stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นกล่าเหยื่อ
ในประเทศไทยและการอพยพย้ายถิ่น

ในประเทศไทย มีนกล่าเหยื่อทั้งหมดจำนวน 55 ชนิด มากกว่า 32 ชนิดเป็นนกอพยพย้ายถิ่นในฤดูหนาว หรือ นกอพยพจากแถบประเทศทางซีกโลกเหนือ เช่น มองโกเลีย, จีน, ธิเบต, ไซบีเรีย, เกาหลี, ญี่ปุ่น ผ่านประเทศไทยไปประเทศอื่นในคาบสมุทรมลายู เพื่อหลบหนีความหนาวไปทางซีกโลกทางใต้ที่อากาศอบอุ่นกว่าและอาหารการกินอุดมสมบูรณ์กว่า โดยสิ่งสำคัญที่มีผลต่อการบินของนกล่าเหยื่ออพยพ คือ มวลอากาศร้อนและกระแสลม มวลอากาศร้อนเป็นสิ่งสำคัญต่อการบินอพยพของนก เพื่อลดการสูญเสียพลังงานในระหว่างการบินอพยพเมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสงส่งความร้อนมายังพื้นผิวโลก มีการดูดซับพลังงานความร้อนไว้แล้วค่อย ๆ ลอยตัวสูงขึ้นรวมตัวกันจนมีความหนาแน่นมาก เรียกว่า มวลอากาศ ซึ่งอาจเกิดในที่โล่งหรือแนวเทือกเขาก็ได้ เมื่อมีกระแสลมพัดเอามวลอากาศร้อนที่อยู่ตามทุ่งไปปะทะกับภูเขาซึ่งเปรียบเสมือนกำแพงกั้น ทำให้มวลอากาศร้อนรวมกันเป็นก้อนใหญ่ลอยสูงขึ้นสู่ฟ้า นกล่าเหยื่อที่บินอพยพจะมองเห็นและใช้มวลอากาศร้อนพยุงตัวไปข้างหน้า ซึ่งในแต่ละวันเมื่อถึงเวลาเย็นนกล่าเหยื่อจะหาที่พักผ่อนในเวลากลางคืน เพื่อเตรียมอพยพในวันรุ่งขึ้น เป็นอย่างนี้ทุกวันจนกว่าจะถึงเป้าหมายที่จะอาศัยอยู่ตลอดช่วงฤดูหนาว บริเวณประเทศแถบใกล้เส้นศูนย์สูตรในประเทศไทย, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย เป็นประเทศหลัก โดยเมื่อเวลาผ่านไปถึงช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนพฤษภาคมของปีถัดไป นกล่าเหยื่อเหล่านี้จะบินอพยพกลับไปถิ่นฐานเดิมเพื่อรังวางไข่อีกครั้ง
อ่านเพิ่ม

Brown, Leslie (2013). British birds of prey : a study of Britain's 24 diurnal raptors. Hammersmith, London: HarperCollins Publishers. ISBN 9780007406487.
Dunne, Pete; Karlson, Kevin (2017). Birds of Prey Hawks, Eagles, Falcons, and Vultures of North America. Houghton Mifflin Harcourt. ISBN 9780544018440. OCLC 953709935.
Macdonald Lockhart, James (2017). Raptor : a journey through birds. Chicago: The University of Chicago Press. ISBN 9780226470580. OCLC 959200538.
Mackenzie, John P. S. (1997). Birds of prey. Toronto, Ont: Key Porter Books. ISBN 9781550138030. OCLC 37041161.
Newman, Kenneth (1999). Kenneth Newman's birds of prey of southern Africa : rulers of the skies : an identification guide to 67 species of southern African raptors. Knysna, South Africa: Korck Pub. ISBN 978-0620245364. OCLC 54470834.
Olsen, Jerry 2014, Australian High Country raptors, CSIRO Publishing, Melbourne, ISBN 9780643109162.
Remsen, J. V. Jr., C. D. Cadena, A. Jaramillo, M. Nores, J. F. Pacheco, M. B. Robbins, T. S. Schulenberg, F. G. Stiles, D. F. Stotz, and K. J. Zimmer. [Version 2007-04-05.] A classification of the bird species of South America. American Ornithologists' Union. Accessed 2007-04-10.
Yamazaki, Tour (2012). Field guide to Raptors of Asia. London: Asian Raptor research and Conservation Network. ISBN 9786021963531. OCLC 857105968.
แหล่งข้อมูลอื่น

Explore Birds of Prey with The Peregrine Fund
Explore Birds of Prey on the Internet Bird Collection
Bird of Prey Pictures
Global Raptor Information Network
The Arboretum at Flagstaff's Wild Birds of Prey Program
Raptor Resource Project
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภาพวาดแสดงถึงความกว้างของปีกของนกล่าเหยื่อประเภทต่าง ๆ
อินทรีหัวขาว
ความทรงจำอันตราตรึง

