stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรือเอก
ประวัติ

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2123 lieutenant บนเรือมีหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ที่อยู่ใต้การบังคับบัญชาของกัปตัน ก่อนการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ ตำแหนน่ง lieutenant จะได้รับการแต่งตั้งจากกับตัน และสิ่งนี้ทำให้มีคนที่มีคุณสมบัติไม่เพียงพอถูกแต่งตั้งขึ้นมาโดยกว้างขวาง ในปี พ.ศ. 2220 ขณะที่ ซามูเอล พีพส์ เป็นหัวหน้าเลขาธิการกระทรวงทหารเรือ เขาได้แนะนำวิธีการสอบคัดเลือก lieutenant เป็นครั้งแรก ซึ่งหลังงจากผ่านการสอบแล้วก็เริ่มต้นระบบการนับอาวุโสนับมาตั้งแต่ตอนนั้น
ตำแหน่ง lieutenant จะนับตามอาวุโสในเรือที่ได้ขึ้นประจำการ ดังนั้นในเรือฟริเกตหนึ่งลำ (ซึ่งมี 3 ตำแหน่ง) จะมี lieutenant คนแรก คนที่สอง และคนที่สาม บนเรือชั้นเอกสามารถมีได้ 6 ตำแหน่ง และสูงสุดตามจำนวนนั้น โดยครั้งแรก lieutenant ได้รับค่าตอบแทนเฉพาะเรือที่ได้เข้าประจำการเท่านั้น แต่หลังจากการสูญเสียเรือหลวงวาเกอร์ (HMS Wager) ในปี พ.ศ. 2284 และการก่อกบฎในเวลาต่อมา ราชนาวีจึงได้เปลี่ยนแปลงนโยบายและเพิ่มตอบแทนให้กับ lieutenant มากขึ้นหลังจากการผ่านการสอบ
ในช่วงแรกของยศของทหารเรือ lieutenant บางคนอาจมีอายุน้อยมาก ในขณะที่คนอื่น ๆ อยู่ในตำแหน่งที่สามารถเลื่อนขึ้นเป็นกัปตันได้ โดย lieutenants มียศตั้งแต่ร้อยตรี (second lieutenant) จนถึงพันโท (lieutenant colonel) หากเทียบกับยศกองทัพบกในปัจจุบัน เนื่องจากโครงสร้างยศของกองทัพเรือมีความเสถียรกว่า และยศของนาวาโท (commander) นาวาตรี (lieutenant commander) และรองเรือเอก (sub-lieutenant เทียบเท่าเรือโท (lieutenant, junior grade) ในระบบสหรัฐ) ได้รับการนำมาใช้ ทำให้ยศ lieutenant มีความหลากหลายน้อยลงและปัจจุบันใช้งานเทียบเท่ากับร้อยเอกของกองทัพบก และใช้คำว่าเรือเอกในภาษาไทยส่วนของกองทัพเรือ
การเลื่อนยศ

ในราชนาวี การเลื่อนยศเรือเอกจะเลื่อนตามลำดับอาวุโส โดยทั่วไปแล้วนายทหารจะได้รับการเลื่อนยศหลังจากครองยศรองเรือเอก (เรือโท OF-1) เป็นระยะเวลา 30 เดือน อย่างไรก็ตาม การเลื่อยยศนี้อาจจะเร็วกว่าหากผู้นั้นเคยรับราชการทหารเรือและเคยได้รับค่าตอบแทนจากยศ (ปรับยศจากชั้นประทวน/จากชั้นประทวนอาวุโส)
การใช้ "first lieutenant" ในกองทัพเรือ

คำว่า first lieutenant (ย่อว่า 1st Lt หรือ 1LT) ในราชนาวีและประเทศในเครือจักรภพ ถือว่าเป็นชื่อของการแต่งตั้งหรือตำแหน่ง ไม่ใช่ยศ ในอดีต lieutenant ในเรือได้รับการจัดตำแหน่งตามอาวุโส โดยผู้ที่อาวุโสที่สุดได้ชื่อว่าเป็น first lieutenant และทำหน้าที่เป็นรองผู้บังคับการเรือ แม้ว่าปัจจุบันตำแหน่ง lieutenant จะไม่ได้แบ่งตามลำดับอาวุโสแล้ว แต่ตำแหน่ง "first lieutenant" ทางเรือยังคงใช้งานอยู่
ในเรือรบรอง เรือพิฆาต และเรือฟริเกต คำว่า first lieutenant (ไม่ว่าจะเรือเอก (lieutenant) หรือนาวาตรี (lieutenant commander)) จะเป็นรองผู้บังคับการเรือ, ต้นเรือ (executive officer: xo) และหัวหน้าสูงสุดของฝ่ายบริหาร (head of the executive branch) ในเรือขนาดใหญ่ซึ่งมีการแต่งตั้งผู้บังคับการที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านเป็นต้นเรือ จะมีการแต่งตั้ง first lieutenant (โดยปกติจะเป็นนาวาตรี (lieutenant commander)) ให้เป็นรอง กาตแต่งตั้ง first lieutenant ในฐานทัพบริเวณชายฝั่งมีความรรับผิดชอบคล้ายกันกับตำแหน่ง first lieutenant บนเรือรบหลัก
ในกองทัพเรือสหรัฐ หรือยามฝั่งสหรัฐ ที่พักของของ first lieutenant หมายถึงที่พักของนายทหารที่รับผิดชอบส่วนหรือฝ่ายเดินเรือ (deck department) ขึ้นอยู่กับขนาดของเรือ ในเรือขนาดเล็กที่มีดาดฟ้าแค่ส่วนเดียวปกติจะเป็นที่พักของเรือตรี (ensign) ในขณะที่เรือขนาดใหญ่ ฝ่ายเดินเรือจะประกอบไปด้วยหลายส่วน ที่พักจะเป็นของนาวาตรี (lieutenant commander) สำหรับเรือดำน้ำและเรือคัตเตอร์ยามฝั่ง ที่พักจะใช้งานโดยจ่าทหารเรือ (petty officer)
เครื่องหมายยศ

