stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พญาสามฝั่งแกน
ศาสนา

ในสมัยพญาสามฝั่งแกน มีการสถาปนานิกายสงฆ์ใหม่คือ นิกายลังกาวงศ์ มูลเหตุที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้สืบเนื่องมาจากความไม่พอใจของบรรดาพระสงฆ์ที่มีต่อพญาสามฝั่งแกนที่ยกเลิกเอากัลปนาค่าส่วยสำหรับพระสงฆ์ในที่ต่าง ๆ ไปขึ้นกับวัดวัดบุรณฉันท์ หรือวัดศรีมุงเมือง ผลคือพระมหาเถรทั้งหลายที่เป็นพหูสูต ผู้รู้ปริยัติ พากันออกไปจากเมืองเชียงใหม่ ไปศึกษาพระธรรมที่เมืองลังกา
เมื่ออยู่ที่เมืองลังกาก็เกิดฝนแล้งข้าวแพง บรรดาพระเถรานุเถระเหล่านี้เห็นว่าจะอยู่ต่อไปไม่สุข จึงชักชวนกันกลับจากลังกาทวีป ได้ชวนเอาพระภิกษุชาวลังกามาด้วย 2 รูป ชื่อพระมหาวิกรมพาหุ มีพรรษาได้ 15 พรรษารูปหนึ่ง ชื่อพระอุดมปัญญา มีพรรษาได้ 10 พรรษาอีกรูปหนึ่ง
พอถึงปี พ.ศ. 1973 (จุลศักราช 792 ปีระกา โทศก) พระเหล่านี้ได้พากันขึ้นไปเมืองเชียงใหม่ สำนักอยู่ ณ รัตนมหาวิหาร คือวัดป่าแดงหลวง ในปีพ.ศ. 1975 (จุลศักราช 794 ปีชวด จัตวาศก) ได้เดินทางไปเมือง เขลางค์นคร กระทำสังฆกรรม ณ อุทกสีมา ในแม่น้ำวัง บวชพระจันทรเถร เป็นต้น และกุลบุตรอื่นเป็นอันมาก ล่วงในปีพ.ศ. 1977 (ลุจุลศักราช 796 ปีเถาะ ฉศก) ได้ขึ้นไปเมืองเชียงแสน บวชกุลบุตรในเกาะชื่อว่าปักลังกทิปะกะในแม่น้ำโขง มีพระมหาธรรมเสนาบดีกุลวงษ์เป็นต้น
ผลจากที่พระภิกษุจากลังกามาสืบศาสนาในล้านนานี้ทำให้บรรดาพระภิกษุตื่นตัวศึกษาปริยัติธรรมจนแตกฉานมากมาย
วัตถุและสถานที่ > พระแก้วมรกต

บทความหลัก: พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร
ในปี พ.ศ. 1979 ณ เมืองเชียงราย เกิดอัสนีบาตฟาดใส่พระสถูปใหญ่ที่วัดพระแก้วจนพังครืนลงมา ต่อมาได้มีผู้พบพระพุทธรูปลงรักปิดทององค์หนึ่ง จึงได้มีการเชิญเข้าไปไว้ในวัดนั้น กาลเวลาผ่านไป รักปิดทองที่ลงไว้เกิดหลุดลอกออกมาจนเห็นเป็นสีเขียวมรกต เมื่อเจ้าอาวาสมาพบเข้าจึงได้นำมาชำระขัดสี แล้วพบว่าพระพุทธรูปนั้นเป็นแก้วมรกตทั้งองค์ ท่านจึงดีใจเป็นล้นพ้นเลยนำมาจัดการให้สระสรงตามประเพณีนิยม จากนั้นปรากฏว่ามีผู้คนมาเคารพสักการะเป็นอันมาก
ต่อมาเรื่องราวทราบไปถึงพระกรรณของพญาสามฝั่งแกน จึงมีรับสั่งให้เชิญพระแก้วมรกตไปเมืองเชียงใหม่ เจ้าเมืองเชียงรายจึงเชิญพระแก้วขึ้นสถิตบนหลังช้าง แล้วเดินออกไปเมืองเชียงใหม่ ครั้นถึงทางแยกจะไปทางเมืองเชียงใหม่ทางหนึ่ง และไปยังเมืองลำปางทางหนึ่งช้างก็ตื่นหนีไปทางเมืองลำปางทุกครั้ง หมื่นโลกพระนครพระญาติของพญาสามฝั่งแกน ซึ่งเป็นเจ้าเมืองลำปางก็ทูลขอพระแก้วไว้ที่เมืองลำปาง พระองค์ก็ทรงอนุญาต
วัตถุและสถานที่ > วัดศรีมุงเมือง

พญาสามฝั่งแกนโปรดให้สร้างวัดใหญ่ในตำบลพันนาฝั่งแกนอันเป็นที่ประสูติ จากนั้นพระองค์จึงขนานนามว่า “วัดวัดพึง” หรือ “วัดบุรณฉันท์” ในชิลกาลมาลินี ในภาษาบาลี คำว่า “ปุรจฺฉนฺน” สามารถแยกศัพท์ออกได้ คือ “ปุร” แปลว่า “เมือง” ส่วน “ฉนฺน” แปลว่า “มุง” ในปัจจุบันชื่อวัดเปลี่ยนเป็น “วัดศรีมุงเมือง” แล้ว วัดศรีมุงเมืองตั้งอยู่ที่ ตำบลลวงเหนือ อ.ดอยสะเก็ต จ.เชียงใหม่
วัตถุและสถานที่ > วัดเจดีย์หลวง

แต่เดิมวัดเจดีย์หลวงสร้างขึ้นในสมัยพญาแสนเมืองมา ก่อมาได้ 10 ปียังไม่แล้วเสร็จ พระองค์ก็เสด็จทิวงคตไปก่อน ครั้นมาในสมัยของพญาสามฝั่งแกนจึงได้มีการก่อสร้างต่อ โดยมีพระมาหาเทวี พระราชมารดาเป็นผู้ดูแลการก่อสร้างนั้น สืบเนื่องจากพญาสามฝั่งแกนยังทรงพระเยาว์อยู่
ตำนานเมืองเหนือ หน้า 396 กล่าวถึงการก่อสร้างพระเจดีย์หลวงไว้ดังนี้ “พระนางจึงโปรดให้ก่อพระเจดีย์ แต่หน้ามุขประสาทนั้นขึ้นไปอีกนานได้ 4 ปี ถึงปีตรีศก เพ็ญเดือน 10 พุทธศาสนาได้ 1955 พระนางก็ให้ยกฉัตรยอดมหาเจดีย์อันแล้วด้วยทองคำหนัก 8902 เสี้ยวคำ ทั้งเอาแก้ว 3 ลูก ชุมนุมกันใส่ยอดพระมหาเจดีย์นั้นแล มหาเจดีย์นั้นกว้างได้ 20 วาทุกด้าน ส่วนสูงนับแต่ธรณีถึงยอด 39 วา พระมหาเจดีย์นั้นประดับด้วยซุ้มประตูทั้ง 4 ด้าน มีพระพุทธรูปใหญ่นั่งสมาธิด้วยปูน นั่งโคมไม้มหาโพธิ์ทั้ง 4 ด้าน มีรูปนาค 8 ตัวโต ๆ ละ 5 หัว อยู่ใน 2 ช้างบันได มีราชสีห์ 4 ตัวยืนค้ำตีนชายปราสาท มีรูปช้าง 28ตัว มหาเจดีย์นั้นปรากฏแก่คนทั้งหลายอันอยู่ไกล 2000 วาดูก็แลเห็น
ลำดับถัดแต่นั้นมา พระนางติโลกจุดาก็ให้สร้างวิหารหลังหนึ่ง แล้วพระนางจึงให้หล่อพระองค์หนึ่งสูง 18 ศอก กับทั้งอัครสาวก 2 องค์ ประดิษฐานไว้ในวิหารนั้นแล้ว พระนางก็ถวายที่นาและคนครัวไว้อุปฐากพระเจดีย์ และพระวิหารหลวงให้เป็นถาวรบูชา แล้วพระนางฉลองพระมหาเจดีย์เจ้าด้วยเข้าของเป็นอันมาก ก็ตรวจน้ำตกเหนือแผ่นดิน อุทิศส่วนบุญนั้นถวายแด่พญาแสนเมืองมา และถวายพญากือนา ผู้เป็นบิดาพญาแสนเมืองมา อุทิศส่วนบุญนั้นถึงแก่พระอินทร์ พรหม สมณะ พราหมณ์ ฤๅษี วิชาธร นางธรณี และชาวประชาราษรัฐทั้งหลาย พระนางเจ้าก็ปรารถนาอรหันตาทิคุณ พร้อมกับปฏิสัมภิทาญาณตั้งแต่ฉลองพระเจดีย์มาแล้วได้ 37 ปี พระนางมหาเทวีก็ถึงอนิจกรรมไปแล”
วัตถุและสถานที่ > เวียงเจ็ดลิน

บทความหลัก: เวียงเจ็ดลิน
พัฒนาการและความเจริญของเวียงเจ็ดลินนั้นมีมานานแล้ว ในตำนานสุวรรณคำแดง และตำนานเชียงใหม่ได้กล่าวถึงการก่อร่างสร้างเมืองของชนพื้นเมืองในแถบดอยสุเทพว่า เจ้าหลวงคำแดงเป็นผู้สร้าง “เวียงเชฏฐปุรี” หรือเวียงเจ็ดลิน ขึ้นเป็นแห่งที่สอง (เมืองแรกชื่อเมืองนารัฏฐะ) ซึ่งอยู่ทางตะวันออกตีนดอยอุสุปัพพตา แต่พอมาในสมัยพญาสามฝั่งแกน ตามหลักฐานแล้วพระองค์ทรงเพียงเป็นผู้สถาปนาเวียงเจ็ดลิน หรือสร้างขึ้นใหม่จากที่มีมาแต่เดิมเท่านั้น
ช่วงนั้น เชียงใหม่กับสุโขทัยได้ทำการประลองยุทธ์สู้รบด้วยการส่งทหารที่มีฝีมือเพลงดาบ ผลปรากฏว่าสุโขทัยเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ทำให้ต้องถอยกำลังออกไปตั้งค่ายพักกำลังพลอยู่ที่ดอยเจ็ดลินตลอดเวลาที่อยู่ ณ ที่นั่น พระองค์ทรงสุบินเห็นแต่ช้างไล่ราชสีห์ติดต่อกัน 7 คืน ยิ่งมาทราบข่าวว่า ทางเชียงใหม่ได้จัดตั้งกองทัพ โดยใช้เกวียน 220 เล่มเกวียนตั้งเรียงรายจากแจ่งหัวลินไปทางเชิงดอยเจ็ดลิน ก็ทำให้ทรงมีความกลัวเกรงยิ่งนัก เกิดมีใจครั่นคร้ามจนเลิกทัพกลับไป
ด้วยเหตุนี้ พญาสามฝั่งแกนจึงได้ถือเอานิมิตของพระยาไสยลือไทยนั้นมาสถาปนาเวียงเจ็ดลินขึ้น วัตถุประสงค์ในการสร้างเวียงเจ็ดลิน หนังสือพิมพ์พลเมืองเหนือกล่าวไว้ว่า พระองค์สร้างขึ้นใหม่เพื่อเป็นวัตถุประสงค์ในการใช้เป็นป้อมปราการป้องกันข้าศึกที่จะมารุกรานเชียงใหม่ รวมทั้งใช้เป็นพระราชวัง ในการแปรพระราชฐานของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ดังหลักฐานในการเสด็จย้ายเคราะห์มาประทับ ณ เวียงเจ็ดลินเป็นระยะนับแต่พญาสามฝั่งแกน (พ.ศ. 1954) ถึงเจ้าหลวงพุทธวงศ์ (พ.ศ. 2369 – 2389)
กรณีของการสถาปนาเวียงเจ็ดลินนี้อาจหมายความถึงการกระจายความเจริญเข้ามาสู่เขตพื้นที่เชิงดอยสุเทพ โดยการให้ขุนนางหรือบุคคลในราชวงศ์มาปกครองดูแลขึ้นตรงต่อเมืองเชียงใหม่ ภายหลังจากที่เป็นเขตชุมชนที่อาศัยของกลุ่มคนพื้นเมืองตั้งแต่ระยะก่อนสมัยล้านนา
วัตถุและสถานที่ > ประตูสวนปรุง

