stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โทกูงาวะ โยชิโนบุ
ปฐมวัย

โทกูงาวะ โยชิโนบุ เกิดอยู่ที่นครเอโดะ (โตเกียว) โดยเป็นบุตรคนที่ 7 ของโทกูงาวะ นาริอากิ ไดเมียวแห่งแคว้นมิโตะ ซึ่งแคว้นนี้นับเป็น 1 ใน 3 สายตระกูลสำคัญของตระกูลโทกูงาวะ (โกะซังเคะ) ซึ่งมีสิทธิ์ที่จะได้รับเลือกให้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งโชกุน
เมื่อแรกเกิดนั้น โยชิโนบุใช้ชื่อว่า "มะสึไดระ ชิจิโรมะ" และได้รับการอบรมเลี้ยงดูให้นิยมการทหารอย่างเข้มงวด เขาได้รับการสั่งสอนในวิชาอักษรศาสตร์และศิลปะการป้องกันตัว ตลอดจนถึงการศึกษาหลักวิชารัฐศาสตร์และการปกครองตามธรรมเนียมดั้งเดิม
ด้วยการส่งเสริมของผู้เป็นบิดา ชิจิโรมะจึงได้รับการยอมรับเป็นบุตรบุญธรรมของสายตระกูลฮิโตะสึบาชิ อันเป็นตระกูลสำคัญหนึ่งตระกูลหนึ่งของตระกูลโทกูงาวะ เพื่อให้มีโอกาสที่จะได้รับเลือกให้สืบทอดตำแหน่งโชกุนได้มากยิ่งขึ้น เขาได้อยู่ในตำแหน่งของผู้นำตระกูลในปีค.ศ. 1847 พร้อมทั้งได้รับยศและราชทินนามจากราชสำนัก และไดรับการเปลี่ยนชื่อเป็น "โยชิโนบุ" ต่อมาเมื่อโทกูงาวะ อิเอซาดะ โชกุนลำดับที่ 13 ได้เสียชีวิตลงในปีค.ศ. 1858 โยชิโนบุจึงได้ถูกเสนอชื่อในฐานะของผู้สืบทอดผู้มีศักยภาพในการดำรงตำแหน่งดังกล่าว ซึ่งบรรดาผู้สนับสนุนของเขาถูกโน้มน้าวใจด้วยความสามารถและประสิทธิภาพในการจัดการเกี่ยวกับกิจการต่างๆ ภายในตระกูล  อย่างไรก็ตาม ฝ่ายตรงการข้ามภายใต้การนำของอี นะโอะสุเกะ กลับเป็นฝ่ายชนะ โทกูงาวะ โยะชิโตะมิ ซึ่งเป็นผู้ถูกเสนอชื่อของฝ่ายดังกล่าวได้ถูกเลือกให้ดำรงตำแหน่งโชกุนคนที่ 14 ในชื่อ โทกูงาวะ อิเอโมจิ หลังจากนั้นไม่นาน ขณะที่กำลังเกิดการกวาดล้างศักราชอันเซ โยชิโนบุพร้อมทั้งบรรดาผู้สนับสนุนก็ถูกลงโทษด้วยการกักตัวในบ้านพักประจำแคว้นที่นครเอโดะ ตัวโยชิโนบุเองก็ถูกถอดจากฐานะผู้นำของตระกูลฮิโตะสึบาชิด้วย
ยุคแห่งการสำเร็จราชการแทนโชกุนของไทโร อี นะโอะสุเกะ เป็นที่จดจำจากการบริหารนโยบายที่ผิดพลาดและการต่อสู้ทางการเมืองอย่างดุเดือด หลังการลอบสังหารอีที่ประตูซะกุระดะในปีค.ศ. 1860 โยชิโนบุก็ได้รับคืนฐานะผู้นำตระกูลฮิโตะสึบาชิอีกครั้ง และได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้ดูแลโชกุน (ญี่ปุ่น: 将軍後見職; โรมาจิ: shōgun atomi-shoku; ทับศัพท์: โชงุง อะโตะมิ-โชะคุ) ในปีค.ศ. 1862 และได้รับการแต่งตั้งภายในระยะเวลาอันสั้น ในช่วงเวลาเดียวกันนั้เอง พันธมิตรที่ใกล้ชิดโยชิโนบุ 2 คน คือ มะสึไดระ โยะชินะงะ และมะสึไดระ คะตะโมะริ ก็ได้รับการแต่งตั้งให้อยู่ในตำแหน่งระดับสูงเช่นกัน โดยโยะชินะงะได้เป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการการเมือง (ญี่ปุ่น: 政治総裁職; โรมาจิ: seiji sōsai shoku; ทับศัพท์: เซญิ โซไซ โชะคุ) , ส่วนคะตะโมะริอยู่ในตำแหน่งผู้พิทักษ์พระนครเกียวโต (ญี่ปุ่น: 京都守護職; โรมาจิ: Kyoto Shugoshoku; ทับศัพท์: เกียวโตชุโงะโชะคุ) . ในเวลาต่อมาบุรุษทั้งสามนี้ ได้มีบทบาทอย่างยิ่งในการปราบปรามเหตุไม่สงบทางการเมืองในกรุงเกียวโต และรวบรวมพันธมิตรต่างๆ เพื่อต่อต้านกิจกรรมของฝ่ายกบฏจากแคว้นโจชู นอกจากนี้ทั้งสามยังเป็นบุคคลสำคัญในกลุ่มการเมืองแนวทาง "โคบุ-กัตไต" (ประสานราชสำนักกับรัฐบาล) ซึ่งพยายามหาทางทำให้ราชสำนักกับรัฐบาลโชกุนปรองดองกันด้วยการแต่งงานทางการเมือง
ในปีค.ศ. 1864 โยชิโนบุในฐานะผู้บัญชาการกองทหารล้อมวัง ประสบความสำเร็จในการขับไล่กองกำลังของแคว้นโจชูซึ่งพยายามยึดครองประตูฮะมะงุริของพระราชวังหลวงที่เกียวโต ปฏิบัติการดังกล่าวสำเร็จลงได้ด้วยการใช้กำลังทหารจากพันธมิตรระหว่างแคว้นไอสึกับแคว้นซัตสึมะ
ดำรงตำแหน่งโชกุน

