คติชน
กำเนิดและพัฒนาการของการศึกษาด้านคติชนวิทยา

บทความหลัก: ความเป็นมาของคติชนวิทยา
คติชนวิทยาเริ่มโดดเด่นในฐานะสาขาวิชาอิสระในช่วงเวลาของลัทธิชาตินิยมแบบโรแมนติกในยุโรป บุคคลสำคัญในการพัฒนานี้คือ โยฮัน ก็อทฟรีท แฮร์เดอร์ ซึ่งงานเขียนของเขาในช่วงทศวรรษที่ 1770 นำเสนอประเพณีปากเปล่าว่าเป็นกระบวนการอินทรีย์ที่มีพื้นฐานมาจากท้องถิ่น หลังจากที่รัฐเยอรมันถูก จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง รุกราน แนวทางของแฮร์เดอร์ก็ถูกนำมาใช้โดยชาวเยอรมันเพื่อนร่วมชาติของเขาหลายคน ผู้จัดระบบประเพณีพื้นบ้านที่บันทึกไว้ และใช้พวกเขาในกระบวนการ การสร้างชาติ ของพวกเขา กระบวนการนี้ได้รับการยอมรับอย่างกระตือรือร้นจากประเทศเล็ก ๆ เช่น ฟินแลนด์ เอสโตเนีย และฮังการี ซึ่งกำลังแสวงหาเอกราชทางการเมืองจากประเทศเพื่อนบ้านที่ครอบงำพวกเขาอยู่
คติชนวิทยาในฐานะสาขาวิชาหนึ่ง ได้รับการพัฒนาเพิ่มเติมในหมู่นักวิชาการชาวยุโรปในศตวรรษที่ 19 ซึ่งเปรียบเทียบ ประเพณี กับ ความทันสมัย ที่เพิ่งพัฒนาขึ้นใหม่ จุดสนใจของมันคือคติชนวิทยาที่เป็นมุขปาฐะของประชากรชาวนาท้องถิ่น ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งตกค้างและสิ่งที่หลงเหลือจากอดีตที่ยังคงมีอยู่ในชนชั้นล่างของสังคม "นิทานของกริมม์" ของ พี่น้องตระกูลกริมม์ (ตีพิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1812) เป็นชุดสะสมคติชนวิทยาที่เป็นมุขปาฐะของชาวนาชาวยุโรปในยุคนั้นที่รู้จักกันดีที่สุด แต่ไม่ได้มีเพียงชุดเดียว ความสนใจในเรื่องราว คำพูด และเพลงยังคงดำเนินต่อไปตลอดศตวรรษที่ 19 และสอดคล้องกับสาขาวิชาคติชนวิทยาที่เพิ่งตั้งไข่กับวรรณคดีและตำนานวิทยา พอถึงช่วงเปลี่ยนศตวรรษที่ 20 จำนวนและความซับซ้อนของการศึกษาคติชนวิทยาและนักคติชนวิทยาก็เพิ่มมากขึ้นทั้งในยุโรปและอเมริกาเหนือ ในขณะที่ นักคติชนวิทยาชาวยุโรป ยังคงให้ความสำคัญกับคติชนวิทยาที่เป็นมุขปาฐะของประชากรชาวนาที่เป็นเนื้อเดียวกันในภูมิภาคของตน แต่นักคติชนวิทยาชาวอเมริกัน นำโดย ฟรานซ์ โบอาส และ รูธ เบเนดิกต์ เลือกที่จะพิจารณาวัฒนธรรม กลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันในสหรัฐอเมริกา ในการวิจัยของพวกเขา และรวมเอาขนบธรรมเนียมและความเชื่อทั้งหมดของพวกเขาเป็นคติชนวิทยา ความแตกต่างนี้สอดคล้องกับคติชนวิทยาอเมริกันกับ มานุษยวิทยาวัฒนธรรม และ ชาติพันธุ์วรรณนา โดยใช้เทคนิคเดียวกันในการรวบรวมข้อมูลในการวิจัยภาคสนาม พันธมิตรที่แตกแยกของคติชนวิทยาระหว่างมนุษยศาสตร์ในยุโรปและสังคมศาสตร์ในอเมริกานี้นำเสนอมุมมองทางทฤษฎีและเครื่องมือการวิจัยมากมายให้กับสาขาคติชนวิทยาโดยรวม แม้ว่ามันจะยังคงเป็นประเด็นถกเถียงภายในสาขานี้เองก็ตาม
