stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เสรีไทย
ปฏิบัติการ

การที่รัฐบาลไทยนำโดยจอมพลแปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี ยินยอมตกลงเข้าร่วมกับญี่ปุ่นและประกาศสงครามต่อสหรัฐและอังกฤษ ทำให้บุคคลสำคัญทางการเมืองการปกครอง ข้าราชการ และชาวไทยทั้งในและนอกประเทศไม่เห็นด้วยกับนโยบายประกาศสงคราม มีการรวมตัวกันเคลื่อนไหวต่อต้านญี่ปุ่น แบ่งเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มในประเทศ นำโดยนายปรีดี พนมยงค์ ขณะนั้นดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีคลัง กลุ่มที่สองเป็นกลุ่มคนไทยในสหรัฐ นำโดยหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช เอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการไม่ยอมส่งคำประกาศสงครามต่อสหรัฐ และถือว่าการประกาศสงครามนั้นมิใช่เจตนาของคนไทย กลุ่มที่สามเป็นกลุ่มคนไทยในอังกฤษ นำโดยนักเรียนไทย ณ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ รวมถึงสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และราชนิกูลอีกหลายพระองค์ และต่อมาใน พ.ศ. 2485 อังกฤษได้รับสมาชิกเสรีไทยเข้าเป็นกำลังพลร่วมในกองทัพอังกฤษ
ช่วงที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี การดำเนินงานของกลุ่มทั้งสามไม่ค่อยประสบผลสำเร็จมากนักเพราะขาดการประสานงานร่วมกัน แต่เมื่อเปลี่ยนรัฐบาล โดยมีนายควง อภัยวงศ์ เป็นนายกรัฐมนตรี ความร่วมมือระหว่างกันก็มีประสิทธิภาพมากขึ้น แม้ว่านายควง อภัยวงศ์จะแถลงนโยบาย ร่วมมือกับญี่ปุ่นโดยใกล้ชิด ตามสัญญาพันธกรณีที่ได้มีต่อกันไว้ด้วยดี และให้ความร่วมมือกับญี่ปุ่นตามข้อเรียกร้องของญี่ปุ่นทุกประการ แต่ขณะเดียวกันคณะรัฐบาลก็มีรัฐมนตรีหลายคนที่เป็นบุคคลระดับหัวหน้าในองค์การต่อต้านญี่ปุ่น และคอยให้ความช่วยเหลือองค์การอย่างลับ ๆ
เสรีไทยมีเครือข่ายความร่วมมือในจังหวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศ โดยได้รับความช่วยเหลือจากฝ่ายสัมพันธมิตร สหรัฐและอังกฤษได้ส่งหน่วยปฏิบัติการมาประจำในกรุงเทพมหานคร ด้านฝ่ายไทย นายปรีดี พนมยงค์ ได้ส่งทหารไปประจำที่กองบัญชาการของฝ่ายสัมพันธมิตร ณ เมืองแคนดี ลังกา พร้อมกับส่งทหาร ตำรวจ และพลเรือนไปรับการฝึกกับสำนักงานบริการด้านยุทธศาสตร์ (O.S.S : Office of Strategic Services) ของสหรัฐ และกองกำลัง 136 ของอังกฤษ ในอินเดียและลังกา
นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งโรงเรียนนายทหารสารวัตร และโรงเรียนนายสิบสารวัตรทหาร โดยรับสมัครนิสิตจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นักเรียนเตรียมปริญญาจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง นักเรียนโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และนักเรียนโรงเรียนเตรียมนายเรือ มาฝึกให้เป็นผู้บังคับบัญชาของกองกำลังใต้ดินเพื่อเตรียมสู้รบกับกองทัพญี่ปุ่นในวันที่ฝ่ายสัมพันธมิตรกำหนด มีการประชาสัมพันธ์ให้คนไทยในประเทศร่วมกันต่อต้านญี่ปุ่น ส่งข่าวด้านยุทธศาสตร์ทางทหารตลอดจนรายงานสภาพดินฟ้าอากาศให้ฝ่ายสัมพันธมิตรทราบ ซึ่งทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถปฏิบัติการทางทหารได้อย่างมีประสิทธิภาพ
อย่างไรก็ดี การปะทะกันระหว่างขบวนการเสรีไทยกับกองทัพญี่ปุ่นไม่มีโอกาสเกิดขึ้น เพราะญี่ปุ่นประกาศยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2488 หลังจากสหรัฐทิ้งระเบิดปรมาณูถล่มเมืองฮิโรชิมะและนางาซากิเมื่อวันที่ 6 และ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2488 แม้ว่าไทยจะร่วมกับญี่ปุ่นในการประกาศสงคราม แต่ความร่วมมืออย่างลับ ๆ ของไทยกับฝ่ายสัมพันธมิตรทำให้ไทยมีอำนาจต่อรองในการเจรจากับฝ่ายสัมพันธมิตรหลังสงครามยุติ โดยสหรัฐถือว่าไทยไม่เคยประกาศสงครามต่อประเทศของตน ขณะที่อังกฤษยังดำเนินนโยบายต่อไทยแตกต่างไปจากสหรัฐ
สมาชิกขบวนการที่มีชื่อเสียง

