stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ป่ากงเปียญ
ภูมิศาสตร์

ป่ากงเปียญเป็นรูปเกือบวงกลมมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 14 กิโลเมตร เส้นรอบวงยาวประมาณ 93 กิโลเมตร และมีพื้นที่คร่าว ๆ 35,620 เอเคอร์ ทำให้มันเป็น ป่าไม้ของรัฐ (forêt domaniale) ขนาดใหญ่ที่สุดอันดับสาม
ป่ากงเปียญชุ่มชื้นเพราะอยู่ติดกับแม่น้ำอวซและแอน เช่นเดียวกับลำน้ำสาขาและธารน้ำที่เล็กกว่าอีกมาก
ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ป่าโอบล้อมเมืองขนาดเล็กชื่อเดียวกัน และทางเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ พ้นแม่น้ำแอนไป เป็นป่าแห่งชาติขนาดใหญ่แลก (Forêt Domaniale de Laigue) รอบอาณาเขตส่วนที่เหลือ ป่ากงเปียญติดต่อกับเทศบาลหลายแห่ง และทางใต้ มันติดต่อกับป่าอาลัต (Halatte)
ประวัติศาสตร์

ป่ากงเปียญเป็นสถานที่สงบศึกระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรกับเยอรมนี ซึ่งยุติสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของฝรั่งเศส จอมพลฟ็อชเรียกประชุมการสงบศึกลึกเข้าไปในป่าข้างหมู่บ้านขนาดเล็กชื่อ เรอตงด์ (Rethondes) โดยตั้งใจให้เป็นความลับเพราะเขาต้องการกีดกันมิให้นักหนังสือพิมพ์มารบกวน เช่นเดียวกับการละเว้นผู้แทนเยอรมันจากการแสดงความเป็นปรปักษ์โดยชาวฝรั่งเศสท้องถิ่น
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง มีการลงนามสนธิสัญญาที่สองในป่า คราวนี้เป็นการจัดการสงบศึกระหว่างฝรั่งเศสกับนาซีเยอรมนี เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ด้วยความปรารถนาอย่างชัดเจนในอันที่จะทำให้ศัตรูที่พ่ายแพ้ของเขาขายหน้า ผู้เผด็จการเยอรมัน อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ออกคำสั่งให้การยอมจำนนควรมีขึ้น ณ จุดเดิม แม้กระทั่งรถรางคันเดียวกับที่ฝ่ายเยอรมนียอมจำนนใน ค.ศ. 1918
พระเจ้าคาร์โลมันที่ 2 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าคาร์โลมันที่ 2 แห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |

รัชสมัย: 879 – 884
ประสูติ: 866
สวรรคต: 12 ธันวาคม 884 (พระชนมายุ 18 พรรษา)
พระเจ้าคาร์โลมันที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
ราชวงศ์: ราชวงศ์กาโรแล็งเชียง
พระราชบิดา: พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: สมเด็จพระราชินีแอนซ์การ์ดแห่งเบอร์กันดี
พระเจ้าคาร์โลมันที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Carloman II de France) (863 - 5 สิงหาคม 882) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงค์ตะวันตก พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 8 ในราชวงศ์กาโรแล็งเชียง พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศสกับสมเด็จพระราชินีแอนซ์การ์ดแห่งเบอร์กันดี ตั้งแต่พระบิดาของพระองค์สวรรคตพระองค์ก็ทรงปกครองฝรั่งเศสร่วมกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 3พระเชษฐา เมื่อพระเชษฐาของพระองค์สวรรคตพระองค์ก็ทรงปกครองฝรั่งเศสเพียงด้วยพระองค์เอง พระองค์ทรงปกครองฝรั่งเศสเพียง 2 ปี ก็สวรรคต
พระเจ้าคาร์โลมันที่ 2 เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 884 ขณะทรงล่าสัตว์ จักรพรรดิคาร์ลที่ 3 ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระญาติจึงทรงปกครองฝรั่งเศสต่อจากพระองค์
ปูว์เร

| --- | --- |
ปูว์เรกะหล่ำดอก
มื้อ: เครื่องเคียง
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ผัก, ผลไม้ หรือถั่ว
 ตำราอาหาร: ปูว์เร   สื่อ: ปูว์เร
ปูว์เร (ฝรั่งเศส: purée) เป็นอาหารปรุงสุก มักจะใช้ผัก, ผลไม้ หรือถั่วเป็นวัตถุดิบ โดยนำมาบด, ปั่น หรือร่อนให้อยู่ในรูปของครีมหรือของเหลว ปูว์เรที่ทำจากอาหารเฉพาะอย่างมักมีชื่อเรียกเฉพาะ เช่น ซอสแอปเปิลหรือฮัมมัส คำว่า "ปูว์เร" นั้นมาจากภาษาฝรั่งเศส โดยมีความหมายในภาษาฝรั่งเศสเก่า (คริสต์ศตวรรษที่ 13) ว่า "ที่ถูกทำให้บริสุทธิ์" หรือ "ที่ถูกกรอง"
ปูว์เรซ้อนเหลื่อมกับเครื่องเคียงอื่นที่มีลักษณะคล้าย ๆ กัน เช่น ซุป, ครีม (แครม), เกรวี ถึงแม้ของเหล่านี้จะมีสูตรและกระบวนการปรุงที่ซับซ้อนกว่าก็ตาม กูลี (coulis; แปลว่า "ที่ถูกกรอง") เป็นศัพท์ที่คล้ายกันแต่มีที่ใช้ครอบคลุมมากกว่า โดยทั่วไปใช้กับปูว์เรผลไม้ ไม่นิยมใช้กับอาหารข้นที่ทำจากแป้งธัญพืช (เช่น กรูเอลหรือมูสลี) หรือกับถั่วบดที่มีไขมัน (เช่น เนยถั่ว) ส่วนศัพท์ "เพสต์" (paste) มักจะใช้เรียกปูว์เรในฐานะส่วนผสมมากกว่าปูว์เรในฐานะอาหารโดยตรง
ปูว์เรอาจทำด้วยเครื่องปั่นหรืออุปกรณ์พิเศษ เช่น ที่บดมันฝรั่ง หรือด้วยการกดลงตะแกรงกรองหรือบดในหม้อ ปูว์เรต้องทำให้สุกก่อนไม่ว่าจะก่อนหรือหลังบด เพื่อเพิ่มเนื้อแป้งและรสสัมผัส กำจัดสารพิษ และ/หรือลดส่วนประกอบที่เป็นน้ำ
เป็นเรื่องปกติที่จะจัดเสิร์ฟปูว์เร (ที่ไม่ผสมเกลือหรือปรุงรสใด ๆ) แก่เด็กแบเบาะ, ทารก และผู้ที่ไม่สามารถเคี้ยวอาหารเองได้
ปูว์เรทั่วไป

