stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พายุหมุนเขตร้อนในแอตแลนติกใต้
ทฤษฎีเกี่ยวกับความถี่ของการปรากฏ

ช่วงก่อนเดือนเมษายน พ.ศ. 2534 เราคิดว่าพายุหมุนเขตร้อนนั้นไม่สามารถก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ได้ เนื่องจากลมเฉือนแนวตั้งที่มีกำลังแรงมากในบรรยากาศชั้นโทรโพสเฟียร์นั้นเป็นตัวยับยั้ง ร่องความกดอากาศต่ำที่เลื่อนต่ำลงมาหนึ่งถึงสององศาทางใต้จากเส้นศูนย์สูตร ก็ไม่ได้ห่างจากเส้นศูนย์สูตรจนจะทำให้แรงคอริออลิสช่วยเหลือให้เกิดการก่อตัวได้ อีกทั้งอุณหภูมิน้ำทะเลในเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้ก็เย็นเกินกว่าในเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือเกินไป
ในช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2534 การยืนยันเหล่านี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่ถูกต้อง เมื่อศูนย์เฮอร์ริเคนแห่งชาติของสหรัฐ ได้รายงานว่ามีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ด้านตะวันออก ในปีต่อ ๆ มา มีระบบพายุบางลูกที่มีการสงสัยว่ามันมีลักษณะบางอย่างที่ต้องจัดให้มันเป็นพายุหมุนเขตร้อน เช่น ระบบพายุในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2537 และเดือนมกราคม พ.ศ. 2547 ในช่วงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2547 มีพายุหมุนนอกเขตร้อนก่อตัวขึ้นแล้วเปลี่ยนผ่านมาเป็นพายุหมุนเขตร้อน จากนั้นได้พัดขึ้นฝั่งประเทศบราซิล ซึ่งมีความรุนแรงเป็นถึงพายุเฮอร์ริเคนระดับ 2 ตามมาตราเฮอร์ริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน ในขณะที่พายุดังกล่าวกำลังเป็นภัยคุกคามต่อรัฐซังตากาตารีนาของประเทศบราซิลอยู่นั้น หนังสือพิมพ์ได้เรียกพายุนี้ในพัดหัวข่าวว่า "Furacão Catarina" ซึ่งหมายถึง พายุเฮอร์ริเคนกาตารีนา (Furacão แปลว่า พายุเฮอร์ริเคน และ Catarina ที่เป็นชื่อของรัฐกาตารีนา หมายความถึง พายุเฮอร์ริเคนที่กำลังคุกคาม(รัฐ)กาตารีนา) หลังจากนั้นสื่อสากลก็ได้ติดตามระบบพายุดังกล่าวและเรียกพายุดังกล่าวว่า "Hurricane Catarina" ชื่อนี้จึงได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ
ในการประชุมเชิงปฏิบัติการสากลครั้งที่หกขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในเรื่องพายุหมุนเขตร้อน (IWTC-VI) เมื่อปี พ.ศ. 2549 มีการตั้งคำถามว่ามีพายุหมุนเขตร้อนหรือนอกเขตร้อนก่อตัวขึ้นภายในแอตแลนติกใต้ก่อนพายุกาตารีนาหรือไม่ พบว่าระบบพายุที่อาจเกิดขึ้นจริงนั้น ก่อตัวขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2513, มีนาคม พ.ศ. 2537, มกราคม พ.ศ. 2547, มีนาคม พ.ศ. 2547, พฤษภาคม พ.ศ. 2547, กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 และมีนาคม พ.ศ. 2549 และมีข้อเสนอแนะว่าควรพยายามค้นหาระบบพายุผ่านทางภาพถ่ายดาวเทียมและข้อมูลใจความสำคัญ อย่างไรก็ตาม มีการตั้งข้อสังเกตว่าความพยายามนี้อาจมีอุปสรรค เนื่องจากขาดภาพถ่ายดาวเทียมเหนือแอ่งนี้ในช่วงก่อนปี พ.ศ. 2509 การศึกษาได้รับการดำเนินการและถูกเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2555 ซึ่งสรุปว่ามีพายุหมุนกึ่งเขตร้อนในแอตแลนติกใต้จำนวน 63 ลูก ระหว่าง พ.ศ. 2500 ถึง 2550 ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 มีพายุกึ่งโซนร้อนก่อตัวขึ้นภายในแอ่ง และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2553 ก็มีพายุโซนร้อนก่อตัวขึ้น และได้รับชื่อว่า อะนีตา โดยศูนย์ลมฟ้าอากาศเอกชนและสาธารณะบราซิล ในปี พ.ศ. 2554 ศูนย์อุทกศาสตร์ กองทัพเรือบราซิลได้ริเริ่มการกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ที่ก่อตัวภายในพื้นที่รับผิดชอบไปจนถึงด้านตะวันตกของเส้นเมริเดียนที่ 20 องศาตะวันตก เมื่อพายุมีความเร็วลมต่อเนื่องอย่างน้อย 65 กม./ชม.
พายุที่เป็นที่รู้จักและผลกระทบ > พายุโซนร้อนอีบา

เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2562 พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นภายในร่องมรสุม บริเวณนอกชายฝั่งรัฐบาเยีย ประเทศบราซิล วันต่อมา พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อ อีบา (Iba) จากศูนย์อุทกศาสตร์ กองทัพเรือบราซิล ทำให้พายุนี้กลายเป็นระบบพายุโซนร้อนที่ก่อตัวขึ้นภายในแอ่ง นับตั้งแต่พายุโซนร้อนอะนีตาเมื่อปี พ.ศ. 2553 และกลายเป็นพายุลูกแรกที่ได้รับชื่อจากชุดรายชื่อของบราซิลด้วย
พายุที่เป็นที่รู้จักและผลกระทบ > พายุกึ่งโซนร้อนฌากัวร์

เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 พายุดีเปรสชันกึ่งเขตร้อนก่อตัวขึ้นทางตะวันออกของริโอเดจาเนโร ต่อมาได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุกึ่งโซนร้อน และได้รับชื่อว่า ฌากัวร์ (Jaguar) จากศูนย์อุทกศาสตร์ กองทัพเรือบราซิล
รายชื่อพายุ

ชื่อต่อไปนี้เป็นชื่อที่เผยแพร่โดยศูนย์อุทกศาสตร์ กองทัพเรือบราซิล และใช้เป็นชื่อพายุที่ก่อตัวภายในพื้นที่ทางตะวันตกของเส้นเมริเดียนที่ 20 องศาตะวันตก ทางใต้ของเส้นศูนย์สูตรภายในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ ถูกเผยแพร่ครั้งแรกในปี 2554 รายชื่อถูกขยายจากสิบชื่อเป็นสิบห้าชื่อในปี 2561 โดยชื่อจะเรียงตามลำดับตัวอักษร และใช้ต่อเนื่องกันไปโดยไม่คำนึงถึงปี ซึ่งชื่อของพายุหมุนเขตร้อนหรือกึ่งเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนออก
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  อารานี (Arani)  บาปู (Bapo)  การี (Cari)  เดนี (Deni)  เอซาอี (Eçaí) |  กวารา (Guará)  อีบา (Iba)  ฌากัวร์ (Jaguar)  กูรูมี (Kurumí)  มานี (Mani) |  โอคีรา (Oquira)  ปอฌีรา (Potira)  ฮาโอนี (Raoni) (ยังไม่ใช้)  อูบา (Ubá) (ยังไม่ใช้)  ยาเคกัน (Yakecan) (ยังไม่ใช้) |
ชื่อ กังบี (Kamby) ถูกแทนที่ด้วย กูรูมี (Kurumí) ในปี 2561 โดยไม่ถูกนำมาใช้
สถิติทางภูมิอากาศวิทยา

พายุหมุนเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนจำนวน 80 ลูก ถูกบันทึกไว้ในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ นับตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ซึ่งคล้ายกับฤดูพายุหมุนเขตร้อนในซีกโลกใต้ส่วนใหญ่ ที่พายุมักก่อตัวในระหว่างเดือนพฤษจิกายน ถึง พฤษภาคม
จำนวนพายุแบ่งตามเดือน
จำนวนพายุแบ่งตามทศวรรษ
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยพายุหมุนเขตร้อน
พายุหมุนเขตร้อน
การกำเนิดพายุหมุนเขตร้อน
รายการสถิติพายุหมุนเขตร้อน
รายชื่อพายุเฮอร์ริเคนในอเมริกาใต้
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก (พายุหมุนเขตร้อนในแอตแลนติกเหนือ)
ภาวะศูนย์สูตรแอตแลนติก
พายุหมุนคล้ายเขตร้อนในเมดิเตอร์เรเนียน
แอ่งพายุหมุนเขตร้อน
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์อุทกศาสตร์ กองทัพเรือบราซิล - ศูนย์อุตุนิยมวิทยาทะเล (โปรตุเกส)
ข้อมูลของ NOAA เกี่ยวกับพายุหมุนเขตร้อนในแอตแลนติกใต้ (อังกฤษ)
CIMSS Satellite Blog: "Another tropical cyclone in the South Atlantic Ocean?" (อังกฤษ)
Meteogroup Weathercast: พายุเฮอร์ริเคนก่อตัวในแอตแลนติกใต้อย่างไร? (อังกฤษ)
Satellite animation of the 1991 Angola tropical storm (อังกฤษ)
วีนัส วิลเลียมส์

วีนัส อีโบนี สตารร์ วิลเลียมส์ (อังกฤษ: Venus Ebony Starr Williams) เกิดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1980 เป็นนักเทนนิสอาชีพชาวอเมริกัน อดีตมือ 1 ของโลกทั้งในประเภทเดี่ยวและประเภทคู่ เธอได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในนักเทนนิสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล  เธอขึ้นเป็นอันดับ 1 จากการจัดอันดับของสมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิง (Women's Tennis Association) เป็นเวลา 19 สัปดาห์ (11 สัปดาห์ในประเภทเดี่ยวและ 8 สัปดาห์ในประเภทคู่) วิลเลียมส์ได้รับชัยชนะในการแข่งขันเทนนิสวิมเบิลดัน 5 ครั้ง ในปี ค.ศ. 2000, ค.ศ. 2001, ค.ศ. 2005, ค.ศ. 2007 และ ค.ศ. 2008 แต่มาแพ้ต่อเซเรนา วิลเลียมส์น้องสาวในการแข่งขันครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 
2009 เธอถือได้ว่ามีเกมส์การเล่นที่ดุดัน เกมเสิร์ฟที่หนักหน่วง การเล่นลูกหน้าเน็ตได้ดี และมีอาวุธเด็ดคือแบล็คแฮนด์สองมืออันทรงพลังนั่นเอง เธอประสบความสำเร็จในการแข่งขัน เทนนิสวิมเบิลดัน เป็นอย่างมาก นับตั้งแต่ ค.ศ.2000-2009 วีนัสผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศถึง 8 ครั้ง โดยความแชมป์ถึง 5 ครั้ง ส่วน 3 ครั้ง คนที่สามารถสยบเธอได้ในคอร์ตหญ้ามีเพียงคนเดียวเท่านั้นคือ เซเรน่า วิลเลี่ยมส์ น้องสาวของเธอนั่นเอง
ตั้งแต่เข้าร่วมใน WTA Tour ในปี ค.ศ. 1994 วิลเลียมส์ก็ได้รับชัยชนะ 67 ตำแหน่งที่รวมทั้ง 17 แกรนด์สแลม-7 ครั้งประเภทหญิงเดี่ยว, 8 ครั้งประเภทหญิงคู่, 2 ครั้งประเภทคู่ผสม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
วีนัส วิลเลียมส์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Venus Williams, National Press CLub 2010 เก็บถาวร 2013-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลอตโปลิชแอร์ไลน์

