stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ออน ในพระองค์เจ้าเรณู
ประวัติ

ออน หรือ เอม มียศเดิมว่าหม่อมเจ้าออน เกิดช่วง พ.ศ. 2375 เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเรณู กับหม่อมราชวงศ์อิ่ม พระบิดาเป็นต้นราชสกุลเรณุนันท์ (หรือ เรณุนันทน์) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยกับเจ้าจอมมารดาบุนนาค ส่วนหม่อมมารดาเป็นน้องสาวของหม่อมราชวงศ์แสงภรรยาในสมเด็จพระบรมราชมาตามหัยกาเธอ กรมหมื่นมาตยาพิทักษ์ ออนมีน้องสาวร่วมบิดามารดาคือหม่อมเจ้าขรลี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเรณู พระบิดา สิ้นพระชนม์ขณะที่ออนมีชันษาเพียง 9 ปี จึงย้ายเข้าไปอาศัยกับหม่อมเจ้าประสงค์สรร พระธิดาในกรมหมื่นมาตยาพิทักษ์กับหม่อมราชวงศ์แสง ณ พระบรมมหาราชวัง ต่อมาได้ย้ายไปอาศัยกับหม่อมเจ้าไพบูลย์ พี่ชายต่างมารดา แม้ออนจะมีสถานะเป็นหม่อมเจ้า แต่ก็เป็นเจ้านายระดับล่าง ใช้ชีวิตอย่างคนรับใช้และไร้ตัวตนในวังหลวง เธอเริ่มสนิทสนมกับทาสในเรือนของหม่อมเจ้าไพบูลย์ หนึ่งในนั้นเป็นชายชื่อแสง แสงมีพี่ชายคนหนึ่งชื่อเอม (ต่อมาเสียชีวิต) และมีพี่สะใภ้ชื่อเอม ต่อมาแสงและเอมพี่สะใภ้ถ่ายตัวออกจากหม่อมเจ้าไพบูลย์ ออนซึ่งรักใคร่อยู่กับแสงจึงหนีไปอยู่กับเอมพี่สะใภ้แถบบ้านลาววัดพระพิเรนทร์ แสงและออนมีลูกสาวด้วยกันคนหนึ่งชื่อแพ แต่ครอบครัวประสบปัญหาทางการเงินมาตลอด หลังเอมพี่สะใภ้เสียชีวิต ออนจึงสวมรอยใช้ชื่อเอมแทนและผูกดอกเบี้ยเป็นทาสเรื่อยมา
เรื่อยมายาวนานจนถึงประมาณ พ.ศ. 2435 ออนในวัย 60 ปี กับชีวิตนอกกำแพงวังหลวง 35 ปี คงทนกับสภาวะความฝืดเคืองไม่ไหว และพยายามใช้ความเป็นเจ้าเป็นเครื่องมือในการปลดพันธนาการจากการเป็นทาสของเธอและบุตรสาววัย 25 ปี ออนหลบหนีออกจากเรือนเถ้าแก่ปริกซึ่งเป็นนายเงินไปอยู่กับหม่อมเจ้าเจริญเนตร น้องสาว ณ วังกรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธรเพื่อให้ช่วยยืนยันว่าเธอเป็นเจ้าจริง ๆ จะได้หลุดพ้นจากการเป็นทาสของนายเงินและกลับไปใช้ชีวิตในวังหลวง ทว่าเถ้าแก่ปริกนำเรื่องราวของออน ขึ้นถวายฎีกาต่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวฟ้องว่าเธอหลบหนี เรื่องเจ้าหญิงมีสามีเป็นไพร่ของออนจึงแดงขึ้น
การที่ออนมีสามีเป็นไพร่ ขายตัวเป็นทาส ถือเป็นความผิดต่อราชสำนัก เรื่องราวของเธอถูกนำเข้าที่ประชุมเสนาบดี ประกอบด้วยสมาชิก 10 คน ได้แก่ สมเด็จพระราชปิตุลาบรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์, พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมหิศรราชหฤทัย, พระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต), พระยามนตรีสุริยวงศ์ (ชุ่ม บุนนาค) และเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ทุกคนต่างลงความเห็นให้ถอดออนออกจากฐานันดรศักดิ์เป็นไพร่ โดยให้เหตุผลว่า
ไม่รักอิสรภาพหรือเกียรติยศของการเป็นเจ้า โดยปลอมตัวเป็นไพร่และขายตัวเป็นทาส ซึ่งถือเป็นความชั่วช้าที่จะเกิดเป็นมนุษย์แล้วไม่รู้จักรักษาตัวไปเป็นทาส
ทำให้เสื่อมเสียเกียรติยศของราชตระกูล โดยเป็นหญิงมีตระกูลแต่กลับไปคบชายชั้นต่ำเป็นสามีจนกระทั่งมีบุตรด้วยกัน จึงควรให้ถอดออกจากเจ้าไปเป็นไพร่
ในการพิจารณาคดี มีเพียงพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมหิศรราชหฤทัยทรงเห็นปัญหาของออน ทรงกล่าวว่า "หม่อมเจ้าหญิงบางองค์เท่านั้นที่ได้รับเบี้ยหวัดพอเลี้ยงตัว หากอีกหลายพระองค์ประสบความฝืดเคืองทางเศรษฐกิจ" และทรงมีความเห็นให้ "ถอดหม่อมเจ้าออนออกจากการเป็นเจ้า แล้วให้รับราชการอยู่ในพระบรมมหาราชวัง เพื่อที่จะไม่ออกไปทำเรื่องเสื่อมเสียได้อีก" หลังพิจารณาคดีลงโทษแสงด้วยการเฆี่ยน 30 ครั้ง โทษฐานที่เป็นสามัญชนบังอาจรักใคร่หญิงสูงศักดิ์
สโมสรฟุตบอลเชลซีในฤดูกาล 2004–05

