stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นไลท์เฮฟวี่เวท บุคคลชาย
การคัดเลือก

บทความหลัก: กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
| การแข่งขัน | โควต้า | นักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือก |
| --- | --- | --- |
| เจ้าภาพโอลิมปิก | 0 | — |
| โอลิมปิกรอบคัดเลือก – แอฟริกา | 3 |  อับเดลราห์มาน โอราบี (EGY)  โมฮัมเหม็ด ฮูมรี (ALG)  โมฮาเหม็ด อัสซากีร์ (MAR) |
| โอลิมปิกรอบคัดเลือก – อเมริกา | 4 |  อาร์เลน โลเปซ (CUB)  คีโน มาชาโด (BRA)  นาเล็ก คอร์บาจ (VEN)  ฮอร์เก้ วีวาส (COL) |
| โอลิมปิกรอบคัดเลือก – เอเชีย/โอเชียเนีย | 5 |  เบ็กซัด นูร์เดาเลตอฟ (KAZ)  เปาโล อากูโซ (AUS)  โอได อัล-ฮินดาวี (JOR)  เฉิน ต้าเซียง (CHN)  ชับบอส เนกมาตุลโลเยฟ (TJK) |
| โอลิมปิกรอบคัดเลือก – ยุโรป | 6 |  เบนจามิน วิตเทเกอร์ (GBR)  กาซิมาโกเมด จาลิดอฟ (ESP)  ลุค แพลนติช (CRO)  ลอเรน อัลฟอนโซ (AZE)  เอ็มเม็ตต์ เบรนแนน (IRL)  อิหม่าม คาเทียฟ (ROC) |
| World Allocation | 4 |  ชากุล เสม็ด (GHA)  ดิลโชเบค รุซเมตอฟ (UZB)    โรเจลิโอ โรเมโร (MEX)  ไบรัม มัลคาน (TUR) |

| รวม | 22 |  |
ปฏิทินการแข่งขัน

เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| R32 | รอบ 32 คน | R16 | รอบ 16 คน | QF | รอบก่อนรองฯ | SF | รอบรองฯ | F | ชิงชนะเลิศ |
| วันที่> Event | 24 กรกฎาคม> A | 24 กรกฎาคม> E | 25 กรกฎาคม> A | 25 กรกฎาคม> E | 26 กรกฎาคม> A | 26 กรกฎาคม> E | 27 กรกฎาคม> A | 27 กรกฎาคม> E | 28 กรกฎาคม> A | 28 กรกฎาคม> E | 29 กรกฎาคม> A | 29 กรกฎาคม> E | 30 กรกฎาคม> A | 30 กรกฎาคม> E | 31 กรกฎาคม> A | 31 กรกฎาคม> E | 1 สิงหาคม> A | 1 สิงหาคม> E | 2 สิงหาคม> A | 2 สิงหาคม> E | 3 สิงหาคม> A | 3 สิงหาคม> E | 4 สิงหาคม> A | 4 สิงหาคม> E | 5 สิงหาคม> A | 5 สิงหาคม> E | 6 สิงหาคม> A | 6 สิงหาคม> E | 7 สิงหาคม> A | 7 สิงหาคม> E | 8> A | 8> E |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Men's light heavyweight |  |  | R32 | R32 |  |  |  |  | R16 | R16 |  |  | QF | QF |  |  | SF | SF |  |  |  |  | F |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
Scalibregmatidae

| Scalibregmatidae |
| --- | --- |

Scalibregma inflatum

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: Annelida Annelida
ชั้น:: Polychaeta Polychaeta
อันดับ:: Opheliida Opheliida
วงศ์:: Scalibregmatidae Scalibregmatidae
สปีชีส์:: Scalibregmatidae
ชื่อทวินาม
Scalibregmatidae 

Scalibregmatidae เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Opheliida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Asclerocheilus Ashworth, 1901
Axiokebuita Pocklington & Fournier, 1987
Axiokebutia
Scalpellomorpha

| Scalpellomorpha |
| --- | --- |

Pollicipes pollicipes

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropoda
ไฟลัมย่อย:: Crustacea Crustacea
ชั้น:: Thecostraca Thecostraca
ชั้นย่อย:: Cirripedia Cirripedia
ชั้นฐาน:: Thoracica Thoracica
อันดับใหญ่:: Thoracicalcarea Thoracicalcarea
อันดับ:: Scalpellomorpha Scalpellomorpha Buckeridge & Newman, 2006
สปีชีส์:: Scalpellomorpha
ชื่อทวินาม
Scalpellomorpha Buckeridge & Newman, 2006

ชื่อพ้อง
 Scalpelliformes Buckeridge & Newman, 2006
Scalpellomorpha เป็นอันดับของเพรียงลูกโอ๊กในชั้น Thecostraca มีประมาณ 11 วงศ์ใน 3 วงศ์ใหญ่ และมากกว่า 450 สปีชีส์ที่อธิบายไว้ใน Scalpellomorpha
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นไลท์เวท บุคคลชาย

| กีฬามวยสากลสมัครเล่น ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- | --- |