หลังมรณกรรมของโชกุนโทกูงาวะ อิเอโมจิ อย่างกะทันหันในปีค.ศ. 1866 โยชิโนบุถูกเลือกให้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งเป็นโชกุนลำดับที่ 15 เขาเป็นโชกุนตระกูลโทกูงาวะเพียงคนเดียวที่ดำรงตำแหน่งอยู่นอกนครเอโดะ เพราะเขาจะไม่มีโอกาสได้เหยียบย่างสู่ปราสาทเอโดะเลยตลอดสมัยแห่งการเป็นโชกุน
ทันทีที่โยชิโนบุได้ก้าวขึ้นดำรงตำแหน่ง การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็ได้เริ่มขึ้น  มีการปฏิรูปรัฐบาลโชกุนครั้งใหญ่เพื่อเสริมความมั่นคงแข็งแกร่งให้กับรัฐบาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรับความช่วยเหลือจากจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 ในการสร้างโรงหล่อปืนใหญ่ที่เมืองโยโกซูกะ ภายใต้การอำนวยการของเลออองซ์ แวร์นี (Leonce Verny) และบรรดาผู้ติดตามจากคณะทูตทหารฝรั่งเศส เพื่อปรับปรุงกองทัพของรัฐบาลหรือรัฐบาลโชกุนให้มีความทันสมัย
กองทัพแห่งชาติทั้งกองทัพบกและกองทัพเรือ ซึ่งรัฐบาลโชกุนได้ดำเนินการจัดตั้งมาก่อนอยู่แล้ว ก็ได้รับการเสริมกำลังโดยความช่วยเหลือของฝรั่งเศส และการจัดซื้ออาวุธจากสหรัฐ นักสังเกตการณ์จำนวนมากมองว่ารัฐบาลเอโดะกำลังวางรากฐานไปสู่การปรับปรุงฐานกำลังและอำนาจ อย่างไรก็ตาม การดำเนินการดังกล่าวจะล้มเหลวลงในเวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งปี
ปัจฉิมวัย

หลังการเกษียณตัวเองจากตำแหน่งทางการเมือง โยชิโนบุได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ โดยไม่เปิดเผยตัวแก่สาธารณะ และทุ่มเทกับการทำงานอดิเรกต่างๆ เช่น การวาดภาพสีน้ำมัน ยิงธนู ล่าสัตว์ ถ่ายรูป หรือขี่จักรยาน รูปถ่ายบางส่วนของเขาเพิ่งจะได้รับการตีพิมพ์เมื่อไม่กี่ปีมานี้จากโทกูงาวะ โยชิโตโมะ ผู้เป็นทายาทชั้นเหลนของโยชิโนบุ
ในปีค.ศ. 1902 จักรพรรดิเมจิได้พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้โยชิโนบุตั้งตระกูลของตนขึ้นใหม่ในฐานะตระกูลสาขาของตระกูลโทกูงาวะ โดยได้รับพระราชทานยศเจ้าขุนนางชั้นสูงสุดคือ ชั้นโคชะคุ (เทียบเท่ากับคำว่า Prince หรือเจ้าชายในภาษาอังกฤษ) เพื่อเป็นบำเหน็จแก่การรับใช้ชาติญี่ปุ่นด้วยความภักดีของโยชิโนบุ
โทกูงาวะ โยชิโนบุ ได้ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1913 เวลา 16:10 น. ในรัชสมัยของจักรพรรดิไทโช ร่างของเขาได้รับการฝังไว้ที่สุสานยะนะคะ กรุงโตเกียว
บุตรีคนที่ 9 ของโยชิโนบุ คือ "โทกูงาวะ สึเนโกะ" (ค.ศ. 1882 – 1939) ได้อภิเษกสมรสกับจอมพลเรือ เจ้าชายฮิโรยาซุ เจ้าฟูชิมิ (เป็นพระญาติชั้นลูกพี่ลูกน้องชั้นที่สองของจักรพรรดิโชวะและจักรพรรดินีโคจุง และเป็นพระนัดดาของเจ้าชายโคโตฮิโตะ เจ้าคังอิน) เมื่อวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1896
เกียรติยศ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย (Order of the Rising Sun) ชั้นที่ 1 Grand Cordon, ค.ศ. 1908.
ศักราชในยุครัฐบาลของโยชิโนบุ

ศักราชเคโอ รัชกาลจักรพรรดิโคเม (1865–1868)
ศักราชเมจิ รัชกาลจักรพรรดิเมจิ (1868–1912)
ดูเพิ่ม

