stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภูมิศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ
ประเทศสมาชิก

ประเทศที่เข้าร่วมภูมิศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศใน ค.ศ. 2018 ประกอบด้วย
คาซัคสถาน
แคนาดา
คีร์กีซสถาน
โครเอเชีย
จีนไทเป
จีนปักกิ่ง
จีนเมาเก๊า
จีนฮ่องกง
เช็กเกีย
เซอร์เบีย
ไซปรัส
ญี่ปุ่น
เดนมาร์ก
ตุรกี
เติร์กเมนิสถาน
ไทย
นิวซีแลนด์
เนเธอร์แลนด์
ไนจีเรีย
บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
บราซิล
บัลแกเรีย
เบลเยียม
เบลารุส
โบลิเวีย
ปากีสถาน
โปแลนด์
ฟินแลนด์
มองโกเลีย
มาเลเซีย
เยอรมนี
รัสเซีย
โรมาเนีย
ลัตเวีย
ลิทัวเนีย
ศรีลังกา
สวิตเซอร์แลนด์
สโลวาเกีย
สโลวีเนีย
สหรัฐอเมริกา
บริเตนใหญ่
สิงคโปร์
ออสเตรเลีย
อาเซอร์ไบจาน
อาร์เจนตินา
อาร์มีเนีย
เอสโตเนีย
อินโดนีเซีย
ฮังการี
ชื่อประเทศที่ใช้เป็นชื่อทั่วไปที่ใช้โดยสหภาพภูมิศาสตร์ระหว่างประเทศ ตามรายชื่อประเทศในภูมิศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ ค.ศ. 2017 ที่เบลเกรด
ครั้งที่จัด

| ครั้งที่   | ปี (ค> ศ.)   | ประเทศเจ้าภาพ   | เมืองเจ้าภาพ   | ผู้ชนะเลิศระดับบุคคล   | ทีมอันดับหนึ่ง | ทีมอันดับสอง | ทีมอันดับสาม | ประเทศ   | จำนวนผู้เข้าร่วม   | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1   | 1996   |  เนเธอร์แลนด์  | เดอะเฮก  |  เบลเยียม สเตเฟิน ปัตเตวส์  |  โปแลนด์ |  สโลวีเนีย |  เบลเยียม | 5   | 20 |  |
| 2   | 1998   |  โปรตุเกส  | ลิสบอน  |  โปแลนด์ กาตาชือนา กฟีแยตซิญสกา  |  โปแลนด์ |  สโลวีเนีย |  เบลเยียม | 5   | 20 |  |
| 3   | 2000   |  เกาหลีใต้  | โซล  |  โปแลนด์ อาดัม บีลิสกี  |  โปแลนด์ |  เนเธอร์แลนด์ |  เกาหลีใต้ | 13   | 52 |  |
| 4   | 2002   |  แอฟริกาใต้  | เดอร์บัน  |  โรมาเนีย ฟลอริน ออลเตอานู  |  โรมาเนีย |  โปแลนด์ |  เบลารุส | 12   | 48   |  |
| 5   | 2004   |  โปแลนด์  | กดัญสก์  |  โปแลนด์ มาแชย์ แคร์มานอวิตช์  |  โปแลนด์ |  เอสโตเนีย |  โรมาเนีย | 16   | 64   |  |
| 6   | 2006   |  ออสเตรเลีย  | บริสเบน  |  โปแลนด์ ยัตแซก ปรุคญัก  |  โปแลนด์ |  เอสโตเนีย |  โรมาเนีย | 23   | 92   |  |
| 7   | 2008   |  ตูนิเซีย  | คาร์เธจ  |  โรมาเนีย บาร์บู ยอน อาเลกซันดรู  |  โรมาเนีย |  เอสโตเนีย |  ออสเตรเลีย | 24   | 96 |  |
| 8   | 2010   |  จีนไทเป  | ไทเป  |  โรมาเนีย บาร์บู ยอน อาเลกซันดรู  |  สิงคโปร์ |  ออสเตรเลีย |  โปแลนด์ | 27   | 108   |  |
| 9   | 2012   |  เยอรมนี  | โคโลญ  |  สิงคโปร์ แซมิวเอล ฉั่ว  |  สิงคโปร์ |  โรมาเนีย |  โปแลนด์ | 31   | 124   |  |
| 10   | 2013   |  ญี่ปุ่น  | เกียวโต  |  สิงคโปร์ แดเนียล หว่อง  |  สิงคโปร์ |  โครเอเชีย |  สิงคโปร์ | 32   | 128   |  |
| 11   | 2014   |  โปแลนด์  | กรากุฟ  |  สหรัฐอเมริกา เจมส์ มัลเลิน  |  สิงคโปร์ |  ออสเตรเลีย |  โรมาเนีย | 36   | 144   |  |
| 12   | 2015   |  รัสเซีย  | ตเวียร์  |  จีนไทเป Chang-Chin Wang  |  โปแลนด์ |  โรมาเนีย |  จีนไทเป | 40   | 159   |  |
| 13   | 2016   |  จีน  | ปักกิ่ง  |  ไทย วุฒิภัทร กีรติไพศาล  |  ออสเตรเลีย |  สิงคโปร์ |  ไทย | 45   | 173   |  |
| 14   | 2017   |  เซอร์เบีย  | เบลเกรด  |  โรมาเนีย วิกตอร์ เวสกู  |  โปแลนด์ |  โรมาเนีย |  สหรัฐอเมริกา | 41 | 160 |  |
| 15   | 2018   |  แคนาดา  | นครเกแบ็ก  |  รัสเซีย อะเลน คอสปานอฟ  |  โรมาเนีย |  สิงคโปร์ |  สหรัฐอเมริกา | 43 | 165 |  |
| 16 | 2019 |  ฮ่องกง | ฮ่องกง |  สหรัฐอเมริกา Albert Zhang |  อินโดนีเซีย |  สหรัฐอเมริกา |  บริเตนใหญ่ | 43 | 166 |  |
| 17 | 2020 |  ตุรกี | อิสตันบูล |  รัสเซีย Rustam Bigildin |  รัสเซีย |  สิงคโปร์ |  ญี่ปุ่น | 46 | 180 | online |
| 18 | 2022 |  ฝรั่งเศส | ปารีส |  คาซัคสถาน Sanzhar Khamitov |  สิงคโปร์ |  ลิทัวเนีย |  ไต้หวัน | 54 | 209 | online |
| 19 | 2023 |  อินโดนีเซีย | บันดุง |  ไทย ภัสกาญ ลีวงศ์เจริญ |  โรมาเนีย |  สิงคโปร์ |  ฮังการี | 45 | 177 |  |
| 20 | 2024 |  ไอร์แลนด์ | ดับลิน |  โรมาเนีย David-Mihai Dumitrescu |  สหรัฐอเมริกา |  ออสเตรเลีย |  อินโดนีเซีย | 46 | 183 |  |
| 21 | 2025 |  ไทย | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |  |
| 22 | 2026 |  ตุรกี | อิสตันบูล |  |  |  |  |  |  |  |
| 23 | 2027 |  ลัตเวีย | แย็ลกาวา |  |  |  |  |  |  |  |
| 24 | 2028 |  ออสเตรเลีย | เมลเบิร์น |  |  |  |  |  |  |  |
รางวัล > ประเทศที่ได้รับรางวัลมากที่สุด

