stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงบศึก ธรรมวิหาร

| ผู้ช่วยศาสตราจารย์สงบศึก ธรรมวิหาร |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 24 มกราคม พ.ศ. 2484 (83 ปี) สงบศึก ธรรมวิหาร
อาชีพ: ครูดนตรีไทย นักดนตรีไทย
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สงบศึก ธรรมวิหาร (24 มกราคม พ.ศ. 2484-ปัจจุบัน) เป็นศิลปินดนตรีไทย อาจารย์สอนดนตรีไทย มีความเชี่ยวชาญและมีประสบการณ์ดนตรีไทยอย่างโชกโชน อดีตเป็นผู้บรรเลงระนาดเอกดนตรีไทยในนามกรมศิลปากร และเป็นอาจารย์ในวิทยาลัยนาฏศิลปกรุงเทพฯ ปัจจุบันเป็นข้าราชการบำนาญสังกัดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นอาจารย์พิเศษสอนดนตรีไทย ณ ภาควิชาศิลปะ ดนตรี และนาฏศิลป์ศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นผู้มีผลงานด้านดนตรีไทย ทั้งการบันทึกเสียง การบรรเลงดนตรีเผยแพร่ในโอกาสต่าง ๆ รวมทั้งได้เขียนตำราเรียนดนตรีไทย นับเป็นบุคลากรที่มีอาวุโส และรักษาองค์ความรู้ดนตรีไทยในแบบแผนของกรมมหรสพ อันเป็นแบบแผนหลักของชาติ
ผศ.สงบศึกเป็นบุตรของ พันตรีประเสริฐ ธรรมวิหาร (นายเผิน สมบูรณ์) และนางศรี ธรรมวิหาร (สกุลเดิม สีดอกบวบ) มีพี่น้อง 8 คน สมรสกับนางกนกอร ธรรมวิหาร (นามสกุลเดิม อินทรมาศ) มีบุตรบุญธรรม 1 คนชื่อนางสาวพัชรา สุภาพงษ์ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนาฏศิลป (วิทยาลัยนาฏศิลป กรมศิลปากร กรุงเทพฯ ในปัจจุบัน), ปริญญาตรีการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) จากวิทยาลัยการศึกษาประสานมิตร เมื่อปี พ.ศ. 2516 และปริญญาโทครุศาสตรมหาบัณฑิต (ค.ม.) สาขาวิชาพื้นฐานการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2535
ผลงาน > สังคีตนิพนธ์

พ.ศ. 2526 ประพันธ์บทร้อง ทางร้อง และทางบรรเลงเพลงนทีทอง เถา การเผยแพร่ผลงานดังนี้
รางวัลชมเชยอันดับ 1 จากการประกวดดนตรีไทย  พ.ศ. 2539  จัดโดยธนาคารกสิกรไทย
การแสดงครุศาสตร์คอนเสิร์ต ครั้งที่ 16 วันที่ 1  กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ณ หอประชุมใหญ่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การแสดงครุศาสตร์คอนเสิร์ต ครั้งที่ 19 วันที่ 22  มกราคม พ.ศ. 2542 ณ หอประชุมใหญ่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มหกรรมดนตรีไทยและนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ ณ หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย  พ.ศ. 2544
พ.ศ. 2536 ประพันธ์ทำนองเพลงโหมโรงเฉลิมพระเกียรติ เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระบรมราชินีนาถ
พ.ศ. 2545	ประพันธ์ทางเดี่ยวเพลงหกบท 2 ชั้นและชั้นเดียว สำหรับเดี่ยวฆ้องวงใหญ่ สำหรับนิสิตสาขาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วิชาเอกฆ้องวงใหญ่ (เนื้อหาเพลงเดี่ยวขั้นต้น)
พ.ศ. 2553 ประพันธ์ทางเดี่ยวเพลงต่อยรูป 3 ชั้น สำหรับฆ้องวงใหญ่ บรรเลงสู่สาธารณชนครั้งแรก  ในงานครุศาสตร์คอนเสิร์ต ครั้งที่ 30 “ศรีศตพรรษ”  ท่านผู้หญิงพูนทรัพย์ นพวงศ์ ณ อยุธยา วันที่ 11  ธันวาคม 2552 ณ หอประชุมใหญ่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ผลงาน > งานวิชาการ

