ประวัติศาสตร์เกาหลี
ยุคราชวงศ์โชซ็อน

บทความหลัก: ราชวงศ์โชซ็อน
ราชวงศ์โชซอนสอดคล้องกับยุคสมัยใหม่[37] ราชวงศ์โชซอนบางครั้งแบ่งออกเป็นช่วงต้น ช่วงต้น ช่วงกลาง และช่วงปลาย แทนที่จะเป็นช่วงต้นและช่วงปลาย
•แต่แรก
ในปี 1388 Yi Seong-gye ซึ่งรับผิดชอบพันธมิตร Dotongsa ในฐานะเจ้าหน้าที่ทหารของ Goryeo ได้ยกกบฏ Wihwado ในเกาะ Wihwado ยึดอำนาจ นำ King Woo, King Chang และ King Gongyang ขึ้นบัลลังก์และปลดพวกเขา เข้าควบคุมรัฐบาลและอำนาจทางทหาร นอกจากนี้ เขายังยึดอำนาจที่แท้จริงทางเศรษฐกิจด้วยการบังคับใช้กฎหมายเหนือสงคราม เมื่อ Jeong Mong-ju ถูกถอดในเวลาต่อมา Yi Seong-gye ได้สืบทอดบัลลังก์ต่อจาก King Gongyang ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1392 ตามปฏิทินจันทรคติ และก่อตั้งราชวงศ์ใหม่ขึ้นเป็น Taejo ในปี ค.ศ. 1393 ชื่อของประเทศเปลี่ยนเป็นโชซอน และในปี ค.ศ. 1394 เมืองหลวงถูกย้ายไปยังฮันยางและดำเนินการปฏิรูปต่างๆ ต่อจากนั้นเกิดการกบฏของเจ้าชายสองครั้ง (1398 และ 1400) พระเจ้าแทจงซึ่งขึ้นครองราชย์หลังจากได้รับชัยชนะในการกบฏของเจ้าชาย 2 ครั้ง ทรงจัดระบบราชการใหม่ เช่น ระบบการจัดองค์กร 6 คน และการแก้ไขข้าราชการ เพื่อเสริมอำนาจของราชวงศ์ที่อ่อนแอลงเนื่องจากขาดความชอบธรรม และจัดระเบียบใหม่ ระบบการปกครองที่มีกษัตริย์เป็นศูนย์กลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความพยายามที่จะทำให้การเงินของประเทศมีเสถียรภาพโดยการทำลายทหารส่วนตัวและฟื้นฟูผู้ที่ถูกกดขี่อย่างไม่เป็นธรรมให้เป็นพลเรือน อย่างไรก็ตาม เขาไม่พอใจกับข้อเท็จจริงที่กษัตริย์แทโจ พระราชบิดาแต่งตั้งให้บังซอก ลูกชายของตระกูลคังของราชินีซินด็อกเป็นมกุฎราชกุมาร และเขาได้ออกกฎจำกัดการแต่งตั้งลูกชายนอกสมรสและลูกสะใภ้ สำนักงานสาธารณะ[38] พระราชกฤษฎีกา seol-Eol Geumgwon และ Jeokseo Discrimination System ซึ่งก่อตั้งขึ้นในเวลานี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นกฎระเบียบเดียวพร้อมกับ Geumgyeong-gyeong สำหรับลูกหลานของสตรีที่แต่งงานแล้ว (สตรีที่แต่งงานแล้ว) โดย Seongjong ได้เขียนและแจกจ่ายบทบัญญัติโดยละเอียดในระหว่าง รัชสมัยของ Seongjong และเป็นวิธีการควบคุมการแต่งตั้ง seols สู่ตำแหน่งสาธารณะจนถึงรัชสมัยของกษัตริย์ Yeongjo ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เกิดข้อจำกัดในกิจกรรมเสรีของ seols มากมายและการเลือกปฏิบัติทางสังคม จนกระทั่งต้นราชวงศ์โชซอน มีคนที่ไม่ยอมให้ความร่วมมือกับรัฐบาลใหม่ โดยอ้างว่าเป็นยูซินแห่งโครยอ (遺臣) อย่างไรก็ตาม หลังจากช่วงกลางของกษัตริย์แทจง ยุคแห่งการฟื้นฟูโครยอก็ค่อยๆ หายไป และรุ่นลูกและหลานก็ไปรับใช้ในราชสำนักใหม่
•ไฟฟ้า
พระเจ้าเซจงซึ่งขึ้นครองบัลลังก์บนพื้นฐานของความมั่นคงที่มั่นคงนี้ ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ในทุกด้าน ทั้งด้านวิชาการ การทหาร วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรม และการเมืองก็มีเสถียรภาพ นอกจากนี้ เพื่อวัตถุประสงค์ในการรักษาความมั่นคงในการป้องกันประเทศ ภาคเหนือ กองทัพที่ 4 ค่ายที่ 6 ได้รับการบุกเบิก แนวเขตแดนได้รับการยืนยัน และป้องกันการปล้นสะดมของโจรสลัดโดยการผลิตปืนใหญ่และพัฒนาการต่อเรือ เทคโนโลยี. นอกจากนี้ Jiphyeonjeon ซึ่งเป็นสถาบันวิจัยนโยบายได้จัดตั้งขึ้นในวังเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ นอกจากนี้เขายังสร้าง Hunminjeongeum, ปรับปรุง geumgi และประเภทโลหะที่เคลื่อนย้ายได้, และจัดระเบียบ aak กฎหมายที่เลวร้ายที่สุดของราชวงศ์โชซอน Nobijongmobeop ก็ถูกสร้างขึ้นโดย Sejong เช่นกัน Seongjong จัดระเบียบระบบของที่ระลึกทางวัฒนธรรมใหม่หลังจากการก่อตั้งประเทศ นอกจากนี้ เขายังรวบรวม "Gyeongguk Daejeon" ซึ่งเป็นโครงการรวบรวมรหัสทางกฎหมายที่ดำเนินมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่รัชสมัยของกษัตริย์ Sejong และรวบรวม "Gukjo Oryeui" ซึ่งเป็นหนังสือเกี่ยวกับพิธีกรรมประจำชาติ นอกจากนี้เขายังจ้างฝ่าย Sarim ใน Yeongnam ซึ่งเป็นลูกหลานของ Shinjin Sadaebu ในระดับปานกลางเพื่อควบคุมฝ่าย Hungu สิ่งนี้ได้สร้างระบบการปกครองของราชวงศ์โชซอน ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 15 อำนาจซาริมในท้องถิ่นเริ่มมีอำนาจมากขึ้นในโลกการเมือง ไม่สามารถทนต่อการกระทำผิดซ้ำซากของ Yeonsangun ฝ่าย Sarim ได้ก้าวเข้าสู่การเมืองส่วนกลางผ่านการต่อต้านรัฐบาลของ Jungjong ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ฝ่าย Sarim ขับไล่ฝ่าย Arsenal Hungu ในรัชสมัยของกษัตริย์ Myeongjong และยึดอำนาจที่แท้จริงในศาล นับจากนี้ ซาริมถูกแบ่งออกเป็นดงอินและซออิน และการเมืองบุงดังก็เริ่มต้นขึ้น
•กลางภาค
ซาริม ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากชินจิน ซาแดบู นักปฏิวัติสายกลางในช่วงปลายราชวงศ์โครยอ และสืบเชื้อสายมาจากจองมงจูในแง่ของสายเลือดทางวิชาการ ขยายอิทธิพลอย่างต่อเนื่องหลังจากที่คิมจองจิกและคนอื่นๆ เข้าสู่ศูนย์กลางการเมืองโลกในรัชสมัย ของกษัตริย์เซโจ แม้ว่า Kim Jong-jik ประณามการแย่งชิงของ Sejo โดยการเขียน Condolence Jemun แต่เขาก็ค่อย ๆ ขยายอิทธิพลของเขาโดยจ้างกลุ่ม Sarim อย่างจริงจังเพื่อจุดประสงค์ในการตรวจสอบอาสาสมัครที่มีชื่อเสียงของ Hungu ในรัชสมัยของกษัตริย์ Seongjong ในเวลาเดียวกัน ซาริมเหล่านี้ยังสร้างรากฐานระดับภูมิภาคด้วยการแจกจ่ายฮยางยักและการเรียนรู้เล็กๆ น้อยๆ ในหมู่บ้านชนบท ในระยะแรกมีแนวโน้มที่นักวิชาการรุ่นใหม่จะลาออกจากราชการและลงไปอยู่ต่างจังหวัดเพื่อมุ่งแต่ศึกษาเล่าเรียนเท่านั้นเนื่องจากมีผู้เสียชีวิตบ่อยครั้ง แต่คราวนี้มีการเผชิญหน้ากันอีกครั้งระหว่างประชาชนและมีเพียงก๊กเดียวที่ต่อสู้กันรุ่นสู่รุ่นเพื่อยึดรัฐบาล จึงเรียกว่า ก๊ก ผลที่ตามมาคือ Seowon ซึ่งก่อตั้งขึ้นครั้งแรกเพื่อให้การศึกษาแก่เด็ก ๆ ในท้องถิ่น ต่อมาทุกคนได้เป็นเจ้าของที่ดินขนาดใหญ่เพื่อเป็นศูนย์กลางของอำนาจในท้องถิ่น และเป็นพื้นฐานสำหรับการปะทะกันของกลุ่มอย่างต่อเนื่อง ซึ่งส่งผลให้เกิดอันตรายร้ายแรง
ในปี ค.ศ. 1592 โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ ผู้รวบรวมญี่ปุ่นเป็นปึกแผ่นได้รุกรานโชซอนด้วยกำลังทหาร 200,000 นาย ซึ่งเรียกว่าสงครามอิมจิน กองทัพโชซอนซึ่งไม่พร้อมสำหรับการทำสงครามได้ต่อสู้อย่างมากกับกองทัพญี่ปุ่นที่มีหน่วยปืนไรเฟิลขนาดใหญ่ และกษัตริย์ซอนโจต้องละทิ้งฮันยางและหนีไปที่อึยจู อย่างไรก็ตามเนื่องจากกองกำลังทางเรือของโชซอนซึ่งบัญชาการโดยพลเรือเอก Yi Sun-sin ซึ่งไม่เคยพ่ายแพ้และเอาชนะกองทัพเรือญี่ปุ่นได้ กองทัพญี่ปุ่นจึงประสบปัญหาเนื่องจากเสบียงถูกตัดขาด ขับไล่กองทัพญี่ปุ่นออกไป Gwanghaegun ผู้ขึ้นครองบัลลังก์หลังจาก Seonjo พยายามเสริมสร้างอำนาจของราชวงศ์โดยกำจัดการเมือง Sarim เพื่อจัดระเบียบประเทศที่ได้รับความเสียหายหลังจากสงครามกับญี่ปุ่นสองครั้ง นอกจากนี้ยังมีการทูตที่เน้นผลประโยชน์ในทางปฏิบัติ และสนับสนุนการทูตที่เป็นกลางระหว่างราชวงศ์ชิงที่เพิ่งเกิดใหม่และราชวงศ์หมิงที่กำลังจะตาย อย่างไรก็ตาม Seoin และ Namin ซึ่งถูกกีดกันจากการเมืองโดย Gwanghaegun และผู้สนับสนุนของเขา ได้ร่วมกันวางแผนสร้างอำนาจและขับไล่ Gwanghaegun และสถาปนากษัตริย์ Injo ในปี 1623 (Injo Banjeong) กษัตริย์อินโจดำเนินนโยบายเป็นมิตรกับราชวงศ์หมิงอีกครั้ง และราชวงศ์ชิงซึ่งกระตุ้นโดยสิ่งนี้ บุกโชซอนสองครั้งในปี 1627 (จองเมียว โฮรัน) และปี 1636 (บยองจา โฮรัน) โชซอนพ่ายแพ้ในสงครามครั้งนี้และประกาศยอมจำนนต่อราชวงศ์ชิงและรับใช้ราชวงศ์ชิง เพราะสงครามทำให้แผ่นดินเสียหาย การเงินของชาติร่อยหรอ ประชาชนถูกบีบคั้นให้มีชีวิตอย่างอนาถา หลังจากนั้น ทฤษฎีการเรียนรู้ทางเหนือเพื่อล้างความอัปยศที่ราชวงศ์ชิงประสบก็ปรากฏขึ้น แต่ก็ไม่ได้มีการนำไปใช้จริง และทฤษฎีการเรียนรู้ทางเหนือเพื่อเลียนแบบราชวงศ์ชิงก็เกิดขึ้น
•ทบทวน
