stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เคาะบัรวาฮิด
ประเภทต่างๆของเคาะบัรวาฮิด > เคาะบัรมุสตะฟีฎ مستفیض

เคาะบัรมุสตะฟีฎ คือฮะดีษหนึ่งซึ่งมีสายรายงานสามสายรายงานหรือมากกว่านั้น แต่ไม่ถึงระดับตะวาตุร และไม่อาจนำมาซึ่งความมั่นใจและความเชื่อมั่นได้ นักอุซูลียูนบางท่านได้จัดให้เคาะบัรมุสตะฟีฎอยู่ในฮะดีษประเภทที่สาม รองจากเคาะบัรมุตะวาตีร และเคาะบัรวาฮิด แต่โดยส่วนมากแล้วถือว่าเป็นประเภทหนึ่งของเคาบัรวาฮิด
ประเภทต่างๆของเคาะบัรวาฮิด > เคาะบัรศอเฮี๊ยะห์

เคาะบัรศอเฮี๊ยะห์ คือฮะดีษซึ่งผู้รายงานตั้งแต่ผู้บอกกล่าวจนถึงผู้บันทึก เป็นบุคคลที่มีสติสัมปชัญญะ , บรรลุนิติภาวะ , เป็นมุสลิม , มีความยุติธรม และบรรดาผู้รู้ของศาสนาอิสลามต่างรับรองถึงความถูกต้อง และซื่อสัตย์ของพวกเขา
ประเภทต่างๆของเคาะบัรวาฮิด > เคาะบัรฮะซัน

เคาะบัรฮะซัน คือฮะดีษซึ่งผู้รายงานตั้งแต่ผู้บอกกล่าวจนถึงผู้บันทึก โดยทั้งหมดจะต้องเป็นบุคคลที่มีสติสัมปชัญญะ , บรรลุนิติภาวะ , เป็นมุสลิม และมีความยุติธรรม แต่มีนักรายงานบางคนในหมู่พวกเขายังไม่ถูกรับรองถึงความน่าเชื่อถือของเขา
ประเภทต่างๆของเคาะบัรวาฮิด > เคาะบัรมุวัษษัก

เคาะบัรมุวัษษัก หรือเคาะบัรกอวีย์ ตามหลักอุซูลของชีอะฮ์ เป็นฮะดีษที่บรรดาผู้รายงานจะต้องมีเงื่อนไขครบถ้วนในการบันทึกฮะดีษ โดยไม่จำเป็นจะต้องเป็นซุนนีหรือชีอะฮ์ที่นอกเหนือจากสิบสองอิมาม แต่ทั้งนี้ก็ต้องได้รับการรับรองถึงความถูกต้องจากบรรดานักนิติศาสตาร์ของชีอะฮ์ด้วยเช่นกัน.
ประเภทต่างๆของเคาะบัรวาฮิด > เคาะบัรฎออีฟ

เคาะบัรฎออีฟ คือฮะดีษที่สายรายงานของบรรดาผู้รายงานไม่ถูกระบุไว้อย่างชัดเจน หรือมีบุคคลในสายรายงานที่ไม่ใช่มุสลิม หรือเป็นผู้โกหก หรือมีคุณสมบัติอื่นๆ ไม่พึงประสงค์อยู่ในกระบวนการบันทึกฮะดีษนั้น. หากเคาะบัรฏออีฟนั้นเป็นที่รู้กันก็จะเรียกว่า  “มัชฮูเราะฮ์” และหากเป็นที่ยอมรับของบรรดานักนิติศาสตร์รุ่นก่อน ก็จะเรียกว่า“มักบูละฮ์”.
ฮุจญียัต (ความน่าเชื่อถือ) เคาะบัรวาฮิด