พ.ศ. 2529 บรรยาย เรื่อง “ระนาดเอก” พร้อมสาธิตการบรรเลง คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ห้อง 106 คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พ.ศ. 2529 บทความตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์   จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เรื่อง “ระนาดเอกเหาะสู่โกเบ”
พ.ศ. 2530 บทความตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เรื่อง “แม่ไม้ดนตรีไทย”
พ.ศ. 2535 วิทยานิพนธ์ปริญญาโท คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย “การอนุรักษ์และพัฒนาดนตรีไทยและเพลงไทย เน้นประเด็นศึกษาอาจารย์มนตรี ตราโมท (ศิลปินแห่งชาติ)”
พ.ศ. 2540 เรียบเรียงตำราเรื่อง "ดุริยางค์ไทย" ลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สำนักงานประถมศึกษาแห่งชาติอนุมัติให้ใช้เป็นตำราเรียน จัดพิมพ์เพิ่มเป็นครั้งที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2545 รวมจำนวน 4000 เล่ม
พ.ศ. 2548 ได้รับเลือกให้เป็น “ศิลปินต้นแบบด้านดนตรีไทย” ที่สมควรได้รับการศึกษาในรายวิชา  “อาศรมศึกษา” (Pedagogy in Specific Field) ตามหลักสูตร ศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต  คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยนายอัศนีย์ เปลี่ยนศรี นิสิตระดับปริญญาโท
พ.ศ. 2551 วิทยากรบรรยาย ณ วิทยาลัยนาฏศิลป กรมศิลปากร ศาลายา จังหวัดนครปฐม บรรยายหัวข้อ เรื่อง “มือฆ้องเพลงโหมโรงเย็น” ร่วมกับผู้ทรงคุณวุฒิหลายท่านที่สลับเปลี่ยนกันขึ้นบรรยายอีกหลายท่าน ได้แก่อาจารย์จิรัส อาจณรงค์, อาจารย์สิริชัยชาญ ฟักจำรูญ, อาจารย์นิกร จันทศร, อาจารย์สมาน น้อยนิต, อาจารย์นัฐพงษ์ โสวัตร โดยมีอาจารย์บำรุง พาทยกุล เป็นพิธีกร ให้นักเรียนและ อาจารย์วิทยาลัยนาฏศิลป ศาลายา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2525 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
รางวัลและเกียรติคุณที่ได้รับ

พ.ศ. 2542	– เกียรติบัตรสำหรับอาจารย์ผู้ฝึกสอนนิสิตที่ได้รับรางวัลในการประกวดเยาวชนดนตรีแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 4 จัดโดยวิทยาลัยภูมิพลสังคีต มหาวิทยาลัยมหิดล นายรณชัย บุญลือ ได้รับรางวัลรองชนะเลิศ อันดับ 1 (ฆ้องวงใหญ่)
พ.ศ. 2543	– เกียรติบัตรสำหรับอาจารย์ผู้ฝึกสอนนิสิตที่ได้รับรางวัลในการประกวดเยาวชนดนตรีแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 4 จัดโดย วิทยาลัยภูมิพลสังคีต  มหาวิทยาลัยมหิดล นายอรรถยุทธ โพธาพันธุ์ ได้รับรางวัลชนะเลิศ (ฆ้องวงใหญ่)
พ.ศ. 2544 – วิทยากรอบรมดนตรีไทย โครงการสอนภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยให้เยาวชนไทยต่างประเทศ ณ วัดพุทธสามัคคี ประเทศนิวซีแลนด์
พ.ศ. 2527 – รางวัลชมเชยอันดับ 1 การประกวดประพันธ์เพลงนทีทอง เถา จัดโดยธนาคารกสิกรไทย
พ.ศ. 2532 – Appreciate Award จากวัดธัมมาราม นครชิคาโก ประเทศสหรัฐอเมริกา
พ.ศ. 2543 – Appreciate Award จาก Thai-Australia Association of New Soult Wales. ทำหน้าที่เป็นวิทยากรเผยแพร่ดนตรีไทยให้กับเยาวชนไทยและผู้ใจสนในเมือง Sydney, Australia.
พ.ศ. 2535	– ควบคุมวงดนตรีไทยของคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ร่วมประกวด ดนตรีไทยชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี จัดโดย โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า เขาชะโงก ได้รับรางวัลชนะเลิศ ประเภทวงมโหรีระดับอุดมศึกษา เพลงแขกลพบุรี 3  ชั้น
วัง ตงซิ่ง

