stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศักดิชัย บำรุงพงศ์
ชีวิตหลังเกษียณ

หลังเกษียณอายุ  ศักดิชัย บำรุงพงศ์ รับตำแหน่งประธานที่ปรึกษาในเครือมติชน และมีงานเขียนนวนิยาย "คนดีศรีอยุธยา" (2524) "ใต้ดาวมฤตยู" (2526) และเขียนบทความประจำในหนังสือพิมพ์และนิตยสาร  ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลศรีบูรพาคนแรก ในปี พ.ศ. 2531 รางวัลศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2533 และรางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2541
เป็นที่รู้จักมากกับงานเขียนนิยายเรื่อง ปีศาจ โดยเฉพาะคำพูดเรื่อง ‘ปีศาจแห่งกาลเวลา’ ที่สะท้อนการเปลี่ยนแปลงของสังคมกับการพยามเหนี่ยวรั้งการเปลี่ยนแปลงของสังคมนำไปสู่สิ่งที่ สาย สีมา ตัวเอกของเรื่องเรียกว่า ‘ความละเมอหวาดกลัว’ โดย สาย สีมา กล่าวต่อหน้าสมาคมของชนชั้นสูงว่า
"...สำหรับท่านที่อยู่ในปราสาทนั้นไม่จำเป็นจะต้องแตะต้อง เพราะอย่างไรก็จะต้องเสื่อมสลายไปตามเวลา ท่านไม่สามารถจะยับยั้งความเปลี่ยนแปลงแห่งกาลเวลาได้ดอก เมื่อคืนวันเวลาล่วงไป ของเก่าทั้งหลายก็นับวันจะเข้าไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์ยิ่งขึ้น
ท่านเข้าใจผิดที่คิดว่าผมจะลอกคราบตัวเองขึ้นเป็นผู้ดี เพราะนับเป็นการถอยหลังกลับ เวลาได้ล่วงไปมากแล้วระหว่างโลกของท่านกับโลกของผมมันก็ห่างกันมากมายออกไปทุกที ผมเป็นปีศาจที่กาลเวลาได้สร้างขึ้นมาหลอกหลอนคนที่อยู่ในโลกเก่า ความคิดเก่า ทำให้เกิดความละเมอหวาดกลัว
และไม่มีอะไรที่จะเป็นเครื่องปลอบใจท่านเหล่านี้เท่ากับไม่มีอะไรหยุดยั้งความรุดหน้าของกาลเวลาที่จะสร้างปีศาจเหล่านี้ให้มากขึ้นทุกที ท่านคิดจะทำลายปีศาจตัวนี้ในคืนวันนี้ต่อหน้าสมาคมชั้นสูงเช่นนี้แต่ไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ เพราะเขาอยู่ยงคงกะพันยิ่งกว่าอคิลลิสหรือซิกฟรีด เพราะเขาอยู่ในเกราะกำบังแห่งกาลเวลา"
ชีวิตส่วนตัว

ศักดิชัย บำรุงพงศ์ สมรสกับนางเครือพันธ์ ปทุมรส เมื่อ พ.ศ. 2496 มีบุตรธิดา 4 คน
ถึงแก่อนิจกรรม

ศักดิชัย ได้ถึงแก่อนิจกรรมลงเมื่อวันที่  29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 เมื่อเวลาประมาณ 12.00 น. ณ โรงพยาบาลกรุงเทพฯ โดยเข้ารับการรักษาอาการป่วยมาระยะหนึ่งแล้ว มีพิธีรดน้ำศพ ในวันที่ 30 พฤศจิกายน เวลา 17.00 น. ณ ศาลา5 วัดธาตุทอง กรุงเทพมหานคร
ผลงานหนังสือ

ปีศาจ
คนดีศรีอยุธยา
ไฟเย็น
ชีวิตบนความตาย
ไม่มีข่าวจากโตเกียว
หยดหนึ่งของกาลเวลา
ความรักของวัลยา
ใต้ดาวมฤตยู
84 ปี เสนีย์ เสาวพงศ์ ไฟยังเย็นในหัวใจ
ฯลฯ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

ศักดิ์ชัย บำรุงพงศ์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2521 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2512 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

อาร์เจนตินา :
พ.ศ. 2509 –  เครื่องอิสริยาภรณ์ดวงอาทิตย์แห่งพฤษภาคม ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์
กกขนาก

| กกขนาก |
| --- | --- |

กกขนาก

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Monocotyledoneae
อันดับ:: Poales
วงศ์:: Cyperaceae
สกุล:: Cyperus
สปีชีส์:: Cyperus difformis
ชื่อทวินาม
Cyperus difformis (L., 1756)

