stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราเอ็ล เฮียร์ช

ราเอ็ล เฮียร์ช
ราเอ็ล เฮียร์ช (เยอรมัน: Rahel Hirsch; 15 กันยายน 1870 – 6 ตุลาคม 1953) เป็นแพทย์ชาวเยอรมันและอาจารย์ประจำวิทยาลัยแพทยศาสตร์ชาริเตในเบอร์ลิน ในปี 1913 เธอกลายมาเป็นสตรีคนแรกในอาณาจักรปรัสเซียที่ได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์วิชาแพทยศาสตร์
ชีวประวัติ

ราเอ็ล เฮียร์ช เกิดเมื่อ 15 กันยายน 1870 ที่เมืองฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ เป็นหนึ่งในลูกสิบเอ็ดคนของ เมนเดิล เฮียร์ช [de] (1833–1900) ผู้อำนวยการโรงเรียนสตรีประจำชุมชนชาวยิวในฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ พ่อของเมนเดิลคือ ซัมโซน รัฟฟาเอล เฮียร์ช แรบไบคนสำคัญ
ระหว่างปี 1885 ถึง 1889 ราเอ็ล เฮียร์ช เข้าศึกษาที่วีสบาเดิน และทำงานเป็นครูจนถึงปี 1898 เนื่องในเวลานั้น ไรค์เยอรมันไม่อนุญาตให้สตรีศึกษาวิชาแพทยศาสตร์ เธอจึงออกเดินทางไปศึกษาต่อแพทยศาสตร์ที่ซือริช ในปี 1899 เธอเดินทางมาศึกษาต่อที่ไลป์ซีก และสตราส์บูร์ก จนจบการศึกษาวุฒิแพทยศาสตร์ในปี 1903
ในปี 1906 เธอเป็นนักวิทยาศาสตร์คนแรกที่สาธิตให้เห็นว่าอนุภาคของแข็งขนาดเล็กกว่า 0.1 มิลลิเมตรสามารถซึมผ่านไตและเข้าวู่ปัสสาวะได้ ก่อนหน้านี้เป็นที่เชื่อกันแค่ว่ามีเพียงของเหลวเท่านั้นที่ผ่านไตได้ เธอถูกเยาะเย้ยที่สภาผู้อำนวยการของชาริเตและงานค้นคว้าของเธอถูกปฏิเสธ กระทั่งปี 1957 เก. โฟล์คไฮเมอร์ (G. Volkheimer) ซึ่งประจำอยู่ที่ชาริเตมาพบผลงานของเธอและนำออกมาตีพิมพ์สู่สาธารณะ และตั้งชื่อให้ว่า "เฮียร์ชเอฟเฟคท์" (Hirsch Effekt)
จากนั้นเธอได้ถูกจ้างทำงานประจำคลินิกแพทย์ระจำมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ที่ชาริเต เป็นแพทย์เพิ่มพูนทักษะ (intern) เธอถือเป็นสตรีคนที่สองที่ชาริเตจ้าง และทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับศาสตราจารย์ด้านสรีรวิทยา ฟรีดริค เคราเซอ (Friedrich Krause) และต่อมาได้ทำงานร่วมดับศัลยแพทย์ เอิร์นสท์ ฟอน แบร์คมันน์ (Ernst von Bergmann) และนักกายวิภาคศาสตร์ วิลเฮล์ม ฟอน วัลเดเยร์-ฮาร์ทซ์ (Wilhelm von Waldeyer-Hartz)
ในปี 1908 เฮียร์ชได้รับการแต่งตั้งเป๋นหัวหน้าพอลีคลินิกประจำคลินิกแพทย์ของชาริเต กระนั้นเธอไม่เคยได้รับว่าจ้างเป็นพนักงานเงินเดือน หลังถูกแทนที่ตำแหน่ง เธอออกจากชาริเตและเปิดคลินิกอายุรกรรมของตนเองในเบอร์ลิน ที่คลินิกเอกชนของเธอ เธอมีอุปกรณ์รังสีเอ็กซ์รวมถึงมีลูกค้าที่รำ่รวยซึ่งช่วยให้เธอสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
เฮียร์ชได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ในปี 1913 เป็นสตรีคนแรกในปรัสเซียที่ได้ตำแหน่งนี้ และในปี 1914 เธอตีพิมพ์ผลการศึกษาชื่อ “อุบัติเหตุและอายุรกรรม”
แหล่งข้อมูลอื่น

Jewish Women's Archive article
Hirsch memorial at the Charité
แม่แบบ:DNB-Portal
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
รถไฟใต้ดินเวียนนา

| รถไฟใต้ดินเวียนนา |
| --- | --- |
โครงข่ายรถไฟฟ้าเวียนนา

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: เวียนนา
ประเภท: รถไฟใต้ดิน
จำนวนสาย: 5
จำนวนสถานี: 104
ผู้โดยสารต่อวัน: 1,300,000 (2009)
ผู้โดยสารต่อปี: 534.4 ล้านคน (2010)
เว็บไซต์: Wiener Linien
การให้บริการ
เริ่มดำเนินงาน: 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1976
ผู้ดำเนินงาน: Wiener Linien
ระยะห่าง: 2–15 นาที
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 74.6 km (46.4 mi)
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
การจ่ายไฟฟ้า: 750 V DC รางที่สามและระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว
ความเร็วสูงสุด: 85 km/h (53 mph)
รถไฟใต้ดินเวียนนา (เยอรมัน: U-Bahn Wien) เป็นระบบรถไฟใต้ดินในกรุงเวียนนา ประกอบด้วย 5 เส้นทาง รวมระยะทาง 74.6 กิโลเมตร (46.4 ไมล์) จำนวน 101 สถานี มีผู้โดยสารมาใช้บริการมากกว่า 1.3 ล้านคนต่อปี
โครงข่าย

