stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟักจานบิน

| ฟักจานบิน |
| --- | --- |
ฟักจานบินพันธุ์สีเหลือง
ชนิด: Cucurbita pepo
กลุ่มพันธุ์ปลูก: Patissoniana
ต้นกำเนิด: อเมริกากลาง
สมาชิกกลุ่มพันธุ์ปลูก: หลากหลาย
ฟักจานบิน เป็นฟักชนิดหนึ่งในวงศ์แตง (Cucurbita pepo convar. Patissoniana) เป็นผักที่มีแคลอรีต่ำ สามารถใช้เป็นส่วนผสมในผักดอง สามารถรับประทานผลอ่อน หรือ นำมาประกอบอาหารได้เช่นเดียวกับซุกินี เช่น ลวก นึ่ง ต้ม หรือรับประทานสดในสลัด ในการปลูกในประเทศไทยผลผลิตจะมีมากในช่วงเดือนธันวาคม-มกราคม ส่วนในยุโรปและอเมริกาที่มีอุณหภูมิเฉลี่ยเย็นกว่า จะเก็บเกี่ยวได้ในช่วงฤดูร้อน เดือนมิถุนายน-สิงหาคม
ลักษณะของผล

ผลขนาดเล็กรูปกลมแบนคล้ายจานบิน ขอบหยักคล้ายกระทะ มีสีเขียวและสีเหลือง ผิวมันวาว
ถิ่นกำเนิด

ฟักจานบิน มีถิ่นกำเนิดในแถบอเมริกากลาง ต่อมาหลังการค้นพบทวีปอเมริกาของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ก็ได้มีการนำฟักจานบินกลับมาปลูกต่อในทวีปยุโรป และมีการพัฒนาสายพันธุ์จนมีหน้าตาเหมือนในปัจจุบัน ณ แถบประเทศอิตาลี และได้นำกลับไปที่อเมริกาอีกทีในช่วงทศวรรษที่ 1920 และได้รับความนิยมในเชิงพาณิชย์ในช่วงทศวรรษที่ 1980
การนำไปใช้งาน

การดองฟักจานบิน ผลที่มีขนาด 3-5 เซนติเมตร ก็สามารถนำไปดองได้แล้ว แต่ผลที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่กว่า 2 เท่าจะเหมาะกับการดองที่สุด โดยไม่จำเป็นต้องปอกเปลือกออก ยกเว้นถ้าเปลือกแข็งและแห้งแล้ว ในการดอง ให้ใช้น้ำส้มสายชูมากกว่าผักที่มีความเปรี้ยวแล้ว เนื่องจากความหวานที่มีอยู๋ในตัวฟักจานบินเอง
ในการนำไปประกอบอาหาร มักใช้ผลที่ใหญ่เต็มที่ โดยสามารถนำไปกวน ยัดไส้ นึ่ง แกง ตุ๋น ลวก หรือ กินสดในสลัดได้
ภาษาแอราเมอิกใหม่กลาง

ภาษาแอราเมอิกใหม่ตอนกลาง (Central Neo-Aramaic) เป็นคำที่มีความหมายต่างกันในกลุ่มของนักเซมิติกวิทยา ความหมายอย่างกว้างหมายถึงภาษากลุ่มแอราเมอิกใหม่ทั้งหมด ยกเว้นภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตกและภาษามันดาอิกใหม่ ความหมายที่แคบกว่า หมายถึง เฉพาะภาษาตูโรโยและภาษามลาโซรวมทั้งภาษาใกล้เคียงที่ยังค้นไม่พบ ความหมายที่เคยใช้มาก่อนหน้านี้หมายถึงภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อป้องกันความสับสน บางครั้งเรียกกลุ่มที่เล็กกว่าว่าภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตกเฉียงเหนือ เมื่อรวมกับภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันออกเฉียงเหนือจึงเรียกว่าภาษาแอราเมอิกใหม่เหนือ
ภาษาแอราเมอิกใหม่ตอนกลางหรือภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตกเฉียงเหนือใช้พูดโดยชาวคริสต์ที่อยู่ในบริเวณตูร์ อับดิน ของตุรกีตะวันออกเฉียงใต้ และบริเวณรอบๆ ภาษาตูโรโยเองเป็นสำเนียงที่ใกล้เคียงกับสำเนียงที่ใช้พูดในตูร์ อับดิน ในขณะที่ภาษามลาโซเป็นภาษาที่ตายแล้ว เคยใช้พูดทางเหนือของจังหวัดดียาร์บากึร ภาษาใกล้เคียงอื่นๆเป็นภาษาที่ตายแล้วและไม่มีบันทึกไว้ ผู้พูดภาษาเหล่านี้ส่วนใหญ่ได้อพยพสู่อัล-ยาซีราในซีเรีย มีผู้พูดภาษาตูโรโยบางส่วนอพยพไปอยู่สวีเดน
ภาษาแอราเมอิกใหม่ตอนกลางมีลูกหลานแยกออกไปสองทาง ส่วนใหญ่แยกไปเป็นภาษาแอราเมอิกตะวันออกที่มีผู้พูดในตูร์อับดินและบริเวณรอบๆเป็นเวลานับพันปี และได้รับอิทธิพลจากภาษาซีเรียคคลาสสิก ซึ่งเป็นภาษาแอราเมอิกตะวันออกที่ขยายไปทางตะวันตกจนถึงเอเดสซา วิวัฒนาการที่แยกออกจากกันเห็นได้ชัดเจนในภาษาตูโรโยและภาษามลาโซ ภาษามลาโซมีไวยากรณ์ใกล้เคียงกับภาษาคลาสสิกและยังใช้ระบบกาลใกล้เคียงกัน ภาษาตูโรโยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาซีเรียคคลาสสิก มีการพัฒนาไวยากรณ์ที่ต่างไป มีลักษณะบางส่วนใกล้เคียงกับภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันออกเฉียงเหนือ
ทั้งสองภาษาเรียกภาษาของตนเองว่าภาษาซีเรียค (ܣܘܪܝܝܐ Sūryoyo) และเรียกภาษาซีเรียคคลาสสิกว่า Edessan (ܐܘܪܗܝܐ Ūrhoyo) หรือภาษาเขียน (ܟܬܒܢܝܐ Kthobonoyo)
พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี)

| พระยาภูมีเสวิน |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: จิตร จิตตเสวี
เกิด: 13 มิถุนายน พ.ศ. 2432
ที่เกิด: จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 5 มกราคม พ.ศ. 2519 (86 ปี)
แนวเพลง: นาฏศิลป์
อาชีพ: นักดนตรี, โปรดิวเซอร์เพลง, นักแต่งเพลง
ช่วงปี: พ.ศ. 2449 - 2519
พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี) เป็นบุตรหลวงคนธรรพวาที (จ่าง จิตตเสวี) มารดาชื่อ เทียบ เกิดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2432 มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน  4 คน เริ่มเรียนซอด้วงจากบิดาตั้งแต่อายุ 6 ปี จนออกวงได้เมื่ออายุ 8 ปี และหัดเล่นดนตรีอีกหลายชนิด จนสามารถเล่นดนตรีได้รอบวง ที่ชำนาญเป็นพิเศษ คือ ซอสามสายและขลุ่ย
ประวัติ

ตั้งแต่ พ.ศ. 2449 ได้รับราชการเป็นมหาดเล็กในสังกัดกระทรวงวัง ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่ครั้งยังทรงดำรงพระยศเป็น สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช ฯ  และได้ฝึกดนตรีเพิ่มเติมจากพระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) จนได้รับพระราชทานรางวัลจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวในการตีฆ้องวงเล็ก เมื่อตามเสด็จไปภาคใต้ เมื่อ พ.ศ. 2452 ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งหลวงสิทธิ์นายเวร เมื่อ พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทาน น.ส. เอื้อน ศิลปีเป็นคู่สมรส และได้เลื่อนเป็นพระยาภูมีเสวิน เมื่อพ.ศ. 2468
นอกจากฝีมือในการบรเลงดนตรี ท่านยังมีความสามารถในทางนาฏศิลป์ เคยแสดงโขนเป็นตัวอินทรชิตหลายครั้ง และบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับดนตรีไว้ เช่น หลักการสีซอสามสาย พระราชพิธีเห่กล่อมพระบรรทม ผลงานการแต่งเพลงของท่านได้แก่ โหมโรงภูมิทองสามชั้น สอดสีเถา จำปาทองเถา และทางเดี่ยวซอสามสายอีกหลายเพลง ได้แก่ ต้นเพลงฉิ่ง ขับไม้บัณเฑาะว์ ทะแย นกขมิ้น ปลาทอง บรรทมไพร พญาครวญ พญาโศก แสนเสนาะ ทยอยเดี่ยว เชิดนอก และกราวในเถา ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 5 มกราคม พ.ศ. 2519 รวมอายุได้ 86 ปี
สิ่งสืบเนื่อง

พระยาภูมีเสวินเป็นครูซอสามสายคนแรกที่นำองค์ความรู้ทางซอสามสายมาบูรณาการให้เป็นระบบ ท่านได้คิดระบบการฝึกคันชัก การใช้นิ้วแบบต่าง ๆ ตลอดจนกำหนดเพลงซอสามสายแบบ 3 ขั้น ได้แก่ ขั้นพื้นฐาน ขั้นกลาง และขั้นสูง โดยเน้นการสร้างพื้นฐานและพัฒนาทักษะของผู้เรียนเป็นสำคัญ วงการดนตรีไทยจึงเรียกว่า สำนักซอสามสายพระยาภูมีเสวิน ลูกศิษย์ของท่านล้วนเป็นครูซอสามสายที่มีชื่อเสียงหลายท่าน เช่น ครูเตือน พาทยกุล ครูเจริญใจ สุนทรวาทิน ศาสตราจารย์ ดร.อุทิศ นาคสวัสดิ์ ครูเฉลิม ม่วงแพรศรี และครูศิริพันธุ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา สำหรับศิษย์เอกที่ได้รับการถ่ายทอดไว้ทั้งหมดคือ ศาสตราจารย์อุดม อรุณรัตน์ (พ.ศ. 2478-2549) ที่นอกจากเรียนซอสามสายกับพระยาภูมีเสวินแล้วยังได้เรียนซอสามสายเพิ่มเติมกับ อาจารย์ภาวาส บุนนาค (พ.ศ. 2467-2537) อดีตรองราชเลขาธิการ เป็นศิษย์เอกซอสามสายของครูเทวาประสิทธ์ พาทยโกศล (พ.ศ. 2450-2516) ครูในสายขุนนาง ศาสตราจารย์อุดมได้ต่อยอดการเรียนซอสามสายของสำนักพระยาภูมีเสวิน โดยเพิ่มเพลงในขั้นพื้นฐาน ขั้นกลางและขั้นสูง เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพสังคมไทยในปัจจุบัน ท่านได้ถ่ายทอดองค์ความรู้ทั้งหมดของซอสามสายให้กับศาสตราจารย์พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์บุตรชายของท่าน ซึ่งเป็นผู้เดียวที่ได้เพลงซอสามสายทั้งสายราชสำนักและสายขุนนางอย่างครบถ้วน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2503 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2464 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2464 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2463 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์ (ว.ภ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2457 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์วชิรมาลา (ว.ม.ล.)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญศารทูลมาลา (ร.ศ.ท.)
พ.ศ. 2464 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 3 (ว.ป.ร.3)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญราชรุจิทอง รัชกาลที่ 6 (ร.จ.ท.6)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
มหาภารตะ (แก้ความกำกวม)

มหาภารตะ เป็นวรรณกรรมภาษาสันสกฤตเรื่องยิ่งใหญ่ของอินเดียเรื่องที่สอง
นอกจากนี้ มหาภารตะ ยังสามารถหมายถึง:
Nartanasala เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1963 กำกับโคย คามาล อะการา, คะเมชวรา ราว
มหาภารตะ เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1965 กำกับโคย บาบับฮาย มิสตรี
มหาภารตะ เป็นละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศในปี ค.ศ. 1988 ผลิตโดย บี. อาร์. โชรา
มหาภารตะ เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1989 กำกับโคย ปีเตอร์ บรู๊ก
Ek Aur Mahabharat เป็นละครโทรทัศน์
Kahaani Hamaaray Mahaabhaarat Ki เป็นละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศในปี ค.ศ. 2008
มหาภารตะ เป็นละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศในปี ค.ศ. 2013
มหาภารตะ เป็นภาพยนตร์ที่ออกอากาศในปี ค.ศ. 2013 กำกับโดย อะมาน ข่าน
มหาภารตะ เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2015 กำกับโดย กมเลศวอร์ มุกเฮอร์จี
ภัคพล เพ็งสวย

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
วันเกิด:  24 เมษายน พ.ศ. 2538 (29 ปี)
สถานที่เกิด:  ประเทศไทย
ตำแหน่ง:  กองหลังตัวกลาง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| –2560 |  ตราด |   |   |
| พ.ศ. 2562–2564 |  ราชนาวี |  48 |  (1) |
| พ.ศ. 2564–2565 |  บางกอก |  27 |  (1) |
| พ.ศ. 2566– |  กองเรือรบ |  9 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ สิ้นสุดฤดูกาล 2566–2567
ภัคพล เพ็งสวย ชื่อเล่น แม็ก (24 เมษายน พ.ศ. 2538 – ) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย
อาชีพ

ภัคพล เพ็งสวย ได้เซ็นสัญญากับสโมสรฟุตบอลตราดจนถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 ซึ่งเป็นสโมสรจากเทศบาลเมืองตราดที่แข่งในลีกระดับสองอย่างไทยลีก 2 โดยหมดสัญญาและไม่มีสโมสรในฤดูกาล 2561 อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2562 สโมสรฟุตบอลราชนาวีซึ่งเป็นทีมลีกระดับสองได้เซ็นสัญญากับเขา และเขาลงแข่งในลีกระดับสองให้แก่สโมสรจากอำเภอสัตหีบนี้ไป 48 นัด ส่วนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 เขาย้ายไปลีกระดับสาม และที่นี่เขาได้เข้าร่วมสโมสรฟุตบอลบางกอกในเมืองหลวง ซึ่งคือกรุงเทพมหานคร ที่เขาลงแข่ง 27 ครั้งในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล โดยในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 ไม่มีการต่อสัญญากับทางสโมสรฟุตบอลบางกอก และไม่ทราบข้อมูลการแข่งของเขาตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2565 ถึงกลาง พ.ศ. 2566 ซึ่งในฤดูร้อน พ.ศ. 2566 สโมสรฟุตบอลกองเรือรบของลีกระดับสามได้เซ็นสัญญากับเขา โดยลงแข่งให้แก่สโมสรในโซนภาคตะวันออกของลีกดังกล่าวไปเก้าครั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Profilo e statistiche su Transfermarkt.it
พระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร)

| พระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 22 มิถุนายน พ.ศ. 2415 บ้านปลายสะพานวัดบพิตรพิมุข ปากคลองโอ่งอ่าง จังหวัดพระนคร
อสัญกรรม: 15 ธันวาคม พ.ศ. 2488 (73 ปี)
บิดา: นายชื่น เศรษฐบุตร
มารดา: นางทิพย์ เศรษฐบุตร
คู่สมรส: คุณหญิงสิน ภักดีนรเศรษฐ
บุตร-ธิดา: ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ
ด ค ก
พระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) (22 มิถุนายน พ.ศ. 2415 – 15 ธันวาคม พ.ศ. 2488) ผู้สร้างโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญและโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ผู้สร้างโรงแรมปาร์คนายเลิศ และเป็นผู้ริเริ่มรถโดยสารประจำทางในประเทศไทย โดยเปิดบริการรถเมล์นายเลิศ หรือรถเมล์ขาว เมื่อ พ.ศ. 2428 ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระยาภักดีนรเศรษฐ ถือศักดินา ๑๐๐๐ เมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2468
ประวัติ

นายเลิศ เศรษฐบุตร เกิดที่บ้านปลายสะพานวัดบพิตรพิมุข ปากคลองโอ่งอ่าง จังหวัดพระนคร เป็นบุตรคนที่ 2 ของนายชื่น และนางทิพย์ เศรษฐบุตร  มีพี่ชาย 1 คน คือ มหาอำมาตย์โท พระยานรเนติบัญชากิจ (ลัด เศรษฐบุตร)  และน้องสาว 1 คน ชื่อ ละม่อม   และเป็นญาติผู้พี่ของพระยาภิรมย์ภักดี (บุญรอด เศรษฐบุตร) และนายสวัสดิ์ เศรษฐบุตร (บิดาของสอ เสถบุตร)
นายเลิศ เป็นที่มาของคำสแลงในสมัยก่อนที่ว่า เลิศสมันเตา ที่แปลว่า วิเศษสุด นายเลิศเคยติดบุหรี่อย่างหนักแต่ต่อมาเลิกได้และเอาเงินที่ประหยัดไปช่วยเหลือนักเขียน
สร้างโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ , โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ และโรงเรียนวัดหนองจอก (ภักดีนรเศรษฐ)
เปิดบริการรถเมล์นายเลิศ หรือรถเมล์ขาว
ยศและบรรดาศักดิ์

3 ธันวาคม พ.ศ. 2455 นายภักดีนารถ หุ้มแพรผู้ช่วยในกรมมหาดเล็ก ถือศักดินา 300
8 ธันวาคม 2460 – พระภักดีนรเศรษฐ ถือศักดินา 600
12 ธันวาคม พ.ศ. 2460 หุ้มแพร
24 ธันวาคม 2460 – เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์
จ่าโท
28 กันยายน พ.ศ. 2461 พันจ่า
23 ธันวาคม พ.ศ. 2462 เรือตรี
27 กุมภาพันธ์ 2467 – เรือโทเสือป่า
19 กันยายน พ.ศ. 2468 จ่าพิเศษ
24 กันยายน พ.ศ. 2468 พระยาภักดีนรเศรษฐ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2465 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พ.ศ. 2461 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
พ.ศ. 2467 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 4 (ว.ป.ร.4)
พระยารำไพพงษ์บริพัตร (จิตร บุนนาค)

| มหาอำมาตย์ตรี พระยารำไพพงษ์บริพัตร |
| --- | --- |

เกิด: 19 กันยายน พ.ศ. 2407
ถึงแก่กรรม: 6 มีนาคม พ.ศ. 2470 (62 ปี)
ตำแหน่ง: นายช่างเอก กรมรถไฟหลวง
บิดามารดา: พระยามนตรีสุริยวงศ์ (ชุ่ม บุนนาค) (บิดา)
มหาอำมาตย์ตรี พระยารำไพพงษ์บริพัตร (จิตร บุนนาค) (19 กันยายน 2407 – 6 มีนาคม 2470) เป็นขุนนางชาวไทย ในตำแหน่งนายช่างเอก ในกรมรถไฟหลวง กระทรวงพาณิชย์และคมนาคม
ประวัติ

พระยารำไพพงษ์บริพัตรเกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2407 ในปลายรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรชายของ พระยามนตรีสุริยวงศ์ (ชุ่ม บุนนาค) และนางเจียม อนุภรรยา เป็นหลานปู่ของ สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) หลานตาของ พระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช (แย้ม สินสุข) เจ้ากรมใน สมเด็จพระราชปิตุลาบรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ซึ่งสืบเชื้อสายมาจาก สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และเป็นหลานลุงของ สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2420 ขณะอายุได้ 13 ปี ได้เดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศเยอรมนีเป็นเวลา 13 ปี จึงได้เดินทางกลับสยามเมื่อปี พ.ศ. 2433 ขณะอายุได้ 26 ปีได้เข้ามาเป็นมหาดเล็กเวรสิทธิ์และรับราชการในตำแหน่งล่ามประจำกรมท่า (กระทรวงการต่างประเทศในปัจจุบัน) ซึ่งนายจิตรได้เข้าพิธีอุปสมบท ณ วัดพิชยญาติการาม เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2433 (นับแบบสากลปัจจุบันคือ 2434) เป็นเวลา 1 พรรษา จากนั้นจึงได้โอนย้ายมารับราชการในกรมรถไฟ ในตำแหน่งนายช่างผู้ช่วย กระทั่งปี พ.ศ. 2437 จึงได้เลื่อนเป็นนายช่างภาค หรือ section engineer
กระทั่งวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2438 นายจิตรจึงได้รับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น หลวงรำไพพงษ์บริพัตร ถือศักดินา ๖๐๐ จากนั้นในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2448 ระหว่างที่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินเปิดเส้นทางรถไฟสายเหนือที่สถานีบ้านภาชี ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เลื่อน หลวงรำไพพงษ์บริพัตร เป็นพระในราชทินนามเดิมถือศักดินา ๘๐๐
กระทั่งวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2454 ซึ่งตรงกับต้นรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ พระราชทานยศให้ พระรำไพพงษ์บริพัตร ประจำกรมรถไฟ กระทรวงโยธาธิการ เป็นอำมาตย์ตรี จากนั้นในปี พ.ศ. 2455 ได้เลื่อนตำแหน่งเป็น นายช่างด้าน ต่อมาในวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2456 ได้รับโปรดเกล้าฯ พระราชทานยศให้เป็น อำมาตย์โท ต่อมาในวันที่ 29 สิงหาคม 2458 ได้เลื่อนยศขึ้นเป็น อำมาตย์เอก พระรำไพพงษ์บริพัตร
ในวันที่ 21 ธันวาคม 2459 ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระยาในนามเดิม ถือศักดินา 1000 โดยโปรดเกล้าฯ ให้ส่งสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์ไปพระราชทานเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2460 จากนั้นในวันที่ 27 ธันวาคม 2465 ได้รับพระราชทานเลื่อนยศเป็น มหาอำมาตย์ตรี พระยารำไพพงษ์บริพัตร
มหาอำมาตย์ตรี พระยารำไพพงษ์บริพัตร ถึงแก่อนิจกรรมด้วยไข้พิษเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2470 สิริอายุได้ 63 ปี เวลาพระราชทานน้ำหลวงอาบศพมีประโคมกลองชนะ ๘ จ่าปี่ ๑ พระราชทานหีบทองลายองุ่น ตั้งบนชั้น ๒ ชั้น ฉัตรเบญจา ๔ คันเป็นเกียรติยศ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2467 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2469 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2464 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2464 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2436 –  เหรียญรัชฎาภิเศกมาลา (ร.ศ.)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญประพาสมาลา (ร.ป.ม.)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญราชินี (ส.ผ.)
พ.ศ. 2446 –  เหรียญทวีธาภิเศก (ท.ศ.)
พ.ศ. 2450 –  เหรียญรัชมงคล (ร.ร.ม.)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมังคลาภิเศก รัชกาลที่ 5 (ร.ม.ศ.5)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
มะเร็งต่อมลูกหมาก

| Prostate cancer |
| --- | --- |
Micrograph of prostate adenocarcinoma, acinar type, the most common type of prostate cancer. Gleason pattern 4. Needle biopsy. H&E stain.
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: C61
ICD-9: 185
OMIM: 176807
DiseasesDB: 10780
MedlinePlus: 000380
eMedicine: radio/574
MeSH: D011471
มะเร็งต่อมลูกหมากเป็นมะเร็งชนิดหนึ่งที่เกิดขึ้นในต่อมลูกหมากซึ่งเป็นต่อมในระบบอวัยวะสืบพันธุ์ชาย ส่วนใหญ่เป็นมะเร็งที่โตช้า แต่ในบางรายก็มีความรุนแรงได้มาก เซลล์มะเร็งต่อมลูกหมากสามารถแพร่กระจายไปยังส่วนอื่น ๆ ของร่างกายได้ โดยเฉพาะไปยังกระดูกและต่อมน้ำเหลือง ในช่วงแรกเริ่มอาจไม่มีอาการ แต่ในช่วงหลัง ๆ อาจทำให้เกิดความเจ็บปวด ปัสสาวะลำบาก เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ และเสียชีวิตได้
พระยาลัดพลีธรรมประคัลภ์ (วงศ์ ลัดพลี)

| อำมาตย์เอกพระยาลัดพลีธรรมประคัลภ์ (วงษ์ ลัดพลี) ม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |

ประธานศาลฎีกาไทย
ดำรงตำแหน่ง 17 มกราคม พ.ศ. 2484 – พ.ศ. 2495
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ก่อนหน้า: พระยาวิกรมรัตนสุภาษ (ชม ศุขะวณิช)
ถัดไป: พระมนูเวทย์วิมลนาท (มนูเวทน์ สุมาวงศ์)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
ดำรงตำแหน่ง 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 – 21 มีนาคม พ.ศ. 2500 (3 ปี 233 วัน)
นายกรัฐมนตรี: จอมพล แปลก พิบูลสงคราม
ก่อนหน้า: พระนิติธารณ์พิเศษ (ชุบ มัธยมจันทร์)
ถัดไป: เลียง ไชยกาล
เลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา
ดำรงตำแหน่ง 28 กันยายน พ.ศ. 2468 – 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 (0 ปี 245 วัน)
ก่อนหน้า: พระยามานวราชเสวี (ปลอด วิเชียร ณ สงขลา)
ถัดไป: พระสารสาสน์ประพันธ์ (ชื้น จารุวัสตร์)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพระนคร
ดำรงตำแหน่ง 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 – 16 กันยายน พ.ศ. 2500 (0 ปี 202 วัน)
เขตเลือกตั้ง: 1
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 มีนาคม พ.ศ. 2436
เสียชีวิต: 19 เมษายน พ.ศ. 2511 (75 ปี 36 วัน)
พรรคการเมือง: พรรคเสรีมนังคศิลา
คู่สมรส: คุณหญิงทิพวรรณ ลัดพลีธรรมประคัลภ์

อำมาตย์เอก พระยาลัดพลีธรรมประคัลภ์(วงศ์ ลัดพลี) เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมในรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม อดีตประธานศาลฎีกา อดีตเลขาธิการคณะกรรมการกฤษษฎีกา และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร
พระยาลัดพลีธรรมประคัลภ์ ได้รับพระบรมราชานุญาตให้ลาออกจากบรรดาศักดิ์ในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 ต่อมาวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2488 ได้รับพระบรมราชานุญาตให้กลับคืนมีบรรดาศักดิ์ดังเดิม
การทำงาน

พระยาลัดพลีธรรมประคัลภ์เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม  ในสมัยที่จอมพล แปลก พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี เริ่มดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2500 เป็นประธานศาลฎีกา เริ่มดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2484 จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเมื่อปี พ.ศ. 2495 เป็นเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา เริ่มดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2468 จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 และเคยเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร 1 สมัย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2496 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2495 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2497 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2478 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2462 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2480 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 2 (ภ.ป.ร.2)
มาริอะ อาโบะ

| มาริอะ อาโบะ |
| --- | --- |
阿保 まりあ
เกิด:  (2001-03-21) 21 มีนาคม ค.ศ. 2001 (23 ปี) จังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2019 – ปัจจุบัน
องค์การ: 81 โพรดิวซ์
มาริอะ อาโบะ (ญี่ปุ่น: 阿保 まりあ; โรมาจิ: Abo Maria 21 มีนาคม 2001) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดมิยางิ สังกัด 81 โพรดิวซ์
พ.ศ. 2401

| --- | --- |
ศตวรรษ::  18  19  20
ปี::  2398  2399  2400  2401  2402  2403  2404
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2401
ปฏิทินกริกอเรียน: 1858 MDCCCLVIII
Ab urbe condita: 2611
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1307 ԹՎ ՌՅԷ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6608
ปฏิทินบาไฮ: 14–15
ปฏิทินเบงกอล: 1265
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2808
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 21 Vict. 1 – 22 Vict. 1
พุทธศักราช: 2402
ปฏิทินพม่า: 1220
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7366–7367
ปฏิทินจีน: 丁巳年 (มะเส็งธาตุไฟ) 4554 หรือ 4494     — ถึง — 戊午年 (มะเมียธาตุดิน) 4555 หรือ 4495
ปฏิทินคอปติก: 1574–1575
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 3024
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1850–1851
ปฏิทินฮีบรู: 5618–5619
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1914–1915
 - ศกสมวัต: 1780–1781
 - กลียุค: 4959–4960
ปฏิทินโฮโลซีน: 11858
ปฏิทินอิกโบ: 858–859
ปฏิทินอิหร่าน: 1236–1237
ปฏิทินอิสลาม: 1274–1275
ปฏิทินญี่ปุ่น: ศักราชอันเซ 5 (安政５年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 12 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4191
ปฏิทินหมินกั๋ว: 54 ก่อน ROC 民前54年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2401 ตรงกับคริสต์ศักราช 1858 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดีตามปฏิทินจูเลียน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (2 เมษายน พ.ศ. 2394 - 1 ตุลาคม พ.ศ. 2411)
กรมพระราชวังบวรสถานมงคล: พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
เจ้าประเทศราช:
เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์
เจ้าผู้ครองนครลำพูน: เจ้าไชยลังกาพิศาลโสภาคย์คุณ
เจ้าผู้ครองนครน่าน: เจ้าอนันตวรฤทธิเดช
เจ้าผู้ครองนครแพร่: พระยาพิมพิสารราชา
ประธานาธิบดีสหรัฐฯ: เจมส์ บูแคนัน (4 มีนาคม พ.ศ. 2400 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2404)
พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร: สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร (20 มิถุนายน พ.ศ. 2380 - 22 มกราคม พ.ศ. 2444)
จักรพรรดิฝรั่งเศส: จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 (2 ธันวาคม พ.ศ. 2395 - 4 กันยายน พ.ศ. 2413)
พระมหากษัตริย์สเปน: สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 2 แห่งสเปน (พ.ศ. 2376 - พ.ศ. 2411)
เหตุการณ์

