stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาปัตยสวนศาสตร์
การป้องกันเสียงจากการสั่นสะเทือนของเครื่องจักรที่อยู่ภายในอาคาร

เสียงจากการสั่นสะเทือนของเครื่องจักร (Mechanical Noise) สามารถทำได้โดยการติดตั้งอุปกรณ์ลดการสั่นสะเทือน ประเภทสปริง (Spring Isolator, Noise Isolator) หรือ ยางรองสั่นสะเทือน ใต้เครื่องจักร
การปรับปรุงเพื่อลดเสียงก้อง-เสียงสะท้อนภายในอาคาร

การปรับปรุงเพื่อลดเสียงก้อง-เสียงสะท้อนภายในอาคาร (Reverberation) เสียงก้อง-เสียงสะท้อน เกิดจากพื้นที่ผิวของห้องนั้นๆ ส่วนใหญ่เป็นวัสดุสะท้อนเสียง การแก้ไขสามารถทำได้หลายวิธีการ เช่น กรุ แผ่นซับเสียง หรือ ปูพรมในห้อง หรือ ปรับลดปริมาตรห้องให้เล็กลง ฯลฯ
การปรับปรุงคุณภาพเสียงภายในห้อง

คุณภาพเสียงในห้อง นั้น มีความเกี่ยวข้อง กับ หลายๆองค์ประกอบของห้อง ดังนั้น การแก้ไขจึงต้องทำในหลายๆส่วน เช่น การเลือกวัสดุที่มีความสามารถในการดูดซับเสียง, การออกแบบรูปทรงห้อง, การใช้ประตูกันเสียง ผนังกันเสียง, การใช้วัสดุสะท้อนเสียงในบางจุด รวมถึงการเลือกระบบปรับอากาศที่มีเสียงเบา
สนามกีฬาสรทาร วัลลภภาอี ปเฏล (อะห์มดาบาด)

| --- | --- |
สนามกีฬานวรงคปุระ

ที่อยู่: ประเทศอินเดีย
ที่ตั้ง: นวรงคปุระ อะห์มดาบาด
เจ้าของ: องค์การเทศบาลอะห์มดาบาด
ผู้ดำเนินการ: องค์การคริกเก็ตคุชราต
ความจุ: 50,000
การก่อสร้าง
สถาปนิก: ชาลส์ คอรเรีย
การใช้งาน
ทีมคริกเก็ตคุชราต รัฐบาลรัฐคุชราต
สนามกีฬาสรทาร วัลลภภาอี ปเฏล (อังกฤษ: Sardar Vallabhbhai Patel Stadium) เป็นสนามกีฬาในย่านนวรงคปุระ ในนครอะห์มดาบาด รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย เป็นที่จัดการแบ่งขันวันเดย์อินเทอร์เนชั่นนาลครั้งแรกในอินเดีย สนามกีฬาเป็นขององค์การเทศบาลอะห์มดาบาด และใช้งานสำหรับการแข่งกีฬาคริกเก็ตเป็นหลัก
ประวัติศาสตร์

ในต้นทศวรรษ 1950s แคว้นบอมเบย์ได้มอบที่ดินมูลค่า 67,000 ตารางเมตร (80,000 ตารางหลา) ให้กับสโมสรคริกเก็ตอะห์มดาบาด เพื่อใช้สร้างบ้านสโมสรและสนามแข่ง สโมสรคริกเก็ตได้ส่งมอบงานนี้ต่อยังองค์การเทศบาลอะห์มดาบาด (AMC) เศฐ จินุภาอี จุมันภาอี (Sheth Chinubhai Chimanbhai) ผู้นำอุตสาหกรรมและนายกเทศบาลอะห์มดาบาดในเวลานั้น ได้ว่าจ้างชาลส์ คอเรีย เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบสนามกีฬาและอาคารสโมสร โดยมีวิศวกรโครงสร้าง มเหนทร ราช (Mahendra Raj) เป็นวิศวกรที่ปรึกษาโครงการ
การก่อสร้างเริ่มต้นในปี 1959 แต่เนื่องด้วยปัญหาทางการเงิน สนามกีฬาก่อสร้างเสร็จเพียงบางส่วนในปี 1966 โดยมีหลังคาคลุมแค่ศาลาฝั่งใต้ ต่อมาสแตนด์โดยรอบสนามกีฬาจึงสร้างแล้วเสร็จภายในทศวรรษ 1980s
สนามกีฬานี้จัดวันเดย์อินเทอร์เนชั่นนาล (ODI) ครั้งแรกที่แข่งในประเทศอินเดียในปี 1981 ซึ่งอินเดีย แข่งกับ อังกฤษ
กระทั่งสนามกีฬาโมเตราเริ่มสร้างที่โมเตราในปี 1982 สนามกีฬาสรทาร วัลลภาอี ปเฏล ก็ไม่ได้ถูกใช้งานสำหรับการแข่งขันกีฬาคริกเก็ตนานาชาติอีก การแข่ง ODI ทั้งหมดและการแข่งเทสต์ของเมืองถูกย้ายไปตัดที่โมเตราทั้งหมด สนามกีฬาโมเตราสร้างขึ้นใหม่ในปี 2020 และเปลี่ยนชื่อเป็นสนามกีฬานเรนทร โมที
สถาปัตยกรรม

