stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สนามแรงบิด (วิทยาศาสตร์เทียม)
การใช้เงินทุนวิจัย

ผู้นำเสนอทฤษฎีสนามแรงบิดมีความพยายามเข้าหาเพื่อทำสัญญาโครงการขนาดใหญ่กับรัฐและการทหารหลายครั้ง เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1987 มีการร้องขอทุนจากกระทรวงกลาโหมของสหภาพโซเวียตเพื่อพัฒนา อุปกรณ์ตรวจจับอาวุธทางยุทธศาสตร์ประสิทธิภาพสูง (มิสไซล์ข้ามทวีป เรือดำน้ำนิวเคลียร์ ยานบิน ฯลฯ) อุปกรณ์ทำลายอาวุธทางยุทธศาสตร์ของศัตรูระยะไกลแบบไร้การสัมผัส; แผงช่องทางสื่อสารป้องกันการดักฟังไปกับวัตถุในอวกาศ บนโลก ใต้พิภพ และใต้น้ำ อุปกรณ์มือถือที่ทำงานบนหลักแรงโน้มถ่วง การใช้ผลสัมพันธ์ทาง จิตวิทยา-กายภาพ และ ชีวภาพ-ยา ในการสร้างผลกระทบต่อทหารและประชากร รัฐบาลโซเวียด ให้เงินทุน 500 ล้านรูเบิ้ลสำหรับงานวิจัยนี้ (ประมาณ 700 ล้านเหรียญสหรัฐตามอัตราแลกเปลี่ยนใน ค.ศ. 1987)
อีกตัวอย่างหนึ่งของการขอทุนวิจัยเช่นการทดลองใน ค.ศ. 1994 โดยกลุ่มวิจัยอิสระของรัสเซียภายใต้ชื่อ "VENT" (VEnture for Non-traditional Technologies)  ซึ่งอ้างว่าสามารถลดความต้านทานไฟฟ้าของทองแดงลงเหลือ 1/80 ของค่าความต้านทานตั้งต้นเมื่อนำมันไปผ่านเครื่องกำเนิดสนามแรงบิด (Torsion Field Generator) กลุ่มดังกล่าวได้ยื่นขอทุนจากรัฐบาลสหภาพรัสเซียเพื่อเปิดโรงงาน และสัญญาว่าจะสามารถประหยัดการใช้พลังงานลงได้จำนวนมาก ตัวอย่างของทองแดงที่ผ่าน และ ไม่ผ่านเครื่องกำเนิดสนามแรงบิดถูกนำไปทดสอบต่างหากภายใต้การสังเกตการณ์ของตัวแทนของ VENT และพบว่า ความต้านทานไฟฟ้าของทั้งสองตัวอย่างนอกจากจะเท่ากันแล้ว [ (2.08+/-0.02) ×10−7 Ωm และ (2.05+/-0.02) ×10−7 Ωm] ค่าความต้านทานของทั้งสองตัวอย่างยังเลวกว่าทองแดงที่ใช้ในอุตสาหกรรมเสียอีกด้วย (1.7×10−8 Ωm)
ใน ค.ศ. 2002 ได้มีการยื่นขอใบอนุญาตขุดเจาะน้ำมันในรัสเซียและอังกฤษโดยใช้เทคโนโลยี microlepton
ในประเทศไทย

ในประเทศไทย สภาวิจัยแห่งชาติ (วช. หรือ NRCT) อนุมัติงบประมาณ 4 ล้านบาท ใน พ.ศ. 2554 เพื่อสนับสนุนการวิจัย โครงการ การศึกษา ทดสอบ ประเมินผล และ สาธิตความเป็นไปได้ ในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสนามแรงบิด  โดยมี โดยมี ดร. สุธีวัน โล่สุวรรณ เป็นหัวหน้าโครงการ โครงการมีขอบเขตการศึกษาศึกษาความเป็นไปได้ในเชิงทฤษฎี และด้านปฏิบัติในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสนามแรงบิดในด้านพลังงาน ระบบการเดินทางขนส่ง และวิวัฒนาการทางการแพทย์ และสาธิตการประยุกต์ด้วยแบบจำลองระดับ ขนาดเล็ก หรือขนาดกลาง (Bench หรือ Pilot Scale) ซึ่งภายหลังได้ปรับลดขอบเขตการวิจัยโดยได้ตัดประเด็นเรื่องการแพทย์ลงและเน้นไปที่ด้านพลังงาน
โครงการมีการใช้พื้นที่ของ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในการจัดสัมมนาระดมทุน เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2555  ทำให้เกิดเป็นข้อสงสัยถึงความเกี่ยวพันของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยต่อการวิจัยสนามแรงบิด  อย่างไรก็ตาม ทางคณะวิทยาศาสตร์จุฬา ก็ได้มีข้อสังเกตถึงความผิดปรกติของงานวิจัยสนามแรงบิดนี้ และได้มีการสืบค้น ส่งจดหมายเวียนภายในองค์กร เพื่อเตือนถึงข้อน่าสงสัย ว่างานวิจัยสนามแรงบิดที่ใช้พื้นที่ของจุฬาเพื่อจัดสัมมนานี้ มีลักษณะน่าสงสัยจะเป็นวิทยาศาสตร์เทียม และหลีกเลี่ยงการเข้าไปข้องเกี่ยว
ประเด็นงานวิจัยสนามแรงบิด ได้รับการติดตามต่อเนื่องในเว็บไซต์พันทิป.คอม ห้องหว้ากอ  นำโดย ผศ.ดร.เจษฎา เด่นดวงบริพันธ์ อาจารย์ประจำภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนนำมาสู่ความสนใจของสื่อกระแสหลัก โดยในรายการ คมชัดลึก ตอน พลังงาน สูญตา...สูญเงิน ? ได้มีการสัมภาษณ์ รศ. พิชัย โตวิวิชญ์ อดีตหัวหน้าภาควิชาเคมี จุฬาฯ ผู้เป็น ประธานชุดตรวจสอบ งานวิจัยของ วช. และ เลขาธิการมูลนิธิวิทยาศาสตร์ไอน์สไตน์และเทสล่า และมี ข้อบ่งชี้เบื้องต้นว่า ผู้รับทุนวิจัยครั้งนี้ คือ ดร. สุธีฯ  และยืนยันความสัมพันธ์ได้ว่า กลุ่มบุคคล ผู้ขอทุน ผู้ตรวจสอบการให้ทุน และผู้ร่วมทำการวิจัย มีความเกี่ยวพันกัน และ อาจ มีความไม่โปร่งใสในการดำเนินการขอทุนในครั้งนี้
การตอบรับ

