stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิแนโร
กรณีเผากรุงโรม

"แทกซิตัส" นักประวัติศาสตร์ชาวโรมันที่มีชื่อเสียงในยุคของแนโรได้บันทึกข้อกล่าวหาไว้และถูกเชื่อถือกันมาตลอดระยะเวลา 2,000 กว่าปี ดังนี้
ในระหว่างที่แนโรออกไปตากอากาศที่แอนติอุมเมืองชายทะเลได้เกิดเพลิงไหม้ในกรุงโรมและเมื่อแนโรทราบข่าวแต่พระองค์ก็ไม่เร่งรีบกลับพระนครอย่างใด
คฤหาสถ์ของบรรดาวุฒิสมาชิกโรมันที่สร้างจากอิฐที่ไม่น่าติดไฟ แต่กลับถูกเพลิงเผาทำลายไปสิ้นนั้นน่าจะเกิดจากการวางเพลิงจากภายในแล้วสั่งทหารโรมันคอยเฝ้าขู่เพื่อไม่ให้มีการดับไฟ เนื่องจากความโกรธแค้นที่บรรดาวุฒิสมาชิกไม่ยอมอนุมัติให้พระองค์สร้างกรุงโรมใหม่
ทิศทางเพลิงดูวิปริตผิดธรรมดา ไฟลามขึ้นสู่ทิศเหนือ และบ้างก็ลงใต้ ทั้งที่ลมพัดมาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ เป็นลักษณะของการวางเพลิงอย่างชัดเจน
ปัจจุบัน เอริก วาร์นเนอร์ และ เฮนรี่ เฮิร์สต์ นักประวัติศาสตร์สองท่านที่มีชื่อเสียงไม่เชื่อในบันทึกของแทกซิตัส เนื่องจากในขณะที่กรุงโรมเกิดเพลิงไหม้นั้นแทกซิตัสมีอายุเพียง 8 ขวบ ซึ่งเข้าใจว่าแทกซิตัสอาจจะบันทึกตามคำบอกกล่าวของชาวโรมในสมัยนั้น โดยมีข้อสังเกตว่า
แท้จริงแล้วมีบันทึกจากนักประวัติศาสตร์ร่วมสมัยแนโรบันทึกไว้ว่า เมื่อแนโรทราบข่าวการเกิดเพลิงไหม้ก็รีบรุดกลับกรุงโรมทันที และทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการหน่วยทหารดับเพลิงแห่งโรมด้วยพระองค์เอง
ได้มีการทดลองสร้างคฤหาสถ์จำลองแบบโรมันซึ่งก่อด้วยอิฐจริงแล้วจุดไฟเผา ปรากฏว่าเมื่อโครงสร้างที่เป็นไม้ภายในไหม้ไฟทำให้เกิดความร้อนถึง 1,100 ดีกรี แม้อาคารที่ก่ออิฐก็แตกพังทลาย
วิลล่าของแนโรชื่อ โดมุส ทรานซิโตเรีย ที่ทอดยาวตั้งแต่เนินพาลาทีนไปจนถึงเอสควอลีนก็ถูกไฟเผาไปด้วยเช่นกัน
กลไกการเกิดเพลิงไหม้ใหญ่เนื่องจากกรุงโรมถูกล้อมด้วยเนินเขาสำคัญ 7 ลูก เมื่อไฟไหม้หนักขึ้นก็จำเป็นต้องใช้ออกซิเจนมากขึ้น บนเนินเขาเตี้ยๆ ยังพอมีออกซิเจนเหลืออยู่มากกว่าพื้นดิน ไฟจึงโหมกระพือไปหาออกซิเจนทางเนินเขาที่อยู่ทิศเหนือบ้าง ทิศใต้บ้าง เป็นเรื่องปกติ
อย่างใดก็ตามแต่ นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ยังเชื่อว่าแนโรมีความผิดปกติทางจิตจริง โดยหลักฐานและบันทึกที่ปรากฏอยู่มากมาย แต่มีนักประวัติศาสตร์ร่วมสมัยกับแนโรอยู่หลายท่านที่บันทึกเรื่องราวที่เป็นธรรมกับแนโรด้วยเช่นกัน เช่น
โยเซฟัส (Josephus) นักประวัติศาสตร์ที่เกิดและโตในรัชกาลของแนโร และมีอายุยืนถึง 70 ปี เขากล่าวว่า แท็กซิตัส และ ซูโตเนียส บันทึกกล่าวว่าร้ายใส่แนโรจนเกินไป เพราะทั้งสองคนนี้อยู่ในสมัยหลังแนโรถึง 50 ปี และสิ่งที่บันทึกล้วนแล้วเป็นสิ่งที่ได้แต่ฟังมา ไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง
มาร์คัส แอนเนียส ลูคานัส นักประวัติศาสตร์ร่วมสมัยแนโรอีกคนหนึ่งบันทึกว่า ไพร่ฟ้าต่างหน้าใสเมื่ออยู่ใต้การปกครองของแนโร เศรษฐกิจของกรุงโรมในขณะนั้นดีมากประชากรต่างร่ำรวย และเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งใหญ่นั้นถูกเป็นเครื่องมือหาความชอบธรรมให้กับเหล่าสมาชิกสภาสูงในการโค่นอำนาจจักรพรรดิแนโร
จักรพรรดิแนโร
นิติศาสตรบัณฑิต

