stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เชนเจส (อัลบั้มจัสติน บีเบอร์)
รายการเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | โปรดิวเซอร์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "All Around Me" | Justin Bieber Jason Boyd Sasha Sirota | Poo Bear Sirota | 2:16 |
| 2. | "Habitual" | Bieber J. Boyd Marco Masís Joshua Gudwin | Poo Bear Tainy Josh Gudwin | 2:48 |
| 3. | "Come Around Me" | Bieber J. Boyd Dominic Jordan Jimmy Giannos | Poo Bear The Audibles | 3:20 |
| 4. | "Intentions" (featuring Quavo) | Bieber Quavious Marshall J. Boyd Jordan Giannos | Poo Bear The Audibles | 3:32 |
| 5. | "Yummy" | Bieber J. Boyd Sirota Daniel Hackett Ashley Boyd | Poo Bear Sirota Kid Culture | 3:28 |
| 6. | "Available" | Bieber J. Boyd Bernard Harvey JaVale McGee Derrick Milano A. Boyd | Poo Bear Harv Pierre | 3:15 |
| 7. | "Forever" (featuring Post Malone and Clever) | Bieber Austin Post Joshua Huie J. Boyd Harvey Louis Bell Billy Walsh Ali Darwish | Poo Bear Harv | 3:39 |
| 8. | "Running Over" (featuring Lil Dicky) | Bieber David Burd J. Boyd Jordan Giannos Joshua Mbewe | Poo Bear The Audibles Laxcity | 2:59 |
| 9. | "Take It Out on Me" | Bieber J. Boyd Hackett Daniel Daley Anthony Jefferies Majid Al Maskati Timothy Mosley Stephen Garrett Maneesh Bidaye Benjamin Bush | Poo Bear Kid Culture | 2:58 |
| 10. | "Second Emotion" (featuring Travis Scott) | Bieber Jacques Webster II J. Boyd Jordan Giannos | Poo Bear The Audibles | 3:22 |
| 11. | "Get Me" (featuring Kehlani) | Bieber Kehlani Parrish J. Boyd Matthew Samuels Anderson Hernandez Jun Ha Kim | Poo Bear Boi-1da Vinylz CVRE Jahaan Sweet | 3:05 |
| 12. | "E.T.A." | Bieber J. Boyd Gudwin Philip Beaudreau Tom Strahle | Poo Bear Gudwin Beaudreau Strahle | 2:56 |
| 13. | "Changes" | Bieber J. Boyd Nasri Atweh Adam Messinger | Poo Bear The Messengers | 2:15 |
| 14. | "Confirmation" | Bieber J. Boyd Moses Samuels Olaniyi Akinkunmi | Poo Bear Sons of Sonix | 2:50 |
| 15. | "That's What Love Is" | Bieber J. Boyd Sirota Courtney Sills | Poo Bear Sirota | 2:45 |
| 16. | "At Least for Now" | Bieber J. Boyd Harvey Joshua Williams | Poo Bear Harv Williams | 2:29 |
| 17. | "Yummy" (Summer Walker Remix) (with Summer Walker) | Bieber Walker J. Boyd Sirota Hackett A. Boyd | Poo Bear Sirota Kid Culture | 3:29 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 47:56 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ผู้กำกับ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Yummy" (music video) | Bardia Zeinali | 3:50 |
| 2. | "Yummy" (lyric video) | Arben Vllasaliu Nathan Flanagan-Frankl | 3:23 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 7:13 |
หมายเหตุ
^[a]  หมายถึงผู้ผลิตเพิ่มเติม
โอลิมปิกฤดูร้อน 1952

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ:  เฮลซิงกิ ฟินแลนด์
ประเทศเข้าร่วม: 69
นักกีฬาเข้าร่วม: 4,925 (4,407 ชาย 518 หญิง)
กีฬา: 17 ชนิด
พิธีเปิด: 17 ตุลาคม พ.ศ. 2495
พิธีปิด: 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495
ประธานพิธี: ยุโฮ กุสติ ปาสิกิวิ (ประธานาธิบดีแห่งฟินแลนด์)
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาโอลิมปิก
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 15 ประจำปี ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495) จัดขึ้นที่เฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ เอมิล ซาโตเปก จากเชโกสโลวาเกียได้กลายเป็นดาวเด่นในหมู่นักกีฬาในปี 1952 เมื่อเขาได้ชัยชนะในการแข่งขันวิ่งระยะไกล 10,000 เมตร และ 50,000 เมตร รวมทั้งการแข่งขันวิ่งมาราธอน และภรรยาของเขาก็ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันพุ่งแหลน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่สหภาพโซเวียตได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก รวมทั้งประเทศไทยก็เข้าร่วมการแข่งขันเป็นครั้งแรกเช่นกัน
นอกจากนั้น การแข่งขันครั้งนี้ยังเป็นครั้งแรกที่ประเทศไทยได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันด้วย โดยส่งไปทั้งหมด 11 คน เป็นนักกรีฑาทั้งหมด
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

ผลการลงคะแนนตัดสินในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 40 เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2492 ณ สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน มินนีแอโพลิส และลอสแอนเจลิส ในการออกเสียงลงคะแนนครั้งสุดท้าย
ผลการลงคะแนนในตารางด้านล่าง:
| การลงคะแนนเลือกเมืองเจ้าภาพ โอลิมปิก 1952 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เมือง | ประเทศ | รอบที่ 1 | รอบที่ 2 |  |  |  |
| เฮลซิงกิ |  ฟินแลนด์ | 14 | 15 |  |  |  |
| มินนีแอโพลิส |  สหรัฐ | 4 | 5 |  |  |  |
| ลอสแอนเจลิส |  สหรัฐ | 4 | 5 |  |  |  |
| อัมสเตอร์ดัม |  เนเธอร์แลนด์ | 3 | 3 |  |  |  |
| ดีทรอยต์ |  สหรัฐ | 2 | — |  |  |  |
| ชิคาโก |  สหรัฐ | 1 | — |  |  |  |
| ฟิลาเดลเฟีย |  สหรัฐ | 0 | — |  |  |  |
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน

ในกีฬาโอลิมปิกคราวนี้ กำหนดการแข่งขันใน 17 ชนิดกีฬา รวมทั้งหมด 149 ประเภทรุ่น:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  กีฬาทางน้ำ  กระโดดน้ำ   ว่ายน้ำ   โปโลน้ำ   กรีฑา   บาสเกตบอล   มวยสากลสมัครเล่น   เรือแคนู   จักรยาน ถนน (2)  แทร็ก (4)   ขี่ม้า ศิลปการบังคับม้า (2)  ขี่ม้าข้ามภูมิประเทศ (2)  ขี่ม้ากระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง (2) |  |   ฟันดาบ   ฮอกกี้   ฟุตบอล   ยิมนาสติก   ปัญจกีฬาสมัยใหม่   เรือพาย   เรือใบ   ยิงปืน   ยกน้ำหนัก   มวยปล้ำ ฟรีสไตล์ (8)  กรีก-โรมัน (8) |
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน > กีฬาสาธิต

แฮนด์บอล
เปซาปัลโล
สรุปเหรียญการแข่งขัน

ดูเพิ่ม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหรัฐ | 40 | 19 | 17 | 76 |
| 2 |  สหภาพโซเวียต | 22 | 30 | 19 | 71 |
| 3 |  ฮังการี | 16 | 10 | 16 | 42 |
| 4 |  สวีเดน | 12 | 13 | 10 | 35 |
| 5 |  อิตาลี | 8 | 9 | 4 | 21 |
| 6 |  เชโกสโลวาเกีย | 7 | 3 | 3 | 13 |
| 7 |  ฝรั่งเศส | 6 | 6 | 6 | 18 |
| 8 |  ฟินแลนด์ (เจ้าภาพ) | 6 | 3 | 13 | 22 |
| 9 |  ออสเตรเลีย | 6 | 2 | 3 | 11 |
| 10 |  นอร์เวย์ | 3 | 2 | 0 | 5 |
โอลิมปิกฤดูร้อน 1900

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: ปารีส ฝรั่งเศส
ประเทศเข้าร่วม: 26
นักกีฬาเข้าร่วม: 1226
ชนิด: 95 รายการ ใน 19 กีฬา
พิธีเปิด: 14 พฤษภาคม 1900
พิธีปิด: 28 ตุลาคม  1900
สนามกีฬา: วีละโดรมแว็งเซน
← เอเธนส์ 1896เซ็นต์หลุยส์ 1904 →  
โอลิมปิกฤดูร้อน 1900 หรืออย่างเป็นทางการว่า กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 2 คือกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนที่จัดที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เดิมทีได้มีความพยายามที่จะให้มีการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกขึ้นในกรีกเพียงแห่งเดียวเท่านั้น แต่ ปิแอร์ เดอ ดูเบอร์แตง ซึ่งเป็นผู้ให้กำเนิดกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ขึ้นมา ได้ยืนยันเจตนารมณ์เดิมที่จะให้มีการแข่งขันเวียนไปตามประเทศต่าง ๆ ที่มีส่วนร่วมการแข่งขันกีฬา
การแข่งขันในครั้งนี้ชัยชนะในการแข่งขันในกีฬาประเภทต่าง ๆ กระจายกันไปอยู่ในหมู่นักกีฬาจากประเทศต่าง ๆ
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

ไม่มีเมืองเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน

ในกีฬาโอลิมปิกคราวนี้ กำหนดการแข่งขันใน 20 ชนิดกีฬา รวมทั้งหมด 85 ประเภทรุ่น
กีฬาทางน้ำ
ว่ายน้ำ (7)
โปโลน้ำ (1)
ยิงธนู (7)
กรีฑา (23)
เปโลตาบาสก์ (1)
คริกเกต (1)
โครเก (3)
จักรยาน (3)
ขี่ม้า (5)
ฟันดาบ (7)
ฟุตบอล (1)
กอล์ฟ (2)
ยิมนาสติก (1)
โปโล (1)
เรือพาย (5)
รักบี้ยูเนียน (1)
เรือใบ (13)
ยิงปืน (8)
เทนนิส (4)
ชักเย่อ (1)
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน > กีฬาไม่เป็นทางการ

ตกปลา
บัลลูน
เปตอง
ยิงปืนใหญ่
ดับเพลิง
เล่นว่าว
ไลฟ์เซฟวิ่ง
ลองค์ปูม
แข่งรถยนต์
แข่งจักรยานยนต์
แข่งนกพิราบ
เรือยนต์
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