Russian Academy of Sciences (RAS) และองค์กรทางวิทยาศาสตร์อย่างเป็นทางการ ไม่ได้ให้การยอมรับ ประดิษฐกรรมหรือ ทฤษฎี ที่ส่งเสริมเรื่องดังกล่าว วงวิชาการไม่เห็นราคาที่จะยก อุปกรณ์ หรือ ทฤษฎีต้านแรงโน้มถ่วงของ ชือปอฟ ขึ้นมาเป็นประเด็นถกเถียง สิทธิบัตรของอุปกรณ์ ประดิษฐกรรม ดังกล่าวถูกปฏิเสธ เพราะอุปกรณ์เหล่านั้นขัดแย้งกับกฎทางฟิสิกส์ที่เป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว Anti-Pseudoscience Commission ของรัสเซีย นำโดย Prof. Rubakov ยังได้สอบสวน Shipov คณะกรรมการดังกล่าวตัดสินว่าทฤษฎีของ Shipov ผิดพลาดอย่างรุนแรง (ถึงขั้นน่าขบขัน) และตัดออกจากการให้ทุนของรัฐบาลรัสเซีย
ดูเพิ่ม

Edward P. Kruglyakov (2004). "Э.П.Кругляков. Чем угрожает обществу лженаука?" [How Is Pseudoscience A Threat To Society?] (PDF). Journal of Russian Academy of Sciences (ภาษารัสเซีย). 74 (1). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-07-22. สืบค้นเมื่อ 2012-12-17.
เดอะสตรีตพรอฟิตส์

| Street Profits |
| --- | --- |

ทีม
สมาชิก: Angelo Dawkins Montez Ford/Kenneth Crawford
ฉายา: Angelo Dawkins and Kenneth Crawford The Street Profits
ส่วนสูง: Dawkins: 6 ฟุต 5 นิ้ว (1.96 เมตร) Ford: 6 ฟุต 1 นิ้ว (1.85 เมตร)
น้ำหนัก รวม: 492 lb (223 kg) Dawkins: 260 lb (120 kg) Ford: 232 lb (105 kg)
เปิดตัว: March 16, 2016
ช่วงที่ ปรากฏตัว: 2016–present
เดอะสตรีตพรอฟิตส์ (The Street Profits) เป็นทีมนักมวยปล้ำสังกัด WWE สมาชิกประกอบด้วย Angelo Dawkins และ Montez Ford เป็นแชมป์แท็กทีมทริปเปิลคราวน์ทีมที่ 2 ของ WWE
แชมป์และรางวัล

Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 140 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2021 (Ford)
Ranked No. 152 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2021 (Dawkins)
Ranked No. 5 of the top 50 Tag Teams in the PWI Tag Team 50 in 2020
Evolve
Evolve Tag Team Championship (1 time)
WWE
WWE Raw Tag Team Championship (1 time)
WWE Tag Team Championship (2 times)
NXT Tag Team Championship (1 time)
Second WWE Tag Team Triple Crown Champions
RK-Bro-nament (2021)
Slammy Award (2 times)
Tag Team of the Year (2020)
Breakout Star of the Year (2020)
แหล่งข้อมูลอื่น

