stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศาสนาเปรียบเทียบ
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

ธงชัย วินิจจะกูล. “การแก้ต่างให้พุทธศาสนากับความเป็นมาของศาสนาเปรียบเทียบในสยาม.” ใน เมื่อสยามพลิกผัน: ว่าด้วยกรอบมโนทัศน์พื้นฐานของสยามยุคสมัยใหม่. น. 147-175. กรุงเทพฯ: ฟ้าเดียวกัน, 2562.
พิเชฏฐ์  กาลามเกษตร์. “องค์ความรู้วิชาศาสนาเปรียบเทียบกับการเสริมสร้างความเข้าใจอันดีระหว่างศาสนา: ประสบการณ์จากภาควิชามนุษยศาสตร์.” ใน วารีญา ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม (บรรณาธิการ), สันติวิธีจากมุมมองศาสนา. หน้า 113-124. นครปฐม: ภาควิชามนุษยศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล, 2548.
ปฐมพงษ์  โพธิ์ประสิทธินันท์. “แนะนำภาควิชามนุษยศาสตร์: ศาสนาเปรียบเทียบและจริยศาสตร์สำคัญต่อสังคมอย่างไร?” ใน วารีญา ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม (บรรณาธิการ), สันติวิธีจากมุมมองศาสนา. หน้า 166-172. นครปฐม: ภาควิชามนุษยศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล, 2548.
Synolds, Richard. Oxford and Empire: The Last Lost Cause. Hampshire: The Macmillan, 1956.
Thongchai Winichakul. “Buddhist Apologetics and a Genealogy of Comparative Religion in Siam.” Numen 62,1 (2015): 76-99.
การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

การคุ้มกันผู้วิ่งคบเพลิงที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
การวิ่งคบเพลิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 จะสิ้นสุดลงในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008) เพื่อนำไปจุดในงานเปิดมหกรรมกีฬาโอลิมปิก ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน แผนการของการวิ่งนั้นได้ถูกประกาศเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2550 (ค.ศ .2550)  ภายใต้สโลแกนว่า "Journey of Harmony" (和諧之旅)    และคาดว่าจะใช้เวลาวิ่ง 130 วัน ผ่าน 21 ประเทศรวมประเทศจีน ระยะทาง 137,000 ก.ม. (85,100 ไมล์) ซึ่งถือได้ว่าเป็นการวิ่งคบเพลิงที่ยาวที่สุดนับตั้งแต่การวิ่งคบเพลิงครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2479 (ค.ศ. 1936) ในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 จากกรุงเอเธนส์สู่กรุงเบอร์ลิน
หลังจากคบเพลิงได้ถูกจุดขึ้นในเมืองโอลิมเปีย ประเทศกรีซ เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ที่ผ่านมา คบเพลิงได้ถูกนำไปที่กรุงเอเธนส์ แล้วถูกส่งต่อไปที่กรุงปักกิ่งในวันที่ 31 มีนาคม หลังจากนั้นจึงได้รับการส่งต่อไปสู่เมืองสำคัญต่างๆ ทั่วโลก และคาดว่าคบเพลิงนี้จะมีการนำขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของโลกยอดเขาเอเวอร์เรสต์อีกด้วย
การวิ่งคบเพลิงในครั้งนี้จัดขึ้นในช่วงที่มีเหตุจลาจลความไม่สงบในทิเบต ซึ่งจึนได้ทำการตอบโต้ผู้ประท้วงจนนำไปสู่การเรียกร้องให้คว่ำบาตรจีนที่กระทำการละเมิดสิทธิมนุษยชนในเมืองใหญ่ต่างๆ ทั่วโลก
คบเพลิงโอลิมปิก
คบเพลิง

คบเพลิงโอลิมปิก 2008 ออกแบบโดยบริษัท ลีโนโว บริษัทผู้ผลิตคอมพิวเตอร์อันดับ 1 ของจีน ภายใต้แนวคิดว่า "เมฆแห่งคำมั่นสัญญา" ได้แรงบันดาลใจจากรูปลักษณ์ของการม้วนสาส์นของจีนโบราณ ออกแบบให้มีลักษณะคล้ายการผสานมือ 2 ข้างเข้ามาหากัน ตัวคบเพลิงมีสีแดงลายเมฆ สูง 72 ซ.ม. หนักเกือบ 1 กิโลกรัม ทำจากอะลูมิเนียม บรรจุเชื้อเพลิงโพรเพนที่สามารถหล่อเลี้ยงไฟได้ 15 นาที ทนลมแรงได้ถึงระดับ 65 ก.ม. ต่อชั่วโมง และอยู่ท่ามกลางสายฝนได้ในระดับที่ฝนตกไม่เกิน 50 ม.ม. ต่อชั่วโมง
ปักกิ่งเกมมีผู้วิ่งคบเพลิงทั้งหมด 21,880 คน โดยในประเทศจีนมีผู้วิ่งจำนวน 19,400 คน คนละ 200 เมตร และนอกประเทศจีน 2,480 คน คนละ 250 เมตร
การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกในประเทศไทย

เมื่อวันที่ 18 เมษายน 2551 เวลา 02.40 น. สายการบินไชน่า แอร์ไลน์ ได้นำพา “ไฟโอลิมปิก” เคลื่อนจากกรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย มาถึงยังประเทศไทยที่ท่าอากาศยาน กองบิน 6 กองทัพอากาศ โดยนายจาง เชียง หยู รองประธานคณะกรรมการจัดกีฬาโอลิมปิก 2008 ได้นำโคมที่มีไฟโอลิมปิกอยู่ข้างในออกจากตัวเครื่องบิน แล้วส่งมอบให้แก่พล.อ.ยุทธศักดิ์ ศศิประภา ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย เพื่อนำไปเก็บรักษาที่โรงแรมพลาซ่าแอทธีนี ถนนวิทยุ
ต่อมาในวันรุ่งขึ้นได้มีการวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกในประเทศไทย โดยเริ่มจากซุ้มประตูเฉลิมพระเกียรติ ๖ รอบพระชนมพรรษา วงเวียนโอเดียน ผ่านถนนเยาวราช ถนนเจริญกรุง ผ่าน วัดพระศรีรัตนศาสดาราม กระทรวงกลาโหม สนามหลวง ศาลฎีกา เข้าสู่ถนนราชดำเนินกลาง ผ่าน สำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาล สี่แยกคอกวัว วัดราชนัดดาราม ป้อมมหากาฬ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ศูนย์ประชุมองค์การสหประชาชาติ พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน และสิ้นสุดที่ ลานพระราชวังดุสิต รวมระยะทาง 10.5 กิโลเมตร โดยมีผู้วิ่งคบเพลิงทั้งหมด 80 คน โดยผู้วิ่งคบเพลิงคนสุดท้าย ได้แก่ ปวีณา ทองสุก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์การวิ่งคบเพลิงปักกิ่ง 2008 อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2007-04-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก กีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
 พิธีการ ประธานในพิธี  ผู้เก็บธงโอลิมปิก  กฎบัตร  ประเทศที่เข้าร่วม โอลิมปิกฤดูร้อน  โอลิมปิกฤดูหนาว  เมืองเจ้าภาพ การคัดเลือก  สนามแข่งขัน  ไอโอซี คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ  รหัสประเทศ  เหรียญรางวัล ตารางสรุปเหรียญ  จ้าวเหรียญทอง  ผู้ที่ได้เหรียญ  ผู้ได้รับเหรียญร่วมกัน  ผู้ที่ได้รางวัลพิเศษ  ประกาศนียบัตร  ปัญหา ลัทธิอาณานิคม  การใช้สารกระตุ้น  กีฬา  สัญลักษณ์ การวิ่งคบเพลิง  เหรียญปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง  ผู้หญิง  การเสียชีวิต สงครามโลกครั้งที่ 1  สงครามโลกครั้งที่ 2  วิดิโอเกมโอลิมปิก  รางวัลตอบแทนสำหรับผู้ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกของแต่ละประเทศ 
| ฤดูร้อน |   1896 เอเธนส์    1900 ปารีส    1904 เซ็นต์หลุยส์    1908 ลอนดอน    1912 สต็อกโฮล์ม    1916†   1920 แอนต์เวิร์ป    1924 ปารีส    1928 อัมสเตอร์ดัม    1932 ลอสแอนเจลิส    1936 เบอร์ลิน     1940‡   1944‡   1948 ลอนดอน    1952 เฮลซิงกิ    1956 เมลเบิร์น    1960 โรม    1964 โตเกียว    1968 เม็กซิโกซิตี    1972 มิวนิก    1976 มอนทรีออล    1980 มอสโก    1984 ลอสแอนเจลิส    1988 โซล    1992 บาร์เซโลนา    1996 แอตแลนตา    2000 ซิดนีย์    2004 เอเธนส์    2008 ปักกิ่ง    2012 ลอนดอน    2016 รีโอเดจาเนโร    2020 โตเกียว §   2024 ปารีส    2028 ลอสแอนเจลิส    2032 บริสเบน    2036 TBA  |  |
| ฤดูหนาว |   1924 ชามอนี    1928 ซังคท์โมริทซ์    1932 เลคพลาซิด    1936 การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน    1940‡   1944‡   1948 ซังคท์โมริทซ์    1952 ออสโล    1956 กอร์ตีนาดัมเปซโซ    1960 สควอว์วัลเลย์    1964 อินส์บรุค    1968 เกรอนอบล์    1972 ซัปโปโระ    1976 อินส์บรุค    1980 เลคพลาซิด    1984 ซาราเยโว    1988 แคลกะรี    1992 อัลแบร์วิล    1994 ลิลเลฮัมเมร์    1998 นางาโนะ    2002 ซอลต์เลกซิตี    2006 ตูริน    2010 แวนคูเวอร์    2014 โซชิ    2018 พย็องชัง    2022 ปักกิ่ง    2026 มิลาน–กอร์ตีนา    2030 เฟรนช์แอลป์   2034 ซอลต์เลกซิตี   |  |
 †ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  ‡ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง  §เลื่อนไปปี ค.ศ. 2021 เนื่องจากเกิดการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา   กีฬาโอลิมปิกโบราณ  กีฬาซ้อน 1906  พาราลิมปิก  โอลิมปิกเยาวชน   โอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์ 
Paris : « Beijing 2008 »
เส้นทางวิ่งคบเพลิงทั่วโลก
เส้นทางวิ่งคบเพลิงในจีน
วัดเกาะ (จังหวัดสมุทรสาคร)

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ วัดเกาะ
| วัดเกาะ |
| --- | --- |
โบสถ์หลังใหม่

ที่ตั้ง: เลขที่ 1 หมู่ที่ 2  ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเกาะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดเกาะ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา
ประวัติ

วัดเกาะสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2247 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง แต่สันนิษฐานว่าผู้สร้างเป็นชาวจีนเนื่องจากมีชาวจีนอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ในบริเวณที่ตั้งวัด สถานที่ตั้งวัดเดิมเป็นเกาะมีแม่น้ำล้อมรอบ ต่อมาเส้นทางน้ำได้เปลี่ยน ทำให้บริเวณดังกล่าวตื้นเขินเป็นที่ราบ ต่อมาในสมัยกรุงธนบุรี ชาวรามัญได้อพยพหลบหนีภัยสงครามจากพม่าซึ่งเข้ายึดครองเมืองหงสาวดี ได้มาตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณบ้านเกาะและร่วมกันบูรณะวัดในปี พ.ศ. 2365 เพื่อเป็นศูนย์กลางชุมชน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2385
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถหลังเก่าหลังนี้เป็นอุโบสถหลังที่ 2 ได้มีการรื้อแล้วก่อสร้างใหม่ปี พ.ศ. 2459 ในสมัยพระครูกร่าง รมมโณ เป็นเจ้าอาวาส อุโบสถหลังใหม่เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ เครื่องลำยองช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ไม้แกะสลักประดับกระจก หน้าบันทั้งสองด้านเป็นรูปเทพนม ประดับตกแต่งลายก้านขดด้านล่างมีลายกระจังและประจำยามรองรับ หน้าบันปีกนกเป็นรูปหงส์อัญเชิญฉัตรสามชั้นไว้บนหลังประดับด้วยลายดอกไม้ มีสาหร่ายรวงผึ้งด้านล่าง อุโบสถมีประตูทางเข้า 2 ประตู ซุ้มประตูเป็นรูปสามเหลี่ยม ผนังด้านหลังมีประตูหลอกอยู่ตรงกลาง 1 ประตู ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างเป็นไม้เรียบ
ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมโดยที่กึ่งกลางฐานแต่ละด้านเป็นซุ้มโค้งภายในมีรูปเทวดาปูนปั้น ที่มุมทั้งสี่มุมเป็นรูปครุฑ บนยอดสุดมีฉัตรโลหะปัก
วัดเกาะมีเสาหงส์แบบวัดมอญ แต่มีความแตกต่างจากวัดมอญอื่นตรงที่เป็นเสาไม้แปดเหลี่ยม หัวเสาตกแต่งเป็นหัวเปิด มีเสาประกบด้านข้างทั้งสองด้าน มีรูปช้างสามเศียรและม้าสามเศียรเป็นยอด มิใช่รูปหงส์
วัดกลาง (จังหวัดสมุทรปราการ)

บทความนี้เกี่ยวกับวัดกลางในอำเภอพระประแดง สำหรับวัดกลางในอำเภอเมืองสมุทรปราการ ดูที่ วัดกลางวรวิหาร
| วัดกลาง |
| --- | --- |
วัดกลาง

ชื่อสามัญ: วัดกลาง
ที่ตั้ง: เลขที่ 48 หมู่ที่ 6 ถนนนครเขื่อนขันธ์ ตำบลบางพึ่ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ 10130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูพิศิษฎ์พัฒนากร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 ตำบลบางพึ่ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
ประวัติ

วัดกลางสร้างเมื่อ พ.ศ. 2378 โดยชาวมอญหมู่บ้านฮะเริ่นร่วมกับชาวบ้านตา บ้านตันเจิน ได้รับพระราชทานนามว่า วัดเกริง ซึ่งแปลว่า "วัดคลอง" เดิมวัดเกริงมีพระภิกษุจำพรรษา 3 คณะ  คือคณะหะกาว คณะแพ่ฮะเริ่น คณะตะวันออก ต่อมาคณะตะวันออกย้ายออกไป จึงได้รวมกันเรียกว่า "วัดกลาง" ชาวมอญเรียก แพ่ฮะเริ่น ต่อมาช่วงก่อนปี พ.ศ. 2469 สมเด็จพระมหาสมณเจ้าให้ยุบเลิกวัดเชียงใหม่และรวมเข้ากับวัดกลาง วัดกลางได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2418
ในช่วงเจ้าอาวาสพระครูธรรมวิธานปรีชา (พระมหาทองก้อน กงทอง) ได้มีการสร้างโรงเรียนธรรมวิธานราษฎร์วิทยา (โรงเรียนวัดกลาง) ในปี พ.ศ. 2491 ทางราชการได้ขออนุญาตตัดถนนผ่านที่ดินธรณีสงฆ์วัดกลาง เป็นถนนที่ตัดแยกจากถนนสุขสวัสดิ์เข้าสู่อำเภอพระประแดง เป็นเหตุให้บริเวณวัดถูกตัดแยกออกเป็นสองส่วน พระครูวิธานธรรมปรีชา (จีบ กงทอง) จึงได้ดำริที่ยุบรวมพระอุโบสถ ศาลาการเปรียญ ปูชนียสถานต่าง ๆ ตลอดจนกุฏิสงฆ์ไว้ในที่เดียวกัน ในปี พ.ศ. 2501 ได้แบ่งที่ธรณีสงฆ์ออกเป็น 2 ส่วน  ส่วนที่สองทางทิศใต้ของวัด จัดให้เป็นอาคารพานิชย์  โดยให้บริษัทเอกชนเป็นผู้ก่อสร้างโดยทุนทรัพย์ของผู้สร้างเองตามแผนผังของวัด และเมื่อสร้างเสร็จแล้วเป็นของวัด โดยทางวัดเป็นผู้เก็บค่าเช่าเพื่อนำเงินมาพัฒนาวัด
อาคารเสนาสนะ

