stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทิก กว๋าง ดึ๊ก
การจุดไฟเผาตนเอง > ผลต่อสื่อและการเมือง

ภาพถ่ายของมัลคอล์ม บราวน์ แพร่กระจายอย่างรวดเร็วผ่านสำนักข่าวต่าง ๆ และปรากฏบนหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทั่วโลก เหตุการณ์การเผาตนเองนี้ต่อมาได้รับการยอมรับว่าเป็นจุดเปลี่ยนของวิกฤตการณ์ชาวพุทธ และจุดสำคัญที่นำไปสู่การล่มสลายของรัฐบาลเสี่ยม
เซท เจเคิบส์ นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน กล่าวว่าพระกว๋าง ดึ๊ก ได้ "สลายการทดลองของอเมริกากับเสี่ยมให้เป็นเถ้าถ่านไปตามกัน" และกล่าวว่า "ไม่ว่าจะอ้อนวอนเพียงใดก็ไม่สามารถกู้คืนชื่อเสียงของเสี่ยมกลับคืนมาได้" เมื่อภาพถ่ายของบราวน์ได้ฝังแน่นลงไปในจิตใจของสาธารณชนทั่วโลก เอลเลน แฮมเมอร์ บรรยายเหตุการณ์นี้ว่าได้ "ปลุกภาพลักษณ์อันมืดมนของการเบียดเบียนและความน่าสะพรึงกลัวที่สอดคล้องกับความเป็นจริงแบบเอเชียล้วน ๆ ซึ่งอยู่นอกเหนือความเข้าใจของชาวตะวันตก" จอห์น เม็กคลิน เจ้าหน้าที่ประจำสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐ ตั้งข้อสังเกตว่าภาพถ่ายนี้ "สร้างผลกระทบอันรุนแรงแต่มีคุณค่าอย่างไม่อาจประเมินได้ต่อขบวนการของชาวพุทธ โดยกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของสภาวการณ์ในเวียดนาม" วิลเลียม โคลบี หัวหน้าส่วนงานตะวันออกไกลของซีไอเอในเวลานั้น แสดงความเห็นว่าเสี่ยม "รับมือกับวิกฤตการณ์ชาวพุทธได้ไม่ดีนักและยังปล่อยให้บานปลาย แต่ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะทำอะไรได้อีกหลังจากพระภิกษุรูปนั้นจุดไฟเผาตัวเอง"
ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ซึ่งรัฐบาลของเขาเป็นผู้สนับสนุนหลักของรัฐบาลเสี่ยม ทราบข่าวมรณภาพของพระกว๋าง ดึ๊ก จากหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าที่เขารับมาระหว่างคุยโทรศัพท์กับรอเบิร์ต เอฟ. เคนเนดี [en] น้องชายซึ่งในเวลานั้นดำรงตำแหน่งอัยการสูงสุดสหรัฐ รายงานระบุว่าเคนเนดีขัดจังหวะการสนทนาเรื่องการแบ่งแยกในรัฐแอละแบมาโดยอุทานออกมาว่า "พระเจ้า!" (Jesus Christ!) ต่อมาเขายังกล่าวอีกว่า "ไม่มีภาพข่าวใดในประวัติศาสตร์ที่สร้างอารมณ์ความรู้สึกไปทั่วโลกได้เหมือนภาพใบนี้" วุฒิสมาชิกแฟรงก์ เชิร์ช (พรรคเดโมแครต รัฐไอดาโฮ) ซึ่งเป็นกรรมาธิการวิเทศสัมพันธ์ของวุฒิสภาสหรัฐ กล่าวอ้างว่า "เราไม่ได้เห็นฉากน่าสยดสยองขนาดนี้มานานนับตั้งแต่สมัยที่คริสต์ชนมรณสักขีเดินจูงมือกันเข้าสู่สังเวียนโรมัน"
ในยุโรป ภาพถ่ายนี้ถูกนำไปวางขายตามท้องถนนในรูปแบบไปรษณียบัตรในคริสต์ทศวรรษ 1960 ส่วนประเทศจีนได้เผยแพร่ภาพถ่ายนี้ออกไปนับล้านชุดทั่วเอเชียและแอฟริกาในฐานะหลักฐานของสิ่งที่ตนเรียกว่าเป็นจักรวรรดินิยมของสหรัฐ ภาพถ่ายใบหนึ่งของบราวน์ยังคงติดตั้งอยู่ในรถยนต์คันที่พระกว๋าง ดึ๊ก ใช้โดยสารไปเผาตนเอง รถยนต์ที่ว่านี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งท่องเที่ยวในเมืองเว้ สำหรับบราวน์และเอพี ภาพถ่ายนี้ถือเป็นความสำเร็จทางการตลาด เรย์ เฮิร์นดัน ผู้สื่อข่าวของยูพีไอ ลืมนำกล้องติดตัวไปด้วยในวันนั้นและถูกต้นสังกัดเรียกไปตำหนิอย่างรุนแรง ยูพีไอประเมินว่าผู้อ่านราว 5,000 คนในนครซิดนีย์ซึ่งในขณะนั้นมีประชากร 1.5–2 ล้านคน ได้หันไปติดตามข่าวสารจากเอพีแทน
ไทมส์ออฟเวียดนาม สื่อกระบอกเสียงภาษาอังกฤษของเสี่ยม เพิ่มความรุนแรงในการโจมตีทั้งนักข่าวและชาวพุทธ มีการพาดหัวข่าวอย่าง "กรรมการวัดซ้าเหล่ยขู่อีกรอบ" และ "พระวางแผนฆาตกรรม" บทความชิ้นหนึ่งตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างพระภิกษุกับสื่อว่า "เหตุใดถึงได้มีเด็กสาวจำนวนมากเดินเข้าเดินออกวัดซ้าเหล่ยในตอนเช้า [ของวันนั้น]" จากนั้นก็กล่าวอ้างว่าเด็กสาวเหล่านั้นถูกพาเข้าไปเพื่อให้บริการทางเพศแก่ผู้สื่อข่าวของสหรัฐ
การจุดไฟเผาตนเอง > แบบอย่างที่มีมาก่อนและอิทธิพล

