stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ออนอเร เดอ บาลซัก
ผลงาน

| --- | --- |
 โคลงโศก Cromwell (1819) เขียนไม่จบก่อนเสียชีวิต Le Corsaire (opera)  Sténie  Falthurne  Corsino ตีพิมพ์ด้วยนามแฝง ใช้นามแฝง "Lord R'Hoone", โดยรวม L'Héritière de Birague (1822)  Jean-Louis (1822) ใช้นามแฝง "Horace de Saint-Aubin" Clotilde de Lusignan (1822)  Le Centenaire (1822)  Le Vicaire des Ardennes (1822)  La Dernière Fée (1823)  Annette et le Criminal (Argow le Pirate) (1824)  Wann-Chlore (1826) ตีพิมพ์โดยไม่ระบุชื่อ Du Droit d'aînesse (1824)  Histoire impartiale des Jésuites (1824)  Code des gens honnêtes (1826):  รายชื่อผลงานบางส่วนจาก นาฏกรรมชีวิต Les Chouans (1829)  Sarrasine (1830)  La Peau de chagrin (1831)  Le Chef-d'œuvre inconnu (1831)  Le Colonel Chabert (1832)  Le Curé de Tours (1832)  La Fille aux yeux d'or (1833)  เออเฌนี กรองเดต์ (1833)  Le Contrat de mariage (1835)  พ่อกอริโยต์ (1835)  Le Lys dans la vallée (1835)  La Rabouilleuse (1842)  Illusions perdues (I, 1837; II, 1839; III, 1843)  La Cousine Bette (1846)  Le Cousin Pons (1847)  Splendeurs et misères des courtisanes (1847) บทละคร L'École des ménages (1839)  Vautrin (1839)  Les Ressources de Quinola (1842)  Paméla Giraud (1842)  La Marâtre (1848)  Mercadet ou le faiseur (1848) นิทาน Contes drolatiques (1832–37)  La Grande Bretèche  An Episode of terror
บรรณานุกรม

Bertault, Philippe (1963). Balzac and The Human Comedy. English version by Richard Monges. New York: NYU Press. OCLC 344556.
Brooks, Peter (2005). Realist Vision. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-10680-7.
Helm, W. H. (1905). Aspects of Balzac. London: Eveleigh Nash. OCLC 2321317.
James, Henry (1878). French Poets and Novelists. New York: Grosset & Dunlap. OCLC 339000.
James, Henry (1914). Notes on Novelists. New York: Charles Scribner's Sons. OCLC 679102.
Lehan, Richard (2005). Realism and Naturalism. Madison: The University of Wisconsin Press. ISBN 0-299-20870-2.
Leone, Giuseppe (1999). "Honoré de Balzac, una creatività "sempre recidiva, mai stanca" - Con lui il romanzo s'è fatto uomo", su "Ricorditi di me...", in "Lecco 2000", Lecco, febbraio 1999.
(ฝรั่งเศส) Lotte, Fernand (1952). Dictionnaire biographique des personnages fictifs de la comédie humaine. Paris: Corti. ISBN 0-320-05184-6.
Prendergast, Christopher (1978). Balzac: Fiction and Melodrama. London: Edward Arnold Ltd. ISBN 0-7131-5969-3.
Pritchett, V. S. (1973). Balzac. New York: Alfred A. Knopf Inc. ISBN 0-394-48357-X.
Proust, Marcel (1994). Against Sainte-Beuve and Other Essays. Harmondsworth: Penguin Books. ISBN 0-14-018525-9
Robb, Graham (1994). Balzac: A Biography. New York: W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-03679-0.
Rogers, Samuel (1953). Balzac & The Novel. New York: Octagon Books. LCCN 75-0.
Saintsbury, George (1901). "Honoré de Balzac". The Works of Honoré de Balzac (Vol. I, pp. vii–xivi). Philadelphia: Avil Publishing Company. OCLC 6314807.
Saintsbury, George Edward Bateman (1911). "Balzac, Honore de." The Encyclopædia Britannica (11th ed., Vol. 3). New York: Encyclopædia Britannica, Inc. Wikisource. Retrieved on 18 August 2007.
Stowe, William W (1983). "Systematic Realism". In Honoré de Balzac. Edited by Harold Bloom. Philadelphia: Chelsea House Publishers. ISBN 0-7910-7042-5.
Zweig, Stefan (1946). Balzac New York, Viking Press. OCLC 342322.
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานของ Honoré de Balzac ที่โครงการกูเทินแบร์ค (plain text and HTML)
Works by or about Honore de Balzac at Internet Archive (scanned books original editions color illustrated)
งานโดยหรือเกี่ยวกับ ออนอเร เดอ บาลซัก ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
Honoré de Balzac by Albert Keim and Louis Lumet ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
Honoré de Balzac's works: text, concordances and frequency lists
Balzac and anthropology:
Balzac on mimetism, language, desire for the absolute
Reader's Guide: Themes in the Novels of Balzac
Free book downloads in HTML, PDF, text formats at ebooktakeaway.com
Pathfinder guide to Balzac and The Human Comedy เก็บถาวร 2007-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Victor Hugo's eulogy for Honoré de Balzac
Special Issue of Lingua Romana on Balzac เก็บถาวร 2010-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อัลการ์วึ