เดิมในอดีตประตูสวนปรุงคือกำแพงเมืองเชียงใหม่ด้านใต้ แต่พอมาในช่วง พ.ศ. 1954-1985 ได้มีการเจาะทำเป็นประตูขึ้นตามพระประสงค์ขององค์พระราชเทวี พระราชมารดาของพญาสามฝั่งแกน
ช่วงเวลานั้น พระราชเทวีทรงประทับตำหนัก ณ ตำบลสวนแร ซึ่งตั้งอยู่นอกเวียง ทางทิศใต้นอกเขตกำแพงเมือง ส่วนภายในเขตเมืองนั้นก็มีการก่อสร้างพระเจดีย์หลวง โดยหน้าที่แล้วพระองค์ต้องเสด็จเข้าไปทอดพระเนตรการก่อสร้างทุก ๆ วัน ด้วยเหตุที่พญาสามฝั่งแกนยังทรงพระเยาว์อยู่ พระองค์ทรงดำริเห็นว่าการเสด็จผ่านประตูทางท้ายเวียง (ประตูเชียงใหม่) เป็นระยะทางอ้อมจึงรับสั่งให้เจาะกำแพงตรงข้ามกับพระตำหนักสร้างขึ้นเป็นประตูแทน
ระยะแรกเรียกชื่อประตูนี้ว่าประตูสวนแรอยู่ระยะหนึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นประตูสวนปุงหรือสวนปรุง (คือแสนปุง) เนื่องจากได้บริเวณพื้นที่ดังกล่าวเป็นพื้นที่ของช่างหลอมโลหะ ซึ่งจะมีเตาที่ใช้หลอมโลหะที่ทางภาคเหนือเรียกว่าเตาปุง จึงเป็นที่มาของชื่อประตูแสนปุงที่ความหมายว่ามีเตาปุงจำนวนมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อสันนิษฐานของวัตถุประสงค์การสร้างเวียงเจ็ดลิน. (2549, 13-19 กุมภาพันธ์). พลเมืองเหนือ, 33.
ชุ่ม ณ บางช้าง. (2526).กำแพงเมืองและประตูเมืองเชียงใหม่.  ใน (บก.) , ล้านนาไทย อนุสรณ์พระราชพิธีเปิดพระบรมราชานุสาวรีย์สามกษัตริย์ [เชียงใหม่ 2526-27] (หน้า80-92).  เชียงใหม่ : ทิพย์เนตรการพิมพ์.
ประชากิจกรจักร, พระยา.  (2507).  พงศาวดารโยนก. (พิมพ์ครั้งที่ 5).  พระนคร : คลังวิทยา.
ประชาไทย.  (2548). ค้นวันที่ 4 สิงหาคม 2550, จาก
ลำจุล ฮวบเจริญ.  (2550).  เกร็ดพงศาวดารล้านนา.  กรุงเทพฯ: The Knowledge Center.
สงวน โชติสุขรัตน์.  (2508).  ตำนานเมืองเหนือ.  (พิมพ์ครั้งที่ 3).  กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สมหมาย เปรมจิตต์.  (2540).  ตำนานสิบห้าราชวงศ์ ฉบับสอบชำระ.  เชียงใหม่: มิ่งเมือง เชียงใหม่
สรัสวดี อ๋องสกุล.  (2539).  ประวัติศาสตร์ล้านนา.  (พิมพ์ครั้งที่ 2).  กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับ ลิชชิ่ง.
อรุณรัตน์ วิเชียรเขียว.  (2526).  ประวัติศาสตร์เมืองเชียงใหม่ : สมัยราชวงศ์มังรายและสมัยพม่าปกครอง.   ใน (บก.) , ล้านนาไทย อนุสรณ์พระราชพิธีเปิดพระบรมราชานุสาวรีย์สามกษัตริย์ [เชียงใหม่ 2526-27]. (หน้า267-289).  เชียงใหม่ : ทิพย์เนตรการพิมพ์.
ฮันส์ เพนธ์ และแอนดรู ฟอร์บส์.  (2547).  ประวัติศาสตร์ล้านนาฉบับย่อ.  เชียงใหม่ : ซิลค์เวอร์ม.
| ก่อนหน้า |  | พญาสามฝั่งแกน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พญาแสนเมืองมา |  |   กษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านนา  (พ.ศ. 1954 - พ.ศ. 1984) |  | พระเจ้าติโลกราช |
เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์

| เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ |
| --- | --- |
Fürst von Liechtenstein (เยอรมัน)
ตราแผ่นดิน
อยู่ในราชสมบัติ

เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 ตั้งแต่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989
 
รายละเอียด
พระราชอิสริยยศ: His Serene Highness
รัชทายาท: เจ้าชายอาล็อยส์
กษัตริย์องค์แรก: เจ้าชายคาลที่ 1
สถาปนาเมื่อ: 20 ธันวาคม ค.ศ. 1608
ที่ประทับ: ปราสาทวาดุซ
เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ (เยอรมัน: Fürst von Liechtenstein) เป็นเจ้าผู้ครองและประมุขของราชรัฐลีชเทินชไตน์  โดยราชวงศ์ลีชเทินชไตน์ซึ่งเป็นที่มาของชื่อประเทศนั้นก่อตั้งขึ้นเมื่อปีค.ศ. 1719 ตามชื่อของปราสาทลีชเทินชไตน์ในรัฐนีเดอร์เอิสเตอร์ไรช์ ซึ่งเคยเป็นสมบัติของราชวงส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1140 จนถึงศตวรรษที่ 13 และยุคหลังตั้งแต่ปีค.ศ. 1807 เป็นต้นมา โดยเป็นราชวงศ์ยุโรปราชวงศ์เดียวที่ยังใช้การสืบสันตติวงศ์แบบสิทธิของบุตรหัวปีอย่างเคร่งครัด ซึ่งหมายความว่าบุตรชายคนโตเท่านั้นจึงจะได้รับราชสมบัติ
เจ้าผู้ครองพระองค์ปัจจุบันคือ เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 ประสูติเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 กับเคาน์เตสจอร์จจีนา ฟอน วิลเซค และได้ขึ้นครองราชสมบัติต่อจากพระบิดาในปีค.ศ. 1989 ทรงเป็นประมุขแห่งรัฐที่ร่ำรวยที่สุดในยุโรปในปัจจุบัน
ธงพระอิสริยยศ

ธงพระอิสริยยศในปัจจุบัน เริ่มใช้เมื่อปีค.ศ. 1982
ธงพระอิสริยยศในอดีต ใช้ตั้งแต่ปีค.ศ. 1957 ถึงค.ศ. 1982
ธงพระอิสริยยศในอดีต ใช้ในปีค.ศ. 1912
สะพานมิตรภาพจูร์จู–รูเซ

| สะพานมิตรภาพจูร์จู–รูเซ |
| --- | --- |
ทางเข้าออกเชิงสะพานซึ่งประดับด้วยเสาแถว
พิกัด: 43°53′22″N 26°0′19″E﻿ / ﻿43.88944°N 26.00528°E﻿ / 43.88944; 26.00528
เส้นทาง: ถนนสองเลน, รถไฟ, คนเดินเท้า
ข้าม: แม่น้ำดานูบ
ที่ตั้ง: ระหว่างจูร์จู ประเทศโรมาเนีย กับ รูเซ ประเทศบัลแกเรีย
ชื่ออื่น: สะพานดานูบ, สะพานมิตรภาพ
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานทรัสส์
ความยาว: 2,223 m (7,293 ft)
เคลียร์ตอนล่าง: 30 m (98 ft)
ประวัติ
ผู้ออกแบบ: V. Andreev N. Rudomazin เกออร์กี ออฟชารอฟ (งานประดับ)
วันเริ่มสร้าง: 1952
วันเปิด: 20 มิถุนายน 1954
ที่ตั้ง
th
สะพานดานูบ หรือ สะพานมิตรภาพ จูร์จู–รูเซ หรือ สะพานมิตรภาพ (บัลแกเรีย: Дунав Мост; โรมาเนีย: Podul Prieteniei) เป็นสะพานทรัสส์เหล็กกล้าข้ามแม่น้ำดานูบ เชื่อมต่อสองฝั่งแม่น้ำระหว่างระหว่างจูร์จู ประเทศโรมาเนีย กับ รูเซ ประเทศบัลแกเรีย และเป็นหนึ่งในสองสะพานที่ข้ามระหว่างสองประเทศนี้ อีกสะพานคือสะพานยุโรปใหม่ซึ่งเชื่อมเมืองวีดินในบัลแกเรียเข้ากับกาลาฟัตในโรมาเนีย
ประวัติศาสตร์

