stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศบาลนครยะลา

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลนคร สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ยะลา (แก้ความกำกวม)
| เทศบาลนครยะลา |
| --- | --- |
เทศบาลนคร
ภาพถ่ายทางอากาศตัวเมืองยะลา
   ตรา
คำขวัญ: สร้างเมืองให้น่าอยู่ สร้างความรู้สู่มวลชน สร้างสังคมให้โปร่งใส สร้างสานใจร่วมพัฒนา นครยะลาสู่สากล

ทน.ยะลาที่ตั้งของเทศบาลนครยะลาแสดงแผนที่จังหวัดยะลาทน.ยะลาทน.ยะลา (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 6°32′33″N 101°16′59″E﻿ / ﻿6.54250°N 101.28306°E﻿ / 6.54250; 101.28306
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ยะลา
อำเภอ: เมืองยะลา
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: พงษ์ศักดิ์ ยิ่งชนม์เจริญ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 19 ตร.กม. (7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด: 60,617 คน
 • ความหนาแน่น: 3,190.36 คน/ตร.กม. (8,263.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 03950102
ที่อยู่ สำนักงาน: ถนนสุขยางค์ ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา 95000
โทรศัพท์: 0 7322 3666
โทรสาร: 0 7321 5675
เว็บไซต์: www.yalacity.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลนครยะลา เป็นเทศบาลนครที่ตั้งอยู่ในเขตตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครเมื่อ พ.ศ. 2538 มีพื้นที่ 19.4 ตารางกิโลเมตร ใน พ.ศ. 2562 มีประชากรทั้งหมด 60,617 คน ถือเป็นหนึ่งในเจ็ดเมืองเศรษฐกิจสำคัญของภาคใต้ตอนล่าง
เทศบาลนครยะลามีชื่อเสียงด้านความสวยงามของผังเมือง มีถนนกว่า 400 สายตัดเชื่อมติดต่อกัน เป็นวงเวียนใยแมงมุมซ้อนกันสามวงอย่างกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส และกรุงแคนเบอร์รา ประเทศออสเตรเลีย โดยถนนทุกสายจะมุ่งไปยังวงเวียนหลักเมือง ถนนบางส่วนตัดเป็นตารางหมากรุกอย่างเมืองลอสแอนเจลิส สหรัฐ ทั้งยังมีการจัดสรรพื้นที่ใช้สอยอย่างชัดเจน โดยแบ่งเป็นย่านสถานศึกษา ย่านสถานที่ราชการ ย่านที่พักอาศัย และย่านพื้นที่สีเขียวประจำเมือง อันเกิดจากแนวคิดของพระรัฐกิจวิจารณ์ (สวาสดิ์ ณ นคร) อดีตนายกเทศมนตรีเมืองยะลา (พ.ศ. 2480–2488) โดยมีที่ปรึกษาชาวอังกฤษ เพื่อประโยชน์ด้านเศรษฐกิจ และดึงดูดผู้คนจากถิ่นอื่น ๆ เข้ามาแลกเปลี่ยนสินค้าในเมืองยะลา
ประวัติ

เทศบาลนครยะลาเป็นที่ตั้งของตำบลสะเตง ซึ่งตั้งตามชื่อหมู่บ้านอันเป็นที่ตั้งตัวเมืองยะลาเดิมคือบ้านสะเตง โดย "สะเตง" เป็นคำมลายูแปลว่าไม้ถ่อเรือหรือไม้ถ่อแพ ต่อมามีการย้ายศูนย์กลางเมืองจากเดิมที่บ้านสะเตงไปบ้านนิบง ไปสร้างศาลากลางจังหวัดยะลา ที่ทำการอำเภอเมืองยะลา และสถานีรถไฟยะลาย่านบ้านนิบง (นิบงแปลว่าต้นหลาวชะโอน) บริเวณดังกล่าวมีความเจริญเพิ่มขึ้น หลังเมืองปัตตานีซบเซาลง ก็มีประชากรต่างถิ่นโยกย้ายอยู่อาศัยในชุมชนดังกล่าวเป็นจำนวนมาก ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเป็นเทศบาลเมืองยะลา จังหวัดยะลา เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479 ขณะนั้นเทศบาลเมืองยะลามีพื้นที่ทั้งหมด 16 ตารางกิโลเมตร ด้วยตัวเทศบาลตั้งอยู่ที่บ้านนิบง ประชาชนรุ่นก่อนจึงเรียกตัวเมืองยะลาว่านิบง
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองยะลา ขยายพื้นที่ครอบคลุมเขตตำบลสะเตงทั้งหมด เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2509 มีพื้นที่ทั้งหมด 19.4 ตารางกิโลเมตร และต่อมามีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเทศบาลเมืองยะลา เป็นเทศบาลนครยะลา เมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2538 มีผลบังคับใช้ในวันที่ 25 กันยายนปีเดียวกัน
ที่ตั้ง

