แอปเปิล
การเพาะปลูก > ประวัติศาสตร์

โดยทั่วไป เอเชียกลางถือเป็นศูนย์กลางต้นกำเนิดของแอปเปิล เนื่องจากมีความหลากหลายทางพันธุกรรมสูงในพืชท้องถิ่น บรรพบุรุษของ Malus domestica คือ Malus sieversii ซึ่งเติบโตในภูเขาของเอเชียกลาง ครอบคลุมตอนใต้ของคาซัคสถาน คีร์กีซสถาน ทาจิกิสถาน และทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน การเพาะปลูกแอปเปิลส่วนใหญ่เริ่มต้นจากป่าบนเชิงเขาเทียนชาน และดำเนินต่อเนื่องมายาวนาน กระบวนการนี้นำไปสู่การผสมข้ามสายพันธุ์ผ่านเมล็ดที่ได้รับการผสมเกสรแบบเปิด ส่งผลให้เกิดการแลกเปลี่ยนพันธุกรรมกับ Malus sylvestris หรือแคร็บแอปเปิล ทำให้ประชากรแอปเปิลบางกลุ่มมีความใกล้ชิดกับแคร็บแอปเปิลมากกว่าบรรพบุรุษ Malus sieversii อย่างไรก็ตาม ในสายพันธุ์ที่ไม่ได้ผสมข้ามสายพันธุ์เมื่อไม่นานมานี้ อิทธิพลของ Malus sieversii ยังคงเด่นชัด
แอปเปิลถูกนำมาเพาะปลูกเมื่อประมาณ 4,000–10,000 ปีก่อนในเทือกเขาเทียนชาน ก่อนแพร่กระจายไปยุโรปผ่านเส้นทางสายไหม ระหว่างทางเกิดการผสมข้ามสายพันธุ์และการแทรกยีนจากแคร็บแอปเปิลป่าหลายชนิด ได้แก่ Malus baccata จากไซบีเรีย, Malus orientalis จากเทือกเขาคอเคซัส และ Malus sylvestris จากยุโรป อย่างไรก็ตาม Malus sieversii ที่เติบโตทางตะวันตกของเทือกเขาเทียนชานเท่านั้นที่มีส่วนในการถ่ายทอดพันธุกรรมสู่แอปเปิลที่ปลูกในปัจจุบัน ขณะที่ประชากรของ Malus sieversii ทางฝั่งตะวันออกของเทือกเขายังคงแยกตัวออกและไม่มีบทบาทในกระบวนการเพาะปลูกแอปเปิล
แอปเปิลเนื้อนุ่มของจีน เช่น Malus asiatica และ Malus prunifolia ถูกเพาะปลูกในจีนมานานกว่า 2,000 ปีเพื่อใช้เป็นผลไม้รับประทาน เชื่อกันว่าแอปเปิลเหล่านี้เป็นลูกผสมระหว่าง Malus baccata และ Malus sieversii จากคาซัคสถาน
ลักษณะที่ถูกคัดเลือกเพื่อเพาะปลูก ได้แก่ ขนาดผล ระดับความเป็นกรด สี เนื้อสัมผัส และปริมาณน้ำตาลที่ละลายได้ อย่างไรก็ตาม Malus sieversii ซึ่งเป็นแอปเปิลป่าต้นกำเนิด มีขนาดเล็กกว่าแอปเปิลที่ปลูกในปัจจุบันเพียงเล็กน้อย ต่างจากผลไม้เพาะปลูกส่วนใหญ่ที่มักมีขนาดแตกต่างจากบรรพบุรุษอย่างชัดเจน
ที่แหล่งโบราณคดี Sammardenchia-Cueis ใกล้เมืองอูดิเน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลี มีการค้นพบเมล็ดแอปเปิลในชั้นดินที่ผ่านการหาอายุด้วยคาร์บอนกัมมันตรังสี ซึ่งอยู่ระหว่าง 6,570 ถึง 5,684 ปีก่อนคริสต์ศักราช อย่างไรก็ตาม การวิเคราะห์ทางพันธุกรรมยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าแอปเปิลโบราณเหล่านี้เป็น Malus sylvestris ที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ หรือ Malus domestica ที่มีสายพันธุ์มาจาก Malus sieversii นอกจากนี้ ยังไม่ชัดเจนว่าแอปเปิลเหล่านี้เป็นผลไม้ป่าที่ถูกเก็บมาใช้ หรือมาจากแปลงเพาะปลูกของมนุษย์
