stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟิลิปที่ 3 ดยุกแห่งบูร์กอญ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ดยุกแห่งบูร์กอญ
| ฟิลิปที่ 3 ดยุกแห่งบูร์กอญ |
| --- | --- |
 ฟิลิปเลอบง
ขุนนางฝรั่งเศส
เกิด: 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1396 ดิจอง, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 15 มิถุนายน ค.ศ. 1467 บรูจส์, ฟลานเดอร์ส
บิดา: ฌ็องที่ 2 ดยุกแห่งบูร์กอญ
มารดา: มาร์กาเร็ตแห่งบาวาเรีย
ภรรยา: มิเชลล์แห่งวาลัวส์ บอนเนแห่งอาร์ตัวส์ อินแฟนตาอิสซาเบล ดัชเชสแห่งบูร์กอญ
บุตร/ธิดา: บางคน ชาร์ลส์เดอะโบลด์
บทบาท/งาน: ผู้นำของฝ่ายบูร์กอญในสงครามร้อยปี
ขุนนางฝรั่งเศส - กษัตริย์ฝรั่งเศส - ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ฟิลิปเลอบง (ฝรั่งเศส: Philippe le Bon) หรือ ฟิลิปที่ 3 ดยุกแห่งบูร์กอญ เป็นขุนนางชาวฝรั่งเศส ผู้เป็นบุตรของฌ็องที่ 2 ดยุกแห่งบูร์กอญ กับมาร์กาเร็ตแห่งบาวาเรีย  ฟิลิปเดอะกูดได้รับบรรดาศักดิ์เป็นดยุกแห่งบูร์กอญตั้งแต่ปี ค.ศ. 1419 จนกระทั่งเสียชีวิต ฟิลิปมาจากราชตระกูลวาลัวส์ซึ่งเป็นราชวงศ์เป็นพระบรมวงศานุวงศ์ของฝรั่งเศสในขณะนั้น ระหว่างการปกครองดัชชีบูร์กอญก็กลายเป็นอาณาจักรที่มั่งคั่งและมีหน้ามีตาและเป็นศูนย์กลางของศิลปะ ฟิลิปเป็นที่รู้จักกันในประวัติศาสตร์ว่าเป็นผู้ปฏิรูปการบริหาร และเป็นผู้จับตัวโจนออฟอาร์ค นอกจากนั้นการเปลี่ยนข้างไปมาของการสวามิภักดิ์ระหว่างระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศสในสมัยการปกครองของฟิลิปก็เป็นการทำเพื่อสร้างความมั่นคงให้แก่บูร์กอญ
นอกจากจะเป็นผู้มีความสามารถทางการปกครองแล้วฟิลิปเดอะกูดก็ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปะโดยเฉพาะในการสะสมศิลปะเช่นหนังสือวิจิตรที่ฟิลิปเดอะกูดมีในสะสมกว่าหกร้อยเล่มซึ่งทำให้ได้ชื่อว่าเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญที่สุดในยุคนั้น
ดูเพิ่ม

สงครามร้อยปี
ฟีลิป แม็กแซ็ส

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  Philippe Mexès
เกิด:   (1982-03-30) 30 มีนาคม ค.ศ. 1982 (42 ปี)
เกิดที่:  ตูลูซ ฝรั่งเศส
สูง:  1.87 เมตร (6 ฟุต 1 1⁄2 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เอซี มิลาน
หมายเลข:  5
ชุดเยาวชน
1987–1990:  Toulouse-Mirail
1990–1997:  ตูลูส
1997–1999:  โอแซร์
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1999–2004 |  โอแซร์ |  133 |  (7) |
| 2004–2011 |  โรม่า |  183 |  (37) |
| 2011– |  เอซี มิลาน |  13 |  (13) |
ทีมชาติ‡
| 2002– |  ฝรั่งเศส |  29 |  (21) |
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น และ เป็นข้อมูล ณ วันที่ 2 May 2012.  † ลงเล่น (ประตู)  ‡ จำนวนนัดที่ลงเล่นและจำนวนประตูในนามทีมชาติ ข้อมูล ณ วันที่ 18:56, 19 June 2012 (UTC)
ฟีลิป แม็กแซ็ส (ฝรั่งเศส: Philippe Mexès) เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1982 เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลเอซี มิลาน ใน เซเรียอา ประเทศอิตาลี และ ฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส ชุดปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ Philippe Mexes ที่ Soccerbase
ฟร็องซัว เดอ ซาล

| นักบุญฟร็องซัว เดอ ซาล |
| --- | --- |

มุขนายกและนักปราชญ์แห่งคริสตจักร
เกิด: 21 สิงหาคม ค.ศ. 1567 ชาโตเดอซาล ดัชชีซาวอย  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เสียชีวิต: 28 ธันวาคม ค.ศ. 1622 ลียง ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก แองกลิคัน
เป็นนักบุญ: 8 เมษายน ค.ศ. 1665  โดย สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 7
วันฉลอง: 24 มกราคม
สัญลักษณ์: พระหฤทัยของพระเยซู มงกุฏหนาม
องค์อุปถัมภ์: นักข่าว
นักบุญฟร็องซัว เดอ ซาล (ฝรั่งเศส: Saint François de Sales; 21 สิงหาคม ค.ศ. 1567 – 28 ธันวาคม ค.ศ. 1622) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวฝรั่งเศส ได้รับแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งเจนีวา ผลงานที่สำคัญของท่านคือการดึงชาวเมืองชาเบลส์ซึ่งไปนับถือนิกายโปรเตสแตนต์ลัทธิคาลวินให้หันกลับมานับถือนิกายโรมันคาทอลิกได้สำเร็จ นอกจากนี้ท่านยังได้สร้างสรรค์วรรณกรรมไว้มากมายซึ่งมีส่วนสำคัญในการเสริมสร้างความศรัทธาในคริสต์ศาสนานิกายคาทอลิก จนต่อมาท่านได้รับยกย่องว่าเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักร และเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์นักข่าว นักหนังสือพิมพ์ และนักเขียน
ประวัติ

นักบุญฟร็องซัว เดอ ซาล เกิดในตระกูลขุนนางในดัชชีซาวอย ทางภาคใต้ของฝรั่งเศส ด้วยความที่เป็นบุตรคนโตในบุตรทั้ง 6 คน บิดาจึงตั้งใจจะให้ทำงานตุลาการศาลล่างและส่งไปเรียนที่วิทยาลัยในเมืองลาโรชและอานซี เมื่ออายุได้ 16 ปี เดอ ซาลก็เข้าเรียนด้านวาทศิลป์และมนุษยศาสตร์ที่ Collège de Clermont ขณะอยู่ที่นี่ได้เข้าร่วมการอภิปรายด้านเทววิทยา และเกิดความสงสัยเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องเทวลิขิต และทุกข์ใจมากจนล้มป่วย จนที่สุดในปี ค.ศ. 1587 จึงตัดสินใจอุทิสตนต่อพระเจ้าโดยเชื่อว่าความรักของพระองค์ย่อมนำสิ่งที่ดีมาสู่มนุษย์ทุกคนรวมทั้งตัวเอง จนปี ค.ศ. 1588 ได้ย้ายไปเรียนนิติศาสตร์และเทววิทยาที่มหาวิทยาลัยปาโดวา ประเทศอิตาลีจนจบปริญญาเอกในปี ค.ศ. 1592
หลังจบการศึกษา บิดาของเดอ ซาลได้ปูทางชีวิตขุนนางให้โดยเตรียมแต่งตั้งให้เป็นวุฒิสมาชิกแห่งช็องเบรี และหาสตรีสูงศักดิ์มาเป็นคู่สมรส แต่แผนการทั้งหมดก็ต้องล้มเหลวเพราะเดอ ซาลตัดสินใจจะบวชเป็นบาทหลวง บิดาต้องจำใจยอมรับการตัดสินใจของบุตรเพราะบิชอปโกลด เดอ กรานีแยร์ (Claude de Granier) บิชอปแห่งเจนีวาในขณะนั้นได้เข้าช่วยเดอ ซาล โดยให้เขาได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงจนสำเร็จแล้วแต่งตั้งให้เป็นอธิการอาสนวิหารเจนีวา (ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สำคัญรองจากบิชอป) ในปี ค.ศ. 1593
การงาน

นับตั้งแต่มีการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ขึ้น ชาวเจนีวาจำนวนมากได้หันไปเข้ารีตนิกายใหม่นี้ ส่งผลให้อาสนะของบิชอปแห่งเจนีวาซึ่งเป็นสัญลักษณ์อำนาจของนิกายคาทอลิกต้องถูกย้ายไปตั้งที่เมืองอานซี แคว้นซาวอยแทน เดอ ซาลในฐานะที่เป็นบาทหลวงก็ได้เผยแผ่ศาสนาอย่างแข็งขัน สามารถเข้าถึงคนยากจน รู้จักพัฒนาภาษาสัญลักษณ์เพื่อใช้เทศน์ให้กับคนหูหนวก เป็นต้น จนสามารถนำชาวโปรเตสแตนต์ให้หันกลับมาสู่ความเชื่อเดิม (เป็นคำที่เดอ ซาล ใช้หมายถึงแนวทางของคาทอลิก) ได้เป็นจำนวนมาก
ในปี ค.ศ. 1602 บิชอปแห่งเจนีวาถึงแก่กรรม เดอ ซาล จึงได้รับอภิเษกให้เป็นบิชอปแห่งเจนีวาสืบต่อแทน แต่ท่านได้ไปเจนีวาแค่ 2 ครั้งเท่านั้น ครั้งแรกไปตามพระบัญชาของสมเด็จพระสันตะปาปาที่ให้ท่านไปชักนำเบซานักเทววิทยาผู้สืบทอดแนวคิดของคาลวินให้กลับมานับถือคาทอลิก อีกครั้งหนึ่งเป็นการเดินทางผ่าน
นอกจากนี้ในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1610 ท่านยังร่วมกับนักบุญฌาน เดอ ช็องตาล (Jeanne de Chantal) ก่อตั้งคณะแม่พระเสด็จเยี่ยม (Order of the Visitation of Holy Mary) ซึ่งเป็นคณะนักบวชคาทอลิกหญิงที่เน้นงานเยี่ยมเยียนและช่วยเหลือคนป่วยและคนยากจน
การถึงแก่กรรม

นักบุญฟร็องซัว เดอ ซาล ถึงแก่กรรมขณะร่วมเดินทางในคณะของดยุกชาร์ล อิมมานูเอลที่ 1 ดยุกแห่งซาวอย เมื่อวันที่28 ธันวาคม ค.ศ. 1622 ที่เมืองลียง ประเทศฝรั่งเศส ขณะอายุได้เพียง 55 ปี หลังจากให้โอวาทแก่นักพรตหญิงท่านหนึ่งเป็นคำสุดท้ายว่า “ความถ่อมตน”
ในปี ค.ศ. 1661 ท่านได้รับการประกาศเป็นบุญราศีโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 7 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญในอีก 3 ปีให้หลัง ต่อมาในปี ค.ศ. 1877 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ก็ประกาศให้ท่านเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักรด้วย
ฟร็องซัว บูเช

“อาหารเช้า” ค.ศ. 1739
ฟร็องซัว บูเช (ฝรั่งเศส: François Boucher; 29 กันยายน ค.ศ. 1703 - 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1770) เป็นจิตรกรสมัยโรโคโคคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีชื่อเสียงในงานเขียนที่เป็นอุดมคติและอวบอิ่ม (voluptuous) ของภาพประเภทคลาสสิก อุปมานิทัศน์ และท้องทุ่ง (pastoral) นอกจากนั้นบูเชก็ยังเขียนภาพเหมือนหลายภาพของมาดาม เดอ ปงปาดูร์
ดูเพิ่ม

ศิลปะโรโคโค
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฟร็องซัว บูเช
www.francoisboucher.org เก็บถาวร 2023-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 64 works by François Boucher
French Engraving
สมุดภาพ

“วีนัสสรงน้ำ”
ค.ศ. 1751
“มารี-หลุยส์ โอเมอร์ฟี”
ราว ค.ศ. 1752
“ไดแอนนาสรงน้ำ”
ค.ศ. 1742
“Renaud และ Armide”
ค.ศ. 1770
“วัลคันมอบอาวุธสำหรับเอเนสแก่วีนัส”
ค.ศ. 1770
“มาดาม เดอ ปงปาดูร์”
 ราว ค.ศ. 1750
“Madame Bergeret”
ค.ศ. 1746
“ศีรษะสตรี”
ราว ค.ศ. 1750
“ยุวเทพ”
ค.ศ. 1761
“Die Modistin”
ค.ศ. 1746
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
ฟุงชาล

ฟุงชาล (โปรตุเกส: Funchal) เป็นเมืองใหญ่ที่สุดและเมืองหลวงของหมู่เกาะมาเดรา ดินแดนปกครองตนเองของโปรตุเกส เมืองมีประชากร 111,892 คน เป็นเมืองหลวงของมาเดรามากกว่า 5 ศตวรรษ
บุคคลที่มีชื่อเสียง

คริสเตียโน โรนัลโด นักฟุตบอลทีมชาติโปรตุเกส
ฟร็องซัว ทรูว์โฟ

| ฟร็องซัว ทรูว์โฟ |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 6 กุมภาพันธ์, ค.ศ. 1932
เสียชีวิต: 21 ตุลาคม ค.ศ. 1984 จังหวัดโอดแซน ประเทศฝรั่งเศส
อาชีพ: ผู้กำกับภาพยนตร์,นักเขียนบทภาพยนตร์,นักแสดง
ปีที่แสดง: 1955 - 1983
ผลงานเด่น: The 400 Blows
รางวัล
ออสการ์: Day for Night รางวัลภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยมปี 1973
ฐานข้อมูล
IMDb
ฟร็องซัว รอล็อง ทรูว์โฟ (ฝรั่งเศส: François Roland Truffaut; 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1932 - 21 ตุลาคม ค.ศ. 1984) เป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกภาพยนตร์นิวเวฟฝรั่งเศส และถึงแม้ปัจจุบันนี้เขาจะตายไปแล้ว ทรูว์โฟก็ยังเป็นที่จำจดว่าเป็นผู้ที่มีความสำคัญอย่างมากในวงการภาพยนตร์ฝรั่งเศสอยู่
ชีวิตในวัยเด็ก

