stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรคเกาต์
การรักษา

จุดมุ่งหมายเบื้องต้นของการรักษาคือการระงับอาการกำเริบแบบเฉียบพลัน การกำเริบซ้ำ ๆ สามารถป้องกันได้โดยยาชนิดต่าง ๆ ที่ใช้เพื่อลดระดับของกรดยูริก  การประคบน้ำแข็งเป็นเวลา 20 ถึง 30 นาทีวันละหลาย ๆ ครั้งจะช่วยลดความเจ็บปวด ทางเลือกสำหรับการรักษาแบบเฉียบพลันได้แก่ยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ (NSAIDs) โคลชิซีน และ สเตอรอยด์ ส่วนทางเลือกสำหรับการป้องกันได้แก่อัลโลพูรินอล ฟีบัคโซสตัต และ โพรเบเนซิด  การลดระดับกรดยูริกสามารถรักษาโรคนี้ให้หายได้  นอกจากนี้ การรักษาแบบการวินิจฉัยร่วมก็มีความสำคัญ
การรักษา > NSAIDs

ยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ หรือ NSAIDs เป็นการรักษาขั้นพื้นฐานสำหรับโรคเกาต์และไม่มีสารตัวใดโดยเฉพาะที่มีประสิทธิภาพมากหรือน้อยกว่าตัวอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด  ยาเหล่านี้อาจช่วยให้อาการดีขึ้นภายในสี่ชั่วโมงและมักได้รับการแนะนำให้ใช้เป็นเวลาหนึ่งถึงสองสัปดาห์  อย่างไรก็ตาม ตัวยาเหล่านี้ไม่เป็นที่แนะนำสำหรับผู้ที่มีปัญหาสุขภาพอื่น ๆ บางอย่าง เช่น ภาวะเลือดออกในทางเดินอาหาร ไตวาย หรือ ภาวะหัวใจล้มเหลว  แม้ว่าอินโดเมตทาซินจะเป็น NSAID ที่ใช้กันมากที่สุดมาเป็นเวลานาน ทางเลือกอื่น เช่น ไอบูโปรเฟน อาจเป็นที่ชื่นชอบมากกว่าเนื่องจากประวัติด้านผลข้างเคียงน้อยกว่าแม้ว่าจะไม่ได้มีประสิทธิภาพเหนือกว่า สำหรับผู้ที่มีความเสี่ยงจากผลข้างเคียงจาก NSAIDs ในกระเพาะอาหาร อาจมีการให้ยายับยั้งการหลั่งกรดเพิ่มเติม
การรักษา > โคลชิซีน

โคลชิซีนเป็นอีกทางเลือกหนึ่งสำหรับผู้ที่ไม่สามารถใช้ NSAIDs ได้  ผลข้างเคียงของยานี้ (ส่วนใหญ่เป็นความแปรปรวนในระบบทางเดินอาหาร) เป็นตัวจำกัดการใช้งาน  อย่างไรก็ตาม ความแปรปรวนในระบบทางเดินอาหารจะขึ้นอยู่กับปริมาณของยาที่ใช้ เราจึงสามารถลดความเสี่ยงได้โดยการลดปริมาณยาลงโดยยังคงให้มีประสิทธิภาพเพียงพอ  โคลชิซีนอาจเกิดปฏิกิริยากับยาที่แพทย์มักสั่งอื่น ๆ เช่น อะโทวาสแตติน อีริโทรมัยซิน และอื่น ๆ
การรักษา > สเตอรอยด์

จากการวิจัยพบว่ากลูโคคอร์ติคอยด์มีประสิทธิภาพพอ ๆ กับ NSAIDs และสามารถใช้ในกรณีที่ NSAIDs ถูกห้ามใช้  นอกจากนี้ ยานี้ยังทำให้อาการดีขึ้นเมื่อฉีดเข้าไปในข้อต่อ; อย่างไรก็ตามไม่ควรใช้ยานี้ในกรณีที่มีการติดเชื้อที่ข้อต่อเพราะสเตอรอยด์จะทำให้อาการแย่ลง
การรักษา > เพลโกลติเคส

เพลโกลติเคส (Krystexxa) ได้รับการอนุมัติในประเทศสหรัฐอเมริกาให้ใช้รักษาโรคเกาต์ในปีค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553)  ยานี้เป็นทางเลือกสำหรับ 3% ของผู้ป่วยที่ไม่สามารถต้านยาอื่น ๆ ได้  เพลโกลติเคสเป็นยาที่ใช้ฉีดเข้าเส้นเลือดดำทุกสองสัปดาห์และได้รับการค้นพบว่าช่วยลดระดับกรดยูริกในผู้ป่วยกลุ่มนี้
การรักษา > มาตรการป้องกัน