| อัลการ์วึ |
| --- | --- |
ภูมิภาค
ชายฝั่งแบบที่พบได้ทั่วไปในอัลการ์วึ (หาดมารีญา ใกล้เมืองลาโกอา)
ที่ตั้งของภูมิภาคอัลการ์วึในประเทศโปรตุเกส
ประเทศ:  โปรตุเกส
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,996.80 ตร.กม. (1,929.28 ตร.ไมล์)
ประชากร (2554)
 • ทั้งหมด: 451,006 คน
 • ความหนาแน่น: 90 คน/ตร.กม. (230 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+0 (เวลายุโรปตะวันตก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+1 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันตก)
นัตส์: PT15
เว็บไซต์: www.visitalgarve.pt/en/
ข้อมูลสถิติจากสถาบันสถิติแห่งชาติโปรตุเกส (2548); ข้อมูลภูมิศาสตร์จากสถาบันภูมิศาสตร์โปรตุเกส (2553)
อัลการ์วึ (โปรตุเกส: Algarve) เป็นภูมิภาคทางใต้สุดของประเทศโปรตุเกสภาคพื้นทวีป มีพื้นที่ 4,997 ตารางกิโลเมตร (1,929 ตารางไมล์) มีผู้อยู่อาศัยถาวร 451,006 คน และครอบคลุมเทศบาล 16 แห่ง
ภูมิภาคอัลการ์วึมีอาณาเขตเดียวกับเขตฟารูและมีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่เมืองฟารูซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามบินนานาชาติและมหาวิทยาลัยรัฐของภูมิภาค การท่องเที่ยวและกิจกรรมที่เกี่ยวข้องเป็นที่นิยมแพร่หลายและเป็นตัวส่งเสริมเศรษฐกิจที่สำคัญของอัลการ์วึในฤดูร้อน การผลิตอาหารซึ่งรวมถึงปลา อาหารทะเล และผลไม้ต่าง ๆ (เช่น ส้ม มะเดื่อ พลัม ถั่วคารอบ อัลมอนด์) ก็มีความสำคัญทางเศรษฐกิจในภูมิภาคเช่นกัน
แม้ว่าลิสบอนจะแซงหน้าอัลการ์วึในแง่รายได้จากการท่องเที่ยว แต่ในภาพรวมอัลการ์วึยังคงเป็นภูมิภาคท่องเที่ยวที่ใหญ่และสำคัญที่สุดของโปรตุเกส โดยมีนักท่องเที่ยวประมาณ 7.1 ล้านคนใน พ.ศ. 2560 จำนวนประชากรเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าในช่วงวันหยุดใหญ่เนื่องจากผู้อยู่อาศัยตามฤดูกาล ด้วยมาตรฐานคุณภาพชีวิตด้านความปลอดภัยและการเข้าถึงบริการสาธารณสุขที่สูง เช่นเดียวกับปัจจัยทางวัฒนธรรมและสภาพอากาศที่ดี อัลการ์วึจึงเป็นที่ต้องการมากขึ้นในฐานะถิ่นพำนักถาวรโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ชาวยุโรปกลางและชาวยุโรปเหนือ ผลการศึกษาชิ้นหนึ่งจากสหรัฐใน พ.ศ. 2559 สรุปว่าอัลการ์วึเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในโลกสำหรับบุคคลวัยเกษียณอายุ
อัลการ์วึเป็นหนึ่งในภูมิภาคที่ได้รับการพัฒนามากที่สุดของโปรตุเกส และด้วยผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศต่อหัวที่ร้อยละ 83 ของค่าเฉลี่ยของสหภาพยุโรป ทำให้ภูมิภาคนี้มีกำลังซื้อสูงสุดเป็นอันดับสองของประเทศ เป็นรองเพียงเขตมหานครลิสบอนเท่านั้น
อัลเกไมส์เบือร์แกร์ลิชส์เกเซทซ์บุค

อัลเกไมส์เบือร์แกร์ลิชส์เกเซทซ์บุค (เยอรมัน: Allgemeines bürgerliches Gesetzbuch); ย่อ: อาเบเกเบ (เยอรมัน: ABGB) หรือ ประมวลกฎหมายแพ่งออสเตรีย เป็นประมวลกฎหมายแพ่งของประเทศออสเตรียซึ่งประกาศใช้เมื่อ ค.ศ. 1881 (พ.ศ. 2424) อันเป็นเวลากว่าสี่สิบปีให้หลังนับแต่การร่าง กรรมการร่างคนสำคัญได้แก่ คาร์ล อันโทน ไฟรแฮร์ ฟอน มาร์ทือนือ (เยอรมัน: Karl Anton Freiherr von Martini) และ ฟรันซ์ ฟอน ไซแลร์ (เยอรมัน: Franz von Zeiller)
อัลเกไมส์เบือร์แกร์ลิชส์เกเซทซ์บุค และประมวลกฎหมายนโปเลียน (ฝรั่งเศส: Code Napoléon) หรือประมวลกฎหมายแพ่งฝรั่งเศส มีความคล้ายคลึงกันในเจตนารมณ์ที่อิงอุดมคติด้านเสรีภาพและความเท่าเทียมกันภายในกฎหมาย
โครงสร้างของอัลเกไมส์เบือร์แกร์ลิชส์เกเซทซ์บุคประกอบด้วยบทบัญญัติจำนวนสามบรรพ ตามวิธีการจัดหมวดหมู่แบบบกฎหมายโรมัน ได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และทำหน้าที่เป็นกฎหมายแพ่งขั้นพื้นฐานของประเทศออสเตรียตราบทุกวันนี้
อัลบูไฟรา