| ความทรงจำอันตราตรึง |
| --- | --- |

ศิลปิน: ซัลบาโด ดาลี
ปี: ค.ศ. 1931 (1931)
สื่อ: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
มิติ: 24 เซนติเมตร × 33 เซนติเมตร (9.5 in × 13 in)
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ นครนิวยอร์ก, สหรัฐ
(กาตาลา: La persistència de la memòria; สเปน: La persistencia de la memoria) หรือที่รู้จักกันในชื่อ นาฬิกานิ่ม (กาตาลา: Els rellotges tous; สเปน: Los relojes blandos) และ นาฬิกาละลาย (กาตาลา: Els rellotges fosos; สเปน: Los relojes derretidos) เป็นภาพวาดสีน้ำมันบนผ้าใบที่วาดโดยซัลบาโด ดาลี ศิลปินชาวสเปนในปี ค.ศ. 1931 ภาพได้รับการจัดแสดงครั้งแรกที่หอศิลป์จูเลียน เลวีในปี ค.ศ. 1932 ก่อนผู้บริจาคที่ไม่ออกนามจะมอบให้พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในนครนิวยอร์กในปี ค.ศ. 1934 ความทรงจำอันตราตรึง เป็นหนึ่งในภาพวาดที่เป็นที่รู้จักของดาลี และเป็นผลงานที่สำคัญของลัทธิเหนือจริง
ความทรงจำอันตราตรึง เป็นภาพวาดขนาด 24 × 33 เซนติเมตรที่ประกอบด้วยองค์ประกอบหลายอย่าง สิ่งที่เด่นชัดที่สุดในภาพคือนาฬิกาพกที่อ่อนตัว เป็นตัวแทน "ความอ่อน" และ "ความแข็ง" ซึ่งเป็นหัวข้อที่ดาลีคิดในขณะนั้น ดอว์น อะเดส นักประวัติศาสตร์ศิลป์กล่าวว่า "นาฬิกานิ่มเป็นสัญญะทางจิตใต้สำนึกของเวลาและอวกาศ ดาลีอาจครุ่นคิดถึงการล่มสลายของกฎเกณฑ์ของจักรวาล" การตีความนี้ทำให้เชื่อกันว่าดาลีพยายามเชื่อมโยงภาพนี้เข้ากับทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ที่กล่าวถึงการขยายขนาดของเวลา เมื่ออิลียา พรีโกจิน นักเคมีเชิงฟิสิกส์ถามดาลีถึงเรื่องนี้ ดาลีได้ตอบว่าแรงบันดาลใจของนาฬิกาเหลวไม่ได้มาจากทฤษฎีสัมพัทธภาพ แต่มาจากการสังเกตเนยแข็งกาม็องแบร์ละลายเมื่อถูกแสงแดด ดาลีอาจใช้นาฬิกาดังกล่าวเป็นสิ่งล้อเลียนการเดินของเวลาที่เที่ยงตรงคงที่ ตรงกลางภาพเป็นวัตถุคล้ายใบหน้ามนุษย์ ซึ่งดาลีใช้แทนตัวเขาเองในผลงานหลายชิ้น มีการตีความว่าวัตถุดังกล่าวอาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่ปรากฏตัวในความฝันของดาลีและเขาไม่สามารถชี้ชัดถึงลักษณะของสิ่งมีชีวิตนั้นได้ นอกจากนี้ ผู้ชมบางส่วนสังเกตเห็นว่าวัตถุนี้หลับตาหนึ่งข้าง ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่า ความทรงจำอันตราตรึง แสดงภาพในความฝัน ด้านซ้ายล่างของภาพมีนาฬิกาสีส้มที่มีมดตอมด้านบนแทนความเสื่อมโทรม ถัดจากนาฬิกาสีส้มมีนาฬิกาอีกเรือนที่มีแมลงวันเกาะด้านบน เงาของแมลงวันแสดงภาพคล้ายร่างมนุษย์ ฉากหลังของภาพเป็นกับดาแกร็วส์ คาบสมุทรทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของแคว้นกาตาลุญญา ซึ่งดาลีใช้เป็นฉากในหลาย ๆ ภาพของเขา
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ออแดซา

| --- | --- |
Одеський національний художній музей



ก่อตั้ง: 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1899 (1899-11-06)
ที่ตั้ง: ถนนซอฟียิวสกา ออแดซา
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ทางศิลปะ
ผู้อำนวยการ: ออแลกซันดรา กอวัลชุก
เว็บไซต์: ofam.org.ua
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งชาติออแดซา หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติออแดซา (ยูเครน: Одеський національний художній музей) เป็นหนึ่งในหอศิลป์หลักของเมืองออแดซา ประเทศยูเครน ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1899 บนพื้นที่ของวังปอตอตสกี (โปแลนด์: pałac Potockich) ซึ่งเป็นอนุสรณ์ทางสถาปัตยกรรมสมัยต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นที่จัดเก็บผลงานศิลปะมากกว่า 10,000 ชิ้น รวมถึงงานจิตรกรรมของศิลปินชาวรัสเซียและชาวยูเครนที่มีชื่อเสียงที่สุดในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 อีกทั้งยังเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งเดียวในออแดซาที่เปิดให้บริการโดยไม่คิดค่าเข้าชมทุกวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือน
ประวัติ

