stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชาวกริซตัง

| --- | --- |
ชาวกริซตังในมะละกาขณะแสดงการเต้นรำแบบดั้งเดิม
ประชากรทั้งหมด
37,000 คน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 มาเลเซีย (มะละกา, กัวลาลัมเปอร์, ปีนัง)  สิงคโปร์
ภาษา
กริซตัง · อังกฤษ · มลายู
ศาสนา
ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ส่วนน้อย: ศาสนายูดาห์ และฆราวาสนิยม
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ยูเรเชีย · มาร์ดิจเกอร์ · คริสตังกัว · โปรตุเกสพลัดถิ่น · ภูมิบุตร · ยิว 
กริซตัง (มลายู: Kristang, เรียกว่า "ยูเรเชียเชื้อสายโปรตุเกส" หรือ "โปรตุเกสมะละกา") หรือ เซอรานี (Serani) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ลูกผสมระหว่างคนโปรตุเกสกับชนพื้นเมืองในมะละกา พวกเขาตั้งถิ่นฐานในประเทศมาเลเซียและสิงคโปร์ นอกจากโปรตุเกสแล้วพวกเขาได้รับอิทธิพลหรือมีเชื้อสายจากดัตช์ อังกฤษ ยิว มลายู จีน และอินเดีย ผ่านการแต่งงานข้ามชาติพันธุ์ ซึ่งเป็นเรื่องปรกติในหมู่ชาวกริซตัง หลังเกิดการล้างบางชาวยิวในโปรตุเกส ชาวยิวเหล่านี้ได้หลอมรวมกับกับชาวกริซตังในมะละกาในเวลาต่อมา วัฒนธรรมลูกผสมนี้ก่อตัวในคริสต์ศตวรรษที่ 16-17 ในช่วงที่เมืองมะละกาตกเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกส ลูกหลานกริซตังบางคนยังพูดภาษากริซตัง ซึ่งเป็นภาษาโปรตุเกสลูกผสม ภาษามลายูเองก็ยืมคำจากภาษากริซตังไปใช้จำนวนมาก
ชาวกริซตังเกิดจากการที่ชายชาวโปรตุเกส สมรสข้ามชาติพันธุ์กับชนพื้นเมืองในมะละกา เพราะช่วงแรกของการตั้งอาณานิคมนั้นไม่มีผู้หญิงโปรตุเกสอยู่เลย แต่ปัจจุบันชาวกริซตังมักจะสมรสกับชาวจีนและอินเดียมากกว่ามลายูเพราะกฎหมายศาสนา หากคนนอกศาสนาจะสมรสกับชาวมุสลิมก็ต้องเข้ารีตนับถือศาสนาอิสลามเสียก่อน ซึ่งชาวกริซตังนั้นค่อนข้างจะหวงแหนอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของตนและไม่ยอมเปลี่ยนศาสนา ซึ่งเมื่อศตวรรษก่อน คนกริซตังสามารถสมรสกับคนมลายูได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนศาสนา
ชื่อ กริซตัง (Kristang) มาจากคำว่า กริชเตา (Cristão) ที่แปลว่า "คริสต์ศาสนิกชน" ในภาษาโปรตุเกส และมีคำเรียกเชิงเหยียดหยันว่า กราโก (Grago) หรือ กราโกะก์ (Gragok) มาจากคำว่า กามาเรา (camarão) ที่แปลว่า "กุ้ง" ในภาษาโปรตุเกส ที่สื่อถึงอาชีพดั้งเดิมคือชาวประมงตกกุ้งในมะละกา
ชาวจักมา

