stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หมายเลขชายธง
ระบบของราชนาวี

ราชนาวีหรือกองทัพเรือของสหราชอาณาจักรใช้ระบบธงยาวปลายเรียว (pennant) เพื่อจำแนกประเภทของเรือครั้งแรกในปี พ.ศ. 2204 โดยการประกาศว่าเรือทุกลำที่เป็นเรือหลวงของพระเจ้าแผ่นดินจะต้องประดับธงยูเนียนแจ็ก (union pennant) โดยมีความแตกต่างเด่นชัดมากขึ้นเมื่อมีการประกาศในปี พ.ศ. 2217 ไม่ให้เรือพาณิชย์ลำใด ๆ ชักธงยาวปลายเรียว (pennant) บนเรือของตน
ระบบตัวเลขชายธงถูกนำมาใช้งานก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเพื่อแยกความแตกต่างระหว่างเรือที่มีชื่อเดียวกันหรือรูปทรงคลายคลึงกัน เพื่อลดความผิดพลาดและความปลอดภัยในการสื่อสาร และใช้เพื่อแยกในการจดจำเมื่อเรือชั้นเดียวกันมาจอดอยู่ด้วยกัน ตามธรรมเนียมแล้ว จะมีการรายงานหมายเลขชายธงด้วยเครื่องหมายมหัพภาค (full stop) "." ระหว่างธงหลักหรือธงรองและหมายเลข แม้ว่าธรรมเนียมปฏิบัตินี้จะค่อย ๆ ถูกเลิกปฏิบัติไป จากภาพถ่ายในช่วงสงครามโลกประมาณปี พ.ศ. 2467 ที่ไม่มีการใช้สัญลักษณ์มหัพภาคบนตัวเรือแล้ว ระบบหมายเลขชายธงนี้ถูกใช้ตลอดช่วงเวลาในยุคของกองทัพเรือจักรวรรดิอังกฤษ เพื่อให้เรือแต่ละลำสามารถถ่ายโอนไปยังกองทัพเรืออื่น ๆ ได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนแปลงหมายเลขชายธง
เดิมทีหมายเลขชายธงถูกจัดสรรโดยฐานทัพเรือแต่ละแห่ง และเมื่อเรือเปลี่ยนฐานทัพเรือที่สังกัด ก็จะมีการจัดสรรหมายเลขใหม่ให้ หลังจากนั้นกรมทหารเรือ (Admiralty) เข้ามาดูแลกองทัพเรือทั้งหมด และจัดทำ "บัญชีรายชื่อเรือ" ในปี พ.ศ. 2453 โดยจัดกลุ่มเรือตามประเภทของธงที่อยู่ในประเภทเดียวกัน นอกจากนั้น เรือในกองเรือที่ 2 และกองเรือที่ 3 (เช่น กองหนุน) จะมีอักษรธงหลักชุดรองเพื่อระบุว่าตนมาจากฐานทัพเรือใดที่ประจำการอยู่ เช่น "C" สำหรับ อู่ต่อเรือชาแธม, "D" สำหรับ ฐานทัพเรือเดวอนพอร์ท, "N" สำหรับ นอร์ และ "P" สำหรับ พอร์ตสมัท โดยในตอนแรก เรือพิฆาตถูกจัดอักษรธงหลักว่า "H" แต่เนื่องจากค่าอักษรดังกล่าวสามารถผสมกับชุดตัวเลขได้เพียงหนึ่งร้อยชุดเท่านั้น คือ H00 ถึง H99 จึงได้มีการจัดสรรตัวอักษร "G" และ "R" ด้วย ซึ่งเมื่อมีเรือจม หมายเลขห้อยกำกับ (pendant number)  เดิมที่เสียไปจะถูกจัดสรรให้กับเรือลำใหม่หลังจากนั้น
อักษรธงหลักสำหรับชั้นเรือทั้งหมดมักจะถูกเปลี่ยนในขณะที่จำนวนทั้งหมดยังจำนวนเท่าเดิม ตัวอย่างเช่น ในปี พ.ศ. 2483 ราชนาวีเปลี่ยนตัวอักษร "I" และ "D" สลับกันไปมา (เช่น D18 เปลี่ยนเป็น I18 และ I18 เปลี่ยนเป็น D18) และในปี พ.ศ. 2491 อักษร "K", "L" และ "U" ทั้งหมดเปลี่ยนเป็นอักษร "F" หากมีความขัดแย้งกันในชุดตัวเลข ให้เติมเลข 2 หน้าหมายเลขห้อยกำกับ
ในช่วงทศวรรษที่ 1970 กองเรือได้หยุดการออกหมายเลขชายธงให้กับเรือดำน้ำหลังจากเข้าสู่ยุคของเรือนิวเคลียร์ ด้วยเหตุผลว่า เรือเหล่านี้ใช้เวลาบนผิวน้ำน้อยเกินไป อย่างไรก็ตาม ก็ยังคงมีการออกหมายเลขให้กับเรือดำน้ำต่อหลังจากนั้น
เรือหลวงแลงคาสเตอร์ ได้รับการจัดหมายเลขชายธงเป็น F232 ในครั้งแรก จนกระทั่งราชนาวีทราบในภายหลังว่า หมายเลข 232 เป็นรูปแบบตัวเลขมาตรฐานสำหรับเรือที่เกยตื้น ด้วยเหตุผลด้านโชคลางซึ่งชาวเรือเชื่อถือเป็นอย่างมาก เรือจึงถูกเปลี่ยนหมายเลขชายธงเป็น F229
ระบบของราชนาวี > สงครามโลกครั้งที่สอง > ไม่มีอักษรธงหลัก

หมายเลขห้อยกำกับหมายเลข 13 ไม่มีการจัดสรรให้ใช้งาน
เรือบัญชาการ (Capital Ship), เรือบรรทุกอากาศยาน (Aircraft carrier), เรือลาดตระเวน (Cruiser)
ระบบของราชนาวี > สงครามโลกครั้งที่สอง > อักษรธงหลัก