นิติศาสตรบัณฑิต (อังกฤษ: Bachelor of Laws; ละติน: Legum Baccalaureus) หรือย่อว่า น.บ. (ละติน: LL.B., LL. B., LLB หรือ Ll.B.) เป็นปริญญาระดับบัณฑิตทางนิติศาสตร์ซึ่งกำเนิดในประเทศอังกฤษ และประเทศที่ใช้กฎหมายระบบคอมมอนลอว์มักให้เป็นปริญญาชั้นแรกในทางนิติศาสตร์ ก่อนจะถึงนิติศาสตรมหาบัณฑิตและนิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตตามลำดับ
แต่สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศคอมมอนลอว์ประเทศเดียวที่ไม่มีปริญญานิติศาสตรบัณฑิตอีก สถาบันการศึกษาแห่งสุดท้ายในสหรัฐอเมริกาที่ประสาทปริญญานิติศาสตรบัณฑิต คือ มหาวิทยาลัยเยล (Yale University) ซึ่งเลิกปริญญานี้ไปเมื่อ ค.ศ. 1971 สถาบันการศึกษาในสหรัฐอเมริกานั้นหันมาใช้ปริญญาจูริสดอกเตอร์ (Juris Doctor) เป็นชั้นแรกในทางนิติศาสตร์ แล้วกำหนดให้ผู้เข้ารับการศึกษาต้องเป็นบัณฑิตสาขาใดก็ได้มาก่อน นอกจากนี้ บุคคลจะเข้าสอบเป็นเนติบัณฑิตสหรัฐอเมริกาได้ก็ต่อเมื่อได้ปริญญาจูริสดอกเตอร์แล้วด้วย
ตอกา

| --- | --- |
ตอกา
   จักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส ทรงฉลองพระองค์ตอกา
ตอกา (ละติน: toga) เป็นเครื่องแต่งกายที่มีลักษณะเป็นเอกลักษณ์ของโรมันโบราณ ที่เป็นผืนผ้าที่มีความยาวราว 20 ฟุต หรือ 6 เมตรที่ใช้พันรอบตัวและมักจะพันทับทิวนิก ตอกาตามปกติแล้วจะทำด้วยขนแกะ และทิวนิกชั้นในจะเป็นลินิน หลังจากศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช ตอกาก็จะใช้เฉพาะบุรุษ และโดยผู้ที่เป็นพลเมืองโรมันเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้สวมได้ หลังจากนั้นแล้วสตรีก็จะแต่งตัวด้วยสตอลา
ดูเพิ่ม

สตอลา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตอกา
How to make a toga - a step by step guide
Lots of Toga Costume Ideas
How to make a toga
Make a Toga out of a Bedsheet
Clothing for Men in Ancient Rome เก็บถาวร 2008-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
William Smith's A Dictionary of Greek and Roman Antiquities on the toga
How to make a toga by Ron Turner
ตราแผ่นดินของเบลีซ

| ตราแผ่นดินของเบลีซ |
| --- | --- |

รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย (ประกาศใช้ครั้งแรก)  สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 (แก้ไขเพิ่มเติมและประกาศใช้แบบตราปัจจุบัน)
เริ่มใช้: พ.ศ. 2413 (ประกาศใช้ครั้งแรก) พ.ศ. 2526 (แก้ไขเพิ่มเติม)
เครื่องยอด: ต้นมะฮอกกานี
โล่: แบ่งสามแบบสองง่ามคว่ำ, ซ้ายบนพื้นขาว รูปค้อนและไม้พายไขว้, ขวาบน พื้นเหลือง รูปเลื่อยและขวานไขว้, ล่างพื้นฟ้า รูปเรือใบแล่นในทะเล
ประคองข้าง: ชายผิวเหลืองแบกขวาน (ซ้าย), ชายผิวดำแบกไม้พาย (ขวา)
ฐานรองข้าง: พื้นหญ้าสีเขียว
คำขวัญ: ละติน: "Sub Umbra Floreo" ("เราเจริญขึ้นภายใต้ร่มเงา")
ส่วนประกอบอื่น: ใบมะฮอกกานีสีเขียวล้อมรอบ 25 ใบ
การใช้: รัฐบาลเบลีซ ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
ตราแผ่นดินของเบลีซ ประกอบด้วยรูปโล่ซึ่งภายในแบ่งเป็น 3 ส่วน ประกอบด้วยภาพขวานและไม้พายไขว้ในพื้นสีขาวที่ช่องซ้ายบน รูปขวานกับเลื่อยไขว้กันในพื้นสีเหลืองที่ช่องขวาบน และภาพเรือใบแล่นในทะเลบนพื้นสีฟ้าช่องล่างกลาง เบื้องหลังโล่นี้มีภาพต้นมะฮอกกานี เบื้องซ้ายของโล่เป็นภาพคนงานผิวเหลืองแบกขวาน เบื้องขวาเป็นรูปคนงานผิวดำแบกพาย ทั้งสองคนนี้ยืนประคองรูปโล่ เบื้องล่างของภาพทั้งหมดมีคำขวัญประจำชาติในแพรแถบสีขาว เป็นข้อความภาษาละตินใจความว่า "Sub Umbra Floreo" (อันอาจแปลได้ว่า "เราเจริญขึ้นภายใต้ร่มเงา") ภาพทั้งหมดมีความหมายถึงอุตสาหกรรมไม้มะฮอกกานี ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมสำคัญของชาติ ตรานี้เริ่มใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2450
ดูเพิ่ม