คำว่า folkloristics พร้อมกับชื่อทางเลือก folklore studies เริ่มถูกใช้อย่างแพร่หลายในช่วงทศวรรษที่ 1950 เพื่อแยกแยะการศึกษาเชิงวิชาการเกี่ยวกับวัฒนธรรมดั้งเดิมออกจาก สิ่งประดิษฐ์ทางวัฒนธรรม เอง เมื่อรัฐบัญญัติการอนุรักษ์วิถีชีวิตพื้นบ้านอเมริกัน (กฎหมายมหาชน 94-201) ผ่านโดยรัฐสภาสหรัฐฯ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1976  ซึ่งตรงกับการเฉลิมฉลองครบรอบ 200 ปี คติชนวิทยาในสหรัฐอเมริกาก็มาถึงยุคสมัย
"...[วิถีชีวิตพื้นบ้าน] หมายถึง วัฒนธรรมการแสดงออกแบบดั้งเดิมที่ใช้ร่วมกันภายในกลุ่มต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกา ไม่ว่าจะเป็น ครอบครัว ชาติพันธุ์ อาชีพ ศาสนา ภูมิภาค วัฒนธรรมการแสดงออกประกอบด้วยรูปแบบความคิดสร้างสรรค์และสัญลักษณ์ที่หลากหลาย เช่น ธรรมเนียม ความเชื่อ ทักษะทางเทคนิค ภาษา วรรณกรรม ศิลปะ สถาปัตยกรรม ดนตรี การละเล่น การเต้นรำ ละคร พิธีกรรม ขบวนแห่ งานฝีมือ การแสดงออกเหล่านี้ส่วนใหญ่เรียนรู้ด้วยวาจา โดยการเลียนแบบ หรือในการแสดง และโดยทั่วไปจะคงไว้โดยไม่ได้รับประโยชน์จากการสอนอย่างเป็นทางการหรือทิศทางของสถาบัน"
นอกเหนือจากกฎหมายอื่น ๆ อีกมากมายที่ออกแบบมาเพื่อปกป้องมรดกทางธรรมชาติและ มรดกทางวัฒนธรรม ของสหรัฐอเมริกาแล้ว กฎหมายฉบับนี้ยังแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงความตระหนักรู้ของชาติอีกด้วย มันแสดงให้เห็นถึงความเข้าใจที่เพิ่มมากขึ้นว่าความหลากหลายทางวัฒนธรรมเป็นจุดแข็งของชาติและเป็นทรัพยากรที่ควรค่าแก่การปกป้อง เป็นเรื่องที่น่าขัดแย้งที่มันเป็นคุณลักษณะที่รวมเป็นหนึ่งเดียว ไม่ใช่สิ่งที่แยกพลเมืองของประเทศออกจากกัน "เราไม่มองว่าความแตกต่างทางวัฒนธรรมเป็นปัญหาที่ต้องแก้ไขอีกต่อไป แต่เป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ ในความหลากหลายของวิถีชีวิตพื้นบ้านอเมริกัน เราพบตลาดที่เต็มไปด้วยการแลกเปลี่ยนรูปแบบดั้งเดิมและแนวคิดทางวัฒนธรรม ซึ่งเป็นทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์สำหรับชาวอเมริกัน" ความหลากหลายนี้มีการเฉลิมฉลองเป็นประจำทุกปีที่ เทศกาลวิถีชีวิตพื้นบ้านสมิธโซเนียน และ เทศกาลวิถีชีวิตพื้นบ้าน อื่น ๆ อีกมากมายทั่วประเทศ
มีคำจำกัดความอื่น ๆ อีกมากมาย ตามบทความหลักในหัวข้อนี้ของ วิลเลียม บาสคอม คติชนวิทยามี "สี่หน้าที่" ดังนี้
นิทานพื้นบ้านช่วยให้ผู้คนหลบหนีจากการกดขี่ที่สังคมกำหนดไว้
นิทานพื้นบ้านเป็นพยานถึงวัฒนธรรม โดยให้เหตุผลถึงพิธีกรรมและสถาบันต่าง ๆ แก่ผู้ที่ปฏิบัติและปฏิบัติตาม
นิทานพื้นบ้านเป็นเครื่องมือทางการสอนที่เสริมสร้างคุณธรรมและค่านิยม ตลอดจนสร้างปัญญา
นิทานพื้นบ้านเป็นวิธีการกดดันทางสังคมและใช้การควบคุมทางสังคม