stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประวัติศาสตร์เกาหลี
แหล่งข้อมูลอื่น

พิพาดา ยังเจริญ. ประวัติศาสตร์เกาหลีตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20: การแข่งขันและแทรกแซงจากต่างชาติ อาณานิคม และชาตินิยม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556.
ไพบูลย์ ปีตะเสน. ประวัติศาสตร์เกาหลี จากยุคเผ่าพันธุ์ถึงยุคสาธารณรัฐใหม่. กรุงเทพฯ: โพสต์, 2555.
ภูวดล ทรงประเสริฐ. ประวัติศาสตร์เกาหลีสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2521.
วิเชียร อินทะสี. เกาหลีในช่วงอลหม่าน ค.ศ.1864-1953. พิษณุโลก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร, 2561.
สุพลธัช เตชะบูรณะ. การเมืองเกาหลีก่อนสมัยใหม่: ประวัติศาสตร์การเมืองเกาหลีตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2566.
| ด ค กประวัติศาสตร์โลก |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  เกาหลี เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน ทิเบต  ญี่ปุ่น  ไทย  บรูไน  บาห์เรน  พม่า  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  ศรีลังกา  อัฟกานิสถาน  อินเดีย  อิสราเอล 
ทวีปยุโรป:  กรีซ  เดนมาร์ก  ไอซ์แลนด์  เนเธอร์แลนด์  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  สหราชอาณาจักร อังกฤษ  สกอตแลนด์  เวลส์  ไอร์แลนด์เหนือ  เยอรมนี  รัสเซีย  สเปน  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อิตาลี  แอลเบเนีย  ไอร์แลนด์  ฮังการี  สโลวาเกีย 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  แคนาดา  เม็กซิโก  สหรัฐ 
ทวีปอเมริกาใต้:  บราซิล  อาร์เจนตินา 
ทวีปแอฟริกา:  อียิปต์  แอฟริกาใต้ 
เขตโอเชียเนีย:  ออสเตรเลีย  นิวซีแลนด์  ตองงา  นาอูรู 
แผนที่อาณาจักรทั้งสาม
มอเตอร์ไซค์รับจ้าง

มอเตอร์ไซค์รับจ้าง บนท้องถนนในกรุงเทพมหานคร
มอเตอร์ไซค์รับจ้าง ใช้พาหนะเป็นรถจักรยานยนต์ สามารถขนส่งได้ครั้งละไม่เกิน 1 คนเท่านั้นและมีการกำหนดราคาให้บริการตามที่กำหนด หรือตามตกลงอันเห็นสมควรแก่ทั้งสองฝ่าย
จุดบริการ

บริเวณที่จอดรอของมอเตอร์ไซค์รับจ้าง จะเรียนกันในภาษาถิ่นกรุงเทพว่าวินและมักเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างว่าวินมอเตอร์ไซค์ แต่คนภาคกลางนิยมเรียกว่าเมล์เครื่อง พร้อมทั้งป้ายบอกราคาการเดินทางขั้นต่ำ ติดตั้งไว้ในบริเวณที่มองเห็นได้โดยทั่วกัน
เอกลักษณ์

ผู้ทำหน้าที่จะต้องได้รับการขึ้นทะเบียน และรับเสื้อวินแบบเสื้อสีส้ม พร้อมชื่อวิน ชื่อพนักงานและเบอร์เขตให้บริการ รวมทั้งยังต้องบริการหมวกกันน็อคให้กับลูกค้าอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น > หนังสือและบทความ

Sopranzetti, C. (2017). Owners of the Map: Motorcycle Taxi Drivers, Mobility, and Politics in Bangkok. Oakland, CA: University of California Press. ISBN 9780520288508
แหล่งข้อมูลอื่น > เว็บไซต์

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มอเตอร์ไซค์รับจ้าง
ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2

เนเฟริเตสที่ 2 หรือ เนฟอาอารุดที่ 2 เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณพระองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ที่ยี่สิบเก้าที่อ่อนแอและปกครองในระยะเวลาอันสั้น (ราว 399/8 – 380 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งเป็นราชวงศ์ชนพื้นเมืองสุดท้ายของอียิปต์
รัชสมัยอันสั้น

ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 ผู้ที่ได้รับคำกล่าวว่า ผู้ปกครองที่ "ไร้ประสิทธิภาพ" พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์เมื่อ 380 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากการเสด็จสวรรคตของฟาโรห์ฮาคอร์ ผู้เป็นพระราชบิดา (ระหว่าง 393–380 ปีก่อนคริสตกาล) และพระองค์ทรงถูกปลดออกพระราชบัลลังก์และน่าจะถูกสำเร็จโทษโดยการก่อกบฏของเจ้าชายนัคต์เนเบฟแห่งเมืองเซเบนนิโทส หรือฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 ในเวลาต่อมา ผู้ที่เป็นนายทหารชาวอียิปต์ หลังจากปกครองพระราชอาณาจักรอียิปต์เพียงแค่ระยะเวลา 4 เดือน นับตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกันยายนในช่วง 380 ปีก่อนคริสตกาล
ฟาโรห์ฮาคอร์ทรงต้องเผชิญกับการก่อจลาจลบ่อยครั้งในช่วงปลายรัชสมัยของพระองค์ ซึ่งน่าจะเป็นการก่อกบฏโดยฟาโรห์เนคทาเนโบ ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สามสิบแห่งอียิปต์ภายหลังโค่นล้มพระราชบัลลังก์ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 จนพระองค์เสด็จสวรรคตในช่วง 360 ปีก่อนคริสตกาล และเป็นตัวแทนของราชวงศ์ที่สามจากบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ที่จะเข้ายึดครองพระราชวงศ์ในเวลาเพียงสองทศวรรษ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเป็นระยะสุดท้ายของพระราชอาณาจักรอียิปต์ ความเป็นเอกราชภายใต้ผู้ปกครองพื้นเมือง เริ่มต้นด้วยการต่อต้านการปกครองชาวเปอร์เซียของฟาโรห์อมิร์เตอุสในช่วง 404 ปีก่อนคริสตกาล ข้อมูลอ้างอิงเกี่ยวกับการสิ้นสุดของรัชสมัยฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 พบจากแผ่นจารึกหินปูนขนาดใหญ่ โดยฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 โปรดให้สร้างขึ้นที่เมืองเฮอร์โมโพลิส:
[... ] ภัยพิบัติของกษัตริย์ที่มาก่อนหน้า [... ]
ธีโอปอมปุส นักประวัติศาสตร์ชาวกรีก (ราว 380–315 ปีก่อนคริสตกาล) ได้เชื่อมโยงจุดจบของรัชสมัยฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 กับสงครามที่นำโดยกษัตริย์เอวากอรัสที่ 1 แห่งซาลามิสในไซปรัสต่อต้านเปอร์เซีย[3] ในความพยายามอย่างยิ่งยวดในการเสริมความแข็งแกร่งให้กับตำแหน่งของพระองค์เอง ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 ทรงได้ประกาศพระองค์เองว่าพระองค์เป็น เวเฮม เมซุต (Wehem Mesut) แปลว่า "Repetitor Of Births" (หรือ ผู้สถาปนายุคสมัยใหม่) "เช่นเดียวกับฟาโรห์พระองค์อื่นๆ เพียงไม่กี่พระองค์ในอดีตที่มีอำนาจต่างกันมาก" เช่น ฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 1 และฟาโรห์เซติที่ 1
พระนามประสูติของพระองค์ หมายถึง "มหาเศรษฐีผู้มั่งคั่ง" ซึ่งไม่ปรากฏบนอนุสาวรีย์ใด ๆ เลย แต่ปรากฏเพียงในงานเขียนแอจิปเทียกาของมาเนโนที่เขียนขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาลในตอนประชุมพงศาวดารเดมอติก
บรรณานุกรม

Cimmino, Franco (2003). Dizionario delle Dinastie Faraoniche. Milan: Bompiani. ISBN 978-8845255311.
Clayton, Peter A. (1999). Chronicles of the Pharaohs. London: Thames and Hudson. ISBN 978-0500050743.
Wilkinson, Toby (2011). The Rise and Fall of Ancient Egypt. London: Bloomsbury. ISBN 978-1408810026.
รูปสลักสฟิงซ์ของฟาโรห์คาฮอร์ ผู้เป็นพระราชบิดาของฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 จากพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ กรุงปารีส
มหาสารคาม (แก้ความกำกวม)

จังหวัดมหาสารคาม
อำเภอเมืองมหาสารคาม
เทศบาลเมืองมหาสารคาม
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ฟาโรห์เนเฟอร์คามิน อนู

เนเฟอร์คามิน อานู เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในสมัยช่วงระหว่างกลางที่ 1 (ระหว่าง 2181 - 2055 ปีก่อนคริสตกาล) ตามบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอสและการตีความบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินครั้งล่าสุดโดยคิม รีฮอล์ต พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสามแห่งราชวงศ์ที่แปด ซึ่งแนวคิดนี้เห็นด้วยโดยนักไอยคุปต์วิทยา เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท, ธอมัส ชไนเดอร์ และดาร์เรล เบเกอร์ ในฐานะฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่แปด ฟาโรห์เนเฟอร์คามิน อานูน่าจะปกครองเหนือบริเวณเมมฟิส
หลักฐานรับรอง

ฟาโรห์เนเฟอร์คามิน อานูถูกบันทึกไว้ในรายการ 52 ของบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส ซึ่งรวบรวมขึ่นในสมัยรามเสสตอนต้น ในบันทึกพระนามฯ ได้บันทึกพระนามผู้ปกครองก่อนพระองค์คือฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เปปิเซเนบ และผู้ปกครองต่อจากพระองค์คือฟาโรห์กาคาเร ไอบิ บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินได้บันทึกพระนามของพระองค์ด้วยพระนามว่า Nefer ที่บันทึกในคอลัมน์ 4 บรรทัดที่ 10 ของบันทึกพระนามฯ ซึ่งสอดคล้องกับบันทึกพระนามแห่งอไบดอส รายละเอียดเกี่ยวกับการครองราชย์ของฟาโรห์เนเฟอร์คามิน อานูได้สูญหายไปในส่วนที่เสียหายขนาดใหญ่ของบันทึกพระนามแห่งตูริน
พระนาม

พระนามของฟาโรห์เนเฟอร์คามิน อานูมีการถอดตามตัวอักษรได้เป็น เนเฟอร์คาเร อานู (Neferkamin Anu) แต่มีรายงานสามารถถอดได้เป็น สเนเฟอร์คา (Sneferka Anu) ในบันทึกพระนามแห่งอไบดอส เหตุผลของการถอดตามตัวอักษรคือ อักษรอียิปต์โบราณรหัส O34 สามารถถอดได้เป็น "s" และสามารถถอดได้เป็นตัวอักษรรหัส R22 ที่มีความหมายถึงเทพมินและออกได้ว่า Mn
มานิตย์ ภู่อารีย์

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ มานิตย์ ภู่อารีย์ (3 ธันวาคม พ.ศ. 2478 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551) ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพพิมพ์) พ.ศ. 2543
ประวัติ

เกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ที่กรุงเทพมหานคร ได้รับการศึกษาทางด้านศิลปะจากวิทยาลัยเพาะช่าง แล้วจึงสอบเข้าศึกษาต่อที่คณะจิตรกรรม ประติมากรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร และได้เดินทางไปศึกษาต่อที่สถาบันวิจิตรศิลป์กรุงโรม ประเทศอิตาลี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2543 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้น จตุตถดิเรกคุณาภรณ์
มหาสวัสดิ์

มหาสวัสดิ์ อาจจะหมายถึง:
คลองมหาสวัสดิ์ คลองที่เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างจังหวัดนนทบุรีกับกรุงเทพมหานคร และไหลผ่านจังหวัดนครปฐม
ตำบลมหาสวัสดิ์ ตำบลในอำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
ตำบลมหาสวัสดิ์ ตำบลในอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
ที่หยุดรถไฟคลองมหาสวัสดิ์ ที่หยุดรถไฟของรถไฟทางไกลสายใต้ ตั้งอยู่ในตำบลมหาสวัสดิ์ อำเภอพุทธมณฑล
มวยไทยเลิศฤทธิ์

| --- | --- |
การฝึกป้องกันตัวของเหล่าทหารในคอบร้าโกลด์ 1997
ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ: มวยไทยแบบทหาร (MMT), ไฮไฟติงคิกบ็อกซิง
มุ่งเน้น: การปะทะ
ประเทศต้นกำเนิด:  ไทย
ผู้ให้กำเนิด: อาจารย์ วิสิทธิ์ เลิศฤทธิ์
ผู้มีชื่อเสียง: ผู้ช่วยศาสตราจารย์พันเอกพิเศษ ชูชาติ พิทักษากร, พลโท สุภโชค สัมปัตตะวนิช, พันเอก นพเก้า ศรีบุญเรือง, อาจารย์ มาร์โก เด เชซาริส, พลเอก ธันวาคม ทิพยจันทร์
ต้นตำรับ: หลัก: มวยไทยโบราณ (สายโคราช) จตุลังคบาท เสริม: ศิลปะการต่อสู้แบบผสม มวยปล้ำ คาราเต้ ไอคิโด
กีฬาโอลิมปิก: ไม่บรรจุ
การกอดคอตีเข่าตามแบบฉบับมวยไทย
มวยไทยเลิศฤทธิ์ หรือ มวยไทยแบบทหาร (อักษรย่อ: MMT) เป็นศิลปะการต่อสู้ของไทยที่ได้รับการคิดค้นโดยอาจารย์ วิสิทธิ์ เลิศฤทธิ์ มวยรูปแบบนี้ใช้โดยทหารรักษาพระองค์, กองกำลังป้องกันเมืองหลวง, หน่วยป้องกันของช้างศึก และกองทหารราบพิเศษ มวยไทยเลิศฤทธิ์มีพื้นฐานมาจากการผสมผสานอันแยบยลของอาวุธจากร่างกายทั้งเก้า (นวอาวุธ) ได้แก่ สองหมัด, สองเท้า, สองเข่า, สองศอก และหนึ่งหัว ที่ใช้ในการโจมตีและป้องกัน นอกจากนี้ ยังอิงตามกลยุทธ์ของจตุลังคบาทที่ใช้โดยหน่วยทหารราบพิเศษ ได้แก่ ทุ่ม, ทับ, จับ, หัก ส่วนภูมิหลังทางเทคนิคได้รับการจัดระบบและปรับปรุงเพื่อให้พลเรือนนำไปใช้ มวยในปัจจุบันเป็นศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมที่เกิดจากคำสั่งสอนของนักรบสยามสมัยบรรพบุรุษ ซึ่งปรับให้เข้ากับความต้องการในการป้องกันตัวของผู้ฝึกสมัยใหม่ ไม่ว่าลักษณะทางกายภาพ และสภาวการณ์ภายใต้เทคนิคของมวย
คุณสมบัติทางเทคนิค

กลยุทธ์การต่อสู้ของมวยไทยเลิศฤทธิ์เน้นอย่างมากในการตีระยะใกล้ โดยใช้ส่วนของร่างกายที่แข็ง เช่น ส้นเท้าและสันมือ, ขา (ส้นเท้า, กระดูกหน้าแข้ง) หัวเข่า, ข้อศอก และกะโหลกศีรษะ ผู้ฝึกหัดได้รับการฝึกฝนให้โจมตีและล้มคู่ต่อสู้อย่างรวดเร็ว เพื่อใช้สยบหรือการเคลื่อนไหวขั้นสุดท้ายอย่างมีประสิทธิภาพ จุดสำคัญของร่างกายจะถูกระบุจากการฝึกซ้อมครั้งแรก เพื่อฝึกให้นักเรียนโจมตีได้อย่างง่ายดาย และเพื่อปกป้องส่วนที่อ่อนแอที่สุดทางกายวิภาคศาสตร์ได้อย่างรวดเร็ว
การฝึกเน้นการโจมตีระยะสั้นที่ทรงพลังซึ่งใช้อาวุธจากร่างกายเก้าจุด (นวอาวุธ) การปรับสภาพร่างกายจะรวมอยู่ในการฝึกทุกครั้ง และได้รับการออกแบบมาเพื่อเพิ่มความหนาแน่นของกระดูก รวมถึงความแข็งแรงของกล้ามเนื้อและเส้นเอ็น ทำให้ร่างกายของผู้เข้ารับการฝึกแข็งแรงขึ้น การจับ (มวยปล้ำ) แบบไทยเป็นแนวทางปฏิบัติหลักสำหรับนักเรียนมวยทุกคน: การแก้ปีญหาร่วมกับพาร์ตเนอร์ของการฝึกที่ไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อเรียนรู้วิธีการต่อสู้ในระยะประชิด นักเรียนมวยทุกคนได้รับการฝึกให้ใช้การกอด, ปะทะ, สอย และกระบวนท่าสยบคู่ต่อสู้ในระยะประชิด ส่วนการมุ่งเน้นกายจิตได้สร้างขึ้นภายใต้การควบคุมสภาพแวดล้อม เพื่อสร้างสภาวะการรุกในชีวิตจริง
สิ่งสืบทอด

ปัจจุบัน มวยไทยเลิศฤทธิ์จะมีการสอนกันอย่างเต็มรูปแบบภายในโรงเรียนเตรียมทหาร และที่สมาคมพันธมิตรมวยไทยโลก (World Muay Thai Alliance Association) มีพลเอก ธันวาคม ทิพยจันทร์ หนึ่งในลูกศิษย์รุ่นสุดท้ายเพียงไม่กี่คนที่ได้รับการถ่ายทอดวิชาโดยตรงจากอาจารย์วิสิทธิ์ เลิศฤทธิ์ เป็นผู้ดำเนินการสอน
นอกจากประเทศไทย มวยไทยเลิศฤทธิ์ยังเป็นที่นิยมอย่างมากในทวีปยุโรป จากการตระเวนนำเสนอโดยภาคบุคคล เช่น อาจารย์ มาร์โก เด เชซาริส จากประเทศอิตาลี
มีการกล่าวกันว่า ตัวละครเกมต่อสู้สตรีทไฟเตอร์ อย่างเวก้า (เอ็ม.ไบสัน ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ) เป็นผู้นำวิชามวยไทยเลิศฤทธิ์มาใช้ในการต่อสู้เช่นกัน
ดูเพิ่ม

กระบี่กระบอง
มวยคาดเชือก
มวยไทย
หนังสืออ่านเพิ่ม

อาจารย์ วิสิทธิ์ เลิศฤทธิ์. ไฮไฟติ้งคิคบ๊อกซิ่ง คาราเต้ ไอคิโด การเดินกำลังภายใน วิชาเบาตัว. แพร่พิทยา. พระนคร. พ.ศ. 2510.
อาจารย์ วิสิทธิ์ เลิศฤทธิ์. การฝึกวิชาตัวเบา และอำนาจกำลังภายใน. ห้างหุ้นส่วนจำกัด เกษมบรรณกิจ. โรงพิมพ์ กรุงธน. ธนบุรี. พ.ศ. 2510.
อาจารย์ วิสิทธิ์ เลิศฤทธิ์. หลักการต่อสู้แบบคาราเต้ ไอคิโด ไฮไฟ้ติ้งคิ้กบ๊อกซิ้ง การเดินลมปราณ และอำนาจกำลังภายใน. ห้างหุ้นส่วนจำกัด เกษมบรรณกิจ. โรงพิมพ์ กรุงธน. ธนบุรี. ม.ป.ป.
อาจารย์ วิสิทธิ์ เลิศฤทธิ์. กลเม็ดการต่อสู้แบบคาราเต้ ไอคิโด ไฮไฟ้ติ้งคิ้กบ๊อกซิ้ง การเดินลมปราณ และอำนาจกำลังภายใน. ห้างหุ้นส่วนจำกัด เกษมบรรณกิจ. โรงพิมพ์ กรุงธน. ธนบุรี. พ.ศ. 2511.
ผู้จัดการโรงแรม

| อาชีพ |
| --- | --- |
ชื่อ: ผู้จัดการโรงแรม, ผู้จัดการทั่วไป, ผู้ประกอบการโรงแรม
กลุ่มงาน: การจัดการโรงแรม, ธุรกิจ
รายละเอียด
ความสามารถ: การจัดการปฏิบัติการ การสร้างทีม ความรู้ขั้นสูงด้านการดำเนินงานของ โรงแรม การจัดการทรัพยากรบุคคล การจัดการการเงิน การจัดการการขาย การจัดการอีเวนต์ การตลาด การจัดการรายได้ การจัดการความสัมพันธ์กับลูกค้า
สถานที่ ปฏิบัติงาน: โรงแรม
ผู้จัดการโรงแรม หรือ ผู้ประกอบการโรงแรม เป็นบุคคลที่ทำหน้าที่บริหารจัดการการดำเนินงานของ โรงแรม, โมเต็ล, รีสอร์ท หรือสถานประกอบการที่เกี่ยวข้องกับ ที่พัก การบริหารจัดการการดำเนินงานของ โรงแรม รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงการ บริหารจัดการพนักงานโรงแรม, การจัดการธุรกิจ, การบำรุงรักษาและรักษามาตรฐานสุขอนามัยของสถานที่โรงแรม, ความพึงพอใจของแขก และ การบริการลูกค้า, การจัดการการตลาด, การจัดการการขาย, การจัดการรายได้, การบัญชีการเงิน, การจัดซื้อ และหน้าที่อื่น ๆ ตำแหน่ง "ผู้จัดการโรงแรม" หรือ "ผู้ประกอบการโรงแรม" มักหมายถึง ผู้จัดการทั่วไป ของโรงแรม ซึ่งทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้บริหารของโรงแรม โดยหน้าที่และความรับผิดชอบของพวกเขาจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับขนาดของโรงแรม วัตถุประสงค์ และความคาดหวังจากเจ้าของ ผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมมักได้รับการสนับสนุนจากผู้จัดการแผนกที่รับผิดชอบแผนกต่าง ๆ และหน้าที่หลักของการดำเนินงานโรงแรม
โครงสร้างการจัดการโรงแรม

ขนาดและความซับซ้อนของโครงสร้างการจัดการโรงแรมแตกต่างกันอย่างมาก ขึ้นอยู่กับขนาด ลักษณะ และหน้าที่ของโรงแรมหรือรีสอร์ท การดำเนินงานโรงแรมขนาดเล็กอาจประกอบด้วยทีมผู้บริหารหลักขนาดเล็ก ซึ่งประกอบด้วยผู้จัดการโรงแรมและหัวหน้างานแผนกสำคัญเพียงไม่กี่คนที่จัดการการดำเนินงานในแต่ละวันโดยตรง ในทางกลับกัน โรงแรมขนาดใหญ่หรือรีสอร์ทที่ให้บริการเต็มรูปแบบมักดำเนินงานในลักษณะที่คล้ายคลึงกับ บริษัท ขนาดใหญ่ โดยมีคณะกรรมการบริหารที่นำโดย ผู้จัดการทั่วไป และประกอบด้วยผู้อำนวยการแผนกสำคัญซึ่งทำหน้าที่เป็นหัวหน้าแผนกต่าง ๆ ของโรงแรม แผนกแต่ละแผนกในโรงแรมหรือรีสอร์ทขนาดใหญ่มักจะประกอบด้วยผู้จัดการระดับล่างและหัวหน้างานที่ดูแลการดำเนินงานในแต่ละวัน
คุณสมบัติทั่วไป

พื้นฐานและการฝึกอบรมที่จำเป็นจะแตกต่างกันไปตามประเภทของตำแหน่งผู้บริหาร ขนาดของการดำเนินงาน และหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง ประสบการณ์ในอุตสาหกรรมเป็นคุณสมบัติพื้นฐานที่จำเป็นสำหรับเกือบทุกตำแหน่งผู้บริหารในอุตสาหกรรมที่พัก BS และ MS สาขา การจัดการการบริการ หรือเทียบเท่ากับ ปริญญาธุรกิจ มักเป็นที่ต้องการอย่างยิ่งจากนายจ้างส่วนใหญ่ในอุตสาหกรรมนี้ แต่ไม่จำเป็นเสมอไป
ปริญญาระดับสูงกว่าอาจเป็นที่ต้องการสำหรับตำแหน่ง ผู้จัดการทั่วไป แต่ไม่จำเป็นเสมอไปหากมีประสบการณ์การบริหารจัดการและอายุงานในอุตสาหกรรมเพียงพอ อย่างไรก็ตาม ปริญญาระดับบัณฑิตศึกษาอาจจำเป็นสำหรับตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง เช่น รองประธานภูมิภาค ที่ดูแลโรงแรมหลายแห่งและผู้จัดการทั่วไปในเครือ
สภาพการทำงาน

ผู้จัดการโรงแรมมักต้องทำงานในกะยาว ซึ่งรวมถึงการทำงานในช่วงดึก วันหยุดสุดสัปดาห์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์ เนื่องจากโรงแรมเปิดให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง สภาพแวดล้อมในการทำงานในโรงแรมมักเป็นแบบที่มีความเร็วและความเร่งรีบสูง โดยมีการติดต่อสื่อสารอย่างต่อเนื่องกับแขก พนักงาน ผู้ลงทุน และผู้จัดการท่านอื่น ๆ
ผู้บริหารระดับสูง ซึ่งประกอบด้วยผู้จัดการอาวุโส หัวหน้าแผนก และ ผู้จัดการทั่วไป บางครั้งอาจมีตารางการทำงานที่ดีกว่า โดยอาจเป็นวันทำงานปกติที่มีเวลาทำงานช่วงกลางวัน และอาจได้หยุดในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์หรือวันหยุดนักขัตฤกษ์บ้างเป็นบางครั้ง
ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับขนาดของโรงแรม โดยงานในแต่ละวันของผู้จัดการโรงแรมอาจรวมถึงการช่วยเหลือในการดำเนินงาน การจัดการประสิทธิภาพของพนักงาน การจัดการกับแขกที่ไม่พอใจ การจัดตารางการทำงาน การจัดซื้ออุปกรณ์ การสัมภาษณ์ผู้สมัครงาน การตรวจสอบสถานที่ต่างๆ ในโรงแรม รวมถึงหน้าที่อื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งหน้าที่เหล่านี้อาจเปลี่ยนแปลงไปในแต่ละวันตามความต้องการของโรงแรม นอกจากนี้ ผู้จัดการยังต้องรู้ข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่จัดขึ้นในท้องถิ่นและที่โรงแรม และมักต้องเข้าร่วมการประชุมประจำแผนก การประชุมผู้บริหาร การสัมมนาการพัฒนาทางวิชาชีพ และหน้าที่อื่น ๆ อีกด้วย ในโรงแรมที่มีคาสิโน ผู้จัดการอาจต้องรับผิดชอบเพิ่มเติมในงานอีเวนต์พิเศษสำหรับแขกของคาสิโน
สภาพการทำงาน > การแพร่ระบาดของไวรัสโคโรน่าในปี ค.ศ. 2020

สภาพการทำงานยากลำบากมากขึ้นในช่วง การระบาดทั่วของโควิด-19 ในปี ค.ศ. 2020 โดยซีอีโอของเจ้าของโรงแรมรายใหญ่คนหนึ่ง มอนตี้ เบนเน็ตต์ จากบริษัท Ashford Inc. ได้กล่าวกับ CBS News ว่าเขาต้องเลิกจ้างหรือให้พนักงานพักงานถึง 95% จากพนักงาน 7,000 คนในสหรัฐอเมริกา เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย การจัดการโรงแรมต้องลดค่าใช้จ่ายการดำเนินงานและการลงทุนที่ไม่จำเป็นทั้งหมด และพิจารณาหรือเลื่อนการบำรุงรักษาและการลงทุนด้านทุนอื่น ๆ ออกไปหากเป็นไปได้ ภายในสัปดาห์ที่สองหลังการแพร่ระบาดครั้งใหญ่ของไวรัสในสหรัฐอเมริกา อุตสาหกรรมโรงแรมได้ขอเงินช่วยเหลือจากรัฐสภาสหรัฐเป็นจำนวน 250 พันล้านดอลลาร์ เพื่อช่วยเหลือเจ้าของกิจการและพนักงานเนื่องจากการสูญเสียทางการเงินและการเลิกจ้างจำนวนมาก
คาดการณ์รายได้

