stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซองเกาะ
ลักษณะ

ซองเกาะมีลักษณะเป็นพิณที่มีคอโค้งงอยาวสวยงามเหมือนคันธนู และมีฐานที่ทอดนอนลงไปไว้สำหรับการวางเล่นบนหน้าตัก สายของพิณซึ่งอาจจะทำจากเส้นไนลอนหรือเอ็น จะถูกขึงจากส่วนคอหรือส่วนที่เหมือนคันธนูของตัวพิณไปยังส่วนตัวพิณ เป็นการขึงแบบแนวทแยง ปลายสายทุกเส้นมักประดับด้วยพู่สีแดง เพิ่มความสวยงามและสื่อถึงความสูงศักดิ์ให้แก่ตัวพิณ ซองเกาะมีขนาดมาตรฐานคือยาว 80 เซนติเมตร กว้างและลึก 16 เซนติเมตร ความสูงประมาณ 60 เซนติเมตร
ประวัติ

ซองเกาะเป็นเครื่องดนตรีที่มีความเก่าแก่มาก สันนิษฐานกันว่าอาจได้รับการคิดค้นขึ้นตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 500 จากอินเดียตะวันออกเฉียงใต้ โดยพิจารณาจากหลักฐานทางโบราณคดี กล่าวคือ รูปนูนที่วัดพม่าแห่งหนึ่งซึ่งแกะเป็นรูปพิณคอยาว และมีลักษณะใกล้เคียงกับรูปนูนพิณที่พบในภูมิภาคเบงกอล หลักฐานทางโบราณคดีที่ว่านั้นอยู่ที่แหล่งโบราณคดีวัดบอบอจีแห่งอาณาจักรศรีเกษตรของชาวปยู ใกล้กับเมืองแปรในปัจจุบัน สร้างเมื่อประมาณต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 พิณชนิดดังกล่าวได้รับการกล่าวถึงในพงศาวดารและเอกสารหลายฉบับ รวมทั้งพงศาวดารจีนร่วมสมัยเดียวกันซึ่งกล่าวถึงนักดนตรีชาวปยูที่เล่นพิณทรงโค้งด้วย และต่อมาคำว่า "ซอง" ซึ่งแปลว่าพิณในภาษาพม่าก็ได้รับการบันทึกไว้ตามวัดต่าง ๆ ในสมัยอาณาจักรพุกาม
ซองเกาะยังคงมีการเล่นกันมาอย่างต่อเนื่อง แต่มาเฟื่องฟูมากในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการสมัยราชวงศ์โก้นบอง เมื่อพระเจ้ามังระได้ทรงกวาดต้อนเชลยศึกชาวสยามจากสงครามเสียกรุงศรีกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 มาเป็นจำนวนมาก ในจำนวนเชลยศึกเหล่านี้ก็มีนักแสดงและนักดนตรีรวมอยู่ด้วย จึงได้มีลองเล่นรวมไปถึงการผสมผสานศิลปะดนตรีระหว่างสองชาติเข้าด้วยกัน มีการดัดแปลงเพลงของสยามให้เป็นเพลงในรูปแบบพม่า หรือสร้างแนวเพลงขึ้นสำหรับเครื่องสาย และรวมไปถึงซองเกาะอีกด้วย จึงถือว่าเป็นยุคที่ซองเกาะมีบทบาทสำคัญมากขึ้น ภายหลังได้มีการดัดแปลงโครงสร้างของพิณ โดยเพิ่มสายจากเจ็ดสายมาเป็นสิบสามสาย และกลายมาเป็นสิบหกสายแบบในปัจจุบัน
การเล่น

เนื่องด้วยซองเกาะถือว่าเป็นเครื่องดนตรีที่มีความสูงศักดิ์ ในอดีตสามารถเล่นกันได้ในราชสำนักเพียงเท่านั้น การตกแต่งเครื่องดนตรีจึงต้องเป็นไปอย่างสมกับสถานะ การเล่นเองก็ต้องให้เกียรติผู้ฟังซึ่งมักเป็นกษัตริย์เช่นกัน การเล่นซองเกาะจึงต้องนั่งเล่นโดยนำตัวพิณวางไว้บนตัก หันคอพิณไปทางซ้ายมือ ใช้มือขวาในการดีดพิณ ส่วนมือซ้ายจะใช้ยึดประคองพิณไว้ ในบางครั้งก็มักใช้เล่นเพลงจังหวะเปิดปิด เช่น เพลง "ซิเนหว่า" เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

The Burmese Saung Gauk – รวมภาพและเพลงตัวอย่าง
A Brief History of Saung – ประวัติซองเกาะ
Harp History ประวัติซองเกาะ
Burmese Saung Gauk เก็บถาวร 2023-12-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – ซองเกาะที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะมหาวิทยาลัยมิชิแกน
วัดใหญ่โพหัก

| วัดใหญ่โพหัก |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลโพหัก อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูธรรมสาทิศ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหญ่โพหัก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพหัก อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 25 ไร่
ประวัติ