หมายเลขห้อยกำกับหมายเลข 13 ไม่มีการจัดสรรให้ใช้งานกับหมายเลขธงหลัก และตัวอักษร J กับ K ใช้กับตัวเลขสามชุดเนื่องจากจำนวนเรือในชุดอักษรมีมากเกินกว่าเลขสองชุด
D — เรือพิฆาต (จนถึง พ.ศ. 2483), เรือบัญชาการ, เรือบรรทุกอากาศยาน, เรือลาดตระเวน (ตั้งแต่ พ.ศ. 2483)
F — เรือพิฆาต (จนถึง พ.ศ. 2483) และ เรือช่วยรบขนาดใหญ่ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2483)
G — เรือพิฆาต (ตั้งแต่ พ.ศ. 2483)
H — เรือพิฆาต
I — เรือบรรทุกอากาศยาน, เรือลาดตระเวนบางลำ (จนถึง พ.ศ. 2483), เรือพิฆาต (ตั้งแต่ พ.ศ. 2483)
J — เรือกวาดทุ่นระเบิด
K — เรือคอร์เวต, เรือฟริเกต
L — เรือพิฆาตคุ้มกัน, เรือสลุปศึก (จนถึง พ.ศ. 2484)
M — เรือวางทุ่นระเบิด
N — เรือกวาดทุ่นระเบิด
P — เรือสลุปศึก (จนถึง พ.ศ. 2482), เรือวางแนวทุ่นป้องกัน (Boom defence vessels) (จนถึง พ.ศ. 2483)
R — เรือพิฆาต (ตั้งแต่ พ.ศ. 2485), เรือสลุปศึก
T — เรือปืนลำน้ำ, เรือวางอวน
U — เรือสลุปศึก (ตั้งแต่ พ.ศ. 2484)
W — เรือลากจูงและกู้ภัย
X — เรือหน่วยปฏิบัติการพิเศษ
Z — เรือวางแนวทุ่นป้องกัน ประตูแนวทุ่น และพื้นที่จอดเรือ
4 — เรือช่วยรบต่อต้านอากาศยาน
FY — เรือประมง (เรือประมงอวนลากช่วยรบ, เรือประมงพื้นบ้าน เป็นต้น)
ระบบของราชนาวี > สงครามโลกครั้งที่สอง > อักษรธงรอง

อักษรธงรองถูกนำไปใช้งานกับเรือดำน้ำ ซึ่งเรือดำน้ำของราชนาวีที่ใช้อักษร "H" และ "L" และเรือของสหรัฐบางลำที่มีการถ่ายโอนมา มีเพียงแค่ตัวเลขเท่านั้น ในกรณีเหล่านี้ หมายเลขห้อยกำกับเป็นเพียงแค่หมายเลขตัวเรือที่ถูกกลับด้านเท่านั้น (เช่น L24 เมื่อนำมาใช้ห้อยกำกับจะเป็น "24L") ซึ่งภาพถ่ายก่อนสงครามแสดงให้เห็นหมายเลขห้อยกำกับอยู่กับหมายเลขธงรองอย่างถูกต้อง แต่ภาพถ่ายในช่วงสงครามแสดงให้เห็นว่าตัวเลขมักจะถูกวาดถอยหลัง และอักษรธงรองมักจะถูกวาดไว้ในตำแหน่งธงหลัก นอกจากนี้ มีการไม่ใช้อักษร "U" ในธงรองเนี่องจากเป็นการป้องกันไม่ให้ดูสับสนว่าเรือลำดังกล่าวเป็นเรือชนิดเดียวกันกับเรืออู (U-boat) ของเยอรมนี และด้วยเหตุผลเดียวกัน จึงไม่มีการใช้อักษร "V" ด้วย หมายเลขห้อยกำกับ 00–10, 13 รวมถึงหมายเลขที่ลงท้ายด้วย 0 จะไม่ได้รับการจัดสรรให้กับอักษรธงรอง
เรือ HMS Tribune มีเลขชายธงคือ N76 มีเลขอักษรธงรองคือ 76TA — พันธมิตร (โปแลนด์ เรือ ORP Orzeł (85A))
C (จากคำว่า "coastal") — เรือดำน้ำชั้นยู ของอังกฤษ (ต่อก่อนสงคราม)
F (จากคำว่า "fleet") — เรือดำน้ำชั้นริเวอร์
H — เรือดำน้ำชั้นเฮช ของอังกฤษ
L — เรือดำน้ำชั้นแอล ของอังกฤษ
M (จากคำว่า "minelayer") — เรือดำน้ำชั้นแกรมพัส
N — จัดสรรให้กับเรือดำน้ำที่มีอยู่ตั้งแต่ พ.ศ. 2483.
P — เรือดำน้ำชั้นโอดิน , เรือดำน้ำชั้นพาร์เธีย
31P— เรือดำน้ำชั้นยู (ต่อในช่วงสงคราม), เรือดำน้ำชั้นวี ของอังกฤษ
211P ถึง 299P — เรือดำน้ำชั้นเอส ของอังกฤษ (ต่อในช่วงสงคราม)
311P ถึง 399P— เรือดำน้ำชั้นที ของอังกฤษ
411P ถึง 499P— เรือดำน้ำชั้นแอมฟิออน
511P ถึง 599P— เรือดำน้ำให้ยืม-เช่าของกองทัพเรือสหรัฐ
611P ถึง 699P— commandeered foreign construction
711P ถึง 799P— เรือดำน้ำข้าศึกที่ยึดได้
R — เรือดำน้ำชั้นเรนโบว์
S — เรือดำน้ำชั้นเอส (ต่อก่อนสงคราม)
T — เรือดำน้ำชั้นที (ต่อก่อนสงคราม)
ระบบของราชนาวี > หลัง พ.ศ. 2491