อาคารวังที่ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ถือเป็นหนึ่งในวังที่เก่าแก่ที่สุดของออแดซา โดยก่อสร้างขึ้นตามคำสั่งของแซแวรึน ปอตอตสกี อดีตสมาชิกรัฐสภาโปแลนด์ผู้ซึ่งภายหลังจากการแบ่งโปแลนด์ได้สาบานว่าจะจงรักภักดีต่อซาร์แห่งรัสเซีย และในเวลาต่อมาเขาจึงกลายเป็นนักการทูตรัสเซียที่มีชื่อเสียงและเป็นเอกอัครราชทูตประจำราชอาณาจักรนาโปลี ปอตอตสกียังเป็นเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งและหมู่บ้านแซแวรีนอฟกา (Severinovka) ซึ่งเป็นหนึ่งในที่ดินกรรมสิทธิ์ของเขา มีเหมืองหินปูนที่ใช้สร้างวังและอาคารสาธารณะส่วนใหญ่ในออแดซา
การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1805 ภายใต้การกำกับดูแลของฟรันเชสโก บอฟโฟ สถาปนิกชาวอิตาลีผู้ซึ่งออกแบบวังและอาคารสาธารณะหลายแห่งในออแดซาและไครเมีย โดยการก่อสร้างอาคารหลักเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1810 แต่ด้วยสงครามนโปเลียนทำให้การตกแต่งภายในถูกเลื่อนออกไปจนกระทั่ง ค.ศ. 1824 และดำเนินการต่อจนเสร็จใน ค.ศ. 1828
อาคารแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกแห่งนี้เคยเป็นที่พำนักของผู้ทรงอิทธิพลในยุคนั้น ซึ่งภายในอาคารมีทั้งหมดสองชั้น มีระเบียงขนาดใหญ่ที่มีหน้าบันรองรับด้วยเสาแบบคลาสสิกหกต้น ตัวอาคารหลักเชื่อมต่อกับปีกด้านข้างผ่านห้องแสดงภาพครึ่งวงกลม ด้านหน้าวังมีลักษณะเป็นกูร์ดอเนอร์ และด้านหลังได้รับการออกแบบเป็นสวนภูมิทัศน์แบบอังกฤษขนาดย่อมพร้อมด้วยถ้ำที่มีบรรยากาศโรแมนติก การออกแบบภายในส่วนใหญ่เป็นการผสมผสานสถาปัตยกรรมแบบต่าง ๆ ที่เป็นที่นิยมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19
แซแวรึน ปอตอตสกี ถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1829 โดยที่เขายังไม่ทันเห็นวังสร้างเสร็จ ทำให้วังได้รับการสืบทอดมรดกผ่านญาติห่าง ๆ ของเขา คือ ออลกา ปอตอตสกา บุตรสาวของสตาญิสวัฟ ชแชนส์นือ ปอตอตสกี ปอตอตสกาแต่งงานกับเลฟ นารึชกิน แม้ว่าวังจะยังคงเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของเธอ แต่บ่อยครั้งก็ถูกเรียกอย่างผิด ๆ ว่า "วังนารึชกิน" (Naryshkin Palace) ใน ค.ศ. 1888 ตัวอาคารถูกขายให้แก่กรีโกรี มารัซลี นายกเทศมนตรีนครออแดซา และต่อมาจึงถูกขายให้แก่สมาคมวิจิตรศิลป์ออแดซาใน ค.ศ. 1892 หลังจากที่วังได้เก็บสะสมผลงานศิลปะชุดแรกเป็นเวลา 9 ปี ในที่สุดพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ออแดซาจึงเปิดทำการเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1899 โดยผลงานศิลปะแกนหลักของพิพิธภัณฑ์เป็นภาพจิตรกรรมที่ได้รับบริจาคมาโดยสถาบันศิลปะอิมพีเรียลเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ในคริสต์ทศวรรษ 1920 พิพิธภัณฑ์ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "พิพิธภัณฑ์ศิลปะของประชาชน" ต่อมาภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองได้มีการเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "หอศิลป์ออแดซา" และจึงได้รับชื่อแบบในปัจจุบันเมื่อ ค.ศ. 2021
ในช่วงการรุกรานยูเครนของรัสเซียใน ค.ศ. 2022 พิพิธภัณฑ์มีการเตรียมความพร้อมสำหรับความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นกับตัวอาคารและของจัดแสดง
ใน ค.ศ. 2022 พิพิธภัณฑ์มีชื่อรวมอยู่ในรายชื่อสถาบันทางวัฒนธรรมที่มีส่วนในองค์กร "พิพิธภัณฑ์เพื่อการเปลี่ยนแปลง" (Museum for Change) โดยได้รับทุนสนับสนุนรวมมูลค่า 98,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ของจัดแสดง

ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งชาติออแดซาครอบคลุมงานศิลปะทุกรูปแบบ ทั้งจิตรกรรม ภาพวาด ประติมากรรม มัณฑนศิลป์ และมีผลงานอื่น ๆ เฉลี่ยมากกว่า 10,000 ชิ้น สำหรับนิทรรศการที่ตั้งอยู่บนชั้นที่ 26 เป็นผลงานจิตรกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 16–20 และภาพเหมือนทางโลกในคริสต์ศตวรรษที่ 17
ถ้ำ

ภายใต้พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติมีห้องใต้ดินและห้องแสดงภาพว่างเปล่าหลายแห่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นมีการสร้างถ้ำใต้ดินไว้ใต้ส่วนกลางของอาคาร ในคริสต์ทศวรรษ 1960 ผู้เชี่ยวชาญทางเอกสารประวัติศาสตร์ได้ทำการบูรณะถ้ำขั้นพื้นฐาน ซึ่งในปัจจุบันถ้ำนี้เปิดให้เข้าชมได้และเป็นส่วนหนึ่งของการเที่ยวชมประวัติศาสตร์วัง
บรรณานุกรม

William Craft Brumfield; Boris Ananich, บ.ก. (2001). Commerce in Russian Urban Culture, 1861–1914. Woodrow Wilson Center Press Series. Woodrow Wilson Center Press. pp. 239. ISBN 9780801867507.
Eduard Meissner (1820). "Description of Odesa". The Analectic Magazine. Philadelphia: Moses Thomas. 2: 362–364.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2019-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เพจเฟซบุ๊กทางการ
46°29′36″N 30°43′44″E﻿ / ﻿46.4934°N 30.7288°E﻿ / 46.4934; 30.7288
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ 
ศิลปิน:  ULAN 
ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ถูกทาสีแดงใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 20
บรรยากาศภายในพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งชาติออแดซา
ภายในวังออกแบบและตกแต่งตามคตินิยมสรรผสาน
ช็อกโกแลตร้อน