ปอลสกีแยลีแญลอตญิตแชลอต (โปแลนด์: Polskie Linie Lotnicze LOT) ดำเนินการในชื่อ ลอตโปลิชแอร์ไลน์ (อังกฤษ: LOT Polish Airlines) เป็นสายการบินประจำชาติโปแลนด์ โดยมีฐานบินหลักที่ท่าอากาศยานโชแปงในกรุงวอร์ซอ โดยเป็นหนึ่งในสมาชิกเครือข่ายพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์ ตั้งแต่ปี 2003 และเป็นหนึ่งในสายการบินที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
จุดหมายปลายทาง

ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 ลอตโปลิชแอร์ไลน์ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทาง 145 แห่งทั่วโลก
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 ลอตโปลิชแอร์ไลน์ได้ทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่างๆ ดังต่อไปนี้:
อีเจียนแอร์ไลน์
แอโรฟลอต
แอร์อัสตานา
แอร์บอลติก
แอร์แคนาดา
แอร์ไชนา
แอร์อินเดีย
แอร์มอลโดวา
แอร์นิวซีแลนด์
ออล นิปปอน แอร์เวย์
เอเชียนาแอร์ไลน์
ออสเตรียนแอร์ไลน์
โครเอเชียแอร์ไลน์
อียิปต์แอร์
เอ็ลอัล
เจ็ตบลูแอร์เวย์
ลุฟท์ฮันซ่า
ลักซ์แอร์
สแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม
สิงคโปร์แอร์ไลน์
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์
ตัปแอร์ปูร์ตูกัล
เตอร์กิชแอร์ไลน์
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2024 ลอตโปลิชแอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> B | ผู้โดยสาร> E+ | ผู้โดยสาร> E | ผู้โดยสาร> รวม | ผู้โดยสาร> อ้างอิง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โบอิง 737-800 | 6 | — | – | – | 186 | 186 |  |  |
| โบอิง 737 แมกซ์ 8 | 18 | 8 | – | – | 186 | 186 |  |  |
| โบอิง 777-200อีอาร์ | 1 | — | 30 | 24 | 239 | 293 |  | เช่าจากยูโรแอตแลนติกแอร์เวย์ |
| โบอิง 787-8 | 8 | — | 18 | 21 | 213 | 252 |  | ผู้ให้บริการายแรกในยุโรป |
| โบอิง 787-9 | 7 | — | 24 | 21 | 249 | 294 |  |  |
| เอ็มบราเออร์ อี170 | 5 | — | – | – | 76 | 76 |  | ลูกค้าเปิดตัว |
| เอ็มบราเออร์ อี175 | 13 | — | – | – | 82 | 82 |  |  |
| เอ็มบราเออร์ อี175 | 2 | — | VIP | VIP | VIP | VIP |  | เช่าเหมาลำถาวรให้กับกระทรวงกลาโหม |
| เอ็มบราเออร์ อี190 | 8 | — | – | – | 106 | 106 |  |  |
| เอ็มบราเออร์ อี195 | 16 | — | – | – | 112 | 112 |  |  |
| เอ็มบราเออร์ อี195 | 16 | — | – | – | 118 | 118 |  |  |
| เอ็มบราเออร์ อี195-อี2 | 3 | — | – | – | 136 | 136 |  |  |
| รวม | 86 | 8 |  |  |  |  |  |  |
ลอตโปลิชแอร์ไลน์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 11 ปี
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

ลอตโปลิชแอร์ไลน์เคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | จำนวน | เริ่มประจำการ | ปลดประจำการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แอโร เออี-45 | 3 | 1952 | 1957 | ใช้สำหรับเที่ยวบินแท็กซี่ |
| อานโตนอฟ อาน-24 | ไม่ทราบ | 1966 | 1991 | สั่งซื้อ 20 ลำในปี 1977 |
| อานโตนอฟ อาน-26 | ไม่ทราบ | 1974 | ไม่ทราบ | เช่าจากกองทัพอากาศโปแลนด์ ดำเนินการสำหรับลอตคาร์โก |
| เอทีอาร์ 42 | 13 | 2002 | 2013 | ทดแทนด้วยเดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-8-400 |
| เอทีอาร์ 72 | 10 | 1991 | 2014 | ทดแทนด้วยเดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-8-400 |
| โบอิง 737-300 | 4 | 1996 | 2005 |  |
| โบอิง 737-400 | 10 | 1993 | 2020 |  |
| โบอิง 737-500 | 12 | 1992 | 2012 |  |
| โบอิง 737-700 | 1 | 2019 | 2020 |  |
| โบอิง 767-200อีอาร์ | 2 | 1989 | 2008 | ทดแทนด้วยอิลยูชิน อิล-62 |
| โบอิง 767-300อีอาร์ | 7 | 1990 | 2013 | ทดแทนด้วยอิลยูชิน อิล-62 |
| บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ-700อีอาร์ | 2 | 2016 | 2020 | เช่าจากนอร์ดิสแค |
| บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ-900อีอาร์ | 12 | 2016 | 2020 | เช่าจากนอร์ดิสแค |
| เซสนา ยูซี-78 | ไม่ทราบ | 1946 | 1950 | 14 ลำซื้อต่อจากกองทัพอากาศสหรัฐภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง, ใช้ในเที่ยวบินฝึกซ้อมและเที่ยวบินแท็กซี่ |
| คอนแวร์ 240 | ไม่ทราบ | 1957 | 1966 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา แดช 8 คิว400 | 12 | 2015 | 2023 |  |
| ดักลาส ดีซี-2 | 3 | 1935 | 1939 |  |
| ดักลาส ดีซี-3 | ไม่ทราบ | 1946 | 1959 | เก้าลำซื้อต่อจากกองทัพอากาศสหรัฐภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง |
| ดักลาส ดีซี-8-62 | ไม่ทราบ | 1988 | 1988 |  |
| เอ็มบราเออร์ 145 | 14 | 1999 | 2011 |  |
| ฟอกเกอร์ 100 | ไม่ทราบ | 2016 | 2016 | เช่าจากคาร์แปทแอร์ |
| ฟอกเกอร์ เอฟ.7/1เอ็ม | 6 | 1929 | 1939 |  |
| ฟอกเกอร์ เอฟ.7/3เอ็ม | 13 | 1929 | 1939 |  |
| ยุงเคิร์ส เอฟ.13 | ไม่ทราบ | 1929 | 1936 |  |
| ยุงเคิร์ส ยู 52/3เอ็มจีอี | ไม่ทราบ | 1936 | 1939 | หนึ่งลำแลกกับยุงเคิร์ส เอฟ.13 จำนวนเก้าลำ |
| อิลยูชิน อิล-12บี | ไม่ทราบ | 1949 | 1957 |  |
| อิลยูชิน อิล-14พี | ไม่ทราบ | 1955 | 1961 |  |
| อิลยูชิน อิล-18 | ไม่ทราบ | 1961 | 1990 |  |
| อิลยูชิน อิล-62 | ไม่ทราบ | 1972 | 1992 |  |
| ลิซูนอฟ ลิ-2 | ไม่ทราบ | 1945 | 1969 | รุ่นของดักลาส ดีซี-3 ที่ผลิตในสหภาพโซเวียต |
| ล็อคฮีด แอล-10เอ อิเล็กตรา | ไม่ทราบ | 1936 | 1939 |  |
| ล็อคฮีด แอล-14เอช ซูเปอร์อิเล็กตรา | ไม่ทราบ | 1938 | 1940 |  |
| แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10-30 | ไม่ทราบ | 1994 | 1996 |  |
| พีดับเบิลยูเอส-24 | ไม่ทราบ | 1933 | 1939 |  |
| พีซีแอล.4 | ไม่ทราบ | 1933 | 1935 | อากาศยานโดยสารต้นแบบของโปแลนด์ หนึ่งลำสำหรับทดสอบ |
| พีซีแอล.44 วิเชอร์ | ไม่ทราบ | 1939 | 1939 | อากาศยานโดยสารต้นแบบของโปแลนด์ หนึ่งลำสำหรับทดสอบ |
| ซึนแคส แอ็สเออ.161/1 ลางเกอด็อก | ไม่ทราบ | 1947 | 1950 | ทั้งหมดถูกระงับการให้บริการในปี 1948 |
| ตูโปเลฟ ตู-134 | 5 | 1968 | 1994 |  |
| ตูโปเลฟ ตู-134เอ | 7 | 1968 | 1994 |  |
| ตูโปเลฟ ตู-154 | ไม่ทราบ | 1986 | 1995 | ทดแทนด้วยโบอิง 737 คลาสสิก |
| วิกเกอร์ส ไวเคานท์ | ไม่ทราบ | 1962 | 1967 |  |
| ยาโคเลฟ ยัค-40 | ไม่ทราบ | 1982 | 1989 |  |
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ

โบอิง 737 แมกซ์ 8 ของลอต
โบอิง 787-8 ของลอต
เอ็มบราเออร์ อี175 ของลอต
เอทีอาร์ 72 ของลอตในอดีต
โบอิง 737-500 ของลอตในอดีต
ดีเอชซี-8-400 ของลอตในอดีต
ดักลาส ดีซี-8 ของลอตในอดีต
อิลยูชิน อิล-62 ของลอตในอดีต ในภาพลำที่เกิดเหตุเที่ยวบินที่ 5055
ตูโปเลฟ ตู-154 ของลอตในอดีต
สมองมนุษย์
โครงสร้าง > กายวิภาคคร่าว ๆ

