stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศโตโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

ประเทศโตโก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโตโกได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 5 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 3 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
นักกีฬาแบ่งตามชนิดกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |
|  เรือพาย | 0 | 1 | 1 |
|  ว่ายน้ำ | 1 | 1 | 2 |
| รวม | 2 | 3 | 5 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ผลการแข่งขัน
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ก่อนรองฯ> ผล | ก่อนรองฯ> อันดับ | รองฯ> ผล | รองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Fabrice Dabla | Men's 200 m | 21.36 | 7 | — | — | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Prénam Pesse | Women's 100 m | 12.38 | 4 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
ดูเพิ่ม

ประเทศโตโกในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศมอริเชียสในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศมอริเชียส ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: MRI
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติมอริเชียส
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 2 คน  ใน 2 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: สโคดี้ วิคเตอร์
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศมอริเชียส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติมอริเชียสเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 2 คนใน 2 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 0 | 1 | 1 |
|  ว่ายน้ำ | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 1 | 1 | 2 |
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แบรนดี เพอร์รีน | 100 m T54 | 18.09 | 5 | Did not advance | Did not advance |
ดูเพิ่ม

ประเทศมอริเชียสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศมอริเชียสในพาราลิมปิก
ประเทศมอริเชียสในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬามอริเชียสที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
พ.ศ. 2175

| --- | --- |
ศตวรรษ::  16  17  18
ปี::  2172  2173  2174  2175  2176  2177  2178
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2175
ปฏิทินกริกอเรียน: 1632 MDCXXXII
Ab urbe condita: 2385
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1081 ԹՎ ՌՁԱ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6382
ปฏิทินบาไฮ: −212 – −211
ปฏิทินเบงกอล: 1039
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2582
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 7 Cha. 1 – 8 Cha. 1
พุทธศักราช: 2176
ปฏิทินพม่า: 994
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7140–7141
ปฏิทินจีน: 辛未年 (มะแมธาตุโลหะ) 4328 หรือ 4268     — ถึง — 壬申年 (วอกธาตุน้ำ) 4329 หรือ 4269
ปฏิทินคอปติก: 1348–1349
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2798
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1624–1625
ปฏิทินฮีบรู: 5392–5393
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1688–1689
 - ศกสมวัต: 1554–1555
 - กลียุค: 4733–4734
ปฏิทินโฮโลซีน: 11632
ปฏิทินอิกโบ: 632–633
ปฏิทินอิหร่าน: 1010–1011
ปฏิทินอิสลาม: 1041–1042
ปฏิทินญี่ปุ่น: Kan'ei 9 (寛永９年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 10 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 3965
ปฏิทินหมินกั๋ว: 280 ก่อน ROC 民前280年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2175 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1632 - มีนาคม ค.ศ. 1633
มหาศักราช 1554
ผู้นำ

สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง (2172-2199)
วันเกิด

(พระราชสมภพ) สมเด็จพระนารายณ์มหาราช
สมเด็จพระเพทราชา (สวรรคตพ.ศ. 2246)
ธงชาติตูวาลู

| --- | --- |

ธงชาติ
การใช้: ธงชาติ ensign
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: 11 เมษายน พ.ศ. 2540
ลักษณะ: ธงพื้นสีฟ้า ที่มุมธงบนด้านคันธงมีภาพธงชาติสหราชอาณาจักร ที่ด้านปลายธงมีรูปดาวสีเหลือง 9 ดวง หมายถีงเกาะทั้ง 9 เกาะ ซึ่งรวมกันเป็นประเทศตูวาลู.
 