การเผาตนเองจนถึงแก่มรณภาพของพระเวียดนามไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มีบันทึกกล่าวถึงการเผาตนเองของพระเวียดนามมานานนับศตวรรษ โดยทั่วไปทำไปเพื่อถวายเกียรติแด่พระโคตมพุทธเจ้า กรณีที่มีการบันทึกไว้ล่าสุดเกิดขึ้นที่เวียดนามเหนือใน ค.ศ. 1950 เจ้าอาณานิคมฝรั่งเศสพยายามจะกำจัดการปฏิบัตินี้หลังเข้ายึดครองเวียดนามได้ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ไม่สำเร็จทั้งหมด มีรายงานว่าทางการเคยขัดขวางไม่ให้พระภิกษุรูปหนึ่งเผาตนเองในเมืองเว้ได้ในคริสต์ทศวรรษ 1920 กระนั้นพระภิกษุรูปนั้นก็หันไปอดอาหารจนมรณภาพแทน ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1920 ถึง 1930 หนังสือพิมพ์ในกรุงไซ่ง่อนรายงานเหตุการณ์พระภิกษุเผาตัวเองหลายครั้งราวกับเป็นเรื่องปรกติ การปฏิบัตินี้ยังเคยเกิดขึ้นในเมืองฮาร์บิน ประเทศจีน ใน ค.ศ. 1948 โดยพระภิกษุรูปหนึ่งนั่งในท่าขัดสมาธิแบบปัทมาสน์บนกองขี้เลื่อยผสมน้ำมันถั่วเหลืองก่อนจะจุดไฟเผาตนเองเพื่อประท้วงรัฐบาลคอมมิวนิสต์ของเหมา เจ๋อตง ซึ่งมีนโยบายปราบปรามศาสนา หัวใจของพระภิกษุรูปนี้ยังคงสภาพสมบูรณ์เช่นเดียวกับหัวใจของพระกว๋าง ดึ๊ก
หลังจากพระกว๋าง ดึ๊ก ยังเกิดเหตุการณ์พระภิกษุเผาตนเองอีกห้ารูปจนกระทั่งปลายเดือนตุลาคม ค.ศ. 1963 ท่ามกลางการประท้วงของชาวพุทธที่ทวีความรุนแรงขึ้น ในวันที่ 1 พฤศจิกายน กองทัพสาธารณรัฐเวียดนามก่อรัฐประหาร [en] โค่นล้มรัฐบาลเสี่ยม เสี่ยมและญูถูกสังหารในวันต่อมา [en] นับจากนั้นยังคงมีพระภิกษุเผาตนเองเพื่อเรียกร้องในประเด็นอื่น ๆ เรื่อยมา
ชาวอเมริกันในไซ่ง่อนมักมองเหตุการณ์การเผาตนเองว่าเป็นเรื่องเหนือจริง และมักเล่นมุกเกี่ยวกับ bonze fires ('ไฟพระ') และ hot cross bonzes ('พระกางเขนร้อน') ซึ่งเป็นการเล่นคำว่า bonfire ('กองไฟ') และ hot cross buns ('ขนมปังผสมเครื่องเทศทำลวดลายกากบาท') ตามลำดับ ในกรณีตัวอย่างกรณีหนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1963 ลูกชายอายุน้อยของนายทหารประจำสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐ ณ กรุงไซ่ง่อน ราดน้ำมันเครื่องใส่ตนเองแล้วจุดไฟ เขาถูกไฟไหม้อย่างรุนแรงก่อนจะมีผู้มาช่วยดับไฟ ต่อมาเขาเล่าว่า "ผมอยากรู้ว่ามันเป็นยังไง" ในสหรัฐ การเผาตนเองของพระกว๋าง ดึ๊ก นำไปสู่พฤติกรรมเลียนแบบเพื่อประท้วงต่อต้านสงครามเวียดนามจนถึงขั้นเสียชีวิต เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1965 แอลิส เฮิตส์ นักเคลื่อนไหวเรียกร้องสันติภาพวัย 82 ปี จุดไฟเผาตนเองประท้วงด้านหน้าห้างสรรพสินค้าเฟเดอรัลในนครดีทรอยต์
แหล่งข้อมูลอื่น