การถกเกี่ยวกับความถูกต้องของเคาะบัรวาฮิดเป็นหนึ่งในประเด็นที่สำคัญที่สุดในอุซูลุลฟิกฮ์ นักนิติศาสตร์ส่วนมากเชื่อว่าหากเคาะบัรวาฮิดมีต้นสายรายงานที่ชัดเจนแข็งแกร่งก็ถือว่าฮะดีษนั้นมีความเป็นฮุจญัต และถือเป็นวาญิบ (จำเป็น) ตามศาสนบัญญัติที่ต้องปฏิบัติตาม. เชคฏูซีอ้างถึงความเป็นเอกฉันท์ถึงความเป็นอุจญีญัตของเคาะบัรวาฮิดขึ้น. ทั้งที่บรรดานักนิติศาสตร์ (ยุคก่อนเชคฏูซีย์)  เช่นอิบนีบัรร็อจ , อะบีย์อัลมะการิม บินซุฮ์เราะฮ์ , อิบนิอิดรีส โดยเฉพาะซัยยิดมุรตะฎอ มีความเห็นต่างเกี่ยวกับความเชื่อนี้ แต่บรรดานักนิติศาสตร์รุ่นหลัง  (เชคตูซีย์) ส่วนใหญ่ต่างยอมรับความเป็นฮุจญัตของเคาะบัรวาฮิด
นักนิติศาสตร์ยุคหลังบางคนไม่ยอมรับความเป็นฮุจญัตของเคาะบัรวาฮิดอย่างเช่นท่าน มุฮัมหมัด ซอดิกีย์ เตะฮ์รอนีย์ ซึ่งมีทัศนะว่า หลักฐานความเป็นฮุจญีญยัตของเคาะบัรวาฮิดนั้นมีความขาดตอนไม่ต่อเนื่อง. ซึ่งเขาเชื่อว่าเคาะบัรวาฮิดทำให้การปฏิบัติตามตกอยู่ในความไม่แน่ใจ (สงสัย) และเมื่อเทียบกับอัลกุรอานแล้วเคาะบัรวาฮิดไม่สามารถปฏิบัติตามได้ (เนื่องจากมีความสงสัยคลุมเคลือ) เพราะอัลอุรอานกล่าวว่า “ولا تقف ما لیس لک به علم” (อะไรก็ตามที่มายังเจ้าซึ่งไม่ใช่การปฏบิบัติ ก็อย่าทำมัน) ด้วยเหตุนี้เมื่ออิงหลักฐานกับอัลกุรอานเคาะบัรวาฮิดถือว่าเป็นสิ่งที่ใช้ไม่ได้ เขากล่าวว่าอิสลามเป็นศาสนาแห่งวิชาการไม่ใช่เป็นศาสนาแห่งความสงสัย.
บรรดานักนิติศาสตร์ชีอะฮ์ เช่นอัลละมะฮ์มุฮัมหมัด ญะวาด ฆอรอวีย์ ก็ไม่เชื่อว่าเคาะบัรวาฮิดเป็นฮุจญัตเช่นกัน เพราะเคาะบัรวาฮิดมีความขัดแย้งกับอัลกุรอาน เช่นในเรื่องบทลงโทษของผู้ที่ออกจากศาสนา หรือการปาก้อนหิน (เพื่อลงโทษ)
บรรดานักนิติศาสตร์ของซุนนีก็ไม่ถือว่าเคาะบัรวาฮิดทำให้เกิดความยะกีนได้เช่นกัน นอกจากกลุ่มฮะนาบิละฮ์. แต่สำหรับกลุ่มซะลาฟียะฮ์ยุคปัจจุบันที่ปฏิบัติตามฮัชวียะฮ์มีทัศนะว่า เคาะบัรวาฮิดนั้นเป็นฮุจญัต แต่บรรดานักนิติศาสตร์ของอัลอัซฮัร เช่นมุฮัมหมัดฆอซซาลีย์ , มุฮัมหมัด ชัลตูต , อะห์มัด ซุบฮีย์ มันศูร และคนอื่นๆ ได้ขัดแย้งอย่างแข็งขันถึงความเป็นอุจญีญัตของเคาะบัรวาฮิด.
เลดี้เยาวราช

| เลดี้เยาวราช |
| --- | --- |
สร้างโดย: บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น
เขียนโดย: ทิพเกสร
กำกับโดย: ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
แสดงนำ: อธิชาติ ชุมนานนท์ เจนี่ อัลภาชน์ ณ ป้อมเพชร ชาตโยดม หิรัณยัษฐิติ
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: วันฟ้าแพ้ใจคน - คณาคำ อภิรดี
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: สองเรา
จำนวนตอน: 14 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: อรุโณชา ภาณุพันธุ์
ความยาวตอน: 1 ชั่วโมง 45 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ออกอากาศ: 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 – 21 มีนาคม พ.ศ. 2548
เลดี้เยาวราช เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนว โรแมนติก-ดราม่า นำแสดงโดย อธิชาติ ชุมนานนท์, เจนี่ อัลภาชน์ ณ ป้อมเพชร, ชาตโยดม หิรัณยัษฐิติ และนักแสดงชั้นนำอื่นๆ อีกมากมาย เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548-21 มีนาคม พ.ศ. 2548 ทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 - 22.05 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดย บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จากบทประพันธ์ของ ทิพเกสร กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธ์ไพบูลย์
รายชื่อนักแสดงนำ

เจนี่ อัลภาชน์ ณ ป้อมเพชร รับบท หยกผกา
อธิชาติ ชุมนานนท์ รับบท อรรณพ
ชาตโยดม หิรัณยัษฐิติ รับบท แจ๊กกี้
จินตหรา สุขพัฒน์ รับบท เค็ง
นิรุตติ์ ศิริจรรยา รับบท กิมฮุย
เดือนเต็ม สาลิตุล รับบท คุณหญิงอัจฉราวดี
เพ็ญพักตร์ ศิริกุล รับบท อัปสรวิไล
นวดี โมกขะเวส รับบท สร้อยสุภางค์
กวินรัฏฐ์ ยศอมรสุนทร รับบท จื้อ
พิมพรรณ จันทะ รับบท ฮวง
พิมพ์ผกา เสียงสมบุญ รับบท อาทิตยา
วสันต์ อุตตมะโยธิน รับบท กุ๊กสมพงศ์
ศิรประภา สุขดำรงค์ รับบท รักร้อย
ชนานา นุตาคม รับบท เอมอร
เกรียงไกร อุณหะนันทน์รับบท เถ้าแก่ลิ้ม
สุเชาว์ พงษ์วิไล  รับบท เขม
เพลงประกอบละคร

