stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเสียชีวิตของไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์
พิธีพระศพ

ดูเพิ่มเติมที่ พิธีศพของไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์
การเสียชีวิตอย่างกะทันหันของไดอานาสร้างความตกตะลึงให้กับชาวโลก ประชาชนชาวอังกฤษต่างตกอยู่ในอาการโศกเศร้าและร้องไห้คร่ำครวญต่อเจ้าหญิงในดวงใจ พิธีพระศพถูกจัดขึ้นอย่างเป็นทางการในวันเสาร์ที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2540 โดยมีประชาชนราว 3 ล้านคนมาร่วมไว้อาลัยและยืนรอบนถนนเพื่อชมขบวนพระศพที่ดำเนินผ่านในกรุงลอนดอน  และพิธีนี้ได้มีการถ่ายทอดสดไปทั่วโลก กลายเป็นข่าวสำคัญกว่าการเสียชีวิตของแม่ชีเทเรซาที่เสียชีวิตในสัปดาห์เดียวกันนั้น
ประชาชนจำนวนมากได้ร่วมลงนามถวายความอาลัยที่พระราชวังเซนต์เจมส์ ตลอดทั้งวันมีสมาชิกจากหน่วยอาสาสมัครหญิงในสหราชอาณาจักรและกองทหารราบจากแคว้นเวลส์มาผลัดเปลี่ยนหน้าที่ดูแลควบคุมฝูงชนจนถึงกลางคืน  และยังมีกองดอกไม้จำนวนมหาศาลหลายล้านช่อที่ประชาชนได้นำมาวางไว้ที่ถนนหน้าพระราชวังเคนซิงตัน พระราชวังที่ไดอานาเคยพำนักอยู่ ส่วนที่คฤหาสน์อัลธอร์พประจำตระกูลของพระองค์ได้ขอร้องห้ามให้ประชาชนนำดอกไม้วางบนถนนหน้าคฤหาสน์ เพราะกังวลเรื่องความปลอดภัย
กระทั่งวันที่ 10 กันยายน กองดอกไม้ภายนอกพระราชวังเคนซิงตันกองทับกันสูงกว่า 1.5 เมตร ชั้นดอกไม้ชั้นล่างสุดเริ่มเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็น  ส่วนที่พระราชวังเซนต์เจมส์ ประชาชนยังคงอดทนรอต่อแถวเพื่อลงนามถวายการไว้อาลัยด้วยอาการสงบ
ทั้งนี้ได้เกิดความวุ่นวายขึ้นเล็กน้อยเมื่อ ฟาบิโอ ปีราส นักท่องเที่ยวชาวซาร์ดิเนีย ถูกจำคุก 1 สัปดาห์หลังหยิบเอาตุ๊กตาหมีเท็ดดี้แบร์ออกจากกองดอกไม้และถูกปรับเป็นเงิน 100 ปอนด์ นายปีราสถูกประชาชนกลุ่มหนึ่งชกเข้าที่ใบหน้าหลังเดินทางออกจากศาล  วันต่อมา มาเรีย ริโกซีโอวา ครูโรงเรียนมัธยมวัย 54 ปี และอิกเนสซา ซิเฮลกา ช่างเทคนิคโทรคมนาคมถูกจับกุมและศาลตัดสินให้จำคุกนาน 28 วัน เพราะได้ขโมยตุ๊กตาหมีเท็ดดี้แบร์ 11 ตัวและช่อตอกไม้จำนวนหนึ่งที่หน้าพระราชวังเซนต์เจมส์ แต่ต่อมาถูกลดโทษเป็นค่าปรับคนละ 200 ปอนด์ หลังถูกกักขังนาน 2 วัน
บางคนวิจารณ์ว่าปฏิกิริยาของประชาชนที่มีต่อการเสียชีวิตของไดอานาในตอนนั้นว่า "ร้องไห้ตีโพยตีพายเกินไป" และ "ไม่มีเหตุผล"
ในปีพ.ศ. 2542 แอนโทนี โอเฮียร์ ระบุว่า ความเศร้าสลดเสียใจในครั้งนั้นได้นิยามความหมายของคำ "การแสดงความรู้สึกออกมามากไปของชาวอังกฤษ" เมื่อปรากฏการณ์เกิดขึ้นโดยมีสื่อเป็นต้นเหตุ ทำให้ภาพลักษณ์และความเป็นจริงปะปนสับสนกันจนแยกไม่ออก  และนักวิจารณ์ยังคงกล่าวพาดพิงเหตุการณ์นี้ซำอีก ในวันครบรอบปีที่ 10 ของการเสียชีวิต ซึ่งนักหนังสือพิมพ์โจนาธาน ฟรีดแลนด์ แสดงความเห็นว่า "เป็นความหลังที่น่าอับอาย เหมือนสมุดไดอารี่ของวัยรุ่นที่น่าหมั่นไส้และชวนให้สมเพชตัวเอง เราต้องแสร้งทำเป็นก้มหน้าอายเมื่อหวนรำลึกถึงเรื่องนี้" แต่ว่านักวิเคราะห์บางคนกลับไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวนี้ เดบอราห์ สไตนเบิร์ก นักสังคมวิทยา ชี้แจงว่า ชาวอังกฤษมากมายมีความสัมพันธ์กับไดอานาผ่านทางสังคมที่แปรเปลี่ยนไปและโอออ้อมอารีกว่าเดิม โดยไม่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์เลย และกล่าวทิ้งท้ายว่า "ฉันไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องคร่ำครวญเกินกว่าเหตุ การสูญเสียบุคคลสำคัญจะเป็นสิ่งทดสอบทุกอย่างในสังคม"
เหตุการณ์หลังเสียชีวิต > ปฏิกิริยาจากราชวงศ์