มียาหลายชนิดที่มีประโยชน์ต่อการป้องกันการกำเริบครั้งต่อไปของโรคเกาต์ ไม่ว่าจะเป็นตัวยับยั้งแซนทีนออกซิเดส (จำพวกอัลโลพูรินอลและ ฟีบัคโซสตัต) และ ยาเร่งการขับกรดยูริกออกทางไต (จำพวกโพรเบเนซิดและซัลฟินพัยราโซน) ยาเหล่านี้มักไม่เริ่มใช้จนกว่าเวลาจะผ่านไปหนึ่งถึงสองสัปดาห์หลังจากอาการกำเริบเฉียบพลันหายไป เนื่องจากความกังวลทางทฤษฎีว่าอาจทำให้อาการกำเริบหนักขึ้น ยาเหล่านี้มักใช้ร่วมกันกับ NSAIDs หรือโคลชิซีนในช่วงสามถึงหกเดือนแรก  ไม่แนะนำให้ใช้จนกว่าจะมีการกำเริบของโรคเกาต์สองครั้ง ยกเว้นในกรณีที่มีการเปลี่ยนแปลงของข้อต่อ ก้อนโทไฟ หรือ โรคไตจากกรดยูริกที่อาจเป็นอันตราย เพราะพบว่ายาเหล่านี้ยังมีประสิทธิภาพไม่คุ้มราคาในปัจจุบัน  ควรเพิ่มมาตรการลดกรดยูริกจนกว่าระดับของกรดยูริกจะลดต่ำกว่า 300–360 µmol/l (5.0-6.0 mg/dl) และลดลงเรื่อย ๆ แบบไม่จำกัด หากมีการใช้ยาเหล่านี้อย่างต่อเนื่องเมื่ออาการกำเริบ ขอแนะนำให้หยุดใช้ หากไม่สามารถลดระดับของกรดยูริกลงมาให้ต่ำกว่า 6.0 mg/dl และมีการกำเริบเกิดขึ้นให้ถือว่าเป็นความล้มเหลวของการรักษาหรือโรคเกาต์ดื้อยา โดยรวมแล้ว โพรเบเนซิดดูเหมือนจะมีประสิทธิภาพน้อยกว่าอัลโลพูรินอล
ยาเร่งการขับกรดยูริกออกทางไต เป็นการรักษาที่ได้รับความนิยมเมื่อมีการหลั่งกรดยูริกน้อยเกินไป เช่น ตามที่แสดงในผลการตรวจปัสสาวะในช่วงเวลา 24 ชั่วโมงที่พบปริมาณของกรดยูริกน้อยกว่า 800 mg อย่างไรก็ตาม ยานี้ไม่แนะนำในผู้ป่วยที่มีประวัติเป็นโรคนิ่วในไต หากพบว่ามีการขับถ่ายกรดยูริกทางปัสสาวะในเวลา 24 ชั่วโมงมากกว่า 800 mg ซึ่งบ่งชี้การผลิตมากเกินไป การใช้ตัวยับยั้งแซนทีนออกซิเดสจะได้รับความนิยมมากกว่า
ตัวยับยั้งแซนทีนออกซิเดส (จำพวกอัลโลพูรินอลและ ฟีบัคโซสตัต) ยับยั้งการผลิตกรดยูริก การรักษาในระยะยาวมีความปลอดภัย ผู้ป่วยมักต้านทานยาได้ดีและสามารถนำมาใช้ในผู้ที่เป็นโรคไตหรือนิ่วเกลือยูเรทได้ แม้ว่อัลโลพูรินอลมีประวัติก่อโรคภูมิแพ้ในผู้ป่วยจำนวนหนึ่ง ในกรณีเช่นนี้ ยาทางเลือกฟีบัคโซสตัตได้รับการแนะนำ
พยากรณ์โรค

หากไม่ได้รับการรักษา อาการกำเริบเฉียบพลันของโรคเกาต์มักจะหายไปเองภายในห้าถึงเจ็ดวัน อย่างไรก็ตาม 60% ของผู้ป่วยเหล่านี้มีอาการกำเริบอีกครั้งภายในหนึ่งปี ผู้ป่วยโรคเกาต์มีความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของโรคความดันโลหิตสูง โรคเบาหวาน กลุ่มอาการเมตาบอลิก โรคไต และ โรคระบบหัวใจและหลอดเลือด จึงมีความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของการเสียชีวิตส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะความเกี่ยวข้องกับภาวะดื้อต่ออินซูลินและโรคอ้วน แต่ความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นมาบางอย่างก็ปรากฏว่าเกิดขึ้นเอง
หากไม่ได้รับการรักษา การกำเริบของโรคเกาต์แบบเฉียบพลันอาจพัฒนาเป็นโรคเกาต์เรื้อรังที่มีการทำลายพื้นผิวข้อต่อ รูปร่างข้อต่อผิดปกติ และ ก้อนโทไฟที่ไม่สร้างความเจ็บปวด ก้อนโทไฟเหล่านี้เกิดขึ้นใน 30% ของผู้ที่ไม่ได้รับการรักษาเป็นเวลาห้าปี โดยส่วนมากเกิดที่วงใบหู เหนือปุ่มปลายศอก หรือบนเอ็นร้อยหวาย ซึ่งหากใช้การรักษาที่รุนแรงก็อาจทำให้สลายไปได้ นอกจากนี้ โรคนิ่วในไตก็มักก่อความซับซ้อนแก่ผู้ป่วยโรคเกาต์โดยมีผลกระทบต่อระหว่าง 10 ถึง 40% ของผู้ป่วย อาการนี้เกิดจากค่าพีเอชปัสสาวะต่ำซึ่งส่งเสริมการตกตะกอนของกรดยูริก รูปแบบอื่น ๆ ของความผิดปกติเรื้อรังของการทำงานของไตอาจเกิดขึ้นได้
ตุ่มที่นิ้วมือและวงใบหูที่แสดงถึงก้อนโทไฟที่เกิดจากโรคเกาต์
ก้อนโทไฟที่หัวเข่า
ก้อนโทไฟที่นิ้วเท้าและเหนือตาตุ่มด้านนอก
โรคเกาต์ที่เกิดความซับซ้อนขึ้นเพราะก้อนโทไฟ (ตรวจพบผลึกกรดยูริกในน้ำเหลือง)
ระบาดวิทยา

