stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ความจำ
ความจำทางประสาทวิทยาศาตร์เชิงประชาน > ความจำใช้งาน

งานวิจัยในปี ค.ศ. 2005 พบสัญญาณบ่งความจำใช้งานทั้งในสมองกลีบขมับส่วนใน (medial temporal lobe ตัวย่อ MTL) ซึ่งเป็นส่วนสมองที่มีความสัมพันธ์ระดับสูงกับความจำระยะยาว  และใน prefrontal cortex ซึ่งบอกเป็นนัยถึงความสัมพันธ์ที่มีกำลังระหว่างความจำใช้งานและความจำระยะยาว  แต่ว่า  สัญญาณบ่งความจำใช้งานที่มีกำลังกว่าในสมองกลีบหน้าแสดงว่า  สมองกลีบหน้ามีบทบาทที่สำคัญกว่าเกี่ยวกับความจำใช้งาน (Suzuki 2007)
ความจำทางประสาทวิทยาศาตร์เชิงประชาน > การทำความจำให้มั่นคง

ความจำระยะสั้น (Short-term memory ตัวย่อ STM) นั้นชั่วคราวและไวต่อการรบกวน  ในขณะที่ความจำระยะยาว (long-term memory ตัวย่อ LTM) ที่มีการทำให้มั่นคงแล้ว  จะคงทนและมีเสถียรภาพ  ส่วนการเปลี่ยนความจำระยะสั้นไปเป็นความจำระยะยาวในระดับโมเลกุลเชื่อกันว่าเกิดจาก 2 กระบวนการ  คือ  synaptic consolidation (การทำการส่งสัญญาณผ่านไซแนปส์ให้มั่นคง) และ system consolidation (การทำความจำให้มั่นคงในทั้งระบบ)  กระบวนการแรกเกิดจากกระบวนการสังเคราะห์โปรตีนในสมองกลีบขมับด้านใน (MTL)  ในขณะที่กระบวนการหลังเป็นการเปลี่ยนความจำที่ต้องอาศัย MTL ไปเป็นความจำที่เป็นอิสระจาก MTL ซึ่งใช้เวลาหลายเดือนจนถึงหลายปี (Ledoux 2007)
ในปีที่ผ่าน ๆ มานี้  ความเชื่อเดิม ๆ เหล่านี้ได้เริ่มมีการตรวจสอบใหม่เพราะผลจากงานวิจัยต่าง ๆ ในประเด็น reconsolidation (การทำความจำให้มั่นคงอีก) คืองานวิจัยเหล่านี้พบว่า ถ้ามีตัวรบกวนเกิดขึ้นหลังจากการค้นคืนความจำที่มีอยู่แล้ว จะมีผลต่อการค้นคืนความจำนั้น ๆ ต่อไปอีก (Sara 2000) นอกจากนั้นแล้ว งานวิจัยต่าง ๆ เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 แสดงว่า การให้ยายับยั้งการสังเคราะห์โปรตีน (protein synthesis inhibitor) หรือสารประกอบอื่น ๆ อีกหลายอย่าง หลังจากการค้นคืนความจำ จะนำไปสู่ภาวะเสียความจำ (Nadel et al. 2000b; Alberini 2005; Dudai 2006) ผลงานวิจัยเหล่านี้เกี่ยวกับ reconsolidation เข้ากันกับหลักฐานทางพฤติกรรมว่า ความจำที่ค้นคืนมานั้นไม่ใช่เป็นสิ่งที่เหมือนกับประสบการณ์เดิมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ และจะเกิดการปรับเปลี่ยนเมื่อมีการค้นคืน
ยีน

การศึกษาด้านพันธุศาสตร์เกี่ยวกับความจำในมนุษย์ยังอยู่ในยุคเริ่มต้น
ผลงานสำเร็จเริ่มต้นที่เด่นก็คือการสัมพันธ์โปรตีน Apolipoprotein E กับความผิดปกติทางความจำของคนไข้โรคอัลไซเมอร์
การสืบค้นหายีนต่าง ๆ ที่มีความสัมพันธ์กับความจำที่มีความแตกต่างกันตามปกติก็ยังเป็นงานที่ดำเนินต่อไป
แต่ยีนที่มีบทบาทในความแตกต่างกันของความจำอย่างหนึ่งก็คือยีน KIBRA 
ซึ่งดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์กับความเร็วในการลืมข้อมูลหลังจากการเรียนรู้ในเรื่องนั้น ๆ
ความจำในวัยทารก

จนกระทั่งถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 มีการสันนิษฐานโดยทั่ว ๆ ไปว่า  เด็กทารกจะไม่สามารถเข้ารหัส  เก็บ  และค้นคืนข้อมูลความจำ  
แต่ผลงานวิจัยที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในปัจจุบันกลับบอกว่า  เด็กทารกแม้ในวัย 6 เดือน ยังสามารถระลึกถึงข้อมูลต่าง ๆ 24 ช.ม. หลังจากการเรียนรู้ได้  
นอกจากนั้นแล้ว  งานวิจัยยังแสดงด้วยว่า  เมื่อเจริญวัยขึ้น  ก็สามารถที่จะเก็บข้อมูลนั้นได้นานขึ้นเรื่อย ๆ 
คือ  ทารกวัย 6 เดือนสามารถระลึกถึงข้อมูลได้หลังจาก 24 ช.ม. วัย 9 เดือนสามารถระลึกถึงได้หลังจาก 5 อาทิตย์ และวัย 20 เดือนสามารถระลึกได้นานถึง 12 เดือน 
ยิ่งไปกว่านั้น  งานวิจัยต่าง ๆ ยังแสดงด้วยว่า  เมื่อเจริญวัยขึ้น  เด็กทารกสามารถเก็บข้อมูลต่าง ๆ ได้เร็วเพิ่มขึ้น
ยกตัวอย่างเช่น  เด็กทารกวัย 14 เดือนสามารถระลึกถึงลำดับการกระทำมี 3 ขั้นตอนหลังจากมีการเรียนรู้เพียงแค่ครั้งเดียว  ในขณะที่เด็กวัย 6 เดือนต้องมีการเรียนรู้ถึง 6 ครั้งจึงจะจำได้
ควรจะสังเกตว่า  แม้ว่าเด็กทารกวัย 6 เดือนจะสามารถระลึกถึงข้อมูลในช่วงระยะสั้น  แต่ว่าจะมีปัญหาในการระลึกถึงข้อมูลตามลำดับ
ต้องเป็นเด็กทารกเริ่มตั้งแต่วัย 9 เดือนที่จะสามารถระลึกถึงการกระทำสองขั้นตอนตามลำดับ  ซึ่งก็คือ  ระลึกถึงการกระทำที่ 1 ก่อน  ตามมาด้วยการกระทำที่ 2 
กล่าวอีกอย่างหนึ่ง  เมื่อให้เลียนแบบลำดับการกระทำ 2 ขั้นตอน
(เช่นเอารถเด็กเล่นวางไว้ที่ฐานรองรับ  แล้วใช้ไม้ดันให้รถวิ่งไปอีกด้านหนึ่ง)
เด็กทารกวัย 9 เดือนมักจะเลียนแบบการกระทำในลำดับที่ถูกต้อง (ขั้น 1 แล้วจึงขั้น 2)
ทารกที่เยาว์วัยกว่านั้น (คือ 6 เดือน) สามารถระลึกถึงขั้นตอนหนึ่งในลำดับสองขั้นตอนเท่านั้น 
มีนักวิจัยที่เสนอว่า  ความแตกต่างระหว่างวัยเช่นนี้
อาจเกิดขึ้นเพราะส่วน dentate gyrus ของฮิปโปแคมปัส  และเพราะเหตุส่วนต่าง ๆ ด้านหน้าของเครือข่ายประสาทยังไม่เจริญเต็มที่ในทารกวัย 6 เดือน
ความจำและความชราภาพ

ประเด็นเรื่องกังวลอย่างหนึ่งของคนชราก็คือการสูญเสียความจำ
โดยเฉพาะโดยเป็นอาการเด่นของโรคอัลไซเมอร์
แต่ว่า  การสูญเสียความจำที่เนื่องกับความชราไม่เหมือนกับที่เนื่องกับโรคอัลไซเมอร์ (Budson & Price, 2005)
งานวิจัยได้พบว่า  สมรรถภาพในการทำงานเกี่ยวกับความจำที่ต้องอาศัยเขตสมองด้านหน้าจะเสื่อมลงเพราะความชราภาพ
คือ  คนชรามักจะแสดงความบกพร่องในงานต่าง ๆ เช่น
ที่ต้องรู้ลำดับของสิ่งที่เรียนรู้
ที่ต้องให้จำสถานการณ์หรือเหตุการณ์ที่เรียนรู้ข้อมูลนั้น ๆ (source memory task)
ที่ต้องจำว่าจะทำกิจกรรมอย่างหนึ่งในอนาคต (prospective memory task ) แม้ว่าจะสามารถแก้ไขได้โดยวิธีต่าง ๆ เช่นใช้สมุดนัดเป็นต้น
ผลของการออกกำลังกาย

การออกกำลังกาย  โดยเฉพาะแบบแอโรบิกเช่นการวิ่ง  การขี่จักรยาน  และการว่ายน้ำมีประโยชน์ทางประชานหลายอย่าง
ผลดีที่เกิดขี้นรวมทั้ง  ระดับสารสื่อประสาทที่สูงขึ้น  การส่งออกซิเจนและสารอาหารที่ดีขึ้น  และกระบวนการ neurogenesis (การสร้างเซลล์ประสาทใหม่) ในฮิปโปแคมปัสในระดับที่เพิ่มขึ้น
ผลของการออกกำลังกายต่อความจำมีนัยสำคัญต่อการเพิ่มสมรรถภาพทางการศึกษาของเด็ก ๆ 
ต่อการรักษาสมรรถภาพทางความคิดในวัยชรา  และต่อการป้องกันและการรักษาโรคทางประสาท
โรค

ความรู้มากมายเกี่ยวกับความจำในปัจจุบันมาจากการศึกษาโรคเกี่ยวกับความจำ (memory disorders) โดยเฉพาะภาวะเสียความจำ (amnesia)
ซึ่งอาจจะเป็นผลของความเสียหายอย่างกว้างขวางต่อ (1) เขตต่าง ๆ ในสมองกลีบขมับส่วนใน (medial temporal lobe) เช่นฮิปโปแคมปัส, dentate gyrus, subiculum, อะมิกดะลา, parahippocampal cortex, entorhinal cortex และ perirhinal cortex 
หรือ (2) เขต midline diencephalic region โดยเฉพาะส่วน dorsomedial nucleus ของทาลามัส และ mammillary bodies ของไฮโปทาลามัส
มีรูปแบบของภาวะเสียความจำมากมาย  เพราะฉะนั้น  การศึกษารูปแบบต่าง ๆ ทำให้สามารถสังเกตข้อบกพร่องที่ปรากฏในส่วนย่อยต่าง ๆ ของระบบความจำ และจึงทำให้สามารถตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับหน้าที่ของส่วนย่อย ๆ เหล่านั้นในสมองปกติ
โรคเกี่ยวกับระบบประสาทอื่น ๆ เช่นโรคอัลไซเมอร์และโรคพาร์กินสัน ก็สามารถมีผลต่อความจำและประชานอีกด้วย
ส่วนโรค Hyperthymesia หรือว่า hyperthymesic syndrome มีผลต่อความจำอาศัยอัตชีวประวัติ (autobiographical memory)
ซึ่งโดยสำคัญก็คือ  คนไข้ไม่สามารถลืมรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ปกติจะไม่เก็บไว้
ส่วน Korsakoff's syndrome หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า Korsakoff's psychosis เป็นโรคที่มีภาวะเสียความจำและการกุเหตุความจำเสื่อม (confabulation) เป็นโรคเกี่ยวกับสมองที่มีผลลบต่อความจำ
แม้ว่าจะไม่ใช่โรค  ความล้มเหลวชั่วคราวในการค้นหาคำที่จะใช้พูดเป็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "ติดอยู่ที่ปลายลิ้น" (Tip of the tongue)
แต่ว่า  คนไข้โรค "Anomic aphasia" (ภาวะเสียการสื่อความโดยหาคำเรียกไม่ได้) หรือบางครั้งเรียกว่า "Nominal aphasia" 
ประสบกับปรากฏการณ์ติดอยู่ที่ปลายลิ้นอย่างต่อเนื่องเพราะเหตุความเสียหายต่อสมองกลีบหน้าและสมองกลีบข้าง
ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความจำ > การรบกวนจากความรู้ที่มีอยู่

ที่ศูนย์ประชานศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตต  นักวิจัยพบว่า  ผู้ใหญ่มีปัญหาความแม่นยำของความจำเพราะการมีความรู้
และประสบการณ์มากกว่าเด็ก ๆ และมักจะใช้ความรู้ที่มีอยู่ในการเรียนรู้ข้อมูลใหม่ ๆ 
ผลงานวิจัยนี้ปรากฏในวารสาร Psychological Science (วิทยาศาตร์จิตวิทยา) ในฉบับสิงหาคม ปี ค.ศ. 2004
สิ่งรบกวนสามารถขัดขวางการสร้างความจำและการค้นคืนความจำ
มีทั้งการรบกวนแบบย้อนหลัง  (retroactive interference)  ซึ่งการเรียนรู้ข้อมูลใหม่ ๆ ทำให้ยากขึ้นที่จะจำข้อมูลเก่า 
และมีการรบกวนล่วงหน้า (proactive interference) ที่การเรียนรู้ที่มีมาก่อนจะขัดขวางการระลึกถึงข้อมูลใหม่ ๆ 
แม้ว่าจะมีข้อมูลเก่าเป็นตัวรบกวนที่ทำให้ลืม  แต่ก็ควรจะตระหนักว่า  มีสถานการณ์บางอย่างที่ข้อมูลเก่าช่วยในการเรียนรู้ข้อมูลใหม่ ๆ
ยกตัวอย่างเช่น  ความรู้ภาษาละตินอาจจะช่วยในการเรียนภาษาที่สืบเนื่องกันเช่นภาษาฝรั่งเศส
ความจำและความเครียด

ความเครียดมีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญต่อการสร้างความจำและการเรียนรู้
เพื่อตอบสนองสถานการณ์ที่ตึงเครียด  สมองจะปล่อยฮอร์โมนและสารสื่อประสาท (เช่น glucocorticoids และ catecholamines) ซึ่งมีผลต่อการเข้ารหัสความจำในฮิปโปแคมปัส
งานวิจัยทางพฤติกรรมของหนูพบว่า  การมีความเครียดเรื้อรังจะทำให้เกิดการสร้างฮอร์โมนอะดรีนาลีนซึ่งมีผลต่อฮิปโปแคมปัสในสมอง
งานวิจัยที่ทำโดยนักจิตวิทยาประชานในปี ค.ศ. 2010 แสดงว่า  การเรียนรู้ใต้ความเครียดทำให้ระลึกถึงสิ่งที่เรียนนั้นได้น้อยลงในมนุษย์
คือ  ในงานวิจัยนี้  ผู้ร่วมการทดลองเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยหญิงชายที่ร่วมการทดลองในกลุ่มทดลองหรือกลุ่มควบคุมซึ่งมีการเลือกโดยสุ่ม
มีการให้ผู้ที่อยู่ในกลุ่มทดลองเอามือแช่ไว้ในน้ำเย็นเหมือนน้ำแข็ง (โดยงานทดลองที่เรียกว่า ‘Socially Evaluated Cold Pressor Test’ ตัวย่อ SECPT) เป็นเวลา 3 นาที  โดยมีการเช็คและถ่ายวีดิโอไปพร้อมกัน 
หลังจากนั้นจึงให้คำ 32 คำกับทั้งกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมเพื่อจะจำ
หลังจากนั้นอีก 24 ช.ม. ก็จะเช็คทั้งสองกลุ่มดูว่า  สามารถจำคำที่ได้เรียนได้กี่คำ (free recall) และสามารถรู้จำคำที่เรียนได้กี่คำในรายการคำศัพท์อีกรายการหนึ่งที่มีทั้งคำที่เรียนและคำที่ไม่ได้เรียน (recognition)
ผลการทดลองแสดงอย่างชัดเจนว่า  ประสิทธิภาพความจำตกลงในกลุ่มทดลอง  ผู้สามารถระลึกถึงคำที่เรียนรู้มาแล้ว 30% น้อยกว่ากลุ่มควบคุม
นักวิจัยเสนอว่า  ความเครียดที่ประสบในช่วงการเรียนรู้ทำใจให้ไขว้เขวในระยะกระบวนการเข้ารหัสความจำ
ถึงอย่างนั้น  ประสิทธิภาพของความจำสามารถทำให้ดีขึ้นเมื่อสิ่งที่เรียนมีความสัมพันธ์กับสถานการณ์  แม้ว่าจะเกิดใต้ความเครียด
ในงานทดลองต่างกันใน ปี ค.ศ. 2009 นักวิจัยกลุ่มเดียวกันพบว่า    เมื่อทำการทดสอบผู้ร่วมการทดลองในสถานการณ์ที่คล้ายหรือเข้ากันกับที่มีในช่วงการเรียนรู้ (เช่นในห้องเดียวกัน)
ประสิทธิภาพที่เสื่อมลงของการเรียนรู้เหตุความเครียดสามารถลดลงได้
คือ  ในงานวิจัยนี้  มีนักศึกษามหาวิทยาลัยสุขภาพดีทั้งชายหญิง 72 คน  รับการเลือกโดยสุ่มให้อยู่ในกลุ่มทดลองแบบ SECPT หรือในกลุ่มควบคุม
มีการให้นักศึกษาจำสถานที่เก็บไพ่ที่มีรูป 15 คู่  เป็นเกมคอมพิวเตอร์เหมือนกับเกม "Concentration" หรือ "Memory"
มีการฉีดกลิ่นวะนิลาในห้องที่ทำการทดลอง  เพราะว่ากลิ่นเป็นตัวช่วยที่มีกำลังสำหรับความจำ
การทดสอบความจำจะทำในวันต่อไป  ในห้องเดียวกันที่มีกลิ่นวะนิลาหรือในห้องต่างกันที่ไม่มี
ประสิทธิภาพของผู้ร่วมการทดลองที่เกิดความเครียดในช่วงการเรียนรู้ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ
เมื่อรับการทดสอบในห้องที่ไม่คุ้นเคยไม่มีกลิ่นวะนิลา (incongruent context คือมีสถานการณ์ที่ไม่เข้ากัน)
ส่วนประสิทธิภาพของผู้ที่รับการทดสอบในห้องเดียวกันที่มีกลิ่นวะนิลา (congruent context คือมีสถาสนการณ์ที่เข้ากัน) ไม่มีความเสียหาย
ผู้ร่วมการทดลองทุกคน  ไม่ว่าจะเกิดความเครียดหรือไม่เกิด  ทำข้อทดสอบได้เร็วกว่าเมื่อสถานการณ์ที่มีเมื่อมีการเรียนรู้และเมื่อรับการทดสอบมีความคล้ายคลึงกัน
ผลงานวิจัยของความเครียดต่อความจำอาจจะแสดงนัยการปฏิบัติในวงการศึกษา  เกี่ยวกับการให้การของพยานในศาล  และเกี่ยวกับจิตบำบัด (psychotherapy) คือ
นักเรียนอาจทำข้อสอบได้ดีกว่าถ้าทดสอบในห้องเรียนแทนในห้องสอบ
พยานอาจจะระลึกถึงรายละเอียดในที่เกิดเหตุได้ดีกว่าในศาล
คนไข้ PTSD อาจดีขึ้นถ้าช่วยให้ปรับเปลี่ยนความจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เป็นต้นเหตุในสถานการณ์ที่สมควร
การสร้างและการปรับแต่งความจำ

แม้ว่าเราอาจจะคิดว่า  ความจำเป็นเหมือนกับเครื่องอัดวีดิโอ  แต่นี่ไม่ใช่ความจริง
กลไกทางโมเลกุลที่เป็นฐานของการเกิดและการรักษาความจำมีภาวะที่เป็นพลวัต (คือไม่อยู่กับที่) และประกอบด้วยระยะต่าง ๆ ที่มีช่วงเวลาเป็นวินาทีจนถึงทั้งชีวิต
จริง ๆ แล้ว  ผลงานวิจัยแสดงว่า  สิ่งที่เราจำได้เป็นสิ่งที่สร้างขึ้น (ใหม่)
คือ  เราสร้างความจำทั้งที่เมื่อมีการเข้ารหัสทั้งที่เมื่อมีการระลึกถึง
ความจริงนี้  รู้ได้จากผลงานวิจัยคลาสิกในปี ค.ศ. 1974 
ที่ให้ผู้ร่วมการทดลองดูภาพยนตร์เกี่ยวกับอุบัติเหตุที่ท้องถนน  และถามว่า  ได้เห็นอะไร
นักวิจัยพบว่า  บุคคลที่ได้รับคำถามว่า  "รถเหล่านั้นวิ่งเร็วแค่ไหนเมื่อวิ่งเข้าบี้กัน" จะให้ความเร็วประเมินที่สูงกว่าบุคคลที่ได้รับคำถามว่า  "รถเหล่านั้นวิ่งเร็วแค่ไหนเมื่อชนกัน"
นอกจากนั้นแล้ว  เมื่อถามอีกอาทิตย์หนึ่งว่า  เห็นกระจกแตกในหนังหรือไม่  ผู้ที่รับคำถามเกี่ยวกับรถวิ่งเข้าบี้กันมีโอกาสถึง 2 เท่าที่จะรายงานว่าเห็นกระจกแตก  มากกว่าผู้ที่ได้รับคำถามเกี่ยวกับรถชนกัน
แต่จริง ๆ แล้ว  ไม่มีกระจกแตกแสดงในภาพยนตร์
ดังนั้น  คำถามจึงเป็นตัวบิดเบือนความจำของผู้ร่วมการทดลอง
สิ่งที่สำคัญก็คือ  คำที่ใช้ในคำถามโน้มน้าวให้ผู้ร่วมการทดลองสร้างความจำใหม่ที่ต่างจากเหตุการณ์จริง ๆ
คือ  ผู้ที่รับคำถามเกี่ยวกับรถวิ่งเข้าบี้กันระลึกถึงอุบัติเหตุว่าร้ายแรงกว่าที่เห็นจริง ๆ 
ผลงานทดลองนี้สามารถทำซ้ำได้และให้ผลเดียวกันทั่วโลก
คือนักวิจัยสามารถแสดงอย่างคงเส้นคงวาว่า  ถ้าได้รับข้อมูลที่ทำให้เข้าใจผิด  ก็จะทำให้เกิดการระลึกถึงความจำที่ผิดพลาด  เป็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่า misinformation effect (แปลว่า ปรากฏการณ์ข้อมูลผิด)
เป็นที่น่าสนใจว่า  ผลงานวิจัยแสดงว่า  การให้ผู้ร่วมการทดลองจินตนาการการกระทำที่ไม่เคยได้ทำมาก่อนหรือเหตุกาณ์ที่ไม่ได้ประสบมาจริง ๆ ซ้ำ ๆ กัน  อาจมีผลทำให้เกิดความจำที่ไม่ตรงกับความจริง
ยกตัวอย่างเช่น  ในงานวิจัยปี ค.ศ. 1998 
มีการให้ผู้ร่วมการทดลองจินตนาการว่าได้ทำการอย่างหนึ่ง  (ซึ่งก็คือ  หักไม้จิ้มฟัน) ในช่วงแรกของการทดลอง   และภายหลังถามว่าได้ทำอย่างนั้นจริงหรือเปล่า
ผลการทดลองพบว่า  ผู้ร่วมการทดลองที่ได้จินตนาการซ้ำ ๆ กันว่าได้ทำสิ่งนั้นมีโอกาสที่จะคิดว่าได้ทำสิ่งนั้นจริง ๆ มากกว่าผู้ที่ไม่ได้จินตนาการ
และโดยคล้าย ๆ กัน  ในงานวิจัยปี ค.ศ. 1996 
มีการให้นักศึกษามหาวิทยาลัยรายงานว่า  มั่นใจแค่ไหนว่าได้ประสบเหตุการณ์หนึ่ง ๆ (เช่น  ทำหน้าต่างแตกโดยใช้มือ) ในวัยเด็ก  แล้วหลังจากนั้น 2 อาทิตย์ก็ให้นักศึกษาจินตนาการเหตุกาณ์ 4 อย่าง
นักวิจัยพบว่า  นักศึกษา 1/4 ที่ทำการจินตนาการรายงายว่า ได้ประสบเหตุการณ์เหล่านั้นจริง ๆ ในวัยเด็ก
ซึ่งก็คือ  เมื่อให้จินตการถึงเหตุการณ์เหล่านั้น  ก็จะเกิดความมั่นใจมากขึ้นว่าได้ประสบเหตุการณ์เหล่านั้นจริง ๆ
งานวิจัยในปี ค.ศ. 2013 พบว่า  สามารถเร้าความจำที่มีอยู่แล้วโดยไม่ได้ใช้วิธีธรรมชาติ (artificial) และสามารถสร้างความจำเทียมในหนู
โดยใช้ optogenetics (ใช้แสงควบคุมนิวรอนซึ่งได้ทำให้ไวแสงโดยแปลงยีน) คือกลุ่มนักวิทยาศาสตร์ของสถาบัน RIKEN-MIT สามารถทำให้หนูสัมพันธ์สิ่งแวดล้อมที่ไม่มีภัย  กับประสบการณ์ที่ไม่น่ายินดีที่เกิดในสิ่งแวดล้อมที่ต่างกัน (หนูในที่สุดมีปฏิกิริยาต่อสิ่งแวดล้อมที่ไม่มีภัยเหมือนกับมีภัย)
นักวิทยาศาสตร์บางท่านเชื่อว่า  งานวิจัยนี้อาจมีนัยสำคัญในการศึกษาการเกิดความจำผิด ๆ ในมนุษย์  และในการบำบัดรักษาคนไข้ PTSD และโรคจิตเภท
การเพิ่มประสิทธิภาพความจำ

งานวิจัยปี ค.ศ. 2006 ของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียที่ลอสแอนเจลิสที่พิมพ์ในวารสาร American Journal of Geriatric Psychiatry (วารสารจิตเวชผู้สูงอายุอเมริกัน) พบว่า
เราสามารถเพิ่มประสิทธิภาพของระบบประชานและสมองโดยเปลี่ยนวิถีชีวิตอย่างง่าย ๆ 
เช่นการฝึกหัดความจำ  การทานอาหารสุขภาพ  การรักษาร่างกายให้แข็งแรง  และการบริหารความเครียด
ในงานทดลองนี้  มีการตรวจสอบผู้ร่วมการทดลอง 17 คนโดยมีอายุเฉลี่ย 53 ปี  มีประสิทธิภาพความจำเป็นปกติ
มีการให้ผู้ร่วมการทดลอง 8 คนทานอาหารที่ดีต่อสมอง (brain healthy) ฝึกการผ่อนคลาย ออกกำลังกาย ฝึกจิต (ซึ่งเป็นเทคนิคฝึกสมองและความจำเกี่ยวกับภาษา)
หลังจากนั้น 14 วัน  ผู้ร่วมการทดลองสามารถใช้คำได้คล่องขึ้น (word fluency) เทียบกับความสามารถที่ได้วัดมาก่อน 
แต่ไม่มีการวัดผลติดตามในระยะยาว  ดังนั้น  จึงยังไม่ชัดเจนว่าการเปลี่ยนแปลงชีวิตเช่นนี้มีผลระยะยาวต่อความจำหรือไม่
มีหลักและเทคนิคช่วยจำที่มีความสัมพันธ์กันกลุ่มหนึ่ง (ที่เรียกว่า  Art of memory  ศิลปะความทรงจำ)
ที่สามารถใช้เพื่อเพิ่มสมรรถภาพความทรงจำ  
เช่น ในปี ค.ศ. 2001 International Longevity Center (ศูนย์อายุยืนสากล) พิมพ์รายงาน 
ที่ในหน้า 14-16 ให้คำแนะนำวิธีการรักษาสมรรถภาพทางใจให้ดีจนกระทั่งถึงวัยชรา
ข้อแนะนำรวมทั้ง  การใช้สมองโดยการเรียน  การฝึกสมองหรือการอ่านหนังสือ
การมีวิถีชีวิตที่แอ๊กถีฟเพื่อสนับสนุนการหมุนเวียนของเลือดในสมอง  การเข้าสังคม  การลดความเครียด
การนอนเป็นเวลา  การหลีกเลี่ยงภาวะเศร้าซึมหรือการมีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ และการทานอาหารสุขภาพ
การเพิ่มประสิทธิภาพความจำ > ระดับการประมวลผล

ในปี ค.ศ. 1972 นักวิจัยกลุ่มหนึ่งเสนอว่า  วิธีการจำและระดับการประมวลผลเพื่อที่จะจำเป็นองค์ประกอบที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการเก็บประสบการณ์ไว้ในความจำ  ไม่ใช่การฝึกซ้อม (rehearsal) ข้อมูลนั้นบ่อย ๆ คือ
การจัดระเบียบ (organization) ในปี ค.ศ. 1967 มีการให้ไพ่คำศัพท์ตลับหนึ่งแก่ผู้ร่วมการทดลองแล้วให้ผู้ร่วมการทดลองจัดไพ่เป็นกอง ๆ โดยใช้วิธีจัดระเบียบตามความชอบใจ ภายหลังเมื่อให้ผู้รับการทดลองระลึกถึงคำให้มากที่สุดเท่าที่จะจำได้ พวกที่มีจำนวนหมวดการจัดที่มากกว่าสามารถจำคำได้มากกว่า งานวิจัยนี้บอกเป็นนัยว่า  การจัดระเบียบความจำเป็นองค์ประกอบของประสิทธิภาพของความจำอย่างหนึ่ง (Mandler, 2011)
ความพิเศษ (distinctiveness) ในปี ค.ศ. 1980 มีการให้ผู้ร่วมการทดลองกล่าวคำต่าง ๆ โดยวิธีที่ไม่ให้เหมือนคำอื่น ๆ เช่นให้สะกดคำต่าง ๆ ดัง ๆ ผู้ร่วมการทดลองที่ทำเช่นนี้สามารถจำคำได้ดีกว่าคนที่เพียงแค่อ่านคำเหล่านั้นจากรายการ
ความพยายาม (effort) ในปี ค.ศ. 1979 มีการให้ผู้ร่วมการทดลองแก้ปริศนาคำสลับอักษร บางคำง่าย (เช่น FAHTER ให้เป็น FATHER) และบางคำยาก (เช่น HREFAT) ผู้ร่วมการทดลองจำคำที่แก้ได้ยากได้ดีกว่า เพราะเชื่อว่าต้องทำความพยายามมากกว่า
การเพิ่มรายละเอียด (elaboration) ในปี ค.ศ. 1983 มีการให้ผู้ร่วมการทดลองอ่านวรรคต่าง ๆ เกี่ยวกับประเทศในทวีปอัฟริกาที่ไม่มีจริงประเทศหนึ่ง มีวรรคที่มีข้อความสั้น ๆ และมีวรรคที่กล่าวรายละเอียดของประเด็นในวรรคนั้น วรรคที่ประกอบด้วยรายละเอียดมีการระลึกถึงได้ดีกว่า
การเพิ่มประสิทธิภาพความจำ > วิธีที่ช่วยการท่องจำ

การท่องจำเป็นวิธีหนึ่งในการเรียนรู้ที่ยังให้เราสามารถระลึกถึงข้อมูลได้คำต่อคำ
ปรากฏการณ์เว้นระยะ (spacing effect) แสดงว่าเรามักจะจำรายการสิ่งต่าง ๆ ได้ดีกว่าถ้าท่องจำแล้วเว้นระยะ  ทำซ้ำ ๆ กันเป็นช่วงระยะเวลายาว
เปรียบเทียบวิธีนี้กับการพยายามจำเนื้อความเป็นจำนวนมากในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ
ปรากฏการณ์ที่เข้าประเด็นอีกอย่างหนึ่งก็คือ Zeigarnik effect ซึ่งแสดงว่า  เราจำงานที่ยังไม่เสร็จหรือที่เกิดการขัดจังหวะได้ดีกว่างานที่เสร็จแล้ว
ส่วนวิธี Method of loci (การจินตนาการเส้นทางที่คุ้นเคยแล้ววางสิ่งที่ต้องการจะจำไว้ในตำแหน่งต่าง ๆ ที่เป็นจุดเด่น) เป็นการใช้ความจำทางพื้นที่เพื่อจะจำข้อมูลที่ไม่เกี่ยวข้องกับพื้นที่
อ่านเพิ่ม

Eck A (June 3, 2014). "For More Effective Studying, Take Notes With Pen and Paper". Nova Next. PBS.
Fernyhough C (2013). Pieces of Light: How the New Science of Memory Illuminates Stories We Tell About Our Pasts. ISBN 978-0-06-223789-7.
Fields RD (March 2020). "The Brain Learns in Unexpected Ways: Neuroscientists have discovered a set of unfamiliar cellular mechanisms for making fresh memories". Scientific American. 322 (3): 74–79. PMC 8284127. PMID 34276078. Myelin, long considered inert insulation on axons, is now seen as making a contribution to learning by controlling the speed at which signals travel along neural wiring.
Leyden A (January 24, 2014). "20 Study Hacks to Improve Your Memory". Exam Time.
แหล่งข้อมูลอื่น

Zalta, Edward N. (บ.ก.). "Memory". Stanford Encyclopedia of Philosophy.
Memory-related resources from the National Institutes of Health
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
งานศิลป์ Memory (ความจำ) ปี ค.ศ. 1896 ของโอลิน ลีไว วอร์เนอร์  อยู่ที่หอสมุดรัฐสภา ตึกทอมัส เจฟเฟอร์สัน เมืองวอชิงตัน ดี.ซี.

แบบจำลองความจำใช้งาน
เทพลิขิต

ภาพวาด ความเจริญของอเมริกา (1872) โดยจอห์น แกสต์ แสดงให้เห็นถึงภาพเชิงเปรียบเทียบของกระบวนการพัฒนาพื้นที่ฝั่งตะวันตกของสหรัฐ โดยแสดงโคลัมเบีย บุคลาธิษฐานของสหรัฐ นำพาความเจริญก้าวหน้าไปสู่ฝั่งตะวันตกพร้อมกับเหล่าผู้ตั้งรกรากชาวอเมริกัน เธอนำแสงไฟจากตะวันออกไปยังตะวันตก ร้อยสายโทรเลข ถือตำราเรียน และเน้นฐานะต่าง ๆ ของกิจกรรมทางเศรษฐกิจและรูปแบบการขนส่งที่มีการพัฒนา ส่วนฝั่งซ้าย ชาวอเมริกันพื้นเมืิองพลัดถิ่นจากบ้านเกิดของตน
เทพลิขิต หรือ โองการของพระเจ้า (อังกฤษ: Manifest Destiny) เป็นความเชื่อทางวัฒนธรรมในสหรัฐช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ว่าผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอเมริกันได้รับการกำหนดให้ขยายไปทั่วอเมริกาเหนือ
หลักการพื้นฐานสำหรับแนวคิดนี้มีสามประการ คือ:
คุณธรรมพิเศษของชาวอเมริกันและสถาบันของตน
ภารกิจของสหรัฐในการไถ่และสร้างตะวันตกในแบบกสิกรรมทางตะวันออกใหม่
การทำหน้าที่สำคัญนี้ให้สำเร็จเป็นสิ่งที่โชคชะตาต้านทานได้ยาก
นักประวัติศาสตร์ได้เน้นย้ำว่า "เทพลิขิต" ถูกโต้แย้งเสมอ โดยมีหลายคนรับรองความคิดนี้ แต่สมาชิกพรรควิกส่วนใหญ่ และชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงหลายคน (เช่น อับราฮัม ลินคอล์นกับยูลิสซีส เอส. แกรนต์) ปฏิเสธแนวคิดนี้
จอห์น โอซัลลิแวน บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ โดยทั่วไปถือเป็นผู้คิดค้นวลีนี้ใน ค.ศ. 1845 เพื่ออธิบายสาระสำคัญของความคิดนี้ นักประวัติศาสตร์บางส่วนเชื่อว่าวลีนี้ปรากฏเป็นครั้งแรกในบทบรรณาธิการ "การผนวก" ที่ไม่ได้ลงนาม ผลิตโดย Jane Cazneau นักข่าวและผู้สนับสนุนการผนวกดินแดน
การเสริมสร้างรากฐานปรัชญา

ผู้บุกเบิกอเมริกันจำนวนมากมีสำนึกที่แข็งแกร่งว่า เสรีภาพของชาติและอุดมคตินั้นมีความสำคัญมาก และจำเป็นที่จะต้องนำไปเผยแพร่ในดินแดนใหม่โดยการขยายขอบเขตของชาติและพรมแดนของประเทศให้กว้างขวางออกไปจนสุดขอบฟ้า สองศตวรรษก่อนหน้านั้น จอห์น วินโทรพ ข้าหลวงแห่งอาณานิคมอ่าวแมซซาชูเสตต์ ได้อ้างเหตุผลสนับสนุนแนวคิดนี้ว่า อาณานิคมของเขานั้นจะเป็นเสมือน เมืองบนยอดเขา ที่แสดงให้ดินแดนส่วนที่เหลือของโลกได้เห็นว่า สังคมเสรีในวิถีของพระผู้เป็นเจ้านั้นเป็นอย่างไร คนจำนวนหนึ่งได้ออกมาเสนอแนวคิดเพิ่มเติมว่าการแพร่ขยายหลักการนี้ออกไป เนื่องเพราะมันเป็นโชคชะตาที่กำหนดไว้และหลีกเลี่ยงไม่ได้นั้น สหรัฐอเมริกาควรจะขยายอาณาเขตออกไปให้ครอบคลุมทั่วทั้งทวีปอเมริกาเหนือ ขบวนการอเมริกันหนุ่ม (The Young America movement) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากแฟรงกลิน เพียรซ ได้เคลื่อนไหวส่งเสริมทรรศนะดังกล่าวนี้อย่างคึกคักยิ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

President Polk's Inaugural Address
Collection: "Manifest Destiny and the American West" เก็บถาวร 2024-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from the University of Michigan Museum of Art
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  โปแลนด์
อาคารเอ็นทีที โดโคโม โยโยงิ

| อาคารเอ็นทีที โดโคโม โยโยงิ NTT Docomo Yoyogi Building |
| --- | --- |
อาคารเอ็นทีที โดโคโม โยโยงิ หอนาฬิกาที่สูงที่สุดในโลก
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: ชิบูยะ โตเกียว ญี่ปุ่น
ก่อสร้าง: 2540-2543
เปิดตัว: กันยายน 2543
ความสูง
เสาอากาศ / ยอด: 272 เมตร
หลังคา: 240 เมตร
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 27 ชั้นเหนือพื้นดิน 3 ชั้นใต้ดิน
พื้นที่ชั้น: 51,122 ม² (550,273 ฟุต²)
บริษัท
สถาปนิก: Kajima Design
อาคารเอ็นทีที โดโคโม โยโยงิ (ญี่ปุ่น: NTTドコモ代々木ビル; โรมาจิ: Enutiti Dokomo Yoyogi Biru; อังกฤษ: NTT Docomo Yoyogi Building) เป็นตึกระฟ้าที่ตั้งอยู่ในเขตชิบูยะ กรุงโตเกียว ญี่ปุ่น สูง 240 เมตร เป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับสามเป็นโตเกียว และเมื่อติดตั้งนาฬิกาบนยอดอาคารเมื่อ พ.ศ. 2545 ก็ทำให้เป็นหอนาฬิกาที่สูงที่สุดในโลก
การใช้งาน

อาคารเอ็นทีที โดโคโม โยโยงิเป็นของบริษัทเอ็นทีที โดโคโม แม้จะตั้งชื่ออาคารตามชื่อบริษัท แต่ก็ไม่ได้เป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัท โดยสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ชั้นบนสุดของอาคาร Sannō Park Tower อาคารนี้มีสำนักงานต่างๆตั้งอยู่ แต่ส่วนใหญ่จะใช้เป็นสถานที่ติดตั้งอุปกรณ์ทางเทคนิคสำหรับการให้บริการโทรศัพท์มือถือของบริษัท (อย่างเช่นอุปกรณ์สลับสาย)
เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ได้มีการติดตั้งนาฬิกาขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 15 เมตรบนยอดอาคารเพื่อเฉลิมฉลองครบรอบปีที่ 10 ของ NTT Docomo ทำให้อาคารนี้เป็นหอนาฬิกาที่สูงที่สุดในโลก ส่วนบนของอาคารยังติดไฟสีต่างๆเพื่อบ่งบอกการพยากรณ์อากาศในวันนั้น
ไฟฟ้าที่ใช้ในอาคารส่วนหนึ่งได้มาจากพลังงานรังสีอาทิตย์ ระบบคัดแยกขยะในสำนักงานช่วยลดขยะและเพิ่มอัตราการหมุนเวียนมาใช้ใหม่ น้ำเสียจะถูกบำบัดแล้วหมุนเวียนนำมาใช้ใหม่ และน้ำฝนจะถูกนำมาใช้ในห้องน้ำของอาคาร
ภายในอาคารไม่มีร้านอาหารหรือสถานที่ท่องเที่ยวใดๆ และไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวเข้าไปภายในอาคาร
ดูเพิ่ม

รายชื่ออาคารและสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น
วงศ์ฟิสเซียซิอี

| วงศ์ฟิสเซียซิอี |
| --- | --- |

Physcia millegrana สมาชิกในวงศ์นี้

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Fungi
หมวด:: Ascomycota
ชั้น:: Lecanoromycetes
ชั้นย่อย:: Lecanoromycetidae
อันดับ:: Teloschistales
วงศ์:: Physciaceae Zahlbr.

สกุลต้นแบบ
Physcia (Schreb.) Michx.
วงศ์ฟิสเซียซิอี หรือPhysciaceae เป็นวงศ์ของราที่สร้างไลเคน อยู่ในชั้น Lecanoromycetes ในดิวิชัน Ascomycota ประกอบด้วย 17 สกุล และ 512 สปีชีส์
สกุล

Anaptychia
Coscinocladium
Culbersonia (ไม่แน่นอน)
Dermiscellum
Heterodermia
Hyperphyscia
Mobergia
Monerolechia
Phaeophyscia
Phaeorrhiza
Physcia
Physciella
Physconia
Pyxine
Redonia (ไม่แน่นอน)
Rinodina
Rinodinella
Tornabea
การดำน้ำสกูบา

บทความนี้เกี่ยวกับการดำน้ำ สำหรับวงดนตรี ดูที่ สกูบา
การดำน้ำลึก เพื่อชมสัตว์ใต้น้ำ
การดำน้ำสกูบา หรือ การดำน้ำลึก (อังกฤษ: scuba diving) เป็นการดำน้ำที่นักดำน้ำใช้อุปกรณ์ช่วยหายใจใต้ท้องทะเล (scuba set) โดยนักดำน้ำพกถังอากาศลงไปใต้น้ำ ทำให้มีอิสรภาพและเสรีภาพในการเคลื่อนไหวสูงกว่าการดำน้ำสนูบา (snuba) หรือการดำน้ำที่ใช้อากาศจากบนผิวน้ำ และยังอยู่ใต้น้ำได้นานกว่านักดำน้ำแบบฟรีไดฟ์ คำว่า scuba ย่อมาจาก "self-contained underwater breathing apparatus" หมายถึงเครื่องมือที่ใช้สำหรับช่วยให้หายใจในขณะอยู่ใต้น้ำเป็นการเฉพาะตัว กล่าวคือสามารถดำลงสู่ใต้น้ำด้วยตนเองได้ ซึ่งแตกต่างจากการดำลงพร้อม ๆ กันในเรือดำน้ำเป็นต้น