stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มูวาราตากุซ

| หมู่จันดีมูวาราตากุซ |
| --- | --- |
หมู่จันดีมูวาราตากุซมองจากตะวันตกเฉียงใต้
ที่ตั้งภายในเกาะสุมาตราแสดงแผนที่เกาะสุมาตรามูวาราตากุซ (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: จันดีพุทธ
เมือง: อำเภอกัมปาร์ จังหวัดรีเยา
ประเทศ: อินโดนีเซีย
พิกัด: 0°20′11″N 100°38′29″E﻿ / ﻿0.3364°N 100.6415°E﻿ / 0.3364; 100.6415
แล้วเสร็จ: ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 12
ลูกค้า: อาณาจักรศรีวิชัย
จันดีมูวาราตากุซ (อินโดนีเซีย: Candi Muara Takus) เป็นหมู่โบราณสถานวัดในศาสนาพุทธ เข้าใจว่าสร้างขึ้นในอาณาจักรศรีวิชัย ตั้งอยู่ในอำเภอกัมปาร์ จังหวัดรีเยา บนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 11–12 และเป็นหนึ่งในหมู่วิหารโบราณที่มีการเก็บรักษาไว้ดีที่สุดบนเกาะสุมาตรา
ลักษณะทางสถาปัตยกรรมและศิลปะที่ปรากฏหลงเหลือแสดงให้เห็นว่าเคยเป็นศาสนสถานของมหายาน หมู่โบราณสถานนี้ได้รับการค้นพบโดยกอร์เนต เดอ โครต (Cornet De Groot) ในปี 1860 ตามด้วยการสำรวจและศึกษาอย่างเป็นทางการนำโดยเว.เป. ครุเนอเฟลด์ (W.P. Groeneveld) ในปี 1880 มีการทำการศึกษาอย่างจริงจังในปี 1983 ซึ่งพบซากฐานอาคาร, มหากาลีวิหาร และสิ่งปลูกสร้างโบราณอื่น ๆ ปัจจุบันหมู่โบราณสถานได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์แห่งชาติโดยรัฐบาลอินโดนีเซีย และขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นโดยยูเนสโก
มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา

| มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
อุรังอุตังในเขตอุทยานกูนุงเลอเซอร์
พิกัด: 3°45′22.8″N 97°10′24.7″E﻿ / ﻿3.756333°N 97.173528°E﻿ / 3.756333; 97.173528
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (vii), (ix), (x)
อ้างอิง: 1167
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2547 (คณะกรรมการสมัยที่ 28)
ในภาวะอันตราย: 2554–ปัจจุบัน
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา (อินโดนีเซีย: Warisan Hutan Hujan Tropis Sumatra) คือชื่อแหล่งมรดกโลกของประเทศอินโดนีเซียที่ตั้งอยู่บนเกาะสุมาตรา ประกอบด้วยเขตอุทยานแห่งชาติ 3 แห่งได้แก่ อุทยานแห่งชาติกูนุงเลอเซอร์ (Gunung Leuser), อุทยานแห่งชาติเกอรินจีเซอบลัต (Kerinci Seblat) และอุทยานแห่งชาติบูกิตบารีซันเซอลาตัน (Bukit Barisan Selatan)
มรดกโลก

อุทยานแห่งชาติทั้ง 3 แห่งได้ร่วมกันขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
(ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
(x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
ยุคระเบียบใหม่ (อินโดนีเซีย)

ยุคระเบียบใหม่ (อังกฤษ: New Order; อินโดนีเซีย: Ordre baru) เป็นคำที่ใช้อ้างถึงยุคการปกครองของรัฐบาลซูฮาร์โต ซึ่งเป็นรัฐบาลที่ทหารสนับสนุนหลังจากเกิดเหตุการณ์การรัฐประหารของเกสตาปูที่ไม่สำเร็จเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2508 และเป็นการต่อต้านนโยบายของประธานาธิบดีซูการ์โน คำนี้ถูกใช้เป็นครั้งแรกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2509 ซึ่งสมัชชาที่ปรึกษาประชาชนเฉพาะกาลได้ยอมรับการรัฐประหารของซูฮาร์โต ระเบียบใหม่ของซูฮาร์โตสิ้นสุดลงอย่างแท้จริง เมื่อซูฮาร์โตลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2541
พระมหากษัตริย์กัมพูชา

| พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรกัมพูชา |
| --- | --- |
ព្រះមហាក្សត្រនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា
ธงมหาราช
อยู่ในราชสมบัติ

พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี ตั้งแต่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 2004
 
