stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดสันติธรรมาราม
ประวัติ

วัดสันติธรรมารามตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 เดิมชื่อ วัดโคก ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จนกระทั่ง พ.ศ. 2495 ทางคณะสงฆ์ได้ดำเนินการบูรณะพัฒนาวัดขึ้นมาใหม่ โดยมีพระมหาโพธิวงศาจารย์เป็นประธานฝ่ายบรรพชิต และมีนาวาโท พระศรฤทธิ์รณชัย เป็นประธานฝ่ายคฤหัสถ์ กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยกสภาพวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์ วัดได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดสันติธรรมาราม" เมื่อปี พ.ศ. 2496 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2512 ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2519 โรงเรียนผู้ใหญ่วัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2548 นอกจากนี้ยังมีการเปิดอบรมวิปัสสนากรรมฐาน
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถกว้าง 8.50 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ซึ่งพุทธลักษณะเป็นแบบพระพุทธชินราช วิหารกว้าง 7 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 พระประธานนามว่า หลวงพ่อขาว มีชิ้นส่วนพระพุทธรูปองค์ทำจากศิลาแลงอย่างพระพาหา พระเพลา พระองคุลี และอื่น ๆ กองรวมกันอยู่บนฐานชุกชี สันนิษฐานว่าเป็นองค์พระเดิมคงถูกทำลาย ต่อมานำมาประกอบเป็นองค์พระ อาคารเสนาสนะอื่น ได้แก่ วิหารประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิม ศาลาปฏิบัติธรรม ศาลาการเปรียญ กว้าง 10.20 เมตร ยาว 24.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยสองชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง นอกจากนี้มีหอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง กุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง เรือนรับรอง 1 หลัง
วัดปัญญานันทาราม

| วัดปัญญานันทาราม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลคลองหก อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปัญญานันทาราม   ตั้งอยู่ที่ ต.คลองหก อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี เป็นวัดที่หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ อดีตเจ้าอาวาสวัดชลประทานรังสฤษดิ์ เป็นผู้ก่อตั้งและสร้างขึ้น โดยมุ่งหวังให้เป็นมรดกธรรม วัดปัญญานันทาราม เดิมเป็นที่ดินของ นายพิชิต - นางจำรัส ทองสีม่วง ต่อมาในปี พ.ศ. 2528 ได้ถวายที่ดิน 6 ไร่ แก่คณะสงฆ์โดยมีพระเฉลิม ปภสฺสโร เป็นผู้รับมอบ และก่อตั้งเป็น "สำนักสงฆ์สนเฒ่า"  แต่ต่อมาขาดพระภิกษุดูแลไปช่วงระยะหนึ่ง นางบุญส่ง โพธิจันทร์ จึงได้ประสานงานและร่วมกันถวายที่ดินและสำนักสงฆ์นี้แด่ พระเทพวิสุทธิเมธี หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ องค์ประธานศูนย์สืบอายุพระพุทธศาสนา วัดชลประทานรังสฤษฏ์ (ที่ระลึก 80 ปี ปัญญานันทะ) เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2535 และได้รับอนุญาตจัดตั้งวัดชื่อ วัดปัญญานันทาราม เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2537  ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 มีเนื้อที่ 79 ไร่ 3 งาน 22 ตารางวา
ประวัติ

วัดปัญญานันทาราม ก่อตั้งจากดำริของพระพรหมมังคลาจารย์ (ปั่น ปญฺญานนฺโท)  โดยมีคำปรารภในการก่อตั้งวัดไว้ว่า
สร้างพระ สร้างคน สร้างเยาวชนของชาติ สร้างศาสนทายาทให้มีชีวิตอยู่ในโลกอย่างถูกต้อง ให้มีชีวิตเรียบร้อยตามหลักคำสอนของพระพุทธศาสนา เพื่อไม่ให้ตกอยู่ในอำนาจวัตถุมากเกินไป
และได้มอบหมายให้ พระมหาสง่า สุภโร (ปัจจุบัน พระปัญญานันทมุนี) พระมหามานพ ปญฺญาวชิโร และพระมหาสมโภช ฐิติญาโณ ร่วมสนองงานก่อสร้างวัด และกิจกรรมงานเผยแผ่พระศาสนา โดยมุ่งเน้นการศึกษาอบรมปฏิบัติธรรม และเผยแผ่ธรรมตามหลักธรรมวินัย จนเป็นที่ยอมรับจากสถานศึกษา หน่วยงานราชการและ เอกชนหลายแห่ง ส่งบุคลากรเข้ารับการอบรมอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งปี    
วัดปัญญานันทาราม เป็นวัดที่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เคยเสด็จพระราชดำเนินมา 2 ครั้ง ครั้งแรก เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 ทรงวางศิลาฤกษ์สร้างวัดปัญญานันทาราม และทรงปลูกต้นสาละเพื่อเป็นอนุสรณ์ ณ สวนสาละ และพระราชทานนามว่า “สวนสาละสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา”
ครั้งที่ 2 เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธานเปิด อาคารเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ และทรงประกอบพิธีเททองหล่อพระประธานประจำอุโบสถวัดปัญญานันทาราม เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 72 นิ้ว เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ เนื่องในวโรกาสเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 72 พระชันษา เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2541
และพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เสด็จวัดปํญญานันทาราม เพื่อทรงเป็นองค์ประธานเปิดป้ายวัดวิถีพุทธเฉลิมพระเกียรติ 80 วัด 80 พรรษา และเข้าวัดปฏิบัติธรรมวันอาทิตย์ และทรงประทานใบประกาศเกียรติคุณ แก่วัดวิถีพุทธเฉลิมพระเกียรติ 80 วัด เมื่อวันพฤหัสบดี ที่ 5 มีนาคม 2552
นอกจากนี้ พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าพัชรกิติยาภา พระราชนัดดา ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ได้เสด็จร่วมปฏิบัติธรรมตามโครงการพัฒนาข้าราชการฝ่ายอัยการ ร่วมกับพระสหาย ตามหลักสูตร “อัยการผู้ช่วย” รุ่นที่ 39 พ.ศ. 2549 ระหว่างวันที่ 9-11 ตุลาคม 2549
ซึ่งในหลักสูตรดังกล่าวได้กำหนดให้มีการปฏิบัติธรรม เพื่อให้ทราบหลักธรรมคำสอนในพระพุทธศาสนา เพื่อพัฒนาพฤติกรรม จิตใจ อารมณ์บนพื้นฐานของศีล สมาธิ ปัญญา
การเสด็จปฏิบัติพระภารกิจเข้ารับการฝึกปฏิบัติธรรมในครั้งนี้ ได้ทรงศึกษารับฟังธรรม ปฏิบัติธรรมและประทับค่าย ณ วัดปัญญานันทาราม ตามหลักสูตร “ค่ายคุณธรรม” ตลอดระยะเวลา 2 คือ 3 วัน ทรงศีล 8 และทรงสวมฉลองพระองค์ สีขาว กางเกงสีดำ เช่นเดียวกับพระสหาย
และเสด็จเปิดค่ายคุณธรรม เยาวชนพุทธบุตร บ้านกาญจนาภิเษก และยังเสด็จมาทรงงานโครงการกำลังใจในพระดำริ หลายครั้ง
ลำดับเจ้าอาวาส

