stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พอเมอเรเนีย

| พอเมอเรเนีย Pomorze, Pommern, Pòmòrskô |
| --- | --- |
ภูมิภาคทางประวัติศาสตร์
   ตราอาร์ม
หน่วยการปกครองร่วมสมัยที่มีชื่อ "พอเมอเรเนีย" ไม่ได้แสดงถึงภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ที่แน่นอน เนื่องจากยังรวมถึงบางส่วนของภูมิภาคอื่นด้วย
พิกัด:  54°17′N 18°09′E﻿ / ﻿54.29°N 18.15°E﻿ / 54.29; 18.15
ประเทศ: โปแลนด์ เยอรมนี
เมืองที่ใหญ่ที่สุด: โปแลนด์: กดัญสก์, ชแชชิน เยอรมนี: ชตราลซุนท์, ไกรฟส์วัลท์
เดมะนิม: ชาวพอเมอเรเนีย
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
พอเมอเรเนียตะวันตกที่กำหนดโดยโปแลนด์/พอเมอเรเนียที่กำหนดโดยเยอรมัน
พอเมอเรเนีย (อังกฤษ: Pomerania), พ็อมเมิร์น (เยอรมัน: Pommern) หรือ ปอมอแช (โปแลนด์: Pomorze) เป็นอาณาบริเวณในประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยูทางฝั่งใต้ของทะเลบอลติก เป็นบริเวณที่แบ่งระหว่างโปแลนด์กับเยอรมนีปัจจุบัน ภูมิภาคพอเมอเรเนียครอบคลุมตั้งแต่แม่น้ำเร็คนิทซ์ (Recknitz) ใกล้เมืองชตราลซุนท์ทางตะวันตก ไปทางปากแม่น้ำโอเดอร์ไกล้เมืองชแชชิน ไปยังปากแม่น้ำวิสตูลาไกล้เมืองกดัญสก์ทางตะวันออก ภูมิภาคพอเมอเรเนียเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวโปแลนด์ ชาวเยอรมัน และชาวคาชูเบีย (Kashubians) เป็นบริเวณที่ได้รับผลกระทบกระเทือนอย่างหนักในคริสต์ศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อมีการเคลื่อนย้ายประชากร
พอเมอเรเนียเป็นที่ราบต่ำของที่ราบยุโรปเหนือ (North European Plain) นอกไปจากศูนย์กลางชุมชนของเมืองใหญ่สองสามเมืองแล้ว ดินที่มีคุณภาพต่ำก็ใช้ในการทำไร่ สลับกับดินแดนที่เป็นทะเลสาบเล็ก ๆ อยู่ประปราย ป่า และเมืองเล็ก ๆ การเกษตรกรรมที่สำคัญก็ได้แก่การเลี้ยงปศุสัตว์ การทำป่า การประมง และการปลูกธัญพืช, หัวบีตที่ใช้ทำน้ำตาลและมันฝรั่ง ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวก็เป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของบริเวณนี้จากการมีบริเวณพักตากอากาศริมฝั่งทะเล ส่วนบริเวณอุตสาหกรรมอันจำกัดที่สำคัญก็มีการต่อเรือ การผลิตโลหะ น้ำตาล และกระดาษ
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์พอเมอเรเนีย
ชาวพอเมอเรเนีย
ตระกูลพอเมอเรเนีย
ดัชชีพอเมอเรเนีย
อีสเทิร์นพอเมอเรเนีย
เวสเทิร์นพอเมอเรเนีย
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น
จังหวัดปอมอร์สกีแย (ค.ศ. 1653-1815) (จังหวัดของบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย)
จังหวัดปอมอร์สกีแย (ค.ศ. 1815 – 1946) (จังหวัดของปรัสเซีย)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พอเมอเรเนีย
พระแม่ปารณศวรีโพธิสัตว์

| พระแม่ปารณศวรีโพธิสัตว์ |
| --- | --- |
เทวรูปพระแม่ปารณศวรีโพธิสัตว์ ศิลปะแบบประเพณีจีนในปัจจุบัน ณ  วัดเจดีย์ขาว(妙應寺) ปักกิ่ง ประเทศจีน
สันสกฤต: पर्णशबरी Parṇaśabarī
จีน: 叶衣菩萨 (Pinyin: Yè yī Púsà) 
ไทย: พระปารณศวรีโพธิสัตว์
ทิเบต: རི་ཁྲོད་ལོ་མ་གྱོན་མ།
เวียดนาม: Parṇaśabarī Bồ Tát
ข้อมูล
นับถือใน: มหายาน วัชรยาน ตันตระ
พระลักษณะ: ทรงพัสตราภรณ์ด้วยใบไม้
ศักติ: พระไภษัชยคุรุ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
ปารณศวรี (IAST: Parṇaśabarī, สันสกฤต: पर्णशबरी) หรืออาจสะกดตามรูปภาษาไทยได้ว่า บรรณศวรี (เทพีผู้นุ่งห่มใบไม้),เป็นพระโพธิสัตว์เทพีในคติศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน ได้รับการยกย่องว่าทรงคุ้มครองและอุปถัมป์การขจัดโรคระบาด และทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บ
เทวรูปปฏิมากรของนางยังปรากฏในธากา ประเทศบังกลาเทศ ซึ่งหลงเหลือผ่านมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิปาละ ซึ่งที่มาเดิมอาจเป็นพระแม่ศีตลาและบริวารของนางคือชวาลาสูร ซึ่งเป็นเทพเจ้าฮินดูที่เกี่ยวข้องและอุปถัมป์การขจัดโรคระบาด และทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บด้วยเช่นกัน ในประวัติศาสตร์อินเดีย มีเทวรูปปฏิมาของนางอันมีชื่อเสียงขจรขจายจากชุดหมู่ปฏิมากรรมสัมฤทธิ์แห่งกุรกิหารซึ่งอยู่อายุราวพุทธศตวรรษที่สิบห้าถึงสิบแปด
ในคติศาสนาพุทธแบบวัชรยานนับถือว่านางเป็นเทพีบริวารของเจ้าแม่ตาราโพธิสัตว์เทพี นักวิชาการบางท่านกล่าวว่านางอาจมีที่มาจากเทพีพื้นเมืองท้องถิ่นของเทือกเขาวินธัย เนื่องจากนางมีลักษณะและความเชื่อมโยงความสัมพันธ์กับชาวสาบาภาชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บริเวณนี้
ที่มา