รอบคัดเลือก
|  | ชาย | หญิง |
|  | 52 กก. | 51 กก. |
: 57 กก.
|  | 63 กก. | 60 กก. |
: 69 กก.
: 75 กก.
|  | 81 กก. |  |
|  | 91 กก. |  |
|  | +91 กก. |  |
ด ค ก
การแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นไลท์เวท บุคคลชาย เป็น 1 ใน 13 รายการแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น กำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม - 8 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุ การแข่งขันรายการรุ่นไลท์เวท บุคคลชายในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 29 คน จาก 29 ประเทศโดยประมาณ
ภูมิหลัง

การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 26 ของรายการนี้ โดยได้แข่งขันในโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1904
การคัดเลือก

บทความหลัก: กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
| การแข่งขัน | โควต้า | นักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือก |
| --- | --- | --- |
| เจ้าภาพโอลิมปิก | 1 |  ไดสุเกะ นาริมัตสึ (JPN) |
| โอลิมปิกรอบคัดเลือก – แอฟริกา | 3 |  โยนาส จูเนียส (NAM)  ริชาร์โน โคลิน (MRI)  อับเดลฮัก นาดีร์ (MAR) |
| โอลิมปิกรอบคัดเลือก – อเมริกา | 5 |  แอนดี้ ครูซ (CUB)  เลโอเนล เด ลอส ซานโตส (DOM)  วันเดอร์สัน โอลิเวรา (BRA)  ลีโอดัน เปโซ (PER)  อัลสตัน ไรอัน (ANT) |
| โอลิมปิกรอบคัดเลือก – เอเชีย/โอเชียเนีย | 6 |  เอลนูร์ อับดูไรมอฟ (UZB)  ซากีร์ ซาฟิลลิน (KAZ)  บาตาร์ซูคิอิน ชินโซริก (MGL)  โอบาดา อัล-คัสเบห์ (JOR)  มานิช เคาชิก (IND)  บาโคดูร์ อุสโมนอฟ (TJK) |
| โอลิมปิกรอบคัดเลือก – ยุโรป | 8 |  ลุค แม็คคอร์แมค (GBR)  กาบิล มาเมดอฟ (ROC)  ดาเมียน ดูร์คัซ (POL)  เอนริโก ลาครูซ (NED)  ดซมิทรี อาสเนา (BLR)  จาวิด ชาลาบีเยฟ (AZE)  โซเฟียเน่ โอมิฮา (FRA)  ยาโรสลาฟ คาร์ทซิซ (UKR) |
| World Allocation | 4 |  ฟิสตัน เอ็มบายา มูลุมบา (COD)  แฮร์ริสัน การ์ไซด์ (AUS)  คีย์ชอว์น เดวิส (USA)  ฮอฟฮันเนส บัคคอฟ (ARM) |
| Tripartite Invitation | 1 |  จอห์น ยูเมะ (PNG) |
| Invitational place | 1 |  เวสซัม ซาลามาน่า (ROT) |
| รวม | 29 |  |
ปฏิทินการแข่งขัน

เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| R32 | รอบ 32 คน | R16 | รอบ 16 คน | QF | รอบก่อนรองฯ | SF | รอบรองฯ | F | ชิงชนะเลิศ |
| วันที่> Event | 24 กรกฎาคม> A | 24 กรกฎาคม> E | 25 กรกฎาคม> A | 25 กรกฎาคม> E | 26 กรกฎาคม> A | 26 กรกฎาคม> E | 27 กรกฎาคม> A | 27 กรกฎาคม> E | 28 กรกฎาคม> A | 28 กรกฎาคม> E | 29 กรกฎาคม> A | 29 กรกฎาคม> E | 30 กรกฎาคม> A | 30 กรกฎาคม> E | 31 กรกฎาคม> A | 31 กรกฎาคม> E | 1 สิงหาคม> A | 1 สิงหาคม> E | 2 สิงหาคม> A | 2 สิงหาคม> E | 3 สิงหาคม> A | 3 สิงหาคม> E | 4 สิงหาคม> A | 4 สิงหาคม> E | 5 สิงหาคม> A | 5 สิงหาคม> E | 6 สิงหาคม> A | 6 สิงหาคม> E | 7 สิงหาคม> A | 7 สิงหาคม> E | 8> A | 8> E |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Men's lightweight |  |  | R32 | R32 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | R16 | R16 |  |  |  |  | QF | QF |  |  |  |  | SF |  |  |  | F |  |
คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา

| --- | --- |
Faculty of Industrial Technology  Nakhon Ratchasima Rajabhat University
ตราประจำมหาวิทยาลัย
สถาปนา: 8 มีนาคม พ.ศ.2548   (19 ปี)
คณบดี: ดร.สุรชัย วงษ์ฟูเกียรติ
ที่อยู่: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา  อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา 
สี:  
เว็บไซต์: https://fit.nrru.ac.th/
คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (อังกฤษ: Faculty of Industrial Technology, Nakhon Ratchasima Rajabhat University) ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ.2548 เปิดสอนในระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
ประวัติความเป็นมา

วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ.2548 คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม จัดตั้งขึ้นตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา เพื่อรับผิดชอบงานวิชาการด้านการผลิตบัณฑิตด้านวิทยาศาสตร์ประยุกต์ และด้านเทคโนโลยีอุตสาหกรรมในระดับอุดมศึกษา
หลักสูตรการศึกษา

| หลักสูตรที่เปิดสอนและสาขาวิชาในสังกัดคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนและสาขาวิชาในสังกัดคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนและสาขาวิชาในสังกัดคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา> ระดับปริญญาเอก | หลักสูตรที่เปิดสอนและสาขาวิชาในสังกัดคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา>  |
| --- | --- | --- | --- |
หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการอุตสาหกรรม  สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้าอุตสาหกรรม  สาขาวิชาวิศวกรรมการก่อสร้าง ครุศาสตร์อุตสาหกรรมบัณฑิต สาขาวิชาอุตสาหกรรมศิลป์ สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม อุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคม (ต่อเนื่อง)  สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรม (ต่อเนื่อง)  สาขาวิชาออกแบบผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม  สาขาวิชานวัตกรรมเซรามิกส์:
การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศพม่า พ.ศ. 2553

การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศพม่า พ.ศ. 2553 เป็นการเลือกตั้งที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 นับเป็นการเลือกตั้งครั้งแรกของพม่าในรอบ 20 ปี สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ซึ่งได้รับการประกาศใช้ตามผลการลงประชามติเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 วันจัดการเลือกตั้งได้รับการประกาศโดยสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ (SPDC) เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า พรรคสหภาพเอกภาพและการพัฒนา (USDP) ได้รับชัยชนะ โดยพรรคฝ่ายค้านอย่างน้อย 2 พรรคประกาศยอมรับผลการเลือกตั้ง
การเลือกตั้งทั่วไปถือเป็นก้าวที่ห้าใน "แผนการสู่ประชาธิปไตย" จำนวนเจ็ดก้าว ซึ่งเสนอโดยสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐในปี พ.ศ. 2546 สำหรับก้าวที่หกและก้าวที่เจ็ดนั้นเป็นขั้นตอนที่เกี่ยวข้องกับการเลือกผู้แทนประชาชนมาทำหน้าที่ในการสร้างชาติทันสมัยและเป็นประชาธิปไตยตามลำดับ อย่างไรก็ตาม พรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย พรรคฝ่ายค้านหลักซึ่งมีออง ซาน ซูจีเป็นอดีตหัวหน้าพรรค ได้ประกาศคว่ำบาตรการเลือกตั้ง
ผลการเลือกตั้ง

คณะกรรมการการเลือกตั้งพม่า ได้ประกาศรับรองผลการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553  ดังนี้
ผลการเลือกตั้ง > สภาสูง

ผลการเลือกตั้ง 168 ที่นั่ง จากทั้งหมด 224 ที่นั่ง ของสภาแห่งชาติ (Amyotha Hluttaw)
| ลำดับที่ | พรรค |  % | ที่นั่ง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | พรรคสหภาพเอกภาพและการพัฒนา (USDP) | 76.79% | 129 |
| 2 | พรรคพัฒนาการชนชาติยะไข่ (RNDP) | 4.17% | 7 |
| 3 | พรรคเอกภาพแห่งชาติ (NUP) | 2.98% | 5 |
| 4 | พรรคพลังประชาธิปไตยแห่งชาติ (NDF) | 2.38% | 4 |
| 5 | พรรครัฐกะชีนก้าวหน้า (CPP) | 2.38% | 4 |
| 6 | พรรคสันนิบาตแห่งชาติรัฐฉานเพื่อประชาธิปไตย (SNDP) | 1.78% | 3 |
| 7 | พรรคประชาธิปไตยเขตมอญทั้งมวล (AMRDP) | 1.78% | 3 |
| 8 | Phalon-Sawaw Democratic Party (PSDP) | 1.78% | 3 |
| 9 | พรรคชินแห่งชาติ (CNP) | 1.19% | 2 |
| 10 | พรรคประชาธิปไตยว้า (WDP) | 0.60% | 1 |
|  | อื่นๆ | 4.17% | 7 |
| รวม | รวม | 100% | 168 |
ผลการเลือกตั้ง > สภาล่าง