แหล่งข้อมูลบางแห่งยังระบุรายชื่อนักกีฬาจากประเทศต่อไปนี้ว่าได้เข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้:
บราซิล – อาดอล์ฟ คลิงเกิลฮอฟเฟอร์เป็นบุตรชายของนักการทูตชาวบราซิล และแม้ว่าเขาจะเกิดและเติบโตในปารีส แต่เขาก็มีสัญชาติบราซิลในปี 1900 และรักษาสัญชาตินี้ไว้ได้จนถึงอย่างน้อยช่วงทศวรรษ 1940 ตามที่นักประวัติศาสตร์กรีฑาชาวฝรั่งเศส อแล็ง บูยล์ ค้นพบเรื่องนี้เมื่อปลายปี 2008 จึงมักถือว่าเขาเข้าร่วมการแข่งขันในฝรั่งเศส
สรุปเหรียญการแข่งขัน

ดูเพิ่ม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1900
*  ประเทศเจ้าภาพ (ประเทศฝรั่งเศส)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ฝรั่งเศส* | 29 | 44 | 39 | 112 |
| 2 |  สหรัฐ | 19 | 14 | 15 | 48 |
| 3 |  สหราชอาณาจักร | 16 | 7 | 9 | 32 |
| 4 |  เบลเยียม | 6 | 5 | 5 | 16 |
| 5 |  ทีมผสม | 6 | 3 | 3 | 12 |
| 6 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 6 | 2 | 1 | 9 |
| 7 |  เยอรมนี | 4 | 3 | 2 | 9 |
| 8 |  อิตาลี | 3 | 2 | 0 | 5 |
| 9 |  ออสเตรเลีย | 2 | 0 | 3 | 5 |
| 10 |  เดนมาร์ก | 1 | 3 | 2 | 6 |
| 11–21 | ประเทศที่เหลือ | 4 | 13 | 15 | 32 |
| รวม (21 ประเทศ) | รวม (21 ประเทศ) | 96 | 96 | 94 | 286 |
ราชพฤกษ์

บทความนี้เกี่ยวกับพรรณไม้ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ราชพฤกษ์ (แก้ความกำกวม)
| ราชพฤกษ์ |
| --- | --- |

ต้นราชพฤกษ์
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ถั่ว Fabales
วงศ์:: ถั่ว Fabaceae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยราชพฤกษ์ Caesalpinioideae
สกุล:: Cassia Cassia L.
สปีชีส์:: Cassia fistula
ชื่อทวินาม
Cassia fistula L.

ชื่อพ้อง
   Bactyrilobium fistula Willd.  Cassia bonplandiana DC.  Cassia excelsa Kunth  Cassia fistuloides Collad.  Cassia rhombifolia Roxb.  Cathartocarpus excelsus G.Don  Cathartocarpus fistula Pers.  Cathartocarpus fistuloides (Collad.) G.Don  Cathartocarpus rhombifolius G.Don 
ราชพฤกษ์, คูน,  (ชื่อวิทยาศาสตร์: Cassia fistula) เป็นไม้ดอกในตระกูล Fabaceae เป็นพืชพื้นเมืองของเอเชียใต้ ตั้งแต่ทางตอนใต้ของปากีสถาน ไปจนถึงอินเดีย ศรีลังกา พม่า และไทย นอกจากนี้ราชพฤกษ์ยังเป็นดอกไม้และต้นไม้ประจำชาติของประเทศไทย และเป็นดอกไม้ประจำรัฐเกรละของประเทศอินเดียอีกด้วย
ลักษณะ

ราชพฤกษ์เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง มีความสูง 10–20 เมตร ดอกขึ้นเป็นช่อยาว 20–40 เซนติเมตร แต่ละดอกมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 4–7 เซนติเมตร มีกลีบดอกสีเหลืองขนาดเท่ากัน 5 กลีบ ผลยาว 30–62 เซนติเมตร และกว้าง 1.5–2.5 เซนติเมตร มีกลิ่นฉุน และมีเมล็ดที่มีพิษเป็นจำนวนมาก
เกี่ยวกับชื่อ

ชื่อของราชพฤกษ์นั้นมีการเรียกแตกต่างกันออกไปในแต่ละท้องถิ่น ส่วนใหญ่จะเรียกราชพฤกษ์ว่า คูน เนื่องจากจำง่ายกว่า (แต่มักจะเขียนผิดเป็น คูณ) ทางภาคเหนือเรียกว่า ลมแล้ง, ทางภาคใต้เรียกว่า ราชพฤกษ์, ชาวกะเหรี่ยงเรียกว่า ลักเกลือ หรือลักเคย และกะเหรี่ยง-กาญจนบุรี เรียกว่า กุเพยะ, ชาวมอญเรียกว่า ปะกาวซังกราน เนื่องจากออกดอกในช่วงเทศกาลสงกรานต์
การปลูก

ในช่วงแรก ๆ ต้นราชพฤกษ์จะเจริญเติบโตได้ช้าในระยะเวลาประมาณ 1–3 ปีแรก หลังจากนั้นต้นราชพฤกษ์จะเจริญเติบโตเร็วขึ้น เปลือกจะเป็นสีน้ำตาลเรียบ มีรากแก้วยาวสีเหลือง และ มีรากแขนงเป็นจำนวนมาก เมื่อต้นราชพฤกษ์มีอายุ 4–5 ปี จึงออกดอกและเมล็ดและเจริญเติบโตต่อไป
สรรพคุณ

นอกจากนั้น ราชพฤกษ์ยังเป็นพืชที่มีฤทธิ์ทางอัลลีโลพาธี
สารสกัดจากฝักด้วยเอทานอลสามารถยับยั้งการเจริญของคะน้าได้
ความเชื่อ