กกขนาก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Cyperus difformis) เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยวอยู่ในวงศ์กก เป็นพืชจำพวกไม้ล้มลุก มีอายุไม่เกินหนึ่งปี ขึ้นเป็นกอสูง 10-70 เซนติเมตร ลักษณะลำต้นเป็นเหลี่ยมมีผิวเกลี้ยง มีสันชัดเจน กาบใบเรียงซ้อนกันที่โคนกอ ใบของกกขนากมีรูปขอบขนานแคบ ปลายแหลมยาว 10-20 เซนติเมตร กว้าง 2-6 เซนติเมตร ไม่แยกเป็นก้านใบและแผ่นใบ ดอกออกเป็นช่อแน่นกลมคล้ายร่มที่ซ้อนกัน ออกดอกตลอดปี ช่อดอกย่อยจำนวนมากรวมกันเป็นกระจุก ก้านชูดอกสูง 30-40 เซนติเมตร บริเวณปลายก้านกาบช่อย่อยเป็นแผ่นเยื่อบางสีน้ำตาล รูปรี มีเกสรเพศผู้ 3 อัน ผลของกกขนาดมีสีเหลืองแกมเขียว มีลักษณะเป็นผลแห้ง เมื่อแก่แล้วจะไม่แตก มีขนาดเล็กและเป็นรูปรีหรือรูปไข่กลับ ใช้เมล็ดในการแพร่พันธุ์
กกขนากพบได้ในเขตร้อนและเขตเส้นศูนย์สูตรของทวีปเอเชีย นอกจากนี้ยังถือว่าเป็นวัชพืชชนิดหนึ่ง ซึ่งมักขึ้นในนาข้าวและตามแหล่งน้ำทั่วไป โดยเฉพาะในดินชื้นแฉะในนาหว่านน้ำตม นาดำและนาหว่านข้าวแห้ง ชอบขึ้นในที่ชื้นแต่ไม่งอกใต้น้ำ กกขนากที่งอกออกมาใหม่ จะมีลักษณะเหมือนปลายมีดแหลมโผล่ขึ้นจากผิวดินและมีสีเขียวอ่อน งอกขึ้นแข่งต้นข้าวได้อย่างรุนแรง เพราะต้นจะสูงกว่าและมีอายุสั้น อาจทำให้ต้นข้าวล้มและผลผลิตลดลงได้ จากการทดลองพบว่า กกขนาก 100 ต้นต่อตารางเมตร จะทำให้ผลผลิตข้าวลดลง 49-84 % แต่ถ้ามีถึง 300 ต้นต่อตารางเมตร จะทำให้ผลผลิตลดลงถึง 57-90% นอกจากนี้ความเสียหายจะเพิ่มมากขึ้น หากดินมีความอุดมสมบูรณ์สูง
การป้องกันและการกำจัด

กกขนากถือว่าเป็นวัชพืชชนิดหนึ่ง ซึ่งเมื่อขึ้นในพื้นที่ใช้ประโยชน์ เช่น นาข้าว อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่ต้นข้าวได้ ดังนั้นจึงต้องมีการป้องกันและกำจัดกกขนากด้วยวิธีต่างๆ ดังนี้
ล่อให้กกขนากงอก โดยไขน้ำเข้านาแล้วขังไว้ 3 วัน ต่อมาจึงระบายน้ำออกทิ้งไว้ในสภาพดินชื้นประมาณ 1-2 สัปดาห์ ต้นกกขนากจะงอกขึ้นมาจำนวนมาก จากนั้นให้ไถกลบทำลาย และเตรียมดินใหม่โดยทำให้ดินเรียบสม่ำเสมอ แล้วเอาน้ำเข้านา (หลังหว่านข้าวแล้วงอก 7 วัน) โดยขังน้ำสูงจากพื้นให้มากกว่า 2 เซนติเมตร ระดับน้ำจะควบคุมไม่ให้กกขนากงอกออกขึ้นมาได้ แต่ต้นที่งอกออกมาก่อนหน้าการขังน้ำจะสามารถเจริญเติบโตต่อได้
ระดับน้ำที่ท่วมยอดกกขนากจะทำให้ต้นเน่าตายได้
การหว่านข้าวให้สม่ำเสมอไม่ปล่อยให้มีที่ว่าง จะช่วยควบคุมจำนวนกกขนากได้
การใช้สารกำจัดวัชพืช ซึ่งมี 2 แบบ ได้แก่ ใช้ก่อนวัชพืชงอก เช่น เพรททิลาคลอร์, บิวทาคลอร์, เบเฟนอกซ์, ธิโอเบนคาร์บ เป็นต้น และแบบใช้หลังวัชพืชงอกแล้ว เช่น บีสไพริแบก-โซเดียม, โพรพานิล, ไพราโซซัลฟูรอน-เอทธิล เป็นต้น
การกำจัดโดยการถอนด้วยมือ ให้ทำในช่วงที่กกขนากกำลังแตกกอ
ชื่อพ้องและชื่อท้องถิ่น

