stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัคซีนโรคอีสุกอีใส

| --- | --- |
วัคซีนโรคอีสุกอีใสจากประเทศญี่ปุ่น
รายละเอียดวัคซีน
โรคที่เป็นข้อบ่งชี้: ไวรัสวาริเซลลาซอสเตอร์
ชนิด: เชื้อลดฤทธิ์
ข้อมูลทางคลินิก
ชื่อทางการค้า: Varivax, Varilrix, อื่น ๆ
AHFS/Drugs.com: โมโนกราฟ
MedlinePlus: a607029
ข้อมูลทะเบียนยา:  EU EMA: by varicella 
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์:  AU: B2   
ช่องทางการรับยา: ฉีดเข้าชั้นใต้ผิวหนัง
รหัส ATC: J07BK01 (WHO) J07BK02 J07BK03
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย:  AU: S4 (ต้องใช้ใบสั่งยา)   UK: POM (Prescription only)   US: ℞-only   EU: Rx-only   In general: ℞ (Prescription only) 
ตัวบ่งชี้
เลขทะเบียน CAS: 934490-96-7 Y
DrugBank: DB10318 Y
ChemSpider: none
UNII: GPV39ZGD8C
  7Y (what is this?)  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
วัคซีนโรคอีสุกอีใส เป็นวัคซีนที่ใช้ป้องกันอีสุกอีใส วัคซีนหนึ่งเข็มสามารถป้องกันโรคขนาดปานกลางได้ 95% และโรคขั้นรุนแรงได้ 100% การให้วัคซีนสองเข็มจะให้ผลที่มีประสิทธิภาพมากกว่าเพียงหนึ่งเข็ม ถ้าให้แก่ผู้ที่ไม่มีภูมิคุ้มกันโรคภายในห้าวันหลังจากที่ได้รับเชื้ออีสุกอีใส วัคซีนจะสามารถป้องกันเชื้อโรคในผู้ติดเชื้อได้เกือบทุกราย ทั้งนี้การให้วัคซีนแก่ประชากรกลุ่มใหญ่จะสามารถป้องกันผู้ที่ไม่ได้รับวัคซีนได้อีกด้วย วิธีการให้วัคซีนคือการฉีดเข้าชั้นใต้ผิวหนัง ส่วนวัคซีนชนิดหนึ่งชื่อว่า วัคซีนโซสเตอร์ ใช้ป้องกันโรคที่มาจากไวรัสชนิดเดียวกัน
องค์การอนามัยโลก (WHO) แนะนำการให้วัคซีนตามกำหนดการให้วัคซีนเท่านั้นถ้าประชากรที่ได้รับวัคซีนของประเทศดังกล่าวมีจำนวนมากกว่า 80% แต่ถ้าประชากรที่ได้รับวัคซีนมีจำนวนเพียง 20 ถึง 80% ก็เป็นไปได้ว่าประชากรที่จะติดเชื้อโรคเมื่ออายุมากขึ้นก็จะมีจำนวนมากขึ้นและผลโดยรวมก็อาจแย่ลงตามไปด้วย ข้อแนะนำสำหรับการให้วัคซีนในประเทศสหรัฐอยู่ที่สองเข็ม โดยเริ่มเข็มแรกเมื่อเด็กอายุสิบสองถึงสิบห้าเดือน ข้อมูลเมื่อ 2017 มี 23 ประเทศได้แนะนำให้มีการฉีดวัคซีนแก่เด็กทุกคน เก้าประเทศแนะนำเฉพาะกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูง สามประเทศแนะนำเฉพาะบางส่วนของประเทศ ในขณะที่ประเทศอื่นไม่มีการแนะนำ แต่ทั้งนี้ไม่ใช่ทุกประเทศที่มีการจัดหาวัคซีนเนื่องจากราคาของวัคซีน ในสหราชอาณาจักร มีการอนุญาตใช้งาน Varilrix วัคซีนไวรัสเชื้อเป็น ให้กับเด็กที่มีอายุ 12 เดือน
วัคซีนนี้มีความปลอดภัยสูง ผลข้างเคียงเล็กน้อยอาจได้แก่ อาการปวดบริเวณที่ฉีดวัคซีน มีไข้ และผื่นผิวหนัง ผลข้างเคียงขั้นรุนแรงนั้นพบได้น้อยมากและส่วนใหญ่มักเกิดในกลุ่มของผู้ที่มีการกดการทำงานของภูมิคุ้มกัน ควรต้องใช้ความระมัดระวังในการใช้วัคซีนนี้ในผู้ที่ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ และไม่แนะนำให้ใช้ในผู้ที่อยู่ในระหว่างการตั้งครรภ์ อย่างไรก็ตาม มีบางกรณีที่มีให้การวัคซีนในระหว่างการตั้งครภ์และไม่พบผลลัพธ์เชิงลบใด ๆ การให้วัคซีนนี้อาจทำโดยการให้เพียงตัวเดียวหรือร่วมกับวัคซีนเอ็มเอ็มอาร์ ซึ่งมีชื่อเรียกว่าวัคซีนเอ็มเอ็มอาร์วี วัคซีนนี้ผลิตจากเชื้อไวรัสที่อ่อนฤทธิ์
วัคซีนไวรัสวาริเซลลาซอสเตอร์ลดฤทธิ์ สายพันธุ์โอกะ ได้รับการพัฒนาโดยมิจิอากิ ทากาฮาชิกับเพื่อนร่วมงานในประเทศญี่ปุ่นช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 จากนั้นใน ค.ศ. 1981 ทีมนักวัคซีน (vaccinologist) สัญชาติอเมริกันของMaurice Hilleman พัฒนาวัคซีนโรคอีสุกอีใสในสหรัฐ ตามฐานจากไวรัสวาริเซลลาซอสเตอร์ "สายพันธุ์โอกะ" การจำหน่ายวัคซีนอีสุกอีใสครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1984 วัคซีนนี้อยู่ในทะเบียนยาที่จำเป็นขององค์การอนามัยโลก โดยเป็นยารักษาโรคที่มีความสำคัญมากที่สุดซึ่งจำเป็นต่อระบบสุขภาพขั้นพื้นฐาน
อ่านเพิ่ม

