stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดโมกข์

| วัดโมกข์ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดโมกข์, เภ่โมกตอน
ที่ตั้ง: เลขที่ 1019 ถนนพระยาพายัพพิริยะกิจ ตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ 10130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโมกข์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 3 ตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันออกของวัด และติดคลองลัดหลวงทางทิศตะวันตก
วัดโมกข์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2418 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2496 เดิมเป็นบ้านของพระยาสมิงสามแหลก ซึ่งเป็นปลัดเมืองนครเขื่อนขันธ์ในสมัยนั้น ท่านมีศรัทธายกบ้านและที่ดินทั้งหมดให้เป็นวัดมอญเรียกว่า เภ่โมกตอน
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติไปตามลำดับเวลา ศาลาการเปรียญครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์อาคารไม้ กุฏิจำนวน 7 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้และทรงปั้นหยา หอระฆัง เมรุเผาศพมีหน้าบันและคันทวยตกแต่งด้วยรูปหงส์ ศาลาอเนกประสงค์ประดับคันทวยรูปหงส์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดโมกข์ คือ หลวงพ่อพระพุทธสิหิงค์
วัดโพนชัย (อำเภอด่านซ้าย)

| วัดโพนชัย |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลด่านซ้าย อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อพระเจ้าใหญ่
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพนชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำหมัน ในตำบลด่านซ้าย อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย
วัดโพนชัยสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อไรไม่ปรากฏหลักฐานที่ชัดเจน สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในคราวเดียวกันกับการสร้างพระธาตุศรีสองรักในระหว่าง พ.ศ. 2103–06 โดยเป็นที่พักของพระสงฆ์ที่มาร่วมงานสมโภชพระธาตุศรีสองรัก โดยจากรูปแบบของเจดีย์ก็คล้ายคลึงกับพระธาตุศรีสองรัก แต่มีขนาดเล็กและชะลูดกว่าซึ่งน่าจะสร้างขึ้นในช่วงเวลาใกล้เคียงหรือหลังการสร้างพระธาตุศรีสองรักเล็กน้อย
วัดโพนชัยตั้งอยู่บนเนินดิน ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าเกิดจากขุยดินปากรูพญานาค ซึ่งในสมัยพุทธกาลพญานาคเคยได้ถวายพื้นที่แห่งนี้ให้พระพุทธเจ้าประทับแรม พร้อมด้วยพระสาวก 500 รูปมาก่อน เนินดินชาวบ้านเรียกว่า "โพน" และเพื่อความเป็นสิริมงคลจึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดโพนชัย" อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2103 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2110
วิหารของวัดมีลักษณะสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะล้านช้าง เดิมเป็นวิหารโถง เสาไม้ แต่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์มาอย่างต่อเนื่อง ส่วนบนเป็นเครื่องไม้มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ส่วนล่างเป็นผนังก่ออิฐถือปูน มีช่องหน้าต่าง ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อพระเจ้าใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ลงรักปิดทอง ขนาดหน้าตักกว้างประมาณ 79 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปศิลปะล้านช้าง ฝีมือช่างท้องถิ่น อายุราวพุทธศตวรรษที่ 22–23 สันนิษฐานว่าอาจจะสร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างวัดโพนชัย ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ผีตาโขนและพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย
วัดมีประเพณีที่สำคัญคือ งานบุญหลวง หรือ เทศกาลผีตาโขน มีการทำบุญมหาชาติในเดือน 7 (กรกฏาคม)
วัดโพนชัยชนะสงคราม

| วัดโพนชัยชนะสงคราม ວັດໂພນໄຊຊະນະສົງຄາມ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: หลวงพระบาง  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพนชัยชนะสงคราม (ภาษาลาว: ວັດໂພນໄຊຊະນະສົງຄາມ) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2344 โดยพระเจ้าอนุรุทธราช กษัตริย์หลวงพระบาง เป็นประเพณีที่พระมหากษัตริย์และแม่ทัพนายกองต้องมานมัสการพระองค์หลวงที่เป็นพระประธานในอุโบสถแห่งนี้ก่อนออกไปศึกสงคราม เชื่อกันว่าพระองค์หลวงมีอำนาจดลบันดาลให้ชนะสงครามได้ พระอุโบสถเป็นศิลปะแบบหลวงพระบาง ภายในมี 3 ห้องยาว 4 ห้องขวาง ต่อมาห้องขวางพังลง 2 ห้อง และได้บูรณะใหม่เมื่อ พ.ศ. 2513 โดยได้ขยายออกด้านละ 1 เมตร พร้อมกับบูรณะหมดทั้งหลัง
วัดโพรงอากาศ