ธงราชการ
การใช้: ธงราชการ และ ธงเรือราชการ
สัดส่วนธง: 1:2
 

ธงประจำตำแหน่งผู้สำเร็จราชการ
การใช้: ไม่ระบุ
สัดส่วนธง: 1:2
 
ธงชาติตูวาลู มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นสีฟ้า ที่มุมธงบนด้านคันธงมีภาพธงชาติสหราชอาณาจักร ที่ด้านปลายธงมีรูปดาวสีเหลือง 9 ดวง หมายถีงเกาะทั้ง 9 เกาะ ซึ่งรวมกันเป็นประเทศตูวาลู รูปดาวนี้เรียงเป็นแผนที่ของประเทศตูวาลู ซึ่งจะสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนหากเอาธงแขวนตามแนวตั้ง ลักษณะธงอย่างนี้คล้ายคลึงกับธงของอีกหลายประเทศที่เป็นอณานิคมของสหราชอาณาจักร ซึ่งมักจะมีภาพของธงชาติสหราชอาณาจักรประกอบอยู่ด้วย ธงนี้เริ่มใช้เมื่อประเทศนี้ได้รับเอกราชโดยเป็นประเทศในเครือจักรภพในปี พ.ศ. 2521 โดยก่อนหน้านี้ได้ประกาศแยกตัวจากหมู่เกาะกิลเบิร์ต (ประเทศคิริบาสในปัจจุบัน) เมื่อ พ.ศ. 2519 ในช่วงเวลาก่อนหน้าที่ตูวาลูจะเป็นประเทศในเครือจักรภพนั้น ได้ใช้ธงเรือรัฐบาลสหราชอาณาจักร ที่ด้านปลายธงมีภาพตราแผ่นดินของหมู่เกาะเอลลิส (ชื่อประเทศในขณะนั้น) ภายในวงกลมสีขาว เป็นธงสำหรับดินแดน
ในปี พ.ศ. 2538 ได้มีการเปลี่ยนธงชาติตูวาลูเป็นแบบที่ไม่อิงกับลักษณะของธงเรือสหราชอาณาจักร โดยเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในแบ่งเป็น 3 แถบใหญ่ แถบกลางสีฟ้า ขนาบด้วยขอบสีขาวขนาดเล็ก แถบบนและแถบล่างเป็นสีแดง ที่แถบสีฟ้าด้านติดคันธงมีรูปสามเหลี่ยมสีขาว ภายในมีภาพตราแผ่นดิน  บนพื้นธงนั้นมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 9 ดวง พาดผ่านเป็นรูปแผนที่ประเทศตูวาลูดังที่ปรากฏในธงชาติแบบปัจจุบัน ธงนี้ไม่ได้เป็นที่ยอมรับจากประชาชน เนื่องจากเห็นว่าเป็นการนำประเทศออกห่างจากราชวงศ์อังกฤษ ซึ่งเป็นที่นับถือของประชาชน ไปสู่ความเป็นสาธารณรัฐ ธงนี้จึงถูกยกเลิกไปในปี พ.ศ. 2540 และมีการนำธงเดิมกลับมาใช้ โดยมีการปรับปรุงแบบธงเล็กน้อย
ดาวสีเหลือง 9 ดวง หมายถีงเกาะทั้ง 9 เกาะของตูวาลู
ลำดับภาพธง

ธงหมู่เกาะกิลเบิร์ตและเอลลิส, of which Tuvalu was a part.
ธงประจำดินแดนตูวาลู ระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม, ค.ศ. 1976 ถึง ค.ศ. 1978.
ธงชาติ(โทนสีฟ้าเข้ม) ระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม, ค.ศ. 1978 ถึง ค.ศ. 1995.
ธงชาติ(โทนสีฟ้าอ่อน) ระหว่างเดือนตุลาคมถึงธันวาคม ค.ศ. 1995.
ธงชาติ พ.ศ. 2538 - 2540
ดูเพิ่ม

ธงชาติคิริบาส
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติตูวาลู ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติ |
| --- | --- |
ทวีปยุโรป:  กรีซ  คอซอวอ  โครเอเชีย  เช็ก  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยี่ยม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  มาซิโดเนีย  โมนาโก  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  วาติกัน  สเปน  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร อังกฤษ  สกอตแลนด์  เวลส์  ไอร์แลนด์เหนือ  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อิตาลี  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  กัวเตมาลา  เกรเนดา  คอสตาริกา  คิวบา  แคนาดา  จาเมกา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ดอมินีกา  ตรินิแดดและโตเบโก  นิการากัว  บาร์เบโดส  บาฮามาส  เบลีซ  เบอร์มิวดา  ปานามา  เม็กซิโก  สหรัฐอเมริกา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เอลซัลวาดอร์  แอนติกาและบาร์บูดา  ฮอนดูรัส  เฮติ 
ทวีปอเมริกาใต้:  กายอานา  โคลอมเบีย  ชิลี  ซูรินาม  บราซิล  โบลิเวีย  ปารากวัย  เปรู  เวเนซุเอลา  อาร์เจนตินา  อุรุกวัย  เอกวาดอร์ 
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน ฮ่องกง  มาเก๊า  ญี่ปุ่น  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ไต้หวัน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
ทวีปแอฟริกา:  กานา  กาบอง  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  คอโมโรส  เคนยา  แคเมอรูน  จิบูตี  ชาด  ซิมบับเว  เซเชลส์  แซมเบีย  โซมาเลีย  ซูดาน  ซูดานใต้  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  เซาตูเมและปรินซิปี  ตูนิเซีย  โตโก  แทนซาเนีย  นามิเบีย  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บูร์กินาฟาโซ  บอตสวานา  บุรุนดี  เบนิน  มอริเชียส  มอริเตเนีย  มาลี  มาดากัสการ์  มาลาวี  โมร็อกโก  โมซัมบิก  ยูกันดา  รวันดา  ลิเบีย  เลโซโท  ไลบีเรีย  สวาซิแลนด์  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  สาธารณรัฐแอฟริกาใต้  อิเควทอเรียลกินี  อียิปต์  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  แอลจีเรีย  แองโกลา 
ทวีปโอเชียเนีย:  คิริบาส  ซามัว  ตองกา  ตูวาลู  นาอูรู  นิวซีแลนด์  ปาปัวนิวกินี  ปาเลา  ฟิจิ  ไมโครนีเซีย  วานูอาตู  หมู่เกาะโซโลมอน  หมู่เกาะมาร์แชลล์  ออสเตรเลีย  ฮาวาย
นุท รำดวน

นุท รำดวน เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1946 เป็นนักการเมืองประเทศกัมพูชา สังกัดพรรคสมรังสีและเป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดกำปงสปือ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 จนถึงวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 และเป็นวุฒิสภาตั้งแต่วันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2012 จนถึงวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2013
นุมา ป็อมปิลิอุส

| นุมา ป็อมปิลิอุส |
| --- | --- |

กษัตริย์แห่งโรม
ครองราชย์: 715–673 ปี ก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: โรมุลุส
ถัดไป: ตุลลุส ฮ็อสตีลิอุส

นุมา ป็อมปิลิอุส (Numa Pompilius) เป็นกษัตริย์ในตำนานคนที่ 2 แห่งกรุงโรม ขึ้นสืบทอดตำแหน่งต่อจากโรมุลุส ป็อมปิลิอุสมีเชื้อสายเซไบน์ (Sabines) ซึ่งเป็นชนเผ่าอิตาลีโบราณเผ่าหนึ่ง อ้างอิงจากบันทึกของพลูทาร์ก ป็อมปิลิอุสเป็นบุตรชายคนเล็กสุดในบรรดาบุตรสี่คนของป็อมปอนีอุส (Pomponius) เกิดในวันเดียวกับวันสถาปนากรุงโรม (ตามจารีตคือ 21 เมษายน 753 ปี ก่อนคริสตกาล) เขาใช้ชีวิตอย่างเข้มงวด และใช้ชีวิตอย่างสมถะไร้สิ่งหรูหรา เขาสมรสกับนางทาทีอา (Tatia) ธิดาคนเดียวของทิทุส ทาติอุส (Titus Tatius) เจ้าแห่งชนเผ่าเซไบน์
ภายหลังโรมุลุสเสียชีวิต บัลลังก์กรุงโรมอยู่ในภาวะว่างเว้นเป็นเวลาหนึ่งปี อำนาจของกษัตริย์แห่งโรมถูกใช้โดยบรรดาวุฒิสมาชิกโรมัน วุฒิสมาชิกแต่ละคนจะได้รับอำนาจชั่วคราวนี้สลับสับเปลี่ยนกันทุกห้าวัน จนกระทั่งในปี 715 ก่อนคริสตกาล วุฒิสมาชิกสายโรมุลุส (เผ่าโรมัน) กับวุฒิสมาชิกสายทาติอุส (เผ่าเซไบน์) ก็ประนีประนอมกันได้ และเลือกนุมา ป็อมปิลิอุส จากเผ่าเซไบน์เป็นกษัตริย์แห่งโรมคนที่สอง ซึ่งในตอนแรก ป็อมปิลิอุสปฏิเสธจะรับตำแหน่งนี้ แต่ทั้งอาจารย์และวุฒิสมาชิกพยายามหว่านล้อมจนเขายอมรับตำแหน่งในที่สุด
ประเทศมอริเชียสในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

