เจ้าหญิงคาราบู
ประวัติ

วันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1817 ช่างซ่อมรองเท้าผู้หนึ่งในหมู่บ้านอาเมินดส์เบอรี เทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ ประเทศอังกฤษ พบหญิงสาวผู้หนึ่งอยู่ในอาการงงงวย สวมเสื้อผ้าแปลกประหลาด พูดจาด้วยภาษาที่เข้าใจยาก ภรรยาของนายช่างจึงพาเธอไปพบพนักงานควบคุมดูแลคนยากไร้ พนักงานผู้นั้นมอบเธอให้อยู่ในความดูแลของแซมยวล วอร์รอลล์ เจ้าหน้าที่แมจิสเตรตประจำเทศมณฑล วอร์รอลล์ และเอลิซาเบธ ภรรยาชาวอเมริกันของเขา ต่างไม่เข้าใจสิ่งที่หญิงสาวผู้นั้นสื่อสาร นอกเสียจากว่าเธอเรียกขานตนเองว่าคาราบู และเธอสนใจใคร่รู้ในจิตรกรรมจีน พวกเขาจึงส่งเธอไปยังโรงแรมในท้องถิ่น ณ ที่นั้นเธอเรียกรูปสับปะรดที่มีผู้วาดเขียนไว้ว่า "นานัส" ซึ่งเป็นภาษาอินโดนีเซียแปลว่าสับปะรด และยืนกรานจะหลับนอนบนพื้น วอร์รอลล์จึงประกาศว่าเธอเป็นผู้ขอทาน และควรถูกดำเนินคดีที่เมืองบริสตอลฐานเป็นผู้เร่ร่อน
เธอถูกพิพากษาจำคุก ระหว่างเธออยู่ในคุก มีกะลาสีเรือชาวโปรตุเกสผู้หนึ่งนามว่า แมนูเอล เอย์เนสโซ (หรือเอเนส) ปรากฏตัวขึ้นและกล่าวว่าตนพูดภาษาของเธอได้ จากนั้นก็แปลเรื่องราวของเธอให้ทุกคนฟังว่า เธอคือเจ้าหญิงคาราบูจากเกาะจาวาซูในมหาสมุทรอินเดีย ถูกโจรสลัดจับตัวขึ้นเรือมายาวนาน จนถึงช่องแคบบริสตอล จึงตัดสินใจกระโจนลงจากเรือ และว่ายน้ำขึ้นฝั่ง
วอร์รอลล์กับภรรยาจึงพาคาราบูออกจากคุกมาอยู่ที่บ้านพวกตน และหญิงสาวผู้เป็นเสมือนเชื้อพระวงศ์แปลกประหลาดนี้ก็กลายเป็นที่ชื่นชอบของเหล่าผู้สูงศักดิ์ในท้องถิ่นเป็นเวลาหลายสิบสัปดาห์ เธอใช้ธนู ใช้ดาบ ว่ายน้ำด้วยร่างกายเปลือยเปล่า และสวดภาวนาต่อพระเจ้าที่เธอเรียกนามว่า อัลลอฮ์ผู้สูงส่ง เธอยังได้รับเสื้อผ้าอาภรณ์พิสดารต่าง ๆ และภาพเขียนของเธอได้รับการเผยแพร่ซ้ำ ๆ ในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ต่อมามีบุคคลผู้หนึ่งนามว่า ดอกเตอร์วิลกินสัน มายืนยันว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจริงแท้ โดยนำหนังสือ แพนโทกราเฟีย ของเอดมันด์ ฟราย์ ซึ่งเป็นสารานุกรมอักษรศาสตร์ มารับรองภาษาที่เธอใช้ ทั้งระบุว่า ร่องรอยบนศีรษะเธอเป็นผลมาจากการผ่าตัดแบบตะวันออก หนังสือพิมพ์ต่างนำเสนอเรื่องราวการผจญภัยของเจ้าหญิงคาราบูผู้นี้ จนเธอมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาในระดับชาติ
แต่ที่สุดแล้วความจริงก็ปรากฏเมื่อหญิงผู้หนึ่งชื่อ นีล ซึ่งเป็นผู้ดูแลเรือนกินนอน จดจำเธอได้จากภาพที่ลงใน วารสารบริสตอล แล้วนำความมาแจ้งแก่วอร์รอลล์กับภรรยา จึงได้ทราบกันว่า หญิงสาวผู้กล่าวอ้างเป็นเจ้าหญิงนี้ ที่แท้คือ เมรี วิลล์ค็อกส์ บุตรสาวของช่างทำรองเท้าในหมู่บ้านวิทเทอร์ริดจ์ เคยรับจ้างเป็นสาวใช้ไปทั่วประเทศอังกฤษ แต่ไม่มีที่ใดให้ตั้งรกรากได้ จึงปั้นแต่งภาษาของตนเองขึ้นจากจินตนาการและคำศัพท์ภาษาโรมานี พร้อมเสกสรรค์เรื่องราวและบุคลิกภาพอันผิดประหลาดขึ้น เพื่อให้เป็นที่สนใจ ส่วนร่องรอยบนศีรษะนั้นเป็นแผลจากการบำบัดรักษาด้วยครอบแก้ว ณ โรงพยาบาลฝีมือหยาบแห่งหนึ่งในนครลอนดอน ภรรยาของวอร์รอลล์เกิดเห็นใจเธอขึ้นมา จึงจัดแจงให้เธอได้เดินทางไปยังนครฟิลาเดเฟียในสหรัฐ เธอออกเดินทางในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1817
ครั้นวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1817 มีจดหมายลงพิมพ์ใน วารสารบริสตอล อ้างว่ามาจากเซอร์ฮัดสัน โลว์ ซึ่งทำหน้าที่ควบคุมดูแลจักรพรรดินโปเลียนอยู่บนเกาะเซนต์เฮเลนา จดหมายนั้นว่า ขณะที่เรืออันมุ่งหน้ามายังนครฟิลาเดเฟียและบรรทุกเจ้าหญิงคาราบูมาด้วยนั้นถูกพายุซัดเข้ามาใกล้เกาะเซนต์เฮเลนา เจ้าหญิงคาราบูได้กระโจนลงเรือลำน้อยแล้วแจวมายังเกาะอย่างเด็ดเดี่ยว เป็นที่ประทับพระทัยพระจักรพรรดิยิ่งนัก ถึงขนาดที่พระองค์เสด็จไปขอให้พระสันตะปาปาทรงอนุญาตให้เสกสมรสกับนาง แต่เรื่องนี้ก็ไม่มีหลักฐานยืนยัน
เมื่ออยู่ในสหรัฐ เธอได้สวมบทบาทเจ้าหญิงต่อไปเป็นเวลาสั้น ๆ โดยได้ปรากฏตนบนเวทีที่วอชิงตันฮอลล์ นครฟิลาเดเฟีย ในฐานะเจ้าหญิงคาราบู แต่ไม่ประสบความสำเร็จสักเท่าไร เธอติดต่อกับวอร์รอลล์และภรรยาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยจดหมายจากนครนิวยอร์กเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1817 ในจดหมายนั้นเธอพร่ำบ่นถึงการที่ตนตกเป็นผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปเสียแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะกลับไปนครฟิลาเดลเฟียอีกครั้งจนกระทั่งลาจากสหรัฐไปใน ค.ศ. 1824 เพื่อกลับประเทศอังกฤษ
ใน ค.ศ. 1824 เมื่อเธอกลับถึงเกาะบริเตนแล้ว เธอได้แสดงตัวเป็นเจ้าหญิงคาราบูอยู่อีกชั่วขณะหนึ่ง ณ ถนนนิวบอนด์ แต่ไม่มีผู้ใดเชื่อถือ เธออาจจะได้เดินทางต่อไปยังประเทศฝรั่งเศสและประเทศสเปนเป็นเวลาสั้น ๆ ด้วยฐานะปลอมแปลงดังกล่าว แต่ไม่ช้าก็หวนคืนสู่ประเทศอังกฤษดังเดิม