วัดใหญ่โพหักมีประวัติเกี่ยวข้องกับตำนาน พญากง พญาพาน กล่าวว่า พญาพานได้ยกทัพเพื่อจะไปรบกับพญากงผู้เป็นบิดา ผ่านมาบริเวณบ้านโพหักนี้ เห็นว่ามีทำเลที่เหมาะสม จึงได้หยุดพักไพร่พล เหล่าไพร่พลที่มาในกองทัพได้เอาศาสตราวุธที่นำมาด้วยไปพิงไว้กับต้นโพธิ์ ทำให้ต้นโพธิ์หักลงอันเป็นอาเพศ บอกเหตุว่าพญาพานจะกระทำบิตุฆาต ฆ่าบิดาของตน จึงเป็นชื่อของตำบลโพหัก
อีกเรื่องเล่า กล่าวว่าในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย พม่าได้ยกกองทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาได้มาหยุดพักพล ณ ตำบลนี้ทหารพม่าได้เอาปืนใหญ่ที่นำมาด้วย ไปวางพิงไว้กับต้นโพธิ์ ทำให้ต้นโพธิ์หักลง จึงเรียกที่หมายของการพบปะกันว่า ตำบลโพหัก อีกเรื่องเล่า กล่าวว่า เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกราษฎรจากกรุงศรีอยุธยาได้พากันอพยพหนีภัยสงครามโดยมีการใช้เกวียนบรรทุกทรัพย์สมบัติต่าง ๆ หนีการปล้นสะดมของทหารพม่ามาถึงที่แห่งนี้ ไม่สามารถเดินทางต่อไปได้ จึงได้หยุดแล้วเอาทรัพย์สมบัติที่ขนมากองและแขวนไว้กับต้นโพธิ์ ทำให้ต้นโพธิ์หักลง จึงเรียกสถานที่ดังกล่าวว่า บ้านโพหัก และมีการสร้างวัดขึ้น จากข้อมูลกรมการศาสนา ระบุว่าวัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2277 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493
อาคารเสนาสนะ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า ประวัติกล่าวว่าสร้างขึ้นในสมัยเจ้าประคุณในโกษฐ หรือ หลวงพ่อทองดี อดีตเจ้าอาวาส ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปั้นลงรัก ปิดทอง ขนาดใหญ่ประทับนั่ง แสดงปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญกุศล วิหารอุดหลังเก่า ภายในวิหารเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหินทรายแดง ลงรัก ปิดทอง เป็นศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย จำนวน 2 องค์ และ มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาท เป็นอาคารก่ออิฐ ถือปูน ปัจจุบันเหลืออยู่เฉพาะส่วนฐาน และกำแพงบางส่วน
โลกอาหรับ

| --- | --- |

พื้นที่: 13,132,327 ตารางกิโลเมตร (5,070,420 ตารางไมล์)
ประชากร: 436,000,000
ความหนาแน่น: 29.839/กม2 (70.37/ตร ไมล์)
จีดีพี (ราคาตลาด): 2.782 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ
จีดีพีต่อหัว: 6,647 ดอลลาร์สหรัฐ
เดมะนิม: ชาวอาหรับ
ประเทศ:  22 รัฐอธิปไตย  แอลจีเรีย   บาห์เรน   คอโมโรส   จิบูตี   อียิปต์   อิรัก   จอร์แดน   คูเวต   เลบานอน   ลิเบีย   มอริเตเนีย   โมร็อกโก   โอมาน   ปาเลสไตน์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   โซมาเลีย   ซูดาน   ซีเรีย   ตูนิเซีย   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   เยเมน    2 รัฐโดยพฤตินัย  สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี   โซมาลีแลนด์  
ดินแดน: สันนิบาตอาหรับ
เขตเวลา: UTC±00:00 ถึง UTC+04:00
โดเมนระดับบนสุด: .africa, .asia
เมืองใหญ่: เมืองสำคัญในโลกอาหรับ  รายการ  ไคโร    แบกแดด   ริยาด   คาร์ทูม    อัมมาน   อะเล็กซานเดรีย   คูเวตซิตี   กาซาบล็องกา  ญิดดะฮ์   ดูไบ 
โลกอาหรับ (อาหรับ: العالم العربي) อดีตมีชื่อว่า บ้านเกิดอาหรับ (الوطن العربي) มีอีกชื่อว่า ชาติอาหรับ (الأمة العربية) หรือ รัฐอาหรับ ประกอบด้วย 22 ประเทศอาหรับที่เป็นสมาชิกสันนิบาตอาหรับ ประเทศส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเอเชียตะวันตก, แอฟริกาเหนือ, แอฟริกาตะวันตก และแอฟริกาตะวันออก ภูมิภาคนี้แผ่จากมหาสมุทรแอตแลนติกทางตะวันตกจรดทะเลอาหรับทางตะวันออก และจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางเหนือจรดมหาสมุทรอินเดียทางตะวันออกเฉียงใต้ ส่วนตะวันออกของโลกอาหรับมีชื่อเรียกว่าอัลมัชริก และฝั่งตะวันตกมีชื่อเรียกว่าอัลมัฆริบ ภาษาอาหรับถือเป็นภาษากลางทั่วโลกอาหรับ
มอลตา ประเทศเกาะในยุโรปใต้ที่ภาษาประจำชาติมีที่มาจากภาษาอาหรับ (ผ่านภาษาอาหรับซิซิลี) ไม่ได้รวมในภูมิภาคนี้ เช่นเดียวกันกับประเทศชาด, เอริเทรีย และอิสราเอลที่ยอมรับภาษาอาหรับเป็นหนึ่งในภาษาราชการหรือภาษาที่ใช้ในการทำงาน แต่ไม่ได้รวมในภูมิภาคนี้เนื่องไม่ได้เป็นสมาชิกสันนิบาตอาหรับ (ถึงแม้ว่าชาดและเอริเทรียจะขอเป็นสมาชิกเต็มตัวใน ค.ศ. 2014 ก็ตาม) โลกอาหรับมีประชากรรวมประมาณ 422 ล้านคน (ณ ค.ศ. 2012) และมีจีดีพีที่ 2.782 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ (2018)
ในประวัติศาสตร์หลังสมัยคลาสสิก โลกอาหรับมักมีส่วนเกี่ยวโยงกับอดีตจักรวรรดิและรัฐเคาะลีฟะฮ์อาหรับ ชาตินิยมอาหรับถือกำเนิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ร่วมกับขบวนการชาตินิยมอื่น ๆ ในจักรวรรดิออตโตมัน มีการจัดตั้งสันนิบาตอาหรับขึ้นใน ค.ศ. 1945 เพื่อเป็นตัวแทนผลประโยชน์ของอาหรับ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทำให้การรวมตัวทางการเมืองของประเทศอาหรับลุล่วงไปได้ โครงการนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ อุดมการณ์รวมกลุ่มอาหรับ (Pan-Arabism)
บรรณานุกรม