ปูว์เรทั่วไปจะใช้แอปเปิล, พลัม และผลไม้อื่น ๆ บด
บาบาเฆาะนูจญ์ (มะเขือยาว)
บิสก์ (หอย)
ฟูลมิดัมมิส (ถั่วปากอ้า)
ฮัมมัส (ถั่วหัวช้าง)
ซุปถั่ว (เช่น ซุปถั่วลันเตา, ซุปถั่วเขียว, ซุปถั่วเลนทิล)
ปูว์เรมงกอล (ถั่วผสมมะเขือเทศ)
พริกปิมิเอนโต (ยัดไส้มะกอกออลิฟ)
ผลไม้และผักเหล่านี้มักนำมาทำปูว์เร
แอปเปิล
อาร์รากาชา
แคร์รอต
มันสำปะหลัง
กะหล่ำดอก
ถั่วลันเตา
มันฝรั่ง
ฟักทอง
รูตาบากา
คิวเคอบิตา, บัตเตอร์นัตสควอช, ฯลฯ
ข้าวโพดหวาน
ปูว์เรเผือก (ตำรับอาหารแต้จิ๋วเรียก โอวนี้)
มะเขือเทศ
แตงกวาดอง
ดูเพิ่ม

มูสลี
พรรคสหกรรมาชีพ (ประเทศฝรั่งเศส)

| พรรคสหกรรมาชีพ Parti d'unité prolétarienne |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 21 ธันวาคม ค.ศ. 1930 (1930-12-21)
ถูกยุบ: 31 มกราคม ค.ศ. 1937 (1937-01-31)
รวมตัวกับ: 2 พรรคเล็ก พรรคสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ (PSC) พรรคกรรมกรและชาวนา (POP)
แยกจาก: พรรคคอมมิวนิสต์–แผนกฝรั่งเศสของคอมมิวนิสต์ระหว่างประเทศ (PC–SIFC)
ยุบรวมกับ: แผนกฝรั่งเศสของแรงงานระหว่างประเทศ (SFIO)
ฝ่ายเยาวชน: เยาวชนชนชั้นกรรมาชีพที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว (Jeunesses prolétariennes unitaires)
กลุ่มระดับชาติ: แนวร่วมประชาชน (ค.ศ. 1936–1937)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (หลังการเลือกตั้งค.ศ. 1932): 9 / 607 
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (หลังการเลือกตั้งค.ศ. 1936): 6 / 610 
การเมืองฝรั่งเศส   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคสหกรรมาชีพ (ฝรั่งเศส: Parti de l'Unité Prolétarienne, PUP) เป็นพรรคการเมืองแนวสังคมนิยมของประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1930 โดยฝ่ายซ้ายซึ่งถูกขับออกจากพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส (PCF) ด้วยกัน ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นปีกซ้ายของส่วนแรงงานสากลแห่งฝรั่งเศส (française de l'Internationale ouvrière) หรือ SFIO และในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1937 พรรคสหกรรมาชีพ ได้รวมกับปีกซ้ายของส่วนแรงงานสากลแห่งฝรั่งเศสอีกครั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Biography of A. E. Bachelet (in French)
พรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส

| พรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส Parti communiste français |
| --- | --- |

