stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อุราฮาร่า คิสึเกะ
บทบาท > ภาค โลกมนุษย์

คิสึเกะขายของให้ลูเคีย คือ ลูกวิญญาณเทียมหรือโซลแคนดี้ แต่ที่ซื้อกลับมากลายเป็นมอดโซลซึ่งห้ามผลิต คิสึเกะจึงจะเอาไปทำลาย แต่ลูเคีย(อิจิโกะเป็นคนยัดใส่ต่างหากเพราะบอกว่ายังด่าที่นายเอาร่างฉันไปใช้โดยพลการและถามลูเคียว่าต้องอยู่ในร่างมนุษย์เท่านั้นหรือลูเคียตอบว่าไม่แน่ใจพออิจิโกะหันไปเห็นตุ๊กตาหมีที่กองขยะเลยเอามาแล้วเอายายัดใส่และตั้งชื่อว่าคอน )สงสารจึงเอาไปใส่ตุ๊กตายัดนุ่น แล้วคิสึเกะก็ปรากฏอีกครั้งตอนที่ดอน คันออนจิปรากฏตัว แต่ตอนนี้คิสึเกะไม่ช่วยอะไรเพราะอุรุรุอยากดูคันออนจิจึงพามาดู  แล้วคิสึเกะก็ปรากฏอีกครั้ง ที่สถานที่ที่ฮอลโลว์มารุมอิจิโกะ ซึ่งคราวนี้คิสึเกะอยู่เฉยๆ แต่ให้พวกจินตะสู้กับฮอลโลว์แทน  แล้วก็มาอีก ซึ่งมาช่วยถอดร่างอิจิโกะให้เป็นยมทูตไปชิงตัวลูเคียมา    และอีกครั้งก็มากางร่มให้อิจิโกะที่ลงไปนอนกับพื้น แล้วพาไปฝึกบททดสอบสุดโฉดเพื่อเรียกพลังยมทูตคืนมา รอบแรก ให้สู้กับอุรุรุที่พลังสูงม๊ากมากแต่ก็ชนะได้  รอบสอง ให้ชิงพลังยมทูตมา ซึ่งอิจิโกะได้พบซันเงสึ ส่วนรอบสาม คิสึเกะลงมือต่อสู้กับอิจิโกะแต่อิจิโกะก็ผ่านได้  แล้วคิสึเกะก็สร้างประตูเซ็นไกมอนให้พวกอิจิโกะเข้าไปแล้วคิสึเกะก็จบบทบาทโลกที่ตรงนั้น และได้ออกมารับพวกอิจิโกะ หลังจากที่ได้กลับมาจากโซลโซไซตี้แล้ว
บทบาท > ภาคเบาท์

อุราฮาระได้สร้างตัวเซนเซอร์ตรวจจับหาเบาท์ขึ้นมา และให้ไปอยู่ในกายหยาบที่สร้างขึ้น (เป็นลูกแก้ววิญญาณ ตอนหลังอยู่ในตุ๊กตาแทน มี 3 ตัว) และได้จัดฉากสร้างการฝึกให้กับพวกอิจิโกะ โดยให้ลูกแก้ววิญญาณ (ตัวเซนเซอร์เบาท์) แกล้งเป็นตัวร้าย ตอนหลังเฉลยให้พวกอิจิโกะได้รู้ถึงศัตรูตัวใหม่ที่แฝงเข้ามาในเมืองคาราคุระ และพวกอิจิโกะก็ได้ต่อสู้กับเบาท์จนไปถึงโซลโซไซตี้
บทบาท > ภาค อารันคาร์

คิสึเกะและโยรุอิจิได้มาช่วยอิจิโกะที่โดนฮอลโลว์ครอบงำแล้วถูกยามี่เล่นงานจนแทบสะบักสะบอม  แต่แล้วอุลคิโอร่าเข้ามาช่วยยามี่ไว้จึงพาหนีไปได้ต่อมาได้ช่วยรองหัวหน้ารันงิคุจากการถูกลูปีโจมตีและได้ต่อสู้กับ
วอนเดอร์ไวซ์  มัลเจร่าซึ่งเป็นอารันคาระดับเอสปาด้าตัวใหม่
ภาค อดีต

อุราฮาร่า คิสึเกะ เคยเป็นหัวหน้าหน่วยย่อยของหน่วย2 ใต้บังคับบัญชาของชิโฮอิน โยรุอิจิ เขาปรากฏตัวขึ้นด้วยการสู้กับโยรุอิจิ และได้พูดคุยถึงเรื่องการเสนอคิสึเกะให้เป็นหัวหน้าหน่วยจากโยรุอิจิ
ซุยฟงที่ยังเป็นสมาชิกอยู่คัดค้านการเป็นหัวหน้าของคิสึเกะ จึงได้แอบติดตามไปดูพฤติกรรม แต่ก็ถูกโยรุอิจิจับได้และถุกแซวว่าแอบชอบคิสึเกะ ขณะนั้น หน่วยลับก็มาแจ้งข่าวบางอย่าง คิสึเกะรีบออกไปทันทีโดยทิ้งความสงสัยของซุยฟงไว้เบื้องหลัง และได้สัญญากับโยรุอิจิว่าจะกลับมาให้ทันการทดสอบการเป็นหัวหน้าหน่วยที่12
คิสึเกะกับพรรคพวกได้ซุ่มดูบ้านหลังหนึ่งและเตรียมจะบุก ซุยฟงตามมาเพราะต้องการแก้ข้อสงสัย แต่ก่อนจะพูดอะไร คิสึเกะบอกเพียงแค่ว่า ในนั้นเป็นพวกยมทูตที่หนีออกมา และหายตัวเข้าไปในบ้านหลังนั้น ไม่กี่วินาทีถัดมาบ้านก็ระเบิด ซุยฟงที่รีบวิ่งตามมาดูก็พบเพียงคิสึเกะยืนอยู่ท่ามกลางเหล่ายมทูตหลบหนีที่หมอบราบไปแล้ว หลังจากนั้นไม่นาน ณ ที่ประชุมหัวหน้าหน่วย คิสึเกะก็ได้ปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมยาวของหัวหน้าหน่วยที่12 เป็นการยืนยันหลักฐานว่าเขาผ่านการทดสอบจากหัวหน้าหน่วย4คนเป็นที่เรียบร้อยทั้งที่รองหัวหน้าคนก่อน ซารุงากิ ฮิโยริ ไม่เห็นด้วย
ภาค ตราตัวแทนยมทูตที่หายไป

