stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
การหารือยอมจำนน > 12 สิงหาคม

คำตอบรับต่อการยอมรับปฏิญญาพ็อทซ์ดัมของญี่ปุ่นเขียนโดย เจมส์ เอฟ. เบินส์ และอนุมัติโดยรัฐบาลสหราชอาณาจักร, จีน และโซเวียต อย่างไรก็ดี โซเวียตเห็นชอบอย่างไม่เต็มใจ ฝ่ายสัมพันธมิตรส่งคำตอบรับ (ผ่านกระทรวงการต่างประเทศสวิตเซอร์แลนด์) เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม โดยได้กล่าวถึงตำแหน่งของจักรพรรดิว่า:
ตั้งแต่เวลาที่มีการยอมจำนน อำนาจของจักรพรรดิและรัฐบาลญี่ปุ่นในการปกครองประเทศจะตกเป็นของผู้บัญชาการสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรซึ่งจะดำเนินการใด ๆ ที่เห็นสมควรว่าจะเป็นการเหมาะสมต่อการสัมฤทธิ์ผลของเงื่อนไขการยอมจำนน ... ระบอบการปกครองของญี่ปุ่น ท้ายสุด จะเป็นไปตามปฏิญญาพ็อทซ์ดัม และจะสถาปนาโดยเจตจำนงเสรีของชาวญี่ปุ่น
ประธานาธิบดีทรูแมนออกคำสั่งไม่ให้มีการทิ้งอาวุธปรมาณูเหนือญี่ปุ่นอีกหากไม่มีคำสั่ง แต่อนุญาตให้มีปฏิบัติการทางทหาร (รวมถึงการทิ้งระเบิดปูพรมของเครื่องบินรบบี-29) ต่อไปจนกว่าญี่ปุ่นจะประกาศยอมจำนนอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ดี สื่อมวลชนตีความความเห็นของ พลเอก คาร์ล สปาตซ์ ผู้บังคับการกองทัพอากาศทางยุทธศาสตร์สหรัฐในแปซิฟิก ผิดพลาดไปว่าบี-29 จะไม่ออกบินในวันที่ 11 สิงหาคม (เพราะสภาพอากาศแย่) เป็นถ้อยแถลงว่าการหยุดยิงยังอยู่ระหว่างใช้บังคับ เพื่อหลีกเลี่ยงการให้ญี่ปุ่นรู้สึกว่าฝ่ายสัมพันธมิตรได้ล้มเลิกความพยายามนำสันติภาพมาให้สำเร็จและเริ่มการทิ้งระเบิดอีกครั้ง ทรูแมนสั่งหยุดการทิ้งระเบิดเพิ่มเติมต่อจากนี้
คณะรัฐมนตรีญี่ปุ่นพิจารณาถึงคำตอบรับของฝ่ายสัมพันธมิตร และซูซูกิโต้ว่าต้องปฏิเสธและยืนหยัดว่าจะต้องมีการรับประกันอย่างหนักแน่นว่าจะคงระบบจักรพรรดิไว้ อานามิกล่าวย้อนกลับไปยังจุดยืนเดิมของตนว่าจะต้องไม่มีการบุกครองญี่ปุ่น หลังจากนั้น โทโงบอกกับซูซูกิว่าไม่มีความหวังที่ฝ่ายสัมพันธมิตรจะยื่นข้อเสนอที่ดีกว่านี้ได้ และคิโดะได้แสดงความปรารถนาของพระองค์ที่จะให้ญี่ปุ่นยอมจำนนแล้ว ในการประชุมกับจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ โยไนกล่าวถึงความกังวลเกี่ยวกับการก่อความไม่สงบที่กำลังเพิ่มขึ้น:
ผมคิดว่าเงื่อนไขนี้ไม่เหมาะสม แต่ระเบิดปรมาณูและการที่โซเวียตเข้าสู่สงครามนั้น อาจมองได้ว่าเป็นของขวัญจากพระผู้เป็นเจ้า หากมองเช่นนี้เราจะได้ไม่ต้องพูดว่าเราต้องออกจากสงครามเพราะสภาวการณ์ภายในของประเทศ
ในวันนั้น จักรพรรดิฮิโรฮิโตะแจ้งกับราชวงศ์ถึงการตัดสินใจยอมจำนน พระปิตุลา (ลุง) เจ้าชายยาซูฮิโกะ ตรัสถามถึงความจำเป็นในการดำเนินสงครามต่อไป หากไม่สามารถรักษาโคกูไต (อำนาจสูงสุดแห่งองค์จักรพรรดิ) ไว้ได้ พระองค์ทรงตอบเพียงว่า "แน่นอน"
การยอมจำนน

