stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดนตรีไทย

การเรียนการสอนดนตรีไทยในโรงเรียนอัสสัมชัญ (แผนกมัธยม)
ดนตรีไทย เป็นศิลปะแขนงหนึ่งของไทย ได้รับอิทธิพลมาจากประเทศต่าง ๆ เช่น อินเดีย, จีน, มาเลเซีย และอื่น ๆ เครื่องดนตรีมี 4 ประเภท ดีด สี ตี เป่า
เล่น วรรณคดี "ไตรภูมิพระร่วง" กล่าวถึงเครื่องดนตรี ได้แก่ ฆ้อง กลอง ฉิ่ง  ฉาบ บัณเฑาะว์ พิณ ซอ ปี่ไฉน ระฆัง กรับ
สมัยกรุงศรีอยุธยา มีวงปี่พาทย์ที่ยังคงรูปแบบปี่พาทย์เครื่องห้าเหมือนเช่นสมัยกรุงสุโขทัย แต่เพิ่มระนาดเอกเข้าไป นับแต่นั้นวงปี่พาทย์จึงประกอบด้วย ระนาดเอก ปี่ใน ฆ้องวงใหญ่ กลองทัด ตะโพน ฉิ่ง ส่วนวงมโหรีพัฒนาจากวงมโหรีเครื่องสี่ เป็นมโหรีเครื่องหก เพิ่มขลุ่ย และรำมะนา รวมเป็นมี ซอสามสาย กระจับปี่ ทับ (โทน) รำมะนา ขลุ่ย และกรับพวง
ถึงสมัยรัตนโกสินทร์ เริ่มจากรัชกาลที่ 1 เพิ่มกลองทัดเข้าวงปี่พาทย์อีก 1 ลูก รวมเป็น 2 ลูก ตัวผู้เสียงสูง ตัวเมียเสียงต่ำ รัชกาลที่ 2 ทรงพระปรีชาสามารถการดนตรี ทรงซอสามสาย คู่พระหัตถ์คือซอสายฟ้าฟาด และทรงพระราชนิพนธ์เพลงไทย บุหลันลอยเลื่อน รัชสมัยนี้เกิดกลองสองหน้าพัฒนามาจากเปิงมางของมอญ พอในรัชกาลที่ 3 พัฒนาเป็นวงปี่พาทย์เครื่องคู่ มีการประดิษฐ์ระนาดทุ้มคู่กับระนาดเอก และฆ้องวงเล็กให้คู่กับฆ้องวงใหญ่
รัชกาลที่ 4 เกิดวงปี่พาทย์เครื่องใหญ่พร้อมการประดิษฐ์ระนาดเอกเหล็ก และระนาดทุ้มเหล็ก รัชกาลที่ 5 สมเด็จฯ กรมพระยานริศรานุวัติวงศ์ทรงคิดค้นวงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ประกอบการแสดงละครดึกดำบรรพ์ ในรัชกาลที่ 6 นำวงดนตรีของมอญเข้าผสมเรียกวงปี่พาทย์มอญโดยหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) มีการนำอังกะลุงเข้ามาเผยแพร่เป็นครั้งแรก และนำเครื่องดนตรีต่างชาติ เช่น ขิม ออร์แกนของฝรั่งมาผสมเป็นวงเครื่องสายผสม แล้วจึงเป็นดนตรีไทยที่เราได้เห็นจนถึงปัจจุบันนี้ ทั้งความแตกต่างระหว่างวงต่าง ๆ ผู้ประพันธ์ท่าน
เครื่องดนตรีไทย

บทความหลัก: เครื่องดนตรีไทย
เครื่องดนตรีไทยแบ่งตามลักษณะการทำให้เกิดเสียงได้เป็น 4 ประเภท คือ เครื่องดีด เครื่องสี เครื่องตี และเครื่องเป่า
| --- | --- |
 เครื่องดีด จะเข้  กระจับปี่  พิณ ได้แก่ พิณเปี๊ยะ พิณน้ำเต้า พิณอีสาน  ซึง เครื่องสี ซอด้วง  ซอสามสาย  ซออู้  สะล้อ  ซอแฝด  รือบับ  ซอกันตรึม:  เครื่องตี กรับ ได้แก่ กรับคู่,กรับพวงและกรับเสภา  ระนาด ได้แก่ ระนาดเอก, ระนาดทุ้ม, ระนาดเอกมโหรี, ระนาดทุ้มมโหรี, ระนาดเอกเหล็ก, ระนาดทุ้มเหล็ก, ระนาดแก้ว  ฆ้อง ได้แก่ ฆ้องมโหรี, ฆ้องมอญ, ฆ้องวงใหญ่, ฆ้องวงเล็ก, ฆ้องโหม่ง, ฆ้องกระแต, ฆ้องระเบ็ง  ขิม  ฉาบ  ฉิ่ง  กลอง ได้แก่ กลองแขก, กลองมลายู, ตะโพน, ตะโพนมอญ, กลองทัด, กลองตุ๊ก, กลองยาว, มโหระทึก, บัณเฑาะว์, โทน, รำมะนา, โทนชาตรี, กลองสองหน้า, เปิงมางคอก, กลองมังคละ เครื่องเป่า ขลุ่ย ได้แก่ ขลุ่ยหลิบ, ขลุ่ยเพียงออ, ขลุ่ยอู้  ปี่ ได้แก่ ปี่ใน, ปี่นอก, ปี่ไฉน, ปี่ชวา, ปี่มอญ, ปี่จุม
เพลงดนตรีไทย