Frishkopf, Michael (2010). "Introduction: Music and media in the Arab world and Music and media in the Arab world as music and media in the Arab world: A metadiscourse".  ใน Frishkopf, Michael (บ.ก.). Music and media in the Arab world. Cairo: The American University in Cairo Press. ISBN 978-977-416-293-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว โลกอาหรับ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ศิลปิน:  วิกตอเรีย
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีดับลิน

| --- | --- |
Ollscoil Teicneolaíochta Bhaile Átha Cliath
วิทยาเขตเกรนจ์กอร์แมนของ TUD
ชื่ออื่น: TU Dublin
ชื่อเดิม: Dublin Institute of Technology;   Institute of Technology, Blanchardstown;   Institute of Technology, Tallaght
คติพจน์: Féidearthachtaí as Cuimse (ไอริช)
คติพจน์อังกฤษ: Infinite Possibilities
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี
สถาปนา: 1 มกราคม 2019 – ก่อตั้งมหาวิทยาลัยที่เกิดจากการควบรวม  1887 – ก่อตั้งโรงเรียนเทคนิคนครดับลิน
ผู้สถาปนา: Arnold Felix Graves
สังกัดวิชาการ: IUA   EUA   UI   EUt+
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: David Fitzpatrick
อาจารย์: 3,500
ผู้ศึกษา: 28,500
ที่ตั้ง: เกรนจ์กอร์แมน (Hub), แบลนชาร์ดสทาวน์, ทัลลาห์, ถนนแองเกอร์, ถนนโบลตัน
วิทยาเขต: เมือง, หลายวิทยาเขต
เว็บไซต์: tudublin.ie

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีดับลิน (อังกฤษ: Technological University Dublin; ไอริช: Ollscoil Teicneolaíochta Bhaile Átha Cliath) หรือ TU Dublin เป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งแรกของไอร์แลนด์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2019 และมีประวัติย้อนกลับไปถึงปี 1887 TU Dublin เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่ใหญ่เป็นอันดับสองในไอร์แลนด์ โดยมีนักศึกษาจำนวน 28,500 คน
มหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นโดยการควบรวมสถาบันเทคโนโลยีสามแห่งในดับลิน ได้แก่ สถาบันเทคโนโลยีดับลิน สถาบันเทคโนโลยีแบลนชาร์ดสทาวน์ และสถาบันเทคโนโลยีทัลลาห์ ก่อตั้งเป็นมหาวิทยาลัยแห่งที่แปดในไอร์แลนด์ และแห่งที่สี่ในดับลิน มหาวิทยาลัยมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการและวิถีอุตสาหกรรม โดยร่วมมืออย่างกว้างขวางกับอุตสาหกรรมในการวิจัยและการเรียนการสอน มีวิทยาเขตหลักตั้งอยู่ที่แกรนจ์กอร์แมน พร้อมกับวิทยาเขตอีกสองแห่งในทัลลาห์และแบลนชาร์ดสทาวน์ โดยมีอาคารบางส่วนในที่ตั้งดั้งเดิมที่ถนนโบลตันและถนนแองเจอร์
TU Dublin มีพนักงานประมาณ 3,500 คน มีศาสตราจารย์เดวิด ฟิตซ์แพทริกเป็นประธานคนแรก
TU Dublin ประกอบด้วยคณะ 5 คณะ สถาบันวิจัย และศูนย์หลายแห่ง หลักสูตรส่วนใหญ่จะตั้งอยู่ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่งจากห้าแห่ง
TU Dublin เป็นสถาบันแห่งเดียวที่เปิดสอนหลักสูตรเกี่ยวกับทัศนมาตรศาสตร์และการจ่ายยาทางจักษุในไอร์แลนด์ โดยมีทั้งหลักสูตรปริญญาตรีสาขาทัศนมาตรศาสตร์ระยะเวลา 4 ปี และหลักสูตรปริญญาตรีสาขาการจ่ายยาทางจักษุระยะเวลา 3 ปี ซึ่งเปิดสอนที่คณะฟิสิกส์ วิทยาศาสตร์คลินิก และทัศนมาตรศาสตร์ ภายใต้คณะวิทยาศาสตร์และสุขภาพ
TU Dublin ได้รับรางวัล Athena SWAN Bronze Award จากความมุ่งมั่นในการส่งเสริมความเท่าเทียมทางเพศในสาขา STEM
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งยุโรป

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีดับลินเป็นหนึ่งในแปดสมาชิกของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งยุโรป (EUt+) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัย"พันธมิตรข้ามชาติ" ได้แก่ มหาวิทยาลัยเทคนิคโซเฟีย (บัลแกเรีย) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไซปรัส (ไซปรัส) มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ประยุกต์ดาร์มสตัดท์ (เยอรมนี) มหาวิทยาลัยเทคนิคริกา (ลัตเวีย) มหาวิทยาลัยโพลีเทคนิคคาร์ตาเฮนา (สเปน) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีทรัวส์ (ฝรั่งเศส) และมหาวิทยาลัยเทคนิคคลูจ-นาโปกา (โรมาเนีย)
สิ่งอำนวยความสะดวก > วิทยาเขต

