stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เซมีโรม

| เซมีโรม سميرم |
| --- | --- |
นคร

เซมีโรม
พิกัด:  31°24′34″N 51°34′25″E﻿ / ﻿31.40944°N 51.57361°E﻿ / 31.40944; 51.57361
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: เอสแฟฮอน
เทศมณฑล: เซมีโรม
อำเภอ: กลาง
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 26,942 คน
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
เว็บไซต์: www.semirom.com
เซมีโรม (เปอร์เซีย: سميرم) เป็นนครในอำเภอกลาง เทศมณฑลเซมีโรม จังหวัดเอสแฟฮอน ประเทศอิหร่าน ทำหน้าที่เป็นทั้งเมืองหลักของเทศมณฑลและอำเภอ
จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 นครนี้มีประชากร 26,260 คนใน 6,593 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 ประชากรลดลงเหลือ 25,122 คนใน 7,036 ครัวเรือน และสำมะโนล่าสุดใน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรไว้ที่ 26,942 คนใน 8,304 ครัวเรือน
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซมีโรม> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 4.7 (40.5) | 8.1 (46.6) | 12.6 (54.7) | 17.4 (63.3) | 24.1 (75.4) | 30.7 (87.3) | 33.6 (92.5) | 32.5 (90.5) | 29.3 (84.7) | 22.9 (73.2) | 14.6 (58.3) | 8.2 (46.8) | 19.89 (67.81) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -8.3 (17.1) | -5.0 (23) | -1.1 (30) | 3.1 (37.6) | 7.3 (45.1) | 11.2 (52.2) | 14.6 (58.3) | 13.0 (55.4) | 8.6 (47.5) | 3.7 (38.7) | -0.9 (30.4) | -5.0 (23) | 3.43 (38.18) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 48 (1.89) | 37 (1.46) | 39 (1.54) | 34 (1.34) | 14 (0.55) | 1 (0.04) | 2 (0.08) | 1 (0.04) | 0 (0) | 3 (0.12) | 19 (0.75) | 37 (1.46) | 235 (9.25) |
แหล่งที่มา: Climate-data.org
เทศมณฑลเบย์ซอ

| เบย์ซอ |
| --- | --- |
เทศมณฑล
เทศมณฑลของจังหวัดฟอร์ส
ที่ตั้งจังหวัดฟอร์สในประเทศอิหร่าน
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: ฟอร์ส
เมืองหลัก: เบย์ซอ
ประชากร (2549)
 • ทั้งหมด: 36,694 คน
เบย์ซอ (เปอร์เซีย: بیضا) เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน ได้รับการจัดตั้งเป็นเทศมณฑลใน พ.ศ. 2561 ประกอบด้วย 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลบอเนช ตำบลเบย์ซอ และตำบลคูชเกเฮซอร์ จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ท้องที่ที่จะเป็นเทศมณฑลนี้มีประชากร 36,694 คน ใน 8,565 ครัวเรือน
ฮามิดา บานุ บีกัม

| ฮามิดา บานุ บีกัม Hamida Banu Begum حمیدہ بانو بیگم |
| --- | --- |
ฮามิดา บานุ บีกัม
ประสูติ: ป. 1527
สวรรคต: 29 สิงหาคม ค.ศ. 1604(1604-08-29) (76–77 ปี) อัคระ, จักรวรรดิโมกุล (ปัจจุบันอยู่ที่ ประเทศอินเดีย)
ฝังพระศพ: 30 สิงหาคม 1604 Humayun's Tomb, เดลลี
คู่อภิเษก: จักรพรรดิหุมายูง (m. 1541)
พระราชบุตร: มหาราชอัคบาร์
พระราชบิดา: ชีค อลี อัคบาร์ จามิ
พระราชมารดา: มาห์ อาฟรอส บีกัม
ศาสนา: ชีอะฮ์
ฮามิดา บานุ บีกัม (อักษรโรมัน: Hamida Banu Begum, ป. 1527 – 29 สิงหาคม 1604, เปอร์เซีย: حمیدہ بانو بیگم, อักษรโรมัน: Ḥamīda Banū Begum) เป็นพระมเหสีองค์ที่สองของ จักรพรรดิหุมายูง พระมารดาของ มหาราชอัคบาร์ ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ มาร์ยัม มาคานี เมื่อครั้งที่ประสูติพระเจ้อัคบาร์ ผู้เป็นพระราชโอรส
ฮามิดา บานุ บีกัม ประสูติในปี ป. 1527 เป็นพระราชธิดาของชีค อลี อัคบาร์ จามิ ชิเอะฮ์ชาวเปอร์เซีย พระพี่เลี้ยงของเจ้าชาย ฮินดัล เมอร์ซา พระราชโอรสพระองค์เล็กของ จักรพรรดิบาบูร์ พระมารดาคือ มาห์ อาฟรอส บีกัม ทรงเข้าพิธีวิวาห์กันที่เมือง Paat, Sindh. ตามคำแนะนำของตระกูลของเธอ ฮามิดาเป็นคนนับถือมุสลิม.
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

ในภาพยนตร์เรื่อง Jodhaa Akbar นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Poonam Sinha.
ในละครโทรทัศน์เรื่อง Jodha Akbar นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Chhaya Phadkar.[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