ปรีดี พนมยงค์ หรือหลวงประดิษฐ์มนูธรรม (รูท)
พล.ต.อ.อดุล อดุลเดชจรัส หรือหลวงอดุลเดชจรัส (เบตตี้)
ศ.มาลัย หุวะนันทน์
คุณหญิงอุบล หุวะนันทน์
พล.ท.กาจ กาจสงคราม หรือหลวงกาจสงคราม
พ.ต.หลวงเดชาติวงศ์วราวัฒน์ (หม่อมหลวงกรี เดชาติวงศ์)
ป๋วย อึ๊งภากรณ์ (เข้ม - ภายหลังเป็น "เข้ม เย็นยิ่ง")
สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี
พ.ต.ควง อภัยวงศ์ หรือหลวงโกวิทอภัยวงศ์
หลวงบรรณกรโกวิท (เปา จักกะพาก)
ศ.ดิเรก ชัยนาม
ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช
เจ้าวงศ์ แสนศิริพันธุ์
ทวี บุณยเกตุ
พ.ท. ม.จ.ศุภสวัสดิ์วงศ์สนิท สวัสดิวัตน์ (อรุณ)
น.อ.หลวงศุภชลาศัย (บุง ศุภชลาศัย)
สงวน ตุลารักษ์
พล.อ.อ.สิทธิ เศวตศิลา
อนันต์ จินตกานนท์
เตียง ศิริขันธ์
ถวิล อุดล
จำลอง ดาวเรือง
ทองอินทร์ ภูริพัฒน์
ฟุ้ง ศรีสว่างวัฒน์
พ.อ.(พ)การุณ เก่งระดมยิง (เคน)
พล.ท. ม.ล.ขาบ กุญชร
พลตรี จักรชัย (จันทร์) ศุภางคเสน
พล.อ.อ.ทวี จุลละทรัพย์
ร.อ.พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช
ทอง กันทาธรรม
ครอง จันดาวงศ์
พ.ต.โผน อินทรทัต
ร.อ.กระจ่าง ตุลารักษ์
แช่ม พรหมยงค์
พ.ต.จำกัด พลางกูร
พล.ร.อ.สินธุ์ กมลนาวิน หรือ หลวงสินธุสงครามชัย
พลโท ชิต มั่นศิลป์ สินาดโยธารักษ์
พลเอก เนตร เขมะโยธิน
พลเอกพระยาพหลพลพยุหเสนา
ประกอบ วัชรสินธุ์ (นายวันเฮง  วัชรสินธุ์)
ดูเพิ่ม

สงครามแปซิฟิก
สงครามโลกครั้งที่สองในประเทศไทย
สงครามโลกครั้งที่สอง
กบฏวังหลวง
หนังสืออ่านเพิ่ม

Thailand's Secret War: OSS, SOE and the Free Thai Underground During World War II. E. Bruce Reynolds. Cambridge Military Histories series. Cambridge University Press. ISBN 0-521-83601-8. Colonel David Smiley is pictured page 377 with his Force 136 team.
The Thai Resistance Movement During the Second World War, John B. Haseman, Northern Illinois Center for Southeast Asian Studies, np, 1978.
Free Thai, compiled by Wimon Wiriyawit, White Lotus Co., Ltd, Bangkok, 1997.
Into Siam, Underground Kingdom, Nicol Smith and Blake Clark, Bobbs Merrill Company, New York, 1945.
Colonel David Smiley, Irregular Regular, Michael Russell, Norwich, 1994, (ISBN 978-0859552028). Translated in French by Thierry Le Breton, Au coeur de l'action clandestine des commandos au MI6, L'Esprit du Livre Editions, France, 2008, (ISBN 978-2915960273).  With numerous photographs.
จากแถวหน้าซ้ายไปขวา: พลตำรวจเอก อดุล อดุลเดชจรัส, หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช และ ปรีดี พนมยงค์
สมาชิกขบวนการเสรีไทยผู้ได้รับเหรียญแห่งเสรีภาพ จากรัฐบาลสหรัฐ เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2488 (จากซ้าย) พล.อ.อ. ทวี จุลละทรัพย์, พล.ต. บุญมาก เทศะบุตร, น.อ. วิมล วิริยะวิทย์, นายพิเศษ ภัททพงษ์, ม.จ.ยุธิษเฐียร สวัสดิวัตน์, ม.ล.เอกชัย กำภู, นายอานนท์ ศรีวรรธนะ, ดร.สละ สานนท์, พล.อ.อ. สิทธิ เศวตศิลา, นายอำนวย พูนพิพัฒน์, นายอุดมศักดิ์ ภาสวนิช, นายกุสา ปันยารชุน, นายสมจิต ยศสุนทร
ภาษาบูนัน

| ภาษาบูนัน |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศไต้หวัน
ชาติพันธุ์: ชาวบูนัน
จำนวนผู้พูด: 38,000 คน  (2002)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  (ฟอร์โมซา)ภาษาบูนัน
ภาษาถิ่น: Isbukun เหนือ–กลาง (Takitudu–Takbanua)                  
ระบบการเขียน: อักษรละติน
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน: ประเทศไต้หวัน
รหัสภาษา
ISO 639-3: bnn
การกระจายของภาษาบูนัน (สีเขียวปานกลาง, ตรงกลาง)
ภาษาบูนัน (จีน: 布農語) เป็นภาษาที่ใช้พูดโดยชาวบูนันในไต้หวัน จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน สาขาเกาะฟอร์โมซา แบ่งเป็นสำเนียงย่อยได้ห้าสำเนียงคือ อิสบูกุน ตักบูนวซ ตากีวาตัน ตากีบากา และตากีตูดุห์ สำเนียงอิบูกุนเป็นสำเนียงหลักทางใต้ของไต้หวัน สำเนียงตักบูนวซและตากีวาตัน ส่วนใหญ่ใช้พูดทางภาคกลาง อีกสองสำเนียงใช้พูดทางเหนือ ปัจจุบันภาษาบูนันใช้พูดในหมู่ชาวซาอารัวและกานากานาบูด้วย
บรรณานุกรม