ธงชาติเบลีซ
แหล่งข้อมูลอื่น

สัญลักษณ์ของประเทศเบลีซ (รัฐบาลเบลีซ) เก็บถาวร 2012-07-21 ที่ archive.today
โยชูวา 1

หนังสือโยชูวา บทที่ 1
| โยชูวา 1 |
| --- | --- |
← เฉลยธรรมบัญญัติ 34โยชูวา 2 →
หน้าของหนังสือโยชูวาในฉบับเลนินกราด (ค.ศ. 1008)
หนังสือ: หนังสือโยชูวา
ภาคในคัมภีร์ฮีบรู: เนวีอีม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ฮีบรู: 1
หมวดหมู่: ผู้เผยพระวจนะยุคต้น
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 6
โยชูวา 1 (อังกฤษ: Joshua 1) เป็นบทแรกของหนังสือโยชูวาในคัมภีร์ฮีบรูหรือในพันธสัญญาเดิมของคัมภีร์ไบเบิลในศาสนาคริสต์ ตามธรรมเนียมในศาสนายูดาห์เชื่อว่าหนังสือเขียนขึ้นโดยโยชูวาร่วมด้วยมหาปุโรหิตเอเลอาซาร์และฟีเนหัส แต่นักวิชาการยุคปัจจุบันมองว่าเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เฉลยธรรมบัญญัติซึ่งครอบคลุมเรื่องราวตั้งแต่หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติถึงหนังสือพงศ์กษัตริย์ฉบับที่ 2 เขียนโดยผู้เขียนศาสนายาห์เวห์ผู้รักชาติและศรัทธาในสมัยของโยสิยาห์กษัตริย์ยูดาห์นักปฏิรูปในศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล บทที่ 1 ของหนังสือโยชูวาเน้นไปที่ภารกิจของโยชูวาในฐานะผู้นำของชาวอิสราเอลหลังการเสียชีวิตของโมเสส เป็นส่วนหนึ่งของตอนที่ประกอบด้วยโยชูวา 1:1–5:12 เกี่ยวกับการเข้าสู่ดินแดนคานาอัน
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 16 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับไคโร (Codex Cairensis; ค.ศ. 895), ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และ ฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008) ชิ้นส่วนที่มีข้อความบางส่วนของบทนี้ในภาษาฮีบรูถูกพบในม้วนหนังสือเดดซี ได้แก่ XJoshua (XJosh, X1; 50 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งมีวรรค 9–12 หลงเหลืออยู่
ต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่  ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5) ชิ้นส่วนของเซปทัวจินต์ภาษากรีกที่มีบทนี้ถูกพบในต้นฉบับอย่างสำเนาต้นฉบับวอชิงตัน 1 (Washington Manuscript I; คริสต์ศตวรรษที่ 5) และพบฉบับย่อของเซปทัวจินต์ในม้วนโยชูวาที่มีภาพประกอบ
ต้นฉบับ > การอ้างอิงในพันธสัญญาเดิม

โยชูวา 1:1 -9: เฉลยธรรมบัญญัติ 11:8 -17
วิเคราะห์

เรื่องเล่าการเข้าสู่ดินแดนคานาอันของชาวอิสราเอลประกอบด้วยวรรค 1:1 ถึง 5:12 ของหนังสือโยชูวา และมีโครงเรื่องดังต่อไปนี้:
พระบัญชาต่อโยชูวา (1:1–9)

ส่วนนี้เป็นการเปลี่ยนผ่านจากเรื่องเล่าการเร่ร่อนของชาวอิสราเอลในถิ่นทุรกันดารไปสู่การตั้งถิ่นฐานในดินแดนคานาอันซึ่งพระยาห์เวห์ทรงให้สัญญากับประชากรของพระองค์ (วรรคที่ 3-4; เทียบกับปฐมกาล 15:17-21; อพยพ 3:17; เฉลยธรรมบัญญัติ 1:7-8) ในฐานะบทโหมโรงของหนังสือโยชูวา โมเสสนำชาวอิสราเอลมาตั้งแต่การอพยพจากอียิปต์ผ่านช่วงเวลาในถิ่นทุรกันดาร แต่ตัวโมเสสเองจะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินแห่งพระสัญญา ส่วนโยชูวาจะได้เข้าไป ดังนั้นพระบัญชาต่อโยชูวาในการสืบทอดตำแหน่งผู้นำถัดจากโมเสสจึงเป็นจุดเน้นของเรื่องเล่านี้โดยอ้างถึงการเสียชีวิตของโมเสสที่เชื่อมโยงกับความปิดท้ายของหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ (หนังสือเล่มสุดท้ายของโทราห์) ความสัมพันธ์ระหว่างโมเสสและโยชูวามีบันทึกไว้เป็นอย่างดีในอพยพ 17:8–16; กันดารวิถี 27:12–23 และหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ (1:37–38; 3:21–28; 31:1–23; 34:9) คำกล่าวแรกของบทนี้ (วรรคที่ 2–9) คือพระบัญชาของพระเจ้าต่อโยชูวาในการข้ามแม่น้ำจอร์แดน เพื่อที่ชาวอิสราเอลจะได้เข้าครอบครองดินแดน (วรรคที่ 6) และส่งมอบเอกสิทธิ์กับหน้าที่ของโมเสสให้กับโยชูวา องค์ประกอบของการส่งมอบนี้ได้แก่
กำลังใจต่อโยชูวา (วรรคที่ 6, 7, 9)
ภารกิจในการยึดครองดินแดนเพื่อประชาชน (วรรคที่ 6) โดยมีความหมายถึงการแบ่งดินแดนให้กับเผ่าต่าง ๆ (โยชูวา 13–19)
คำรับรองว่าพระเจ้าสถิตอยู่กับเขา (วรรคที่ 9)
เหล่านี้เป็นการย้อนถึงบัญญัติเกี่ยวกับ 'กษัตริย์' (เฉลยธรรมบัญญัติ 17:14–20) ซึ่งหมายถึงทุกคนที่จะเป็นผู้นำในอิสราเอล ตำแหน่งพิเศษของโยชูวาคือพระสัญญาของพระยาห์เวห์เรื่องการทรงสถิตอยู่เหนือโยชูวาโดยเฉพาะ (วรรคที่ 9) ในขณะที่โยชูวางตัวเองอยู่ภายใต้อำนาจแห่งบัญญัติของพระเจ้าที่ทรงประทานแก่โมเสส (วรรคที่ 7)
พระบัญชาต่อโยชูวา (1:1–9) > วรรคที่ 1

"ผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์" (עבד יהוה, ‘e-ḇeḏ Yah-weh): วลีนี้แสดงถึงทั้งความสัมพันธ์และความรับผิดชอบ และยังใช้ในความอื่น ๆ เกี่ยวกับโมเสส (อพยพ 14:31; เฉลยธรรมบัญญัติ 34:5) และที่เกี่ยวกับกษัตริย์ดาวิด (2 ซามูเอล 7:5)
"ผู้ช่วยโมเสส": จากภาษาฮีบรู: משרת משה, mə-šā-rêṯ mō-šeh "มนตรี" หรือ "ผู้ช่วย" ของโมเสส "ผู้รับใช้โมเสส" นี่เป็นคำเรียกฐานะของโยชูวาที่ใช้มาอย่างต่อเนื่องในโทราห์ (อพยพ 24:13; 33:11; กันดารวิถี 11:28) เป็นบทบาทสำคัญโดยเฉพาะเมื่อเกี่ยวข้องกับการทรงสถิตของพระเจ้าเหนือเขา และเป็นเหตุผลสำคัญในการตั้งให้เขาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของโมเสส (ภายหลังหลังได้รับการยืนยันโดยการวางมือของโมเสสบนโยชูวา; เฉลยธรรมบัญญัติ 34:9) จากฐานะที่เป็น 'รองจากโมเสส' โยชูวาจึงได้รับบัญชาให้แทนที่โมเสส ซึ่งมีการกล่าวซ้ำอย่างชัดเจนอีกครั้งในวรรคที่ 5 (เปรียบเทียบกับอพยพ 3:12 สำหรับโมเสส) เมื่อถึงบั้นปลายชีวิต ในที่สุดโยชูวาจึงได้รับการเรียกว่าเป็น "ผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์" (โยชูวา 24:29)
พระบัญชาต่อโยชูวา (1:1–9) > วรรคที่ 2

"โมเสสผู้รับใช้ของเราสิ้นชีวิตแล้ว": การเสียชีวิตของโมเสส (เฉลยธรรมบัญญัติ 34) เป็นสิ่งที่เตรียมไว้เพื่อการบัญชาแก่โยชูวา เพราะพระเจ้าไม่อนุญาตให้โมเสสเข้าไปในแผ่นดินแห่งพระสัญญา (เฉลยธรรมบัญญัติ 32:48–52)
โยชูวารับพระบัญชา (1:10–18)

ในวรรคที่ 10–11 โยชูวาบัญชาครั้งแรกแก่ 'เจ้าหน้าที่ทั้งหมดของประชาชน' (สันนิษฐานว่าเป็นบทบาทเดียวกับในอพยพ 5:10-19; เลือกขึ้นมาในกันดารวิถี 1:16, เฉลยธรรมบัญญัติ 1:15.) เพื่อเตรียมแต่ละเผ่าสำหรับการทำศึก (เฉลยธรรมบัญญัติ 11:31) วรรคที่ 12–15 บันทึกคำกล่าวของโยชูวาถึง 'เผ่าข้ามจอร์แดน' อันได้แก่ เผ่ารูเบน เผ่ากาด และเผ่ามนัสเสห์ครึ่งเผ่า ซึ่งตั้งอาณาเขตของตนบนฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน (เปรียบเทียบกับกันดารวิถี 32; เฉลยธรรมบัญญัติ 3:12-21) ว่าพวกเขาต้องส่งคนไปรบเพื่อชนเผ่าอื่นเพื่อพิชิตดินแดนฟากตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดนและจะกลับมาได้แล้วการพิชิตเสร็จสมบูรณ์เท่านั้น เรื่องนี้ได้ถูกกล่าวถึงอีกครั้งในโยชูวา 22 โดยเป็นการสรุปส่วนหลักของหนังสือ คำตอบของเผ่าเหล่านี้ในวรรคที่ 16–18 เป็นการสะท้อนถึงคำรับรองของพระเจ้าในวรรคที่ 1–9 และนำข้อสรุปมาสู่บทนี้
โยชูวารับพระบัญชา (1:10–18) > วรรคที่ 15