สะพานเปิดให้บริการในวันที่ 20 มิถุนายน 1954 ผลงานออกแบบโดยวิศวกรชาวโซเวียต V. Andreev และ N. Rudomazin ด้วยความยาวสะพาน 2,223.52 m (7,295.0 ft) และเป็นสะพานข้ามแม่น้ำดานูบที่เชื่อมโรมาเนียเข้ากับบัลแกเรียสะพานเดียว การจราจรบนเส้นทางนี้ในจุดอื่นต้องใช้เรือข้ามฟาก งานประดับสะพานเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิกชาวบัลแกเรีย เกออร์กี ออฟชารอฟ สะพานมีสองชั้นคือชั้นทางรถยนต์สองเลนกับคนเดินเท้า และชั้นทางรถไฟ ส่วนกลางของสะพานที่ความยาว 85 เมตรสามารถยกขึ้นเพื่อเปิดให้เรือผ่านได้ ส่วนดังกล่าวอยู่ภายใต้การดูแลรักษาโดยโรมาเนีย สะพานก่อสร้างแล้วเสร็จในเวลาสองปีครึ่งด้วยเงินสนับสนุนจากสหภาพโซเวียต
ชื่อ "สะพานมิตรภาพ" นั้นตั้งโดยโซเวียต แต่ภายหลังการล่มสลายของรัฐบาลคอมมิวนิสต์ในทั้งสองประเทศ ชื่อใหม่ "สะพานดานูบ" จึงถูกนำมาใช้
บนสะพานมีด่านตรวจพรมแดนและนับตั้งแต่เดือนมกราคม 2007 ได้ยกเลิกส่วนตรวจศุลกากรออก เหลือเพียงโต๊ะตรวจหนังสือเดินทางหรือบัตรประชาชนจุดเดียวจากฝั่งตำรวจโรมาเนียหรือฝั่งตำรวจบัลแกเรีย ในฐายะ "พรมแดนภายใน" ของสหภาพยุโรป และมีการวางแผนยกเลิกด่านพรมแดนโดยสิ้นเชิงเมื่อทั้งสองประเทศเข้าร่วมเขตเชงเกนสำเร็จ
ค่าผ่านทาง

ค่าผ่านทาง ณ ปี 2018 สำหรับการข้ามสะพานมิตรภาพมีดังต่อไปนี้:
| ยานพาหนะ | ยูโร |
| --- | --- |
น้อยกว่าหรือเท่ากับ 8+1 ที่นั่ง; น้อยกว่าหรือเท่ากับ 3.5 ตัน: 6€
รถบรรทุกน้ำหนักน้อยกว่าหรือเท่ากับ 7.5 ตัน; ยานพาหนะขนาด 9 ถึง 23 ที่นั่ง: 12€
รถบรรทุกน้ำหนักน้อยกว่าหรือเท่ากับ 12 ตัน: 18€
รถบรรทุกน้ำหนักมากกว่า 12 ตัน และน้อยกว่าหรือเท่ากับ 3 แกนล้อ; ยานพาหนะขนาดมากกว่า 23 ที่นั่ง: 25€
รถบรรทุกน้ำหนักมากกว่า 12 ตัน และมากกว่าหรือเท่ากับ 4 แกนล้อ: 37€
ระเบียงภาพ

สะพานฝั่งโรมาเนียในช่วงฤดูหนาว
ส่วนกลางของสะพาน มองจากรถไฟสาย บอสโฟรัสเอกซเพรส (บูคาเรสต์–อิสตันบูล) ในฤดูหนาว
ทางเข้าออกประดับด้วยเสาแถว
ทางเข้าออกประดับด้วยเสาแถว
ป้ายแสดงเขตโรมาเนียบนสะพาน
สะพานเหนือแม่น้ำดานูบ
สะพานมองจากฝั่งโรมาเนีย
ดวงตราไปรษณียากรของโรมาเนียเฉลิมฉลองการก่อสร้างสะพาน
ภาพกว้างของสะพานมองจากฝั่งบัลแกเรีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Giurgio-Ruse Bridge ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
Halfway down the Danube, a short story about crossing the bridge
43°53′25.91″N 26°0′15.45″E﻿ / ﻿43.8905306°N 26.0042917°E﻿ / 43.8905306; 26.0042917
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ภูมิศาสตร์:  Structurae
คันตาโร ซูซูกิ

| จูอิจิอิ บารอนคันตาโร ซูซูกิ |
| --- | --- |
鈴木 貫太郎
ซูซูกิ ป. คริสต์ทศวรรษ 1940

 นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น คนที่ 29
ดำรงตำแหน่ง 7 เมษายน 1945 – 17 สิงหาคม 1945
กษัตริย์: ฮิโรฮิโตะ
ก่อนหน้า: คูนิอากิ โคอิโซะ
ถัดไป: นารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ
ประธานองคมนตรีญี่ปุ่น
ดำรงตำแหน่ง 15 ธันวาคม 1945 – 13 มิถุนายน 1946
กษัตริย์: ฮิโรฮิโตะ
รองประธานาธิบดี: ชิมิซุ โทรุ
ก่อนหน้า: ฮิรานูมะ คิอิจิโร
ถัดไป: ชิมิซุ โทรุ
ดำรงตำแหน่ง 10 สิงหาคม 1944 – 7 เมษายน 1945
กษัตริย์: ฮิโรฮิโตะ
รองประธานาธิบดี: ชิมิซุ โทรุ
ก่อนหน้า: โยชิมิจิ ฮาระ
ถัดไป: ฮิรานูมะ คิอิจิโร
รองประธานองคมนตรีญี่ปุ่น
ดำรงตำแหน่ง 24 มิถุนายน 1940 – 10 สิงหาคม 1944
กษัตริย์: ฮิโรฮิโตะ
ประธานาธิบดี: โยชิมิจิ ฮาระ
ก่อนหน้า: โยชิมิจิ ฮาระ
ถัดไป: ชิมิซุ โทรุ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 มกราคม ค.ศ. 1868(1868-01-18) คูเซะ แคว้นอิซูมิ จักรวรรดิญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 17 เมษายน ค.ศ. 1948(1948-04-17) (80 ปี) โนดะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
พรรคการเมือง: สมาคมให้ความช่วยเหลือการปกครองจักรวรรดิ  (1940–1945) 
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: อิสระ  (ก่อน ค.ศ. 1940 และหลัง ค.ศ. 1945) 
คู่สมรส: ทากะ อาดาจิ
บุตร: ฮาจิเมะ ซูซูกิ
ความสัมพันธ์: ทากาโอะ ซูซูกิ [jp] (น้องชาย) ซูงูรุ ซูซูกิ [jp] (หลานชาย)
ศิษย์เก่า: โรงเรียนการทหารกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
วิชาชีพ: พลเรือเอก, นักการเมือง
รางวัล: เครื่องราชอิสริยาภรณ์เหยี่ยวทองคำ (ชั้นที่ 3)
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ญี่ปุ่น
สังกัด:  กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
ประจำการ: 1887–1929
ยศ:  พลเรือเอก
บังคับบัญชา: อากาชิ, โซยะ, ชิกิชิมะ, สึกูบะ Maizuru Naval District, IJN 2nd Fleet, IJN 3rd Fleet, Kure Naval District, Combined Fleet
ผ่านศึก:  สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง ยุทธการที่เวย์ไห่เว่ย์  สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ยุทธนาวีที่พอร์ตอาเธอร์  ยุทธนาวีที่ช่องแคบสึชิมะ  สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  สงครามโลกครั้งที่สอง 