World Health Organization (May 2008). The immunological basis for immunization series : Module 10: Varicella-zoster virus. World Health Organization (WHO). hdl:10665/43906. ISBN 9789241596770.
Ramsay M, บ.ก. (March 2013). "Chapter 34: Varicella". Immunisation against infectious disease. Public Health England.
Hamborsky J, Kroger A, Wolfe S, บ.ก. (2015). "Chapter 22: Varicella". Epidemiology and Prevention of Vaccine-Preventable Diseases (13th ed.). Washington D.C.: Centers for Disease Control and Prevention (CDC). ISBN 978-0990449119.
Roush SW, Baldy LM, Hall MA, บ.ก. (9 January 2020). "Chapter 17: Varicella". Manual for the surveillance of vaccine-preventable diseases. Atlanta GA: Centers for Disease Control and Prevention (CDC).
แหล่งข้อมูลอื่น

"Chickenpox Vaccine Information Statement". U.S. Centers for Disease Control and Prevention (CDC). 10 August 2021.
"Chickenpox (Varicella) Vaccination". U.S. Centers for Disease Control and Prevention (CDC). 25 February 2021.
Chickenpox Vaccine ในหอสมุดแพทยศาสตร์แห่งชาติอเมริกัน สำหรับหัวข้อเนื้อหาทางการแพทย์ (MeSH)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
วัดบุญชูภาวนาราม

| วัดบุญชูภาวนาราม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: บ้านคลองตะเคียน 99/9 หมู่ที่ 1  ตำบลคลองโคน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสมุห์วิชัย สิริวิชโย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบุญชูภาวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในบ้านคลองตะเคียน 99/9 หมู่ที่ 1 ตำบลคลองโคน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม และเป็นวัดสาขาของวัดช่องลม ปัจจุบันมี พระครูสมุห์วิชัย สิริวิชโย ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดบุญชูภาวนารามเริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2559 โดยนางสาวบุญชู อยู่ประเสริฐ ได้มีจิตศรัทธาถวายที่ดิน จำนวน 9 ไร่เศษ ถวายพระครูสมุทรกิตติวัฒน์ เจ้าอาวาสวัดช่องลม ต.บ้านปรก อ.เมืองฯ จ.สมุทรสงคราม เพื่อให้สร้างวัด จากนั้นได้เริ่มพัฒนาถมดินปรับพื้นที่ สร้างเป็นสำนักปฏิบัติธรรม ต่อมาได้พัฒนาสร้างกุฏิสงฆ์ ห้องน้ำ ห้องสุขา ศาลาอเนกประสงค์ตามลำดับ และในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนาจากมหาเถรสมาคม ในชื่อว่า "วัดบุญชูภาวนาราม" ผู้ขออนุญาตตั้งวัดคือ นางสาวบุญชู อยู่ประเสริฐ ต่อมาวัดได้ดำเนินการสร้างอุโบสถ 2 ชั้น เพื่อพระสงฆ์ได้ใช้ประกอบพิธีสังฆกรรม
ราชวงศ์ที่สิบหกแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่สิบหกแห่งอียิปต์ (อังกฤษ: Sixteenth Dynasty of Egypt หรือ Dynasty XVI) เป็นราชวงศ์ของเหล่าฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณที่ทรงปกครองในพื้นที่บริเวณธีบส์ในอียิปต์บน เป็นระยะเวลา 70 ปี
ราชวงศ์นี้พร้อมกับราชวงศ์ที่สิบห้า และราชวงศ์ที่สิบเจ็ด ถูกจัดรวมกันในช่วงเวลาที่เรียกกันว่า สมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่สอง (ระหว่าง 1650 – 1550 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เห็นการแบ่งบริเวณอียิปต์บนและอียิปต์ล่างระหว่างฟาโรห์ที่ปกครองธีบส์และกษัตริย์ชาวฮิกซอส ซึ่งเป็นกษัตริย์จากราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งอียิปต์ โดยมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองอวาริส
การมีอยู่ของราชวงศ์