"ที่พัก": เป็นแนวคิดหลักทางเทววิทยาสำหรับเป้าหมายของการพิชิต (เช่นเดียวกับในวรรค 12; เปรียบเทียบกับเฉลยธรรมบัญญัติ 12:9), 'มอบแผ่นดินที่ยึดครองมาโดยสมบูรณ์และปราบศัตรู' (โยชูวา 11:23)
บรรณานุกรม

Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 978-0195288810.
Firth, David G. (2021). Joshua: Evangelical Biblical Theology Commentary. Evangelical Biblical Theology Commentary (EBTC) (illustrated ed.). Lexham Press. ISBN 9781683594406.
Fitzmyer, Joseph A. (2008). A Guide to the Dead Sea Scrolls and Related Literature. Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans Publishing Company. ISBN 9780802862419.
Halley, Henry H. (1965). Halley's Bible Handbook: an abbreviated Bible commentary (24th (revised) ed.). Zondervan Publishing House. ISBN 0-310-25720-4.
Hayes, Christine (2015). Introduction to the Bible. Yale University Press. ISBN 978-0300188271.
McConville, Gordon (2007). "9. Joshua".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 158–176. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Rösel, Hartmut N. (2011). Joshua. Historical commentary on the Old Testament. Vol. 6 (illustrated ed.). Peeters. ISBN 978-9042925922.
Ulrich, Eugene, บ.ก. (2010). The Biblical Qumran Scrolls: Transcriptions and Textual Variants. Brill.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Yehoshua - Joshua - Chapter 1 (Judaica Press). Hebrew text and English translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
Joshua chapter 1. Bible Gateway
โยชูวา 1. YouVersion
"สำเนาต้นฉบับวอชิงตัน 1" (WI) ต้นฉบับภาษากรีกในศตวรรษที่ 5 ที่ประกอบด้วยช่วงปลายของหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติและช่วงต้นของหนังสือโยชูวา
บานดรา

| บานดรา วานเดร (Vandre) |
| --- | --- |
ย่านชานเมือง
บานดรากุรลาคอมเพกซ์
บานดราแสดงแผนที่รัฐมหาราษฏระบานดราแสดงแผนที่ประเทศอินเดียบานดราแสดงแผนที่มุมไบ
พิกัด: 19°03′16″N 72°50′26″E﻿ / ﻿19.054444°N 72.840556°E﻿ / 19.054444; 72.840556
ประเทศ: อินเดีย
รัฐ: มหาราษฏระ
อำเภอ: มุมไบซับเออร์บัน
เมือง: มุมไบ
โซน: 3
วอร์ด: H West
การปกครอง
 • ประเภท: องค์กรตำบล
 • องค์กร: พฤหันมุมไบ (MCGM)
ประชากร (2017)
 • ทั้งหมด: 337,391 คน
เดมะนิม: Bandraite, Vandrekar
ภาษา
 • ทางการ: ภาษามราฐี
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
PIN: 400 050   400 051
ทะเบียนพาหนะ: MH-02
โลกสภา: มุมไบนอร์ธเซนตรอล
บานดรา (ละติน: Bandra) เป็นย่านชานเมือง (suburb) มีระดับริมชายฝั่งในมุมไบ บนเกาะซัลเซตต์ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำมิถีซึ่งใช้แบ่งย่านบานดราออกจากอำเภอมุมไบซิตี บานดราเป็นศูนย์กลางด้านการค้าที่ใหญ่เป็นอันดับสามของมหาราษฏระ เป็นรองจากมุมไบซิตี และ ปูเน โดยมีศูนย์กลางที่บานดรา-กุรลาคอมเพลกซ์
เชื่อกันว่าชื่อ "บานดรา" น่าจะมาจากภาษาเปอร์เซีย "bandar" แปลว่าท่าเรือ ดันแคน ฟอบส์ระบุไว้ใน A Dictionary, Hindustani and English'(1848) ว่าแปลว่า "เมือง; วัง; ท่าเรือ, อ่าว; เมืองค้าขายที่มีพ่อค้าจากต่างชาติมากมาย" ในภาษามราฐีเรียกบานดราว่า Vandre (วานเดร / วานดรา)
จักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1

จักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1 (ละติน: Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus; กรีก: Ἰουστινιανός, ทับศัพท์ Ioustinianós) เป็นที่รู้จักกันดีในนาม ยุสตินิอานุสมหาราช หรือ จัสติเนียนมหาราช (อังกฤษ: Justinian the Great; ค.ศ. 482 - 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 565) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่ง ราชวงศ์ยุสตินิอานุส ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ตั้งแต่ ค.ศ. 527 ถึง ค.ศ. 565
ทรงครองราชย์สืบต่อจาก จักรพรรดิจัสตินที่ 1 พระปิตุลา ตั้งแต่ ค.ศ. 527 - 565 (พ.ศ. 1070 - 1108) โปรดให้ชำระกฎหมายที่เรียกว่า "ประชุมกฎหมายแพ่ง" (ละติน: Corpus Juris Civilis) และพระนามของพระองค์กลายเป็น รากศัพท์ ของคำว่า Justice ที่แปลว่า ความยุติธรรม พระมเหสีของพระองค์คือ จักรพรรดินีธีโอโดรา เพิ่งได้การสถาปนาให้นักบุญของ อีสเติร์นออร์โธด็อกซ์เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน  ค.ศ. 2008
| นักบุญจัสติเนียนมหาราช |
| --- | --- |
ภาพวาดวาดนางฟ้ากำลังแสดงแบบวิหารฮาเกียโซเฟียให้จักรพรรดิยูสตินิอานุสในนิมิต, โดย Herbert Cole (1912)
จักรพรรดิ
นับถือ ใน:  อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์  ลูเทอแรน 
สักการสถานหลัก: Church of the Holy Apostles, คอนสแตนติโนเปิล
วันฉลอง: 14 พฤศจิกายน
สัญลักษณ์: Imperial Vestment
บาร์ลามและโยซาฟัต

บาร์ลาม (ซ้าย) และโยซาฟัต (ขวา)
บาร์ลามและโยซาฟัต (ละติน: Barlamus et Iosaphatus) เป็นตำนานมรณสักขีและนักบุญในศาสนาคริสต์ เรื่องราวมีที่มาจากพุทธประวัติของพระโคตมพุทธเจ้า โดยเนื้อหาเป็นเรื่องราวของกษัตริย์อินเดียนามพระเจ้าอาเบนเนอร์ (Abenner) หรืออาเวเนียร์ (Avenier) ที่ข่มเหงรังแกโบสถ์คริสต์ในอาณาจักรของตน ทว่าเมื่อพระองค์มีพระราชโอรสคือเจ้าชายโยซาฟัต (Josaphat) โหรหลวงกราบทูลว่าพระราชโอรสพระองค์นี้จะเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ เมื่อทรงทราบความเช่นนั้นพระองค์จึงจองจำเจ้าชายโยซาฟัตแต่ในรั้วในวังมิให้ออกไปพบเห็นสิ่งใด แต่ครั้นโยซาฟัตได้พบกับนักบุญบาร์ลาม (Barlaam) ซึ่งเป็นนักพรต เจ้าชายจึงค้นพบสัจธรรมแล้วเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ และหลังเจ้าชายตกระกำลำบากมานาน องค์กษัตริย์ทรงยอมรับความเชื่อแล้วสละราชสมบัติแก่เจ้าชายโยซาฟัตเพื่อออกบำเพ็ญพรตในทะเลทราย ในท้ายที่สุดโยซาฟัตสละราชสมบัติแก่เหล่าอำมาตย์แล้วออกเดินทางไปกับนักบุญบาร์ลามซึ่งเป็นพระอาจารย์อย่างสันโดษ
เรื่องราวนี้ตกทอดมาจากพระคัมภีร์ศาสนาพุทธนิกายมหายานฉบับภาษาสันสกฤตช่วงศตวรรษที่ 2-4 สู่ฉบับลัทธิมาณีกี ก่อนตกทอดสู่กีตาบบีเลาฮัร วายูดาซัฟ (Kitab Bilawhar wa-Yudasaf) ซึ่งเป็นเอกสารภาษาอาหรับในแบกแดดเมื่อศตวรรษที่ 8 สุดท้ายจึงถ่ายทอดสู่แวดวงผู้ที่นับถือศาสนาคริสต์และแพร่หลายสู่ยุโรป โดยชื่อ "โยซาฟัต" มาจากคำสันสกฤตว่า "โพธิสตฺตฺว"
มีการเฉลิมฉลองนักบุญบาร์ลามและโยซาฟัตในวันที่ 26 สิงหาคมของทุกปีตามปฏิทินอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และมีการเฉลิมฉลองในวันที่ 27 พฤศจิกายนของทุกปีตามปฏิทินโรมัน
ตราแผ่นดินของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์

| ตราแผ่นดินของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราแผ่นดินสำหรับหน่วยงานรัฐบาล
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: รัฐบาลแห่งเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
เริ่มใช้: พ.ศ. 2420 (สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย : ประกาศใช้ครั้งแรก) พ.ศ. 2450 (สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 : แก้ไขเพิ่มเติม)  พ.ศ. 2522 (สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 : ประกาศใช้แบบตราปัจจุบัน)
เครื่องยอด: ดอกฝ้าย
แพรประดับ: สีน้ำเงิน-เหลือง-เขียว
โล่: พื้นขาว ตอนล่างสีเขียว รูปหญิงพรหมจารีย์ยืนถือช่อมะกอก และหญิงพรหมจารีย์ถือจานชั่งคุกเข่าหน้าแท่นทอง
คำขวัญ: ละติน: Pax et justitia (สันติภาพและความยุติธรรม)
ส่วนประกอบอื่น: แพรแถบจารึกคำขวัญ ด้านหน้าสีขาว ด้านหลังสีแดง
ตราย่อ / ตรารุ่นก่อนหน้า:      
ตราแผ่นดินของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ เป็นตราอาร์มที่สืบทอดรูปแบบมาจากดวงตราประจำอาณานิคมเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ของสหราชอาณาจักรตั้งแต่พ.ศ. 2420 ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19
ลักษณะของที่ปรากฏในปัจจุบันนี้เป็นรูปหญิงพรหมจารีย์ 2 คน นุ่งผ้าแบบโบราณ หันหน้าเข้าหากัน ระหว่างรูปหญิงทั้งสองนั้นมีแท่นขนาดเล็กสีทอง คนหนึ่งทางซ้ายยืนถือช่อมะกอก ส่วนอีกคนหนึ่งทางขวานั่งคุกเข่า มือถือจานชั่งอยู่เหนือแท่นทอง รูปดังกล่าวอยู่ในกรอบโล่พื้นขาว ตอนล่างเป็นสีเขียว  เหนือโล่นั้นเป็นผ้าโพกสีน้ำเงิน-เหลือง-เขียว (สีธงชาติเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์) ประดับด้วยช่อดอกฝ้ายเป็นเครื่องยอด  เบื้องล่างของตราเป็นแพรแถบสีขาว ด้านหลังเป็นสีแดง จารึกคำขวัญประจำชาติเป็นภาษาละตินว่า "Pax et justitia" หมายถึง "สันติภาพและความยุติธรรม"
ดูเพิ่ม

ธงชาติเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
เซนต์วินเซนต์แลนด์โซบิวทิฟูล
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงสมัยอาณานิคมของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
The official website of the Government of St. Vincent and The Grenadines เก็บถาวร 2008-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประชุมกฎหมายแพ่ง

สำหรับประมวลกฎหมายเอกชนฉบับอื่น ดู ประมวลกฎหมายแพ่ง
พระเจ้าจัสติเนียนที่ 1 บนกระเบื้องโมเซก ณ วัดซันวีตาเล ประเทศอิตาลี
ประชุมกฎหมายแพ่ง (ละติน: Corpus Iuris Civilis) เป็นประชุมข้อเขียนทางนิติศาสตร์ซึ่งจักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1 จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออก มีพระราชโองการให้รวบรวมและเผยแพร่ตั้งแต่ ค.ศ. 529 ถึง ค.ศ. 534 มักเรียกกันว่า ประชุมกฎหมายจัสติเนียน (Code of Justinian) แต่อันที่จริงแล้วชื่อนี้เป็นเพียงชื่อภาคแรกของประชุมกฎหมายจากทั้งหมดสี่ภาค คือ ประชุมกฎหมาย (Codex) เลือกเอาพระราชบัญญัติบางฉบับมาประมวลไว้, ประชุมคำวินิจฉัย (Digest) เลือกเอาคำวินิจฉัยของศาลและงานเขียนของนักนิติศาสตร์มาประมวลไว้, ประชุมตำรา (Institutiones) เป็นตำราเรียนกฎหมาย และประชุมกฎหมายใหม่ (Novellae) เลือกเอาพระราชบัญญัติที่ตราขึ้นใหม่หลังจากเผยแพร่สามภาคแรกไปแล้วมาประมวลไว้ ประชุมกฎหมายแพ่งนี้ แม้บางส่วนมีลักษณะเป็นหนังสือเรียน แต่ก็มีผลเป็นกฎหมายทั้งสิ้น
พระเจ้าจัสติเนียนทรงตั้งคณะกรรมการขึ้นคณะหนึ่งให้ประชุมกฎหมายข้างต้น มีตุลาการทริโบเนียน (Tribonian) เป็นประธาน และมีอำนาจตรวจแก้ข้อความที่ประชุมกันไว้นั้นด้วย อย่างไรก็ดี คณะกรรมการจะได้แก้ไขเพิ่มเติมเนื้อหาต้นฉบับไปมากน้อยเท่าไรนั้นไม่อาจทราบได้ เพราะไม่มีต้นฉบับหลงเหลืออีก ประชุมกฎหมายแพ่งเขียนและเผยแพร่เป็นภาษาละตินซึ่งเป็นภาษาราชการในครั้งนั้น แม้ว่าภาษาที่แพร่หลายยิ่งกว่าในหมู่พ่อค้าประชาชนคือภาษากรีกก็ตาม
ประชุมกฎหมายแพ่งนี้ใช้บังคับมายาวนานเท่าไรและในแห่งหนตำบลใดบ้างนั้นมิอาจทราบได้เช่นกัน แต่เท่าที่ทราบ ในยุคมืดไม่มีการใช้ประชุมกฎหมายแพ่งเป็นการทั่วไป ต่อมาในมัชฌิมยุค ผู้คนทั้งฆราวาสและสงฆ์จึงเริ่มสนใจประชุมกฎหมายแพ่งอีกครั้ง โดยรับประชุมกฎหมายนั้นเข้ามาเป็นกฎหมายเอกชนของพวกตน ส่วนเนื้อหาในทางกฎหมายมหาชนนั้นยังไม่เป็นที่ยอมรับกัน ประชุมกฎหมายแพ่งที่ได้รับการรื้อฟื้นเป็นกฎหมายเอกชนนี้เองกลายเป็นรากฐานแห่งระบบซีวิลลอว์ ทั้งยังเป็นพื้นแห่งกฎหมายศาสนจักร ถึงขนาดที่มีคำกล่าวว่า "พระศาสนจักรอยู่ได้เพราะกฎหมายโรมัน" (ecclesia vivit lege romana) ส่วนระบบคอมมอนลอว์นั้นรับอิทธิพลประชุมกฎหมายแพ่งน้อยมาก แต่หลักการพื้นฐานบางประการยังดำรงอยู่ในกฎหมายนอร์ม็องดี เช่น เรื่องสัญญา และเรื่องกฎหมายลายลักษณ์อักษรกับกฎหมายจารีตประเพณี ขณะที่ในระดับโลกนั้น ประชุมกฎหมายแพ่งมีบทบาทสำคัญต่อกฎหมายระหว่างประเทศแผนกคดีเมือง และภาคทั้งสี่ของประชุมกฎหมายแพ่งยังเป็นพื้นฐานนิติประเพณีตะวันตกด้วย
นักบุญลอว์เรนซ์