มีโครงข่ายทั้งหมด 5 เส้นทาง (ยู 1 - ยู 4 และยู 6) 101 สถานี รวมสถานีเปลี่ยนเส้นทาง 9 สถานี ระยะทางทั้งสิ้น 75 กิโลเมตร (47 ไมล์) นอกจากนี้ ยังมีโครงการส่วนต่อขยายที่จะทำให้เสร็จภายใน ค.ศ. 2019 อีกด้วย
| เส้นทาง | สี | สถานีปลายทาง | ระยะทาง | จำนวนสถานี |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | แดง | รอยมันน์พลัทซ์ – เลโอพอลเดา | 14.6 กิโลเมตร (9.1 ไมล์) | 19 |
|  | ม่วง | คาร์ลสพลัทซ์ – เซชตัท | 16.7 กิโลเมตร (10.4 ไมล์) | 20 |
|  | ส้ม | อ็อททาคริง – ซิมเมอริง | 13.5 กิโลเมตร (8.4 ไมล์) | 21 |
|  | เขียว | ฮึทเทิลด็อร์ฟ – ไฮลีเกินชตัท | 16.5 กิโลเมตร (10.3 ไมล์) | 20 |
|  | น้ำตาล | ซีเบินเฮียร์เทิน – โฟลริทส์ด็อร์ฟ | 17.4 กิโลเมตร (10.8 ไมล์) | 24 |
ระบบรถไฟฟ้า

รุ่นยู
รุ่นยู 1
รุ่นยู 2
ภายในรถรุ่นยู 1
รุ่นวี
ภายในรถรุ่นวี
รุ่นอี 6/ซี 6
รุ่นที
รุ่นที 1
ภายในรถรุ่นที 1
โครงการขยายระบบเพิ่มเติม > การขยายครั้งที่ 4 (2010–2017)

แผนการขยายระบบอูบานครั้งที่ 4 ของเวียนนาเริ่มต้นขึ้นในปี 2001 โดยมีโครงการย่อย 2 โครงการที่ได้รับการยืนยันคือ
การขยายสาย U2 จากอัสเพิร์นชตราสเซอ ไปถึง ฟลุกเฟลด์ อัสเพิร์น แล้วเสร็จและเปิดให้บริการในวันที่ 5 ตุลาคม 2013
การขยายสาย U1, 4.6 กิโลเมตร (2.9 ไมล์)* จากรอยมันพลัทซ์ ไปถึง โอเบอร์ลา คาดการว่าจะเสร็จภายในปี 2017
โครงการขยายระบบเพิ่มเติม > การขยายครั้งที่ 5

ในสัญญาระบบรถไฟปัจจุบัน งานออกแบบสำหรับทศวรรษถัดไปได้รับการยืนยัน โดยมีการพูดคุยเปิดประเด็นเกี่ยวกับการขยายครั้งที่ 5 ของสาย U6 ไปทางทิศเหนือออกจาก ฟลอริสดอร์ฟ  เนื่องจากปัญหาการจราจรที่จุดเข้าเมืองจำเป็นที่จะต้องได้รับการแก้ไข โดยอาจตะต้องดูว่าจะขยายไปถึงขอบเมืองหรือออกไปนอกเมืองอีกครั้งหนึ่ง
ดูเพิ่ม

รถไฟฟ้าชานเมืองเวียนนา
รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

A map of Vienna's Schnellverbindungen (Quick Connections), consisting of underground lines, S-Bahn lines, the Lokalbahn Wien-Baden and the City Airport Train (CAT) is available in PDF format: www.wienerlinien.at เก็บถาวร 2011-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลตารางเวลาและแผนก่อสร้าง[ลิงก์เสีย]
รถไฟฟ้าเวียนนาในภาษาเยอรมันและอังกฤษ
รถไฟฟ้าชานเมืองเวียนนาในภาษาเยอรมันและอังกฤษ
รายชื่อสถานีรถไฟฟ้า เก็บถาวร 2011-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไฟล์ pdf)
รูปภาพของรถไฟฟ้าเวียนนา
ภาพและข้อมูลของรถไฟฟ้าเวียนนา
| ด ค กระบบขนส่งมวลชนในเวียนนา |
| --- | --- | --- |
|   รถไฟเร็วเขตเมืองเวียนนา   รถราง-รถไฟ   รถไฟใต้ดินเวียนนา   รถรางในเวียนนา  Bus รถโดยสาร  NightLine กลางคืน  |   รถไฟเร็วเขตเมืองเวียนนา   รถราง-รถไฟ   รถไฟใต้ดินเวียนนา   รถรางในเวียนนา  Bus รถโดยสาร  NightLine กลางคืน  |  |
| ด ค กรถไฟใต้ดินในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
   อัมสเตอร์ดัม    เอเธนส์    บาร์เซโลนา    เบอร์ลิน    บิลบาโอ    เบรชชา    บรัสเซลส์    บูคาเรสต์    บูดาเปสต์    กาตาเนีย    โคเปนเฮเกน    แฟรงก์เฟิร์ต    เจนัว    กลาสโกว์    ฮัมบวร์ค    เฮลซิงกิ    ลอนดอน    ลีล    ลิสบอน    ลียง    มาดริด    มาร์แซย์    มิลาน    มิวนิก    เนเปิลส์    เนือร์นแบร์ค    ปัลมา    ปารีส    ปราก    แรน    โรม    รอตเทอร์ดาม    เซบิยา    โซเฟีย    สต็อกโฮล์ม    ไทน์แอนด์แวร์    ตูลูซ    ตูริน    บาเลนเซีย    เวียนนา    วอร์ซอ
ราชอาณาจักรเยอรมนี

แผนที่ราชอาณาจักรเยอรมนีในรัชสมัยออทโทที่ 1 มหาราช
ราชอาณาจักรเยอรมนี (ละติน: Regnum Teutonicum) เป็นอาณาจักรอัครสังฆราชที่สืบเนื่องมาจากราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันออกในคริสต์ศตวรรษที่ 10
ดินแดนทางตะวันออกของจักรวรรดิแฟรงค์ที่ได้รับการแยกตัวออกมาตามสนธิสัญญาแวร์เดิงในปี ค.ศ. 843 แทบจะไม่ได้เป็นของจักรวรรดิแฟรงค์อย่างเต็มตัว ที่เป็นบริเวณที่เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวแซ็กซอน, ชาวบาวารี, ชาวทูริงกี, ชาวอลามานนิ และ ชาวฟริซี เมื่อราชบัลลังก์ตกไปเป็นของราชวงศ์ที่ไม่ใช่แฟรงค์ (ลุดอล์ฟิง) คำว่า "regnum Teutonicum" (กษัตริย์ทิวทัน) หรือ "Teutonicorum" ก็เริ่มนำเข้ามาใช้อย่างไม่เป็นทางการ เมื่อมาถึงยุคกลางตอนกลาง อาณาจักรดยุคแบบเยอรมัน (เยอรมัน: Stammesherzogtum) ก็เริ่มมีลักษณะเป็นเอกลักษณ์ที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป
เมื่อรัฐต่างๆ ของคาโรแล็งเชียงแยกตัวออกไปจากจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จนเหลือแต่เยอรมนี ที่มีประมุขที่ยังคงถือตำแหน่งพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิ ราชอาณาจักรเยอรมนีก็กลายเป็นคำที่พ้องกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมาถึงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา "จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งชาติเยอรมัน" ก็มีสองความหมายที่เป็น "จักรวรรดิ" และ "ราชอาณาจักร" เมื่อมองในบริบทนี้แล้วราชอาณาจักรเยอรมนีก็ดำรงตัวเป็นราชอาณาจักรต่อมาจนเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 สละราชสมบัติและยุบจักรวรรดิในปี ค.ศ. 1806
คำว่า "regnum Teutonicum" (กษัตริย์ทิวทัน หรือ กษัตริย์เยอรมัน) เริ่มนำมาใช้อย่างเป็นทางการในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ระหว่างที่เกิดข้อขัดแย้งในอำนาจการแต่งตั้งสงฆ์ (Investiture Controversy) ที่อาจจะเป็นการใช้เป็นเครื่องมือในการต่อต้านสมเด็จพระจักรพรรดิไฮน์ริคที่ 4 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7 ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 พระจักรพรรดิก็เริ่มใช้สร้อย "rex Romanorum" (พระมหากษัตริย์แห่งชนโรมัน) ในพระราชอิสริยยศเพื่อเป็นการเน้นพระราชอำนาจและการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งเมื่อได้รับเลือกตั้ง โดยสภาผู้เลือกตั้งพระจักรพรรดิที่ประกอบด้วยพรินซ์อีเล็คเตอร์เจ็ดองค์ ตำแหน่งนี้ใช้ในเยอรมนี อิตาลี และ เบอร์กันดีที่เป็นรัฐที่มีราชสำนัก กฎหมาย และรัฐบาลของตนเอง แต่อยู่ในเครือข่ายของจักรวรรดิมาจนกระทั่งถึงสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลียในปี ค.ศ. 1648 หรือจนเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 สละราชสมบัติและยุบจักรวรรดิในปี ค.ศ. 1806
บรรณานุกรม

Averkorn, Raphaela. The Process of Nationbuilding in Medieval Germany. A Brief Overview. เก็บถาวร 2012-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Bernhardt, John W. Itinerant Kingship and Royal Monasteries in Early Medieval Germany, c. 936-1075. Cambridge: Cambridge University Press, 1993
Beumann, H., "Die Bedeutung des Kaisertums für die Entstehung der deutschen Nation im Spiegel der Bezeichnungen von Reich und Herrscher", in Nationes, 1 (1978), pp 317-366
Fuhrmann, Horst. "Quis Teutonicos constituit iudices nationum? The Trouble with Henry." Speculum, Vol. 69, No. 2. (Apr., 1994), pp 344-358
Gillingham, John. The Kingdom of Germany in the High Middle Ages (900-1200). Historical Association Pamphlets, General Series, no. 77. London: Historical Association, 1971
Gillingham, John. "Elective Kingship and the Unity of Medieval Germany". German History, 9:2 (1991:June), pp. 124-135.
MacLean, Simon. Kingship and Politics in the Late Ninth Century: Charles the Fat and the end of the Carolingian Empire. Cambridge University Press: 2003
Mierow, Charles Christopher (tr.), The Two Cities: A Universal Chronicle to the Year 1146 A.D., by Otto, Bishop of Freising, (Records of Western Civilization), New York: Columbia University Press, 2002
Mitchell, Otis C. (1985). Two German Crowns: Monarchy and Empire in Medieval Germany. Lima, Ohio: Wyndham Hall Press.
Reindal, R., "Herzog Arnulf und das Regnum Bavariae", in Zeitschrift für bayerische Landesgeschichte, 17 (1954), pp 187-252
Reuter, Timothy. Germany in the Early Middle Ages, c. 800-1056. Longman, 1991.
Susan Reynolds, Kingdoms and Communities in Western Europe, 900-1300, 2nd Ed., (Oxford, 1997)
Robinson, I. S. "Pope Gregory VII, the Princes and the Pactum 1077-1080." The English Historical Review, Vol. 94, No. 373. (Oct., 1979), pp 721-756
James Westfall Thompson. Feudal Germany. 2 vol. New York: Frederick Ungar Publishing Co., 1928
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ประวัติศาสตร์เยอรมนี
รถไฟเร็วเขตเมืองเบอร์ลิน