เพลง วันฟ้าแพ้ใจคน (เพลงเปิด) - ขับร้องโดย คณาคำ อภิรดี
เพลง สองเรา - ขับร้องโดย
เสน่ห์ หงษ์ทอง

| เสน่ห์ หงษ์ทอง |
| --- | --- |

นายทะเบียนพรรคการเมืองใหม่
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  3 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 สิงหาคม พ.ศ. 2514 (53 ปี) อำเภอสระโบสถ์ จังหวัดลพบุรี ประเทศไทย
ศาสนา: พุทธ
พรรคการเมือง: สังคมประชาธิปไตยไทย
คู่สมรส: สาวิทย์ แก้วหวาน

เสน่ห์ หงษ์ทอง  ผู้ประสานงานศูนย์ประสานงานกรรมกร /เป็นกรรมการบริหารมูลนิธิแรงงานสมศักดิ์ โกศัยสุข / เป็นกรรมการบริหารพรรคสังคมประชาธิปไตยไทย (เดิมการเมืองใหม่) ปฏิบัติหน้าที่นายทะเบียนสมาชิกพรรคฯ
ประวัติ

เสน่ห์ หงษ์ทอง เกิดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2514 ที่อำเภอสระโบสถ์ จังหวัดลพบุรี เป็นลูกคนที่ 5 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 8 คน จบการศึกษาชั้นประถมปีที่ 6 จากโรงเรียนที่บ้านเกิด จากนั้นเดินทางจึงเดินทางเข้าสู่กรุงเทพมหานครเพื่อเรียนต่อการศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) พร้อมกับหางานทำไปด้วย ด้วยการเป็นพนักงานเย็บผ้าในโรงงานแถบลำลูกกา แต่เรียนไม่จบ
ชีวิตส่วนตัวอยู่กินกับนายสาวิทย์ แก้วหวาน ประธานสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจการรถไฟแห่งประเทศไทย (สร.ร.ฟ.ท) มีบุตรด้วยกัน 2 คน ชื่อ ศรัทธาชน และ ศาสตราธรรม มีบ้านพักอยู่ย่านรังสิต
เสน่ห์เริ่มต้นการเป็นนักต่อสู้เพื่อสิทธิแรงงาน ด้วยการเรียกร้องสิทธิให้เพื่อนคนงานหญิงในปี พ.ศ. 2534 ทำให้ถูกเลิกจ้าง  นับแต่นั้นจึงเข้าสู่แวดวงของการต่อสู้เพื่อเรียกร้องสิทธิแรงงานมาโดยตลอด โดยได้ร่วมทำกิจกรรมต่าง ๆ กับองค์การแรงงาน Young Christian Workers ประเทศไทย (ํYCW)   และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจด้วย
ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 เสน่ห์ได้เข้าร่วมในการชุมนุม มีบทบาทเป็นผู้ดำเนินรายการบนเวทีรวมทั้งเป็นผู้นำการชุมนุมในการชุมนุมนอกสถานที่บางครั้ง นอกจากนี้แล้ว ยังเป็นผู้จัดรายการวิทยุรายการ เสียงจากกรรมกร ทางคลื่น F.M. 98.25 MHz ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัคร ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 4 ของพรรคการเมืองใหม่ และปี 2562 ลงสมัครบัญชีรายชื่อลำดับที่ 3 ของพรรคสังคมประชาธิปไตยไทย แต่ยังไม่เคยได้รับเลือกตั้ง
แหล่งข้อมูล

รายการวิทยุ เสียงจากกรรมกร ออนไลน์ เก็บถาวร 2009-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายการคุยนอกรอบ ทาง ASTV : 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
หญิงเหล็กพันธมิตรฯ ปลุก ปชช.ใต้ต้านนักการเมืองเหลือบไร [ลิงก์เสีย]
เจ้าหญิงสุภัทรา

