stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
007 รหัสสังหาร
การสร้าง

ไม่นานนักหลัง 007 พยัคฆ์สะบัดลาย ฉาย ผู้อำนวยการสร้าง อัลเบิร์ต อาร์. บรอคโคลี และผู้เขียนบท ไมเคิล จี. วิลสันและริชาร์ด เมบอม เริ่มหารือเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องถัดไป ภาพยนตร์จะคงความสมจริงเอาไว้ เช่นเดียวกับการแสดง "ด้านมืด" ของตัวละครบอนด์ สำหรับสถานที่หลักของภาพยนตร์ ผู้อำนวยการสร้างต้องการสถานที่ที่ภาพยนตร์ชุดยังไม่เคยไปมาก่อน แม้ว่าจะได้ไปเยือนประเทศจีนมาแล้วหลังจากได้รับคำเชิญจากรัฐบาลจีน แต่แนวคิดดังกล่าวก็ล้มเหลว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะภาพยนตร์เมื่อปี ค.ศ. 1987 เรื่อง จักรพรรดิโลกไม่ลืม ได้นำเอาความแปลกใหม่บางส่วนออกจากการถ่ายทำในจีน ในขั้นตอนนี้ ผู้เขียนบทได้พูดคุยเกี่ยวกับฉากการไล่ล่าตามกำแพงเมืองจีน เช่นเดียวกับฉากต่อสู้ท่ามกลางกองทัพทหารดินเผา วิลสันยังได้เขียนโครงเรื่องสองเรื่องเกี่ยวกับเจ้าพ่อค้ายาเสพติดในบริเวณสามเหลี่ยมทองคำ ก่อนที่แผนนั้นไม่ถูกนำมาใช้ ในที่สุด ผู้เขียนบทก็ตัดสินใจเลือกสถานที่ดำเนินเรื่องเป็นประเทศในเขตร้อน ขณะที่บรอคโคลีเจรจาเพื่อถ่ายทำในเม็กซิโก ที่เอสตูดิโอสชูรูบัสโกในเม็กซิโกซิตี เมื่อปี ค.ศ. 1985 พระราชบัญญัติภาพยนตร์ได้นำอีดีเลวีออก ส่งผลให้ศิลปินต่างชาติต้องเสียภาษีมากขึ้น ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นของอีออนโปรดักชันส์ ส่งผลให้ 007 รหัสสังหาร เป็นภาพยนตร์บอนด์เรื่องแรกที่ไม่ได้ถ่ายทำทั้งหมดในสหราชอาณาจักร ส่วน ไพน์วูดสตูดิโอส์ ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นสถานที่ของภาพยนตร์บอนด์ทุกเรื่อง ใช้สำหรับกระบวนการหลังการถ่ายทำและบันทึกเสียงใหม่เท่านั้น
ดูเพิ่ม

เจมส์ บอนด์
บรรณานุกรม

Barnes, Alan; Hearn, Marcus (2001). Kiss Kiss Bang! Bang!: the Unofficial James Bond Film Companion. Batsford Books. ISBN 978-0-7134-8182-2.
Black, Jeremy (2005). The Politics of James Bond: from Fleming's Novel to the Big Screen. University of Nebraska Press. ISBN 978-0-8032-6240-9. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 May 2021. สืบค้นเมื่อ 1 November 2020.
Chapman, James (2007). Licence To Thrill: A Cultural History of the James Bond Films. London/New York City: I.B. Tauris. ISBN 978-1-84511-515-9.
Conroy, Mike (2004). 500 Great Comicbook Action Heroes. London: Chrysalis Books Group. ISBN 978-1-84411-004-9. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 May 2021. สืบค้นเมื่อ 1 November 2020.
Cork, John; Stutz, Collin (2007). James Bond Encyclopedia. London: Dorling Kindersley. ISBN 978-1-4053-3427-3.
Lindner, Christoph (2009). The James Bond Phenomenon: a Critical Reader (2nd ed.). Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-8095-1. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 March 2019. สืบค้นเมื่อ 24 September 2016.
Paul, Louis (2007). Tales from the cult film trenches: interviews with 36 actors from horror, science fiction and exploitation cinema. Jefferson, NC: McFarland & Company. ISBN 978-0-7864-2994-3. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 May 2021. สืบค้นเมื่อ 1 November 2020.
Pfeiffer, Lee; Worrall, Dave (1998). The Essential Bond. London: Boxtree Ltd. ISBN 978-0-7522-2477-0.
Smith, Jim (2002). Bond Films. London: Virgin Books. ISBN 978-0-7535-0709-4.
Wickham, Phil; Mettler, Erinna (2005). Back to the Future: the fall and rise of the British Film Industry in the 1980s (PDF). London: BFI Information Services. ISBN 1-84457-108-4. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 12 September 2015. สืบค้นเมื่อ 15 August 2014.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ 007 รหัสสังหาร
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ 007 รหัสสังหาร
007 รหัสสังหาร ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กเจมส์ บอนด์ในภาพยนตร์ |
| --- | --- |
 รายชื่อ  การสร้าง  การแสดง 
อีออนโปรดักชันส์:  พยัคฆ์ร้าย 007 (1962)  เพชฌฆาต 007 (1963)  จอมมฤตยู 007 (1964)  ธันเดอร์บอลล์ 007 (1965)  จอมมหากาฬ 007 (1967)  007 เพชรพยัคฆราช (1971)  007 ยอดพยัคฆ์ราชินี (1969)  พยัคฆ์มฤตยู 007 (1973)  007 เพชฌฆาตปืนทอง (1974)  007 พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก (1977)  007 พยัคฆ์ร้ายเหนือเมฆ (1979)  007 เจาะดวงตาเพชฌฆาต (1981)  007 เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ (1983)  007 พยัคฆ์ร้ายพญายม (1985)  007 พยัคฆ์สะบัดลาย (1987)  007 รหัสสังหาร (1989)  พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก (1995)  007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย (1997)  007 พยัคฆ์ร้ายดับแผนครองโลก (1999)  ดาย อนัทเธอร์ เดย์ 007 พยัคฆ์ร้ายท้ามรณะ (2002)  007 พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก (2006)  007 พยัคฆ์ร้ายทวงแค้นระห่ำโลก (2008)  พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007 (2012)  องค์กรลับดับพยัคฆ์ร้าย (2015)  007 พยัคฆ์ร้ายฝ่าเวลามรณะ (2021) 
ไม่ได้สร้างโดยอีออนฯ:  ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 (1967)  พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ (1983) 
ประวัติศาสตร์:  ทศวรรษ 1960  ทศวรรษ 1970  ทศวรรษ 1980  ทศวรรษ 1990  ทศวรรษ 2000 
นักแสดงและตัวละคร:  ตัวละครประจำ  นักแสดงประจำ  นักแสดงที่ได้รับคัดเลือกสำหรับบทเจมส์ บอนด์  สาวบอนด์ 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  เอกลักษณ์  เพลง  ฉากในลำกล้องปืน  สถานที่  บิกีนี่สีขาวของเออร์ซูลา แอนเดรส  "คาสิโนรอยัล" (ไคลแมกซ์!) 
 หนังสือ  หมวดหมู่  สถานีย่อย (ภาพยนตร์)
เดอะไลอ้อนคิง (แฟรนไชส์)