โรคเกาต์เกิดกับประมาณ 1-2% ของประชากรชาวตะวันตก ณ ช่วงใดช่วงหนึ่งของชีวิตและกำลังพบมากขึ้นเรื่อย ๆ อัตราการเกิดโรคเกาต์ได้เพิ่มขึ้นประมาณสองเท่าระหว่างปีค.ศ. 1990 และ 2010 (พ.ศ. 2533-2553)  การเพิ่มขึ้นนี้เชื่อว่าเกิดจากอายุขัยที่เพิ่มขึ้น การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการบริโภคอาหาร และ การเพิ่มขึ้นของโรคที่เกี่ยวข้องกับโรคเกาต์ เช่น กลุ่มอาการเมตาบอลิกและภาวะความดันโลหิตสูง มีหลายปัจจัยที่พบว่ามีอิทธิพลต่ออัตราการเกิดโรคเกาต์ ไม่ว่าจะเป็นอายุ เชื้อชาติ และฤดูกาล ในผู้ชายที่มีอายุเกินกว่า 30 และผู้หญิงที่มีอายุเกินกว่า 50 อัตราการเกิดอยู่ที่ 2%
ในประเทศสหรัฐอเมริกา โรคเกาต์มีแนวโน้มการเกิดในชายชาวอเมริกันเชื้อชาติอาฟริกันมากกว่าชายอเมริกันเชื้อชาติยุโรปถึงสองเท่า มีอัตราการเกิดสูงในประชาชนของหมู่เกาะแปซิฟิกและชาวมาวรีในประเทศนิวซีแลนด์ แต่ไม่ค่อยพบในชาวพื้นเมืองออสเตรเลียแม้ว่ากลุ่มหลังจะมีความเข้มข้นของกรดยูริกในเลือดโดยเฉลี่ยสูงกว่า ต่อมามีการพบมากในประเทศจีน โพลีนีเซียและประเทศในอาฟริกาแถบทะเลทรายซาฮารา การวิจัยบางส่วนพบว่าโรคเกาต์มีการกำเริบบ่อยในฤดูใบไม้ผลิ โดยสันนิษฐานว่าเกิดจากการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการบริโภคอาหารตามฤดูกาล การบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ กิจกรรมทางกายภาพ และ อุณหภูมิ
ประวัติ

คำว่า "เกาต์" ถูกใช้ครั้งแรกโดยแรนดอลฟัส แห่ง บ็อกกิง เมื่อประมาณปีค.ศ. 1200 (พ.ศ. 1743) คำนี้รับมาจากคำในภาษาลาติน gutta แปลว่า "หยด" (ของเหลว) ตามพจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับออกซฟอร์ด (Oxford English Dictionary) คำนี้มาจากธาตุ และ "แนวคิดของ 'การหยด' ของสิ่งแปลกปลอมจากเลือดในข้อต่อและบริเวณรอบ ๆ"
อย่างไรก็ตาม โรคเกาต์เป็นที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ  ในอดีตจะถูกเรียกว่า "ราชาของโรคและโรคของราชา" หรือ "โรคของคนรวย"  หลักฐานชิ้นแรกเกี่ยวกับโรคนี้มาจากประเทศอียิปต์เมื่อ 2,600 ปีก่อนคริสตกาล ในคำอธิบายของโรคข้ออักเสบของนิ้วหัวแม่เท้า  แพทย์ชาวกรีกชื่อฮิปพอคราทีสได้ให้ความคิดเห็นเมื่อประมาณ 400 ปีก่อนคริสตกาลในแง่คิด ของเขาโดยตั้งข้อสังเกตว่าโรคเกาต์จะไม่เกิดกับขันทีและสตรีวัยเจริญพันธุ์ ออร์ลุส คอร์เนลุส เคลซุส (ค.ศ. 30) อธิบายความเกี่ยวข้องกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ การเริ่มตรวจพบในเพศหญิง และ ปัญหาไตที่เกี่ยวข้อง:
นอกจากนี้ ปัสสาวะข้นที่ตกตะกอนสีขาวแสดงให้เห็นว่าความเจ็บปวดและโรคต้องได้รับการรักษาบริเวณข้อต่อหรืออวัยวะภายใน... ปัญหาข้อต่อมือและเท้าเกิดขึ้นบ่อยมากและกินเวลานานเช่นที่เกิดขึ้นในกรณีของโพดากราและเชอิรากรา อาการเหล่านี้แทบจะไม่เกิดขึ้นกับขันทีหรือเด็กผู้ชายก่อนการมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงและไม่เกิดกับผู้หญิงยกเว้นผู้ที่อยู่ในวัยหมดประจำเดือน... บางคนมีภูมิคุ้มกันตลอดชีวิตโดยการละเว้นจากไวน์ สุราและ  การมีเพศสัมพันธ์
ในปีค.ศ. 1683 (พ.ศ. 2226) โทมัส ซิดเดนแฮม แพทย์ชาวอังกฤษ ได้อธิบายการกำเริบของโรคเกาต์ในช่วงเช้ามืดและการที่เพศชายที่มีอายุมากมักพบปัญหามากกว่า:
ผู้ป่วยที่เป็นโรคเกาต์โดยทั่วไปจะเป็นชายชรา หรือ ชายที่บั่นทอนสุขภาพของตนในวัยเยาว์จนกระทั่งนำมาซึ่งความชราก่อนวัยอันควร ในบรรดาพฤติกรรมเสเพลต่าง ๆ ไม่มีสิ่งใดที่พบบ่อยไปกว่าความหลงระเริงก่อนวัยอันควรและมากเกินไปในกามารมย์ และ ความชอบที่สร้างความเหน็ดเหนื่อยในทำนองเดียวกัน ผู้ป่วยสามารถเข้านอนและหลับเหมือนมีสุขภาพดี ก่อนที่จะถูกปลุกให้ตื่นประมาณตีสองด้วยอาการปวดอย่างรุนแรงที่นิ้วหัวแม่เท้า; บางครั้งที่ส้นเท้า ข้อเท้า หรือ หลังเท้า ความเจ็บปวดเหมือนกับว่าอวัยวะเหล่านั้นเคลื่อน นอกจากนี้บางส่วนยังรู้สึกเหมือนกับถูกราดด้วยน้ำเย็น จากนั้นตามด้วยอาการหนาวสั่น ตัวสั่นและมีไข้เล็กน้อย... ค่ำคืนผ่านไปด้วยความทรมาน การนอนไม่หลับ การพลิกอวัยวะส่วนที่เจ็บและการเปลี่ยนท่านอนตลอดเวลา; ตัวโยนไปมาไม่หยุดหย่อนเพราะความเจ็บปวดของข้อต่อที่ได้รับความทรมาน และยิ่งเลวร้ายเมื่ออาการต่าง ๆ เกิดขึ้นพร้อมกัน
นักวิทยาศาสตร์ชาวเนเธอร์แลนด์ อังตวน แวน เลเวนฮุค ได้อธิบายลักษณะโมเลกุลของผลึกเกลือยูเรทเป็นครั้งแรกในปีค.ศ. 1679 (พ.ศ. 2222) ต่อมาในปีค.ศ. 1848 (พ.ศ. 2391) แพทย์ชาวอังกฤษ อัลเฟรด แบริง แกร์รอด ได้ค้นพบว่ากรดยูริกส่วนเกินในเลือดเป็นสาเหตุของโรคเกาต์
ในสัตว์อื่น ๆ