อุราฮาระ คิสึเกะ ได้เป็นขอให้ทุกหัวหน้าหน่วย มอบพลังใส่ดาบฟันวิญญานที่ อุราฮาระทำขึ้นมา ดาบนั้นใช้เอาไว้ ทำให้พลังยมทูตของ คุโรซากิ อิจิโกะ นั้นกลับคืนมา โดยอุราฮาระ คิสสึเกะ ร่วมมือกับ คุโรซากิ อิชชิน ซึ่งเป็นพ่อของ คุโรซากิ อิจิโกะ
ภาค ศึกสงครามล้างเลือดพันปี (ภาคสุดท้าย)

อุราฮาระ คิสสึเกะ ได้ไป ฮูเอโค มุนโด้ พร้อมกลับ คุโรซากิ อิจิโกะ เพราะได้รับ ข่าวจาก เนล ว่า ที่ ฮูเอโค มุนโด้ กำลังได้รับอันตราย อุราฮาระ คิสึเกะ จึงไปด้วยกับ คุโรซากิ อิจิโกะ
และได้ปิดชีวิต ควินซี่ 
ภายหลังจากการกลับมา นั่น อุราฮาระ คิสึเกะ ก็ได้ส่ง คุโรซากิ อิจิโกะไปที่ โซลโซไซตี้ โดยบอกว่า ตน จะตามไปทีหลัง และหลังจากนั้น ควินซี่ที่ อยู่กับตนยังไม่ตาย แต่ควินซี่นั่นก็ต้องถูก
ฆ่าอีกครั้งโดย กริมจอว์ แจ็คเกอร์แจ็ค ในตอนที่ย้อนอดีตไปยังเหตุการณ์ที่ คุโรซากิ มาซากิ ได้เข้าไปช่วย ชิบะ อิชชิน และได้รับบาดเจ็บมา อุราฮาระ คิสึเกะ
ได้เสนอเข้าช่วย คุโรซากิ มาซากิ
ดาบฟันวิญญาณ

ลักษณะ : เป็นไม้เท้า หากดึงออกมาจะเป็นดาบอยู่ข้างใน ลักษณะของไม้เท้าเป็นไม้สีน้ำตาลออกเหลือง
ดาบฟันวิญญาณ > ขั้นต้น (ชิไค)

ชื่อ : เบนิฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 紅姫; โรมาจิ: Benihime; ทับศัพท์: เจ้าหญิงโลหิต)
คำปลดปล่อย :  จงร่ำร้อง (ญี่ปุ่น: 泣け; โรมาจิ: nake)
ลักษณะ :เป็นดาบตรง ตรงส่วนที่งอเหมือนไม้เท้าจะเปลื่ยนแบบไป ตัวดาบกับด้ามดาบติดกันโดยไร้กรั่นดาบ(เพราะกรั่นแบนเรียบติดใบดาบ)แต่บริเวณดังกล่าวมีเชือกสีแดงผูกโบว์ด้านนึง อีกด้านมีระย้าโซ่(รูปแบบโซ่สามเหลี่ยม)ห้อยออกมา ด้ามดาบมีไหมญี่ปุ่นทักสีแดงห้อยอยู่
ความสามารถ :
' 

รูปแบบที่ 1 Nake Benihime เป็นท่าโจมตีด้วยพลังแบบเดียวกับซีโร่ของเหล่าอารันคาร์ มีลักษณะคล้ายคลื่นดาบพุ่งออกไป มีเสียงคล้ายจรวดพุ่ง และ ยังไม่เพียงแต่เป็นจรวดพุ่ง ยังเป็นเสี้ยวเหมือน เก็ทสึกะ เท็นโซ อีกด้วย

รูปแบบที่ 2 เป็นการสร้างโล่ ที่มีชื่อว่า "โล่หมอกโลหิต" กางเป็นม่านพลังรูปหกเหลี่ยม มีตัวอักษรบนโล่หมอก สามารถใช้ป้องกันพลังหรือการโจมตีได้

รูปแบบที่ 3 Kirisaki Benihime เป็นท่าโจมตีที่เกิดขึ้นต่อเนื่องหลังจากใช้โล่หมอกโลหิตแล้ว จะเป็นการยิงกระสุนสีเลือดจำนวนมากจากโล่หมอกโลหิต ( คำว่าคิริซากิ หมายถึง การตัดฉีก หรือแยกออก )

รูปแบบที่ 4 Shibari Benihime จะสร้างพลังสีเลือดคล้ายแหออกไปคลุมศัตรูเอาไว้ ทำให้ศัตรูเคลื่อนไหวไม่ได้

รูปแบบที่ 5 Hiasobi Benihime Juujutsunagi เป็นท่าต่อเนื่องจาก Shibari benihime ที่เมื่ออุราฮาร่าปักดาบลงบนแหแล้ว จะเกิดเป็นลูกบอลบรรจุไฟเล็กๆ ผุดขึ้นตามแหนั้น ไปจนทั่วแล้วเกิดระเบิดขนาดมหาศาลในเขตพื้นที่ที่แหนั้นปกคลุมไว้
ดาบฟันวิญญาณ > ขั้นสวัสดิกะ (บังไค)

ชื่อ : คันนงบิรากิ เบนิฮิเมะ อาราตาเมะ 観音開紅姫改メ(การสอบสวนของเจ้าหญิงดอกบัวแดงแห่งประตูอวโลกิเตศวร)
ลักษณะ : ปรากฏเป็นหญิงร่างยักษ์ขนาดใหญ่ มวนผมสีดำ และสวมชุดไหมสีแดง
ความสามารถ : ปรับเปลี่ยนโครงสร้างสิ่งที่ถูกสัมผัสใหม่
เดอะไลอ้อนคิง (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2562)

| เดอะไลอ้อนคิง |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: จอน แฟฟโรว์
บทภาพยนตร์: เจฟฟ์ นาธานสัน
สร้างจาก: เดอะไลอ้อนคิง ของดิสนีย์ โดย ไอรีน เมชชี     โจนาธาน รอเบิตส์     ลินดา วูลเวอร์ตัน
อำนวยการสร้าง:   จอน แฟฟโรว์  เจฟฟรีย์ ซิลเวอร์  คาเรน กิลคริสต์ 
นักแสดงนำ:   ดอนัลด์ โกลเวอร์  เซท โรเกิน  ชูวิเท็ล เอจีโอฟอร์  แอลฟรี วูดาร์ด  บิลลี ไอก์เนอร์  จอห์น กานี  จอห์น โอลิเวอร์  บียอนเซ่ โนวส์-คาร์เตอร์  เจมส์ เอิร์ล โจนส์ 
กำกับภาพ: เคเลบ เดสชาเนล
ตัดต่อ:   มาร์ก ลิวอลซี  แอดัม เกอร์สเทล 
ดนตรีประกอบ: ฮันส์ ซิมเมอร์
บริษัทผู้สร้าง:   วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์  แฟร์วิวเอ็นเตอร์เทนเมนต์  
ผู้จัดจำหน่าย: วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์
วันฉาย:   9 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 (2019-07-09) (ฮอลลีวูด)  19 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 (2019-07-19) (สหรัฐ) 
ความยาว: 118 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 250–260 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 1.663 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เดอะ ไลอ้อน คิง เป็นภาพยนตร์เพลงรูปแบบคอมพิวเตอร์แอนิเมชันอเมริกัน กำกับโดยจอน แฟฟโรว์ และเขียนโดยเจฟฟ์ นาธานสัน ผลิตโดยวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ เป็นการนำภาพยนตร์แอนิเมชัน ปี พ.ศ. 2537 ชื่อเดียวกันนี้มาสร้างใหม่ โดยการสร้างสัจนิยมแบบภาพถ่ายด้วยคอมพิวเตอร์ ให้เสียงโดยดอนัลด์ โกลเวอร์, เซธ โรเกน, ชเว์เตล ออจิโอฟอร์, บิลลี อิชเนอร์, จอห์น โอลิเวอร์, คีแกน ไมเคิล-คีย์, บียอนเซ่ โนวส์-คาร์เทอร์ และ เจมส์ เอิร์ล โจนส์ ภาพยนตร์เข้าฉายในสหรัฐ วันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2019
ตัวละคร

ดอนัลด์ โกลเวอร์ พากย์เสียง ซิมบา
เซท โรเกน พากย์เสียง พุมบา
ชเว์เตล ออจิโอฟอร์ พากย์เสียง สการ์
บิลลี อิชเนอร์ พากย์เสียง ทีโมน
จอห์น โอลิเวอร์ พากย์เสียง ซาซู
จอห์น คานี พากย์เสียง ราฟิกิ
แอลฟรี วูดาร์ด พากย์เสียง ซาราบี
บียอนเซ่ โนวส์-คาร์เทอร์ พากย์เสียง นาลา
เจมส์ เอิร์ล โจนส์ พากย์เสียง มูฟาซา
แหล่งข้อมูลอื่น

เดอะไลอ้อนคิง ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
The Lion King ที่รอตเทนโทเมโทส์
ไบแนนซ์

| --- | --- |

อุตสาหกรรม: cryptocurrency industry 
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2560
ผู้ก่อตั้ง: ฉางเผิง เจ้า ("CZ")
สำนักงานใหญ่: หมู่เกาะเคย์แมน; ประเทศเซเชลส์
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก ยกเว้นสหรัฐ
บุคลากรหลัก: ฉางเผิง เจ้า (CEO)
ผลิตภัณฑ์: กระดานแลกเปลี่ยนคริปโทเคอร์เรนซี, คริปโทเคอร์เรนซี
เว็บไซต์: www.binance.com
ไบแนนซ์ (อังกฤษ: Binance) เป็นกระดานแลกเปลี่ยนคริปโทเคอร์เรนซีที่ใหญ่ที่สุดในโลกตามปริมาณการซื้อขายคริปโทเคอร์เรนซี ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2560 โดยชาวแคนาดาเชื้อสายจีน ฉางเผิง เจ้า ปัจจุบันจดทะเบียนที่หมู่เกาะเคย์แมน ฉางเผิง เจ้า เป็นโปรแกรมเมอร์พัฒนากระดานซื้อขายหลักทรัพย์ และเขาได้พัฒนาไบแนนซ์ โดยเริ่มต้นจากการที่จดทะเบียนในประเทศจีน แต่ภายหลังได้ย้ายออกจากประเทศเนื่องจากการเข้มงวดของรัฐบาลจีน
บริษัทไบแนนซ์ได้มีการพัฒนาโทเคนคริปโทเตอร์เรนซีของตัวเอง 2 โทเคน คือ ไบแนนซ์ (Binance - BNB) เมื่อมิถุนายน 2560 ทำงานบนบล็อกเชนชื่อไบแนนซ์สมาร์ตเชน (Binance Smart Chain - BSC), และไบแนนซ์ยูเอสดี (BUSD) ที่เป็นสเตเบิลคอยน์ ที่ยึดราคาตามสกุลเงินดอลลาร์ใช้สำหรับการแลกเปลี่ยนภายในกระดานแลกเปลี่ยนของไบแนนซ์
ปัจจุบันไบแนนซ์ถูกตรวจสอบโดยกระทรวงยุติธรรมสหรัฐในข้อหาฟอกเงินและหนีภาษี
เอ็ดเวิร์ด ซาอิด