กกขนากมีชื่อพ้องหลายชื่อ รวมถึงในประเทศไทยมีการเรียกชื่อแตกต่างกันในแต่ละที่ ดังนี้
ชื่อพ้อง
Cyperus difformis var. breviglobosus (Kük., 1936)
Cyperus difformis forma humilis (Debeaux, 1876)
Cyperus difformis forma maximus (C.B.Clarke, 1884)
Cyperus difformis var. subdecompositus (Kük., 1936)
Cyperus goeringii (Steud., 1854)
Cyperus holoschoenoides (Jan ex Schult., 1824)
Cyperus lateriflorus (Torr., 1858)
Cyperus oryzetorum (Steud., 1854)
Cyperus protractus (Link, 1821)
Cyperus subrotundus (Llanos, 1851)
Cyperus viridis (Willd. ex Kunth, 1837)
ชื่อท้องถิ่น
ดอกต่อ - ภาคเหนือ
หญ้าขนหมู - ภาคเหนือ
ผือน้อย - ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ดอกของกกขนาก
วัดตองปุ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ วัดตองปุ
| วัดตองปุ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบ้านเกาะ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อโต
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดตองปุ  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณที่แม่น้ำป่าสักและแม่น้ำลพบุรีไหลมาบรรจบกัน ในตำบลบ้านเกาะ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งเขตวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 76 ตารางวา
วัดตองปุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1920 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2507 ตามประวัติเล่าว่าเป็นวัดที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชสร้างถวายเป็นที่จำพรรษาแด่พระมหาเถรคันฉ่อง พระเถระผู้ใหญ่ชาวรามัญ ต่อมาวัดตองปุกลายสภาพเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง พระที่เคยจำพรรษาอยู่ก็ย้ายไปประจำ ณ วัดสะแก โดยพระปลัดนาคที่จำพรรษาอยู่วัดสะแก มักมาท่องหนังสือที่วัดตองปุเป็นประจำ จนภายหลังมีการสร้างเพิง ต่อมาชาวบ้านที่เลื่อมใสและเป็นญาติโยมก็หันมาทำบุญ ณ วัดตองปุนี้อีกครั้ง ทำให้วัดตองปุมีการพัฒนาการก่อสร้างเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารหลวงพ่อโต แต่เดิมเป็นอุโบสถมหาอุดหลังเก่า ต่อมาได้บูรณะอุโบสถและหลวงพ่อโต หน้าอุโบสถและพระประธานหันหน้าไปทางทิศตะวันตก ลักษณะโบสถ์รามัญ เดิมสร้างขึ้นเพื่อใช้ประกอบพิธียันกิจ พิธีสวดพระปริตร ปลุกเสกน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ ปลุกเสกเครื่องรางของขลังในสมัยกรุงศรีอยุธยา และเรื่อยมาจนถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์
ตำบลบัวใหญ่ (อำเภอนาน้อย)

บทความนี้เกี่ยวกับตำบลในอำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน สำหรับสถานที่อื่น ดูที่ บัวใหญ่
| ตำบลบัวใหญ่ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Bua Yai
ตำบลบัวใหญ่
พิกัด: 18°19′59.678″N 100°36′57.503″E﻿ / ﻿18.33324389°N 100.61597306°E﻿ / 18.33324389; 100.61597306
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: น่าน
อำเภอ: นาน้อย
พื้นที่[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 131.102 ตร.กม. (50.619 ตร.ไมล์)
ประชากร (31 ธันวาคม 2561)[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 3,981 คน
 • ความหนาแน่น: 30.36 คน/ตร.กม. (78.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 55150
รหัสภูมิศาสตร์: 551506
เว็บไซต์: www.buayainan.go.th (อบต.บัวใหญ่)
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บัวใหญ่ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอนาน้อย มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น คือ องค์การบริหารส่วนตำบลบัวใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบัวใหญ่ทั้งตำบล
อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลน้ำตก
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลนาน้อย
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลสันทะ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่
หมู่บ้าน

