อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี
สงครามโลกครั้งที่สอง

ปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1939 ควีนแมรีอยู่ระหว่างการเดินทางกลับจากนิวยอร์กไปยังเซาแทมป์ตัน สถานการณ์ระหว่างประเทศนำไปสู่การที่เธอได้รับการคุ้มกันโดยเรือลาดตระเวนประจัญบานฮูด (HMS Hood) เธอเดินทางมาถึงอย่างปลอดภัยและออกเดินทางไปยังนิวยอร์กอีกครั้งในวันที่ 1 กันยายน เมื่อเธอมาถึง สงครามได้ถูกประกาศแล้ว และเธอได้รับคำสั่งให้เทียบท่าคู่กับนอร์ม็องดีจนกว่าจะมีประกาศเพิ่มเติม[ต้องการอ้างอิง]
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1940 ควีนแมรีและนอร์ม็องดีได้ถูกเข้าร่วมโดยควีนเอลิซาเบธ คู่วิ่งลำใหม่ของควีนแมรีที่เพิ่งเดินทางลับจากไคลด์แบงก์มาถึงนิวยอร์ก เรือเดินทะเลขนาดใหญ่ที่สุดสามลำของโลกจอดนิ่งอยู่ระยะเวลาหนึ่งกระทั่งผู้บัญชาการฝ่ายสัมพันธมิตรตัดสินใจว่าทั้งสามลำสามารถใช้เป็นเรือลำเลียงทหารได้ นอร์ม็องดีถูกทำลายด้วยไฟระหว่างการดัดแปลง ควีนแมรีออกจากนิวยอร์กเพื่อไปยังซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1940 ที่ซึ่งเธอพร้อมกับเรือเดินทะเลลำอื่น ๆ อีกหลายลำถูกดัดแปลงเป็นเรือลำเลียงทหาร พื่อบรรทุกทหารออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ไปยังสหราชอาณาจักร
ในการดัดแปลงนั้น ตัวเรือ โครงสร้างบน และปล่องไฟถูกทาสีเทากรมท่า ด้วยสีใหม่ของเธอ และเมื่อรวมกับความเร็วอันยอดเยี่ยมของเธอ จึงทำให้เธอเป็นที่รู้จักในชื่อ "ผีสีเทา" (Grey Ghost) เพื่อป้องกันทุ่นระเบิดแม่เหล็ก ขดลวดล้างอำนาจแม่เหล็กจึงถูกติดตั้งไว้รอบนอกตัวเรือ ภายในเรือ เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งในห้องโดยสารถูกนำออกและแทนที่ด้วยเตียงไม้สามชั้น (แบบติดตาย) ซึ่งต่อมาถูกแทนที่ด้วยเตียง "standee" (แบบพับได้)
พรมยาวรวม 6 ไมล์ (10 กิโลเมตร) เครื่องกระเบื้อง เครื่องแก้ว และเครื่องเงิน 220 ลัง ผ้าทอแขวนผนัง และภาพวาดถูกนำออกและเก็บไว้ในคลังตลอดช่วงสงคราม งานไม้ในห้องพักส่วนตัว ห้องอาหารชั้นเคบิน และพื้นที่สาธารณะอื่น ๆ ถูกหุ้มด้วยหนัง
ควีนแมรีและควีนเอลิซาเบธเป็นเรือลำเลียงทหารที่ใหญ่ที่สุดและเร็วที่สุดที่เข้าร่วมในสงคราม โดยมักบรรทุกทหารมากถึง 15,000 นายในการเดินทางครั้งเดียว และมักเดินทางนอกกองเรือและไม่มีเรือคุ้มกัน ความเร็วสูงและเส้นทางเดินเรือแบบซิกแซกของเรือควีนทำให้เรืออูจับมันแทบไม่ได้เลย แม้จะมีลำหนึ่งพยายามโจมตีเรือก็ตาม วันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 อู-853 ตรวจพบเรือควีนแมรีและดำลงใต้น้ำเพื่อทำการโจมตี แต่เรือสามารถแล่นหนีเรือดำน้ำได้ทันก่อนที่เรือดำน้ำจะทำการโจมตีสำเร็จ ด้วยความสำคัญของทั้งสองลำต่อความพยายามในการทำสงคราม อดอล์ฟ ฮิตเลอร์จึงเสนอเงินรางวัล 1 ล้านไรชส์มาร์คและใบโอ๊กประดับกางเขนอัศวิน เกียรติยศทางทหารสูงสุดของเยอรมนี ให้แก่กัปตันเรืออูคนใดก็ตามที่สามารถจมเรือลำใดลำหนึ่งได้
วันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1942 ควีนแมรีจมเรือคุ้มกันของตนเองโดยไม่ได้ตั้งใจ โดยแล่นชนเรือลาดตระเวนเบาคูรากัว (HMS Curacoa) นอกชายฝั่งไอร์แลนด์ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 338 ราย ควีนแมรีบรรทุกทหารอเมริกันหลายนายคนจากกองพลทหารราบที่ 29 ไปสมทบกับกองกำลังสัมพันธมิตรในยุโรป ด้วยความเสี่ยงต่อการโจมตีของเรืออู ควีนแมรีได้รับคำสั่งห้ามหยุดเรือทุกกรณีและแล่นต่อไปโดยที่หัวเรือแตก แหล่งข้อมูลบางแห่งอ้างว่าหลังจากนั้นหลายชั่วโมง เรือคุ้มกันนำขบวนที่ประกอบด้วยเรือหลวงแบรมแฮม (HMS Bramham) และเรืออีกลำ ได้กลับมาช่วยเหลือผู้รอดชีวิต 99 คนจากลูกเรือของคูรากัวที่มีทั้งหมด 437 คน รวมถึงจอห์น ดับเบิลยู. บัตวูด ผู้บัญชาการเรือ ข้อกล่าวอ้างนี้ขัดแย้งกับคำให้การของแฮร์รี แกรตทริดจ์ รองกัปตันเรือในขณะนั้น ผู้ซึ่งบันทึกว่ากอร์ดอน อิลลิงส์เวิร์ท กัปตันเรือควีนแมรีสั่งการให้เรือพิฆาตที่ร่วมเดินทางออกค้นหาผู้รอดชีวิตทันทีหลังจากคูรากัวจมลง
ต่อมาในปีนั้น ระหว่างวันที่ 8–14 ธันวาคม ค.ศ. 1942 ควีนแมรีได้บรรทุกทหาร 10,389 นายและลูกเรือ 950 คน (รวมทั้งหมด 11,339 คน) ระหว่างการเดินทางครั้งนี้ ในวันที่ 11 ธันวาคม ขณะอยู่ห่างจากสกอตแลนด์ 700 ไมล์ (1,100 กิโลเมตร) ท่ามกลางพายุลมแรง เรือถูกคลื่นยักษ์ซัดเข้าทางกราบขวาอย่างกะทันหัน ซึ่งคลื่นนั้นอาจมีความสูงถึง 28 เมตร (92 ฟุต) เรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทางครั้งนี้สามารถพบได้ในหนังสือของคาร์เตอร์ ตามที่อ้างในหนังสือ ดร. นอร์วัล คาร์เตอร์ พ่อของคาร์เตอร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลสถานีที่ 110 บนเรือในขณะนั้น เขียนในจดหมายว่าครั้งหนึ่งควีนแมรี "เกือบจะพลิกคว่ำ... ชั่วขณะหนึ่งดาดฟ้าบนสุดอยู่ในระดับปกติ จากนั้นก็ วูบ! ลงมา เอียง และพุ่งไปข้างหน้า" ต่อมามีการคำนวณว่าเรือเอียง 52 องศา และจะพลิกคว่ำหากเอียงเพิ่มอีกสามองศา
ระหว่างวันที่ 25 ถึง 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ควีนแมรีบรรทุกทหาร 15,740 นาย และลูกเรือ 943 คน (รวม 16,683 คน) ถือเป็นสถิติสูงสุดสำหรับจำนวนผู้โดยสารที่เคยขนส่งบนเรือลำเดียว สิ่งนี้เป็นไปได้เฉพาะในฤดูร้อนเท่านั้นเนื่องจากผู้โดยสารต้องนอนบนดาดฟ้าเรือ
ในช่วงสงคราม ควีนแมรีนำวินสตัน เชอร์ชิล นายกรัฐมนตรีอังกฤษ ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสามครังเพื่อเข้าร่วมการประชุมกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายสัมพันธมิตร เขาถูกระบุในบัญชีรายชื่อว่า "พันเอกวอร์เดิน (Colonel Warden) ในการเดินทางครั้งหนึ่งใน ค.ศ. 1943 เชอร์ชิลและคณะทำงานของเขาได้วางแผนการบุกนอร์มังดีและเขาได้ลงนามในคำประกาศดีเดย์บนเรือ ภายหลังเชอร์ชิลกล่าวว่าเรือควีนได้ "ท้าทายความเกรี้ยวกราดของลัทธิฮิตเลอร์ในยุทธนาวีที่แอตแลนติก หากปราศจากความช่วยเหลือของพวกเธอ วันแห่งชัยชนะครั้งสุดท้ายจะต้องถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่ต้องสงสัย" เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ควีนแมรีได้ขนส่งทหารมากกว่า 800,000 นาย และเดินทางเป็นระยะทางกว่า 600,000 ไมล์ข้ามมหาสมุทรทั่วโลก