Angelo Dawkins ที่ WWE.com
Montez Ford ที่ WWE.com
ยากิโซบะ

| --- | --- |

ประเภท: บะหมี่ญี่ปุ่น
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก:   บะหมี่ (ทำจากแป้งสาลี)  ซอสวุร์สเตอร์เชอร์  เนื้อหมูหรือเนื้อไก่  ผัก (กะหล่ำปลี หอมใหญ่หรือแคร์รอต) 
 ตำราอาหาร: ยากิโซบะ   สื่อ: ยากิโซบะ
ยากิโซบะ (ญี่ปุ่น: yakisoba; โรมาจิ: 焼きそば, ผัดบักวีต) เป็นอาหารญี่ปุ่นประเภทบะหมี่ผัด ถึงแม้ว่าโซบะจะหมายถึงบักวีต แต่ในความเป็นจริงแล้ว เส้นยากิโซบะทำมาจากแป้งสาลีผสมไข่ไก่ คล้ายบะหมี่จีน เรียกว่า ชูกาเม็ง (中華麺)
ยากิโซบะมีที่มาจากเฉ่าเมี่ยน บะหมี่ผัดของจีน เริ่มแพร่หลายในร้านอาหารแผงลอยในญี่ปุ่นช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ยากิโซบะเตรียมได้จากการผัดเส้นชูกาเม็งกับเนื้อหมู ผัก (นิยมใช้กะหล่ำปลี หอมใหญ่หรือแคร์รอต) ผัดกับซอสยากิโซบะหรือซอสวุร์สเตอร์เชอร์ เกลือและพริกไทย โรยหน้าด้วยอาโอโนริ (ผงสาหร่าย) เบนิโชงะ (ขิงดอง) คัตสึโอบูชิ (ปลาแห้ง) และมายองเนส
ยากิโซบะสามารถรับประทานเป็นอาหารจานหลักและเครื่องเคียงในร้านสะดวกซื้อหรือบางเทศกาลของญี่ปุ่นมีการจำหน่ายขนมปังยาวคล้ายฮอตดอกที่ตรงกลางเสิร์ฟด้วยยากิโซบะ โรยหน้าด้วยขิงดองและมายองเนสด้านบน เรียกว่า ยากิโซบะปัง (焼きそばパン) ส่วนในเมืองโคกูระ จังหวัดฟูกูโอกะ มีการดัดแปลงนำเส้นอูดงมาใช้แทนเส้นบะหมี่ เรียกว่า ยากิอูดง (焼きうどん)
หลังปี ค.ศ. 1945 ชาวเมืองโอกินาวะประยุกต์นำวัตถุดิบที่ได้จากทหารอเมริกัน เช่น เส้นสปาเกตตี เนื้อกระป๋อง ซอสมะเขือเทศ ผักดองและมายองเนสมาปรุงเป็นยากิโซบะ โดยอาจผสมฮอตดอกหั่นเป็นชิ้น ร่วมกับเนื้อหมู เนื้อไก่ และแฮม
ระเบียงภาพ

โซบะเมชิ (ข้าวผัดยากิโซบะ)
ยากิอูดง
ยากิโซบะปัง
อินเทอร์เซเทอรา

เมอริเดียนทางขวาระบุโดยอินเทอร์เซเทอรา ทางด้านซ้ายโดยสนธิสัญญาตอร์เดซิยัส ตำแหน่งเมืองสมัยใหม่แสดงเพื่อเป็นการสร้างความเข้าใจของภาพเท่านั้น
อินเทอร์เซเทอรา (ละติน: Inter caetera; "ในงานอื่น ๆ") เป็นสารตราพระสันตะปาปาที่ออกโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1493 ที่มอบดินแดนทาง "ตะวันตกและใต้" ตั้งแต่ขั้วโลกเหนือถึงขั้วโลกใต้ที่เส้น 100 ลีกทางตะวันตกและใต้ของเกาะทั้งหมดของอะโซร์สหรือกาบูเวร์ดี ให้แก่สเปน (ราชบัลลังก์กัสติยาและราชบัลลังก์อารากอน)
แต่เนื้อหาของสารตราก็ยังไม่ชัดแจ้งถึงวัตถุประสงค์ของพระสันตะปาปาว่าจะประทาน "อุทิศ" อธิปไตยแก่สเปน หรือจะทรงมอบให้เป็นรัฐของสเปน (feudal infeodation) หรือจะทรงมอบอำนาจในการปกครอง (investiture) สารตราฉบับนี้จึงได้รับการตีความหมายกันไปต่างๆ ที่บางท่านก็เห็นว่าเป็นเพียงการมอบอำนาจในการเป็นเจ้าของและการครอบครองดินแดนให้แก่ประมุขตามกฎหมาย หรือความเห็นอื่นที่รวมทั้งราชบัลลังก์สเปนและผู้พิชิตดินแดนก็ตีความหมายอย่างกว้างที่สุดว่าเป็นมอบอำนาจอธิปไตยอย่างเต็มที่ให้แก่สเปน
อินเทอร์เซเทอราและสารตราฉบับอื่นที่คล้ายคลึงกัน รวมเรียกว่า "สารตราบริจาค" (Bulls of Donation)
แหล่งข้อมูลอื่น

English Translation of Inter Caetera เก็บถาวร 2008-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
English translation of Inter caetera
Papal Bull, Inter Caetera เก็บถาวร 2015-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชาวมายา

| --- | --- |
ธงของชาวมายา
สตรีชาวมายาในกัวเตมาลาสวมใส่ชุดดั้งเดิม
ประชากรทั้งหมด
ป. มากกว่า 11 ล้านคน' (2022) 
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
บางส่วนของพื้นที่ในปัจจุบันอย่าง กัวเตมาลา, เม็กซิโก, สหรัฐ, เบลีซ, ฮอนดูรัส และเอลซัลวาดอร์
 กัวเตมาลา: 7,140,503 (2018)
 เม็กซิโก: 3,803,508 (2022)
 สหรัฐ: 500,000 (2011)
 เบลีซ: 30,107 (2010)
 เอลซัลวาดอร์: 11,000
 ฮอนดูรัส: 33,256 (2013)
ภาษา
ตระกูลภาษามายา, ภาษาอังกฤษ, ภาษาสเปน และคริออล
ศาสนา
ศาสนาคริสต์และศาสนามายา
ชาวมายา (Maya) เป็นกลุ่มภาษาศาสตร์ชาติพันธุ์ของชนเผ่าพื้นเมืองในมีโซอเมริกา อารยธรรมมายาโบราณก่อตัวขึ้นโดยกลุ่มคนเหล่านี้ และชาวมายาในปัจจุบันโดยทั่วไปจะสืบเชื้อสายมาจากผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในภูมิภาคประวัติศาสตร์ดังกล่าว ปัจจุบันพวกเขาอาศัยอยู่ในตอนใต้ของประเทศเม็กซิโก กัวเตมาลา เบลีซ และทางตะวันตกสุดของเอลซัลวาดอร์และ ฮอนดูรัส
"ชาวมายา" เป็นคำสมัยใหม่ที่ใช้เรียกผู้คนในภูมิภาคนี้ อย่างไรก็ตาม ในอดีตกลุ่มชนพื้นเมืองไม่ได้ใช้คำนี้กัน ไม่มีความรู้สึกร่วมกันเกี่ยวกับอัตลักษณ์หรือความสามัคคีทางการเมืองระหว่างประชากร สังคม และกลุ่มชาติพันธุ์ที่แตกต่างกัน เนื่องจากแต่ละกลุ่มต่างก็มีประเพณี วัฒนธรรม และอัตลักษณ์ทางประวัติศาสตร์เฉพาะของตนเอง
มีการประมาณกันว่าชาวมายาประมาณเจ็ดล้านคนอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้เมื่อต้นศตวรรษที่ 21 กัวเตมาลา ตอนใต้ของเม็กซิโก และ คาบสมุทรยูกาตัน เบลีซ เอลซัลวาดอร์ และ ฮอนดูรัสตะวันตก พื้นที่เหล่านี้สามารถรักษามรดกทางวัฒนธรรมโบราณอันหลงเหลืออยู่มากมายเอาไว้ได้
แอซีซัลเฟมโพแทสเซียม

| --- | --- |


ชื่อ
IUPAC name potassium 6-methyl-2,2-dioxo-2H-1,2λ6,3-oxathiazin-4-olate
ชื่ออื่น แอซีซัลเฟมเค แอซีเค
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 55589-62-3 Y
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ChEMBL: ChEMBL1351474 N
เคมสไปเดอร์: 55940 N
ECHA InfoCard: 100.054.269 
EC Number: 259-715-3
เลขอี: E950 (glazing agents, ...)
ผับเคม CID: 23683747
UNII: 23OV73Q5G9 Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID1030606 
 InChI InChI=1S/C4H5NO4S.K/c1-3-2-4(6)5-10(7,8)9-3;/h2H,1H3,(H,5,6);/q;+1/p-1 NKey: WBZFUFAFFUEMEI-UHFFFAOYSA-M N InChI=1/C4H5NO4S.K/c1-3-2-4(6)5-10(7,8)9-3;/h2H,1H3,(H,5,6);/q;+1/p-1Key: WBZFUFAFFUEMEI-REWHXWOFAT 
 SMILES [K+].C\C1=C\C(=O)[N-]S(=O)(=O)O1 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C4H4KNO4S
มวลโมเลกุล: 201.242   
ลักษณะทางกายภาพ: ผงผลึกสีขาว
ความหนาแน่น: 1.81 g/cm3
จุดหลอมเหลว: 225 องศาเซลเซียส (437 องศาฟาเรนไฮต์; 498 เคลวิน)
ละลายในน้ำ: 270 g/L at 20 °C
ความอันตราย
NFPA 704 (fire diamond):   1 1 0
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
แอซีซัลเฟมโพแทสเซียม (อังกฤษ: acesulfame potassium) หรือ แอซีซัลเฟมเค (acesulfame K) (K เป็นสัญลักษณ์ธาตุโพแทสเซียม) เป็นวัตถุให้ความหวานทดแทนน้ำตาล มีลักษณะเป็นผงผลึกสีขาว มีสูตรเคมีคือ C4H4KNO4S มีเลขอีคือ E950 ค้นพบในปี ค.ศ. 1967 โดยคาร์ล เคลาส์ (Karl Clauss) และฮารัลด์ เจนเซน (Harald Jensen) นักเคมีของบริษัทเฮิชสต์ (Hoechst AG)
แอซีซัลเฟมเคผสมในอาหาร เครื่องดื่มและเวชภัณฑ์หลายชนิด มีความหวานกว่าซูโครส (น้ำตาลทราย) 200 เท่า หวานเท่ากับแอสปาร์แตม หวานประมาณ 1/3 ของซูคราโลสและประมาณ 2/3 ของแซกคารีน แอซีซัลเฟมเคไม่เปลี่ยนรูปเมื่อถูกความร้อนหรืออยู่ในสภาวะกรด-เบส จึงมักใช้เป็นส่วนผสมในขนมอบหรือผลิตภัณฑ์ที่ต้องการเก็บรักษาไว้ได้นาน แต่แอซีซัลเฟมเคสามารถสลายกลายเป็นแอซีโทแอซีทาไมด์ที่เป็นพิษหากได้รับในปริมาณมาก ปริมาณที่ร่างกายรับได้ต่อวันของแอซีซัลเฟมเคคือ 15 มิลลิกรัม/กิโลกรัม/วัน
ถึงแม้องค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) จะอนุญาตให้ใช้แอซีซัลเฟมเคในอาหารได้ในปี ค.ศ. 1988 แต่มีการชี้ว่าการศึกษาเกี่ยวกับแอซีซัลเฟมเคยังน้อยเกินไปและแอซีซัลเฟมเคอาจเป็นสารก่อมะเร็ง อย่างไรก็ตาม FDA และหน่วยงานด้านอาหารและยาของสหภาพยุโรปได้ปฏิเสธข้อมูลเหล่านี้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แอซีซัลเฟมโพแทสเซียม
"Acesulfame Potassium - MSDS". Science Lab. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-03. สืบค้นเมื่อ 2016-10-22.
"Is Acesulfame Potassium Bad for Me?". Healthline.
สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา

| --- | --- |

ประเทศ:  ไทย
พื้นที่แพร่ภาพ:  ประเทศไทย
เครือข่าย: • ช่องโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมและเคเบิล  •ช่องโทรทัศน์ที่ไม่ใช้คลื่นความถี่
คำขวัญ: บ้านหลังใหญ่แห่งการเรียนรู้
สำนักงานใหญ่: ศูนย์เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ ถนนศรีอยุธยา แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร
แบบรายการ
ระบบภาพ: 1080i (16:9 HDTV)
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: ศูนย์เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้  กรมส่งเสริมการเรียนรู้ กระทรวงศึกษาธิการ
บุคลากรหลัก: รัชดา คลี่สุนทร ผู้อำนวยการ จารุพร พุทธวิริยากร หัวหน้าสถานีฯ
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 12 สิงหาคม พ.ศ. 2537 (30 ปี)
ลิงก์
เว็บไซต์: www.etvthai.tv
ออกอากาศ

เคเบิลทีวี
ทรูวิชั่นส์   เคเบิลท้องถิ่น: ช่อง 371
ทีวีดาวเทียม
ช่อง 371
พีเอสไอ จีเอ็มเอ็มแซท ไอเดียแซท อินโฟแซท ไทยแซท เคเอสทีวี ดีทีวี ไอพีเอ็ม: ช่อง 201
กู๊ด ทีวี: ช่อง 185
เคยู-แบนด์: 12687 V 30000
สื่อสตรีมมิง
EtvThai: ชมรายการสด
 
สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา หรือ อีทีวี (ETV) เป็นสถานีโทรทัศน์ของศูนย์เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ กรมส่งเสริมการเรียนรู้ กระทรวงศึกษาธิการ นำเสนอรายการเกี่ยวกับการศึกษา ทั้งระดับประถมศึกษา, มัธยมศึกษา และการศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) มีคำขวัญประจำสถานีว่า บ้านหลังใหญ่แห่งการเรียนรู้
ประวัติ

เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2537 คณะรัฐมนตรีลงมติอนุมัติให้กระทรวงศึกษาธิการ จัดทำโครงการทดลองจัดการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม เพื่อขยายโอกาส พัฒนาคุณภาพชีวิต และยกระดับมาตรฐานทางการศึกษา หลังจากนั้น กระทรวงศึกษาธิการ มีคำสั่งมอบหมายให้ กรมการศึกษานอกโรงเรียน (ปัจจุบันคือ กรมส่งเสริมการเรียนรู้) รับผิดชอบโครงการทดลองดังกล่าว มีกำหนดระยะเวลาระหว่างวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2537 จนถึงวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2542 โดยมูลนิธิไทยคมให้การสนับสนุน ในการจัดตั้งสถานีส่งแพร่ภาพ จนกระทั่งเริ่มทดลองออกอากาศ อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2537 และเริ่มออกอากาศจริงอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2542
การออกอากาศและช่องทางการรับชม

อีทีวี ออกอากาศเป็นประจำทุกวัน ระหว่างเวลา 06:00 - 24:00 น. (เช่นเดียวกับสถานีวิทยุศึกษา) ผ่านสัญญาณดาวเทียมไทยคม 6  ด้วยระบบออกอากาศดิจิทัล ในความถี่เคยู-แบนด์ สามารถรับชมได้ทางบริการโทรทัศน์บอกรับเป็นสมาชิก ทรูวิชันส์ ช่อง 371, เครือข่ายโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิลส่วนท้องถิ่น และทางออนไลน์ ผ่านเว็บไซต์ของอีทีวี
การออกอากาศและช่องทางการรับชม > เวลาออกอากาศ