รถไฟเร็วเขตเมืองเบอร์ลิน หรือ เอ็ส-บาน แบร์ลีน (เยอรมัน: S-Bahn Berlin) เป็นระบบขนส่งมวลชนแห่งที่สองในกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เริ่มดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1924 ประกอบด้วย 15 เส้นทาง 166 สถานี รวมระยะทาง 332 กิโลเมตร (206 ไมล์) สถิติผู้โดยสารในปี ค.ศ. 2012 คือ 395 ล้านคน
เส้นทาง

| ชื่อเส้นทาง | ต้นทาง | เส้นทาง | ปลายทาง |
| --- | --- | --- | --- |
| เอส 1 | วันน์เซ | วันน์เซ - นีโคลัสเซ - เม็คซีโคพลัทซ์ - เชอเนอแบร์ก - ยอร์คชตรัสเซอ - พ็อทส์ดาเมอร์พลัทซ์ - ฟรีดริชชตรัสเซอ - เกอซุนท์บรุนเนิน - เชินฮ็อลซ์ - วิทเทอเนา - โฟรเนา - โฮเอินน็อยเอินด็อร์ฟ - เบียร์เคินแวร์เดอร์ - โอราเนียนบวร์ก | โอราเนียนบวร์ก |
| เอส 2 | บลังเคินเฟลเดอ | บลังเคินเฟลเดอ - ลิชเทินราเดอ - ซืทคร็อยซ์ - ยอร์คชตรัสเซอ - พ็อทส์ดาเมอร์พลัทซ์ - ฟรีดริชชตรัสเซอ - เกอซุนท์บรุนเนิน - บ็อร์นฮ็อลเมอร์ชตรัสเซอ - พังโค - บลังเคินบวร์ก - คาโร - บูค - แบร์เนา | แบร์เนา |
| เอส 25 | เท็ลโทชตัท | เท็ลโทชตัท - ลิชเทอร์เฟ็ลเดออ็อสท์ - ซืทคร็อยซ์ - ยอร์คชตรัสเซอ - พ็อทส์ดาเมอร์พลัทซ์ - ฟรีดริชชตรัสเซอ - เกอซุนท์บรุนเนิน - บ็อร์นฮ็อลเมอร์ชตรัสเซอ - เชินฮ็อลซ์ - คาร์ล-บ็อนน์เฮิฟเฟอร์-แนร์เฟินคลีนิค - เทเกิล - เฮ็นนิชส์ด็อร์ฟ | เฮ็นนิชส์ด็อร์ฟ |
| เอส 3 | แอร์คเนอร์ | แอร์คเนอร์ - ฟรีดริชส์ฮาเกิน - คาร์ลสฮ็อสท์ - อ็อสท์คร็อยซ์ | อ็อสท์คร็อยซ์ |
| เอส 41 | ซืทคร็อยซ์ | ริงบาน (วงกลม) | ซืทคร็อยซ์ [ตามเข็มนาฬิกา] |
| เอส 42 | ซืทคร็อยซ์ | ริงบาน (วงกลม) | ซืทคร็อยซ์ [ทวนเข็มนาฬิกา] |
| เอส 45 | ✈ เบอร์ลิน-เชอเนอเฟ็ลท์ | ซืทคร็อยซ์ - เท็มเพิลโฮฟ - น็อยเคิล์น - เบาม์ชูเลินเว็ก - เชอเนอไวเดอ - เชอเนอเฟ็ลท์ | ซืทคร็อยซ์ |
| เอส 46 | เคอนิชส์วุสเทอร์เฮาเซิน | เว็สท์เอ็นท์ - เม็สเซอน็อร์ท/ไอซีซี - ซืทคร็อยซ์ - เท็มเพิลโฮฟ - น็อยเคิล์น - เบาม์ชูเลินเว็ก - เชอเนอไวเดอ - กรือเนา - ซ็อยเทิน - เคอนิชส์วุสเทอร์เฮาเซิน | เว็สท์เอ็นท์ |
| เอส 47 | ชปินดเลอร์เฟ็ลท์ | เชอเนอไวเดอ - ชปินดเลอร์เฟ็ลท์ | แฮร์มันน์ชตรัสเซอ |
| เอส 5 | ชปันเดา | ชปันเดา - โอลึมเพียชตาดิโยน - เว็สท์คร็อยซ์ - ชาร์ล็อทเทินบวร์ก - โซโอโลกิเชอร์การ์เทิน - เฮาพท์บานโฮฟ - ฟรีดริชชตรัสเซอ - อาเล็คซันเดอร์พลัทซ์ - อ็อสท์บานโฮฟ - วาร์เชาเออร์ชตรัสเซอ - อ็อสท์คร็อยซ์ - ลิชเทินแบร์ก - ฟรีดริชส์เฟ็ลเดออ็อสท์ - วูเลอทัล - มาลส์ดอร์ฟ - ฮ็อพเพอการ์เทิน - ชเตราส์แบร์ก - ชเตราส์แบร์กชตัท - ชเตราส์แบร์กน็อร์ท | ชเตราส์แบร์กน็อร์ท |
| เอส 57 | อาเรินส์เฟ็ลเดอ | อาเรินส์เฟ็ลเดอ - ชปริงพฟูล - ลิชเทินแบร์ก - อ็อสท์คร็อยซ์ - วาร์เชาเออร์ชตรัสเซอ - โอสบานโฮฟ - อาเล็คซันเดอร์พลัทซ์ - ฟรีดริชชตรัสเซอ - เฮาพท์บานโฮฟ - โซโอโลกิเชอร์การ์เทิน - ชาร์ล็อทเทินบวร์ก - เว็สท์คร็อยซ์ - นีโคลัสเซ - วันน์เซ - พ็อทส์ดัมกรีบนิทซ์เซ - พ็อทส์ดัมเฮาพท์บานโฮฟ | พ็อทส์ดัมเฮาพท์บานโฮฟ |
| เอส 75 | วาร์เทินบวร์ก | วาร์เทินบวร์ก - ชปริงพฟูล - ลิชเทินแบร์ก - อ็อสท์คร็อยซ์ - วาร์เชาเออร์ชตรัสเซอ - โอสบานโฮฟ - อาเล็คซันเดอร์พลัทซ์ - ฟรีดริชชตรัสเซอ - เฮาพท์บานโฮฟ - โซโอโลกิเชอร์การ์เทิน - ชาร์ล็อทเทินบวร์ก - เว็สท์คร็อยซ์ | เว็สท์คร็อยซ์ |
| เอส 8 | กรือเนา | ซ็อยเทิน - กรือเนา - เชอเนอไวเดอ - เบาม์ชูเลินเว็ก - เทรพโทเออร์พาร์ก - อ็อสท์คร็อยซ์ - เชินเฮาเซอร์อัลเล - บ็อร์นฮ็อลเมอร์ชตรัสเซอ - พังโค - บลังเคินบวร์ก - แบร์กเฟ็ลเดอ - โฮเอินน็อยเอินด็อร์ฟ - เบียร์เคินแวร์เดอร์ | เบียร์เคินแวร์เดอร์ |
| เอส 85 | เชอเนอไวเดอ | ไม่เปิดให้บริการ | ไวท์มันน์สลุสท์ |
| เอส 9 | ✈ เบอร์ลิน-เชอเนอเฟ็ลท์ | เชอเนอเฟ็ลท์ - เชอเนอไวเดอ - เบาม์ชูเลินเว็ก - เทรพโทเออร์พาร์ก - อ็อสท์คร็อยซ์ - เชินเฮาเซอร์อัลเล - บ็อร์นฮ็อลเมอร์ชตรัสเซอ - พังโค | พังโค |
ขบวนรถไฟฟ้า > ปัจจุบัน