ในทางประวัติศาสตร์ นางนั้นอาจพัฒนามาจากเทวีท้องถิ่นของอินเดีย เนื่องจากมีการขนามนามของนางว่า “ปีศาจี” ในภาษาสันสกฤตซึ่งหมายถึงปิศาจ คำนี้ยังปรากฏในมนต์ของนางด้วย ปิศาจมีความหมายถึงพลังของธรรมชาติที่อาจให้คุณหรือโทษก็ได้ตามขนบการบูชาของชาวบ้าน เช่นเดียวกับคำว่าฑากินี ยักษิณี ฯลฯ ซึ่งถูกลดคุณค่าความสำคัญลงโดยวัฒนธรรมพราหมณ์ ฮินดูทางการ แต่พุทธศาสนาวัชรยานรับไปพัฒนาต่อ และประติมานวิทยาเทพปฏิมาของนาง สอดคล้องกับรูปลักษณ์ที่นุ่งใบไม้เหมือนชาวป่าที่แสดงถึงความเป็นพื้นเมืองอย่างชัดเจน ซึ่งแสดงร่องรอยว่านางอาจเป็นเทวีพื้นบ้านที่ถูกนำมารวมเข้าในพุทธศาสนาแล้วจัดให้อยู่ในกลุ่มพระแม่ตารา
เช่นเดียวกับที่ศาสนาฮินดูนำเอาเทวีแห่งโรคระบาดพื้นบ้านอย่างจ้าวแม่มาริอัมมาหรือเจ้าแม่ศีตลาเข้ามาเป็นหนึ่งในเทวดาในศาสนาฮินดูซึ่งทั้งพระปารณศวรีและเจ้าแม่ศีตลาของพราหมณ์ ฮินดูน่าจะมีความเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระแม่ปารณศวรีโพธิสัตว์
ดูเพิ่ม

พระแม่อุษณียวิชัย
พระแม่มหาปติสารโพธิสัตว์
พระแม่มหามายูรีโพธิสัตว์
พระแม่ศิตาตปัตรโพธิสัตว์
ฟุตบอลทีมชาติศรีลังกา

ทีมฟุตบอลชายตัวแทนของประเทศศรีลังกา
ฟุตบอลทีมชาติศรีลังกา (สิงหล: ශ්‍රී ලංකා පාපන්දු කණ්ඩායම, ทมิฬ: இலங்கை தேசிய கால்பந்து அணி) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศศรีลังกา อยู่ภายใต้การบริหารของฟุตบอลศรีลังกา ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ดูแลฟุตบอลในประเทศศรีลังกา พวกเขาเป็นสมาชิกฟีฟ่าตั้งแต่ ค.ศ. 1952 และเป็นสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชียตั้งแต่ ค.ศ. 1954 สนามเหย้าของทีมชาติคือสนามกีฬา Sugathadasa ในโคลัมโบ ก่อนหน้านี้ ศรีลังกาเคยใช้ชื่อ ฟุตบอลทีมชาติซีลอน จนถึง ค.ศ. 1972 ซึ่งเป็นปีที่เปลี่ยนชื่อประเทศ อย่างไรก็ตาม ฟุตบอลภายในประเทศศรีลังกายังคงได้รับความนิยมน้อยกว่าคริกเกต
ในฐานะสมาชิกเอเอฟซี ทีมยังไม่เคยผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลกหรือเอเชียนคัพ พวกเขาเคยคว้าแชมป์ภูมิภาคเอเชียใต้ได้ใน ค.ศ. 1995 ต่อมา พวกเขาสามารถผ่านเข้าถึงรอบคัดเลือกรอบที่สองของฟุตบอลโลก 2006 และสามารถคว้ารองแชมป์เอเอฟซีแชลเลนจ์คัพได้ในปี 2006
ในปี 2014 ซึ่งเป็นการครบรอบ 75 ปีของการก่อตั้งฟุตบอลศรีลังกา ประธานฟีฟ่า เซพพ์ บลัทเทอร์ และประธานเอเอฟซี Sheikh Salman Bin Ibrahim Al Khalifa ได้เดินทางมาเยี่ยมศรีลังกาและทำพิธีเปิดสนามฟุตบอลแห่งใหม่ในเมือง Jaffna บลัทเทอร์กล่าวว่าเขาไม่ค่อยประทับใจในการพัฒนาฟุตบอลในประเทศศรีลังกา และหน่วยงานต่าง ๆ ไม่ได้มีความตั้งใจที่จะพัฒนากีฬานี้อย่างเพียงพอ
ในการแข่งขันรอบคัดเลือกของฟุตบอลโลก 2018 ศรีลังกาตกรอบแรกด้วยการแพ้ภูฏานทั้งไปและกลับ อย่างไรก็ตาม พวกเขาสามารถเข้าถึงรอบรองชนะเลิศของเอเอฟซีแชลเลนจ์คัพในปี 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2015-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sri Lanka national football team on FIFA
Sri Lanka national football team picture เก็บถาวร 2022-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | ฟุตบอลทีมชาติศรีลังกา |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1993 อินเดีย  |  | แชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติเอเชียใต้   (1995 (สมัยแรก)) |  | 1997 อินเดีย  |
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย |
| --- | --- |
เอเชียนคัพ
เอเชียตะวันตก (WAFF):  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก  โอมาน 
เอเชียกลาง (CAFA):  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  อัฟกานิสถาน  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน 
เอเชียใต้ (SAFF):  เนปาล  บังกลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  มัลดีฟส์  ศรีลังกา  อินเดีย 
เอเชียตะวันออก (EAFF):  กวม  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน  จีนไทเป  ญี่ปุ่น  มองโกเลีย  มาเก๊า  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา1  ฮ่องกง 
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (AFF):  กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  ออสเตรเลีย  อินโดนีเซีย 
ทีมชาติที่ถูกยุบ:  มาลายา  เยเมนใต้  เวียดนามใต้  เวียดนามเหนือ 
ทีมชาติในอดีต:  อิสราเอล (ย้ายไปยูฟ่าในปี 1994)  คาซัคสถาน (ย้ายไปยูฟ่าในปี 2002)  นิวซีแลนด์ (ก่อตั้งโอเอฟซีในปี 1966) 
1 ไม่เป็นสมาชิกของฟีฟ่า
ภูมิภาคมิเคเลาเออร์