ทรูว์โฟเกิดจากพ่อแม่ที่ไม่ได้แต่งงานกันในปารีส ในช่วงแรกอยู่กับแม่แท้ ๆ และพ่อเลี้ยงชื่อ รอล็อง ทรูว์โฟ (Roland Truffaut) ทั้งสองเป็นชาวคาทอลิกที่เคร่งครัด พ่อแท้ ๆ ของเขาเป็นหมอฟันชาวยิวชื่อ รอล็อง เลวี (Roland Lévy) แต่ไม่เคยได้พบกันเลย ในชีวิตช่วงวัยเด็กของทรูว์โฟมีความขมขื่นมาก เขาได้ให้ความคิดเห็นว่า หนังเรื่อง The 400 Blows (1959) นั้นเสมือนกับเป็นอัตชีวประวัติของเขาเอง และสาเหตุที่เขาหันมาสนใจด้านภาพยนตร์นั้นมาจากนักเขียนและนักวิจารณ์ภาพยนตร์ชื่ออ็องเดร บาแซ็ง (André Bazin) เป็นพ่อบุญธรรมของเขา
รายชื่อหนัง > ผู้กำกับ

| ปี | ชื่อเรื่อง | ชื่อเรื่องในภาษาฝรั่งเศส | เกร็ด |
| --- | --- | --- | --- |
| 1955 | Une Visite | Une Visite |  |
| 1957 | Les Mistons aka The Mischief Makers, aka The Misfits | Les Mistons |  |
| 1958 | Une Histoire d'eau aka A Story of Water | Une Histoire d'eau | กำกับร่วมกับ Jean-Luc Godard |
| 1959 | The 400 Blows | Les Quatre cents coups | ซีรีส์ Antoine Doinel |
| 1960 | Shoot the Piano Player aka Shoot the Pianist | Tirez sur le pianiste |  |
| 1962 | Jules and Jim | Jules et Jim |  |
| 1962 | Antoine and Colette | Antoine et Colette | ซีรีส์ Antoine Doinel จากตอน Love at Twenty |
| 1964 | The Soft Skin | La Peau douce |  |
| 1965 | Fahrenheit 451 | n/a | ถ่ายทำที่ประเทศอังกฤษ |
| 1968 | The Bride Wore Black | La Mariée était en noir |  |
| 1968 | Stolen Kisses | Baisers volés | Antoine Doinel series |
| 1969 | Mississippi Mermaid | La Sirène du Mississippi |  |
| 1970 | The Wild Child aka The Wild Boy | L'Enfant sauvage |  |
| 1970 | Bed and Board | Domicile conjugal | Antoine Doinel series |
| 1971 | Two English Girls | Les Deux anglaises et le continent |  |
| 1972 | Such a Gorgeous Kid Like Me aka A Gorgeous Bird Like Me | Une belle fille comme moi |  |
| 1973 | Day for Night | La Nuit américaine | Winner of the Academy Award for Best Foreign Language Film |
| 1975 | The Story of Adele H. | L'Histoire d'Adèle H. |  |
| 1976 | Small Change | L'Argent de poche |  |
| 1977 | The Man Who Loved Women | L'Homme qui aimait les femmes |  |
| 1978 | The Green Room | La Chambre verte |  |
| 1979 | Love on the Run | L'Amour en fuite | Antoine Doinel series |
| 1980 | The Last Metro | Le Dernier métro |  |
| 1981 | The Woman Next Door | La Femme d'à côté |  |
| 1983 | Confidentially Yours | Vivement dimanche! |  |
รายชื่อหนัง > คนเขียนบทอย่างเดียว

| Year | Title | Original title | Notes |
| --- | --- | --- | --- |
| 1960 | Breathless | À bout de souffle | กำกับโดย Jean-Luc Godard |
| 1988 | The Little Thief | La Petite voleuse | กำกับโดย Claude Miller |
| 1995 | Belle Époque | Belle Époque | Miniseries, with Jean Gruault; กำกับโดย Gavin Millar |
รายชื่อหนัง > นักแสดง

| Year | Title | Role | Notes |
| --- | --- | --- | --- |
| 1977 | Close Encounters of the Third Kind | Claude Lacombe | กำกับโดย Steven Spielberg |
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟร็องซัว ทรูว์โฟ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Senses Of Cinema: ฟร็องซัว ทรูว์โฟ
พระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกส

| พระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |
พระเจ้าเปดรูที่ 5 ขณะทรงมีพระชนมายุได้ 23 พรรษา 
พระมหากษัตริย์โปรตุเกสและอัลการ์วึช
ครองราชย์: 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1853 - 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861
ก่อนหน้า: มาริอาที่ 2 และฟือร์นังดูที่ 2
ถัดไป: ลูอิชที่ 1

พระราชสมภพ: 16 กันยายน ค.ศ. 1837
สวรรคต: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861  (พระชนมายุ 24 พรรษา)
คู่อภิเษก: ชเตฟานีแห่งโฮเอินโซลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน
ราชวงศ์: บราแกนซา
พระราชบิดา: พระเจ้าฟือร์นังดูที่ 2 แห่งโปรตุเกส
พระราชมารดา: สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกส
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: Pedro V de Portugal) (16 กันยายน ค.ศ. 1837 - 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861) หรือพระนามเต็ม เปดรู ดึ อัลกันตารา มารีอา ฟือร์นังดู มีแกล ราฟาเอล กงซากา ซาเวียร์ ฌูเอา อังตอนียู ลีโอโปลดู วิตอร์ ฟรังซิชกู ดึ อัซซิช จูลียู อเมลียู เป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสตั้งแต่ ค.ศ. 1853 จนถึง ค.ศ. 1861
ต้นพระชนม์ชีพและการเสด็จขึ้นครองราชย์

พระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกส เป็นพระโอรสของสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกสและพระเจ้าเฟอร์นันโดที่ 2 แห่งโปรตุเกส ในฐานะทายาทในราชบัลลังก์โปรตุเกส พระองค์จึงมีพระอิสสริยศเป็นเจ้าชายรัชทายาทและดยุกแห่งบรากันซาพระองค์ที่ 19
ในฐานะพระมหากษัตริย์พระองค์ทรงทุ่มเทและขยันขันแข็งในการประกอบพระราชกรณีกิจภายใต้คำแนะนำจากพระราชบิดา รัชกาลของพระองค์​​เป็นการวางรากฐานของรัฐโปรตุเกสและโครงสร้างพื้นฐานที่ทำให้ประเทศเข้มแข็ง ภายใต้การปกครองของพระองค์ถนนและทางรถไฟถูกสร้างขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับประชาชน และมีการปรับปรุงระบบสาธารณสุขให้ดีขึ้น พระองค์ทรงได้รับความนิยมมากขึ้นอีเมื่อมีอหิวาตกโรคระบาดเมื่อ 1853-1856 พระองค์ได้เสด็จไปเยี่ยมราษฎรที่ป่วยในโรงพยาบาลและแจกของขวัญเพื่อปลอบใจผู้ป่วย
พระเจ้าเปดรูที่ 5 และพระพี่น้องของพระองค์ เจ้าชายเฟอร์นันโดแห่งโปรตุเกสและเจ้าชายฌูเอา ดยุกแห่งเบย์รา และสมาชิกราชวงศ์พระองค์อื่น ก็ทรงป่วยเป็นโรคไทฟอยด์หรืออหิวาตกโรคในปี ค.ศ. 1861
อภิเษกสมรส

พระเจ้าเปดรูที่ 5 ทรงอภิเษกสมรสกับชเตฟานีแห่งโฮเอินโซลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกสและฟารู พระธิดาองค์โตของเจ้าชายคาร์ล แอนตันแห่งโฮเฮนโซลเลิร์น-ซิกมารินเงนและเจ้าหญิงโจเฌฟีนแห่งบาเดิน ที่กรุงเบอร์ลิน เมื่อ 29 เมษายน 1858 และที่ลิสบอน 18 พฤษภาคม 1858 ชีวิตอภิเษกสมรสของพระองค์ค่อนข้างมีความสุข จนกระทั่งสมเด็จพระราชินีสเตฟานีทรงสวรรคตด้วยโรคคอตีบ การอภิเษกสมรสของพระองค์ไม่มีรัชทายาท ราชบัลลังก์โปรตุเกสจึงถูกส่งต่อไปยังพระเจ้าลูอิสที่ 1 แห่งโปรตุเกสพระอนุชาของพระองค์
พระอิสสริยศ

16 กันยายน 1837 – 15 พฤศจิกายน 1853: ฮิส รอยัล ไฮเนส เจ้าชายรัชทายาทแห่งโปรตุเกส ดยุกแห่งบรากังซา
15 พฤศจิกายน 1853 – 11 พฤศจิกายน 1861: ฮิส โมสต์ เฟธฟูล มาเจสตี พระมหากษัตริย์โปรตุเกสและอัลการ์วึช
พระอิสสริยศ > ตำแหน่งอื่น

ดยุกแห่งบาร์เซโลส
ดยุกแห่งแซกโซนี
มาเควสแห่งวิลลา วิโคซา
เคานท์แห่งออเรม
เคานท์แห่งบาร์เซโลส
เคานท์แห่งอาร์ราอิออโลส
เคานท์แห่งกุยมาราเอส
พระอิสสริยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์โกลเดน ฟลีซ
ฟุตบอลทีมชาติแองโกลา

ฟุตบอลทีมชาติแองโกลา (โปรตุเกส: Seleção nacional de futebol de Angola) เป็นทีมฟุตบอลจากประเทศแองโกลา ทีมชาตินี้ได้เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายหนึ่งครั้งในฟุตบอลโลก 2006
ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง

| ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง François-René de Chateaubriand |
| --- | --- |
ภาพวาดชาโตบรีย็องในวัย 44 ปี

รัฐมนตรีว่าการต่างประเทศฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 28 ธันวาคม 1822 – 4 สิงหาคม 1824
นายกรัฐมนตรี: ฌ็อง-บาติสต์ เดอ วีแลล
ก่อนหน้า: มาตีเยอ เดอ มงมอร็องซี
ถัดไป: อียาแซ็งต์ มักซ็องส์ เดอ ดามัส
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 4 กันยายน ค.ศ. 1768(1768-09-04) แซ็ง-มาโล เบรอตาญ ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1848(1848-07-04) (79 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
คู่สมรส: เซแล็สต์ บุยซง เดอ ลา วีญ (สมรส 1792; 1847)
วิชาชีพ: นักเขียน, นักแปล, นักการทูต

ฟร็องซัว-เรอเน วีกงต์ เดอ ชาโตบรีย็อง (ฝรั่งเศส: François-René, vicomte de Chateaubriand) เป็นนักเขียน, นักประวัติศาสตร์, นักการเมือง และนักการทูตชาวฝรั่งเศส เขาเป็นผู้ก่อตั้งสำนักศิลปะจินตนิยม (Romanticism) ในวงการวรรณกรรมของฝรั่งเศส ตระกูลชาโตบรีย็องเป็นตระกูลขุนนางแคว้นเบรอตาญและเป็นฝ่ายนิยมเจ้า ในยุคที่ปราชญ์ผู้รอบรู้ต่างผันตัวเป็นฝ่ายตรงข้ามกับศาสนจักร เขาได้เขียนหนังสือ อัจฉริยะคริสเตียน (Génie du christianisme) เพื่อปกป้องความเชื่อคาทอลิก ชาโตบรีย็องเคยดำรงตำแหน่งทูตฝรั่งเศสประจำหลายประเทศ ได้แก่ สวีเดน, ปรัสเซีย, สหราชอาณาจักร และรัฐสันตะปาปา
นักประวัติศาสตร์ เพเทอร์ ไก ระบุว่า ชาโตบรีย็องมองตัวเองเป็นนักรักผู้ยิ่งใหญ่ นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ และปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค วงการวรรณกรรมฝรั่งเศสถูกครอบงำโดยชาโตบรีย็องตลอดครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 19
ประวัติ > ช่วงต้นและการลี้ภัย

ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง เกิดในเมืองแซ็ง-มาโล เมื่อ 4 กันยายน ค.ศ. 1768 เป็นบุตรคนเล็กในจำนวนสิบคน เขาเติบโตขึ้นในปราสาทตระกูลซึ่งตั้งอยู่ในเมืองกงบูร์ แคว้นเบรอตาญ บิดาของเขา เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง (René de Chateaubriand) เป็นอดีตกัปตันเรือซึ่งทำธุรกิจค้าขายเรือและค้าทาส บิดาเขาเป็นคนอารมณ์ร้ายและขาดมนุษยสัมพันธ์ นั่นทำให้เด็กชายฟร็องซัวเติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่ขาดความอบอุ่น ความอบอุ่นเดียวที่เขาหาได้คือการเดินเท้าไปหาพี่สาวที่ชื่อลูซีลซึ่งอาศัยอยู่แถบนอกเมืองเท่านั้น สภาพแวดล้อมอันเลวร้ายวัยเด็กเช่นนี้เคยถึงกับทำให้เขาคิดจะยิงตัวตายด้วยปืนไรเฟิลสำหรับล่าสัตว์
ชาโตบรีย็องได้รับการศึกษาที่เมืองดอล (Dol), แรน และดีน็อง (Dinan) ในช่วงแรกเขาตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเป็นทหารเรือหรือบวชเป็นพระดี แต่เมื่อเขามีอายุ 17 ปี เขาก็ตัดสินใจเป็นทหารและได้ยศร้อยตรีในกองทัพฝรั่งเศส ประจำการในนาวาร์ ภายในเวลาสองปีก็ได้เลื่อนยศเป็นร้อยเอก เขาเดินทางไปกรุงปารีสใน ค.ศ. 1788 และได้รู้จักกับเหล่านักเขียนแถวหน้าของฝรั่งเศสในยุคนั้น ยามที่การปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้น ชาโตบรีย็องมีความเห็นอกเข้าใจพวกที่ก่อปฏิวัติในช่วงต้น แต่เมื่อเหตุการณ์ในปารีสรุนแรงขึ้น เขาจึงตัดสินใจเดินทางไปยังทวีปอเมริกาเหนือใน ค.ศ. 1791
ประวัติ > ผจญภัยอเมริกาเหนือ

ในหนังสือ การเดินทางสู่อเมริกา (Voyage en Amérique) ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1826 ระบุว่าชาโตบรีย็องเดินทางถึงฟิลาเดลเฟียในวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1791 เขาได้ไปเยือนนิวยอร์ก, บอสตัน และเลกซิงตัน ก่อนที่จะนั่งเรือล่องแม่น้ำฮัดสันไปยังเมืองออลบานี เขายังได้ติดตามชนเผ่าอินเดียแดงไปยังน้ำตกไนแอการาและประสบอุบัติเหตุแขนหักที่นั่นจนต้องพักรักษาตัวเป็นเวลาหลายเดือนในความดูแลของเผ่าอินเดียแดง ในหนังสือของเขาได้เขียนถึงอุปนิสัยและเรื่องราวของอินเดียแดงไว้มากมาย ประสบการณ์เดินทางในอเมริกาเหนือครั้งนี้กลายเป็นต้นทุนในการเขียนนวนิยายของเขาหลายเรื่อง มี Les Natchez (ค.ศ. 1826), Atala (ค.ศ. 1801) และ René (ค.ศ. 1802) เป็นอาทิ
ประวัติ > กลับฝรั่งเศสและลี้ภัยในลอนดอน

ชาโตบรีย็องกลับมายังฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1792 และเข้าทำหน้าที่ในกองทัพหลวงประจำโคเบล็นทซ์ภายใต้บัญชาของหลุยส์ โฌแซ็ฟ เดอ บูร์บง (Louis Joseph de Bourbon) ต่อมาเขาได้ถูกบิดามารดาคลุมถุงชนให้แต่งงานกับสตรีชั้นสูงชาวเมืองแซ็ง-มาโล ซึ่งเขาไม่เคยแม้แต่จะพบหน้าเธอมาก่อน ตลอดช่วงชีวิตคู่ของทั้งสอง ชาโตบรีย็องมีชู้กับหญิงหลายคนอย่างออกนอกหน้า งานราชการทหารของเขาก็ถึงจุดจบเช่นกัน เขาได้รับบาดเจ็บปางตายในการปิดล้อมตียงวีล ซึ่งเป็นการปะทะสำคัญระหว่างกองทหารฝ่ายนิยมเจ้ากับกองทัพปฏิวัติฝรั่งเศส เขาถูกพาตัวไปยังเจอร์ซีย์และขอลี้ภัยในประเทศอังกฤษ โดยทอดทิ้งภรรยาไว้ในฝรั่งเศส
ชาโตบรีย็องใช้ชีวิตระหว่างลี้ภัยในลอนดอนอย่างแร้นแค้นแสนสาหัส มีรายได้ยังชีพจากการสอนภาษาฝรั่งเศสและรับจ้างแปลเอกสาร แต่ที่เทศมณฑลซัฟฟอล์ก เขาตกหลุมรักสาวอังกฤษผู้หนึ่งนามว่าชาร์ลอต แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นอันจบลงเมื่อเขาถูกไล่ต้อนจนรับสารภาพว่าเขามีภรรยาแล้ว ระหว่างที่ลี้ภัยในอังกฤษนี้เอง ชาโตบรีย็องเริ่มจะคุ้นเคยกับวรรณกรรมอังกฤษ นวนิยายเรื่อง สวรรค์ลา ของจอห์น มิลตัน (ซึ่งต่อมาเขาได้แปลนิยายเรื่องนี้เป็นภาษาฝรั่งเศส) เป็นนิยายที่มีอิทธิพลต่องานของเขาในเวลาต่อมามาก
การลี้ภัยจากบ้านเกิดเมืองนอนทำให้ชาโตบรีย็องพยายามสืบหาว่าอะไรคือสาเหตุของการปฏิวัติฝรั่งเศสซึ่งพรากชีวิตสหายและครอบครัวของเขาไปมากมาย ข้อขบคิดนี้สะท้อนอยู่ในงานเขียนชิ้นแรกของเขา ความเรียงเรื่องปฏิวัติ (Essai sur les Révolutions) ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1797 งานชิ้นนี้ได้อธิบายการปฏิวัติฝรั่งเศสด้วยสำนวนแบบคริสต์ศตวรรษที่ 18 และแทบไม่มีการใช้สำนวนแบบโรแมนติกอยู่เลย จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของชาโตบรีย็องคือการที่เขากลับมานับถือนิกายคาทอลิกใน ค.ศ. 1798
ประวัติ > หวนคืนสู่ฝรั่งเศสของนโปเลียน

เมื่อการปฏิวัติฝรั่งเศสจบลงและมีการนิรโทษกรรมอดีตทหารฝ่ายนิยมเจ้า ชาโตบรีย็องเดินทางกลับฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1800 (ภายใต้รัฐบาลกงสุล) งานเขียน อัจฉริยะคริสเตียน (Génie du christianisme) เพื่อกอบกู้ศรัทธาคาทอลิกได้สร้างชื่อเสียงแก่เขามากมายใน ค.ศ. 1802 งานชิ้นนี้ทำให้เขาได้รับความโปรดปรานจากกงสุลเอก นโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งต้องการจะครอบงำเหนือศาสนจักรคาทอลิกในเวลานั้น นโปเลียนแต่งตั้งชาโตบรีย็องเป็นเลขานุการทูตฝรั่งเศสประจำสันตะสำนัก แต่ไม่นานเขาก็บาดหมางกับพระคาร์ดินัลราชทูต นโปเลียนจึงส่งเขาไปรับตำแหน่งเสนาบดีในรัฐวาเลแทน แต่เมื่อดยุกแห่งอ็องเกียงซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ถูกนโปเลียนสั่งประหารใน ค.ศ. 1804 ชาโตบรีย็องก็ลาออกจากตำแหน่งเพื่อแสดงความไม่พอใจ และหันไปทำงานด้านวรรณกรรมอย่างเดียว แล้วเขาก็ได้รับทรัพย์อย่างไม่คาดคิด จักรพรรดินีเอลิซาเบธ อเล็กเซเยฟนา แห่งรัสเซีย ได้ประทานเงินก้อนโตให้เขาในฐานะที่เขาเป็นผู้พิทักษ์คริสตจักรและควรคู่แก่การได้รับพระอุปถัมภ์
ชาโตบรีย็องใช้เงินที่ได้รับมาใน ค.ศ. 1806 นี้ออกเดินทางท่องเที่ยวยังกรีก, เอเชียน้อย, ปาเลสไตน์, อียิปต์, ตูนิเซีย และสเปน บันทึกที่เขาเขียนระหว่างการเดินทางนี้ถูกนำไปเขียนหนังสือ มรณสักขี (Les Martyrs) มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในยุคโรมัน, หนังสือ เส้นทางจากปารีสถึงเยรูซาเลม (Itinéraire de Paris à Jérusalem) และช่วงที่เดินทางในสเปนถูกนำมาเขียนนิยาย การผจญภัยของบะนูซัรรอจญ์คนสุดท้าย (Les aventures du dernier Abencérage)
ชาโตบรีย็องในวัยหนุ่ม
พระเจ้าเอ็งรีกึแห่งโปรตุเกส

| เอ็งรีกึ |
| --- | --- |
พระคาร์ดินัล
พระบรมสาทิสลักษณ์ ป. 1579
พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์วึช
ครองราชย์: 4 สิงหาคม ค.ศ. 1578 – 31 มกราคม ค.ศ. 1580
ราชาภิเษก: 28 สิงหาคม ค.ศ. 1578 ลิสบอน
ก่อนหน้า: ซึบัชตีเยา
ถัดไป: อังตอนียู (พิพาท) หรือ ฟีลิปึที่ 1

พระราชสมภพ: 31 มกราคม ค.ศ. 1512 ลิสบอน ราชอาณาจักรโปรตุเกส
สวรรคต: 31 มกราคม ค.ศ. 1580 (68 พรรษา) อัลไมริง ราชอาณาจักรโปรตุเกส
ราชวงศ์: อาวิช
พระราชบิดา: พระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระราชมารดา: มารีอาแห่งอารากอน
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พระคาร์ดินัล พระเจ้าเอ็งรีกึแห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: Henrique  ; 31 มกราคม 1512 – 31 มกราคม 1580) ได้รับการถวายพระสมัญญาว่า ผู้บริสุทธิ์ (โปรตุเกส: o Casto) และ กษัตริย์พระคาร์ดินัล (โปรตุเกส: o Cardeal-Rei) ทรงเป็น พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส ตุลาการศาลศาสนา และพระคาร์ดินัลแห่งคริสตจักรนิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งปกครองราชอาณาจักรโปรตุเกส ระหว่างปี ค.ศ. 1578 ถึง 1580 เนื่องจากพระองค์ทรงเป็นนักบวช ทำให้ต้องทรงถือพรหมจรรย์ และไม่มีพระราชบุตรที่จะสืบราชสันตติวงศ์ต่อได้ ด้วยเหตุนี้ราชวงศ์อาวิชที่ปกครองดินแดนโปรตุเกสเป็นเวลาเกือบ 200 ปีสิ้นสุดลง การสวรรคตของพระองค์ทำให้เกิดวิกฤตการณ์การสืบราชบัลลังก์โปรตุเกส ค.ศ. 1580 และท้ายที่สุดก็เกิดการรวมราชบัลลังก์สเปนและโปรตุเกสเป็นสหภาพไอบีเรีย เป็นเวลายาวนาน 60 ปีที่โปรตุเกสมีพระมหากษัตริย์ร่วมกันกับราชอาณาจักรสเปน พระมหากษัตริย์พระองค์ต่อไปของโปรตุเกสหลังสิ้นสุดสหภาพไอบีเรียคือ พระเจ้าฌูเอาที่ 4 ซึ่งทรงฟื้นฟูราชบัลลังก์ขึ้นใหม่ หลังจากอยู่ภายใต้การปกครองของสเปนอย่างยาวนาน
พระชนม์ชีพ

พระเจ้าเอ็งรีกึเสด็จพระราชสมภพที่ ลิสบอน เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 5 ของพระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกส และ มารีอาแห่งอารากอน
พระชนม์ชีพ > พระคาร์ดินัล

ในฐานะที่ทรงเป็นพระโสทรานุชาของพระเจ้าฌูเอาที่ 3 แห่งโปรตุเกส และเป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กในพระมหากษัตริย์ จึงไม่คาดคิดว่าอิงฟังตึเอ็งรีกึจะเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์โปรตุเกส ในช่วงต้นของพระชนม์ชีพ อิงฟังตึเอ็งรีกึทรงรับศีลบวช เพื่อส่งเสริมผลประโยชน์ของโปรตุเกสในด้านคริสตจักรนิกายโรมันคาทอลิกซึ่งในขณะนั้นอยู่ภายใต้อิทธิพลของ สเปน พระองค์ทรงได้รับการเลื่อนสมณศักดิ์อย่างรวดเร็วตามลำดับชั้นของคริสตจักร โดยได้รับแต่งตั้งเป็น อัครมุขนายก(อาร์ชบิชอป)แห่งบรากา อัครมุขนายกแห่งเอโบรา และ ผู้พิพากษาสูงสุดศาลศาสนา ก่อนที่จะได้รับการแต่งตั้งเป็นพระคาร์ดินัลในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1545  โดยมีสมณศักดิ์เป็น Santi Quattro Coronati ทรงเป็น อัครมุขนายกแห่งลิสบอน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1564 ถึง 1570 อิงฟังตึเอ็งรีกึทรงพยายามนำคณะเยซูอิตมายังโปรตุเกส เพื่อสนับสนุนกิจการศาสนาของพวกเขาในจักรวรรดิอาณานิคมของโปรตุเกส