บารอน คันตาโร ซูซูกิ (ญี่ปุ่น: 鈴木 貫太郎; โรมาจิ: Kantarō Suzuki; 18 มกราคม ค.ศ. 1868 – 17 เมษายน ค.ศ. 1948) เป็นพลเรือเอกในกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น สมาชิกและผู้นำคนสุดท้ายของสมาคมให้ความช่วยเหลือการปกครองจักรวรรดิ และนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นคนที่ 29 ตั้งแต่ 7 เมษายน ถึง 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945
ชีวประวัติ > ชีวิตช่วงต้น

ซูซูกิเกิดในวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1868 ที่แคว้นอิซูมิ (ปัจจุบันคือซาไก) เป็นบุตรชายคนแรกของซูซูกิ โยชิโนริ ผู้ว่าราชการท้องถิ่น (ไดกัง) แห่ง Sekiyado Domain เขาเติบโตในนครเซกิยาโดะ แคว้นชิโมซะ (ปัจจุบันคือโนดะ จังหวัดชิบะ)
อ่านเพิ่ม

Frank, Richard (2001). Downfall: The End of the Imperial Japanese Empire. Penguin. ISBN 0-14-100146-1.
Gilbert, Martin (2004). The Second World War: A Complete History. Holt. ISBN 0-8050-7623-9.
Keegan, John (2005). The Second World War. Penguin. ISBN 0-14-303573-8.
Kowner, Rotem (2006). Historical Dictionary of the Russo-Japanese War. The Scarecrow Press. ISBN 0-8108-4927-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

Annotated bibliography for Suzuki Kantarō from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues
Nishida, Hiroshi. "Imperial Japanese Navy". สืบค้นเมื่อ 17 August 2022.
Suzuki Kantarō and Pacific War at 1945 (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef
รายชื่อเจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์
รายพระนาม

| ลำดับ | พระฉายาลักษณ์ | พระนาม | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | คาร์ลที่ 1 | 1608 | 12 กุมภาพันธ์ 1627 |
| 2 |  | คาร์ล ยูเรบัส | 12 กุมภาพันธ์ 1627 | 5 เมษายน 1684 (57 ปี 53 วัน) |
| 3 |  | ฮันส์-อาดัมส์ที่ 1 | 5 เมษายน 1684 | 6 มิถุนายน 1712 |
| 4 |  | โยเซ็ฟ เวนเซิลที่ 1 | 16 มิถุนายน 1712 | 1718 |
| 5 |  | อันโทน ฟอร์เลียน | 1718 | 11 ตุลาคม 1721 |
| 6 |  | โยเซ็ฟ โยฮัน อดัมส์ | 11 ตุลาคม 1721 | 16 ธันวาคม 1732 (11 ปี 66 วัน) |
| 4 |  | โยเซ็ฟ เวนเซิลที่ 1 | 1732 | 1745 |
| 7 |  | โยฮัน เนโปลุค คาร์ล | 16 ธันวาคม 1732 | 22 ธันวาคม 1748 (16 ปี 6 วัน) |
| 4 |  | โยเซ็ฟ เวนเซิลที่ 1 | 22 ธันวาคม 1748 | 10 กุมภาพันธ์ 1772 (23 ปี 50 วัน) |
| 8 |  | ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 | 10 กุมภาพันธ์ 1772 | 18 สิงหาคม 1781 (9 ปี 189 วัน) |
| 9 |  | อลัวส์ที่ 1 | 18 สิงหาคม 1781 | 24 มีนาคม 1805 (23 ปี 218 วัน) |
| 10 |  | โยฮันที่ 1 โยเซ็ฟ | 24 มีนาคม 1805 | 20 เมษายน 1836 (31 ปี 27 วัน) |
| 11 |  | อาล็อยส์ที่ 2 | 20 เมษายน 1836 | 12 พฤศจิกายน 1858 (22 ปี 206 วัน) |
| 12 |  | โยฮันที่ 2 | 12 พฤศจิกายน 1858 | 11 กุมภาพันธ์ 1929 (70 ปี 91 วัน) |
| 13 |  | ฟรันทซ์ที่ 1 | 11 กุมภาพันธ์ 1929 | 25 กรกฎาคม 1938 (9 ปี 164 วัน) |
| 14 |  | ฟรันซ์ โยเซ็ฟที่ 2 | 25 กรกฎาคม 1938 | 13 พฤศจิกายน 1989 (51 ปี 111 วัน) |
| 15 |  | ฮันส์-อาดัมส์ที่ 2 | 13 พฤศจิกายน 1989 (35 ปี 113 วัน) | ปัจจุบัน |
ดูเพิ่ม