| ประเทศมอริเชียส ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: MRI
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกมอริเชียส
ณ โตเกียว, ญี่ปุ่น 24 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-24) – 5 กันยายน ค.ศ. 2021 (2021-09-05)
นักกีฬา: 4 คน (ชาย 1 คน / หญิง 3 คน) ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศมอริเชียส จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศมอริเชียสได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 4 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 3 | 4 |

| รวม | 1 | 3 | 4 |
กรีฑา

| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ>  | รอบรองฯ>  | ชิงชนะเลิศ>  | ชิงชนะเลิศ>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอ็ดดี้ แคปดอร์ | Men's long jump T20 |  |  |  |  |  |  |  |  |
| เอเนส แอนเจไลน์ | Women's long jump T37 |  |  |  |  |  |  |  |  |
ดูเพิ่ม

ประเทศมอริเชียสในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติมอริเชียสในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬามอริเชียสที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียว 2020 เก็บถาวร 2016-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย   นักกีฬารัสเซีย
บ่าง

| บ่าง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Dermoptera
วงศ์:: Cynocephalidae
สกุล:: Galeopterus Thomas, 1908
สปีชีส์:: G.  variegatus
ชื่อทวินาม
Galeopterus variegatus (Audebert, 1799)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของบ่าง
ชื่อพ้อง
 Cynocephalus variegatus (Audebert, 1799)  Galeopterus variegates (Audebert, 1799)
บ่าง หรือ พุงจง หรือ พะจง ในภาษาใต้ หรือ ปักขพิฬาร เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกหนึ่งในอันดับบ่าง (Dermoptera) มีรูปร่างคล้ายกระรอกบินขนาดใหญ่ พบได้แต่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Galeopterus variegatus นับเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Galeopterus
ลักษณะ

มีรูปร่างคล้ายกระรอกบินขนาดใหญ่ ผิวหนังย่น ตามีขนาดใหญ่สีแดง ใบหูเล็ก มีนิ้วทั้งหมด 5 นิ้ว สีขนมีหลากหลายมาก โดยสามารถเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อม ทั้งน้ำตาลแดง หรือเทา รวมทั้งอาจมีลายเลอะกระจายไปทั่วตัวด้วย  โดยตัวเมียมีสีอ่อนกว่าตัวผู้  หางมีลักษณะแหลมยาว มีพังผืดเชื่อมติดต่อกันทั่วตัว โดยเชื่อมระหว่างขาหน้าและขาหลัง ขาหลังกับหาง ระหว่างขาหน้ากับคอ และระหว่างนิ้วทุกนิ้ว มีนิ้วทั้งหมด 5 นิ้ว โดยที่ไม่มีหัวแม่มือ เล็บแหลมคมมากใช้สำหรับไต่และเกาะเกี่ยวต้นไม้ มีความยาวหัวและลำตัวโตเต็มที่ราว  34-42 เซนติเมตร หาง 22-27 เซนติเมตร  น้ำหนัก 1-1.8 กิโลกรัม
พฤติกรรมและถิ่นที่อยู่

บ่างอาศัยและหากินอยู่บนต้นไม้สูง และสามารถอาศัยได้ในป่าทุกสภาพ ไม่เว้นแม้กระทั่งป่าเสื่อมโทรม หรือตามเรือกสวนไร่นาที่มีการทำเกษตรกรรม บ่างเป็นสัตว์ที่ไม่สามารถเดินบนพื้นดินได้ เมื่อตกลงพื้นจะรีบกระเสือกกระสนตัวเองปีนขึ้นสู่ต้นไม้ทันที เนื่องจากบ่างก็สามารถตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อชนิดต่าง ๆ ได้  ออกหากินในเวลากลางคืน โดยตอนกลางวันจะนอนหลับพักผ่อนตามยอดไม้หรือโพรงไม้  กินอาหารจำพวกพืช ได้แก่ ยอดไม้, ดอกไม้ เป็นหลัก  แต่จากการศึกษาด้วยเครื่องติดตามตัวของบ่างที่เกาะชวา โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่นพบว่า บ่างเป็นสัตว์ที่ช่างเลือกกิน โดยจะกินยอดไม้จากต้นไม้เพียง 2-3 ชนิดเท่านั้น และบ่างตัวเมียจะมีอาณาเขตการหากินที่ชัดเจน แน่นอน ส่วนตัวผู้จะไต่ต้นไม้และร่อนไปทั่ว บ่างสามารถร่อนจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังต้นหนึ่งได้ไกลกว่ากระรอกบินมาก โดยใช้นิ้วและผังผืดเป็นตัวควบคุมความเร็วและระยะทางระหว่างร่อน ใช้เวลาตั้งท้องนานประมาณ  60 วัน ออกลูกครั้งละตัว เนื่องจากแม่บ่างสามารถรับน้ำหนักลูกได้เพียงคราวละตัว  ลูกบ่างแรกเกิดมักมีการพัฒนาไม่มากนักคล้ายสัตว์ที่มีกระเป๋าหน้าท้อง แม่บ่างจะเลี้ยงลูกไว้โดยให้เกาะที่ท้อง เวลาเกาะอยู่กับต้นไม้ ผังผืดระหว่างขาจึงทำหน้าที่เหมือนเปลเลี้ยงลูกเป็นอย่างดีคล้ายสัตว์ที่มีกระเป๋าหน้าท้อง แม้ยามมีลูกอ่อน แม่บ่างก็ร่อนหาอาหารได้เหมือนเดิม  โดยลูกบ่างจะยึดเกาะขนที่หน้าท้องแม่ไว้แน่น ลูกบ่างจะกินมูลของแม่ เนื่องจากภายในมีแบคทีเรียที่ช่วยในการย่อยอาหาร ขณะที่แม่บ่างเมื่อเลียตัวทำความสะอาดลูกอาจเลียฉี่ของลูกบ่างไปด้วย  ลูกบ่างจะเกาะอาศัยอยู่กับแม่จนกว่าอายุได้ 2-3 ปี จึงแยกตัวออกไปหากินเองเป็นอิสระ จากนั้นแม่บ่างจึงจะมีลูกใหม่ แต่พฤติกรรมการผสมพันธุ์ของบ่างยังไม่เป็นที่รู้แน่ชัด
บ่าง เป็นสัตว์ที่มีเสียงร้องคล้ายเสียงคนร้องไห้ และความเป็นสัตว์ที่มีหน้าตาน่าเกลียดและหากินในเวลากลางคืน จึงเป็นที่รับรู้กันดีของผู้ที่อาศัยอยู่ชายป่าหรือผู้ที่นิยมการผจญภัย ว่าเสียงร้องของบ่างน่ากลัวเหมือนผี
เมื่อพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้า หรือ ยามโพล้เพล้ บ่างจะแสดงพฤติกรรมแปลกอยู่อย่างหนึ่ง คือ จะออกมาจากที่หลบนอน แล้วห้อยตัวลงมาคล้ายค้างคาว โดยใช้เท้าหลังทั้งสองเกาะกิ่งไม้ แล้วทิ้งลำตัวห้อยลงมาในแนวดิ่ง ส่วนหัวและเท้าหน้าจะม้วนงอเข้าหาลำตัว  (หากมองผิวเผินจะเหมือนค้างคาวแม่ไก่กำลังห้อยหัวมาก) พฤติกรรมนี้ยังหาข้อสรุปไม่ได้ชัดเจน บ่างจะห้อยตัวเช่นนี้ไปจนกว่าแสงสุดท้ายจะลับขอบฟ้าไป แล้วจะปีนป่ายไปหาต้นไม้ต้นประจำในการร่อน  มักจะเป็นต้นไม้ที่มีทรงพุ่มสูง ๆ  ที่ยืนอยู่เดี่ยว ๆ เพราะจะทำให้มีพื้นที่ในการร่อนมาก
บ่างในบางครั้งอาจจะสับสนกับ กระรอกบิน  ซึ่งที่จริงแล้วบ่างกับกระรอกบินเป็นสัตว์คนละอันดับกัน   โดยภาษาใต้จะเรียกบ่างว่า "พะจง" หรือ "พุงจง" แต่ในภาษาเหนือและภาษาอีสานจะเรียกกระรอกบินว่า "บ่าง" จึงทำให้อาจเกิดความสับสนกัน
ในสำนวนไทยมีคำที่กล่าวเกี่ยวกับบ่างว่า บ่างช่างยุ มีความหมายเปรียบกับ คนที่ชอบยุแยงให้ผู้อื่นแตกแยกกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Galeopterus variegatus ที่วิกิสปีชีส์
โครงกระดูกของบ่าง
ภาพวาดแม่บ่างห่อตัวลูกด้วยผังผืด
บ้วนฮ่วยเหลา