| นักบุญลอว์เรนซ์ |
| --- | --- |

พันธบริกรและมรณสักขี
เกิด: ค.ศ. 225 เมืองเวสกา แคว้นฮิสเปเนีย
เสียชีวิต: 10 สิงหาคม ค.ศ. 258 กรุงโรม จักรวรรดิโรมัน
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สักการสถานหลัก: มหาวิหารนักบุญลอว์เรนซ์นอกกำแพง
วันฉลอง: 10 สิงหาคม
นักบุญลอว์เรนซ์ (อังกฤษ: Saint Lawrence; ละติน: Laurentius) เป็นหนึ่งในเจ็ดพันธบริกรแห่งคริสตจักรกรุงโรม ได้ถวายงานรับใช้สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 2 เมื่อจักรพรรดิวาเลเรียนเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในปี ค.ศ. 258 ทั้งสองท่านได้พลีชีพเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์ด้วย
ประวัติ

นักบุญลอว์เรนซ์เกิดเมื่อปี ค.ศ. 225 ที่เมืองเวสกา แคว้นฮิสเปเนีย เมื่อโตขึ้นได้ศึกษาด้านมนุษยศาสตร์และเทววิทยาที่เมืองซาราโกซา และได้รู้จักกับซิกซ์ตุสซึ่งเป็นอาจารย์อยู่ที่นั่น เมื่อซิกซ์ตุสได้รับเลือกเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 2 ลอว์เรนซ์ได้ติดตามอาจารย์กลับมาช่วยงานรับใช้คริสตจักรที่กรุงโรมด้วย สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 2 โปรดศีลอนุกรมขั้นพันธบริกรแก่ลอว์เรนซ์ มีหน้าที่ดูแลทรัพย์สินต่าง ๆ ของคริสตจักร
จักรพรรดิวาเลเรียนต้องการริบทรัพย์ของคริสตจักรจึงจับพระสันตะปาปาและเหล่าพันธบริกรมาทรมานเพื่อบีบบังคับให้บอกที่เก็บสมบัติ สมเด็จพระสันตะปาปาถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะ ส่วนลอว์เรนซ์ก็ถูกย่างทั้งเป็นจนถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 258 หลังจากที่พระสันตะปาปาซิกซ์ตุสถูกประหารได้เพียง 3 วัน ทางการโรมันไม่ได้ทรัพย์สินใด ๆ เพราะลอว์เรนซ์ได้นำทรัพย์สินทั้งหมดของคริสตจักรไปแจกจ่ายแก่ผู้ยากไร้หมดแล้ว
โยบ 3

หนังสือโยบ บทที่ 3
| โยบ 3 |
| --- | --- |
← โยบ 2โยบ 4 →
หนังสือโยบทั้งเล่มในฉบับเลนินกราด (ค.ศ. 1008) จากฉบับสำเนาเก่า
หนังสือ: หนังสือโยบ
ภาคในคัมภีร์ฮีบรู: เคทูวีม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ฮีบรู: 3
หมวดหมู่: Sifrei Emet
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 18
โยบ 3 (อังกฤษ: Job 3) เป็นบทที่ 3 ของหนังสือโยบในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ ไม่ทราบว่าผู้เขียนหนังสือโยบเป็นใคร นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเขียนขึ้นราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสกาล บทที่ 3 ของหนังสือโยบเป็นส่วนหนึ่งของส่วนบทสนทนาของหนังสือที่ประกอบด้วยโยบ 3:1-31:40
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 26 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่  ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; S; BHK:  {\mathfrak {G}}S; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
วิเคราะห์

โครงสร้างของหนังสือเป็นดังต่อไปนี้:
บทนำ (บทที่ 1–2)
บทสนทนา (บทที่ 3–31)
การตัดสิน (32:1–42:6)
บทส่งท้าย (42:7–17)
ในโครงสร้างนี้ บทที่ 3 ถูกรวมอยู่ในส่วนบทสนทนาที่มีโครงสร้างดังต่อไปนี:
การแช่งตนเองและการคร่ำครวญให้ตนเองของโยบ (3:1–26)
การแช่งตนเองของโยบ (3:1–10)
การคร่ำครวญให้ตนเองของโยบ (3:11–26)
รอบที่หนึ่ง (4:1–14:22)
รอบที่สอง (15:1–21:34)
รอบที่สาม (22:1–27:23)
บทคั่น – บทกวีสรรเสริญปัญญา (28:1–28)
การสรุปของโยบ (29:1–31:40)
ส่วนบทสนทนาเขียนด้วยรูปแบบบทกวีที่มีวากยสัมพันธ์และไวยากรณ์ที่มีลักษณะเฉพาะตัว