Humayun nama, Chapter 9:..marriage of Hamida-banu Begam and Humayun
เทศมณฑลแกลเอเยแกนจ์

| เทศมณฑลแกลเอเยแกนจ์ شهرستان قلعه گنج |
| --- | --- |
เทศมณฑล
ที่ตั้งในจังหวัดเคร์มอน
ที่ตั้งของจังหวัดเคร์มอนในประเทศอิหร่าน
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: เคร์มอน
เมืองหลัก: แกลเอเยแกนจ์
อำเภอ: กลาง, ชอฮ์ดอโฆดอ
ประชากร (2006)
 • ทั้งหมด: 69,008 คน
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+4:30 (เวลาออมแสงอิหร่าน)
แกลเอเยแกนจ์ (เปอร์เซีย: قلعه گنج) เป็นเทศมณฑลในจังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน โดยมีแกลเอเยแกนจ์เป็นเมืองหลัก เทศมณฑลนี้แยกออกจากเทศมณฑลแคฮ์นูจใน พ.ศ. 2548 จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้มีประชากร 69,008 คนใน 14,649 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้แบ่งออกเป็น 2 อำเภอคืออำเภอกลางและอำเภอชอฮ์ดอดโฆดอ และมีเมืองเพียงเมืองเดียวคือแกลเอเยแกนจ์
เทศมณฑลเอฆลีด

| เทศมณฑลเอฆลีด شهرستان اقلید |
| --- | --- |
เทศมณฑล
ที่ตั้งในจังหวัดฟอร์ส
ที่ตั้งในจังหวัดฟอร์สในประเทศอิหร่าน
พิกัด: 30°53′N 52°41′E﻿ / ﻿30.883°N 52.683°E﻿ / 30.883; 52.683
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: ฟอร์ส
เมืองหลัก: เอฆลีด
อำเภอ: กลาง, เซเด, แฮแซนอบอด
ประชากร (2559)
 • ทั้งหมด: 93,763 คน
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+4:30 (เวลาออมแสงอิหร่าน)
เทศมณฑลเอฆลีด สามารถพบได้ใน GEOnet Names Server ผ่าน ลิงก์นี้ ด้วยการเปิดไปยังกล่องค้นหาขั้นสูง แล้วพิมพ์ "9206465"  ในฟอร์ม "Unique Feature Id" และคลิกบน "Search Database"
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
| 2006 | 103,770 | —     |
| 2011 | 93,975 | −9.4% |
| 2016 | 93,763 | −0.2% |
amar.org.ir Khosrowshirin RD excluded from 2006 value
เอฆลีด (เปอร์เซีย: اقلید) เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน มีเอฆลีดเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2554 เทศมณฑลนี้มีประชากร 93,975 คนใน 25,077 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้แบ่งออกเป็น 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอกลาง, อำเภอเซเด และอำเภอแฮแซนอบอด และอีก 4 เมือง ได้แก่ เอฆลีด, เซเด, เดฌโคร์ด และแฮแซนอบอด
เทศมณฑลเอสแทฮ์บอน

| เทศมณฑลเอสแทฮ์บอน شهرستان استهبان |
| --- | --- |
เทศมณฑล

ที่ตั้งในจังหวัดฟอร์ส
ที่ตั้งของจังหวัดฟอร์สในประเทศอิหร่าน
พิกัด: 29°07′N 54°00′E﻿ / ﻿29.117°N 54.000°E﻿ / 29.117; 54.000
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: ฟอร์ส
เมืองหลัก: เอสแทฮ์บอน
อำเภอ: กลาง, รูนีซ
ประชากร (2549)
 • ทั้งหมด: 66,391 คน
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+4:30 (เวลาออมแสงอิหร่าน)
เทศมณฑลเอสแทฮ์บอน สามารถพบได้ใน GEOnet Names Server ผ่าน ลิงก์นี้ ด้วยการเปิดไปยังกล่องค้นหาขั้นสูง แล้วพิมพ์ "9206461"  ในฟอร์ม "Unique Feature Id" และคลิกบน "Search Database"
เอสแทฮ์บอน (เปอร์เซีย: استهبان) เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน โดยมีเอสแทฮ์บอนเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้มีประชากร 66,391 คนใน 16,606 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้แบ่งออกเป็น 2 อำเภอคืออำเภอกลางและอำเภอรูนีซ และมีเมืองเพียง 3 เมืองคือเอสแทฮ์บอน, อีจ และรูนีซ
เทศมณฑลแควอร์

| เทศมณฑลแควอร์ شهرستان کوار |
| --- | --- |
เทศมณฑล
ที่ตั้งในจังหวัดฟอร์ส
ที่ตั้งของจังหวัดฟอร์สในประเทศอิหร่าน
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: ฟอร์ส
เมืองหลัก: แควอร์
อำเภอ: กลาง
ประชากร (2549)
 • ทั้งหมด: 72,423 คน
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+4:30 (เวลาออมแสงอิหร่าน)
แควอร์ (เปอร์เซีย: کوار) เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน โดยมีแควอร์เป็นเมืองหลัก เทศมณฑลนี้แยกมาจากเทศมณฑลชีรอซในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้มีประชากร 72,423 คนใน 15,570 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้มีเมืองเดียวคือแควอร์ และมีอำเภอเดียวคืออำเภอกลาง
หอสมุดอะยาตุลลอฮ์มัรอะชีย์นะญะฟีย์

