stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กรดมาโลนิก
ความสำคัญทางคลินิก

หากระดับกรดมาโลนิกที่เพิ่มขึ้นมาพร้อมกับระดับกรดเมทิลมาโลนิกสูงขึ้นด้วย อาจบ่งชี้ถึงโรคทางเมตาบอลิซึมที่เรียกว่าภาวะกรดมาโลนิกและกรดเมทิลมาโลนิกในปัสสาวะ (combined malonic and methylmalonic aciduria: CMAMMA) โดยการคำนวณอัตราส่วนระหว่างกรดมาโลนิกและกรดเมทิลมาโลนิกในพลาสมาเลือด จะสามารถแยกแยะ CMAMMA ออกจากภาวะกรดเมทิลมาโลนิกในเลือดแบบคลาสสิกได้
ชีวเคมี

กรดมาโลนิกเป็นซับสเตรตเริ่มต้นในกระบวนการสังเคราะห์กรดไขมันในไมโทคอนเดรีย (mitochondrial fatty acid synthesis: mtFASII) โดยกรดมาโลนิกจะถูกเปลี่ยนเป็นมาโลนิล-โคเอนไซม์เอ ผ่านเอนไซม์แอกซิล-โคเอนไซม์เอ ซินทิเทส ประเภท 3 (acyl-CoA synthetase family member 3: ACSF3)
กรดมาโลนิก เป็นตัวอย่างคลาสสิกของตัวยับยั้งแบบแข่งขัน (competitive inhibitor) สำหรับเอนไซม์ ซัคซิเนต ดีไฮโดรจีเนส คอมเพลกซ์ II (succinate dehydrogenase (complex II)) ในกระบวนการถ่ายทอดอิเล็กตรอนของการหายใจระดับเซลล์ (respiratory electron transport chain)
ซึ่งกรดมาโลนิกจะจับกับตำแหน่งออกฤทธิ์ (active site) ของเอนไซม์โดยไม่เกิดปฏิกิริยาใด ๆ ผ่านการแข่งขันกับซับสเตรตคือ ซัคซิเนต (succinate) แต่กรดมาโลนิกไม่มีหมู่ −CH2CH2− ซึ่งจำเป็นสำหรับกระบวนการดีไฮโดรจิเนชัน (dehydrogenation) การสังเกตนี้ช่วยให้นักวิทยาศาสตร์สามารถสรุปโครงสร้างของตำแหน่งออกฤทธิ์ในเอนไซม์ซิคซิเนต ดีไฮโดรจีเนสได้
การยับยั้งเอนไซม์ดังกล่าวส่งผลให้การหายใจระดับเซลล์ลดลง เนื่องจากกรดมาโลนิกเป็นส่วนประกอบตามธรรมชาติที่พบในอาหารหลายชนิด จึงมีอยู่ในร่างกายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม รวมถึงมนุษย์ด้วย
พระยาอรรคราชนารถภักดี (หวาด บุนนาค)
ครอบครัว > บุตรที่เกิดกับคุณหญิงบัว อรรคราชนารถภักดี ต.จ. ธิดาพระยาสมบัติวานิช (บุญศรี สมบัติศิริ)

มหาเสวกโท พระยาเดชานุชิต (หนา บุนนาค) (พ.ศ. 2408 - พ.ศ. 2489) ป.ช., ป.ม., ท.จ.ว., ว.ป.ร.3
นางจำเริญ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา (พ.ศ. 2410 - พ.ศ. 2446) สมรสกับ พันตรี หม่อมราชวงศ์สุวพรรณ สนิทวงศ์ (ดร.ใหญ่ สนิทวงศ์) มีบุตรคือ
- มหาอำมาตย์ตรี พระยาชลมารคพิจารณ์ (หม่อมหลวงพงศ์ สนิทวงศ์) สมรสกับ คุณหญิงติ๋ว ชลมารคพิจารณ์ (หม่อมหลวงหญิงติ๋ว ชุมสาย)
- หม่อมหลวงหญิงต้อม สนิทวงศ์
- อำมาตย์โท พระสุวพันธ์พิทยาการ (หม่อมหลวงเป้ สนิทวงศ์) ท.ม., ต.ช. สมรสกับ นางแจ่มศรี สุวพันธ์พิทยาการ (วิเศษกุล)
- หม่อมหลวงหญิงคลอง ไชยันต์ (สนิทวงศ์) เสกสมรสกับ พลเรือตรี หม่อมเจ้าถาวรมงคลวงศ์ ไชยันต์
- หม่อมหลวงหญิงรวง จรูญสนิทวงศ์ สมรสกับ หลวงจรูญสนิทวงศ์ (หม่อมหลวงจรูญ สนิทวงศ์)
- หม่อมหลวงหญิงฟ่อน ผดุงชีวิต (สนิทวงศ์) สมรสครั้งแรกกับ หลวงจรูญสนิทวงศ์ (หม่อมหลวงจรูญ สนิทวงศ์) สมรสครั้งที่สองกับ นายแจ้ ผดุงชีวิต
- หม่อมหลวงธัญญะ สนิทวงศ์
- หม่อมหลวงหญิงนวม สนิทวงศ์ สมรสครั้งแรกกับ หลวงศิริสมบัติ (พุ่ม โชติกะพุกกณะ) สมรสครั้งที่สองกับ หม่อมหลวงอุดม สนิทวงศ์
มหาอำมาตย์ตรี พระยาวิชยาธิบดี (แบน บุนนาค) ท.ม., ต.ช. (พ.ศ. 2411 - 27 เมษายน พ.ศ. 2465)
อำมาตย์ตรี พระเทพสงคราม (โต บุนนาค) ภ.ช., ภ.ม. (พ.ศ. 2413 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459) มีบุตรคือ
- เหลี่ยม บุนนาค
- แปลก บุนนาค
- ลี่ บุนนาค
คุณหญิงเพิ่ม พิพิธภักดี สมรสกับ อำมาตย์โท พระยาพิพิธภักดี ต.ม., จ.ช., ร.จ.พ.
มหาเสวกโท พระยาศรีธรรมศกราช (ปิ๋ว บุนนาค) ท.จ.ว., ป.ม., ท.ม., ร.จ.พ. (23 เมษายน พ.ศ. 2417 - 14 กันยายน พ.ศ. 2496)
อำมาตย์เอก พระยาวิสุทธิราชรังสรรค์ (ใหญ่ บุนนาค)
คุณหญิงผัน วิสูตรสาครดิษฐ์ ต.จ. สมรสกับ มหาอำมาตย์ตรี พระยาวิสูตรสาครดิษฐ์ (เทียน ประทีปะเสน) ท.จ., ม.ม., ร.จ.พ. (พ.ศ. 2410 - 30 กันยายน พ.ศ. 2458) มีบุตรคือ
- คุณหญิงเพี้ยง ชาติเดชอุดม ต.จ. (พ.ศ. 2443 - 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2575) สมรสกับ มหาเสวกตรี พระยาชาติเดชอุดม (หม่อมราชวงศ์โป๊ะ มาลากุล) ร.ว., ท.จ., ป.ม., ท.ช., ว.ป.ร.3 (12 มกราคม พ.ศ. 2434 - 3 มกราคม พ.ศ. 2509) มีบุตร คือ
- หม่อมหลวงหญิงปลื้มใจ ไพรัชพากย์ภักดี (มาลากุล)
- หม่อมหลวงปฤถา มาลากุล
- หม่อมหลวงหญิงปริยา มาลากุล
- หม่อมหลวงประกุล มาลากุล
- หม่อมหลวงหญิงประอร จักรพันธุ์ (มาลากุล) สมรสครั้งแรกกับ หม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ สมรสครั้งที่สองกับ หม่อมเจ้าการวิก จักรพันธุ์)
รองอำมาตย์เอก หลวงวินิจนราการ (เล็ก บุนนาค)
ครอบครัว > บุตรที่เกิดกับนางอิน บุนนาค

นางสาวแดง บุนนาค
นายโอ้ บุนนาค สมรสครั้งแรกกับนางสุ่น บุนนาค (นาคะนิธิ) บุตรีขุนภักดีสมบัติ (นิต นาคะนิธิ) มีบุตรคือ
