stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โมเดิร์นด็อก
แหล่งข้อมูลอื่น

โมเดิร์นด็อก ที่เฟซบุ๊ก
โมเดิร์นด็อก ที่ Last.fm
รูปภาพเกี่ยวกับโมเดิร์นด็อก ที่ฟลิคเกอร์
| ด ค กโมเดิร์นด็อก |
| --- | --- |
 ธนชัย อุชชิน  เมธี น้อยจินดา  ปวิณ สุวรรณชีพ สมอัตถ์ บุณยะรัตเวช 
อัลบั้ม:  โมเดิร์นด็อก (2537)  คาเฟ่ (2540)  Love Me Love My Life (2544)  แดดส่อง (2547)  ทิงนองนอย (2551)  ป๊อด/โป้ง/เมธี (2559)
จังหวัดยะลา

| จังหวัดยะลา |
| --- | --- |
จังหวัด
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Changwat Yala
ตัวเมืองยะลา · หอนาฬิกาเบตง · วัดพุทธาธิวาส · วัดคูหาภิมุข
   ธง ตรา
คำขวัญ: ใต้สุดสยาม เมืองงามชายแดน
แผนที่ประเทศไทย จังหวัดยะลาเน้นสีแดงแผนที่ประเทศไทย จังหวัดยะลาเน้นสีแดง
ประเทศ:  ไทย
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ : อำพล พงศ์สุวรรณ   (ตั้งแต่ พ.ศ. 2566) 
 • นายก อบจ. : มุขตาร์ มะทา   (ตั้งแต่ พ.ศ. 2551) 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,521.078 ตร.กม. (1,745.598 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 47
ประชากร (พ.ศ. 2566)
 • ทั้งหมด: 549,946 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 46
 • ความหนาแน่น: 121.64 คน/ตร.กม. (315.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัส ISO 3166: TH-95 
สัญลักษณ์ประจำจังหวัด
 • ต้นไม้: อโศกเหลือง
 • ดอกไม้: พิกุล
 • สัตว์น้ำ: ปลาพลวงชมพู
ศาลากลางจังหวัด
 • ที่ตั้ง: ถนนสุขยางค์ ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา 95000
 • โทรศัพท์: 0 7322 1014
 • โทรสาร: 0 7321 1586
เว็บไซต์: http://www.yala.go.th
 
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ยะลา (มลายูปัตตานี: جالا; ยาลอ) เป็นจังหวัดหนึ่งตั้งอยู่ในภาคใต้ของประเทศไทย มีพื้นที่ 4,521.078 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 542,314 คน มีอาณาเขตทางใต้ติดกับประเทศมาเลเซีย เป็นจังหวัดเดียวในภาคใต้ที่ไม่ติดทะเล และเป็นจังหวัดที่อยู่ใต้สุดของประเทศไทย ดังปรากฏในคำขวัญประจำจังหวัดคือ "ใต้สุดสยาม เมืองงามชายแดน"
จังหวัดยะลาเป็นหนึ่งในสี่จังหวัดที่ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม และเป็นหนึ่งในสามจังหวัดที่ประชากรส่วนใหญ่ใช้ภาษามลายูปัตตานีในการสื่อสาร ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายมลายู รองลงมาคือชาวไทยเชื้อสายจีนและชาวไทยพุทธ อย่างไรก็ตามยะลาถือเป็นจังหวัดที่ดำรงความเป็นพหุวัฒนธรรมได้อย่างชัดเจน เพราะมีความแตกต่างกันทั้งด้านเชื้อชาติ ภาษา และศาสนา แต่ชนทุกกลุ่มยังคงรักษาวิถีชีวิตและประเพณีของตนไว้อย่างเหนียวแน่น
ศัพทมูลวิทยา

เหตุที่เรียกชื่อว่ายะลานั้นเพราะพระยาเมืองคนแรกได้ตั้งที่ทำการขึ้นที่บ้านยะลา คำว่า ยะลา (มลายู: Jala, جالا) หรือสำเนียงภาษามลายูพื้นเมืองเรียกว่า ยาลอ (มลายู: Jalor, جالور, ญาโลร์) แปลว่า "แห" ซึ่งเป็นคำยืมมาจากภาษาบาลี-สันสกฤตว่า ชาละ หรือ ชาลี หมายถึง "แห" หรือ "ตาข่าย" มีภูเขาลูกหนึ่งในเขตอำเภอเมืองยะลามีลักษณะเหมือนแหจับปลา โดยผูกจอมแหแล้วถ่างตีนแหไปโดยรอบ ผู้คนจึงเรียกภูเขานี้ว่า ยะลา หรือ ยาลอ แล้วนำมาตั้งนามเมือง
แต่ตามประวัติศาสตร์ซึ่งได้เขียนไว้ในสมัยเจ็ดหัวเมือง โดยเจ้าผู้ครองเมืองเดิมได้เขียนไว้เป็นประวัติศาสตร์เป็นภาษามลายูว่า “เมืองยะลา” เป็นสำเนียงภาษาอาหรับ โดยชาวอินโดนีเซียที่เข้ามาเผยแพร่ศาสนาอิสลามในบริเวณเจ็ดหัวเมืองซึ่งอยู่ในแหลมมลายูเป็นผู้ตั้งชื่อเมืองไว้
เมืองยะลาเดิมตั้งอยู่ใกล้ภูเขายาลอ ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองยะลาปัจจุบันไปทางทิศตะวันตกประมาณ 12 กิโลเมตร ต่อมาเมืองยะลาได้ยกฐานะเป็นเมือง ๆ หนึ่งของบริเวณเจ็ดหัวเมือง คำว่าเมืองยะลาหรือยาลอ ยังคงเรียกกันจนถึงปัจจุบันนี้
ประวัติ

