stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย
ซากเรือ > ความพยายามกู้ซากเรือของไซมอน เลก ในคริสต์ทศวรรษ 1930

ระหว่าง ค.ศ. 1931 ถึง 1935 กลุ่มทุนชาวอเมริกันซึ่งประกอบด้วยไซมอน เลก ผู้ประดิษฐ์เรือดำน้ำชื่อดัง และนาวาโท เอช.เอช. ไรลีย์ นายทหารเรือสหรัฐ ได้เจรจาทำสัญญากับกระทรวงทหารเรืออังกฤษและหน่วยงานของอังกฤษอื่น ๆ เพื่อดำเนินการกู้ซากเรือลูซิเทเนีย วิธีการกู้ซากเรือลูซิเทเนียมีความโดดเด่นตรงที่การใช้ท่อเหล็กขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 5 ฟุต ยาว 200 ฟุต (61 เมตร) ซึ่งภายในมีบันไดและห้องดำน้ำที่ปลายด้านล่าง โดยท่อเหล็กนี้จะถูกลอยไปเหนือซากเรือ จากนั้นจึงจมลงในแนวดิ่ง โดยให้ห้องดำน้ำวางอยู่บนดาดฟ้าหลักของลูซิเทเนีย นักดำน้ำจะลงบันไดไปยังห้องดำน้ำ จากนั้นจึงออกจากห้องดำน้ำเพื่อไปยังดาดฟ้าของลูซิเทเนีย เป้าหมายหลักทางธุรกิจของเลกคือการกู้ตู้เซฟของพนักงานเก็บเงินและสิ่งของที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้น เนื่องจากตามคำกล่าวของเลกเองว่า "...แต่ผมมีงานมากเกินไป" หมายความว่าบริษัทของเลกกำลังประสบปัญหาทางการเงินในขณะนั้น และสัญญากับทางการอังกฤษหมดอายุลงในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1935 โดยไม่มีการกู้ซากเรือใด ๆ แม้อุโมงค์กู้ซากเรือที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาจะถูกสร้างขึ้นและทดสอบแล้วก็ตาม
ซากเรือ > การสำรวจของอาร์โกนอตใน ค.ศ. 1935

ใน ค.ศ. 1935 มีการส่งคณะสำรวจจากกลาสโกว์ออกเดินทางเพื่อค้นหาซากเรือลูซิเทเนีย เรือชื่อออร์เฟียร์ (Orphir) ถูกนำมาใช้ในการค้นหาเรือลำดังกล่าว โดยบริษัท อาร์โกนอต คอร์ปอเรชั่น จำกัด (Argonaut Corporation Ltd) เป็นผู้ดำเนินการ หลังการค้นหาเป็นเวลาสามเดือน ซากเรือก็ถูกค้นพบในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1935 จิม แจร์เร็ต นักดำน้ำ ได้สวมใส่ชุดดำน้ำไตรโทรเนีย เพื่อสำรวจซากเรือที่ระดับความลึก 93 เมตร
ซากเรือ > อุบัติเหตุจากการดำน้ำ

นักดำน้ำเทคนิคจำนวนหนึ่งที่พยายามดำน้ำสำรวจซากเรือลูซิเทเนียได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่ว่าจะมีการยืนยันว่ามีวัตถุระเบิดลับจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอยู่หรือไม่ ก็จำเป็นต้องใช้ก๊าซผสมเพื่อเข้าถึงซากเรือ ซึ่งเชื่อกันว่ามีระเบิดน้ำลึกและทุ่นระเบิดเม่นของอังกฤษกระจัดกระจายอยู่เกลื่อน และถูกปกคลุมด้วยอวนจับปลา นอกจากนี้ตะกอนยังทำให้การมองเห็นมีจำกัด
ความสำคัญทางวัฒนธรรม

บทความหลัก: การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย § มรดกทางวัฒนธรรม
ผลกระทบจากการจมของเรือ

ภายหลังจากการจมเรือลูซิเทเนียอันโด่งดังใน ค.ศ. 1915 เยอรมนีสัญญาว่าจะไม่โจมตีเส้นทางเดินเรือพาณิชย์อีก ขณะที่อังกฤษได้ติดอาวุธให้กับเรือพาณิชย์ของตน ท้ายที่สุดแล้ว ต้น ค.ศ. 1917 หลังการอัปปางของเอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก เยอรมนีได้ระงับกลยุทธ์สู้รบด้วยเรือดำน้ำแบบไม่จำกัดขอบเขต เนื่องจากกลัวว่าสหรัฐจะเข้าร่วมสงคราม และพยายามค้นหาเส้นทางเดินเรือของฝ่ายพันธมิตรก่อนที่สหรัฐจะขนส่งกองทัพขนาดใหญ่ข้ามทะเลมาได้
ดูเพิ่ม