เจดีย์ของวัดมีรูปแบบระหว่างเจดีย์ทรงมอญกับเจดีย์ทรงไทยย่อมุมไม้สิบสอง เจดีย์มีส่วนละม้ายกับแนวรั้วรูปคลื่นฐานลดชั้นของพระเจดีย์ซินพิวมินที่เมืองมัณฑะเลย์ วัดมีการประดับประติมากรรมรูปหงส์หลายจุด เช่น โบสถ์มีหน้าบันประดับช่วงบนด้วยประติมากรรมหงส์คู่ ยังมีประติมากรรมรูปหงส์ประดับปลายรวมผึ้ง ศาลาอเนกประสงค์มีคันทวยรูปหงส์วัดมีเรือสำเภาปูนหน้าวัดด้านริมคลอง เช่นเดียวกับวัดริมคลองอื่นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเฟื่องฟูในทางการค้าในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงปู่มอญ เป็น พระพุทธรูปปางห้ามญาติ ศิลปะลพบุรีตอนต้น (ราวศตวรรษที่ 12) เนื้อทองสำริด ทรงประทับยืนอยู่บนฐาน ที่มีขนาดความกว้าง 46 เซนติเมตร ยาว 47 เซนติเมตร สูง 179 เซนติเมตร
ลำดับเจ้าอาวาส

พระอาจารย์บุญพันธ์ เวชพันธ์ (พ.ศ. 2425 ถึง พ.ศ. 2435)
พระอาจารย์ชัดจุก (พ.ศ. 2435 ถึง พ.ศ. 2446)
พระครูธรรมวิธานปรีชา (ทองก้อน กงทอง) (พ.ศ. 2446 ถึง พ.ศ. 2490)
พระครูวิธานธรรมปรีชา (จีบ กงทอง) (พ.ศ. 2491 ถึง พ.ศ. 2535)
พระครูพิศิษฎ์พัฒนากร พ.ศ. 2536 ถึง ปัจจุบัน
เจตพล กนิษฐชาต

| เจตพล กนิษฐชาต |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: เจตพล กนิษฐชาต
รู้จักในชื่อ: เจมส์ เดอะสตาร์
เกิด: 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 (28 ปี)
ที่เกิด:  กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
แนวเพลง: ป็อป ป็อปร็อก อาร์แอนด์บี
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง พิธีกร
ช่วงปี: พ.ศ. 2556–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
เจตพล กนิษฐชาต (เกิด 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538) ชื่อเล่น เจมส์ หรือ เจมส์ The Star  เป็นนักร้องชาวไทย ผู้ชนะจากการแข่งขันในรายการ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว 2022  โดยก่อนหน้านี้เจมส์เคยเข้าแข่งขันในรายการ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10 โดยผ่านเข้ารอบ 24 คนสุดท้าย แต่ไม่ผ่านการคัดเลือกเป็น 8 คนสุดท้ายของปีนั้น
ประวัติ

เจมส์จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) และจบการศึกษาในระดับปริญญาตรี สาขาดนตรีสมัยนิยม วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล และต่อมาได้เข้าร่วมแข่งขันร้องเพลงในหลายรายการ นอกจากรายการเดอะสตาร์แล้ว เจมส์ยังเคยเข้าร่วมแข่งขันร้องเพลงในรายการ เดอะวอยซ์ไทยแลนด์, ดิเอ็กซ์แฟกเตอร์ ประเทศไทย, Stage Fighter
การเข้าร่วมแข่งขัน > เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10

รอบตัวแทนภาคเหนือ โดยได้รับหมายเลขสมัคร C0662
เพลง "แลกทั้งใจแค่ได้รักเธอ" - ดิว อรุณพงศ์
เพลง "Bad Valentine" - กัน นภัทร
รอบ 25 คนสุดท้าย
เพลง "แพ้คำว่ารัก" - แคลอรี่ส์ บลาห์ บลาห์
การเข้าร่วมแข่งขัน > เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว 2022