ปกฉบับที่ "หอทองหยก" (金玉樓) จัดพิมพ์เมื่อปี 1859 ในช่วงราชวงศ์ชิง
บ้วนฮ่วยเหลา ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ ว่านฮวาโหลว ตามสำเนียงกลาง (จีนตัวย่อ: 万花楼; จีนตัวเต็ม: 萬花樓; พินอิน: Wàn Huā Lóu) แปลว่า หอหมื่นบุปผา (Pavilion of Ten Thousand Flowers) เป็นชื่อนิยายจีนซึ่ง หลีโหวตึ๊ง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ หลี อฺวี่ถัง ตามสำเนียงกลาง (李雨堂) ประพันธ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิง
ชื่อ

ชื่อเต็มของนิยายเรื่องนี้ คือ  บ้วนฮ่วยเหลาเอียเปาเต็กเอี้ยนหงี ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ ว่านฮวาโหลวหยางเปาตี๋หยั่นอี้ ตามสำเนียงกลาง (萬花樓楊包狄演義) แปลว่า "หอหมื่นบุปผา: วีรคติเอียเปาเต็ก" (Pavilion of Ten Thousand Flowers: Romance of Yang, Bao and Di)
เอียเปาเต็กนั้น หมายถึง บุคคลสามคนดังต่อไปนี้ตามลำดับ คือ
เอียจงเปา ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ หยาง จงเป่า ตามสำเนียงกลาง (楊宗保)
เปาบุ้นจิ้น ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ เปา เหวินเจิ่ง ตามสำเนียงกลาง (包文拯) และ
เต็กเซง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ ตี๋ ชิง ตามสำเนียงกลาง (狄青)
เนื้อเรื่อง

เรื่อง บ้วนฮ่วยเหลา นั้นเริ่มขึ้นที่หอหมื่นบุปผาอันเป็นสถานที่ที่เต็กเซงและเปาบุ้นจิ้นมาพบกันเป็นครั้งแรก มีเนื้อหาเกี่ยวกับการรบของเอียจงเปาและเต็กเซง ตลอดจนการตัดสินคดีของเปาบุ้นจิ้น ซึ่งรวมถึงคดีแมวป่าสับเปลี่ยนพระโอรส
ภาคต่อของ บ้วนฮ่วยเหลา คือ โหงวโฮ้วเพงไซ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ อู๋หู่ผิงซี ตามสำเนียงกลาง (五虎平西) แปลว่า ห้าเสือพิชิตประจิม (Five Tigers Conquering the West) และ โหงวโฮ้วเพงหนำ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ อู๋หู่ผิงหนัน ตามสำเนียงกลาง (五虎平南) แปลว่า ห้าเสือพิชิตปักษ์ใต้ (Five Tigers Conquering the South)
ฉบับแปลไทย