เครื่องหมายของเรือเอกในกองทัพเรือหลายแห่ง รวมถึงราชนาวี จะประกอบด้วยแถบเปียสีทองขนาดกลางสองแถบ (แถบด้านบนมีขมวดห่วง) บนพื้นสีกรมท่าหรือสีดำ กองทัพเรือสหรัฐ ยามฝั่งสหรัฐ เหล่าสัญญาบัตรสำนักงานสาธารณสุขสหรัฐ (USPHS) และเหล่าสัญญาบัตรองค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ (NOAA Corps) และกองทัพอากาศชาติต่าง ๆ (ส่วนใหญ่ในสหราชอาณาจักร เครือจักรภพ) คัดลอกรูปแบบนี้ไปใช้สำหรับระดับและยศที่เทียบเท่ากัน ยกเว้นจะเอาขมวดวงกลมออก (ดูเพิ่มที่ เรืออากาศเอก)
ในสหรัฐ ขึ้นอยู่กับประเภทของเครื่องแบบที่ใส่ กองทัพเรือสหรัฐ ยามฝั่งสหรัฐ เหล่าสัญญาบัตรสำนักงานสาธารณสุขสหรัฐ และเหล่าสัญญาบัตรองค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ โดยยังมีเครื่องหมายโลหะที่คอแบบติดเข็มกลัด อินทรธนู หรือเครื่องหมายบนหมวก หรือเครื่องหมายบนหมวกที่เหมือนกับร้อยเอกของนาวิกโยธินสหรัฐ และคล้ายกับร้อยเอกกองทัพบกสหรัฐ กองทัพอากาศสหรัฐ หรือกองทัพอวกาศสหรัฐ
ระเบียงภาพ

กองทัพเรือออสเตรเลีย
หน่วยยามฝั่งบราซิล
Leftenan
 กองทัพเรือบรูไน
ฝรั่งเศส: Lieutenant de vaisseau
 กองทัพเรือแคนาดา
กองทัพเรืออินเดีย
หน่วยบริการนาวีไอร์แลนด์
หน่วยยามฝั่งไลบีเรีย
กองทัพเรือนิวซีแลนด์
กองกำลังป้องกันปาปัวนิวกินี
กองทัพเรือฟิลิปปินส์
กองทัพเรือไทย
ราชนาวี
กองทัพเรือสหรัฐ
ยามฝั่งสหรัฐ
บิสลามา: Lietnen
ตำรวจน้ำวานูวาตู
ดูเพิ่ม

รายชื่อเปรียบเทียบเครื่องหมายยศทหาร
กัปตันลุตเตอร์แนนท์
เอริกา มิรันดา

เอริกา มิรันดา (โปรตุเกส: Érika Miranda; 4 มิถุนายน ค.ศ. 1987 – ) เป็นนักยูโดหญิงจากประเทศบราซิล เธอได้รับรางวัลเหรียญเงินในรุ่นฮาล์ฟมิดเดลเวท (< 52 กก.) ที่รายการแพนอเมริกันเกมส์ 2011 ในกัวดาลาฮารา ประเทศเม็กซิโก
ในการแข่งขันแพนอเมริกันเกมส์ 2007 เธอได้รับเหรียญเงินจากการแข่งขันยูโด ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายชนะในยูโดเวิลด์คัพจากการแข่งขันระหว่างออสเตรียกับบราซิล
ในการคัดเลือกเข้าสู่การแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนที่กรุงปักกิ่ง เธอได้รับบาดเจ็บและถูกแทนที่โดยอันเดรสซา เฟอร์นันเดส แต่แล้วในที่สุด เอริกาก็ได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการกีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 52 กก. ที่ซึ่งเธอเป็นฝ่ายแพ้ให้กับ คิม คยอน-อก ซึ่งเป็นนักยูโดชาวเกาหลีใต้
เรือยกพลขึ้นบกจู่โจมชั้นมิสทราล
ประวัติ > หลักนิยมของฝรั่งเศสเกี่ยวกับปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกใน ค.ศ. 1997