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี พ.ศ. 2491 ราชนาวีได้นำหมายเลขชายธงมาปรับใช้ โดยอักษรธงหลักจะระบุประเภทพื้นฐานของเรือ ซึ่ง "F" และ "A" ใช้ตัวเลขสองหลักหรือสามหลัก และ "L" และ "P" ใช้ตัวเลขไม่เกินสี่หลัก และหลักการเดิมเกี่ยวกับเลข 13 ยังคงเดิมอยู่ คือไม่มีการนำมาใช้งาน (เช่น เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ เรือหลวงโอเชียน (L12) ตามด้วย เรือหลวงอัลเบียน (L14))
A  — เรือช่วยรบ (เรือของ กองเรือสนับสนุนฝ่ายพลเรือน (Royal Fleet Auxiliary), กองกำลังบริการสนับสนุนการเดินเรือ (Royal Maritime Auxiliary Service) และ กองกำลังสนับสนุนการรบราชนาวี (Royal Naval Auxiliary Service), รวมถึงเรือบรรทุกอะไหล่เรือ, เรือวางแนวทุ่นป้องกัน เป็นต้น)
C  — เรือลาดตระเวน (ปัจจุบันไม่มีในประจำการ จึงไม่มีการใช้งาน)
D  — เรือพิฆาต
F  — เรือฟริเกต (อดีตเรือพิฆาตคุ้มกัน, เรือสลุปศึก และ เรือคอร์เวต)
H  — สถานีส่งสัญญาณชายฝั่ง (ทางทหาร) ; เรือสำรวจ
K  — เรือเบ็ดเตล็ด (เช่น เรือปฏิบัติการสำรวจพื้นทะเล เรือหลวงชาเลนเจอร์ หรือเรือสนับสนุนเฮลิคอปเตอร์ เรือหลวงโลโฟเทน)
L  — เรือยกพลขึ้นบก
M  — เรือกวาดทุ่นระเบิด
N  — เรือวางทุ่นระเบิด (ปัจจุบันไม่มีในประจำการ จึงไม่มีการใช้งาน)
P  — เรือตรวจการณ์
R  — เรือบรรทุกอากาศยาน
S  — เรือดำน้ำ
Y  — อู่ต่อเรือ
ระบบของราชนาวี > กองเรือ > พ.ศ. 2468 – 2482

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2468 ในเรือของผู้นำกองเรือ (Flotilla leaders) นั้นจะไม่มีการเขียนหมายเลขห้อยกำกับ แต่จะมีการทาแถบสีความกว้าง 4 ฟุต (1.2 เมตร) แทน บริเวณวงรอบด้านหน้า สำหรับผู้นำหมู่เรือ (Division) จะมีการเขียนเลขห้อยกำกับ และมีแถบสีทีแคบกว่าคือความยาว 2 ฟุต (0.61 เมตร) บริเวณช่องด้านหน้า พร้อมกับแถบสียาว 3 ฟุต (0.91 เมตร) บริเวณด้านบน ซึ่งในกองเรือเมดิเตอร์เรเนียน (Mediterranean Fleet) และกองเรือแอตแลนติก (Atlantic Fleet) จะใช้แถบผู้นำกองเรือสีดำ และท้ายสุดกองเรือบ้าน (Home Fleet) จะใช้แถบผู้นำกองเรือสีขาว โดยเรือภายในกองเรือต่าง ๆ จะใช้แถบสีต่าง ๆ ในการระบุสังกัดและตัวตนของตนเอง ซึ่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2468 มีการใช้แถบสีดังต่อไปนี้
กองเรือพิฆาตที่ 1 — แถบสีดำหนึ่งแถบ
กองเรือพิฆาตที่ 2 — แถบสีดำสองแถบ (แถบสีแดงหนึ่งแถบ ตั้งแต่ พ.ศ. 2478)
กองเรือพิฆาตที่ 3 — แถบสีดำสามแถบ
กองเรือพิฆาตที่ 4 — ไม่มีแถบสี
กองเรือพิฆาตที่ 5 — แถบสีขาวหนึ่งแถบ
กองเรือพิฆาตที่ 6 — แถบสีขาวสองแถบ
กองเรือพิฆาตที่ 8 (ตั้งแต่ พ.ศ. 2478) — แถบสีดำและขาวอย่างละแถบ
ระบบของราชนาวี > กองเรือ > สงครามโลกครั้งที่สอง