ต้นราชพฤกษ์เป็นต้นไม้มงคลนิยมใช้ประกอบพีธีที่สำคัญ เช่น พีธีเสาไม้หลักเมือง เป็นส่วนประกอบในการทำคฑาจอมพล และ ยอดธงชัยเฉลิมพลของกองทหาร ทำพิธีปลูกบ้าน ฯลฯ
คนไทยในสมัยโบราณเชื่อว่า ควรปลูกต้นราชพฤกษ์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของที่อยู่อาศัย เพื่อให้ผู้ที่อยู่อาศัยในบ้านเรือนมีความเจริญรุ่งเรืองเป็นทวีคูณ ซึ่งความเป็นจริงคือทิศดังกล่าวจะได้รับแดดจัดตลอดช่วงบ่าย จึงควรปลูกต้นไม้ใหญ่เพื่อให้ลดความร้อนและทำให้ประหยัดพลังงานมากขึ้น
คนไทยในสมัยโบราณยังมีความเชื่อว่าบ้านใดปลูกต้นราชพฤกษ์ไว้ประจำบ้านจะช่วยให้มีเกียรติมีศักดิ์ศรี ด้วยคนไทยส่วนใหญ่ยอมรับว่าต้นราชพฤกษ์เป็นต้นไม้ที่มีคุณค่าสูงและยังเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติไทยอีกด้วย นอกจากนี้มีความเชื่อว่า ใบของต้นราชพฤกษ์เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพราะในพิธีทางไสยศาสตร์ให้ใบทำน้ำพุทธมนต์สะเดาะเคราะห์ได้ผลดีดังนั้นจึงถือว่าต้นราชพฤกษ์เป็นไม้มงคลนาม
ภาพ

ต้นราชพฤกษ์ที่เดลี
ต้นไม้ตอนบานสะพรั่ง
รายละเอียดของดอก
ดอกไม้ที่จัณฑีครห์ ประเทศอินเดีย
เมล็ด
ใบไม้ที่ไฮเดอราบัด รัฐเตลังคานา ประเทศอินเดีย
ผล
เปลือกไม้ที่ฮ่องกง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Cassia fistula
Database on state of environment, Kerala (2008): Kerala Symbols
| ด ค กสัญลักษณ์ประจำชาติไทย |
| --- | --- | --- |
|  ธงไตรรงค์  เพลงชาติ  เพลงสรรเสริญพระบารมี  ตราแผ่นดินของไทย  ช้างเผือก  ราชพฤกษ์  ศาลาไทย  |  ธงไตรรงค์  เพลงชาติ  เพลงสรรเสริญพระบารมี  ตราแผ่นดินของไทย  ช้างเผือก  ราชพฤกษ์  ศาลาไทย  |  |
| ด ค กดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  พวงแสด (เชียงราย)  ทองกวาว (เชียงใหม่, ลำพูน)  เสี้ยวดอกขาว (น่าน)  สารภี (พะเยา)  ยมหิน (แพร่)  บัวตอง (แม่ฮ่องสอน)  พุทธรักษาญี่ปุ่น (ลำปาง)  ประดู่บ้าน (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  พะยอม (กาฬสินธุ์)  ราชพฤกษ์ (ขอนแก่น)  ปทุมมา (ชัยภูมิ)  กันเกรา (นครพนม, สุรินทร์)  สาธร (นครราชสีมา)  สิรินธรวัลลี (บึงกาฬ)  สุพรรณิการ์ (บุรีรัมย์)  ลั่นทมขาว (มหาสารคาม)  ตานเหลือง (มุกดาหาร)  บัวแดง (ยโสธร)  อินทนิลบก (ร้อยเอ็ด)  ลำดวน (ศรีสะเกษ)  อินทนิล (สกลนคร)  ชิงชัน (หนองคาย)  บัวหลวง (หนองบัวลำภู)  ทองกวาวเหลือง (อำนาจเจริญ)  ทองกวาว (อุดรธานี)  บัว (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  พิกุล (กำแพงเพชร, ลพบุรี)  ชัยพฤกษ์ (ชัยนาท)  สุพรรณิการ์ (นครนายก, สระบุรี, สุพรรณบุรี, อุทัยธานี)  เสลา (นครสวรรค์)  นนทรี (นนทบุรี, พิษณุโลก)  บัวหลวง (ปทุมธานี, พิจิตร, สุโขทัย)  โสน (พระนครศรีอยุธยา)  มะขาม (เพชรบูรณ์)  ดาวเรือง (สมุทรปราการ)  จิกเล (สมุทรสงคราม) 
ภาคตะวันออก:  เหลืองจันทบูร (จันทบุรี)  นนทรี (ฉะเชิงเทรา)  ประดู่ (ชลบุรี, ระยอง)  กฤษณาชนิด Aquilaria subintegra (ตราด)  ปีบ (ปราจีนบุรี)  แก้ว (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  กาญจนิการ์ (กาญจนบุรี)  เสี้ยวดอกขาว (ตาก)  เกด (ประจวบคีรีขันธ์)  กัลปพฤกษ์ (ราชบุรี) 
ภาคใต้:  ทุ้งฟ้า (กระบี่)  พุทธรักษา (ชุมพร)  ศรีตรังชนิด Jacaranda obtusifolia (ตรัง)  ราชพฤกษ์ (นครศรีธรรมราช)  บานบุรี (นราธิวาส)  ชบา (ปัตตานี)  จำปูน (พังงา)  พะยอม (พัทลุง)  เฟื่องฟ้า (ภูเก็ต, สงขลา)  พิกุล (ยะลา)  เอื้องเงินหลวง (ระนอง)  กาหลง (สตูล)  บัวผุด (สุราษฎร์ธานี) 
กรุงเทพมหานคร จังหวัดนครปฐม จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดเลย จังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดสิงห์บุรี และจังหวัดอ่างทองไม่มีดอกไม้ประจำจังหวัด
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q161117  Wikispecies: Cassia fistula  APDB: 69853  EoL: 704102  EPPO: CASFI  FloraBase: 43043  FNA: 200012019  FoC: 200012019  GBIF: 5357108  GRIN: 9334  iNaturalist: 68679  IPNI: 484507-1  ITIS: 25749  IUCN: 136142327  NBN: NBNSYS0200003447  NCBI: 53852  NZOR: 6d60703d-54c0-4422-873d-c6f82e80c54b  Plant List: ild-1022  PLANTS: CAFI3  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:484507-1  Tropicos: 13028064
วิศวกรรมก่อสร้าง