| หอสมุดอะยาตุลลอฮ์ มัรอะชีย์ นะญะฟีย์ |
| --- | --- |
کتابخانه آیت‌الله مرعشی نجفی
หอสมุดอะยาตุลลอฮ์ มัรอะชีย์ นะญะฟีย์ ในเมืองโกม
ประเทศ: อิหร่าน
ประเภท: สาธารณะ
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2506
อ้างอิงถึงอาณัติทางกฎหมาย: มติที่ 205 ของสภาสูงสุดแห่งการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (พ.ศ. 2540)
พิกัด: 34°38′20″N 50°52′38″E﻿ / ﻿34.638999°N 50.8772222°E﻿ / 34.638999; 50.8772222
ข้อมูลอื่น
ผู้อำนวยการ: มะฮ์มูด มัรอะชีย์ นะญะฟีย์
แผนที่
th
หอสมุด อะยาตุลลอฮ์ มัรอะชีย์ นะญะฟีย์ (เปอร์เซีย: کتابخانه آیت‌الله مرعشی نجفی; Ayatollah Marashi Najafi ) เป็นหนึ่งในหอสมุดขนาดใหญ่ในอิหร่าน ปัจจุบันหอสมุดแห่งนี้มีหนังสือที่ตีพิมพ์มากกว่า 1,000,000 เล่ม และต้นฉบับที่เขียนด้วยมือ 75,000 ฉบับ
ผู้ก่อตั้ง

หอสมุดนี้ได้ก่อตั้งและพัฒนาขึ้นโดยค่าใช้จ่ายของมัรอะชีย์ นะญะฟีย์ นักวิชาการชาวชีอะฮ์ในปีศักราชอิหร่าน 1344 (ค.ศ. 1965–66) ดังในพินัยกรรมที่ติดไว้บนหลุมฝังศพของเขาที่เขียนว่า
จงฝังฉันไว้ในหอสมุดสาธารณะใต้เท้านักค้นคว้าวิชาการของวงศ์วานมุฮัมหมัด
ท่านได้อธิบายถึงแรงบันดาลใจในการรวบรวมหนังสือและการจัดตั้งหอสมุดว่า “วันหนึ่งฉันกำลังเดินผ่านกัยศะรียะฮ์แห่งเมืองนะญัฟ ฉันได้เห็นนักวิชาการกลุ่มหนึ่งได้รวมตัวกัน ณ สถานแห่งหนึ่ง... ฉันเห็นว่ามีคนหนึ่งยืนบนไม้ และกำลังเสนอขายหนังสือต่าง ๆ ในราคาที่ถูกมาก... ฉันยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่าหนังสือส่วนมากนั้นเกี่ยวกับอิสลามและเป็นหนังสือของชีอะฮ์ซึ่งบุคคลหนึ่งชื่อว่า กาซิม ได้ซื้อไปเป็นจำนวนมาก... ฉันจึงถามผู้คนว่าเขาเป็นใครกัน ? พวกเขาตอบว่า เขาเป็นตัวแทนกงสุลอังกฤษ ณ เมืองแบกแดด ฉันแอบคิดว่า... เขาซื้อมันไปเพื่อทำลาย หรือต้องการรวบรวมแหล่งข้อมูลชั้นต้นของชีอะฮ์ที่เคยอยู่ในมือบรรดาอุละมา (ผู้รู้)  จนกระทั้งว่าพวกเราไม่สามารถหามาอ้างอิงได้ (ในภายหลัง) เช่นหนังสือ มะดีนะตุลอิล ของเชคซอดูก ที่ท่านได้เขียนขึ้นเองและอธิบายเอาไว้ หากหนังสือเล่มนี้อยู่ในมือของเรา เราก็ไม่ต้องพึ่งพา กุตุบอัรบะอะฮ์” ในช่วงชีวิตของมัรอะชีย์ นะญะฟีย์ ท่านได้เขียนหนังสือกว่า 148 เล่ม ซึ่งคำวินิจฉัยบทความเคยได้รับการนำเสนอแต่โดยส่วนมากยังไม่ได้ตีพิมพ์จนถึงปัจจุบัน มัรอะชีย์ นะญะฟีย์ เสียชีวิตไม่นานหลังจากพิธีวางศิลาฤกษ์ของอาคารห้องสมุดหลังใหม่ในปี พ.ศ. 2532
ประวัติความเป็นมาและการบริหารจัดการ