ชื่อย่อ: PCF
ผู้ก่อตั้ง: แฟร์น็องด์ โลริโอต์ ลูโดวีก-ออสการ์ ฟร็อสซาร์ด มาร์เซล กาชัง โฮจิมินห์
เลขาธิการ: ฟาเบียง รูสเซล
ก่อตั้ง: 30 ธันวาคม 1920; 103 ปีก่อน (1920-12-30)
แยกจาก: แผนกฝรั่งเศสของแรงงานระหว่างประเทศ (SFIO)
ที่ทำการ: 2, place du Colonel Fabien 75019 Paris
หนังสือพิมพ์: มนุษยชาติ (L'Humanité)
ฝ่ายนักเรียนนักศึกษา: สหภาพนักศึกษาคอมมิวนิสต์ (Union des étudiants communistes)
ฝ่ายเยาวชน: ขบวนการเยาว์คอมมิวนิสต์แห่งฝรั่งเศส (Mouvement des Jeunes Communistes de France)
สมาชิกภาพ  (ปี ค.ศ. 2023): 42,237 
อุดมการณ์: ลัทธิคอมมิวนิสต์ อธิปไตยฝ่ายซ้าย ต่อต้านสหภาพยุโรประดับกลาง
จุดยืน: ซ้ายถึงซ้ายหัวรุนแรง
กลุ่มระดับชาติ:  ดูรายชื่อ แนวร่วมประชาชน (ค.ศ. 1936–1938) สหภาพประชาชนนิเวศวิทยาและสังคมใหม่ (ค.ศ. 2022–2024) แนวร่วมประชาชนใหม่ (ปีค.ศ. 2024–ปัจจุบัน) 
กลุ่มระดับสากล: การประชุมระหว่างประเทศของพรรคคอมมิวนิสต์และพรรคแรงงาน (IMCWP)
กลุ่มระดับยุโรป: พรรคฝ่ายซ้ายยุโรป (PEL)
สี:   สีแดง
สมัชชาแห่งชาติ: 0 / 577
วุฒิสภา: 16 / 348
สมาชิกสภาแคว้น: 59 / 1,758
สมาชิกสภาจังหวัด: 161 / 4,058
นายกเทศมนตรี: 15 / 279
เว็บไซต์
pcf.fr
การเมืองฝรั่งเศส   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Parti communiste français, PCF ; เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [paʁti kɔmynist fʁɑ̃ˈsɛ]) เป็นพรรคการเมืองและพรรคคอมมิวนิสต์ในประเทศฝรั่งเศส
ก่อตั้งในปีค.ศ. 1920 โดยชื่อแรกของพรรคเป็นแผนกฝรั่งเศสของคอมมิวนิสต์ระหว่างประเทศ (ฝรั่งเศส: Section française de l'Internationale communiste, SFIC) หลังจากแยกจากพรรคแผนกฝรั่งเศสของแรงงานระหว่างประเทศ (SFIO) หลังจากนั้นเปลี่ยนชื่อพรรคเป็นครั้งที่ 2 ในค.ศ. 1921 เป็นพรรคคอมมิวนิสต์–แผนกฝรั่งเศสของคอมมิวนิสต์ระหว่างประเทศ (ฝรั่งเศส: Parti communiste - Section française de l'Internationale communiste, PC-SFIC) แล้วเปลี่ยนชื่อพรรคเป็นครั้งสุดท้ายในปีค.ศ. 1943 เป็นพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส
พรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศสเคยเป็นพรรคร่วมรัฐบาลหลายครั้ง เช่น ภายใต้รัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส (ปีค.ศ. 1944–1947) ภายใต้รัฐบาลของปีแยร์ โมรัว (ปีค.ศ. 1981–1984) และล่าสุดภายใต้รัฐบาลพหูพจน์ซ้าย ที่นำโดยลียอแนล ฌ็อสแป็ง (ปีค.ศ. 1997–2002)
พรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศสเคยเป็นพรรคฝ่ายซ้ายที่นิยมที่สุดในฝรั่งเศส โดยเฉพาะในการเลือกตั้งระหว่างปีค.ศ. 1945 ถึงปีค.ศ. 1960 ก่อนที่จะสูญเสียยอดนิยมให้กับพรรคสังคมนิยมซึ่งได้รับความนิยมมากขึ้นตั้งแต่ปีค.ศ. 1970
เชิงอรรถ

↑  เมืองที่มีประชากรมากกว่า 30,000 คน
พระราชวังแห่งอาบอแม

| พระราชวังแห่งอาบอแม * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
พระราชวังแห่งอาบอแม
ประเทศ: เบนิน
ภูมิภาค **: แอฟริกา
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: iv
อ้างอิง: 323
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1985 (คณะกรรมการสมัยที่ 9)
ในภาวะอันตราย: 1985-2007
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
พระราชวังแห่งอาบอแม (ฝรั่งเศส: palais royaux d'Abomey) เป็นกลุ่มพระราชวัง 12 แห่งกระจายตัวอยู่ในพื้นที่ 99 เอเคอร์ ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองอาบอแมในประเทศเบนิน เดิมอาบอแมเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรดาออแม ราชอาณาจักรแห่งนี้ได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1625 โดยชาวฟง ซึ่งได้พัฒนาอาณาจักรแห่งนี้ให้มีอำนาจทางการทหารและอำนาจทางการค้า อาณาจักรแห่งนี้ทำการค้ากับชาวยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่งการค้าทาส ซึ่งทาสเหล่านี้เป็นทาสเชลย การค้าทาสนี้มีการค้าขายจนถึงตอนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในช่วงที่ราชอาณาจักรแห่งนี้เจริญสูงสุด พระราชวังแห่งนี้รองรับผู้คนถึง 8,000 คน พระราชวังของกษัตริย์รวมไปถึงอาคาร 2 ชั้นชื่อว่า "cowrie house" หรือ akuehue ภายใต้พระมหากษัตริย์ 12 พระองค์ระหว่างปี ค.ศ. 1625-1900 ราชอาณาจักรได้กลายเป็นอาณาจักรที่มีอำนาจสูงสุดในชายฝั่งตะวันตกของทวีปแอฟริกา
ยูเนสโกได้พิจารณาให้พระราชวังแห่งนี้เป็นมรดกโลก อย่างไรก็ตามพระราชวังแห่งนี้ได้ถูกนำเข้าบัญชีแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายจากการที่เมืองอาบอแมถูกพายุทอร์นาโดโจมตีในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1984 พายุทอร์นาโดในครั้งนี้ได้สร้างความเสียหายให้แก่พิพิธภัณฑ์ในหลายส่วน เช่น หลุมฝังพระศพของกษัตริย์และห้องอัญมณี เป็นต้น อย่างไรก็ตามด้วยความช่วยเหลือจากหน่วยงานในระดับนานาชาติทำให้พระราชวังได้รับการบูรณะปรับปรุงขึ้นอีกครั้ง ด้วยการบูรณะปรับปรุงในครั้งนี้ ยูเนสโกได้ตัดสินใจถอดพระราชวังแห่งอาบอแมออกจากรายชื่อแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2007 ในปัจจุบัน พระราชวังแห่งนี้ไม่มีผู้อยู่อาศัยแล้ว
พระราชกฤษฎีกาน็องต์

พระราชกฤษฎีกาน็องต์เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1598
พระราชกฤษฎีกาน็องต์ (ฝรั่งเศส: Édit de Nantes) เป็นพระราชกฤษฎีกาที่พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ทรงตราขึ้นเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1598 เพื่อให้ชาวโปรเตสแตนต์แบบคาลวิน (หรือที่เรียก อูว์เกอโน) มีสิทธิสำคัญบางประการในประเทศที่โดยเนื้อแท้แล้วยังถือเป็นคาทอลิกอยู่ ในพระราชกฤษฎีกานี้ พระเจ้าอ็องรีมีพระราชประสงค์เบื้องต้นที่จะทรงส่งเสริมความสามัคคีของชนในชาติ โดยพระราชกฤษฎีกาได้แยกฝ่ายอาณาจักรออกจากศาสนจักร และให้ปฏิบัติกับชาวโปรเตสแตนต์อย่างมีสถานะมากกว่าพวกเดียรถีย์และมิจฉาทิฐิเป็นครั้งแรก กับทั้งส่งเสริมให้ลัทธิฆราวาสนิยมมีที่ในสังคมและส่งเสริมความอดทนอดกลั้นมากขึ้น และเพื่อให้ประชาชนมีเสรีภาพในการคิด พระราชกฤษฎีกาจึงมีการผ่อนปรนหลายประการต่อชาวโปรเตสแตนต์ เป็นต้นว่า ประทานอภัยโทษ และคืนสิทธิพลเมืองให้ ซึ่งรวมถึงสิทธิที่จะทำงานในที่ดินใด ๆ หรือที่จะทำงานราชการ ตลอดทั้งสิทธิที่จะถวายฎีกาต่อพระมหากษัตริย์โดยตรง เป็นเหตุให้สิ้นสงครามศาสนาที่ได้สร้างความเสียหายให้แก่ประเทศฝรั่งเศสมาตลอดช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 16
อย่างไรก็ดี พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 พระราชนัดดาพระเจ้าอ็องรีที่ 4 ได้ทรงยกเลิกพระราชกฤษฎีกาน็องต์เสียในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1685 ส่งผลให้ชาวโปรเตสแตนต์ต้องอพยพลี้ภัย และทวีความเป็นปฏิปักษ์ต่อประเทศโปรเตสแตนต์ทั้งหลายที่อยู่รายรอบฝรั่งเศสด้วย
ดูเพิ่ม

สงครามศาสนาของฝรั่งเศส
คริสต์ศาสนา
นิกายโปรเตสแตนต์
กฎหมายศาสนจักร
พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส

| พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์ ในศตวรรษที่ 17
พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและซิลวึช
ครองราชย์: 6 ธันวาคม ค.ศ. 1185 —26 มีนาคม ค.ศ. 1212
ราชาภิเษก: 9 ธันวาคม ค.ศ. 1185
ก่อนหน้า: อาฟงซูที่ 1
ถัดไป: อาฟงซูที่ 2