Adelaar, K. Alexander (2004). "The Coming and Going of 'Lexical Prefixes' in Siraya" (PDF). Language and Linguistics / Yǔyán jì yǔyánxué (ภาษาอังกฤษ). 5 (2): 333–361. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-05-10. สืบค้นเมื่อ 2022-02-17.
De Busser, Rik (2009). Towards a Grammar of Takivatan: Selected Topics (วิทยานิพนธ์ Ph. D.) (ภาษาอังกฤษ). La Trobe University. doi:10.17613/M68D2H – โดยทาง hcommons.org.
Jeng, Heng-hsiung (1977). Topic and Focus in Bunun (ภาษาอังกฤษ). Taipei: Academia Sinica.
Nojima, Motoyasu (1996). "Lexical Prefixes of Bunun Verbs". Gengo Kenkyu: Journal of the Linguistic Society of Japan (ภาษาอังกฤษ). 110: 1–27. doi:10.11435/gengo1939.1996.110_1.
Li, Paul Jen-kuei (1988). "A Comparative Study of Bunun Dialects" (PDF). Bulletin of the Institute of History and Philology, Academia Sinica (ภาษาอังกฤษ). 59 (2): 479–508. doi:10.6355/BIHPAS.198806.0479. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-08-18. สืบค้นเมื่อ 2022-02-17.
Schachter, Paul; Otanes, Fe T. (1972). Tagalog Reference Grammar (ภาษาอังกฤษ). Berkeley: University of California Press.
Zeitoun, Elizabeth 齊莉莎 (2000). Bùnóngyǔ cānkǎo yǔfǎ 布農語參考語法 [Bunun Reference Grammar] (ภาษาจีน). Taibei Shi: Yuan liu. ISBN 957-32-3891-8.
Lin, Tai 林太; Zeng, Si-qi 曾思奇; Li, Wen-su 李文甦; Bukun Ismahasan Islituan 卜袞‧伊斯瑪哈單‧伊斯立瑞 (2001). Isbukun: Bùnóngyǔ gòucífǎ yánjiū Isbukun: 布農語構詞法研究 [Isbukun: A Study on Word Formation in Bunun] (ภาษาจีน). Taibei: Du ce wenhua.
Anu Ispalidav (2014). Bùnóngzú yǔ dúběn: Rènshí jùn qún Bùnóngzú yǔ 布農族語讀本: 認識郡群布農族語 [Bunun Reader: Understanding the Bunun Language] (ภาษาจีน). Taibei Shi: Shitu chuban she.
Huang, Hui-chuan 黃慧娟; Shih, Chao-kai 施朝凱 (2018). Bùnóngyǔ yǔfǎ gàilùn 布農語語法概論 [Introduction to Bunun Grammar] (ภาษาจีน). Xinbei Shi: Yuanzhu minzu weiyuanhui. ISBN 978-986-05-5687-2. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-02-17. สืบค้นเมื่อ 2022-02-17 – โดยทาง alilin.apc.gov.tw.
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Kaipuleohone's Robert Blust collection includes elicited materials on Bunun.
Yuánzhùmínzú yǔyán xiànshàng cídiǎn 原住民族語言線上詞典 (ในภาษาจีน) – Bunun search page at the "Aboriginal language online dictionary" website of the Indigenous Languages Research and Development Foundation
Bunun teaching and leaning materials published by the Council of Indigenous Peoples of Taiwan เก็บถาวร 2022-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาจีน)
Bunun translation of President Tsai Ing-wen's 2016 apology to indigenous people เก็บถาวร 2022-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – published on the website of the presidential office
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

| ยิงธนู ในโอลิมปิกครั้งที่ 29 |
| --- | --- |

สนาม: Olympic Green Archery Field
วันที่: 9-15 สิงหาคม พ.ศ. 2551
จำนวนรายการ: 4
จำนวนนักกีฬา: 128 คน  จาก 49 ประเทศ
← 20042012 →
การแข่งขันยิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เป็นการแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ที่จัดขึ้นในกรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 9-15 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ณ สนาม Olympic Green Archery Field มีการแข่งขันทั้งหมด 4 รายการ
การคัดเลือก

บทความหลัก: กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 – รอบคัดเลือก
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

ออสเตรเลีย (5)
ภูฏาน (2)
เบลารุส (2)
บราซิล (1)
บัลแกเรีย (1)
แคนาดา (4)
จีน (4)
จีนไทเป (6)
โคลอมเบีย (3)
คิวบา (1)
ไซปรัส (1)
เช็กเกีย (2)
เดนมาร์ก (2)
อียิปต์ (2)
ฟินแลนด์ (1)
ฝรั่งเศส (5)
จอร์เจีย (2)
สหราชอาณาจักร (6)
กรีซ (2)
อินเดีย (1)
อินโดนีเซีย (2)
อิหร่าน (2)
อิตาลี (6)
ญี่ปุ่น (5)
คาซัคสถาน (1)
มาเลเซีย (3)
มอริเชียส (1)
เม็กซิโก (4)
โมร็อกโก (1)
พม่า (1)
เกาหลีเหนือ (2)
ฟิลิปปินส์ (1)
โปแลนด์ (6)
โปรตุเกส (1)
กาตาร์ (1)
โรมาเนีย (1)
รัสเซีย (5)
ซามัว (1)
แอฟริกาใต้ (1)
เกาหลีใต้ (6)
สเปน (1)
สวีเดน (1)
สวิตเซอร์แลนด์ (1)
ทาจิกิสถาน (1)
ตุรกี (2)
ยูเครน (5)
สหรัฐ (5)
เวเนซุเอลา (1)
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางสรุปเหรียญ

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 2 | 2 | 1 | 5 |
| 2 |  จีน (CHN) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 3 |  ยูเครน (UKR) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 4 |  อิตาลี (ITA) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 5 |  รัสเซีย (RUS) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 5 |  ฝรั่งเศส (FRA) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (6 ประเทศ) | รวม (6 ประเทศ) | 4 | 4 | 4 | 12 |
สรุปเหรียญรางวัล > ผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัล > ชาย

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| individual รายละเอียด | Viktor Ruban  ยูเครน | Park Kyung-Mo  เกาหลีใต้ | Bair Badenov  รัสเซีย |
| team รายละเอียด |  เกาหลีใต้ (KOR)  Im Dong-Hyun Lee Chang-Hwan Park Kyung-Mo |  อิตาลี (ITA)  Mauro Nespoli Marco Galiazzo Ilario Di Buò |  จีน (CHN)  Jiang Lin Li Wenquan Xue Haifeng |
สรุปเหรียญรางวัล > ผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัล > หญิง

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| individual รายละเอียด | Zhang Juanjuan  จีน | Park Sung-hyun  เกาหลีใต้ | Yun Ok-Hee  เกาหลีใต้ |
| team รายละเอียด |  เกาหลีใต้ (KOR)  Park Sung-hyun Yun Ok-Hee Joo Hyun-Jung |  จีน (CHN) Zhang Juanjuan Chen Ling Guo Dan |  ฝรั่งเศส (FRA) Virginie Arnold Sophie Dodemont Bérangère Schuh |
จักรวรรดิอาณานิคมเบลเยียม

| จักรวรรดิอาณานิคมเบลเยียม |
| --- | --- |
1908–1962
   ธงชาติ
แผนที่อาณานิคมของเบลเยียมในปีค.ศ. 1920     ราชอาณาจักรเบลเยียม    คองโกของเบลเยียม    รวันดา-บุรุนดี    เทียนจินและแทนเจียร์ 
สถานะ: จักรวรรดิอาณานิคม
เมืองหลวง: บรัสเซลส์
การปกครอง: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
ประวัติศาสตร์:  

• ก่อตั้ง : 1908
• สิ้นสุด : 1962
 
พื้นที่
• รวม: 2,430,270 ตารางกิโลเมตร (938,330 ตารางไมล์)
จักรวรรดิอาณานิคมเบลเยียม (อังกฤษ: Belgian colonial empire) เป็นดินแดนสามอาณานิคมของเบลเยียมระหว่างปีค.ศ.1908-1962 คือ คองโกของเบลเยียม (ปัจจุบันคือสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก), รวันดา-บุรุนดี, เทียนจิน และ แทนเจียร์
จักรวรรดิซองไฮ

จักรวรรดิซองไฮ หรือ จักรวรรดิซองเฮย์ (อังกฤษ: Songhai Empire หรือ Songhay Empire) เป็นจักรวรรดิที่ตั้งอยู่ในบริเวณแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ ตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 จักรวรรดิซองไฮก็เป็นจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาจักรวรรดิของแอฟริกาโดยมีเมืองหลวงอยู่ที่กาว ชื่อจักรวรรดิเป็นชื่อเดียวกับกลุ่มชาติพันธุ์ชาวซองไฮ ที่เดิมเป็นรัฐเล็กๆ มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 บริเวณที่มีอำนาจอยู่ตรงโค้งแม่น้ำไนเจอร์ที่ปัจจุบันคือประเทศไนเจอร์และบูร์กินาฟาโซ
กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

| ยกน้ำหนัก ในโอลิมปิกครั้งที่ 29 |
| --- | --- |

วันที่: 9-12 สิงหาคม พ.ศ. 2551
จำนวนนักกีฬา: 253 คน  จาก 84 ประเทศ
← 20042012 →
กีฬายกน้ำหนัก ถูกจัดขึ้นระหว่างการแข่งขัน โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 9 สิงหาคม ถึง 19 สิงหาคม พ.ศ. 2551 สถานที่จัดการแข่งขันคือยิมเนเซี่ยมในมหาวิทยาลัยเป่ยหาง
| กีฬายกน้ำหนัก ใน  โอลิมปิกฤดูร้อน 2008  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชาย | ชาย | ชาย | หญิง | หญิง | หญิง |
|   | 56 กก. |   |   | 48 กก. |   |
|  | 62 กก. |  |  | 53 กก. |  |
|  | 69 กก. |  |  | 58 กก. |  |
|  | 77 กก. |  |  | 63 กก. |  |
|  | 85 กก. |  |  | 69 กก. |  |
|  | 94 กก. |  |  | 75 กก. |  |
|  | 105 กก. |  |  | +75 กก. |  |
|  | +105 กก. |  |  |  |  |
รุ่น

ยกน้ำหนักในครั้งนี้ แบ่งเป็น 15 รุ่น 15 เหรียญทอง ประกอบไปด้วย
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  56 กก. ชาย  62 กก. ชาย  69 กก. ชาย  77 กก. ชาย  85 กก. ชาย  94 กก. ชาย  105 กก. ชาย  105 กก.ขึ้นไป ชาย |  |  48 กก. หญิง  53 กก. หญิง  58 กก. หญิง  63 กก. หญิง  69 กก. หญิง  75 กก. หญิง  75 กก.ขึ้นไป หญิง |
เหรียญรางวัล > ตารางเหรียญ

| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน (CHN) | 8 | 1 | 0 | 9 |
| 2 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 3 |  คาซัคสถาน (KAZ) | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 4 |  เบลารุส (BLR) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 5 |  เกาหลีเหนือ (PRK) | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 5 |  ไทย (THA) | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 7 |  เยอรมนี (GER) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 8 |  รัสเซีย (RUS) | 0 | 4 | 3 | 7 |
| 9 |  ยูเครน (UKR) | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 10 |  โคลอมเบีย (COL) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 10 |  ฝรั่งเศส (FRA) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 10 |  โปแลนด์ (POL) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 10 |  ตุรกี (TUR) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 10 |  เวียดนาม (VIE) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 15 |  อาร์มีเนีย (ARM) | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 16 |  จีนไทเป (TPE) | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 16 |  อินโดนีเซีย (INA) | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 18 |  ลัตเวีย (LAT) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม | รวม | 15 | 15 | 15 | 45 |
เหรียญรางวัล > ชาย

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| 56 กก. | หลง ชิงชวน  จีน | ฮง ฮาน ทวน  เวียดนาม | อีโก ยูริ อีราวาน  อินโดนีเซีย |
| 62 กก. | จาง เซียงเซียง  จีน | เดียโก ซาลาซ่า  โคลอมเบีย | เทียยาโน  อินโดนีเซีย |
| 69 กก. | เหลา ฮุ่ย  จีน | เวนเซนลาส ลาบายา  ฝรั่งเศส | ทิกราน มาร์ทิรอสยาน  อาร์มีเนีย |
| 77 กก. | ซา แจ ยุก  เกาหลีใต้ | หลี่ หงลี่  จีน | เจวอร์ก ดายาน  อาร์มีเนีย |
| 85 กก. | หลู ยอง  จีน | อันเดีย ไรบาโค  เบลารุส | ทิกคาน วาร์ดาน มาร์ทิรอสยาน  อาร์มีเนีย |
| 94 กก. | อิลยา อิลิน  คาซัคสถาน | ไซมอส โคเลสกี  โปแลนด์ | คาดซ์ซิมูรัส อัคเคอ  รัสเซีย |
| 105 กก. | อันเดีย อัมมาเนียว  เบลารุส | ดามิสรี คโลโคว  รัสเซีย | ดามิสรี ราปิโคว  รัสเซีย |
| 105 กก. ขี้นไป | มาสเทีย สเตียเนอร์  เยอรมนี | อีเจนี่ ชิกิสเช  รัสเซีย | วิคตอร์ เซอร์บาทิส  ลัตเวีย |
เหรียญรางวัล > หญิง

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| 48 กก. | เฉิน เซียเซี่ย  จีน | ซิเบล ออสคาน  ตุรกี | เฉิน เว่ย ลิง  จีนไทเป |
| 53 กก. | ประภาวดี เจริญรัตนธารากูล  ไทย | ยูน จิน-ฮี  เกาหลีใต้ | นาสตาสเซีย โนวิกาวา  เบลารุส |
| 58 กก. | เฉอน หยานฉิง  จีน | โอ จอง แอ  เกาหลีเหนือ | วันดี คำเอี่ยม  ไทย |
| 63 กก. | ปัก ยอน ซุก  เกาหลีเหนือ | ไอรินา เนคคราโซวา  คาซัคสถาน | หลู ยิง ชี่  จีนไทเป |
| 69 กก. | หลิว ชุนหง  จีน | ออคซานา สวีเวนโก  รัสเซีย | นาตาลยา ดาวี่โดว่า  ยูเครน |
| 75 กก. | เซา เล่ย  จีน | แอลล่า วาแจนิน่า  คาซัคสถาน | นาเดชนา อีเวสยูดินา  รัสเซีย |
| 75 กก. ขึ้นไป | จัง มิ ราน  เกาหลีใต้ | อลฮา โคลอบคา  ยูเครน | มาริยา กาโบเวสกาย่า  คาซัคสถาน |
ดูเพิ่ม

กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิก
เปาบุ้นจิ้น (ละครโทรทัศน์ช่อง ATV)

| เปาบุ้นจิ้น Justice Bao 包青天 |
| --- | --- |
เป็นที่รู้จักกันในชื่อ: Spare From the Blade
ประเภท: Historical period drama
สร้างโดย: Hong Kong Television Broadcasts Limited
เขียนโดย: เฉิน ซื่อเฉียง ซู่ ปินหัว หลี่ จุน จาง ไห่เสียง ผัน มั่นหง หลี่ ซันเสียง หลิน สงปัง ม่อ เหว่ยเจี้ยน ไค่ ซวน ฉิว ฟู่ฉิง จิน เชาฉฺวิน Wei Xin
กำกับโดย: ถาน ไล่อิน เจียง หมิงไห่ หลิน เสียน หวัง เหว่ยเหริน หู กัวหัว อู๋ จินหยวน หยาง ซื่อเจียน เสี่ยว เคิ่งเคย์ หมี่ เฟิง  เติ้ง เห่วยเอิน เสียน ซื่อเหว่ย หยี เหย่เจ้า อู๋ หยิวไหล ไค่ เต๋อเฉิง หลัว ไค่เหวิน
แสดงนำ: จิน เชาฉฺวิน หลี่ เหลียงเหว่ย ฟ่าน ซงหวน
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: หยาง ปิงจง
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: Bao Qing Tian (包青天) ขับร้องโดย หลี่ เหลียงเหว่ย
ประเทศแหล่งกำเนิด: Hong Kong
ภาษาต้นฉบับ: Cantonese
จำนวนตอน: 26
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: เหริน เจ้านา หลิว ซื่อหัว จง เจิ้งเหลียง
ผู้อำนวยการสร้าง: เหลียง เทียน เฉิน อู่เจ้า
สถานที่ถ่ายทำ: Hong Kong
ผู้ลำดับภาพ: ซิน ชุนชิง
ความยาวตอน: 45 นาที
บริษัทผู้ผลิต: ATV Yiren Communication Co., Ltd. Hebei TV Station
ออกอากาศ
เครือข่าย: ATV
ออกอากาศ: 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1995 (1995-05-29) (ตอนที่ 1-102) 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 (1997-02-24) (ตอนที่ 103-160)
เปาบุ้นจิ้น 1995 (อังกฤษ: Justice Bao จีน: 包青天) เป็นละครโทรทัศน์แนวอิงประวัติศาสตร์จีน ผลิตและออกอากาศโดย ATV สร้างขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1995 กล่าวถึงคดีอันโด่งดังของเปาบุ้นจิ้น มีความยาว 25 ตอน รวมทั้งสิ้น 160 ตอนย่อย นำแสดงโดย จิน เชาฉฺวิน, หลี่ เหลียงเหว่ย, ฟ่าน หงซวน
เนื้อเรื่องย่อ

เปาบุ้นจิ้น เทพผู้ทรงธรรม ผู้ผดุงความยุติธรรมและล้างมลทินให้กับผู้บริสุทธิ์ ถึงเป็นการสืบสวน 25 คดีที่ลึกลับซับซ้อน แต่ไม่อาจปกปิดสายตาของ เปาบุ้นจิ้นไปได้ เบาะแสต่างๆ ได้ถูกรวบรวมเพื่อพิสูจน์ความจริง อาชญากรที่แท้จริงก็มิอาจลอยนวล
นักแสดงนำ

จิน เชาฉฺวิน รับบท เปาบุ้นจิ้น
หลี่ เหลียงเหว่ย รับบท จั่นเจา
ฟ่าน ซงหวน รับบท กงซุนเช่อ
เรย์มอนด์ จาง รับบท หวังเฉา
เจิ้ง ซูเฟิง รับบท หม่าฮั่น
หยาง เจียเหนา รับบท จางหลง
หวง ซื่อหยาง รับบท เจ้าหู่
หลี่ เต้าหง รับบท ฮ่องเต้
เจิน จื้อเฉียง รับบท ฮ่องเต้ (เฉพาะตอน รอยรัก แรงแค้น ,จอมโจรดอกเหมย)
นักแสดงรับเชิญ > ตอนที่ 1 ฆาตกรรมปริศนา

โดยเรื่องเกิดขึ้นในรัชสมัยซ่งเหยินจงฮ่องเต้ แห่งราชวงศ์ซ่ง ราชทูตอันหนานหมดวาระต้องกลับแผ่นดิน แต่ขบวนรถม้าที่ราชทูตเดินทางอยู่ ๆ ก็เกิดระเบิด ราชทูตต้องพบกับเคราะห์กรรม ซ่งเหยินจงฮ่องเต้กลัวข่าวนี้จะสะเทือนถึงสัมพันธไมตรี จึงสั่งให้เปาบุ้นจิ้น และหลูกั๊วะกงไปสอบสวนหาตัวฆาตกร จั่นเจาออกไปสืบสวนและสงสัยว่ากิเลนไฟมีส่วนพัวพันด้วย ระหว่างตามจับกิเลนไฟเกิดตายพร้อมภรรยาโดยปราศจากร่องรอย ทำให้จั่นเจาขาดเบาะแสกลายเป็นคดีซับซ้อนซ่อนเงื่อนที่ต้องรีบหาตัวคนร้ายให้เจอ
นักแสดงรับเชิญ > ตอนที่ 2 จอหงวนทรพี

ซ่งเหยินจงฮ่องเต้มีรับสั่งให้ เปาบุ้นจิ้น  ออกไปดูแลความทุกข์ของราษฎร บังเอิญได้พบศพหญิงอยู่ที่เมืองอูหยิงหลังจากที่จั่นเจา สอบสวนพบว่าหญิงผู้ตายคือนางโลมในเมืองเหวินโจวแต่กลับเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของจอหงวนสองตำแหน่งคือจางอี้หานเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ จางอี้หานมีชาติกำเนิดที่ซับซ้อน เพราะมีแม่ชื่อจิงฮัวมีอาชีพเป็นนางโลมที่หอคณิกาบัวมรกตเมืองเหวินโจว อี้หานจึงพยายามปิดบังฐานะตัวเองไม่ให้ใครรู้ จึงได้วางแผนการสังหารแม่ตัวเองและคนที่เกี่ยวข้องด้วย
นักแสดงรับเชิญ > ตอนที่ 4 ประหารเยี่ยนเหนียง

"ตู้เหวินคัง" สามีของ "หลี่หุ้ยเหนียง" ได้พบหญิงสาวชื่อ "โจวเยี่ยนหง" และแอบมีสัมพันธ์ต่อกัน ต่อมา "โจวเยี่ยนหง" ได้ตั้งครรภ์ เธอจึงออกตามหา "ตู้เหวินคัง" แต่กลับถูก "ตู้เหวินคัง" ขับไล่ "หลี่หุ้ยเหนียง" ที่เป็นคนใจดีรับ "โจวเยี่ยนหง" เอาไว้
"หลี่หุ้ยเหนียง" ถูกกล่าวหาว่าคบชู้กับญาติห่างๆ ที่ชื่อ "กั๊วะเทียนเอิน" และถูกจับยัดชะลอมทิ้งน้ำ แต่เปาบุ้นจิ้นได้ช่วยชีวิตเอาไว้ และได้สอบสวน คิดว่าสาวใช้ตระกูล "ตู้" ที่ชื่อ "หยวนซุฮวน" น่าสงสัย รวมทั้ง "ตู้ฟุ๊" บ่าวของตระกูล "ตู้" แต่แล้วทั้งสองกลับมาตายอย่างปริศนา ทำให้คดีจึงซ่อนเงื่อนมากขึ้น...
โอว หยางหลง รับบท ตู้ เหวินคัง
เจ้า หยงซิน รับบท หลี่ หุ้ยเหนียง
หวัง เหว่ย รับบท โจว เยี่ยนหง
หนาน หง รับบท หยวน ซุฮวน
เจียง ตู รับบท ตู้ฟุ
เจ้า ไห่อี รับบท ยู่เอ๋อ
หลัว ฉิงเห่า รับบท กวง หมิงไห่
หลี่ เกิง รับบท กัว เทียนเอิน
หวง ซูหวน รับบท หรวน ซูหวน
หวัง ฉิงเอ๋อ
อู๋ หมิงหลง รับบท อาหนิว
เฉิน ตง รับบท ซือ เอ๋อ
หลิว ซงจี รับบท เฉิน กวง
เหรา ซือจุน
เฉิน เจียเหว่ย รับบท ซานเซียง
เฉิน เจิ้งจุน รับบท ฟู่ฉิง
เปา ฉีจิง
นักแสดงรับเชิญ > ตอนที่ 5 มารผมขาว

เมื่อเปาบุ้นจิ้น ได้ทราบข่าวว่าพี่สะใภ้ของเขาป่วยหนักหลังจากไปช่วยเหลือชาวบ้านที่ติดเชื้อโรคระบาด ด้วยความนับถือในพี่สะใภ้คนนี้เพราะเป็นคนเลี้ยงดูเขามาเปาบุ้นจิ้นจึงรีบพาเธอไปเมืองหูโจวเพื่อไปหาหมอเทวดา ไช่เจี้ยนเจี้ยน แต่หมอเทวดากลับป่วยหนักจึงได้ เจียงเจิ้นหูบุตรเขยเป็นผู้รักษาแทน แต่แล้วพี่สะใภ้ของเปาบุ้นจิ้นมีอาการทรุดลงแต่ยังดีที่ได้ผู้หญิงลึกลับร่างกายเต็มไปด้วยเส้นผมสีขาวแต่พูดไม่ได้ใช้วิชาฝังเข็มทำให้อาการของนางดีขึ้นกว่าเดิม
นักแสดงรับเชิญ > ตอนที่ 6 สุสานมรณะ

ตระกูลฟูเหยียน เป็นตระกูลทหารที่รับใช้ราชวงศ์ซ่งมานาน แต่พอถึงรุ่นที่ 4 ฟูเหยียนชิ่ง ที่เป็นทายาทเพียงคนเดียวกลับทำตัวสำมะเลติดการเสพหิน 5 สี  ในขณะนั้นเองกองทัพเหลียวยกทัพมาประชิดชายแดน แม่ทัพฟูเหยียนโซวหย่ง พ่อของฟูเหยียนชิ่ง นำทัพออกไปรบแต่ก็ยังเป็นห่วงบุตรชาย เปาบุ้นจิ้นจึงรับเอาฟูเหยียนชิ่งมาดูแลเพื่อการรักษาจากการเสพติดหิน 5 สี แต่ฟูเหยียนชิ่งกลับหนีออกไปเพื่อเสพยาอีกครั้ง
ไค่ จีเหวิน รับบท หู หยางฉิง
สวี สูผิง
หลัว เลี่ย รับบท ฟูเหยียน เจ้าซิน
หวง ซู่ถัง รับบท ฟูเหยียน เจ้าหยง
หวัง หรง รับบท เต๋อ เติงหยุน
หรัว ซื่อเหยิน
เหว่ย เจียเสียง รับบท เสี่ยวเปา
เหลียง จินเฉิน รับบท ฮ่องเต้แห่งตงฉี
นาน หง รับบท แม่ของฟูเหยียน เจ้าซิน/เจ้าหยง
เหลียง เฉิน รับบท ไทเฮาของต้าเหลียว
เจิ้ง เหว่ยหมิง รับบท เย่ห์ลู่ จงเจิน (รัชทายาทองค์เล็กแห่งแคว้นต้าเหลียว)
นักแสดงรับเชิญ > ตอนที่ 7 ผัวนอกคอก