ช็อกโกแลตร้อนตกแต่งด้วยวิปครีมและเกล็ดช็อกโกแลต
ช็อกโกแลตร้อน (อังกฤษ: hot chocolate) หรือ โกโก้ร้อน (อังกฤษ: hot cocoa) เป็นเครื่องดื่มร้อนชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยช็อกโกแลตหรือเนื้อโกโก้ผสมกับนมหรือน้ำร้อน มักเติมความหวานลงไปและตกแต่งด้วยวิปครีมหรือมาร์ชแมลโลว์ ช็อกโกแลตร้อนที่ทำจากช็อกโกแลตที่ละลายแล้วบางครั้งเรียกว่า ช็อกโกแลตสำหรับดื่ม (drinking chocolate) เนื่องจากมีความหวานน้อยกว่าและความเข้มข้นมากกว่า
เครื่องดื่มช็อกโกแลตชนิดแรกสันนิษฐานว่าคิดค้นขึ้นโดยชาวมายาเมื่อประมาณ 2,500–3,000 ปีก่อน และเครื่องดื่มโกโก้ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอซเท็กในช่วง ค.ศ. 1400 ซึ่งเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ว่า xocōlātl จากนั้นก็ได้กลายเป็นที่นิยมในทวีปยุโรปหลังจากที่เข้ามาจากเม็กซิโกในดินแดนโลกใหม่และมีการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ หลายอย่างนับจากนั้นเป็นต้นมา ช็อกโกแลตร้อนยังถูกใช้ทางการแพทย์เพื่อรักษาอาการเจ็บป่วยบางอย่าง เช่น โรคตับ โรคกระเพาะอาหาร จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19
ลูกโลก

ลูกโลก
ลูกโลก (อังกฤษ: globe) เป็นเครื่องมือทางภูมิศาสตร์ที่ใช้สำหรับการศึกษาวิชาภูมิศาสตร์ เป็นการจำลองลักษณะของโลกหรือเทห์ฟ้า อาจทำมาจากกระดาษ พลาสติกหรืออื่น ๆ ลูกโลกทำหน้าที่คล้ายกับแผนที่ แตกต่างกันตรงที่ลูกโลกจะไม่บิดเบือนความจริง เป็นเพียงการลดขนาดของโลกหรือเทห์ฟ้านั้น ๆ จึงทำให้สามารถแสดงภาพรวมของสภาพภูมิประเทศ ขนาดประเทศและลักษณะทางกายภาพได้เหมือนจริงมากกว่า แต่มีข้อเสียคือลูกโลกจะไม่สามารถมองภาพรวมทั้งหมดของโลกในเวลาเดี่ยวกันได้อีกทั้งยังพกพาได้ลำบาก
ลูกโลกมีสองแบบคือลูกโลกธรรมดาหรือในภาษาอังกฤษเรียกว่า (terrestrial globe) แปลตรงตัวว่าโลกบกกับอีกแบบ คือทรงกลมท้องฟ้าในภาษาอังกฤษเรียกว่า (celestial globe) แปลตรงตัวว่าโลกท้องฟ้า ซึ่งปกติแล้วจะแสดงกลุ่มดาวบนท้องฟ้าหรือแสดงดวงดาวบนท้องฟ้าและตำแหน่งของวัตถุทางดาราศาสตร์ที่น่าสนใจ
คำว่า globe มาจากภาษาละตินคำว่า globus ซึ่งมีความหมายว่าทรงกลม ลูกโลกนั้นมีประวัติความเป็นมาอย่างยาวนาน บุคคลที่กล่าวถึงลูกโลกเป็นครั้งแรกคือสตราโบซึ่งได้อธิบายไวใน The Globe of Crates เมื่อ 150 ปีก่อนคริสต์ศักราช  ใน ค.ศ. 1492 มาร์ทีน เบไฮม์ได้ผลิตลูกโลกที่เก่าแก่ที่สุดที่เหลือรอดอยู่ชื่อว่า แอร์ทอัพเฟิล (Erdapfel) ส่วนลูกทรงกลมท้องฟ้าที่เก่าแก่ที่สุดที่เหลือรอดอยู่คือ รูปสลักแอตลาสแบกโลก ซึ่งแกะสลักในสมัยศตวรรษที่ 2 ของจักรวรรดิโรมัน
ทรงกลมบก (ลูกโลกธรรมดา)

แผนที่ระนาบราบนั้นจำเป็นต้องใช้เส้นโครงแผนที่ในการสร้าง ซึ่งมักมีการบิดเบือนที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้และยิ่งพื้นที่มีขนาดใหญ่ก็ยิ่งมีความบิดเบือนมาก ลูกโลกเป็นการแสดงลักษณะของโลกแบบเดียวในตอนนี้ที่ไม่มีการบิดเบือนของรูปร่าง ขนาดและคุณลักษณะที่มีขนาดใหญ่ เช่นทวีปและมหาสมุทร
ลูกโลกมีหลายขนาด โดยเทียบจากที่โลกมีเส้นรอบวงยาวประมาณ 40,000 กิโลเมตร (40 ล้านเมตร) ลูกโลกส่วนมากมีเส้นรอบวงยาว 1 เมตร ทำให้มีมาตราส่วน 1:40 ล้าน ในประเทศที่ใช้หน่วยวัดแบบอังกฤษจะสร้างลูกโลกที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 ฟุต (30 ซม.) ทำให้มีเส้นรอบวงยาว 3.14 ฟุต มาตราส่วนจึงเท่ากับ 1:42 ล้าน
ลูกโลกบางลูกมีการแสดงลักษณะภูมิประเทศและระดับความลึก ค่าระดับความสูงและค่าระดับความลึกนั้นเป็นการแสดงผลที่เกินจริงโดยเจตนา เพราะมาตราส่วนที่ห่างขนาดนี้ไม่สามารถแสดงผลได้ ตัวอย่างเช่นผู้ผลิตรายหนึ่งผลิตลูกโลกพื้นผิวสามมิติที่มีเส้นรอบวงยาว 200 ซม. (มาตราส่วน 1:20 ล้าน) โดยแสดงผลให้ยอดเขาเอเวอเรสต์สูง 2.5 ซม. เมือเทียบกับมาตราส่วนแล้วจะสูงกว่าความเป็นจริงประมาณ 57 เท่า
ลูกโลกสมัยใหม่มักมีการใส่เส้นขนานและเส้นเมริเดียน ทำให้สามารถบอกตำแหน่งโดยประมาณของสถานที่ต่าง ๆ ได้ บางครั้งมีการแสดงเขตแดนและชื่อประเทศลงบนลูกโลกด้วย ลูกโลกบางใบมีการใส่แอนาเล็มมาเพื่อแสดงการเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าในช่วงเวลาหนึ่งปี
ลูกโลกโดยทั่วไปจะให้ทิศเหนืออยู่ด้านบน แต่ลูกโลกบางใบสามารถหมุนแกนโลกทิศใต้ขึ้นมาข้างบนได้เพื่อที่จะสามารถดูลักษณะในซีกใต้ได้อย่างสะดวก อีกทั้งยังสามารถดูลักษณะของโลกในทิศทางที่แตกต่างพื่อช่วยต้านอคติที่เกิดจากการนำเสนอแบบเดิม ๆ
ทรงกลมท้องฟ้า

