stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะข้าหลวงปักปันเขตแดนไทย-พม่า
เหตุการณ์หลังลงนาม

หลังวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2411 หลวงปักษี (คลุ้ม บ่วงราบ) นำกำลังเข้ายึดและปกครองเมืองมะริด ทะวาย และตะนาวศรี อย่างลับๆ ในช่วงอยู่การบังคับของอังกฤษ แต่ไม่ได้รับความร่วมมือจากคนไทยในเมืองมะริด ทะวาย และตะนาวศรี เห็นว่าการปกครองแบบอาณานิคมดีแล้ว ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2411 จนถึงปี พ.ศ. 2467 สืบทอดทาญาติต่อด้วย ลับดับ 2 นายคุ้ม บ่วงราบ (เสือคุ้ม) หรือ สมพร ถูกนายแพ้ว ลูกน้องคนสนิทร่วมกันลอบสังหาร ในปี พ.ศ. 2489
เซอร์เจมส์ สก๊อตต์ ระบุว่า ประชากรสยามในมณฑลตะนาวศรีภายใต้จักรวรรดิอังกฤษมีประมาณ 19,631 คน คนสยามอาศัยอยู่ในอำเภอทวาย อัมเฮิสต์ และมะริด กลุ่มคนสยามอาศัยอยู่ในเขตตะนาวศรีในช่วงนั้นตะนาวศรีมีฐานะเป็นมณฑล ประชากรปี พ.ศ. 2444 มีประมาณ 1,159,558 คน ประกอบด้วยคนพม่า กะเหรี่ยง มอญ ฉาน จีน และสยาม คนสยามอาศัยอยู่บริเวณพรมแดนทางตอนใต้ของพม่า โดยเฉพาะอำเภอมะริด อัมเฮิสต์ และทวาย มะริดอยู่ใต้สุดของพม่า ในปี พ.ศ. 2444 มะริดมีประชากรประมาณ 88,744 คน ในจำนวนนี้มีคนสยามอาศัยอยู่ในตัวเมืองมะริดประมาณ 9,000 คน มะริดในตอนต้นศตวรรศที่ 20 แบ่งการปกครองเป็น 5 ตำบล (Township) คือ มะริด ปะลอ (Palaw) ตะนาวศรี ปกเปี้ยน (Bokpyin) และมะลิวัลย์ (Maliwun) ปกเปี้ยนมีประชากร เมื่อปี พ.ศ. 2444 ราว 7,255 คน ร้อยละ 18 พูดภาษาพม่า ร้อยละ 53 พูดภาษาสยาม ร้อยละ 20 พูดภาษามลายู ตำบลมะลิวัลย์มีประชากรประมาณ 7,719 คน ประกอบไปด้วยชาวสยาม ชาวจีน และมลายู และคนพม่าแทบหาไม่พบ ตำบลตะนาวศรีตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของอำเภอมะริด และอยู่ติดแดนสยาม ประชากรปี พ.ศ. 2434 มีประมาณ 8,389 คน เพิ่มขึ้นเป็น 10,712 คน ในปี พ.ศ. 2444 ในจำนวนนี้ร้อยละ 40 พูดภาษาสยาม เมืองสะเทิมอยู่ติดทะเล พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตที่ราบลุ่มแม่น้ำสาละวิน ครอบคลุมพื้นที่อาณาจักรมอญเดิม ปี พ.ศ. 2444 มีประชากร 343,510 คน ในจำนวนนี้มีชาวสยามประมาณ 10,000 คน
ในหนังสือ Imperial Gazetteer of India ระบุว่าชาวสยามกระจายเป็นคนส่วนน้อยในอำเภออื่นของมณฑลตะนาวศรี เช่นอัมเฮิสต์ และทวาย ในอัมเฮิสต์ (ปัจจุบันคือเมืองไจก์กามี) สยามตั้งอาณานิคมขนาดเล็กของตน ทวายปี พ.ศ. 2444 มีประชากรประมาณ 109,979 คน และเพียง 200 คนเท่านั้นที่แสดงตนเป็นคนสยาม
รายนามนายกรัฐมนตรี ผู้ปกครองอาณานิคมสยามในเขตตะนาวศรี ภายใต้จักรวรรดิอังกฤษ

ลำดับ 1 หลวงปักษี (คลุ้ม บ่วงราบ) พ.ศ. 2411 - 2467
ลำดับ 2 นายคุ้ม บ่วงราบ หรือ สมพร พ.ศ. 2467 - 2489 ถูกนายแพ้ว อุ้ยนอง พร้อมพวกลูกน้องสังหาร ที่บ้านบ้องขอน
ลำดับ 3 นายแพ้ว อุ้ยนอง เสียชีวิตจากไข้มาเลเรีย
ลำดับ 4 นายชม นามวงศ์ หรือ พรานชม ถูกกองทัพพม่าโจมตีเข้าไทยทางด่านสิงขร
ลำดับ 5 นายชด ชมปุระ ถูกนายสร้วง ประสมชิด ลอบสังหารกลางงานเลี้ยง
ลำดับ 6 นายหลง สักคุณี ก่อนปี พ.ศ. 2506 ถูกนายพันถอไซ ลอบสังหารที่บ้านนามะพร้าว
ลำดับ 7 นายสร้วง ประสมชิด พ.ศ. 2507 ถูกลูกน้องลอบสังหารที่บ้านเกิดในอำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร
ลำดับ 8 นายพันถอไซ เริ่มปกครอง พ.ศ. 2508 หัวหน้ากลุ่มกะเหรี่ยงเสรี ออกจากราชการตำรวจพม่าจัดตั้งใหม่ เข้าปกครองแต่คนไทยบางส่วนยังไม่กลับเข้าประเทศไทย
ลำดับ 9 นายบาเฮา บุตร นายพันถอไซ การปกครองสิ้นสุด พ.ศ. 2535
อาณานิคมสยามในเขตตะนาวศรี ในจักรวรรดิอังกฤษ ได้รับเอกราชแล้ว เช่นเดียวกับประเทศมาเลเชีย ประเทศสิงคโปร์ แต่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 จอมพล ป.พิบูลสงคราม ได้ขอความร่วมมือตีย่างกุ้งกับกองทัพญี่ปุ่น ทำให้อังกฤษและพม่าไม่พอใจ ในปี พ.ศ. 2492 รัฐบาลพม่าได้ระดมกำลังทหารเข้ายึดและปกครองเมืองมะริด ทะวาย และตะนาวศรี ต่อมาได้มีการกวาดล้างชนกลุ่มน้อยจนทำให้กะเหรี่ยงเสรีต้องอยู่ตามแนวชายแดนไทย-พม่า ส่วนคนไทยต้องอพยพเข้าประเทศไทยตั้งแต่นั้นมา และผู้อพยพกลับหลังจาก พ.ศ. 2520 จะเป็นคนไทยไม่มีบัตรประชาชน หรือ ที่เรียกว่า ไทยพลัดถิ่นในเขตตะนาวศรี, เขตตะนาวศรี
รายนามผู้ปกครองอาณานิคมสยามในเขตตะนาวศรี ในจักรวรรดิอังกฤษ ผู้ปกครองทั้งหมดมีทายาทอยู่ในตำบลสลุย เดิมก่อนแยกเป็น ตำบลหงษ์เจริญ ตำบลสลุย ตำบลสองพี่น้อง อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร ในปัจจุบัน เพราะเป็นดินแดนตรงกันผ่านช่องทาง ด่านทัพต้นไทร (เนิน 491)
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก

| --- | --- |

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก (1952–1991)
การใช้: Historical
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: 29 สิงหาคม ค.ศ. 1952
ลักษณะ: ธงพื้นสีแดง กลางธงมีแถบใหญ่สีขาวและแถบเล็กสีเขียวพาดผ่านตามแนวนอน ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง.
ออกแบบโดย: M.P. Shlykov
 

ด้านหลัง
การใช้: ธงพลเรือน ธงเรือพลเรือน ธงราชการ และ ธงเรือรัฐบาล
สัดส่วนธง: 1:2
 
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก เป็นธงชาติของอุซเบกิสถานในสมัยที่ยังอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต ประกาศใช้อย่างเป็นทางการโดยรัฐบาลสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก (Uzbek Soviet Socialist Republic) เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2495 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีแถบสีฟ้าขอบสีขาวพาดผ่าน ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง อันเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากล
ความหมายของสัญลักษณ์ในธง คือ สีแดง หมายถึงการต่อสู้เพื่อการปฏิวัติของชนชั้นกรรมาชีพ สีฟ้า หมายถึงผืนฟ้าในอุซเบกโซเวียต สีขาว หมายถึงฝ้าย อันเป็นทรัพยากรหลักของประเทศ ค้อนเคียว หมายถึงการร่วมมือกันระหว่างกรรมกรกับชาวนา ดาวแดง หมายถึง ชั้นกรรมาชีพ
ประวัติ

ธงชาติอุซเบกโซเวียตแบบแรกสุด เริ่มใช้เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 เป็นธงพื้นสีแดง ที่มุมบนด้านคันธงมีชื่อประเทศ จารึกด้วยอักษรอาหรับและ ข้อความอักษรซีริลลิก เขียนไว้ว่า УзССР เป็นสีทอง  ต่อมาในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2469 จึงได้เปลี่ยนคำจารึกชื่อประเทศที่มุมบนด้านคันธงใหม่ โดยจารึกเป็นภาษาอุซเบก ภาษารัสเซีย และภาษาทาจิก
ในปี พ.ศ. 2474 ได้เปลี่ยนข้อความในธงชาติใหม่อีกครั้ง โดยเป็นชื่อประเทศอย่างย่อในภาษาอุซเบกว่า OzSSC และในภาษารัสเซียว่า УзССР ซึ่งได้ใช้มาจนถึง พ.ศ. 2480 จึงเปลี่ยนข้อความเป็นอักษรโรมันว่า OZBEKISTAN SSR
ถึงยุคทศวรรษที่ 1940 ( พ.ศ. 2483 - 2492) ธงนี้จึงมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบอีกครั้ง โดยชื่อประเทศที่มุมธงด้านคันธง ใช้เป็นภาษาอุซเบกและรัสเซียว่า Ўзбекистон ССР (Ozbekiston SSR) และ Узбекская ССР (Uzbekskaya SSR) ตามลำดับ ก่อนจะมีการเปลี่ยนแบบธงครั้งสุดท้าย ดังที่ปรากฏในตอนแรกสุดของบทความนี้ ซึ่งธงนี้ ได้ใช้มาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2534
พัฒนาการ

พ.ศ. 2468 – 2469
พ.ศ. 2469 – 2474
พ.ศ. 2474 – 2478
พ.ศ. 2478 – 2480
พ.ศ. 2480 –2484
พ.ศ. 2484 – 2496
พ.ศ. 2496 – 2534
ดูเพิ่ม