สมองของผู้ใหญ่หนักโดยเฉลี่ย 1.2-1.4 กก. นับเป็นเพียงแค่ 2% ของน้ำหนักร่างกาย
มีปริมาตรราว ๆ 1,260 ซม3 ในชาย และ 1,130 ซม3 ในหญิงแต่ก็จะต่างกันมากในบุคคลต่าง ๆ
ความแตกต่างทางประสาทระหว่างเพศไม่พบว่าสัมพันธ์อย่างชัดเจนกับระดับเชาวน์ปัญญาหรือค่าวัดประสิทธิภาพทางประชานอื่น ๆ
สมองใหญ่ประกอบด้วยซีกสมองสองข้าง เป็นส่วนใหญ่สุดของสมองและอยู่ทับโครงสร้างสมองอื่น ๆ
ส่วนนอกของซีกสมองคือ เปลือกสมอง เป็นเนื้อเทาซึ่งประกอบด้วยเซลล์ประสาทที่วางเป็นชั้น ๆ 
สมองแต่ละซีกจะแบ่งออกเป็น 4 กลีบ คือ กลีบหน้า กลีบข้าง กลีบขมับ และกลีบท้ายทอย
นักวิชาการบางพวกจัดว่ามีกลีบสมองอีก 3 กลีบคือ กลีบกลาง (central lobe) กลีบลิมบิก (limbic lobe) และกลีบอินซูลา (insular lobe)
สมองกลีบกลางประกอบด้วย precentral gyrus และ postcentral gyrus และจัดว่าเป็นกลีบสมองก็เพราะมีหน้าที่ต่างหาก
ก้านสมอง ซึ่งเหมือนกับก้านไม้ ต่อออกจากสมองใหญ่ทางข้างใต้โดยเริ่มต้นเป็นสมองส่วนกลาง
ก้านสมองรวมสมองส่วนกลาง พอนส์ และก้านสมองส่วนท้าย
หลังก้านสมองเป็นสมองน้อย
สมองใหญ่ ก้านสมอง สมองน้อย และไขสันหลังจะปกคลุมด้วยเยื่อหุ้ม 3 ชั้นที่เรียกว่า เยื่อหุ้มสมอง (meninges)
ชั้นบนสุดเป็นเยื่อดูราที่แข็งสุด
ชั้นกลางเป็นเยื่ออะแร็กนอยด์ และชั้นบางสุดและในสุดเป็นเยื่อเพีย
ระหว่างเยื่ออะแร็กนอยด์กับเยื่อเพียมีช่องใต้เยื่ออะแร็กนอยด์ (subarachnoid space)
และ subarachnoid cistern
ซึ่งมีน้ำหล่อสมองไขสันหลัง
เยื่อชั้นนอกสุดของเปลือกสมองเป็นเยื่อฐาน (basement membrane) ของเยื่อเพีย ซึ่งเรียกว่า glia limitans เป็นส่วนสำคัญของตัวกั้นระหว่างเลือดกับสมอง
สมองที่ยังเป็นอยู่นิ่มมาก มีลักษณะคล้ายวุ้นคล้ายกับเต้าหู้อ่อน
ชั้นเซลล์ประสาทต่าง ๆ ที่เปลือกสมองรวมกันเป็นเนื้อเทาของสมองใหญ่โดยมาก 
แม้จะเรียกว่าเนื้อเทา แต่ที่ยังเป็นอยู่ก็มีสีชมพูจนถึงสีเนื้อโดยหลอดเลือดฝอยและตัวเซลล์ประสาทเป็นเหตุ
ส่วนเขตใต้เปลือกสมองซึ่งลึกกว่าเป็นแอกซอนหุ้มปลอกไมอีลินรวมกันเป็นเนื้อขาว
เนื้อขาวมีปริมาตรประมาณครึ่งหนึ่งของสมอง
บริเวณต่าง ๆ ของสมอง แบ่งตามโครงสร้างและหน้าที่
สมองมนุษย์ผ่าในระนาบแบ่งซ้ายขวา (sagittal) แสดงเนื้อขาวของคอร์ปัสคาโลซัม
บริเวณสมองมนุษย์ที่มีหน้าที่ต่าง ๆ เส้นขาดแสดงบริเวณที่ปกติอยู่ในสมองซีกซ้าย
โครงสร้าง > กายวิภาคคร่าว ๆ > สมองน้อย

บทความหลัก: สมองน้อย
สมองน้อยแบ่งออกเป็นกลีบหน้า (anterior lobe) กลีบหลัง (posterior lobe) และ flocculonodular lobe
กลีบหน้าและหลังเชื่อมกันตรงกลางด้วย cerebellar vermis
เปลือกสมองน้อยด้านนอกบางกว่าเปลือกสมองใหญ่มาก และมีรอยพับแคบ ๆ เป็นแนวตัดขวางจำนวนมาก ซึ่งทำให้ดูต่างกับสมองส่วนอื่น ๆ
เมื่อมองจากด้านล่างระหว่างกลีบสองกลีบก็จะเห็นกลีบที่สามคือ flocculonodular lobe
สมองน้อยอยู่ที่ด้านหลังของโพรงกะโหลกศีรษะ (posterior cranial fossa) อยู่ใต้สมองกลีบท้ายทอย โดยแยกจากมันด้วยแผ่นใยประสาท cerebellar tentorium
สมองน้อยเชื่อมกับสมองส่วนกลางของก้านสมองด้วยเนื้อขาว superior cerebellar peduncle, เชื่อมกับพอนส์ด้วย middle cerebellar peduncle และเชื่อมกับก้านสมองส่วนท้ายด้วย inferior cerebellar peduncle
สมองน้อยประกอบด้วยแกนในที่เป็นเนื้อขาวและคอร์เทกซ์นอกที่เป็นเนื้อเทาซึ่งพับไว้เป็นอย่างดี
กลีบหน้าหลังของสมองน้อยดูเหมือนจะมีหน้าที่ประสานและทำให้ราบรื่นซึ่งการเคลื่อนไหว (motor movement) ที่ซับซ้อน และ flocculonodular lobe มีหน้าที่เกี่ยวกับการทรงตัว
โดยอาจมีหน้าที่อย่างอื่นทางประชาน พฤติกรรม และการเคลื่อนไหวที่นักวิชาการยังไม่เห็นพ้องกัน
โครงสร้าง > กายวิภาคคร่าว ๆ > ก้านสมอง

บทความหลัก: ก้านสมอง
ก้านสมองอยู่ใต้สมองใหญ่ ประกอบด้วยสมองส่วนกลาง พอนส์ และก้านสมองส่วนท้าย
อยู่ที่ด้านหลังของกะโหลกศีรษะ (posterior cranial fossa) ตั้งอยู่ที่ฐานกะโหลกซึ่งเรียกว่า clivus 
และเอียงลงไปยุติที่ฟอราเมนแมกนัม ซึ่งเป็นช่องใหญ่ในกระดูกท้ายทอย
ส่วนที่ยื่นลงออกจากส่วนนี้เรียกว่า ไขสันหลัง
ซึ่งป้องกันด้วยกระดูกสันหลัง
เส้นประสาทสมอง 10 คู่จาก 12 คู่
ออกมาจากก้านสมองโดยตรง
ก้านสมองยังมีนิวเคลียสประสาทสมอง (cranial nerve nucleus) นิวเคลียสประสาทนอกส่วนกลาง (peripheral nerve nucleus) และนิวเคลียสประสาทที่มีหน้าที่ควบคุมกระบวนการสำคัญต่าง ๆ รวมทั้งการหายใจ การเคลื่อนไหวของตา และการทรงตัว
ส่วน reticular formation ซึ่งเป็นเครือข่ายนิวเคลียสประสาทซึ่งไร้ขอบเขตที่ชัดเจน ทอดไปตามยาวของก้านสมองทั้งหมด
ลำเส้นใยประสาทหลายลำ ซึ่งส่งข้อมูลจากเปลือกสมองไปยังร่างกายที่เหลือและลำเส้นใยประสาทจากร่างกายที่ส่งไปยังเปลือกสมอง ล้วนผ่านก้านสมอง
โครงสร้าง > จุลกายวิภาค (microanatomy)

สมองมนุษย์โดยหลักประกอบด้วยเซลล์ประสาท เซลล์เกลีย เซลล์ต้นกำเนิดประสาท (neural stem cell) และหลอดเลือด
ประเภทเซลล์ประสาทรวมทั้งอินเตอร์นิวรอน, เซลล์พีระมิดรวมทั้งเซลล์เบ็ตซ์, เซลล์ประสาทสั่งการ (เซลล์สั่งการบนและล่าง) และเซลล์เพอร์คินจีในสมองน้อย
เซลล์เบ็ตซ์ใหญ่สุดโดยขนาด โดยอาจมีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่ถึง 100 ไมโครเมตร
สมองมนุษย์ผู้ใหญ่ประเมินว่ามีเซลล์ประสาท 86,000±8,000 ล้านตัว โดยมีเซลล์อื่น ๆ นอกเหนือจากนั้นประมาณเท่า ๆ กัน คือ 85,000±10,000 ล้านตัว
โดยเซลล์ประสาท 16,000 ล้านตัว (19%) อยู่ในเปลือกสมอง และ 69,000 ล้านตัว (80%) อยู่ในสมองน้อย
ประเภทต่าง ๆ ของเซลล์เกลียคือแอสโทรไซต์ (รวม Bergmann glia 
ในสมองน้อย), โอลิโกเดนโดรไซต์, ependymal cell
(รวม tanycyte), 
radial glial cell, 
microglia 
และประเภทย่อยของ oligodendrocyte progenitor cell 
ในบรรดาเซลล์เกลีย แอสโทรไซต์ใหญ่สุด
เป็นเซลล์รูปดาว
ที่มีส่วนยื่นจำนวนมากออกจากตัว
ส่วนยื่นบางส่วนไปยุติติดกับผนังหลอดเลือดฝอย
เยื่อ glia limitans ใต้เยื่อเพียเหนือเปลือกสมองทำมาจากปลายส่วนยื่นของแอสโทรไซต์ มีหน้าที่อย่างหนึ่งคือบรรจุเซลล์สมองไว้
แมสต์เซลล์เป็นเซลล์เม็ดเลือดขาวที่ทำการเป็นส่วนของระบบภูมิคุ้มกันทางประสาท (neuroimmune system) ในสมอง
โดยอยู่ในโครงสร้างต่าง ๆ มีเยื่อหุ้มสมองเป็นต้น
มันอำนวยการตอบสนองของภูมิคุ้มกันในระบบประสาทต่อการอักเสบและช่วยบำรุงรักษาตัวกั้นระหว่างเลือดกับสมอง (BBB) โดยเฉพาะในบริเวณสมองที่ไม่มี BBB
มันทำหน้าที่ทั่วไปที่คล้ายกันทั้งในร่างกายและในระบบประสาทกลาง เช่น ก่อและควบคุมการตอบสนองเป็นอาการแพ้ ตอบสนองทางภูมิคุ้มกันทั้งแบบโดยกำเนิดและแบบปรับตัว หน้าที่เกี่ยวกับภูมิต้านตนเองและการอักเสบ
มันทำหน้าที่เป็นเซลล์ปฏิบัติงาน (effector cell) หลัก
ที่ทำให้จุลชีพก่อโรคมีผลต่อการส่งสัญญาณทางเคมีชีวภาพระหว่างทางเดินอาหารกับระบบประสาทกลางได้
ยีนประมาณ 400 ยีนพบเฉพาะแต่ในสมอง
เซลล์ประสาททั้งหมดแสดงออกยีน ELAVL3 เซลล์พีระมิดแสดงออกยีน NRGN และ REEP2
อินเตอร์นิวรอนแสดงออกยีน GAD1 ซึ่งจำเป็นในชีวสังเคราะห์ของสารสื่อประสาทกาบา
โปรตีนที่เซลล์เกลียแสดงออกรวมโปรตีนที่ใช้เป็นตัวบ่งชี้แอสโทรไซต์คือ GFAP และ S100B
โอลิโกเดนโดรไซต์แสดงออกโปรตีน MBP และแสดงออก transcription factor คือ OLIG2
โครงสร้าง > น้ำหล่อสมองไขสันหลัง (cerebrospinal fluid)