สนามกีฬานี้มีขนาดพื้นที่ 67,000 ตารางเมตร และใช้รูปแบบโครงสร้างพับอย่างซับซ้อน (complex folded plate structural system) ถือเป็นอาคารแรกในอินเดียที่ใช้ระบบนี้ในการก่อสร้าง คานรับน้ำหนักหลังคารูปเพลตพับ (folded plate cantilever roof) เหนือศาลามีความกว้าง 20 เมตร ยาว 326 ฟุต ทำมาจากคอนกรีตเสริมเหล็กและถือว่ามีความยาวคานมากที่สุดในโลกในตอนปี 1963 ภายนอกเป็นโครงคอนกรีตรูปเรขาคณิต ซึ่งช่วยให้มีพื้นที่เปิดภายใต้ที่นั่งของผู้ชมในสนาม
สนามกีฬานี้มีความจุที่นั่งอยู่ที่ 40,000 ถึง 50,000 คน รวมถึงมีไฟส่องสว่างทั้งกลางวันและกลางคืน
สนามกีฬาแห่งชาติ (โตเกียว)

บทความนี้เกี่ยวกับสนามกีฬาที่รื้อถอนแล้ว สำหรับสนามกีฬาที่สร้างใหม่ ดูที่ กรีฑาสถานแห่งชาติ (ญี่ปุ่น)
| --- | --- |
Kokuritsu Kyōgijō
สนามกีฬาระหว่างการแข่งขันเจลีกคัพ 2004

ที่ตั้ง: 10-2 เมืองคาสึมิกาโอกะ เขตชินจูกุ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ขนส่งมวลชน:  E25 โคคุริตสึ-เคียวกิโจ    JB12 เซนดากายะ
เจ้าของ: สภากีฬาประเทศญี่ปุ่น
ความจุ: 48,000
ขนาดสนาม: 105 × 68 m (344 × 223 ft)
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: มีนาคม 1958; 66 ปีที่แล้ว (1958-03)
ปิด: 31 พฤษภาคม 2014; 10 ปีก่อน (2014-05-31)
ทำลาย: พฤษภาคม 2015; 9 ปีที่แล้ว (2015-05)
สถาปนิก: มิตซุโอะ คาตะยามะ
สนามกีฬาแห่งชาติโตเกียว (อังกฤษ: National Stadium) คือสนามกีฬาแห่งชาติของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในเขตชินจูกุ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ถูกใช้งานครั้งแรกเมื่อปี 1964 ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่กรุงโตเกียวเป็นเจ้าภาพ
สนามกีฬาแห่งนี้ได้ถูกรื้อถอน และก่อสร้างสนามใหม่บนพื้นที่เดิม เพื่อใช้ในพิธีเปิดและปิด กรีฑา ฟุตบอล ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 โดยการก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี 2016 และก่อสร้างแล้วเสร็จในเดือนพฤศจิกายน 2019
กิจกรรม

1958: เอเชียนเกมส์ 1958
1964: โอลิมปิกฤดูร้อน 1964
1967: กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1967
1967–2013: ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระจักรพรรดิ นัดชิงชนะเลิศ
1976–1979: เจแปนโบวล์
1979: ฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลก 1979
1981–2001: อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ
1991: กรีฑาชิงแชมป์โลก 1991
1993: เจลีกคัพ นัดเปิดสนาม (เวร์ดี คาวาซากิ พบ โยโกฮามะ มารินอส)
1993: ฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 1993
1996: คอนเสิร์ตเดอะ ทรี เทเนอร์ส์
2002: ไพรด์ ช็อคเวฟ 2002
2003: เจแปนรักบี้ท็อปลีก นัดเปิดสนาม
2005–2008: ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก
2009: เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2009 นัดชิงชนะเลิศ
2010: เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2010 นัดชิงชนะเลิศ
2014: AKB48 Tandoku Haru Con in Kokuritsu Kyougiba ~Omoide wa Zenbu Koko ni Sutete Ike!~
สนธิสัญญาเจย์