| 𑄌𑄋𑄴𑄟𑄳𑄦 |
| --- | --- |

ประชากรทั้งหมด
ราว 790,000 คน (2554–2564)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
ประเทศบังกลาเทศ, ประเทศอินเดีย และประเทศพม่า
 บังกลาเทศ: 483,299 คน (2564)
 อินเดีย: 228,281 คน (2554)
 พม่า: ราว 80,000 คน
ภาษา
จักมา
ศาสนา
ศาสนาพุทธนิกายเถรวาท
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ไดง์เนต, ตอนต์ชอแง, ยะไข่, พม่า 
จักมา (จักมา: 𑄌𑄋𑄴𑄟𑄳𑄦; พม่า: သက္ကမ,ဒိုင်းနက်လူမျို) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งซึ่งตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณทิศตะวันออกสุดของอนุทวีปอินเดีย เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเขตเนินเขาจิตตะกองทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบังกลาเทศ อาศัยอยู่มากในเขตปกครองตนเองจักมา รัฐมิโซรัม ประเทศอินเดีย หลังการก่อสร้างเขื่อนกาพตาอีเมื่อ พ.ศ. 2507 ชาวจักมาจำต้องอพยพออกจากหลักแหล่งเดิม กระจัดกระจายไปตามรัฐต่าง ๆ เช่น รัฐอรุณาจัลประเทศ 60,000 คน รัฐตริปุระ 79,000 คน และรัฐอัสสัมอีกราว 20,000–30,000 คน ชาวจักมาที่อาศัยในประเทศพม่า จะเรียกว่า ไดง์เนต ถือเป็นหนึ่งหนึ่งใน 135 ชาติพันธุ์ที่ได้รับการยอมรับจากรัฐบาลพม่า
ชาวจักมาเป็นเครือญาติกับกลุ่มชาติพันธุ์ในตระกูลภาษาทิเบต-พม่าแถบตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย แต่ภายหลังภาษาได้เปลี่ยนแปลงไปอันเกิดขึ้นจากการรวมอำนาจระหว่างชนเผ่าจึงรับเอาภาษาตระกูลอินโด-อารยันเข้ามา โดยเฉพาะภาษาเบงกอลถิ่นจิตตะกองที่ตั้งถิ่นฐานใกล้เคียงกับชุมชนชาวจักมา ชาวจักมายุคปัจจุบันนับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาทสืบทอดมานานนับศตวรรษ จากการปฏิรูปและการสถาปนาขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 24 โดยรานีกาลินที สมเด็จพระราชินีนาถแห่งจักมาราช มีชาวจักมาส่วนน้อยที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรรัฐมิโซรัม พ.ศ. 2554 พบว่า ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท และมีกลุ่มที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ คิดเป็นร้อยละ 7.3
ความสัมพันธ์ระหว่างชาวจักมากับเพื่อนบ้านค่อนข้างซับซ้อน ชาวจักมาจำนวนมากถูกรวมเข้ากับสังคมชนชั้นกลางของประเทศบังกลาเทศและอินเดีย หลายคนเข้าทำงานเป็นเจ้าหน้าที่รัฐการ นักการเมือง หรือเป็นทูตในกองทัพของประเทศอินเดียและบังกลาเทศ แต่ก็เคยเกิดเหตุขัดแย้งเนินเขาจิตตะกอง ซึ่งถูกมองว่าเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวจักมา กระทั่งมีการจัดทำข้อตกลงสันติภาพเนินเขาจิตตะกอง ความรุนแรงในพื้นที่จึงลดลงไป
จังหวัดซิตตเว

| จังหวัดซิตตเว စစ်တွေခရိုင် |
| --- | --- |
จังหวัด
ที่ตั้งจังหวัดซิตตเว (สีแดง) ในรัฐยะไข่
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐยะไข่
เมืองศูนย์กลาง: ซิตตเว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,106.7 ตร.กม. (1,199.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 535,583 คน
 • ความหนาแน่น: 170 คน/ตร.กม. (450 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ซิตตเว (พม่า: စစ်တွေ) เป็นจังหวัดหนึ่งของรัฐยะไข่ทางภาคตะวันตกของประเทศพม่า เมืองศูนย์กลางของจังหวัดคือ ซิตตเว
เขตการปกครอง

จังหวัดซิตตเวประกอบด้วยอำเภอดังต่อไปนี้
อำเภอซิตตเว
อำเภอโปนน่าจู้น
อำเภอเปาะตอ
อำเภอระเต่ดอง
จังหวัดซิตตเวเคยมีอำเภอซึ่งปัจจุบันแยกไปเป็นจังหวัดมเยาะอู้ ดังต่อไปนี้
อำเภอมเยาะอู้
อำเภอมเยโบน
อำเภอเจาะตอ
อำเภอมี่น-บย่า
| ด ค ก รัฐยะไข่ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: ซิตตเว
| จังหวัดเจาะพยู |  อำเภอเจาะพยู  อำเภอย่าน-บแย  |  |
| จังหวัดซิตตเว |  อำเภอซิตตเว  อำเภอเปาะตอ  อำเภอโปนน่าจู้น  อำเภอระเต่ดอง  |  |
| จังหวัดตองโกะ |  อำเภอตองโกะ  อำเภอมานออง  |  |
| จังหวัดตาน-ดแว |  อำเภอกวะ  อำเภอตาน-ดแว  |  |
| จังหวัดมเยาะอู้ |  อำเภอเจาะตอ  อำเภอมเยโบน  อำเภอมเยาะอู้  อำเภอมี่น-บย่า  |  |
| จังหวัดมองดอ |  อำเภอบู้ตี้ดอง  อำเภอมองดอ  |  |
| จังหวัดอ้าน |  อำเภออ้าน  |  |
| เมืองที่สำคัญ |  กวะ  เจาะตอ  เจาะพยู  ซิตตเว  ตองโกะ  ตาน-ดแว  บู้ตี้ดอง  เปาะตอ  โปนน่าจู้น  มเยโบน  มเยาะอู้  มองดอ  มานออง  มี่น-บย่า  ย่าน-บแย  ระเต่ดอง  อ้าน  |  |
กวนตัน

ระวังสับสนกับ กลันตัน
| กวนตัน Kampung Teruntum |
| --- | --- |
นครและเมืองหลวงของรัฐ
นครกวนตัน Bandaraya Kuantan
การถอดเสียงอักษรอื่น ๆ
 • ยาวี: كوانتن‎
 • จีน: 关丹 (ตัวย่อ)  關丹 (ตัวเต็ม)
 • ทมิฬ: குவாந்தான்
จากบน ซ้ายไปขวา: หอกวนตัน 188 ที่ริมแม่น้ำกวนตัน, ใจกลางนคร, มัสยิดรัฐ สุลต่านอะฮ์มัด ชะฮ์ อาคารสภานครกวนตัน, ศาลกวนตัน, หาดเตอลุกเจิมปาดัก และท่ากวนตัน