สำนักสงฆ์ทางการที่ตั้งขึ้นเพื่อระลึกถึงพระทิก กว๋าง ดึ๊ก
บทความ บน ศิลปวัฒนธรรม
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef 
ประติมากรรมนูนต่ำแสดงเหตุการณ์การกดขี่ชาวพุทธที่อนุสรณ์พระกว๋าง ดึ๊ก ในนครโฮจิมินห์
ธงฉัพพรรณรังสี
ภาพของพระกว๋าง ดึ๊ก จุดไฟเผาตนเอง ที่ถ่ายโดยมัลคอล์ม บราวน์ ได้รับรางวัลภาพถ่ายข่าวโลกแห่งปี 1963
ภาพถ่ายอีกมุมหนึ่งโดยบราวน์
รถยนต์คันที่พระกว๋าง ดึ๊ก ใช้ในการเดินทางไปจุดไฟเผาตนเอง เก็บรักษาอยู่ที่วัดเทียนหมุ เมืองเว้
วัดซ้าเหล่ยในไซ่ง่อน (ปัจจุบันคือนครโฮจิมินห์)
พระสรีรธาตุหัวใจที่ไม่ไหม้ของพระกว๋าง ดึ๊ก
โง ดิ่ญ เสี่ยม ในปี ค.ศ. 1963
มัลคอล์ม บราวน์ กับภาพถ่ายพระกว๋าง ดึ๊ก
สถูปพระโพธิสัตว์กว๋าง ดึ๊ก ตรงสี่แยกที่ท่านเผาตนเอง
ประเทศมัลดีฟส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

| ประเทศมัลดีฟส์ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: MDV
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกมัลดีฟส์
เว็บไซต์: www.olympic.mv
ณ ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 (2024-07-26) – 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 (2024-08-11)
นักกีฬา: 1 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศมัลดีฟส์ มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ซึ่งจะเป็นการแข่งขันครั้งที่ 10 ของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน นับตั้งแต่เปิดตัวอย่างเป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988
นักกีฬา

รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| แบดมินตัน | 0 | 1 | 1 |
| รวม | 0 | 1 | 1 |
แบดมินตัน

บทความหลัก: กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
ผลการแข่งขันดังนี้
| นักกีฬา | รายการ | รอบแบ่งกลุ่ม> คู่แข่งขัน คะแนน | รอบแบ่งกลุ่ม> คู่แข่งขัน คะแนน | รอบแบ่งกลุ่ม> คู่แข่งขัน คะแนน | รอบแบ่งกลุ่ม> อันดับ | รอบ 16 ทีม> คู่แข่งขัน คะแนน | รอบก่อนรองชนะเลิศ> คู่แข่งขัน คะแนน | รอบรองชนะเลิศ> คู่แข่งขัน คะแนน | ชิงชนะเลิศ / BM> คู่แข่งขัน คะแนน | ชิงชนะเลิศ / BM> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟาติมัธ นะบาฮะ อับดุล ราซซาก | หญิงเดี่ยว |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
ระบอบวาง จิงเว่ย์

รัฐหุ่นเชิดของญี่ปุ่นในประเทศจีนที่ดำรงอยู่ในช่วงทศวรรษ 1940
ระบอบวาง จิงเว่ย์ มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า รัฐบาลชาตินิยมปฏิรูปแห่งสาธารณรัฐจีน (จีน: 中華民國國民政府; พินอิน: Zhōnghuá Mínguó Guómín Zhèngfǔ) เป็นรัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศจีน ระบอบก่อตั้งขึ้นและดำรงอยู่ควบคู่ไปกับรัฐบาลชาตินิยมแห่งสาธารณรัฐจีนของเจียง ไคเชก ซึ่งร่วมมือกับฝ่ายสัมพันธมิตรเพื่อต่อสู้กับญี่ปุ่นในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ระบอบมีลักษณะการปกครองแบบเผด็จการภายใต้วาง จิงเว่ย์ อดีตเจ้าหน้าที่ระดับสูงของก๊กมินตั๋ง โดยในช่วงแรก การบริหารภูมิภาคอยู่ภายใต้การควบคุมของญี่ปุ่นในช่วงต้นสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองเมื่อประมาณปลายทศวรรษ 1930
วาง จิงเว่ย์ เป็นคู่แข่งทางการเมืองของเจียง ไคเชก และเป็นสมาชิกฝ่ายฝักใฝ่สันติภาพของกั๋วหมินต่าง เขาเข้าร่วมกับญี่ปุ่นและก่อตั้งรัฐบาลไส้ศึกในเขตยึดครองหนานจิงเมื่อ ค.ศ. 1940 พร้อมทั้งปกครองรัฐบาลใหม่ควบคู่ไปกับฝ่ายไส้ศึกกั๋วหมินต่างคนอื่น ๆ ระบอบใหม่ได้อ้างสิทธิ์เหนือดินแดนจีนทั้งหมด (ยกเว้นรัฐหุ่นเชิดของญี่ปุ่นในแมนจูเรีย) รวมถึงยังแสดงท่าทีว่าเป็นผู้สืบทอดที่ถูกต้องทางนิตินัยของการปฏิวัติซินไฮ่และมรดกของซุน ยัตเซ็น ซึ่งไม่ยอมรับรัฐบาลของเจียงในฉงชิ่ง ทว่าแท้จริงแล้ว มีเพียงดินแดนในการยึดครองของญี่ปุ่นเท่านั้นที่รัฐบาลใหม่สามารถควบคุมได้โดยตรง นอกจากนี้ ระบอบใหม่ยังได้รับการยอมรับในระดับสากลอย่างจำกัด ซึ่งทั้งหมดเป็นสมาชิกที่ลงนามในกติกาสัญญาต่อต้านโคมินเทิร์น รัฐบาลชาตินิยมปฏิรูปดำรงอยู่จวบจนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองและการยอมจำนนของญี่ปุ่นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 เป็นเหตุให้สมาชิกชั้นนำของรัฐบาลจำนวนมากได้รับโทษประหารชีวิตในข้อหาทรยศชาติ
ระบอบก่อตั้งขึ้นจากการรวมตัวกันของรัฐบาลปฏิรูป (ค.ศ. 1938–1940) และรัฐบาลชั่วคราว (ค.ศ. 1937–1940) แห่งสาธารณรัฐจีน ซึ่งเป็นรัฐบาลหุ่นเชิดที่ปกครองดินแดนจีนที่ญี่ปุ่นยึดครองทางตอนกลางและตอนเหนือ ตามลำดับ โดยรัฐบาลเหล่านี้เป็นเพียงแค่อาวุธของผู้นําทหารของญี่ปุ่น และไม่ได้รับการรับรองใด ๆ แม้แต่จากญี่ปุ่นเองหรือพันธมิตร อย่างไรก็ดี หลังจาก ค.ศ. 1940 ดินแดนเดิมของรัฐบาลชั่วคราวยังคงมีสถานะกึ่งปกครองตนเองจากการควบคุมของหนานจิงภายใต้ชื่อ "สภาการเมืองจีนเหนือ" และสำหรับภูมิภาคเหมิ่งเจียง (รัฐบาลหุ่นเชิดในมองโกเลียใน) นั้นอยู่ภายใต้ระบอบวาง จิงเว่ย์ แต่ในนาม ระบอบใหม่ยังถูกขัดขวางจากอำนาจที่ญี่ปุ่นมอบให้อย่างจำกัด ซึ่งต่อมามีการเปลี่ยนแปลงบางส่วนด้วยการลงนามในสนธิสัญญาใหม่ใน ค.ศ. 1943 ทำให้ระบอบมีอํานาจอธิปไตยมากขึ้นจากการควบคุมของญี่ปุ่น
ชื่อ

ระบอบมีชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการที่รู้จักกันว่า รัฐบาลชาตินิยมหนานจิง (จีน: 南京國民政府; พินอิน: Nánjīng Guómín Zhèngfǔ) หรือ ระบอบหนานจิง และ ระบอบวาง จิงเว่ย์ (จีน: 汪精衛政權; พินอิน: Wāng Jīngwèi Zhèngquán) ตามชื่อผู้นำของรัฐบาล ส่วนทางรัฐบาลสาธารณรัฐจีนและสาธารณรัฐประชาชนจีนในเวลาต่อมาถือว่าระบอบการปกครองนี้ผิดกฎหมาย ทำให้ถูกเรียกว่า ระบอบหุ่นเชิดของวาง (จีน: 汪偽政權; พินอิน: Wāng Wěi Zhèngquán) หรือ รัฐบาลชาตินิยมหุ่นเชิด (จีน: 偽國民政府; พินอิน: Wěi Guómín Zhèngfǔ) และสำหรับชื่ออื่นที่เป็นที่รู้จัก ได้แก่ สาธารณรัฐจีน-หนานจิง, จีน-หนานจิง หรือ จีนใหม่
ดูเพิ่ม

ประเทศแมนจู
สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
เหมิ่งเจียง
แหล่งข้อมูลอื่น