| วัดโพรงอากาศ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระพิฆเนศ
เจ้าอาวาส: เจ้าอธิการสมชาย พุทธสโร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพรงอากาศ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา  ปัจจุบันมีเจ้าอธิการสมชาย พุทธสโร ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส
วัดโพรงอากาศสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2520 เกิดจากชาวบ้านที่เลื่อมใสในตัวพระอาจารย์สมชาย พุทฺธสโร ระหว่างออกธุดงด์ จึงได้บริจาคที่ดินบริเวณตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว รวมเนื้อที่ทั้งหมด 48 ไร่ และพระอาจารย์สมชาย พุทฺธสโร ได้เริ่มก่อสร้างอุโบสถในปี พ.ศ. 2539 อุโบสถใหญ่ที่สร้างแล้วเสร็จเป็นทรงมหาเจดีย์ องค์สีทอง ได้แนวคิดมาจากทัชมาฮาล ประเทศอินเดีย โดยมีลักษณะเป็นเจดีย์ 3 องค์ องค์กลางเป็นพระสถูปใหญ่ ด้านข้างเป็นพระสถูปบริวาร ภายในวัดมีอุทยานพระพิฆเนศซึ่งมีองค์พระพิฆเนศปางนั่งประทานพรองค์ใหญ่  โดยใช้เสาทั้งหมด 196 ต้น และยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศอินเดีย
นอกจากนี้วัดยังมีหลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดบ้านแหลม หลวงพ่อโต หลวงพ่อวัดไร่ขิง และหลวงพ่อวัดเขาตะเครา
ลูกดิ่ง (เครื่องมือ)

ลูกดิ่ง
ลูกดิ่ง คือ เครื่องมือสำหรับงานช่างชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นตุ้มน้ำหนักที่มีปลายด้านหนึ่งแหลม และปลายอีกด้านยึดไว้ด้วยเชือก ใช้สำหรับการหาแนวดิ่งที่ตั้งฉากกับพื้นโลก เพื่อใช้เป็นแนว หรือเส้นอ้างอิงสำหรับงานก่อสร้างและงานช่างอื่นๆ
การใช้ลูกดิ่งหาแนวดิ่ง มีมาตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณ ทั้งช่างก่ออิฐ, ช่างแกะสลักหิน หรือช่างไม้ ต่างก็ใช้ลูกดิ่งในการตรวจสอบชิ้นงานต่างๆ ว่าได้แนวดิ่งหรือไม่
ในปัจจุบัน ลูกดิ่งสำหรับงานช่างได้รับการปรับปรุงให้สะดวกต่อการใช้งานยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการรวมกับปักเต้า และยังถูกนำไปเป็นส่วนประกอบของเครื่องมืออื่น เช่นกล้องวัดระดับ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ใช้สำหรับการวัดระดับและแนวสำหรับงานสำรวจ
ตุ้มน้ำหนักที่ใช้ทำเป็นลูกดิ่ง เดิมทีนิยมใช้ดีบุกเป็นวัสดุหลัก แม้ในปัจจุบันลูกดิ่งมีรูปแบบที่หลากหลาย แต่วัสดุที่ใช้ทำตุ้มน้ำหนักยังนิยมใช้โลหะเป็นวัสดุหลัก
การใช้งาน

ลูกดิ่ง เป็นเครื่องมือสำคัญสำหรับการอ้างอิงแนวดิ่ง โดยเฉพาะงานก่อสร้างโครงสร้างสูงต่างๆ จะใช้ลูกดิ่งในการหาเส้นแนวดิ่งสำหรับใช้อ้างอิงการวัดระยะต่างๆ เพื่อการก่อสร้าง โดยการปล่อยให้ตุ้มน้ำหนักห้อยอย่างอิสระจนนิ่ง จากนั้นจึงเคลื่อนจุดแขวนลูกดิ่งจนกระทั่งปลายแหลมของตุ้มน้ำหนักจรดตรงกับตำแหน่งอ้างอิงบนพื้น ก็จะได้ว่าแนวเชือกที่ห้อยตุ้มน้ำหนักไว้นั้น คือเส้นแนวดิ่งจากจุดอ้างอิงบนพื้น
เมื่องานก่อสร้างรุดหน้าสูงขึ้น เส้นแนวดิ่งที่ใช้สำหรับการอ้างอิงก็จะได้รับการต่อยาวขึ้นเรื่อยเช่นเดียวกัน ทั้งนี้นั่งร้านบางชนิดที่ใช้ในงานก่อสร้างจะมีขีดวัดพร้อมลูกดิ่งเพื่อบ่งบอกว่าการติดตั้งโครงสร้างนั่งร้านอยู่ในแนวดิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ จากการปรับใช้งานที่กล่าวมา จะสามารถสังเกตได้จากสิ่งก่อสร้างหลายๆ แห่งจะมีจุดอ้างอิงบนพื้น เพื่อใช้เป็นตำแหน่งอ้างอิงของลูกดิ่ง เช่น วิหารเก่าแก่ต่างๆ ในยุโรปที่จะเห็นลวดลายบนพื้นเป็นจุดศูนย์รวมบริเวณใต้กึ่งกลางหลังคาโดมของวิหารแห่งนั้น เป็นต้น
นอกจากนี้ ลูกดิ่งยังได้รับการปรับปรุงใช้งานอีกหลากหลาย เช่นการถูกนำไปรวมกับปักเต้า ช่วยให้ผู้ใช้งาน สามารถตีเส้นแนวดิ่งได้โดยสะดวก
หรือการนำลูกดิ่งไปประกอบกับหน้าปัดวัดองศา ก็สามารถใช้งานในการวัดองศาของชิ้นงานหรือโครงสร้าง เทียบกับแนวดิ่งได้ รวมทั้งนำไปสู่การอ้างอิงเพื่อหาเส้นแนวราบแทนการใช้ระดับน้ำได้อีกด้วย
การประยุกต์ใช้งานลูกดิ่งอีกประการ พบได้ในตึกระฟ้าที่ถูกก่อสร้างขึ้นเมื่อหลายปีก่อน นิยมใช้ลูกดิ่งแขวนด้วยลวดโลหะ และห้อยจุ่มลงในบ่อน้ำมันที่ติดตั้งไว้บนที่สูง ลูกดิ่งดังกล่าวมีไว้เพื่อลดความรุนแรงของการแกว่งตัว กล่าวคือมีหน้าที่ช่วยในการดูดซับแรงที่กระทำต่ออาคารนั่นเอง
การใช้งาน > การหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุรูปทรงอิสระ

ลูกดิ่งยังใช้เป็นเครื่องมือสำหรับหาจุดศูนย์ถ่วง เช่น ในการเขียนภาพ ซึ่งจำเป็นต้องหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุ เพื่ออ้างอิงในการเขียนภาพให้สมบูรณ์และได้สมดุลถูกต้องตามหลักสรีรศาสตร์ โดยผู้เขียนภาพจะเริ่มจากการเขียนภาพของวัตถุลงบนแผ่นกระดาษ จากนั้นจึงนำไปห้อยที่จุดแขวนลูกดิ่ง เพื่อหาแนวเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วง ทำซ้ำเช่นนี้หลายครั้ง โดยเปลี่ยนจุดห้อยของภาพเขียนดังกล่าวไปเรื่อย จะได้ว่าจุดตัดของเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วงแต่ละเส้น คือจุดศูนย์ถ่วงของภาพเขียนนั้น
การใช้ลูกดิ่งตรวจสอบแนวเทคอนกรีต
ลูกดิ่งพร้อมหน้าปัดวัดองศา
วัดโพหวาย

| วัดโพหวาย |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูศรีโพธยาภรณ์ (สุจินต์ สุจิณฺโณ ป.ธ.6)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพหวาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่
วัดโพหวายตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ปัจจุบันพระครูศรีโพธยาภรณ์ (สุจินต์ สุจิณฺโณ ป.ธ.6) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธาน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 74 นิ้ว สูง 135 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 42 นิ้ว สูง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง และตึก 5 หลัง วิหาร กว้าง 3 เมตร ยาว 5 เมตร ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 23 เมตร ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กฌาปนสถาน และหอระฆัง
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูนิกรธรรมานันท์ พ.ศ. 2518–2522
พระอธิการเชย จนฺโทภาโส พ.ศ.2522–2532
พระอธิการสุทิน ปริสุทโธ พ.ศ. 2532–2545
พระครูศรีโพธยาภรณ์ (สุจินต์ สุจิณฺโณ ป.ธ.6) พ.ศ. 2546–
ว้อกซาโซฮวน

| --- | --- |
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: พม่า
ภูมิภาค: รัฐชีน
ส่วนผสมหลัก: หมูต้มกินกับซุปผักและน้ำจิ้ม
 ตำราอาหาร: ว้อกซาโซฮวน
ว้อกซาโซฮวน เป็นอาหารของชาวชีนในพม่า ทำจากเนื้อหมูต้มสุก กินกับน้ำซุปผักกวางตุ้งและน้ำจิ้มรสเผ็ด การรับประทานแบบชาวชีน จะเสิร์ฟเนื้อหมูทั้งก้อนใหญ่ ๆ แล้วใช้มือฉีกเป็นชิ้น จิ้มกับน้ำจิ้ม และกินกับน้ำซุปผัก อาหารนี้เป็นอาหารในเทศกาลไหว้ผีของชาวชีนหลังการเก็บเกี่ยวที่เรียกว่าโคโคปอย
สัมมากัมมันตะ