ฤดูกาล 2004–05 เป็นฤดูกาลแข่งขันที่ 91 ของสโมสรฟุตบอลเชลซี เป็นฤดูกาลที่ 13 ติดต่อกันในพรีเมียร์ลีก และเป็นปีที่ 99 ของสโมสร คุมทีมโดยโชเซ่ มูรินโญ่ ในช่วงฤดูกาลแรกของเขากับสโมสร เชลซีคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก (แชมป์ลีกครั้งแรกของพวกเขาในรอบ 50 ปี) และลีกคัพ
ฤดูกาลนี้เป็นประวัติศาสตร์สำหรับสถิติพรีเมียร์ลีกจำนวนมากที่เกิดขึ้นในระหว่างฤดูกาล รายการความสำเร็จรวม; ชนะเกมเยือนมากที่สุดในหนึ่งฤดูกาล (15) เก็บคลีนชีตได้มากที่สุดในหนึ่งฤดูกาล (25) เสียประตูน้อยที่สุดในหนึ่งฤดูกาล (9) ชนะมากที่สุดในหนึ่งฤดูกาล (29) และเสียประตูน้อยที่สุดในหนึ่งฤดูกาล (15) ในปี ค.ศ. 2022 ทีมเชลซีในฤดูกาล 2004–05 ยังคงรักษาสถิติการเก็บคลีนชีตมากที่สุดและเสียประตูน้อยที่สุดในพรีเมียร์ลีก
หลังจากพลาดแชมป์ลีกให้กับทีมไร้พ่ายอย่างอาร์เซนอลในฤดูกาลที่แล้ว เชลซียังคงทุ่มเงินก้อนโตอย่างต่อเนื่องเพื่อสร้างทีมที่สามารถคว้าแชมป์ได้ พวกเขาอยู่ในฤดูกาลที่ 2 ของพวกเขาภายใต้การครอบครองของโรมัน อับราโมวิช มหาเศรษฐีชาวรัสเซียทำให้พวกเขาสามารถเซ็นสัญญากับผู้เล่นระดับซูเปอร์สตาร์ 5 คนในราคามากกว่า 10 ล้านปอนด์ต่อคนรวมถึง ดีดีเย ดรอกบา กองหน้าทีมชาติไอวอรีโคสต์จากโอลิมปิกมาร์กเซย, รีการ์ดู การ์วัลยู และเปาลู ฟีร์ไรรา กองหลังทีมชาติโปรตุเกส ซึ่งตามมูรินโญ่ไปเชลซีจากปอร์โต
ในแชมเปียนส์ลีก เชลซีมีเป้าหมายที่จะเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศให้ดีกว่ารอบรองชนะเลิศเมื่อฤดูกาลที่แล้ว แต่สุดท้ายพวกเขาก็ตกรอบรองชนะเลิศ พวกเขายังตกรอบเอฟเอคัพในรอบที่ 5 โดย นิวคาสเซิลยูไนเต็ดเข้าสู่รอบรองชนะเลิศในที่สุด
ชุดแข่ง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|              Home  |  |              Home alt.  |  |              Away  |  |              Third  |  |              Third alt.  |  |
ชุดแข่งผลิตโดยอัมโบรสปอนเซอร์บนหน้าอกเสื้อคือเอมิเรตส์; ชุดดังกล่าวมีโลโก้ "ฟลาย เอมิเรตส์" (Fly Emirates) ชุดเหย้าของเชลซี สีน้ำเงินล้วนพร้อมปกสีขาวยังคงอยู่จากฤดูกาลที่แล้ว ชุดเยือนใหม่ของพวกเขาคือเสื้อสีดำกับกางเกงขาสั้นสีเทา เชลซียังคงใช้ชุดเยือนของฤดูกาลที่แล้ว (สีขาวทั้งหมดมีแถบสีดำและสีน้ำเงินตรงกลาง) เป็นชุดที่ 3 สำหรับฤดูกาลนี้
ซื้อขาย > เข้า

| # | ชื่อ | ชาติ | เซ็นจาก | เซ็นสัญญา | ค่าตัว | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 20 | เปาโล เฟร์ไรรา |  | เอฟซี ปอร์โต | 23 มิถุนายน ค.ศ. 2004 | 13.2 ล้านปอนด์ |  |
| 1 | แปเตอร์ แช็ค |  | แรน | 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 | 7.1 ล้านปอนด์ |  |
| 16 | อาร์เยิน โรบเบิน |  | เปเอสเฟ | 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 | 12 ล้านปอนด์ |  |
| 9 | มาเตยา เคซมัน |  | เปเอสเฟ | 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 | 5.3 ล้านปอนด์ |  |
| 15 | ดีดีเย ดรอกบา |  | โอลิมปิกมาร์กเซย | 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 | 24 ล้านปอนด์ |  |
สรุป > สิงหาคม–ตุลาคม

