ซากเรืออับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
กู้ซากเรือไททานิก > ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970

ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 คนงานขายเครื่องถุงเท้า และเสื้อกับกางเกงชั้นในจากเมืองโบลด็อค, ประเทศอังกฤษ ชื่อว่า ดักลาส วูเรย์ มีแผนปฏิบัติในการหาพิกัดของซากเรือ ไททานิก โดยใช้วิธียานสำรวจน้ำลึก และกู้ซากของเรือโดยลูกโป่งไนลอนซึ่งจะนำไปใส่ภายในซากของเรือ จุดประสงค์ของแนปฏิบัติในครั้งนี้คือ "ต้องการนำซากไปยังเมืองลิเวอร์พูล เพื่อจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ลอยน้ำ" บริษัทไททานิกเซอร์เวจก่อตั้งขึ้นเพื่อรวบรวมนักธุรกิจจากเบอร์ลินตะวันตกซึ่งเรียนกันว่า ไททานิก-ทรีเซอร์ เพื่อสนับสนุนการเงินในการปฏิบัติการกู้ซากของเรือ อย่างไรก็ดี โครงการล้มเหลวเนื่องด้วยผู้ร่วมลงทุนพบว่าการใช้ลูกโป่งทำให้ซากเรือลอยขึ้นทำไม่ได้ เมื่อคำนวณแล้วอาจจะต้องใช้ถึงเวลาถึงสิบปีในการสร้างแก๊ส
ในช่วงระหว่างนี้มีหลากหลายแนวคิดสำหรับกู้เรือแต่มีความพยายามกู้เรือด้วยวิถีใหม่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 หนึ่งในข้อเสนอใช้วิธีบรรจุขี้ผึ้งเหลว (หรือรู้จักกันว่า วาสลีน) จำนวน 180,000 ตันภายในของเรือไททานิก เพื่อให้ดันซากเรือขึ้นมาผิวน้ำ และข้อเสนอในการกู้ซากเรือ ไททานิก โดยใช้ลูกปิงปอง แต่เมื่อนึกถึงสภาพแวดล้อมความเป็นจริงแล้ว ลูกปิงปองจะถูกแรงกดดันของน้ำทำให้ไม่สามารถนำไปบรรจุที่ความลึกของซากเรือได้ แนวคิดที่คล้ายคลึงกัน เพียงเปลี่ยนเป็นกระจกแก้วทรงกลมเบนทอส จะทำให้แรงกดดันของน้ำไม่สามารถกระทำต่อวัตถุได้ มีการตีงบประมาณในการจัดทำแก้วทรงกลมนี้กว่า 238 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ผู้รับเหมารับจ้างลำเลียงของจากเมืองวอลสอร์ ชื่อว่า อัลทรูน ฮิกกรี ได้เสนอให้เปลี่ยนซากเรือ ไททานิก ให้เป็นภูเขาน้ำแข็ง โดยกระทำแช่แข็งน้ำบริเวณโดยรอบซากของเรือแล้วจึงห่อหุ้มแล้วนำขึ้นมาเหนือผิวมหาสมุทร ซึ่งจะต้องมีน้ำหนักเบากว่าน้ำ ต่อมาจึงลากเข้าสู้ฝั่ง เดอะบีโอซีกรุ๊ปคำนวณว่า จะต้องใช้ไนโตรเจนเหลวกว่าครึ่งล้านตันลงไปยังซากของเรือ ในปี ค.ศ. 1976 ภาพยนตร์ระทึกขวัญ เรส เดอะ ไททานิก! กำกับโดยครีฟ ครุยเซอร์ เนื้อเรื่องคือฮีโร่ เดิรก์ พิตต์ ได้อุดรูรั่วเรือไททานิก แล้วได้ปั้มอากาศส่งผลให้ "ลอยขึ้นมาเป็นคลื่นเหมือกับทิ้งอับเฉาเรือดำน้ำ" ฉากนี้ปรากฏใบปิดภาพยนตร์ แม้ว่าจะเป็นเพียง "ภาพศิลปะปลุกกระตุ้น" ของจุดเด่นภาพยนตร์ ภาพยนตร์ได้สร้างแบบจำลองของเรือไททานิก ขนาด 55 ฟุต (17 เมตร) ในความเป็นจริง ไม่สามารถกู้เรือได้ในทางกายภาพ
โรเบิร์ต บัลลารต์แห่งสถาบันสมุทรศาสตร์วูดสโฮล มีความสนใจในการค้นหาเรือ ไททานิก แม้จะมีการอภิปรายในช่วงต้นกับผู้สนับสนุน เมื่อปรากฏว่าผู้สนับสนุนต้องการเปลี่ยนซากเรือให้เป็นชิ้นส่วนกระดาษเพื่อเป็นของที่ระลึก แต่ผู้สนับสนุนยังคงเข้าร่วมกับบัลลารต์เพื่อก่อตั้งบริษัทซีซอนิกส์ อินเตอร์แนชันแนล จำกัด (Seasonics International Ltd.) เพื่อสร้างพาหนะในการค้นหาและสำรวจเรือ ไททานิค อีกครั้ง ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1977 เขาได้พยายามค้นหาเรือลำนี้เป็นครั้งแรกด้วยเรือกอบกู้ใต้ท้องทะเลลึก ซีพร็อบ (Seaprobe) ของเอคโคคอปปอเรชัน นี่คือเรือขุดเจาะที่มีอุปกรณ์โซนาร์และกล้องติดอยู่ที่ปลายท่อเจาะ สามารถยกของขึ้นจากก้นทะเลได้โดยใช้กรงเล็บกลที่ควบคุมจากระยะไกล ปฏิบัติการสำรวจจบลงด้วยความล้มเหลวเมื่อท่อขุดเจาะแตก ส่งผลให้ท่อขุดเจาะ 3,000 ฟุต (900 เมตร) และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มูลค่า 600,000 ดอลลาร์สหรัฐ (เทียบกับมูลค่า 2,683,031 ดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2021) ดิ่งจมสู่ก้นทะเล
ในปี ค.ศ. 1978 บริษัทวอลต์ดิสนีย์และนิตยสาร เนชั่นแนล จีโอกราฟิก ได้พิจารณาให้มีการบูรณาการร่วมกันเพื่อค้นหาเรือ ไททานิค โดยใช้ปั๊มอะลูมิเนียมใต้น้ำ อะลูมินอลต์ เรือ ไททานิคน่าจะอยู่ในขอบเขตความลึกของปั๊มอะลูมิเนียม แต่แผนดังกล่าวถูกยกเลิกด้วยเหตุผลทางการเงิน
ในปีต่อมา มหาเศรษฐีชาวอังกฤษ เซอร์ เจมส์ โกลด์สมิธ ได้ก่อตั้งบริษัทซีไวร์ & ไททานิคซัลเวจ จำกัด โดยมีผู้เชี่ยวชาญการดำน้ำและช่างภาพร่วมงาน นำมาประชาสัมพันธ์การกู้เรือ ไททานิค เพื่อส่งเสริมนิตยสารของเขาที่ตีพิมพ์ขึ้นมาใหม่ ชื่อว่า นาว! โดยมีโครงการเดินทางสู่แอตแลนติกเหนือในปี ค.ศ. 1980 แต่โครงการถูกยกเลิกโดยปัญหาด้านการเงิน ปีต่อมานิตยสาร นาว! ได้ยุติกิจการด้วยพบปัญหา 84 จุดส่งผลให้เกิดสภาวะสูญเสียการเงินเป็นจำนวนมาก