stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มารูนไฟฟ์
อิทธิพลและแนวดนตรี

"ผมคิดว่าเพลงเก่า ๆ ของมารูนไฟฟ์จะฟังดูไม่เป็นผู้ใหญ่ และมันมีความเป็นฟังก์ กีตาร์แบบไนล์ รอดเจอส์ และเนื้อเพลงเกี่ยวกับหัวใจที่แตกสลาย ไม่เป็นผู้ใหญ่ ฟังก์ และหัวใจแตกสลาย นั่นคือสูตรสำเร็จของมารูนไฟฟ์"
—เจมส์ วาเลนไทน์
แอดัม เลอวีนกล่าวไว้ว่า "ทุกอย่างที่เขียนและแสดงออกมาและใส่รวมกันค่อนข้างจะมาจากเรา ผมแค่คิดว่าคนจะแปลกใจที่รู้ว่าเราคือหน่วยที่ใส่ความเป็นตัวเองลงไป เราเป็นวงที่ทำตามที่พวกเขาต้องการ ไม่มีผู้ชักนำ"
อย่างไรก็ตาม ในบทความเกี่ยวกับนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ เบนนี บลังโก เปิดเผยว่าเพลงของวงบางเพลง เช่น "มูฟส์ไลก์แจกเกอร์" เป็นผลผลิตมาจากความพยายามโดยอาศัยความร่วมมือกับนักเขียนเพลงและโปรดิวเซอร์มืออาชีพ ในบทความเดียวกันนั้น ใส่คำกล่าวของแอดัม เลอวีนที่ว่า "ราวกับว่า [เบนนี บลังโก] มีสัมผัสของมิด้าที่สามารถหาคนที่เหมาะสมเข้าด้วยกันได้ในเวลาที่เหมาะเจาะในการสร้างช่วงเวลาของดนตรีใหม่ ๆ เขาคือความร่วมมือ และเก่งในเรื่องทำให้คนคนหนึ่งทำสิ่งที่ดีที่สุดออกมาได้"
มารูนไฟฟ์เคยอ้างว่าตนได้รับอิทธิพลมาจากไมเคิล แจ็กสัน เดอะโพลิซ บีจีส์ จัสติน ทิมเบอร์เลก โทนิก และพรินซ์ แอดัม เลอวีน ยังอ้างว่าได้รับอิทธิพลจากสตีวี วันเดอร์ และบิลลี โจเอล เช่นกัน ยิ่งกว่านั้น มือกีตาร์ เจมส์ วาเลนไทน์ กล่าวว่าเขาได้รับอิทธิพลจากมือกีตาร์หลายคน เช่น แพท เมธินี, บิล ฟริเซลล์ และจอห์น สโคฟิลด์ รวมถึงวงดนตรีร็อกชื่อ ควีนส์ออฟเดอะสโตนเอจ ด้วย เพลงหลายเพลงของวงจะหนักไปที่กีตาร์ มักจะคลอด้วยเปียโนหรือเครื่องสังเคราะห์เสียง เนื้อหาในเพลงส่วนใหญ่เกี่ยวกับความรัก มักจะเป็นการสูญเสียความรัก เพลงอย่าง "ดิสเลิฟ" "เมกส์มีวันเดอร์" และ "มิเซอรี" จะมีโทนถากถาง แสดงความไม่พอใจในความสัมพันธ์ ขณะที่เพลงที่ซาบซึ้งใจและเร้าอารมณ์เช่น "ชีวิลบีเลิฟด์" "เนเวอร์กอนนาลีฟดิซเบด" นำเสนอความยาวนานในความสัมพันธ์ชู้สาว เพลง "เมกส์มีวันเดอร์" มีเนื้อหารองคือ เลอวีนแสดงความผิดหวังเมื่อรู้ว่าบางสิ่งไม่ได้ดีอย่างที่คิดไว้ และความท้อแท้จากสถานการณ์ทางการเมืองอเมริกา และสงครามอิรัก
ดนตรีของมารูนไฟฟ์เปลี่ยนแปลงไปทุกอัลบั้ม กล่าวคือ อัลบั้มซองส์อะเบาต์เจน เต็มไปด้วยเพลงเกี่ยวกับแฟนเก่าเลอวีนที่ชื่อเจน ในอัลบั้มอิตโวนต์บีซูนบีฟอร์ลอง  เพลงในอัลบั้มลดความส่วนตัวลง และมีใช้เครื่องดนตรีไฟฟ้ามากขึ้นด้วยเครื่องสังเคราะห์ดนตรี (synthesizer) ช่วยสร้างความรู้สึกแบบย้อนยุค (retro style) อัลบั้มแฮนส์ออลโอเวอร์ กลับมาที่เนื้อหาเพลงเกี่ยวกับการสูญเสียความรัก รวมไปถึงเพลงเกี่ยวกับความหลงใหล และได้ออกจำหน่ายซ้ำพร้อมเพลง "มูฟส์ไลก์แจกเกอร์" เพลงแนวอิเล็กโทรป็อปที่แสดงความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในด้านดนตรีของวง ทำให้ชวนเต้นมากขึ้น เลอวีนกล่าวว่า "มันเป็นหนึ่งในหลายเพลงที่เสี่ยงมาก" "มันเป็นสิ่งที่น่าสนใจและเป็นตัวของตัวเอง (bold statement) เราไม่เคยปล่อยเพลงแบบนั้นออกมาก่อนเลย แต่ก็น่าตื่นเต้นที่ได้ทำอะไรที่แตกต่าง แปลกใหม่ ผมดีใจที่ทุกคนชอบมัน" วาเลนไทน์เรียกอัลบั้มโอเวอร์เอกซ์โพสด์ว่าเป็น "อัลบั้มเพลงแนวป็อปมากที่สุดของพวกเราและเราไม่เคยเขินอายเลยที่ได้ทำมันขึ้นมา"  พวกเขายังได้ทดลองกับดนตรีแนวนิวเวฟ และดิสโก้ ในหลาย ๆ อัลบั้ม
สมาชิก