สนามบินเบอร์ลินบรันเดินบวร์ค, ตัวอย้างหนึ่งของการวางแผนการก่อสร้างและการดำเนินการที่ไม่ดี
วิศวกรรมก่อสร้าง เป็นสาขาวิชาชึพที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบ, การวางแผน, การก่อสร้าง, และการจัดการสำหรับโครงสร้างพื้นฐานต่าง ๆ เช่นทางหลวง, สะพาน, สนามบิน, ทางรถไฟ, อาคาร, เขื่อน, และระบบสาธารณูปโภค วิศวกรเหล่านี้เป็นหนึ่งเดียวชึ่งพวกเขาจะเป็นจุดตัดระหว่างวิศวกรโยธาและผู้บริหารการก่อสร้าง วิศวกรก่อสร้างเรียนรู้ด้านการออกแบบมากอย่างเช่นวิศวกรโยธาและทำหน้าที่การจัดการสถานที่ก่อสร้างเหมือนผู้จัดการก่อสร้าง
ความแตกต่างอย่างแรกระหว่างวิศวกรก่อสร้างและผู้จัดการการก่อสร้างก็คือวิศวกรก่อสร้างมีความสามารถที่จะนั่งเป็นผู้รับใบอนุญาตวิศวกรมืออาชีพ (อังกฤษ: Professional Engineer license (PE)) ในขณะที่ผู้จัดการการก่อสร้างไม่สามารถเป็นได้ ในระดับการศึกษา, ผู้จัดการการก่อสร้างไม่ได้มุ่งเน้นไปที่งานออกแบบเพราะพวกเขาอยู่ในขั้นตอนการก่อสร้าง, วิธีการ, และการบริหารจัดการคน ความกังวลหลักของพวกเขาคือการส่งมอบโครงการให้ทันเวลา, ภายในงบประมาณ, และคุณภาพที่ต้องการ
ความแตกต่างระหว่างวิศวกรก่อสร้างและวิศวกรโยธาเป็นเพียงระดับการศึกษาเท่านั้นเพราะสาขาวิชาทั้งสองมีความสามารถที่จะนั่งสอบ PE ที่จะให้พวกเขามีตำแหน่งวิศวกรเหมือนกัน นักศึกษาวิศวกรรมโยธามุ่งมั่นมากกว่าในงานออกแบบ, วางทิศทางของตนเองไปในสายอาชีพเป็นนักออกแบบมืออาชีพ นี้เป็นหลักที่พวกเขาจำเป็นต้องเข้าเรียนในหลักสูตรการออกแบบต่าง ๆ เพื่อให้มีความหลากหลาย นักศึกษาวิศวกรรมก่อสร้างก็เข้าเรียนในหลักสูตรการออกแบบเช่นเดียวกับหลักสูตรการบริหารงานก่อสร้าง นี้จะช่วยให้พวกเขาเข้าใจทั้งหน้าที่การออกแบบเช่นเดียวกับความต้องการของอาคารที่จำเป็นในการออกแบบและสร้างโครงสร้างพื้นฐานของวันนี้
กิจกรรมการทำงาน

ขึ้นอยู่กับอาชีพไหนที่วิศวกรก่อสร้างได้เลือกที่ติดตาม, วิศวกรออกแบบระดับต้นปกติจะให้การสนับสนุนแก่ผู้จัดการโครงการและช่วยเหลือด้วยการสร้างการออกแบบ, ขอบเขต, และการประมาณการค่าใช้จ่ายที่เป็นแนวคิดสำหรับการวางแผนและการก่อสร้างของโครงการที่ได้รับการอนุมัติ มันควรจะถูกตั้งข้อสังเกตว่าอาชีพในการทำงานออกแบบต้องมีใบอนุญาตวิศวกรมืออาชีพ (PE) บุคคลที่ไล่ตามเส้นทางอาชีพนี้ควรอย่างยิ่งที่จะนั่งในการสอบวิศวกรในการฝึกอบรม (อังกฤษ: Engineer In Training (EIT)) ในขณะที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยเพราะมันต้องใช้เวลาห้าปี (4 ปีในสหรัฐอเมริกา) หลังการจบการศึกษาจึงจะได้รับใบอนุญาตเป็น PE
ตำแหน่งผู้จัดการการก่อสร้างระดับต้นมักจะถูกเรียกว่าวิศวกรโครงการหรือผู้ช่วยวิศวกรโครงการ พวกเขารับผิดชอบในการจัดทำใบขอซื้อ, การประมวลการเปลี่ยนแปลงคำสั่งซื้อ, การจัดทำรายงานการจัดทำงบประมาณรายเดือน, และการจัดทำรายงานการประชุม ตำแหน่งการบริหารงานก่อสร้างไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาต PE; อย่างไรก็ตาม การมีไว้สักหนึ่งใบจะทำให้บุคคลนั้นเป็นที่ต้องการของตลาดมากขึ้น, เพราะใบอนุญาต PE ช่วยให้บุคคลสามารถเซ็นอนุมัติการออกแบบโครงสร้างชั่วคราวได้
ความสามารถ