| เดอะไลอ้อนคิง |
| --- | --- |

สร้างโดย:   ไอรีน เมคชี  โจนาธาน โรเบิร์ตส์  ลินดา วูลเวอร์ตัน 
งานต้นฉบับ: เดอะไลอ้อนคิง (1994)
เจ้าของ: เดอะวอลต์ดิสนีย์
ปี: 1994–ปัจจุบัน
สร้างจาก: ผลงานของวิลเลียม เชกสเปียร์
สื่อสิ่งพิมพ์
หนังสือ: เดอะไลออนคิง: ซิกนิวแอดเวนเจอร์ส
นวนิยาย: การดัดแปลง
ภาพยนตร์และโทรทัศน์
ภาพยนตร์:   เดอะไลอ้อนคิง (1994)  เดอะไลอ้อนคิง 2: ซิมบ้าเจ้าป่าทรนง (1998)  เดอะไลอ้อนคิง 3 (2004)  เดอะไลอ้อนคิง (2019)  มูฟาซา: เดอะไลอ้อนคิง (2024) 
ภาพยนตร์สั้น:   เซอร์เคิลออฟไลฟ์: แอนเอนไวรอนเมนทอลแฟเบิล (1995)  ไวลด์อะเบาต์เซฟตี (2008–2013)  อิตส์อันบันกัลลีเวเบิล (2016) 
แอนิเมชันซีรีส์:   เดอะไลออนคิงทีโมนแอนด์พุมบา (1995–1999)  เดอะไลออนการ์ด (2016–2019) 
ภาพยนตร์โทรทัศน์: เดอะไลออนการ์ด: รีเทิร์นออฟเดอะโรร์ (2015)
เสียง
เพลงต้นฉบับ:   รีทิมออฟเดอะไพร์ดแลนด์ส (1995)  เดอะไลออนคิง: เดอะกิฟต์ (2019) 
 * ผลงานที่มีตัวละครหรือฉากของแฟรนไชส์ปรากฏเป็นส่วนหนึ่งของการการข้ามฝั่ง ** เดอะไลอ้อนคิง 3 (The Lion King 1½) ยังได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์บางประเทศและเมืองบางแห่งของอเมริกาด้วย 
เดอะไลอ้อนคิง (อังกฤษ: The Lion King) เป็นสื่อแฟรนไชส์ของดิสนีย์ ประกอบด้วยภาพยนตร์ชุดและสื่อเพิ่มเติม ความสำเร็จของภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันเรื่อง เดอะไลอ้อนคิง ต้นฉบับในปี 1994 ที่กำกับโดยโรเจอร์ อัลเลอร์ส และร็อบ มิงคอฟ นำไปสู่ภาคต่อและภาคก่อนแบบภาพยนตร์แผ่น การนำมาสร้างใหม่ในรูปแบบคนแสดงในปี 2019 ภาคต่อของภาพยนตร์ทางโทรทัศน์ ละครทางโทรทัศน์ภาคแยก 2 เรื่อง ภาพยนตร์สั้นเพื่อการศึกษา 3 เรื่อง วิดีโอเกมหลายเกม สินค้า และละครเพลงที่ฉายยาวนานเป็นอันดับสามในประวัติศาสตร์ของบรอดเวย์ ซึ่งได้รับรางวัลโทนี 6 รางวัล รวมถึงรางวัลสาขาละครเพลงยอดเยี่ยม แฟรนไชส์นี้เป็นหนึ่งในสื่อแฟรนไชส์ที่ทำรายได้สูงสุดตลอดกาล แฟรนไชส์โดยรวมมีเอก็อต ซึ่งหมายความว่าได้รับรางวัลใหญ่ที่สุดสี่รางวัลของธุรกิจการแสดงอเมริกัน
แฟรนไชส์นี้ส่วนใหญ่เล่าเรื่องถึงฝูงสิงโตที่ดูแลทุ่งหญ้าสะวันนาขนาดใหญ่ของแอฟริกาในฐานะ "อาณาจักร" ซึ่งรู้จักกันในชื่อดินแดนผาทระนง (Pride Lands) โดยมีซิมบา ผู้นำของเหล่าสรรพสัตว์เฝ้าดูแลในฐานะ "ราชา" ภาพยนตร์แอนิเมชันสามเรื่องแรกเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายว่าได้รับอิทธิพลจากผลงานของวิลเลียม เชกสเปียร์ เช่นเดียวกับผลงานอื่น ๆ ที่สร้างจากผลงานของเขา
ภาพยนตร์