พระปัญญานันทมุนี
พระมหาเฉลิม
กิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ต่อสาธารณะ ของวัดปัญญานันทาราม

วัดปัญญานันทาราม ได้รับการยอมรับว่ามีความโดดเด่นในการใช้กระบวนการบูรณาการศาสนธรรมเข้าสู่การศึกษาในทุกระดับ ตั้งแต่โรงเรียนถึงมหาวิทยาลัย   เช่น ใช้ศีลธรรมผ่านการจัดกิจกรรม “ค่ายพุทธบุตร”   “ค่ายพุทธธรรม” ด้านประชาชนและข้าราชการซึ่งอยู่ในวัยทำงานและผ่านการใช้ชีวิตมาพอสมควร จะนำหลักธรรมหรือหัวข้อความรู้ทางพุทธศาสนาทั้งหมดมาบูรณาการเพื่อนำไปใช้ในการดำเนินชีวิต เรียกว่า “ค่ายคุณธรรม” โดยมีการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ดังนี้
จัดโรงเรียนเข้าสู่วัดด้วยการอบรมคุณธรรม“ค่ายพุทธบุตร” ระยะเวลา 2 คืน 3 วัน ถึง 10 คืน 11 วัน เก็บถาวร 2009-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จัดมหาวิทยาลัยเข้าสู่วัดด้วยการอบรมคุณธรรม “ค่ายพุทธธรรม” ระยะเวลา 2 คืน 3 วัน
จัดหน่วยงานองค์กรต่าง ๆ เข้าสู่วัดด้วยการอบรมคุณธรรม “ค่ายคุณธรรม” ระยะเวลา 2 คืน 3 วัน ถึง 6 คืน 7 วัน
จัดการทัศนศึกษาธรรมโดยนำโรงเรียนและองค์กรต่างๆ เข้าชมวัดและศึกษาธรรม
การจัดวัดเข้าสู่โรงเรียน  ด้วย “พุทธศาสนา 1 วัน ในโรงเรียน”
จัดมอบทุนการศึกษาแก่พระภิกษุ - สามเณร “สร้างศาสนทายาท” เป็นประจำทุกปี
การจัดวัดให้เป็นสมบัติของพุทธบริษัท 4  โดยจัดบริเวณวัดให้มีเขตพุทธาวาส (อุโบสถ) และเขตสังฆาวาส (พระภิกษุ แม่ชี อุบาสก อุบาสิกา) อย่างชัดเจน
จัดโรงเรียนพระปริยัติธรรมทั้งแผนกธรรมและบาลี  ให้สัมพันธ์กับชีวิตจริงตามหลักศาสนา คือ ปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ ฝึกแบ่งปันเอื้อเฟื้อเผื้อแผ่ วันพระและวันอาทิตย์ มุ่งพัฒนาตนเองด้วยกระบวนการไตรสิกขา
การจัดสื่อธรรมะต่าง ๆ เผยแพร่ เช่น เทป, ซีดี,   จัดพิมพ์หนังสือ ได้แก่ วารสารประจำวัดปัญญานันทาราม “ปัญญาสาส์น”, ประกายแห่งปัญญา เล่ม 1 - 9, หนังสือธรรมะฝ่าวิกฤต, ธรรมในสวน, พระพุทธศาสนาให้อะไร, หลักธรรมแห่งความสุข ฯลฯ
จัดทำชุดฝึกอบรม หลักสูตร การจัดฝึกอบรมคุณธรรม “ค่ายพุทธบุตร ค่ายพุทธธรรม” เก็บถาวร 2008-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จัดทำแนวการสอนพุทธศาสนาร่วมสมัยโดยวิธีการสอนแบบสัมมนาเรียกว่า สัมมนาพระพุทธศาสนา  ตามหลักสูตรขั้นพื้นฐาน 2544
จัดอบรมพระและครูวิทยากรประจำค่ายพุทธบุตร ค่ายพุทธธรรม ตามหลักสูตรการจัดฝึกอบรมคุณธรรม “ค่ายพุทธบุตร ค่ายพุทธธรรม” ของวัดปัญญานันทาราม
จัดทำหลักสูตรการฝึกอบรม เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะเฉพาะวิชาชีพ ครูผู้สอนพระพุทธศาสนาในโรงเรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน
จัดอบรมครูผู้สอนพระพุทธศาสนาในโรงเรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน
จัดทำโครงการ Bomb to Bell: สันติสุข สันติภาพในโรงเรียนวิถีพุทธ
จัดตั้ง “พุทธอาสา” ทำบุญไม่ผ่านเงิน
จัดทำโครงการวัดวิถีพุทธเฉลิมพระเกียรติ และเปิดวัดวันอาทิตย์
จัดทำโครงการอุปสมบทหมู่ ประจำเดือน
จัดตั้งสถานีวิทยุกระจายเสียงพระพุทธศาสนาวัดปัญญานันทาราม FM. 97.75 Mhz. “คลื่นสีขาวของชาวพุทธ”
การจัดกิจกรรม "มัคคุเทศก์" ของสามเฌรโรงเรียนพระปริยัติธรรมพระราหุล
การบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน
รางวัลและเกียรติคุณ