วิศวกรก่อสร้างเป็นนักแก้ปัญหา, พวกเขาช่วยสร้างโครงสร้างพื้นฐานตรงตามความต้องการที่สุดเฉพาะของสภาพแวดล้อมนั้น ๆ พวกเขาจะต้องสามารถที่จะเข้าใจวงจรชีวิตของโครงสร้างพื้นฐานและมีมุมมองที่จะแก้ปัญหาความท้าทายทางเทคนิคด้วยความชัดเจนและมีจินตนาการ ดังนั้นบุคคลที่ควรจะมีความเข้าใจที่ดีในสาขาวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์, แต่ทักษะอื่น ๆ อีกมากมายก็จำเป็นต้องมี, รวมทั้งการคิดในวิกฤตและการวิเคราะห์, การจัดการเวลา, การจัดการคนและทักษะการสื่อสารที่ดี
ความต้องการด้านการศึกษา

บุคคลที่กำลังมองหาปริญญาด้านวิศวกรรมการก่อสร้างสิ่งแรกต้องแน่ใจว่าโปรแกรมนั้นได้รับการรับรองโดย EAC หรือ Technology Accreditation Commission (TAC) ของคณะกรรมการรับรองวิศวกรรมและเทคโนโลยี (ABET) การรับรองของ ABET ให้ความเชื่อมั่นว่าโปรแกรมของวิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัยมีคุณภาพตรงตามมาตรฐานที่กำหนดโดยมืออาชีพที่ได้เตรียมความพร้อมให้กับผู้เรียน ในสหรัฐอเมริกาปัจจุบันมียี่สิบห้าโปรแกรมที่มีอยู่ในประเทศทั้งหมดดังนั้นจึงขอแนะนำให้พิจารณาวิทยาลัยด้วยความระมัดระวัง
หลักสูตรวิศวกรรมการก่อสร้างโดยทั่วไปเป็นส่วนผสมของสาขาวิชากลศาสตร์วิศวกรรม, การออกแบบวิศวกรรม, การบริหารงานก่อสร้าง, และวิทยาศาสตร์ทั่วไปและคณิตศาสตร์ นี้มักจะนำไปสู่​​ปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต วิทยาศาสตรบัณฑิตพร้อมกับบางประสบการณ์ด้านการออกแบบหรือการก่อสร้างก็เพียงพอสำหรับตำแหน่งระดับขั้นต้น บัณฑิตวิทยาลัยอาจจะเป็นตัวเลือกหนึ่งสำหรับผู้ที่ต้องการที่จะไปเพิ่มเติมในเชิงลึกของสาขาวิชาการก่อสร้างและวิศวกรรมที่สอนในระดับต่ำกว่าระดับปริญญาตรี ในกรณีส่วนใหญ่ ผู้ที่จบการศึกษาวิศวกรรมการก่อสร้างมองไปที่วิศวกรรมโยธา, วิศวกรรมการจัดการ, หรือการบริหารจัดการธุรกิจเพื่อเป็นระดับบัณฑิตศึกษาที่เป็นไปได้อย่างหนึ่ง
โอกาสในการทำงาน

โอกาสในการทำงานสำหรับวิศวกรก่อสร้างโดยทั่วไปมีการแปรเปลี่ยนเป็นรูปแบบวงกลมที่แข็งแกร่ง ยกตัวอย่างเช่น, เริ่มต้นในปี 2008 - ดำเนินการต่อไปอย่างน้อยจนถึง 2011 - โอกาสในการทำงานไม่ดีเลยเนื่องจากการล่มสลายของฟองสบู่ที่อยู่อาศัยในหลายส่วนของโลก ทำให้ความต้องการในการก่อสร้างลดลงอย่างรวดเร็ว, บังคับให้ผู้มีอาชีพด้านการก่อสร้างเปลี่ยนไปทำการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐาน, ดังนั้นการแข่งขันจึงเพิ่มขึ้นที่จะต้องเผชิญกับวิศวกรก่อสร้างหน้าใหม่ ๆ การแข่งขันที่เพิ่มขึ้นนี้และการลดลงหลักในความต้องการเชิงปริมาณจะอยู่ในแนวขนานกับการเคลื่อนย้ายที่เป็นไปได้ในความต้องการสำหรับวิศวกรก่อสร้างเนื่องจากงานวิศวกรรมจำนวนมากถูกทำให้เป็นระบบอัตโนมัติ, โดยรวมแล้วส่งผลให้โอกาศสำหรับวิศวกรก่อสร้างลดลง ในช่วงต้นปี 2010 อุตสาหกรรมการก่อสร้างของสหรัฐมีอัตราการว่างงาน 27%, นี้เกือบเป็นสามเท่าสูงกว่า 9.7% ของอัตราการว่างงานเฉลี่ยแห่งชาติ อัตราการว่างงานก่อสร้าง (รวมถึงพ่อค้า) เทียบได้กับอัตราการว่างงานสหรัฐอเมริกาในปี 1933 - จุดต่ำสุดของภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ -ที่ 25%
ค่าตอบแทน

