stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เหม เวชกร
ประวัติ

เหม เวชกร เกิดที่กรุงเทพมหานคร เมื่ออายุได้ 11 ปี เขาได้ไปอาศัยอยู่กับหม่อมราชวงศ์แดง ทินกร ลุงของเขาซึ่งเป็นสถาปนิกที่ดูแลศิลปินและสถาปนิกชาวอิตาลีที่ทำงานในการก่อสร้างพระที่นั่งอนันตสมาคม เหมจึงได้รู้จักกับศิลปิน คาร์โล รีโกลี สถาปนิก มารีโอ ตามัญโญ และวิศวกร เอมิลิโอ จีโอวานนี โกลโล เหมพบว่าตนเองสนใจงานในพระที่นั่ง และรีโกลีซึ่งเป็นผู้ออกแบบตกแต่งภายในจึงอนุญาตให้เขาลงสี
ชีวิตในวัยรุ่นของเขา นับเป็นช่วงเวลาที่ตกยากที่สุด ทั้งพ่อและแม่ที่ต่างผลัดกันแย่งยื้อตัวเขาไว้ก็ไม่มีใครได้เลี้ยงดูจริงจัง ตามประวัติกล่าวว่าเขาเคยเรียนที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ และอัสสัมชัญ แต่ก็คงได้เพียงชั่วเวลาสั้นๆ จากนั้นเหมต้องกลายเป็นคนซัดเซพเนจรไปหลายที่ แม้แต่นามสกุล "เวชกร" ที่ใช้มาตลอดชีวิตก็เป็นนามสกุลของครอบครัวขุนประสิทธิ์เวชการ (แหยม เวชกร) อดีตนายแพทย์สาธารณสุขประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา ซึ่งเคยให้การอุปถัมภ์เขาไว้ครั้งหนึ่ง
ช่วงที่ชีวิตผกผัน เหมต้องเร่ร่อนไปทำงานหลายอย่าง นับแต่เป็นนายท้ายเรือโยงขึ้นล่องแม่น้ำเจ้าพระยา และเป็นช่างเครื่องจักรไอน้ำ แล้วผันตัวไปเป็นช่างเครื่องในงานสร้างเขื่อนพระรามหก เมื่อเข้ากรุงเทพฯ มาเป็นช่างเขียนในกรมตำราทหารบก กระทรวงกลาโหม และพร้อมกับมีอาชีพเสริมด้วยการเล่นดนตรีไทย งานเล่นดนตรีคลอประกอบการฉายหนังเงียบในโรงภาพยนตร์  แต่ต่อมาอาชีพนักดนตรีเริ่มฝืดเคือง เริ่มงานเขียนปกนวนิยาย เป็นงานหลักหาเลี้ยงชีพ
ปลายปี พ.ศ. 2478 เหม เวชกรและเพื่อนได้ร่วมกันเปิดสำนักพิมพ์เพลินจิตต์ พิมพ์นิยายราคาถูก ปกเป็นภาพเขียนฝีมือของเหม พิมพ์สอดสีสวยงาม ราคา 10 สตางค์ นอกจากนี้ เหมยังมีผลงานวรรณกรรมเกี่ยวกับเรื่องผีด้วย
ชีวิตส่วนตัวสมรสกับ แช่มชื่น คมขำ แห่งสำนักวังหลานหลวงของกรมหมื่นอนุวัตรจาตุรนต์ โดยไม่มีทายาท แต่ได้รับบุตรบุญธรรมไว้คนหนึ่งชื่อดาบตำรวจสุชาติ สมรูป
เหมถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2512  ณ บ้านพักแหล่งสุดท้ายของเขาที่ซอยตากสิน 1 เขตธนบุรี ขณะอายุได้ 66 ปี
ผลงาน

เขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์ ตอน ศึกมังกรกรรฐ์ ที่ระเบียงคดวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ห้องที่ 69 เมื่อ พ.ศ. 2473 (ภาพนี้ได้รับการเขียนซ่อมโดย พ.ต.ท อำพัน ศิรสงเคราะห์ เมื่อ พ.ศ. 2515)
เขียนภาพปกภาพประกอบนวนิยายที่สำนักพิมพ์เพลินจิตต์ ต้นกำเนิดนิยาย 10 สตางค์ เมื่อประมาณปี 2474
เขียนภาพปกภาพประกอบ แผลเก่า ของ ไม้ เมืองเดิม
งานชุดประวัติศาสตร์ไทย ชีวประวัติสุนทรภู่ ชุดนางในวรรณคดีชุดกากี
ผลงานจิตรกรรมพุทธประวัติที่สร้างอุทิศแก่พุทธศาสนา คือภาพปฐมสมโพธิ 80 ภาพ และชุดเวสสันดร 40 ภาพ
วรรณกรรมแนวสยองขวัญ หรือเรื่องผี ถึง 101 เรื่อง
ภาพประกอบให้ อาจินต์ ปัญจพรรค์ ลงในคอลัมน์ “จากย่ามความทรงจำ ของ เหม เวชกร” หนังสือฟ้าเมืองไทย
นะฉิ่นเหน่าง์