| เอ็ดเวิร์ด ซาอิด |
| --- | --- |
ซาอิดที่สเปน ปี 2002
เกิด: เอ็ดเวิร์ด วาดี ซาอิด 01 พฤศจิกายน ค.ศ. 1935(1935-11-01) เยรูซาเลม, ปาเลสไตน์ในอาณัติ
เสียชีวิต: 24 กันยายน ค.ศ. 2003(2003-09-24) (67 ปี) นครนิวยอร์ก สหรัฐ
การศึกษา:   มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน (BA)  มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (MA, PhD) 
คู่สมรส: Mariam Cortas (สมรส 1970)

ยุค: ปรัชญาในศตวรรษที่ 20
แนวทาง: ปรัชญาตะวันตก
สำนัก:  Continental philosophy  postcolonialism 
แนวคิดเด่น:  Occidentalism  คตินิยมแบบตะวันออก  the Other 
 
เอ็ดเวิร์ด วาดี ซาอิด (อังกฤษ: Edward Wadie Said; 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1935 – 24 กันยายน ค.ศ. 2003) เป็นนักวิชาการ นักวิจารณ์วรรณกรรม และนักรณรงค์ทางการเมืองชาวปาเลสไตน์-อเมริกัน ในฐานะศาสตราจารย์ด้านวรรณคดีที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งการศึกษาลัทธิหลังอาณานิคม ในฐานะนักวิจารณ์วัฒนธรรม ซาอิดเป็นที่รู้จักดีที่สุดจากหนังสือ Orientalism (1978) ซึ่งเป็นงานเขียนพื้นฐานที่วิจารณ์ การแสดงออกทางวัฒนธรรมที่เป็นรากฐานของคตินิยมแบบตะวันออก ซึ่งก็คือวิธีที่โลกตะวันตกมองตะวันออก รูปแบบการวิจารณ์ตัวบทของเขาได้เปลี่ยนแปลงการอภิปรายทางวิชาการของนักวิจัยในทฤษฎีวรรณกรรม การวิจารณ์วรรณกรรม และการศึกษาด้านตะวันออกกลาง
เทศบาลจบามอน

สำหรับเมืองหลัก ดูที่ จบามอน (เมือง)
| เทศบาลจบามอน ក្រុងច្បារមន |
| --- | --- |
เทศบาล

เทศบาลจบามอนที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 11°27′N 104°30′E﻿ / ﻿11.450°N 104.500°E﻿ / 11.450; 104.500
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: กำปงสปือ
เมืองหลัก: จบามอน
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Soeur Soknal
ประชากร (2554)
 • ทั้งหมด: 46,850 คน
เขตเวลา: UTC+07:00 (ICT)
รหัสภูมิศาสตร์: 0502
เทศบาลจบามอน (เขมร: ក្រុងច្បារមន, แปลว่า สวนหม่อน) เป็นเทศบาลระดับอำเภอ (กฺรุง) ตั้งอยู่ในจังหวัดกำปงสปือ ในใจกลางประเทศกัมพูชา โดยมีเมืองจบามอน ซึ่งเป็นเมืองหลักของจังหวัดตั้งอยู่ในเขตเทศบาล
นิรุกติศาสตร์

จบามอน (ច្បារមន) หมายความว่า "สวนลูกหม่อน" ประกอบด้วยคำว่า จบา (ច្បារ) ที่แปลว่า "สวน" และ มอน (មន) ที่แปลว่า "ลูกหม่อน"
การปกครอง

เทศบาลจบามอน แบ่งย่อยออกเป็น 5 แขวง (สังกัด)
แนนซี ดูพรี

| แนนซี ดูพรี |
| --- | --- |
ดูพรีในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติคาบูล ค.ศ. 2012
เกิด: แนนซี แฮตช์ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1927(1927-10-03) คูเปอส์ทาวน์ รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
เสียชีวิต: 10 กันยายน ค.ศ. 2017(2017-09-10) (89 ปี) คาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน
สัญชาติ: อเมริกัน
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยเบอร์นาร์ด (ศศ.บ.) มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย (ศศ.ม.)
อาชีพ: ผู้บริหารวิชาการอาวุโส
คู่สมรส: แอลัน ดี. โวลฟ์ (หย่า) หลุยส์ ดูพรี (ค.ศ. 1966–1989)
แนนซี แฮตช์ ดูพรี (อังกฤษ: Nancy Hatch Dupree; ปาทานและเปอร์เซีย: نانسی هاتچ دوپری; เกิด: 3 ตุลาคม ค.ศ. 1927 – 10 กันยายน ค.ศ. 2017) เป็นผู้อำนวยการศูนย์อัฟกานิสถาน มหาวิทยาลัยคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน และยังเป็นผู้เขียนหนังสือประวัติศาสตร์อัฟกานิสถานจำนวนห้าเล่มช่วงปี ค.ศ. 1962-1970
ประวัติ