ในบรรดามุมมองหลักสองมุมมองจากแอจิปเทียกาของมาเนโธนั้น ราชวงศ์ที่สิบหกได้รับการอธิบายโดย แอฟริกานัส (สนับสนุนโดยซิลเซลลัส) ได้อธิบายในส่วนของ "เหล่ากษัตริย์ฮิกซอสผู้เลี้ยงแกะ" ส่วนฟาโรห์แห่งธีบส์ได้รับการอธิบายจากยูเซเบียส
คิม รีฮอล์ต (1997) ตามด้วยจานีน บูร์เรียว (2003) ในการตีความบันทึกพระนามแห่งตูรินใหม่นั้น ได้ตีความรายพระนามฟาโรห์ที่มีศูนย์การปกครองอยู่ในเมืองธีบส์ เพื่อประกอบเป็นราชวงศ์ที่สิบหกตามมาเนโธ ถึงแม้ว่านี่จะเป็นหนึ่งในข้อสรุปที่ "เป็นที่ถกเถียงและกว้างขว้างที่สุด" ของรีฮอล์ต ด้วยเหตุนี้นักวิชาการคนอื่นๆ จึงไม่ติดตามรีฮอล์ต และเห็นว่ามีเพียงหลักฐานไม่เพียงพอสำหรับการตีความให้ราชวงศ์ที่สิบหกเป็นราชวงศ์ที่มีศูนย์กลางที่เมืองธีบส์ได้
ประวัติราชวงศ์

การทำสงครามอย่างต่อเนื่องกับราชวงศ์ที่สิบห้านั้นได้กินเวลาตลอดช่วงการปกครองอันสั้นของราชวงศ์ที่สิบหก กองทัพของราชวงศ์ที่สิบห้าได้รบชนะเมืองแล้วเมืองเล่าจากศัตรูทางใต้ของพวกเขา ซึ่งได้รุกล้ำอาณาเขตการปกครองของราชวงศ์ที่สิบหกอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดกองทัพก็ได้รุกรนยและพิชิตเมืองธีบส์ได้ จากการศึกษาในสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่สอง คิม รีฮอล์ต นักไอยคุปต์วิทยา ได้เสนอความเห็นว่า ฟาโรห์เดดูโมสที่ 1 ทรงโปรดให้ขอพักรบในช่วงปลายราชวงศ์ แต่ฟาโรห์เนบอิร์ริราวที่ 1 ซึ่งเป็นผู้ปกครองก่อนหน้า อาจจะทรงประสบความสำเร็จมากกว่าและดูเหมือนว่าจะปรากฏความสุขสงบขึ้นในรัชสมัยของพระองค์
ทุพภิกขภัยซึ่งระบาดในบริเวณอียิปต์บนในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบสาม และตลอดช่วงราชวงศ์ที่สิบสี่ ส่งผลให้ราชวงศ์ที่สิบหกก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน จะเห็นได้ชัดที่สุดในช่วงระหว่างและภายหลังจากรัชสมัยของฟาโรห์เนเฟอร์โฮเทปที่ 3
เหล่าผู้ปกครอง

นักวิชาการได้เสนอลำดับเหตุการณ์และรายพระนามของผู้ปกครองต่างๆ ที่เกี่ยวกับราชวงศ์นี้ รายพระนามเหล่านี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน คือ ส่วนของรายพระนามที่สันนิษฐานว่าเป็นราชวงศ์ที่สิบหกที่ประกอบไปด้วยข้าหลวงชาวฮิกซอส ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยเยือร์เกิน ฟอน เบ็คเคอราธ และวูล์ฟกัง เฮลก์ และส่วนของรายพระนามที่มีการสันนิษฐานว่าราชวงศ์ที่สิบหกเป็นราชอาณาจักรอิสระที่มีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองธีบส์ตามที่คิม รีฮอล์ตได้เสนอเมื่อเร็ว ๆ นี้
เหล่าผู้ปกครอง > ข้าหลวงแห่งฮิกซอส