Chinese general and politician (1916–2015)
วัง ตงซิ่ง (จีน: 汪东兴; พินอิน: Wāng Dōngxìng; 9 กันยายน ค.ศ. 1916 – 21 สิงหาคม ค.ศ. 2015) เป็นผู้บัญชาการทหารและนักการเมืองชาวจีนที่มีชื่อเสียงในฐานะหัวหน้าองครักษ์ส่วนตัวของเหมา เจ๋อตง สำนักงานที่ 9 ของกระทรวงความมั่นคงมหาชน (รวมถึงกรมทหารพิเศษ 8341) วังดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง ทั้งในพรรคคอมมิวนิสต์จีนและรัฐบาล เขาดำรงตำแหน่งรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงมหาชนใน ค.ศ. 1955–1958 และอีกครั้งใน ค.ศ. 1960–1970 และดำรงตำแหน่งรองประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีนตั้งแต่ ค.ศ. 1977 ถึง 1980 ภายใต้การนำของประธานฮฺว่า กั๋วเฟิง
วังและกองกำลังความมั่นคงที่เขาไว้ใจมีส่วนสำคัญในการยุติการปฏิวัติทางวัฒนธรรมโดยการจับกุมแก๊งออฟโฟร์  กระนั้น วังคัดค้านการเปลี่ยนแปลงนโยบายเศรษฐกิจที่เติ้ง เสี่ยวผิงเสนอ โดยยังคงภักดีต่อฮฺว่า กั๋วเฟิงและสานต่อแนวทางการเมืองของเหมา ผลที่ตามมาคือ เมื่อเติ้งรวบรวมอำนาจ เขาก็ปลดวังออกจากตำแหน่งในรัฐบาลและพรรค แต่ไม่ได้ทำร้ายเขาเพิ่มเติม
ชีวิตช่วงต้นและราชการทหาร

วังเกิดในครอบครัวชาวนาในอำเภออี้หยาง เจียงซี ในวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1916 เขาเข้าร่วมสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1932 และกองทัพแดงจีน (ต้นแบบของกองทัพปลดปล่อยประชาชน) ใน ค.ศ. 1933 ขณะมีอายุได้ 17 ปี เขาได้รับการฝึกอบรมทางทหารและการเมืองที่ โรงเรียนทหารราบเผิงหยาง และต่อมาที่ มหาวิทยาลัยการทหารและการเมืองต่อต้านญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1934–35 เขาเข้าร่วมการเดินทัพทางไกลร่วมกับเหมาไปยังเหยียนอาน ต่อมาเขาได้ต่อสู้เป็นเจ้าหน้าที่ทหารราบในสงครามต่อต้านญี่ปุ่น และหลังจากญี่ปุ่นพ่ายแพ้ เขาก็ได้ทำสงครามกลางเมืองจีน ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1949
หัวหน้าหน่วยรักษาความมั่นคงของเหมา

ด้วยการจัดตั้งรัฐบาลคอมมิวนิสต์ใหม่ วัง ตงซิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน (ตำแหน่งราชการสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการบริหารและบุคลากร) และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ยังเป็นผู้อำนวยการสำนักงานที่ 9 ของกระทรวงความมั่นคงมหาชน ที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลความปลอดภัยส่วนบุคคลของเหมา เจ๋อตง และยังปกป้องดูแลจงหนานไห่ซึ่งเป็นที่ตั้งของอำนาจรัฐบาลอีกด้วย สำนักงานที่ 9 ประกอบด้วยกรมทหารพิเศษ 8341 มีเพียงวังและลูกน้องของเขาเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้พกอาวุธภายในจงหนานไห่ เหมาไว้วางใจวัง และมอบหมายให้เขารับผิดชอบการตรวจสอบประวัติของพนักงานทุกคนที่ทำงานในจงหนานไห่ (ไม่ใช่เฉพาะองครักษ์ แต่รวมถึงบริกร พ่อครัว เลขานุการ ฯลฯ)
ความไว้วางใจและการสนับสนุนอย่างต่อเนื่องของเหมาส่งผลให้วังได้รับแต่งตั้งเป็นรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงมหาชนภายใต้การนำของรัฐมนตรีหลัว รุ่ยชิงใน ค.ศ. 1955 สำหรับความพยายามของเขาในการทำงานด้านความมั่นคงมหาชน วังยังได้รับยศพลตรีแห่งกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนใน ค.ศ. 1955
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1958 เหมาลดตำแหน่งวังอย่างกะทันหัน โดยส่งเขาไปที่เจียงซีเพื่อเป็นผู้อำนวยการกรมการเวนคืนที่ดินของมณฑล ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1959 ถึงเดือนสิงหาคม ค. 1960 วังดำรงตำแหน่งสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำคณะกรรมาธิการพรรคประจำมณฑลเจียงซี และรองประธานและเลขาธิการพรรคประจำมหาวิทยาลัยแรงงานคอมมิวนิสต์เจียงซี
อย่างไรก็ตาม ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1960 เหมาตัดสินใจเรียกวังกลับปักกิ่งและแต่งตั้งให้เขาเป็นหัวหน้าองครักษ์อีกครั้งและรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงมหาชน ภายใต้การนำของรัฐมนตรีเซี่ย ฟู่จื้อ (ผู้ภักดีต่อเหมามากอีกคนหนึ่ง) ตลอดช่วงความโกลาหลและความไม่แน่นอนของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม วังยังคงเป็นผู้ร่วมงานที่ซื่อสัตย์และมีประสิทธิภาพของเหมา แม้เขาจะไม่สามารถป้องกันเจ้าหน้าที่รักษาความมั่นคงของกระทรวงความมั่นคงมหาชนหลายคนจากการประณามและโจมตีของยุวชนแดงได้ (รัฐมนตรีเซี่ยอนุญาตและสนับสนุนให้กลุ่มยุวชนแดงที่เขาโปรดปรานโจมตีเจ้าหน้าที่รักษาความมั่นคงที่ภักดีต่อหลัว รุ่ยชิง)
ใน ค.ศ. 1966 ช่วงเริ่มต้นของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม วังมักถูกพบเห็นในการชุมนุมครั้งใหญ่ของยุวชนแดง โดยนั่งข้างคนขับรถของเหมาในรถเปิดประทุนที่เหมาใช้ตรวจดูผู้สนับสนุนของเขา
จับกุมแก๊งออฟโฟร์และมีชื่อเสียงภายใต้การนำของฮฺว่า กั๋วเฟิง