| อันดับ   | ประเทศ   | อันดับหนึ่ง สอง และสาม   | ปีที่ชนะเลิศ (จำนวนทีมที่เข้าร่วม) | ปีที่ได้รองชนะเลิศ   (จำนวนทีม) | ปีที่ได้อันดับสาม   (จำนวนทีม) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  โปแลนด์ | 7, 1, 1 | 1996 (5), 1998 (5), 2000 (13), 2004 (12), 2006 (23), 2015 (40), 2017 (41) | 2002 (12) | 2012 (31) |
| 2 |  โรมาเนีย | 4, 3, 2 | 2002 (12), 2008 (24), 2013 (32), 2018 (43) | 2012 (31), 2015 (40), 2017 (41) | 2006 (23), 2014 (36) |
| 3 |  สิงคโปร์ | 3, 2, 1 | 2010 (27), 2012 (31), 2014 (36) | 2016 (45), 2018 (43) | 2013 (32) |
| 4 |  ออสเตรเลีย | 1, 2, 1 | 2016 (45) | 2010 (27), 2014 (36) | 2008 (24) |
| 5 |  เอสโตเนีย | 0, 3, 0 | — | 2004 (12), 2006 (23), 2008 (24) | — |
| 6 |  สโลวีเนีย | 0, 2, 0 | — | 1996 (5), 1998 (5) | — |
| 7 (ร่วม) |  โครเอเชีย | 0, 1, 0 | — | 2013 (32) | — |
| 7 (ร่วม) |  เนเธอร์แลนด์ | 0, 1, 0 | — | 2000 (13) | — |
| 9 (ร่วม) |  เบลเยียม | 0, 0, 2 | — | — | 1996 (5), 1998 (5) |

| 9 (ร่วม) |  สหรัฐอเมริกา | 0, 0, 2 | — | — | 2017 (41), 2018 (43) |
| 11 (ร่วม) |  ไทย | 0, 0, 1 | — | — | 2016 (45) |
| 11 (ร่วม) |  จีนไทเป | 0, 0, 1 | — | — | 2016 (45) |
| 11 (ร่วม) |  เบลารุส | 0, 0, 1 | — | — | 2002 (12) |
| 11 (ร่วม) |  เกาหลีใต้ | 0, 0, 1 | — | — | 2000 (13) |
รางวัล > ประเทศที่ได้รับรางวัลระดับบุคคลมากที่สุด