กวนตันแสดงแผนที่ประเทศมาเลเซียกวนตันแสดงแผนที่รัฐปะหัง
พิกัด: 3°49′N 103°20′E﻿ / ﻿3.817°N 103.333°E﻿ / 3.817; 103.333
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  ปะหัง
อำเภอ: กวนตัน
ตั้งถิ่นฐาน: ค.ศ. 1851
จัดตั้ง: 1 สิงหาคม ค.ศ. 1913
ศูนย์กลางบริหาร: 27 สิงหาคม ค.ศ. 1955
สถานะเทศบาล: 1 กันยายน ค.ศ. 1979
สถานะนคร: 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021
การปกครอง
 • ประเภท: สภานคร
 • องค์กร: สภานครกวนตัน
 • นายดเทศมนตรี: ดาโตะ ฮัมดัน ฮุสซิน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 324 ตร.กม. (125 ตร.ไมล์)
ความสูง: 21.95 เมตร (72 ฟุต)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 548,014 คน
 • ความหนาแน่น: 1,691 คน/ตร.กม. (4,380 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 25xxx
เวลาสุริยะเฉลี่ย: UTC+06:46:48
เว็บไซต์: mbk.gov.my
กวนตัน (มลายู: Kuantan, كوانتن) เป็นนครและเมืองหลักของรัฐปะหัง ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ใกล้ปากแม่น้ำกวนตัน กวนตันเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 18 ตามจำนวนประชากรใน ค.ศ. 2010 และเป็นเมืองใหญ่สุดในมาเลเซียตะวันตกฝั่งตะวันออก
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกวนตัน (1981–2010)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 34.2 (93.6) | 35.0 (95) | 35.3 (95.5) | 36.0 (96.8) | 37.8 (100) | 36.4 (97.5) | 36.0 (96.8) | 34.9 (94.8) | 35.3 (95.5) | 35.6 (96.1) | 34.0 (93.2) | 33.1 (91.6) | 37.8 (100) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 29.6 (85.3) | 31.0 (87.8) | 31.9 (89.4) | 33.0 (91.4) | 33.4 (92.1) | 33.1 (91.6) | 32.7 (90.9) | 32.8 (91) | 32.6 (90.7) | 32.3 (90.1) | 30.8 (87.4) | 29.4 (84.9) | 31.88 (89.39) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 25.3 (77.5) | 25.9 (78.6) | 26.6 (79.9) | 27.4 (81.3) | 27.6 (81.7) | 27.4 (81.3) | 27.0 (80.6) | 27.0 (80.6) | 26.8 (80.2) | 26.6 (79.9) | 25.9 (78.6) | 25.3 (77.5) | 26.57 (79.82) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.4 (72.3) | 22.5 (72.5) | 23.2 (73.8) | 23.8 (74.8) | 24.0 (75.2) | 23.7 (74.7) | 23.4 (74.1) | 23.4 (74.1) | 23.3 (73.9) | 23.3 (73.9) | 23.2 (73.8) | 22.8 (73) | 23.25 (73.85) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 17.0 (62.6) | 17.5 (63.5) | 17.5 (63.5) | 19.5 (67.1) | 20.5 (68.9) | 19.5 (67.1) | 19.0 (66.2) | 19.5 (67.1) | 19.0 (66.2) | 20.0 (68) | 18.0 (64.4) | 18.0 (64.4) | 17.0 (62.6) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 283 (11.14) | 131 (5.16) | 191 (7.52) | 148 (5.83) | 185 (7.28) | 157 (6.18) | 158 (6.22) | 200 (7.87) | 198 (7.8) | 267 (10.51) | 396 (15.59) | 652 (25.67) | 2,966 (116.77) |
| ความชื้นร้อยละ | 86 | 84 | 84 | 85 | 84 | 83 | 83 | 83 | 83 | 84 | 88 | 87 | 84 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 17 | 10 | 13 | 13 | 15 | 13 | 13 | 15 | 16 | 19 | 22 | 21 | 187 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 140 | 171 | 176 | 180 | 174 | 170 | 170 | 174 | 172 | 160 | 135 | 119 | 1,941 |
แหล่งที่มา 1: Ogimet
แหล่งที่มา 2: Deutscher Wetterdienst (สูงสุดและความชื้น), NOAA
เมืองพี่น้อง