รายพระนามเจ้าหญิงแห่งลิกเตนสไตน์
แผนผังราชวงศ์ลีชเทินชไตน์
ประวัติศาสตร์ลีชเทินชไตน์
แหล่งข้อมูลอื่น

The Princely House of Liechtenstein (official site)
สะพานมิตรภาพ

สะพานมิตรภาพ อาจหมายถึง
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว

บทความหลัก: สะพานมิตรภาพไทย–ลาว
สะพานมิตรภาพน้ำเหือง ไทย-ลาว - สะพานที่เชื่อมต่อจังหวัดเลยเข้ากับแขวงไชยบุรี
สะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 1 - สะพานที่เชื่อมต่อจังหวัดหนองคายเข้ากับนครหลวงเวียงจันทน์
สะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 2 - สะพานที่เชื่อมต่อจังหวัดมุกดาหารเข้ากับแขวงสุวรรณเขต
สะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 3 - สะพานที่เชื่อมต่อจังหวัดนครพนมเข้ากับแขวงคำม่วน
สะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 4 - สะพานที่เชื่อมต่อจังหวัดเชียงรายเข้ากับแขวงบ่อแก้ว
สะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 5 - สะพานที่เชื่อมต่อจังหวัดบึงกาฬเข้ากับแขวงบอลิคำไซ
สะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 6 - สะพานที่เชื่อมต่อจังหวัดอุบลราชธานีเข้ากับแขวงสาละวัน
สะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 7 - สะพานที่เชื่อมต่อจังหวัดเลยเข้ากับแขวงเวียงจันทน์
สะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 8 - สะพานที่เชื่อมต่อจังหวัดอุบลราชธานีเข้ากับแขวงจำปาศักดิ์
สะพานมิตรภาพไทย–พม่า

สะพานมิตรภาพ ไทย-พม่า แห่งที่ 1
สะพานมิตรภาพ ไทย-พม่า แห่งที่ 2
สะพานมิตรภาพแม่น้ำสาย ไทย-พม่า แห่งที่ 1
สะพานมิตรภาพแม่น้ำสาย ไทย-พม่า แห่งที่ 2
สะพานมิตรภาพไทย–มาเลเซีย

สะพานมิตรภาพ ไทย-มาเลเซีย แห่งที่ 1
สะพานมิตรภาพ ไทย-มาเลเซีย แห่งที่ 2
สะพานมิตรภาพไทย–กัมพูชา

สะพานมิตรภาพ ไทย-กัมพูชา แห่งที่ 1
สะพานมิตรภาพ ไทย-กัมพูชา แห่งที่ 2
สะพานมิตรภาพอาเซียน

สะพานมิตรภาพลาว-เวียดนาม แห่งที่ 1
สะพานมิตรภาพลาว-เวียดนาม แห่งที่ 2
สะพานมิตรภาพพม่า-ลาว
สะพานมิตรภาพลาว-กัมพูชา
สะพานมิตรภาพบรูไน-มาเลเซีย
สะพานมิตรภาพในประเทศ

สะพานมิตรภาพไทย-ญี่ปุ่น
สะพานมิตรภาพไทย-เบลเยียม
สะพานมิตรภาพลาว-ญี่ปุ่น
สะพานคลองสุเอซ - รู้จักกันในชื่อ สะพานมิตรภาพอียิปต์-ญี่ปุ่น
สะพานมิตรภาพระหว่างประเทศ

สะพานมิตรภาพอัฟกานิสถาน–อุซเบกิสถาน
สะพานมิตรภาพลาว-จีน
สะพานมิตรภาพเกาหลีเหนือ-รัสเซีย
สะพานมิตรภาพจีน–เกาหลีเหนือ
สะพานมิตรภาพจีน-เนปาล
สะพานมิตรภาพกาตาร์-บาห์เรน
สะพานมิตรภาพจูร์จู–รูเซ
สะพานมิตรภาพบราซิล-ปารากวัย
สะพานมิตรภาพทาจิกิสถาน–อัฟกานิสถาน
สะพานมิตรภาพเยอรมนี-ฝรั่งเศส
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 61

| คณะรัฐมนตรีประยุทธ์ 1 |
| --- | --- |
คณะรัฐมนตรีคณะที่ 61 แห่งราชอาณาจักรไทย
พ.ศ. 2557 - 2562

