stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เวนเจินส์:ไนท์ออฟแชมเปี้ยนส์
แหล่งข้อมูลอื่น

Vengeance: Night of Champions Official website เก็บถาวร 2009-07-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายการเพย์-เพอร์-วิวและดับเบิลยูดับเบิลยูอี เน็ตเวิร์คของดับเบิลยูดับเบิลยูอี |
| --- | --- |
ในปัจจุบัน:  รอยัลรัมเบิล (1988–ปัจจุบัน)  อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010–2015, 2017–ปัจจุบัน)  เรสเซิลเมเนีย (1985–ปัจจุบัน)  แบ็กแลช (1999–2009, 2016–ปัจจุบัน)  ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2008–2015, 2023–ปัจจุบัน)  มันนีอินเดอะแบงก์ (2010–ปัจจุบัน)  ซัมเมอร์สแลม (1988–ปัจจุบัน)  เพย์แบ็ก (2013–2017, 2023–ปัจจุบัน)  ฟาสต์เลน (2015–2019, 2021, 2023–ปัจจุบัน)  คราวน์ จูเอ็ล (2018–ปัจจุบัน)  เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ (1987–ปัจจุบัน) 
ในอดีต:  เดอะเรสต์ลิงคลาสสิก (1985)  ดิสทิวส์เดย์อินเท็กซัส (1991)  วันไนท์โอนลี (1997)  แคปิทอลคาร์เนจ (1998)  เมย์เฮมอินแมนเชสเตอร์ (1998)  อินยัวร์เฮ้าส์ (1995–1999)  โนเมอร์ซี (1999)  โอเวอร์ดิเอดจ์ (1998–1999)  ฟุลลี่โลดเดด (1998–2000)  อินเวชั่น (2001)  คิงออฟเดอะริง (1993–2002)  รีเบลเลียน (1999–2002)  อินเซอร์เรกซ์ชั่น (2000–2003)  แบดบลัด (1997, 2003–2004)  ดีเซมเบอร์ทูดิสเมมเบอร์ (2006)  นิวเยียร์สเรโวลูชั่น (2005–2007)  วันไนท์สแตนด์ (2005–2008)  อันฟอร์กิฟเว่น (1998–2008)  ไซเบอร์ซันเดย์ (2004–2008)  อาร์มาเกดดอน (1999–2000, 2002–2008)  จัดจ์เมนท์เดย์ (1998, 2000–2009)  เดอะเกรทอเมริกันแบช (2004–2009)  เบรกกิ้งพอยท์ (2009)  ไฟเทอร์โฟร์เวย์ (2010)  แบรกกิ้ง ไรท์ส (2009–2010)  แคปิเทล พูนิชเมนท์ (2011)  เวนเจินส์ (2001–2007, 2011)  โอเวอร์เดอะลิมิต (2010–2012)  โนเวย์เอาท์ (1998, 2000–2009, 2012)  เอ็นเอ๊กซ์ที แอร์ไรวัล (2014)  คิงออฟเดอะริง (1985–1989, 1991, 1993-2002, 2006, 2008, 2010, 2015, 2021)  เดอะบีสอินเดอะอีท (2015)  ไลฟ์ฟรอมเมดิสันสแควร์การ์เดน (2015)  ครุยเซอร์เวทคลาสสิก (2016)  โรดบล็อก (2016)  เกรตบอลส์ออฟไฟร์ (2017)  แบทเทิลกราวด์ (2013–2017)  โนเมอร์ซี (1999–2008, 2016–2017)  แคลชออฟแชมเปียนส์ (2016–2017)  ยูไนเต็ด คิงดอม แชมเปียนชิป ทัวร์นาเมนต์ (2017)  เมยังคลาสสิก (2017–2018)  เกรเทสต์ รอยัลรัมเบิล (2018)  อีโวลูชัน (2018)  ซูเปอร์โชว์-ดาวน์ (2018–2020)  ทีแอลซี: เทเบิลส์แลดเดอส์ & แชส์ (2009–2020)  เอ็นเอ๊กซ์ที เทคโอเวอร์ (2014–2021)  เฮลอินเอเซล (2009–2022)  เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2009–2022) 
| ด ค กรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอีในปี 2007 |
| --- | --- |
 นิวเยียร์สเรโวลูชั่น  รอยัลรัมเบิล  โนเวย์เอาท์  เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23  แบคแลช  จัดจ์เมนท์เดย์  วันไนท์สแตนด์  เวนเจินส์:ไนท์ออฟแชมเปี้ยนส์  เดอะเกรทอเมริกันแบช  ซัมเมอร์สแลม  อันฟอร์กิฟเว่น  โนเมอร์ซี่  ไซเบอร์ซันเดย์  เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์  อาร์มาเกดดอน
เวนาคาวา

| หลอดเลือดดำเวนาคาวา |
| --- | --- |
The human heart and nearby structures, with superior and inferior vena cava labeled at left side of image.
ตัวระบุ
MeSH: D014684
FMA: 321896
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
หลอดเลือดเวนาคาวา (อังกฤษ: Vena cava,Venae cavae) หรือท่อเลือดดำ คือ หลอดเลือดดำที่มีหน้าที่รับเลือดเสียจากส่วนต่างๆของร่างกายเข้าสู่หัวใจห้องขวาเพื่อส่งต่อไปยังปอด แบ่งเป็น 2 เส้น ได้แก่ หลอดเลือดเวนาคาวาด้านบน (superior vena cava) และหลอดเลือดเวนาคาวาด้านล่าง (inferior vena cava)
หลอดเลือดเวนาคาวา > หลอดเลือดเวนาคาวาด้านบน

หลอดเลือดเวนาคาวาด้านบนทำหน้าที่รับเลือดดำหรือเลือดที่มีแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์สูงจากส่วนหัว คอ และแขนทั้งสองข้างเข้าสู่หัวใจทางห้องบนของหัวใจด้านขวา
หลอดเลือดเวนาคาวา > หลอดเลือดเวนาคาวาด้านล่าง

หลอดเลือดเวนาคาวาด้านล่างคือหลอดเลือดใหญ่ที่นำเลือดจากส่วนล่างของลำตัวตั้งแต่ส่วนอกลงไปเข้าสู่หัวใจทางห้องเอเตรียมขวา ๅ
ผนังหลอดเลือด

หลอดเลือดเวนาคาวาเป็นหลอดเลือดดำขนาดใหญ่ มีผนังหลอดเลือดชั้นนอกหรือทูนิกาแอดเวนทิเชียหนาที่สุด ซึ่งที่ผนังชั้นนี้จะประกอบไปด้วยเส้นใยคอลาเจน (collagen fibers),เส้นใยอิลาสติก (elastic febers) และกล้ามเนื้อเรียบที่เรียงตัวกันตามแนวยาวของผนังหลอดเลือด
เวลาพิเศษ

เวลาพิเศษ (อังกฤษ: extra time) คือการต่อเวลาพิเศษ กติการกีฬาฟุตบอลในส่วนของเวลาการแข่งขันจะแบ่งเป็น 2 ครึ่ง โดยแต่ละครึ่งเวลาการแข่งขั้นจะใช้เวลา 45 นาที และพักครึ่งแรกใช้เวลา 15 นาที ส่วนครึ่งที่สองก็ใช้เวลาแข่งขัน 45 นาที รวมทั้งหมดใช้เวลาแข่งขันในเกมใช้เวลา 90 นาทีเวลาพัก 15 นาที ในขณะที่แข่งขันหากมีการทำฟาวล์บ่อยหรือมีการหยุดเกมจะไปทดเวลาให้ตอนหมด 90 นาที โดยขึ้นอยู่กับกรรมการเวลา การต่อเวลาพิเศษจะต่อเมื่อครบ 90 นาทีแล้วมีคะแนนเสมอกันในรอบชิงชนะเลิศ ที่ต้องการหาผู้ชนะ โดยเวลาพิเศษก็จะแบ่งเป็นสองครึ่งเช่นเดียวกันแต่จะใช้เวลาแค่ครึ่งละ 15 นาที หากคะแนนยังเสมอกันก็มีการเตะดวลจุดโทษ
เวย์น บริดจ์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  Wayne Michael Bridge
วันเกิด:   (1980-08-05) 5 สิงหาคม ค.ศ. 1980 (44 ปี)
สถานที่เกิด:  เซาแทมป์ตัน, อังกฤษ
ส่วนสูง:  5 ฟุต 10 นิ้ว (1.78 เมตร)
ตำแหน่ง:  แบ็คซ้าย
สโมสรเยาวชน
:  โอลิเวอส์ แบตเตอรี
1996–1998:  เซาท์แฮมป์ตัน
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  สโมสร |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1998–2003 |  เซาท์แฮมป์ตัน |  151 |  (2) |
| 2003–2009 |  เชลซี |  87 |  (1) |
| 2006 |  → ฟูแลม (ยืม) |  12 |  (0) |
| 2009–2013 |  แมนเชสเตอร์ซิตี |  42 |  (0) |
| 2011 |  → เวสต์แฮม (ยืม) |  15 |  (0) |
| 2012 |  → ซันเดอร์แลนด์ (ยืม) |  8 |  (0) |
| 2012–2013 |  → ไบรท์ตัน (ยืม) |  37 |  (3) |
| 2013–2014 |  เรดิง |  12 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 1998–1999 |  England U18 |  3 |  (0) |
| 1999–2001 |  England U21 |  8 |  (0) |
| 2002–2009 |  อังกฤษ |  36 |  (1) |
 นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมสโมสร นับเฉพาะลงเล่นในประเทศ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 18:36, 7 May 2010 (UTC).  † ลงเล่น (ประตู).  ‡ นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมชาติ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 19:52, 19 November 2008 (UTC)
เวย์น ไมเคิล บริดจ์ (อังกฤษ: Wayne Michael Bridge) เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1980 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ โด่งดังในตำแหน่งแบ็คซ้าย สมัยที่เล่นให้กับสโมสรเซาท์แฮมป์ตันในพรีเมียร์ลีก โดยติดทีมชาติอังกฤษและได้ลงเล่นในฟุตบอลโลก 2002 รวมทั้งพาสโมสรเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศเอฟเอคัพ ในปี 2003 ก่อนจะได้ตำแหน่งรองแชมป์
หลังสร้างชื่อเสียงกับเซาท์แฮมป์ตัน เวย์น บริดจ์ย้ายไปเล่นให้กับทีมอื่น ๆ ในพรีเมียร์ลีกอย่างเชลซี, แมนเชสเตอร์ซิตี, เวสต์แฮม ยูไนเต็ดและซันเดอร์แลนด์ โดยคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกได้ 1 สมัยร่วมกับเชลซี
ช่วงปลายชีวิตค้าแข้งเวย์น บริดจ์ ย้ายไปเล่นในระดับฟุตบอลลีกแชมเปียนชิปกับสโมสรไบรท์ตัน แอนด์ โฮฟ อัลเบียน และแขวนสตั๊ดกับสโมสรเรดิง
เกียรติยศ

เชลซี
พรีเมียร์ลีก: 2004–05
เอฟเอคัพ: 2006–07
คาร์ลิงคัพ: 2006–07
ส่วนบุคคล
ทีมยอดเยี่ยมประจำฤดูกาลของสมาคมนักฟุตบอลอาชีพอังกฤษ: พรีเมียร์ลีก 2001–02, แชมเปียนชิป 2012–13
เวกกีเอตตา

ฟรานเชสโค ดิ จอร์โจ เอ ดิ โลเรนโซ หรือที่รู้จักกันว่า เวชชิเอตตา หรือ โลเรนโซ ดิ เปียโตร (อังกฤษ: Francesco di Giorgio e di Lorenzo หรือ Vecchietta หรือ Lorenzo di Pietro) (ค.ศ. 1412 - 6 มิถุนายน ค.ศ. 1480) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนาของคริสต์ศตวรรษที่ 15 นอกจากจะเป็นจิตรกรแล้วเวชชิเอตตาก็ยังเป็นช่างทอง ประติมากร และสถาปนิกอีกด้วย จอร์โจ วาซารีรวมประวัติชีวิตของเวชชิเอตตาในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น”
เชื่อกันว่าเวชชิเอตตาเป็นลูกศิษย์ของสเตฟาโน ดิ จิโอวานนิ (Stefano di Giovanni), ทัดเดโอ ดิ บาร์โตโล (Taddeo di Bartolo)  และ จาโคโป เดลลา เควอร์เชีย (Jacopo della Quercia)  และต่อมาก็เป็นครูของฟรานเชสโค ดิ จอร์โจ (Francesco di Giorgio)  และ เนโรชชิโอ เดลันดี (Neroccio de’ Landi)
“จิตรกรประจำสถานพยาบาล”

เวชชิเอตตาเกิดที่คาสติกลิโอนิ ดอร์เชียและพำนักอยู่ที่เซียนา งานส่วนใหญ่จึงพบที่นั่นโดยเฉพาะที่สถานพยาบาลซานตามาเรียเดลลาสกาลา ที่ทำให้ได้สมญาว่า “จิตรกรประจำสถานพยาบาล”  (pittor dello spedale)
เวชชิเอตตาเขียนจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพชุดภายใน “โถงนักแสวงบุญ” (Pellegrinaio) ในโรงพยาบาลร่วมกับโดเมนนิโค ดิ บาร์โตโล (Domenico di Bartolo) และ พริอาโม เดลลา เควอร์เชีย (Priamo della Quercia) รวมทั้งภาพ “การก่อตั้งสถานพยาบาล” และ “มโนทัศน์ของนักบุญซานตาโซโรเร” ซึ่งเป็นภาพความฝันของแม่ของนักบุญโซโรเรผู้ตามตำนานกล่าวว่าเป็นผู้ก่อตั้งสถานพยาบาล
ต่อมาราวปี ค.ศ. 1444 เวชชิเอตตาก็เขียนภาพในชาเปลเดลซาโครชิโอโด ที่รวมทั้งภาพ “การประกาศของเทพ”  “การประสูติของพระเยซู” และ “การตัดสินครั้งสุดท้าย”  และรวมทั้งอุปมานิทัศน์ของบันไดที่เป็นภาพเด็กปีนบันไดขึ้นไปบนสวรรค์ นอกจากนั้นแล้วเวชชิเอตตาก็ยังเขียนภาพภายในวัดซานทิสสิมาอันนันซิอาตาของสถานพยาบาลเป็นภาพการคืนชีพของพระเยซูที่ลงชื่อและปีที่เขียน ค.ศ. 1476 ที่แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของโดนาเทลโล
งาน “Arliquiera” เป็นงานตกแต่งสำหรับวัตถุมงคลของวัดซานตามาเรียเดลลาสกาลาที่ทำในปี ค.ศ. 1445 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ในเมืองเซียนา
งานอื่นในเซียนา

งานผอบศีล (ciborium) สัมริดขนาดใหญ่ที่สร้างโดยเวชชิเอตตาสำหรับวัดซานตามาเรียเดลลาสกาลา (ราว ค.ศ. 1467-ค.ศ. 1472) ถูกนำไปไว้ตั้งที่มหาวิหารเซียนาในปี ค.ศ. 1506 วาซารีบรรยายว่าเป็นงานหล่อที่งดงาม ที่ได้สัดส่วน ออกแบบดี และฝีมือชั้นเยี่ยม ระหว่างปี ค.ศ. 1447 ถึงปี ค.ศ. 1450 เวชชิเอตตาและลูกศิษย์ก็เขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในหอศีลจุ่มซานจิโอวานนิของมหาวิหารเซียนา เป็นภาพของอีแวนเจลิส, ประกาศก และ ประกาศกี และอัสสัมชัญ จิตรกรรมได้รับการซ่อมแซมเป็นอันมากในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นอกจากนั้นแล้วก็ยังเขียนภาพพระเยซูถูกเฆี่ยนและถนนสู่กางเขนภายในมุขด้วย
งานประติมากรรมที่สร้างก็ได้แก่รูปนักบุญมาร์ตินสำหรับพาลัซโซซาราชินิ อนุสรณ์ผู้ตายที่หล่อด้วยสัมริดของมาร์ตินัส ซอชชินัสผู้อาวุโสสำหรับวัดซานโดเมนิโคที่ปัจจุบันอยู่ที่อุฟฟิซิในฟลอเรนซ์ และงานแกะสลักนักบุญปีเตอร์ที่วาซารีสรรเสริญว่าเป็นงานชิ้นที่มีฝีมือดี
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมแผง
จิตรกรรมยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เวชชิเอตตา
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
จิตรกรรมฝาผนังภายในหอศีลจุ่มของมหาวิหารเซียนา
วูล์ฟแพ็ค

| วูล์ฟแพค |
| --- | --- |
ที่เกิด:  ประเทศไทย
แนวเพลง: ออลเทอร์นาทิฟร็อก, ฮาร์ดร็อก
ช่วงปี: 2539
ค่ายเพลง: เอ็มสแคร์ มิวสิก

สมาชิก: นล สิงหลกะ รณภพ อรรคราช วรวิทย์ แสงสีดา ประภาคาร วงศ์ช่างหล่อ
วูล์ฟแพ็ค (อังกฤษ: Wolfpack) วงดนตรีสัญชาติไทย เป็นการรวมตัวของนักดนตรีจากวงต่าง ๆ 4 คน โดยมีความหมายถึง ฝูงหมาป่าที่ออกล่าเหยื่อเป็นกลุ่ม และสามัคคีกัน  มีสมาชิกคนสำคัญ ได้แก่ นล สิงหลกะ (อ๋อ) มือกลอง และ รณภพ อรรคราช (เต้ย) มือกีตาร์ จากวงอินคา ร่วมด้วย ประภาคาร วงศ์ช่างหล่อ มือเบส  และ วรวิทย์  แสงสีดา (แบน)  กีต้าร์/คีย์บอร์ด/เปียโน โดยมีศิริพันธ์  เจริญรัตน์ เป็นโปรดิวเซอร์ ควบคุมการผลิตผลงานของอัลบั้ม
วูล์ฟแพ็ค ออกอัลบั้มชื่อเดียวกับวงในต้นปี พ.ศ. 2539 กับค่ายเอ็มสแควร์  มีทั้งหมด 11 เพลง โดยเป็นดนตรีฮาร์ดร็อก ย้อนยุคในทศวรรษที่ 60 และ 70 มีเพลงที่ได้รับความนิยม คือ ไม่ (ใช่ของเรา), คำ (บางคำ), เธอ (ผู้เดียว)  และในต้นปี พ.ศ. 2540 วูล์ฟแพ็คก็ได้ทำเพลงประกอบภาพยนตร์ไทยเรื่อง 2499 อันธพาลครองเมือง
วูล์ฟแพ็ค มีอัลบั้มออกมาจำนวน 4 อัลบั้มคือ
วูล์ฟแพ็ค Wolfpack (พ.ศ. 2539)
วูล์ฟแพ็ค Acoustic Light (เพลงจากอัลบั้มเต็มในรูปแบบ acoustic)
วูล์ฟแพ็ค อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ 2499 อันธพาลครองเมือง
วูล์ฟแพ็ค HEART BREAKING WOLFPACK
ผลงานอัลบั้ม > Wolfpack (พ.ศ. 2539)

ไม่ (ใช่ของเรา)
เธอ (ผู้เดียว)
ทาง (ที่ขีดไว้)
คือ (บรรเลง)
แค่ (เปิดใจ)
คำ (บางคำ)
สู้ (เพื่อตัวเราเอง)
คว้า (ความฝัน)
เพื่อน (เก่า)
ไม่ (ใช่ของเรา) (Single Edit)
จบ
ผลงานอัลบั้ม > Acoustic Light

เธอ...(ผู้เดียว)
แค่...(เปิดใจ)
คำ...(บางคำ)
เพื่อ...(เธอเท่านั้น)
เพื่อน...(เก่า)
สู้...(เพื่อตัวเรา)
ไม่...(ใช่ของเรา)
ก็...(เพราะเธอ)
ทาง...(ที่ขีดไว้)
จบ...(-)
ผลงานอัลบั้ม > อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ 2499 อันธพาลครองเมือง

7 วันที่ฉันเหงา
อย่ามาใกล้ฉัน
แค่คำว่ารัก
สิ่งสุดท้าย
อันธพาล
7 วันที่ฉันเหงา (ดนตรีฝึกร้อง)
อย่ามาใกล้ฉัน  (ดนตรีฝึกร้อง)
แค่คำว่ารัก  (ดนตรีฝึกร้อง)
สิ่งสุดท้าย  (ดนตรีฝึกร้อง)
อันธพาล  (ดนตรีฝึกร้อง)
ผลงานอัลบั้ม > HEART BREAKING WOLFPACK

ก็ (เพราะเธอ)
เธอ (ผู้เดียว)
คำ (บางคำ)
แค่คำว่ารัก
อย่ามาใกล้ฉัน
เพื่อ (เธอเท่านั้น)
เธอ (ผู้เดียว)
คว้า (ความฝัน)
ไม่ (ใช่ของเรา)
แค่ (เปิดใจ)
สิ่งสุดท้าย
จบ
ดูเพิ่ม

อินคา
วีอาร์โซ

| วีอาร์โซ |
| --- | --- |

สร้างโดย: สุรบถ หลีกภัย อิสระ ฮาตะ (อดีตสมาชิก) ปรีดิ์โรจน์ เกษมศานติ์ (อดีตสมาชิก)
พิธีกร: สุรบถ หลีกภัย
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาไทย
จำนวนฤดูกาล: 2
จำนวนตอน: 138 (24 กรกฎาคม พ.ศ. 2558)
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: ซอยพัฒนาการ 46 ถนนพัฒนาการ แขวงพัฒนาการ เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร 10250
ความยาวตอน: 10-60 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: เวรี่ ทีวี, ยูทูบ
ออกอากาศ: เดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 – ปัจจุบัน
วีอาร์โซ (อังกฤษ: VRZO) คือรายการวาไรตี้ที่ผลิตโดย บริษัท วีอาร์โซ โปรตักชั่น จำกัด ซึ่งมีเนื้อหาหลักคือการสัมภาษณ์ความเห็นของคนดูดี 100 คน ในแต่ละหัวข้อที่แตกต่างกันไปในแต่ละตอน ออกอากาศครั้งแรกบนยูทูบ ต่อมาได้เพิ่มการออกอากาศทางช่องเวรี่ ทีวี ทรูวิชั่นส์ 85 ชื่อวีอาร์โซ มาจากคำภาษาอังกฤษว่า "We Are So" มีความหมายว่า "พวกเราเยอะ" นอกจากนี้ยังได้ขยายตลาดไปทำแบรนด์เสื้อยืดและผลิตภัณฑ์อื่นๆ เช่น สายรัดข้อมือที่ใช้ชื่อว่า VRZO Wristband อีกด้วย
ประวัติ

สุรบถ หลีกภัยได้รวมตัวกับกลุ่มเพื่อนอีก 4-5 คน เปิดตัวครั้งแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 ในช่วงแรกรายการมีพิธีกร คือ ชัญญ่า ทามาดะ หม่อมราชวงศ์แม้นนฤมาส ยุคล และสุรบถ แนวคิดเกิดมาจากสุรบถที่ใช้งานเฟซบุ๊กที่ได้คำถามจากวัยรุ่นในแฟนเพจ ที่ได้ตั้งกระทู้ปัญหาของตนในเว็บบอร์ด แต่สุรบถคิดว่าข้อแนะนำในเว็บบอร์ดก็แนะนำไปในทางที่ผิด จึงเกิดแนวคิดรายการที่จะแนะนำวัยรุ่นขึ้นมา แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ได้ต้องการให้รายการไปในทางที่เคร่งเครียด เหมือนอย่างรายการข่าวหรือแบบสำรวจตามมหาวิทยาลัย แต่ทำรายการให้สนุกสนาน โดยมีบทสัมภาษณ์จากคนที่ดูดีและบุคคลมีชื่อเสียง โดยมีตอนแรกคือรูปลับ มาจากคำถามมาจาก ปัญหาเรื่องรูปหลุด ที่เด็กวัยรุ่นชอบถ่ายรูปกับแฟนแล้วรูปหลุดลงอินเทอร์เน็ตโดยรายการที่ดูสบาย ๆ มีความเห็นที่สนุกสนาน แต่เดิมมีให้ดูเฉพาะในยูทูบ ต่อมาทางช่องเวรี่ ทีวี ได้ติดต่อมาฉายทางทรูวิชั่นส์
เนื้อหารายการและการผลิต

ในการทำงานสุรบถรับหน้าที่อำนวยการผลิต ปรีโรจน์ เกษมศานติ์ รับหน้าที่เป็นผู้กำกับศิลป์ และ อิสระ ฮาตะ, ดิษพงศ์ สำราญมาก,ฯลฯ รับหน้าที่เป็นผู้ตัดต่อ โดยทั้งปรีดิ์โรจน์และอิสระก็มีส่วนออกหน้ากล้องเช่นกัน มี ทชณิตร เธียรทณัท เป็นช่างกล้อง และมี ธชา คงคาเขตร เป็นผู้กำกับ มีสุรบถและมัลลิกา เป็นผู้สัมภาษณ์ผู้คน ทีมงานล้วนแต่ไม่มีใครศึกษาจบในสาขานิเทศศาสตร์ โดยมีทีมงานหาหนุ่มสาวที่ดูดี 100 คน มาสัมภาษณ์ ในช่วงแรกมีความยากลำบากในการหาคนมาสัมภาษณ์ เพราะยังเป็นรายการที่ไม่มีคนรู้จัก โดยมีสถานที่ถ่ายทำเช่น สยามสแควร์ สยามพารากอน ทองหล่อ เทอร์มินัล 21 เซ็นทรัลเวิลด์ หรือในบางตอนที่เป็นตอนพิเศษถ่ายทำที่พัทยา เชียงใหม่ และจันทบุรี
หัวข้อในการสัมภาษณ์นั้น เลือกประเด็นที่เป็นที่พูดถึงในสังคม 100 คน ในบางหัวข้อสัมภาษณ์แต่ผู้ชายหรือผู้หญิงล้วน ในบางหัวข้อสัมภาษณ์ทั้งชายและหญิงคละกันไป อย่างเช่นหัวข้อ ที่ถามผู้ชายเกี่ยวกับเรื่องการสวมใส่เครื่องแบบนักศึกษาที่แน่นคับของนักศึกษาหญิง หรือในตอนที่ 15 สัมภาษณ์กะเทยและเกย์ ที่พัทยา
ช่วงอื่นของรายการ เช่น สาระมีอยู่จริง , อิสระ ฮาตะ , วันเบาๆ ของ Ruby เป็นช่วงของมัลลิกา หลีกภัย(สกุลเดิม จงวัฒนา) , ป.ปลื้ม  เป็นช่วงที่สุรบถ หลีกภัย จะไปนิมนต์ท่าน ว.วชิรเมธีมาเข้าร่วมรายการ , Georgie's Heavy day เป็นช่วงของ ปรีดิ์โรจน์ เกษมสันต์ , จิ๋วจิ๋ว เอาจริง เป็นช่วงของ สิปโปทัย ฉันทะสิริวัฒน์ มีพี่ปลื้มเป็นไอดอล แต่ไม่ได้ชอบ , ไอ้ควาย 3 ตัว , ช่วงทำดี และนิทานสอนใจ เป็นช่วงที่สุรบถ หลีกภัย จะมานำเสนอแง่คิดต่างๆในสังคมปัจจุบัน ในรูปแบบของนิทาน
รวมถึงในเทปแรก ๆ มีช่วงที่มีบุคคลมีชื่อเสียงมาแสดงความเห็นประเด็นนั้น เรียก เซเลบริเชียล  ผู้มาร่วมแสดงความเห็น เช่น ประกาศิต โบสุวรรณ, โก๊ะตี๋ อารามบอย, ปาณิสรา พิมพ์ปรุ เป็นต้น
นอกเหนือไปจากการสัมภาษณ์บุคคลที่ดูดี 100 คนแล้ว เอกลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของรายการคือการขอให้ผู้ถูกสัมภาษณ์พูดอะไรก็ได้เกี่ยวกับประเด็นที่ถูกถามภายใน 3 พยางค์ จนทำให้วลี "ขอสามคำ" เป็นที่นิยมมาก โดยเฉพาะในกลุ่มสังคมออนไลน์ วิธีการนี้ถูกใช้ครั้งแรกในตอนที่ 4 ของรายการ ในหัวข้อการสวมใส่เครื่องแบบนักศึกษาที่แน่นคับของนักศึกษาหญิง ซึ่งผู้ถูกสัมภาษณ์ที่ถูกขอความเห็น 3 พยางค์เป็นคนแรกในรายการคือ วิญญู วงศ์สุรวัฒน์ พิธีกรที่โด่งดังจากรายการออนไลน์
การตอบรับ