ปัจจุบันมีเมืองพี่น้องเพียงเมืองเดียว:
ชินโจว ประเทศจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kuantan
Kuantan City Portal | KCPbantu Laman Bantuan untuk Rakyat Malaysia เก็บถาวร 2022-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official website of Kuantan Municipal Council
Pahang Tourism Official Website
Satellite Image of Kuantan City
Weather forecast for Kuantan City
คู่มือการท่องเที่ยว Kuantan จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Visit Pahang Official Website เก็บถาวร 2023-11-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กนครในประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
 กวนตัน  กัวลาเตอเริงกานู  กัวลาลัมเปอร์  กูจิง  โกตากีนาบาลู  จอร์จทาวน์  โจโฮร์บะฮ์รู  ชะฮ์อาลัม  ซูบังจายา  เซอเบอรังเปอไร  เซอเริมบัน  ปาซีร์กูดัง  เปอตาลิงจายา  มะละกา  มีรี  อาโลร์เซอตาร์  อิซกันดาร์ปูเตอรี  อีโปะฮ์ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
โง เตี๊ยน ดว่าน

| โง เตี๊ยน ดว่าน |
| --- | --- |
เกิด: โง เตี๊ยน ดว่าน  (1985-10-24) 24 ตุลาคม ค.ศ. 1985 (39 ปี)  เกิ่นเทอ, เวียดนาม
อาชีพ: นายแบบ
ส่วนสูง: 1.83 เมตร (6 ฟุต 0 นิ้ว)
เป็นที่รู้จักจาก: แมนฮันต์เวียดนาม 2006 มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล 2008
ผู้ดำรงตำแหน่งการประกวดความงาม
สีผม: สีดำ
สีตา: สีดำ
รางวัล: แมนฮันต์เวียดนาม 2006 (ผู้ชนะ) แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล 2007 (16 คนสุดท้าย) (มิสเตอร์ฟิซิค) มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล 2008 (ผู้ชนะ)
โง เตี๊ยน ดว่าน (เวียดนาม: Ngô Tiến Đoàn; 24 ตุลาคม ค.ศ. 1985 –) เป็นนายแบบชาวเวียดนามและเป็นผู้ชนะในการประกวดมิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล 2008 ใน ไถหนัน, ประเทศไต้หวัน เขาเป็นชาวเวียดนามคนแรกที่ได้ครองตำแหน่งมิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล
การประกวด > แมนฮันต์เวียดนาม

ดว่าน ได้รับตำแหน่งชนะเลิศแมนฮันต์เวียดนาม 2006 และได้เป็นตัวแทนของประเทศเวียดนามไปประกวดแมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล 2007 ที่ประเทศเกาหลีใต้
การประกวด > แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล 2007

ดว่าน เป็นตัวแทนประเทศเวียดนามในการประกวดแมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล 2007 และได้เข้ารอบ 16 คนสุดท้าย นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัลมิสเตอร์ฟิซิคจากการประกวดอีกด้วย
การประกวด > มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล 2008

ดว่าน ได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนของประเทศในการประกวดมิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล 2008 เขาเป็นผู้ชนะในการประกวดมิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล 2008 เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ที่ไถหนัน, ประเทศไต้หวัน
ในการปฎบัติหน้าที่เขาได้เดินทางไปหลายประเทศเช่นสิงคโปร์, ไต้หวัน และเวียดนาม
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Mister International website เก็บถาวร 2013-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | โง เตี๊ยน ดว่าน> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อาลาน มาร์ชีนี |  | มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล  (ค.ศ. 2008) |  | บรูโน เกเตเลส |
| ไม่มี |  | มิสเตอร์เวียดนาม  (ค.ศ. 2007) |  | เล ซวน หวิญ ถวี |
| เล กวาง ฮวา |  | แมนฮันต์เวียดนาม  (ค.ศ. 2006) |  | เหงียน วัน ถิญ |
| ด ค กแมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล |
| --- | --- |
 1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002 
 2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012 
 2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022 
 2023  2024 
 ผู้ครองตำแหน่ง  รางวัลพิเศษ 
| ด ค กมิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล |
| --- | --- |
 2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015 
 2016  2018  2019  2020  2021  2022  2023 
 รายนาม  รางวัลพิเศษ
ชาวมระหม่า

