stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจิน จื่อตัน
ปัจจุบัน

เยน เริ่มมีชื่อเสียงทางการแสดงอย่างโดดเด่นเป็นอย่างมากนับแต่ปี 2005 เป็นต้นมา เยนได้แสดงนำในภาพยนตร์กำลังภายใน เรื่อง Seven Swords (2005) หรือชื่อไทย เจ็ดกระบี่เทวดา ผลงานกำกับของ ฉีเคอะ ซึ่งประสบความล้มเหลวทั้งรายได้และคำวิจารณ์จากทั่วโลก แต่ในปีเดียวกันนี้ เยน ก็ประสบความสำเร็จอย่างสูงกับภาพยนตร์แอ็คชั่น - อาชญากรรม เรื่อง SPL (Sha Po Lang)- Kill Zone ,2005 หรือชื่อไทย ทีมล่าเฉียดนรก เรื่องราวสงครามระหว่างตำรวจกับเจ้าพ่อมาเฟียผู้หนึ่ง นำแสดงร่วมกับ หง จินเป่า , เยิ่น ต๊ะหัว และอู๋จิง โดยสามารถเปิดตัวขึ้นอันดับหนังทำเงินในฮ่องกงถึง 3 สัปดาห์ซ้อน เยนยังได้รางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ด สาขาออกแบบฉากต่อสู้ยอดเยี่ยม อีกด้วย
ในปี 2006  เยนได้ร่วมงานกับวิลสัน ยิป ในหนังแอ็คชั่นฟอร์มยักษ์ 2 เรื่อง คือ Dragon Tiger Gate (2006) หรือชื่อไทย ปะฉะดะ คนเหนือยุทธ โดยสร้างจากหนังสือการ์ตูนจีนของฮ่องกง ร่วมแสดงกับเซียะ ถิงฟง , หยู เหวินเล่อ  และหนังแอ๊คชั่น - อาชญากรรม เรื่อง Flash Point (2007) หรือชื่อไทย ลุยบ้าเลือด ร่วมแสดงกับกู่ เทียนเล่อ , หลี่ เหลียงเหว่ย , คอลลิน โชว , ฟ่าน ปิงปิง และเรื่องนี้ เยน ยังได้รับรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ด สาขาออกแบบฉากต่อสู้ยอดเยี่ยม อีกด้วย
ในปี 2008  เยนกลายเป็นดาราแอ็คชั่นที่โด่งดังมากที่สุดด้วยผลงานทำเงินมหาศาลถึง 2 เรื่องในปีเดียว ในภาพยนตร์กำลังภายใน - แฟนตาซี - สยองขวัญ เรื่อง Painted Skin (2008) หรือชื่อไทย พลิกตำนาน โปเยโปโลเย งานรีเมคของผู้กำกับ คิงฮู ในชื่อเดียวกัน โดยทำเงินในจีนแผ่นดินใหญ่กว่า 230 ล้านหยวน และภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ เรื่อง Ip Man (2008) หรือชื่อไทย ยิปมัน เจ้ากังฟูสู้ยิบตา หนังแอ็คชั่น - กังฟู โดยอิงจากชีวิตจริงของอาจารย์ ยิปมัน ครูมวยหย่งชุนชื่อดังในตำนาน ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายไปทั่วโลก ทำเงินในฮ่องกง ทั่วเอเชีย และจีนแผ่นดินใหญ่อย่างมหาศาล ล่าสุดในปี 2013  เยนได้รับรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ด สาขาออกแบบฉากต่อสู้ยอดเยี่ยมอีกครั้ง จากภาพยนตร์เรื่อง  Kung Fu Jungle ,2013 (หรืออีกชื่อ Kung Fu Killer) หรือชื่อไทย คนเดือดหมัดดิบ
ปัจจุบัน เยน มีผลงานทั้งในจีนฮ่องกง จีนแผ่นดินใหญ่ และฮอลลีวูด มีบริษัทผลิตภาพยนตร์เป็นของตัวเอง ในนาม A Donnie Yen Film  กลายเป็นดาราแอ๊คชั่นที่โด่งดังไปทั่วโลก และดังที่สุดในทศวรรษนี้
ผลงานที่ผ่านมา > ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์

The Last Conflict (1987)
Mo Min Kap Sin Fung (1988)
Flying Tiger SWAT Team (1989)
A New Life (1991)
Crime File (1991)
The Kung Fu Master (1994)
Fist of Fury เฉินเจิน มังกรผงาดฟ้า (1995)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เจ้าชายปาทริก อาลี ปาห์ลาวี

เจ้าชายแพทริค อาลี ปาห์ลาวี(อังกฤษ: Patrick Ali Pahlavi) เป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวใน เจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 1 และ ซอนยา เลามาน ทรงเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี และ สมเด็จพระราชินีตาจญ์ อัล-โมลูก พระภาติยะใน พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี โดยพระองค์เป็นลูกครึ่งอิหร่าน-โปแลนด์ โดยพระบิดามารดาของพระองค์มิได้สมรสกันถูกต้องตามพระราชประเพณี แต่พระองค์และผู้สืบสกุลจะได้รับพระอิสริยยศเป็น เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งอิหร่าน พร้อมฐานันดร อิมพีเรียลไฮเนส โดยพระองค์สมรสกับ ซอนยา รูมมาน เมื่อปี พ.ศ. 2515 มีพระบุตรร่วมกัน 3 พระองค์ ซึ่งดำรงพระฐานะเป็นเจ้าทั้งหมด
รัชทายาทในการสืบราชบัลลังก์

พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทลำดับที่ 1 ในการสืบราชบัลลังก์ แทนที่เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน เนื่องจากทรงเสกสมรสกับสตรีต่างชาติ แต่ถึงอย่างไรก็ตามประเทศอิหร่านได้เปลี่ยนแปลงการปกครองแล้ว ยังทรงให้องค์มกุฎราชกุมารเป็นผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์ลำดับที่ 1
เจ้าชายซีอีโซแห่งเลโซโท

| เจ้าชายซีอีโซแห่งเลโซโท |
| --- | --- |
 ซีอีโซ เบียง เซเอโซ

เจ้าชายแห่งเลโซโท
ประสูติ: 16 เมษายน พ.ศ. 2509 (58 ปี) มาเซรู ประเทศเลโซโท
พระชายา: เจ้าหญิงมาเบียงแห่งเลโซโท
พระบุตร: 3 พระองค์
ราชวงศ์: ราชวงศ์เมเชช
พระราชบิดา: สมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโท
พระราชมารดา: สมเด็จพระราชินีมาโมฮาโตแห่งเลโซโท
เจ้าชายซีอีโซแห่งเลโซโท (อังกฤษ: His Royal Highness Prince Seeiso of Lesotho) ทรงเป็นพระโอรสกลางในสมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโท
พระประวัติ

เจ้าชายซีอีโซแห่งเลโซโท ประสูติ ณ ประเทศเลโซโท ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์กลางใน สมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโท สมเด็จพระราชินีมาโมฮาโตแห่งเลโซโท ทรงเป็นพระราชอนุชาใน สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท พระองค์อยู่ในดำลับที่ 2 ในการสืบราชบัลลังก์เลโซโท ต่อจาพระภาติยะ คือ เจ้าชายเลโรโทรี เซเอโซ พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิมาเบียง มีพระโอรส-ธิดาร่วมกัน 3 พระองค์
ทรงงาน พระกรณียากิจ

พระองค์ทรงเป็นองค์ประธานวุฒิสภาสูงสุดแห่งเลโซโท โดยพระองค์ได้รับการถวายหน้าที่เป็นข้าราชการสูงสุดแห่งสหราชอาณาจักร และได้รับการถวายปริญญาจากมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม เมื่อปี  พ.ศ. 2539
และเมื่อปี พ.ศ. 2549 พระองค์และ เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งซัสเซกซ์ ได้ร่วมกันจัดตั้งองค์กรการกุศลชื่อ เซนเทเบล เพื่อให้เข้าถึงเยาวชนเลโซโทได้มากขึ้น ทั้งนี้พระองค์ยังทรงปฏิบัติพระกรณียากิจในด้านต่อต้านโรคเอดส์แห่งเลโซโท
| ก่อนหน้า |  | เจ้าชายซีอีโซแห่งเลโซโท |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าชายเลโรโทรี เซเอโซ |  |   ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์เลโซโท   ลำดับที่ 2    |  | เจ้าชายเบียงแห่งเลโซโท |
เจ้าชายฟิลลิพแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

เจ้าชายฟิลลิพแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (อังกฤษ: Prince Philipp of Saxe-Coburg and Gotha) ประสูติเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2387 ณ ปารีส เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายเอากุสท์แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และ เจ้าหญิงคลิเมนไทน์แห่งออร์เลอ็อง โดยทรงเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส โดยทรงเป็นสมาชิกในฐานะจักรวรรดิโรมันคาทอลิก และทรงเป็นพระเชษฐาธิราชใน พระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งบัลแกเรีย
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงลูอีสแห่งเบลเยียม พระราชธิดาใน สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2418 ขณะเจ้าหญิงลูอีสมีพระชันษาเพียง 17 ปี โดยพระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศที่ เจ้าหญิงฟิลลิพแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา มีพระบุตร 2 พระองค์คือ
เจ้าชายเลโอพ็อลท์ เคลเม็นท์แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
เจ้าหญิงโดโรเทอาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
การสมรสของทั้ง 2 ไม่เป็นที่น่าพอใจของพระราชบิดาในเจ้าหญิง เนื่องจากพระองค์ทรงมีความใกล้ชิดกับ ปรัสเซีย แต่การสมรสครั้งนี้เกิดขึ้นได้เพราะความเข้าพระราชหฤทัยของพระราชมารดาในพระชายา ชีวิตของทั้ง 2 ไม่ได้เรียบหรูและไม่มีความสุขนัก เนื่องจากเจ้าหญิงลูอีสทรงควบคุมพระจริยวัตรและทรงใช้เงินจากราชวงศ์ของพระองค์เป็นจำนวนมาก และหย่าขาดกันในที่สุด พระองค์ทรงใช้พระชนม์ชีพส่วนใหญ่ในปราสาทบราเกียร์ ก่อนจะสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2464 ขณะมีพระชันษา 77 ชันษา
เจ้าชายฟูลค์ ดยุกแห่งโอมาล