การเมืองในช่วงปลายราชวงศ์โชซอนก่อตัวขึ้นรอบๆ Bungdang และในที่สุด Seoin ก็ส่งมอบอำนาจให้กับ Namin ในการโต้เถียง Yesong ในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ Seoin ขึ้นครองอำนาจในปี 1680 เนื่องจาก Gyeongsinhwanguk ความสมดุลก็พังทลายลง และ Seoin ก็ปราบปราม Namin โดยสิ้นเชิง ต่อจากนั้น โนรอนและโซรอนซึ่งถูกแบ่งแยกในซออินก็เผชิญหน้ากัน ดังนั้น กษัตริย์ยองโจจึงแต่งตั้งผู้ควบคุมของโนรอนและโซรอนเพื่อสลายความขัดแย้งในกลุ่ม ในขณะที่รับเอาทังพยองรอนมาเป็นอุดมการณ์ในการปกครอง การเมือง Tangpyeong อันทรงพลังของ King Yeongjo ทำให้อำนาจของราชวงศ์แข็งแกร่งขึ้นและทำให้อำนาจของการเมือง Bungdang อ่อนแอลง ด้วยความพยายามเหล่านี้ของกษัตริย์ยองโจ การเมืองของทังพยองถูกส่งต่อไปยังหลานชายของเขา กษัตริย์จองโจ King Jeongjo ทำตามพระประสงค์ของ King Yeongjo สำหรับการเมือง Tangpyeong และพัฒนาต่อไป นอกจากนี้ Kyujanggak ยังได้รับการส่งเสริมให้เป็นองค์กรทางการเมืองที่ทรงพลังซึ่งสามารถสนับสนุนอำนาจและนโยบายของกษัตริย์โดยป้องกันการขยายตัวของพรรค และมีการใช้ Chogyemunsinje (抄啓文臣制) เพื่อให้ความรู้แก่ผู้มาใหม่และผู้มีความสามารถในหมู่คนระดับกลางและต่ำ ข้าราชการ [39] เมื่อกษัตริย์ Jeongjo สิ้นพระชนม์อย่างกระทันหันในวันที่ 18 สิงหาคม 1800 และ Sunjo ลูกชายคนเล็กของเขาขึ้นครองบัลลังก์ Kim Jo-soon พ่อตาของ Sunjo ยึดอำนาจ และการปกครองของตระกูล Andong Kim เริ่มต้นขึ้น หลังจากนั้น รุ่นที่สามของกษัตริย์ Sunjo, King Heonjong และ King Cheoljong แห่ง Andong Kim Clan และ Pungyang Jo Clan ยังคงครองอำนาจต่อไปประมาณ 60 ปี การเมืองเซโดซึ่งเป็นรูปแบบที่ผิดรูปของการเมืองได้ก่อให้เกิดการคอรัปชั่นทุกรูปแบบ และสิ่งที่เรียกว่าความไม่เป็นระเบียบของรัฐบาลทั้งสาม เช่น เผด็จการ รัฐบาลทหาร และฮวังก เป็นตัวอย่างที่แสดงให้เห็น ในขณะที่ความวุ่นวายทางสังคมยังคงดำเนินต่อไปเนื่องจากการเมือง sedo การจลาจลในบ้านเมืองก็เกิดขึ้นหลายครั้ง อย่างไรก็ตาม ความโลภและการปกครองแบบเผด็จการของระบอบการปกครอง Sedo ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน ภัยพิบัติและโรคภัยไข้เจ็บเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในศตวรรษที่ 19 ปรากฏการณ์นี้รุนแรงขึ้นและชีวิตของผู้คนก็ยากขึ้น ก่อนและหลังจากนี้ ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกตะวันตกได้รับการแนะนำ และก่อตั้ง Donghak โดย Choi Je-woo แต่ทั้งหมดถูกข่มเหง
•งวดที่แล้ว
Gojong ลูกชายคนสุดท้องของ Heungseongun สืบต่อจากกษัตริย์ Cheoljong Heungseon Daewongun พ่อของ Gojong ล้มล้างรัฐบาล Sedo และแก้ไขระบบภาษีซึ่งทำให้ประชาชนไม่พอใจ นอกจากนี้ เขายังพยายามเสริมสร้างอำนาจของราชวงศ์โดยยกเลิกซอวอนและฟื้นฟูการทำงานของอุยจองบูและซัมกุนบู แม้จะมีปัญหาทางการเงิน Heungseon Daewongun ก็ลงทุนเงินในการสร้างพระราชวัง Gyeongbokgung ขึ้นใหม่ ซึ่งถูกไฟไหม้ระหว่างการรุกรานเกาหลีของญี่ปุ่นในปี 1592 เพื่อเพิ่มอำนาจของราชวงศ์ ด้วยเหตุนี้ ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมากจากภาวะเงินเฟ้อที่เกิดจากภาษี การบังคับใช้แรงงาน และดังแบกจอน Heungseon Daewongun เอาชนะการบีบบังคับทางการค้าของฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกา และคงไว้ซึ่งนโยบายปฏิเสธความสัมพันธ์ทางการทูต นโยบายต่างประเทศเปิดขึ้นในปี พ.ศ. 2416 เมื่อ Heungseon Daewongun ลงจากตำแหน่งและรัฐบาลของ Yeoheung Min เข้ามามีอำนาจ จากนั้นในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2419 สนธิสัญญากังฮวาได้ลงนามกับญี่ปุ่นเพื่อเปิดประตู และหลังจากนั้นก็มีการสร้างความสัมพันธ์ทางการทูตกับมหาอำนาจตะวันตก เช่น สหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2425 การจลาจลทางทหารของ Im-O เกิดขึ้นเนื่องจากการต่อต้านเนื่องจากการเลือกปฏิบัติของทหารแบบเก่า และในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2427 การรัฐประหารแกปซิน ความพยายามที่จะจัดตั้งระบอบการตรัสรู้ที่นำโดยฝ่ายการรู้แจ้งหัวรุนแรงที่นำโดย Kim Ok-gyun เกิดขึ้น การรัฐประหารแกปซินสะท้อนแนวคิดที่ก้าวหน้าในเวลานั้น แต่พังทลายลงในสามวันเนื่องจากการแทรกแซงของราชวงศ์ชิง และถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าขึ้นอยู่กับญี่ปุ่นมากเกินไป การส่งเสริมนโยบายการตรัสรู้ของราชสำนักและการรณรงค์ของนักปราชญ์ขงจื๊อเพื่อกำจัดรัฐบาลล้มเหลวในการตอบสนองต่อการแข่งขันที่ทวีความรุนแรงขึ้นของการรุกรานจากผู้มีอำนาจ นอกจากนี้ เนื่องจากการยอมรับวัฒนธรรมสมัยใหม่และการจ่ายค่าชดเชย การเงินของประเทศขาดตลาด และการเอารัดเอาเปรียบจากเกษตรกรทวีความรุนแรงขึ้น และเศรษฐกิจในชนบทก็พังทลายลงเนื่องจากการแทรกซึมทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่น เป็นผลให้ความวิตกกังวลและความไม่พอใจของชาวนาครอบงำ และความปรารถนาในการเปลี่ยนแปลงทางสังคมก็เพิ่มขึ้นในหมู่ปัญญาชนและชาวนาในชนบท ซึ่งเติบโตอย่างรวดเร็วในจิตสำนึกทางการเมืองและสังคมของพวกเขา ดงฮักซึ่งยืนกรานในความเสมอภาคของมนุษย์และการปฏิรูปสังคม ตอบสนองความต้องการของเกษตรกรในการเปลี่ยนแปลงในเวลานั้น และเกษตรกรสามารถรวบรวมกองกำลังขนาดใหญ่ผ่านองค์กรของดงฮัก
กองทัพชาวนา Donghak ซึ่งเกิดขึ้นที่ Gobu โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ Jeon Bong-jun เข้าควบคุมพื้นที่ Jeolla-do ติดตั้ง Jikgangso (執綱所) และฝึกฝนการปฏิรูป อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการปฏิรูปราชสำนักเป็นไปอย่างเฉื่อยชา และการรุกรานและการแทรกแซงกิจการภายในของญี่ปุ่นทวีความรุนแรงขึ้น กองทัพชาวนาจึงก่อการจลาจลและเคลื่อนทัพขึ้นเหนือไปยังกรุงโซลโดยมีจุดประสงค์เพื่อขับไล่มหาอำนาจต่างชาติ อย่างไรก็ตาม ขบวนการชาวนาทงฮักถูกขัดขวางเนื่องจากพ่ายแพ้โดยกองกำลังของรัฐบาลและกองทหารญี่ปุ่นที่ติดอาวุธด้วยอาวุธสมัยใหม่ในวูกึมชีและผู้นำถูกจับกุม[40] ญี่ปุ่นโจมตีกองทหารของราชวงศ์ชิงที่ส่งไปโชซอน ทำให้เกิดสงครามจีน-ญี่ปุ่น และในขณะเดียวกันก็เข้ายึดครองพระราชวังคยองบกกุงด้วยกำลัง และขู่ว่ากษัตริย์โกจงจะบรรลุการปฏิรูปแบบสนับสนุนญี่ปุ่น ซึ่งเรียกว่าการปฏิรูปกาโบ หลังจากได้รับชัยชนะในสงครามจีน-ญี่ปุ่น ญี่ปุ่นได้เตรียมการตั้งหลักเพื่อรุกคืบเข้าไปในทวีปนี้ รัสเซียรู้สึกไม่สบายใจในเรื่องนี้จึงพยายามเข้าแทรกแซงญี่ปุ่นโดยดึงดูดเยอรมนีและฝรั่งเศส ดังนั้น กษัตริย์ Gojong จึงรวบรวมนโยบายต่อต้านญี่ปุ่น เมื่อรู้สึกถึงวิกฤต Goro Miura รัฐมนตรีของญี่ปุ่นได้รวบรวมกองทหารรักษาการณ์และทหารของญี่ปุ่นแอบเข้าไปในพระราชวัง Gyeongbokgung และลอบสังหารจักรพรรดินี Myeongseong ที่ฝักใฝ่รัสเซีย (เหตุการณ์ Eulmi) ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2438 ตามการยืนกรานของญี่ปุ่น ได้มีการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีประสานงานชุดใหม่โดยมีคิม ฮงจิ๊บเป็นหัวหน้าคณะรัฐมนตรี ในเวลานี้ Danbalryung ซึ่งเป็นหนึ่งในนโยบายการปฏิรูปของคณะรัฐมนตรีของ Kim Hong-jip ได้ปลุกระดมการต่อต้านอย่างรุนแรงจากนักวิชาการขงจื๊อและผู้คนทั่วประเทศ นอกจากนี้ เนื่องจากการลอบสังหารจักรพรรดินีเมียงซอง ความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่นก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างมากในโชซอน และกองทัพที่ชอบธรรมก็ลุกขึ้นทั่วประเทศภายใต้การนำของนักวิชาการที่ยืนกรานใน wijeongcheoksa (กองทัพที่ชอบธรรม Eulmi) ในทางกลับกัน ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2439 กษัตริย์ Gojong ได้พา Agwanpacheon หลบหนีจากพระราชวัง Gyeongbokgung ไปยังสถานเอกอัครราชทูตรัสเซีย ช่วงเวลาสมัยใหม่ในประวัติศาสตร์เกาหลีโดยทั่วไปถูกจำแนกเป็นช่วงเวลาตั้งแต่การขึ้นครองราชย์ของกษัตริย์โกจงในเดือนมกราคม พ.ศ. 2407 และการเข้ามามีอำนาจของฮึงซอน แทวองกุน จนถึงการปลดปล่อยเกาหลีในปี พ.ศ. 2488