| อัลบูไฟรา |
| --- | --- |
เทศบาล
ไปรยาดุชปึชกาโดรึช ("หาดชาวประมง") ในเขตเทศบาล
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งเขตเทศบาลอัลบูไฟราในประเทศโปรตุเกส
พิกัด: 37°5′23″N 8°14′45″W﻿ / ﻿37.08972°N 8.24583°W﻿ / 37.08972; -8.24583
ประเทศ:  โปรตุเกส
ภูมิภาค: อัลการ์วึ
ประชาคมระหว่างเทศบาล: อัลการ์วึ
เขต: ฟารู
การปกครอง
 • ประธานสภาเทศบาล: ฌูแซ การ์ลุช มาร์ติงช์ โรลู (พรรคประชาธิปไตยสังคม)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 140.66 ตร.กม. (54.31 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2564)
 • ทั้งหมด: 44,158 คน
 • ความหนาแน่น: 310 คน/ตร.กม. (810 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC±00:00 (เวลายุโรปตะวันตก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+01:00 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันตก)
รหัสพื้นที่: 289
เว็บไซต์: cm-albufeira.pt
อัลบูไฟรา (โปรตุเกส: Albufeira) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในเขตฟารูทางตอนใต้ของประเทศโปรตุเกส เขตเทศบาลมีประชากร 44,158 คน (พ.ศ. 2564) บนพื้นที่ 140.66 ตารางกิโลเมตร เฉพาะเขตเมืองมีประชากร 28,645 คน (พ.ศ. 2564)
อัลบูไฟราตั้งอยู่ห่างจากกรุงลิสบอน 250 กิโลเมตร (160 ไมล์) ใกล้กับปราสาทปาแดร์นึ เมืองลาโกวาตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตก 30 กิโลเมตร และเมืองฟารูตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 45 กิโลเมตร อัลบูไฟราเป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่งเนื่องจากมีทำเลที่ตั้งติดทะเล ประชากรในพื้นที่เพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 300,000 คนในช่วงฤดูร้อน ช่วงคริสต์มาส และช่วงปีใหม่เนื่องจากมีโรงแรมและสถานตากอากาศพร้อมด้วยท่าจอดเรือเล็ก ร้านอาหาร บาร์ และสนามกอล์ฟ
อักแซล วิตแซล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 วิตแซลกับเบลเยียมในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อักแซล โลร็อง อ็องแฌล ล็องแบร์ วิตแซล
วันเกิด:   (1989-01-12) 12 มกราคม ค.ศ. 1989 (35 ปี)
สถานที่เกิด:  ลีแยฌ เบลเยียม
ส่วนสูง:  1.86 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อัตเลติโกมาดริด
สโมสรเยาวชน
2004–2006:  สต็องดาร์ลีแยฌ
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2006–2011 |  สต็องดาร์ลีแยฌ |  148 |  (34) |
| 2011–2012 |  ไบฟีกา |  32 |  (1) |
| 2012–2016 |  เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก |  122 |  (16) |
| 2017–2018 |  เทียนจินฉวนเจียน |  36 |  (5) |
| 2018–2022 |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ |  105 |  (10) |
| 2022– |  อัตเลติโกมาดริด |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2004 |  เบลเยียม ชุดอายุไม่เกิน 15 ปี |  1 |  (0) |
| 2005 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 16 ปี |  2 |  (0) |
| 2005–2006 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 17 ปี |  19 |  (0) |
| 2006–2007 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 18 ปี |  5 |  (0) |
| 2006 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 19 ปี |  3 |  (0) |
| 2007–2009 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 21 ปี |  10 |  (0) |
| 2008– |  เบลเยียม |  124 |  (12) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2022
อักแซล โลร็อง อ็องแฌล ล็องแบร์ วิตแซล (ฝรั่งเศส: Axel Laurent Angel Lambert Witsel; เกิด12 มกราคม ค.ศ. 1989) เป็นนักฟุตบอลชาวเบลเยียม ปัจจุบัลงนเล่นในตำแหน่งกองกลางให้แก่อัตเลติโกมาดริด สโมสรในลาลิกา และทีมชาติเบลเยียม
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
Zenit profile เก็บถาวร 2014-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อักแซล วิตแซล ที่ National-Football-Teams.com
Belgium Stats at Belgian FA
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์  |
| --- | --- |
 1 โคเบิล  2 โมเรย์  4 Coulibaly  5 Zagadou  7 เรย์นา  8 ดาฮูด  10 แซนโช  11 ร็อยส์ (c)  13 กึไรรู  14 Schulz  15 ฮุมเมิลส์  16 อาคันจี  18 มูกอโก  19 บรันท์  20 ซาบิทเซอร์  21 Malen  23 จัน  24 เมอนีเย  25 Unbehaun  27 Tigges  28 วิตแซล  29 ชเม็ลท์เซอร์  30 Passlack  32 Kamara  34 Pongračić  35 Hitz  36 Rothe  38 เบือร์คี  39 Wolf  42 Gürpüz  46 พาชาลิช  47 Papadopoulos  ผู้จัดการ: แตร์ซิช
อัลโกติง