พ.ศ. 2538 เปิดสถานีเวลา 14.00 ปิดสถานีเวลา 21.00
พ.ศ. 2546 เปิดสถานีเวลา 09.00 ปิดสถานีเวลา 22.00
พ.ศ. 2547 เปิดสถานีเวลา 07.00 ปิดสถานีเวลา 22.00
พ.ศ. 2549 เปิดสถานีเวลา 06.00 ปิดสถานีเวลา 22.00 ตามข้อเสนอของผู้รับชม
พ.ศ. 2551 เปิดสถานีเวลา 06.00 ปิดสถานีเวลา 00.00
พ.ศ. 2551 (กลางปี) เปิดสถานี 24 ชั่วโมงผ่านดาวเทียม Thaicom 2/5 KU band
พ.ศ. 2552 เปิดสถานีเวลา 06.00 ปิดสถานีเวลา 00.00
ติวเตอร์แชนเนล

ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 กระทรวงศึกษาธิการ ดำเนินโครงการ ติวเตอร์แชนเนล (Tutor Channel ปัจจุบันชื่อ สติวเดนต์ แชนแนล Student Channel) เพื่อนำไปสู่การออกอากาศผ่านโครงข่าย โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล ประเภทบริการสาธารณะ โดยกำหนดระยะเวลาดำเนินงานโครงการ ในระหว่างปี พ.ศ. 2552 - พ.ศ. 2555 ด้วยงบประมาณราว 6,000 ล้านบาท หลังจากนั้นจะมีความพร้อมในการออกอากาศภาคพื้นดิน ผ่านคลื่นความถี่ยูเอชเอฟ โดยระยะแรก เริ่มออกอากาศในรูปรายการโทรทัศน์ เป็นครั้งแรกเมื่อวันเสาร์ที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2552 ระหว่างเวลา 10:00 - 12:00 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย และคู่ขนานทางอีทีวี
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
ศูนย์เทคโนโลยีทางการศึกษา สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย กระทรวงศึกษาธิการ เก็บถาวร 2016-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชาวแฮซอเร

| --- | --- |
กลุ่มชาวแฮซอเรจากจังหวัดดายกุนดีมองดูคณะกองทัพวิศวกรสหรัฐสำรวจพื้นที่
ประชากรทั้งหมด
มากกว่า 8 ล้านคน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 อัฟกานิสถาน: 4 ล้าน (2009)
 ปากีสถาน: 1,550,000 รวมทั้ง 500,000 ในเควตตา
 อิหร่าน: 500,000
 ยุโรป: 130,000
 ออสเตรเลีย: 20,000 (2014)
 แคนาดา: 10,300
 อินโดนีเซีย: 3,800
ภาษา
ภาษาฮาซารากีกับภาษาดารี (เปอร์เซียตะวันออก)
ศาสนา
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม (ส่วนใหญ่นับถือชีอะฮ์ ส่วนน้อยนับถือซุนนี)
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวอายมอก, อุซเบก, ทาจิก 
แฮซอเร (เปอร์เซีย: هزاره, อักษรโรมัน: Hazāra; แม่แบบ:Lang-haz) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาเปอร์เซีย ซึ่งส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในภูมิภาคภูเขาของฮะซาระฮ์จาตในภาคกลางของประเทศอัฟกานิสถาน พวกเขาพูดภาษาเปอร์เซียสำเนียงฮาซารากี ซึ่งสามารถเข้าใจร่วมกันกับภาษาดารี หนึ่งในสองภาษาทางการของประเทศ
พวกเขาเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่จำนวนมากเป็นอันดับ 3 ของประเทศ และยังเป็นชนกลุ่มน้อยที่โดดเด่นในประเทศปากีสถาน ซึ่งมีประชากรระหว่าง 650,000 ถึง 900,000 คน แฮซอเรถือเป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ที่ถูกกดขี่มากที่สุดในประเทศอัฟกานิสถาน ซึ่งสืบไปตั้งแต่หลายทศวรรษ
อ่านเพิ่ม

Monsutti, Alessandro (2005). War and migration: Social networks and economic strategies of the Hazaras of Afghanistan. แปลโดย Patrick Camiller. Routledge, New York: Routledge. ISBN 978-0-415-97508-7.
Mousavi, Sayed Askar (1998) [1997]. The Hazaras of Afghanistan: An Historical, Cultural, Economic and Political Study. Richmond, New York: St. Martin's Press. ISBN 978-0-312-17386-9. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-08-04. สืบค้นเมื่อ 2021-09-21.
Frederiksen, Birthe; Nicolaisen, Ida (1996). Caravans and trade in Afghanistan: The changing life of the nomadic Hazarbuz. Carlsberg Foundation's Nomad Research Project. London: Thames and Hudson. ISBN 978-0-500-01687-9.
Poladi, Hassan (1989). The Hazāras. Stockton, California: Mughal Publishing Company. ISBN 978-0-929824-00-0.
Kakar, M. Hasan (1973). The pacification of the Hazaras of Afghanistan. New York: Afghanistan Council, Asia Society. OCLC 1111643.
Harpviken, Kristian Berg (1996). Political Mobilization Among the Hazara of Afghanistan: 1978–1992 (PDF). Rapportserien ved Sosiologi, Nr. 9 1996. Oslo: Institutt for Sosiologi, Universitetet i Oslo. ISBN 978-82-570-0127-8. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-09-27. สืบค้นเมื่อ 2011-04-27.
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
ชาวแฮซอเร ที่ Encyclopædia Iranica
Hazara tribal structure, Program for Culture and Conflict Studies, US Naval Postgraduate School
Peril and Persecution in Afghanistan
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ
กรมส่งเสริมการเรียนรู้

