รายพระนามจักรพรรดิเวียดนาม
ราชวงศ์เหวียน

ราชวงศ์เหงียน (Nhà Nguyễn: ค.ศ. 1802-1945) เป็นราชวงศ์สุดท้ายของจักรวรรดิราชวงศ์เหวียน ก่อนถูกผนวกเข้าอินโดจีนของฝรั่งเศส
| พระบรมฉายาลักษณ์ | พระนามแต่งตั้ง | พระนามเรียกขาน (อักษรจีน– อักษรโรมัน)  | พระนามเดิม | ความสัมพันธ์กับรัชกาลก่อน | พระชนม์ชีพ (ค> ศ.) | รัชศก (ค> ศ.) | การสิ้นสุดรัชกาล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | เท้ โต๋ 世祖  Thế Tổ | กาว ฮหว่าง เด๊ 高皇帝  Cao hoàng đế | เหงียน ฟุก อั๊ญ 阮福映 Nguyễn Phước Ánh | ขุนศึกเหงียน | 1762 – 1820 | ยา ล็อง   嘉隆    1802 – 1820 | สวรรคต | ทรงรวบรวมประเทศได้และก่อตั้งราชวงศ์สุดท้ายของเวียดนามและเป็นผู้ตั้งชื่อประเทศว่าเวียดนาม |
|  | ทั้ญ โต๋ 聖祖  Thánh Tổ | เญิน ฮหว่าง เด๊ 仁皇帝 Nhơn hoàng đế | เหงียน ฟุก เกี๋ยว 阮福晈 Nguyễn Phước Kiểu | พระราชโอรส | 1791 – 1841 | มิญ หมั่ง   明命   1820 – 1841 | สวรรคต | รวมอาณาจักรจามปาได้และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นดั่ยนาม |
|  | เฮี้ยน โต๋ 憲祖  Hiến Tổ | เจือง ฮหว่าง เด๊ 章皇帝  Chương Hoàng Đế | เหงียน ฟุก เตวี่ยน 阮福暶 Nguyễn Phước Tuyền | พระราชโอรส | 1807 – 1847 | เถี่ยว จิ   紹治    1841 – 1847 | สวรรคต | — |
|  | ดึ๊ก ตง 翼宗  Dực Tông | อัญ ฮหว่าง เด๊ 英皇帝  Anh hoàng đế | เหงียน ฟุก ถี่ 阮福時 Nguyễn Phước Thì | พระราชโอรส | 1829 – 1883 | ตึ ดึ๊ก   嗣德    1847 – 1883 | สวรรคต | เผชิญหน้ากับฝรั่งเศสและต้องยกโคชินไชนาให้กับฝรั่งเศส |
|  | กุง ตง 恭宗 Cung Tông | ฮเหวะ ฮหว่าง เด๊ 惠皇帝 Huệ hoàng đế | เหงียน ฟุก อึง เจิน 阮福膺禛 Nguyễn Phước Ưng Chân | พระราชภาติยะ | 1852 – 1883 | หยุก ดึ๊ก   育德    1883 | ถูกบังคับสละราชสมบัติ | เป็นจักรพรรดิได้เพียงสามวัน |
|  | — | — | เหงียน ฟุก ทัง 阮福昇 Nguyễn Phước Thăng | พระปิตุลา (พระราชโอรสของจักรพรรดิเทียวจิ) | 1847 – 1883 | เหียป ฮหว่า   協和   1883 | กระทำอัตวินิบาตกรรม; สวรรคต | เสียเอกราชให้แก่ฝรั่งเศสในรัชกาลนี้ หลังจากเกิดการลงนามในสนธิสัญญาเมืองเว้ (ค.ศ. 1883) |
|  | สาน ตง 簡宗 Giản Tông | หงิ ฮหว่าง เด๊ 毅皇帝 Nghị hoàng đế | เหงียน ฟุก เหา 阮福昊 Nguyễn Phước Hạo | พระภาติยะ(พระโอรสของพระเชษฐาของจักรพรรดิเหียป ฮหว่า) | 1869 – 1884 | เกี๊ยน ฟุก   建福   1883 – 1884 | ถูกลอบปลงพระชนม์; สวรรคต | เป็นจักรพรรดิที่ครองราชย์เพียงแค่ 4 เดือนท่ามกลางความวุ่นวายสับสน |
|  | — | — | เหงียน ฟุก มิญ 阮福明 Nguyễn Phước Minh | พระเชษฐา | 1872 – 1943 | ห่าม งี   咸宜   1884 – 1885 | ถูกบังคับสละราชสมบัติ | ถูกขับออกจากราชสมบัติเพราะความล้มเหลวของอุบายประตูตะวันตกและพยายามก่อกบฏอีกแต่ถูกจับกุมในปี 1888 และถูกเนรเทศไปยังแอลจีเรีย |
|  | กั๋ญ ตง 景宗 Cảnh Tông | ถ่วน ฮหว่าง เด๊ 純皇帝  Thuần Hoàng Đế | เหงียน ฟุก เบี่ยน 阮福昪 Nguyễn Phước Biện | พระเชษฐา | 1864 – 1889 | ด่ง คั้ญ   同慶    1885 – 1889 | สวรรคต | นิยมตะวันตก |
|  | — | — | เหงียน ฟุก เจียว 阮福昭 Nguyễn Phúc Chiêu | พระญาติ (พระราชโอรสของจักรพรรดิหยุก ดึ๊ก) | 1879 – 1954 | ถั่ญ ท้าย   成泰   1889 – 1907 | ถูกบังคับสละราชสมบัติ | — |
|  | — | — | เหงียน ฟุก ฮหวาง 阮福晃 Nguyễn Phước Hoảng | พระราชโอรส | 1900 – 1945 | ซวี เติน   維新    1907 – 1916 | ถูกบังคับสละราชสมบัติ | — |
|  | ฮหวั่ง ตง 弘宗 Hoằng Tông | เตวียน ฮหว่าง เด๊ 宣皇帝  Tuyên Hoàng Đế | เหงียน ฟุก ต๊วน 阮福晙 Nguyễn Phước Tuấn | พระญาติ (พระราชโอรสของจักรพรรดิด่ง คั้ญ) | 1885 – 1925 | ขาย ดิ่ญ   啟定   1916 – 1925 | เสด็จสวรรคต | มีความสัมพันธ์อันดีกับฝรั่งเศสและเป็นหุ่นเชิดทางการเมืองให้ฝรั่งเศส พระองค์ไม่เป็นที่นิยมของประชาชนเวียดนาม ผู้นำชาตินิยมกล่าวหาพระองค์ว่าขายชาติให้กับฝรั่งเศสและใช้ชีวิตอย่างหรูหราขณะที่ประชาชนถูกฝรั่งเศสกดขี่ |
|  | — | — | เหงียน ฟุก เทียน 阮福晪 Nguyễn Phước Thiển² | พระราชโอรส | 1913 – 1997 | บ๋าวดั่ย   保大   1926 – 1945 | ถูกบังคับสละราชสมบัติ | ทรงสถาปนาจักรวรรดิเวียดนามในขณะที่ญี่ปุ่นยึดครองอินโดจีนในสงครามโลกครั้งที่ 2 ต่อมาได้ทรงสละราชสมบัติและมอบอำนาจให้โฮจิมินห์ อันเป็นจุดจบของระบอบราชาธิปไตยของเวียดนาม แม้ว่าภายหลังได้ถูกถอดถอนจากฐานะพระประมุขของรัฐของรัฐเวียดนามแล้ว พระองค์ก็ยังไม่เป็นที่นิยมของประชาชนเวียดนาม เพราะถูกมองว่าเป็นหุ่นเชิดของฝรั่งเศส |