8 ตุลาคม 2541 ได้รับคัดเลือกเป็นวัดประจำภาคกลาง เพื่อจัดกิจกรรมลานวัด ลานใจ ลานกีฬา จากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ
4 พฤษภาคม 2542 ได้รับจัดตั้งเป็น ศูนย์พัฒนาจิต เฉลิมพระเกียรติ กระทรวงศึกษาธิการ ประจำจังหวัดปทุมธานี จากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ
15 กรกฎาคม 2542 ได้รับคัดเลือกเป็น อุทยานการศึกษาในวัดประจำปี 2542 จากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ
9 กันยายน 2542 ได้รับเกียรติคุณ เพชรสยาม สาขาศาสนา จากสถาบันราชภัฏจันทรเกษม
20 กันยายน 2543 ได้รับรางวัลพระราชทานองค์กรที่ทำคุณประโยชน์ต่อเยาวชน สาขาคุณธรรมและจริยธรรม ประเภทองค์กร เนื่องในวันเยาวชนแห่งชาติ
29 มกราคม 2545 ได้รับคัดเลือกเข้าสู่โครงการนำร่องด้านการจัดกิจกรรมการเผยแผ่ศาสนธรรมของวัดในพระพุทธศาสนา จากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ
พ.ศ. 2546 ได้รับคัดเลือกเป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง ประจำปี 2546 จากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ
พ.ศ. 2546 ได้รับโล่เกียรติยศเป็นผู้ทำคุณประโยชน์ให้กับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ประจำปี2546
พ.ศ. 2548 ได้รับโล่เกียรติยศ เป็นวัดส่งเสริมสุขภาพ ของกระทรวงสาธารณสุข
พ.ศ. 2548 ได้รับโล่เกียรติยศ เป็นวัดพัฒนารูปแบบค่ายแห่งชาติ ของกระทรวงสาธารณสุข
พ.ศ. 2549 ได้รับคัดเลือกเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างดีเด่น ประจำปี 2549 จากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ
พ.ศ. 2551 ได้รับการคัดเลือกเป็น วัดที่มุ่งมั่นจัดการศึกษาและเผยแผ่พระพุทธศาสนา  ประจำปี 2551  จาก มูลนิธิศึกษาธิการ
พ.ศ. 2551 ได้รับการคัดเลือกเป็น วัดที่มุ่งมั่นจัดการเข้าค่ายแห่งชาติ ประจำปี 2551  จาก โรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม
พ.ศ. 2552 ได้รับการคัดเลือกเป็น สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่น เฉลิมพระเกียรติ 82 พรรษา จาก สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ
โบสถ์นักบุญยอแซฟ (พนมเปญ)

| โบสถ์นักบุญยอแซฟ |
| --- | --- |

th
 11°35′31″N 104°55′06″E﻿ / ﻿11.59194°N 104.91833°E﻿ / 11.59194; 104.91833
ที่ตั้ง: แขวงตวลสังแกที่ 1 เขตรึฮ์เซ็ยแกว พนมเปญ
ประเทศ: ประเทศกัมพูชา
นิกาย: โรมันคาทอลิก
การปกครอง
มุขมณฑล: เขตมิสซังพนมเปญ
โบสถ์นักบุญยอแซฟ พนมเปญ (เขมร: ព្រះវិហារសន្តយ៉ូសែប, พรฺะวิหารฺสนตฺยูแสบ) เป็นโบสถ์คริสต์แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่แขวงตวลสังแกที่ 1 เขตรึฮ์เซ็ยแกว กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เดิมที่นี่เคยเป็นสำนักเซมินาร์ ก่อนที่เปลี่ยนเป็นโบสถ์ เพราะเนื่องจากการที่โบสถ์คริสต์ในพนมเปญถูกเขมรแดงทำลายจนสิ้น และทุกวันนี้ยังไม่มีโบสถ์ใดในพนมเปญที่จะสามารถรองรับศาสนิกชนได้อย่างเหมาะสม ที่นี่จึงกลายเป็นโบสถ์หลักของกรุงพนมเปญจนถึงปัจจุบัน
สัตบุรุษของโบสถ์นี้ ส่วนใหญ่เป็นชาวกัมพูชาเชื้อสายเวียดนามร้อยละ 70–80 แต่บาทหลวงตกลงที่จะใช้ภาษาเขมรในการประกอบพิธีกรรมเป็นหลัก หากถวายมิสซาด้วยภาษาอื่น จะใช้อาคารโบสถ์น้อยสำหรับประกอบพิธีกรรมทางศาสนาแทน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โบสถ์นักบุญยอแซฟ (พนมเปญ)
คตินิยมเชื้อชาติ