บากูมัตสึ
การปฏิรูปเมจิ
เชิงอรรถ

↑  Takano, Tokugawa Yoshinobu, p. 26. Sons of the lord of Mito did not bear the name Tokugawa unless they themselves became the next lord.
↑  Tokugawa, Tokugawa yonbyakunen no naishobanashi, pp. 138-140.
↑  Takano, p. 28.
↑  Takano, p. 38.
↑  Takano, p. 48.
↑  Borton, Japan's Modern Century, p. 40.
↑  Borton, pp. 39-40.
↑  Takano, pp. 12-13.
↑  Murray, Japan, p. 362; Kobiyama, Matsudaira Katamori no shōgai, p. 75; Bolitho, Collapse of the Tokugawa Bakufu, p. 9.
↑  Kobiyama, p. 75.
↑  Takano, pp. 132-133.
↑  Kobiyama, pp. 84-87; Totman, p. 45; Takano, p. 20.
↑  See Japan 1853-1864, Or, Genji Yume Monogatari, trans. by Ernest Mason Satow. (Tokyo: Naigai Shuppan Kyokai), for more.
↑  Borton, p. 63.
↑  Tokugawa, Tokugawa yonbyakunen no naishobanashi, vol. 2, p. 162.
↑  Sims, French Policy Towards the Bakufu and Meiji Japan, 1854-95, p. 236.
↑  Treat, Japan and the United States: 1853-1921, p. 89
1 2 3  Beasley, The History of Modern Japan, p. 96.
↑  Takano, p. 256.
↑  Yamakawa, Aizu Boshin Senshi, pp. 7-9.
1 2  Beasley, p. 97.
↑  Beasley, p. 97; Yamakawa, Aizu Boshin Senshi, p. 148-151.
↑  Totman, p. 416. For a copy of the original text of the message, see Yamakawa, pp. 89-90.
↑  Totman, p. 417.
↑  Sasaki, pp. 23-24; Bolitho, pp. 420-422.
↑  Kobiyama, p. 124.
↑  Griffis, The Mikado: Institution and Person, p. 141.
↑  Takano, p. 267.
↑  Tokyo, an administrative perspective. Tokyo Metropolitan Government. 1958. p. 21. สืบค้นเมื่อ 9 April 2011.
↑  Tokugawa Munefusa, Tokugawa yonbyakunen no naisho banashi, vol. 1, p. 131
↑  Tokugawa, pp. 131-133
↑  Tokugawa, p. 136-138.
↑  For an example of Yoshinobu's photography, see: Tokugawa Yoshitomo, Tokugawa Yoshinobu-ke e yōkoso, p. 73.
↑  Takano, p. 273.
↑  "Ibaraki Prefecture e-newsletter". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-12-02. สืบค้นเมื่อ 2011-05-26.
โทกูงาวะ โยชิโนบุ ในวัยเด็ก (ขณะนั้นใช้ชื่อว่า "มะสึไดระ ชิจิโรมะ")
โชกุน โทกูงาวะ โยชิโนบุ
คณะทูตทหารฝรั่งเศส ซึ่งโทกูงาวะ โยชิโนบุ ได้เชิญให้เข้ามาช่วยปรับปรุงกองทัพรัฐบาลโชกุนให้เป็นกองทัพสมัยใหม่ใน ค.ศ. 1867
โทกูงาวะ โยชิโนบุ ในเครื่องแบบนายทหารฝรั่งเศส, ค.ศ. 1867
โทกูงาวะ โยชิโนบุ บัญชาการการรบเพื่อป้องกันปราสาทโอซะกะในช่วงสงครามโบะชิง ค.ศ. 1868 (ภาพเขียนราว ค.ศ. 1870)
เมื่อตระหนักว่าฝ่ายศัตรูยกทัพมาพร้อมด้วยราชธวัชของจักรพรรดิ โทกูงาวะ โยชิโนบุ ได้ตัดสินใจละทิ้งปราสาทโอซะกะและหลบหนีกลับมายังนครเอะโด (ภาพเขียนราว ค.ศ. 1870)
โทกูงาวะ โยชิโนบุ ในช่วงปัจฉิมวัย
ความพยายามรัฐประหารในประเทศลาว พ.ศ. 2516