ปฏิกิริยาของราชวงศ์ต่อการเสียชีวิตของไดอานาสร้างความไม่พอใจและขุ่นเคืองให้กับประชาชนอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ซึ่งในเวลานั้นสมาชิกราชวงศ์ต่างประทับอยู่ที่ปราสาทบัลมอรัล พระราชวังฤดูร้อนในสกอตแลนด์ และทั้งหมดทรงตัดสินพระทัยว่าจะไม่เสด็จกลับลอนดอนเพื่อร่วมพิธีพระศพ การตัดสินพระทัยของสมเด็จพระราชินีเช่นนี้ทำให้พระองค์ถูกวิพากษ์วิจารณ์จากสื่อมวลชนอย่างหนัก เพราะราชวงศ์ยังยึดติดอยู่กับราชประเพณีโบราณอย่างเข้มงวด และไม่ใส่พระทัยต่อพระโอรสทั้งสองของไดอานาที่กำลังเศร้าโศกต่อการจากไปของพระมารดา และทำให้สื่อมวลชนให้ความเห็นว่าเย็นชาเกินไป
ยิ่งไปกว่านั้น การปฏิเสธลดธงราชวงศ์ลงครึ่งเสาบนพระราชวังบักกิงแฮม ได้ทำให้หนังสือพิมพ์ในอังกฤษพาดหัวข่าวด้วยภาษาที่รุนแรงว่า "Where's our Queen? Where's her flag?"  ทั้งนี้ท่าทีของสำนักพระราชวังเป็นไปตามราชประเพณีข้อหนึ่ง ซึ่งการเชิญธงราชวงศ์ขึ้นสู่ยอดเสาบนพระราชวังบักกิงแฮมจะกระทำต่อเมื่อสมเด็จพระราชินีประทับอยู่ในพระราชฐานเท่านั้น แต่ในเวลานั้นพระองค์กำลังประทับอยู่ในสกอตแลนด์ นอกจากนี้ธงประจำพระองค์ไม่เคยเชิญลงครึ่งเสาเพราะพระมหากษัตริย์ไม่เคยสวรรคตเนื่องจากกษัตริย์องค์ใหม่จะขึ้นครองราชย์ทันที
ในที่สุด สำนักพระราชวังยอมเชิญธงยูเนียนแจ็กขึ้นสู่ยอดเสาของพระราชวังบักกิงแฮมแทน โดยลดธงลงครึ่งเสาซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนที่มีการเชิญธงยูเนี่ยนแจ็กขึ้นสู่ยอดเสาของพระราชวังบักกิงแฮม และหลังจากเสด็จพระราชดำเนินไปร่วมพิธีพระศพของไดอานา สมเด็จพระราชินีเสด็จกลับสก็อตแลนด์ทันทีในเวลาเที่ยงของวันเดียวกัน และตั้งแต่นั้นมาธงยูเนียนแจ็กจะขึ้นสู่ยอดเสาเมื่อสมเด็จพระราชินีไม่อยู่ในพระราชฐาน
สมเด็จพระราชินีทรงเห็นด้วยให้มีการถ่ายทอดสดพระราชสาส์นแสดงความเสียพระราชหฤทัยต่อเจ้าหญิงแห่งเวลส์ผ่านทางสถานีโทรทัศน์ BBC ในเย็นวันที่ 4 กันยายน
ทฤษฎีสมคบคิดการเสียชีวิต

แม้ว่าหน่วยสืบสวนของเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสได้สรุปคดีว่า ไดอานาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่นายโมฮัมหมัด ฟาเยด กลับเชื่อว่าไดอานาและลูกชายของเขาถูกลอบสังหาร ด้วยแผนการสมคบคิดอันแยบยล และหนังสือพิมพ์เดลีเอ็กซ์เพรสเสนอว่า ไดอานาอาจถูกลอบสังหาร ในปี พ.ศ. 2547 ได้มีการตั้งทีมสืบสวนคดีเสียชีวิตโดยหน่วยตำรวจนครบาลลอนดอน "โอเปอเรชั่น พาเก็ต" ซึ่งมีลอร์ดสตีเว่นส์ เป็นหัวหน้าทีมนี้
ผลการสืบสวนคดีถูกเผยแพร่สู่สาธารณะในวันที่ 14 ธันวาคม 2548 และปิดคดีในเดือนเมษายน 2551
การรายงานข่าวบนอินเทอร์เน็ต

ไดอานาเสียชีวิตในช่วงที่การใช้อินเทอร์เน็ตกำลังเฟื่องฟูทั่วโลก และหนังสือพิมพ์ในอังกฤษหลายสำนักเพิ่งเปิดให้บริการเว็บไซต์ข่าวออนไลน์บนอินเทอร์เน็ต ซึ่ง BBC News ได้นำเสนอข่าวการเลือกตั้งทั่วไปในอังกฤษตั้งแต่ต้นปี 2540 และความสนใจจากสื่อมวลชนและผู้คนมากมายที่มีต่อการเสียชีวิตของไดอานา ทำให้เว็บไซต์ BBC News ได้นำเสนอข่าวการเสียชีวิตบนหน้าเว็บทันที และรายงานข่าวพิธีพระศพและเหตุการณ์อิ่น ๆ ที่เกิดขึ้นตามมา ข่าวการเสียชีวิตไดอานาทำให้สำนักงาน BBC News ได้ตระหนักว่าบริการข่าวสารออนไลน์บนอินเทอร์เน็ตที่กำลังจะเปิดตัว มีความสำคัญเพียงใด และวันที่ 4 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เว็บไซต์ BBC News ได้เปิดบริการข่าวสารออนไลน์บนอินเทอร์เน็ตอย่างเต็มรูปแบบ
ถนนสยาม (แก้ความกำกวม)

