด ประกอบด้วย
ป่าดิบเขา พบขึ้นเป็นแถบยาวไปตามแนวสันเขา หรือขึ้นปกคลุมอยู่เป็นหย่อมๆ ในระดับความสูงจากน้ำทะเล 800 เมตรขึ้นไป ชนิดของไม้ที่สำคัญได้แก่ ก่อแป้น ก่อใบเหลื่อม ก่อเดือย มะก่อ มังตาน หรือ ทะโล้ มะมุ่นดง ไก๋แดง กล้วยฤๅษี เหมือดคนตัวผู้ ไคร้มด ฯลฯ พืชพื้นล่างได้แก่ โชนใหญ่ กูดดอย ตองกง สาบหมา ยาแก้ เอ็นอ้าดอย หนาดเขา บัวตอง เป็นต้น สัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในป่าประเภทนี้ได้แก่ เสือดาว ชะนีมือขาว ค่างแว่นถิ่นเหนือ เม่นใหญ่ บ่าง กระรอกดินแก้มแดง อ้นใหญ่ นกหกเล็กปากแดง นกคัดคูมรกต นกพญาปากกว้างหางยาว นกพญาไฟแม่สะเรียง กิ้งก่าเขาเล็ก จิ้งเหลนเรียวท้องเหลือง งูลายสาบคอแดง งูแม่ตะง่าว กระท่าง อึ่งกรายหนังปุ่ม กบชะง่อนหินเมืองเหนือ ปาดตีนเหลือง ปาดแคระ ผีเสื้อหางติ่งเฮเลน ผีเสื้อหางมังกรขาว และผีเสื้อเหลืองหนามธรรมดา
ป่าเบญจพรรณ พบขึ้นปกคลุมในพื้นที่ที่มีความลาดชันไม่สูงมากนักตามหุบเขาของร่องห้วยต่างๆ เช่น บริเวณหุบเขาของร่องห้วยแม่สะกึด ห้วยโป่งกาน ห้วยไม้ซางหนามห้วยแม่จ๋า ห้วยน้ำแม่สุรินทร์ เป็นต้น ในระดับความสูงจากน้ำทะเล 350-600 เมตร ชนิดของไม้และพืชพื้นล่างที่สำคัญได้แก่ เสลา สมอพิเภก ยมหอม มะแฟน ตะแบกเปลือกบาง มะเกลือ กระโดนสร้อย ชิงชัน เปล้าหลวง หมีเหม็น เพกา ไผ่ซางนวล ไผ่บงดำ ไผ่ป่า ว่านมหาเมฆ ขมิ้นแดง กระทือ บอนเต่า หนามคนทา สะแกเครือ หนอนตายหยาก ฯลฯ สัตว์ป่าที่พบได้แก่ ค้างคาวหน้ายักษ์สามหลืบ พบเป็นจำนวนมากที่ถ้ำห้วยสลอย ค้างคาวมงกุฎเล็ก กวางป่า อีเห็นข้างลาย อ้นกลาง หนูผีหางหมู ไก่ป่า นกกระทาป่าไผ่ นกตีทอง นกแซงแซวหางปลา นกหัวขวานเขียวตะโพกแดง นกปรอดหัวสีเขม่า ตุ๊กแกบ้าน กิ้งก่าบินปีกสีส้ม จิ้งเหลนหลากหลาย งูเห่า งูเขียวหัวจิ้งจก อึ่งกรายลายเลอะ กบหลังตาพับ กบกา กบอ่อง ผีเสื้อเชิงลายมหาเทพ ผีเสื้อหนอนคูณหนวดดำ และผีเสื้อหัวแหลมกระบอง เป็นต้น
ป่าเต็งรัง เป็นสังคมพืชที่มีพื้นที่ปกคลุมมากที่สุดในอุทยานแห่งชาติ สามารถพบได้ตั้งแต่ระดับความสูงของน้ำทะเลประมาณ 350-1,400 เมตร ชนิดไม้และพืชพื้นล่างที่พบได้แก่ พลวง เต็ง เหียง รัง สนสองใบ รักใหญ่ รกฟ้า ส้านใหญ่ ตับเต่าต้น แคทราย ครามป่า เป้งดอย หญ้าหนวดฤๅษี หญ้ากาย หญ้าแขมน้อย หญ้าดอกคำ ฯลฯ สัตวป่าที่อาศัยอยู่ในป่าประเภทนี้ได้แก่ เหยี่ยวนกเขาหงอน นกเค้าแคระ นกจาบคาหัวสีส้ม นกหัวขวานสี่นิ้วหลังทอง นกเด้าดินสวน นกกาแวน กระเล็นขนปลายหูสั้น กระจ้อน กระแตธรรมดา ค้างคาวขอบหูขาวกลาง แย้ กิ้งก่าแก้ว จิ้งเหลนภูเขาเกล็ดเรียบ ผีเสื้อจรกาหนอนยี่โถ ผีเสื้อจ่าพม่า และผีเสื้อเณรธรรมดา เป็นต้น
ป่าสนเขา จะอยู่ในบริเวณสันเขาสูง ชนิดไม้ที่พบ เช่น สนสองใบ และสนสามใบ นอกจากนี้ยังสามารถพบกล้วยไม้อีกหลายชนิดที่สวยงาม ได้แก่ รองเท้านารี เอื้องแซะ ฟ้ามุ่ย พวงมาลัย หางกระรอก ช้างกระ เอื้องคำ เป็นต้น
ในบริเวณแม่น้ำและลำห้วยต่าง ๆ เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของปลาไหลหูดำ ที่พบค่อนข้างมากในแม่น้ำปาย ปลาหลด ปลากระทิง ปลาซิวใบไผ่ ปลาหัวตะกั่ว ปลาก้าง ปลาพลวง นกเป็ดผีเล็ก นกยางโทนน้อย และนกยางเขียว
แหล่งข้อมูลอื่น

อุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ เก็บถาวร 2007-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
มานา

สารอาหารที่ระบุในคัมภีร์ไบเบิล
การเก็บมานา โดย James Tissot
ในคัมภีร์ไบเบิล มานา (อังกฤษ: manna บางครั้งสะกดแบบโบราณว่า mana; ฮีบรู: מָן, อักษรโรมัน: mān, กรีก: μάννα; อาหรับ: اَلْمَنُّ) เป็นอาหารที่พระยาห์เวห์ประทานให้วงศ์วานอิสราเอลระหว่างการเดินทางในถิ่นทุรกันดารในช่วง 40 ปีหลังการอพยพและก่อนการยึดครองคานาอัน ในคัมภีร์อัลกุรอานยังมีการกล่าวถึงมานาสามครั้ง
การบรรยาย > ในคัมภีร์ฮีบรู

ในคัมภีร์ฮีบรู มีการบรรยายถึงมานา 2 ครั้ง ครั้งแรกในอพยพ 16:1–36 ซึ่งการเป็นบรรยายแบบเต็มเกี่ยวกับมานา และอีกครั้งในกันดารวิถี 11:1–9 ในฐานะส่วนหนึ่งของการบรรยายต่างหาก  ในคำบรรยายในหนังสืออพยพระบุว่ามานาเป็น "เกล็ดบางละเอียด" เหมือน้ำค้างแข็งอยู่บนพื้นดิน ในหนังสือกันดารวิถีบรรยายว่ามานาตกลงมากับน้ำค้างในเวลากลางคืน หนังสืออพยพเสริมว่าต้องเก็บมานาก่อนที่จะละลายไปเพราะความร้อนของแดด มานามีขนาดเท่าเมล็ดผักชีแต่มีสีขาว
หนังสือกันดารวิถีระบุว่ามานามีสีเหมือนยางไม้ตะคร้ำ (bdellium) และเสริมว่าชาวอิสราเอลโม่หรือตำมานาและใส่หม้อต้มทำขนม ให้รสชาติเหมือนขนมคลุกเคล้าด้วยน้ำมัน หนังสืออพยพระบุว่ามานาดิบรสชาติเหมือนขนมแผ่นผสมน้ำผึ้ง ชาวอิสราเอลได้รับคำแนะนำให้รับประทานมานาเฉพาะที่เก็บมาได้วันต่อวัน มานาที่เก็บไว้ข้ามคืนจะ "มีหนอนขึ้น และบูดเหม็น" ยกเว้นการเก็บในวันก่อนวันสะบาโต ซึ่งให้เก็บมานาในปริมาณสองเท่าของปริมาณที่เก็บในวันอื่น มานาที่เก็บในวันนี้จะไม่เน่าเสียเมื่อเก็บไว้ข้ามคืน อพยพ 16:23–24 บรรยายว่า:
โมเสสบอกพวกเขาว่า "พระยาห์เวห์ทรงบัญชาว่า 'พรุ่งนี้เป็นวันหยุดพัก เป็นสะบาโต วันบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์ จะปิ้งอะไรก็ให้ปิ้ง จะต้มอะไรก็ให้ต้มเสีย และส่วนที่เหลือทั้งหมด จงเก็บไว้จนถึงวันรุ่งขึ้น' " เมื่อพวกเขาเก็บไว้จนถึงวันรุ่งขึ้นตามที่โมเสสสั่ง อาหารนั้นไม่บูดเหม็นและไม่มีหนอนในนั้น
การบรรยาย > ในคัมภัร์อัลกุราน

คำว่า มานา ปรากฏสามครั้งในคัมภัร์อัลกุรอาน ที่ 2:57, 7:160, และ 20:80
ดูเพิ่ม

ขนมปังแห่งชีวิต
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มานา
Jewish Encyclopedia, Manna
chabad.org, The Manna
Catholic Encyclopedia, Manna
Devotion and Use of the Manna of Saint Nicholas
Lycaeum, Manna as a mushroom [psilocybe]
| ด ค กหีบแห่งพันธสัญญา |
| --- | --- |
บุคคล:  โมเสส  ปุโรหิต  มหาปุโรหิตแห่งอิสราเอล  ชาวอิสราเอล  ชาวเลวี  เบซาเลล  เผ่ายูดาห์  โอโฮลีอับ  โคฮาท  เผ่าเลวี  เยเรมีย์  โยชูวา  ซามูเอล  อุสซาห์  โซโลมอน  จักรพรรดิเมเนลิกที่ 1 
ฝาหีบ:  พระที่นั่งกรุณา  เครูบ 
เนื้อหา:  แผ่นศิลาพระโอวาท  บัญญัติ 10 ประการ  มานา  ไม้เท้าอาโรน 
สถานที่:  ภูเขาซีนาย ภูเขาซีนายในคัมภีร์ไบเบิล  ภูเขาโฮเรบ  เยรีโค  แม่น้ำจอร์แดน  อภิสุทธิสถาน  พลับพลา  อัย  ชิโลห์  กิเบอาห์  กิลกาล  เอเบนเอเซอร์  ฟีลิสเตีย  เบธเชเมช  คีริยาทเยอาริม  เนินพระวิหาร  โดมแห่งศิลา  บ่อวิญญาณ  อาสนวิหารชาทร์  Tana Qirqos  โบสถ์พระนางมารีแห่งไซออน 
ที่เกี่ยวข้อง:  The Sign and the Seal (หนังสือปี ค.ศ. 1992)