จักรพรรดิฮิโรฮิโตะพระราชทานหลายเหตุผลแก่สาธารณชนและฝ่ายทหารต่อการยอมจำนน โดยตรัสต่อสาธารณะว่า: "ศัตรูได้เริ่มใช้ระเบิดรูปแบบใหม่อันร้ายกาจที่สุด มีอำนาจทำลายล้างมหาศาลเกินคณานับ ... หากเรายังคงต่อสู้ต่อไป ไม่เพียงแค่ทำให้ชาติญี่ปุ่นเราต้องล่มสลายและหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ (obliteration) แต่จะเป็นการนำไปสู่การสูญสิ้นของอารยธรรมมนุษย์" และตรัสกับฝ่ายทหารโดยไม่ได้กล่าวถึง "ระเบิดรูปแบบใหม่อันร้ายกาจที่สุด" แต่ตรัสว่า "สหภาพโซเวียตได้เข้าร่วมสงครามต่อต้านเรา [และ] การเดินหน้าต่อสู้ ... จะ [เป็นภัยต่อ] สถาบันหลักของจักรวรรดิ"
การยอมจำนน > 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945: พระราชทานพระราชดำรัสยอมจำนนแก่กองทัพญี่ปุ่น

สองวันให้หลังที่จักรพรรดิฮิโรฮิโตะพระราชทานพระราชดำรัสยอมจำนนแก่ประชาชน พระองค์ยังพระราชทานพระราชดำรัสที่มีความสั้นกว่า "แก่นายทหารแห่งกองทัพจักรวรรดิ" ระบุว่า "เป็นระยะเวลากว่าสามปีและแปดเดือน นับตั้งแต่ที่เราได้ประกาศสงครามต่อสหรัฐและสหราชอาณาจักร ทหารเหล่ากองทัพบกและกองทัพเรือผู้กล้าได้ต่อสู้อย่างอาจหาญและสละชีพของตน ... ซึ่งเรามีความปิติเป็นยิ่ง แต่เมื่อสหภาพโซเวียตได้เข้าร่วมสงครามต่อต้านเรา การจะดำเนินการทัพต่อไปภายใต้สภาวการณ์ทั้งในและนอกนั้น เป็นเพียงแต่จะทำให้สถาบันหลักของจักรวรรดิตกอยู่ในภยันตรายจากสงครามโดยไม่จำเป็น เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น และแม้นจิตวิญญาณของกองทัพบกและกองทัพเรือแห่งจักรวรรดิที่แรงกล้าที่สุดอย่างไม่เคยมีมาก่อน และคำนึงถึงการธำรงรักษานโยบายแห่งชาติว่าเราจะสร้างสันติภาพร่วมกันกับสหรัฐ, สหราชอาณาจักร, สหภาพโซเวียต และฉงชิ่ง ... เราเชื่อในท่านทั้งหลายในฐานะนายทหารแห่งกองทัพจักรวรรดิ ว่าท่านจะปฏิบัติตามความปรารถนาของเรา ... ยอมทนในสิ่งที่ยากจะทนเพื่อให้สถาบันของชาติเราสืบต่อไปชั่วกัลปาวสานเทอญ"
การยอมจำนนและการต่อต้านเพิ่มเติม

พิธียอมจำนนที่เกิดขึ้นในเวลาเดียวกันไล่เลี่ยกันจัดเมื่อวันที่ 2 กันยายน บนเรือยูเอสเอส พอร์ตแลนด์ ที่อะทอลล์ชูก ซึ่งพลเรือโท จอร์จ ดี. เมอร์รีย์ ยอมรับการยอมจำนนหมู่เกาะแคโรไลน์จากนายทหารญี่ปุ่นชั้นผู้ใหญ่และข้าราชการฝ่ายพลเรือน
ภายหลังการลงนามตราสารยอมจำนน มีการจัดพิธียอมจำนนตามสถานที่ต่าง ๆ ที่ญี่ปุ่นยึดครองเหลืออยู่ในแปซิฟิก กองกำลังญี่ปุ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยอมจำนนในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 ที่ปีนัง 10 กันยายนที่ลาบวน 11 กันยายนที่รัฐรายาซาราวัก และ 12 กันยายนที่สิงคโปร์ พรรคก๊กมินตั๋งยึดอำนาจปกครองไต้หวันเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม จนกว่าจะถึง ค.ศ. 1947 นักโทษทุกคนที่สหรัฐและสหราชอาณาจักรจับจะถูกส่งกลับประเทศ และจนถึง ค.ศ. 1949 จีนยังคงจับนักโทษชาวญี่ปุ่นกว่า 60,000 คน บางคน เช่น โชโซ โทมินางะ ไม่ได้รับการส่งกลับประเทศจนถึงช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950
เกิดปัญหาการจัดสรรสวัสดิภาพของทหารผู้ยอมจำนนที่ยากจะจัดการ หลังการยอมจำนนของญี่ปุ่น ทหารบกญี่ปุ่นกว่า 5,400,000 นาย และทหารเรือญี่ปุ่น 1,800,000 นาย ถูกจับเป็นเชลยศึกโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับโครงสร้างพื้นฐานญี่ปุ่น ประกอบกับภาวะข้าวยากหมากแพงใน ค.ศ. 1946 ทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรประสบปัญหาการจัดการอาหารให้เชลยศึกและประชาชนชาวญี่ปุ่น
สถานะคู่สงครามระหว่างประเทศฝ่ายสัมพันธมิตรส่วนใหญ่และญี่ปุ่นสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการเมื่อสนธิสัญญาซานฟรานซิสโกมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1952 เป็นต้นมา ในวันเดียวกันที่สนธิสัญญานี้ใช้บังคับ ญี่ปุ่นได้ทำความตกลงสันติภาพอย่างเป็นทางการกับสาธารณรัฐจีนโดยลงนามในสนธิสัญญากรุงไทเป ญี่ปุ่นและสหภาพโซเวียตลงนามในปฏิญญาร่วมโซเวียต–ญี่ปุ่น ค.ศ. 1956 เป็นการสถาปนาสันติภาพระหว่างกันอย่างเป็นทางการสี่ปีให้หลัง
นายทหารญี่ปุ่น โดยเฉพาะที่ประจำอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ในแปซิฟิกปฏิเสธที่จะยอมจำนนไม่ว่าอย่างไร (เพราะเชื่อว่าการประกาศยอมจำนนเป็นโฆษณาชวนเชื่อ หรือเชื่อว่าการยอมจำนนจะเป็นการขัดต่อหลักความเป็นทหารญี่ปุ่น) บางคนอาจไม่รู้ถึงการยอมจำนนเลย เทรูโอะ นากามูระ นายทหารคนสุดท้ายที่ไม่ยอมแพ้ โผล่ออกมาจากที่ซ่อนลับซึ่งต่อมากลายเป็นอินโดนีเซียที่ประกาศเอกราชได้สำเร็จในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1974 ขณะที่นายทหารญี่ปุ่นอีกสองนายที่เข้าร่วมกองโจรคอมมิวนิสต์เมื่อสงครามสิ้นสุดลงยังคงต่อสู้ในภาคใต้ของไทยจนถึง ค.ศ. 1991
ดูเพิ่ม

ความขัดแย้งทางการเมืองในจักรวรรดิญี่ปุ่น
ความมหัศจรรย์ทางเศรษฐกิจหลังสงครามของญี่ปุ่น
การยอมจำนนของเยอรมนี
หนังสืออ่านเพิ่ม

Angel, Byron F. (2004). "Question 21/03 Warships Present at Tokyo Bay on 2 Sept 1945". Warship International. XLI (3): 229–31. ISSN 0043-0374.
Ford, Daniel (September 1995). "The Last Raid: How World War Two Ended". Air & Space Smithsonian. pp. 74–81. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 August 2004.
Glantz, David M. (February 1983). "August Storm: The Soviet 1945 Strategic Offensive in Manchuria". Fort Leavenworth, Kansas: Leavenworth Paper No.7, Command and General Staff College. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 July 2011. สืบค้นเมื่อ 31 May 2012.
Glantz, David M. (June 1983). "August Storm: Soviet Tactical and Operational Combat in Manchuria, 1945". Fort Leavenworth, Kansas: Leavenworth Paper No.8, Command and General Staff College. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 March 2003. สืบค้นเมื่อ 31 May 2012.
Glantz, David M. (Spring 1995). "The Soviet Invasion of Japan". Quarterly Journal of Military History. 7 (3).
Glantz, David M. (2003). The Soviet Strategic Offensive in Manchuria, 1945: 'August Storm'. Cass Series on Soviet (Russian) Military Experience. Routledge. ISBN 978-0-7146-5279-5.
Thomas, Gordon; Witts, Max Morgan (1978) [1977]. Enola Gay (1978 reprint ed.). New York: Pocket Books. ISBN 0-671-81499-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

Japanese Instruments of Surrender
ภาพยนตร์สั้น Japanese Sign Final Surrender สามารถดาวน์โหลดได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
"Footage of the Moment the Japanese Surrendered". Fall of Japan: In Color. Smithsonian Channel. 4 June 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 October 2021.
Minutes of private talk between British Prime Minister Winston Churchill and Marshal Joseph Stalin at the Potsdam Conference on 17 July 1945
Hasegawa, Tsuyoshi (1 August 2007). "The Atomic Bombs and the Soviet Invasion: What Drove Japan's Decision to Surrender?". The Asia-Pacific Journal. 5 (8). – Article ID 2501 – PDF เก็บถาวร 2024-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
35°21′17″N 139°45′36″E﻿ / ﻿35.35472°N 139.76000°E﻿ / 35.35472; 139.76000﻿ (World War II Surrender of Japan)
การยกพลของฝ่ายสัมพันธมิตรในเขตสงครามยุทธการแปซิฟิก เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1942 ถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945
เรือลาดตระเวนประจัญบานสร้างใหม่ ฮารูนะ อำปางลงที่ท่ายึดเรือในฐานทัพเรือเมืองคูเระเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม หลังการทิ้งระเบิดอย่างต่อเนื่อง
คณะรัฐมนตรีซูซูกิในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1945
พลเรือเอก คันตาโร ซูซูกิ เป็นผู้นำรัฐบาลญี่ปุ่นในฐานะนายกรัฐมนตรีในช่วงหลายเดือนสุดท้ายก่อนสงครามสิ้นสุดลง
รัฐมนตรีการต่างประเทศ ชิเงโนริ โทโง
นาโอตาเกะ ซาโต
การประชุมพ็อทซ์ดัม – ผู้ที่อยู่ในภาพ ได้แก่ เคลเมนต์ แอตต์ลี, เออร์เนสต์ เบวิน, วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ, โจเซฟ สตาลิน, วิลเลียม ดี. เลฮี, เจมส์ เอฟ. เบินส์, และ แฮร์รี เอส. ทรูแมน

การทิ้งระเบิดปรมาณูที่นางาซากิ
รัฐมนตรีการสงคราม โคเรจิกะ อานามิ
ใบปลิวที่โปรยลงมาเหนือญี่ปุ่นหลังการทิ้งระเบิดที่ฮิโรชิมะ ใบปลิวระบุว่า: ชาวญี่ปุ่นกำลังเผชิญกับฤดูใบไม้ผลิที่สำคัญอย่างยิ่งยวด ผู้นำทหารของคุณได้รับข้อเสนอการยอมจำนน 13 ข้อโดยฝ่ายสัมพันธมิตร 3 ประเทศ เพื่อสิ้นสุดสงครามที่ไม่ก่อผลดีนี้ลง ผู้นำกองทัพของพวกคุณเพิกเฉยต่อข้อเสนอนี้... สหรัฐได้พัฒนาระเบิดปรมาณู ซึ่งไม่เคยมีชาติไหนเคยทำมาก่อน และเราจะใช้ระเบิดที่น่าหวาดกลัวนี้ ระเบิดปรมาณู 1 ลูกมีพลังทำลายล้างเทียบเท่าเครื่องบินบี-29 2,000 ลำ
เค็นจิ ฮาตานากะ ผู้นำการรัฐประหาร
ชิซูอิจิ ทานากะ โน้มน้าวให้นายทหารผู้ก่อกบฏยอมถอยกลับ ทานากะฆ่าตัวตายเก้าวันให้หลัง

ทหารฝ่ายสัมพันธมิตรเฉลิมฉลองการยอมจำนนของญี่ปุ่นในปารีส
เรือประจัญบานฝ่ายสัมพันธมิตรในอ่าวซางามิ วันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1945
แมกอาร์เธอร์ที่พิธียอมจำนน ธงที่เพร์รีนำมาแสดงสามารถเห็นได้ในพื้นหลัง
สตาร์ วอร์ส (ภาพยนตร์)
การฉายและการวางจำหน่าย

สตาร์ วอร์ส ในช่วงแรกนั้นฉายในโรงภาพยนตร์ไม่กี่แห่ง จนกระทั่งได้มีการฉายในวงกว้างมากขึ้น จนกลายเป็นภาพยนตร์บ็อกซ์บลัสเตอร์และกลายเป็นความสำเร็จที่เป็นประวัติการณ์ของทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ ต่อมาได้การฉายใหม่และวางจำหน่ายโฮมวิดีโอ
การฉายและการวางจำหน่าย > การฉายใหม่ในโรงภาพยนตร์ > การเพิ่มชื่อตอน

ข้อความ เอพพิโซด 4 (Episode IV) และ ความหวังใหม่ (A New Hope) ปรากฏครั้งแรกบนหน้าปกหนังสือของบทภาพยนตร์ ดิอาร์ตออฟสตาร์ วอร์ส เมื่อปี ค.ศ. 1979 และมีการเพิ่มข้อความนี้ลงในข้อความคลานเปิดเรื่องในการฉายใหม่ แหล่งข้อมูลอย่างเป็นทางการระบุว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นในการฉายใหม่ในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1981
มีการเพิ่มชื่อตอนในข้อความคลานเปิดเรื่องใน สตาร์ วอร์ส 2 ฉายเมื่อปี ค.ศ. 1980 โดยระบุว่าเป็น "เอพพิโซด 5" ลูคัสเคยกล่าวว่า "สตาร์ วอร์ส เป็นเรื่องราวลำดับที่สี่ในมหากาพย์และมันควรถูกเรียกว่า 'สตาร์ วอร์ส, เอพพิโซด 4: ความหวังใหม่'" แต่เขาตัดระบบตัวเลขออกไปเพื่อไม่ให้ผู้ชมสับสน
การฉายและการวางจำหน่าย > การฉายในประเทศไทย

เนื่องจากรัฐบาลในสมัยนั้นต้องการปกป้องอุตสาหกรรมภาพยนตร์ภายในประเทศ ด้วยการขึ้นภาษีฟิล์มภาพยนตร์ต่างประเทศมากเกินกว่าปกติ ทำให้มีการลักลอบฟิล์มเข้ามาฉาย โดยเปลี่ยนชื่อภาพยนตร์เป็นชื่อภาษาอังกฤษว่า The War of The World (ชื่อเดียวกับภาพยนตร์เมื่อปี ค.ศ. 1953) และชื่อภาษาไทยว่า สงครามชิงจ้าวโลก จนกระทั่งได้มีการฉายอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1979 ในชื่อ สตาร์ วอร์ส
การตอบรับ > บ็อกซ์ออฟฟิศ