| อัลโกติง |
| --- | --- |
เทศบาล
ทิวทัศน์เมืองอัลโกติง
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งเขตเทศบาลอัลโกติงในประเทศโปรตุเกส
พิกัด: 37°28′N 7°28′W﻿ / ﻿37.467°N 7.467°W﻿ / 37.467; -7.467
ประเทศ:  โปรตุเกส
ภูมิภาค: อัลการ์วึ
ประชาคมระหว่างเทศบาล: อัลการ์วึ
เขต: ฟารู
การปกครอง
 • ประธานสภาเทศบาล: อุชวัลดู กงซัลวึช (พรรคสังคมนิยม)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 575.36 ตร.กม. (222.15 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2554)
 • ทั้งหมด: 2,917 คน
 • ความหนาแน่น: 5.1 คน/ตร.กม. (13 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC±00:00 (เวลายุโรปตะวันตก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+01:00 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันตก)
เว็บไซต์: www.cm-alcoutim.pt
อัลโกติง (โปรตุเกส: Alcoutim) เป็นเมืองและเทศบาลทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศโปรตุเกส ใกล้กับชายแดนประเทศสเปน ใน พ.ศ. 2554 มีจำนวนประชากร 2,917 คน บนพื้นที่ 575.36 ตารางกิโลเมตร เป็นเขตเทศบาลที่มีประชากรหนาแน่นน้อยที่สุดในโปรตุเกส มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดต่อกับเขตเทศบาลแมร์ตูลา ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดอูเอลบาของสเปน ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับเขตเทศบาลกัชตรูมาริง ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดต่อกับเขตเทศบาลตาวีรา และทิศตะวันตกติดต่อกับเขตเทศบาลโลแลและอัลมูโดวาร์ ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองอัลโกติงซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของเขตเทศบาลติดชายแดนสเปน ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำกัวเดียนาคือเมืองซานลูการ์เดกัวเดียนาในจังหวัดอูเอลบา ปราสาทอัลโกติงซึ่งตั้งอยู่ในเขตเทศบาลสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ตามสถาปัตยกรรมมัวร์
อัสติพาเลีย

| Astypalea Αστυπάλαια |
| --- | --- |
Astypalaia (อ่าวจอดเรือ)
AstypaleaLocation within the region  
พิกัด:  36°33′N 26°21′E﻿ / ﻿36.550°N 26.350°E﻿ / 36.550; 26.350
ประเทศ:  กรีซ
แคว้น: เซาท์อีเจียน
หน่วยภูมิภาค: Kalymnos
พื้นที่
 • เทศบาล: 114.1 ตร.กม. (44.1 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 506 เมตร (1,660 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • Municipality: 1,334
 • ความหนาแน่นMunicipality: 12 คน/ตร.กม. (30 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
รหัสไปรษณีย์: 859 00
รหัสพื้นที่: 22430
ป้ายทะเบียนรถ: ΚΧ, ΡΟ, ΡΚ
เว็บไซต์: astipalea.org
อัสติพาเลีย (กรีก: Αστυπάλαια) เป็นเกาะของกรีก มีผู้อาศัยทั้งหมด 1,334 คน เป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะโดเดคะนีส ที่ตั้งอยู่ทางส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของทะเลอีเจียน เกาะนี้มีความยาว 18 กิโลเมตรและกว้าง 13 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 97 ตารางกิโลเมตร
อังโตนียู ปีนา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อังโตนียู เปเรย์รา ปีนา แนตู
วันเกิด:   (1989-03-26) 26 มีนาคม ค.ศ. 1989 (35 ปี)
สถานที่เกิด:  ประเทศบราซิล
ส่วนสูง:  1.81 m (5 ft 11 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อุดร ยูไนเต็ด
หมายเลข:  27
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2010 |  บราซีลิส |   |   |
| 2011 |  โอสถสภา |   |   |
| 2012 |  Dong Tham |   |   |
| 2012 |  ฟรีบูร์เก็งซี |  3 |  (0) |
| 2013 |  บางกอก |   |   |
| 2013 |  ราชนาวี |   |   |
| 2014–2015 |  ฟรีบูร์เก็งซี |  24 |  (1) |
| 2016 |  พัทยา ยูไนเต็ด |  26 |  (1) |
| 2017–2018 |  นครราชสีมา |  54 |  (4) |
| 2019 |  โปลิศ เทโร |  0 |  (0) |
| 2020 |  Hồng Lĩnh Hà Tĩnh |  2 |  (0) |
| 2022– |  อุดร ยูไนเต็ด |  22 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 18 มีนาคม 2023
อังโตนียู เปเรย์รา ปีนา แนตู (โปรตุเกส: Antonio Pereira Pina Neto) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อังโตนียู ปีนา (Antonio Pina) และ ตูฟี (Tufy; เกิดวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นให้กับอุดร ยูไนเต็ด
ในไทยลีก 3
เขาเป็นอดีตนักฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลจังหวัดนครราชสีมาในไทยลีก โดยย้ายมาจากพัทยาเมื่อช่วงเดือนมกราคม ค.ศ. 2017
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at oGol
อันโตนิโอ ปินโต