เชลซีเปิดบ้านพบกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีกนัดเปิดสนามเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2004 ประตูชัยในนาทีที่ 14 ของไอเดอร์ กุ๊ดยอห์นเซ่นเพียงพอให้เชลซีชนะ 1-0 ตามมาด้วยชัยชนะ 1-0 ในสุดสัปดาห์ต่อมา คราวนี้ไปเยือนสนามเซนต์แอนดรูวส์ของเบอร์มิงแฮมซิตี โดยโจ โคลซึ่งลงมาเป็นตัวสำรองทำประตูชัย ไม่กี่วันต่อมา เชลซีเดินทางข้ามลอนดอนไปยังเซลเฮิสต์พาร์ก เพื่อเผชิญหน้ากับคริสตัลพาเลซ ทีมน้องใหม่ที่เพิ่งเลื่อนชั้น ประตูเปิดตัวของดีดีเย ดรอกบาสำหรับสโมสรใหม่ของเขา (ลูกโหม่งจากลูกครอสของเซเลสติน บาบายาโร) และลูกยิงนอกกรอบของซียากูทำให้พวกเขาชนะ 0–2 และรักษาสถิติการออกสตาร์ท 100 เปอร์เซ็นต์ เชลซีปิดฉากเดือนสิงหาคมด้วยชัยชนะ 2–1 ในบ้านเหนือเซาแทมป์ตัน
ฮิงาชิมูรายามะ

| ฮิงาชิมูรายามะ 東村山市 |
| --- | --- |
นคร
   ธง
ที่ตั้งของเมืองในนครโตเกียว
ฮิงาชิมูรายามะ 
พิกัด: 35°45′N 139°28′E﻿ / ﻿35.750°N 139.467°E﻿ / 35.750; 139.467
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: โตเกียว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 17.17 ตร.กม. (6.63 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มิถุนายน ค.ศ. 2010)
 • ทั้งหมด: 151,279 คน
 • ความหนาแน่น: 8,810 คน/ตร.กม. (22,800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
- Tree: Zelkova serrata
- Flower: กุหลาบพันปี
- Bird: White Wagtail
Phone number: 042-393-5111
Address: 1-2-3 Honcho, Higashimurayama-shi, Tokyo-to 189-8501
เว็บไซต์: ฮิงาชิมูรายามะ
ฮิงาชิมูรายามะ (ญี่ปุ่น: 東村山市; โรมาจิ: Higashimurayama-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 17.17 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 151,279 คน ในปี ค.ศ. 2010
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ ในภาษาญี่ปุ่น
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ยัง เขมาภิรโต)

| สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ยัง เขมาภิรโต) |
| --- | --- |

ส่วนบุคคล
เกิด: 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2394 (79 ปี 322 วัน ปี)
มรณภาพ: 24 กันยายน พ.ศ. 2474
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
การศึกษา: เปรียญธรรม 8 ประโยค
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดโสมนัสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
บรรพชา: พ.ศ. 2410
อุปสมบท: พ.ศ. 2415
พรรษา: 59
ตำแหน่ง: เจ้าคณะใหญ่ฝ่ายเหนือ
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ นามเดิม ยัง ฉายา เขมาภิรโต เป็นสมเด็จพระราชาคณะ อดีตเจ้าอาวาสวัดโสมนัสราชวรวิหาร เจ้าคณะใหญ่ผู้ช่วยคณะธรรมยุติกนิกาย และเจ้าคณะใหญ่ฝ่ายเหนือ
ประวัติ > กำเนิด

สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ มีนามเดิม ยัง เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2394 ตรงกับวันขึ้น 13 ค่ำ เดือน 12 ปีกุน บิดาเป็นชาวจีนชื่อยี่ มารดาเป็นชาวไทยชื่อขำเป็นข้าหลวงเดิมในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อคลอดท่านแน่นิ่งไปจนมารดาบิดาเข้าใจว่าเสียชีวิต เกือบจะนำลงหม้ออยู่แล้ว ป้าของท่านมาดูเห็นว่ายังมีชีวิตอยู่จึงร้องขึ้นว่า "ยังไม่ตาย" ท่านจึงได้ชื่อว่ายัง
เมื่อโตขึ้น ท่านเรียนหนังสือกับมารดา จนกระทั่งมารดาเสียชีวิตขณะท่านอายุได้ 11 ปี บิดาส่งท่านขึ้นเรือให้ไปเรียนที่ประเทศจีน แต่ท่านกระโดดหนีลงจากเรือแล้วไปอยู่กับน้าชายชื่อสิงห์โต  ปีต่อมาบิดามารับท่านไปเรียนภาษาจีนที่ศาลเจ้าข้างวัดราชผาติการามวรวิหาร พออายุได้ 14 ปี บิดาให้ทำงานเป็นเสมียนกับพระเสนางควิจารณ์ (ยิ้ม) เมื่อายุได้ 15 ปี น้าที่เคยอุปการะท่านได้พาท่านไปเรียนกับพระครูเขมาภิมุข (อิ่ม) ที่วัดเขมาภิรตารามราชวรวิหาร ต่อมาย้ายไปศึกษากับพระอริยกระวี (ทิง) สมัยยังเป็นพระครูปลัด ฐานานุกรมในพระพรหมมุนี (ทับ พุทฺธสิริ)
ประวัติ > อุปสมบทและสอบปริยัติธรรม