ซัยยิด มะฮ์มูด มัรอะขีย์ บุตรชายของมัรอะชีย์ นะญะฟีย์ ผู้บริหารห้องสมุดกล่าวว่า “ในแง่คุณภาพของหนังสือฉบับต่าง ๆ ที่บันทึกด้วยความประณีตและมีความเก่าแก่อย่างมาก นับได้ว่าเป็นหอสมุดที่ใหญ่ที่สุดในอิหร่าน และเป็นหอสมุดที่ใหญ่เป็นอันดับสามของโลกอิสลาม และถูกรู้จักในนามศูนย์กลางวัฒนธรมมนานาชาติโลก” หอสมุดนี้ตั้งอยู่ในเมืองโกม (Qom) ห่างจากฮะรัมท่านหญิงฟาติมะฮ์ มะอ์ซูมะฮ์ (Fatima Masomeh) 100 เมตร ซึ่งสุสานของผู้ก่อตั้งก็อยู่ใกล้ ๆ กัน หอสมุดก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2506 และได้รับการพัฒนาใน พ.ศ. 2522 และ 2531 นักวิชาการที่ได้ใช้ประโยชน์จากห้องสมุดนี้ได้แก่ อับบาส อิกบาล ออชติยานีย์ (Abbas Iqbal Ashtiani) บะดีอุซซะมาน ฟุรูซานฟัร (Badi'al Zaman Foruzanfar) และออกอ โบโซร เตหะรานีย์ (Aqa Taherani) หอสมุดนี้ได้รับทุนสร้างโดยมัรอะชีย์ นะญะฟีย์ และทายาท รวมทั้งจากองค์การการกุศลอื่น ๆ จนแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2540 ตั้งแต่ปีดังกล่าวหอสมุดกลายเป็นขององค์กรเอกชนโดยไม่เกี่ยวข้องกับรัฐ ซึ่งได้รับงบประมาณประจำปีทุกปี หอสมุดนี้อยู่ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์, และสอดคล้องกับมติที่ 205 ของสภาสูงสุดแห่งการปฏิวัติทางวัฒนธรรม, กระทรวงวัฒนธรรมและแนวทางอิสลาม ซึ่งหากมีการจัดพิมพ์หนังสือในประเทศอิหร่าน ทางผู้จัดจำหน่ายจำเป็นต้องมอบสำเนาหนังสือหรือสิ่งพิมพ์ที่เผยแพร่ดังกล่าวไปยังหอสมุดด้วย การบริหารจัดการหอสมุดเป็นไปตามความประสงค์ของมัรอะชีย์ นะยะฟีย์ คือให้คนในครอบครัวเป็นผู้ดูแลจัดการ อิมามโคมัยนีย์ได้กล่าวถึงหอสมุดแห่งนี้ว่า “หอสมุดอายาตุลลอฮ์ นะญะฟีย์ มัรอะชีย์ เป็นหอสมุดที่ไม่เหมือนกับห้องสมุดอื่น ๆ  และสามารถกล่าวได้ว่าในอิหร่าน มีอยู่ที่เดียวเท่านั้น” ในหนังสือเรียนภาษาเปอร์เซีย ม. 2 บทเรียนที่ 28 ได้กล่าวถึงรายงานการเยี่ยมชมหอสมุดดังกล่าว เพื่อให้นักเรียนได้ศึกษาทำความรู้จัก ผู้อำนวยการหอสมุดได้กล่าวถึงการเยี่ยมชมของบรรดานักพรตชาวยิวเมื่อเห็นหนังสือที่เขียนด้วยภาษาฮีบรูว่า “ได้มีคอคอม (พระยิว จากสหรัฐ 3 คน และอังกฤษ 2 คน) ได้มาเยือนอิหร่าน โดยพวกเขามีเวลาเยี่ยมชมเมืองโกม 3 ชั่วโมง ลำดับแรกพวกเขาได้มายังหอสมุดแห่งนี้ เมื่อพวกเขามองเห็นตำราฉบับลายมือ โดยเฉพาะฉบับที่เขียนด้วยภาษาฮีบรูในตู้โชว์ ทำให้พวกเขาตกตะลึกเป็นอย่างมาก” นักแปลของพวกเขากล่าวว่า พวกเขา (คอคอม) กล่าวว่าเมืองโกมคือศูนย์กลางการปฏิวัติ พวกเขา (คอคอม) คิดว่าหนังสือต่าง ๆ ของเราโดนเผาไปก่อนหน้าการปฏิวัติเสียแล้ว แต่เรากลับเห็นว่าหลักฐานตำราของพวกเราถูกเก็บไว้ในตู้โชว์ โดยว่างใกล้กับหนังสือต่าง ๆ ของพวกเขา (หนังสืออิสลาม) ซึ่งพวกเขาได้ให้เกียรติ และเชื่อไปยังตำราของพวกเขาเองและเชื่อยังตำราของเราด้วย บรรณารักษ์กล่าวแก่พวกเขาว่า เราเชื่อว่าท่านศาสดามูซา (อ.) คือศาสดาท่านหนึ่งจากพระเจ้าของเรา เราไม่มีปัญหากับชาวยิว การเยี่ยมชมหอสมุดดึงดูดพวกเขาเป็นอย่างมาก จนพวกเขาบอกว่า 3 ชั่วโมงของเรา คือที่แห่งนี้”
ทรัพยากรตำราต่าง ๆ

