stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สตีเฟน การากัปปา และหลุยส์ เอปโปลีโต

อดีตตำรวจและคนร้ายที่ถูกตัดสินว่ากระทำผิดที่หาลำไพ่ในฐานะนักฆ่ามาเฟีย
สตีเฟน การากัปปา (ซ้าย) และหลุยส์ เอปโปลีโต
สตีเฟน การากัปปา (อักษรโรมัน: Stephen Caracappa) และหลุยส์ เอปโปลีโต (อักษรโรมัน: Louis Eppolito) เป็นอดีตนักสืบของกรมตำรวจนครนิวยอร์ก (NYPD) ซึ่งทำงานในนามของห้าตระกูลของอเมริกันมาเฟีย โดยเฉพาะตระกูลอาชญากรรมลุชเชเซ และกัมบีโน ในขณะที่พวกเขาทำกิจกรรมที่ผิดกฎหมายต่าง ๆ ทั้งสองกลายเป็นที่รู้จักในนาม "มาเฟียตำรวจ" โดย ค.ศ. 2006 พวกเขาถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานการฉ้อโกงการใช้แรงงาน, การกรรโชก, สารเสพติด, การพนันที่ผิดกฎหมาย, การขัดขวางกระบวนการยุติธรรม, การฆาตกรรมแปดครั้ง และการสมรู้ร่วมคิดในคดีฆาตกรรม ซึ่งเป็นข้อหาที่เกิดจากช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ในนครนิวยอร์ก รวมทั้งในคริสต์ทศวรรษ 2000 ในลาสเวกัส ทั้งคู่ถูกตัดสินว่ามีความผิดใน ค.ศ. 2006 และถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตใน ค.ศ. 2009
อ่านเพิ่ม

Lawson, Guy; Oldham, William (November 2006). The Brotherhoods: The True Story of Two Cops Who Murdered for the Mafia. Scribner. ISBN 9780743289443.
Eppolito, Lou; Drury, Bob (1992). Mafia Cop: The Story of an Honest Cop Whose Family Was the Mob. ISBN 9781416517016.
Smith, Greg B (December 2006). Mob Cops. New York: Berkley. ISBN 9780425215722.
แหล่งข้อมูลอื่น

New York Daily News article relating to the arrests, 2005.
Transcript of the indictment against both men เก็บถาวร 2021-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, courtesy of ISPN.org, 2005.
Report of conviction, BBC, 2006.
"Mafia Cops Facing Life in Prison", AP, June 5, 2006.
60 Minutes, 2006.
Louis Eppolito ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สนวอลลีเมีย

| สนวอลลีเมีย ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่:  Jurassic to recent 200–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

ต้นอ่อนที่ปลูกในสวนพฤกษศาสตร์
สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Pinophyta
ชั้น:: Pinopsida
อันดับ:: Pinales
วงศ์:: Araucariaceae
สกุล:: Wollemia
สปีชีส์:: W.  nobilis
ชื่อทวินาม
Wollemia nobilis W.G.Jones, K.D.Hill & J.M.Allen

สนวอลลีเมีย หรือ Wollemia เป็นสกุลของพืชเมล็ดเปลือยจำพวกสนในวงศ์ Araucariaceae แต่เดิม พืชในสกุล Wollemia พบเพียงแต่ที่เป็นฟอสซิล จนกระทั่งพบต้นที่ยังมีชีวิตในออสเตรเลีย Wollemia nobilis ใน พ.ศ. 2537 ในเขตป่าฝนของ Wollemi National Park ใน นิวเซาท์เวลส์ ในพื้นที่ห่างไกลใกล้ Lithgow,  150 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงเหนือของ ซิดนีย์
สนวอลลีเมียถูกค้นพบโดย เดวิด โนเบล ในปี  พ.ศ. 2537 เป็นต้นไม้ที่มีอยู่บนโลกมากกว่า 200 ล้านปี  ได้รับฉายาว่า "ต้นสนไดโดเสาร์" โดยที่ เดวิด โนเบลได้พบต้นไม้ชนิดนี้ประมาณ  100 ต้น กลายเป็นการค้นพบครั้งสำคัญ สันนิษฐานว่าน่าจะมีมาตั้งแต่ยุคไดโนเสาร์ที่ทวีปออสเตรเลียเชื่อมติดกับแผ่นดินอื่น
สตาร์เกเซอร์ (กันดั้ม)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สตาร์เกเซอร์ (แก้ความกำกวม)
GSX-401FW สตาร์เกเซอร์
GSX-401FW สตาร์เกเซอร์ เป็นโมบิลสูทในการ์ตูนซีรีส์กันดั้มซี้ด C.E.73 สตาร์เกเซอร์ ที่พัฒนาโดย DSSD (Deep Space Survey and Development Organization) ซึ่งสร้างโดยคาดว่ามีจุดมุ่งหมายในการพัฒนาพื้นที่อวกาศที่ไกลโพ้น ปรากฏตัวครั้งแรกในตอนท้ายของตอนที่ 1
บทบาท