| คุณพ่อ อันโตนิโอ ปินโต |
| --- | --- |
เกิด: ค.ศ. 1664 กรุงศรีอยุธยา อาณาจักรอยุธยา
เสียชีวิต: 24 สิงหาคม ค.ศ. 1696 (ราว 32 ปี) กรุงศรีอยุธยา อาณาจักรอยุธยา
อาชีพ: บาทหลวง
คุณพ่ออันโตนิโอ ปินโต (โปรตุเกส: Antonio Pinto อังโตนียู ปิงตู) หรือ อ็องตวน ปินโต (ฝรั่งเศส: Antoine Pinto; ค.ศ. 1664 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 1696) ส่วนบันทึกโกษาปานเรียก อันตน เป็นบาทหลวงชาวสยามเชื้อสายเบงกอล และเป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวสยามคนแรก
ประวัติ

คุณพ่ออันโตนิโอเกิดในปี ค.ศ. 1664 บิดาเป็นชาวเบงกอล ส่วนมารดาเป็นไทย เข้ารีตนิกายโรมันคาทอลิกเมื่ออาแล็กซ็องดร์ อัศวินแห่งโชมง ราชทูตฝรั่งเศสมาถึงกรุงศรีอยุธยาในปี ค.ศ. 1685 และเข้าศึกษา ณ สามเณราลัยนักบุญยอแซฟ กรุงศรีอยุธยา ฟร็องซัว-ตีมอเลอง เดอ ชัวซี ได้บันทึกถึงความเฉลียวฉลาดสามเณรนี้ว่า "มีชายชาวสยามคนหนึ่งชื่ออันโตนิโอ ปินโต ได้มายังทำเนียบที่พักของท่านราชทูตเพื่อเฉลยวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับเทววิทยาอุทิศทูลเกล้าฯ ถวายสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว [ของฝรั่งเศส] ท่านวิสัชนาและตอบข้อปุจฉาได้อย่างมีความสามารถยิ่ง"
เมื่ออายุได้ 22 ปี สามเณรอันโตนิโอหรือสามเณรอันตนได้เดินทางไปประเทศฝรั่งเศสพร้อมกับคณะราชทูตออกพระวิสุทธสุนทรเมื่อปี ค.ศ. 1685 เพื่อศึกษาต่อที่กรุงโรม และสามเณรอันตนก็ได้แสดงความเฉลียวฉลาดด้วยการแสดงปุจฉาวิสัชนาประเด็นเทวศาสตร์ต่อหน้านักบวชและประชาชนในปารีส โดยมีออกพระวิสุทธสุนทรร่วมฟังด้วย หลังศึกษาที่มหาวิทยาลัยโปรปากันดาฟีเด กรุงโรม รับศีลบวชขั้นบาทหลวงในปี ค.ศ. 1686 จึงได้เดินทางกลับกรุงศรีอยุธยาในปี ค.ศ. 1695  เพื่อช่วยงานพระคุณเจ้าหลุยส์ ลาโน
คุณพ่ออันโตนิโอ ปินโต มรณภาพเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1696 ณ กรุงศรีอยุธยา
หอฉัน

“หอฉัน” ของ Convent of the Order of Christ ที่โทมาร์ในโปรตุเกส
หอฉัน หรือ โรงอาหาร (อังกฤษ: Refectory หรือ frater house หรือ fratery) คือห้องกินข้าวของคริสต์ศาสนสถาน โดยเฉพาะของสำนักสงฆ์, โรงเรียนประจำ หรือสถาบันการศึกษา สถานที่ที่มักจะใช้กันบ่อยในปัจจุบันคือในสถาบันฝึกนักบวช “หอฉัน” มาจากภาษาอังกฤษว่า “Refectory” ที่แผลงมาจากภาษาละติน “reficere” ที่แปลว่าทำใหม่ ที่มาจากภาษาละตินตอนปลาย “refectorium” ที่แปลว่าสถานที่ที่บุคคลจะไปทำการฟื้นตัว
หอฉันในวัฒนธรรมของสำนักสงฆ์