โรคเกาต์ไม่ค่อยเกิดในสัตว์อื่น ๆ สาเหตุส่วนใหญ่เนื่องจากพวกมันสามารถผลิตยูริเคสซึ่งย่อยสลายกรดยูริกได้เอง  มนุษย์และวงศ์ลิงใหญ่อื่น ๆ ไม่มีความสามารถนี้ จึงประสบปัญหาโรคเกาต์ได้บ่อย  อย่างไรก็ตาม เชื่อกันว่าตัวอย่างไทแรนโนซอรัส ที่รู้จักกันดีในชื่อของ "ซู" เคยมีอาการโรคเกาต์
การวิจัย

ปัจจุบันมีการศึกษาวิจัยยาใหม่หลายชนิดสำหรับรักษาโรคเกาต์ไม่ว่าจะเป็น อนาคินรา คานาคินูมับ และริโลนาเซ็ปต์ การตัดต่อเอนไซม์ยูริเคส (ราสบูริเคส) สามารถใช้ได้; แต่การใช้นั้นถูกจำกัด เพราะอาจก่อให้เกิดภาวะภูมิต้านตนเองได้  รุ่นที่กระตุ้นการสร้างภูมิคุ้มกันน้อยกว่ากำลังได้รับการพัฒนา
โรคเกาต์ที่พบในข้อต่อกระดูกฝ่าเท้า-นิ้วเท้าของนิ้วหัวแม่เท้า: สังเกตอาการแดงเล็กน้อยของผิวหนังที่ห่อหุ้มข้อต่อ
กรดยูริก
โรคเกาต์บนภาพเอกซเรย์ของเท้าซ้าย: จุดที่พบบ่อยคือที่ข้อต่อนิ้วหัวแม่เท้า สังเกตการบวมของเนื้อเยื่ออ่อนที่ขอบด้านข้างของเท้าด้วย
แท่งแหลมของผลึกกรดยูริกจากตัวอย่างน้ำไขข้อที่ถูกถ่ายภาพภายใต้กล้องจุลทรรศน์ที่ใช้แสงโพลาไรซ์ การก่อตัวของผลึกกรดยูริกในข้อต่อมีความเกี่ยวข้องกับโรคเกาต์
อังตวน แวน เลเวนฮุคอธิบายลักษณะโมเลกุลของผลึกกรดยูริกในปีค.ศ. 1679 (พ.ศ. 2222)
การล้มล้างราชอาณาจักรฮาวาย

การล้มล้างราชอาณาจักรฮาวาย (อังกฤษ: Overthrow of the Kingdom of Hawaii) เป็นการปฏิวัติที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1893 เป็นการล้มล้างระบอบราชาธิปไตยของราชอาณาจักรฮาวาย คณะปฏิวัติคือ ทหารจากสหรัฐอเมริกาและพ่อค้าชาวยุโรปและอเมริกา เพื่อล้มราชบัลลังก์ของสมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย กษัตริย์ของชาวพื้นเมือง และจัดตั้งสาธารณรัฐฮาวายขึ้น แต่เป้าหมายสูงสุดของการปฏิวัติคือการผนวกฮาวายรวมเข้ากับประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งก็ประสบความสำเร็จในปี 1898
ธีโอโบรมีน