สตาร์เกเซอร์ถูกสร้างขึ้นเป็นเครื่องทดสอบในการสำรวจอวกาศของ DSSD ซึ่งในระหว่างทดสอบขั้นสุดท้าย กองกำลังแฟนทอมเพนของกองทัพโลกก็ได้เข้าโจมตีเสียก่อน โดยมีจุดมุ่งหมายในการชิงเอาระบบ A.I. ที่ DSSD พัฒนาอยู่ สตาร์เกเซอร์ซึ่งขับโดย เซเลเน่ แม็กกริฟ และ โซล รูจ แลงได้เข้าต่อกรกับกองกำลังของแฟมทอมเพน และด้วยความสามารถของสตาร์เกเซอร์ก็ทำให้กองกำลังของแฟมทอมเพนถูกกำจัดไปเรื่อยๆ โดยในช่วงสุดท้ายสตาร์เกเซอร์ได้เข้าต่อกรกับสไตรค์นัวร์อย่างดุเดือด และทั้งสองฝ่ายก็ถูกปืนลำแสงจากกระสวยอวกาศของ DSSD ยิงจนกระเด็นไปไกลถึงบริเวณเส้นทางระหว่างโลกถึงดาวศุกร์ แต่สตาร์เกเซอร์ก็ยังมีระบบที่สามารถทำงานได้โดยอาศัยพลังของลมสุริยะเพื่อการเดินทางกลับต่อได้
ความสามารถ

| GSX-401FW สตาร์เกเซอร์ > ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ประเภท: โมบิลสูทสำหรับสำรวจอวกาศแบบไร้คนบังคับ
ความสูง: 18.94 เมตร (วัดถึงหัว)
น้ำหนัก: 76.22 ตัน  83.59 ตัน (ติดตั้งวัวตูร์ลูมิแยร์)
อุปกรณ์: ปืนพกบีม เครื่องกำเนิดบีมชิลด์
คุณสมบัติพิเศษ: A.I.ยูนิต ระบบขับเคลื่อนด้วยแสง "วัวตูร์ลูมิแยร์" ระบบซ่อมแซมนาโนมาชีน
นักบินสำคัญ: โซล รูจ แลง เซเลเน่ แม็กกริฟ
ด ค ก
แม้ว่าสตาร์เกเซอร์จะเป็นโมบิลสูทที่สร้างขึ้นเพื่อการพัฒนาอวกาศ ไม่ใช่การรบโดยตรง แต่ก็เป็นโมบิลสูทที่มีความสามารถในการรบที่สูงในระดับหนึ่ง วงแหวนของสตาร์เกเซอร์มีคุณสมบัติในการเพิ่มความเร็วของตัวเครื่องให้สูงกว่าปกติได้ นอกจากนี้ยังสร้างลำแสงเพื่อสะท้อนบีมของอีกฝ่ายกลับไปได้ และสามารถเปลี่ยนลำแสงที่ถูกยิงใส่ให้กลายเป็นวงแหวนลำแสงที่มีคุณสมบัติตัดวัตถุที่เคลื่อนผ่านได้ และมีระบบ "Voiture Lumiere" ที่สามารถเปลี่ยนลมสุริยะให้กลายเป็นพลังงานให้กับตัวเครื่องได้ยามฉุกเฉิน นอกจากนี้สตาร์เกเซอร์ยังมีโครงการที่จะพัฒนาให้ใช้ระบบ A.I.(Artificial Intelligence) ในการควบคุมอีกด้วย หากแต่จะต้องใช้เวลาในการทดสอบการบินมากกว่าหมื่นชั่วโมงกว่าระบบ A.I. จะมีประสิทธิภาพสูงพอที่จะสามารถตัดสินใจด้วยตนเองได้
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของสตาร์เกเซอร์ที่ Mecha and Anime HQ
ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์

| ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ |
| --- | --- |
Maha Chetsadabodin Pavilion Court
พลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ ศาลาทรงลำยองรูปแบบไทยประเพณี

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: ลานพลับพลา
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมไทยประเพณี
เมือง: เขตพระนคร, กรุงเทพมหานคร
ประเทศ: ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2532
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: นาวาอากาศเอก อาวุธ เงินชูกลิ่น สุภร ศิระสงเคราะห์ (ประติมากร)
เดิมเป็นที่ตั้งของศาลาเฉลิมไทย
ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ เป็นลานสวนกลางแจ้งตั้งอยู่บริเวณมุมถนนราชดำเนินกลางตัดกับถนนมหาไชย แขวง บวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ตั้งชื่อตามพระนามกรมของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็น พระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ พื้นที่โดยรอบเป็นลานกว้าง มีพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวประดิษฐานอยู่  นอกจากนี้ ยังมีการรจัดสร้างพลับพลาที่ประทับเพื่อใช้เป็นที่สำหรับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงออกรับแขกเมืองของประเทศ ลานพลับพลาแห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2532 บนสถานที่เดิมของศาลาเฉลิมไทย ที่ได้รื้อถอนไปด้วยเหตุผลด้านทัศนียภาพ
ทัศนียภาพบริเวณลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ มีสิ่งปลูกสร้างและสำคัญหลายแห่ง เช่น โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร ป้อมมหากาฬ และพระบรมบรรพต หรือ ภูเขาทอง วัดสระเกศ
แหล่งข้อมูลอื่น

13°45′20″N 100°30′17″E﻿ / ﻿13.7556843°N 100.5046892°E﻿ / 13.7556843; 100.5046892
สนหิน

| สนหิน |
| --- | --- |

สนหินในสเปน
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Pinophyta
ชั้น:: Pinopsida
อันดับ:: Pinales
วงศ์:: Pinaceae
สกุล:: Pinus
สกุลย่อย:: Pinus
สปีชีส์:: P.  pinea
ชื่อทวินาม
Pinus pinea L.