บทความหลัก: ทรงกลมท้องฟ้า
เป็นลูกโลกที่แสดงตำแหน่งของดาวบนท้องฟ้าและระบาบสุริยวิถี โดยไม่นับรวมดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดาวเคราะห์
ประวัติ

ลูกโลกที่เก่าแก่ที่สุดปรากฏขึ้นพร้อมกับแนวคิดและความเชื่อเรื่องโลกกลมของนักดาราศาสตร์ชาวกรีกในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช โดยเชื่อกันว่าตัวอย่างของลูกโลกจำลองทางภูมิศาสตร์ที่เก่าที่สุดถูกประดิษฐ์ขึ้นโดย คราเตสแห่งมอลลัสแห่งซิลิเชีย (ปัจจุบันคือชาคูโลวา) ในกลางศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช
ปัจจุบันไม่มีลูกโลกจำลองจากสมัยโบราณและยุคกลางเหลือรอด ส่วนตัวอย่างของทรงกลมท้องฟ้าที่เหลือรอดอยู่คือรูปสลักแอตลาสแบกโลกที่แกะสลักในสมัยศตวรรษที่ 2 ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์โบราณคดีแห่งนาโปลี
แบบจำลองของโลกที่แสดงโลกเก่าทั้งหมดสร้างขึ้นในยุคทองของอิสลาม เดวิต วูดเวิร์ดกล่าวว่า หนึ่งในตัวอย่างก็คือลูกโลกที่จามัล แอดดิน อัลบุคอรีนำไปปักกิ่งใน ค.ศ.1267
ลูกโลกที่เก่าแก่ที่สุดที่เหลือรอดอยู่สร้างขึ้นใน ค.ศ 1492 โดยมาร์ทีน เบไฮม์มันมีชื่อว่า แอร์ทอัพเฟิล (Erdapfel)  มาร์ทีน เบไฮม์เป็นช่างทำแผนที่ นักเดินเรือและพ่อค้าชาวเยอรมันที่ทำงานในเนือร์นแบร์ค ประเทศเยอรมนี ก่อนจะสร้างลูกโลกใบนี้เขาได้เดินทางไปทั่วโลก เขาพำนักอยู่ในลิสบอนชั่วคร่าวใน ค.ศ. 1480 พัฒนาธุรกิจการค้าและคลุกคลีกับนักสำรวจและนักวิทยาศาสตร์ เมื่อเดินทางกลับบ้านเกิดเขาก็ได้ทำการสร้างลูกโลกใบนี้ขึ้นโดยให้ เกออร์ค กล็อคเคินโดน เป็นผู้วาด เขาเรียกลูกโลกของเขาว่า "Nürnberg Terrestrial Globe." แต่ในเวลาต่อมามันรู้จักกันในชื่อแอร์ทอัพเฟิล
ลูกโลกที่เก่าแก่อีกลูกคือลูกโลกฮันท์–เลน็อกซ์ เชื่อกันว่านี้เป็นที่มาของวลี "Hic Sunt Dracones" ความหมายคือ "Here Be Dragons - ที่นี่มีมังกร" ลูกโลกใบนี้ทำจากไข่นกกระจอกเทศสองซีกและมีขนาดประมาณลูกเกรปฟรูต ถูกค้นพบครั้งแรกใน ค.ศ. 2012 มีการคาดเดาว่ามันน่าจะอยู่มาตั้งแต่ ค.ศ. 1504 และอาจเป็นลูกโลกที่เก่าแก่ที่สุดที่แสดงพื้นที่โลกใหม่ สเตฟาน มิสไซน์ผู้วิเคราะห์ลูกโลกให้กับ นิตยสารปอร์โตแลน (The Portolan journal) ของ วอชิงตัน แมพ โซไซตี้ กล่าวว่าเป็น "ส่วนหนึ่งของคอลเล็กชันสำคัญของยุโรปในรอบทศวรรษ"
ใน ค.ศ. 1507 มาร์ติน วัลด์ซีมูลเลอร์เป็นคนแรกที่วาดทวีปอเมริกาลงในแผนที่โลก ลูกโลกที่ทันสมัยอย่างมากอีกใบหนึ่งสร้างโดยตากี อัลดีนที่หอดูดาวคอนสแตนติโนเปิลแห่งตากี อัลดีนในช่วงทศวรรษที่ 1570
ทรงกลมท้องฟ้าที่ไม่มีรอยต่อใบแรกของโลกสร้างโดยนักวิทยาศาสตร์ในจักรวรรดิโมกุลซึ่งสนับสนุนโดยจักรพรรดิชะฮันคีร์
Globus IMP อุปกรณ์ไฟฟ้าเครื่องกลกับลูกโลกขนาด 5 นิ้ว ถูกใช้เป็นเครื่องมือนำทางในยานอวกาศของโซเวียตและรัสเซียตั้งแต่ ค.ศ. 1961–2002 ใน ค.ศ. 2001 มีการใช้แผนที่ดิจิทัลแทนเครื่องมือตัวนี้ในยานอวกาศโซยุซ ทีเอ็มเอ
ในชวงยุค 1800 ลูกโลกขนาดเล็ก (น้อยกว่า 3 นิ้ว) เป็นสัญลักษณ์แสดงสถานะความเป็นสุภาพบุรุษและเป็นของเล่นเพื่อการศึกษาสำหรับเด็กที่มีฐานะ
วิธีการผลิต