สัมมากัมมันตะ เป็นหนึ่งในมรรค 8 หรือ มรรคมีองค์แปด กระทำชอบ ทำการชอบ คือ การกระทำที่เว้นจากความประพฤติชั่วทางกาย 3 อย่าง อันได้แก่
การงดเว้นจากการฆ่าสัตว์
การงดเว้นจากการถือเอาสิ่งของที่เขามิได้ให้
การงดเว้นจากการประพฤติผิดในกาม
วัดโพรงมะเดื่อ

| วัดโพรงมะเดื่อ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโพรงมะเดื่อ, วัดหัวเข้
ที่ตั้ง: ตำบลโพรงมะเดื่อ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปฐมธรรมรักษ์ (ประสิทธิ์ชัย ปณฺฑฺโต ป.ธ.7)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพรงมะเดื่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงมะเดื่อ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดโพรงมะเดื่อ เดิมอยู่ที่บ้านพลับหรือบ้านหนองหิน ต่อมาย้ายมาสร้างตรงท้ายบ้านหนองฉิม ที่ตรงนั้นมีเนินสูงมากเดี๋ยวนี้ยังมีกรวด กระเบื้อง เศษอิฐมากมายเป็นหลักฐานอยู่และตั้งอยู่นานเท่าไรไม่ปรากฏ หลังจากนั้น ก็ย้ายมาตั้งที่ตลาดโรงสี มาตลอดจนทุกวันนี้ วัดก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2371 เดิมชื่อว่า วัดหัวเข้ และในคลองมีต้นมะเดื่อใหญ่ สันนิษฐานว่าจระเข้คงอาศัยอยู่ในโพรงมะเดื่อนี้ จึงได้เรียกว่า "วัดโพรงมะเดื่อ" ตามชื่อของหมู่บ้าน เดิมบ้านโพรงมะเดื่อมีชื่อว่า บ้านหัวเข้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 พ.ศ. 2528 วัดได้ดำเนินการจัดตั้งและอุปถัมภ์โรงเรียนมัธยมศึกษาโพรงมะเดื่อ วิทยาคม
อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2411 ก่อนสร้างทางรถไฟ อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2511
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์พุด
พระอาจารย์เลียบ
พระอาจารย์เคน
พระอาจารย์ผู
พระอาจารย์มี
พระอาจารย์ดำ
พระครูเกษมธรรมนันท์ (ทองอยู่ ธมฺมสโร)
พระครูปัจฉิมทิศบริหาร (ฉอย ญาณจฺฉนฺโท)
พระครูอุทุมพรวิหารวัฒน์ (สำลี ธีรปญโญ)
พระครูปฐมธรรมรักษ์ (ประสิทธิ์ชัย ปณฺฑฺโต ป.ธ.7)
สัมมาสัมพุทธเจ้า

พระสัมมาสัมพุทธเจ้า (สมฺมา นิบาต + สํ- อุปสรรค + พุทฺธ (พุธฺ ธาตุ + -ต ปัจจัยในกิริยากิตก์)) แปลว่า พระผู้ตรัสรู้เองโดยชอบ คือผู้ตรัสรู้อย่างสมบูรณ์แบบ
พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นพระเนมิตกนามของพระพุทธเจ้าที่ทรงได้รับเพราะทรงรู้แจ้งสรรพธรรม กล่าวคืออริยสัจธรรม ๔ ประการด้วยพระองค์เอง มิได้ทรงศึกษาเล่าเรียนหรือฟังจากผู้อื่นมาก่อน แต่สรรพธรรมเหล่านี้เกิดปรากฏแก่พระองค์เองด้วยอำนาจการได้บรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณ
พระนามของพระพุทธเจ้านอกจากนี้ยังมีอีก เช่นพระมหามุนี พระบรมศาสดา เป็นต้น
สันนิบาตไต้หวันเพื่อการปลดปล่อย

สันนิบาตไต้หวันเพื่อการปลดปล่อย (Formosan League for Reemancipation; ภาษาจีน:臺灣再解放聯盟) เป็นขบวนการเรียกร้องเอกราชของไต้หวันองค์กรแรกที่ก่อตั้งขึ้นนอกเกาะไต้หวันหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยก่อตั้งที่ฮ่องกง เมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 ขบวนการนี้เกิดขึ้นจากคุณงามความดีของ เชน ยิ และความรู้สึกถูกกดขี่ของชาวไต้หวัน การประชุมขององค์กรมีขึ้นที่ฮ่องกงเมื่อฤดูร้อนของ พ.ศ. 2490 แต่อยู่ภายใต้อิทธิพลของพรรคคอมมิวนิสต์
สัมมัปปธาน 4

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ตารางสัมมัปปธาน 4 | ตารางสัมมัปปธาน 4 | ตารางสัมมัปปธาน 4 |  |
|   |   | ดับไป | เกิดขึ้น |   |
|   | อกุศลธรรม | ยับยั้งบาป | ลดละเลิก |   |
|   | กุศลธรรม | บังเกิดบุญ | บำรุงธรรม |   |
 