| อังกฤษ: Jay Treaty |
| --- | --- |
จอห์น เจย์
วันลงนาม: พฤศจิกายน ค.ศ. 1794
ที่ลงนาม: ลอนดอน
วันมีผล: 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1796
ภาคี: สหรัฐอเมริกา เกรตบริเตน
สนธิสัญญาเจย์ หรือ สนธิสัญญาบริติช หรือ สนธิสัญญาลอนดอน ค.ศ. 1794 (อังกฤษ: Jay Treaty หรือ Jay's Treaty หรือ The British Treaty หรือ Treaty of London of 1794) คือสนธิสัญญาระหว่างสหรัฐอเมริกา และ เกรตบริเตนที่ทำขึ้นเพื่อการหลีกเลี่ยงการเกิดสงครามระหว่างคู่สัญญา และแก้ปัญหาหลายประเด็นที่ยังคงตกค้างอยู่หลังจากการปฏิวัติอเมริกา และเป็นการเปิดโอกาสในการสร้างความสัมพันธ์ทางการค้าในบรรยากาศของความมีสันติระหว่างทั้งสองประเทศท่ามกลางสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส แม้ว่าสนธิสัญญาเจย์จะเป็นสนธิสัญญาที่ได้รับการประท้วงอย่างรุนแรงโดยกลุ่มเจฟเฟอร์สันนิยม (Jeffersonian political philosophy) แต่ก็ได้รับการอนุมัติจากรัฐสภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกา และกลายมาเป็นปัจจัยสำคัญของการก่อตั้งระบบปฐมพรรค (First Party System) สนธิสัญญาได้รับการลงนามกันในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1794 แต่มิได้มีผลบังคับใช้จนกระทั่งวันที่ 29 กุมภาพันธ์  ค.ศ. 1796
เนื้อหาของข้อตกลงส่วนใหญ่ร่างขึ้นโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอเล็กซานเดอร์ แฮมิลตันโดยได้รับการเห็นชอบอย่างเต็มที่โดยประธานาธิบดีจอร์จ วอชิงตันและจอห์น เจย์ผู้นำในการเจรจา สนธิสัญญาหลีกเลี่ยงสงครามและเพิ่มความสัมพันธ์ทางการค้าขายซึ่งนำความพอใจมาให้แก่ทั้งสองฝ่าย เจย์สามารถเจรจาตกลงได้สิ่งที่สหรัฐอเมริกาต้องการได้สำเร็จ ที่รวมทั้งการถอนตัวของบริเตนจากที่ตั้งมั่นต่างๆ ในดินแดนตะวันตกเฉียงเหนือ (Northwest Territory) ของสหรัฐอเมริกา ที่ฝ่ายบริเตนเคยสัญญาว่าจะถอนตัวมาตั้งแต่ ค.ศ. 1783 หนี้สงครามและเขตแดนระหว่างสหรัฐและแคนาดาได้รับการส่งให้ตัดสินโดยการอนุญาโตตุลาการ (arbitration) ซึ่งเป็นการใช้อนุญาโตตุลาการครั้งใหญ่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์การทูต นอกจากนั้นฝ่ายสหรัฐอเมริกายังได้รับสิทธิบางส่วนในการค้าขายกับดินแดนของบริติชในอินเดียและแคริบเบียนเป็นการแลกเปลี่ยนกับการจำกัดการส่งออกของฝ้ายโดยสหรัฐอเมริกา
สนธิสัญญาหลีกเลี่ยงสงครามที่อาจจะเกิดขึ้นโดยการที่สาระสำคัญกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจของนโยบายทางการเมืองของสหรัฐอเมริกา โดยมีทอมัส เจฟเฟอร์สัน และ เจมส์ แมดิสันเป็นผู้นำของฝ่ายค้าน ผู้มีความหวาดระแวงว่าความผูกพันทางเศรษฐกิจกับบริเตนจะสร้างความแข็งแกร่งให้แก่พรรคเฟเดอรัลลิสต์ (Federalist Party) สนธิสัญญาสร้างสัมพันธไมตรีทางการค้าระหว่างทั้งสองประเทศเป็นเวลาราวสิบปีก่อนที่จะมายุติลงในปี ค.ศ. 1803 เนื้อหาหลักของสนธิสัญญาหมดอายุลงหลังจากสิบปี ความพยายามที่จะทำความตกลงกันใหม่ประสบความล้มเหลวในปี ค.ศ. 1806 สหรัฐไม่ยอมรับสนธิสัญญามอนโร-พิงค์นีย์เมื่อความตึงเครียดระหว่างทั้งสองประเทศเพิ่มตัวขึ้นจนในที่สุดก็ก่อตัวขึ้นเป็นสงคราม ค.ศ. 1812
บรรณานุกรม

Bemis, Samuel Flagg. Jay's Treaty: A Study in Commerce and Diplomacy (1923) remains the standard narrative of how treaty was written
Charles, Joseph. "The Jay Treaty: The Origins of the American Party System," in William and Mary Quarterly, 3rd Ser., Vol. 12, No. 4. (Oct., 1955), pp. 581-630. in JSTOR
Combs, Jerald. A. The Jay Treaty: Political Background of Founding Fathers (1970) (ISBN 0-520-01573-8) Focusing on the domestic and ideological aspects, Combs dislikes Hamilton's quest for national power and a "heroic state" dominating the Western Hemisphere, but concludes the Federalists "followed the proper policy" because the treaty preserved peace with Britain
Elkins, Stanley M. and Eric McKitrick, The Age of Federalism: The Early American Republic, 1788–1800. (1994), ch. 9
Estes, Todd, "The Art of Presidential Leadership: George Washington and the Jay Treaty," Virginia Magazine of History and Biography, 2001, vol 109, no. 2.
Estes, Todd, "Shaping the Politics of Public Opinion: Federalists and the Jay Treaty Debate." Journal of the Early Republic (2000) 20(3): 393-422. ISSN in JSTOR
Estes, Todd. The Jay Treaty Debate, Public Opinion, And the Evolution of Early American Political Culture (2006)
Farrell, James M. "Fisher Ames and Political Judgment: Reason, Passion, and Vehement Style in the Jay Treaty Speech," Quarterly Journal of Speech 1990 76(4): 415-434.
Fewster, Joseph M. "The Jay Treaty and British Ship Seizures: the Martinique Cases." William and Mary Quarterly 1988 45(3): 426-452. in JSTOR
Perkins, Bradford. The First Rapprochement: England and the United States, 1795–1805 1955.
Perkins, Bradford. "Lord Hawkesbury and the Jay-Grenville Negotiations," The Mississippi Valley Historical Review, Vol. 40, No. 2. (Sep., 1953), pp. 291-304. in JSTOR
Rakove, Jack N. Original Meanings: Politics and Ideas in the Making of the Constitution.  Alfred A. Knopf, New York.  1997.  ISBN 0-394-57858-9
Varg, Paul A;  Foreign Policies of the Founding Fathers. 1963.
ดูเพิ่ม

