stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คาซุอิ นิฮงมัตสึ
ผลงานการกำกับภาพยนตร์ > ผู้ช่วยผู้กำกับ

Carmen Comes Home (พ.ศ. 2494, กำกับโดย เคสุเกะ คิโนชิตะ)
The Idiot (พ.ศ. 2494, กำกับโดย อากิระ คุโรซาวะ)
Youth of the Son (พ.ศ. 2495, กำกับโดย มาซากิ โคบายาชิ)
Sincere Heart (พ.ศ. 2496, กำกับโดย มาซากิ โคบายาชิ)
The Thick-Walled Room (พ.ศ. 2499, กำกับโดย มาซากิ โคบายาชิ)
The Inheritance (พ.ศ. 2505, กำกับโดย มาซากิ โคบายาชิ)
ผลงานการกำกับภาพยนตร์ > ผู้กำกับ

The X from Outer Space (พ.ศ. 2510, เป็นนักเขียนบทด้วย)
Genocide (พ.ศ. 2511)
แหล่งข้อมูลอื่น

Kazui Nihonmatsu ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่แบบ:Allmovie name
ชุดกีฬาฟุตบอล

ภาพในปี ค.ศ. 2006 ของปาเวล เนดเวต สวมชุดกีฬาฟุตบอลในแบบปัจจุบัน
ในกีฬาฟุตบอล ชุดกีฬา หมายถึง อุปกรณ์มาตรฐานและเครื่องแต่งกายของนักฟุตบอล ในภาษาอังกฤษ สำเนียงบริเตนใช้คำว่า "kit" หรือ "strip" และสำเนียงอเมริกันใช้คำว่า "uniform" ตามกติกานั้นกำหนดให้ใช้ชุดกีฬา และห้ามไม่ให้สวมใส่สิ่งที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อตนเองและผู้เล่นอื่น ในการแข่งขันแต่ละแห่งนั้นอาจระบุเงื่อนไขเฉพาะ เช่น กฎบังคับด้านขนาดของโลโก้ที่แสดงบนเสื้อและกล่าวว่า ในการแข่งขันแต่ละนัดระหว่าง 2 ทีมนั้น หากสีของชุดกีฬาเหมือนหรือคล้ายกัน ทีมเยือนจะต้องเปลี่ยนไปเป็นอีกชุด
โดยปกติแล้วนักฟุตบอลจะมีหมายเลขอยู่ด้านหลังของเสื้อ โดยทีมแรกจะสวมเสื้อตั้งแต่หมายเลข 1 ถึง 11 เพื่อให้พอสอดคล้องกับตำแหน่งการเล่น แต่ในระดับอาชีพแล้ว หมายเลขของผู้เล่นเข้าใหม่มักจะถูกกำหนดจากหมายเลขของผู้เล่นคนอื่นในทีม ซึ่งผู้เล่นแต่ละคนในทีมจะถูกกำหนดหมายเลขตายตัวในฤดูกาลนั้น ๆ สโมสรอาชีพมักจะแสดงนามสกุลหรือชื่อเล่นบนเสื้อ อาจจะอยู่เหนือ (มีบางครั้งที่อยู่ต่ำกว่า) หมายเลขเสื้อ
ชุดฟุตบอลนั้นมีการพัฒนา แต่เดิมผู้เล่นจะสวมเสื้อผ้าฝ้ายหนา ๆ กางเกงทรงหลวมยาวถึงเข่าและรองเท้าหนังแข็ง ๆ หนัก ๆ ต่อมาในศตวรรษที่ 20 รองเท้าเบาและอ่อนลง ส่วนกางเกงสั้นลง และการพัฒนาด้านการผลิตเสื้อผ้าและการพิมพ์ ได้มีการผลิตเสื้อใยสังเคราะห์ที่เบาลง พร้อมกับการออกแบบที่มีสีสันและซับซ้อนขึ้น เมื่อการเติบโตของการโฆษณาในศตวรรษที่ 20 ทำให้เกิดโลโก้ของผู้สนับสนุนบนเสื้อผ้า และมีการผลิตเสื้อให้แฟนฟุตบอลได้ซื้อหากัน ก่อให้เกิดรายได้จำนวนมากสู่สโมสร
อุปกรณ์ > อุปกรณ์อื่น