สัมมัปปธาน 4 หรือ ปธาน 4 (บาลี: sammappadhāna; สันสกฤต: samyak-pradhāna หรือ samyakprahāṇa) คือ ความเพียรชอบหรือความเพียรใหญ่ ประกอบด้วย 4 ประการ คือ
สังวรปธาน คือ เพียรระวังยับยั้งบาปอกุศลธรรมที่ยังไม่เกิด มิให้เกิดขึ้น
ปหานปธาน คือ เพียรละบาปอกุศลธรรมที่เกิดขึ้นแล้ว
ภาวนาปธาน คือ เพียรทำกุศลธรรมที่ยังไม่เกิด ให้เกิดมี
อนุรักขนาปธาน คือ เพียรรักษากุศลธรรมที่เกิดขึ้นแล้วให้ตั้งมั่นและให้เจริญยิ่ง
สัมมปปธาน 4 เกี่ยวข้องกับหลักธรรมมรรคมีองค์แปด กล่าวคือ สัมมาวายามะ (ความเพียรชอบ) และหลักธรรมพละ 5 กล่าวคือ วิริยะ (ความพยายาม) และเป็นหนึ่งในเจ็ดธรรมของโพธิปักขิยธรรมซึ่งเป็นธรรมปัยจัยอันฝักฝ่ายหนทางแห่งความตรัสรู้
| ตารางสัมมัปปธาน 4 |
| --- | --- | --- |
|  | กุศลธรรม | อกุศลธรรม |
| ให้เกิดขึ้น | เพิ่มบุญบารมี(3) |  |
| ให้ตั้งอยู่ | ประคองบุญ(4) | ประคองศีล(1) |
| ให้ดับไป |  | ยกระดับศีล(2) |
ศ

| อักษรไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ศ
รูปพยัญชนะ
| ก | ข | ฃ | ค | ฅ | ฆ | ง | จ |
| ฉ | ช | ซ | ฌ | ญ | ฎ | ฏ | ฐ |
| ฑ | ฒ | ณ | ด | ต | ถ | ท | ธ |
| น | บ | ป | ผ | ฝ | พ | ฟ | ภ |
| ม | ย | ร | ล | ว | ศ | ษ | ส |
|  |  | ห | ฬ | อ | ฮ |  |  |
รูปสระ
| ะ | –ั | า | –ํ | –ิ | ' | " |  |
| –ุ | –ู | เ | โ | ใ | ไ | –็ |  |
| อ | ว | ย | ฤ | ฤๅ | ฦ | ฦๅ |  |
รูปวรรณยุกต์
|  |  | –่ | –้ | –๊ | –๋ |  |  |
เครื่องหมายอื่น ๆ
|  |  | –์ | –๎ | –ฺ |  |  |  |
เครื่องหมายวรรคตอน
|  |  | ฯ | ฯลฯ | ฯลฯ | ๆ |  |  |
|  |  | ๏ | ๚ | ๛ | ┼ |  |  |
ศ (ศาลา) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 38 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ว (แหวน) และก่อนหน้า ษ (ฤๅษี) ออกเสียงอย่าง ส (เสือ) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ศ ศาลา"
อักษร ศ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /s/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /t̚/
วัดโพเด็ด

| วัดโพเด็ด |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโพเด็ด, วัดโพธิ์เด็ด
ที่ตั้ง: ตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพเด็ด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 19 ตารางวา  มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน
วัดโพเด็ดตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2150 โดยมีสมเด็จเจ้าวาสุเทพ ได้นำเอาต้นศรีมหาโพธิ์มาจากนครศรีธรรมราชมาปลูกไว้ เมื่อสร้างวัดขึ้นในระยะแรก จึงได้เรียกว่า วัดโพธิ์สมเด็จ ต่อมาได้เรียกว่า วัดโพธิ์เด็จ ปัจจุบันเขียนว่า "วัดโพเด็ด" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2446 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2447
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 20 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง หอระฆัง และหอฉัน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 6 เมตร พระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร อยู่ด้านข้างพระประธานและยังมีพระพุทธรูป ปางอุ้มบาตรสูง 1 เมตร โบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ สมุดข่อยเขียนเรื่องพระมาลัยอายุราวรัชกาลที่ 3 หีบหนังสือและตู้พระธรรมลายรดน้ำ 3 หลัง ปัจจุบันอยู่ที่สถาบันทักษิณคดีศึกษา ธรรมาสน์รากไม้มีขนาดหน้ากว้างประมาณ 2.50 เมตร ยาวประมาณ 3.50 เมตร อายุมากกว่า 500 ปี
รายนามเจ้าอาวาส