รายชื่อสนธิสัญญา
ประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

Jay's Treaty and Related Resources at the Library of Congress
Avalon Project - Jay Treaty of 1794 (Relevant Documents) เก็บถาวร 2011-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Native American Free Passage Rights Under the 1794 Jay Treaty: Survival Under United States Statutory Law and Canadian Common Law" in Boston College International and Comparative Law Journal, Vol. 24:2, 2001, pp. 313-340. เก็บถาวร 2011-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสนธิสัญญา (ดูเพิ่ม: รายชื่อสนธิสัญญาตั้งแต่ราว 1280 ก่อนคริสต์ศักราช ถึงปัจจุบัน) |
| --- | --- |
เนื้อหาสาระ (หมวดหมู่): สนธิสัญญาด้านอาวุธ  ·  สนธิสัญญาด้านพันธมิตรทางการทหาร  ·  สนธิสัญญาด้านสิ่งแวดล้อม  ·  สนธิสัญญาด้านสิทธิมนุษยชน  ·  สนธิสัญญาด้านทรัพย์สินทางปัญญา  ·  สนธิสัญญาด้านการค้า
ทวีปเกี่ยวข้อง: ทวีปอเมริกาใต้  ·  ทวีปอเมริกาเหนือ  ·  ทวีปเอเชีย  ·  ทวีปยุโรป  ·  ทวีปออสเตรเลีย  ·  ทวีปแอฟริกา
ประเทศเกี่ยวข้อง: อเมริกันอินเดียน  ·  อาร์เมเนีย  ·  ออสเตรเลีย  ·  ออสเตรีย  ·  แคนาดา  ·  จีน  ·  เช็กเกีย  ·  เดนมาร์ก  ·  อังกฤษ  ·  ฝรั่งเศส  ·  เยอรมนี  ·  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  ·  ฮังการี  ·  อินเดีย  ·  อินโดนีเซีย  ·  อิตาลี  ·  ญี่ปุ่น  ·  เกาหลี  ·  ลิทัวเนีย  ·  เนเธอร์แลนด์  ·  จักรวรรดิออตโตมัน  ·  ปากีสถาน  ·  โปแลนด์  ·  โปรตุเกส  ·  รัสเซีย  ·  สเปน  ·  สหภาพโซเวียต  ·  สวีเดน  ·  สวิตเซอร์แลนด์  ·  ไทย  ·  ตุรกี  ·  สหราชอาณาจักร  ·  ยูเครน  ·  สหรัฐ  ·  ยูโกสลาเวีย
คริสต์ศตวรรษ: คริสต์ศตวรรษที่ 10  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 11  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 12  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 13  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 14  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 15  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 16  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 17  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 18  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 19  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 20  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 21
บทความเกี่ยวข้อง: กฎหมายระหว่างประเทศ  ·  สงคราม  ·  การควบคุมอาวุธ  ·  ความตกลงว่าด้วยสิ่งแวดล้อม  ·  สิทธิมนุษยชน  ·  ทรัพย์สินทางปัญญา  ·  ความตกลงทางการค้า
สนธิสัญญา · ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ · กฎหมายระหว่างประเทศ · สงคราม  · ประวัติศาสตร์
สนามบินเฮลิคอปเตอร์

สนามบินเฮลิคอปเตอร์บริเวณน้ำตกไนแอการา รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา
สนามบินเฮลิคอปเตอร์ (อังกฤษ: Heliport) หมายถึงพื้นที่บนบก น้ำ หรือโครงสร้างที่ใช้สำหรับการขึ้นและลงจอดของเฮลิคอปเตอร์ รวมถึงอาคารและสิ่งอำนวยความสะดวกของพื้นที่นั้น กล่าวคือเป็นท่าอากาศยานขนาดเล็กที่ใช้สำหรับเฮลิคอปเตอร์และอากาศยานอื่นที่ขึ้นลงในแนวดิ่ง
คำศัพท์อื่นที่ใช้กล่าวถึงสนามบินเฮลิคอปเตอร์ เช่น
จุดจอดเฮลิคอปเตอร์ (helistop)
ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ (helipad)
สนามบินเฮลิคอปเตอร์นอกชายฝั่ง (helideck)
ดูเพิ่ม

รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนสนามบินเฮลิคอปเตอร์
ลานจอดเฮลิคอปเตอร์
สนูด

ภาพวาดสตรีศตวรรษที่ 19 สวมสนูด
สนูด (อังกฤษ: snood) เป็นที่โพกศีรษะของสตรียุโรปในอดีต หรือในปัจจุบันเชื่อมต่อกับคอ สนูดอาจทำมาจากผ้าหนา ๆ แต่ถักให้หลวมหรือใช้วัสดุคล้ายตาข่าย ในอดีต (หรืออาจใช้บ้างในปัจจุบัน) เป็นกระเป๋าตาข่ายเล็ก ๆ ผูกติดเข้ากันเพื่อรวบผมด้านหลังเข้ามาไว้ใกล้กับต้นคอ
สนธิสัญญาไทย–ญี่ปุ่น (พ.ศ. 2483)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญาโตเกียว (แก้ความกำกวม)
| สนธิสัญญาระหว่างประเทศไทยกับประเทศญี่ปุ่น ว่าด้วยการจำเริญสัมพันธไมตรีและต่างเคารพบูรณภาพอาณาเขตแห่งกันและกัน |
| --- | --- |
สำเนาสนธิสัญญาฯ ฉบับภาษาไทย
ประเภท: สนธิสัญญาไมตรี
วันลงนาม: 12 มิถุนายน พ.ศ. 2483
ที่ลงนาม: โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
วันมีผล: 23 ธันวาคม พ.ศ. 2483
วันหมดอายุ: 23 ธันวาคม พ.ศ. 2488
ผู้ลงนาม:   พระยาศรีเสนา (ศรีเสนา สมบัติศิริ)   ฮาจิโร อาริตะ 
ภาคี:   ไทย   จักรวรรดิญี่ปุ่น 
ภาษา: ไทย และญี่ปุ่น
ข้อความทั้งหมด
 สนธิสัญญาระหว่างประเทศไทยกับประเทศญี่ปุ่นฯ ลงวันที่ 12 มิถุนายน 2483 ที่ วิกิซอร์ซ
สนธิสัญญาระหว่างประเทศไทยกับประเทศญี่ปุ่น ว่าด้วยการจำเริญสัมพันธไมตรีและต่างเคารพบูรณภาพอาณาเขตแห่งกันและกัน (อังกฤษ: Treaty between Thailand and Japan Concerning the Continuance of Friendly Relations and the Mutual Respect of Each Other's Territorial Integrity) เป็นสนธิสัญญาที่ทำขึ้น ณ กรุงโตเกียว เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1940 (พ.ศ. 2483) ระหว่างรัฐบาลไทยกับรัฐบาลญี่ปุ่น สนธิสัญญานี้เป็นก้าวหนึ่งของความร่วมมือระหว่างรัฐบาลทั้งสองซึ่งที่สุดได้กลายเป็นพันธมิตรกันในสงครามโลกครั้งที่สอง
มีการแลกเปลี่ยนสัตยาบันสารกัน ณ กรุงเทพฯ ในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1940 สนธิสัญญามีผลใช้บังคับในวันเดียวกันนั้น และได้ขึ้นทะเบียนใน ชุดสนธิสัญญาสันนิบาตชาติ (League of Nations Treaty Series) เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1941
ประวัติ