น้ำหล่อสมองไขสันหลัง (cerebrospinal fluid ตัวย่อ CSF) เป็นน้ำ transcellular fluid
ที่ไหลเวียนรอบสมองในช่องใต้เยื่ออะแร็กนอยด์ (subarachnoid space) ในระบบโพรงสมอง และในช่องกลาง (central canal)
ของไขสันหลัง
และยังมีอยู่ในช่องใต้เยื่ออะแร็กนอยด์ (subarachnoid space) ที่เรียกว่า subarachnoid cisterns อีกด้วย
โพรงสมองทั้งสี่ คือโพรงสมองข้างทั้งคู่ โพรงสมองที่สาม และโพรงสมองที่สี่ล้วนมีข่ายหลอดเลือดสมอง (choroid plexus) ที่ผลิตน้ำหล่อสมองไขสันหลัง
โพรงสมองที่สามอยู่ที่แนวกลาง (midline) และเชื่อมกับโพรงสมองข้างด้วยช่องระหว่างโพรงสมองคือ interventricular foramina
ท่อเดี่ยวคือ cerebral aqueduct ที่อยู่ระหว่างพอนส์กับสมองน้อย เชื่อมโพรงสมองที่สามกับที่สี่
ช่องสามช่อง คือรูด้านใน (medial aperture) และรูด้านข้าง (lateral aperture) สองข้าง ระบาย CFS ออกจากโพรงสมองที่สี่เข้าไปใน cisterna magna ซึ่งเป็น cistern หลักอันหนึ่ง
จากจุดนี้ CSF จะไหลเวียนรอบสมองและไขสันหลังในช่องใต้เยื่ออะแร็กนอยด์ซึ่งอยู่ระหว่างเยื่ออะแร็กนอยด์กับเยื่อเพีย
ณ ขณะใดขณะหนึ่ง จะมี CSF ประมาณ 150 มล. โดยมากภายในช่องใต้เยื่ออะแร็กนอยด์
CSF จะสร้างใหม่และดูดคืนอยู่ตลอดเวลาโดยจะเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดทุก ๆ 5-6 ชม.
ระบบระบายน้ำเหลืองในสมองเรียกว่า glymphatic system (ระบบน้ำเหลืองในประสาท)
ทางเดินของระบบน้ำเหลืองในประสาททั่วสมองรวมทางระบายน้ำของ CSF และหลอดน้ำเหลืองในเยื่อสมอง (meningeal lymphatic vessel)
ซึ่งวิ่งขนานไปกับโพรงหลอดเลือดดำในเยื่อดูรา (dural sinus)
กับหลอดเลือดสมอง
ระบบนี้ระบายสารน้ำแทรกจากเนื้อเยื่อในสมอง
โครงสร้าง > ระบบเลือด

หลอดเลือดแดง internal carotid arteries
ส่งเลือดซึ่งมีออกซิเจนไปที่ด้านหน้าของสมอง ส่วนหลอดเลือดแดง vertebral arteries ส่งเลือดไปที่ด้านหลัง
หลอดเลือดสองส่วนนี้มาบรรจบกันที่ circle of Willis อันเป็นวงแหวนเชื่อมหลอดเลือดแดงซึ่งอยู่ในช่อง interpeduncular cistern
ระหว่างสมองส่วนกลางกับพอนส์
หลอดเลือดแดง internal carotid arteries เป็นสาขาของ common carotid arteries
ซึ่งเข้าไปในกระดูกหุ้มสมองผ่านช่องแครอทิด (carotid canal)
วิ่งผ่านโพรงหลอดเลือดดำใต้ฐานสมอง (cavernous sinus) แล้วเข้าไปในช่องใต้เยื่ออะแร็กนอยด์
ต่อจากนั้นเข้าไปใน circle of Willis แล้วแตกสาขาออกมาเป็น anterior cerebral arteries สองเส้น
ทั้งสองเส้นวิ่งมาทางด้านหน้าแล้วขึ้นไปตามร่องตามยาว (longitudinal fissure) ซึ่งส่งเลือดไปที่ด้านหน้าและแนวกลาง (midline) ของสมอง
เส้นเลือดเล็กคือ anterior communicating artery หนึ่งเส้นหรือมากกว่านั้นจะเป็นตัวเชื่อม anterior cerebral artery สองเส้นหลังจากที่แยกออกเป็นสาขาไม่นาน
ส่วนเส้นเลือดหลักคือ internal carotid artery ก็จะมุ่งหน้าต่อไปโดยเรียกว่า middle cerebral artery
และวิ่งไปทางด้านข้างตามกระดูกสฟีนอยด์ของเบ้าตา ขึ้นไปถึงคอร์เทกซ์อินซูลา แล้วแตกออกเป็นสาขาสุดท้าย ๆ 
โดยตลอดเส้นก็มีสาขาแตกออกไป ๆ ด้วย
เส้นเลือดแดง vertebral artery เป็นสาขาที่แตกออกจากเส้นเลือดแดง subclavian artery ทั้งทางกายซีกซ้ายและซีกขวา
แล้วขึ้นผ่านช่องตามขวาง (transverse foramina)
ของกระดูกคอ (cervical vertebrae) 6 ข้อ 
แล้วเข้าไปในโพรงกะโหลกผ่านช่องฟอราเมนแมกนัม แต่ละเส้นจะอยู่ทางข้างของตน ๆ ข้างก้านสมองส่วนท้าย (เมดัลลา)
แต่ละข้างจะแตกสาขาเป็นเส้นเลือดสาขาหนึ่งใน 3 สาขาที่ส่งไปเลี้ยงสมองน้อย คือ posterior inferior cerebellar artery
เส้นเลือด vertebral artery จากสองข้างจะเชื่อมกันทางด้านหน้าตรงกลางของเมดัลลากลายเป็นเส้นเลือด basilar artery ซึ่งส่งสาขาต่าง ๆ ไปเลี้ยงเมดัลลาและพอนส์ และส่งสาขาอีกสองสาขา คือ anterior inferior cerebellar artery และ superior cerebellar artery ไปเลี้ยงสมองน้อย
ในที่สุด basilar artery จะแยกออกเป็น posterior cerebral artery สองเส้น
ซึ่งวิ่งตัดออกไปทางด้านข้าง วนข้าง superior cerebellar peduncle
ไปตามส่วนบนของ cerebellar tentorium
แล้วแตกสาขาส่งเไปเลี้ยงสมองกลีบขมับและกลีบท้ายทอย
posterior cerebral artery แต่ละเส้นจะส่งสาขา posterior communicating artery ไปเชื่อมกับ internal carotid artery
โครงสร้าง > ระบบเลือด > การระบายเลือด