รายละเอียด
พระราชอิสริยยศ: พระเจ้ากรุงกัมพูชาธิบดี เป็นเจ้าชีวิตเหนือหัว
กษัตริย์องค์แรก: พระนางโสมา
สถาปนาเมื่อ: คริสต์ศตวรรษที่ 1
ที่ประทับ: หลัก: พระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล รอง: พระราชตำหนัก
ผู้แต่งตั้ง: กรมปรึกษาราชบัลลังก์
เว็บไซต์: norodomsihamoni.org
พระมหากษัตริย์กัมพูชา (เขมร: ព្រះមហាក្សត្រកម្ពុជា พฺระมหากฺสตฺรกมฺพุชา; อังกฤษ: King of Cambodia) เรียกเต็มว่า พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรกัมพูชา (ព្រះមហាក្សត្រនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា พฺระมหากฺสตฺรไนพฺระราชาณาจกฺรกมฺพุชา) ทรงเป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศกัมพูชา มีพระราชอำนาจจำกัดในฐานะผู้นำเชิงสัญลักษณ์ซึ่งได้รับความเคารพจากสาธารณชน ทั้งทรงเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพ เสถียรภาพ และสวัสดิภาพของชาวเขมร
นับแต่ ค.ศ. 1993 พระมหากษัตริย์กัมพูชาต้องทรงสืบสายโลหิตราชสกุลนโรดม (នរោត្តម นโรตฺตม) หรือราชสกุลสีสุวัตถิ์ (ស៊ីសុវតិ្ថ สีสุวตฺถิ) และมีพระชนมายุอย่างน้อย 30 พรรษา ซึ่งกรมปรึกษาราชบัลลังก์ (ក្រុមប្រឹក្សារាជបល្ល័ង្ กฺรุมบฺรึกฺสาราชบลฺลังฺ; Royal Council of the Throne) เลือกตั้งให้ขึ้นครองราชย์ จึงเป็นหนึ่งในไม่กี่ระบอบกษัตริย์ที่มีการเลือกตั้ง
บทบาท

รัฐธรรมนูญกัมพูชา ค.ศ. 1993 กำหนดให้บทบาทส่วนใหญ่ของพระมหากษัตริย์เป็นไปในทางพิธีการ โดยมาตรา 7 ระบุไว้ชัดเจนว่า "ให้ทรงปกเกล้า แต่ไม่ทรงปกครอง" (shall reign, but not govern) และมาตรา 8 ว่า ให้ทรงเป็น "สัญลักษณ์แห่งความสามัคคีและความสืบเนื่องของชาติ" (symbol of national unity and continuity)
รัฐธรรมนูญให้พระมหากษัตริย์ทรงปฏิบัติพระราชกิจบางประการที่เกี่ยวเนื่องกับแผ่นดิน เช่น
มาตรา 119 ให้ทรงแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี
มาตรา 82 ให้ทรงเปิดประชุมรัฐสภา (រដ្ឋសភា รฎฺฐสภา; National Assembly) ซึ่งเป็นสภาล่าง และพฤฒสภา (ព្រឹទ្ធសភា พฺรึทฺธสภา; Senate) ซึ่งเป็นสภาสูง
มาตรา 23 ให้ทรงเป็นจอมทัพกัมพูชา
มาตรา 20 ให้นายกรัฐมนตรีเข้าเฝ้าอย่างน้อยเดือนละหนึ่งครั้ง เพื่อกราบทูลเกี่ยวกับราชการบ้านเมือง
มาตรา 26 และ 28 ให้ทรงลงพระนามาภิไธยในพระราชบัญญัติที่ฝ่ายนิติบัญญัติตราขึ้นและพระราชกฤษฎีกาที่ฝ่ายบริหารเสนอมา
มาตรา 9 ให้มีพระราชอำนาจวินิจฉัยในขั้นสุดท้ายเพื่อให้สถาบันต่าง ๆ ของรัฐดำเนินต่อไปได้
มาตรา 25 ให้ทรงรับตราตั้งทูต
มาตรา 27 ให้มีพระราชอำนาจอภัยโทษและลดโทษ
มาตรา 134 ให้ทรงเป็นประธานกรมปรึกษาสูงสุดในองค์เจ้ากรม (ឧត្តមក្រុមប្រឹក្សានៃអង្គចៅក្រម อุตฺตมกฺรุมบฺรึกฺสาไนองฺคเจากฺรม; Supreme Council of Magistracy) ซึ่งเป็นศาลยุติธรรมชั้นสูงสุดของประเทศ
มาตรา 100 และ 137 ให้ทรงแต่งตั้งสมาชิกสถาบันต่าง ๆ ของรัฐ เช่น สมาชิกพฤฒสภา และสมาชิกกรมปรึกษาธรรมนูญ (ក្រុមប្រឹក្សាធម្មនុញ្ញ กฺรุมบฺรึกฺสาธมฺมนุญฺญ; Constitutional Council)
มาตรา 29 ให้มีพระราชอำนาจพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์
นอกจากนี้ ยังทรงปฏิบัติพระราชกิจอย่างอื่นในฐานะประมุขแห่งรัฐ เช่น เป็นประธานงานที่สำคัญระดับชาติ เป็นประธานพิธีกรรมทางศาสนาและประเพณีที่สำคัญ สนับสนุนกิจกรรมทางมนุษยธรรมและการกุศล ตลอดจนเป็นตัวแทนประเทศเมื่อเสด็จเยือนต่างประเทศ
กระทรวงพระบรมราชวัง

กระทรวงพระบรมราชวังมีหน้าที่ดูแลกิจการเกี่ยวกับพระราชสำนักและพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล, ปัจจุบันได้อยู่ภายใต้การบริหารของสมเด็จกรมวัง กง ซัม ออล รัฐมนตรีประจำสำนักพระราชวัง มีหน้าที่หลักคือช่วยเหลือและถวายคำแนะนำแก่พระมหากษัตริย์ในการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะพระมหากษัตริย์
ดูเพิ่ม