| ครั้ง   | ประเทศ   | ครั้งที่ชนะ   | ผู้ชนะเลิศ (ปี) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  โรมาเนีย | 5 | David-Mihai Dumitrescu (2024), วิกตอร์ เวสกู (2017), บาร์บู ยอน อาเลกซันดรู (2010, 2008), ฟลอริน ออลเตอานู (2002) |
| 2 |  โปแลนด์ | 4 | ยัตแซก ปรุคญัก (2006), มาแชย์ แคร์มานอวิตช์ (2004), อาดัม บีลิสกี (2000), กาตาชือนา กฟีแยตซิญสกา (1998) |
| 3 |  สิงคโปร์ | 2 | แดเนียล หว่อง (2013), แซมิวเอล ฉั่ว (2012) |
| 3 |  ไทย | 2 | ภัสกาญ ลีวงศ์เจริญ (2023), วุฒิภัทร กีรติไพศาล (2016) |
| 5 (ร่วม) |  จีนไทเป | 1 | Chang-Chin Wang (2015) |
| 5 (ร่วม) |  สหรัฐอเมริกา | 1 | เจมส์ มัลเลิน (2014) |
| 5 (ร่วม) |  เบลเยียม | 1 | สเตเฟิน ปัตเตวส์ (1996) |
| 5 (ร่วม) |  รัสเซีย | 1 | อะเลน คอสปานอฟ (2018) |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กโอลิมปิกวิชาการ |
| --- | --- |
 คณิตศาสตร์ (IMO)  ฟิสิกส์ (IPhO)  เคมี (IChO)  คอมพิวเตอร์ (IOI)  ชีววิทยา (IBO)  ปรัชญา (IPO)  ดาราศาสตร์ (IAO)  ภูมิศาสตร์ (IGeO)  ภาษาศาสตร์ (IOL)  วิทยาศาสตร์ ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (IJSO)  โลกและอวกาศ (IESO)  ดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์ (IOAA)
สหภาพสเกตระหว่างประเทศ

| --- | --- |

กีฬา: สเกตน้ำแข็ง
อำนาจการควบคุม: นานาชาติ
Membership:  สมาชิก 101 แห่งจาก 80 ประเทศ (เมษายน ค.ศ. 2022)  อันดอร์รา   อาร์เจนตินา  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  ออสเตรเลีย  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บราซิล  บัลแกเรีย  ชิลี  จีน  จีนไทเป  เดนมาร์ก  เยอรมนี  เอสโตเนีย  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  กรีซ  ฮ่องกง  อินเดีย  Indonesia  ไอร์แลนด์  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  ญี่ปุ่น  กัมพูชา  แคนาดา  คาซัคสถาน  กาตาร์  คีร์กีซสถาน  โคลอมเบีย  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  โครเอเชีย  ลัตเวีย  ลีชเทินชไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มาเลเซีย  เม็กซิโก  มอลโดวา  โมนาโก  มองโกเลีย  โมร็อกโก  นิวซีแลนด์  เนเธอร์แลนด์  มาซิโดเนียเหนือ  นอร์เวย์  ออสเตรีย  เปรู  ฟิลิปปินส์  โปแลนด์  โรมาเนีย  รัสเซีย  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  เซอร์เบีย  สิงคโปร์  สโลวาเกีย  สโลวาเกีย  สเปน  แอฟริกาใต้  ไทย  เช็กเกีย  ตุรกี  ยูเครน  ฮังการี  อุซเบกิสถาน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สหรัฐอเมริกา  บริเตนใหญ่  เวียดนาม  เบลารุส  ไซปรัส  
ตัวย่อ: ISU
วันที่ก่อตั้ง: 23 กรกฎาคม 1892; 132 ปีก่อน (1892-07-23) ในเมืองเชเวนนิงเก้น  เนเธอร์แลนด์
การติดต่อ: ไอโอซี
สำนักงานใหญ่: 17 อเวนิวจัสต์-โอลิเวียร์ โลซาน  สวิตเซอร์แลนด์
ประธาน:  คิม แจ-ย็อล
รองประธาน: รองประธานคนที่ 1  สเกตลีลา เบอนัวต์ ลาวัว รองประธานคนที่ 2  สเกตความเร็ว  ตรอน เอสเปลี่
ผู้อำนวยการ: เฟรดี ชมิด
Operating income: CHF 35.6 ล้าน (2018)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
www.isu.org
ภาษาราชการ: English
สหภาพสเกตระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International Skating Union) หรือ ไอเอสยู (ISU) เป็นองค์กรระหว่างประเทศที่ควบคุมและจัดการแข่งขันกีฬาสเกตน้ำแข็ง ซึ่งรวมถึงสเกตลีลา ประเภทหมู่คณะ (synchoronized skating) สเกตความเร็ว และสเกตความเร็วระยะสั้น ได้ถูกก่อตั้งขึ้นที่เมืองเชเวนนิงเงน (Scheveningen) ประเทศเนเธอร์แลนด์ ในเดือนกรกฎาคม 1892  ทำให้เป็นหนึ่งในสหพันธ์กีฬาที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่ง ปัจจุบันที่ทำการใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
รายการแข่งขันระดับนานาชาติรายการหลักของโลกซึ่งอยู่ในกำกับดูแลของสหพันธ์สเกตน้ำแข็งนานาชาติมีดังต่อไปนี้
โอลิมปิกฤดูหนาว (Winter Olympic Games)
สเกตลีลาชิงแชมป์โลก (World Figure Skating Championships) – ลานแข่งระดับนานาชาติขั้น 1 (ขั้นสูงสุด)
สเกตลีลากร็องปรีไฟนอล (Grand Prix of Figure Skating Final) – ลานแข่งระดับนานาชาติขั้น 2
สเกตลีลาชิงแชมป์ยุโรป (European Figure Skating Championships) – ลานแข่งระดับนานาชาติขั้น 3
สเกตลีลาชิงแชมป์สี่ทวีป (Four Continents Figure Skating Championships) – ลานแข่งระดับนานาชาติขั้น 3
สเกตลีลาเยาวชนชิงแชมป์โลก (World Junior Figure Skating Championships) – ลานแข่งระดับนานาชาติขั้นเยาวชน
ข้อแตกต่างระหว่าง ไอเอสยู (ISU) และ ไอเอสไอ (ISI)