ภาพยนตร์สั้นของเนเธอร์แลนด์แสดงวิธีการผลิตลูกโลก (ค.ศ. 1955)
โดยปกติแล้วการผลิตลูกโลกจะใช้การพิมพ์ลงในแผ่นกระดาษกอร์ (Gore) ที่มีลักษณะกระดาษรูปโค้งจันทร์เสี้ยวที่มีลักษณะเรียวแหลมบริเวณขั้ว และนำมาติดลงบนวัตถุทรงกลมซึ่งส่วนมากจะเป็นไม้ หากลูกโลกนั้นมีกระดาษกอร์มาเท่าไหร่ผิวของลูกโลกก็จะเรียบเนียนมากเท่านั้น
ในปัจจุบันลูกโลกส่วนมากใช้เทอร์โมพลาสติกในการผลิต ตั้งแกนโลกให้เอียงจากแนวตั้งฉากเป็นมุมประมาณ 23.5° เพื่อให้สามารถทำให้นึกภาพได้ง่ายขึ้นว่าฤดูกาลเปลี่ยนแปลงอย่างไร
การแสดงผล

แผนที่จะแสดงความบิดเบือนของโลกเช่นทำให้บริเวณขั่วโลกมีขนาดใหญ่ขึ้น แต่ว่าลูกโลกนั้นจะมีรูปร่างที่เหมือนจริงทำให้มันมีลักษณะคล้ายโลกมากกว่าแผนที่ ลูกโลกมีรูปทรงกลมคล้ายผลส้ม คือ ตรงบริเวณขั้วโลกทั้งสองยุบราบลงเล็กน้อยและป่องตรงบริเวณศูนย์สูตร โลกมีเส้นผ่านศูนย์กลางที่เส้นศูนย์สูตร ยาว 12,756 กิโลเมตร และมีเส้นผ่านศูนย์กลางจากขั้วโลกเหนือถึงขั้วโลกใต้ยาว 12,714 กิโลเมตร นี้ทำให้เห็นว่าโลกนั้นไม่ได้กลมเปะแต่ถึงอย่างงั้นค่าพวกนี้ก็เป็นแค่ส่วนต่างเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ผิวโลกนั้นจะแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่เป็นมหาสมุทรมีเนื้อที่รวมกัน 375 ล้านตารางกิโลเมตรและส่วนที่เป็นพื้นดินอย่างทวีปและเกาะต่าง ๆ มีเนื้อที่รวมกัน 150 ล้านตารางกิโลเมตร เมื่อรวมทั้งพื้นน้ำและแผ่นดินแล้ว โลกจะมีเนื้อที่รวมประมาณ 525 ล้านตารางกิโลเมตร โดยคิดสัดส่วนบริเวณผิวของเปลือกโลกจะเป็นพื้นน้ำ 2 ใน 3 ส่วน และส่วนที่เป็นแผ่นดิน 1 ใน 3 ส่วน ดังนั้น การสร้างลูกโลกจึงต้องเป็นไปตามสัดส่วนของโลก แต่เนื่องจากเมื่อมีการย่อส่วนเป็นลูกโลกแล้ว จะพบว่าค่าความยาวของเส้นผ่านศูนย์กลางที่เส้นศูนย์สูตร และจากขั้วโลกเหนือไปยังขั้วโลกใต้จะมีค่าไม่ต่างกันมากนัก จึงเห็นได้ว่ารูปโลกมีลักษณะทรงกลม
ข้อมูลที่แสดงบนลูกโลกนั้นมีการใช้สัญลักษณ์, สี, หรืออื่น ๆ ในการแสดงสภาพบนผิวโลกเช่นความสูงความต่ำเป็นต้นโดยจะมีการแสดง 2 แบบ ดังนี้
ลูกโลกแสดงลักษณะผิวโลก โดยแบ่งผิวโลกออกเป็น 2 ส่วนอย่างชัดเจน คือ ส่วนที่เป็นทะเลหรือมหาสมุทรโดยส่วนมากจะเป็นสีฟ้าและน้ำเงิน และแสดงพื้นดินด้วยสีต่าง ๆ ตามความสูงโดยจะมีการกำหนดอยู่บนลูกโลกนั้น ๆ
ส่วนที่สมมติขึ้น เช่นมีการใช้เส้นละติจูด ลองจิจูด เส้นศูนย์สูตร เพื่อเป็นการบอกพิกัดทางภูมิศาสตร์ หรือมีการใช้จุดหรือสัญลักษณ์ในการบอกเมืองท่าหรือเมืองสำคัญเป็นต้น
เช่น:
เครื่องหมายแสดงทิศ
ทางรถยนต์
ทางรถไฟ
เส้นแบ่งอาณาเขต
แม่น้ำ
จังหวัด
อำเภอ
รูปภาพ

ลูกโลกในศตวรรษที่19
มาร์ทีน เบไฮม์กับลูกโลกแอร์ทอัพเฟิล
ลูกโลกในอดีต (มองจากด้านบน)
ลูกโลกรูปทรงในอดีต
ภาพฟิล์มหรือแผ่นกระดาษกอร์ก่อนนำมาติดบนลูกโลก
ลูกโลกดิจิทัล
ลูกโลกในพิพิธภัณฑ์
รูปสลักแอตลาสแบกโลก
ประโยชน์