| မာရမာ |
| --- | --- |
การแสดงของชาวมระหม่า
ประชากรทั้งหมด
ราว 400,000 คน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
เขตเนินเขาจิตตะกอง ประเทศบังกลาเทศ, รัฐตริปุระ ประเทศอินเดีย, ประเทศพม่า
224,261 คน
 พม่า (รัฐยะไข่): ไม่ทราบ
 อินเดีย (รัฐตริปุระ): 35,722
ภาษา
มระหม่า, เบงกอล, พม่า
ศาสนา
ศาสนาพุทธนิกายเถรวาท
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ยะไข่, พม่า 
หนึ่งใน 135 ชาติพันธุ์ที่รัฐบาลพม่าให้การยอมรับ
มระหม่า (พม่า: မာရမာ တိုင်းရင်းသား) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองของเขตเนินเขาจิตตะกอง ประเทศบังกลาเทศ ส่วนใหญ่ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่อำเภอพานทรพาน อำเภอขาคฬาฉฬี อำเภอรางคามาฏี ซึ่งตั้งอยู่ในภาคจิตตะกอง ทั้งยังพบชาวมระหม่าตั้งถิ่นฐานที่อำเภอคอกส์บาซาร์ ภาคจิตตะกอง และอำเภอปฏุยาขาลี ภาคบอรีชัล ในประเทศอินเดียมีชุมชนชาวมระหม่าขนาดใหญ่ที่รัฐตริปุระ และในประเทศพม่าพบชาวมระหม่าที่รัฐยะไข่ ถือเป็นหนึ่งใน 135 ชาติพันธุ์ที่รัฐบาลพม่าให้การยอมรับ
บรรพบุรุษของชาวมระหม่า คือชาวยะไข่ที่ตั้งถิ่นฐานในแถบชายฝั่งทะเลจิตตะกองเรื่อยไปจนถึงเทือกเขาอาระกัน (ปัจจุบันคือรัฐยะไข่ ประเทศพม่า) ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15-16 ชาวยะไข่มีชื่อเสียงจากการเป็นโจรสลัดร่วมกับพวกโปรตุเกส โดยออกโจรกรรมทั่วไปในแถบอ่าวเบงกอล กระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 18-18 มีชาวยะไข่อพยพออกจากมาตุภูมิไปตั้งถิ่นฐานบริเวณเขตเนินเขาจิตตะกอง ซึ่งตรงกับเหตุการณ์ที่อาณาจักรมเยาะอู้เข้ายึดเมืองจิตตะกองได้สำเร็จ แต่จากการศึกษาด้านพันธุศาสตร์พบว่าชาวมระหม่ามีแฮปโลกรุปฝ่ายมารดาเชื้อสายอินเดียความถี่สูง มีเชื้อสายเอเชียตะวันออกความถี่ต่ำ อีกทั้งยังมีความหลากหลายทางสายเลือดค่อนข้างสูงเมื่อเปรียบเทียบกับชาวตริปุระและชาวจักมา อันแสดงให้เห็นว่าชาวมระหม่าอาศัยอยู่ภูมิภาคนี้มายาวนาน หลังประเทศบังกลาเทศได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2514 ชาวเบงกอลมุสลิมกลุ่มใหญ่อพยพเข้าไปตั้งถิ่นฐานบริเวณเขตเนินเขาจิตตะกอง ทำให้ชนพื้นเมืองเหล่านี้ต้องกลายเป็นชนกลุ่มน้อยไปโดยปริยาย
ชาวอีบัน

| --- | --- |

ประชากรทั้งหมด
ราว 2,000,000+
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
เกาะบอร์เนียว:
 มาเลเซีย: 1, 300, 172
 อินโดนีเซีย: 964,885
       : 530,000
 บรูไน: 360,800
ภาษา
อีบัน (ส่วนใหญ่), อังกฤษ ,อินโดนีเซีย, ภาษามลายูสำเนียงซาราวัก
ศาสนา
ศาสนาคริสต์ (โรมันคาทอลิกและนิกายแองกลิคัน), วิญญาณนิยม, อิสลาม
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
กันตู, มัวลัง, เซิมเบรวง, บูเกา, เซบารู 
ชาวอีบัน (มลายู: Iban) หรือ ชาวไดยักทะเล เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ย่อยของชาวไดยักบนเกาะบอร์เนียว ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
แต่เดิมชาวอีบันเป็นที่รู้จักในฐานะนักล่าหัวมนุษย์และผู้เร่ร่อน มีชื่อเสียงด้านความน่ากลัวในฐานะชนเผ่าที่แข็งแกร่งและมีความสามารถทางการรบ จนการเข้ามาของชาวยุโรป ต่อมาเข้าครอบครองพื้นที่บริเวณนี้ ทำให้การล่าหัวมนุษย์เริ่มหายไป อย่างไรก็ดีประเพณีอื่น ๆ ของชนเผ่ารวมถึงภาษาอีบันยังคงสืบเนื่องต่อมา ประชากรชาวอีบันส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในรัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ประเทศบรูไน และจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย บ้านพื้นเมืองในจังหวัดกาลีมันตันตะวันตกเรียกว่า รูมะห์ปันไจ (rumah panjai) หรือ เบตัง (betang)
จังหวัดมเยาะอู้

| จังหวัดมเยาะอู้ မြောက်ဦးခရိုင် |
| --- | --- |
จังหวัด
ที่ตั้งจังหวัดมเยาะอู้ (สีแดง) ในรัฐยะไข่
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐยะไข่
เมืองศูนย์กลาง: มเยาะอู้
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8,328.2 ตร.กม. (3,215.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 669,131 คน
 • ความหนาแน่น: 80 คน/ตร.กม. (210 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+06:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
มเยาะอู้ (พม่า: မြောက်ဦး) เป็นจังหวัดที่จัดตั้งขึ้นใหม่ในรัฐยะไข่ ประเทศพม่า เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซิตเว ศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดอยู่ที่เมืองมเยาะอู้
เขตการปกครอง

จังหวัดมเยาะอู้ประกอบด้วยอำเภอดังต่อไปนี้
อำเภอมเยาะอู้
อำเภอเจาะตอ
อำเภอมี่น-บย่า
อำเภอมเยโบน
ชาวชีน

บทความนี้เกี่ยวกับชาติพันธุ์ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ชิน (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |

ประชากรทั้งหมด
ประมาณ 1.5 ล้านคน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 รัฐชีน:  รัฐยะไข่
        รัฐนาคาแลนด์:         รัฐมิโซรัม
        รัฐอัสสัม:         รัฐมณีปุระ
ภาษา
ภาษาพม่า
ศาสนา
ศาสนาคริสต์และศาสนาพุทธนิกายเถรวาท
ชาวชีน (พม่า: ချင်းလူမျိုး)  คือกลุ่มชาติพันธุ์ในกลุ่มหนึ่งในประเทศพม่า โดยในชาวชีนจำนวนนี้สามารถจำแนกได้เป็น 32 กลุ่ม ซึ่งแต่ละกลุ่มก็จะมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกันไป และจะมีพิธีการสักบนใบหน้าของหญิงสาวซึ่งแต่ละกลุ่มจะใช้สีที่ต่างกัน เช่น สีดำ สีกรมท่า หรือรูปนกบนหน้าผาก จะเป็นลายเฉพาะกลุ่มซึ่งในกลุ่มเดียวกันก็จะมีลวดลายเดียวกัน โดยการสักบนใบหน้าของหญิงชาวชีนจะสักบนใบหน้าเพื่ออำพรางความงามของตน เพราะคนโบราณเล่าต่อกันมาว่า ในอดีตหญิงสาวชาวชีนมีความสวยต้องตาต้องใจคนต่างถิ่นเป็นอย่างมาก ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าเมืองกษัตริย์พม่าที่มักจะจับตัวสาวชาวชีนไปเป็นภรรยาและทาสรับใช้ ผู้นำชนเผ่าจึงสั่งให้หญิงสาวชีนสักใบหน้าเพื่ออำพรางความงามตั้งแต่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่นช่วงอายุประมาณ 12-13 ปี ซึ่งต้องให้ผู้ที่มีความชำนาญเป็นผู้สักให้ โดยจะสักต่อเนื่องไปเรื่อยจนเสร็จ ปกติแล้วใช้เวลาถึง 2 วัน จะพักแค่ตอนรับประทาน อาหารเท่านั้น เด็กสาวแทบทุกคนนอนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดตลอดการสัก กินอะไรไม่ได้และลืมตาไม่ได้เพราะมีอาการบวม บางคนที่รอยสักจางหรือลายไม่ขึ้นต้องมาสักซ้ำอีกครั้งสองครั้ง หรือจนกว่าสีจะเข้ม
แต่ปัจจุบัน วัฒนธรรมการสักใบหน้าหลงเหลืออยู่แค่ในหมู่บ้านชนบทในป่าเขาห่างไกลเพียงไม่กี่แห่ง ส่วนพื้นที่อื่นไม่นิยมสักกันแล้ว เนื่องจากไม่มีใครมาจับตัวหญิงชาวชีนไปเหมือนแต่ก่อน จึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป โดยเฉพาะหมอสักใบหน้าที่มีฝีมือต่างล้มหายตายจากกันไปเกือบหมด  อย่างในละแวกนี้ถ้าใครอยากสักก็ไม่มีคนสักให้ เพราะหมอสักเสียชีวิตกันไปหมดแล้ว นอกจากนี้ ครั้งหนึ่งรัฐบาลทหารพม่าได้สั่งห้ามหญิงชาวชีนสักใบหน้าเพราะเห็นเป็นเรื่องป่าเถื่อน ชาวบ้านก็เลยไม่กล้าสัก แต่อย่างไรก็ตามรัฐบาลพม่าในปัจจุบันเองก็ต้องการให้หญิงชาวชีนที่สักใบหน้ากลุ่มดังกล่าวเป็นตัวดึงดูดนักท่องเที่ยวมายังพม่า
ชีนชเวแห่งพุกาม

| ชีนชเวแห่งพุกาม> พระอัครมเหสีแห่งพม่า |
| --- | --- |
ดำรงพระยศ: ประมาณ ค.ศ. 1270–1287

พระสวามี: พระเจ้านรสีหบดี
พระราชบุตร: มิสออู (พระราชธิดา)   สีตูแห่งปีนยะ
ราชวงศ์: ราชวงศ์พุกาม
ศาสนา: พุทธเถรวาท
ชีนชเวแห่งพุกาม (พม่า: ရှင်ရွှေ, ออกเสียง: [ʃɪ̀ɰ̃ ʃwè]) เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้านรสีหบดีของราชวงศ์พุกามของพม่า พระนางเป็นพระมารดาของพระมเหสีมิสออูแห่งพุกามและภายหลังปี้นยะ และพระอัยยิกาทางฝ่ายพระมารดา (ยาย) ของกษัตริย์อุซะนาที่ 1 แห่งปี้นยะ และจอซวาที่ 1 แห่งปี้นยะ
จัต

| จัต |
| --- | --- |
 (พม่า)
ISO 4217
รหัส: MMK
การตั้งชื่อ
หน่วยย่อย: 
 1/100: ปยา
สัญลักษณ์: K
 ปยา: h
ธนบัตร: 
 ใช้บ่อย: 50 ปยา, 1 จัต, 5 จัต, 10 จัต, 20 จัต, 50 จัต, 100 จัต, 200 จัต, 500 จัต, 1000 จัต, 5000 จัต 10000 จัต
เหรียญ: 
 ใช้บ่อย: 1 ปยา, 5 ปยา, 10 ปยา, 25 ปยา, 50 ปยา, 1 จัต, 5 จัต, 10 จัต, 50 จัต, 100 จัต
ข้อมูลการใช้
ผู้ใช้:  พม่า
การตีพิมพ์
ธนาคารกลาง: ธนาคารแห่งชาติพม่า
การประเมินค่า
อัตราเงินเฟ้อ: 7.7%
 ที่มา: The World Factbook, 2009 est.
จัต (พม่า: ကျပ်, ออกเสียง: [t͡ɕaʔ], จะ) เป็นสกุลเงินของประเทศพม่า
หน่วยเงินจัตในปัจจุบัน