นะฉิ่นเหน่าง์ (พม่า: နတ်သျှင်နောင်, [naʔ ʃɪ̀ɰ̃ nàʊɰ̃]; ค.ศ. 1579–1613) หรือ นักสาง นักส้าง ตามพงศาวดารไทย ทรงเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าตองอู (สีหตู) อันเป็นพระอนุชาของพระเจ้าหงสาวดีบุเรงนอง นะฉิ่นเหน่าง์นั้นเป็นที่เลื่องลือในพม่าว่าเป็นมีความสามารถด้านการกวีสูงอย่างยิ่งและมีความรอบรู้ในพระไตรปิฎกเป็นอย่างมาก ต่อมานะฉิ่นเหน่าง์ได้ปกครองเมืองตองอูต่อจากพระราชบิดา ต่อมาได้เป็นผู้วางยาพิษปลงพระชนม์พระเจ้าหงสาวดีนันทบุเรง
ในช่วงนั้นเครือข่ายอำนาจของพม่าแตกออกเป็นสามขั้วคือ อังวะ แปร และตองอู พระเจ้าอังวะคือ พระเจ้าอะเนาะเพะลูน ได้ยึดเมืองแปรได้  นะฉิ่นเหน่าง์เห็นว่าเมืองตองอูคงไม่อาจสามารถต่อสู้กับอังวะได้จึงสวามิภักดิ์ต่อกรุงศรีอยุธยาซึ่งในสมัยนั้นมี สมเด็จพระเอกาทศรถปกครองอยู่ ต่อมาพระเจ้าอังวะได้บุกเมืองตองอู นะฉิ่นเหน่าง์ได้ขอความช่วยเหลือต่อกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระเอกาทศรถทรงให้นายพลฟีลีปึ ดึ บรีตู ทหารรับจ้างชาวโปรตุเกสยกทัพไปช่วย แต่ไปไม่ทันเมืองตองอูก็แตกซะก่อน นะฉิ่นเหน่าง์จึงหนีไปที่เมืองสิเรียมกับนายพลฟีลีปึ ดึ บรีตูและเปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ พระเจ้าอังวะสั่งให้ฟีลีปึ ดึ บรีตูส่งตัวนะฉิ่นเหน่าง์มาให้ตน แต่นายพลฟีลีปึไม่ยอม พระเจ้าอังวะจึงเข้าโจมตีเมืองสิเรียมในปี พ.ศ. 2156 แล้วจับนายพลฟีลีปึ ดึ บรีตูไปตรึงกางเขนและบังคับให้นะฉิ่นเหน่าง์มานับถือพุทธแต่ไม่ยอมจึงถูกประหารชีวิต
เรื่องพระสังขทัต

ในพงศาวดารไทยในตอนศึกเมืองรุมเมืองคัง ได้กล่าวถึงกองทัพของพระสังขทัตที่ยกมาตีเมืองรุมเมืองคัง ซึ่งไม่ได้กล่าวถึงว่าเป็นใครมาจากไหน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่าคือโอรสพระเจ้านันทบุเรงที่ได้เป็นพระเจ้าแปร ต่อมาทรงเปลี่ยนสันนิษฐานเป็นนะฉิ่นเหน่าง์ในพระนิพนธ์หนังสือไทยรบพม่า และในหนังสือพระราชประวัติสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทำให้เชื่อกันว่าพระสังขทัตคือนะฉิ่นเหน่าง์ แต่พงศาวดารเกตุมดีตองอูระบุว่านะฉิ่นเหน่าง์มีอายุได้ 13 ปี ในสงครามยุทธหัตถี เมื่อเทียบกับช่วงเวลาในศึกเมืองรุมเมืองคัง นะฉิ่นเหน่าง์จะมีอายุประมาณ 2-3 ปี ทำให้พระสังขทัตไม่น่าจะเป็นคนเดียวกันกับนะฉิ่นเหน่าง์
ปัจจุบันมีการสันนิษฐานว่าพระสังขทัตควรเป็นพระเจ้าเมาะตะมะสิริสุธรรมราชา พระราชโอรสของพระเจ้าบุเรงนองกับพระนางราชเทวี ซึ่งมีพระนามเดิมว่าสังฆทัตถ (သင်္ဃဒတ္ထ) หรือ สังฆาทัตถ (သင်္ဃာ ဒတ္ထ) อันมีความใกล้เคียงกับชื่อพระสังขทัตในพงศาวดารไทยมาก[ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ]
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

มีนักแสดงผู้รับบท นะฉิ่นเหน่าง์ ได้แก่
วิภพ บางยี่ขัน จากละครเรื่อง กษัตริยา (2546)
จงเจต วัชรานันท์ จากภาพยนตร์เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช (2550 – 2558)
บรรณานุกรม

Htin Aung, Maung (1967). A History of Burma. New York and London: Cambridge University Press.
Myint-U, Thant (2006). The River of Lost Footsteps—Histories of Burma. Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0-374-16342-6.
Royal Historical Commission of Burma (1829–1832). Hmannan Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
Sein Lwin Lay, Kahtika U (2006). Mintaya Shwe Hti and Bayinnaung: Ketumadi Taungoo Yazawin (ภาษาพม่า) (2nd printing ed.). Yangon: Yan Aung Sarpay.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
สถานีรถไฟอากาบาเนะ

| ABNJK38JU04JA15JS22 สถานีรถไฟอากาบาเนะ 赤羽駅 |
| --- | --- |
ทางออกตะวันออก
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 1 อากาบาเนะ, คิตะ, โตเกียว （東京都北区赤羽1丁目）  Japan
พิกัด: 35°46′41″N 139°43′15″E﻿ / ﻿35.77806°N 139.72083°E﻿ / 35.77806; 139.72083
ผู้ให้บริการ: เจอาร์ ตะวันออก
สาย: สายหลักโทโฮกุ
การเชื่อมต่อ: โดยสารประจำทาง
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: 1มีนาคม 1885
ผู้โดยสาร

FY2013: 89,742 ต่อวัน
 
สถานีรถไฟอากาบาเนะ (ญี่ปุ่น: Akabane Station; โรมาจิ: 赤羽駅; ทับศัพท์: Akabane-eki) เป็นสถานีรถไฟในเขตคิตะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
เส้นทาง

สถานีรถไฟอากาบาเนะรองรับเส้นทางรถไฟดังนี้
JU สายหลักโทโฮกุ (สายอุตสึโนมิยะ)
JU สายทากาซากิ
JK สายเคฮิง–โทโฮกุ
JS สายโชนัน-ชินจูกุ
JA สายไซเกียว
รูปแบบสถานี

สถานีประกอบด้วยชานชาลาเกาะยกระดับสี่แห่งให้บริการแปดราง นอกจากนี้รางของรถไฟโทโฮกุชินกันเซ็ง ยังผ่านสถานีนี้ โดยอยู่เหนือชานชาลาของสายไซเกียว
แหล่งข้อมูลอื่น

Akabane Station information (JR East) (ในภาษาญี่ปุ่น)
ทางออกทางทิศตะวันตก
มุมมองจากชานชาลา 1/2
รถไฟสายไซเกียว
รักล้นดอย

| รักล้นดอย |
| --- | --- |

ประเภท: ละครโทรทัศน์ แนวซิตคอม
สร้างโดย: บริษัท ปรากฏการณ์ดี จำกัด
เขียนโดย: อภิวัฒน์ เล่าสกุล (เล่าเต็ง)
กำกับโดย: ตรัยยุทธ กิ่งภากรณ์
แสดงนำ: พีรวัศ กุลนันท์วัฒน์ อังคณา วรรัตนาชัย นนทพันธ์ ใจกันทา วรางคนาง วุฑฒยากร ณรงค์ศักดิ์ อังกาบ วรรษพร วัฒนากุล ฯลฯ
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: ฮักกันขนาด ขับร้องโดย พิมประภา ตั้งประภาพร
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: ฮักกันขนาด
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
จำนวนตอน: 50 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: 45 นาที (โดยประมาณ)
ออกอากาศ
เครือข่าย:  สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ออกอากาศ: วันเสาร์ - อาทิตย์ เวลา 09.00 น. 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 – 27 ธันวาคม พ.ศ. 2558
รักล้นดอย เป็นละครโทรทัศน์แนวซิทคอมอารมณ์ดี สร้างครั้งแรกในปี พ.ศ. 2558 บทประพันธ์และบทโทรทัศน์โดย อภิวัฒน์ เล่าสกุล (เล่าเต็ง) ผลิตโดย บริษัท ปรากฏการณ์ดี จำกัด ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ทุกเช้าวันเสาร์ - อาทิตย์ เวลา 09.00 - 09.45 น. ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 จนถึงวันอาทิตย์ที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2558 รวมจำนวนตอนทั้งสิ้น 50 ตอน นำแสดงโดย แอมป์ - พีรวัศ กุลนันท์วัฒน์ อ้อม - อังคณา วรรัตนาชัย และนักแสดงสมทบอีกมากมาย
ทีมงาน

บทประพันธ์ และ บทโทรทัศน์
อภิวัฒน์ เล่าสกุล (เล่าเต็ง)
ผู้กำกับการแสดง
ตรัยยุทธ กิ่งภากรณ์
ผู้ผลิต
บริษัท ปรากฏการณ์ดี จำกัด
รายชื่อนักแสดง

พีรวัศ กุลนันท์วัฒน์ รับบทเป็น  กษิดิน (ดิน)
อังคณา วรรัตนาชัย  รับบทเป็น ดาวน้อย
นนทพันธ์ ใจกันทา รับบทเป็น  จ่อไม้โป้ (ไม้)
วรางคนาง วุฑฒยากร รับบทเป็น ปริม
ณรงค์ศักดิ์ อังกาบ (เก่งกาจ เดอะคอมเมเดี้ยน) รับบทเป็น ยอดชาย (ยอด)
กรองทอง รัชตะวรรณ รับบทเป็น คุณนายประไพศรี
ศศิศศร สิทธิเกษม รับบทเป็น สุทัศน์
หมวย ชวนชื่น รับบทเป็น เฮียจู
วรรษพร วัฒนากุล รับบทเป็น มะเหมี่ยว
พรสวรรค์ สุขจิตร (ทราย เดอะคอมเมเดี้ยน) รับบทเป็น นุ้ย
สิริลภัส กองตระการ รับบทเป็น การบูร
มงคล สะอาดบุญญพัฒน์ (นาย เดอะคอมเมเดี้ยน) รับบทเป็น เพชรฉาย (เพชร)
สุพจน์ จันทร์เจริญ รับบทเป็น ฟ้าลั่น
ธีระพล หอมจม (ทอม เดอะคอมเมเดี้ยน) รับบทเป็น กระจง
วิทยา เจตะภัย (ถนอม สามโทน) รับบทเป็น งอแซ (หัวหน้าเผ่าซอเลี้ยะ)
กล้วย เชิญยิ้ม   รับบทเป็น ยะขิ่น
ตัวละคร

