stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
ประวัติ > กำหนดการในอนาคต

| กำหนดการในอนาคต> ปี (พ.ศ.) | กำหนดการในอนาคต> วันที่ | กำหนดการในอนาคต> เหตุการณ์ |
| --- | --- | --- |
| 2568 | 19 กรกฎาคม | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้ามหานคร สายสีชมพู (สถานีเมืองทองธานี–ทะเลสาบเมืองทองธานี) |
| 2570 | ยังไม่กำหนด | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ (ลาดกระบัง–ท่าอากาศยานอู่ตะเภา) |
| 2570 | ยังไม่กำหนด | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม (สถานีเตาปูน–สถานีครุใน) |
| 2570 | ยังไม่กำหนด | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ส่วนตะวันออก (สถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย–สถานีแยกร่มเกล้า) |
| 2571 | ยังไม่กำหนด | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าชานเมือง สายธานีรัถยา (บางซื่อ–หัวลำโพง) และ ส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี (บางซื่อ–หัวหมาก) |
| 2571 | ยังไม่กำหนด | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าชานเมือง สายธานีรัถยา (รังสิต–ธรรมศาสตร์รังสิต) และ ส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี (ตลิ่งชัน–ศาลายา และ ตลิ่งชัน–ศิริราช) |
| 2572 | ยังไม่กำหนด | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้าสายสีเงิน (สถานีบางนา–สถานีธนาซิตี้) |
| 2572 | ยังไม่กำหนด | เปิดให้บริการส่วนต่อขยาย รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ (สถานีพญาไท–สถานีท่าอากาศยานดอนเมือง) |
| 2572 | ยังไม่กำหนด | เปิดให้บริการ รถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ส่วนตะวันตก (สถานีบางขุนนนท์–สถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย) |
รายชื่อสายรถไฟฟ้า > สายที่ให้บริการในปัจจุบัน

| สาย | รูปแบบ | เจ้าของ | ผู้ให้บริการ | สถานีปลายทาง | จำนวนสถานี | ระยะทาง (กิโลเมตร) | จำนวนผู้โดยสาร ต่อวัน (คน) | ปีที่เปิดให้บริการ (พ> ศ.).ส่วนแรก | ปีที่เปิดให้บริการ (พ> ศ.).ส่วนต่อขยาย ล่าสุด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รถไฟฟ้าบีทีเอส (3 สาย) | รถไฟฟ้าบีทีเอส (3 สาย) | รถไฟฟ้าบีทีเอส (3 สาย) | รถไฟฟ้าบีทีเอส (3 สาย) | รถไฟฟ้าบีทีเอส (3 สาย) | 63[ก] | 70.05 | 809,410 |  |  |
| สายสุขุมวิท | ระบบขนส่งมวลชนเร็ว | กทม. | เคที / บีทีเอสซี | คูคต – เคหะฯ | 47 | 53.58 | รวมกัน 799,436 | 2542 | 2563 |
| สายสีลม | ระบบขนส่งมวลชนเร็ว | กทม. | เคที / บีทีเอสซี | สนามกีฬาแห่งชาติ – บางหว้า | 14 | 14.67 | รวมกัน 799,436 | 2542 | 2564 |
| สายสีทอง | ระบบขนส่งผู้โดยสารอัตโนมัติ | กทม. | เคที / บีทีเอสซี | กรุงธนบุรี – คลองสาน | 3 | 1.80 | 9,974 | 2564 | — |
| รถไฟฟ้ามหานคร (4 สาย) | รถไฟฟ้ามหานคร (4 สาย) | รถไฟฟ้ามหานคร (4 สาย) | รถไฟฟ้ามหานคร (4 สาย) | รถไฟฟ้ามหานคร (4 สาย) | 106[ข] | 136.5 | 664,733 |  |  |
| สายสีน้ำเงิน | ระบบขนส่งมวลชนเร็ว | รฟม. | บีอีเอ็ม | ท่าพระ – ศูนย์วัฒนธรรมฯ – หลักสอง | 38[ข] | 48 | 474,206 | 2547 | 2562 |
| สายสีม่วง | ระบบขนส่งมวลชนเร็ว | รฟม. | บีอีเอ็ม | คลองบางไผ่ – เตาปูน | 16 | 23.6 | 72,683 | 2559 | — |
| สายสีชมพู | รถไฟรางเดี่ยว | รฟม. | เอ็นบีเอ็ม / บีทีเอสซี | ศูนย์ราชการนนทบุรี – มีนบุรี | 30 | 34.5 | 67,769 | 2567 | — |
| สายสีเหลือง | รถไฟรางเดี่ยว | รฟม. | อีบีเอ็ม / บีทีเอสซี | ลาดพร้าว – สำโรง | 23 | 30.4 | 50,075 | 2566 | — |
| รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ (1 สาย) | รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ (1 สาย) | รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ (1 สาย) | รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ (1 สาย) | รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ (1 สาย) | 8 | 28.6 | 72,616 |  |  |
| สายซิตี้ | รถไฟชานเมือง (รถไฟเชื่อมท่าอากาศยาน) | รฟท. | เอฟเอส / เอราวัน | สุวรรณภูมิ – พญาไท | 8 | 28.6 | 72,616 | 2553 | — |
| รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดง (2 สาย) | รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดง (2 สาย) | รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดง (2 สาย) | รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดง (2 สาย) | รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดง (2 สาย) | 13[ค] | 41.0 | 37,646 |  |  |
| สายสีแดงเข้ม | รถไฟชานเมือง | รฟท. | รฟฟท. (ชั่วคราว) | กรุงเทพอภิวัฒน์ – รังสิต | 10 | 26 | รวมกัน  37,646 | 2564 | — |
| สายสีแดงอ่อน | รถไฟชานเมือง | รฟท. | รฟฟท. (ชั่วคราว) | กรุงเทพอภิวัฒน์ – ตลิ่งชัน | 4 | 15 | รวมกัน  37,646 | 2564 | — |
| รวมทั้งหมด (10 สาย) | รวมทั้งหมด (10 สาย) | รวมทั้งหมด (10 สาย) | รวมทั้งหมด (10 สาย) | รวมทั้งหมด (10 สาย) | 190 | 276.15 | 1,584,405 |  |  |
ก  นับสถานีเชื่อมต่อ (สยาม) เป็นสถานีเดียว ยกเว้นสถานีกรุงธนบุรี
ข  นับสถานีเชื่อมต่อ (เตาปูน/ท่าพระ) เป็นสถานีเดียว ยกเว้นสถานีลาดพร้าว และศูนย์ราชการนนทบุรี
ค  นับสถานีเชื่อมต่อ (กรุงเทพอภิวัฒน์) เป็นสถานีเดียว
รายชื่อสายรถไฟฟ้า > สายที่อยู่ในระหว่างการดำเนินการ