เมื่อมีเรือพิฆาตแบบปล่องเดี่ยว (Single funnelled destroyer) เข้าประจำการกองเรือชั้นเจในปี พ.ศ. 2482 และด้วยจำนวนของกองเรือที่เพิ่มขึ้น ระบบก็ได้เปลี่ยนแปลงไปตามจำนวนที่เพิ่มขึ้นนั้น โดยเรือแบบปล่องเดี่ยวจะใช้แถบความลึก 3 ฟุต (0.91 เมตร) สำหรับผู้นำกองเรือ และสำหรับผู้นำหมู่เรือจะใช้แถบแนวตั้งความกว้าง 2 ฟุต (0.61 เมตร) และแถบความยาว 6 ฟุต (1.8 เมตร) ด้านใต้แถบของผู้นำกองเรือ แถบผู้นำสีขาวจะใช้สำหรับกองเรือบ้าน (Home Fleet) สีแดงใช้สำหรับกองเรือเมดิเตอร์เรเนียน (Mediterranean Fleet) และระบบแถบสีของกองเรือเปลี่ยนเป็นดังต่อไปนี้
กองเรือพิฆาตที่ 1 (เมดิเตอร์เรเนียน) — 1 แถบสีแดง, เรือพิฆาตชั้นจี
กองเรือพิฆาตที่ 2 (เมดิเตอร์เรเนียน) — 2 แถบสีแดง, เรือพิฆาตชั้นเฮช
กองเรือพิฆาตที่ 3 (เมดิเตอร์เรเนียน) — 3 แถบสีแดง, และไม่มีแถบ, เรือพิฆาตชั้นไอ
กองเรือพิฆาตที่ 4 (เมดิเตอร์เรเนียน) — ไม่มีแถบ, เรือพิฆาตชั้นไทรบัล
กองเรือพิฆาตที่ 5 (เมดิเตอร์เรเนียน) — ไม่มีแถบ, เรือพิฆาตชั้นเค
กองเรือพิฆาตที่ 6 (บ้าน) — 1 แถบสีขาว, เรือพิฆาตชั้นไทรบัล
กองเรือพิฆาตที่ 7 (บ้าน) — 2 แถบสีขาว, เรือพิฆาตชั้นเจ
กองเรือพิฆาตที่ 8 (บ้าน) — 3 แถบสีขาว, เรือพิฆาตชั้นเอฟ
กองเรือพิฆาตที่ 9 (บ้าน) — 1 แถบสีดำ และ 2 แถบสีขาว, เรือพิฆาตชั้นวี และเรือพิฆาตชั้นดับเบิลยู
กองเรือพิฆาตที่ 10 (บ้าน) — ไม่มีแถบ, เรือพิฆาตชั้นวี และเรือพิฆาตชั้นดับเบิลยู
กองเรือพิฆาตที่ 11 (Western Approaches) — 1 แถบสีดำ ทับ 2 แถบสีแดง, เรือพิฆาตชั้นวี และเรือพิฆาตชั้นดับเบิลยู
กองเรือพิฆาตที่ 12 (Rosyth) — 1 แถบสีขาว ทับ 1 แถบสีแดง, เรือพิฆาตชั้นอี
กองเรือพิฆาตที่ 13 (ยิบรอลตาร์) — 1 แถบสีขาว ทับ 2 แถบสีแดง, เรือพิฆาตชั้นวี และเรือพิฆาตชั้นดับเบิลยู
กองเรือพิฆาตที่ 14 (บ้าน) — 1 แถบสีแดง ทับ 1 แถบสีดำ, เรือพิฆาตชั้นวี และเรือพิฆาตชั้นดับเบิลยู
กองเรือพิฆาตที่ 15 (Rosyth) — 1 แถบสีแดง ทับ 2 แถบสีดำ, เรือพิฆาตชั้นวี และเรือพิฆาตชั้นดับเบิลยู
กองเรือพิฆาตที่ 16 (พอร์ตสมัท) — 1 แถบสีแดง ทับ 1 แถบสีขาว, เรือพิฆาตชั้นวี และเรือพิฆาตชั้นดับเบิลยู
กองเรือพิฆาตที่ 17 (Western Approaches) (ตั้งแต่ พ.ศ. 2483) — 1 แถบสีแดง ทับ 2 แถบสีขาว, เรือพิฆาตชั้นทาวน์
กองเรือพิฆาตที่ 18 (ช่องแคบอังกฤษ) — 1 แถบสีขาว & 1 แถบสีดำ, เรือพิฆาตชั้นเอ
กองเรือพิฆาตที่ 19 (โดเวอร์) — 1 แถบสีขาว ทับ 2 แถบสีดำ, เรือพิฆาตชั้นบี
กองเรือพิฆาตที่ 20 (พอร์ตสมัท) — 2 แถบสีขาว ทับ 1 แถบสีดำ, เรือพิฆาตชั้นซี
กองเรือพิฆาตที่ 21 (สถานีจีน) — 2 แถบสีขาว ทับ 1 แถบสีแดง, เรือพิฆาตชั้นดี
แถบกองเรือถูกนำมาใช้งานตลอดช่วงของสงครามแม้ว่าจะเกิดความสูญเสียระหว่างการปฏิบัติการก็ตาม ซึ่งจากทั้งข้อกำหนดในการปฏิบัติระหว่างปฏิบัติการ และการต่อเรือใหม่เพิ่มเติมเพื่อนำเข้าประจำการในกองเรือจะทำลายรูปแบบที่ถูกจำแนกไว้อยู่ก่อนแล้วของกองเรือพิฆาต เรือหลายลำถูกนำไปใช้งานในภารกิจต่าง ๆ ตามความจำเป็นหรือความพร้อมของเรือ และมักถูกจัดกลุ่มขึ้นใหม่กลายเป็นกลุ่มเรือคุ้มกัน ที่ประกอบไปด้วยเรือหลากหลายประเภท เช่น เรือสลุปศึก เรือคอร์เวต เรือฟริเกต และเรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกัน ซึ่งกลุ่มเรือคุ้มกันบางกลุ่มใช้ระบบแถบบนปล่องควันเรือ ส่วนอีกหลายกลุ่มใช้ระบบตัวอักษรบนปล่องควัน เช่น กลุ่มเรือคุ้มกัน B7
ระบบของราชนาวี > กองเรือ > หลังสงคราม

หลังจากสงคราม กองเรือไม่ได้ถูกแบ่งอัตลักษณ์ผ่านรูปแบบของแถบสีอีกต่อไป แต่ด้วยพื้นผิวโลหะจำนวนมากที่ถูกยึดติดกับปล่องควันของเรือ เรือผู้นำกองเรือหลายลำยังคงใช้สัญลักษณ์ขนาดใหญ่บนส่วนยอดของปล่องควันเรือ และเรือรองผู้นำกองเรือจะทาแถบสีดำที่หน้าน้อยกว่าผู้นำกองเรือรอบปล่องควันเรือ
ระบบของราชนาวี > รหัสดาดฟ้าเรือ

