stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ธงชาติฟิลิปปินส์
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติฟิลิปปินส์ ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
The Controversial Philippine National Flag, National Historical Institute of the Philippines, May 14, 2008, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-17, สืบค้นเมื่อ 2008-05-30
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของรัฐบาลสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ เก็บถาวร 2012-01-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กธงชาติของประเทศและธงของดินแดนในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจียย  จอร์แดน  จีน  ญี่ปุ่น  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซียย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจานย  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
ดินแดน:  ฮ่องกง  ชัมมูและกัศมีร์  เคอร์ดิสถาน  มาเก๊า  นากอร์โน-คาราบัคย  ไต้หวัน  สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ  อับฮาเซีย  เซาท์ออสซีเชีย 
องค์กรกีฬา:  ซีเกมส์  อาเซียนพาราเกมส์  สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย  สหพันธ์กีฬาเฟสปิก 
(ย) อาจจัดให้อยู่ในทวีปยุโรป
แบบการสร้างธงชาติฟิลิปปินส์
รายละเอียดของดวงอาทิตย์ในธงชาติฟิลิปปินส์
หนึ่งในธงชาติฟิลิปปินส์ยุคร่วมสมัยการปฏิวัติฟิลิปปินส์ที่เหลือรอดมาจนถึงปัจจุบัน ที่พื้นสีฟ้ามีการเติมข้อความปลุกใจด้วยภาษาสเปน "¡¡¡VIVA LA REPUBLICA FILIPINA VIVA!!!" ("สาธารณรัฐฟิลิปปินส์จงเจริญ!")
พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้

| พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้ Partai Demokrasi Indonesia Perjuangan  |
| --- | --- |
ชื่อย่อ: PDI Perjuangan, PDI-P
ประธานาธิบดีอินโดนีเซีย: โจโก วีโดโด
ประธานหญิง: เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี
เลขาธิการ: ฮัสโต กริสตียันโต
คำขวัญ: พรรคของวง จีลิก (อินโดนีเซีย: Partainya wong cilik)
ก่อตั้ง: 10 มกราคม 1973; 51 ปีก่อน (1973-01-10) (การอ้างของพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้) 15 กุมภาพันธ์ 1999; 25 ปีก่อน (1999-02-15)
แยกจาก: พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้
ที่ทำการ: จาการ์ตา
ฝ่ายเยาวชน: BMI (Indonesian Young Bulls) TMP (Red White Cadets)
กลุ่มมุสลิม: บามูซี (Indonesian Muslims Abode)
อุดมการณ์: ปัญจศีล ลัทธิมาร์แฮน ชาตินิยมทางเศรษฐกิจ ชาตินิยม ลัทธิอิงสามัญชน
จุดยืน: กลาง-ซ้าย
กลุ่มระดับสากล: Progressive Alliance สภาเสรีภาพและประชาธิปไตยแห่งเอเชีย
กลุ่มในภูมิภาค: เครือข่ายประชาธิปไตยสังคมนิยมในเอเชีย
หมายเลขบัตรเลือกตั้ง: 3
สภาผู้แทนราษฎร: แม่แบบ:DPR RI / 575<div style="background-color: แม่แบบ:Indonesian Democratic Party – Struggle/meta/color; width: ข้อผิดพลาดนิพจน์: "[" เป็นอักขระเครื่องหมายวรรคตอนที่ไม่รู้จัก%; height: 100%;">
สภาผู้แทนราษฎรประจำจังหวัด: 418 / 2,207
เว็บไซต์
www.pdiperjuangan.id
พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย – การต่อสู้ (Indonesian Democratic Party – Struggle) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย นำโดยเมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี เมกาวตีได้เป็นประธานาธิบดีของอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2544 – 2547 แนวคิดหลักของพรรคคือปัญจศีล
จุดกำเนิด

ในการประชุมระดับชาติ พ.ศ. 2536 เมกาวตี ซูการ์โนปุตรีได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียซึ่งเป็นพรรคการเมืองในยุคระเบียบใหม่ การเลือกตั้งนี้ไม่เป็นที่ยอมรับของรัฐบาล และยังพยายามผลักดัน บูดี อาร์โยโน คู่แข่งให้เป็นหัวหน้าพรรค การประชุมครั้งพิเศษถูกจัดขึ้นในที่ๆรัฐบาลคาดหวังว่าอาร์โยโนจะได้รับเลือก แต่เมกาวตีชนะอีกครั้ง
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2539 มีการประชุมระดับชาติอีกครั้งที่เมดาน ซึ่งเมกาวตีไม่ได้รับเชิญ มีกลุ่มที่ต่อต้านเมกาวตีและผู้ที่รัฐบาลสนับสนุนคือสุรยาดีได้รับการเลือกตั้งเป็นหัวหน้าพรรค เมกาวตีประกาศไม่ยอมรับผลการเลือกตั้งและแสดงตนเป็นผู้นำพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียที่ถูกต้อง ตอนเช้าของวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 สุรยาดีเดินทางกลับมายังสำนักงานพรรคที่จาการ์ตา กลุ่มผู้สนับสนุนสุรยาดีเข้าบุกยึดสำนักงานใหญ่และปะทะกับผู้สนับสนุนเมกาวตีที่ตั้งหลักอยู่ที่นั่นตั้งแต่มีการประชุมที่เมดาน ทำให้เกิดการจลาจลขึ้นในที่สุด
พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียถูกแบ่งเป็นสองส่วนคือกลุ่มของเมกาวตีและกลุ่มของสุรยาดี ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2540 กลุ่มของเมกาวตีหันไปสนับสนุนพรรคสหพัฒนาการทำให้พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียได้คะแนนเสียงเพียง 3% เมื่อซูฮาร์โตหมดอำนาจ การควบคุมจำนวนพรรคการเมืองสิ้นสุดลง กลุ่มของเมกาวตีได้แยกออกมาตั้งพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้โดยเมกาวตีเป็นหัวหน้าพรรค
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2542