| สาย | รูปแบบ | ผู้ให้บริการ | จำนวนสถานี | ระยะทาง (กิโลเมตร) | สถานีปลายทาง | การดำเนินงาน (พ> ศ.).ก่อสร้าง | การดำเนินงาน (พ> ศ.).เปิดบริการ/กำหนดเสร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สายสีชมพู (ส่วนต่อขยาย) | รถไฟรางเดี่ยว | เอ็นบีเอ็ม / บีทีเอสซี | 2 | 2.65 | เมืองทองธานี - ทะเลสาบเมืองทองธานี | 2567 | 2568 |
| สายสีส้ม | ขนส่งมวลชนเร็ว | บีอีเอ็ม | 29 | 35.9 | บางขุนนนท์ - ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย - แยกร่มเกล้า | 2560 | 2570 |
| สายสีม่วง (ส่วนต่อขยาย) | ขนส่งมวลชนเร็ว | รฟม. บีอีเอ็ม | 17 | 23.6 | เตาปูน - ครุใน | 2565 | 2570 |
| สายซิตี้ และ เอชเอสอาร์ เชื่อม 3 สนามบิน (ส่วนต่อขยาย) | เชื่อมท่าอากาศยาน ความเร็วสูง | ร.ฟ.ท. เอราวัน | 7 | 215.3 | ท่าอากาศยานดอนเมือง - พญาไท ลาดกระบัง - ท่าอากาศยานอู่ตะเภา (ผ่าน 5 จังหวัด: กรุงเทพฯ สมุทรปราการ ฉะเชิงเทรา ชลบุรี และระยอง) | 2566-2567 | 2570 |
แผนแม่บท

แนวคิดในการพัฒนาแผนแม่บท มีขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 โดยรัฐบาลไทยได้ขอความร่วมมือไปยังรัฐบาลเยอรมนีในการพัฒนาโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนร่วมกัน ซึ่งต่อมาคณะรัฐมนตรีได้มีมติอนุมัติให้มีการศึกษา ผลักดัน และสนับสนุนการจัดทำแผนแม่บทอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 โดยมีลำดับการพัฒนาแผนแม่บทดังต่อไปนี้
แผนแม่บท > พ.ศ. 2543 : แผนแม่บทการขนส่งมวลชนระบบรางในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง (URMAP)

หลังเหตุการณ์ วิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 ซึ่งเกิดขึ้นจากการลอยตัวค่าเงินบาทในประเทศไทยจนส่งผลกระทบต่อประเทศรอบข้าง รัฐบาลไทยในสมัยชวลิต ยงใจยุทธ ได้มีแผนการฟื้นฟูเศรษฐกิจในประเทศไทย รวมถึงได้บอกเลิกสัญญาสัมปทานกับบริษัท​ โฮปเวลล์ หลังการดำเนินการไม่เป็นไปตามแผนและหยุดการดำเนินการมาเป็นระยะเวลานาน ในปี พ.ศ. 2541 คณะรัฐมนตรีจึงมีมติให้ สนข. รวมถึงหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจัดทำแผนแม่บทการขนส่งมวลชนระบบรางฉบับใหม่เพื่อใช้ทดแทนฉบับเดิม เนื่องมาจากการพัฒนาไม่เป็นไปตามแผน และประเทศอยู่ในระหว่างการฟื้นฟูสภาวะเศรษฐกิจ โดยมีสมมติฐานว่าสภาวะเศรษฐกิจในประเทศไทยจะกลับสู่สภาวะปกติและเริ่มฟื้นตัวทางบวกในปี พ.ศ. 2545 จึงมีแนวคิดในการศึกษาโครงการโดยเน้นการกระจายความเจริญของเมืองจากศูนย์กลางไปยังบริเวณรอบๆ ให้การพัฒนาเมืองกระจายตัวมากขึ้นตามถนนสายหลัก
แผนแม่บทฉบับนี้ได้มีการดัดแปลงเส้นทางหลายโครงการตามแผนแม่บทฉบับเดิม เน้นการกระจายตัวไปยังพื้นที่หลายส่วน ดังต่อไปนี้
ยกระดับสายสีแดงเดิมขึ้นมาเป็น รถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดง และกำหนดให้เป็นเส้นทางสายหลักสำหรับการเดินทางภายในกรุงเทพมหานคร
ยกระดับสายสีน้ำเงินขึ้นมาเป็น รถไฟฟ้าวงแหวน โดยเพิ่มช่วงเตาปูน-ท่าพระ ให้เป็นเส้นทางวงแหวนรอบใน และช่วงท่าพระ-คลองเตย ให้กลายเป็นเส้นทางวงแหวนรอบนอก
รวมเส้นทางระบบขนส่งมวลชนรองช่วงรัชโยธิน-ศรีเอี่ยม และช่วงสำโรง-ศรีสำโรง รวมถึงเพิ่มเส้นทางช่วงศรีเอี่ยม-ศรีสำโรง และยกระดับให้กลายเป็น รถไฟฟ้าสายสีเหลือง โดยแยกช่วงเป็นสองตอนคือตอน 1 ลาดพร้าว-พัฒนาการ และตอน 2 พัฒนาการ-สำโรงใต้
รวมเส้นทางระบบขนส่งมวลชนรองช่วงลำลูกกา-ประชาอุทิศ เข้ากับ รถไฟฟ้าสายสีเขียว และต่อขยายสายทางเพิ่มอีก 4 ช่วง ได้แก่ส่วนต่อขยายทิศเหนือ ประกอบด้วยช่วงหมอชิต-สะพานใหม่ ช่วงสะพานใหม่-คูคต และช่วงคูคต-ลำลูกกา ส่วนต่อขยายทิศใต้ ประกอบด้วยช่วงอ่อนนุช-แบริ่ง และช่วงแบริ่ง-สมุทรปราการ ส่วนต่อขยายทิศตะวันตก ประกอบด้วยช่วงสนามกีฬาแห่งชาติ-พรานนก และส่วนต่อขยายทิศตะวันตกเฉียงใต้ ประกอบด้วยช่วงสาทร-วงเวียนใหญ่ และช่วงวงเวียนใหญ่-บางหว้า และยกเลิกส่วนต่อขยายจากแผนแม่บทฉบับเดิมทั้งหมด
แผนแม่บท > พ.ศ. 2547 : โครงการแปลงแผนแม่บทการขนส่งมวลชนระบบรางในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่องไปสู่การปฏิบัติ (BMT)