1.รองอำมาตย์โท ขุนอนุสสรณสุขการ (เอื้อน บุนนาค) บ.ม. (5 มีนาคม พ.ศ. 2442 - 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481) อดีตสาธารณสุขจังหวัดสมุทรสงคราม มีบุตร 2 คน คือ
- นางธิดา บุนนาค (ประทิน บุนนาค) นักเขียนหนังสือแนวอีโรติคชื่อดัง
- นายอนุสร บุนนาค
2.นายสอาด บุนนาค
สมรสครั้งที่สองกับ นางผัน บุนนาค
3.นางอบ พรหมธน (บุนนาค) สมรสกับ ร้อยโทประจวบ พรหมธน
สมรสครั้งที่สามกับ นางทองขาว บุนนาค บุตรี นายเกิด นางหนูมั่น (เชื้อสายเจ้าลาวเวียงจันทน์)
4.นายพิศณุ บุนนาค (สำอางค์ บุนนาค)
5.นายอุดม บุนนาค
6.นางศิริวรรณ์ บุนนาค (อุไร บุนนาค) (21 ธันวาคม พ.ศ. 2465 - 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2550) สมรสครั้งแรกกับ นายอารี นุตะมาน สมรสครั้งที่สองกับ นายนิยม ทองชิตร์ มีบุตรคือ
- นางโสภี บุนนาค มีบุตรคือ
1.นายชินวรณ์ บุนนาค
2.นายสุภาณุ บุนนาค
- นางภัคจิรา บุนนาค มีบุตรคือ
1.นายกฤตภัค บุนนาค
7.นายอภิชาติ บุนนาค
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2439 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2439 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
แหล่งข้อมูล

http://www.bunnag.in.th/prarajpannuang047.html เก็บถาวร 2009-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.siamfreestyle.com/forum/index.php?act=ST&f=38&t=301%5Bลิงก์เสีย%5D
เขตเฉิงไห่

| เขตเฉิงไห่ 澄海区 เถ่งไฮ่ |
| --- | --- |
เขต
อดีตที่พำนักของเฉิน ฉือหง (陈慈黉故居)
ตำแหน่งที่ตั้งของเฉิงไห่ในซัวเถา
เฉิงไห่ตำแหน่งที่ตั้งในมณฑลกวางตุ้ง
พิกัด: 23°28′0″N 116°46′0″E﻿ / ﻿23.46667°N 116.76667°E﻿ / 23.46667; 116.76667
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: กวางตุ้ง
นครระดับจังหวัด: ซัวเถา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 345.23 ตร.กม. (133.29 ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
เฉิงไห่ ในภาษาจีนกลาง หรือ เถ่งไฮ่ ในภาษาแต้จิ๋ว (จีน: 澄海; พินอิน: Chénghǎi; ไปรษณีย์: Tenghai; แต้จิ๋ว: Thěng Hài) เป็นเขตหนึ่งของนครซัวเถา มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน
เฉิงไห่ตั้งอยู่บนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำหาน ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง โดยมีช่วงกว้างยาวตั้งแต่ลองจิจูด 116°41' ถึง 116°54' ตะวันออก และละติจูด 23°23' ถึง 23°38' เหนือ เฉิงไห่เป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่สำคัญของพื้นที่บริเวณภาคตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลฝูเจี้ยน และทางใต้ของมณฑลเจียงซี ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "ประตูสู่กวางตุ้งตะวันออก" พื้นที่ทั้งหมดของเขตนี้คือ 345.23 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์