เป็นคลังตำราฉบับลายมือ , ฉบับภาพพิมพ์หิน ซึ่งพบได้น้อยมาก  (พ.ศ. 2546 มีอยู่ 60,000 เรื่อง และ 31,000 เล่ม) เป็นตำราฉบับลายมือเกี่ยวกับเรื่อง ฟิกฮ์และอุศูล (สาขานิติศาสตร์) , กะลามและอะกออิด (สาขาเทววิทยา) , มันติกและฟัลซะฟะฮ์ (สาขาตรรกศาสตร์และปรัชญา) , อิรฟานและตะเซาวุฟ (สาขารหัสยะ) , ฮะดีษ (สาขาวัจนะศาสดา) , ซึ่งเป็นภาษาอาหรับประมาณร้อยละ 65 และที่เหลือเป็นภาษาเปอร์เซีย ตุรกี อุรดู และภาษาอื่น ๆ อีกทั้งตำราต่าง ๆ เหล่านี้ก็มีต้นฉบับที่บันทึกโดยเจ้าของตำราเอง ซึ่งเป็นระดับคณาจารย์ที่เป็นที่รู้จักในโลกอิสลามอีกด้วย ฉบับเก่าแก่ที่สุดซึ่งไม่ได้บันทึกวันเวลาไว้ ที่มีการเก็บรักษาคือคัมภีร์อัลกุรอาน ฉบับอักษรกูฟีย์ จากปลายทศวรรษที่สองและสามของปีฮิจเราะฮ์ และฉบับเก่าแก่ที่สุดที่มีการบันทึกวันเวลาไว้คือสองส่วนของคัมภีร์อัลกุรอาน ฉบับอักษรกูฟีย์โดย อะลี บิน ฮิลาล ถูกรู้จักในนาม อิบนิ เบาวาบ และอะบุลฮะซัน อะลี บินฮิลาล และตำราสองเล่มจากตัฟซีร อัตติบยาน, นะญุลบะลาเฆาะ โดยชะรีฟ รอฎีย์, เอียะรอบุลกุรอาน, ฟุรรอฮ์, บทวิวรจากคัมภีร์อิลญีล (พระวรสาร เป็นหนังสือหมวดแรกในคัมภีร์ไบเบิล) ด้วยอักษรละติน และคัมภีร์อเวสตะ ด้วยอักษรพะละวีย์ (อักษรเปอร์เซียกลาง)
หอสมุดมีสำเนาภาพเขียนมากกว่า 4,000 ฉบับ ที่มีอยู่ในห้องสมุดต่าง ๆ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ซึ่งมีการเก็บรักษาไว้อย่างดี โดย 12,000 ฉบับ ได้ทำเป็นไมโครฟิล์มแล้ว และมีชุดรวบรวมสารบัญของหนังสือ ที่ตีพิมพ์แล้วของโลกเป็นภาษาต่าง ๆ และในห้องสมุดนี้มีฉบับตัวอย่างการพิมพ์ที่เก่าแก่และสมบูรณ์ เป็นภาษาอาหรับ เปอร์เซีย ตุรกี ละติน และอาร์มีเนียจากคริสต์ศตวรรษที่ 10 และ 11 ซึ่งเก็บรักษาไว้เป็นทรัพยากรในรูปแบบการพิมพ์เก่า นอกจากนี้ยังมีการเก็บรักษาภาพพิมพ์หินมากกว่า 30,000 แผ่นซึ่งหาได้ยากในภาษาเปอร์เซีย อาหรับ ตุรกี อุรดู อุซเบก และตาตาร์
คลังหนังสือ มีหนังสือที่ตีพิมพ์จำนวนกว่า 1,500,000 เล่ม เป็นภาษาเปอร์เซีย อาหรับ ตุรกี อูรดู และอื่น ๆ (ที่ไม่ใช่อักษรละติน) นอกจากนี้ยังมีที่เก็บจดหมายเหตุจากหนังสือของพรรคคอมมิวนิสต์และกลุ่มต่อต้านศาสนาและหนังสือต่อต้านศาสนาอิสลามอยู่ด้วย
คลังวารสาร มีนิตยสารและหนังสือพิมพ์มากกว่า 2,500 ฉบับ เป็นภาษาเปอร์เซีย อาหรับ ตุรกี อูรดู และภาษาอื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีนิตยสารและหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ จากการพิมพ์หินจำนวนมากจากยุคกอญาร และสามารถค้นคว้านิตยสารเก่าแก่เป็นภาษาอาหรับได้ในส่วนนี้เช่นกัน
คลังเอกสารที่เป็นลายลักษณ์อักษร มีเอกสารที่เขียนด้วยลายมือมากกว่า 100,000 ฉบับจากห้าศตวรรษก่อนจนถึงปัจจุบัน ทั้งหมดนี้รวมถึงคำสั่งของกษัตริย์, กฎหมายการปกครอง, สนธิสัญญา และอื่น ๆ
คลังเอกสารที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษร ประกอบด้วยวัตถุต่าง ๆ เช่นเหรียญ แสตมป์เก่า อัลบั้มภาพสีเก่า เทปเสียง วิดีโอดิสก์คอมพิวเตอร์ และภาพขาว-ดำ
คลังทางภูมิศาสตร์ แผนผัง และแผนที่ทางภูมิศาสตร์ทั้งเก่าและใหม่ และแผ่นที่ของประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก ซึ่งใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงที่เป็นภาษาต่าง ๆ ถูกเก็บรักษาไว้ในที่ส่วนนี้
คลังผลงานผู้ก่อตั้งหอสมุด ในส่วนนี้จะจัดเก็บผลงานการเขียนของมัรอะชีย์ นะญะฟีย์
แผนกต่าง ๆ