| ภาพยนตร์> ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม | วันที่ออกฉายในสหรัฐ> ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม | ผู้กำกับ> ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม | ผู้ประพันธ์บท> ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม | บทประพันธ์> ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม | ผู้ผลิต> ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม | บริษัทผู้ผลิต> ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม | ตัวแทนจำหน่าย> ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เดอะไลอ้อนคิง | 15 มิถุนายน 1994 | โรเจอร์ อัลเลอร์ส และร็อบ มิงคอฟ | ไอรีน เมคชี, โจนาธาน โรเบิร์ตส์ และลินดา วูลเวอร์ตัน | เบรนดา แชปแมน, แบร์รี จอห์นสัน, แอนดี กาสกิลล์, เควิน ฮาร์กี, ทอม ซิโต, ริก มากิ, เบอร์นี แมททินสัน, ลอร์นา คุก, แกรี ทรูสเดล, ยอร์เกน คลูเบียน, แลร์รี เลเกอร์, เอ็ด กอมเบิร์ต, มาร์ก คอสเลอร์, ทอม เอ็นริเกซ, จิม คาโปเบียงโก, คริส แซนเดอร์ส, โจ แรนฟต์ และฟรานซิส เกลบาส | ดอน ฮาห์น | วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ และวอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันสตูดิโอส์ | บิวเอนาวิสตาพิกเชอส์ดิสทริบิวชัน |
| เดอะไลอ้อนคิง 2: ซิมบ้าเจ้าป่าทรนง | 27 ตุลาคม 1998 | ดาร์เรล รูนีย์ และร็อบ ลาดูกา | ฟลิป โคเบลอร์ และซินดี มาร์คัส | ฟลิป โคเบลอร์ และซินดี มาร์คัส | ฌานนีน รูสเซล | วอลต์ดิสนีย์วิดีโอพรีเมียร์, วอลต์ดิสนีย์เทเลวิชันแอนิเมชัน, วอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันออสเตรเลีย และวอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันแคนาดา | วอลต์ดิสนีย์โฮมวิดีโอ |
| เดอะไลอ้อนคิง 3 | 10 กุมภาพันธ์ 2004 | แบรดลีย์ เรย์มอนด์ | ทอม โรเจอร์ส | ทอม โรเจอร์ส | จอร์จ เอ. เมนโดซา | ดิสนีย์ตูนสตูดิโอส์ และวอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันออสเตรเลีย | วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โฮมเอนเตอร์เทนเมนต์ |
ภาพยนตร์แอนิเมชันซีจีไอที่มีความคมชัดสมจริง
| เดอะไลอ้อนคิง | 19 กรกฎาคม 2019 | จอน แฟฟโรว์ | เจฟฟ์ นาธานสัน | เจฟฟ์ นาธานสัน | จอน แฟฟโรว์, เจฟฟรีย์ ซิลเวอร์ และคาเรน กิลคริสต์ | วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ และแฟร์วิวเอนเตอร์เทนเมนต์ | วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์ |
| มูฟาซา: เดอะไลอ้อนคิง | 20 ธันวาคม 2024 | แบร์รี เจนกินส์ | เจฟฟ์ นาธานสัน | เจฟฟ์ นาธานสัน | อาเดล โรมันสกี และมาร์ก เซเรียค | วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ และพาสเทลโพรดักชันส์ | วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์ |
ภาพยนตร์เพลง
| แบล็กอีสคิง | 31 กรกฎาคม 2020 | บียอนเซ่ | บียอนเซ่, อีร์ซา ดาลีย์-วอร์ด, โคลเวอร์ โฮบ และแอนดรูว์ มอร์โร | บียอนเซ่, อีร์ซา ดาลีย์-วอร์ด, โคลเวอร์ โฮบ และแอนดรูว์ มอร์โร | เจเรมี ซัลลิแวน, จีมี อเดซานยา, บลิตซ์ บาซาวูเล, เบน คูเปอร์, แอสทริด เอ็ดเวิร์ดส์, เดอร์วิน จูลีส์, โยลี เมส, แดฟ โอโบโร, อคิน โอโมโตโซ, วิลล์ วิตนีย์, ลอเรน เบเกอร์, เจสัน บอม, อเล็กซ์ แชมเบอร์เลน, โรเบิร์ต เดย์, คริสโตเฟอร์ โฟเบิร์ต, ไบรอัน จัสติเนียโน, เรธาเบ โมลาเตลา โมโทบี, ซิลเวีย ซาคารี, นาธาน เชอเรอร์ และเอริน วิลเลียมส์ | พาร์กวูดเอ็นเตอร์เทนเมนต์  และวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ | ดิสนีย์+ |
ภาพยนตร์ > ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม > เดอะไลอ้อนคิง

บทความหลัก: เดอะไลอ้อนคิง
ภาพยนตร์ > ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม > เดอะไลอ้อนคิง 2: ซิมบ้าเจ้าป่าทรนง

บทความหลัก: เดอะไลอ้อนคิง 2: ซิมบ้าเจ้าป่าทรนง
ภาพยนตร์ > ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม > เดอะไลอ้อนคิง 3