เรือบรรทุกอากาศยาน และเรือที่มีอากาศยานปฏิบัติการ จะมีการติดรหัสบนดาดฟ้าบินเพื่อช่วยระบุตัวตนของเรือสำหรับเครื่องบินที่จะลงจอด โดยจะอยู่ในตำแหน่งที่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนในระยะไกลบนเส้นทางที่จะนำเครื่องร่อนลงจอด ซึ่งกองทัพเรือสหราชอาณาจักรใช้อักษรตัวเดียว (ปกติจะใช้จากอักษรตัวแรกของชื่อเรือ) สำหรับเรือบรรทุกอากาศยานและเรือขนาดใหญ่ที่มีอากาศยานปฏิบัติการ และตัวอักษรคู่ (โดยปกติจะใช้จากตัวอักษรชื่อเรือ) สำหรับเรือขนาดเล็กลงมา สำหรับกองทัพเรือสหรัฐที่มีกองเรือขนาดใหญ่ จะใช้หมายเลขที่เป็นส่วนหนึ่งของหมายเลขการจัดประเภทตัวเรือ (มีระบบคล้ายคลึงกันกับระบบหมายเลขชายธง)
รหัสดาดฟ้าเรือที่ใช้งานโดยเรือหลักของกองทัพเรือสหราชอาณาจักรประกอบไปด้วย
เรือหลวงควีนเอลิซาเบธ (R08) ลำล่างสุด มีรหัสดาดฟ้าเรือคืออักษร Qเรือหลวงอัลเบียน (HMS Albion)  — AN
เรือหลวงบูลวาร์ค (HMS Bulwark) — BK
เรือหลวงดอน์ทเลส (HMS Dauntless) — DT
เรือหลวงโอเชียน (HMS Ocean)  — O
เรือหลวงอาร์ครอยัล (HMS Ark Royal) — R
เรือหลวงอินวิซิเบิล (HMS Invincible) — N
เรือหลวงอิลัสเทรียส (HMS Illustrious) — L
เรือหลวงควีนเอลิซาเบธ (MHS Queen Elizabeth) — Q
เรือหลวงปรินซ์ออฟเวลส์ (HMS Prince of Wales) — P
เรืออาร์เอฟเอ อาร์กัส (RFA Argus)  — AS
เรืออาร์เอฟเอ ลายม์เบย์ (RFA Lyme Bay)  — YB
เรืออาร์เอฟเอ คาร์ดิแกนเบย์ (RFA Cardigan Bay) — CB
เรืออาร์เอฟเอ เมาท์เบย์ (RFA Mounts Bay) — MB
หมายเลขชายธงสากล

กองทัพเรือในเนโทและเครือจักรภพแห่งประชาชาติหลายชาติตกลงกันทีจะใช้งานระบบหมายเลขชายธงตามแบบของกองทัพเรือสหราชอาณาจักร ซึ่งตัวระบบนี้สามารถรับประกันได้ว่าในบรรดากองทัพเรือที่กล่าวมาข้างต้นหรือกองทัพเรือชาติอื่น ๆ นอกเหนือจากนี้ที่จะมาเข้าร่วมในภายหลัง จะได้ใช้ระบบหมายเลขชายธงที่ระบุตัวตนเฉพาะไม่ซ้ำกันอย่างแน่นอน ในขณะที่สหรัฐไม่เข้าร่วมการใช้งานระบบนี้ เนื่องจากเรือของกองทัพเรือสหรัฐมีการจำแนกประเภทด้วยระบบสัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือ (Hull classification symbol) อยู่แล้ว
รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมใช้ระบบหมายเลขชายธง พร้อมทั้งช่วงหมายเลขที่ใช้งาน ประกอบไปด้วย
เรือฟริเกต FS Prairial มีหมายเลขชายธงคือ F731อาร์เจนตินา — (D: 1x, 2x; P: 3x, 4x; S: 2x, 3x; C: x; V: x)
ออสเตรเลีย (เดิมเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเรือสหราชอาณาจักรจนถึงปี พ.ศ. 2512; ปัจจุบันใช้รูปแบบตามกองทัพเรือสหราชอาณาจักรและระบบสัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือของสหรัฐ)
เบลเยี่ยม — (A:9xx; F: 9xx; M: 9xx; P:9xx)
เดนมาร์ก — (N: 0xx; A/M/P: 5xx; F/S/Y: 3xx; L: 0xx)
ฝรั่งเศส — (R: 9x; C/D/S: 6xx; F: 7xx; M/P/A: 6xx, 7xx; L: 9xxx)
เยอรมนี — (A: 5x, 51x, 14xx; D: 1xx; F: 2xx; L: 76x; M: 10xx, 26xx; P: 61xx; S: 1xx)
กรีซ — (D/P: 0x, 2xx; A/F: 4xx; L/S/M: 1xx)
อิตาลี — (5xx; D 5xx; F 5xx; P 4xx; 5xxx; A 5xxx; L 9xxx; Y 5xx)
เคนยา
มาเลเซีย
นิวซีแลนด์ (F111-HMNZS Te Mana)
เนเธอร์แลนด์ (8xx; Y: 8xxx)
นอร์เวย์ (F/S/M: 3xx; P: 9xx; L: 45xx)
โปรตุเกส (F/M: 4xx; S: 1xx; P: 11xx0)
สเปน (A: xx, F: 0x 1x 2x.., R: 01, 11, L: 0x, 1x.., P: 0x, 1x.., Y: xxx)
ศรีลังกา
แอฟริกาใต้
ตุรกี (D/S: 3xx; F: 2xx; N: 1xx; A/M: 5xx; P: 1xx, 3xx, L: 4xx; Y: 1xxx)
สหราชอาณาจักร (R: 0x; D: 0x & 1xx; F: 0x, 1xx, 2xx; S: 0x, 1xx; M: 0x, 1xx, 1xxx, 2xxx; P: 1xx, 2xx, 3xx; L: 0x, 1xx, 3xxx, 4xxx; A: ตามที่มีการกำหนดใช้)
ระบบหมายเลขชายธงขององค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ (NATO) ได้เพิ่มสัญลักษณ์ Y (จากคำว่า yard) เป็นสัญลักษณ์สำหรับ เรือลากจูง, ปั้นจั่นลอยน้ำ, ท่าเทียบเรือ และอื่น ๆ
รหัสดาดฟ้าเรือสากล > กองทัพเรือสหราชอาณาจักร