| --- | --- |
Department of Learning Encouragement
เครื่องหมายราชการ
ภาพรวมกรม
ก่อตั้ง: 24 มีนาคม พ.ศ. 2522; 45 ปีก่อน (2522-03-24)
กรมก่อนหน้า: กองการศึกษาผู้ใหญ่ กรมการศึกษานอกโรงเรียน สำนักงานบริหารงานการศึกษานอกโรงเรียน สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย
เขตอำนาจ: ทั่วราชอาณาจักร
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 319 วังจันทรเกษม ถนนราชดำเนินนอก แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300
บุคลากร: 19,839 คน (พ.ศ. 2566)
งบประมาณต่อปี: 11,310,688,600 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารกรม: ธนากร ดอนเหนือ, อธิบดี ชัยพัฒน์ พันธุ์วัฒนสกุล, รองอธิบดี เอกราช ชวีวัฒน์, รองอธิบดี ว่าง, รองอธิบดี
ต้นสังกัดกรม: กระทรวงศึกษาธิการ
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
กรมส่งเสริมการเรียนรู้ (อังกฤษ: Department of Learning Encouragement, DOLE) หรือย่อว่า สกร. เป็นส่วนราชการระดับกรม ในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ มีหน้าที่หน้าที่ดูแลรับผิดชอบเกี่ยวกับการจัดการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยในประเทศไทย ยกฐานะมาจากสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย  (กศน.) ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ เดิมก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2483 เป็นกองการศึกษาผู้ใหญ่ และจัดตั้งเป็นกรมครั้งแรก เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2522 ในชื่อ "กรมการศึกษานอกโรงเรียน" หรือที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายว่า "กศน."
ประวัติ > ยุคที่1 กองการศึกษาผู้ใหญ่

การศึกษาผู้ใหญ่ เริ่มมีอย่างเป็นทางการในปี 2483 โดยรัฐบาลในขณะนั้น ได้ให้มีการจัดตั้ง "กองการศึกษาผู้ใหญ่" สังกัด สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ เพื่อรับผิดชอบงานการศึกษาผู้ใหญ่โดยตรง และได้ริเริ่มโครงการรณรงค์การรู้หนังสือทั่วประเทศ พร้อมกับประกาศใช้กฎหมายบังคับให้ประชาชนผู้ไม่รู้หนังสือที่มีอายุระหว่าง 20 ถึง 45 ปี เสียค่าเล่าเรียนเป็นรายปี จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าเป็นผู้รู้หนังสือแล้ว ซึ่งโครงการรณรงค์ดังกล่าวประสบความสำเร็จพอสมควร แต่ต้องหยุดชะงักไปเนื่องจากสงครามโลกครั้งที่ 2
ประวัติ > ยุคที่2 กรมการศึกษานอกโรงเรียน

ต่อมา ได้มีการขยายโอกาสการศึกษาผู้ใหญ่อย่างกว้างขวางในช่วงปี 2513-2523 รัฐบาลจึงได้ยกฐานะกองการศึกษาผู้ใหญ่ ขึ้นเป็น "กรมการศึกษานอกโรงเรียน" ขึ้น เพื่อจัดการศึกษานอกโรงเรียนสำหรับประชาชนในวันที่ 24 มีนาคม 2522
ประวัติ > ยุคที่3 สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย

จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการปฏิรูประบบราชการ และมีการยุบรวมกรมต่าง ๆ ของกระทรวงศึกษาธิการจากเดิม 14 กรม เหลือเพียง 5 สำนักงาน ทำให้ กรมการศึกษานอกโรงเรียน ถูกยุบรวมเป็นสำนักงานบริหารงานการศึกษานอกโรงเรียน สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ต่อมาตามพระราชบัญญัติส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย พุทธศักราช 2551 สำนักฯ จึงปรับภารกิจเป็น "สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย" (อังกฤษ: Office of the Non-Formal and Informal Education : NFE)
ประวัติ > ยุคปัจจุบัน กรมส่งเสริมการเรียนรู้

กระทั่งวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2566 ราชกิจจานุเบกษาได้เผยแพร่ พระราชบัญญัติส่งเสริมการเรียนรู้ พ.ศ. 2566 โดยมีสาระสำคัญคือการยกเลิกพระราชบัญญัติส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย พ.ศ. 2551 และยกฐานะ สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย เป็น "กรมส่งเสริมการเรียนรู้" โดยให้มีผลบังคับใช้เมื่อพ้นไป 60 วันหรือตรงกับวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2566
หน่วยงานในสังกัด