ปีเถาะ พ.ศ. 2410 ได้บรรพชาเป็นสามเณร และเข้าสอบพระปริยัติธรรมที่พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทเมื่อปีมะเมีย พ.ศ. 2413 ได้เปรียญธรรม 3 ประโยค ถึงปีวอก พ.ศ. 2415 ได้อุปสมบทที่วัดโสมนัสวิหาร โดยมีพระพรหมมุนี (ทับ พุทฺธสิริ) เป็นพระอุปัชฌาย์ ศึกษาต่อแล้วเข้าสอบในปีชวด พ.ศ. 2419 ที่พระที่นั่งสุทไธสวรรย์ได้อีก 2 ประโยคเป็นเปรียญธรรม 5 ประโยค และเข้าสอบครั้งสุดท้ายในปีมะเมีย พ.ศ. 2425 ที่พระที่นั่งสุทไธสวรรย์ได้อีก 3 ประโยคเป็นเปรียญธรรม 8 ประโยค
ประวัติ > ศาสนกิจ

เมื่อตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหารว่างลง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชประสงค์จะเลือกพระมหาเปรียญจากวัดโสมนัสวิหารมาเป็นเจ้าอาวาส ซึ่งขณะนั้นมีพระมหาเดช ฐานจาโร กับพระมหายัง เขมาภิรโต ได้ทูลปรึกษาสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (สา ปุสฺสเทโว) ทราบว่าพระมหายังเชี่ยวชาญเทศนาจึงเป็นที่นิยมของคฤหัสถ์ แต่พระมหาเดชเป็นที่รักใคร่นับถือของเพื่อนบรรพชิตมากกว่า ที่สุดทรงตัดสินพระทัยตั้งพระมหาเดชเป็นพระราชาคณะไปครองวัดเทพศิรินทราวาสตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2427 พระมหายังจึงอยู่วัดโสมนัสวิหารต่อมา จนได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดโสมนัสวิหารตั้งแต่วันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445 ตราบจนมรณภาพ ในสมัยของท่านวัดโสมนัสวิหารเจริญรุ่งเรืองมากเพราะท่านเชี่ยวชาญในการแสดงธรรมและการปฏิสังขรณ์
ด้านการศึกษา ในวันที่ 8 มกราคม ร.ศ. 114 ท่านได้รับพระราชทานตราตั้งเป็นกรรมการมหามกุฏราชวิทยาลัยฝ่ายบรรพชิต และได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นผู้สอบไล่พระปริยัติธรรมในกองเหนือใน ร.ศ. 120 ร.ศ. 121 ร.ศ. 122 เป็นต้น ถึงปี ร.ศ. 129 ท่านจึงได้เป็นแม่กองขวา
ท่านเห็นชอบให้พระยาศรีภูริปรีชา (กมล สาลักษณ) สร้างอาคารเรียนขึ้นในวัดเพื่ออุทิศแก่คุณหญิงพึ่ง อาคารนี้ได้รับพระราชทานนามว่า "สาลักษณาลัย" ทำพิธีเปิดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2460 และมอบให้กระทรวงศึกษาธิการใช้เป็นสถานศึกษาตั้งแต่วันนั้น
สมณศักดิ์

2 ตุลาคม พ.ศ. 2428 ตั้งเป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระอมรโมฬี
20 มีนาคม พ.ศ. 2434 พระราชทานเพิ่มนิตยภัตเป็นเดือนละสี่ตำลึงกึ่ง (เสมอพระราชาคณะชั้นเทพ)
20 ธันวาคม พ.ศ. 2437 เลื่อนเป็นพระราชาคณะชั้นเทพที่ พระเทพโมลี ตรีปิฎกธรา มหาธรรมกถึกคณฤศร บวรสังฆารามคามวาสี
13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 เลื่อนเป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ พระธรรมโกษาจารย์ สุนทรญาณนายก ตรีปิฎกมุนี มหาธิบดีศร บวรสังฆารามคามวาสี
27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2443 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2444) ได้รับสถาปนาเป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองฝ่ายเหนือที่ พระพิมลธรรมมหันตคุณ วิบุลยปรีชาญาณนายก ตรีปิฎกคุณาลังการภูสิต อุดรทิศคณะฤศร บวรสังฆารามคามวาสี
25 มกราคม พ.ศ. 2453 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2454) เลื่อนเป็นสมเด็จพระราชาคณะชั้นเจ้าคณะใหญ่ผู้ช่วยคณะธรรมยุติกนิกายที่ สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ จตุรงคประธานวิสุต พุทธสิริมธุรธรรมวาที คัมภีรญาณปริยัติโกศล วิมลศีลาจารวัตร์ เขมาภิรัตบริษัทประสาทกร ธรรมยุกติกคณิศรมหาสังฆนายก
2 มกราคม พ.ศ. 2456 เลื่อนเป็นเจ้าคณะใหญ่ฝ่ายเหนือ (ต่อมาวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2458 จึงโปรดให้พระธรรมวโรดม (จ่าย ปุณฺณทตฺโต) บัญชาคณะสงฆ์ฝ่ายเหนือแทน)
เกียรติคุณ

ในพระบรมราชโองการประกาศสถาปนาท่านเป็นพระพิมลธรรม ระบุเกียรติคุณของท่านว่า "มีความแตกฉานในพระไตรปิฎกธรรม แคล่วคล่องในวิธีสังฆกรรมนานาประการ เป็นปริยัตยาจารย์แห่งภิกษุสงฆ์ มีความอุสาหะมั่นคงกล้าหาญในเทศนาสาสโนบาย มีปฏิภาณโวหารหนักในสารานิยธรรมสัมมาปฏิบัติ เจริญกุศลปวัติซ่อมแปลงอาวาสมิได้ย่อหย่อน โดยศีลาจารวัตรก็เป็นที่เลื่อมใสแห่งสัปรุษนิกรเป็นอันมาก"
ในพระบรมราชโองการประกาศสถาปนาท่านเป็นสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ ระบุว่าท่าน "มีความเชี่ยวชาญแตกฉานในพระไตรปิฎก เป็นอาจารย์สั่งสอนพระปริยัติธรรมแก่ภิกษุสงฆ์สามเณร มีความอุสาหมั่นคงในวัตรปฏิบัติ ทรงคุณธรรมสม่ำเสมอ เป็นผู้รอบรู้ในอรรถธรรม สามารถแผ่สยายข้อความตามเทศโนบาย ให้ชนทั้งหลายผู้ได้สดับฟังแล้ว แลเห็นหนทางธรรมปฏิบัติอันถ่องแท้ เทียบทางโลกกับทางธรรมให้กล้ำกลืนกัน อาจที่จะนำมาใช้ในขณะประกอบกิจการทุก ๆ วันได้ ให้บังเกิดเป็นประโยชน์อันใหญ่ยิ่ง เป็นผู้มีวาจาอันน่าฟัง เสียงไพเราะ มีคุณสมบัติอันประเสริฐอยู่หลายอย่างหลายประการเช่นนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้ทรงพระกรุณายกย่อง ให้ได้รับสมณศักดิ์เลื่อนขึ้นเป็นลำดับจนได้เป็นพระราชาคณะผู้ใหญ่ชั้นเจ้าคณะรอง ปกครองสังฆบริษัทจัดการพระศาสนาให้ดำเนิรมาโดยเรียบร้อย ได้เป็นพระอุปัธยาจารย์ให้บรรพชาอุปสมบทแก่กุลุบุตรเป็นอันมาก เป็นที่นับถือแห่งศาสนิกชนทั่วไป ในส่วนพระองค์พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวก็ทรงนับถือพระพิมลธรรมว่าเป็นอัจฉริยพรหมจรรย์ ทรงนับถือเสมอพระอาจารย์องค์หนึ่ง แลได้ทรงสดับโอวาทตามแต่จะมีโอกาศในการอันควร ประมวลพระราชศรัทธาแลเพิ่มพูลเข้าพระราชหฤทัยในพระธรรมยิ่งขึ้น นับว่าได้ยังประโยชน์ให้บังเกิดแก่พระองค์เป็นอันมาก"
มรณภาพ

สมเด็จพระมหาวีรวงศ์เริ่มอาพาธด้วยโรคอัมพาตมาตั้งแต่วันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2459 จนถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2474 เวลา 20.20 น. สิริอายุได้ 79 ปี 322 วัน ในวันต่อมา เวลา 17.20 น. สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จแทนพระองค์ไปสรงน้ำศพ ได้รับพระราชทานโกศไม้สิบสองฉัตรเบญจา 1 สำรับ และโปรดให้มีพระสวดอภิธรรมเวลากลางคืนมีกำหนด 15 วัน
วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2475 เจ้าภาพบำเพ็ญกุศลศพ วันต่อมา เวลา 15.00 น. พนักงานเชิญโกศศพขึ้นรถจตุรมุข ไปสมทบกับขบวนศพพระพรหมมุนี (แย้ม อุปวิกาโส) เข้าประตูสุสานหลวง วัดเทพศิรินทราวาส เวียนศพรอบเมรุแล้วยกขึ้นตั้งบนเชิงตะกอน ถึงเวลา 17.30 น. พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานเพลิงศพแล้วเสด็จกลับ วันที่ 6 เมษายน เวลา 7:00 น. เจ้าภาพเก็บอัฐิ
สาธารณรัฐมอลตาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936

ประเทศมอลตา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 11 ค.ศ. 1936 (พ.ศ. 2479) ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 1-16 สิงหาคม พ.ศ. 2479 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมอลตาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 11 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมอลตาไม่ได้รับเหรียญรางวัล
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 3 | 0 | 3 |
| รวม | 11 | 0 | 11 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Alfred Bencini | 100 metres, Men |  | 5 h8 r1/4 |  |  |  |  |  |  |
| Austin Cassar-Torreggiani | 100 metres, Men |  | 5 h12 r1/4 |  |  |  |  |  |  |
| Paul Pace | 400 metres, Men |  | DNS |  |  |  |  |  |  |

| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ระยะทาง | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ระยะทาง | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศมอลตาในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติมอลตาในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬามอลตาที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 ที่ เบอร์ลิน นาซีเยอรมนี |
| --- | --- |
แอฟริกา:   อียิปต์   แอฟริกาใต้ 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   เม็กซิโก   เปรู   สหรัฐ   อุรุกวัย 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   ไต้หวัน   อินเดีย   ญี่ปุ่น   ฟิลิปปินส์   ตุรกี 
ยุโรป:   ออสเตรีย   เบลเยียม   บัลแกเรีย   เชโกสโลวาเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลักเซมเบิร์ก   มอลตา   โมนาโก   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ยูโกสลาเวีย 
โอเชียเนีย:   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์
อำเภอเขาชัยสน

| อำเภอเขาชัยสน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Khao Chaison
วัดเขียนบางแก้ว
คำขวัญ: ทะเลพระลือขจร บ่อน้ำร้อนนามกระเดื่อง เมืองพระสองพี่น้อง หาดพัทธทองสวยสะอาด งามพระธาตุวัดเขียน
แผนที่จังหวัดพัทลุง เน้นอำเภอเขาชัยสน
พิกัด: 7°27′42″N 100°8′0″E﻿ / ﻿7.46167°N 100.13333°E﻿ / 7.46167; 100.13333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พัทลุง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 268 ตร.กม. (103 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 44,910 คน
 • ความหนาแน่น: 167.58 คน/ตร.กม. (434.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 93130
รหัสภูมิศาสตร์: 9303
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเขาชัยสน ตำบลเขาชัยสน อำเภอเขาชัยสน จังหวัดพัทลุง 93130
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เขาชัยสน เป็นอำเภอในจังหวัดพัทลุง เดิมเป็นตำบลในเขตการปกครองของอำเภอปากพะยูน ภายหลังย้ายมาขึ้นกับกิ่งอำเภอลำปำ ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น "เขาชัยสน" และย้ายขึ้นอำเภอเมืองพัทลุงในปี พ.ศ. 2490 ได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2496
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเขาชัยสน มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองพัทลุง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกระแสสินธุ์ (จังหวัดสงขลา) และอำเภอปากพะยูน
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบางแก้วและอำเภอตะโหมด
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกงหรา
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเขาชัยสนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เขาชัยสน |  |  | (Khao Chaison) |  |  | 14 หมู่บ้าน |  |
| 2. | ควนขนุน |  |  | (Khuan Khanun) |  |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 3. | จองถนน |  |  | (Chong Thanon) |  |  | 7 หมู่บ้าน |  |
| 4. | หานโพธิ์ |  |  | (Han Pho) |  |  | 12 หมู่บ้าน |  |
| 5. | โคกม่วง |  |  | (Khok Muang) |  |  | 15 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเขาชัยสนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเขาชัยสน  ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเขาชัยสน
เทศบาลตำบลโคกม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกม่วงทั้งตำบล
เทศบาลตำบลจองถนน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจองถนนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาชัยสน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาชัยสน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเขาชัยสน)
องค์การบริหารส่วนตำบลควนขนุน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนขนุนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหานโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหานโพธิ์ทั้งตำบล
หม่า ยฺเหวียน

ขุนพลและขุนนางของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (14 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 49)
| หม่า ยฺเหวียน 馬援 |
| --- | --- |
รูปปั้นของหม่า ยฺเหวียนบนเขาฝูปัว นครกุ้ยหลิน
เกิด: 14 ปีก่อนคริสตกาล นครซิงผิง มณฑลฉ่านซี
เสียชีวิต: ค.ศ. 49 (62 ปี)
ชื่ออื่น: เหวินเยฺวียน (文淵) จงเฉิงโหว (忠成侯)
อาชีพ: ขุนพล, ขุนนาง
บุตร: หม่า เลี่ยว หม่า ฝาง หม่า กวาง หม่า เค่อชิง หม่า เจียง จักรพรรดินีหม่า บุตรสาวอีก 3 คน
บิดามารดา: หม่า จ้ง (บิดา)
ญาติ: หม่า คว่าง (พี่ชาย) หม่า ยฺหวี (พี่ชาย) หม่า ยฺเหวียน (พี่ชาย) หม่าชื่อ (น้องสาว)
หม่า ยฺเหวียน (จีน: 馬援; 14 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 49) หรือ ม้าอ้วน ชื่อรอง เหวินเยฺวียน  (จีน: 文淵)  หรือที่รู้จักในชื่อตำแหน่งว่า ฝูปัวเจียงจฺวิน (伏波將軍; "ขุนพลผู้สงบคลื่น") เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีบทบาทสำคัญในการปราบกบฏพี่น้องจึง
ผลงานของหม่า ยฺเหวียนในด้านการทหารและการเมือง ได้แก่การช่วยเหลือจักรพรรดิฮั่นกวังอู่รวบรวมแผ่นดินและปราบปราบการก่อกบฏของพี่น้องจึง  (ในเมืองเจียวจื่อ ซึ่งปัจจุบันคือบริเวณทางเหนือของประเทศเวียดนาม) และชนเผ่าอู่หลิน  (อยู่ทางตะวันออกของมณฑลกุ้ยโจวและทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) หม่า ยฺเหวียนล้มป่วยลงระหว่างการยกทัพบุกบริเวณที่เป็นมณฑลหูหนานในปัจจุบันในปี ค.ศ. 49 และเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน  หม่า ยฺเหวียนยังมีส่วนช่วยทำให้จักรพรรดิฮั่นกวังอู่เอาชนะขุนศึกเหว่ย์ เอ๋า (隗囂) ผู้ปกครองอาณาบริเวณที่อยู่ทางตะวันออกของมณฑลกานซู่ในปัจจุบัน
ประวัติและการงาน > ประวัติช่วงต้น

หม่า ยฺเหวียนเป็นชาวอำเภอเม่าหลิง (茂陵) เมืองฝูเฟิง (扶風) ซึ่งปัจจุบันคือนครซิงผิง มณฑลฉ่านซี เกิดในตระกูลขุนนาง สืบเชื้อสายจากขุนพลเจ้า เชอ (趙奢) จากรัฐจ้าวในยุครณรัฐ หม่า ยฺเหวียนเป็นผู้รูปร่างหน้าตาดี ในยุคราชวงศ์ซินของหวัง หมั่ง หม่า ยฺเหวียนรับราชการในตำแหน่งขุนนางตรวจการ (督郵 ตูโหยฺว) ของเมืองฝูเฟิง ต่อมาหม่า ยฺเหวียนแอบปล่อยตัวนักโทษอุกฉกรรจ์ หม่า ยฺเหวียนจึงถูกเนรเทศไปเมืองเป่ย์ตี้ (北地; ปัจจุบันคือนครเทียนฉุ่ย มณฑลกานซู่) ทำงานดูแลปศุสัตว์อยู่ที่นั่น ในช่วงปลายรัชสมัยของหวัง หมั่ง หม่า ยฺเหวียนไปเข้าด้วยเหว่ย์ เอ๋า (隗囂) ขุนศึกผู้ปกครองกองกำลังในมณฑลเหลียงโจว (涼州)
ในปี ค.ศ. 28 หม่า ยฺเหวียนเป็นตัวแทนของเหว่ย์ เอ๋านำหนังสือไปยังลั่วหยาง เข้าพบหลิว ซิ่ว (劉秀; ภายหลังคือจักรพรรดิฮั่นกวังอู่) และกล่าวว่า "ทุกวันนี้ไม่เพียงประมุขที่เลือกขุนนาง ขุนนางก็เลือกประมุขด้วยเช่นกัน" หม่า ยฺเหวียนได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติจากหลิว ซิ่ว ภายหลังหม่า ยฺเหวียนติดตามเหว่ย สฺวิน (隗恂) บุตรชายของเหว่ย์ เอ๋าที่เหว่ย์ เอ๋าส่งให้ไปเป็นตัวประกันที่ลกเอี๋ยงเพื่อแสดงความภักดีต่อราชวงศ์ฮั่น แล้วหม่า ยฺเหวียนจึงเข้าสวามิภักด์ต่อจักรพรรดิฮั่นกวังอู่
ในปี ค.ศ. 32 เหว่ย์ เอ๋าทรยศก่อกบฏต่อราชวงศ์ฮั่น จักรพรรดิฮั่นกวังอู่นำทัพด้วยพระองค์เองยกไปปราบ หม่า ยฺเหวียน "รวบรวมข้าวไปไว้ในหุบเขา ชี้ภาพรวมของสถานการณ์" ช่วยให้จักรพรรดิฮั่นกวังอู่เอาชนะเหว่ย์ เอ๋าได้สำเร็จ
ประวัติและการงาน > การทัพปราบชนเผ่าเชียง

หม่า ยฺเหวียนมีบทบาทในการปราบปรามชนเผ่าเชียง ในปี ค.ศ. 34 ชนเผ่าเซียนเหลียนเชียงและชนเผ่าอื่น ๆ ยกกองกำลังบุกเข้าตีจุดยุทธศาสตร์สำคัญของชาวฮั่นในเมืองจินเฉิง (晋城) และหล่งซี (隴西) และพ่ายแพ้ต่อกองทัพฮั่น อีกไม่กี่เดือนต่อมา ไหล ซี (來歙) ถูกสังหารในการทัพรบกับกงซุน ชู่ (公孫述) แต่หม่า ยฺเหวียนเจ้าเมืองหล่งซีที่เป็นผู้ช่วยของไหล ซี ยังคงดำเนินการรบต้านชนเผ่าเชียงต่อไป ในปี ค.ศ. 35 ชนเผ่าเซียนเหลียนเชียงพ่ายแพ้อีกครั้ง ครั้งแรกที่อำเภอหลินเถา (臨洮) ในเมืองหล่งซี ตามด้วยตลอดแม่น้ำซีนิง (西寧) ในเมืองจินเฉิง ในการทัพทั้งสองครั้งนี้ หม่า ยฺเหวียนยึดได้ม้า วัว และแกะรวมมากกว่าหมื่นตัว พร้อมด้วยเสบียงจำนวนมาก  หม่า ยฺเหวียนได้รับบาดเจ็บที่ขาระหว่างการรบครั้งสุดท้าย หม่า ยฺเหวียนไม่ได้กวาดล้างข้าศึกไปทั้งหมด เพียงแต่ขับไล่ออกจากบริเวณหุบเขาของเมืองจินเฉิง หม่า ยฺเหวียนได้รับรางวัลเป็นเกียรติจากราราชสำนักและได้ครอบครองสัตว์จำนวนหลายพันที่จับมาได้
แม้ว่าชนเผ่าเชียงจะถอยหนีข้ามชายแดนไปแล้ว แต่ชัยชนะของหม่า ยฺเหวียนในปี ค.ศ. 35 ก็ทำลายอำนาจของชนเผ่าเซียนเหลียนเชียงและสามารถกู้คืนจุดยุทธศาสตร์ในแนวชายแดนเดิมได้
ประวัติและการงาน > กบฏพี่น้องจึง

หม่า ยฺเหวียนได้รับมอบหมายให้บัญชาการทัพในการปราบปรามกบฏพี่น้องจึง (Trưng) หม่า ยฺเหวียนได้รับแต่งตั้งให้มีตำแหน่งเป็น ฝูปัวเจียงจฺวิน (伏波將軍; ขุนพลผู้สงบคลื่น) หม่า ยฺเหวียนและคณะเริ่มระดมกำลังทหารชาวฮั่นในภาคใต้ของจีน รวมแล้วมีกำลังพลประมาณ 10,000 นาย หม่า ยฺเหวียนส่งกองเรือเสบียงจากกว่างตงไปตามชายฝั่ง แล้วนำกองทัพฮั่นผ่านภูมิประเทศกันดารไปยังดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง โดยยกมาถึงเมื่อต้นปี ค.ศ. 43 กบฏถูกปราบปรามในเดือนเมษายนหรือพฤษภาคม
ประวัติและการงาน > เสียชีวิต

ในปี ค.ศ. 49 ระหว่างการยกทัพปราบชนเผ่าในเมืองอู่หลิง (武陵; อยู่ทางตะวันออกของมณฑลกุ้ยโจวและทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) หม่า ยฺเหวียนเสียชีวิตจากโรคระบาดซึ่งคร่าชีวิตทหารของเขาไปจำนวนมากเช่นกัน
หลังการเสียชีวิตของหม่า ยฺเหวียน เกิ่ง ชู (耿舒) ผู้ช่วยของหม่า ยฺเหวียนซึ่งไม่เห็นด้วยกับกลยุทธ์ของหม่า ยฺเหวียน และเหลียง ซง (梁松) ราชบุตรเขยของจักรพรรดิฮั่นกวังอู่ซึ่งมีความแค้นต่อหม่า ยฺเหวียนมาแต่ก่อน ได้กล่าวหาหม่า ยฺเหวียนในหลายข้อหา โดยเฉพาะสองข้อหาที่ว่าหม่า ยฺเหวียนมีส่วนรับผิดชอบต่อการเกิดโรคระบาดในกองทัพอันเนื่องมาจากการเลือกเส้นทางเดินทัพไปปราบชนเผ่าในเมืองอู่หลิง และข้อหาที่ว่าหม่า ยฺเหวียนยักยอกไข่มุกและนอแรดเป็นของตนระหว่างการทัพ ข้อหาหลังนี้เป็นความเข้าใจผิดเพราะสับสนกับอาหารชนิดหนึ่งที่หม่า ยฺเหวียนชื่นชอบคือลูกเดือย (ซึ่งหม่า ยฺเหวียนเชื่อว่าสามารถป้องกันโรคระบาดได้) ซึ่งภาษาท้องถิ่นเจียวจื่อเรียกว่า "เจินจู" (珍珠) มีความหมายตรงตัวว่า "ไข่มุก" ลูกเดือยมีการผลิตในภาคใต้ของจีนและภาคเหนือของเวียดนาม หม่า ยฺเหวียนได้ส่งลูกเดือยปริมาณมากกลับไปนครหลวงลั่วหยาง จักรพรรดิฮั่นกวังอู่เชื่อคำกล่าวหาเท็จของเกิ่ง ชูและเหลียง ซง จึงริบศักดินาและถอดบรรดาศักดิ์ของหม่า ยฺเหวียนออก
บุตรสาวของหม่า ยฺเหวียนขึ้นเป็นจักรพรรดินีหม่าในปี ค.ศ. 57 หลังจากชื่อเสียงของหม่า ยฺเหวียนได้รับการกู้คืน