stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การแผ่รังสีของวัตถุดำ

As the temperature decreases, the peak of the black-body radiation curve moves to lower intensities and longer wavelengths. The black-body radiation graph is also compared with the classical model of Rayleigh and Jeans.
การแผ่รังสีของวัตถุดำ (อังกฤษ: black-body radiation) คือ การแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าของวัตถุในสภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์เมื่อเทียบกับสิ่งแวดล้อม ซึ่งวัตถุหรืออนุภาคใดๆ ที่มีอุณหภูมิสูงกว่าอุณหภูมิศูนย์สัมบูรณ์จะมีการแผ่รังสีความร้อนออกมาเสมอโดยปริมาณการแผ่รังสีของวัตถุนั้นจะมีสเปกตรัมและความเข้มที่มีค่าเฉพาะตัวที่มีความสัมพันธ์โดยตรงขึ้นอยู่กับอุณหภูมิของวัตถุนั้น เราสามารถอนุมานวัตถุต่างๆ ที่มีการแผ่รังสีออกมาได้ด้วยตัวเองว่าเป็นวัตถุดำซึ่งโดยส่วนใหญ่ที่อุณหภูมิห้องการแผ่รังสีของวัตถุที่แผ่ออกมานั้นจะอยู่ในช่วงความยาวคลื่นของรังสีอินฟราเรดที่มีความเข้มต่ำทำให้ดวงตาของมนุษย์ที่ไวต่อการรับรู้สีขาวและสีดำเมื่ออยู่ในภาวะที่มีความเข้มแสงต่ำมองเห็นวัตถุที่แผ่รังสีในลักษณะนี้ออกมาเป็นสีดำ นอกจากนี้เมื่อวัตถุมีอุณหภูมิสูงขึ้นการแผ่รังสีของวัตถุก็จะปรากฏในช่วงความยาวคลื่นที่เข้าใกล้ช่วงวิสิเบิลอีกด้วย
การอธิบายสเปกตรัมของการแผ่รังสีของวัตถุดำ

การแผ่รังสีของวัตถุดำเป็นการแผ่รังสีที่มีลักษณะเฉพาะตัวซึ่งความถี่ของสเปกตรัมนั้นขึ้นอยู่กับอุณหภูมิของวัตถุซึ่งสามารถอธิบายได้จาก Planck spectrum หรือ กฎของพลังค์ สเปกตรัมที่ตำแหน่งจุดสูงสุดจะมีความถี่เฉพาะตัวโดยจะเปลี่ยนเป็นค่าความถี่สูงสุดตามการเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิ
เนื่องจากทฤษฎีฟิสิกส์แบบเดิมไม่สามารถอธิบายการแผ่รังสีของวัตถุที่เกิดขึ้นได้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1900 นักฟิสิกส์ชาวเยอรมันที่ชื่อว่า มัคส์ พลังค์ ได้นำเสนอได้นำเสนอทฤษฎีที่ใช้อธิบายการแผ่รังสีของวัตถุดำที่เกิดขึ้นในการทดลอง โดยได้นำเสนอแนวคิดว่า รังสีที่แผ่ออกมาจากวัตถุดำเกิดจากการที่อนุภาคในวัตถุนั้นสั่นด้วยความถี่ที่ขึ้นอยู่กับพลังงานของวัตถุ โดยพลังงานที่เกิดจากการสั่นจะมีค่าไม่ต่อเนื่องแต่จะเป็นจำนวนเต็มเท่าของความถี่มูลฐานเช่นเดียวกับคลื่นนิ่งที่เกิดจากการสั่นในเชือก ซึ่งสมการที่ใช้อธิบายแนวคิดของพลังค์มีใจความว่า
โดยที่
ทำให้ภายหลังมีนักวิทยาศาสต์ท่านอื่นนำแนวคิดจากทฤษฎีที่พลังค์นำเสนอไปใช้อธิบายปรากฏการณ์อื่นๆ ในระดับอนุภาคได้ เช่นการอธิบายปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก การกระเจิงคอมตันป์ เรียกได้ว่า มัคส์ พลังค์ ถือเป็นบิดาของวิชาควอนตัมที่ให้กำเนิดวิชาควอนตัมที่ใช้ในการศึกษาปรากฏการณ์ในระดับอนุภาคที่เป็นอยู่ในปัจจุบันนั่นเอง
Planck in 1918, the year he received the Nobel Prize in Physics for his work on quantum theory
การแปรสภาพเป็นแก๊ส

กระบวนการแปรสภาพเป็นแก๊ส (อังกฤษ: Gasification) เป็นการเปลี่ยน
รูปพลังงานจากชีวมวลซึ่งเป็นเชื้อเพลิงแข็งให้เป็นเชื้อเพลิงแก๊ส(แก๊สเชี้อเพลิง) โดยให้ความร้อนที่อุณหภูมิสูงกว่า 700°C ผ่านตัวกลางของกระบวนการเช่น อากาศ ออกซิเจนที่มีจำนวนจำกัด หรือไอน้ำ ซึ่งกระบวนการแก๊สซิฟิเคชั่นจะมีความแตกต่างจากกระบวนการเผาไหม้อย่างสิ้นเชิงโดยการเผาไหม้เป็นการเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชั่นอย่างสมบูรณ์ในหนึ่งกระบวนการเท่านั้น แต่สำหรับกระบวนการแก๊สซิฟิเคชั่นเป็นการเปลี่ยนรูปพลังงานเคมีภายในของคาร์บอนในชีวมวลไปเป็นแก๊สที่สามารถเผาไหม้ได้ (Combustible Gas) โดยอาศัยปฏิกิริยา 2 กระบวนการ โดยแก๊สที่ผลิตได้จะมีคุณภาพที่ดีกว่าและง่ายต่อการใช้งานกว่าชีวมวล ยกตัวอย่างเช่น สามารถใช้เดินเครื่องยนต์แก๊ส และกังหันแก๊ส (Gas Turbine) หรือใช้เพื่อผลิตเชื้อเพลิงเหลวต่อไป อีกนัยหนึ่ง กระบวนการแปรสภาพเป็นแก๊สเป็นกระบวนการเปลี่ยนรูปทางด้านเคมีความร้อน (Thermochemical Conversion Process) โดยอาศัยอากาศ ออกซิเจน หรือไอน้ำ ที่มีอุณหภูมิสูงกว่า
ประวัติ

มนุษย์ใช้ขบวนการนี้มานานแล้ว แต่มาเล็งเห็นความสำคัญเป็นอย่างมากในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดการขาดแคลนน้ำมันเชื้อเพลิงอย่างหนัก จึงมีนักประดิษฐ์แถบประเทศสแกนดิเนเวีย คิดค้นรถยนต์วิ่งด้วยถ่านไม้ขึ้น โดยมีรถยนต์และเครื่องจักรทางการเกษตรนับล้านคันทั่วโลกวิ่งด้วยแก๊สไม้นี้ แต่เมื่อน้ำมันเริ่มหาได้ง่ายขึ้น การพัฒนาเชื้อเพลิงดังกล่าวจึงได้หมดไป จนกระทั่งปลายทศวรรษที่ 1980 หน่วยงานบริหารในสถาณะการฉุกเฉินของสหรัฐฯ จึงได้อนุญาตให้มีการตีพิมพ์เอกสารเพื่อเป็นมาตรฐานในการผลิตเชื่อเพลิงในยามฉุกเฉินโดยวิธี gasification ขึ้น
ปฏิกิริยา

สามารถสรุปเป็นปฏิกิริยาต่าง ๆ ได้ดังนี้
1. ปฏิกิริยาออกซิเดชั่นบางส่วน (Partial Oxidation) ทำให้เชื้อเพลิงชีวมวลแห้งที่อุณหภูมิประมาณ 100°C
21C+OCO2↔ dH=-268 MJ/kg mole
2. ปฏิกิริยาออกซิเดชั่นโดยสมบูรณ์ (Complete Oxidation) แก๊สที่ได้จะถูกป้อนกลับไปเผาอีกครั้ง
22C+OCO↔ dH=-406 MJ/kg mole
3. ปฏิกิริยาแก๊สน้ำ (Water Gas Reaction)
22C+HOCO+H↔ dH=+118 MJ/kg mole
โดยปฏิกิริยาที่ 1 และ 2 เป็นปฏิกิริยาคายความร้อน ส่วนปฏิกิริยาที่ 3 เป็นปฏิกิริยาดูดความร้อน จากปฏิกิริยาดังกล่าวจะเห็นได้ว่ามีการปลดปล่อยพลังงานออกมาจากกระบวนการออกซิเดชั่นบางส่วนของการเปลี่ยนคาร์บอนไปเป็นคาร์บอนมอนอกไซด์ ซึ่งพลังงานดังกล่าวมีค่าถึง 65% ของพลังงานที่ปลดปล่อยออกมาในระหว่างปฏิกิริยาออกซิเดชั่นโดยสมบูรณ์ ซึ่งกระบวนการแก๊สซิฟิเคชั่นจะแตกต่างจากกระบวนการเผาไหม้ตรงที่การเผาไหม้จะปลดปล่อยผลิตภัณฑ์แก๊สร้อน คาร์บอนมอนอกไซด์ ไฮโดรเจนและไอน้ำซึ่งจะนำไปสู่ปฏิกิริยาในระหว่างกระบวนการแก๊สซิฟิเคชั่นดังนี้
4. ปฏิกิริยาเปลี่ยนน้ำเป็นแก๊ส (Water Gas Shift Reaction)
CO+H2O ↔ CO2 +H2 dH=-42 MJ/kg mole
5. ปฏิกิริยาการเกิดมีเทน (Methane Formation)
242 CO+3H ↔ CH +H O dH=- 88 MJ/kg mole
ดังนั้นแก๊สที่ผลิตได้จะมีส่วนผสมของคาร์บอนมอนอกไซด์ คาร์บอนไดออกไซด์ มีเทน ไฮโดรเจนและไอน้ำ บางครั้งถูกเรียกว่า ซินแก๊ส(syngas) คุณภาพของแก๊สนี้จะขึ้นอยู่กับตัวแทนในการเกิดปฏิกิริยา (Gasifying Agent), วิธีการในการเดินเตาผลิตแก๊สและเงื่อนไขของการเกิดปฏิกิริยา โดยส่วนใหญ่แล้วตัวแทนในการเกิดปฏิกิริยามักจะเป็นอากาศ ออกซิเจนหรือไอน้ำโดยอาจจะมีการเร่งปฏิกิริยาให้เกิดเร็วขึ้นได้ (Catalytic Gasification) ซึ่งจะส่งผลต่อสมรรถนะและประสิทธิภาพโดยรวมของระบบ
syngas เป็นแก๊สเชี้อเพลิงชนิดหนึ่ง ถ้าสารอินทรีย์ที่ถูกนำมาเผา เป็นสารชีวมวลหรือมวลชีวภาพ หรือเป็นสิ่งที่เหลือใช้จากขบวนการผลิตอื่นๆ แก๊สที่ได้นี้จะถูกเรียกว่าเป็นพลังงานหมุนเวียนชนิดหนึ่ง
syngas มีประสิทธิภาพในการเผาใหม้หรือการสันดาปสูงกว่าเชื้อเพลิงอื่นเพราะเผาใหม้ที่อุณหภูมิสูงกว่า สามารถนำมาเป็นเชื้อเพลิงเผาใหม้โดยตรงกับเครื่องยนต์แก๊ส หรือนำมาผลิตเมทานอลและไฮโดนเจน หรือแก๊สสังเคราะห์อื่นๆ Gasification ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายมากขึ้น ในการทำเตาปรุงอาหารความร้อนสูงและนำ syngas มาผลิตกระแสไฟฟ้าผ่านเครื่องยนต์ที่ใช้แก๊ส
ผลผลิตจากขบวนการ gasification นี้ นอกจาก syngas แล้ว ยังมีน้ำมันดิน หรือ tar และอาจมีสารมีพิษอื่น ซึ่งจะต้องกรองออกก่อน นอกจากนั้น syngas ที่ออกมาในขบวนการแรก ยังมีความร้อนสูงด้วย ดังนั้นก่อนนำมาใช้ ควรต้องกรองให้สะอาดและลดอุณหภูมิลง มิฉะนั้น แก๊สนี้จะทำให้เครื่องยนต์แก๊สเสียหายได้  อนึ่ง ถ้าสารอินทรีย์ที่ใช้เผาเป็นไม้ จะได้น้ำส้มควันไม้ที่ใช้เป็นปุ๋ยได้ด้วย
รถยนต์ใช้พลังแก๊สจากถ่านไม้ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง
การกลั่นและการสลายตัวของสารอินทรีย์ในรูปของแข็งที่อุณหภูมิ ประมาณ 370-870 องศาเซลเซียส ในภาวะไร้อากาศ
การแปรสภาพจากถ่าน char เป็นแก๊ส
ตัวเปลี่ยนสภาพจากของแข็งเป็นแก๊สซึ่งประกอบด้วยเตาเผาแบบ downdraft ด้านหลังสุด, ตัวกรอง tar, ตัวหล่อเย็น และตัวกรองแก๊ส แถวหน้าสุดจากซ้ายไปขวา
การแฝงนัย

การแฝงนัย (อังกฤษ: irony) หมายถึงกลวิธีการพูดหรือใช้ถ้อยคำเพื่ออธิบายเหตุการณ์ในลักษณะที่ตรงกันข้ามหรือขัดแย้งกับความเป็นจริง หรือสิ่งใดก็ตามที่ผู้พูดตั้งใจจะสื่อออกมา ซึ่งเป็นการเหน็บแนม เสียดสี หรือเยาะเย้ยโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างความตลกขบขัน เพื่อเน้นย้ำประเด็นใดประเด็นหนึ่ง หรือเพื่อแสดงความคิดเห็นหรือวิพากษ์วิจารณ์
โดยทั่วไปแล้วการแฝงนัยมักแบ่งออกเป็นประเภทหลัก ๆ สามประเภท ได้แก่ การแฝงนัยด้วยถ้อยคำ (verbal irony), การแฝงนัยเชิงละคร (dramatic irony) และ การแฝงนัยเชิงสถานการณ์ (situational irony) ซึ่งการแฝงนัยทั้งสามประเภทนี้มักถูกใช้เพื่อเน้นย้ำประเด็นของความเป็นจริงที่ต้องการสื่อออกไป
ดูเพิ่ม

การเหน็บแนม
ปฏิทรรศน์
การแข่งขันฝีมือคนพิการแห่งชาติ

การแข่งขันฝีมือคนพิการแห่งชาติ (อังกฤษ: Abilympic) เป็นการแข่งขันความสามารถและทักษะในการประกอบอาชีพสาขาต่าง ๆ ของคนพิการ เพื่อศึกษา เรียนรู้ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับบุคคลและองค์กรด้านอาชีพคนพิการในระดับสากล ตลอดจนการแลกเปลี่ยนขนบธรรมเนียมประเพณีอันดีระหว่างคนพิการจากประเทศต่าง ๆ เพื่อเสริมสร้างมิตรภาพ ทั้งในระดับองค์กรและตัวบุคคลให้เกิดการพัฒนาเทคนิคในการทำงาน
ในปี พ.ศ. 2528 ศาสตราจารย์ Harry Fang ชาวฮ่องกง เสนอให้จัดตั้ง สมาพันธ์ส่งเสริมความสามารถคนพิการสากล (International Abilympic Federation - IAF) ขึ้น เพื่อกำหนดข้อบังคับและมาตรฐานการจัดการแข่งขันให้เป็นมาตรฐานเดียวกันทั่วโลก ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น และกำหนดให้ จัดการแข่งขันทุก 4 ปี
ประเทศไทย โดยสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมถ์ เป็นหน่วยงานในการดำเนินกิจกรรมเกี่ยวกับคนพิการ และได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การส่งเสริมความสามารถคนพิการสากล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524
นอกจากสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมถ์ แล้วยังมี คณะกรรมการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ ซึ่งกรมประชาสงเคราะห์ รับผิดชอบกิจกรรมเกี่ยวกับคนพิการ เพื่อสร้างโอกาสการมีงานทำ สามารถพึ่งพาตนเองของคนพิการ และจากการประชุมเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2544 คณะกรรมการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ ได้มีมติให้แต่งตั้งคณะอนุกรรมการส่งเสริมอาชีพคนพิการขึ้น เพื่อทำหน้าที่ในการส่งเสริมและพัฒนาการดำเนินงานด้านอาชีพคนพิการ คณะอนุกรรมการฯ ได้มีการประชุมเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2544 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม (นายเดช บุญ-หลง) ได้เล็งเห็นว่ากรมพัฒนาฝีมือแรงงาน เป็นหน่วยงานที่มีศักยภาพสูง มีความพร้อม และมีประสบการณ์ในการจัดงานแข่งขันฝีมือแรงงาน จึงได้มอบหมายให้เป็นผู้ดำเนินการจัดการแข่งขันฝีมือคนพิการในระดับชาติ และสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมถ์ เป็นผู้รับผิดชอบในการจัดส่งคนพิการไปร่วมการแข่งขันความสามารถทางอาชีพของคนพิการระหว่างประเทศ ซึ่งกำหนดจะจัดระหว่างวันที่ 23 ถึง 29 พฤศจิกายน 2546 ณ กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย
สาขาที่ทำการแข่งขัน

สาขาที่จะจัดการแข่งขันฝีมือคนพิการแห่งชาติ ครั้งที่ 1 ได้แบ่งผู้เข้าแข่งขันเป็น 2 กลุ่ม โดยให้มีแนวทางและสาขาที่สอดคล้องกับการแข่งขันระหว่างประเทศ ของ IAF ดังนี้
กลุ่มผู้แข่งขันที่มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป จำนวน 21 สาขา
การแข่งขันด้านวิชาชีพ จำนวน 17 สาขา
การแข่งขันงานอดิเรกและทักษะในการดำรงชีวิตของผู้พิการ จำนวน 4 สาขา
กลุ่มเด็กพิการอายุระหว่าง 8 – 14 ปี จำนวน 5 สาขา
รวม 26 สาขา
สาขาที่ทำการแข่งขัน > ด้านวิชาชีพ

การประกอบเครื่องคอมพิวเตอร์
การสร้างโปรแกรมคอมพิวเตอร์
การเขียนหน้าเว็บ
English Text Processing
การวาดภาพวิศวกรรมโดยใช้โปรแกรม CAD
English Desktop Publishing
งานเซรามิก
ตัดเย็บเสื้อผ้าบุรุษ
ตัดเย็บเสื้อผ้าสตรี
การประกอบวงจรอิเล็กทรอนิกส์และการทดสอบ
การออกแบบโปสเตอร์
การแกะสลักไม้
การวาดภาพสีน้ำ
การวาดภาพสีน้ำมัน
Billboard
Electronic
การขับรถยนต์
สาขาที่ทำการแข่งขัน > งานอดิเรกและทักษะในการดำรงชีวิตของผู้พิการ

งานถักลูกไม้
งานถักไหมพรม
งานผลิตภัณฑ์จากวัตถุเหลือใช้
งานร้อยลูกปัด
สาขาที่ทำการแข่งขัน > กลุ่มเด็กพิการอายุระหว่าง 8-14 ปี

งานคอมพิวเตอร์
ออกแบบบัตรอวยพร
การต่อชุดต่อเลโก้
การต่อภาพจิ๊กซอว์
การวาดภาพ
คณะกรรมการจัดการแข่งขัน

เพื่อให้การดำเนินการจัดการแข่งขันทักษะความสามารถทางอาชีพของคนพิการเป็นไปด้วยความเรียบร้อย กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน จึงได้ยกร่างคำสั่งแต่งตั้งคณะอนุกรรมการ รวมทั้งสิ้น 16 คณะ ภายใต้พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาฝีมือแรงงาน พ.ศ. 2545 มาตรา 43 ประกอบด้วย
คณะอนุกรรมการจัดการแข่งขัน
คณะอนุกรรมการประชาสัมพันธ์และนิทรรศการ
คณะอนุกรรมการปฏิคม
คณะอนุกรรมการสถานที่และพิธีเปิด-ปิด
คณะอนุกรรมการวิชาการ
คณะอนุกรรมการหารายได้
สาขาคอมพิวเตอร์
สาขาไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์
สาขาตัดเย็บเสื้อผ้า
สาขาการออกแบบและวาดภาพ
สาขาการแกะสลักไม้ และ สาขาผลิตภัณฑ์จากหวาย
สาขาช่างเซรามิก
สาขาสิ่งประดิษฐ์จากวัสดุเหลือใช้ และ สาขางานถัก
สาขาการต่อชุดเลโก และต่อภาพจิ๊กซอ
สาขาการขับรถยนต์
คณะอนุกรรมการทั้ง 16 คณะจะทำหน้าที่พิจารณาอำนวยการกำหนดหลักเกณฑ์การดำเนินการจัดงานแข่งขัน จัดทำข้อสอบแข่งขัน กำหนดระยะเวลาในการแข่งขัน วัสดุ เครื่องมือ อุปกรณ์ที่ต้องใช้ รวมทั้งเกณฑ์การให้คะแนน
สำหรับการแข่งขันฝีมือคนพิการแห่งชาติ ครั้งที่ 1 ปี พ.ศ. 2546 กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน ได้รับงบประมาณสำหรับจัดการแข่งขัน ณ อาคารกีฬาเวสน์ 2 ศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย-ญี่ปุ่น) เมื่อวันที่ 30 – 31 สิงหาคม พ.ศ. 2546 โดยกราบทูลเชิญพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีเปิด เพื่อคัดเลือกผู้ชนะการแข่งขันเป็นตัวแทนของประเทศไทย เดินทางไปร่วมการแข่งขันทักษะความสามารถทางอาชีพของคนพิการ ครั้งที่ 6 ณ กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย โดยจัดแข่งขันจำนวน 23 สาขา จากที่กำหนดไว้ 26 สาขา เนื่องจากไม่มีผู้สมัครเข้าแข่งขัน ในสาขา Billboard, งานคอมพิวเตอร์ และออกแบบบัตรอวยพร
การจัดการแข่งขันฝีมือคนพิการแห่งชาติ ครั้งที่ 2 ซึ่งกำหนดจะจัดขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2548 กรมพัฒนาฝีมือแรงงานยังคงยึดแนวทางการจัดงานเหมือนการแข่งขันฯ ครั้งที่ 1 แต่ได้พยายามปรับปรุงให้ดีขึ้น เช่น การคัดเลือกสาขาที่แข่งขัน การกำหนดเนื้อหาของแบบแข่งขัน การปรับปรุงเกณฑ์การให้คะแนน เป็นต้น
เหรียญทอง จำนวน 10,000 บาท
เหรียญเงิน จำนวน 5,000 บาท
เหรียญทองแดง จำนวน 3,000 บาท
ประกาศนียบัตร (รางวัลชมเชย) จำนวน 2,000 บาท
การเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 9

| --- | --- |
ใบปิดงานกิจกรรมเลือกตั้งเซ็มบัตสึประจำซิงเกิลที่ 9
ชื่อภาษาอังกฤษ: BNK48 9th Single Senbatsu General Election
วันที่: 12 – 25 ธันวาคม พ.ศ. 2562 (รับสมัคร)   13 กุมภาพันธ์ – 19 มีนาคม พ.ศ. 2563 (รับผลโหวต)   19 เมษายน พ.ศ. 2563 (ประกาศผล)
ประเภท: งานเลือกตั้งเซ็มบัตสึ
เป้าหมาย: คัดเลือกสมาชิกในซิงเกิลเฮฟวีโรเทชัน
จัดโดย: อินดิเพนเดนท์ อาร์ตทิสต์ เมเนจเมนต์
ผู้เข้าร่วม: สมาชิกบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต   สมาชิกซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต
ผล: ผลการเลือกตั้ง
เว็บไซต์: election.bnk48.com
← ครั้งก่อนหน้า ครั้งต่อไป →
การเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 9 (อังกฤษ: BNK48 9th Single Senbatsu General Election) เป็นการเลือกตั้งเซ็มบัตสึประจำปีครั้งที่ 2 ของวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต เพื่อคัดเลือกสมาชิกจำนวน 16 คน (เซ็มบัตสึ) จากการโหวตของแฟนคลับ มาร่วมขับร้องและแสดงในเพลงหลักของซิงเกิลที่ 9 โดยกำหนดให้มีขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2563
ลำดับเหตุการณ์

วงได้ประกาศว่าจะจัดงานเลือกตั้งเซ็มบัตสึครั้งที่ 2 ในงาน BNK48 7th Single 77 no Suteki na Machi e Handshake ที่ไบเทค บางนา เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2562 และอนุญาตให้สมาชิกลงสมัครเลือกตั้งเซ็มบัตสึได้ตั้งแต่วันที่ 12–25 ธันวาคม พ.ศ. 2562
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ได้เผยแพร่โปสเตอร์แสดงตัวตน ซึ่งติดที่ด้านหน้าโรงละครบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต เดอะ แคมปัส ต่อมาวันที่ 11 กุมภาพันธ์ วงได้เผยแพร่คลิปวิดีโอหาเสียงของผู้ลงสมัครทั้ง 66 คนผ่านทางเว็บไซต์ยูทูบ
สำหรับช่องทางในการลงคะแนนโหวต สามารถทำได้ผ่านการซื้อแผ่นซิงเกิล "ไฮเทนชัน" ซึ่งเป็นซิงเกิลที่ 8 ในรูปแบบแผ่นซีดีที่ผลิตออกมาจำนวนจำกัด 150,000 แผ่น รูปแบบมินิโฟโต้บุ๊คที่ผลิตออกมาจำนวนจำกัด 150,000 เล่ม รูปแบบบัตรแข็ง (มิวสิคการ์ด) และแผ่นซิงเกิล "เชียงใหม่ 106" ซึ่งเป็นซิงเกิลแรกของซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต ในรูปแบบแผ่นซีดีที่ผลิตออกมาจำนวนจำกัด 75,000 แผ่น รูปแบบมินิโฟโต้บุ๊คที่ผลิตออกมาจำนวนจำกัด 75,000 เล่ม รูปแบบบัตรแข็ง (มิวสิคการ์ด) สำหรับโค้ดลงคะแนน จะใช้วิธีการ Redeem โดยใช้ชื่อผู้ใช้ของช็อปปี้ และหมายเลขคำสั่งซื้อ Redeem ผ่านทางแอปพลิเคชัน iAM48 แล้วนำไปลงคะแนนผ่านทางเว็บไซต์หรือแอปพลิเคชันของวง  โดยที่ระบบจะเริ่มเปิดรับคะแนนตั้งแต่วันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เวลา 12.00 น. จนถึงวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2563 เวลา 12.00 น.
ในส่วนของการประกาศผลด่วนครั้งแรกเกิดขึ้นวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ซึ่งเป็นการเก็บคะแนนในช่วงเวลา 24 ชั่วโมงแรก หลังจากเวลา 12.00 น. ของวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 การประกาศผลด่วนครั้งที่ 2 เกิดขึ้นวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2563 ส่วนผลคะแนนสุดท้ายจะประกาศในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2563
นอกจากนี้ วงยังได้ร่วมกับ AIS PLAY ในการถ่ายทอดสดงานประกาศผลคะแนนเลือกตั้งเซ็มบัตสึ ผ่านทางแอปพลิเคชันและเว็บไซต์ของ AIS PLAY
สมาชิกที่ลงสมัคร

สมาชิกที่ลงสมัครมีจำนวนทั้งหมด 66 คน (สถานะทีม ณ ช่วงลงสมัคร) ได้แก่
บีเอ็นเคโฟร์ตีเอต
สมาชิกทีมบีทรี
เฌอปราง อารีย์กุล, กุลจิราณัฐ อินทรศิลป์, เจนนิษฐ์ โอ่ประเสริฐ, สุชญา แสนโคต, ณัฐรุจา ชุติวรรณโสภณ, วฑูศิริ ภูวปัญญาสิริ, มิโอริ โอคุโบะ, กานต์ธีรา วัชรทัศนกุล, ปัญสิกรณ์ ติยะกร, สุมิตรา ดวงแก้ว, เพลินพิชญา โกมลารชุน, จุฑามาศ คลทา, รชยา ทัพพ์คุณานนต์, กวิสรา สิงห์ปลอด, วรินท์รัตน์ ยลประสงค์, จิดาภา แช่มช้อย, วีรยา จาง
สมาชิกทีมเอ็นไฟว์
ณปภัช วรพฤทธานนท์, วรัทยา ดีสมเลิศ, พิมรภัส ผดุงวัฒนะโชค, แพรวา สุธรรมพงษ์, มิลิน ดอกเทียน, พิชญาภา นาถา, พัศชนันท์ เจียจิรโชติ, จิรดาภา อินทจักร, สวิชญา ขจรรุ่งศิลป์, อิสราภา ธวัชภักดี, จณิสตา ตันศิริ, ณัฐทิชา จันทรวารีเลขา, ณัฐกุล พิมพ์ธงชัยกุล, นันท์นภัส เลิศนามเชิดสกุล, ชัญญาภัค นุ่มประสพ, ภัทรนรินทร์ เหมือนฤทธิ์, สิริการย์ ชินวัชร์สุวรรณ, ตริษา ปรีชาตั้งกิจ
สมาชิกฝึกหัด
ปวีณ์ธิดา สกุลพิพัฒน์, มณิภา รู้ปัญญา, ปณิศา ศรีละเลิง, พาขวัญ น้อยใจบุญ, รตา ชินกระจ่างกิจ, กมนธิดา โรจน์ทวีนิธิ
ซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต
สมาชิกทีมซี
ปุณยวีร์ จึงเจริญ, รินะ อิซึตะ
สมาชิกฝึกหัด
นภัสนันท์ ธรรมบัวชา, กชพร ลีละทีป, ภัทรธิดา จงประสานเกียรติ, ปัณฑิตา คูณทวี, รวินดา อลัน, ศุภาพิชญ์ ศรีไพโรจน์, มานิตา จันทร์ฉาย, วิทิตา สระศรีสม, เคียล่า ซื่อหยุน คู, พิมพ์นารา ร่ำรวยมั่นคง, มาณิฌา เอี่ยมดิลกวงศ์, พิชญธิดา สนธิศักดิ์วรรณะ, รพีพรรณ แช่มเจริญ, ชยานันท์ เจ็ดพี่น้องร่วมใจ, ณัฐริกา บุญตั๋ว, พิชญาภา สุปัญญา, ณิชารีย์ สังขทัต ณ อยุธยา, ชุติปภา รัตนกรญาณวุฒิ, จิรัฐิกาล ทะสี, พรวารินทร์ วงศ์ตระกูลกิจ, พิณพณา แสงบุญ, วัชรี ด่านผาสุกกุล, สิตา ธีรเดชสกุล
การจัดสรรตำแหน่ง

สมาชิกของบีเอ็นเคโฟร์ตีเอตและซีจีเอ็มโฟร์ตีเอตที่ลงสมัครมีจำนวนทั้งหมด 66 คน แบ่งเป็นสมาชิกจากบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต 41 คน และซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต 25 คน
สมาชิกที่ได้อันดับที่ 1 ถึง 16 จะอยู่ในตำแหน่ง "เซ็มบัตสึ" ซึ่งจะได้ร่วมขับร้องและแสดงในเพลงหลักของซิงเกิลที่ 9 และจะได้ร่วมประชาสัมพันธ์ในสื่อบันเทิงต่าง ๆ เช่น รายการโทรทัศน์ สถานีวิทยุ เป็นต้น โดยสมาชิกที่ได้อันดับที่ 1 จะได้เป็นเซ็นเตอร์ในเพลงหลัก ที่เหลือจะได้แสดงในระดับรองลงไป ส่วนอันดับที่ 49 เป็นต้นไป ถือว่าไม่ติดอันดับ
รายได้

ในงานเลือกตั้งเซ็มบัตสึครั้งที่ 2 นี้ รายได้ที่เกิดขึ้น หากนับรวมคะแนนโหวตทั้ง 48 อันดับแล้ว จะอยู่ที่ 681,421 คะแนน ทั้งนี้ยังไม่รวมคะแนนของสมาชิกที่ไม่ติดอันดับอีก 18 คน และคิดจากราคามิวสิคการ์ดขั้นต่ำสุด คือ 200 บาท ซึ่งรวมแล้วงานนี้วงได้รับไปมากกว่า 136 ล้านบาท
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์ประกาศผลอย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2020-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การเรืองแสงของบรรยากาศ

การเรืองแสงของบรรยากาศ เหนือแท่นของเวรีลาร์จเทลิสโกป
การเรืองแสงของบรรยากาศ เมื่อมองโดยใช้กล้องซูมรูรับแสงสูงจากสถานีอวกาศนานาชาติ ขณะโคจรอยู่เหนือแอฟริกาใต้ ความสูงของแถบออกซิเจนและโซเดียมในแถบนี้อยู่ที่ประมาณ 110-140 กิโลเมตร (ใกล้แนวเส้นคาร์มัน)
การเรืองแสงของบรรยากาศ หรือ แสงเรืองบนท้องฟ้า (อังกฤษ: airglow; เรียกอีกอย่างว่า nightglow) เป็นปรากฏการณ์การเปล่งแสงจาง ๆ จากชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์เหมือนรุ้งกินน้ำขนาดยักษ์จำนวนมากซ้อนทับกัน ในกรณีของโลกโดยปกติแล้วชั้นบรรยากาศของโลกมีการเรืองแสงอยู่ตลอดเวลา แต่สังเกตเห็นได้ยากในเวลากลางวัน ปรากฏการณ์ทางแสงนี้ทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่เคยมืดสนิท แสงเรืองบนท้องฟ้านี้เห็นได้ชัดกว่าในเวลากลางคืนโดยเฉพาะเมื่อเกิดการรบกวนของชั้นบรรยากาศ เช่น พายุที่กำลังเคลื่อนตัวใกล้เข้ามา การกระเพื่อมของชั้นบรรยากาศโลกทำให้เกิดจากการสั่นในอากาศในลักษณะของคลื่น คล้ายกับเมื่อเราโยนหินลงในน้ำนิ่งและเกิดเป็นคลื่นกระจายออกไปโดยรอบ และทำให้เห็นแสงเรืองบนท้องฟ้าได้ชัดเจนขึ้นเป็นริ้ว ๆ
ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นจากแก๊สที่มีแสงสว่างในตัวเอง และไม่มีความสัมพันธ์กับสนามแม่เหล็กของโลกและจุดมืดดวงอาทิตย์ รัศมีสีแดงที่มองเห็นเกิดขึ้นจากโมเลกุลไฮดรอกซิลในชั้นบรรยากาศ ที่อยู่สูงประมาณ 87 กิโลเมตร และถูกกระตุ้นด้วยแสงอัลตราไวโอเลตจากดวงอาทิตย์ ในขณะที่แสงสีส้มและสีเขียวนั้นเกิดจากโซเดียมและอะตอมของออกซิเจนที่อยู่สูงขึ้นไปอีกเล็กน้อย
ประวัติ

ปรากฏการณ์การเรืองแสงของบรรยากาศได้รับการระบุครั้งแรกในปี ค.ศ. 1868 โดยอันเดิช อ็องสเตริม (Anders Ångström) นักฟิสิกส์ชาวสวีเดน ตั้งแต่นั้นมามีการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสังเกตปฏิกิริยาเคมีต่าง ๆ จากการปล่อยพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการ นักวิทยาศาสตร์ได้ระบุกระบวนการบางอย่างที่อาจปรากฏในชั้นบรรยากาศของโลก และนักดาราศาสตร์ได้ตรวจสอบแล้วว่ามีการปลดปล่อยดังกล่าว ไซมอน นิวคอมบ์ (Simon Newcomb) เป็นคนแรกที่สังเกตการเรืองแสงในอากาศ ในปี ค.ศ. 1901
ลักษณะ

การเรืองแสงของบรรยากาศเกิดจากกระบวนการต่าง ๆ ในชั้นบรรยากาศชั้นบนของโลก เช่น การรวมตัวกันของอะตอมจากโฟโตไอออไนเซชันโดยแสงจากดวงอาทิตย์ในตอนกลางวัน, การเรืองแสงที่เกิดจากรังสีคอสมิกที่กระทบกับบรรยากาศชั้นบน และเคมีเรืองแสงซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากออกซิเจนและไนโตรเจนทำปฏิกิริยากับอนุมูลอิสระของไฮดรอกซิลที่ความสูงกว่าร้อยกิโลเมตร ซึ่งในช่วงกลางวันจะมองไม่เห็นการเรืองแสงเนื่องจากแสงจ้าและการกระจัดกระจายของแสงอาทิตย์
การเรืองแสงของบรรยากาศมีผลต่อการจำกัดความไวแสงของกล้องโทรทรรศน์ออปติคัลของหอสังเกตการณ์ภาคพื้นดิน แม้ว่าจะมีขนาดและคุณภาพที่ดีที่สุดก็ตาม ด้วยเหตุนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้การสังเกตวัตถุที่มีความสว่างน้อยกว่า (ในช่วงความยาวคลื่นที่ตามองเห็น) จำเป็นต้องอาศัยกล้องโทรทรรศน์อวกาศอย่างฮับเบิล
การเรืองแสงในตอนกลางคืนอาจสว่างเพียงพอที่ผู้สังเกตการณ์ภาคพื้นดินจะสังเกตเห็น โดยทั่วไปแล้วจะปรากฏเป็นสีน้ำเงิน แม้ว่าการแผ่รังสีของการเรืองแสงของบรรยากาศจะค่อนข้างสม่ำเสมอทั่วทั้งบรรยากาศ แต่บริเวณที่สว่างที่สุดมักอยู่ในตำแหน่งเหนือขอบฟ้าของผู้สังเกตประมาณ 10° เนื่องจากมุมมองที่ยิ่งต่ำลง จะมองผ่านมวลของบรรยากาศที่ยิ่งหนามากขึ้น แต่กระนั้นการมองมุมที่ต่ำมากเกินไปจะลดความสว่างของการเรืองแสงของบรรยากาศลง จากการสูญหายในบรรยากาศที่ระดับต่ำ
กลไกหนึ่งของการก่อตัวของการเรืองแสงในบรรยากาศ คือ เมื่ออะตอมของไนโตรเจนรวมกับอะตอมของออกซิเจนเพื่อสร้างโมเลกุลของไนตริกออกไซด์ (NO) ในกระบวนการนี้จะมีการปล่อยโฟตอน โฟตอนนี้อาจมีลักษณะความยาวคลื่นที่แตกต่างกันหลายแบบของโมเลกุลไนตริกออกไซด์ อะตอมอิสระของไนโตรเจน (N) และออกซิเจน (O) เหล่านี้ในกระบวนการสร้างโมเลกุลของไนตริกออกไซด์นี้ เกิดจากโมเลกุลของไนโตรเจน (N2) และออกซิเจน (O2) ที่แตกตัวโดยพลังงานแสงอาทิตย์ที่บริเวณชั้นนอกสุดของบรรยากาศ และจับรวมกันในรูปไนตริกออกไซด์ (NO) สารเคมีอื่น ๆ ที่สามารถทำให้อากาศเรืองแสงได้ในบรรยากาศ ได้แก่ ไฮดรอกซิล (OH), อะตอมของออกซิเจน (O), โซเดียม (Na) และลิเทียม (Li)
โดยทั่วไป ความสว่างของท้องฟ้าจะวัดเป็นหน่วยของความส่องสว่างปรากฏต่อตารางพิลิปดาของท้องฟ้า
การคำนวณ

ดูเพิ่ม: ความส่องสว่างปรากฏ
ในการคำนวณความเข้มสัมพัทธ์ของการเรืองแสงของบรรยากาศ จำเป็นต้องแปลงความส่องสว่างปรากฏเป็นฟลักซ์ของโฟตอน ทั้งนี้ต้องขึ้นอยู่กับสเปกตรัมของแหล่งที่มาของแสง แต่ในการคำนวณจะละเว้นแหล่งที่มาของแสงในเบื้องต้น
ที่ช่วงความยาวคลื่นที่มนุษย์มองเห็นได้ เราต้องใช้พารามิเตอร์ S0(V) คือ กำลังต่อตารางเซนติเมตรของรูรับแสง และต่อไมโครเมตรของความยาวคลื่นที่เกิดจากดาวฤกษ์ขนาดศูนย์ เพื่อแปลงขนาดปรากฏเป็นฟลักซ์  – S0(V) = 4.0×10−12 W cm−2 µm−1. โดยหากเรายกตัวอย่างดาวที่มีค่า V = 28 ที่สังเกตได้ผ่านฟิลเตอร์ V band ปกติ (B = 0.2 µm bandpass, ความถี่ ν ≈ 6×1014 Hz) จำนวนโฟตอนที่ได้รับต่อตารางเซนติเมตรของรูรับแสงของกล้องโทรทรรศน์ต่อวินาทีจากแหล่งที่มา คือ Ns ดังนี้
(โดยที่ h คือค่าคงตัวของพลังค์;  hν คือ พลังงานของโฟตอนเดี่ยว ที่ ความถี่ ν)
ที่ ความถี่ V การเปล่งแสงเรืองของบรรยากาศ คือ V = 22 ต่อตารางพิลิปดา ณ หอสังเกตการณ์ภาคพื้นดินที่อยู่สูงมากเหนือระดับน้ำทะเลและในคืนที่ไร้แสงจันทร์ ในสภาพการมองเห็นที่ดีเยี่ยมนี้ ภาพของดาวฤกษ์จะมีขนาดประมาณ 0.7 พิลิปดา ในพื้นที่ 0.4 ตารางพิลิปดา ดังนั้นการแผ่รังสีจากแสงเหนือพื้นที่ของภาพจะเท่ากับประมาณ V = 23 ซึ่งจะสามารถคำนวณจำนวนโฟตอนจากการเรืองแสงของบรรยากาศ คือ Na ดังนี้
ค่าอัตราส่วนระหว่างสัญญาณกับสัญญาณรบกวน (S/N) สำหรับการสังเกตการณ์ภาคพื้นดินในอุดมคติด้วยกล้องโทรทรรศน์พื้นที่ A (โดยละเว้นการสูญเสียและสัญญาณรบกวนของเครื่องตรวจจับ) ที่เกิดจากสถิติปัวส์ซง คือ
หากเราใช้กล้องโทรทรรศน์ภาคพื้นดินในอุดมคติที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 10 เมตร เพื่อสังเกตดาวฤกษ์ที่ยังไม่ได้รับการระบุชื่อ ในพื้นที่ขนาดเท่ากับภาพขยายของดาวฤกษ์นั้น ในทุก ๆ วินาที จะพบว่ามีโฟตอน 35 ตัวมาจากดาวฤกษ์ และ 3500 ตัวมาจากการเรืองแสงในบรรยากาศ ดังนั้นในช่วงหนึ่งชั่วโมง ประมาณ 1.3×107 มาจากการเรืองแสงของบรรยากาศ และประมาณ 1.3×105 มาจากแหล่งกำเนิด (ดาวฤกษ์ที่สังเกต) ดังนั้นอัตราส่วน S/N จึงมีค่าประมาณ:
เราสามารถเปรียบเทียบการคำนวณนี้กับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง จากเครื่องคำนวณเวลาเปิดรับแสง โดยสำหรับเวรีลาร์จเทลิสโกป ที่ขนาด 8 เมตร ตามเครื่องคำนวณเวลาเปิดรับแสงของ FORS ต้องใช้เวลาในการสังเกต 40 ชั่วโมงจึงจะถึงค่า V = 28 ในขณะที่ฮับเบิลที่มีเพียงขนาด 2.4 เมตร ใช้เวลาเพียง 4 ชั่วโมงตามเครื่องคำนวณเวลาเปิดรับแสง ACS และโดยสมมุติฐานหากกล้องโทรทรรศน์ฮับเบิลมีขนาด 8 เมตรจะใช้เวลาประมาณ 30 นาที
ควรเข้าใจให้ชัดเจนในการคำนวณนี้ว่า การลดขนาดช่องมองภาพของกล้องโทรทรรศน์สามารถทำให้วัตถุที่จางลงสามารถได้รับตรวจจับได้ง่ายขึ้นจากการหลีกเลี่ยงการเรืองแสงของบรรยากาศได้ดีกว่า แต่น่าเสียดายที่เทคนิคอะแดปทีฟออปติกส์ ที่ช่วยลดขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของช่องมองภาพของกล้องโทรทรรศน์บนพื้นโลกยังใช้งานได้เฉพาะในย่านความถี่อินฟราเรดในขณะที่ท้องฟ้าสว่างกว่ามาก กล้องโทรทรรศน์อวกาศไม่ได้ถูกจำกัดโดยขนาดช่องมอง เนื่องจากไม่ได้รับผลกระทบจากแสงจ้า
การเรืองแสงของบรรยากาศจากการเหนี่ยวนำ

มีการทดลองทางวิทยาศาสตร์เพื่อเหนี่ยวนำให้เกิดการเรืองแสงของบรรยากาศ โดยการปล่อยคลื่นวิทยุกำลังสูงที่บรรยากาศชั้นไอโอโนสเฟียร์ของโลก โดยที่ความยาวคลื่นเฉพาะเจาะจงและภายใต้เงื่อนไขบางประการ คลื่นวิทยุเหล่านี้มีปฏิสัมพันธ์กับไอโอโนสเฟียร์เพื่อเหนี่ยวนำแสงที่มองเห็นได้แต่จาง ๆ  นอกจากนี้ยังสามารถสังเกตผลกระทบได้ในย่านความถี่วิทยุโดยใช้ไอโอโนซอน