สตาร์ วอร์ส ยังคงเป็นหนึ่งภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จในด้านการเงินมากที่สุดตลอดกาล ภาพยนตร์เปิดตัวในวันพุธในโรงภาพยนตร์ 32 แห่ง ก่อนจะขยายเพิ่มเป็น 43 แห่งในวันศุกร์และทำเงิน 2,556,418 ดอลลาร์สหรัฐในหกวันแรกจนถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ของวันแห่งการรำลึก (12.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเทียบกับค่าเงินดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2023) ต่อมาก็ค่อย ๆ เพิ่มโรงฉายมากขึ้น โดยทำเงิน 7 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์หลังมีการฉายในวงกว้างมากขึ้น (35.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเทียบกับค่าเงินดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2023) สตาร์ วอร์ส ทำเงินแซง จอว์ส เป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในอเมริกาเหนือ หลังฉายแค่หกเดือน จนในที่สุดภาพยนตร์ก็ทำเงินในประเทศมากกว่า 220 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในระหว่างการฉายครั้งแรก (1.11 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเทียบกับค่าเงินดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2023) สตาร์ วอร์ส เข้าสู่การฉายทั่วโลกในช่วงปลายปี ค.ศ. 1978 และเมื่อรวมกับเงินที่ทำได้จากในประเทศและทั่วโลก  ภาพยนตร์ทำเงินทั้งหมด 410 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (1.699 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเทียบกับค่าเงินดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2018)
เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 ในขณะที่ภาพยนตร์ยังคงฉายอยู่ในโรงภาพยนตร์ 38 แห่งในสหรัฐ ภาพยนตร์ได้ขยายการฉายในโรงภาพยนตร์เป็น 1,744 แห่งทั่วประเทศเพื่อสรุปการอิ่มตัวของภาพยนตร์และสร้างสถิติใหม่ของการฉายในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ของสหรัฐที่ 10,202,726 ดอลลาร์สหรัฐ ยอดรวมของภาพยนตร์ก่อนการขยายโรงฉายฯ คือ 221,280,994 ดอลลาร์สหรัฐ การขยายทำเงินเพิ่มเติมที่ 43,774,911 ดอลลาร์สหรัฐ รวมกันแล้วเท่ากับ 265,055,905 ดอลลาร์สหรัฐ การฉายใหม่ในปี ค.ศ. 1979 (22,455,262 ดอลลาร์สหรัฐ), 1981 (17,247,363 ดอลลาร์สหรัฐ), และ 1982 (17,981,612 ดอลลาร์สหรัฐ) รวมกันแล้วภาพยนตร์ทำเงินในสหรัฐและแคนาดาที่ 323 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และรวมกับเงินที่ทำได้จากทั่วโลก ภาพยนตร์ทำเงินที่ 530 ล้านดอลลาร์สหรัฐ กลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุด จนกระทั่ง อี.ที. เพื่อนรัก ทำลายสถิติในปี ค.ศ. 1983
การตอบรับ > รางวัล

| องค์กร | สาขา | ผู้เสนอชื่อ | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| รางวัลออสการ์ | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | แกรี เคิร์ตซ์ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| รางวัลออสการ์ | ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | จอร์จ ลูคัส | เสนอชื่อเข้าชิง |
| รางวัลออสการ์ | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | อเล็ก กินเนสส์ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| รางวัลออสการ์ | บทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ย | จอร์จ ลูคัส | เสนอชื่อเข้าชิง |
| รางวัลออสการ์ | ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม | จอห์น มอลโล | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | ลำดับภาพยอดเยี่ยม | พอล เฮิร์ช | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | ลำดับภาพยอดเยี่ยม | มาร์เชีย ลูคัส | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | ลำดับภาพยอดเยี่ยม | ริชาร์ด ชิว | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม | จอห์น วิลเลียมส์ | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | ออกแบบงานสร้างยอดเยี่ยม | จอห์น แบร์รี | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | ออกแบบงานสร้างยอดเยี่ยม | นอร์แมน เรย์โนลด์ส | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | ออกแบบงานสร้างยอดเยี่ยม | เลสลี ดิลลีย์ | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | ออกแบบงานสร้างยอดเยี่ยม | โรเจอร์ คริสเตียน | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | บันทึกเสียงยอดเยี่ยม | ดอน แมกดูกัลล์ | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | บันทึกเสียงยอดเยี่ยม | เรย์ เวสต์ | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | บันทึกเสียงยอดเยี่ยม | บอบ มิงเลอร์ | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | บันทึกเสียงยอดเยี่ยม | เดเรก บอลล์ | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม | จอห์น สเตียร์ส | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม | จอห์น ไดก์สตรา | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม | ริชาร์ด เอดลันด์ | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม | แกรนต์ แมกคูน | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม | รอเบิร์ต บลาเลก | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ | รางวัลความสำเร็จเกียรติยศ | เบน เบิร์ตต์ | ชนะ |
ผลงานที่อ้างถึง

Baxter, John (1999). Mythmaker: The Life and Work of George Lucas (1st ed.). New York: William Morrow. ISBN 978-0-380-97833-5.
Bouzereau, Laurent (1997). Star Wars: The Annotated Screenplays (1st ed.). New York: Ballantine Books. ISBN 978-0-345-40981-2.
Brooker, Will (2009). BFI Film Classics: Star Wars. Palgrave Macmillan. ISBN 978-1844575541.[ลิงก์เสีย]
Guinness, Alec (1986). Blessings in Disguise. New York: Knopf. ISBN 0394552377.
Hearn, Marcus (2005). The Cinema of George Lucas. New York: Abrahams Books. ISBN 0-8109-4968-7.
Kaminski, Michael (2008) [2007]. The Secret History of Star Wars: The Art of Storytelling and the Making of a Modern Epic. Kingston, Ont.: Legacy Books Press. ISBN 978-0-9784652-3-0.
Pollock, Dale (1999). Skywalking: The Life and Films of George Lucas. New York: Da Capo Press. ISBN 0-306-80904-4.
Rinzler, J. W. (2007). The Making of Star Wars. New York: Ballantine Books. ISBN 978-0-345-49476-4.
Taylor, Chris (2015) [2014]. How Star Wars Conquered the Universe: The Past, Present, and Future of a Multibillion Dollar Franchise. Basic Books. ISBN 978-046509751-7.
ดูเพิ่ม

Paul Duncan (2020): The Star Wars Archives. 1977–1983, Taschen GmbH; Anniversary edition, ISBN 978-3836581172
George Lucas (Alan Dean Foster), Donald F. Glut & James Kahn (2017): Star Wars: Original Trilogy (Novelizations), Arrow, ISBN 978-1784759384
Bailey, T. J. (2005). Devising a Dream: A Book of Star Wars Facts and Production Timeline. Louisville, KY: Wasteland Press. ISBN 1-933265-55-8.
Blackman, W. Haden (2004). The New Essential Guide to Weapons and Technology, Revised Edition (Star Wars). New York: Del Rey. ISBN 0-345-44903-7.
Steven A. Galipeau (2001). The Journey of Luke Skywalker: An Analysis of Modern Myth and Symbol, Open Court, ISBN 978-0812694321
Sansweet, Stephen (1992). Star Wars: From Concept to Screen to Collectible. San Francisco: Chronicle Books. ISBN 0-8118-0101-2.
Westfahl, Gary (2000). Space and Beyond: The Frontier Theme in Science Fiction. California: Greenwood Press. ISBN 9780313308468.
แหล่งข้อมูลอื่น

Star Wars: Episode IV - A New Hope ที่สยามโซน
ผู้กำกับและเขียนบท จอร์จ ลูคัส กำลังอธิบายกับผู้ฟังเมื่อปี ค.ศ. 2007 ถึงความยากลำบากในการเสนอ สตาร์ วอร์ส ซึ่งได้รับการปฏิเสธอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่ง ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ ซื้อแนวคิดของภาพยนตร์ "แปลกเล็กน้อย" ของเขา
แผนของลูคัสในช่วงแรกคือต้องการจะซื้อสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์ แฟลชกอร์ดอน ภาพยนตร์ฉายเป็นตอนและการ์ตูนในช่วงทศวรรษ 1930 และ 1940
แกรี เคิร์ตซ์ ผู้อำนวยการสร้าง สตาร์ วอร์ส (ภาพในปี ค.ศ. 2002)
วิยะดา อุมารินทร์

| วิยะดา อุมารินทร์ |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: วิยะดา ตริยะกุล
ชื่ออื่น: หม่อมวิยะดา ยุคล ณ อยุธยา
เกิด: 19 มกราคม พ.ศ. 2498 (70 ปี) จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
คู่สมรส: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล (หย่า)
บุตร: หม่อมราชวงศ์มงคลชาย ยุคล
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2516-ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: พริ้ง – พริ้ง คนเริงเมือง (2521) อรอินทร์ – เมียหลวง (2521)
วิยะดา ตริยะกุล (เกิด 19 มกราคม พ.ศ. 2498) ชื่อเล่น อูม เป็นที่รู้จักในชื่อ วิยะดา อุมารินทร์ เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เข้าสู่วงการการแสดงในปี 2516 ได้เล่นหนังใหญ่เรื่องแรกคือ เทพธิดาโรงแรม (2517) ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล  ซึ่งได้รับความสำเร็จอย่างท่วมท้น ต่อจากนั้นในช่วงปี 2521–2531 หันมารับบทนางรองและนางร้ายในภาพยนตร์ และในช่วงปี 2522 ก็หันมารับเล่นละครเรื่องแรกคือ ร่มฉัตร แต่มาประสบความสำเร็จจริง ๆ ในปี 2523 กับละครเรื่อง พริ้ง คนเริงเมือง ทางช่อง 3
ประวัติ

วิยะดาเริ่มเข้าสู่วงการการแสดงในปี 2516 ได้เล่นหนังใหญ่เรื่องแรกคือ "เทพธิดาโรงแรม" ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ออกฉายในปี 2517 ซึ่งได้รับความสำเร็จอย่างท่วมท้น ต่อจากนั้นในช่วงปี 2521 - 2531 หันมารับบทนางรองและนางร้ายในภาพยนตร์ วิยะดาขึ้นชื่อว่าเป็นนักแสดงอุปนิสัยดี ร่าเริง เป็นที่รู้จักและยอมรับกันดีในวงการ และในช่วงปี 2522 วิยะดาก็หันมารับเล่นละครเรื่องแรกคือ "ร่มฉัตร" แต่มาประสบความสำเร็จจริงๆ ในปี  2523 กับละครเรื่อง "อีพริ้ง คนเริงเมือง" ทางช่อง 3 ซึ่งได้รับความสำเร็จถึงขนาดต้องทำเป็นเวอร์ชันภาพยนตร์ ทำให้วิยะดาได้กลับมาผงาดในบทนางเอกจอเงินอีกครั้ง 
ช่วงราวปี 2530 วิยะดาหันเหชีวิตย้ายไปอาศัยและทำธุรกิจในสหรัฐอเมริกา ประมาณ 10 ปี ถึงจุดอิ่มตัวจึงกลับมา และได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากแฟนหนังและละครช่วงนี้จึงได้เห็นวิยะดากลับมาเล่นละครอีกครั้ง ในปี 2540 จนถึงปัจจุบัน นับว่าเป็นนักแสดงอารมณ์ดีที่มีเสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์มาจนปัจจุบัน ในด้านชีวิตคู่ วิยะดาใช้ชีวิตโสดมาหลายปีแล้ว หลังจากตัดสินใจแยกทางเดินกับหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ซึ่งวิยะดาเคยมีฐานะเป็น หม่อมวิยะดา ยุคล ณ อยุธยา มาก่อน โดยแยกทางกันมากว่ายี่สิบปีแล้ว ซึ่งช่วงแรกเธอได้แสดงหนังถวายหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคลหลายเรื่องโดยหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ทรงเป็นคนปั้นวิยะดามาจนโด่งดังตั้งแต่เรื่องแรกในชีวิตการแสดงของวิยะดา ทำให้เกิดความใกล้ชิด จึงตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน ก่อนที่จะเลิกราต่อกันในที่สุด
จบการศึกษามัธยมศึกษาจาก โรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ และปริญญาตรีด้านภาพยนตร์จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา เป็นนักแสดงที่มีผู้คนชื่นชอบมากในประเทศไทยตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน
ด้านครอบครัว

วิยะดามีบุตรชาย 1 คน ซึ่งเป็นโอรสที่เกิดกับหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล คือ หม่อมราชวงศ์มงคลชาย ยุคล
ผลงานภาพยนตร์

เทพธิดาโรงแรม (2517)
ป่าทรายทอง (2518)
เทพบุตร (2518)
ทะเลฤๅอิ่ม (2519)
เทวดาเดินดิน (2519) รับบท น้อง
เจ็ดประจัญบาน (2520)
รักคุณเข้าแล้ว (2520)
ล่า (2520)
ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น (2520)
เมียหลวง (2521)
กาม (2521)
ตะวันอ้อมข้าว (2521)
น้องเมีย (2521)
หอหญิง (2521)
หมอตีนเปล่า (2521)
โรงเรียนดงนักเลง (2521)
ถึงอย่างไรก็รัก (2521)
แดร๊กคูล่าต๊อก (2522)
กำนันโพธิ์ (2522)
ไม่มีคำว่ารัก (2522)
แม่ค้าขายผัก (2522)
หัวใจวิปริต (2522)
บ้านไร่นาเรา (2522)
ไอ้คลั่งทะเลโหด (2522)
หมอเมืองพร้าว (2523)
เดิมพันชีวิต (2523)
ถึงอย่างไรก็รัก (2523)
แถมแหลกแจกสะบัด (2523)
เสือน้อย (2523)
เมียจำเป็น (2523)
สะใภ้นิโกร (2523)
ภูตพิศวาส (2523)
มหาหิน (2523)
อีพริ้งคนเริงเมือง (2524)
ชายสามโบสถ์ (2524)
หญิงก็มีหัวใจ (2524)
สิงโตคำราม (2524)
นกน้อย (2524)
เขยขัดดอก (2524)
ค่าน้ำนม (2524)
เจ้าพ่อภูเขียว (2524)
ดิน น้ำ ลม ไฟ (2524)
ผึ้งแตกรัง (2524)
ไอ้แก่น (2524)
แม่กาวาง (2524)
ลูกสาวจ่าโท (2524)
วันสังหาร (2524)
เมียสองต้องห้าม (2524)
จ้าวนรก (2525)
คุณนายซาอุ (2525)
เต้าฮวยเกศทิพย์ (2525)
บุญยัง จับกังกำลัง 2 (2525)
เสียงเพลงนักเลงโหด (2525)
พ่อค้าแม่ขาย (2525)
นี่หรือมนุษย์ (2525)
ดาวพระเสาร์ (2525) รับบท เดียวดาย
ราศีสิงห์เจ้าพระกาฬ (2525)
สี่คิงส์ (2525)
ลูกสาวย่าโม (2525)
มาดามยี่หุบ (2525)
พระเอกรับจ้าง (2525)
ปลากริมไข่เต่า (2525)
วังผาเดือด (2525)
น้ำพริกก้นถ้วย (2525)
เงิน เงิน เงิน (2526)
ดวงนักเลง (2526)
บางกระทิง (2526)
แผ่นดินเหล็ก (2526)
แม่หัวลำโพง (2526)
นักเลงข้าวนึ่ง (2526)
รักกันวันละนิด (2526)
ลูบคมพยัคฆ์ (2526) รับบท พิณทอง
สาวภูเขา (2526)
เสี่ยวอีหลี (2526)
เหยี่ยวดง (2526)
อย่าดีกว่า (2526)
อีสาวเมืองสิงห์ (2526)
สิงห์ตีนสั่ง (2526)
แม่ดอกกระถิน (2526)
มัทรีที่รัก (2526)
สิงห์ด่านเกวียน (2526)
สงครามปาก (2526)
นักเลงร้อยคม (2526) รับบท ฟ้ามุ่ย
สั่งมัจจุราช (2526)
อั้งยี่ (2526)
เพชรตัดเพชร (2527)
เพชรภูเรือ (2527)
พรหมสี่หน้า (2527)
ยอดนักเลง (2527)
สวนทางปืน (2527)
สวัสดีคุณนาย (2527)
ขอโทษที...ที่รัก (2527)
สาวใจแตก (2527)
โคตรคนจริง (2527)
เขี้ยวฉลาม (2527)
ไอ้งูเห่า (2528)
ฟ้ากำหนด (2528)
นักเลงสิบล้อ (2528)
ไม่ใหญ่อย่าอยู่ (2528)
นักร้องปืนโหด (2528)
อาจารย์คนใหม่ (2529)
ดวลปืน (2529)
สิงห์ต้องสู้ (2529)
ขุมทองนรก (2529)
สงครามร้อนรัก (2529)
ท้ายิง (2529)
ด่วนยะลา (2530)
คู่สร้าง คู่สม (2530)
สองตระกูลดิบ (2531)
ผัวใครก็ช่าง (2531)
นางอาย (2533)
บทรับเชิญในภาพยนตร์