พรรคนี้ได้คะแนน 33% ซึ่งได้คะแนนสูงสุดแต่ไม่ได้เสียงข้างมากอย่างแท้จริง เพราะไม่ได้เป็นแนวร่วมกับพรรคการเมืองใด ในครั้งแรกตัวเลือกแข่งขันเป็นประธานาธิบดีมีเมกาวตีและฮาบิบี แต่ต่อมา ฮาบิบีถอนตัวและโกลการ์หันไปสนับสนุนอับดุลเราะห์มาน วาฮีด ทำให้วาฮิดได้เป็นประธานาธิบดี เมกาวตีประท้วงแต่ไม่สำเร็จ เธอได้รับเลือกเป็นรองประธานาธิบดี ต่อมา วาฮิดถูกสภาถอดถอนในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2544 เมกาวตีในฐานะรองประธานาธิบดีได้เป็นประธานาธิบดีแทน
ความแตกแยกภายในพรรค

ได้เกิดความแตกแยกขึ้นในพรรคหลังจากที่เมกาวตีได้เป็นประธานาธิบดี โดยมีสมาชิกแยกตัวออกไปในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545 สุขมวตี ซูการ์โนปุตรีได้ก่อตั้งพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย ส่วนรัชมวตี ซูการ์โนปุตรีก่อตั้งพรรคผู้บุกเบิกในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2545
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2547

พรรคนี้ได้คะแนนเสียงเพียง 18.5% และไม่ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 พรรคได้คะแนนเสียง 14%และไม่ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีอีกเช่นกัน
ปาลู

| ปาลู |
| --- | --- |
นคร
ตามเข็มนาฬิกาจากบน:  ปาลูในเวลากลางคืน, ฆ้องสันติภาพปาลู นูซันตารา, อนุสาวรีย์สันติภาพโนซารารา โนซาบาตูตู, ทางยกระดับปาลนโตอัน และมัสยิดลอยปาลู
   ตราอาร์ม
คำขวัญ: Maliu Ntuvu
thแผนที่แบบโต้ตอบของปาลู
ปาลูที่ตั้งในเกาะซูลาเวซีและประเทศอินโดนีเซียแสดงแผนที่เกาะซูลาเวซีปาลูปาลู (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 0°53′42″S 119°51′34″E﻿ / ﻿0.89500°S 119.85944°E﻿ / -0.89500; 119.85944
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด:  จังหวัดซูลาเวซีกลาง
ระบบเทศบาล: 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1978
สถานะนคร: 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1994
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ฮาเดียนโต ราชิด
 • รองนายกเทศมนตรี: เรนี อา. ลามาจีโด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 395.06 ตร.กม. (152.53 ตร.ไมล์)
ความสูง: 118 เมตร (387 ฟุต)
ประชากร (ประมาณกลาง ค.ศ. 2022)
 • ทั้งหมด: 381,572 คน
 • ความหนาแน่น: 970 คน/ตร.กม. (2,500 คน/ตร.ไมล์)
 : 
เขตเวลา: UTC+8 (เวลาอินโดนีเซียกลาง)
รหัสพื้นที่: (+62) 451
เอชดีไอ (2022):  0.820 (สูงมาก) 
เว็บไซต์: www.palukota.go.id
ปาลู (อินโดนีเซีย: Palu) เป็นนครแห่งหนึ่งบนเกาะซูลาเวซีและเมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีกลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างจากกรุงจาการ์ตาไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 1,650 กิโลเมตร (1,030 ไมล์) ที่ปากน้ำปาลูบริเวณอ่าวแคบและยาวแห่งหนึ่ง เนื่องจากมีทำเลที่ตั้งอยู่ระหว่างสันเขา เมืองนี้จึงมีภูมิอากาศแห้งผิดปกติ จากสำมะโน ค.ศ. 2010 ปาลูมีประชากรประมาณ 336,300 คน (ไม่รวมผู้ที่อาศัยอยู่ในอำเภอข้างเคียง)
ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2018 เมืองได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวและสึนามิ ทำให้โครงสร้างพื้นฐานส่วนใหญ่ของนครถูกทำลาย และพื้นที่ขนาดใหญ่กลายเป็นบริเวณที่อยู่อาศัยไม่ได้ กระตุ้นให้รัฐบาลท้องถิ่นวางแผนย้ายนครไปยังบริเวณที่ปลอดภัยกว่า แทนที่จะสร้างใหม่ในสถานที่เดิม
ประวัติ