ป้าย "เฉพาะคนญี่ปุ่นเท่านั้น" ที่ เมืองโอตารุ จังหวัดฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น มีข้อความเป็นภาษาญี่ปุ่น อังกฤษ และรัสเซีย ห้ามชาวต่างชาติที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่นเข้า
คตินิยมเชื้อชาติ (อังกฤษ: racism) มีหลายความหมาย ส่วนมากมักจะหมายถึงการที่สมาชิกในเผ่าพันธุ์หนึ่งมีความเห็นว่าพวกของตนเหนือกว่าเผ่าพันธุ์อื่น ๆ
ดูเพิ่ม

คตินิยมเชื้อชาติในประเทศไทย
ลัทธิฟาสซิสต์
คูคลักซ์แคลน
นีโอนาซี
การแบ่งแยกเชื้อชาติ
เอกสิทธิ์คนขาว
สุศรุตสังหิตา

สุศรุตสังหิตาจากเนปาล จากศตวรรษที่ 12-13 ส่วนศิลปะอายุจากศตวรรษที่ 18-19 สมบัติของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเทศมณฑลลอสแองเจลีส
สุศรุตสังหิตา (สันสกฤต: सुश्रुतसंहिता, แปลตรงตัว 'บทสรุปของสุศรุตะ', IAST: Suśrutasaṃhitā) เป็นวรรณกรรมภาษาสันสกฤตโบราณเกี่ยวก้บแพทยศาสตร์และเป็นหนึ่งในวรรณกรรมทางการแพทย์ที่สำคัญที่สุดที่หลงเหลือจากโลกยุคโบราณมาจนถึงปัจจุบัน โดยเป็นงานเขียนที่เป็นรากฐานของอายุรเวทควบคู่ไปกับ จารกสังหิตา, เภลสังหิตา และส่วนการแพทย์ของจารึกโบเวอร์ และเป็นเพียงหนึ่งในสองวรรณกรรมฮินดูรากฐานเกี่ยวกับการแพทย์ที่หลงเหลือมาจากอินเดียโบราณ
เนื้อความของสังหิตามีความสำคัญอย่างมากทางประวัติศาสตร์เนื่องจากเนื้อหาซึ่งถือว่าแปลกใหม่ในสมัยนั้น เช่น ศัลยกรรมศาสตร์ โดยที่หนึ่งในจารึกใบลานที่เก่าแก่ที่สุดที่บันทึกสุศรุติสังหิตาเก็บรักษาอยู่ที่หอสมุดไกเซอร์ในเนปาล นักวิชาการมากมายเสนอข้อสันนิษฐานว่าวรรณกรรมนี้เขียนขึ้นตั้งแต่ระหว่าง 2000 ปีก่อนคริสต์กาล ไปจนถึงศตวรรษที่ 6
นักวิชาการส่วนใหญ่ถือว่าวรรณกรรมนี้จัดเป็นวรรณกรรมฮินดู และปรากฏใช้คำศัพท์เช่นเดียวกับที่ปรากฏในวรรณกรรมฮินดูยุคโบราณกว่า รวมถึงมีการกล่าวถึงเทพเจ้าฮินดู ทั้ง พระนารายณ์, พระหริ, พระพรหม, พระรุทร, พระอินทร์ เป็นต้น ไปจนถึงการกล่าวถึงพระเวท ดังที่ปรากฏในบางส่วนที่แนะนำว่าให้ออกกำลังกาย เดิน และทำการศึกษาพระเวทอย่างสม่ำเสมอ ในฐานะส่วนหนึ่งของการรักษาและฟื้นฟู รวมทั้งปรากฏคำศัพท์แบบที่ใช้ในไวเศษิกะ, สางขยะ และปรัชญาฮินดูอื่น ๆ
การแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวก

การแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวก
(อังกฤษ: Positive illusions)
เป็นทัศนคติเชิงบวกไม่สมจริง ที่มีต่อตนเองหรือต่อบุคคลที่ใกล้ชิด
เป็นการแปลสิ่งเร้าผิดในรูปแบบของการหลอกลวงตนเอง (self-deception) หรือการยกย่องตนเอง (self-enhancement) ที่ทำให้รู้สึกดี ดำรงรักษาความเคารพตน (self-esteem) หรือช่วยกำจัดความไม่สบายใจอย่างน้อยก็ในช่วงเวลาสั้น ๆ
มีรูปแบบใหญ่ ๆ 3 อย่างคือ ความเหนือกว่าเทียม (illusory superiority) ความเอนเอียงโดยการมองในแง่ดี (optimism bias) และการแปลสิ่งเร้าผิดว่าควบคุมได้ (illusion of control)
ส่วนคำภาษาอังกฤษว่า "positive illusions" เกิดใช้เป็นครั้งแรกในงานปี 1988 ของเทย์เลอร์และบราวน์
โดยมีการกล่าวถึงภายหลังว่า
"แบบจำลองสุขภาพจิตปี 1988 ของเทย์เลอร์และบราวน์ยืนยันว่า การแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวกบางอย่างแพร่หลายเป็นอย่างสูงในความคิดปกติ และเป็นตัวพยากรณ์ค่าเกณฑ์ที่ปกติสัมพันธ์กับสุขภาพจิตที่ดี"
มีข้อถกเถียงที่ยังไม่ยุติว่า บุคคลแสดงปรากฏการณ์นี้อย่างสม่ำเสมอในขอบเขตแค่ไหน และปรากฏการณ์นี้มีประโยชน์อะไรกับบุคคลเหล่านั้น
ประเภท