สมเด็จเจ้าวาสุเทพ พ.ศ. 2150–2200
สมเด็จเจ้ากิ้มฮัว พ.ศ. 2400–2429
สมเด็จเจ้าย้อย พ.ศ. 2430–2449
พระครูกาเดิม กิตติมศักดิ์ พ.ศ. 2450–2460
พระครูประจักษ์ธรรมจริยา พ.ศ. 2461–2499
เจ้าอธิการเกลื่อน เขมจารี  พ.ศ. 2500–
พระอธิการวิชัย ปุญฺญธโร
สันสัทมรรค

ป้ายบอกทางถนนสันสัทมรรค
สันสัทมรรค (อักษรโรมัน: Sansad Marg; ถนนรัฐสภา) เป็นถนนในนิวเดลี ประเทศอินเดีย ได้ชื่อมาจากสันสัทภวันหรืออาคารรัฐสภาซึ่งตั้งอยู่บนถนนเส้นนี้
อาคารสันสัทภวันเป็นผลงานออกแบบโดยเซอร์เฮอร์เบิร์ต เบเคอร์ ตั้งอยู่ที่ปลายของถนนสันสัทมรรค ซึ่งวิ่งคู่ชนานกับราชปาถในลุตเยินส์เดลี และวิ่งไปบรรจบที่วงเวียนคอนน็อตเพลส
นอกจากอาคารรัฐสภาแล้ว บนถนนเส้นนี้ยังเป็นที่ตั้งของชันตรมันตระ, ปาลิกาเกทนระ, พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์แห่งชาติ, ธนาคารสำรองอินเดีย, และสำนักงานของอีกหลายองค์การรัฐ
สันหน้าผาก

| สันหน้าผาก  (Frontal crest) |
| --- | --- |
กระดูกหน้าผาก มุมมองจากด้านใน (สันหน้าผากอยู่ตรงกลางของภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: crista frontalis
TA98: A02.1.03.016
TA2: 536
FMA: 57415
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
สันหน้าผาก (frontal crest) เป็นขอบของร่องหว่างขม่อม (sagittal sulcus) ซึ่งเป็นร่องเว้าในแนวตั้งที่ปรากฏอยู่ที่ส่วนบนของเส้นแนวกลางตัว ปรากฏอยู่บนพื้นผิวด้านในของกระดูกหน้าผาก (frontal bone) ส่วนสความา ฟรอนทาลิส (squama frontalis) ร่องหว่างขม่อมเป็นที่อยู่ของแอ่งเลือดดำซุพีเรียร์ ซาจิตตัล ไซนัส (superior sagittal sinus) ในขณะที่ขอบและสันเป็นจุดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีไบร (falx cerebri)
วัดอ้อมน้อย

| วัดอ้อมน้อย |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดอ้อมน้อย, วัดใหม่ตาอ่วม, วัดใหม่ปลายคลอง
ที่ตั้ง: เลขที่ 1 หมู่ที่ 4 ซอยเพชรเกษม 95/1 ถนนเพชรเกษม ตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร 74130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อเพ็ง
เจ้าอาวาส: พระครูสาครเขมคุณ (มนูญ เขมวํโส) รามัญอุดม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดอ้อมน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านแถว ตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน อาณาเขตทั้งสี่ทิศ จดที่เอกชน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 6 แปลง เนื้อที่ 68 ไร่
ประวัติ

