stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กองกลาง
ดูเพิ่ม

ตำแหน่งผู้เล่นฟุตบอล
ชาบี อดีตผู้เล่นทีมชาติสเปน ซึ่งเคยได้รับรางวัลฟิฟโปร 8 ปีติดต่อกัน
แผนการเล่นแบบเมโทโด (2–3–2–3) ซึ่งตำแหน่งกองกลางด้านกว้าง (สีเหลือง) จะมีหน้าที่ช่วยเกมรับและช่วยกองหน้าด้านกว้าง
เซร์ฆิโอ บุสเกตส์ กองกลางตัวรับทีมชาติสเปน (เสื้อสีแดง) กำลังเคลื่อนที่ไปป้องกันการยิงของมารีโอ บาโลเตลลี
อันเดรอา ปีร์โล กองกลางแนวลึกชาวอิตาลีกำลังจ่ายบอล ซึ่งปีร์โลถือว่าเป็นหนึ่งในกองกลางแนวลึกที่ดีที่สุดตลอดกาล
แผนการเล่น 2–3–5 มีกองกลางเซ็นเตอร์ฮาล์ฟอยู่กลางสนาม (สีเหลือง)
ฟรันเชสโก ตอตตี กองกลางตัวสร้างสรรค์เกมชาวอิตาลี ลงเล่นให้กับโรมา ในปี ค.ศ. 2013
ปีก (สีแดง) และ ผู้เล่นด้านกว้างหรือกองกลางตัวกลางด้านกว้าง (สีน้ำเงิน)
เมแกน ราพิโน กองกลางของฟุตบอลหญิงทีมชาติสหรัฐอเมริกา กำลังลงเล่นในตำแหน่งปีกแบบสลับด้าน
กรดซัลเฟมิก

Chemical compound
กรดซัลเฟมิก (อังกฤษ: Sulfamic acid) มักจะเรียกว่า 'กรดอะมิโดซัลโฟนิก ,กรดอะมิโดซัลเฟอร์ริก, กรดอะมิโนซัลโฟนิก, และ กรดซัลเฟมิดิกเป็นสารประกอบโมเลกุลที่มีสูตร H3NSO3 ไม่มีสีละลายน้ำได้สารนี้พบว่าการใช้งานมาก กรดซัลเฟมิก ละลายที่ 205 ° C ก่อนที่จะสลายตัวที่อุณหภูมิสูงไปยัง H2O, SO3, SO2, และ N2
กรดซัลเฟมิก (H3NSO3) อาจมีการพิจารณาสารประกอบตรงกลางระหว่างกรดซัลฟิวริก (H2SO4) และซัลฟามิต (H4N2SO2)
แหล่งข้อมูลอื่น

"Chemical Sampling Information - Sulfamic Acid". Occupational Health & Safety Administration. 6 May 1997. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-05-29. สืบค้นเมื่อ 17 November 2011.
Cremlyn, R.J. (1996). An Introduction to Organosulfur Chemistry. Chichester: John Wiley and Sons. ISBN 978-0-471-95512-2.
Greenwood, Norman  N.; Earnshaw, Alan (1997). Chemistry of the Elements (2nd ed.). Butterworth-Heinemann. ISBN 978-0-08-037941-8.
| ด ค กสารประกอบไฮโดรเจน (H) |
| --- | --- |
 H3AsO3  H3AsO4  HAt  HSO3F  HBF4  HBr  HBrO  HBrO2  HBrO3  HBrO4  HCl  HClO  HClO2  HClO3  HClO4  HCN  HCNO  H2CrO4/H2Cr2O7  H2CO3  H2CS3  HF  HFO  HI  HIO  HIO2  HIO3  HIO4  H2MoO4  HNC  HNCO  HNO  HNO3  H2N2O2  HNO5S  H3NSO3  H2O  H2O2  H2O3  H3PO2  H3PO3  H3PO4  H4P2O7  H5P3O10  H2PtCl6  H2S  H2Se  H2SeO3  H2SeO4  H4SiO4  H2SiF6  H2SO3  H2SO4  H2SO5  H2S2O3  H2S2O6  H2S2O7  H2S2O8  CF3SO3H  H2Te  H2TeO3  H6TeO6  H4TiO4  H2Po  H3VO4  HCo(CO)4
กรรม

Intent and actions of an individual influence the future of that individual
บทความนี้เกี่ยวกับแนวคิดในศาสนาแบบอินเดีย สำหรับความหมายอื่น ดูที่ กรรม (แก้ความกำกวม)
ปมที่ไม่มีที่สิ้นสุด
ปมที่ไม่มีที่สิ้นสุดบนกงล้ออธิษฐานในวิหารประเทศเนปาล
สัญลักษณ์กรรม เช่น ปมที่ไม่มีที่สิ้นสุด (ข้างบน) มักพบในทวีปเอเชีย ปมที่ไม่มีที่สิ้นสุดสื่อถึงความสัมพันธ์ระหว่างเหตุและผล วัฏจักรกรรมยังคงดำเนินไปตลอด โดยสามารถพบสัญลักษณ์นี้ที่ใจกลางของกงล้ออธิษฐาน
กรรม (สันสกฤต: कर्म, สัทอักษรสากล: [ˈkɐɽmɐ] ( ฟังเสียง); บาลี: kamma) หมายถึงการกระทำ คำนี้สามารถกล่าวถึงหลักการทางจิตวิญญาณของเหตุภาพ ซึ่งส่วนใหญ่เรียกว่า กฎแห่งกรรม เมื่อเจตนาและการกระทำของบุคคลหนึ่ง (เหตุ) ส่งผลต่ออนาคตของบุคคลนั้น (ผล): เจตนาและการกระทำที่ดีจะเป็นกรรมดีและไปเกิดใหม่, บังเกิดใหม่ในภพภูมิที่ดีกว่าหมายรวมถึงสวรรค์และอาณาจักรแห่งความบริบูรณ์ในคริสต์ศาสนาและศาสนาอิสลาม ในขณะที่เจตนาและการกระทำที่ไม่ดีก่อให้เกิดกรรมชั่วและไปเกิดใหม่ในภพภูมิที่เลวร้ายและทุกข์ทรมานสาหัสยิ่งกว่า
หลักปรัชญาของกรรมมีความใกล้ชิดกับแนวคิดการกลับชาติมาเกิดในศาสนาแบบอินเดียหลายสำนัก (โดยเฉพาะศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ, ศาสนาเชน และศาสนาซิกข์) เช่นเดียวกันกับลัทธิเต๋า ซึ่งกล่าวไว้ว่า กรรมในปัจจุบันส่งผลต่อชีวิตในชาติหน้าใน สังสารวัฏ และการบังเกิดใหม่ในคริสต์ศาสนาและศาสนาอิสลามหรือชีวิตหลังความตายที่รออยู่
ดูเพิ่ม

Adrsta
อาโมร์ ฟาตี (Amor fati)
อนันตริยกรรม
เหตุแห่งกรรม
ผลของการกระทำนิยม
โชคชะตา
การลงโทษของพระผู้เป็นเจ้า
ธรรม
กฎทอง
โฮโอโปโนโปโน (ส่วนของกรรม)
สมมติฐานโลกยุติธรรม
กรรมโยคะ
โชค
โมกษะ
Nishkam Karma
ปฏิจจสมุปบาท
คำทำนายที่ตอบสนองตนเอง
ระบบเครดิตจากสังคม (Social Credit System)
ประเภทของกรรม
ผลลัพธ์ที่ไม่ได้ตั้งใจ (Unintended consequence)
ผลงาน (เทววิทยาศาสนาคริสต์)
สังขาร
แหล่งข้อมูลอื่น

กรรม ที่เว็บไซต์ Curlie
ชีนเต่

รูปหล่อชีนเต่ล้อมรอบอนุสาวรีย์เอกราชในสวนสาธารณะมหาพันธุละ หน้าศาลาว่าการย่างกุ้ง
ชินเต่ สองตัวเฝ้าทางเข้าเจดีย์ชเวดากอง
ชีนเต่ (พม่า: ခြင်္သေ့, ออกเสียง: [t͡ɕʰɪ̀ɰ̃.ðḛ]; มอญ: ဇာဒိသိုၚ်, ออกเสียง: [cɛ̀a.tìʔ.saŋ]; ไทใหญ่: သၢင်ႇသီႈ, ออกเสียง: [sàːŋ.si]) เป็นคำพม่าที่แปลว่า "สิงโต" สัญลักษณ์สิงห์ ของ ชีนเต่ เป็นสิงห์ที่มีการออกแบบขั้นสูง ปรากฏทั่วไปในรูปของสัญลักษณ์และในสถาปัตยกรรมพม่า โดยเฉพาะเป็นคู่ผู้พิทักษ์ ขนาบข้างทางเข้าเจดีย์หรือวัดพุทธ
สิงโตธรรมชาติ

ขัดกับความเชื่อที่นิยม ชีนเต่ ไม่ใช่สัตว์จากตำนาน แต่เป็นสิงโตตามธรรมชาติ แม้ว่ามักจะเกี่ยวข้องกับความเชื่อและตำนานก็ตาม
รูปแบบสิงห์พม่า มีความใกล้เคียงกับรูปแบบสิงห์อื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชีย รวมทั้ง สิงห์ ของ ไทย, กัมพูชา, ลาว และ สิมหะ (සිංහ) ของศรีลังกา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์บนเงินรูปีศรีลังกา นอกจากนี้ยังใกล้เคียงกับรูปแบบสิงห์ของเอเชียตะวันออก เช่น สิงห์ผู้พิทักษ์ของจีน โคไมนุ ของญี่ปุ่น ชีซา ของโอกินาวะ และสิงห์หิมะของทิเบต
ต้นกำเนิด

ตำนานสิงห์เฝ้าทางเข้าเจดีย์และวัดมีกล่าวใน มหาวงศ์ ว่า:
เจ้าหญิงสุปปะเทวีแห่งอาณาจักรวังคะ (ปัจจุบันคือแถบเบงกอล) มีพระโอรสองค์หนึ่งชื่อสีหพาหุจากการแต่งงานกับราชสีห์ แต่ต่อมาได้ละทิ้งราชสีห์ซึ่งโกรธแค้นและได้ออกตามหา สร้างความหวาดกลัวไปทั่วดินแดน พระโอรสจึงออกไปสังหารราชสีห์ที่น่ากลัวตัวนี้ เมื่อพระโอรสกลับมาหาพระมารดาโดยบอกว่าพระองค์ฆ่าราชสีห์ แล้วทราบว่าพระองค์ฆ่าบิดาของตัวเอง พระองค์จึงได้สร้างรูปปั้นราชสีห์ให้เป็นผู้พิทักษ์วัดเพื่อชดใช้บาปของพระองค์
ในวัฒนธรรมพม่า

