stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจดีย์พระธาตุผาแดง
สถาปัตยกรรม

เจดีย์พระธาตุผาแดงองค์ใหม่ ออกแบบโดยหน่วยศิลปากรที่ 3 จังหวัดสุโขทัย เป็นศิลปะแบบสุโขทัย ขนาดความกว้างของฐาน ๑๒ เมตร สร้างขึ้นระหว่างวันที่ ๒๐ ตุลาคม ๒๕๓๗ ถึงวันที่ ๑๕ มีนาคม ๒๕๓๘ บนที่ดินจำนวน ๒ไร่ ซึ่งบริจาคโดย นายเท่ง ใจวงษ์ ชาวบ้านค้างภิบาล และทำ พิธีบรรจุพระธาตุ จากพระธาตุองค์เดิม เมื่อวันที่ ๕ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๓๘
การเดินทาง

ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1090 (แม่สอด-อุ้มผาง) จากตัวเมืองแม่สอด ผ่านปากทางเข้าหมู่บ้านค้างภิบาล ประมาณ 200 เมตร จะพบสี่แยกพระธาตุผาแดง ด้านซ้ายริมทางมีศาลาที่พักริมทาง และคลองชลประทาน ทางตรงไปมุ่งสู่อำเภอพบพระ และอุ้มผาง แยกขวาจะมีถนนเลียบคลองชลประทานเข้าสู่ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลพระธาตุผาแดง และมี "ศาลปู่ค้างภิบาล" ตั้งอยู่ ให้เลี้ยวซ้ายเข้าถนนลูกรังเลียบคลองชลประทาน ประมาณ 200 เมตร เข้าโค้งไปตามทาง ประมาณ 800 เมตร จะพบถนนลาดยาง ไปตามทางประมาณ 1 กิโลเมตร ผ่านไร่นาและสวนผสม ขึ้นสู่เชิงดอย จะพบองค์เจดีย์พระธาตุผาแดงตั้งอยู่เชิงดอยเหนืออ่างเก็บน้ำ ให้เลี้ยวซ้ายประมาณ 100 ก็สามารถไปมนัสการกราบไหว้และบำเพ็ญกุศลได้
หากมาจากเขตในเมืองแม่สอด ให้ใช้ถนนศรีพานิช โดยผ่านโรงพยาบาลแม่สอด หรือที่ว่าการอำเภอแม่สอด ผ่านโรงเรียนราษฎ์วิทยา ข้ามสะพานข้ามลำห้วย เข้าเขตบ้านค้างภิบาล ตำบลพระธาตุผาแดง เป็นถนนสายแม่สอด-ค้างภิบาล พบสี่แยกหากเลี้ยวซ้ายจะผ่านวัดดอนมูล ให้ตรงต่อไป จะพบทางแยกอีกครั้ง ให้เลี้ยวซ้ายเข้าถนนเลียบคลองชลประทาน จะพบที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลพระธาตุผาแดงอยู่ทางขวา และตรงไปจะพบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1090 (แม่สอด-อุ้มผาง) อยู่ด้านหน้า โดยทางซ้ายจะพบ "ศาลปู่ค้างภิบาล" ตั้งอยู่ ให้ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1090 (แม่สอด-อุ้มผาง) ตรงไปตามรายละเอียดข้างต้น
ดูเพิ่ม

จังหวัดตาก
เซียว

'เซียว' 蕭 (เขียนย่อ: 萧) อ่านออกเสียงทั้งภาษาแต่จิ๋วและแมนดารินและไทยว่า  เซียว ภาษาอังกฤษเขียนว่า Hsiao, siao นิยมสะกดว่า Xiao
ซึ่งมีความหมายถึง ดอกหญ้าชนิดหนึ่งสีเขียวจะมีสีเขียวเรืองรองเมือโดนแดดพบมากในหมู่บ้าน แถบซัวเถา และอีกความหมายหนึ่งแปลว่า สวยงาม นั้นเอง
บุคคลที่มีชื่อเสียง ปรากฏในพงศาวดารจีน ครั้งแรก ในสมัยจักรพรรดิฮั่นเกาจู  คือ เซียวเหอ ดำรงตำแหน่ง สมุหนายก ประวัติคราวๆ เดิมเป็นเสมียนประจำอำเภอ ซึ่งได้รู้จักกับผู้ใหญ่บ้านนาม หลิวปัง ซึ่งในภายหลัง สถาปนา เป็น พระเจ้าฮั่นเกาจู เซียวเหอ ถือเป็นขุนนางฝ่ายบุ่น ที่ช่วยหลิวปังในการวางแผนทำศึก แผนการปกครอง สร้างกฎหมายต่างๆ ในยุคสถาปนาราชวงค์ฮั่น ที่ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็นสมุหนายก บรรพบุรุษรุ่นหลังๆ นับถือให้เป็นเทพ แห่งการเรียนรู้
เซียวเป็นชื่อตระกูลหนึ่ง ในหมู่บ้าน เจียอิ้งเฉินเซียง (ปัจจุบันคืออำเภอเหมย) (หมู่บ้านเฉิงเซียง หรือหมู่บ้านตระกูลเซียว) อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของ มณฑลกวางตุ้ง  แต้จิ๋ว อำเภอเตี่ยอัน  และประชากรตระกูลเซียวอาศัยตามหมู่บ้านอิ่วฮึง (แซ่แต้ แซ่เฮง แซ่เซียว)  ประเทศจีน ปัจจุบันชุมชนจีนแต้จิ๋วมีอยู่แค่ 4-9 อำเภอ (เช่น เตี่ยเอี้ย เตี่ยอัน โพ้วเล้ง เก๊กเอี๊ยว) ในซัวเถา
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดการขาดแคลน อาหารและภัยสงคราม ทำให้ประชากรจีนที่อาศัยในซัวเถาเกือบ 2/3 ได้มีการอพยพครั้งใหญ่ ออกไปยังพื้นที่ข้างเคียงและประเทศต่างๆ เช่น มาเลเซีย สิงคโปร และไทย ผ่านทางเมืองท่า ซั่วเถา และเกาะฮองกง ตระกูลเซียวก็เช่นกัน ปรากฏอยู่ในประเทศมาเลเซีย สิงคโปร และไทย
จากประวัติที่มีบันทึก ในประเทศไทยอพยพมาในสมัยรัฐกาลที่ 6 (อ้างอิงประวัติตระกูลสีบุญเรือง, อ้างอิง http://www.sbr-family.com เก็บถาวร 2016-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน  สามารถค้นข้อมูลเพิ่มเติมได้ตามเวปไซด์นี้) สำหรับในประเทศไทย ลูกหลานได้แตกออกไปหลายนามสกุลมากมาย มีน้อยคนที่ยังคงใช้แซ่เซียว และมีมากคนที่ไม่รู้จักต้นสายสกุลของตน
เขตเซียงเฉิง (ซูโจว)

