stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บีพี

| --- | --- |

ประเภท: มหาชน
การซื้อขาย: LSE: BP., NYSE: BP 
ISIN: GB0007980591 
อุตสาหกรรม: ก๊าซธรรมชาติ, น้ำมันปิโตรเลียม
ก่อตั้ง: 1909 (ภายใต้ชื่อ บริษัทน้ำมันแองโกล-เปอร์เซีย) 1954 (ภายใต้ชื่อบริติชปิโตรเลียม) 1998 (รวมเข้ากับบริษัทอาโมโค)
สำนักงานใหญ่: ลอนดอน, สหราชอาณาจักร
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: ธีรพงศ์ วันคำ (ประธาน) โททาล ธีรพงศ์ (ซีอีโอ) เท็ท ดีไซน์ (ซีเอฟโอ)
ผลิตภัณฑ์: น้ำมันปิโตรเลียม ก๊าซธรรมชาติ เชื้อเพลิงเครื่องยนต์ เชื้อเพลิงอากาศยาน
บริการ: สถานีบริการ
รายได้:  US$ 386.46 พันล้าน (2011)
รายได้จากการดำเนินงาน: US$ 39.81 พันล้าน (2011)
รายได้สุทธิ: US$ 25.70 พันล้าน (2011)
สินทรัพย์: US$ 290.92 พันล้าน (2011)
ส่วนของผู้ถือหุ้น: US$ 111.46 พันล้าน (2011)
พนักงาน: 79,700 (2011)
เว็บไซต์: www.bp.com
บีพี (BP) เป็นบริษัททางด้านพลังงานขนาดใหญ่ของโลก โดยเป็นบริษัทด้านพลังงานที่ใหญ่เป็นอันดับสามของโลก เป็นบริษัทที่มีพนักงานมากที่สุดอันดับสี่ของโลก และเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ เวสต์มินสเตอร์ ลอนดอน สหราชอาณาจักร ส่วนบีพีสาขาอเมริกามีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองฮิวสตันในรัฐเท็กซัส ในปี พ.ศ. 2543 บีพีได้ซื้อกิจการของคาสตรอล ผู้ผลิตและจัดจำหน่ายน้ำมันหล่อลื่นรถยนต์และรถจักรยานยนต์คาสตรอล ส่งผลให้คาสตรอลขึ้นกับบีพีนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
บีพีได้เริ่มเข้ามาลงทุนในประเทศไทยเพื่อบริหารสถานีบริการน้ำมันบีพี และผู้ผลิตและจัดจำหน่ายน้ำมันเชื้อเพลิงและน้ำมันหล่อลื่นสำหรับรถยนต์และรถจักรยานยนต์บีพีเมื่อปี พ.ศ. 2535 ในชื่อบริษัท บีพี ออยล์ (ประเทศไทย) จำกัด จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2540 ท่ามกลางวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 บีพีได้ขายกิจการด้านสถานีบริการน้ำมันบีพีในประเทศไทยให้กับเชฟรอน หรือบริษัท น้ำมันคาลเท็กซ์ (ไทย) จำกัด และขายลิขสิทธิ์ยี่ห้อน้ำมันเครื่องให้กับ พีทีและเจ็ท (ในขณะนั้น) โดยได้ขายสถานีบริการน้ำมันไป 48 แห่ง แต่ในด้านการจำหน่ายน้ำมันหล่อลื่น บีพียังคงดำเนินการต่อไป จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2552 ได้ควบรวมกิจการเข้ากับบริษัท แอสแพค ออยล์ (ประเทศไทย) จำกัด ผู้จำหน่ายน้ำมันหล่อลื่นรถยนต์และรถจักรยานยนต์คาสตรอล จัดตั้งบริษัท บีพี-คาสตรอล (ประเทศไทย) จำกัด เพื่อดำเนินกิจการการผลิตและจัดจำหน่ายน้ำมันหล่อลื่นรถยนต์และจักรยานยนต์บีพีและคาสตรอล จนถึงปัจจุบัน โดยมีโรงงานผลิตน้ำมันหล่อลื่นบีพีและคาสตรอลอยู่ที่จังหวัดสมุทรสาคร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์บีพีอย่างเป็นทางการ
มโหสถชาดก

ฉากพระมโหสถเอาชนะพระเจ้าจุลนี
มโหสถชาดก เป็นชาดกเรื่องที่ 5 จากทศชาติชาดก โดยกล่าวถึงพระโคตมโพธิสัตว์ซึ่งเสวยพระชาติเพื่อบำเพ็ญปัญญาบารมีอันเป็นพื้นฐานที่นำไปสู่การตรัสรู้เป็นพระโคตมพุทธเจ้าในที่สุด
ในพระราชนิพนธ์เรื่อง ไกลบ้าน อันเป็นพระราชนิพนธ์ใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการกล่าวถึงเรื่องมโหสถและพระเจ้าจุลนีพรหมทัตไว้ในพระราชหัตถเลขาฉบับที่ ๒๔ ลงวันที่ ๑๘ มิถุนายน รัตนโกสินทร์ศก ๑๒๖ ตรงกับปี พ.ศ. 2450 อันเป็นคืนที่ 84 คราวเสด็จประพาสจาก เยอรมนี มายัง ฝรั่งเศส ความตอนหนึ่งว่า
กำลังเดินจากรถกินเข้ามารถที่นั่ง ผเอินเข้าถ้ำต้องเดินคลำกันเสียงอม เหมือนท้าวจุลนีในเรื่องมโหสถ
เรื่อง