แบ่งได้เป็น 4 ประเภท
เพลงหน้าพาทย์ ได้แก่เพลงที่บรรเลงประกอบเคลื่อนไหวหรือเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ทั้งของมนุษย์ ของสัตว์ ของวัตถุต่าง ๆ และอื่น ๆ
เพลงขับร้อง ที่เรียกว่าเพลงขับเก่งร้องก็ด้วยบรรเลงรับจากการร้อง คือ เมื่อคนร้องได้ร้องจบไปแล้วแต่ละท่อน ดนตรีก็ต้องบรรเลงรับในท่อนนั้น ๆ โดยบังโฟมมักเป็นเพลงอัตรา 3 ชั้นและเพลงเถา เช่น เพลงจระเข้หางยาว 3 ชั้น เพลงสี่บท 3 ชั้น และเพลงบุหลันเถา เพลงสิบสองภาษา เป็นต้น
เพลงละคร หมายถึงเพลงที่บรรเลงประกอบการแสดงโขน ละคร และมหรสพต่าง ๆ ซึ่งหมายเฉพาะเพลงที่มีรัองและดนตรีรับเท่า นั้น เพลงละครได้แก่เพลงอัตรา 2 ชั้น เช่น เพลงเวสสุกรรม เพลงพญาโศก หรือชั้นเดียว เช่น เพลงนาคราช เพลงตะลุ่มโปง เป็นต้น
เพลงเบ็ดเตล็ด ได้แก่ เพลงเล็ก ๆ สั้น ๆ สำหรับใช้บรรเลงเป็นพิเศษ เช่น บรรเลงต่อท้ายเพลงใหญ่เป็นเพลงลูกบท หรือเพลงภาษา ต่าง ๆ ซึ่งบรรเลงเพื่อสนุกสนาน
ช็อน

| --- | --- |
ทงแทจ็อน (ปลาพอลลักทอด) และ ทงกือรังแต็ง (เนื้อปั้นทอด)
ชื่ออื่น: ชอนยา, ช็อนยู, ช็อนยูออ, ช็อนยูฮวา
มื้อ: อาหารเรียกน้ำย่อย, พันชัน, อันจู
แหล่งกำเนิด: เกาหลี
ภูมิภาค: เกาหลี
ส่วนผสมหลัก: เนื้อสัตว์, เนื้อสัตว์ปีก, เนื้อปลา, อาหารทะเล, ผัก, แป้ง, ไข่
 ตำราอาหาร: ช็อน   สื่อ: ช็อน
| --- | --- |
ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 전
ฮันจา: 煎
อาร์อาร์: jeon 
เอ็มอาร์: chŏn 
IPA: /tɕʌn/
ช็อน (เกาหลี: 전; อาร์อาร์: jeon; เอ็มอาร์: chŏn) หมายถึงอาหารที่ทำจากเนื้อสัตว์ เนื้อปลา ผักทั้งชิ้น แล่ สับ ฯลฯ ชุบด้วยแป้งสาลีและไข่ก่อนนำไปทอดในน้ำมัน เราสามารถใช้ส่วนผสมอย่างเนื้อสัตว์ เนื้อสัตว์ปีก เนื้อปลา อาหารทะเล และผัก และสามารถเสิร์ฟเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย พันชัน (เครื่องเคียง) หรือ อันจู (อาหารที่เสิร์ฟและกินกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์) ก็ได้ ช็อนบางชนิดจัดเป็นขนมหวาน หนึ่งในนั้นคือ ฮวาจ็อน (แปลตามตัวว่า "ช็อนดอกไม้")
ดนัย ทายตะคุ

| ดนัย ทายตะคุ ท> ช., ท.ม. |
| --- | --- |

เกิด: 1 มีนาคม พ.ศ.2503  ไทย
สัญชาติ: ไทย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ บัณฑิตวิทยาลัยการออกแบบ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย

ผลงานสำคัญ: ภูมิทัศน์ลานหน้าอาคารคณะศิลปกรรมศาสตร์และอาคารบรมราชกุมารี งานวางผังและออกแบบการฟื้นฟูพื้นที่อุทยานแห่งชาติในพื้นที่ประสบภัยพิบัติ 6 จังหวัดภาคใต้ งานวางผังและออกแบบปรับปรุงพื้นที่ที่ผ่านการทำเหมืองแร่แล้วเพื่อการพักผ่อน จังหวัดระนอง งานวางผังและออกแบบโครงการปรับปรุงพื้นที่ที่ผ่านการทำเหมืองแร่ทองคำ จังหวัดปราจีนบุรี งานวางผังและออกแบบการฟื้นฟูที่ดินเหมืองแร่เป็นสวนสาธารณะ จังหวัดภูเก็ต โครงการสำรวจวางแผน ฟื้นฟูระบบภูมินิเวศ และการพัฒนาภูมิทัศน์ อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะลันตา จังหวัดกระบี่
 
ดร. ดนัย ทายตะคุ (เกิด 1 มีนาคม 2503) เป็นภูมิสถาปนิก นักนิเวศวิทยา นักวิจัยชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งอาจารย์ประจำภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เขาเป็นผู้บุกเบิกและผู้เชี่ยวชาญแนวทางการออกแบบภูมิทัศน์นิเวศวิทยา (Landscape Ecology) เข้ากับงานภูมิสถาปัตยกรรม คนแรก ๆ ของประเทศไทย
ดนัย จบมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ. 2520 แล้ว จึงเลือกศึกษาต่อยังภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2526 โดยสำเร็จการศึกษาเป็นรุ่นแรกของภาควิชา หลังจากจบการศึกษา เขาได้เริ่มทำงานในตำแหน่งอาจารย์ประจำภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นเวลา 5 ปี เขาจึงได้ศึกษาต่อระดับปริญญาโทสาขาภูมิสถาปัตยกรรมที่ บัณฑิตวิทยาลัยการออกแบบ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (GSD) โดยมีศาสตราจารย์ คาร์ล สไตนิตซ์ (Carl Steinitz) เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาสตูดิโอ จากนั้นจึงศึกษาต่อระดับปริญญาเอกสาขาการวางแผนสิ่งแวดล้อมที่ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
ในปี พ.ศ. 2542 เขากลับมาดำรงตำแหน่งอาจารย์ในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้ดำรงตำแหน่งประธานหลักสูตรปริญญาโทในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังเคยเป็นนักวิจัยเชี่ยวชาญพิเศษและอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ สมัยเป็นนักศึกษาปริญญาเอก อีกด้วย
ผลงานออกแบบและผลงานวิจัย

ดร.ดนัย นับว่าเป็นภูมิสถาปนิกคนแรกของประเทศไทย ที่เชี่ยวชาญเรื่องภูมิสถาปัตยกรรมเชิงนิเวศ มีผลงานวิจัยที่เกี่ยวกับภูมิทัศน์นิเวศวิทยาหลายเรื่อง เช่น Understanding Bangkok's 1890 Urban Patterns: A Historical GIS Method,Urban-Rural Sustainability ทุน Integrated Research System for Sustainable Science (IR3S), The University of Tokyo, PACIFIC RIM CITIES: CLIMATE CHANGE MITIGATION AND ADAPTATION STRATEGIES (CMAS): Resilience and Adaptability and Climate Change: The New Realm of Urban Ecology and Urbanization and Landscape Changes: the Chao Phraya river delta and the city of Bangkok, Thailand.
โดยมีผลงานวางผัง ออกแบบและเป็นที่ปรึกษา เช่น งานวางผังและออกแบบ ผังแม่บทการฟื้นฟูที่ดินเหมืองแร่ในจังหวัดภูเก็ตเป็นสวนสาธารณะ (2530), งานวางผังและออกแบบ การจัดทำผังแม่บทและออกแบบรายละเอียดโครงการปรับปรุงพื้นที่ที่ผ่านการทำเหมืองแร่ทองคำ ตำบลบ่อทอง อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี กรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ (2546) ,งานวางผังและออกแบบ ผังปรับปรุงพื้นที่ที่ผ่านการทำเหมืองแร่แล้วเพื่อการพักผ่อน ตำบลหงาว อำเภอเมือง จังหวัดระนอง (2546) ,งานวางผังและออกแบบ ภูมิทัศน์ลานหน้าอาคารคณะศิลปกรรมศาสตร์และอาคารบรมราชกุมารี (2549)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2551 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.land.arch.chula.ac.th/
คุโรมาตี้ โรงเรียนคนบวม

ซีรีส์มังงะญี่ปุ่น
| --- | --- |
คุโรมาตี้ โรงเรียนคนบวม
魁!! クロマティ高校 (Sakigake!! Kuromati Kōkō)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Cromartie High School
แนว: วรรณกรรมล้อ สุขนาฏกรรมเหนือจริง แยงกี้
มังงะ
เขียนโดย: เอจิ โนนากะ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: วิบูลย์กิจ
ในเครือ: โชเน็งแมกกาซีนคอมิกส์
นิตยสาร: โชเน็งแมกกาซีนรายสัปดาห์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 2 สิงหาคม พ.ศ. 2543 – 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2549
จำนวนเล่ม: 17
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ฮิโรอากิ ซากูไร
อำนวยการโดย: โนริโกะ โคบายาชิ มาซาโตโมะ นิชิซาวะ
ดนตรีโดย: คูนิโอะ ซูมะ
สตูดิโอ: โปรดักชัน ไอ.จี
เครือข่าย: ทีวีโตเกียว
เครือข่ายภาษาไทย: ทรูสปาร์ก
ฉาย:  2 ตุลาคม พ.ศ. 2546  –  25 มีนาคม พ.ศ. 2547
ตอน: 26
มังงะ
คุโรมาตี้ภาค 2 โรงเรียนครูบวม
เขียนโดย: เอจิ นาโนกะ
วาดภาพโดย: อิโนะ อิจิบัง
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: วิบูลย์กิจ
นิตยสาร: แมกกาซีนพ็อกเก็ต
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 27 ตุลาคม พ.ศ. 2561 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 2
ภาพยตร์คนแสดง
 คุโรมาตี้ โรงเรียนคนบวม เดอะ★มูฟวี่ (พ.ศ. 2548) 
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
คุโรมาตี้ โรงเรียนคนบวม (ญี่ปุ่น: 魁!!クロマティ高校; โรมาจิ: Sakigake!! Kuromati Kōkō) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเอจิ โนนากะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแมกกาซีนรายสัปดาห์ นิตยสารมังงะแนวโชเน็งของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2543 ถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2549 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 17 เล่ม เป็นเรีื่องราวเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของคามิยามะ ทากาชิและเพื่อนร่วมชั้นสุดประหลาดในโรงเรียนมัธยมปลายคุโรมาตี้ โรงเรียนที่ขึ้นชื่อเรื่องอันธพาล ซีรีส์มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องล้อของมังงะญี่ปุ่นแนวแยงกี้ในช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980 ลักษณะลายเส้นของภาพคล้ายคลึงกับผลงานของเรียวอิจิ อิเกงามิอย่าง โอโตโกะ-งูมิ และ โอโตโกะ โอโซระ
คุโรมาตี้ โรงเรียนคนบวม มียอดจำหน่ายรวมมากกว่า 4.5 ล้านเล่ม มังงะชนะเลิศรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 26 ในสาขาโชเน็งในปี พ.ศ. 2545
คุโรมาตี้ โรงเรียนคนบวมมีซีรีส์มังงะภาคต่อในปี พ.ศ. 2561 ชื่อเรื่องว่า คุโรมาตี้ภาค 2 โรงเรียนครูบวม แต่งเรื่องโดยเอจิ โนนากะ และวาดภาพโดยอิโนะ อิจิบัง เผยแพร่ทางแอปพลิเคชันแมกกาซีนพ็อกเก็ตของสำนักพิมพ์โคดันชะ
ซีรีส์มังงะ คุโรมาตี้ โรงเรียนคนบวม และ คุโรมาตี้ภาค 2 โรงเรียนครูบวม มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
เนื้อเรื่อง

เป็นเรื่องเกี่ยวกับนักเรียนในโรงเรียนบ้านหนองกึ่ม  ซึ่งเป็นโรงเรียนเด็กเลวอันดับหนึ่งของญี่ปุ่นที่รวบรวมเหล่านักเลงเอาไว้มากมายหลายชนิด รวมทั้งยังมีเรื่องดราม่าลูกผู้ชายมากมายในโรงเรียน เนื้อหาภายในเล่มแบ่งออกเป็นตอนสั้นๆ โดยส่วนมากในแต่ละตอนจะมีเนื้อหาไม่ต่อเนื่องกัน โดยจะจบภายในตอน
ตัวละคร > นักเรียนปี 2

ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยทากาฮิโระ ซากุระอิ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยทาคามาสะ สุกะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยซุซุกิ ทาคุมะ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยมิตสึกิ โคกะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยอินาดะ เท็ตสึ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยฮิโรชิ ยามาโมโตะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยคานาอิ มิกะแต่ต่อมาเปลี่ยนเป็นวาคาโมโตะ โนริโอะ ส่วนในภาคภาพยนตร์พากษ์เสียงโดยชินจิ ทาเคดะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยเรียว ไนโตะ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยโยชิฮิโระ ทาคายามะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยคุโรดะ ทาคายะ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยอิตสึจิ อิทาโอะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยโมริ โนริฮิสะ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยโนโบรุ คาเนโกะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยสุยามะ อาคิโอะ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยซาดาโยชิ ชิมาเนะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยคาซามะ ยูโตะ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยโชอิจิโร่ มัตสึโมโตะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยชิมุระ โทโมยูกิ
ตัวละคร > ตัวประกอบ

ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยยูจิ อุเอดะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยมิกะ คานาอิ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยโนบุยุกิ ฮิยามะ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยเคนอิจิ เอนโด
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยไดกิ นากามูระ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยโนโบรุ ทาคาชิ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยคิโยยูกิ ยานาดะ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยมาซามิ คิคุจิ
ในภาคอนิเมะได้รับการพากษ์เสียงโดยเมงุมิ ฮายาชิบาระ ในภาคภาพยนตร์รับบทโดยฮิโรชิ ยามาโมโตะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2007-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของฉบับอนิเมะ เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของฉบับภาพยนตร์ (ญี่ปุ่น)
จิอากิ ทากาฮาชิ

| จิอากิ ทากาฮาชิ |
| --- | --- |
たかはし 智秋
เกิด:  (1977-05-08) 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1977 (47 ปี) จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: 高橋 千晶
อาชีพ: นักพากย์
ส่วนสูง: 160 ซม.
จิอากิ ทากาฮาชิ (たかはし 智秋, 8 พฤษภาคม 1977 - ) เป็นนักพากย์ ผู้บรรยาย นักร้อง และ กราเวียร์ไอดอล ชาวญี่ปุ่นเกิดที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ เคยใช้ชื่อจริงคือ 高橋 千晶 (อ่านเหมือนกันแค่ใช้คันจิล้วน) เป็นชื่อในวงการมาก่อน แต่เปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันตั้งแต่ปี 2000 เป็นสมาชิกของวงนักพากย์ Aice5
ผลงานพากย์

ไอดอลมาสเตอร์ (มิอุระ อาซึสะ)
เมงามิเรียว โนะ เรียวโบะคุง (วาจิ มิเนรุ)
มหาสงครามลูกแก้วมากะ (ฮิมิโกะ)
ชเว ฮัง (ราชเลขาโครยอ)

| --- | --- |
Choe Hang
ฮันกึล: 최항
ฮันจา: 崔沆
อาร์อาร์: Choe Hang 
เอ็มอาร์: Choi Hang 
ชเว ฮัง (เกาหลี: 최항,972-1024) เป็นราชเลขาของพระราชาถึง 3 พระองค์ในสมัย ราชวงศ์โครยอ และมีความจงรักภักดีอย่างมาก
ประวัติ

ชเว ฮัง เกิดเมื่อปี ค.ศ. 972 ในรัชกาล พระเจ้าคยองจง มาจากตระกูลชอยแห่งคยองจู
รับราชการ

ในปี ค.ศ. 991 ตรงกับปีที่สิบในรัชกาล พระเจ้าซองจง ขณะอายุได้ 19 ปีเขาได้เข้าสอบ ควากอ เพื่อคัดเลือกเป็นขุนนางปรากฏว่าเขาสอบได้เป็นขุนนางและเป็นผู้ที่ทำคะแนนสูงสุดในการสอบครั้งนั้น
ผู้จงรักภักดี

เมื่อเข้ารับราชการชเว ฮังได้ทำความดีความชอบในราชการมาเรื่อยๆจนได้เลื่อนขึ้นเป็นราชเลขาเพราะเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์สุจริตและในรัชกาล พระเจ้ามกจง ได้มีการบันทึกเอาไว้ว่าเขาเป็นหนึ่งในขุนนางไม่กี่คนที่จงรักภักดีต่อพระเจ้ามกจงและ พระพันปีชอนชู เป็นอย่างมากและเมื่อพระเจ้ามกจงสละราชสมบัติชเว ฮังผู้นี้ได้ทำหน้าที่ไปกราบทูลเชิญ องค์ชายวัง ซุน ที่ทรงประทับอยู่ ณ วัดแห่งหนึ่งให้มาขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าฮย็อนจง และในระหว่างสงครามกับต้าเหลียวเขากับมหาเสนา คังกัมชัน ได้ทำหน้าที่คุ้มกันพระเจ้าฮย็อนจงให้หนีภัยลงใต้และเมื่อสิ้นสงครามเขากับคังกัมชันได้คุ้มกันพระเจ้าฮย็อนจงกลับมาเมืองหลวงอีกครั้ง
สิ้นชีวิต

ชเว ฮัง ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปี ค.ศ. 1024 ในรัชกาล พระเจ้าฮย็อนจง ขณะอายุได้ 52 ปี
ความสัมพันธ์อาร์มีเนีย–รัสเซีย

ความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างอาร์มีเนียและรัสเซีย
| --- | --- |


 อาร์มีเนีย:  รัสเซีย
ธงอาร์มีเนียและรัสเซียในกยุมรี ประเทศอาร์มีเนีย
ความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศอาร์มีเนียและสหพันธรัฐรัสเซียในปัจจุบันได้รับการสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1992 แม้ว่ารัสเซียจะเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในอาร์มีเนียตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์ของทั้งสองประเทศมีรากฐานมาจากสงครามรัสเซีย-เปอร์เซีย ใน ค.ศ. 1826 ถึง 1828 ระหว่างจักรวรรดิรัสเซียและกาจาร์อิหร่าน ซึ่งหลังจากนั้นก็ยอมยกอาร์เมเนียตะวันออกให้รัสเซีย ยิ่งไปกว่านั้น รัสเซียยังได้รับการมองว่าเป็นผู้ปกป้องอาณาประชาราษฎร์คริสต์ศาสนิกชนในจักรวรรดิออตโตมัน รวมถึงชาวอาร์มีเนียด้วย
หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต อาร์มีเนียได้แบ่งปันแนวทางของรัสเซียที่มุ่งเสริมสร้างเครือรัฐเอกราช (CIS) อาร์มีเนียและรัสเซียต่างก็เป็นสมาชิกของพันธมิตรทางทหาร ซึ่งคือองค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน (CSTO) พร้อมกับอีกสี่ประเทศจากอดีตสหภาพโซเวียต ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่อาร์มีเนียพบว่าจำเป็นต่อความมั่นคง ท่ามกลางสัญญาและข้อตกลง ซึ่งกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาล – สนธิสัญญามิตรภาพ, ความร่วมมือ และความช่วยเหลือซึ่งกันและกันของวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1997 เป็นเอกสารจำนวนหนึ่ง ซึ่งควบคุมฐานทัพของหน่วยทหารรัสเซียและผู้ประสานงานในสาธารณรัฐอาร์มีเนีย ทั้งนี้ ประเทศอาร์มีเนียเข้าเป็นสมาชิกสหภาพเศรษฐกิจยูเรเชียเต็มรูปแบบเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2015
ภูมิหลัง

ส่วนสำคัญของดินแดนที่ปัจจุบันเป็นของประเทศอาร์มีเนียได้รวมเข้ากับจักรวรรดิรัสเซียตามสนธิสัญญาตอร์กาแมนเช ค.ศ. 1828 ที่ลงนามระหว่างรัสเซียและเปอร์เซีย หลังจากสงครามรัสเซีย-เปอร์เซีย (ค.ศ. 1826–1828)
หลังจากการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1917 อาร์มีเนียได้รับเอกราชในช่วงสั้น ๆ ในฐานะสาธารณรัฐอาร์มีเนียที่หนึ่ง ครั้นภายใน ค.ศ. 1920 รัฐดังกล่าวได้รวมอยู่ในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคซัส ซึ่งเป็นสมาชิกประกอบขึ้นของสหภาพโซเวียตที่จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1922 ส่วนใน ค.ศ. 1936 รัฐทรานส์คอเคซัสถูกยุบ โดยปล่อยให้รัฐที่เป็นส่วนประกอบ รวมทั้งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนีย กลายเป็นสาธารณรัฐสหภาพเต็มรูปแบบ
การพัฒนาตั้งแต่ ค.ศ. 2013 > ความสัมพันธ์ภายใต้นีกอล พาชินยัน (ตั้งแต่ ค.ศ. 2018)

ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลระหว่างประเทศต่างตึงเครียดหลังการเลือกตั้ง นีกอล พาชินยัน เป็นนายกรัฐมนตรีอาร์มีเนียในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 พาชินยันถูกเปรียบเทียบโดยนักการเมืองและสื่อของรัสเซียกับแปตรอ ปอรอแชนกอ ของยูเครนซึ่งได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีไม่นานหลังจากการปฏิวัติยูเครน ค.ศ. 2014 ที่สนับสนุนตะวันตก ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นอีกหลังจากการจับกุมอดีตประธานาธิบดี โรเบิร์ต โคตชายาน และเลขาธิการใหญ่องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน ยูริ คาชาตูรอฟ เช่นเดียวกับข้อพิพาททางธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับบริษัทรัสเซียที่ดำเนินงานในอาร์มีเนีย
รัสเซียถูกอธิบายว่าไม่เต็มใจที่จะเข้าแทรกแซงอย่างเปิดเผยในสงครามนากอร์โน-คาราบัค ค.ศ. 2020 เพื่อสนับสนุนอาร์มีเนียเนื่องจากความตึงเครียดอย่างต่อเนื่องระหว่างปูตินและพาชินยัน ในท้ายที่สุดรัสเซียได้จัดการเจรจาสันติภาพระหว่างอาเซอร์ไบจานและอาร์มีเนียซึ่งมีผลในข้อตกลงหยุดยิงในวันที่ 10 ตุลาคม ซึ่งต่อมาถูกทั้งสองฝ่ายเพิกเฉย สงครามหยุดชะงักเมื่อผู้นำของคู่ต่อสู้และประธานาธิบดีของรัสเซียลงนามในข้อตกลงสงบศึกในมอสโกเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020
ดูเพิ่ม

สหภาพเศรษฐกิจยูเรเชีย
องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน
เครือรัฐเอกราช
แหล่งข้อมูลอื่น

Armenia signs a cooperation agreement with Russia Alrosa
วลาดีมีร์ ปูติน ในอาร์มีเนียเมื่อ ค.ศ. 2001
วลาดีมีร์ ปูติน และแซร์ฌ ซาร์กซียัน ในการเปิดงานวันแห่งวัฒนธรรมอาร์มีเนียในรัสเซียที่หอศิลป์เต็ตติยาคอฟ
จินเซคาเกเตะโบกุวะ

จินเซคาเกเตะโบกุวะ (人生×僕= Jinsei Kakete Boku wa; แปลว่า ชีวิตคูณด้วยฉันเท่ากับ) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 6 ของวงดนตรีร็อกชาวญี่ปุ่น วันโอเคร็อก ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2013 อัลบั้มนี้ทำให้วันโอเคร็อกเป็นที่นิยมทั่วโลก โดยเฉพาะหลังจากซิงเกิลแรก "เดอะบีกินนิง" ที่ได้รับการเลือกเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ญี่ปุ่นซึ่งดัดแปลงมาจากมังงะชื่อเรื่องว่า รุโรนิเค็งชิง เพลงนี้ติดอันดับ 2 ในชาร์ตบิลบอร์ดเจแปนฮอต 100 นานถึง 45 สัปดาห์ ซิงเกิลถัดมา "ดีปเปอร์ดีปเปอร์/นัททิงเฮลส์" สำหรับเพลง "นัททิงเฮลส์" ได้ปรากฏในเกม ดีเอ็มซี: เดวิลเมย์คราย และเพลง "ดีปเปอร์ดีปเปอร์" ใช้ในโฆษณาทางโทรทัศน์ของรถยนต์ซูซูกิ สวิฟท์ เพลง "คล็อกสไตรส์" ก็ได้ปรากฏในเกมเพลย์สเตชัน 3 และเพลย์สเตชัน 4 ชื่อเกมว่า รีวกะโกะโตะกุอิชิง! เพลง "บีเดอะไลต์" ได้นำไปใช้ประกอบภาพยนตร์แอนิเมชัน สลัดอวกาศ กัปตันฮาร์ล็อก นำแสดงโดยชุน โอะงุริ และฮะรุมะ มิอุระ
รายการเพลง

เนื้อเพลงทั้งหมดประพันธ์โดยทะกะ
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ทำนอง | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Introduction〜Where idiot should go〜" | Toru | 1:12 |
| 2. | "Ending Story??" | Taka Toru | 4:15 |
| 3. | "ONION!" | Taka | 3:18 |
| 4. | "The Beginning" | Taka | 4:55 |
| 5. | "Clock Strikes" | Taka Toru | 3:55 |
| 6. | "Be the light" | Taka | 5:39 |
| 7. | "Nothing Helps" | Taka Toru Tomoya Ryota | 4:48 |
| 8. | "Juvenile" | Taka | 3:59 |
| 9. | "All Mine" | Taka | 4:36 |
| 10. | "Smiling Down" | Taka Toru | 4:25 |
| 11. | "Deeper Deeper" | Ryota Tomoya | 3:35 |
| 12. | "69" | Taka Toru Tomoya Ryota | 4:37 |
| 13. | "the same as..." | Taka | 4:36 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 53:50 |
แหล่งข้อมูลอื่น

ONE OK ROCK discography เก็บถาวร 2014-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
| ด ค กวันโอเคร็อก |
| --- | --- |
 ทากาฮิโระ โมริตะ  โทรุ ยามาชิตะ  เรียวตะ โคฮามะ  โทโมยะ คังกิ ยู โคยานางิ  อเล็กซานเดอร์ โอนิซาวะ 
สตูดิโออัลบั้ม:  เซตะกุเบียว  บีมออฟไลต์  คันโจเอฟเฟกต์  นิชซินโดรม  ซังเคียวเรเฟอเรนซ์  จินเซคะเกะเตะโบะกุวะ  ซาตีไฟบุ  แอมบิชันส์  อายออฟเดอะสตอร์ม  ลักเชอรีดิซีซ 
ซิงเกิล:  "รี:เมก/โนสแกด์"  "เดอะบีกินนิง"  "ดีปเปอร์ดีปเปอร์/นัททิงเฮลปส์"  "ไมตีลองฟอล/ดิซิชัน"  "สกายฟอล"
ชเว ฮย็อน อู

| ชเว ฮย็อน อู (최현우) |
| --- | --- |
ชเว ฮย็อน อู
เกิด:  (1978-10-28) ตุลาคม 28, 1978 (45 ปี) โซล ประเทศเกาหลีใต้
สัญชาติ: เกาหลีใต้
อาชีพ: นักมายากล, นักแสดง
ชเว ฮย็อน อู (อักษรโรมัน: Choi Hyun Woo; เกาหลี: 최현우; อาร์อาร์: Choe Hyeon-u; 28 ตุลาคม ค.ศ. 1978 – ) เป็นทั้งนักมายากล และนักแสดงชาวเกาหลีใต้ การแสดงมายากลที่ผู้คนรู้จักเป็นอย่างดีคือการแสดงมายากลชุด "ฮย็อน อูในแดนมหัศจรรย์" (이상한 나라의 현우) ซึ่งอิงรูปแบบมาจากธีมของวรรณกรรมเยาวชนชุด "อลิซท่องแดนมหัศจรรย์"
นอกจากนี้ ชเว ฮย็อน อู ยังมีโอกาสจัดแสดงมายากลในรายการโทรทัศน์ "สตาร์คิง" ที่สร้างความประหลาดใจให้แก่ อิม ยุนอา ซึ่งเป็นนักร้องวง เกิลส์เจเนอเรชัน มาแล้วครั้งหนึ่ง โดยการแสดงดังกล่าว เป็นการแสดงกลที่เนรมิตน้ำเปล่าให้กลายเป็นกาแฟที่มีทั้งสี, กลิ่น และรสชาติเป็นกาแฟของจริง รวมถึงมายากลที่นำลายเซ็นของเธอออกจากขวดมาได้โดยไม่เปิดฝา
รายการแข่งขัน

ค.ศ. 2009 FISM เวิลด์แชมเปี้ยนชิปออริจินอลลิตี
รางวัลที่ได้รับ

ค.ศ. 2002 อินเตอร์เนชันแนลซิม 3 ตำแหน่ง: คอเมดีอะวอร์ด, โคลสอัพวินเนอร์, โชว์แมนชิป
ค.ศ. 2002 2002 ไอบีเอ็มเมจิคคอนเวนชันโคลสอัพเมจิค, ชนะเลิศอันดับ 1
ค.ศ. 2003 FISM ไมโครเมจิค อันดับ 4
ค.ศ. 2009 รางวัล 2009 FISM เป่ยจิงโมสท์ออริจินอลลิตีอะวอร์ด
การแสดง

ค.ศ. 2003 แขกรับเชิญการประชุมมายากลนานาชาติ
ค.ศ. 2003 FISM ไมโครเมจิค อันดับ 4
ค.ศ. 2006 ชาร์มิงชเวเมจิคเฟรนด์สอินซีจีวี
ค.ศ. 2007 เมจิคบ็อกซ์ ชเว ฮย็อน อู เมจิคโซสวีท
แหล่งข้อมูลอื่น

Choi Hyun Woo - Wiki Drama (สเปน)
คิโยซุ

คิโยซุ (ญี่ปุ่น: 清須市; โรมาจิ: Kiyosu-shi) เป็นนครในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
ในยุคคามากูระ คิโยซุเป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนเส้นทางสัญจรระหว่างเมืองคามากูระและเกียวโต โดยมีศาลเจ้าใหญ่อิเซะเป็นจุดแวะพัก จนกระทั่งในยุคมูโรมาชิ ก็มีการสร้างปราสาทคิโยซุขึ้น ซึ่งได้กลายเป็นฐานที่มั่นของตระกูลโอดะ ในยุคเซ็งโงกุ ขุนพลโอดะ โนบูนางะได้ใช้ปราสาทแห่งนี้ในการปกครองแคว้นโอวาริ เมื่อเข้าสู่ยุคเอโดะ โชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุก็ได้บัญชาให้รื้อปราสาทคิโยซุไปตั้งไว้ที่เมืองนาโงยะ ส่วนปราสาทคิโยซุในปัจจุบันนี้ เป็นปราสาทที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อ ค.ศ. 1989
ภูมิศาสตร์

คิโยซุตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดไอจิ อยู่ในส่วนตะวันตกของที่ราบโนบิ อยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำโชไน มีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับนครนาโงยะ พื้นที่ส่วนใหญ่มีความสูงไม่เกิน 10 เมตรจากระดับน้ำทะเล
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดไอจิ
นครอิจิโนมิยะ
นครอินาซาวะ
นครคิตะนาโงยะ
นครอามะ
นครนาโงยะ
เขตนิชิ
เขตนากามูระ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

คิโยซุมีลักษณะภูมิอากาศคือ มีฤดูร้อนที่ร้อนและชื้น และฤดูหนาวที่ไม่รุนแรง (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคิโยซุอยู่ที่ 15.8 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1688 มิลลเมตร โดยมีเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 28.1 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 4.4 °C
ประชากร

ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของคิโยซุเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 60 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1950  | 36,294 | —     |
|  1960  | 46,433 | +27.9% |
|  1970  | 59,752 | +28.7% |
|  1980  | 61,138 | +2.3% |
|  1990  | 61,578 | +0.7% |
|  2000  | 63,009 | +2.3% |
|  2010  | 65,864 | +4.5% |
การขนส่ง > รถไฟ > สายธรรมดา

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นกลาง
สายหลักโทไกโด (สถานี: – บิวาจิมะ – )
เมเต็ตสึ
สายหลักนาโงยะ (สถานี: – นิชิบิวาจิมะ – ฟูตัตสึอิริ – ชิงกาวาบาชิ – ซูกางูจิ – มารูโนอูจิ – ชิงคิโยซุ – )
สายอินูยามะ (สถานี: – ชิโมะโอตาอิ – )
สายสึชิมะ (สถานี: ซูกางูจิ – )
การขนส่ง > ถนน > ทางด่วน

ทางด่วนเมนิกัง (ทางด่วนวงแหวนรอบสองนาโงยะ)
ทางด่วนนาโงยะหมายเลข 6 สายคิโยซุ
ทางด่วนนาโงยะหมายเลข 16 สายอิจิโนมิยะ
การขนส่ง > ถนน > ทางหลวงแผ่นดิน

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 22
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 302
บุคคลที่มีชื่อเสียง

โยชิโอะ อิชิดะ (石田 芳夫) - ผู้เล่นโกะมืออาชีพ
อาอิ คาโตะ (加藤 あい) - นักแสดงและนางแบบ
อากิระ โทริยามะ (鳥山 明) - นักวาดมังงะ นักออกแบบเกมและตัวละคร ผู้สร้างดราก้อนบอล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คิโยซุ
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ใจกลางคิโยซุ
ดนตรีในประเทศลาว

ดนตรีในประเทศลาว ส่วนใหญ่เป็นดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวลุ่ม แต่ก็มีดนตรีของชาวลาวเทิงเช่นขมุ และชนเผ่าต่างๆในลาวใต้ และชาวลาวสูง เช่นม้งด้วย เครื่องดนตรีที่เป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมดนตรีแบบลาวคือเครื่องเป่าทำจากไม้ไผ่ที่เรียกแคน
ดนตรีลาว

ดนตรีพื้นบ้านของลาวเรียกว่าลำ ซึ่งเป็นการขับร้องประกอบแคน ดนตรีคลาสสิกของลาวแบ่งได้เป็นสองกลุ่มคือเสบใหญ่ และเสบน้อยหรือมโหรี เสบใหญ่ประกอบด้วยระนาด ปี่ กลอง และฉิ่ง
หมอลำ

ในการแสดงทั่วไปจะมีนักร้องสองคนเรียกหมอลำ มักเป็นชายและหญิง นักดนตรีเล่นแคนเรียกหมอแคน และผู้เล่นดนตรีอื่นๆ นอกจากนั้น ยังมีการแสดงลำที่หลากหลายทั่วประเทศลาว โดยที่มีชื่อเสียงมากคือลำสาละวัน ในหลวงพระบางจะมีลำแบบช้าเรียกขับลำไหว้ และที่ได้รับอิทธิพลจากไทยคือหมอลำซิ่ง
ดนตรีสมัยใหม่

ในราว พ.ศ. 2503 ลำนูและลำเพลินจากไทยได้พัฒนาขึ้นเป็นลำเรื่อง ที่มีทั้งการขับลำและการเต้นรำ
แหล่งข้อมูลอื่น

(ฝรั่งเศส) Audio clips: Traditional music of Laos. Musée d'Ethnographie de Genève. Accessed November 25, 2010.
The traditional music of Laos
Alexandra Bounxouei music and videos เก็บถาวร 2008-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
www.laomusic.la เก็บถาวร 2020-07-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
www.laomall.com/artists[ลิงก์เสีย]
Archives of Traditional Music in Laos
Lao music page เก็บถาวร 2012-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Plain of Jars website เก็บถาวร 2012-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน