stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สามชาย ต้มยำกุ้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "สามชาย ต้มยำกุ้ง" (ญี่ปุ่น)
Official G-Mode webpage of the Fighter's History series
Fighter's History เก็บถาวร 2011-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Jap-Sai.com
| ด ค กตัวละครที่เป็นนักมวยไทย |
| --- | --- |
ชาวไทย:  เกรียงอาจ • ครุฑ • ฉ่ำอุรา • ชูชัย • ชูร่า • ธีรวิทย์ • บุนนาค • พยัคฆ์ • สกัด • สามชาย • สามารถ • สิงห์ศักดิ์ • หัวใจ • อากาศ • อาดอน • อาภาไชย • ธานี • แอนน์ • เทียน • มะลิวัลย์ • เก้าล้าน •  ไอราวัณ
ชาวตะวันออก:  เคนอิจิ ชิราฮามะ • โจ ฮิงาชิ • ซาโนะ มิทสึรุ • ซาวามูระ • ฟุคามิ โก • มาโมรุ •  โก ฮิบิกิ •  ชิราโตะ •  เฟย์
ชาวตะวันตก:  แจ็กซ์ • แซ็ค • บรูซ เออร์วิน • โรเบิร์ต "R.J." เจมส์ • แอนน์ •  คิง • จันนี่ •  แบรด เบิร์นส์ • ลูซซูเรีย
ไม่ระบุสัญชาติ:  แดร๊กคิวล่าแมน • พัมพุต • โมคุจิน • อันโนว์
อื่นๆ: คาเมนไรเดอร์อิมเพอเรอร์ • ลุมพินีกันดั้ม • เกคิไวโอเล็ต • อุลตร้าแมนมิลเลเนี่ยม
ดูเพิ่ม: มวยไทย • มวยไทยในวัฒนธรรมประชานิยม • ตัวละครที่เป็นนักมวยไทยในภาพยนตร์
 หมวดหมู่
| ด ค กตัวละครชาวไทยในวิดีโอเกม |
| --- | --- |
 ชูร่า  บุนนาค สิงห์ประเสริฐ  พยัคฆ์ สิทธิพิทักษ์  เวก้า  สกัด  สามชาย ต้มยำกุ้ง  หัวใจ  อาดอน  ไอราวัณ  ไลฟ์วีเวอร์  อรุณี  อารักษ์ นิรันดร์  ฟ้าคำราม  วิษณุ อิสา กาแล็กซี่  สยาม  วอร์ไทเกอร์ 
  หมวดหมู่
ศูนย์มะเร็งคานางาวะ

| ศูนย์มะเร็งคานางาวะ |
| --- | --- |
ศูนย์มะเร็งคานางาวะใน ค.ศ. 2013

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: 2-3-2 นากาโอะ เขตอาซาฮิ โยโกฮามะ, จังหวัดคานางาวะ 241-8515, ประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°28′01″N 139°31′25″E﻿ / ﻿35.46694°N 139.52361°E﻿ / 35.46694; 139.52361
หน่วยงาน
ระบบการบริการ: ของรัฐ
ประเภท: เฉพาะทาง
สังกัด: องค์การโรงพยาบาลจังหวัดคานางาวะ
บริการสุขภาพ
จำนวนเตียง: 415 เตียง
ประวัติ
เปิดให้บริการ: ค.ศ. 1986
ลิงก์
เว็บไซต์: http://kcch.kanagawa-pho.jp/
ศูนย์มะเร็งคานางาวะ (ญี่ปุ่น: 神奈川県立がんセンター; อังกฤษ: Kanagawa Cancer Center) เป็นศูนย์มะเร็งครบวงจรในโยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น ศูนย์มะเร็งนี้ซึ่งประกอบด้วยสถาบันวิจัยและโรงพยาบาลปัจจุบันเป็นสถานที่ทำการในสังกัดองค์การโรงพยาบาลจังหวัดคานางาวะ ซึ่งใน ค.ศ. 2015 ไอ-ร็อก (ศูนย์วิทยามะเร็งโดยแผ่รังสีไอออนบีมในคานางาวะ) ในศูนย์มะเร็งนี้จะเปิดในฐานะศูนย์การรักษาด้วยไอออนหนักแห่งใหม่
ประวัติ

ศูนย์มะเร็งคานางาวะนี้ได้รับการสถาปนาใน ค.ศ. 1986 เพื่อเป็นการจัดให้มีการวินิจฉัยระดับอาชีพสำหรับการวิจัยโรคผู้สูงอายุ ซึ่งมีอัตราการเสียชีวิตสูงกว่าในประเทศญี่ปุ่น เมื่อเริ่มศูนย์มะเร็งดังกล่าว ได้มีเตียงสำหรับผู้ป่วยเพียง 31 เตียง อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้ป่วยได้เพิ่มขึ้น และเมื่อไม่นานนี้เตียงก็เพิ่มขึ้นเป็น 415 เตียง ศูนย์มะเร็งนี้ได้เป็นสมาชิกภาพของสมาพันธ์ควบคุมโรคมะเร็งสากลเต็มรูปแบบตั้งแต่ ค.ศ. 1987
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ศูนย์มะเร็งดังกล่าวได้ย้ายที่ตั้งไปยังสถานที่ปัจจุบันพร้อมอุปกรณ์และเครื่องมือที่ทันสมัยที่สุด
การศึกษา

ปัจจุบันโรงพยาบาลศูนย์มะเร็งคานางาวะเป็นโรงพยาบาลมะเร็งขนาดใหญ่ และสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการสอนที่ได้รับการยอมรับสำหรับผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ รวมถึงแพทย์และพยาบาลที่เชี่ยวชาญด้านวิทยามะเร็งทางคลินิก นอกจากนี้ บัณฑิตวิทยาลัยแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยนครโยโกฮามะยังมีส่วนร่วมใน "โครงการบัณฑิตวิทยาลัยร่วม" กับสถาบันวิจัย ศูนย์มะเร็งคานางาวะ
องค์การ > โรงพยาบาล > แผนก

วิทยามะเร็งและศัลยกรรมระบบทางเดินอาหาร
วิทยามะเร็งและศัลยกรรมทรวงอก
วิทยามะเร็งและศัลยกรรมเต้านม
นรีเวชศาสตร์ (วิทยามะเร็งนรีเวช)
วิทยาทางเดินปัสสาวะ (วิทยามะเร็งระบบทางเดินปัสสาวะ)
วิทยามะเร็งออร์โทพีดิก
วิทยามะเร็งศีรษะและคอ
ประสาทศัลยศาสตร์
ศัลกรรมตกแต่งหรือศัลยศาสตร์ตกแต่ง
ตจวิทยา
รังสีวินิจฉัย
พยาธิวิทยา
องค์การ > โรงพยาบาล > ไอ-ร็อก (ศูนย์วิทยามะเร็งโดยแผ่รังสีไอออนบีมในคานางาวะ)

รังสีรักษาและวิทยามะเร็ง
องค์การ > สถาบันวิจัย > แผนก

อณูพยาธิชีววิทยามะเร็ง
ชีววิทยามะเร็ง
การบำบัดโรคมะเร็ง
มาตรการป้องกันโรคและสารสนเทศมะเร็ง
องค์การ > สถาบันวิจัย > โครงการ

โครงการตรวจวินิจฉัยระดับโมเลกุล
โครงการวิจัยชีววิทยาภาวะพร่องออกซิเจน
โครงการวิจัยอีพีเจเนติกส์
โครงการวิจัยการออกแบบโมเลกุลยา
โครงการวิจัยยาต้านมะเร็ง
โครงการวินิจฉัยระดับโมเลกุล
โครงการป้องกันโรคมะเร็ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  ISNI  VIAF
หมากรุกญี่ปุ่นคอมพิวเตอร์

หมากรุกญี่ปุ่นคอมพิวเตอร์ (ญี่ปุ่น: コンピュータ将棋; อังกฤษ: computer shogi) เป็นขอบเขตของปัญญาประดิษฐ์ ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่สามารถเล่นหมากรุกญี่ปุ่น การวิจัยและพัฒนาซอฟต์แวร์หมากรุกญี่ปุ่นได้รับการดำเนินการส่วนใหญ่โดยโปรแกรมเมอร์อิสระ, กลุ่มวิจัยของมหาวิทยาลัย และบริษัทเอกชน
ความซับซ้อนของเกม

หมากรุกญี่ปุ่นมีความโดดเด่นของการเติมหมาก ดังนั้น หมากรุกญี่ปุ่นจึงมีค่าเฉลี่ยความเป็นไปได้ในแต่ละตาเดินสูงกว่าหมากรุกชนิดอื่น ๆ คอมพิวเตอร์จึงมีตำแหน่งในการตรวจสอบมากขึ้นเพราะหมากที่มีอยู่ในมือของแต่ละคนสามารถวางลงในช่องว่างของกระดานได้หลายแห่ง จากการที่หมากรุกญี่ปุ่นมีความหลากหลายทั้งในการเลื่อนยศ และจำนวนของเกมที่เป็นไปได้มากที่สุดของบรรดาหมากรุกทั้งหมดที่มีอยู่ ค่าความเป็นไปได้ที่สูงขึ้นสำหรับหมากรุกญี่ปุ่นนี้ จึงหมายถึงว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะให้คอมพิวเตอร์ไปถึงระดับสูงสุดของการเล่น การเลื่อนยศและค่าความเป็นไปได้ของเกมที่มีจำนวนมาก จึงเป็น 2 ตัววัดผลหลักสำหรับความซับซ้อนของเกมในหมากรุกญี่ปุ่น
| เกม | ขนาดกระดาน | จำนวนตัวหมาก | ตัวหมากที่แตกต่างกัน | การเดินในแต่ละตำแหน่ง | เกมที่เป็นไปได้ | ความยาวเกมโดยเฉลี่ย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หมากรุกสากล | 64 | 32 | 6 | 1047 | 10123 | 80 |
| หมากรุกจีน | 90 | 32 | 7 | 1048 | 10150 | 95 |
| หมากรุกญี่ปุ่น | 81 | 40 | 8 | 1071 | 10226 | 110 |
| หมากล้อม | 361 | จนถึง 360 | 1 | 10171 | 10360 | 150 |
ระบบวิดีโอเกม

มีซอฟต์แวร์เกมเชิงพาณิชย์บางส่วนที่ใช้เล่นหมากรุกญี่ปุ่น อาทิ ฮะบุเมจินโนะโอะโมะชิโระโชงิ สำหรับซูเปอร์ฟามิคอม, คลับเฮาส์เกมส์ สำหรับนินเท็นโด ดีเอส และโชเทสท์โชงิ สำหรับเอ็กซ์บอกซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Computer versus Human Shogi Events in Japanese
หลิน ไห่เฟิง

| หลิน ไห่เฟิง |
| --- | --- |

ชื่อเต็ม: หลิน ไห่เฟิง
ภาษาจีน: 林海峰
พินอิน: Lín Hǎifēng
วันเกิด:  (1942-05-06) 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1942 (82 ปี)
ที่พำนัก: กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ครูผู้สอน: อู๋ ชิงหยวน
อันดับ: 9 ดั้ง
ส่วนเกี่ยวพัน: สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่น สาขาโตเกียว
หลิน ไห่เฟิง (จีน: 林海峰; อังกฤษ: Lin Haifeng; 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1942 — ) หรือ ริน ไคโฮ (ญี่ปุ่น: 林海峰; อังกฤษ: Rin Kaiho) เป็นนักกีฬาหมากล้อมระดับอาชีพชาวจีนที่อาศัยอยู่ในประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ

หลิน ไห่เฟิง เกิดที่เซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐจีน เขาเป็นศิษย์ของอู๋ ชิงหยวน เมื่อหมากล้อมได้รับการนำเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1952 เขามีแววเป็นนักหมากล้อมเมื่อชนะการแข่งขันรายการแรกขณะอายุได้ 23 ปี นั่นคือรายการศึกเมจิน นอกจากนี้ เขายังเป็นส่วนหนึ่งของผู้ชนะ 1,200 ครั้ง หลินมีชื่อเสียงเพิ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1965 เมื่อเขาได้ท้าชิงกับเมจินเอโอะ ซากาตะ ของรายการศึกเมจิน เมื่อช่วงนั้น หลินอายุเพียง 23 ปีเท่านั้นโดยนักวิจารณ์ต่างคิดว่าเขาไม่มีฝีมือเทียบเคียงกับซากาตะได้ แม้ว่าซากาตะจะกล่าวว่า ไม่มีผู้เล่นอายุต่ำกว่าสามสิบปีที่ควรจะเป็นเมจิน อย่างไรก็ตาม หลินก็ได้เข้าสู่การแข่งขันอันยิ่งใหญ่และสามารถชนะศึกเมจินได้สำเร็จ และเขายังคงชนะศึกเมจินครั้งต่าง ๆ คู่กันกับสำนักฮงอินโบในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 ปัจจุบัน เขาชนะการแข่งขันเป็นจำนวน 36 รายการ และได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับ 4 สำหรับผู้ชนะรายการทั้งหมดที่มีอยู่ตลอดกาล โดยหลินยังคงชนะรายการศึกเมจินอยู่บ้างในช่วงหลัง กับครั้งสุดท้ายที่ได้อันดับหนึ่งในปี ค.ศ. 2001 หลินได้กลายเป็นมืออาชีพคนแรกของประวัติศาสตร์สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่นที่สามารถชนะการแข่งขันระดับอาชีพได้ถึง 1,300 ครั้ง และเขาได้ชนะการแข่งเมื่อครั้งพบกับโนบูอากิ อันไซ ณ วันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 2006 ในการแข่งขันนัดอุ่นเครื่องของรายการศึกคิเซ ครั้งที่ 32  ปัจจุบัน หลินอาศัยอยู่ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น แต่ยังคงมีสถานะเป็นพลเมืองของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
แหล่งข้อมูลอื่น

GoBase Profile
Sensei's Library Profile
วี.พรีเมียร์ลีก

| --- | --- |
การแข่งหรือฤดูกาลปัจจุบัน:  วี.พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2017–18

กีฬา: วอลเลย์บอล
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1994
แทนที่โดย: วี.ลีก (V.LEAGUE)
จำนวนทีม: ชาย: 8 ทีม   หญิง: 8 ทีม
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: ชาย: พานาโซนิคแพนเทอส์  หญิง: ฮิซามิตสึสปริงส์
หุ้นส่วนโทรทัศน์: Gaora, NHK
เว็บไซต์: http://www.vleague.or.jp/
วี.พรีเมียร์ลีก (ญี่ปุ่น: V・プレミアリーグ; อังกฤษ: V.Premier League) เป็นลีกวอลเลย์บอลระดับสูงสุดของประเทศญี่ปุ่น จัดขึ้นโดยสมาคมกีฬาวอลเลย์บอลญี่ปุ่นและองค์การลีกวอลเลย์บอลญี่ปุ่น (Japan Volleyball League Organization) โดยมี 8 ทีมเข้าร่วมทั้งทีมชายและหญิง
วี.พรีเมียร์ลีกสิ้นสุดในฤดูกาล 2017–18 และจะจัดขึ้นใหม่ภายใต้ชื่อ วี.ลีก (V.LEAGUE) ตั้งแต่ฤดูกาล 2018–19
ประวัติ

วี.ลีก ก่อขึ้นในปี ค.ศ. 1994 ในช่วงฤดูกาล 1967–1994 ลีกได้ใช้ชื่อว่า เจแปนนีสวอลเลย์บอลลีก และในปี ค.ศ. 2006 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วี・พรีเมียร์ลีก
ประวัติ > ชื่อรายการแข่งขัน

ฤดูกาล 1967-68 – 1993-94: เจแปนนีสวอลเลย์บอลลีก
ฤดูกาล 1994-95 – 2005-06: วี.ลีก
ฤดูกาล 2006-07 – 2017-18: วี・พรีเมียร์ลีก
ทีมในฤดูกาล 2017–18