ระวังสับสนกับ โบรมีน
| --- | --- |


ข้อมูลทางคลินิก
ชื่ออื่น: xantheose diurobromine 3,7-dimethylxanthine
ช่องทางการรับยา: ปาก
รหัส ATC: C03BD01 (WHO) R03DA07
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย:  ไม่ควบคุม 
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
การเปลี่ยนแปลงยา: ดีเมทิลเลชันและออกซิเดชันในตับ
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ: 7.1±0.7 ชั่วโมง
การขับออก: ไต (10% unchanged, rest as metabolites)
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC 3,7-dimethyl-1H-purine-2,6-dione 
เลขทะเบียน CAS: 83-67-0 Y
PubChem CID: 5429
DrugBank: DB01412 Y
ChemSpider: 5236 Y
UNII: OBD445WZ5P
KEGG: C07480 Y
ChEBI: CHEBI:28946 Y
ChEMBL: CHEMBL1114 Y
ECHA InfoCard: 100.001.359 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C7H8N4O2
มวลต่อโมล: 180.164 g/mol g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
 SMILES Cn1cnc2c1c(=O)[nH]c(=O)n2C 
 InChI InChI=1S/C7H8N4O2/c1-10-3-8-5-4(10)6(12)9-7(13)11(5)2/h3H,1-2H3,(H,9,12,13) Y Key:YAPQBXQYLJRXSA-UHFFFAOYSA-N Y 
  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
ธีโอโบรมีน (อังกฤษ: theobromine) เดิมเรียก แซนทีโอส (xantheose) เป็นสารแอลคาลอยด์ประเภทแซนทีน มีสูตรเคมีคือ C7H8N4O2 พบในผลโกโก้ (Theobroma cacao), ช็อกโกแลต, ใบชา, ผลโคล่า, มาเต, ผลกวารานา (Paullinia cupana) และกาแฟอาราบิกา (Coffea arabica) ชื่อ "ธีโอโบรมีน" ไม่ได้เกี่ยวข้องกับธาตุโบรมีน แต่มาจากชื่อสกุลของโกโก้คือ Theobroma
ธีโอโบรมีนมีลักษณะเป็นผงผลึกสีขาวหรือไม่มีสี แต่ในทางพาณิชย์อาจมีสีเหลือง รสขม ละลายน้ำได้บ้าง ค้นพบครั้งแรกในเมล็ดโกโก้โดยอเล็กซานเดอร์ วอสเครเซนสกีในปี ค.ศ. 1841 แฮร์มันน์ อีมีล ฟิสเชอร์สังเคราะห์ธีโอโบรมีนจากแซนทีนได้ในปี ค.ศ. 1882
ธีโอโบรมีนส่งผลต่อร่างกายคล้ายกาเฟอีน แต่ให้ผลน้อยกว่า ในทางการแพทย์ใช้เป็นสารขยายหลอดเลือด สารขับปัสสาวะและสารกระตุ้นหัวใจ นอกจากนี้ยังใช้เป็นยาคลายกล้ามเนื้อ ตัวยับยั้งเอนไซม์ฟอสฟอไดเอสเทอเรสและตัวยับยั้งตัวรับอะดีโนซีนอย่างอ่อน ในอดีตเคยใช้รักษาโรคทางระบบไหลเวียนโลหิตอื่น ๆ เช่น ความดันโลหิตสูง โรคหลอดเลือดแดงแข็งและอาการปวดเค้นหัวใจ นอกจากการรับประทาน ร่างกายได้รับธีโอโบรมีนจากการสังเคราะห์กาเฟอีนในตับ
ธีโอโบรมีนมีค่า LD50 สำหรับมนุษย์ (ทางปาก) ประมาณ 1000 มิลลิกรัม/กิโลกรัมและเป็นพิษต่อสุนัขเช่นกัน โดยมีค่า LD50 ทางปากคือ 300 มิลลิกรัม/กิโลกรัม ก่อให้เกิดอาการคลื่นไส้ อาเจียน ท้องร่วงและปัสสาวะบ่อย  ในรายที่มีอาการรุนแรงจะมีอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ ชัก เลือดออกภายใน หัวใจล้มและอาจเสียชีวิต
ดูเพิ่ม