ในเรื่องความเหนือกว่าเทียม (illusory superiority) บุคคลจะมองตนเองในเชิงบวกมากกว่ามองคนอื่น และมองตนในเชิงลบน้อยกว่าคนอื่นมองตน
นอกจากนั้นแล้ว คุณลักษณะที่ดี ๆ ก็จะประเมินว่าเป็นคำกล่าวหมายถึงตน มากกว่าคนโดยเฉลี่ย (คนกลาง ๆ) เทียบกับคุณลักษณะเชิงลบ ที่ประเมินว่าเป็นคำกล่าวถึงตน น้อยกว่าคนโดยเฉลี่ย
ต่อต้านความจริงว่า เป็นไปไม่ได้ทางสถิติที่คนทุกคนหรือโดยมาก จะดีกว่าคนโดยเฉลี่ย คือแทนที่จะตระหนักถึงข้อดีและข้อเสียของตนเท่า ๆ กัน คนตระหนักถึงข้อดีของตนเอง แต่ไม่ได้ตระหนักถึงข้อเสีย
กล่าวสั้น ๆ ก็คือ คนมักจะเชื่อว่าตนเก่งกว่าที่เป็นจริง
ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่พบเกี่ยวกับคุณลักษณะ
และความสามารถต่าง ๆ อย่างมากมายกว้างขวาง
รวมทั้งความสามารถในการขับรถ
ความสามารถในการเลี้ยงลูก
ความเป็นผู้นำ ความสามารถในการสอน ค่าทางจริยธรรม และสุขภาพ
รวมทั้งในเรื่องความจำ คือคนโดยมากมักจะรู้สึกว่าตนมีความจำดีกว่าเป็นจริง
การแปลสิ่งเร้าผิดว่าควบคุมได้ (illusion of control) เป็นการประเมินเกินจริงเกี่ยวกับความสามารถของตนในการควบคุมสถานการณ์สิ่งแวดล้อม เช่น การทอดลูกเต๋า หรือการโยนเหรียญ
ส่วนความเอนเอียงโดยการมองในแง่ดี (optimism bias) เป็นความโน้มเอียงที่จะประเมินโอกาสประสบเหตุการณ์ดี ๆ เช่น การชอบงานแรกที่ทำ หรือมีลูกที่มีพรสวรรค์ เกินความจริง และประเมินโอกาสประสบเหตุการณ์ร้าย ๆ เช่น การหย่า หรือเกิดโรคเรื้อรัง ต่ำกว่าความจริง
และเกิดแม้ในการประเมินเวลาที่ต้องใช้ทำงานต่าง ๆ โดยประเมินต่ำกว่าความจริง
แหล่งเกิด

เหมือนกับการรับรู้อื่น ๆ ของมนุษย์ การรับรู้เกี่ยวกับตนเองมักจะมีการแปลสิ่งเร้าผิด
แต่การแปลสิ่งเร้าผิดแบบบวก เป็นเรื่องที่เข้าใจว่าเป็นผลปรากฏของการยกย่องตนเอง (self-enhancement) ซึ่งเป็นความต้องการที่จะมองตนเองในเชิงบวกมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
และเป็นหน้าที่หนึ่งของการเพิ่มความเคารพตน (self-esteem)
และอาจมีเหตุจากความต้องการที่จะมองตนเองในเชิงบวกดีกว่าคนรอบตัว
แต่ว่าความเอนเอียงรับใช้ตนเองเช่นนี้ ดูจะมีแต่ในคนที่มองตัวเองในเชิงบวกเท่านั้น
คือ จริง ๆ แล้ว คนที่มองตัวเองในเชิงลบแสดงปรากฏการณ์นัยตรงกันข้าม
งานวิจัยบอกเป็นนัยว่า กรรมพันธุ์อาจจะมีส่วนให้เกิดการแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวก
สิ่งแวดล้อมในเบื้องต้นของชีวิตก็มีบทบาทสำคัญด้วย คนมักจะพัฒนาความเชื่อเชิงบวกเหล่านี้ได้ดีกว่า ในครอบครัวสิ่งแวดล้อมที่ให้ความอบอุ่น[ต้องการอ้างอิง]
มีคำอธิบายอื่นเกี่ยวกับปรากฏการณ์เช่นนี้ (นอกจากที่ว่า เป็นการแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวก) เช่น ความยากง่าย หรือความสามัญของงานที่ให้เพื่อการทดสอบ
นอกจากนั้นแล้ว งานที่เปลี่ยนความใส่ใจจากตนเองไปยังเป้าหมายเปรียบเทียบอื่น จะหยุดคนไม่ให้คิดในเชิงบวกมากเกินความจริง
วัฒนธรรมก็มีบทบาทสำคัญต่อการแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวก
แม้ว่าจะง่ายที่จะแสดงปรากฏการณ์นี้กับวัฒนธรรมชาวตะวันตกที่เน้นความเป็นตัวของตัวเอง คนในเอเชียตะวันออกที่เน้นการอยู่ร่วมในสังคมมีโอกาสน้อยกว่าที่จะยกย่องตัวเอง และจริง ๆ แล้วมักจะถ่อมตัวเอง