ยะลาเดิมเป็นท้องที่หนึ่งของเมืองปัตตานี ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ได้มีการปรับปรุงการปกครองใหม่เป็นการปกครองแบบเทศาภิบาลและได้ออกประกาศข้อบังคับสำหรับปกครอง 7 หัวเมือง รัตนโกสินทรศก 120 ซึ่งประกอบด้วยเมืองปัตตานี หนองจิก ยะหริ่ง สายบุรี ยะลา ระแงะ และรามัน ในแต่ละเมืองจะแบ่งเขตการปกครองเป็นอำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน ต่อมาในปี พ.ศ. 2447 ประกาศจัดตั้งมณฑลปัตตานีขึ้นดูแลหัวเมืองทั้ง 7 แทนมณฑลนครศรีธรรมราช และยุบเมืองเหลือ 4 เมือง ได้แก่ ปัตตานี ยะลา สายบุรี และระแงะ ต่อมา พ.ศ. 2450 เมืองยะลาแบ่งเขตการปกครองเป็น 2 อำเภอ ได้แก่อำเภอเมืองยะลาและอำเภอยะหา ต่อมา พ.ศ. 2475 ได้มีการยกเลิกมณฑลปัตตานี และในปี พ.ศ. 2476 เมืองยะลาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นจังหวัดยะลาตามพระราชบัญญัติราชอาณาจักรสยาม พ.ศ. 2476 เรื่อง การจัดระเบียบราชการบริหารส่วนภูมิภาค ออกเป็นจังหวัด เป็นอำเภอ และให้มีข้าหลวงประจำจังหวัด และกรมการจังหวัดเป็นผู้บริหารราชการ
การเมืองการปกครอง > หน่วยการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

การปกครองแบ่งออกเป็น 8 อำเภอ 58 ตำบล 341 หมู่บ้าน มีรายชื่อดังนี้
วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2558 กระทรวงมหาดไทยประชุมเพื่อพิจารณาร่างกฤษฎีกาจัดตั้งอำเภอลำใหม่แยกจากอำเภอเมืองยะลา และอำเภอโกตาบารูแยกจากอำเภอรามันเป็นกรณีพิเศษ โดยอ้างความจำเป็นพิเศษด้านความมั่นคง และหากมีการจัดตั้งแล้ว อำเภอโกตาบารูจะมีการขอพระราชทานชื่อใหม่
การเมืองการปกครอง > หน่วยการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 แห่ง (องค์การบริหารส่วนจังหวัดยะลา) เทศบาลนคร 1 แห่ง (เทศบาลนครยะลา) เทศบาลเมือง 2 แห่ง เทศบาลตำบล 13 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 47 แห่ง รายชื่อเทศบาลทั้งหมดมีดังนี้
| ลำดับ | ชื่อเทศบาล | พื้นที่  (ตร> กม.).พื้นที่  (ตร.กม.) | ตั้งเมื่อ  (พ> ศ.).ตั้งเมื่อ  (พ.ศ.) | อำเภอ | ครอบคลุมตำบล> ทั้งตำบล | ครอบคลุมตำบล> บางส่วน | ครอบคลุมตำบล> รวม | ประชากร  สิ้นปี 2561  (คน) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

เทศบาลนคร
| 1 |   เทศบาลนครยะลา | 19.4 | 2538 |   เมืองยะลา | 1 | – | 1 | 61,218  |
เทศบาลเมือง
| 1 |   เทศบาลเมืองเบตง | 78 | 2547 |   เบตง | 1 | – | 1 | 26,668  |
| 2 |   เทศบาลเมืองสะเตงนอก | 34.78 | 2554 |   เมืองยะลา | 1 | – | 1 | 32,353  |
เทศบาลตำบล
| 1 |   เทศบาลตำบลโกตาบารู | 17 | 2542 |   รามัน | 1 | – | 1 | 5,692  |
| 2 |   เทศบาลตำบลเขื่อนบางลาง | 82.5 | 2550 |   บันนังสตา | 1 | – | 1 | 4,422  |
| 3 |   เทศบาลตำบลคอกช้าง | 2.44 | 2542 |   ธารโต | – | 1 | 1 | 1,558  |
| 4 |   เทศบาลตำบลท่าสาป | 16.11 | 2555 |   เมืองยะลา | 1 | – | 1 | 7,984  |
| 5 |   เทศบาลตำบลธารน้ำทิพย์ | 138.51 | 2555 |   เบตง | 1 | – | 1 | 4,433  |
| 6 |   เทศบาลตำบลบันนังสตา | 1.5 | 2542 |   บันนังสตา | – | 1 | 1 | 2,721  |
| 7 |   เทศบาลตำบลบาลอ | 26.41 | 2556 |   รามัน | 1 | – | 1 | 5,582  |
| 8 |   เทศบาลตำบลบุดี | 48.92 | 2551 |   เมืองยะลา | 1 | – | 1 | 11,221  |
| 9 |   เทศบาลตำบลปะแต | 208.31 | 2555 |   ยะหา | 1 | – | 1 | 16,962  |
| 10 |   เทศบาลตำบลเมืองรามันห์ | 8.24 | 2542 |   รามัน | – | 1 | 1 | 5,120  |
| 11 |   เทศบาลตำบลยะหา | 1.89 | 2542 |   ยะหา | – | 1 | 1 | 2,618  |
| 12 |   เทศบาลตำบลยุโป | 33.77 | 2555 |   เมืองยะลา | 1 | – | 1 | 6,983  |
| 13 |   เทศบาลตำบลลำใหม่ | 0.69 | 2542 |   เมืองยะลา | – | 1 | 1 | 1,050  |
↑  หมายถึงปีที่ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลในระดับปัจจุบัน
การเมืองการปกครอง > รายชื่อนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด

| ลำดับ | รายชื่อ | เริ่มดำรงตำแหน่ง | สิ้นสุดการดำรงตำแหน่ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | นายอับดุลลาเต๊ะ ยากัด | 24 ธันวาคม พ.ศ. 2538 | 17 ธันวาคม พ.ศ. 2540 |  |
| 2 | นายนิรันดร์ วายา | 18 ธันวาคม พ.ศ. 2540 | 8 มีนาคม พ.ศ. 2542 |  |
| 3  (1-3) | นายอาซิส เบ็ญหาวัน | 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 | 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 |  |
| 3  (1-3) | นายอาซิส เบ็ญหาวัน | 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 | 14 มีนาคม พ.ศ. 2547 |  |
| 3  (1-3) | นายอาซิส เบ็ญหาวัน | 14 มีนาคม พ.ศ. 2547 | 13 มีนาคม พ.ศ. 2551 | นายก อบจ. จากการเลือกตั้งครั้งแรก |
| 4  (1-4) | นายมุขตาร์ มะทา | 15 มิถุนายน พ.ศ. 2551 | 14 มิถุนายน พ.ศ. 2555 |  |
| 4  (1-4) | นายมุขตาร์ มะทา | 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 | 26 ตุลาคม พ.ศ. 2563 |  |
| 4  (1-4) | นายมุขตาร์ มะทา | 20 ธันวาคม พ.ศ. 2563 | 19 ธันวาคม พ.ศ. 2567 |  |
| 4  (1-4) | นายมุขตาร์ มะทา | 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 | ปัจจุบัน |  |
ประชากร > ชาติพันธุ์

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  2550  | 470,691 | —     |
|  2551  | 475,527 | +1.0% |
|  2552  | 480,334 | +1.0% |
|  2553  | 487,380 | +1.5% |
|  2554  | 493,767 | +1.3% |
|  2555  | 500,814 | +1.4% |
|  2556  | 506,138 | +1.1% |
|  2557  | 511,911 | +1.1% |
|  2558  | 518,139 | +1.2% |
|  2559  | 522,279 | +0.8% |
|  2560  | 527,295 | +1.0% |
|  2561  | 532,326 | +1.0% |
|  2562  | 536,330 | +0.8% |
|  2563  | 538,598 | +0.4% |
|  2564  | 542,314 | +0.7% |
อ้างอิง: กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
ประชากรส่วนใหญ่ของจังหวัดยะลาเป็นชาวไทยเชื้อสายมลายูเป็นพื้น ในอดีตจะถูกเรียกอย่างรวม ๆ กับชาวชวา-มลายูทั่วไปว่าคนยาวี (Orang Jawi) แต่จะเรียกตัวเองว่าออแฆนายู และพึงใจที่ผู้อื่นเรียกว่าคนนายูมากกว่าคนยาวี เมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2482 ในสมัยหลวงพิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรีได้ออกประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยรัฐนิยมฉบับที่ 3 เรื่องการเรียกชื่อชาวไทยโดยให้เรียกชาวมลายูมุสลิมว่าไทยอิสลาม และปัจจุบันทางราชการของไทยยังคงเรียกคนเชื้อสายมลายูว่าคนไทยหรือไทยมุสลิมอยู่ นอกจากนั้นก็จะมีชาวไทยพุทธและชาวไทยเชื้อสายจีนเป็นชนกลุ่มน้อย อาศัยอยู่ตามเมืองใหญ่ ๆ โดยเฉพาะอำเภอเบตงถือเป็นชุมชนชาวจีนที่มีขนาดใหญ่และเข้มแข็ง สามารถคงอัตลักษณ์ความเป็นจีนไว้อย่างเหนียวแน่น โดยมากเป็นชาวจีนกวางไส บรรพบุรุษอพยพจากเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ส่วนชาวไทยเชื้อสายจีนในเทศบาลนครยะลาโดยมากเป็นชาวฮกเกี้ยน ขณะที่ชาวไทยพุทธมีอยู่หนาแน่นในเขตเทศบาลนครยะลา ร้อยละ 51 พบไทยพุทธเป็นประชากรกลุ่มใหญ่ในตำบลตาชี ร้อยละ 100 ตำบลลำพะยา ร้อยละ 75.4 ตำบลตาเนาะแมเราะ ร้อยละ 72.76 ตำบลหน้าถ้ำ ร้อยละ 70 เทศบาลตำบลลำใหม่ ร้อยละ 60 เทศบาลเมืองเบตง ร้อยละ 51.92 เทศบาลตำบลยุโป ร้อยละ 44.4 ตำบลบาละ ร้อยละ 40 เทศบาลตำบลธารน้ำทิพย์ ร้อยละ 40 ตำบลตาเซะ ร้อยละ 23.5 และเทศบาลตำบลท่าสาป ร้อยละ 20 นอกจากนี้จะพบชาวไทยพุทธอาศัยอยู่เพียงประปรายในเขตสุขาภิบาลบางท้องที่ ซึ่งหลายชุมชนในจังหวัดยะลาเป็นชุมชนพหุวัฒนธรรม เพราะมีประชากรต่างเชื้อชาติ ต่างภาษา และต่างศาสนา อาศัยอยู่ร่วมกัน อย่างเช่นบ้านแบหอ ตำบลกาลอ อำเภอรามัน ซึ่งเป็นชุมชนเชื้อสายจีนอาศัยอยู่ร่วมกับชาวมลายูมุสลิม ไทยพุทธ และอินเดียซิกข์
แต่ระยะหลังเมื่อเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ทำให้ชาวไทยเชื้อสายจีนและชาวไทยพุทธอพยพออกจากพื้นที่เป็นจำนวนมาก เช่นชุมชนชาวจีนที่บ้านเนียง อำเภอเมืองยะลา และชุมชนจีนบ้านแบหอ อำเภอรามัน ที่ลูกหลานโยกย้ายออกจากถิ่นฐานเดิมจนสิ้น ซึ่งใน พ.ศ. 2562 ศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้จัดโครงการไทยพุทธคืนถิ่น จำนวน 12 หมู่บ้าน และกิจกรรมอาสาสมัครพัฒนาศาสนสถาน จำนวน 13 หมู่บ้าน เพื่อฟื้นฟูสังคมพหุวัฒนธรรมของจังหวัดยะลาขึ้นอีกครั้ง
ขณะที่ชาวซาไกเผ่ากันซิวและจำนวนน้อยเป็นเผ่ากินตัก ซึ่งเคยตั้งถิ่นฐานในเขตหมู่ 3 ตำบลบ้านแหร อำเภอธารโต แต่ปัจจุบันส่วนใหญ่อพยพไปประเทศมาเลเซีย ด้วยเหตุผลด้านที่ทำกินและวิถีชีวิตที่ดีกว่า ประกอบกับเหตุผลด้านความไม่สงบ นอกจากนี้ยังมีชาวพม่า ลาว และกัมพูชา เข้าเป็นแรงงานในยะลาเป็นจำนวนมากในเขตอำเภอเมืองยะลาและอำเภอเบตง โดยใน พ.ศ. 2552 มีจำนวนไม่ต่ำกว่า 5,000 คน และมีชาวเขาจากภาคเหนืออพยพมาลงหลักปักฐานที่ยะลาหลายเผ่าเพื่อเป็นแรงงาน เช่น เผ่าม้งเข้ามาอาศัยในอำเภอเบตงและอำเภอธารโตจำนวนหนึ่ง และพบว่าม้งส่วนหนึ่งอาศัยอยู่ร่วมนิคมกับเผ่าซาไกที่บ้านซาไก ส่วนชุมชนมูเซอบ้านบ่อน้ำร้อนในอำเภอเบตง มีประชากรมากถึงขั้นก่อตั้งโบสถ์คริสต์ในชุมชนของตัวเอง
ประชากร > ภาษา