แนนซี เกิดเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1927 ในคูเปอส์ทาว์น รัฐนิวยอร์ก สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเบอร์นาร์ด และมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เธอเข้าไปอัฟกานิสถานครั้งแรกในปี ค.ศ. 1962 ในฐานะภริยานักการทูต หลายปีต่อมาเธอจึงพบกับศาสตราจารย์หลุยส์ ดูพรี นักโบราณคดีและนักวิชาการด้านวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อัฟกานิสถานผู้มีชื่อเสียง ทั้งสองรักกันและแต่งงานเมื่อปี ค.ศ. 1966 หลังทั้งสองหย่าร้างกับคู่สมรสเดิม
ทั้งสองและเพื่อนร่วมงานจากสหรัฐอเมริกาทำงานร่วมกันในคาบูลกว่า 15 ปี รวบรวมเอกสารงานเขียนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อัฟกานิสถานมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เดินทางทั่วประเทศเพื่อสำรวจแหล่งโบราณคดีด้วยรถแลนด์โรเวอร์ กระทั่งช่วงสงครามกลางเมืองที่ผ่านมาเธอยังคงทำงานอยู่ที่ศูนย์การเรียนรู้สำหรับผู้ลี้ภัยอัฟกานิสถานในเมืองเปศวาร์ ประเทศปากีสถาน
ในปัจฉิมวัยแนนซีพำนักไปมาระหว่างอัฟกานิสถาน กับบ้านอีกหลังที่รัฐนอร์ทแคโรไลนา
แนนซีเสียชีวิตหลังล้มป่วยมานานที่คาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน สิริอายุ 89 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แนนซี ดูพรี
เจ้าพิริยเทพวงษ์

| เจ้าผู้ครองนครแพร่แห่ง ราชวงศ์แสนซ้าย |
| --- | --- |
*: พระยาแสนซ้าย
*: พระยาเทพวงศ์
*: พระยาอินทวิไชย
: พระยาพิมพิสารราชา
: เจ้าพิริยเทพวงษ์
ด ค ก
น้อยเทพวงษ์ หรืออดีตเจ้าพิริยเทพวงษ์ เป็นเจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นต้นราชตระกูลเทพวงศ์
ราชประวัติ

น้อยเทพวงษ์ ประสูติเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2379 เป็นราชโอรสองค์ที่สี่ในพระยาพิมพิสารราชา เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 26 ประสูติแต่แม่เจ้าธิดาเทวี (ชายาที่ 2) มีเจ้าพี่น้องร่วมเจ้ามารดา 3 องค์ คือ
แม่เจ้าไข
แม่เจ้าเบาะ
แม่เจ้าอินทร์ลงเหลา
น้อยเทพวงษ์ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น "พระยาอุปราชเมืองแพร่" เมื่อวันที่ 13  พฤษภาคม พ.ศ. 2421 ต่อเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2429 พระยาพิมพิสารราชา เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 26 ผู้เป็นเจ้าบิดาถึงแก่พิลาลัย พระยาอุปราชเทพวงษ์ พระยาอุปราชเมืองแพร่ ก็ได้ว่าราชการแทน ต่อเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2433 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เลื่อนยศฐานันดรศักดิ์ พระยาอุปราชเทพวงษ์ พระยาอุปราชเมืองแพร่ ขึ้นเป็น "เจ้าเมืองแพร่" ได้รับพระราชทานราชทินนามตามตำแหน่งยศว่า "พระยาพิริยวิไชย อุดรพิไสยวิผารเดช บรมนฤเบศร์สยามมิศร์ สุจริตภักดี เจ้าเมืองแพร่" ต่อมาเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2443 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เลื่อนยศฐานันดรศักดิ์ พระยาพิริยวิไชยฯ เจ้าเมืองแพร่ ขึ้นเป็น "เจ้านครเมืองแพร่" ได้รับพระราชทานราชทินนามตามตำแหน่งยศว่า .."เจ้าพิริยเทพวงษ์ ดำรงอุดรสถาน ประชานุบาลยุติธรรมสถิตย ผริตบุราธิบดี เจ้านครเมืองแพร่ "..
บั้นปลายชีวิต

ภายหลังเหตุการณ์กบฏเงี้ยวสยามได้ปลดเจ้าพิริยเทพวงษ์ออกจากการเป็นเจ้าผู้ครองนครแพร่ และถอดบรรดาศักดิ์ลงเป็นไพร่ให้เรียกว่า น้อยเทพวงษ์ ท่านได้ลี้ภัยการเมืองไปประทับยังหลวงพระบาง ประเทศลาว  โดยได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าชีวิตวังหน้าแห่งหลวงพระบาง โดยมอบตำแหน่งกำนันบ้านเชียงแมน ซึ่งอยู่ฝั่งตะวันตกตรงข้ามกับเมืองหลวงพระบางให้ท่าน และยกหลานสาวชื่อนางจันหอมให้เป็นชายาเพื่อปรนนิบัติ พร้อมกับบ่าวไพร่ชาวลาว จนกระทั่งถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2455 สิริอายุ 76 ปี ซึ่งมีการรายงานเข้ามายังกรุงเทพฯ ถึงการเสียชีวิตของน้อยเทพวงษ์ ซึ่งทางราชการสยามเพียงแต่รับทราบโดยไม่มีความคิดเห็นใด ๆ
กรณียกิจ