บริเวณที่พบสนหิน
โคนและเมล็ด
สนหิน ชื่อวิทยาศาสตร์: Pinus pinea เป็นสนที่เป็นพืชพื้นเมืองในบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ยุโรปใต้และบริเวณเลอแวนต์หรือซีเรีย และยังพบตามธรรมชาติในแอฟริกาเหนือ หมู่เกาะแคนารี แอฟริกาใต้ และนิวเซาท์เวลส์ ใช้ปลูกเพื่อรับประทานเมล็ดตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ พบในสวนสาธารณะเกือบทั่วโลก และได้รับรางวัลจากสมาคมพืชสวนหลวง
เปลือกไม้
ต้นกล้า
วัดใหม่เทพนิมิตร (จังหวัดสระบุรี)

| วัดใหม่เทพนิมิตร |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 34 หมู่ที่ 10  ตำบลหนองโรง อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการองอาจ อตฺตสาโร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหม่เทพนิมิตร เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีพระอธิการองอาจ อตฺตสาโร เป็นเจ้าอาวาสสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 34 หมู่ที่ 10 ตำบลหนองโรง อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 80 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 14432
อาณาเขต

ทิศเหนือ                     จดที่ดินเอกชน
ทิศใต้                       จดที่ดินเอกชน
ทิศตะวันออก                  จดที่ดินเอกชน
ทิศตะวันตก                   จดที่ดินร้านค้าเอกชน
วัดใหม่เทพนิมิตร ตั้งเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2536 พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม เดิมเป็นที่ทำนาอยู่ริมถนนคันคลองชลประทาน ได้รับพระราชทานวิสูงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2538 เขตวิสูงคามสีมา กว้าง 24 เมตร ยาว 46 เมตร
อาคารเสนาสนะ   ประกอบด้วย

อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีกำแพงแก้วโดยรอบ
ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 24.50 เมตร เป็นอาคารไม้
กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้
วิหาร กว้าง 4 เมตร ยาว 14 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ปูชนียวัตถุ

มีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สูง 49 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534
พระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สูง 49 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ปูชนียวัตถุอื่นๆ
พระพุทธรูปในวิหารปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สูง 49 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538
การบริหารและการปกครอง

มีเจ้าอาวาสที่ทราบนาม คือ
พระอธิการบุญชู อาภสฺสโร  พ.ศ. 2547
พระอธิการสุพจน์ นาถธมฺโม  พ.ศ. 2550
พระอธิการองอาจ อตฺตสาโร พ.ศ. 2554 จนถึงปัจจุบัน
สะพานกระจกจางเจียเจี้ย

สะพานพื้นกระจกในมณฑลหูหนาน ประเทศจีน
| สะพานกระจกจางเจียเจี้ย |
| --- | --- |
张家界大峡谷玻璃桥

พิกัด: 29°23′55″N 110°41′54″E﻿ / ﻿29.3987°N 110.6982°E﻿ / 29.3987; 110.6982
เส้นทาง: สะพานลอย
ที่ตั้ง: นครจางเจียเจี้ย มณฑลหูหนาน
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานแขวน
วัสดุ: เหล็กกล้า
ความกว้าง: 14 เมตร (46 ฟุต)
ความสูง: 360 เมตร (1,180 ฟุต)
ช่วงยาวที่สุด: 430 เมตร (1,410 ฟุต)
เคลียร์ตอนล่าง: 300 เมตร (980 ฟุต)
ประวัติ
วันเปิด: 20 สิงหาคม พ.ศ. 2559
สถิติ
การจราจรโดยเฉลี่ย: 8,000
ที่ตั้ง
th
สะพานกระจกจางเจียเจี้ย (จีนตัวย่อ: 张家界大峡谷玻璃桥; จีนตัวเต็ม: 張家界大峽谷玻璃橋; พินอิน: Zhāngjiājiè Dà Xiágǔ Bōlí Qiáo) เป็นสะพานทางเดินลอยฟ้าในนครจางเจียเจี้ย มณฑลหูหนาน บนพื้นที่อู่หลิงยฺเหวียน สะพานถูกสร้างขึ้นเป็นสถานที่ท่องเที่ยว พื้นสะพานเป็นกระจกใส เมื่อสะพานเปิดให้บุคคลทั่วไปเยี่ยมชมเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ได้กลายเป็นสะพานพื้นกระจกที่สูงและยาวที่สุดในโลก ด้วยความยาวทั้งหมด 430 เมตร (1,410 ฟุต) ความกว้าง 6 เมตร (20 ฟุต) และแขวนอยู่เหนือพื้นดินประมาณ 300 เมตร (980 ฟุต) สะพานนี้พาดผ่านหุบผาชันระหว่างหน้าผา 2 แห่งในอุทยานป่าไม้แห่งชาติจางเจียเจี้ย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูหนาน ได้รับการออกแบบให้สามารถรองรับผู้เยี่ยมชมได้ 800 คนในเวลาเดียวกัน สะพานได้รับการออกแบบโดย Haim Dotan สถาปนิกชาวอิสราเอล
ในการสร้างสะพาน คณะวิศวกรได้ตั้งเสาค้ำ 4 ต้นบนขอบกำแพงของหุบผาชัน ตัวสะพานทำจากโครงโลหะพร้อมด้วยแผ่นกระจกมากกว่า 120 แผ่น แต่ละแผ่นมี 3 ชั้นและเป็นแผ่นกระจกนิรภัยหนา 2 นิ้ว (5.1 เซนติเมตร) ด้านใต้ของสะพานมีชิงช้ายาว 3 อัน นอกจากนี้ยังมีจุดสำหรับกระโดดบันจีจัมป์ความสูง 285 เมตร (935 ฟุต) ซึ่งถือเป็นจุดกระโดดบันจีจัมป์ที่สูงที่สุดในโลก
คณะกรรมการจัดการของสะพานระบุว่าสะพานแห่งนี้ได้สร้างสถิติโลก 10 รายการซึ่งครอบคลุมถึงด้านการออกแบบและการก่อสร้าง ได้รับการบันทึกว่าเป็นสะพานกระจกที่ยาวที่สุดจนกระทั่งสะพานกระจกหุบเขาหงหยา (红崖谷玻璃桥) ในมณฑลเหอเป่ย์ได้ทำลายสถิติ
คลังภาพ