วิทยาเขตแกรนจ์กอร์แมน
วิทยาเขตแกรนจ์กอร์แมน
สตูดิโอ Printworks ที่วิทยาเขตแกรนจ์กอร์แมน
วิทยาเขตแกรนจ์กอร์แมน
วิทยาเขตโบลตันสตรีท
วิทยาเขตแบลนชาร์ดสทาวน์
มหาโพธิวิหาร

| แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก |
| --- | --- |
มหาโพธิวิหาร
ที่ตั้ง: พุทธคยา, รัฐพิหาร, ประเทศอินเดีย
เกณฑ์พิจารณา: Cultural: i, ii, iii, iv, vi
อ้างอิง: 1056
ขึ้นทะเบียน: 2002 (สมัยที่ 26th)
พื้นที่: 4.86 ha
พิกัด: 24°41′46″N 84°59′29″E﻿ / ﻿24.6960°N 84.9913°E﻿ / 24.6960; 84.9913
ที่ตั้งมหาโพธิวิหาร ในรัฐพิหารแสดงแผนที่รัฐพิหารมหาโพธิวิหาร (ประเทศอินเดีย)แสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
มหาโพธิวิหาร (ฮินดี: महाबोधि विहार วิหารแห่งการตรัสรู้อันยิ่งใหญ่) เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ซึ่งเป็นพุทธศาสนสถานเก่าแก่แต่ได้ถูกสร้างใหม่และบูรณะอยู่หลายครั้ง ตั้งอยู่ในเมืองพุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นตรงจุดที่เชื่อว่าพระโคตมพุทธเจ้าได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า
ภายในพื้นที่มีต้นไม้ที่สืบมาจากต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ และเป็นจุดหมายปลายทางของการแสวงบุญของทั้งชาวพุทธและฮินดูเป็นเวลามากกว่าสองพันปี และมีองค์ประกอบบางส่วนที่มีอายุจากช่วงรัชสมัยของพระเจ้าอโศกมหาราช (สวรรคตราว 232 ปีก่อนคริสตกาล) สิ่งที่ปรากฏในหมู่อาคารในปัจจุบันนั้นสร้างขึ้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือก่อนหน้า รวมถึงได้มีการบูรณะครั้งใหญ่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 อย่างไรก็ตามองค์ประกอบต่าง ๆ อาจประกอบด้วยงานจากยุคต่าง ๆ บางชิ้นอาจเก่าแก่ถึงคริสต์ศตวรรษที่สองถึงสาม
อาคารสร้างเลียนแบบ

เจดีย์ของมหาโพธิวิหารได้เป็นหนึ่งในสถาปัตยกรรมที่ถูกนำไปสร้างเลียนแบบมากที่สุดชิ้นหนึ่งในศาสนาพุทธ เช่น
วัดเจินเจฺว๋ ปักกิ่ง ประเทศจีน
วัดมหาโพธิ พุกาม ประเทศพม่า
วัดเจ็ดยอด จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย
สัตตสัตตามหาโพธิเจดีย์ ประเทศพม่า
วัดญาณสังวรารามวรมหาวิหาร จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย
วัดมหาธาตุวชิรมงคล (วัดบางโทง) จังหวัดกระบี่ ประเทศไทย
วัดปานุราชประชาสรรค์  จังหวัดกระบี่ ประเทศไทย
วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย
พระพุทธเจดีย์ไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ ประเทศไทย
วัดเขารูปช้าง จังหวัดสงขลา ประเทศไทย
วัดปัญญานันทาราม จังหวัดปทุมธานี ประเทศไทย
วัดเบญจคีรีนคร จังหวัดราชบุรี ประเทศไทย
วัดจองคำ จังหวัดลำปาง ประเทศไทย
วัดบางบอน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
วัดธรรมมงคลเถาบุญนนทวิหาร กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
วัดบึงลัฎฐิวัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ประเทศไทย
วัดพระธาตุหนองบัว จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย
บรรณานุกรม

Harle J.C., The Art and Architecture of the Indian Subcontinent, 1994, Yale University Press Pelican History of Art, ISBN 0300062176
Michell, George, The Penguin Guide to the Monuments of India, Volume 1: Buddhist, Jain, Hindu, 1989, Penguin Books, ISBN 0140081445
อ่านเพิ่ม

Horner, I.B. (trans.) (1975; reprinted 2000). The Minor Anthologies of the Pali Canon (Part III): 'Chronicle of Buddhas' (Buddhavamsa) and 'Basket of Conduct' (Cariyapitaka).  Oxford: Pali Text Society. ISBN 0-86013-072-X.
Doyle, Tara N. (2003-09-11). Liberate the Mahabodhi Temple! Socially Engaged Buddhism, Dalit-Style. In: Steven Heine, Charles Prebish (eds), Buddhism in the Modern World. Oxford University Press. pp. 249–280. ISBN 0-19-514698-0.
Kinnard, Jacob N. (1998). When Is The Buddha Not the Buddha? The Hindu/Buddhist Battle over Bodhgayā and Its Buddha Image, Journal of the American Academy of Religion 66 (4), 817–839
Knopf, Rainer (2000). Bodh-Gaya: Ein internationales Zentrum des Buddhismus in nicht-buddhistischer Umgebung เก็บถาวร 2020-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Internationales Asienforum 31 (3–4), 289–314
An Introduction to Indian Art (PDF). NCERT. 2012. ISBN 978-93-5007-187-8.
von Schroeder, Ulrich (2001). Buddhist Sculptures in Tibet. Vol. One: India & Nepal; Vol. Two: Tibet & China. Hong Kong: Visual Dharma Publications, Ltd. ISBN 962-7049-07-7. Mahãbodhi temple, known to the Tibetans as rDo rje gdan («dorje den») (Skt.: Vajrāsana), pp. 103, 212, 216, 219, 246, 320–351, 356, 360, 369, 395–396, 677, 707–708, 870, 1242; Fig. IV–1. Replicas of the Mahābodhi temple in Tibet, pp. 321–351; Figs. IV–2–5; Pls. 111, 112, 113A–C, 113D–F, 114A–C, 114D–F, 115A–C, 115D–F.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Mahabodhi Temple (หมวดหมู่)
Land Enlightenment of the Buddha
Mahabodhi Temple and attraction around it เก็บถาวร 2 พฤษภาคม 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Bodhgaya News เก็บถาวร 2008-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
UNESCO World Heritage
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ป้อมอาครา  ถ้ำอชันตา  ทัชมาฮาล  ถ้ำเอลโลรา  กลุ่มโบราณสถานแห่งมหาพลิปุรัม  เทวาลัยพระอาทิตย์ โกณารัก  โบสถ์และคอนแวนต์แห่งกัว  กลุ่มโบราณสถานแห่งขชุราโห  กลุ่มศาสนสถานแห่งหัมปี  ฟเตหปุระสีกรี  ถ้ำเอลิฟันตา  หมู่มหาเทวสถานโจฬะที่มีชีวิต  กลุ่มโบราณสถานแห่งปัฏฏทกัล  พุทธสถานที่สาญจี  ที่ไว้พระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง  กุตุบมีนาร์และโบราณสถาน เดลี  ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย  กลุ่มวัดมหาโพธิที่พุทธคยา  เพิงหินภีมเพฏกา  สถานีปลายทางฉัตรปติศิวาจี (สถานีปลายทางวิกตอเรียเดิม)  อุทยานโบราณคดีจัมปาเนร์-ปาวาครห์  ป้อมแดง  ชันตรมันตระ ชัยปุระ  หมู่ป้อมเนินแห่งรัฐราชสถาน  รานี-กี-วาว (บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี) ที่ปาฏัณ รัฐคุชราต  แหล่งโบราณคดีนาลันทามหาวิหาร (มหาวิทยาลัยนาลันทา) นาลันทา พิหาร  จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์ (ส่วนหนึ่งของงานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่)  นครประวัติศาสตร์อะหมดาบาด  กลุ่มอาคารกอทิกวิกตอเรียและอลังการศิลป์แห่งมุมไบ  เมืองชัยปุระ ราชสถาน  กากติยารุทเรศวรมนเทียร (รามัปปามนเทียร) เตลังคานา  โธฬาวีรา นครอารยธรรมฮารัปปา  ศานตินิเกตัน  กลุ่มปูชนียสถานของชาวโหยสฬะ  ไมดาม – ระบบเนินดินฝังศพของราชวงศ์อาหม  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อุทยานแห่งชาติกาซีรังคา  อุทยานแห่งชาติเกวลาเทวะ  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ามานสะ  อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน  อุทยานแห่งชาตินันทาเทวีและพนมบุปผา  เทือกเขาฆาฏตะวันตก  อุทยานแห่งชาติหิมาลัยใหญ่  |  |
| ผสม |  อุทยานแห่งชาติคังเซนซุงกา  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ด ค กพระพุทธเจ้า (พระโคตมพุทธเจ้า) |
| --- | --- |
 ศาสนาพุทธ  คำสอนหลัก อริยสัจ 4  มรรคมีองค์แปด  ทางสายกลาง  คำพูดของพระพุทธเจ้า  เทวทูต  เหตุการณ์สำคัญทั้งแปด  การเสด็จออกเพื่อคุณอันยิ่งใหญ่  ครอบครัว สิริมหามายา  สุทโธทนะ  มหาปชาบดี  ยโสธรา  ราหุล  สถานที่สำคัญ ลุมพินีวัน, พุทธคยา, พระศรีมหาโพธิ์, วัดมหาโพธิ  สังเวชนียสถาน  สถานที่แสวงบุญ  อัฏฐมหาสถาน  เหตุปาฏิหาริย์  ประสูติ  โมทกะ  อสิตดาบส  ลักษณะของมหาบุรุษ  ปรินิพพาน  พระบรมสารีริกธาตุ เจดีย์  พระเขี้ยวแก้ว  พระพุทธบาท  พุทธศิลป์ พุทธประวัติในผลงานศิลปะ  ปางพระพุทธรูป  ภาพยนตร์  พระโคตมพุทธเจ้าในศาสนาโลก คริสต์  ฮินดู 
  คอมมอนส์   วิกิคำคม 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades 
เจดีย์เลียนแบบมหาโพธิวิหารเจดีย์ วัดญาณสังวราราม
เสียงเรียกของคธูลู

"เสียงเรียกของคธูลู" (อังกฤษ: The Call of Cthulhu) เป็นเรื่องสั้นที่ประพันธ์โดยเอช. พี. เลิฟคราฟท์ในปี พ.ศ. 2469 และตีพิมพ์ครั้งแรกในวารสาร Weird Tales ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471 เสียงเรียกของคธูลู เป็นงานประพันธ์เพียงเรื่องเดียวของเลิฟคราฟท์ที่คธูลูปรากฏตัวในฐานะตัวละครสำคัญ
เสียงเรียกของคธูลูเขียนในรูปแบบของเอกสาร โดยตัวเอกซึ่งเป็นผู้เล่าเรื่องได้ค้นพบข้อเขียนของญาติที่ล่วงลับไปแล้ว ก่อนที่จะค้นคว้าและเชื่อมโยงเข้ากับข้อมูลของคนอื่น ๆ ก่อนจะเข้าใจว่าข้อเขียนเหล่านี้ซ่อนความลับที่น่าสะพรึงกลัวไว้แค่ไหน
แรงบันดาลใจ

โรเบิร์ต เอ็ม. ไพรซ์ ได้ระบุในบทนำของ The Cthulhu Cycle ว่าบทกวี เดอะคราเคน ของ อัลเฟรด ลอร์ด เทนนีซัน เป็นแรงบันดาลใจสำคัญในเรื่องเสียงเรียกของคธูลู โดยไพรซ์ได้ระบุถึงความคล้ายคลึงระหว่างคราเคนในบทกวีกับคธูลู ทั้งคู่เป็นอสูรกายคล้ายกับปลาหมึกยักษ์ซึ่งหลับใหลอย่างยาวนาน ณ ก้นมหาสมุทรและจะตื่นขึ้นในยุคแห่งความพินาศ
ไพรซ์ยังเชื่อว่างานของลอร์ดดุนซานีซึ่งเป็นนักประพันธ์ที่เลิฟคราฟท์ชื่นชอบมาก น่าจะเป็นที่มาสำคัญของเทพผู้หลับใหลของเรื่องนี้ โดยในเรื่อง ร้านค้าบนถนนโก-บาย ได้พูดถึง "สวรรค์แห่งเทพผู้หลับใหล"  และในเรื่อง เหล่าเทพแห่งเพกานา, ซึ่งเล่าถึงเทพที่ถูกขับกล่อมให้หลับใหลตลอดเวลา เพราะเมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว "จะไม่มีเทพหรือมนุษย์อีกต่อไป"
เอส. ที. โจชิ และเดวิด อี. ชูลทซ์ ได้ระบุถึงงานที่น่าจะเป็นแรงบันดาลใจของเลิฟคราฟท์อีกเรื่องคือ เดอะ ฮอร์ลา ของ กาย เดอ มอสพัสแซนท์ ซึ่งเลิฟคราฟท์เคยเขียนถึงในข้อเขียนชื่อ เรื่องสยองเหนือธรรมชาติในงานประพันธ์ ว่าเขาสนใจถึง "สิ่งล่องหนซึ่ง...บิดเบือนจิตใจของสิ่งอื่น และเป็นเหมือนแนวหน้าของกองทัพสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวซึ่งมายังโลกเพื่อกลืนกินมนุษย์" และ เรื่อง นิยายแห่งผนึกดำ ของ อาเทอร์ มาเชนซึ่งเป็นเรื่องที่ดำเนินเรื่องโดยการเชื่อมโยงเรื่องราวที่แยกจากกันเพื่อเปิดเผยถึงความน่ากลัวจากโบราณกาล
เลิฟคราฟท์เองยังได้ระบุถึงงานประพันธ์ที่เป็นแรงบันดาลใจในเสียงเรียกของคธูลูเองอีกด้วย เช่น กิ่งทอง ของ เจมส์ เฟรเซอร์ ลัทธิแม่มดในยุโรปตะวันตก ของ มากาเร็ต เมอเรย์และ แอ็ตแลนติสกับเลมูเรียซึ่งสาบสูญของ ดับเบิลยู. สก็อต เอเลียต
เรื่องย่อ

เสียงเรียกของคธูลูนั้นแบ่งเรื่องออกเป็นสามองก์ โดยนำเสนอในรูปแบบของเอกสารซึ่ง "พบในบรรดางานเขียนของฟรานซิส เวย์แลนด์ เทอร์สตัน ผู้ล่วงลับแห่งนิวยอร์ก" ในเอกสารนี้ เทอร์สตันได้ย้อนความถึงการที่เขาพบข้อเขียนของจอร์จ แกมเมล แองเกล ญาติผู้อาวุโสและศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษากลุ่มเซมิติกของมหาวิทยาลัยบราวน์ ซึ่งเสียชีวิตอย่างกะทันหัน
เรื่องย่อ > "รูปปั้นสยอง"

องก์แรกของเรื่อง เล่าถึงปฏิมากรรมรูปนูนต่ำขนาดเล็กซึ่งปะปนอยู่ในเอกสาร ซึ่งบทบรรยายกล่าวว่า "ในจินตนาการที่เกินจริงไปหน่อยของข้าพเจ้า  เป็นการผสมกันของปลาหมึกยักษ์ มังกรและมนุษย์.... หัวพองๆที่เต็มไปด้วยหนวดระยางตั้งอยู่บนลำตัวที่น่าขนลุกและเป็นเกล็ดกับปีกง่ายๆ"
ปฏิมากรรมนี้เป็นผลงานของ เฮนรี แอนโทนี วิลคอกซ์ นักเรียนของโรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ วิลคอกซ์ได้ปั้นรูปนี้ที่เห็นในความฝัน ของมหานครแห่งก้อนอิฐมหึมาและเสาหินเสียดฟ้า ซึ่งเต็มไปด้วยเมือกเขียวและดูชั่วร้าย ภาพฝันเหล่านี้ถูกเชื่อมโยงเข้ากับคำว่า คธูลู และ รุลูเยห์
ความฝันของวิลคอกซ์รุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นอาการเพ้อในเวลาหนึ่งเดือน ในช่วงเวลานี้ ศาสตราจารย์แองเกลก็พบอาการป่วยทางจิตของผู้คนจำนวนมากราวกับเป็นโรคระบาดที่แพร่ไปทั่วโลก
เรื่องย่อ > "เรื่องของสายสืบเลแกรส"

องก์ที่สองของเรื่อง ข้อเขียนของศาสตราจารย์แองเกลเปิดเผยว่าเขาเคยได้ยินชื่อของคธูลูและเห็นภาพของมันมาก่อนหน้านั้นแล้วในการพบปะครั้งหนึ่งของสมาคมโบราณคดีอเมริกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจ จอห์น เรมอนด์ เลแกรสได้ขอให้ผู้เข้าร่วมงานช่วยวิเคราะห์รูปปั้นซึ่งทำจากหินสีดำเขียวอันไม่อาจระบุประเภทได้  โดยเลแกรสนั้นยึดรูปปั้นนี้มาในการบุกทลายลัทธิวูดูในนิวออร์ลีน รูปปั้นนั้นมีลักษณะคล้ายกับปฏิมากรรมของวิลคอกซ์มาก แต่หมอบอยู่บนแท่นอันเต็มไปด้วยอักขระที่อ่านไม่ออก
เลแกรสนั้นพบรูปปั้นนี้จากการสืบคดีที่ผู้หญิงและเด็กจำนวนมากหายตัวไปจากนิคมสาธารณะ เขาพบว่าร่างของผู้เคราะห์ร้ายถูกใช้ในพิธีกรรมของรูปปั้นนี้ รายล้อมโดยเหล่าสาวกราวร้อยคนซึ่งเอาแต่บิดตัวและตะโกนถ้อยคำสวดว่า "Ph'nglui mglw'nafh Cthulhu R'lyeh wgah'nagl fhtagn."
เลแกรสได้วิสามัญฆาตกกรมสาวกไปห้ารายและจับไว้ได้อีก 47 คน ก่อนจะสอบสวนผู้ต้องหาจนทราบว่าพวกนั้นบูชา "สิ่งโบราณอันยิ่งใหญ่ซึ่งมีชีวิตมาตั้งแต่ยุคสมัยก่อนจะมีมนุษย์และมายังโลกในวัยเยาว์จากท้องฟ้า สิ่งโบราณเหล่านั้นล้วนแต่จากไปแล้ว ในพื้นพิภพและใต้ท้องทะเล แต่ร่างอันวายชนม์เหล่านั้นได้เล่าความลับในความฝันแก่มนุษย์แรกเริ่ม ซึ่งได้สร้างลัทธิที่ไม่เคยมลาย...หลบซ่อนในแดนรกร้างอันห่างไกลและที่มืดทั่วโลกนี้จนถึงวันที่มหานักบวชคธูลู จากเคหาอันมืดมนแห่งนครรุลูเยห์อันเกรียงไกรใต้ผืนน้ำ จะลุกขึ้นมาและนำโลกไปอยู่ใต้การบงการของเขาอีกครั้ง สักวันหนึ่งเขาจะเรียก เมื่อดวงดาวทั้งหลายพร้อม และลัทธิลับจะเฝ้ารอเพื่อปลดปล่อยเขาตลอดไป"
ผู้ต้องหานั้นได้ระบุว่ารูปปันนั้นคือ "คธูลูผู้ยิ่งใหญ่" และแปลคำสวดว่าหมายถึง "ในเคหาของเขาที่รุลูเยห์ คธูลูผู้มรณาฝันคอยอยู่" สาวกชื่อคาสโตรเฒ่ายังบอกถึงศูนย์กลางของลัทธิว่าเป็นไอเรม นครแห่งเสา ในอาหรับและระบุถึงข้อความจากหนังสือนีโครโนมิคอน "ไม่ใช่ความตายที่คงอยู่ไปตลอดกาล และด้วยห้วงเวลาอันแปลกประหลาด แม้ความตายก็อาจมรณา"
ศาสตราจารย์ด้านมานุษยวิทยาซึ่งอยู่ในงาน วิลเลียม แชนนิง เวบบ์ ยังบอกเลแกรสว่าเขาเคยพบเหตุการคล้ายๆกันมาแล้วขณะที่สำรวจชายแดนกรีนแลนด์ตะวันตก โดยเขาพบเห็นการบูชาปิศาจของชาวเอสกิโมที่ทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียน เวบบ์บอกว่าลัทธิที่กรีนแลนด์ก็มีคำสวดและรูปปั้นแบบเดียวกัน
เรื่องย่อ > "ความวิปลาสจากทะเล"

องก์ที่สามของเรื่อง เทอร์สตันได้สืบเรื่องของลัทธิคธูลูไปไกลกว่าที่ศาสตราจารย์แองเกลทำไว้ โดยเขาได้เจอข่าวจากหนังสือพิมพ์ออสเตรเลีย ซิดนีย์บุลเล็ตติน ซึ่งรายงานเรื่องของเรือที่ลอยลำอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกโดยมีผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวคือกะลาสีชาวนอร์เวย์ กุสตาฟ โยฮันเซน รองผู้การของเรือ เอมมา จากนิวซีแลนด์ ซึ่งถูกเรือยอชติดอาวุธ อเลิร์ทโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว แต่เหล่าลูกเรือของเอมมาก็ตอบโต้กลับไปและสามารถยึดอเลิร์ทมาแทนเอมมาที่ถูกยิงจนอัปปางได้ บทความที่เทอร์สตันพบระบุว่าเหล่าลูกเรือได้พบกับเกาะซึ่งไม่ปรากฏในแผนที่ ณ 47° 9' S, 126° 43' W ลูกเรือเกือบทั้งหมดได้เสียชีวิตที่นั่น และโยฮันเซนก็ไม่ยอมพูดว่าเกิดอะไรขึ้น
เทอร์สตันรู้ว่าลูกเรือของอเลิร์ทนั้นมีความเกี่ยวข้องกับลัทธิคธูลู เขาจึงเดินทางไปยังออสเตรเลียและได้เห็นรูปปั้นของคธูลูที่เก็บมาจากเรืออเลิร์ท เมื่อเทอร์สตันไปถึงออสโล เขาก็ทราบว่าโยฮันเซนนั้นเสียชีวิตแล้ว ภริยาม่ายของโยฮันเซนได้มอบข้อเขียนภาษาอังกฤษซึ่งสามีของเธอเขียนทิ้งไว้ให้กับเทอร์สตัน เทอร์สตันได้ทราบจากข้อเขียนถึงเรื่องที่เกิดบนเกาะนั้น ซึ่งก็คือนครรุลูเยห์ เหล่าลูกเรือได้สำรวจเมืองที่ดูแปลกประหลาดและได้เปิดประตูขนาดใหญ่เข้า ทำให้คธูลูตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล ลูกเรือส่วนใหญ่นั้นถูกคธูลูจับกินและมีเพียงโยฮันเซนกับบริเดนที่หนีกลับไปถึงเรือยอชได้ ทั้งคู่ได้ออกเรือไปในมหาสมุทร แต่คธูลูก็ยังตามไป บริเดนนั้นหันกลับไปมองคธูลูและภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็ทำให้เขาเสียสติไป โยฮันเซนรู้ว่าตนคงจะหนีไม่พ้นจึงได้เสี่ยงหันหัวเรือกลับไปชนหัวของคธูลูจนเป็นแผลฉกรรจ์และสามารถหนีมาได้ แม้โยฮันเซนจะเห็นว่าแผลนั้นสมานตัวอย่างรวดเร็วก็ตาม
เทอร์สตันจบเอกสารฉบับนี้ลงโดยคาดเดาว่า คธูลูคงจะจมลงไปในมหาสมุทรพร้อมกับรุลูเยห์ระหว่างที่กำลังรักษาแผลของตนนั้นเองและมนุษย์ชาติก็คงจะปลอดภัยไปจนกว่าดวงดาวจะอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมอีกครั้ง แต่คธูลูยังหลับใหลอยู่และลัทธิของมันก็ยังอยู่ ตัวเขาเองรู้เรื่องของคธูลูมากเกินไปและอีกไม่นานเขาคงจะพบกับจุดจบเช่นเดียวกับศาสตราจารย์แองเกลและโยฮันเซนเช่นกัน
ปฏิกิริยาตอบรับ

เลิฟคราฟท์เองนั้นไม่ค่อยพอใจกับเสียงเรียกของคธูลูนักและระบุว่าเป็นผลงานในระดับครึ่งๆกลางๆของตัวเอง  ฟาร์นเวิร์ธ ไรท์ บรรณาธิการของวารสาร Weird Tales ได้ปฏิเสธต้นฉบับของเรื่องนี้ในตอนแรก แต่ได้เปลี่ยนใจเมื่อเพื่อนนักเขียนของเลิฟคราฟท์ชื่อ โดนัลด์ แวนไดร โกหกว่าเลิฟคราฟท์จะส่งเรื่องนี้ไปที่อื่น
แต่เมื่อได้ลงตีพิมพ์ เสียงเรียกของคธูลูก็ได้รับการตอบรับอย่างดี โรเบิร์ท อี. โฮเวิร์ด (ผู้ประพันธ์เรื่องชุดโคแนน ยอดคนเถื่อน)ได้เขียนจดหมายถึง Weird Tales ว่า "เรื่องล่าสุดของเลิฟคราฟท์ 'เสียงเรียกของคูลู' เป็นผลงานชิ้นเอกแน่นอน ข้าพเจ้าแน่ใจว่าเรื่องนี้คงอยู่ต่อไปในฐานะความสำเร็จระดับสูงสุดในวงการประพันธ์เลยทีเดียว" และ "เลิฟคราฟท์อยู่ในตำแหน่งพิเศษในโลกแห่งงานประพันธ์ เขาได้กุมโลกที่อยู่เหนือดินแดนกระจ้อยร่อยของเราไปแล้ว สายตาของเขาไม่มีขีดจำกัดและขอบเขตของเขาก็คือจักรวาล"
ในสื่อประยุกต์

บริษัท แอตแลนตาแรดิโอเทียเตอ ได้ดัดแปลงเรื่องนี้เป็นฉบับเสียงบรรยายในงาน ดราก้อนคอน ปีพ.ศ. 2530
แลนด์ฟอล โปรดัคชัน ได้ดัดแปลงเรื่องนี้เป็นฉบับเทปในพ.ศ. 2532 โดยมีแกริค ฮากอนเป็นผู้บรรยาย
จอห์น คอลธาร์ท ได้วาดภาพประกอบเรื่องนี้ในปีพ.ศ. 2530และได้รับการเผยแพร่ในพ.ศ. 2536 ทางหนังสือ เดอะสตารีวิสดอมและตีพิมพ์ซ้ำใน H. P. Lovecraft's The Haunter of the Dark
โอนาราฟิล์ม ได้ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง คธูลู ในปีพ.ศ. 2543 แต่เนื้อเรื่องนั้นจะคล้ายกับงานประพันธ์อีกเรื่องของเลิฟคราฟท์คือ เงาดำเหนืออินส์มัธ มากกว่า
สมาคมประวัติศาสตร์ เอช. พี. เลิฟคราฟท์ ได้ดัดแปลงเสียงเรียกของคธูลูเป็นภาพยนตร์เงียบในปีพ.ศ. 2548