stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศบรูไนในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010

| ประเทศบรูไน ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: BRU
เอ็นโอซี: สภาโอลิมปิกแห่งชาติบรูไนดารุสซาลาม
ณ ประเทศสิงคโปร์
นักกีฬา: 3 คน  ใน 2 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Maziah Mahusin
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน
2010 2014 2018
ประเทศบรูไนดารุสซาลาม เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 สภาโอลิมปิกแห่งชาติบรูไนดารุสซาลามเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบรูไนดารุสซาลามไม่ได้รับเหรียญรางวัล
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
 กรีฑา:
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Maziah Mahusin | 400m hurdles | DSQ qB | DSQ qB | 1:10.56 | 16 |
ดูเพิ่ม

ประเทศบรูไนในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติบรูไนในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาบรูไนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่ สิงคโปร์ ประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมผสม   นักกีฬาจากคูเวต
รายชื่อคำศัพท์ในภาษาอังกฤษที่อักษร Q ไม่ตามมาด้วยอักษร U

QWERTY คือหนึ่งในตัวอย่างอักษรอังกฤษที่ตัว Q ไม่ตามมาด้วยตัว U (หรือสระอื่น) ที่มาจากหกอักษรแรกบนแป้นคีย์บอร์ดตามรูปแบบแป้นพิมพ์มาตรฐาน
ในภาษาอังกฤษ อักษร Q มักจะตามมาด้วยตัว U แต่มีข้อยกเว้น ตรงที่คำศัพท์ส่วนใหญ่เป็นคำที่ถูกแผลงเป็นอังกฤษจากภาษาอาหรับ จีน ฮีบรู อินุกติตุต หรือภาษาอื่นที่ไม่ใช้อักษรอังกฤษ โดยที่อักษร Q แสดงถึงเสียงที่ไม่มีในภาษาอังกฤษ ตัวอย่างเช่น ในอักษรพินอินของจีน qi ออกเสียงเป็น /tʃi/ (เหมือนกันกับ "chi" ในภาษาอังกฤษ) โดยผู้พูดภาษาอังกฤษ เพราะในพินอินใช้อักษร "q" แสดงเสียง [tɕʰ] ซึ่งออกเสียงเป็น tʃ (ch) ในภาษาอังกฤษ ตัวอย่างอื่น ได้แก่ Q ออกเสียงเป็น q ในภาษาอาหรับมาตรฐาน เช่น qat, faqir และ Qur'ān ในภาษาอาหรับ ตัว ق ถูกแปลงเป็นอักษร Q ซึ่งแตกต่างจากตัว ك ที่ถูกแปลงเป็นอักษร K; ตัวอย่างเช่น قلب /qalb/ หมายถึง "หัวใจ" แต่ كلب /kalb/ หมายถึง "สุนัข" อย่างไรก็ตาม มีการยอมเปลี่ยนการสะกดเป็นแบบอื่น โดยใช้ตัว K (หรือบางครั้งคือ C) แทนตัว Q; เช่น Koran (Qur'ān) และ Cairo (al-Qāhira)
ใน 72 คำบนรายชื่อนี้ 68 คำคือคำนาม และส่วนใหญ่เป็นคำยืม; คำศัพท์อังกฤษสมัยใหม่ที่อักษร Q ไม่ตามมาด้วย U และไม่ได้เป็นคำยืมได้แก่ freq, qiana, QWERTY และ tranq อย่างไรก็ตาม คำยืมทั้งหมดในรายชื่อถูกแปลงเป็นภาษาอังกฤษในพจนานุกรมอย่างน้อยหนึ่งเล่ม
คำนามเฉพาะไม่มีในรายชื่อนี้ แต่ยังมีสถานที่หลายแห่งและชื่อหลายคน ซึ่งส่วนใหญามาจากประเทศที่พูดภาษาอาหรับ, แอลเบเนีย หรือจีน ที่อักษร Q ไม่ตามมาด้วย U ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ ชื่อประเทศอิรัก (Iraq) และ กาตาร์ (Qatar) อีคาลูอิต (Iqaluit) เมืองหลวงของดินแดนนูนาวุต กากอร์ตอก (Qaqortoq) ในกรีนแลนด์มีอักษร Q ถึง 3 ตัว ชื่อเฉพาะและอักษรย่อที่เป็นอักษรอังกฤษ และอยู่ในกฎนี้ ได้แก่ คอมแพค (Compaq; บริษัทคอมพิวเตอร์) แนสแด็ก (Nasdaq; ตลาดหลักทรัพย์ของสหรัฐ) ควอนตัส (Qantas; สายการบินของออสเตรเลีย) และคิเนติก (Qinetiq; บริษัทเทคโนโลยีของอังกฤษ)  ซักกอเราะฮ์ (Saqqara; สุสานโบราณในอียิปต์) เป็นคำนามเฉพาะที่มีอักษร Q สองตัว
การใช้ใน สแคร็บเบิล