จังหวัดยะลาเป็นหนึ่งในสามจังหวัดของประเทศไทยที่ประชากรส่วนใหญ่ใช้ภาษามลายูปัตตานีในการสื่อสาร เป็นสำเนียงที่ใช้ในจังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาส และทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดสงขลา ภาษานี้มีการใช้อักษรยาวีซึ่งได้รับอิทธิพลจากอักษรอาหรับสำหรับการเขียน สำหรับการเผยแผ่ศาสนาโดยเฉพาะ ทว่าในยุคหลังมานี้มีการยืมคำไทยเข้าปะปนมากขึ้น โดยเฉพาะในสังคมเมืองที่พูดมลายูปนไทย ปัจจุบันมีการส่งเสริมให้ติดป้ายประกาศของสถานที่ราชการเป็นภาษามลายูปัตตานีและอักษรยาวีทั่วไปในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ทั้งนี้ชาวไทยพุทธและชาวไทยเชื้อสายจีนบางส่วนสามารถพูดภาษามลายูเพื่อสื่อสารกับคนมลายูซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่
ขณะที่ชาวไทยพุทธจะใช้ภาษาไทยถิ่นใต้ มีสำเนียงใกล้เคียงกับสำเนียงสงขลา มีลักษณะเช่นเดียวกับภาษาใต้ถิ่นอื่นที่มีการรวบคำให้สั้นกระชับ ทว่ามีลักษณะเด่นคือการออกเสียงที่นุ่มนวลไม่หยาบกระด้างต่างจากภาคใต้ถิ่นอื่น และมีการยืมคำมลายูมาก โดยมีความหนาแน่นของคำยืมจากมลายูมากถึงร้อยละ 75.75 เช่น ซะด๊ะ แปลว่า อร่อย มอแระ แปลว่า สวยงาม และลากู แปลว่า ขายดี
ส่วนชาวไทยเชื้อสายจีน โดยเฉพาะอำเภอเบตงที่มีคนเชื้อสายจีนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก พวกเขาธำรงอัตลักษณ์ความเป็นจีนคือการใช้ภาษาจีน ซึ่งมีอยู่หลายกลุ่มได้แก่ ภาษาจีนกลาง ภาษาจีนกวางไส ภาษาจีนฮกเกี้ยน ภาษาจีนแต้จิ๋ว และภาษาจีนแคะ เช่นประชาชนในชุมชนวัดปิยมิตรที่สามารถสื่อสารภาษาจีนกลางได้ ปัจจุบันคนยุคหลังใช้ภาษาจีนน้อยลง และลูกหลานจีนหลายคนนิยมใช้ภาษาไทยมาตรฐาน แต่บุคคลเชื้อสายจีนในเทศบาลนครยะลาที่อายุต่ำกว่า 50 ปีจะพูดจีนไม่ได้แต่พอฟังรู้ความ
ปัจจุบันชาวไทยพุทธและชาวไทยเชื้อสายจีนในเทศบาลนครยะลาเกินครึ่งพูดภาษาไทยถิ่นใต้ไม่ได้เพราะหันไปพูดภาษาไทยมาตรฐาน ส่วนชาวไทยเชื้อสายมลายูนอกเขตเทศบาลจะพูดภาษาไทยไม่ชัดเจน และหากมีอายุ 70 ปีขึ้นไปจะไม่สามารถพูดภาษาไทยได้เลย
อุทยาน

อุทยานแห่งชาติบางลาง
อุทยานน้ำตกธารโต
น้ำตกละอองรุ้ง
น้ำตกสุขทาลัย
น้ำตกลาตอ
สถานที่ท่องเที่ยว

อำเภอเบตง
วัดคูหาภิมุข
พระมหาธาตุเจดีย์พระพุทธธรรมประกาศ
ทะเลหมอกอัยเยอร์เวง
อุโมงค์เบตงมงคลฤทธิ์
น้ำตกคอกช้าง
น้ำตกเฉลิมพระเกียรติ ร.9
น้ำตกธารโต
น้ำตกบูเก๊ะปิโล หรือ น้ำตกตะวันรัศมี
น้ำตกผาแดง (จังหวัดยะลา)
น้ำตกละอองรุ้ง
น้ำตกวันวิสาข์
น้ำตกสองขา
น้ำตกสุขทาลัย หรือ น้ำตกกือลอง
น้ำตกอินทรศร
น้ำตกฮาลาซะห์
การศึกษา

ระดับอุดมศึกษา
มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
วิทยาลัยชุมชนยะลา
ศูนย์วิทยพัฒนา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช จังหวัดยะลา
มหาวิทยาลัยฟาฏอนี
สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตยะลา
วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดยะลา
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี ยะลา
วิทยาลัยอาชีวศึกษายะลา ยะลา
วิทยาลัยเทคนิคยะลา ยะลา
วิทยาลัยสารพัดช่าง ยะลา
วิทยาลัยการอาชีพรามัน ยะลา
วิทยาลัยการอาชีพเบตง ยะลา
ระดับมัธยมศึกษา
โรงเรียนคณะราษฎรบำรุง จังหวัดยะลา
โรงเรียนคณะราษฎรบำรุง 2
โรงเรียนคณะราษฎรบำรุง 3
โรงเรียนสตรียะลา
โรงเรียนกาบังพิทยาคม
โรงเรียนอาลาวียะห์วิทยา
โรงเรียนพัฒนาวิทยา
โรงเรียนคณะราษฎรบำรุง
โรงเรียนจันทร์ประภัสสร์อนุสรณ์
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ยะลา
โรงเรียนธารโตวัฑฒนวิทย์
โรงเรียนนิคมพัฒนวิทย์
โรงเรียนบันนังสตาวิทยา
โรงเรียนเบตง (วีระราษฎร์ประสาน)
โรงเรียนยะหาศิรยานุกูล
โรงเรียนรามันห์ศิริวิทย์
โรงเรียนยะลาวิทยาลัย
โรงเรียนรังสีอนุสรณ์
โรงเรียนธรรมวิทยามูลนิธิ ยะลา
โรงเรียนสตรีอิสลามวิทยามูลนิธิ ยะลา
โรงเรียนสุขสวัสดิ์วิทยา
โรงเรียนสมบูรณ์ศาสน์
โรงเรียนธรรมอิสลามศึกษา
โรงเรียนคุรุชนพัฒนา
บุคคลที่มีชื่อเสียง

วิทวัจน์ สุนทรวิเนตร์
สุขุม นวลสกุล
กุลชญา ตันศิริ
ฐิติภูมิ เตชะอภัยคุณ
นิกัลยา ดุลยา
ปชาบดี ตัณฑปุตตะ
ปานวาด เหมมณี
อำภา ภูษิต
ปิติศักดิ์ เยาวนานนท์
ภัททิยา พงศ์ไทย
ศิริพร วงศ์สวัสดิ์
กฤตย์ จีรพัฒนานุวงศ์
วันมูหะมัดนอร์ มะทา
ธุวานนท์ ตันติวัฒนวรกุล
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประเทศไทย
รายชื่อวัดในจังหวัดยะลา
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดยะลา
รายชื่อห้างสรรพสินค้าในจังหวัดยะลา
ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (ประเทศไทย)

| --- | --- |
National Human Rights Commission of Thailand

ภาพรวมคณะกรรมการ
ก่อตั้ง: 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2544; 23 ปีก่อน (2544-07-13)
ประเภท: องค์กรอิสระ
เขตอำนาจ: ทั่วราชอาณาจักร
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 120 หมู่ 3 ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 อาคารรัฐประศาสนภักดี (อาคารบี) ชั้น 6-7 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร 10210
บุคลากร: 322 คน (พ.ศ. 2566)
งบประมาณต่อปี: 331,388,000 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารคณะกรรมการ: พรประไพ กาญจนรินทร์, ประธานกรรมการ
ลูกสังกัดคณะกรรมการ: สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| --- | --- |
Office of the National Human Rights Commission of Thailand
ภาพรวมสำนักงาน
ก่อตั้ง: 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2544; 23 ปีก่อน (2544-07-13)
ประเภท: องค์กรอิสระ
เขตอำนาจ: ทั่วราชอาณาจักร
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 120 หมู่ 3 ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 อาคารรัฐประศาสนภักดี (อาคารบี) ชั้น 6-7 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร 10210
บุคลากร: 322 คน (พ.ศ. 2566)
งบประมาณต่อปี: 331,388,000 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารสำนักงาน: หรรษา หอมหวล, เลขาธิการ รตญา กอบศิริกาญจน์, รองเลขาธิการ ภาณุวัฒน์ ทองสุข, รองเลขาธิการ ว่าง, รองเลขาธิการ
ต้นสังกัดสำนักงาน: คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (อังกฤษ: National Human Rights Commission of Thailand) เป็นคณะบุคคลจำนวน 7 คน ซึ่งประกอบด้วย ประธานกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติและกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งตามคำแนะนำของวุฒิสภา จากผู้ซึ่งมีความรู้หรือประสบการณ์ด้านการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชนเป็นที่ประจักษ์ ทั้งนี้ โดยต้องคำนึงถึงการมีส่วนร่วมของผู้แทนจากองค์การเอกชนด้านสิทธิมนุษยชนด้วย
คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติมีวาระการดำรงตำแหน่งเจ็ดปีนับแต่วันที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้ง และให้ดำรงตำแหน่งได้เพียงวาระเดียว โดยมีสำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (อังกฤษ: Office of the National Human Rights Commission of Thailand) เป็นหน่วยงานราชการ ที่มีฐานะเป็นองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย สนับสนุนการทำงานของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ปฏิบัติราชการภายใต้อำนาจหน้าที่ ปัจจุบันมีนายแพทย์พิทักษ์พล บุญยมาลิก เป็น เลขาธิการคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
อำนาจหน้าที่

ตรวจสอบและรายงานการกระทำหรือการละเลยการกระทำอันเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชน หรืออันไม่เป็นไปตามพันธกรณี ระหว่างประเทศเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนที่ประเทศไทยเป็นภาคี และเสนอมาตรการการแก้ไขที่เหมาะสมต่อบุคคลหรือหน่วยงานที่กระทำ หรือละเลยการกระทำดังกล่าวเพื่อดำเนินการ ในกรณีที่ปรากฏว่าไม่มีการดำเนินการตามที่เสนอ ให้รายงานต่อรัฐสภาเพื่อดำเนินการต่อไป
เสนอแนะนโยบายและข้อเสนอในการปรับปรุงกฎหมาย กฎ ข้อบังคับ ต่อรัฐสภาและคณะรัฐมนตรีเพื่อส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชน
ส่งเสริมการศึกษา การวิจัย และการเผยแพร่ความรู้ด้านสิทธิมนุษยชน
ส่งเสริมความร่วมมือและการประสานงานระหว่างหน่วยราชการ องค์การเอกชน และองค์การอื่นในด้านสิทธิมนุษยชน
จัดทำรายงานประจำปีเพื่อประเมินสถานการณ์ด้านสิทธิมนุษยชน ภายในประเทศและเสนอต่อรัฐสภา
อำนาจหน้าที่อื่นตามที่กฎหมายบัญญัติ
ในการปฏิบัติหน้าที่ ต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนรวมของชาติและของประชาชนประกอบด้วย
คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ มีอำนาจเรียกเอกสาร หรือหลักฐานที่เกี่ยวข้องจากบุคคลใด หรือเรียกบุคคลใดมาให้ถ้อยคำ รวมทั้งมีอำนาจอื่นเพื่อประโยชน์ในการปฏิบัติหน้าที่ ทั้งนี้ ตามที่กฎหมายบัญญัติ
คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ

| ชุดที่ 1 (พ> ศ. 2544-2552) | ชุดที่ 2 (พ> ศ. 2552-2558) | ชุดที่ 3 (20 พ> ย.2558 -2564) | ชุดที่ 4 (25 พ> ค.2564 -ปัจจุบัน)  |
| --- | --- | --- | --- |
|  ศ.เสน่ห์ จามริก - ประธานกรรมการ  ผศ.จรัล ดิษฐาอภิชัย  คุณหญิง จันทนี สันตะบุตร  นัยนา สุภาพึ่ง  ศ.เกียรติคุณ นพ.ประดิษฐ์ เจริญไทยทวี  วสันต์ พานิช  ผศ.ดร.สุทิน นพเกตุ  สุนี ไชยรส  สุรสีห์ โกศลนาวิน  คุณหญิง อัมพร มีศุข  อาภร วงษ์สังข์ |  ศ.กิตติคุณ ดร.อมรา พงศาพิชญ์ - ประธานกรรมการ  นพ.แท้จริง ศิริพานิช  นพ.นิรันดร์ พิทักษ์วัชระ  ปริญญา ศิริสารการ  ไพบูลย์ วราหะไพฑูรย์  พล.ต.อ.วันชัย ศรีนวลนัด  วิสา เบ็ญจะมโน |  วัส ติงสมิตร - ประธานกรรมการ (พ้นจากการปฏิบัติหน้าที่ 15 ก.ย. 2563)  ฉัตรสุดา จันทร์ดียิ่ง (พ้นจากการปฏิบัติหน้าที่ 15 มี.ค. 2564)  ประกายรัตน์ ต้นธีรวงศ์  นพ.สุรเชษฐ์ สถิตนิรามัย (ลาออก 5 เม.ย. 2560)  อังคณา นีละไพจิตร (ลาออก 31 ก.ค. 2562)  เตือนใจ ดีเทศน์ (ลาออก 31 ก.ค. 2562)  ชาติชาย สุทธิกลม (ลาออก 1 มิ.ย. 2562)  สมณ์ พรหมรส  อารีวรรณ จตุทอง  ภิรมย์ ศรีประเสริฐ  สุวัฒน์ เทพอารักษ์ |  พรประไพ กาญจนรินทร์ - ประธานกรรมการ  ปรีดา คงแป้น  ผศ.ดร.สุชาติ เศรษฐมาลินี  ศยามล ไกยูรวงศ์  ปิติกาญจน์ สิทธิเดช  วสันต์ ภัยหลีกลี้  สุภัทรา นาคะผิว |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
ทฤษฎีความน่าจะเป็น