เงินเดือนเฉลี่ยสำหรับวิศวกรโยธาในสหราชอาณาจักรขึ้นอยู่กับภาคอุตสาหกรรม, และโดยเฉพาะยิ่งขึ้นกับระดับของประสบการณ์ของแต่ละบุคคล การสำรวจในปี 2010 เกี่ยวกับค่าตอบแทนและผลประโยชน์ของผู้ที่ครอบครองงานในการก่อสร้างและอุตสาหกรรมในสภาพแวดล้อมการก่อสร้าง แสดงให้เห็นว่าเงินเดือน (ต่อป๊) เฉลี่ยของวิศวกรโยธาในสหราชอาณาจักรเป็น £ 29,582. ในประเทศสหรัฐอเมริกา, ณ เดือนพฤษภาคม 2013, ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ $ 85,640 เงินเดือนเฉลี่ยที่แตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับประสบการณ์, เช่นเงินเดือนประจำปีเฉลี่ยสำหรับวิศวกรโยธาที่มีประสบการณ์ระหว่าง 3 ถึง 6 ปีเป็น £ 23,813, สำหรับผู้ที่มีประสบการณ์ระหว่าง 14 ถึง 20 ปีเฉลี่ยอยู่ที่ £ 38,214
เช เลซีย์

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
วันเกิด:   (2007-04-14) 14 เมษายน ค.ศ. 2007 (17 ปี)
สถานที่เกิด:  ลิเวอร์พูล อังกฤษ
ตำแหน่ง:  ปีก, กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
หมายเลข:  93
สโมสรเยาวชน
 ทีม
:  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
เช เลซีย์ (อังกฤษ: Shea Lacey, เกิด 14 เมษายน 2007) เป็นนักฟุตบอลเยาวชนชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งปีกให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ชีวิตในวัยเด็ก

เลซีย์เกิดที่ลิเวอร์พูล เขามีพี่ชายเป็นนักฟุตบอลชื่อแพดดีและหลุยส์ มีพี่สาวชื่อลอเรน และหลานชายชื่อแซ็ค ไม่เหมือนกับพี่ชายของเขาที่เชียร์ลิเวอร์พูลทั้งคู่ เลซีย์โตมากับการเชียร์แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เขาเริ่มเล่นฟุตบอลเมื่ออายุ 3 ขวบ และยังมีความสนใจในการชกมวยตั้งแต่ยังเป็นเด็กอีกด้วย
ระดับสโมสร

หลังจากที่แพดดี พี่ชายคนโตของเขาปฏิเสธแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด และเข้าร่วมทีมลิเวอร์พูล พ่อของพวกเขาตัดสินใจว่าหลุยส์และเชจะเข้าร่วมอะคาเดมี่ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เนื่องจากสิ่งอำนวยความสะดวกมีมาตรฐานที่ดีกว่าและมีโอกาสในการพัฒนาในความเห็นของเขา
ผลงานที่น่าประทับใจของเลซีย์ในระดับเยาวชนทำให้เขาถูกเรียกตัวไปเล่นให้กับทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี โดยประเดิมสนามเมื่ออายุ 15 ปี เขายังลงแข่งในรายการ REWE Junior Cup ที่เกิททิงเงิน ประเทศเยอรมนี รวมถึงการแข่งขันฟุตบอลเยาวชนระดับนานาชาติอีกหลายรายการ เขายิงประตูแรกในรุ่นอายุไม่เกิน 18 ปีในการเสมอ 3–3 กับวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
เขาประเดิมสนามให้กับทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปีในการแข่งขันเกมกระชับมิตรกับไฟเยอโนร์ด
ระดับทีมชาติ

เลซีย์เป็นตัวแทนทีมชาติอังกฤษรุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี และรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
สไตล์การเล่น

เลซีย์เล่นได้หลายตำแหน่ง เลซีย์เล่นปีกขวาให้กับทีมชุดอายุต่ำกว่า 18 ปีของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด แต่ยังสามารถเล่นเป็นกองกลางตัวรุกได้ด้วย เขาเป็นคนถนัดเท้าซ้าย และถูกอธิบายว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการยิงฟรีคิก
พุตโต

ระวังสับสนกับ เครูบ
“พุตโต” ถือหอยสำหรับจ้วงน้ำที่ใช้ในพิธีบัพติศมาบนฉากประดับแท่นบูชานักบุญยอห์นแบปติสต์ที่อารามออทโทบอยเรินในเยอรมนี
“พุตโตกับวีนัส” (ราว ค.ศ. 1750) โดยฟร็องซัว บูเช (François Boucher)
เปมเทพ หรือ พุตโต หรือ พุตตี (อังกฤษ: Putto หรือ putti (พหูพจน์)) เป็นประติมากรรมรูปเด็กอ้วนยุ้ยและส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเด็กผู้ชาย, เปลือย ใช้ในการตกแต่งและพบบ่อยในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี และศิลปะบาโรกในเยอรมนี พุตโตมาจากศิลปะโบราณแต่มาพบใหม่เมื่อต้นสมัยศิลปะควอตโตรเช็นโต (Quattrocento) และมักจะเรียกสับสนกับเครูบ (Cherub หรือ cherubim)
ที่มา

คำว่า “putto” เป็นภาษาอิตาลีที่เป็นเอกพจน์ เพศชาย พหูพจน์ใช้ “putti” ถ้าเป็นเพศหญิงใช้ “putta” แต่มิได้ใช้กันเพราะเป็นคำย่อของคำว่า “puttana” (หญิงสำส่อน) ในภาษาอิตาเลียนสมัยใหม่ “พุตโต” หมายถึง “เด็ก” และใช้ในบางกรณีเท่านั้น
ในการบรรยายทางศิลปะ “พุตโต” กล่าวถึงเป็นครั้งแรกโดยจอร์โจ วาซารี (ใน “ชีวิตศิลปิน” ค.ศ. 1550/ค.ศ. 1568)
ประวัติ