ถนนสยาม คือถนนของเมืองแบร็สต์ แคว้นเบรอตาญ ประเทศฝรั่งเศส
ถนนสยาม อาจหมายถึง
ถนนสยาม (ปารีส)
ถนนสยาม (แซงต์-มาแซล)
ถนนสยาม (ปีนัง)
รูปภาพ

วิวถนนสยาม กรุงปารีส
ป้ายถนนสยาม กรุงปารีส
ดูเพิ่ม

ถนนแบร็สต์ (กรุงเทพมหานคร) (ซอยเจริญกรุง 36 เขตบางรัก)
ถนนฝรั่งเศส (ลพบุรี)
ไทยทาวน์ (แก้ความกำกวม)
ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา

| ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
พระพุทธรูปภายในถ้ำซ็อกกูรัม
พิกัด: 35°47′42″N 129°20′57″E﻿ / ﻿35.79500°N 129.34917°E﻿ / 35.79500; 129.34917
ประเทศ: จังหวัดคย็องซังเหนือ  เกาหลีใต้
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (iv)
อ้างอิง: 736
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2538 (คณะกรรมการสมัยที่ 19)
ที่ตั้งของถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา ในเกาหลีใต้
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา คือ แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในจังหวัดคย็องซังเหนือ สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าคย็องด็อกแห่งราชอาณาจักรชิลลา ราวคริสต์ศตวรรษที่ 7
มรดกโลก

ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซาได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 19 เมื่อปี พ.ศ. 2528 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
(i) - เป็นตัวแทนที่แสดงถึงผลงานชิ้นเอกทีได้ถูกจัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันแสนฉลาด
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา  ชังกย็องพันจ็อนแห่งวัดแฮอินซา สถานที่เก็บแม่พิมพ์ไม้ของพระไตรปิฎกฉบับเกาหลี  ศาลเจ้าชงมโย  พระราชวังชังด็อก  ป้อมฮวาซ็อง  พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งคย็องจู  แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวา  สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน  หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮาฮเวและยังดง  นัมฮันซันซ็อง  พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ  ซันซา พุทธอารามบนภูเขาในเกาหลี  ซอว็อน สถานศึกษาลัทธิขงจื๊อใหม่แห่งเกาหลี  มูนดินฝังศพคายา  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา  แค็ดบ็อล ที่ลุ่มราบน้ำขึ้นถึงของเกาหลี  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
ซูบารุ เอฟเอฟ-1

| ซูบารุ เอฟเอฟวัน-1(A-14/A-15) |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ซูบารุ
เริ่มผลิตเมื่อ: ปี 1969 ถึง ปี 1973
ผู้ออกแบบ: Shinroku Momose
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: ซับคอมแพค
รูปแบบตัวถัง: 2ประตูซีดาน 4ประตูซีดาน
โครงสร้าง: เครื่องยนต์วางหน้าขับเคลื่อนล้อหน้า
รุ่นที่คล้ายกัน: Subaru 1000
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 1.1ลิตร Subaru EA engine
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดา4จังหวะ
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,431 mm (96 in)
ความยาว: 3,937 mm (155 in)
ความกว้าง: 1,481 mm (58 in)
ความสูง: 1,389 mm (55 in)
น้ำหนัก: 640 kg (1,410 lb)-690 kg (1,520 lb)
ระยะเหตุการณ์
รุ่นต่อไป: ซูบารุ เลโอเน่
ซูบารุ เอฟเอฟ-1 (Subaru FF-1)  ถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อทำตลาดแทนที่ ซูบารุ 1000 เปิดตัวในเดือนมีนาคมปี 1969 เครื่องยนต์ 1.0 ลิตรรหัส EA52 ถูกถอดออกแล้วแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ใหม่ขนาด 1.1 ลิตรรหัส EA61 ในปี 1970 ซูบารุเอฟเอฟ-1 ก็ถูกส่งออกไปขายยังประเทศสหรัฐอเมริกาในชื่อ เอฟเอฟ-1สตาร์ ในเดือนกรกฎาคมปีเดียวกันนั้น ตลาดรถยนต์ขนาดเล็กในญี่ปุ่นเริ่มดุเดือดยิ่งขึ้น เมื่อตลาดมีความต้องการเครื่องยนต์ที่มีพละกำลังมากขึ้น ซูบารุจึงต้องนำเครื่องยนต์ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมาใส่ให้กับรถยนต์ของพวกเขา แล้วเปิดตัวออกมาในชื่อ เอฟเอฟ-1 1300 จี (FF-1 1300G)ซึ่งนับเป็นรุ่นสุดท้ายที่ถูกพัฒนาขึ้นจากพื้นตัวถังของ ซูบารุ 1000 และถูกส่งไปขายในประเทศสหรัฐอเมริการในปี 1971 ในชื่อ เอฟเอฟ-1 จี (FF-1G)
ข้อมูลรถยนต์ ซูบารุ เอฟเอฟ-1