ใน ค.ศ. 1997 บริษัทเดเซแอนแอ็ส เริ่มการศึกษาสำหรับเรือแทรกแซงอเนกประสงค์ (ฝรั่งเศส: bâtiment d'intervention polyvalent; อักษรย่อ: BIP) ในเวลาเดียวกัน หลักนิยมของฝรั่งเศสเกี่ยวกับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกได้รับการพัฒนา และกำหนดให้เป็นการออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบก (ฝรั่งเศส: Concept national des opérations amphibies; อักษรย่อ: CNOA) เรือแทรกแซงอเนกประสงค์คือการทำใหม่และเพิ่มขีดความสามารถสะเทินน้ำสะเทินบกของกองทัพเรือฝรั่งเศส ซึ่งในเวลานั้นประกอบไปด้วยเรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่แบบอู่ลอยชั้นโฟเดรอสองลำ และชั้นอูรากองสองลำ
การออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกคือการยืนยันความสามารถของกองทัพเรือฝรั่งเศสในการทำการรบสะเทินน้ำสะเทินบก, การถอนตัว, การแสดงแสนยานุภาพ และการตีโฉบฉวย สิ่งนี้จะทำให้กองทัพเรือฝรั่งเศสสามารถบูรณาการเข้ากับกรอบหลักนิยมตามที่อธิบายโดยบรรณสารยุทธวิธีของพันธมิตรสหรัฐ 8บี (ATP8) ของเนโท และกรอบความร่วมมือสะเทินน้ำสะเทินบกยุโรป ในขณะที่การออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกให้ความสำคัญกับความสามารถของอากาศเป็นสำคัญ มันยังมอบการเพิ่มจำนวนยานพาหนะและบุคลากรที่สามารถขนส่งและกรีธาพล; การออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกได้กำหนดจุดมุ่งหมายของโครงการในการสร้างกองกำลังที่ประกอบไปด้วยสี่กองร้อยต่อสู้ (1,400 นาย, ยานพาหนะ 280 คัน และเฮลิคอปเตอร์ 30 ลำ) เป็นเวลาสิบวัน ในระยะลึก 100 กิโลเมตร กองกำลังนี้น่าจะสามารถเข้าไปแทรกแซงได้ไม่ว่าที่ไหนก็ตามภายในระยะ 5,000 กิโลเมตรจากแผ่นดินใหญ่ของประเทศฝรั่งเศส หรือเพื่อสนับสนุนดินแดนโพ้นทะเลหรือพันธมิตรของฝรั่งเศส รวมถึงปฏิบัติการร่วมกับกองกำลังเนโทและสหภาพยุโรป เรือที่เสนอใด ๆ จะต้องมีความสามารถในการปฏิบัติการระหว่างประจำการกับกองพันทรูเปสเดอมารีนของกองทัพบกฝรั่งเศส
ประวัติ > วิวัฒนาการของแนวคิด

การศึกษาเกี่ยวกับเรือแทรกแซงอเนกประสงค์ (ฝรั่งเศส: bâtiment d'intervention polyvalent; อักษรย่อ: BIP) ได้เริ่มขึ้นในช่วงเวลาที่อุตสาหกรรมป้องกันประเทศกำลังเตรียมปรับโครงสร้างและบูรณาการ เรือแทรกแซงอเนกประสงค์มีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการออกแบบแบบแยกส่วนที่ปรับขนาดได้ซึ่งสามารถใช้ได้กับประเทศต่าง ๆ ในสหภาพยุโรปและสร้างขึ้นโดยร่วมมือกัน แต่ประเด็นทางการเมืองที่เกี่ยวข้องกับการจ้างงานและการแบ่งสัญญาใหม่ ทำให้การรวมชาติในยุโรปที่มีความเชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมเรือล้มเหลว และโครงการ BIP ได้เปลี่ยนจากการเป็นแนวคิดทั่วยุโรปไปเป็นกิจการของฝรั่งเศส
ใน ค.ศ. 1997 มีการเปิดเผยการออกแบบเรือทั่วไปที่เรียกว่าเรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่ (ฝรั่งเศส: nouveau transport de chalands de débarquement; อักษรย่อ: NTCD) โดยอิงจากเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์พลังงานนิวเคลียร์เปอาช 75 ที่ถูกยกเลิกอย่างหลวม ๆ ที่ใหญ่ที่สุดคือเบอีเป-19 ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นพื้นฐานของชั้นมิสทราล การออกแบบเบอีเป-19 รวมถึงดาดฟ้ายาวตลอดลำเรือ 190 เมตร (620 ฟุต) พร้อมความกว้างของตัวเรือ 26.5 เมตร (87 ฟุต), กินน้ำลึก 6.5 เมตร (21 ฟุต) และระวางขับน้ำ 19,000 ตัน; ซึ่งมีมิติข้อมูลเหนือกว่าข้อกำหนดของแนวคิดเรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่ นอกจากนี้ ยังมีการเปิดเผยการออกแบบเรือขนาดเล็กสามแบบ โดยใช้การออกแบบเบอีเป-19 รุ่นลดขนาด และมีความกว้างของตัวเรือทั่วไป 23 เมตร (75 ฟุต) ได้แก่ เบอีเป-13 (13,000 ตัน, 151 เมตร (495 ฟุต)), เบอีเป-10 (10,000 ตัน, 125 เมตร (410 ฟุต)) และเบอีเป-8 (8,000 ตัน, 102 เมตร (335 ฟุต)) ซึ่งเบอีเป-8 ได้รวมเอาคุณสมบัติของเรือลำเลียงพลสะเทินน้ำสะเทินบกซันจอร์โจของอิตาลี แต่ได้รวมโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์
ในขั้นตอนการออกแบบ แนวคิดของเรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่มีลิฟต์อากาศยานที่ฝั่งกราบซ้าย (เหมือนกันกับชั้นตาราวาของสหรัฐ), อีกตัวหนึ่งอยู่ทางฝั่งกราบขวา, ตัวหนึ่งอยู่ตรงกลางลานบิน และตัวหนึ่งข้างหน้าของโครงสร้างส่วนบนเกาะกลาง สิ่งเหล่านี้ถูกลดจำนวนลงในเวลาต่อมาและย้ายตำแหน่ง โดยลิฟต์หลักย้ายไปทางท้ายเรือซึ่งเดิมตั้งอยู่ทางกราบขวา แต่จากนั้นก็ย้ายไปอยู่ตรงกลาง และลิฟต์เสริมที่อยู่ด้านหลังโครงสร้างส่วนบนเกาะกลาง ภาพวาดแนวความคิดและคำอธิบายที่สร้างขึ้นโดยดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ล (DCN) หนึ่งในสองผู้ต่อเรือที่เกี่ยวข้องในโครงการนี้ ได้แสดงให้เห็นคุณสมบัติคล้ายเรือบรรทุกอากาศยานหลายแบบ รวมถึงทางลาดแบบสกีจัมป์สำหรับอากาศยานสโตบาร์ (อนุญาตให้ใช้อากาศยานเอวี-8บี แฮริเออร์ II และเอฟ-35 ไลท์นิง II-บี ปฏิบัติการ), จุดจอดเฮลิคอปเตอร์สี่หรือห้าจุด (รวมถึงหนึ่งจุดที่เสริมความแข็งแกร่งเพื่อรองรับเฮลิคอปเตอร์วี-22 ออสเปร หรือซีเอช-53อี ซูเปอร์สตัลเลียน) และดาดฟ้าตอนที่มีฝาอับเฉาที่สามารถรองรับเรือระบายพลชั้นซาเบรอ หรือเรือโฮเวอร์คราฟต์แอลแค็ก จากการทบทวนโดยวุฒิสภาฝรั่งเศสได้สรุปว่าอากาศยานสโตบาร์อยู่นอกขอบเขตของศูนย์ปฏิบัติการทางอากาศแห่งชาติ ซึ่งต้องมีการปรับเปลี่ยนการออกแบบ
เรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์แทรกแซง" (ฝรั่งเศส: Porte-hélicoptères d'intervention; PHI) ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 ก่อนที่จะได้รับการตั้งชื่อว่าเรือวางแผนและบัญชาการ (ฝรั่งเศส: Bâtiment de projection et de commandement; อักษรย่อ: BPC) ในที่สุด เพื่อเน้นด้านสะเทินน้ำสะเทินบกและลักษณะการบังคับบัญชาของแนวคิด
หมายเหตุและอ้างอิง

1 2 3 4  "Mistral Construction Program". Globalsecurity.org. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 มีนาคม 2011. สืบค้นเมื่อ 22 สิงหาคม 2010.
↑  "Projet de loi de finances pour 2013 : Défense : équipement des forces" (ภาษาฝรั่งเศส). Senate of France. 22 พฤศจิกายน 2012. สืบค้นเมื่อ 26 กันยายน 2014. Dixmude cost France €451.6m at FY2012 prices
↑  "NARWHAL®". Nexter. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 กรกฎาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 31 กรกฎาคม 2017.
↑  "BPC Mistral". netmarine.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 มกราคม 2012. สืบค้นเมื่อ 30 ธันวาคม 2011.
↑  "France Says Egypt To Buy Mistral Warships". Defense News. สืบค้นเมื่อ 25 มีนาคม 2016.
1 2  Arnault (เมษายน 2005).  Veyrat, Jean-Marie (บ.ก.). "The national concept of amphibious operations" (PDF). Objectif Doctrine. Metz: Ministry of Defence (36). ISSN 1267-7787. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2 ธันวาคม 2008.
↑  Bulletin d'études de la Marine (PDF). มีนาคม 2006. p. 7. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 23 พฤศจิกายน 2006.
↑  Terre information magazine.  no. 184. พฤษภาคม 2007. ISSN 0995-6999.
↑  "The Future Of The Maritime Industry In Europe - The Sea Is The Future" (PDF) (ภาษาอังกฤษ). Fédération européenne des métallurgistes. 8 มิถุนายน 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 28 กันยายน 2007. สืบค้นเมื่อ 14 พฤษภาคม 2012.
↑  "Navy painter André Lambert". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 พฤศจิกายน 2014. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2014.
↑  "TCD classe NTCD". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 สิงหาคม 2004.
↑  "Avis du Sénat français no 90 du 22 novembre 2001". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 พฤศจิกายน 2013. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2014.
↑  "Histoire du BPC Mistral (2000 - 2006)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 มีนาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2014.
↑  Cécile Michaut (1 มิถุนายน 2007). "Air streams on the water". Office national d'études et de recherches aérospatiales. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 กรกฎาคม 2011. สืบค้นเมื่อ 5 กุมภาพันธ์ 2010.
↑  "Marines : Mistral Shows Up LPD 17". Strategy Page. 29 พฤษภาคม 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 พฤษภาคม 2008.
↑  "Découpe de la première tôle du Tonnerre" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 10 พฤศจิกายน 2014. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2014.
↑  "Mistral Class – Amphibious Assault, France". naval-technology.com. สืบค้นเมื่อ 25 ตุลาคม 2014.
1 2  Saunders, Stephen, บ.ก. (2008). Jane's Fighting Ships 2008-2009. Jane's Fighting Ships (111th ed.). Coulsdon: Jane's Information Group. p. 255. ISBN 978-0-7106-2845-9. OCLC 225431774.
แหล่งข้อมูลอื่น