เดอะไลอ้อนคิง 3 (The Lion King 1½) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เดอะไลออ้อนคิง 3: ฮาคูนามาทาตา (The Lion King 3: Hakuna Matata) ในบางประเทศ เป็นภาคต่อของภาพยนตร์ชุดที่ออกฉายทางภาพยนตร์แผ่นของภาคที่ 2 และภาคสุดท้าย กำกับโดยแบรดลีย์ เรย์มอนด์ และออกฉายโดยวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โฮมเอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004 ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อที่ดำเนินเรื่องในช่วงเวลาเดียวกันของภาพยนตร์เรื่องแรก โดยเน้นที่ทีโมนและพุมบา ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับอิทธิพลมาจากบทละคร Rosencrantz and Guildenstern Are Dead ของทอม สต็อพพาร์ด ซึ่งตัวละครหลักจะปรากฏในทุกเหตุการณ์สำคัญของแฮมเล็ต
ภาพยนตร์ > ภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง เดอะไลออนการ์ด

ประกอบไปด้วยสามภาพ ได้แก่ เดอะไลออนการ์ด: รีเทิร์นออฟเดอะโรร์ (2015) เดอะไลออนการ์ด: เดอะไรส์ออฟสการ์ (2017) และเดอะไลออนการ์ด: แบตเติลออฟเกอดไพร์ดแลนด์ส (2019)
ภาพยนตร์ > ภาพยนตร์แอนิเมชันซีจีไอที่มีความคมชัดสมจริง > เดอะไลอ้อนคิง

บทความหลัก: เดอะไลอ้อนคิง (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2562)
ภาพยนตร์ > ภาพยนตร์แอนิเมชันซีจีไอที่มีความคมชัดสมจริง > มูฟาซา: เดอะไลอ้อนคิง

บทความหลัก: มูฟาซา: เดอะไลอ้อนคิง
การตอบรับ > รายได้

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ภาพยนตร์ หรือ ดนตรี | วันที่ออกฉาย | รายได้ (ล้าน) | รายได้ (ล้าน) | รายได้ (ล้าน) |
| ภาพยนตร์ หรือ ดนตรี | วันที่ออกฉาย | สหรัฐ | นอกประเทศสหรัฐ | ทั่วโลก |
| เดอะไลอ้อนคิง (1994) | 15 มิถุนายน 1994 | $422.8 | $545.7 | $968.5 |
| เดอะไลอ้อนคิง (ดนตรี) | 000000001997-11-13-000013 พฤศจิกายน 1997 | $1,652.8 |  | $8,100 (2017) |
| เดอะไลอ้อนคิง 2: ซิมบ้าเจ้าป่าทรนง | 27 ตุลาคม 1998 | ภาพยนตร์แผ่น | ภาพยนตร์แผ่น | ภาพยนตร์แผ่น |
| เดอะไลอ้อนคิง 3 | 10 กุมภาพันธ์ 2004 | ภาพยนตร์แผ่น | ภาพยนตร์แผ่น | ภาพยนตร์แผ่น |
| เดอะไลออนการ์ด: รีเทิร์นออฟเดอะโรร์] | 22 พฤศจิกายน 2015 | ภาพยนตร์โทรทัศน์ | ภาพยนตร์โทรทัศน์ | ภาพยนตร์โทรทัศน์ |
| เดอะไลอ้อนคิง (2019) | 19 กรกฎาคม 2019 | $543.6 | $1,113.2 | $1,656.8 |
การตอบรับ > บทวิจารณ์

| ภาพยนตร์ | รอตเทนโทเมโทส์ | เมทาคริติก | ซีนะมาสกอร์ |
| --- | --- | --- | --- |
| เดอะไลอ้อนคิง (1994) | 93% (136 บทวิจารณ์) | 88 (30 บทวิจารณ์) | A+ |
| เดอะไลอ้อนคิง 2: ซิมบ้าเจ้าป่าทรนง | 62% (13 บทวิจารณ์) | — | — |
| เดอะไลอ้อนคิง 3 | 78% (18 บทวิจารณ์) | — | — |
| เดอะไลอ้อนคิง (2019) | 52% (430 บทวิจารณ์) | 55 (54 บทวิจารณ์) | A |
อำเภอเขาย้อย

| อำเภอเขาย้อย |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Khao Yoi
วัดถ้ำเขาย้อย
คำขวัญ: ภูเขางามถ้ำวิจิตร วิถีชีวิตไทยทรงดำ คุณค่าล้ำโบสถ์ไม้สัก หัตถกรรมหลัก ไม้ตาลกลึง ประสานซึ้งเสียงแคนวง
แผนที่จังหวัดเพชรบุรี เน้นอำเภอเขาย้อย
พิกัด: 13°14′25″N 99°49′27″E﻿ / ﻿13.24028°N 99.82417°E﻿ / 13.24028; 99.82417
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เพชรบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 305.648 ตร.กม. (118.011 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 38,762 คน
 • ความหนาแน่น: 126.82 คน/ตร.กม. (328.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 76140
รหัสภูมิศาสตร์: 7602
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเขาย้อย  ถนนเพชรเกษม ตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี 76140
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เขาย้อย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเพชรบุรี เดิมเป็นอำเภอที่มีอาณาเขตด้านตะวันตกติดกับชายแดนพม่า (แยกตั้งเป็นอำเภอหนองหญ้าปล้อง) ด้านตะวันออกติดกับชายทะเลอ่าวไทย (ภายหลังโอนขึ้นกับอำเภอบ้านแหลม) และเป็นที่ตั้งของวัดถ้ำเขาย้อย และเป็น 1 ใน 5 อำเภอที่มีทางรถไฟสายใต้ผ่านพื้นที่ โดยมีสถานีรถไฟให้บริการ 3 สถานี ได้แก่ สถานีรถไฟบางเค็ม สถานีรถไฟเขาย้อย และสถานีรถไฟหนองปลาไหล
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเขาย้อยตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปากท่อ (จังหวัดราชบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภออัมพวา (จังหวัดสมุทรสงคราม) และอำเภอบ้านแหลม
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองเพชรบุรีและอำเภอบ้านลาด
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองหญ้าปล้อง
ประวัติ

เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2440 โดยมีหลวงพรหมสารเป็นนายอำเภอคนแรก เดิมที่ว่าการอำเภอตั่งอยู่ที่ตำบลห้วยท่าช้าง จึงได้ชื่ออำเภอว่า อำเภอห้วยท่าช้าง ต่อมาได้ทำการย้ายที่ว่าการอำเภอห้วยท่าช้างไปตั้งอยู่ ณ ตำบลหัวสะพาน จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอหัวสะพาน ต่อมาได้ย้ายที่ว่าการอำเภอมาตั่งอยู่ ณ หมู่บ้านน้อย จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอบ้านน้อย และ อำเภอตวันตก(อำเภอตะวันตก)
ใน พ.ศ. 2444  กระทรวงมหาดไทย ได้จัดระเบียบกรมการอำเภอเมืองเพชรบุรีใหม่ โดยการย้ายอำเภอตวันตก (อำเภอตะวันตก) ไปตั้ง ณ บ้านเขาย้อย ตำบลเขาย้อย  เรียกชื่อว่า "อำเภอห้วยหลวง"
ใน พ.ศ. 2446 ได้เปลี่ยนชื่อจากอำเภอห้วยหลวง แขวงเมืองเพชรบุรี เป็น อำเภอเขาย้อย แขวงเมืองเพชรบุรี
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเขาย้อยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 57 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เขาย้อย | Khao Yoi | 7 | 7,322 |
| 2. | สระพัง | Sa Phang | 4 | 3,525 |
| 3. | บางเค็ม | Bang Khem | 6 | 3,523 |
| 4. | ทับคาง | Thap Khang | 5 | 3,415 |
| 5. | หนองปลาไหล | Nong Pla Lai | 5 | 2,720 |
| 6. | หนองปรง | Nong Prong | 6 | 3,674 |
| 7. | หนองชุมพล | Nong Chumphon | 7 | 5,117 |
| 8. | ห้วยโรง | Huai Rong | 4 | 2,624 |
| 9. | ห้วยท่าช้าง | Huai Tha Chang | 6 | 1,900 |
| 10. | หนองชุมพลเหนือ | Nong Chumphon Nuea | 7 | 4,837 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเขาย้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเขาย้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางเค็มทั้งตำบล รวมทั้งบางส่วนของตำบลเขาย้อย ตำบลสระพัง และตำบลทับคาง
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาย้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาย้อย ตำบลสระพัง และตำบลทับคาง (นอกเขตเทศบาลตำบลเขาย้อย)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาไหล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปลาไหลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองปรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปรงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองชุมพล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองชุมพลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยโรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยโรงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยท่าช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยท่าช้างทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองชุมพลเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองชุมพลเหนือทั้งตำบล
สถานีรถไฟเขาย้อย
ชาวฮั่น

ระวังสับสนกับ ชาวฮัน
ชายชาวจีนฮั่นขณะประกอบพิธีแบบดั้งเดิม
ชาวจีนฮั่น, ฮั่นจู๋, ชาวฮั่น (จีน: 漢人; พินอิน: Hànrén; แปลตรงตัว: "ชาวฮั่น" หรือ 漢族, พินอิน: Hànzú, มีความหมายแปลว่า "ชาติพันธุ์ฮั่น" หรือ "กลุ่มชาติพันธุ์ฮั่น") เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในเอเชียตะวันออกและมีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน
ชาวฮั่นถือเป็นประชากรส่วนใหญ่ในประเทศจีน ผลสำรวจจำนวนประชากรในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 พบว่า มีชาวฮั่นราว 1,200 ล้านคนอาศัยในประเทศจีน และนับเป็นกลุ่มชนชาติที่ใหญ่ที่สุดในโลกด้วย
มีหลักฐานว่าชาวฮั่นถือกำเนิดมาตั้งแต่สมัยหวงตี้ (黃帝) อาศัยอยู่ในแถบดินแดนจงหยวน และกระจายอยู่ทั่วประเทศจีนมายาวนานกว่า 5,000 ปี นับตั้งแต่สมัยเซี่ย ซาง โจว ชุนชิว-จ้านกั๋ว จนมาเริ่มเป็นปึกแผ่นในสมัยฉินและฮั่น สมัยฮั่นนี่เองที่เริ่มมีคำเรียก 'ฮั่น' ซึ่งเป็นกลุ่มชนที่มีความเชื่อตามแบบลัทธิเต๋า
ชาวฮั่นมีกิจกรรมด้านการเกษตรและหัตถกรรมที่เจริญก้าวหน้า อีกทั้งมีการประดิษฐ์เครื่องสำริด การถักทอ เครื่องเคลือบดินเผา สถาปัตยกรรม และศิลปะการวาดภาพที่เป็นหน้าตาของชนชาติมาตั้งแต่ยุคโบราณ นอกจากนี้ ยังรวมถึงผลงานวรรณกรรมรูปแบบต่าง ๆ ที่เป็นที่ยอมรับไปทั่วด้วย และที่ลืมไม่ได้ก็คือ การเป็นชนกลุ่มแรกของโลกที่ค้นพบและสร้างสรรค์สิ่งประดิษฐ์ 4 อย่าง คือ กระดาษ เทคนิคการพิมพ์ เข็มทิศ และดินปืน
บุคคลสำคัญเชื้อสายฮั่นในแผ่นดินจีนไม่ว่าจะเป็นนักทฤษฎี นักปฏิวัติ นักการเมือง กวี ศิลปินต่าง ๆ ที่ถูกจารึกนามในหน้าประวัติศาสตร์จีนและของโลกที่เรารู้จักกันดี ได้แก่ ดร.ซุนยัตเซ็น เหมาเจ๋อตง โจวเอินไหล หลิวเช่าฉี จูเต๋อ เติ้งเสี่ยวผิง หลู่ซวิ่น ฯลฯ ล้วนเป็นชาวฮั่นที่สร้างคุณูปการต่อลูกหลานชนชาวฮั่นในวันนี้
และยังรวมถึง ขงจื๊อ ปรัชญาเมธีผู้เรืองนามของจีน เป็นเวลาเนิ่นนานหลายร้อยปี ที่แนวคิดของขงจื๊อซึ่งเป็นรากฐานคุณธรรมคำสอนของชาวฮั่น ได้แผ่อิทธิพลไปทั่วทวีปเอเชียตะวันออก (East-Asia)
ชาวฮั่นมีวันสำคัญทางประเพณีได้แก่ เทศกาลตรุษจีน 春節 เทศกาลหยวนเซียว 元宵節 เทศกาลไหว้บะจ่าง 端午節 เทศกาลไหว้พระจันทร์ 中秋節 (จงชิวเจี๋ย) เป็นต้น
การกระจายตัวของประชากร > จีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกงและมาเก๊า