| เขตเซียงเฉิง 相城区 |
| --- | --- |
เขต
เขตเซียงเฉิงที่ตั้งในมณฑลเจียงซู
พิกัด: 31°26′36″N 120°34′25″E﻿ / ﻿31.4433°N 120.5735°E﻿ / 31.4433; 120.5735
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: เจียงซู
จังหวัด: ซูโจว
พื้นที่
 • พื้นดิน: 496 ตร.กม. (192 ตร.ไมล์)
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 731,700 คน
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 215131
เขตเซียงเฉิง (จีนตัวย่อ: 相城区; จีนตัวเต็ม: 相城區; พินอิน: Xiàngchéng Qū) เป็นหนึ่งในเขตเมืองทั้ง 5 ของนครระดับจังหวัดซูโจว มณฑลเจียงซู ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของประเทศจีน เขตนี้มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 478 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรในปี 2001 จำนวน 380,000 คน
เขตเซียงเฉิงอยู่ทางตอนเหนือของเมืองเก่าซูโจว ทิศตะวันออกอยู่ติดกับสวนอุตสาหกรรมซูโจว (Suzhou Industrial Park, SIP ชื่อเดิม สวนอุตสาหกรรมสิงคโปร์ หรือ Sino-Singapore Suzhou Industrial Park) และทิศตะวันตกอยู่ติดกับเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคซูโจว (Suzhou Hi-tech Industry Development Zone, SND) มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 478 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร (residential population) ประมาณ 380,000 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2001) ในขณะที่มีผู้อยู่อาศัยมากถึง 740,000 คน เซียงเฉิงเป็นเขตใหม่ที่จัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 2001
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 ที่ก่อตั้งเขตเซียงเฉิงขึ้นนั้น เศรษฐกิจของเซียงเฉิงก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ในปี ค.ศ. 2007 ผลิตภัณฑ์มวลรวม (GDP) ได้เพิ่มขึ้นถึง 23.22 พันล้านหยวน (RMB) โดยคิดเป็นอัตราการเจริญเติบโตเพิ่มขึ้น 22.8% เมืองซูโจวได้ประกาศให้เขตเซียงเฉิงเป็น "พื้นที่พัฒนาอย่างรวดเร็ว (typical case of rapid development)" เพื่อเป็นเกียรติของเมืองซูโจวอีกด้วย
สถานที่สำคัญที่อยู่ในเซียงเฉิง อาทิ ทะเลสาบหยางเฉิง (อังกฤษ: Yangcheng Lake; จีน: 阳澄湖; พินอิน: Yángchéng Hú) ต้นกำเนิดตำรับอาหารชื่อดัง ปูยักษ์ทะเลสาบหยางเฉิง (Yangcheng Lake large crab)
เขตการปกครอง

เขตเซียงเฉิงแบ่งออกเป็น 4 แขวง และ 4 เมือง คือ
แขวงหยวนเหอ (Yuanhe Sub-district, 元和街道)
แขวงเป่ยเฉียว (Beiqiao Sub-district, 北桥街道)
แขวงหวงเฉียว (Huangqiao Sub-district, 黄桥街道)
แขวงไท่ผิง (Taiping Sub-district, 太平街道)
เมืองเว่ยถัง (Weitang Town, 渭塘镇)
เมืองหวงไต้ (Huangdai Town, 黄埭镇)
เมืองว่างถิง (Wangting Town, 望亭镇)
เมืองหยางเฉิงหู (阳澄湖镇)
เขตพัฒนาเศรษฐกิจเซียงเฉิง (Xiangcheng Economic Development Zone, 相城经济开发区)
ดูเพิ่ม

อำเภออู๋
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาจีน) เว็บไซต์ทางการของเขตเซียงเฉิง
เจลีก ดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2018

| --- | --- |
ฤดูกาล: 2018
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 – 1 ธันวาคม ค.ศ. 2018
ทีมชนะเลิศ: คะวะซะกิ ฟรอนตาเล (สมัยที่ 2)
ตกชั้น: คะชิวะ เรย์โซล วี-วาเรน นะงะซะกิ
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2019: คะวะซะกิ ฟรอนตาเล ซานเฟรซ ฮิโระชิมะ คะชิมะ แอนท์เลอร์ส อูราวะ เรดไดมอนส์
จำนวนนัด: 306
จำนวนประตู: 813 (2.66 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด: โฌ (นะโงะยะ แกรมปัส) (24 ประตู)
ทีมเหย้า ชนะสูงสุด: คะวะซะกิ พบ คอนซาโดเล 7–0 (15 กันยายน)
ทีมเยือน ชนะสูงสุด: เวกัลตะ พบ มารินอส 2–8  (16 กรกฎาคม)
จำนวนประตูสูงสุด: เวกัลตะ พบ มารินอส 2–8  (16 กรกฎาคม)
ชนะติดต่อกัน มากที่สุด: 9 – กัมบะ โอซะกะ (นัดที่ 25–33)
ไม่แพ้ติดต่อกัน มากที่สุด: 12 – คอนซาโดเล ซัปโปะโระ  (นัดที่ 25–34)
ไม่ชนะติดต่อกัน มากที่สุด: 15 – นะโงะยะ แกรมปัส   (นัดที่ 3–17)
แพ้ติดต่อกัน มากที่สุด: 8 – นะโงะยะ แกรมปัส   (นัดที่ 4–11)
จำนวนผู้ชมสูงสุด: 55,689 – อูราวะ พบ วิสเซล  (23 กันยายน, นัดที่ 27)
จำนวนผู้ชมต่ำสุด: 6,189 – ชิมิซุ พบ วี-วาเรน   (11 เมษายน, นัดที่ 7)
จำนวนผู้ชมรวม: 5,833,538
จำนวนผู้ชมเฉลี่ย: 19,064
← 2017 2019 → 
การแข่งขันฟุตบอล เจลีก ดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2018 (หรือเป็นที่รู้จักในนาม เมะอิจิ ยะสุดะ เจ1 ลีก สำหรับเหตุผลด้านผู้สนับสนุน) เป็นฤดูกาลที่ 26 ของ เจลีก ดิวิชัน 1, ลีกอาชีพสูงสูดของญี่ปุ่นนับตั้งแต่การก่อตั้งในปี ค.ศ. 1993.
คะวะซะกิ ฟรอนตาเล คือทีมแชมป์เก่า.
สโมสรฤดูกาล 2018

| สโมสร | ที่ตั้ง | สนาม | ฤดูกาลที่ผ่านมา |
| --- | --- | --- | --- |
| ฮอกไกโด คอนซาโดเล ซัปโปะโระ | ฮกไกโด | ซัปโปโระ โดม | เจ1 (อันดับที่ 11) |
| เวกัลตะ เซนได | มิยะงิ | Yurtec Stadium Sendai | เจ1 (อันดับที่ 12) |
| คะชิมะ แอนท์เลอร์ส | อิบารากิ | สนามฟุตบอลคาชิมะ | เจ1 (อันดับที่ 2) |
| อูราวะ เรดไดมอนส์ | ไซตามะ | สนามกีฬาไซตะมะ 2002 | เจ1 (อันดับที่ 7) |
| คะชิวะ เรย์โซล | ชิบะ | สนามฟุตบอลฮิตาชิ คาชิวะ | เจ1 (อันดับที่ 4) |
| เอฟซี โตเกียว | โตเกียว | สนามกีฬาอะยิโนะโมะโตะ | เจ1 (อันดับที่ 13) |
| คะวะซะกิ ฟรอนตาเล | คานางาวะ | สนามกรีฑาโทะโดะโระกิ | เจ1 (ชนะเลิศ) |
| โยะโกะฮะมะ เอฟ มารินอส | คานางาวะ | นิสสัน สเตเดียม | เจ1 (อันดับที่ 5) |
| โชนัน เบลมาเร | คานางาวะ | โชนัน บีเอ็มดับบลิว สเตเดียม ฮิรัตสุกะ | เจ2 (ชนะเลิศ) |
| ชิมิซุ เอส-พัลส์ | ชิซุโอะกะ | ไอเอไอ สเตเดียม นิฮอนไดระ | เจ1 (อันดับที่ 14) |
| จูบิโล อิวะตะ | ชิซุโอะกะ | สนามกีฬายามาฮา | เจ1 (อันดับที่ 6) |
| นะโงะยะ แกรมปัส | ไอชิ | สนามกีฬาปาโลมา มิซุโฮะ สนามกีฬาโตโยตา | เจ2 (อันดับที่ 3) |
| กัมบะ โอซะกะ | โอซะกะ | พานาโซนิค สเตเดียม ซุอิตะ | เจ1 (อันดับที่ 10) |
| เซเรซโซ โอซะกะ | โอซะกะ | ยันมาร์ สเตเดียม นะงะอิ สนามกีฬาคินโช | เจ1 (อันดับที่ 3) |
| วิสเซล โคเบะ | เฮียวโงะ | โนเอวีร์ สเตเดียม โคเบะ | เจ1 (อันดับที่ 9) |
| ซานเฟรซ ฮิโระชิมะ | ฮิโระชิมะ | Edion Stadium Hiroshima | เจ1 (อันดับที่ 15) |
| ซะงัน โทะสุ | ซะงะ | Best Amenity Stadium | เจ1 (อันดับที่ 8) |
| วี-วาเรน นะงะซะกิ | นะงะซะกิ | Transcosmos Stadium Nagasaki | เจ2 (อันดับที่ 2) |
เขตทามะ