ธีโอฟิลลีน
กาเฟอีน
พิษธีโอโบรมีน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ธีโอโบรมีน
MSDS for Theobromine - ScienceLab เก็บถาวร 2016-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Chocolate: Food Hazards: Merck Veterinary Manual
| ด ค กกลุ่มยาหลัก |
| --- | --- |
ทางเดินอาหาร/ เมแทบอลิซึม (A):  กรดกระเพาะ ยาลดกรด  สารต้านตัวรับ H2  ยายับยั้งการหลั่งกรด  ยาแก้อาเจียน  ยาระบาย  ยาแก้ท้องร่วง  ยาลดความอ้วน  ยาต้านเบาหวาน  วิตามิน  เกลือแร่ 
เลือดและอวัยวะ สร้างเลือด (B):  สารต้านลิ่มเลือด สารกันเลือดเป็นลิ่ม  สารต้านเกล็ดเลือด  สารสลายลิ่มเลือด  ยาต้านการตกเลือด สารก่อลิ่มเลือด  ยาต้านการสลายลิ่มเลือด 
ระบบหัวใจและหลอดเลือด (C):  ยารักษาโรคหัวใจ/ยาแก้อาการปวดเค้นหัวใจ คาร์ดิแอคไกลโคไซด์  ยาต้านภาวะหัวใจเสียจังหวะ  ยากระตุ้นหัวใจ  ยาลดความดัน  ยาขับปัสสาวะ  สารขยายหลอดเลือด  เบต้า บล็อกเกอร์  แคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์  ระบบเรนิน-แองจิโอเทนซิน เอซีอีอินฮิบิเตอร์  แองกิโอเทนซินรีเซพเตอร์บล๊อคเกอร์  เรนินอินฮิบิเตอร์  ยาลดไขมันในเส้นเลือด สแตติน  ไฟเบรต  ไบล์แอซิดซีเควสแตรนต์ 
ผิวหนัง (D):  สารทำให้นุ่มและชุ่มชื้น  สารก่อแผลเป็น  ยาแก้คัน  ยารักษาโรคสะเก็ดเงิน  สิ่งแต่งแผล 
ระบบสืบพันธุ์ (G):  ยาคุมกำเนิด  ยากระตุ้นภาวะเจริญพันธุ์  SERMs  ฮอร์โมนเพศ 
ระบบต่อมไร้ท่อ (H):  ฮอร์โมนไฮโปทาลามัสและต่อมใต้สมอง  คอร์ติโคสเตอรอยด์ กลูโคคอร์ติคอยด์  มิเนอรัลโลคอร์ติคอยด์  ฮอร์โมนเพศ  ไทรอยด์ฮอร์โมน/ยาต้านไทรอยด์ 
การติดเชื้อและ การติดเชื้อปรสิต (J, P, QI):  ยาปฏิชีวนะ  สารต้านแบคทีเรีย  ยาต้านเชื้อไมโคแบคทีเรีย ยาต้านวัณโรค  ยารักษาโรคเรื้อน  ยาต้านไวรัส  วัคซีน  ยาต้านปรสิต ยาฆ่าโพรโตซัว  ยาฆ่าหนอนพยาธิ 
มะเร็ง (L01-L02):  สารต้านมะเร็ง แอนติเมแทบอไลต์  สารอัลคิเลต  สปินเดิลพอยซัน  สารต้านเนื้องอก  โทโปไอโซเมอเรสอินฮิบิเตอร์ 
โรคทางระบบภูมิคุ้มกัน (L03-L04):  สารปรับระบบภูมิคุ้มกัน สารกระตุ้นภูมิคุ้มกัน  สารกดภูมิคุ้มกัน 
กล้ามเนื้อ กระดูก และข้อต่อ (M):  แอนาบอลิกสเตอรอยด์  ยาแก้อักเสบ เอ็นเซด  ยารักษาโรคข้ออักเสบรูมาทอยด์  คอร์ติโคสเตอรอยด์  ยาคลายกล้ามเนื้อ  บิสฟอสโฟเนต 
สมองและระบบประสาท (N):  ยาระงับความรู้สึก ยาสลบ  ยาชาเฉพาะที่  ยาระงับปวด  ยาต้านไมเกรน  ยากันชัก  ยาควบคุมอารมณ์  ยาต้านโรคพาร์กินสัน ไซโคเลปติก ยาคลายกังวล  ยารักษาโรคจิต  ยานอนหลับ/ยาระงับประสาท  ไซโคอนาเลปติก ยาแก้ซึมเศร้า  สารกระตุ้น 
ระบบทางเดินหายใจ (R):  ยาแก้คัดจมูก  ยาขยายหลอดลม  ยาแก้ไอ  H1 แอนตาโกนิสต์ สารต้านฮิสตามีน 
อวัยวะรับความรู้สึก (S):  จักษุวิทยา  โสตวิทยา 
อื่น ๆ (V):  ยาแก้พิษ  สารเพิ่มความชัดภาพ  เภสัชรังสี  สิ่งแต่งแผล
ลามูแรกซิสต็องกอร์

| "ลามูแรกซิสต็องกอร์"> เพลงโดยเซลีน ดิออน.จากอัลบั้มดียงช็องต์ปลามงดง |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 14 ตุลาคม พ.ศ. 2534
แนวเพลง: ป๊อป
ความยาว: 3:50
ค่ายเพลง: โคลัมเบีย, อีพิก
ผู้ประพันธ์เพลง: ลุก ปลามงดง, Richard Cocciante
โปรดิวเซอร์: Jannick Top, Serge Perathoner

ภาพปกอื่น ๆ ของซิงเกิล

ซิงเกิลวิทยุประเทศแคนาดา
 
 
"ลามูแรกซิสต็องกอร์" (ฝรั่งเศส: L'amour existe encore, "ความรักยังคงอยู่") คือซิงเกิลภาษาฝรั่งเศสของเซลีน ดิออน ซึ่งในภายหลังได้มีการแต่งคำร้องใหม่เป็นภาษาสเปน และเรียบเรียงทำนองใหม่ ในชื่อว่า "อาอุนเอกซิสเตอามอร์" (สเปน: Aún Existe Amor)
ลามูแรกซิสต็องกอร์