รายพระนามพระมหากษัตริย์กัมพูชา
ยโศธรปุระ

| --- | --- |
យសោធរបុរៈ
แผนที่และรูปถ่ายจากดาวเทียมของยโศธรปุระ
ยโศธรปุระที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
ชื่ออื่น: พระนคร
ที่ตั้ง: เสียมราฐ ประเทศกัมพูชา
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 13°25′26″N 103°51′22″E﻿ / ﻿13.423854°N 103.856092°E﻿ / 13.423854; 103.856092
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: พระเจ้ายโศวรมันที่ 1
สร้าง: ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9
ละทิ้ง: ค.ศ. 1431
สมัย: สมัยกลาง
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: บูรณะและเป็นซาก
การเปิดให้เข้าชม: ใช่
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรม: บาแคง, แปรรูป, บันทายศรี, คลัง, บาปวน, นครวัด, บายน, ยุคหลังบายน
ยโศธรปุระ (เขมร: យសោធរបុរៈ; เสียงอ่านภาษาเขมร: [jeaʔ sao tʰeaʔ reaʔ boʔ raʔ]; สันสกฤต: यशोधरपुर "Yaśōdharapura") หรือ เมืองพระนคร (เขมร: អង្គរ) เป็นเมืองหลวงแห่งที่สองของอาณาจักรเขมร (หลังจากอินทรปุระ) พระเจ้ายโศวรมันที่ 1 โปรดให้สร้างขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีศูนย์กลางอยู่ที่วิหารพนมบาเค็ง ต่อมาในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 4 ได้เกิดเหตุอุทกภัยครั้งใหญ่ในเมืองยโศธรปุระ จึงย้ายราชธานีไปยังเมืองเกาะแกร์
ใน ค.ศ. 1352 สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 แห่งอาณาจักรอยุธยา นำกองทัพเข้าล้อมเมืองนี้ ปีถัดมาฝ่ายอยุธยาสามารถยึดเมืองสำเร็จ โดยแต่งตั้งเจ้าชายองค์หนึ่งมาปกครองเมือง จากนั้น ฝ่ายเขมรยึดเมืองกลับใน ค.ศ. 1357 จากนั้นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 แห่งกรุงศรีอยุธยา เข้ารุกรานและทอดทิ้งนครธมในคริสต์ศตวรรษที่ 15
พิพิธภัณฑ์อังกอร์พาโนรามา

| --- | --- |

th
ก่อตั้ง: 5 ธันวาคม 2015; 8 ปีก่อน (2015-12-05)
ที่ตั้ง: เสียมเรียบ ประเทศกัมพูชา
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°22′39″N 103°52′50″E﻿ / ﻿13.377594°N 103.8806495°E﻿ / 13.377594; 103.8806495
ประเภท: ศิลปะ ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์อังกอร์พาโนรามา (อังกฤษ: Angkor Panorama Museum) หรือ พิพิธภัณฑ์สัพวะทัสสะนะอังคะระ (เขมร: សារៈមន្ទីរសព្វទស្សន៍អង្គរ) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเสียมเรียบ ประเทศกัมพูชา
ประวัติศาสตร์

พิพิธภัณฑ์นี้สร้างโดยบริษัทสัญชาติเกาหลีเหนือ มันซูแดอาร์ตสตูดิโอ ร่วมกับ องค์การอัปซารา พิพิธภัณฑ์เริ่มก่อสร้างในปี 2011 โดยบริษัทมันซูแดจากเกาหลีเหนือเป็นผู้ออกแบบโครงสร้างร่วมกับคณะกรรมการจากรัฐบาลกัมพูชา รัฐบาลของประเทศเกาหลีเหนือลงทุนในโครงการนี้ถึง 24 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ พิพิธภัณฑ์เปิดในเดือนธันวาคม 2015 หนึ่งในศิลปินที่ทำงานออกแบบสร้างพิพิธภัณฑ์คือชาวเกาหลีเหนือ คิม เช ชึง (Kim Je Jung) ผู้สร้างประติมากรรมให้กับศูนย์วัฒนธรรม António Agostinho Neto Cultural Center ในประเทศแองโกลา ในปี 2020 รัฐบาลกัมพูชาปิดธุรกิจจำนวนมากที่เป็นของเกาหลีเหนือในกัมพูชาหลังสหประชาชาติประกาศคว่ำบาตร ซึ่งรวมถึงการปิดพิพิธภัณฑ์นี้ด้วย
ของสะสม

ภายในพิพิธภัณฑ์มีภาพเขียนฝาผนังทุกทิศทางที่แสดงภาพสมัยอาณาจักรพระนครในศตวรรษที่ 12 ขนาดยาว 123 เมตร สูง 13 เมตร สร้างสรรค์โดยศิลปิน 63 คน ในเวลาหนึ่งปีครึ่ง ภาพเขียนอื่น ๆ ของพิพิธภัณฑ์เช่น ภาพเขียนกษัตริย์ชัยวรมันที่เจ็ดบนช้างนำทัพ รายละเอียดทางประวัติศาสตร์ของภาพเขียนต่าง ๆ ในพิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลและตรวจสอบโดยกระทรวงวัฒนธรรมของกัมพูชา นอกจากนี้แล้วยังมีแบบจำลองต่าง ๆ แสดงโบราณสถานในกัมพูชา ภาพเขียนพระพุทธเจ้าแย้มสรวลแบบบายน นิทรรศการเกี่ยวกับสงครามจาม-เวียดนามในปี 1471 และการก่อสร้างของปราสาทบายน ภาพถ่ายแสดงศิลปินชาวเกาหลีเหนือสร้างสรรค์ภาพเขียนของพิพิธภัณฑ์ และชุดภาพยนตร์สามมิติเกี่ยวกับวิวัฒนาการของอาณาจักรพระนคร
รีม คีน

| รีม คีน |
| --- | --- |
เกิด: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2454 จังหวัดกำปงสปือ
เสียชีวิต: พ.ศ. 2502
สัญชาติ: กัมพูชา
ผลงานเด่น: โสพาต นวนิยายเรื่องแรกของกัมพูชาที่ได้ตีพิมพ์
ตำแหน่ง: นักเขียน
บิดามารดา: คีม (บิดา) รสา (มารดา)
หมายเหตุ
ประธานสมาคมนักเขียนเขมรคนแรก
รีม คีน (เขมร: រីម គីន; อังกฤษ: Rim Kin) เป็นนักเขียนชาวกัมพูชาที่มีบทบาทสำคัญในแวดวงวรรณกรรมสมัยใหม่ในกัมพูชา เกิดเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2454 ที่จังหวัดกำปงสปือ ในวัยเด็กเริ่มเรียนที่วัดสวายฎงคุม ต่อมาจึงเข้าเรียนในโรงเรียนรัฐที่ฝรั่งเศสตั้งขึ้น จนจบการศึกษาจากอนุวิทยาลัยศรีสวัสดิ์ และทำงานเป็นครูในระดับประถมศึกษาที่พระตะบองและพนมเปญ ผลงานที่สำคัญของท่านคือนิยายเรื่องสูผาตหรือโสพาต (Sophat: សូផាត) ซึ่งเป็นนวนิยายเรื่องแรกของกัมพูชาที่ได้ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2481 และได้กลายเป็นภาพยนตร์เมื่อ พ.ศ. 2507 นอกจากนั้น ยังเขียนเรื่องสั้นลงนิตยสารราตรีวันเสาร์ (រាត្រីថ្ងៃសៅរ៍)  และยังมีบทละครและคำกาพย์อีกหลายเรื่อง เมื่อมีการจัดตั้งสมาคมนักเขียนเขมร คีนได้เป็นประธานคนแรกระหว่าง พ.ศ. 2498 – 2500 เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2502 รวมอายุได้ 48 ปี
มาลิก (ประเทศกัมพูชา)

| มาลิก ម៉ាលិក |
| --- | --- |
ฆุม
มาลิกที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°51′00″N 107°16′00″E﻿ / ﻿13.85000°N 107.26667°E﻿ / 13.85000; 107.26667
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: อันดวงเมียะห์
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 1,440 คน
เขตเวลา: UTC+07
มาลิก (เขมร: ម៉ាលិក) เป้นตำบล (ฆุม) ในอำเภออันดวงเมียะห์ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 4 หมู่บ้าน และมีประชากร 1,440 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัดเมื่อ ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่นั่งตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2006 อัตราการจำหน่ายที่ดินในมาลิกอยู่ในระดับปานกลาง
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| มาลิก | 417 | 214/203 |  |  |
| Katae | 295 | 145/150 |  |  |
| Ka Hal | 289 | 136/153 |  |  |
| Loum | 439 | 233/206 |  |  |
รูปจำลองพระบรมรัตนโกศ

| รูปจำลองพระบรมรัตนโกศ |
| --- | --- |
រូបសំណាកព្រះបរមរតនកោដ្ឋ
th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
สถาปัตยกรรม: เขมร
ที่ตั้ง: Preah Suramarit Blvd (268), พนมเปญ ประเทศกัมพูชา
พิกัด: 11°33′23.364″N 104°55′48.144″E﻿ / ﻿11.55649000°N 104.93004000°E﻿ / 11.55649000; 104.93004000
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 2013
พิธีเปิด: 11 ตุลาคม ค.ศ. 2013 
ค่าก่อสร้าง: 1.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ความสูง:  รูปจำลอง: 4.5 เมตร (15 ฟุต)  ฐาน: 2.7 เมตร (8.9 ฟุต)  อนุสาวรีย์: 27 เมตร (89 ฟุต) 
รูปจำลองพระบรมรัตนโกศ (เขมร: រូបសំណាកព្រះបរមរតនកោដ្ឋ ; อังกฤษ: Norodom Sihanouk Memorial) เป็นอนุสรณ์สถานที่อุทิศแด่อดีตพระมหากษัตริย์พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุที่กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา อนุสาวรีย์ทองแดงมีความสูง 4.5 เมตร ซึ่งอยู่ใต้สถูปที่สูง 27 เมตร ในฝั่งตะวันออกของสวนวิมานเอกราช มีการใช้เงินสร้างตัวอนุสาวรีย์ไปประมาณ 1.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐและใช้เวลาประมาณ 8 เดือนจะแล้วเสร็จ ในวันเปิดตัวอนุสาวรีย์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2013 มีสารวัตรทหารจัดบริเวณใกล้ตัวอนุสาวรีย์ ทำให้มีการตรวจสอบอย่างแน่นหนาก่อนเข้าถึงอนุสาวรีย์ในวันนั้น พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ เสด็จสวรรคตในวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2012 ที่ปักกิ่ง ประเทศจีน คงเหลือแด่พระมหาวีรกษัตรีย์นโรดม มุนีนาถ สีหนุ พระวรราชมารดา และพระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี
อนุสาวรีย์นี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อยกย่องความสำเร็จของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ในการทำให้ประเทศเป็นเอกราชจากอาณานิคมฝรั่งเศสในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1953
พระเจ้าอิศานวรมันที่ 2

| พระเจ้าอิศานวรมันที่ 2> พระมหากษัตริย์พระนคร |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 923 – 928
ก่อนหน้า: พระเจ้าหรรษวรมันที่ 1
ถัดไป: พระเจ้าชัยวรมันที่ 4

สวรรคต: ค.ศ. 928
มเหสี: ?
ราชวงศ์: วรมัน
พระราชบิดา: พระเจ้ายโศวรมันที่ 1
พระเจ้าอิศานวรมันที่ 2 (เขมร: ឦសានវរ្ម័នទី២) เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรขอมที่เชื่อกันว่าครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 923 ถึง ค.ศ. 928 อาณาจักรของพระองค์อาจอยู่แต่ในเมืองพระนครและบริเวณรอบพระตะบองทางทิศตะวันตก
ราชตระกูล

พระเจ้าอิศานวรมันที่ 2 เป็นพระราชโอรสของพระเจ้ายโศวรมันที่ 1 และพระมเหสี ซึ่งเป็นพระขนิษฐาของพระเจ้าชัยวรมันที่ 4 พระอัยกาและพระอัยกีของพระเจ้าอิศานวรมันที่ 2 คือ พระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 และพระนางอินทรลักษมี พระเจ้าอิศานวรมันที่ 2 มีพระเชษฐาคือพระเจ้าหรรษวรมันที่ 1
พระราชประวัติ

พระเจ้าอิศานวรมันที่ 2 ครองราชสมบัติต่อจากพระเจ้าหรรษวรมันที่ 1 ที่สวรรคตในปี ค.ศ. 923 ช่วงเวลาแห่งรัชสมัยของพระองค์มีความวุ่นวายเป็นอย่างมาก ในปี ค.ศ. 921 พระเจ้าชัยวรมันที่ 4 พระปิตุลาของพระองค์ได้สถาปนาเมืองขึ้นห่างจากเมืองพระนครไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 100 กม. ในรัชสมัยของพระองค์ มีการสร้างวัดชื่อปราสาทกระวานขึ้น พระองค์สวรรคตในปี ค.ศ. 928
ดูเพิ่ม

รายพระนามพระมหากษัตริย์กัมพูชา
ลีลีซ ฮันดายานี

| สถิติเหรียญโอลิมปิก> ยิงธนูหญิง.ตัวแทนของ  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
|  |  โซล 2531  | ประเภททีม |
ลีลีซ ฮันดายานี (อินโดนีเซีย: Lilies Handayani) นักยิงธนูชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2508 เข้าแข่งขันยิงธนูประเภททีมหญิงในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2531 ที่โซล ร่วมกับนูร์ฟีตรียานา ซัลมัน และกูซูมา วาร์ดานี ได้เหรียญเงินยิงธนูทีมหญิง
มูดิก

ทอ้งถนนเตรียมไปด้วยผู้คนลนรถจักรยานยนต์ขณะกำลังกลับบ้านในเทศกาลมูดิก
มูดิก (อินโดนีเซีย: Mudik) หรือ ปูลังกัมปุง (อินโดนีเซีย: pulang kampung) เป็นคำภาษาอินโดนีเซีย หมายถึงกิจกรรมซึ่งแรงงานที่อพยพเข้ามาทำงานในเมืองเดินทางกลับบ้านเกิด ในช่วงระหว่างหรือก่อนวันหยุดสำคัญอย่างเลอบารัน (อีดิลฟิฏร์) ถึงแม้จะมีการมูดิกเกิดขึ้นตามเมืองใหญ่ ๆ ทั่วทั้งอินโดนีเซีย แต่มูดิกใหญ่สุดและสำคัญสุดอยู่ที่เขตจาการ์ตาและปริมณฑล ซึ่งผู้คนเดินทางออกจากนครราวหลายล้านคน ส่งผลให้ท่าเรือ สถานีรถไฟ สนามบิน อัดแน่นไปด้วยผู้คน รวมไปถึงทางด่วนสายต่าง ๆ ที่อัดแน่นด้วยรถรา โดยเฉพาะสายทรานส์ชวา และสายชายฝั่งเหนือของชวา
มูดิกในระหว่างเทศกาลอีดิลฟิฏร์และเทศกาลสำคัญอื่นของศาสนาอิสลามสามารถพบได้ทั่วไปในประเทศมุสลิม เช่นประเทศอินโดนีเซีย,  มาเลเซีย (ซึ่งเรียกว่า บาลิกกัมปุง), ปากีสถาน และ บังกลาเทศ
ศัพทมูล

คำว่า mudik ในภาษาอินโดนีเซีย แปลว่า "การล่องเรือหรือเดินทางไปยัง udik (ต้นน้ำ, แผ่นดิน) โดยทางแม่น้ำ". ส่วน Pulang kampung แปลตรงตัวง่าย ๆ ว่า "กลับบ้าน" โดยคำว่ากัมปุง แปลว่า "หมู่บ้าน"
มูดิกทางเรือบนแม่น้ำสายหนึ่งในรีเยา
ภูเขาไฟตาอัล

ภูเขาไฟในประเทศฟิลิปปินส์
| ภูเขาไฟตาอัล |
| --- | --- |
Bulkang Taal
ภาพถ่ายทางอากาศของเกาะภูเขาไฟในภูเขาไฟตาอัลใน ค.ศ. 2012 ทิศเหนืออยู่ทางขวามือ
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 311 เมตร (1,020 ฟุต) 
พิกัด: 14°0′36″N 120°59′51″E﻿ / ﻿14.01000°N 120.99750°E﻿ / 14.01000; 120.99750 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ภูเขาไฟตาอัลที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์ 
ที่ตั้ง: Talisay และ San Nicolas จังหวัดบาตังกัส ประเทศฟิลิปปินส์
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: แอ่งยุบปากปล่อง
แนวโค้ง/เข็มขัดภูเขาไฟ: ภูเขาไฟรูปโค้งลูซอน
การปะทุครั้งล่าสุด: 15–22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021
การพิชิต
เส้นทางง่ายสุด: Daang Kastila (ทางเดินสเปน)
 แผนที่แบบโต้ตอบของภูเขาตาอัล
ภูเขาไฟตาอัล (ตากาล็อก: Bulkang Taal, แม่แบบ:IPA-tl) เป็นแอ่งยุบปากปล่องขนาดใหญ่ที่มีทะเลสาบตาอัลในประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในจังหวัดบาตังกัส ห่างจากกรุงมะนิลา 50 กิโลเมตร ภูเขาไฟนี้เป็นภูเขาไฟที่ยังคุกครุ่นนานที่สุดอันดับ 2 ของประเทศ โดยมีการปะทุในอดีตถึง 38 ครั้ง ทั้งหมดเกิดที่เกาะภูเขาไฟใกล้บริเวณตอนกลางของทะเลสาบตาอัล  เนื่องจากมีลักษณะเป็นแอ่งภูเขาไฟโผล่ขึ้นกลางทะเลสาบ บางครั้งจึงเรียกภูเขาไฟนี้ว่า "เกาะภูเขาไฟ" (Volcano Island) แอ่งยุบปากปล่องเกิดขึ้นในช่วงการปะทุยุคก่อนประวัติศาสตร์ระหว่าง 140,000 ถึง 5,380 ปีก่อนคริสต์ศักราช
เนื่องจากภูเขาไฟนี้ยังมีการปะทุอย่างรุนแรงอยู่เสมอ และมีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมาก จึงถูกกำหนดเป็นสถานที่ห้ามประชาชนตั้งถิ่นฐาน การปะทุครั้งรุนแรงที่สุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1754 และ ค.ศ. 1911 มีผู้เสียชีวิต 1,335 คน  ภูเขาไฟนี้เกิดปะทุครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2020 (43 ปีหลังจากการปะทุครั้งก่อนหน้าซึ่งคือปี 1977) ส่งผลให้ขี้เถ้าตกลงใส่เมืองใกล้เคียงและทำให้ผู้คนล้มป่วยเป็นโรคระบบทางเดินหายใจเป็นจำนวนมาก
ศัพทมูลวิทยา

ในคริสต์ศตวรรษที่ 1800 ภูเขาไฟตาอัลมีชื่อเรียกว่า Bombou หรือ Bombon
เทศบาลตาอัลและแม่น้ำ Taa-lan (ปัจจุบันมีชื่อว่าแม่น้ำปันซีปิต) ตั้งชื่อตามต้น Taa-lan ซึ่งเติบโตริมแม่น้ำ และยังเติบโตริมชายฝั่งทะเลสาบ Bombon (ปัจจุบันคือทะเลสาบตาอัล)
ตาอัล เป็นศัพท์ตากาล็อกในสำเนียง Batangueñoที่หมายถึง จริง แท้ และบริสุทธิ์
แหล่งข้อมูลอื่น

"Taal Volcano". Global Volcanism Program. Smithsonian Institution. สืบค้นเมื่อ March 6, 2018.
Taal Volcano Eruptions 1572–1911 from RWTH Aachen University Web Site เก็บถาวร 2018-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Taal Volcano Eruptions 1600–2010 from Google
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  โครงการภูเขาไฟโลก
ภูเบี้ย

| ภูเบี้ย |
| --- | --- |

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 2,819 เมตร (9,249 ฟุต)
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 2,079 เมตร (6,821 ฟุต) 
รายชื่อ: จุดที่สูงที่สุดของประเทศ Ultra
พิกัด: 18°58′54″N 103°09′07″E﻿ / ﻿18.98167°N 103.15194°E﻿ / 18.98167; 103.15194 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ภูเบี้ยที่ตั้งของภูเบี้ยในประเทศลาว 
ที่ตั้ง: ประเทศลาว
เทือกเขา: เทือกเขาอันนัม
ภูเบี้ย (ลาว: ພູເບ້ຍ) เป็นภูเขาที่สูงที่สุดในลาว ตั้งอยู่บนเทือกเขาอันนัม อยู่ทางใต้สุดของที่ราบสูงเชียงขวางในแขวงไชยสมบูรณ์ อากาศในบริเวณนี้หนาวและมีหมอก
ประวัติศาสตร์

แม้ว่าจะไม่มีหิมะบนยอดภูเบี้ยมานานหลายทศวรรษ แต่มีเอกสารแสดงว่าเมื่อประมาณช่วง พ.ศ. 2400 เคยมีหิมะตกบนยอดภูเบี้ยเป็นครั้งคราว ในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2513 เครื่องบินของสายการบินแอร์อเมริกา C-130A ของสหรัฐชนภูเขานี้
พื้นที่นี้จัดเป็นพื้นที่ห่างไกล และเป็นพื้นที่ของทหารชาวม้ง ในราว พ.ศ. 2513 มีชาวม้ง 60,000 คนที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอยู่อาศัยในบริเวณนี้ และยังมีรายงานว่ามีทหารม้งจำนวนเล็กน้อยหลบซ่อนอยู่จนถึง พ.ศ. 2549 ภูเบี้ยเป็นเขตพื้นที่หวงห้ามทางการทหารใกล้กับฐานปฏิบัติการทางอากาศล่องแจ้ง จนถึง พ.ศ. 2551 ยังไม่อนุญาตให้ชาวต่างชาติเข้าไป
แหล่งข้อมูลอื่น

Map of Laos (physical)
| ด ค กจุดที่สูงที่สุดของประเทศและดินแดนในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์  อุซเบกิสถาน  โอมาน  อาเซอร์ไบจาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  อับฮาเซีย  นากอร์โน-คาราบัค  นอร์เทิร์นไซปรัส  ปาเลสไตน์  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน 
เขตบริหารพิเศษ และเขตสังกัด:  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  เกาะคริสต์มาส  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  มาเก๊า  ฮ่องกง
ลุมชัร

| ลุมชัร លំជ័រ |
| --- | --- |
ตำบล
ลุมชัรที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°41′55″N 107°18′58″E﻿ / ﻿13.6986°N 107.3162°E﻿ / 13.6986; 107.3162
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: โอยาดาว
หมู่บ้าน: 4
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 1,385 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160702
ลุมชัร (เขมร: លំជ័រ) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอโอยาดาว จังหวัดรัตนคีรี ประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 4 หมู่บ้าน และมีประชากร 1,385 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่ง 3 ที่ตกเป็นของพรรคประชาชนกัมพูชา และ 2 ที่ตกเป็นของพรรคสมรังสีอัตราการจำหน่ายที่ดินในเอกภาพอยู่ในระดับปานกลางในเดือนมกราคม ค.ศ. 2006
| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Lai | 315 | 1.14 | 65 |  |
| Ka Te | 312 | 1.04 | 48 |  |
| Trang | 123 | 1.08 | 21 |  |
| Un | 635 | 1.08 | 124 |  |
พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา

| --- | --- |
Museum Sri Baduga
ทางเข้าพิพิธภัณฑ์
th
ก่อตั้ง: 5 มิถุนายน 2523 (2523-06-05)
ที่ตั้ง: 185 ถนนเบกาเอร์ เตอกัลเลอกา บันดุง
พิกัดภูมิศาสตร์: 6°56′16″S 107°36′13″E﻿ / ﻿6.937808°S 107.603578°E﻿ / -6.937808; 107.603578
ประเภท: วัฒนธรรม
เจ้าของ: รัฐบาลจังหวัดชวาตะวันตก
ขนส่งมวลชน:  Trans Metro Bandung [id]: สาย TMB4 (เตอกัลเลอกา)
เว็บไซต์: Museum Sri Baduga
พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา (อินโดนีเซีย: Museum Sri Baduga; ซุนดา: Musieum Sribaduga) เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐที่ตั้งอยู่ในเมืองบันดุง ประเทศอินโดนีเซีย พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงสิ่งสะสมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดชวาตะวันตก เช่น งานฝีมือของชาวซุนดา เครื่องเรือน ประวัติทางธรณีวิทยา และความหลากหลายทางธรรมชาติ
ประวัติ

พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2517 ภายในอาคารที่เคยใช้เป็นที่ทำการรัฐบาลของเกอเวดานาอัน เตอกัลเลอกา ซึ่งเป็นอดีตหน่วยการปกครองระดับต่ำกว่าอำเภอในบันดุง เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2523 มีพิธีเปิดดำเนินการพิพิธภัณฑ์อย่างเป็นทางการโดย ดาอุด ยูซุฟ (Daud Yusuf) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมในขณะนั้น ในชื่อ "พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐของจังหวัดชวาตะวันตก" (Museum Negeri Propinsi Jawa Barat) ในปี 2533 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐของจังหวัดชวาตะวันตกซรี บาดูกา" (Negeri Propinsi Jawa Barat Sri Baduga) หรือพิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา ตามพระนามซรี บาดูกา มาฮาราจา (ซุนดา: ᮞᮨᮛᮤ ᮘᮓᮥᮌ ᮙᮠᮛᮏ, อักษรโรมัน: Seri Baduga Maharaja) กษัตริย์ชาวซุนดาในคริสต์ศตวรรษที่ 15
สิ่งสะสม

พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา รวบรวมสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมในภูมิภาคจังหวัดชวาตะวันตก พิพิธภัณฑ์มีชุดสะสมประมาณ 5,637 ชิ้น จัดแสดงบนสามชั้นของอาคาร ชั้นแรกจัดแสดงพัฒนาการเบื้องต้นของประวัติศาสตร์ธรรมชาติและวัฒนธรรมของชวาตะวันตก ซึ่งอธิบายด้วยการจัดแสดงมรดกทางวัฒนธรรมตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงยุคฮินดู-พุทธ
ชั้นสองประกอบด้วยนิทรรศการวัตถุทางวัฒนธรรมดั้งเดิมที่มีความสำคัญต่อการดำรงชีวิต การค้า และการคมนาคม รวมถึงอิทธิพลของศาสนาอิสลามและวัฒนธรรมยุโรป ประวัติศาสตร์การต่อสู้ของชาติ และตราสัญลักษณ์ของเมืองต่าง ๆ ในชวาตะวันตก
ชั้น 3 จัดแสดงชุดสะสมทางด้านชาติพันธุ์วิทยาในรูปแบบของงานผ้า ชิ้นงานศิลปะ และเซรามิก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
วัดจูมค้องสุรินทาราม

| วัดจูมค้องสุรินทาราม ວັດຈຸມຄ້ອງສຸຣິນທະຣາຣາມ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: หลวงพระบาง  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดจูมค้องสุรินทาราม (ลาว: ວັດຈຸມຄ້ອງສຸຣິນທະຣາຣາມ) เป็นวัดในหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว อยู่ติดกับวัดเชียงม่วน สร้างขึ้นโดยครูบาแก้ว เมื่อ พ.ศ. 2386 ในรัชสมัยเจ้าสุกเสริม ที่มาของชื่อวัดมาจากการเอาฆ้องทอง (ทอง หมายถึงทองเหลือง) มาหล่อเป็นพระพุทธรูปของวัด
สิมมีศิลปะแบบหลวงพระบาง ภายในแบ่งเป็น 3 ห้อง ยาว 4 ห้องขวาง สิมตั้งอยู่บนฐานบัว ผนังไม่สูงมากนัก หลังคาซ้อนกันหลายชั้น และมีความอ่อนโค้ง มีแขนนาง (คันทวย) รองรับน้ำหนักหลังคา ป้านลมเรียบ มีโหง่ (ช่อฟ้า) ที่ปลายสันหลังคา มีมุขด้านหน้า มีรูปตุ๊กตานักรบ หรือทหารแต่งกายโอ่อ่าในชุดออกรบจีนมีหนวดเครายาว ใบหน้าเคร่งขรึม ทำจากหินทรายสีเขียวซึ่งพระเจ้าจักรพรรดิของจีนถวายแก่พระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ สิมได้รับบูรณะภายหลังหลายครั้งได้มีการตกแต่งเพิ่มเติม โดยปิดทองผนังด้านหลังสิมทั้งสองด้านและวาดดอกดวงใส่บานประตูและหน้าต่างทุกบาน ภาพฝาผนังเก่าเป็นเรื่องราวพระเวสสันดรชาดก นอกจากนี้ยังมีอูบมุง (หอไหว้ขนาดเล็ก) ที่มีการประดับตกแต่งหน้าบันอย่างงดงาม และพระธาตุทรงระฆังสี่เหลี่ยม
วัดฝั่งแตง

วัดฝั่งแดง (ลาว: ວັດຟາງແດງ) ตั้งอยู่ที่บ้านฝั่งแดง เมืองไชเชษฐา (เมืองเก่า) แขวงอัตตะปืออยู่ห่างจากตลาดใหญ่ 12 กิโลเมตร เป็นวัดเก่าแก่ ชาวบ้านนับถือว่ามีความศักด์สิทธิ์ ในสมัยสงครามอินโดจีน สหรัฐอเมริกาได้ทิ้งระเบิดลงในวัดเป็นจำนวนมากแต่ไม่ระเบิด ภายในวัดมีพระพุทธรูปและจิตรกรรมฝาผนัง รูปปูนปั้นศิลปะแบบมอญ ด้านหลังวัดมีแม่น้ำเซกะหมานไหลผ่าน