เจที ธันเดอร์
ซันโทรี่ซันเบิดส์
โทโยดะโกเซย์เตรฟวยร์ซา
โอซากะเบลเซอส์ซาไก
เจทีอีเคทีสติงส์
พานาโซนิคแพนเทอส์
โทเรย์แอร์โรส์
เอฟซี โตเกียว
เอ็นอีซีเรดร็อกเก็ตส์
ฮิซามิตสึสปริงส์
โอกายามะซีกัลส์
ฮิตาชิรีวาเล
โทเรย์แอร์โรส์
โตโยต้าออโตบอดีควินชิสึ
เจที มาร์เวลลัส
พีเอฟยู บลูแคตส์
ทำเนียบแชมป์ > เจแปนนีสลีก

| ฤดูกาล | ครั้งที่ | ทีมชาย | ทีมหญิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1967 | 1 | ยาฮาตะ สตีล | ฮิตาชิ มูซาชิ |
| 1968 | 2 | นิฮงโกกัง (NKK) | ฮิตาชิ มูซาชิ |
| 1969 | 3 | นิฮงโกกัง (NKK) | ยูนิชิกะ ไคซูกะ |
| 1970 | 4 | นิฮงโกกัง (NKK) | ยูนิชิกะ ไคซูกะ |
| 1971 | 5 | มัตสึชิตะ อีเล็กทริก | ยูนิชิกะ ไคซูกะ |
| 1972 | 6 | นิฮงโกกัง (NKK) | ยาชิกะ |
| 1973 | 7 | ชินนิฮงสตีล | ฮิตาชิ มูซาชิ |
| 1974 | 8 | ชินนิฮงสตีล | ฮิตาชิ มูซาชิ |
| 1975 | 9 | ชินนิฮงสตีล | ฮิตาชิ |
| 1976 | 10 | ชินนิฮงสตีล | ฮิตาชิ |
| 1977 | 11 | นิฮงโกกัง | ฮิตาชิ |
| 1978 | 12 | ชินนิฮงสตีล | คาเนโบ |
| 1979 | 13 | ชินนิฮงสตีล | ยูนิชิกะ |
| 1980 | 14 | ชินนิฮงสตีล | ยูนิชิกะ |
| 1981 | 15 | ฟูจิโฟโตฟิล์ม | ฮิตาชิ |
| 1982 | 16 | ชินนิฮงสตีล | ฮิตาชิ |
| 1983 | 17 | ฟูจิโฟโตฟิล์ม | ฮิตาชิ |
| 1984 | 18 | ฟูจิโฟโตฟิล์ม | ฮิตาชิ |
| 1985 | 19 | ฟูจิโฟโตฟิล์ม | ฮิตาชิ |
| 1986 | 20 | ฟูจิโฟโตฟิล์ม | ฮิตาชิ |
| 1987 | 21 | ฟูจิโฟโตฟิล์ม | เอ็นอีซี |
| 1988 | 22 | ชินนิฮงสตีล | ฮิตาชิ |
| 1989 | 23 | ชินนิฮงสตีล | อิโตโยกะโด |
| 1990 | 24 | ชินนิฮงสตีล | ฮิตาชิ |
| 1991 | 25 | เอ็นอีซี | ฮิตาชิ |
| 1992 | 26 | ฟูจิโฟโตฟิล์ม | ฮิตาชิ |
| 1993 | 27 | เอ็นอีซี | ฮิตาชิ |
ทำเนียบแชมป์ > วี-ลีก

| ฤดูกาล | ครั้งที่ | ทีมชาย | ทีมหญิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1994 | 1 | ซันโทรี่ | ยูนิชิกะ |
| 1995 | 2 | เอ็นอีซี | ยูนิชิกะ |
| 1996 | 3 | ชินนิฮงสตีล | เอ็นอีซี |
| 1997 | 4 | ชินนิฮงสตีล | ไดเอ |
| 1998 | 5 | เอ็นอีซี | โตโยโบ |
| 1999 | 6 | ซันโทรี่ | เอ็นอีซี |
| 2000 | 7 | ซันโทรี่ | โตโยโบ |
| 2001 | 8 | ซันโทรี่ | ฮิซามิตสึสปริงส์ |
| 2002 | 9 | ซันโทรี่ | เอ็นอีซี |
| 2003 | 10 | ซันโทรี่ | ไพโอเนียร์เรดวิงส์ |
| 2004 | 11 | โทเรย์แอร์โรส์ | เอ็นอีซี |
| 2005 | 12 | โอซากะเบลเซอส์ซาไก | ไพโอเนียร์เรดวิงส์ |
ทำเนียบแชมป์ > วี・พรีเมียร์ลีก

| ฤดูกาล | ทีมชาย | ทีมหญิง |
| --- | --- | --- |
| 2006/2007 | ซันโทรี่ซันเบิดส์ | ฮิซามิตสึสปริงส์ |
| 2007/2008 | พานาโซนิคแพนเทอส์ | โทเรย์แอร์โรส์ |
2008/2009: โทเรย์แอร์โรส์
| 2009/2010 | พานาโซนิคแพนเทอส์ | โทเรย์แอร์โรส์ |
| 2010/2011 | โอซากะเบลเซอส์ซาไก | เจที มาร์เวลลัส |
| 2011/2012 | พานาโซนิคแพนเทอส์ | โทเรย์แอร์โรส์ |
| 2012/2013 | โอซากะเบลเซอส์ซาไก | ฮิซามิตสึสปริงส์ |
| 2013/2014 | พานาโซนิคแพนเทอส์ | ฮิซามิตสึสปริงส์ |
| 2014/2015 | เจที ธันเดอร์ | เอ็นอีซีเรดร็อกเก็ตส์ |
| 2015/2016 | โทโยดะโกเซย์เตรฟวยร์ซา | ฮิซามิตสึสปริงส์ |
| 2016/2017 | โทเรย์แอร์โรส์ | เอ็นอีซีเรดร็อกเก็ตส์ |
| 2017/2018 | พานาโซนิคแพนเทอส์ | ฮิซามิตสึสปริงส์ |
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.vleague.or.jp/ - V.League official site (Japanese)
สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่น