การปฏิรูปเมจิใน ค.ศ. 1868 ทำให้ญี่ปุ่นประสบความสำเร็จทางเศรษฐกิจและการเมืองอย่างยิ่ง แต่ญี่ปุ่นไม่เหมือนชาติอื่นตรงที่ญี่ปุ่นค่อย ๆ กลายเป็นรัฐที่ใช้กำลังทหารในการขยายอุดมการณ์ของตน ญี่ปุ่นประสงค์ขยายอำนาจไปสู่ภูมิภาคใกล้เคียง เพราะมีทรัพยากรสำคัญที่ญี่ปุ่นไม่มี เดิมทีญี่ปุ่นหมายตาแมนจูเรีย, เกาหลี, ไต้หวัน, และจีนแผ่นดินใหญ่ ภายหลังก็มุ่งเป้าเพิ่มไปที่ไซบีเรีย, มาเลเซีย, สิงคโปร์, พม่า, อินโดจีนของฝรั่งเศส, และฟิลิปปินส์
สำหรับไทยนั้น ญี่ปุ่นได้สถาปนาความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการมาตั้งแต่ ค.ศ. 1887  และช่วงที่ญี่ปุ่นบุกแมนจูเรียใน ค.ศ. 1931 รัฐบาลไทยก็ได้ช่วยควบคุมชาวจีนกลุ่มน้อยในประเทศไทยไม่ให้ต่อต้านการยึดครองแมนจูเรียของญี่ปุ่น ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1933 มีการประณามญี่ปุ่นที่บุกแมนจูเรียในที่ประชุมสันนิบาตชาติ มีแต่ประเทศไทยที่งดออกเสียงประณาม และโยซูเกะ มัตสึโอกะ (Yōsuke Matsuoka) ผู้แทนญี่ปุ่นในสันนิบาตชาติ ก็ขอบคุณไทยทันทีหลังสิ้นการประชุม
นอกจากนี้ ประเทศไทยเองมีการเปลี่ยนแปลงดินแดนตลอดในห้วงประวัติศาสตร์ โดยในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 ฝรั่งเศสเอาดินแดนบางส่วนที่เป็นลาวและกัมพูชาในปัจจุบันไปจากไทย ทั้งไทยเองก็มองหาช่องทางจะแสวงประโยชน์ทางดินแดนจากเพื่อนบ้านอย่างพม่าอยู่เสมอ การได้ดินแดนคืนจากฝรั่งเศสจึงเป็นหนึ่งในนโยบายหลักด้านการต่างประเทศของไทย สำหรับไทย ญี่ปุ่นจึงเป็นเหมือนมหาอำนาจที่จะช่วยกอบกู้ดินแดนที่เสียไป
แม้ไทยกับญี่ปุ่นดูจะมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แต่แวดวงการเมืองญี่ปุ่นมีความเห็นหลากหลายเกี่ยวกับไทย จนกระทั่งใน ค.ศ. 1938 จักรพรรดิโชวะทรงประกาศชัดเจนว่า ทหารญี่ปุ่นจะเคลื่อนไหวใด ๆ ในประเทศไทย ต้องได้รับอนุญาตจากรัฐบาลไทยก่อน ทัพเรือญี่ปุ่น แม้ประสงค์จะขยายอำนาจลงใต้ ก็ยังเกรงจะเผชิญหน้ากับสหรัฐ ส่วนทัพบกญี่ปุ่นตัดสินใจจะขยายอำนาจลงใต้เต็มที่ และในการนี้ จำต้องได้ความร่วมมือจากไทยในการบุกพม่าและมลายู ดังนั้น ญี่ปุ่นจึงส่งเจ้าหน้าที่ข่าวกรองเข้ากรุงเทพฯ มากขึ้น ทั้งยังกำหนดให้นักการทูตอาซาดะ ชุนซูเกะ (Asada Shunsuke) และพันเอก ฮิโรชิ ทามูระ (Colonel Hiroshi Tamura) นำพาจอมพล แปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีไทย เข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับญี่ปุ่นให้ได้
ที่สุดแล้ว ไทยกับญี่ปุ่นจึงได้ลงนามในสนธิสัญญาว่าด้วยการจำเริญสัมพันธไมตรีและต่างเคารพบูรณภาพอาณาเขตแห่งกันและกัน คือ สนธิสัญญาฉบับนี้ ซึ่งช่วยให้ญี่ปุ่นสมปรารถนาที่จะแผ่อิทธิพลมาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ส่วนไทยก็ได้ประโยชน์ คือ ได้การสนับสนุนอันแข็งแรงจากญี่ปุ่นสำหรับอุดมการณ์ชาตินิยมแบบเรียกร้องดินแดน (irredenta) ของตน ผู้แทนฝ่ายไทยในการทำสนธิสัญญา คือ พระยาศรีเสนา (ศรีเสนา สมบัติศิริ) อัครราชทูตไทยในญี่ปุ่น ส่วนฝ่ายญี่ปุ่น คือ ฮาจิโร อาริตะ (Hachirō Arita) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของญี่ปุ่น ลงนามกัน ณ กรุงโตเกียวเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1940 แลกเปลี่ยนสัตยาบันสารกันในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1940 ณ กรุงเทพฯ และสนธิสัญญามีผลใช้บังคับทันที
เนื้อหา