มีเกมคำศัพท์หลายเกม โดยเฉพาะ สแคร็บเบิล ที่ผู้เล่นต้องสร้างคำโดยใช้ตัวอักษรที่มีอยู่ ถ้าผู้เล่นถูกบังคับให้ใช้ตัว q แต่ไม่มีตัว u จึงเป็นไปได้ที่จะสร้างคำบนรายชื่อนี้ ใช่ว่าทุกคำถูกยอมรับในการแข่งขัน สแคร็บเบิล เสมอไป การแข่งขันทั่วโลกใช้พจนานุกรมที่อาจจะไม่มีคำบนรายชื่อทั้งหมด
Qi เป็นคำที่ถูกใช้ในการแข่งขัน สแคร็บเบิล มากที่สุด และถูกเพิ่มในรายชื่อคำศัพท์ทางการในอเมริกาเหนือ (the official North American word list) ในปี ค.ศ. 2006
คำอื่นที่ถูกเขียนบนรายชื่อ ได้แก่ suq, umiaq หรือ qiviut เป็นที่ยอมรับได้ แต่เนื่องจากตัว Q มีตัว u อยู่บนนั้น มันจึงเป็นสถานการณ์ที่เป็นไปได้น้อย
รายชื่อพจนานุกรมที่ถูกอ้างอิง

[AH]: The American Heritage Dictionary (4 ed.). Dell. 2001. ISBN 0-440-23701-7.
[AHC]: American Heritage College Dictionary (4 ed.). Houghton Mifflin. 2007. ISBN 0-618-83595-4.
[AOX]: "Ask Oxford". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-23. สืบค้นเมื่อ July 27, 2009.
[C]: The Chambers Dictionary (9 ed.). Chambers. 2003. ISBN 0-550-10105-5.
[Co]: Collins English Dictionary (3 ed.). HarperCollins. 1994. ISBN 0-00-470678-1.
[COD]: Concise Oxford Dictionary (8 ed.). Clarendon. 1990. ISBN 0-19-861200-1.
[E]: "Microsoft Encarta online dictionary". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 31, 2009. สืบค้นเมื่อ May 29, 2006.
[L]: The Longman Dictionary of the English Language (5 ed.). Longman. 1988. ISBN 0-582-55511-6.
[LC]: The Longman Dictionary of Contemporary English (4 ed.). Longman. 2003. ISBN 0-582-77649-X.
[MW]: Merriam-Webster's Collegiate Dictionary (11 ed.). Merriam-Webster. 2003. ISBN 0-87779-809-5.
[MWO]: "Merriam-Webster online dictionary". สืบค้นเมื่อ May 29, 2006.
[ODE]: Oxford Dictionary of English (2 ed.). Oxford UP. 2003. ISBN 0-19-861347-4.
[OED]: Oxford English Dictionary. Oxford UP. 2003. ISBN 0-19-861347-4.
[OSPD4]: The Official Scrabble Players Dictionary (4 ed.). Merriam-Webster. 2005. ISBN 0-87779-929-6.
[RHU]: Random House Unabridged Dictionary (2 ed.). Random House. 1998. ISBN 0-517-19931-9.
[RHW]: Random House Webster's Unabridged Dictionary (2 ed.). Random House. 2005. ISBN 0-375-42599-3.
[SOED]: The Shorter Oxford English Dictionary on Historical Principles (3 ed.). Clarendon. 1992. ISBN 0-19-861294-X.
[TWL]: Official Tournament and Club Word List (2 ed.). Merriam-Webster. 2006. ISBN 0-87779-635-1.
[W]: Random House Webster's Collegiate Dictionary. Random House Reference. 2000. ISBN 0-375-42560-8.
[WI]: Webster's Third New International Dictionary, Unabridged. Merriam-Webster. 2002. ISBN 0-87779-201-1.
สารานุกรม