สัญลักษณ์ชีนเต่บนตราแผ่นดิน
ธนบัตร 1,000 จัต
รูปแบบสิงห์ของ ชีนเต่ ปรากฏเป็นส่วนประกอบในวัตถุที่เคารพนับถือมากมาย รวมทั้ง ปะลีน (บัลลังก์พม่า) และระฆังพม่า
ก่อนการใช้เหรียญเป็นเงิน ตุ้มน้ำหนักทองเหลืองที่หล่อเป็นรูปสัตว์อันเป็นเอกลักษณ์ เช่น ชีนเต่ มักใช้เพื่อวัดปริมาณสิ่งของตามหลักมาตรฐาน
ในราศีพม่า สิงห์เป็นตัวแทนของบุคคลที่เกิดวันอังคาร
สัญลักษณ์สิงห์เป็นตราของรัฐหลังเอกราชมาอย่างยาวนาน รวมถึงตราแผ่นดินของพม่าในปัจจุบัน และในธนบัตรส่วนใหญ่ของเงินจัตพม่า เป็นรูปปั้นผู้พิทักษ์เจดีย์และวัดส่วนใหญ่
ชีนเต่กับสงครามโลกครั้งที่สอง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พลจัตวา ออร์ด วินเกต ของอังกฤษ ได้รับคำสั่งให้กองกำลังโจมตีระยะไกล ทะลวงหลังแนวรบญี่ปุ่นในพม่า ตามคำแนะนำของร้อยเอก อองที่น แห่งกองปืนเล็กยาวพม่า วินเกตจึงตัดสินใจเรียกกองกำลังนี้ว่า "ชีนเต่" ("เหล่าสิงโต") ซึ่งเพี้ยนมาเป็น "ชินดิต" (Chindits) และได้รับการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สอง
ชีนเต่ยังเป็นชื่อเล่นของกองบิน 435 ของแคนาดา ซึ่งก่อตั้งครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1944 ที่ประเทศอินเดีย ตราของกองบิน 435 เป็นชีนเต่อยู่บนฐาน
ดูเพิ่ม

ชีซา
สิงโต
สิงโตอินเดีย
สิงห์ (นามสกุล)
นกเงือกดิน

| นกเงือกดิน |
| --- | --- |

นกเงือกดินเหนือ (Bucorvus abyssinicus) ชนิดต้นแบบของวงศ์

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Bucerotiformes
วงศ์:: Bucerotidae
วงศ์ย่อย:: Bucorvinae
สกุล:: Bucorvus Lesson, 1830

ชนิด
 Bucorvus leadbeateri  Bucorvus abyssinicus  Bucorvus brailloni †
นกเงือกดิน (อังกฤษ: ground hornbills) เป็นนกเงือกในวงศ์ Bucorvidae และมีสกุลเดียวคือ Bucorvus เป็นนกเงือกที่ใช้ชีวิตบนพื้นดินเป็นหลัก พบในทวีปแอฟริกา ในภูมิภาคแอฟริกาใต้สะฮารา ตั้งแต่ภาคตะวันออกของเซเนกัล ถึงเอธิโอเปีย และตอนใต้และตอนตะวันออกของทวีปแอฟริกา
ลักษณะ

เป็นนกเงือกที่มีขนาดใหญ่ ตัวขนาดเท่าไก่งวง มีนิ้วตีนสั้นทู่จึงไม่เหมาะแก่การใช้ชีวิตหรือหากินบนต้นไม้ หากินและใช้ชีวิตบนพื้นดินเป็นหลัก มีจะงอยปากใหญ่ ขาค่อนข้างยาวกว่านกเงือกจำพวกอื่น รวมถึงมีอายุขัยโดยเฉลี่ยสูงกว่านกชนิดอื่นด้วย ลำตัวสีดำ มีถุงใต้คอสีแดงหรือสีฟ้าเป็นจุดเด่น
กินเนื้อสัตว์เป็นอาหารหลัก เช่น แมลง, สัตว์เลื้อยคลาน, สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ แม้กระทั่งนกขนาดเล็ก รวมถึงบางครั้งอาจจับกระต่ายหรือเต่าบกขนาดเล็กเป็นอาหารได้ด้วย กินพืชเช่น เมล็ดพืชต่าง ๆ บ้างเป็นครั้งคราว
อนุกรมวิธาน

สกุลนกเงือกดิน (Bucorvus) ได้รับการขึ้นทะเบียนแต่เดิมเป็นสกุลย่อย โดยเรอเน เลซง (René Lesson) นักธรรมชาติวิทยาชาวฝรั่งเศสในปี 1830 โดยมีนกเงือกดินเหนือ (Bucorvus abyssinicus) เป็นชนิดต้นแบบ ชื่อสามัญ (ชื่อสกุล Bucorvus) ของนกเงือกดิน ดัดแปลงมาจากชื่อสกุล Buceros ที่กาโรลุส ลินเนียส นำมาใช้ในปี 1758 สำหรับสกุลนกเงือกเอเชียขนาดใหญ่ รวมกับ corvus ซึ่งเป็นคำภาษาละตินหมายถึง "นกกา"
การศึกษาสายวิวัฒนาการระดับโมเลกุลที่ตีพิมพ์ในปี 2013 พบว่าสกุล Bucorvus เป็นญาติของนกเงือกที่เหลือในอีกวงศ์หนึ่งคือ Bucerotidae
สกุลนกเงือกดิน (Bucorvus) แบ่งออกเป็น 2 ชนิด
| ภาพ | ชื่อวิทยาศาสตร์ | ชื่อสามัญ | แหล่งกระจายพันธุ์ |
| --- | --- | --- | --- |
|  | Bucorvus abyssinicus | นกเงือกดินเหนือ หรือ นกเงือกดินอะบิสซิเนีย (Abyssinian ground hornbill หรือ northern ground hornbill) | ทางใต้ของมอริเตเนีย เซเนกัล และกินี ทางตะวันออกสู่เอริเทรีย เอธิโอเปีย โซมาเลียตะวันตกเฉียงเหนือ เคนยาตะวันตกเฉียงเหนือ และยูกันดา |
|  | Bucorvus leadbeateri | นกเงือกดินใต้ | ทางเหนือของนามิเบียและแองโกลา ทางเหนือของแอฟริกาใต้ และทางใต้ของซิมบับเว ถึง บุรุนดีและเคนยา |
และที่สูญพันธุ์ไปแล้ว คือ Bucorvus brailloni พบเป็นฟอสซิลที่โมรอกโก ในยุคไมโอซีนตอนกลาง นับเป็นนกเงือกดินที่พบกระจายพันธุ์อยู่ทางตอนเหนือของทวีปมากที่สุด
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นกเงือกดิน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ นกเงือกดิน ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q1063141  Wikispecies: Bucorvus  BOLD: 95494  EoL: 104219  Fossilworks: 39430  GBIF: 2476040  iNaturalist: 5435  IRMNG: 1008819  ITIS: 553585  NCBI: 153641
องค์กรเคฟเรสคิว

องค์กรเคฟเรสคิว (อังกฤษ: Cave Rescue Organisation; อักษรย่อ: CRO) เป็นองค์การอาสาสมัครที่ตั้งอยู่ในบริเวณถ้ำของยอร์กเชอร์เดลส์ทางตอนเหนือของประเทศอังกฤษ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1935 ซึ่งนับเป็นหน่วยกู้ภัยถ้ำแห่งแรกในโลก
แม้ว่าจะมีอาสาสมัครและได้รับเงินสนับสนุนจากการบริจาคก็ตาม องค์กรนี้ก็ถูกรวมไว้ในบริการฉุกเฉินและจะได้รับการเรียกออกหากตำรวจได้รับแจ้งว่ามีเหตุการณ์เกิดขึ้นในถ้ำ องค์กรเคฟเรสคิวมักจะเพิ่มกำลังเป็นสองเท่าของการช่วยชีวิตบนภูเขาในท้องถิ่น และช่วยชีวิตปศุสัตว์บ่อยครั้งซึ่งติดอยู่ในถ้ำหรือบนโขดหิน ส่วนในปี ค.ศ. 1986 เดฟ แอนเดอร์สัน ซึ่งเป็นสมาชิกในทีมได้จมน้ำเสียชีวิตในโรว์เทนพอต ขณะเข้าร่วมปฏิบัติการ
องค์กรเคฟเรสคิว ยังมีการเผยแพร่รายงานเหตุการณ์ประจำปี
หนังสืออ่านเพิ่ม

Eyre, Jim; Frankland, John (1988). Race Against Time: a History of the Cave Rescue Organisation. Lyon Equipment. ISBN 978-0950687445.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
องค์กรเคฟเรสคิว ที่เฟซบุ๊ก
องค์กรเคฟเรสคิว ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ศาสนาอิสลามในสหราชอาณาจักร

| --- | --- |

มัสยิดกลางแบรดฟอร์ดเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดตามความจุในสหราชอาณาจักร และใหญ่ที่สุดในยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์
ศาสนิกชนรวม
3,868,133 (2021) 6.5% ของประชากรทั้งหมด (เฉพาะอังกฤษและเวลส์)
ภูมิภาคที่มีศาสนิกชนจำนวนมาก
เกรตเตอร์ลอนดอน: 1,318,754
เวสต์มิดแลนส์: 569,963
นอร์ทเวสต์อิงแลนด์: 563,105
ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์: 442,533
ศาสนา
ส่วนใหญ่นับถือนิกายซุนนี ส่วนชีอะฮ์มีจำนวนมาก และส่วนน้อยนับถือนิกายอะห์มะดียะฮ์
ภาษา
อังกฤษ, ปัญจาบ, สินธ์, อูรดู, เบงกอล, คุชราต, อาหรับ, ตุรกี, โซมาลี, เปอร์เซีย
ศาสนาอิสลามในทวีปยุโรป
ตามจำนวนร้อยละของประชากรประเทศ
   90–100%
 อาเซอร์ไบจาน
คอซอวอ
ตุรกี
 