ในปี ค.ศ. 2015 ค่าจ้างรายปีเฉลี่ยของผู้จัดการโรงแรมจำนวน 48,400 คนในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ $49,720 ดอลลาร์สหรัฐฯ
ยุทธการที่อาร์โคเล

ภาพวาดที่แสดงให้เห็นถึงนโบเลียนได้นำกองกำลังทหารของเขาในการข้ามสะพานที่อาร์โคเล ซึ่งถูกวาดโดย Horace Vernet
ยุทธการที่อาร์โคเล หรือ ยุทธการที่อาร์โคลา (15-17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1796) เป็นการสู้รบระหว่างกองทัพฝรั่งเศสและกองทัพออสเตรีย ซึ่งอยู่ห่างจากทางตอนใต้ของเมืองเวโรนาในระยะทาง 46 กิโลเมตร(16 ไมล์) ในช่วงสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่ง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส การสู้รบในครั้งนี้ได้แสดงให้เห็นถึงการกรีฑาทัพอย่างอาจหาญโดยกองทัพฝรั่งเศสแห่งอิตาลีของนโปเลียน โบนาปาร์ตในการโจมตีโอบล้อมด้านข้างต่อกองทัพออสเตรียภายใต้การนำโดยโจเซฟ อัลวินชี และทำการตัดเส้นทางการล่าถอย ด้วยชัยชนะของฝรั่งเศสได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นเหตุการณ์ที่มีนัยสำคัญอย่างมากในช่วงความพยายามครั้งที่สามของออสเตรียที่จะคลายวงล้อมที่แมนชัว อัลวินชีได้วางแผนที่จะทำการโจมตีแบบสองง่ามต่อกองทัพของโบนาปาร์ต ผู้บัญชาการออสเตรียได้สั่งให้ Paul Davidovich เข้ารุกไปทางตอนใต้ตามหุบเขาแม่น้ำอาดีเจด้วยหนึ่งกองทัพน้อย ในขณะที่อัลวินชีจะนำกองทัพหลักในการเข้ารุกจากตะวันออก ออสเตรียคาดหวังว่าจะยุติการล้อมที่แมซชัว ที่ซึ่ง Dagobert Sigmund von Wurmser ถูกติดกับพร้อมกับทหารรักษาการณ์ขนาดใหญ่ หากทั้งสองกองกำลังเข้ามาสมทบกันได้และถ้ากองกำลังของ Wurmser ได้รับการปลดปล่อยแล้วล่ะก็ อนาคตของฝรั่งเศสจะต้องพบกับความน่าสะพรึงกลัว
Davidovich ได้เปรียบในการได้รับชัยชนะต่อ Claude-Henri Belgrand de Vaubois ที่คาลีอาโน และเข้าคุกคามเมืองเวโรนาจากทางเหนือ ในขณะเดียวกัน อัลวินชีได้ผลักดันการโจมตีหนึ่งครั้งโดยโบนาปาร์ตที่บาสซาโน และรุกเข้าไปเถือบถึงประตูเมืองเวโรนา ที่ซึ่งเขาจะได้รับชัยชนะในการเข้าโจมตีฝรั่งเศสครั้งที่สองที่คัลดิเอโร การแยกตัวออกจากกองพลที่กำลังจะถูกทำลายของ Vaubois เพื่อยับยั้ง Davidovich โบนาปาร์ตได้รวบรวมกำลังคนที่มีอยู่ทั้งหมดและพยายามที่จะอ้อมไปทางปีกซ้ายของอัลวินชี โดยการข้ามแม่น้ำอาดีเจ เป็นเวลาสองวันที่ฝรั่งเศสได้เข้าโจมตีตำแหน่งป้องกันของออสเตรียอันแข็งแกร่งที่อาร์โคเลโดยไม่ประสบความสำเร็จ จนในที่สุดการโจมตีอย่างต่อเนื่องของพวกเขาก็ได้บีบบังคับให้อัลวินชีต้องถอนกำลังในวันที่สาม วันนั้น Davidovich ได้เอาชนะต่อ Vaubois แต่กลับสายเกินไป ด้วยชัยชนะของโบนาปาร์ตที่อาร์โคเลทำให้เขาจดจ่อกับ Davidovich และไล่ล่าเขาขึ้นไปยังหุบเขาอาดีเจ เหลือทิ้งไว้เพียงลำพัง อัลวินชีได้เข้าคุกคามเมืองเวโรนาอีกครั้ง แต่ปราศจากการได้รับการสนับสนุนจากเพื่อนร่วมงานของเขา ผู้บัญชาการออสเตรียก็ดูอ่อนแอเกินกว่าจะดำเนินการทัพต่อไปและต้องถอนกำลังอีกครั้ง Wurmser พยายามที่จะตีฝ่าวงล้อม แต่ความพยายามของเขาก็มาช้าเกินไปในการทัพและไม่ผลใด ๆ ต่อผลลัพธ์ความพยายามคลายวงล้อมครั้งที่สามได้ล้มเหลวด้วยวงจำกัดที่คับแคบ
มณฑลอันนัม