การกินอาหารร่วมกันเป็นกิจการหนึ่งที่นักบวชมากระทำร่วมกันในสถานที่เดียวกัน อาหารและวิธีกินก็ต่างกันไปแล้วแต่ลัทธิของสำนักสงฆ์ และขึ้นอยู่กับยุคสมัย เช่นธรรมเนียมการฉันของนักบวชในลัทธิเบ็นนาดิคตินที่บรรยายข้างล่าง
กฎของนักบุญเบ็นนาดิคตินจะอนุญาตให้ฉันอาหารสองมื้อ อาหารเย็นจะมีให้ฉันตลอดปี แต่อาหารค่ำจะมีให้ตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ผลิไปจนถึงต้นฤดูใบไม้ร่วง นอกจากวันพุธและวันศุกร์ อาหารก็จะเป็นของง่ายๆ ที่ประกอบด้วยอาหารสองจานกับผลไม้ หรือบางทีก็จะมีอาหารจานที่สามด้วยถ้าหาได้ วิธีปรุงก็เป็นของที่ทำง่าย ห้ามการฉันเนื้อสัตว์ที่เลี้ยงลูกด้วยนมยกเว้นยามเจ็บไข้  กฎของนักบุญเบ็นนาดิคตินคือการฉันพอประมาณ และจะฉันกันอย่างเงียบๆ โดยใช้การสื่อสารหรือส่งสัญญาณกันด้วยมือ ขณะที่ฉันก็จะมีนักบวชองค์หนึ่งทำการอ่านหนังสือศาสนาหรือบทเขียนเกี่ยวกับนักบุญให้นักบวชอื่นในหอฉันได้ฟัง
เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 ความเคร่งครัดก็เริ่มหย่อนลง ที่มีสาเหตุส่วนใหญ่มาจากการขยายปฏิทินักบุญที่อนุญาตให้มีการฉันอาหารที่หรูหราขึ้น และประกอบพิธีที่ยาวนานขึ้น ที่รวมทั้งการจุดเทียน และการสวมคริสต์ศาสนภูษาที่เรียกว่า "เสื้อคลุมประจำสมณศักดิ์" (cope) ประเภทของอาหารที่ฉันก็เพิ่มขึ้นและมีกฎเกณฑ์มากขึ้น และอาหารที่ฉันกันภายในหอฉันก็จะแตกต่างจากอาหารที่ฉันในบริเวณอื่น กฎปฏิบัติดังกล่าวจะใช้ก็ต่อเมื่อมีจำนวนนักบวชที่มาฉันที่หอมีจำนวนเท่ากับหรือมากกว่าที่ระบุไว้
ขนาด, โครงสร้าง และ ที่ตั้ง

หอฉันมีขนาดแตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับฐานะ, ขนาด และ ความมั่งคั่งของสำนักสงฆ์ และช่วงเวลาที่หอได้รับการสร้างขึ้น แต่ก็มีลักษณะบางอย่างที่เป็นสามัญ นักบวชจะนั่งบนม้านั่งยาว นักบวชผู้มีตำแหน่งสูงก็จะนั่งบนแท่นยกพื้นตรงปลายด้านหนึ่งของห้อง นอกหอฉันก็มักจะมีอ่างลาวาโบ หรืออ่างใหญ่สำหรับใช้ล้างมือ ในอังกฤษหอฉันมักจะสร้างเหนือห้องใต้ดินทางด้านหนึ่งของระเบียงคดตรงกันข้ามกับวิหาร  ผังของหอฉันลัทธิเบ็นนาดิคตินมักจะตั้งตามแนวตะวันออก-ตะวันตก แต่ของซิสเตอร์เชียนจะตามแนวเหนือ-ใต้
หอฉันนอร์มันบางครั้งก็จะมีขนาดใหญ่ ที่อาจจะยาวถึง 49 เมตร กว้าง 11 เมตรเช่นที่แอบบีที่[[นอริช] แม้แต่หอฉันที่สร้างในสมัยแรกก็มักจะมีหน้าต่าง แต่หน้าต่างก็จะมีขนาดใหญ่ขึ้นและหรูหราขึ้นเป็นลำดับ เมื่อมาถึงยุคกลางตอนกลาง เช่นหอฉันที่แอบบีคลูนีที่มีหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่ถึง 36 บาน หรือมงต์-แซงต์-มีแชลที่มีหน้าต่างหกบานที่มีขนาดกว้าง 5 ฟุต และสูง 20 ฟุต
อีสเติร์นออร์โธด็อกซ์

หอฉัน (กรีก: Trapeza) ของสำนักสงฆ์ของอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ถือกันว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และบางครั้งถึงกับสร้างขึ้นเป็นคริสต์ศาสนสถานเต็มตัว พร้อมด้วยแท่นบูชา และ ฉากรูปเคารพ คริสต์ศาสนพิธีบางพิธีก็เป็นพิธีที่เฉพาะเจาะจงสำหรับหอฉัน ภายในหอฉันก็จะมีรูปเคารพ (Icon) อย่างน้อยหนึ่งรูปที่มี "ตะเกียงน้ำมัน" (lampada) ที่จุดอยู่หน้าภาพตลอดเวลา เมื่อฉันเสร็จก็จะมีการประกอบพิธียกขนมปัง "Panagia" แต่ระหว่าง "Bright Week" ก็จะทำพิธียกขนมปัง "Artos" แทนที่ สำนักสงฆ์บางแห่งก็จะประกอบพิธีการยกโทษในหอฉันก่อนที่จะเริ่ม Great Lent อาหารที่ฉันกันในหอฉันเป็นอาหารที่ควรจะได้รับการประทานพรมาแล้ว ฉะนั้นจึงมักจะเก็บน้ำมนต์ไว้ในครัว
การใช้หอฉันในสมัยปัจจุบัน

นอกจากหอฉันของแอบบีหรือของมหาวิหารจะยังคงใช้กันในความหมายทางประวัติศาสตร์แล้ว คำว่า “Refectory” ในบริบทของสมัยปัจจุบันอาจจะหมายถึง “คาเฟ” หรือ “โรงอาหาร” ที่เปิดให้แก่สาธารณชนที่เป็นทั้งผู้ถือคริสต์ศาสนาและผู้ไม่ถือ เช่นนักท่องเที่ยว การใช้ในความหมายนี้จะพบโดยทั่วไปโดยเฉพาะในสิ่งก่อสร้างที่เป็นของนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์ ที่ทำขึ้นเพื่อหารายได้พิเศษ
ดูเพิ่ม

คริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอฉัน
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
Refectory in Russian Orthodox Convent Jerusalem
โรงอาหารฤดูร้อนที่วังแกรนด์มาสเตอร์ที่มาลบอร์คในโปแลนด์
"Trapeza" ("วัดหอฉัน") ที่ Kiev Pechersk Lavraในยูเครน
อันโตนิโอ สตราดิวารี

| อันโตนิโอ สตราดิวารี Antonio Stradivari |
| --- | --- |

เกิด: ค.ศ. 1644 เครโมนา อิตาลี
เสียชีวิต: 8 ธันวาคม ค.ศ. 1737(1737-12-08) (93 ปี) เครโมนา อิตาลี
สัญชาติ: อิตาลี
มีชื่อเสียงจาก: ช่างทำไวโอลิน
อันโตนิโอ สตราดิวารี (อังกฤษ: Antonio Stradivari) (ค.ศ. 1644 - 8 ธันวาคม ค.ศ. 1737) เป็นช่างทำเครื่องดนตรีชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถืงฝีมือการสร้างไวโอลิน วิโอลา เชลโล กีตาร์ และฮาร์พ ว่าเป็นหนึ่งในช่างฝีมือเอก ในระดับเดียวกับนิโคโล อามาติ และกุยเซ็ปเป กวาร์นิเอรี
อันโตนิโอ สตราดิวารี เริ่มเป็นช่างทำไวโอลินจากการเป็นลูกศิษย์ของนิโคโล อามาติ และเปิดร้านเป็นของตนเองควบคู่ไปกับการทำงานที่ร้านของอามาติ ในปี ค.ศ. 1666 จนกระทั่งอามาติเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1684 จึงเริ่มผลิตผลงานในชื่อของตัวเอง  เครื่องดนตรีที่ผลิตโดยสตราดิวารีและลูกหลานของเขา มีชื่อเรียกเฉพาะว่า สตราดิวาเรียส (Stradivarius - เป็นอักษรละตินของชื่อสกุล Stradivari)
สตราดิวารีได้พัฒนารูปแบบไวโอลินของตัวเอง โดยเพิ่มความยาวลำตัวไวโอลินขึ้นอีกเล็กน้อย และลดความป่องของไม้แผ่นหน้าและแผ่นหลังลง และพัฒนาสูตรน้ำมันวานิชขึ้นมาใหม่ เป็นวานิชสีส้มอมแดงเข้มเป็นเอกลักษณ์ ต่างจากรูปแบบเดิมของอามาติ ที่ใช้น้ำมันวานิชสีทองไล่เฉดสี  ในระยะหลัง ไวโอลินของเขาได้พัฒนารูปแบบไวโอลินให้มีความกว้าง ความป่อง มาขึ้น ลำตัวค่อนข้างแบน และช่วงกลางลำตัว (C-bout) ที่เป็นเหลี่ยมยิ่งขึ้น โดยเลือกใช้ไม้เมเปิ้ลที่มีคุณภาพดีที่สุด รูปแบบที่สตราดิวารีพัฒนาขึ้นนี้ ยังเป็นต้นแบบให้กับช่างทำไวโอลินในรุ่นต่อมา
เรื่องราวของไวโอลินสตราดิวาเรียส ชื่อ "Red Mendelssohn" (สร้างในปี ค.ศ. 1721) เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างภาพยนตร์แคนาดาเรื่อง ไวโอลินเลือด (ฝรั่งเศส: Le Violon rouge - 1999) นำแสดงโดย ซามูเอล แอล. แจ็กสัน
นักดนตรีระดับโลกที่ใช้เครื่องดนตรีที่สร้างสรรค์โดยตระกูลสตราดิวารี เช่น นิโคโล ปากานินี ยิตซัก เพิร์ลแมน โยโย มา
แหล่งข้อมูลอื่น

Stradivari Society เก็บถาวร 2017-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Information on Antonio Stradivari
{http://www.dek-d.com/board/view.php?id=1126691{
อัปแซ็งต์

