อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย
ภูมิหลังและการสร้าง > การสร้างและทดสอบเดินทะเล

การต่อเรือลูซิเทเนียเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1904 ด้วยการวางกระดูกงูที่อู่ต่อเรือของบริษัทจอห์นบราวน์แอนด์คอมปานี (John Brown & Company) ในไคลด์แบงก์ ประเทศสกอตแลนด์ ใช้หมายเลขอู่เรือ 367 โดยมีลอร์ดอินเวอร์ไคลด์เป็นผู้ตอกหมุดย้ำตัวแรก คูนาร์ดตั้งชื่อเล่นเรือลำนี้ว่า "เรือสกอต" (the Scottish ship) เพื่อเป็นการเปรียบเทียบกับมอริเทเนียที่สัญญาการต่อตกไปเป็นของบริษัทสวอนฮันเตอร์ (Swan Hunter) ในประเทศอังกฤษ และเริ่มการต่อช้ากว่า 3 เดือน รายละเอียดขั้นสุดท้ายของทั้งสองลำถูกมอบหมายให้คณะออกแบบประจำอู่ต่อเรือทั้งสองแห่งเป็นผู้พิจารณาเพื่อให้ทั้งสองลำมีความต่างกันในรายละเอียดโครงสร้างตัวเรือและโครงสร้างบนที่เสร็จสมบูรณ์ ทั้งสองลำสามารถแยกได้อย่างชัดเจนที่สุดจากช่องระบายอากาศที่มีลักษณะยอดแบนที่ใช้ในลูซิเทเนีย ขณะที่มอริเทเนียใช้ช่องระบายอากาศที่มีลักษณะยอดโค้งซึ่งเป็นแบบดั้งเดิมมากกว่า
อู่ต่อเรือจอห์นบราวน์ต้องปรับปรุงโครงสร้างใหม่เนื่องจากขนาดเรือลำนี้ใหญ่เกินไป จึงต้องทำการปล่อยตัวเรือลงสู่แม่น้ำไคลด์ในแนวทแยงข้ามจุดที่กว้างที่สุดของแม่น้ำบริเวณที่แม่น้ำสาขาไหลมาบรรจบ โดยความกว้างปกติของแม่น้ำมีเพียง 610 ฟุต (190 เมตร) ในขณะที่ความยาวของเรือมีถึง 786 ฟุต (240 เมตร) ลาดปล่อยเรือ (slipway) ใหม่นี้ใช้พื้นที่ลาดปล่อยเดิมสองแห่ง ถูกสร้างขึ้นบนเสาเข็มเสริมเหล็กที่ตอกลึกลงไปในดิน เพื่อให้มั่นใจได้ว่าจะสามารถรับน้ำหนักอันมหาศาลของเรือทั้งลำได้ในระหว่างเคลื่อนลงสู่ผิวน้ำ นอกจากนี้บริษัทยังใช้จ่ายเงินจำนวน 8,000 ปอนด์สำหรับการลอกแม่น้ำไคลด์ 6,500 ปอนด์สำหรับโรงงานผลิตก๊าซแห่งใหม่ 6,500 ปอนด์สำหรับโรงไฟฟ้าแห่งใหม่ 18,000 ปอนด์สำหรับการขยายท่าเรือ และ 19,000 ปอนด์สำหรับเครนยกใหม่ที่มีความสามารถในการยก 150 ตัน รวมถึง 20,000 ปอนด์สำหรับเครื่องจักรและอุปกรณ์เพิ่มเติม การต่อเริ่มต้นจากส่วนหัวของเรือแล้วค่อย ๆ สร้างไปยังด้านท้าย ต่างจากวิธีดั้งเดิมที่มักจะสร้างทั้งส่วนหัวและท้ายพร้อมกันแล้วค่อยรวมเข้าหากันตรงกลาง สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เนื่องจากการออกแบบท้ายเรือและการจัดวางเครื่องยนต์ยังไม่เสร็จสิ้นในขณะที่เริ่มการต่อ มีการวางรางรถไฟขนานไปกับตัวเรือและข้ามแผ่นเหล็กปูดาดฟ้าเรือเพื่อนำวัสดุต่าง ๆ เข้ามาตามความต้องการ ตัวเรือซึ่งต่อเสร็จสมบูรณ์ถึงระดับดาดฟ้าใหญ่แต่ยังไม่ได้ติดตั้งอุปกรณ์ใด ๆ มีน้ำหนักราว 16,000 ตัน