11 พฤษภาคม - รัฐมินนิโซตาเข้าร่วมสหพันธ์เป็นรัฐที่ 32 ของสหรัฐอเมริกา
21 พฤษภาคม - รัชกาลที่ 4 ลงนามในหนังสือพระราชไมตรีกับเดนมาร์ก
6 มิถุนายน - รัชกาลที่ 4 โปรดให้นักองค์ราชาวดี นักองค์ศรีสวัสดิ์ กลับไปกัมพูชาตามคำขอของกษัตริย์กัมพูชา
5 กรกฎาคม - ตั้งเมืองสมิงบุรี เมืองลุ่มสุ่ม เมืองท่าตะกั่ว เมืองไทรโยค เมืองท่าขนุน เมืองทองผาภูมิ เมืองท่ากระดาน ขึ้นกับกาญจนบุรี
19 กรกฎาคม - อังกฤษเข้ามาขอขุดคลองคอคอดกระ แต่หาผู้ลงทุนไม่ได้จึงล้มเลิกไป
22 กันยายน - ฝรั่งเศสเข้ายึดป้อมตุรน เริ่มทำสงครามกับเวียดนาม
24 ตุลาคม - ตั้งโรงสีไฟแห่งแรกในสยาม โดยเป็นของชาวสหรัฐ
17 พฤศจิกายน - ก่อตั้งเมืองเดนเวอร์
27 มกราคม - โปรตุเกสเข้ามาทำสัญญาพระราชไมตรีในสมัยรัชกาลที่ 4
15 มีนาคม - พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดให้ตั้งโรงพิมพ์หลวงขึ้นในวัง เรียกว่า โรงราชกิจจานุเบกษา เพื่อเสนอข่าวราชการเป็นครั้งแรก โดยเริ่มมีการพิมพ์ ราชกิจจานุเบกษา ครั้งแรกในสยาม
เหตุการณ์ > ไม่ทราบวัน

เริ่มขุดคลองบางกอกใหญ่ แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2415
เหตุการณ์ > เหตุการณ์ต่อเนื่อง

สงครามฝิ่นครั้งที่สอง (พ.ศ. 2399 - พ.ศ. 2403)
วันเกิด

23 เมษายน - มักซ์ พลังค์ นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน (เสียชีวิต 4 ตุลาคม พ.ศ. 2490)
10 พฤษภาคม - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาพย์กนกรัตน์ (สิ้นพระชนม์ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2422)
2 สิงหาคม - เอ็มมาแห่งวัลเด็คและไพร์มอนต์ สมเด็จพระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชมารดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ (สวรรคต 20 มีนาคม พ.ศ. 2477)
27 พฤศจิกายน - สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ (สิ้นพระชนม์ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2466)
16 มิถุนายน - สมเด็จพระเจ้ากุสตาฟที่ 5 แห่งสวีเดน (สวรรคต 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2493)
27 ตุลาคม - เจ้าชายวัลเดมาร์แห่งเดนมาร์ก (สิ้นพระชนม์ 14 มกราคม พ.ศ. 2482)
20 พฤศจิกายน - พระสุวรรณมุนี (ฉุย สุโข) (มรณภาพ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2466)
22 ธันวาคม - จาโกโม ปุชชีนี คีตกวีชาวอิตาลี
วันถึงแก่กรรม

14 สิงหาคม - โทะกุงะวะ อิเอะซะดะ โชกุนญี่ปุ่น (เกิด พ.ศ. 2367)
17 กันยายน - เดร็ด สกอตต์ ทาสชาวอเมริกัน (เกิด พ.ศ. 2338)
ฟักทอง

ฟักทอง เป็นพืชชนิดหนึ่ง ใช้ทำได้ทั้งอาหารคาว ของหวาน และเป็นอาหารว่างได้ด้วย ปกติฟักทองเมื่อแก่จัดจะมีสีเหลืองอมส้ม เป็นพืชมีเถา ปลูกได้ทั่วไปทั้งในเขตร้อนและเขตหนาว ในทางพฤกษศาสตร์ จัดอยู่ในสกุล Cucurbita วงศ์ Cucurbitaceae เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา และแพร่กระจายไปทั่วโลก
ประวัติ

โดยทั่วไปเชื่อว่าตระกูลสควอชมีจุดกำเนิดในอเมริกากลาง  แล้วแพร่กระจายไปทั่วโลกภายหลัง กำเนิดมาจากแถบตะวันตกเฉียงใต้ของ อเมริกา ประเทศเม็กซิโก และทางตอนเหนือของอเมริกาใต้ 
ฟักทองเข้าสู่ญี่ปุ่นโดยพ่อค้าชาวโปรตุเกสเมื่อราว พ.ศ. 2083 ชาวกัมพูชาคิดว่าตนเองเป็นต้นกำเนิดแต่ในความเป็นจริงแล้วนั้นเป็นเรื่องที่เข้าใจผิดเพราะว่าฟักทองนั้นแพร่หลายอยู่ทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยการเดินทางของเรือเดินสมุทรโปรตุเกส ชาติยุโรปนำมาค้าขายติดเรือมาด้วยและยังขึ้นไปถึงตอนใต้ของจีนเกาะไต้หวัน  ชื่อภาษาโปรตุเกสของสควอชคือ  Cambodia abóbora (カンボジャ・アボボラ) และย่อลงในภาษาญี่ปุ่นเหลือเพียง kabocha(ทำให้คนกัมพูชาเข้าใจว่าตนเองเป็นต้นกำเนิด) บางบริเวณในญี่ปุ่นย่อเป็น "bobora" มีความหวานน้อย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ฟักทองเป็นไม้เถาเลื้อยไปตามดิน มีมือสำหรับยึดเกาะ ลำต้นอวบน้ำ ใบเดี่ยวรูปห้าเหลี่ยม มีขนทั้งสองด้าน ดอกสีเหลืองรูปกระดิ่ง ผลฟักทองมีด้วยกันหลายลักษณะ บางครั้งเป็นผลเกือบกลมก็มี แต่โดยทั่วไปเป็นรูปทรงกลมแป้น ผิวขรุขระเล็กน้อย เมื่อยังดิบเนื้อค่อนข้างแข็ง
ฟักทองแบ่งเป็นตระกูลหลักสองตระกูลคือ ตระกูลฟักทองอเมริกัน (pumpkin) ขนาดผลใหญ่ เนื้อยุ่ย กับตระกูลสควอช (Squash) ได้แก่ฟักทองไทยและฟักทองญี่ปุ่น  เปลือกแข็ง เนื้อแน่น ฟักทองไทยมีหลายสายพันธุ์ เช่น คางคกดำ คางคกลาย ศรีเมือง ข้องปลา สีส้ม รูปร่างกลมแป้น ผิวขรุขระเล็กน้อย ดิบเปลือกสีเขียวเข้ม เมื่อสุกจึงเป็นสีเหลืองอมส้ม ฟักทองญี่ปุ่น หรือกะโบะชะ (Kabocha) อยู่ในตระกูลสควอช (Squash) เช่นเดียวกับฟักทองไทย ผลเป็นทรงกลมขนาดเล็ก เนื้อแน่น รสหวานมัน
ฟักทองนำมาปรุงอาหารได้หลายชนิด เช่น พายฟักทอง ซุปฟักทอง เทมปุระ แกง กินกับน้ำพริก  น้ำฟักทองคั้นสด ฟักทองผัดไข่ มีฤทธิ์ลดน้ำตาลในเลือด เมล็ดฟักทองมีสารคิวเคอร์บิทีน ช่วยขับพยาธิตัวตืด ใช้เป็นอาหารว่าง น้ำมันจากเมล็ดฟักทองนิยมใช้ปรุงอาหารในยุโรปตะวันออกและตะวันออกกลาง ยอดฟักทองใช้รับประทานเป็นฝัก รากฟักทองนำมาต้มดื่มช่วยถอนพิษจากแมลงกัดต่อย
ฟักทองมีกากใยสูง อุดมด้วยวิตามินเอและสารต่อต้านการผสมกับออกซิเจนกับเกลือแร่ และมี “กรดโพรไพโอนิก” กรดนี้ทำให้เซลล์มะเร็งให้อ่อนแอลง ในเนื้อฟักทองมีแคโรทีนและแป้ง ใช้แต่งสีขนมเช่น ขนมฟักทอง ลูกชุบ โดยนำเนื้อนึ่งสุกมายีกับแป้งหรือถั่วกวน
ประโยชน์และการใช้

ฟักทองถือเป็นพืชในตระกูลมะระ ชนิดไม้เถาขนาดใหญ่ ผิวผลขณะยังอ่อนมีสีเขียว เมื่อแก่จะแล้วจะมีสีเขียวสลับเหลือง ผิวไม่เรียบขรุขระเปลือกมีลักษณะแข็งเนื้อในสีเหลือง มีเส้นใยอยู่ภายในเป็นสีเหลืองนิ่มพร้อมกับเมล็ดสีขาวแบนๆ ติดอยู่ ประโยชน์ของฟักทองนั้นมีมากมาย สามารถนำมาใช้กินบำรุงร่างกายและรักษาโรคได้ดี
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.doae.go.th/library/html/detail/pumpkin/pumpkin2.htm เก็บถาวร 2008-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เทมปุระฟักทอง