สำนักงานใหญ่ของสมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่นในเขตชิโยดะ โตเกียว
สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่น (อังกฤษ: Japan Go Association) หรือ นิฮงคิอิน (ญี่ปุ่น: 日本棋院) เป็นองค์การหลักของหมากล้อมในประเทศญี่ปุ่น ที่ดูแลระบบมืออาชีพของญี่ปุ่นและออกประกาศนียบัตรสำหรับการจัดอันดับดั้งมือสมัครเล่น ซึ่งตั้งอยู่ในโตเกียว ส่วนสมาคมหมากล้อมรายใหญ่อีกแห่งในประเทศญี่ปุ่นคือสมาคมหมากล้อมแห่งคันไซ นวัตกรรมรวมถึงระบบการเลื่อนตำแหน่งโอเตไอ, การจำกัดเวลาในเกมระดับอาชีพ และการออกประกาศนียบัตรให้แก่ผู้เล่นระดับสมัครเล่นที่เชี่ยวชาญเพื่อยืนยันอันดับของพวกเขา
ประวัติ

สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่นได้รับการก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1924 ประธานคนแรกของสมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่นคือมากิโนะ โนบูอากิ ซึ่งเป็นผู้อุปถัมภ์หมากล้อมคนสำคัญ โดยมีคิชิจิโร โอกูระ เป็นรองประธาน ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่ในขณะนั้นได้เข้าร่วมกับองค์การที่เพิ่งเริ่มต้น ยกเว้นฝ่ายอิโนอูเอะในโอซากะ รวมถึงโนซาวะ ชิกูโช ส่วนกลุ่มแตกคอชั่วคราวที่เรียกว่าคิเซชะได้รับการแต่งตั้งไม่นานหลังจากที่สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้น แต่ผู้เล่นส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องได้กลับไปที่สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่นภายในสองสามปี จากนั้นใน ค.ศ. 1950 สาขาตะวันตกก็แยกออกเป็นสมาคมหมากล้อมแห่งคันไซ
การแข่งขัน

สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่นได้จัดการแข่งจำนวนมากสำหรับผู้เล่นระดับอาชีพ การแข่งขันรายการสำคัญ ได้แก่คิเซ, เมจิน, ฮงอินโบ, จูดัง, เท็นเง็น, โกเซ และโอซะ นอกจากนี้ ยังมีรายการฮงอินโบ, เมจิน และคิเซแยกต่างหากสำหรับผู้หญิง
สำนักงานองค์กร

สำนักงานใหญ่โตเกียว (อิชิงายะ): 7-2 โกบังโจ เขตชิโยดะ โตเกียว
ศูนย์โตเกียวยูรากูโชอิโงะ: ชั้น 9 โตเกียว โคสึ-ไคกัง 2-10-1 ยูรากูโจ เขตชิโยดะ โตเกียว
สำนักงานใหญ่โอซากะ: ชั้น 10 แอพลอสทาวเวอร์ 19-19 ซายามาชิ โอซากะ
โอซากะอูเมดะอิโงะซาลอน: ชั้น 6 ฮันคิว ไฟฟ์ แอนเนกซ์ บิลดิง 1-23 ซูมิดาโจ เขตคิตะ โอซากะ
สำนักงานใหญ่ชูบุ: 1-19 ซิวโมกูโจ เขตฮิงาชิ นาโงยะ
ศูนย์วัฒนธรรมหมากล้อมแห่งทวีปยุโรป ของสมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่น: สโคกลันด์ 14,1181 ฮาเฟ อัมสเติลเวน ประเทศเนเธอร์แลนด์
สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่น ประจำประเทศบราซิล: ถนน ดร. ฟาบรีซีอู ฟัมปรี เลขที่ 116 อานา รอซา - เซาเปาลู - ประเทศบราซิล
สถาบันสมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่น ประจำภาคตะวันตกของสหรัฐ: 700 เอ็น.อี. ถนนสายที่ 45 ซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศเกาหลี
สมาคมเหวย์ฉีแห่งประเทศจีน [en]
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ Nihon Ki-in (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ 公益財団法人 日本棋院　公式サイト (ในภาษาญี่ปุ่น)
สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่น ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่น ที่อินสตาแกรม
日本棋院関西総本部
日本棋院関西総本部 osakaigo ที่ทวิตเตอร์
日本棋院中部総本部
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii
องค์การปกครองกรุงโตเกียว