สมอหัวเรือแบบไม่มีกะของเรือลำนี้มีน้ำหนัก 101/4 ตัน เชื่อมต่อกับโซ่ยาว 330 ฟาทอม หนัก 125 ตัน ผลิตโดยบริษัท เอ็น. ฮิงลีย์ แอนด์ซันส์ จำกัด (N. Hingley & Sons Ltd.) กว้านไอน้ำที่ใช้ในการยกผลิตโดยบริษัท เนเปียร์ บราเดอส์ จำกัด (Napier Brothers Ltd.) ในกลาสโกว์ เครื่องกังหันมีความยาว 25 ฟุต (7.6 เมตร) และมีใบพัดขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 12 ฟุต (3.7 เมตร) ซึ่งขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางที่ใหญ่เช่นนี้จำเป็นต้องใช้เนื่องจากกังหันทำงานที่ความเร็วรอบต่ำ ใบพัดถูกสร้างขึ้น ณ สถานที่ติดตั้ง ส่วนเรือนกังหันและเพลาขับถูกสร้างขึ้นที่โรงงานแอตลาสของจอห์น บราวน์ในเชฟฟีลด์ เครื่องถือหางเสือท้ายหนัก 56 ตันถูกสร้างขึ้นโดยบริษัทบราวน์บราเดอส์ (Brown Brothers) ในเอดินบะระ เครื่องถือท้าย (steering engine) หลักบังคับหางเสือผ่านเฟืองตัวหนอนและคลัตช์ซึ่งทำงานบนเฟืองสะพาน โดยมีเครื่องสำรองทำงานแยกต่างหากบนเฟืองสะพานเดียวกันผ่านชุดโซ่สำหรับใช้ในกรณีฉุกเฉิน ใบจักรสามพวงขนาด 17 ฟุต (5.2 เมตร) ได้รับการติดตั้งและหุ้มด้วยไม้เพื่อป้องกันความเสียหายในระหว่างการปล่อยเรือลงน้ำ
ลูซิเทเนียถูกปล่อยลงน้ำในวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1906 ช้ากว่ากำหนดการเดิม 8 สัปดาห์เนื่องจากการหยุดงานประท้วงของแรงงาน และผ่านไป 8 เดือนหลังการถึงแก่กรรมของลอร์ดอินเวอร์ไคลด์ เจ้าหญิงลูอีส พระราชกุมารี ได้รับเชิญให้ทรงประกอบพิธีตั้งชื่อเรือ แต่ด้วยเหตุผลบางประการจึงไม่สามารถเสด็จมาร่วมงานได้ ดังนั้นเกียรติอันสูงส่งในการตั้งชื่อเรือจึงตกเป็นของแมรี ภรรยาม่ายของอินเวอร์ไคลด์  พิธีปล่อยเรือมีผู้เข้าร่วมงานที่ได้รับเชิญ 600 คน และผู้ชมอีกหลายพันคน มีการติดโซ่ลากน้ำหนัก 1,000 ตันกับตัวเรือโดยใช้ห่วงเชื่อมชั่วคราวเพื่อชะลอความเร็วเรือเมื่อเคลื่อนลงสู่ผิวน้ำ แคร่ไม้ถูกยึดไว้ด้วยสายเคเบิล เพื่อให้เมื่อเรือสัมผัสน้ำแล้ว แคร่จะเลื่อนไปด้านหน้าและหลุดออกจากราง เรือลากจูงจำนวน 6 ลำพร้อมที่จะเข้าควบคุมตัวเรือและลากไปยังท่าเรือสำหรับติดตั้งอุปกรณ์ การทดสอบเครื่องยนต์เรือดำเนินการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1907 ก่อนจะทำการทดสอบเต็มรูปแบบตามกำหนดในเดือนกรกฎาคม การทดสอบเดินทะเลเบื้องต้นหรือที่เรียกว่า "การทดสอบของผู้สร้าง" (Builder's Trial) จัดขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม โดยมีตัวแทนจากคูนาร์ดไลน์ กระทรวงทหารเรือ คณะกรรมการการค้า และจอห์นบราวน์ร่วมเดินทางไปกับเรือ เรือลำนี้ทำความเร็วสูงสุดได้ 25.6 นอต (47.4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 29.5 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในระยะทาง 1 ไมล์ (1.6 กิโลเมตร) ที่บริเวณสเกลมอร์ลี โดยกังหันหมุนด้วยความเร็ว 194 รอบต่อนาที และสร้างกำลังได้ 76,000 แรงม้า เมื่อเรือแล่นด้วยความเร็วสูงกลับพบว่าท้ายเรือเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทำให้ที่พักชั้นสองไม่สามารถอยู่ได้ แขก VIP ถูกเชิญขึ้นเรือมาเพื่อทดลองล่องเรือเป็นเวลาสองวัน โดยในระหว่างการนั้น เรือถูกทดลองวิ่งด้วยความเร็วคงที่ที่ 15, 18 และ 21 นอต แต่ยังไม่ได้ทดสอบความเร็วสูงสุด แขกเดินทางกลับวันที่ 29 กรกฎาคม และเริ่มการทดสอบเต็มรูปแบบเป็นเวลาสามวัน เรือได้เดินทางไปกลับระหว่างประภาคารคอร์สวอลล์ นอกชายฝั่งสกอตแลนด์ กับประภาคารลองชิป นอกชายฝั่งคอร์นวอลล์เป็นจำนวน 4 เที่ยวด้วยความเร็วเฉลี่ยระหว่าง 23–25 นอต นอกจากนี้ยังเดินทางไปกลับระหว่างประภาคารคอร์สวอลล์กับไอล์ออฟแมน และระหว่างไอล์ออฟแอร์รันกับเกาะเอลซาเครก โดยตลอดระยะทางกว่า 300 ไมล์ทะเล (480 กิโลเมตร) เรือลำนี้ทำความเร็วเฉลี่ยได้ถึง 25.4 นอต สูงกว่าความเร็วที่สัญญาไว้กับกระทรวงทหารเรือคือ 24 นอตอย่างเห็นได้ชัด เรือสามารถหยุดได้ภายใน 4 นาทีหรือระยะทาง 3/4 ไมล์ โดยนับจากความเร็ว 23 นอตที่ 166 รอบต่อนาที แล้วจึงเดินเครื่องถอยหลังเต็มกำลัง เรือทำความเร็วได้ 26 นอตเมื่อบรรทุกสินค้าจนถึงระดับกินน้ำลึก 33 ฟุต (10 เมตร) ในระยะทาง 1 ไมล์ และสามารถทำความเร็วได้ 26.5 นอต ในระยะทาง 60 ไมล์ (97 กิโลเมตร) เมื่อระดับกินน้ำลึก 31.5 ฟุต (9.6 เมตร) เมื่อเครื่องยนต์หมุนด้วยรอบต่อนาทีที่ 180 รอบ ก็มีการทดสอบการเลี้ยวของเรือ และพบว่าเรือสามารถเลี้ยวเป็นวงกลมครบหนึ่งรอบโดยมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1,000 หลา (0.91 กิโลเมตร) ภายในเวลา 50 วินาที การหมุนหางเสือไปจนสุดที่มุม 35 องศาใช้เวลาทั้งสิ้น 20 วินาที
การสั่นสะเทือนดังกล่าวเกิดจากการรบกวนระหว่างกระแสน้ำวนที่เกิดจากใบจักรด้านนอกและใน และมีแนวโน้มรุนแรงขึ้นเมื่อมีการเลี้ยว เมื่อเรือแล่นด้วยความเร็วสูง ความถี่ของการสั่นสะเทือนเกิดการสั่นพ้องกับส่วนท้ายของเรือ ทำให้สถานการณ์เลวร้ายยิ่งขึ้น ทางออกของปัญหาคือการเพิ่มโครงสร้างเสริมภายในบริเวณท้ายเรือ แต่การแก้ไขดังกล่าวต้องรื้อส่วนที่ใช้สำหรับผู้โดยสารชั้นสองออกทั้งหมดก่อนแล้วจึงสร้างขึ้นใหม่ การดำเนินการนี้จำเป็นต้องมีการเพิ่มเสาและส่วนโค้งจำนวนหนึ่งเข้าไปในรูปแบบการตกแต่ง ลูซิเทเนียถูกส่งมอบแก่คูนาร์ดไลน์ในวันที่ 26 สิงหาคม แม้ปัญหาเรื่องการสั่นสะเทือนจะยังไม่สามารถแก้ไขได้อย่างสมบูรณ์ และยังคงมีการซ่อมแซมตลอดอายุการใช้งาน