พระราชสมภพ: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1154(1154-11-11) กูอิงบรา, ราชอาณาจักรโปรตุเกส
สวรรคต: 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1212(1212-07-26) (57 ปี)
คู่อภิเษก: ด็อลซาแห่งอารากอน
พระราชบุตร: ตึเรซา สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา อิงฟังตาซังชาแห่งโปรตุเกส อิงฟังตากงสตังซาแห่งโปรตุเกส พระเจ้าอาฟงซูที่ 2 อิงฟังตึเปดรู เคานต์แห่งอูร์เกล อิงฟังตึฟือร์นังดู เคานต์แห่งฟลานเดอส์ อิงฟังตาบรังซา เลดีแห่งกัวดาลาจารา บึเร็งการียาแห่งโปรตุเกส มาฟัลดา สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา
ราชวงศ์: ราชวงศ์บูร์กอญ
พระราชบิดา: อาฟองโซที่ 1
พระราชมารดา: มาตีลด์แห่งซาวอย
พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: Sancho I de Portugal) เป็นพระมหากษัตริย์ลำดับที่ 2 แห่งราชอาณาจักรโปรตุเกส เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1154 เป็นพระราชโอรสองค์เดียวที่ยังมีพระชนม์ชีพและพระราชบุตรองค์ที่ 5 ใน อาฟงซูที่ 1 เสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1185 ขณะพระชนม์ได้ 31 พรรษาเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1212 ขณะพระชนม์ได้ 57 พรรษา สิริราชสมบัติได้ 27 ปี
| ด ค กพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |
ราชวงศ์บูร์กอญ: อาฟงซูที่ 1 • ซังชูที่ 1 • อาฟงซูที่ 2 • ซังชูที่ 2  • อาฟงซูที่ 3 • ดีนิช • อาฟงซูที่ 4  • เปดรูที่ 1 • ฟือร์นังดูที่ 1 • บียาตริช (เป็นที่ถกเถียง)
ราชวงศ์อาวิช: ฌูเอาที่ 1 • ดูวาร์ตึ • อาฟงซูที่ 5 • ฌูเอาที่ 2
ราชวงศ์อาวิช-แบฌา: มานูแวลที่ 1 • ฌูเอาที่ 3 • ซึบัชตีเยา • เอ็งรึกึ • อังตอนียู (เป็นที่ถกเถียง)
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค: ฟีลีปึที่ 1 • ฟีลีปึที่ 2 • ฟีลีปึที่ 3
ราชวงศ์บรากังซา: ฌูเอาที่ 4 • อาฟงซูที่ 6 • เปดรูที่ 2 • ฌูเอาที่ 5 • ฌูเซที่ 1 • มารีอาที่ 1 และ เปดรูที่ 3 • ฌูเอาที่ 6 • เปดรูที่ 4 • มารีอาที่ 2 • มีแกล • มารีอาที่ 2 และ ฟือร์นังดูที่ 2
ราชวงศ์บรากังซา-ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา: เปดรูที่ 5 • ลูอิชที่ 1 • การ์ลุชที่ 1 • มานูแวลที่ 2
พระราชวังแห่งชาติเปนา

พระราชวังแห่งชาติเปนา
พระราชวังแห่งชาติเปนา
38°47′16″N 9°23′26″W﻿ / ﻿38.78778°N 9.39056°W﻿ / 38.78778; -9.39056
พระราชวังแห่งชาติเปนา (โปรตุเกส: Palácio Nacional da Pena) คือพระราชวังในศิลปะจินตนิยมในเขตเทศบาลเมืองซิงตรา (Sintra) ประเทศโปรตุเกส พระราชวังตั้งอยู่บนยอดเขาเหนือเมืองซิงตรา และในวันที่อากาศสดใสประชาชนสามารถมองเห็นพระราชวังได้อย่างง่ายดายจากกรุงลิสบอนและส่วนใหญ่ของเขตเมือง มันยังเป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปะจินตนิยมหลัก ๆ ที่แสดงออกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของโลก นอกจากนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกและเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโปรตุเกส และเคยถูกใช้ในงานของรัฐโดยประธานาธิบดีสาธารณรัฐโปรตุเกสและเจ้าหน้าที่รัฐบาลอื่น ๆ
ดูเพิ่ม

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระราชวังแห่งชาติเปนา
ปีแยร์ บัลแม็ง

| ปีแยร์ บัลแม็ง |
| --- | --- |

เกิด: 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1914(1914-05-18) แซงต์-ฌอง-เดอ-มัวเรียน, จังหวัดซาวัว, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 29 มิถุนายน ค.ศ. 1982(1982-06-29) (68 ปี) ปารีส, ฝรั่งเศส
อาชีพ: ดีไซเนอร์
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ก่อตั้งบัลแม็ง
Notable credit: Neiman Marcus Fashion Award, 1955; เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์, 1962; เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร, 1963; Drama Desk Award for Outstanding Costume Design winner
ปีแยร์ บัลแม็ง (ฝรั่งเศส: Pierre Alexandre Claudius Balmain, 18 พฤษภาคม 1914 – 29 มิถุนายน 1982) เป็นดีไซเนอร์ชื่อดังชาวฝรั่งเศสและผู้ก่อตั้ง "บัลแม็ง" แบรนด์แฟชั่นชั้นนำระดับโลกในยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นที่รู้จักในด้านความสง่างามและความซับซ้อนของงานออกแบบ เขาเปรียบเทียบศิลปะการตัดเย็บเสื้อผ้าเสมือนเป็น 'สถาปัตยกรรมแห่งการเคลื่อนไหว'
ชีวิตวัยเด็ก

บิดาของบัลแม็งซึ่งเป็นเจ้าของธุรกิจขายส่งผ้าม่านเสียชีวิตขณะที่เขาอายุเพียง 7 ขวบ ฟรองซัวส์มารดาของเขาร่วมกับพี่สาวน้องสาวของเธอเปิดร้านบูติกเสื้อผ้าชื่อ กาเลรี ปารีเซียง เขาเข้าเรียนที่ช็องเบรี และเมื่อมีโอกาสไปพักผ่อนกับลุงที่อ็อกซ์-เล-แบนส์ ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาได้พบกับสุภาพสตรีชั้นสูงหลายท่าน ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เขาหลงใหลในความสง่างามและความประณีตของแฟชั่นชั้นสูง
บัลแม็งเริ่มต้นเส้นทางการศึกษาในสาขาสถาปัตยกรรม ณ โรงเรียนวิจิตรศิลป์แห่งชาติ (École des Beaux-Arts) ในปี 1933 พร้อมกันนี้ยังทำงานฟรีแลนซ์ด้านการออกแบบให้กับนักออกแบบชื่อดังอย่างโรแบร์ พิเกต์ ไปด้วย
อาชีพ