เจ้าชายฟูลค์ ดยุกแห่งโอมาล (อังกฤษ: Prince Foulques, Duke of Aumale) ประสูติเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2517 เป็นพระโอรสพระองค์เล็กใน เจ้าชายฌัก ดยุกแห่งออร์เลอ็อง และ เจอร์เซนต์ เดอ ซาบาน โปรเตเวส เป็นพระภาติยะใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส และพระญาติชั้นที่ 1 ใน เจ้าชายฌ็อง เคานต์แห่งปารีส พระประมุขแห่งราชวงศ์ออร์เลอ็องพระองค์ปัจจุบัน ทรงมีพระภคินีและพระเชษฐาร่วมพระบิดาพระมารดาคือ เจ้าหญิงดิอาน เคาน์เตสหม้ายแห่งนอยลิส และ เจ้าชายชาลส์ หลุยส์ ดยุกแห่งชาร์ท ด้านชีวิตครอบครัวพระองค์นั้นมิได้เสกสมรส
เจ้าชายบอริส เจ้าชายแห่งทาร์โน

| เจ้าชายบอริส เจ้าชายแห่งทาร์โน |
| --- | --- |
 บอริส แซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา
เจ้าชายแห่งบัลแกเรีย เจ้าชายแห่งทาร์โน
ประสูติ: 12 ตุลาคม พ.ศ. 2540 (27 ปี)
ราชวงศ์: ซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา
พระราชบิดา: เจ้าชายคาร์ดัม เจ้าชายแห่งทาร์โน
พระราชมารดา: มิเรียม เด อุนเกรีย อี โลเปโซร์
เจ้าชายบอริส เจ้าชายแห่งทาร์โน (อังกฤษ: His Royal Highness Boris, Prince of Turnovo) ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ ใน เจ้าชายคาร์ดัม เจ้าชายแห่งทาร์โน กับ มิเรียม เด อุนเกรีย อี โลเปโซร์ ทรงมีพระอนุชาร่วมพระอุทร 1 พระองค์คือ เจ้าชายแบร์ตินแห่งบัลแกเรีย รัชทายาทลำดับที่ 3 แห่งราชบัลลังก์
เจ้าชายแห่งทาร์โน

พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น เจ้าชายแห่งทาร์โน ผู้สืบราชบัลลังก์ลำดับที่ 2 แห่งบัลลังก์บัลแกเรีย ถัดจาพระราชอัยกา ซีโมน แซ็กซ์-โคบูร์ก-ก็อตธา หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระราชบิดา เจ้าชายคาร์ดัม เจ้าชายแห่งทาร์โน ภายหลังบัลแกเรียได้เปลี่ยนระบอบการปกครอง ทำให้พระบรมวงศานุวงศ์ไม่มีสิทธิในราชบัลลังก์อีกต่อไป แต่สามารถดำรงพระอิสริยยศและรัฐบาลถวายพระเกียรติยศดังเดิม
เจ้าชายฟิลิปแห่งเฮ็สเซิน

| ฟิลิป |
| --- | --- |
ประสูติ:  (1970-09-17) 17 กันยายน ค.ศ. 1970 (54 ปี)
ราชวงศ์: เฮสส์
พระบิดา: เจ้าชายมอริตซ์ แลนด์เกรฟแห่งเฮสส์
พระมารดา: เจ้าหญิงทาเทียน่า
เจ้าชายฟิลิป รอบินแห่งเฮสส์-คาสเซิล (อังกฤษ: Prince Philip Robin of Hesse) (17 กันยายน ค.ศ. 1970) เป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฟินแลนด์ ตั้งแต่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 ถึงปัจจุบัน
เจ้าชายฟิลลิป ประสูติเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1970  เป็นโอรสของเจ้าชายมอริตซ์ แลนด์เกรฟแห่งเฮสส์กับเจ้าหญิงทาเทียน่า เจ้าชายฟิลิป เสกสมรสกับ ลาเอทิเทีย เบชทอล์ฟทั้งสองมีพระโอรส-ธิดา 2 พระองค์คือ เจ้าหญิงอเลนา มาเกอริตา ลอททิ คริสเตียน เอลิซาเบธ และเจ้าชายติโต ฟรีดิช แฮนซ์ แอนดรีส อัลนวิค
เจ้าชายฟิลลิปได้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฟินแลนด์ต่อจากเจ้าชายเฮนริชแห่งเฮสส์-คาสเซิลซึ่งมีศักดิ์เป็นพระมาตุลา แต่การอ้างสิทธิ์ของพระองค์นั้นไม่ได้รัยการยอมรับ
เจ้าชายคาร์ล ออสการ์ ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์

เจ้าชายคาร์ล ออสการ์ ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์ลันด์ (อังกฤษ: Prince Carl Oscar, Duke of Södermanland)
พระประวัติ

เจ้าชายคาร์ล ออสการ์ ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 และพระองค์เดียว ใน พระเจ้าคาร์ลที่ 15 แห่งสวีเดน กับ สมเด็จพระราชินีลูอีสแห่งสวีเดน ทรงเป็นพระราชอนุชาใน สมเด็จพระราชินีลูอีสแห่งเดนมาร์ก และทรงเป็นพระภาติยะในสมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน พระองค์ได้รับการสถานาเป็น ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์ พระรัชทายาทลำดับที่ 1 ในการสืบราชบัลลังก์
สิ้นพระชนม์