จีนในสมัยราชวงศ์ถัง
มณฑลอันนัม (Annam) เป็นชื่อเรียกดินแดนของชาวเวียดที่แพร่ขยายออกมาจากบริเวณเดิมแถบลุ่มแม่น้ำแดงและแม่น้ำดำ ซึ่งเคยถูกปกครองในฐานะมณฑลหนึ่งของจีน ได้แก่ดินแดนที่ต่อมาจะถูกเรียกว่าตังเกี๋ย ชาวจีนเรียกบริเวณที่ชาวเวียดอาศัยอยู่ว่าอันหนันหมายถึงภาคใต้ที่ปราบสงบแล้ว แต่ชาวตะวันตกออกเสียงเป็นอันนัม
จีนปกครองเวียดนามเป็นเวลาประมาณ 600 ปี ตั้งแต่สมัยราชวงศ์จิ้นจนถึงสมัยราชวงศ์ถัง จนเวียดนามสามารถประกาศเอกราชจากจีนได้ประมาณ พ.ศ. 1482
หลังได้รับเอกราช

ตั้งแต่ พ.ศ. 1597 ชาวเวียดเรียกอาณาจักรของตนว่าไดโกเวียดหรือไดเวียดซึ่งมีพรมแดนทางใต้ติดกับอาณาจักรจามปา ถึงแม้ว่าเวียดนามจะแยกตัวออกไปจากจีนแล้ว จีนก็ยังเรียกอาณาจักรของชาวเวียดว่าอันหนันหรือหนันอัวะและเรียกผู้นำชาวเวียดว่าอันหนันก๊กหว่อง หลังจากที่พระเจ้าเวียดนามยาลองสามารถขึ้นครองราชย์ที่เว้ได้ใน พ.ศ. 2345 และเรียกอาณาจักรของพระองค์ว่าไดนาม เมื่อส่งบรรณาการไปจีน จีนรับรองความเป็นอิสระของไดนาม แต่จีนกลับเรียกว่าเวียดนาม ทำให้เวียดนามเป็นชื่อที่นิยมใช้มาจนปัจจุบัน
คำว่าอันนัมนั้นได้นำกลับมาใช้อีกครั้งหลังจากที่ฝรั่งเศสยึดครองเวียดนามได้และแบ่งการปกครองออกเป็นสามส่วน โดยคำว่าอันนัมใช้เรียกดินแดนภาคกลางของเวียดนาม ไม่ได้หมายถึงเวียดนามทั้งประเทศอีกต่อไป
มานี มณีวรรณ

นักแสดงและนักร้องชาวไทย
| มานี มณีวรรณ |
| --- | --- |
เกิด: ศศิธร ทรัพย์ประภา พ.ศ. 2480 จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 (71–72 ปี) จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง
มานี มณีวรรณ (ชื่อเกิด ศศิธร ทรัพย์ประภา; พ.ศ. 2480 – 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2552) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย มีชื่อเสียงจากบทบาท "ดาวยั่ว" เธอเป็นนักแสดงไทยคนที่ 23 ที่ได้ประทับรอยมือและรอยเท้าบนลานดาราของหอภาพยนตร์ (องค์การมหาชน) ในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2551
มานีเกิดและเติบโตที่จังหวัดเชียงใหม่ เธอสำเร็จมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนการช่างสตรีเชียงใหม่ และรับราชการทหารสังกัดพลาธิการทหารบกเชียงใหม่เป็นเวลา 2 ปี มานีเริ่มเป็นนักร้องไนต์คลับที่กรุงเทพมหานคร โดยได้รับอิทธิพลการร้องมาจากนักร้องเพลงลูกกรุง รวงทอง ทองลั่นทม เธอบันทึกเพลงที่ประสบความสำเร็จคือเพลง "จุดเทียนเวียนวน" ที่ต่อมาได้บันทึกเสียงร่วมกับนักร้อง อดุลย์ กรีน และเพลง "จดหมายรักจากเมียเช่า" ที่ประพันธ์โดยนักเขียน อาจินต์ ปันจพรรค์
ในปี พ.ศ. 2508 มานีได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง เงิน เงิน เงิน ซึ่งเป็นการแสดงครั้งแรกของเธอจากการถูกเชิญชวนให้เข้าฉากเต้นระบำกับล้อต๊อก แต่ภาพยนตร์เรื่องแรกที่เข้าฉายคือ เดือนร้าว ที่เธอแสดงในภายหลัง ในปีถัดมาเธอมีผลงานละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ในบทบาทสมทบหลายเรื่อง โดยภาพยนตร์ที่มีฟิล์มหลงเหลืออยู่ เช่น พระอภัยมณี (2509) 5 พยัคฆ์สาว (2510) พรายพิศวาส (2511) ผาเวียงทอง (2516) ครูสมศรี (2529) และภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายที่เธอแสดง ตลุยโรงหมอ (2531) มานีเสียชีวิตในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ที่จังหวัดเชียงใหม่
ผลงานภาพยนตร์

| ปี | ชื่อภาพยนตร์ | บทบาท | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2508 | เดือนร้าว |  | ภาพยนตร์สูญหาย |  |
| 2508 | เงิน เงิน เงิน | นักเต้นระบำ | ไม่ปรากฏในรายชื่อนักแสดง |  |
| 2509 | จอมประจัญบาน |  | ภาพยนตร์หลงเหลืออยู่บางส่วน |  |
| 2509 | พระอภัยมณี | นางเงือก |  |  |
| 2509 | เพชรชมพู |  | ภาพยนตร์หลงเหลืออยู่บางส่วน |  |
| 2509 | กระเบนธง |  | ภาพยนตร์สูญหาย |  |
| 2509 | พิมพิลาไล |  | ภาพยนตร์สูญหาย |  |
| 2509 | จามเทวี |  | ภาพยนตร์สูญหาย | [ต้องการอ้างอิง] |
| 2509 | อ้ายค่อม |  | ภาพยนตร์หลงเหลืออยู่บางส่วน |  |
| 2509 | 4 สมิง |  | ภาพยนตร์สูญหาย |  |
| 2509 | ดรุณีสีเลือด |  | ภาพยนตร์สูญหาย |  |
| 2510 | 5 พยัคฆ์สาว | สุนิสา |  |  |
| 2510 | ปิ่นรัก | ดอกฟ้า |  |  |
| 2510 | พยัคฆ์ร้ายใต้สมุทร | สุดา | ภาพยนตร์หลงเหลืออยู่บางส่วน |  |
| 2511 | รักเอย |  |  | [ต้องการอ้างอิง] |
| 2511 | พรายพิศวาส | วไล |  |  |
| 2511 | 7 ป่าช้า | เทพี | ภาพยนตร์สูญหาย |  |
| 2511 | น้ำอ้อย |  | ภาพยนตร์หลงเหลืออยู่บางส่วน |  |
| 2514 | เพชรพระอุมา |  | ภาพยนตร์หลงเหลืออยู่บางส่วน |  |
| 2514 | คนใจเพชร |  | ภาพยนตร์สูญหาย |  |
| 2516 | ผาเวียงทอง | เฉิดโฉม |  |  |
| 2529 | ครูสมศรี | ชาวบ้านชุมชนตรอกศาลเจ้าพ่อเสือ |  |  |
| 2531 | ตลุยโรงหมอ | ชบา |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

มานี มณีวรรณ ที่ฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย (เก็บถาวรที่เวย์แบ็กแมชชีน)
มานี มณีวรรณ ผลงานเพลงที่ดิสคอกส์
พระมหากัสสปะ

| พระมหากัสสปะ |
| --- | --- |
พระมหากัสสปะกระทำอัญชลีก่อนถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ พระพุทธรูปในวัดอินทารามวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
ข้อมูลทั่วไป
ชื่อเดิม: ปิปผลิ
สถานที่เกิด: หมู่บ้านมหาติตถะ แคว้นมคธ
สถานที่บวช: ต้นไทรพหุปุตตนิโครธ ระหว่างเมืองราชคฤห์ กับนาลันทา
วิธีบวช: โอวาทปฏิคคหณูปสัมปทา
สถานที่บรรลุธรรม: พหุปุตตเจดีย์
เอตทัคคะ: ผู้ทรงธุดงควัตร
อาจารย์: พระโคตมพุทธเจ้า
สถานที่นิพพาน: เขากุกกุฏสัมปาต
ฐานะเดิม
บิดา: กปิลพราหมณ์
วรรณะเดิม: พราหมณ์
สถานที่รำลึก
สถานที่: ประตูถ้ำสัตตบรรณคูหาข้างภูเขาเวภาระ กรุงราชคฤห์ แคว้นมคธ สถานที่ทำสังคายนาครั้งแรก
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระมหากัสสปะ เป็นพระอรหันต์สาวกองค์หนึ่งของพระโคตมพุทธเจ้า เป็นเอตทัคคะที่ทรงยกย่องและให้ถือเป็นแบบอย่างในด้านผู้ทรงธุดงค์และสรรเสริญคุณแห่งธุดงค์ ภายหลังที่พระพุทธเจ้าปรินิพพาน ท่านได้เป็นประธานในการสังคายนาครั้งที่หนึ่งในศาสนาพุทธ
ประวัติ > ก่อนบวช

พระมหากัสสปะมีนามว่า ปิปผลิ เป็นบุตรของกปิลพราหมณ์ เกิดที่หมู่บ้านมหาติตถะ แคว้นมคธ เมื่ออายุเข้าย่างสู่ 20 ปี มารดาบิดาของท่านรบเร้าให้ท่านแต่งงาน ท่านปฏิเสธเพราะตั้งใจว่าเมื่อดูแลมารดาบิดาจนทั้งสองเสียชีวิตแล้วก็จะออกบวช แต่มารดาบิดาของท่านยังยืนยันให้ท่านแต่งงานเพื่อดำรงวงศ์ตระกูล ปิปผลิจึงจ้างช่างหล่อทองคำเป็นรูปหญิงสาว ประดับด้วยผ้านุ่งสีแดง ดอกไม้ และเครื่องประดับต่าง ๆ แล้วบอกมารดาว่าถ้าหาหญิงสาวลักษณะตามรูปปั้นนี้ได้จึงจะยอมแต่งงาน มารดาของท่านจึงให้พราหมณ์ ๘ คนนำรูปหล่อไปตามหาหญิงสาวที่มีลักษณะตามนั้น เมื่อได้พบนางภัททากาปิลานี จึงแจ้งให้กบิลพราหมณ์ทราบ ทั้งปิปผลิและภัททาต่างไม่อยากแต่งงานจึงแอบส่งจดหมายขอให้อีกฝ่ายหาคู่ครองใหม่ แต่คนถือจดหมายได้แปลงข้อความในจดหมาย ทั้งสองจึงได้แต่งงานกันในที่สุด
ประวัติ > ออกบวช

วันหนึ่ง ปิปผลิไปตรวจนาเห็นฝูงนกจิกกินไส้เดือน จึงถามบริวารว่าบาปของสัตว์พวกนั้นตกแก่ใคร บริวารว่าตกแก่ท่านปิปผลิ ท่านสังเวชใจว่าถ้าอกุศลกรรมแบบนี้ตกแก่ท่านแล้ว ถึงเวียนว่ายตายเกิดสักพันชาติก็คงไม่พ้นทุกข์ กลับถึงบ้านแล้วจึงบอกภรรยาว่าจะออกบวช ภรรยาของท่านก็จะออกบวชเช่นกัน ทั้งสองปลงผมนุ่งห่มผ้ากาสายะ ตั้งใจออกบวชเพื่ออุทิศพระอรหันต์ในโลกแล้วออกจากไปจนถึงทางแยกก็แยกกันเดินทาง ขณะที่แยกทางกันนั้นก็เกิดแผ่นดินไหว