"ลามูแรกซิสต็องกอร์" (ฝรั่งเศส: L'amour existe encore, "ความรักยังคงอยู่") คือซิงเกิลของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม ดียงช็องต์ปลามงดง ออกเผยแพร่เป็นซิงเกิลวิทยุที่ 2 ในแคนาดา เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2534 และออกจำหน่ายในรูปแบบซีดีที่ 3 ในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2537
"ลามูแรกซิสต็องกอร์" ออกจำหน่ายในแคนาดาโดยไม่มีมิวสิกวิดีโอ จนกระทั่งเมื่อโซนี่มิวสิกออกจำหน่ายซิงเกิลนี้ในฝรั่งเศส จึงได้ถ่ายทำมิวสิกวิดีโอใน พ.ศ. 2536 อำนวยการสร้างโดย Alain Desrochers ซึ่งวิดีโอนี้ได้รับการบรรจุภายหลังในดีวีดีองเนอช็องฌ์ปา (พ.ศ. 2548)
บันทึกการแสดงสดของเพลง "ลามูแรกซิสต็องกอร์" บรรจุในอัลบั้ม อาลอแล็งปียา และ โอเกอร์ดูว์สตาด และเพลงนี้ได้บรรจุในอัลบั้มเพลงฮิตในปี พ.ศ. 2548 องเนอช็องฌ์ปา
"ลามูแรกซิสต็องกอร์" ขึ้นอันดับที่ 16 ในชาร์ตแอร์เพลย์เกแบ็ก และอยู่ในลำดับนั้นกว่า 20 สัปดาห์  ในฝรั่งเศสเพลงนี้ขึ้นอันดับสูงสุดที่ 31 และอยู่ในลำดับนั้น 23 สัปดาห์
ลามูแรกซิสต็องกอร์ > รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลวิทยุ พ.ศ. 2534 (ประเทศแคนาดา)
"ลามูแรกซิสต็องกอร์" – 3:50
ซิงเกิลซีดี พ.ศ. 2537 (ประเทศฝรั่งเศส)
"ลามูแรกซิสต็องกอร์"" – 3:50
"Le monde est stone" – 3:40
ลามูแรกซิสต็องกอร์ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2534) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
Quebec Airplay Chart: 16
ชาร์ต (พ.ศ. 2537): อันดับ สูงสุด
French Singles Chart: 31
อาอุนเอกซิสเตอามอร์

| "อาอุนเอกซิสเตอามอร์" |
| --- | --- |
ภาพปกซิงเกิล "อาอุนเอกซิสเตอามอร์"
เพลงโดยเซลีน ดิออน
จากอัลบั้มอะนิวเดย์แฮสคัม
วางจำหน่าย: พ.ศ. 2545
แนวเพลง: ป๊อป
ความยาว: 3:52
ค่ายเพลง: โคลัมเบีย, อีพิก
ผู้ประพันธ์เพลง: Ignacio Ballesteros-Diaz
"อาอุนเอกซิสเตอามอร์" (สเปน: Aún Existe Amor) คือซิงเกิลของ เซลีน ดิออน นักร้องสาวชาวแคนาดา จากอัลบั้ม อะนิวเดย์แฮสคัม โดยเพลงนี้เป็นเพลงภาษาสเปนโดยใช้ทำนองจากเพลง "ลามูแรกซิสต็องกอร์" จากอัลบั้ม ดียงช็องต์ปลามงดง โดย Ignacio Ballesteros-Diaz ได้ประพันธ์เนื้อร้องภาษาสเปน และให้ชื่อใหม่ว่า "อาอุนเอกซิสเตอามอร์" ซิงเกิลนี้ได้เผยแพร่ในสหรัฐ เซลีนยังขับร้องเพลงนี้ในงานประกาศรางวัล บิลบอร์ด 2002 ลาติน ซึ่งในงานนี้เธอเคยได้รับรางวัลในเพลง "มายฮาร์ตวิลโกออน" ซึ่งเป็นเพลงภาษาอังกฤษเพลงแรกที่ได้รับรางวัลนี้
อาอุนเอกซิสเตอามอร์ > รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลวิทยุ 1 เพลง (สหรัฐ)
อาอุนเอกซิสเตอามอร์ - 3:52
ยุทธการที่แวร์เดิง
บรรณานุกรม > สารานุกรม

Dupuy, E. R.; Dupuy, T. N. (1993). The Harper's Encyclopaedia of Military History: From 3,500 BC to the Present (4th ed.). New York: Harper Reference. ISBN 978-0-06-270056-8. สืบค้นเมื่อ 6 October 2019.
บรรณานุกรม > วารสาร

Barcellini, S. (1996). "Memoire et Memoires de Verdun 1916–1996" [Memory and Memoirs of Verdun 1916–1996]. Guerres Mondiales et Conflits Contemporains. Paris: Presses universitaires de France. 46 (182): 77–98. ISSN 0984-2292. JSTOR 25732329.
Förster, W. (1937). "Falkenhayns Plan für 1916 ein Beitrag zur Frage: Wie gelangt man aus dem Stellungskrieg zu Entscheidungsuchender Operation?" [Falkenhayn's plan for 1916: A Contribution to the Question: How to get out of Trench Warfare and Attain a Decisive Decision?]. Militärwissenschaftliche Rundschau (ภาษาเยอรมัน) (2nd part 3 ed.). Berlin: Mittler. ISSN 0935-3623.
Krumeich, G. (1996). ""Saigner la France"? Mythes et Realite de la Strategie Allemande de la Bataille de Verdun" ["Bleed France"? Myths and Reality of the German Strategy of the Battle of Verdun]. Guerres Mondiales et Conflits Contemporains (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Presses universitaires de France. 46 (182): 17–29. ISSN 0984-2292. JSTOR 25732324.
อ่านเพิ่ม