เฉิงไห่เป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งใน "แปดอำเภอของแต้จิ๋ว" (จีน: 潮州八邑) ในสมัยราชวงศ์ชิงและยุคสาธารณรัฐจีน เฉิงไห่ก่อตั้งขึ้นเป็นอำเภอเมื่อปี ค.ศ. 1563 โดยแยกออกมาจากพื้นที่ส่วนที่เป็นชายฝั่งทะเลของอำเภอไห่หยาง อำเภอเจียหยาง และอำเภอเหราผิง เป็นอำเภอใหม่ขึ้นกับจังหวัดแต้จิ๋ว (เฉาโจว) คำว่า เฉิงไห่ มีความหมายว่า "กำจัด[วอโค่วแห่ง]ท้องทะเล" (จีน: 澄清海氛) มีที่มาจากเหตุการณ์การจู่โจมของวอโค่วในสมัยจักรพรรดิเจียจิ้ง ซึ่งก็เป็นเหตุให้มีการก่อตั้งเฉิงไห่ขึ้นด้วย เฉิงไห่ถูกยุบในปี 1666 เมื่อครั้งที่จักรพรรดิคังซีสั่งห้ามการค้าต่างประเทศ แต่ได้ก่อตั้งขึ้นมาใหม่ในอีก 7 ปีต่อมา
ในปี 1860 ซัวเถา ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเฉิงไห่ ได้เปิดให้ชาวต่างชาติเข้ามาค้าขายและกลายเป็นท่าเรือการค้าตามสนธิสัญญาเทียนสิน ต่อมาซัวเถาก็ได้แยกตัวออกจากเฉิงไห่และยกฐานะเป็นนครในปี 1921 แล้วให้อำเภอเฉิงไห่มาเป็นอำเภอขึ้นกับนครซัวเถา วันที่ 21 มิถุนายน 1939 กองทหารญี่ปุ่นได้บุกเข้ายึดเมืองเฉิงไห่ และได้ยึดครองเฉิงไห่จนถึงวันที่ 15 สิงหาคม 1945 กองทัพปลดปล่อยประชาชนคอมมิวนิสต์ได้ยึดเมืองเฉิงไห่เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 1949 ภายหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนเพียง 23 วัน
ตั้งแต่ปี 1994 เป็นต้นมา อำเภอเฉิงไห่ได้รับการยกฐานะเป็นนครระดับอำเภอ และบริหารโดยมณฑลโดยตรง (ในความปกครองดูแลโดยซัวเถา) วันที่ 19 พฤษภาคม 2003 จากการที่เฉิงไห่ได้รับอิทธิพลจากการขยายตัวของเมืองซัวเถา ทำให้เฉิงไห่เปลี่ยนสถานะเป็นเขตหนึ่งของตัวเมืองซัวเถาจนถึงปัจจุบัน เฉิงไห่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเศรษฐกิจพิเศษซัวเถาเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2011
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ฉิน มู่: นักเขียนสมัยใหม่ที่มีชื่อเสียง
บรรพบุรุษของบุคคลต่อไปนี้เกิดในเฉิงไห่ (เถ่งไฮ่):
ชาติชาย ชุณหะวัณ: อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย
เฉิน ยฺหวี่ลู่ (จีน: 陈雨露; พินอิน: Chen Yǔlù): นักเศรษฐศาสตร์ นักการศึกษา นักเขียน และนักการเมืองชาวจีน รองผู้ว่าการธนาคารประชาชนจีน
แซมมี เจิ้ง (จีน: 鄭秀文): นักร้องและนักแสดงชาวฮ่องกง
ปรีดี พนมยงค์ (จีน: 陈嘉祥/陈璋茂): อดีตนายกรัฐมนตรีและรัฐบุรุษอาวุโสของประเทศไทย
สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (จีน: 鄭昭; พินอิน: Zhèng Zhāo; แต้จิ๋ว: Dênchao): พระมหากษัตริย์พระองค์แรกและพระองค์เดียวแห่งอาณาจักรธนบุรี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาจีน)
แผนที่อำเภอเฉิงไห่ในสมัยราชวงศ์หมิง
นามิเอะ อามูโระ