เดิมตามราชกิจจานุเบกษาจัดตั้งเทศบาลเมืองยะลา ประกาศเล่มที่ 52 หน้า 1223 ตรา ณ วันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479 มีเนื้อที่แรกเริ่มประมาณ 16 ตารางกิโลเมตร ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 ได้ขยายพื้นที่เป็น 19.4 ตารางกิโลเมตรซึ่งครอบคลุมตำบลสะเตงทั้งหมด มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ใกล้เคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับเทศบาลตำบลยุโป อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา และติดต่อกับอำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเทศบาลเมืองสะเตงนอก อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเทศบาลตำบลท่าสาป อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ทิศใต้ ติดต่อกับเทศบาลเมืองสะเตงนอก อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ประชากรศาสตร์

| ประชากรเทศบาลนครยะลา (รายปี) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี |  2547  |  2548  |  2549  |  2550  |  2551  |  2552  |  2553  |  2554  |  2555  |  2556  |
| ประชากร | 67,842 | 65,503 | 64,684 | 63,775 | 63,370 | 62,896 | 62,991 | 62,378 | 62,110 | 61,507 |
| ±% | —     | −3.4% | −1.3% | −1.4% | −0.6% | −0.7% | +0.2% | −1.0% | −0.4% | −1.0% |
ที่มา:
ประชากรศาสตร์ > ชาติพันธุ์

ประชากรในเทศบาลนครยะลามีหลายเชื้อชาติ ใน พ.ศ. 2562 มีประชากรทั้งหมด 60,617 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายมลายู, ชาวไทยเชื้อสายจีน และชาวไทยพุทธ หลังจากเกิดเหตุความไม่สงบในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ชุมชนในตัวเมืองยะลาได้มีการแบ่งชุมชนออกเป็นสองข้างคือพุทธและมุสลิม โดยแยกออกจากกันอย่างชัดเจน ต่างจากในอดีตที่ชาวพุทธเคยอยู่ร่วมกับชุมชนมุสลิมมาอย่างยาวนาน โดยสามารถแบ่งประชากรในเทศบาลนครยะลาตามกลุ่มชาติพันธุ์ได้ดังนี้
ชาวมลายู เป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิม ใช้ภาษามลายูปัตตานี นับถือศาสนาอิสลาม โดยมากประกอบอาชีพเชิงเกษตรกรรม มีบรรพบุรุษอพยพมาจากอำเภอยะหริ่ง อำเภอมายอ และอำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี อาศัยอยู่ย่านตลาดเก่าระหว่างเขตทางรถไฟเรื่อยไปจนถึงเขตแดนอำเภอยะรัง บางส่วนตั้งถิ่นฐานอยู่แถบถนนสิโรรสช่วงโรงพยาบาลยะลาเรื่อยไปจนถึงเขตสะเตง
ชาวไทยพุทธ เป็นประชากรที่นับถือศาสนาพุทธ โดยมากเป็นข้าราชการ มีทั้งคนพื้นถิ่นดั้งเดิมและที่อพยพมาจากต่างจังหวัด เช่นจังหวัดสงขลา นครศรีธรรมราช และพัทลุง ตั้งถิ่นฐานแถบถนนธนวิถี ถนนเทศบาล 1 ถึง ถนนเทศบาล 10 ถนนผังเมือง ถนนสายย่อยระหว่างถนนสิโรรสกับแม่น้ำปัตตานี และบริเวณรอบวัดเมืองยะลา
ชาวจีน คือบุคคลที่มีเชื้อสายจีน ทั้งอพยพมาจากประเทศจีน หรือเป็นคนจีนที่เกิดในไทย สามารถแยกแยะได้จากหน้าตาหรือสีผิว โดยมากนับถือศาสนาพุทธพร้อมไปกับพิธีกรรมแบบศาสนาพื้นบ้านจีน โดยมากประกอบกิจเชิงพาณิชยกรรม ตั้งถิ่นฐานย่านสถานีรถไฟยะลา ถนนสิโรรส ถนนพิพิธภักดีจนถึงถนนวงเวียน 3 และบริเวณโรงเรียนยะลาบำรุง
ชาวไทยมุสลิม คือคนไทยที่นับถือศาสนาอิสลาม โดยมากเป็นผู้อพยพมาจากส่วนอื่นของประเทศ เช่น จังหวัดสงขลา นครศรีธรรมราช พัทลุง หรือกรุงเทพมหานคร ประกอบอาชีพเชิงพาณิชยกรรม อาศัยในย่านตลาดเก่า
ชาวจีนมุสลิม คือบุคคลที่สืบเชื้อสายจากการสมรสระหว่างชาวมลายูกับจีน โดยมากมีรูปพรรณอย่างคนจีนแต่นับถือศาสนาอิสลาม ผู้คนในท้องถิ่นจะเรียกว่า คนกรือเซะ
ชาวอินเดีย คือชาวอินเดียที่นับถือศาสนาซิกข์ อพยพมาจากประเทศอินเดียเกือบร้อยปีก่อน มีประชากรไม่เกิน 50 คน ผู้ชายไม่โพกศีรษะ ส่วนผู้หญิงนุ่งส่าหรี อาศัยกระจัดกระจายในเขตเทศบาล มีศาสนสถานเพียงแห่งเดียวคือวัดสิริคุรุสิงห์สภา ถนนรวมมิตร แต่ปัจจุบันชาวซิกข์จำนวนไม่น้อยโยกย้ายออกจากพื้นที่
ประชากรศาสตร์ > ศาสนา