วัดอ้อมน้อยสร้างขึ้นในราว พ.ศ. 2410 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่ตาอ่วม หรือ วัดใหม่ปลายคลอง โดยอุบาสิกาฉิม เกิดเจริญ มีจิตศรัทธายกที่ดินให้ 16 ไร่ 3 งาน และอุบาสกอ่วม เกิดเจริญ เป็นผู้สร้างวัดให้โดยปลูกกุฏิขึ้น 2 ห้อง หอสวดมนต์ 1 หลัง 3 ห้อง ฝากรุด้วยกระแชงอ่อน ได้อาราธนาพระภิกษุผันมาเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาได้สร้างอุโบสถขึ้น 1 หลัง มุงด้วยจาก ฝากรุด้วยจากเช่นกัน
จนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระอธิการผันได้ข้อพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2425 ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาปิดทองฝังลูกนิมิตเสร็จสมบูรณ์ วัดมีความเจริญขึ้นตามลำดับ ได้เปลี่ยนวัสดุมุงหลังคาอุโบสถมาเป็นหลังคากระเบื้อง จนกระทั่งถึงเจ้าอาวาสวัดอ้อมน้อยรูปที่ 9 คือพระอาจารย์เล้ง จนฺทสุวณฺโณ ท่านได้สร้างสาธารณูปการให้เกิดขึ้นหลายอย่าง เช่น สร้างถนนก่ออิฐถือปูน เปลี่ยนแปลงกุฏิหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรมให้ดีขึ้น ทั้งยังสร้างเพิ่มขึ้นเป็น 8 หลัง สร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้น 1 หลัง สร้างสุสานเก็บศพ สร้างศาลาการเปรียญด้วยไม้สักยาว 1 วา กว้าง 6 วา เป็นศาลาอเนกประสงค์ และอื่น ๆ
ในสมัยที่พระมหาสว่าง ญาณทีโป เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ดำเนินการบูรณะซ่อมแซมกุฏิสงฆ์ที่ทรุดโทรมให้ดีขึ้น สร้างกุฏิอีก 2 หลัง สร้างหอฉัน สร้างหอระฆัง มีช่อฟ้าและใบระกา ซ่อมแซมอุโบสถด้วยการฉาบปูนทั้งข้างนอกและข้างใน สร้างศาลาบำเพ็ญกุศล ขุดสระน้ำ ซ่อมแซมโรงเรียนประชาบาล และนางสาวอาบได้ถวายที่ดินเป็นธรณีสงฆ์ของวัด จำนวน 21 ไร่ 3 งาน
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย นามว่า หลวงพ่อเพ็ง ขนาดหน้าตักกว้าง 44 นิ้ว สูง 69 นิ้ว จีวรลายดอกพิกุล สร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์มีจำนวน 10 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 9 หลัง และตึก 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศลมีจำนวน 5 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หอพระไตรปิฎกมีจำนวน 1 หลัง และโรงเรียนพระปริยัติธรรมมีจำนวน 1 หลัง
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการผัน
พระอธิการฉาย
พระอธิการเนตร
พระอธิการจู
พระอธิการแดง
พระอธิการรอด
พระครูสังฆรักษ์ขิต (ปลั่ง)
พระอธิการหรั่ง
พระอธิการเล้ง จนฺทสุวณฺโณ
พระอธิการป่วน
พระครูวิบูลย์สุตาธิการ (สว่าง เสือบำรุง)
พระครูโสภณธรรมสาคร (ณรงค์ฤทธิ์  ฉิมมณี)
พระครูสาครธรรมานุวัตร (ชลิต  อมโร)
พระครูสาครธรรมาภรณ์ (ชุบ อธิปญฺโญ) ชัยสิทธิ์
พระครูสาครเขมคุณ (มนูญ เขมวํโส) รามัญอุดม
ศกุนตลา ปัทมะศังข์

| ท่านหญิง ศกุนตลา ปัทมะศังข์ |
| --- | --- |

เกิด: หม่อมเจ้าศกุนตลา สวัสดิวัตน์ 29 กันยายน พ.ศ. 2454
เสียชีวิต: 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 (69 ปี)
คู่สมรส: ราศี ปัทมะศังข์
บุตร: 3 คน
บิดามารดา: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ หม่อมเร่ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา
ศกุนตลา ปัทมะศังข์ (เดิม: หม่อมเจ้าศกุนตลา สวัสดิวัตน์; 29 กันยายน พ.ศ. 2454 – 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2524) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ กับหม่อมเร่ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม บุนนาค) มีเจ้าพี่เจ้าน้องร่วมพระชนกชนนีสิบองค์ รวมทั้งเป็นพระขนิษฐาต่างมารดาของสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
หม่อมเจ้าศกุนตลา สวัสดิวัตน์ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อสมรสกับราศี ปัทมะศังข์ เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2478
ศกุนตลา ปัทมะศังข์ถึงชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 สิริชันษา 69 ปี
สหสมภพ ศรีสมวงศ์

นายสหสมภพ ศรีสมวงศ์ เกิดที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นายสหสมภพ เดิมชื่อ สมภพ ศรีสมวงศ์ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น สหสมภพ ในปี พ.ศ. 2538
นายสหสมภพ ศรีสมวงศ์ เป็นโปรโมเตอร์และผู้จัดการนักมวยหลายราย โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักมวยสากล มีค่ายมวยเป็นของตนเองคือค่าย "ส.จิตรลดา" ซึ่งเป็นค่ายที่ฝึกสอนเฉพาะมวยสากลเพียงอย่างเดียว และเป็นผู้จัดการและผู้จัดการร่วมของนักมวยไทยหลายรายที่ได้เป็นแชมป์โลกจำนวนมาก เช่น พเยาว์ พูนธรัตน์, สด จิตรลดา, สามารถ พยัคฆ์อรุณ, นภา เกียรติวันชัย, สมาน ส.จาตุรงค์ เป็นต้น และเป็นผู้แทนของสภามวยโลก (WBC) ในประเทศไทยและเป็นผู้ก่อตั้งสภามวยแห่งเอเชีย (ABCO) ขึ้นมาด้วยในปี พ.ศ. 2542
โดยเริ่มต้นในวงการมวยด้วยการจัดมวยทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ร่วมกับ เทียมบุญ อินทรบุตร โปรโมเตอร์ชื่อดังในปี พ.ศ. 2513
ในทางสังคมและการเมือง นายสหสมภพเคยลงสมัครเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ (สสร.) ประจำปี พ.ศ. 2540 ที่กรุงเทพมหานครด้วย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง นอกจากนี้แล้วในปี พ.ศ. 2510 ยังเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 อีกด้วย
นายสหสมภพ ศรีสมวงศ์ เสียชีวิตอย่างกะทันหันในวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ด้วยอาการหัวใจวาย โดยได้เข้านอนในเวลากลางคืนและเสียชีวิตไปในระหว่างหลับ เมื่อภรรยาและลูกสาวขึ้นไปปลุกในตอนเช้าก็พบว่าเสียชีวิตแล้ว โดยตำแหน่งสุดท้ายนั้น นายสหสมภพเป็นผู้อำนวยการฝ่ายกิจกรรมพิเศษของช่อง 7 อยู่ด้วย
เมื่อยังมีชีวิตอยู่ นายสหสมภพถือได้ว่าเป็นบุคคลที่นักมวยและบุคคลในวงการมวยให้การยอมรับ และนับถือเป็นอย่างมาก ด้วยความเป็นคนมีน้ำใจและไม่เอารัดเอาเปรียบใคร โดยมีรายการมวยชกเคลื่อนไหวประจำทุกวันพุธทุกกลางเดือน ชื่อรายการ "ศึกดาวรุ่งทีวีสี 7 มุ่งแชมเปี้ยนโลก" ทำการชกกันที่ลานเพลิน ช่อง 7 และมีการถ่ายทอดทางช่อง 7 ประจำ อีกทั้งในบางครั้งยังขึ้นเวทีให้น้ำและสอนนักมวยในระหว่างพักยกเหมือนกับเป็นเทรนเนอร์เสียเอง และในบางครั้งยังสามารถเสนอชื่อของนักมวยให้ติดอันดับของสภามวยโลกได้โดยยังไม่มีตัวตนของนักมวยรายนั้นอยู่เลยก็มี
นายสหสมภพ มีชื่อเล่นว่า อึ่ง จึงถูกเรียกกันจนติดปากว่า บิ๊กอึ่ง ในขณะที่นักมวยจะเรียกว่า คุณผู้ชาย เมื่อเสียชีวิตไปแล้ว นายชัยวัฒน์ ศรีสมวงศ์ ลูกชายคนโตเป็นผู้ดูแลกิจการมวยแทนที่อยู่ช่วงหนึ่งก่อนที่จะถ่ายโอนมาเป็น พล.ต.อ.โกวิท ภักดีภูมิ
พิธีกร

พ.ศ. 2513 : มวยไทย 7 สี ทุกวันวันอาทิตย์ เวลา 13.00 น.-15.00น. ทาง ช่อง 7 ร่วมกับ เทียมบุญ อินทรบุตร (เริ่มวันที่ 2513-2532)
วัดเตย (จังหวัดนนทบุรี)

| วัดเตย |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เลขที่ 53 หมู่ที่ 3 ทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 1-0007 ตำบลบางตะไนย์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 11120
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเตย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านเตย ตำบลบางตะไนย์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ

วัดเตยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 ที่ตั้งเดิมนั้นอยู่ห่างจากที่ตั้งปัจจุบัน 100 เมตร แต่ย้ายมาที่ใหม่เนื่องจากพื้นที่กว้างขวาง ได้มีการถากกอเตยและปรับพื้นที่สร้างใหม่ โดยตั้งชื่อวัดว่า "วัดเตย" ตามสภาพพื้นที่ แต่เดิมวัดเป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมขัง จึงได้จัดทำโครงการยกพื้นที่วัดใน พ.ศ. 2523 ปรับถมพื้นที่ใหม่ทั้งหมดสูงประมาณ 1 เมตร จนกระทั่ง พ.ศ. 2526 น้ำท่วมอีก จึงได้ปรับถมที่เพิ่มสูงอีก 1 เมตร และใน พ.ศ. 2538 น้ำท่วมมาก ทางวัดได้ถมพื้นที่อีก ปัจจุบันไม่มีน้ำท่วมอีก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2556
อาคารเสนาสนะ

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างเมื่อ ร.ศ. 117 ประตูอุโบสถทำจากไม้สักสูง 3 เมตร ในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง อุโบสถหลังเก่าเป็นอุโบสถกลางน้ำ เนื่องจาก พ.ศ. 2538 เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ทำให้น้ำท่วมขังอยู่บริเวณรอบโบสถ์ จนกลายเป็นโบสถ์กลางน้ำ
ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาเอนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 กุฏิสงฆ์และศาลาบำเพ็ญกุศล และเจดีย์ 2 องค์ ศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยา