stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำบลปอแดง

| ตำบลปอแดง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Po Daeng
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
อำเภอ: ชนบท
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 48.09 ตร.กม. (18.57 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 4,997 คน
 • ความหนาแน่น: 103.90 คน/ตร.กม. (269.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 40180
รหัสภูมิศาสตร์: 401808
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลปอแดง |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
   ตรา
คำขวัญ: เป็นชุมชนน่าอยู่อาศัย ปลอดภัยยาเสพติด มีคุณภาพชีวิตที่ก้าวหน้า มีการศึกษาที่ก้าวไกล มีสุขภาพอนามัยที่สมบูรณ์ มีทุนทางสังคมที่เพรียกพร้อม มีสิ่งแวดล้อมที่ไร้มลพิษ มีการเพิ่มผลผลิตในชุมชน
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
อำเภอ: ชนบท
รหัส อปท.: 06401808
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 2 หมู่ที่ 1 ตำบลปอแดง อำเภอชนบท จังหวัดขอนแก่น 40180
เว็บไซต์: www.pordang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ปอแดง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอชนบท จังหวัดขอนแก่น มีสภาพพื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่ดอน ดินเป็นดินทราย แห้งแล้ง
ประวัติ

ปอแดงแรกเริ่มเป็นเพียงหมู่บ้านในการปกครองของตำบลบ้านแทนโดยเชื่อว่าจัดตั้งขึ้นเมือราวพ.ศ.  2445 เหตุที่ได้ชื่อ "บ้านปอแดง" เพราะเมื่อสมัยก่อนลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ดอนมีต้นปอแดงมากมาย เดิมชาวบ้านใช้ประโยชน์จากต้นปอแดงโดยการนำเปลือกของต้นปอแดงไปทำเป็นเชือก และเอาเชือกไปทำลักษณะเหมือนไพหญ้าใช้สำหรับมุงหลังคา ลักษณะพื้นที่ทั่วไปของบ้านปอแดงเป็นที่เนินสูง เดิมชื่อว่าบ้านโคกปอแดง และมีหนองน้ำของหมู่บ้านที่ชาวบ้านใช้ทำประโยชน์ในการเกษตร ชื่อว่า "หนองข่า" เหตุที่ชื่อว่าหนองข่า เพราะสมัยก่อนมีต้นข่าเกิดล้อมรอบหนองน้ำมากมาย ต่อมาในเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 ได้แยกโอนหมู่บ้านออกมาจัดตั้งเป็น "ตำบลปอแดง" โดยมีสภาตำบลปอแดงกำกับดูแลและกำหนดแผนพัฒนา จนกระทั่งเมื่อวันที่ 16 ธันวาม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยมีประกาศให้เปลี่ยนแปลงฐานะจากสภาตำบลปอแดงเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลปอแดง จนถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลปอแดงตั้งอยู่ทางใต้สุดของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ จรดองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแท่น
ทิศใต้ จรดตำบลหนองแวงนางเบ้า (อำเภอพล)
ทิศตะวันออก จรดตำบลหนองปลาหมอ (อำเภอโนนศิลา)
ทิศตะวันตก จรดตำบลห้วยแก, ตำบลแวงใหญ่ (อำเภอแวงใหญ่)
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลปอแดงแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่
บ้านปอแดง
บ้านหัวฝาย
บ้านหนองไฮ
บ้านหนองแวงน้อย
บ้านมาบตากล้า
บ้านโนนสะอาด
บ้านหนองโน
บ้านหนองแต้
บ้านร่มเย็น
บ้านวงษ์สว่าง
ว่าที่ประธานาธิบดีสหรัฐ

| ว่าที่ประธานาธิบดี สหรัฐ |
| --- | --- |

ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน (ว่าง) 
วาระ: ช่วงเวลาตั้งแต่ การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ จนถึงวันที่ 20 มกราคม
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: จอร์จ วอชิงตัน 6 เมษายน ค.ศ. 1789
เว็บไซต์: www.greatagain.gov
ว่าที่ประธานาธิบดีสหรัฐ (อังกฤษ: President-elect of the United States) คือตำแหน่งของผู้ที่ชนะการเลือกตั้งและเตรียมที่จะเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ ในวันที่ 20 มกราคม
พีทาโกรัส

| พีทาโกรัส |
| --- | --- |
รูปปั้นครึ่งตัวของพีทาโกรัสแห่งซามอสใน พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน, โรม
เกิด: ป. 570 BC ซาโมส
เสียชีวิต: ประมาณ 495 BC
พีทาโกรัส (ประมาณ 570 ปี – ประมาณ 495 ปีก่อนคริสตกาล; กรีก: Πυθαγόρας) เป็นนักคณิตศาสตร์และนักปราชญ์ชาวกรีกโบราณ เป็นที่รู้จักในนามเจ้าของทฤษฎีบทพีทาโกรัส
พีทาโกรัสได้ชื่อว่าเป็น"บิดาแห่งตัวเลข" พีทาโกรัสไม่เพียงแต่มีความสำคัญต่อคณิตศาสตร์ เขายังได้สร้างสรรค์ความคิดหลายอย่างให้กับปรัชญาและศาสนา ในปลายศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล ถึงทุกวันนี้ เราไม่สามารถที่จะพูดถึงชีวประวัติของพีทาโกรัสได้ด้วยความแน่นอน เพราะตำนานและเรื่องเล่าต่าง ๆ นานาปิดบังข้อเท็จจริงของชีวิตพีทาโกรัสมากกว่าปราชญ์ใด ๆ ในยุคก่อนโสกราตีส
ประวัติ

พีทาโกรัสเกิดเมื่อประมาณ 570 ปีก่อนคริสตกาล ที่เมืองซามอส (ปัจจุบันอยู่ในประเทศกรีซ) และเป็นบุตรชายของพีทาอิสและเนซาร์คัส พีทาโกรัสได้ออกจากบ้านเกิดเมืองนอนของเขาไปที่โครโทน (Croton) ในทางใต้ของอิตาลีเมื่อเขาเป็นชายหนุ่ม เพื่อที่จะหลีกหนีจากรัฐบาลทรราชของโพลีเครติส และผู้เชี่ยวชาญหลายคนคาดคะเนว่าก่อนที่พีทาโกรัสจะถึงเมืองโครโทนนั้น เขาได้เยี่ยมเยียนนักปราชญ์ของอียิปต์และบาบีโลนก่อน  เมื่อเขาได้ย้ายถิ่นฐานจากซามอสมายังโครโทน พีทาโกรัสก็ได้ก่อตั้งสมาคมศาสนาลับ ที่คล้ายคลึงกับลัทธิออร์เฟอัสที่มีอยู่ก่อนหน้านั้น
ณ เมืองโครโทน พีทาโกรัสได้จัดปฏิรูปวัตนธรรมของชาวโครโทน โดยแนะให้ชาวเมืองทำตามจริยธรรมและสร้างกลุ่มสาวกของพีทาโกรัส จากนั้นพีทาโกรัสก็ได้เปิดสถานศึกษา โรงเรียนของพีทาโกรัสเปิดรับทั้งชายและหญิง แต่ผู้ที่จะเข้าร่วมจำเป็นต้องสละทรัพย์สิน กินอยู่แบบมังสวิรัติที่โรงเรียน และเรียกตัวเองว่ามาเทมาทิคอย (Mathematikoi) คนอื่น ๆ ที่อยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงก็สามารถเข้าเรียนได้ด้วย แต่จะไม่จำเป็นต้องสละทรัพย์สิน หรือใช้ชีวิตแบบมังสวิรัติ
สำนักพีทาโกเรียน

สาวกของพีทาโกรัสได้ชื่อว่าพวก "พีทาโกเรียน" ผู้ที่เป็นนักคณิตศาสตร์และนักปราชญ์ที่บุกเบิกเรขาคณิต พวกพีทาโกเรียนยังมีความเชื่อเรื่องการกลับชาติมาเกิดและความเชื่อว่าตัวเลขเป็นธรรมชาติที่แท้จริงของทุกสิ่ง พวกเขาปฏิบัติพิธีกรรมล้างมลทิน ปฏิบัติตามกฎการกินอาหาร และกฎอื่น ๆ ซึ่งพวกเขาเชื่อว่าการปฏิบัติเช่นนี้จะทำให้พวกเขาเป็นอิสระจากวงจรการเกิดใหม่
พวกพีทาโกรัสยังเชื่ออีกเรื่องความเสมอภาคของชายและหญิง  พีทาโกรัสเองริเริ่มโรงเรียนของเขาพร้อมด้วยภรรยาของเขา ทีอาโน (Theano) และหลังจากที่พีทาโกรัสได้ตายไปแล้ว ทีอาโนและลูกได้สอนต่อที่โรงเรียนของพีทาโกรัส
พวกพีทาโกเรียนปฏิบัติต่อทาสอย่างดี และสัตว์มีฐานะเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีวิญญาณ พวกพีทาโกเรียนยังเชื่ออีกว่าการชำระล้างวิญญาณที่สูงที่สุดคือ "ปรัชญา" หลายสิ่งที่พวกพีทาโกเรียนปฏิบัตินั้นเหมือนกันกับสิ่งที่พวกเชนในอินเดียปฏิบัติ ทำให้ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านสันนิษฐานว่าพีทาโกรัสเองเคยได้ศึกษาอยู่กับพวกเชนในอินเดีย
ดูเพิ่ม

ทฤษฎีบทพีทาโกรัส
แหล่งข้อมูลอื่น

พีทาโกรัส เก็บถาวร 2011-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สารานุกรมปรัชญาบนอินเทอร์เน็ต เก็บถาวร 2009-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พีทาโกรัสและคณิตศาสตร์
พีทาโกรัส -มหาวิทยาลับเท็กซัส เอ แอนด์ เอ็ม[ลิงก์เสีย]
พีทาโกรัสและพวกพีทาโกเรียน
สารานุกรมปรัชญา มหาวิทยาลัยแสตนฟอร์ด
พีทาโกรัส บิดาแห่งตัวเลข
ภาพแสดงกลุ่มพีทาโกเรียน
ตำนานคธูลู

สเก็ตช์ของคธูลูที่วาดโดยเลิฟคราฟท์ ในวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ.1934
ตำนานคธูลู (อังกฤษ: Cthulhu Mythos) เป็นตำนานสมมุติ ซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นจักรวาลร่วมของงานประพันธ์ซึ่งริเริ่มโดย เอช. พี. เลิฟคราฟท์ นักประพันธ์ ออกัสต์ เดอเลธ เป็นผู้เริ่มใช้ศัพท์นี้โดยตั้งตามคธูลู ตำนานคธูลูไม่ใช่ซีรีส์เดียว แต่รวมถึงงานประพันธ์ทุกรูปแบบที่ใช้รูปแบบ ตัวละคร ฉาก และ เนื้อหาซึ่งมีรูปแบบเดียวกัน ซึ่งงานประพันธ์เหล่านี้ ได้สร้างตำนานซึ่งนักประพันธ์ในแนวเลิฟคราฟท์ใช้ประกอบงานเขียนจนถึงปัจจุบัน และขยายจักรวาลสมมุตินี้ออกไปจนพ้นแนวคิดเดิมของเลิฟคราฟท์
พัฒนาการ

โรเบิร์ต แม็คแนร์ ไพรซ์ ได้แบ่งพัฒนาการของตำนานคธูลูออกเป็นสองช่วงสำคัญ คือช่วงแรกที่เลิฟคราฟท์ยังมีชีวิตอยู่ และ ช่วงที่สองซึ่งออกัสต์ เดอเลธได้จัดระเบียบและขยายขอบเขตออกไปหลังจากที่เลิฟคราฟท์เสียชีวิต
พัฒนาการ > ช่วงแรก

เลิฟคราฟท์ได้หยิบยืมแนวคิดมาจากนักประพันธ์ซึ่งเขาชื่นชอบ เช่น ฮัสเทอร์ ซึ่งเป็นเทพผู้ดีงามในงานประพันธ์ของแอมโบรส เบียร์ซ แต่ถูกเขียนถึงให้ชั่วร้ายขึ้นในงานประพันธ์ของโรเบิร์ต วิลเลียม แคมเบอร์ ก่อนที่เลิฟคราฟท์จะเขียนถึงตามความคิดของตนเอง
ในชีวิตช่วงหลังของเลิฟคราฟท์ จึงได้มีการหยิบยืมสิ่งที่ปรากฏในงานประพันธ์ของนักเขียนกลุ่มเดียวกับเลิฟคราฟท์อย่างมากมาย เลิฟคราฟท์เห็นว่านักประพันธ์แต่ละคนล้วนแต่มีกลุ่มเรื่องของตนเอง และสิ่งที่ปรากฏในงานประพันธ์ของกลุ่มหนึ่งก็ไม่จำเป็นจะต้องเกี่ยวข้องกับอีกกลุ่มหนึ่งเพียงเพราะนักประพันธ์เขียนถึง เช่น คลาก แอชตัน สมิธ ได้เขียนถึงคธูลูในเรื่องชุดไฮเปอร์โบเรียนก็ไม่ได้หมายความว่าคธูลูเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องในกลุ่มไฮเปอร์โบเรียน
สิ่งที่ปรากฏในเรื่องของนักประพันธ์ในกลุ่มเลิฟคราฟท์มักไม่ปรากฏตัวในงานประพันธ์ของผู้อื่นโดยตรง แต่จะกล่าวถึงผ่านตำราต่าง ๆ ในเรื่อง เช่น ในเรื่อง The Children of the Night โรเบิร์ต เออวิน โฮวาร์ด ให้ตัวละครอ่านนีโครโนมิคอน ซึ่งเคยกล่าวถึงในงานของเลิฟคราฟท์ ในขณะที่เรื่อง Out of the Aeons และ The Shadow Out of Time ของเลิฟคราฟท์เองก็กล่าวถึง Unaussprechlichen Kulten จากเรื่องของโฮวาร์ดเช่นกัน
เดวิด อี ชูลทซ์ระบุว่า เลิฟคราฟท์เองตั้งใจจะให้ตำนานเป็นเพียงฉากหลังที่มีไว้ประกอบงานประพันธ์เท่านั้น ไม่ใช่จุดสำคัญของเรื่อง แท้จริงแล้ว สิ่งสำคัญในงานประพันธ์ของเลิฟคราฟท์ก็คือเมืองอาร์คัม ไม่ใช่คธูลู. แต่เป็นออกัสต์ เดอเลธที่เข้าใจว่าเลิฟคราฟท์ต้องการให้นักประพันธ์เขียนถึงตำนานนี้มากกว่าจะใช้ประกอบงานประพันธ์
พัฒนาการ > ช่วงที่สอง

พัฒนาการระยะที่สองของตำนานคธูลูเริ่มโดยนักประพันธ์ ออกัสต์ เดอเลธ ซึ่งได้เชื่อมโยงธาตุทั้งสี่เข้ากับเทพในตำนานคธูลู เดอเลธยังเป็นผู้เชื่อมโยงเรื่องของเลิฟคราฟท์ ซึ่งเดิมทีสามารถแบ่งออกได้เป็นสามกลุ่ม คือเรื่องแฟนตาซีในแบบฉบับของลอร์ดดุนซานี เรื่องชุดเมืองอาร์คัม และเรื่องเกี่ยวกับจักรวาลของคธูลูเข้าเป็นหนึ่งเดียว เดอเลธยังนับว่าทุก ๆ เรื่องที่กล่าวถึงสิ่งที่มาจากตำนานคธูลูล้วนเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องชุดตำนานคธูลู ในขณะที่เลิฟคราฟท์เพียงแต่กล่าวถึงหนังสือ Book of Eibon จากงานประพันธ์ของคลาก แอชตัน สมิธเท่านั้น เดอเลธกลับดึงอุบโบ ซาธลาจากงานของสมิธมาใช้โดยตรง ซึ่งการจัดกลุ่มของเดอเลธนี้ทำให้จักรวาลสมมุติของตำนานคธูลูมีขอบเขตกว้างขึ้นอย่างมาก เดอเลธเป็นผู้เผยแพร่งานประพันธ์ของเลิฟคราฟท์หลังจากที่เลิฟคราฟท์เสียชีวิตไปแล้ว เนื่องจากเลิฟคราฟท์เองเป็นผู้อ่อนไหวต่อคำวิจารณ์และมักท้อแท้เมื่อผลงานถูกปฏิเสธ จึงกล่าวได้ว่าเดอเลธเป็นผู้ทำให้ตำนานคธูลูเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในระดับสาธารณชน
นอกจากนั้น นักประพันธ์รุ่นหลัง เช่น ลิน คาเตอร์ มักรูปแบบที่เขียนบรรยายถึงรายละเอียดและความสัมพันธ์ของเทพต่าง ๆ ในตำนานคธูลูอย่างละเอียด จึงมีการระบุถึงตัวละคร หนังสือ และสถานที่ต่าง ๆในตำนานคธูลูเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ในปีพ.ศ. 2524 บริษัทเคออเซียมได้เผยแพร่เกมเล่นตามบทบาท Call of Cthulhu ซึ่งแบ่งแยกเทพและอสุรกายในเรื่องราวของเลิฟคราฟท์เป็นกลุ่มย่อยๆ คือ เอาเตอร์ก็อด เกรทโอลด์วัน เผ่าพันธุ์ผู้รับใช้ และ เทพอื่น ๆ ข้อมูลของเกมได้รับการยอมรับในจักรวาลสมมุติของตำนานคธูลูในเวลาต่อมา เนื่องจากเคออเซียมได้เผยแพร่เรื่องราวในตำนานคธูลูที่เขียนโดยนักประพันธ์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเกมนี้ งานประพันธ์รุ่นหลังในกลุ่มตำนานคธูลูจึงมักมีการระบุถึงสิ่งต่าง ๆในตำนานโดยตรงมากกว่าจะกล่าวถึงในลักษณะของสิ่งลี้ลับเช่นในยุคสมัยของเลิฟคราฟท์
ลักษณะของเรื่อง

The most merciful thing in the world, I think, is the inability of the human mind to correlate all its contents.   
— H.P. Lovecraft, The Call of Cthulhu
เนื้อหาสำคัญของตำนานคธูลูก็คือ โลกมนุษย์เป็นเพียงสิ่งที่เปราะบาง มนุษย์ใช้ชีวิตอยู่โดยไม่เคยรู้สึกถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ในโลกและจักรวาล บางครั้งมนุษย์จึงได้ทราบหรือพบกับสิ่งทรงอำนาจจากต่างดาว หรือเหล่าอมนุษย์ที่บูชาสิ่งเหล่านั้น การค้นพบสิ่งเหล่านี้มักทำให้ความเชื่อของบุคคลนั้นพังทลายโดยสิ้นเชิง และด้วยขีดจำกัดของจิตใจมนุษย์ เทพซึ่งอยู่เหนือคำจำกัดความว่าชั่วร้ายหรือดีงามเหล่านั้นจึงดูเหมือนเปี่ยมด้วยอำนาจจนทำให้เสียสติได้ กล่าวได้ว่าเนื้อหาสำคัญของเรื่องในชุดตำนานคธูลูก็คือความด้อยค่า ไร้ความหมาย และอ่อนแอของมนุษยชาติเมื่อเทียบกับจักรวาลนี้นั่นเอง
เรื่องสั้น เสียงเรียกของคธูลู เป็นบทประพันธ์เรื่องแรกของเลิฟคราฟท์ซึ่งมีลักษณะสำคัญอย่างครบถ้วน ชื่อของคธูลูจึงถูกใช้เป็นตัวแทนของตำนานสมมุตินี้ ในช่วงบั้นปลายชีวิต เลิฟคราฟท์ได้ลดลักษณะของสิ่งเหนือธรรมชาติลงและแทนที่ด้วยปรากฏการณ์ของจักรวาลซึ่งอยู่นอกเหนือความเข้าใจเรื่องมิติและเวลาของมนุษย์ ทำให้มีลักษณะใกล้เคียงกับนิยายวิทยาศาสตร์มากกว่าเดิม
เดอเลธได้พยายามปรับมุมมองของจักรวาลสมมุติในตำนานคธูลูให้เข้ากับความเชื่อแบบโรมันคาทอลิก จึงเปลี่ยนลักษณะของจักรวาลที่วุ่นวายและไร้ความหมายมาเป็นการต่อสู้ระหว่างความดีและความชั่ว ในขณะที่เลิฟคราฟท์เป็นอเทวนิยม แนวคิดของทั้งสองจึงเป็นความคิดอันแตกต่างกันที่ใช้เพื่อเร้าอารมณ์แบบเดียวกัน
ตำนานคธูลูในภาษาอื่นๆ > ภาษาญี่ปุ่น

เรื่อง มาไคซุยโคเดน (魔界水滸伝) ของคาโอรุ คุริโมโตะ ซึ่งเป็นเรื่องการต่อสู้ของเหล่าเทพในตำนานคธูลูกับเทพเจ้าในตำนานญี่ปุ่น โดยดัดแปลงมาจาก 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน ได้รับการยอมรับว่าเป็นงานประพันธ์สำคัญซึ่งทำให้ตำนานคธูลูเป็นที่สนใจในวัฒนธรรมของญี่ปุ่น
นิยายไลท์โนเวล, แฟลชแอนิเมชันเรื่อง "เทพพิทักษ์จอมยุ่ง เนียลโกะ" ของมันตะ ไอโซระ มีเนื้อหาตลกล้อเลียนตำนานคธูลูเป็นหลัก
ดูเพิ่ม > เทพในตำนานคธูลู

เกรทโอลด์วัน
เอาเตอร์ก็อด
เอลเดอร์ก็อด
ดูเพิ่ม > สิ่งมีชีวิตในตำนานคธูลู

คโธเนียน
ชอกกอธ
ชาน
แชนแทค
ดีพวัน
ไนท์กอนท์
ฟลายอิงโพลีป
มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธ
มิ โก
เอลเดอร์ธิง
ดูเพิ่ม > หนังสือในตำนานคธูลู

ข้อเขียนพนาโคติก
เด เวอร์มิส มิสเทรีส
นีโครโนมิคอน
ดูเพิ่ม > สื่อ

เสียงเรียกของคธูลู
เดอะคิงอินเยลโล
เดอะดรีมเควสต์ออฟอันโนนคาดัธ
อาร์คัมฮอเรอร์
คฤหาสน์วิปลาส
แหล่งข้อมูลอื่น

Joshi, S. T. "H. P. Lovecraft". The Scriptorium. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2005-07-18. สืบค้นเมื่อ July 20, 2005.
The H. P. Lovecraft Archive
Mythos Tomes, stories, articles, and reviews relating to the Cthulhu Mythos
The Official Cthulhu Mythos FAQ เก็บถาวร 2008-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, by Daniel Harms
Index of The Works of Howard Phillips Lovecraft  เก็บถาวร 2008-07-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนFull stories
สิบสามอาณานิคม

สิบสามอาณานิคม (อังกฤษ: Thirteen Colonies) เป็นกลุ่มอาณานิคมของบริเตนบริเวณชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกในทวีปอเมริกาเหนือในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อความคับค้องใจของชาวอาณานิคมที่มีต่อรัฐบาลบริเตนนำไปสู่การรวมตัวกันของอาณานิคมทั้ง 13 ใน ค.ศ. 1774 และสามารถขับไล่เจ้าอาณานิคมออกไปได้อย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1775 ตัวแทนจากสิบสามอาณานิคมร่วมจัดการประชุมสภาภาคพื้นทวีปครั้งที่สอง (Second Continental Congress) ณ เมืองฟิลาเดลเฟีย โดยที่ประชุมได้แต่งตั้งจอร์จ วอชิงตัน เป็นผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพภาคพื้นทวีป (Continental Army) เพื่อต่อสู้ในสงครามปฏิวัติอเมริกา และจากนั้นใน ค.ศ. 1776 สภาภาคพื้นทวีปจึงได้ออกคำประกาศอิสรภาพแห่งสหรัฐอเมริกา การที่กองทัพภาคพื้นทวีปสามารถเอาชนะกองทัพอังกฤษได้ด้วยความช่วยเหลือฝรั่งเศส ทำให้สิบสามอาณานิคมได้รับอำนาจอธิปไตยในสนธิสัญญาปารีสที่ลงนามเมื่อ ค.ศ. 1783
สิบสามอาณานิคมเป็นการรวมกันของกลุ่มอาณานิคมดั้งเดิม ได้แก่ อาณานิคมนิวอิงแลนด์ (นิวแฮมป์เชอร์ แมสซาชูเซตส์ โรดไอแลนด์ และคอนเนทิคัต) อาณานิคมตอนกลาง (นิวยอร์ก นิวเจอร์ซีย์ เพนซิลเวเนีย และเดลาแวร์) และอาณานิคมตอนใต้ (แมริแลนด์ เวอร์จิเนีย นอร์ทแคโรไลนา เซาท์แคโรไลนา และจอร์เจีย) อาณานิคมเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของบริติชอเมริกา ซึ่งยังรวมถึงดินแดนในลัสฟลอริดัส (Las Floridas) แคริบเบียน และพื้นที่ประเทศแคนาดาในปัจจุบัน
สิบสามอาณานิคมมีระบบการเมือง รัฐธรรมนูญ และกฎหมายที่คล้ายคลึงกัน และแต่ละอาณานิคมจะอยู่ในการปกครองของชนอังกฤษโปรเตสแตนต์โดยส่วนใหญ่ อาณานิคมเวอร์จิเนียเป็นอาณานิคมแรก ซึ่งจัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1607 ณ เมืองเจมส์ทาวน์ อาณานิคมนิวอิงแลนด์ แมริแลนด์ และเพนซิลเวเนียนั้นจัดตั้งขึ้นด้วยแรงจูงใจจากความกังวลที่เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติทางศาสนา ส่วนอาณานิคมอื่น ๆ ได้ก่อตั้งขึ้นจากจุดประสงค์ทางธุรกิจและการขยายตัวทางเศรษฐกิจ สำหรับอาณานิคมตอนกลางก่อตั้งขึ้นบนพื้นที่อาณานิคมนิวเนเธอร์แลนด์เดิม
ในระหว่าง ค.ศ. 1625 ถึง ค.ศ. 1775 ประชากรในอาณานิคมเติบโตขึ้นจาก 2 พันคน เป็น 2.4 ล้านคน ส่งผลให้เกิดการขับไล่กลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกัน ประชากรทั้งหมดนั้นรวมถึงบุคคลในระบบทาส ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องถูกกฎหมายในอาณานิคมทั้งหมด ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 รัฐบาลบริเตนได้ดำเนินนโยบายพาณิชยนิยมสำหรับการบริหารอาณานิคม เพื่อผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจของสหราชอาณาจักรเท่านั้น
สิบสามอาณานิคมต่างมีระบบการปกครองตนเองในระดับสูงและการเลือกตั้งที่เข้มแข็ง และสิ่งเหล่านี้ต่อต้านความต้องการของรัฐบาลลอนดอนในการควบคุมมากขึ้น ด้วยสงครามฝรั่งเศสและอินเดีย (ค.ศ. 1754–1763) ที่รบกับฝรั่งเศสและพันธมิตรอินเดียส่งผลให้ความขัดแย้งระหว่างสหราชอาณาจักรและสิบสามอาณานิคมลุกลามเป็นวงกว้าง ในช่วงทศวรรษ 1750 อาณานิคมต่าง ๆ เริ่มร่วมมือกันแทนที่จะประสานโดยตรงกับรัฐบาลบริเตน จากความช่วยเหลือของหนังสือพิมพ์และสื่อสิ่งพิมพ์ ทำให้กิจกรรมและข้อกังวลระหว่างอาณานิคมเหล่านี้ได้รับการแบ่งปันและนำไปสู่การเรียกร้องให้คุ้มครองสิทธิในฐานะชาวอังกฤษของชาวอาณานิคม โดยเฉพาะหลักการ "ห้ามจัดเก็บภาษีหากไม่มีผู้แทน"
ความตึงเครียดกับรัฐบาลบริเตนในเรื่องการจัดเก็บภาษีและสิทธินำไปสู่การปฏิวัติอเมริกา ซึ่งอาณานิคมทั้งหมดร่วมมือกันจัดตั้งสภาภาคพื้นทวีปและกองทัพภาคพื้นทวีป และร่วมต่อสู้ในสงครามปฏิวัติอเมริกา (ค.ศ. 1775–1783) พร้อมด้วยความช่วยเหลือจากราชอาณาจักรฝรั่งเศส สาธารณรัฐดัตช์ และราชอาณาจักรสเปน
เชิงอรรถ

↑  ไม่มีอาณานิคมใดมีสิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไป มีการจำกัดการออกเสียง ซึ่งให้เฉพาะบุรุษผู้มั่งคั่งที่เป็นอิสระ ซึ่งวัดจากจำนวนทรัพย์สินหรือขอบเขตของภาษีที่จ่าย การออกเสียงไม่นับรวมชนชั้นแรงงาน ผู้หญิง ทาส และชนพื้นเมืองอเมริกัน (ชาวอินเดีย) ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละอาณานิคมมีการสอบทางศาสนาที่แตกต่างกันเช่นเดียวกับในสหราชอาณาจักร ซึ่งใช้เกณฑ์สำหรับการมีส่วนร่วมในรัฐบาล
แขวงรอกา-กนง

| แขวงรอกา-กนง សង្កាត់រកាក្នុង |
| --- | --- |
แขวง
แขวงรอกา-กนงที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 10°59′17″N 104°46′58″E﻿ / ﻿10.988°N 104.7828°E﻿ / 10.988; 104.7828
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: ตาแก้ว
เทศบาล: โฎนแกว
เขตเวลา: UTC+7
รหัสภูมิศาสตร์: 210802
รอกา-กนง (เขมร: រកាក្នុង) เป็นแขวงในเทศบาลโฎนแกว จังหวัดตาแก้ว ประเทศกัมพูชา
เขตบริหาร

ณ ค.ศ. 2019 แขวงรอกา-กนงมี 12 หมู่บ้าน ดังนี้
| หมายเลข | รหัส | อักษรไทย | อักษรเขมร |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 21080201 | จัก | ចក |
| 2 | 21080202 | ผสาร์ตาเกา | ផ្សារតាកោ |
| 3 | 21080203 | สัมบัวร์ | សំបួរ |
| 4 | 21080204 | ขสึง | ខ្សឹង |
| 5 | 21080205 | อูร์สวายเจก | អូរស្វាយចេក |
| 6 | 21080206 | เจรส | ច្រេស |
| 7 | 21080207 | แพรพรหม | ព្រៃព្រហ្ម |
| 8 | 21080208 | ฬูรี | ឡូរី |
| 9 | 21080209 | ภูมิ 1 | ភូមិ១ |
| 10 | 21080210 | ภูมิ 2 | ភូមិ២ |
| 11 | 21080211 | ภูมิ 3 | ភូមិ៣ |
| 12 | 21080212 | เสนาร์ | ស្នោរ |
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี

| พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี |
| --- | --- |
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ ชั้น   1 พระองค์เจ้าชั้นโท

ประสูติ: 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2328
สิ้นพระชนม์: 4 มิถุนายน พ.ศ. 2410 (82 ปี)
พระสวามี: สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ
พระบุตร: พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาน้อยแขก
ศาสนา: พุทธ
| ธรรมเนียมพระยศของ พระองค์เจ้าดาราวดี |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: เกล้ากระหม่อม/เกล้ากระหม่อมฉัน
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี (20 มีนาคม พ.ศ. 2328 — 4 มิถุนายน พ.ศ. 2410[ต้องการอ้างอิง]) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อย ต่อมาได้เสกสมรสเป็นพระชายาของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ มีพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวคือพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์
พระประวัติ

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดีประสูติเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2328 เป็นพระธิดาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อย (บ้างออกนามว่า น้อยแขก) ต่อมาพระองค์เจ้าดาราวดีได้เป็นพระชายาสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ ชาววังออกพระนามว่า เจ้าข้างใน หรือ ทูลกระหม่อมข้างใน มีพระโอรสหนึ่งพระองค์คือ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ (พ.ศ. 2363-2404) ต้นราชสกุลอิศรศักดิ์ ณ อยุธยา
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดีสิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานเพลิงพระศพ วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2411
หลังการสิ้นพระชนม์ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์พระโอรส ได้ทรงอุทิศพระตำหนักและพระราชอุทยานของพระองค์หญิงดาราวดี พระมารดา แก่พระบวรพุทธศาสนา ทรงสร้างเป็นวัดชื่อวัดไพรงามในปี พ.ศ. 2404 ครั้นภายหลังพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงถวายผ้าพระกฐิน ณ วัดดังกล่าว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานนามใหม่ว่า วัดจอมสุดาราม เมื่อปี พ.ศ. 2442 เป็นพระเกียรติแก่พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

มีนักแสดงผู้รับบท พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี ได้แก่
สินจัย เปล่งพานิช จากละครเรื่อง หม่อมเป็ดสวรรค์ (2567)
แขวงรอกาเกรา

| แขวงรอกาเกรา សង្កាត់រកាក្រៅ |
| --- | --- |
แขวง
แขวงรอกาเกราที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 10°58′04″N 104°46′37″E﻿ / ﻿10.9677°N 104.777°E﻿ / 10.9677; 104.777
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: ตาแก้ว
เทศบาล: โฎนแกว
เขตเวลา: UTC+7
รหัสภูมิศาสตร์: 210803
รอกาเกรา (เขมร: រកាក្រៅ) เป็นแขวงในเทศบาลโฎนแกว จังหวัดตาแก้ว ประเทศกัมพูชา
เขตบริหาร

ณ ค.ศ. 2019 แขวงรอกาเกราแบ่งออกเป็น 14 หมู่บ้าน ดังนี้
| หมายเลข | รหัส | อักษรไทย | อักษรเขมร |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 21080301 | ทุมนบ | ទំនប់ |
| 2 | 21080302 | ตรำ | ត្រាំ |
| 3 | 21080303 | พรอหูต | ព្រហ៊ូត |
| 4 | 21080304 | ตาฑู | តាឌូ |
| 5 | 21080305 | ธนัลแบก | ថ្នល់បែក |
| 6 | 21080306 | ธมี | ថ្មី |
| 7 | 21080307 | ตระพำง์สาลา | ត្រពាំងសាលា |
| 8 | 21080308 | บินเมา | បិនម៉ៅ |
| 9 | 21080309 | สูรย์จันต์ | សូរ្យច័ន្ទ |
| 10 | 21080310 | ตระพำง์ผลุง | ត្រពាំងផ្លុង |
| 11 | 21080311 | เพร็จ | ព្រេច |
| 12 | 21080312 | ตุม | តុំ |
| 13 | 21080313 | ธมง | ធ្នង់ |
| 14 | 21080314 | ตระพำง์อังค์ | ត្រពាំងអង្គ |
อเมริกันซามัว

ระวังสับสนกับ ประเทศซามัว
| อเมริกันซามัว Amerika Sāmoa (ซามัว)  American Samoa (อังกฤษ) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: Samoa, Muamua Le Atua (พระเจ้ามาก่อน)
เพลงชาติ: อเมริกา ซามัว

เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: ปาโกปาโก
ภาษาราชการ: ภาษาซามัวและภาษาอังกฤษ
การปกครอง: ดินแดนของสหรัฐอเมริกา

• ประมุข : ดอนัลด์ ทรัมป์
• ผู้ว่าการ : ปูลา นิโคเลา ปูลา
 
ดินแดนของสหรัฐอเมริกา
พื้นที่
• รวม: 199 ตารางกิโลเมตร (77 ตารางไมล์) (220)
• แหล่งน้ำ (%): 0
ประชากร
• กรกฎาคม 2548 ประมาณ: 70,260
• ความหนาแน่น: 353 ต่อตารางกิโลเมตร (914.3 ต่อตารางไมล์)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2543 (ประมาณ)
• รวม: $500 ล้าน (?)
• ต่อหัว: $8000
เอชดีไอ (2015): 0.735 สูง
สกุลเงิน: ดอลลาร์สหรัฐ (USD)
เขตเวลา: UTC-11
รหัสโทรศัพท์: 1 684
โดเมนบนสุด: .ws
อเมริกันซามัว (อังกฤษ: American Samoa; ซามัว: Amerika Sāmoa, [aˈmɛɾika ˈsaːmʊa]; บางครั้ง Amelika Sāmoa หรือ Sāmoa Amelika) เป็นดินแดนของสหรัฐอเมริกา ซามัวและอเมริกันซามัวถูกแบ่งแยกโดยส่วนของประเทศซามัวในปัจจุบันเคยอยู่ในการครอบครองของประเทศเยอรมนี ต่อมาก็ได้ถูกครอบครองโดยประเทศนิวซีแลนด์ ส่วนของอเมริกันซามัวก็ได้ถูกครอบครองโดยสหรัฐอเมริกา จนถึงปัจจุบัน
ประวัติศาสตร์ > ศตวรรษที่ 18:การค้นพบโดยชาวยุโรป

มีผู้มาตั้งถิ่นฐานในซามัวมาแล้ว 1000 ปี ก่อนคริสตกาล ซามัวถูกสำรวจโดยชาวยุโรปในคริสตวรรษที่ 18 ใน พ.ศ. 2442 จักรวรรดิเยอรมัน และ สหรัฐอเมริกาได้แบ่งซามัวออกเป็น 2 ส่วน เยอรมนีได้พื้นที่ส่วนใหญ่ของซามัวซึ่งในปัจจุบันนี้คือประเทศซามัวในปัจจุบัน ส่วนกลุ่มเกาะเล็กของซามัวทางตะวันออกตกไปเป็นของอเมริกาคืออเมริกันซามัวในปัจจุบัน
เศรษฐกิจ

เกาะในเขตตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรแปซิฟิคแห่งนี้ อาจไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกันมากนัก แต่กำลังเป็นสวรรค์การท่องเที่ยวทางทะเลแห่งใหม่ของชาวอเมริกัน เพราะธรรมชาติยังอุดมสมบูรณ์ หากคุณรักกิจกรรมทางน้ำและเดินป่า ชื่นชมวัฒนธรรมชาวเกาะ เชื่อขนมกินได้ว่า ทุกบาททุกสตางค์ของค่าใช้จ่ายการเดินทาง จะคุ้มค่ากับทริปเกาะในฝันแห่งนี้แน่นอน
ประชากรศาสตร์ > เชื้อชาติ

ชาวเกาะโพลินีเซียน 92.9%, ชาวเอเชีย 2.9%, ชนผิวขาว 1.2%, ลูกผสม 2.8%, อื่น ๆ 0.2% ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ ส่วนน้อยนับถือนิกายโรมันคาทอลิก
วัฒนธรรม

วัฒนธรรมมีเหมือนกับประเทศซามัวเพราะเป็นเชื้อชาติพันธุ์เดียวกัน แต่เนื่องจากตกเป็นอาณานิคมของสหรัฐอเมริกาเป็นเวลานาน ทำให้มีความเป็นอยู่คล้ายชาวอเมริกัน
อ่านเพิ่ม

Ellison, Joseph (1938). Opening and Penetration of Foreign Influence in Samoa to 1880. Corvallis: Oregon State College.
Sunia, Fofo (1988). The Story of the Legislature of American Samoa. Pago Pago: American Samoa Legislature.
Meti, Lauofo (2002). Samoa: The Making of the Constitution. Apia: Government of Samoa.
แหล่งข้อมูลอื่น

AmericanSamoa.gov – official government website
Samoan Bios เก็บถาวร 2019-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อเมริกันซามัว ที่เว็บไซต์ Curlie
Wikimedia Atlas of American Samoa
NOAA's National Weather Service – American Samoa
แหล่งข้อมูลอื่น > ข้อมูลประเทศ

American Samoa. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
American Samoa เก็บถาวร 2012-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, national profile from the Association of Religion Data Archives.
| ด ค ก เขตทางการเมืองของสหรัฐ |
| --- | --- |
รัฐ:  คอนเนทิคัต  เคนทักกี  แคนซัส  แคลิฟอร์เนีย  โคโลราโด  จอร์เจีย  เซาท์แคโรไลนา  เซาท์ดาโคตา  เดลาแวร์  เท็กซัส  เทนเนสซี  นอร์ทแคโรไลนา  นอร์ทดาโคตา  นิวเจอร์ซีย์  นิวเม็กซิโก  นิวยอร์ก  นิวแฮมป์เชอร์  เนแบรสกา  เนวาดา  เพนซิลเวเนีย  ฟลอริดา  มอนแทนา  มิชิแกน  มินนิโซตา  มิสซิสซิปปี  มิสซูรี  เมน  แมริแลนด์  แมสซาชูเซตส์  ยูทาห์  โรดไอแลนด์  ลุยเซียนา  วอชิงตัน  วิสคอนซิน  เวสต์เวอร์จิเนีย  เวอร์จิเนีย  เวอร์มอนต์  ไวโอมิง  ออริกอน  อะแลสกา  อาร์คันซอ  อินดีแอนา  อิลลินอย  แอริโซนา  แอละแบมา  โอคลาโฮมา  โอไฮโอ  ไอดาโฮ  ไอโอวา  ฮาวาย 
เขตที่ตั้งรัฐบาลของสหพันธ์:  วอชิงตัน ดี.ซี. 
พื้นที่เกาะ:  กวม  ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  อเมริกันซามัว 
เกาะเล็กรอบนอก:  เกาะจาร์วิส  เกาะนาแวสซา  เกาะเบเกอร์  เกาะเวก  เกาะฮาวแลนด์  คิงแมนรีฟ  จอห์นสตันอะทอลล์  แพลไมราอะทอลล์  มิดเวย์อะทอลล์ 
เขตสงวนอินเดียน: รายชื่อเขตสงวนอินเดียน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
14°18′S 170°42′W﻿ / ﻿14.3°S 170.7°W﻿ / -14.3; -170.7
แผนที่หมู่เกาะอเมริกันซามัว ค.ศ. 1896.
เรือรบของจักรวรรดิเยอรมัน, ราชนาวี และ สหรัฐอเมริกา จอดเทียบท่าที่อ่าวอาปีปา ค.ศ. 1899.
ท่าเทียบเรือปาโกปาโก และ อู่เรือ.
พลเรือตรี. Benjamin Franklin Tilley, ผู้ว่าการท่านแรก ค.ศ. 1900-1901
Cdr. John Martin Poyer ผู้ว่าการคนที่ 12 ค.ศ. 1915-1919
วรพันธุ์ คล้ามไพบูลย์

| วรพันธ์ุ คล้ามไพบูลย์> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 17 เมษายน พ.ศ. 2515 (52 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย

วรพันธุ์ คล้ามไพบูลย์ (เกิดวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2515 ที่นครหลวงกรุงเทพธนบุรี) สถาปนิกชาวไทยได้รับรางวัล Difference Design Awards ในปี 2549 ปัจจุบันเป็นเจ้าของและผู้ก่อตั้งบริษัท Supergreen Studio