ในอดีตกาลมีพระราชานามว่า  พระเจ้าวิเทหะราช ซึ่งปกครองกรุงมิถิลาทรงมีบัณฑิตคู่พระทัยอยู่ 4 คนคือ เสนกะ, ปุกกุสะ, กามินทะ และเทวินทะ ในคืนหนึ่งพระเจ้าวิเทหะทรงพระสุบินประหลาดจึงโปรดให้ เสนกะ หัวหน้าบัณฑิตทำนายพระสุบิน ก็ทรงทราบว่าจะมีบัณฑิตคนที่ 5 ที่มีสติปัญญาล่วงเลยบัณฑิตทั้ง 4 ถือกำเนิดในมิถิลา
ขณะเดียวกันใน หมู่บ้านปาจีนยวมัชฌคาม พระโพธิสัตว์ได้ทรงถือปฏิสนธิในครรภ์ของนางสุมนา ภรรยาของสิริวัฒกเศรษฐี เมื่อผ่านไป 10 เดือนนางสุมนาก็ให้กำเนิดบุตรชายที่ได้ถือแท่งยาออกมา ทันทีที่คลอดเสร็จสิริวัฒกเศรษฐีก็ได้นำแท่งยาไปฝนกับหินบดยาแล้วนำมาทาที่หน้าผาก ปรากฏว่าอาการปวดหัวของท่านเศรษฐีก็หายเป็นปลิดทิ้ง ท่านเศรษฐีจึงตั้งชื่อบุตรชายว่า  มโหสถกุมาร  แปลว่า กุมารผู้มียาอันมีอานุภาพมาก
7 ปีผ่านไปพระเจ้าวิเทหราชทรงรำลึกได้ว่าเมื่อ 7 ปีก่อนทรงพระสุบินว่าจะมีบัณฑิตคนที่ 5 มาเกิดในยุคของพระองค์จึงโปรดให้มหาอำมาตย์ออกไปสังเกตการณ์ในทิศทั้ง 4 ของมิถิลาซึ่งในที่สุดก็มีมหาอำมาตย์ท่านหนึ่งมาถึงหมู่บ้านที่มโหสถกุมารอาศัยอยู่ก็ได้ยินกิตติศัพท์และชื่อเสียงของมโหสถจึงกลับไปทูลรายงานว่าพบบัณฑิตคนที่ 5 แล้วพระเจ้าวิเทหราชดีพระทัยหมายจะเรียกมโหสถเข้ามาเป็นบัณฑิตในราชสำนัก แต่ทรงถูกเสณกะบัณฑิตยับยั้งไว้โดยอ้างว่าต้องการพิสูจน์ปัญญาของมโหสถกุมาร
ในการพิสูจน์ปัญญาของมโหสถกุมารว่าเหมาะสมจะเป็นบัณฑิตคนที่ 5 หรือไม่นั้นมีปัญหาทดสอบเชาวน์ปัญญาของมโหสถกุมารถึง 19 ข้อแต่มโหสถกุมารก็สามารถวิสัชนาปัญหาได้หมด พระเจ้าวิเทหราชจึงรับมโหสถเป็นพระราชโอรสบุญธรรม พร้อมทั้งสถาปนาให้เป็นมหาบัณฑิต ซึ่งชื่อเสียงของมโหสถบัณฑิตก็ไปเข้าพระกรรณของ พระเจ้าจุลนีพรหมทัต ราชาแห่งกรุงพาราณสีที่หมายจะตีกรุงมิถิลา แต่ก็ถูกมโหสถบัณฑิตยับยั้งไว้ได้สำเร็จ จนพระเจ้าจุลนีพรหมทัตต้องขอร้องให้มโหสถมารับราชการที่ราชสำนักของพระองค์แต่มโหสถบัณฑิตได้ปฏิเสธไป แต่ได้ให้สัญญากับพระเจ้าจุลนีพรหมทัตว่าถ้าพระเจ้าวิเทหราชสวรรคตเมื่อไหร่จะไปรับใช้ทันที
หลังจากพระเจ้าวิเทหราชสวรรคตมโหสถได้ไปรับใช้พระเจ้าจุลนีพรหมทัตตามสัญญาตราบจนสิ้นอายุ
การดัดแปลง

ในปี พ.ศ. 2538 บริษัท ดาราวิดีโอ ได้นำชาดกเรื่องนี้มาดัดแปลงสร้างเป็นละครโทรทัศน์ฟอร์มยักษ์โดยใช้ชื่อว่า มโหสถชาดก มหาบัณฑิตแห่งมิถิลานคร มีความยาวทั้งสิ้น 28 ตอนนำแสดงโดย หนึ่ง มาฬิศร์ เชยโสภณ รับบทเป็น มโหสถบัณฑิต นก ศิขรินธาร พลายเถื่อน รับบทเป็น นางอมราเทวี ติ๊ก ฉัตรมงคล บำเพ็ญ รับบทเป็น พระเจ้าวิเทหราช และ เงาะ กชกร นิมากรณ์ รับบทเป็น พระนางอุทุมพรเทวี
บุคคลที่กลับมาเกิดในสมัยพุทธกาล

มโหสถบัณฑิต กลับมาเกิดเป็น พระโคตมพุทธเจ้า
สิริวัฒกเศรษฐี กลับมาเกิดเป็น พระเจ้าสุทโธทนะ
นางสุมนา กลับมาเกิดเป็น พระนางสิริมหามายา
พระเจ้าจุลนีพรหมทัต กลับมาเกิดเป็น พระสารีบุตร
เกวัฏพราหมณ์ กลับมาเกิดเป็น พระเทวทัต
อนุเกวัฏพราหมณ์ กลับมาเกิดเป็น พระมหาโมคคัลลานะ
ธนูเสกข์ กลับมาเกิดเป็น พระราหุล
นางอมรา กลับมาเกิดเป็น พระนางยโสธรา
อาการคันต่างที่

| อาการคันต่างที่  		 (Referred itch) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Mitempfindung