ศูนย์บริการสาธารณะ ประกอบด้วย ห้องโถงใหญ่อิบนิซินา, ห้องโถงเฉพาะตำราวิชาการศาสนา, ห้องโถงคอเญะ นะศีรุดดีน ฏูซีย์, ห้องโถงเชคมุฟีด และร้านขายหนังสือ
ศูนย์วิทยบริการพิเศษ (ศูนย์วิจัย) ประกอบด้วย การวิจัยและตรวจสอบต้นฉบับลายอักษรอิสลาม, สารบัญต้นฉบับของตำราที่เขียนด้วยมือ, การลำดับวงศ์ตระกูล และอื่น ๆ
ศูนย์เก็บรักษาทรัพยากรห้องสมุด ศูนย์นี้ประกอบด้วยหน่วยงานต่าง ๆ อาทิ หน่วยป้องกันและเก็บรักษา, หน่วยซ่อมแซมและบูรณะหนังสือลายอักษร และเอกสารที่เขียนด้วยลายมือ, หน่วยวัสดุย่อส่วน และหน่วยจัดทำเล่มหนังสือ
ศูนย์บริการด้านเทคนิค ประกอบด้วยฝ่ายคัดเลือกและสั่งซื้อ, ฝ่ายทะเบียนและโฆษณา, ฝ่ายตรวจสอบหนังสือ, ฝ่ายสถิติ, ฝ่ายวางแผนงาน, ฝ่ายจัดรูปกระดาษ, ฝ่ายวิจัย และฝ่ายคอมพิวเตอร์
ศูนย์สารสนเทศ ในปี พ.ศ. 2539 ได้มีการจัดทำระบบสารสนเทศเพื่อเป็นศูนย์ระบบรวบรวมข้อมูล, สนับสนุนด้านเทคนิค, การจัดทำดัชนีมาตรฐาน  และระบบการจัดการเครือข่ายเพื่อการพัฒนาระบบสารสนเทศแบบรวมศูนย์ นอกจากนี้ยังมีฝ่ายสำหรับจัดทำดัชนีของต้นฉบับเขียนด้วยมืออีกด้วย ซึ่งฝ่ายนี้มีนักบรรณานุกรม นำโดยคือ สัยยิดมะฮ์มูด มัรอะชีย์ ในการจัดทำดัชนีต้นฉบับที่เขียนด้วยลายมือ
ศูนย์เมืองโกมวิทยา เป็นศูนย์รวบรวมหนังสือและบทความที่เขียนเป็นภาษาต่าง ๆ เกี่ยวกับเมืองโกม (Qom) นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งอ้างอิงถึงการสืบลำดับวงศ์ตระกูลที่เป็นภาษาต่าง ๆ ซึ่งเรียกว่า ศูนย์กลางลำดับวงศ์ตระกูล ก็ถูกเก็บรักษาไว้ที่นี้ด้วย
ศูนย์สารานุกรมห้องสมุดโลก ศูนย์นี้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2534 โดยปัจจัยหลักเพื่อจัดทำสารานุกรมเฉพาะกิจ เกี่ยวกับห้องสมุดที่มีทรัพยากรเกี่ยวกับสารบบภาษาศาสตร์อิสลาม
ระเบียงภาพ

ข้อความส่วนหนึ่งจากพินัยกรรมของอะยาตุลลอฮ์ มัรอะชีย์ นะญะฟีย์ ที่ทางเข้าหอสมุด
ห้องละหมาดของหอสมุด
นักวิชาการผู้แสวงบุญที่ทางเข้าของหอสมุด
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ [archived 2015-01-03; cited 2021-03-18]. (ในภาษาอังกฤษ)
หอสมุดอะยาตุลลอฮ์ มัรอะชีย์ นะญะฟีย์ [archived 2020-08-13; cited 2022-02-19]. (ในภาษาเปอร์เซีย)
ฮูชัง อันซารี

| ฮูชัง อันซารี |
| --- | --- |


รัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐการ
ดำรงตำแหน่ง 1 มีนาคม 1974 – 23 ธันวาคม 1977
นายกรัฐมนตรี: แอมีร์แอบบอส โฮเวย์ดา   แจมชีด ออมูซกอร์
ก่อนหน้า: แจมชีด ออมูซกอร์
ถัดไป: โมฮัมหมัด เยกาเนห์
รัฐมนตรีกระทรวงข่าวสารและการท่องเที่ยว
ดำรงตำแหน่ง 29 ธันวาคม 1971 – 1 มีนาคม 1974
นายกรัฐมนตรี: แอมีร์แอบบอส โฮเวย์ดา
ก่อนหน้า: แฮสแซน แปกรอวาน
ถัดไป: โกลอมเรซอ กิยอพูร์
เอกอัครราชทูตอิหร่านประจำสหรัฐอเมริกา
ดำรงตำแหน่ง 25 พฤษภาคม 1967 – 1 ตุลาคม 1969
ก่อนหน้า: โฆสโรว โฆสรอแวนี
ถัดไป: แอมีร์ แอสลอน แอฟชอร์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 1927 (อายุ 96–97 ปี) แอฮ์วอซ จังหวัดฆูเซสถาน อิหร่าน
พรรคการเมือง:   พรรคแรสทอฆีซ (อิหร่าน)  พรรคริพับลิกัน (สหรัฐ) 
บุตร: นีนา อันซารี

ฮูชัง อันซารี (เปอร์เซีย: هوشنگ انصاری, Hushang Ansary) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันเชื้อสายอิหร่านที่เป็นอดีตนักการทูตและนักธุรกิจและเขาทำงานให้กับรัฐบาลอิหร่านมาเป็นเวลา 18 ปี และรัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐการและเอกอัครราชทูตอิหร่านประจำสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2510 ถึง พ.ศ. 2512 นอกจากนี้เขายังเป็นประธานบริษัททั้งในอิหร่านและสหรัฐอเมริกา
ชีวประวัติ

อันซารีเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2470 ในแอฮ์วอซ ในจังหวัดฆูเซสถานเขาทำงานครั้งแรกเป็นนักหนังสือพิมพ์และช่างภาพนิตยสารในแอฮ์วอซ เตหะรานและอังกฤษก่อนที่จะย้ายไปอาศัยที่ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2497 ซึ่งเขาได้พบกับแอบบอส แอรอม เอกอัครราชทูตอิหร่านประจำญี่ปุ่นซึ่งในไม่ช้าเขาก็เริ่มในความสนใจของพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวีซึ่งพระเจ้าชาห์เองก็ทรงให้อันซารีกลับไปประเทศอิหร่านและแต่งตั้งเขาเป็นผู้ดำรงตำแหน่งในหลายรัฐบาลในปี พ.ศ. 2504 ซึ่งตำแหน่งของอันซารีคือปลัดกระทรวงเศรษฐการ เอกอัครราชทูตในประเทศแถบแอฟริกาหลายแห่งรวมถึงปากีสถานและรัฐมนตรีกระทรวงข่าวสารและการท่องเที่ยว
อันซารีเป็นเอกอัครราชทูตอิหร่านประจำสหรัฐอเมริกาจนถึงปีพ.ศ. 2512 และหลังจากเขาก็ถูกเสนอชื่อให้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐการซึ่งความสำเร็จของเขาในขณะที่เขาเป็นรัฐมนตรี ได้แก่การช่วยเหลือพระเจ้าชาห์ในการที่ทรงยืมเงินหลายล้านดอลลาร์เพื่อช่วยเหลือและช่วยเหลือประเทศอื่นๆ และการลงนามในข้อตกลงกับเฮนรี คิสซินเจอร์ เพื่อสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์แปดแห่งในอิหร่าน
ในประมาณพ.ศ. 2513 ซีไอเอถือว่าอันซารีเป็นหนึ่งในสิบเจ็ดคนของ "วงในตัวจริงของพระเจ้าชาห์" และอันซารีเป็นหนึ่งในสองตัวเลือกอันดับต้น ๆ ของพระเจ้าชาห์ในการสืบทอดตำแหน่งจากแอมีร์แอบบอส โฮเวย์ดา ในฐานะนายกรัฐมนตรีของประเทศอิหร่านแต่แล้วการสืบทอดครั้งนี้ก็ตกเป็นของแจมชีด ออมูซกอร์และในที่สุดอันซารีก็เป็นหัวหน้าด้านการก่อสร้างของพรรคแรสทอฆีซ ซึ่งต่อต้านฝ่ายความก้าวหน้าของออมูซกอร์
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2520 อันซารีเป็นผู้อำนวยการบริษัทน้ำมันแห่งชาติอิหร่านแต่ลาออกในอีกหนึ่งปีต่อมาและย้ายไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา โดยอ้างถึงเหตุปัญหาสุขภาพ
แหล่งอ้างอิง

↑  ประกาศใช้ความตกลงทางการค้าระหว่างรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทยกับรัฐบาลแห่งจักรวรรดิอิหร่าน [ตั้งแต่วันที่ ๑๐ เมษายน ๒๕๑๓]
↑  ""A Thousand Years of the Persian Book" Exhibition Opens at Library of Congress March 27". Library of Congress, Washington, D.C. 20540 USA.
↑  Milani, p. 80.
↑  Milani, pp. 81–83.
↑  Milani, pp. 82–84.
เทศมณฑลแคฮ์นูจ

| เทศมณฑลแคฮ์นูจ شهرستان کهنوج |
| --- | --- |
เทศมณฑล
ที่ตั้งในจังหวัดเคร์มอน
ที่ตั้งของจังหวัดเคร์มอนในประเศอิหร่าน
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: เคร์มอน
เมืองหลัก: แคฮ์นูจ
อำเภอ: กลาง
การปกครอง
 • ผู้ปกครอง: Abuzar Atapoor Vaziri
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,109 ตร.กม. (814 ตร.ไมล์)
ประชากร (2559)
 • ทั้งหมด: 95,848 คน
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+4:30 (เวลาออมแสงอิหร่าน)
แคฮ์นูจ (เปอร์เซีย: کهنوج) เป็นเทศมณฑลในจังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน โดยมีแคฮ์นูจเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้มีประชากร (รวมส่วนที่ภายหลังแยกเป็นเทศมณฑลฟอร์ยอบ) 102,269 คนใน 21,780 ครัวเรือน ถ้าไม่รวมส่วนนั้จะเหลือ 70,664 คนใน 15,029 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้มีอำเภอเพียงแห่งเดียวคืออำเภอกลาง และมีเมืองเพียงแห่งเดียวคือแคฮ์นูจ
เทศมณฑลรอมแซร์

| เทศมณฑลรอมแซร์ شهرستان رامسر |
| --- | --- |
เทศมณฑล
ทางไปโรงแรมเก่า
เทศมณฑลของจังหวัดมอแซนแดรอน
ที่ตั้งของจังหวัดจังหวัดมอแซนแดรอนในประเทศอิหร่าน
พิกัด: 36°47′N 50°32′E﻿ / ﻿36.783°N 50.533°E﻿ / 36.783; 50.533
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: มอแซนแดรอน
เมืองหลัก: รอมแซร์
อำเภอ: กลาง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 729.80 ตร.กม. (281.78 ตร.ไมล์)
ประชากร (2549)
 • ทั้งหมด: 67,675 คน
 • ความหนาแน่น: 93 คน/ตร.กม. (240 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+4:30 (เวลาออมแสงอิหร่าน)
เทศมณฑลรอมแซร์ สามารถพบได้ใน GEOnet Names Server ผ่าน ลิงก์นี้ ด้วยการเปิดไปยังกล่องค้นหาขั้นสูง แล้วพิมพ์ "9207254"  ในฟอร์ม "Unique Feature Id" และคลิกบน "Search Database"
รอมแซร์ (เปอร์เซีย: رامسر) เป็นเทศมณฑลในจังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน โดยมีรอมแซร์เป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้มีประชากร 67,675 คนใน 19,666 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้มีเพียงอำเภอเดียวคืออำเภอกลาง และมี 2 เมืองคือรอมแซร์และเคทอเลมและซอดอตแชฮร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เทศมณฑลรอมแซร์
เตอร์กิสถาน