| รุ่นรถยนต์ | ซูบารุ เอฟเอฟ-1 ปี1969 รุ่น4ประตูซูเปอร์เดอลุกซ์ | ซูบารุ เอฟเอฟ-1 ปี1969 รุ่นสปอร์ทซีดาน |
| --- | --- | --- |
ขนาดตัวถังและน้ำหนัก
| ยาว×กว้าง×สูง | 3,930 มม. × 1,480 มม. × 1,390 มม. | 3,900 มม. × 1,480 มม. × 1,390 มม. |
ความยาวฐานล้อ: 2,420 มม.
ความกว้างฐานล้อ: 1,225 มม./1,210 มม.
| ระยะต่ำสุดจากพื้น | 180 มม. | 165 มม. |
น้ำหนัก: 705 กิโลกรัม
ปริมาตรถังน้ำมัน: 36 ลิตร
รัศมีวงเลี้ยวแคบสุด: 4.8 เมตร
| ความเร็วสูงสุด | 145 กิโลเมตรต่อชั้วโมง | 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง |
ระบบส่งกำลังและระบบกันสะเทือน
| ประเภทเครื่องยนต์ | EA61 บ๊อกเซอร์ 4สูบ โอเวอร์เฮดวาล์ว  ระบายความร้อนด้วยน้ำ | EA61S บ๊อกเซอร์ 4สูบ โอเวอร์เฮดวาล์ว  ระบายความร้อนด้วยน้ำ  คาร์บูเรเตอร์คู่จาก มิคูนิ-โซเลกซ์ |
ปริมาตรกระบอกสูบ: 1,088cc
ขนาดลูกสูบ×ระยะชัก: 76.0 มม. × 60.0 มม.
| อัตราส่วนกำลังอัด | 9.0:1 | 10.0:1 |
| แรงม้าสูงสุด | 62 แรงม้า(PS)/6,000 รอบต่อนาที | 77 แรงม้า(PS)/7,000 รอบต่อนาที |
| แรงบิดสูงสุด | 8.7 กิโลกรัม・เมตร ที่ 3,200 รอบต่อนาที | 8.8 กิโลกรัม・เมตร ที่ 4,800 รอบต่อนาที |
ระปแบบระบบขับเคลื่อน: เครื่องยนต์วางหน้าขับเคลื่อนล้อหน้า
อัตราทดเกียร์: เกียร์1 : 3.540 เกียร์2 : 2.235 เกียร์3 : 1.543 เกียร์4 :1.033 เกียร์ถอยหลัง : 4.100 อัตราทดเฟืองท้าย :4.125
ระบบกันสะเทือน: ด้านหน้าอิสระปีกนกคู่ ด้านหลังแบบอิสระทริลลิ่งอาร์ม
| ระบบห้ามล้อ | ดรัมเบรค4ล้อ | หน้าดิสก์หลังดรัม |
| ขนาดยาง | 6.15-13-4PR | 145SR13เรเดียล |
ข้อมูลรถยนต์ ซูบารุ เอฟเอฟ-1 > ความเปลี่ยนแปลงตลอดอายุของ ซูบารุ เอฟเอฟ-1(ปี1969-ปี1970)

1 มีนาคม 1969 : เปิดตัวรถยนต์ ซูบารุ เอฟเอฟ-1
มิถุนายน : ซูบารุ เอฟเอฟ-1 ชนะเลิศอันดับ 2 ในการแข่งขันขับรถขึ้นเขา รายการฮาโกเน่เทิร์นไปก์(Hakone turnpike hill climb competition)
6 ตุลาคม : เปิดตัว เอฟเอฟ-1 รุ่นซูเปอร์ทัวริ่ง
กุมภาพันธ์ 1970 : ซูบารุ เอฟเอฟ-1 สปอร์ทซีดาน ชนะเลิศอันดับ 2 ในการแข่งขัน แรลลี่ฤดูหนาว (70 RCC Winter Rally)
10 กรกฎาคม : เปิดตัว ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี
ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี

ตั้งแต่ปี1969เป็นต้นมา ซูบารุเอฟเอฟ-1 ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก สามารถสร้างยอดขายได้ประมาณเดือนละ4000คัน จากการเปิดตัวของรถยนต์ในปี1969-7970ดังต่อไปนี้
ปี1969
เดือนฟฤษภาคม - ฮอนด้าเปิดตัวรถยนต์ ฮอนด้า 1300 ด้วยพละกำลังที่สูงถึง 115ps/7500rpm
เดือนกันยายน - โตโยต้าได้เปลี่ยนเครื่องยนต์ให้กับโคโรลล่า
1970
เดือนมกราคม - นิสสันเปิดตัวซันนี่รุ่นล่าสุดมาพร้มเครื่องยนต์1200 B110
เดือนมีนาคม - มาสด้า ได้เปลี่ยนเครื่องยนต์ใหม่ขนาด1300ให้กับ มาสด้าแฟมิเลียเช่นกัน
เดือนพฤษภาคม - โตโยต้าเปิดตัว โคโลล่ารุ่นใหม่ ตัวถังE20
จากเหตุการณ์ข้างต้นจะเห็นได้ว่า ตลาดมีความต้องการเครื่องยนต์ที่มีความจุมากขึ้น นั่งส่งผลให้ซูบารุเองจำเป็นที่จะต้องนำเครื่องยนต์ขนาด1300มาใส่ให้กับรถเอฟเอฟ-1 1300จี
ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี > การเปลี่ยนแปลงตลอดช่วงอายุตลาด