| ด ค กการปะทะทางทหารในสงครามกลางเมืองลาว |
| --- | --- |
การรุกรานโดยเวียดนามเหนือ ฮอทฟุต  ยุทธการบ้านป่าดง  ยุทธการหลวงน้ำทา  โมเมนตัม  พินคูชชั่น  ยุทธการหลักซาว  ฮาร์ดโนส  วาปี  รัฐประหาร พ.ศ. 2507  สามเหลี่ยม  เอกภาพ (ทหารเสือพราน)  รัฐประหาร พ.ศ. 2508  สตาร์  Battle of Nam Bac  Battles of Nakhang  รัฐประหาร พ.ศ. 2509  Ban Naden raid  1967 Opium War  Sone Pet  Battle of Ban Houei Sane  ยุทธการภูผาที  พิกแฟต  จังค์ชั่นซิตี้จูเนียร์  ทวนทัง  Left Jab  ออฟบาลานซ์  อเบาท์เฟซ  139  Diamond Arrow  Snake Eyes  Maeng Da  Honorable Dragon  Tailwind  Counterpunch  Tchepone  คอปเปอร์  Silver Buckle  74B  ลำสน 719  เดสเซิร์ทแรท  เชียงดง  ภูทาห์  พิบูลย์ผล  สายศิลา  ภูเขาคำ  สุรศักดิ์มนตรี 8  เบดร็อก  ท้าวลา  แซด  มหาราช  ซินเซย์  สเตร็ง 1  สเตร็ง 2  ฟ้างุ้ม  แบล็กไลออน  ภูเพียง 2  แบล็กไลออน 3  972  มหาราช 2  ภูเพียง 3  ความพยายามรัฐประหาร พ.ศ. 2516  หินเหีบ การปฏิบัติการทางอากาศ บูสเตอร์ชู้ต  มิลพอนด์  บาเรลโรลล์  สตีลไทเกอร์  โพนีเอกซ์เพรส  ไทเกอร์ฮาวด์  โครงการ 404  คอมมานโดฮันท์  เรนแดนซ์  เมนู
ความพยายามรัฐประหารในประเทศลาว พ.ศ. 2516 (อังกฤษ: 1973 Laotian coup d'état attempt) เป็นความพยายามครั้งสุดท้ายที่จะสกัดกั้นรัฐบาลผสมคอมมิวนิสต์ของพระราชอาณาจักรลาว นายพลท้าวมาซึ่งถูกเนรเทศไปยังราชอาณาจักรไทยเดินทางกลับไปยังลาวเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2516 เพื่อยึดท่าอากาศยานนานาชาติวัตไตนอกกรุงเวียงจันทน์ โดยใช้เครื่องบิน เอที-28 เขาได้โจมตีทางอากาศไปยังสำนักงานและบ้านของ นายพล กุประสิทธิ์ อภัย คู่แข่งที่เขาเกลียดชัง ช่วงเวลาเดียวกันที่ท้าวมาทิ้งระเบิดใส่กุประสิทธิ์พลาดเป้า กองกำลังฝ่ายกษัตริย์ที่จงรักภักดีสามารถยึดสนามบินคืนมาได้ ทำให้เมื่อนำเครื่องบินกลับมา ท้าวมาถูกยิงตกและถูกดึงออกมาจากซากเครื่องบินและถูกนำตัวไปประหารชีวิต ข้อตกลงของพันธมิตรได้ลงนามเมื่อวันที่ 14 กันยายน 1973
ภาพรวม

การแบ่งฝักแบ่งฝ่ายทางการเมืองภายในทหารระดับสูงกองทัพบกพระราชอาณาจักรลาวทำให้เกิดการรัฐประหารหลายครั้งในพระราชอาณาจักรลาวในช่วงสงครามกลางเมืองลาวในคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อ พูมี หน่อสะหวัน ถูกบังคับให้ลี้ภัยในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 เขาไม่สามารถใช้อิทธิพลของตนเพื่อปกป้องเจ้าหน้าที่ในกลุ่มฝ่ายขวาของเขาได้อีกต่อไป นายพล ท้าวมา ผู้บัญชาการกองทัพอากาศพระราชอาณาจักรลาวเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่เหล่านั้น เขายังลี้ภัยไปยังประเทศไทยซึ่งเป็นประเทศเพื่อนบ้าน หลังจากการรัฐประหารที่ล้มเหลวในปี พ.ศ. 2509 ของเขา
ประวัติ

ในปี พ.ศ. 2516 อดีตนายพลลาว ท้าวมา ลี้ภัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ควบคุมเครื่องบินให้กับแอร์ฟรานซ์ด้วยเงินเดือน 270 ดอลลาร์ต่อเดือน เมื่อต้นเดือนสิงหาคม ได้มีการตกลงกันเรื่องรัฐบาลผสมที่จะรวมถึงกลุ่มกบฏคอมมิวนิสต์ลาว เจ้าหน้าที่กองทัพบกพระราชอาณาจักรลาวหลายนายเดินทางมากรุงเทพฯ เพื่อแจ้งข่าวคราวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ท้าวมาทราบ ข่าวลือเกี่ยวกับการก่อรัฐประหารที่อาจเกิดขึ้นของท้าวมาเริ่มแพร่สะพัดในเวียงจันทน์ เมืองหลวงของลาว
การรัฐประหาร

แม้จะมีการเตือนล่วงหน้า แต่ท้าวมาก็ยังสามารถสร้างความประหลาดใจให้กับชาวเวียงจันทน์ได้ เมื่อเวลา 05:00 น. ของวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2516 เขาและผู้ติดตามประมาณ 60 คนได้ล่องเรือข้ามแม่น้ำโขงเข้าสู่เมืองหลวง ท้าวมาได้รับการต้อนรับอย่างดีจากเจ้าหน้าที่ของกองทัพอากาศลาวที่สนามบินวัตไต และเริ่มแจกผ้าพันคอสีน้ำเงินและสีขาวแสดงความจงรักภักดีให้กับผู้ติดตามของเขา ขณะที่ บุญเลิศ ไซโคซี ขับรถหุ้มเกราะเข้าเมืองเพื่อรักษาความปลอดภัยสถานีวิทยุ กลุ่มกบฏอื่น ๆ ก็ได้ยึดธนาคารและบ้านพักของนายกรัฐมนตรีเจ้าสุวรรณภูมา เมื่อเวลา 07:00 น. บุนเลิศเริ่มออกอากาศคำแถลงต่อต้านคอมมิวนิสต์จากกลุ่มกบฏ
ขณะที่ลูกน้องของเขาเข้ายึดเวียงจันทน์ ท้าวมาได้สั่งการให้เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด เอที-28 ขึ้นบิน เรื่องราวเกี่ยวกับจำนวนเที่ยวบินที่ท้าวมาและลูกน้องของเขาบินนั้นไม่ตรงกัน แม้ว่ารายงานข่าวร่วมสมัยจะระบุว่าท้าวมาขึ้นบินอย่างน้อยสามครั้ง แต่นักประวัติศาสตร์สังเกตเพียงว่าเขามีนักบินผู้ภักดีหกคนร่วมเดินทางในการปฏิบัติการนั้นด้วย เป็นที่ตกลงกันว่าเป้าหมายหลักของเขาคือนายพลที่เขาเกลียดชัง นั่นก็คือ กุประสิทธิ์ อภัย ทั้งบ้านและสำนักงานของคูประสิทธ์ถูกทิ้งระเบิดโดยเครื่องบิน เอที-28 แต่พลาดเป้า ขณะเดียวกันเมื่อกองกำลังฝ่ายกษัตริย์เริ่มรวมตัวต่อต้านการรัฐประหาร พันเอก อัล เดอโกรต แห่งสหรัฐอเมริกาได้ขับรถไปที่บ้านของผู้บัญชาการกองทัพอากาศ พลเอก สุริธ ดอน ซาโซริธ ปฏิเสธที่จะออกจากที่ซ่อน และแอบซ่อนอยู่ในบ้านของเขาพร้อมกับผ้าพันคอสีน้ำเงินและสีขาว
แม้ว่า พลเอก สุริธ ดอน ซาโซริธ จะปฏิเสธที่จะต่อต้านการรัฐประหาร แต่การรัฐประหารก็เริ่มคลี่คลาย กองกำลังฝ่ายกษัตริย์เข้ายึดสนามบินคืนได้ในทันที ทหารฝ่ายกษัตริย์ที่ใช้งานปืนกลติดรถบรรทุกสามารถยิงเครื่องบินของ ท้าวมา ได้สำเร็จ เขานำเครื่องบินที่มีควันพวยพุ่งลงจอดฉุกเฉินในพื้นที่สนามบินวัดไต ลูกเรือรถบรรทุกของแอร์อเมริกาได้เข้ามาช่วยเขาออกมาจากซากเครื่องบิน เขาสามารถลุกขึ้นนั่งบนเปลหามและขอบคุณผู้ช่วยเหลือ
เวลา 11.00 น. การรัฐประหารสิ้นสุดลง ท้าวมาถูกจับโยนขึ้นรถบรรทุกและพาไปที่กองบัญชาการของกุประสิทธิ์ ซึ่งกุประสิทธิ์สั่งการให้บอดี้การ์ดยิงท้าวมาจนเสียชีวิต
ผลสืบเนื่อง

มีผู้เสียชีวิต 10 รายทั้งสองฝ่าย และมีผู้ก่อกบฏ 14 รายถูกจับกุม ขณะที่ บุญเลิศ ไซโคซี ขโมยเฮลิคอปเตอร์เพื่อหลบหนี
ในวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2516 ได้มีการลงนามข้อตกลงจัดตั้งรัฐบาลผสมชุดที่สาม
บรรณานุกรม

Ahern, Thomas L. Jr. (2006), Undercover Armies: CIA and Surrogate Warfare in Laos. Center for the Study of Intelligence. Classified control no. C05303949.
Anthony, Victor B. and Richard R. Sexton (1993). The War in Northern Laos. Command for Air Force History. OCLC 232549943.
Conboy, Kenneth and James Morrison (1995). Shadow War: The CIA's Secret War in Laos. Paladin Press. ISBN 0-87364-825-0.
คมกฤช รัตนฉายา

| พลโท คมกฤช รัตนฉายา |
| --- | --- |
พล.ท.คมกฤช รัตนฉายา
ชื่อเล่น: แม็กซ์
เกิด: 30 มกราคม พ.ศ. 2508 (59 ปี)
รับใช้:  ไทย
แผนก/สังกัด: ทหารพราน กองทัพบกไทย
ชั้นยศ:  พลตรี
บังคับบัญชา: หน่วยเฉพาะกิจปัตตานี
การยุทธ์: ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
ความสัมพันธ์: พล.อ.กิตติ รัตนฉายา (บิดา) คุณหญิงสุภาภรณ์ รัตนฉายา (มารดา) ฉัตราภรณ์ รัตนฉายา (ภรรยา)
พลโท คมกฤช รัตนฉายา หรือ เสธ.แม็กซ์ ดำรงตำแหน่งแม่ทัพน้อยที่ 4 อดีตผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 46, ผู้บังคับหน่วยเฉพาะกิจปัตตานี และอดีตผู้บังคับกองกำลังทหารพรานจังหวัดชายแดนภาคใต้ (กกล.ทพ.จชต.)
ประวัติ

พล.ท.คมกฤช เป็นบุตรคนที่ 2 ของ พล.อ.กิตติ รัตนฉายา อดีตแม่ทัพภาคที่ 4 กับคุณหญิง สุภาภรณ์ รัตนฉายา สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี ก่อนสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 26 และโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า รุ่นที่ 37
พ.อ.คมกฤช เป็นผู้เรียกร้องความยุติธรรมให้แก่ทหารพรานที่ถูกกล่าวหา รวมทั้งในปี พ.ศ. 2547 คมกฤชเป็นผู้ชี้แจงถึงคดีปืนลั่นปริศนา ที่เขาเชื่อว่าเป็นการลอบยิงจากคนร้ายในพื้นที่สีแดง
ในปี พ.ศ. 2561 ได้มีการปรับย้ายให้ พ.อ.คมกฤช ซึ่งดำรงตำแหน่งเสนาธิการมณฑลทหารบกที่ 46 มาเป็นรองผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 46
ปฏิบัติการสนธิกำลัง