สนธิสัญญานี้มีเนื้อหาสำคัญ คือ ยืนยันว่า ทั้งไทยและญี่ปุ่นยังเป็นสัมพันธมิตรสนิทเสน่หา และจะเคารพบูรณภาพในดินแดนของกันและกัน ซึ่งหมายความว่า จะไม่รุกรานดินแดนกัน นอกจากนี้ ยังตกลงจะแบ่งปันข้อมูลกันและปรึกษากันในประเด็นที่สำคัญต่อทั้งสองฝ่าย อนึ่ง ถ้าฝ่ายใดถูกบุคคลที่สามโจมตี อีกฝ่ายจะไม่ช่วยเหลือผู้โจมตีเป็นอันขาด
ข้อสุดท้ายของสนธิสัญญากล่าวว่า สนธิสัญญามีผลห้าปีนับแต่วันแลกเปลี่ยนสัตยาบันสาร ถ้าจะต่ออายุ ก็ต้องบอกกล่าวกันอย่างน้อยหกเดือนก่อนสิ้นกำหนดห้าปีนั้น
ดูเพิ่ม

กติกาสัญญาพันธไมตรีไทย–ญี่ปุ่น (Thai-Japanese Alliance Pact)
กติกาสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างอังกฤษ–ไทย (Anglo-Thai Non-Aggression Pact)
พิธีสารไทย–ญี่ปุ่น (Thai-Japanese Protocol)
สนุกเกอร์ 6-แดง

รูปแบบของสนุกเกอร์ 6-แดง
สนุกเกอร์ หกแดง หรือ 6-แดง (อังกฤษ: Six-red snooker, six-reds, 6-red)  เป็นกีฬาสนุกเกอร์ชนิดหนึ่งที่มีลูกหกแดงบนโต๊ะที่จะเล่น ตรงกันข้ามกับสนุกเกอร์ตามมาตรฐานจะเล่นกันสิบห้าลูก โดยกฎกติกาอื่นๆยังไม่เปลี่ยนแปลง ซึ่งหมายความว่า อาจจะมีการฟาวล์มากขึ้นและมีผลในการรวมคะแนนด้วย โดยโต๊ะสนุกเกอร์จะใช้ขนาดเดียวกับในโต๊ะ 15 แดงแบบเดิม
และรูปแบบที่ถูกออกแบบมาก็เพื่อมีเฟรมน้อยลงด้วย เนื่องจากลูกแดงน้อยลง และรูปแบบอื่นๆกำลังได้รับการพิจารณาเช่นกัน
6-แดงจะเป็นความหวังที่จะฟื้นความนิยมในสนุกเกอร์เป็นกีฬาที่มีผู้ชม แบบเดียวทางกับ Twenty20 ที่ได้ทำไว้ในคริกเกต จิมมี ไวต์ ได้กล่าวว่าสนุกเกอร์หกแดงมีอีกทางหนึ่งที่จะช่วยเพิ่มความนิยมของเกม อาลี คาร์เตอร์ ยังได้กล่าวว่าเขามีความสนใจในการเล่นหกแดง
เป็นครั้งแรกที่การจัดการแข่งขัน อินเตอร์เนชันแนล ทัวร์นาเมนต์ ในหกแดงจะมีแข่งขันในเดือนกรกฎาคม ปี 2008 พร้อมด้วย ริกกี วอลเดน ที่ชนะ สจ็วต บิงแฮม ในรอบสุดท้าย การแข่งขันหกแดงถูกจัดขึ้นในระหว่างมี เวิลด์สนุกเกอร์แชมเปี้ยนชิป 2009 ซึ่งเป็นโชว์ที่เกี่ยวข้องกับการแข่งขันที่น็อกเอาต์ในหนึ่งเฟรม ในศึกสุดท้าย โทนี โนวส์ ชนะ โรส มูเยอร์ วัย 13 ปี ด้วยคะแนน 52–18 ซึ่งตั๋วในชั้นต้นชมฟรี อย่างไรก็ตาม การแข่งขันในอนาคตมีจะการจ่ายเงินเพื่อเข้าชม ในเวิลด์แชมเปี้ยนชิป 2009 จะถูกจัดขึ้นในไอร์แลนด์ระหว่างวันที่ 15-18 ธันวาคม ปี 2009 มาร์ก เดวิส ชนะ มาร์ก วิลเลียมส์ 6–3 ในรอบสุดท้าย จนกลายเป็นแชมป์คนแรกของโลกของสนุกเกอร์หกแดง
สปริงบอร์ด