1970
เดือนมิถุนายน - ซูบารุ เอฟเอฟ-1แข่งบาจา500 "5th Baja 500 Mile Race"
10 กรกฎา -ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี1100เปิดตัว
15กันยา - ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี ซูเปอร์ทัวริ่ง เข้าร่วมแข่งขันในรายการ แจแปนิสแอลไพน์แรลลี่ ครั้งที่12 "12th Japanese Alpine Rally"
1971
15กุมภา - ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี ได้รับรางวัล คาร์ออฟเดอะเยีย  Mechanism Award Winner
เดือนมีนา - ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี  สปอร์ทซีดาน เข้าร่วมแข่งขันในรายการ เมาเท่นซาฟารีแรลลี่ The 8th Mountain Safari Rally
เดือนเมษา - ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี  สปอร์ทซีดาน เข้าร่วมแข่งขันในรายการ เซนทรัล500 Central 500 km Rally
22เมษา - ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี  1100 รุ่นปรับปรุง
มิถุนา - ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี  สปอร์ทซีดาน เข้าร่วมแข่งขันในรายการ ชิโกกุ500 500 km Rally of Shikoku"
19กันยา - บารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี สปอร์ทซีดาน เข้าร่วมแข่งขันในรายการ แจแปนิสแอลไพน์แรลลี่ ครั้งที่13 13th Japanese Alpine Rally"
7ตุลา - เปิดตัวซูบารุเลโอเน่ คูเป้ รุ่นสปอร์ซีดาน ยุติการผลิต
29ตุลา -เปิดตัว ซูบารุ เอฟเอฟ-1 แวน รุ่นขับเคลื่อน4ล้อ ที่งานโตเกียวมอเตอรืโชว์ครั้งที่18
พฤศจิกา - ซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี สปอร์ทซีดาน เข้าร่วมแข่งขันในรายการ ชินกะ ไฮแลนด์ แรลลี่ "Shika Highland Rally"
1972
19กุมภา - เปิดตัว ซูบารุ เลโอเน่ 4ประตูซีดาน และยุติการทำตลาดซูบารุ เอฟเอฟ-1 1300 จี ในรุ่นตัวถังแวน และ ซูเปอร์ทัวริ่ง
มีนา - เปิดตัว ซูบารุ เอฟเอฟ-1 แวน รุ่นขับเคลื่อน4ล้อ
1กันยายน - เปิดตัว ซูบารุ เลโอเน่ และยุติการทำตลาดตระกูล เอฟเอฟ-1
ถนนสนามไชย

| ถนนสนามไชย |
| --- | --- |
ถนนสนามไชย บริเวณหน้าวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 1.070 กิโลเมตร (0.665 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2325–ปัจจุบัน
ประวัติ: พระราชทานชื่อ  พ.ศ. 2398
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ:  ถนนหน้าพระลาน/ถนนราชดำเนินใน/ถนนหลักเมือง  ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
 :    ถนนกัลยาณไมตรี ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร   ถนนท้ายวัง/ถนนเจริญกรุง ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร   ถนนพระพิพิธ ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 
ปลายทางทิศใต้:  ถนนมหาราช/ถนนราชินี ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ถนนสนามไชย (อักษรโรมัน: Thanon Sanam Chai) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นถนนที่ตั้งของสถานที่สำคัญหลายแห่ง เช่น กระทรวงกลาโหม, กรมอัยการสูงสุด, พระบรมมหาราชวัง, พระราชวังสราญรมย์, หน่วยบัญชาการรักษาดินแดน
ถนนสนามไชย มีจุดเริ่มต้นที่ถนนหน้าพระลานตัดกับถนนราชดำเนินใน ที่บริเวณแยกป้อมเผด็จ สิ้นสุดลงที่ถนนราชินี บริเวณปากคลองตลาด มีความยาวประมาณ 1.1 กิโลเมตร  เดิมเป็นถนนที่มีชื่อเรียกว่า "ถนนหน้าจักรวรรดิวังหลวง" เป็นลักษณะเป็นลานกว้าง ๆ มีความสำคัญตั้งแต่ยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์เนื่องด้วยเป็นเส้นทางที่ใช้สำหรับพระราชพิธีหรือกระบวนแห่ต่าง ๆ โดยชื่อ "สนามไชย" มาจากท้องสนามไชย ซึ่งเป็นลานอยู่ข้างท้องสนามหลวง  เป็นสถานที่ ๆ ให้ข้าราชบริพารตลอดจนประชาชนใช้สำหรับเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในแต่ละรัชกาล ครั้นทรงเสด็จออก ณ พระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท เนื่องในวโรกาสสำคัญต่าง ๆ  โดยชื่อถนนสนามไชย เป็นชื่อพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2398 ตามท้องสนามไชย ที่เคยปรากฏอยู่แต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา
ปัจจุบัน บริเวณโรงเรียนวัดราชบพิธ และวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม หรือวัดโพธิ์ ที่ถนนสนามไชยตัดผ่าน ยังเป็นที่ตั้งของสถานีสนามไชย ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ซึ่งเป็นรถไฟฟ้าใต้ดิน อันเป็นสถานีที่มีความสวยงามด้วยสถาปัตยกรรมแบบไทย ด้วยการจำลองมาจากท้องพระโรงในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น ด้วยแนวความคิดที่อิงกับประวัติศาสตร์ เนื่องด้วยตั้งอยู่ในเขตตัวเมืองชั้นในหรือเกาะรัตนโกสินทร์ จึงได้ชื่อว่าเป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่สวยงามที่สุดในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนสนามไชย
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′51″N 100°29′39″E﻿ / ﻿13.747636°N 100.494155°E﻿ / 13.747636; 100.494155
ขบวนการอมัล

| ขบวนการอมัล حركة أمل |
| --- | --- |

ประธาน: Nabih Berri
ผู้ก่อตั้ง: Musa al-Sadr กับHussein el Husseini
ก่อตั้ง: 1974; 50 ปีที่แล้ว (1974)
ที่ทำการ:  เบรุต, เลบานอน
อุดมการณ์: อนุรักษนิยม ประชานิยม
จุดยืน: กลางขวา
ศาสนา: ฆราวาส (ทางการ)  ชีอะฮ์ (เด่นชัด)
กลุ่มระดับชาติ: March 8 Alliance
สี:     เขียว, แดง
รัฐสภาเลบานอน: 17 / 128
Cabinet of Lebanon: 3 / 30
ธงประจำพรรค