ภูมิภาคมิเคลเลาเออร์ ((โปแลนด์: Ziemia michałowska, ละติน: Terra Michaloviensis, อังกฤษ: Michelauer land) เป็นภูมิภาคในประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ในตอนกลางของประเทศโปแลนด์ที่เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดคูยาเวียน-โพเมอราเนียปัจจุบัน ระหว่างยุคกลางเคลเลาเออร์เป็นดินแดนที่เป็นกรณีพิพาทระหว่างโปแลนด์และอัศวินทิวทัน ชื่อภูมิภาคมาจากชื่อปราสาทมิเคลเลาเออร์ที่ถูกทำลายในปี ค.ศ. 1789
ในด้านภูมิศาสตร์บางครั้งภูมิภาคมิเคลเลาเออร์ก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของคุลเมอร์แลนด์แม้ว่าจะตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำเดรอเวนซ์ ภูมิภาคมิเคลเลาเออร์และลูบาวา (Lubawa) เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนปรัสเซียในบริเวณคุลเมอร์แลนด์
ฟุตบอลในประเทศสโลวีเนีย

| ฟุตบอลในประเทศสโลวีเนีย |
| --- | --- |
ประเทศ: สโลวีเนีย
องค์กรบริหารดูแล: สมาคมฟุตบอลสโลวีเนีย
ทีมชาติ: ฟุตบอลทีมชาติสโลวีเนีย
การแข่งขันระดับชาติ
 สโลวีเนียนฟุตบอลคัพ
การแข่งขันของสโมสร
 สโลวีเนียนปราวาลีกา สโลวีเนียนเซคันด์ลีก สโลวีเนียนเทิร์ดลีก
การแข่งขันระดับนานาชาติ
 สโมสร: แชมเปียนส์ลีก ยูโรปาลีก ทีมชาติ: ฟุตบอลโลก ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป ยูฟ่าเนชันส์ลีก
ฟุตบอลในประเทศสโลวีเนียอยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลสโลวีเนีย (สโลวีเนีย: Nogometna zveza Slovenije) โดยมีทีมชาติเข้าร่วมแข่งขันในระดับนานาชาติมาตั้งแต่ ค.ศ. 1991 ซึ่งเป็นปีที่ยูโกสลาเวียล่มสลาย ฟุตบอลทีมชาติสโลวีเนียเคยเข้าร่วมแข่งขันรายการใหญ่ทั้งหมดสามครั้ง ได้แก่ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2000, ฟุตบอลโลก 2002 และ ฟุตบอลโลก 2010) ลีกฟุตบอลสูงสุดของสโลวีเนียคือปราวาลีกาหรือเฟิสต์ลีก รองลงมาคือเซคันด์ลีกและเทิร์ดลีก การแข่งขันฟุตบอลถ้วยในประเทศได้แก่สโลวีเนียนฟุตบอลคัพ สโมสรที่มีชื่อเสียงของประเทศคือ มารีบอร์ ซึ่งเคยเข้าร่วมแข่งขันในรอบแบ่งกลุ่มยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ระบบลีก