| ศาสนาในเทศบาลนครยะลา (พ> ศ. 2559) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | ร้อยละ | ร้อยละ |
| พุทธ | พุทธ |    | 51.77% | 51.77% |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 48.00% | 48.00% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 0.23% | 0.23% |
จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรเมื่อ พ.ศ. 2550 พบว่าประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 55, ศาสนาอิสลาม ร้อยละ 43 และที่เหลือนับถือศาสนาอื่น ๆ ได้แก่ ศาสนาคริสต์, ซิกข์ และฮินดู มีมัสยิด 10 แห่ง, วัดพุทธ 5 แห่ง, โบสถ์คริสต์ 5 แห่ง และคุรุดวารา 1 แห่ง จากสัดส่วนจะเห็นได้ว่าประชากรส่วนใหญ่ของเขตเทศบาลนครยะลานับถือศาสนาพุทธ (คือชาวไทยและจีน) เป็นชนกลุ่มใหญ่ในเทศบาล ต่อมาใน พ.ศ. 2559 พบว่าประชากรส่วนใหญ่ในเทศบาลนครยะลานับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 51.77, ศาสนาอิสลาม ร้อยละ 48 และที่เหลือนับถือศาสนาอื่น ๆ ร้อยละ 0.23
| จำนวนผู้นับถือศาสนาในเทศบาลนครยะลา> แบ่งตามศาสนา | จำนวนผู้นับถือศาสนาในเทศบาลนครยะลา> พ.ศ. 2549 | จำนวนผู้นับถือศาสนาในเทศบาลนครยะลา> พ.ศ. 2550 |
| --- | --- | --- |
| อิสลาม | 28,376 | 28,001 |
| พุทธ | 36,269 | 35,740 |
| คริสต์ | 1,104 | 640 |
| อื่น ๆ | 195 | 639 |
การศึกษา > โรงเรียนมัธยมศึกษา

สพม.ยะลา
โรงเรียนคณะราษฎรบำรุง จังหวัดยะลา
โรงเรียนสตรียะลา
สช.ยะลา
โรงเรียนธรรมวิทยามูลนิธิ
โรงเรียนสตรีอิสลามวิทยามูลนิธิ
โรงเรียนพัฒนาวิทยา
การศึกษา > โรงเรียนอนุบาลและประถมศึกษา

สพป.ยะลา เขต 1
โรงเรียนอนุบาลยะลา
โรงเรียนนิบงชนูปถัมภ์
เทศบาลนครยะลา
โรงเรียนเทศบาล 1 (บ้านสะเตง)
โรงเรียนเทศบาล 2 (บ้านมลายูบางกอก)
โรงเรียนเทศบาล 3 (วัดพุทธภูมิ)
โรงเรียนเทศบาล 4 (ธนวิถี)
โรงเรียนเทศบาล 5 (บ้านตลาดเก่า)
โรงเรียนเทศบาล 6 (วัดเมืองยะลา)
สช.ยะลา
โรงเรียนอนุบาลปราณีต
โรงเรียนอนุบาลศรีบำรุง
โรงเรียนยะลาบำรุงผดุงประชา
โรงเรียนมานะศึกษา
โรงเรียนนิบงพิทยาคาร
สาธิตของมหาวิทยาลัย
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
การศึกษา > สถาบันอุดมศึกษา

มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
วิทยาลัยสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดยะลา
ชุมชน