ชาวฮั่นเกือบทั้งหมด มากกว่า 1,200 ล้านคน อาศัยอยู่ในอาณาบริเวณภายใต้เขตอำนาจรัฐของสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งชาวฮั่นคิดเป็น 92% ของจำนวนประชากร ภายในสาธารณรัฐประชาชนจีนชาวฮั่นเป็นประชากรส่วนใหญ่ในทุก ๆ มณฑล เทศบาลนครและเขตปกครองตนเอง ยกเว้นในเขตปกครองตนเองซินเจียง (41% ในปี 2000) และทิเบต (6% ในปี 2000) ชาวฮั่นยังเป็นประชากรส่วนใหญ่ในเขตบริหารพิเศษทั้งสองอีกด้วย ประมาณ 95% ของประชากรฮ่องกง และประมาณ 96% ของประชากรมาเก๊า ในประเทศจีน ชาวฮั่น จะเรียกตนเองว่า ชาวฮั่น ส่วนคำว่า จีน หรือ จ๊งกว๋อ นั่นเป็นชื่อของดินแดน หรือ ประเทศ ดังจะสังเกตได้จากบทเพลงและตำราต่าง ๆ จะเรียกตัวเองว่า ชาวฮั่น ทั้งสิ้น
การกระจายตัวของประชากร > ไต้หวัน

ชาวฮั่นมากกว่า 22 ล้านคนอยู่ในไต้หวัน ชาวฮั่นเริ่มอพยพจากมณฑลชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจีนแผ่นดินใหญ่ไปไต้หวันในศตวรรษที่ 17 ในตอนแรกพวกผู้อพยพเหล่านี้เลือกที่จะตั้งถิ่นฐานในทำเลที่คล้ายคลึงกับพื้นที่ที่จากมาในจีนแผ่นดินใหญ่ ไม่ว่าพวกเขาจะมาถึงทางเหนือหรือทางใต้ของไต้หวัน ผู้อพยพชาวฮกโล่ในฉวนโจวตั้งถิ่นฐานบริเวณชายฝั่ง และพวกที่มาจากจางโจวมีแนวโน้วที่จะรวมกลุ่มกันบนที่ราบเข้าไปในแผ่นดิน ในขณะที่ผู้อพยพชาวฮากกาอาศัยบริเวณเนินเขา การกระทบทั่งกันระหว่างกลุ่มเหล่านี้เหนือดินแดน น้ำและความแตกต่างทางวัฒนธรรมนำไปสู่การย้ายที่ใหม่ในบางชุมชน ในขณะที่เวลาผ่านไปการแต่งงานและการผสมกลมกลืนก็เกิดขึ้นในหลายระดับ การวิจัยทางวิทยาศาสตร์เมื่อไม่นานมานี้นำโดยเฉินชุนเชงแห่งแผนกจิตวิทยาของโรงพยาบาลเกาสงอ้างการศึกษา DNA ของชาวไต้หวันเปิดเผยประชากรหลายเปอร์เซนต์มีสายเลือดผสมระหว่างชาวฮั่นและชาวพื้นเมือง
การกระจายตัวของประชากร > พื้นที่อื่น ๆ