ปาลูได้รับการสถาปนาเป็นเมืองเกษตรกรรมและมีความสำคัญน้องกว่าเมืองใหญ่ดงกาลาที่ห่างจากปาลูประมาณ 35 กิโลเมตร (22 ไมล์) ตัวเมืองไดสถาปนาโดยผู้คนจากหมู่บ้านบางแห่งรอบเขาอูลาโยเป็นผู้เข้าตั้งถิ่นฐานในปาลู ต้นกำเนิดของชื่อนครมีหลายแบบ โดยรายงาหนนึ่งระบุว่ามาจากศัพท์ โตปาลูเออ (topalu'e) ซึ่งหมายถึง "พื้นดินยกขึ้น" ส่วนอีกฉบับระบุว่ามาจากคำว่า โวโล (volo)" ซึ่งเป็นชื่อต้นไผ่ในภาษาท้องถิ่น
ภูมิศาสตร์

นครปาลูตั้งอยู่ในแอ่งปาลู ใกล้อ่าวปาลู และตั้งอยู่บนรอยเลื่อนปาลู-โกโร
รอยเลื่อนปาลู-โกโรเลื่อนผ่านอ่าวปาลูประมาณ 300 km (190 mi) ผ่าตัวนครตรงกลาง และเชื่อมเข้ากับเขตมุดตัวในซูลาเวซีเหนือ ตะกอนที่ค่อนข้างอ่อนจำนวนมากข้างใต้นครเป็นสาเหตุหนึ่งของแผ่นดินเหลวขนาดใหญ่และแลนด์สไลด์ที่เกิดขึ้นในช่วงแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 2018 ดินข้างใต้นครยังไม่แข็งแรงเพียงพอ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

ปาลูมีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (เคิพเพิน Af) แม้ว่าจะมีสภาพค่อนข้างแห้งเนื่องจากเป็นพื้นที่อับฝนที่มีเทือกเขาล้อมรอบ
| ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปาลู> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 38 (100) | 37 (99) | 37 (99) | 37 (99) | 35 (95) | 37 (99) | 37 (99) | 37 (99) | 38 (100) | 37 (99) | 37 (99) | 38 (100) | 38 (100) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 30.3 (86.5) | 30.5 (86.9) | 30.7 (87.3) | 30.8 (87.4) | 31.1 (88) | 30.2 (86.4) | 29.4 (84.9) | 30.8 (87.4) | 30.9 (87.6) | 32.1 (89.8) | 31.3 (88.3) | 30.8 (87.4) | 30.74 (87.34) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 26.6 (79.9) | 26.7 (80.1) | 26.9 (80.4) | 26.9 (80.4) | 27.4 (81.3) | 26.6 (79.9) | 25.7 (78.3) | 26.8 (80.2) | 26.7 (80.1) | 27.7 (81.9) | 27.2 (81) | 27.0 (80.6) | 26.85 (80.33) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.9 (73.2) | 23.0 (73.4) | 23.1 (73.6) | 23.1 (73.6) | 23.8 (74.8) | 23.1 (73.6) | 22.0 (71.6) | 22.8 (73) | 22.5 (72.5) | 23.3 (73.9) | 23.1 (73.6) | 23.2 (73.8) | 22.99 (73.39) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 22 (72) | 21 (70) | 18 (64) | 20 (68) | 21 (70) | 21 (70) | 21 (70) | 20 (68) | 20 (68) | 17 (63) | 21 (70) | 21 (70) | 17 (63) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 101 (3.98) | 88 (3.46) | 90 (3.54) | 102 (4.02) | 130 (5.12) | 157 (6.18) | 158 (6.22) | 147 (5.79) | 164 (6.46) | 109 (4.29) | 110 (4.33) | 76 (2.99) | 1,432 (56.38) |
| ความชื้นร้อยละ | 75 | 76.5 | 75.5 | 76 | 75.5 | 76.5 | 77 | 74 | 74.5 | 73 | 73 | 74.5 | 75 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 7 | 8 | 9 | 9 | 10 | 12 | 11 | 9 | 8 | 7 | 9 | 7 | 106 |
แหล่งที่มา 1: weatherbase
แหล่งที่มา 2: climate-data
การปกครอง > เขตบริหาร