แบ่งการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ 1 บ้านอ้อย
หมู่ 2 บ้านใหม่มงคล
หมู่ 3 บ้านนาแหน
หมู่ 4 บ้านทัพม่าน
หมู่ 5 บ้านนาไค้
หมู่ 6 บ้านต้นม่วง
หมู่ 7 บ้านสันพยอม
หมู่ 8 บ้านหนองห้า
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลบัวใหญ่ เก็บถาวร 2021-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตำบลในจังหวัดน่าน |
| --- | --- | --- |
| อำเภอเฉลิมพระเกียรติ |  ขุนน่าน  ห้วยโก๋น  |  |
| อำเภอเชียงกลาง |  เชียงกลาง  เชียงคาน  เปือ  พญาแก้ว  พระธาตุ  พระพุทธบาท  |  |
| อำเภอท่าวังผา |  จอมพระ  ตาลชุม  ท่าวังผา  ป่าคา  ผาตอ  ผาทอง  ยม  ริม  ศรีภูมิ  แสนทอง  |  |
| อำเภอทุ่งช้าง |  งอบ  ทุ่งช้าง  ปอน  และ  |  |
| อำเภอนาน้อย |  เชียงของ  นาน้อย  น้ำตก  บัวใหญ่  ศรีษะเกษ  สถาน  สันทะ  |  |
| อำเภอนาหมื่น |  นาทะนุง  บ่อแก้ว  ปิงหลวง  เมืองลี  |  |
| อำเภอบ่อเกลือ |  ดงพญา  บ่อเกลือใต้  บ่อเกลือเหนือ  ภูฟ้า  |  |
| อำเภอบ้านหลวง |  บ้านพี้  บ้านฟ้า  ป่าคาหลวง  สวด  |  |
| อำเภอปัว |  แงง  เจดีย์ชัย  ไชยวัฒนา  ปัว  ป่ากลาง  ภูคา  วรนคร  ศิลาเพชร  ศิลาแลง  สกาด  สถาน  อวน  |  |
| อำเภอภูเพียง |  ท่าน้าว  นาปัง  น้ำเกี๋ยน  น้ำแก่น  ฝายแก้ว  ม่วงตึ๊ด  เมืองจัง  |  |
| อำเภอเมืองน่าน |  กองควาย  ไชยสถาน  ดู่ใต้  ถืมตอง  นาซาว  ในเวียง  บ่อ  ผาสิงห์  เรือง  บ่อสวก  สะเนียน  |  |
| อำเภอแม่จริม |  น้ำปาย  น้ำพาง  แม่จริม  หนองแดง  หมอเมือง  |  |
| อำเภอเวียงสา |  กลางเวียง  ขึ่ง  จอมจันทร์  ตาลชุม  ทุ่งศรีทอง  นาเหลือง  น้ำปั้ว  น้ำมวบ  ปงสนุก  แม่ขะนิง  แม่สา  แม่สาคร  ยาบหัวนา  ส้าน  ส้านนาหนองใหม่  ไหล่น่าน  อ่ายนาไลย  |  |
| อำเภอสองแคว |  ชนแดน  นาไร่หลวง  ยอด  |  |
| อำเภอสันติสุข |  ดู่พงษ์  ป่าแลวหลวง  พงษ์  |  |
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดน่าน |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  น่าน  |  |
| เทศบาลตำบล |  กลางเวียง  กองควาย  ขึ่ง  งอบ  เชียงกลาง  ดู่ใต้  ท่าวังผา  ทุ่งช้าง  นาน้อย  บ่อเกลือใต้  บ่อแก้ว  ปัว  พระพุทธบาทเชียงคาน  ยอด  เวียงสา  ศรีษะเกษ  ศิลาแลง  หนองแดง  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  ขุนน่าน  แงง  จอมจันทร์  จอมพระ  เจดีย์ชัย  ชนแดน  เชียงกลางพญาแก้ว  เชียงของ  ไชยวัฒนา  ไชยสถาน  ดงพญา  ดู่พงษ์  ตาลชุม (อำเภอท่าวังผา)  ตาลชุม (อำเภอเวียงสา)  ถืมตอง  ท่าน้าว  ทุ่งช้าง  ทุ่งศรีทอง  นาซาว  นาทะนุง  นาน้อย  นาปัง  นาไร่หลวง  นาเหลือง  น้ำเกี๋ยน  น้ำแก่น  น้ำตก  น้ำปั้ว  น้ำพาง  น้ำมวบ  บ่อ  บ่อเกลือเหนือ  บ่อสวก  บัวใหญ่  บ้านพี้  บ้านฟ้า  ปอน  ป่ากลาง  ป่าคา  ป่าคาหลวง  ป่าแลวหลวง  ปิงหลวง  เปือ  ผาตอ  ผาทอง  ผาสิงห์  ฝายแก้ว  พงษ์  พระธาตุ  ภูคา  ภูฟ้า  ม่วงตึ๊ด  เมืองจัง  เมืองลี  แม่ขะนิง  แม่จริม  แม่สา  แม่สาคร  ยม  ยาบหัวนา  ริม  เรือง  และ  วรนคร  ศรีภูมิ  ศิลาเพชร  สกาด  สถาน (อำเภอนาน้อย)  สถาน (อำเภอปัว)  สวด  สะเนียน  สันทะ  ส้าน  แสนทอง  หนองแดง  หมอเมือง  ห้วยโก๋น  ไหล่น่าน  อวน  อ่ายนาไลย  |  |
ความงามของศิลปไทย

| ความงามของศิลปไทย   |
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: น. ณ ปากน้ำ
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
หัวเรื่อง: ศิลปะไทย
ชนิดสื่อ: สิ่งพิมพ์
ความงามของศิลปไทย เป็นหนังสือเกี่ยวกับศิลปะไทย แต่งโดย น. ณ ปากน้ำ พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2510 สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์ ได้รับเลือกใน พ.ศ. 2541 ให้เป็น 1 ในหนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน
น. ณ ปากน้ำ ได้รับแรงบันดาลใจ จากการอ่านบันทึกของบาทหลวงเดอ ชัวชี ที่เดินทางเข้ามาในอยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2228 บาทหลวงท่านนี้ได้พบเห็นตั้งแต่ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรมและศิลปะของไทยสมัยสมเด็จพระนารายณ์
น. ณ ปากน้ำ เขียนในลักษณะบทความผ่านมุมมองและสายตาแบบศิลปิน โดยมีเป้าหมายเพื่ออธิบายเอกลักษณ์และคุณค่าความงามของศิลปินไทยว่าเก่าแก่ ยิ่งใหญ่ และงดงามในระดับเทียบได้กับงานศิลปะในโลกตะวันตก อาจกล่าวได้ว่าเป็นงานเขียนที่เสมือนการสืบทอดและต่อยอดแนวทางของศิลป์ พีระศรี
หนังสือเล่าเรื่องศิลปะตั้งแต่สมัยสุโขทัยเรื่อยมา จนถึงสมัยรัตนโกสินทร์โดยเป็นไปในลักษณะของการอธิบายภาพ พร้อมกับการยกตัวอย่างภาพ จากการสำรวจตามวัดต่าง ๆ ของเมืองไทย เช่น ภาพเขียนในผนังโบสถ์วัดสุวรรณารามราชวรวิหาร เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ภาพเขียนของขรัวอินโข่งที่วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ด้านงานประติมากรรมกล่าวถึงผลงานตั้งแต่สมัยแรกจนมาถึงยุคของศิลปะสมัยในยุคที่เขียนหนังสือเล่มนี้ด้วย โดยมากเน้นถึงการสร้างพระพุทธรูป ศิลปะล้านนา ตลอดจนการพรรณนาถึงประวัติโดยสังเขปของศิลปินไทยบางคนที่ควรยกย่อง ผู้เขียนใช้วิธีการเล่าเรื่องแทรกไปกับการพรรณนาความงาม สภาพของสิ่งที่พบเห็นและการเสนอแนวความคิดของผู้เขียนในด้านต่าง ๆ ตลอดจนในแง่ของการอนุรักษ์
จังหวัดพิบูลสงคราม

จังหวัดพิบูลสงคราม เป็น 1 ใน 4 จังหวัดที่ประเทศไทยได้ดินแดนคืนจากฝรั่งเศสในช่วง พ.ศ. 2484 โดยยกท้องที่การปกครองเสียมราฐขึ้นเป็นจังหวัด ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไทยต้องส่งดินแดนจังหวัดพิบูลสงครามคืนให้แก่ฝรั่งเศส ซึ่งปกครองประเทศกัมพูชาอยู่ในขณะนั้น ปัจจุบันคือจังหวัดเสียมราฐ จังหวัดอุดรมีชัย และจังหวัดบันทายมีชัยในประเทศกัมพูชา
ประวัติ

พื้นที่ของจังหวัดนี้เดิมอยู่ในมณฑลบูรพาในสมัยรัชกาลที่ 5 และตกอยู่ภายใต้ความปกครองของฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2450 ก่อนได้ดินแดนคืนจากฝรั่งเศสในสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อ พ.ศ. 2484 โดยชื่อ จังหวัดพิบูลสงคราม นี้ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ จอมพล แปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีไทยในขณะนั้น ทั้งนี้ ยังปรากฏว่ามีการสร้างอนุสาวรีย์ไก่ขาวกางปีกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของจอมพลแปลกไว้เป็นอนุสรณ์ของจังหวัดนี้  เมื่อมีการกำหนดให้มีตราประจำจังหวัดทั่วประเทศ กรมศิลปากรก็ได้นำอนุสาวรีย์ดังกล่าวมาผูกเป็นรูปตราประจำจังหวัดไว้ด้วย ส่วนชื่ออำเภอต่าง ๆ ที่ตั้งขึ้นในทั้ง 4 จังหวัด ที่ได้คืนมาจากฝรั่งเศสนั้น ส่วนหนึ่งตั้งชื่อตามบุคคลที่มีบทบาทอย่างสูงในการรบสงครามอินโดจีน
อย่างไรก็ตาม ในการได้ดินแดนเสียมราฐคืนมาเป็นจังหวัดพิบูลสงครามนั้น นครวัดยังคงอยู่ในเขตของฝรั่งเศส และปราสาทบันทายศรีแม้ตามเส้นแบ่งแดนจะอยู่ในเขตจังหวัดพิบูลสงคราม แต่ฝรั่งเศสได้ขอให้ขีดวงล้อมให้ดินแดนที่ตั้งของปราสาทบันทายศรีเป็นของฝรั่งเศสตามเดิม โดยมีฝ่ายญี่ปุ่นซึ่งเป็นผู้ไกล่เกลี่ยได้เห็นชอบตามคำขอของฝรั่งเศส ปราสาททั้งสองจึงไม่อยู่ในเขตอธิปไตยของไทยในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
ในระหว่างที่จังหวัดนี้อยู่ในการปกครองของประเทศไทย ได้มีการจัดการเลือกตั้งขึ้น 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2489 นายประยูร อภัยวงศ์​ได้เป็นส.ส. ของจังหวัดพิบูลสงครามและเมื่อเลือกตั้งเพิ่มเติมเมื่อ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2489 ได้นายญาติ ไหวดี​ เป็น ส.ส.จังหวัดพิบูลสงครามเพิ่มเติม ก่อนจะคืนดินแดนดังกล่าวให้ฝรั่งเศส
การแบ่งเขตการปกครอง

เมื่อแรกตั้งจังหวัดนั้น ได้แบ่งการปกครองออกเป็น 6 อำเภอ ตามประกาศเรื่องตั้งอำเภอ ลงวันที่ 23 กรกฎาคม พุทธศักราช 2484 ดังนี้
อำเภอไพรีระย่อเดช (ตามเขตอำเภอบ้านพวกเดิม) ตั้งชื่อตาม พันเอกหลวงไพรีระย่อเดช (ชมะบูรณ์ ไพรีระย่อเดช ยศสุดท้ายเป็นที่พลโท) ผู้บัญชาการกองพลบูรพา และรองแม่ทัพด้านบูรพา (คนที่ 2) ในขณะนั้น
อำเภอกลันทบุรี (ตามเขตอำเภอกลันทบุรีเดิม)
อำเภอพรหมขันธ์ (ตามเขตอำเภอพรหมขันธ์เดิม)
อำเภอเกรียงศักดิ์พิชิต (ตามเขตอำเภอสำโรงเดิม)ตั้งชื่อตาม พันเอกหลวงเกรียงศักดิ์พิชิต (พิชิต เกรียงศักดิ์พิชิต ยศสุดท้ายเป็นที่พลโท) ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 1 ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบก แม่ทัพด้านอีสาน และผู้ช่วยแม่ทัพบกในขณะนั้น
อำเภอวารีแสน (ตามเขตอำเภอวารีแสนเดิม)
อำเภอจอมกระสานติ์ (ตามเขตอำเภอจอมกระสานติ์เดิม)
หลังจากนั้นวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2484 สภาผู้แทนราษฎรได้พิจารณาจัดตั้งศาลจังหวัด โดยคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา วันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2484  ต่อมาทางการได้ปรับปรุงเขตการปกครองจังหวัดพิบูลสงครามใหม่ โดยโอนท้องที่อำเภอจอมกระสานต์ จังหวัดพิบูลสงครามไปขึ้นจังหวัดนครจัมปาศักดิ์ และโอนท้องที่อำเภอศรีโสภณ และอำเภอสินธุสงครามชัย จังหวัดพระตะบอง มาขึ้นจังหวัดพิบูลสงครามแทนในเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน
จังหวัดพิบูลสงครามจึงมีเขตการปกครองจนถึง พ.ศ. 2489 รวมทั้งสิ้น 7 อำเภอ คือ อำเภอไพรีระย่อเดช อำเภอกลันทบุรี อำเภอพรหมขันธ์ อำเภอเกรียงศักดิ์พิชิต อำเภอวารีแสน อำเภอศรีโสภณ และอำเภอสินธุสงครามชัย
แหล่งข้อมูลอื่น

เขตแดนไทยสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง กระทู้จาก พันทิปดอตคอม
ประเทศไทยในยุคล่าอาณานิคม จากบ้านจอมยุทธดอตคอม
กรณีพิพาทอินโดจีนฝรั่งเศส เก็บถาวร 2008-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากหอมรดกไทย กระทรวงกลาโหม
แม่น้ำกลันท ใน พ.ศ. 2486
วัดโคนอน (จังหวัดนนทบุรี)

บทความนี้เกี่ยวกับวัดโคนอนในตำบลบางสีทอง สำหรับวัดโคนอนในตำบลมหาสวัสดิ์ ดูที่ วัดโคนอนมหาสวัสดิ์
| วัดโคนอน |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโคนอน, วัดโคนอน บางสีทอง, วัดวัวนอน, วัดวัว
ที่ตั้ง: เลขที่ 77 หมู่ที่ 4 ซอยบางกรวย-ไทรน้อย 26 ถนนบางกรวย-ไทรน้อย ตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี 11130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อใหญ่
เจ้าอาวาส: พระครูวินัยธร รุ่งฤทธิ์ ฐิตทินฺโน
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโคนอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดรวกบางสีทอง ตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2350 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 มีพระประธานได้แก่หลวงพ่อใหญ่ เจ้าอาวาสรูปแรกคือพระอธิการเชย จันทสาโร และเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือพระครูวินัยธร รุ่งฤทธิ์ ฐิตทินฺโน
วัดราษฎร์บูรณะ (จังหวัดสมุทรปราการ)

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ วัดราษฎร์บูรณะ (แก้ความกำกวม)
| วัดราษฎร์บูรณะ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์บูรณะ, วัดบางลาว
ที่ตั้ง: ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์บูรณะ ตั้งอยู่เลขที่ 43 บ้านบางปลา หมู่ที่ 2 ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
ประวัติ

วัดราษฎร์บูรณะ สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2425 โดยมีนายจันทร์ จันทร เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด วัดนี้เดิมชื่อ วัดบางลาว ตามชื่อของตำบล โดยมีพระภิกษุรูปแรกซึ่งเป็นเจ้าอาวาสชื่อหลวงพ่อลาวซึ่งธุดงด์มาจากทางภาคภาคใต้ของประเทศไทย ต่อมาประชาชนได้ร่วมกันบูรณะ จึงเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดราษฎร์บูรณะ" ในปี พ.ศ. 2483 วัดราษฎร์บูรณะ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ครั้งแรกเมื่อวันแรม 3 ค่ำ เดือนอ้าย ปีชวด พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ในด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2499 และได้ให้ความอนุเคราะห์โรงเรียนประชาบาลที่อยู่ในวัดอีกด้วย นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างสถานีอนามัย และโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ เปิดสอนตั้งแต่ พ.ศ. 2521
ศิลปะลพบุรี

พระปรางค์สามยอด จังหวัดลพบุรี
พระปรางค์วัดพระพายหลวง จังหวัดสุโขทัย
ศิลปะลพบุรี คือศิลปะในพุทธศตวรรษที่ 16–18 ทางภาคกลาง ภาคตะวันออก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย มีศิลปกรรม ประติมากรรมและสถาปัตยกรรมแบบหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายกับศิลปะสถาปัตยกรรมของขอม ศิลปะสกุลช่างลพบุรีเป็นศิลปะที่เกี่ยวเนื่องในศาสนาพุทธ ศาสนาพราหมณ์ โดยเฉพาะศาสนาพุทธแบบลัทธิมหายาน ศิลปะสมัยนี้ส่วนมากเป็นภาพจำหลักด้วยศิลาและสัมฤทธิ์ โดยเฉพาะการปั้นหล่อสัมฤทธิ์มีความเจริญมาก ท่วงทำนองในการปั้นหุ่นมีความชำนาญยิ่งทำให้กิริยาท่าทางไม่แข็งกร้าวแบบศิลปะขอมในประเทศกัมพูชา
ชื่อ

ชื่อเรียก ศิลปะลพบุรี มีหลักฐานว่าเกิดขึ้นครั้งแรก ๆ โดยการค้นคว้าของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ในพระนิพนธ์เมื่อปี พ.ศ. 2469 ในหนังสือ ตำนานพระพุทธเจดีย์ และหนังสือ โบราณวัตถุในพิพิธภัณฑสถานสำหรับพระนคร โดยศาสตราจารย์ยอร์ช เซเดส์ ซึ่งพิมพ์ในปี พ.ศ. 2471 ก็ปรากฏในหนังสือโดยสรุปนิยามอย่างกว้าง ๆ
ต่อมาราว พ.ศ. 2510 ศาสตราจารย์หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล ทรงใช้ชื่อเรียกนี้เพื่ออธิบายว่า "หมายถึงโบราณวัตถุสถานขอมที่ค้นพบในประเทศไทย รวมทั้งโบราณวัตถุสถาน
ที่ทำ ขึ้นในประเทศไทย แต่ทำเลียนแบบศิลปะขอมในประเทศกัมพูชา ฉะนั้น ศิลปะสมัยลพบุรีในที่นี้จึงมีทั้งที่เป็นแบบขอมอย่างแท้จริง และที่ทำขึ้นเลียนแบบขอมอันมีลักษณะของตนเองผิดแปลกออกไปบ้าง"
เหตุผลการเรียกว่า ศิลปะลพบุรี คือ ประการแรก เมืองลพบุรีซึ่งเป็นเมืองสำคัญมาก่อนการเกิดกรุงศรีอยุธยาและมีหลักฐานโบราณวัตถุสถานแบบขอม/เขมรมากมาย ประการสอง เมืองลพบุรีถูกหยิบยืมมาใช้เพื่อเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมแบบก่อนสยามที่ไม่ต้องการให้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรอื่นใด ประการที่สาม เป็นเพราะภัยคุกคามของอาณานิคมฝรั่งเศสที่มีอำนาจยึดครองอินโดจีนเอาไว้ได้ในขณะนั้น
นอกจากนั้นยังมีเสนอชื่อหรือคำเรียกใหม่อยู่บ่อยครั้งไม่ว่าจะเป็น ศิลปะเขมร, ศิลปะขอม/เขมร (ที่พบ) ในประเทศไทย, ศิลปะร่วมแบบเขมรในประเทศไทย, สมัยอิทธิพลเขมร, ศิลปะที่มีแม่แบบจากเมืองพระนคร และศิลปะในลัทธิวัชรยานจากกัมพูชา เป็นต้น
ประติมากรรม

พระพุทธรูปสมัยลพบุรีมีพื้นฐานสืบเนื่องมาจากวัฒนธรรมขอม ทั้งเทคนิคการสร้างที่ใช้วัสดุหินทรายและรูปแบบศิลปกรรม สามารถแบ่งกลุ่มรูปแบบไว้ 3 กลุ่มคือ กลุ่มที่ 1 มีการผสมระหว่างทวารวดีกับศิลปะเขมร (ราวกลางถึงปลายพุทธศตวรรษที่ 18) กลุ่มที่ 2 รูปแบบที่สืบทอดมาจากศิลปะเขมร (ราวกลางถึงปลายพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงกลางพุทธศตวรรษที่ 19) และกลุ่มที่ 3 กลุ่มที่พัฒนามาเป็นลักษณะท้องถิ่นอย่างแท้จริง (ปลายพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงปลายพุทธศตวรรษที่ 19)
ลักษณะทีท่าของพระพุทธรูปมีความรู้สึกเสมือนอยู่ในสภาพมีอำนาจแบบเทพเจ้าหรือกษัตริย์ มากกว่าที่จะเป็นสัญลักษณ์ของความหลุดพ้น ตามความเชื่อศรัทธาในคติมหายานแบบศรีวิชัยครั้งราชวงศ์ไศเลนทร์ก็เป็นไปได้ ที่นิยมการสร้างรูปพระพุทธรูป พระโพธิสัตว์ นางปัญญาบารมีและรูปเหวัชระสัตว์
พระพุทธรูปส่วนใหญ่เป็นนาคปรกปางสมาธิ ประทับนั่งเหนือขนดนาคสามชั้น พระชงฆ์มีสันเล็กน้อย พระเศียรยังแสดงเครื่องทรงคือมงกุฎทรงสูงที่ทำเป็นชั้น ๆ แต่ละชั้นมีประดับลายกลีบบัว พระเนตรปิดและเหลือบลงใต้ พระโอษฐ์แบะกว้าง ขอบพระโอษฐ์หนา ทรงแย้มพระโอษฐ์แบบบายน แต่มีลักษณะแตกต่างจากศิลปะบายน ได้แก่ พระพักตร์ยาวเป็นรูปไข่มากกว่า พระวรกายยืดสูงกว่า
พระพุทธรูปสมัยลพบุรียังได้ให้อิทธิพลไปยังกลุ่มพระพุทธรูปในสมัยอยุธยาตอนต้นด้วย โดยเฉพาะกลุ่มพระพุทธรูปหินทรายที่มีพระพักตร์ค่อนข้างยาว และส่วนหนึ่งน่าจะให้อิทธิพลไปยังกลุ่มพระพุทธรูปแบบอู่ทองรุ่นที่ 3 ที่เชื่อว่าเป็นอิทธิพลของศิลปะสุโขทัยด้วย
น. ณ ปากน้ำ กล่าวถึงพระพุทธรูปสมัยลพบุรีว่า "พระพุทธรูปสมัยลพบุรีมีแววเคร่งเครียดและค่อนข้างจะบึ้งตึงสักหน่อย" โดยให้เหตุผลว่า "พระพุทธรูปสมัยลพบุรีนั้นเป็นฝีมือช่างไทย ในสมัยที่ขอมเข้ามามีอํานาจอยู่ ขอมบังคับให้ทําพระพุทธรูปและก่อสร้างปรางค์ปราสาทหินอันมีจํานวนมากมายตามแบบของขอมที่วางกฎเกณฑ์ไว้ ด้วยเหตุนี้ศิลปินพื้นเมืองที่เป็นคนไทยจึงระบายอารมณ์อันคับแค้นใจของเขาออกมาบนพระพุทธรูปสมัยลพบุรีนั้น"
สถาปัตยกรรม

สถาปัตยกรรมสร้างด้วยอิฐและหิน มีทั้งที่สร้างในศาสนาพราหมณ์และศาสนาพุทธ ลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นอาคารรูปสี่เหลี่ยมมียอดเป็นชั้น ๆ ซ้อนกันขึ้นไปจนแหลมมนที่มุมของอาคารนี้จะย่อมุม ทำเป็นลดมุมแบบย่อเหลี่ยมลักษณะเช่นนี้เรียกว่า ปรางค์  ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากสถาปัตยกรรมอินเดียที่เรียกว่า ศิขร
การตกแต่งสถาปัตยกรรมไม่นิยมพื้นที่ว่าง มักตกแต่งลวดลายดอกไม้ ใบไม้และลายประดิษฐ์ ตามส่วนต่าง ๆ ของอาคาร ผังอาคารเป็นแบบง่าย ๆ แบบกากบาท มักมีการสร้างระเบียงคดล้อมรอบ สถาปัตยกรรมนี้ใช้เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปพระโพธิสัตว์ พระพุทธรูปนิยมสร้างเป็น 3 องค์ อันหมายถึงธรรมกาย ได้แก่พระธรรม สัมโภคกาย และนิรมาณกาย
พุทธสถานที่สำคัญมักจะสร้างในพุทธศตวรรษที่ 17–18 เช่นปราสาทหินพิมาย ปราสาทหินพนมวัน วัดพระพายหลวง พระปรางค์สามยอด ปราสาทหินกำแพงแลง และปราสาทเมืองสิงห์
แผนผังของสถาปัตยกรรมในศิลปะลพบุรีได้กลายเป็นต้นแบบการวางแผนผังวัดในสมัยสุโขทัยและอยุธยา ที่เห็นได้ชัดเจนคือแผนผังของกลุ่มวัดขนาดใหญ่ในสมัยอยุธยาตอนต้น
พระพุทธรูปศิลปะลพบุรี
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี วิมินส์คราวน์จูลแชมเปียนชิป

ดับเบิลยูดับเบิลยูอี วิมินส์คราวน์จูลแชมเปียนชิป เป็นแชมป์มวยปล้ำอาชีพที่ก่อตั้งโดย WWE ซึ่งเป็นรายการแข่งขันมวยปล้ำอาชีพของอเมริกา โดยจะป้องกันแชมป์ทุกปีในงานมวยปล้ำอาชีพ Crown Jewel แชมป์คนแรกคือ Liv Morgan
แชมป์ประเภทชายคือ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี คราวน์จูลแชมเปียนชิป
เจือทอง อุรัสยะนันทน์

| ท่านผู้หญิง เจือทอง อุรัสยะนันทน์ ท> จ.ว., จ.ช., จ.ม. |
| --- | --- |

เกิด: 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2463 จังหวัดสมุทรสาคร
เสียชีวิต: 17 ตุลาคม พ.ศ. 2542 (78 ปี) โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ กรุงเทพมหานคร
สัญชาติ: ไทย
มีชื่อเสียงจาก: ภริยานักปกครอง
คู่สมรส: นายจาด อุรัสยะนันทน์
บุตร: ท่านผู้หญิงจรุงจิตต์ ทีขะระ   นายจิระเจตต์ อุรัสยะนันทน์   นายจารุจินต์ อุรัสยะนันทน์   นายจริมจิตต์ อุรัสยะนันทน์
บิดามารดา: เท้ง กรีทอง (บิดา) จู กรีทอง (มารดา)