ผลการเลือกตั้ง 330 ที่นั่ง จากทั้งหมด 440 ที่นั่ง ของสภาผู้แทนราษฎร (Pyithu Hluttaw)
| ลำดับ | พรรค |  % | ที่นั่ง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | พรรคสหภาพเอกภาพและการพัฒนา (USDP) | 78.48% | 259 |
| 2 | พรรคสันนิบาตแห่งชาติรัฐฉานเพื่อประชาธิปไตย (SNDP) | 5.45% | 18 |
| 3 | พรรคเอกภาพแห่งชาติ (NUP) | 3.64% | 12 |
| 4 | พรรคพลังประชาธิปไตยแห่งชาติ (NDF) | 3.64% | 12 |
| 5 | พรรคพัฒนาการแห่งชาติยะไข่ (RNDP) | 2.72% | 9 |
| 6 | พรรคประชาธิปไตยเขตมอญทั้งมวล (AMRDP) | 0.91% | 3 |
| 7 | Pa-O National Organization (PNO) | 0.91% | 3 |
| 8 | พรรคชินแห่งชาติ (CNP) | 0.61% | 2 |
| 9 | พรรคชินก้าวหน้า (CPP) | 0.61% | 2 |
| 10 | Phalon-Sawaw Democratic Party (PSDP) | 0.61% | 2 |
| 11 | พรรคประชาธิปไตยว้า (WDP) | 0.61% | 2 |
| 12 | พรรคเอกภาพและประชาธิปไตยแห่งรัฐกะชีน (UDPKS) | 0.30% | 1 |
| 13 | พรรคประชาชนกะเหรี่ยง (KPP) | 0.30% | 1 |
| 14 | Inn Nationalities Development Party (INDP) | 0.30% | 1 |
| 15 | พรรคปะหล่องแห่งชาติ (TNP) | 0.30% | 1 |
|  | อื่นๆ | 0.61% | 2 |
| รวม | รวม | 100% | 330 |
Sheilanthera

| Sheilanthera |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: เงาะ Sapindales
วงศ์:: วงศ์ส้ม Rutaceae
วงศ์ย่อย:: Zanthoxyloideae Zanthoxyloideae I.Williams
สกุล:: Sheilanthera Sheilanthera I.Williams
สปีชีส์:: Sheilanthera pubens
ชื่อทวินาม
Sheilanthera pubens I.Williams

Sheilanthera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rutaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Sheilanthera pubens.
ถิ่นกำเนิดคือสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ตะวันตกเฉียงใต้
กระดูกน่อง

ระวังสับสนกับ เข็มกลัดฟิบิวลา
| กระดูกน่อง  (Fibula) |
| --- | --- |
กระดูกของรยางค์ล่าง
ส่วนปลายของกระดูกน่องข้างขวา มุมมองด้านใกล้กลาง
ตัวระบุ
MeSH: D005360
TA98: A02.5.07.001
TA2: 1427
FMA: 24479
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
กระดูกน่อง หรือ กระดูกฟิบูลา เป็นกระดูกที่อยู่ด้านข้างของกระดูกแข้ง (tibia) ซึ่งกระดูกสองชิ้นนี้มีข้อต่อกันทางด้านบนและด้านล่าง กระดูกนี้มีขนาดเล็กกว่ากระดูกแข้ง เมื่อเทียบสัดส่วนกับความยาวจะพบว่ากระดูกน่องเป็นกระดูกที่ผอมที่สุดในบรรดากระดูกยาวทั้งหมด ส่วนต้นกระดูกมีขนาดเล็ก วางตัวอยู่ด้านหลังของหัวกระดูกแข้งใต้ต่อระดับข้อเข่า และไม่ได้เป็นกระดูกองค์ประกอบของข้อเข่า ส่วนปลายของกระดูกนี้เอียงยื่นไปทางด้านหน้าเล็กน้อย ปลายล่างของกระดูกนี้ยื่นลงต่ำกว่าปลายกระดูกแข้ง สร้างเป็นส่วนด้านข้างของข้อเท้า
องค์ประกอบ

กระดูกน่องประกอบด้วยส่วนต่างๆ ดังนี้
ส่วนหัวของกระดูกน่อง (Head of fibula)
ส่วนกลางของกระดูกน่อง (Body of fibula)
ตาตุ่มนอก (Lateral malleolus)
เอ็นเยื่อระหว่างกระดูกเชื่อมระหว่างกระดูกน่องและกระดูกแข้ง เกิดเป็นข้อต่อชนิดแผ่นเยื่อคั่น (syndesmoses)
หลอดเลือดที่เลี้ยง

หลอดเลือดที่เลี้ยงกระดูกน่องมีความสำคัญในการวางแผนผ่าตัดขนถ่ายเนื้อเยื่ออิสระ (free tissue transfer) เนื่องจากกระดูกนี้มักจะใช้ในการศัลยกรรมตกแต่งกระดูกขากรรไกรล่าง (mandible) ส่วนกลางของกระดูกน่องถูกเลี้ยงโดยหลอดเลือดสารอาหารขนาดใหญ่จากหลอดเลือดแดงพีโรเนียล (peroneal artery) และยังได้รับสารอาหารที่กำซาบจากเยื่อหุ้มกระดูก (periosteum) ซึ่งรับสารอาหารมาจากแขนงเล็กๆ จำนวนมากของหลอดเลือดแดงพีโรเนียล ส่วนหัวของกระดูกและเอพิไฟซิส (epiphysis) ได้รับเลือดมาจากแขนงของหลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์ทิเบียล (anterior tibial artery) การนำกระดูกมาใช้ในการศัลยกรรมจะใช้บริเวณตรงกลาง 1/3 และเก็บส่วนปลายกระดูกเอาไว้ (ส่วนต้น 4 ซม. และส่วนปลาย 6 ซม.)
การกลายเป็นกระดูก