เจมส์ได้เข้ามาประกวดรายการ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว 2022 ได้รับหมายเลขรหัส *8
รอบตัวแทนภาคกลาง
เพลง "ด้วยความคิดถึง" - ดราม่าสตรีม
รอบ 22 คนสุดท้าย
เพลง "ถ้าเราเจอกันอีก" - ทิลลี่เบิร์ด
สัปดาห์ที่ 1 - Be Myself
เพลง "ปลายสายรุ้ง" - พาราด็อกซ์
คะแนนจาก 100 เสียงจากขอบเวที - 20 (อันดับที่ 2)
คะแนนสะสมกลางสัปดาห์ - 10.18% (อันดับที่ 6)
การประกาศผลได้ไปต่อลำดับที่ 2
สัปดาห์ที่ 2 - เพลงยุค Cassette
เพลง "อย่าให้เขารู้" - มิคกี้ ปิยะวัฒน์
คะแนนจาก 100 เสียงจากขอบเวที - 49 (อันดับที่ 1)
คะแนนสะสมกลางสัปดาห์ - 15.81% (อันดับที่ 3)
การประกาศผลได้ไปต่อลำดับที่ 2
สัปดาห์ที่ 3 - เพลงดังจากละคร
เพลง "เวลา" - ป๊อบ ปองกูล (Ost. เวลากามเทพ)
คะแนนจาก 100 เสียงจากขอบเวที - 27 (อันดับที่ 2)
คะแนนสะสมกลางสัปดาห์ อยู่ใน 2 อันดับสุดท้าย คู่กับเชน หมายเลข 4 - รวมกัน 23.34%
การประกาศผลได้ไปต่อลำดับที่ 2
สัปดาห์ที่ 4 - เพลงสนุกส่งท้ายปี
เพลง "ดี๊ดี" - (เจเลอร์, ไอซ์ พาริส)
คะแนนจาก 100 เสียงจากขอบเวที - 12 (อันดับสุดท้าย)
คะแนนสะสมกลางสัปดาห์ อยู่ใน 2 อันดับสุดท้าย คู่กับแซม หมายเลข 2 - รวมกัน 27.16%
การประกาศผลได้ไปต่อลำดับที่ 2
สัปดาห์ที่ 5 - "เพลงรุ่นพี่เดอะสตาร์" และ "เพลงของ 3 กรรมการ หนุ่ม-ดา-โดม"
เพลง "ครึ่งใจ" - กัน นภัทร
เพลง "จม" - หนุ่ม กะลา
คะแนนจาก 100 เสียงจากขอบเวที - 71 (อันดับที่ 1)
คะแนนสะสมกลางสัปดาห์ - 25.06% (อันดับที่ 3)
การประกาศผลได้ไปต่อลำดับที่ 1
สัปดาห์ที่ 6 - "เพลงฮิต 100 ล้านวิว" และ "เพลงคู่ศิลปิน"
เพลง "เพื่อนเล่น ไม่เล่นเพื่อน" - ทิลลี่เบิร์ด
เพลง "นะหน้าทอง" - โจอี้ ภูวศิษฐ์ ร้องคู่กับ กัน นภัทร
คะแนนจาก 100 เสียงจากขอบเวที - 41 (อันดับที่ 1)
การประกาศผลได้ไปต่อลำดับที่ 1
สัปดาห์ที่ 7 - Mini Concert 15 นาที
ชื่อมินิคอนเสิร์ต - Jame’s 10 Years After
เพลง "แพ้คำว่ารัก" - ป๊อป ปองกูล
เพลง "ทนพิษบาดแผลไม่ไหว" - Potato (โจทย์เพลงจากแฟนคลับ)
เพลง "มีแต่คิดถึง" - เบิร์ด ธงไชย
เจมส์เป็นผู้ชนะเลิศในรายการ และเป็นเดอะสตาร์ 2022
ผลงาน > เพลง

Single
เพลง สุดท้าย
เพลง เวลาที่เหลือ (สังกัด Basecamp Records)
เพลงประกอบละคร ดวงใจจอมกระบี่
เพลง ปาฏิหาริย์จากแสงดาว
ผลงาน > ละครเวที

ฟ้าจรดทราย เดอะมิวสิคัล (2567)
แหล่งข้อมูลอื่น

_jamesjed Instagram
| ด ค กเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว |
| --- | --- |
ฤดูกาล:  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  ไอดอล  2022 
พิธีกร:  ณัฐฐาวีรนุช ทองมี  พนมกร ตังทัตสวัสดิ์  ภคชนก์ โวอ่อนศรี  เอกชัย เอื้อสังคมเศรษฐ  วราวุธ โพธิ์ยิ้ม  พีรวัส แสงโพธิรัตน์ 
กรรมการ:  เพชร มาร์  สุธีศักดิ์ ภักดีเทวา  อรนภา กฤษฎี  ยุทธนา บุญอ้อม  เมทินี กิ่งโพยม  ปองศักดิ์ รัตนพงษ์  ทรงยศ สุขมากอนันต์  ณพสิน แสงสุวรรณ  ธนนท์ จำเริญ  ศรัณย์รัชต์ ดีน  ธนิดา ธรรมวิมล  จารุวัฒน์ เชี่ยวอร่าม 
ผู้ชนะเลิศ:  สนธยา ชิตมณี  อรรถพล ประกอบของ  อาณัตพล ศิริชุมแสง  วิชญาณี เปียกลิ่น  สหรัฐต์ หิรัญญ์ธนภูวดล  นภัทร อินทร์ใจเอื้อ  ยุทธนา เปื้องกลาง  จารุวัฒน์ เชี่ยวอร่าม  วราวุธ โพธิ์ยิ้ม  กรณ์ ศิริสรณ์  ระดับดาว ศรีระวงศ์  กฤษฎา จันทร์ดี  สหรัฐ เทียมปาน  เจตพล กนิษฐชาต 
รองชนะเลิศ:  ปิยนุช เสือจงพรู  รณวีร์ เสรีรัตน์  สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว  ศุภรุจ เตชะตานนท์  อรุณพงศ์ ชัยวินิตย์  เรืองฤทธิ์ ศิริพานิช  นท พนายางกูร  ธนทัต ชัยอรรถ   ณศรัณย์ จุมพลวิวัฒน์  ณพัทร์พล จรรยาศิริกุล  ลินทร์พิตา จินดาภู  พรชนก เลี่ยนกัตวา  พงศ์รชตะ ไชยศิวามงคล  ญาณาธิป ใจจุล 
บุคคลอื่นที่มีชื่อเสียง:  นภัสสร สุวรรณานนท์  สุรัตน์ติกานต์ พรรคเจริญ  เหมือนแพร พานะบุตร  กรณ์ภัสสร ด้วยเศียรเกล้า  บุตรศรัณย์ ทองชิว  ภาคิน คำวิลัยศักดิ์  ภูหิรัณย์ หล่อเสถียรธารี  ภูริกูลกฤษฎ์ ชูศักดิ์สกุลวิบูล  ภาวิดา มอริจจิ  ลาภิสรา อินทรสูต  กรวิชญ์ สูงกิจบูลย์  อิสริยะ ภัทรมานพ  อติรุจ กิตติพัฒนะ  ศุภัคชญา สุขใบเย็น  ณัฐจารี หรเวชกุล  กันต์ธีร์ ปิติธัญ  เกวลิน พูลภีไกร  ธนโชติ กุสุมรสนานันท์  รวิสรารัตน์ พิบูลภานุวัธน  กฤษกร กนกธร  ปนัสยา กิตติกถากุล  รติพันธ์ พันธ์พินิจ  ฟาติมา เดชะวลีกุล 
ดูเพิ่มเติม:  เอ็กแซ็กท์  ซีเนริโอ  จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่  โมเดิร์นไนน์ทีวี  แอ็กซ์ แชนแนล  เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์  ช่องวัน 31  เดอะสตาร์วันนี้  10 Years of Love เดอะสตาร์ ทีวี สเปเชียล 
| ด ค กเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว 2022 |
| --- | --- |
 ปังปอนด์  แซม  ชินจัง  เชน  อาร์ตติส  สาลี่  มี่  เจมส์ 
 แม่แบบ:เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว เดอะสตาร์ ไอดอล (2564) เดอะสตาร์ 2022 (2565)
แม่น้ำแควน้อย (จังหวัดกาญจนบุรี)