พล.ท.คมกฤช เป็นหนึ่งในผู้ร่วมสนธิกำลังกับทหารและตำรวจในสถานการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย อาทิ:
วันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2552 พ.อ.คมกฤช เป็นหนึ่งในผู้ร่วมสนธิกำลังจำนวน 70 คน พร้อมอาวุธครบมือ โดยกฎอัยการศึก บุกตรวจค้นบ้านพักไม่มีเลขที่ ณ จังหวัดนราธิวาส กระทั่งมีการปะทะกัน จากเหตุการณ์ดังกล่าว มีผู้เสียชีวิต 4 คน รวบตัวได้ 2 คน และเจ้าหน้าที่บาดเจ็บ 1 คน
ส่วนวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2556 พ.อ.คมกฤช เป็นหนึ่งในผู้ร่วมสนธิกำลังจำนวนกว่า 50 คน เข้าปิดล้อมตรวจค้นบ้านพักที่ต้องสงสัย ที่อำเภอรือเสาะ จังหวัดนราธิวาส หลังสืบทราบว่ากองกำลังติดอาวุธของหนึ่งในแกนนำอาร์เคเคหลบซ่อนตัวเพื่อเตรียมก่อเหตุ และได้มีการยิงปะทะกัน กระทั่งตำรวจเสียชีวิต 2 นาย ส่วนกองกำลังติดอาวุธอาร์เคเคเสียชีวิต 4 คน (หนึ่งในนั้นคือเปเล่ดำ) และยอมมอบตัว 7 คน
หลังจากสอบสวนผู้ต้องหาที่ยอมมอบตัวทั้ง 7 คน คมกฤช รัตนฉายา ได้ร่วมสนธิกำลังเข้าพิสูจน์ทราบ ณ แหล่งซุกซ่อนอาวุธปืน โดยเจ้าหน้าที่ได้กระจายกำลังและใช้สุนัขดมกลิ่น กระทั่งพบอาวุธปืนและอุปกรณ์ประกอบระเบิดแสวงเครื่อง พร้อมทำการเข้ายึดเพื่อป้องการการก่อเหตุ
และในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 พ.อ.คมกฤช เป็นหนึ่งในผู้นำกำลังร่วม 3 ฝ่าย จำนวนกว่า 70 คน เข้าปิดล้อมตรวจค้นบ้านร้างที่อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี เนื่องจากได้เบาะแสว่ากลุ่มก่อความไม่สงบได้เข้ามากบดาน และเกิดการยิงปะทะกัน กระทั่งผู้ก่อเหตุถูกวิสามัญฯ 2 ราย
ชีวิตส่วนตัว

พล.ท.คมกฤช รัตนฉายา พกเครื่องรางจากบุคคลใกล้ชิด ทั้งกะลาตาเดียวที่พี่น้องชาวมุสลิมนำมามอบให้ และครุฑวัดบางนาจากเพื่อนนักธุรกิจ
รางวัลที่ได้รับ

พ.ศ. 2563 - รางวัลเกียรติยศจักรดาว
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2564 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2567 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2554 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
การเรียนรู้แบบถ่ายโอน

ภาพวาดประกอบแสดงแนวคิดการเรียนรู้แบบถ่ายโอน
การเรียนรู้แบบถ่ายโอน (transfer learning)  เป็นสาขาหนึ่งของการวิจัยการเรียนรู้ของเครื่อง ที่มุ่งเน้นการสะสมความรู้ที่ได้รับในขณะที่แก้ปัญหาหนึ่งและนำไปใช้กับปัญหาอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ตัวอย่างเช่น ความรู้ที่ได้รับในการรู้จำแบบสำหรับรถเก๋ง อาจสามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการรู้จำแบบสำหรับรถบรรทุกได้ การวิจัยสาขานี้มีความเชื่อมโยงกับการถ่ายโอนการเรียนรู้ในสาขาจิตวิทยาซึ่งมีประวัติศาสตร์มายาวนาน แต่การเชื่อมโยงในทางปฏิบัติระหว่างทั้งสองสาขานั้นมีข้อจำกัด ในทางปฏิบัติแล้ว การนำมาใช้ซ้ำหรือการถ่ายโอนข้อมูลจากงานที่เรียนรู้ก่อนหน้านี้เพื่อการเรียนรู้งานใหม่อาจช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพตัวอย่างของวิธีการเรียนรู้แบบเสริมกำลังได้อย่างมีนัยสำคัญ
ประวัติศาสตร์

ในปี 1976 สเตโว โบซีนอฟสกี (Stevo Bozinovski) และ อันเต ฟุลโกซี (Ante Fulgosi) ได้ตีพิมพ์บทความที่กล่าวถึงการเรียนรู้แบบถ่ายโอนในการฝึกโครงข่ายประสาทเทียม บทความนี้นำเสนอแบบจำลองทางคณิตศาสตร์และเรขาคณิตของการเรียนรู้แบบถ่ายโอน ในปี 1981 มีรายงานการศึกษาเรื่องโครงข่ายประสาทเทียมโดยการประยุกต์ใช้การเรียนรู้แบบถ่ายโอนกับชุดข้อมูลรูปภาพที่แสดงถึงอักษรบนคอมพิวเตอร์ มีการทดลองการเรียนรู้แบบถ่ายโอนทั้งเชิงบวกและเชิงลบ
ในปี 1992 ลอเรียน แพรตต์ (Lorien Pratt) ตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับการถ่ายโอนในการเรียนรู้ของเครื่อง และกำหนดขั้นตอนวิธีการถ่ายโอนโดยพิจารณาจากความสามารถในการแยกแยะ
แอนดรูว์ อึ่ง เน้นย้ำถึงความสำคัญของการเรียนรู้แบบถ่ายโอนในบทเรียนช่วยสอน NIPS 2016 ของเขา โดยกล่าวว่าถัดจากการเรียนรู้แบบมีผู้สอน การเรียนรู้แบบถ่ายโอนจะเป็นแรงผลักดันเบื้องหลังความสำเร็จเชิงพาณิชย์ของการเรียนรู้ของเครื่อง
ธงชาติ

แผนผังธงนานาชาติของJohnson's new chart of national emblems, ตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1868 แสดงภาพธงขนาดใหญ่ทั้งสี่ที่มุมของแผนผัง เริ่มจากมุมบนซ้ายเป็นธงชาติสหรัฐ 37 ดาว (ค.ศ. 1867
– ค.ศ. 1877), มุมบนขวาธงประจำพระองค์พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร, มุมล่างซ้ายธงพระอิสริยยศมหาราช "ซาร์แห่งรัสเซีย, และ มุมล่างขวาธงของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 กลางธงมีตรานกอินทรีแห่งนโปเลียน.
ธงชาติประจำประเทศต่าง ๆ
ธงชาติเดนมาร์ก เป็นธงราชการที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน
ธงชาติ คือธงที่แสดงถึงสัญลักษณ์ของประเทศและดินแดนต่าง ๆ ปกติแล้วรัฐบาลของประเทศต่าง ๆ ย่อมเป็นผู้กำหนดแบบธงชาติและข้อบังคับการใช้ธงชาติ หากแต่พลเมืองในแต่ละประเทศก็สามารถใช้ธงชาติในดินแดนของตนเองได้เช่นกัน โดยขึ้นอยู่กับข้อบังคับการใช้ธงตามที่รัฐบาลกำหนดไว้
ธงชาตินิยมใช้ชักตามสถานที่ต่าง ๆ ทั้งของเอกชนและของรัฐ เช่น โรงเรียน และศาลาว่าการเมือง  แต่ในบางประเทศ ได้มีข้อกำหนดการใช้ธงชาติว่าจะชักอยู่บนอาคารอื่น ๆ ที่ไม่ใช่อาคารทางทหารได้ในวันที่กำหนดให้ชักธงบางวันเท่านั้น
ตามหลักสากล นิยมแบ่งลักษณะการใช้ธงชาติออกเป็น 3 ประเภทสำหรับใช้บนแผ่นดิน และอีก 3 ประเภทสำหรับใช้ในภาคพื้นทะเล แม้ว่าหลายประเทศมักจะใช้ธงชาติเพียงแบบเดียวในการใช้ธงหลาย ๆ ลักษณะ และบางทีก็ใช้ธงชาติในหน้าที่ทั้ง 6 ประเภทก็ตาม
ธงชาติสำหรับใช้บนแผ่นดิน

ธงชาติสำหรับใช้บนแผ่นดิน มี 3 ประเภท คือ
ธงพลเรือน หรือ ธงราษฎร ()
ธงราชการ หรือ ธงรัฐบาล ()
ธงกองทัพ หรือ ธงราชการทหาร ()
ธงราษฎรนั้นสามารถใช้ได้โดยทั่วไปโดยอยู่บนพื้นฐานของกฎหมายเกี่ยวกับธงที่รัฐบาลบังคับใช้ ขณะที่ธงราชการจะมีการกำหนดให้หน่วยงานของรัฐเป็นผู้ใช้ในราชการเท่านั้น เช่นเดียวธงรบ ซึ่งกำหนดเฉพาะให้ใช้แต่เพียงในหน่วยงานต่าง ๆ ทางทหารเช่น กองทัพ เป็นต้น
ในทางปฏิบัติ หลายประเทศรวมถึงสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร มักจะใช้ธงเดียวกันในลักษณะการใช้ธงชาติ ทั้ง 3 ประเภทข้างต้น โดยใช้สัญลักษณ์ทางด้านวิชาการศึกษาธง (Vexillology) อธิบายหน้าที่ของธงดังรูป ()  อย่างไรก็ตาม มีหลายประเทศเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแถบลาตินอเมริกา จะแบ่งธงชาติออกเป็นธงราษฎรและธงราชการอย่างชัดเจน  ธงราษฎรส่วนใหญ่จะมีรูปแบบเป็นธงราชการอย่างง่าย กล่าวคือ ธงราชการมักจะบรรจุภาพตราแผ่นดินไว้ในธง  แต่ในธงราษฎรจะไม่ปรากฏเครื่องหมายข้างตัน
มีเพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้นที่จะกำหนดลักษณะธงทหารให้แตกต่างจากธงราชการอย่างชัดเจน
ธงชาติสำหรับใช้ในภาคพื้นทะเล

หลายประเทศกำหนดให้มีธงชาติแบบพิเศษสำหรับใช้ในทะเล เรียกว่า ธงเดินเรือ (ensign)  ธงนี้แบ่งออกเป็น 3 ชนิดเช่นกัน คือ
ธงเรือราษฎร์ หรือ ธงเรือพาณิชย์ () สำหรับใช้ชักบนเรือเอกชน
ธงเรือราชการ หรือ ธงเรือหลวง () สำหรับใช้ชักบนเรือของรัฐบาล
ธงนาวี หรือ ธงเรือรบ () (ธงทหารเรือเรียกอีกอย่างว่า ธงราชนาวี หรือ ธงรัฐนาวี) สำหรับใช้ชักบนเรือรบและใช้เป็นสัญลักษณ์ของกองทัพเรือต่าง ๆ โดยทั่วไป
ธงเดินเรือเหล่านี้จะชักขึ้นบนเสาสำหรับชักธงเดินเรือที่เสาท้ายหรือที่เสาก๊าฟฟ์ในเวลาที่ไม่ได้ผูกเรือหรือทอดสมอเรือ เหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าทั้งสองตำแหน่งกล่าวเป็นตำแหน่งที่เด่นที่สุดในเรือ แม้ว่าเสากระโดงเรือจะเป็นเสาเรือที่สูงกว่าเสาอื่น ๆ ก็ตาม สำหรับเรือที่ไม่มีเสาก๊าฟฟ์ ธงเดินเรืออาจจะใช้ชักขึ้นที่ปลายแขนเสากระโดงเรือก็ได้ นอกจากนี้ธงชาติดังกล่าวยังสามารถใช้ได้ที่เครื่องบินและยานพาหนะที่สำคัญของทางราชการตามที่กฎหมายได้กำหนดไว้
ประเทศต่าง ๆ ส่วนมากใช้ธงชาติเป็นธงเดินเรือในขณะเดียวกัน เรียกว่า ธงชาติประจำเรือ ดังรูป () แต่ธงเดินเรือในบางประเทศ เช่น ฝรั่งเศส จะมีลักษณะคล้ายคลึงกับธงชาติ แต่อาจมีส่วนประกอบที่แตกต่างกันบ้างเล็กน้อย เช่น กำหนดสัดส่วนธงให้ต่างออกไป เป็นต้น มีเพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้นที่กำหนดให้มีธงเดินเรือแยกจากธงชาติออกมาโดยเฉพาะ  เช่น สหราชอาณาจักร  ซึ่งมีการใช้ธงเดินเรือถึง 3 ชนิด สำหรับจำแนกประเภทเรือ ได้แก่ ธงเดินเรือสีแดง สำหรับเรือพาณิชย์ของประชาชนทั่วไป  ธงเดินเรือสีขาว สำหรับใช้เป็นธงราชนาวี และ ธงเดินเรือสีน้ำเงิน สำหรับเรือราชการของรัฐบาลที่ไม่ได้สังกัดราชนาวีอังกฤษ
ธงที่มีความคล้ายคลึงกัน

แม้ว่าธงชาติจะมีความหมายเป็นสัญลักษณ์ชาติใดชาติหนึ่งโดยเฉพาะก็ตาม แต่เป็นไปได้ที่หลายประเทศจะมีธงชาติที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันหรือเหมือนกัน ตัวอย่างเช่น
ธงชาติโมนาโกและธงชาติอินโดนีเซียมีการใช้สีและการแบ่งแถบพื้นธงที่เหมือนกัน แต่ต่างกันเพียงขนาดและสัดส่วนของธง
ธงชาติโมนาโก
ธงชาติอินโดนีเซีย
ธงชาติเนเธอร์แลนด์และธงชาติลักเซมเบิร์ก มีการแบ่งแถบริ้วธงเหมือนกัน แต่ความเข้มของสีฟ้าในริ้วธงของทั้งสองประเทศมีความแตกต่างกันเล็กน้อย
ธงชาติเนเธอร์แลนด์
ธงชาติลักเซมเบิร์ก
ธงชาติโรมาเนีย ธงชาติของประเทศชาดในทวีปแอฟริกา ธงชาติประเทศมอลโดวา และธงชาติอันดอร์รามีลักษณะที่เหมือนกันเกือบทุกประการ ทั้งการแบ่งริ้วธง และสีที่ใช้ในธง
ธงชาติชาด
ธงชาติโรมาเนีย
ธงชาติมอลโดวา
ธงชาติอันดอร์รา
ธงชาติไทยและธงชาติคอสตาริกามีการแบ่งแถบริ้วธงเหมือนกัน แต่การวางตำแหน่งของธงนั้นสลับสีกัน
ธงชาติไทย
ธงชาติคอสตาริกา
ยิ่งกว่านั้น ยังเป็นไปได้ว่าธงที่ประเทศใดประเทศหนึ่งใช้อยู่ในปัจจุบันจะไปคล้ายกับธงของประเทศอื่น ๆ ที่เคยใช้มาก่อนในประวัติศาสตร์ อาทิ ธงชาติแอลเบเนียคือธงรบของอาณาจักรโรมันตะวันออกหรืออาณาจักรไบเซนไทน์ในอดีต เป็นต้น
ดูเพิ่ม

รายการภาพธงชาติ
ธัชวิทยา
เพลงชาติ
เพลงสรรเสริญพระบารมี
แหล่งข้อมูลอื่น

Flags of the World (FOTW) ฐานข้อมูลออนไลน์เกี่ยวกับวิชาการศึกษาธง มีข้อมูลเกี่ยวกับธงประเภทต่างๆ ทั่วโลก
ฐานข้อมูลออนไลน์เกี่ยวกับประวัติธงประเทศต่างๆ ทั่วโลก
ฐานข้อมูลออนไลน์เกี่ยวกับประวัติธงประเทศต่างๆ อย่างสังเขป
ฐานข้อมูลออนไลน์เกี่ยวกับประวัติธงประเภทต่างๆ
ฐานข้อมูลออนไลน์ภาพธงประเภทต่างๆ
The World All Countries Flags ข้อมูลเกี่ยวกับสัญลักษณ์ประจำประเทศต่างๆ
World Flag Database
National Flags database and History of flags
ธงประจำกองกำลังปัองกันตนเองภาคพื้นดิน (ธงทหาร) ของประเทศญี่ปุ่น
ธงราชนาวีไทย