กองทัพเรือสหราชอาณาจักรใช้อักษรเดี่ยว (ปกติจะใช้จากอักษรตัวแรกของชื่อเรือ) สำหรับเรือบรรทุกอากาศยานและเรือขนาดใหญ่ที่มีอากาศยานปฏิบัติการ และตัวอักษรคู่ (โดยปกติจะใช้จากตัวอักษรชื่อเรือ) สำหรับเรือขนาดเล็กลงมา
ชั้น Albion
HMS Albion — AN
HMS Bulwark — BK
ชั้น River
HMS Forth — FH
HMS Medway — MY
HMS Trent — TT
HMS Tamar — TM
HMS Spey — SP
ชั้น Daring
HMS Daring — DA
HMS Dauntless — DT
HMS Diamond — DM
HMS Dragon — DN
HMS Defender — DF
HMS Duncan — DU
ชั้น Duke
HMS Argyll — AY
HMS Lancaster — LA
HMS Iron Duke — IR
HMS Montrose — MR
HMS Westminster — WM
HMS Northumberland — NL
HMS Richmond — RM
HMS Somerset — SM
HMS Sutherland — SU
HMS Kent — KT
HMS Portland — PD
HMS St Albans — SB
ชั้น Invincible
HMS Invincible — N
HMS Illustrious — L
HMS Ark Royal — R
ชั้น Queen Elizabeth
HMS Queen Elizabeth — Q
HMS Prince of Wales — P
ชั้น Bay
RFA Cardigan Bay — CB
RFA Lyme Bay — YB
RFA Mounts Bay — MB
ชั้น Tide
RFA Tidespring — TS
RFA Tiderace — TR
RFA Tidesurge — TU
RFA Tideforce — TF
ชั้น Wave
RFA Wave Knight — WK
RFA Wave Ruler — WR
ชั้น Fort Rosalie
RFA Fort Rosalie — FR
RFA Fort Austin — FA
รูปแบบเรือลำอื่น ๆ
RFA Argus — AS
RFA Fort Victoria — FV
รหัสดาดฟ้าเรือสากล > กองทัพเรือเนเธอร์แลนด์

ชั้น De Zeven Provinciën
HNLMS De Zeven Provinciën — ZP
HNLMS Tromp — TR
HNLMS De Ruyter — DR
HNLMS Evertsen — EV
ชั้น Holland
HNLMS Holland — HL
HNLMS Zeeland — ZL
HNLMS Friesland — FR
HNLMS Groningen — GR
เรือสนับสนุนการยกพลขึ้นบก
HNLMS Rotterdam — RD
HNLMS Johan de Witt — JW
HNLMS Karel Doorman — KD
รหัสดาดฟ้าเรือสากล > กองทัพเรือแคนาดา

ชั้น Halifax
HMCS Halifax — HX
HMCS Vancouver — VR
HMCS Ville de Québec — VC
HMCS Toronto — TO
HMCS Regina — RA
HMCS Calgary — CY
HMCS Montréal — ML
HMCS Fredericton — FN
HMCS Winnipeg — WG
HMCS Charlottetown — CN
HMCS St. John's — SJ
HMCS Ottawa — OA
ชั้น Harry DeWolf
HMCS Harry DeWolf — HF
รหัสดาดฟ้าเรือสากล > กองทัพเรืออียิปต์

ENS Anwar El Sadat — AS
ENS Gamal Abdel Nasser — GN
ENS Tahya Misr — TM
ENS El Fateg — FT
รหัสดาดฟ้าเรือสากล > กองทัพเรือเยอรมัน

ชั้น Braunschweig
เรือ Hamburg (F220) ของกองทัพเรือเยอรมันใช้รหัสดาดฟ้าเรือ HABraunschweig — BS
Magdeburg — MD
Erfurt — EF
Oldenburg — OL
Ludwigshafen am Rhein — LR
เรือฟริเกตชั้น Sachsen
Sachsen — SN
Hamburg — HA
Hessen — HE
เรือสนับสนุนการรบ
Main — MA
Mosel — MO
รหัสดาดฟ้าเรือสากล > กองทัพเรือฝรั่งเศส

เรือบรรทุกอากาศยานชั้น Charles de Gaulle
FS Charles de Gaulle — G
ชั้น Mistral
FS Tonnerre — TO
FS Dixmude — DX
FS Mistral — MI
ชั้น Horizon
FS Forbin — FB
FS Chevalier Paul — PL
ชั้น Aquitaine
FS Aquitaine — QN
FS Provence — PC
FS Languedoc — LD
FS Auvergne — VG
FS Bretagne — BT
ชั้น La Fayette
FS La Fayette — YE
FS Surcouf — SF
FS Courbet — CO
FS Aconit — AT
FS Guépratte — GT
รหัสดาดฟ้าเรือสากล > กองทัพเรือนิวซีแลนด์

HMNZS Otago — OTA
HMNZS Canterbury — CAN
รหัสดาดฟ้าเรือสากล > กองทัพเรือโปรตุเกส

ชั้น Vasco da Gama
NRP Vasco da Gama — VG
NRP Corte Real — CR
NRP Álvares Cabral — AC
ชั้น Bartolomeu Dias
NRP Bartolomeu Dias — BD
NRP Dom Francisco de Almeida — FA
รหัสดาดฟ้าเรือสากล > กองทัพเรืออินโดนีเซีย

กองทัพเรืออินโดนีเซียใช้รหัสสามตัวสำหรับเรือฟริเกตและเรืออู่ลำเลียงพลสะเทินน้ำสะเทินบกเท่านั้น ตัวอักษรมักจะประกอบไปด้วยตัวอักษรตัวแรก ตัวที่สาม และตัวที่สี่ (หรือตัวสุดท้าย) ของชื่อเรือ
ชั้น Ahmad Yani
KRI Ahmad Yani — AMY
KRI Oswald Siahaan — OWA
KRI Karel Satsuit Tubun — KST
KRI Abdul Halim Perdanakusumah — AHP
KRI Slamet Riyadi — SRI
KRI Yos Sudarso — YSO
ชั้น Martadinata
KRI Raden Eddy Martadinata — REM
KRI I Gusti Ngurah Rai — GNR
ชั้น Bung Tomo
KRI Bung Tomo — BTO
KRI John Lie — JLI
KRI Usman HARUN — USH
เรือคอร์เวตชั้น Fatahillah
KRI Fatahillah — FTI
KRI Malayahati — MLH
KRI Nala — NLA
ชั้น Makassar
KRI Makassar — MKS
KRI Banda Aceh — BAC
KRI Surabaya — SBY
KRI Banjarmasin — BJM
KRI Semarang — SMR
ชั้น Cakra
KRI Cakra — CKA
KRI Nanggala — NGA
ชั้น Nagapasa
KRI Nagapasa — NPS
KRI Ardadedali — ARD
KRI Alugoro — AGR
ดูเพิ่ม