ดาวน้อย ลูกสาวหัวหน้าเผ่าซอเลี้ยะ,น้องสาวของฟ้าลั่น เวลาที่โกรธใครมากๆ มักจะชอบกระทุ้งเข่าใส่ขา หรือเหยียบเท้าคนๆนั้น โดยเฉพาะกับนายดิน มักจะไม่ค่อยเข้างานที่ร้านครัวประไพ เพราะถูกนายดินชวนให้ไปทำงานฟรีแลนซ์ด้วยกันอยู่บ่อยๆ และมักจะถูกนายดินเรียกตอนโกรธว่า "ยัยเป็ดภูเขา" และดาวน้อยจะชอบถามนายดินว่า "ยะหยังต้องให้ข้าแต่งตัวจะอี้โตย ?" (ทำไมต้องให้ข้าแต่งตัวอย่างนี้ด้วย) เมื่อถูกนายดินให้ใส่ชุดที่ตัวเองไม่คุ้นเคย มีอาวุธประจำตัวคือหนังสติ๊กและบ้องเป่าลูกดอกยาสลบ
กษิดิน (นายดิน) เช่าบ้านคุณนายประไพศรีอยู่ ทำงานฟรีแลนซ์ รับงานหมดทุกงาน บางงานก็ถูกโกงค่าจ้าง บางงานก็ได้ค่าจ้าง แต่ก็ได้มาด้วยความลำบาก ทุลักทุเลมากๆ บางงานก็ล้มเหลว ทำไม่สำเร็จเนื่องจากสาเหตุต่างๆ เป็นคนที่แอบชอบคุณปริม แต่จะโดนคุณนายประไพศรีและสุทัศน์ขัดขวางอยู่ตลอด
ปริม ลูกสาวคุณนายประไพศรี มักจะถูกดินและสุทัศน์ตามจีบอยู่บ่อยๆ แต่รู้สึกไม่ค่อยชอบสุทัศน์มากกว่า
จ่อไม้โป้ (ไม้) ลูกชายของยะขิ่น (เพื่อนหัวหน้าเผ่าฯ) เป็นเพื่อนกับดาวน้อยและกระจง แอบหลงรักคุณปริม
กระจง เพื่อนของดาวน้อยและไม้ เป็นกะเทย สนิทมากๆ(จนอาจจะถึงขั้นเป็นแฟน)กับนายยอด
ยอดชาย (ยอด) ลูกน้องของนายดิน เป็นคนอีสาน สนิทมากๆ กับกระจง และแอบชอบการบูร ภรรยาของเพชรฉาย
คุณนายประไพศรี เจ้าของร้านอาหารครัวประไพ และทำธุรกิจหลายอย่าง เช่น บ้านที่นายดินเช่า ร้านนวดที่เฮียจูเช่า พื้นที่เช่าขายส้มตำของการบูรและเพชร ฯลฯ มีนิสัยขี้งก ฟุ่มเฟือย มักจะทำอะไรหลายๆอย่าง ที่คิดว่าจะทำให้ตัวเองรวยขึ้น แต่ส่วนใหญ่แล้วจะผิดหวัง ล้มเหลว โดนหลอก และมีความพยายามที่จะให้ปริมแต่งงานกับสุทัศน์ และมักจะขัดขวางนายดินไม่ให้ยุ่งกับคุณปริม
งอแซ หัวหน้าเผ่าฯ พ่อของดาวน้อยและฟ้าลั่น มาเปิดร้านกาแฟใกล้ๆร้านนวดเฮียจู (ในตอน ซื้อผีข้ามั๊ย ?) หลงรักคุณนายประไพศรี และชอบเรียกคุณนายประไพศรีว่า “แม่กระแต๊วแว๊ด" และเคยถูกคุณนายประไพศรีเรียกว่า "ไอ้หน้าหนมเปี๊ยะ" ด้วย และงอแซจะชอบเรียกนายดินว่าไอ้ลูกเขย เนื่องจากมีความพยายามยัดเยียดให้นายดินแต่งงานกับดาวน้อยนั่นเอง
ยะขิ่น หมอผีประจำหมู่บ้าน พ่อของไม้ เพื่อนของหัวหน้าเผ่าฯ หลงรักคุณนายประไพศรีเช่นกัน ชอบเรียกคุณนายประไพศรีว่า “แม่ปักษาสวรรค์” และเคยแย่งกันกับหัวหน้าเผ่าด้วย (ในตอน ศึกชิงนาง)
ฟ้าลั่น ลูกชายหัวหน้าเผ่าฯ พี่ชายของดาวน้อย มาทำงานที่กรุงเทพฯ โดยการหลอกลวงประชาชนในรูปแบบต่างๆ ปรากฏตัวในตอนจัดให้ดอตคอม และเหนือฟ้ายังมีฟ้า
นุ้ย ลูกจ้างของคุณนายประไพศรี เป็นคนใต้ ชอบอู้งานและโยนงานให้ดาวน้อยอยู่บ่อยๆ และมักจะร่วมมือกับคุณสุทัศน์ เพื่อวางแผนการอะไรบางอย่าง บางทีก็ชอบสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น จนต้องจ่ายค่าเสียหาย หรือถูกคุณนายฯหักเงินเดือนอยู่บ่อยๆ
สุทัศน์ เป็นคู่ปรับกับนายดิน ชอบมาจีบคุณปริมอยู่บ่อยๆ และชอบตีสนิทกับคุณนายประไพศรี ในบางครั้งก็จะวางแผนการกับนุ้ย เพื่อทำอะไรบางอย่าง และมีความหวังที่จะขอคุณปริมแต่งงานให้ได้
การบูร และ เพชรฉาย (เพชร) สองสามีภรรยา เปิดร้านขายส้มตำด้วยกัน ใกล้ๆ ร้านนวดของเฮียจู เพชรเคยเป็นพระเอกลิเกเก่า ชอบเสียงดังโวยวายและชอบแซวสาวๆไปทั่ว
มะเหมี่ยว และ เฮียจู คู่สาวแท้สาวหล่อ เปิดร้านนวดแผนโบราณ
ระยะเวลาในการถ่ายทำ

เปิดกล้องประมาณเดือนมีนาคม - เมษายน พ.ศ. 2558 และปิดกล้องไปในต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2558
รายชื่อตอนที่ออกอากาศ