Eckler, A. Ross (1976). "Must You Join the Queue?". Word Ways. 9 (2): 113–115. สืบค้นเมื่อ October 19, 2010.
Quinion, Michael (2003). "Q followed by U". World Wide Words. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 7, 2010. สืบค้นเมื่อ October 19, 2010.
Quinion, Michael (2009). Why is Q Always Followed by U? Word-perfect Answers to the Most-asked Questions about Language. Penguin Books. ISBN 978-1-84614-184-3. สืบค้นเมื่อ October 19, 2010.
Scrabble Word Lists Q without U – Parker Brothers, attributed to: Joe Edley; John D. Williams, Jr. (2009). "Chapter 6: Your Fourth-Grade Teacher, Mrs. Kleinfelder, Lied to you: You Can Have Words with a Q and No U". Everything Scrabble: Third Edition. pp. 56–58. ISBN 978-1-4165-6175-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

An extended list of English words containing Q not followed by U:
โซว์ก (souq) ที่มาร์ราคิช, ประเทศโมร็อกโก เป็นอีกคำหนึ่งที่ตัว q ไม่ตามมาด้วยยตัว u โดย โซว์ก เป็นคำที่มีต้นตอมาจากภาษาอาหรับ
โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร

| โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร |
| --- | --- |
Phayakkaphumwittayakarn School

ที่ตั้ง
ถนนสุวรรณวงศ์ ตำบลปะหลาน อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม 44110
ข้อมูล
ชื่ออื่น: พ.ว. P.W.
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาลประจำอำเภอ  โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
คติพจน์: บัณฑิตย่อมฝึกตน เป็นคนดี มีคุณธรรม  คิดดี รักดี ทำดี 
สถาปนา: 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 (ข้อผิดพลาด: แม่แบบ:อายุปีและวัน รองรับเฉพาะปีพุทธศักราช หากใช้เป็นคริสต์ศักราช กรุณาใช้ แม่แบบ:Age in years and days )
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 10440801
ผู้อำนวยการ: นายสำอางค์ จันทนนตรี
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษา
สี:    เหลือง - ดำ
เพลง: มาร์ชพยัคฆภูมิวิทยาคาร
เว็บไซต์: www.payak.ac.th
โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร เป็นโรงเรียนประจำอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม เปิดการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคาม สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษา สารคามใต้
ประวัติโรงเรียน

ความเป็นมาการก่อตั้ง โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคารก่อตั้งเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 สังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา เปิดทำการสอบระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2511 โดยระยะแรกได้อาศัยอาคารเรียนของโรงเรียนพยัคฆภูมิพิสัย   ซึ่งเป็นโรงเรียนประถมศึกษาตอนปลาย กรมสามัญศึกษา เป็นสถานที่เรียนชั่วคราว
ในปี พ.ศ. 2511 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนแบบ  212  จำนวน  4  ห้องเรียน  1  หลัง ณ บริเวณที่ตั้ง โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคารในปัจจุบัน
วันที่ 16 พฤษภาคม 2512 ได้ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคารโดยมี นายสุรศักดิ์  ภูมิภักดิ์ ศึกษาธิการอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่เป็นคนแรก ต่อมา นายบุญเสริม พลศรีพิมพ์ ได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งครูใหญ่
ปี พ.ศ. 2519 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศยุบโรงเรียนพยัคฆภูมิพิสัย สังกัดกองประถมศึกษา กรมสามัญศึกษา รวมกับโรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอชื่อว่า "โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร" มาจนกระทั่งปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2521 โรงเรียนได้รับอนุมัติให้เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
ในปี พ.ศ. 2531 โรงเรียนได้รับอนุมัติตำแหน่งหัวหน้าสถานศึกษาให้เป็นผู้อำนวยการระดับ 8 และผู้ช่วยผู้อำนวยการระดับ 7
ปัจจุบัน มีนักเรียน 2,826 คน บุคลากรทางการศึกษา 107 คน (ข้อมูล ณ วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2560)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร เก็บถาวร 2006-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ป้ายทางเข้าโรงเรียน
อาคารเรียนโรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร
ยุจโน-ซาฮาลินสค์

| ยุจโน-ซาฮาลินสค์ Южно-Сахалинск |
| --- | --- |
นคร
บน: มหาวิหารการประสูติของพระคริสต์, กอร์นี่ วอซดูห์ รีสอร์ท เคเบิลคาร์, กลาง: พิพิธภัณฑ์ประจำภูมิภาคซาฮาลิน, ล่าง: สวนยุจโน-ซาฮาลินสค์กาการิน, พิพิธภัณฑ์และอนุสาวรีย์แอนตัน เชคอฟ (รายการทั้งหมดจากซ้ายไปขวา)
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของยุจโน-ซาฮาลินสค์ 
ยุจโน-ซาฮาลินสค์ที่ตั้งของยุจโน-ซาฮาลินสค์แสดงแผนที่รัสเซียยุจโน-ซาฮาลินสค์ยุจโน-ซาฮาลินสค์ (รัสเซีย)แสดงแผนที่รัสเซีย
พิกัด:  46°58′N 142°44′E﻿ / ﻿46.967°N 142.733°E﻿ / 46.967; 142.733
ประเทศ: รัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบ: แคว้นซาฮาลิน
สถาปนา: 1882
จัดตั้งเป็นนคร: 1905
การปกครอง
 • หัวหน้า: เซียร์เกย์ นัดซาดิน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 164.7 ตร.กม. (63.6 ตร.ไมล์)
ความสูง: 50 เมตร (160 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 181,728 คน
 • ประมาณ (2018): 198,973 (+9.5%) คน
 • อันดับ: 99 ในปี 2010
 • ความหนาแน่น: 1,100 คน/ตร.กม. (2,900 คน/ตร.ไมล์)
สถานะการบริหาร
 • เขตย่อยของ: เมืองสำคัญของแคว้นยุจโน-ซาฮาลินสค์
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: แคว้นซาฮาลิน, เมืองสำคัญของแคว้นยุจโน-ซาฮาลินสค์
สถานะเทศบาล
 • เขตเมือง: เขตเมืองยุจโน-ซาฮาลินสค์
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: เขตเมืองยุจโน-ซาฮาลินสค์
รหัสไปรษณีย์: 693000
รหัสโทรศัพท์: +7 4242; +7 424
รหัส OKTMO: 64701000001
เว็บไซต์: www.yuzhno-sakh.ru
ยุจโน-ซาฮาลินสค์ (รัสเซีย: Ю́жно-Сахали́нск, สัทอักษรสากล: [ˈjuʐnə səxɐˈlʲinsk] ไฟล์:Ru-Южно-Сахалинск.ogg, แปลตามตัวอักษรว่า "เมืองซาฮาลินใต้"; อังกฤษ: Yuzhno-Sakhalinsk) เป็นเมืองในเกาะซาฮาลินและเป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้นซาฮาลิน ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ในส่วนตะวันออกไกลของรัสเซีย ตั้งอยู่ทางเหนือของประเทศญี่ปุ่น การสกัดก๊าซและน้ำมันรวมถึงการแปรรูปเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมหลักบนเกาะ เมืองนี้มีชื่อว่า วลาดิมีรอฟกา (Влади́мировка) จากปี ค.ศ. 1882 ถึง 1905 จากนั้นเรียกว่า โทโยฮาระ (ญี่ปุ่น: 豊原市; โรมาจิ: Toyohara-shi) ในช่วงที่จักรวรรดิญี่ปุ่นปกครองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1905 ถึง 1946 เมื่อการสำรวจสำมะโนปี 2010 มีประชากร 181,728
อาร์ชดยุกคาร์ล ดยุกแห่งเท็ชเชิน

อาร์ชดยุกคาร์ลแห่งออสเตรีย ดยุกแห่งเท็ชเชิน หรือพระนามเต็มคือ คาร์ล ลูทวิช โยฮันน์ โยเซฟ ลอเรินซ์ (Karl Ludwig Johann Josef Lorenz) เป็นจอมพลและพระบรมวงศ์แห่งจักรวรรดิออสเตรีย ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในจักรพรรดิเลโอพ็อลท์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์กับพระนางมาเรีย ลุยซา แห่งสเปน และทรงมีศักดิ์เป็นพระอนุชาของจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งออสเตรีย แม้ว่าอาร์ชดยุกคาร์ลจะประชวรด้วยพระโรคลมชัก แต่พระองค์ก็ประสบความสำเร็จในการเป็นผู้บัญชาการทหารและผู้ปฏิรูปของกองทัพออสเตรีย และพระองค์ยังเป็นหนึ่งในศัตรูยากจะรับมือของนโปเลียน โบนาปาร์ต
อาร์ชดยุกคาร์ลเริ่มเป็นผู้บัญชาหารทหารในสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส ในช่วงต้นสงครามประสานมิตรครั้งที่หนึ่ง ทรงได้รับชัยชนะที่เนียร์วินเดนในปี 1793 ก่อนที่พระองค์จะประสบกับความพ่ายแพ้ในปี 1793 และ 1794 ต่อมาในปี 1796 ทรงเป็นผู้บัญญชาการกองทัพออสเตรียในลุ่มแม่น้ำไรน์ อาร์ชดยุกคาร์ลสามารถมีชัยเหนือ ฌ็อง-บาติสต์ โยร์ด็อง ที่อัมแบร์กและเวือร์ซบูร์ก และต่อมาสามารถมีชัยที่เอ็มเมนดิงเงิน ซึ่งทำให้กองทหารของ ฌ็อง วิกตอร์ มารี โมโร ถอนกำลังข้ามแม่น้ำไรน์ไป ต่อมาในปี 1809 ทรงเข้าร่วมในสงครามประสานมิตรครั้งที่ห้าและสามารถมีชัยเหนือนโปเลียนได้ในยุทธการที่แอสเพิร์น-เอสสลิง ก่อนที่จะได้มาพ่ายแพ้ให้แก่นโปเลียนในยุทธการที่วากรัม หลังจากศึกที่วากรัม อาร์ชดยุกคาร์ลก็ไม่ได้มีส่วนร่วมที่สำคัญในสงครามนโปเลียนอีก
ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

| ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์ แนวโรแมนติก ดรามา
สร้างโดย: บริษัท พอดีคำ เอ็นเทอร์เทนเม้นท์ จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์ :  ศตารัศมิ์  บทโทรทัศน์ : ปณธี
กำกับโดย: สยาม น่วมเศรษฐี
แสดงนำ: หลุยส์ เฮสดาร์ซัน เซฟฟานี่ อาวะนิค วรากร ศวัสกร ปภาดา กลิ่นสุมาลย์ จักรพันธ์ วงศ์คณิต
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: เพลง ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น -  โดมทิวทอง เพลง ลมรัก - ศรัณย์ ศิริลักษณ์
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาไทย
จำนวนตอน: 15 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ธงชัย ประสงค์สันติ มณีรัตน์ ประสงค์สันติ
สถานที่ถ่ายทำ:  ประเทศไทย
ความยาวตอน: 130 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ออกอากาศ: 5 ธันวาคม พ.ศ. 2561 – 23 มกราคม 2562
ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวโรแมนติก ดราม่า ที่มีการสืบสวนด้วย
ออกอากาศเป็นละครโทรทัศน์ครั้งแรกทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7เมื่อปี พ.ศ. 2561 ผลิตโดยบริษัท พอดีคำ เอ็นเทอร์เทนเม้นท์ จำกัดผู้จัดละครโดย ธงชัย ประสงค์สันติ และ มณีรัตน์ ประสงค์สันติ
จากบทประพันธ์โดย ศตรัศมิ์ และบทโทรทัศน์ของ ปณธี กำกับการแสดงโดย สยาม น่วมเศรษฐี นำแสดงโดย หลุยส์ เฮสดาร์ซัน,เซฟฟานี่ อาวะนิค,วรากร ศวัสกร,ปภาดา กลิ่นสุมาลย์,จักรพันธ์ วงศ์คณิต เริ่มออกอากาศเสนอเป็นตอนแรกเมื่อวันพุธ ที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2561 และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันพุธ ที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2562 เวลา 20.20 น. ต่อจากละครเรื่อง พ่อมดเจ้าเสน่ห์ เป็นละครที่ถ่ายทำที่อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
การคัดเลือกนักแสดงนั้น ที่เลือกคู่พระนาง หลุยส์กับเซฟฟานี่ ผู้กำกับให้เหตุผลว่า เลือกเซฟฟานี่รับบท หลิว-ลวิตา เป็นดารานางแบบชั้นแนวหน้าของไทย เพราะในเรื่องมีฉากบู๊ เซฟฟานี่ก็เป็นนักกีฬาอยู่แล้ว ส่วนพระเอก หลุยส์ รับบท ปวัตร เป็นนักเปียโน จึงต้องไปเรียนเปียโนเพิ่มเติม อีกทั้งทั้งคู่ยังเคยแสดงบทบู๊ด้วยกันในละครเรื่อง หักลิ้นช้าง จึงเข้าขากันได้
รายชื่อนักแสดง