สหภาพสเกตระหว่างประเทศ (ไอเอสยู) เป็นผู้จัดการและควบคุมแข่งขันในระดับนักกีฬา ในขณะที่สถาบันสเก็ตน้ำแข็ง หรือ Ice Skating Institute (ISI) เป็นองค์กรนานาชาติที่จัดการแข่งขันในเพื่อความบันเทิงและพักผ่อนหย่อนใจเท่านั้น
พระยาโกมารกุลมนตรี (ชื่น โกมารกุล ณ นคร)

| มหาอำมาตย์เอกพระยาโกมารกุลมนตรี (ชื่น โกมารกุล ณ นคร)ม> ว.ม., ป.ช., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รองประธานวุฒิสภา
ดำรงตำแหน่ง 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 – 14 มิถุนายน พ.ศ. 2492ดำรงตำแหน่งร่วมกับ พระยาสีหราชเดโชไชย
ก่อนหน้า: พระยาอภิบาลราชไมตรี
ถัดไป: พระยาอัชราชทรงสิริ
เสนาบดีกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ
ดำรงตำแหน่ง 26 ตุลาคม พ.ศ. 2472 – 9 เมษายน พ.ศ. 2475
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
ก่อนหน้า: พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศุภโยคเกษม
ถัดไป: พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศุภโยคเกษม
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ
ดำรงตำแหน่ง 21 มิถุนายน พ.ศ. 2476 – 29 มีนาคม พ.ศ. 2477
นายกรัฐมนตรี: พระยาพหลพลพยุหเสนา
ก่อนหน้า: เจ้าพระยาวงษานุประพัทธ์
ถัดไป: พระสารสาสน์พลขันธ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 16 สิงหาคม พ.ศ. 2434
เสียชีวิต: 31 มกราคม พ.ศ. 2504 (69 ปี)
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: คุณหญิงโสภาพรรณ โกมารกุล ณ นคร
บุตร: 10 คน
ลายมือชื่อ: 

มหาอำมาตย์เอก พระยาโกมารกุลมนตรี (ชื่น โกมารกุล ณ นคร) (16 สิงหาคม พ.ศ. 2434 - 31 มกราคม พ.ศ. 2504) เป็นอดีตเสนาบดีกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ ในรัฐบาลพระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) มีศักดิ์เป็นหลานอาของเจ้าพระยาพลเทพ (เฉลิม โกมารกุล ณ นคร)
ประวัติ

พระยาโกมารกุลมนตรี (ชื่น โกมารกุล ณ นคร) เกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2434 เป็นบุตรของนายพลพ่าย (ชวน โกมารกุล ณ นคร) และคุณจวง บุนนาค จบการศึกษาชั้นต้นที่โรงเรียนสุขุมาลัย,โรงเรียนอุดมวิทยายน วัดอนงคาราม และโรงเรียนราชวิทยาลัย สมัยสายสวลี ถนนบำรุงเมือง
รับราชการ

พระยาโกมารกุลมนตรี ได้เข้าฝึกราชการในกรมตรวจและกรมสารบาญชี กระทรวงพระคลังมหาสมบัติ ต่อมาใน พ.ศ. 2452 ได้เป็นเสมียนในกรมตรวจและกรมสารบาญชี จากนั้นจึงได้เดินทางไปศึกษาต่อด้านวิชากฎหมายที่ประเทศอังกฤษจนจบการศึกษาและกลับเข้ามาเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ปี พ.ศ. 2460 และได้รับราชการในตำแหน่งพนักงานอัยการ สังกัดกระทรวงยุติธรรม พ.ศ. 2462 โอนไปรับราชการในกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ ในวันที่ 24 พฤษภาคม ปี พ.ศ. 2469 พระยาโกมารกุลมนตรีได้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมบาญชีกลางแทน พระยาอนุรักษ์โกษา (ประเวศ อมาตยกุล) ที่ถึงแก่อนิจกรรมระหว่างดำรงตำแหน่งภายหลังที่ได้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมบาญชีกลางอยู่ประมาณ 3 ปี ก็ได้โปรดเกล้า ฯ ให้รั้งตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2472 ต่อมา 1 เมษายน พ.ศ. 2473 ดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงพระคลังสมบัติ ถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2475 จึงได้กราบถวายบังคมลาออก
งานการเมือง

พ.ศ. 2476 ได้มีการก่อตั้งกระทรวงเศรษฐการ พระยาโกมารกุลมนตรีจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ ในรัฐบาลพระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) จนกระทั่งพ.ศ. 2477 ได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง โดยอ้างเหตุผลว่าป่วย ไม่สามารถรับราชการได้เต็มที่
ครอบครัว

พระยาโกมารกุลมนตรี (ชื่น โกมารกุล ณ นคร) สมรสกับคุณหญิงโสภาพรรณ โกมารกุล ณ นคร เมื่อพ.ศ. 2461 มีบุตรธิดา 10 คน
พระยาโกมารกุลมนตรี (ชื่น โกมารกุล ณ นคร) ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2504 พระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส 23 มีนาคม พ.ศ. 2504
ยศ ตำแหน่ง และบรรดาศักดิ์

– อำมาตย์ตรี
– หลวงอรรถโกมลภารดี
22 ธันวาคม 2463 – อำมาตย์เอก
13 กันยายน พ.ศ. 2467 มหาอำมาตย์ตรี พระยาโกมารกุลมนตรี
24 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 - อธิบดีกรมบัญชีกลาง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2494 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2474 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2502 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2485 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 2 (อ.ป.ร.2)
ศิริวัฒน์ ขจรประศาสน์

| ศิริวัฒน์ ขจรประศาสน์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 28 ตุลาคม พ.ศ. 2555 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
นายกรัฐมนตรี: ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
ก่อนหน้า: ณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์
ดำรงตำแหน่ง 9 สิงหาคม พ.ศ. 2554 – 28 ตุลาคม พ.ศ. 2555
นายกรัฐมนตรี: ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
ก่อนหน้า: อลงกรณ์ พลบุตร
ถัดไป: ณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 สิงหาคม พ.ศ. 2516 (51 ปี) อำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2543–2547) มหาชน (2547–2550) ชาติไทย (2550–2551) ชาติไทยพัฒนา (2552–2561) ภูมิใจไทย (2561–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: สิชา ขจรประศาสน์

ศิริวัฒน์ ขจรประศาสน์ (เกิด
8 สิงหาคม พ.ศ. 2516) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ รวม 6 สมัย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
ประวัติ

ศิริวัฒน์ ขจรประศาสน์ มีชื่อเล่นว่า "ยอด" หรือ "ลูกยอด" เกิดวันที่ 8 สิงหาคม 2516 เป็นบุตรของ "เสธ.หนั่น" พล.ต.สนั่น ขจรประศาสน์ กับ นางฉวีวรรณ ขจรประศาสน์ เป็นลูกคนที่ 3 ในบรรดาพี่น้อง 4 คน ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ สิชา อัญชนานันท์
นายศิริวัฒน์ เป็นประธานบริหาร บริษัท วี-วัน กอล์ฟ ผู้บริหารงาน "บูรพากอล์ฟ แอนด์ รีสอร์ท" บนพื้นที่กว่า 900 ไร่ ที่ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
การศึกษา

ศิริวัฒน์ ขจรประศาสน์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมต้น จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ชั้นมัธยมปลายจากออตั้น ไฮสคูล รัฐอีลีนอยส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา จากนั้นได้ศึกษาสำเร็จในระดับระดับปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแมริวิลล์ รัฐมิสซูรี่ ประเทศสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2541 และระดับปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณทิต (รัฐศาสตร์) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง พ.ศ. 2546
งานการเมือง

ศิริวัฒน์ ขจรประศาสน์ เริ่มเข้าสู่งานการเมือง ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพิจิตร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ โดยมีอายุเพียง 28 ปี ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 ได้ย้ายลงสมัครในสังกัดพรรคมหาชน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในการเลือกตั้งซ่อม เดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จึงเป็น ส.ส.เพียงคนเดียวของพรรคมหาชนที่ชนะการเลือกตั้งในพื้นที่ภาคเหนือ จากนั้นในปี พ.ศ. 2551 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคชาติไทย และพรรคชาติไทยพัฒนา ภายหลังการยุบพรรคชาติไทย
ใน การเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพิจิตร และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นับเป็นรัฐมนตรีชายที่มีอายุน้อยที่สุดในคณะรัฐมนตรีคณะที่ 60 ของไทย ต่อมาในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 ได้รับแต่งตั้งให้พ้นจากรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ไปเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
วันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 นายศิริวัฒน์ ขจรประศาสน์ ถูกศาลรัฐธรรมนูญตัดสินให้พ้นจากความเป็นรัฐมนตรี เนื่องจากมีส่วนเกี่ยวข้องในการโยกย้ายนายถวิล เปลี่ยนศรีจากตำแหน่งเลขาธิการ สภาความมั่นคงแห่งชาติ โดยขาดความชอบธรรม ต่อมาในปี 2561 นายศิริวัฒน์พร้อมทีมงานได้ย้ายเข้าสังกัดพรรคภูมิใจไทย และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 10
ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566 ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตรเป็นสมัยที่ 5 รวม 6 สมัย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
เจ้าพระยาบวรราชนายก (เฉกอะหมัด)

| เจ้าพระยาบวรราชนายก (เฉกอะหมัด) |
| --- | --- |


สมุหนายก
กษัตริย์: สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม
ก่อนหน้า: ออกญาจักรี
ถัดไป: เจ้าพระยาอภัยราชา (ชื่น)
 จุฬาราชมนตรี คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2145 – พ.ศ. 2170
กษัตริย์: สมเด็จพระนเรศวรมหาราช สมเด็จพระเอกาทศรถ สมเด็จพระศรีเสาวภาคย์ สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่งขึ้นใหม่
ถัดไป: พระยาจุฬาราชมนตรี (แก้ว)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เชค-อะหมัด กุมมี หรือ ชัยคอะหมัด กุมมี (شیخ احمد قمی)  กุนี,เมืองอัสตะราบาด จักรวรรดิซาฟาวิยะห์ (อิหร่าน) พ.ศ. 2086
เสียชีวิต: พ.ศ. 2174 (88 ปี) กรุงศรีอยุธยา อาณาจักรอยุธยา
ที่ไว้ศพ: สุสานเจ้าพระยาบวรราชนายก (เฉกอะหมัด) ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
เชื้อชาติ: เปอร์เซีย
ศาสนา: อิสลาม นิกายชีอะฮ์
คู่สมรส: ท่านเชย
บุตร: เจ้าพระยาอภัยราชา (ชื่น)

เจ้าพระยาบวรราชนายก (เฉกอะหมัด กุมมี (شیخ احمد قمی) เป็นพ่อค้าชาวเปอร์เซียที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในอาณาจักรอยุธยาในต้นพุทธศตวรรษที่ 22 เขาเป็นขุนนางที่มีอำนาจในราชสำนักสยามโดยได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าพระยาบวรราชนายก เขาเป็นบรรพบุรุษของตระกูลขุนนางผู้มีอำนาจในกรุงรัตนโกสินทร์ คือ ตระกูลบุนนาค
ประวัติ

อะหมัดเกิดในเปอร์เซียประมาณปี พ.ศ. 2086 บางครั้งกล่าวว่าเขามาจากเมืองโกม ทางตอนใต้ของกรุงเตหะราน อย่างไรก็ตาม เตช บุนนาค อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ทายาทของเขาโต้แย้งเรื่องนี้ โดยอ้างว่าบรรพบุรุษของเขามาจากเมืองที่เรียกว่า กูนี ในจังหวัดมาซานดารัน/ภูมิภาคแอสตาราบัด ทางตอนใต้ของทะเลแคสเปียน เขามีน้องชายคนหนึ่งชื่อ มูฮัมหมัด ซาอิด ซึ่งต่อมาได้อพยพมาสยามพร้อมกับเขา พวกเขาอาจมาถึงสยามราว พ.ศ. 2138 หรือต้นรัชสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เขาตั้งร้านค้าที่ตำบลท่ากยี เขาได้ภรรยาเป็นชาวสยามและกลายเป็นคนร่ำรวย
การเดินทางสู่กรุงศรีอยุธยา

ในยุคสมัยที่ท่านเฉกอะหมัดเดินทางเข้ามากรุงศรีอยุธยานั้น เป็นยุคที่โปรตุเกสเรืองอำนาจทางทะเลในแถบมหาสมุทรอินเดีย ทำให้พ่อค้าชาวพื้นเมืองต้องใช้เส้นทางขนส่งสินค้าทางบกเป็นช่วง ๆ เส้นทางที่เป็นไปได้ในการเดินทางจากอิหร่านเข้าสู่กรุงศรีอยุธยาในสมัยนั้น คือเดินเท้าจากเมืองแอสตะราบาดเข้าสู่แคว้นคุชราตในอินเดียตะวันตก จากนั้น เดินเท้าตัดข้ามประเทศอินเดียมายังฝั่งตะวันออกทางด้านโจฬมณฑล จากนั้นลงเรือข้ามอ่าวเบงกอลและทะเลอันดามันมายังเมืองตะนาวศรีหรือเมืองมะริด แล้วจึงเข้าสู่กรุงศรีอยุธยา
ปลายแผ่นดินสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เฉกอะหมัดและมหฺหมัดสะอิด (محمد سعيد) พร้อมบริวารได้เข้ามายังกรุงศรีอยุธยา ตั้งบ้านเรือนและห้างร้านค้าขาย อยู่ที่ตำบลท่ากายี ท่านค้าขายจนกระทั่งมีฐานะเป็นเศรษฐีใหญ่ในกรุงศรีอยุธยา ภายหลังมหฺหมัดสะอิดได้เดินทางกลับเปอร์เซีย ท่านสมรสกับคุณหญิงเชย มีบุตร 2 คนและธิดา 1 คน ได้แก่
เป็นชายชื่อ ชื่น ซึ่งต่อมาคือ เจ้าพระยาอภัยราชา (ชื่น) สมุหนายก ในแผ่นดินพระเจ้าปราสาททอง
เป็นชายชื่อ ชม ถึงแก่กรรมแต่เมื่อยังเป็นหนุ่ม
เป็นหญิงชื่อ ชี เป็นสนมเอกในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ภายหลังแต่งงานกับพระยาศรีเนาวรัตน์ (อากามะหะหมัด آقا محمد) บุตรของมหฺหมัดสะอิด
ปฐมจุฬาราชมนตรี

ปลายแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ท่านเฉกอะหมัดได้ช่วยปรับปรุงราชการกรมท่า จนได้ผลดี จึงโปรดเกล้าฯ ให้เป็นพระยาเฉกอะหมัดรัตนราชเศรษฐีเจ้ากรมท่าขวาและจุฬาราชมนตรี นับได้ว่าท่านเป็นปฐมจุฬาราชมนตรีและเป็นผู้นำพาศาสนาอิสลามนิกายชีอะหฺอิษนาอะชะรียะหฺมาสู่ประเทศไทย 
ต่อมาท่านเฉกอะหมัดพร้อมด้วยมิตรสหายร่วมใจกันปราบปรามชาวต่างชาติกลุ่มหนึ่งที่ก่อการจลาจลและจะยึดพระบรมมหาราชวัง จึงโปรดเกล้าฯ ให้เป็นเจ้าพระยาเฉกอะหมัด รัตนาธิบดี สมุหนายกอัครมหาเสนาบดีฝ่ายเหนือ
สายสกุล

ในปลายแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าปราสาททองโปรดเกล้าฯ ให้ท่านเฉกอะหมัดซึ่งมีอายุ 87 ปี เป็นเจ้าพระยาบวรราชนายกจางวางกรมมหาดไทย ท่านได้ถึงแก่อสัญกรรม เมื่อ พ.ศ. 2174 รวมอายุ 88 ปี ท่านเฉกอะหมัดนี้ท่านเป็นต้นสกุลของไทยมุสลิมหลายนามสกุลและสกุลบุนนาค เป็นต้นสกุลของเจ้าพระยาหลายท่านในระยะเวลาต่อมา อาทิ เจ้าพระยาอภัยราชา (ชื่น) เจ้าพระยาชำนาญภักดี (สมบุญ) เจ้าพระยาเพชรพิไชย (ใจ) และมีบรรดาศักดิ์เป็นสมเด็จเจ้าพระยาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ถึง 3 ท่าน คือ สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) และสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค)  รวมทั้งเป็นต้นสกุลของสายสกุลที่มีความสำคัญต่อการปกครองประเทศตลอดมา สถานที่ฝังศพของท่านเฉกอะหมัด ตั้งอยู่ในบริเวณมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
แหล่งข้อมูลอื่น

พิทยา บุนนาค. มุสลิมผู้นำ"ปฐมจุฬาราชมนตรี" คนแรกในสยาม. กทม. มติชน. 2548
| ก่อนหน้า |  | เจ้าพระยาบวรราชนายก (เฉกอะหมัด) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สถานปนาตำแหน่งขึ้นใหม่ |  | พระยาจุฬาราชมนตรี คนที่ 1  (พ.ศ. 2145 – 2170) |  | พระยาจุฬาราชมนตรี (แก้ว) |
| ด ค กสมุหนายก |
| --- | --- |
กรุงศรีอยุธยา*:  ออกญาจักรีในรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ  เจ้าพระยาบวรราชนายก (เฉกอะหมัด)  เจ้าพระยาอภัยราชา (ชื่น)  เจ้าพระยาวิไชเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน)  เจ้าพระยาชำนาญภักดี (สมบุญ)  เจ้าพระยาจักรี (ครุฑ)  พระยาราชสงครามที่สมุหนายก  เจ้าพระยาเพ็ชร์พิไชย (ใจ)  เจ้าพระยาอภัยมนตรี  เจ้าพระยาราชภักดี (สว่าง)  เจ้าพระยาอภัยราชา (ประตูจีน)  พระยาพระคลังที่สมุหนายก 
กรุงธนบุรี:  เจ้าพระยาจักรี (หมุด)  เจ้าพระยาจักรี (ทองด้วง) 
กรุงรัตนโกสินทร์:  เจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน สนธิรัตน์)  เจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน รัตนกุล)  เจ้าพระยาอภัยภูธร (น้อย บุณยรัตพันธุ์)  เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)  เจ้าพระยานิกรบดินทร์ (โต กัลยาณมิตร)  เจ้าพระยาภูธราภัย (นุช บุณยรัตพันธุ์)  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยาบำราบปรปักษ์  เจ้าพระยารัตนบดินทร์ (รอด กัลยาณมิตร) 
* สมุหนายกในสมัยกรุงศรีอยุธยา เท่าที่ปรากฎชื่อ
สุสานหลุมฝังศพของ เจ้าพระยาบวรราชนายก (เฉกอะหมัด) ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
เกาะเอดจ์

| --- | --- |

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: มหาสมุทรแอตแลนติก
พิกัด: 77°45′N 22°30′E﻿ / ﻿77.750°N 22.500°E﻿ / 77.750; 22.500
กลุ่มเกาะ: สฟาลบาร์
พื้นที่: 5,073 ตารางกิโลเมตร (1,959 ตารางไมล์) 2,102 km2 (812 sq mi) glaciated
ความยาวชายฝั่ง: 502 กม. (311.9 ไมล์)
ระดับสูงสุด: 590 ม. (1940 ฟุต)
จุดสูงสุด: Kvitisen-Storskavlen
การปกครอง
นอร์เวย์
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 0
เกาะเอดจ์ (อังกฤษ: Edge Island; Edgeøya' (ภาษานอร์เวย์: [ˈɛdʒˌœ͡ʏɑ]) เป็นเกาะในประเทศนอร์เวย์ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของสฟาลบาร์ มีพื้นที่ 5,073 ตารางกิโลเมตร (1,960 ตารางไมล์) เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในกลุ่มเกาะนี้ เกาะนี้ตั้งชื่อตามทอมัส เอดจ์ (เสียชีวิตในปี 1624) ซึ่งเป็นพ่อค้าและนักล่าปลาวาฬ ชาวอังกฤษ ปัจจุบันการการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการท่องเที่ยวเป็นสิ่งต้องห้ามตามกฎหมายเนื่องจากสถานะเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ
สะพานหาวรา

| สะพานหาวรา Howrah Bridge |
| --- | --- |
สะพานหาวรา
พิกัด: 22°35′06″N 88°20′49″E﻿ / ﻿22.5851°N 88.3469°E﻿ / 22.5851; 88.3469
เส้นทาง: 4 lanes of Strand Road, pedestrians and bicycles
ข้าม: แม่น้ำหูคลี (Hooghly River)
ที่ตั้ง: หาวรา (Howrah) และโกลกาตา
ชื่อทางการ: รพินทระเสตุ (Rabindra Setu)
ผู้ดูแล: สำนักงานบริหารทรัพย์สินท่าเรือโกลกาตา (Kolkata Port Trust)
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานยื่นแบบสะพานแขวน และ สะพานแบบ truss arch
วัสดุ: เหล็กกล้า
ความยาว: 705 m (2,313.0 ft)
ความกว้าง: 71 ft (21.6 m) พร้อมทั้งทางเท้าสองฝั่ง 15 ft (4.6 m) on either side
ความสูง: 82 m (269.0 ft)
ช่วงยาวที่สุด: 1,500 ft (457.2 m)
เคลียร์ตอนบน: 5.8 m (19.0 ft)
เคลียร์ตอนล่าง: 8.8 m (28.9 ft)
ประวัติ
ผู้ออกแบบ: บริษัทก่อสร้างอมิต กุมาร, เคารวะ และ รจนา (Amit Kumar, Gaurav & Rachna Construction Company)
ผู้สร้าง: บริษัทก่อสร้างอมิต กุมาร, เคารวะ และ รจนา (Amit Kumar, Gaurav & Rachna Construction Company)
วันเริ่มสร้าง: ค.ศ. 1936 (1936)
วันสร้างเสร็จ: ค.ศ. 1942 (1942)
วันเปิด: 3 Feb 1943; 81 ปีก่อน (3 Feb 1943)
สถิติ
การจราจรโดยเฉลี่ย: 300,000 คัน, คนเดินถนน 450,000 คน
ค่าผ่าน: ไม่เก็บค่าผ่านทาง
ที่ตั้ง
th
สะพานหาวรา หรือ สะพานหาวราห์ (อังกฤษ: Howrah Bridge) เป็นสะพานขึงเหนือแม่น้ำหูคลี (Hooghly River) ในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย เริ่มสร้างในปี 1943 โดยมีชื่อเดิมว่าสะพานนิวหาวรา (New Howrah Bridge) เพราะจะสร้างทดแทนสะพานลอยน้ำเก่าที่ตั้งอยู่ในจุดเดียวกัน เป้าหมายของการสร้างนั้นเพื่อเชื่อมเมืองหาวรา (Howrah) กับเมืองโกลกาตา (กัลกัตตา) เข้าด้วยกัน เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 1965 ได้เปลี่ยนชื่อสะพานใหม่เป็น สะพานรพินทระเสตุ (Rabindra Setu) ตั้งตามชื่อของกวีเอกชาวเบงกอล รพินทรนาถ ฐากุร ผู้รับรางวัลโนเบลคนแรกของอินเดียและของเอเชีย อย่างไรก็ตามสะพานนี้ยังเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อเดิมคือสะพานหาวรามากว่า
สะพานนี้เป็นหนึ่งในสี่สะพานข้ามแม่น้ำหูคลี และเป็นสัญลักษณ์สำคัญของเมืองโกลกาตาและรัฐเบงกอลตะวันตก ส่วนสะพานอื่น ๆ บนแม่น้ำสายเดียวกันคือวิทยาสาครเสตุ (สะพานหูคลีสอง Second Hooghly Bridge), วิเวกนันทะเสตุ (Vivekananda Setu) และ นิเวทิตาเสตุ (Nivedita Setu) การจราจรบนสะพานอยู่ที่วันละ 100,000 คัน และมีคนเดินข้ามสะพานอีกกว่าวันละ 150,000 คน เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นสะพานยื่นที่มีการสัญจรทางเท้ามากที่สุดในโลก เมื่อสร้างเสร็จ สะพานนี้เป็นสะพานยื่นที่ยาวที่สุดเป็นอันดับที่สามในโลกเมื่อแรกสร้างเสร็จ และในปัจจุบันเป็นสะพานยื่นที่ยาวที่สุดในโลกอันดับที่หก