จากจำนวนชาวฮั่นนอกประเทศจีนประมาณ 40 ล้านคนทั่วโลก เกือบ 30 ล้านคนอาศัยอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สิงคโปร์มีจำนวนประชากรชาวฮั่นเป็นประชากรส่วนใหญ่ที่มากสุดที่ 74% เกาะคริสต์มาสก็มีประชากรชาวฮั่นเป็นส่วนใหญ่ที่ 70% ประชากรชาวฮั่นจำนวนมากยังอาศัยอยู่ใน มาเลเซีย (25%) ใน ประเทศไทยส่วนใหญ่เป็นชาวแต้จิ๋วซึ่งไม่ได้พูดภาษาฮั่น อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ ส่วนที่อื่นในโลกคนเชื้อสายฮั่น 3 ล้านคนอาศัยในสหรัฐอเมริกาซึ่งคิดเป็น 1% ของจำนวนประชากร, มากกว่า 1 ล้านคนในแคนาดา (3.7%), มากกว่า 1.3 ล้านคนในเปรู (4.3%), มากกว่า 6 แสนคนในออสเตรเลีย (3.5%), เกือบ 150,000 คนในนิวซีแลนด์ (3.7%) และ 750,000 คนในแอฟริกา
ประวัติศาสตร์ > ก่อนประวัติศาสตร์และพวกหัวเซี่ย

ประวัติความเป็นมาของกลุ่มชาติพันธุ์ฮั่นสัมพันธ์อยู่กับประวัติศาสตร์ของจีนอย่างใกล้ชิด ชาวฮั่นตามรอยบรรพบุรุษของพวกเขากลับไปถึงชาวหัวเซี่ยซึ่งอาศัยอยู่ตลอดลำแม่น้ำฮวงโหหรือแม่น้ำเหลืองในจีนตอนเหนือ หนังสือ "บันทึกประวัติศาสตร์" ของนักประวัติศาสตร์จีนที่มีชื่อเสียง ซือหม่าเชียน จัดให้รัชสมัยของจักรพรรดิเหลืองซึ่งเป็นบรรพบุรุษในตำนานของชาวฮั่นไว้ในตอนเริ่มต้นของประวัติศาสตร์จีน แม้ว่าการศึกษาประวัติศาสตร์ในยุคนี้ยากที่จะเข้าใจเนื่องจากขาดแคลนบันทึกทางประวัติศาสตร์ การค้นพบแหล่งโบราณคดีได้ชี้ชัดการสืบต่อจากวัฒนธรรมนีโอลิทิค (ยุคหินใหม่) ตลอดลำแม่น้ำเหลือง โดยตลอดช่วงกลางของแม่น้ำเหลืองเป็นที่ตั้งของวัฒนธรรม Jiahu (7,000 ถึง 6,600 ปีก่อนคริสตกาล), วัฒนธรรม Yangshao (5,000 ถึง 3,000 ปีก่อนคริสตกาล), วัฒนธรรม Longshan (3,000 ถึง 2,000 ปีก่อนคริสตกาล) และตลอดแม่น้ำเหลืองตอนล่างเป็นที่ตั้งของวัฒนธรรม Qingliangang (5,400 ถึง 4,000 ปีก่อนคริสตกาล), วัฒนธรรม Dawenkou culture (4,300 ถึง 2,500 ปีก่อนคริสตกาล), วัฒนธรรม Longshan (2,500 ถึง 2,000 ปีก่อนคริสตกาล) และวัฒนธรรม Yueshi
ประวัติศาสตร์ > ช่วงแรกของประวัติศาสตร์

ราชวงศ์แรกที่ได้รับการพรรณาในบันทึกประวัติศาสตร์ของจีนคือราชวงศ์เซี่ย เป็นช่วงเวลาในตำนานเนื่องจากมีหลักฐานทางโบราณคดีไม่เพียงพอ พวกเขาถูกล้มล้างโดยคนจากทิศตะวันออกที่ก่อตั้งราชวงศ์ซาง (1,600-1,040 ปีก่อนคริสตกาล) ตัวอย่างทางโบราณคดีแรกสุดของอักษรจีนย้อนกลับไปถึงช่วงเวลานี้จากอักขระที่สลักบนกระดูกทำนายดวงชะตา เหล่าอักขระทำนายที่พัฒนาอย่างดีแล้วบอกใบ้ถึงจุดกำเนิดแรกเริ่มของตัวอักษรในจีน ในท้ายที่สุดพวกซางถูกล้มล้างโดยพวกโจว ซึ่งได้ปรากฏขึ้นเป็นรัฐแล้วแถวแม่น้ำเหลืองเมื่อสองพันปีก่อนคริสตกาล
พวกโจวเป็นผู้สืบทอดต่อมาจากพวกซางโดยใช้ภาษาและวัฒนธรรมร่วมกับชาวซาง พวกเขาได้ขยายอาณาเขตรวบรวมพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตอนเหนือของแม่น้ำแยงซี จากการเข้ายึดครองและครอบครอง พื้นที่ส่วนใหญ่แห่งนี้จึงตกอยู่ใต้อิทธิพลของการทำให้เป็นจีน และวัฒนธรรมจีนฮั่นต้นแบบก็แผ่ขยายไปทางใต้ อย่างไรก็ตามอำนาจของกษัตริย์โจวแตกเป็นเสี่ยง ๆ และได้เกิดรัฐอิสระขึ้นมากมาย ในยุคนี้ได้ถูกแบ่งเป็นสองช่วงได้แก่ ยุคฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วง (Spring and Autumn) และยุคสงครามรณรัฐ (Warring States) ช่วงเวลานี้เป็นยุคของการพัฒนาวัฒนธรรมและความคิดปรัชญาหลัก ๆ รู้จักกันในชื่อว่า The Hundred Schools of Thought ในจำนวนหลักปรัชญาที่สำคัญที่สุดที่เหลือรอดจากยุคนี้คือหลักคำสอนของลัทธิเต๋าและขงจื๊อ
ประวัติศาสตร์ > ประวัติเมื่อไม่นานมานี้

ราชวงศ์ชิงถูกแทนที่โดยสาธารณรัฐจีนในปี 1912 ในปี 1942 สาธารณรัฐประชาชนจีนได้ถูกก่อตั้งขึ้นภายหลังสิ่นสุดสงครามกลางเมือง ในขณะที่สาธารณรัฐจีนล่าถอยไปไต้หวัน ผู้ลี้ภัยประมาณหนึ่งล้านคนหนีไปด้วยทำให้ประชากรไต้หวันเพิ่มขึ้นอีก ในปี 1980 นโยบายลูกคนเดียวถูกนำมาใช้ในสาธารณรัฐประชาชนจีนเพื่อควบคุมการเพิ่มจำนวนประชากร ซึ่งมีผลบังคับใช้กับชาวฮั่นเท่านั้น
การอพยพของชาวจีนไปโพ้นทะเลก็ได้ดำเนินต่อมาจนถึงศตวรรษที่ 20 และ 21 การกลับมาของฮ่องกงสู่การปกครองของจีนในปี 1977 ก่อให้เกิดคลื่นอพยพขนาดใหญ่ของชาวจีนฮ่องกงไปอเมริกาเหนือ, ออสเตรเลีย และที่อื่น ๆ ชาวจีนไปปรากฏอยู่ในยุโรปเช่นเดียวกับในรัสเซียโดยเฉพาะอย่างยิ่งตะวันออกไกลของรัสเซียด้วย
วัฒนธรรม

จีนเป็นหนึ่งในอารยธรรมที่เก่าแก่และซับซ้อนที่สุดของโลก วัฒนธรรมจีนย้อนกลับไปได้นับพัน ๆ ปี ชาวฮั่นบางส่วนเชื่อว่าพวกเขาล้วนมีบรรพบุรุษร่วมกัน 
ซึ่งเล่าปรัมปราถึงหัวหน้าชนเผ่าอาวุโส จักรพรรดิเหลืองและจักรพรรดิยันเมื่อหลายพันปีก่อน ดังนั้นชาวฮั่นบางส่วนจึงเรียกตนเองว่า "ลูกหลานของจักรพรรดิเหลืองและเหยียน" วลีที่มีความหมายโดยนัยสะท้อนบรรยากาศการเมืองที่แตกแยกดังในจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวัน
ตลอดประวัติศาสตร์ของจีน วัฒนธรรมของจีนได้รับอิทธิพลอย่างใหญ่หลวงจากลัทธิขงจื้อ ซึ่งได้สร้างรูปแบบความคิดแบบจีนมากมาย ลัทธิขงจื้อเป็นหลักปรัชญาอย่างเป็นทางการตลอดช่วงประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ของจีนยุคจักรวรรดิ ความรอบรู้ในหลักคำสอนของขงจื้อคือหลักเกณฑ์อันแรกสำหรับการสอบเข้ารับราชการ
วัฒนธรรม > ภาษา

ชาวจีนพูดภาษาหลากหลายแบบ หนึ่งในชื่อของกลุ่มภาษานั้นคือ "ฮั่นอวี่" หมายถึงภาษาฮั่น (อวี่ แปลว่า ภาษา) ในทำนองเดียวกันอักษรจีนที่ใช้เขียนภาษาเรียกว่า "ฮั่นจื่อ" หรืออักษรฮั่น (จื่อ แปลว่าตัวหนังสือ)ในขณะที่มีภาษาถิ่นอยู่มากมายแต่ภาษาเขียนมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างมาก ความเป็นเอกภาพนี้ต้องยกให้ราชวงศ์ฉินซึ่งได้สร้างมาตรฐานให้กับรูปแบบการเขียนอันหลากหลายของจีนในยุคนั้น เป็นเวลานับพัน ๆ ปีภาษาเขียนโบราณ (Classical Chinese) ถูกใช้เป็นรูปแบบการเขียนมาตรฐานในหมู่ปัญญาชนซึ่งใช้คำศัพท์และหลักไวยากรณ์ซึ่งอาจแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญกับภาษาพูดอันหลากหลาย
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ภาษาเขียนมาตรฐาน หรือ ภาษาเขียนสมัยใหม่ (Written Vernacular Chinese) ที่มีรากฐานจากภาษาฮั่นปักกิ่งซึ่งได้พัฒนาขึ้นสองสามร้อยปีมาแล้ว ถูกทำให้เป็นมาตรฐานและรับเข้ามาใช้เพื่อแทนที่ภาษาเขียนโบราณ ในขณะที่รูปแบบการเขียนสมัยใหม่ในภาษาจีนอื่น ๆ เช่น ภาษาเขียนกวางตุ้ง ยังมีอยู่ แต่ภาษาเขียนแบบปักกิ่งเป็นที่เข้าใจกว้างขวางกว่าในหมู่ผู้พูดภาษาจีนทั้งหมดและมีความสำคัญกว่าในพวกภาษาเขียนซึ่งก่อนหน้านี้เคยใช้โดยภาษาเขียนโบราณ ดังนั้นแม้ว่าผู้อาศัยในภูมิภาคต่างิๆ ไม่มีความจำเป็นต้องเข้าใจคำพูดของกันและกัน เพราะพวกเขาใช้ภาษาเขียนร่วมกัน
ต้นทศวรรษที่ 1950 อักษรฮั่นตัวย่อถูกรับเข้ามาใช้ในจีนแผ่นดินใหญ่และต่อมาในสิงคโปร์ ในขณะที่ชุมชนชาวจีนอื่น ๆ ในฮ่องกง, มาเก๊า, สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) และจีนโพ้นทะเล ยังใช้อักษรฮั่นตัวเต็มต่อไป ในขณะเดียวกันมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญอยู่ระหว่างชุดอักษรทั้งคู่ ซึ่งไม่สามารถเข้าใจกันได้อยู่เป็นจำนวนมาก