| --- | --- |
สัญลักษณ์ของกรุงโตเกียว
เว็บไซต์: tokyo.lg.jp/english
ฝ่ายนิติบัญญัติ
สภานิติบัญญัติ: สภากรุงโตเกียว
สถานที่ประชุม: อาคารสภากรุงโตเกียว เขตชินจูกุ
ฝ่ายบริหาร
ผู้ว่าราชการ: ผู้ว่าราชการกรุงโตเกียว
องค์การปกครองกรุงโตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京都庁) คือส่วนราชการท้องถิ่นของกรุงโตเกียว ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสี่สิบเจ็ดจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น องค์การปกครองกรุงโตเกียวมีฝ่ายบริหารคือผู้ว่าราชการกรุงโตเกียว และมีฝ่ายนิติบัญญัติคือสภากรุงโตเกียว ซึ่งล้วนมาจากการเลือกตั้งทางตรง ที่ทำการขององค์การฯอยู่ที่ศาลาว่าการกรุงโตเกียว
องค์การปกครองกรุงโตเกียวถือเป็นองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีงบประมาณมหาศาลในระดับสิบล้านล้านเยน ซึ่งใหญ่กว่าขนาดเศรษฐกิจของหลายประเทศ นอกจากนี้ องค์การฯยังมีเจ้าหน้าที่กว่าหนึ่งแสนหกหมื่นคน ซึ่งมากกว่าเจ้าหน้าที่รัฐของหลายประเทศ ด้วยเหตุนี้ ผู้ว่าราชการกรุงโตเกียวจึงมีอิทธิพลพอสมควรต่อเศรษฐกิจญี่ปุ่น
โครงสร้างราชการกรุงโตเกียว

ภายใต้กฎหมายญี่ปุ่น โตเกียวเป็นแห่งเดียวที่มีฐานะเป็น กรุง (都) หรือคำภาษาอังกฤษว่า metropolis ภายในมหานครโตเกียวจะประกอบด้วยเขตการปกครองประเภทต่าง ๆ ได้แก่ เขตพิเศษ 23 แห่ง (特別区) ซึ่งเคยเป็นพื้นที่ของนครโตเกียวที่ถูกยุบไปเมื่อปี 1943 ปัจจุบันเขตพิเศษแต่ละแห่งมีลักษณะการปกครองแบบเทศบาล มีนายกเทศมนตรีและสภา นอกจากเขตพิเศษแล้ว โตเกียวยังครอบคลุมเทศบาลนครจำนวน 26 แห่ง (市), เทศบาลเมือง 5 แห่ง (町), และเทศบาลหมู่บ้าน 8 แห่ง (村) เทศบาลเหล่านี้ตั้งอยู่ในส่วนที่เรียกว่าโตเกียวตะวันตก และแนวหมู่เกาะที่อยู่ห่างไกลจากเกาะหลักของญี่ปุ่น ได้แก่ หมู่เกาะอิซุ และหมู่เกาะโองาซาวาระ
สภากรุงโตเกียว

สภากรุงโตเกียว (東京都議会) เป็นองค์การฝ่ายนิติบัญญัติของกรุงโตเกียว ประกอบด้วยสมาชิก 127 คนจาก 42 เขตเลือกตั้ง สมาชิกสภามีวาระดำรงตำแหน่งคราวละสี่ปี ไม่จำกัดวาระ หนึ่งสมัยประชุมให้มีสี่ครั้ง ในเดือนกุมภาพันธ์ มิถุนายน กันยายน และธันวาคม ครั้งละสามสิบวัน สภากรุงโตเกียวมีหน้าที่ให้ความเห็นชอบร่างงบประมาณรายจ่ายประจำปี ตลอดจนแต่งตั้งข้าราชการตำแหน่งสำคัญ เช่น รองผู้ว่าราชการกรุงโตเกียว
ศาลาว่าการกรุงโตเกียว
สาหร่ายมาริโมะ

| มาริโมะ マリモ |
| --- | --- |

สาหร่ายมาริโมะในทะเลสาบอากัง ประเทศญี่ปุ่น

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
หมวด:: Chlorophyta Chlorophyta
ชั้น:: Ulvophyceae Ulvophyceae
อันดับ:: Cladophorales Cladophorales
วงศ์:: Pithophoraceae Pithophoraceae Kützing
สกุล:: Aegagropila Aegagropila Kützing
สปีชีส์:: Aegagropila linnaei
ชื่อทวินาม
Aegagropila linnaei Kützing

ชื่อพ้อง
 Cladophora aegagropila (L.) Rabenhorst
สาหร่ายมาริโมะ (อังกฤษ: Marimo; ญี่ปุ่น: マリモ, 毬藻 ความหมาย พืชน้ำที่มีลักษณะเป็นก้อนกลม; ชื่อวิทยาศาสตร์: Aegagropila linnaei หรือ Cladophora aegagropila var. linnaei) พืชน้ำชนิดหนึ่ง จำพวกสาหร่าย นับเป็นสาหร่ายประเภทเดียวกับสาหร่ายสีเขียว หรือสาหร่ายน้ำจืดประเภทที่พบได้ทั่วไปในแหล่งน้ำของประเทศไทย เช่น สาหร่ายไก ที่เป็นเส้นยาว และนิยมนำมารับประทานเป็นอาหาร
ลักษณะและถิ่นที่อยู่อาศัย

สาหร่ายมาริโมะ เป็นสาหร่ายที่มีลักษณะพิเศษเห็นได้ชัดเจน คือ จับตัวกันเป็นก้อนกลม ๆ คล้ายลูกบอลที่มีขนปุยคล้ายกำมะหยี่สีเขียว ซึ่งลักษณะของเส้นขนนั้นเมื่อนำมาส่องโดยกล้องจุลทรรศน์กำลังขยายสูงจะเห็นมีการแตกแขนงทางด้านข้างด้านใดด้านหนึ่ง โดยประกอบด้วยเซลล์รูปทรงกระบอกเรียงต่อกัน เซลล์จะมีผนังสามชั้น มีคลอโรพลาสต์แบบร่างแหกระจายอยู่ทั่วเซลล์
สาหร่ายมาริโมะ เป็นพืชพื้นเมืองที่พบได้ในทะเลสาบอากัง ในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น และพบได้ในทะเลสาบมิวัทน์ ประเทศไอซ์แลนด์ โดยจะพบได้ในน้ำระดับความลึกประมาณ 2–2.5 เมตร และเป็นบริเวณที่มีแสงแดดส่องผ่านมาค่อนข้างน้อย โดยรูปทรงกลมของสาหร่ายมาริโมะนั้นเกิดจากการพัดพาของกระแสน้ำภายในทะเลสาบจึงทำให้มีรูปทรงกลม โดยขนาดที่พบในธรรมชาติที่มีขนาดใหญ่ที่สุดมีเส้นผ่าศูนย์กลางได้ถึง 20–30 เซนติเมตร โดยมีอัตราการเจริญเติบโตที่ช้ามาก เฉลี่ยปีละเพียง 0.5–1 เซนติเมตรต่อปีเท่านั้น  มีการขยายพันธุ์ด้วยการสร้างสปอร์ หรือการแบ่งตัวอย่างช้า ๆ เป็นก้อนเล็ก ๆ
ความนิยม

สาหร่ายมาริโมะ ได้รับความนิยมอย่างยิ่งในการเลี้ยงเป็นพืชไม้น้ำในตู้เลี้ยงปลา โดยชาวญี่ปุ่นเชื่อว่า เมื่อพกติดตัวหรือมีไว้ในครอบครองจะนำมาซึ่งโชคลาภ จนกลายเป็นสินค้าที่ขายดีในท้องถิ่น เช่น จังหวัดฮกไกโด เสมือนเป็นของฝากประจำจังหวัด โดยในปัจจุบันได้มีการผลิตสาหร่ายมาริโมะบรรจุไว้ในภาชนะต่าง ๆ คล้ายของขวัญเพื่อการจำหน่ายอีกด้วย เช่น ขวดโหลแก้วใบเล็ก ๆ รูปทรงต่าง ๆ หรือมีรูปพรรณคล้ายพวงกุญแจก็มี แม้ปัจจุบันทางรัฐบาลญี่ปุ่นได้ประกาศให้สาหร่ายมาริโมะเป็นสาหร่ายชนิดหนึ่งใน 150 ชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ของญี่ปุ่น ห้ามมีไว้ในครอบครองเว้นแต่เป็นไปเพื่อการศึกษา เนื่องจากการนำขึ้นมาขายจากทะเลสาบทำให้จำนวนของสาหร่ายลดลง ซึ่งกระแสความนิยมนี้ได้แพร่มาถึงประเทศไทยด้วย ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2557 โดยเป็นกระแสนิยมในอินเทอร์เน็ต ผ่านทางเน็ตไอดอล เช่น สกลรัตน์ วรอุไร หรือ โฟร์ วงโฟร์-มด ที่ได้โพสต์ภาพสาหร่ายมาริโมะของตนลงอินสตาแกรม และต่อมาได้เปิดเผยว่า เลี้ยงสาหร่ายมาริโมะผ่านทางรายการโทรทัศน์รายการหนึ่งที่ได้รับความนิยม จึงเป็นกลายเป็นกระแสโดยเฉพาะในหมู่วัยรุ่นที่นิยมมอบให้แก่กันในโอกาสต่าง ๆ  มีราคาขายตั้งแต่หลักร้อยจนถึงหลักหมื่น สาหร่ายที่จำหน่ายเกิดจากการเพาะขยายพันธุ์เองโดยผู้นำเข้าหรือผู้ขาย ซึ่งในปัจจุบันยังมีการพัฒนาไปถึงขั้นมีการสร้างแอปพลิเคชันในโทรศัพท์มือถือแบบสมาร์ทโฟน เป็นเรื่องการเลี้ยงสาหร่ายมาริโมะในโลกเสมือนจริงอีกด้วย
การเลี้ยงดู

การเลี้ยงสาหร่ายมาริโมะนั้น มีการเลี้ยงกันอย่างยาวนานแล้วสำหรับวงการไม้น้ำ หรือผู้ที่นิยมการเลี้ยงปลาขนาดเล็กในตู้ไม้น้ำ โดยเรียกชื่อต่างกันออกไป เช่น "มอสบอล" (Moss ball), "เลคบอล" (Lake ball) หรือ "คลาโดโฟราบอล" (Cladophora ball) เป็นต้น การเลี้ยงสาหร่ายมาริโมะในตู้เลี้ยงปลานั้นไม่ได้ง่ายนัก เพราะเป็นสาหร่ายที่จะเจริญเติบโตได้ในน้ำที่มีอุณหภูมิต่ำ คือ ประมาณ 15–29 องศาเซลเซียส และค่าความเป็นกรดเป็นด่างของน้ำ (pH) ประมาณ 6–8.5 หากอุณหภูมิสูงกว่า 30 องศาเซลเซียส จะทำให้สาหร่ายมาริโมะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลหรือสีเหลืองและตายได้ในที่สุด อีกทั้งยังต้องให้อาหาร ซึ่งได้แก่ ปุ๋ยน้ำ สำหรับการเลี้ยงไม้น้ำทั่วไป และต้องเลี้ยงในสถานที่ที่มีแสงสว่างไม่มากนัก เพราะสาหร่ายมาริโมะในธรรมชาติอาศัยอยู่ในระดับความลึกที่แสงส่องผ่านไปไม่ถึง อีกทั้งยังต้องการคาร์บอนอีกด้วย ซึ่งผู้เลี้ยงสามารถให้คาร์บอนได้ ด้วยการนำไปแช่ในน้ำเปล่าผสมโซดาในอัตราโซดา 2 ใน 3 ส่วนของภาชนะ แล้วที่เหลือใส่น้ำเปล่าลงไปผสม เป็นเวลา 2–3 ชั่วโมง ประมาณ 1–2 สัปดาห์ต่อครั้ง และยังต้องทำความสะอาดสาหร่ายมาริโมะด้วยเพื่อรักษาความสะอาด อีกทั้งน้ำที่เลี้ยงควรจะผสมเกลือลงไป ในอัตราเกลือ 1 ช้อนชาต่อน้ำ 0.5 ลิตร เพื่อให้มีรสเค็ม เนื่องจากน้ำในแหล่งน้ำธรรมชาติที่สาหร่ายมาริโมะอาศัยอยู่มีแร่ธาตุอาหารมากมายจากน้ำพุร้อน จึงทำให้น้ำมีรสเค็ม สาหร่ายมาริโมะยังไม่ควรเลี้ยงรวมกับปลาหรือสัตว์น้ำที่ทำลายไม้น้ำ เช่น ปลาทองหรือปลาหางนกยูง เป็นต้น
ซึ่งหากเลี้ยงสาหร่ายมาริโมะได้อย่างถูกต้องแล้ว สาหร่ายมาริโมะจะปล่อยฟองอากาศซึ่งเป็นออกซิเจนออกมาเกาะตามตัวหรือลอยขึ้นไปบนผิวน้ำ ซึ่งเป็นผลมาจากการสังเคราะห์แสง และมีอายุยืนนานได้มากกว่า 100 ปี แต่สาหร่ายมาริโมะในสถานที่เลี้ยงจะไม่สามารถขยายพันธุ์ได้ด้วยวิธีการแบ่งสปอร์ เนื่องจากสภาวะอันแตกต่างจากในธรรมชาติ คงได้แต่การแตกตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ ซึ่งผู้เลี้ยงไม่ควรดึงให้แยกตัวกันเอง เพราะเสี่ยงมากต่อการตาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aegagropila linnaei ที่วิกิสปีชีส์
マリモWeb เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมาริโมะ – NPO Akan Tourism Association Town Development Promotion Organization (เมืองคูชิโระ จังหวัดฮอกไกโด)
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q149096  Wikispecies: Aegagropila linnaei  AlgaeBase: 59094  BioLib: 722882  EoL: 961949  GBIF: 5272847  IRMNG: 10909287  NBN: NHMSYS0021059196  NCBI: 162062  NZOR: 00ff677a-d529-42ed-a686-857659451956  uBio: 1983323  WoRMS: 381150 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภาพจำลองสาหร่ายมาริโมะในทะเลสาบมิวัทน์
สาหร่ายมาริโมะปล่อยฟองอากาศ
อังกาเกะ

อังกาเกะคิชิเม็ง
อังกาเกะ (ญี่ปุ่น: 餡掛け) เป็นคำทั่วไปสำหรับเรียกอาหารที่ทำโดยการเติมแป้ง (แป้งคูซุ, แป้งมันฝรั่ง ฯลฯ) ที่ละลายในน้ำหรือน้ำซุปดาชิ แล้วให้ความร้อน ใส่โทโรมิ นอกจากนี้ยังหมายถึงเส้นอูดงและเส้นโซบะที่ใส่โทโรมิที่ทำโดยใช้แป้งคูซุหรือแป้งมันฝรั่งที่ละลายลงน้ำใส่ลงในน้ำซุปดาชิที่ปรุงรสเป็นพิเศษ
ภาพรวม

อังกาเกะจากแป้งคูซุนั้นอาจเรียกอีกอย่างว่า คูซูทามาริ (葛溜) บางครั้งใช้วางบนจานนึ่งหรือต้มหรือรองข้างใต้
อาหารที่ใช้อังกาเกะมีลักษณะที่เรียบลื่นเมื่อสัมผัส และทำให้ร่างกายอบอุ่นไม่เย็นลงง่าย ๆ
ในอาหารจีนเรียกว่า ลิว (溜, liū)
ในประเทศจีนนั้น ข้าวราดอังกาเกะโดยทั่วไปเรียกว่า ฮุ่ยฟั่น (烩饭, 燴飯, huì fàn) และรับประทานกันอย่างแพร่หลายไม่เพียงแต่ในจีนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงภูมิภาคที่มีคนจีนอยู่มากภายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างเช่นสิงคโปร์ด้วย
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ

| อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ นาระโบราณ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
วิหารหลวงพ่อโต วัดโทได
พิกัด: 34°40′N 135°50′E﻿ / ﻿34.667°N 135.833°E﻿ / 34.667; 135.833
ประเทศ: จังหวัดนาระ  ญี่ปุ่น
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iii) (iv) (vi)
อ้างอิง: 870
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2541 (คณะกรรมการสมัยที่ 22)
พื้นที่: 617 ha (1,520 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 1,962.5 ha (4,849 เอเคอร์)
ที่ตั้งของอนุสรณ์สถานฯ ในประเทศญี่ปุ่น
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ (ญี่ปุ่น: 古都奈良の文化財) เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ที่เมืองเกียวโตะ
มรดกโลก

สิ่งก่อสร้างโบราณในเมืองนาระขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 22 เมื่อ พ.ศ. 2541 ที่นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์