นามิเอะ อามูโระ (ญี่ปุ่น: 安室奈美恵; โรมาจิ: Amuro Namie; เกิดวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1977) เป็นอดีตนักร้อง โปรดิเซอร์ นักเขียนเพลง นักเต้น และนักแแสดงชาวญี่ปุ่นที่ทำงานใน ค.ศ. 1992 ถึง 2018 อามูโระเป็นที่รู้จักจากการแหกภาพลักษณ์ไอดอลของเจป็อป ทำให้เธอเป็นป็อปคัลเจอร์ในญี่ปุ่นและเอเชีย เธอถูกกล่าวเป็น "ดีวาแห่งยุคเฮเซ" และ "ราชินีแห่งเจป็อป" และถือว่ามีอิทธิพลและอาชีพเทียบเท่ากับศิลปิน อาทิ เจเน็ต แจ็กสัน กับมาดอนนาในโลกตะวันตก
ถือกำเนิดที่นาฮะ, จังหวัดโอกินาวะ, ประเทศญี่ปุ่น อามูโระเป็นนักร้องนำในกลุ่มซูเปอร์มังกีส์ตอนอายุ 14 ปี แม้ว่าการขายจะล้มเหลว เธอทำให้ผู้คนสนใจโดยการปล่อยซิงเกิลที่ขายดีที่สุดของกลุ่ม "ทรายมี (วาตาชิ โอะ ชินจิเตะ)" เธอเซ้นเข้าร่วมกับเอเว็กซ์กรุปใน ค.ศ. 1995 และเผยแพร่เพลงเดียวในซิงเกิล "บอดีฟีลส์เอ็กซิต"
ในช่วงต้นของคริสต์ทศวรรษ 2000 ดนตรีของอามูโระเปลี่ยนแปลงจากดนตรีป็อปไปเป็นอาร์แอนด์บี แล้วค่อยเปลี่ยนไปเป็นแนวดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์
อามูระเป็นศิลปินที่มีอัลบั้มขายดีที่สุดในประเทศญี่ปุ่นโดยออริคอน ซึ่งขายไปมากกว่า 40 ฉบับ และเป็นศิลปินคนเดียวในญี่ปุ่นที่ขายอัลบั้มถึงล้านฉบับในช่วงวัยรุ่น, 20, 30 และ 40 ปี  ท้ายที่สุด ในวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2018 อามูโระเกษียณจากธุรกิจดนตรีและมหรสพอย่างเป็นทางการ
อ่านเพิ่ม

Emiko Taira (1998). 約束―わが娘・安室奈美恵へ (Promise―To my daughter Namie Amuro). Japan: Fusosha. ISBN 978-4-594-02483-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

Namie Amuro Official Site เก็บถาวร 2019-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นามิเอะ อามูโระ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เฉลิมชัย มัจฉากล่ำ

เฉลิมชัย มัจฉากล่ำ หรือ ผู้พันตึ๋ง เป็นอดีตนายทหารและนักโทษประหารชีวิต จากคดีฆาตกรรมผู้ว่าราชการ จังหวัดยโสธร เมื่อปี พ.ศ. 2544
ประวัติ

เฉลิมชัย เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2496 เป็นบุตรของ พ.ท. ยอดชัย กับนางบัวกลีบ มัจฉากล่ำ จบการศึกษาระดับ ม.ศ.4 (ปวช.) ที่โรงเรียนช่างกลนนทบุรี แผนกช่างไฟฟ้า และเข้าศึกษาต่อระดับ ปวส.ที่วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ แผนกเทคนิคอุตสาหกรรม ระหว่างที่เป็นนักเรียนอาชีวะ เกิดเหตุการณ์ 6 ตุลา ในปี พ.ศ. 2519 เขาถูกชักชวนจาก พล.ต. สุตสาย หัสดิน ให้เข้าร่วมขบวนการกระทิงแดง หลังเสร็จสิ้นภารกิจ นายเฉลิมชัยได้เข้าทำงานเป็นลูกจ้างชั่วคราวในกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใน (กอ.รมน.) และต่อมานายเฉลิมชัยเข้าสอบบรรจุเป็นทหารได้ ติดยศ"ว่าที่ร้อยตรี" ประจำศูนย์รักษาความปลอดภัย กองบัญชาการทหารสูงสุด
เฉลิมชัย รับราชการจนในปี พ.ศ. 2531 ได้เลื่อนยศเป็น "พันตรี"
คดีฆ่าผู้ว่าราชการจังหวัดยโสธร

พ.ต. เฉลิมชัย ถูกจับกุมตัวจากเหตุการณ์ที่นายปรีณะ ลีพัฒนะพันธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดยโสธร ถูกฆาตกรรมที่โรงแรมรอยัลแปซิฟิก ถนนพระราม 9 แขวงห้วยขวาง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2544 โดยมีชนวนเหตุมาจากการทุจริตโครงการก่อสร้างบ่อบำบัดน้ำเสีย ซึ่งเชื่อมโยงมาถึงเขา
ต่อมาศาลชั้นต้นพิพากษาให้ประหารชีวิต เฉลิมชัย ฐานร่วมกันฆ่าผู้อื่น และศาลอุทธรณ์เห็นตามศาลชั้นต้น กระทั่งในปี พ.ศ. 2549 ศาลฎีกามีคำพิพากษาเป็นที่สิ้นสุด ยืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ประหารชีวิต
ในปี พ.ศ. 2550 เขาได้รับพระราชทานอภัยโทษลดวันต้องโทษ ได้ลดโทษจากโทษประหารชีวิตเป็นจำคุกตลอดชีวิต ในปี พ.ศ. 2553 ได้รับพระราชทานอภัยโทษลดวันต้องโทษอีกครั้ง จากจำคุกตลอดชีวิต เหลือจำคุก 50 ปี และในปี พ.ศ. 2554 ได้รับพระราชทานอภัยโทษลดวันต้องโทษเช่นเดียวกัน จากจำคุก 50 ปี ได้ลดวันต้องโทษ 13 ปี และได้รับการพักโทษเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2558
ต่อมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559 เขาถูกตำรวจจับกุมตัวอีกครั้งหลังจากกระทำผิดเงื่อนไขการพักโทษ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พ.ศ. 2519 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2536 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
ปัจจุบันเฉลิมชัยถูกถอดยศและเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ในปี พ.ศ. 2550
ดูเพิ่ม

วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5953/2549 (คดีผู้พันตึ๋ง)
พิคโกโร่

| พิคโกโร่ |
| --- | --- |
ตัวละครใน ดราก้อนบอล
ภาพพิคโคโล่ซึ่งเป็นตัวละครชาวดาวนาเม็ก
ปรากฏครั้งแรก: (มังงะ)ดราก้อนบอล (ภาคแรก) ตอนที่ 161   (อนิเมะ)ดราก้อนบอล (ภาคแรก) ตอนที่ 122
สร้างโดย: โทริยามา อากิร่า
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
นามแฝง: Piccolo Daimao Junior   Big Green (พากย์ภาษาอังกฤษ)   Ma-junior   "The Namek"   Satanàs Cor Petit   "Uncle Strangehead" (พากย์ภาษามลายู)
เผ่าพันธุ์: ชาวนาเม็ก
พิคโกโร่ (อังกฤษ: Piccolo) เป็นตัวละครที่เป็นชาวนาเม็กและตัวละครฝ่ายธรรมะ ซึ่งเมื่อก่อนเคยเป็นลูกของ ราชาปีศาจพิคโกโร่
ประวัติ

อดีตกาลคือชาวนาเม็กที่ขึ้นยานอพยพจากภัยแห้งแล้งมายังโลก แต่วัยเด็กตอนขึ้นยานหัวกระแทรกความจำเสื่อมกับลืมชื่อไป พอมาถึงโลกรอคอยครอบครัวมารับ แต่ผ่านไป 20-30 ปี ไม่มีใครมา พอโตขึ้นจึงจากไป นานๆ กลับมาที แต่ไม่มีใครมาหา
ตนเห็นสงครามบนโลกจึงแบ่งจิตใจเป็นดีกับเลว พอรู้ข่าวว่าพระเจ้าของโลกกำลังจะตาย ตนจึงปีนหอคอยคารินกับขึ้นวังพระเจ้าคิดเป็นผู้สืบทอด แต่ถูกปฏิเสธ เพราะมีจิตที่ชั่วร้าย จึงฝึกฝนแบ่งร่างเป็น 2 ส่วนคือดีกับเลว ทำให้พลังกับสติปัญญาอัจฉริยะแบ่งออกเป็นครึ่ง ร่างดีเป็นพระเจ้าสร้างดราก้อนบอล ส่งกระจัดกระจายกันไป
ร่างเลวหนีไปบนโลกเป็นจอมปีศาจพิคโกโร่อ้วกสร้างลูกหลานปีศาจไปทั่ว แต่ตนถูกท่านมูไทโต อาจารย์ของเฒ่าเต่ากับนกกระเรียน ใช้คลื่นสะกดมาร ขังไว้ในหม้อหุงข้าวและแปะยันไว้ กับผู้เฒ่าเต่าสมัยหนุ่มโยนหม้อหุงข้าวทิ้งไปในเหวเพื่อไม่ให้ครหาเจอ
เวลาผ่านไปหลายร้อยปี พวกปิราฟไปพบเผลอไปปล่อยออกมา แต่พิคโกโร่ก็แก่ตามวัย สร้างทับมารินส่งไปไล่ฆ่ายอดฝีมือต่างๆที่เคยเข้าร่วมศึกชิงจ้าวยุทธภพ เพื่อไม่ใครคิดค้นวิชามาสะกดตนได้ คุริริน คือรายแรกที่ถูกฆ่า
โกคูที่แค้นจึงรวบรวมดราก้อนบอลอีกครั้ง จึงพบกัน พิคโกโร่สู้ชนะ กับผู้เฒ่าเต่าคลื่นสะกดมารแต่ล้มเหลวก็ตาย กับฆ่าเกี๊ยวซ่าที่มาขัดขวาง พิคโกโร่จึงขอพรให้เป็นหนุ่มตลอดกาล กับพลังมากกว่าเดิม จึงทำลายเทพเจ้ามังกร ต่อมาไล่พวกปิราฟไป ส่วนพิโกโร่ยึดเมืองหลวง ออกสื่อให้คนทำเลว ทางโกคูที่หายดีกับดื่มน้ำอมฤทธิ์ของจริงจนจนแกร่งกว่าเดิมมาท้าสู้ จนที่ไล่ต้อนก็ประมาทถูกฆ่า แต่ก่อนตายได้ให้กำเนิดลูกคนสุดท้ายส่งหนีไป โดยลูกคนนั้นคือพิคโกโร่คนสุดท้ายที่ได้รับพลังความทรงจำ กับวัยหนุ่มนิรันดร์ จึงฝึกฝน
3 ปีต่อมา ใส่ชุดฝึกหนัก ในศึกชิงเจ้ายุทธภพ เข้าแข่งผ่านเข้ารอบชิง กับผนึกพระเจ้ากับกลืนขวดผนึก ในรอบชิงถอดชุดฝึกหนัก สู้แพ้โกคู พระเจ้าออกมาจากผนึก แต่โกคูให้กินถั่วเซียนรักษา ตนจึงหนีไป
5 ปีต่อมา ตนหมั่นฝึกกับคิดแก้แค้น จิตใจก็เริ่มเอนเอียงเป็นคนดี พอราดิซมา ตนร่วมมือกับโกคู ฆ่าราดิซกับโกคูได้ จึงบอกทุกคนให้เตรียมตัว ส่วนตนพาโกฮังไปเลี้ยง โดย 6 เดือนแรก ตนฝึกคนเดียว ให้โกฮังอยู่คนเดียว ต่อมาฝึกให้โกฮังตลอด 6 เดือน ทั้งคู่ก็ผูกพันกัน ตนจึงอ่อนโยน พอพวกเบจิต้าบุกมา กับเหลือแต่ตน โกฮัง คุริริน ทั้ง 3 สู้นัปปะไม่ไหว พอโกคูใกล้มา ตนสละชีวิตปกป้องโกฮัง ก่อนตายจึงบอกลา
โลกหน้าตนกับพวกหยังฉา ใช้เวลา 1 เดือนไปดาวไคโอ เพื่อฝึกตามโกคู พอพวกโกฮังรวบรวดราก้อนบอลที่ดาวนาเม็กได้ครบ ตนจึงให้ขอพรชุบชีวิตตน กับพามาที่ดาวนาเม็ก เพราะตนอยากแก้แค้นให้เผ่าพันธุ์ กับถ้าตนคืนชีพ พระเจ้ากับดราก้อนบอลของโลกก็คืนชีพด้วย กับพบเนลที่ใกล้ตายจึงรับให้มารวมร่างด้วย
หลังจากที่กลับมายังโลก ก็ปิดชาวนาเม็กเรื่องเนลมีแต่เดนเด้ที่รู้ พอโกคูกลับมาตนกับโกคูไปสอบใบขับขี่ กับร่วมฝึกให้โกฮัง ตอนพวกมนุษย์ดัดแปลงมา หมายเลข 19 กับ 20 ไม่ใช่คู่มือ พอหมายเลข 16 17 18 ตื่น พวกตนไปหาเรื่องจนแพ้หนัก จึงไปหาพระเจ้าเพื่อขอให้รวมร่างกัน โดยแยกอีกไม่ได้ตลอดกาล จนรู้เรื่องภัยที่แท้ริงจากอนาคตคือเซล พอจบศึกเซลพิคโกโร่อยู่ที่วังพระเจ้า คอยสอนหน้าที่พระเจ้าให้เดนเด้
ท่าไม้ตาย