นักกีฬากระโดดน้ำจากสปริงบอร์ด
สปริงบอร์ด (อังกฤษ: springboard หรือ diving board) เป็นอุปกรณ์ใช้ดีดตัวสำหรับการกระโดดน้ำ โดยปกติแล้วสปริงบอร์ดจะยึดด้านหนึ่งที่ปลาย และปลายอีกด้านหนึ่งยื่นเข้าไปในสระว่ายน้ำ โดยมีจุดรับน้ำหนักของคานอยู่ตรงกลาง
สนเกรวิลเลีย

| สนเกรวิลเลีย |
| --- | --- |

สนเกรวิลเลีย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Proteales
วงศ์:: Proteaceae
สกุล:: Grevillea

สนเกรวิลเลีย (ชื่อวิทยาศาสตร์: Grevillea; อังกฤษ: grevillea, /ɡrɪˈvɪliə/; spider flower; silky-oak; toothbrush) เป็นสกุลที่หลากหลายมีสมาชิกประมาณ 360 ชนิด อยู่ในวงศ์ Proteaceae เป็นพืชพื้นเมืองในเกาะซูลาเวซี เกาะนิวกินี ออสเตรเลีย และนิวแคลิโดเนีย ตั้งชื่อตามชาลส์ ฟรานซิส เกรวิลล์ (Charles Francis Greville)
สปริงฟีลด์

สปริงฟีลด์ (อังกฤษ: Springfield) เป็นชื่อเมืองในสหรัฐอเมริกาซึ่งเชื่อว่ามีมากกว่า 121 เมืองที่ชื่อว่าสปริงฟีลด์ใน 34 รัฐ โดยในรัฐเพนซิลเวเนีย มีอยู่ 9 เมือง และรัฐวิสคอนซินมีอยู่ 4 เมืองที่ชื่อเดียวกัน โดยเมืองสปริงฟีลด์ที่เป็นที่รู้จักกันมากคือ เมืองสปริงฟีลด์ในรัฐแมสซาชูเซตส์ มีประชากร ประมาณ 150,000 คน และเมืองสปริงฟีลด์ที่เป็นเมืองหลวงของรัฐอิลลินอย มีประชากรประมาณ 110,000 คน นอกจากนี้ เมืองสปริงฟีลด์ยังมีอยู่ในหลายประเทศทั่วโลก เช่นใน ออสเตรเลีย สหราชอาณาจักร แคนาดา ไอร์แลนด์ และแอฟริกาใต้
สปริงฟีลด์ ที่เป็นที่รู้จักอีกแห่งหนึ่ง คือ เมืองสปริงฟีลด์ เมืองในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง เดอะซิมป์สันส์ ซึ่งเป็นการ์ตูนยอดนิยมรายการหนึ่งที่ฉายในช่วง ค.ศ. 1989-2002
เมืองสปริงฟีลด์ สามารถหมายถึง
สปริงฟีลด์ (รัฐแมสซาชูเซตส์) ในรัฐแมสซาชูเซตส์ ประชากรประมาณ 150,000 คน
สปริงฟีลด์ (รัฐอิลลินอย) เมืองหลวงของรัฐอิลลินอย ประชากรประมาณ 110,000 คน
สปริงฟีลด์ (เดอะซิมป์สันส์) เมืองในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง เดอะซิมป์สันส์
สถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศส

มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งชาทร์ของสมัยกอทิกตอนกลางราว ค.ศ. 1194 ถึง  ค.ศ. 1260
สถาปัตยกรรมกอทิกฝรั่งเศส (อังกฤษ: French Gothic architecture) เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่รุ่งเรืองในฝรั่งเศสระหว่าง ค.ศ. 1140 จนถึง ค.ศ. 1500
ลำดับสมัยของสถาปัตยกรรมกอทิกฝรั่งเศส

สมัยของสถาปัตยกรรมกอทิกฝรั่งเศสแบ่งออกเป็น:
สถาปัตยกรรมกอทิกตอนต้น (Early Gothic)
สถาปัตยกรรมกอทิกตอนกลาง (High Gothic)
สถาปัตยกรรมแรยอน็อง  (Rayonnant)
สถาปัตยกรรมกอทิกตอนปลาย หรือ สถาปัตยกรรมกอทิกวิจิตร (Late Gothic หรือ Flamboyant)
การแบ่งนี้เป็นการแบ่งที่ได้ผลแต่ก็ยังมีบางกรณีที่ยังเป็นที่โต้แย้งกันอยู่ การก่อสร้างสิ่งก่อสร้างแบบกอทิกมักจะใช้เวลานานที่อาจจะคาบลักษณะสถาปัตยกรรมหลายสมัย และผู้ก่อสร้างก็มักจะมิได้ทำตามความประสงค์ของแผนงานที่วางไว้ในสมัยก่อนหน้านั้น ลักษณะเด่นของสถาปัตยกรรมในสิ่งก่อสร้างหนึ่งจึงอาจจะแปรเปลี่ยนไปตามสมัยและอัธยาศัยของผู้สร้าง ฉะนั้นจึงยากที่จะกำหนดสิ่งก่อสร้างว่าเป็นลักษณะแท้ของสถาปัตยกรรมสมัยใดสมัยหนึ่งของสถาปัตยกรรมกอทิก ฉะนั้นการระบุสมัยจึงมีประโยชน์ต่อการระบุส่วนหนึ่งส่วนใดของโครงสร้างมากกว่าที่จะระบุทั้งโครงสร้างโดยรวม
สถาปัตยกรรมแบบกอทิก > สถาปัตยกรรมกอทิกตอนต้น

สถาปัตยกรรมกอทิกตอนต้นเริ่มต้นขึ้นราว ค.ศ. 1140 ที่มีลักษณะเด่นคือการใช้โค้งแหลม และ การวิวัฒนาการจากสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ตอนปลาย สถาปนิกสร้างผนังให้สูงขึ้นโดยการแบ่งออกเป็นสี่ระดับชั้น: ชั้นซุ้มโค้งและเสา (Arcade), แกลอรี (Gallery), ระเบียงแนบ (Triforium), และช่องรับแสง (Clerestory) ตามลำดับ ส่วนการรับน้ำหนักของผนังและกำแพงก็ใช้การค้ำยันแบบใหม่ที่เรียกว่าครีบยันแบบปีกนกซึ่งมีวิวัฒนาการถึงจุดสูงสุดในสมัยสถาปัตยกรรมกอทิกตอนกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เพดานโค้งที่ใช้เป็นแบบเพดานโค้งแหลมหกแฉก (Sexpartite vault) ที่มีสันแยกออกจากศูนย์กลางหกสัน
สถาปัตยกรรมแบบกอทิก > สถาปัตยกรรมกอทิกตอนกลาง

ลักษณะของสถาปัตยกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 13 วางรากฐานของความมีสัดส่วนและรูปทรงของสถาปัตยกรรมกอทิกตอนต้น และวิวัฒนาการต่อไปเพื่อให้สิ่งก่อสร้างมีลักษณะเบาขึ้นและ สูงสง่าขึ้น โครงสร้างของกำแพงก็ลดจากสี่ชั้นมาเป็นสามชั้น: ชั้นซุ้มโค้งและเสา, หน้าต่างชั้นบน และระเบียงแนบ หัวเสาที่ใช้ก็เล็กลงเพื่อไม่ให้กีดขวางทัศนะเมื่อมองสูงขึ้นไปบนตัวอาคาร หน้าต่างชั้นบนเปลี่ยนจากบานเดียว หรือ ช่องบนกำแพง เป็นสองบานที่เชื่อมต่อกันด้วยหน้าต่างกุหลาบ เพดานโค้งสันลดจากหกแฉกเป็นสี่แฉก การใช้ครีบยันแบบปีกนกก็วิวัฒนาการดีขึ้นจนถึงจุดสูงสุด และ หลังจากที่ใช้กับมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีสและมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งชาทร์แล้ว การใช้ครีบยันที่ว่านี้ก็กลายเป็นบัญญัติของการค้ำยันผนังหรือกำแพงที่สูง เพราะเป็นสิ่งที่ช่วยรับน้ำหนักขณะที่เป็นสิ่งตกแต่งสิ่งก่อสร้างเพื่อความสวยงามด้วยในขณะเดียวกัน
สิ่งก่อสร้างที่เด่นๆ > สถาปัตยกรรมกอทิกตอนต้น

มุขตะวันออกของมหาวิหารแซ็ง-เดอนี
มหาวิหารแซ็งเตเตียนแห่งซ็องส์
มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งล็อง
ด้านหน้าของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งชาทร์
มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
มหาวิหารแซ็งต์ฌ็อง-บาติสต์แห่งลียง
มหาวิหารแซ็งเตเตียนแห่งตูล
สิ่งก่อสร้างที่เด่นๆ > สถาปัตยกรรมกอทิกตอนกลาง

ตัวสิ่งก่อสร้างหลักของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งชาทร์ (ค.ศ. 1194-ค.ศ. 1260)
มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งอาเมียง
มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
มหาวิหารแซ็งเตเตียนแห่งบูร์ฌ
สิ่งก่อสร้างที่เด่นๆ > สถาปัตยกรรมแรยอน็อง

ทางเดินกลางของมหาวิหารแซ็ง-เดอนี
มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งแร็งส์
วิหารแซ็งต์-ชาแปล
สิ่งก่อสร้างที่เด่นๆ > สถาปัตยกรรมกอทิกตอนปลาย

หอเหนือของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งชาทร์
หน้าต่างกุหลาบของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งอาเมียง
ด้านหน้าของน็อทร์-ดามแห่งรูอ็อง
วัดเซนต์มากลูแห่งรูอ็อง
แขนกางเขนด้านใต้ของมหาวิหารแซ็ง-ปีแยร์แห่งโบแว
นอกไปจากลักษณะแบบกอทิกดังกล่าวแล้ว ก็ยังมีอีกแบบหนึ่งที่เรียกว่า สถาปัตยกรรมกอทิกเมรีดียอนาล (Gothique Méridional) หรือสถาปัตยกรรมกอทิกตอนใต้ ที่ตรงข้ามกับสถาปัตยกรรมกอทิกตอนเหนือ สถาปัตยกรรมกอทิกแซ็ปต็องทรียอนาล (Gothique Septentrional) ลักษณะสถาปัตยกรรมแบบนี้จะมีลักษณะเด่นคือ ทางเดินกลางที่กว้าง และไม่มีแขนกางเขน ตัวอย่างที่สำคัญได้แก่
วัดน็อทร์-ดามแห่งลามูกีเยที่นาร์บอน (Notre-Dame-de-Lamouguier)
วัดแซ็งต์-มารีที่ แซ็ง-แบร์ทร็อง-เดอ-กอแม็งฌ์
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมกอทิก
สถาปัตยกรรมแรยอน็อง