กระดูกน่องนี้เกิดกระบวนการสร้างกระดูก (ossified) จากศูนย์เริ่มสร้างกระดูก 3 บริเวณ บริเวณแรกอยู่ที่ส่วนตัวหรือส่วนกลางของกระดูกน่อง อีกสองบริเวณอยู่ที่ปลายหัวกระดูกทั้งสอง การสร้างกระดูกเริ่มขึ้นที่ตัวกระดูกประมาณเมื่อทารกในครรภ์มีอายุประมาณ 8 สัปดาห์ แล้วจึงขยายไปยังปลายกระดูก เมื่อคลอดส่วนปลายกระดูกจะยังเป็นกระดูกอ่อน
การสร้างกระดูกที่ปลายล่างเริ่มขึ้นเมื่ออายุ 2 ปี และที่ปลายส่วนต้นประมาณอายุ 4 ปี เอพิไฟซิสส่วนล่างซึ่งเป็นบริเวณที่เกิดการกลายเป็นกระดูกเป็นบริเวณแรกนั้นจะเชื่อมกับบริเวณตัวกระดูกเมื่ออายุประมาณ 12 ปี และเอพิไฟซิสส่วนบนจะเชื่อมเมื่ออายุ 25 ปี
ภาพอื่นๆ

แผนภาพแสดงข้อเข่า
กระดูกน่อง
พื้นผิวด้านหน้าของกระดูกขาขวา
พื้นผิวด้านหลังของกระดูกขาขวา
มุมมองด้านหลังของข้อเข่าข้างขวา
มุมมองด้านหน้าของข้อเข่าข้างขวา แสดงกระดูกและเอ็นภายใน
มุมมองด้านหลังของข้อเข่าข้างซ้าย แสดงกระดูกและเอ็นภายใน
มุมมองด้านข้างของแคปซูลข้อต่อของข้อเข่าข้างขวา
มุมมองด้านหลังของแคปซูลข้อต่อของข้อเข่าข้างขวา
มุมมองด้านข้างของข้อต่อทาโลครูราข้างซ้าย
ภาพตัดแบ่งหน้าหลังผ่านข้อต่อทาโลครูราและทาโลแคลคาเนียลข้างขวา
ภาพตัดแนวเฉียงของข้อต่อระหว่างกระดูกข้อเท้า และข้อต่อระหว่างข้อเท้าและฝ่าเท้าข้างซ้าย แสดงช่องไขข้อ
ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของขา
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Downstate Medical Center 17:st-1402
การวิบัติของเขื่อน

น้ำที่กำลังล้นทะลักออกจากเขื่อนที่แตก (เขื่อนทีตันในสหรัฐ)
สัญลักษณ์พิเศษสากลสำหรับงานและการติดตั้งที่เกี่ยวข้องกับปัจจัยที่อันตราย
เขื่อน คือสิ่งก่อสร้างที่สร้างขวางแนวการเคลื่อนที่ของน้ำ เช่น แม่น้ำ เพื่อทำให้น้ำไหลช้าลง ซึ่งมักจะก่อให้เกิดแหล่งเก็บน้ำหรือทะเลสาบ เขื่อนส่วนมากจะมีส่วนที่เรียกว่า "ช่องทางระบายน้ำ" หรือ "ประตูระบายน้ำ" เพื่อปล่อยให้น้ำไหลผ่านเป็นช่วง ๆ หรืออย่างต่อเนื่อง และหลายเขื่อนยังมีการติดตั้งโรงงานไฟฟ้าพลังงานน้ำอีกด้วย
เขื่อนถูกพิจารณาว่า เป็นสิ่งก่อสร้างที่มีปัจจัยอันตรายตามกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ เนื่องจากมีความเป็นไปได้ที่จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อการทำลายล้างชีวิตพลเรือนและสิ่งแวดล้อมเมื่อเขื่อนแตก เหตุการณ์เขื่อนแตกนั้น เมื่อเทียบกับอุปัทวเหตุอื่น ๆ แล้วจัดได้ว่าเกิดขึ้นได้น้อยมาก แต่เมื่อเกิดแล้วก่อให้เกิดความเสียหายต่อทั้งชีวิตและทรัพย์สินอย่างใหญ่หลวง
สาเหตุหลัก

สาเหตุทั่วไปของการวิบัติของเขื่อนคือ:
การออกแบบช่องระบายน้ำที่ผิดพลาด เช่นที่เขื่อนเซาท์ฟอล์กในสหรัฐ
ความไม่เสถียรทางภูมิศาสตร์ ซึ่งเกิดจากการเปลี่ยนแปลงระดับน้ำในแม่น้ำระหว่างการเติมน้ำลงเขื่อน หรือเกิดจากการสำรวจที่แย่ เช่นที่เขื่อนมาลปาแซในฝรั่งเศส
การเคลื่อนตัวของภูเขาลงสู่แหล่งเก็บน้ำ เช่นในกรณีเขื่อนวายอนต์ในอิตาลี ซึ่งมีสาเหตุหลักมาจากดินภูเขาขนาด 260 ล้านลูกบาศก์เมตรถล่มลงสู่ทะเลสาบด้วยความเร็ว 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ยังผลให้เกิดคลื่นสึนามิขนาดใหญ่ ถล่มทุกสิ่งให้ราพณาสูร
การบำรุงรักษาที่แย่ โดยเฉพาะท่อระบายน้ำ
ปริมาณน้ำฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก
ความผิดพลาดจากมนุษย์ คอมพิวเตอร์ หรือการออกแบบ
สาเหตุหลัก > การก่อวินาศกรรม

การก่อวินาศกรรมเพื่อการถล่มเขื่อนด้วยความตั้งใจที่ได้รับการกล่าวขานมากที่สุดนั้นคือ ปฏิบัติการชัสไทส์โดยฝูงบินที่ 617 แห่งกองทัพอากาศอังกฤษ ได้ถล่มเขื่อนของเยอรมนีสามแห่ง เพื่อทำลายสาธารณูปโภค กำลังผลิต และพลังงานของฝ่ายเยอรมนี การถล่มเขื่อนครั้งนี้ถูกนำไปใช้สร้างภาพยนตร์หลายเรื่อง
กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 – ประเภทบุคคลชาย

| กีฬาบอบสเล ใน โอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 |
| --- | --- | --- |

| เดี่ยว | ชาย | หญิง |
ด ค ก
กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ประเภทบุคคลชาย เป็นการแข่งขันกีฬาบอบสเลที่จัดขึ้นในเมืองโลซาน, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 20 มกราคม ค.ศ.2020 โดยได้จัดขึ้นที่ St. Moritz-Celerina Olympic Bobrunซึ่งการแข่งขันกีฬาบอบสเลครั้งนี้มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 18 คน จาก 18 ประเทศ
ผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศเหรียญทองคือ Alexander Czudaj นักกีฬาจากประเทศเยอรมนี
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางเหรียญรางวัล

| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
Latimeria

| Latimeria |
| --- | --- |

Latimeria chalumnae, สวนสัตว์เมืองแอนต์เวิร์ป, เบลเยียม

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Sarcopterygii
ชั้นย่อย:: Coelacanthimorpha
อันดับ:: Coelacanthiformes
วงศ์:: Latimeriidae
สกุล:: Latimeria Smith, 1939

สปีชีส์
 L. chalumnae (ชนิดต้นแบบ)  L. menadoensis
Latimeria เป็นสกุลเดียวของปลาซีลาแคนท์ที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน มี 2 ชนิด พบที่บริเวณขอบด้านตะวันตกของมหาสมุทรอินเดีย และ อินโดนีเซีย
ลักษณะ