พุตโต คิวปิด และทูตสวรรค์ พบทั้งในงานศิลปะทางโลกและทางศาสนาตั้งแต่ราวคริสต์ทศวรรษ 1420 ในอิตาลี และเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในเนเธอร์แลนด์ และเยอรมนี
ประวัติ > การฟื้นฟูการใช้ในศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

การใช้ยุวเทพในศิลปะคลาสสิกใช้ประดับโลงหินของเด็กในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่เป็นรูปทะเลาะกัน, เต้นรำ, เข้าร่วมพิธีกรรม, เล่นกีฬาและอื่นๆ การนำยุวเทพกลับมาใช้เชื่อกันว่าเริ่มโดยโดนาเทลโลในฟลอเรนซ์ในคริสต์ทศวรรษ 1420 แม้ว่าจะมีงานอื่นก่อนหน้านั้นเช่นที่เห็นในที่ฝังศพในลุกกา
ประวัติ > การใช้ในศิลปะบาโรก

พุตโตนิยมใช้กันมากในงานตกแต่งในเยอรมนี เช่น การตกแต่งแท่นบูชา หรือแท่นเทศน์ หรือในจิตรกรรมหรือจิตรกรรมฝาผนัง ซึ่งอาจจะใช้พุตโตในการถือเครื่องไม้เครื่องมือหรือเครื่องตกแต่ง
ระเบียงภาพ

“ชัยชนะของกาเลเชีย”
ราฟาเอล
(ค.ศ. 1511)
“เทศกาลวีนัส”
ปีเตอร์ พอล รูเบนส์
(ค.ศ. 1635)
“การกลับมาของฤดูใบไม้ผลิ”
วิลเลียม-อดอล์ฟ โบเจโร
(ค.ศ. 1886)
“วีนัสส่องกระจก”
เดียโก เบลัซเกซ
“จูปแรก”
วิลเลียม-อดอล์ฟ โบเจโร
ถือเทียนประกอบแท่นบูชาเอกที่อารามออทโทบอยเริน
จิตรกรรมผสมประติมากรรมเหนือฉากประดับแท่นบูชานักบุญมาร์ตินที่อารามออทโทบอยเริน
แบกลูกโลกประดับกางเขนและล้อมรอบพระเจ้าเหนือฉากประดับแท่นบูชาเอกที่อารามฮอลเซินในเยอรมนี
ปีนป่ายบนเสากระโดงแท่นเทศน์ที่อารามเอียร์เซในเยอรมนี
ยืนข้างตราอาร์มที่อารามไรเต็นฮาสลาคในเยอรมนี
ดูเพิ่ม

สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี
ศิลปะบาโรก
เครูบ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พุตโต
เชน แคมป์เบล

| เชน แคมป์เบล |
| --- | --- |
เกิด: เชน แคมป์เบล 21 มกราคม ค.ศ. 1988
เชน แคมป์เบล (อังกฤษ: Shane Campbell) เจ้าของฉายา เส้าหลิน เป็นนักมวยไทยรุ่นเวลเทอร์เวทชาวแคนาดา จากสังกัดทีมไอรอนมวยไทยยิม ในชุมชนสโตนีครีก รัฐออนแทรีโอ โดยเคยเป็นแชมป์โลกของ WKA มวยไทย และปัจจุบันเป็นแชมป์โลกรุ่นมิเดิลเวทของ W.M.A. มวยไทย
รายการแข่งขัน

ค.ศ. 2009 - WMA เวิลด์มวยไทยแชมเปียน
ค.ศ. 2007 - WKA เวิลด์มวยไทยแชมเปียน
ค.ศ. 2007 - W.M.F. เวิลด์แชมเปียนชิป เหรียญเงิน รุ่น -71 กก.
ค.ศ. 2006 - WKA นอร์ธอเมริกัน มวยไทยแชมเปียน
ค.ศ. 2006 - WMF นอร์ธอเมริกัน มวยไทยแชมเปียน
ค.ศ. 2005 - IUKA มิดเวสท์ อเมริกัน มวยไทยแชมเปียน
CAMTAO คะเนเดียน มวยไทยแชมเปียน
CAMTAO ออนทาริโอ มวยไทยแชมเปียน
ดูเพิ่ม

มวยไทย
เค-วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Iron Tiger Muay Thai เก็บถาวร 2004-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไดมอนส์แอนด์เพิลส์ (เพลง)

1990 ซิงเกิลโดยพรินซ์และนิวพาวเวอร์เจเนอเรชัน
ไดมอนส์แอนด์เพิลส์ (อังกฤษ: Diamonds and Pearls) เป็นเพลงของพรินซ์และนิวพาวเวอร์เจเนอเรชัน ในปี ค.ศ. 1991 เพลงนี้เป็นเพลงบัลลาดจังหวะร็อคที่เน้นหนักกีตาร์ และกลอง เพลงนี้ยังมีนักร้องของสมาชิก NPG Rosie Gaines เพลงบัลลาด แสดงออกถึงความรัก และความต้องการทางเพศไม่ได้ดังที่เป็นรูปแบบในบางส่วนของซิงเกิลจากอัลบั้ม
รายการเพลง > UK 7"

"Diamonds and Pearls" (LP version) – 4:45
"Q In Doubt" – 4:00