บ้วนฮ่วยเหลา แปลเป็นภาษาไทยเมื่อนานมาแล้ว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ตรัสว่า
"เรื่อง บ้วนฮ่วยเหลา สันนิษฐานว่า สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ให้แปล (คราวเดียวกับเรื่อง โหงวโฮ้วเพงหนำ) เป็นหนังสือสิบสามเล่มสมุดไทย โรงพิมพ์หมอบรัดเลพิมพ์ครั้งแรกในรัชกาลที่ 5 เมื่อ พ.ศ. 2423 เป็นสมุดหนึ่งเล่ม [...]
"เรื่อง โหงวโฮ้วเพงหนำ สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ให้จีนโตแปลเมื่อ พ.ศ. 2400 เป็นหนังสือหกเล่มสมุดไทย โรงพิมพ์หมอบรัดเลพิมพ์ครั้งแรกในรัชกาลที่ 5 เมื่อ พ.ศ. 2429 เป็นสมุดหนึ่งเล่ม"
ธงชาติตรินิแดดและโตเบโก

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ
สัดส่วนธง: 3:5
ประกาศใช้: 31 สิงหาคม พ.ศ. 2505
ลักษณะ: ธงพื้นสีแดง มีแถบสีดำขอบขาวพาดผ่านตามแนวทแยงมุม
 


การใช้: ธงเรือพลเรือน และ ธงเรือรัฐบาล
สัดส่วนธง: 1:2
ลักษณะ: ลักษณะอย่างธงชาติ แต่มีสัดส่วนที่ยาวกว่า
 


การใช้: ธงนาวี
สัดส่วนธง: 1:2
ลักษณะ: ธงพื้นขาวกางเขนแดง ที่มุมธงบนด้านคันธงมีภาพธงชาติ
 
ธงชาติตรินิแดดและโตเบโก มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในธงมีแถบสีดำขอบสีขาว พาดจากมุมธงบนด้านคันธงไปยังมุมธงล่างด้านปลายธง เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2505 หลังการประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร
ความหมายขององค์ประกอบต่างๆ ในธงนั้น สีแดงคือสัญลักษณ์ของความกระปี้กระเปร่าของแผ่นดินและประชาชน และหมายถึงความอบอุ่น ความแข็งแกร่ง และพลังงานจากดวงอาทิตย์  สีขาวหมายถึงทะเลที่ล้อมรอบหมู่เกาะ แหล่งกำเนิดแห่งมรดกของชาติ ความปรารถนาอันบริสุทธิ์ และความเสมอภาคของมวลมนุษย ส่วนสีดำหมายถึงความแข็งแกร่ง เอกภาพ ความปรารถนา ความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรในผืนแผ่นดิน สีเหล่านี้ยังได้นำมาใช้เพื่อแสดงถึงธาตุดิน ธาตุน้ำ และธาตุไฟ ซึ่งครอบคุลมทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของประเทศ และเป็นแรงบันดาลใจให้ประชาชนหลอมรวมเป็นหนึ่ง มีอิสระ มีความกระตือรือล้นและความเสียสละ
สำหรับธงเรือพลเรือนของตรินิแดดและโตเบโกนั้น ใช้ธงลักษณะอย่างเดียวกับธงชาติ แต่สัดส่วนธงนั้นเป็น 1:2 ส่วนธงของกองทัพเรือ ใช้ธงขาวกางเขนแดงมีรูปธงชาติที่มุมธงบนด้านคันธง เช่นเดียวกับธงราชนาวี
ธงอื่นๆ > ธงตำแหน่งราชการ

ธงพระอิสริยยศสำหรับพระมหากษัตริย์ (ค.ศ. 1966-1976)
ธงพระอิสริยยศสำหรับข้าหลวงต่างพระองค์ (ค.ศ. 1962-1976)
ธงประธานาธิบดี
ธงนายกรัฐมนตรี
ธงอื่นๆ > บริติชตรินิแดดและโตเบโก

ธงชาติ (ค.ศ. 1889–1958)
ธงเรือพลเรือน (ค.ศ. 1889–1958)
ธงชาติ (ค.ศ. 1958–1962)