BVG Class 480 (ตั้งแต่ ค.ศ. 1986 ใช้ในสายเอส 46, เอส 47 และเอส 8)
DB Class 481/482 (ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ใช้ในสายอื่น ๆ ทุกสาย แต่บางครั้งใช้ในสายเอส 3, เอส 46, เอส 47 และเอส 8 ด้วย)
DR Class 485/885 (ตั้งแต่ ค.ศ. 1987 ใช้ในสายเอส 3, เอส 5 และเอส 9)
รุ่น 480
รุ่น 481
รุ่น 485
ขบวนรถไฟฟ้า > อดีต

DR Class ET 125 (ตั้งแต่ ค.ศ. 1935 จนถึง ค.ศ. 2003)
DR Class ET 165 (ตั้งแต่ ค.ศ. 1928 จนถึง ค.ศ. 1997)
DR Class ET 166 (ตั้งแต่ ค.ศ. 1936 จนถึง ค.ศ. 2000)
DR Class ET 167 (ตั้งแต่ ค.ศ. 1938 จนถึง ค.ศ. 2003)
DR Class ET 168 (ตั้งแต่ ค.ศ. 1926 จนถึงประมาณ ค.ศ. 1962 บางส่วนถูกแปลงเป็นรถไฟประเภท EIII ใช้สำหรับรถไฟใต้ดินเบอร์ลิน)
DR Class ET 169 (ตั้งแต่ ค.ศ. 1925 จนถึง ค.ศ. 1962)
DR Class ET 170 (ตั้งแต่ ค.ศ. 1959 จนถึง ค.ศ. 1970)
DR Class ET 165
DR Class ET 167
DR Class ET 170
ขบวนรถไฟฟ้า > เฉพาะกิจ

DB Class 488.0 (Panorama train แปลงจากรถไฟ DB Class ET 167 เดิม จากปี ค.ศ. 1997-1999)
Museum train Class ET/ES 165
Tradition train Class ET/ES/EB 165
Viertel train Class ET/EB 167 (สร้างในปี ค.ศ. 1938 ถูกดัดแปลงในปี ค.ศ. 1991)
ระเบียงภาพ

DB Class 488.0
Museum train Class ET/ES 165
ดูเพิ่ม

รายชื่อสถานีรถไฟเร็วเขตเมืองเบอร์ลิน
รถไฟใต้ดินเบอร์ลิน (อู-บาน)
รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