เทศบาลนครยะลา มีการปกครองครอบคลุมชุมชนทั้งหมด 40 ชุมชน ดังมีรายชื่อต่อไปนี้
ชุมชนหลังวัดเมืองยะลา
ชุมชนเวฬุวัน
ชุมชนห้าแยกกำปงบาโงย
ชุมชนบ้านร่ม
ชุมชนหัวสะพานสะเตง
ชุมชนคุปตาสา
ชุมชนคูหาภิมุข
ชุมชนประชานุกุล
ชุมชนร่วมใจพัฒนา
ชุมชนมุสลิมสัมพันธ์
ชุมชนจารูนอก
ชุมชนจารูพัฒนา
ชุมชนหลังโรงเรียนเทศบาล 5
ชุมชนตลาดเก่าซอย 8
ชุมชนสันติสุข
ชุมชนสามัคคี
ชุมชนวัดยะลาธรรมาราม
ชุมชนเมืองทอง
ชุมชนหลังโรงเรียนจีน
ชุมชนดารุสสลาม
ชุมชนวิฑูรอุทิศ 10 (ศาลเจ้าพ่อบู้เต็กโฮ้ว)
ชุมชนธนวิถี
ชุมชนธนวิถีพัฒนา
ชุมชนมะลิสัมพันธ์
ชุมชนหลังกองร้อย
ชุมชนการเคหะ
ชุมชนเบอร์เส้งนอก
ชุมชนตลาดเกษตร
ชุมชนอุตสาหกรรมสามหมอ
ชุมชนมณโฑ 18
ชุมชนพิทยนิโรธ
ชุมชนหน้าศูนย์แม่และเด็ก
ชุมชนคนรักถิ่น
ชุมชนอยู่ดี มีสุข
ชุมชนประชารัฐ
ชุมชนผังเมือง 4
ชุมชนเสรี
ชุมชนตลาดเมืองใหม่
ชุมชนเบญจมิตรสัมพันธ์
ชุมชนสะพรั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลนครยะลา
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดยะลา |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  ยะลา  |  |
| เทศบาลเมือง |  เบตง  สะเตงนอก  |  |
| เทศบาลตำบล |  โกตาบารู  เขื่อนบางลาง  คอกช้าง  ท่าสาป  ธารน้ำทิพย์  บันนังสตา  บาลอ  บุดี  ปะแต  เมืองรามันห์  ยะหา  ยุโป  ลำใหม่  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กรงปินัง  กอตอตือร๊ะ  กาตอง  กาบัง  กายูบอเกาะ  กาลอ  กาลูปัง  เกะรอ  คีรีเขต  จะกว๊ะ  ตลิ่งชัน  ตะเซะ  ตะโล๊ะหะลอ  ตาชี  ตาเนาะปูเต๊ะ  ตาเนาะแมเราะ  ถ้ำทะลุ  ท่าธง  ธารโต  เนินงาม  บันนังสตา  บันนังสาเรง  บาโงย  บาโงยซิแน  บาเจาะ  บ้านแหร  บาโร๊ะ  บาละ  บือมัง  ปุโรง  เปาะเส้ง  พร่อน  แม่หวาด  ยะต๊ะ  ยะรม  ยะลา  ยะหา  ละแอ  ลำพะยา  ลำใหม่  ลิดล  วังพญา  สะเอะ  หน้าถ้ำ  ห้วยกระทิง  อัยเยอร์เวง  อาซ่อง  |  |
| ด ค กเทศบาลนครและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษในประเทศไทย |
| --- | --- |
เทศบาลนคร:  เกาะสมุย  ขอนแก่น  เจ้าพระยาสุรศักดิ์  เชียงราย  เชียงใหม่  ตรัง  นครปฐม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  นนทบุรี  บุรีรัมย์  ปากเกร็ด  พิษณุโลก  พระนครศรีอยุธยา  ภูเก็ต  แม่สอด  ยะลา  ระยอง  รังสิต  ลำปาง  สกลนคร  สงขลา  สมุทรปราการ  สมุทรสาคร  สุราษฎร์ธานี  หาดใหญ่  แหลมฉบัง  อุดรธานี  อุบลราชธานี  อ้อมน้อย 
อปท. รูปแบบพิเศษ:  กรุงเทพมหานคร  เมืองพัทยา  เชียงใหม่มหานคร (โครงการ)
อลิอันซ์ริวีเอรา

| --- | --- |
ยูฟ่า 

ที่ตั้ง: ถนน Jules Bianchi นิส ประเทศฝรั่งเศส
เจ้าของ: นครนิส
ความจุ: 36,178 ที่นั่ง (ฟุตบอล) 35,169 ที่นั่ง (รักบี้) 44,624 ที่นั่ง (คอนเสิร์ต)
สถิติผู้ชม: 35,596 คน (โอเฌเซนิส ปะทะ อาแอ็ส แซ็งเตเตียน, 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2016)
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: กรกฎาคม ค.ศ. 2011
เปิดใช้สนาม: กันยายน ค.ศ. 2013 (2013-09)
งบประมาณในการก่อสร้าง: 250,000,000 ยูโร[ต้องการอ้างอิง]
สถาปนิก: ฌ็อง-มิเชล วิลมอต
การใช้งาน
โอเฌเซนิส (ค.ศ. 2013–ปัจจุบัน) แอร์เซ ตูลง (ใช้งานเป็นบางครั้ง) ฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส (ใช้งานเป็นบางครั้ง)
อลิอันซ์ริวีเอรา (ฝรั่งเศส: Allianz Riviera) เป็นสนามกีฬา ในเมืองนิส ประเทศฝรั่งเศส โดยใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลเป็นหลัก ซึ่งสนามนี้เป็นสนามเหย้าของโอเฌเซนิส และในบางครั้งจะใช้จัดการแข่งขันรักบี้ยูเนียน มีความจุ 35,624 คน โดยใช้แทนสนามสตาดดูว์เรย์ การก่อสร้างเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 2011 และเสร็จสิ้นในสองปีถัดมา โดยเปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2013 เป็นการแข่งขันระหว่างโอเฌเซนิส กับ วาล็องเซียนส์
สนามนี้มีแผนที่จะสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2007 อย่างไรก็ตาม การก่อสร้างได้หยุดชะงักเพราะมีปัญหาเรื่องค่าก่อสร้างในอนาคต ซึ่งตั้งอยู่ในแซ็งติซีดอร์ ใกล้กับแม่น้ำวาร์ แต่โครงการนี้ได้ถูกรื้อขึ้นมาอีกครั้งเมื่อฝรั่งเศสได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ส่วนชื่อของสนาม เมื่อใช้แข่งขันรายการของยูฟ่าจะใช้ชื่อ "สตาดเดอนิส" เนื่องจากกฎการใช้ชื่อผู้สนับสนุน
การแข่งขัน > ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016