แอดัม เลอวีน – ร้องนำ กีตาร์ (1994–ปัจจุบัน)
เจสซี คาร์ไมเคิล – คีย์บอร์ด เปียโน กีตาร์ให้จังหวะ ร้องเบื้องหลัง (1994–2012; หยุดพักงาน 2012–2014; 2014–ปัจจุบัน)
เจมส์ วาเลนไทน์ – กีตาร์ ร้องเบื้องหลัง (2001–ปัจจุบัน)
แมตต์ ฟลินน์ – กลอง เครื่องประกอบจังหวะ (2006–ปัจจุบัน; สมาชิกทัวร์ 2004–2006)
พีเจ มอร์ตัน – คีย์บอร์ด เปียโน ร้องเบื้องหลัง (2012–ปัจจุบัน; สมาชิกทัวร์ 2010–2012)
แซม ฟาร์ราร์ – กีตาร์ กีตาร์เบส เครื่องประกอบจังหวะ ร้องเบื้องหลัง เทิร์นเทเบิลส์ แซมเปิลส์ เอฟเฟกต์อื่น ๆ (2016–ปัจจุบัน; สมาชิกทัวร์ 2012–2016)
ไรอัน ดูซิก – กลองชุด, เครื่องประกอบจังหวะ, ร้องประกอบ (1994–2006)
มิกกี แมดเดน – กีตาร์เบส (1994–2020)
ทอมมี "บูม-บูม" คิง – คีย์บอร์ด, ร้องเบื้องหลัง (ทัวร์ แบ็กทูสคูล ในปี 2009)
เอเดรียน ยัง (จากวง โนเดาต์) – กลอง, เครื่องประกอบจังหวะ (ยังเล่นแทนแมตต์ ฟลินน์ ในการแสดงบางรอบในทัวร์ แบ็กทูสคูล เนื่องจากฟลินน์ออกจากวงมารูนไฟฟ์ชั่วคราวด้วย "ปัญหาทางครอบครัว" ดังที่กล่าวไว้ในเว็บไซต์ทางการของวง)
ไรแลนด์ สตีน (จากวง รีลบิกฟิช) – กลอง, เครื่องประกอบจังหวะ (แสดงบางรอบในทัวร์อัลบั้ม ซองส์อะเบาต์เจน – สตีน เคยเป็นมือกลองให้กับวงดนตรีเก่าที่เคยเล่นร่วมกับเจมส์ วาเลนไทน์ ในวงสแควร์ เข้ามาเล่นแทนไรอัน ดูซิก ก่อนที่แมตต์ ฟลินน์ จะเป็นสมาชิกร่วมทัวร์และหลังจากนั้นได้เป็นมือกลองของวง)
จอช เดย์ – กลอง, เครื่องประกอบจังหวะ (แสดงบางรอบในทัวร์อัลบั้ม ซองส์อะเบาต์เจน – เดย์เข้ามาเล่นแทนดูซิกเช่นกัน เขาเป็นสมาชิกวงที่เล่นเบื้องหลังให้กับซารา บาเรลลิส มาอย่างยาวนาน เขาเล่นให้กับวงจนถึงปี 2013)
รายได้

ใน ค.ศ. 2015 ฟอบส์ประเมินรายได้ต่อปีของมารูนไฟฟ์ไว้ที่ 33 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ผลงาน

2002 : ซองส์อะเบาต์เจน (Songs About Jane)
2007 : อิตโวนต์บีซูนบีฟอร์ลอง (It Won't Be Soon Before Long)
2010 : แฮนส์ออลโอเวอร์ (Hands All Over)
2012 : โอเวอร์เอกซ์โพสด์ (Overexposed)
2014 : ไฟฟ์ (V)
2017 : เรดพิลล์บลูส์ (Red Pill Blues)
2021 : จอร์ดี (Jordi)
1995 : วีไลก์ดิกกิง? (We Like Digging?)
1997 : เดอะโฟร์ธเวิลด์ (The Fourth World)
1999 : สแต็กสตรีทเรคอร์ดิงส์ (Stagg Street Recordings)
ความสำเร็จ

มารูนไฟฟ์ได้เข้าชิงรางวัลแกรมมี 3 รางวัล รางวัลอเมริกันมิวสิกอะวอดส์ 3 รางวัล รางวัลบิลบอร์ดมิวสิกอะวอดส์ 4 รางวัล และรางวัลทีนช้อยส์อะวอดส์ 4 รางวัล ในการประกาศรางวัลเวิลด์มิวสิกอะวอดส์ 2004 พวกเขาชนะรางวัล "กลุ่มหน้าใหม่ยอดเยี่ยมของโลก" (World's Best New Group)
อัลบั้ม แฮนส์ออลโอเวอร์ สตูดิโออัลบั้มลำดับที่สามของวง ออกจำหน่ายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2010 ขึ้นอันดับที่สองบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ใน ค.ศ. 2011 อัลบั้มดังกล่าวออกจำหน่ายซ้ำและได้เพลง "มูฟส์ไลก์แจกเกอร์" ที่มีร้องรับเชิญโดยคริสตินา อากีเลรา กลายเป็นเพลงที่สองของวงที่ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตฮอต 100 ขายได้ 14.4 ล้านหน่วยทั่วโลก และกลายเป็นหนึ่งในซิงเกิลที่ขายดีที่สุดทั่วโลก มารูนไฟฟ์ออกอัลบั้มลำดับที่สี่ โอเวอร์เอกซ์โพสด์ เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 อัลบั้มขึ้นอันดับสองบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ซิงเกิลสองเพลงแรกคือ "เพย์โฟน" และ "วันมอร์ไนต์" ต่างก็เป็นที่นิยมทั่วโลกและขึ้นอันดับที่สอง และอันดับที่หนึ่งบนชาร์ตฮอต 100 ตามลำดับ "วันมอร์ไนต์" สามารถเอาชนะเพลง "คังนัมสไตล์" ของไซ ได้โดยขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และอยู่ได้นานเท่ากับเพลง "คอลมีเมย์บี" ของคาร์ลี เร เจปเซน แอดัม เลอวีนยังได้รับความนิยมจากการเป็นกรรมการตัดสินในรายการประกวดพรสวรรค์ เดอะวอยซ์ ซึ่งออกอากาศทางช่องเอ็นบีซีด้วย
มารูนไฟฟ์อยู่อันดับที่ 15 จากการจัดอันดับ "ศิลปินแถวหน้า หมวดซิงเกิลดิจิทัล" ของสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา โดยมียอดขายที่ยืนยันว่าขายได้ 15 ล้านหน่วยในสหรัฐอเมริกา ใน ค.ศ. 2013 มารูนไฟฟ์เป็นศิลปินที่ถูกเปิดเพลงมากที่สุดอันดับสามของชาร์ตท็อป 40 เมนสตรีมเรดิโอ วัดจากบริการมีเดียเบส ของบริษัทเคลียร์แชนเนล กลายเป็นหนึ่งในศิลปินที่ประสบความสำเร็จที่สุดในสังกัดอินเตอร์สโคปเรเคิดส์ ในวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 2014 สตูดิโออัลบั้มลำดับที่ห้า ไฟฟ์ (V) เปิดตัวที่อันดับที่หนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ด้วยยอดขาย 164,000 อัลบั้มในสัปดาห์แรก ใน ค.ศ. 2013 มารูนไฟฟ์อยู่ในอันดับที่ 94 ในรายชื่อ 100 ศิลปินยอดเยี่ยมตลอดกาลในงานครบรอบ 55 ปีของชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 จากซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จอย่าง "มูฟส์ไลก์แจกเกอร์" "เพย์โฟน" และ "วันมอร์ไนต์"
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 วงติดอันดับที่ 44 ในรายชื่อฮอต 100 ยอดเยี่ยมที่สุดในรอบ 57 ปี บิลบอร์ดฮอต 100
ทัวร์คอนเสิร์ต

ซองส์อะเบาต์เจนทัวร์ (2002–04)
ฮอนด้าซีวิกทัวร์ประจำปีครั้งที่ 5 (2005)
อิตโวนต์บีซูนบีฟอร์ลองทัวร์ (2007-2008)
แบ็กทูสคูลทัวร์ (2009)
พาล์มทรีส์แอนด์เพาเวอร์ลายส์ทัวร์ (2010)
แฮนส์ออลโอเวอร์ทัวร์ (2010-2012)
โอเวอร์เอกซ์โพสด์ทัวร์ (2012-2014)
ฮอนด้าซีวิกทัวร์ประจำปีครั้งที่ 12 (2013)
มารูนไฟฟ์เวิลด์ทัวร์ 2015 (2015)
เรดพิลล์บลูส์ทัวร์ (2018-2019)
มารูนไฟฟ์ 2020–2021 ทัวร์ (2020–2021)
การกุศล

ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 มารูนไฟฟ์ได้ร่วมมือกับองค์กรไม่แสวงผลกำไร รีเวิร์บ (REVERB) โดยการทัวร์สีเขียว และชักชวนแฟนเพลงให้ทำกิจกรรมเพื่อสิ่งแวดล้อม
มารูนไฟฟ์เป็นผู้สนับสนุนองค์กรเอดสติลรีไควด์ (Aid Still Required; ASR) มาอย่างยาวนาน หลังจากอุทิศเพลง "ชีวิลบีเลิฟด์" ฉบับเล่นสดให้กับซีดีเพลงขององค์กรเพื่อช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์สึนามิในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ค.ศ. 2004 แล้ว มารูนไฟฟ์ยังบันทึกเสียงประกาศสู่สาธารณะให้กับองค์กร ASR เกี่ยวกับสิ่งที่จำเป็นต้องทำให้กับเฮติด้วย มารูนไฟฟ์เข้าร่วมโครงการรณรงค์ผ่านสื่อสังคมขององค์กรหลายโครงการ และเลอวีนได้จัดงานพบปะแฟนคลับในฉากของรายการเดอะวอยซ์เพื่อสมทบทุนช่วยเหลือโครงการหลายโครงการขององค์กร ASR
มารูนไฟฟ์สนับสนุนมูลนิธิโรคมะเร็งปอด บอนนี เจ. แอดดาริโอ
ในปี ค.ศ. 2006 มารูนไฟฟ์ได้รางวัลเอนไวรอนเมนทัลมีเดียอะวอดส์ เนื่องจากบริจาครายได้จากทัวร์คอนเสิร์ตที่อเมริกาเหนือ 2005 ให้กับองค์กรสิ่งแวดล้อมโลกแห่งหนึ่งชื่อ "โกลบอลคูล"
ในปี ค.ศ. 2011 มารูนไฟฟ์ (ร่วมด้วย พีเจ มอร์ตัน ซึ่งยังเป็นสมาชิกร่วมทัวร์ในขณะนั้น) เข้าร่วมโครงการ "24 ฮาวร์เซสชัน" กับโคคา-โคล่า พวกเขาเขียนและบันทึกเพลง "อิซเอนีบอดีเอาต์แดร์" ภายในเวลา 24 ชั่วโมง หลังจากจบโครงการ เพลงดังกล่าวมีให้รับชมในเว็บไซต์โคคา-โคล่า มีประกาศว่าถ้าเพลงถูกดาวน์โหลดมากกว่า 100,000 ครั้ง วงจะบริจาคน้ำสะอาดให้ทวีปแอฟริกา
แอดัม เลอวีน หลังจากน้องชายเปิดเผยว่าเป็นเกย์ ได้กลายเป็นผู้สนับสนุนการแต่งงานกับเพศเดียวกัน และสิทธิของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ในปี ค.ศ. 2011 เขาเปิดบัญชีทางการของมารูนไฟฟ์ในยูทูบเพื่อสนับสนุนโครงการอิตเก็ตส์เบ็ตเทอร์โปรเจกต์ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2012 เขาประกาศว่า มารูนไฟฟ์ได้เปลี่ยนแปลงสถานที่แสดงหลังการประกาศรางวัลแกรมมี เนื่องจาก "การสนับสนุนญัตติข้อที่ 8 ของร้านอาหารที่ไม่ระบุชื่อแห่งหนึ่งในลอสแอนเจลิส"
สนับสนุนกองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
มารูนไฟฟ์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
มารูนไฟฟ์ ที่เฟซบุ๊ก
วิดีโอ ที่ยูทูบ
มารูนไฟฟ์ ที่ มายสเปซ
| ด ค กซิงเกิลของมารูนไฟฟ์ |
| --- | --- |
 ผลงานเพลง 
ซองส์อะเบาต์เจน:  "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด"  "ดิสเลิฟ"  "ชีวิลบีเลิฟด์"  "มัสต์เก็ตเอาต์"  "ซันเดย์มอร์นิง" 
อิตโวนต์บีซูนบีฟอร์ลอง:  "อิฟไอเนเวอร์ซียัวร์เฟซอะเกน"  "เมกส์มีวันเดอร์"  "เวกอัปคอล"  "โวนต์โกโฮมวิทเอาต์ยู"  "กูดไนต์กูดไนต์" 
แฮนส์ออลโอเวอร์:  "มิเซอรี"  "กิฟอะลิตเทิลมอร์"  "เนเวอร์กอนนาลีฟดิซเบด"  "แฮนส์ออลโอเวอร์"  "มูฟส์ไลก์แจกเกอร์" 
โอเวอร์เอกซ์โพสด์:  "วันมอร์ไนต์"  "เพย์โฟน"  "เดย์ไลต์"  "ลักกีสไตรก์"  "เดอะแมนฮูเนเวอร์ลายด์"  "เลิฟซัมบอดี"  "แซด"  "ดูอินเดิร์ต"  "ไวป์ยัวร์อายส์" 
ไฟฟ์:  "แม็ปส์"  "แอนิมัลส์"  "อิตวอสออลเวส์ยู"  "ชูการ์"  "ฟีลิงส์"  "มายฮาร์ตอิสโอเพน"  "ดิสซัมเมอส์กอนนาเฮิร์ตไลก์อะมาเธอร์ฟักเกอร์" 
เรดพิลล์บลูส์:  "โดนต์วอนนาโนว์"  "โคลด์"  "วอตเลิฟเวอส์ดู" 
  หมวดหมู่ 
| ด ค กรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1950s:  ไม่มีรางวัล (1958)  บ็อบบี ดาริน (1959) 
1960s:  บ็อบ นิวฮาร์ต (1960)  ปีเตอร์ เนโร (1961)  โรเบิร์ต กูเล็ต (1962)  เดอะสวิงเกิลซิงเกอรส์ (1963)  เดอะบีเทิลส์ (1964)  ทอม โจนส์ (1965)  ไม่มีรางวัล (1966)  บ็อบบี เจนทรี (1967)  โจเซ เฟลิเซียโน (1968)  ครอสบี, สติลส์ แอนด์แนช (1969) 
1970s:  เดอะคาร์เพนเทอส์ (1970)  คาร์ลี ไซมอน (1971)  อเมริกา (1972)  เบ็ตต์ มิดเลอร์ (1973)  มาร์วิน แฮมลิช (1974)  นาตาลี โคล (1975)  สตาร์แลนด์โวคอลแบนด์ (1976)  เดบบี บูน (1977)  อะเทสต์ออฟฮันนี (1978)  ริคกี ลี โจนส์ (1979) 
1980s:  คริสโตเฟอร์ ครอสส์ (1980)  ชีนา อีสตัน (1981)  เมนแอตเวิร์ก (1982)  คัลเจอร์คลับ (1983)  ซินดี ลอเปอร์ (1984)  ซาเด (1985)  บรูซ ฮอร์นสบี & เดอะแรนก์ (1986)  โจดี วัตลีย์ (1987)  เทรซี แชปแมน (1988)  มิลลี วานิลลี (1989) 
1990s:  มารายห์ แครี (1990)  มาร์ก คอห์น (1991)  อาร์เรสเตดเดเวลลอปเมนต์ (1992)  โทนี แบรกซ์ตัน (1993)  เชอรีล โครว์ (1994)  ฮูตีแอรด์เดอะโบลว์ฟิช (1995)  ลีแอน ไรมส์ (1996)  พอลลา โคล (1997)  ลอรีน ฮิลล์ (1998)  คริสตินา อากีเลรา (1999) 
2000s:  เชลบี ลีนน์ (2000)  อลิเชีย คีส์ (2001)  นอราห์ โจนส์ (2002)  อีวาเนสเซนซ์ (2003)  มารูนไฟฟ์ (2004)  จอห์น เลเจนด์ (2005)  แคร์รี อันเดอร์วูด (2006)  เอมี ไวน์เฮาส์ (2007)  อะเดล (2008)  แซกบราวน์แบนด์ (2009) 
2010s:  เอสเปรันซา สปอลดิง (2010)  บอนอีแวร์ (2011)  ฟัน (2012)  แมคเคิลมอร์ แอนด์ไรอัน ลูอิส (2013)  แซม สมิธ (2014)  เมแกน เทรนเนอร์ (2015)  เชนจ์เดอะแร็ปเปอร์ (2016)  อเลสเซีย คารา (2017)  ดัว ลีปา (2018)  บิลลี ไอลิช (2019) 
2020s:  เมแกนเดอะสตัลเลียน (2020)  โอลิเวีย โรดริโก (2021)  ซามารา จอย (2022)  วิกตอเรีย มอเนต์ (2023) 
มารูนไฟฟ์ในคอนเสิร์ตปี ค.ศ. 2004
มารูนไฟฟ์ที่เมดิสันสแควร์การ์เดน ในปี ค.ศ. 2007
มารูนไฟฟแสดงในฮ่องกงปี ค.ศ. 2011
มารูนไฟฟ์ขณะกำลังแสดงสดในปี ค.ศ. 2016
มารูนไฟฟ์ระหว่างทัวร์คอนเสิร์ตเรดพิลล์บลูส์ทัวร์ที่เป๊ปซี่เซ็นเตอร์ ในเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด ใน ค.ศ. 2018
กีตาร์เบสสีดำมิวสิกแมนของแมดเดน จัดแสดงที่ฮาร์ดร็อกคาเฟ่ ลอนดอน
แก๊สเชื้อเพลิง

ระวังสับสนกับ น้ำมันเบนซิน
เปรียบเทียบ น้ำมันเตา
เปลวไฟสีน้ำเงินจาก หัวเตาแก๊ส
แก๊สเชื้อเพลิง เป็นหนึ่งในหลายๆ ชนิดของ เชื้อเพลิง ที่อยู่ในสภาพ แก๊ส ภายใต้สภาวะปกติ โดยส่วนใหญ่แก๊สเชื้อเพลิงประกอบด้วย ไฮโดรคาร์บอน (เช่น มีเทน และ โพรเพน), ไฮโดรเจน, คาร์บอนมอนอกไซด์ หรือส่วนผสมของสารเหล่านี้ แก๊สเหล่านี้เป็นแหล่งพลังงานที่สามารถส่งผ่านและแจกจ่ายได้ง่ายผ่านท่อ
แก๊สเชื้อเพลิงแตกต่างจาก เชื้อเพลิงเหลว และ เชื้อเพลิงแข็ง แม้ว่าแก๊สเชื้อเพลิงบางชนิดจะถูก ทำให้เป็นของเหลว เพื่อเก็บหรือขนส่ง (เช่น แก๊สออโต และ แก๊สปิโตรเลียมเหลว) แม้ว่าธรรมชาติของแก๊สจะมีข้อได้เปรียบในการหลีกเลี่ยงความยากลำบากในการขนส่งเชื้อเพลิงแข็งและความเสี่ยงในการหกรั่วไหลที่เกี่ยวข้องกับเชื้อเพลิงเหลว แต่แก๊สก็มีข้อจำกัดเช่นกัน เนื่องจากแก๊สเชื้อเพลิงอาจไม่ถูกตรวจจับและทำให้เกิด การระเบิดจากแก๊ส ได้ ด้วยเหตุนี้จึงมีการเติม สารแต่งกลิ่น ลงในแก๊สเชื้อเพลิงส่วนใหญ่ ปัจจุบันแก๊สเชื้อเพลิงที่ใช้กันทั่วไปมากที่สุดคือ แก๊สธรรมชาติ
ประเภทของแก๊สเชื้อเพลิง

แก๊สเชื้อเพลิงแบ่งออกเป็นสองประเภทหลัก โดยไม่ขึ้นกับองค์ประกอบทางเคมี แต่ขึ้นอยู่กับแหล่งที่มาและวิธีการผลิตแก๊สที่พบตามธรรมชาติ และแก๊สที่ผลิตขึ้นจากวัสดุอื่นๆ
ประเภทของแก๊สเชื้อเพลิง > แก๊สเชื้อเพลิงที่ผลิตขึ้น

แก๊สเชื้อเพลิงที่ผลิตขึ้นคือแก๊สที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางเคมีของของแข็ง ของเหลว หรือแก๊สอื่นๆ การเปลี่ยนของแข็งให้เป็นแก๊สเรียกว่า การทำให้เป็นแก๊ส และสถานที่ผลิตเรียกว่า โรงงานผลิตแก๊ส
ตัวอย่างแก๊สเชื้อเพลิงที่ผลิตขึ้น:
ถ่านหินแก๊ส ซึ่งได้จากการไพโรไลซิสของถ่านหิน
น้ำแก๊ส ที่ถูกผลิตโดยการผ่านไอน้ำไปบน โค้ก ร้อนๆ
แก๊สผู้ผลิต ซึ่งถูกผลิตโดยการผ่านไอน้ำและอากาศไปบน โค้ก ร้อนๆ (ในปัจจุบันไม่ค่อยใช้แล้ว)
ซินแก๊ส ซึ่งเป็นเทคโนโลยีปัจจุบันที่สำคัญ ผลิตจาก แก๊สธรรมชาติ
แก๊สไม้ ซึ่งได้จาก ไม้ เคยเป็นที่นิยมและเกี่ยวข้องกับ เชื้อเพลิงชีวภาพ
แก๊สชีวภาพ ซึ่งได้จากกองขยะ
แก๊สเตาหลอมระเบิด
ไฮโดรเจน ที่ได้จาก อิเล็กโทรลิซิส หรือ การรีฟอร์มมิ่งด้วยไอน้ำ
แก๊สถ่านหินที่ได้จากการไพโรไลซิสของถ่านหินมักมีสิ่งเจือปนเช่น ทาร์, แอมโมเนีย และ ไฮโดรเจนซัลไฟด์ สิ่งเหล่านี้ต้องถูกกำจัดออก และอาจต้องใช้โรงงานที่มีขนาดใหญ่เพื่อทำการนี้
ประเภทของแก๊สเชื้อเพลิง > แก๊สเชื้อเพลิงที่สกัดจากบ่อหรือเหมือง

ดูเพิ่ม: เชื้อเพลิงฟอสซิล
ในศตวรรษที่ 20 แก๊สธรรมชาติ ซึ่งประกอบด้วย มีเทน เป็นหลัก ได้กลายเป็นแหล่งแก๊สเชื้อเพลิงหลัก เพราะไม่ต้องผลิตผ่านกระบวนการต่างๆ สามารถสกัดได้จากแหล่งสะสมใต้ดิน แก๊สธรรมชาติสามารถผสมกับไฮโดรเจนเพื่อสร้างส่วนผสมที่เรียกว่า HCNG
แก๊สเชื้อเพลิงเพิ่มเติมที่ได้จากแก๊สธรรมชาติหรือ ปิโตรเลียม:
โพรเพน
บิวเทน
แก๊สปิโตรเลียมเหลวที่ทำให้กลับเป็นแก๊สอีกครั้ง
องค์ประกอบของแก๊สธรรมชาติจะแตกต่างกันไปอย่างมาก แต่ตารางด้านล่างแสดงองค์ประกอบทั่วไป
| องค์ประกอบ | ปริมาตร % |
| --- | --- |
มีเทน: 93.63
อีเทน: 3.25
โพรเพน: 0.69
บิวเทน: 0.27
ไฮโดรคาร์บอนอื่นๆ: 0.20
ไนโตรเจน: 1.78
คาร์บอนไดออกไซด์: 0.13
ฮีเลียม: 0.05
ข้อมูลจำเพาะ

นอกเหนือจากองค์ประกอบทางเคมีแล้ว แก๊สเชื้อเพลิงอาจต้องปฏิบัติตามพารามิเตอร์อื่นๆ เช่น ค่าความร้อนรวม, ดัชนีวอบบี้*, จุดน้ำค้าง, ฯลฯ สเปคต่อไปนี้เป็นของระบบการส่งแก๊สแห่งชาติของสหราชอาณาจักร
| เนื้อหาหรือคุณลักษณะ | ค่า |
| --- | --- |
ค่าความร้อนรวม: 37.0 – 44.5 MJ/m3
ดัชนีวอบบี้*: 47.2 – 51.41 MJ/m3
จุดน้ำค้างของน้ำ: <-10 °C @ 85barg
จุดน้ำค้างของไฮโดรคาร์บอน: <-2 °C
ปริมาณไฮโดรเจนซัลไฟด์*: ≤5 mg/m3
ปริมาณซัลเฟอร์ทั้งหมด (รวมถึง H2S)*: ≤50 mg/m3
ปริมาณไฮโดรเจน*: ≤0.1% (โมลาร์)
ปริมาณออกซิเจน*: ≤0.2% (โมลาร์)
ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์: ≤2.0% (โมลาร์)
ปริมาณไนโตรเจน: <5.0% (โมลาร์)
ปริมาณแก๊สเฉื่อยรวม: <7.0%
ค่าการเผาไหม้ไม่สมบูรณ์*: ≤0.48
ดัชนีเขม่า*: ≤0.60
ปัจจัยการเผาไหม้ไม่สมบูรณ์ (ICF) – เป็นดัชนีเชิงประจักษ์ที่เชื่อมโยงองค์ประกอบของแก๊สกับแนวโน้มที่จะเผาไหม้ไม่สมบูรณ์ในอุปกรณ์แก๊ส ดัทตันนิยาม ICF ว่า: ICF = 0.64 × (W − 50.73 + 0.03 × PN) โดยที่ W คือ ดัชนี Wobbe, MJ/m3; PN คือเปอร์เซ็นต์ปริมาตรของ C3H8 บวก N2 ในส่วนผสมสามองค์ประกอบ
ดัชนีเขม่า (SI) – เป็นดัชนีเชิงประจักษ์ที่เชื่อมโยงองค์ประกอบของแก๊สกับแนวโน้มที่จะเกิดเขม่าในระหว่างการเผาไหม้ในอุปกรณ์แก๊ส
ค่าความร้อนของแก๊สที่ผลิตอยู่ที่ประมาณ 500 บีทียูต่อคิวบิกฟุต (18,629 kJ/m3) ขณะที่ค่าความร้อนของแก๊สธรรมชาติสูงเป็นสองเท่าที่ประมาณ 1000 บีทียูต่อคิวบิกฟุต (37,259 kJ/m3) สำหรับความร้อนในปริมาณที่กำหนด จะใช้ปริมาตรแก๊สธรรมชาติเพียงครึ่งเดียว
การใช้งานของแก๊สเชื้อเพลิง

หนึ่งในรูปแบบการใช้งานที่เก่าแก่ที่สุดของแก๊สเชื้อเพลิงคือ การให้แสงสว่างด้วยแก๊ส ซึ่งช่วยให้เกิดการใช้ไฟถนนและการให้แสงสว่างในอาคารตามเมืองต่างๆ ได้อย่างแพร่หลาย แก๊สเชื้อเพลิงยังถูกนำมาใช้ในหัวเผาแก๊ส โดยเฉพาะอย่างยิ่งตะเกียงบุนเซินที่ใช้ในห้องปฏิบัติการ นอกจากนี้ แก๊สเชื้อเพลิงยังสามารถนำมาใช้ในเครื่องทำความร้อนด้วยแก๊ส, เตาแคมป์ปิ้ง และแม้กระทั่งเพื่อขับเคลื่อนยานพาหนะ เนื่องจากมีค่าความร้อนสูง
แก๊สเชื้อเพลิงถูกใช้กันอย่างแพร่หลายโดยผู้ใช้ในอุตสาหกรรม พาณิชย์ และครัวเรือน อุตสาหกรรมใช้แก๊สเชื้อเพลิงสำหรับการทำความร้อนเตาเผา, เตาหลอม, หม้อต้ม และเตาอบ รวมถึงการทำความร้อนในพื้นที่และการอบแห้ง อุตสาหกรรมไฟฟ้าใช้แก๊สเชื้อเพลิงเพื่อขับเคลื่อนกังหันแก๊สเพื่อผลิตไฟฟ้า โดยที่สเปคของแก๊สเชื้อเพลิงสำหรับกังหันแก๊สอาจมีความเข้มงวดอย่างมาก แก๊สเชื้อเพลิงยังสามารถใช้เป็นวัตถุดิบในกระบวนการทางเคมีได้ด้วย
ในภาคพาณิชย์ แก๊สเชื้อเพลิงถูกใช้สำหรับการทำความร้อน, การปรุงอาหาร, การอบ และการอบแห้ง ส่วนในภาคครัวเรือน แก๊สเชื้อเพลิงถูกใช้สำหรับการทำความร้อนและการปรุงอาหาร
ปัจจุบัน แก๊สเชื้อเพลิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งซินแก๊ส ถูกใช้เป็นอย่างมากในการผลิตแอมโมเนียสำหรับปุ๋ย และในการเตรียมสารทำความสะอาดและเคมีภัณฑ์เฉพาะอื่นๆ
ในโรงงานอุตสาหกรรม แก๊สเชื้อเพลิงอาจถูกใช้ในการชะล้างท่อและภาชนะต่างๆ เพื่อป้องกันการแทรกซึมของอากาศ แก๊สเชื้อเพลิงที่เหลือใช้เกินความต้องการอาจถูกกำจัดด้วยการเผาในระบบแก๊สแฟลร์ของโรงงาน
สำหรับผู้ใช้ที่เผาแก๊สโดยตรง แก๊สเชื้อเพลิงจะถูกจ่ายที่ความดันประมาณ 15 psi (1 barg) ในขณะที่กังหันแก๊สต้องการแรงดันแก๊สที่ 250-350 psi (17-24 barg)
โคมไฟแก๊สสไตล์ศตวรรษที่ 19 ในนิวออร์ลีนส์
รัฐเคาะลีฟะฮ์ฟาฏิมียะฮ์

รัฐเคาะลีฟะฮ์ฟาฏิมียะฮ์ (อาหรับ: الخلافة الفاطمية) เป็นรัฐเคาะลีฟะฮ์แบบชีอะฮ์อิสมาอิลียะฮ์ที่ปกครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของแอฟริกาเหนือ ตั้งแต่ทะเลแดงทางฝั่งตะวันออก ถึงมหาสมุทรแอตแลนติกทางฝั่งตะวันตก เป็นราชวงศ์ของชาวอาหรับที่ปกครองแถวชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของแอฟริกาและทำให้อียิปต์เป็นศูนย์กลางของรัฐเคาะลีฟะฮ์ โดยครอบครองตั้งแต่มัฆริบ, ซูดาน, ซิซิลี, ลิแวนต์ และฮิญาซ
พวก ฟาฏิมิด (อาหรับ: الفاطميون, อักษรโรมัน: al-Fāṭimīyūn) อ้างว่าตนสืบเชื้อสายมาจากฟาฏิมะฮ์ ลูกสาวของศาสดามุฮัมมัด รัฐของพวกฟาฏิมิดเริ่มก่อร่างแถวชายฝั่งทางภาคตะวันตกของแอฟริกาเหนือ (ในประเทศแอลจีเรีย) ในปีค.ศ. 909 ได้มีการยึดครองร็อกกอดะฮ์ เมืองหลวงของอัฆลาบิด ในปีค.ศ. 921 พวกฟาฏิมิดได้ก่อตั้งเมืองหลวงของตนที่ตูนีเซียของอัลมะฮ์ดียะฮ์ ในปีค.ศ. 948 พวกเขาได้ย้ายเมืองหลวงไปที่อัลมันศูรียะฮ์ ใกล้กับก็อยเราะวานในตูนีเซีย ในปีค.ศ. 969 พวกเขาได้ยึดครองอียิปต์และตั้งเมืองไคโรเป็นเมืองหลวง จึงทำให้เอียิปต์เป็นศูนย์กลางทางการเมือง, วัฒนธรรม และศาสนาของชาวอาหรับ
หลังจากการพิชิตครั้งแรก รัฐเคาะลีฟะฮ์ได้ยอมรับความต่างทางศาสนาต่อลัทธิที่ไม่ใช่ชีอะฮ์ของอิสลาม เช่นเดียวกันกับชาวยิว, ชาวมอลตาที่นับถือศาสนาคริสต์ และคอปติก อย่างไรก็ตาม ผู้นำของรัฐนี้ไม่ได้ดำเนินการจูงใจประชากรในอียิปต์ไปมากเสียเท่าไหร่
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 11 และศตวรรษที่ 12 รัฐเคาะลีฟะฮ์ฟาฏิมียะฮ์เสี่อมถอยลงเรื่อย ๆ และในปีค.ศ. 1171 เศาะลาฮุดดีนได้โจมตีรัฐนี้ และก่อตั้งราชวงศ์อัยยูบิดกับรวมรัฐของฟาฏิมียะฮ์ให้เป็นส่วนหนึ่งของ รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์.
ราชวงศ์ > เคาะลีฟะฮ์

อบูมุฮัมมัด อับดุลลอฮ์ อัลมะฮ์ดี บิลลาฮ์ (ค.ศ. 909–934) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฟาฏิมียะฮ์
อบูลกอซิม มุฮัมมัด อัลกออิม บิอัมริลลาฮ์ (ค.ศ. 934–946)
อบูฏอฮิร อิสมาอิล อัลมันศูร บิลลาฮ์ (ค.ศ.946–953)
อบูตะมีม มะอัดด์ อัลมุอิซซ์ ลิดีนัลลอฮ์ (ค.ศ. 953–975) อียิปต์ถูกครอบครองในรัชสมัยนี้
อบูมันศูร นิซาร์ อัลอะซีซ บิลลาฮ์ (ค.ศ. 975–996)
อบูอะลี อัลมันศูร อัลฮากิม บิอัมริลลาฮ์ (ค.ศ.996–1021) ศาสนาดรูซถูกก่อตั้งในรัชสมัยนี้
อบูลฮะซัน อะลี อัซซอฮิร ลิอิอ์ซาซ ดีนัลลอฮ์ (ค.ศ. 1021–1036)
อบูตะมีม มะอัดด์ อัลมุสตันศิร บิลลาฮ์ (ค.ศ. 1036–1094) การทะเลาะในเรื่องผู้สืบทอด นำไปสู่การแยกตัวของนิซารี
อัลมุสตะอ์ลี บิลลาฮ์ (ค.ศ.1094–1101)
อบูอะลี มุนศูร อัลอามิร บิอะฮ์กามัลลอฮ์ (ค.ศ. 1101–1130) ผู้ปกครองฟาฏิมียะฮ์หลังจากพระองค์ไม่ถือว่าพระองค์เป็นอิหม่ามโดยอิสมาอิลีสายมุสตะอ์ลี/ฏ็อยยะบียะฮ์
อับดุลมะญีด อัลฮาฟิซ (ค.ศ. 1130–1149) ลัทธิฮาฟิซีถูกก่อตั้งโดยมีอัลฮาฟิซเป็นอิหม่าม
อัซซอฟิร (ค.ศ. 1149–1154)
อัลฟาอิซ (ค.ศ. 1154–1160)
อัลอาฎิด (ค.ศ. 1160–1171)
ดูเพิ่ม

รายชื่อราชวงศ์อิสลามนิกายชีอะฮ์
สารานุกรม

Brett, Michael (2001). The Rise of the Fatimids: The World of the Mediterranean and the Middle East in the Fourth Century of the Hijra, Tenth Century CE. The Medieval Mediterranean. Vol. 30. Leiden: BRILL. ISBN 978-9004117419. {{cite book}}: |ref=harv ไม่ถูกต้อง (help)
Canard, Marius (1965). "Fāṭimids".  ใน Lewis, B.; Pellat, Ch. & Schacht, J. (บ.ก.). The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume II: C–G. Leiden: E. J. Brill. pp. 850–862. OCLC 495469475.
Cortese, Delia, "Fatimids", in Muhammad in History, Thought, and Culture: An Encyclopedia of the Prophet of God (2 vols.), Edited by C. Fitzpatrick and A. Walker, Santa Barbara, ABC-CLIO, 2014, Vol I, pp. 187–191.
Daftary, Farhad (2007). The Ismāʿı̄lı̄s: Their History and Doctrines (Second ed.). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-61636-2.
Daftary, Farhad (1999). "FATIMIDS". Encyclopaedia Iranica, Vol. IX, Fasc. 4. pp. 423–426. {{cite encyclopedia}}: |ref=harv ไม่ถูกต้อง (help)
Halm, Heinz (1996). The Empire of the Mahdi: The Rise of the Fatimids. Handbook of Oriental Studies. Vol. 26. แปลโดย Michael Bonner. Leiden: BRILL. ISBN 978-9004100565. {{cite book}}: |ref=harv ไม่ถูกต้อง (help)
แม่แบบ:The Prophet and the Age of the Caliphates
Halm, Heinz (2014). "Fāṭimids".  ใน Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (บ.ก.). Encyclopaedia of Islam (3rd ed.). Brill Online. ISSN 1873-9830.
Lev, Yaacov (1987). "Army, Regime, and Society in Fatimid Egypt, 358–487/968–1094". International Journal of Middle East Studies. 19 (3): 337–365. doi:10.1017/S0020743800056762. JSTOR 163658. {{cite journal}}: |ref=harv ไม่ถูกต้อง (help)
Walker, Paul E. (2002). Exploring an Islamic Empire: Fatimid History and its Sources. London: I.B. Tauris. ISBN 9781860646928. {{cite book}}: |ref=harv ไม่ถูกต้อง (help)
แม่แบบ:Encyclopaedia Islamica
ฮีปซอร์ต

| --- | --- |
ในสเตปแรกของการรันฮีปซอร์ต สมาชิกของอาร์เรย์จะถูกจัดเรียงให้เป็นโครงสร้างข้อมูลฮีป เรียกว่า การสร้างฮีป (heapify) เมื่อสร้างเป็นฮีปแล้ว ฮีปซอร์ตจะทำการสลับสมาชิกตัวที่อยู่หน้าสุด (เป็นโหนดด้านบนสุดของฮีป) และตัวล่างสุดของฮีป (ตัวที่อยู่หลังสุดของอาร์เรย์ในส่วนที่ยังไม่ได้จัดเรียง (unsorted part of the array)) ฮีปซอร์ตจะทำแบบนี้ จนกระทั่งอาร์เรย์เรียงจากน้อยไปมากอย่างสมบูรณ์
ประเภท: อัลกอริทึมจัดเรียง
โครงสร้างข้อมูล: แถวลำดับ
ประสิทธิภาพเมื่อเกิดกรณีแย่ที่สุด:  O(n\log n)
ประสิทธิภาพเมื่อเกิดกรณีดีที่สุด:  O(n\log n) (distinct keys) or  O(n) (equal keys)
ประสิทธิภาพเมื่อเกิดกรณีทั่วไป:  O(n\log n)
ปริมาณความต้องการพื้นที่เมื่อเกิดกรณีแย่ที่สุด:  O(n) total  O(1) auxiliary
ด ค ก
ในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์ ฮีปซอร์ต หรือ อัลกอริทึมจัดเรียงแบบฮีป (อังกฤษ: heapsort) คือ อัลกอริทึมจัดเรียงที่มีพื้นฐานคือการเปรียบเทียบสมาชิกในอาร์เรย์ (array) โดยใช้โครงสร้างข้อมูลแบบฮีป (heap) เป็นหลักในการจัดเรียง
ฮีปซอร์ตและโครงสร้างข้อมูลฮีป คิดค้นขึ้นโดย จอห์น (วิลเลียม โจเซฟ) วิลเลียมส์ ในปี ค.ศ. 1964
ฮีปซอร์ตจัดเป็นหนึ่งในกลุ่มซีเล็กชันซอร์ต (selection sort) กล่าวคือ อัลกอริทึมจะนำตัวที่มีค่าสูงที่สุดในอาร์เรย์ไปไว้ข้างหลังสุด และตัวที่สูงสุดอันดับที่สองตามมา จนถึงตัวสุดท้าย โดยใช้วิธีการสลับ (swaping) แต่ฮีปซอร์ตมีประสิทธิภาพสูงกว่าซีเล็กชันซอร์ตมากกว่าหลายเท่า
เปรียบเทียบ heapsort กับ merge sort และ quicksort

โดยทั่วไปในทางปฏิบัติแล้ว heapsort จะช้ากว่า merge sort และ quicksort และถือเป็นอัลกอริทึมที่ไม่เสถียร (unstable algorithm) กล่าวคือ heapsort จะไม่ทำการรักษาตำแหน่งของเรคคอร์ดในอาร์เรย์ในกรณีที่ตำแหน่งสองตำแหน่งขึ้นไปนั้น มีค่า (value/key) ที่เท่ากัน
อย่างไรก็ดี heapsort ไม่จำเป็นต้องใช้พื้นที่ในการเก็บข้อมูล (memory space) เหมือนกับ merge sort และเวลารันในกรณีที่แย่ที่สุดของ heapsort คือ Θ(nlogn) ทำให้เร็วกว่า quicksort ซึ่งมีเวลารันในกรณีที่แย่ที่สุดคือ O(n2)
ตัวอย่าง

ให้ { 6, 5, 3, 1, 8, 7, 2, 4 } เป็นลิสต์ เราต้องการเรียงสมาชิกของลิสต์นี้จากน้อยที่สุดไปมากที่สุด
ตัวอย่าง > การสร้างฮีป

| ฮีป | สมาชิกใหม่ใส่เข้าไปในฮีป | สลับ (swap) สมาชิก |
| --- | --- | --- |
| NULL (ว่างเปล่า) | 6 |  |
| 6 | 5 |  |
| 6, 5 | 3 |  |
| 6, 5, 3 | 1 |  |
| 6, 5, 3, 1 | 8 |  |
| 6, 5, 3, 1, 8 |  | 5, 8 |
| 6, 8, 3, 1, 5 |  | 6, 8 |
| 8, 6, 3, 1, 5 | 7 |  |
| 8, 6, 3, 1, 5, 7 |  | 3, 7 |
| 8, 6, 7, 1, 5, 3 | 2 |  |
| 8, 6, 7, 1, 5, 3, 2 | 4 |  |
| 8, 6, 7, 1, 5, 3, 2, 4 |  | 1, 4 |
8, 6, 7, 4, 5, 3, 2, 1: