stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ถนนหมายเลข 48 (ประเทศกัมพูชา)
ประวัติ > ความช่วยเหลือจากเกาหลี

ต่อมารัฐบาลกัมพูชา โดยกระทรวงโยธาธิการและคมนาคมของกัมพูชา ได้ลงนามก่อสร้างและพัฒนาถนนหมายเลข 46 เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ภายใต้เงินทุนสนับสนุนเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำจากกองทุนความร่วมมือเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจ (Economic Development Cooperation Fund - EDCF) ประเทศเกาหลีใต้ โดยกัมพูชาได้เน้นย้ำให้ก่อสร้างเส้นทางตามเงื่อนไขของสัญญาและมาตรฐานทางเทคนิค เป็นระยะทาง 148 กิโลเมตร (92 ไมล์) จากเขมรภูมินทร์ ไปจนถึงอำเภอซแรอ็อมบิล จังหวัดเกาะกง แบ่งออกเป็นช่วงของ 2 ช่องจราจร ความกว้างถนน 11 เมตร (36 ฟุต) และช่วงที่เป็น 4 ช่องจราจร 18.5 เมตร (61 ฟุต) ถึง 21.5 เมตร (71 ฟุต) ถนนปกติพื้นผิวแอสฟอลต์คอนกรีตความหนา 7 เซนติเมตร (0.23 ฟุต) และพื้นถนนช่วงทางแยกความหนา 25 เซนติเมตร (0.82 ฟุต) เริ่มต้นการก่อสร้างตามสัญญาในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 ระยะเวลาก่อสร้างตามสัญญา 32 เดือน ปัจจุบันในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2567 ถนนหมายเลข 48 ก่อสร้างเสร็จสิ้นไปแล้วร้อยละ 65 และคาดว่าจะแล้วเสร็จในช่วงฤดูแล้งปี พ.ศ. 2568
รายละเอียดของเส้นทาง

ถนนหมายเลข 48 เริ่มต้นนับหลักกิโลเมตรที่ 0 จากแยกนาเกลือ ซึ่งแยกออกมาจากทางหลวงหมายเลข 4 ในพื้นที่อำเภอซแรอ็อมบิล จังหวัดเกาะกง ออกมาทางตะวันตกเฉียงเหนือ จากนั้นข้ามแม่น้ำซแรอ็อมบิล (Srei Ambel River) ด้วยสะพานแห่งแรกที่สร้างโดยประเทศไทย และไปทางทิศตะวันตก เข้าสู่พื้นที่อำเภอโบตุมซาโกร์ ข้ามแม่น้ำอันดงตึกหรือแม่น้ำพิโปต (Phipot River) ด้วยสะพานแห่งที่สองที่สร้างโดยประเทศไทยจากนั้นขึ้นไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านพื้นที่ของผืนป่าขนาดใหญ่ที่มีภูมิประเทศเป็นภูเขาสูงชั้นซึ่งขั้นกลางโดยถนนหมายเลข 48 ทางฝั่งตะวันตกเป็นอุทยานแห่งชาติโบตุมซาโกร์ ส่วนทางฝั่งตะวันออกเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตาไต และเข้าสู่พื้นที่อำเภอเกาะกงในช่วงพื้นที่ป่า จากนั้นเข้าสู่เขตชุมชนในตำบลตราแปงรุ้งและข้ามแม่น้ำตาแปงรุ้ง (Trapeang Rung River) เป็นสะพานแห่งที่สามที่สร้างโดยประเทศไทย และเปลี่ยนทิศทางขึ้นไปทางเหนือจนถึงจุดตรวจของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าและไปทางทิศตะวันตกจนถึงเมืองตาไตและข้ามแม่น้ำตาไต (Tatai River) ซึ่งเป็นสะพานแห่งที่สี่ที่สร้างโดยประเทศไทย ไปต่อทางตะวันตกผ่านทางเข้าน้ำตกตาไต ผ่านเข้าสู่พื้นที่เกษตรกรรม และเข้าสู่เมืองเขมรภูมินทร์ ผ่านท่าอากาศยานเกาะกงและข้ามสะพานเกาะกงที่พาดผ่านแม่น้ำรุสสีชุมไปยังพื้นที่อำเภอม็วนด็วลเซ็ยมา (มณฑลสีมา) และขึ้นไปทางเหนือจนบรรจบกับชายแดนไทยที่จุดผ่านแดนถาวรบ้านหาดเล็ก จังหวัดตราด
ปัจจุบันในฤดูฝน ถนนหมายเลข 48 ยังคงประสบปัญหาในการสัญจรเส้นทางช่วงที่พื้นผิวเสียหายเป็นหลุมเป็นบ่อจนต้องมีการประกาศให้หลีกเลี่ยงเส้นทางจากตำรวจท้องที่
สะพานเกาะกงซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทาง
ซูริอาแห่งนาวาร์ สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา

| ซูริอาแห่งนาวาร์ |
| --- | --- |

ประสูติ: หลัง ค.ศ. 1133 ลากัวร์เดีย อาลาบา
สวรรคต: 12 สิงหาคม พ.ศ. 1156
คู่อภิเษก: พระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งกัสติยา
ราชวงศ์: ฆิเมเนซ
พระราชบิดา: พระเจ้าการ์ซิอา รามิเรซแห่งนาวาร์
พระราชมารดา: มาร์เกอริตแห่งแลกล์
ซูริอาแห่งนาวาร์ (บาสก์: Zuria Nafarroakoa) หรือ บลังกา การ์เซส (สเปน: Blanca Garcés; บาสก์: Blanka Garzeitz) เสด็จพระราชสมภพหลัง ค.ศ. 1133 ที่ลากัวร์เดีย เมืองอาลาบา สิ้นพระชนม์ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1156 เป็นพระราชินีแห่งกัสติยา เป็นพระธิดาของพระเจ้าการ์ซิอา รามิเรซแห่งนาวาร์กับพระมเหสีคนแรก มาร์เกอริตแห่งแลกล์ ซูริอาอภิเษกสมรสกับซันโชที่ 3 ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งกัสติยา (ข้าราชบริพารของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 ซึ่งเป็นพระบิดาของพระองค์) เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1151 ในการ์ริออนเดโลสกอนเดส เมืองปาเลนเซีย หลังเดินทางออกจากกาลาออร์รา เมืองโลกรอญโญ เมื่อเดือนมกราคม การแต่งงานถูกจัดเตรียมขึ้นมาเพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเลออน-กัสติยากับนาวาร์ ตามธรรมเนียม ซูริอาจะรับรองเอกสารร่วมกับพระสวามี จึงแกะรอยความเคลื่อนไหวของพระองค์ได้จนถึง ค.ศ. 1155 ในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1155 ทรงให้กำเนิดอนาคตพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา หลังเดือนธันวาคม ค.ศ. 1155 ไม่มีปรากฏบันทึกความเคลื่อนไหวของพระองค์อีก และพระองค์สิ้นพระชนม์ในวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1156 สาเหตุการตายน่าจะเป็นภาวะแทรกซ้อนในการตั้งครรภ์พระโอรสชื่อการ์ซิอา
ซูริอากับพระเจ้าซันโชมีพระโอรสสองคน คือ
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา
อินฟันเตการ์ซิอา ซึ่งสิ้นพระชนม์ตอนประสูติในปี ค.ศ. 1156 ส่งผลให้ซูริอาสวรรคตไปด้วย
สมเด็จพระราชินีนาถโยอานาที่ 1 แห่งนาวาร์

| สมเด็จพระราชินีนาถโยอานาที่ 1 แห่งนาวาร์ |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีนาถแห่งนาวาร์ เคาน์เตสแห่งช็องปาญ
ครองราชย์: 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1274 – 2 เมษายน ค.ศ. 1305
ก่อนหน้า: พระเจ้าเอนริเกที่ 1
ถัดไป: พระเจ้าหลุยส์ที่ 1
ผู้ร่วมในราชสมบัติ: พระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 1284–1305)
สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
ระหว่าง: 5 ตุลาคม ค.ศ. 1285 – 2 เมษายน ค.ศ. 1305
ราชาภิเษก: 5 มกราคม ค.ศ. 1286

พระราชสมภพ: 14 มกราคม ค.ศ. 1273
สวรรคต: 2 เมษายน ค.ศ. 1305
พระสวามี: พระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
พระบิดา: พระเจ้าเอนริเกที่ 1 แห่งนาวาร์
พระมารดา: บล็องช์แห่งอาร์ตัว
สมเด็จพระราชินีนาถโยอานาที่ 1 แห่งนาวาร์ (บาสก์: Joana I.a Nafarroakoa; สเปน: Juana I de Navarra; ฝรั่งเศส: Jeanne Ire de Navarre) เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งนาวาร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1274 และสมเด็จพระราชินีคู่สมรสของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศสตั้งแต่ ค.ศ. 1285
สมเด็จพระราชินีนาถโยอานาที่ 1 แห่งนาวาร์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1273 เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าเอนริเกที่ 1 แห่งนาวาร์กับบล็องช์แห่งอาร์ตัว พระราชบิดาของพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งนาวาร์ เมื่อพระราชบิดาของพระองค์สวรรคตใน ค.ศ. 1274 พระองค์จึงทรงครองราชบัลลังก์นาวาร์โดยมีพระมารดาของพระองค์จึงเป็นผู้สำเร็จราชการ
เมื่อพระองค์มีพระชนมายุได้ 10 พรรษา พระองค์ได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 1284 ทำให้พระองค์ได้ดำรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส พระองค์กับพระเจ้าฟีลิปที่ 4 มีพระโอรสและพระธิดาด้วยกันดังนี้
พระเจ้าหลุยส์ที่ 10 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าฟีลิปที่ 5 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าชาร์ลที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
สมเด็จพระราชินีอิสซาเบลลาแห่งอังกฤษ
พระราชประวัติ

โยอานาที่ 1 แห่งนาวาร์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1273 เป็นพระธิดาของพระเจ้าเอนริเกที่ 1 แห่งนาวาร์กับพระราชินีบล็องช์แห่งอาร์ตัว ทรงเป็นพระโอรสคนธิดาคนที่สองของทั้งคู่โดยมีพระเชษฐาหนึ่งคน คือ ติบัลต์ที่สิ้นพระชนม์ในวัยทารกหลังตกลงมาจากหน้าต่างปราสาท พระเจ้าเอนริเก พระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์หลังพระองค์สมภพได้หนึ่งปีครึ่ง เนื่องจากราชอาณาจักรนาวาร์อนุญาตให้สตรีสืบทอดบัลลังก์ได้หากไม่มีทายาทเพศชาย โยอานาจึงกลายเป็นพระราชินีผู้ปกครองคนแรกของราชอาณาจักร ในตอนแรกพระมารดาทำหน้าที่สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระองค์ แต่ทั้งคู่ถูกบีบให้หนีไปฝรั่งเศสที่ลูกพี่ลูกน้องของพระนางเป็นกษัตริย์อยู่เพื่อความปลอดภัย เพื่อรักษาราชอาณาจักรไว้โยอานาวัยทารกต้องแต่งงานกับผู้ทรงอำนาจ ทรงหมั้นหมายครั้งแรกกับเฮนรี พระโอรสของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ แต่คู่หมั้นของพระองค์สิ้นพระชนม์ในปีเดียวกับที่หมั้นหมาย สุดท้ายกษัตริยฝรั่งเศส ลูกพี่ลูกน้องผู้ทรงอำนาจก็จับพระองค์หมั้นหมายกับหลุยส์หรือฟีลิป พระโอรสคนใดคนหนึ่งของพระองค์ได้ด้วยสนธิสัญญาออร์เลอ็อง หลุยส์สิ้นพระชนม์ก่อนวัยอันควรจึงเหลือเพียงฟีลิป
ในขณะเดียวกันอนาคตพระสสุระของโยอานาได้ปกครองนาวาร์ในนามของโยอานา ดูได้จากเอกสารที่มักกล่าวถึงโยอานาโดยระบุอย่างชัดเจนว่าเป็นพระราชินีโดยสิทธิ์อันชอบธรรม โยอานากับฟีลิปแต่งงานกันในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1284 ซึ่งโยอานายังคงมีพระชนมายุเพียง 11 ปี การแต่งงานได้นำนาวาร์และเคาน์ตีช็องปาญกับเคาน์ตีบรีมาอยู่ในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ปีต่อมาทรงกลายเป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสเมื่อพระสสุระสิ้นพระชนม์ พระองค์ยังเริ่มเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารปกครองมากขึ้น ทว่าสถานการณ์ในราชอาณาจักรของพระองค์ยังคงไม่ชัดเจน
ความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับพระสวามีดูแน่นแฟ้นดี เอกสารจากยุคเดียวกันกล่าวว่ากษัตริย์ "มักต้องการที่จะอยู่ใกล้พระมเหสี" ทั้งคู่มีพระโอรสที่มีชีวิตรอดสามคนกับพระธิดาที่มีชีวิตรอดหนึ่งคน พระโอรสทั้งสามคนของพระองค์ต่อมาจะขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศส ส่วนพระธิดาจะกลายเป็นพระราชินีแห่งอังกฤษในฐานะพระมเหสีของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2
เดือนมีนาคม ค.ศ. 1304 ปรากฏชัดเจนว่าโยอานาล้มป่วยหนัก พินัยกรรมของพระนางถูกเขียนขึ้นในช่วงเวลานั้นทำให้เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคิดว่าพระนางจะรอด พินัยกรรมของพระนางได้กล่าวถึงชื่อผู้รับมรดกเก้าสิบชื่อ ทรงก่อตั้งวิทยาลัยนาวาร์ในมหาวิทยาลัยปารีส แต่กลับไม่ได้ทิ้งมรดกใด ๆ ไว้ในราชอาณาจักรนาวาร์ซึ่งเป็นของพระองค์ ทรงสิ้นพระชนม์ในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1305 ที่ชาโตเดอแว็งแซนในฝรั่งเศส ร่างของพระองค์ถูกฝังที่สถาบันนิกายฟรานซิสกันในปารีสตามที่พระนางได้ขอไว้ แม้ต่อมาพระสวามีได้ย้ายร่างของพระนางมาฝังที่มหาวิหารแซ็ง-เดอนี ซึ่งสุดท้ายแล้วร่างของพระนางถูกฝังอยู่เคียงข้างร่างของพระสวามี โยอานามีพระชนมายุเพียง 32 พรรษา
หลังทรงสิ้นพระชนม์ สิทธิ์ในราชอาณาจักรนาวาร์และเคาน์ตีช็องปาญกับเคาน์ตีบรีของพระองค์ตกเป็นของพระโอรส คือ อนาคตพระเจ้าหลุยส์ที่ 10
เหลียง ซื่อชุน

เหลียงซือซุ่นอุ้มเด็ก ราวช่วงปี ค.ศ. 1910 คำบรรยายใต้ภาพ: "สตรีผู้บุกเบิก: ภาพเหมือนของเหลียงหลิงเสียน บุตรสาวของ เหลียงฉีเฉา ผู้เขียน อี้เหิงก่วนฉือเสวี่ยน และผลงานอื่นๆ"
เหลียงซือซุ่น จีน: 梁思順 (พ.ศ. 2436–2509) เป็นกวีชาวจีนในศตวรรษที่ 20 บุตรสาวคนโตของ เหลียงฉีเฉา ปัญญาชนและนักเคลื่อนไหวทางการเมืองของจีน เธอเป็นที่รู้จักจากหนังสือ อี้เหิงก่วนฉือเสวี่ยน (藝蘅館詞選) ซึ่งเป็นการรวบรวมบทกวี ฉือ ที่เธอเป็นผู้ประพันธ์
ชีวประวัติ

เหลียงซือซุ่นเกิดในมณฑลกวางตุ้งเมื่อปี พ.ศ. 2436 เป็นบุตรสาวของ เหลียงฉีเฉา และ หลี่ฮุ่ยเซียน (李蕙仙) ในปี พ.ศ. 2441 เมื่อเหลียงฉีเฉาหลบหนีออกจากจีนสมัยราชวงศ์ชิงไปยังประเทศญี่ปุ่นเนื่องจากความล้มเหลวของการปฏิรูปร้อยวัน เหลียงซือซุ่นจึงเดินทางไปพร้อมกับมารดาโดยใช้นามแฝงว่า ชิซึโกะ โยชิดะ (吉田静子) เธอศึกษาในโรงเรียนสตรีระดับสูงแห่งโตเกียว [ja] และมีความชำนาญในภาษาญี่ปุ่น ต่อมาเธอทำงานเป็นนักแปลภาษาญี่ปุ่นให้บิดาของเธอ
ในวัยเด็ก เหลียงได้ศึกษาบทกวี "ฉือ" ภายใต้การสอนของเหม่ยเมิ่งฮว่า [zh] ในปี พ.ศ. 2451 เหลียงซือซุ่นได้ตีพิมพ์หนังสือรวมบทกวีคลาสสิกเล่มแรกของเธอชื่อ อี้เหิงก่วนฉือเสวี่ยน (藝蘅館詞選; "การคัดเลือกบทกวี "ฉือ" จากอี้เหิงก่วน") โดยชื่อ "อี้เหิงก่วน" ซึ่งเป็นชื่อห้องศึกษาในงานเขียนของเหลียง ได้รับการตั้งโดยบิดาของเธอ หนังสือดังกล่าวประกอบด้วยบทกวี "ฉือ" จำนวน 676 บทจากยุคราชวงศ์ถังจนถึงต้นศตวรรษที่ 20 ซึ่งคัดลอกจากห้องสมุดส่วนตัวของเหลียงฉีเฉา โดยมีเหม่ยเมิ่งฮว่าช่วยประเมินและคัดเลือกผลงานทางประวัติศาสตร์ นักวิชาการยังชี้ให้เห็นถึงอิทธิพลของสำนักฉือฉางโจว [zh] ที่มีต่อผลงานรวมบทกวีของเหลียงซือซุ่น
นักวิชาการมิตสึโยะ สึโดะ กล่าวไว้ว่า ราวปี พ.ศ. 2458 เหลียงซือซุ่นเชื่อว่าบทบาททางสังคมที่เหมาะสมสำหรับผู้หญิงจีนคือการเป็นภรรยาและมารดา ในงานเขียนของเธอ เหลียงได้กล่าวถึงอิทธิพลของย่าและมารดาที่ช่วยรักษาครอบครัวและให้การศึกษา และเธอสนับสนุนการศึกษาของสตรีในจีนเพื่อเตรียมพร้อมให้ผู้หญิงเป็นภรรยาและมารดาที่ดีขึ้น
เหลียงซือซุ่นสมรสกับโจวซีเจ๋อ (周希哲) นักการทูตและอดีตลูกศิษย์ของบิดา ทั้งสองคนอาศัยอยู่ในแคนาดาในช่วงแรก โดยดูแลน้องชายและน้องสาวของเหลียงที่กำลังศึกษาอยู่ในสหรัฐ ได้แก่ เหลียงซือเฉิง เหลียงซือหยง เหลียงซือจง และ เหลียงซือจวง [zh]  งานแต่งงานของ เหลียงซือเฉิง และ หลินฮุ่ยอิน ก็จัดขึ้นในห้องนั่งเล่นของพวกเขาในปี พ.ศ. 2471 ต่อมาทั้งคู่กลับสู่จีนในปี พ.ศ. 2472 และตั้งรกรากอยู่ที่เทียนจิน
หลังเหตุการณ์สะพานมาร์โคโปโลในปี พ.ศ. 2480 เหลียงซือซุ่นเลือกที่จะอยู่ที่มหาวิทยาลัยเยียนจิงในเป่ยผิง (ปัจจุบันคือปักกิ่ง) พร้อมกับน้องสาวของเธอ ซือจวง แม้สมาชิกครอบครัวเหลียงคนอื่นจะย้ายไปทางใต้ก็ตาม สามีของเธอเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2481
หลังการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี พ.ศ. 2492 เหลียงซือซุ่นได้เป็นสมาชิกการประชุมปรึกษาการเมืองประชาชนจีนในเขตตงเฉิง กรุงปักกิ่ง และนักวิจัยประจำสถาบันวิจัยศูนย์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม เธอถูกทำร้ายโดยกองกำลังเรดการ์ด และเสียชีวิตที่บ้านพักของเธอเองในปี พ.ศ. 2509
บรรณานุกรม

↑  Liu 2021, p. 80.
↑  Ding & Zhao 2009, pp. 181–182.
1 2 3  Jin 2018, p. 63.
1 2  Luo 1983, p. 113.
1 2 3 4 5  Liu 2016.
1 2  Wang 2010, p. 25.
↑  Wang 2010, pp. 24–25.
↑  Sudo 2010.
↑  Jin 2018, p. 37.
↑  Jin 2018, p. 39.
↑  Jin 2018, p. 63–64.
1 2  Yang 2009.
1 2  Jin & Gao 2017, p. 16.
รัฐประหารพระเจ้าชุงจง

รัฐประหารพระเจ้าชุงจง (เกาหลี: 중종반정; ฮันจา: 中宗反正) เป็นเหตุการณ์ที่ได้ถูกบันทึกไว้ในพระราชพงศาวดารราชวงศ์โชซ็อน ว่าเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1506 เป็นเหตุการณ์รัฐประหารที่สำคัญที่สุดในราชวงศ์โชซอน
สาเหตุ

ในขณะนั้นเป็นช่วงรัชกาล เจ้าชายย็อนซัน พระราชาลำดับที่ 10 บ้านเมืองเสื่อมทรามพระราชาไม่ใส่ใจกิจการบ้านเมืองหลงสุรานารีลงโทษขุนนางดี ๆ ทั้ง ๆ ที่ไม่มีความผิดและลวนลามพระปิตุจฉาของพระองค์เองจนต้องฆ่าตัวตายเหล่าขุนนางทั้งหลายนำโดย พัก วอนจง น้องชายของพระชายาพักจึงได้ก่อการครั้งนี้ขึ้น
วันก่อการ