มาโกเซน (Makosen)
มาเซนโก (Masenko)
ลำแสงปีศาจ (ญี่ปุ่น: Makankosappo / อังกฤษ: Special Beam Cannon)
เฮลโซนเกรเนด (Hellzone Grenade)
เกร็ดเล็กน้อย

ชื่อ พิคโกโร่ (Piccolo) เป็นชื่อของเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งคือ ขลุ่ยผิว
การตายของพิคโกโร่ ตายไปสามครั้งคือ  (1) ถูกนัปปะสังหาร แล้วถูกชุบชีวิตโดยเทพเจ้ามังกรดาวนาเม็ก  (2)  จอมมารบูระเบิดโลกเลยตายพร้อมกับโลก ชุบชีวิตโดย เทพเจ้ามังกรดาวนาเม็ก และ  (3) ตายตอนช่วยโกฮังที่จะถูกฟรีเซอร์ฆ่า แล้วถูกชุบชีวิตโดยเทพเจ้ามังกรดาวนาเม็ก ในภาคซูเปอร์
ดูเพิ่ม

ชาวดาวนาเม็ก
ดราก้อนบอล
ตัวละครในดราก้อนบอล
ลำตัด

การแสดงลำตัด
ลำตัด เป็นการแสดงที่มาจากการแสดงลิเกบันตนของมลายู ลำตัดจะมีลักษณะตัด และเฉือนกันด้วยเพลง (ลำ) การว่าลำตัดจึงเป็นการว่าเพลงรับฝีปากของฝ่ายชาย และฝ่ายหญิงโดยตรง มีทั้งบทเกี้ยวพาราสี ต่อว่า เสียดสี แทรกลูกขัด ลูกหยอด ให้ได้ความบันเทิงกัน สำนวนกลอนมีนัยยะออกเป็นสองแง่ ซึ่งเครื่องดนตรีที่ใช้ คือ กลองรำมะนา ฉิ่ง วิธีแสดงจะมีต้นเสียงร้องก่อน โดยส่งสร้อยให้ลูกคู่ร้องรับ แล้วจึงด้นกลอนเดินความว่า เมื่อลงลูกคู่ก็จะรับด้วยสร้อยเดิมพร้อมกับตีรำมะนา และฉิ่งเข้าจังหวะการร้องรับนั้นด้วย สามรถพบเห็นได้ในแถบภาคกลางโดยเฉพาะจังหวัดสุพรรณบุรี
เพลงลำตัดเป็นเพลงพื้นบ้านภาคกลางชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งนิยมร้องกันในเขตภาคกลาง (สุพรรณบุรี) ทั้งนี้ มีต้นตอมาจาก “ลิเกบันตน” ของชาวมลายู 
ในต้นรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยลิเกบันตนดังกล่าว มีรูปแบบของการการแสดงแยกออกเป็น 2 สาขา สาขาหนึ่ง เรียกว่า “ฮันดาเลาะ” และ “ลากูเยา” และลิเกบันตนลากูเยา มีลักษณะของการแสดงว่ากลอนสดแก้กัน โดยมีลูกคู่คอยรับ เมื่อต้นบทร้องจบ
ต่อมาเมื่อมีการดัดแปลงกลายเป็นภาษาไทยทั้งหมด จึงเรียกกันว่า “ลิเกลำตัด” ในระยะแรก และเรียกสั้น ๆ ในเวลาต่อมาว่า “ลำตัด” ซึ่งมีลักษณะของเพลง และทำนองเพลงที่นำมาให้ลูกคู่รับโดยมากก็มักตัดมาจากเพลงร้องหรือเพลงดนตรีอีกชั้นหนึ่ง โดยเลือกเอาแต่ตอนที่เหมาะสมแก่การร้องนี้มาเท่านั้น ลำตัดเป็นการตั้งชื่อที่เหมาะสม เรียบง่าย มีความหมายรู้ ได้ดีมาก  กล่าวคือ ตามความหมายเดิม “ลำ” แปลว่า เพลง เมื่อนำมารวมกับคำว่า “ตัด” หมายถึง การนำเอาเพลงพื้นบ้านอื่น ๆ อีกหลายชนิดมา ตัดรวมเข้าเป็นบทเพลง เพื่อการแสดงลำตัด เช่น ตัดเอา เพลงเกี่ยวข้าว เพลงฉ่อย เพลงเรือ เพลงพวงมาลัย และ เพลงอีแซว เป็นต้น เข้ามาเป็นการละเล่นที่เรียกว่าลำตัด
การแสดงลำตัด ณ สังคีตศาลา
การร้องของฝ่ายหญิง
การร้องโต้ของฝ่ายชาย
| ด ค กมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ สาขาศิลปะการแสดง โดยกระทรวงวัฒนธรรม |
| --- | --- |
ดนตรีและเพลงร้อง:  วงสะล้อ ซอ ปิน  ซอล้านนา  หมอลำพื้น  หมอลำกลอน  ลำผญา  เพลงโคราช  ดิเกร์ ฮูลู  ปี่พาทย์  กระจับปี่  เปี๊ยะ  ขับเสภา  ดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ลีซู  ซอสามสาย  เพลงหน้าพาทย์  กันตรึม  เจรียง  กาหลอ  วงปี่จุม  วงมังคละ  วงมโหรี  แคน  พิณ  กรือโต๊ะ  ลำตัด  เพลงอีแซว  สวดสรภัญญ์  เพลงบอก  เพลงเรือแหลมโพธิ์  เค่ง  เพลงฉ่อย  เพลงเรือ  เพลงนา  แตรวง  โปงลาง  กลองอืด 
นาฏศิลป์และการละคร:  โขน  หนังใหญ่  ละครชาตรี  โนรา  หนังตะลุง   ละครใน  หุ่นกระบอก  ลิเกทรงเครื่อง  รำเพลงช้า-เพลงเร็ว  แม่ท่ายักษ์-ลิง   ละครนอก  การแสดงในพระราชพิธี  ก้านกกิงกะหร่า  ฟ้อนม่านมุ้ยเชียงตา  รำฝรั่งคู่  ละครดึกดำบรรพ์  โนราโรงครู  มะโย่ง  รองเง็ง  ฟ้อนเล็บ  รำประเลง  ฟ้อนกลองตุ้ม  ลิเกป่า  ฟ้อนโยคีถวายไฟ  ระบำสี่บท  รำแม่บท  รำโทน  หนังประโมทัย  รำมอญ  รำตร๊ด  ลำแมงตับเต่าไทเลย 
 ศิลปะการแสดง  ช่างฝีมือดั่งเดิม  วรรณกรรมพื้นบ้าน  กีฬาภูมิปัญญาไทย  แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรมและงานเทศกาล  ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล  ภาษา  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย

ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย (IATA: HAN, ICAO: VVNB) (เวียดนาม: Sân bay Quốc tế Nội Bài) เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนามตอนเหนือ ให้บริการสำหรับบริเวณเมืองหลวงฮานอย ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 45 กิโลเมตร การเดินทางจากเมืองโดยรถแท็กซี่ใช้เวลา 30-45 นาที
สภาพทั่วไป

ท่าอากาศยานแห่งนี้มีขนาดเล็กกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับท่าอากาศยานนานาชาติอีก 2 แห่งในเวียดนาม แต่ก็ใหม่กว่าและทันสมัยมากกว่า มีทางวิ่งของเครื่องบิน 1 เส้น ระยะทาง 3,800 เมตร และมีอีกเส้นหนึ่งกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง (ข้อมูลใน พ.ศ. 2545)
ทางการเวียดนามทำพิธีเริ่มต้นก่อสร้างอาคารผู้โดยสารขนาด 4 ชั้น ที่สนามบินโนยบ่าย วานนี้ (4 ธ.ค.) ด้วยเงินทุนช่วยเหลือจากญี่ปุ่นมากกว่า 75,000 ล้านเยน (961 ล้านดอลลาร์)
“อาคารเทอร์มินัล 2 คาดว่า จะก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปลายปี 2557 ออกแบบให้สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 10 ล้านคนต่อปี” แถลงของรัฐบาลระบุ
หนังสือพิมพ์เวียดนามนิวส์ภาคภาษาอังกฤษ รายงานว่า ในปี 2553 ที่ผ่านมา อาคารผู้โดยสารที่มีอยู่เดิมรองรับผู้โดยสารถึง 9.5 ล้านคน เกินกว่าความจุของอาคารที่ 6 ล้านคน
ข่าวสารจากท่าอากาศยาน