วังมีส่วนสำคัญในการทำรัฐประหารต่อต้านแก๊งออฟโฟร์ทันทีหลังการอสัญกรรมของเหมา ตามคำสั่งของฮฺว่า กั๋วเฟิง (ผู้สืบทอดตำแหน่งของเหมา) เขารวบรวมเจ้าหน้าที่ที่น่าเชื่อถือจำนวนหนึ่ง ให้พวกเขาสาบานว่าจะจงรักภักดีและรักษาความลับ และสั่งให้พวกเขา "ยิงเพื่อฆ่า" หากมีการต่อต้านด้วยอาวุธ
โชคดีที่ในการนี้ไม่มีการนองเลือด ผู้ร่วมงานใกล้ชิดทั้งสามของเจียง ชิง (จาง ชุนเฉียว, เหยา เหวินยฺเหวียน และหวัง หงเหวิน) ถูกจับกุมอย่างรวดเร็วและง่ายดายหลังถูกลวงให้มาเข้าร่วมการประชุมระดับสูงในจงหนานไห่ โดยมีเจตนาว่าจะหารือเกี่ยวกับการสร้างหอรำลึกของเหมาและการเผยแพร่ผลงานล่าสุดของเขา เจียงเองก็ถูกจับเช่นกันโดยไม่มีการต่อต้าน
วังเป็นผู้มีชื่อเสียงภายใต้การนำของประธาน ฮฺว่า กั๋วเฟิง โดยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรองประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีนและเป็นหนึ่งในสมาชิกห้าคนของคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง ซึ่งเป็นคณะกรรมาธิการที่มีสมาชิกระหว่าง 5 ถึง 11 คนและรวมถึงผู้นำระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์จีนด้วย
ปีหลัง