รายพระนามผู้ปกครองแบบดั้งเดิมของราชวงศ์ที่สิบหกได้จัดกลุ่มกษัตริย์ที่เชื่อว่าเป็นข้าหลวงแห่งฮิกซอส ซึ่งบางพระองค์ก็ทรงมีพระนามเป็นภาษาเซมิติก เช่น เซมเกน และอนัต-เฮอร์ รายพระนามของผู้ปกครองจะแตกต่างกันไปตามแต่นักวิชาการ ซึ่งระบุไว้ในคู่มือพระนามแห่งอียิปต์ (Handbuch der ägyptischen Königsnamen) ในช่วงราชวงศ์ที่สิบห้า/สิบหกของเยือร์เกิน ฟอน เบ็คเคอราธ วูล์ฟกัง เฮลก์ได้เชื่อว่าราชวงศ์ที่สิบหกเป็นรัฐบริวารของชาวฮิกซอส ซึ่งเสนอรายพระนามกษัตริย์ที่แตกต่างกันเล็กน้อย ผู้ปกครองหลายพระองค์ที่ระบุไว้ในราชวงศ์ที่สิบหกภายใต้การสมมติฐานที่ว่า เหล่าผู้ปกครองดังกล่าวเป็นข้าหลวงแห่งฮิกซอส ซึ่งจะถูกจัดให้อยู่ในราชวงศ์ที่สิบสี่ ในส่วนของข้อสมมติฐานที่ว่าราชวงศ์ที่สิบหกเป็นราชอาณาจักรอิสระที่มีศูนย์กลางการเมืองการปกครองอยู่ที่เมืองธีบส์ จะปรากฏลำดับเหตุการณ์ไม่แน่นอนเป็นส่วนใหญ่
| พระนาม | รัชสมัย | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
| 'อนัต-ฮาร์ |  | อาจเป็นเจ้าชายจากราชวงศ์ที่สิบห้า หรือหัวหน้าเผ่าชาวคานาอัน ซึ่งอยู่ร่วมสมัยกับราชวงศ์ที่สิบสอง |
| 'อเปอร์-'อนาติ |  | อาจจะอยู่ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบห้า |
| เซมเกน |  | อาจจะอยู่ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบห้า |
| ซาคิร์-ฮาร์ |  | อาจจะอยู่ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบห้า |
| อเปปิ |  | อาจจะผู้ปกครองชาวฮิกซอสพระองค์เดียวกันกับอเปปิ |
| มาอาอิบเร เชชิ |  | อาจจะอยู่ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบสี่ |
| ยาคุบ-ฮาร์ |  | อาจจะอยู่ในช่วงปลายของราชวงศ์ที่สิบสี่ |
จามู: 
จาเคบมู: 
อามู: 
สเนเฟอร์อังค์เร เปปิที่ 3: 
เฮปุ: 
อนาติ: 
เบบนุม: 
| เนบมาอัตเร |  | อาจจะอยู่ในราชวงศ์ที่สิบเจ็ด |
| อาโฮเทปเร |  | อาจจะผู้ปกครองชาวฮิกซอสพระองค์เดียวกันกับ'อัมมู |
อนัตริเร: 
เมอร์อิบเร: 
| นุบอังค์เร |  | ยังเป็นที่ถกเถียงเกี่ยวข้องกับความเป็นกษัตริย์ |
| นิคาเรที่ 2 |  | ยังเป็นที่ถกเถียงเกี่ยวข้องกับความเป็นกษัตริย์ |
[...]คาเร: 
[...]คาเร: 
[...]คาเร: 
| ชาเรก |  | อาจจะอยู่ในราชวงศ์ที่สิบห้า ยืนยันจากเพียงแหล่งข้อมูลในภายหลังเท่านั้น |
| วาซาด |  | อาจจะอยู่ในราชวงศ์ที่สิบสี่ |
| กูร์ |  | อาจจะเป็นฟาโรห์กาเรห์ อาจจะอยู่ในราชวงศ์ที่สิบสี่ |
| เชเนส |  | มีความเป็นไปได้ว่าเป็นพระนาม เชเนห์ มากกว่า เชเนส และอาจจะอยู่ในราชวงศ์ที่สิบสี่ |
อิเนก: 
'อ[...]: 
'อเ[ปปิ]: 
ฮิเบ: 
| อเปด |  | ไม่แน่ชัด |
ฮาปิ: 
เชมซู: 
เมนิ[...]: 
เวอร์กา:
เหล่าผู้ปกครอง > ราชอาณาจักรอิสระแห่งธีบส์

จากการศึกษาในสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1997 ของคิม รีฮอล์ต นักอียิปต์วิทยาชาวเดนมาร์กนั้น ได้เสนอความเห็นที่ว่า ราชวงศ์ที่สิบหกเป็นอาณาจักรที่เป็นอิสระ จากการตีความบันทึกพระนามแห่งตูรินใหม่ของรีฮอล์ต ซึ่งปรากฏฟาโรห์จำนวน 15 พระองค์ที่สามารถเชื่อมโยงกับราชวงศ์นี้ได้ โดยหลายพระองค์ได้รับการยืนยันจากแหล่งข้อมูลร่วมสมัย ถึงแม้ว่าผู้ปกครองส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองธีบส์ แต่บางคนอาจเป็นผู้ปกครองท้องถิ่นจากเมืองสำคัญอื่นๆ ของอียิปต์บน รวมทั้งอไบดอส อัล-คับ และเอ็ดฟู ในรัชสมัยของฟาโรห์เนบอิร์ริอาอูที่ 1 อาณาจักรที่ปกครองโดยราชวงศ์ที่สิบหกได้แผ่ขยายอาณาเขตออกไปอย่างน้อยที่สุดทางเหนือถึงเมืองฮูและทางใต้ถึงเมืองเอ็ดฟู และไม่ปรากฏพระนามของฟาโรห์เวปวาเวตเอมซาฟในบันทึกพระนามแห่งตูริน ซึ่งค้นพบจารึกศิลาที่เกี่ยวข้องกับพระองค์ที่อไบดอส และสันนิษฐานว่าพระองค์เป็นผู้ปกครองท้องถิ่นจากราชวงศ์อไบดอส
รีฮอล์ตได้เสนอรายพระนามฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่สิบหก ดังที่แสดงในตารางด้านล่าง ส่วนคนอื่น ๆ เช่น เฮลก์, แวนเดอร์สลีเยน, เบ็นเน็ตต์ ได้รวมผู้ปกครองเหล่านี้เข้ากับราชวงศ์ที่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์ รายพระนามผู้ปกครองได้ระบุไว้ที่นี่ตามรีฮอล์ตและเรียงตามลำดับเวลา:
| พระนาม | รัชสมัย | คำอธิาย |
| --- | --- | --- |
| ไม่ทราบ | 1649–1648 ปีก่อนคริสตกาล | พระนามสูญหายไปจากส่วนทที่เสียหายของบันทึกพระนามแห่งตูริน |
| เซคเอมเร-เซเมนทาวี ดเจฮูติ | 1648–1645 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| เซคเอมเร-เซยูเซอร์ทาวี โซเบคโฮเทปที่ 8 | 1645–1629 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| เซคเอมเร-เซอังค์ทาวี เนเฟอร์โฮเทปที่ 3 | 1629–1628 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| เซอังค์เอนเร เมนทูโฮเทปอิ | 1628–1627 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| เซวัดจ์เอนเร เนบอิร์ริราวที่ 1 | 1627–1601 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| เนบอิร์ริอาอูที่ 2 | 1601 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| เซเมนเร | 1601–1600 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| เซยูเซอร์เอนเร เบบิอังค์ | 1600–1588 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| เซคเอมเร เชดวาเซต | 1588 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| ไม่ทราบ | 1588–1582 ปีก่อนคริสตกาล | พระนามฟาโรห์จำนวนห้าพระองค์สูญหายไปจากส่วนทที่เสียหายของบันทึกพระนามแห่งตูริน |
ส่วนฟาโรห์พระองค์อื่นๆ ที่ถูกจัดว่าเป็นฟาโรห์จากราชวงศ์นี้ตามข้อสันนิษฐานของรีฮอล์ต แต่ลำดับตำแหน่งไม่แน่นอน โดยฟาโรห์เหล่านี้อาจจะสอดคล้องกับฟาโรห์จำนวน 5 พระองค์ที่สูญหายไปในบันทึกพระนามแห่งตูริน:
| พระนาม | รัชสมัย | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
| ดเจดโฮเทปเร เดดูโมสที่ 1 |  | อาจจะทรงพยายามยุติการสู้รบกับชาวฮิกซอส เพื่อความสันติภาพ |
ดเจดเนเฟอร์เร เดดูโมสที่ 2: 
ดเจดอังค์เร มอนต์เอมซาฟ: 
เมอร์อังค์เร เมนทูโฮเทปที่ 6: 
| เซเนเฟอร์อิบเร เซนุสเรตที่ 4 |  | ค้นพบรูปสลักขนาดมหึมาของพระองค์ที่คาร์นัก |
วัดบุญทวี