คำนำหน้าชื่อเรือ
สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือ สำหรับเรือของกองทัพเรือสหรัฐและชาติพันธมิตร
สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือของไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

"หมายเลขชายธงกองทัพเรืออังกฤษ" naval-history.net
เรือ HNLMS Rotterdam (L800) มีรหัสดาดฟ้าคือ RD
เรือ NRP Dom Francisco de Almeida (F334) มีรหัสดาดฟ้าเรือคือ FA
เกาะหนู เกาะแมว

เกาะหนู เกาะแมว เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในเทศบาลนครสงขลา ยังเป็นสัญลักษณ์ที่รู้จักกันดีของจังหวัดสงขลา และเป็นเกาะใกล้ชายฝั่งแหลมสมิหลา มีลักษณะคล้ายหนู และอีกเกาะหนึ่งซึ่งอยู่ไกลออกไปมีลักษณะคล้ายแมว มองเห็นท่าเทียบเรืออยู่ไกลๆ ที่เกาะหนูแห่งนี้ เพิ่งจะเริ่มเปิดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว เมื่อไม่นานมานี้ ก่อนหน้านี้เกาะแห่งนี้เป็นที่จอดเรือ หลบลมมรสุมของชาวประมงพื้นบ้าน นอกจากจะเป็นแหล่งท่องเที่ยวใหม่ล่าสุดของจังหวัดสงขลาแล้ว เกาะนี้ยังเป็นสถานที่ซึ่งสถาบันวิจัยเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งได้เข้ามาทำวิจัยเกี่ยวกับสัตว์น้ำ เกาะจะปิดในช่วงหน้าลมมรสุม ดังนั้นในการมาท่องเที่ยวที่นี่ สามารถมาได้เพียงไม่กี่เดือน
ประวัติและที่มา

มีตำนานเล่าขานกันมาว่า มีพ่อค้าชาวจีนที่โล้เรือสำเภาค้าขายในน่านน้ำทะเลอ่าวไทย ระหว่างประเทศจีน และ ประเทศไทย โดยเฉพาะเมืองสองเลแห่งนี้เป็นประจำ มีวันหนึ่งพ่อค้าระหว่างเดินตลาด ได้ถูกใจแมวและหมาสายพันธุ์ไทยอยู่คู่หนึ่งเลยซื้อมาเพื่อจะนำกลับไปเลี้ยงที่ประเทศจีน เนื่องด้วยการเดินทางทางทะเลในสมัยนั้น ค่อนข้างล่าช้า และกินเวลานาน หมากับแมวทั้งสองตัว เกิดความเบื่อหน่าย จึงวางแผนกันว่า จะกระโดดลงทะเลแล้วหนีขึ้นฝั่งกันดีกว่า โดยทราบช่าวว่า พ่อค้าจีนมีดวงแก้ววิเศษ  สามารถทำให้สามารถเดินบนน้ำได้ จึงคิดอุบาย โดยจะให้หนูซึ่งเป็นหนูที่อยู่บนเรือสำเภานั้น ไปขโมยมา ซึ่งหนูรู้แผนการนี้ จึงอยากจะหนีขึ้นฝั่งไปด้วย แมวกับหมาจึงตอบตกลง
หลังจากหนูขโมยดวงแก้ววิเศษมาแล้ว ทั้งสามจึงรีบกระโดดลงทะเลแล้วหนีขึ้นฝั่ง แต่ในระหว่างทางนั้นเอง หนูซึ่งเป็นจ่าฝูงวิ่งนำอยู่ ฉุกคิดขึ้นมาได้ ว่าถ้าถึงฝั่ง แมวต้องกินมันและเอาดวงแก้วไปแน่ๆ ซึ่งก็จริง ทางแมวก็คิดอย่างนั้นจริงๆ หนูจึงรีบวิ่งหนีบนน้ำ แมวเห็นหนูรู้ตัวจึงรีบวิ่งไล่ตาม ส่วนหมา ก็วิ่งตามด้วยเช่นกัน
ในขณะที่หนูเร่งฝีเท้าอย่างสุดชีวิตจนเผลอทำดวงแก้ววิเศษที่อมไว้ตกน้ำจมหายไปในทะเล จึงทำให้ทั้งสามไม่สามารถวิ่งบนน้ำได้ จึงต้องวางน้ำกันต่อ แต่ว่ายกันไปสักพัก หนูก็หมดแรง แล้วก็จมน้ำตายกลายเป็นเกาะหนู ห่างออกไปแมวก็หมดแรงจมน้ำเช่นกัน จึงกลายเป็นเกาะแมว อยู่อ่าวหน้าเมือง
ส่วนหมา หมาเป็นสัตว์ที่ว่ายน้ำเก่งสุดในสามชนิด จึงว่ายไปจนถึงฝั่งและสิ้นใจตายด้วยความเหน็ดเหนื่อยกลายเป็นหินบริเวณเขาตังกวนอยู่ริมอ่าวสงขลา ส่วนดวงแก้ววิเศษที่หล่นจากปากหนู แตกละเอียดกลายเป็นหาดทรายแก้วอยู่ทางด้านเหนือของแหลมสน
เเหล่งข้อมูล

เว็บไซต์กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของประเทศไทย
เว็บไซต์จังหวัดสงขลา
เว็บไซต์สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
เว็บไซต์กระทรวงวัฒนธรรม เก็บถาวร 2023-12-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรือประจัญบาน

ยูเอสเอส ไอโอวา (BB-61) ในปี ค.ศ. 1984
เรือประจัญบาน คือเรือรบหุ้มเกราะขนาดใหญ่ที่มีอาวุธประจำเรือเป็นปืนใหญ่มีระยะยิงไกล ในช่วงปลายสตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 เรือประจัญบานถือเป็นเรือรบที่มีพลานุภาพที่สุดในบรรดาเรือรบทั้งหลาย และการมีฝูงเรือประจัญบานถือว่ามีความสำคัญมาก สำหรับประเทศใดๆก็ตามที่ต้องการคงไว้ซึ่งความเป็นใหญ่ทางทะเล
ประวัติ

คำว่า เรือประจัญบาน ถูกกำหนดขึ้นเมื่อราว ปี 1794 และเป็นคำลดรูปมาจาก เรือรบเข้ากระบวน  (ship of the line) อันเป็นเรือรบต่อด้วยไม้ ที่มีบทบาทสำคัญที่สุดใน ยุคสมัยของเรือใบ (Age of Sail) คำดังกล่าวเข้ามาสู่การใช้อย่างเป็นทางการในปลายทศวรรษที่ 1880 เพื่อใช้บรรยาย เรือรบหุ้มเกราะ (ironclad warship) ประเภทหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันได้รับการอ้างถึงโดยนักประวัติศาสตร์ว่า "เรือประจัญบาญยุคก่อนเดร็ดนอท" ในปี 1906 คำสั่งให้ต่อ เรือหลวงเดร็ดนอท (1906) (HMS Drednought) นับว่าเป็นการเปิดศักราชใหม่ในการออกแบบเรือประจัญบาน
ในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม มีการสร้างเรือประจัญบานที่ขับเคลื่อนด้วยพลังกลจักรไอน้ำ และติดอาวุธที่ทรงอานุภาพ เช่น ปืนใหญ่โฮชวิตเซอร์ และปืนครก ที่มีระยะยิงไกล และมีอำนาจการยิงรุนแรง
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการติดตั้งเกราะเหล็กให้กับเรือประจัญบาน และมีการติดตั้งป้อมปืนใหญ่ที่หมุนยิงได้รอบ กระสุนปืนใหญ่มีการพัฒนากระสุนแบบต่างๆ และก็เข้าสู่ยุคการสร้างเรือประจัญบานด้วยเหล็กทั้งลำ และในยุคเดียวกัน กองทัพเรืออังกฤษได้สร้างเรือประจัญบาน เรือหลวงเดรดนอต (HMS Dreadnought) ที่ติดปืนใหญ่ขนาด 12 นิ้ว (305 มม.) ที่ยิงได้ทั่วทุกทิศ ทุกชาติต่างพากันสร้างเรือประจัญบาน
ประวัติ > สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ในยุคสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1914-1918) ชาติต่าง ๆ ที่เข้าร่วมสงคราม ได้สร้างเรือประจัญบาน (เดรดนอต) ขึ้นมา เช่น เบราน์ชไวค์ ของเยอรมนี, เดรดนอต ของสหราชอาณาจักร, นิวยอร์ก ของสหรัฐ, คาวาชิ ของญี่ปุ่น, เซนต์อิสตแวน ของออสเตรีย-ฮังการี, พรอว็องส์ ของฝรั่งเศส, ปอลตาวา ของรัสเซีย, และเคานต์แห่งกาวูร์ ของอิตาลี
เรือประจัญบานเบราน์ชไวค์
เรือประจัญบานนิวยอร์ก
เรือประจัญบานเดรดนอต
เรือประจัญบานคาวาชิ
เรือประจัญบานเซนต์อิสตแวน
เรือประจัญบานพรอว็องส์
เรือประจัญบานปอลตาวา
เรือประจัญบานเคานต์แห่งกาวูร์
ประวัติ > สมัยระหว่างสงคราม

หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ได้มีสนธิสัญญาจำกัดการสร้างเรือประจัญบานขึ้นมาหลายข้อ เช่น สนธิสัญญานาวิกวอชิงตัน ที่ห้ามสร้างเรือรบที่มีขนาดเรือเกิน 35,000 ตัน และห้ามติดปืนใหญ่ขนาดเกิน 16 นิ้ว (406 มม.) สนธิสัญญาแวร์ซายซึ่งจำกัดการสร้างเรือของเยอรมนีที่แพ้สงคราม โดยห้ามสร้างเรือที่มีขนาดเกิน 10,000 ตัน และห้ามติดปืนใหญ่ขนาดเกิน 11 นิ้ว (280 มม.)
สุดยอดเรือประจัญบานสุดแกร่งทั้ง 7 (Big 7) ตามสนธิสัญญานาวิกวอชิงตัน ประกอบด้วย:
นางาโตะ และมุตสึ ในชั้นนางาโตะ ของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
เนลสัน และร็อดนีย์ ในชั้นเนลสัน ของกองทัพเรือสหราชอาณาจักร
โคโลราโด, แมริแลนด์ และเวสต์เวอร์จิเนีย ในชั้นโคโลราโด ของกองทัพเรือสหรัฐ
ทางเยอรมนีก็ได้สร้างเรือประจัญบานขนาดกระเป๋าชั้น "ดอยช์ลันช์" ขึ้นมา โดยขนาดเรือกว่า 14,000 ตัน ติดปืนใหญ่ 11 นิ้ว 6 กระบอก ติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซล ทำให้สามารถทำความเร็วได้สูง
ประวัติ > สงครามโลกครั้งที่สอง

ในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง (ค.ศ. 1939-1945) ชาติต่าง ๆ ที่ร่วมสงคราม ต่างสร้างเรือประจัญบานขึ้นมา เช่น บิสมาร์ค ของเยอรมนี, พระเจ้าจอร์จที่ 5 ของสหราชอาณาจักร, ไอโอวา ของสหรัฐ, ยามาโตะ ของญี่ปุ่น, ริเชอริเยอ ของฝรั่งเศส, และวิตโตรีโอเวเนโต ของอิตาลี
เรือประจัญบานยามาโตะ
เรือประจัญบานไอโอวา
เรือประจัญบานพระเจ้าจอร์จที่ 5
เรือประจัญบานบิสมาร์ค
เรือประจัญบานรีเชอลีเยอ
เรือประจัญบานวิตโตรีโอเวเนโต
เรือประจัญบานเดิงแกร์ก
เรือประจัญบานชาร์นฮอสท์
เรือประจัญบานแวนการ์ด
เรือประจัญบานนอร์ทแคโรไลนา
เรือประจัญบานเซาท์ดาโคตา