| Level | ระดับ | ระดับ | ระดับ | ระดับ | ระดับ | ระดับ | ระดับ | ระดับ | ระดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
1: สโลวีเนียนปราวาลีกา 10 สโมสร – ตกชั้น 1 หรือ 2 ทีม
2: สโลวีเนียนเซคันด์ลีก 16 สโมสร – เลื่อนชั้น 1 หรือ 2 ทีม, ตกชั้น 2 ทีม
3: สโลวีเนียนเทิร์ดลีก
| 3 | ตะวันตก 14 สโมสร – เลื่อนชั้น 1 ทีม | ตะวันตก 14 สโมสร – เลื่อนชั้น 1 ทีม | ตะวันตก 14 สโมสร – เลื่อนชั้น 1 ทีม | ตะวันตก 14 สโมสร – เลื่อนชั้น 1 ทีม | ตะวันออก 12 สโมสร – เลื่อนชั้น 1 ทีม | ตะวันออก 12 สโมสร – เลื่อนชั้น 1 ทีม | ตะวันออก 12 สโมสร – เลื่อนชั้น 1 ทีม | ตะวันออก 12 สโมสร – เลื่อนชั้น 1 ทีม | ตะวันออก 12 สโมสร – เลื่อนชั้น 1 ทีม |
สโลวีเนียนอินเตอร์คอมมูนัลลีก
| 4 | MNZ Koper | MNZ Nova Gorica | MNZG-Kranj | MNZ Ljubljana | MNZ Celje | MNZ Maribor | MNZ Ptuj | MNZ Lendava | MNZ Murska Sobota |
| 4 | Littoral League | Littoral League | Upper Carniola League | Regional Ljubljana League | Golgeter Intercommunal League | 1. MNZ League | Super League | Pomurska League | Pomurska League |

| 5 | N/A | N/A | N/A | MNZ League | N/A | 2. MNZ League | 1. Class | MNL League | 1. MNL League |

| 6 | N/A | N/A | N/A | N/A | N/A | N/A | 2. Class | N/A | 2. MNL League |
นกยางกรอกพันธุ์อินเดีย

| นกยางกรอกพันธุ์อินเดีย  (Indian pond heron) |
| --- | --- |

ขนนกนอกฤดูสืบพันธุ์ (อินเดีย)

ขนนกช่วงฤดูสืบพันธุ์ (อินเดีย)
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: นกกระทุง Pelecaniformes
วงศ์:: วงศ์นกยาง Ardeidae
สกุล:: Ardeola Ardeola (Sykes, 1832)
สปีชีส์:: Ardeola grayii
ชื่อทวินาม
Ardeola grayii (Sykes, 1832)


การกระจายตัวของ A. grayii เทียบกับนกที่ใกล้เคียงกับมันมากที่สุด
ชื่อพ้อง
 Ardeola leucoptera
นกยางกรอกพันธุ์อินเดีย
(อังกฤษ: Indian pond heron, paddybird, ชื่อวิทยาศาสตร์: Ardeola grayii) เป็นนกพันธุ์หนึ่งในวงศ์นกยาง (Ardeidae)
วิวัฒนาการขึ้นในโลกเก่า เขตสืบพันธุ์เริ่มตั้งแต่อิหร่านใต้ไปทางตะวันออกจนถึงปากีสถาน อินเดีย พม่า บังกลาเทศ และศรีลังกา
อยู่ในเขตที่กว้างขวาง เป็นนกสามัญ มักจะมองไม่เห็นเมื่อกำลังย่องล่าเหยื่อตามบริเวณหนองน้ำ หรือแม้เมื่อพักใกล้ ๆ ที่อยู่มนุษย์
แต่จะมองเห็นได้ชัดเมื่อบินเพราะปีกขาวสด ไม่เหมือนกับสีเขียวเข้มปนเหลืองและสีน้ำตาลโดยเป็นลาย ๆ ของร่างกายที่มองเห็นได้ยาก
สีพรางตัวเช่นนี้ได้ผลมากจนกระทั่งว่านกปล่อยให้เข้าไปใกล้ ๆ ก่อนจะบินหนี เป็นพฤติกรรมที่ทำให้ได้ชื่อกับความเชื่อท้องถิ่นว่า นกสายตาสั้นหรือตาบอด
ในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าพุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซาก
รายละเอียด

นกปรากฏว่าอ้วนเตี้ย คอสั้น ปากหนาสั้น มีหลังเหลืองปนน้ำตาล
ในฤดูผสมพันธุ์ นกโตแล้วจะมีขนคอยาว หัวและคอสีเหลือง หลังสีแดงเข้ม อกสีน้ำตาลเหลือง
นกเหมือนจะเปลี่ยนไปจากสีทื่อ ๆ เมื่อบิน เพราะสีขาวสดของปีกทำให้เห็นได้ชัด
มันคล้ายกับนกสกุลเดียวกันอีกอย่างหนึ่ง คือ squacco heron (Ardeola ralloides) มาก แต่หลังมีสีเข้มกว่า
ทางด้านตะวันออกจากแหล่งที่มันอยู่ จะพบนกยางกรอกพันธุ์จีน (Ardeola bacchus) แทน และทางทิศใต้ นกยางกรอกพันธุ์ชวา (Ardeola speciosa)
ในฤดูผสมพันธุ์ มีผู้พบนกรายตัวที่มีขาแดง
แต่จำนวนนกที่มีไม่ได้แสดงว่า นี้เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ปกติสำหรับนกในฤดูผสมพันธุ์ ทำให้เสนอว่า อาจเป็นรูปแปรทางพันธุกรรม
สีแดง/น้ำตาลที่ไม่ปกติ (erythrism) ของขนก็พบด้วยเหมือนกัน
จนกระทั่งเสนอเป็นสปีชีส์ย่อย phillipsi สำหรับกลุ่มที่พบในหมู่เกาะมัลดีฟส์ แต่นี่ยังไม่ได้การยอมรับ
นกพันธุ์นี้บวกกับสปีชีส์ที่ใกล้เคียงกันคือนกยางกรอกพันธุ์จีน นกยางกรอกพันธุ์ชวา และนกยางกรอกพันธุ์มาดากัสการ์ (Ardeola idae) รวมเป็น superspecies
นกปกติจะเงียบแต่อาจร้องเสียงต่ำห้าวเมื่อบินหนีหรือใครเข้าไปใกล้ ๆ รังของมัน
นักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษ พันเอกวิลเลียม เฮ็นรี่ ไซกส์ ได้พรรณนาถึงนกนี้เมื่อปี 1832 แต่ได้ให้ชื่อวิทยาศาสตร์ของมันเพื่อยกย่องนักสัตววิทยาชาวอังกฤษจอห์น เอ็ดวาร์ด เกรย์ (John Edward Gray)
งานศึกษาทางแคริโอไทป์ได้แสดงว่า นกยางกรอกมีโครโมโซม 68 อัน (นับทั้งสองชุด คือ 2N) หรือมี 34 คู่ เทียบกับมนุษย์ที่มี 46 อันหรือ 23 คู่
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา

นกสามัญมากในอินเดีย มันผสมพันธุ์อยู่เป็นฝูงแต่ไม่ใหญ่มาก (semi-colonial)
ปกติหากินตัวเดียวตามพื้นที่ชุ่มน้ำ 
อาจหากินตามขยะด้วย แต่หลายตัวอาจจะหากินใกล้ ๆ กันในช่วงหน้าแล้งเมื่อที่ชุ่มน้ำเล็ก ๆ มีเหยื่อมาก
ในช่วงหน้าแล้ง มันบางทีหากินตามสนามหญ้าที่ชุ่มน้ำหรือแม้แต่ทุ่งหญ้าที่แห้ง ๆ 
เมื่อหากินอยู่ อาจเข้าไปใกล้มันมากได้ก่อนที่จะบินหนี
บางครั้งอาจพักอยู่เป็นฝูง (communal roost) บ่อยครั้งที่ต้นไม้ตามถนนในเขตเมือง
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา > อาหารการกิน

ที่หาอาหารของนกพันธุ์นี้เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ
ปกติจะหากินอยู่ที่ขอบ ๆ หนองน้ำ แต่ก็ชอบใช้พืชลอยน้ำเช่น ผักตบชวา เพื่อให้เข้าไปถึงที่ลึกได้
บางครั้งอาจว่ายเหนือน้ำ หรือบินจับปลาแล้วลงยืนในน้ำที่ลึกกว่า
ยังมีรายงานว่านกบินจับปลาที่กระโดดขึ้นจากน้ำ
บางครั้งมันบินต่ำ ๆ เหนือน้ำเพื่อไล่กบและปลาไปที่ฝั่งก่อนจะลงเกาะตามชายฝั่ง
มีรายงานว่ามันคาบเศษขนมปังแล้วทิ้งลงที่ผิวน้ำเพื่อล่อปลา
อาหารหลักของนกนี้รวมกุ้งกั้งปู แมลงน้ำ ปลา ลูกอ๊อด และบางครั้ง ปลิง
นอกพื้นที่ชุ่มน้ำ นกเหล่านี้กินแมลง (รวมจิ้งหรีด แมลงปอ
และผึ้ง) 
ปลา (เช่น ปลาดอกหมาก) และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา > การผสมพันธุ์

ฤดูผสมพันธุ์เริ่มที่ต้นฤดูมรสุม
นกทำรังเป็นฝูงเล็ก ๆ บ่อยครั้งกับนกลุยน้ำอื่น ๆ ปกติในรังขนาดใหญ่ (platform nest) ทำด้วยก้านไม้อยู่ในต้นไม้หรือพุ่มไม้
รังโดยมากสร้างในที่สูง 9-10 เมตรในต้นไม้ใบใหญ่
ตัวผู้หาวัสดุ ตัวเมียสร้างรัง
วางไข่ 3-5 ฟอง
ลูกนกออกจากไข่ไม่พร้อมกันโดยใช้เวลา 18-24 วัน
ทั้งพ่อและแม่เลี้ยงลูกนก
ปลาเป็นอาหารเลี้ยงลูกหลัก
รังที่ไม่ถูกกวนอาจใช้อีกในปีต่อ ๆ ไป
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา > ปัจจัยการตาย

นกมีสัตว์ล่าน้อยแต่นกล่าเหยื่ออาจจับนกที่บาดเจ็บกิน
งานศึกษาต่าง ๆ ได้แยกเจออาร์โบไวรัสที่เป็นเหตุโรค "Balagodu", พยาธิใบไม้
และปรสิตอื่น ๆ อีกหลายอย่างในนก
งานศึกษาได้ตรวจเจอสารภูมิต้านทานสำหรับโรคสมองอักเสบญี่ปุ่น (Japanese encephalitis) และสำหรับไวรัสเวสต์ไนล์ (เหตุของไข้เวสต์ไนล์) ในนกยางกรอกและนกยางควาย (Bubulcus ibis) จากอินเดียใต้
โลหะหนักที่ได้จากอาหารในน้ำเน่าเสียอาจมีอยู่ในขนหางอย่างเข้มข้น
ในวัฒนธรรม