| วัดบุญทวี |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดบุญทวี, วัดถ้ำแกลบ
ที่ตั้ง: ตำบลธงชัย อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบุญทวี ตั้งบนอยู่ที่บริเวณเชิงเขาหลวงด้านทิศใต้  เดิมชื่อ วัดถ้ำแกลบ  ตามชื่อของถ้ำซึ่งติดอยู่กับวัด อาณาเขตของวัดรวมทั้งเขาหลวงด้วยเป็นเนื้อที่ประมาณ  100 ไร่ อยู่ในเขตหมู่ 8 ตำบลธงชัย อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี  ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นวัดบุญทวี  เมื่อ พ.ศ. 2478  เป็นวัดซึ่งก่อตั้งขึ้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ประมาณ  รัชกาลที่  6  มีสำนักแม่ชีอยู่คู่กับวัดมาตั้งสมัยเริ่มต้นของวัดจนถึงปัจจุบัน  สถานภาพของวัดเป็นวัดราษฎร์  อยู่กับธรรมชาติแวดล้อมเป็นป่าเขาและถ้ำต่าง ๆ  มากมาย  จึงเป็นวัดที่เน้นด้วยวิปัสนาธระมาแต่สมัยเริ่มแรกของวัดแล้วจึงมีด้านคันถธุระ  ในช่วงต่อมาจนถึงปัจจุบัน  ซึ่งได้รับการยกย่องจากทางราชการให้เป็นวัดพัฒนาดีเด่น  และเป็นวัดอุทยานการศึกษาวัดหนึ่งของจังหวัดเพชรบุรี  ซึ่งวัดบุญทวีหรือชื่อในอดีต  คือ วัดถ้ำแกลบ ภายในถ้ำมีการก่อสร้างเป็นพระพุทธรูปจำนวนหลายองค์  ภายในถ้ำจะมีเถาวัลย์และหินงอกหินย้อยตามธรรมชาติ วัดถ้ำแกลบนี้มีตำนานเล่าว่า ปากถ้ำแกลบที่วัดนี้คือทางเข้าสู่เมืองลับแลอันเป็นเมืองที่มีแต่หญิงสาวทั้งนั้น แต่ก็เป็นเพียงตำนานของชาวเมืองเพชรนับร้อย ๆ ปี มาแล้ว
วัดบุญยืน (อำเภอเวียงสา)