1. เบิกไพร (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2558)
2. เบิกกรุง (12 กรกฎาคม พ.ศ. 2558)
3. ตะกายดาว (18 กรกฎาคม พ.ศ. 2558)
4. จัดให้ดอตคอม (19 กรกฎาคม พ.ศ. 2558) เปิดตัวฟ้าลั่น
5. รักแท้แพ้ไห (25 กรกฎาคม พ.ศ. 2558)
ุ6. ของดี (26 กรกฎาคม พ.ศ. 2558)
7. งานจ้างผี (1 สิงหาคม พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ :
8. ตัวจริงตัวปลอม (2 สิงหาคม พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : ชาลี คดีเด็ด  (ไม่ได้ขึ้นเครดิต)
9. ปิ๊กบ้าน (8 สิงหาคม พ.ศ. 2558)
10. แผนจับคู่ (9 สิงหาคม พ.ศ. 2558)
11. ปิ๊งรัก (15 สิงหาคม พ.ศ. 2558)
12. รักติดดอย (16 สิงหาคม พ.ศ. 2558)
13. เหนือฟ้ายังมีฟ้า (22 สิงหาคม พ.ศ. 2558)
14. กล่องปริศนา (23 สิงหาคม พ.ศ. 2558)
15. ซื้อผีข้ามั๊ย ? (29 สิงหาคม พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : น้ำเงิน บุญหนัก
16. พ่อนะยะ (30 สิงหาคม พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : แอนนา ชวนชื่น
17. นางเอกในดวงใจ (5 กันยายน พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : หยก ธัญยกันต์ ธนกิตติ์ธนานนท์
18. จอมโจรจอมใจ (6 กันยายน พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : ต๋อง ชวนชื่น
19. ไหฮองเฮา (12 กันยายน พ.ศ. 2558)
20. หมอดูหมอเดา (13 กันยายน พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : จอย ชวนชื่น
21. โกอินเตอร์ (19 กันยายน พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : โจอี้ เชิญยิ้ม
22. เป๊ะเลย (20 กันยายน พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ :
23. จูกะปู (26 กันยายน พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ :
24. กางเกงชั้น(ใน)หาย (27 กันยายน พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : สนธยา ชิตมณี (สน เดอะสตาร์)
25. ผีแม่ม่าย (3 ตุลาคม พ.ศ. 2558)
26. ไปวัด (4 ตุลาคม พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ :
27. บุญใสใจสะอาด (10 ตุลาคม พ.ศ. 2558)
28. ดัดนิสัย (11 ตุลาคม พ.ศ. 2558)
29. กิ๊กเก่า VS เมียจ๋า (17 ตุลาคม พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : วีรินท์ นาคะวรังค์
30. หนังสือเล่มนั้น (18 ตุลาคม พ.ศ. 2558)
31. โรคติดต่อ (24 ตุลาคม พ.ศ. 2558)
32. ค่าเช่าบ้าน (25 ตุลาคม พ.ศ. 2558)
33. ดาวน้อยแต่งงาน (31 ตุลาคม พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : ตูมตาม เชิญยิ้ม และ ปรัชญ์ ปรมิณ ศิระวนาดร
34. เจ้าชายยอด (1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558)
35. แพ้ ชนะ (7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ :
36. โถเจ้าปัญหา (8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558)
37. วัยทอง (14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : ณัฐนี สิทธิสมาน
38. แก้เผ็ด (15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558)
39. ศึกชิงนาง (21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558)
40. ฮาตรึม (22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558)
41. เจ้าพ่อตัวปลอม* (28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : กิ๊ฟ ชวนชื่น
42. ทุกอย่างจัดการได้ (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558)
43. หนาวเนื้อห่มเนื้อ (5 ธันวาคม พ.ศ. 2558)
44. มะเหมี่ยวเสียวหลุด (6 ธันวาคม พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : อั๋น ชยพล บุนนาค
45.  ผีสูบเลือด (12 ธันวาคม พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : จอห์น โจนาธาน แซมซัน (ไม่ได้ขึ้นเครดิต)
46.  กรรมเก่า เฮาฮักกัน (13 ธันวาคม พ.ศ. 2558)
47. สายลับ สายรัก (19 ธันวาคม พ.ศ. 2558)
48. วันเกิด (20 ธันวาคม พ.ศ. 2558)
49. รักอ้ำอึ้ง (26 ธันวาคม พ.ศ. 2558) นักแสดงรับเชิญ : วีระชัย หัตถ์โกวิท
50. รักล้นดอย (27 ธันวาคม พ.ศ. 2558) เป็นตอนสุดท้าย
ตอนที่ไม่ได้ออกอากาศ

ตอน เจ้าพ่อตัวปลอม เวอร์ชันแรก เดิมทีนั้นจะมีการออกอากาศในวันเสาร์ที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 แต่ไม่มีการออกอากาศ เพราะเกรงว่าจะมีปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์ตามมาภายหลัง เนื่องจากตัวละครในตอนนั้น มีการคอสเพลย์เป็นตัวการ์ตูนชื่อดังหลายๆตัว และมีการเอ่ยชื่อตัวการ์ตูนจริงๆแต่ละตัวด้วย จึงได้มีการถ่ายทำใหม่ โดยให้ผู้รับบทเป็นเจ้าพ่อ แต่งกายเหมือนเดิม แต่ไม่มีการเอ่ยถึงชื่อตัวการ์ตูนจริงๆ และเปลี่ยนการแต่งกายของผู้ที่รับบทเป็นเจ้าพ่อตัวปลอมทั้งหมด มาเป็นกลุ่มเจ้าพ่อไฟเยอร์แมน (ลักษณะการแต่งกายคล้ายกับลูกผู้ชายพันธุ์ดี) และออกอากาศในชื่อตอนเดิม เมื่อวันเสาร์ที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558
ไอเด้นท์ (Ident) เปิด-ปิดช่วงของละคร

ไอเด้นท์ที่ใช้ในละครรักล้นดอย มีทั้งหมด 3 แบบ
1. แบ็คกราวด์รูปภูเขา หญ้า และอาคาร แสดงแค่โลโก้ของละครและชื่อผู้ประพันธ์,บทโทรทัศน์
2. แบ็คกราวด์รูปภูเขา หญ้า และอาคาร แสดงทั้งโลโก้ของละคร,ชื่อผู้ประพันธ์,บทโทรทัศน์ และรูปตัวละครหลักในเรื่องทุกคน
3. แบ็คกราวด์รูปภูเขา หญ้า และอาคาร แสดงทั้งโลโก้ของละคร,ชื่อผู้ประพันธ์,บทโทรทัศน์ และตัวละครเฉพาะกษิดินและดาวน้อย ซึ่งตั้งแต่ตอนปิ๊งรัก ก็ไม่มีการใช้ไอเด้นท์อันนี้อีก แต่ไอเด้นท์อันนี้ก็ได้นำกลับมาใช้อีกในตอนสุดท้าย
เพลงประกอบละคร