การเมืองเลบานอน   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
ขบวนการอมัล (Amal movement; ภาษาอาหรับ: ตัวย่อของ أفواج المقاومة اللبنانية Afwâj al-Muqâwmat al-Lubnâniyya, หรือ حركة أمل; Harakat Amal) เป็นชื่อย่อของแนวป้องกันเลบานอน อมัลกลายเป็นกองทัพมุสลิมชีอะห์ที่สำคัญในสงครามกลางเมืองเลบานอน การเติบโตของอมัลเกิดจากความใกล้ชิดกับระบบสังคมอิสลามของอิหร่าน และผู้อพยพนิกายชีอะห์ 300,000 คนจากเลบานอนภาคใต้ ซึ่งอพยพมาเนื่องจากการถูกอิสราเอลโจมตีใน พ.ศ. 2543 มีกำลังทหารทั้งหมดราว 14,000 คน คำว่าอมัลเป็นภาษาอาหรับแปลว่าความหวัง
จุดประสงค์ดั้งเดิมของอมัลคือต้องการให้มีการยอมรับชาวเลบานอนนิกายชีอะห์ และต้องการให้ภาคใต้ของเลบานอนเป็นแหล่งรวมของชาวชีอะห์ อมัลต่อสู้ด้วยกองทหารต่อต้านผู้อพยพชาวปาเลสไตน์ในสงครามกลางเมืองเลบานอน หลังสงคราม กองทหารอมัลออกมาต่อต้านกลุ่มของชาวชีอะห์อีกกลุ่มคือฮิซบุลลอหฺจากเบรุต กองทหารสิ้นสุดลงโดยการแทรกแซงของซีเรีย
ประวัติ > จุดกำเนิด

ใน พ.ศ. 2517 ก่อตั้งขบวนการโดยอิมามผู้นำนิกายชีอะห์ Musa al-Sadr และสมาชิกสภา Hussein el-Husseini ต่อมา 20 มกราคม พ.ศ. 2518 จัดตั้งแนวป้องกันอิสลามในฐานะเป็นกองทหารของขบวนการที่จัดตั้งโดย al-Sadr และเป็นที่รู้จักในเวลาต่อมาในชื่ออมัล
ประวัติ > อมัลระหว่างสงครามเลบานอน

ใน พ.ศ. 2523 Hussein el-Husseini ลาออกจากการเป็นผู้นำของอมัลหลังจากปฏิเสธคำร้องขอของประธานาธิบดีซีเรีย ฮาเฟซ อัล-อาซัดที่ต้องการให้ร่วมมือกับองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ ใน พ.ศ. 2525 Nabih Berri จากอมัล Walid Jumblatt จากพรรคสังคมนิยมก้าวหน้าดรูซ และ Elie Hobeika จากกองกำลังเลบานอนลงนามในข้อตกลงไตรภาคีในดามัสกัสเพื่อสนับสนุนให้ยุติสงคราม แต่ข้อตกลงนี้ไม่บรรลุผลเพราะการเพิกถอนของ Elie Hobeika ต่อมา พ.ศ. 2532 อมัลยอมรับข้อตกลงตาอิฟเพื่อยุติสงครามประชาชน
สงครามค่ายผู้อพยพ

สงครามค่ายผู้อพยพเป็นการต่อสู้ที่เกิดขึ้นราว พ.ศ. 2528 ระหว่างอมัลและกลุ่มชาวปาเลสไตน์ ในระหว่างเหตุการณ์นี้ ฮิซบุลลอหฺสนับสนุนปาเลสไตน์ ส่วนซีเรียสนับสนุนอมัล
สงครามค่ายผู้อพยพ > การรบครั้งแรก พ.ศ. 2528

แม้ว่าผู้อพยพชาวปาเลสไตน์ส่วนใหญ่ถูกขับไล่เนื่องจากการรุกรานของอิสราเอลเมื่อ พ.ศ. 2525 แต่กองทหารของปาเลสไตน์เริ่มฟื้นตัวหลังจากอิสราเอลถอนทหารออกจากเบรุต และเมืองอื่น ๆ ซีเรียมองดูการเติบโตนี้ด้วยความกังวลใจ ในดามัสกัส มีการควบคุมองค์กรชาวปาเลสไตน์น้อยและการเติบโตของกองทหารปาเลสไตน์อาจนำไปสู่การรุกรานของอิสราเอล ในเลบานอนความสัมพันธ์ระหว่างผู้นับถือนิกายชีอะห์และชาวปาเลสไตน์ (นับถือนิกายซุนนี) ตึงเครียดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2511 หลังจากกองทหารนานาชาติถอนกำลังออกจากเบรุตเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 อมัลเข้าควบคุมเบรุตตะวันตก และตั้งค่ายรอบ ๆ ค่ายผู้อพยพที่อยู่ในเบรุตตอนใต้ ต่อมาเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2528 อมัลโจมตี อัล-มูรอบิตุน กองทหารนิกายซุนนีของเลบานอนซึ่งมีความใกล้ชิดกับองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ในเลบานอน ผลปรากฏว่าอัล-มูรอบิตุนเป็นฝ่ายแพ้และหัวหน้ากลุ่มคือ Ibrahim Kulaylat ถูกเนรเทศ ต่อมา 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 การสู้รบอย่างรุนแรงเกิดขึ้นอีกระหว่างอมัลกับชาวปาเลสไตน์ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของค่าย Sabra, Shatila และ Burj el-Barajneh ซึ่งอยู่ในเบรุตทั้งหมด อมัลไม่สามารถเข้ายึดครองค่ายได้ จำนวนผู้เสียชีวิตไม่แน่นอน คาดว่ามีราว 100 – 1,000 คน แรงกดดันจากชาติอาหรับทำให้สงครามยุติลงเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2528
สงครามค่ายผู้อพยพ > การรบครั้งที่ 2 พ.ศ. 2529

หลังจากหยุดยิง สถานการณ์ยังตึงเครียดจนเกิดการสู้รบกันอีกในเดือนกันยายน พ.ศ. 2528 และเดือนมีนาคม พ.ศ. 2529 จนกระทั่ง 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 เกิดการสู้รบอย่างรุนแรงขึ้นอีก อมัลไม่สามารถยึดค่ายได้แม้จะได้รับการสนับสนุนจากซีเรีย สถานการณ์สงบลงเมื่อซีเรียมีการจัดกองทหารใหม่เมื่อ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2529
สงครามค่ายผู้อพยพ > การสู้รบครั้งที่ 3 เดือนกันยายน พ.ศ. 2529

ความขัดแย้งนี้เกิดขึ้นในภาคใต้ซึ่งมีทั้งชาวชีอะห์และชาวปาเลสไตน์ การสู้รบเกิดขึ้นที่ค่าย Rashidiyye เมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2529 โดยกองทัพซีเรียช่วยฝ่ายอมัล และเครื่องบินของอิสราเอลเข้าไปโจมตีองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ การรบแพร่กระจายไปยังเบรุตอย่างรวดเร็ว กองทัพปาเลสไตน์เข้ายึดครอง Maghduche บนภูเขาในซีดอนเพื่อเปิดทางให้ค่าย Rashidiyye มีการเจรจาเพื่อหยุดยิงเมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2529 แต่ถูกปฏิเสธโดยยัสเซอร์ อาราฟัตแห่งฟะตะห์ ฟะตะห์พยายามทำให้เหตุการณ์สงบลงโดยผ่านการประสานงานกับฮิซบุลลอหฺและอัล-มูรอบิตุน แต่การทิ้งระเบิดรอบ ๆ ค่ายพักยังคงมีอยู่ต่อไป ค่ายพักที่ถูกปิดล้อมเริ่มขาดแคลนอาหาร การสู้รบเริ่มขยายวงไปสู่ฮิซบุลลอหฺที่สนับสนุนปาเลสไตน์ ซีเรียเริ่มเข้ายึดครองเบรุตตะวันตกเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 ต่อมา อมัลมอบภาระในการดูแลค่ายพักให้ซีเรียเมื่อ 7 เมษายน พ.ศ. 2530 มีผู้เสียชีวิตในการสู้รบราว 3,781 คน การเข้ายึดครองของซีเรียทำให้สงครามค่ายผู้อพยพสิ้นสุดลงเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2534 กองทหารอมัลราว 2,800 เข้าร่วมในกองทัพซีเรีย
สงครามค่ายผู้อพยพ > หลังสงคราม

หลังจาก พ.ศ. 2533 อมัลได้รับการสนับสนุนจากซีเรีย และอมัลเห็นด้วยกับการมีกองทหารซีเรียในเลบานอน หลังจาก Rafik Hariri ถูกลอบสังหารเมื่อ พ.ศ. 2548 อมัลคัดค้านการถอนทหารซีเรีย ตั้งแต่พ.ศ. 2533 กลุ่มนี้ปรากฏในรัฐบาลและรัฐสภาอย่างต่อเนื่อง ปัจจุบันมีตัวแทน 14 คนในรัฐสภาของเลบานอน ในวิกฤตการณ์อิสราเอล-เลบานอน พ.ศ. 2549 มีสมาชิกของกลุ่มนี้ถูกลอบสังหาร 8 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.amal-movement.com/ เก็บถาวร 2018-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อาหรับ)
ถ้ำจาม

ถ้ำจาม ตั้งอยู่บริเวณเขางู ตำบลเกาะพลับพลา อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี เป็นถ้ำที่อยู่ด้านในสุดบนเขาลูกเดียวกับถ้ำจีน
ศิลปกรรม