สนามนี้เป็นหนึ่งในสนามจัดการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ในนัดต่อไปนี้:
| วันที่ | เวลา (เวลายุโรปกลาง) | ทีม | ผลการแข่งขัน | ทีม | รอบ | ผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 12 มิถุนายน 2016 | 18:00 |  โปแลนด์ | 1–0 |  ไอร์แลนด์เหนือ | กลุ่มซี | 33,742 |
| 17 มิถุนายน 2016 | 21:00 |  สเปน | 3–0 |  ตุรกี | กลุ่มดี | 33,309 |
| 22 มิถุนายน 2016 | 21:00 |  สวีเดน | 0-1 |  เบลเยียม | กลุ่มอี | 34,011 |
| 27 มิถุนายน 2016 | 21:00 |  อังกฤษ | 1–2 |  ไอซ์แลนด์ | รอบ 16 ทีม | 33,901 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ฝรั่งเศส)
43°42′18.5″N 7°11′33.3″E﻿ / ﻿43.705139°N 7.192583°E﻿ / 43.705139; 7.192583
รักแท้แซ่บหลาย

| รักแท้แซ่บหลาย |
| --- | --- |

ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด
เขียนโดย: โสภี พรรณราย
บทโดย: สถาพร สุชาติ (2550)   สหมิตร (2566)
กำกับโดย: สำรวย รักชาติ (2550)   ทองสิทธิ์ โสดาโคตร (2566)
ประเทศแหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาไทย
จำนวนตอน: 2550 18 ตอน  2566 30 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: คณะกรรมการพิจารณาการผลิตละครโทรทัศน์
ความยาวตอน: พ.ศ. 2550 : 115 นาที พ.ศ. 2566 : 60 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7 HD
ออกอากาศ:  2550   1 มิถุนายน 2550 - 8 กรกฎาคม 2550   2566   6 มกราคม 2566 - 16 กุมภาพันธ์ 2566 
รักแท้แซ่บหลาย เป็นละครโทรทัศน์ไทยหลังข่าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี้ ที่ผลิตโดยบริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด บทประพันธ์โดย โสภี พรรณราย บทโทรทัศน์ สถาพร สุชาติ, วลัย บุปผา, จีรนุช เอื้อน้อมจิตต์กุล, เจษฎา ปลอดแก้ว กำกับการแสดงโดย สำรวย รักชาติ มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเรื่องราวของชมจันทร์ แม่ค้าขายปลาร้าอยู่ที่ตลาดบางสำลี ชมจันทร์มีน้องสาวคนเดียวชื่อ เมทินี ทั้งสองกำพร้าพ่อแม่ ชมจันทร์ทำงานส่งเสียน้องสาวด้วยสมบัติของตระกูล คือ สูตรทำปลาร้าของพ่อแม่ จนสามารถส่งเมทินีไปเรียนต่อที่อเมริกาได้ นำแสดงโดย ปิยะธิดา วรมุสิก, ณัฐวุฒิ สกิดใจ และ อารยา เอ ฮาร์เก็ต ออกอากาศครั้งแรกวัน ศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.25 น. ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2550 และในปี พ.ศ. 2566 ทางช่อง 7HD นำมาสร้างใหม่ นำแสดงโดย พัชร์สิตา อธิอนันตศักดิ์, รัฐธีร์ วรโรจน์โยธิน, นิคิต้า กรรณเกตุ, พอล เดอบ๊อด ผลิตโดยบริษัท ดาราวีดีโอ จำกัด
รายชื่อนักแสดง

|  ปี  | พ> ศ. 2550 |  พ> ศ. 2566 |
| --- | --- | --- |
 ออกอากาศ : ช่อง 7HD
 บทประพันธ์ : โสภี พรรณราย
 ผลิตโดย : บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด
|  บทโทรทัศน์  | สถาพร สุชาติ วลัย บุปผา จีรนุช เอื้อน้อมจิตต์กุล เจษฎา ปลอดแก้ว | สหมิตร |
| กำกับการแสดง | สำรวย รักชาติ | ทองสิทธิ์ โสดาโคคร |
ตัวละคร: นักแสดงหลัก
| โภคิน | ณัฐวุฒิ สกิดใจ | รัฐธีร์ วรโรจน์โยธิน |
| ชมจันทร์ | ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์ | พัชร์สิตา อธิอนันตศักดิ์ |
| นคร (2550) ณกรณ์ (นิค) (2566) | เขตต์ ฐานทัพ | พอล เดอบ๊อด |
| เมทินี | อารยา เอ ฮาร์เก็ต | นิติต้า กรรณเกตุ |
ตัวละคร: นักแสดงสมทบ
| กิตติ | ภุชิสสะ ศุภธนพัฒน์ | ปิติพน พรตรีสัตย์ |
| เภตรา | - | เกษรา วัฒนสังข์ |
| อินทิรา | กาญจน์เกล้า ด้วยเศียรเกล้า | ชมพูนุท พึ่งผล |
| ลำดวน(2550) นํ้าพราว(2566) | ปริษา ทนาวิวัฒน์ | มาริสา โชลล์ |
| กานดา(2550) ปีย่า(2566) | สุคนธวา เกิดนิมิตร | อัญรส ปุณณโกศล |
| กลอยใจ(2550) กลอย(2566) | ชีรณัฐ ยูสานนท์ | ไรวินทร์ รัศมีนิยมวุฒิ |
| เทวัน(2550) ตะวัน(2566) | ณัชฌุกรณ์ ไหมกัน | สุรศักดิ์ สุวรรณวงษ์ |
| ครรชิต | ไพโรจน์ สังวริบุตร | ตวงสิทธิ์ เรียมจินดา |
| จิราพร(น้าพร) (2550) นภา (น้าพร)(2566) | ปวีณา ชารีฟสกุล | สายธาร นิยมการณ์ |
| นัยนา | - | พิไลรัมภา สิริสุรีภัสร์ |
| เสี่ยมงคล | เด่น ดอกประดู่ | กัณพล ปรีดามาโนช |
| แตง | นันท์นภัส ภัทรายุตวรรตน์ | กมลวรรณ ศตรัตพะยูน |
| พะงา | ฐณัฐอร ศรีจันทร์สง่า | ราตรี วิทวัส |
| สมศรี | จารุศิริ ภูวนัย | วรัญภรณ์ พัฒน์ช่วย |
| ทำนุ | สุรวุฑ ไหมกัน | ธรากร สุขสมเลิศ |
| พิธีกร | บริพันธ์ ชัยภูมิ | - |
เพลงประกอบละคร > เพลงประกอบละคร รักแท้แซบหลาย (2550)

เพลง รักแท้แซบหลาย ขับร้องโดย ฟ้า
เพลง รักแท้แค่นั้นพอ ขับร้องโดย พลพล พลกองเส็ง
เพลง ส้มตำอินเตอร์ ขับร้องโดย น้อย โพธิ์งาม
เพลง หมอลำซัมเมอร์ ขับร้องโดย อารยา เอ ฮาร์เก็ต
เพลง ฟุต ฟิต ฟอ ไฟ ขับร้องโดย อารยา เอ ฮาร์เก็ต
เพลงประกอบละคร > เพลงประกอบละคร รักแท้แซบหลาย (2566)

เพลง แอบแซ่บ ขับร้องโดย ชัชชญา ส่งเจริญ (POPPY 3.2.1)
เพลง หมอลำซัมเมอร์ ขับร้องโดย สกาย มาเรีย
เพลง ส้มตำอินเตอร์ ขับร้องโดย สกาย มาเรีย
เพลง ดังแล้วอย่ามาง้อ ขับร้องโดย ศุภณัฐ เฉลิมชัยเจริญกิจ x พลอยปภัส อิสระพงศ์พร
เพลง จ๊ะทิงจา ขับร้องโดย ประถมาภรณ์ รัตนภักดี
เพลง ถ้าฉันเป็นเขา ขับร้องโดย INDIGO
แหล่งข้อมูลอื่น

Ch7HD ที่ อินสตาแกรม
Ch7HD Drama Society ที่ อินสตาแกรม
รักแท้แซบหลาย ดันเด็กใหม่แจ้งเกิด ที่ Daradaily
รีเมครักแท้แซบหลาย ที่ Line Today
Solution

solution อาจหมายถึง
สารละลาย
คำตอบของโจทย์ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เช่น คำตอบของสมการ
บริการ และ/หริอ ผลิตภัณฑ์ ซึ่งตอบสนองความต้องการของธุรกิจหรือผู้บริโภค (ศัพท์เฉพาะในวงการธุรกิจ โดยเฉพาะธุรกิจด้านเทคโนโลยี)
โซลูชัน (วงดนตรี)
พระเจ้ามี่นบีนแห่งมเยาะอู้

| พระเจ้ามี่นบีน |
| --- | --- |

กษัตริย์ยะไข่
ครองราชย์: 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1531 – 11 มกราคม ค.ศ. 1554
ราชาภิเษก: 16 กันยายน 1531
ก่อนหน้า: พระเจ้ามังฆ้องแห่งมเยาะอู้

ประสูติ: ประมาณ กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1493(1493-02-00) มเยาะอู้
สวรรคต: 11 มกราคม ค.ศ. 1554(1554-01-11) (60 ปี) มเยาะอู้
คู่อภิเษก: พระนางมี่นคองแมดอ
พระเจ้ามี่นบีน (พม่า: မင်းပင်) หรือที่รู้จักกันในพระนาม มี่นบาจี้ (မင်းဗာကြီး; ค.ศ. 1493–1554) เป็นกษัตริย์ยะไข่จาก ค.ศ. 1531–1554 รัชสมัยของพระองค์อาระกันกลายเป็นมหาอำนาจ ด้วยความช่วยเหลือจากทหารรับจ้างชาวโปรตุเกสและปืนไฟ กองทัพเรือและกองทัพอันทรงพลังของพระองค์ได้ขยายเขตแดนเข้าไปจนถึงแคว้นเบงกอล และแม้แต่แทรกแซงกิจการของพม่าแผ่นดินใหญ่
วอลเลย์บอลชายทีมชาติกรีซ

| เหรียญรางวัล> ชิงแชมป์ยุโรป |
| --- | --- | --- |
|  | 1987 เบลเยียม | ทีม |
ยูโรเปียนลีก
|  | 2014 มอนเตเนโก | ทีม |
|  | 2006 ตุรกี | ทีม |
เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์
|  | 1979 ยูโกสลาเวีย | ทีม |
|  | 1971 ตุรกี | ทีม |
|  | 1983 โมร็อกโก | ทีม |
วอลเลย์บอลชายทีมชาติกรีซ (กรีก: εθνική ομάδα πετοσφαίρισης ανδρών Ελλάδας) เป็นตัวแทนของประเทศกรีซในการการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ อยู่ภายใต้การควบคุมของสหพันธ์วอลเลย์บอลกรีก โดยเข้าร่วมเป็นสมาชิกของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศในปี ค.ศ. 1951
ทีมชาติกรีซเข้าร่วมการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรปครั้งแรกในปี 1967 ซึ่งจบอันดับที่ 20 และได้รับเหรียญทองแดงในปี ค.ศ. 1987
รางวัล > กีฬาโอลิมปิก

2004 – อันดับที่ 5
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก

1986 – อันดับที่ 13
1994 – อันดับที่ 6
1998 – อันดับที่ 13
2002 – อันดับที่ 7
2006 – อันดับที่ 17
2010 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
2014 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
2018 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป

1967 – อันดับที่ 20
1971 – อันดับที่ 18
1979 – อันดับที่ 12
1983 – อันดับที่ 9
1985 – อันดับที่ 8
1987 –  เหรียญทองแดง
1989 – อันดับที่ 10
1991 – อันดับที่ 11
1995 – อันดับที่ 7
1997 – อันดับที่ 11
2003 – อันดับที่ 11
2005 – อันดับที่ 6
2007 – อันดับที่ 13
2009 – อันดับที่ 8
2011 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
2013 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
2015 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
2017 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
2019 – อันดับที่ 16
2021 – อันดับที่ 22
รางวัล > วอลเลย์บอลยูโรเปียนลีก

2006 –  เหรียญทองแดง
2007 – อันดับที่ 8
2008 – อันดับที่ 6
2009 – อันดับที่ 8
2010 – อันดับที่ 5
2011 – อันดับที่ 10
2012 – อันดับที่ 10
2014 –  เหรียญเงิน
2015 – อันดับที่ 5
2019 – อันดับที่ 14
รางวัล > วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก

1993 – อันดับที่ 11
1994 – อันดับที่ 7
1995 – อันดับที่ 9
1996 – อันดับที่ 11
1998 – อันดับที่ 12
2001 – อันดับที่ 9
2002 – อันดับที่ 9
2003 – อันดับที่ 7
2004 – อันดับที่ 5
2005 – อันดับที่ 7
2015 – อันดับที่ 25
2016 – อันดับที่ 27
2017 – อันดับที่ 36
รางวัล > เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์

1971 –  เหรียญทองแดง
1975 – อันดับที่ 4
1979 –  เหรียญเงิน
1983 –  เหรียญทองแดง
1987 – อันดับที่ 6
1991 – อันดับที่ 5
1993 – อันดับที่ 4
2001 – อันดับที่ 7
2005 – อันดับที่ 7
2009 – อันดับที่ 6
2018 –  เหรียญทองแดง
ดูเพิ่ม

วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติกรีซ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2016-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
FIVB profile
| ด ค กวอลเลย์บอลชายทีมชาติในทวีปยุโรป (ซีอีวี) |
| --- | --- |
สมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป
ปัจจุบัน:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  บริเตนใหญ่ อังกฤษ  ไอร์แลนด์เหนือ  สกอตแลนด์  เวลส์  กรีซ  กรีนแลนด์  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มาซิโดเนียเหนือ  มอลตา  มอลโดวา  โมนาโก  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ไอร์แลนด์  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย
รายชื่อผลงานของลิงคินพาร์ก

| ผลงานเพลงของลิงคินพาร์ก |
| --- | --- |
ลิงคินพาร์กแสดงคอนเสิร์ตในงานเทศกาลโซนิสเพียร์ ประเทศฟินแลนด์ ปี 2553
สตูดิโออัลบั้ม: 6
อัลบั้มบันทึกการแสดงสด: 5
อัลบั้มรวมเพลง: 2
อัลบั้มวิดีโอ: 12
มิวสิกวิดีโอ: 56
อีพี: 16
ซิงเกิล: 31
เพลงประกอบภาพยนตร์: 3
ซิงเกิลโปรโมต: 15
รีมิกซ์อัลบั้ม: 2
อัลบั้มเดโม: 6
รายชื่อผลงานของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก (อังกฤษ: Linkin Park) ประกอบด้วย 6 สตูดิโออัลบั้ม, 5 อัลบั้มบันทึกการแสดงสด, 2 อัลบั้มรวมเพลง, 2 รีมิกซ์อัลบั้ม, 3 อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์, 12 วิดีโออัลบั้ม, 21 อีพี, 29 ซิงเกิล, 17 ซิงเกิลโปรโมต และ 36 มิวสิกวิดีโอ ลิงคินพาร์กก่อตั้งขึ้นในอะกูราฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ในปี พ.ศ. 2539 โดย ไมค์ ชิโนดะ (นักร้องนำและกีตาร์), แบรด เดลสัน (กีตาร์) และ รอบ บัวร์ดอน (กลอง) ส่วน โจ ฮาห์น และ เดฟ ฟาร์เรล เข้าร่วมวงในเวลาต่อมา และในปี พ.ศ. 2542 เชสเตอร์ เบนนิงตัน ก็ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกในวง
ลิงคินพาร์กมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกในปี พ.ศ. 2543 ด้วยอัลบั้มเปิดตัวของวง ไฮบริดทีโอรี (Hybrid Theory) ซึ่งติดอันดับสูงสุดในอันดับที่ 2 ใน บิลบอร์ด 200 เป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุดอันดับที่เจ็ดแห่งปี 2000 และได้รับการรับรองระดับเพชร และระดับ 4× ทองคำขาวในยุโรป ซิงเกิลที่สี่จากอัลบั้มนี้ "อินดิเอ็นด์" (In the End) ติดอันดับสูงสุดในอันดับที่ 2 ใน บิลบอร์ดฮอต 100 (สูงที่สุดในงานเพลงของลิงคินพาร์ก) และติดอันดับอยู่ในชาร์ตเป็นเวลา 38 สัปดาห์ ด้วยยอดจำหน่ายในสัปดาห์แรก 810,000 สตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของลิงคินพาร์ก เมทีโอรา (Meteora) ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2546 เข้าสู่ บิลบอร์ด 200 ในอันดับที่ 1 ทำให้เป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุดอันดับที่สามแห่งปี
ในปี พ.ศ. 2550 ออกสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 มินิตส์ทูมิดไนต์ (Minutes to Midnight) เป็นอัลบั้มแรกที่ติดอันดับหนึ่งในชาร์ต บิลบอร์ด 200 ด้วยยอดจำหน่าย 623,000 ชุด ในสัปดาห์แรก อะเทาซันด์ซันส์ (A Thousand Suns) ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2553 เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สามที่ติดอันดับแรกในชาร์ต บิลบอร์ด 200 แต่ยอดจำหน่ายในสัปดาห์แรกจำหน่ายได้น้อยกว่าครึ่งของที่เคยติดอันดับหนึ่งมาก่อน—240,000 ชุด ลิฟวิงทิงส์ (Living Things) ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2555 ด้วยยอดจำหน่าย 223,000 ชุด ในสัปดาห์แรก และต่อมาได้เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สี่ที่ติดอันดับหนึ่งในชาร์ต
ลิงคินพาร์กออกจำหน่ายผลงานอัลบั้มได้มากกว่า 60 ล้านชุดทั่วโลก และ 24,712,000 ชุดในสหรัฐอเมริกาเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 มีซิงเกิล 11 ซิงเกิลที่ติดอันดับหนึ่งในชาร์ต บิลบอร์ด เพลงอัลเทอร์เนทีฟ สองซิงเกิล "ครอว์ลิง" และ "นัมบ์/อานคอร์" ได้รับรางวัลแกรมมี ลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ เป็นแฟนคลับของวงที่เป็นทางการ โดยจะออกอีพีเป็นประจำทุกปี ซึ่งประกอบไปด้วยแทร็กหายาก เดโม แทร็กบันทึกการแสดงสด และรีมิกซ์