ในช่วงที่มีการจัดทำสำมะโนอินโดนีเซีย ค.ศ. 2010 ปาลูแบ่งออกเป็น 4 อำเภอ ต่อมาใน ค.ศ. 2011 มีการจัดเขตบริหารใหม่ออกเป็น 8 อำเภอ ตารางข้างล่างนี้รวมข้อมูลพื้นที่และประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2010 และสำมะโน ค.ศ. 2020 ร่วมกับจำนวนประมาณการอย่างเป็นทางการในช่วงกลาง ค.ศ. 2022 ตารางนี้ยังมีจำนวนหมู่บ้านในแต่ละอำเภอ
| รหัส | ชื่ออำเภอ (เกอเจอมาตัน) | พื้นที่ใน ตร> กม. | ประชากร ในสำมะโน 2010 | ประชากร ในสำมะโน 2020 | ประชากร ประมาณกลาง  2022 | จำนวน  หมู่บ้าน (เกอลูราฮัน) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 72.71.02 | ปาลูบารัต (ปาลูตะวันตก) | 8.28 | 98,739 | 46,435 | 46,737 | 6 |
| 72.71.06 | ตาตางา | 14.95 |  | 52,580 | 54,066 | 6 |
| 72.71.05 | อูลูจาดี | 40.25 |  | 35,055 | 36,088 | 6 |
| 72.71.03 | ปาลูเซอลาตัน (ปาลูใต้) | 27.38 | 122,752 | 72,059 | 73,426 | 5 |
| 72.71.01 | ปาลูตีมูร์ (ปาลูตะวันออก) | 7.71 | 75,967 | 43,318 | 43,643 | 5 |
| 72.71.08 | มันตีกูโลเรอ | 206.80 |  | 76,745 | 79,312 | 8 |
| 72.71.04 | ปาลูอูตารา (ปาลูเหนือ) | 29.94 | 39,074 | 24,458 | 25,021 | 5 |
| 72.71.07 | ตาวาเออลี | 59.75 |  | 22,568 | 23,279 | 5 |
|  | รวม | 395.06 | 336,532 | 373,218 | 381,572 | 46 |
ข้อมูล

Kahin, George McTurnan (1952). Nationalism and Revolution in Indonesia. Ithaca, N.Y.: Cornell University Press. ISBN 0-8014-9108-8.
| ด ค กเมืองหลักของจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
| เกาะสุมาตรา |  จัมบี  ตันจุงปีนัง  บันดาร์ลัมปุง  บันดาอาเจะฮ์  เบิงกูลู  ปังกัลปีนัง  ปาดัง  ปาเล็มบัง  เปอกันบารู  เมดัน  |  |
| เกาะชวา |  จาการ์ตา  ซูราบายา  เซอมารัง  เซอรัง  บันดุง  ยกยาการ์ตา  |  |
| กาลีมันตัน |  ซามารินดา  ตันจุงเซอโลร์  บันจาร์บารู  ปนเตียนัก  ปาลังการายา  |  |
| หมู่เกาะซุนดาน้อย |  กูปัง  เด็นปาซาร์  มาตารัม  |  |
| เกาะซูลาเวซี |  เกินดารี  โก-รนตาโล  ปาลู  มากัซซาร์  มานาโด  มามูจู  |  |
| หมู่เกาะมาลูกู |  โซฟีฟี  อัมบน  |  |
| ปาปัว |  จายาปูรา  โซ-รง  นาบีเร  มานก-วารี  เมอเราเก  วาเมนา  |  |
| อดีตเมืองหลัก |  ซีงาราจา  ดิลี  เตอร์นาเต  บันจาร์มาซิน  บูกิตติงงี  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
พิพิธภัณฑ์ไกสอน พมวิหาน

พิพิธภัณฑ์ลาว
| --- | --- |
th
ก่อตั้ง: 13 ธันวาคม พ.ศ. 2538
ที่ตั้ง: กรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว
พิกัดภูมิศาสตร์: 18°00′24″N 102°38′39″E﻿ / ﻿18.0067°N 102.6443°E﻿ / 18.0067; 102.6443
ประเภท: พิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์ไกสอน พมวิหาน (ลาว: ພິພິທະພັນໄກສອນ ພົມວິຫານ) เป็นพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์ที่ตั้งชื่อตามไกสอน พมวิหาน ประธานคณะบริหารงานศูนย์กลางคนแรกของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว เปิดทำการเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ตั้งอยู่ในกรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาลาว)
Kaysone Phomvihane Museum
พูสี