เส้นเลือดดำ cerebral vein ระบายเลือดที่ไม่มีออกซิเจนออกจากสมอง
สมองมีเครือข่ายเส้นเลือดดำหลัก ๆ สองเครือข่าย คือ superior cerebral veins
ที่ผิวของสมองใหญ่ซึ่งมีสาขา 3 สาขา และ internal cerebral veins
เครือข่ายทั้งสองมีเส้นเลือดดำที่เชื่อมกัน
เส้นเลือดดำต่าง ๆ ในสมองระบายเลือดลงในโพรงหลอดเลือดดำในเยื่อดูรา ที่ใหญ่กว่า ซึ่งปกติอยู่ระหว่างชั้นของเยื่อดูราที่ปกคลุมกะโหลกอยู่
เลือดจากสมองน้อยและสมองส่วนกลางระบายลงใน great cerebral vein
ส่วนเลือดจากก้านสมองส่วนท้ายและพอนส์ระบายลงในที่ต่าง ๆ กัน คืออาจลงที่ spinal vein หรือ ใน cerebral vein ที่อยู่ติดกัน
เลือดในส่วนลึกของสมองระบายผ่าน venous plexus ลงในโพรงหลอดเลือดดำใต้ฐานสมอง (cavernous sinus) ด้านหน้า, ลงในโพรง superior petrosal sinus กับ inferior petrosal sinus ด้านข้าง และลงในโพรง inferior sagittal sinus ด้านหลัง
เลือดในส่วนนอกของสมองระบายลงในโพรงใหญ่คือ superior sagittal sinus ซึ่งอยู่ที่แนวกลาง (midline) เหนือสมอง
เลือดจากโพรงนี้รวมเข้ากับเลือดในโพรง straight sinus ณ confluence of sinuses
เลือดจากจุดนี้ระบายลงในโพรง transverse sinus ทางซ้ายและขวา
แล้วระบายลงในโพรง sigmoid sinus ซึ่งได้เลือดจากโพรงหลอดเลือดดำใต้ฐานสมอง, superior petrosal sinus และ inferior petrosal sinus
โดย sigmoid sinus ก็ระบายลงในหลอดเลือดดำใหญ่ คือ internal jugular vein
ต่อไป
โครงสร้าง > ระบบเลือด > ตัวกั้นระหว่างเลือดกับสมอง (BBB)

บทความหลัก: ตัวกั้นระหว่างเลือดกับสมอง
เส้นเลือดแดงที่ใหญ่กว่าในสมองล้วนส่งเลือดให้กับหลอดเลือดฝอยที่เล็กกว่า
หลอดเลือดเล็กสุดในสมองเหล่านี้ บุด้วยเซลล์ที่ยึดติดกันด้วยไทต์จังก์ชัน ดังนั้น น้ำจึงไม่สามารถซึมหรือรั่วออกในระดับเดียวกับที่เกิดในหลอดเลือดฝอยที่อื่น ๆ นี่เรียกว่า ตัวกั้นระหว่างเลือดกับสมอง (BBB)
เซลล์บุเส้นเลือดฝอยคือ pericyte
มีบทบาทสำคัญในการสร้างไทต์จังก์ชัน
แม้ BBB จะไม่ให้โมเลกุลขนาดใหญ่ซึมผ่าน แต่ก็ยังให้น้ำ คาร์บอนไดออกไซด์ ออกซิเจน และสารละลายในไขมัน (รวมทั้งยาระงับความรู้สึกและแอลกอฮอล์) ซึมผ่านได้โดยมาก
BBB ไม่มีที่ circumventricular organs ซึ่งเป็นโครงสร้างต่าง ๆ ในสมองที่ต้องตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงทางเคมีของน้ำในร่างกาย เช่น ต่อมไพเนียล, 
area postrema 
และบางส่วนของไฮโปทาลามัส
มีตั้วกั้นระหว่างเลือดกับน้ำหล่อสมองไขสันหลัง (blood-CSF barrier)
ที่ทำหน้าที่คล้าย BBB แต่อำนวยการขนส่งสารที่ต่างกันเข้าไปในสมองได้เพราะมีลักษณะโครงสร้างที่ต่างกัน