กติกาอนุญาตให้ผู้เล่นสวมถุงมือได้ ส่วนผู้รักษาประตูมักจะสวมถุงมือพิเศษ ก่อนคริสต์ทศวรรษ 1970 ผู้เล่นมักไม่ค่อยสวมถุงมือ แต่ปัจจุบันถือเป็นเรื่องผิดปกติหากผู้รักษาประตูไม่สวมถุงมือ ในการแข่งขันระหว่างทีมชาติโปรตุเกส กับทีมชาติอังกฤษในการแข่งขันยูโร 2004 รีการ์ดูถูกวิจารณ์อย่างมากหลังตัดสินใจไม่สวมถุงมือในการดวลลูกโทษ ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา การออกแบบถุงมือได้มีการพัฒนาอย่างชัดเจน ซึ่งในปัจจุบันมีเครื่องป้องกันนิ้วหักไปด้านหลัง มีการแบ่งแต่ละส่วนให้ยืดหยุ่นมากขึ้น และอุปกรณ์สำหรับฝ่ามือก็ออกแบบให้ป้องกันสำหรับให้การยึดเกาะดีมากขึ้น ถุงมือมีการออกแบบในแต่ละส่วนเพื่อความหลากหลาย  เช่น แบบแฟลตปาล์ม, โรลล์ฟิงเกอร์, และเนกาทีฟ ที่มีความแตกต่างในการเย็บและความพอดีมือ
ในบางครั้งผู้รักษาประตูจะสวมหมวกแก๊ปเพื่อป้องกันแสงจ้าจากดวงอาทิตย์หรือแสงจ้าจากดวงไฟ ส่วนผู้เล่นที่มีปัญหาด้านสายตา อาจสามารถใส่แว่นสายตาได้ ตราบใดที่ไม่เป็นอันตรายหรือตกหล่นหรือแตก ที่อาจเป็นอันตราย แต่ผู้เล่นส่วนใหญ่มักใส่คอนแทกต์เลนส์มากกว่า ในกรณีของเอ็ดการ์ ดาวิดส์ นักฟุตบอลชาวเนเธอร์แลนด์ ที่ไม่สามารถใส่คอนแทกต์เลนส์ได้เนื่องจากเป็นต้อหิน เขาจึงใส่แว่นตากันลม อันทำให้ผู้คนจดจำภาพลักษณ์ดังกล่าวนี้ ส่วนอุปกรณ์อื่นที่อาจทำอันตรายต่อผู้เล่นอื่น อย่างเช่น เครื่องประดับ อัญมณี ไม่อนุญาตให้ใส่ลงแข่งขัน อุปกรณ์อื่นที่ผู้เล่นสวม อย่าง เบสเลเยอร์ (ชุดรัดกล้ามเนื้อ) ได้แก่ เทกฟิตของอาดิดาส, ไนกีโปรของไนกี้และรุ่นเบสเลเยอร์ของแคนเทอร์เบอรี ผู้เล่นอาจใส่อุปกรณ์สวมศีรษะเพื่อป้องกันการบาดเจ็บบริเวณศีรษะ ตราบใดที่ไม่ทำอันตรายต่อผู้สวมและผู้เล่นคนอื่น
อุปกรณ์ > คณะตัดสิน

ผู้ตัดสิน ผู้ช่วยผู้ตัดสินและผู้ตัดสินที่ 4 สวมชุดในลักษณะคล้ายกับผู้เล่น ถึงแม้ว่าจะไม่มีการระบุชัดเจนในกติกา แต่ตามทฤษฎีของฟุตบอลแล้ว ชุดของคณะตัดสินต้องมีสีแตกต่างจากผู้เล่นทั้ง 2 ทีม ในปี ค.ศ. 1998 ผู้ตัดสินพรีเมียร์ลีก เดวิด เอลเรย์ ถูกบังคับให้เปลี่ยนเสื้อขณะแข่งขันไปได้ครึ่งทางในการแข่งขันระหว่างแอสตันวิลลากับวิมเบิลดัน  สีดำถือเป็นสีดั้งเดิมของผู้ตัดสิน ส่วนคำว่าชายในชุดดำ เป็นคำที่ใช้แบบไม่เป็นทางการ ที่หมายถึงผู้ตัดสิน แต่อย่างไรก็ตามเริ่มมีการใช้สีอื่นมากขึ้นในยุคสมัยใหม่ ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1994 ฟีฟ่าอนุญาตอย่างเป็นทางการให้ผู้ตัดสินสามารถสวมชุดสีอื่นนอกจากสีดำได้ ในบางครั้งก็มีโลโก้ของผู้สนับสนุนบนเสื้อของผู้ตัดสิน มักปรากฏอยู่บนแขนเสื้อ
แหล่งข้อมูลอื่น

Latest Football Kits News เก็บถาวร 2016-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Graphical history of English and Scottish football kits
Goalkeeper Gloves – illustrated history เก็บถาวร 2010-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Photographic history of football shirts from all over the world
สนับแข้งอยู่ภายใต้ข้อบังคับของกติกาฟุตบอล
เสื้อทีมเยือนของออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ในฤดูกาล 2006–07
รองเท้าสมัยใหม่ ที่ออกแบบเพื่อใช้กับหญ้าเทียมหรือทราย
ถุงมือผู้รักษาประตูในแบบต่าง ๆ
ผู้ตัดสิน ฮาวเวิร์ด เวบบ์ สวมชุดดำ
ทีมนิวบรอมป์ตันในปี ค.ศ. 1894 สวมชุดกีฬาในยุคนั้น ประกอบด้วย ชุดหนา ๆ กางเกงขายาว รองเท้าหนัก ๆ และสนับแข้งใส่นอกถุงเท้า
ช่วงต้นของศตวรรษที่ 20 กางเกงขาสั้นลงและผู้รักษาประตูสวมชุดที่มีสีแตกต่างจากเพื่อนร่วมทีม ดูได้จากภาพถ่ายของสโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน ในปี ค.ศ. 1910
ชุดของ ฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960
เสื้อที่มีโลโก้ของผู้สนับสนุนในหลาย ๆ ฤดูกาลของสโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง เป็นรูปแบบที่คุ้นเคยของเสื้อในยุคใหม่
ชุดกีฬาฟุตบอลในตู้โชว์
อาทิปราศักติ