S-Bahn Berlin GmbH – Official Site (อังกฤษ)
regular network (PDF)
VSWB.de - Disused Rails and Lanes in Berlin
Google Mashup with S-Bahn Map (beta) เก็บถาวร 2013-12-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรถไฟฟ้าเร็วเขตเมืองในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- | --- |
|  เบอร์ลิน  เบรเมิน  เดรสเดิน  ไฟรบวร์ค  ฮัมบวร์ค  ฮันโนเฟอร์  คาลส์รูเออ  เยอรมนีกลาง  มิทเทิลเอ็ลเบอ  มิวนิก  เนือร์นแบร์ก  อ็อฟเฟินบวร์ค  ไรน์-ไมน์  ไรน์-เน็คคาร์  ไรน์-รูห์ร  รอสทอค  ชตุทท์การ์ท  |  เบอร์ลิน  เบรเมิน  เดรสเดิน  ไฟรบวร์ค  ฮัมบวร์ค  ฮันโนเฟอร์  คาลส์รูเออ  เยอรมนีกลาง  มิทเทิลเอ็ลเบอ  มิวนิก  เนือร์นแบร์ก  อ็อฟเฟินบวร์ค  ไรน์-ไมน์  ไรน์-เน็คคาร์  ไรน์-รูห์ร  รอสทอค  ชตุทท์การ์ท  |  |
รัฐซือริช

| รัฐซือริช Kanton Zürich |
| --- | --- |
รัฐของสวิตเซอร์แลนด์
   ตราอาร์ม

พิกัด: 47°2′N 8°32′E﻿ / ﻿47.033°N 8.533°E﻿ / 47.033; 8.533
เมืองหลวง: ซือริช
การแบ่งย่อย: 171 เทศบาล, 12 Bezirke
การปกครอง
 • บริหาร: Regierungsrat (7)
 • นิติบัญญัติ: สภารัฐ (180)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,729 ตร.กม. (668 ตร.ไมล์)
ประชากร (12/2018)
 • ทั้งหมด: 1,520,968 คน
 • ความหนาแน่น: 792.9 คน/ตร.กม. (2,054 คน/ตร.ไมล์)
จุดต่ำสุด: 332 m (1,089 ft) - Rhine at the border inWeiach
เข้าร่วมสมาพันธ์: 1351
ตัวย่อ: ZH
ภาษา: เยอรมัน
เว็บไซต์: ZH.ch
ดูแผนที่ของรัฐซือริช
ซือริช (เยอรมัน: Zürichไฟล์:De-Zürich.ogg) หรือ ซูริก (อังกฤษ: Zurich) เป็นรัฐในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีเมืองหลวงของรัฐคือเมืองซือริช ภาษาราชการใช้ภาษาเยอรมันแต่คนพื้นเมืองพูดสำเนียงท้องถิ่นที่เรียกว่า Züritüütsch
รัฐซือริชอยู่บริเวณตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์ โดยมีทิศเหนือติดกับรัฐชัฟเฮาเซิน ทิศตะวันตกติดรัฐอาร์เกา ทิศใต้ติดรัฐซูคและรัฐชวีทซ์ ส่วนทางตะวันออกติดกับรัฐทัวร์เกาและรัฐซังคท์กัลเลิน นอกจากนี้ยังมีทะเลสาบซือริชซึ่งบริเวณเกือบทั้งหมดอยู่ภายในรัฐ
การแบ่งเขตปกครอง

รัฐซือริชแบ่งออกเป็น 12 เขต (Bezirke) ได้แก่
เขตซือริช
เขตดีทีโคน
เขตดีลส์ดอร์ฟ
เขตบือลัค
เขตเฟ็ฟฟีโคน
เขตไมเลิน
เขตวินเทอร์ทัวร์
เขตอันเดิลฟิงเงิน
เขตอัฟฟ็อลเทิร์น
เขตอุสเทอร์
เขตฮอร์เกิน
เขตฮินวีล
และเขตทั้ง 12 เขตนี้ยังแบ่งย่อยลงไปอีกเป็น 171 เทศบาล (Politische Gemeinden)
เศรษฐกิจ

พื้นที่ส่วนใหญ่ของรัฐใช้เพาะปลูก แต่ไม่นิยมจัดว่าเป็นพื้นที่การเกษตรเพราะทุกบริเวณในภาคจะมีอุตสาหกรรมอยู่ด้วย ในอดีตอุตสาหกรรมผ้าไหมและใยฝ้ายมีความสำคัญแต่ปัจจุบันได้หมดความสำคัญลง ปัจจุบันมีอุตสาหกรรมกระดาษขนาดใหญ่ บริษัทขนาดเล็กถึงกลาง และเมืองซือริชยังเป็นศูนย์กลางการธนาคารและประกันภัยขนาดใหญ่ด้วย
การคมนาคม

ศูนย์กลางการคมนาคมอยู่ที่สถานีหลักซือริช สถานีที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุดในยุโรป ซึ่งมีรถไฟเชื่อมต่อกับภายในประเทศและนานาประเทศ เช่นรถไฟเตเจเวซึ่งเชื่อมต่อกับประเทศฝรั่งเศส สนามบินซือริชซึ่งเป็นสนามบินที่ใหญ่ที่สุดก็ตั้งอยู่ในรัฐนี้ด้วย
ศาสนา

ในปี ค.ศ. 1519 ฮุลดริค ซวิงลี นักปฏิรูปศาสนาได้รับตำแหน่งศาสนาจารย์ประจำโกรสมึนส์เทอร์แห่งนครซือริช หลังจากนั้นทั้งรัฐจึงได้เปลี่ยนรีตตาม ประชากรส่วนใหญ่ในรัฐจึงเป็นโปรเตสแตนต์ แต่เนื่องจากชาวยุโรปใต้คาทอลิกได้อพยพขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ปัจจุบันมีจำนวนชาวคาทอลิกเกือบเทียบเท่ากับโปรเตสแตนต์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (เยอรมัน)
เขตในรัฐซือริช
อาคาร Prime Tower ในเมืองซือริช เป็นตึกที่สูงที่สุดในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ลัทธิชตรัสเซอร์