แก้วและช้อนที่ใช้เพื่อละลายน้ำตาลก้อนลงไปในอัปแซ็งต์
ภาพเขียน ภูตเขียว โดยอาลแบร์ แมญ็อง (ค.ศ. 1895) แสดงภาพกวีคนหนึ่งที่ตกอยู่ภายใต้อำนาจของภูตเขียว
อัปแซ็งต์ (ฝรั่งเศส: absinthe, ออกเสียง: [apsɛ̃t]) เป็นเหล้าอาหนีชนิดหนึ่ง กลั่นจากสมุนไพรหลายชนิด ได้แก่ ดอกและใบของพรรณไม้ชนิด Artemisia absinthium ร่วมกับเมล็ดเทียนสัตตบุษย์, เมล็ดยี่หร่าฝรั่ง และสมุนไพรชนิดอื่น ๆ ที่ใช้เป็นยาหรือทำอาหาร แต่เดิมจะมีสีเขียวตามธรรมชาติ แต่อาจไม่มีสีก็ได้ วรรณคดีตะวันตกเรื่องต่าง ๆ มักเรียกเหล้าชนิดนี้ว่า "เจ้าภูตเขียว" (la fée verte) ตามธรรมเนียมแล้ว อัปแซ็งต์จะถูกบรรจุขวดโดยมีปริมาณแอลกอฮอล์โดยปริมาตรในระดับสูง โดยได้รับการอธิบายว่าเป็นเครื่องดื่มกลั่นที่มีปริมาณแอลกอฮอล์ร้อยละ 45–74 โดยปริมาตร แต่ตามปกติก็ถูกทำให้เจือจางด้วยน้ำก่อนบริโภค แม้ว่าบางครั้งอัปแซ็งต์จะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเหล้าหวาน (liqueur) แต่ก็ไม่มีการบรรจุอัปแซ็งต์ลงขวดโดยเติมน้ำตาลเพิ่ม ดังนั้นจึงจัดว่าเป็นเหล้า (spirit) ชนิดหนึ่ง
อัปแซ็งต์มีต้นกำเนิดในรัฐเนอชาแตลของสวิตเซอร์แลนด์ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 และได้รับความนิยมอย่างสูงในฐานะเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในฝรั่งเศสช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ศิลปินและนักเขียนชาวปารีส แต่เนื่องจากเหล้าชนิดนี้มีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับวัฒนธรรมโบฮีเมีย การบริโภคอัปแซ็งต์จึงถูกต่อต้านจากนักอนุรักษนิยมทางสังคมและผู้นิยมหลักการห้าม (prohibitionism) แต่ก็เป็นที่ทราบกันดีว่านักเขียน กวี จิตรกร และนักประพันธ์ดนตรีหลายคนต่างเป็นนักดื่มอัปแซ็งต์ เช่น เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์, เจมส์ จอยซ์, ชาร์ล โบดแลร์, ปอล แวร์แลน, อาร์ตูร์ แร็งโบ, อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก, อาเมเดโอ โมดิลยานี, ปาโบล ปีกัสโซ, ฟินเซนต์ ฟัน โคค, ออสการ์ ไวลด์, มาร์แซล พรุสต์, แอลัสเตอร์ โครว์ลีย์, เอริก ซาตี, เอดการ์ แอลลัน โพ, ลอร์ด ไบรอน, อาลแฟรด ฌารี เป็นต้น
ในอดีต อัปแซ็งต์มักได้รับการพรรณนาว่าเป็นยาเสพติดที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทและสารก่อประสาทหลอนที่มีอันตรายมาก โดยเชื่อกันว่าสารประกอบเคมีชนิดหนึ่งชื่อทูโจน (thujone) เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้เกิดผลดังกล่าว เมื่อถึงปี ค.ศ. 1915 อัปแซ็งต์ถือเป็นของต้องห้ามในสหรัฐอเมริกาและหลายประเทศในยุโรปซึ่งรวมถึงฝรั่งเศส, เบลเยียม, เนเธอร์แลนด์, สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย-ฮังการี แม้ว่าอัปแซ็งต์จะถูกกล่าวหาเช่นนั้น แต่ก็ไม่เคยมีการพิสูจน์ให้เห็นจริงว่ามันมีอันตรายมากกว่าเหล้าธรรมดาแต่อย่างใด ผลการวิจัยในยุคหลังแสดงให้เห็นว่าในอัปแซ็งต์มีสารทูโจนอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น และสมบัติการออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทของอัปแซ็งต์ (นอกเหนือจากที่มีอยู่ในแอลกอฮอล์) ก็ถูกขยายให้เกินความจริง การฟื้นฟูการผลิตอัปแซ็งต์เริ่มต้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 หลังจากมีการประกาศใช้กฎหมายอาหารและเครื่องดื่มของสหภาพยุโรปซึ่งกำจัดอุปสรรคที่มีมายาวนานต่อการผลิตและการจำหน่าย เมื่อถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 มีอัปแซ็งต์เกือบ 200 ยี่ห้อได้รับการผลิตในประเทศต่าง ๆ ประมาณ 12 ประเทศ ที่เด่นที่สุดได้แก่ ฝรั่งเศส, สวิตเซอร์แลนด์, ออสเตรเลีย, สเปน และเช็กเกีย
รากศัพท์

คำว่าอัปแซ็งต์ (absinthe) ในภาษาฝรั่งเศส นอกจากจะหมายถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดหนึ่งแล้ว ยังหมายถึงวอร์มวุด พืชสมุนไพรในสกุลอาร์ทีมิเซียได้อีกด้วย อัปแซ็งต์เป็นคำยืมมาจากภาษาละติน absinthium ซึ่งแผลงมาจากภาษากรีก ἀψίνθιον apsínthion มีความหมายถึงต้นวอร์มวุด การใช้ Artemisia absinthium หรือวอร์มวู๊ดในการทำเครื่องดื่มนั้น ปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษรครั้งแรกในบทกวีชื่อ De Rerum Natura ของลูเครเตียส นักปรัชญาและนักกวีชาวโรมันในยุคก่อนคริสตกาล ในบทกวีของลูเครเตียสกล่าวว่า เครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของวอร์มวุดนั้นใช้เป็นยาสำหรับเด็ก ใส่ในถ้วยที่มีน้ำผึ้งทาอยู่บนขอบเพื่อให้สามารถดื่มได้ง่าย