อาร์เอ็มเอส แลงคาสเตรีย
มอนเตวิเดโอมารุ
เรือพยาบาลโซเวียต อาร์เมเนีย
เอ็มวี โกยา
เอ็มเฟา วิลเฮ็ล์ม กุสท์ล็อฟฟ์
บรรณานุกรม > หนังสือพิมพ์ วารสาร และสื่ออื่น ๆ

Goodwin Sides, Anne (22 พฤศจิกายน 2008). New Clues in Lusitania's Sinking. National Public Radio.
Mullally, Erin (มกราคม–กุมภาพันธ์ 2009). "Lusitania's Secret Cargo". Archaeology. Archaeological Institute of America. 62 (1). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2014. สืบค้นเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2014.
Rogers, Paul (มีนาคม–เมษายน 2005). "How Deep Is His Love". Stanford Magazine. Stanford Alumni Association. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 พฤษภาคม 2008. สืบค้นเมื่อ 28 พฤษภาคม 2007.
Sharrock, David (2 เมษายน 2007). "Millionaire diver wins right to explore wreck of the Lusitania". The Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มิถุนายน 2011. สืบค้นเมื่อ 18 กันยายน 2008.
Simpson, Colin (13 ตุลาคม 1972). "Lusitania". Life Magazine. p. 68. สืบค้นเมื่อ 17 มีนาคม 2015.
Shortall, Eithne (20 กรกฎาคม 2008). "Riddle of Lusitania sinking may finally be solved". The Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 มิถุนายน 2010. สืบค้นเมื่อ 18 กันยายน 2008.[ต้องการอัปเดต]
"The Lusitania – A Salvage Project". Evening Post. Wellington, New Zealand. 15 มกราคม 1932. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 พฤศจิกายน 2013. สืบค้นเมื่อ 21 พฤษภาคม 2013.
"Lusitania divers warned of danger from war munitions in 1982, papers reveal". The Guardian. 1 พฤษภาคม 2014. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 ธันวาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 14 สิงหาคม 2016.
"Lusitania Treasure to be Raised". Popular Mechanics. Hearst Magazines. 57 (2): 177. กุมภาพันธ์ 1932. สืบค้นเมื่อ 17 มีนาคม 2015.
"Sinking justified, says Dr. Dernburg" (PDF). The New York Times. 9 พฤษภาคม 1915. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 11 พฤศจิกายน 2020. สืบค้นเมื่อ 17 มีนาคม 2015.
"Lusitania was unarmed" (PDF). New York Times. 10 พฤษภาคม 1915. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 8 มิถุนายน 2021. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2018.
"The German Submarine Record: Details of Chief Vessels Sunk, With Diplomatic Developments". Current History. University of California Press. 5 (6): 996–1004. มีนาคม 1917. doi:10.1525/curh.1917.5.6.996. JSTOR 45323616. สืบค้นเมื่อ 13 มีนาคม 2024.
"Germany Asked to Pay for Lusitania". The Seattle Star. Seattle, King, Washington: E.H. Wells & Co. 23 กุมภาพันธ์ 1924. p. 16. ISSN 2159-5577. OCLC 17285351. สืบค้นเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2024.
บรรณานุกรม > ออนไลน์

"A Deadly Cargo and the Falsifed Manifests". Lusitania Online: The Home Port of RMS Lusitania. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2015. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2015.
"Terror at Sea – Sinking of the Lusitania". Discovery Channel. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 มีนาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 7 พฤษภาคม 2009.
"175 Anniversary cruise - Lusitania Remembered with Martin Bell - 7 nights, May 2015". Cunard Line. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 มีนาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2015.
Doswald-Beck, Louise (31 ธันวาคม 1995). "San Remo Manual on International Law Applicable to Armed Conflict at Sea". International Committee of the Red Cross. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2015.
"Treaty for the Limitation and Reduction of Naval Armaments, (Part IV, Art. 22)" (PDF). International Committee of the Red Cross. 22 เมษายน 1930. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 6 เมษายน 2015. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2015.
Keeling, Drew (2013). "Mass Migration as a Travel Business". business-of-migration.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 เมษายน 2015. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2015.
Layton, J Kent (17 มีนาคม 2015). "Lusitania Home". Atlantic Liners. Ngaio, Wellington, New Zealand. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 สิงหาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2015.
"Testimony of Edward Wilding, Recalled". British Wreck Commissioner's Inquiry. 7 มิถุนายน 1912. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 กุมภาพันธ์ 2008. สืบค้นเมื่อ 23 มิถุนายน 2017.
"Treasure Quest – Lusitania Revealed". Tv.yahoo.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 พฤษภาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 19 พฤษภาคม 2009.
อ่านเพิ่ม