| วัดบุญยืน |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดบุญยืน, วัดบุญนะ, วัดป่าสักงาม
ที่ตั้ง: ตำบลกลางเวียง อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน
ประเภท: พระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระศรีวชิรเวที (เกรียงไกร อหึสโก ป.ธ.๙) (เจ้าคณะอำเภอเวียงสา)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบุญยืน เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกลางเวียง อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน ทุกปีในช่วงออกพรรษา วัดบุญยืนยังจัดให้มีการแข่งเรือยาวประเพณีตานก๋วยสลาก สมัยโบราณเจ้าผู้ครองนครน่าน ได้มีการประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาขึ้น ในพระวิหารต่อหน้าพระพุทธปฏิมาปางประทับยืน
วัดบุญยืนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2329 โดยพระยาเวียงป้อ โดยสร้างสำนักสงฆ์เล็ก ๆ ประทานนามว่า วัดบุญนะ (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของตลาดสดและอาคารพาณิชย์) ต่อมาในสมัยเจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญได้เสด็จประพาสเวียงสา ทรงเห็นว่าวัดบุญนะคับแคบ ไม่สามารถขยายให้กว้างได้จึงได้ย้ายวัดมาทางด้านทิศเหนือบนฝั่งขวาของลำน้ำน่าน เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2329 อาคารเสนาสนะต่าง ๆ สร้างด้วยไม้สัก เช่น วิหาร กุฎิสงฆ์รวมถึงศาสนวัตถุอื่น ๆ และได้พระราชทานนามวัดใหม่ว่า วัดป่าสักงาม ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2343 ได้โปรดเกล้าให้สร้างพระวิหาร และสร้างพระพุทธรูปประธานในวิหารปางประทับยืน ขนาดสูง 8 ศอก และเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดบุญยืน" ตามลักษณะพระพุทธรูป กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้รับสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อ พ.ศ. 2538
อุโบสถของวัดได้รับอิทธิพลศิลปะสุโขทัย ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในพระวิหาร สร้างเป็นพระพุทธรูปปางประทับยืน เมื่อ พ.ศ. 2340 เป็นพระพุทธรูปปางเปิดโลกพระพุทธรูปปางนี้อยู่ในพระอิริยาบทยืน ห้อยพระหัตถ์สองข้างลงตามปกติ เหมือนประทับยืน แต่แบฝ่าพระหัตถ์ทั้งสองออกไปข้างหน้าเป็นกริยาเปิด ประตูของวิหาร แกะสลักด้วยไม้สักลวดลายสามชั้น เป็นภาพพระอินทร์ประทับบนดอกบัว และพระพรหมประทับอยู่บนช้างเจ็ดเศียร ขอบด้านบนของบานประตูทั้งซ้ายขวา มีจารึกโดยกล่าวถึงเจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญ พร้อมด้วยเจ้าสุมนเทวราช และเจ้าราชวงศ์เชียงของเป็นผู้แกะสลัก เมื่อ พ.ศ. 2350–2353
วัดบุญญาราม (ประเทศมาเลเซีย)

| วัดบุญญาราม |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: หมู่บ้านปาดังเซรา  ตำบลอะห์ อำเภอกูบังปาซู รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย
ประเภท: วัดไทย
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระเทพมงคลญาณ (คลิ้ง จิตฺตปาโล)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบุญญาราม เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอะห์ อำเภอกูบังปาซู รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระเทพมงคลญาณ (คลิ้ง จิตฺตปาโล) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดบุญญารามเป็นวัดประจำหมู่บ้านปาดังเซรา ชาวบ้านเป็นชาวมาเลเซียเชื้อสายสยามและชาวไทย วัดถือเป็นศูนย์กลางของชุมชน มีการประกอบพิธีทางศาสนาในวันสำคัญทางศาสนาและวันงานประเพณีต่าง ๆ นอกจากนั้นวัดยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนภาษาไทย ซึ่งเปิดการเรียนสอนมานานกว่า 60 ปี โดยพระเทพมงคลญาณ อดีตเจ้าอาวาส ที่ดำเนินการมาอย่างต่อเนื่อง โดยทำหน้าที่ในการสอนภาษาไทยรวมทั้งการอบรมสั่งสอนให้รู้จักขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม และความรู้ความเข้าใจในหลักพระพุทธศาสนา
รูปแบบสถาปัตยกรรมเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมไทยประเพณี อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ มณฑป โรงฉันเป็นอาคาร 3 ชั้น ฌาปณสถาน และสถานที่เก็บกระดูก
วิศวกรรมทรัพยากรธรณี

วิศวกรรมทรัพยากรธรณี เป็นสาขาหนึ่งของวิศวกรรมศาสตร์ โดยจะผลิตวิศวกรที่สอดคล้องกับสภาพแว้ดล้อมของอุตสาหกรรมที่เปลี่ยนแปลงไป ในด้านการใช้ประโยชน์ทรัพยากรธรณี ที่ใช้เชื่อเพลิงในการผลิตพลังงานให้แก่อุตสาหกรรมต่างๆ ได้แก่ ถ่านหิน และเป็นวัตถุดิบสำหรับอุตสาหกรรมต่อเนื่อง ซื่งครอบคลุมถึงทรัพยากรแร่โลหะ แร่อุตสาหกรรม หิน รวมไปถึงทรัพยากรน้ำบาดาล
การศึกษา

หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิศวกรรมทรัพยากรธรณี ได้จัดให้มีกลุ่มวิชาเพิ่มเติมจากสาขาวิศวกรรมเหมืองแร่เดิม รวมถึงการปรับปรุงเนื้อหาวิชาที่เกี่ยวข้อง ซึ่งประกอบไปด้วย 3 กลุ่มวิชาหลัก
กลุ่มวิชาวิศวกรรมเหมืองแร่
กลุ่มวิชาวิศวกรรมทรัพยากร
กลุ่มวิชาวิศวกรรมอุทกวิทยา
ร้านสะดวกซื้อ

ร้านสะดวกซื้อเซเว่น อีเลฟเว่นที่เมืองชินจิ จังหวัดฟูกูชิมะ ในญี่ปุ่น
ภายในร้านเซเว่น อีเลฟเว่นที่คาวารามาจิ เกียวโต
ร้านสะดวกซื้อ เป็นร้านค้าปลีกที่ส่วนใหญ่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง 365 วันต่อปี จัดการขายทั้งอาหารและสินค้าในชีวิตประจำวันมากมายในร้านค้าขนาดเล็ก
เดิมทีเป็นรูปแบบธุรกิจที่เกิดขึ้นมาในสหรัฐ แต่ต่อมาได้พัฒนาขึ้นในญี่ปุ่น จนขยายตัวไปทั่วโลก นายทุนเจ้าใหญ่ ๆ มักจะดำเนินกิจการร้านสะดวกซื้อเป็นร้านค้าแบบลูกโซ่
รายชื่อร้านสะดวกซื้อ

ควิก-อี-มาร์ท
จิฟฟี่
เซเว่น อีเลฟเว่น
บิ๊กซี
แฟมิลี่มาร์ท
ลอว์สัน
โลตัส
วิศวกรรมผันกลับ

วิศวกรรมย้อนกลับ (Reverse Engineering) คือ กระบวนการค้นหาโครงสร้าง ฟังก์ชันการทำงานของอุปกรณ์หรือระบบหนึ่ง ๆ มักเกี่ยวข้องกับการแยกชิ้นส่วนของอุปกรณ์ออกจากกัน (ได้แก่ เครื่องกล อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ซอฟต์แวร์) แล้ววิเคราะห์การทำงานในแต่ละส่วน จากนั้นจึงนำมาสร้างอุปกรณ์ใหม่หรือโปรแกรมใหม่ ที่ทำงานได้เหมือนเดิม โดยปราศจากการคัดลอกจากต้นแบบ
วิศวกรรมผันกลับ เป็นวิทยาศาสตร์โดยพื้นฐาน ที่ใช้ระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์ (ในทางกลับกัน วิศวกรรม อาจถูกมองว่าเป็น 'วิทยาศาสตร์ย้อนกลับ' ก็ได้) วิชาชีววิทยาถือได้ว่าเป็น วิศวกรรมย้อนกลับของ'เครื่องจักรชีวะ' วิชาฟิสิกส์เป็นวิศวกรรมย้อนกลับของโลกทางกายภาพ วิศวกรรมย้อนกลับถือเป็นสาขาย่อยในวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่มีความเป็นวิทยาศาสตร์อย่างแท้จริง ส่วนสาขาย่อยอื่นๆในวิทยาการคอมพิวเตอร์นั้นจัดเป็น วิศวกรรมการสร้าง'ไปข้างหน้า'
ในสหรัฐอเมริกาและอีกหลายๆประเทศ การทำวิศวกรรมผันกลับค่อนข้างเสี่ยงต่อการถูกฟ้องร้องหรือเป็นคดีความ เนื่องจากสังคมโลกมีการใช้กฎหมายลิขสิทธิ์กันอย่างกว้างขวาง ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ต่างต้องการรักษาเทคโนโลยีผลิตภัณฑ์ที่คิดค้นขึ้นเป็นความลับ ขณะที่จุดมุ่งหมายของวิศวกรรมผันกลับคือการเปิดเผยความลับนั้น ๆ ออกมา
ประเภทและการประยุกต์ใช้วิศวกรรมย้อนกลับ

วิศวกรรมย้อนกลับถูกนำมาใช้ในการทหารเพื่อคัดลอกเทคโนโลยี อุปกรณ์ หรือข้อมูลของประเทศอื่น มันถูกนำมาใช้บ่อยในยุคสงครามโลกครั้งที่สองและยุคสงครามเย็น ตัวอย่างเช่น
Jerry can: กองทัพสหราชอาณาจักรและกองทัพอเมริกันได้ประกาศว่า เยอรมันมีถังเก็บน้ำมันเบนซินที่มีการออกแบบอย่างยอดเยี่ยม พวกเขาได้ทำวิศวกรรมผันกลับเพื่อคัดลอกถังเหล่านี้
Tupolev Tu-4: เครื่องบินทิ้งระเบิด B-29 ของฝ่ายอเมริกันจำนวนหนึ่งที่ไปปฏิบัติภารกิจที่ญี่ปุ่น ลงจอดฉุกเฉินในสหภาพโซเวียต ภายในไม่กี่ปีต่อมา โซเวียตได้สร้างเครื่องบินทิ้งระเบิด Tu-4 ซึ่งลอกแบบมาจากเครื่องบิน B-29 ทุกประการ
วิษณุศักดิ์ แก้วเรือง

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  วิษณุศักดิ์ แก้วเรือง
วันเกิด:   (1984-03-16) 16 มีนาคม ค.ศ. 1984 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  จังหวัดนครศรีธรรมราช ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.80 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2009–2010 |  การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค |  3 |  (0) |
| 2010–2011 |  สงขลา |  34 |  (0) |
| 2011–2016 |  เมืองทอง ยูไนเต็ด |  36 |  (0) |
| 2011–2012 |  → ทีโอที (ยืมตัว) |  11 |  (0) |
| 2012–2013 |  → สุพรรณบุรี (ยืมตัว) |  3 |  (0) |
| 2017 |  บีอีซี เทโรศาสน |  1 |  (0) |
| 2018 |  อุดรธานี |  8 |  (0) |
| 2018 |  ราชนาวี |  1 |  (0) |
| 2019 |  สีหมอก |  2 |  (0) |
| 2019 |  บางกอก |  5 |  (0) |
| 2020 |  อยุธยา ยูไนเต็ด |  0 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
วิษณุศักดิ์ แก้วเรือง เป็นนักฟุตบอล ชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2527 วิษณุศักดิ์ค้าแข้งมากับหลายสโมสรในไทย ได้แก่ การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค, สงขลา เอฟซี, ทีโอที, สุพรรณบุรี เอฟซี, เมืองทอง ยูไนเต็ด, บีอีซี เทโรศาสน, อุดรธานี เอฟซี, ราชนาวี เอฟซี, สีหมอก เอฟซี และ บางกอก เอฟซี
รายชื่อวงดนตรี

รายชื่อกลุ่มดนตรี
รายชื่อกลุ่มดนตรีสัญชาติไทย
รายชื่อกลุ่มดนตรีจากต่างประเทศ
วงศ์หญ้าข้าวก่ำ

| วงศ์หญ้าข้าวก่ำ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ยุคครีเทเชียสตอนปลาย - ปัจจุบัน 85–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงเดี่ยว Monocots
อันดับ:: อันดับกลอย Dioscoreales
วงศ์:: วงศ์หญ้าข้าวก่ำ Burmanniaceae Blume

สกุล
 ดูข้อความ

  ขอบเขตของวงศ์หญ้าข้าวก่ำ
ชื่อพ้อง
 Burmanniae
วงศ์หญ้าข้าวก่ำ เป็นวงศ์พืชดอกที่มีไม้ล้มลุก 99 ชนิดในแปดสกุล
รายละเอียด

พืชเหล่านี้เป็นพืชยืนต้นหรือรายปี โดยทั่วไปมีลำต้นไม่แตกแขนง บางชนิดไม่มีใบ สมาชิกบางส่วนในวงศ์นี้ไม่มีคลอโรฟิลล์และเป็นพืชอาศัยซาก
อนุกรมวิธาน

ในระบบ APG II จัดให้อยู่ในอันดับ Dioscoreales ในกลุ่มพืชใบเลี้ยงเดี่ยว และได้รวมวงศ์  Thismiaceae เข้ามาด้วย
ภายในวงศ์แบ่งเป็นเคลดดังนี้:
Burmanniaceae อย่างแคบ
Apteria
Burmannia
Campylosiphon
Cymbocarpa
Dictyostega
Gymnosiphon
Hexapterella
Marthella
Mierisella
เคลด Afrothismia
Afrothismia
เผ่า Thismieae
Haplothismia
Oxygyne
Thismia
Tiputinia
บรรรานุกรม

Caddick, Lizabeth R.; Rudall, Paula J.; Wilkin, Paul; Hedderson, Terry A. J.; Chase, Mark W. (February 2002), "Phylogenetics of Dioscoreales based on combined analyses of morphological and molecular data", Botanical Journal of the Linnean Society, 138 (2): 123–144, doi:10.1046/j.1095-8339.2002.138002123.x
Caddick, Lizabeth R.; Wilkin, Paul; Rudall, Paula J.; Hedderson, Terry A. J.; Chase, Mark W. (February 2002), "Yams Reclassified: A Recircumscription of Dioscoreaceae and Dioscoreales", Taxon, 51 (1): 103, doi:10.2307/1554967, JSTOR 1554967
Christenhusz, Maarten JM & Byng, J. W. (2016). "The number of known plants species in the world and its annual increase". Phytotaxa. 261 (3): 201–217. doi:10.11646/phytotaxa.261.3.1.
Lindley, John (1830). An introduction to the natural system of botany : or, A systematic view of the organisation, natural affinities, and geographical distribution, of the whole vegetable kingdom : together with the uses of the most important species in medicine, the arts, and rural or domestic economy. London: Longman.
Hertweck, Kate L.; Kinney, Michael S.; Stuart, Stephanie A.; Maurin, Olivier; Mathews, Sarah; Chase, Mark W.; Gandolfo, Maria A.; Pires, J. Chris (July 2015). "Phylogenetics, divergence times and diversification from three genomic partitions in monocots". Botanical Journal of the Linnean Society. 178 (3): 375–393. doi:10.1111/boj.12260.
Merckx, V.; Schols, P.; Kamer, H. M.-v. d.; Maas, P.; Huysmans, S.; Smets, E. (1 November 2006). "Phylogeny and evolution of Burmanniaceae (Dioscoreales) based on nuclear and mitochondrial data". American Journal of Botany. 93 (11): 1684–1698. doi:10.3732/ajb.93.11.1684. PMID 21642114.
Merckx, Vincent S. F. T.; Smets, Erik F. (February 2014), "the 101st Anniversary of a Botanical Mystery", International Journal of Plant Sciences, 175 (2): 165–175, doi:10.1086/674315, S2CID 84525776
Merckx, Vincent; Bakker, Freek T.; Huysmans, Suzy; Smets, Erik (February 2009). "Bias and conflict in phylogenetic inference of myco-heterotrophic plants: a case study in Thismiaceae". Cladistics. 25 (1): 64–77. doi:10.1111/j.1096-0031.2008.00241.x. S2CID 85007911. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-08-30. สืบค้นเมื่อ 2022-04-28.
Merckx, V; Huysmans, S; Smets, EF (2010). Cretaceous origins of mycoheterotrophic lineages in Dioscoreales (PDF). pp. 39–53. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 1 February 2016., In Seberg et al (2010)
Seberg, Ole; Petersen, Gitte; Barfod, Anders; Davis, Jerrold I., บ.ก. (2010). Diversity, phylogeny, and evolution in the Monocotyledons: proceedings of the Fourth International Conference on the Comparative Biology of the Monocotyledons and the Fifth International Symposium on Grass Systematics and Evolution. Århus: Aarhus University Press. ISBN 978-87-7934-398-6.