กรมส่งเสริมการเรียนรู้ แบ่งส่วนราชการในกรม ดังนี้
กลุ่มเลขานุการกรม
กลุ่มการคลังและสินทรัพย์
กลุ่มบริหารบุคคลและนิติการ
กลุ่มพัฒนาคุณภาพและมาตรฐานการศึกษา
กลุ่มส่งเสริมกิจการการศึกษาและเครือข่าย
กลุ่มยุทธศาสตร์และแผนงาน
กลุ่มเทคโนโลยีดิจิทัลและสารสนเทศ
กลุ่มพัฒนาระบบการทดสอบ
กลุ่มตรวจสอบภายใน
กลุ่มพัฒนาระบบริหาร
ศูนย์เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้
สถานีวิทยุศึกษา
สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา
ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาการเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์ (ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ เอกมัย)
สำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้จังหวัด/กรุงเทพมหานคร (77 แห่ง)
ศูนย์ส่งเสริมการเรียนรู้อำเภอ/เขต (928 แห่ง)
ศูนย์ส่งเสริมการเรียนรู้ตำบล/แขวง (7,435 แห่ง)
ศูนย์การเรียนรู้ชุมชนชาวไทยภูเขา "แม่ฟ้าหลวง" (792 แห่ง)
ศูนย์การเรียนรู้ชุมชนชาวไทยมอแกน
ศูนย์ส่งเสริมการเรียนรู้กลุ่มเป้าหมายพิเศษ
ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนกาญจนาภิเษก (วิทยาลัยในวัง)
ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษารังสิต
สถาบันส่งเสริมและพัฒนานวัตกรรมการเรียนรู้
สถาบันการศึกษาทางไกล
สถาบันการศึกษาและพัฒนาต่อเนื่องสิรินธร
สถาบันส่งเสริมการเรียนรู้ภาค 5 ภาค (เหนือ, ตะวันออกเฉียงเหนือ, กลาง, ตะวันออก, ใต้)
ศูนย์วงเดือน อาคมสุรทัณฑ์
ศูนย์ฝึกและพัฒนาอาชีพเกษตรกรรม วัดญาณสังวรารามวรมหาวิหาร อันเนื่องมาจากพระราชดำริ
ศูนย์ฝึกวิชาชีพจังหวัดกาญจนบุรี "สามสงฆ์ทรงพระคุณ"
ศูนย์ฝึกและพัฒนาอาชีพราษฎรไทยบริเวณชายแดน (ศฝช.) (จังหวัดชุมพร เชียงราย ปัตตานี มุกดาหาร สระแก้ว สุรินทร์ อุตรดิตถ์)
ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา (16 จังหวัด) (กาญจนบุรี ขอนแก่น ตรัง พระนครศรีอยุธยา นครราชสีมา นครศรีธรรมราช นครสวรรค์ ลำปาง สระแก้ว สมุทรสาคร ยะลา อุบลราชธานี)
ศูนย์วิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมเพื่อการศึกษา จังหวัดร้อยเอ็ด
อุทยานวิทยาศาสตร์พระจอมเกล้า ณ หว้ากอ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กหน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงศึกษาธิการ |
| --- | --- | --- |
| กรม |  สำนักงานรัฐมนตรี  สำนักงานปลัดกระทรวง  สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน  สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา  สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา  กรมส่งเสริมการเรียนรู้  |  |
| องค์การมหาชน |  คุรุสภา  สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมสวัสดิการและสวัสดิภาพครูและบุคลากรทางการศึกษา  สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  สำนักงานลูกเสือแห่งชาติ  สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ  (องค์การมหาชน)  สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน)  สถาบันวิทยาลัยชุมชน  โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์  |  |
| อื่น ๆ |  สถานีวิทยุศึกษา  สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา  องค์การค้าของ สกสค.  |  |
| หน่วยงานในอดีต |  กรมสามัญศึกษา  สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา  |  |
  หมวดหมู่
สมชัย อัศวชัยโสภณ

| สมชัย อัศวชัยโสภณ> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 23 สิงหาคม พ.ศ. 2491 (76 ปี)
พรรคการเมือง: เพื่อไทย
คู่สมรส: กรชวัล อัศวชัยโสภณ

สมชัย อัศวชัยโสภณ เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดฉะเชิงเทรา 2 สมัย อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นอดีตประธานคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุและผู้พิการในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 สังกัดพรรคเพื่อไทย
ประวัติ

สมชัย อัศวชัยโสภณ หรือ เฮียเน้า เกิดเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2491 ที่อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา เขาสมรสกับ นาง กรชวัล อัศวชัยโสภณ มีบุตรได้แก่ พงศ์ศรัณย์ อัศวชัยโสภณ รองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร
สมชัย อัศวชัยโสภณ จบการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิต รัฐศาสตร์ (การปกครอง) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และศิลปศาสตรบัณฑิต จากสถาบันราชภัฏราชนครินทร์ รวมทั้งปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (นโยบายสาธารณะ) จากสถาบันราชภัฎสวนดุสิต