   70–80%  คาซัคสถาน
   50–70%
 บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
แอลเบเนีย
   30–50%  มาซิโดเนียเหนือ
   10–20%
 บัลแกเรีย
ไซปรัส
จอร์เจีย
มอนเตเนโกร
รัสเซีย
   5–10%
 ออสเตรีย
สวีเดน
เบลเยียม
ฝรั่งเศส
เยอรมนี
กรีซ
ลีชเทินชไตน์
เนเธอร์แลนด
สวิตเซอร์แลนด์
สหราชอาณาจักร
นอร์เวย์
เดนมาร์ก
   4–5%
 อิตาลี
เซอร์เบีย
   2–4%
 ลักเซมเบิร์ก
สโลวีเนีย
สเปน
   1–2%
 โครเอเชีย
ไอร์แลนด์
ยูเครน
   < 1%
 อันดอร์รา
อาร์มีเนีย
เบลารุส
เช็กเกีย
เอสโตเนีย
ฟินแลนด์
ฮังการี
ไอซ์แลนด์
ลัตเวีย
ลิทัวเนีย
มอลตา
มอลโดวา
โมนาโก
โปแลนด์
โปรตุเกส
โรมาเนีย
ซานมารีโน
สโลวาเกีย
ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับ 2 ในสหราชอาณาจักร ซึ่งมาจากผลสำรวจสำมะโน ค.ศ. 2011 ที่ระบุจำนวนประชากรทั้งหมด 2,786,635 คน หรือ 4.4% ของประชากรสหราชอาณาจักรทั้งหมด ส่วนสำมะโน ค.ศ. 2021 (เท่าที่เผยแพร่ในข้อมูลเมื่อ พฤศจิกายน 2022) แสดงจำนวนประชากรที่ 3,868,133 คน (6.5%) ในอังกฤษและเวลส์ แบ่งเป็นในประเทศอังกฤษ 3,801,179 คน และประเทศเวลส์ 66,950 คน สำมะโน ค.ศ. 2011 รายงานมุสลิม 76,737 คนในประเทศสกอตแลนด์ (1.45%) ลอนดอนเป็นเมืองที่มีประชากรมุสลิมมากที่สุดของประเทศ ประชากรมุสลิมส่วนใหญ่ในสหราชอาณาจักรนับถือศาสนาอิสลามนิกายซึนนี และจำนวนน้อยที่นับถือนิกายชีอะฮ์
ในสมัยกลาง มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมโดยทั่วไประหว่างโลกคริสเตียนกับโลกอิสลาม อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นยังไม่มีมุสลิมอาศัยอยู่ในบริติชไอลส์ (นักรบครูเสดบางส่วนหันมาเข้ารีตในดินแดนตะวันออก เช่น รอเบิร์ตแห่งเซนต์ออลบันส์) ในสมัยเอลิซาเบธ การติดต่อเริ่มมีความชัดเจนมากขึ้น เนื่องจากราชวงศ์ทิวเดอร์สร้างพันธมิตรกับโมร็อกโกและจักรวรรดิออตโตมันเพื่อต่อต้านสเปนสมัยราชวงศ์ฮาพส์บวร์คที่นับถือนิกายโรมันคาทอลิก เมื่อจักรวรรดิบริติชเติบโตขึ้น โดยเฉพาะในอินเดีย บริเตนจึงเริ่มปกครองดินแดนที่มีพลเมืองมุสลิมจำนวนมาก โดยกลุ่มหนึ่งที่รู้จักกันในชื่อ lascar เป็นที่รู้จักจากการที่พวกเขาตั้งถิ่นฐานในบริเตนในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 19 บูรพาคดีศึกษาสมัยวิกตอเรียกระตุ้นความสนใจต่อศาสนาอิสลาม และชาวบริติชบางส่วน (รวมถึงชนชั้นสูง) หันมาเข้ารับอิสลาม
ส่วนภายในกองทัพบริติชอินเดียน มีมุสลิมจำนวนมากต่อสู้เพื่อสหราชอาณาจักรทั้งในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและที่สอง (โดยมีหลายคนที่ได้รับรางวัลกางเขนวิกตอเรีย เครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของบริเตน) หลายทศวรรษหลังความขัดแย้งในช่วงหลังกับการแบ่งอินเดียใน ค.ศ. 1947 มุสลิมหลายคน (จากบริเวณที่ปัจจุบันคือบังกลาเทศ, อินเดีย และปากีสถาน) เข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเตน จนกระทั่งปัจจุบัน ชาวบริติชเอเชียน (British Asians) เป็นประชากรมุสลิมส่วนใหญ่ในสหราชอาณาจักรในแง่ของเชื้อชาติ แม้ว่าจะมีชุมชนเติร์ก, อาหรับ และโซมาลีที่สำคัญ และมีชาวบริติชจากภูมิหลังทางชาติพันธุ์หลายกลุ่มที่เข้ารับอิสลามสูงสุดถึง 100,000 คนก็ตาม
ประวัติ > ช่วงต้น