ขุนนางที่นำโดย พัก วอนจง ได้ลงความเห็นว่าจะก่อการในวันที่ 18 กันยายน พอถึงวันที่กำหนดขุนนางกลุ่มหนึ่งนำโดย ช็อง ยุนคยอม และ ฮงคยองจู (ใต้เท้านัมยาง) ได้นำกำลังบุกเข้า พระราชวังคยองบก ปลด เจ้าชายย็อนซัน และกำลังอีกส่วนหนึ่งได้บุกไปสังหาร คิม จา-ว็อน เจ้ากรมมหาดเล็กพร้อมขุนนางคนโปรดของเจ้าชายย็อนซันอีกหลายคน
บทสรุป

อีกด้านพัก วอนจงพร้อมขุนนางคนสนิทได้ไปเข้าเฝ้า พระพันปีจาซุน พระมเหสีองค์ที่ 3 ของ พระเจ้าซ็องจง เพื่อขอคำยืนยันว่าจะให้ องค์ชายจินซอง พระราชโอรสของพระนางพระชนม์ 17 พรรษาได้ขึ้นเป็นพระราชาองค์ต่อไปซึ่งพระนางก็เห็นด้วยทำให้องค์ชายจินซองได้ขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าชุงจง ในเวลาต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น

조선왕조실록(朝鮮王朝實錄) เก็บถาวร 2016-01-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เกาหลี)
รางวัลละครเกาหลี

| รางวัลละครเกาหลี |
| --- | --- |
ปัจจุบัน: รางวัลละครเกาหลีครั้งที่ 12
รางวัลสำหรับ: Excellence in television
ที่ตั้ง: จินจู, จังหวัดคยองซังใต้
ประเทศ: ประเทศเกาหลีใต้
จัดโดย: Korea Drama Festival Organizing Committee
รางวัลแรก: 2007
เว็บไซต์: http://www.kdfo.org/
| --- | --- |
รางวัลละครเกาหลี
ฮันกึล: 코리아 드라마 어워즈
อาร์อาร์: Koria Deurama Eowojeu 
เอ็มอาร์: K'oria Tŭrama ŏwŏjŭ 
รางวัลละครเกาหลี (อังกฤษ: 코리아드라마어워즈, อักษรโรมัน: Korea Drama Awards) เป็นงานประกาศรางวัลสำหรับความเป็นเลิศทางโทรทัศน์ในประเทศเกาหลีใต้ ก่อตั้งขึ้นในปี 2550 และจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในเดือนตุลาคมที่เมืองจินจู จังหวัดคยองซังใต้ โดยเป็นกิจกรรมหลักอย่างเป็นทางการของเทศกาลละครเกาหลีประจำปี (ซึ่งเปิดตัวไปเมื่อปีที่แล้ว) ระยะเวลาที่มีสิทธิ์เข้าชิงคือตุลาคมของปีก่อนหน้าถึงกันยายนของปีปัจจุบัน ผู้ได้รับการเสนอชื่อจะได้รับเลือกจากละครเกาหลีที่ออกอากาศทางเครือข่ายการแพร่ภาพใหญ่ 3 แห่ง (เคบีเอส, เอ็มบีซี และ เอสบีเอส) และช่องเคเบิล
ในปี 2552 พิธีนี้ถูกยกเลิกเนื่องจากการระบาดของการระบาดของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009
กฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ

กฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ คือกฎหมายที่ทำหน้าที่อธิบายขยายความเพื่อประกอบเนื้อความในรัฐธรรมนูญให้สมบูรณ์ ละเอียด ชัดเจน ตามที่รัฐธรรมนูญมอบหมาย และกำหนด โดยถือว่ากฎหมายประเภทนี้มีลักษณะ และหลักเกณฑ์พิเศษแตกต่างจากกฎหมายธรรมดา ส่วนจะพิเศษอย่างไรไรย่อมเป็นไปตามที่รัฐธรรมนูญกำหนด กฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ จึงมีความสำคัญในฐานะที่เป็น ส่วนขยายของรัฐธรรมนูญ ตลอดจนมี ความเป็นกฎหมายรัฐธรรมนูญ อยู่ด้วย
มลตาย

การตีความว่ากฎหมายใดบ้างที่เป็นกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญนั้นมีความสำคัญเพราะกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญนั้นมีความใกล้ชิดกับรัฐธรรมนูญมาก หากรัฐธรรมนูญถูกยกเลิก กฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญย่อมถูกยกเลิกไปด้วยกัน ซึ่งแตกต่างจากกฎหมายทั่วไปที่ไม่เกี่ยวข้องกับรัฐธรรมนูญอย่างใกล้ชิด และไม่ต้องยกเลิกตามรัฐธรรมนูญ ซึ่งแนวคิดในการตีความกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญมี 2 แนวคิดดังนี้
มลตาย > แนวคิดอย่างกว้าง

แนวความคิดนี้เห็นว่ากฎหมายทุกอย่างที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญทั้งสิ้น ซึ่งหากยึดถือแนวความคิดนี้จะเห็นได้ว่ากฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญไม่ต่างไปจาก กฎหมายธรรมดา นอกจากเนื้อหาเท่านั้น ส่วนกฎหมายที่รัฐธรรมนูญระบุให้ออกแต่มิได้มีเนื้อหาเกี่ยวกับรัฐธรรมนูญก็มิใช่กฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญคงมีฐานะเป็นแต่กฎหมายธรรมดาเท่านั้น แนวคิดนี้เป็นแนวที่เปิดกว้างให้ศาลเป็นผู้ตีความว่ากฎหมายใดเป็นกฎหมายรัฐธรรมนูญ
มลตาย > แนวคิดอย่างแคบ

แนวคิดนี้มองว่า เฉพาะกฎหมายที่รัฐธรรมนูญระบุไว้ให้ออกเป็นกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญเท่านั้น จึงจะถือว่าเป็นกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ กฎหมายอื่นๆ นอกเหนือจากที่รัฐธรรมนูญกำหนดให้เป็นกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ แม้จะมีเนื้อหาใกล้ชิดกับรัฐธรรมนูญ ก็ไม่ถือว่าเป็นกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ ดั่งในรัฐธรรมนูญฝรั่งเศส ค.ศ. 1958 (ฉบับปัจจุบัน) ซึ่งเป็นต้นแบบของแนวคิดนี้ รัฐธรรมนูญได้บัญญัติเรื่องที่ให้ออกเป็นกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญไว้หลายเรื่อง เช่น การเลือกตั้งประธานาธิบดี การแต่งตั้ง ข้าราชการพลเรือนและทหารระดับสูง ตุลาการรัฐธรรมนูญ ฯลฯ หรืออย่างกรณีของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 กำหนดให้พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ 9 ฉบับ แนวคิดนี้ก็จะมองว่ากฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญก็จะมีเฉพาะที่เป็นพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญเท่านั้น กฎหมายอื่นแม้จะมีเนื้อหาใกล้ชิดกับรัฐธรรมนูญ หรือว่าจะเป็นเรื่องตามที่รัฐธรรมนูญบัญญัติไว้ อาทิ พระราชบัญญัติว่าด้วยการเข้าชื่อเสนอกฎหมาย พ.ศ. 2542 พระราชบัญญัติคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ พ.ศ. 2542 พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542 พระราชบัญญัติสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ พ.ศ. 2543 ก็ไม่จัดว่าเป็นกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ แต่อย่างใด
ทั้งนี้ พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญมักใช้แทนคำว่า organic law หรือ fundamental law ในภาษาอังกฤษ แต่ต้องระลึกเสมอไว้ว่าคำว่า organic law และ fundamental law มีความหมายไม่ตรงกับคำว่าพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญเสียทีเดียว เพราะ organic law มีความหมายถึงกฎหมายพื้นฐานของรัฐที่ใช้ในการจัดระบบและองค์กรของรัฐ และ fundamental law หมายถึงกฎหมายที่ใช้ในการวางหลักการพื้นฐานของรัฐ ซึ่งในบางครั้งอาจมีความหมายเท่ารัฐธรรมนูญก็ได้
ความจำเป็นของกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ

การเมืองการปกครองระบอบรัฐธรรมนูญ กำหนดให้ใช้รัฐธรรมนูญเป็นหลักในการปกครองประเทศ เพื่อที่จะให้รัฐธรรมนูญเป็นหลักในการปกครองที่ดีได้ จึงต้องกำหนดหลักการปกครองที่สำคัญ ไว้ในรัฐธรรมนูญ การกำหนดหลักการที่สำคัญอย่างกว้างๆ ทำให้รัฐธรรมนูญนั้นมีความยืดหยุ่น สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามสภาวการณ์ แต่เพื่อให้รัฐธรรมนูญมีความชัดเจน สามารถนำไปเป็นหลักในการปฏิบัติ เพื่อให้เกิดความเจริญก้าวหน้าสถาพรแห่งประเทศได้ จึงจำเป็นที่จะต้องมีกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ
กฎหมายประกอบรัฐ ธรรมนูญจะทำหน้าที่กำหนดรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ เป็นการเฉพาะ ตามที่รัฐธรรมนูญได้กำหนดไว้ เพื่อให้ผู้ปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญ สามารถปฏิบัติงานตามเจตนารมณ์ที่รัฐธรรมนูญได้กำหนดไว้ อันจะทำให้บรรลุวัตถุประสงค์แห่งรัฐธรรมนูญนั้นได้ การที่มีกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญขึ้นนั้น ย่อมมีผลดีในหลายๆ ด้านด้วยเหตุผลดังนี้คือ
ประหยัดเวลาในการร่างรัฐธรรมนูญ รัฐธรรมนูญที่ออกมาบังคับใช้นั้นจะระบุเพียงหลักการใหญ่ๆ ที่สำคัญๆ เกี่ยวกับโครงสร้างหรือองค์ประกอบ ตลอดจนสถาบันหลักในการปกครองประเทศเท่านั้น ซึ่งจะสามารถทำการร่างให้เสร็จได้ในเวลาอันรวดเร็ว
ทำให้รัฐธรรมนูญสั้นละเข้าใจง่าย เนื่องจากเป็นหลักการขั้นพื้นฐานและเป็นแม่บทในการปกครองประเทศตลอดจนเป็น กฎหมายสูงสุดจึงควรมีข้อความสั้นและกะทัดรัดเพื่อสะดวกเกี่ยวกับการที่ ประชาชนทั่วไปจะได้จดจำได้ง่าย
ขจัดปัญหาในการที่จะต้องแก้รัฐธรรมนูญบ่อยๆ ตามปกติแล้วรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นหลักในการปกครองประเทศ ไม่สมควรที่จะให้มีการแก้ไขกันบ่อยๆ ซึ่งจะทำให้ขาดความศักดิ์สิทธิ์กับจะทำให้คนเกิดความสับสน และเสื่อมศรัทธาต่อหลักเกณฑ์แม่บท ซึ่งเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่เสมอ ปกติแล้วการแก้ไขรัฐธรรมนูญ จึงมักกระทำยากแต่ถ้ามีกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ หากมีความจำเป็นจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงแก้ไข ก็กระทำได้ง่าย โดยแก้ไขเฉพาะในกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญเป็นแต่ละเรื่องแต่ละรายตามกระบวน วิถีทางในทางนิติบัญญัติต่อไป
สามารถออกกฎหมายเพิ่มเติมได้สะดวก สถานการณ์ความเป็นไปของบ้านเมืองย่อมมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ การมีกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญทำให้สามารถวางระเบียบกฎเกณฑ์รายละเอียดในการปกครองได้เหมาะสมกับสถานการณ์และสามารถยืดหยุ่น รับกับสถานการณ์ได้ทันการเสมอ
เกิดความสะดวกในการนำไปใช้ เป็นการสะดวกแก่ผู้ใช้และผู้ปฏิบัติ เพราะว่ากฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญนั้น ได้แยกกฎหมายออกเป็นแต่ละเรื่องไปสามารถนำไปใช้ปฏิบัติหรือค้นคว้าได้สะดวก กระบวนการตรากฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ
ลักษณะของกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ

เมื่อรัฐธรรมนูญบัญญัติไว้ว่ากรณีใดต้องออกเป็นกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญแล้ว รัฐธรรมนูญก็จะสร้างระบบพิเศษในการตรากฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญไว้เป็นการ เฉพาะ เช่น รัฐธรรมนูญอิตาลี ลงวันที่ 24 ธันวาคม 1947 รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส ค.ศ. 1958 รัฐธรรมนูญสเปน และรัฐธรรมนูญโปรตุเกส ลงวันที่ 2 เมษายน 1976 ซึ่งอาจแยกได้เป็น 2 ระบบ คือ
ลักษณะของกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ > ระบบกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญแก้ไขยากเท่ากับการแก้ไขรัฐธรรมนูญ

รัฐธรรมนูญอิตาลีฉบับลงวันที่ 24 ธันวาคม 1947 มาตรา 138 บัญญัติให้การตรากฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญมีกระบวนการ เช่นเดียวกับการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ กล่าวคือ สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาต้องพิจารณาร่างกฎหมายดังกล่าวสองวาระ โดยการลงมติครั้งที่สองต้องห่างจากครั้งแรกอย่างน้อย 3 เดือน และการลงมติในวาระที่สองนี้ต้องมีคะแนนเสียงเกินกว่ากึ่งหนึ่งของสมาชิกแต่ละสภา อนึ่งแม้ร่างกฎหมายทั้งสองผ่านการพิจารณาของสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาและได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว หากการลงมติในร่างกฎหมายทั้งสองในวาระที่สองเกินกว่ากึ่งหนึ่ง แต่ไม่เกินสองในสามของสมาชิกแต่ละสภา สมาชิกของสภาใดสภาหนึ่งจำนวนตั้งแต่หนึ่งในห้าของสภานั้นๆ หรือผู้มีสิทธิออกเสียงเลือกตั้งตั้งแต่ห้าแสนคนขึ้นไป หรือสภาภาคจำนวนห้าภาคสามารถร้องขอให้นำกฎหมายดังกล่าวไปขอประชามติ (อังกฤษ: referendum) แต่ต้องขอภายในสามเดือนนับแต่กฎหมายนั้นประกาศในราชกิจจานุเบกษาหากมีการลงประชามติแล้วกฎหมายนั้นไม่ได้รับความเห็นชอบเกินกึ่งหนึ่งของคะแนนเสียงที่ลงประชามติก็ถือว่าไม่มีการประกาศใช้กฎหมายนั้นเลย
ลักษณะของกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ > ระบบกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญแก้ไขยากกว่ากฎหมายธรรมดาแต่ง่ายกว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญ

ขณะที่รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส ค.ศ. 1958 กำหนดหลักเกณฑ์อันเป็นสาระสำคัญไว้ว่ากฎหมายที่จัดว่าเป็นกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ (ฝรั่งเศส: Loi Organique) ต้องเป็นกฎหมายที่รัฐธรรมนูญระบุไว้โดยชัดแจ้งว่าให้ออกเป็น"กฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ" หากรัฐธรรมนูญมิได้กำหนดไว้ กฎหมายนั้นต้องตราในรูปกฎหมายธรรมดา อนึ่ง กระบวนการตรากฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญโดยปกติก็ปฏิบัติเช่นเดียวกับการตรา กฎหมายธรรมดาเพียงแต่ในมาตรา 46 ของรัฐธรรมนูญฝรั่งเศสได้กำหนดกระบวนการพิเศษบางประการสำหรับกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ กล่าวคือ ในการที่สภาจะพิจารณากฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ สภาต้องให้เวลาล่วงไป 15 วัน นับแต่วันที่ได้มีการเสนอร่างกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญให้สภาพิจารณา สภาจะพิจารณาทันทีไม่ได้เพื่อเปิดโอกาสให้มีการแสดงความเห็นเกี่ยวกับร่าง กฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญนั้นอย่างเพียงพอ และหากมีความเห็นขัดแย้งกันระหว่างสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาในเนื้อหาของกฎหมายคือ สภาหนึ่งลงมติผ่านร่างกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญแต่อีกสภาหนึ่งลงมติไม่ผ่าน สภาผู้แทนราษฎรจะยืนยันมติได้ ต้องอาศัยคะแนนเสียงเกินกึ่งหนึ่ง ของสมาชิกทั้งหมดของสภาผู้แทนราษฎร นอกจากนั้น เมื่อสภาทั้งสองผ่านร่างกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญแล้ว ต้องส่งร่างดังกล่าวให้คณะตุลาการรัฐธรรมนูญตรวจสอบก่อนว่าไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ
ดูเพิ่ม

พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ
รันเตาปันจัง

| รันเตาปันจัง Rantau Panjang |
| --- | --- |
เมือง
สถานที่ต่าง ๆ ในรันเตาปันจัง
รันเตาปันจังแสดงแผนที่รัฐกลันตันรันเตาปันจังแสดงแผนที่ประเทศมาเลเซีย
พิกัด:  6°01′21″N 101°58′09″E﻿ / ﻿6.02254°N 101.96918°E﻿ / 6.02254; 101.96918
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  กลันตัน
อำเภอ: ปาซีร์มัซ
รหัสไปรษณีย์: 17200
รันเตาปันจัง (มลายู: Rantau Panjang) เป็นเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอปาซีร์มัซ รัฐกลันตัน ตั้งอยู่บริเวณชายแดนไทย-มาเลเซีย ตรงข้ามกับเมืองสุไหงโก-ลก อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส มีธนาคารที่สำคัญได้แก่ Maybank (ธนาคารมาลายัน), Bank Simpanan Nasional (ธนาคารออมสินมาเลเซีย) และ Agro Bank Malaysia (ธนาคารเกษตรกรรมมาเลเซีย)
เขตการปกครอง

บากัต
กวลเนอริง
ลูบกกง
ลูบกเซตล
ระฮ์มัต
รันเตาปันจัง
เตอลากามัส
แหล่งข้อมูลอื่น

Google Maps link of Rantau Panjang (to the right of the Golok River) and Sungai Kolok town in Thailand to the left of the river.
มารียาแห่งบราบันต์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส

| มารียาแห่งบราบันต์ |
| --- | --- |
พิธีราชาภิเษกของมารียาในแซ็งต์-ชาแปล ปี ค.ศ. 1275
พระราชินีคู่สมรสแห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 21 สิงหาคม ค.ศ. 1274 – 5 ตุลาคม ค.ศ. 1285
ประสูติ: 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1254 เลอเฟิน
สิ้นพระชนม์: 12 มกราคม ค.ศ. 1322 (67 พรรษา)
พระสวามี: พระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
พระบุตร: หลุยส์แห่งเอฟโรซ์ บล็องช์แห่งฝรั่งเศส ดัชเชสแห่งออสเตรีย มาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส
พระบิดา: เฮนริคที่ 3 ดยุคแห่งบราบันต์
พระมารดา: อาเดอแลดแห่งบูร์กอญ
มารียาแห่งบราบันต์ (ดัตช์: Maria van Brabant, ฝรั่งเศส: Marie de Brabant) (13 พฤษภาคม ค.ศ. 1254 – 12 มกราคม ค.ศ. 1322) เป็นพระราชินีคู่สมรสแห่งฝรั่งเศสจากการเป็นพระราชินีคนที่สองของพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ทรงเสด็จพระราชสมภพในเลอเฟินเป็นธิดาของเฮนริคที่ 3 ดยุคแห่งบราบันต์กับอาเดอแลดแห่งบูร์กอญ
พระราชประวัติ > สายตระกูล

มารียาแห่งบราบันต์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1254 ในเลอเฟิน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลเยียม) บิดาของพระองค์คือเฮนริคที่ 3 ดยุคแห่งบราบันต์ที่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1261 ซึ่งมารียายังเป็นเด็กอยู่ ส่วนมารดาของพระองค์คืออาเดอแลด บุตรสาวของอูกที่ 4 ดยุคแห่งบูร์กอญ อาเดอแลดมีน้องชาย คือ รอแบต์ที่ 2 ดยุคแห่งบูร์กอญที่ต่อมาสมรสกับแอนเญ็สแห่งฝรั่งเศส พระธิดาคนเล็กของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส และเป็นบิดาของมาร์เกอรีตแห่งบูร์กอญ อนาคตพระมเหสีของพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 แห่งฝรั่งเศสและนาวาร์ที่ถูกจองจำในข้อหาคบชู้ในปี ค.ศ. 1314 กับฌานแห่งบูร์กอญ อนาคตพระมเหสีของพระเจ้าฟิลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ด้วยเหตุนี้มารียาแห่งบราบันต์จึงเป็นลูกพี่ลูกน้องลำดับที่หนึ่งมาร์เกอรีตแห่งบูร์กอญ อนาคตพระมเหสีของพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 แห่งฝรั่งเศสที่อ่อนวัยกว่าพระองค์มาก มารียายังเป็นลูกพี่ลูกน้องลำดับที่หนึ่งของบล็องช์แห่งอาร์ตัวส์ สมเด็จพระราชนีแห่งนาวาร์ซึ่งเป็นพระสัสสุของพระเจ้าฟิลิปที่ 4
มารียาถูกตั้งชื่อตามย่าของพระองค์ คือ มาเรียแห่งโฮเฮินสเตาเปิน ดัชเชสแห่งบราบันต์ พระธิดาของพระเจ้าฟรีดริชแห่งสวาเบีย กษัตริย์แห่งเยอรมนี พระโอรสคนเล็กของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์