บทความนี้เกี่ยวกับแม่น้ำในจังหวัดกาญจนบุรี สำหรับแม่น้ำในจังหวัดพิษณุโลก ดูที่ แม่น้ำแควน้อย (จังหวัดพิษณุโลก)
| แม่น้ำแควน้อย แม่น้ำไทรโยค |
| --- | --- |
แม่น้ำแควน้อยในพื้นที่อุทยานแห่งชาติไทรโยค
ที่ตั้ง
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: กาญจนบุรี
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: สามสบ
 • ตำแหน่ง: ตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี
 • พิกัด: 15°07′03.5″N 98°27′55.2″E﻿ / ﻿15.117639°N 98.465333°E﻿ / 15.117639; 98.465333
 
ปากน้ำ: จุดบรรจบกับแม่น้ำแควใหญ่
 • ตำแหน่ง: ตำบลปากแพรก อำเภอเมืองกาญจนบุรี
 • พิกัด: 14°01′06.8″N 99°31′35.7″E﻿ / ﻿14.018556°N 99.526583°E﻿ / 14.018556; 99.526583
ความยาว: 330 กิโลเมตร (210 ไมล์)
ลุ่มน้ำ
ระบบแม่น้ำ: ลุ่มน้ำแม่กลอง
ลำน้ำสาขา:  
 • ซ้าย: แม่น้ำรันตี
 • ขวา: แม่น้ำซองกาเลีย, แม่น้ำบีคี่ใหญ่
แม่น้ำแควน้อย หรืออีกชื่อคือ แม่น้ำไทรโยค เป็นแม่น้ำสายสำคัญสายหนึ่งทางภาคตะวันตกของประเทศไทย เกิดจากลำน้ำใหญ่สามสายจากเทือกเขาตะนาวศรี ได้แก่ แม่น้ำบีคี่ใหญ่ แม่น้ำซองกาเลีย และแม่น้ำรันตี ไหลไปรวมกันที่ด้านใต้ของด่านสามสบในเขตอำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จากนั้นไหลผ่านเขตอำเภอทองผาภูมิ อำเภอไทรโยค และอำเภอเมืองกาญจนบุรี แล้วจึงไหลไปรวมกับแม่น้ำแควใหญ่กลายเป็นแม่น้ำแม่กลอง มีความยาวประมาณ 330 กิโลเมตร สองฝั่งแม่น้ำเป็นภูเขาสูงชัน มีการสร้างเขื่อนวชิราลงกรณ (เขื่อนเขาแหลม) กั้นแม่น้ำแควน้อยที่อำเภอทองผาภูมิ มีเนื้อที่ผิวน้ำ 353 ตารางกิโลเมตร (220,625 ไร่) ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนในท้องที่อำเภอสังขละบุรีและอำเภอทองผาภูมิ
ภูมิประเทศโดยทั่วไปในลุ่มน้ำแควน้อยเป็นภูเขาใหญ่น้อยเรียงสลับซับซ้อนและสูงชัน บางแห่งเป็นหน้าผาสูง บางแห่งเป็นที่ราบ ลำน้ำแควน้อยไหลผ่านภูมิประเทศที่สวยงาม มีน้ำตก มีห้วย และลำธารเล็ก ๆ ไหลลงลำน้ำเกือบตลอดสาย สภาพป่าส่วนใหญ่เป็นป่าไม้เบญจพรรณและป่าดงดิบ มีป่าไผ่แซมอยู่ทั่วไป มีป่าสงวนและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าหลายแห่ง ได้แก่ ป่าสงวนแห่งชาติเขาช้างเผือก เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร ป่าสงวนแห่งชาติห้วยเขย่ง ป่าสงวนแห่งชาติเขาพระฤๅษีและเขาบ่อแร่ และป่าสงวนแห่งชาติวังใหญ่–แม่น้ำน้อย
แม่น้ำสาขา > แม่น้ำบีคี่ใหญ่

แม่น้ำบีคี่ใหญ่มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาตะนาวศรีใกล้ชายแดนไทย–พม่า ในเขตอำเภอทองผาภูมิ ลำน้ำไหลขึ้นไปทางทิศเหนือค่อนไปทางทิศตะวันออก ผ่านเขาปลายลำปิล๊อก เข้าเขตอำเภอสังขละบุรี ช่วงนี้มีลำน้ำสาขาที่สำคัญคือ ห้วยบีคี่ ซึ่งมีต้นกำเนิดจากเทือกเขาตะนาวศรีที่พรมแดนไทย–พม่าเช่นเดียวกัน แต่อยู่ในเขตอำเภอสังขละบุรี ไหลมาทางทิศตะวันตกสมทบกับแม่น้ำบีคี่ใหญ่ที่บ้านมอญ น้ำยังคงไหลขึ้นสู่ทิศเหนือค่อนไปทางทิศตะวันออกจนกระทั่งอีกประมาณ 6 กิโลเมตร จะถึงสามสบ ลำน้ำหักเลี้ยวไปทางทิศตะวันออก เรียกว่าแม่น้ำแควน้อย ไหลลงตอนใต้ต่อไป
แม่น้ำสาขา > แม่น้ำซองกาเลีย