ระวังสับสนกับ พื้นที่ทามะ
เขตทามะ (ญี่ปุ่น: 多摩区; โรมาจิ: Tama-ku) เป็นหนึ่งในเจ็ดเขตของนครคาวาซากิ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 20.50 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 224,005 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 10,927 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

เขตทามะตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกของจังหวัดคานางาวะ ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของนครคาวาซากิ ติดกับมหานครโตเกียวทางทิศเหนือโดยมีแม่น้ำทามะเป็นเส้นแบ่งอาณาเขต
ภูมิศาสตร์ > อาณาเขตติดต่อ

ทิศเหนือ: นครโชฟุ และนครโคมาเอะ มหานครโตเกียว
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ: เขตเซตางายะ มหานครโตเกียว
ทิศตะวันออก: เขตทากัตสึ นครคาวาซากิ
ทิศตะวันออกเฉียงใต้: เขตมิยามาเอะ นครคาวาซากิ
ทิศตะวันตกเฉียงใต้: เขตอาซาโอะ นครคาวาซากิ
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ: นครอินางิ มหานครโตเกียว
ประวัติศาสตร์

ในสมัยหลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่ที่เป็นเขตทามะในปัจจุบันนั้นเดิมประกอบด้วยหลาย ๆ หมู่บ้านภายในอำเภอทาจิบานะ และอำเภอสึซูกิ จังหวัดคานางาวะ ซึ่งหมู่บ้านดังกล่าวก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ต่อมาหมู่บ้านเหล่านี้ได้ทยอยรวมเข้ากับนครคาวาซากิที่อยู่ใกล้เคียงระหว่าง ค.ศ. 1938–1939 และเมื่อมีการแบ่งนครคาวาซากิออกเป็นเขตต่าง ๆ เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1972 ทำให้พื้นที่แห่งนี้กลายเป็นเขตหนึ่งที่ชื่อว่าเขตทามะ และเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1982 ได้มีการจัดตั้้งเขตอาซาโอะโดยแยกออกมาจากเขตทามะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Tama-ku, Kawasaki
เว็บไซต์สำนักงานเขตทามะ เก็บถาวร 2009-08-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เถา ฉิน

เถา ฉิน (ค.ศ. 1915 – 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1969) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ และนักเขียนบทชาวจีน เถา ฉินกำกับภาพยนตร์มากถึง 51 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1952 ถึง 1969
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Between Tears and Smiles (1964)
The Blue and the Black (1967)
แหล่งข้อมูลอื่น

Doe Ching ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เค้กอาโวคาโด

| --- | --- |
มอคาอัลมอนด์ฟัดจ์บนเค้กอาโวคาโดที่เป็นชั้น ซึ่งมีอาโวคาโดอยู่ในชั้นของเค้ก
ประเภท: เค้ก
มื้อ: ของหวาน
อุณหภูมิเสิร์ฟ: เย็นหรืออุ่น
ส่วนผสมหลัก: อาโวคาโดและแป้งเค้ก
จานอื่นที่คล้ายกัน: เค้กผลไม้
 ตำราอาหาร: เค้กอาโวคาโด   สื่อ: เค้กอาโวคาโด
เค้กอาโวคาโด เป็นเค้กที่ปรุงโดยใช้อาโวคาโดเป็นส่วนประกอบหลักร่วมกับส่วนผสมอื่น ๆ ทั่วไปสำหรับเค้ก อาโวคาโดอาจเป็นส่วนประกอบในแป้งหรือในเครื่องโรยหน้าเค้กชนิดนี้ก็ได้
ภาพรวม

อาโวคาโดเป็นวัตถุดิบหลักในเค้กอาโวคาโด ร่วมกันกับส่วนผสมแบบฉบับอื่น ๆ ของเค้ก อาโวคาโดสามารถใช้ได้หลากหลายพันธุ์ ซึ่งอาจให้กลิ่นรสอาโวคาโดที่ละเอียดอ่อนอบอวลอยู่ในนั้น สามารถใช้อาโวคาโดบดเป็นส่วนประกอบในแป้ง ไอซิง หรือโรยหน้าเค้กได้ หรือใช้อาโวคาโดหั่นบาง ๆ วางประกอบด้านบนหรือวางตกแต่ง และยังสามารถใช้ร่วมกับส่วนผสมอื่น ๆ เช่น ผิวของผลไม้รสเปรี้ยว
ส่วนผสมเพิ่มเติมสามารถใช้โยเกิร์ต บัตเตอร์มิลก์ ลูกเกด อินทผาลัม วอลนัต เฮเซลนัต ออลสไปซ์ อบเชย และลูกจันทน์เทศ และอื่น ๆ อีกทั้ง น้ำมะนาวสามารถใช้เพื่อป้องกันเกิดสีน้ำตาลขึ้นแก่อาโวคาโดได้ เค้กอาโวคาโดยังสามารถปรุงเป็นอาหารมังสวิรัติและอาหารวีกันได้ นอกจากนี้ยังสามารถปรุงช็อกโกแลตเค้กและแพนเค้กโดยใช้อาโวคาโดลงไปผสมในแป้งได้อีกด้วย
รูปแบบต่าง ๆ > เค้กอาโวคาโดดิบ