มีหลักฐานทางอ้อมที่บ่งชี้ว่าการเพาะปลูกแอปเปิลในตะวันออกกลางเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช นอกจากนี้ หลักฐานทางตรงจากแกนแอปเปิลที่ค้นพบในแหล่งโบราณคดียูเดีย ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคาบสมุทรไซนายและทะเลทรายนีเกฟ ระบุว่าสามารถย้อนอายุไปถึงศตวรรษที่ 10 ก่อนคริสต์ศักราช ในยุคคลาสสิกของยุโรป การผลิตแอปเปิลมีความสำคัญอย่างมาก และมีหลักฐานว่าวิธีการตอนกิ่ง เป็นที่รู้จักแล้ว ซึ่งเป็นเทคนิคที่จำเป็นในปัจจุบันสำหรับการขยายพันธุ์แอปเปิลที่มีคุณภาพสูง อย่างไรก็ตาม ยังไม่สามารถระบุได้แน่ชัดว่าการตอนกิ่งแอปเปิลถูกคิดค้นขึ้นเมื่อใด
"ไวลด์แอปเปิลส์"โดยเฮนรี เดวิด โธโรวอ่านโดยเควิน เอส สำหรับลิบริวอกซ์
Audio 01:01:35 (full text)
นักเขียนชาวโรมัน พลินีผู้อาวุโส ได้บันทึกวิธีการเก็บรักษาแอปเปิลในศตวรรษที่ 1 โดยแนะนำให้วางไว้ในห้องที่มีการถ่ายเทอากาศดี โดยเฉพาะหน้าต่างที่หันไปทางทิศเหนือ และเก็บไว้บนฟาง แกลบ หรือเสื่อ โดยแยกผลที่หล่นจากต้นออกจากผลที่เก็บโดยตรง แม้ว่าวิธีนี้จะช่วยยืดอายุแอปเปิล แต่หากไม่มีระบบทำความเย็น อายุการเก็บรักษายังคงจำกัด แม้แต่พันธุ์แอปเปิลฤดูหนาวที่ทนทานก็เก็บได้เพียงถึงเดือนธันวาคมในภูมิอากาศเย็น สำหรับการเก็บรักษาระยะยาว ชาวยุโรปในยุคกลางใช้วิธีร้อยแอปเปิลที่คว้านเมล็ดและปอกเปลือกให้แห้ง โดยอาจตากทั้งลูกหรือฝานเป็นแว่นเพื่อให้เก็บไว้ได้นานขึ้น
ในบรรดาพืชจากโลกเก่าที่ชาวสเปนนำเข้ามายังกลุ่มเกาะชิโลเอในศตวรรษที่ 16 ต้นแอปเปิลสามารถเติบโตและปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดี แอปเปิลถูกนำเข้าสู่ทวีปอเมริกาเหนือโดยชาวอาณานิคมในศตวรรษที่ 17 และสายพันธุ์แรกที่ได้รับการตั้งชื่อถูกแนะนำในเมืองบอสตันโดยบาทหลวงวิลเลียม แบล็กซ์ตัน ในปี 1640 อย่างไรก็ตาม แอปเปิลสายพันธุ์พื้นเมืองเพียงชนิดเดียวของทวีปอเมริกาเหนือคือแคร็บแอปเปิล (crab apples)
แอปเปิลจากยุโรปในรูปของเมล็ดถูกเผยแพร่ไปตามเส้นทางการค้าของชนพื้นเมืองอเมริกัน และเพาะปลูกในฟาร์มของชาวอาณานิคม ภายในปี 1845 แคตตาล็อกต้นกล้าแอปเปิลในสหรัฐอเมริกา ได้จำหน่ายสายพันธุ์ที่คัดเลือกแล้วกว่า 350 สายพันธุ์ สะท้อนให้เห็นถึงการแพร่หลายของสายพันธุ์ใหม่ในอเมริกาเหนือช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ในศตวรรษที่ 20 โครงการชลประทานในภูมิภาคตะวันออกของรัฐวอชิงตันได้เริ่มต้นขึ้น กระตุ้นการเติบโตของอุตสาหกรรมผลไม้มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ ซึ่งแอปเปิลกลายเป็นผลผลิตหลัก
ก่อนศตวรรษที่ 20 เกษตรกรมักเก็บแอปเปิลในห้องใต้ดินกันน้ำค้างแข็งช่วงฤดูหนาว เพื่อใช้เองหรือจำหน่าย แต่เมื่อระบบขนส่งทางรถไฟและถนนพัฒนาขึ้น ความจำเป็นในการเก็บรักษาระยะยาวก็ลดลง ปัจจุบัน ระบบควบคุมบรรยากาศ (Controlled Atmosphere, CA) ถูกนำมาใช้เพื่อรักษาความสดของแอปเปิลตลอดทั้งปี โดยอาศัยความชื้นสูง ออกซิเจนต่ำ และการควบคุมระดับคาร์บอนไดออกไซด์เพื่อชะลอการสุกของผลไม้ แนวคิดนี้เริ่มมีการศึกษาในช่วงทศวรรษ 1920 ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และถูกนำมาใช้เชิงพาณิชย์เป็นครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1950