แม่น้ำซองกาเลียมีทิศทางการไหลจากทิศเหนือลงสู่ทิศใต้ มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาตะนาวศรี บริเวณด่านเจดีย์สามองค์ มีลำห้วยหลายสายไหลมาสมทบแม่น้ำซองกาเลีย ไหลลงใต้ผ่านอำเภอสังขละบุรี และไหลลงแม่น้ำแควน้อยที่สามสบ
แม่น้ำสาขา > แม่น้ำรันตี

แม่น้ำรันตีไหลมาจากทิศตะวันออก มีต้นกำเนิดจากภูเขากั้นลุ่มน้ำแควน้อยกับแควใหญ่ ไหลมาบรรจบกับแม่น้ำซองกาเลียก่อน อีกประมาณครึ่งกิโลเมตร จึงไหลบรรจบเป็นลำน้ำแควน้อย
คดีระหว่างพนักงานอัยการ กับพิมล กาฬสีห์ และนภาพันธ์ กาฬสีห์

| คดีระหว่างพนักงานอัยการ กับพิมล กาฬสีห์ และนภาพันธ์ กาฬสีห์> (คดีตุ๊กตา) |
| --- | --- |

สาระแห่งคดี
ข้อกล่าวหา: จำเลยทั้งสองเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราและกระทำอนาจารผู้เสียหาย
คำฟ้อง: โจทก์ฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 21 เมษายน 2509
คู่ความ
โจทก์: พนักงานอัยการ กรมอัยการ
จำเลย: • พิมล กาฬสีห์, ที่ 1 • นภาพันธ์ กาฬสีห์, ที่ 2
บุคคลอื่น: เพ็ชร์ ทิวาพัฒน์, ผู้เสียหาย
ศาล
ศาล:  ศาลฎีกา
องค์คณะ: • ศริ มลิลา • ยง เหลืองรังษี • สุทิน เกษคุปต์
คำพิพากษา
คำพิพากษา: คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 250/2510
พิพากษา
" จำเลยทั้งสองกระทำความผิดตามคำฟ้อง กลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนดสามปี หนึ่งเดือน ส่วนจำเลยที่ 2 ให้จำคุกสองปี "
ลงวันที่: 22 มีนาคม 2510
มติ: มติที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาที่ 8/2510
กฎหมาย: ประมวลกฎหมายอาญา (มาตรา 276 ข่มขืนกระทำชำเรา, 278 กระทำอนาจาร, 83 ตัวการ, 90 กรรมเดียวหลายบท)
เว็บไซต์
ดูเบื้องล่าง
"คดีระหว่างพนักงานอัยการ โจทก์ กับพิมล กาฬสีห์ จำเลยที่ 1 และนภาพันธ์ กาฬสีห์ จำเลยที่ 2 เรื่อง ความผิดเกี่ยวกับเพศ" หรือเรียกโดยย่อว่า "คดีระหว่างพนักงานอัยการ กับพิมล กาฬสีห์ และนภาพันธ์ กาฬสีห์" เป็นคดีอาญาในประเทศไทย ซึ่ง พนักงานอัยการ กรมอัยการ (“โจทก์”) ฟ้อง พิมล กาฬสีห์ เป็นจำเลยที่ 1 (“จำเลยที่ 1”) และ นภาพันธ์ กาฬสีห์ (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น อรพรรณ กาฬสีห์) ภริยาจำเลยที่ 1 เป็นจำเลยที่ 2 (“จำเลยที่ 2”) กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสองเป็นตัวการร่วมกันกระทำความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราและกระทำอนาจาร เพ็ชร์ ทิวาพัฒน์ ผู้เสียหาย (“ผู้เสียหาย”) ซึ่งเป็นสาวใช้ของจำเลยทั้งสอง โดยพฤติการณ์ที่จำเลยที่ 2 ล่อลวงผู้เสียหายมาเพื่อสนองความใคร่ของจำเลยที่ 1 และในระหว่างที่จำเลยที่ 1 ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจนบรรลุความเสียวสุดยอดทางเพศถึงห้าครั้ง จำเลยที่ 2 ได้กระทำการต่าง ๆ เพื่ออำนวยการข่มขืนนั้นด้วย โจทก์ขอให้ศาลพิพากษาลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา (“ป.อ.”)
คดีนี้ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามโจทก์ฟ้อง และลงโทษจำเลยที่ 1 ให้จำคุกห้าปี หนึ่งเดือน ส่วนจำเลยที่ 2 ให้จำคุกสามปี จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ และศาลอุทธรณ์ไม่เชื่อว่าผู้เสียหายจะถูกจำเลยกระทำชำเราจริง หากเห็นว่าผู้เสียหายสมัครใจ จึงให้ยกคำฟ้องของโจทก์
โจทก์จึงฎีกา และจำเลยที่ 2 โต้แย้งว่า ตนเป็นหญิง ไม่สามารถเป็นตัวการกระทำความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิงด้วยกันได้ ข้อโต้แย้งนี้ได้นำขึ้นสู่ที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกา ครั้งที่ 8/2510 ซึ่งมีมติว่า หญิงก็เป็นตัวการข่มขืนหญิงได้ และศาลฎีกาพิเคราะห์พฤติการณ์ต่าง ๆ ประกอบผลตรวจทางการแพทย์แล้ว เห็นว่าผู้เสียหายถูกข่มขืนกระทำชำเราตามคำฟ้อง จึงกลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ในที่สุด
คดีนี้เป็นที่กล่าวขวัญมากในช่วงปีที่เกิด เนื่องจากจำเลยที่ 1 เป็นนักเขียนการ์ตูนมีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จอย่างสูง มีนามปากกว่า "ตุ๊กตา" คดีนี้จึงรู้จักกันโดยทั่วไปว่า "คดีตุ๊กตา"
ศาลล่าง > ศาลชั้นต้น > ทางพิจารณา

จำเลยทั้งสองต่อสู้ว่า
"...ถูกบุคคลบางกลุ่มร่วมกับผู้เสียหายใส่ความ เพื่อรีดเอาทรัพย์จากจำเลย และจะทำลายชื่อเสียงของจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนักเขียนการ์ตูนมีชื่อ ส่วนข้อเคยต้องโทษ จำเลยที่ 1 รับว่า จริงตามฟ้อง"
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ตาม ป.อ. มาตรา 276 และกระทำอนาจาร ตาม ป.อ. มาตรา 278 เป็นการกระทำกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบท ตาม ป.อ. มาตรา 90 ให้ลงโทษด้วยบทหนักที่สุด คือ ป.อ. มาตรา 276 โดยจำเลยที่ 1 นั้น ให้จำคุกห้าปี และบวกโทษที่รอไว้ในคดีอาญาแดงที่ 2388/2505 ของศาลแขวงธนบุรี ด้วย รวมเป็นจำคุกห้าปี กับหนึ่งเดือน ส่วนจำเลยที่ 2 นั้น ให้จำคุกสามปี บรรดาคำขอนอกจากนี้ ให้ยกเสีย
ศาลล่าง > ศาลอุทธรณ์

คดีมาถึงศาลอุทธรณ์ใน พ.ศ. 2509 โดยจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมายว่า
"...จำเลยที่ 2 เป็นหญิง ไม่สามารถจะกระทำความผิดในข้อห้าข่มขืนได้ จะเป็นได้ก็แต่เพียงผู้สนับสนุนเท่านั้น ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานตัวการด้วยนั้น ยังไม่ชอบ"
ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว ไม่เชื่อว่าผู้เสียหายจะถูกจำเลยที่ 1 ข่มขืนกระทำชำเราจริง แต่เชื่อว่าผู้เสียหายสมัครใจยินยอม ในวันที่ 21 เมษายน 2509 จึงกลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น เป็นให้ยกคำฟ้องโจทก์ โจทก์จึงฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกา > ภาพรวม

คดีนี้มาถึงศาลฎีกาใน พ.ศ. 2510 โดยศาลฎีกาได้กำหนดประเด็นพิจารณาดังนี้
ประเด็นที่ 1 ผู้เสียหายถูกกระทำชำเรา จริงหรือไม่
ประเด็นที่ 2 ผู้เสียหายถูกจำเลยที่ 1 กระทำชำเรา ใช่หรือไม่
ประเด็นที่ 3 ผู้เสียหายได้สมัครใจยินยอมให้จำเลยที่ 1 กระทำชำเรา ใช่หรือไม่
ประเด็นที่ 4 หญิงจะเป็นตัวการร่วมในการข่มขืนกระทำชำเรา ได้หรือไม่
ศาลฎีกา > ประเด็นที่ 1 ผู้เสียหายถูกกระทำชำเรา จริงหรือไม่

สำหรับประเด็นที่ว่า ผู้เสียหายได้ถูกกระทำชำเราจริงหรือไม่นั้น ศาลฎีกาได้พิเคราะห์
ผลการตรวจพยานหลักฐานที่ยึดมาจากบ้านของจำเลยทั้งสอง ซึ่งปรากฏว่า ผู้ปูนอนที่ยึดมา มีคราบโลหิตรอยใหญ่ เป็นโลหิตหมู่โอ อันเป็นหมู่โลหิตของจำเลยที่ 1 และมีคราบโลหิตเล็ก ๆ เป็นโลหิตหมู่บี อันเป็นหมู่โลหิตของผู้เสียหาย
ผลการตรวจอวัยวะสืบพันธุ์และช่องคลอดของผู้เสียหาย ซึ่งปรากฏว่า ปากช่องคลอดมีแผลปริใหม่ ๆ หนึ่งแผล และมีโลหิตซึมออกจากแผล กับทั้งเยื่อพรหมจารีขาดหายไป
คำเบิกความของพันตำรวจโทกรณ์กิจ มุทิรางกูร แพทย์ผู้ตรวจอวัยวะสืบพันธุ์และช่องคลอด ซึ่งกล่าวว่า บาดแผลที่ปากช่องคลอดของผู้เสียหายนั้น เกิดจากของอันใหญ่กว่าช่องคลอดเล็กน้อยได้ผ่านเข้าไป เช่น อวัยวะสืบพันธุ์ของชายในระยะแข็งตัวเต็มที่ทิ่มตำเข้าไป และเป็นแผลที่เกิดขึ้นใหม่ ๆ ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ล่วงมาก่อนตรวจ
ศาลฎีกาจึงเชื่อว่า ผู้เสียหายได้ถูกกระทำชำเราจริง