วังและฮฺว่า กั๋วเฟิง ผู้ให้การอุปถัมภ์ของเขาค่อย ๆ ถูกเอาชนะโดยเติ้ง เสี่ยวผิง ผู้ที่ขึ้นสู่อำนาจสูงสุดและถูกปลดจากตำแหน่งสำคัญในรัฐบาลและพรรคทั้งหมดในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980
อย่างไรก็ตาม เพื่อเป็นการแสดงท่าทีทั้งต่อบทบาทของวังในฐานะผู้ปกป้องส่วนตัวของเหมา และเพื่อเป็นสัญญาณว่าจะไม่มีการข่มเหงศัตรูทางการเมืองอีก วังจึงได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งสำรองสุดท้ายของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนในการประชุมสมัชชาใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 12]] ใน ค.ศ. 1982
ภายหลังการถึงแก่อสัญกรรมของเหมา วังยังคงสนับสนุนความทรงจำของประธานเหมาอย่างต่อเนื่อง โดยไปเยี่ยมหอรำลึกในจัตุรัสเทียนอันเหมินพร้อมกับดอกไม้ในวันเกิดของเหมาอยู่เสมอ และยังจัดพิมพ์ไดอารีใน ค.ศ. 1993 เพื่อรำลึกถึงวันครบรอบ 100 ปีชาตกาลของเหมาอีกด้วย
ใน ค.ศ. 2011 เขาบ่นว่าสังคมนิยมจีนกำลังถดถอย และตอนนี้ทุกคนก็ "หมกมุ่นอยู่กับการหาเงิน" ไม่มีผู้นำทางการเมืองชาวจีนคนใดกล้าพูดต่อสาธารณะในลักษณะดังกล่าว แต่วังยังคงยึดมั่นในความเชื่อตั้งแต่ต้นของตน (จึงกลายเป็นผู้สนับสนุนกลุ่มฝ่ายซ้ายใหม่ของจีน) โดยประกาศตัวว่า "ทหารผู้ภักดีของประธานเหมาจนวาระสุดท้าย"
วังเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2015 ในปักกิ่งขณะมีอายุได้ 99 ปี
ดูเพิ่ม

อู๋ เต๋อ
จี้ เติงขุย
หมู่เกาะเวอร์จินในโอลิมปิก

| หมู่เกาะเวอร์จิน ในโอลิมปิก |
| --- | --- |
ธงชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
รหัสประเทศ: ISV
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกหมู่เกาะเวอร์จิน
เว็บไซต์: www.virginislandsolympics.com
เหรียญ อันดับ 134:  ทอง 0 เงิน 1 ทองแดง 0 รวม 1 
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูร้อน
1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูหนาว
1988 1992 1994 1998 2002 2006 2010 2014 2018 2022
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1968 และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาได้ส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ยกเว้นในปี ค.ศ. 1980 เมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนที่มอสโก พวกเขายังได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 7 ครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 โดยพลาดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวปี ค.ศ. 2010 เท่านั้น เหรียญโอลิมปิกเพียงเหรียญเดียวที่หมู่เกาะเวอร์จินได้รับคือเหรียญเงินของปีเตอร์ โฮล์มเบิร์กในการแข่งขันเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988
คณะกรรมการโอลิมปิกหมู่เกาะเวอร์จินก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1967 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปีเดียวกัน
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  เม็กซิโกซิตี 1968 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มิวนิก 1972 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มอนทรีอัล 1976 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
 มอสโก 1980: 
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | 10 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โซล 1988 | 12 | 0 | 1 | 0 | 1 | 36 |
|  บาร์เซโลนา 1992 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  แอตแลนตา 1996 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ซิดนีย์ 2000 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เอเธนส์ 2004 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ปักกิ่ง 2008 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอนดอน 2012 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โตเกียว 2020 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ปารีส 2024 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอสแอนเจลิส 2028 | เหตุการณ์ในอนาคต |  |  |  |  |  |
|  บริสเบน 2032 | เหตุการณ์ในอนาคต |  |  |  |  |  |
| รวม | รวม | 0 | 1 | 0 | 1 | 137 |
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูหนาว

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  แคลกะรี 1988 | 2 | 0 | 1 | 0 | 1 | − |
|  อัลแบร์วิลล์ 1992 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลิลแฮมเมอร์ 1994 | 8 | 0 | 1 | 0 | 1 | − |
|  นางาโนะ 1998 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ซอลต์เลกซิตี 2002 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ตูริน 2006 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
 แวนคูเวอร์ 2010: ไม่ได้เข้าร่วม
|  โซชี 2014 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
 พย็องชัง 2018: ไม่ได้เข้าร่วม
|  ปักกิ่ง 2022 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
 มิลาน/กอร์ตีนา 2026: เหตุการณ์ในอนาคต
| รวม | รวม | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
ดูเพิ่ม

หมู่เกาะเวอร์จินในพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินเดียตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
โรงเรียนสระยายชีมิตรภาพที่ 79

| โรงเรียนสระยายชีมิตรภาพที่ 79> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
หมู่ที่ 6 ทางหลวงชนบท พจ.3002 บ้านสระยายชี ตำบลเนินปอ อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร 66140
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ส.ภ.
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ระดับปีที่จัดการศึกษา: ประถมศึกษาปีที่ 1 - 6
โรงเรียนสระยายชีมิตรภาพที่ 79 เป็นโรงเรียนรัฐบาลตั้งอยู่ในเขต ตำบลเนินปอ อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เปิดทำการเรียนการสอนในระดับชั้น ประถมศึกษาปีที่ 1 - 6
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงเรียนสระยายชีมิตรภาพที่ 79 ที่เฟซบุ๊ก
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนสระยายชีมิตรภาพที่ 79ในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
อัชราฟ ฆานี

| อัชราฟ ฆานี اشرف غني |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีอัฟกานิสถาน
ดำรงตำแหน่ง 29 กันยายน ค.ศ. 2014 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 2021
หัวหน้ารัฐบาล: อับดุลลาห์ อับดุลลาห์
รองประธานาธิบดี: ลำดับที่ 1 :อับดุล รอชีด ดอสตุม อัมรุลเลาะฮ์ ซาเละฮ์ลำดับที่ 2 :ซาร์วาร์ ดานิช
ก่อนหน้า: ฮามิด การ์ไซ
ถัดไป: ฮิบะตุลลอฮ์ อะคูนซาดะฮ์ (ผู้นำสูงสุดอัฟกานิสถาน)
อธิการบดีมหาวิทยาลัยคาบูล
ดำรงตำแหน่ง 22 ธันวาคม ค.ศ. 2004 – 21 ธันวาคม ค.ศ. 2008
ก่อนหน้า: ฮะบีบุลลอฮ์ ฮะบิบ
ถัดไป: ฮะมีดุลลอฮ์ อะมีน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 2 มิถุนายน ค.ศ. 2002 – 14 ธันวาคม ค.ศ. 2004
ประธานาธิบดี: ฮามิด การ์ไซ
ก่อนหน้า: เฮดายัต อะมีน อัรซะละ
ถัดไป: อันวัร อัลฮัค อะฮาดี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อัชราฟ ฆานี อะหมัดไซ  (1949-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 (75 ปี) จังหวัดโลการ์, ราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน
เชื้อชาติ: อัฟกานิสถาน
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: อิสระ
คู่สมรส: รูลา ฆานี  (1975–ปัจจุบัน)
บุตร: มัรยัม ฏอริก
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยอเมริกันเบรุต มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย

อัชราฟ ฆานี (อังกฤษ: Ashraf Ghani, ปาทาน: اشرف غني, เปอร์เซีย: اشرف غنی, เกิดปี 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1949) เป็นอดีตประธานาธิบดีของอัฟกานิสถาน เขาเข้ามาเป็นประธานาธิบดีอัฟกานิสถานเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2014 โดยได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีเมื่อ 21 กันยายน ค.ศ. 2014 ฆานีดำรงตำแหน่งจนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2021 ก่อนจะลี้ภัยออกนอกประเทศหลังกลุ่มตอลิบานยึดกรุงคาบูลในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2021
การทำให้เกิดผล

การทำให้เกิดผล (อังกฤษ: implementation) คือขั้นตอนต่อจากกระบวนการคิด,​ การวางแผน,​ การสร้างแบบจำลอง หรือการคิดขั้นตอนวิธี โดยประยุกต์สิ่งเหล่านี้เพื่อการใช้งานจริง
ทางวิทยาการคอมพิวเตอร์

ในสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ การทำให้เกิดผลคือการประยุกต์ขั้นตอนวิธีให้กลายเป็นโปรแกรม โดยอาศัยกระบวนการเขียนโปรแกรม
ดูเพิ่ม

ขั้นตอนวิธี
นครลำพูน

นครลำพูน เป็นประเทศราชของราชวงศ์โก้นบองโดยแยกตัวออกมาจากการปกครองของเชียงใหม่ ภายหลังตกเป็นประเทศราชของอาณาจักรธนบุรีและอาณาจักรรัตนโกสินทร์และได้รับนาม เมืองลำพูนไชยประเทศราช
ประวัติศาสตร์ > การก่อตัวของรัฐ

ในปี พ.ศ. 2270/2271 ไทยสากล (จ.ศ. 1089) กบฏตนบุญเทพสิงห์โค่นล้มผู้ปกครองพม่าที่เมืองเชียงใหม่ ทำให้เกิดสภาวะสุญญากาศทางการเมืองในดินแดนล้านนาตอนล่าง แม้ว่าพม่าพยายามที่จะย้ายศูนย์กลางการปกครองไปยังเชียงแสน แต่หัวเมืองล้านนาตอนล่างต่างแยกตัวเป็นอิสระและปกครองตนเองในลักษณะเดียวกับชุมนุมต่างๆหลังเสียกรุงครั้งที่ 2 นครลำพูนเป็นหนึ่งในนครอิสระที่ถูกบันทึกจากการทำสงครามกับนครข้างเคียง เช่น ลำปางในปี พ.ศ. 2272/2273 ไทยสากล (จ.ศ. 1091) เชียงใหม่ในปี พ.ศ. 2280/2281 ไทยสากล (จ.ศ. 1099) เชียงแสนในเดือนเมษายน พ.ศ. 2301 ไทยสากล และป่าซางในปี พ.ศ. 2305/2306 ไทยสากล (จ.ศ. 1124) อีกทั้งยังมีความแตกแยกภายในนครลำพูนเองดังที่แม่ทัพนครลำพูนยกทัพขึ้นไปกำจัดแม่ทัพอีกคนหนึ่งที่เมืองเชียงแสนหลังเดือนมกราคม พ.ศ. 2303 ไทยสากล
ในปี พ.ศ. 2300 อาณาจักรพม่ารวมเป็นหนึ่งได้อีกครั้งภายใต้ราชวงศ์โก้นบอง ทำให้นครต่างๆในดินแดนล้านนาต่างส่งบรรณาการมาสวามิภักดิ์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2306 กองทัพพม่าเข้ายึดครองเมืองเชียงใหม่ที่ยังคงตั้งตัวเป็นอิสระอยู่ พร้อมทั้งปราบปรามหัวเมืองอื่นๆในล้านนา แม้นครลำพูนจะตกอยู่ภายใต้การปกครองของพม่าอีกครั้ง แต่ผู้ปกครองพม่าไม่สามารถควบคุมเมืองต่างๆได้อย่างสมบูรณ์ ทำให้พระเมืองไชยแห่งนครลำพูนเป็นผู้นำให้กับเมืองเชียงใหม่ นครลำปาง นครแพร่ และนครน่านในการก่อกบฏต่อพม่า จนกระทั่งถูกปราบลงในปี พ.ศ. 2309 ไทยสากล ความขัดแย้งระหว่างผู้ปกครองพม่าและผู้ปกครองท้องถิ่นยังคงดำเนินต่อไป เป็นเหตุให้นครลำปางและนครลำพูนสวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรธนบุรีในปี พ.ศ. 2318 ไทยสากล ในระหว่างสงครามเชียงใหม่ พ.ศ. 2317
ประวัติศาสตร์ > นครลำพูนระหว่างสงครามพม่า–สยาม

เหตุการณ์เกี่ยวกับนครลำพูนหลังจากเข้าเป็นประเทศราชของอาณาจักรธนบุรีถูกบันทึกไว้แตกต่างกันระหว่างพงศาวดารเมืองนครเชียงใหม่ เมืองนครลำปาง เมืองลำพูนไชยซึ่งจัดทำขึ้นโดยฝ่ายสยามและพระราชพงษาวดาร กรุงรัตนโกสินทร รัชกาลที่ ๒ ใช้เป็นแหล่งอ้างอิง และตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ซึ่งจัดทำขึ้นโดยฝ่ายเชียงใหม่และลำปาง
ประวัติศาสตร์ > นครลำพูนระหว่างสงครามพม่า–สยาม > เนื้อหาในพงศาวดารเมืองนครเชียงใหม่ เมืองนครลำปาง เมืองลำพูนไชย

ในปี พ.ศ. 2318 คราวสงครามอะแซหวุ่นกี้ กองทัพพม่าเข้าโจมตีเวียงป่าซาง พระยาวิเชียรปราการและพระยาอัยวงศ์เจ้าเมืองลำพูนตัดสินใจทิ้งเมืองเชียงใหม่และลำพูนลงมาอาศัยอยู่ตามเมืองต่างๆ พระยาวิเชียรปราการและพระยาอัยวงศ์ถึงแก่กรรมที่เมืองสวรรคโลก เมืองลำพูนจึงกลายเป็นเมืองร้าง จนกระทั่งปี พ.ศ. 2357 พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโปรดเกล้าฯ เลื่อนพระยากาวิละขึ้นเป็นพระเจ้าเชียงใหม่ ตั้งพระยาคำฟั่นเปนพระยาลำพูนไชย แล้วจึงโปรดเกล้าฯ ยกเมืองเชียงใหม่ เมืองนครลำปาง เมืองลำพูนไชย ขึ้นเป็นเมืองประเทศราชแต่นั้นมา
ประวัติศาสตร์ > นครลำพูนระหว่างสงครามพม่า–สยาม > เนื้อหาในตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่

ในปี พ.ศ. 2318 กองทัพพม่าเข้าโจมตีเมืองเชียงใหม่ พระยาวิเชียรปราการและพระยากาวิละเจ้าเมืองลำปางตัดสินใจทิ้งเมืองเชียงใหม่และลำปางลงมาอยู่เมืองสวรรคโลก ต่อมา พ.ศ. 2322/2323 ไทยสากล (จ.ศ. 1141) พระยาวิเชียรปราการกลับขึ้นมาตั้งอยู่เมืองลำพูน ต่อมาไม่นานกองทัพเชียงแสนและเชียงรายตีเมืองลำพูนแตก ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2332 ไทยสากล พระราชโอวาทของเจ้าฟ้าหลวงชายแก้วระบุว่าเมืองลำพูนได้กลายเป็นเมืองร้าง เมืองลำพูนถูกกองทัพพม่ายึดครองอีกครั้งในสงครามเชียงใหม่ พ.ศ. 2340 ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าฯ เลื่อนพระยากาวิละขึ้นเป็นพระเจ้าเชียงใหม่ในปี พ.ศ. 2345 และโปรดเกล้าฯ ตั้งพระยาคำฟั่นเป็นเจ้าเมืองลำพูนในปี พ.ศ. 2348 พระยาคำฟั่นนำบริวารจากเมืองเชียงใหม่และลำปางออกมาตั้งเมืองลำพูนในปี พ.ศ. 2349 และนครลำพูนได้ส่งกองทัพเข้าร่วมกับพระเจ้ากาวิละในการขยายอำนาจไปยังเมืองเชียงรุ่งและเมืองอื่นๆในสิบสองปันนา ระหว่าง ปี พ.ศ. 2350–2356
ประวัติศาสตร์ > นครลำพูนระหว่างสงครามพม่า–สยาม > ข้อสนับสนุนและข้อโต้แย้ง

พงศาวดารเมืองนครเชียงใหม่ เมืองนครลำปาง เมืองลำพูนไชยให้รายละเอียดที่คลาดเคลื่อนเกี่ยวกับการถึงแก่กรรมของพระยาวิเชียรปราการและการตั้งพระยากาวิละเป็นพระเจ้าเชียงใหม่ ในขณะที่ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่บันทึกเหตุการณ์ต่างๆได้อย่างละเอียดมากกว่า และสอดคล้องกับศุภอักษรจากสยามถึงนครลำพูนในปี พ.ศ. 2352 อย่างไรก็ตาม หลักฐานทั้งสองชิ้นบันทึกเหตุการณ์พระยาวิเชียรปราการทิ้งเมืองเชียงใหม่ไว้คลาดเคลื่อนไปจากพงศาวดารของสยามและพม่าซึ่งระบุว่าเกิดขึ้นระหว่างสงครามเชียงใหม่ พ.ศ. 2320
ประวัติศาสตร์ > นครลำพูนในฐานะประเทศราชของสยาม

หลังจากได้รับสถานะประเทศราชของสยาม นครลำพูนร่วมมือกับนครเชียงใหม่และนครลำปางอันเป็นเครือญาติในราชวงศ์เจ้าเจ็ดตนขยายอำนาจสู่ดินแดนรัฐเมืองยอง กลุ่มนครรัฐไทลื้อและเชียงรุ่ง นอกจากนี้ นครลำพูนยังร่วมกับฝ่ายสยามในการปราบกบฏเจ้าอนุวงศ์และทำสงครามเชียงตุง เนื่องจากอาณาเขตนครลำพูนถูกล้อมรอบด้วยรัฐพันธมิตรทำให้ไม่สามารถขยายดินแดนได้ นครลำพูนจึงใช้วิธีกวาดต้อนผู้คนจากเมืองที่ตีได้มาฟื้นฟูบ้านเมืองแทน
ต้นพุทธศตวรรษที่ 25 สยามเริ่มได้รับผลกระทบจากการขยายอำนาจของชาติตะวันตก สยามจึงเร่งผนวกประเทศราชต่างๆเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสยาม ในปี พ.ศ. 2442 สยามประกาศจัดตั้งมณฑลลาวเฉียง ทำให้สถานะประเทศราชของนครลำพูนสิ้นสุดลง อย่างไรก็ตาม เจ้าผู้ครองนครลำพูนยังคงมีตำแหน่งเจ้าและมีอำนาจในการปกครองบางส่วน จนกระทั่งสยามเริ่มมีนโยบายไม่แต่งตั้งเจ้าผู้ครองนครในปี พ.ศ. 2469 ตำแหน่งเจ้าผู้ครองนครลำพูนจึงสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2486