จางเยียะหัว ปลอมตัวเป็นชายเข้ามาสอบเป็นขุนนางจากนั้นก็จับตัว เฉินอี้เฟย ที่เป็นอดีตสามีของเธอมาเพื่อจะสังหาร แต่อำมาตย์ลิกมาช่วยเอาไว้ได้ทันพร้อมกับจับตัวจางเยียะหัวเอาไว้แล้วได้รับราชโองการจากฮ่องเต้ให้ประหารจางเยียะหัว แต่กลับเกิดอาเพศไม่สามารถประหารได้ เปาบุ้นจิ้นทราบเรื่องและพบว่าเรื่องนี้มีเบื้องหลังจึงเข้าทูลขอฮ่องเต้ให้ระงับการประหารจางเยียะหัวเอาไว้ก่อน แล้วเริ่มสอบสวนความเป็นมาของความขัดแย้งระหว่างจางเยียะหัวและเฉินอี้เฟยขึ้นใหม่
เฟิง เปาเปา รับบท จาง เยียะหัว
กัว เฟิง รับบท เฉิน อี้เฟย
เจียง ตู รับบท จาง เซียะหยวน
นักแสดงรับเชิญ > ตอนที่ 8 แรงรักแรงสวาท

เกิดคดีโจรล่าสวาทฉุดคร่าผู้หญิงหลายคดี เปาบุ้นจิ้น เกิดความสงสัยและสังเกตได้ว่าทุกคดีล้วนเกิดขึ้นรอบ ๆ เมืองเจิ้น เปาบุ้นจิ้นพร้อมกับ กงซุนเช่อ  จั่นเจา และเหล่ามือปราบจึงเดินทางไปสืบคดี ที่เมืองเจิ้นโดยมีสองตระกูลเศรษฐีที่ไม่ลงรอยกันคือตระกูลหยางและตระกูลหลิว แต่บุตรชายบุตรสาวของทั้งสองตระกูลนี้คือ หยางเซียะปิง และหลิวหนี่ซาน ได้แอบรักกันจึงหนีตามกันไป เปาบุ้นจิ้นได้ไกล่เกลี่ยจนทั้งสองครอบครัวเข้าใจกัน เปาบุ้นจิ้นยังสืบคดีไม่ก้าวหน้าทำให้ หลงกังที่เป็นคนร้ายตัวจริงเกิดความย่ามใจ
นักแสดงรับเชิญ > ตอนที่ 9 จอมใจ จอมยุทธ์

เมื่องบประมาณทางด้านการทหารเกิดขาดแคลน อ๋องอันกั๊วะจึงได้ทูลเสนอต่อฮ่องเต้ว่าให้ขึ้นภาษีเกลือ แม้ว่าเปาบุ้นจิ้น จะทูลคัดค้านเพราะเกรงว่าประชาชนจะเดือดร้อนแต่ก็ไม่เป็นผล และก็เป็นจริงดังที่เปาบุ้นจิ้นคาดการเอาไว้เมื่อข้าราชการกังฉินและพ่อค้าเกลือที่ฉวยโอกาสนี้พากันกักตุนเกลือทำให้ราคาเกลือสูงขึ้นกว่าความเป็นจริง หยางหยิงศิษย์ผู้น้องของจั่นเจามที่ถอนตัวจากยุทธภพไปใช้ชีวิตเงียบสงบกับซู่เจินที่เป็นภรรยา เขาถูกเจ้าหน้าที่บ้านเมืองกดดันเพราะความยากแค้นจึงทำให้เขานั้นกลายเป็นโจรปล้นเกลือ
ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2018 รอบคัดเลือก

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  ซาอุดีอาระเบีย (กลุ่ม เอ)  ทาจิกิสถาน (กลุ่ม บี)  อิหร่าน (กลุ่ม ซี)  เนปาล (กลุ่ม ดี)  กาตาร์ (กลุ่ม อี)  จีนไทเป (กลุ่ม เอฟ)  ไทย (กลุ่ม จี)  พม่า (กลุ่ม เอช)  มองโกเลีย (กลุ่ม ไอ)  อินโดนีเซีย (กลุ่ม เจ)
วันที่: 16–29 กันยายน พ.ศ. 2560
ทีม: 45 (จาก 1 สมาพันธ์)
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 69
จำนวนประตู: 379 (5.49 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 19,616 (284 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  Sutan Diego Zico (10 ประตู)
← 2016 2020 →  ปรับปรุงสถิติทั้งหมด ณ วันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2560
รอบคัดเลือกสำหรับฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2018 เป็นการตัดสินหาทีมที่เข้าร่วมของ ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2018
รวมทั้งหมด 16 ทีมที่จะลงเล่นในการแข่งขันรอบสุดท้าย, จะเป็นเจ้าภาพโดยอัตโนมัติก็คือมาเลเซีย