หลังจากเยี่ยมชมสตูดิโอของเอ็ดเวิร์ด มอลินูซ์ ในปี 1934 บัลแม็งได้รับข้อเสนองาน ทำให้เขาตัดสินใจหยุดเรียนและเข้าทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับมอลินูซ์ต่อเนื่องเป็นเวลา 5 ปี ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปีแยร์ บัลแม็งได้เข้าทำงานกับลูเซียน เลอลง ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้พบกับคริสตีย็อง ดียอร์ ดีไซเนอร์หนุ่มดาวรุ่ง
เสียชีวิต

ปีแยร์ บัลแม็ง เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับที่โรงพยาบาลอเมริกันในปารีส ขณะอายุ 68 ปี หลังจากเพิ่งวาดภาพร่างคอลเล็กชั่นฤดูใบไม้ร่วงเสร็จสิ้น
แบรนด์บัลแม็ง

แบรนด์บัลแม็งเปิดตัวในปี ค.ศ. 1945 แบรนด์บัลแม็งโดดเด่นในช่วงแรกด้วยกระโปรงทรงระฆังยาวเอวคอด ซึ่งเป็นสไตล์ที่ได้รับความนิยมหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยมีดีไซเนอร์ชื่อดังอย่างดียอร์เป็นผู้ริเริ่มแนวคิด "New Look" ในปี 1947 คอลเล็กชั่นแรกของบัลแม็งเปิดตัวในนิตยสารโว้ก ฉบับเดือนพฤศจิกายน และได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ว่า เสื้อผ้าของแบรนด์นั้น "สวยงามและน่าอยากใส่"
บัลแม็ง มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่ยอมรับในวงการแฟชั่นระดับโลก จนได้รับเลือกให้เป็นผู้ออกแบบฉลองพระองค์ให้กับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในการเสด็จพระราชดำเนินเยือนสหรัฐอเมริกา เมื่อปี ค.ศ. 1960
บัลแม็งออกแบบฉลองพระองค์ให้กับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ระหว่างที่พระองค์เสด็จพระราชดำเนินเยือนสหรัฐอเมริกาเมื่อปี 1960
พระราชวังตุยเลอรี

พระราชวังตุยเลอรีในสมัยสาธารณรัฐที่ 1
ท้องพระโรงตุยเลอรีในสมัยจักรวรรดิที่ 1
มุขกระสันของพระราชวังตุยเลอรี
พระราชวังตุยเลอรี (ฝรั่งเศส: Palais des Tuileries) เป็นวังที่เคยตั้งอยู่ในกรุงปารีส เคยตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำแซน เป็นที่ประทับหลักในกรุงปารีสของพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศสตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าอ็องรีที่ 4 จนถึงจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 วังแห่งนี้ถูกเผาทำลายโดยกลุ่มปฏิวัติที่ชื่อว่าคอมมูนปารีสในปี ค.ศ. 1871 รัฐสภาฝรั่งเศสมีมติให้รื้อถอนซากวังทั้งหมดทิ้งในปีค.ศ. 1882 และพื้นที่แห่งนี้ก็กลายเป็นสวนตุยเลอรีมาจนถึงปัจจุบัน
หน้าวังตุยเลอรีมีความกว้างทั้งหมด 266 เมตร ตัววังแรกเริ่มถูกก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบเรอแนซ็องส์ ส่วนที่ต่อเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 มีสถาปัตยกรรมแบบพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 และบารอก ส่วนที่ต่อเติมในศตวรรษที่ 19 มีสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูคลาสสิกและบารอกใหม่
ประวัติ

พระราชวังตุยเลอรีเริ่มสร้างในปี 1564 ตามความปรารถนาของพระนางแคทเธอรีน เดอ เมดีชี ราชินีหม้ายในพระเจ้าอ็องรีที่ 2 ซึ่งเสด็จสวรรคตทันด่วนจากอุบัติเหตุ ต่อมาในรัชสมัยพระเจ้าอ็องรีที่ 4 ตัววังได้รับการขยายไปทางทิศใต้จนไปบรรจบกับห้องจัดแสดงริมแม่น้ำ กร็องด์กาลรี (Grande Galerie) และยังขยายปีกตะวันตกจนจรดไปถึงอาณาเขตสนามของพระราชวังลูฟวร์
ในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 พระราชวังตุยเลอรีถูกขยายครั้งใหญ่ที่สุดระหว่างปี 1659 ถึง 1661 ตัวมีการขยายวังไปทางเหนือ ส่วนที่ถูกสร้างเพิ่มใหม่คือโรงละครตุยเลอรี (Théâtre des Tuileries) และระหว่างปี 1664 ถึง 1666 ครอบหน้าและท้องพระโรงกลางถูกแก้ไขใหม่โดยสถาปนิกหลวง หลุยส์ เลอ วู (Louis Le Vau) เขายกบันไดใหญ่ในท้องพระโรงกลางออกทำเป็นโถงแนวกว้าง และมีการสร้างโดมทรงสี่เหลี่ยมเหนือห้องโถงชั้นบน มีการสร้างบันไดใหญ่องค์ใหม่ไว้ที่ทางเข้าปีกเหนือของวัง มีการก่อสร้างอาคารชุดที่ประทับที่ตกแต่งอย่างหรูหราที่ปีกใต้ ห้องบรรทมขององค์กษัตริย์อยู่ชั้นระดับดินหันหน้าไปหาพระราชวังลูฟวร์ โดยมีห้องขององค์ราชินีอยู่ชั้นบนตำแหน่งเดียวกัน
ตุลาคม 1789 ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 พร้อมด้วยพระมเหสี ถูกบังคับให้ออกจากพระราชวังแวร์ซาย และถูกนำตัวมาประทับไว้ที่พระราชวังตุยเลอรีภายใต้การสอดส่อง พระเจ้าหลุยส์และพระมเหสีแอบหลบหนีจากตุยเลอรีในคืนวันที่ 20 มิถุนายน 1791 แต่ก็ถูกจับกุมที่เมืองวาแรนและถูกนำตัวกลับมาที่ตุยเลอรี
พระเจ้าฌักที่ 3 แห่งไซปรัส