มุมมองตรงกลาง
แผ่นกระจก
มุมมองด้านข้าง
สนสองใบ

| สนสองใบ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Coniferophyta
ชั้น:: Pinopsida
อันดับ:: Pinales
วงศ์:: Pinaceae
สกุล:: Pinus
สกุลย่อย:: Pinus
สปีชีส์:: P.  merkusii
ชื่อทวินาม
Pinus merkusii Jungh. & de Vriese


เขตที่มีการกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติของสนสองใบ
สนสองใบหรือเกี๊ยะดำ ชื่อวิทยาศาสตร์:  Pinus merkusii ภาษากะเหรี่ยงเรียกโชซู ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ ลำต้นตรง เปลือกสีดำหรือน้ำตาลอมดำ เปลือกหนามาก กระพี้สีเหลืองอ่อน มียางซึมออกมาจากแก่น ใบเดี่ยวเป็นกระจุก กระจุกละสองใบ โคนแยกเพศอยู่บนต้นเดียวกัน โคนตัวผู้ออกเป็นกระจุกที่ปลายกิ่ง เป็นช่อสีเหลือง โคนตัวเมียใหญ่กว่าตัวผู้ มีเกล็ดโดยรอบ สีเหลืองอมเขียว ภายใต้เกล็ดมีโอวุลหลายอัน เมล็ดมีปีกบางๆ 2 ปีก เนื้อไม้ใช้ทำโครงสร้างต่างๆของบ้าน เช่น ฝา เสา หลังคา และใช้ทำฟืน
วัดเรไร (กรุงเทพมหานคร)

| วัดเรไร |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เลขที่ 548 ซอยแก้วเงินทอง 36 ถนนแก้วเงินทอง แขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร 10170
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหากฤษณะ ดรุโณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเรไร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองชักพระ ใกล้ปากคลองบางระมาด ในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

วัดเรไรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 หรืออาจก่อนหน้านี้ กล่าวกันว่าผู้สร้างวัดคือเจ้าต่างกรม 3 องค์ ต่อมากลายเป็นวัดร้าง ชาวบ้านจึงได้ช่วงกันบูรณปฏิสังขรณ์ให้กลับมาเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2419 บางสำนวนเล่าว่าผู้ปฏิสังขรณ์วัดใหม่คือเจ้านาย 3 พระองค์ในสมัยรัชกาลที่ 1 ได้แก่ กรมพระนราเทเวศน์ กรมหลวงนเรศโยธี และกรมหลวงเสนีบุรีรัตน์
จากหลักฐานเอกสารในราชกิจจานุเบกษา รัชกาลที่ 5 เล่ม 1 แผ่นที่ 43 ระบุผู้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา ตรงกับวันศุกร์ เดือน 8 ขึ้น 14 ค่ำ ปีมะเส็ง ตรีศก พ.ศ. 2424 คือ หม่อมเจ้ากำพร้า หม่อมเจ้าเขียน หม่อมเจ้าสว่าง กับหลวงพุทธมากร พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าทั้งสามเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ ต้นราชสกุลอิศรางกูร
พ.ศ. 2554 เริ่มมีการประกาศเชิญชวนให้ผู้มี่จิตศรัทธาร่วมซื้อที่ดินเพื่อทำถนนเข้าวัด
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถมีพาไลรอบ หน้าบันก่ออิฐถือปูน มีช่อฟ้าเป็นปูนปั้นแบบนกหัวเจ่า (รูปหัวนาค) หน้าบันประดับลายปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าเป็นปูนปั้นลายเครือเถาประดับเครื่องถ้วยลายคราม ด้านล่างเป็นลายก้านขด หน้าบันด้านหลังตอนบนเป็นลายรูปวิมาน มีปราสาทอยู่บนก้อนเมฆ ตอนล่างเป็นรูปครุฑเบือน จับลายก้านขดช่อหางโต มีสิงห์เกาะอยู่ที่ตัวลาย กรอบซุ้มประตูหน้าต่างปั้นปูนเป็นลายเทศประดับสวยงาม ในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หล่อด้วยโลหะ หน้าตัก 3 ศอก 9 นิ้ว ครองจีวรลายดอกพิกุลแบบพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์
ใบเสมาเป็นเสมาหินใบเล็ก ส่วนที่มุมทางด้านหน้าของกำแพงแก้วอุโบสถ มีเจดีย์รายเป็นเจดีย์ทรงระฆังองค์เล็ก ๆ อยู่ทั้งทางซ้ายและขวา เป็นแบบเจดีย์ที่นิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 เจดีย์องค์ใหญ่เป็นทรงระฆัง คล้ายเจดีย์ที่นิยมสร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 วิหารหลวงพ่อดำติดกับเจดีย์องค์ใหญ่ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ 3 องค์ ปิดทองทั้งหมด ที่สำคัญคือ หลวงพ่อดำ เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย
มณฑปพระพุทธฉาย ผนังด้านในมีภาพปูนปั้นนูนรูปพระพุทธเจ้าประทับยืนอุ้มบาตร พร้อมด้วยพระอัครสาวก 2 องค์ เบื้องซ้าย-ขวา อยู่ในอิริยาบถยืนอุ้มบาตรเช่นเดียวกัน
งานประเพณี

วัดเรไรการจัดงานในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ เช่น งานประจำปีปิดทองหลวงพ่อดำและพระพุทธฉายจำลอง จัดขึ้น 3 วัน ระหว่างวันที่ 13–15 มีนาคม
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์ลื่น
พระอาจารย์เผือก
พระอาจารย์เอี่ยม
พระสมุห์ด้วง
พระอาจารย์บัว
พระครูสุนทรธรรมกิจ
พระครูใบฎีกาสุพจน์
พระครูธรรมกิจสุนทร พ.ศ. 2502–2528
พระครูสิริจันทโสภิต (สมจิตต์ จนฺทูปโม) พ.ศ. 2528–2554
พระมหากฤษณะ ดรุโณ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดเรไร (กรุงเทพมหานคร)
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°46′16″N 100°27′13″E﻿ / ﻿13.771013°N 100.453512°E﻿ / 13.771013; 100.453512
วลี

วลี หรือ กลุ่มคำ เป็นการนำคำตั้งแต่สองคำขึ้นไปมาเรียงต่อกันทำให้เกิดความหมายเพิ่มขึ้น มีความหมายมาจากคำเดิมที่นำมารวมกันแต่ไม่สมบูรณ์เหมือนประโยค วลีส่วนใหญ่มีคำกลางที่สำคัญหนึ่งคำที่เป็นตัวบ่งบอกถึงประเภทของวลี คำนั้นเรียกว่าเป็น "คำหลัก" ของวลี ดังนั้นเราสามารถแบ่งประเภทของวลีตามคำหลักของวลี
ชนิดของวลี

วลีมีอยู่ทั้งหมด 7 ชนิด
นามวลี  เป็นวลีที่มีคำนามเป็นคำหลักของวลี เช่น แมวบนเสื่อ, บ้านริมน้ำ
กริยาวลี เป็นวลีที่มีคำกริยาเป็นคำหลักของวลี เช่น กินข้าว, กระโดดขึ้นลง
บุพบทวลี  เป็นวลีที่มีคำบุพบทเป็นคำหลักของวลี เช่น ที่สุดถนน, หน้าร้านอาหาร
สรรพนามวลี เป็นวลีที่มีคำสรรพนามเป็นคำหลักของวลี เช่น เขาทั้งหลาย, ท่านผู้มีเกียรติ
วิเศษณ์วลี เป็นวลีที่มีคำวิเศษณ์เป็นคำหลักของวลี  เช่น เหม็นคลุ้งไปทั่ว, เช้าวันจันทร์
นอกจากนี้ยังมี สันธานวลี อุทานวลี ขึ้นอยู่กับประเภทของคำกลาง อย่างไรก็ตาม ในบางภาษาถึงแม้จะไม่มีคำหลักของวลี แต่ก็สามารถเป็นวลีประเภทอื่นได้ เช่นในภาษาอังกฤษ the rich (คนร่ำรวย) เป็นนามวลีที่มีแต่คำวิเศษณ์ ไม่มีคำนามอยู่เลย
รายชื่อตอนในเบอร์เซิร์ก

รายชื่อตอนในเบอร์เซิร์ก คือรายชื่อตอนที่อยู่ในมังงะเรื่องเบอร์เซิร์ก วาดโดยเคนทาโร่ มิอุระ ตีพิมพ์ครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่น ในนิตยสาร ยัง แอนิมอล ในปี พ.ศ 2532 โดยสำนักพิมพ์ ฮะคุเซนฉะ ปัจจุบันมีการรวมเล่มทั้งสิ้น 39 เล่ม
สำหรับในประเทศไทย ได้รับลิขสิทธิ์ในการแปลและตีพิมพ์จัดจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ โดยตีพิมพ์ถึงเล่มที่ 37 จากนั้นได้ประกาศหยุดตีพิมพ์ ต่อมาบริษัทสยามอินเตอร์มัลติมีเดีย ได้เข้าถือครองลิขสิทธิ์ต่อ โดยนอกจากจะตีพิมพ์เล่มที่ 38 เป็นต้นไปแล้ว ยังตีพิมพ์เล่ม 1-37 ที่สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจเคยตีพิมพ์ไปแล้วเพื่อนำกลับมาจำหน่ายใหม่ด้วย
รายชื่อตอน

ชื่อตอนภาษาไทย อิงจากฉบับรวมเล่มภาษาไทย โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
วัดสะตือ (จังหวัดสระบุรี)

| วัดสะตือ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสะตือ (Wat sa tue)
ที่ตั้ง: บ.สะตือ ม.4 ต.ตะกุด อ.เมืองสระบุรี จ.สระบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย (เถรวาท)
พระประธาน: พระพุทธรูป ปางมารวิชัย ขนาดพระเพลากว้าง-นิ้ว สูง-นิ้ว
เจ้าอาวาส: พระอธิการณรงค์ศักดิ์ นาควโร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสะตือ ตั้งอยู่ที่ บ้านสะตือ หมู่ที่ 4 ตำบลตะกุด อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย พื้นที่ตั้งวัดเป็นพื้นราบอยู่ริมแม่น้ำแควป่าสัก
อาณาเขต

ทิศเหนือ     ติดบ้านม่วง
ทิศใต้       ติดกับพื้นที่สาธารณะ
ทิศตะวันออก  ติดแม่น้ำป่าสัก
ทิศตะวันตก   ติดทางเข้าหมู่บ้านสะตือ
ประวัติ

วัดสะตือ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2373 โดยพระธุดงค์รูปหนึ่งไม่ปรากฏนามและที่มา ได้จาริกผ่านมาแล้วเห็นว่าที่ตรงนี้เหมาะแก่การบำเพ็ญสมณธรรม เพราะอยู่ใกล้แม่น้ำ(แม่น้ำป่าสัก)และไม่ห่างไกลจากหมู่บ้าน ต่อมาชาวบ้านมีความเลื่อมใสศรัทธา อีกทั้งลงความเห็นกันว่าน่าจะสร้างวัดไว้ในหมู่บ้านของตนบ้างจะได้ไม่ต้องลำบากเดินทางไปทำบุญวัดอื่นที่อยู่ไกลออกไป จึงได้ร่วมกันถวายที่ดินให้พระธุดงค์รูปนั้นสร้างวัด และตั้งนามวัดตามชื่อหมู่บ้าน เนื่องจากบริเวณที่ตั้งวัดนี้แต่เดิมมีต้นสะตือใหญ่อยู่สองต้นเป็นสัญลักณ์ชาวบ้านจึงเรียกชื่อบ้านสะตือ และเรียกนามวัดว่า "วัดเสะตือ" ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า "วัดสะตือเจดีย์งาม" เพราะภายในวัดมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองที่มีความสวยงามและสมบูรณ์มาก 1 องค์ ตั้งอยู่บริเวณหน้าอุโบสถ
วัดสะตือ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2398 มีฐานะเป็นวัดราษฎร์
ประวัติ > อาคารเสนาสนะ

1.	อุโบสถ บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2544 กว้าง 7.26 เมตร   ยาว  19.40 เมตร
2.เจดีย์ สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง เมตร
3.	ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 – พ.ศ. 2535 กว้าง 16.45 เมตร ยาว 52.40 เมตร
4.	หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ  พ.ศ. 2516 กว้าง 11.50 เมตร  ยาว 21 เมตร
5.	หอระฆัง สร้างเมื่อ  พ.ศ.  2516 กว้าง 4.90 เมตร ยาว 4.90 เมตร
6.	กุฏิสงฆ์รวม สร้างเมื่อ  พ.ศ.  2524 – พ.ศ. 2528 กว้าง 11.50 เมตร  ยาว 21 เมตร
7.	ศาลาธรรมสังเวช  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 กว้าง 10 เมตร  ยาว 24.43 เมตร
8.	ฌาปณสถาน สร้างเมื่อ  พ.ศ. 2536 กว้าง 21.50 เมตร ยาว 31.50 เมตร
9.	ห้องน้ำ – ห้องสุขา จำนวน 4 ห้อง สร้างเมื่อ 2524 กว้าง 2.30 เมตร ยาว 7.03 เมตร
ประวัติ > ปูชนียวัตถุ

1. พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดพระเพลากว้าง - นิ้ว สูง - นิ้ว
การบริหารและการปกครอง

1. พระธุดงค์ ไม่ทราบนาม      พ.ศ. 2373 - พ.ศ.-
2. พระอธิการบัว  สิริปุญฺโญ     พ.ศ. – พ.ศ. 2556
3. พระอธิการณรงค์ศักดิ์ นาควโร  พ.ศ. 2556 ถึง ปัจจุบัน
การบริหารและการปกครอง > ลำดับเจ้าอาวาส

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ลำดับการปกครองวัดสะตือ ต.ตะกุด อ.เมืองสระบุรี จ.สระบุรี
| ลำดับที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | ตำแหน่ง | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |
| 1 | พระธุดงค์ ไม่ทราบนาม | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2373 | พ.ศ.- |  |  |
| 2 | พระอธิการบัว สิริปุญฺโญ | เจ้าอาวาส | พ.ศ.- | พ.ศ. 2556 |  |  |
| 3 | พระอธิการณรงค์ศักดิ์ นาควโร | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2556 | - | ปัจจุบัน |  |
ววาดึสวัฟ ชปิลมัน

| ววาดึสวัฟ ชปิลมัน |
| --- | --- |

เกิด: 5 ธันวาคม ค.ศ. 1911(1911-12-05) ซอสนอวีแยตส์, คองเกรสโปแลนด์, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2000(2000-07-06) (88 ปี) วอร์ซอ, โปแลนด์
สุสาน: Powązki Military Cemetery, Warsaw
สัญชาติ: โปลิช
อาชีพ: นักแต่งเพลง, นักเปียโน, นักเขียน
ปีปฏิบัติงาน: 1930–2000
คู่สมรส: Halina (Grzecznarowska) Szpilman (1950–2000; his death)
บุตร: Christopher Szpilman, Andrzej Szpilman
ววาดีสวัฟ ชปิลมัน (เสียงอ่านภาษาโปแลนด์: [vwaˈdɨswaf ˈʂpʲilman]; 5 ธันวาคม ค.ศ. 1911 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2000) เป็นนักเปียโนและนักแต่งเพลงคลาสิคชาวโปแลนด์ที่มีเชื้อสายชาวยิว ชปิลมันเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางว่าเป็นบุคคลสำคัญในภาพยนตร์เรื่อง สงคราม ความหวัง บัลลังก์ เกียรติยศ ปี ค.ศ. 2002 ที่ถูกกำกับโดยโรมัน โปลันสกี ซึ่งถูกอ้างอิงจากเรื่องราวอัตชีวประวัติของสปิลมัน ที่เขาเอาชีวิตรอดในกรุงวอร์ซอภายใต้การยึดครองของเยอรมันและการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของนาซีมาได้อย่างไร
ชปิลมันได้เรียนวิชาเปียโนที่สถาบันดนตรีในกรุงเบอร์ลินและกรุงวอร์ซอ เขาได้กลายเป็นคนดังยอดนิยมในรายการวิทยุโปแลนด์และในคอนเสิร์ต จากการถูกกักตัวไว้ในวอร์ซอเกตโตภายหลังจากเยอรมันบุกครองโปแลนด์ ชปิลมันได้ใช้เวลาสองปีในการหลบซ่อนตัว ในช่วงสุดท้ายของการหลบซ่อนตัวของเขา เขาได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่นายทหารเยอรมันที่ชิงชังต่อนโยบายนาซี หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ชปิลมันได้เริ่มต้นใหม่กับอาชีพของเขาในรายการวิทยุโปแลนด์  ชปิลมันยังเป็นนักแต่งเพลงที่สมบูรณ์แบบ ผลงานของเขาได้รวมถึงเพลงนับร้อยเพลง และวงดนตรีที่มีเครื่องดนตรีหลายชิ้น
อาชีพในฐานะที่เป็นนักเปียโน

ชปิลมันได้เริ่มเรียนวิชาเปียโนที่สถานบันดนตรีชอแป็งในกรุงวอร์ซอ, โปแลนด์ ที่นั้นเขาได้เรียนการเล่นเปียโนกับ Aleksander Michałowski และ Józef Śmidowicz ลูกศิษย์รุ่นแรกและรุ่นที่สองของฟรันทซ์ ลิสท์ ในปี ค.ศ. 1931 เขาได้เป็นนักเรียนของสถานศึกษาศิลปะที่มีชื่อเสียงในกรุงเบอร์ลิน, เยอรมนี ซึ่งได้เรียนกับ Artur Schnabel, Franz Schreker และ Leonid Kreutzer ภายหลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้รับตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีเยอรมนีในปี ค.ศ. 1933  ชปิลมันได้เดินทางกลับกรุงวอร์ซอ ที่ซึ่งเขาได้กลายเป็นนักเปียโนและนักแต่งเพลงที่โด่งดังอย่างรวดเร็วที่มีทั้งเพลงคลาสสิคและเพลงยอดนิยม ในฐานะที่เป็นศิลปินเดี่ยว เขายังได้เป็นหุ้นส่วนของ
วัฏจักรแมงกานีส

วัฏจักรแมงกานีสคือการหมุนเวียนของแมงกานีสในสิ่งแวดล้อม แมงกานีสเป็นธาตุจำเป็นต่อพืชและสัตว์รวมถึงจุลินทรีย์หลายชนิด สามารถถูกหมุนเวียนโดยจุลินทรีย์โดยการรีดิวซ์และออกซิไดส์เช่นเดียวกับเหล็ก แมงกานีสพบในระบบนิเวศทั้งสภาพรีดิวซ์ (Mn2+) และสภาออกซิไดส์ (Mn4+) ความคงตัวขึ้นกับ pH และค่า redox potential Mn2+ จะคงตัวในสภาวะที่มีอากาศและ pH ต่ำกว่า 5.5 หรือ pH สูงกว่านี้ในสภาวะไร้ออกซิเจน
Mn4+ในรูป MnO2 ไม่ละลายน้ำและพืชเอาไปใช้ไม่ได้ ในทะเลและแหล่งน้ำจืด แมงกานีสจะตกตะกอนอยู่ในดินตะกอน แบคทีเรียและราหลายชนิดสมารถเปลี่ยน Mn2+ ไปเป็น MnO2 ได้ดังสมการ
Mn2+ + 1/2O2 + H2O → MnO2 + 2H+
แบคทีเรียที่สามารถออกซิไดส์ Mn2+ในสภาวะไร้ออกซิเจนได้ ได้แก่ Gallionella, Metallogenium, Sphaerotilus, Leptothrix, Bacillus, Pseudomonas, และ Arthrobactor มีแบคทีเรียหลายกลุ่มที่สามารถรีดิวซ์ Mn4+ ให้เป็น Mn2+ ซึ่งเป็นการเพิ่มการละลายและการเคลื่อนที่ของแมงกานีส ตัวอย่างเช่น Shewanella putrefaciens ซึ่งใช้ MnO2เป็นตัวรับอิเล็กตรอนได้
วัดหน้าพระธาตุ (จังหวัดนครราชสีมา)