มีงานศึกษาที่แสดงหลักฐานว่า บุคคลต่าง ๆ มีระดับการแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวกที่แตกต่างกันอย่างสำคัญ
ดังนั้น จะมีคนที่มีความเห็นเชิงบวกอย่างสุด ๆ บางคนก็จะมีแบบอ่อน ๆ บางคนก็แทบจะไม่มี และถ้าตรวจสอบคนทั่วประชากร ปรากฏการณ์นี้ค่อนข้างจะอ่อนโดยทั่ว ๆ ไป
ประโยชน์และโทษ

การแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวกอาจจะมีทั้งประโยชน์และโทษต่อบุคคล และยังเป็นเรื่องถกเถียงที่ยังไม่ยุติว่า ปรากฏการณ์นี้เป็นการปรับตัวทางวิวัฒนาการหรือไม่
คือปรากฏการณ์นี้อาจจะมีผลดีต่อสุขภาพเพราะช่วยบุคคลให้จัดการความเครียดได้ หรือสนับสนุนให้ทำงานให้สำเร็จ
แต่ในด้านตรงกันข้าม การคาดหวังเชิงบวกเกินความจริง อาจขัดขวางไม่ให้ทำการป้องกันที่เหมาะสมกับเรื่องเสี่ยงต่อสุขภาพ
งานวิจัยไม่นานนี้จริง ๆ ให้หลักฐานว่า คนที่แปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวก อาจจะได้ทั้งประโยชน์ในระยะสั้นและโทษในระยะยาว โดยเฉพาะก็คือ การยกย่องตนเองไม่มีสหสัมพันธ์กับความสำเร็จทางการศึกษา หรืออัตราการจบปริญญาในมหาวิทยาลัย
ประโยชน์และโทษ > สุขภาพกาย

นอกจากช่วยให้ปรับตัวทางจิตได้ในสถานการณ์ต่าง ๆ
ความสามารถสร้างและรักษาความเชื่อเมื่อเผชิญเหตุร้าย ก็จะมีประโยชน์ต่อสุขภาพด้วย
งานวิจัยแสดงว่า ชายที่ติดเชื้อเอชไอวี หรือได้วินิจฉัยว่าเกิดโรคเอดส์แล้ว
และประเมินความสามารถควบคุมสภาวะสุขภาพของตนอย่างไม่สมจริงเชิงบวก
ใช้เวลานานกว่าที่จะปรากฏอาการต่าง ๆ มีการดำเนินของโรคที่ช้ากว่า และมีผลดีทางใจอื่น ๆ เช่นการยอมรับความจริง
ประโยชน์และโทษ > โทษที่เป็นไปได้

มีความเสี่ยงที่เป็นไปได้หลายอย่างถ้ามีการแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวกเกี่ยวกับคุณสมบัติของตนและสิ่งที่อาจจะเกิดในอนาคต
แรกสุดก็คือ อาจจะตั้งตนให้มีเรื่องแปลกใจแบบไม่น่ายินดีในอนาคตที่ไม่สามารถรับได้ เมื่อความเชื่อเชิงบวกที่ไม่สมจริงไม่ตรงกับความจริง
และอาจจะต้องจัดการปัญหาที่ตามมา
แต่ว่า งานวิจัยเสนอว่า โดยมากแล้ว ผลลบเช่นนี้ไม่เกิดขึ้น
คือ ความเชื่อของคนจะตรงกับความจริงมากกว่าในช่วงต่าง ๆ ที่การยอมรับความจริงจะช่วยตนได้ดี เช่น เมื่อวางแผนในเบื้องต้น หรือเมื่อจะต้องรับผิดชอบหรือได้รับการตอบสนองที่ไม่ดีจากสิ่งแวดล้อม
นอกจากนั้นแล้ว ถึงจะเกิดเหตุการณ์ร้ายหรือความล้มเหลว ก็ไม่ใช่ว่าจะเสียโอกาสทุกอย่างไป เพราะว่าความเชื่อเชิงบวกเกินจริงก็จะช่วยให้ทำการต่อ ๆ ไปได้
ความเสี่ยงที่สองก็คือ คนที่แปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวกจะตั้งเป้าหมายหรือดำเนินการที่มีโอกาสจะล้มเหลวมากกว่าสำเร็จ
แต่ความเป็นห่วงนี้ดูจะไม่มีหลักฐาน
คืองานวิจัยแสดงว่า เมื่อคนกำลังคิดถึงแผนการในอนาคตสำหรับตน เช่น จะรับงานหรือศึกษาต่อในขั้นบัณฑิตศึกษา ความคิดมักจะใกล้กับความจริง แต่ว่า การดำเนินการตามแผนนั้นอาจจะทำด้วยความรู้สึกเชิงบวกมากเกินไป
คือ แม้ว่าจะไม่มีอะไรประกันได้ว่า การพยากรณ์ที่สมจริงจะกลายเป็นเรื่องจริงหรือไม่
แต่ว่า การเปลี่ยนความคิดแบบสมจริงสมจังเมื่อวางแผน ไปเป็นการมองโลกในแง่ดีเมื่อดำเนินการ อาจจะเป็นพลังช่วยให้ทำงานที่ยากจากต้นจนจบได้สำเร็จ
ปัญหาที่ 3 ก็คือปรากฏการณ์นี้อาจจะมีโทษทางสังคม
หลักฐานมาจากงานศึกษาปี 1989 ที่ตรวจดูการประเมินความสามารถที่ยกย่องตนเอง เกี่ยวกับนิยามโดยเฉพาะ ๆ ของคุณลักษณะและความสามารถ
ผู้วิจัยเสนอว่า โทษทางสังคมเกิดขึ้นเมื่อบุคคลเห็นความสามารถที่ตนนิยามเท่านั้น ว่าเป็นปัจจัยสำคัญให้ทำงานได้สำเร็จ
หรือกล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ เมื่อคนไม่รู้ว่า มีนิยามของความสามารถอย่างอื่น ๆ อีกที่เป็นปัจจัยให้ถึงความสำเร็จได้ การประเมินความเป็นสุขของตนในอนาคตจึงจะเกินความจริง
โทษอย่างที่ 4 อาจเกิดขึ้นเมื่อรู้ว่าความเก่งจริงของตนไม่ตรงกับความคิด
เพราะว่าสามารถทำลายความมั่นใจ แล้วทำให้ทำการได้แย่ลงในสถานการณ์ต่าง ๆ เช่น การศึกษาในมหาวิทยาลัยเป็นต้น
ดังนั้น แม้ว่าการแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวกจะมีประโยชน์ในระยะสั้น แต่ก็มาพร้อมกับโทษในระยะยาว
นอกจากนั้นแล้ว ยังปรากฏหลักฐานเชื่อมโยงกับความเคารพตนและการอยู่เป็นสุขที่แย่ลง การหลงตัวเอง (narcissism) และความสำเร็จทางการศึกษาที่แย่ลงในนักเรียนนักศึกษา
การแปลสิ่งเร้าผิดเชิงลบ