| บทบาท | นักแสดง |
| --- | --- |
ปวัตร (วัตร): หลุยส์ เฮสดาร์ซัน
ลวิตา (หลิว): เซฟฟานี่ อาวะนิค
ทรงพล (พล): วรากร ศวัสกร
นรี (รี): ปภาดา กลิ่นสุมาลย์
ไตรภพ (มิค): จักรพันธ์ วงศ์คณิต
กชกร (กช): ปราณวรินทร์ ปามี
โฉมฉาย (โฉม): วรรษพร วัฒนากุล
เอก: ภาณุ สุวรรณโณ
จีน่า: พิมพาภรณ์ เสริมพณิชกิจ
มีนา (มิ้นท์): วริศรา อาจมนตรี
คุณหญิงมยุรา (แม่ของลวิตา): ดวงตา ตุงคะมณี
ลุงป่าน: วัชระ ปานเอี่ยม
เสี่ยมนูญ (พ่อของมิ้นท์และพ่อบุญธรรมของไตรภพ): ศตวรรษ ดุลยวิจิตร
ชมพูนุช: อาภัสสรา อินทร์ตลาดชุม
แก้ว: สรารัตน์ แซ่จิ๋ว
สว่าง (หว่าง): ปอยฝ้าย มาลัยพร
บทบาท: นักแสดงรับเชิญ
วิภา (แม่ของปวัตร): กันตา ดานาว
ชัย (พ่อของนรี): ปราบ ยุทธพิชัย
ผู้กำกับประชา: ธนายง ว่องตระกูล
อรุณ (พ่อของลวิตา): พลรัตน์ รอดรักษา
สมมาตร: ศรีหลอด สีใส
ไพรัตน์: ศิริปัญญา จันทิหล้า
รุจี: ชนิตา สุภาพันธุ์
พลอย (ลูกของลวิตา): ด.ญ.โบร์น่า รสิกา คันนิ่งแฮม
ไตรภพ (วัยเด็ก): ด.ช.ธีระภพ ทรงวาจา
แหล่งข้อมูลอื่น

ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น ที่สยามโซน
เรื่องย่อละคร ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่นmgronline.com
หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร

| --- | --- |

ด้านหน้าของหอศิลป์ฯ มองจากแยกปทุมวัน

ก่อตั้ง: 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2549
ที่ตั้ง: 939 ถนนพระรามที่ 1 แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
ประเภท: หอศิลป์, นิทรรศการหมุนเวียน
ผลงาน: ศิลปะร่วมสมัย
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 1,700,000 คน (พ.ศ. 2560)
ประธานกรรมการมูลนิธิฯ: กอบกาญจน์ วัฒนวรางกูร
ผู้อำนวยการ: อดุลญา ฮุนตระกูล
สถาปนิก: บริษัท โรเบิร์ต จี บุย แอนด์ แอสโซซิเอทส์
ขนส่งมวลชน:  สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ
เว็บไซต์: www.bacc.or.th
ทางเดินก้นหอยรอบตัวอาคาร
หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (อังกฤษ: Bangkok Art and Culture Centre) หรือ หอศิลป์กรุงเทพฯ เป็นหอศิลปะร่วมสมัย ตั้งอยู่ที่หัวมุมตะวันตกเฉียงเหนือของสี่แยกปทุมวัน ในย่านสยาม แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร หอศิลป์แห่งนี้ได้เริ่มขึ้นเมื่อ ดร.พิจิตต รัตตกุล ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในขณะนั้นมีมติร่วมกับคณะกรรมการโครงการเฉลิมพระเกียรติฯ ศิลปะแห่งรัชกาลที่ 9 เมื่อปี พ.ศ. 2538 ให้กรุงเทพมหานครจัดสร้างหอศิลปะร่วมสมัยแห่งกรุงเทพมหานคร ณ สี่แยกปทุมวัน แต่โครงการกลับมาหยุดลงสมัยนาย สมัคร สุนทรเวช เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพฯ ซึ่งต้องการให้เป็นอาคารพาณิชย์มากขึ้น จนเกิดกิจกรรมเคลื่อนไหวคัดค้านจากหมู่นักศึกษาและศิลปิน ต่อมาในสมัยนาย อภิรักษ์ โกษะโยธิน ได้รับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพฯ จึงพิจารณาเห็นชอบให้ดำเนินการจัดสร้างตามเดิม
หอศิลป์แห่งนี้เปิดอาคารแรกตั้งแต่วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2548 แต่ก่อสร้างแล้วเสร็จอย่างสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2551 อาคารได้รับการออกแบบให้เป็นทรงกระบอก สูง 9 ชั้น มีพื้นที่ทั้งหมด 25,000 ตารางเมตร โดยแบ่งเป็นห้องแสดงผลงาน โรงภาพยนตร์ ห้องสมุด ห้องเก็บรักษาผลงาน ห้องประชุม ร้านค้า และร้านอาหาร ในชั้นที่ 6 เป็นต้นไป มีทางเดินลาดเอียงเลาะขึ้นไปตามชั้นต่างๆ ในรูปทรงกระบอกของอาคาร และมีการนำแสงธรรมชาติในการจัดแสดงงาน คล้ายคลึงกับพิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ ซึ่งเป็นงานชนะการประกวดแบบ ของสำนักงานออกแบบ โรเบิร์ต จี บุย แอนด์ แอสโซซิเอทส์ จำกัด
ประวัติ

โครงการหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เริ่มต้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 โดยกลุ่มศิลปินร่วมสมัยแห่งประเทศไทยนับพันคนได้จัดแสดงผลงานที่ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ โดยหวังให้สังคมเห็นว่า มีศิลปินมากพอที่ควรจะมี หอศิลป์ มาเป็นพื้นที่รองรับในการแสดงออกผลงาน และเก็บรักษาผลงานในอดีตและประวัติศาสตร์ เป็นที่รวมกลุ่มศิลปิน เพื่อพบปะ แลกเปลี่ยนความคิด แนวการทำงาน ผลก็คือการผลักดันให้เกิดการพัฒนาของวงการศิลปะในบ้านเมืองนี้
สมัยของ ดร.พิจิตต รัตตกุลได้รับตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร มีการผลักดันจนกระทั่ง กรุงเทพมหานคร มีนโยบายที่จะสร้างหอศิลป์ขึ้น มีการกำหนดพื้นที่ตั้งหอศิลป์ที่บริเวณสี่แยกปทุมวัน และผู้ชนะจากการประกวดแบบหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ได้แก่ บริษัท Robert G. Boughey & Associates (RGB Architects) ความพร้อมทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2539 แต่ในสมัยของนายสมัคร สุนทรเวช ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร คนต่อมา โครงการหอศิลป์กรุงเทพมหานครถูกรื้อถอนโครงการความคืบหน้าเดิมทิ้งทั้งหมด โดยเปลี่ยนเป็นพื้นที่การค้าตามรูปแบบการใช้พื้นที่แถบนั้น และมีส่วนแสดงศิลปะไว้เล็กน้อย ซึ่งบรรดาศิลปินและคนทำงานศิลปะในหลายแขนงต่างไม่พอใจในการยุบโครงการนี้เป็นอย่างมาก และได้เคลื่อนไหวเรียกร้องมาตลอดสมัยของนายสมัคร สุนทรเวช
จากการเคลื่อนไหวเรียกร้องต่อสู้เพื่อให้มีหอศิลป์โดยเครือข่ายประชาชนและกลุ่มศิลปินที่ยาวนาน จนกระทั่งกรุงเทพมหานคร โดยผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน ได้เล็งเห็นความสำคัญของศิลปวัฒนธรรม และได้วางนโยบายด้านศิลปวัฒนธรรมเป็นนโยบายหลัก โดยมุ่งเน้นการสร้างความรู้ ความเข้าใจ ของเด็ก เยาวชน และประชาชนในสังคม ให้ตระหนักถึงคุณค่าของศิลปวัฒนธรรม สภาแห่งกรุงเทพมหานครจึงได้อนุมัติงบประมาณดำเนินการก่อสร้างหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร 509 ล้านบาท เพื่อผลักดันให้กรุงเทพมหานครเป็นเมืองแห่งศิลปวัฒนธรรม  ซึ่งหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (Bangkok Art and Culture Centre or bacc) ได้เริ่มก่อสร้างในที่ดินของกรุงเทพมหานคร บริเวณสี่แยกปทุมวัน และได้มีการเปิดโครงการหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานครอย่างเป็นทางการ เมื่อวันศุกร์ที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2548
ในกำหนดการเดิม หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร จะสร้างเสร็จช่วงปลายปี พ.ศ. 2549 แต่การก่อสร้างได้ล่าช้าออกไปจากเดิม แล้วเสร็จเปิดใช้งานเมื่อ พ.ศ. 2551 โดยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดหอศิลปฯ ประติมากรรมช้างเอราวัณ นิทรรศการเฉลิมพระเกียรติ ชุด "บารมีแห่งแผ่นดิน" และนิทรรศการโขนพรหมมาศ เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 4 ปี นับตั้งแต่การเปิดโครงการหอศิลปฯ แห่งนี้อีกด้วย
พื้นที่ใช้สอยและตัวอาคาร