1 จัต
5 จัต
10 จัต
20 จัต
50 จัต
100 จัต
200 จัต
500 จัต
1000 จัต
5000 จัต
10000 จัต
20000 จัต
ธนบัตรใบละ 1 จัต
ธนบัตรใบละ 5 จัต
ธนบัตรใบละ 10 จัต
ธนบัตรใบละ 20 จัต
ธนบัตรใบละ 50 จัต
ธนบัตรใบละ 100 จัต
ก่อกะเระ

| ก่อกะเระ ကော့ကရိတ် |
| --- | --- |
เมือง
ถนนเส้นหนึ่งในก่อกะเระ
ก่อกะเระที่ตั้งเมืองก่อกะเระในประเทศพม่า
พิกัด: 16°33′20″N 98°14′24″E﻿ / ﻿16.55556°N 98.24000°E﻿ / 16.55556; 98.24000
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐกะเหรี่ยง
จังหวัด: ก่อกะเระ
อำเภอ: ก่อกะเระ
ประชากร (2557): 42,950 คน
 • ศาสนา: พุทธ, คริสต์
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ก่อกะเระ (พม่า: ကော့ကရိတ်; กะเหรี่ยงสะกอ: ဒူဖျၢ်ယၢ်ဝ့ၢ်ဖိ; กะเหรี่ยงโป: ဍုံကေါဝ်တြာ်) เป็นเมืองหนึ่งในรัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า และเป็นเมืองหลักของจังหวัดก่อกะเระและอำเภอก่อกะเระ
ภูมิอากาศ

ก่อกะเระมีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน (Am) โดยมีฤดูฝนหนักมากในช่วงกลางเมษายนถึงต้นพฤศจิกายน และฤดูแล้งในเดือนพฤศจิกายนถึงต้นเมษายน
| ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของก่อกะเระ (ค> ศ. 1981-2010).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 33.3 (91.9) | 35.0 (95) | 36.7 (98.1) | 37.6 (99.7) | 34.4 (93.9) | 30.4 (86.7) | 29.4 (84.9) | 29.2 (84.6) | 31.1 (88) | 33.3 (91.9) | 33.6 (92.5) | 32.6 (90.7) | 33.1 (91.6) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 17.6 (63.7) | 18.2 (64.8) | 20.1 (68.2) | 22.5 (72.5) | 22.9 (73.2) | 22.6 (72.7) | 22.3 (72.1) | 22.2 (72) | 22.7 (72.9) | 22.7 (72.9) | 21.4 (70.5) | 19.2 (66.6) | 21.2 (70.2) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 3.5 (0.138) | 9.6 (0.378) | 22.6 (0.89) | 73.8 (2.906) | 407.5 (16.043) | 833.2 (32.803) | 1049.4 (41.315) | 1105.7 (43.531) | 616.6 (24.276) | 234.2 (9.22) | 33.7 (1.327) | 7.1 (0.28) | 4,396.9 (173.106) |
แหล่งที่มา: Norwegian Meteorological Institute
การเดินทาง

ก่อกะเระตั้งอยู่ในแนวระเบียงเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตกที่เชื่อมระหว่างดานังที่ทะเลจีนใต้กับมอละมไยน์ โดยผ่านอำเภอแม่สอดกับเมียวดี
ราชวงศ์ห่งบ่าง