Mistral class (Navy recognition) เก็บถาวร 2016-04-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. navyrecognition.com
French Marine Nationale – Le BPC, un navire nouvelle génération
Mistral. globalsecurity.org
Mistral LHD. DCN.fr
Avec le Liban, la marine valide le concept du BPC. Meretmarine.com
Mistral LHD, A chameleon on the seas of the world. DCNS
เรือระบายพลซาเบรอ
เรือมิสทราล หลังจากการปล่อยลงน้ำได้ไม่นาน
เอริก อาบีดาล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  Éric Sylvain Abidal
เกิด:   (1979-09-11) 11 กันยายน ค.ศ. 1979 (45 ปี)
เกิดที่:  ลียง ประเทศฝรั่งเศส
สูง:  1.86 เมตร (6 ฟุต 1 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ชุดเยาวชน
1999–2000:  ลียอดูเชเร
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 2000–2002 |  มอนาโก |  22 |  (0) |
| 2002–2004 |  ลีล |  62 |  (0) |
| 2004–2007 |  ลียอน |  76 |  (0) |
| 2007–2013 |  บาร์เซโลนา |  125 |  (0) |
| 2013–2014 |  มอนาโก |  26 |  (0) |
| 2014 |  โอลิมเปียกอส |  9 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2004– |  ฝรั่งเศส |  67 |  (0) |
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น และ เป็นข้อมูล ณ วันที่ 28 เมษายน 2013.  † ลงเล่น (ประตู)  ‡ จำนวนนัดที่ลงเล่นและจำนวนประตูในนามทีมชาติ ข้อมูล ณ วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2012
เอริก อาบีดาล (ฝรั่งเศส: Éric Abidal) เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1979 เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสเชื้อสายมาร์ตีนิก ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหลังซ้ายหรือกลาง ในสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา และฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส
15 มีนาคม ค.ศ. 2011 อาบีดาลได้รับการตรวจพบเนื้องอกในตับ และเข้ารับการผ่าตัดในวันที่ 17 มีนาคม ปีเดียวกัน เขากลับลงสนามทันช่วยทีมบาร์เซโลนาคว้าแชมป์ลาลิกา และยูฟ่าแชมป์เปี้ยนลีก โดยในนัดชิงชนะเลิศเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม อบิดัลได้รับเกียรติเป็นผู้ชูถ้วยชนะเลิศเป็นคนแรกของทีมอีกด้วย[ต้องการอ้างอิง]
เมตร

| เมตร |
| --- | --- |
ตราสำนักงานชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ (BIPM) - ใช้การวัด (กรีก: ΜΕΤΡΩ ΧΡΩ)
ข้อมูลทั่วไป
ระบบการวัด: หน่วยฐานเอสไอ
เป็นหน่วยของ: ความยาว
สัญลักษณ์: ม. 
การแปลงหน่วย      
1 ม. ใน ...: ... มีค่าเท่ากับ ...
 
   ระบบเอสไอ:    1000 มม.  0.001 กม.
   ระบบอังกฤษ:    ≈ 1.0936 หลา  ≈ 3.2808 ฟุต  ≈ 39.370 นิ้ว 
   ระบบไทย:     39.37 นิ้ว   3.281 คืบ   2 ศอก   0.5 วา 
   ระบบเดินเรือ:    ≈ 0.00053996 ไมล์ทะเล 
เมตร อักษรย่อ ม.                                     (ฝรั่งเศส: mètre → อังกฤษ: metre [บริติช], meter[อเมริกัน], m) เป็นหน่วยฐานเอสไอของความยาวในหน่วยเอสไอ แต่เดิมนิยามว่าหนึ่งเมตรเท่ากับ 1/10,000,000 ของระยะทางจากเส้นศูนย์สูตรของโลกไปยังขั้วโลกเหนือวัดจากเส้นรอบวงที่ผ่านเมืองปารีส แต่เนื่องจากความแม่นยำทางมาตรวิทยา ที่มีมากขึ้น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 ความยาวหนึ่งเมตรจึงถูกนิยามไว้ให้เท่ากับความยาวที่แสงเดินทางได้ในสุญญากาศ ในช่วงเวลา 1/299,792,458 วินาที
ประวัตินิยาม