| เจ้าหญิงสุภัทรา Subhadra |
| --- | --- |
การจุติของเทพธิดาโยคมายา
ภาพวาดระหว่างเจ้าชายอรชุน กับเจ้าหญิงสุพัตรา วาดโดย ราชา รวิ วรรมา
ชื่อในอักษรเทวนาครี: सुभद्रा
ส่วนเกี่ยวข้อง: Character in Mahabharata, Yogmaya, Devi
คัมภีร์: มหาภารตะ, ภควัตปุราณะ
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: อรชุน
บุตร - ธิดา: อภิมันยุ
บิดา-มารดา: วาสุเทพ (บิดา) พระนางโรหินี (มารดา)
พี่น้อง: พระกฤษณะ และ พระพลราม
ราชวงศ์: ยาทพ – ราชวงศ์จันทรา
เจ้าหญิงสุภัทรา (อักษรโรมัน: Subhadra, ไอเอเอสที: Subhadrā) เป็นตัวละครสำคัญในวรรณกรรมมหากาพย์ มหาภารตะ และยังปรากฏในพระคัมภีร์ฮินดูโบราณอื่น ๆ ในตำนานระบุว่าพระองค์เป็นพระขนิษฐาของ พระกฤษณะ และ พระพลราม เป็นพระชายาของ อรชุน พระโอรสของพระองค์คือ อภิมันยุ เป็นพระอัยยิกา (ย่า) ของ ปรีกษีต พระองค์เป็นพระธิดาของ วาสุเทพ กับพระนางโรหินี ชายาคนแรกของวาสุเทพ พระองค์เป็นที่รู้จักในฐานะ วีรสตรี และ วีรปัตนิ (ชายาผู้กล้าหาญ) และ วีรมาตา (แม่ผู้กล้าหาญ) เนื่องจากความสัมพันธ์ของเธอกับพระกฤษณะ, อรชุนและ อภิมันยุ ตามลำดับ สุภัทราเป็นหนึ่งในสามเทพที่บูชาในวัดจากันนาถที่ ปุรี คู่กับ พระกฤษณะ (ในฐานะ จากันนาถา) และ พระพลราม (หรือ พลภัทร)
ตำนาน > การวิวาห์

จากมหากาพย์ มหาภารตะ ของฤๅษีวยาสเล่าว่า เมื่อ  อรชุน ต้องเดินป่าเพื่อ แสวงบุญ อรชุนนั้นกลับมีข้อขัดแย้งกับ พี่น้องปาณฑพ เกี่ยวกับเวลาที่จะอยู่ร่วมกับ พระนางเทราปตี เขาได้เดินทางไปเมือง ทวารกา เพื่อไปพบกับ พระกฤษณะ เขาใช้เวลากับพระกฤษณะ ต่อมาเขาเข้าร่วมเทศกาลที่จัดขึ้นที่ภูเขาไรวตะข้างพระกฤษณะ ผู้หญิงชาวยาทพคนอื่น ๆ รวมทั้งองค์หญิงสุภัทราก็มาดูงานนี้เช่นกัน เมื่อได้เห็นเจ้าหญิงสุภัทรา อรชุนตกหลุมรักของเธอและปรารถนาที่จะแต่งงานกับเธอ อรชุนพบกับกฤษณะในเวลากลางคืนเพื่อขอคบหาเจ้าหญิงสุพัตรา และสิ่งที่เขาควรทำ พระกฤษณะแนะนำให้อรชุนลักพาตัวองค์หญิงสุภัทราไป โดยระบุว่า "ในกรณีของกษัตริย์ที่กล้าหาญ การลักพาตัวแบบบังคับจะได้รับการยกย่อง" ดังนั้น อรชุนจึงตกลงที่จะลักพาตัวและหนีไปกับองค์หญิงสุภัทรา โดยในคัมภีร์มหาภารตะไม่ได้เล่าถึงความเห็นเกี่ยวกับความยินยอมขององค์หญิงสุภัทรา
ภายหลังใน ภควัตปุรณะ บรรยายว่า พระพลราม ทรงเลือก ทุรโยธน์ เป็นเจ้าบ่าวให้วิวาห์กับสุภัทรา โดยที่นางไม่ได้ยินยอมพร้อมใจ หลังจากได้ข่าวการลักพาตัวขององค์หญิงสุภัทรา พระพลรามจึงตัดสินใจทำสงครามกับอรชุน พระกฤษณะจึงตัดสินใจว่าเขาจะเป็นคนขับรถศึกให้กับอรชุน อรชุนดำเนินการลักพาตัวองค์หญิงสุภัทรา โดยมีพระกฤษณะช่วยเหลือ หลังจากได้ข่าวว่าอรชุนลักพาตัวองค์หญิงสุภัทรา และเห็นองค์หญิงสุภัทรา ถูกเก็บไว้บนรถม้า พระพลราม และ ยาทพ คนอื่น ๆ ก็โกรธและตัดสินใจที่จะไล่ตามอรชุนเพื่อช่วยองค์หญิงสุภัทรา หลังจากกฤษณะพาหนีสำเร็จก็เสด็จกลับมาก็ได้ห้ามปรามพวกเขา ในที่สุดพระพลรามก็ยินยอมและจัดพิธีสยุมพรให้องค์หญิงสุภัทรากับอรชุนในทวารกา
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

ในละครโทรทัศน์เรื่อง Mahabharat (1988) นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Aloka Mukherjee.
ในละครโทรทัศน์เรื่อง Krishna นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Sonia Kapoor.
ในละครโทรทัศน์เรื่อง Mahabharat (2013) นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Veebha Anand.
ในละครโทรทัศน์เรื่อง RadhaKrishn นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Aanchal Goswami.
ดูเพิ่ม

จิตรางคทะ
อุลูปี
เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
สัญชาติ:  ไทย
เกิด: 26 มกราคม พ.ศ. 2495 (72 ปี)
ส่วนสูง: 5 ft 10 in (1.78 m)
น้ำหนัก: 150 ปอนด์ (68 กิโลกรัม) (68 กก.)
กีฬา
กีฬา: ฟันดาบสากล
ผู้ฝึกสอน: น.อ.ภูมิ หุราพันธ์ ทองหล่อ ไตรรัตน์
เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ (26 มกราคม พ.ศ. 2495 – ) เป็นนักฟันดาบสากลชาวไทย ผู้ซึ่งเข้าแข่งขันทั้งประเภทบุคคลและประเภททีม ในรายการเอเป้ที่โอลิมปิกฤดูร้อน 1976 และเคยดำรงตำแหน่งที่ปรึกษา 11 ของบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน)
ประวัติ

เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ ได้เข้าแข่งขันฟันดาบสากลเอเป้ทั้งในประเภทบุคคลและประเภททีม ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ร่วมกับนักฟันดาบสากลทีมชาติไทย ซึ่งได้แก่ ทวีวัฒน์ หุราพันธ์ และ สุทธิพงษ์ สันติเทวกุล
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2550 เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ ซึ่งดำรงตำแหน่งรองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ (สายงานอำนวยการ) ได้เป็นหนึ่งในผู้ทำการสมัครชิงตำแหน่งกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) โดยทางเว็บไซต์สยามธุรกิจ กล่าวถึงเขาว่า เป็นผู้มีความใจเย็น สุขุมรอบคอม มีวิสัยทัศน์ รวมถึงเป็นนายกสโมสรการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทยมา 2 สมัย
ส่วนในปี พ.ศ. 2552 เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ ได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคณะทำงานในการศึกษาแนวทางการฟื้นฟูให้แก่ท่าอากาศยานไทย เนื่องจากความไม่สงบทางการเมือง และเดือนตุลาคม ของปีเดียวกันนี้ เขาได้มีส่วนต่อการวางแผนดำเนินงานในส่วนภูมิภาคให้แก่บริษัท ใน พ.ศ. 2553 เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ ได้ทำหน้าที่เป็นตัวแทนจากท่าอากาศยานไทย โดยเป็นประธานในการพิจารณาเจรจาต่อยูเอชกรุ๊ป เพื่อขอปรับแก้สัญญาว่าจ้าง ที่ซึ่งเขาได้ลาออกจากตำแหน่งกรรมการโรงแรมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ เกษียณอายุราชการใน พ.ศ. 2555 โดยมีงาน​เลี้ยง​เกษียณอายุราช​การ​ที่จังหวัดเชียงใหม่ ตำแหน่งสุดท้ายที่เขาดำรงก่อนเกษียณคือ ที่ปรึกษาระดับ 11 ซึ่งมี ม.ล.ปนัดดา ดิศกุล ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่เป็นประธาน
แหล่งข้อมูลอื่น

กีฬาและสถิติ - Welcome to Olympic Committee Of Thailand เก็บถาวร 2012-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คาดเที่ยวบินตปท.สู่เชียงใหม่กลับมาคึกคักช่วงไฮซีซั่น เก็บถาวร 2013-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพนักดาบไทยที่อิหร่านเมื่อ 35 ปีมาแล้ว
คณะผู้บริหาร ทอท.[ลิงก์เสีย]
เชน เฟอร์กัสสัน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เฟอร์กัสสันกับเบอร์มิงแฮมซิตีในช่วงก่อนเปิดฤดูกาล 2013
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เชน เควิน เฟอร์กัสสัน
วันเกิด:   (1991-07-12) 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 (33 ปี)
สถานที่เกิด:  แดร์รี ไอร์แลนด์เหนือ
ส่วนสูง:  5 ft 10 in (1.78 m)
ตำแหน่ง:  แบ็กซ้าย / ปีกซ้าย
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  มิลล์วอลล์
หมายเลข:  11
สโมสรเยาวชน
2001–2007:  ไมเดนซิตี
2007–2009:  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2009–2016 |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  23 |  (0) |
| 2013 |  → เบอร์มิงแฮมซิตี (ยืม) |  11 |  (1) |
| 2013–2014 |  → เบอร์มิงแฮมซิตี (ยืม) |  18 |  (0) |
| 2015 |  → เรนเจอส์ (ยืม) |  0 |  (0) |
| 2015–2016 |  → มิลล์วอลล์ (ยืม) |  25 |  (2) |
| 2016– |  มิลล์วอลล์ |  134 |  (5) |
ทีมชาติ‡
| 2007–2008 |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี |  8 |  (0) |
| 2008–2009 |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี |  16 |  (3) |
| 2008–2012 |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  11 |  (0) |
| 2009 |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ บี |  1 |  (0) |
| 2009– |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ |  39 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 12:50, 28 มีนาคม 2020 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 07:14, 25 พฤษภาคม 2019 (UTC)
เชน เควิน เฟอร์กัสสัน (เกิดวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวไอร์แลนด์เหนือผู้เล่นในตำแหน่งแบ็กซ้ายหรือปีกซ้ายให้กับมิลล์วอลล์ในแชมเปียนชิป และทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์ ก่อนหน้านี้เขาเคยเล่นให้นิวคาสเซิลยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก ซึ่งเขาเคยถูกปล่อยยืมตัวให้กับเบอร์มิงแฮมซิตีและเรนเจอส์
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2009 | 1 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2012 | 5 | 1 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2013 | 7 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2014 | 5 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2015 | 4 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2016 | 8 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2017 | 4 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2018 | 3 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2019 | 2 | 0 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 39 | 1 |
สถิติอาชีพ > ประตูในนามทีมชาติ

| ลำดับ | วันที่ | สนาม | นัดที่ | คู่แข่ง | ประตู | ผล | รายการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 15 สิงหาคม 2012 | วินด์ซอร์ปาร์ก เบลฟาสต์ ไอร์แลนด์เหนือ | 4 |  ฟินแลนด์ | 1–0 | 3–3 | กระชับมิตร |
เกียรติประวัติ

มิลล์วอลล์
อีเอฟแอลลีกวัน เพลย์ออฟ: 2017
แหล่งข้อมูลอื่น

Shane Ferguson profile เก็บถาวร 2012-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Irish Football Association
สถิติของ เชน เฟอร์กัสสัน ที่ Soccerbase
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์ – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 มักกัฟเวิร์น  2 มักล็อกลิน  3 เฟอร์กัสสัน  4 มักออลีย์  5 จ. เอฟวันส์  6 แบร์ด  7 มักกินน์  8 เดวิส (c)  9 กริกก์  10 แลฟเฟอร์ตี  11 วอชิงตัน  12 แคร์รอลล์  13 ค. เอฟวันส์  14 แดลลัส  15 มักคัลลัก  16 นอร์วุด  17 มักแนร์  18 ฮิวส์  19 วอร์ด  20 แคทคาร์ต  21 มาเกนนิส  22 ฮอดสัน  23 แมนนัส  ผู้ฝึกสอน: โอนีลล์  |  1 มักกัฟเวิร์น  2 มักล็อกลิน  3 เฟอร์กัสสัน  4 มักออลีย์  5 จ. เอฟวันส์  6 แบร์ด  7 มักกินน์  8 เดวิส (c)  9 กริกก์  10 แลฟเฟอร์ตี  11 วอชิงตัน  12 แคร์รอลล์  13 ค. เอฟวันส์  14 แดลลัส  15 มักคัลลัก  16 นอร์วุด  17 มักแนร์  18 ฮิวส์  19 วอร์ด  20 แคทคาร์ต  21 มาเกนนิส  22 ฮอดสัน  23 แมนนัส  ผู้ฝึกสอน: โอนีลล์  |  |
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลมิลล์วอลล์  |
| --- | --- |
 1 Fielding  3 M. Wallace  4 Hutchinson  5 Cooper  6 Williams  7 J. Wallace  8 Thompson  9 Bradshaw  10 Smith  11 เฟอร์กัสสัน  12 Romeo  14 Steele  15 เพียร์ซ (c)  16 Molumby  17 Brown  18 Leonard  19 Woods  21 Mahoney  22 O'Brien  23 Böðvarsson  24 McNamara  26 Skalák  33 Białkowski  42 Mitchell  — Bennett  ผู้จัดการ: โรเว็ตต์
อู่ เหลียนเต๋อ

| นายแพทย์ อู่ เหลียนเต๋อ MA, MD Cantab> , LLD |
| --- | --- |
伍連德
อู่ เหลียนเต๋อใน ค.ศ. 1935
เกิด: 10 มีนาคม ค.ศ. 1879(1879-03-10) ปีนัง สเตรดเซ็ตเทิลเมนต์
เสียชีวิต: 21 มกราคม ค.ศ. 1960(1960-01-21) (80 ปี) ปีนัง สหพันธรัฐมาลายา
สัญชาติ: มาลายา
ชื่ออื่น: โก้ หลีน ตัก, อึ๋ง หลี่น ตัก
การศึกษา: วิทยาลัยเอมมานูเอล มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
อาชีพ: แพทย์, นักวิจัย, นักเขียนภาพ
ปีปฏิบัติงาน: 1903–1959
มีชื่อเสียงจาก: งานในกาฬโรคระบาดในแมนจูเรีย ค.ศ. 1910–11
ผลงานเด่น: Plague Fighter: The Autobiography of a Modern Chinese Physician
อู่ เหลียนเต๋อ (จีน: 伍連德; Wu Lien-teh หรือ Wu Lian De; 10 มีนาคม 1879 – 21 มกราคม 1960) หรือรู้จักในชื่อ โก้ หลีน ตัก (Goh Lean Tuck) ในภาษาหมิ่น และ อึ๋ง หลี่น ตัก (Ng Leen Tuck) ในภาษากวางตุ้ง เป็นแพทย์ชาวมลายูผู้เป็นที่รู้จักจากบทบาทในการสาธารณสุข โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างกาฬโรคระบาดในแมนจูเรียเมื่อปี 1910–11
อู่เป็นนักเรียนแพทย์เชื้อสายจีนคนแรกที่ได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และเป็นชาวมลายูคนแรกที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในปี 1935
ชีวิตและการศึกษา

อู่เกิดที่เมืองปีนัง อาณานิคมของสหราชอาณาจักรในแหลมมลายู บิดาเป็นชาวจีนอพยพจากไถชาน มีอาชีพเป็นช่างทอง มารดามีเชื้อสายฮักการุ่นที่สอง อู่มีพี่น้องเป็นผู้ชายสี่คนและผู้หญิงหกคน อู่เข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนปีนังฟรีสกูล
อู่เข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยเอมมานูเอล มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในปี 1896 หลังเขาได้รับทุนการศึกษาของพระบรมราชินีนาถสำหรับอาณานิคมอังกฤษที่มลายูและสิงคโปร์ เขามีชีวิตที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในรั่วมหาวิทยาลัย โดยได้รับรางวัลและทุนการศึกษาจำนวนมาก เขาศึกษาระดับชั้นคลินิกที่โรงพยาบาลเซนต์แมรี ลอนดอน จากนั้นเขาศึกษาต่อที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์เขตร้อนลิเวอร์พูล, สถาบันพาสเตอร์, มหาวิทยาลัยฮอลล์ และวิทยาลัยเซลังกอร์
อู่เดินทางกลับมาที่อาณนิคมมลายูในปี 1903 ไม่นานหลังจากนั้นได้สมรสกับ รูธ ชู่เชียง หวง (Ruth Shu-chiung Huang) ผู้ซึ่งพี่/น้องสาวของเธอสมรสกับ ลิ้ม บุน เกง แพทย์ผู้สนับสนุนการปฏิรูปสังคมและการศึกษาในสิงคโปร์ในเวลาต่อมา ทั้งคู่เป็นธิดาของหว่อง ไน สยง ผู้นำปฏิวัติจีนและนักการศึกษาที่ย้ายมาอยู่ในบริเวณนี้ในราวปี 1901
อู่และครอบครัวเดินทางกลับไปจีนในปี 1907 ที่ซึ่งขณะเขาอยู่ในประเทศจีน ภรรยาและบุตรสองในสามคนของเขาเสียชีวิตที่นั่น ต่อมาอู่ได้สมรสใหม่และมีบุตรธิดารวมสี่คน
อู่ถูกคุมขังระหว่างการบุกครองแมนจูเรียของญี่ปุ่นในเดือนพฤศจิกายน 1931 ด้วยข้อหาต้องสงสัยเป็นสายลับให้แก่ทางการจีน
ในปี 1937 ระหว่างที่จีนส่วนใหญ่ถูกปกครองโดยญี่ปุ่นและการถดถอยของกลุ่มชาตินิยม อู่ถูกบีบบังคับให้หนีและกลับไปยังมลายู โดยไปอยู่อาศัยที่อิเปาะห์ ทั้งที่อยู่อาศัยและตำราการแพทย์จีนโบราณของเขาถูกเผาทำลาย ในปี 1943 อู่ถูกกลุ่มต่อสู้ซ้ายจัดชาวมลายูจับเพื่อเรียกค่าไถ่ และเกือบถูกต้องโทษประหารชีวิตด้วยข้อหาสนับสนุนนักสู้ต่อต้านอำนาจจักรวรรดิญี่ปุ่นหลังเขายอมจ่ายค่าไถ่ให้แก่กลุ่มต่อสู้ดังกล่าว แต่เขารอดมาได้หลังเขาได้ช่วยรักษาเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นไว้
การทำงาน

ในเดือนกันยายน 1903 อู่เข้าร่วมสถาบันวิจัยการแพทย์ในกัวลาลัมเปอร์ในฐานะนักเรียนวิจัยคนแรกของสถาบัน อู่ใช้ชีวิตช่วงต้นในวิชาชีพวิจัยของเขาในการศึกษาโรคเหน็บชาและหนอนตัวกลม ก่อนที่จะเริ่มเปิดคลินิกรักษาเอกชนในปลายปี 1904 ที่เมืองปีนัง
การทำงาน > ฝิ่น

อู่เป็นหนึ่งในบุคคลที่วิพากษ์วิจารณ์ปัญหาสังคมคนสำคัญในขณะนั้น ในช่วงต้นทศวรรษ 1900s เขาเป็นเพื่อกับ Lim Boon Keng และ Song Ong Siang ผู้มีส่วนในการปฏิรูปสังคมพลเรือนสิงคโปร์ เขาเข้าร่วมกับทั้งสองคนในฐานะบรรณาธิการของ The Straits Chinese Magazine และได้จัดตั้งสมาคมต่อต้านฝิ่นร่วมกับเพื่อน ๆ ขึ้นในปีนัง และจัดงานเสวนาระดับชาติเรื่องการต่อต้านฝิ่นในปี 1906 มีผู้เข้าร่วมราว 3000 คน
อู่เริ่มทำงานให้แก่รัฐบาลจีนในปี 1907 และได้รับตำแหน่งเป็นรองผู้กำกับวิทยาลัยแพทยศาสตร์กองทัพที่เทียนจินในปี 1908
การเสียชีวิตและการเชิดชูเกียรติ

อู่ประกอบวิชาชีพแพทย์จนเขาเสียชีวิตด้วยวัย 80 ปี ที่ซึ่งไม่นานก่อนหน้า เขาพึ่งซื้อบ้านหลังใหม่ในปีนังเพื่อใช้ชีวิตหลังเกษียณและพึ่งเขียนอัตชีวประวัติความยาว 667 หน้าของเขาเสร็จสมบูรณ์ในชื่อ Plague Fighter, the Autobiography of a Modern Chinese Physician ระหว่างเริ่มต้นเกิดโรคระบาดปอดบวม ในมันจูเรียและมองโกเลีย มีผู้เสียชีวิตกว่า 60,000 ราย ในวันที่ 21 มกราคม 1960 เขาเสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดสมองขณะอยู่ในบ้านพักของเขาที่ปีนัง
อู่มอบชุดหนังสือสะสมของเขารวมกว่า 20,000 เล่ม ให้แก่มหาวิทยาลัยหนานหยาง ที่ซึ่งต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์
ในปี 2015 มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ฮาร์บินได้เปิดสถาบันอู่ เหลียนเต๋อ ซึ่งตั้งชื่อเพื่อระลึกถึงเขา ในปี 2019 The Lancet เริ่มให้รางวัลประจำปี วคลีย์-อู่ เหลียนเต๋อ (Wakley-Wu Lien Teh Prize) โดยตั้งชื่อเป็นเกียรติแด่อู่และ ธอมัส วคลีย์
ในระหว่างการระบาดทั่วของโควิด-19 ได้มีการหยิบยกเรื่องราวของอู่มาเล่าขาน และมีการถกเถียงถึงความสำคัญของเขาต่อวงการระบาดวิทยาที่นำมาใช้ในการรับมือกับโรคโควิด-19
บทอ่านเพิ่มเติม

Wu Lien-Teh, 1959. Plague Fighter: The Autobiography of a Modern Chinese Physician. Cambridge. (Reprint: Areca Books. 2014)
Yang, S. 1988.  Dr. Wu Lien-teh and the national maritime quarantine service of China in 1930s. Zhonghua Yi Shi Za Zhi 18:29-32.
Wu Yu-Lin. 1995. Memories of Dr. Wu Lien-Teh: Plague Fighter. World Scientific Pub Co Inc.
Flohr, Carsten. 1996. The plague fighter: Wu Lien-teh and the beginning of the Chinese public health system. Annals of Science 53:361-80
Gamsa, Mark. 2006. The Epidemic of Pneumonic Plague in Manchuria 1910–1911. Past & Present 190:147-183
Lewis H. Mates, ‘Lien-Teh, Wu’, in Douglas Davies with Lewis H. Mates (eds), Encyclopedia of Cremation (Ashgate, 2005): 300–301. Lien-Teh, Wu
Penang Free School archive PFS Online
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
เส้นขนานที่ 42 องศาใต้

เส้นขนานที่ 42 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 42 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
รอบโลก

เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 42° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
| พิกัด | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 42°0′S 0°0′E﻿ / ﻿42.000°S 0.000°E﻿ / -42.000; 0.000﻿ (Prime Meridian) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
| 42°0′S 20°0′E﻿ / ﻿42.000°S 20.000°E﻿ / -42.000; 20.000﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 42°0′S 145°13′E﻿ / ﻿42.000°S 145.217°E﻿ / -42.000; 145.217﻿ (Australia) |  ออสเตรเลีย |  |
| 42°0′S 148°17′E﻿ / ﻿42.000°S 148.283°E﻿ / -42.000; 148.283﻿ (Pacific Ocean) | มหาสมุทรแปซิฟิก | ทะเลแทสมัน |
| 42°0′S 171°23′E﻿ / ﻿42.000°S 171.383°E﻿ / -42.000; 171.383﻿ (New Zealand) |  นิวซีแลนด์ |  |
| 42°0′S 174°0′E﻿ / ﻿42.000°S 174.000°E﻿ / -42.000; 174.000﻿ (Pacific Ocean) | มหาสมุทรแปซิฟิก |  |
| 42°0′S 74°3′W﻿ / ﻿42.000°S 74.050°W﻿ / -42.000; -74.050﻿ (Chile) |  ชิลี |  |
| 42°0′S 73°30′W﻿ / ﻿42.000°S 73.500°W﻿ / -42.000; -73.500﻿ (Gulf of Ancud) | Gulf of Ancud |  |
| 42°0′S 72°44′W﻿ / ﻿42.000°S 72.733°W﻿ / -42.000; -72.733﻿ (Chile) |  ชิลี |  |
| 42°0′S 71°46′W﻿ / ﻿42.000°S 71.767°W﻿ / -42.000; -71.767﻿ (Argentina) |  อาร์เจนตินา |  |
| 42°0′S 65°4′W﻿ / ﻿42.000°S 65.067°W﻿ / -42.000; -65.067﻿ (Atlantic Ocean) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
ดูเพิ่ม

เส้นขนานที่ 41 องศาใต้
เส้นขนานที่ 43 องศาใต้
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
เส้นขนานที่ 43 องศาใต้

เส้นขนานที่ 43 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 43 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก, มหาสมุทรอินเดีย, ออสตราเลเซีย, มหาสมุทรแปซิฟิก และ ทวีปอเมริกาใต้