ทำให้เราได้มองโลกได้ตามความจริงและได้เห็นทุกมุมมองของโลกแสดงรายละเอียดที่ถูกต้องกว่า
ข้อเสีย

ยากในการพกพาแสดงข้อมูลรายละเอียดได้น้อยไม่สามารถแสดงข้อมูลรายละเอียดทั้งโลกได้ในคราวเดียว
ทรงกลมท้องฟ้าที่วินเซนโซ โคโรเนลลิสร้างถวายพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส
แอร์ทอัพเฟิลของมาร์ทีน เบไฮม์ ลูกโลกเก่าแก่ที่สุดที่เหลือรอด สร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1491–1493 เป็นลูกโลกที่แสดงแค่บริเวณโลกเก่า ปัจจุบันแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติเยอรมันที่เนือร์นแบร์ค
เรือฟริเกตชุดเรือหลวงเจ้าพระยา

| --- | --- |
เรือหลวงกระบุรี (FFG-457) ระหว่างเดินเรือในปี 2553
ภาพรวมชั้น
ผู้สร้าง::  อู่ต่อเรือหูต่ง, เซี่ยงไฮ้, จีน
ผู้ใช้งาน::   กองทัพเรือไทย
ก่อนหน้าโดย::  เรือหลวงมกุฎราชกุมาร
ตามหลังโดย::  เรือฟริเกตชุดเรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก
ชั้นย่อย::  เรือฟริเกต แบบ 053 เรือฟริเกต แบบ 053 เฮชที เรือฟริเกต แบบ 053 เฮชที (เฮช)
สร้างเมื่อ::  พ.ศ. 2532–2535
 ในประจำการ::  พ.ศ. 2534–ปัจจุบัน
เสร็จแล้ว::  4 ลำ
ใช้การอยู่::  4 ลำ
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือฟริเกตอาวุธปล่อยนำวิถี
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  1,676 ตัน (1,650 long ton) ปกติ 1,924 ตัน (1,894 long ton) เต็มที่
ความยาว::  103.2 เมตร (338 ฟุต 7 นิ้ว)
ความกว้าง::  11.3 เมตร (37 ฟุต 1 นิ้ว)
กินน้ำลึก::  3.1 เมตร (10 ฟุต 2 นิ้ว)
ระบบขับเคลื่อน::    4 × เครื่องจักรใหญ่ดีเซล MTU 20V1163 TB83  2 × ใบจักร ควบคุมด้วยระบบปรับพิทช์ใบจักร 
ความเร็ว::  30 นอต (56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) สูงสุด
พิสัยเชื้อเพลิง::  3,500 ไมล์ทะเล (6,500 กิโลเมตร) ที่ 18 นอต (33 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
กำลังพล::    นายทหาร 22 นาย  ประจำเรือ 146 นาย 
อัตราเต็มที่::  168 นาย
ระบบตรวจการและปฏิบัติการ::    ตอนที่ต่อเรือ  1 × เรดาร์ตรวจการณ์พื้นน้ำ/อากาศ แบบ 354 Eye Shield  1 × เรดาร์ตรวจการณ์พื้นน้ำ แบบ 352C Square Tie  1 × เรดาร์ควบคุมการยิง แบบ 343 Sun Visor (สำหรับปืน 100 มม.)  1 × เรดาร์ควบคุมการยิง แบบ 341 Rice Lamp (สำหรับปืน 37 มม.)  1 × เรดาร์เดินเรือ Racal-Decca 1290 A/D ARPA  1 × เรดาร์เดินเรือ Anritsu RA 71CA  1 × ระบบพิสูจน์ฝ่าย (IFF) แบบ 651  1 × ระบบอำนวยการรบ แบบ ZKJ-3 หรือ STN Atlas mini COSYS  1 × โซนาร์ แบบ SJD-5A 
สงครามอิเล็กทรอนิกส์และเป้าลวง::    ESM แบบ 923-1 intercept  ECM แบบ 981-3 deception jammer  2 × แท่นยิงเป้าลวง สะท้อนคลื่นเรดาร แบบ 945 GPJ 
ยุทโธปกรณ์::    1–2 × ปืนใหญ่เรือ 100 มม./56 แบบ 79 แท่นคู่  4 × ปืนใหญ่กล 37 มม. แท่นคู่  8 × แท่นปล่อย C-801 SSM  2 × แท่นยิงจรวดปราบเรือดำน้ำ แบบ 86  2 × จรวดปราบเรือดำน้ำ BMB 
อากาศยาน::  1 × เบลล์ 212 (แบบ 053 เฮชที (เฮช) เท่านั้น)
อุปกรณ์สนับสนุนการบิน::  ดาดฟ้าบิน (แบบ 053 เฮชที (เฮช) เท่านั้น)
เรือฟริเกตชุดเรือหลวงเจ้าพระยา (อังกฤษ: Chao Phraya-class frigate) เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า แบบ 053 เฮชที และ แบบ 053 เฮชที (เฮช)  คือรุ่นของเรือฟริเกต แบบ 053 เฮช 2 ที่สร้างโดยประเทศจีน สำหรับใช้งานโดยกองทัพเรือไทย
การออกแบบ