| พระเจ้าฌักที่ 3 แห่งไซปรัส |
| --- | --- |
จากซ้าย: กาเตรีนา, ฌักที่ 3 และฌักที่ 2
พระมหากษัตริย์แห่งไซปรัส
ครองราชย์: 28 สิงหาคม ค.ศ. 1473 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 1474
ก่อนหน้า: พระเจ้าฌักที่ 2 แห่งไซปรัส
ถัดไป: กาเตรีนา กอร์นาโร
ผู้สำเร็จราชการ: กาเตรีนา กอร์นาโร

พระราชสมภพ: 28 สิงหาคม ค.ศ. 1473(1473-08-28) ฟามากุสตา ราชอาณาจักรไซปรัส
สวรรคต: 26 สิงหาคม ค.ศ. 1474(1474-08-26) (0 ปี) ฟามากุสตา ราชอาณาจักรไซปรัส
ฝังพระศพ: อาสนวิหารนักบุญนิโกลัส ฟามากุสตา (ปัจจุบันคือมัสยิดลาลามุสตาฟาพาชา)
ราชวงศ์: ปัวตีแยร์-ลูซิญ็อง
พระราชบิดา: พระเจ้าฌักที่ 2 แห่งไซปรัส
พระราชมารดา: กาเตรีนา กอร์นาโร
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พระเจ้าฌักที่ 3 แห่งไซปรัส (ฝรั่งเศส: Jacques III de Chypre, กรีก: Ιάκωβος Γ΄ της Κύπρου; 28 สิงหาคม ค.ศ. 1473 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 1474) หรือ ฌักผู้สวรรคต (ฝรั่งเศส: Jacques le posthume) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรไซปรัส เป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวในพระเจ้าฌักที่ 2 แห่งไซปรัส พระราชสมภพแต่กาเตรีนา กอร์นาโร พระองค์เสวยราชสมบัติตั้งแต่ยังเป็นพระเยาวกุมารต่อจากพระราชชนกซึ่งเสด็จสวรรคตไปก่อนหน้านี้ โดยมีพระราชชนนีเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ไปพลาง
พระองค์เสด็จสวรรคตหลังการประชวรเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1474 พระราชินีกาเตรีนาจึงเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์สืบต่อมา มีข่าวลือว่าพระราชาพระองค์น้อยนี้น่าจะถูกพวกเวนิสหรือพรรคพวกของพระราชินีนาถชาร์ลอตลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษ
พระราชวังช็องบอร์

| พระราชวังช็องบอร์ Château de Chambord |
| --- | --- |
ด้านหน้าพระราชวังช็องบอร์จากทางด้านเหนือ
ประเภท: วัง
พื้นที่: ช็องบอร์, ลัวเรแชร์, ฝรั่งเศส
ประวัติศาสตร์
สร้าง: ค.ศ. 1519
สร้างโดย: พระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
พระราชวังช็องบอร์ (ฝรั่งเศส: Château de Chambord) เป็นวังที่ตั้งอยู่ที่บนฝั่งแม่น้ำลัวร์ในช็องบอร์ในจังหวัดลัวเรแชร์ ประเทศฝรั่งเศส พระราชวังช็องบอร์เป็นวังที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดวังหนึ่งในโลกจากลักษณะสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาที่เป็นเอกลักษณ์ของสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะผสานระหว่างการก่อสร้างแบบยุคกลางของฝรั่งเศสกับสถาปัตยกรรมคลาสสิกของอิตาลี
พระราชวังช็องบอร์สร้างโดยพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศสสำหรับเป็นที่ประทับที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโกลด โรอ็อง พระสนมเคาน์เทสส์แห่งตูรี ภรรยาของฌูว์เลียง เคานต์แห่งแกลร์มง ซึ่งเป็นตระกูลสำคัญตระกูลหนึ่งของฝรั่งเศส ที่พำนักอยู่ที่วังมุยด์ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก ตราอาร์มของโคลดใช้ตกแต่งพระราชวัง
ช็องบอร์เป็นพระราชวังที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาวังต่าง ๆ ในลุ่มแม่น้ำลัวร์ แต่เดิมเป็นเพียงตำหนักล่าสัตว์ของพระเจ้าฟร็องซัว ผู้ทรงมีที่ประทับอยู่ที่พระราชวังบลัวและพระราชวังอ็องบวซ กล่าวกันว่าช็องบอร์เดิมออกแบบโดยโดเมนีโก ดา กอร์โตนา ผู้ที่มีจำลองไม้ที่มีอายุยืนพอที่จะให้อ็องเดร เฟลีเบียงวาดในคริสต์ศตวรรษที่ 16 แต่นักเขียนบางท่านกล่าวว่าผู้มีส่วนสำคัญในการออกแบบคือสถาปนิกยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวฝรั่งเศสฟีลีแบร์ เดอลอร์ม ในระยะยี่สิบปีของการก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1519 และ ค.ศ. 1547 โครงสร้างช็องบอร์ก็เปลี่ยนไปจากที่ออกแบบไว้เป็นอันมาก โดยมี Pierre Nepveu เป็นผู้ควบคุมดูแลการก่อสร้าง ในปี ค.ศ. 1913 มาร์แซล แรมงเสนอว่า เลโอนาร์โด ดา วินชี ผู้เป็นแขกของพระเจ้าฟร็องซัวที่ Clos Lucé ไม่ไกลจากอ็องบวซเป็นผู้มีส่วนในการออกแบบ ที่สะท้อนให้เห็นในแผนสำหรับวังโรโมรองแตงที่ดา วินชีเตรียมสำหรับพระราชมารดาของพระเจ้าฟร็องซัว และความสนใจในการออกแบบลักษณะการก่อสร้างแบบช็องบอร์ และบันไดกลางที่เป็นบันไดเวียนสองวงซ้อน แต่ข้อเสนอนี้ก็ยังไม่เป็นที่เห็นพ้องกันโดยทั่วไป เมื่อสร้างใกล้เสร็จ พระเจ้าฟร็องซัวก็ทรงเป็นเจ้าภาพจัดงานเพื่อแสดงความโอ่อ่าของพระราชวัง ต่อคู่อริเก่าสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระราชวังช็องบอร์
| ด ค กพระราชฐานในฝรั่งเศส |
| --- | --- | --- |
|  พระราชวังแวร์ซาย (รวมทั้งพระราชวังกร็องทรียานงและพระราชวังเปอตีทรียานง)  |  พระราชวังแวร์ซาย (รวมทั้งพระราชวังกร็องทรียานงและพระราชวังเปอตีทรียานง)  |  |
|  ปารีส พระราชวังซีเต พระราชวังลูฟวร์ พระราชวังหลวง พระราชวังตุยเลอรี พระราชวังลุกซ็องบูร์ พระราชวังลามุแอ็ต  |  ปารีส พระราชวังซีเต พระราชวังลูฟวร์ พระราชวังหลวง พระราชวังตุยเลอรี พระราชวังลุกซ็องบูร์ พระราชวังลามุแอ็ต  |  |
|  นอกปารีส พระราชวังมาร์ลี พระราชวังเมอดง พระราชวังบลัว พระราชวังช็องบอร์ พระราชวังชัวซี พระราชวังกงเปียญ พระราชวังฟงแตนโบล พระราชวังแซ็ง-กลู พระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล พระราชวังอ็องบวซ  |  นอกปารีส พระราชวังมาร์ลี พระราชวังเมอดง พระราชวังบลัว พระราชวังช็องบอร์ พระราชวังชัวซี พระราชวังกงเปียญ พระราชวังฟงแตนโบล พระราชวังแซ็ง-กลู พระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล พระราชวังอ็องบวซ  |  |
| ด ค กปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์ |
| --- | --- | --- |
|  อ็องบวซ  อ็องเฌ  อาแซ-เลอ-รีโด  บลัว  บูร์เดแซียร์  ช็องบอร์  โชมง  เชอนงโซ  ชาโตเดิง  เชอแวร์นี  ล็องแฌ  ล็อช  เมอนาร์  มงซอโร  แปลซี-บูเร  เลอรีโว  โซมูร์  ซูว์ลี  ตาลซี  ทรูแซ  อูว์เซ  วาล็องแซ  วีล็องดรี  |  อ็องบวซ  อ็องเฌ  อาแซ-เลอ-รีโด  บลัว  บูร์เดแซียร์  ช็องบอร์  โชมง  เชอนงโซ  ชาโตเดิง  เชอแวร์นี  ล็องแฌ  ล็อช  เมอนาร์  มงซอโร  แปลซี-บูเร  เลอรีโว  โซมูร์  ซูว์ลี  ตาลซี  ทรูแซ  อูว์เซ  วาล็องแซ  วีล็องดรี  |  |
พระราชวังบลัว

| พระราชวังบลัว Château de Blois |
| --- | --- |
ลานด้านหน้าพระราชวังบลัว
ประเภท: วัง
พื้นที่: บลัว, ลัวเรแชร์, ฝรั่งเศส
พระราชวังบลัว (ฝรั่งเศส: Château de Blois) เป็นวังที่ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำลัวร์ในเมืองบลัวในจังหวัดลัวเรแชร์ ประเทศฝรั่งเศส พระราชวังบลัวเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสหลายพระองค์ที่รวมทั้งพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 และเป็นสถานที่ที่นักบุญโยนออฟอาร์คเดินทางไปรับพรจากอาร์ชบิชอปแห่งแร็งส์ในปี ค.ศ. 1429 ก่อนที่จะนำทัพไปขับไล่ฝ่ายอังกฤษที่ล้อมเมืองออร์เลอ็องอยู่ ระหว่างปี ค.ศ. 1618 ถึง ค.ศ. 1619 พระราชวังบลัวใช้เป็นที่ประทับกักกันสมเด็จพระราชินีมารี เดอ เมดีซิส หลังจากที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 พระราชโอรสทรงทำการปฏิวัติโค่นอำนาจการเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของพระองค์
ตัวพระราชวังที่ตั้งอยู่กลางเมืองบลัวประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างหลายหลังที่สร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 17 รอบลานกลาง องค์ประกอบที่สำคัญที่สุดที่เป็นที่รู้จักกันทางสถาปัตยกรรมคือบันไดเวียนหลักที่ปีกพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1