ลัทธิชตรัสเซอร์ (เยอรมัน: Strasserismus, Straßerismus) เป็นส่วนหนึ่งอุดมการณ์ของลัทธินาซีที่ได้มีการเรียกร้องอย่างหัวรุนแรงมากขึ้น,กระทำโดยรวมและปฏิบัติจริงจากลัทธินาซี การเป็นปรปักษ์กับชาวยิวนั้นไม่ได้มาจากเหตุผลทางเชื้อชาติ ชาติพันธุ์ วัฒนธรรม หรือมุมมองทางศาสนาแต่มาจากพื้นฐานของการต่อต้านทุนนิยม เพื่อให้เกิดการรื้อฟื้นประเทศใหม่ ลัทธินี้ได้ถูกก่อตั้งโดยเกรกอร์ ชตรัสเซอร์ และอ็อทโท ชตรัสเซอร์ สองพี่น้องผู้นิยมนาซีที่มีความเกี่ยวข้องกับจุดยืนนี้
ด้วยความขัดแย้งของมุมมองเชิงกลยุทธ์ของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ อ็อทโท ชตรัสเซอร์ ถูกขับไล่ออกจากพรรคนาซีใน ค.ศ. 1930 และถูกเนรเทศไปยังเชโกสโลวาเกีย ส่วนเกรกอร์ ชตรัสเซอร์ถูกสังหารในเยอรมนี เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1934 ในช่วงเหตุการณ์คืนแห่งมีดยาว ลัทธิชตรัสเซอร์ยังคงเป็นจุดยืนที่ถูกใช้อยุ่ภายในกลุ่มลัทธินีโอนาซี
ร็อยท์ลิงเงิน

| ร็อยท์ลิงเงิน   |
| --- | --- |
เมือง
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งของร็อยท์ลิงเงิน  ในอำเภอReutlingen  
ร็อยท์ลิงเงิน  แสดงแผนที่เยอรมนีร็อยท์ลิงเงิน  แสดงแผนที่รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
พิกัด:  48°29′N 9°13′E﻿ / ﻿48.483°N 9.217°E﻿ / 48.483; 9.217
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: บาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
จังหวัด: ทือบิงเงิน  
อำเภอ: Reutlingen
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 87.06 ตร.กม. (33.61 ตร.ไมล์)
ความสูง: 382 เมตร (1,253 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 116,031 คน
 • ความหนาแน่น: 1,300 คน/ตร.กม. (3,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 72760–72770
รหัสโทรศัพท์: 07121, 07072, 07127
ทะเบียนพาหนะ: RT
เว็บไซต์: www.reutlingen.de
ร็อยท์ลิงเงิน (เยอรมัน: Reutlingen) เป็นเมืองในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของนครชตุทการ์ทไปราว 37 กิโลเมตร เชื่อว่ามีการตั้งถิ่นฐานที่เมืองแห่งนี้ในศตวรรษที่ 4 ถึง 5 และราวปีค.ศ. 1030 ก็ได้มีการสร้างปราสาทขึ้นที่ยอดเขาอคัลม์ หนึ่งในภูเขาที่ใหญ่ที่สุดในร็อยท์ลิงเงิน ร็อยท์ลิงเงินเคยมีสถานะเป็นเสรีนครของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ระเบิดบิน V-1 ซึ่งถือเป็นขีปนาวุธแบบแรกของโลกได้มีการผลิตขึ้นที่ร็อยท์ลิงเงิน ซึ่งทำให้เมืองแห่งนี้ตกเป็นเป้าหมายการโจมตีทางอากาศ ปัจจุบัน อุตสาหกรรมหลักในเมืองได้แก่อุตสาหกรรมสิ่งทอ, เครื่องจักรกล, ผลิตภัณฑ์หนัง และการผลิตเหล็กกล้า
| ด ค กเมืองในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- |
1,000,000+ คน:  โคโลญ  เบอร์ลิน  มิวนิก  ฮัมบวร์ค 
500,000+ คน:  ชตุทการ์ท  ดอร์ทมุนท์  ดึสเซิลดอร์ฟ  เดรสเดิน  เนือร์นแบร์ค  เบรเมิน  ไลพ์ซิช  แฟรงก์เฟิร์ต  เอ็สเซิน  ฮันโนเฟอร์ 
200,000+ คน:  เก็ลเซินเคียร์เชิน  คีล  เค็มนิทซ์  เครเฟ็ลท์  คาลส์รูเออ  ดืสบวร์ค  บ็อน  บีเลอเฟ็ลท์  เบราน์ชไวค์  โบคุม  ไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา  มัคเดอบวร์ค  มันไฮม์  มึนส์เทอร์  เมินเชินกลัทบัค  ไมนทซ์  ร็อสท็อค  ลือเบ็ค  วีสบาเดิน  วุพเพอร์ทาล  อาเคิน  เอาคส์บวร์ค  แอร์ฟวร์ท  โอเบอร์เฮาเซิน  ฮัลเลอ (ซาเลอ) 
100,000+ คน:  เกิททิงเงิน  ค็อทบุส  คัสเซิล  โคเบล็นทซ์  ซัลทซ์กิทเทอร์  ซาร์บรึคเคิน  ซีเกิน  โซลิงเงิน  ดาร์มชตัท  เทรียร์  น็อยส์  บ็อทร็อพ  เบรเมอร์ฮาเฟิน  แบร์กิชกลัทบัค  พ็อทซ์ดัม  พาเดอร์บอร์น  ฟอทซ์ไฮม์  เฟือร์ท  มืลไฮม์  เมอส์  เยนา  ร็อยท์ลิงเงิน  เร็คลิงเฮาเซิน  เร็มไชท์  เรเกินส์บวร์ค  ลูทวิชส์ฮาเฟิน  เลเวอร์คูเซิน  ว็อลฟส์บวร์ค  เวือทซ์บวร์ค  อ็อฟเฟินบัคอัมไมน์  อ็อลเดินบวร์ค  อ็อสนาบรึค  อิงก็อลชตัท  อุล์ม  แอร์ลังเงิน  ฮัม  ฮาเกิน  ฮิลเดิสไฮม์  แฮร์เนอ  ไฮล์บร็อน  ไฮเดิลแบร์ค 
อื่น ๆ:  ชวาบัค  บัมแบร์ค 
↑   "Bevölkerung nach Nationalität und Geschlecht am 31. Dezember 2020" [Population by nationality and sex as of December 31, 2020] (CSV). Statistisches Landesamt Baden-Württemberg (ภาษาเยอรมัน). มิถุนายน 2021. สืบค้นเมื่อ 17 ตุลาคม 2021.
ราชรัฐอันส์บัค