จากลักษณะวงแหวนเติบโตในกระดูกหู (โอโตลิธส์) นักวิทยาศาสตร์อนุมานว่าปลาซีลาแคนท์ตัวหนึ่ง ๆ อาจมีอายุยืนยาวได้ถึง 80 – 100 ปี ปลาซีลาแคนท์อาศัยอยู่ที่ระดับความลึกได้ถึง 700 เมตรใต้ระดับน้ำทะเล แต่ส่วนใหญ่จะพบได้ที่ระดับความลึกระหว่าง 90 – 200 เมตร ตัวอย่างของปลา ลาติเมอเรีย ชาลัมนี มีสีน้ำเงินเข้มที่อาจช่วยพลางตาจากบรรดานักล่าทั้งหลายได้ อย่างไรก็ตามชนิดที่พบที่อินโดนีเซียกลับมีสีน้ำตาล
ตาของปลาซีลาแคนท์มีความสามารถตอบสนองได้ไวมากและมีแผ่นเนื้อเยื่อ ทาเปตุ้ม ลูซิดุ้ม ที่สามารถสะท้อนแสงไปที่เรตินาของดวงตาทำให้เพิ่มความสามารถในการมองเห็นได้ ปลาซีลาแคนท์จะไม่ออกหากินในช่วงเวลากลางวันเนื่องจากการตอบสนองต่อแสงของดวงตา ในเรตินาของปลาซีลาแคนท์ยังมีเซลล์รับแสงรูปแท่งจำนวนมากที่ช่วยทำให้สามารถมองเห็นได้ในแสงสลัว ๆ ซึ่งรวมถึงเซลล์รูปแท่งและแผ่นเนื้อเยื่อ ทาเปตุ้ม ลูซิดุ้ม ช่วยให้ปลามองเห็นได้ดีในน้ำที่มืดสนิท
ปลาซีลาแคนท์หากินด้วยการล่าสัตว์จำพวกปลาหมึก ปลาไหล ฉลามขนาดเล็ก และปลาอื่น ๆ ที่พบในแนวปะการังน้ำลึกและบริเวณไหล่ฐานภูเขาไฟ พบว่าปลาซีลาแคนท์สามารถว่ายน้ำในแนวที่ส่วนหัวทิ่มลง ว่ายถอยหลัง หรือพลิกส่วนพุงขึ้นเพื่อหาตำแหน่งเหยื่อของมัน ซึ่งน่าจะเพื่อเป็นการใช้ต่อมที่อยู่บริเวณหัวด้านหน้าของมันรับสัญญาณสนามไฟฟ้าจากเหยื่อ นักวิทยาศาสตร์สงสัยว่าเหตุผลหนึ่งที่ปลานี้ประสบผลสำเร็จก็คือมันสามารถลดอัตราการเผาผลาญอาหารด้วยการจมลงไปที่ระดับน้ำลึก ๆ และลดความต้องการอาหารในลักษณะของการจำศีล
ปลาซีลาแคนท์ที่อาศัยอยู่ใกล้อ่าวซอดวานาในแอฟริกาใต้ พบหลบพักอยู่ในถ้ำที่ระดับความลึกระหว่าง 90-150 เมตรในช่วงเวลากลางวัน แต่จะว่ายออกมาที่น้ำตื้นที่ระดับความลึกประมาณ 55 เมตรเพื่อออกล่าเหยื่อในช่วงเวลากลางคืน ความลึกไม่มีความสำคัญเทียบเท่าการที่มันต้องการแสงสลัว ๆ และที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือที่ที่มีอุณหภูมิระหว่าง 14-22 องศาเซลเซียส พวกมันจะลอยตัวหรือจมลงเพื่อค้นหาสภาพที่เหมาะสมในลักษณะดังกล่าว ปริมาณของออกซิเจนที่เลือดสามารถดูดซับได้การจากน้ำทะเลผ่านเหงือกจะขึ้นอยู่กับอุณหภูมิของน้ำ ผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์พบว่าปลาซีลาแคนท์ต้องการอาศัยอยู่ในที่เย็น ในที่น้ำให้ออกซิเจนได้ดี ไม่เช่นนั้นเลือดของมันจะดูดซับออกซิเจนได้ไม่เพียงพอ
ลักษณะ > การสืบพันธุ์

ปลาซีลาแคนท์เพศเมียออกไข่และฝักเป็นตัวภายในท้องของแม่ จนกระทั่งคลอดออกมาครั้งละ 5-25 ตัว สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวของมันเองทันทีที่คลอด พฤติกรรมการสืบพันธุ์ของมันยังไม่เป็นที่รู้จักกันดีนักแต่เชื่อกันว่าพวกมันจะเริ่มสืบพันธุ์เมื่อมีอายุได้ประมาณ 20 ปี ด้วยมีระยะตั้งครรถ์ระหว่าง 13-15 เดือน
การค้นพบ

| ปี | รายละเอียด |
| --- | --- |
1938: (ธันวาคม 23) ปลาซีลาแคนท์ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันถูกค้นพบเป็นครั้งแรก ที่ 30 กม. ทางตะวันตกเฉียงใต้ของลอนดอนตะวันออก ในแอฟริกาใต้
1952: (ธันวาคม 21) ตัวอย่างที่ 2 ในคอโมโรส จากนั้นมากกว่า 200 ตัวถูกจับขึ้นมาจากรอบ ๆ เกาะ
1988: ภาพถ่ายภาพแรกของปลาซีลาแคนท์ในถิ่นฐานธรรมชาติของมันโดยฮันส์ ฟริกค์ จากนอกชายฝั่งกรองด์กอมอร์
1991: ปลาซีลาแคนท์ตัวแรกที่ได้รับการวินิจฉัยใกล้โมซัมบิก 24 กม. นอกชายฝั่งไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของคิวลิมาเน่
1995: ปลาซีลาแคนท์ที่ได้รับการบันทึกครั้งแรกที่มาดากัสการ์ 30 กม. ทางตอนใต้ของตอลิเอร่า
1997: (กันยายน 18) ปลาซีลาแคนท์ชนิดใหม่พบในอินโดนีเซีย
2000: ปลาซีลาแคนท์ฝูงหนึ่งพบโดยทีมนักปะดาน้ำบริเวณนอกชายฝั่งของอ่าวซอดวานา อุทยานป่าชุ่มน้ำอิสิแมงกาลิโส ในแอฟริกาใต้
2001: ปลาซีลาแคนท์ฝูงหนึ่งพบนอกชายฝั่งของเคนยา
2003: ปลาซีลาแคนท์ตัวแรกจับได้โดยชาวประมงในแทนซาเนีย และภายในปีนั้นมีการจับได้ทั้งหมดถึง 22 ตัว
2004: วิลเลียม ซอมเมิร์ส นักวิจัยชาวแคนาดาจับปลาซีลาแคนท์ที่ถือว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาบริเวณนอกชายฝั่งมาดากัสการ์ [ต้องการอ้างอิง]
2007: (พฤษภาคม 19) จัสตินัส ลาฮามา ชาวประมงชาวอินโดนีเซียจับปลาซีลาแคนท์ขนาด 1.31 เมตร น้ำหนัก 51 กก. นอกชายฝั่งเกาะซูลาเวซี ใกล้กับอุทยานทะเลแห่งชาติบูนาเก้น และมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 17 ชม. ในกระชัง
2007: (กรกฎาคม 15) ชาวประมง 2 คนจากแซนซิบาร์จับปลาซีลาแคนท์วัดได้ 1.34 เมตร น้ำหนัก 27 กก. ถูกจับได้นอกชายฝั่งทางปลายแหลมด้านเหนือของเกาะนอกชายฝั่งแทนซาเนีย
การค้นพบ > การพบครั้งแรกในแอฟริกาใต้

เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1938 เฮนดริก กูเซน (Hendrik Goosen) กัปตันเรือลากอวนพาณิชย์ “เนอรีน” กลับไปที่ท่าเรืออีสต์ลอนดอนในแอฟริกาใต้หลังจากลากอวนแถวปากแม่น้ำชาลัมน่า แล้วเขาก็ทำอย่างที่เขาเคยทำอยู่บ่อย ๆ คือโทรศัพท์ไปหาเพื่อนของเขา มาร์จอรี คอร์ทีเนย์-ลาติเมอร์ (Marjorie Courtenay-Latimer) ภัณฑรักษ์ที่พิพิธภัณฑ์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในอีสต์ลอนดอน เพื่อให้ไปดูว่าสิ่งที่จับได้นั้นเป็นสิ่งที่เธอสนใจหรือไม่ และยังบอกเธอว่ามีปลาเกล็ดแข็งที่เขาเก็บไว้ให้เธอดูอีกด้วย จากจดหมายเหตุของสถาบันความหลากหลายทางชีวภาพทางน้ำแห่งแอฟริกาใต้ (SAIAB) แสดงให้เห็นว่ากูเซนรักษาสภาพของปลาอย่างดี และสั่งให้ลูกเรือนำมันไปเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์อีสต์ลอนดอน ภายหลังกูเซนกล่าวว่าปลามีน้ำเงินโลหะแต่กว่าที่เนอรีนจะเข้าเทียบท่าก็กินเวลาหลายชั่วโมงทำให้ปลากลายเป็นสีเทาเข้ม
สิ่งที่ค้นพบนั้นไม่พบว่ามีการบันทึกถึงลักษณะเอาไว้ในหนังสือใด ๆ ที่เธอมีอยู่ เธอพยายามติดต่อกับเพื่อนของเธอ ศาสตราจารย์เจมส์ เลียวนาร์ด เบรียเลย์ สมิธ (James Leonard Brierley Smith) แต่เขาไม่อยู่เนื่องจากเทศกาลคริสต์มาส เนื่องด้วยไม่อาจเก็บรักษาสภาพของปลาเอาไว้ได้เธอจึงลังเลใจที่จะส่งมันไปทำเทคนิคการทำให้ซากสัตว์คงสภาพเหมือนมีชีวิต เมื่อสมิธกลับมาเขาพบว่ามันเป็นปลาซีลาแคนท์ที่พบได้เฉพาะเป็นฟอสซิล สมิธได้ตั้งชื่อปลาชนิดนี้ว่า “ลาติเมอเรีย ชาลัมนี” (Latimeria chalumnae) เพื่อเป็นเกียรติแก่ มาร์จอรี คอร์ทีเนย์-ลาติเมอร์และแม่น้ำที่เป็นแหล่งค้นพบ ผู้ค้นพบทั้งสองจึงกลายเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังรู้จักกันไปทั่ว และปลาชนิดนี้ก็กลายเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นฟอสซิลมีชีวิต และปลาซีลาแคนท์ที่พบในปี ค.ศ. 1938 นี้ปัจจุบันยังคงจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ในอีสต์เบิร์นนั้นเอง
อย่างไรก็ตาม ชิ้นตัวอย่างที่ถูกสตัฟฟ์นั้น ไม่สามารถตรวจสอบลักษณะของเหงือกและโครงกระดูกได้และยังมีข้อสงสัยที่ค้างคาอยู่ว่ามันจะเป็นชนิดเดียวกันหรือไม่ สมิธเริ่มล่าตัวที่สองซึ่งก็ต้องใช้เวลามากกว่าทศวรรต