Bailey, Thomas A (ตุลาคม 1935). "The Sinking of the Lusitania". The American Historical Review. Oxford University Press. 41 (1): 54–73. doi:10.2307/1839355. JSTOR 1839355. S2CID 227384759.
Bailey, Thomas A (กันยายน 1936). "German Documents Relating to the Lusitania". The Journal of Modern History. The University of Chicago Press. 8 (3): 320–337. doi:10.1086/468453. JSTOR 1881539. S2CID 144918061.
Bernier, Michelle (2010). Did these Stories Really Happen?. CreateSpace Independent Publishing Platform. ISBN 978-1-4505-8536-1.
Burns, Greg (2012). Commemoration of Death: The Medals of the Lusitania Murders. CreateSpace Independent Publishing Platform. ISBN 978-1-4791-1573-0.
Burns, Greg. "www.lusitaniamedal.com". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 มีนาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 19 มีนาคม 2015.
Doubleday, FN (มกราคม 1908). "A Trip on the Two Largest Ships". The World's Work: A History of Our Time. XV: 9803–9810. สืบค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2009.
Droste, CL; Tantum, W.H., บ.ก. (1972). The Lusitania Case. Riverside, Connecticut: Patrick Stephens Ltd. ISBN 978-0-85059-097-5.
Larson, Erik (2015). Dead Wake: The Last Crossing of the Lusitania. New York: Crown Publishing. ISBN 978-0-307-40886-0. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 กรกฎาคม 2023. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2023.
Layton, J Kent (มิถุนายน 2013). The Edwardian Superliners: a Trio of Trios. Amberley publishing. ISBN 978-1-4456-1438-0.
Ljungström, Henrik. "The Great Ocean Liners: Lusitania". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 กันยายน 2012. สืบค้นเมื่อ 19 มีนาคม 2015.
Molony, Senan (2004). Lusitania, an Irish Tragedy. Mercier. ISBN 978-1-8563-5452-3.
O'Sullivan, Patrick (2000). The Lusitania: Unravelling the Mysteries. New York: Sheridan House. ISBN 978-1-57409-094-9. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 กรกฎาคม 2023. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2023.
Sauder, Eric (1 ตุลาคม 2009). RMS Lusitania: The Ship and Her Record. London: The History Press. ISBN 978-0-7524-5203-6.
Sauder, Eric; Marschall, Ken (1991). RMS Lusitania: Triumph of the Edwardian Age. Redondo Beach, CA: Trans-Atlantic Designs. ISBN 978-0-9633946-0-6.
Trommler, Frank. "The Lusitania Effect: America's Mobilization against Germany in World War I" German Studies Review 32#2 (2009), pp. 241–266 online เก็บถาวร 20 สิงหาคม 2020 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Lusitania Timeline". The Lusitania Resource. 26 มีนาคม 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 มีนาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 19 มีนาคม 2015.
"Lusitania Specification". The Lusitania Resource. 29 เมษายน 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 มีนาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 19 มีนาคม 2015.
"Lusitania Cargo". The Lusitania Resource. 29 เมษายน 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 มกราคม 2023. สืบค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2023.
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Collier's Poster
Lest We Forget: The Lusitania – from Encyclopedia Titanica
RMS Lusitania, Public Broadcasting Service (PBS)
Sinking of the Lusitania (1918)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  SNAC 
ลูซิเทเนียก่อนปล่อยลงน้ำ
ลูซิเทเนียระหว่างการทดสอบเดินทะเล
ลูซิเทเนียกำลังถ่ายจดหมายคริสต์มาสลงสู่เรือไปรษณีย์
ภาพร่างแนวคิดเบื้องต้นของลูซิเทเนียที่มีปล่องไฟสามต้น
ผังดาดฟ้าของลูซิเทเนีย มีการปรับเปลี่ยนทั้งในระหว่างและหลังการสร้าง ภายในปี ค.ศ. 1915 ระบบเรือชูชีพถูกปรับเปลี่ยนใหม่ โดยมีเรือชูชีพแบบติดตั้งประจำที่ 11 ลำบนแต่ละด้านของเรือ และมีเรือชูชีพแบบพับเก็บไว้ใต้เรือชูชีพแต่ละลำและบนดาดฟ้าท้ายเรือ
เทอร์โมแทงก์ของลูซิเทเนีย
ภาพเขียนเรือลูซิเทเนีย โดยนอร์แมน วิลคินสัน
ห้องนั่งเล่นและห้องดนตรี
ระเบียงคาเฟ่
สื่อส่งเสริมการขายที่แสดงห้องอาหารชั้นหนึ่ง
ห้องอาหารชั้นหนึ่งที่เสร็จสมบูรณ์
ห้องสูบบุหรี่ชั้นหนึ่ง
ห้องอ่านและเขียนหนังสือชั้นหนึ่ง
พิธีปล่อยเรือลูซิเทเนีย 7 มิถุนายน ค.ศ. 1906
โอลิมปิกกำลังเข้าเทียบท่าในการเดินทางครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1911 ขณะที่ลูซิเทเนียกำลังออกจากท่าอยู่ด้านหลัง
ลูซิเทเนียเดินทางถึงนิวยอร์กในการเดินทางครั้งแรก
ภาพถ่ายสามมิติของเครื่องบินไรต์ฟลายเออร์ ลูซิเทเนีย (มุ่งหน้าสู่ยุโรป) และอนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพ ในระหว่างการเฉลิมฉลองฮัดสัน-ฟัลตัน ภายในหนึ่งชั่วอายุคน เครื่องบินจะเข้ามาแทนที่เรือขนาดใหญ่อย่างลูซิเทเนีย และกลายเป็นพาหนะหลักในการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
เขตห้ามเดินเรือที่เยอรมนีประกาศขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1915 เรือลำใดที่เข้าไปในเขตนี้อาจถูกตรวจค้นและโจมตี
กัปตันแดเนียล ดาว กัปตันคนสุดท้ายของลูซิเทเนีย
ประกาศเตือนที่ออกโดยสถานทูตจักรวรรดิเยอรมันเกี่ยวกับการเดินทางไปอังกฤษ ซึ่งบังเอิญปรากฏคู่กับโฆษณาของลูซิเทเนีย
กัปตันวิลเลียม ทอมัส เทอร์เนอร์ ใน ค.ศ. 1915
ลูซิเทเนียออกจากนิวยอร์กในการเดินทางครั้งสุดท้ายในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1915
แผนที่แสดงเส้นทางการเดินทางขอลูซิเทเนีย และอู-20 ก่อนเกิดเหตุการณ์ลูซิเทเนียถูกจม โดยมีการระบุตำแหน่งของเรือที่ถูกเรือดำน้ำ ยู-20 จมในวันที่ 6 และ 7 พฤษภาคม และจุดสำคัญทางภูมิศาสตร์ต่าง ๆ
บทความในหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์ได้แสดงให้เห็นถึงการตระหนักถึงผลกระทบร้ายแรงของเหตุการณ์ลูซิเทเนียอับปางอย่างทันที โดยข่าวหน้าหนึ่งฉบับวันที่ 8 พฤษภาคม มีส่วนหนึ่ง (ที่ไม่ได้แสดงอยู่ในภาพนี้) ที่มีหัวข้อว่า "อนาคตของชาติกำลังอยู่ในความไม่แน่นอน"
หนึ่งในใบจักรที่ถูกกู้ขึ้นมาจากซากเรือลูซิเทเนีย ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ ณ พิพิธภัณฑ์การเดินเรือเมอร์ซีย์ไซด์ ในลิเวอร์พูล
จิม แจร์เร็ต สวมชุดดำน้ำไตรโทเนีย ระหว่างกำลังเตรียมการสำรวจซากเรือลูซิเทเนียใน ค.ศ. 1935
รายชื่อนครในประเทศพม่า

รายการต่อไปนี้เป็นรายชื่อนครและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศพม่าที่มีประชากรมากกว่า 5,000 คน ตามข้อมูลสำมะโนของ UNFPA Myanmar เมืองหลักของรัฐและภาคแสดงเป็นตัวหนา
Map of Burma (Myanmar)
แผนที่รายละเอียดของประเทศพม่า
แผนที่ชาติพันธุ์ในประเทศพม่า
รายชื่อนครเรียงตามจำนวนประชากร

| อันดับ | เมือง | รัฐ/ภาค | ประมาณการ พ> ศ. 2536 | สำมะโนประชากร พ> ศ. 2557 | เปลี่ยน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ย่างกุ้ง |  ภาคย่างกุ้ง | 3,361,741 | 5,160,512 | +53.51% |
| 2 | มัณฑะเลย์ |  ภาคมัณฑะเลย์ | 885,287 | 1,319,452 | +49.04% |
| 3 | เนปยีดอ | ดินแดนสหภาพเนปยีดอ | 0 | 375,189 | NA |
รายชื่อเมืองเรียงตามจำนวนประชากร

| 250 | กาไมง์ |  รัฐกะชีน | 5,734 | 5,734 | 0.00% |
| 251 | เมืองมาว |  รัฐฉาน | 5,655 | 5,655 | 0.00% |
| 252 | ตะเบะจี้น |  ภาคมัณฑะเลย์ | 5,630 | 5,630 | 0.00% |
| 253 | ดีมอโซ |  รัฐกะยา | 5,621 | 5,621 | 0.00% |
| 254 | ซ่าลี่นจี้ |  ภาคซะไกง์ | 5,553 | 5,553 | 0.00% |
| 255 | กุ๋นโหลง |  รัฐฉาน | 5,549 | 5,549 | 0.00% |
| 256 | จู้นซุ |  ภาคตะนาวศรี | 5,548 | 5,548 | 0.00% |
| 257 | ตะนาวศรี |  ภาคตะนาวศรี | 5,514 | 5,514 | 0.00% |
| 258 | Maei |  รัฐยะไข่ | 5,435 | 5,435 | 0.00% |
| 259 | Shingbwiyang |  รัฐกะชีน | 5,417 | 5,417 | 0.00% |
| 260 | บกเปี้ยน |  ภาคตะนาวศรี | 5,384 | 5,384 | 0.00% |
| 261 | ล่องโลน |  ภาคตะนาวศรี | 5,334 | 5,334 | 0.00% |
| 262 | มานออง |  รัฐยะไข่ | 5,246 | 5,246 | 0.00% |
| 263 | หมอกใหม่ |  รัฐฉาน | 5,222 | 5,222 | 0.00% |
| 264 | บุดะลีน |  ภาคซะไกง์ | 5,210 | 5,210 | 0.00% |
| 265 | กานมะ |  ภาคมะกเว | 5,202 | 5,202 | 0.00% |
| 266 | ซีน-บองแว |  ภาคมะกเว | 5,089 | 5,089 | 0.00% |
| 267 | ไจคะมี |  รัฐมอญ | 39,239 | 39,239 | 0.00% |
| 268 | เมาะตะมะ |  รัฐมอญ | 39,671 | 39,671 | 0.00% |
ดูเพิ่ม

เขตการปกครองของประเทศพม่า
ให้รักพิพากษา

| ให้รักพิพากษา |
| --- | --- |
แนว: สุขนาฏกรรมจินตนิยม ชีวิตการทำงาน กฎหมาย
บทประพันธ์: ทิพย์สุดา ปิยะพันธ์
บทละครโทรทัศน์: ศักดิ์ชาย เกียรติปัญโญภาส
กำกับโดย: ทรงศักดิ์ มงคลทอง
แสดงนำ: ราณี แคมเปน กองทัพ พีค
จำนวนตอน: 16
การผลิต
ควบคุมงานสร้าง: ณฐนนท์ ชลลัมพี
ความยาวตอน: 2 ชั่วโมง
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: ช่อง 3 HD
ออกอากาศ: 8 กรกฎาคม 2564 (2564-07-08) – 1 กันยายน 2564 (2564-09-01)
ให้รักพิพากษา (อังกฤษ: Dare to Love, 愛的判決书) เป็นละครโทรทัศน์แนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม นำแสดงโดยราณี แคมเปน และกองทัพ พีค โดยออกอากาศตอนแรกทางช่อง 3 HD, วีทีวี และเน็ตฟลิกซ์ เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 โดยเนื้อเรื่องจะเล่าถึงเรื่องราวความรักในที่ทำงานของนักศึกษาฝึกงานหนุ่มที่พยายามจะเป็นทนายความ ละครเรื่องนี้ได้รับการตอบรับที่ดีหลังจากออกอากาศ จำนวนผู้ชมออนไลน์บน CH3Plus ซึ่งเป็นแพลตฟอร์มวิดีโอออนไลน์ของทางสถานีเกิน 67 ล้านครั้ง และยังติดอันดับเทรนด์บนทวิตเตอร์อีกด้วย
นักแสดงและตัวละคร

| นักแสดงหลัก> ตัวละคร | นักแสดงหลัก> นักแสดง | นักแสดงหลัก> ข้อมูลตัวละคร |
| --- | --- | --- |
| ทนายทิชากร (ทิชา) | ราณี แคมเปน | ทนายความรุ่นพี่ของนพวัฒน์และเป็นคนที่นพวัฒน์แอบรักมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม |
| นพวัฒน์ (คิว) | กองทัพ พีค | นักศึกษาฝึกงานในบริษัทสำนักงานกฎหมายที่ทนายทิชา คนที่เขาแอบรักทำงานอยู่ |
| คามีเลีย | สาวิกา ไชยเดช | ทนายความประจำบริษัทสำนักงานกฎหมายเดียวกับทิชากร และเป็นคู่แข่งคนสำคัญของทิชากร |
| เบนจามิน (บอสเบน) | ธนากร โปษยานนท์ | กรรมการผู้จัดการบริษัทสำนักงานกฎหมาย ที่ประกาศตัวว่าอยากจีบทิชากร |
จัสทีน มัสก์

| จัสทีน มัสก์ |
| --- | --- |
เกิด: Jennifer Justine Wilson  (1972-09-02) กันยายน 2, 1972 (52 ปี) Peterborough, Ontario, Canada
อาชีพ: Author
ผลงานที่สำคัญ: BloodAngel
คู่สมรส: อีลอน มัสก์ (สมรส 2000; หย่า 2008)
บุตร: 6
จัสทีน มัสก์ (อังกฤษ: Justine Musk) (เกิด Jennifer Justine Wilson; 2 กันยายน พ.ศ.2515)  เป็นนักเขียนชาวแคนาดา
อาชีพ

มัสก์เป็นผู้เขียนนวนิยายแฟนตาซีร่วมสมัย BloodAngel  ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2548 โดยสำนักพิมพ์ ROC ของ Penguin Books หนังสือเล่มที่สองของเธอ Uninvited วางจำหน่ายในปี 2550 และเป็นงานที่ไม่เกี่ยวข้องกับผู้อ่านวัยหนุ่มสาว ภาคต่อของ BloodAngel, Lord of Bones ได้รับการเปิดตัวในปี ค.ศ. 2008  Musk เป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรก ๆ ที่ใช้ไซต์อย่าง Pinterest เพื่อวางแผนสร้างนวนิยาย
ขนมจีนแกงไก่คั่ว

| --- | --- |
ขนมจีนแกงไก่คั่ว พร้อมของว่างชาววัง เมื่อ พ.ศ. 2563
ชื่ออื่น: ขนมจีนโปรตุเกส, ขนมจีนแกงคั่วไก่
มื้อ: อาหารหลัก
แหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
อุณหภูมิเสิร์ฟ: อุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: เส้นขนมจีน, เนื้อไก่สับ, เครื่องในไก่, เลือดก้อน, พริกแกงแดง, กระเทียม, หอมแดง, พริกเหลือง, รากผักชี, กะทิ, ถั่วตัด
 ตำราอาหาร: ขนมจีนแกงไก่คั่ว
ขนมจีนแกงไก่คั่ว, ขนมจีนแกงคั่วไก่ บ้างเรียก ขนมจีนโปรตุเกส เป็นอาหารภายในชุมชนของชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกส ได้แก่ ชุมชนกุฎีจีน และชุมชนบ้านเขมร ซึ่งทั้งสองชุมชนนี้ตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานคร น้ำยาที่ใช้ราดจะมีลักษณะเดียวกันกับแกงแดง นิยมทำเพื่อเลี้ยงในเทศกาลมงคลต่าง ๆ ประจำชุมชน ได้แก่ งานมงคลสมรส งานฉลองแม่พระไถ่ทาสเดแมร์เซเดย์ จัดขึ้นทุกวันที่ 24 กันยายนของทุกปี และงานฉลองแม่พระปฏิสนธินิรมล จัดขึ้นทุกวันที่ 8 ธันวาคมของทุกปี ชาวชุมชนบ้านเขมรเรียกแม่พระไถ่ทาสนี้ว่า แม่พระขนมจีน เพราะชาวบ้านจะทำขนมจีนดังกล่าวเลี้ยงฉลองแม่พระเป็นประจำ ปัจจุบันเหลือผู้ทำอาหารดังกล่าวเพียงไม่กี่คน
ประวัติ

ชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสเชื่อว่า ขนมจีนจีนแกงไก่คั่วนี้เป็นอาหารที่สืบทอดมาจากเชลยชาวเขมรเข้ารีตที่ถูกกวาดต้อนเข้ามาตั้งถิ่นฐานรอบวัดคอนเซ็ปชัญ จำนวน 500 คน เมื่อ พ.ศ. 2325 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยตั้งข้อสังเกตว่าน้ำยาจะใช้ไก่สับ ต่างจากน้ำยาของไทยที่ส่วนมากจะใช้เนื้อปลาสับ ที่จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา ยังมีการทำขนมจีนแกงไก่ลักษณะใกล้เคียงกันมาจนถึงปัจจุบัน หากแต่ใส่หน่อไม้ และถั่วงอกเพิ่มเติมลงไปด้วย บริเวณเขมรส่วนในดังกล่าว ถือเป็นเขตที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารไทยมากพอสมควร เพราะปกติแล้วสำรับอาหารเขมรไม่นิยมใช้กะทิ ด้วยถือว่าอาหารกะทิเป็นของหวานไม่ใช่ของคาว อย่างไรก็ตามในบางท้องที่ของไทยก็มีการทำน้ำยาแกงไก่รับประทานคู่กับขนมจีนอยู่แล้ว หากแต่ใส่กระชาย ใบมะกรูด และตีนไก่หรือน่องไก่ลงไปด้วย
บางแห่งก็ว่าขนมจีนแกงไก่คั่วคือสปาเก็ตตีไวท์ซอสของชาวยุโรป ที่ดัดแปลงวัตถุดิบในการประกอบอาหาร
ส่วนประกอบและวิธีทำ

ขนมจีนแกงไก่คั่วมีส่วนประกอบสำคัญ คือ เส้นขนมจีน เนื้อไก่สับ เครื่องในไก่ เลือดไก่ก้อน เครื่องแกงเผ็ด ถั่วตัดตำละเอียด กระเทียม กะทิ ต้นหอม และผักชี ส่วนพริกเหลือง พริกแดง และรากผักชี ใช้สำหรับทำเป็นน้ำปรุงขนมจีน
การทำน้ำยาจะมีลักษณะคล้ายกับการทำแกงแดง โดยจะนำเครื่องแกงไปผัดกับหัวกะทิให้หอม ใส่เนื้อไก่สับยีให้เข้ากัน เมื่อไก่เริ่มสุกจึงใส่เครื่องในไก่ คือ กึ๋นและตับ ใช้จวักคลุกเคล้าให้เข้าเนื้อ แล้วใส่หางกะทิลงไป ใช้จวักตะล่อมไปเรื่อย ๆ จนน้ำแกงคั่วกลายเป็นสีเดียวกันโดยสนิท จากนั้นใส่ถั่วตัดและรากผักชีตำละเอียดลงไป ปรุงรสด้วยน้ำปลาหรือเกลือ เคี่ยวจนกะทิแตกมัน แล้วจึงใส่เลือดก้อนลงไป เป็นอันเสร็จ ในอดีตนิยมในกระดูกไก่สับละเอียดลงไปด้วย เพื่อเพิ่มรสชาติในการรับประทาน เมื่อจะรับประทานก็จะโรยต้นหอมผักชีลงไป ส่วนพริกเหลือง หรือพริกแดง และรากผักชี นำไปปั่นหรือตำให้ละเอียดแล้วผัดกับกะทิต่างหาก ใช้ใส่บนขนมจีนเพื่อเพิ่มรสเผ็ดร้อน
ความเชื่อ

ชาวเขมรเข้ารีตที่ถูกกวาดต้อนเข้าสู่สยาม ได้อัญเชิญรูปแม่พระไถ่ทาสหรือเดแมร์เซเดย์มาแต่เมืองเขมรด้วย ซึ่งคริสตังในชุมชนบ้านเขมรจะมีการเลี้ยงฉลองแม่พระไถ่ทาสทุกวันที่ 24 กันยายนของทุกปี เพราะเป็นประเพณีเก่าของโปรตุเกส ที่ระบุว่าในช่วงสงครามครูเสด นักรบชาวคริสต์ไปรบกับชาวมุสลิมแล้วถูกจับเป็นเชลย ชาวคริสต์จึงไปพรกับพระนางมารีย์พรหมจารี หรือที่เรียกว่า แม่พระ ว่าขอให้เชลยกลับบ้านได้ตามปกติ จึงกลายเป็นธรรมเนียมสืบมา
บ้างก็อธิบายว่าการเลี้ยงขนมจีนแกงไก่คั่วในพิธีฉลองแม่พระไถ่ทาส เกิดขึ้นตรงกับวันที่ชาวเขมรบางส่วนในชุมชน อัญเชิญรูปแม่พระไถ่ทาสกลับเมืองเขมรหลังสงครามสงบ ทว่าเรือที่แจวนั้นไปได้ไม่ไกลก็หยุดนิ่ง แต่ครั้นเมื่อแจวกลับมาวัดคอนเซ็ปชัญ เรือก็กลับมาแล่นได้อีกเป็นอัศจรรย์ ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านจึงจัดพิธีฉลองแม่พระ และเลี้ยงด้วยขนมจีนแกงไก่คั่ว โดยให้สมญารูปแม่พระไถ่ทาสนี้ว่า แม่พระขนมจีน ด้วยเหตุนี้ ขนมจีนแกงไก่คั่วจึงกลายเป็นอาหารที่ขาดไม่ได้ในงานฉลองที่สำคัญของชุมชน
จังหวัดเลย

| จังหวัดเลย |
| --- | --- |
จังหวัด
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Changwat Loei
จากซ้ายไปขวาและบนลงล่าง : พระธาตุศรีสองรัก - วัดศรีโพธิ์ชัย - เชียงคาน - ผีตาโขน - ภูลมโล - ทางเดินลอยฟ้าพระใหญ่ภูคกงิ้ว
   ธง ตรา
คำขวัญ: เมืองแห่งทะเลภูเขา สุดหนาวในสยาม ดอกไม้งามสามฤดู ถิ่นที่อยู่อริยสงฆ์ มั่นคงความสะอาด
แผนที่ประเทศไทย จังหวัดเลยเน้นสีแดงแผนที่ประเทศไทย จังหวัดเลยเน้นสีแดง
ประเทศ:  ไทย
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ : ชัยพจน์ จรูญพงศ์   (ตั้งแต่ พ.ศ. 2566) 
 • นายก อบจ. : ชัยธวัช เนียมศิริ   (ตั้งแต่ พ.ศ. 2567) 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 11,424.612 ตร.กม. (4,411.067 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 14
ประชากร (พ.ศ. 2566)
 • ทั้งหมด: 635,142 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 41
 • ความหนาแน่น: 55.59 คน/ตร.กม. (144.0 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 71
รหัส ISO 3166: TH-42 
สัญลักษณ์ประจำจังหวัด
ศาลากลางจังหวัด
 • ที่ตั้ง: ภายในศูนย์ราชการจังหวัดเลย ถนนมลิวรรณ ตำบลกุดป่อง อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย 42000
 • โทรศัพท์: 0 4281 2142
 • โทรสาร: 0 4281 1746
เว็บไซต์: http://www.loei.go.th
 
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เลย เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบนของประเทศไทย ตั้งอยู่ในแอ่งสกลนครและอยู่ในกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 1 (กลุ่มจังหวัดสบายดี) ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 540 กิโลเมตร มีสภาพภูมิประเทศที่งดงาม อากาศหนาวเย็น เป็นแหล่งเพาะปลูกไม้ดอกไม้ประดับที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ และยังเป็นจังหวัดท่องเที่ยวที่สำคัญหลายแห่ง
สัญลักษณ์ประจำจังหวัด

ตราประจำจังหวัด: เป็นภาพพระธาตุศรีสองรัก ลักษณะอุเทสิกเจดีย์ สร้างเป็นอนุสรณ์การปักปันเขตแดนในรัชสมัยของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิแห่งกรุงศรีอยุธยากับพระเจ้าไชยเชษฐาแห่งกรุงศรีสัตนาคนหุต (เวียงจันทน์) ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2103 เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2106 ตั้งอยู่วัดพระธาตุศรีสองรัก ซึ่งเป็นวัดที่ไม่มีพระภิกษุสงฆ์พำนัก ริมแม่น้ำหมัน บ้านหัวนายูง ตำบลด่านซ้าย อำเภอด่านซ้าย องค์พระธาตุก่ออิฐก่อปูน มีฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาดกว้างด้านละ 10.47 เมตร สูง 19.19 เมตร บนยอดพระธาตุมีแก้วครอบเป็นโคม มีกระดิ่งลูกเล็กๆ แขวนอยู่เหนือโคมกรมศิลปากรประกาศให้เป็นโบราณสถานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2478
ธงประจำจังหวัด: ลักษณะสีเหลี่ยมผืนผ้าสีฟ้า มีตราประจำจังหวัดเลย เป็นรูปพระธาตุศรีสองรักอยู่ในวงกลมบนพื้นผ้าทั้งสองด้าน
เพลงประจำจังหวัด: มาร์ชเมืองเลย เนื้อร้อง: ครูพร พิรุณ ทำนอง: ครูเอื้อ สุนทรสนาน
ต้นไม้: สนสามใบ (Pinus kesiya) เป็นต้นไม้ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถทรงปลูกตามคำกราบบังคมทูลของนายเทียม คมกฤช อธิบดีกรมป่าไม้ เพื่อเป็นสิริมงคลและเป็นอนุสรณ์ในการเสด็จพระราชดำเนินขึ้นยอดภูกระดึง เมื่อเวลาเช้าของวันอาทิตย์ที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ.2498 (จากหนังสือรอยเสด็จมหาวิทยาลัยขอนแก่น 2540) และ สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ ได้พระราชทานกล้าไม้มงคลให้กับ ผู้ว่าราชการจังหวัดเลย ในงานวันรณรงค์โครงการปลูกป่าถาวรเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในโอกาสที่ครองราชย์ปีที่ 50 เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2537 ณ ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ให้เป็นต้นไม้ประจำจังหวัดเลย
ความเป็นมา > ยุคก่อนประวัติศาสตร์

ดินแดนที่เป็นที่ตั้งจังหวัดเลยในปัจจุบัน เป็นชุมชนมาแต่โบราณ โดยมีหลักฐานทางโบราณคดี อาทิเช่น เครื่องมือหินซึ่งเป็นโบราณวัตถุสมัยก่อนประวัติศาสตร์และสมัยประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ยังมีขวานหินขัด กําไลหินขัด แถบอําเภอเชียงคาน ซึ่งเชื่อกันว่ากลุ่มชนแถบนี้ดํารงชีวิตภายใต้สังคมเกษตรกรรม มีการกําหนดอายุไว้ประมาณ 9,000 ปี 4,000 – 2,000 ปี ยุคสัมฤทธิ์ พบหลักฐานที่ทําให้สันนิษฐานได้ว่า มีการขุดแร่เหล็กและทองแดงใน บริเวณอําเภอปากชม และอําเภอเมืองเลย ขึ้นมาใช้