| อาทิปราศักติ |
| --- | --- |
พระมารดาแห่งจักรวาล  ปรพรหมัน พลังงานสูงสุดของจักรวาล  การสร้าง รักษา ทำลายจักรวาล
จิตรกรรมภาพมหาเทวี ศตวรรษที่ 18 จากพิกาเนร์ รัฐราชสถาน
ชื่อในอักษรเทวนาครี: महादेवी/आदिशक्ति/पराशक्ति
ชื่อในการทับศัพท์ภาษาสันสกฤต: Mahādevī / Ādiśakti / Parāśakti
ส่วนเกี่ยวข้อง:  ปรพรหมัน  ภูวเนศวรี  พระลักษมี  พระปารวตี  พระสุรัสวดี  พระทุรคา  ศักติ  มหาวิทยา  พระตริปุราสุนทรี  โยคมายา  ไวษโณเทวี  Mookambika 
ที่ประทับ: มณีทวีป
มนตร์: Ōm āim hrīm śrīm klīm
อาวุธ: เทวีจักร, ปาศ, อังกุษะ, ตริศูล, ปัญจชัญญะ
สัญลักษณ์: โอม, ศรียันตระ
พาหนะ: สิงโต, เสือ
คัมภีร์: เทวีมาหาตมยะ, เทวีภาควตปุราณะ, กาลิกาปุราณะ, ลลิตาสหัสรนาม, สุนทรรยาลหารี, ศิวปุราณะ, ศักติอุปนิษัท เช่น เทวีอุปนิษัท
เทศกาล: นวราตรี, วสันตปัญจมี, ทุรคาบูชา, ลักษมีบูชา, กาลีบูชา, ทุรคาอัษฏมี, ลลิตาชยันตี, อาทิปุรัม
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: พระสทาศิวะ
มหาเทวี (สันสกฤต: महादेवी, Mahādevī) หรือชื่อเรียกอื่น เช่น อาทิปราศักติ (Adi Parashakti), อาทิศักติ (Adi Shakti) และ อภยศักติ (Abhaya Shakti) เป็นพระเป็นเจ้าสตรีที่ยิ่งใหญ่สูงสุดในคติศักติของศาสนาฮินดู ตามธรรมเนียมศักติเชื่อว่าเทวีฮินดูทั้งปวงถือเป็นปางอวตารของเทวียิ่งใหญ่องค์เดียวองค์นี้ ซึ่งมีความยิ่งใหญ่เปรียบได้กับพระวิษณุและพระศิวะในฐานะปรพรหมัน ลัทธิไวษณวะถือว่าอาทิปราศักติคือพระลักษมี, ลัทธิไศวะถือว่าเป็นพระปารวตี, พระทุรคา, พระลลิต และ พระกาลี, ส่วนศักตะถือว่าเป็นพระทุรคา, พระตริปุราสุนทรี, พระภูวเนศวรี และ พระกาลี นักวิชาการ เฮเลน ที. บูซีเยร์ (Helen T. Boursier) ระบุไว้ว่า: "ในปรัชญาฮินดูนั้น ทั้งพระลักษมีและพระปารวตีล้วนถือเป็นมหาเทวี - เทวีที่ยิ่งใหญ่ - และ ศักติหรือพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่"
ประติมานวิทยา

โดยทั่วไปมักมองว่าอาทิปราศักติเป็นพระเจ้าที่เป็นนามธรรม แต่ก็มีการบรรยายลักษณะรูปปรากฏของพระนางอยู่ในเทวีภาควตปุราณะ, กาลิกะปุราณะ, มารกัณเฑยะปุราณะ-เทวีมาหาตมยะ, พรหมานันทปุราณะ-ลลิตาสหัสรนาม และตริปุรารหัสยะ ในเทวีภาควตปุราณะระบุว่าครั้งหนึ่ง เทวีได้เชิญชวนตรีมูรติมายังมณีทวีป ที่นั้นตรีมูรติได้มองเห็นซึ่งพระภูวเนศวรีประทับบนบัลลังก์ประดับเพชร ใบหน้าพระนางประกอบไปด้วยแสงสุกสกาวของดวงดาวนับล้านดวง และความงามสูงสุดของพระนางช่างยิ่งใหญ่ถึงขั้นที่ตรีมูรติมิอาจจ้องมองที่พระนางได้ พระนางทรงอภยมุทราและวรมุทรา, ปาศ และอังกุษะ
เจิง กั๋วฟาน

| เจิง กั๋วฟานอี้หย่งโหฺวขั้นหนึ่ง |
| --- | --- |
เจิง กั๋วฟาน

อุปราชจื๋อลี่
ดำรงตำแหน่ง 1868–1870
ก่อนหน้า: กวนเหวิน
ถัดไป: หลี่ หงจาง
อุปราชเหลี่ยงเจียง
ดำรงตำแหน่ง 1860–1864
ก่อนหน้า: He Guiqing
ถัดไป: Ma Xinyi
ดำรงตำแหน่ง 1870–1872
ก่อนหน้า: Ma Xinyi
ถัดไป: He Jing
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1811(1811-11-26) เซียงเซียง, หูหนาน, จักรวรรดิชิง
เสียชีวิต: 12 มีนาคม ค.ศ. 1872(1872-03-12) (60 ปี) ปักกิ่ง, ราชวงศ์ชิง
การศึกษา: Jinshi degree in the Imperial Examination
อาชีพ: รัฐบุรุษทั่วไป
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ราชวงศ์ชิง
สังกัด: ทัพเซียง
ประจำการ: 1853–1872
ผ่านศึก: กบฏเมืองแมนแดนสันติ กบฎเหนียน การสังหารหมู่เทียนจิน

เจิง กั๋วฟาน (จีน: 曾國藩; พินอิน: Zēng Guófān; 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1811 – 12 มีนาคม ค.ศ. 1872) ชื่อเกิดว่า เจิง จื่อเฉิง (曾子城) ชื่อรองว่า ปั๋วหาน (伯涵) และบรรดาศักดิ์ว่า อี้หย่งโหฺวขั้นหนึ่ง (一等毅勇侯) เป็นชาวจีนสมัยปลายราชวงศ์ชิง เป็นรัฐบุรุษ นายทหาร และปรัชญาเมธีลัทธิขงจื๊อ มีชื่อเสียงจากการจัดตั้งและวางระเบียบทัพเซียง (湘軍) ซึ่งช่วยกองทัพราชวงศ์ชิงในการปราบขบวนการเมืองแมนแดนสันติ (太平天國運動) และรื้อฟื้นความเป็นปึกแผ่นของราชวงศ์ เขายังมีส่วนในการวางรูปแบบการปฏิรูปถงจื้อ (同治中興) พร้อมด้วยคนสำคัญอีกสองคน คือ จั่ว จงถัง (左宗棠) และหลี่ หงจาง (李鴻章) เพื่อยับยั้งความล่มจมของราชวงศ์ นอกจากนี้ เขาเป็นที่รู้จักเพราะวิสัยทัศน์ทางยุทธศาสตร์ ความสามารถในการปกครอง และบุคลิกภาพอันสูงศักดิ์ตามหลักปฏิบัติขงจื๊อ แต่ก็มีความโหดร้ายรุนแรงต่อกบฏที่ปราบได้ เขายังเป็นตัวอย่างของผู้ซื่อสัตย์ภักดีในยุคสมัยอลหม่าน แต่ก็มีผู้มองเขาเป็นจุดเริ่มต้นของลัทธิขุนศึก
ต้นชีวิต

เขาเกิด ณ เซียงเซียง (湘乡) ในหูหนาน (湖南) เป็นบุตรของเจิง หลินชู (曾麟書) สืบเชื้อสายมาจากเจิงจื่อ (曾子) ปรัชญาเมธีขงจื๊อ เขาศึกษา ณ วิทยาลัยเยฺว่ลู่ (嶽麓書院) ในฉางชา (长沙) สอบขุนนางระดับเมืองผ่านใน ค.ศ. 1833 และสอบขุนนางระดับมณฑลผ่านในปีถัดมา ครั้น ค.ศ. 1838 เขาอายุได้ 27 ก็สอบขุนนางระดับชาติผ่าน ได้เป็นราชบัณฑิตชั้นจิ้นชื่อ (進士) จึงได้รับแต่งตั้งไปสถาบันฮั่นหลิน (翰林院) เพื่อทำหน้าที่ทางอักษร เมื่อเข้าสถาบันฮั่นหลินแล้ว เขาเปลี่ยนชื่อตัวจาก "จื่อเฉิง" (子城) เป็น "กั๋วฟาน" (國藩) เพื่อให้ดูอลังการขึ้น และปฏิบัติราชการอยู่ในนครหลวงเป่ย์จิง (北京) เป็นเวลากว่า 13 ปี หน้าที่ส่วนใหญ่เป็นการตีความวรรณกรรมคลาสสิกของจื๊อ เขาได้รับเลื่อนขั้นเร็วมากเพราะความอนุเคราะห์ของอาจารย์ คือ มู่จางอา (穆彰阿) ภายในห้าปีก็มีตำแหน่งสูงถึงขั้นสอง
การเข้าสู่การเมือง

ใน ค.ศ. 1843 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ตรวจข้อสอบมณฑลซื่อชวน (四川鄉試正考官) หกปีให้หลัง เขาได้เป็นรองเจ้ากรมพิธี (禮部侍郎) ต่อมาใน ค.ศ. 1851 มารดาของเขาเสียชีวิต เขาจึงต้องกลับหูหนานไปปลงศพสามปี ขณะนั้น ขบวนการเมืองแมนแดนสันติ (太平天國運動) ก่อการกำเริบทั่วหูหนาน สามารถยึดครองเมืองตลอดสองฝั่งฉางเจียง (長江) จึงมีราชโองการพิเศษให้เขาไปช่วยผู้ดำรงตำแหน่งสฺวินฝู่ (巡撫) แห่งหูหนานในการรวบรวมกำลังต่อต้านกบฏ เขาริเริ่มจัดตั้งทัพเรือและทัพปืนใหญ่เพื่อใช้ปราบกบฏ กองกำลังของเขาภายหลังได้ชื่อว่า "ทัพเซียง" ในการควบคุมทัพเซียง เขาใช้นโยบาย "ผูกพันฉันครอบครัว รับผิดชอบเป็นรายคน ใช้วินัยยืดหยุ่นแต่ต้องรู้จักรับผิดชอบ เพิ่มเบี้ยหวัดทหาร เคารพซึ่งกันและกันในกองทัพ สร้างความสัมพันธ์อันแข็งแกร่งในไพร่พล"
เมื่อปะทะกันครั้งแรก ตัวเขาเองไม่อาจเอาชนะกลุ่มกบฏได้ แต่ผู้บังคับบัญชารองจากเขาทำหน้าที่ได้สำเร็จลุล่วงดีกว่าเขา เพราะสามารถยึดฉางชา เมืองหลวงของหูหนาน คืนได้ ทั้งยังทำลายทัพเรือกบฏป่นปี้ หลังจากผู้ใต้บัญชาประสบชัยชนะดังกล่าวแล้ว เขาจึงสามารถยึดเมืองอู่ชาง (武昌) และฮั่นหยาง (漢陽) คืนจากกบฏ เขาได้รับปูนบำเหน็จเป็นรองเจ้ากรมยุทธ์ (兵部侍郎)
การสมรสเพศเดียวกันในสหรัฐ

เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2015 สหรัฐได้กลายเป็นประเทศที่ 21 และประเทศที่มีประชากรมากที่สุดของโลกที่การสมรสเพศเดียวกันชอบด้วยกฎหมาย ภายหลังจากคดีระหว่างโอเบอร์กะเฟลกับฮ็อดจิสภายใต้ศาลสูงสุดสหรัฐ ในคดีดังกล่าวศาลได้พิพากษาว่าการปฏิเสธการออกทะเบียนสมรสให้แก่คู่ครองเพศเดียวกันเป็นการขัดต่อหลักกระบวนการอันควรแห่งกฎหมายและหลักการคุ้มครองความเสมอภาคตามบทบัญญัติแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 14 ของรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐ คำพิพากษาดังกล่าวเป็นการกลับคำพิพากษาในคดีก่อน ซึ่งก็คือเบเคอร์ วี. เนลสัน
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 เป็นต้นมา การสมรสเพศเดียวกันนั้นชอบด้วยกฎหมายด้วยคำพิพากษาของศาลล่าง การออกกฎหมายโดยรัฐ และการออกเสียงประชามติในระดับที่แตกต่างกันไปในรัฐกว่า 37 รัฐจากทั้งหมด 50 รัฐของสหรัฐ รวมทั้งดินแดนอีกหนึ่งแห่งและเขตปกครองพิเศษโคลัมเบีย ส่วนสิทธิประโยชน์ในระดับสหพันธรัฐก็ได้ขยายออกครอบคลุมคู่ครองเพศเดียวกันที่ได้สมรสแล้วด้วยผลของคดียูไนเต็ดสเตท วี. วินด์เซอร์ เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 ที่ผ่านมา
ประวัติ

การเคลื่อนไหวเพื่อให้ได้มาซึ่งสิทธิในการสมรสของพลเมืองและสิทธิประโยชน์ของคู่ครองเพศเดียวกันในสหรัฐเริ่มต้นขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1970 แต่ในคดีเบเคอร์ วี. เนลสัน เมื่อปี ค.ศ. 1971 ศาลสูงสุดรัฐมินนิโซตาได้ปฏิเสธสิทธิดังกล่าวด้วยเหตุผลที่ว่าการกำเนิดและการเลี้ยงดูเป็นสาระสำคัญของสถาบันการแต่งงาน และต่อมาศาลสูงสุดแห่งสหรัฐก็ได้ปฏิเสธคำขออุทธรณ์ในคดีดังกล่าว ก่อให้เกิดเป็นหลักกฎหมายจากคำพิพากษาของศาลในเวลาต่อมา ประเด็นดังกล่าวไม่ได้เป็นประเด็นที่กล่าวถึงในการเมืองของสหรัฐจนกระทั่งปี ค.ศ. 1993 เมื่อศาลสูงสุดรัฐฮาวายได้มีคำวินิจฉัยว่าการที่รัฐห้ามสิทธิในการสมรสของบุคคลเพศเดียวกันเป็นการขัดต่อรัฐธรรมนูญรัฐฮาวายในคดีเบร์ วี. เลวิน เมื่อโลกได้ก้าวเข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 21 จำนวนผู้คนที่สนับสนุนการสมรสเพศเดียวกันได้เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก และผลสำรวจในปี ค.ศ. 2011 พบว่าชาวอเมริกันเกินกว่าครึ่งสนับสนุนให้การสมรสเพศเดียวกันเป็นสิทธิที่ชอบด้วยกฎหมาย เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2004 รัฐแมสซาชูเซตส์ได้กลายเป็นรัฐแรกของสหรัฐและเขตอำนาจศาลที่ 6 ของโลกที่สิทธิในการสมรสเพศเดียวกันชอบด้วยกฎหมาย ภายหลังจากคำวินิจฉัยของศาลสูงสุดรัฐแมสซาชูเซตส์ในคดีกูดริดจ์ วี. ดีพาร์ทเมนท์ออฟพับลิกเฮลธ์เมื่อหกเดือนก่อนหน้า ต่อมาเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 บารัค โอบามาได้กลายเป็นประธานาธิบดีคนแรกระหว่างดำรงตำแหน่งที่ประกาศตนสนับสนุนให้การสมรสเพศเดียวกันนั้นชอบด้วยกฎหมาย และต่อมาในวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 รัฐเมน แมรีแลนด์ และวอชิงตันได้กลายเป็นรัฐแรกของสหรัฐที่ได้อนุญาตการสมรสเพศเดียวกันผ่านการลงคะแนนเสียงโดยประชาชน
การอภิปรายโต้แย้ง

หลังกรณีคำตัดสินของศาลในคดีที่ให้มีการยอมรับการแต่งงานของคนเพศเดียวกันครอบคลุมทุกรัฐของสหรัฐ (คดีระหว่างโอเบอร์กะเฟลกับฮ็อดจิส) เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2015
เคน แพกดัน  อัยการสูงสุดของรัฐเท็กซัส และ แดน แพทริก รองผู้ว่าการรัฐเท็กซัส ได้เขียนในจดหมายระบุว่าคำตัดสินของศาลขัดกับ "สิทธิในการนับถือศาสนา" ทำให้พนักงานของรัฐสามารถปฏิเสธการออกใบทะเบียนสมรสหรือปฏิสิธการจัดพิธีแต่งงานกับคนรักเพศเดียวกันได้หากขัดต่อหลักศาสนา โดยแพกตันยังกล่าวเสริมว่าหากนักบวชหรือเจ้าหน้าที่เองเต็มใจให้จัดพิธีสมรสหรือบริการพวกเขาก็ย่อมได้
สื่ออลาบามาพับลิกเรดิโอระบุว่า กลุ่มผู้ต่อต้านการแต่งงาของคนรักเพศเดียวกันมีแผนการผลักดันผ่านสภาของรัฐให้ออกกฎหมายคุ้มครองผู้ประกอบการธุรกิจให้พวกเขามีสิทธิปฏิเสธจะบริการแก่คู่รักเพศเดียวกัน ทั้งนี้ยังมีการตีความคำตัดสินของศาลโดย มาร์ซี ฮามิลตัน นักกฎหมายจากมหาวิทยาลัยเยชีวา ซึ่งเธออ้างว่าคำตัดสินของศาลสูงสุดงดเว้นโบสถ์และนักบวชให้ไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามหากไม่ต้องการบริการคู่รักเพศเดียวกัน
ทางด้านแอนโธนี เคนเนดี หนึ่งในผู้พิพากษาคดี Obergefell v. Hodges  ระบุไว้ในคำตัดสินว่า กลุ่มศาสนายังคงมีสิทธิตามรัฐธรรมนูญในการแสดงความไม่เห็นด้วยต่อการแต่งงานของคนรักเพศเดียวกันได้ตามบทบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญมาตรา 1
ดูเพิ่ม

การสมรสเพศเดียวกัน
สิทธิของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
บรรณานุกรม

Chauncey, George (2004). Why Marriage? The History Shaping Today's Debate over Gay Equality. New York: Basic Books. ISBN 0-465-00957-3.
Corvino, John, and Maggie Gallagher (2012). Debating Same-Sex Marriage. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-975631-5.
Dobson, James C. (2004). Marriage under Fire: Why We Must Win This War. Sisters, Ore.: Multnomah. ISBN 1-59052-431-4.
Murdoch, Joyce, and Deb Price (2001). Courting Justice: Gay Men and Lesbians v. the Supreme Court. New York: Basic Books. ISBN 0-465-01513-1.
NeJaime, Douglas (October 2012). "Marriage Inequality: Same-Sex Relationships, Religious Exemptions, and the Production of Sexual Orientation Discrimination". California Law Review. 100 (5): 1169–1238.
Rauch, Jonathan (2004). Gay Marriage: Why It Is Good for Gays, Good for Straights, and Good for America. New York: Times Books. ISBN 0805076336
Sullivan, Andrew (1989) "Here Comes the Groom: A (Conservative) Case for Gay Marriage," The New Republic, reprinted in Slate, November 9, 2012.
Sullivan, Andrew, editor (1997, 2004). Same-Sex Marriage Pro & Con: A Reader. Vintage. ISBN 1-4000-7866-0. Second edition.
Wolfson, Evan (2004). Why Marriage Matters: America, Equality, and Gay People's Right to Marry. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-7432-6459-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

American Courts on Marriage: Is Marriage Discriminatory? 1998–2008, Joshua Baker, Institute for Marriage and Public Policy, May 2008.
Gay rights in the US, state by state The Guardian
LA Weekly feature, "California Supreme Court Set to Consider Gay Marriage," Feb. 2008 by Matthew Fleischer ที่ เวย์แบ็กแมชชีน  (archived เมษายน 17, 2008).
PollingReport.com Law and Civil Rights compendium
การสมรสเพศเดียวกันในสหรัฐ ที่เว็บไซต์ Curlie
Timeline: Gay marriage, Los Angeles Times, October 6, 2014
The Shifting Landscape of State Same-Sex Marriage Laws as of February 26, 2014 by the Bloomberg Visual Data Center showing various charts with respect to the development of same-sex marriage in the United States
ไคผิง

| ไคผิง 开平市 ฮ้อยเผ่ง, ฮ้อยเผิ่น |
| --- | --- |
นครระดับอำเภอ
ถ่งเหล่าในไคผิง
ใจกลางนครไคผิง (แดง), ไคผิง (ชมพู) ในมณฑลกวางตุ้ง
ไคผิงLocation of the Kaiping city centre in Guangdong
พิกัด: 22°22′38″N 112°41′54″E﻿ / ﻿22.3773°N 112.6982°E﻿ / 22.3773; 112.6982
ประเทศ: ประเทศจีน
มณฑล: มณฑลกวางตุ้ง
เมืองระดับเทศมณฑล: เจียงเหมิน
ศูนย์กลาง: Changsha Subdistrict (长沙街道)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,659 ตร.กม. (641 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนปี 2020)
 • ทั้งหมด: 748,777 คน
 • ความหนาแน่น: 450 คน/ตร.กม. (1,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลากลางจีน)
รหัสไปรษณีย์: 529300
รหัสพื้นที่: 0750
เว็บไซต์: www.kaiping.gov.cn
ไคผิง (ภาษาจีนกลาง, จีนตัวย่อ: 开平; จีนตัวเต็ม: 開平) หรือ ฮ้อยเผ่ง (ภาษากวางตุ้ง) หรือ ฮ้อยเผิ่น (สำเนียงพื้นถิ่น) เป็นนครระดับอำเภอในมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ตั้งอยู่บนฝั่งปากแม่น้ำจู ฮ้อยเผ่งเป็นส่วนหนึ่งของเซยับซึ่งเป็นบ้านเกิดของชาวจีนโพ้นทะเลจำนวนมาก โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา ประชากรของไคผิง ณ ปี 2020 อยู่ที่ 748,777 คน และมีขนาดพื้นที่รวม 1,659 ตารางกิโลเมตร (641 ตารางไมล์) คนท้องถิ่นพูดภาษาสำเนียงพื้นถิ่นหนึ่งของกลุ่มสำเนียงเซยับ
ในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ไคผิงเป็นบ้านเกิดของชาวจีนจำนวนมากที่อพยพไปต่างประเทศ ชาวจีนโพ้นทะเลเหล่านี้ยังนำวัฒนธรรมจากต่างแดนกลับมายังบ้านเกิดที่ไคผิงด้วย ซึ่งนำไปสู่การสร้างหอสังเกตหารณ์หรือติ๊วเหล่าจำนวนมากขึ้นที่นำเอาสถาปัตยกรรมแบบยุโรปมาผสมผสาน ในปี 2007 หมู่บ้านและติ๊วเหล่าแห่งไคผิง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ซึ่งประกอบด้วยสี่หมู่บ้านในไคผิง
ซ่งฉื่อ

ซ่งฉื่อ (จีน: 宋史; พินอิน: Sòng Shǐ; "พงศาวดารซ่ง") เป็นพระราชพงศาวดารฉบับหนึ่งในชุด 24 พงศาวดาร (二十四史) ของจีน บันทึกประวัติศาสตร์ราชวงศ์ซ่ง (宋朝; ค.ศ. 960–1279) เริ่มจัดทำใน ค.ศ. 1343 พร้อมกับพงศาวดาร เหลียวฉื่อ (遼史) และ จินฉื่อ (金史) ภายใต้การควบคุมของทัวทัว (脫脫) และอาหลู่ถู (阿鲁图) ขุนนางผู้ใหญ่แห่งราชวงศ์หยวน (元朝; ค.ศ. 1279–1368) เนื้อหาแบ่งเป็น 496 บท มีพระราชประวัติจักรพรรดิราชวงศ์ซ่ง ประวัติคร่าว ๆ ของบุคคลสำคัญในราชวงศ์ดังกล่าว และบันทึกเรื่องราวในสมัยนั้น
ความเป็นมา

หลิว ปิ่งจง (劉秉忠) และหวัง เอ้อ (王鹗) ขุนนางราชวงศ์หยวน ทูลเสนอจักรพรรดิหยวนชื่อจู่ (元世祖) รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์หยวน ให้ประชุมพงศาวดารราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279), ราชวงศ์เหลียว (遼朝; ค.ศ. 907–1125), และราชวงศ์จิน (金朝; ค.ศ. 1115–1234) จักรพรรดิทรงอนุมัติ  แต่โครงการค้างคามายาวนาน จนเดือนมีนาคม ค.ศ. 1343 จักรพรรดิหยวนฮุ่ยจง (元惠宗) รัชกาลที่ 15 และรัชกาลสุดท้ายของราชวงศ์หยวน รับสั่งให้เริ่มทำพงศาวดารราชวงศ์ทั้งสามได้ โดยให้ขุนนางดังต่อไปนี้เป็นผู้เขียน คือ ก้ง ชือเต้า (贡师道), เจี๋ย หลู่ (贾鲁), ไท่ ปู้หฺวา (泰不华), ยฺหวี เชฺว (余阙), ยฺหวี เหวินจ้วน (于文传), วั่วยู่หลุนถู (斡玉伦徒), เวย์ ซู่ (危素), และขุนนางอื่นอีก 23 คน กับทั้งให้ขุนนางดังต่อไปนี้เป็นผู้กำกับดูแล คือ Toktogan, จาง ฉี่หยาน (张起岩), เถี่ยมู่เอ๋อร์ ถ่าชื่อ (铁木儿塔识; Temür Daš), หยาง จงตฺวัน (楊宗端), หลี ห่าวเหวิน (李好文), หวัง อี๋ (王沂), โอวหยาง เสฺวียน (欧阳玄), และเฮ่อ เหวย์อี (贺惟一) ต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1344 Toktogan ลาออกจากหน้าที่ดังกล่าว อาหลู่ถูจึงได้รับแต่งตั้งแทน ถึงแม้จะไม่คุ้นชินกับอักษรจีนก็ตาม
พงศาวดารแล้วเสร็จและเผยแพร่ครั้งแรกในมณฑลเจ้อเจียง (浙江省) ใน ค.ศ. 1346 เป็นปีที่ 6 แห่งรัชกาลจื้อเจิง (至正) ของจักรพรรดิหยวนฮุ่ยจง
เนื้อหา

ซ่งฉื่อ มีเนื้อหา 496 บท จึงมีเนื้อหามากที่สุดในชุด 24 พงศาวดาร 496 บท แบ่งเป็น พระราชประวัติของจักรพรรดิ 47 บท, ประวัติบุคคลในประวัติศาสตร์ 255 บท, รายละเอียดบ้านเมือง 162 บท, และตารางต่าง ๆ เช่น ตารางวงศ์ตระกูล 32 บท บุคคลที่บันทึกประวัติไว้มีกว่า 2,000 คน ซึ่งมากกว่า จิ้วถังชู (舊唐書) พงศาวดารราชวงศ์ถัง (唐朝; ค.ศ. 618–907) ถึง 2 เท่า
บทที่ว่าด้วยรายละเอียดบ้านเมืองยังแบ่งออกเป็นหมวดหมู่ย่อย เช่น ดาราศาสตร์, ห้าธาตุ (五行), ปฏิทินหลวง (律历), ภูมิศาสตร์, แม่น้ำลำคลอง, จารีตประเพณีลัทธิขงจื๊อ, ดนตรีกวีศิลป์, ระบบราชการ, และเครื่องอุปโภคบริโภค
บทที่ว่าด้วยประวัติบุคคลมีเนื้อหามากกว่าในพงศาวดารฉบับอื่นใด ทั้งยังมีประวัติของกบฏ เช่น จาง ปางชาง (張邦昌), ฉิน ฮุ่ย (秦檜), ไช่ จิง (蔡京), หลิว อฺวี้ (劉豫), และ หฺวัง เฉียนช่าน (黃潛善) รวมถึงประวัตินักบวชหรือนักปราชญ์ลัทธิขงจื๊อ เช่น จาง ไจ้ (張載), จู ซี (	朱熹), โจว ตุนอี๋ (周敦頤), เฉิง อี๋ (程頤), และเฉิง ฮ่าว (程顥)
บรรณานุกรม

Chan, Hok-lam (2014). "Chinese Official History at the Yuan Court: The Compilation of the Liao, Chin, and Sung Histories". China Under Mongol Rule. Princeton: Princeton University Press.
Chien, Cecilia Lee-fang (2004). Salt and State: An Annotated Translation of the Songshi Salt Monopoly Treatise. Michigan: Center for Chinese Studies, University of Michigan.
แหล่งข้อมูลอื่น

ซ่งฉื่อ (จีน)
ชาวเคิร์ด

กลุ่มชาติพันธุ์อิหร่าน
| --- | --- |
ธงชาติเคิร์ด
ประชากรทั้งหมด
30–40 ล้านคน (เดอะเวิลด์แฟกต์บุ๊ก, ประมาณ ค.ศ. 2015) 36.4–45.6 ล้านคน (Kurdish Institute of Paris, ประมาณ ค.ศ. 2017)
 ตุรกี: ประมาณ 14.3–20 ล้านคน
 อิหร่าน: ประมาณ 8.2–12 ล้านคน
 อิรัก: ประมาณ 5.6–8.5 ล้านคน
 ซีเรีย: ประมาณ 2–3.6 ล้านคน
 เยอรมนี: 1.2–1.5 ล้านคน
 อาเซอร์ไบจาน: 180,000 คน
 ฝรั่งเศส: 150,000 คน
 เนเธอร์แลนด์: 100,000 คน
 สวีเดน: 83,600 คน
 รัสเซีย: 63,818 คน
 เบลเยียม: 50,000 คน
 สหราชอาณาจักร: 49,841 คน
 คาซัคสถาน: 46,348 คน
 อาร์มีเนีย: 37,470 คน
 สวิตเซอร์แลนด์: 35,000 คน
 เดนมาร์ก: 30,000 คน
 จอร์แดน: 30,000 คน
 ออสเตรีย: 23,000 คน
 กรีซ: 22,000 คน
 สหรัฐ: 20,591 คน
 แคนาดา: 16,315 คน
 ฟินแลนด์: 15,368 คน
 จอร์เจีย: 13,861 คน
 คีร์กีซสถาน: 13,200 คน
 ออสเตรเลีย: 10,551 คน
ภาษา
เคิร์ด ในรูปอื่น: โซรานี, กุรมันชี, เปฮ์เลวานี, ลากี ซาซา, โกรานี
ศาสนา
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม   (ซุนนี, ชีอะฮ์)   ส่วนน้อยนับถือแอเลวีแบบเคิร์ด, ลัทธิยาซีดี, ลัทธิยาร์ซานี, ศาสนาโซโรอัสเตอร์, ยูดาห์, คริสต์
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
กลุ่มชนอิหร่านอื่น ๆ 
ชาวเคิร์ด (เคิร์ด: کورد ,Kurd) เป็นกลุ่มชนอิหร่าน ที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคบนภูเขาของเคอร์ดิสถานในเอเชียตะวันตก ซึ่งกินพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี, ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิหร่าน, ทางเหนือของอิรัก และทางเหนือของซีเรีย โดยมีดินแดนส่วนแยกของชาวเคิร์ดในอานาโตเลียกลาง, โฆรอซอน และคอเคซัส เช่นเดียวกันกับสังคมชาวเคิร์ดพลัดถิ่นในเมืองทางตะวันตกของตุรกี (โดยเฉพาะอิสตันบูล) และยุโรปตะวันตก (โดยเฉพาะในประเทศเยอรมนี) ประชากรชาวเคิร์ดมีประมาณ 30 ถึง 45 ล้านคน
ชาวเคิร์ดพูดภาษาเคิร์ดและกลุ่มภาษาซาซา–โกรานี ซึ่งอยู่ในสาขาอิหร่านตะวันตกของกลุ่มภาษาอิหร่านในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและการพ่ายแพ้ของจักรวรรดิออตโตมัน ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทำข้อกำหนดสำหรับรัฐเคิร์ดตามสนธิสัญญาแซฟร์ใน ค.ศ. 1920 อย่างไรก็ตาม มีการละเมิดสัญญาในสามปีต่อมา เพราะมีการแบ่งดินแดนตามสนธิสัญญาโลซาน ทำให้ชาวเคิร์ดมีสถานะเป็นชนกลุ่มน้อยในประเทศใหม่ทั้งหมด
อ่านเพิ่ม

Samir Amin (October 2016). The Kurdish Question Then and Now, in Monthly Review, Volume 68, Issue 05
Dundas, Chad. "Kurdish Americans." Gale Encyclopedia of Multicultural America, edited by Thomas Riggs, (3rd ed., vol. 3, Gale, 2014), 3:41-52. online
Eppel, Michael. A People Without a State: The Kurds from the Rise of Islam to the Dawn of Nationalism, 2016, University of Texas Press
Maisel, Sebastian, ed. The Kurds: An Encyclopedia of Life, Culture, and Society. Abc-Clio, 2018.
Shareef, Mohammed. The United States, Iraq and the Kurds: shock, awe and aftermath (Routledge, 2014).
อ่านเพิ่ม > ประวัติศาสตร์นิพนธ์

Maxwell, Alexander; Smith, Tim (2015). "Positing 'not-yet-nationalism': limits to the impact of nationalism theory on Kurdish historiography". Nationalities Papers. 43 (5): 771–787. doi:10.1080/00905992.2015.1049135. S2CID 143220624.
Meho, Lokman I., ed. The Kurdish Question in U.S. Foreign Policy: A Documentary Sourcebook (Praeger, 2004).
แหล่งข้อมูลอื่น

The Kurdish Institute of Paris Kurdish language, history, books and latest news articles.
The Encyclopaedia of Kurdistan
Istanbul Kurdish Institute
The Kurdish Center of International Pen
Kurdish Library, supported by the Swedish Government.
Ethnic Cleansing and the Kurds
The Kurds in the Ottoman Hungary by Zurab Aloian
"The Other Iraq" Kurdish Information Website
แหล่งข้อมูลอื่น > รายงานชาวเคิร์ดในตุรกี

A report on the Kurdish IDP's – 2005
A German newspaper's take on the Kurdish issue – 2005
The Guardian – What's in a name? Too much in Turkey – 2001
Sonia Roy (22 April 2011). "The impact on the politics of Iraq and Turkey and their bilateral relations regarding the Kurds in the post-Saddam regime". Foreign Policy Journal.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  İslâm Ansiklopedisi