stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โลกธรรม 8

โลกธรรม 8 หมายถึง ธรรมดาของโลก เรื่องของ ธรรมชาติของโลกที่ครอบงำสัตว์โลก และต้องเป็นไปตามนี้ โดยมี 8 ประการอันประกอบด้วย
โลกธรรมฝ่ายอิฏฐารมณ์ คือ พอใจของมนุษย์ เป็นที่รักเป็นที่ปรารถนา
ลาภ หมายความว่า ได้ผลประโยชน์ ได้มาซึ่งทรัพย์
ยศ หมายความว่า ได้รับฐานันดรสูงขึ้น ได้อำนาจเป็นใหญ่เป็นโต
สรรเสริญ คือ ได้ยิน ได้ฟัง คำสรรเสริญคำชมเชย คำยกย่อง เป็นที่น่าพอใจ
สุข คือ ได้ความสบายกาย สบายใจ ความเบิกบาน บันเทิงใจเริงใจ
โลกธรรมฝ่ายอนิฏฐารมณ์ คือ ความไม่พอใจของมนุษย์ ไม่เป็นที่ปรารถนา
เสื่อมลาภ หมายความว่า เสียลาภไป ไม่อาจดำรงอยู่ได้
เสื่อมยศ หมายถึง ถูกลดอำนาจความเป็นใหญ่
นินทาว่าร้าย หมายถึง ถูกตำหนิติเตียนว่าไม่ดี ถูกติฉินนินทา หรือถูกกล่าวร้ายให้เสียหาย
ทุกข์ คือ ได้รับความทุกขเวทนา ทรมานกาย ทรมานใจ
คำจำกัดความ

โลกธรรม 8 แบบธรรมจักรกัปปะวัตตะนะสูตรตัง คือ อริยะธรรม แก่นธรรมแห่งอริยะ สิ่งที่เกิดขึ้นแต่เก่าก่อนมีอยู่เดิมแต่หลังแล้วในโลก
โลกธรรม 8 คือ แปดข้ออันเป็นอุปนิสัยอาการอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์ที่มีอยู่ มีตั้งต้นจากหนึ่ง และแปรเปลี่ยนตามกันไป ขึ้นอยู่กับเหตุการณ์ในขณะนั้น อันอุปนิสัยสันดารของมนุษย์ มีตั้งอยู่ในความรู้สึกนั่นเองว่าอาการอันมีแรกเริ่ม ก่อนและตาม ติดต่อกันมาจาก 1-8 โดยอาการแรกเริ่มที่ 1 คือ ตั้งต้นของอาการต่อ ๆ ไป วกวนสับกันไปมาในอาการต่าง ๆ และวนมายังอาการแรกมีดังนี้
รัก อาการที่สัตว์โลกมีแรกเริ่มความรู้สึกแรก
โลภ อยากได้ไม่รู้พออยากมีไว้ครอบครองเพียงแค่ตนเองเท่านั้น
โกรธ ความไม่พึงใจ ในสิ่งอื่น
หลง ความเข้าใจที่ไม่ถูก หักเห โลเล งมงาย
ลาภ ล้วนได้มาจากไม่รู้ แต่รู้แล้วยังพึงเอามาแก่ตน
ยศ ฐานันดรยกขึ้นมาว่าเหนือกว่าให้ผู้อื่นเกรงกลัว ในฐานันดรสูงกว่าไห้ผู้อื่นสักการะ หยิ่งยโสยกยอตนก็มีนั่นเอง
สรรเสริญ การถูกยกย่องโดยร่วมตามมาจากยศ สร้างให้มี ทั้งอีกหลาย ๆ อย่างมารวมเข้าด้วย
ติฉินนินทา
ติ คือ การว่ากล่าวในสิ่งที่ตนเองผู้อื่นกระทำแล้วดูไม่เหมาะไม่ควรเกิดความไม่พึงใจในสิ่งนั้น
ฉิน คือ การดูถูกเหยียดหยาม ว่าร้าย ไม่พึงใจกับการที่ตนมีนั้นว่าน้อยกว่า ด้วยอาการต่าง ๆ เช่นสายตา ปาก ใบหน้า (สะบัดหันหน้าไปทางอื่น) และทางวาจาการพูด
นินทา คือ การพูดคุยกันหลายคนและต่อ ๆ กันไปเรื่อย ๆ ในทุก ๆ ทางทุกอย่างทุกด้านของผู้อื่น และมีเพิ่มเติมลดลงบ้างในเรื่องนั้นที่พูดกัน
ดูเพิ่ม

โลกีย์
รุย ปาตรีซียู

รุย เปดรู ดุช ซังตุช ปาตรีซียู (โปรตุเกส: Rui Pedro dos Santos Patrício; เกิด 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้แก่อาตาลันตา และทีมชาติโปรตุเกส
แหล่งข้อมูลอื่น