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1854 พระองค์ทรงประชวรด้วยโรคหัด พระราชบิดาจึงมีพระราชบัญชาให้นำพระองค์ไปสรงน้ำ ด้วยเหตุนี้เอง จึงทำให้พระปัปผาสะบวม และสินพระชนม์เมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1854
พระอิสริยยศ

14 ธันวาคม ค.ศ. 1852 - 13 มีนาคม ค.ศ. 1854 เจ้าชายคาร์ล ออสการ์ ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์ (Prince Carl Oscar, Duke of Södermanland)
| ด ค กเจ้าชายแห่งสวีเดน |
| --- | --- |
เริ่มนับรุ่นจากพระราชวงศ์ที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้ากุสตาฟที่ 1 แห่งสวีเดน
รุ่นที่ 1:  King Eric XIV  King John III  เจ้าชายมักนุส ดยุกแห่งเอิสเตร์เกิตลันด์  เจ้าชายคาร์ล  Prince Sten  พระเจ้าคาร์ลที่ 9 
รุ่นที่ 2:  พระเจ้าซิกมุนด์ที่ 1  Gustav, Prince of Uglich  เจ้าชายเฮนริก  เจ้าชายอาร์โนลด์  เจ้าชายลุดวิก  เจ้าชายกุสตาฟ  เจ้าชายจอห์น ดยุกแห่งเอิสเตร์เกิตลันด์  พระเจ้ากุสตาฟที่ 2 อดอล์ฟ  เจ้าชายคาร์ล ฟิลิป ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์ 
รุ่นที่ 3:  พระเจ้าววาดือสวัฟที่ 4 แห่งโปแลนด์ แกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย#  เจ้าชายคริสโตเฟอร์#  Prince John Casimir#  พระเจ้ายันที่ 2 กาชีมีแยช แห่งโปแลนด์ แกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย#  Prince Alexander Charles#  John Albert, Prince-Bishop of Warmia and Kraków#  Prince Charles Ferdinand, Duke of Opole# 
รุ่นที่ 4:  Prince Sigismund Casimir#  Prince John Sigismund#  พระเจ้าคาร์ลที่ 11 
รุ่นที่ 5:  พระเจ้าคาร์ลที่ 12  เจ้าชายกุสตาฟ  Prince Ulrich  Prince Friedrich  เจ้าชายคาร์ล กุสตาฟ  พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 1* 
รุ่นที่ 6:  พระเจ้าอดอล์ฟ เฟรเดอริก* 
รุ่นที่ 7:  พระเจ้ากุสตาฟที่ 3  พระเจ้าคาร์ลที่ 13  พระเจ้าเฟรเดอริก อดอล์ฟ ดยุกแห่งเอิสเตร์เกิตลันด์ 
รุ่นที่ 8:  พระเจ้ากุสตาฟที่ 4 อดอล์ฟ  เจ้าชายคาร์ล กุสตาฟ ดยุกแห่งซาล์มลันด์  เจ้าชายคาร์ล อดอล์ฟ ดยุกแห่งแวร์มลันด์  Crown Prince Charles August*  พระเจ้าคาร์ลที่ 14 โยฮัน*,** 
รุ่นที่ 9:  มกุฎราชกุมารกุสตาฟ เจ้าชายแห่งวาซา  เจ้าชายคาร์ล กุสตาฟ แกรนด์ดยุกแห่ฟินแลนด์และดยุกแห่งซาล์มลันด์  พระเจ้าออสการ์ที่ 1** 
รุ่นที่ 10:  เจ้าชายหลุยส์แห่งวาซา  พระเจ้าคาร์ลที่ 15**  เจ้าชายกุสตาฟ ดยุกแห่งอัปป์ลันด์**  สมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2**  เจ้าชายออกุส ดยุกแห่งดัลลันด์** 
รุ่นที่ 11:  เจ้าชายคาร์ล ออสการ์ ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์**  สมเด็จพระเจ้ากุสตาฟที่ 5**  เจ้าชายออสการ์ ดยุกแห่งกอตลันด์**,^  เจ้าชายคาร์ล ดยุกแห่งเวสเตร์เกิตลันด์**  เจ้าชายยูจีน ดยุกแห่งนาร์ก** 
รุ่นที่ 12:  สมเด็จพระเจ้ากุสตาฟที่ 6 อดอล์ฟ**  เจ้าชายวิลเฮล์ม ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์**  เจ้าชายเอริก ดยุกแห่งเวสเตร์มันลันด์**  เจ้าชายคาร์ล ดยุกแห่งเอิสเตร์เกิตลันด์^ 
รุ่นที่ 13:  เจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน  เจ้าชายซิกวาร์ดแห่งสวีเดน ดยุคแห่งอัปป์ลันด์^  เจ้าชายเบร์ติล ดยุกแห่งฮัลลันด์  เจ้าชายคาร์ล โจฮัน ดยุกแห่งดาลาร์นา^  เจ้าชายเลนนาร์ต ดยุกแห่งซาล์มลันด์^ 
รุ่นที่ 14:  สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ 
รุ่นที่ 15:  เจ้าชายคาร์ล ฟิลิป ดยุกแห่งแวร์มลันด์  เจ้าชายดาเนียล ดยุกแห่งเวสเตร์เยิตลันด์* 
รุ่นที่ 16:  เจ้าชายออสการ์ ดยุกแห่งสกอเน  เจ้าชายอเล็กซันเดอร์ ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์  เจ้าชายกาเบรียล ดยุกแห่งดอลาร์นา  เจ้าชายนีโคลัส ดยุกแห่งโอเงร์มันลันด์  เจ้าชายยูเลียน ดยุกแห่งฮัลลันด์ 
* ไม่ใช่เจ้าชายแห่งสวีเดนตั้งแต่แรกประสูติ  ** ทรงเป็นเจ้าชายแห่งนอร์เวย์ด้วย ^ ภายหลังเสียพระอิสริยยศเจ้าชายเพราะการอภิเษกสมรสต่างฐานันดรศักดิ์ # ทรงเป็นเจ้าชายแห่งโปแลนด์และลิทัวเนียด้วย 
ตราอาร์มในฐานะดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์
เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟ แห่งลีชเทินชไตน์ (1962–1991)

เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟแห่งลีชเทินชไตน์ (ค.ศ. 1962–1991) (อังกฤษ: Prince Franz Josef of Liechtenstein (1962–1991)) ประสูติเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 พระโอรสพระองค์สุดท้องใน เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 แห่งลีชเทินชไตน์ และ เคาน์เตสจอร์จจีนา ฟอน วิลเซค พระอนุชาพระองค์เล็กใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 แห่งลีชเทินชไตน์ รัชกาลปัจจุบัน พระองค์มีพระนามลำลองที่ครอบครัวและประชาชนเรียกคือ เจ้าชายเว็นท์เซิส ในปี 2525 พระองค์ได้เข้ามาศึกษาใน โรงเรียนนายร้อยทหารบกแซนด์เฮิสต์ และปีต่อมาประดับยศร้อยตรีในกองทัพบกอังกฤษ ณ กรุงลอนดอน จากนั้นทรงเข้ามาด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยฟรีบูร์กและมหาวิทยาลัยซูริค  ก่อนจะทรงงาเป็นผู้ช่วยแพทย์ที่โรงพยาบาลรอร์แชค
พระองค์สิ้นพระชนม์ลงอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 สิริพระชันษา 28 ปี
เหรียญในพระองค์

ลีชเทินชไตน์: Recipient of the 70th Birthday Medal of Prince Franz Joseph II.
เจสัน มแรซ

| เจสัน มแรซ |
| --- | --- |
เจสัน มแรซ ในปี ค.ศ. 2011
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1977-06-23) 23 มิถุนายน ค.ศ. 1977 (47 ปี)
ที่เกิด: เมคานิกส์วิลล์ เวอร์จิเนีย
แนวเพลง: ป็อปร็อก, อัลเทอร์เนทีฟอะเดาท์คอนเทมโพรารี, โฟล์ก, โซล, แจ๊ส
อาชีพ: นักร้อง, นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: กีตาร์
ช่วงปี: 1999–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Atlantic (2005-ปัจจุบัน)  Elektra (2002–2005)

เว็บไซต์: www.jasonmraz.com
เจสัน โทมัส มแรซ (อังกฤษ: Jason Thomas Mraz; /məˈræz/) เกิดเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1977 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง เกิดและโตที่เมคานิกส์วิลล์ เวอร์จิเนีย แนวเพลงของมแรซได้รับอิทธิพลจาก แนวป็อป ร็อก โฟล์ก แจ๊ส และฮิปฮอป เขาได้เล่นให้กับศิลปินไว้หลายคน เช่น เดฟ แมธธิวส์ แบนด์ ,เจมส์ บลันท์ ,เกวิน เดอกรอว์, พอลลา โคล์ ,เจมส์ มอร์ริสัน เป็นต้น
เขามีผลงานอัลบั้มแรก Waiting For My Rocket To Come ที่มียอดขายผ่านหลักแพลทินัม มีซิงเกิลแรก "The Remedy (I Won't Worry)"  ต่อมาออกผลงานชุดที่สองชื่อ  MR.A–Z เข้าชาร์ทอัลบั้ม Billboard 200 ที่อันดับ 5 อัลบั้มนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี สาขา Best Engineered Album, Non-Classical, ขณะที่โปรดิวเซอร์ที่ชื่อ สตีฟ ลิลลีไวต์ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงสาขา Producer of the Year
ผลงานอัลบั้มชุดที่ 3 We Sing. We Dance. We Steal Things. ออกวางขายเมื่อ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 มียอดขายระดับรางวัลแพลทินัม  ซิงเกิลแรกเพลง I'm Yours สามารถติดท็อปเท็นในชาร์ทซิงเกิลบิลบอร์ด 100 ได้ สูงสุดที่อันดับ 6 และมียอดขายระดับ 3 รางวัลแพลทินัม  อัลบั้มนี้ทำให้เจสันได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี 3 รางวัล คือ Song Of The Year จากเพลง I’m Yours, Best Male Pop Vocal Performance จากเพลง I’m Yours และ Best Engineered  Album,Non-Classical และเจสัน มแรซ ยังเป็นศิลปินคนแรกจากต่างประเทศที่ได้แสดงคอนเสิร์ต ในประเทศพม่า
ประวัติ > วัยเด็กและครอบครัว

เจสัน มแรซ เกิดในครอบครัวในชนชั้นกลาง โดย ทอม มแรซ (Tom Mraz) บิดา และ จูน โทเมส (June Tomes) มารดา และ มีพี่สาว 1 คน คือ Candace เมื่อเจสันอายุได้ 4 ขวบพ่อและแม่ก็แยกทางกัน  และต่างแยกย้ายไปมีครอบครัวของตน ทำให้เจสันมีน้องต่างบิดาและต่างมารดา
เจสันเรียนต่อระดับมัธยมที่โรงเรียนลีเดวิดไฮท์ (Lee-Davis High) ขณะที่เรียนที่นี่เจสันอยู่ในคณะประสานเสียงและคณะละครเวทีของโรงเรียน รวมทั้งเป็นเชียร์ลีดเดอร์ชายเพียงไม่กี่คนอีกด้วย ในช่วง 13 ปี พรสวรรค์ด้านการร้องเพลงของเจสันทำให้เขาได้อยู่ในวงอาร์แอนด์บี (R&B) ท้องถิ่นชื่อ "เดรสทูคิล" (Dressed To Kill) ซึ่งสมาชิกแต่ละคนล้วนอยู่ในวัย 20 ปี
ประวัติ > ช่วงต้นอาชีพ

หลังจบการศึกษาระดับมัธยมปลาย เจสันเข้าเรียนระดับอุดมศึกษาในสาขา Musical Theatre ที่ American Musical and Dramatic Academy, New York ที่นี่เองเจสันเริ่มหัดเล่นกีตาร์และค้นพบว่าการเล่นดนตรีและแต่งเพลงคือเป้าหมายต่อไปของตัวเอง เจสันจึงดรอปการเรียนและกลับสู่บ้านเกิดในเมคานิกส์วิลล์
ต้นสหัสวรรษใหม่เจสันก็จากบ้านเกิดอีกครั้งเพื่อตามหาฝันในฝั่งตะวันตก เขาขับรถจากเมคคานิกส์วิลล์ในฝั่งตะวันออกสุดสู่ San Diego สุดเขตด้านตะวันตกใต้ของอเมริกา  ที่นี่เองเจสันได้เริ่มต้นอาชีพการเป็นนักร้องนักแต่งเพลง ด้วยการร้องเพลงในผับชื่อดังของเมืองคือ Java Joe’s  ทุกวันพฤหัสบดี เจสันเปิดแสดงโชว์เล็ก ๆ จากคนดูเพียงไม่กี่คน จนกลายเป็นคนดูเต็มร้านในเวลาไม่กี่เดือน และที่นี่เองที่เจสันได้พบกับโทค่า (Noel “Toca” Rivera) นักร้องและนักเพอร์คัสชั่น ทั้งคู่ออกแสดงที่ Java Joe’s จนได้รับเชิญจากคลับใน Los Angeles และเมืองใกล้เคียงให้ไปเปิดแสดงโดยต่อเนื่อง ระหว่างนี้เจสันและโทค่าก็ได้ทำอัลบั้มเดโมในชื่อ Live At Java Joe’s  ซึ่งมีเพลงอย่าง You And I Both, 1000 Things และเพลงได้รับการเปิดออกอากาศในสถานีวิทยุท้องถิ่นในซาน ดิเอโก้  การแสดงของเจสันและอัลบั้มเดโมที่น่าประทับใจ กลายเป็นความสำเร็จแบบปากต่อปาก จนได้ดึงดูดแมวมองจาก Elektra Records ให้มาชมการแสดง และเจสันได้เซ็นสัญญากับอีเล็กตร้าในปี 2002
ประวัติ > อัลบั้ม Waiting For My Rocket To Come

อัลบั้มแรกของเจสัน ออกวางจำหน่ายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2002 ในอัลบั้มนี้เขาได้ร่วมงานกับ John Alagia ที่เคยโพรดิวซ์งานให้กับ Dave Matthews Band และ John Mayer   โดยมี The Remedy (I Won’t Worry) เป็นซิงเกิลแรก เพลงพูดถึงการเอาชนะความเศร้าหมองด้วยการมองโลกในแง่ดี ซึ่งเจสันได้รับแรงบันดาลใจจากเพื่อนวัยเด็ก Charlie Mingroni ที่ต่อสู้กับโรคมะเร็งกระดูก  เพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 15 ใน Billboard Hot 100 Chart ส่วนอัลบั้ม Waiting For My Rocket To Come ก็ได้รับรางวัลแพลทินัมจากสมาคมแผ่นเสียงแห่งอเมริกา หรือ RIAA  ในฐานะที่มียอดจำหน่ายอัลบั้มมากกว่า 1 ล้านก๊อปปี้ในอเมริกา
ความสำเร็จอย่างท่วมท้นแม้เพียงอัลบั้มแรก เป็นเพราะเพลงของเจสันเป็นส่วนผสมที่ลงตัวของดนตรีหลากหลาย ทั้ง โฟล์ก ป๊อป ร็อก และฮิปฮอป  ซึ่งทักษะการร้องแบบกึ่งแร็ปและการแต่งเนื้อเพลงที่เป็นการเล่นคำได้อย่างแยบยล ทำให้เจสันเป็นความแปลกใหม่ของอุตสาหกรรมดนตรีอเมริกันในช่วงนั้น อีกทั้งการแสดงสดของเขาก็ได้รับเสียงชื่นชมจากแฟนเพลงแบบปากต่อปาก  เพื่อเป็นการสนองตอบเสียงเรียกร้องของแฟนเพลง Tonight Not Again : Jason Mraz Live At The Eagle Ballroom  อัลบั้มบันทึกการแสดงสดจาก Eagle Ballroom ที่เมือง Cleveland รัฐ Ohio จึงได้ออกวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 2004
ประวัติ > อัลบั้ม MR.A-Z

เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2005 อัลบั้มที่ 2 ของเจสัน ก็ถูกวางจำหน่าย ภายใต้สังกัดใหม่คือ Atlantic Records โดยมี Wordplay เป็นซิงเกิลแรก และ Geek In The Pink เป็นซิงเกิลที่สอง ตัวอัลบั้มขึ้นถึงอันดับที่ 5 ใน Billboard 200 Album Chart ในสัปดาห์แรก  แต่ก็ไม่ได้ทำให้อัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จด้านยอดขายและยอดแอร์เพลย์เท่าที่ควร แต่กระนั้น MR.A–Z ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี ปี ค.ศ. 2006 ในสาขา Best Engineered Album, Non-Classical
ประวัติ > อัลบั้ม We Sing. We Dance. We Steal Things.

หลังจากอัลบั้มที่สอง เจสันใช้เวลาพักผ่อนเพื่อค้นพบความสงบภายในตัวเอง ทำให้เขาเริ่มศึกษาหลักพุทธศาสนาและเซน  ระหว่างนี้เองเจสันได้แต่งเพลง และใช้เพลงใหม่นี้ตามโชว์เล็กๆในยุโรปและอเมริกา ก่อนวางจำหน่ายอัลบั้มที่สามในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2008  เจสันได้แยกเพลงต่างๆในสตูดิโออัลบั้มออกเป็น EP เพลงอคูสติก 3 ชุด คือ We Sing (จำหน่ายแบบจำกัดในเดือนมีนาคม) We Dance (จำหน่ายแบบจำกัดในเดือนเมษายน) และ We Steal Things (ออกวางจำหน่ายพร้อมกับสตูดิโออัลบั้ม We Sing. We Dance. We Steal Things.)  อัลบั้มนี้เจสันได้พบกับ Martin Terefe โพรดิวเซอร์ที่เคยร่วมงานกับ Coldplay และ James Morrison  อีกทั้งยังได้ James Morrison และ Colbie Caillait มาร่วมร้องในอัลบั้มนี้ด้วย
ในอัลบั้ม We Sing. We Dance. We Steal Things. นับว่าเป็นมิติใหม่ทางดนตรีสำหรับเจสัน  เพราะมีการใช้เครื่องเป่าทองเหลืองเข้ามาเสริมความคึกคัก การนำเครื่องสายมาเพิ่มความละเมียดละไม และวงประสานเสียงให้ได้ความอลังการมากขึ้น    ซิงเกิลแรก I’m Yours ขึ้นสูงสุดที่อันดับ 6 ใน Billboard Hot 100 จำหน่ายได้กว่า 3 ล้านก๊อปปี้ในอเมริกา และกว่า 5 ล้านก๊อปปี้ทั่วโลก  ส่วนตัวอัลบั้มได้รับรางวัลแพลทินัม จากยอดขายเกินกว่า 1 ล้านก๊อปปี้ในอเมริกา และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี ครั้งที่ 51 ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ถึง 3 รางวัล คือ Song Of The Year จากเพลง I’m Yours, Best Male Pop Vocal Performance จากเพลง I’m Yours และ Best Engineered  Album,Non-classical ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009  เจสันเริ่มทัวร์ทั่วโลกที่โซล เกาหลีใต้ หลังจากงานประกาศรางวัลแกรมมี ทัวร์ครั้งนี้กินระยะเวลาตั้งแต่กุมภาพันธ์ จนกระทั่งกรกฎาคม ครอบคลุมทั้งเอเชีย, ยุโรป, ออสเตรเลีย และอเมริกา
ประวัติ > 2014–ปัจจุบัน

สตูดิโออัลบั้มที่ห้าของเจสัน คือ Yes! ปล่อยเซิงเกิลเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2014  มันเป็นอัลบั้มอะคูสติกของเขาเป็นครั้งแรกและได้รับการบันทึกไว้อีกด้วย  เจสันเคยร่วมเขียน "A Beautiful Mess" ในปี ค.ศ. 2008 ในอัลบั้ม We Sing. We Dance. We Steal Things.  และอัลบั้ม Boyz II Men ในเพลง "It's So Hard to Say Goodbye to Yesterday"  และเพลง "every song on Yes!", "Raining Jane" โดยเจสันเป็นคนแต่งเพลง และอัลบั้มเดี่ยวในเพลง "Love Someone" ปล่อยเพลงนี้เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 วันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2014 ได้ปล่อยเพลงในอัลบั้ม Yes! เป็นเซิงเกิลที่3 ชื่อ "Love Someone", "Hello You Beautiful Thing" และ "Long Drive" เป็นต้น
ผลงาน > สตูดิโออัลบั้ม

Waiting for My Rocket to Come (ค.ศ. 2002) #55 U.S. (Platinum)
MR.A-Z (ค.ศ. 2005) #5 U.S.
We Sing. We Dance. We Steal Things. (พฤษภาคม ค.ศ. 2008) #3 U.S. (Platinum)
Love Is A Four Letter Word (เมษายน ค.ศ. 2012) #2 U.S.
Yes! (ค.ศ. 2014)
ผลงาน > สตูดิโออัลบั้ม > EPs

A Jason Mraz Demonstration (ค.ศ. 1999)
Live at Java Joe’s (ค.ศ. 2001)
From the Cutting Room Floor (ค.ศ. 2001)
Sold Out (In Stereo) (ค.ศ. 2002)
The E Minor EP in F (ค.ศ. 2002)
We Sing  (ค.ศ. 2008)
We Dance  (ค.ศ. 2008)
We Steal Things (ค.ศ. 2008)
Yours Truly: The I'm Yours Collection (ค.ศ. 2009)
Life Is Good (ค.ศ. 2010)
Live Is a Four Letter Word (ค.ศ. 2012)
ผลงาน > รายการโทรทัศน์

American Music Awards (ค.ศ. 2003)
Late Night with Conan O'Brien (ค.ศ. 2003)
The Tonight Show with Jay Leno (ค.ศ. 2003, 2005, 2008)
New Year's Rockin' Eve (ค.ศ. 2004)
The Ellen DeGeneres Show (ค.ศ. 2004, 2006, 2008, 2009, 2012)
Jimmy Kimmel Live! (ค.ศ. 2004, 2005, 2009, 2012)
EBS Space Gonggam (ค.ศ. 2006)
Late Show with David Letterman (ค.ศ. 2008, 2009, 2012)
Nobel Peace Prize Concert (ค.ศ. 2008)
Rachael Ray (ค.ศ. 2008)
American Idol (ค.ศ. 2009)
Saturday Night Live (ค.ศ. 2009)
The Tonight Show with Conan O'Brien (ค.ศ. 2009)
Grammy Awards (ค.ศ. 2009, 2010)
Family Guy (ค.ศ. 2010)
The Jay Leno Show (ค.ศ. 2010)
Sesame Street (ค.ศ. 2010)
Chelsea Lately (ค.ศ. 2012)
Conan (ค.ศ. 2012)
Dancing With the Stars (ค.ศ. 2012)
The Fresh Beat Band (ค.ศ. 2012)
Late Night with Jimmy Fallon (ค.ศ. 2012)
Opening Act (ค.ศ. 2012)
Today (ค.ศ. 2012)
VH1 Storytellers (ค.ศ. 2012)
Watch What Happens: Live (ค.ศ. 2012)
American Restoration (ค.ศ. 2013)
Live from the Artists Den (ค.ศ. 2014)
K-Pop Star 4 (ค.ศ. 2015)
ผลงาน > รายการโทรทัศน์ > อัลบั้มแสดงสด

Tonight Not Again : Jason Mraz Live At The Eagle Ballroom (ค.ศ. 2004)
Beautiful Mess - Live On Earth (ค.ศ. 2009)
รางวัล

| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| ค.ศ. 2002 | เจสัน มแรซ | San Diego Music Awards for "Best Acoustic" | ชนะ |
| ค.ศ. 2002 | เจสัน มแรซ | San Diego Music Awards for "Artist of the Year" | ชนะ |
| ค.ศ. 2009 | เจสัน มแรซ | Teen Choice Award for "Best Male Artist" | ชนะ |
| ค.ศ. 2009 | We Sing. We Dance. We Steal Things. | Teen Choice Award for "Best Album (Male Artist)" | ชนะ |
| ค.ศ. 2009 | เจสัน มแรซ | American Music Award for "Favorite Adult Contemporary Artist" | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ค.ศ. 2009 | เจสัน มแรซ | Songwriters Hall of Fame Hal David Starlight Award | ชนะ |
| ค.ศ. 2010 | "I'm Yours" | Song of the Year | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ค.ศ. 2010 | "I'm Yours" | Best Male Pop Vocal Performance | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ค.ศ. 2010 | เจสัน มแรซ | People's Choice Award for "Favorite Male Artist" | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ค.ศ. 2010 | "I'm Yours" | ASCAP Song of the Year | ชนะ |
| ค.ศ. 2010 | "Make It Mine" | "Best Male Pop Vocal Performance" | ชนะ |
| ค.ศ. 2010 | "Lucky" (with Colbie Caillat) | Best Pop Collaboration with Vocals | ชนะ |
| ค.ศ. 2010 | เจสัน มแรซ | "Surf Industry Manufacturers Association Humanitarian of the Year" | ชนะ |
| ค.ศ. 2010 | เจสัน มแรซ | Surfrider Foundation Clean Water Award | ชนะ |
| ค.ศ. 2012 | "I Won't Give Up" | Teen Choice Award for "Best Love Song" | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ค.ศ. 2012 | เจสัน มแรซ | ASCAP Foundation Champion Award | ชนะ |
| ค.ศ. 2013 | เจสัน มแรซ | People's Choice Award for "Pop Male Artist" | ชนะ |
| ค.ศ. 2013 | เจสัน มแรซ | MTV Europe Music Award For "Best World Stage" | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ค.ศ. 2014 | เจสัน มแรซ | San Diego Music Awards for "Artist of the Year" | ชนะ |
| ค.ศ. 2014 | เจสัน มแรซ - "Love Someone" | San Diego Music Awards for "Best Music Video by a San Diego Artist" | ชนะ |
ดูเพิ่ม

แอมยัวส์
เจสัน มแรซ ในปี ค.ศ. 2014