stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาณาจักรต้าหลี่
บรรณานุกรม

Bryson, Megan (2013), Baijie and the Bai
Bryson, Megan (2016), Goddess on the Frontier: Religion, Ethnicity, and Gender in Southwest China, Stanford University Press, ISBN 978-1503600454
Fan, Chengda (2011).  Hargett, James M. (บ.ก.). Treatises of the Supervisor and Guardian of the Cinnamon Sea: The Natural World and Material Culture of Twelfth-Century China. University of Washington Press. ISBN 978-0-29599-079-8.
Harrell, Stevan (1995), The History of the History of the Yi, University of Washington Press, pp. 63–91, ISBN 9780295975283, JSTOR j.ctvbtzm9s.5
Herman, John E. (2007), Amid the Clouds and Mist China's Colonization of Guizhou, 1200–1700, Harvard University Asia Center, ISBN 978-0-674-02591-2
Huang, Caiwen (2020), The Lancang Guard and the Construction of Ming society in northwest Yunnan
Wang, Feng (2004). "Language policy for Bai".  ใน Zhou, Minglang (บ.ก.). Language policy in the People's Republic of China: Theory and practice since 1949. Kluwer Academic Publishers. pp. 278–287. ISBN 978-1-4020-8038-8.
West, Barbara A. (2009), Encyclopedia of the Peoples of Asia and Oceania
Yang, Bin (2008a), "Chapter 3: Military Campaigns against Yunnan: A Cross-Regional Analysis", Between Winds and Clouds: The Making of Yunnan (Second Century BCE to Twentieth Century CE), Columbia University Press
Yang, Bin (2008b), "Chapter 4: Rule Based on Native Customs", Between Winds and Clouds: The Making of Yunnan (Second Century BCE to Twentieth Century CE), Columbia University Press
Yang, Bin (2008c), "Chapter 5: Sinicization and Indigenization: The Emergence of the Yunnanese", Between Winds and Clouds: The Making of Yunnan (Second Century BCE to Twentieth Century CE), Columbia University Press
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Dali Kingdom
แม่แบบ:5d10k
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
รูปปั้นครุฑ เนื้อเงินปิดทอง ฝังด้วยลูกปัดคริสตัล พบที่ฉงเชิ่งซี่ซานถ่า จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์มณฑลยูนนาน
เอกสาตัวเขียนของชาวไป๋ที่เขียนด้วยภาษาจีนคลาสสิก.
ราชอาณาจักรอัลการ์วึ

ราชอาณาจักรอัลการ์วึ (โปรตุเกส: Reino do Algarve อาหรับ: غَرْب الأنْدَلُس) ภายหลังปี ค.ศ. 1471 เปลี่ยนเป็น ราชอาณาจักรอัลการ์วึช (โปรตุเกส: Reino dos Algarves) เป็นราชอาณาจักรเล็กตั้งอยู่ภายในราชอาณาจักรโปรตุเกส ตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของแผ่นดินโปรตุเกส จนกระทั่งมีการเลิกล้มราชาธิปไตยของโปรตุเกสในปี 1910
ดินแดนนี้อยู่ภายใต้การปกครองของพระมหากษัตริย์โปรตุเกส แต่ไม่ได้เป็นราชอาณาจักรที่แยกออกจากโปรตุเกสโดยสิ้นเชิง ในทางปฏิบัติแล้ว "ราชอาณาจักรอัลการ์วึ" ไม่มีสถาบัน เอกสิทธิ์ หรืออำนาจปกครองตนเองแต่อย่างใด อัลการ์วึมีความคล้ายคลึงทางการเมืองกับแคว้นอื่น ๆ ของโปรตุเกส และ "พระมหากษัตริย์แห่งอัลการ์วึ" เป็นเพียงตำแหน่งเชิงสัญลักษณ์ในฐานะดินแดนสุดท้ายที่โปรตุเกสยึดครองจากแขกมัวร์ในช่วงการพิชิตดินแดนของโปรตุเกส
หลังจากพิชิตเมืองซิลวึชในแคว้นอัลการ์วึได้สำเร็จในปี 1189 พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส เป็นผู้ริเริ่มใช้ตำแหน่ง พระมหากษัตริย์แห่งซิลวึช เป็นพระองค์แรก ในรัชสมัยพระเจ้าอาฟงซูที่ 3 แห่งโปรตุเกส พระราชนัดดาของพระองค์ ทรงพิชิตดินแดนส่วนที่เหลือของอัลการ์วึได้ในที่สุด ด้วยเหตุนั้น "พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์วึ" จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของ พระบรมราชอิสริยยศของพระมหากษัตริย์โปรตุเกส นับแต่นั้น
ประวัติศาสตร์ > เรกองกิสตา

ในช่วงสงครามเรกองกิสตา โปรตุเกสและกัสติยาบุกลงใต้เพื่อยึดดินแดนคืนจากกองทัพมุสลิมที่ยึดครองตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 โปรตุเกสพิชิตและสร้างความมั่นคงบริเวณชายแดนทางใต้ระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าซังชูที่ 2 แห่งโปรตุเกสและพระเจ้าอาฟงซูที่ 3 แห่งโปรตุเกส
ประวัติศาสตร์ > การพิชิตครั้งแรก