กระแสตอบรับส่วนใหญ่ ไปในทางบวก มีส่วนน้อยที่ไม่ชอบด้วยเหตุผลที่ว่า งี่เง่าและคิดว่าไม่มีสาระ อีกคำวิจารณ์ที่ไม่ชอบรายการคือการใช้ภาษาที่หยาบคาย
โดยในปัจจุบัน VRZO ได้รับการตอบรับจากทางยูทูบ รายการได้รับยอดผู้ชมทั้งหมด 1,000,000,000 ครั้ง ยอดผู้ชมนี้รวมจากแชนแนลของวีอาร์โซทั้งสองช่อง ทั้งช่องที่ถูกแฮ็กและช่องที่เปิดใหม่มีชื่อว่า VRZOchannel[ต้องการอ้างอิง]
โดยปัจจุบันวีอาร์โซ เป็นช่องยูทูบที่มีผู้ติดตาม 6.92 ล้านคน แต่ในปัจจุบันสุรบถ หลีกภัย เป็นผู้ดำเนินรายการหลัก และไม่มีความเคลื่อนไหวในช่องเป็นกว่าเวลา 1 ปีแล้ว
เพลงรายการวีอาร์โซ

เพลงเปิด : PE'Z - 1・2・MAX เพลง VRZO
เพลงเปิดตอน Here We Go : My Chemical Romance - Na Na Na
เพลงเปิดช่วง สาระมีอยู่จริง :โนะบุโอะ อุเอะมะสึ - Fanfare จากไฟนอลแฟนตาซี IX
เพลงประกอบรายการ : Yolanda Be Cool Vrs DCup - We No Speak Americano
เพลงปิด : 05410 - RADWIMPS เพลง VRZO
รายการที่เกี่ยวข้อง > ยังคงดำเนินอยู่

| รายการ | จำนวนตอน | ออกอากาศครั้งแรก | ออกอากาศครั้งล่าสุด |
| --- | --- | --- | --- |

| หนังสั้น | 3 | 26 มิถุนายน พ.ศ. 2559 | ตุลาคม พ.ศ. 2559 |
| เที่ยวไปเรื่อย | 6 | 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 | 8 กันยายน พ.ศ. 2559 |
| 4ขาเล่าข่าว | 5 | 10 มิถุนายน พ.ศ. 2559 | 22 กันยายน พ.ศ. 2559 |
| VRZO Film แต่ใช้ Digital | 19 | 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 | 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 |
| ขำ มึง โดน | 10 | 22 มีนาคม พ.ศ. 25ุ60 | 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 |
รายการที่เกี่ยวข้อง > ยุติการออกอากาศ

| รายการ | จำนวนตอน | ออกอากาศครั้งแรก | ออกอากาศครั้งล่าสุด |
| --- | --- | --- | --- |

| We Are Lovely Pet | 33 | 24 มกราคม พ.ศ. 2557 | 4 กุมภาพันธ์. 2559 |
| A BIT ENG | 43 | 18 กันยายน พ.ศ. 2557 | 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 |
| ออก - หา - กิน | 4 | 1 มกราคมพ.ศ. 2558 | 3 มิถุนายน พ.ศ. 2558 |
| หนังสด | 4 | 11 มกราคม พ.ศ. 2558 | 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 |
| ทับทิม แกะ | 14 | 2 เมษายน พ.ศ. 2558 | 8 มกราคม พ.ศ. 2559 |
| VRZO Here We Go! | 7 | ไม่มีข้อมูล | 31 ตุลาคม พ.ศ. 2556 |
| 555 | 7 | 30 ธันวาคม พ.ศ. 2555 | 1 เมษายน พ.ศ. 2556 |
| VRZO OHLALA! | 4 | 19 มิถุนายน พ.ศ. 2556 | 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 |
| เดอะเกรียนบอล Brasil Echo 2014 | 13 | 5 มกราคม พ.ศ. 2557 | 14 เมษายน พ.ศ. 2557 |
| WHAT'S THE FAT?! | 13 | 4 เมษายน พ.ศ. 2557 | 26 มิถุนายน พ.ศ. 2557 |
| LINE Let's Get Rich | 3 | 3 สิงหาคม พ.ศ. 2557 | 17 สิงหาคม พ.ศ. 2557 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2012-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ช่องวีอาร์โซในยูทูบ
รายการวีอาร์โซ ขณะถ่ายทำรายการ
เวทมนตร์ในแฮร์รี่ พอตเตอร์