ระวังสับสนกับ เติร์กเมนิสถาน
แผนที่เตอร์กิสถานพร้อมด้วยเขตแดนรัฐสมัยใหม่ ภูมิภาคนี้ครอบคลุมพื้นที่ของหลายประเทศ ได้แก่ รัสเซีย, มองโกเลีย, จีน, คาซัคสถาน, เติร์กเมนิสถาน, อุซเบกิสถาน, คีร์กีซสถาน, ทาจิกิสถาน และอัฟกานิสถาน
เตอร์กิสถาน (อังกฤษ: Turkestan, Turkistan; เปอร์เซีย: ترکستان, แปลตรงตัวว่า "สถานที่ของชาวเติร์ก") หมายถึงพื้นที่หนึ่งในเอเชียกลาง ตั้งอยู่ระหว่างไซบีเรียทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทิเบต, อินเดีย และอัฟกานิสถานทางทิศใต้ ทะเลแคสเปียนทางทิศตะวันตก และทะเลทรายโกบีทางทิศตะวันออก
จากต้นกำเนิดในภาษาเปอร์เซีย คำ "เตอร์กิสถาน" ไม่เคยเป็นชื่อเรียกของรัฐชาติแห่งใดแห่งหนึ่ง ในครั้งแรก นักภูมิศาสตร์ชาวเปอร์เซียนำคำนี้มาใช้เรียกสถานที่แห่งกลุ่มชนเตอร์กิก ซึ่งก็คือที่ใดก็ตามที่มีกลุ่มชนเตอร์กิกอาศัยอยู่ ต่อมา ระหว่างที่ชาวรัสเซียกำลังขยายอำนาจลงไปทางทิศใต้เพื่อพิชิตเอเชียกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 19 พวกเขาได้เข้ายึดเมืองเตอร์กิสถาน (ปัจจุบันอยู่ในคาซัคสถาน) ใน ค.ศ. 1864 และเข้าใจผิดว่าชื่อเมืองนี้เป็นชื่อของภูมิภาคทั้งหมด จึงได้ตั้งชื่อเขตการปกครองใหม่ของตนว่า "เตอร์กิสถาน"
ในปัจจุบัน คำ "เตอร์กิสถาน" หมายถึงภูมิภาคหนึ่งในเอเชียกลางที่มีกลุ่มชนเตอร์กิกอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ แต่ภูมิภาคดังกล่าวยังเป็นที่อยู่ของชนกลุ่มอื่นที่ไม่ใช่เตอร์กิกด้วย (เช่น ชาวทาจิก) และไม่ได้ครอบคลุมถึงพื้นที่บางแห่งที่มีกลุ่มชนเตอร์กิกอาศัยอยู่ โดยประกอบด้วยบริเวณที่ปัจจุบันเป็นเติร์กเมนิสถาน, ทาจิกิสถาน, คีร์กีซสถาน, อุซเบกิสถาน, ภาคใต้และตะวันออกของคาซัคสถาน และภาคตะวันตกของซินเจียง (ซึ่งยังเป็นที่รู้จักในชื่อเตอร์กิสถานตะวันออก หรือเตอร์กิสถานของจีน) บ่อยครั้ง พื้นที่บางแห่งของอัฟกานิสถานและรัสเซีย (ตาตาร์สถานและไซบีเรีย) ที่เป็นถิ่นฐานหลักของกลุ่มชนเตอร์กิกก็ได้รับการนับรวมอยู่ในภูมิภาคเตอร์กิสถานเช่นกัน
อ้างอิงและเชิงอรรถ

1 2  Gladys D. Clewell, Holland Thompson, Lands and Peoples: The world in color, Volume 3, page 163. Excerpt: Never a single nation, the name Turkestan means simply the place of Turkish peoples.
1 2  Central Asian review by Central Asian Research Centre (London, England), St. Antony's College (University of Oxford). Soviet Affairs Study Group, Volume 16, page 3. Excerpt: The name Turkestan is of Persian origin and was apparently first used by Persian geographers to describe "the country of the Turks". It was revived by the Russians as a convenient name for the governorate-general created in 1867 and the terms Uzbekistan, Turkmenistan, etc. were not used until after 1924.
↑  Annette M. B. Meakin, In Russian Turkestan: a garden of Asia and its people, page 44. Excerpt: On their way southward from Siberia in 1864, the Russians took it, and many writers affirm that, mistaking its name for that of the entire region, they adopted the appellation of "Turkestan" for their new territory. Up to that time, they assure us Khanates of Bokhara, Khiva and Kokand were known by these names alone.
↑  "San Jose News - Google News Archive Search". news.google.com. Associated Press. 17 March 1934. สืบค้นเมื่อ 2018-03-02. QUOTE:   "More than 2000 persons, including members of the British Consulate's staff, were reported today to have been massacred at Kashgar in Sinkiang, Chinese Turkestan by fierce Tungan natives." The massacre, dispatches from Tashkent said, came in a bloddy battle between rebels and the military of the recently proclaimed 'independent government'."
↑  Encyclopædia Britannica: Turkistan. Retrieved: 24 August 2009.
↑  Oxford Dictionaries, Oxford University Press: Turkestan เก็บถาวร 2021-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved: 26 May 2012.