Central China Railway Company Flag, under Japanese Army control
Flags of the Reorganized National Government of the Republic of China
Slogans, Symbols, and Legitimacy: The Case of Wang Jingwei's Nanjing Regime
Visual cultures of occupation in wartime China
| ก่อนหน้า |  | ระบอบวาง จิงเว่ย์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| รัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1937–1940) รัฐบาลปฏิรูปแห่งสาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1938–1940) |  | รัฐบาลชาตินิยมปฏิรูปแห่งสาธารณรัฐจีน   (ค.ศ. 1940–1945) |  | รัฐบาลชาตินิยม (ค.ศ. 1927–1948) |
| ด ค กรัฐและดินแดนในเขตอิทธิพลของจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง |
| --- | --- |
  แมนจูกัว   รัฐบาลปกครองตนเองเหอเป่ย์ตะวันออก   รัฐบาลปกครองตนเองชานซีเหนือ   รัฐบาลปกครองตนเองฉาหนาน   รัฐบาลสหภาพปกครองตนเองเหมิ่งเจียง   รัฐบาลต้าเต้าเซี่ยงไฮ้   รัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐจีน   รัฐบาลปฏิรูปแห่งสาธารณรัฐจีน   รัฐบาลชาตินิยมปฏิรูปแห่งสาธารณรัฐจีน   ราชอาณาจักรไทย   รัฐพม่า   รัฐบาลชั่วคราวเสรีอินเดีย   สาธารณรัฐฟิลิปปินส์   อินโดจีนของฝรั่งเศส   จักรวรรดิเวียดนาม   พระราชอาณาจักรกัมพูชา   อาณาจักรหลวงพระบาง   หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ที่ถูกยึดครอง   สุมาตราตะวันตกที่ถูกยึดครอง   มาลายาที่ถูกยึดครอง   บริติชบอร์เนียวที่ถูกยึดครอง   ฮ่องกงที่ถูกยึดครอง   สิงคโปร์ที่ถูกยึดครอง   กวมที่ถูกยึดครอง   นาอูรูที่ถูกยึดครอง   หมู่เกาะกิลเบิร์ตที่ถูกยึดครอง   หมู่เกาะโซโลมอนที่ถูกยึดครอง   นิวกินีที่ถูกยึดครอง 
 วงไพบูลย์ร่วมแห่งมหาเอเชียบูรพา  การประชุมมหาเอเชียบูรพา  สงครามแปซิฟิก 
32°03′N 118°46′E﻿ / ﻿32.050°N 118.767°E﻿ / 32.050; 118.767
ประเทศมาดากัสการ์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

| ประเทศมาดากัสการ์ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: MAD
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกมาดากัสการ์
เว็บไซต์: www.oceaniasport.com/marshalls
ณ ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 (2024-07-26) – 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 (2024-08-11)
นักกีฬา: 1 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศมาดากัสการ์ มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมาดากัสการ์ (KOKSH) เป็นตัวแทน จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 14 ติดต่อกันของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน นับตั้งแต่เปิดตัวอย่างเป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
นักกีฬา

รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| ยกน้ำหนัก | 0 | 1 | 1 |
| ทั้งหมด | 0 | 1 | 1 |
ยกน้ำหนัก

บทความหลัก: กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
ผลการแข่งขันดังนี้
| นักกีฬา | รายการ | สแนช> ผล | สแนช> อันดับ | คลีนแอนด์เจิร์ก> ผล | คลีนแอนด์เจิร์ก> อันดับ | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โรซินา รันดาเฟียริสัน | หญิง −49 กก. |  |  |  |  |  |  |
บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์

ภาพประกอบ The alien invasion จากนวนิยายเรื่อง เดอะวอร์ออฟเดอะเวิลด์ส โดยเอช. จี. เวลส์ ในปี ค.ศ. 1897
บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ หรือ ไซไฟ เป็นนิยายที่เสนอมุมมองเกี่ยวกับผลกระทบต่อบุคคลหรือสังคม จากวิทยาศาสตร์หรือเทคโนโลยีในจินตนาการ บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ จัดอยู่ในกลุ่มนวนิยายประเภทจินตนิยาย (Speculative Fiction - กลายมาจาก SF ซึ่งเป็นอักษรย่อของ Science Fiction) ซึ่งประกอบด้วยสองผลลัพธ์หลัก ๆ  ได้แก่ บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
ประเภท > บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์สุดขั้ว

บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์สุดขั้ว (Hard Science Fiction) เป็นแนวหลักดั้งเดิมของบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์จริง ๆ ผู้วางรากฐานของนิยายแนวนี้ได้แก่ เอช. จี. เวลส์, โรเบิร์ต เอ. ไฮน์ไลน์, อาร์เทอร์ ซี. คลาร์ก เป็นต้น บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์โดยแท้นั้น เสนอมุมมองของสิ่งประดิษฐ์ หรือเทคโนโลยีบางอย่าง ที่มีแนวโน้มว่าสามารถเป็นไปได้จริงในทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี หรือแสดงสภาพสังคมในอนาคตอันใกล้ ตามหลักของอนาคตศาสตร์ (Futurology) และสาขาวิชาที่ใช้ในการมองอนาคตชนิดอื่น
ประเภท > บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์อย่างอ่อน

บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์อย่างอ่อน (Soft Science Fiction) มีรูปแบบหลากหลาย โดยมีความถูกต้องหรือความเป็นไปได้ของทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ ที่นำมาประกอบเรื่องอยู่ในระดับหนึ่ง อาจจะกล่าวถึงทฤษฎี หรือสิ่งประดิษฐ์ ต่าง ๆ ที่ผู้ประพันธ์จินตนาการขึ้นมาบ้าง แต่เป็นที่ยอมรับได้ของผู้อ่าน เสน่ห์ของบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์แบบอ่อน คือความยืดหยุ่นของ ฉาก เนื้อเรื่อง และตัวละคร ซึ่งมีให้เล่นได้มากกว่าบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์โดยแท้ ในกลุ่มของนิยายชนิดนี้ ฉากที่มักจะปรากฏคืออนาคตหรืออดีต “อันไกลโพ้น” ซึ่งเอื้อต่อการประดิษฐ์โครงเรื่องของผู้เขียน การเดินทางผ่านเวลาเป็นไปได้อย่างอิสระ การเดินทางผ่านไฮเปอร์สเปซ มีการเดินทางด้วยความเร็วเหนือแสง ตัวอย่างบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์อย่างอ่อนมีอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสั้น ชายในชุดแอสเบสโตส ไปจนถึง Stainless Steel Rat ซึ่งไม่ได้เน้นที่เทคโนโลยีมากนัก แต่เน้นที่ตัวเอกของเรื่องแทน (พระเอกเก่งจนเกินจริง แต่สนุกน่าติดตาม). นิยายชุดสถาบันสถาปนา ที่นักอ่านชาวไทยรู้จักกันเป็นอย่างดี ซึ่งนำเสนอถึงผลกระทบจากเทคโนโลยีหุ่นยนต์ต่อมนุษยชาติ อาจจัดอยู่ระหว่าง บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์โดยแท้ กับ บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์อย่างอ่อน
ประเภท > บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์จินตนิมิต

บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์จินตนิมิต (Science Fantasy) เป็น “ตัวเชื่อม” ระหว่างพื้นที่ที่ บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ มาบรรจบกับ นิยายจินตนิมิต นิยายกลุ่มนี้ ไม่เน้นเรื่องความถูกต้อง ข้อเท็จจริง หรือความเป็นไปได้ ของหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่นำมาประกอบตัวเนื้อเรื่อง แต่จะเน้นเรื่องความกลมกลืนของตัวเรื่อง บุคลิกและความสัมพันธ์ของตัวละคร ความสนุกสนานและน่าติดตาม สตาร์วอร์ส จัดว่าเป็นตัวอย่างที่ดีของนวบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์จินตนิมิต ซึ่งมักจะอาศัยฉากอวกาศและเทคโนโลยี เข้ามาจับตัวเรื่อง แต่โครงของเรื่องนั้น มีพ่อมด เจ้าชาย เจ้าหญิง ฮีโร และตัวร้าย (ดาร์ค ลอร์ด) เช่นเดียวกับนิยายจินตนิมิตอื่น ๆ
ดูเพิ่ม

ภาพยนตร์ไซไฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

ISFDB ค้นหานักเขียนบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ และผลงาน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์
ประเทศมาลาวีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

| ประเทศมาลาวี ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: MAW
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกมาลาวี
ณ ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 (2024-07-26) – 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 (2024-08-11)
นักกีฬา: 2 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1972 1976–1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 โรดีเชีย (1960)
ประเทศมาลาวี มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 11 ของมาลาวี มาลาวีไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีออลและโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่มอสโก เนื่องจากประเทศนี้สนับสนุนการคว่ำบาตรของแอฟริกา และสหรัฐเป็นผู้นำการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
นักกีฬา

รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| ว่ายน้ำ | 1 | 1 | 2 |
| รวม | 1 | 1 | 2 |
ว่ายน้ำ

บทความหลัก: กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
ผลการแข่งขันดังนี้
| นักกีฬา | รายการ | ฮีต> เวลา | ฮีต> อันดับ | รอบรองชนะเลิศ> เวลา | รอบรองชนะเลิศ> อันดับ | รอบชิงชนะเลิศ> เวลา | รอบชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟิลิเป โกเมส | ฟรีสไตล์ 100 เมตรชาย |  |  |  |  |  |  |
| ทายามิกา ชาง'อานามูโน | ฟรีสไตล์ 50 เมตรหญิง |  |  |  |  |  |  |
มาร์เวลพินบอล