ตัวอาคารสูง 9 ชั้น (บวกอีก 2 ชั้นใต้ดิน) โดยในตัวอาคารถูกออกแบบมาให้เป็นทรงกระบอก ซึ่งสามารถเชื่อมต่อระหว่างอาคารได้ด้วยทางเดินวน เป็นแนวเอียงขึ้น ทั้งนี้เพื่อให้คนที่เข้ามาชมผลงาน สามารถชมได้ต่อเนื่องในแต่ละชั้น นอกจากนี้ตัวอาคารยังออกแบบมาให้สามารถรับแสงสว่างจากภายนอกได้ โดยที่แสงไม่แรงพอที่จะเข้ามาถึงขนาดทำลายผลงานศิลปะที่แสดงอยู่ข้างในได้ นอกจากห้องนิทรรศการที่มีอยู่หลายส่วนแล้ว ภายในยังมีส่วนที่เป็นห้องสมุดประชาชน, ห้องปฏิบัติการศิลปะ, ห้องอเนกประสงค์ 300 ที่นั่ง, ร้านค้า รวมไปถึงโรงภาพยนตร์-โรงละครขนาด 222 ที่นั่ง
สถานที่ตั้ง

บริเวณสี่แยกปทุมวัน หัวมุมถนนพระรามที่ 1 และถนนพญาไท ตรงข้ามกับศูนย์การค้าเอ็มบีเค เซ็นเตอร์ และศูนย์การค้าสยามดิสคัฟเวอรี่ ในย่านสยาม แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร มีทางเดินเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสสนามกีฬาแห่งชาติโดยตรง รวมถึงเชื่อมต่อกับศูนย์การค้าโดยรอบผ่านสกายวอล์กวันสยาม
เวลาทำการ

หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เปิดให้เข้าชม ตั้งแต่เวลา 10.00 น. – 20.00 น. ในวันอังคารถึงวันอาทิตย์ ไม่เก็บค่าเข้าชม
ทางรถไฟสายบ้านไผ่–นครพนม

| ทางรถไฟสายบ้านไผ่–นครพนม |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: กำลังก่อสร้าง
เจ้าของ: การรถไฟแห่งประเทศไทย
ปลายทาง: ชุมทางบ้านหนองแวงไร่ สะพานมิตรภาพ 3
จำนวนสถานี: 14
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟระหว่างเมือง
ระบบ: รถไฟทางไกล ของการรถไฟแห่งประเทศไทย
ผู้ดำเนินงาน: การรถไฟแห่งประเทศไทย  และบริษัทเอกชนในส่วน ของสถานีขนถ่ายสินค้า
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 347 กม. (215.62 ไมล์)
รางกว้าง: ราง 1 เมตร ทางคู่
ความเร็ว: 180 กิโลเมตร/ชั่วโมง
ทางรถไฟสายบ้านไผ่–นครพนม เป็นโครงการรถไฟทางคู่สายใหม่ของการรถไฟแห่งประเทศไทย และเป็นส่วนต่อขยายของทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ โดยจะแยกจากช่วงชุมทางถนนจิระ–หนองคาย ที่สถานีรถไฟชุมทางบ้านหนองแวงไร่ อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น และไปสิ้นสุดปลายทางที่สถานีรถไฟสะพานมิตรภาพ 3 จังหวัดนครพนม
ประวัติโครงการ

โครงการก่อสร้างทางรถไฟ ทางคู่ บ้านไผ่ มุกดาหาร นครพนม ใกล้เป็นจริงขณะนี้อยู่ระหว่างรอ พรฎ.เวนคืนที่ดินประกาศบังคับใช้ คาดว่าภายในเดือนกันยายน 2564 จะสามารถ เริ่มสำรวจเพื่อเวนคืนที่ดินได้และเริ่มก่อสร้างในเดือน มีนาคม 2566 และใช้เวลาก่อสร้าง 4 ปี งบประมาณรวม 66,848.33 ล้านบาท