ทฤษฎีความน่าจะเป็น (อังกฤษ: Probability theory) มีประวัติเริ่มต้นในคริสศตวรรษที่ 17 ตามหลักฐานเท่าที่ปรากฏ เชอวาลิเยร์ เดอ เมเร (ฝรั่งเศส: Chevalier de Méré) นักพนันที่มีชื่อในยุคนั้น ได้ประสบปัญหาเรื่องเกมการพนัน ปัญหาสำคัญที่เขายกมามี 2 ปัญหา ปัญหาแรกคือ เดอ เมเร ได้ชนะการพนันในเกมการทอดลูกเต๋า 1 ลูก 4 ครั้ง ซึ้งเขาพนันว่าจะขึ้นแต้ม 6 อย่างน้อย 1 ครั้ง จึงทำให้เขาพนันในการทอดลูกเต๋า 2 ลูก 24 ครั้งว่า จะขึ้นแต้ม 6 ทั้งคู่อย่างน้อย 1 ครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ชนะ จึงไปปรึกษาเรื่องนี้กับ แบลซ ปัสกาล
นักคณิตศาสตร์จะมองความน่าจะเป็นว่าเป็นตัวเลขระหว่างศูนย์กับหนึ่ง ที่กำหนดให้กับ "เหตุการณ์" (ความน่าจะเป็นที่เท่ากับ 0 ก็คือไม่มีโอกาสที่เหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้น แต่ถ้าความน่าจะเป็นเท่ากับ 1 แสดงว่าเหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้นได้อย่างแน่นอน) ที่เกิดขึ้นแบบสุ่ม ความน่าจะเป็น  P(E) ถูกกำหนดให้กับเหตุการณ์  E ตามสัจพจน์ของความน่าจะเป็น
ความน่าจะเป็นที่เหตุการณ์  E จะเกิดขึ้น เมื่อ กำหนด ให้อีกเหตุการณ์  F เกิดขึ้น เรียกว่าความน่าจะเป็นมีเงื่อนไข ของ  E เมื่อให้  F โดยค่าความน่าจะเป็นคือ  P(E\cap F)/P(F) (เมื่อ  P(F) ไม่เป็นศูนย์) ถ้าความน่าจะเป็นมีเงื่อนไขของ  E เมื่อให้  F มีค่าเช่นเดียวกับความน่าจะเป็น (แบบไม่มีเงื่อนไข) ของ  E เราจะกล่าวว่าเหตุการณ์  E และ  F เป็นเหตุการณ์ที่เป็นอิสระต่อกันเชิงสถิติ เราจะสังเกตได้ว่าความสัมพันธ์นี้เป็นความสัมพันธ์สมมาตร ทั้งนี้เนื่องจากการเป็นอิสระต่อกันนี้เขียนแทนได้เป็น
 P(E\cap F)=P(E)P(F)
แนวคิดหลักของทฤษฎีความน่าจะเป็นคือตัวแปรสุ่มและการแจกแจงความน่าจะเป็น โปรดดูบทความหลักสำหรับข้อมูลเพิ่มเติม
ทฤษฎีความน่าจะเป็นมีหลายแนวคิด แนวคิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากในสาขาปัญญาประดิษฐ์ และเศรษฐศาสตร์คือ ทฤษฎีความน่าจะเป็นแบบเบส์
แหล่งข้อมูลอื่น

ทฤษฎีความน่าจะเป็น เก็บถาวร 2007-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน
↑  "Chevalier de Mere's Problem". www.cut-the-knot.org. สืบค้นเมื่อ 2025-03-06.
จอห์น เกล็นน์

จอห์น เกล็นน์ในภารกิจเมอร์คิวรี-แอตลาส 6
จอห์น เฮร์เชล เกล็นน์ จูเนียร์ (อังกฤษ: John Herschel Glenn Jr., 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2464 – 8 ธันวาคม พ.ศ. 2559) นักบินอวกาศชาวอเมริกัน เดินทางไปกับกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี เพื่อศึกษาผลกระทบของการเดินทางในอวกาศที่มีต่อผู้สูงอายุ หลังห่างหายจากภารกิจอวกาศมานานกว่า 3 ทศวรรษ
จอห์น เกล็นน์เข้าเป็นนักบินในหน่วยรบของกองทัพเรือ และนาวิกโยธินสหรัฐ เคยร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่ 2 และ สงครามเกาหลี  เคยทำการบินกับเครื่องบินรุ่น R4D (ดักลาส ซี-47 สกายเทรน ดาโกต้า รุ่นของกองทัพเรือ) และ เครื่องบินขับไล่ F4U Corsair และ  F9F Panther  เขายังเคยเป็นนักบินแลกเปลี่ยนให้กองทัพอากาศสหรัฐ ขึ้นบินกับ F-86 Sabre ก่อนจะย้ายมาเป็นนักบินทดสอบให้กับกองทัพเรือ
จอห์น เกล็นน์ เป็นนักบินอวกาศให้กับองค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ สหรัฐอเมริกา  ในโครงการเมอร์คิวรี โดยเป็นนักบินอวกาศคนที่ 3 ของสหรัฐอเมริกา เป็นชาวอเมริกันคนแรกที่โคจรรอบโลกเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1962 ในการขึ้นบินนาน 5 ชั่วโมงกับ เฟรนด์ชิป 7
จากนั้นเขาได้ลาออกจากองค์การนาซ่า และกลับมาทำงานในกองทัพเรือ จนปี ค.ศ. 1965 จึงลาออกมาทำงานการเมืองให้กับพรรคเดโมแครต โดยมีความสนิทสนมเป็นพิเศษกับตระกูลเคนเนดี เขาได้รับการเลือกตั้งเป็นวุฒิสมาชิกอาวุโส จากจากรัฐโอไฮโอ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ ค.ศ. 1974 ถึง ค.ศ. 1999
ในปี ค.ศ. 1976 เกล็นน์เคยลงสมัครเพื่อเป็นตัวแทนพรรคเดโมแครตในการเลือกตั้งประธานาธิบดี โดยเสนอตัวเป็นรองประธานาธิบดีคู่กับ จิมมี คาร์เตอร์ แต่ไม่ได้รับการคัดเลือก  ต่อมาในปี ค.ศ. 1984 ได้สมัครเป็นตัวแทนพรรคอีกครั้งในตำแหน่งประธานาธิบดี แต่พ่ายแพ้ในคอคัสและไพรมารีโหวต (primary vote) จนต้องถอนตัวออกไป
จอห์น เกล็นน์ ได้ขึ้นสู่อวกาศอีกครั้ง เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1998 กับยานกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี เที่ยวบินที่  STS-95 เป็น เวลา 7 วัน เพื่อศึกษาผลกระทบของการเดินทางในอวกาศกับผู้สูงอายุ  แต่ก็มีบางคนคิดว่าภารกิจนี้เป็นการหาเสียงเพื่อหวังผลทางการเมืองแอบแฝง
อันยัน

| อันยัน |
| --- | --- |
เทศบาล
โบสถ์ Saint-Sauveur
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: อ็อกซีตานี
จังหวัด: เอโร
เขต: Lodève
อำเภอ: Gignac
สหเทศบาล: Vallée de l'Hérault
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–2026) : Philippe Salasc
พื้นที่1: 30.34 ตร.กม. (11.71 ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 34010 /34150
สูงจากระดับน้ำทะเล: 36–367 m (118–1,204 ft)  (avg. 62 m หรือ 203 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ
อันยัน (ฝรั่งเศส: Aniane, เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [anjan]; อุตซิตา: Aniana) เป็นเทศบาลในจังหวัดเอโร แคว้นอ็อกซีตานีทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส
แผนที่
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% p> a. |
| --- | --- | --- |
| 1968  | 1,773 | —     |
| 1975  | 1,684 | −0.73% |
| 1982  | 1,617 | −0.58% |
| 1990  | 1,725 | +0.81% |
| 1999  | 2,098 | +2.20% |
| 2007  | 2,656 | +2.99% |
| 2012  | 2,872 | +1.58% |
| 2017  | 2,931 | +0.41% |
ที่มา: INSEE
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Aniane
เว็บไซต์เมือง (ในภาษาฝรั่งเศส)
ซอแทจีแอนด์บอยส์

| ซอแทจีแอนด์บอยส์ |
| --- | --- |
ที่เกิด: โซล เกาหลีใต้
แนวเพลง: เคป็อป ฮิปฮอป ป็อป แร็ปร็อก อัลเทอร์เนทีฟร็อก อัลเทอร์เนทีฟเมทัล
ช่วงปี: 1992–1996
ค่ายเพลง: Bando Eumban Yedang Company
สมาชิกของ:  ซอ แทจี  ยัง ฮย็อน-ซ็อก  อี จูโน 
ซอแทจีแอนด์บอยส์ (เกาหลี: 서태지와 아이들) เป็นบอยแบนด์เกาหลีใต้ ประกอบด้วยสมาชิกจำนวนสามคนคือ ซอ แทจี, ยัง ฮย็อน-ซ็อก และอี จูโน ซึ่งเป็นวงดนตรีวงแรกประสบความสำเร็จอย่างสูงสุดวงแรกในอุตสาหกรรมดนตรีเกาหลีใต้ยุคใหม่
ประวัติ

ภายหลังจากมีการยุบวง ซินาวี ในปี 2534 ซอ แทจีก็หันเหตั้งวงดนตรีเพลงแดนซ์โดยตั้งชื่อวงว่า ซอแทจีแอนด์บอยส์ (서태지와 아이들) กับนักเต้น อี จูโน (이주노) และ ยัง ฮย็อน-ซ็อก โดยซอ แทจีได้เป็นผู้นำมิดิ เทคโนโลยี มาใช้ในเพลงเป็นครั้งแรกในเกาหลีใต้ในช่วงต้นยุค 90 และได้เริ่มทดลองนำเสียงมิดิแบบต่างๆในการสร้างแนวเพลงใหม่ๆที่ไม่เคยได้ฟังมาก่อน โดยในขั้นต้นเขาไม่มีแผนที่จะตั้งวงดนตรีแนวแดนซ์ แต่อย่างไรก็ตามวงซอแทจีแอนด์บอยส์กลับประสบความสำเร็จอย่างน่าประหลาดใจ
ประวัติ > 2535: นัน อาราโย (I Know)

เป็นซิงเกิลเปิดตัวของวงซอแทจีแอนด์บอยส์ ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม และยังเป็นเพลงที่ได้รับการกล่าวถึงในวงการเพลงเกาหลีจนปัจจุบัน เพลงนัน อาราโยเป็นเพลงแนวนิวแจ็กสวิง  โดยเพลงนี้สร้างสถิติอยู่ในชาร์ตอันดับ 1 ยาวนานถึง 17 สัปดาห์ ก่อนจะถูกทำลายสถิติด้วยเพลง Lies ของ บิกแบง ที่ขึ้นอันดับ 1 นาน 18 สัปดาห์
ประวัติ > 2536: ฮายอกา

อัลบั้มที่สองนั้นดำเนินไปในแนวที่แตกต่าง ในขณะที่เพลงส่วนใหญ่ในอัลบัมประกอบไปด้วยเพลงแดนซ์ แต่เพลงฮายอกามีองค์ประกอบไปในเพลงร็อกและเมนทัล