เค้กอาโวคาโดสามารถปรุงเป็นเค้กดิบได้โดยใช้อาโวคาโดสด และวัตถุดิบอื่น ๆ ซึ่งผสมเข้าด้วยกันเป็นเนื้อเนียนละเอียดแล้วนำไปแช่เย็น ซึ่งสามารถนำเครื่องเตรียมอาหารมาใช้ในการปั่นส่วนผสมได้ เค้กอาโวคาโดดิบที่ปรุงกับอาโวคาโดจำนวนมากมักมีวิตามินสูงและมีกรดไขมันที่จำเป็นจำนวนมาก ซึ่งได้มาจากผลอาโวคาโด
รูปแบบต่าง ๆ > บราวนีอาโวคาโด

บราวนีอาโวคาโด คือบราวนีที่ปรุงโดยใช้อาโวคาโดเป็นวัตถุดิบหลัก การใช้อาโวคาโดที่สุกงอมอาจมีส่วนทำให้เนื้อบราวนีชุ่มฉ่ำเหมือนฟัดจ์ นอกจากนี้ ยังสามารถนำถั่วดำมาใช้ปรุงในจานและใช้แทนที่แป้งได้
รูปแบบต่าง ๆ > อาโวคาโดชีสเค้ก

อาโวคาโดชีสเค้ก เป็นรูปแบบของชีสเค้กที่ปรุงโดยใช้อาโวคาโดเป็นส่วนประกอบหลัก ซึ่งสามารถใช้อาโวคาโดดิบได้ อาโวคาโดชีสเค้กอาจมีเนื้อสัมผัสเป็นครีมและมีความคงตัว อาหารจานนี้ยังปรากฏในตอนหนึ่งของรายการโทรทัศน์ มาสเตอร์เชฟ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015
บันทึก

↑  "เค้กชนิดนี้เต็มไปด้วยวิตามินอี และกรดไขมันที่จำเป็นซึ่งช่วยให้ผิวดูอ่อนเยาว์และรู้สึกนุ่มนวล เนื่องจากมีปริมาณอาโวคาโดสูง"
แหล่งข้อมูลอื่น

เค้กปอนด์อาโวคาโด จากเว็บไซต์ Epicurious
บราวนี่ดาร์กช็อกโกแลตอาโวคาโด จากเว็บไซต์ Epicurious
อาโวคาโดชีสเค้กกับเปลือกวอลนัต จากเว็บไซต์ Allrecipes.com
อาโวคาโดเป็นวัตถุดิบหลักในเค้กอาโวคาโด
เคียมซิก

| เคียมซิก |
| --- | --- |

เคียมซิกจาก Curtis's Botanical Magazine (1812).

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
อันดับ:: Nymphaeales
วงศ์:: Nymphaeaceae
สกุล:: Euryale
สปีชีส์:: E.  ferox
ชื่อทวินาม
Euryale ferox Salisb.

ใบเคียมซิก
สระที่ปลูกเคียมซิกในอินเดียภาคเหนือ
เคียมซิกในภาษาจีนแต้จิ๋วหรือเฉี่ยนสือในภาษาจีนกลาง ชื่อวิทยาศาสตร์:  Euryale ferox อยู่ในวงศ์ Nymphaeaceae พบในเอเชียตะวันออก อินเดีย ญี่ปุ่นเกาหลี และบางส่วนของภาคตะวันออกไกลของรัสเซีย เป็นพืชน้ำ ดอกสีม่วง ใบใหญ่กลม เมล็ดด้านหนึ่งสีน้ำตาลแดง ด้านหนึ่งสีขาว เรียบเป็นเงามีลาย เป็นสมุนไพรจีน เมล็ดใช้เป็นยาแก้ปวด บำรุงไต
เค้กวันเกิด

| --- | --- |
เค้กวันเกิดในงานวันเกิด
ประเภท: เค้ก
แหล่งกำเนิด: หลายประเทศในยุโรป
 ตำราอาหาร: เค้กวันเกิด   สื่อ: เค้กวันเกิด
เค้กวันเกิด เป็นเค้กที่กินเป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองวันเกิด เค้กวันเกิดมักจะเป็นเลเยอร์เค้กที่ใส่ไอซิ่งและมีเทียนขนาดเล็กที่อยู่ด้านบนแสดงถึงอายุของผู้เฉลิมฉลอง นอกจากนี้แล้วยังมีการใช้ คัพเค้ก เค้กป็อป ขนมอบ และทาร์ตแทนที่เค้กอีกดวย เค้กมักจะตกแต่งด้วยคำอวยพรวันเกิด ("สุขสันต์วันเกิด") และชื่อผู้เฉลิมฉลอง
ประวัติศาสตร์