ช่างมันฉันไม่แคร์ (2529)
สนิมสร้อย (2546)
สยิว (2546)
ผีช่องแอร์ (2547)
7 ประจัญบาน 2 (2548)
กระสือวาเลนไทน์ (2549)
ซิทคอม เฮง เฮง เฮง (2550) ตอน แม่จ๋า แจ็คโตแล้ว
เทวดาท่าจะเท่ง (2551)
ตอกตราผี (2553)
วงษ์คำเหลา (2553)
Bitter / Sweet (2553)
หมาแก่ อันตราย (2554)
ซิทคอม บ้านนี้มีรัก (2557)  ตอน สวัสดีจ้า..พนักงานคนใหม่ แสดงเป็น แม่ค้าขายส้มตำ
บุญเพ็งหีบเหล็ก (2558)
รักเป็นบ้า (2560)
รางวัลมหกรรมหนังเอเซียแปซิฟิก

ได้รับรางวัลมหกรรมหนังเอเชียแปซิฟิก จากเรื่อง "ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น" เมื่อปี 2520 จากบทหมอนวด
แหล่งข้อมูลอื่น

Viyada Umarin ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ชีวประวัติ วิยะดา อุมารินทร์ ที่เว็บไซต์ หนังดี.คอม
ชีวประวัติ วิยะดา อุมารินทร์ ที่ ฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
อำเภอพระยืน

| อำเภอพระยืน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phra Yuen
คำขวัญ: พระยืนคู่เมือง ลือเลื่องเสื่อไทย  ผ้าไหมและกันสาด สมเด็จอาจพุฒาจารย์ แลสราญแก่งกุดโดก
แผนที่จังหวัดขอนแก่น เน้นอำเภอพระยืน
พิกัด: 16°19′26″N 102°38′55″E﻿ / ﻿16.32389°N 102.64861°E﻿ / 16.32389; 102.64861
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 172.0 ตร.กม. (66.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 34,505 คน
 • ความหนาแน่น: 200.61 คน/ตร.กม. (519.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 40320
รหัสภูมิศาสตร์: 4003
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอพระยืน ถนนบ้านทุ่ม-มัญจาคีรี ตำบลพระยืน อำเภอพระยืน จังหวัดขอนแก่น 40320
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
พระยืน เป็นอำเภอขนาดกลางแห่งหนึ่งในจังหวัดขอนแก่น
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านฝางและอำเภอเมืองขอนแก่น
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองขอนแก่นและอำเภอบ้านแฮด
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านแฮดและอำเภอมัญจาคีรี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอมัญจาคีรี
ประวัติ

ท้องที่อำเภอพระยืนเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองขอนแก่น โดยปี พศ.2519 กระทรวงมหาดไทยได้แบ่งท้องที่อำเภอเมืองขอนแก่น รวม 3ตำบล คือ ตำบลพระยืน ตำบลพระบุ และตำบลบ้านโต้น ตั้งเป็นกิ่งอำเภอพระยืน ต่อมา ปี พศ.2530 ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอพระยืน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอพระยืนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 46 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | พระยืน |  |  |  | (Phra Yuen) |  |  |  | 15 หมู่บ้าน |  |
| 2. | พระบุ |  |  |  | (Phra Bu) |  |  |  | 8 หมู่บ้าน |  |
| 3. | บ้านโต้น |  |  |  | (Ban Ton) |  |  |  | 6 หมู่บ้าน |  |
| 4. | หนองแวง |  |  |  | (Nong Waeng) |  |  |  | 8 หมู่บ้าน |  |
| 5. | ขามป้อม |  |  |  | (Kham Pom) |  |  |  | 9 หมู่บ้าน |  |