ในปี ค.ศ. 1668 พระคริสตธรรมคัมภีร์และนักปรัชญาชาวอังกฤษชื่อ จอห์น วิลคินส์ เสนอเรียงความทศนิยมตามหน่วยความยาวมาตรฐานสากลหรือมาตรฐานตามลูกตุ้มที่มีระยะเวลาสองวินาที การใช้ลูกตุ้มวินาทีเพื่อกำหนดความยาวได้รับการแนะนำให้ Royal Society ใน 1660 โดย Christopher Wren Christiaan Huygens ได้สังเกตเห็นความยาวที่จะเป็น 38 Rijnland นิ้วหรือ 39.26 นิ้วอังกฤษ นั่นคือ 997 มม. ไม่มีการดำเนินการอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับคำแนะนำเหล่านี้
ในปี ค.ศ. 1670 กาเบรียลมูตูน บิชอปแห่งลียง ยังแนะนำให้ใช้มาตรฐานความยาวที่มีความยาวเป็นสากลพร้อมกับทศนิยมและหน่วยทศนิยมโดยอิงจากมุมหนึ่งลิปดาของเส้นเมริเดียนของโลก (เส้นรอบวงของโลกไม่สามารถวัดได้ง่าย) หรือลูกตุ้มระยะเวลาสองวินาที ในปี ค.ศ. 1675 นักวิทยาศาสตร์ชาวอิตาเลียน Tito Livio Burattini ได้ทำงานใน Misura Universale ใช้วลี metro cattolico ("universal measure") มาจากภาษากรีก μέτρονκαθολικόν (métronkatholikón) เพื่อแสดงถึงหน่วยความยาวมาตรฐานที่มาจากลูกตุ้ม จากการปฏิวัติของฝรั่งเศสสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ฝรั่งเศสได้เรียกเก็บค่านายหน้าด้วยการกำหนดมาตรการเพียงอย่างเดียวสำหรับมาตรการทั้งหมด เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1790 คณะกรรมาธิการแนะนำให้ใช้ระบบทศนิยมและแนะนำให้ใช้คำว่า mètre ("วัด") ซึ่งเป็นหน่วยพื้นฐานของความยาว นิยามว่าเท่ากับหนึ่งในสิบล้านส่วนของระยะห่างระหว่างขั้วโลกเหนือและเส้นรอบวง ในปี ค.ศ. 1793 อนุสัญญาแห่งชาติฝรั่งเศสได้รับรองข้อเสนอดังกล่าว ; ใช้ metre ในภาษาอังกฤษในปี ค.ศ. 1797
ประวัตินิยาม > นิยามเชิงเมริเดียน

ในปี ค.ศ. 1791 สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศสได้เลือกคำจำกัดความเชิงเมริเดียนเหนือคำจำกัดความของลูกตุ้ม เพราะแรงโน้มถ่วงแตกต่างกันไปเล็กน้อยเหนือพื้นผิวโลกซึ่งส่งผลต่อระยะเวลาของลูกตุ้ม
เพื่อสร้างรากฐานที่เป็นที่ยอมรับอย่างแพร่หลายสำหรับการกำหนดนิยามของเมตร การวัดความถูกต้องของเส้นเมอริเดียนนี้จำเป็นต้องมีมากขึ้น สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศสได้รับหน้าที่ให้การเดินทางนำโดย Jean Baptiste Joseph Delambre และ Pierre Méchainซึ่งยั่งยืนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1792 ถึง ค.ศ. 1799 ซึ่งพยายามวัดระยะทางระหว่างหอระฆังในปราสาทดันเคิร์ก และปราสาทMontjuïcในบาร์เซโลนา เพื่อประมาณการณ์ความยาวของส่วนโค้งเมริเดียนผ่านดันเคิร์ก ส่วนนี้ของเส้นเมอริเดียนสันนิษฐานว่าเป็นความยาวเดียวกับเส้นแวงปารีสเพื่อเป็นพื้นฐานสำหรับความยาวของเส้นกึ่งกลางครึ่งทางที่เชื่อมต่อกับขั้วโลกเหนือกับเส้นศูนย์สูตร ปัญหาเกี่ยวกับแนวทางนี้ก็คือรูปทรงที่แน่นอนของโลกไม่ใช่รูปร่างทางคณิตศาสตร์ที่เรียบง่ายเช่นทรงกลมหรือทรงกลมแป้นในระดับความแม่นยำที่จำเป็นสำหรับการกำหนดมาตรฐานความยาว รูปร่างที่ผิดปกติและเฉพาะเจาะจงของโลกที่ทำให้ราบเรียบไปถึงระดับน้ำทะเลคือรูปแบบทางคณิตศาสตร์ที่เรียกว่า geoid ซึ่งหมายถึง "Earth-shaped" แม้จะมีประเด็นเหล่านี้ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1793 ได้ใช้นิยามของเมตรนี้เป็นหน่วยความยาวอย่างเป็นทางการ ซึ่งมาจากผลการชั่วคราวจากการเดินทางครั้งนี้ อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นได้มีการกำหนดว่าไม้เมตรต้นแบบมีระยะสั้นไปประมาณ 200 ไมโครเมตรเนื่องจากมีการคำนวณการแผ่แบนของโลกผิดพลาด ทำให้ไม้เมตรต้นแบบสั้นกว่าคำจำกัดความที่เสนอเดิมของเมตรประมาณ 0.02% แต่ความยาวดังกล่าวได้กลายมาเป็นมาตรฐานของฝรั่งเศสและได้รับการรับรองโดยประเทศอื่นในทวีปยุโรป
คำอุปสรรค

หน่วยเมตรนิยมใช้กันในหลายหน่วยย่อยโดยคำอุปสรรคที่นิยมใช้คู่ได้แก่ กิโลเมตร มิลลิเมตร โดยหน่วยอุปสรรคทั้งหมดแสดงในตารางด้านล่าง
| พหุคูณย่อย> ค่า | พหุคูณย่อย> สัญลักษณ์ | พหุคูณย่อย> ชื่อ | พหุคูณใหญ่> ค่า | พหุคูณใหญ่> สัญลักษณ์ | พหุคูณใหญ่> ชื่อ |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 10–1 m | dm | เดซิเมตร | 101 m | dam | เดคาเมตร |  |
| 10–2 m | cm | เซนติเมตร | 102 m | hm | เฮกโตเมตร |  |
| 10–3 m | mm | มิลลิเมตร | 103 m | km | กิโลเมตร |  |
| 10–6 m | µm | ไมโครเมตร (ไมครอน) | 106 m | Mm | เมกะเมตร |  |
| 10–9 m | nm | นาโนเมตร | 109 m | Gm | จิกะเมตร |  |
| 10–12 m | pm | พิโกเมตร | 1012 m | Tm | เทระเมตร |  |
| 10–15 m | fm | เฟมโตเมตร (เฟอร์มิ) | 1015 m | Pm | เพตะเมตร |  |
| 10–18 m | am | อัตโตเมตร | 1018 m | Em | เอกซะเมตร |  |
| 10–21 m | zm | เซปโตเมตร | 1021 m | Zm | เซตตะเมตร |  |
| 10–24 m | ym | ยอกโตเมตร | 1024 m | Ym | ยอตตะเมตร |  |
| 10−27 m | rm | รอนโตเมตร | 1027 m | Rm | รอนนาเมตร |  |
| 10−30 m | qm | เควกโตเมตร | 1030 m | Qm | เควตตาเมตร |  |
หน่วยที่นิยมใช้แสดงเป็นตัวหนา
การเปรียบเทียบกับหน่วยความยาวอื่น

1 เมตร มีค่าเท่ากับ
การเปรียบเทียบกับหน่วยความยาวอื่น > มาตราวัดระยะไทย

39.37 นิ้ว
3.281 คืบ
2 ศอก
0.5 วา
0.025 เส้น
0.0000625 โยชน์
การเปรียบเทียบกับหน่วยความยาวอื่น > มาตราวัดระยะอังกฤษ

39.37 นิ้ว
3.281 ฟุต
1.093 หลา
0.000621371192237 ไมล์
การเปรียบเทียบกับหน่วยความยาวอื่น > มาตราวัดระยะเมตริก

0.000000000000000000000001 ยอตตะเมตร
0.000000000000000000001 เซตตะเมตร
0.000000000000000001 เอกซะเมตร
0.000000000000001 เพตะเมตร
0.000000000001 เทระเมตร
0.000000001 จิกะเมตร
0.000001 เมกะเมตร
0.001 กิโลเมตร
0.01 เฮกโตเมตร
0.1 เดคาเมตร
1 เมตร
10 เดซิเมตร
100 เซนติเมตร
1,000 มิลลิเมตร
1,000,000 ไมโครเมตร
1,000,000,000 นาโนเมตร
1,000,000,000,000 พิโกเมตร
1,000,000,000,000,000 เฟมโตเมตร
1,000,000,000,000,000,000 อัตโตเมตร
1,000,000,000,000,000,000,000 เซปโตเมตร
1,000,000,000,000,000,000,000,000 ยอกโตเมตร
เอกอลเดโบซาร์

ระวังสับสนกับ อากาเดมีเดโบซาร์
เอกอลเดโบซาร์
เอกอลเดโบซาร์ หรือ โรงเรียนวิจิตรศิลป์ (ฝรั่งเศส: École des Beaux-Arts, อังกฤษ: School of Fine Arts) หมายถึงโรงเรียนศิลปะต่าง ๆ ที่มีอิทธิพลในประเทศฝรั่งเศส ที่สำคัญที่สุดคือ "โรงเรียนวิจิตรศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ" (École Nationale Supérieure des Beaux-Arts) ที่ตั้งอยู่บนฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำแซนจากพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ประวัติของสถาบันยืนยาวมากว่า 350 ปี ฝึกศิลปินผู้ไปมีชื่อเสียงในยุโรปเป็นจำนวนมาก ลักษณะของวิจิตรศิลป์จำลองมาจากศิลปะคลาสสิกที่พยายามอนุรักษ์รูปทรงแบบอุดมคติเพื่อถ่ายทอดลักษณะที่ว่านี้ให้แก่ศิลปินรุ่นต่อไป
ประวัติ

ประวัติของโรงเรียนย้อนหลังไปถึงปี ค.ศ. 1648 เมื่อฌูล พระคาร์ดินัลมาซาแร็ง ก่อตั้ง สถาบันวิจิตรศิลป์ (Académie des Beaux-Arts) ขึ้นเพื่อให้การศึกษาแก่นักเรียนผู้มีพรสวรรค์ในการวาดลายเส้น เขียนภาพ แกะสลัก แกะพิมพ์ สร้างสถาปัตยกรรม และมีเดียอื่น ๆ พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ได้ชื่อว่าทรงเลือกนักศึกษาที่จบจากสถาบันไปตกแต่งห้องที่ประทับที่พระราชวังแวร์ซาย ในปี ค.ศ. 1863 จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 พระราชทานอิสระจากรัฐบาลให้แก่สถาบัน และเปลี่ยนชื่อสถาบันเป็น "École des Beaux-Arts" สถาบันเริ่มรับนักศึกษาสตรีในปี ค.ศ. 1897
ดูเพิ่ม