เวทมนตร์ในแฮร์รี่ พอตเตอร์
ความสามารถเวทมนตร์ > การแปลงร่างของแอนนิเมจัส

แอนนิเมจัส (อังกฤษ: Animagus หรือ Animagi) เป็นคำศัพท์ใหม่ที่ถูกบัญญัติขึ้นมาเพื่อใช้ในเรื่องของ แฮร์รี่ พอตเตอร์ แอนนิเมจัส หมายถึง พ่อมดแม่มดที่สามารถกลายร่างเป็นสัตว์ แต่ยังคงมีอำนาจวิเศษเหมือนเดิม เจ.เค.โรว์ลิ่งสร้างคำว่าแอนนิเมจัส โดยนำคำว่า แอนนิมอล [Animal] ซึ่งแปลว่าสัตว์ในภาษาอังกฤษ มารวมกับคำว่า เมจัส [Magus] เป็นภาษาละตินแปลว่า พ่อมด รวมกันได้ควา สัตว์พ่อมด หรือพ่อมดที่เป็นสัตว์
ความสามารถเวทมนตร์ > ภาษาพาร์เซล

ภาษาพาร์เซล (Parseltongue) เป็นภาษาหนึ่งในเรื่องแต่งชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในหนังสือแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับห้องแห่งความลับ ซึ่งเป็นภาษางู ตามท้องเรื่องเชื่อกันว่าภาษาพาร์เซลมีส่วนเกี่ยวข้องกับการใช้ศาสตร์มืด (อัลบัส ดัมเบิลดอร์ อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ ปฏิเสธความเชื่อนี้) และผู้ที่มีความสามารถในการพูดภาษาพาร์เซล (ภาษาอังกฤษใช้คำว่า "Parselmouth") ก็หาได้ยากมาก เท่าที่ปรากฏในเนื้อเรื่องจนถึงปัจจุบันพอจะอนุมานได้ว่าการพูดภาษาพาร์เซลนั้นไม่ใช่ความสามารถที่สามารถเรียนรู้กันได้ แต่น่าจะมาจากการสืบทอดสายเลือด หรือโดยใช้เวทมนตร์มืดบางอย่าง แฮร์รี่ พอตเตอร์ เป็นคนหนึ่งที่สามารถพูดภาษาพาร์เซลได้ มีข้อสังเกตหลายจุดในเรื่องแต่งชุดนี้ว่าความสามารถในการพูดภาษาพาร์เซลของแฮร์รี่เป็นผลพวงจากการที่ลอร์ดโวลเดอมอร์
พยายามฆ่าเขาตอนที่ยังเป็นทารกอย่างไม่ได้ตั้งใจ
อย่างไรก็ดี จินนี่ วีสลีย์ ไม่ใช่ผู้มีความสามารถในการพูดภาษาพาร์เซล แม้เนื้อหาในแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับห้องแห่งความลับ จะกล่าวเอาไว้ว่าเธอพูดภาษาพาร์เซลก็ตาม ทั้งนี้เนื่องจากในช่วงเวลาที่เกิดเหตุการณ์ดังกล่าว จินนี่ถูกควบคุมโดย "วิญญาณ" ของทอม ริดเดิ้ล นั่นเอง
ฤทธิ์คล้ายเวทมนตร์ > ปฏิญาณไม่คืนคำ

ปฏิญาณไม่คืนคำ (unbreakable vow) เป็นการสัญญาชนิดหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่เขียนโดย เจ. เค. โรว์ลิ่ง คำสัญญานี้เป็นการปฏิญาณชนิดหนึ่งของโลกพ่อมด มันไม่ใช่แค่การปฏิญาณสัญญาธรรมดาแต่ถ้าพ่อมดแม่มดตกลงจะทำปฏิญาณไม่คืนคำแล้วพวกเขาจะไม่สามารถยกเลิกมันได้ การทำปฏิญาณไม่คืนคำนี้จะต้องมีผู้เข้าร่วมสามคนขึ้นไปเพื่อยินยอมการปฏิญาณ หากผู้ที่ยินยอมทำปฏิญาณไม่คืนคำผิดสัญญาไม่ทำตามที่สัญญาไว้คนผู้นั้นจะต้องตาย การปฏิญาณจะเริ่มด้วยการที่พ่อมดแม่มดสองฝ่ายจับมือกัน หลังจากนั้นผู้ที่ต้องการให้อีกฝ่ายปฏิญาณจะบอกสิ่งที่ต้องการและถามเขาว่าจะทำตามหรือไม่ เช่น "ข้าขอให้ท่านช่วยปกป้องลูกชายของข้า ไม่ว่าเขาจะตกอยู่ในอันตรายแค่ไหนก็ตาม ท่านจะตกลงไหม" อีกฝ่ายก็จะต้องตอบตกลง เช่น "ข้าจะทำมัน" เมื่อปฏิญาณเสร็จ คนที่อยู่ข้าง ๆ ก็จะใช้ไม้กายสิทธิ์แตะที่แขนของผู้ปฏิญาณ หลังจากนั้นก็จะเกิดเปลวไฟเป็นวงล้อมรอบแขนของทั้งสองคน เป็นเครื่องหมายของการผูกมิตรและการไม่คืนคำ
ปฏิญาณไม่คืนคำที่ปรากฏในเรื่องคือในเล่มที่ 6 นาร์ซิซ่า มัลฟอย มาที่ตรอกช่างปั่นฝ้ายเพื่อทำปฏิญาณไม่คืนคำกับ สเนป ปฏิญาณไม่คืนคำนี้เป็นสัญญาที่ สเนป ตกลงทำกับ นาร์ซิสซ่า มัลฟอย (แม่ของเดรโก มัลฟอย) เพื่อให้ช่วยดูแลปกป้องภารกิจใหญ่ ที่เขาได้รับมอบหมายจาก ลอร์ดโวลเดอมอร์ ให้พาผู้เสพความตายเข้ามาในฮอกวอตส์ และสังหารดัมเบิลดอร์ เนื่องมาจากสาเหตุที่อยากจะลงโทษ ลูเซียส มัลฟอย ที่ทำงานพลาด ทำให้ตัวเองต้องติดคุก และด้วยความไม่รู้ของลูเซียส ได้นำสมบัติเก่าแก่ของเจ้านาย "สมุดบันทึกของทอมริดเดิ้ล" ให้ จินนี่ วีสลีย์ไป ปล่อยงูบาซิลิสก์ออกมา และแฮร์รี่ก็ทำลายมันทิ้งไปแล้ว โดยไม่รู้เลยว่า มันเป็น "ฮอร์ครักซ์" ด้วยเหตุนี้เองทำให้จอมมารหัวเสียมาก เดรโก มัลฟอย เลยต้องแบกรับภาระนี้ไปโดยไม่เต็มใจนัก เพราะนั่นหมายถึงชีวิต เขา พ่อ และแม่ สเนป สัญญาจะดูแลเดรโก มัลฟอย โดยการทำปฏิญาณไม่คืนคำ มีเบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ เป็นพยาน คำสาบานนี้เป็นข้อผูกมัดและผู้ที่ผิดคำสัญญาจะต้องถึงแก่ความตาย
นอกจากนี้ยังการกล่าวอีกเล็กน้อยว่าเฟร็ดเคยจะทำปฏิญาณไม่คืนคำกับรอนในวัยเด็ก เพื่อทำสัญญาให้รอนทำทุกอย่างที่เฟร็ดต้องการ รอนซึ่งไม่รู้เรื่องก็ตอบตกลงจนการทำสัญญาเกือบจะเสร็จสิ้น แต่นายวีสลีย์มาเห็นซะก่อนเลยทำให้การปฏิญาณครั้งนั้นไม่สำเร็จ ซึ่งรอนก็เล่าเรื่องเป็นเรื่องตลกตอนที่แฮร์รี่ถามถึงปฏิญาณไม่คืนคำ
สเนปทำปฏิญาณกับนาร์ซิซ่า
วีลิสต์

วีลิสต์  (อังกฤษ: Vlist) เป็นโครงสร้างข้อมูลในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์ ออกแบบโดย ฟิล แบคเวลล์ (Phil Bagwell) ซึ่งวีลิซท์เกิดจากการดัดแปลงรายการโยง (linked list) แบบโยงทางเดียว (singly-linked) โดยการนำความสามารถของแถวลำดับ (array) มาใช้ เพื่อให้การเข้าสู่ข้อมูลที่ตำแหน่งใดๆ ในเวลา O(log n)ในขนาดที่การเพิ่มหรือลดข้อมูลที่ตำแหน่งหน้าสุด (ตำแหน่งสุดท้ายในรายการ) ใช้เวลา O(1)
วีลิสต์มีประโยชน์อย่างมากในการเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชัน (functional programming languages) และนำไปใช้ในการสร้างโครงสร้างข้อมูลแบบ persistent data structure
หลักการ

แทนที่จะโยงต่อกันด้วยโหนดตัวเดียวแบบในรายการแบบโยง วีลิสต์ใช้การโยงของก้อนข้อมูล (memory block) ซึ่งประกอบด้วยอาเรย์ซึ่งสามารถเก็บข้อมูลได้หลายตัวมาโยงต่อกัน โดยมีฐาน (base) เป็นตัวชี้ (pointer) ไปยังก้อนข้อมูลก่อนหน้า และมีออฟเซ็ต (offset) เป็นตัวอ้างอิงตำแหน่งปัจจุบันของข้อมูลที่เทียบจากรายการ และตำแหน่งล่าสุด (last used) ซึ่งเทียบตำแหน่งของข้อมูลจากอาเรย์ปัจจุบันที่ข้อมูลตัวนั้นอยู่ นอกจากนี้ในก้อนข้อมูลยังมีตัวแปรเก็บขนาดสูงสุดของอาเรย์ปัจจุบัน และทุกๆครั้งที่ข้อมูลเต็มก้อนข้อมูลอันเก่า เมื่อเพิ่มก้อนข้อมูลใหม่ ก้อนข้อมูลใหม่จะมีขนาดเป็น r เท่าของก้อนข้อมูลเดิม และก้อนข้อมูลก่อนๆจะมีขนาดลดลงเป็น r เท่า
หลักการ > การเพิ่มข้อมูล

ในการเพิ่มข้อมูลเข้าที่ตำแหน่งหน้าสุดของวีลิสต์ (ตำแหน่งสุดท้ายของรายการ) จะต้องตรวจสอบว่าอาเรย์ของข้อมูลในก้อนข้อมูล (memory block) ปัจจุบันนั้นเต็มรึยัง ถ้าไม่เต็มก็เพิ่มข้อมูลลงในตำแหน่งถัดไป และเพิ่มค่าของตำแหน่งล่าสุด (last used) ในก้อนข้อมูลปัจจุบัน ถ้าอาเรย์ของข้อมูลเต็มแล้วต้องทำการสร้างก้อนข้อมูลตัวใหม่ที่มีอาเรย์เป็นขนาด r เท่าของก้อนข้อมูลตัวเดิม แทรกเข้าไปที่ตำแหน่งหน้าของก้อนข้อมูลตัวก่อน (ตำแหน่งท้ายสุดของรายการ) และให้ออฟเซ็ต (offset)ของก้อนข้อมูลตัวล่าสุดเก็บตำแหน่งสุดท้ายของรายการจากก้อนข้อมูลอันก่อน
การเพิ่มข้อมูลเข้าไปสู่ตำแหน่งอื่นที่ไม่ใช่ตำแหน่งหน้าสุดของวีลิสต์ จำเป็นต้องทำการสร้างวีลิสต์ตัวใหม่ที่ชี้ไปยังตำแหน่งที่ต้องการจะเพิ่มข้อมูล เมื่อเพิ่มข้อมูลต้องเพิ่มข้อมูลที่เหลือจากวีลิสต์อันเก่าเข้าไป