ในปี 1189 พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส พิชิตเมืองซิลวึช 1 ในเมืองที่รุ่งเรืองที่สุดของอัลอันดะลุส ซึ่งในขณะนั้นเป็นพันธมิตรกับราชวงศ์อัลโมฮัด
สาธารณรัฐเกาหลีที่หนึ่ง

ตราของสาธารณรัฐเกาหลีที่หนึ่ง
| --- | --- |
สาธารณรัฐเกาหลีที่หนึ่ง
ประธานาธิบดีซึงมัน รีได้มอบเหรียญแก่พลเรือเอกของกองทัพเรือสหรัฐ
ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 제1공화국
ฮันจา: 第一共和國
อาร์อาร์: Jeil Gonghwaguk 
เอ็มอาร์: Cheil Konghwaguk 
สาธารณรัฐเกาหลีที่หนึ่ง (เกาหลี: 제1공화국; อาร์อาร์: Jeil Gonghwaguk; แปล "first republic") เป็นรัฐบาลของเกาหลีใต้ ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1948 ถึง เมษายน ค.ศ. 1960
สาธารณรัฐเกาหลีที่หนึ่งได้ถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1948 ภายหลังจากการถ่ายโอนอำนาจจากรัฐบาลทหารของกองทัพสหรัฐที่ปกครองเกาหลีใต้ซึ่งนับตั้งแต่การปกครองของญี่ปุ่นได้สิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1945 ได้กลายมาเป็นรัฐบาลสาธารณรัฐทุนนิยมอิสระแห่งแรกในเกาหลี ซึงมัน รีได้กลายเป็นประธานาธิบดีเกาหลีคนแรกภายหลังจากการเลือกตั้งทั่วไปในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1948 และสมัชชาแห่งชาติในกรุงโซลได้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับแรกของเกาหลีใต้เมื่อเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมาเพื่อก่อตั้งรัฐบาลของระบอบประชาธิปไตยอันมีประธานาธิบดีเป็นประมุข สาธารณรัฐเกาหลีที่หนึ่งได้เอ่ยอ้างอำนาจอธิปไตยเหนือคาบสมุทรเกาหลีทั่งหมด แต่มีเพียงที่ถือครองอำนาจในทางใต้ของเส้นขนาน (ละติจูด,เส้นรุ้ง) ที่ 38 องศาจนกระทั่งสงครามเกาหลีสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1953 เมื่อชายแดนได้ถูกปรับเปลี่ยน สาธารณรัฐเกาหลีที่หนึ่งได้มีลักษณะเป็นระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จและการคอร์รับชั่นของนายรี การพัฒนาทางเศรษฐกิจที่จำกัด การต่อต้านคอมมิวนิสต์อย่างเข้มข้น และในช่วงปลายปี ค.ศ. 1950 ความไม่มั่นคงทางการเมืองที่เพิ่มมากขึ้นและสาธารณชนได้ออกมาต่อต้านนายรี การปฏิวัติเดือนเมษายน ค.ศ. 1960 นำไปสู่การลาออกของนายรีและเปลี่ยงแปลงมาเป็นสาธารณรัฐที่สองของเกาหลีใต้
ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง

ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง (อิตาลี: Regno delle Due Sicilie; อังกฤษ: Kingdom of the Two Sicilies) เป็นชื่อใหม่ที่สมเด็จพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง หรือสมเด็จพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 4 แห่งเนเปิลส์แห่งราชวงศ์บูร์บงทรงพระราชทานให้แก่บริเวณทางใต้ของอิตาลีและซิซิลีหลังจากสมัยนโปเลียนและการฟื้นฟูอำนาจเมื่อปี ค.ศ. 1816 ที่มีเมืองหลวงอยู่ที่เนเปิลส์
ที่มา

ก่อนที่ฝรั่งเศสจะรุกรานในสมัยนโปเลียนราชวงศ์บูร์บงปกครองอยู่ในบริเวณนี้ซึ่งขณะนั้นแบ่งเป็นสองราชอาณาจักร: ราชอาณาจักรเนเปิลส์และราชอาณาจักรซิซิลี พระเจ้าชาลส์ที่ 7 ทรงขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 แห่งสเปน เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1759 มาตรา 2 ของสนธิสัญญาเนเปิลส์ลงนามเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1759 กำหนดให้ทรงตั้งพระราชโอรสองค์ที่สาม เจ้าชายดอนเฟอร์ดินานโด (ที่ทรงตั้งราชโอรสองค์ที่ 4 เพราะต้องยกเว้นราชโอรสองค์แรกเจ้าชายฟิลลิปดยุคแห่งคาลาเบรียผู้ทรงเป็นปัญญาอ่อน) ขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
พระเจ้าแผ่นดินองค์ใหม่ทรงได้รับมงกุฏซิซิลีทั้งสองในพระนามพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 4 แห่งราชอาณาจักรเนเปิลส์และพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 3 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีตามกำหนดของกฎการสืบราชบัลลังก์ (Pragmatic Decree) ของวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1759 ซึ่งกำหนดว่าผู้สืบราชวงศ์จะไปทางพระราชโอรสของพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ และถ้าไม่มีพระราชโอรสก็จะไปทางพระอนุชา นอกจากว่ากษัตริย์แห่งสเปนจะรวมกับราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง ซึ่งถ้าเกิดขึ้นก็จะตกไปเป็นของพระราชโอรส, พระราชนัดดา หรือ great-grandson ของผู้ครองสองนคร
ถ้าสายของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 แห่งสเปนสิ้นสุดลง มงกุฏราชบัลลังก์ซิซิลีทั้งสองก็จะตกไปเป็นของพระญาติสตรีที่ใกล้ที่สุดกับพระเจ้าแผ่นดินองค์ก่อน หลังจากเปลี่ยนชื่อราชอาณาจักรเป็นราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสองแล้วเจ้าชายเฟอร์ดินานด์ก็ทรงเป็นที่รู้จักกันในพระนามว่าสมเด็จพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
ที่มาของชื่อ

ชื่อ “ซิซิลีทั้งสอง” มาจากการแยกอาณาจักรซิซิลีในปี ค.ศ. 1282 แม้ว่าจะปกครองอย่างเป็นอาณาจักรเดียวมาร่วมร้อยห้าสิบปี เกาะซิซิลีและแผ่นดินใหญ่แยกตัวจากกันเมื่อ Sicilian Vespers แข็งตัวและขับการปกครองของเนเปิลส์ออกจากซิซิลีและยอมรับกษัตริย์จากอารากอนแทนที่
ราชอาณาจักรเนเปิลส์ฝรั่งเศสปกครองบริเวณเนเปิลส์แต่ยังใช้เรียกตนเองว่าราชอาณาจักรซิซิลีเพื่อแสดงว่ายังเป็นเจ้าของซิซิลีอยู่ ฉะนั้นบริเวณเนเปิลส์จึงเป็นที่รู้จักกันในนาม “ราชอาณาจักรซิซิลีทางฝั่งแหลมฟาโร” ตามประภาคารตรงปลายแหลมทางด้านช่องแคบเมสสินา แม้ว่าราชอาณาจักรซิซิลีมิได้ใช้ชื่อเรียกตนเองว่า “ราชอาณาจักรซิซิลี” มาตั้งแต่สัญญาสงบศึกคาลตาเบลลอตตาในปี ค.ศ. 1302 แต่ใช้ชื่อตรีนาเกรียแทนที่
อาณาจักรทั้งสองมิได้เป็นอิสระภายใต้การปกครองของตนเองจนกระทั่งปี ค.ศ. 1735 ภายใต้การนำของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 แห่งสเปน และมิได้รวมเป็นอาณาจักรเดียวกันจนกระทั่งปี ค.ศ. 1815 ตามการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา (Congress of Vienna)
ระหว่างปี ค.ศ. 1816 ถึงปี ค.ศ. 1848 เกิดการปฏิวัติต่อต้านการปกครองของราชวงศ์บูร์บงถึงสามครั้งในอิตาลีรวมทั้งการปฏิวัติเพื่ออิสรภาพของซิซิลี ปี ค.ศ. 1848 เมื่อซิซิลีเป็นอิสระจากการปกครองของราชวงศ์บูร์บงเป็นเวลา 16 เดือน
พระเจ้าแผ่นดินของราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง ค.ศ. (1816–1861)

ค.ศ. 1816–1825: สมเด็จพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
ค.ศ. 1825–1830: สมเด็จพระเจ้าฟรานซิสที่ 1 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
ค.ศ. 1830–1859: สมเด็จพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
ค.ศ. 1859–1861: สมเด็จพระเจ้าฟรานซิสที่ 2 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
ในปี ค.ศ. 1860–1861 ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสองสูญเสียอิสรภาพต่อราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย ตำแหน่งอาณาจักรซิซิลีทั้งสองจึงสิ้นสุดลง  แต่ก็ยังมีการอ้างสิทธิโดยประมุขของราชวงศ์บูร์บง-ซิซิลี
บุคคลอื่นๆ ในราชวงศ์ซิซิลีทั้งสอง:
พระราชินีมาเรีย เทรีซาแห่งซิซิลีส์, พระจักรพรรดินีแห่งออสเตรีย และ พระราชินีแห่งฮังการี(ค.ศ. 1772 - 1807)
พระราชินีมาเรีย อมาเลียแห่งซิซิลีทั้งสอง, พระราชินีแห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 1782 - 1866)
พระราชินีมาเรีย คริสตีนาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง, พระราชินีแห่งสเปน (ค.ศ. 1806 - 1878)
พระจักรพรรดินีเทรีซาแห่งซิซิลีทั้งสอง, พระจักรพรรดินีแห่งบราซิล (ค.ศ. 1822 - 1889)
ราชวงศ์บูร์บง-ซิซิลีทั้งสองนอกบัลลังก์

ราชวงศ์บางราชวงศ์ยังมีสัมพันธไมตรีกับราชวงศ์บูร์บง-ซิซิลีทั้งสองนอกบัลลังก์รวมทั้งสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ โจเซฟที่ 1 แห่งออสเตรีย, พระเจ้าแผ่นดินแห่งบาวาเรีย, วืร์ทเต็มเบิร์ก และฮาโนเวอร์, พระราชินีแห่งสเปน สมเด็จพระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย และ พระสันตะปาปา
พระประมุขของราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง (ค.ศ. 1861–ปัจจุบัน)

ค.ศ. 1861–1894: สมเด็จพระเจ้าฟรานซิสที่ 2 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
ค.ศ. 1894–1934: เจ้าชายอัลฟองโซ, เคานทแห่งคาเซอร์ตา
ค.ศ. 1934–1960: เจ้าชายเฟอร์ดินานโด ไพอัส, ดยุคแห่งคาลาเบรีย
ค.ศ. 1960–2008: สิทธิการเป็นประมุขเป็นการโต้เถียงระหว่างเจ้าชายเฟอร์ดินาน, ดยุคแห่งคาสโตร และ เจ้าชายคาร์ลอส, ดยุคแห่งคาลาเบรีย
ค.ศ. 2008–ปัจจุบัน: สิทธิการเป็นประมุขเป็นการโต้เถียงระหว่างเจ้าชายคาร์โล ดยุคแห่งคาสโตร และ เจ้าชายคาร์ลอส ดยุคแห่งคาลาเบรีย
ธงของราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง

ค.ศ. 1738–1848;
ค.ศ. 1849–1860
ค.ศ. 1848–1849
ค.ศ. 1860–1861
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์บูร์บง
ราชอาณาจักรซิซิลี
ราชอาณาจักรเนเปิลส์
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Alio, Jacqueline. Sicilian Studies: A Guide and Syllabus for Educators (2018), 250 pp.
Eckaus, Richard S. "The North-South differential in Italian economic development." Journal of Economic History (1961) 21#3 pp: 285–317.
Finley, M. I., Denis Mack Smith and Christopher Duggan,  A History of Sicily (1987) abridged one-volume version of 3-volume set of 1969)
Imbruglia, Girolamo, ed. Naples in the eighteenth century: The birth and death of a nation state (Cambridge University Press, 2000)
Petrusewicz, Marta. "Before the Southern Question: 'Native' Ideas on Backwardness and Remedies in the Kingdom of Two Sicilies, 1815–1849." in Italy's 'Southern Question' (Oxford: Berg, 1998) pp: 27–50.
Pinto, Carmine. "The 1860 disciplined Revolution. The Collapse of the Kingdom of the Two Sicilies." Contemporanea (2013) 16#1 pp: 39–68.
Riall, Lucy. Sicily and the Unification of Italy: Liberal Policy & Local Power, 1859–1866 (1998), 252pp
Zamagni, Vera. The economic history of Italy 1860–1990 (Oxford University Press, 1993)
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาอิตาลี) Brigantino – Il portale del Sud, a massive Italian-language site dedicated to the history, culture and arts of southern Italy
(ในภาษาอิตาลี) Casa Editoriale Il Giglio, an Italian publisher that focuses on history, culture and the arts in the Two Sicilies
(ในภาษาอิตาลี) La Voce di Megaride, a website by Marina Salvadore dedicated to Napoli and Southern Italy
(ในภาษาอิตาลี) Associazione culturale "Amici di Angelo Manna", dedicated to the work of  Angelo Manna, historian, poet and deputy
(ในภาษาอิตาลี) Fora! The e-journal of Nicola Zitara, professor; includes many articles about southern Italy's culture and history
Regalis, a website on Italian dynastic history, with sections on the House of the Two Sicilies
| ด ค กอดีตอาณาจักรในคาบสมุทรอิตาลี ซิซิลี และซาร์ดิเนีย |
| --- | --- |
 อาณาจักรพระสันตะปาปา  อิตาลี  จักรวรรดิโรมัน  ซาร์ดิเนีย  ซิซิลีทั้งสอง  ซิซิลี  เนเปิลส์  ลอมบาร์ด  ลอมบาร์ดี-เวเนเชีย  ทัสกานี  มิลาน  ปาร์มา  โมเดนาและเรจโจ  อูร์บีโน  มัสซาและการ์รารา  ลูคคา  เพรซิดิ  โซรา  เทรนต์  มานตัว  มอนต์เฟอร์รัต  ซาลุซโซ  สโปเลโต  จักรวรรดิไบแซนไทน์  อิตาลี (นโปเลียน)  อิตาลี (ยุคกลาง)  อิทรูเรีย  ซาแลร์โน  เบเนเวนโต 
พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
คำบรรยายขององค์ประกอบของธง
รัฐข่านบ็อกด์มองโกเลีย

รัฐข่านในมองโกเลียนอก ค.ศ. 1911–1924
รัฐข่านบ็อกด์มองโกเลีย (มองโกเลีย: อักษรมองโกเลีย:ᠪᠣᠭᠳᠠ ᠬᠠᠭᠠᠨᠲᠤ ᠮᠣᠩᠭᠣᠯ ᠤᠯᠤᠰ, Богд хаант Монгол Улс; จีน: 博克多汗國; พินอิน: Bókèduō Hán Guó) เป็นรัฐบาลโดยพฤตินัยของมองโกเลียนอกในระหว่าง ค.ศ. 1911 ถึง ค.ศ. 1915 และดำรงอยู่อีกครั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1921 ถึง ค.ศ. 1924 โดยในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1911 ขุนนางคนสำคัญบางกลุ่ม ซึ่งรวมถึงเจ้าชายต็อก-โอชิริน นามนานซือเหรินได้เชิญให้เจาซันดัมบา โฮตักต์เข้าร่วมการประชุมขุนนางและเจ้าหน้าที่ฝ่ายสงฆ์เพื่อหารือเกี่ยวกับความเป็นอิสรภาพจากราชวงศ์ชิง ต่อมาเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1911 มองโกเลียได้ก่อตั้งรัฐบาลชั่วคราวฮัลฮ์ จากนั้นในวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1911 มองโกเลียจึงประกาศอิสรภาพจากราชวงศ์ชิงที่กำลังล่มสลายหลังจากการปฏิวัติซินไฮ่ โดยมีองค์เทวาธิปัตย์คือ บ็อกด์ เกเกงที่ 8 เป็นผู้นำสูงสุดของศาสนาพุทธแบบทิเบตในมองโกเลีย ซึ่งได้รับนามเรียกขานว่า บ็อกด์ ข่าน หรือ "ผู้ปกครองอันศักดิ์สิทธิ์" บ็อกด์ ข่าน เป็นข่านองค์สุดท้ายของชาวมองโกล โดยรัชสมัยของพระองค์มีชื่อเรียกว่า "สมัยเทวาธิปไตยมองโกเลีย" (Theocratic Mongolia) และอาณาจักรของพระองค์เป็นที่รู้จักกันในนาม "รัฐข่านบ็อกด์"
ในช่วงเวลานี้มีการเกิดขึ้นของสามกระแสการเมืองหลักด้วยกัน โดยกระแสแรกคือความพยายามของชาวมองโกลที่จะสร้างรัฐเทวาธิปไตยที่เป็นเอกราช ซึ่งประกอบด้วยมองโกเลียใน บาร์กา (หรือที่รู้จักกันในชื่อฮูหลุนเป้ย์) มองโกลส่วนบน มองโกเลียตะวันตก และตังนู่อูเหลียงไห ("ลัทธิรวมกลุ่มมองโกล") กระแสที่สองคือความมุ่งมั่นของจักรวรรดิรัสเซียในการสร้างอำนาจเหนือดินแดนมองโกเลีย แต่ในขณะเดียวกันก็รับรองเอกราชของมองโกเลียนอกในการดูแลของสาธารณรัฐจีน และกระแสที่สามคือความสําเร็จสูงสุดของสาธารณรัฐจีนในการลบล้างอำนาจปกครองตนเองของมองโกเลียและสถาปนาอํานาจอธิปไตยเหนือภูมิภาคอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่ ค.ศ. 1919 ถึง ค.ศ. 1921
ดูเพิ่ม

การปฏิวัติมองโกเลีย ค.ศ. 1911
วัดคุ้งยางใหญ่

| วัดคุ้งยางใหญ่ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดใหญ่
ที่ตั้ง: หมู่ 3 ตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย 64220
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท
เจ้าอาวาส: พระครูอดุลวราภรณ์ (บุญธรรม วราโภ)
กิจกรรม: ศาสนสถานในพระพุทธศาสนาที่มีกิจกรรมเชิงพุทธตลอดปี/ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดคุ้งยางใหญ่เป็นวัดในสังกัดของคณะสงฆ์มหานิกาย ที่มีประวัติความเป็นในนับแต่ครั้งอดีต และศูนย์กลางของชุมชนชาวพุทธที่มีประวัติความเป็นมาตั้งแต่ครั้งกรุงสุโขทัย ที่วัดคุ้งยางใหญ่พระพุทธรูปศิลปสุโขทัย ที่เป็นมรดกตกทอดมาจนกระทั่งทุกวันนี้ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย จำนวน 3 องค์ ที่ชาวบ้านสวนเรียกว่า "หลวงพ่อสามพี่น้อง" ซึ่งเป็นสิ่งการะและเคารพของชาวบ้านสวนนับแต่ครั้งอดีต
ประวัติ

วัดคุ้งยางใหญ่เป็นวัดที่มีประวัติการสร้างตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 1920  ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 1920 เป็นวัดที่เกิดจากการร่วมใจกันสร้างโดยประชาชน   ซึ่งตรงกับรัชสมัยพระยาลือไท หรือพระมหาธรรมราชาที่ 2 (พ.ศ. 1911-1942) พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรสุโขทัยลำดับที่ 7 ซึ่งเป็นช่วงตอนปลายของอาณาจักรสุโขทัย
ประวัติ > ที่ตั้ง

วัดคุ้งยางใหญ่ ตั้งอยู่บริเวณเทศบาลตำบลบ้านสวน อันเป็นที่ตั้งตลาดอันเป็นศูนย์กลางการค้าในชุมชน มีที่ดินตั้งวัด จำนวน 19 ไร่ 2 ตารางวา ทิศเหนือติดกับตลาดบ้านสวน ทิศตะวันออกติดกับคลองสาธารณะและชุมชนบ้านหน้าโบสถ์ ซึ่งตั้งอยู่คนละฝั่งคลองกับวัด ด้านทิศใต้ติดกับชุมชน ด้านทิศตะวันตกจะติดกับถนนสาธารณะที่เชื่อมระหว่างบ้านสวนกับอำเภอศรีสำโรง โดยมีสถานีตำรวจภูธรบ้านสวน สถานีอนามัย และที่ทำการไปรษณีย์บ้านสวนตั้งอยู่บริเวณเยื้องกับหน้าวัด
ประวัติ > ถาวรวัตถุ

อุโบสถ
ศาลาการเปรียญ
วิหารหลวงพ่อสามพี่น้อง
วิหารหลวงพ่อเกี่ยว โกวิโท
กุฎิที่พักสงฆ์
ฌาปนสถาน/ศาลาคู่เมรุ
หอกลอง/หอระฆัง
ที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน
ที่ตั้งห้องสมุดชุมชนประจำเทศบ้านสวน (ดำเนินการโดยเทศบาลตำบลบ้านสวน)
ประวัติ > ลำดับเจ้าอาวาส

พระอธิการแป๊ะ    ดำรงตำแหน่งระหว่าง พ.ศ. 2456-2494
พระครูวิมลกิจโกศล (เกียว  โกวิโท) ดำรงตำแหน่งระหว่าง พ.ศ. 2494-2536
พระครูอดุลวราภรณ์ (บุญธรรม วราโภ) พ.ศ. 2536-ปัจจุบัน (แต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสเมื่อวันที 1 เมษายน พ.ศ. 2537)
พระครูสมุห์จักรินทร์  จตฺตมโล
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ลำดับเจ้าอาวาสวัดคุ้งยางใหญ่ 
| ที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | ตำแหน่ง | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |
| 1 | พระอธิการแป๊ะ | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2456 | พ.ศ. 2494 |  |  |
| 2 | พระครูวิมลกิจโกศล (เกียว โกวิโท) | อดีตเจ้าคณะอำเภอเมือง,อำเภอกงไกรลาศ | พ.ศ. 2494 | พ.ศ. 2536 |  |  |
| 3 | พระครูอดุลวราภรณ์ (บุญธรรม วราโภ)  | พระอุปัชฌาย์, เจ้าคณะตำบล | พ.ศ. 2536 | ปัจจุบัน |  |  |
เว็บไซต์เกี่ยวข้อง

เว็บไซต์สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสุโขทัย เก็บถาวร 2011-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์บ้านสวนดอตเน็ต โดยดิเรก ด้วงลอย(พลอยบุตร)
ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต

ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต (ลาว: ສະໜາມບິນສາກົນວັດໄຕ) (IATA: VTE, ICAO: VLVT) เป็นหนึ่งในท่าอากาศยานนานาชาติในประเทศลาวและทางผ่านหลักของประเทศที่บริการในเวียงจันทน์ ซึ่งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 3 km (1.9 mi) ในเมืองศรีโคตรบอง นครหลวงเวียงจันทน์ ท่าอากาศยานนี้บริหารจัดการโดยกองคุ้มครองสนามบินลาว (Lao Airport Authority; LAA) และเป็นฐานการบินของลาวสกายเวย์, ลาวเซ็นทรัลแอร์ไลน์ และการบินลาว
สำนักงานใหญ่ของกรมการบินพลเรือนและการบินลาวเป็นทรัพย์สินของท่าอากาศยาน
รายชื่อสายการบิน > สายการบินที่ให้บริการ

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
การบินลาว: กรุงเทพฯ–สุวรรณภูมิ, กว่างโจว, คุนหมิง, ฉางโจว, เฉิงตู, เชียงขวาง, เชียงรุ่ง, เชียงใหม่, เซี่ยงไฮ้–ผู่ตง, โซล–อินช็อน, ปากเซ, ปูซาน, พนมเปญ, ฟุกุโอกะ (เริ่ม 18 มีนาคม 2563), สุวรรณเขต, เสียมราฐ, หลวงน้ำทา, หลวงพระบาง, อุดมไซ, ฮานอย, โฮจิมินห์
จินแอร์: เฉพาะฤดูกาล: โซล–อินช็อน
เชจูแอร์: โซล–อินช็อน
ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์: กว่างโจว
ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์: คุนหมิง, หนานหนิง
ทีเวย์แอร์: โซล–อินช็อน
ไทยสมายล์: กรุงเทพฯ–สุวรรณภูมิ
ไทยแอร์เอเชีย: กรุงเทพฯ–ดอนเมือง
บางกอกแอร์เวย์ส: กรุงเทพฯ–สุวรรณภูมิ
ลาวเดินอากาศ: เชียงขวาง, ซำเหนือ, ปากเซ, พงสาลี, หลวงน้ำทา, หลวงพระบาง, ห้วยทราย, อุดมไซ
เวียดนามแอร์ไลน์: พนมเปญ, ฮานอย
สกู๊ต: สิงคโปร์
เสฉวนแอร์ไลน์: คุนหมิง
ไห่หนานแอร์ไลน์: เช่าเหมาลำเฉพาะฤดูกาล: เซินเจิ้น, ไหโข่ว
แอร์ปูซาน: ปูซาน
แอร์เอเชีย: กัวลาลัมเปอร์–นานาชาติ
รายชื่อสายการบิน > สายการบินที่เคยให้บริการ

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
การบินไทย: กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ
​
ดูเพิ่ม

การคมนาคมในประเทศลาว
จุดหมายปลายทางจากสนามบินในประเทศลาว
รายชื่อสนามบินในประเทศลาว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Wattay International Airport
Vientiane Airport Guide
| ด ค กท่าอากาศยานหลักของประเทศในอาเซียน |
| --- | --- |
รัฐสมาชิก:    ซูการ์โน-ฮัตตา    สุวรรณภูมิ    กัวลาลัมเปอร์    บรูไน    พนมเปญ    เตินเซินเญิ้ต    วัตไต    นินอย อากีโน    ชางงีสิงคโปร์    ย่างกุ้ง 
รัฐสังเกตการณ์:    ประธานาธิบดีนีกูเลา ลูบาตู    แจ็กสันส์ 
| ด ค ก ท่าอากาศยานในประเทศลาว |
| --- | --- |
นานาชาติ:  อัตตะปือ  หลวงพระบาง  ปากเซ  สุวรรณเขต  เวียงจันทน์-วัตไต  บ่อแก้ว 
ภายในประเทศ:  ห้วยทราย  เกาะโขง  หลวงน้ำทา  เมืองไชย-อุดมไชย  โพนสุวรรณ-เชียงขวาง  สาระวัน  ซำเหนือ  สุวรรณเขต  ไชยบุรี  ท่าแขก 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  Structurae
อุทยานแห่งชาติทองผาภูมิ

| อุทยานแห่งชาติทองผาภูมิ |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ยอดเขาช้างเผือก

ที่ตั้ง: จังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย
พิกัด: 14°41′34″N 98°24′13″E﻿ / ﻿14.69278°N 98.40361°E﻿ / 14.69278; 98.40361
พื้นที่: 1,236 ตารางกิโลเมตร (772,000 ไร่)
จัดตั้ง: 23 ธันวาคม พ.ศ. 2552
ผู้เยี่ยมชม: 112,332 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
น้ำตกจ๊อกกระดิ่น
เนินช้างศึก
อุทยานแห่งชาติทองผาภูมิ เป็นอุทยานแห่งชาติในจังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย ตั้งอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าห้วยเขย่ง และป่าเขาช้างเผือก ในเขตท้องที่อำเภอทองผาภูมิ และอำเภอสังขละบุรี ติดกับชายแดนประเทศพม่า
ลักษณะภูมิประเทศ

พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน แนวเขาวางตัวในแนวทิศเหนือ–ใต้ เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาตะนาวศรี มีพื้นที่ราบลุ่มเป็นจำนวนน้อย ความสูงของพื้นที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 100–1,249 เมตร มีเขาช้างเผือกซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของพื้นที่เป็นยอดเขาสูงสุด สูง 1,249 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ยอดเขาที่สำคัญ ได้แก่ เขาช้างเผือก เขานิซา เขาพุถ่อง เขาด่าง เขาปาก ประตู เขาเลาะโล เขาประหนองโทคี เขาชะโลง ฯลฯ ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของลำห้วยต่าง ๆ เช่น ห้วยมาลัย ห้วยกบ ห้วยซ่าน ห้วยองค์พระ ห้วยปีคี ห้วยปากคอก ห้วยเจ็ดมิตร ฯลฯ โดยไหลลงสู่ที่ราบทิศตะวันออก ลงสู่เขื่อนเขาแหลม และลำน้ำอีกส่วนไหลลงสู่แม่น้ำแควน้อย
ลักษณะภูมิอากาศ

เป็นแบบมรสุมเมืองร้อน จึงได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงฤดูฝน และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือในช่วงฤดูหนาว
ฤดูร้อน เริ่มตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์–เดือนเมษายน
ฤดูฝน เริ่มตั้งแต่เดือนพฤษภาคม–เดือนกรกฎาคม
ฤดูหนาว เริ่มตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน–เดือนมกราคม
พืชพรรณและสัตว์ป่า

อุทยานแห่งชาติทองผาภูมิเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของผืนป่าตะวันตกที่คงความสมบูรณ์ตามธรรมชาติ สามารถจำแนกประเภทแบ่งออกได้เป็น 4 ประเภท ได้แก่
ป่าดิบชื้น มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ ตะเคียน ยางขาว ยางยูง ไก่เขียว เคี่ยม กันเกรา จำปาป่า มะหาด เนียง พืชพื้นล่างมีพวก หวาย เฟิร์นต่าง ๆ เตย และปาล์ม เป็นต้น
ป่าดิบแล้ง มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ ยางขาว ยางแดง ตะเคียน ยมหอม จำปีป่า กระบาก มะม่วงป่า มะแฟน แดงดง มะไฟป่า สมพง พืชพื้นล่างมีพวก ปาล์ม ข่า และเฟิร์นต่าง ๆ เป็นต้น
ป่าดิบเขา มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ ก่อชนิดต่าง ๆ กำลังเสือโคร่ง มณฑาป่า พระเจ้าห้าพระองค์ กำยาน อบเชย ทะโล้ พืชพื้นล่างได้แก่ มอสส์ และเฟิร์นต่าง ๆ เป็นต้น
ป่าเบญจพรรณ พบมากที่สุด มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ ประดู่ แดง ตะแบก เสลา ส้าน มะค่าโมง อินทนิล ตุ้มเต๋น ตะคร้อ ตะคร้ำ กระพี้เขาควาย ขะเจ๊าะ มะเกลือ กาสามปีก สมอพิเภก กระบก มะกอก พืชพื้นล่างมีพวก ไผ่ไร่ ไผ่ซาง ไผ่บง ไผ่ข้าวหลาม ไผ่รวก และพืชพวกไม้หนาม เป็นต้น
อุทยานแห่งชาติทองผาภูมิเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าเป็นจำนวนมาก เนื่องจากป่าเป็นผืนเดียวกันกับประเทศพม่า จึงมีการย้ายถิ่นฐานไปมาอยู่เป็นประจำ และเนื่องจากไม่มีราษฎรอยู่ในพื้นที่ป่ามากนักจึงทำให้สัตว์ป่าไม่ถูกรบกวน ที่พบเห็นเป็นประจำได้แก่
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม เช่น ช้างป่า เลียงผา กวาง เก้ง กระจง หมูป่า หมี ลิง ค่าง บ่าง ชะนี อีเห็น ชะมด เสือปลา เสือลายเมฆ เสือโคร่ง หมีคน หมีควาย กระรอกบิน กระแต หนูหริ่ง พังพอน ค้างคาว กระต่ายป่า แมวป่า หมาใน เม่น เป็นต้น
สัตว์ปีก เช่น นกเงือก นกนางแอ่น เหยี่ยว นกกระสา นกอินทรี นกฮูก นกปรอด นกแขวก นกเค้าแมว นกแสก นกกระปูด นกเอี้ยง นกกางเขน นกขมิ้น นกกระทาดง นกกวัก นกขุนทอง นกแซงแซว นกหัวขวาน นกกาเหว่าหรือ นกดุเหว่า อีกา ไก่ป่า เป็นต้น
สัตว์เลื้อยคลาน เช่น ตะกวด ตุ๊กแกป่า กิ้งก่าบิน จิ้งเหลน แย้ ตะขาบ แมงป่อง กิ้งกือ ทาก ปลิง ตะพาบน้ำ กบ เขียด คางคก อึ่งอ่าง
สัตว์น้ำ เช่น ปลาเวียน ปลาซิว ปลาก้าง ปลาช่อน ปลาไหล ปลากระทิง ปลาตะเพียน ปลาหมอ ปลาแขยง และปลาชะโด เป็นต้น
การเดินทาง > รถยนต์

จากกรุงเทพมหานครถึงตัวเมืองกาญจนบุรี ระยะทางประมาณ 123 กิโลเมตร จากตัวเมืองกาญจนบุรี ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 323 หรือถนนแสงชูโต สายกาญจนบุรี–ทางผาภูมิ ถึงตลาดอำเภอทองผาภูมิ ระยะทางประมาณ 141 กิโลเมตร จากตัวอำเภอทางผาภูมิ ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3272 สายทองผมภูมิ–บ้านไร่–ปิล๊อก ถึงสามแยกบ้านไร่เลี้ยวซ้ายไปตามเส้นทางคนเคี้ยวบนเขา จนไปถึงอุทยานแห่งชาติทองผาภูมิ ซึ่งจะตั้งอยู่ระหว่างหลักกิโลเมตรที่ 24–25
การเดินทาง > รถโดยสารประจำทาง

จากสถานีขนส่งสายใต้ลงที่สถานีขนส่งจังหวัดกาญจนบุรี และต่อรถประจำทางสายกาญจนบุรี–ทองผาภูมิ ลงที่ตลาดอำเภอทองผาภูมิ จากนั้นต่อรถสายประจำทางสายทองผาภูมิ–บ้านอีต่อง ก็จะถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติทองผาภูมิ
จากสถานีขนส่งหมอชิตใหม่ ขึ้นรถประจำทาง บขส. 999 ซื้อตั๋วได้ที่ช่องจำหน่ายตั๋วหมายเลข 21 ชั้น 1 รถเที่ยวแรกออกตี 5 ราคาค่าโดยสาร 227 บาท ไปลงที่ทองผาภูมิ หลังจากนั้นต่อรถประจำทางไปอุทยานแห่งชาติ (เป็นรถสองแถวสีเหลือง) อีก 70 บาท (ควรจะขึ้นรถจากกรุงเทพฯคันแรก ตอนตี 5 ไม่งั้นจะไม่ทันรถประจำทางคันสุดท้าย)
สถานที่น่าสนใจในเขตอุทยาน

น้ำตกเขาใหญ่ อยู่ในเขตอำเภอทองผาภูมิ หมู่บ้านอีต่อง เป็นน้ำตกขนาดใหญ่ น้ำไหลตลอดปี แต่ในฤดูฝนไม่ควรเดินทางเข้าไปเนื่องจากอาจเกิดอันตรายจากน้ำหลากได้
เนินเสาธง จะเป็นเนินที่มีธงชาติไทยปักอยู่และเป็นเขตกองกำลังตำรวจตระเวนชายแดน สามารถเห็นทิวทัศน์ของประเทศพม่าได้จากทางประเทศไทย อากาศสดชื่น สามารถมองเห็นทะเลอันดามันได้จากจุดนี้
เนินช้างศึก
ยอดเขาช้างเผือก