วันแต่งตั้ง: 30 สิงหาคม พ.ศ. 2557
วันสิ้นสุด: 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2562  (4 ปี 10 เดือน 10 วัน)
บุคคลและองค์กร
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (ถึง 2559) พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (เริ่ม 2559)
นายกรัฐมนตรี: ประยุทธ์ จันทร์โอชา
รองนายกรัฐมนตรี:   ประวิตร วงษ์สุวรรณ  หม่อมราชวงศ์ปรีดิยาธร เทวกุล (ถึง 2558)  ยงยุทธ ยุทธวงศ์ (ถึง 2558)  ธนะศักดิ์ ปฏิมาประกร (ถึง 2560)  วิษณุ เครืองาม  ประจิน จั่นตอง (2558–2562)  ณรงค์ พิพัฒนาศัย (2558–2560)  สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ (เริ่ม 2558)  ฉัตรชัย สาริกัลยะ (2560–2562) 
จำนวนรัฐมนตรี: 17
จำนวนอดีตรัฐมนตรี: 42
จำนวนรัฐมนตรีทั้งหมด: 59
ประวัติ
การเลือกตั้ง: –
การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรี: 21 สิงหาคม พ.ศ. 2557
สภานิติบัญญัติ: สภานิติบัญญัติแห่งชาติ
วาระสภานิติบัญญัติ: ไม่ได้กำหนดไว้
งบประมาณ: พ.ศ. 2558 พ.ศ. 2559 พ.ศ. 2560 พ.ศ. 2561 พ.ศ. 2562
ก่อนหน้า: คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 60
ถัดไป: คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 62
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 61 (30 สิงหาคม พ.ศ. 2557 – 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2562) คณะรัฐมนตรีไทย ซึ่งจัดตั้งขึ้นตาม พระบรมราชโองการประกาศแต่งตั้งรัฐมนตรี ลงวันที่ 31 สิงหาคม 2557 ภายหลังรัฐประหารในนามคณะรักษาความสงบแห่งชาติ และการแต่งตั้ง พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นนายกรัฐมนตรีตาม พระบรมราชโองการประกาศแต่งตั้งนายกรัฐมนตรี ลงวันที่ 24 สิงหาคม 2557 โดยลำดับ เป็นคณะรัฐมนตรีไทย คณะแรกที่ ประกาศใช้ กฎอัยการศึก ทั้งประเทศ ยาวนานที่สุดในบรรดาคณะรัฐมนตรีไทย โดยใช้ระหว่าง 20 พฤษภาคม 2557 ถึง 1 เมษายน 2558และเป็นคณะรัฐมนตรีที่อยู่เกิน 4 ปี ในรอบ 13 ปี นับจาก คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 54
การแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี

ในวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2557 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรมีพระบรมราชโองการ อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 19 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช 2557 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งรัฐมนตรี (ตามรายนามข้างล่าง) ประกาศ ณ วันที่ 30 สิงหาคม 2557 โดยมีพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
การถวายสัตย์ปฏิญาณ

เมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2557 เวลา 18:03 น. พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จออก ณ ห้องประชุมสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ชั้น 14 อาคารเฉลิมพระเกียรติ โรงพยาบาลศิริราช พระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี นำคณะรัฐมนตรีเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทถวายสัตย์ปฏิญาณก่อนเข้ารับหน้าที่
รายชื่อคณะรัฐมนตรี > คณะรัฐมนตรีประยุทธ์ 1 > ดำรงตำแหน่งเมื่อตั้งคณะรัฐมนตรี

พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา (หัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ) เป็น นายกรัฐมนตรี
พลเอก ประวิตร วงษ์สุวรรณ (รองหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ) เป็น รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
หม่อมราชวงศ์ ปรีดิยาธร เทวกุล เป็น รองนายกรัฐมนตรี
ศาสตราจารย์ ดร. ยงยุทธ ยุทธวงศ์ เป็น รองนายกรัฐมนตรี
พลเอก ธนะศักดิ์ ปฏิมาประกร (รองหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ) เป็น รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร. วิษณุ เครืองาม เป็น รองนายกรัฐมนตรี
หม่อมหลวง ปนัดดา ดิศกุล เป็น รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
นาย สุวพันธุ์ ตันยุวรรธนะ เป็น รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
พลเอก อุดมเดช สีตบุตร เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม
นาย สมหมาย ภาษี เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
นาย ดอน ปรมัตถ์วินัย เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
นาง กอบกาญจน์ วัฒนวรางกูร เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงท่องเที่ยวและกีฬา
พลตำรวจเอก อดุลย์ แสงสิงแก้ว (รองหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ) เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
นาย ปีติพงศ์ พึ่งบุญ ณ อยุธยา เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
พลอากาศเอก ดร. ประจิน จั่นตอง (รองหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ) เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
นาย อาคม เติมพิทยาไพสิฐ เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม
พลเอก ดาว์พงษ์ รัตนสุวรรณ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ดร. พรชัย รุจิประภา เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
ดร. ณรงค์ชัย อัครเศรณี เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน
พลเอก ฉัตรชัย สาริกัลยะ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์
นาง อภิรดี ตันตราภรณ์ เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์
พลเอก อนุพงษ์ เผ่าจินดา เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
นายกองเอก สุธี มากบุญ เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
พลเอก ไพบูลย์ คุ้มฉายา เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
พลเอก สุรศักดิ์ กาญจนรัตน์ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน
นาย วีระ โรจน์พจนรัตน์ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม
ดร. พิเชฐ ดุรงคเวโรจน์ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
พลเรือเอก ณรงค์ พิพัฒนาศัย (รองหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ) เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดร. กฤษณพงศ์ กีรติกร เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
พลโท สุรเชษฐ์ ชัยวงศ์ เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (ยศในขณะนั้น)
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ รัชตะ รัชตะนาวิน เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข
นายแพทย์ สมศักดิ์ ชุณหรัศมิ์ เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข
นาย จักรมณฑ์ ผาสุกวนิช เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
รายชื่อคณะรัฐมนตรี > คณะรัฐมนตรีประยุทธ์ 2 > แต่งตั้งเพิ่ม

นาย วิสุทธิ์ ศรีสุพรรณ เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง
นาย อำนวย ปะติเส เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์