เรือชั้นเจ้าพระยามีความยาว 103.2 เมตร (339 ฟุต) ความกว้าง 11.3 เมตร (37 ฟุต) กินน้ำลึก 3.1 เมตร (10 ฟุต)  ระวางขับน้ำปกติ 1,676 ตัน ระวางขับน้ำเต็มที่ 1,924 ตัน มีใบพัดสองเพลาและขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ดีเซล MTU 20V1163 TB83 สี่เครื่องที่มีกำลัง 29,440 แรงม้า (21,950 กิโลวัตต์) เรือมีระยะทำการ 3,500 ไมล์ทะเล (6,500 กม.) ขณะแล่นด้วยความเร็ว 18 นอต (33 กม./ชม.) และมีความเร็วสูงสุด 30 นอต (56 กม./ชม.) เรือฟริเกตชุดเรือหลวงเจ้าพระยา ใช้กำลังพลทั้งหมด 168 นาย ซึ่งรวมถึงนายทหาร 22 นาย
ชั้นเรือแบบ 053 เฮชที ติดตั้งปืนใหญ่เรือขนาด 100 มม./56 แบบ 79 แท่นคู่ ที่บริเวณส่วนหน้าและท้ายเรือ และปืนใหญ่กลแบบ 76 ขนาด 37 มม. แท่นคู่ จำนวนสี่กระบอก สำหรับการทำสงครามต่อต้านเรือดำน้ำ นอกจากนี้เรือได้แท่นยิงจรวดปราบเรือดำน้ำ แบบ 86 จำนวนสองแท่น และจรวดปราบเรือดำน้ำ BMB น้ำลึก จำนวนสองแท่น สำหรับสงครามผิวน้ำ เรือชั้นนี้ติดตั้งเครื่องยิงขีปนาวุธต่อต้านเรือ C-801 แปดแท่น
ส่วนชั้นเรือแบบ 053 เฮชที (เฮช) มีการติดอาวุธที่แตกต่างกันเล็กน้อย โดยปืนใหญ่เรือขนาด 100 มม. แท่นคู่ บริเวณท้ายเรือถูกแทนที่ด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับดาดฟ้าบิน และสามารถบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ได้หนึ่งลำ
สเป็กแรกเริ่มตั้งแต่ต่อเรือ เรือชั้นนี้มีอุปกรณ์เซ็นเซอร์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ประกอบด้วย เรดาร์ตรวจการณ์พื้นน้ำ/อากาศ แบบ 354 Eye Shield, เรดาร์ตรวจการณ์พื้นน้ำ แบบ 352C Square Tie, เรดาร์ควบคุมการยิง แบบ 343 Sun Visor สำหรับปืน 100 มม., เรดาร์ควบคุมการยิง แบบ 341 Rice Lamp สำหรับปืน 37 มม. ,เรดาร์เดินเรือแบบ Racal-Decca 1290 A/D ARPA และ Anritsu RA 71CA , ระบบพิสูจน์ฝ่าย (IFF) แบบ 651, ระบบอำนวยการรบ แบบ ZKJ-3 หรือ STN Atlas mini COSYS, ระบบโซนาร์ แบบ SJD-5A, ESM แบบ 923-1 intercept, ECM แบบ 981-3 deception jammer และ เครื่องยิงอุปกรณ์สะท้อนคลื่นเรดาร์ (Chaff) แบบ 945 GPJ จำนวน 2 เครื่อง
การออกแบบ > การปรับปรุงเพิ่มประสิทธิภาพ

เรือแบบ 053 เฮชที (เฮช) อีกสองลำ คือ เรือหลวงกระบุรี และเรือหลวงสายบุรี ได้รับการปรับปรุงระบบให้ทันสมัยขึ้นในปี พ.ศ. 2552 การปรับปรุงนี้นี้รวมถึงการเปลี่ยนระบบอาวุธและระบบอิเล็กทรอนิกส์ ประกอบไปด้วยปืนใหญ่เรือแบบ 100 มม./56 แบบ 79A และเรดาร์ควบคุมการยิงแบบ TR47C และแบบ FCU17C-2, ระบบอำนวยการรบ Poseidon III แทนที่ระบบเก่าคือ ZKJ-3, ปืนใกญ่กล 37 มม. แบบ 76A แท่นคู่ ควบคุมระยะไกลด้วยเรดาร์ควบคุมการยิง TR47C พร้อมระบบควบคุมการยิง FCU17C-1, ระบบระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ (ESM) ES-3601-10 แทนที่ ระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ แบบ 923-1 และ แบบ 981-3, เรดาร์ตรวจการพื้นน้ำ/อากาศ SR-60 และติดตั้งขีปนาวุธต่อต้านเรือผิวน้ำใหม่ คือ C-802A
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2563 กองทัพเรือไทยมีแผนที่จะปรับปรุงเรือแบบ 053 เฮชที สองลำ ได้แก่ เรือหลวงเจ้าพระยา และเรือหลวงบางปะกง ให้มีความทันสมัยเทียบเท่ากับเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งสมัยใหม่ สำหรับแผนการปรับปรุงนี้ร่วมไปถึงการเปลี่ยนปืนขนาด 100 มม. เป็นปืนการอัพเกรดตามแผนรวมถึงการเปลี่ยนปืน 100 มม. เป็นปืนใหญ่เรืออัตโนมัติ 76/62 และเปลี่ยนปืนใหญ่กล 37 มม. ทั้งสี่กระบอก เป็นปืนใหญ่กล 30 มม. แบบยิงเร็ว พร้อมกับระบบอำนวยการรบและระบบตรวจการณ์ใหม่
ชื่อชุดและเรือ

เรือฟริเกตชุดเรือหลวงเจ้าพระยา ถูกตั้งขึ้นตามหลักเกณฑ์การตั้งชื่อของกองทัพเรือ ซึ่งเรือฟริเกตนั้นให้ตั้งชื่อตามแม่น้ำสายสำคัญ โดยชื่อชั้นเรือจะถูกตั้งขึ้นตามเรือลำแรกในชั้นนั้น ๆ และชื่อเรือจะต้องได้รับพระราชทานชื่อเรือ ซึ่งเรือชุดนี้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงโปรดเกล้าฯ ให้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ แทนพระองค์มาประกอบพิธีเจิมเรือฟริเกตชั้นเรือหลวงเจ้าพระยาเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2535