7 เมษายน 2548 - สายการบินไทเกอร์แอร์เวย์ส เริ่มเที่ยวบินระหว่างฮานอยและสิงคโปร์สัปดาห์ละ 3 เที่ยวบิน หลังจากเปิดเส้นทางการบินตรงระหว่างนครโฮจิมินห์กับสิงคโปร์เมื่อวันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน ทำให้ไทเกอร์แอร์เวย์สเป็นสายการบินต้นทุนต่ำแห่งแรกที่เปิดดำเนินการในเวียดนาม [ต้องการอ้างอิง]
17 ตุลาคม 2548 - สายการบินแอร์เอเชียเปิดเส้นทางการบินระหว่างฮานอยและกรุงเทพมหานคร ถือเป็นสายการบินต้นทุนต่ำแห่งที่สองที่ให้บริการในเวียดนาม
ในปี พ.ศ. 2549 ท่าอากาศยานแห่งนี้มีผู้โดยสารมาใช้บริการเป็นจำนวนราว 3.5 ล้านคน[ต้องการอ้างอิง] และรองรับเที่ยวบินทั้งไปและกลับเป็นจำนวน 1 ใน 3 จากเที่ยวบินทั้งหมดในท่าอากาศยานนานาชาติทั้ง 3 แห่งในเวียดนาม
1 พฤศจิกายน 2550 - สายการบินนกแอร์เปิดเส้นทางการบินระหว่างฮานอยและกรุงเทพมหานคร โดยทำการบินวันละ 2 เที่ยวบินทุกวัน
ปัจจุบัน พ.ศ. 2552 - สายการบินนกแอร์ไม่มีบินไปฮานอยแล้ว
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

| สายการบิน> ชื่อไทย | สายการบิน> ชื่ออังกฤษ | จุดหมายปลายทาง |
| --- | --- | --- |
| การบินไทย (TG) | Thai Airways International | กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ |
| ออล นิปปอน แอร์เวย์ (NH) | All Nippon Airways (ANA) | โตเกียว(ฮาเนะดะ) |
| เอมิเรตส์แอร์ไลน์ (EK) | Emirates Airlines | ดูไบ |
| คาเธย์แปซิฟิก (CX) | Cathay Pacific Airways | ฮ่องกง |
| โคเรียนแอร์ (KE) | Korean Air | โซล ปูซาน |
| เจแปนแอร์ไลน์ (JL) | Japan Airlines | โอซะกะ โตเกียว |
| ไชน่าเซาเทิร์นแอร์ไลน์ (CZ) | China Southern Airlines | ปักกิ่ง กว่างโจว |
| ไชน่าอีสเทิร์นแอร์ไลน์ (MU) | China Easthern Airlines | หนานหนิง |
| ไชน่าแอร์ไลน์ (CI) | China Airlines | ไทเป |
| ไทเกอร์แอร์เวย์ (TR) | Tiger Airways | สิงคโปร์ |
| ไทยแอร์เอเชีย (FD) | Thai AirAsia | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง,เชียงใหม่ |
| แปซิฟิกแอร์ไลน์ (BL) | Pacific Airlines | นครโฮจิมินห์ |
| พีเอ็มทีแอร์ (U4) | PMTair | เสียมราฐ |
| มาเลเซียแอร์ไลน์ (MH) | Malaysia Airlines | กัวลาลัมเปอร์ |
| ยูนิแอร์ (B7) | Uni Air | เกาซุง |
| รอแยลเขมรแอร์ไลน์ (RK) | Royal Khmer Airlines | เสียมราฐ |
| การบินลาว (QV) | Lao Airlines | หลวงพระบาง เวียงจันทน์ |
| (XF) | Vladivostok Avia | วลาดีวอสตอค |
| เวียดนามแอร์ไลน์ (VN) | Vietnam Airlines | นครโฮจิมินห์ ดานัง เว้ ด่าหลัต ญาจาง เดียนเบียนฟู บวนมาถ็วต กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ เวียงจันทน์ หลวงพระบาง เสียมราฐ กัวลาลัมเปอร์ สิงคโปร์ คุนหมิง ฮ่องกง กว่างโจว ไทเป ปักกิ่ง โซล โตเกียว มอสโก แฟรงก์เฟิร์ต ปารีส |
| สิงคโปร์แอร์ไลน์ (SQ) | Singapore Airlines | สิงคโปร์ |
| อีวีเอแอร์ (BR) | EVA Air | ไทเป |
| อุซเบกิสถานแอร์เวย์ (HY) | Uzbekistan Airways | ทาชเคนต์ |
| เอเชียนาแอร์ไลน์ (OZ) | Asiana Airlines | โซล |
| แอโรฟลอต (SU) | Aeroflot | มอสโก |
| แอร์เอเชีย (AK) | Air Asia | กัวลาลัมเปอร์ |
| แอร์ฟรานซ์ (AF) | Air France | ปารีส กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ |
| กาตาร์แอร์เวย์ (QR) | Qatar Airways | โดฮา กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ |
| ฮ่องกงแอร์ไลน์ (N8) | Hong Kong Airlines | ฮ่องกง |
| บาติกแอร์ มาเลเซีย (OD) | Batik Air Malaysia | กัวลาลัมเปอร์ |
| ไทยไลอ้อนแอร์ (SL) | Thai Lion Air | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง หยุดชั่วคราว |
สายการบินที่เคยให้บริการ

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง |
| --- | --- |
นกแอร์: กรุงเทพ-ดอนเมือง
แหล่งข้อมูลอื่น

ภายในอาคารท่าอากาศยาน