สมัยห่งบ่าง  (เวียดนาม: thời kỳ Hồng Bàng) หรือ ราชวงศ์ห่งบ่าง เป็นราชวงศ์แรกในประวัติศาสตร์เวียดนาม ที่ปกครองในช่วง 2,879–258 ปีก่อนคริสต์ศักราช เป็นช่วงเวลาในประวัติศาสตร์เวียดนามซึ่งประกอบไปด้วยสหภาพทางการเมืองในช่วง 2,879 ก่อนคริสต์ศักราชของชนเผ่าหลายแห่งในภาคเหนือของบริเวณหุบเขาแม่น้ำแดง และได้ถูกปกครองโดยอาน เซือง เวือง ในปี 258 ก่อนคริสต์ศักราช
พงศาวดารเวียดนามตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 กล่าวคือ ดั่ยเหวียตสือกี๊ตว่านทือ (大越史記全書, Đại Việt sử ký toàn thư) อ้างว่าช่วงเวลาของยุคราชวงศ์ห่งบ่างเริ่มต้นด้วยกิญ เซือง เวือง ในฐานะ กษัตริย์หุ่ง (𤤰雄, Hùng Vương) องค์แรก ชื่อตำแหน่งได้ถูกใช้ในการอภิปรายสมัยใหม่หลายครั้งเกี่ยวกับผู้ปกครองชาวเวียดนามโบราณในยุคนี้ กษัตริย์หุ่งเป็นตำแหน่งผู้ปกครองในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ของประเทศ  (ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อซิกกวี๋และวันลางในเวลาต่อมา)  และอย่างน้อยก็ในทางทฤษฎี ในยุคสมัยนี้ได้มีการควบคุมการใช้ที่ดินและทรัพยากรอย่างเป็นระบบขึ้นอย่างสมบูรณ์ แต่อย่างไรก็ตามบันทึกประวัติศาสตร์ของกษัตริย์ดังกล่าวใน 3 พันปีก่อนคริสต์ศักราชก็ยังถือว่าขาดแคลนอยู่มาก
ประวัติของยุคห่งบ่างเกิดขึ้นในช่วงของราชวงศ์ที่แบ่งเป็น 18 ราชวงศ์ของกษัตริย์หุ่ง ในยุคกษัตริย์หุ่งได้รับความเจริญรุ่งเรืองพร้อมกับอารยธรรมการปลูกนาข้าวในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงในช่วงยุคสำริด ในช่วงปลายของยุคห่งบ่างได้เกิดสงครามจำนวนมาก
ที่มาของชื่อ

ชื่อ ห่งบ่าง เป็นรูปออกเสียงแบบภาษาจีน-เวียดนามของอักษร "鴻龐" ที่มอบให้กับราชวงศ์นี้ในประวัติศาสตร์เวียดนามยุคแรกที่เขียนเป็นภาษาจีน คาดว่ามีความหมายเป็นนก (鴻) ยักษ์ (龐) ในตำนาน
อย่างไรก็ตาม การกล่าวถึงวันลางในประวัติศาสตร์ครั้งแรกสุดนั้นเพิ่งได้รับการบันทึกไว้ในเอกสารภาษาจีนเท่านั้น ซึ่งมีอายุถึงราชวงศ์ถัง (คริสต์ศตวรรษที่ 7 - 9) เกี่ยวกับพื้นที่ฟ็องเจิว (Phú Thọ) แต่กระนั้น บันทึกของจีนยังระบุด้วยว่ากลุ่มชนอื่นที่อาศัยอยู่ในบริเวณอื่นก็ถูกเรียกเป็นวันลางเช่นกัน
ประวัติ

ดูเพิ่ม: ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ประวัติ > ช่วงก่อนราชวงศ์

เวียดนามเป็นประเทศที่ตั้งอยู่ตามแนวชายฝั่งตะวันออกของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีประวัติอันยาวนานและมีความวุ่นวาย ชาวเวียดนามเป็นตัวแทนของการผสมผสานระหว่างเชื้อชาติ ภาษา และวัฒนธรรม ซึ่งองค์ประกอบเหล่านี้ยังคงถูกคัดแยกโดยนักชาติพันธุ์ นักภาษาศาสตร์ และนักโบราณคดี มีการสันนิษฐานว่า ภาษาเวียดนามได้ให้เบาะแสบางอย่างที่ทำให้เห็นส่วนผสมทางวัฒนธรรมที่เป็นตัวอย่างหนึ่งของชาวเวียดนาม
บริเวณที่เป็นประเทศเวียดนามในปัจจุบัน ได้มีการเข้ามาอยู่อาศัยตั้งรกรากของผู้คนตั้งแต่ยุคหินเก่า โดยมีหลักฐานจากการขุดค้นแหล่งโบราณคดีบางแห่งในจังหวัดทัญฮว้า บริเวณชายฝั่งตอนกลางเหนือ ทำให้นักประวัติศาสตร์คาดการณ์ช่วงเวลาย้อนหลังไปประมาณครึ่งล้านปีมาแล้ว ผู้คนในยุคก่อนประวัติศาสตร์เวียดนามได้อาศัยอยู่อย่างต่อเนื่องในถ้ำท้องถิ่นตั้งแต่ประมาณ 6,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช จนกระทั่งวัฒนธรรมและวัสดุที่ก้าวหน้าขึ้นได้รับการพัฒนา ถ้ำบางแห่งเป็นที่รู้จักกันดีว่าในฐานะเป็นบ้านของผู้คนหลายชั่วอายุคน เมื่อเวียดนามเหนือเป็นที่ที่มีภูเขาป่าไม้และแม่น้ำ มีจำนวนเผ่าได้เติบโตขึ้นระหว่าง 5,000 ถึง 3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ก่อนที่จะเริ่มต้นของช่วงยุคห่งบ่าง ที่ดินได้ถูกตั้งถิ่นฐานอยู่อาศัยโดยหมู่บ้านอิสระ สังคมบุคก่อนราชวงศ์เวียดนามมีลักษณะเป็นอนาธิปไตยและไม่ได้มีกลไกการจัดการใด ๆ ทีการอาศัยอยู่ร่วมกันเป็นหมู่ชนเผ่า นักโบราณคดีได้ค้นพบภาพมากมายบนผนังถ้ำซึ่งแสดงให้เห็นถึงชีวิตประจำวันของคนโบราณ