รวมเพลงประกอบละครรักล้นดอย (Official)
เพลง  ฮักกันขนาด - ขับร้องโดย พิม พิมประภา ตั้งประภาพร
รายละเอียดอื่นๆ

อ้อม อังคณา รับบทนางเอกเป็นเรื่องแรก
พลอย วรางคนาง เล่นละครรักล้นดอยเป็นเรื่องแรก
ตัวละครที่ปรากฏตัวน้อยที่สุดคือ "ฟ้าลั่น"
ลำดับรายการโทรทัศน์

| สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7: ละครวันเสาร์ - อาทิตย์ 09:00 - 09:45 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | รักล้นดอย | ถัดไป |
| แก้วหน้าม้า | รักล้นดอย | ภาพยนตร์ เดอะ ซีรีส์ ครายเดอร์ บัตเตอร์ฟราย |
หูชั้นกลาง

| หูชั้นกลาง  (Middle ear) |
| --- | --- |

รายละเอียด
ประสาท: glossopharyngeal nerve
ตัวระบุ
ภาษาละติน: auris media
MeSH: D004432
TA98: A15.3.02.001
TA2: 6877
FMA: 56513
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
หูชั้นกลาง (อังกฤษ: middle ear, auris media) คือหูส่วนที่อยู่หลังแก้วหู แต่ก่อนช่องรูปไข่ (oval window) ของหูชั้นในในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม หูชั้นกลางจะมีกระดูกหู (ossicles) เล็ก ๆ 3 ท่อน ซึ่งถ่ายโอนแรงสั่นที่แก้วหูไปเป็นคลื่นภายในหูชั้นใน ช่องในหูชั้นกลางเรียกว่า โพรงหูส่วนกลาง (tympanic cavity) โดยมีท่อยูสเตเชียน เชื่อมกับคอหอยส่วนจมูก (nasopharynx) ท่อยูสเตเชียนจะช่วยรักษาดุลความดันระหว่างหูชั้นกลางและคอ หน้าที่หลักของหูชั้นกลางก็คือถ่ายโอนพลังงานเสียงจากคลื่นในอากาศไปเป็นคลื่นในน้ำและในเยื่อของหูชั้นในรูปหอยโข่ง (Cochlea)
โครงสร้าง > กระดูกหู

หูชั้นกลางมีกระดูกหู (osscicles) เล็ก ๆ 3 ท่อน คือ กระดูกค้อน กระดูกทั่ง และกระดูกโกลน
โดยมีชื่อตามรูปร่างของกระดูก
และมีหน้าที่ส่งต่อพลังงานเสียงจากแก้วหูไปยังช่องรูปไข่ของคอเคลีย
สัตว์สี่ขาจะมีกระดูกโกลนทั้งหมด แต่กระดูกค้อนและกระดูกทั่งจะมีแต่ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยได้วิวัฒนาการมาจากกระดูกขากรรไกรล่างและบนที่ยังมีอยู่ในสัตว์เลื้อยคลาน
กระดูกหูมีหน้าที่แปลแรงสั่นที่แก้วหู เป็นคลื่นน้ำ (และเยื่อ) ที่มีความดันสูงกว่าในคอเคลีย (คือในหูชั้นใน) โดยทำงานเหมือนกับคานงันโดยมีตัวประกอบที่ 1.3
และเนื่องจากพื้นที่ของแก้วหูใหญ่เป็น 14 เท่าของพื้นที่ช่องรูปไข่ (oval window) แรงดันของเสียงที่ช่องรูปไข่อย่างน้อยก็จะเป็น 18.1 เท่าของที่แก้วหู
แก้วหูเชื่อมกับกระดูกค้อน ซึ่งเชื่อมกับกระดูกทั่ง ซึ่งต่อกับกระดูกโกลน
แรงสั่นที่ "ที่เหยียบ" ของกระดูกโกลน จะสร้างความดันคลื่นในหูชั้นใน
แต่ก็มีหลักฐานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ว่าตัวประกอบคานงัดที่ว่านี้จะขึ้นอยู่กับความถี่เสียง
คือที่ความถี่ระหว่าง 0.1-1 กิโลเฮิรตซ์ ตัวประกอบจะอยู่ที่ประมาณ 2 แล้วจะเพิ่มขึ้นถึง 5 ที่ 2 กิโลเฮิรตซ์ และต่อจากความถี่นั้นตัวประกอบก็จะลดลงเรื่อย ๆ
การวัดตัวประกอบคานงัดนี้ค่อนข้างยุ่งยากเพราะว่า มักจะวัดเทียบแรงดันที่ต้นกระดูกค้อน (ซึ่งเป็นจุดที่เรียกว่า umbo) และกับที่ตรงกลางของกระดูกโกลน
ตัวแก้วหูเองก็ยังเชื่อมกับด้ามของค้อนยาวเป็นช่วง 0.5 ซม. ด้วย
นอกจากนั้นแล้ว แก้วหูเองจะสั่นอย่างชุลมุนที่ความถี่เกินกว่า 3 กิโลเฮิรตซ์
แต่การยึดของแก้วหูกับกระดูกค้อนแบบเส้นเช่นนี้จะช่วยลดความชุลมุนที่ว่านี้ และช่วยให้หูสามารถตอบสนองต่อพิสัยความถี่ ได้กว้างกว่าการยึดดดยเป็นจุด
กระดูกหูยังสามารถลดแรงดันเสียงได้อีกด้วย (เพราะหูชั้นในไวต่อเสียงดังมาก) โดยใช้กล้ามเนื้อแยกกระดูกออกจากกัน
สมรรถภาพของหูชั้นกลางดีสุดที่ความถี่เสียงราว ๆ 1 กิโลเฮิรตซ์
โดยฟังก์ชันถ่ายโอน (transfer function) ของหูชั้นนอกและชั้นกลางรวมกัน ทำให้มนุษย์ไวเสียงที่สุดระหว่างความถี่ 1-3 กิโลเฮิรตซ์
โครงสร้าง > กล้ามเนื้อ