เค้กวันเกิดเป็นส่วนหนึ่งของการฉลองวันเกิดในประเทศในยุโรปตะวันตกตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 แล้ว  อย่างไรก็ตาม ความเชื่อมโยงระหว่างเค้กกับการฉลองวันเกิดอาจย้อนไปถึงสมัยโรมันโบราณ
ในวัฒนธรรมโรมันคลาสสิก 'เค้ก' ถูกเสิร์ฟในวันเกิดและงานแต่งงานเป็นครั้งคราว เค้กที่พูดถึงนี้เป็นวงกลมแบน ๆ ที่ทำจากแป้งและถั่ว โรยด้วยยีสต์ และให้ความหวานด้วยน้ำผึ้ง
ในศตวรรษที่ 15 ร้านเบเกอรี่ในเยอรมนีเริ่มขายเค้กแบบชั้นเดียวสำหรับวันเกิดของลูกค้านอกเหนือจากเค้กสำหรับงานแต่งงาน เค้กสมัยศตวรรษที่ 17 มีแง่มุมเช่น หลายชั้น ไอซิ่ง และของประดับตกแต่ง ที่คล้ายกับเค้กวันเกิดในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม เค้กเหล่านี้มีให้เฉพาะคนรวยเท่านั้น เค้กวันเกิดเริ่มเข้าถึงคนชั้นล่างได้จากการปฏิวัติอุตสาหกรรมและการแพร่กระจายของวัสดุและสินค้าที่เพิ่มมากมากขึ้น จึงกลายเป็นประเพณีการฉลองวันเกิดด้วยเค้กแสนอร่อยและคำอวยพรที่สวยงาม
เทียนและทฤษฎีต้นกำเนิด

ในหลายวัฒนธรรม บุคคลที่กำลังฉลองวันเกิดจะอธิษฐานและเป่าเทียน ถึงแม้จะไม่ทราบที่มาและความสำคัญของพิธีกรรมนี้ แต่ก็มีหลายทฤษฎีที่สามารถอธิบายพิธีกรรมนี้ได้
เทียนและทฤษฎีต้นกำเนิด > จากกรีก

ทฤษฎีหนึ่งที่อธิบายประเพณีการวางเทียนบนเค้กวันเกิดมีสาเหตุมาจากชาวกรีกยุคแรกซึ่งใช้เทียนเพื่อเป็นเกียรติแก่การประสูติของเทพธิดาอาร์เตมิสในวันที่หกของทุกเดือนตามจันทรคติ
เทียนและทฤษฎีต้นกำเนิด > จากคนอกศาสนา

การใช้ไฟในบางพิธีกรรมมีขึ้นตั้งแต่การสร้างแท่นบูชา กล่าวกันว่าเทียนวันเกิดมีพลังสัญลักษณ์
ในอดีตมีความเชื่อกันว่าวิญญาณชั่วร้ายมาเยี่ยมผู้คนในวันเกิดของพวกเขา และเพื่อปกป้องบุคคลที่เกิดมาจากความชั่วร้าย ผู้คนจะต้องล้อมรอบบุคคลนั้นและทำให้พวกเขาร่าเริง
เทียนและทฤษฎีต้นกำเนิด > จากเยอรมัน

ในศตวรรษที่ 18 ในเยอรมนี ประวัติศาสตร์ของเทียนบนเค้กสามารถสืบย้อนไปถึงงาน Kinderfest ซึ่งเป็นงานฉลองวันเกิดสำหรับเด็ก ประเพณีนี้ใช้เทียนและเค้กด้วย เด็กเยอรมันถูกพาไปที่พื้นที่อย่างหอประชุม ที่นั่นจะมีเฉลิมฉลองในสถานที่ที่ชาวเยอรมันเชื่อว่าผู้ใหญ่ปกป้องเด็กจากวิญญาณชั่วร้ายที่พยายามจะขโมยวิญญาณของพวกเขา ในเวลานั้นยังไม่มีประเพณีการนำของขวัญมาให้ แขกจะนำความปรารถนาดีให้กับคนวันเกิด อย่างไรก็ตามหากแขกนำของขวัญมาจะถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีสำหรับเจ้าของวันเกิด ต่อมาดอกไม้กลายเป็นขวัญวันเกิดที่นิยมอย่างมาก
เทียนและทฤษฎีต้นกำเนิด > จากสวิส

การอ้างอิงถึงประเพณีการเป่าเทียนได้รับการบันทึกไว้ในสวิตเซอร์แลนด์ในปี 1881 นักวิจัยวารสารคติชนวิทยาได้บันทึก "ความเชื่อทางไสยศาสตร์" ต่างๆ ในหมู่ชนชั้นกลางชาวสวิส ข้อความหนึ่งระบุว่าเค้กวันเกิดมีการจุดเทียนซึ่งสอดคล้องกับแต่ละปีของชีวิต เทียนเหล่านี้จำเป็นต้องเป่าโดยบุคคลที่กำลังเฉลิมฉลองเป็นรายบุคคล
เบน มอร์ตัน (นักการเมือง)

เบน มอร์ตัน (เกิดเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1981) เป็นนักการเมืองจากประเทศออสเตรเลีย ตั้งแต่วันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 จากเขตเลือกตั้งแทงนีย์ ในสภาผู้แทนราษฎรสังกัดพรรคเสรีนิยมแห่งออสเตรเลีย
เบน มอร์ตันเป็นอดีตผู้อำนวยการพรรคเสรีนิยมแห่งออสเตรเลียของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ก่อนหน้าที่มอร์ตันจะเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร มอร์ตันเป็นคนขับรถโดยสารประจำทาง และเป็นที่ปรึกษารัฐบาลฮาวเวิร์ด
ในการเลือกตั้งเมื่อปี ค.ศ. 2016 มอร์ตันประสบความสำเร็จจากการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร โดยสามารถเอาชนะ เดนนิส เจนเซน ซึ่งไม่สังกัดพรรคการเมืองใด
อิโกมะ

อิโกมะ (ญี่ปุ่น: 生駒市; โรมาจิ: Ikoma-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1971 มีพื้นที่รวม 53.18 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2017 นครนี้มีประชากรประมาณ 120,741 คน 49,672 หลังคาเรือน โดยมีความหนาแน่นของประชากรที่ 2,300 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีประชากรมากเป็นอันดับสามของจังหวัด นครนี้มีชื่อเสียงจากชาเซ็ง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ikoma, Nara
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
NPO ของอิโกมะ (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค ก จังหวัดนาระ |
| --- | --- | --- |
นาระ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  นาระ  |  |
| นคร |  โกโจ  โกเซะ  คัตสึรางิ  คาชิบะ  คาชิฮาระ  ซากูราอิ  เท็นริ  ยามาโตโกริยามะ  ยามาโตตากาดะ  อิโกมะ  อูดะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภออิโกมะ อันโดะ  อิการูงะ  เฮงูริ  ซังโง  อำเภอคิตากัตสึรางิ โอจิ  คาวาอิ  คัมมากิ  โคเรียว  อำเภอชิกิ คาวานิชิ  มิยาเกะ  โทวาราโมโตะ  อำเภอทากาอิจิ อาซูกะ  ทากาโตริ  อำเภออูดะ มิตสึเอะ  โซนิ  อำเภอยามาเบะ ยามาโซเอะ  อำเภอโยชิโนะ ฮิงาชิโยชิโนะ  คามิกิตายามะ  คาวากามิ  คูโรตากิ  โนเซงาวะ  โอโยโดะ  ชิโมอิจิ  ชิโมกิตายามะ  เท็งกาวะ  ทตสึกาวะ  โยชิโนะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
เซียร์เกย์ ลัฟรอฟ

| เซียร์เกย์ วิคโตโรวิช ลัฟรอฟ> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด:  (1950-03-21) 21 มีนาคม ค.ศ. 1950 (74 ปี)
พรรคการเมือง: สหรัสเซีย

เซียร์เกย์ วิคโตโรวิช ลัฟรอฟ (รัสเซีย: Сергей Викторович Лавров; เกิด 21 มีนาคม ค.ศ. 1950) เป็นนักการทูตและนักการเมืองชาวรัสเซีย ซึ่งดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศรัสเซียตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 ในฐานะสมาชิกของพรรคสหรัสเซีย ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นผู้แทนถาวรของรัสเซียประจำสหประชาชาติ โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 ถึง 2004 ลัฟรอฟ อยู่ภายใต้การคว่ำบาตรส่วนบุคคลโดย สหภาพยุโรป สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา แคนาดา และ ออสเตรเลีย สำหรับบทบาทของเขาใน การรุกรานยูเครนของรัสเซีย พ.ศ. 2565
ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา

ลัฟรอฟเกิดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1950 ในกรุงมอสโก บิดาเป็นชาวอาร์เมเนียจากเมืองทบิลิซี สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย และมารดาเป็นชาวรัสเซียจากเมืองโนกินสค์ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย นามสกุลเดิมบิดาคือ Kalantaryan แม่ของเขาทำงานในกระทรวงการค้าต่างประเทศของสหภาพโซเวียต ลัฟรอฟ จบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมด้วยเหรียญเงิน เนื่องจากวิชาโปรดของเขาคือวิชาฟิสิกส์ เขาจึงวางแผนที่จะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยวิจัยนิวเคลียร์แห่งชาติ หรือ สถาบันฟิสิกส์และเทคโนโลยีแห่งมอสโก แต่เขาเข้าเรียนที่สถาบันความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1972
ระหว่างการศึกษาที่ MGIMO ลัฟรอฟ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ในไม่ช้าเขาก็เรียน ภาษาสิงหล ซึ่งเป็นภาษาราชการภาษาเดียวของ ศรีลังกา รวมทั้ง ภาษาธิเวหิ ซึ่งเป็นภาษาราชการของ มัลดีฟส์ นอกจากนี้ ลัฟรอฟ ยังเรียนภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส แต่เขาได้แจ้งว่าเขาไม่สามารถพูดภาษาฝรั่งเศสได้คล่อง หลังจากที่เขาเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยแล้ว ลัฟรอฟ พร้อมด้วยนักศึกษาคนอื่นๆ ก็ถูกส่งไปยังกองพลน้อยก่อสร้างที่สร้าง Ostankino Tower เป็นเวลาหนึ่งเดือน
อิโซเกเลเก็ล

| อิโซเกเลเก็ล> นาน-มวาร์กิ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 1628 – ??
ก่อนหน้า: เซาเตเลวูร์ เซาเต็มโวล
ถัดไป: นาน-มวาร์กิ มูเซย์ มาวูร์