| มาร์เวลพินบอล |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: เซ็นสตูดิโอ
ผู้จัดจำหน่าย: ไมโครซอฟท์เกมสตูดิโอส์, โซนี่คอมพิวเตอร์เอนเตอร์เทนเมนท์, นินเทนโด
เครื่องเล่น: เพลย์สเตชัน 3 (PSN), เอ็กซ์บ็อกซ์ 360 (XBLA), ไอโอเอส, แอนดรอยด์, เพลย์สเตชันวิต้า, นินเทนโด 3 ดีเอส, วียู, พีซี
วางจำหน่าย: เอ็กซ์บ็อกซ์ไลฟ์อาเขตเพลย์สเตชันเน็ตเวิร์คไอโอเอส NAประกาศ ค.ศ. 2012  แอนดรอยด์ NA1 ธันวาคม ค.ศ. 2011  เพลย์สเตชันวิต้า ประกาศ ค.ศ. 2012  นินเทนโด 3 ดีเอส ประกาศ ค.ศ. 2012  วียู ประกาศ ค.ศ. 2012  พีซี ประกาศ ค.ศ. 2012 
แนว: พินบอล
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว, หลายผู้เล่น
มาร์เวลพินบอล (อังกฤษ: Marvel Pinball) เป็นวิดีโอเกมพินบอล ที่ได้รับการพัฒนาโดยเซ็นสตูดิโอ เกมนี้มีโต๊ะพินบอลรูปแบบมาร์เวลคอมิกส์ โดยสามารถเล่นได้ในระบบเพลย์สเตชัน 3 กับเพลย์สเตชันเน็ตเวิร์ก และสามารถดาวน์โหลดรายการได้สำหรับ พินบอลเอฟเอ็กซ์ 2 ในระบบเอ็กซ์บ็อกซ์ 360 และ เอ็กซ์บ็อกซ์ไลฟ์อาเขต เกมนี้เป็นเกมพินบอลอันดับสองสำหรับระบบเพลย์สเตชัน 3 ภายหลังจากที่ประสบความสำเร็จจากเกม เซ็นพินบอล เกมได้รับการเปิดตัว ณ วันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2010 สำหรับระบบเอ็กซ์บ็อกซ์ 360 และ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2010 สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 3
รูปแบบการเล่น

ดูเพิ่ม: พินบอล
การตอบรับ

มาร์เวลพินบอล ได้รับการตอบรับในเชิงบวกจากคณะนักวิจารณ์ ปัจจุบันได้รับคะแนนรวมอยู่ที่ค่า 88.08% จากเว็บไซต์เกมแรงกิงส์ ในระบบเอ็กซ์บ็อกซ์ 360 และ 84.57% สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 3  ด้วยผลคะแนนที่คล้ายกันจากเว็บไซต์เมต้าคริทิค โดยในระบบเอ็กซ์บ็อกซ์ 360 ได้รับค่าเฉลี่ยที่ 87/100 คะแนน และในเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 3 ได้รับค่าเฉลี่ยที่ 86/100 คะแนน เกมนี้มียอดจำหน่ายในช่วงปลายเดือนของการเปิดตัวที่กว่า 47,000 ชุดในระบบเอ็กซ์บ็อกซ์ 360 และ 19,000 ชุดในระบบเพลย์สเตชัน 3
ริชาร์ด บาสเซ็ท จากเว็บไซต์ทีมเอ็กซ์บ็อกซ์ ให้คะแนน มาร์เวลพินบอล ที่ 9.5/10 คะแนน โดยระบุถึงเวอร์ชันเอ็กซ์บ็อกซ์ไลฟ์ว่า โต๊ะมีการเพิ่มลูกเล่นชั้นยอดนอกเหนือจากเกมที่น่าหวาดเสียว นักวิจารณ์จากเอ็มเอส เอ็กซ์บ็อกซ์เวิลด์ ยังให้คะแนนสำหรับเวอร์ชันเอ็กซ์บ็อกซ์ไลฟ์ที่ 9.5/10 คะแนน โดยกล่าวว่า มาร์เวลพินบอล มีชุดโต๊ะติดตั้งมากมาย ตามที่เกมพินบอลเอฟเอ็กซ์ 2 ได้เสนอและมอบบางสิ่งสำหรับคอการ์ตูนและพินบอล โรเบิร์ต เวิร์คแมน จากเกมโซน ให้คะแนนเกมนี้ที่ 8.5/10 คะแนน โดยกล่าวว่าเพียงแต่ต้องซื้อเกมนี้เท่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
วอลเลย์บอลชายทีมชาติฟิลิปปินส์

| เหรียญรางวัล> เอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  | เอเชียนเกมส์ 1962 | 9 คน |
ซีเกมส์
|  | ซีเกมส์ 1977 | ทีม |
|  | ซีเกมส์ 1979 | ทีม |
|  | ซีเกมส์ 1981 | ทีม |
|  | ซีเกมส์ 1983 | ทีม |
|  | ซีเกมส์ 1991 | ทีม |
วอลเลย์บอลชายทีมชาติฟิลิปปินส์ (อังกฤษ: Philippines men's national volleyball team) ทีมนี้ได้รับการบริหารโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลฟิลิปปินส์ เป็นทีมชาติวอลเลย์บอลของประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ
ประวัติการแข่งขัน > วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย

| วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย> ปี | วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย> อันดับ | วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย>  | วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย>  | วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย>  | วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย>  | วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย>  | วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย>  | วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

|  1975 | อันดับ 5 |  |  |  |  |  |  |  |
|  1979 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  1983 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  1987 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  1989 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  1991 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  1993 | อันดับ 15 |  |  |  |  |  |  |  |
|  1995 | อันดับ 11 |  |  |  |  |  |  |  |
|  1997 | อันดับ 14 |  |  |  |  |  |  |  |
|  1999 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  2001 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  2003 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  2005 | อันดับ 14 |  |  |  |  |  |  |  |
|  2007 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  2009 | อันดับ 15 |  |  |  |  |  |  |  |
|  2011 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  2013 | ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน |  |  |  |  |  |  |  |
|  2015 | TBA |  |  |  |  |  |  |  |
| รวม | 6 ครั้ง |  |  |  |  |  |  |  |
รายชื่อนักเขียน

บทความนี้แสดงรายชื่อนักเขียนทั้งหมด
สำหรับนักเขียนชาวไทย ดูที่ รายชื่อนักเขียนชาวไทย
เรียงตามประเทศ

นักเขียนชาวแคนาดา
กรันต์ อัลเลน
นักเขียนชาวจีน
กิมย้ง
โก้วเล้ง
หลี่ ไป๋
หวงอี้
อุนสุยอัน
นักเขียนชาวญี่ปุ่น
ริวโนะซุเกะ อะคุตะกะวะ
เอจิ โยชิคาวะ
โอโตทาเกะ ฮิโรทาดะ
นักเขียนชาวเดนมาร์ก
ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน
นักเขียนชาวโปแลนด์
แกร์ฮาร์ท โยฮัน โรแบร์ท เฮาพ์ทมันน์
นักเขียนชาวไทย
ฟ้า พูลวรลักษณ์
ศุภชัย  สิงห์ยะบุศย์
นักเขียนชาวฝรั่งเศส
กีโยม อาโปลีแนร์
ชูลส์ แวร์น
ซุลญี พรูดอม
ฌอง ปอล ซาร์ต
ฌอง อานุยห์
ฌ็อง-โดมินิก โบบี้
มองซิเออร์ เดอ ลาลูแบร์
มาร์กีส์ เดอ ซาด
นักเขียนชาวเยอรมัน
อาร์ทูร์ บัลเดอร์
นักเขียนชาวออสเตรีย
เอลฟรีเดอ เยลิเนค
นักเขียนชาวอังกฤษ
คริสโตเฟอร์ โทลคีน
โจเซฟ เชอริดัน เลอ ฟานู
จอร์จ ออร์เวลล์
จอห์น มิลตัน
เจน ออสเตน
เจอโรม เค. เจอโรม
เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
เจ. เค. โรว์ลิ่ง
ชาลส์ ดิคคินส์
ซัลแมน รัชดี
แซมวล ยูด
ฟรานเซส ฮอดจ์สัน เบอร์เนทท์
แมรี เชลลีย์
โรลด์ ดาห์ล
อกาธา คริสตี
อัลดัส ฮักซลีย์
อัลเจอร์นอน แบล็กวูด
อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
อาร์เทอร์ ซี. คลาร์ก
อาร์โนลด์ เบนเน็ตต์
อีนิด ไบลตัน
นักเขียนชาวอินเดีย
กาลิทาส
ซัลแมน รัชดี
รพินทรนาถ ฐากูร
นักเขียนชาวอิตาลี
กัวริโน กัวรินี
นักเขียนชาวอเมริกัน
เคท โชแปง
จอห์น กริแชม
จีน เว็บสเตอร์
เจมส์ เฟนิมอร์ คูเปอร์
แดน บราวน์
ทรูแมน คาโพตี
ทอม แคลนซี
ฟรานเซส ฮอดจ์สัน เบอร์เนทท์
มาร์ก ทเวน
ลีแมน แฟรงก์ บอม
วิลลา เคเธอร์
สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์
สตีเฟน คิง
สตีเฟน เครน
อลิซ บราวน์
ออร์สัน สก็อต การ์ด
ริชาร์ด ฮาร์ดิง เดวิส
เอิร์ล เดอร์ บิกเกอร์ส
อี.บี. ไวท์
เออร์สกิน คอลด์เวลล์
เออร์เนสต์ เฮมมิงเวย์
แอมโบรส เบียร์ซ
ไอแซค อสิมอฟ
แฮเรียต บีเชอร์ สโตว์
นักเขียนชาวไอร์แลนด์
ซี. เอส. ลิวอิส