ในด้านการปกครอง ท่านได้ให้ความร่วมมือสนับสนุนรัฐบาลส่วนกลางในการแก้ไขปฏิรูปการปกครองจากระบบหัวเมืองประเทศราชมาเป็นแบบมณฑลเทศาภิบาล ซึ่งนำมาใช้ในเมืองแพร่เมื่อปี พ.ศ. 2439
ในด้านการศึกษา เจ้าพิริยเทพวงษ์ได้ให้การส่งเสริมการศึกษาตามนโยบายของรัฐบาลเพื่อสนองพระบรมราโชบายการจัดตั้งโรงเรียนหนังสือไทยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยเป็นผู้ริเริ่มสร้างโรงเรียนขึ้นและเปิดสอนเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2443 ได้นำความกราบบังคมทูลพระกรุณา ทรงทราบใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทแล้ว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 มีพระราชหฤทัยยินดี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามโรงเรียนนี้ว่า "โรงเรียนเทพวงษ์" ตรงกับวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2443 และปี พ.ศ. 2445 ได้รับการยกฐานะเป็นโรงเรียนสอนหนังสือไทยตัวอย่างตามพระบรมราโชบาย ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ที่ทรงให้จัดตั้งโรงเรียนตัวอย่างขึ้นตามหัวเมืองสำคัญต่างๆ ลงวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 โดยมีชื่อว่า "โรงเรียนตัวอย่างเมืองแพร่ ภายหลังการเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ตรงกับวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2454 พระยานิกรกิตติการ ผู้ว่าราชการจังหวัดแพร่คนที่ 4 ได้ย้ายโรงเรียนมาตั้งตรงข้ามคุ้มเจ้าหลวง (นครแพร่)ในปัจจุบัน ซึ่งได้อาศัยที่ดินของคุ้มเจ้าหลวง (นครแพร่) โดยสร้างอาคารไม้สักและโรงเรียนขึ้นใหม่ มีวัตถุประสงค์จะสร้างเป็นพระบรมราชานุสรณ์แด่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ซึ่งได้รับความร่วมมือร่วมใจจากมหาชนชาวเมืองแพร่ทุกหมู่เหล่าเป็นอย่างดี มีพระยาบุรีรัตน์ คุ้มวงศ์บุรี กรมที่ปรึกษาโรงเรียนตัวอย่างเมืองแพร่ มอบไม้สัก 100 ท่อนในการสร้างอาคารไม้ขึ้น ในกาลต่อมา พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "โรงเรียนพิริยาลัย" เมื่อวันพุธที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2456 เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่เจ้าพิริยเทพวงษ์และเป็นพระบรมราชานุสาวรีย์แห่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 โดยได้รับพระราชทานอนุญาตให้ประดิษฐานพระเกี้ยว พระราชลัญจกรประจำรัชกาลที่ 5 ประดับไว้หน้ามุขอาคารไม้สัก และได้รับป้ายนามโรงเรียนที่มีข้อความว่า "พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นพระบรมราชูปถัมภ์แก่โรงเรียนนี้" ปัจจุบันคือ โรงเรียนพิริยาลัยจังหวัดแพร่ (ปัจจุบันอาคารไม้สักและที่ดินเดิมเป็นสถานที่ตั้งโรงเรียนนารีรัตน์จังหวัดแพร่ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2479)
ในด้านสาธารณะประโยชน์ เจ้าพิริยเทพวงษ์ได้ซ่อมถนนพร้อมทำสะพานข้ามห้วยและลำเหมือง จำนวน 24 แห่ง ทำวยไม้สักทุกๆสะพานเป็นถาวรแน่นหนามั่นคง ซึ่งได้รับพระราชทานชื่อสะพานจากรัชกาลที่ 5 ทั้ง 24 สะพาน
ในด้านพระพุทธศาสนา เจ้าหลวงพิริยเทพวงศ์ ได้บูรณะซ่อมแซมวัดวาอารามต่าง ๆ เช่น วัดหลวงหรือ วัดหลวงสมเด็จ วัดพระนอนจุฑามาศ วัดสวรรคนิเวศน์ วัดมิ่งเมือง (ปัจจุบันคือวัดพระบาทมิ่งเมืองวรวิหาร) และปูชนียสถานที่สำคัญของบ้านเมืองคือ วัดพระธาตุช่อแฮ และเป็นผู้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาให้กับวัดศรีชุม ในปีพ.ศ. 2445
ยุคสมัยของเจ้าพิริยเทพวงศ์ครองเมืองแพร่ อาชีพที่สร้างความมั่งคั่งให้แก่ ผู้ประกอบการคือ การทำป่าไม้ จึงเป็นที่สนใจของบริษัททำไม้ทั้งของชาวไทยและชาวต่างประเทศ รวมทั้งเจ้านายพื้นเมือง ตั้งแต่เจ้าผู้ครองเมืองลงมาถึงเจ้านาย บุตรหลานต่างมีอาชีพในการทำ ป่าไม้ซึ่งได้รับสัมปทานจากรัฐบาลบริษัทต่างประเทศ มีบริษัทบอมเบย์เบอร์ม่าของอังกฤษ และประชาชนในบังคับของอังกฤษ มีชาวพม่าและไทใหญ่หรือเงี้ยวเข้ามาทำกิจการทำไม้ในแพร่ รวมทั้งบริษัทอีสต์เอเชียติกของเดนมาร์กด้วยที่มีสัมปทานในการทำป่าไม้สักในเมืองแพร่
เหตุการณ์กบฏเงี้ยวเมืองแพร่

ในปี พ.ศ. 2445 ได้เกิดกบฏเงี้ยวเมืองแพร่ โดยพวกไทใหญ่หรือเงี้ยวที่ได้เข้ามาอยู่อาศัยในเมืองแพร่ และทำมาหากินในการขุดพลอย ประเภทพลอยไพลินที่ตำบลบ่อแก้ว อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ในปัจจุบัน ได้ทำการก่อจลาจลในเมืองแพร่เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2445 จากเหตุการณ์ครั้งนี้ เจ้าเมืองแพร่ถูกกล่าวหาว่าคบกับพวกเงี้ยว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ ให้ถอดจากยศตำแหน่ง ริบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งหมดคืน แม้จนสุดท้ายแล้วพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจะทรงพิโรธต่อการเรียกร้องความไม่เป็นธรรมของเจ้าหลวงเมืองแพร่อย่างไร พระองค์ก็ทรงออกมาปกป้องว่า เจ้าหลวงพิริยะเทพวงษ์นั้น แม้จะกลับมาชิงบ้านเมืองคืนจริง ก็ไม่ใช่ความคิดของเจ้าหลวงแต่เป็นนโยบายของฝรั่งเศส พระองค์ทรงให้เจ้านายทายาทเจ้าหลวงอยู่อย่างสงบสุขด้วยเจ้านายราชวงศ์จักรีที่ทรงวางใจคือสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ มือขวาของพระองค์นั่นเอง ส่วนเจ้านายที่ถูกคาดโทษพระองค์ก็ให้ทำหน้าที่ปราบโจรผู้ร้ายชดใช้
พระอิสริยยศ

พ.ศ. 2379 - 2421 เจ้าน้อยเทพวงษ์
พ.ศ. 2421 - 2432 พระยาอุปราชนครแพร่
พ.ศ. 2432 - 2443 พระยานครแพร่
พ.ศ. 2443 - 2445 เจ้านครแพร่
พ.ศ. 2445 น้อยเทพวงษ์
สิ่งอันเนื่องนาม

โรงเรียนเทพวงษ์ ปัจจุบันคือโรงเรียนพิริยาลัย จังหวัดแพร่
สะพานเทพวงษ์ เป็นสะพานไม้สักข้ามลำน้ำร่องบ้าในอดีต
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2443 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) ถือเป็นเจ้าผู้ครองนครประเทศราชล้านนาองค์แรกที่ได้รับ
พ.ศ. 2440 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.) ชื่อเดิม จุลสุราภรณ์
พ.ศ. 2444 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.) (ชื่อเดิม จุลวราภรณ์)
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2024 นัดชิงชนะเลิศ

ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2024 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันฟุตบอลเพื่อตัดสินหาผู้ชนะของซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2023–24 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำปีซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ครั้งที่ 40 ระหว่างเรอัลมาดริด และบาร์เซโลนา หรือเรียกการพบกันของทั้งสองทีมว่าเอลกลาซิโกเป็นครั้งที่ 17 โดยแข่งขันเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2024 ณ เคเอสยู สเตเดียม ในรียาด ประเทศซาอุดีอาระเบีย.
เรอัลมาดริด ชนะนัดนี้ 4–1 ส่งผลให้พวกเขาคว้าแชมป์ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญาเป็นสมัยที่ 13.
ทีม

| ทีม | คุณสมบัติของการเข้ารอบ | ผลงานการลงสนามครั้งที่ผ่านมา (ตัวหนา หมายถึง ทีมที่ชนะเลิศ) |
| --- | --- | --- |
| เรอัลมาดริด | โกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2022–23 ชนะเลิศ และ ลาลิกา ฤดูกาล 2022–23 รองชนะเลิศ | 18 (1982, 1988, 1989, 1990, 1993, 1995, 1997, 2001, 2003, 2007, 2008, 2011, 2012, 2014, 2017, 2019–20, 2021–22, 2022–23) |
| บาร์เซโลนา | ลาลิกา ฤดูกาล 2022–23 ชนะเลิศ | 25 (1983, 1985, 1988, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2015, 2016, 2017, 2018, 2020–21, 2022–23) |
↑  เรอัลมาดริด ชนะ ดับเบิล ในฤดูกาล 1988–89, และได้รับรางวัล ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา โดยอัตโนมัติในปี ค.ศ. 1989.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

| เรอัลมาดริด | เรอัลมาดริด | รอบ | บาร์เซโลนา | บาร์เซโลนา |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คู่แข่งขัน | ผล | ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2024 | คู่แข่งขัน | ผล |
| อัตเลติโกมาดริด | 5–3  (ต่อเวลา) | รอบรองชนะเลิศ | โอซาซูนา | 2–0 |
นัด > รายละเอียด

14 มกราคม ค.ศ. 2024
22:00 AST
| เรอัลมาดริด | 4–1 | บาร์เซโลนา |
| --- | --- | --- |
|  วีนีซียุส  7', 10', 39' (ลูกโทษ)  โรดรีกู  64' | รายงาน |  แลวันดอฟสกี  33' |
ผู้ชม: 23,977 คน
ผู้ตัดสิน: ฆวน มาร์ติเนซ มูนูเอรา (แคว้นบาเลนเซีย)
| --- | --- |
             เรอัลมาดริด :              บาร์เซโลนา 
| --- | --- |
 ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัด:  วีนีซียุส ฌูนีโยร์ (เรอัลมาดริด) ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:  ดิเอโก บาร์เบโร เซบิยา (อันดาลูเซีย)  มิเกล มาร์ติเนซ มูนูเอรา (แคว้นบาเลนเซีย)  ผู้ตัดสินที่สี่:  มาริโอ เมเลโร โลเปซ (อันดาลูเซีย)  ผู้ช่วยผู้ตัดสินใช้วีดิทัศน์:  เซซาร์ โซโต กราโด (ลา ริโอฆา)  ผู้ช่วยผู้ตัดสินใช้วีดิทัศน์จากการใช้วีดิทัศน์ช่วยตัดสิน:  อิเกร์ เด ฟรันซิสโก กริฆัลบา (แคว้นบาสก์)  ฟรันซิสโก โฆเซ เฮร์นันเดซ มาเอโซ (เอ็กซ์เตรมาดูรา):  กฏการแข่งขัน แข่งขันเวลาปกติ 90 นาที  ต่อเวลาพิเศษ 30 นาทีหากเสมอกันในเวลาปกติ  ดวลลูกโทษตัดสินหากเสมอกันหลังต่อเวลาพิเศษ  ส่งรายชื่อตัวสำรองได้ทีมละ 11 คน  เปลี่ยนตัวผู้เล่นได้สูงสุดห้าคน แต่สามารถเปลี่ยนตัวคนที่หกได้ในช่วงต่อเวลาพิเศษ
ราเม็ง

ราเม็ง (ญี่ปุ่น: ラーメン หรือ らーめん; โรมาจิ: rāmen) เป็นบะหมี่ของญี่ปุ่น ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากประเทศจีน ราเม็งมักจะทานกับเนื้อหมู, สาหร่าย, คามาโบโกะ, ต้นหอม และบางครั้งอาจมีใส่ข้าวโพด ราเม็งมีการปรุงรสแตกต่างกันตามแต่ละจังหวัดในญี่ปุ่น เช่นในเกาะคีวชู ต้นกำเนิดของราเม็งกระดูกหมู หรือในเกาะฮกไกโด ต้นกำเนิดของมิโซราเม็ง (ราเม็งซุปเต้าเจี้ยว)
เส้นราเม็งทำจากแป้งสาลีเป็นหลัก เช่นเดียวกับอาหารจากเส้นแบบอื่นของญี่ปุ่นอย่างอูดงหรือโซเม็ง แต่ต่างกันตรงที่ใช้เส้นซึ่งทำโดยผสมน้ำอัลคาไล
ในประเทศตะวันตก คำว่า Ramen ยังเป็นคำที่ใช้เรียกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วย
ประวัติ

ในประวัติศาสตร์เท่าที่ทราบ ราเม็ง เดิมมีที่มาจากประเทศจีนและถูกนำเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นโดยชาวจีนอพยพในศตวรรษที่ 19 หรือช่วงต้นศตวรรษที่ 20 คำว่า "ราเม็ง" มาจากภาษาจีน "ลาเมี่ยน" (拉麺) ที่มีความหมายถึง เส้นบะหมี่ที่ใช้มือนวดให้มีความเหนียวนุ่ม ที่ได้รับความนิยมบริโภคไปทั่วเอเชียตะวันออก แต่อาจจะมีที่มาจากคำอื่น ๆ ที่ออกเสียงใกล้กัน เช่น 拉麺, 老麺, 鹵麺, 撈麵 จากบันทึกของพิพิธภัณฑ์ราเม็งชินโยโกฮามะ ราเม็งถูกนำเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นในราวปี ค.ศ. 1859 และโทกูงาวะ มิตสึกูนิ ขุนนางใหญ่ในยุคเมจิได้รับประทานราเม็ง
ราเม็งเริ่มได้รับความนิยมแพร่หลายในญี่ปุ่นเมื่อต้นศตวรรษที่ 20 ในระยะแรก ราเม็งถูกเรียกว่า "ชินาโซบะ" (支那そば) ซึ่งแปลว่า "โซบะเจ๊ก" ("ชินา" เป็นคำเรียกเชิงดูหมิ่นชนชาติจีนในภาษาญี่ปุ่น) ต่อมาชาวจีนได้เริ่มมีการขายราเม็งตามรถเข็นพร้อมกับขายเกี๊ยวซ่าพร้อมกัน และมีการเป่าชารูเมระเพื่อเรียกลูกค้า ซึ่งในปัจจุบันได้มีการอัดเป็นเทปเปิดแทน
ชนิดของราเม็ง

ราเม็งมีหลากหลายชนิดแตกต่างกันตามภูมิภาค โดยชนิดของราเม็งจะแบ่งตามลักษณะของเส้น, เนื้อ และซุป สามอย่างนี้เป็นหลัก ตัวอย่างของราเม็ง ได้แก่
ชนิดของราเม็ง > แบ่งตามเครื่องปรุงรส

เครื่องปรุงรสเป็นส่วนประกอบสำคัญที่สร้างความต่างให้ราเม็ง และมีชื่อเรียกต่างกันออกไปตามเครื่องปรุง
โชยุราเม็ง - ราเม็งใส่ซีอิ๊ว
มิโซราเม็ง - ราเม็งซุปเต้าเจี้ยว
ชิโอราเม็ง - ราเม็งซุปเกลือ
ชนิดของราเม็ง > แบ่งตามดาชิ

น้ำซุปของราเม็งยังประกอบขึ้นจากดาชิซึ่งมีส่วนผสมหลายชนิด เช่น
ดาชิกระดูกหมู (ราเม็งกระดูกหมู)
ดาชิซุปไก่
ดาชิปลาและหอย
ดาชิเนื้อวัว
ดาชิแกงกะหรี่ (ราเม็งแกงกะหรี่)
ชนิดของราเม็ง > แบ่งตามเครื่อง

ชาชูเม็ง - ใส่หมูแดง
วันตัมเม็ง - ใส่เกี๊ยว
เท็นชิมเม็ง - ใส่ไข่ฝูหรง
รวมภาพ

โชยุราเม็ง
ราเม็งโตเกียว
ราเม็งอาซาฮิกาวะ (旭川)
ราเม็งฮาโกดาเตะ (函館)
ราเม็งคิตากาตะ (喜多方)
ราเม็งซัมมะ (サンマ)
ราเม็งฮากาตะ
ราเม็งนางาฮามะ (長浜)
ราเม็งคูมาโมโตะ (熊本)
ราเม็งคาโงชิมะ
ซุปทงกตสึแบบโตเกียว
สึเกเม็ง แบบที่ 1 (つけめん)
สึเกเม็ง แบบที่ 2 (つけめん)
อาบูราโซบะ (油そば)
ราเม็งบันชู (播州)
ราเม็งทากายามะ (高山)
ราเม็งโอกายามะ (岡山)
ราเม็งโทกูชิมะ (徳島)
ราเม็งวากายามะ (和歌山)
ราเม็งโอโนมิจิ (尾道)
ราเม็งเซอาบูราโนเซะ (背脂乗せ)
ทันตัมเม็ง (坦々麺)
ราเม็งเกี๊ยว
ฮิยาชิราเม็ง