ราชสกุล: นาน-มวาร์กิ
พระราชบิดา: เทพสายฟ้านานซัปเว
อิโซเกเลเก็ล (โปนเปย์: Isokelekel: "ผู้สูงศักดิ์ประภัสสร" หรือ "กษัตริย์ผู้ยอดเยี่ยม) บางครั้งเรียกว่า Idzikolkol เป็นนักรบวีรบุรุษกึ่งตำนานจากโกชาเอที่พิชิตราชวงศ์เซาเตเลวูร์ของโปนเปย์ ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐไมโครนีเชีย ในช่วงระยะเวลาระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีหลักฐานที่แตกต่างกันมากที่อธิบายเหตุการณ์ก่อนและระหว่างการรุกรานเกาะโปนเปย์ โดยพบว่ามีหลักฐาน 13 ชิ้นที่มีการเผยแพร่ ในตำนานฉบับส่วนมากกล่าวถึงการปกครองของเซาเตเลวูร์ที่กดขี่ผ่านระบบสังคมรวมศูนย์ นอกจากนี้เจ้าเหนือหัวยังละเมิดเทพสายฟ้านานซัปเว ส่งผลให้เกิดจุดจบของราชวงศ์ในที่สุด เขาได้รับการยกย่องให้เป็นบิดาแห่งโปนเปย์สมัยใหม่ และหัวหน้าชุมชนโปนเปย์ในปัจจุบันมักถือว่าตนสืบตระกูลมาจากอิโซเกเลเก็ล ขณะที่ในตำนานกล่าวว่าชาวโปนเปย์ปัจจุบัน สืบเชื้อสายมาจากกองทัพของอิโซเกเลเก็ลอีกด้วย
เชิงอรรถ

↑  สมัยเซาเตเลวูร์กินเวลาประมาณ 500 ปี ตำนานโดยทั่วไประบุว่าล่มสลายประมาณคริสต์ทศวรรษ 1500 แต่นักโบราณคดีระบุอายุของซากปรักหักพังของเซาเตเลวูร์จนถึงประมาณ ค.ศ. 1628
เถา เยฺวียนหมิง

กวีชาวจีน (ค.ศ. 365–427)
| เถา เยฺวียนหมิง |
| --- | --- |
รูปเหมือนของเถา เยฺวียนหมิง โดยเฉิน หงโช่ว
เกิด: ราว ค.ศ. 365 ไชฉาง (ปัจจุบันคือนครจิ่วเจียง)
เสียชีวิต: ค.ศ. 427
อาชีพ: กวี, ขุนนาง
ผลงานที่สำคัญ: เถา-ฮฺวา-ยฺเหวียนจี้
เถา เยฺวียนหมิง (จีนตัวย่อ: 陶渊明; จีนตัวเต็ม: 陶淵明; พินอิน: Táo Yuānmíng; ค.ศ. 365–427) หรือ เถา เฉียน (จีน: 陶潛; พินอิน: Táo Qián; หรือ T'ao Ch'ien ในระบบถอดเสียงแบบเวด-ไจลส์) เป็นกวีและขุนนางชาวจีนผู้เป็นหนึ่งในกวีที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในช่วงยุคหกราชวงศ์ เถา เยฺวียนหมิงเกิดในช่วงยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก (ค.ศ. 317–420) และเสียชีวิตในช่วงยุคราชวงศ์หลิวซ่ง (ค.ศ. 420–479)  (ช่วงรอยต่อระหว่างราชวงศ์จิ้นและราชวงศ์ซ่ง)  เถา เยฺวียนหมิงใช้ชีวิตส่วนใหญ่อย่างสันโดษ อาศัยในชนบท ทำนา อ่านตำรา ดื่มสุรา รับแขกเป็นครั้งคราว และเขียนกวีนิพนธ์ซึ่งมักสะท้อนถึงความสุขและความยากลำบากของชีวิต ตลอดจนถึงการตัดสินใจถอนตัวจากราชการของเถา เยฺวียนหมิง  รูปแบบกวีนิพนธ์ที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาของเถา เยฺวียนหมิงค่อนข้างขัดกับบรรทัดฐานในงานเขียนวรรณกรรมในสมัยนั้น ในยุคราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) เถา เยฺวียนหมิงเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ถือสันโดษ ในสมัย ราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 960–1127) ปัญญาชนผู้มีอิทธิพลอย่างซู ชื่อ (ค.ศ. 1037–1101) ประกาศว่าเถา เยฺวียนหมิงเป็นตัวอย่างที่ดีเลิศของกวีที่เที่ยงแท้และเป็นธรรมชาติ โดยคาดการณ์ว่าเถา เยฺวียนหมิงจะมีชื่อเสียงทางวรรณกรรมอย่างยั่งยืน การรวมผลงานกวีนิพนธ์ของเถา เยฺวียนหมิงเข้าในประชมบทนิพนธ์วรรณกรรมเหวิน-สฺเหวี่ยนในศตวรรษที่ 6 ก็เป็นการยืนยันเป็นอย่างน้อยว่าเป็นจุดเริ่มต้นของชื่อเสียงของเถา เยฺวียนหมิงในยุคนั้นเอง อย่างน้อยก็ในพื้นที่บ้านเกิดของเถา เยฺวียนหมิง ภายหลังเถา เยฺวียนหมิงได้รับการยกย่องว่าเป็นตัวแทนที่สำคัญที่สุดของกวีนิพนธ์ที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบันว่าเป็นกวีนิพนธ์นาไร่ เถา เยฺวียนหมิงค้นพบแรงบันดาลใจในความงามและความเรียบง่ายของธรรมชาติที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ภาพวาดที่แสดงภาพของเถา เยฺวียนหมิงปรากฏในอู๋ชฺวางผู่ (無雙譜, ทำเนียบวีรชนไร้เทียมทาน) โดยจิน กู่เหลียง