ธงชาติสหภาพโซเวียต
ธงชาติอุซเบกิสถาน
ธงในประเทศอุซเบกิสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติอุซเบกโซเวียต ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติสหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐโซเวียตต่าง ๆ |
| --- | --- | --- |
| หลัก |  สหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต  |  |
| สาธารณรัฐองค์ประกอบ |  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  เบียโลรัสเซีย  เอสโตเนีย  จอร์เจีย  คาซัคสถาน  เคอร์กีเซีย  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  มอลเดเวีย  รัสเซีย  ทาจิกิสถาน  เติร์กเมเนีย  ยูเครน  อุซเบกิสถาน  |  |
| สาธารณรัฐโซเวียตอายุสั้น |  ทรานส์คอเคซัส  คารีโล-ฟินนิช  |  |
อาณาจักรตามพรลิงค์

อาณาจักรตามพรลิงค์ [ตาม-พฺระ-ลิง] หรือ ตามฺพฺระลิงฺคะ (สันสกฤต: ताम्ब्रलिङ्ग, ตามฺพฺรลิงฺค)เป็นอาณาจักรโบราณที่มีมาตั้งแต่ก่อนสมัยพุทธศตวรรษที่ 7 ตั้งอยู่บริเวณคาบสมุทรมลายู มีศูนย์กลางอยู่ที่อำเภอเมืองนครศรีธรรมราชในปัจจุบัน จากการพบเมืองโบราณและวัตถุโบราณบริเวณบ้านพระเวียง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช และศิลาจารึกจากเมืองไชยา ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี มีอาณาเขตทางทิศเหนือถึงบริเวณจังหวัดชุมพรในปัจจุบัน ทิศใต้คลอบคลุมถึงบางส่วนบริเวณตอนบนของประเทศมาเลเซีย และด้านทิศตะวันออก ตะวันตกจรดทะเลทั้งสองฝั่ง โดยฝั่งทะเลอันดามันถึงบริเวณที่เรียกว่าทะเลนอก ซึ่งเป็นบริเวณจังหวัดกระบี่ในปัจจุบัน ช่วงยุครุ่งเรืองระหว่างพุทธศตวรรษที่ 13 จนถึงต้นศตวรรษที่ 14 อาณาจักรตามพรลิงค์ ครอบครองดินแดนส่วนใหญ่บนคาบสมุทรมลายูและกลายเป็นหนึ่งในรัฐเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่โดดเด่นในเวลานั้น
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 1318 อาณาจักรตามพรลิงค์ถูกควบรวมโดยอาณาจักรศรีวิชัยและกลายเป็นเพียงรัฐหนึ่งในศรีวิชัย จนได้แยกตัวออกมาในปี พ.ศ. 1773 โดยพระเจ้าจันทรภาณุ
โดยชื่อ ตามพรลิงค์ นั้น ได้มาจากคำสันสกฤต "ตามฺร" ปนกับคำบาลี "ตมฺพ" ทั้งคู่แปลว่า ทองแดง ส่วน "ลิงค์" เป็นเครื่องหมายหรือสัญลักษณ์บอกเพศ เขียนเป็นอักษรภาษาอังกฤษว่า Tambralinga หรือ Tanmaling หรือ Tamballinggam จีนเรียก ตันเหมยหลิง อาณาจักรตามพรลิงค์ มีกษัตริย์สำคัญคือ พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช กับ พระเจ้าจันทรภาณุ
พัฒนาการของการเกิดเมืองสำคัญต่าง ๆ ในอาณาจักรตามพรลิงค์

อาณาจักรตามพรลิงค์มีเมืองรองที่สำคัญอยู่ 2 เมือง เมืองแรก คือ เมืองไชยา ตั้งอยู่ถัดไปทางด้านใต้ ศูนย์กลางอยู่ที่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี กำเนิดขึ้นพร้อม ๆ กับเมืองตามพรลิงค์ ในระยะแรกต่างเป็นอิสระไม่ขึ้นต่อกัน ต่อมาในยุคหลังเมืองไชยากลับขึ้นกับอาณาจักรตามพรลิงค์ในฐานะเมืองอุปราช
และคงจะอยู่ในฐานะดังกล่าวเรื่อยมาจนถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ เมืองที่สอง คือ เมืองสทิง คือ
บริเวณโดยรอบทะเลสาบสงขลา จังหวัดสงขลาและพัทลุง ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับเมืองนครศรีธรรมราชในสมัยอยุธยา เมืองบริวาร ได้แก่ เมืองสิบสองนักษัตร ที่ปรากฏในตำนานเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งปัจจุบันตราสิบสองนักษัตรได้เป็นตราประจำจังหวัดนครศรีธรรมราช ได้แก่
เมืองสายบุรี ปีชวด ถือตราหนู
เมืองปัตตานี ปีฉลู ถือตราวัว
เมืองกะลันตัน ปีขาล ถือตราเสือ
เมืองปะหัง ปีเถาะ ถือตรากระต่าย
เมืองไทรบุรี ปีมะโรง ถือตรางูใหญ่
เมืองพัทลุง ปีมะเส็ง ถือตรางูเล็ก
เมืองตรัง ปีมะเมีย ถือตราม้า
เมืองชุมพร ปีมะแม ถือตราแพะ
เมืองไชยา (บันไทยสมอ) ปีวอก  ถือตราลิง
เมืองท่าทอง (สะอุเลา) ปีระกา ถือตราไก่
เมืองตะกั่วป่า-ถลาง ปีจอ ถือตราสุนัข
เมืองกระบุรี ปีกุน ถือตราหมู
ความสัมพันธ์กับอาณาจักรอื่น

อาณาจักรตามพรลิงค์ เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรฟูนัน ต่อมาใน พ.ศ. 1318 อาณาจักรตามพรลิงค์และเมืองไชยาได้กลายมาเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรศรีวิชัย และ พ.ศ. 1568 ได้ถูกอาณาจักรโจฬะยกกองทัพเรือเข้ายึดครอง ในปี พ.ศ. 1658 ได้มีการส่งคณะทูตไปเฝ้าฮ่องเต้ฮุ่ยจงแห่งราชวงศ์ซ้อง ที่เมืองไคฟง
ความสัมพันธ์กับอาณาจักรอื่น > อาณาจักรขอม

อาณาจักรตามพรลิงค์ได้ส่งไพร่พลไปช่วยพระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 สร้างเมืองนครธม พ.ศ. 1813 อาณาจักรลังกาสุกะตกอยู่ใต้อิทธิพลของอาณาจักรตามพรลิงค์ และ พ.ศ. 1893 เมืองนครศรีธรรมราชได้ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรอยุธยา
เมืองนครศรีธรรมราชในระยะแรก ประกอบด้วยเมืองสำคัญ 12 เมือง คือ สายบุรี ปัตตานี กลันตัน ปาหัง ไทรบุรี พัทลุง ตรัง ชุมพร บันทายสมอ สงขลา ตะกั่วป่า และครหิหรือกระบุรี ใช้สัตว์ประจำปีเป็นตราประจำเมือง เช่น สายบุรีใช้ตราหนู ปัตตานีใช้ตราวัว กลันตันใช้ตราเสือ ปาหังใช้ตรากระต่าย เรียงลำดับไป สำหรับเมืองบันไทสมอ ซึ่งใช้ตราลิงนั้น นักโบราณคดีบางท่าน เช่น หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุ รัชนี สันนิษฐานว่าอยู่ที่เมืองกระบี่ ซึ่งอาจเป็นที่มาของชื่อเมืองกระบี่ในปัจจุบัน
ความสัมพันธ์กับอาณาจักรอื่น > จีน

ในจดหมายเหตุจีน ระบุว่า นครโฮลิง(ตามพรลิงค์) ส่งทูตไปเฝ้าฮ่องเต้จีน ใน พ.ศ. 1291, 1310, 1311, 1356, 1358 และ พ.ศ. 1361
ต่อมาได้มีการเรียกชื่อ อาณาจักรตามพรลิงค์ ใหม่ว่า อาณาจักรนครศรีธรรมราช มีความสัมพันธ์ทางการฑูตทางด้านวัฒนธรรมและศาสนากับอาณาจักรสุโขทัย จากหลักฐานทางโบราณคดีสันนิษฐานว่า อาณาจักรนครศรีธรรมราช ได้เผยแผ่ศาสนาพุทธ นิกายเถรวาทที่นับถือกันมากที่สุดไปยังสุโขทัยและอาณาจักรอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

อาณาจักรตามพรลิงค ์หรืออาณาจักรนครศรีธรรมราชเก็บถาวร 2007-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติความเป็นมา จังหวัดนครศรีธรรมราชเก็บถาวร 2013-04-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศิลาจารึกจากเมืองไชยา[ลิงก์เสีย]
ตราประจำจังหวัดนครศรีธรรมราช
เบิร์กเชียร์แฮทาเวย์

| --- | --- |

Kiewit Tower สำนักงานของบริษัทใน โอมาฮา
ชื่อเดิม: Valley Falls Company (1839–1955)
ประเภท: มหาชน
การซื้อขาย: เอ็นวายเอสอี: BRK.A (Class A) เอ็นวายเอสอี: BRK.B (Class B) S&P 100 component (BRK.B) S&P 500 component (BRK.B)
ISIN: US0846707026
อุตสาหกรรม: สหกิจการ
ก่อตั้ง: 1839; 186 ปีที่แล้ว (1839) คัมเบอร์แลนด์ รัฐโรดไอแลนด์ สหรัฐ
ผู้ก่อตั้ง: โอลิเวอร์ เชซ วอร์เรน บัฟเฟตต์ (ยุคใหม่)
สำนักงานใหญ่: Kiewit Plaza โอมาฮา สหรัฐ
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: วอร์เรน อี. บัฟเฟตต์ (ประธาน & ซีอีโอ) ชาลส์ ที. มังเกอร์ (รองประธาน) Ajit Jain (รองประธาน ธุรกิจประกัน) Greg Abel (รองประธาน ธุรกิจไม่ใช่ประกัน)
ผลิตภัณฑ์: ลงทุนหลากหลายประเภท, การประกันภัยทรัพย์สินและอุบัติเหตุ, สาธารณูปโภค, ร้านอาหาร, แปรรูปอาหาร, อวกาศ, ของเล่น, สื่อ, รถยนต์, อุปกรณ์กีฬา, สินค้าบริโภค, อินเทอร์เน็ต, อสังหาริมทรัพย์
รายได้:  US$247.5 พันล้าน (2018)
รายได้จากการดำเนินงาน:  US$10.02 พันล้าน (2018)
รายได้สุทธิ:  US$4.02 พันล้าน (2018)
สินทรัพย์:  US$707.8 พันล้าน (2018)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  US$348.7 พันล้าน (2018)
เจ้าของ: Warren Buffett
พนักงาน: 389,373 (2018)
เว็บไซต์: www.berkshirehathaway.com
เชิงอรรถ / อ้างอิง 
บริษัท เบิร์กเชียร์แฮทาเวย์ (อังกฤษ: Berkshire Hathaway Inc.) เป็นบริษัทกลุ่มบริษัทโฮลดิ้งข้ามชาติ สัญชาติอเมริกัน มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองโอมาฮา รัฐเนแบรสกา สหรัฐอเมริกา บริษัทเป็นเจ้าของบริษัทไกโค, ดูราเซลล์, เดลีควีน, บีเอ็นเอสเอฟ, ลูบริซอล, ฟรุตออฟเดอะลูม, เฮลซ์เบิร์กไดมอนด์, ลองแอนด์ฟอสเตอร์, ไฟลต์เซฟตีอินเตอร์เนชันแนล, แพมเพอด์เชฟ และ เน็ตเจ็ตส์ และถือหุ้นไพลอตฟลายอิงเจ 38.6%, คราฟต์ไฮนซ์ 26.7% และถือหุ้นบางส่วนของบริษัท อเมริกันเอกซ์เพรส (17.6%), เวลส์ฟาร์โก (9.9%), โคคา-โคลา (9.4%), แบงค์ออฟอเมริกา (6.8%) และแอปเปิล (5.22%)
บริษัทเป็นที่รู้จักเนื่องจากอยู่ภายใต้การดูแลของวอร์เรน บัฟเฟตต์ที่รับตำแหน่งประธานและประธานบริหาร รวมถึงชาร์ลี มังเกอร์ รองประธานของบริษัท ในช่วงแรกที่อยู่ที่เบิร์กเชียร์ บัฟเฟตต์มุ่งการลงทุนระยะยาวในบริษัทมหาชน แต่ในระยะหลังเขามักซื้อทั้งบริษัทเลย ปัจจุบันเบิร์กเชียร์เป็นเจ้าของบริษัทหลากหลายประเภทธุรกิจ ตั้งแต่ทำขนม ค้าปลีก ทางรถไฟ ตกแต่งบ้าน สารานุกรม ผู้ผลิตเครื่องดูดฝุ่น ค้าอัญมณี ตีพิมพ์หนังสือพิมพ์ ผลิตและจำหน่ายเครื่องแบบ และให้บริการด้านสาธารณูปโภคเกี่ยวไฟฟ้าและแก๊ส
จากรายชื่อใน ฟอบส์โกลบอล 2000 บริษัท เบิร์กเชียร์แฮทาเวย์ เป็นบริษัทมหาชนที่มีมูลค่าตามราคาตลาดเป็นอันดับ 3 ของโลก และกลุ่มบริษัทที่มีรายได้มากเป็นอันดับ 10 ของโลก และบริษัทด้านการเงินที่มีรายได้มากที่สุดของโลก
พระนางสิริมหามายา

| สิริมหามายา |
| --- | --- |
รูปเคารพพระนางสิริมหามายาขณะเหนี่ยวกิ่งสาละ ราวศตวรรษที่ 19 ศิลปะเนปาล
เกิด: ไม่ปรากฏ เทวทหะ แคว้นโกลิยะ
เสียชีวิต: 80 ปีก่อนพุทธศักราช กบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ
คู่สมรส: พระเจ้าสุทโธทนะ
บุตร: พระโคตมพุทธเจ้า
บิดามารดา: พระเจ้าอัญชนะกับพระนางยโสธรา
ญาติ: พระเจ้าสุปปพุทธะและพระเจ้าทัณฑปาณิ (พระเชษฐา) พระนางมหาปชาบดีโคตมี (พระขนิษฐา)
มายาเทวี (บาลี: मायादेवी) หรือ สิริมหามายา เป็นพระมารดาของพระโคตมพุทธเจ้า พระศาสดาแห่งศาสนาพุทธ และเป็นพระเชษฐภคินีของพระมหาปชาบดีโคตมีเถรี ภิกษุณีรูปแรกในพระพุทธศาสนา
เอกสารทางพุทธศาสนาระบุว่า พระนางสิริมหามายาสวรรคตหลังประสูติการพระโคตมพุทธเจ้าได้เพียง 7 วัน เพราะสงวนครรภ์ไว้แด่พระโพธิสัตว์เพียงพระองค์เดียว หลังจากนั้นพระองค์จึงจุติบนสวรรค์ตามคติฮินดู-พุทธ ส่วนพระราชกุมารนั้นได้รับการอภิบาลโดยพระนางมหาปชาบดีโคตมี พระขนิษฐาที่ต่อมาได้เป็นอัครมเหสีในพระเจ้าสุทโธทนะ
พระนาม "มายา" เป็นคำสันสกฤตมีความหมายว่า "ภาพลวงตา" บ้างออกพระนามเป็นมหามายา (महामाया มายาผู้ยิ่งใหญ่) หรือมายาเทวี (मायादेवी พระนางมายา)
พระประวัติ > พระประวัติตอนต้น

พระนางสิริมหามายามีพระชนม์ชีพตอนต้นเป็นอย่างไรไม่เป็นที่ทราบ ปรากฏความเพียงว่าเสด็จพระราชสมภพในวงศ์เจ้าผู้ปกครองแคว้นโกลิยะ เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าอัญชนะแห่งโกลิยะกับพระนางยโสธราแห่งสักกะ มีพระเชษฐาสองพระองค์คือพระเจ้าสุปปพุทธะและพระเจ้าทัณฑปาณิ และมีพระขนิษฐาคือพระนางมหาปชาบดีโคตมี พระราชบิดาและพระราชชนนีเป็นเครือญาติกัน สืบมาแต่พระเจ้าโอกกากราช (Okkākarāj)
ผู้สืบเชื้อสายจากพระเจ้าโอกกากราชนี้แบ่งออกเป็นสองตระกูลคือสักกะ (ศากยะ) กับโกลิยะ ซึ่งสายตระกูลโกลิยะสืบมาจากเจ้าหญิงปิยา (หรือปริยา) พระราชธิดาของพระเจ้าโอกกากราชที่ถูกพี่น้องเนรเทศออกมาจากวังไปประทับอยู่ในป่าเพราะเป็นทรงประชวรพระโรคเรื้อนน่ารังเกียจปรากฏบนพระวรกายเหมือนดอกทองหลาง ต่อมาได้ทรงพบกับพระเจ้ารามะ อดีตเจ้าผู้ครองพาราณสีที่ทรงพระประชวรพระโรคผิวหนังเช่นกันซึ่งสละราชสมบัติแก่พระราชโอรสและครองเพศฤๅษี ภายหลังทั้งสองพระองค์จึงอยู่กินกันและต่อมาได้เสวยผลจากไม้โกลัน (ต้นกระเบา) จึงทรงหายจากพระโรคผิวหนัง ด้วยสำนึกในบุญคุณของต้นไม้นี้จึงเรียกนามวงศ์ตระกูลตนเองว่า "โกลิยะ" แต่ใน สัมมาปริพพาชนิยสูตร อธิบายว่าที่ชื่อโกลนคร เพราะสร้างพระนครบริเวณที่เคยเป็นป่ากระเบามาก่อน ส่วนที่หายจากพระโรคเรื้อนนั้นก็เพราะเสวยรากไม้และผลไม้ในป่า พระฉวีจึงหายจากการเป็นพระโรคเรื้อน กลับผ่องพรรณดุจทอง
อย่างไรก็ตามสองตระกูลคือสักกะและโกลิยะถือตัวในระบบวรรณะยิ่ง ด้วยแต่งงานเกี่ยวดองกันภายในสองตระกูลเท่านั้น จะไม่แต่งงานกับตระกูลอื่นเด็ดขาดแม้ว่าจะเป็นวรรณะกษัตริย์จากเมืองอื่นก็ตาม แต่ดอนัลด์ เอส. โลเปซ (Donald S. Lopez) ศาสตราจารย์ด้านพุทธศาสนาและทิเบตศึกษา และริชาร์ด เอฟ. กอมบริช (Richard F. Gombrich) นักภารตวิทยาและนักวิชาการด้านภาษาบาลี-สันสกฤตและพุทธศึกษา อธิบายว่าช่วงเวลานั้นอิทธิพลของพระเวทไม่น่าจะเข้าถึงแคว้นทั้งสอง รวมทั้งการเสกสมรสในหมู่เครือญาตินั้นเป็นเรื่องต้องห้ามของสังคมอารยัน ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าตระกูลทั้งสองนี้อาจมิได้สืบเชื้อสายชาวอารยัน
อรรถกถาอัปปายุกาสูตร ระบุว่าแต่เดิมพระนางสิริมหามายาเป็นเทพบุตรอยู่สวรรค์ชั้นดุสิต แต่ได้อธิษฐานขอเป็นพุทธมารดา ชาตินี้จึงประสูติมาเป็นสตรี ทั้งได้ขอมีพระชนม์เพียงเจ็ดวันหลังประสูติกาล เพราะสงวนพระครรภ์ไว้แก่พระโพธิสัตว์เพียงพระองค์เดียว และเพื่ออยู่เชยชมพระโฉมพระโพธิสัตว์ ก่อนเสด็จสวรรคตกลับไปจุติบนสวรรค์ชั้นดุสิต
พระประวัติ > สวรรคต

หลังประสูติกาลพระราชกุมารได้เจ็ดวัน พระนางสิริมายามายาก็สวรรคต สร้างความโศกาอาดูรแก่พระเจ้าสุทโธทนะและพระประยูรญาติอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้เจ้าชายสิทธัตถะจึงอยู่ภายใต้การอภิบาลของพระนางปชาบดีโคตมี พระขนิษฐาพระนางสิริมหามายา ซึ่งต่อมาได้เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าสุทโธทนะ มีพระราชโอรส-ธิดาสองพระองค์คือ เจ้าชายนันทะ (Nanda) และเจ้าหญิงรูปนันทา (Rūpanandā) ส่วนพระนางสิริมหามายาได้ไปจุติเป็นเทพบุตรบนสวรรค์ชั้นดุสิต
หลังพระโคตมพุทธเจ้าตรัสรู้แล้ว ได้มีดำริที่จะสนองพระคุณพุทธมารดาด้วยการแสดงธรรมเทศนาด้วยกตัญญูกตเวทิตาธรรม จึงเสด็จขึ้นไปแสดงธรรมบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เมื่อพระอินทร์เห็นพุทธองค์เสด็จขึ้นมายังสรวงสวรรค์นั้นก็เกิดปีติเกษมสานต์ ประณมหัตถ์อภิวาท ขอประกาศให้เทวดาทุกชั้นฟ้ามาเข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าเพื่อสดับพระธรรมเทศนา ซึ่งพระพุทธเจ้าได้มีพระประสงค์ให้พุทธมารดาขึ้นมา ณ ที่ประชุมเทวดา แต่มิทรงทอดพระเนตรเห็น จึงทูลถามพระอินทร์ เมื่อพระอินทร์ทราบถึงความประสงค์ของพุทธองค์ จึงเสด็จไปทูลเชิญพุทธมารดาที่ประทับอยู่สวรรค์ชั้นดุสิตไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าตามพุทธประสงค์ เมื่อพระพุทธองค์ทอดพระเนตรเห็นพระนางสิริมหามายาแล้ว ก็ทรงปีติโสมนัสยิ่ง จึงยกพระหัตถ์เบื้องขวากวักทูลเชิญพระมารดาเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อประกาศพระคุณแห่งมารดาแก่เทวดาทั้งหลายที่มาชุมนุม ณ ที่นั้น ก่อนจะแสดงพระอภิธรรมเจ็ดพระคัมภีร์ เมื่อจบพระคัมภีร์ที่เจ็ด พระนางสิริมหามายาก็บรรลุพระโสดาปัตติผล สมประสงค์ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แล้วจึงเสด็จกลับโลกมนุษย์เมื่อวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11
ประติมานวิทยา

ในวรรณคดีทางพุทธศาสนาและงานพุทธศิลป์ พระนางสิริมหามายาจะมีภาพลักษณ์ของพระชนนีที่ทรงพระสิริโฉม ดังปรากฏใน ลลิตวิสตรสูตร ความว่า
"ประกายความงามของพระนางดุจทองคำบริสุทธิ์ พระเกศาหยักหอมจรุงขลิบนิลคล้ายผึ้งสีดำใหญ่ ดวงเนตรดุจกลีบปทุมชาติ พระทันต์เรียงงามดั่งดวงดาราบนฟ้าสุราลัย"
ประติมากรรมเกี่ยวกับพระองค์มักจะมาจากฉากที่พระองค์ทรงสุบินนิมิตเห็นพระยาช้างเผือก และฉากที่พระองค์ได้ให้ประสูติกาลสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ณ ป่าลุมพินี โดยทรงยืนหนี่ยวกิ่งสาละ มิแรนดา ชอว์ (Miranda Shaw) นักวิชาการพุทธศาสนาอธิบายว่าในฉากที่พระนางสิริมหามายาประสูติพระพุทธเจ้านั้นจะมีการสอดแทรกภาพของยักขินีซึ่งเป็นนางไม้ชนิดหนึ่งไว้ด้วย
ศาสนาเปรียบเทียบ

จากพระสุบินนิมิตของพระนางสิริมหามายาก่อนจะมีการปฏิสนธิในครรภ์ ตามพุทธประวัติฉบับบาลีได้ระบุว่าพระนางสิริมหามายาไม่ได้มีการร่วมเพศกับพระราชสวามีช่วงทรงครรภ์หรือเสพกามรสอื่นใด แต่เหตุผลนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าชายสิตธัตถะไม่ได้เกิดจากการร่วมเพศระหว่างพระบิดาและพระมารดา อย่างไรก็ตามด้วยความคล้ายคลึงบางประการนี้จึงถูกผูกเข้ากับเรื่องราวการประสูติของพระเยซูด้วย
ซี. พี. ทุนดี (Z. P. Thundy) ได้ตรวจสอบความคล้ายคลึงกันระหว่างของการประสูติพระพุทธเจ้าโดยพระนางสิริมหามายา กับพระเยซูโดยพระนางมารีย์พรหมจารี ซึ่งพบว่ามีส่วนคล้ายกัน แต่ก็มีส่วนที่ต่างออกไป เช่น พระนางมารีย์ถึงแก่มรณกรรมจึงถูกยกขึ้นสวรรค์ แต่พระนางสิริมหามายาสวรรคตหลังประสูติกาลพระพุทธเจ้าไม่นานเช่นเดียวกับพุทธมารดาองค์ก่อนหน้า แม้ทุนดีจะมิได้ยืนยันว่ามีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ใด ๆ ที่เชื่อมโยงว่าการประสูติของพระเยซูรับความเชื่อมาจากคติพุทธศาสนา แต่เขาระบุว่า "คงถึงเวลาแล้วที่นักวิชาการคริสต์ศาสนาจะพิจารณาความเชื่อทางพุทธศาสนาสำหรับการค้นหาแนวคิด [เรื่องการประสูติ] นี้"
ทั้งนี้ได้มีนักวิชาการบางส่วนออกมาปฏิเสธความเกี่ยวข้องกันของการกำเนิดพระศาสดา เป็นต้นว่าพอลา เฟรดริกเซน (Paula Fredriksen) กล่าวว่าไม่มีงานวิจัยใดพบว่าพระเยซูทรงออกจากความเป็นยิวปาเลสไตน์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1 ส่วนเอ็ดดีและบอยด์ (Eddy and Boyd) กล่าวว่าไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์จากแหล่งข้อมูลภายนอกของผู้เขียนพันธสัญญาใหม่ และนักวิชาการส่วนใหญ่เห็นพ้องว่าอิทธิพลที่เข้ามาในศาสนาคริสต์ช่วงศตวรรษแรกนั้นไม่เชื่อถืออย่างสิ้นเชิง เพราะชาวยิวกาลิลีที่ยึดถือความเชื่ออย่างเอกเทวนิยมนั้นจะไม่ยอมรับความเชื่อของลัทธินอกศาสนา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สิริมหามายา
| ด ค กพระพุทธเจ้า (พระโคตมพุทธเจ้า) |
| --- | --- |
 ศาสนาพุทธ  คำสอนหลัก อริยสัจ 4  มรรคมีองค์แปด  ทางสายกลาง  คำพูดของพระพุทธเจ้า  เทวทูต  เหตุการณ์สำคัญทั้งแปด  การเสด็จออกเพื่อคุณอันยิ่งใหญ่  ครอบครัว สิริมหามายา  สุทโธทนะ  มหาปชาบดี  ยโสธรา  ราหุล  สถานที่สำคัญ ลุมพินีวัน, พุทธคยา, พระศรีมหาโพธิ์, วัดมหาโพธิ  สังเวชนียสถาน  สถานที่แสวงบุญ  อัฏฐมหาสถาน  เหตุปาฏิหาริย์  ประสูติ  โมทกะ  อสิตดาบส  ลักษณะของมหาบุรุษ  ปรินิพพาน  พระบรมสารีริกธาตุ เจดีย์  พระเขี้ยวแก้ว  พระพุทธบาท  พุทธศิลป์ พุทธประวัติในผลงานศิลปะ  ปางพระพุทธรูป  ภาพยนตร์  พระโคตมพุทธเจ้าในศาสนาโลก คริสต์  ฮินดู 
  คอมมอนส์   วิกิคำคม 
ประติมากรรมรูปพระนางสิริมหามายาที่ปรากฏในลลิตวิสตรสูตร ณ โบโรบูดูร์ ประเทศอินโดนีเซีย
เนติบัณฑิต

ภาพเขียนเนติบัณฑิตชาวอังกฤษในศตวรรษที่ 19
เนติบัณฑิต (อังกฤษ: barrister, barrister-at-law, หรือ bar-at-law) เป็นนักกฎหมาย (lawyer) ประเภทหนึ่งในเขตอำนาจคอมมอนลอว์ ซึ่งส่วนใหญ่เชี่ยวชาญการว่าความและดำเนินคดีในโรงศาล ปฏิบัติงานเป็นต้นว่า ฟ้องและอุทธรณ์คดี ร่างเอกสารทางกฎหมาย วิจัยทางนิติศาสตร์ นิติปรัชญา หรือนิติประวัติศาสตร์ และให้ความเห็นทางกฎหมาย อนึ่ง ยังมักถือเป็นนักนิติศาสตร์ (jurist) ด้วย
ในเขตอำนาจคอมมอนลอว์ เนติบัณฑิตต่างจากทนายความที่ปรึกษา (solicitor) ซึ่งเข้าถึงลูกความได้โดยตรงกว่า และมักดำเนินงานประเภทธุรกรรมทางกฎหมาย ขณะที่เนติบัณฑิตมักได้รับแต่งตั้งเป็นตุลาการ และน้อยครั้งที่จะรับว่าจ้างจากลูกความโดยตรง ในระบบกฎหมายบางอย่าง เช่น ของสกอตแลนด์ อเมริกาใต้ สแกนดิเนเวีย ปากีสถาน อินเดีย บังกลาเทศ เจอร์ซีย์ เกิร์นซีย์ และไอล์ออฟแมน ยังใช้คำว่า เนติบัณฑิต เป็นคำนำหน้าชื่อด้วย
ในบางเขตอำนาจ มีการห้ามเนติบัณฑิตดำเนินคดี และกำหนดให้ต้องปฏิบัติงานตามคำสั่งของทนายที่ปรึกษาอาวุโสเท่านั้น โดยทนายความที่ปรึกษาจะรับหน้าที่ประสานระหว่างคู่ความและศาล รวมถึงจัดทำเอกสารทางศาล ส่วนในอังกฤษและเวลส์ เนติบัณฑิตอาจได้รับอนุญาตจากคณะกรรมการมาตรฐานเนติบัณฑิตยสภา (Bar Standards Board) ให้ดำเนินคดีได้ การอนุญาตเช่นนี้ทำให้เนติบัณฑิตมีบทบาทซ้อนสอง คือ เป็นทั้งเนติบัณฑิตและทนายความ
ในบางประเทศที่ใช้ระบบคอมมอนลอว์ เช่น นิวซีแลนด์ และออสเตรเลีย นักกฎหมายสามารถเป็นได้เนติบัณฑิตและทนายความ แต่คุณสมบัติสำหรับเนติบัณฑิตจะแยกต่างจากสำหรับทนายความ
อำเภอขุนยวม

| อำเภอขุนยวม |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Khun Yuam
คำขวัญ: บัวตองบาน ธารน้ำใส น้ำใจงาม นามขุนยวม
แผนที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน เน้นอำเภอขุนยวม
พิกัด: 18°50′22″N 97°57′5″E﻿ / ﻿18.83944°N 97.95139°E﻿ / 18.83944; 97.95139
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: แม่ฮ่องสอน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,698.3 ตร.กม. (655.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 23,696 คน
 • ความหนาแน่น: 13.95 คน/ตร.กม. (36.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 58140
รหัสภูมิศาสตร์: 5802
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอขุนยวม เลขที่ 889 หมู่ที่ 1 ตำบลขุนยวม อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน 58140
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ขุนยวม (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดแม่ฮ่องสอน พื้นที่อยู่ท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำ ประชากรมีเชื้อสายทั้งชาวเขา ไทใหญ่ จีน และพม่า นับเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดและของภาคเหนือ
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอขุนยวมตั้งอยู่บนที่ราบกว้างใหญ่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับรัฐกะยา (ประเทศพม่า) และอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอแม่แจ่ม (จังหวัดเชียงใหม่)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแม่ลาน้อย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐกะยา (ประเทศพม่า)