แม้ว่าจะมีงานศึกษาทางวิชาการในเรื่องการแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวกมากกว่า แต่ก็ยังมีการแปลสิ่งเร้าผิดเชิงลบอย่างเป็นระบบที่ปรากฏในสถานการณ์ที่ต่างกันเล็กน้อย
ยกตัวอย่างเช่น แม้ว่านักศึกษามหาวิทยาลัยจะบอกว่าตนมีโอกาสที่จะมีชีวิตจนกระทั่งอายุ 70 มากกว่าโดยเฉลี่ย แต่ก็เชื่อว่ามีโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่จนถึงอายุ 100 น้อยกว่าโดยเฉลี่ย
คนมักจะคิดว่าตนสามารถมากกว่าคนโดยเฉลี่ยในงานที่ง่ายเช่นการขี่จักรยานสองล้อ และคิดว่าสามารถน้อยกว่าคนโดยเฉลี่ยในงานที่ยากเช่นการขี่จักรยานล้อเดียว
และปรากฏการณ์หลังนี้เรียกว่า ปรากฏการณ์แย่กว่าโดยเฉลี่ย (Worse-than-average effect)
ดังนั้น โดยทั่วไปแล้ว คนมักจะประเมินตัวเองสูงเกินจริง เมื่อตัวเองอยู่ในระดับสูงจริง ๆ และมักจะประเมินตนเองต่ำเกินจริง เมื่อตัวเองอยู่ในระดับต่ำจริง ๆ
การบรรเทา

ทฤษฎีสัจนิยมเหตุซึมเศร้า (depressive realism) เสนอว่า คนซึมเศร้ามองตนเองและโลกอย่างเป็นจริงมากกว่าคนมีสุขภาพจิตดี
ธรรมชาติของความซึมเศร้าดูเหมือนจะมีบทบาทในการลดการแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวก
ยกตัวอย่างเช่น คนที่เคารพตนน้อย หรือซึมเศร้าเล็กน้อย หรือว่าทั้งสองอย่าง จะมองตัวเองอย่างสมดุลกว่า
และโดยนัยเดียวกัน คนซึมเศร้าเล็กน้อย จะไม่ค่อยประเมินความสามารถควบคุมเหตุการณ์เกินความเป็นจริง
และไม่ประเมินเหตุการณ์ข้างหน้าอย่างเอนเอียง
แต่ว่า สิ่งที่ค้นพบเหล่านี้ อาจจะไม่ใช่เพราะว่าคนซึมเศร้าแปลสิ่งเร้าผิดน้อยกว่าคนอื่น
มีงานศึกษาเช่นงานในปี 1989 ที่แสดงว่าคนซึมเศร้าเชื่อว่าตนไม่สามารถควบคุมเหตุการณ์ได้ แม้ว่าจริง ๆ จะสามารถ ดังนั้น การมองเห็นความเป็นจริงจึงไม่ได้ดีกว่าโดยทั่วไป
งานวิจัยในปี 2007 เสนอว่า คนซึมเศร้าเอนเอียงมองโลกในแง่ร้าย ซึ่งมีผลเป็น "สัจนิยมเหตุซึมเศร้า" และจึงประเมินความจริงได้ในกรณีที่ไม่สามารถควบคุมเหตุการณ์ได้
งานวิจัยในปี 2005 และ 2007 พบว่า การประเมินเกินความจริงของคนที่ไม่ซึมเศร้า จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีเวลาระหว่างการแสดงเหตุการณ์กับการประเมินผลนานเพียงพอ
ซึ่งบอกเป็นนัยว่า เป็นอย่างนี้เพราะว่าบุคคลปกติจะรวมเอาข้อมูลของเหตุการณ์ด้านอื่น ๆ เข้าในการพิจารณาด้วยโดยไม่เหมือนกับคนซึมเศร้า คือคนซึมเศร้าไม่สามารถประมวลข้อมูลได้เหมือนกับคนปกติ
มีสมมติฐาน 2 อย่างในวรรณกรรมเรื่องการป้องกันปัญหาของการแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวก คือ
ให้ลดระดับลงจนถึงขั้นที่ไม่มีผลลบแต่ได้รับผลบวก
เนื่องจากการดูสถานการณ์บวกเกินจริงไม่มีในขั้นการพยามยามเพื่อตัดสินใจ แต่มีเมื่อลงมือทำ ดังนั้น ก่อนที่จะลงมือทำอะไรที่สำคัญ ควรจะพิจารณาตัดสินใจให้ดีก่อนว่าจะทำได้หรือไม่หรือมีผลลบอย่างไร
นักวิจัยผู้หนึ่งตั้งสมมติฐานว่า การบิดเบือนความจริงเชิงบวกแบบเล็กน้อยอาจจะดีที่สุด เพราะว่า คนที่คิดบิดเบือนในระดับนี้ อาจจะมีสุขภาพจิตดีที่สุด
ไฮเนส

ไฮเนส (อังกฤษ: Highness) หรือ ไฮนิส (/ˈhʌɪnɪs/) เป็นฐานันดรศักดิ์ของสมาชิกราชวงศ์บางชั้นในทวีปยุโรป มักใช้นำพระนามเจ้าชายหรือเจ้าหญิงที่เป็นพระราชบุตรในสมเด็จพระราชาธิบดีหรือสมเด็จพระราชินีนาถ หรือพระราชบุตรในเจ้าชายและเจ้าหญิง
ฐานันดรศักดิ์ไฮเนสมีศักดิ์ต่ำกว่า "อิมพีเรียลไฮเนส" , "รอยัลไฮเนส" , "แกรนด์ดิวคัลไฮเนส"  แต่สูงกว่า "เซอรีนไฮเนส" เป็นต้น
ต้นกำเนิด

สารานุกรม หรือพจนานุกรมอันเป็นระบบว่าด้วยวิทยาศาสตร์ ศิลปกรรม และหัตถกรรมระบุว่าฐานันดรศักดิ์ "รอยัลไฮเนส" ใช้ครั้งแรกเมื่อพระคาร์ดินัล-อินฟันเตแฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย พระราชโอรสพระองค์เล็กในพระเจ้าเฟลีเปที่ 3 แห่งสเปน เสด็จเยี่ยมวิกตอร์ อามาเดอุสที่ 1 ดยุกแห่งซาวอย ในระหว่างการเสด็จเยือนกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ และท่านไม่ให้ดยุกเรียกท่านว่า ไฮเนส แต่ให้เรียกว่า รอยัลไฮเนส จึงถือว่า รอยัลไฮเนส มีบันทึกว่าใช้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1633
พระบรมวงศานุวงศ์ไทย

เมื่อแปลพระนามพระบรมวงศานุวงศ์ไทยเป็นภาษาอังกฤษ ราชบัณฑิตยสถานกำหนดให้ ไฮเนส เป็นคำนำพระนามาภิไธยและพระนามของพระบรมวงศานุวงศ์ที่มีพระอิสริยยศและสกุลยศชั้นพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า เช่น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิมลฉัตร ให้เขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า Her Highness Princess Vimolchatra เป็นต้น
วิน ดีเซล

| วิน ดีเซล |
| --- | --- |
ดีเซลใน ค.ศ. 2013
เกิด: มาร์ก ซินแคลร์  (1967-07-18) 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1967 (57 ปี) แอลาเมดา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
การศึกษา: วิทยาลัยฮันเตอร์ มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก
อาชีพ: นักแสดง ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ผู้เขียนบท ผู้กำกับ
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1990–ปัจจุบัน
คู่รัก: ปาโลมา ฆิเมเนซ (2007–ปัจจุบัน)
บุตร: 3 คน
ลายมือชื่อ

มาร์ก ซินแคลร์ (อังกฤษ: Mark Sinclair; เกิด 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1967) หรือที่รู้จักกันในชื่อ วิน ดีเซล (Vin Diesel) เป็นนักแสดง นักเขียน ผู้กำกับ และผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน และเขารับบทเป็น โดมินิค โทเรตโต (Dominic Toretto) ในภาพยนตร์ชุดเรื่อง เร็ว..แรงทะลุนรก
ประวัติ

ดีเซลเกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1967 ที่รัฐแคลิฟอร์เนีย ปัจจุบันรับหน้าที่เป็นทั้งนักแสดง ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ผู้กำกับ และนักเขียน จุดเริ่มต้นในการก้าวขึ้นมาเป็นนักแสดงของเขาเกิดจากการได้มีโอกาสแสดงละครเวทีที่ Theatre for the New City ตอนที่เขามีอายุแค่ 7 ขวบ ก่อนที่ในช่วงวัยรุ่นเขาจะเริ่มก้าวสู่การเป็นนักแสดงอย่างเต็มตัวด้วยการรับงานแสดงมากมายหลากหลายเรื่อง เขาได้มีโอกาสเข้าเรียนที่ ฮันเตอร์ คอลเลจ สาขาวิชาการเขียนสร้างสรรค์ นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นอีกอาชีพในฐานของการเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ เขาได้ทำการสร้างภาพยนตร์สั้นเรื่องแรกมีชื่อเรื่องว่า Multi-Facial ในปี ค.ศ. 1994 ก่อนที่ภาพยนตร์สั้นเรื่องนี้จะได้รับเลือกให้ฉายที่เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ในปีถัดมาด้วย ต่อมาก็ได้สร้างภาพยนตร์เรื่องยาวอย่าง Strays Giant ในปี ค.ศ.1999 แนวของภาพยนตร์จะออกดราม่าสำหรับการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ โดยตัวเขาเองก็ได้เข้าแสดงนำด้วย ความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องนี้คือได้รับเกียรติให้ไปฉายในงานเทศกาลหนังซันแดนซ์ ซึ่งนำไปสู่การเซ็นสัญญากับเอ็มทีวี สำหรับการนำไปสร้างเป็นซีรีส์