นิสัยแบบยืนนิ่ง ๆ จนบินหนีเมื่อเข้าไปใกล้ก่อความเชื่อพื้นบ้านที่มีอย่างกว้างขวางว่านกตาไม่ดี จึงได้ชื่อในภาษาต่าง ๆ ที่ระบุลักษณะนี้
เช่น ในศรีลังกา นกเรียกว่า kana koka ในภาษาสิงหลซึ่งแปลว่า นกยางครึ่งบอด
ส่วนวลีภาษาฮินดูสตานี ว่า "bagla bhagat" ได้ใช้เหมือนกับสำนวนฝรั่งที่มีกำเนิดจากคัมภีร์ไบเบิลว่า "หมาป่าในหนังแกะ"
และกับสำนวนไทยว่า "มือถือสากปากถือศีล" คือนกยางกรอกทำเป็นเหมือนนกฤๅษียืนเข้าสมาธิ ซึ่งก็มีในสุภาษิตมราฐีด้วย
นกยังปรากฏเป็นตัวละครในนิทาน Hitopadesha
ที่มันยอมเจ็บตัวเพื่อช่วยพระราชา
นักเขียนธรรมชาติวิทยาทั้งชาวอังกฤษและอินเดียได้ตั้งข้อสังเกตว่านกเปลี่ยนสีได้อย่างน่าแปลกใจ เช่น ฟิลลิป สจวร์ต โรบินสันได้พรรณนาถึงนกว่า นั่งเป็นสีเทาซอมซ่อ แต่บินเป็นสีขาวสด
ในอดีต คนอินเดียเคยกินมันเป็นอาหาร
ในช่วงที่ค้าขายขนนกต่าง ๆ มาก ขนนกนี้ได้ส่งออกจากอินเดียไปยังประเทศอังกฤษ
ในวัฒนธรรม > พุทธศาสนา

คัมภีร์พุทธศาสนากล่าวถึงนกยางกรอกไว้ในเวสสันดรชาดก มหาวนวัณณนา คือ เมื่อสนทนากับชูชก อัจจุตฤๅษีได้พรรณนาถึงป่าที่พระเวสสันดรทรงอาศัยอยู่ว่ามีนกชนิดนี้
เชิงอรรถ

↑  นกยางกรอกเป็นนักบุญ/ฤๅษี/อรหันต์
↑  Hitopadesha (สันสกฤต: हितोपदेशः, IAST: Hitopadeśa, "คำแนะนำที่มีประโยชน์" ) เป็นคัมภีร์อินเดียเขียนเป็นภาษาสันสกฤต ประกอบด้วยนิทานอุทาหรณ์มีมนุษย์และสัตว์เป็นตัวละคร
ประกอบด้วยคติพจน์ ภูมิปัญญาทางโลก และศีลธรรมเกี่ยวกับการเมืองที่เขียนเป็นภาษาเรียบง่ายและสละสลวย
เป็นคัมภีร์ที่ได้รับความนิยม แปลเป็นภาษาอินเดียต่าง ๆ มากมาย ภาษาเอเชียอาคเนย์ ตะวันออกกลาง และยุโรป
บรรณานุกรม

Lamba, B.S. (1963) Nidification of some Indian birds. No.6. The Indian Pond Heron or Paddy bird Ardeola grayii (Sykes). Pavo 1 (1): 35–43.
de Boer LEM, van Brink JM (1982) Cytotaxonomy of the Ciconiiformes (Aves), with karyotypes of eight species new to cytology. Cytogenet Cell Genet 34: 19–34. doi:10.1159/000131791.
Parasharya, BM; Bhat, HR (1987) Unusual feeding strategies of the Little Egret and Pond Heron. Pavo 25 (1&2): 13–16.
แหล่งข้อมูลอื่น

Internet Bird Collection
Calls of Indian Pond Heron
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q498428  Wikispecies: Ardeola grayii  ADW: Ardeola_grayii  Avibase: E5E0B92FC2C26D6E  BirdLife: 22697128  eBird: inpher1  GBIF: 2480905  iNaturalist: 4993  IRMNG: 10196210  ITIS: 174862  IUCN: 22697128  NCBI: 1158920  WoRMS: 1034979  Xeno-canto: Ardeola-grayii 
ปกตินกจะหดคอ ทำให้เหมือนมีคอสั้น รูปนี้ไม่ได้หด
เมื่อบินหนี จึงเห็นปีกขาวที่ตัดกับสีตัว
คู่นกในรังที่เมืองโกลกาตา ประเทศอินเดีย
ไข่ที่พิพิธภัณฑ์เมืองตูลูซ ประเทศฝรั่งเศส
นกที่มีขาแดงสดในฤดูผสมพันธุ์ แม้นี่จะไม่ทั่วไป
นกจำนวนมากในหนองน้ำที่กำลังแห้ง
พระปรางค์สามยอด

| พระปรางค์สามยอด |
| --- | --- |

th
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พระปรางค์
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมลพบุรี, ขอมโบราณ
เมือง: ตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
ประเทศ:  ประเทศไทย
พิกัด: 14°48′10″N 100°36′50″E﻿ / ﻿14.80278°N 100.61389°E﻿ / 14.80278; 100.61389
เริ่มสร้าง: ราวพุทธศตวรรษที่ 18
ปรับปรุง: ไม่ทราบแน่ชัด
ความสูง: 21.5 เมตร
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: อิฐศิลาแลง
พื้นที่: 3 ไร่ 2 งาน 54 ตารางวา ความยาวจากทิศเหนือ-ทิศใต้ ประมาณ 45.6 เมตร  ความยาวจากทิศตะวันออก-ทิศตะวันตกประมาณ 48.0 เมตร 
พระปรางค์สามยอด จังหวัดลพบุรี เป็นโบราณสถานและ แหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดลพบุรี ลักษณะเป็นปราสาทขอมในศิลปะบายน (พ.ศ. 1720 – 1773) โครงสร้างเป็นศิลาแลงประดับปูนปั้น สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 (ครองราชย์ พ.ศ. 1724 – ป. 1757) เพื่อเป็นพุทธสถานในลัทธิวัชรยานประจำเมืองละโว้หรือลพบุรี ซึ่งในขณะนั้นเป็นเมืองลูกหลวงของอาณาจักรเขมร นับว่าเป็นปราสาทขอมโบราณที่เต็มเปี่ยมไปด้วยศิลปะและวัฒนธรรมแบบขอมโบราณที่ยังคงสมบูรณ์และเป็นแหล่งเรียนรู้ทางด้านประวัติศาสตร์มาจนถึงปัจจุบัน
พระปรางค์สามยอดในอดีต (ราว พ.ศ. 2501 ด้านทิศตะวันออก)
สถานที่ตั้งและลักษณะทางกายภาพ

ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี บนเนินดินด้านตะวันตกของทางรถไฟ ใกล้กับศาลพระกาฬ เป็นปราสาทศิลาแลงแบบขอมเรียงต่อกัน 3 องค์ เชื่อมต่อกันด้วยมุขกระสัน ภายในบริเวณนอกจากปราสาททั้ง 3 องค์นี้แล้ว ทางด้านทิศตะวันออกของปราสาทประธานมีการต่อเติมวิหารก่ออิฐถือปูนเชื่อมต่อกับปราสาทประธาน เพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช (ครองราชย์ พ.ศ. 2199 – 2231)
ประวัติ

กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในวันที่ 2 สิงหาคม  พ.ศ. 2479 และได้กำหนดเขตที่ดินให้มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 3 ไร่ 2 งาน 54 ตารางวา ตามความในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 ในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2545
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม

เป็นปราสาทขอม 3 องค์ เชื่อมต่อกันด้วยมุขกระสัน (อันตรละ) โดยวางตัวในแนวเหนือ-ใต้ หันหน้าสู่ทิศตะวันออก ปราสาทประธานมีความสูงใหญ่กว่าอีก 2 องค์ โครงสร้างของปราสาททำจากศิลาแลงฉาบปูน มีการประดับประดาตามส่วนต่าง ๆ ของปราสาทด้วยปูนปั้น อันเป็นลักษณะของงานสถาปัตยกรรมในยุคของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ที่นิยมใช้ศิลาแลงเป็นวัสดุในการก่อสร้าง เช่น ปรางค์พรหมทัตที่ปราสาทพิมาย จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งประดิษฐานพระรูปของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ปราสาทวัดกำแพงแลง จังหวัดเพชรบุรี ที่สร้างเป็นปราสาทศิลาแลง 3 องค์เรียงกันในลักษณะเดียวกับพระปรางค์สามยอด และปรางค์องค์กลางของวัดพระพายหลวง จังหวัดสุโขทัย เป็นต้น
ลวดลายประดับ

ส่วนยอดหรือศิขระ สร้างด้วยหินทรายเป็นรูปบัวคว่ำบัวหงายซ้อนกัน 3 ชั้น ถัดลงมาเป็นการยกเก็จสามเก็จตรงด้านและมุมประดับด้วยกลีบขนุนทำจากศิลาแลง และบางส่วนทำจากปูนปั้นเป็นรูปบุคคลยืนอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว ส่วนที่ยกเก็จชั้นที่ 4 เดิมทั้ง 4 ทิศ จะมีการปั้นเทพประจำทิศอยู่ในกลีบขนุนและตอนล่าง ได้แก่ พระอินทร์ทรงช้างเอราวัณประจำทิศตะวันออก พระวรุณทรงหงส์ ประจำทิศตะวันตก ท้าวกุเวรทรงมกร ทิศเหนือ และ พระยมทรงกระบือ ทิศใต้ ปัจจุบันเหลือเพียงบางส่วน สันหลังคาของมุขกระสันประดับด้วยบราลีศิลาแลงปั้นเป็นพระพุทธรูปประทับสมาธิราบ ปางสมาธิ ในซุ้มเรือนแก้ว ปัจจุบันเสียหายทั้งหมด
บัวรัดเกล้าเรือนธาตุ
มีการประดับลวดลายปูนปั้นประกอบไปด้วย แถวบนสุดเป็นลายดอกไม้กลม ถัดลงมาปั้นปูนเป็นรูปกลีบบัวหงาย แถวถัดลงมาเป็นลายดอกซีกดอกซ้อน รูปหงส์ ลายกลีบบัวหงาย ลายก้านขด และดอกบัวตูม เรียงเป็นแถว ลวดลายละ 1 แถวรวมเป็น 3 แถว จบด้วยลายกรวยเชิงเป็นรูปเกียรติมุข (หน้ากาล) คายเฟื่องอุบะ
ตอนกลางของเรือนธาตุ
มีลายปูนปั้นประดับเป็นลายก้านขดที่แถวบนสุด ถัดลงมาเป็นบัวฟันยักษ์คว่ำ หน้ากระดานเป็นลายกระจังประกอบกันเป็นลายกากบาทแทรกด้วยลายประจำยามลายเล็กและลายดอกซีกดอกซ้อน ถัดลงมาเป็นลายกลีบบัวหงาย ลายกระหนกวงโค้ง ลายดอกบัว ตอนล่างสุดเป็นลายกรวยเชิงตามลำดับ
บัวเชิงเรือนธาตุ
ด้านบนสุดเป็นรูปใบหน้าของชาวจามที่เป็นศัตรูกับชาวเขมรที่ถูกประดิษฐ์เป็นใบหน้าของยักษ์ประกอบกับลายกรวยเชิง อันเป็นที่นิยมมากในศิลปะแบบบายนของกัมพูชา ถัดลงมาเป็นลายดอกบัว สันลูกแก้วอกไก่เป็นลายรักร้อย และบัวฟันยักษ์คว่ำ ลายก้านขด และดอกซีกดอกซ้อน ลายละหนึ่งแถวตามลำดับ
ในส่วนของลวดลายหน้าบันและทับหลังนั้น ปัจจุบันไม่ปรากฏร่องรอยหลักฐานเนื่องจากส่วนใหญ่เป็นการปั้นปูนประดับลงบนศิลาแลง เมื่อเวลาผ่านไปรูอากาศของศิลาแลงจะมีการขยายตัว ทำให้ลวยลายปูนที่ปั้นประดับอยู่นั้นกะเทาะออกมารวมถึงลิงที่มาอาศัยก็มีส่วนทำให้เกิดความเสียหาย
นอกจากนี้ในสมัยอยุธยาตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์ได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์และดัดแปลงพระปรางค์สามยอดเพื่อใช้เป็นพุทธศาสนสถานอีกครั้ง ดังจะเห็นได้จากการซ่อมแซมส่วนที่เป็นเพดาน โดยยังคงเห็นร่อยรอยของการปิดทองเป็นรูปดาวเพดาน และการสร้างฐานภายในพระปรางค์สามยอดหลายฐานลักษณะคล้ายกับฐานชุกชีด้วยอิฐ อันเป็นวัสดุที่แตกต่างไปจากส่วนอื่น ๆ ของพระปรางค์สามยอดซึ่งส่วนใหญ่เป็นศิลาแลง
รูปเคารพในพระปรางค์สามยอด