แม้ว่าโดยทั่วไปศาสนาอิสลามคาดว่าเป็นการเข้ามายังสหราชอาณาจักรเมื่อไม่นานมานี้ แต่มุสลิมได้ทำการค้าขายและแลกเปลี่ยนแนวคิดกับชาวบริติชมาหลายศตวรรษ
หลักฐานแรกสุดของอิทธิพลอิสลามในอังกฤษสืบไปได้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เมื่อออฟฟา กษัตริย์แอลโกล-แซกซันแห่งเมอร์เซีย ผลิตเงินที่มีจารึกภาษาอาหรับ ส่วนใหญ่เป็นสำเนาของเหรียญที่ออกโดยอัลมันศูร ผู้ปกครองอับบาซียะฮ์ที่มีชีวิตร่วมสมัยกับพระองค์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มุสลิมจากแอฟริกาเหนือ ตะวันออกกลาง และเอเชียกลางเข้ามาอยู่ที่ลอนดอน โดยทำงานหลากหลายประเภท ตั้งแต่นักการทูตและนักแปล ไปจนถึงพ่อค้าและนักดนตรี
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
| 1961  | 50,000 | —     |
| 1971  | 226,000 | +352.0% |
| 1981  | 553,000 | +144.7% |
| 1991  | 950,000 | +71.8% |
| 2001  | 1,600,000 | +68.4% |
| 2011  | 2,706,066 | +69.1% |
| 2021 | 3,868,133 | +42.9% |
ประชากรมุสลิมในประเทศอังกฤษและเวลส์เติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง โซฟี กิลเลียต-เรย์ยกการเติบโตในช่วงล่าสุดเข้ากับ "การอพยพในช่วงล่าสุด อัตราการเกิดที่สูงกว่าค่าเฉลี่ย บางส่วนเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม"
สำมะโนสหราชอาณาจักร ค.ศ. 2021 รายงานว่า มุสลิมในอังกฤษและเวลส์มีจำนวน 3,868,133 คน หรือ 6.5% ของประชากรทั้งหมด
| ปีสำรวจสำมะโน | จำนวนมุสลิม | ประชากรในอังกฤษและเวลส์ | มุสลิม (ร้อยละของประชากร) | มัสยิดที่จดทะเบียนแล้ว | จำนวนมุสลิมต่อมัสยิด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1961 | 50,000 | 46,196,000 | 0.11 | 7 | 7,143 |
| 1971 | 226,000 | 49,152,000 | 0.46 | 30 | 7,533 |
| 1981 | 553,000 | 49,634,000 | 1.11 | 149 | 3,711 |
| 1991 | 950,000 | 51,099,000 | 1.86 | 443 | 2,144 |
| 2001 | 1,600,000 | 52,042,000 | 3.07 | 614 | 2,606 |
| 2011 | 2,706,000 | 56,076,000 | 4.83 | 1,500 | 1,912 |
| 2017 (ประมาณ) | 3,373,000 | – | 5.17 | – | – |
| 2021 | 3,868,133 | 59,597,542 | 6.5 | – | – |
ตามการคาดการณ์ล่าสุด ประชากรมุสลิมในสหราชอาณาจักรน่าจะมีจำนวนประมาณ 13 ล้านคนภายใน ค.ศ. 2050
อ่านเพิ่ม

Koenig, Matthias. "Incorporating Muslim migrants in Western nation states—a comparison of the United Kingdom, France, and Germany." in Marian Burchardt & Ines Michalowski, eds.,  After Integration (Springer Fachmedien Wiesbaden, 2015) pp. 43–58.
Lewicki, Aleksandra, and Therese O’Toole. "Acts and practices of citizenship: Muslim women’s activism in the UK. Ethnic and Racial Studies 40#1 (2017): 152-171.
Lewicki, Aleksandra. Social Justice Through Citizenship?: The Politics of Muslim Integration in Germany and Great Britain (Springer, 2014).
Lewis, Valerie A., and Ridhi Kashyap. "Piety in a Secular Society: Migration, Religiosity, and Islam in Britain." International Migration 51#3 (2013): 57–66.
Model, Suzanne, and Lang Lin. "The cost of not being Christian: Hindus, Sikhs and Muslims in Britain and Canada." International Migration Review 36#4 (2002): 1061–1092.
Peach, Ceri, and Richard Gale. "Muslims, Hindus, and Sikhs in the new religious landscape of England." Geographical Review 93#4 (2003): 469–490.
แหล่งข้อมูลอื่น

BBC: Islam and Britain Before the 20th Century
Muslim Council of Britain
Hassan Mahamdallie "Muslim working class struggles", International Socialism, 4 January 2007
Muslims In Britain, Guide and Directory
mancus/ดีนารทองคำของพระเจ้าออฟฟาที่คัดลอกจากดีนารของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ (ค.ศ. 774); เหรียญนี้ยังรวมข้อความภาษาอาหรับที่ว่า "มุฮัมมัดเป็นศาสนทูตของอัลลอฮ์" ซึ่งเป็นประโยคจากชะฮาดะฮ์
ประชากรมุสลิมในเขตการปกครองท้องถิ่นของอังกฤษ, ค.ศ. 2011
  0.0%–0.9%
  1%–1.9%
  2%–4.9%
  5%–9.9%
  10%–19.9%
  20% ขึ้นไป
กลุ่มชาติพันธุ์ของมุสลิมชาวบริติช (สำมะโน ค.ศ. 2011)
ฮันนีแบดเจอร์

| ฮันนีแบดเจอร์ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ยุคกลางไพลโอซีน – ปัจจุบัน |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Mustelidae
วงศ์ย่อย:: Mellivorinae หรือ Mustelinae
สกุล:: Mellivora Storr, 1780
สปีชีส์:: M.  capensis
ชื่อทวินาม
Mellivora capensis (Schreber, 1776)

ชนิดย่อย
  M. capensis abyssinica Hollister, 1910  M. capensis buechneri Baryshnikov, 2000	  M. capensis capensis (Schreber, 1776)	  M. capensis concisa Thomas and Wroughton, 1907	  M. capensis cottoni Lydekker, 1906	   M. capensis inaurita (Hodgson, 1836)  M. capensis indica (Kerr, 1792)  M. capensis leuconota Sclater, 1867	   M. capensis maxwelli Thomas, 1923	  M. capensis pumilio Pocock, 1946  M. capensis signata Pocock, 1909	  M. capensis wilsoni Cheesman, 1920  

การแพร่กระจายพันธุ์ของฮันนีแบดเจอร์
ฮันนีแบดเจอร์ (อังกฤษ: Honey badger, Ratel) (ชื่อวิทยาศาสตร์: Mellivora capensis) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในอันดับสัตว์กินเนื้อ จัดอยู่ในวงศ์เพียงพอน (Mustelidae) ชนิดหนึ่ง
จัดเป็นเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล Mellivora และวงศ์ย่อย Mellivorinae (บางข้อมูลจัดให้อยู่ในวงศ์ย่อย Mustelinae) มีถิ่นแพร่กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา, ตะวันออกกลาง, เอเชียกลาง และอนุทวีปอินเดีย
ศัพท์มูลวิทยา

คำว่า "Ratel" เป็นภาษาอาฟรีกานส์ ที่มีต้นทางมาจากภาษาดัตช์ ขณะที่ชื่อโดยทั่วไป คือ "ฮันนีแบดเจอร์" หรือ "แบดเจอร์น้ำผึ้ง" มีที่มาจากพฤติกรรมการกินน้ำผึ้งเป็นปริมาณมาก โดยไม่กลัวผึ้งต่อย
ศัพท์มูลวิทยา > ชนิดย่อย

| ชนิดย่อย | ถิ่นที่อยู่ | ชื่ออื่น ๆ |
| --- | --- | --- |
| ฮันนีแบดเจอร์เคป (M. c. capensis) (Schreber, 1776)  | ภูมิภาคตอนใต้ และตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปแอฟริกา | mellivorus (Cuvier, 1798)  ratel (Sparrman, 1777)  typicus (Smith, 1833)  vernayi (Roberts, 1932) |
| ฮันนีแบดเจอร์อินเดีย (M. c. indica) (Kerr, 1792)  | ทางตะวันตกของเอเชียกลาง, แถบแม่น้ำอามูดาร์ยา รวมถึงอัฟกานิสถาน, อิหร่าน, ทางตะวันตกของปากีสถาน และทางตะวันตกของอินเดีย | mellivorus (Bennett, 1830)  ratel (Horsfield, 1851)  ratelus (Fraser, 1862) |
| ฮันนีแบดเจอร์เนปาล (M. c. inaurita) (Hodgson, 1836) | ประเทศเนปาล |  |
| ฮันนีแบดเจอร์หลังขาว (M. c. leuconota) (Sclater, 1867) | แอฟริกาตะวันตก และตอนใต้ของประเทศโมร็อกโก |  |
| ฮันนีแบดเจอร์ดำ (M. c. cottoni) (Lydekker, 1906)  | ประเทศกานา และทางตะวันออกเฉียงเหนือของสาธารณรัฐคองโก | sagulata (Hollister, 1910) |
| ฮันนีแบดเจอร์ทะเลสาบชาด (M. c. concisa) (Thomas and Wroughton, 1907) | เขตซาเฮล,  ประเทศซูดาน ไปจนถึงประเทศโซมาเลีย | brockmani (Wroughton and Cheesman, 1920)  buchanani (Thomas, 1925) |
| ฮันนีแบดเจอร์กระ (M. c. signata) (Pocock, 1909) | ประเทศเซียร์ราลีโอน |  |
| ฮันนีแบดเจอร์เอธิโอเปีย (M. c. abyssinica) (Hollister, 1910) | ประเทศเอธิโอเปีย |  |
| ฮันนีแบดเจอร์เปอร์เซีย (M. c. wilsoni) (Cheesman, 1920) | ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอิหร่าน และประเทศอิรัก |  |
| ฮันนีแบดเจอร์เคนยา (M. c. maxwelli) (Thomas, 1923) | ประเทศเคนยา |  |
| ฮันนีแบดเจอร์อาหรับ (M. c. pumilio) Pocock, 1946 | คาบสมุทรอาหรับ |  |
| ฮันนีแบดเจอร์เติร์กเมนิสถาน (M. c. buechneri) Baryshnikov, 2000 | ประเทศเติร์กเมนิสถาน |  |
ลักษณะและพฤติกรรม

ฮันนีแบดเจอร์ มีรูปร่างคล้ายกับสกังก์ ที่เคยเป็นสัตว์ร่วมวงศ์มาก่อน ด้วยการที่มีขนบริเวณส่วนหลังสีขาว ขณะที่มีลำตัวสีดำสนิท มีกรงเล็บที่แหลมคม และฟันเขี้ยวที่แหลมคมในปาก
ฮันนีแบดเจอร์ แบ่งออกได้เป็น 12 ชนิดย่อย (ดูในตาราง) มีความสูงจากตีนจนถึงหัวไหล่โดยเฉลี่ย 23-28 เซนติเมตร (9.1-11 นิ้ว) และความยาวลำตัว 55–77 เซนติเมตร (22–30 นิ้ว) และความยาวหางประมาณ 12–30 เซนติเมตร (4.7–12 นิ้ว) ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้  ตัวผู้มีน้ำหนัก 9-16 กิโลกรัม (20-35 ปอนด์) ขณะที่ตัวเมียประมาณ 5-10 กิโลกรัม (11-22 ปอนด์) โดยเฉลี่ย กะโหลกมีความยาวประมาณ 13.9–14.5 เซนติเมตร (5.5–5.7 นิ้ว) ในตัวผู้ และ 13 เซนติเมตร (5.1 นิ้ว) ในตัวเมีย อายุขัยในธรรมชาติยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่อายุในที่เลี้ยงสูงสุด 24 ปี ส่วนใหญ่อยู่ตามลำพัง แต่อาจอยู่เป็นคู่ในฤดูผสมพันธุ์ มักอาศัยอยู่ในโพรงดินที่ขุดขึ้นมาเองด้วยกรงเล็บ หรือเป็นโพรงเก่าของอาร์ดวาร์ก, หมูป่าหน้าหูด หรือรังปลวก
ฮันนีแบดเจอร์ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์บกที่ดุร้ายที่สุดในโลก มีการบันทึกชื่อลงในกินเนสส์บุ๊คในปี ค.ศ. 2002 มาแล้ว ด้วยความที่เป็นสัตว์ที่ไม่เกรงกลัวอะไรเลย แม้แต่สัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่าหรือสัตว์มีพิษ สามารถกินอาหารได้หลากหลาย ทั้งแมลง, กบ, เต่าบก, กิ้งก่า, สัตว์ฟันแทะ, งู, นก, ไข่นก, แมงป่อง ตลอดจนเบอร์รี และรากไม้ แต่อาหารที่ชอบมากที่สุด คือน้ำผึ้ง ซึ่งฮันนีแบดเจอร์จะใช้กรงเล็บที่แหลมคมในการขุดเจาะทะลายรวงผึ้งฉีกเอาน้ำผึ้งมากิน โดยที่ไม่เกรงกลัวเหล็กในของผึ้ง เนื่องจากมีขนที่หนาและภูมิคุ้มกันพิษของเหล็กในผึ้งและพิษของงูพิษอยู่ในตัว เมื่อถูกงูพิษกัดหรือผึ้งต่อย ฮันนีแบดเจอร์จะล้มลงนอนเฉย ๆ 2-3 ชั่วโมง จากพฤติกรรมนี้ ทำให้นกพรานผึ้ง ที่ชอบกินผึ้งและน้ำผึ้งเหมือนกัน จะคอยบินติดตามฮันนีแบดเจอร์ เนื่องจากไม่สามารถบินฝ่าฝูงผึ้งเข้าไปกินเองได้ จึงต้องให้ฮันนีแบดเจอร์บุกเข้าไปทะลายรวงผึ้งเสียก่อน นกพรานผึ้งจึงบินตามเข้าไปกิน
ด้วยความที่ไม่เกรงกลัวสัตว์ใหญ่กว่า ฮันนีแบดเจอร์กล้ากระทั่งพุ่งใส่หรือฆ่าสัตว์ดุร้ายที่มีขนาดใหญ่กว่าหลายตัวได้ เช่น เสือดาวแอฟริกา, ไฮยีนา, สิงโต หรือแม้กระทั่งควายป่าแอฟริกา อย่างไรก็ตาม ฮันนีแบดเจอร์สามารถถูกล่าเป็นอาหารของงูหลามแอฟริกา, จระเข้แม่น้ำไนล์ หรือไฮยีนาลายจุดได้
อ่านเพิ้ม

Ewer, R. F. (1973). The Carnivores. Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-8493-3.
Heptner, V. G.; Sludskii, A. A. (2002). Mammals of the Soviet Union. Vol. II, part 1b, Carnivores (Mustelidae). Washington, D.C.: Smithsonian Institution Libraries and National Science Foundation. ISBN 978-90-04-08876-4.
Kingdon, J. (1989). East African mammals. Vol. Volume 3 : an atlas of evolution in Africa. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-43721-7.
Rosevear, D. R. (1974). The Carnivores of West Africa. London: British Museum (Natural History). ISBN 978-0-565-00723-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮันนีแบดเจอร์
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ฮันนีแบดเจอร์ ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q173128  Wikispecies: Mellivora capensis  ADW: Mellivora_capensis  EoL: 328035  Fossilworks: 232916  GBIF: 2433695  iNaturalist: 41834  IRMNG: 10709485  ITIS: 621929  IUCN: 41629  MSW: 14001293  NCBI: 9664  Species+: 9613