ผังแสดงส่วนของร่างกายที่ได้สิ่งเร้าโดยสัมพันธ์กับส่วนที่คันต่างที่
อาการคันต่างที่
(อังกฤษ: Referred itch, เยอรมัน: mitempfindungen)
เป็นปรากฏการณ์ที่การเร้าร่างกายที่ส่วนหนึ่งกลับรู้สึกคันหรือระคายที่อีกส่วนหนึ่ง
อาการนี้ไม่ค่อยมีอันตราย แต่อาจน่ารำคาญ โดยคนที่สุขภาพดีก็มีอาการได้เหมือนกัน
สิ่งเร้าที่ทำให้เกิดอาการเริ่มตั้งแต่แรงกดที่ผิวหนัง การขูด การทำให้ระคาย จนไปถึงการดึงขน
แต่ความคันต่างที่ไม่ควรเจ็บ
มันมักจะเป็นความเหน็บชาที่น่ารำคาญซึ่งอาจทำให้รู้สึกว่าควรเกา
ทั้งสิ่งเร้าและความคันต่างที่ จะเกิดในร่างกายซีกเดียวกัน (ipsilateral)
และเพราะการเกาหรือการกดส่วนที่คันต่างที่ไม่ได้ทำให้บริเวณที่เร้าตอนแรกคัน ความสัมพันธ์ระหว่างบริเวณที่เร้าและบริเวณที่คันต่างที่จึงเป็นไปในทางเดียว (unidirectional)
ความคันจะเกิดเองและอาจหยุดแม้จะเร้าอีกที่หนึ่งต่อไปเรื่อย ๆ
อาการคันต่างที่มีสองอย่าง คือ แบบปกติ และแบบได้ทีหลัง (เพราะโรค)
อาการธรรมดามักจะพบตั้งแต่วัยเด็กต้น ๆ และจะคงยืนเกือบตลอดหรือไม่ก็ตลอดชีวิต
ส่วนอาการที่ได้ทีหลังเป็นผลจากความเสียหายต่อระบบประสาทส่วนกลาง และจะคงยืนเพียงแค่ระยะหนึ่ง
อาการจะต่างกันระหว่างบุคคล แต่โดยทั่วไปจะไม่เกิดที่ฝ่าเท้า ฝ่ามือ และใบหน้า
ปัจจัยทางพันธุกรรมดูจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง
แต่ก็มีงานศึกษาหนึ่งที่ตีพิมพ์ ซึ่งแสดงว่ามีชายคนหนึ่งที่ลูก ๆ ของเขาก็เป็นด้วย
กลไกทางสรีรภาพที่เป็นเหตุยังไม่ชัดเจน และก็ยังไม่มีทฤษฎีใดที่ได้การยอมรับอย่างทั่วไป
งานวิจัยและข้อมูลเกี่ยวกับอาการจะค่อนข้างจำกัดและเก่า
งานวิจัยในเรื่องนี้โดยมากได้ทำในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และงานที่ตีพิมพ์ล่าสุดเกิดเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1970
มีงานศึกษาจำนวนหนึ่งที่ทำในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 อย่างไรก็ดี จะต้องรวบรวมและไขข้อมูลเพิ่มขึ้นเพื่อให้ได้ความเข้าใจที่สมบูรณ์
อาการ > ตำแหน่งของสิ่งเร้าและความคันต่างที่

ความสัมพันธ์ระหว่างตำแหน่งที่เร้ากับที่คันต่างที่จะเป็นเรื่องเฉพาะบุคคล
คือบางส่วนที่เร้าของร่างกายจะทำให้คันอย่างซ้ำ ๆ และบางส่วนก็จะไม่ทำให้คันเลย
การเร้าที่เดิมซ้ำ ๆ และบ่อย ๆ ก็อาจทำให้อาการลดลง
ไม่มีหลักฐานว่า การเร้าที่แห่งหนึ่งจะสัมพันธ์กับการคันอีกที่หนึ่งอย่างแน่นอน
แม้ตำแหน่งอาจจะสม่ำเสมอและตรงกันสำหรับคน ๆ หนึ่ง แต่ก็ไม่มีหลักฐานว่าถ้าเร้าที่ส่วนนี้ จะคันต่างที่ ณ ส่วนเดียวกันสำหรับทุกคน
ดังนั้น ตำแหน่งความคันต่างที่จะต่าง ๆ กันไป
ควรจะสังเกตด้วยว่า การเร้าแล้วคันต่างที่ จะเป็นในทิศทางเดียว
ดังนั้น ถ้าเกาตรงที่คันต่างที่ ตำแหน่งที่เร้าตอนแรกเพื่อให้เกิดอาการคันต่างที่ ก็จะไม่คันด้วย
อาการ > Synesthesia กับอาการคันต่างที่

อาการคันต่างที่เชื่อว่าสัมพันธ์กับภาวะวิถีประสาทเจือกัน (synesthesia) ในบางบุคคล โดยเฉพาะคนที่เห็นตัวเลขเป็นสี (digit-color synesthesia)
ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่บุคคลสัมพันธ์สีกับตัวเลข
คนที่เป็นอาจจะกล่าวว่าตน "นับเลขเป็นสี"
ทั้งภาวะวิถีประสาทเจือกันและอาการคันต่างที่ต่างก็เกิดขึ้นในวัยเด็กต้น ๆ และจะต่างกันมากในระหว่างบุคคล
อาการทั้งสองต่างก็เป็นไปในทางเดียว
การเกาที่บริเวณหนึ่งจะทำให้คันต่างที่ซึ่งห่างจากที่เดิม แต่ไม่เกิดในนัยตรงกันข้าม
และเหมือนกัน ๆ ในวิถีประสาทเจือกัน การ "ได้ยิน" สีหนี่ง ๆ ไม่ได้หมายความว่า สีหนึ่ง ๆ จะทำให้เกิดเสียง
อาการ > แบบปกติและแบบเป็นโรค

อาการคันต่างที่เป็นความรู้สึกต่างที่ประเภทหนึ่ง โดยมุ่งสถานการณ์ซึ่งสิ่งเร้าที่หนึ่งบนร่างกายจะทำให้คันอีกที่หนึ่ง
ตัวอย่างของความรู้สึกต่างที่อื่น ๆ รวมทั้งความเย็นร้อน ความเจ็บปวด และแรงกด
อาการคันต่างที่เป็นเรื่องสามัญในบุคคลที่มีสุขภาพดีและบ่อยครั้งจะไม่รู้ตัว โดยขึ้นอยู่กับความตระหนักถึงความคันและเหตุที่ทำให้คัน
อาการคันต่างที่ซึ่งป็นชั่วคราวและจำกัดอยู่ที่ส่วนเล็ก ๆ ของร่างกายโดยไม่ได้ทำให้คันไปทั่ว ทำให้ระบุคและสังเกตได้ยาก
อาการคันต่างที่โดยมากได้ศึกษาในคนสุขภาพดี
นอกจากนั้นแล้ว อาการต่างที่เองเดี่ยว ๆ ไม่ได้มีผลลบต่อสุขภาพของบุคคลที่มี
นอกจากจะรู้สึกรำคาญเพราะคันในที่ต่าง ๆ และอาจจะเจ็บบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ก็ยังเป็นภาวะที่ไม่สร้างปัญหาอะไร
ยังไม่ทราบเหตุของอาการนี้ในบุคคลปกติ
ถึงกระนั้น ก็ยังมีบันทึกหลายกรณีที่อาการคันต่างที่เกิดจากสิ่งเร้าซึ่งเป็นภาวะของโรค
มีชายสองรายที่เกิดความรู้สึกต่างที่ชั่วคราวหลังจากเป็นโรคงูสวัด
ซึ่งความรู้สึกต่างที่จะเกิดในบริเวณที่เป็นงูสวัดมาก่อน
ชายอีกรายหนึ่งที่มีภาวะ hyperpathia (อาการทางประสาทที่สิ่งเร้าซึ่งก่อความเจ็บ จะทำให้เจ็บเกินควร) และระบบประสาทซึ่งทำงานได้ไม่สมบูรณ์ จนภายหลังได้เกิดอาการคันต่างที่ซึ่งเป็นไปพร้อม ๆ กับอาการทางประสาทที่เขามี
หลักฐานนี้อาจแสดงว่า แม้อาการคันต่างที่จะเกิดได้เองในบุคคลปกติ แต่ภาวะโรคบางอย่างก็ก่ออาการนี้แม้จะชั่วคราว
เหตุ

ความคันทั่วไปอาจมีหลายสาเหตุ ดภูมิแพ้และผิวหนังอักเสบก็สามารถทำให้คันได้ โดยพยาธิสรีรวิทยาแล้ว ยังไม่ชัดเจนว่าความรู้สึกคันมีกลไกอย่างไร แต่ก็รู้จักถึงเหตุให้เกิดหลายอย่าง เช่น ฮิสตามีนรู้เป็นอย่างดีว่าทำให้คัน สารที่เป็นเหตุอื่น ๆ รวมทั้ง substance P, cytokines, และ protease ต่าง ๆ
อุณหภูมิก็มีผลด้วย
เป็นความเห็นทั่วไปว่า การประกบผิวหนังด้วยอุณหภูมิเย็น ๆ จะช่วยระงับอาการคันโดยห้ามการทำงานของใยประสาทกลุ่ม C
แต่ก็มีงานศึกษาที่แสดงความขัดแย้งระหว่างอุณหภูมิกับความคัน ที่การประกบความเย็นระดับกลาง ๆ ระยะสั้นจะทำให้คันเพิ่ม
อาการนี้อาจคล้ายกับปรากฏการณ์ "ความร้อนขัดแย้ง" (paradoxical heat) ที่บุคคลจะรู้สึกร้อนแม้ ๆ จริง ๆ แล้วผิวหนังได้กระทบกับความเย็น ดังนั้น ผลโดยเฉพาะของอุณหภูมิต่อความคันจึงยังไม่ชัดเจน เพราะระดับความร้อนเย็นต่าง ๆ ดูเหมือนจะทั้งเพิ่มและยับยั้งความคัน
แอลกอฮอล์ก็ปรากฏว่ามีปฏิสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับการปล่อยสารฮิสตามีนของร่างกายด้วย
แอลกอฮอล์ทั้งกระตุ้นให้แมสต์เซลล์ปล่อยฮิสตามีน และระงับการย่อยสลายสารโดยยับยั้บเอนไซม์ diamine oxidase
แม้ร่างกายจะหลั่งฮิสตามินเนื่องด้วยความเสียหายที่กระเพาะอาหารและลำไส้เพราะแอลกอฮอล์ ตลอดจนความแดงของผิวหนังและใบหน้าเมื่อดื่มเหล้า ก็เป็นไปได้ว่าระดับที่เพิ่มขึ้นของฮิสตามีนอาจสัมพันธ์กับความคันต่างที่ (หรือแม้ความคันทั่วไป)
กลไก

ความคันเป็นความรู้สึกว่าจะต้องเกาผิวหนังที่ใดที่หนึ่ง
อาจเป็นความรู้สึกชั่วแล่น เช่นจั๊กจี้หรือเป็นเหน็บ หรืออาจจะคงยืน เช่นเป็นผื่นหรือความระคายเคืองที่ผิวหนังอื่น ๆ เช่นที่เกิดจากภูมิแพ้
ความคันได้แสดงแล้วว่า สัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับความเจ็บปวด โดยมีกลไกทางสรีรภาพที่เหมือนกันหลายอย่าง
ความสัมพันธ์ระหว่างความเจ็บปวดกับความคันชัดเจนเพราะหลักฐานว่า ความรู้สึกคันจะดำเนินไปตามวิถีประสาทเดียวกันกับความเจ็บปวด
และว่า บุคคลที่ไม่สามารถรู้สึกเจ็บก็จะไม่รู้สึกคันด้วย
ความคันสามารถเกิดจากการกระตุ้นตัวรับความรู้สึกด้วยแรงกล สารเคมี อุณหภูมิ หรือไฟฟ้า ที่ระบบประสาทนอกส่วนกลาง หรือแม้แต่การสะกิดใจ (suggestion)
ตัวรับความรู้สึกที่ทำให้คันเพราะสิ่งเร้าในสิ่งแวดล้อม จะอยู่ในผิวหนังชั้นบน ๆ 
เมื่อได้สิ่งเร้าแล้ว โดยปกติเนื่องกับฮิสตามีนในร่างกาย ตัวรับก็จะส่งกระแสประสาทไปยังสมองส่วนต่าง ๆ มีทาลามัสเป็นต้น
ซึ่งจะแปรผลแล้วสั่งการให้ร่างกายตอบสนอง
ความคันก็อาจเกิดจากความเสียหายต่อระบบประสาท ไม่ว่าจะเป็นส่วนกลางหรือส่วนนอก หรือเกิดจากการมีสารโอปิออยด์มากเกิน
เพราะงานวิจัยมีน้อยมากเรื่องความคันต่างที่ จึงไม่มีทฤษฎีที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางว่า ความคันย้ายที่ไปได้อย่างไร
แต่ก็มีทฤษฎีหลายทฤษฎีซึ่งเป็นที่นิยมในชุมชนนักวิทยาศาสตร์
สมมติฐานหนึ่งเสนอว่าเหตุมาจากเส้นประสาทและสาขาต่าง ๆ ของมัน
สมมติฐานนี้คาดว่า นิวรอนได้แตกสาขาอย่างผิดปกติในช่วงการเกิดเอ็มบริโอ
คือสาขาของเส้นประสาทนำเข้าอาจกระจายออกไปไกลกว่าปกติ
ดังนั้น เมื่อบุคคลพัฒนาระบบประสาทอย่างสมบูณ์แล้ว สิ่งเร้าที่ปลายสาขาหนึ่งอาจตีความได้ว่ามาจากปลายสาขาอีกปลายที่อยู่ห่างกัน
แต่ก็ยังไม่มีงานวิจัยที่พิสูจน์หรือล้มล้างทฤษฎีนี้
สมมติฐานอีกอย่างหนึ่งเสนอว่า อาการคันต่างที่จะเกิดอาศัยวิถีประสาท spinocervical pathway
เพราะตัวเซลล์ที่เป็นส่วนของวิถีประสาทนี้อยู่ที่ปีกหลังของไขสันหลัง และแอกซอนของเซลล์จะวิ่งขึ้นผ่านซีกร่างกายเดียวกันที่ส่วนหน้าด้านข้าง (dorsolateral quadrant) ของไขสันหลัง ซึ่งเข้ากับข้อมูลว่า สิ่งเร้าที่ทำให้คันจะอยู่ในซีกร่างกายเดียวกันกับส่วนที่คันต่างที่
และเพราะแอกซอนส่งไปยังทาลามัสและสมองส่วนกลาง จึงเป็นไปได้ว่า ทาลามัสก็มีบทบาทในปรากฏการณ์นี้
เซลล์ในวิถีประสาทนี้ยังเป็นเซลล์ที่เร้าด้วยแรงกล ซึ่งก็สนับสนุนว่าวิถีประสาทนี้เป็นกลไกของอาการคันต่างที่
ความเสียหายในส่วนกลางของวิถีประสาทนี้ ไม่ว่าจะโดยตรงหรือโดยอ้อม (คือเพราะความเสียหายในส่วนนอก) จะทำให้เซลล์ส่วนนี้ทำงานมากขึ้น (hyperexcitability) คือมีการยับยั้งที่ลดลง
แต่ก็มีผู้แสดงว่า สมมติฐานนี้เป็นไปได้น้อย ไม่เช่นนั้นความคันควรจะวิ่งขึ้นไปตามลำดับ (เช่น จากขาไปสู่ลำตัว และจากลำตัวไปสู่คอ)
มีหลักฐานด้วยว่า ทาลามัสมีบทบาทในความคันต่างที่
เพราะการจัดระเบียบเซลล์ประสาทในทาลามัสซึ่งรับความรู้สึกมาจากส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย ที่การเร้าส่วนหนึ่งอาจจะกระจายไปยังอีกส่วนหนึ่งได้
งานศึกษาได้แสดงว่า ส่วนในทาลามัสที่รับความรู้สึกจากลำตัวจะอยู่ระหว่างส่วนที่รับความรู้สึกจากแขนและขา
ซึ่งเข้ากับหลักฐานว่า การเร้าที่หน้าอกทำให้เกิดความรู้สึกที่ขา
และเพราะส่วนที่รับความรู้สึกจากใบหน้าอยู่ต่างหากในบริเวณที่เรียกว่า arcuate nucleus นี่จึงอธิบายว่าทำไมใบหน้าจึงไม่ปรากฏอาการนี้
การเร้าที่กระจายออกภายในเปลือกสมอง ก็อาจอธิบายระยะที่ห่างกันระหว่างจุดที่เร้าและจุดที่คันต่างที่
เพราะที่รอยนูน precentral gyrus ซึ่งรับความรู้สึกจากส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เซลล์ประสาทที่รับข้อมูลจากส่วนมือและไหล่จะคาบเกี่ยวกับส่วนลำตัว
ส่วนนิ้วโป้งก็จะคาบเกี่ยวกับส่วนบนของลิ้น
และก็มีกรณีคนไข้ที่การเร้าที่นิ้วโป้งจะทำให้คันต่างที่ตรงส่วนบนของลิ้น
การรักษาบรรเทา

แหล่งกำเนิดของอาการคันต่างที่ยังไม่ชัดเจน โดยอาจมาจากสมอง มาจากผิวหนัง หรือเป็นเพราะโรค ดังนั้น วิธีการรักษาโดยเฉพาะจึงยังไม่มี
แต่ก็มีวิธีรักษาอาการคันต่าง ๆ ซึ่งบางอย่างอาจใช้ได้
ผู้ที่มีอาการนี้ควรหาแพทย์และปรึกษาเรื่องการใช้ยา
แอสไพรินแบบทานมีผลน้อยต่ออาการคัน
วิธีการรักษาอาการคันเหตุระบบประสาทส่วนกลางจะค่อนข้างจำกัด
และวิธีที่มีก็ยังต้องการหลักฐานเพิ่ม แต่โดยทั่วไปจะมุ่งยับยั้งการทำงานเป็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างความคันและความเจ็บปวดในไขสันหลัง
การรักษาโดยใช้ lidocaine และ gabapentin ในขนาดต่ำ อาจได้ผลเพื่อบรรเทาความคันที่เชื่อว่า มาจากระบบประสาทกลาง
วิทยาการระบาด

ความชุกของอาการนี้กำหนดให้แม่นยำได้ยาก เพราะคนจำนวนมากไม่รู้ว่าตนมีอาการจนกระทั่งอธิบายให้ฟัง
ดังนั้น วรรณกรรมทางวิทยาศาสตร์จึงกำหนดความชุกต่าง ๆ กันในมนุษย์
งานปี 2463 รายงานว่า คนจำนวน 8 ใน 9 ที่สำรวจรายงานว่ามีความรู้สึกต่างที่
งานปี 2516 แสดงว่า ครึ่งหนึ่งจากคนปกติ 20 คนที่สำรวจ ได้รายงานว่ามีอาการนี้
ความต่าง ๆ และลักษณะที่ไม่เหมือนกันของอาการในบุคคลต่าง ๆ ทำให้กำหนดอาการเพื่อใช้เป็นนิยาม หรือเพื่อระบุปัจจัยเสี่ยงต่าง ๆ ได้ยาก
อย่างไรก็ดี อาการนี้เชื่อว่าสามัญมาก
ประวัติ

คำภาษาเยอรมันว่า mitempfindungen (แปลตรงตัวว่า "ความรู้สึกประสาน") ได้ใช้เป็นครั้งแรกในปี 2387 โดยนักกายวิภาคศาสตร์ชาวเยอรมัน
ส่วนคำภาษาอังกฤษว่า Referred itch ได้เริ่มใช้หลังปี 2427
แต่ปรากฏการณ์นี้มีบันทึกอย่างช้าที่สุดก็ปี 2276
ในช่วงเวลานั้น นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ Stephen Hales ได้สังเกตว่า เมื่อเกาส่วหนึ่งของร่างกายด้วยเล็บ ก็อาจรู้สึกคันที่อีกส่วนหนึ่งของร่างกายซึ่งห่างออกไป
โดยเขาได้เรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "Instances of the Sympathy of the Nerves"
ในปี 2427 นักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซีย Kowalewsky จึงได้บันทึกแล้วตีพิมพ์ปรากฏการณ์นี้อย่างละเอียดโดยสังเกตกับตนเอง
งานวิจัยในปัจจุบัน

แม้จะเริ่มสังเกตเห็นตั้ง 280 ปีแล้ว เหตุและกลไกที่สิ่งเร้าทำให้เกิดอาการคันต่างที่ก็ยังไม่ชัดเจนและยังไม่ได้พิสูจน์
จนถึงทุกวันนี้ หลักฐานที่น่าเชื่อถือมากที่สุดได้บ่งทาลามัส ระบบประสาทซิมพาเทติก และการหลั่งสารเคมีเพื่อส่งสัญญาณ (เช่น ฮิสตามีน) ว่าเป็นส่วนสำคัญทางสรีรภาพที่เป็นเหตุให้เกิดปรากฏการณ์ ดังที่ได้กล่าวไปแล้ว
การได้ความเข้าใจในอนาคตเกี่ยวกับความคันโดยทั่วไป และเรื่องความคล้ายคลึงกับความเจ็บปวด อาจช่วยแสดงเรื่องที่ยังไม่รู้
แม้การเข้าใจที่ดีขึ้นว่า ฮิสตามีนและใยประสาทกลุ่ม C มีบทบาทในความรู้สึกคันอย่างไร ก็เช่นกัน
แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ยังจำเป็นต้องทดลองและศึกษาเพิ่มขึ้นในเรื่องนี้ เนื่องจากว่า หลักฐานที่มียังไม่เป็นระเบียบและบ่อยครั้งสรุปอะไรไม่ได้
อ่านเพิ่ม

Pearce JM (June 2006). "Referred Itch (Mitempfindung)". Eur. Neurol. 55 (4): 233–234. doi:10.1159/000093877. S2CID 72253989.
Richter CP (October 1977). "Mysterious form of referred sensation in man". Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. 74 (10): 4702–5. Bibcode:1977PNAS...74.4702R. doi:10.1073/pnas.74.10.4702. PMC 432016. PMID 270709.
โรคบูลิเมีย เนอร์โวซา

| บูลิเมีย เนอร์โวซา |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Bulimia

ฟันบนด้านหน้าสึกกร่อน เป็นผลมาจากโรคบูลิเมีย
สาขาวิชา: จิตเวชศาสตร์
อาการ: กินอาหารปริมาณมากในเวลาอันสั้น แล้วขับออกด้วยการอาเจียนหรือใช้ยาระบาย, ผู้ป่วยมักมีน้ำหนักตามเกณฑ์
ภาวะแทรกซ้อน: ฟันสึกกร่อน, ซึมเศร้า, วิตกกังวล, ปัญหาสารเสพติด, การฆ่าตัวตาย
สาเหตุ: พันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม
วิธีวินิจฉัย: ประวัติของผู้ป่วย
โรคอื่นที่คล้ายกัน: โรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจ, binge eating disorder, กลุ่มอาการไคลน์-เลวิน, ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง
การรักษา: การบําบัดทางความคิดและพฤติกรรม
ยา: Selective serotonin re-uptake inhibitors, ยาแก้ซึมเศร้าไตรไซคลิก
พยากรณ์โรค: 50% ของผู้ป่วยที่รับการรักษาเกิน 10 ปี มีอาการดีขึ้น
ความชุก: 3.6 ล้านคน (ค.ศ. 2015)
โรคบูลิเมีย เนอร์โวซา (อังกฤษ: bulimia nervosa) เป็นความผิดปกติของการรับประทานที่ผู้ป่วยจะทานอาหารปริมาณมากในเวลาอันสั้นแล้วขับออกด้วยวิธีต่าง ๆ เช่น ทำให้ตัวเองอาเจียน ใช้ยาระบายหรือสารกระตุ้นหรือออกกำลังอย่างหนัก ผู้ป่วยบูลิเมียส่วนใหญ่จะมีน้ำหนักตามเกณฑ์ ลักษณะหนึ่งของโรคนี้คือจะมีผิวหนังตรงข้อนิ้วบางเนื่องจากการล้วงคอให้ตัวเองอาเจียนและมีฟันสึกหรอ ผู้ป่วยบูลิเมียมักประสบอารมณ์ซึมเศร้า วิตกกังวลและปัญหาสารเสพติดร่วมด้วย นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงในการทำร้ายตัวเองหรือฆ่าตัวตาย
โรคบูลิเมียมีเปอร์เซ็นต์ที่เกิดจากพันธุกรรมประมาณ 30-80% และอาจเกิดจากปัจจัยอื่นเช่น การถูกกดดันจากสังคมที่ให้คุณค่ากับความผอม โรคอ้วน ความเครียดและความภูมิใจแห่งตนต่ำ การวินิจฉัยจะใช้การซักประวัติ แต่บางครั้งอาจยากที่จะวินิจฉัยเนื่องจากผู้ป่วยปกปิดพฤติกรรมตัวเอง โรคบูลิเมียมีอาการบางอย่างที่คล้ายกับโรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจ binge eating disorder กลุ่มอาการไคลน์-เลวินและความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง
การรักษาหลักของโรคบูลิเมียคือการบําบัดทางความคิดและพฤติกรรม ยาแก้ซึมเศร้าชนิด Selective serotonin re-uptake inhibitors และยาแก้ซึมเศร้าไตรไซคลิกให้ผลการรักษาที่ดีปานกลาง มีรายงานว่าผู้ป่วยประมาณ 50% ที่เข้ารับการรักษาเกินกว่า 10 ปี มักมีอาการดีขึ้น
ในปี ค.ศ. 2015 มีผู้ป่วยบูลิเมียทั่วโลกประมาณ 3.6 ล้านคน โรคนี้พบไม่บ่อยในประเทศกำลังพัฒนา ผู้หญิงประมาณ 2-3% จะประสบโรคบูลิเมียในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต ผู้หญิงมีโอกาสป่วยเป็นโรคนี้มากกว่าผู้ชายประมาณ 9 เท่า โดยมีอัตราการเกิดกับผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ตอนต้นมากที่สุด เจอรัลด์ รัสเซล จิตแพทย์ชาวอังกฤษเป็นผู้ตั้งชื่อและอธิบายโรคนี้เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1979 โดยมาจากคำในภาษากรีก βουλιμία (boulīmia) ที่แปลว่า "ผู้ที่กินอย่างตะกละ" ดังนั้น bulimia nervosa จึงมีความหมายว่า "ผู้ป่วยทางจิตที่กินอย่างตะกละตะกลาม"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โรคบูลิเมีย เนอร์โวซา
"บูลิเมีย (Bulimia)". Pobpad - พบแพทย์.
มาร์โก ฟัน บัสเติน

มาร์เซล "มาร์โก" ฟัน บัสเติน (ดัตช์: Marcel "Marco" van Basten, ออกเสียง: [ˈmɑrkoː vɑm ˈbɑstə(n)] ( ฟังเสียง); เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1964) เป็นผู้จัดการฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลชาวดัตช์ที่เคยเล่นให้กับสโมสรอายักซ์และเอ.ซี. มิลาน รวมทั้งทีมชาติเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ฟัน บัสเตินได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกองหน้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล โดยทำประตูไปได้ทั้งสิ้น 277 ประตูและมีอาชีพการค้าแข้งที่สวยหรู แต่เขาได้ลงเล่นเกมสุดท้ายในปี ค.ศ. 1993 ขณะที่มีอายุได้เพียง 28 ปี เนื่องจากได้รับบาดเจ็บ ทำให้เขาต้องเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพในอีกสองปีต่อมา หลังจากนั้นเขาได้เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของอายักซ์และทีมชาติเนเธอร์แลนด์
ในการลงเล่นให้กับทีมชาติเนเธอร์แลนด์ ฟัน บัสเตินสามารถพาทีมคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1988 และได้รับเลือกให้เป็นนักเตะยอดเยี่ยมของรายการ โดยทำไปได้ทั้งสิ้น 5 ประตู ซึ่งมีลูกยิงวอลเลย์ที่เขาทำได้ในนัดชิงชนะเลิศที่พบกับสหภาพโซเวียตรวมอยู่ด้วย ส่วนในระดับสโมสร เขาคว้าแชมป์เอเรอดีวีซี 3 ครั้ง และยูฟ่าคัพวินเนอส์คัพ 1 ครั้งร่วมกับอายักซ์ รวมทั้งคว้าแชมป์เซเรียอา 3 ครั้ง และยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 2 ครั้งร่วมกับเอ.ซี. มิลาน
จากความสามารถในการควบคุมบอล ความฉลาดเฉลียวในการทำเกมรุก รวมทั้งการยิงวอลเลย์ที่น่าประทับใจ ฟัน บัสเตินจึงได้รับการคัดเลือกให้เป็นนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของโลกแห่งปีในปี ค.ศ. 1992 และนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรป 3 ครั้ง (ค.ศ. 1988, 1989 และ 1992) ในปี ค.ศ. 1999 เขามีชื่อติดอันดับที่ 6 จากการคัดเลือกนักฟุตบอลแห่งศตวรรษของฟีฟ่าด้วยการหยั่งเสียงทางอินเทอร์เน็ต, อันดับที่ 10 จากการคัดเลือกนักฟุตบอลแห่งศตวรรษของทวีปยุโรปซึ่งจัดโดยสหพันธ์ประวัติศาสตร์และสถิติฟุตบอลระหว่างประเทศ (IFFHS) และอันดับที่ 12 จากการคัดเลือกนักฟุตบอลแห่งศตวรรษของฟีฟ่าโดยผู้เชี่ยวชาญจากสหพันธ์ฯ เขายังติดอันดับที่ 8 จากการจัดอันดับนักฟุตบอลแห่งศตวรรษของนิตยสาร ฟร็องส์ฟุตบอล ของฝรั่งเศส โดยให้บรรดาผู้ที่เคยได้รับรางวัลบาลงดอร์ร่วมกันลงคะแนน ในปี ค.ศ. 2004 เขามีชื่ออยู่ในรายชื่อนักฟุตบอลยอดเยี่ยม 125 คน ที่ยังมีชีวิตอยู่ซึ่งจัดโดยเปเล่ ในปี ค.ศ. 2004 มีการสำรวจความคิดเห็นในหัวข้อชาวดัตช์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด 100 คน ซึ่งจัดขึ้นในเนเธอร์แลนด์ ฟัน บัสเตินติดอันดับที่ 25 โดยเป็นนักฟุตบอลที่ติดอันดับสูงสุดเป็นคนที่สองรองจากโยฮัน ไกรฟฟ์ ในปี ค.ศ. 2007 สื่อกีฬา สกายสปอตส์ ของอังกฤษยังจัดให้ฟัน บัสเติน อยู่ในอันดับแรกของรายชื่อนักกีฬาผู้ยิ่งใหญ่ที่ต้องยุติอาชีพนักกีฬาก่อนวัยอันควรอีกด้วย
Socratea exorrhiza

| Socratea exorrhiza |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงเดี่ยว Monocots
เคลด:: Commelinids Commelinids
อันดับ:: Arecales Arecales
วงศ์:: ปาล์ม (พืช) Arecaceae
สกุล:: Socratea Socratea (มาร์ท.) เอช.เวนเดิล.
สปีชีส์:: Socratea exorrhiza
ชื่อทวินาม
Socratea exorrhiza (มาร์ท.) เอช.เวนเดิล.

Socratea exorrhiza หรือที่เรียกว่า ต้นปาล์มเดินได้ หรือ cashapona เป็นปาล์มที่พบได้ตามป่าฝนในเขตร้อนของอเมริกากลางและอเมริกาใต้ โดยสามารถเติบโตได้สูงถึง 25 เมตร และลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลางถึง 16 เซนติเมตร แต่โดยทั่วไปมีความสูง 15–20 เมตร และเส้นผ่านศูนย์กลาง 12 เซนติเมตร มีลักษณะเด่นคือ รากค้ำยัน ซึ่งหน้าที่ของรากนี้ยังคงเป็นประเด็นที่ถกเถียงกันอยู่ นอกจากนี้ยังพบพืชอิงอาศัยหลากหลายชนิดที่เจริญเติบโตบนปาล์มชนิดนี้ ปาล์มชนิดนี้ได้รับการผสมเกสรโดยด้วงและสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ กินเมล็ดหรือต้นกล้าของมัน
หน้าที่ของรากค้ำยัน

ในปี 1961 อี. เจ. เอช. คอร์เนอร์ เสนอสมมุติฐานว่ารากค้ำยันที่ผิดปกติของ S. exorrhiza เป็นการปรับตัวเพื่อให้ปาล์มเติบโตในพื้นที่หนองน้ำในป่า แต่ยังไม่มีหลักฐานว่ารากค้ำยันเป็นการปรับตัวเพื่อทนทานต่อน้ำท่วม และได้มีการเสนอหน้าที่อื่นของรากเหล่านี้แทน ในปี 1980 จอห์น เอช. บอดลีย์ เสนอว่ารากค้ำยันอาจช่วยให้ต้นปาล์ม "เดิน" ออกจากจุดที่ต้นงอกขึ้น หากมีต้นไม้อื่นล้มทับต้นกล้าจนล้มลง ในกรณีนี้ปาล์มจะสร้างรากค้ำยันใหม่ในแนวตั้งตามลำต้นในแนวนอนโดยยอดลำต้นจะงอกงอขึ้นและตั้งตัวเองขึ้นใหม่ได้ แล้วรากเดิมก็จะผุพังไป แต่ในเดือนธันวาคม 2009 แรดฟอร์ดแย้งใน Skeptical Inquirer ไว้ว่า "แม้น่าสนใจที่คิดว่าต้นไม้จะเดินบนพื้นป่าได้เมื่อตอนที่ไม่มีใครอยู่ แต่ก็เป็นเพียงตำนาน" และได้อ้างถึงการศึกษาโดยละเอียดสองชิ้นที่ได้ข้อสรุปนี้ ข้อดีอื่น ๆ ของรากค้ำยันเมื่อเทียบกับรากปกติได้ถูกเสนอขึ้นมา สเวน ในปี 1983 เสนอว่ารากค้ำยันช่วยให้ปาล์มตั้งรกรากในพื้นที่ที่มีเศษซากพืช (เช่น ท่อนไม้ตาย) โดยรากสามารถหลบเลี่ยงมันได้ ในขณะที่ ฮาร์ตชอร์น เสนอว่ารากค้ำยันช่วยให้ปาล์มเติบโตขึ้นด้านบนเพื่อรับแสงได้โดยไม่ต้องเพิ่มเส้นผ่านศูนย์กลางของลำต้น นอกจากนี้ ยังเคยคิดว่ารากอาจให้ข้อได้เปรียบเมื่อต้นปาล์มเติบโตบนพื้นที่ลาดเอียง แต่ยังไม่พบหลักฐานที่ยืนยันได้ รากที่มีความหนา (8 ถึง 10 เซนติเมตร) นี้สามารถยืดออกได้มากถึง 28 นิ้ว (70 เซนติเมตร) ภายในหนึ่งเดือน
Iriartea มีรากค้ำยันที่คล้ายกับ S. exorrhiza