การเคลื่อนไหวของกระดูกหูสามารถเปลี่ยนไปได้อาศัยกล้ามเนื้อสองมัด
กล้ามเนื้อแรกเรียกว่า stapedius muscle ซึ่งเป็นกล้ามเนื้อโครงร่างเล็กที่สุดในร่างกาย จะเชื่อมกับกระดูกโกลนและสั่งการโดยเส้นประสาทเฟเชียล
ส่วน tensor tympani muscle จะเชื่อมกับฐานของกระดูกค้อนและสั่งการโดย medial pterygoid nerve ซึ่งเป็นสาขาของ mandibular nerve ของ trigeminal nerve
กล้ามเนื้อเหล่านี้จะหดตอบสนองต่อเสียงดัง และดังนั้นก็จะลดการส่งเสียงต่อเข้าไปในหูชั้นใน
กระบวนการนี้เป็นรีเฟล็กซ์เรียกว่า acoustic reflex
โครงสร้าง > เส้นประสาท

เกี่ยวกับการผ่าตัด มีเส้นประสาทเฟเชียลสำคัญสองสาขาที่วิ่งผ่านหูชั้นกลาง
ส่วนหนึ่งวิ่งไปในแนวนอนและอีกส่วนหนึ่งเป็นเส้นประสาท chorda tympani
ถ้าส่วนที่เป็นแนวนอนเสียหายเพราะการผ่าตัดหู อาจจะทำให้กล้ามเนื้อหน้าด้านเดียวกันเป็นอัมพาต
ส่วน chorda tympani เป็นสาขาที่ส่งข้อมูลเกี่ยวกับรสจากลิ้นด้านเดียวกันไปยังสมอง
หน้าที่ > การถ่ายโอนเสียง

ปกติแล้ว เมื่อคลื่นเสียงในอากาศวิ่งไปกระทบกับน้ำ เสียงส่วนมากจะสะท้อนกลับที่ผิวน้ำ
ดังนั้น หูชั้นกลางจึงเป็นระบบการแมทชิงอิมพีแดนซ์ จากเสียงที่วิ่งไปในอากาศของหูชั้นนอก ไปเป็นคลื่นเสียงที่วิ่งในน้ำและในเยื่อของหูชั้นใน
แต่ไม่ควรสับสนระบบนี้เหมือนกับการกระจายคลื่นเสียงในน้ำ
เพราะว่า หูชั้นกลางจับคู่เสียงในอากาศกับในน้ำผ่านช่องรูปไข่ (oval window) โดยหลัก "การได้เปรียบเชิงกล" ด้วยระบบไฮดรอลิกและระบบคาน
ส่วนที่สั่นได้ของเยื่อแก้วหูมีเนื้อที่มากกว่า "ที่เหยียบ" ของกระดูกโกลน (ซึ่งเป็นกระดูกหูชิ้นที่ 3 เชื่อมกับช่องรูปไข่)
นอกจากนั้นแล้ว รูปร่างของข้อต่อในลำดับกระดูกหูยังคล้ายกับคาน โดยมีแขนคานยาวอยู่ทีด้านยาวของตัวกระดูกค้อน มีจุดหมุนเป็นกระดูกทั่ง และมีแขนคานสั้นอยู่ที่ด้าน lenticular process ของกระดูกทั่ง
แรงสั่นเสียงที่แก้วหูจึงรวมตัวลงที่ที่เหยียบ เป็นการเพิ่มแรงแต่ลดความเร็วและระยะที่เคลื่อน และดังนั้นจึงเป็นการจับคู่อิมพีแดนซ์
โดยหูชั้นกลางจะสามารถลดระดับเสียงพอสมควรเมื่อเจอเสียงดัง อาศัยการหดกล้ามเนื้อเป็นรีเฟล็กซ์ที่เกิดขึ้นเพราะเสียงดัง
ความสำคัญทางคลินิก

เนื่องจากหูชั้นกลางกลวง
ดังนั้น ในที่สูงหรือเมื่อดำน้ำ ความดันจะต่างกันระหว่างหูชั้นกลางและสิ่งแวดล้อมภายนอก
ซึ่งเสี่ยงต่อการทำให้แก้วหูแตกหรือเสียหายถ้าไม่บรรเทา
ถ้าความดันในหูชั้นกลางยังคงต่ำ แก้วหูอาจจะร่นเข้าไปในหูชั้นกลาง
หน้าที่ของท่อยูสเตเชียน (Eustachian tube) ที่เชื่อมหูชั้นกลางกับคอหอยส่วนจมูก (nasopharynx) ก็เพื่อรักษาความดันอากาศในหูให้เท่ากับข้างนอก
แต่ว่าท่อนี้ปกติจะปิดที่ทางจมูกเพื่อไม่ให้เมือกมูกมาอุดตัน แต่ก็สามารถเปิดได้โดยอ้าปากแล้วยื่นคางออก
ซึ่งเป็นเหตุผลว่า ทำไมการหาวหรือการเคี้ยวสามารถช่วยลดความดันในหูเมื่ออยู่บนเครื่องบิน
หูชั้นกลางอักเสบ (Otitis media) เป็นอาการโรคอย่างหนึ่ง
เทียบกับสัตว์อื่น ๆ

หูชั้นกลางของสัตว์สี่ขา มีต้นกำเนิดเดียวกันกับช่องหายใจ/รูเปิด (spiracle) ของปลา โดยเป็นช่องเปิดจากคอหอย (pharynx) ไปด้านข้างศีรษะที่หน้าช่องเหงือกหลัก
ในตัวอ่อนปลา ช่องจะกำเนิดเป็นช่องกระเป๋าในคอยหอย แล้วเจริญออกมาทะลุกับผิวกลายเป็นช่องหายใจ
ในสัตว์สี่ขาโดยมาก การทะลุจะไม่สมบูรณ์ และเยื่อส่วนเหลือสุดท้ายที่กั้นมันจากโลกข้างนอกก็คือแก้วหู
ส่วนด้านในของรูเปิดซึ่งยังเชื่อมกับคอหอยอยู่ ก็จะกลายเป็นท่อยูสเตเชียน
ในสัตว์เลื้อยคลาน สัตว์ปีก และซากบรรพบุรุษสัตว์สี่ขาในยุคต้น ๆ มีกระดูกหูเพียงแค่ชิ้นเดียวที่เรียกว่า columella (ซึ่งมีต้นกำเนิดเดียวกับกระดูกโกลนในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม)
ซึ่งเชื่อมโดยอ้อมกับแก้วหูผ่านกระดูกอ่อน extracolumella และเชื่อมกับหูด้านในผ่านที่เหยียบ (footplate) ที่ใหญ่ขึ้นผ่านช่องรูปไข่
columella เป็นกระดูกอนุพันธ์ของกระดูกที่เรียกว่า hyomandibula ในบรรพบุรุษที่เป็นปลา ซึ่งช่วยค้ำจุนกะโหลกศีรษะและกระดูกหุ้มสมอง
ส่วนโครงสร้างหูชั้นกลางของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกที่ยังคงอยู่จะต่างกันมาก และบ่อยครั้งจะเสื่อมหน้าที่ลง
กบและคางคกโดยมากจะมีหูชั้นกลางเหมือนกับสัตว์เลื้อยคลาน แต่สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชนิดอื่นมักจะไม่มีช่องหูชั้นกลาง
ในกรณีเช่นนี้ กระดูกโกลนก็จะไม่มีด้วย บางพวกไม่มีแก้วหู ดังนั้นกระดูกโกลนก็จะเชื่อมกับกระดูก quadrate bone ที่กะโหลกศีรษะ ซึ่งเชื่อว่ายังสามารถส่งแรงสั่นไปยังหูชั้นใน
ในสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกจำนวนมาก ยังมีกระดูกหูที่สองเรียกว่า operculum (โดยไม่ควรสับสนกับกระดูกปลาที่มีชื่อเดียวกัน)
นี่เป็นกระดูกแบนคล้ายจาน ที่อยู่ทับช่องรูปไข่ โดยเชื่อมกับกระดูกโกลน หรือเชื่อมผ่านกล้ามเนื้อพิเศษกับส่วนที่เรียกว่า scapula
ซึ่งไม่พบในสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ
ข้อมูลเพิ่มเติม: วิวัฒนาการกระดูกหูสำหรับได้ยินของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีหูชั้นกลางพิเศษคือมีกระดูกหู 3 ท่อน แตกต่างจากกระดูกท่อนเดียวของสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกอื่น ๆ โดยวิวัฒนาการขึ้นทั้งหมดในยุคไทรแอสซิก
โดยหน้าที่แล้ว หูชั้นกลางของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเหมือนกับของสัตว์อื่น ๆ ยกเว้นว่า มันสามารถตอบสนองต่อเสียงความถี่สูงดีกว่า เพราะหูชั้นในสามารถได้ยินความถี่เสียงสูงกว่าสัตว์อื่น ๆ
กระดูกค้อนวิวัฒนาการมาจากกระดูก articular ของขากรรไกรล่าง และกระดูกทั่งจาก quadrate
ในสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ กระดูกสองชิ้นนี้เป็นกระดูกข้อต่อหลักที่ขากรรไกร โดยในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม กระดูกชิ้นที่เรียกว่า mandible (ขากรรไกรล่าง) ได้ขยายใหญ่ขึ้นเป็นข้อต่อแทน ทำให้ข้อต่อเก่ากลายเป็นส่วนของหูได้
ในช่วงเวลาหนึ่ง กระดูกขากรรไกรทั้งสองแบบได้อยู่ด้วยกัน โดยอันหนึ่งอยู่ด้านใน (medial) และอันหนึ่งอยู่ด้านข้าง (lateral)
ดังนั้น กระบวนการวิวัฒนาการที่นำไปสู่หูชั้นในมีกระดูก 3 ชิ้น จึงเป็นผลข้างเคียง "โดยบังเอิญ" ของวิวัฒนาการกระดูกขากรรไกรที่สองใหม่
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำนวนมาก หูชั้นในยังได้รับการปกป้องในช่องกระดูกที่เรียกว่า auditory bulla ซึ่งสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่นไม่มี
ช่องกระดูกนี้ วิวัฒนาการขึ้นภายหลังและเกิดขึ้นต่างหาก ๆ หลายครั้งหลายคราวใน clade ต่าง ๆ ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เป็นช่องที่อาจล้อมด้วยเยื่อ กระดูกอ่อน หรือกระดูก
เช่น ในมนุษย์ ช่องนี้เป็นส่วนของกระดูกขมับ
ดูเพิ่ม

กายวิภาคศาสตร์ทั่วไป: ระบบอวัยวะและอวัยวะ, กายวิภาคศาสตร์เฉพาะส่วน, ระนาบและเส้น, กายวิภาคศาสตร์พื้นผิวของแกนลำตัว, กายวิภาคศาสตร์พื้นผิวของรยางค์
การได้ยิน
ระบบการได้ยิน
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Koike;  และคณะ (Mar 2002). "Modeling of the human middle ear". J. Acoust. Soc. Am. 111 (3).
↑  Bronzino, Joseph D (2006). Biomedical Engineering Fundamentals. CRC Press. ISBN 0-8493-2121-2.
1 2 3 4  Romer, Alfred Sherwood; Parsons, Thomas S. (1977). The Vertebrate Body. Philadelphia, PA: Holt-Saunders International. pp. 480–488. ISBN 0-03-910284-X.
แหล่งข้อมูลอื่น

Promenade Around the Cochlea - Middle ear at iurc.montp.inserm.fr เก็บถาวร 2006-11-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หูชั้นกลาง