สำหรับวัดหน้าพระธาตุแห่งอื่น ดูที่ วัดหน้าพระธาตุ
| วัดหน้าพระธาตุ |
| --- | --- |
th
ชื่อสามัญ: วัดตะคุ
ที่ตั้ง: หมู่ 1  ตำบลตะคุ อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา
ประเภท: วัดราษฎร์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหน้าพระธาตุ หรือชาวบ้านเรียกวัดแห่งนี้อีกชื่อหนึ่งว่าวัดตะคุ เป็นวัดเก่าแก่ของชาวปักธงชัย สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2330 หรือในช่วงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ตั้งอยู่ที่ หมู่ 1 ตำบลตะคุ อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา ห่างจากเทศบาลเมืองเมืองปักประมาณ 4 กม.
ประวัติ

ก่อสร้างวัดหน้าพระธาตุ อยู่ในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที 1)
สร้างโบสถ์หลังใหม่ อยู่ข้างโบสถ์หลังเดิม เนื่องจากโบสถ์หลังเดิมมีอายุค่อนข้างมาก โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าฯพรบรมราชีนีนาถ เสด็จฯพร้อมด้วยสมเด็จพระเทพรัตราชสุดา สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ในขณะนั้น ทรงเสด็จประกอบพิธีตัดลูกนิมิตอุโบสถวัดหน้าพระธาตุ เมื่อวันที่ 22 เมษายน 2521
ปูชนียสถานภายในวัด > โบสถ์หลังเก่า

ตั้งอยู่ข้างโบสถ์ใหม่ เป็นหลังดั้งเดิมมีมาแต่ครั้งสร้างวัด ฐานโบสถ์มีลักษณะแอ่นโค้ง ที่ศัพท์ทางช่างเรียกว่า ตกท้องสำเภา หรือท้องช้าง หรือท้องเชือกซึ่งเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่ช่างนิยมทำกันในช่วงปลายกรุงศรีอยุธยา และต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ที่น่าสนใจคือส่วนของหลังคาซึ่งไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์เช่นโบสถ์ที่พบเห็นทั่วไป ซึ่งคล้าย "ศิลปะพระราชนิยม" ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว  ภายในโบสถ์มีภาพเขียนซึ่งอยู่ในสภาพสมบูรณ์น่าชม เป็นภาพแสดงเรื่องราวต่าง ๆ เช่น ภาพชาดกตอนต่าง ๆ ภาพพระบฏ (พระพุทธเจ้าทรงยืน) ภาพการนมัสการรอยพระพุทธบาท ภาพพิธีศพหรืออสุภกรรมฐาน พระมาลัย นอกจากนี้ยังสอดแทรกวิถีชีวิตชาวบ้านด้วย ในอดีตมีภาพเขียนทางด้านนอก แต่ปัจจุบันลบเลือนไปมากแล้ว เหลือเพียงบางส่วนที่เหนือประตูทางเข้าด้านหน้า
ปูชนียสถานภายในวัด > หอไตรกลางน้ำ

ตั้งอยู่หน้าโบสถ์หลังเก่า หอไตรหลังนี้ยกพื้นสูงชั้นเดียวตั้งอยู่ในสระน้ำ มีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบเรือนไทยหลังคาจั่วภาคกลาง ผนังอาคารเป็นแบบฝาปะกน เหตุที่ต้องสร้างอยู่ในน้ำเพราะหอไตรเป็นที่เก็บพระไตรปิฎก ตำราคัมภีร์โบราณซึ่งทำจากใบลานเป็นส่วนใหญ่ มอดมดปลวกจึงมักมาแทะกัดกินทำให้เกิดความเสียหาย คนโบราณจึงได้สร้างสระน้ำ ป้องกันไม่ให้สัตว์ต่าง ๆ ขึ้นไปทำลายพระธรรมคัมภีร์เหล่านั้น เมื่อถึงเวลาที่ต้องไปหยิบไปใช้ก็จะมีสะพานพาดไปที่บันไดทางขึ้นหอไตร เสร็จแล้วก็ยกออก ปัจจุบันหอไตรนี้ไม่ได้ใช้ประโยชน์ตามหน้าที่เดิมแล้ว
หอไตรหลังนี้มีภาพเขียนให้ชม ด้านนอกตั้งแต่ประตูทางเข้าเป็นลายรดน้ำปิดทอง ส่วนตามผนังเป็นภาพพุทธประวัติ เทพชุมนุม ลายพุ่มข้าวบิณฑ์ก้านแย่ง แม่พระธรณีซึ่งอยู่ในสภาพลบเลือนไปมาก  ส่วนด้านในหอไตรเป็นเทพชุมนุม ดอกไม้ร่วง เป็นต้น