อากาเดมีเดโบซาร์
เอลบิมโบ

เอลบิมโบ (ฝรั่งเศส: El Bimbo) เป็นเพลงดิสโกในจังหวะแทงโกของวงดนตรีฝรั่งเศส บิมโบเจ็ต วางจำหน่ายในฝรั่งเศสเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1974 ในสังกัดปาเต-มาร์โคนี เรเคิดส์ เพลงนี้ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในชาร์ตซิงเกิลของฝรั่งเศส  อันดับสิบในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร และขึ้นถึงอันดับหนึ่งในสเปน อิตาลี เดนมาร์ก ตุรกี และเลบานอน ในปี 1975  ซิงเกิลมียอดจำหน่ายในฝรั่งเศส 1.3 ล้านแผ่น และกว่า 3 ล้านแผ่นทั่วโลก
บิมโบเจ็ต ดัดแปลงทำนองเพลง เอลบิมโบ มาจากทำนองเพลงชื่อ Tanha Shudham Tanha ผลงานในปี 1971 ของนักร้องชาวอัฟกานิสถานชื่อ อะห์มัด ซาฮีร์
หลังจากความสำเร็จของเพลงในฝรั่งเศส ก็ได้ถูกนำมาบันทึกเสียงอีกครั้ง โดยวง Le Grand Orchestre de Paul Mauriat ของพอล มอเรียต ในปี ค.ศ. 1974
เพลงนี้ยังเป็นที่จดจำจากการปรากฏในภาพยนตร์ตลกอเมริกันเรื่อง โปลิศจิตไม่ว่าง (Police Academy) ตั้งแต่ภาค 1 (ปี 1984)  ถึงภาค 4 (ปี 1987) ติดต่อกัน 4 ภาคจากทั้งหมด 7 ภาค โดยอยู่ในฉากบาร์เกย์ ชื่อ "Blue Oyster Bar" เป็นผลงานบันทึกเสียงของ Jean Marc Dompierre นักดนตรีชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศส
เอจีฟีซีอูอีตาเลีย

เอจีฟีซีอูอีตาเลีย
แผนที่
เอจีฟีซีอูอีตาเลีย (โปรตุเกส: Edifício Itália) เป็นตึกระฟ้า เริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503) และเปิดทำการเมื่อ ค.ศ. 1965 (พ.ศ. 2508) ได้กลายเป็นตึกที่สูงที่สุดอันดับที่ 2 ของประเทศบราซิล รองจากมีรังชีดูวาลีที่ตั้งอยู่ในเมืองเซาเปาลูเช่นเดียวกัน โดยมีความสูง 165 เมตร หรือ 550 ฟุต และมีทั้งหมด 46 ชั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ[ลิงก์เสีย]
เอจีฟีซีอูอีตาเลีย ในเอ็มโพริส
ดูเพิ่ม

ตึกระฟ้า
23°32′43″S 46°38′37″W﻿ / ﻿23.54528°S 46.64361°W﻿ / -23.54528; -46.64361
เอลีซา โบนาปาร์ต

มารี แอน เอลีซา โบนาปาร์ต (ฝรั่งเศส: Marie Anne Elisa Bonaparte) เป็นน้องสาวของนโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งภายหลังการปราบดาภิเศษของพี่ชายเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส เธอก็ได้รับยศเป็นเจ้าหญิงผู้ครองลุคคาและปีอมบีโน (อันเป็นนครรัฐขนาดเล็กในอิตาลี) และเป็นแกรนด์ดัชเชสแห่งตอสคานา
เอลีซาเกิดที่เกาะคอร์ซิกา เป็นบุตรคนที่สี่และเป็นบุตรหญิงคนแรกของนายการ์โล บูโอนาปาร์เต กับนางเลตีเซีย ราโมลีโน ถือเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในบรรดาพี่น้องโบนาปาร์ตที่มีอำนาจการปกครองดินแดน ในขณะที่น้องสาวคนอื่นได้รับยศที่ตั้งไว้เป็นเกียรติยศเท่านั้น เนื่องจากโดยปกติ นโปเลียนไม่ชอบให้สตรียุ่งเกี่ยวกับกิจการบ้านเมือง อย่างไรก็ตาม ภายหลังนโปเลียนสละราชสมบัติตามสนธิสัญญาฟงแตนโบลในปี 1814 เอลีซาก็ถูกถอดจากตำแหน่งและถูกทางการออสเตรียควบคุมตัวไว้ที่ป้อมปราการเมืองบรึน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเช็กเกีย)
ครึ่งปีต่อมา นางได้รับอนุญาตให้พำนักในตรีเยสเตและได้รับยศใหม่เป็น "เคาน์เตสแห่งกอมปิญาโน" เอลีซาป่วยเสียชีวิตในปี 1820 สิริอายุสี่สิบปี ถือเป็นคนเดียวในบรรดาพี่น้องที่ตายก่อนนโปเลียน
| ด ค กพระบรมวงศ์แห่งจักรวรรดิฝรั่งเศส |
| --- | --- | --- |
| จักรพรรดิและสายปฐมวงศ์ |  นโปเลียน จักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส  โฌเซฟีน จักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส  มารี หลุยส์ จักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส  นโปเลียน กษัตริย์แห่งโรม  |  |
| เจ้าชายฝรั่งเศส |  โฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต  หลุยส์ โบนาปาร์ต  ฌออากีม มูว์รา  เออแฌน เดอ โบอาร์แน  เอลีซา โบนาปาร์ต  เฌโรม โบนาปาร์ต  โฌแซ็ฟ แฟช  ลูว์เซียง โบนาปาร์ต  |  |
หลายพระองค์มีพระราชอิสริยยศในรัฐบริวารของฝรั่งเศส