หนังสือ
Bourachot, A. (2014) [2010]. Marshal Joffre: The Triumphs, Failures and Controversies of France's Commander-in-Chief in the Great War. แปลโดย Uffindell, A. (Eng trans. Pen & Sword Military, Barnsley ed.). Paris: Bernard Giovanangeli Éditeur. ISBN 978-1-78346-165-3.
Brown, M. (1999). Verdun 1916. Stroud: Tempus. ISBN 978-0-7524-1774-5.
Holstein, C. (2009). Walking Verdun. Barnsley: Pen and Sword. ISBN 978-1-84415-867-6.
Keegan, J. (1998). The First World War. London: Hutchinson. ISBN 978-0-09-180178-6.
MacKenzie, D. A. (1920). The Story of the Great War. Glasgow: Blackie & Son. OCLC 179279677.
McDannald, A. H. (1920). The Encyclopedia Americana. Vol. 38. New York: J. B. Lyon. OCLC 506108219.
Martin, W. (2001). Verdun 1916. London: Osprey. ISBN 978-1-85532-993-5.
Mosier, J. (2001). The Myth of the Great War. London: Profile Books. ISBN 978-1-86197-276-7.
Romains, J. (1999) [1938]. Prélude à Verdun and Verdun [Prelude to Verdun and Verdun] (ภาษาฝรั่งเศส) (Prion Lost Treasures ed.). Paris: Flammarion. ISBN 978-1-85375-358-9.
Rouquerol, J. J. (1931). Le Drame de Douaumont [The Drama of Verdun] (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Payot. OCLC 248000026.
Sandler, S., บ.ก. (2002). Ground Warfare: an International Encyclopedia. International Warfare Encyclopedias from ABC Clio. Vol. I. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO. ISBN 978-1-57607-344-5.
Serrigny, B. (1959). Trente Ans avec Pétain [Thirty Years with Pétain] (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Librairie Plon. OCLC 469408701.
Zweig, A. (1936) [1935]. Education Before Verdun [Erziehung vor Verdun]. แปลโดย Sutton, Eric (2nd. trans. Viking Press, New York ed.). Amsterdam: Querido Verlag. OCLC 1016268225.
วิทยานิพนธ์
Sonnenberger, M. (2013). Initiative Within the Philosophy of Auftragstaktik: Determining Factors of the Understanding of Initiative in the German Army 1806–1955 (MMAS). Fort Leavenworth, KS: US Army Command and General Staff College. OCLC 875682161. สืบค้นเมื่อ 12 June 2014.
แหล่งข้อมูลอื่น

NASA satellite map
Map of the Verdun battlefield, showing fortifications เก็บถาวร 2023-01-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Underground at Verdun
The Battle of Verdun
Info from firstworldwar.com
Verdun (excerpt)
Dutch/Flemish Forum[ลิงก์เสีย]
Verdun, A Battle of the Great War
Douaumont Bataille Ossuaire Three panoramas
Map of Europe, 1916
The Battle of Verdun – The Greatest Battle Ever เก็บถาวร 2022-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sturm-Bataillon Nr. 5 (Rohr) at German Wikipedia
Contemporary Schneider artillery catalogue
Chlumberg, H. "The Miracle at Verdun"
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
บีโอโก

| --- | --- |
แผนที่ของเกาะบีโอโก
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: อ่าวกินี
พิกัด: 3°30′N 8°42′E﻿ / ﻿3.500°N 8.700°E﻿ / 3.500; 8.700
ความยาว: 70 กม. (43 ไมล์)
ความกว้าง: 32 กม. (19.9 ไมล์)
ระดับสูงสุด: 3,012 ม. (9882 ฟุต)
จุดสูงสุด: ปีโกบาซีเล
การปกครอง
 อิเควทอเรียลกินี
ประชากรศาสตร์
ประชากร: ประมาณ 260,000 คน
ความหนาแน่น: 64.45/กม.2 (166.92/ตารางไมล์)
หาด Arena Blanca เกาะ Bioko
บีโอโก (สเปน: Bioko) เป็นเกาะและส่วนที่อยู่ทางเหนือสุดของประเทศอิเควทอเรียลกินี และเป็นที่ตั้งของกรุงมาลาโบเมืองหลวงของประเทศ ตั้งอยู่ในอ่าวกินี ห่างจากชายฝั่งตะวันตกของทวีปแอฟริกา (ประเทศแคเมอรูน) ออกไป 32 กิโลเมตร มีพื้นที่ของ 2,017 ตารางกิโลเมตร (779 ตารางไมล์) บีโอโกเป็นเกาะภูเขาไฟ ยอดเขาสูงสุดชื่อปีโกบาซีเล (Pico Basile) มีความสูง 3,012 เมตร (9,882 ฟุต)
แหล่งข้อมูลอื่น

Bioko Biodiversity Protection Program
Gulf of Guinea Conservation Group เก็บถาวร 2020-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Virginia Morell: "Island ark", National Geographic Magazine August 2008; link เก็บถาวร 2008-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สวนปริศนา

| --- | --- |
ปกปี พ.ศ. 2454
ผู้ประพันธ์: ฟรานเซส ฮอดจ์สัน เบอร์เนทท์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Secret Garden
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร
ภาษา: ภาษาอังกฤษ
ประเภท: วรรณกรรมเด็ก
สำนักพิมพ์: Frederick A. Stokes (สหรัฐอเมริกา) Heinemann (สหราชอาณาจักร)
วันที่พิมพ์: 2454 (ค.ศ. 1911)
ชนิดสื่อ: พิมพ์ (ปกแข็งและปกอ่อน)
หน้า: 375
สวนปริศนา หรือ สวนลับ หรือ ในสวนศรี หรือ ในสวนลับ (อังกฤษ: The Secret Garden) เป็นวรรณกรรมเด็กของนางฟรานเซส ฮอดจ์สัน เบอร์เนทท์
ที่เดิมพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารเริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2453 แล้วต่อมาจึงพิมพ์รวมเป็นหนังสือครั้งแรกในปี 2545
ปัจจุบันเป็นหนังสือยอดนิยมเล่มหนึ่งของผู้เขียน และนับว่าเป็นหนึ่งในวรรณกรรมคลาสสิกสำหรับเด็ก
ซึ่งได้ดัดแปลงทำเป็นละครและภาพยนตร์แล้วหลายครั้งหลายครา