| พูสี |
| --- | --- |

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 100 เมตร (328 ฟุต)
พิกัด: 19°53′25″N 102°08′13″E﻿ / ﻿19.89028°N 102.13694°E﻿ / 19.89028; 102.13694 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง, ประเทศลาว
พูสี (ลาว: ພູສີ) เป็นเนินเขาสูง 100 เมตร (328 ฟุต) ใจกลางเมืองเก่าหลวงพระบาง ประเทศลาว ตั้งอยู่ใจกลางคาบสมุทรเมืองเก่า ด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำโขงและอีกด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำน้ำคาน บนยอดเขาประดิษฐาน พระธาตุพูสี พระธาตุเป็นทรงดอกบัวสี่เหลี่ยมสีทอง ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมยอดประดับด้วยเศวตฉัตรทองสำริด 7 ชั้น สูงประมาณ 21 เมตร
ขึ้นเนินไปครึ่งทาง มองเห็นน้ำคานคือ วัดธรรมภูศรี วัดพุทธศาสนา ที่ยอดเขานั้น มองเห็นเมืองและชนบทโดยรอบ คือ วัดชมศรี ซึ่งเป็นวัดพุทธและเป็นจุดเด่นของการท่องเที่ยวหลวงพระบาง
ค่าทางเข้าพูสี 20,000 กีบ ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Luang Prabang จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Phou Si: Photo and Travel Guide
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 3

| พระเจ้าหรรษวรมันที่ 3> พระมหากษัตริย์พระนคร |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 1066 – 1080
พระองค์ก่อน: พระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 2
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าชัยวรรมันที่ 6

สวรรคต: ค.ศ. 1080
ราชวงศ์: ไศเลนทร์
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 3 (เขมร: ហស៌វរ្ម័នទី៣ , โรมัน : Hanshavaraman III) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร การสืบราชสันตติวงศ์เป็นพระอนุชาพระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 2 ครองราชย์ราวปี พ.ศ.1609 โดยเมืองหลวงของพระองค์มีศูนย์กลางอยู่ที่บาปวน ซึ่งสร้างโดยพระเชษฐาของพระองค์ และมี บารายตะวันตก เป็นบารายหลัก
เหตุการณ์

รัชกาลพระเจ้าหรรษวรมันที่ 3 พระองค์พยายามฟื้นฟูบ้านเมืองที่เสียหายจากการก่อกบฏ จารึกที่เมืองไมซอน กล่าวว่า พระเจ้าหริวรมันที่ 4 ได้ส่งกองทัพเข้าปราบกองทัพขอมที่เมืองโสเมศวรโดยจับตัวเจ้าชายศรีนันวรรมเทพไป จารึกบันทึกว่า “เจ้าชายองค์นี้ได้เสด็จไปกับกองทัพในฐานะเสนาบดี”  อจาหมายความว่า เจ้าชายองค์นี้แปรพักตร์ ต่อมาเจ้าชายอนุชาพระเจ้าหริวรมันที่ 4 ได้นำกองทัพจามเข้ายึดเมืองสัมภูปุระได้ เหตุการณ์รุกรามของกองทัพจามทำให้อาณาจักรพระนครของพระเจ้าหรรษวรมันที่ 3 อ่อนแอ เป็นเหตุให้หัวเมืองทางภาคเหนือขุนนางแห่งเมืองมหิธรปุระได้แยกตัวออกเป็นอิสระ ต่อมาใน ปี พ.ศ.1619 จีนส่งกองทัพเข้าแคว้นตังเกี๋ย ได้ของให้อาณาจักรจามปาและอาณาจักรพระนครส่งกองทัพเข้าร่วมสงคราม กองทัพจามและขอมได้เข้ารุกรามเมืองแง่อัน แต่กองทัพจีนถูกทำลาย กองทัพจามกับขอมจึงถอยทัพ ปี พ.ศ.1623 พระเจ้าหรรษวรมันที่ 3 สวรรคต พระเจ้านฤปตินทรวรมันได้ขึ้นครองราชย์ที่เมืองยโศธรปุระ
เชิงอรรถ

↑  W., Aphisit. "Angkor Era - Part II (1001 - 1181 A.D)". cambodia-travel. Cambodia Tours. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-03. สืบค้นเมื่อ 18 June 2015.
↑  Coedès, George (1968).  Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
↑  Higham, C., 2014, Early Mainland Southeast Asia, Bangkok: River Books Co., Ltd., ISBN 9786167339443
ฟาติน ซิดคียา

| ฟาติน ซิดคียา |
| --- | --- |
เกิด: 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 (28 ปี) จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ฟาติน ซิดคียา ลูบิส
อาชีพ: นักร้อง
ปีที่แสดง: 2013 - ปัจจุบัน
ฟาติน ซิดคียา ลูบิส (อินโดนีเซีย: Fatin Shidqia Lubis; เกิด 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 เป็นนักร้องชาวอินโดนีเซีย ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศจากการแข่งขัน เดอะเอ็กซ์แฟกเตอร์ อินโดนีเซีย ฤดูกาลแรก.
ผลงานเพลง > อัลบั้ม