Principality of Brandenburg-Ansbach (1791).
ราชรัฐอันส์บัค (เยอรมัน: Fürstentum Ansbach) หรือ บรันเดินบวร์ค-อันส์บัค (Brandenburg-Ansbach) เป็นราชรัฐที่ได้รับราชรัฏฐาภิสิทธิ์ที่ในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองอันส์บัคในบาวาเรีย ราชรัฐอันส์บัคปกครองโดยราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์นในดินแดนที่เรียกว่ามากราฟ
ประวัติ

ราชรัฐก่อตั้งขึ้นเมื่อเบอร์กราฟฟรีดริชที่ 5 แห่งเนิร์นแบร์กเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1398 เมื่อดินแดนถูกแบ่งระหว่างลูกชายสองคน ลูกชายคนรองฟรีดริชที่ 6 ได้รับอันส์บัค ลูกชายคนโตจอห์นที่ 3 ได้รับราชรัฐไบรอยท์ หลังจากจอห์นเสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1420 ราชรัฐทั้งสองก็กลับมารวมกันภายใต้ฟรีดริชที่ 6 ผู้ได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นพรินซ์อีเล็คเตอร์ฟรีดริชที่ 1 แห่งบรันเดินบวร์ค ในปี ค.ศ. 1415
เมื่อฟรีดริชเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1440 ดินแดนก็ถูกแบ่งระหว่างลูกชายจอห์นผู้ได้รับไบรอยท์ (บรันเดินบวร์ค-คุล์มบาค), ฟรีดริชที่ 2 ได้รับบรันเดินบวร์ค และ อัลเบร็คท์ได้รับอันส์บัค หลังจากนั้นอันส์บัคก็ถูกปกครองโดยสาขาราชตระกูล (cadet branch) โฮเฮนโซลเลิร์น แต่ประมุขมักจะมีบรรดาศักดิ์เป็น "มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค"
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1791 ประมุขของอันส์บัคคริสเตียน ฟรีดริช มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัคผู้ได้รับไบรอยท์ด้วยขายสิทธิความเป็นอาณาจักร (sovereignty) ให้แก่สมเด็จพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย จากนั้นอันส์บัคก็ได้รับการผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรปรัสเซียอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1792
เจ้าชายและมากราฟแห่งอันส์บัค

ค.ศ. 1398: ฟรีดริชที่ 6 แห่งเนิร์นแบร์ก (ฟรีดริชที่ 1 มากราฟแห่งบรันเดินบวร์คตั้งแต่ ค.ศ. 1415)
ค.ศ. 1440: อัลเบร็คท์ อคิลลีส (และ มากราฟแห่งบรันเดินบวร์คตั้งแต่ ค.ศ. 1470)
ค.ศ. 1486: ฟรีดริชที่ 1 มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
ค.ศ. 1515: จอร์จ มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
ค.ศ. 1543: จอร์จ ฟรีดริช มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
ค.ศ. 1603: โยฮาคิม เอิร์นสท์ มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
ค.ศ. 1625: ฟรีดริชที่ 2 มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
ค.ศ. 1634: อัลเบร็คท์ที่ 2 มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
ค.ศ. 1667: โยฮันน์ ฟรีดริช มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
ค.ศ. 1686: คริสเตียน อัลเบร็คท์ มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
ค.ศ. 1692: จอร์จ ฟรีดริชที่ 2 มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
ค.ศ. 1703: วิลเฮล์ม ฟรีดริช มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค (ก่อน ค.ศ. 1686-1723)
ค.ศ. 1723: คาร์ล วิลเฮล์ม ฟรีดริช มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค (ค.ศ. 1712-1757)
ค.ศ. 1757: คริสเตียน ฟรีดริช มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค (จนถึง ค.ศ. 1791)
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ราชรัฏฐาภิสิทธิ์
รถไฟใต้ดินฮัมบวร์ค

สถานี Überseequartier
สถานี Klosterstern
สถานี Hauptbahnhof Nord
สถานี Steinstraße
รถไฟใต้ดินฮัมบวร์ค (เยอรมัน: U-Bahn Hamburg) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินที่ให้บริการในเขตเมืองฮัมบวร์คและปริมณฑล ซึ่งเชื่อมต่อกับรถไฟเร็วเขตเมืองฮัมบวร์ค ดำเนินการโดย Hamburger Hochbahn ในส่วนของ Hamburger Verkehrsverbund (HVV) เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1912 จำนวน 4 เส้นทาง 91 สถานี ระยะทางรวม 104 กิโลเมตร (65 ไมล์)
การพัฒนาโครงข่าย

แผนที่แสดงเส้นทาง
รถไฟฟ้ารุ่น DT3 ที่สถานี Baumwall
รถไฟฟ้ารุ่น DT4 ที่สถานี Überseequartier
สถานี Hamburger Hochbahn