stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ออลออฟมี (เพลงจอห์น เลเจนด์)
ประวัติการจำหน่าย

| ประเทศ | วันที่ | รูปแบบ | ค่ายเพลง |
| --- | --- | --- | --- |
| สหรัฐอเมริกา | 12 สิงหาคม พ.ศ. 2556 | Mainstream urban radio | กูดมิวสิก, โคลัมเบียเรเคิดส์ |
| สหรัฐอเมริกา | 30 กันยายน พ.ศ. 2556 | Smooth jazz radio | โคลัมเบียเรเคิดส์ |
| อิตาลี | 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 | Contemporary hit radio | โซนี่ มิวสิค |
| สหราชอาณาจักร | 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 | Contemporary hit radio | โคลัมเบียเรเคิดส์ |
| สหรัฐอเมริกา | กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 | Contemporary hit radio | โคลัมเบียเรเคิดส์ |
แหล่งข้อมูลอื่น

John Legend "All of Me" ที่ยูทูบ
John Legend "All of Me" lyrics
John Legend "All of me" sheet music
อาซาโดระ

เร็นโซกุเทเรบิโชเซ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 連続テレビ小説; โรมาจิ: Renzoku Terebi Shōsetsu; "ละครโทรทัศน์ตอนต่อเนื่องอิงจากนิยาย") หรือที่รู้จักกันในชื่อ อาซาโดระ (ญี่ปุ่น: 朝ドラ; โรมาจิ: Asadora; อาซาโดระ) เป็นละครโทรทัศน์ตอนต่อเนื่องที่ออกอากาศในช่วงเช้าผ่านสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค ปีละ 2 เรื่อง โดยในแต่เรื่องมีความยาว 15 นาที ต่อ 1 ตอน อาซาโดระถูกออกอากาศเป็นครั้งแรกในปี 1961 กับเรื่อง Musume to Watashi (ญี่ปุ่น: 娘と私; ลูกสาวกับฉัน) ตั้งแต่วันจันทร์ ถึงวันศุกร์ในช่วงเช้า ตั้งแต่ปี 1975 เป็นต้นไป อาซาโดระครึ่งปีแรกถูกสร้างโดยสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค โตเกียว และครึ่งปีหลังจะถูกสร้างโดยสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค โอซากะ
ในช่วงปี 1960 ถึง 1970 นั้นมีการลบข้อมูลในวิดีโอเทป และใช้ซ้ำอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากโอกาสที่จะมีการฉายซ้ำนั้นเป็นไปได้ยาก อีกทั้งค่าใช้จ่ายในการซื้อวีดิโอเทปในสมัยนั้นค่อนข้างสูง ทำให้มีอาซาโดระอยู่น้อยตอนเท่านั้นที่ยังคงถูกเก็บรักษาไว้ มีอาซาโดระที่มีบางส่วนของเรื่องถูกเก็บไว้อยู่ 16 เรื่อง แต่อาซาโดระที่ออกอากาศในอดีตส่วนใหญ่กลับไม่มีตอนใดที่ถูกเก็บไว้ได้เลย
ในปัจจุบัน อาซาโดระออกอากาศในทุกวันจันทร์ ถึงวันเสาร์ผ่านช่อง "เอ็นเอชเค-จี" ตั้งแต่ 8:00 น. ถึง 8:15 น. และฉายซ้ำในวันเดียวกัน 12:25 น. ถึง 13:00 น.
เกือบทุก ๆ เรื่องจะให้ความสนใจกับนางเอกที่ต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคในขณะที่กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำตามความฝัน นักแสดงหลักจะถูกรับเลือกผ่านการคัดตัว (ออดิชัน) และการสัมภาษณ์ โดยในแต่ละรอบของการคัดตัวจะมีผู้สมัครราวหนึ่งพันคน ผู้ที่ผ่านการคัดตัวเป็นนักแสดงจะไม่ได้เป็นเพียงแค่แสดงในอาซาโดระเท่านั้น แต่ยังสามารถเป็นผู้ประกาศข่าวช่องเอ็นเอชเคได้ด้วย และบ่อยครั้งอาจได้รับหน้าที่ในงานเอ็นเอชเค โคฮากุอูตะกัสเซ็ง (งานขาวแดง) ประจำปีอีกด้วย[ต้องการอ้างอิง]
อาซาโดระเรื่องปัจจุบันคือไมอางาเระ! (2022–23)
ดูเพิ่ม

ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น
ละครไทกะ
กรมหลวงโยธาทิพ

| กรมหลวงโยธาทิพ |
| --- | --- |
เจ้าฟ้าต่างกรม
ประสูติ: พ.ศ. 2181
สวรรคต: พ.ศ. 2258 (ราว 77 ปี)
พระสวามี: สมเด็จพระเพทราชา
พระบุตร: เจ้าพระขวัญ
ราชวงศ์: ปราสาททอง (ประสูติ) บ้านพลูหลวง (อภิเษกสมรส)
พระบิดา: สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง
พระมารดา: พระสุริยา หรือพระอุบลเทวี
ศาสนา: เถรวาท
กรมหลวงโยธาทิพ มีพระนามเดิมว่า เจ้าฟ้าศรีสุวรรณ บ้างออกพระนามว่า พระราชกัลยาณี (พ.ศ. 2181–2258) เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าปราสาททองและเป็นพระราชขนิษฐาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ภายหลังได้เป็นที่พระอัครมเหสีฝ่ายขวาในสมเด็จพระเพทราชา ประสูติการพระราชโอรสพระองค์หนึ่งพระนามเจ้าพระขวัญ
พระนาม

คำให้การขุนหลวงหาวัด ออกพระนามว่าศรีสุวรรณ หรือนางอุบลเทวี
คำให้การชาวกรุงเก่า ออกพระนามว่าอุปละเทวี
พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ออกพระนามว่าเจ้าฟ้าทอง หรือพระราชกัลยาณี
พระราชประวัติ > พระชนม์ชีพตอนต้น

กรมหลวงโยธาทิพ มีพระนามเดิมว่าศรีสุวรรณ เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง และมีพระชนนีองค์เดียวกันกับสมเด็จพระนารายณ์มหาราช คำให้การชาวกรุงเก่า ระบุว่าพระชนนีของสมเด็จพระนารายณ์ชื่อพระสุริยา ขณะที่ คำให้การขุนหลวงหาวัด ระบุพระนามว่าพระอุบลเทวี ส่วนหม่อมหลวงมานิจ ชุมสาย ระบุว่าพระชนนีเป็นพระราชเทวีชื่อศิริธิดา ในช่วงที่สมเด็จพระนารายณ์และสมเด็จพระศรีสุธรรมราชาคิดยึดอำนาจสมเด็จเจ้าฟ้าไชย สมเด็จพระนารายณ์ก็ทรงพาพระราชกัลยาณีหนีออกไปด้วยกัน สมบัติ พลายน้อย อธิบายว่ากรมหลวงโยธาทิพน่าจะประสูติในปี พ.ศ. 2181 หย่อนพระชันษากว่าพระเชษฐา 6 ปี และมีพระชันษา 18 ปีเมื่อพระเชษฐาเสวยราชย์ กล่าวกันว่ากรมหลวงโยธาทิพมีพระสิริโฉมงดงามเป็นที่ประจักษ์ ใน พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ระบุไว้ว่า "...พระราชกัลยาณีน้องพระนารายณ์ราชนัดดา ทรงพระรูปสิริวิลาสเลิศลักษณะนารี..."
หลังการยึดอำนาจจากสมเด็จเจ้าฟ้าไชย ในรัชกาลสมเด็จพระศรีสุธรรมราชา พระเจ้าอาว์ ทรงต้องพระทัยในรูปลักษณ์ของพระราชกัลยาณีและมีพระราชประสงค์จะเสพสังวาส พระราชกัลยาณีไหวตัวทัน ทรงบอกให้เหล่าพระสนมช่วย ทรงซ่อนตัวในตู้พระสมุดแล้วนางสนมให้หามไปยังพระราชวังบวรสถานมงคลที่สมเด็จพระนารายณ์ประทับอยู่ เสด็จขึ้นเข้าเฝ้าสมเด็จพระนารายณ์ ทรงกันแสงและทูลเรื่องราวทั้งหมด เมื่อสมเด็จพระนารายณ์ฟังความเช่นนั้นก็ทรงกล่าวด้วยความน้อยพระทัยว่า
อนิจจา พระเจ้าอาเรานี้ คิดว่าสมเด็จพระบิตุราชสวรรคตแล้ว ยังแต่พระเจ้าอาก็เหมือนหนึ่งพระบรมราชบิดายังอยู่ จะได้ปกป้องพระราชวงศานุวงศ์สืบไป ควรหรือมาเป็นได้ดังนี้ พระองค์ปราศจากหิริโอตตัปปะแล้ว ไหนจะครองสมบัติเป็นยุติธรรมเล่า น่าที่จะร้อนอกสมณชีพราหมณ์อาณาประชาราษฎรไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินเป็นแท้ จะละไว้มิได้ ด้วยพระองค์ก่อแล้วจำจะสานตามเถิด จะเสี่ยงเอาบารมีเป็นที่พึ่ง
หลังจากนั้นสมเด็จพระนารายณ์จึงรวมขุนนางต่อสู้ยึดอำนาจ และสามารถจับกุมสมเด็จพระศรีสุธรรมราชาได้ จึงนำไปสำเร็จโทษ ณ วัดโคกพระยาตามโบราณราชประเพณี
เมื่อสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเสวยราชย์ พระราชกัลยาณีได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นกรมหลวงโยธาทิพ คู่กับเจ้าฟ้าสุดาวดี พระราชธิดา ที่ได้รับการสถาปนาเป็นกรมหลวงโยธาเทพ คู่กัน พระองค์คอยอุปถัมภ์ค้ำชูพระราชอนุชาทั้งสองพระองค์คือเจ้าฟ้าอภัยทศ และเจ้าฟ้าน้อย ทรงสามารถทูลคัดง้างสมเด็จพระนารายณ์มหาราชในกรณีที่ทรงลงทัณฑ์เจ้าฟ้าน้อยเรื่องทำชู้กับพระสนม โดยทรงกล่าวกับสมเด็จพระนารายณ์มหาราชว่า "[อย่าได้มี] พระโทสจริตโดยลงโทษเอาให้ถึงแก่ชีวิตเลย ขอเพียงให้ทรงลงทัณฑ์เสมอที่บิดาทำต่อบุตรเท่านั้นเถิด"
พระราชประวัติ > ปลายพระชนม์

พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ว่าสมเด็จพระเพทราชาตั้งพระองค์เป็นพระอัครมเหสีซ้าย ส่วน คำให้การชาวกรุงเก่า และ คำให้การขุนหลวงหาวัด ระบุว่าเป็นพระอัครมเหสีฝ่ายขวา มีพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวคือเจ้าพระขวัญ แต่พระราชโอรสพระองค์นี้ก็อยู่ให้ชื่นชมโสมนัสได้ไม่นาน ก็ถูกสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี ลวงไปสำเร็จโทษ สิ้นพระชนม์ก่อนการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระเพทราชาไม่นานนักกรมหลวงโยธาทิพคงจะโทมนัสและตรอมพระทัยยิ่งนักทรงหันเข้าหาพระศาสนาเป็นที่พึ่งทรงทูลลาสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี ออกไปตั้งตำหนักใกล้วัดพุทไธสวรรย์ และผนวชเป็นรูปชี
กรมหลวงโยธาทิพเสด็จสวรรคตในรูปชี (ในพงศาวดารฉบับพันจันทนุมาศใช้คำว่า เสด็จนิพพาน) ณ พระตำหนักริมวัดพุทไธสวรรย์ในปีมะแมสัปตศก สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระทรงโปรดเกล้าฯ ให้ทำพระเมรุมาศ ให้เชิญพระศพขึ้นพระมหาพิชัยราชรถแห่แหนด้วยดุริยางคดนตรีไปถึงพระเมรุมาศ มีการทิ้งทานต้นกัลปพฤกษ์และมีการเล่นมหรสพ พระสงฆ์สดัปกรณ์ 10,000 คำรบสามวัน แล้วถวายพระเพลิง ครั้นดับพระเพลิงแล้วจึงแจงพระรูป พระสงฆ์สดัปกรณ์อีก 100 รูป เก็บพระอัฐิในพระโกศน้อย แห่เข้ามาบรรจุไว้ท้ายจระนำในวิหารใหญ่วัดพระศรีสรรเพชญ์
องค์การมลายูรวมแห่งชาติ

| องค์การมลายูรวมแห่งชาติ  |
| --- | --- |

ชื่ออักษรรูมี: Pertubuhan Kebangsaan Melayu Bersatu
ชื่ออักษรยาวี: ڤرتوبوهن کبڠساءن ملايو برساتو
ชื่อย่อ: อัมโน
ผู้ก่อตั้ง: อนน์ จักฟาร์
ประธาน: บัดรุดดิน อามีรุลดิน
เลขาธิการ: อันนัวร์ มูซา
รองประธาน 1: โมฮามัด ฮาซัน
รองประธาน 2 (หัวหน้าหญิง): โนร์ไอนี อะฮ์มัด
รองประธาน: อิซมาอิล ซับรี ยักกบ มะฮ์ซีร์ คาลิด โมฮาเม็ด คาเล็ด โนร์ดิน
เหรัญญิก: เต็งกู อัดนัน เต็งกู มันโซร์
หัวหน้าเยาวชน: อัชรัฟ วัจดี ดูซูกี
หัวหน้าเยาวชนหญิง: ซาฮีดา ซาริก คัน
ผู้จัดการทั่วไป: บัดรุดดิน อามีรุลดิน
คำขวัญ: United, Loyal, In Service Bersatu, Bersetia, Berkhidmat
ก่อตั้ง: 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1946
รับรองตามกฎหมาย: 11 พฤษภาคม ค.ศ.1946 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1988 (อุมโนบารู)
ก่อนหน้า: องค์การมลายูรวม
ที่ทำการ: ติงกัต 38, เมอนาราดาโตะก์อนน์, ปูตราเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์, จาลันตุนอิซมาอิล, 50480 กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย
หนังสือพิมพ์: นิวสเตรตส์ไทมส์ เบอรีตาฮาเรียน ฮาเรียนเมโตร กซโม!
ฝ่ายเยาวชน: Pergerakan Pemuda UMNO Malaysia
ฝ่ายผู้หญิง: Wanita UMNO Malaysia
วานีตาอัมโนมาเลเซีย: Pergerakan Puteri UMNO Malaysia
สมาชิกภาพ  (ปี สิ้นปี ค.ศ.2019): 3.2 ล้าน
อุดมการณ์: เกอตัวนันเมอลายู ชาตินิยมมลายู อนุรักษนิยมทางชาติ อนุรักษนิยมทางสังคม
จุดยืน: ฝ่ายขวา
กลุ่มระดับชาติ: พรรคพันธมิตร (ค.ศ.1952–73) แนวร่วมแห่งชาติ (ค.ศ.1973–ปัจจุบัน)
สี:   แดงและขาว
เพลง: Bersatu, Bersetia, Berkhidmat
วุฒิสภามาเลเซีย:: 10 / 70
สภาผู้แทนราษฎรมาเลเซีย:: 38 / 222
สภานิติบัญญัติมาเลเซีย:: 126 / 587
เว็บไซต์
www.umno.org.my
ธงประจำพรรค

การเมืองมาเลเซีย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง 1. สีแดงและขาวถูกนำมาใช้ตั้งแต่ก่อนที่จะได้รับเอกราช
องค์การมลายูรวมแห่งชาติ (อังกฤษ: United Malays National Organisation; มลายู: Pertubuhan Kebangsaan Melayu Bersatu) หรือ อัมโน (UMNO) เป็นพรรคการเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมาเลเซีย เป็นสมาชิกก่อตั้งของแนวร่วมแห่งชาติหรือบีเอ็น ซึ่งมีอำนาจครอบงำการเมืองมาเลเซียตั้งแต่ได้รับเอกราช
อัมโนเน้นการปกป้องวัฒนธรรมมาเลเซีย คุณค่าอิสลาม และนโยบายที่เอื้อกับธุรกิจ
อัมโนมองตัวเองเป็นชาตินิยมมลายู อิสลามนิยม และอนุรักษนิยม เป็นตัวแทนของชาวมลายูในมาเลเซีย
แม้ภูมิบุตรอื่น ๆ จะเข้าร่วมพรรคได้ก็ตาม การปกป้องสิทธิของชาวมลายูโดยอัมโนบางครั้งถูกมองว่าต้องแลกมาด้วยสิทธิของกลุ่มที่ไม่ใช่มลายู
ดูเพิ่ม

รายชื่อพรรคการเมืองในมาเลเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

UMNO website
MYKMU.net
Kelab Penyokong Maya UMNO
Wanita UMNO Malaysia website เก็บถาวร 2010-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมาคมกรีฑาเอเชีย

| --- | --- |

ชื่อย่อ: กรีฑาเอเชีย
ก่อตั้ง: พฤศจิกายน 1973; 51 ปีที่แล้ว (1973-11)
ประเภท: องค์การกีฬา
สํานักงานใหญ่: จังหวัดปทุมธานี ประเทศไทย
ภูมิภาคที่รับผิดชอบ : ทวีปเอเชีย
สมาชิก  : 45 สมาพันธ์
ประธาน: ดาห์ลัน จูมาน อัล-ฮาหมัด
องค์กรแม่: สภากรีฑาเอเชีย
องค์กรปกครอง: กรีฑาโลก
เว็บไซต์: www.asianathletics.com
ดาห์ลัน จูมาน อัล-ฮาหมัดระหว่างงานแถลงข่าวที่โดฮา
สมาคมกรีฑาเอเชีย (อังกฤษ: Asian Athletics Association) เป็นองค์กรปกครองระดับทวีปสำหรับกีฬากรีฑาในทวีปเอเชีย มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศไทย มีหน้าที่จัดการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชียและการแข่งขันกรีฬากรีฑาระดับทวีปอื่น ๆ
ประธานคนปัจจุบันชื่อ ดาห์ลัน จูมาน อัล-ฮาหมัด จากประเทศกาตาร์ ซึ่งได้รับการเลือกให้ดำรงตำแหน่งใน ค.ศ. 2013 ซูเรช คาลมาดีจากประเทศอินเดีย เป็นประธานตั้งแต่ ค.ศ. 2000 ถึง 2013
สมาคมสมาชิก

| ประเทศ | สมาคม |
| --- | --- |
 อัฟกานิสถาน: สหพันธ์กรีฑาอัฟกานิสถาน
 บาห์เรน: สมาคมกรีฑาบาห์เรน
 บังกลาเทศ: สหพันธ์กรีฑาบังกลาเทศ
 ภูฏาน: สหพันธ์กรีฑาสมัครเล่นภูฏาน
 บรูไน: สหพันธ์กรีฑาบรูไนดารุสซาลาม
 กัมพูชา: สหพันธ์กรีฑาสมัครเล่นเขมร
 จีน: สมาคมกรีฑาจีน
 จีนไทเป: สมาคมกรีฑาจีนไทเป
 ฮ่องกง: สมาคมพันธมิตรกรีฑาฮ่องกง จำกัด
 อินเดีย: สมาคมกรีฑาแห่งอินเดีย
 อินโดนีเซีย: สมาคมกรีฑาอินโดนีเซีย
 อิหร่าน: สหพันธ์กรีฑาสมัครเล่นแห่งสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน [fr]
 อิรัก: สหพันธ์กรีฑาอิรัก
 ญี่ปุ่น: สหพันธ์สมาคมกรีฑาแห่งประเทศญี่ปุ่น
 จอร์แดน: สหพันธ์กรีฑาจอร์แดน
 คาซัคสถาน: สหพันธ์กรีฑาแห่งสาธารณรัฐคาซัคสถาน
 คูเวต: สหพันธ์กรีฑาคูเวต
 คีร์กีซสถาน: สหพันธ์กรีฑาแห่งสาธารณรัฐคีร์กีซ
 ลาว: สหพันธ์กรีฑาสมัครเล่นลาว
 เลบานอน: สหพันธ์กรีฑาเลบานอน
 มาเก๊า: สมาคมกรีฑาแห่งมาเก๊า
 มาเลเซีย: สหพันธ์กรีฑามาเลเซีย
 มัลดีฟส์: สมาคมกรีฑาแห่งมัลดีฟส์
 มองโกเลีย: สหพันธ์กรีฑามองโกเลีย
 พม่า: สหพันธ์กรีฑาเมียนมาร์
 เนปาล: สมาคมกรีฑาเนปาล
 เกาหลีเหนือ: สมาคมกรีฑาสมัครเล่นแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี
 โอมาน: สมาคมกรีฑาโอมาน
 ปากีสถาน: สหพันธ์กรีฑาแห่งปากีสถาน
 ปาเลสไตน์: สหพันธ์กรีฑาปาเลสไตน์
 ฟิลิปปินส์: สมาคมกรีฑาลู่และลานฟิลิปปินส์
 กาตาร์: สหพันธ์กรีฑากาตาร์
 ซาอุดีอาระเบีย: สหพันธ์กรีฑาซาอุดีอาระเบีย
 สิงคโปร์: สมาคมกรีฑาสิงคโปร์
 เกาหลีใต้: สหพันธ์สมาคมกรีฑาแห่งเกาหลี [fr; ko]
 ศรีลังกา: กรีฑาศรีลังกา
 ซีเรีย: สหพันธ์กรีฑาอาหรับซีเรีย
 ทาจิกิสถาน: สหพันธ์กรีฑาแห่งสาธารณรัฐทาจิกิสถาน
 ไทย: สมาคมกีฬากรีฑาแห่งประเทศไทย
 ติมอร์-เลสเต: สหพันธ์กรีฑาแห่งติมอร์-เลสเต
 เติร์กเมนิสถาน: สหพันธ์กรีฑาสมัครเล่นแห่งเติร์กเมนิสถาน
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: สหพันธ์กรีฑาสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
 อุซเบกิสถาน: สหพันธ์กรีฑาอุซเบกิสถาน
 เวียดนาม: สหพันธ์กรีฑาเวียดนาม
 เยเมน: สหพันธ์กรีฑาเยเมน
วอยเอจเจอร์ 1
เบื้องหลังภารกิจ > ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1964 นาซาได้เสนอแนวคิดโครงการแกรนด์ทัวร์ซึ่งมีเป้าหมายในการส่งยานสำรวจเพื่อทำการศึกษาดาวเคราะห์ภายนอกระบบสุริยะ และเริ่มดำเนินงานโครงการในตอนต้นยุค ค.ศ. 1970 โดยข้อมูลที่ได้รับจากยานสำรวจ ไพโอเนียร์ 10 ช่วยให้ทีมวิศวกรของโครงการ วอยเอจเจอร์ สามารถออกแบบยานสำรวจเพื่อรับมือกับระดับกัมมันตรังสีที่รุนแรงของดาวพฤหัสบดี นอกจากนี้ยังได้มีการเสริมชั้นป้องกันรังสีเพิ่มเติมด้วยแผ่นเปลวอะลูมิเนียมแบบที่ใช้ตามครัวเรือนในช่วงไม่กี่นาทีก่อนปล่อยยานอีกด้วย
เดิมทียานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ก็คือยานสำรวจ "มาริเนอร์ 11" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการมาริเนอร์มาก่อน ภายหลังงบประมาณของโครงการถูกจำกัดลง เป้าหมายของภารกิจจึงเน้นไปที่การสำรวจดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์เป็นหลัก ยานถูกเปลี่ยนชื่อเป็น มาริเนอร์ จูปิเตอร์-แซทเทิร์น (Mariner Jupiter-Saturn) ภายหลังการดำเนินโครงการได้ระยะหนึ่งจึงมีการเปลี่ยนชื่อยานสำรวจอีกครั้งเป็น วอยเอจเจอร์ 1 เนื่องด้วยตัวยานได้ถูกออกแบบมาเพื่อทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าโครงการมาริเนอร์
เบื้องหลังภารกิจ > ส่วนประกอบของยานฯ

ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ถูกสร้างขึ้นโดยศูนย์ปฏิบัติการเครื่องยนต์ไอพ่น หรือ เจพีแอล ตัวยานขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ไฮดราซีน 16 ตัว มีไจโรสโคปรักษาตำแหน่งแบบ 3 แกน และระบบควบคุมยานที่คอยรักษาทิศทางของเสาวิทยุบนยานให้ชี้มายังโลก อุปกรณ์เหล่านี้จะเรียกรวมว่าเป็นระบบควบคุมตำแหน่งและแนวโคจร (AACS) มาพร้อมกับระบบควบคุมสำรอง และเครื่องยนต์ไอพ่นสำรองอีก 8 ตัว นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์ตรวจวัดทางวิทยาศาสตร์รวมกว่า 11 ชิ้นเพื่อใช้ทำการศึกษาเหล่าดาวเคราะห์ที่ยานโคจรเข้าใกล้
เบื้องหลังภารกิจ > ส่วนประกอบของยานฯ > ระบบสื่อสาร

ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ใช้ระบบการสื่อสารผ่านคลื่นวิทยุย่านความถี่สูงซึ่งออกแบบให้สามารถสื่อสารได้ไกลถึงนอกระบบสุริยะ ตัวยานประกอบไปด้วยจานสายอากาศทรงพาราโบลา แบบแคสซิเกรน (Cassegrain) ซึ่งมีเกณฑ์ขยายสูง ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 3.7 เมตร (12 ฟุต) ส่งสัญญาณและรับสัญญาณคลื่นวิทยุผ่านเครือข่ายอวกาศห้วงลึก (Deep Space Network หรือ DSN) ที่มีสถานีฐานกระจายอยู่ทั่วพื้นโลก โดยปกติแล้วยานจะทำการส่งสัญญาณผ่านทางช่องสัญญาณ์ 18 โดยใช้ย่านความถี่ 2.3 จิกะเฮิรตซ์ หรือ 8.4 จิกะเฮิรตซ์ ขณะที่การส่งสัญญาณจากโลกไปยังตัวยานจะทำการส่งผ่านย่านความถี่ 2.1 จิกะเฮิรตซ์
ในช่วงที่ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ไม่สามารถส่งข้อมูลมายังโลกโดยตรงได้ ข้อมูลทั้งหมดจะถูกบันทึกลงเทปบันทึกระบบดิจิตอล (DTR) ซึ่งสามารถบันทึกข้อมูลได้สูงสุด 67 เมกะไบต์ เพื่อรอการส่งกลับมายังโลกในครั้งถัดไป โดยใช้เวลาประมาณ 22 ชั่วโมงในการส่งสัญญาณจากยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 กลับมายังโลก (ข้อมูลเมื่อ 2023)
เบื้องหลังภารกิจ > ส่วนประกอบของยานฯ > แหล่งพลังงาน

ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ใช้พลังงานไฟฟ้าจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าด้วยความร้อนจากไอโซโทปรังสี หรืออาร์ทีจี (Radioisotope Thermoelectric Generator) รวม 3 เครื่อง ติดตั้งในลักษณะเป็นส่วนแขนยื่นออกจากตัวยาน เครื่องกำเนิดไฟฟ้าแต่ละเครื่องประกอบไปด้วยลูกบอลอัดเชื้อเพลิงพลูโตเนียม-238 (238Pu) ในรูปของพลูโตเนียมออกไซด์ (PuO2) ทั้งหมด 24 ลูก กำลังไฟฟ้าวัดได้รวม 470 วัตต์ ณ วันที่ทำการปล่อยยาน โดยพลังงานไฟฟ้าที่ได้จะลดลงเมื่อเวลาผ่านไป อันเป็นผลจากการสลายตัวของพลูโตเนียม-238 ที่มีค่าครึ่งชีวิตอยู่ที่ 87.7 ปี รวมถึงการเสื่อมสภาพของชุดเทอร์โมคัปเปิล อย่างไรก็ตามเครื่องกำเนิดไฟฟ้าอาร์ทีจีจะยังคงจ่ายพลังงานให้กับตัวยานได้อย่างเพียงพอต่อไปจนถึงปี ค.ศ. 2025
ผังแท่งเก็บเชื้อเพลิงของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าอาร์ทีจี แสดงลูกบอลเชื้อเพลิงพลูโตเนียม-238 ออกไซด์
ผังชั้นโครงสร้างของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าอาร์ทีจี แสดงชุดเทอร์โมคัปเปิลทำจากซิลิคอน-เจอมาเนียม
แบบจำลองเครื่องกำเนิดไฟฟ้าอาร์ทีจี
เมื่อวันที่ ธันวาคม 2 ปริมาณพลูโตเนียม-238 ใน วอยเอจเจอร์ 1 คงเหลือ 68.84% เทียบกับวันที่ปล่อยยาน และจะลดลงจนเหลือเพียง 56.5% ในปี ค.ศ. 2050 ซึ่งน้อยมากเพื่อให้ยานยังสามารถทำงานต่อไปได้ ปริมาณยังจะลดลงต่อไปอีกจนเหลือ 47.21% ในปี ค.ศ. 2078, คงเหลือ 28.92% ในปี ค.ศ. 2106, คงเหลือ 28.92% ในปี ค.ศ. 2134 และคงเหลือ 15.13% ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2165 ซึ่งพลูโตเนียม-238 ทั้งหมดจะสลายตัวกลายเป็นธาตุชนิดอื่น
เบื้องหลังภารกิจ > ส่วนประกอบของยานฯ > ระบบคอมพิวเตอร์

แทบทุกส่วนของตัวยานสำรวจทำงานโดยอัตโนมัติผ่านการควบคุมด้วยระบบคอมพิวเตอร์ ยกเว้นระบบถ่ายภาพแสงที่มองเห็นได้ซึ่งเป็นเพียงระบบเดียวที่ไม่ได้ทำงานแบบอัตโนมัติ แต่จะถูกควบคุมโดยชุดค่าพารามิเตอร์ในคอมพิวเตอร์ระบบย่อยข้อมูลการบิน (Flight Data Subsystem: FDS) ต่างจากกล้องถ่ายภาพในยานสำรวจยุคหลังจากปี ค.ศ. 1990 ที่เปลี่ยนมาใช้ระบบควบคุมแบบอัตโนมัติทั้งหมดแล้ว
ระบบย่อยคอมพิวเตอร์สั่งการ (Computer Command Subsystem: CCS) ประกอบไปด้วยชุดคำสั่งแบบสำเร็จ เช่น ชุดคำสั่งถอดรหัส ชุดคำสั่งตรวจสอบและแก้ไขข้อบกพร่อง ชุดคำสั่งควบคุมทิศทางของเสาอากาศ และชุดคำสั่งควบคุมตำแหน่งยาน คอมพิวเตอร์ส่วนนี้เป็นส่วนที่พัฒนามาจากคอมพิวเตอร์ที่ใช้ในยานโครงการไวกิ้ง (Viking Program) ช่วงยุค ค.ศ. 1970 ฮาร์ดแวร์แบบปรับแต่งเอง (custom-built) ที่ใช้สำหรับระบบย่อยคอมพิวเตอร์สั่งการของยานสำรวจทั้งสองลำในโครงการ โวเอจเจอร์  จะเหมือนทุกประการ มีเพียงการปรับแต่งโปรแกรมเล็กน้อยเพราะมีระบบย่อยทางวิทยาศาสตร์ที่ยานอีกลำไม่มี
ระบบย่อยควบคุมตำแหน่งและแนวโคจร (Attitude and Articulation Control Subsystem: AACS) เป็นระบบที่ใช้ในการควบคุมตำแหน่งและทิศทางของตัวยาน คอยควบคุมองศาของเสาอากาศยานให้ชี้มายังโลก ควบคุมการเปลี่ยนตำแหน่ง และบังคับทิศทางของยานเพื่อทำการถ่ายภาพวัตถุและพื้นผิว ระบบย่อยนี้สำหรับยานสำรวจในโครงการ โวเอจเจอร์ จะเหมือนทุกประการ
เบื้องหลังภารกิจ > ส่วนประกอบของยานฯ > เครื่องมือวัดทางวิทยาศาสตร์

บทความหลัก: โครงการวอยเอจเจอร์
รายละเอียดภารกิจ > ช่วงเวลาการเดินทาง

| วันที่ | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
5 กันยายน 1977: ทำการปล่อยยาน ณ เวลา 12:56:00 (UTC)
10 ธันวาคม 1977: เดินทางเข้าสู่แถบดาวเคราะห์น้อย
19 ธันวาคม 1977: ระยะห่างจากโลกของยาน วอยเอจเจอร์ 1 เริ่มแซงยาน วอยเอจเจอร์ 2 (ดูแผนผัง)
8 กันยายน 1978: เดินทางออกจากแถบดาวเคราะห์น้อย
6 มกราคม 1979: เริ่มปฏิบัติการสำรวจดาวพฤหัสบดี
5 มีนาคม 1979: เคลื่อนเข้าใกล้กลุ่มดาวบริวารของดาวพฤหัสบดี (jovian system)
0006:54 น.0: บินโฉบผ่านดวงจันทร์อมัลเทีย ที่ระยะห่าง 420,200 กิโลเมตร
0012:05:26 น.: เคลื่อนเข้าใกล้ดาวพฤหัสบดีระยะใกล้ที่สุดที่ 348,890 กิโลเมตรจากจุดศูนย์กลางมวล
0015:14 น.: บินโฉบผ่านดวงจันทร์ไอโอ ที่ระยะห่าง 20,570 กิโลเมตร
0018:19 น.: บินโฉบผ่านดวงจันทร์ยูโรปา ที่ระยะห่าง 733,760 กิโลเมตร
6 มีนาคม 1979: 
0002:15 น.: บินโฉบผ่านดวงจันทร์แกนีมีด ที่ระยะห่าง 114,710 กิโลเมตร
0017:08 น.: บินโฉบผ่านดวงจันทร์คัลลิสโต ที่ระยะห่าง 126,400 กิโลเมตร
13 เมษายน 1979: สิ้นสุดภารกิจการสำรวจดาวพฤหัสบดี
29 มกราคม 1980: ปิดการทำงานระบบตรวจวัดโพลาไรซ์ของแสง (PPS) เนื่องจากการเสื่อมสภาพ
22 สิงหาคม 1980: เริ่มภารกิจการสำรวจดาวเสาร์
12 พฤศจิกายน 1980: เคลื่อนเข้าใกล้ดาวบริวารของดาวเสาร์ (saturnian system)
0005:41:21 น.: บินโฉบผ่านดวงจันทร์ไททัน ที่ระยะห่าง 6,490 กิโลเมตร
0022:16:32 น.: บินโฉบผ่านดวงจันทร์ทีทิส ที่ระยะห่าง 415,670 กิโลเมตร
0023:46:30 น.: เคลื่อนเข้าใกล้ดาวเสาร์ระยะใกล้ที่สุดที่ 184,300 กิโลเมตรจากจุดศูนย์กลางมวล
13 พฤศจิกายน 1980: 
0001:43:12 น.: บินโฉบผ่านดวงจันทร์ไมมัส ที่ระยะห่าง 88,440 กิโลเมตร
0001:51:16 น.: บินโฉบผ่านดวงจันทร์เอนเซลาดัส ที่ระยะห่าง 202,040 กิโลเมตร
0006:21:53 น.: บินโฉบผ่านดวงจันทร์รีอา ที่ระยะห่าง 73,980 กิโลเมตร
0016:44:41 น.: บินโฉบผ่านดวงจันทร์ไฮพีเรียน ที่ระยะห่าง 880,440 กิโลเมตร
14 พฤศจิกายน 1980: สิ้นสุดภารกิจการสำรวจดาวเสาร์
14 พฤศจิกายน 1980: เข้าสู่ช่วงขยายภารกิจ
| ช่วงขยายภารกิจ |
| --- | --- |
14 กุมภาพันธ์ 1990: ภาพถ่ายสุดท้ายของโครงการวอยเอจเจอร์ที่ได้จากยาน วอยเอจเจอร์ 1 ซึ่งภายหลังถูกนำมาประกอบเป็นภาพครอบครัวสุริยะ ปิดการทำงานของกล้องถ่ายภาพทั้ง 2 ชุด (ISS) เพื่อสงวนพลังงาน
17 กุมภาพันธ์ 1998: วอยเอจเจอร์ 1 ทำสถิติวัตถุที่สร้างโดยมนุษย์ที่อยู่ไกลจากดวงอาทิตย์มากที่สุดซึ่งยาน ไพโอเนียร์ 10 เคยทำไว้ที่ระยะ 69.419 หน่วยดาราศาสตร์ ยานเคลื่อนที่ออกห่างจากดวงอาทิตย์มากกว่า 1 หน่วยดาราศาสตร์ต่อปี เร็วกว่ายาน ไพโอเนียร์ 10 เช่นกัน
3 มิถุนายน 1998: ปิดการทำงานระบบอินฟราเรดอินเตอร์เฟอโรมิเตอร์สเปกโทรมิเตอร์ (IRIS) เพื่อสงวนพลังงาน
17 ธันวาคม 2004: เคลื่อนผ่านชั้นกำแพงกระแทกที่ระยะ 94 หน่วยดาราศาสตร์ และเข้าสู่ชั้นเฮลิโอชีท
1 กุมภาพันธ์ 2007: ปิดการทำงานระบบพลาสมาสเปกโทรมิเตอร์ (PLS) จากการเสื่อมสภาพ
11 เมษายน 2007: ปิดการทำงานระบบทำความร้อนของอุปกรณ์ตรวจจับพลาสมา
16 มกราคม 2008: ปิดการทำงานระบบวิเคราะห์ดาราศาสตร์วิทยุ (PRA) เพื่อสงวนพลังงาน
25 สิงหาคม 2012: ผ่านเข้าสู่อวกาศชั้นเฮลิโอพอสที่ระยะ 121 หน่วยดาราศาสตร์ และเข้าสู่อวกาศระหว่างดาว
7 กรกฎาคม 2014: ยืนยันตำแหน่งของยานอยู่ในอวกาศระหว่างดาว
19 เมษายน 2016: ปิดการทำงานระบบอัลตราไวโอเลตสเปกโทรมิเตอร์ (UVS) เพื่อสงวนพลังงาน
28 พฤศจิกายน 2017: ทำการจุดเครื่องยนต์ควบคุมเส้นแนวโคจร (TCM) อีกครั้งนับตั้งแต่ปี 1980
5 พฤษจิกายน 2023: วอยเอจเจอร์ 1 อยู่ไกลจากโลก 162.3 หน่วยดาราศาสตร์ (24.280 พันล้าน กิโลเมตร; 15.087 พันล้าน ไมล์) และอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ 161.64 หน่วยดาราศาสตร์ (24.181 พันล้าน กิโลเมตร; 15.025 พันล้าน ไมล์)
รายละเอียดภารกิจ > การปล่อยยานและแนวโคจร

ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ถูกส่งขึ้นไปในอวกาศเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1977 ณ แท่นปล่อยจรวด 41 ฐานทัพอากาศแหลมคะแนเวอรัล ด้วยจรวดนำส่ง Titan IIIE ประมาณ 2 สัปดาห์หลังจากยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 2 ถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศไปก่อนเมื่อวันที่ 20 สิงหาคมปีเดียวกัน อย่างไรก็ตาม แม้จะถูกส่งขึ้นอวกาศช้ากว่ายาน วอยเอจเจอร์ 2 แต่ยาน วอยเอจเจอร์ 1 ก็เดินทางถึงดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ได้ก่อน ด้วยแนวโคจรที่สั้นกว่า
รายละเอียดภารกิจ > บินเฉียดดาวพฤหัสบดี

ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 เริ่มทำการถ่ายภาพดาวพฤหัสบดีในปี ค.ศ. 1979 โดยบินเฉียดใกล้มากที่สุดที่ระยะห่างประมาณ 349,000 กิโลเมตร (217,000 ไมล์)* จากจุดศูนย์กลางดาวเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1979 และด้วยตำแน่งของยานที่อยู่ใกล้ดาวพฤหัสบดี ทำให้ได้ภาพถ่ายที่มีรายละเอียดที่มากขึ้น ส่งผลให้ภารกิจการสังเกตการณ์ระบบของดาวพฤหัสบดีซึ่งได้แก่ เหล่าดาวบริวาร วงแหวน สนามแม่เหล็ก และสภาพแวดล้อมของแถบรังสีแวนแอลเลน (Van Allen Belts) เสร็จสิ้นภายใน 48 ชั่วโมงเท่านั้น ภารกิจการถ่ายภาพระบบดาวพฤหัสบดีเสร็จสิ้นลงในเดือนเมษายน ค.ศ. 1979
การค้นพบภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่บนดวงจันทร์ไอโอ ถือว่าเป็นการค้นพบที่สร้างความฮือฮาที่สุด นับเป็นครั้งแรกที่มีการค้นพบภูเขาไฟมีพลังบนดาวดวงอื่นในระบบสุริยะนอกเหนือจากบนโลก อีกทั้งภูเขาไฟที่ครุกรุ่นเหล่านี้ยังส่งอิทธิพลไปยังดาวพฤหัสบดีด้วย ดวงจันทร์ไอโอถือเป็นแหล่งของสสารหลักที่แผ่ไปทั่วชั้นแม็กนีโตสเฟียร์ (บริเวณโดยรอบของดาวฤกษ์ที่ได้รับอิทธิพลอย่างรุนแรงจากสนามแม่เหล็ก) ของดาวพฤหัสบดี โดยมีการค้นพบร่องรอยของซัลเฟอร์ ออกซิเจน และโซเดียมที่เกิดจากการปะทุของภูเขาไฟบนดวงจันทร์ไอโอปะปนอยู่ในขอบนอกของชั้นแม็กนีโตสเฟียร์ของดาวพฤหัสบดี
ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์  ทั้งสองลำได้เผยการค้นพบที่สำคัญของดาวพฤหัสบดีเป็นจำนวนมาก เช่น เหล่าดาวบริวาร แถบกัมมันตรังสี และวงแหวนของดาวพฤหัสบดีที่ไม่เคยค้นพบมาก่อน
วิดีโอลำดับเวลาการบินเข้าใกล้ดาวพฤหัสบดีของยาน วอยเอจเจอร์ 1 (ดูวิดีโอฉบับเต็ม)
ภาพถ่ายจุดแดงใหญ่ บนดาวพฤหัสบดีซึ่งเป็นพายุขนาดยักษ์หมุนทวนเข็มนาฬิกาที่มีขนาดใหญ่กว่าโลก
ภาพถ่ายลาวาซัลเฟอร์ปริมาณมหาศาลไหลออกมาจากปล่องภูเขาไฟรา พาทีราบนดวงจันทร์ไอโอ
ภาพถ่ายการปะทุของภูเขาไฟโลกิ พาทีรา ความสูง 160 กิโลเมตรจากพื้นผิวดวงจันทร์ไอโอ
ภาพถ่ายเส้นริ้วบนพื้นผิวดวงจันทร์ยูโรป้า เผยให้เห็นถึงพื้นผิวที่ยังมีการเคลื่อนตัวอยู่ ถจากระยะ 2.8 ล้านกิโลเมตร
ภาพถ่ายจุดสีขาวแสดงพื้นผิวที่โดนทำลายทางธรณีวิทยาบนดวงจันทร์แกนีมีด จากระยะ 253,000 กิโลเมตร
โคจรออกจากเฮลิโอสเฟียร์

ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ได้ทำการถ่ายภาพครอบครัวสุริยะ (family portrait) จากมุมมองนอกระบบสุริยะได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ซึ่งรวมถึงภาพถ่ายของโลกที่รู้จักกันในชื่อเพลบลูดอต ก่อนที่จะทำการปิดการทำงานของอุปกรณ์กล้องถ่ายภาพเพื่อสงวนพลังงานสำหรับระบบอื่นในยานหลังจากนั้น เนื่องจากซอฟต์แวร์ของระบบกล้องถ่ายภาพทั้งหมดได้ถูกลบออกหมดแล้ว จึงเป็นการยากที่จะเปิดระบบนี้ขึ้นมาใช้งานอีกครั้ง นอกจากนี้ยังไม่มีซอฟต์แวร์และคอมพิวเตอร์ที่ใช้ในการวิเคราะห์ภาพถ่ายจากยานบนโลกอีกแล้วเช่นกัน
ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 โคจรที่ระยะห่าง 69
หน่วยดาราศาสตร์จากดวงอาทิตย์ ซึ่งมากกว่าระยะที่ยานไพโอเนียร์ 10 ที่เคยเป็นยานอวกาศที่โคจรห่างจากโลกมากที่สุด นอกจากนี้ยานยังเดินทางด้วยความเร็วประมาณ 17 กิโลเมตรต่อวินาที (11 ไมล์ต่อวินาที) ซึ่งเป็นความเร็วถอยห่างจากดวงอาทิตย์ที่มากที่สุดเมื่อเทียบกับยานอวกาศทุกลำ
ยาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้เดินทางเข้าสู่อวกาศระหว่างดาว มีการใช้อุปกรณ์ตรวจวัดเพื่อทำการศึกษาระบบสุริยะอย่างต่อเนื่อง นักวิทยาศาสตร์ของศูนย์ปฏิบัติการเครื่องยนต์ไอพ่น (JPL) ได้เปิดใช้งานอุปกรณ์ปล่อยคลื่นพลาสมาที่ติดตั้งอยู่บนทั้งยาน วอยเอจเจอร์ 1 และ 2 เพื่อทำการศึกษาเฮลิโอพอส ซึ่งเป็นแนวเขตที่ลมสุริยะได้ถูกหยุดลงเพราะเป็นบริเวณแรงดันของมวลสารระหว่างดาวกับลมสุริยะเข้าสู่สมดุลกัน ในปี ค.ศ. 2013 ยานสำรวจโคจรด้วยความเร็วสัมพัทธ์กับดวงอาทิตย์ประมาณ 17,030 เมตรต่อวินาที (55,900 ฟุตต่อวินาที) และในปัจจุบันยาน วอยเอจเจอร์ 1 โคจรโดยคงความเร็วคงที่ 325 ล้านไมล์ (523×106 กิโลเมตร) ต่อปี หรือประมาณ 1 ปีแสงใน 18,000 ปี