แผนแม่บทฉบับนี้เป็นการแปลงแผนแม่บท URMAP ให้ไปสู่การปฏิบัติจริงบนพื้นฐานของนโยบายภาครัฐฯ ที่กำหนดให้โครงการในระยะที่ 1 ต้องแล้วเสร็จภายใน 6 ปี (พ.ศ. 2547 – พ.ศ. 2552) ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่สภาวะเศรษฐกิจฟื้นฟูจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำดีขึ้น แผนแม่บทฉบับนี้กำหนดให้มีโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนในพื้นที่ที่คาดการณ์ว่าจะมีการใช้ที่ดินอย่างต่อเนื่องและเพิ่มมากขึ้นในอนาคต โดยกำหนดให้มีสถานีรถไฟฟ้า 1 สถานีในระยะ 2 กิโลเมตรสำหรับพื้นที่ชั้นใน และในระยะ 1-1.5 กิโลเมตรสำหรับพื้นที่ชั้นนอก เพื่อให้โครงการรถไฟฟ้าเป็นโครงการชี้นำเพื่อให้เกิดการพัฒนาเมืองต่อไป
โครงข่ายที่ถูกนำเสนอในแผนแม่บทฉบับนี้มีทั้งหมด 7 สายทาง ระยะทางรวม 291.2 กิโลเมตร เป็นส่วนที่ก่อสร้างขึ้นใหม่ 247.5 กิโลเมตร และส่วนเดิม 43.7 กิโลเมตร แบ่งลักษณะและสายทางเป็นสามกลุ่มดังนี้
เส้นทางวงแหวน ประกอบด้วย
สายสีน้ำเงิน (วงแหวนรัชดา-จรัญสนิทวงศ์) โดยยกเลิกช่วงท่าพระ-คลองเตยจากแผนแม่บทฉบับเดิม ให้เน้นเพียงแค่วงแหวนรอบใน กำหนดให้ช่วงท่าพระ-บางซื่อเป็นเส้นทางใต้ดิน และช่วงท่าพระ-บางแค และท่าพระ-บางซื่อ เป็นเส้นทางยกระดับ
เส้นทางแนวรัศมีเหนือ-ใต้ ประกอบด้วย
สายสีแดงเข้ม (รังสิต-มหาชัย) กำหนดให้เป็นเส้นทางยกระดับทั้งโครงการ
สายสีเขียวเข้ม (สะพานใหม่-บางหว้า) กำหนดให้เป็นเส้นทางยกระดับทั้งโครงการ
สายสีม่วง (บางใหญ่-ราษฎร์บูรณะ) เส้นทางสายนี้เกิดขึ้นจากการนำช่วงบางซื่อ-สะพานพระนั่งเกล้า ของรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงิน (ส่วนต่อขยาย B-1) และช่วงผ่านฟ้า-ราษฎร์บูรณะ-สำโรงใต้ ของรถไฟฟ้าสายสีส้ม (ช่วง OS) ในแผนแม่บทฉบับเดิมมารวมเข้าด้วยกัน ก่อให้เกิดเส้นทางรถไฟฟ้าในแนวรัศมีเหนือ-ใต้ทางด้านทิศตะวันตกของกรุงเทพมหานคร โดยกำหนดให้ช่วงบางซื่อ-ดาวคะนอง เป็นเส้นทางใต้ดิน และช่วงบางใหญ่-บางซื่อ และช่วงดาวคะนอง-ราษฎร์บูรณะ เป็นเส้นทางยกระดับ
เส้นทางแนวรัศมีตะวันออก-ตะวันตก ประกอบด้วย
สายสีแดงอ่อน (ตลิ่งชัน-สุวรรณภูมิ) กำหนดให้เป็นเส้นทางยกระดับทั้งโครงการ รวมถึงเปลี่ยนแนวเส้นทางให้ไปยึดตามแนวทางรถไฟสายใต้แทนการออกจากสถานียมราชแล้วยึดแนวทางรถไฟสายธนบุรี-ศิริราช
สายสีเขียวอ่อน (พรานนก-สมุทรปราการ) กำหนดให้เป็นเส้นทางยกระดับทั้งโครงการ
สายสีส้ม (บางบำหรุ-บางกะปิ) เส้นทางสายนี้เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนเส้นทางช่วงปลายด้านทิศตะวันตกให้ไปสิ้นสุดที่สถานีรถไฟบางบำหรุ เพื่อเชื่อมต่อรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดง กำหนดให้ช่วงบางขุนนนท์-บางกะปิ เป็นเส้นทางใต้ดิน และช่วงบางขุนนนท์-บางบำหรุ เป็นเส้นทางยกระดับ
แผนแม่บท > พ.ศ. 2549 : โครงข่ายรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน 10 สายทาง

ในปี พ.ศ. 2549 รัฐบาลได้มีการปรับปรุงแผนแม่บทโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนอีกครั้ง โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อขยายแนวเส้นทางจากแผนแม่บทระยะที่ 1 ให้มีความครอบคลุมในพื้นที่กรุงเทพมหานครมากยิ่งขึ้น โดยมีการกำหนดให้เพิ่มเส้นทางใหม่จำนวน 3 สายทาง ดังนี้
สายสีเหลือง (ลาดพร้าว-ศรีนครินทร์-สำโรง) ระยะทาง 32 กิโลเมตร เส้นทางนี้เคยปรากฏในแผนแม่บท URMAP แต่ถูกนำออกไปเมื่อครั้งปรับปรุงแผนแม่บท BMT
สายสีชมพู (แคราย-สุวินทวงศ์) ระยะทาง 33 กิโลเมตร เส้นทางนี้เคยปรากฏในแผนแม่บท CTMP แต่ถูกนำออกไปเมื่อครั้งปรับปรุงแผนแม่บท URMAP
สายสีน้ำตาล (บางกะปิ-มีนบุรี) ระยะทาง 9.5 กิโลเมตร
แผนแม่บท > พ.ศ. 2551 : โครงข่ายระบบขนส่งมวลชนระยะที่หนึ่ง

ในปี พ.ศ. 2551 รัฐบาลได้มีการปรับปรุงแผนแม่บทโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนอีกครั้ง โดยเน้นการขยายตัวของเมือง เพิ่มเส้นทางระบบขนส่งมวลชนในพื้นที่ชานเมืองโดยดูจากอัตราการเติบโตของเมืองที่มีแนวโน้มที่จะสูงขึ้นเรื่อย ๆ ในอนาคต โดยการปรับปรุงก่อให้เกิดเป็นแนวเส้นทางระบบขนส่งมวลชนทั้งหมด 9 สายทาง ระยะทาง 311 กิโลเมตร มีแนวเส้นทางที่ถูกปรับปรุงดังนี้
สายสีเขียวเข้ม ขยายปลายสายทางจากสะพานใหม่ ให้ไปสิ้นสุดที่ลำลูกกาตามแผนแม่บท BMT พร้อมกับร่างเส้นทางส่วนต่อขยายหนึ่งช่วง คือช่วง กม.25–รังสิต
สายสีเขียวอ่อน ขยายปลายสายทางจากสมุทรปราการ (บางปิ้ง) ให้ไปสิ้นสุดที่บริเวณบางปู พร้อมกับลดระยะทางในแผนแม่บท BMT จากพรานนกเหลือเพียงยศเส
สายสีม่วง ขยายปลายสายทางราษฎร์บูรณะให้ไปสิ้นสุดที่บริเวณป้อมประจุล
สายสีน้ำเงิน ขยายปลายสายทางจากบางแคให้ไปสิ้นสุดที่พุทธมณฑลสาย 4 พร้อมกับร่างเส้นทางส่วนต่อขยายไว้สองช่วง ได้แก่ช่วงลาดพร้าว-บางอ้อ และช่วงท่าพระ–คลองเตย
แอร์พอร์ต เรล ลิงก์ แยกโครงการออกมาดำเนินการแยกจากสายสีแดงอ่อน
สายสีแดงอ่อน ลดระยะปลายสายทางจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเหลือเพียงแค่หัวหมาก
สายสีเหลือง ยกระดับจากเส้นทางสายรองให้กลายเป็นเส้นทางรถไฟฟ้าวงแหวนรอบนอก แบ่งออกเป็นทั้งหมดสีช่วง ดังนี้
ทิศตะวันออกเฉียงใต้ (YA) ได้แก่ช่วงสำโรง-พัฒนาการ เชื่อมต่อกับสายสีเขียวอ่อน แอร์พอร์ต เรล ลิงก์ และสายสีแดงอ่อน
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ (YB) ได้แก่ช่วงพัฒนาการ-แคราย เชื่อมต่อกับสายสีแดงอ่อน สายสีส้ม สายสีน้ำตาล สายสีเขียวเข้ม และสายสีแดงเข้ม
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ (YC) ได้แก่ช่วงแคราย-บางหว้า เชื่อมต่อกับสายสีแดงเข้ม สายสีม่วง สายสีแดงอ่อน สายสีน้ำเงิน และสายสีเขียวเข้ม
ทิศตะวันตกเฉียงใต้ (YD) ได้แก่ช่วงบางหว้า-สำโรง เชื่อมต่อกับสายสีเขียวเข้ม สายสีน้ำเงิน สายสีแดงเข้ม สายสีม่วง และสายสีแดงอ่อน
แผนแม่บท > พ.ศ. 2553 : การปรับปรุงโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนระยะที่หนึ่ง

ในปี พ.ศ. 2552 รัฐบาลได้มีมติให้มีการศึกษาโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนใหม่อีกครั้ง โดยคำนึงถึงการขยายตัวของเมือง การกระจายความเจริญสู่พื้นที่ชานเมืองโดยอาศัยการชี้นำจากโครงการรถไฟฟ้า โดยแผนแม่บทฉบับนี้ได้มีการศึกษาเส้นทางรถไฟฟ้าไว้ทั้งหมด 12 สายทาง ระยะทางรวม 509 กิโลเมตร เป็นโครงข่ายสายหลัก 8 เส้นทาง โครงข่ายสายรอง 4 เส้นทาง ดังต่อไปนี้
สายสีแดงเข้ม (ธรรมศาสตร์-มหาชัย)
สายสีแดงอ่อน
ศาลายา-หัวหมาก เส้นทางสายนี้เกิดขึ้นจากการขยายปลายสายทางจากตลิ่งชันไปตามแนวทางรถไฟสายใต้เพื่อเข้าสู่ตัวเมืองจังหวัดนครปฐม
ตลิ่งชัน-มักกะสัน เส้นทางสายนี้เกิดขึ้นเนื่องจากการปรับเปลี่ยนเส้นทางสายสีส้มช่วงดินแดง-บางบำหรุ เพื่อให้มีระบบขนส่งมวลชนเชื่อมต่อ จึงได้เพิ่มสายทางช่วงตลิ่งชัน-มักกะสันเพิ่มขึ้นมา
แอร์พอร์ต เรล ลิงก์ (ดอนเมือง-สุวรรณภูมิ)
สายสีเขียวเข้ม (ลำลูกกา-บางปู)
สายสีเขียวอ่อน (ยศเส-บางหว้า)
สายสีน้ำเงิน (พุทธมณฑล-หัวลำโพง-บางซื่อ-ท่าพระ)
สายสีม่วง (บางใหญ่-ราษฎร์บูรณะ)
สายสีส้ม (ตลิ่งชัน-มีนบุรี) เส้นทางสายนี้เกิดขึ้นจากการปรับปรุงเส้นทางช่วงดินแดง-บางบำหรุ เป็นช่วงดินแดง-ตลิ่งชัน โดยให้รถไฟฟ้าวิ่งตามแนวถนนเพชรบุรีตัดใหม่แทน เนื่องจากแนวเส้นทางทับซ้อน และยังได้รวมเอาเส้นทางสายสีน้ำตาล (บางกะปิ-มีนบุรี) เข้าเป็นเส้นเดียวกัน
สายสีชมพู (แคราย-มีนบุรี)
สายสีเหลือง (ลาดพร้าว-สำโรง) เส้นทางสายนี้เกิดขึ้นจากการลดระดับของโครงการรถไฟฟ้าวงแหวนรอบนอก เหลือเพียงเส้นทางสายสีเหลืองตามแผนแม่บท 10 สายทาง
สายสีเทา (วัชรพล-สะพานพระราม 9) เส้นทางสายนี้เกิดขึ้นจากการนำเส้นทางระบบขนส่งมวลชนรอง ช่วงวัชรพล-ประชาอุทิศ ในแผนแม่บท CTMP มาขยายเส้นทางเพิ่มเติมให้ไปสิ้นสุดที่บริเวณสะพานพระราม 9
สายสีฟ้า (ดินแดง-สาทร) เส้นทางสายนี้เป็นเส้นทางเกิดขึ้นใหม่เพื่อรองรับการเปิดใช้งานศาลาว่าการกรุงเทพมหานครแห่งใหม่ และเพื่อเป็นการเสริมเส้นทางในย่านธุรกิจ
แผนแม่บทฉบับนี้เป็นแผนแม่บทที่มีการนำมาใช้พัฒนาโครงการจริงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 เป็นต้นมา ปัจจุบันการพัฒนาเสร็จสิ้นไปได้กว่า 70% ของแผนแม่บท แต่อย่างไรก็ตามด้วยระยะเวลาที่ผ่านไปและความไม่เหมาะสมของเส้นทาง จึงได้มีการปรับปรุงแผนแม่บทฉบับนี้อีกครั้ง โดยการปรับปรุงครั้งนี้ได้มีการยกเลิก ปรับปรุง รวมถึงพักการดำเนินการห้าสายทาง ได้แก่ สายสีแดงเข้ม ช่วงตลิ่งชัน-มักกะสัน ให้พักการดำเนินการไม่มีกำหนด แต่ให้ดำเนินการช่วงตลิ่งชัน-ศิริราชแทน แอร์พอร์ต เรล ลิงก์ ให้ยกระดับเป็นรถไฟความเร็วสูง แต่ยังคงเส้นทางช่วงดอนเมือง-พญาไท ตามเดิม สายสีส้มให้ลดระยะสถานีปลายทางเหลือเพียงสถานีบางขุนนนท์ เนื่องจากแนวเส้นทางทับซ้อน สายสีเทาและสายสีฟ้าให้ยกเลิกโครงการเนื่องจากไม่อยู่ในแผนเร่งรัด 4 ปี ทำให้โครงข่ายระบบขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่องมีโครงข่ายสายทางทั้งหมด 10 สายมาจนถึงปัจจุบัน
ข้อมูลทางเทคนิค > ขบวนรถ

| เส้นทาง | รุ่น | ผู้ผลิต | ผลิตใน | ปีที่นำเข้าครั้งแรก | จำนวน (ขบวน / ตู้ต่อขบวน) | ภาพ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สายสุขุมวิท และ สายสีลม | ซีเมนส์ โมดูลาร์ เมโทร | ซีเมนส์ |  ออสเตรีย  เยอรมนี | พ.ศ. 2542 | 35 / 4 |  |
| สายสุขุมวิท และ สายสีลม | ซีเมนส์ อินสไปโร | ซีเมนส์ |  ตุรกี | พ.ศ. 2561 | 22 / 4 |  |
| สายสุขุมวิท และ สายสีลม | ซีเอ็นอาร์ ฉางชุน | ซีอาร์อาร์ซี |  จีน | พ.ศ. 2553 | 17 / 4 |  |
| สายสุขุมวิท และ สายสีลม | ซีอาร์อาร์ซี ฉางฉุน | ซีอาร์อาร์ซี |  จีน | พ.ศ. 2562 | 24 / 4 |  |
| สายสีน้ำเงิน | ซีเมนส์ โมดูลาร์ เมโทร | ซีเมนส์ |  ออสเตรีย  เยอรมนี | พ.ศ. 2547 | 19 / 3 |  |
| สายสีน้ำเงิน | ซีเมนส์ อินสไปโร | ซีเมนส์ |  ตุรกี | พ.ศ. 2562 | 35 / 3 |  |
| สายสีน้ำเงิน | ซีเมนส์ อินสไปโร | ซีเมนส์ |  ตุรกี | พ.ศ. 2569 | 21 / 3 |  |
| สายซิตี้ | ซีเมนส์ เดซิโร คลาส 360/2 | ซีเมนส์ |  เยอรมนี | พ.ศ. 2550 | 5 / 3 4 / 4 |  |
| สายสีม่วง | เจเทรค ซัสติน่า S24 | มารุเบนิ / โตชิบา |  ญี่ปุ่น | พ.ศ. 2558 | 21 / 3 |  |
| สายสีแดงเข้ม | เอ-ซีรีส์ 1000 | ฮิตาชิ |  ญี่ปุ่น | พ.ศ. 2562 | 15/6 |  |
| สายสีแดงอ่อน | เอ-ซีรีส์ 2000 | ฮิตาชิ |  ญี่ปุ่น | พ.ศ. 2562 | 10/4 |  |
| สายสีชมพู | อินโนเวีย โมโนเรล 300 | อัลสตอม / ซีอาร์อาร์ซี หนันจิง ผู่เจิ้น |  จีน | พ.ศ. 2564 | 42 / 4 |  |
| สายสีเหลือง | อินโนเวีย โมโนเรล 300 | อัลสตอม / ซีอาร์อาร์ซี หนันจิง ผู่เจิ้น |  จีน | พ.ศ. 2564 | 30 / 4 |  |
| สายสีทอง | อินโนเวีย เอพีเอ็ม 300 | อัลสตอม / ซีอาร์อาร์ซี หนันจิง ผู่เจิ้น |  จีน | พ.ศ. 2564 | 3 / 2 |  |
| สายสีส้ม | ซีเมนส์ อินสไปโร | ซีเมนส์ |  ตุรกี | ขบวนแรกนำส่ง พ.ศ. 2569 | 32 / 3 |  |
แผนที่ > แผนที่แบบอื่น ๆ

แผนที่แสดงเส้นทางและตำแหน่งสถานีรถไฟฟ้าทั้งหมด ทั้งที่เปิดให้บริการแล้ว ที่กำลังก่อสร้าง และแผนในอนาคตที่มีข้อมูลโครงการแล้ว โดยสร้างบนพื้นแผนที่กรุงเทพและปริมณฑล ของสำนักผังเมือง
ดูเพิ่ม

รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
รายชื่ออุบัติเหตุทางรถไฟฟ้าในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

บริษัท ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (มหาชน) เก็บถาวร 2001-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รถไฟฟ้าแอร์พอร์ตเรลลิงก์ เก็บถาวร 2014-08-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก ระบบขนส่งมวลชนในเขตเมืองและเครือข่ายในประเทศไทย |
| --- | --- |
 การขนส่งในประเทศไทย  การขนส่งระบบรางในประเทศไทย  รถไฟฟ้าในประเทศไทย กรุงเทพมหานครและปริมณฑล 
รถไฟความเร็วสูง:  สายตะวันออก (โครงการ)  สายตะวันออกเฉียงเหนือ (โครงการ)  สายเหนือ (โครงการ)  สายใต้ (โครงการ) 
รถไฟชานเมือง:  กรุงเทพมหานคร  ขบวนรถชานเมือง   รถไฟฟ้าสายสีแดง   แอร์พอร์ต เรล ลิงก์ 
ระบบขนส่งมวลชนเร็ว:  กรุงเทพมหานคร  รถไฟฟ้าบีทีเอส   รถไฟฟ้ามหานคร 
รถไฟรางเดี่ยว:  กรุงเทพมหานคร  สายสีเหลือง   สายสีชมพู  หาดใหญ่ (โครงการ)  พัทยา (โครงการ) 
รถไฟรางเบาและรถราง:  กรุงเทพมหานคร สายสีเงิน (โครงการ)  รถรางกรุงเทพ (ยกเลิก)  เชียงใหม่ (โครงการ)  ขอนแก่น (โครงการ)  นครราชสีมา (โครงการ)  พิษณุโลก (โครงการ)  ภูเก็ต (โครงการ) 
ระบบขนส่งผู้โดยสาร:  กรุงเทพมหานคร  สายสีทอง 
รถโดยสารด่วนพิเศษ:   บีอาร์ที สายสาทร–ราชพฤกษ์  ฉะเชิงเทรา (โครงการ)  ชลบุรี (โครงการ)  ระยอง (โครงการ)  ศรีราชา (โครงการ)
พระครูญาณวิลาศ (แดง รตฺโต)

| พระครูญาณวิลาศ (แดง รตฺโต) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงพ่อแดง
ส่วนบุคคล
เกิด: 17 กันยายน พ.ศ. 2422 (95 ปี)
มรณภาพ: 16 มกราคม พ.ศ. 2517
ศาสนา: พุทธ
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดเขาบันไดอิฐ เพชรบุรี
อุปสมบท: 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2444
พรรษา: 75→
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดเขาบันไดอิฐ
พระครูญาณวิลาศ นามเดิม แดง อ้นแสง ฉายา รตฺโต เป็นพระเกจิอาจารย์มหาเถระในจังหวัดเพชรบุรีที่มีชื่อเสียงมากของประเทศไทย
ประวัติ

พระครูญาณวิลาศ เกิดเมื่อวันวันพุธ ขึ้น 2 ค่ำ เดือน 11 ปีเถาะ จ.ศ. 1241 ตรงกับวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2422 ณ ตำบลบางจาก อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี เป็นบุตรคนที่ 5 ของนายแป้น กับนางนุ่ม อ้นแสง มีพี่น้องร่วมบิดา-มารดารวมทั้งสิ้น 9 คน ได้แก่
นางเยีย อ้นแสง
นางเตี้ย อ้นแสง (มนต์ชู)
นางเจ็ก อ้นแสง (ทับสี)
นางสาวเปรม อ้นแสง
พระครูญาณวิลาศ (แดง รตฺโต)
นางเทียบ อ้นแสง (ทับสี)
พระครูปัญญาโชติวัฒน์ (เจริญ ธมฺมโชติ)
นางเล็ก อ้นแสง
นางน้อย อ้นแสง (เกิดประดับ)
พระครูญาณวิลาศมรณภาพเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2517 เวลา 21.05 น. สิริอายุ 96 ปี
ประวัติ > อุปสมบท

ในวัยเยาว์ท่านช่วยพ่อแม่ทำไร่ ทำนา ไม่มีโอกาสร่ำเรียนหนังสืออย่างเด็กสมัยนี้จนกระทั่งอายุ 20 ปี พ่อแม่ก็หวังจะให้บวชเรียน จึงพาไปฝากกับเจ้าอธิการเปลี่ยน วัดเขาบันไดอิฐ เพื่อจะได้เล่าเรียน และบวชเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2444 เวลา 15.13 น. โดยมีพระครูญาณวิสุทธิ (พ่วง) วัดแก่นเหล็ก เป็นพระอุปัชฌาย์ เจ้าอธิการเปลี่ยน วัดเขาบันไดอิฐ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอธิการอ่ำ วัดทองนพคุณ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับนามฉายาว่า "รตฺโต" แปลว่า"สีแดง"
ศึกษาธรรม

หลังจากบวชเป็นพระภิกษุแล้ว เจ้าอธิการเปลี่ยนจึงได้สอนวิชาการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานให้ นอกจากเจ้าอธิการเปลี่ยนผู้สอนแล้ว หลวงพ่อแดงยังมีพระอาจารย์ผู้สอนพุทธาคมให้อีก 2 รูป นั่นคือพระสุวรรณมุนี (ฉุย สุโข) วัดคงคาราม จ.เพชรบุรี และหลวงพ่อแช่ม อินฺทโชโต วัดตาก้อง จ.นครปฐม ซึ่งมาร่วมนั่งวิปัสสนากรรมฐานกับเจ้าอธิการเปลี่ยนในถ้ำที่วัดเขาบันไดอิฐ อยู่เป็นประจำ ทำให้หลวงพ่อแดงได้ฝากตัวเรียนวิทยาคมกับท่านทั้งสองด้วย เรื่องดังกล่าวนี้มีหลักฐานยืนยัน เพราะ ดร. สุเมธ ตันติเวชกุล ศิษย์ผู้หนึ่งของหลวงพ่อแดงเคยเล่าไว้ในบทความว่า หลวงพ่อแดงท่านเคารพพระเถระสองรูปนี้มาก โดยหลวงพ่อแดงจะพกเหรียญอาจารย์ของท่านไว้ในย่ามเสมอ
ชีวิตสมณะ

หลวงพ่อแดงเป็นพระที่ประพฤติเคร่งครัดต่อพระวินัย สมถะไม่ชอบความยุ่งยากจากพิธีการ และไม่ชอบความสิ้นเปลืองจนเกินพระวินัย ท่านมักจะสอนศิษยานุศิษย์ของท่านให้มีความกตัญญู ซื่อสัตย์สุจริต โดยเปรียบเทียบกับตัวท่านเองว่า “อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ ยังได้เป็นเจ้าอาวาสวัดเขาบันไดอิฐ เพราะฉะนั้น! ขอให้ถือความสุจริต และทำคุณประโยชน์ของเราให้เด่นชัด ความดี ความชอบ จะนำมาซึ่งทุกอย่าง” แม้หลวงพ่อแดงจะไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ท่านมีความวิริยะอุตสาหะในการสั่งสอน และปกครองคณะสงฆ์ หลวงพ่อแดงเป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรม วัดเขาบันไดอิฐ เพื่อให้พระภิกษุสามเณรในเขตปกครองได้ศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรม ท่านเคยปรารภไว้ว่า “ฉันอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ จึงอยากให้พระเณรได้เล่าเรียน” หลวงพ่อแดงมีชื่อเสียงในทางสอนวิปัสสนากรรมฐานแก่พระภิกษุสามเณรตลอดจนอุบาสกอุบาสิกา โดยพระภิกษุทั้งในและนอกอารามให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก และในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2502 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ พระครูญาณวิลาศ
สมณศักดิ์

17 เมษายน พ.ศ. 2471 เป็นเจ้าอาวาสวัดเขาบันไดอิฐ
22 เมษายน พ.ศ. 2481 เป็นพระอุปัชฌาย์
5 ธันวาคม พ.ศ. 2502 เป็นพระครูสัญญาบัตร​ ในราชทินนามที่ พระครูญาณวิลาศ
5 ธันวาคม พ.ศ. 2511 เป็นพระครูสัญญาบัตร​ เจ้าคณะตำบล​ ชั้น​เอก​ ฝ่ายวิปัสสนาธุระ​ ในราชทินนามเดิม
มรณภาพ

หลวงพ่อแดงมรณภาพด้วยโรคชรา เมื่อวันพุธ แรม 8 ค่ำ เดือน 2 ปีฉลู ตรงกับวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2517 สิริอายุ 95 ปี พรรษาที่ 73 ก่อนมรณภาพท่านเคยพูดกับพระปลัดบุญส่ง ธัมมปาโล รองเจ้าอาวาสวัดขณะนั้นว่า “เมื่อฉันหมดลมหายใจแล้วอย่าเผา ให้เก็บร่างฉันไว้ที่หอสวดมนต์ และให้เอาเหรียญที่ปลุกเสกรุ่น 1 ใส่ปากไว้พร้อมเงินพดด้วง  1 ก้อน ส่วนนี้ฉันเอาไปได้และให้เอาขมิ้นมาทาตัวฉันให้เหลืองเหมือนทองคำ” พระบุญส่งจึงรับปาก และได้ทำตามที่หลวงพ่อประสงค์ทุกอย่าง
ปัจจุบันสรีระของท่านยังประดิษฐานอยู่ในหีบประดับมุกซึ่งตั้งอยู่ที่หอสวดมนต์วัดเขาบันไดอิฐ โดยประชาชนสามารถกราบนมัสการได้ทุกวันตั้งแต่เวลา 8.00-17.00 น.
สหธรรมิก

พระครูญาณสาคร (แฉ่ง สีลปญฺโญ) วัดปากอ่าวบางตะบูน ตำบลบางตะบูน อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
พระครูอโศกธรรมสาร (โศก สุวณฺโณ) วัดปากคลอง ตำบลบางครก อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
พระครูพินิจสุตคุณ (ทองสุข อินฺทโชโต) วัดโตนดหลวง ตำบลบางเก่า อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี
พระครูใบฎีกาแฉ่ง ปุญฺญมาโค วัดคงคาราม อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี
พระเทพวงศาจารย์ (อินทร์ อินฺทโชโต) อดีตเจ้าคณะจังหวัดเพชรบุรี
โชติพิพัฒน์ เตชะโสภณมณี

| โชติพิพัฒน์ เตชะโสภณมณีท> ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
ดำรงตำแหน่ง 24​ มีนาคม​ พ.ศ. 2562 – 20 มีนาคม พ.ศ. 2566 (3 ปี 361 วัน)
ก่อนหน้า: นันทพร วีรกุลสุนทร
ถัดไป: ไชยามพวาน มั่นเพียรจิตต์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: วีระวัฒน์ เตชะโสภณมณี 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 (57 ปี)
พรรคการเมือง: อนาคตใหม่ (2562–2563)   ภูมิใจไทย (2563–ปัจจุบัน)

โชติพิพัฒน์ เตชะโสภณมณี (เกิด 2 กุมภาพันธ์ 2511) ชื่อเล่น อ๋า เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร ปัจจุบันสังกัดพรรคภูมิใจไทย
ประวัติ

นายโชติพิพัฒน์ เกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 เดิมชื่อ วีระวัฒน์ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และปริญญาตรีคณะรัฐศาสตร์ (การบริหารรัฐกิจและกฎหมาย) มหาวิทยาลัยรามคำแหง เขาประกอบอาชีพนักธุรกิจเรื่อยมาก่อนเข้าทำงานการเมือง
งานการเมือง

นายโชติพิพัฒน์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภาเขตกรุงเทพมหานคร (ส.ข.) เขตจอมทอง ในปี พ.ศ. 2541 สังกัดกลุ่มมดงาน ดำรงตำแหน่งถึงปี พ.ศ. 2545 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) เขตจอมทอง แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผ้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้กลับมาลงสนามเลือกตั้งโดยลงสมัครในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เขต 23 สังกัดพรรคอนาคตใหม่ และชนะการเลือกตั้ง แต่ต่อมาเกิดการยุบพรรคอนาคตใหม่ในปีถัดมาซึ่งโชติพิพัฒน์ไม่ได้ย้ายไปสังกัดพรรคก้าวไกลเหมือนสมาชิกส่วนใหญ่ของพรรคอนาคตใหม่ แต่กลับย้ายไปสังกัดพรรคภูมิใจไทย ซึ่งขณะนั้นเป็นพรรคร่วมรัฐบาล (พรรคอนาคตใหม่เดิมเป็นฝ่ายค้าน) เขาจึงได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งใน "กลุ่มงูเห่าพรรคอนาคตใหม่" ร่วมกับสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีก 9 คน ต่อมาเขาได้เปิดเผยว่าเขามีความขัดแย้งกับนายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ หัวหน้าพรรคก้าวไกลจึงเป็นเหตุผลที่ไม่ย้ายไปสังกัดพรรคก้าวไกลนั่นเอง นอกจากนี้นายโชติพิพัฒน์ยังดำรงตำแหน่งโฆษกคณะกรรมาธิการการตำรวจ สภาผู้แทนราษฎร
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราฎรกรุงเทพมหานคร เขต 26 สังกัดพรรคภูมิใจไทย ปรากฏว่านายโชติพิพัฒน์ไม่ได้รับเลือก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2564 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)