จากหลักฐานภาพถ่ายที่เก่าแก่ที่สุดในเวลานี้ที่ถูกถ่ายขึ้นในช่วงเวลาปี ค.ศ. 1908–1933 โดย Reginald S. Le May นักประวัติศาสตร์ศิลปะและนักการทูตชาวอังกฤษที่เคยรับราชการอยู่ในประเทศสยาม(ณ เวลานั้น) ทำให้ทราบว่าแต่เดิมภายในปราสาทประธานเคยประดิษฐานพระพุทธรูปนาคปรกหินทราย (ทะเบียน ล.2831) ณ ตำแหน่งรูปเคารพประธานของพระปรางค์สามยอด บนแท่นสนานโทรณิที่ใช้เป็นแท่นรองสรงภายในปราสาทประธาน ปัจจุบันรูปเคารพประธานองค์นี้เก็บรักษาอยู่ภายในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สมเด็จพระนารายณ์  จากรูปแบบของพระพิมพ์รูปปราสาท 3 องค์ที่พบภายในกรุปรางค์ประธานวัดราชบูรณะ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา หรือที่นิยมเรียกกันว่า "พระพิมพ์รัตนตรัยมหายาน" ทำให้ทราบอีกทางว่า แต่เดิมภายในปราสาทประธานของพระปรางค์สามยอดนั้นเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปนาคปรก และอาจจะเคยประดิษฐานพระโพธิสัตว์องโลกิเตศวรในปราสาททิศใต้ และพระนางปรัชญาปารมิตาในปราสาททิศเหนือ ดังที่ปรากฏบนพระพิมพ์ โดยพระพิมพ์ดังกล่าวสร้างขึ้นภายใต้คติความเชื่อพุทธศาสนาลัทธิวัชรยานจากขอม
สำหรับรูปเคารพอื่นๆ ได้แก่ พระอาทิพุทธะ หรือพระมหาไวโรจนะ ซึ่งเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์ที่ 6 ของพุทธศาสนาลัทธิวัชรยานที่จารึกของอาณาจักรเขมร เรียกว่า พระวัชรสัตว์ ในศิลปะเขมรนิยมสร้างเป็นพระพุทธรูปนาคปรก ส่วนพระโลเกศวรอันเป็นพระนามที่ปรากฏในจารึกของกัมพูชาใช้เรียกพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร ผู้ทรงเป็นบุคลาธิษฐานของความเมตตากรุณาและสัญลักษณ์ของอุบาย (อุปายะ) และพระนางปรัชญาปารมิตา เทวนารีผู้ทรงเป็นสัญลักษณ์ของปัญญาอันล้ำเลิศบุคลาธิษฐานของคัมภีร์ปรัชญาปารมิตาสูตร รูปเคารพทั้ง 3 นี้นิยมสร้างในรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ซึ่งทรงนับถือพุทธศาสนาลัทธิวัชรยาน โดยประกอบกันเป็นความหมายเชิงพุทธปรัชญาของลัทธิวัชรยาน กล่าวคือ พระโลเกศวรทรงเป็นตัวแทนของอุบาย หรือวิธีการอันแนบเนียนซึ่งใช้ไขเข้าสู่ปราชฺญา หรือปัญญาที่มีพระนางปรัชญาปารมิตาเป็นสัญลักษณ์ อันจะนำไปสู่การบรรลุพุทธสภาวะหรือศูนฺยตา ซึ่งแทนด้วยพระวัชรสัตว์
สำหรับรูปเคารพอื่น ๆ ที่พบในพระปรางค์สามยอดนั้น ส่วนมากเป็นพระพุทธรูปนาคปรก ซึ่งกรมศิลปากรได้อัญเชิญไปเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นารายณ์ราชนิเวศน์ จังหวัดลพบุรี