รุย ปาตรีซียู ที่ ForaDeJogo (archived)
สถิติของ รุย ปาตรีซียู ที่ Soccerbase
รุย ปาตรีซียู ที่ National-Football-Teams.com
รุย ปาตรีซียู – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของสปอร์ติกกลูบีดีปูร์ตูกาล (สตรอมพ์อะวอร์ด) |
| --- | --- |
 1992: Balakov  1993: Valckx  1994: ฟีกู  1995: Oceano  1996: Sá Pinto  1997: M. Aurélio  1998: Yordanov  1999: Delfim  2000: Acosta  2001: Beto  2002: J. Pinto  2003: Barbosa  2004: R. Jorge  2005: โมตีญู  2006: Ricardo  2007: Liédson  2008: Tonel  2009: Liédson  2010: Carriço  2011: ปาตรีซียู  2012: ปาตรีซียู  2013: อาดรียัน  2014: วีลียัม  2015: นานี  2016: ฌอตา. มารียู  2017: โดสต์  2018: ฟือร์นังดึช  2019: ฟือร์นังดึช
เครื่องอิสริยาภรณ์

เครื่องอิสริยาภรณ์ทางทหารระดับสูงของกองทัพสหรัฐ คือ มีเดล ออฟ ฮอนเนอร์
เครื่องอิสริยาภรณ์ (อังกฤษ: order) คือ เหรียญ และตรา อันเป็นเครื่องประดับยศ ซึ่งถูกมอบให้โดยรัฐเอกราช พระมหากษัตริย์ ราชวงศ์ หรือองค์การ แก่บุคคล เพื่อยกย่องในคุณประโยชน์และความดีความชอบของบุคคลนั้น ซึ่งมักจะมีลักษณะเฉพาะตัวที่โดดเด่น เช่น สายคล้องคอ เหรียญตรา และสายสะพายสำหรับสวมใส่
ระบบเครื่องอิสริยาภรณ์นั้นมาจากวัฒนธรรมอัศวินในยุคกลาง โดยอิงมาจากระบบอิสริยาภรณ์ของศาสนาคาทอลิก โดยเครื่องอิสริยาภรณ์จากประเทศที่มีกษัตริย์เรียกว่า เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ส่วนประเทศที่ไม่มีกษัตริย์เรียกว่า เครื่องอิสริยาภรณ์
ศัพท์บัญญัติ

ในภาษาลาติน คำว่า Order (ละติน: ordo) ในบทความนี้ สามารถโยงย้อนไปถึงภาคีอัศวิน (Chivalric Orders) รวมไปถึงภาคีทางทหาร (Military Orders) ซึ่งสามารถโยงคำศัพท์กลับไปถึงคณะนักบวชคาทอลิก (Catholic religious orders)
ส่วนในภาษาไทย อิสริยาภรณ์ เป็นคำนาม มีความหมายว่าตราเครื่องประดับเกียรติยศ เรียกโดยสามัญว่า เหรียญตรา ซึ่งคำว่า ตรา ก็เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องประดับที่เป็นราชอิสริยาภรณ์ตามความหมายของสำนักงานราชบัณฑิตยสภา
ประวัติ

เครื่องอิสริยาภรณ์สมัยใหม่ เป็นเครื่องประดับยศแสดงความดีความชอบ เกิดจากวัฒนธรรมการจัดตั้งภาคีอัศวินขึ้นในสมัยกลาง เดิมทีเป็นภาคีทางทหารในสงครามครูเสดซึ่งเปลี่ยนสภาพมาจากภาคีทางศาสนาคาทอลิก
ในขณะที่ภาคีอัศวินเหล่านี้คือ "สมาคม มิตรภาพ และวิทยาลัยอัศวิน" สถาปนาขึ้นโดยสันตะสำนักหรือพระมหากษัตริย์ในยุโรปโดยเลียนแบบภาคีทางทหารของสงครามครูเสด การให้สมาชิกในสังคมดังกล่าวค่อย ๆ พัฒนามาเป็นภาคีเกียรติยศที่สามารถมอบให้ได้ เครื่องอิสริยาภรณ์อันทรงเกียรติสูงสุดบางชิ้นของยุโรปสมัยใหม่ เช่น เครื่องราชอิสริยาภรณ์ขนแกะทองคำของสเปน เครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เทอร์ของอังกฤษ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไอยราของเดนมาร์ก และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทริสเติลของสกอตแลนด์ ถูกสร้างขึ้นในยุคแรก ๆ ของสมัยใหม่ โดยพื้นฐานแล้วมีลักษณะเป็นภาคีอิสริยาภรณ์ทางราชสำนัก โดยมีลักษณะความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ใกล้ชิดระหว่างสมาชิกและประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์
เครื่องอิสริยาภรณ์แบ่งตามที่มา > เครื่องรัฐอิสริยาภรณ์

บทความหลัก: เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งรัฐ
เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ที่มอบโดยรัฐเอกราช โดยจะมอบให้แก่ผู้ประกอบคุณงามความดีต่อประเทศชาติ
เครื่องอิสริยาภรณ์แบ่งตามที่มา > เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์

ในช่วงฟื้นฟูศิลปวิทยา พระมหากษัตริย์ส่วนใหญ่ในยุโรปได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์ของภาคีอัศวิน หรือไม่ก็สร้างเครื่องราชอิสริยาภรณ์ขึ้นมาใหม่และพระราชทานโดยพระมหากษัตริย์หรือราชวงศ์ โดยจะพระราชทานให้แก่ผู้จงรักภักดี โดยส่วนมากมักถูกผูกขาดโดยชนชั้นสูง ประชาชนทั่วจะเข้าถึงได้ยากเนื่องจากข้อจำกัดด้านเชื้อสาย
ในศตวรรษที่ 18 ระเบียบเหล่านี้ค่อย ๆ เปลี่ยนไป  เห็นได้จากการที่จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซาสถาปนาเครื่องเสนาราชอิสริยาภรณ์มาเรีย เทเรซา โดยจะพระราชทานให้แก่นายทหารโดยไม่คำนึงถึงพื้นเพทางสังคม
ดูเพิ่ม

แพรแถบย่อ
เครื่องอิสริยาภรณ์ทางทหาร
เครื่องอิสริยาภรณ์สำหรับพลเรือน
บรรณานุกรม

Hieronymussen, Poul Ohm; Lundø, Jørgen, บ.ก. (1968). Eurooppalaiset kunniamerkit värikuvina [Europæiske ordner i farver] (ภาษาฟินแลนด์). แปลโดย Karnila, Christer. Porvoo: WSOY. OCLC 466954328.
สงครามในอัฟกานิสถาน (พ.ศ. 2544–พ.ศ. 2564)
ข้อมูล

Coll, Steve (2004). Ghost Wars: The Secret History of the CIA, Afghanistan, and Bin Laden, from the Soviet Invasion to September 10, 2001. Penguin. ISBN 978-1-59420-007-6.
Girardet, Edward (2011). Killing the Cranes: A Reporter's Journey Through Three Decades of War in Afghanistan (3 August 2011 ed.). Chelsea Green Publishing. p. 416.
9-11 Commission (20 September 2004). "National Commission on Terrorist Attacks Upon the United States". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 February 2010. สืบค้นเมื่อ 17 February 2010.
Risen, James (4 September 2008). State of War: The Secret History of the CIA and the Bush Administration. Simon & Schuster UK. ISBN 978-1-84737-511-7.
Auerswald, David P. & Stephen M. Saideman, eds. NATO in Afghanistan: Fighting Together, Fighting Alone (Princeton U.P. 2014) This book breaks down the history of the US effort in Afghanistan down by deployed commander. Also useful in this fashion are Kaplan, "The Insurgents", and "A Different Kind of War."
Mikulaschek, Christoph and Jacob Shapiro. (2018). Lessons on Political Violence from America's Post-9/11 Wars. Journal of Conflict Resolution 62(1): 174–202.
Münch, Philipp. "Creating common sense: getting NATO to Afghanistan." Journal of Transatlantic Studies (2021): 1-29 online.
Stewart, Richard W. (2004). Operation Enduring Freedom. BG John S. Brown. United States Army. p. 46. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 December 2007.
AEI (24 July 2008). "America and the War on Terror". AEI Public Opinion Study. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 April 2015.
Call, Steve (15 January 2010). Danger Close. Texas A&M University Press. ISBN 978-1-60344-304-3.
Woodward, Bob (27 September 2010). Obama's Wars. Simon & Schuster. ISBN 978-1-4391-7251-3.
อ่านเพิ่ม

"US War in Afghanistan: 1999–2021". Council on Foreign Relations. 2021.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
Bose, Srinjoy, ed. Afghanistan – Challenges and Prospects (Routledge, 2018).
Robert Gates, Duty: Memoirs of a Secretary at War, New York, Alfred A. Knopf, 2014.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ War in Afghanistan (2001–2021)
75,000 documents on Wikileaks เก็บถาวร 10 พฤษภาคม 2021 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
หนิงปัว

29°51′37″N 121°37′28″E﻿ / ﻿29.8603°N 121.6245°E﻿ / 29.8603; 121.6245
| หนิงปัว 宁波市 ญินโพ, เลียงโผ, เล่งปอ |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด และนครระดับกิ่งมณฑล
จากบนซ้ายตามเข็มนาฬิกา: เขตธุรกิจตอนใต้, สำนักงานเขตหยินโจว, เจดีย์เทียนเฟิง, ทะเลสาบตงเฉียน, พิพิธภัณฑ์ศาลาเทียนอี
th
นครหนิงปัวในมณฑลเจ้อเจียง
หนิงปัวที่ตั้งในประเทศจีน
พิกัด (จัตุรัสเทียนอี): 29°52′08″N 121°33′14″E﻿ / ﻿29.869°N 121.554°E﻿ / 29.869; 121.554
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: เจ้อเจียง
จำนวนหน่วยย่อยระดับอำเภอ: 11
จำนวนหน่วยย่อยระดับตำบล: 148
ศูนย์กลางการปกครอง: เขตหยินโจว
การปกครอง
 • ประเภท: นครระดับกิ่งมณฑล
 • องค์กร: สภาประชาชนเทศบาลนครหนิงปัว
 • เลขาธิการพรรค: เผิง เจียเสฺว (彭佳学)
 • ประธานสภาประชาชน: ยฺหวี หงอี้ (余红艺)
 • นายกเทศมนตรี: ฉิว ตงเย่า (裘东耀)
 • ประธานสภาปรึกษาการเมือง: สฺวี ยฺหวี่หนิง (徐宇宁)
พื้นที่
 • จังหวัด: 9,816.23 ตร.กม. (3,790.07 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 2,461.8 ตร.กม. (950.5 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,461.8 ตร.กม. (950.5 ตร.ไมล์)
ความสูง: 150 เมตร (488 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนปี 2020)
 • จังหวัด: 9,404,283 คน
 • ความหนาแน่น: 960 คน/ตร.กม. (2,500 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 4,479,635 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 1,800 คน/ตร.กม. (4,700 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 4,479,635 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 1,800 คน/ตร.กม. (4,700 คน/ตร.ไมล์)
GDP (2020)
 • รวม: CNY 1240.87 พันล้าน (US$191.68 พันล้าน)
 • ต่อหัว: CNY 131,947 (US$20,450)
 • เติบโต:  3.3%
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 315000
รหัสพื้นที่: 574
รหัส ISO 3166: CN-ZJ-02
ทะเบียนพาหนะ: 浙B
สัญลักษณ์:  
 • ต้นไม้: การบูร Cinnamomum camphora (L.) Sieb.
 • ดอกไม้: คามิเลีย Camellia
เว็บไซต์: www.ningbo.gov.cn (ในภาษาจีน)
หนิงปัว (จีน: 宁波; พินอิน: Níngbō; สำเนียงหนิงปัว: ญินโพ Nyin-poh/Nyin-pouไฟล์:Wuu-Nyinpou.ogg) ในไทยเรียก เลียงโผ หรือ เล่งปอ เป็นเมืองท่าทางทะเล ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศจีน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจ้อเจียง จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2010 เทศบาลเมืองมีประชากร  7,605,700 คน โดยประชากร 3,491,000 อาศัยอยู่ในเขตเมืองซึ่งมี 6 เขต
เริ่มมีการตั้งถิ่นฐานที่เมืองนี้ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ต่อมาโปรตุเกสได้ตั้งสถานีการค้าในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และได้ทำสัญญาให้จีนเปิดเป็นเมืองท่าสนธิสัญญาตามสนธิสัญญานานกิง ค.ศ. 1842 ต่อมาได้กำหนดให้เป็นเมืองเปิดในปี ค.ศ. 1984 เพื่อกระตุ้นการลงทุนจากต่างประเทศ
การปกครอง > เจ้าหน้าที่ท้องถิ่น

เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำนครหนิงปัว คือ เผิง เจียเสฺว (彭佳学) มีอำนาจสูงสุดในนครหนิงปัว
นายกเทศมนตรีนครหนิงปัว คือ ฉิว ตงเย่า (裘东耀) มีอำนาจรองลงมาและเป็นรองเลขาธิการพรรคฯ ประจำนครหนิงปัว
การปกครอง > การแบ่งเขตการปกครอง

หนิงปัวมีสถานะเป็นนครระดับกิ่งมณฑล แบ่งพื้นที่ออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มตอนกลาง กลุ่มตอนเหนือ และกลุ่มตอนใต้
6 เขต (กลุ่มตอนกลาง): เขตไหฉู่, เขตหยินโจว, เขตเจียงเป่ย์, เขตเป่ย์หลุน, เขตเจิ้นไห่, เขตเฟิ่งฮว่า
2 นครระดับอำเภอ (กลุ่มตอนเหนือ): นครยฺหวีเหยา, นครฉือซี
2 อำเภอ (กลุ่มตอนใต้): อำเภอเซี่ยงชาน, อำเภอหนิงไห่
| แผนที่ | แผนที่ | แผนที่ | แผนที่ | แผนที่ | แผนที่ |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   เขตไหฉู่ เขตเจียงเป่ย์ เขตเป่ย์หลุน เขตเจิ้นไห่ เขตหยินโจว เขตเฟิ่งฮว่า อำเภอเซี่ยงชาน อำเภอหนิงไห่ นครยฺหวีเหยา นครฉือซี   |   เขตไหฉู่ เขตเจียงเป่ย์ เขตเป่ย์หลุน เขตเจิ้นไห่ เขตหยินโจว เขตเฟิ่งฮว่า อำเภอเซี่ยงชาน อำเภอหนิงไห่ นครยฺหวีเหยา นครฉือซี   |   เขตไหฉู่ เขตเจียงเป่ย์ เขตเป่ย์หลุน เขตเจิ้นไห่ เขตหยินโจว เขตเฟิ่งฮว่า อำเภอเซี่ยงชาน อำเภอหนิงไห่ นครยฺหวีเหยา นครฉือซี   |   เขตไหฉู่ เขตเจียงเป่ย์ เขตเป่ย์หลุน เขตเจิ้นไห่ เขตหยินโจว เขตเฟิ่งฮว่า อำเภอเซี่ยงชาน อำเภอหนิงไห่ นครยฺหวีเหยา นครฉือซี   |   เขตไหฉู่ เขตเจียงเป่ย์ เขตเป่ย์หลุน เขตเจิ้นไห่ เขตหยินโจว เขตเฟิ่งฮว่า อำเภอเซี่ยงชาน อำเภอหนิงไห่ นครยฺหวีเหยา นครฉือซี   |   เขตไหฉู่ เขตเจียงเป่ย์ เขตเป่ย์หลุน เขตเจิ้นไห่ เขตหยินโจว เขตเฟิ่งฮว่า อำเภอเซี่ยงชาน อำเภอหนิงไห่ นครยฺหวีเหยา นครฉือซี   |  |
| หน่วยย่อย | จีนตัวย่อ | พินอิน | ประชากร (2020) | พื้นที่ (ตร.กม.) | ความหนาแน่น |  |
กลุ่มตอนกลาง 6 เขต

| เขตไหฉู่ | 海曙区 | Hǎishǔ Qū | 1,041,285 | 595.03 | 1,748.29 |  |
| เขตหยินโจว | 鄞州区 | Yínzhōu Qū | 1,609,555 | 799.09 | 2,014.23 |  |
| เขตเจียงเป่ย์ | 江北区 | Jiāngběi Qū | 488,885 | 208.14 | 2,348.83 |  |
| เขตเป่ย์หลุน | 北仑区 | Běilún Qū | 829,448 | 597.76 | 1,387.59 |  |
| เขตเจิ้นไห่ | 镇海区 | Zhènhǎi Qū | 510,462 | 244.28 | 2,089.66 |  |
| เขตเฟิ่งฮว่า | 奉化区 | Fènghuà Qū | 577,505 | 1,267.60 | 455.59 |  |
กลุ่มตอนใต้ 2 อำเภอ
| อำเภอเซี่ยงชาน | 象山县 | Xiàngshān Xiàn | 567,665 | 1,382.18 | 410.70 |  |
| อำเภอหนิงไห่ | 宁海县 | Nínghǎi Xiàn | 695,958 | 1,843.26 | 377.57 |  |
กลุ่มตอนเหนือ 2 นครระดับอำเภอ
| นครยฺหวีเหยา | 余姚市 | Yúyáo Shì | 1,254,032 | 1,500.80 | 835.58 |  |
| นครฉือซี | 慈溪市 | Cíxī Shì | 1,829,488 | 1,360.63 | 1,344.59 |  |
| รวม | รวม | รวม | 9,404,283 | 9,816.23 | 958.03 |  |
ถูกยุบ: เขตเจียงตง (จีนตัวย่อ: 江东区; จีนตัวเต็ม: 江東區; พินอิน: Jiāngdōng qū)
อกุศลมูล

อกุศลมูล 3 ในภวจักรแสดงเป็นรูปหมู ไก่ และงู
ตริวิษ (สันสกฤต: triviṣa; ทิเบต: dug gsum) หรือ อกุศลมูล (สันสกฤต: akuśala-mūla; บาลี: akusala-mūla) ในศาสนาพุทธสื่อถึงรากกิเลสทั้ง 3 คือ โมหะ, ราคะ และโทสะ กิเลสทั้งสามถือเป็นรากของ ตัณหา และเป็นส่วนที่ก่อให้เกิด ทุกข์ และการกลับชาติมาเกิด
ในศิลปะศาสนาพุทธมักวาดอกุศลมูลที่ตรงกลาง ภวจักร เป็นไก่โต้ง งู และหมู ซึ่งเป็นตัวแทนราคะ โทสะ และโมหะตามลำดับ
รายละเอียด

ในคำสอนศาสนาพุทธ อกุศลมูลเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้สิ่งมีชีวิตติดอยู่ในสังสารวัฏ กล่าวกันว่าสามสิ่งนี้เป็นรากของกิเลสทั้งปวง อกุศลมูลนำไปสู่การเกิดกรรม ซึ่งนำไปสู่การกลับชาติมาเกิดในดินแดนทั้ง 6 ในสังสารวัฏ
ขั้วตรงข้าม

เจตสิกที่ถือเป็นฝั่งตรงข้ามของอกุศลมูล คือ:
อโมหะ หรือ ปัญญา
อโลภะ หรือ ทาน
อโทสะ หรือ เมตตา
ข้อมูล

Dalai Lama (1992). The Meaning of Life, translated and edited by Jeffrey Hopkins, Boston: Wisdom.
Dzongsar Khyentse (2004). Gentle Voice #22, September 2004 Issue.
Geshe Sonam Rinchen (2006). How Karma Works: The Twelve Links of Dependent Arising, Snow Lion
Goleman, Daniel (2003). Destructive Emotions: A Scientific Dialogue with the Dalai Lama. Random House.
Keown, Damien (2004). A Dictionary of Buddhism. Oxford University Press.
Lamotte, Étienne (translator). The Treatise on the Great Virtue of Wisdom of Nagarjuna. Gampo Abbey.
Geshe Tashi Tsering (2006), Buddhist Psychology: The Foundation of Buddhist Thought, Volume III, Perseus Books Group, Kindle Edition
Gethin, Rupert (1998), Foundations of Buddhism, Oxford University Press
Rangjung Yeshe Wiki - Dharma Dictionary. http://rywiki.tsadra.org/index.php/dug_gsum
Tenzin Wangyal Rinpoche (2011). Awakening the Sacred Body: Tibetan Yogas of Breath and Movement. Hay House.
Trungram Gyaltrul Rinpoche Sherpa (2004). Gampopa, the Monk and the Yogi : His Life and Teachings. Harvard University.
อ่านเพิ่ม

Access to Insight, Mula Sutta: Roots (AN 3.69 PTS: A i 201)
Access to Insight, Nidana Sutta: Causes (AN 3.33 PTS: A i 134 Thai 3.34; BJT 3.34)
แหล่งข้อมูลอื่น

Transforming the three poisons
Three poisons on Ranjung Yeshe wiki
What are the three jewels? Buddhism for Beginners[ลิงก์เสีย]
ตาน-ดแว

| ตาน-ดแว သံတွဲမြို့ |
| --- | --- |
เมือง
ชายหาดงะปะลี สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของเมือง
ตาน-ดแวที่ตั้งเมืองตาน-ดแวในประเทศพม่า
พิกัด: 18°28′04.06″N 94°22′05.38″E﻿ / ﻿18.4677944°N 94.3681611°E﻿ / 18.4677944; 94.3681611
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐยะไข่
จังหวัด: ตาน-ดแว
อำเภอ: ตาน-ดแว
พื้นที่
 • เมือง: 3,522.798 ตร.กม. (1,360.160 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2014)
 • เมือง: 133,484 คน
 • ความหนาแน่น: 38 คน/ตร.กม. (98 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 14,327 คน
เขตเวลา: UTC+06:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัสไปรษณีย์: 0717x
รหัสโทรศัพท์: 4365
ตาน-ดแว (พม่า: သံတွဲ; เอ็มแอลซีทีเอส: samtwai:, ออกเสียง: [θàɰ̃.dwɛ́]; ชื่อเดิมในภาษาอังกฤษคือ ซันโดเวย์) เป็นเมืองท่าที่สำคัญในรัฐยะไข่ ประเทศพม่า เป็นเมืองโบราณและเคยเป็นเมืองศูนย์กลางของรัฐยะไข่หรืออาระกัน เมืองมีพื้นที่ประมาณ 3,784 ตารางไมล์ (9,800 ตารางกิโลเมตร) ล้อมรอบไปด้วยเทือกเขายะไข่ซึ่งอยู่ติดกับชายฝั่งทะเล มีพื้นที่สูงถึง 4,000 ฟุต อุดมไปด้วยหินอัคนี ดินเหนียว หินชนวน หินเหล็กไฟ และหินทราย นอกจากนี้ยังค้นพบอัญมณี อาทิ หินสบู่ แร่ควอตซ์ขาว เคยมีบันทึกปริมาณน้ำฝนระหว่างปี ค.ศ. 1961–1990 มีมากถึง 5,323 มิลลิเมตร (209.6 นิ้ว) พืชเศรษฐกิจที่สำคัญคือข้าวและยาสูบ
ภูมิอากาศ

มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน อากาศอบอุ่นถึงร้อนตลอดทั้งปี มี 2 ฤดู ได้แก่ ฤดูแล้งหรือฤดูหนาว (พฤศจิกายน–เมษายน) และฤดูฝนหรือฤดูร้อน (พฤษภาคม–ตุลาคม) ฝนจะตกมากในช่วงเดือนมิถุนายน–กันยายน มีปริมาณน้ำฝนสูงถึง 1,200 มิลลิเมตร (47 นิ้ว) ต่อเดือน
| ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตาน-ดแว> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 30.5 (86.9) | 31.8 (89.2) | 33.4 (92.1) | 34.5 (94.1) | 33.6 (92.5) | 30.1 (86.2) | 29.3 (84.7) | 29.2 (84.6) | 30.7 (87.3) | 32.3 (90.1) | 32.3 (90.1) | 31.0 (87.8) | 31.56 (88.81) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 12.2 (54) | 12.9 (55.2) | 17.3 (63.1) | 22.4 (72.3) | 24.5 (76.1) | 23.8 (74.8) | 23.5 (74.3) | 23.5 (74.3) | 23.4 (74.1) | 22.8 (73) | 19.8 (67.6) | 14.9 (58.8) | 20.08 (68.15) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 2 (0.08) | 1 (0.04) | 1 (0.04) | 17 (0.67) | 299 (11.77) | 1299 (51.14) | 1408 (55.43) | 1404 (55.28) | 614 (24.17) | 206 (8.11) | 64 (2.52) | 8 (0.31) | 5,323 (209.57) |
แหล่งที่มา: หอสังเกตการณ์ฮ่องกง (mean values, ค.ศ. 1961–1990)
แหล่งข้อมูลอื่น

18° 28' 0" North, 94° 22' 0" East Satellite map at Maplandia.com
| ด ค ก รัฐยะไข่ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: ซิตตเว
| จังหวัดเจาะพยู |  อำเภอเจาะพยู  อำเภอย่าน-บแย  |  |
| จังหวัดซิตตเว |  อำเภอซิตตเว  อำเภอเปาะตอ  อำเภอโปนน่าจู้น  อำเภอระเต่ดอง  |  |
| จังหวัดตองโกะ |  อำเภอตองโกะ  อำเภอมานออง  |  |
| จังหวัดตาน-ดแว |  อำเภอกวะ  อำเภอตาน-ดแว  |  |
| จังหวัดมเยาะอู้ |  อำเภอเจาะตอ  อำเภอมเยโบน  อำเภอมเยาะอู้  อำเภอมี่น-บย่า  |  |
| จังหวัดมองดอ |  อำเภอบู้ตี้ดอง  อำเภอมองดอ  |  |
| จังหวัดอ้าน |  อำเภออ้าน  |  |
| เมืองที่สำคัญ |  กวะ  เจาะตอ  เจาะพยู  ซิตตเว  ตองโกะ  ตาน-ดแว  บู้ตี้ดอง  เปาะตอ  โปนน่าจู้น  มเยโบน  มเยาะอู้  มองดอ  มานออง  มี่น-บย่า  ย่าน-บแย  ระเต่ดอง  อ้าน  |  |
.ai

บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม
| --- | --- |
เริ่มใช้: 1995
ประเภท TLD: โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ
สถานะ: ใช้งานอยู่
จดทะเบียน: Offshore Information Services
ผู้สนับสนุน: Government of Anguilla
จุดมุ่งหมายการใช้งาน: Entities connected with  แองกวิลลา
การใช้งานจริง: Used for some sites based in Anguilla; although second and third-level registrations are available worldwide there hasn't been much use of them
ข้อจำกัดการจดทะเบียน: None
โครงสร้าง: Registrations possible at third level, beneath several second-level labels, are available to anybody; second-level registrations are now available to anybody as well (as of 26 June 2006).
เว็บไซต์จดทะเบียน: Nic.com.ai
.ai เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับแองกวิลลา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
ดูเพิ่ม

Domain Name System
โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ
สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง

| --- | --- |
Office of the Permanent Secretary, Ministry of Finance
ตราสัญลักษณ์
ภาพรวมสำนักงาน
ก่อตั้ง: 9 ธันวาคม พ.ศ. 2476; 90 ปีก่อน (2476-12-09)
ประเภท: ส่วนราชการ
เขตอำนาจ: ทั่วราชอาณาจักร
สำนักงานใหญ่: ซอยพระรามที่ 6 ซอย 30 (อารีย์สัมพันธ์) ถนนพระรามที่ 6 แขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร 10400
บุคลากร: 494 คน (พ.ศ. 2567)
งบประมาณต่อปี: 755,297,600 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารสำนักงาน: ลวรณ แสงสนิท, ปลัดกระทรวง อัครุตม์ สนธยานนท์, รองปลัดกระทรวง วินิจ วิเศษสุวรรณภูมิ, รองปลัดกระทรวง ศุกร์ศิริ อภิญญานุวัฒน์, รองปลัดกระทรวง ธีรลักษ์ แสงสนิท, รองปลัดกระทรวง
ต้นสังกัดสำนักงาน: กระทรวงการคลัง
ลูกสังกัดสำนักงาน: ดูในบทความ
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของสำนักงาน
สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง (อังกฤษ: Office of the Permanent Secretary, Ministry of Finance) เป็นหน่วยงานระดับกรม ในสังกัดกระทรวงการคลัง มีวิสัยทัศน์เป็นศูนย์กลางการบริหารงานของกระทรวงการคลังที่มีประสิทธิภาพตามหลักธรรมาภิบาล อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของปลัดกระทรวงการคลัง
หน่วยงานในสังกัด

สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง มีหน่วยงานดังนี้
สำนักบริหารกลาง
ศูนย์ปฏิบัติการต่อต้านการทุจริต
สำนักตรวจสอบและประเมินผล
กลุ่มงานคุ้มครองจริยธรรม
กลุ่มงานป้องกันและปราบปรามการทุจริตและประพฤติมิชอบ
สำนักงานคลังจังหวัด
แคว้นคิอิ

อดีตแคว้นของประเทศญี่ปุ่น
แผนที่แคว้นของประเทศญี่ปุ่น (ค.ศ. 1868) โดยเน้นแคว้นคิอิ
แคว้นคิอิ (ญี่ปุ่น: 紀伊国; โรมาจิ: Kii no Kuni) หรือ คิชู (ญี่ปุ่น: 紀州; โรมาจิ: Kishū) เป็นแคว้นของประเทศญี่ปุ่นที่เป็นส่วนหนึ่งของฮนชูในบริเวณที่ปัจจุบันคือจังหวัดวากายามะกับจังหวัดมิเอะตอนใต้ คิอิมีชายแดนติดกับแคว้นอิเซะ อิซูมิ คาวาจิ ชิมะ และยามาโตะ คาบสมุทรคิอินำชื่อมาจากแคว้นนี้
ในช่วงสมัยเอโดะ สายคิอิแห่งตระกูลโทกูงาวะมีปราสาทของตนเองที่วากายามะ อดีตศาลเจ้าอิจิโนมิยะของสายนี้คือศาลเจ้าฮิโนกูมะ
เครือร้านหนังสือญี่ปุ่นคิโนกูนิยะนำชื่อมาจากแคว้นนี้
อำเภอในอดีต

จังหวัดวากายามะ
อำเภออามะ (海部郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอนางูซะ กลายเป็นอำเภอไคโซ (海草郡) ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1896
อำเภออาริดะ (有田郡)
อำเภอฮิดากะ (日高郡)
อำเภออิโตะ (伊都郡)
อำเภอนางะ (那賀郡) - ยุบเลิก
อำเภอนางูซะ (名草郡) - ผนวกกับอำเภออามะ กลายเป็นอำเภอไคโซในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1896
ผสม
อำเภอมูโระ (牟婁郡)
อำเภอฮิงาชิมูโระ (東牟婁郡) - ส่วนหนึ่งของจังหวัดวากายามะ
อำเภอคิตามูโระ (北牟婁郡) - ส่วนหนึ่งของจังหวัดมิเอะ
อำเภอมินามิมูโระ (南牟婁郡) - ส่วนหนึ่งของจังหวัดมิเอะ
อำเภอนิชิมูโระ (西牟婁郡) - ส่วนหนึ่งของจังหวัดวากายามะ
ข้อมูล

Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 58053128
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kii Province
Murdoch's map of provinces, 1903
พระราชอุดมมงคล (เอหม่อง อุตฺตมรมฺโภ)

| พระราชอุดมมงคล (เอหม่อง อุตฺตมรมฺโภ) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงพ่ออุตตมะ
ส่วนบุคคล
เกิด: วันอาทิตย์ ขึ้น 6 ค่ำ เดือน 4  ปีจอ จ.ศ. 1272  ตรงกับวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2453 (97 ปี)
มรณภาพ: 18 ตุลาคม พ.ศ. 2549
นิกาย: มหานิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดวังก์วิเวการาม จังหวัดกาญจนบุรี
อุปสมบท: จ.ศ. 1291 (พ.ศ. 2472)
พรรษา: 77
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดวังก์วิเวการาม
พระราชอุดมมงคล (หลวงพ่ออุตตมะ) (พ.ศ. 2453 - 18 ตุลาคม พ.ศ. 2549) พระเกจิอาจารย์ชื่อดัง เจ้าอาวาสวัดวังก์วิเวการาม ตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี เป็นพระภิกษุที่ได้ความเคารพเลื่อมใสในหมู่คนไทยเชื้อสายมอญและชาวพุทธทั่วไป เป็นพระนักเดินธุดงคกรรมฐาน ออกเดินธุดงค์ไปบำเพ็ญธรรมอยู่บนเขา หลายครั้งเป็นเวลานาน