Aku Memilih Setia (2013)
Kekasih Mu (2013)
Jangan Kau Bohong (2013)
Dia Dia Dia  (2013)
Dalam Lukaku Masih Setia (2013)
Sadar Diatas Sabar (2013)
Cahaya Dilangit Itu (2013)
Semua Tentangmu (2013)
Kaulah Kamarku (2013)
Saat Ku Gelap Saat Ku Remang (2013)
มินโดโร

| --- | --- |
แผนที่ของเกาะมินโดโร
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะฟิลิปปินส์
พื้นที่: 10,572 ตารางกิโลเมตร (4,082 ตารางไมล์)
อันดับพื้นที่: 74th
ระดับสูงสุด: 2,582 ม. (8471 ฟุต)
จุดสูงสุด: Halcon
การปกครอง
Philippines
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 1,062,000
ความหนาแน่น: 100.5/กม.2 (260.3/ตารางไมล์)
มินโดโร (ตากาล็อก: Mindoro) เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 7 ของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน ทิศตะวันตกจดทะเลจีนใต้ ทิศใต้จดทะเลลูซู ทิศเหนือแยกจากเกาะลูซอนโดยช่องแคบเวอร์เด ทิศตะวันออกแยกจากเกาะตาบลัสและเกาะอื่น ๆ โดยช่องแคบตาบลัส และด้านตะวันตกเฉียงใต้แยกจากหมู่เกาะกาลามีอันโดยช่องแคบมินโดโร
ชาวจีนรู้จักเกาะนี้ก่อนที่สเปนจะเดินทางมาถึงใน ค.ศ. 1570 สหรัฐอเมริกาเข้ายึดครองใน ค.ศ. 1901 ญี่ปุ่นเข้ายึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองใน ค.ศ. 1944 และสหรัฐอเมริกายึดคืนมาได้
ภนุมกก

| ภนุมกก ភ្នំកុក |
| --- | --- |
ฆุม
ภนุมกกที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°56′00″N 106°47′00″E﻿ / ﻿13.9333°N 106.7833°E﻿ / 13.9333; 106.7833
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: เวินไซ
หมู่บ้าน: 5
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 889 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160909
ภนุมกก (เขมร: ភ្នំកុក) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอเวินไซทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 5 หมู่บ้านและมีประชากร 889 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) |
| --- | --- | --- | --- |
| Kok Lav | 188 | 1.14 | 28 |
| Kok Prov | 187 | 0.97 | 30 |
| Kalai Ta Rueng | 133 | 1.18 | 25 |
| Kalai | 144 | 0.95 | 23 |
| Tiem Kraom | 237 | 0.88 | 29 |
มาลัง

สำหรับอำเภอ ดูที่ อำเภอมาลัง
| มาลัง |
| --- | --- |
นคร
นครมาลัง Kota Malang
ตามเข็มนาฬิกาจากบนซ้าย: ศาลาว่าการนครมาลัง, วัดบาดุต, สนามกีฬากาจายานา, สถานีมาลัง และเขื่อนการังกาเต็ซ
   ตรา
คำขวัญ: Malang Kuçeçwara  (Kawi)  (พระเจ้าจะทำลายผู้ทำผิด และเชิดชูผู้ทำถูก)
ที่ตั้งในจังหวัดชวาตะวันออก
มาลังที่ตั้งในจังหวัดชวาตะวันออกแสดงแผนที่เกาะชวามาลังมาลัง (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซียมาลังมาลัง (ทวีปเอเชีย)แสดงแผนที่ทวีปเอเชีย
พิกัด: 7°58′48″S 112°37′12″E﻿ / ﻿7.98000°S 112.62000°E﻿ / -7.98000; 112.62000
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: ชวาตะวันออก
ตั้งรกราก: ค.ศ. 760
เป็นนคร:  (1914-04-01) 1 เมษายน ค.ศ. 1914 (110 ปี)
การปกครอง
พื้นที่
 • นคร: 110.06 ตร.กม. (42.49 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 1,132.7 ตร.กม. (437.3 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,156.6 ตร.กม. (832.7 ตร.ไมล์)
ความสูง: 506 เมตร (1,660 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2020)
 • นคร: 843,810 คน
 • ความหนาแน่น: 7,700 คน/ตร.กม. (20,000 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 2,795,209 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 2,500 คน/ตร.กม. (6,400 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 3,663,691 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 1,700 คน/ตร.กม. (4,400 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: มาลางัน (Malangan), อาเรมา (Arema)
เขตเวลา: UTC+7 (IWST)
รหัสไปรษณีย์: 6511x–6514x
รหัสโทรศัพท์: (+62) 341
ทะเบียนพาหนะ: N
เอชดีไอ:  0.828 (สูงมาก) 
เว็บไซต์: malangkota.go.id
มาลัง (อินโดนีเซีย: Malang; ชวา: ꦩꦭꦁ, อักษรโรมัน: Malang) เป็นนครในจังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย มีประวัติศาสตร์ยาวนานย้อนกลับไปถึงสมัยอาณาจักรสิงหะส่าหรี เป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ในจังหวัด โดยมีประชากร 820,043 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2010 และ 843,810 คนตามสำมะโนปี 2020 หากรวมเขตมหานครมาลังจะมีประชากรอยูที่ 3,663,691 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2010 เขตมหานครดังกล่าวรวมพื้นที่ของเมืองบาตูและตำบล 22 ตำบล (21 ตำบลในอำเภอมาลัง และ 1 ตำบลในอำเภอปาซูรูวัน) มาลังเป็นเมืองที่มีจีดีพีสูงสุดเป็นอันดับที่ 3 ของชวาตะวันออก รองจากซูราบายาและเกอดีรี ด้วยจีดีพี ค.ศ. 2016 อยู่ที่ 44.30 ล้านล้านรูปียะฮ์
มาลังเป็นที่รู้จักจากสภาพภูมิอากาศที่อ่อนโยน ตั้งแต่สมัยอาณานิคมดัตช์จนถึงปัจจุบัน ในสมัยที่เป็นอาณานิคมดัตช์ มาลังเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับผู้มีถิ่นพำนักชาวยุโรป แม้กระทั่งในปัจจุบัน เมืองนี้ก็ยังคงเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ มาลังเป็นที่ตั้งของโบราณสถานตั้งแต่สมัยอาณาจักรกันจูรูฮันจนถึงสมัยอาณานิคมดัตช์ โบราณสถานสำคัญสมัยอาณานิคมดัตช์ เช่น โบสถ์กายูตางัน อาสนวิหารอีเจ็นซึ่งสร้างตามแบบสถาปัตยกรรมกอธิก มาลังยังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยบราวีจายาและมหาวิทยาลัยรัฐมาลัง
ชาติพันธุ์ส่วนใหญ่ในมาลังเป็นชาวชวา รองลงมาคือชาวมาดูราและชาวจีนหรือที่เรียกว่า เปอรานากัน
มุนตีลัน

| มุนตีลัน |
| --- | --- |
ตำบล
โบสถ์หลังหนึ่งในมุนตีลัน
ประเทศ: อินโดนีเซีย
จังหวัด: ชวากลาง
อำเภอ: มาเกอลัง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 28.61 ตร.กม. (11.05 ตร.ไมล์)
ประชากร (กลางปี 2022)
 • ทั้งหมด: 80,262 คน
 • ความหนาแน่น: 2,800 คน/ตร.กม. (7,300 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: kecamatanmuntilan.magelangkab.go.id
มุนตีลัน (อินโดนีเซีย: Muntilan) เป็นตำบลในอำเภอมาเกอลัง จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 15 กิโลเมตรทางใต้ของมาเกอลัง, 10 กิโลเมตรจากมุงกิด และ 25 กิโลเมตรทางเหนือของยกยาการ์ตา นักท่องเที่ยวมักเดินทางผ่านมุนลีตันระหว่างทางไปยังบุโรพุทโธ ตัวเมืองมุนตีลันเป็นศูนย์กลางการค้าขายหนึ่งบนเชิงเขาเมอราปี
ประชากรตามการคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 80,262 คน ในพื้นที่ 28.61 ตารางกิโลเมตร ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 2,805 คนต่อตารางกิโลเมตร
เมืองมุนตีลันมีนักบวชคณะเยซูอิตอยู่มาอย่างยาวนาน โดยมีโรงเรียน สามเณราลัย ตลอดจนสุสานใหญ่ ฟรันซ์ ฟาน ลีท นักบวชคณะเยซูอิตจากเนเธอร์แลนด์เดินทางถึงมุนตีลันในปี 1897 และมีบทบาทอย่างมากในการเผยแผ่ศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกในพื้นที่ พระคาร์ดินัลองค์แรกของอินโดนีเซีย ยูสตีนูส ดาร์โมจูโวโน ฝังร่างไว้ในสุสานคริสต์ที่นี่
มัสยิดมูฮัมมาดัน

มัสยิดมูฮัมมาดันที่ปาดัง
มัสยิดมูฮัมมาดัน (อินโดนีเซีย: Masjid Muhammadan; ทมิฬ: முகமதுவின் மசூதி) เป็นมัสยิดในปาดัง, จังหวัดสุมาตราตะวันตก, ประเทศอินโดนีเซีย มันถูกสร้างในปีค.ศ. 1843 และเคยมีส่วนเกี่ยวข้องทางการค้ากับพ่อค้าจากคุชราต, อินเดีย. ตัวมัสยิดตั้งอยู่บนถนนบาตีปุฮ์ ในอำเภอปาดังใต้
ดูเพิ่ม

ศาสนาอิสลามในประเทศอินโดนีเซ๊ย
รายชื่อมัสยิดในประเทศอินโดนีเซีย
รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (ลาว: ລັດຖະທຳມະນູນ ແຫ່ງ ສາທາລະນະລັດ ປະຊາທິປະໄຕ ປະຊາຊົນລາວ) เป็นกฎหมายพื้นฐานของประเทศลาวที่กำหนดรายละเอียดของระบอบการปกครอง เศรษฐกิจ สังคม สิทธิและหน้าที่ของพลเมืองลาว การจัดตั้งรัฐบาลและการบริหารราชการแผ่นดิน
หลังจากยกเลิกรัฐธรรมนูญแห่งพระราชอาณาจักรลาวเมื่อ พ.ศ. 2518 รัฐบาลใหม่ของลาวได้ปกครองประเทศโดยไม่มีรัฐธรรมนูญและกฎหมาย ใช้คำสั่ง มติต่างของรัฐเป็นบรรทัดฐานในการปกครอง จนกระทั่ง พ.ศ. 2531 พรรคประชาชนปฏิวัติลาวซึ่งเป็นพรรคที่ปกครองประเทศได้มีนโยบายปฏิรูประบบการเมืองใหม่โดยกำหนดให้มีรัฐธรรมนูญและประมวลกฎหมาย สภาประชาชนสูงสุดซึ่งเป็นองค์กรนิติบัญญัติในขณะนั้น จึงได้ร่างกฎหมายอาญาและกฎหมายแพ่งจำนวนหนึ่ง อีก 3 ปี ต่อมาจึงได้ร่างรัฐธรรมนูญของประเทศลาว และประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ซึ่งวันดังกล่าวเป็นวันหยุดในประเทศลาวด้วย
รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวฉบับ พ.ศ. 2534 ประกอบด้วย 10 หมวดและ 80 มาตรา ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2546 ในการประชุมสมัยสามัญครั้งที่ 3 ของสภาแห่งชาติขุดที่ 5 จึงได้มีการยื่นญัตติแก้ไขรัฐธรรมนูญ โดยได้มีการเปลี่ยนแปลง เพิ่มหมวดและมาตราเข้าไป กลายเป็น 11 หมวดและ 98 มาตราในปัจจุบัน โดยมีการรับรองตามมติของประธานสภาแห่งชาติในวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 และประกาศใช้โดยประธานาธิบดีตามรัฐดำรัสเลขที่ 032/สปป ลงวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2546
พระเจ้าอินทรวรมันที่ 1

พระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 (เขมร: ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១, อักษรโรมัน: Indravaraman I; สวรรคต พ.ศ. 1432) พระนามเดิมว่า เจ้าชายศรีนทรวรมัน หรือพระนามเต็มว่า ธุลีเชงพระกมรเตงอัญศรีอินทรวรมันเทวะ (ธูลิ เชง วฺระ กํมฺรเตงฺ อญฺ ศฺรีศฺรีนฺทรวรฺมฺมเทว) หรือพระนามหลังสวรรคตว่า พระบาทอิศวรโลก เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1420 – 1432 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้านฤถิวินทรวรมันซึ่งเป็นพระญาติห่าง ๆ ของพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 พระนางอินทรลักษมี พระมเหสีของพระองค์สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าปุษกรักษ์
พระราชประวัติ

พระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 ขึ้นครองราชย์ที่นครหริหราลัย ในรัชกาลนี้เสตงอัญวามศิวะน้องชายของสุกษมวินทุกะได้เป็นปุโรหิต พราหมณ์ผู้นี้เป็นศิษย์ของเสตงอัญศิวโสมพระราชครูของพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 สำหรับเสตงศิวโสมนี้เป็นศิษย์พราหมณ์ศังกราจารย์ นักปราชญ์ศาสนาฮินดูผู้มีความรู้แตกฉานมาก วามศิวะกับศิวโสมได้ร่วมกันสร้างศิวาศรมขึ้นเพื่อประดิษฐานเทวรูป รูปเคารพ ทั้งได้ปฏิบัติบูชาประจำที่ศิวาศรมนั้นจนพราหมณ์ศิวโสมได้รับสมญานาม ศิวาศรมผู้อาวุโส ส่วนพราหมณ์วามศิวะได้สมญานาม ศิวาศรมผู้เยาว์ เมื่อศิวโสมถึงแก่กรรม วามศิวะจึงได้ปกครองศิวาศรม พระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 ทรงโปรดให้พราหมณ์วามศิวะเป็นพระราชครูของพระโอรส (พระเจ้ายโศวรมันที่ 1) ตั้งแต่ทรงพระเยาว์
พระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 ทรงรวบรวมดินแดนกัมพูชาเป็นปึกแผ่น ทรงริเริ่มสร้างระบบชลประทานทางเหนือของเขตเมืองพระนครเป็นทะเลสาบจำลองขนาดใหญ่กักเก็บน้ำเพื่อการชลประทานเป็นแบบอย่างกรก่อสร้างในรัชกาลต่อมา ทรงก่อสร้างปราสาทบากอง และปราสาทพระโค
พระองค์สวรรคตเมื่อ พ.ศ. 1432 พระเจ้ายโศวรมันที่ 1 จึงได้ขึ้นครองราชย์ต่อมา
สวรรคต

พระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 สวรรคตเมื่อประมาณ พ.ศ. 1432 มีพระนามเมื่อสวรรคตแล้วว่า"พระบาทอิศวรโลก"