ภายในด้านขวาของถ้ำพบภาพพระพุทธรูปแสดงปางต่าง ๆ และภาพต้นไม้ สันนิษฐานว่าเป็นภาพพุทธประวัติตอน ยมกปาฏิหาริย์ที่เมืองสาวัตถี โดยพุทธองค์ทรงปรากฏพระองค์ในปางต่าง ๆ เป็นคู่ ๆ ภาพพุทธประวัติตอนนี้มีความนิยมสร้างทั่วไปในทุกนิกาย แต่เป็นที่สังเกตว่าในที่นี้ปรากฏผลมะม่วงแทรกอยู่ตามต้นไม้ แสดงให้เห็นว่า การแสดงยมกปาฏิหาริย์นี้ทรงแสดงบนต้นมะม่วงซึ่งสอดคล้องกับคัมภีร์ ชาดกอรรถกถา ของนิกายเถรวาท กล่าวว่า ครั้นเมื่อพระพุทธองค์เสวยผลมะม่วงแล้วได้ทรงนำเมล็ดไปปลูกทันที ทันใดนั้นเมล็ดได้เติบโตขึ้นออกผลให้ภิกษุเก็บไปฉัน เมื่อพระพรหมประทับข้างขวา พระอินทร์ประทับข้างซ้ายแล้ว พญานาคชื่อนัทะ และอุปนัทะ ได้เนรมิตดอกบัวขึ้น มีพระพุทธเจ้าประทับอยู่อีกองค์หนึ่ง และพระพุทธองค์ยังทรงเนรมิตพระพุทธเจ้าอีกเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน บางพระองค์ทรงจงกรม บางพระองค์ประทับ บางพระองค์ยืน บางพระองค์บรรทม ดังนั้น พระพุทธรูปองค์นี้จึงน่าจะอยู่ในนิกายเถรวาทนี่เอง
นอกจากภาพยมกปาฏิหาริย์ มีภาพปูนปั้นรูปต้นมะม่วงแล้ว ด้านซ้ายของถ้ำยังพบพระพุทธรูปสลักนูนต่ำปางมหาปรินิพพานใต้ต้นสาละซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับที่ถ้ำฝาโถ พระพุทธรูปองค์นี้จึงน่าจะเป็นภาพพุทธประวัติตอนเดียวกันและอยู่สมัยเดียวกัน ซึ่งก็คือ ช่วงพุทธศตวรรษที่ 13-14
ถัดมาพบรูปบุคคลยืนซ้อนกันเป็นแนวยาว อาจเป็นรูปสาวกที่มายืนเฝ้าพระพุทธองค์ตอนปรินิพพานก็เป็นได้  ส่วนรูปพญานาคที่อยู่ถัดมา คาดว่าน่าจะเป็นพระพุทธรูปนาคปรก แต่ไม่พบองค์พระพุทธรูป เหตุผลที่คาดว่ารูปนาคนี้น่าจะเป็นรูปนาคปรก เนื่องจากในศิลปทวารวดีนี้ ก็มีการสร้างพระพุทธรูปนาคปรกเช่นเดียวกัน ดังที่พบที่อำเภอลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์ นั้นก็เป็นพระพุทธรูปนาคปรกที่นักวิชาการหลายท่านให้ความเห็นว่าเป็นพระพุทธรูปนาคปรกที่เก่าที่สุดในศิลปะทวารวดี และหัวนาคนั้นจะมีลักษณะคล้ายลิง ซึ่งต่างจากแบบเขมรที่จะหน้ายื่นกว่า คล้ายหมู
ถนนสมเด็จเจ้าพระยา

ถนนสมเด็จเจ้าพระยา
ถนนสมเด็จเจ้าพระยา (อักษรโรมัน: Thanon Somdet Chao Phraya) เป็นถนนสายสำคัญสายหนึ่งในเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร มีเส้นทางเริ่มต้นจากวงเวียนเล็ก ถนนประชาธิปก ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ในพื้นที่แขวงสมเด็จเจ้าพระยา ตัดกับถนนท่าดินแดงและเข้าพื้นที่แขวงคลองสานที่สี่แยกท่าดินแดง จากนั้นยังคงตรงไปในทิศเดิม จนกระทั่งสิ้นสุดที่สี่แยกคลองสานซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนลาดหญ้า ระยะทางรวม 1.440 กิโลเมตร มีความกว้าง 19.50 เมตร
ถนนสมเด็จเจ้าพระยาเป็น "ถนนสายที่ 2" ในโครงการตัดและขยายถนน 11 สายในจังหวัดธนบุรี ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากการก่อสร้างสะพานปฐมบรมราชานุสรณ์ (สะพานพระพุทธยอดฟ้า) เมื่อปี พ.ศ. 2472 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยกำหนดแนวเส้นทางไว้ตั้งแต่วัดอมรินทราราม มาทางถนนบ้านขมิ้น ข้ามคลองบางกอกใหญ่ ผ่านถนนสายที่ 1 (ปัจจุบันคือถนนประชาธิปก) แล้วตรงไปตามแนวถนนคลองสานซึ่งมีอยู่แล้ว ไปบรรจบกับถนนสายที่ 4 (ปัจจุบันคือถนนลาดหญ้า) ที่ปากคลองสาน ยาวประมาณ 4,900 เมตร กว้าง 23 เมตร ตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่น เพื่อตัดและขยายถนนฝั่งจังหวัดธนบุรีและจังหวัดพระนคร
ถนนสายที่ 2 สร้างและขยายใหม่ตามแนวถนนที่สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ได้สร้างไว้ รวมทั้งยังเป็นที่ตั้งจวน (บ้าน) ของสมเด็จเจ้าพระยาถึง 4 ท่านอีกด้วย ได้แก่ สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยุรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) และสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ดังนั้น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพจึงทรงตั้งชื่อถนนถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า ถนนสมเด็จเจ้าพระยา
อย่างไรก็ตาม ถนนสายนี้ตัดสำเร็จเฉพาะส่วนปลาย โดยแยกออกเป็นสองด้านและมีเส้นทางไม่ต่อเนื่องกัน กล่าวคือ ส่วนปลายด้านหนึ่งเริ่มต้นจากวงเวียนเล็ก ใกล้วัดพิชยญาติการามไปจนถึงปากคลองสานซึ่งยังคงใช้ชื่อว่า "ถนนสมเด็จเจ้าพระยา" ตามเดิม และส่วนปลายอีกด้านมีระยะทางเริ่มต้นจากวัดอรุณราชวรารามจนถึงวัดอมรินทรารามจึงเรียกชื่อถนนส่วนนี้ใหม่ว่า "ถนนอรุณอมรินทร์" ส่วนถนนตอนกลางที่เชื่อมระหว่างสองส่วนดังกล่าวเพิ่งสร้างสำเร็จตลอดสายเมื่อไม่นานมานี้ โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของถนนอรุณอมรินทร์