stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กาลไภรวมนเทียร (อุชเชน)
เทพเจ้าองค์ประธาน

ตามชื่อ มนเทียรนี้มีพระกาลไภรวะ (หรือ พระกาลไภรพ) เป็นเทพเจ้าองค์ประธาน มูรติของพระกาลไภรวะในมนเทียรมีลักษณะเป็นใบหน้าในก้อนหินที่ประดับด้วยชั้นของผงกุงกุมะและสินทูร เศียรของเทพเจ้าทำมาจากโลหะเงิน ประดับด้วยผ้าโพกศีรษะแบบมราฐา ตามธรรมเนียมบอกเล่าถึงที่มาของมนเทียรหลังปัจจุบัน
ธรรมเนียมการบูชาอัษฏไภรวะ ("พระไภรวะแปดพระองค์") เป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมไศวนิกาย พระกาลไภรวะถือเป็นเทพเจ้าอวค์ประธานในแปดองค์นี้ ธรรมเนียมการบูชาพระกาลไภรวะในอดีตเป็นที่นิยมเป็นพิเศษในสำนักกปาลิกา และ อโฆระ นครอุชเชนเป็นศูนย์กลางของทั้งสองสำนักนี้
พระกาลไภรวะได้รัขการนับถือเป็นเทพารักษ์ของนครอุชเชน และถือเป็นองค์เสนาบดีประจำนคร
การถวายสุรา

มนเทียรนี้มีธรรมเนียมการถวายสุราแด่พระกาลไภรวะ ในฐานะหนึ่งในห้าเครื่องถวายบูชาเชิงตันตระ หรือ ปัญจมการ อันประกอบด้วย มทยะ (สุรา), มางสะ (เนื้อ), มีนะ หรือ มัสยะ (ปลา), มุทรา (ธัญญาหาร) และ มิถุนะ (เพศสสัมพันธ์) ในอดีต เครื่องบูชาทั้งห้าประการข้าวต้นจะประกอบถวายแด่พระองค์ แต่ในปัจจุบันมีเพียงสุราเท่านั้นที่ยังคงถวายให้ อีกสี่เครื่องบูชานั้นถวายในรูปพิธีกรรมเชิงสัญลักษณ์แทน
ร้านค้าด้านนอกของมนเทียรมีจำหน่ายตะกร้าของบูชาต่าง ๆ ซึ่งประกอบด้วยมะพร้าว ดอกไม้ และสุราหนึ่งขวด ในปี 2015 รัฐบาลรัฐมัธยประเทศเปิดร้านขายสุราด้านนอกมนเทียรเพื่อยืนยันว่าสาธุชนที่เดินทางมาจะไม่ต้องเผชิญปัญหาคนค้าสุราที่ไม่มีใบอนุญาต ร่านดังกล่าวขายทั้งสุราพื้นบ้าน และ สุราแบบฝรั่ง
ทุก ๆ วันมีสาธุชนนำสุรามาถวายแก่เทพเจ้าหลายร้อยคน โดยจะยื่นสุราในขวดแก่นักบวชซึ่งจะนำสุรานั้นเทลงในชามตื้น จากนั้นจึงประกอบพิธีสวดถวายเครื่องบูชา นำชามที่ใส่สุราสัมผัสกับปากของเทพเจ้าซึ่งมีรอยเป็นแถบ (slit) อยู่ จากนั้นจะเอียงชามเล็กน้อย สุราในชามก็จะไหลหายไป สุราจะเหลือคืนกลับไปประมาณหนึ่งในสามของขวด ซึ่งจะนำกลับไปรับประทานต่อในฐานะประสาทัม
นักบวชของมนเทียรและสาธุชนหลายคนเชื่อว่าด้านหลังรอยเป็นแถบที่ปากของเทพเจ้าไม่มีโพรงอยู่ข้างหลัง การที่สุราหายวับไปเมื่อเอียงชามนั้นคือการที่เทพเจ้าทรงดื่มสุราที่ถวายอย่างอัศจรรย์ กระนั้น มนเทียรไม่อนุญาตให้บุคคลใดก็ตาทำการตรวจสอบเทวรูป รวมถึงยังกล่าวอ้างว่าเฉพาะนักบวชของมนเทียรเท่านั้นที่สามารถกระทำการอัศจรรย์นี้ได้ บุคคลภายนอกหากมาทำการถวายสุราเช่นนี้จะไม่สามารถทำให้เทวรูป "กลืนสุรา" ได้แบบที่นักบวชทำ
มีการคาดการณ์จำนวนสุราที่ถวายแด่เทพเจ้าอยู่ที่หลายร้อยลิตรต่อวัน กระนั้นทางมนเทียรไม่ได้มีการเผยแพร่จำนวนที่แน่ชัด ในปี 2016 ระหว่างช่วงอุชไชนสิงหัสถะ รัฐบาลของรัฐสั่งห้ามการขายสุราในนครอุชเชนทั้งเดือน ยกเว้นเพียงร้านขาด้านหน้ามนเทียรนี้ที่จำหน่ายได้
นักบวชขณะเอียงชามตื้นบรรจุสุราของถวายเข้าในปากของเทวรูป
เดอะ ร็อก ยึดนรกป้อมมหากาฬ

| เดอะ ร็อก ยึดนรกป้อมมหากาฬ |
| --- | --- |

กำกับ: ไมเคิล เบย์
เขียนบท: เดวิด ไวสเบิร์ก ดักลาส เอส. คุก
เนื้อเรื่อง: เดวิด ไวสเบิร์ก ดักลาส เอส. คุก
อำนวยการสร้าง: เจอร์รี บรักไฮเมอร์ ดอน ซิมป์สัน หลุยส์ เอ. สโตลเลอร์ ฌอน คอนเนอรี วิลเลี่ยม สจ๊วต
นักแสดงนำ: ฌอน คอนเนอรี นิโคลัส เคจ เอ็ด แฮร์ริส ไมเคิล เบห์น วิลเลียม ฟอร์ไซท์
ตัดต่อ: ริชาร์ด ฟรานซิส-บรูซ
ดนตรีประกอบ: นิค เกลนนี่-สมิธ ฮันส์ ซิมเมอร์ แฮร์รี เกร็กสัน-วิลเลียมส์
ผู้จัดจำหน่าย: ฮอลลีวู้ด พิคเจอร์ส
วันฉาย: 7 มิถุนายน 1996 (สหรัฐ) (แคนาดา) 21 มิถุนายน 1996 (สหราชอาณาจักร) 26 กรกฎาคม 1996 (ออสเตรเลีย)
ความยาว: 136 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 75 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 335 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ทั่วโลก)
เดอะ ร็อก ยึดนรกป้อมทมิฬ
เรื่องย่อ

นายทหารชาวสหรัฐคนหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า นายพลจัตวา ฟรานซิส เอ็กซ์ ซามูเอล ได้รวบรวมพรรคพวกเรียกร้องสิทธิผลประโยชน์ทางการทหาร แต่มาขัดแย้งกับทางการเนื่องจากต่างฝ่ายต่างเข้าใจผิด ต่อมา ดร.สแตนเลย์ กู๊ดสปีด ซึ่งเป็นตัวเอกผู้ชำนาญการด้านเคมี ที่ไม่มีความชำนาญด้านการใช้อาวุธตลอดจนไร้ทักษะการต่อสู้ได้รับเชิญให้ไปที่เกาะอัลคาทราซ กระทั่งมาพบกับอดีตสายลับชาวอังกฤษ ซึ่งมีชื่อว่า ร้อยเอกจอห์น แพททริก เมสัน (โดยอ้างตนว่าเรียนวิชาการต่อสู้มาจากสายลับ 007) ก่อนที่ทั้งคู่จะร่วมกันทำศึกต่อไป
ตัวละครหลัก

นิโคลัส เคจ รับบทเป็น ดร.สแตนเลย์ กู๊ดสปีด
ฌอน คอนเนอรี รับบทเป็น ร้อยเอกจอห์น แพททริก เมสัน
เอ็ด แฮร์ริส รับบทเป็น พลจัตวาฟรานซิส เอ็กซ์ ซามูเอล แห่งนาวิกโยธินสหรัฐ
การตอบรับ > บ็อกซ์ออฟฟิศ

จากการผลิตด้วยงบประมาณ 75 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เดอะ ร็อก ยึดนรกป้อมมหากาฬ ทำรายได้รวม 134 ล้านดอลลาร์ในสหรัฐและแคนาดา ตลอดจนอีก 201 ล้านดอลลาร์สหรัฐในที่อื่น รวมเป็น 335 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก ซึ่งเป็นภาพยนตร์ทำรายได้สูงสุดอันดับเจ็ดในบ็อกซ์ออฟฟิศของสหรัฐในปี ค.ศ. 1996 และภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดเป็นอันดับสี่ของโลกในปีนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

เดอะ ร็อก ยึดนรกป้อมมหากาฬ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่แบบ:AllRovi title
เดอะ ร็อก ยึดนรกป้อมมหากาฬ ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
เดอะ ร็อก ยึดนรกป้อมมหากาฬ ที่เมทาคริติก
เดอะ ร็อก ยึดนรกป้อมมหากาฬ ที่รอตเทนโทเมโทส์
The Rock an essay by Roger Ebert at the Criterion Collection
เฮอร์เบิร์ต สมิธ

| เฮอร์เบิร์ต สมิธ ซีบีอี |
| --- | --- |
เกิด: 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1872(1872-05-26) เอ็ดจ์บัสตัน, ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 20 เมษายน ค.ศ. 1953(1953-04-20) (80 ปี)
การศึกษา: วิทยาลัยวินเชสเตอร์
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด วิทยาเขตนิวคอลเลจ
มีชื่อเสียงจาก: หินอัญมณี (ค.ศ. 1912)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: นักแร่วิทยา, นักอัญมณีวิทยา
สถาบันที่ทำงาน: พิพิธภัณฑ์บริติช (ประวัติศาตร์ธรรมชาติ), ลอนดอน
 
มาตรดัชนีหักเหของเฮอร์เบิร์ต สมิธ
จอร์จ เฟรดเดอริก เฮอร์เบิร์ต สมิธ (26 พฤษภาคม ค.ศ. 1872 – 20 เมษายน ค.ศ. 1953) เป็นนักแร่วิทยาชาวอังกฤษผู้ซึ่งปฏิบัติงานกับพิพิธภัณฑ์บริติช (ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ) เขาค้นพบแร่พาราทาคาไมต์ในปี ค.ศ. 1906 และพัฒนาเครื่องวัดการหักเหของแสงของช่างทำเครื่องประดับเพื่อระบุอัญมณีได้อย่างทันที แร่สมิไทต์และเฮอร์เบิร์ตสมิไทต์ได้รับการตั้งชื่อตามจากเขา เช่นเดียวกับวอลลาบีสีหินเฮอร์เบิร์ต (Herbert's rock-wallaby) หนึ่งในเจ็ดสกุลของสัตว์ชนิดดังกล่าว
ชีวิตช่วงต้นและอาชีพ

สมิธเกิดในปี ค.ศ. 1872 เข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยวินเชสเตอร์ จากนั้นจึงศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด วิทยาเขตนิวคอลเลจ เขาเรียนวิชาคณิตศาสตร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1891 ถึง 1895 ซึ่งได้รับคะแนนดีเลิศ และสำเร็จการศึกษาในสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 1896 สมิธได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยในพิพิธภัณฑ์บริติช (ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ) ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1896 เขาทำงานในแผนกแร่วิทยาของพิพิธภัณฑ์จนถึงปี ค.ศ. 1921 เมื่อเขาได้รับตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการพิพิธภัณฑ์ สืบต่อจากชาร์ลส์ อี. ฟาแกน
ในอาชีพนักแร่วิทยาของเขา สมิธทำงานในหัวข้อต่าง ๆ รวมทั้งการกำหนดองค์ประกอบและโครงสร้างของแร่ เขาเขียนบทความเกี่ยวกับโครงสร้างของแร่ทองคำเทลลูไรด์ คาลาเวอไรต์ (AuTe2); และเขาอธิบายเกี่ยวกับแร่พาราทาคาไมต์ทองแดง–สังกะสีออกซีคลอไรด์ชนิดใหม่ สมิธยังพัฒนาเครื่องมือใหม่สำหรับการวัดคุณสมบัติทางผลึกศาสตร์และแสงของแร่กับอัญมณีในทางปฏิบัติ (โกนิโอมิเตอร์ (goniometers) และมาตรดัชนีหักเห (refractometer))และเขียนตำราเรียนเกี่ยวกับอัญมณีและอัญมณีวิทยาซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1912 และผ่านการตีพิมพ์หลายครั้ง โดยฉบับพิมพ์ที่ 13 ได้ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1958
ในบทบาทเลขานุการพิพิธภัณฑ์ เขาทำหน้าที่กำกับดูแลการขยายพิพิธภัณฑ์และการสร้างอาคารใหม่สำหรับแผนกกีฏวิทยา และเขารับผิดชอบงานฉลองครบรอบ 50 ปีของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในปี ค.ศ. 1931 นอกจากนี้ เขายังเริ่มต้นการขายโปสการ์ดต่าง ๆ ในพิพิธภัณฑ์ และก่อตั้งสโมสรกีฬาสำหรับเจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์ เขาทำหน้าที่เป็นเลขานุการพิพิธภัณฑ์จนถึงปี ค.ศ. 1935 ก่อนจะกลับมาที่แผนกแร่วิทยาเป็นเวลาสองปีก่อนจะเกษียณอายุ ซึ่งเกษียณอายุในปี ค.ศ. 1937
ในปี ค.ศ. 1927 ร่วมกับสมาคมข้าราชการพลเรือนสหราชอาณาจักร สมิธได้จัดเตรียมรถไฟพิเศษเพื่อนำข้าราชการไปที่ริชมอนด์, ยอร์กเชอร์ เพื่อชมสุริยุปราคา สมิธได้นำเศษกระจกสีควันบุหรี่มาให้ชม และเขียนคู่มือเกี่ยวกับสุริยุปราคา เมืองริชมอนด์ตั้งอยู่ในแนวสุริยุปราคาเต็มดวง และนักท่องเที่ยวหลายพันคนเข้าร่วมขบวนรถไฟท่องเที่ยวพิเศษในวันนั้น รวมถึงเวอร์จิเนีย วูล์ฟ ซึ่งบรรยายเหตุการณ์ดังกล่าวในไดอารี่และเรียงความของเธอเรื่อง เดอะซันแอนดเดอะฟิช (The Sun and the Fish) ในปี ค.ศ. 1928 ขณะเกิดสุริยุปราคาเต็มดวง ดวงอาทิตย์ถูกเมฆบดบัง
อนุสรณ์

ในปี ค.ศ. 1905 อาร์ เฮช ซอลลี นักแร่วิทยา ตั้งชื่อแร่เงินซัลไฟด์อาร์เซนิก (AgAsS2) ว่า แร่สมิธไทต์ตามชื่อของสมิธ แร่ชนิดนี้มาจากเหมืองหินเลนเกนบัคในหุบเขาบินน์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ในเวลานั้น สมิธกำลังศึกษาชนิดกับแร่ชนิดอื่น ๆ จากสถานที่นั้น ในปี ค.ศ. 2004 แร่ทองแดง–สังกะสีออกซีคลอไรด์ (ZnCu3(OH)6Cl2) ว่า เฮอร์เบิร์ตสมิธไทต์ ได้ตั้งชื่อตามสมิธ เนื่องจากพบว่ามีคุณสมบัติทางเคมีและโครงสร้างเหมือนกับพาราทาคาไมต์ ซึ่งสมิธค้นพบในปี ค.ศ. 1906
ในปี ค.ศ. 1926 วอลลาบีสีหินเฮอร์เบิร์ตซึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Petrogale herberti ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่สมิธ เพื่อสะท้อนถึงความช่วยเหลือที่เขาให้แก่ฮิวเบิร์ต วิลกินส์ ซึ่งค้นพบวอลลาบีตัวนี้ในระหว่างการเดินทางของเขา
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1949 สมิธได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิบริติช ชั้นตติยาภรณ์ สำหรับ "การให้บริการทางวิชาการเรื่องพืชและสัตว์ในหมู่เกาะอังกฤษ"
ยาโคบ

ระวังสับสนกับ ยาขอบ
| ยาโคบ |
| --- | --- |
ยาโคบกำลังต่อสู้กับทูตสวรรค์ ภาพโดยแร็มบรันต์
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
บุตร: ลูกชายทั้ง 12 (เผ่าอิสราเอลทั้ง 12) ดินาห์ (ลูกสาวคนเดียว)
ญาติ: อิสอัค (พ่อ)   รีเบคคา (แม่)  อับราฮัม (ปู่)   ซาราห์ (ย่า)   อิชมาเอล (ลุง)   อีเซา (พี่ชายฝาแฝด)   ราเชล (ลูกพี่ลูกน้อง, ภรรยา)   เลอาห์ (ลูกพี่ลูกน้อง, ภรรยา)
ยาโคบ เป็นบุตรคนที่สองของอิสอัคกับนางเรเบคาห์ มีพี่ชายฝาแฝดชื่อเอซาว แต่ทั้งสองแตกต่างกัน เอซาว ตัวแดงมีขนทั่วตัว เป็นนายพรานมือแม่น เป็นที่รักของอิสอัค ขณะที่ยาโคบ เป็นเด็กเงียบ ๆ อยู่กับบ้าน แต่เป็นที่รักของนางเรเบคาห์ ผู้เป็นแม่
สิทธิบุตรหัวปี

วันหนึ่ง ขณะที่ยาโคบต้มอาหารอยู่ อีเซากลับมาจากท้องทุ่งและหิวจัด จึงขออาหารจากยาโคบ ยาโคบจึงกล่าวว่า "ขายสิทธิบุตรหัวปีของพี่ให้ฉันก่อนซิ" อีเซาซึ่งกำลังหิวจัดจึงยอมสาบานมอบสิทธิบุตรหัวปีให้แก่ยาโคบ เพื่อแลกกับขนมปังและถั่วแดงต้ม ซึ่งถือได้ว่าอีเซา ได้ดูหมิ่นสิทธิบุตรหัวปี ในสมัยก่อน สิทธิบุตรหัวปีมีความสำคัญ เพราะจะเป็นสิทธิในการรับมรดกทุกอย่างของผู้เป็นบิดา
คำอวยพรของอิสอัค

เมื่ออิสอัคแก่ตัวลง และตาของท่านก็ขุ่นมัว ท่านจึงเรียกอีเซาให้ไปพบ และบอกให้อีเซาออกไปล่าสัตว์เพื่อทำอาหารมาให้ เพื่ออิสอัคจะได้อวยพรเอซาวต่อหน้าพระเจ้า แต่นางเรเบคาห์ได้ยิน จึงเรียกยาโคบ และให้ยาโคบนำลูกแพะมาให้นางปรุงเป็นอาหาร และให้ยาโคบนำอาหารนั้นไปให้อิสอัครับประทาน โดยนางเรเบคาห์ ได้นำเสื้อผ้าของเอซาวที่นางมีให้ยาโคบสวมใส่ และนำหนังแพะห่อหุ้มมือ และคอของยาโคบไว้ แล้วยาโคบจึงนำอาหารเข้าไปให้อิสอัค แม้อิสอัคจะสงสัยเนื่องจากเสียงพูดที่แตกต่าง แต่ไม่สามารถจับผิดได้เนื่องจากสายตาที่ขุ่นมัว
เมื่อรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ท่านจึงอวยพรให้ยาโคบ ต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้าว่า "ขอให้ชนชาติทั้งหลายรับใช้เจ้า ขอให้ประชาชาติกราบไหว้เจ้า ขอให้เป็นเจ้านายเหนือพี่น้อง และบุตรชายมารดาเจ้ากราบไหว้เจ้า ผู้ใดสาปแช่งเจ้าก็ขอให้ผู้นั้นถูกสาป และผู้ใดอวยพรเจ้าก็ขอให้ผู้นั้นได้รับพร"
เมื่ออีเซากลับมาจากล่าสัตว์ และเตรียมอาหารนำมาให้บิดา แต่ช้ากว่ายาโคบ จึงไม่ได้รับพรจากบิดา และต้องสูญเสียสิทธิในมรดกทั้งสิ้นของบิดาไป อีเซาจึงโกรธแค้นยาโคบ และวางแผนจะฆ่ายาโคบ ภายหลังจากที่บิดาเสียชีวิต นางเรเบคาห์ทราบเรื่อง จึงได้ส่งยาโคบไปอยู่กับ ลาบัน พี่ชายของนาง ที่เมืองปัดดานอารัม
ยาโคบรับใช้ลาบัน

เมื่อยาโคบเดินทางไปยังบ้านของลาบัน ลุงของตนเอง และยาโคบขอรับใช้ลาบัน เป็นเวลา 7 ปี เพื่อให้ได้ นางราเชล มาเป็นภรรยา ฝ่ายลาบันมีบุตรสาว 2 คน คือ เลอาห์ คนพี่ และ ราเชล คนน้อง รูปร่างสละสลวย และงามน่าดู เมื่อครบกำหนด 7 ปี ลาบันก็ยก เลอาห์ให้เป็นภรรยาของยาโคบ โดยให้เหตุผลว่า ไม่มีธรรมเนียมที่จะยกน้องสาวให้ก่อนพี่หัวปี และให้ครบ 7 วันก่อน จึงจะยกนางราเชลให้ แต่ยาโคบต้องยอมรับใช้ลาบันอีก 7 ปี
เมื่อนางราเชล คลอดโยเซฟ บุตรชายคนที่ 11 ยาโคบก็ขอเดินทางกลับบ้านบิดา และต่อรองค่าจ้าง เป็นแพะ แกะ ที่มีจุด ด่าง และดำ ซึ่งยาโคบได้ใช้ภูมิปัญญาในการผสมพันธุ์แพะ และแกะ ที่เป็นจุด ด่าง และดำ จนมั่งมีมากขึ้น มีฝูงแพะ แกะฝูงใหญ่ ฝูงอูฐฝูงลา คนใช้ชายหญิง เป็นเหตุให้บุตรชายของลาบันไม่พอใจยาโคบมาก เมื่อพระเจ้าทรงสั่งให้ยาโคบกลับไปยังดินแดนของอับราฮัม ยาโคบจึงปรึกษากับ นางราเชล และนางเลอาห์ ซึ่งภรรยาทั้งสอง ก็ยินดีเดินทางไปกับยาโคบ ทั้งหมดจึงพากันเดินทางกลับไปยังเทือกเขากิเลอาด
อิสราเอล

ที่เปนีเอล ริมฝั่งแม่น้ำยับบอก ยาโคบพักแรมจากการเดินทางกลับจากบ้านของลาบัน ระหว่างรอพบเอซาว พี่ชายฝาแฝดของตนเอง ในคืนนั้นมีชายคนหนึ่งมาปล้ำสู้กับยาโคบ ตั้งแต่ดึกจนรุ่งเช้า ก็ไม่ปรากฏผลแพ้ชนะ ชายผู้นั้นจึงแตะที่ข้อต่อสะโพกของยาโคบ และทำให้สะโพกของยาโคบนั้นเคล็ดไป และชายผู้นั้นจึงตั้งชื่อใหม่ให้แก่ยาโคบว่าอิสราเอล ซึ่งแปลว่า ผู้ปล้ำสู้กับพระเจ้า
ยาโคบพบกับเอซาว

เมื่อยาโคบเดินทางกลับจากบ้านของลาบัน ขณะกลับเข้าบ้านเกิด ยาโคบได้ใช้ให้คนไปพบ เอซาว พี่ชายฝาแฝดของตนเพื่อแจ้งข่าว และระหว่างนั้นยาโคบได้แบ่งทรัพย์สมบัติของตนส่วนหนึ่งไว้ให้เป็นของขวัญแก่เอซาว
เอซาวได้นำคนสี่ร้อยคนออกมาต้อนรับยาโคบ และคืนดีกันในวันนั้นเอง เอซาวก็กลับเข้าไปพักอยู่เมืองเสอีร์ ส่วนยาโคบกับครอบครัวพักอยู่ที่สุคคท ต่อมาจึงได้ย้ายไปยังเบธเอล เอฟราธาห์ (เบธเลเฮม)  และคีริยาทอารบาเป็นลำดับ ขณะเดินทางจากเบธเอลไปยังเมืองเอฟราธาห์ นางราเชลก็เจ็บท้องคลอดบุตรชายคนสุดท้องชื่อ เบนยามิน แล้วเสียชีวิตลง
ในศาสนาอิสลาม

บทความหลัก: ยะอ์กูบ
ยาโคบ (อาหรับ: يعقوب, อักษรโรมัน: Ya’qūb อ่านว่า ยะอ์กูบ) เป็นหนึ่งในบรรดานบี 25 ท่าน ซึ่งถูกกล่าวในคัมภีร์กุรอานของอิสลาม เป็นบุตรชายของนบีอิสหาก (อิสอัค) ซึ่งเป็นหลานชายของนบีอิบรอฮีม (อับราฮัม) ท่านได้รับอีกฉายาหนึ่งว่า อิสรออีล (อิสราเอล) ซึ่งมาจากภาษาฮีบรู (ฮีบรู: ישראל, ยิสราเอล, แอราเมอิก: ܐܝܣܪܐܝܠ, ยิสรออีล อาหรับ: إسراءيل หรือ إسرائيل, อิสรออีล แปลว่า บ่าวของอัลลอฮ์, ผู้ที่อัลลอฮ์ทรงเลือก, พลังแห่งศรัทธา) โดยอัลลอฮ์ทรงมอบชื่อนี้ให้ท่านระหว่างที่ท่านกำลังเดินทางจากเมืองฮัรรอน ในประเทศตุรกีปัจจุบัน สู่เมืองอัลเคาะลีล ในรัฐปาเลสไตน์ ท่านถูกกล่าวในคัมภีร์กุรอาน 16 ครั้ง บุตรชาย 12 คนของท่านถูกเรียกว่า อัลอัสบาฏ บุตรของท่านคนหนึ่งนามว่า ยูซุฟ หรือ โยเซฟ ได้เป็นนบีและเราะสูล และเป็นอัลอะซีซ (ผู้ทรงเดชานุภาพ) แห่งอียิปต์
ดูเพิ่ม

หนังสือปฐมกาล
อับราฮัม
| ด ค กเชื้อสายของอาดัมถึงดาวิดตามคัมภีร์ฮีบรู |
| --- | --- |
การทรงสร้างถึงน้ำท่วม:  อาดัม  เสท  เอโนช  เคนัน  มาหะลาเลล  ยาเรด  เอโนค  เมธูเสลาห์  ลาเมค  โนอาห์  เชม 
ปฐมบรรพบุรุษหลังน้ำท่วม:  อารปัคชาด  เคนัน  เช-ลาห์  เอเบอร์  เปเลก  เรอู  เสรุก  นาโฮร์  เท-ราห์  อับราฮัม  อิสอัค  ยาโคบ 
เผ่ายูดาห์ถึงราชอาณาจักร:  ยูดาห์  เปเรศ  เฮสโรน  ราม  อัมมีนาดับ  นาโชน  สัลโมน  โบอาส  โอเบด  เจสซี  ดาวิด 
ชื่อในตัวเอียงปรากฏเฉพาะในฉบับเซปทัวจินต์ภาษากรีก
| ด ค กผู้เผยพระวจนะในคัมภีร์ฮีบรู / พันธสัญญาเดิม |
| --- | --- |
ยุคก่อนปฐมบรรพบุรุษ:  อาเบล‡  เอโนค‡  โนอาห์‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ปฐมบรรพบุรุษ / ปฐมบรรพสตรี:  อับราฮัม  อิสอัค  ยาโคบ  ซาราห์ฺ 
ผู้เผยพระวจนะ ของวงศ์วานอิสลาเอลในโทราห์:  โมเสส (ในวรรณกรรมรับบี)  อาโรน  มิเรียม  เอลดาดและเมดาด  ฟีเนหัส 
ถูกกล่าวถึงใน หมวดผู้เผยพระวจนะยุคแรก:  โยชูวา  เดโบราห์  กิเดโอน  แซมสัน  เอลคานาห์  ฮันนาห์  อาบีกายิล  ซามูเอล  กาด  นาธัน  ดาวิด  ซาโลมอน  เยดูธูน  อาหิยาห์  เชไมยาห์  เอลียาห์  เอลีชา  อิดโด  ฮานานี  เยฮู  มีคายาห์  ยาฮาซีเอล  เอลีเอเซอร์บุตรโดดาวาหุ  เศคาริยาห์บุตรเยโฮยาดา  ฮุลดาห์ 
ผู้เผยพระวจนะใหญ่:  อิสยาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เยเรมีย์  เอเสเคียล  ดาเนียล‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ผู้เผยพระวจนะน้อย:  โฮเชยา  โยเอล  อาโมส  โอบาดีห์  โยนาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  มีคาห์  นาฮูม  ฮาบากุก  เศฟันยาห์  ฮักกัย  เศคาริยาห์  มาลาคี 
ลัทธิโนอาห์:  เบโอร์  บาลาอัม  โยบ (ในวรรณกรรมรับบี) 
อื่น ๆ:  อามอส  เบเออรี  บารุค  อากูร์  อุรียาห์  บุซี  โมรเดคัย  เอสเธอร์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เอสรา  เนหะมีย์  รูธ  โอเดด  อาซาริยาห์ 
 ชื่อเอียงแสดงถึงบุคคลที่สถานะผู้เผยพระวจนะไม่ได้รับการยอมรับในระดับสากล  ‡ แสดงถึงบุคคลที่มีสถานะผู้เผยพระวจนะเฉพาะในศาสนาคริสต์ 
อิสอัคอวยพรแก่ยาโคบ ภาพโดย โกเวิร์ท ฟลินซ์
ซุปมิโซะ

| --- | --- |
ซุปมิโซะที่มีส่วนผสมประกอบไปด้วยเต้าหู้ วากาเมะ และต้นหอม
ประเภท: ซุป
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ดาชิ, มิโซะ
จานอื่นที่คล้ายกัน: ทเว็นจังกุก, ทเว็นจังจีแก
 ตำราอาหาร: ซุปมิโซะ   สื่อ: ซุปมิโซะ
ซุปมิโซะ (ญี่ปุ่น: 味噌汁; โรมาจิ: misoshiru) เป็นซุปญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมที่ประกอบไปด้วยน้ำสต๊อกดาชิกับเต้าเจี้ยวมิโซะแบบนิ่มผสมเข้าด้วยกัน นอกจากนี้ยังมีส่วนผสมที่เป็นตัวเลือกอื่น ๆ อีกมากมายที่อาจจะมีการใส่เพิ่มลงไป ขึ้นอยู่กับสูตรอาหารตามภูมิภาคและตามฤดูกาล รวมไปถึงความชอบส่วนบุคคล
ซุปมิโซะถือเป็นหนึ่งในประเภทซุปพื้นฐานสองประเภทของอาหารญี่ปุ่นร่วมกับซูอิโมโนะ (ซุปใส)
เกาะแรงเกล

| ชื่อท้องถิ่น: Остров Врангеля (รัสเซีย) Умӄиԓир (ชูคอต) |
| --- | --- |
เกาะแรงเกลในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2018
ที่ตั้งของเกาะแรงเกล
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ใกล้ทะเลชุกชี
พิกัด: 71°14′N 179°25′W﻿ / ﻿71.233°N 179.417°W﻿ / 71.233; -179.417
พื้นที่: 7,600 ตารางกิโลเมตร (2,900 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 1,096 ม. (3596 ฟุต)
จุดสูงสุด: เขาโซเวียต
การปกครอง
รัสเซีย
เขตสหพันธ์: ตะวันออกไกล
เขตปกครองตนเอง: ชูคอตคา
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 0


 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: Natural System of Wrangel Island Reserve
ประเภท: ธรรมชาติ
เกณฑ์: ix, x
ขึ้นเมื่อ: 2004 (สมัยที่ 28)
เลขอ้างอิง: 1023rev
ภูมิภาค: เอเชีย
 
 
เกาะแรงเกล (อังกฤษ: Wrangel Island; รัสเซีย: О́стров Вра́нгеля, อักษรโรมัน: Ostrov Vrangelya, เสียงอ่านภาษารัสเซีย: [ˈostrəf ˈvrangʲɪlʲə]; ชูคอต: Умӄиԓир, อักษรโรมัน: Umqiḷir, เสียงอ่านภาษาชูคอต: [umqiɬir]) เป็นเกาะในมหาสมุทรอาร์กติก ระหว่างทะเลชุกชีกับทะเลไซบีเรียตะวันออก จริง ๆ แล้ว เกาะตั้งอยู่บนเส้นเมริเดียนที่ 180 องศา ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตวันสากล แต่เส้นนี้ได้เบี่ยงไปทางทิศตะวันออกเพื่อหนีเกาะนี้ (รวมถึงคาบสมุทรชุกชีบนแผ่นดินใหญ่รัสเซีย) เกาะที่อยู่ใกล้เกาะแรงเกิลที่สุด คือเกาะเล็ก ๆ ที่ชื่อ เกาะเฮอรัลด์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก อยู่ห่างราว 60 กิโลเมตร (32 ไมล์ทะเล) เกาะแรงเกลเป็นสถานที่อยู่อาศัยของช้างแมมมอธตัวสุดท้ายบนโลกนี้
ภูมิอากาศ

เกาะแรงเกลมีสภาพภูมิอากาศขั้วโลกสุดขั้ว (เคิพเพิน ET)
| ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเกาะแรงเกิล> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 1.5 (34.7) | -0.2 (31.6) | 0.2 (32.4) | 2.5 (36.5) | 9.6 (49.3) | 17.6 (63.7) | 18.2 (64.8) | 16.7 (62.1) | 12.7 (54.9) | 9.3 (48.7) | 2.4 (36.3) | 2.0 (35.6) | 18.2 (64.8) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | -18.5 (-1.3) | -18.7 (-1.7) | -17.4 (0.7) | -11.7 (10.9) | -2.5 (27.5) | 3.8 (38.8) | 6.5 (43.7) | 5.6 (42.1) | 2.8 (37) | -2.4 (27.7) | -8.4 (16.9) | -15.5 (4.1) | −6.37 (20.54) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -21.8 (-7.2) | -22.2 (-8) | -21.0 (-5.8) | -15.2 (4.6) | -5.1 (22.8) | 1.2 (34.2) | 3.6 (38.5) | 3.2 (37.8) | 1.0 (33.8) | -4.2 (24.4) | -10.8 (12.6) | -18.2 (-0.8) | −9.13 (15.58) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -25.1 (-13.2) | -25.7 (-14.3) | -24.5 (-12.1) | -18.8 (-1.8) | -7.5 (18.5) | -0.7 (30.7) | 1.4 (34.5) | 1.4 (34.5) | -0.7 (30.7) | -6.3 (20.7) | -13.5 (7.7) | -21.0 (-5.8) | −11.75 (10.85) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -42.0 (-43.6) | -44.6 (-48.3) | -45.0 (-49) | -38.2 (-36.8) | -31.5 (-24.7) | -12.3 (9.9) | -4.9 (23.2) | -6.5 (20.3) | -14.6 (5.7) | -29.8 (-21.6) | -34.9 (-30.8) | -57.7 (-71.9) | −57.7 (−71.9) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 9.1 (0.358) | 10.2 (0.402) | 7.6 (0.299) | 6.7 (0.264) | 7.9 (0.311) | 9.3 (0.366) | 21.5 (0.846) | 22.3 (0.878) | 16.3 (0.642) | 16.1 (0.634) | 11.5 (0.453) | 9.4 (0.37) | 147.9 (5.823) |
| ความชื้นร้อยละ | 79 | 80 | 80 | 81 | 85 | 87 | 88 | 89 | 86 | 81 | 79 | 79 | 83 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 0.1 | 0.2 | 0.03 | 0.3 | 4 | 9 | 14 | 17 | 11 | 2 | 1 | 0.2 | 59 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 13 | 13 | 12 | 14 | 17 | 9 | 3 | 6 | 15 | 22 | 16 | 13 | 153 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 2 | 59 | 195 | 267 | 199 | 233 | 226 | 125 | 73 | 50 | 4 | 0 | 1,433 |
แหล่งที่มา 1: Климат о. Врангеля
แหล่งที่มา 2: NOAA (ดวงอาทิตย์ 1961–1990)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เกาะแรงเกล
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สวีเดน  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
วาฬ
การจำแนก

วาฬสามารถจำแนกออกได้เป็น 2 กลุ่ม (อันดับย่อย) ใหญ่ ๆ ได้แก่
วาฬบาลีน (Mysticeti): วาฬกลุ่มนี้มีลักษณะคือใช้แผ่นกระดูกเรียกว่า "บาลีน" มีลักษณะเป็นซี่คล้ายหวีกรองอาหารซึ่งได้แก่ แพลงก์ตอนต่าง ๆ จากน้ำทะเล  วาฬที่อยู่ในกลุ่มนี้เป็นวาฬขนาดใหญ่เช่น วาฬสีน้ำเงิน ที่มีความยาวได้ถึง 80 ฟุต ซึ่งเป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกเท่าที่เคยมีมาด้วย เป็นวาฬที่มีช่องหายใจ 2 ช่อง
วาฬมีฟัน (Odonceti): ลักษณะโดยทั่วไปจะมีขนาดเล็กกว่าวาฬบาลีน รวมทั้งโลมาทุกชนิด, วาฬเพชฌฆาต และนาร์วาฬ เป็นวาฬที่มีช่องหายใจเพียงช่องเดียว เป็นวาฬที่เป็นสัตว์นักล่า ล่าสัตว์น้ำต่าง ๆ เป็นอาหาร ในวาฬเพชฌฆาตมีพฤติกรรมรวมฝูงกันล่าปลาขนาดใหญ่ อย่าง ฉลามขาว และแม้แต่วาฬด้วยกันหรือโลมาเป็นอาหารด้วย
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า "วาฬ" ในภาษาไทย มาจากภาษาบาลีซึ่งออกเสียงได้ว่า "วาน" หรือ "วาละ" มีความหมายว่า "สัตว์ร้าย หรือ สัตว์ขนาดใหญ่" ซึ่งสอดคล้องกับความคิดแบบตะวันตก ที่คิดว่าวาฬเป็นสัตว์ร้าย ตามในเทพปกรณัมกรีก อันโดรเมดา ธิดาของแคสซิโอเปีย ราชินีแห่งเอธิโอเปีย ถูกมัดล่ามโซ่ไว้กับโขดหินริมทะเลเพื่อสังเวยแก่ ซีตัส สัตว์ร้ายแห่งท้องทะเล จนกระทั่งเพอร์ซิอุสได้ผ่านมาพบเห็นและจัดการสังหารซีตัส ช่วยนางออกมาได้ ซึ่งคำว่าซีตัสนั้นเป็นภาษากรีก (Κῆτος) แปลว่า "สัตว์ร้าย หรือ สัตว์ประหลาดทะเล" อันหมายถึง วาฬ และกลุ่มดาวซีตัส ซึ่งเป็นกลุ่มดาวในซีกฟ้าใต้ ก็คือกลุ่มดาวรูปวาฬ
ดูเพิ่ม

อันดับวาฬและโลมา
โลมา
แหล่งข้อมูลอื่น

WikiAnswers: questions and answers about whales
Whale Evolution
Greenpeace work defending whales เก็บถาวร 2006-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Save the Whales, founded in 1977 เก็บถาวร 2009-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
AquaNetwork Marine Mammal Project เก็บถาวร 2018-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Oldest whale fossil confirms amphibious origins
Research on dolphins and whales from Science Daily
Whale and Dolphin Conservation Society – latest news and information on whales and dolphins
The Oceania Project – Caring for whales and dolphins
Whales Tohorā Exhibition Minisite from the Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa
Whales in Te Ara the Encyclopedia of New Zealand เก็บถาวร 2008-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Orca and other whales video at Squid Force
www.whales.org.za Whales information portal เก็บถาวร 2010-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
World Wide Fund for Nature (WWF) – information on whales, dolphins, and porpoises
Whale Trackers – An online documentary series about whales, dolphins and porpoises เก็บถาวร 2017-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การกินอาหารของวาฬหลังค่อม ซึ่งเป็นวาฬบาลีน
เบ็นโต

เบ็นโตหรืออาหารปิ่นโตแบบญี่ปุ่น
เบ็นโต (ญี่ปุ่น: 弁当; โรมาจิ: Bentō) หมายถึงอาหารที่จัดเตรียมใส่กล่องเพื่อสะดวกต่อการพกพาไปรับประทานนอกบ้าน หรือระหว่างการเดินทาง คล้ายกับข้าวกล่อง (lunch box) ของสหรัฐอเมริกา โดยส่วนมากกล่องที่ใส่จะมีลักษณะเป็นหลุมหลายหลุม เหมือนกับถาดหลุม เพื่อจะได้สามารถจัดอาหาร เช่น ข้าวสวย กับข้าว รวมถึงเครื่องเคียงอื่น ๆ ใส่ลงในกล่องได้อย่างเป็นสัดส่วน
ปัจจุบันในประเทศญี่ปุ่นมีเบ็นโตมากมายหลายชนิดให้เลือกรับประทาน ทั้งตามสถานีรถไฟภัตตาคาร ห้างสรรพสินค้า และร้านสะดวกซื้อทั่วไป ส่วนในประเทศไทย สามารถหารับประทานได้ตามภัตตาคารอาหารญี่ปุ่นหลายแห่ง
มีการสันนิษฐานว่าคำว่า ปิ่นโต ของไทย น่าจะเพี้ยนมาจากคำว่า เปี้ยนตัง (便當) ของจีน และเบ็นโตของญี่ปุ่นนี่เอง
ดูเพิ่ม

ซูชิ
โอนิงิริ
อูนางิ

| --- | --- |
อูนาจู อาหารญี่ปุ่นทำจากอูนางิ
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก: ปลาไหล
 ตำราอาหาร: อูนางิ   สื่อ: อูนางิ
อูนาจู ในร้านอาหาร
อูนางิ (ญี่ปุ่น: ウナギ; โรมาจิ: Unagi) เป็นคำในภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกเนื้อปลาไหลน้ำจืด โดยเฉพาะปลาไหลญี่ปุ่น (Anguilla japonica; ญี่ปุ่น: 日本鰻; โรมาจิ: nihon unagi) อูนางิเป็นส่วนผสมทั่วไปในการประกอบญี่ปุ่นโดยเฉพาะคาบายากิ ระวังสับสนกับปลาไหลน้ำเค็มซึ่งภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า อานาโงะ
ในอาหารญี่ปุ่น

อูนางิเป็นส่วนประกอบหนึ่งของอูนาดง (บางครั้งเรียกว่า อูนางิดง โดยเฉพาะในรายการในร้านอาหารญี่ปุ่นในประเทศตะวันตก) อาหารจานดมบูริที่มีปลาไหลหั่นบางวางบนข้าว ขนมบิสกิตหวานชนิดหนึ่งเรียกว่า อูนางิพาย ที่ทำจากอูนางิป่น อูนางิมีโปรตีน วิตามินเอ และแคลเซียมสูง
ร้านอาหารที่เชี่ยวชาญเรื่องอาหารทำจากอูซางิโดยเฉพาะมีอยู่ทั่วไปในประเทศญี่ปุ่น และมักมีป้ายแสดงคำว่า อูนางิ พร้อมกับอักษร ฮิรางานะ う (อ่านว่า อุ) ซึ่งเป็นอักษรตัวแรกของคำว่า อูนางิ ทะเลสาบฮามานะในเมืองฮามามัตสึ จังหวัดชิซูโอกะ ถือเป็นแหล่งของอูนางิคุณภาพสูงสุด ส่งผลให้ทะเลสาบรายล้อมไปด้วยร้านอาหารเล็ก ๆ จำนวนมากที่เชี่ยวชาญด้านอาหารที่ทำจากอูนางิที่หลากหลาย อูนางินิยมรับประทานในช่วงฤดูร้อนในญี่ปุ่น ถึงขนาดมีวันพิเศษสำหรับการรับประทานอูนางิโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นวันกลางฤดูร้อนของปีฉลู (โดโยะ โนะ อูชิ โนะ ฮิ)
อูนากิว เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกซูชิที่มีปลาไหลและแตงกวา ปลาไหลมีพิษ เว้นแต่จะปรุงให้สุก ปลาไหลจึงถูกทำให้สุกเสมอ และในอาหารญี่ปุ่นมักเสิร์ฟพร้อมกับซอสทาเระ อูนางิที่ย่างโดยไม่มีซอสทาเระและปรุงรสด้วยเกลือเท่านั้นเรียกว่า "ชิรายากิ"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อูนางิ
ซะยาซาน

ซะยาซาน
ซะยาซาน (พม่า: ဆရာစံ, Saya San) เกิดเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2419 เสียชีวิตเมื่อ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2474 เป็นพระภิกษุและผู้นำของกบฏซะยาซาน ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการต่อต้านอาณานิคมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ด้วยความสำคัญทางประวัติศาสตร์และชาติ ซะยาซานและการต่อต้านของเขายังถูกพูดถึงในปัจจุบัน