stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดปาปัวตะวันตก

| จังหวัดปาปัวตะวันตก Provinsi Papua Barat (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
มาโน-กวารี เป็นเมืองหลักของจังหวัดปาปัวตะวันตก
   ธง ตรา
คำขวัญ: Cintaku Negeriku (อินโดนีเซีย)   (ความรักของฉัน ประเทศของฉัน)
ที่ตั้งจังหวัดปาปัวตะวันตกในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด (Manokwari): 0°52′S 134°5′E﻿ / ﻿0.867°S 134.083°E﻿ / -0.867; 134.083
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
เมืองหลัก: มาโน-กวารี
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: อาบราฮัม ออกตาเวียนุส อาตูรูรี
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: ราฮีมิน กัตจง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 140,375.62 ตร.กม. (54,199.33 ตร.ไมล์)
ประชากร (2014)
 • ทั้งหมด: 877,437 คน
 • ความหนาแน่น: 6.3 คน/ตร.กม. (16 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธ์: เมลานีเซีย, ปาปัว
 • ศาสนา: โปรเตสแตนต์ (ร้อยละ 53.77), อิสลาม (ร้อยละ 38.4), โรมันคาทอลิก (ร้อยละ 7.03), ฮินดู (ร้อยละ 0.11), พุทธ (ร้อยละ 0.08)
 • ภาษา: ภาษาอินโดนีเซีย
เขตเวลา: UTC+09 (EIT)
เว็บไซต์: www.papuabaratprov.go.id
ปาปัวตะวันตก หรือ ปาปัวบารัต (อินโดนีเซีย: Papua Barat) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย มีพื้นที่ครอบคลุมคาบสมุทรทั้งสองแห่งของเกาะนิวกินี มีเมืองหลักชื่อมาโน-กวารี เมื่อ ค.ศ. 2010 มีประชากร 760,855 คน และในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากร 877,437 คน
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดปาปัวตะวันตกแบ่งออกเป็น 7 อำเภอหรือกาบูปาเต็น และ 86 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอไกมานา (Kabupaten Kaimana)
อำเภอเตอลุกบินตูนี (Kabupaten Teluk Bintuni)
อำเภอเตอลุกวนดามา (Kabupaten Teluk Wondama)
อำเภอเปอกูนูงันอาร์ฟัก (Kabupaten Pegunungan Arfak)
อำเภอฟักฟัก (Kabupaten Fak Fak)
อำเภอมาโน-กวารี (Kabupaten Manokwari)
อำเภอมาโน-กวารีใต้ (Kabupaten Manokwari Selatan)
เมืองหลักของจังหวัดปาปัวตะวันตกได้แก่มาโน-กวารี ตั้งอยู่ในอำเภอมาโน-กวารี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
 เมืองหลวง จาการ์ตา (ปัจจุบัน) นูซันตารา (กำลังก่อสร้าง) 
| สุมาตรา |  เกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง  เกอปูเลาวันรีเยา  จัมบี  เบิงกูลู  รีเยา  ลัมปุง  สุมาตราตะวันตก  สุมาตราใต้  สุมาตราเหนือ  อาเจะฮ์  |  |
| ชวา |  จาการ์ตา  ชวากลาง  ชวาตะวันตก  ชวาตะวันออก  บันเติน  ยกยาการ์ตา  |  |
| กาลีมันตัน |  กาลีมันตันกลาง  กาลีมันตันตะวันตก  กาลีมันตันตะวันออก  กาลีมันตันใต้  กาลีมันตันเหนือ  |  |
| ซุนดาน้อย |  นูซาเติงการาตะวันตก  นูซาเติงการาตะวันออก  บาหลี  |  |
| ซูลาเวซี |  โก-รนตาโล  ซูลาเวซีกลาง  ซูลาเวซีตะวันตก  ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้  ซูลาเวซีใต้  ซูลาเวซีเหนือ  |  |
| มาลูกู |  มาลูกู  มาลูกูเหนือ  |  |
| นิวกินีตะวันตก |  ปาปัว  ปาปัวกลาง  ปาปัวตะวันตก  ปาปัวตะวันตกเฉียงใต้  ปาปัวใต้  ปาปัวที่สูง  |  |
| อดีตจังหวัด |  สุมาตรากลาง  ติมอร์ตะวันออก  |  |
จีบูบูร์

| จีบูบูร์ |
| --- | --- |
หมู่บ้านในเมือง
แผนที่ตำบลจีราจัซ ที่มีจีบูบูร์อยู่ภายใน
จีบูบูร์ที่ตั้งในเกาะชวา
พิกัด:  6°21′25″S 106°52′55″E﻿ / ﻿6.35694°S 106.88194°E﻿ / -6.35694; 106.88194
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: จาการ์ตา
เขตเมือง: จาการ์ตาตะวันออก
ตำบล: จีราจัซ
การปกครอง
 • ลูระฮ์ (หัวหน้าหมู่บ้าน): ซัปโต จะฮ์จาดี (Sapto Tjahjadhi)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4.50 ตร.กม. (1.74 ตร.ไมล์)
ความสูง: 16 เมตร (52 ฟุต)
ประชากร (2560): 74,412 คน
 • ความหนาแน่น: 16,536 คน/ตร.กม. (42,830 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: +7
จีบูบูร์ (อินโดนีเซีย: Cibubur) เป็นหนึ่งในหมู่บ้านห้าหมู่บ้านของตำบลจีราจัซ จาการ์ตาตะวันออก จาการ์ตา เมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย จีบูบูร์เป็นที่ตั้งของหมู่บ้านเด็กของมูลนิธิโสสะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Situs Komunitas dan Direktori Bisnis Cibubur
http://www.citralandcibubur.com/
https://web.archive.org/web/20190430224659/https://www.rianaproperty.com/tag/perumahan-timur-cibubur/
ซิม วาร์

ซิม วาร์ (เขมร: ស៊ឹម វ៉ា; 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1906  – 12 ตุลาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักการเมืองประเทศกัมพูชา เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีกัมพูชา เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1957 จนถึงวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1958 และวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1958 จนถึงวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1958 สังกัดพรรคกรมประชาธิปไตย
ช่องแคบมากัซซาร์

ช่องแคบมากัซซาร์
ช่องแคบมากัซซาร์ (อินโดนีเซีย: Selat Makassar) ตั้งอยู่ระหว่างเกาะบอร์เนียวกับเกาะซูลาเวซีในประเทศอินโดนีเซีย ทิศเหนือติดกับทะเลเซเลบีส ทิศใต้ติดกับทะเลชวา
0°33′09″S 118°38′54″E﻿ / ﻿0.55250°S 118.64833°E﻿ / -0.55250; 118.64833
ช่องแคบซุนดา

ช่องแคบซุนดา
ช่องแคบซุนดา (อินโดนีเซีย: Selat Sunda; อังกฤษ: Sunda Strait) เป็นช่องแคบระหว่างเกาะชวากับเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย และเป็นช่องแคบที่เชื่อมระหว่างทะเลชวากับมหาสมุทรอินเดีย ชื่อช่องแคบมาจากคำในภาษาอินโดนีเซีย "Pasundan" ที่แปลว่า "ชวาตะวันตก"
จีราจัซ

| จีราจัซ |
| --- | --- |
ตำบล
แผนที่ตำบลจีราจัซ
จีราจัซที่ตั้งในเกาะชวา
พิกัด:  6°19′37″S 106°52′30″E﻿ / ﻿6.32694°S 106.87500°E﻿ / -6.32694; 106.87500
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: จาการ์ตา
เมืองบริหาร: จาการ์ตาตะวันออก
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1991
การปกครอง
 • จามัต (นายกตำบล): มูซา ชัฟรูดิน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 16.08 ตร.กม. (6.21 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ประมาณ (ค.ศ. 2018): 279,628 คน
 • ความหนาแน่น: 17,597 คน/ตร.กม. (45,580 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: +7
จีราจัซ (อินโดนีเซีย: Ciracas) เป็นตำบลในจาการ์ตาตะวันออก ตั้งอยู่ทางใต้สุดของกรุงจาการ์ตา เมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย
เขตการปกครอง

ตำบลจีราจัซแบ่งออกเป็น 5 หมู่บ้าน (เกอลูราฮัน) ดังนี้:
จีบูบูร์ - รหัสไปรษณีย์ 13720
เกอลาปาดูวาเวอตัน - รหัสไปรษณีย์ 13730
จีราจัซ - รหัสไปรษณีย์ 13740
ซูซูกัน - รหัสไปรษณีย์ 13750
รัมบูตัน - รหัสไปรษณีย์ 13830
ซีโยไม

| --- | --- |
ซีโยไมกุ้งของชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีนในจาการ์ตา
ชื่ออื่น: โซไม
มื้อ: ของว่าง
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: ชวาตะวันตก
ผู้สร้างสรรค์: อาหารอินโดนีเซียที่ได้รับอิทธิพลจากจีน, อาหารซุนดา
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ขนมจีบปลาใส่เต้าหู้และผัก กินกับซอสถั่วลิสง
รูปแบบอื่น: บาตากอร์, ขนมจีบ
 ตำราอาหาร: ซีโยไม   สื่อ: ซีโยไม
ซีโยไม (อินโดนีเซีย: siomay) หรือ โซไม (somay) เป็นขนมจีบหรือเกี๊ยวปลาแบบอินโดนีเซีย ปรุงด้วยการนึ่ง ได้รับอิทธิพลจากติ่มซำในอาหารจีน ทำจากปลาน้ำจืดหรือปลาทะเล เช่น ปลาทูน่า ปลาแมกเคอเรล หรือกุ้ง นำมายัดไส้ใส่ในกะหล่ำปลี มันฝรั่ง มะระ และเต้าหู้ ทำเป็นชิ้นใหญ่ ด้านบนใส่ซอสถั่วลิสง ซีอิ๊วหวาน ซอสพริก และน้ำมะนาว
ซีโยไมเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารของชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน ต่างกันที่ซีโยไมกินกับซอสถั่วลิสงด้วย แต่ของชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีนจะกินกับซีอิ๊วหวานและซอสพริกเท่านั้น ซีโยไมที่มีชื่อเสียงคือที่บันดุง และพบซีโยไมมากในอาหารของชาวซุนดาและผู้ขายซีโยไมก็มักเป็นชาวซุนดา ซีโยไมมีลักษณะใกล้เคียงกับบาตากอร์ เพียงแต่บาตากอร์ทำให้สุกด้วยการทอด ส่วนซีโยไมนั้นนำไปนึ่ง
ช่องแคบการีมาตา

| ช่องแคบการีมาตา |
| --- | --- |
ช่องแคบการีมาตา
ช่องแคบการีมาตา
พิกัด: 2°05′S 108°40′E﻿ / ﻿2.083°S 108.667°E﻿ / -2.083; 108.667
ชนิด: ช่องแคบ
ชื่อในภาษาแม่: Selat Karimata  (อินโดนีเซีย)
ประเทศในลุ่มน้ำ: อินโดนีเซีย

อ้างอิง: Selat Karimata: Indonesia National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA
ช่องแคบการีมาตา (อินโดนีเซีย: Selat Karimata) เป็นช่องแคบที่มีความกว้างราว 125 ไมล์ (201 กิโลเมตร)
ที่เชื่อมทะเลจีนใต้กับทะเลชวา โดยแบ่งเกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียวของอินโดนีเซีย ช่องแคบนี้อยู่ติดกับชายฝั่งเกาะเบอลีตุงทางทิศตะวันออก และติดกับชายฝั่งเกาะบอร์เนียวทางทิศตะวันตก เป็นช่องแคบที่กว้างที่สุดที่เชื่อมทะเลจีนใต้กับทะเลชวา (ช่องแคบอื่นได้แก่ ช่องแคบบังกาและช่องแคบกัซปาร์) แต่เกาะและปะการังจำนวนมากได้ลดความลึกและกว้างสำหรับการเดินเรือ ฤดูกาลและกระแสน้ำได้รับอิทธิพลจากฤดูมรสุมตะวันออกเฉียงใต้และตะวันตกเฉียงเหนือประจำปี
ช่องแคบนี้เคยใช้เป็นเส้นทางการโจมตีของกองทัพอังกฤษในการโจมตีเกาะชวาปี ค.ศ. 1811 ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ เมื่อไม่นานมานี้อินโดนีเซียแอร์เอเชีย เที่ยวบินที่ 8501 ตก
ซุปกัมบิง

| --- | --- |
ซุปเกอปาลากัมบิง
ประเภท: ซุป
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย, มาเลเซีย
ผู้สร้างสรรค์: อาหารมาเลเซีย
ส่วนผสมหลัก: แกะและแพะ
 ตำราอาหาร: ซุปกัมบิง   สื่อ: ซุปกัมบิง
ซุปกัมบิง (มลายูและอินโดนีเซีย: sup kambing) หรือ ซปกัมบิง (sop kambing) เป็นซุปเนื้อแพะที่พบทั่วไปในอาหารมาเลเซียและอาหารอินโดนีเซีย ใส่เนื้อแพะ มะเขือเทศ เซเลอรี หัวหอม ขิง แคนเดิลนัต และใบมะกรูด สีของซุปออกสีเหลือง ในอินโดนีเซียจะใส่เครื่องเทศ ส่วนผสมคล้ายกับซุปบุนตุตหรือซุปหางวัว นิยมใช้เนื้อแพะส่วนที่เป็นซี่โครง ถ้าใส่เครื่องในของหัวแพะ เรียก "ซุปเกอปาลากัมบิง" ซึ่งจะใส่ทั้งลิ้น หู ปาก เนื้อ ตา และบางครั้งใส่สมองด้วย
ในอินโดนีเซีย อาหารนี้เป็นที่นิยมทั่วไป แต่มีความเกี่ยวข้องกับอาหารมลายูและอาหารเบอตาวีที่พบทั่วไปในชวา ชาวชวานิยมนำเนื้อแพะไปปรุงเป็นตงเซ็งหรือกูไลแบบชวามากกว่า ในเทศกาลอีดิลอัฎฮา ซุปกัมบิงเป็นที่นิยมรับประทานคู่ไปกับกูไลและสะเต๊ะแพะ ในมาเลเซีย ซุปกัมบิงได้รับอิทธิพลจากอาหารของกลุ่มชาติพันธุ์มลายูและอินเดียซึ่งใช้เครื่องเทศ
ซูกีมัน วีร์โยซันโจโย

| ซูกีมัน วีร์โยซันโจโย |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีอินโดนีเซียคนที่ 6
ดำรงตำแหน่ง 27 เมษายน ค.ศ. 1951 – 3 เมษายน ค.ศ. 1952
ก่อนหน้า: โมฮัมมัด นัตซีร์
ถัดไป: วิโลโป
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 19 มิถุนายน ค.ศ. 1898(1898-06-19) ซูราการ์ตา, จังหวัดชวากลาง, หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
เสียชีวิต: 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1974(1974-07-23) (76 ปี) ยกยาการ์ตา, อินโดนีเซีย
ศาสนา: อิสลามนิกายซุนนี
พรรคการเมือง: พรรคมาชูมี

ซูกีมัน วีร์โยซันโจโย (อินโดนีเซีย: Soekiman Wirjosandjojo) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2441 ที่เมืองซูราการ์ตา จังหวัดชวาตะวันตก เป็นนักการเมืองอินโดนีเซียที่สังกัดพรรคมาชูมี เขาได้เป็นนายกรัฐมนตรีของอินโดนีเซียระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. 2494 - เดือนเมษายน พ.ศ. 2495 เขาเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2517
การลงประชามติเอกราชติมอร์ตะวันออก พ.ศ. 2542

บัตรลงคะแนน
การลงประชามติเกี่ยวกับเอกราชของติมอร์ตะวันออก พ.ศ. 2542 เกิดขึ้นเมื่อ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2542 โดยเกิดขึ้นตามคำเรียกร้องของประธานาธิบดีฮาบีบีของอินโดนีเซียต่อโคฟี อันนัน เลขาธิการทั่วไปแห่งสหประชาชาติ เมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2542 เพื่อให้จังหวัดติมอร์ตะวันออกตัดสินใจว่าจะอยู่กับอินโดนีเซียหรือเป็นเอกราช
ภูมิหลัง

ประธานาธิบดีฮาบีบีได้แสดงความเห็นว่าต้นทุนในการสนับสนุนจังหวัดติมอร์ตะวันออกไม่สมดุลและไม่ก่อให้เกิดกำไรแก่อินโดนีเซีย จึงได้ตัดสินใจให้จังหวัดที่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเขตแดนเขตแดนดั้งเดิมเมื่อ พ.ศ. 2488 ตัดสินใจว่าจะอยู่กับอินโดนีเซียหรือไม่
หลังจากที่ฮาบีบีได้ยื่นข้อเสนอ สหประชาชาติได้เจรจากับรัฐบาลอินโดนีเซียและรัฐบาลโปรตุเกส ต่อมาในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ได้ออกข้อตกลงระหว่างสาธารณรัฐอินโดนีเซียและสาธารณรัฐโปรตุเกสเกี่ยวกับปัญหาติมอร์ตะวันออก ซึ่งให้รายละเอียดของการลงประชามติ โดยมีตัวเลือกระหว่างการคงอยู่กับอินโดนีเซียในฐานะเขตปกครองตนเองพิเศษ หรือแยกออกจากอินโดนีเซีย การลงประชามติดำเนินการโดย คณะตัวแทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (United Nations Mission in East Timor; UNAMET) มีประชาชน 450,000 คนลงทะเบียนเพื่อลงประชามติ โดยมี 13,000 คนอยู่นอกติมอร์ตะวันออก
ข้อเสนอเขตปกครองตนเองพิเศษ

ข้อตกลงระหว่างอินโดนีเซียและโปรตุเกสได้รวมกรอบรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับเขตปกครองตนเองพิเศษติมอร์ตะวันออกเป็นภาคผนวก ซึ่งเป็นการจัดตั้งเขตปกครองตนเองภายในสาธารณรัฐอินโดนีเซีย โดยอินโดนีเซียจะเข้าควบคุมการป้องกันประเทศ กฎหมาย เศรษฐกิจและความสัมพันธ์กับต่างประเทศ
ผล

ผู้ออกเสียงจะต้องตอบคำถามต่อไปนี้:
คุณ ยอมรับ ข้อเสนอเขตปกครองตนเองพิเศษติมอร์ตะวันออกภายในประเทศอินโดนีเซียหรือไม่
คุณ ปฏิเสธ ข้อเสนอเขตปกครองตนเองพิเศษติมอร์ตะวันออก ซึ่งทำให้ต้องแยกตัวออกจากประเทศอินโดนีเซียหรือไม่
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ปฏิเสธ: 344,580 (78.50%) |  |  | ยอมรับ: 94,388 (21.50%) |
▲
| การลงประชามติเอกราชติมอร์ตะวันออก พ> ศ. 2542.ทางเลือก | การลงประชามติเอกราชติมอร์ตะวันออก พ> ศ. 2542.คะแนนเสียง | การลงประชามติเอกราชติมอร์ตะวันออก พ> ศ. 2542. % |
| --- | --- | --- |
|  ไม่เห็นชอบ | 344,580 | 78.50% |
| เห็นชอบ | 94,388 | 21.50% |


| คะแนนเสียงทั้งหมด | 438,968 | 100.00% |
อัตราการลงคะแนน: 98.60%

จำนวนผู้มีสิทธิ์ลงคะแนน: 451,792
แหล่งอ้างอิง: UN, The Guardian
ปฏิกิริยา

รัฐบาลอินโดนีเซียยอมรับผลในวันที่ 19 ตุลาคม โดยยกเลิกกฎหมายที่ผนวกติมอร์ตะวันออกเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซีย สหประชาชาติได้ตั้ง องค์การบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNTAET) ซึ่งนำไปสู่การประกาศเอกราชเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545
แหล่งข้อมูลอื่น

UNAMET public information site
จังหวัดเบิงกูลู

| จังหวัดเบิงกูลู Provinsi Bengkulu (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
   ธง ตรา
ที่ตั้งจังหวัดเบิงกูลูในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 3°48′S 102°15′E﻿ / ﻿3.800°S 102.250°E﻿ / -3.800; 102.250
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
เมืองหลัก: เบิงกูลู
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: โรฮีดิน เมอร์ชะฮ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 19,919.33 ตร.กม. (7,690.90 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 1,813,393 คน
 • ความหนาแน่น: 91 คน/ตร.กม. (240 คน/ตร.ไมล์)
ชาติพันธุ์
 • ชาติพันธุ์: ชาวเรอจัง (60.4%), ชาวชวา (22.3%), ชาวเซอราไว (17.9%), ชาวเลิมบัก (4.9%), ชาวปาเซอมะฮ์ (4.4%), ชาวมีนังกาเบา (4.3%), ชาวมลายู (3.6%), ชาวซุนดา (3%), ชาวบาตัก (2%) 
 • ศาสนา: อิสลาม, โรมันคาทอลิก, โปรเตสแตนต์, ฮินดู, พุทธ
 • ภาษา: ภาษาเรอจัง, ภาษาเบิงกูลู, ภาษาอินโดนีเซีย
เขตเวลา: WIB (UTC+7)
เว็บไซต์: www.bengkuluprov.go.id
เบิงกูลู (อินโดนีเซีย: Bengkulu) หรือที่ในอดีตเรียกว่า เบงคูเลน (อังกฤษ: Bencoolen) เป็นชื่อจังหวัดและเมืองท่าทางตอนใต้ของสุมาตราฝั่งตะวันตก เป็นที่ตั้งสถานีการค้าและป้อมปราการของบริษัทอินเดียตะวันออกแห่งอังกฤษ
ประวัติศาสตร์

ก่อนที่อังกฤษจะเข้ามานั้น เบิงกูลูเป็นเมืองเล็ก ๆ อยู่บนเส้นทางเดินเรือผ่านช่องแคบซุนดา ชนส่วนใหญ่เป็นชาวมีนังกาเบา ชาวมลายู และชาวชวา เบิงกูลูเคบเป็นส่วนหนึ่งของศรีวิชัย เมื่อศรีวิชัยเสื่อมลงก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมีนังกาเบาในสุมาตราตะวันตกต่อมาอยู่ภายใต้อิทธิพลของอาณาจักรมัชปาหิต และเมื่อศาสนาอิสลามแพร่มาถึงบริเวณนี้ ชาวเบิงกูลูส่วนใหญ่ก็หันมานับถือศาสนาอิสลาม
จนถึง พ.ศ. 2225 เมื่อเนเธอร์แลนด์ได้ครองอำนาจในบันเติน และขับไล่ชาวอังกฤษออกมา บริษัทอินเดียตะวันออกแห่งอังกฤษได้เสาะหาทำเลใหม่ ก่อนจะเลือกเบิงกูลูเป็นที่ตั้งสถานีการค้าแห่งใหม่ และได้แผ่ขยายอิทธิพลออกไปยังบริเวณใกล้เคียง เช่น นาตัล ตับปานูลี ปาดัง เนเธอร์แลนด์พยายามคัดค้านแต่ไม่มาสามารถต่อต้านอังกฤษได้ เบิงกูลูได้กลายเป็นคู่แข่งของเมืองจาการ์ตาที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเนเธอร์แลนด์ในที่สุด หลังจากสงครามในยุโรปสิ้นสุดลงใน พ.ศ. 2358 อังกฤษได้ประนีประนอมกับเนเธอร์แลนด์ และนำไปสู่การทำสนธิสัญญาใน พ.ศ. 2367 อังกฤษยกเบิงกูลูให้เนเธอร์แลนด์ และเนเธอร์แลนด์จะยกดินแดนของเนเธอร์แลนด์ในคาบสมุทรมลายูให้อังกฤษ
หลังจากเบิงกูลูมาอยู่ภายใต้การปกครองของเนเธอร์แลนด์แล้ว กลับหมดความสำคัญทางการค้า กลายเป็นสถานที่ใช้กักขังนักโทษ เมื่ออินโดนีเซียได้รับเอกราช เบิงกูลูได้เป็นจังหวัดหนึ่งของอินโดนีเซีย
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดเบิงกูลูแบ่งออกเป็น 9 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 129 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอเกอปาฮียัง (Kabupaten Kepahiang)
อำเภอเการ์ (Kabupaten Kaur)
อำเภอเซอลูมา (Kabupaten Seluma)
อำเภอเบิงกูลูกลาง (Kabupaten Bengkulu Tengah)
อำเภอเบิงกูลูใต้ (Kabupaten Bengkulu Selatan)
อำเภอเบิงกูลูเหนือ (Kabupaten Bengkulu Utara)
อำเภอมูโกมูโก (Kabupaten Muko Muko)
อำเภอเรอจังเลอบง (Kabupaten Rejang Lebong)
อำเภอเลอบง (Kabupaten Lebong)
เบิงกูลู (Bengkulu; เมืองหลัก)
คำลี่ พิลาวง

| คำลี่ พิลาวง |
| --- | --- |
เกิด: 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 (35 ปี) คำลี่ พิลาวง
อาชีพ: นักแสดง
ผลงานเด่น: สะบายดี หลวงพระบาง (2551)  ผ้าพันคอแดง (2555)
ฐานข้อมูล
IMDb
ThaiFilmDb
คำลี่ พิลาวง (ลาว: ຄຳລີ່ ພິລາວົງ, อังกฤษ: Khamly Philavong, เกิด 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532) ชื่อเล่น อาลี่  เป็นนักแสดงชาวลาว ลูกครึ่งจีน-ลาว ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับสองจากการประกวด Miss Lux 2006 ก่อนที่จะมีผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก สะบายดี หลวงพะบาง คู่กับอนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม ในปี พ.ศ. 2551 โดยถือเป็นนางเอกคนแรกในรอบ 35 ปี ของวงการภาพยนตร์ลาว
ประวัติ

คำลี่ พิลาวง เกิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 ที่นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว  มีบิดาเป็นชาวจีนและมารดาชาวลาว เธอสามารถพูดภาษาลาว ภาษาจีน และภาษาอังกฤษ ปัจจุบันศึกษาระดับอุดมศึกษาเอกการค้าระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวแห่งเมืองเซียะเหมิน ประเทศจีน  เธอไม่ชอบวิชาคณิตศาสตร์ และไม่ถนัดด้านคอมพิวเตอร์  และด้วยความที่เป็นคนสนใจด้านการแสดงและชอบแสดงออก คำลี่จึงเข้าประกวด Miss Lux 2006 และสามารถคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับสองได้สำเร็จ
ส่วนงานด้านวงการบันเทิงเธอเริ่มจากการเดินแบบ ถ่ายแบบตามนิตยสาร ถ่ายโฆษณาเป็นพรีเซนเตอร์ของโทรศัพท์มือถือ ก่อนที่จะได้แสดงภาพยนตร์เรื่องแรก สะบายดี หลวงพะบาง คู่กับอนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม ในปี พ.ศ. 2551, สะบายดี 2 ไม่มีคำตอบจากปากเซ คู่กับเรย์ แมคโดนัลด์ ในปี พ.ศ. 2553 ต่อมา สะบายดี วันวิวาห์ คู่กับ ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์ ในปี พ.ศ. 2554 เป็นต้น
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | ภาพยนตร์ | รับบท |
| --- | --- | --- |
| 2551 | สะบายดี หลวงพะบาง | น้อย    |
| 2553 | สะบายดี 2 ไม่มีคำตอบจากปากเซ | สอน ไพรวัลย์ |
| 2554 | สะบายดี วันวิวาห์ | คำ |
| 2555 | ผ้าพันคอแดง | ภรรยาของสิท |
| 2556 | สะบายดี ปากเซ-หลวงพะบาง | สอน ไพรวัลย์ / น้อย (นางเอกในจินตนาการของปอ) |
| 2557 | The Return ผีทวงคืน | นุช |
| 2558 | those below |  |
ผลงาน > โฆษณา

ฟรีเซ็นเตอร์ โทรศัพท์มือถือ Lao asia
รางวัล

รองชนะเลิศอันดับ ผอ-ผmz 2  (Miss Lux 2006
ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน

| ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีอินโดนีเซีย คนที่ 6
ดำรงตำแหน่ง 20 ตุลาคม พ.ศ. 2547 – 20 ตุลาคม พ.ศ. 2557
รองประธานาธิบดี: บูดีโยโน
ก่อนหน้า: เมกาวาตี ซูการ์โนบุตรี
ถัดไป: โจโก วีโดโด
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 9 กันยายน พ.ศ. 2492 (75 ปี) จังหวัดชวาตะวันออก อินโดนีเซีย
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: ประชาธิปไตยอินโดนีเซีย
คู่สมรส: กริสเตียนี เฮราวาตี
ลายมือชื่อ: 

ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน (อินโดนีเซีย: Susilo Bambang Yudhoyono) เป็นอดีตประธานาธิบดีอินโดนีเซียคนแรกที่ได้รับการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชนใน พ.ศ. 2547 ภายหลังการปฏิรูปการเมืองและการแก้ไขรัฐธรรมนูญ
ซึ่งมีการกำหนดให้มีการเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงจากประชาชน โดยผู้ที่ได้เป็นประธานาธิบดีต้องได้เสียงมากกว่าร้อยละ 50 ของผู้ออกเสียง และหากไม่มีผู้ได้คะแนนเสียงเกินร้อยละ 50 ในการเลือกตั้งครั้งแรก ให้มีการจัดการเลือกตั้งครั้งที่สอง โดยนำเฉพาะผู้ได้คะแนนเสียงอันดับที่ 1 และ 2 มาแข่งขันกันอีกครั้ง
ยูโดโยโนได้รับชัยชนะเหนือเมกาวาตี ซูการ์โนบุตรี ในการเลือกตั้งครั้งที่สอง และเข้ามาดำรงตำแหน่งด้วยความคาดหวังอย่างมากจากประชาชน ในการบริหารประเทศและพัฒนาเศรษฐกิจ
ในช่วงแรกอาจไม่ค่อยได้รับการยอมรับจากประชาชน แต่เขาก็สามารถบริหารประเทศได้ดีขึ้นเป็นลำดับ และจัดการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี เช่น การเจรจากับอาเจะฮ์จนเกิดสันติภาพ และการดูแลความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์ต่างๆ จนยุติความรุนแรง รวมทั้งฟื้นฟูเศรษฐกิจของอินโดนีเซียให้มีความเข้มแข็ง เติบโตอย่างรวดเร็ว จนเป็นหนึ่งในประเทศน่าลงทุนในปัจจุบัน
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 ยูโดโยโนได้รับความไว้วางใจจากประชาชนให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเป็นสมัยที่ 2 ด้วยเสียงท่วมท้น และเป็นผู้จุดคบเพลิงในซีเกมส์ครั้งที่ 26
| ก่อนหน้า |  | ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เมกาวาตี ซูการ์โนบุตรี |  |   ประธานาธิบดีแห่งอินโดนีเซีย  (20 ตุลาคม พ.ศ. 2547 - 20 ตุลาคม พ.ศ. 2557) |  | โจโก วีโดโด |
| ด ค กประธานาธิบดีอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
| ซูการ์โน • ซูฮาร์โต • บาคารุดดิน ยูซุฟ ฮาบีบี • อับดูร์ระฮ์มัน วาฮิด • เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี • ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน •  โจโก วีโดโด •  ปราโบโว ซูบียันโต | ซูการ์โน • ซูฮาร์โต • บาคารุดดิน ยูซุฟ ฮาบีบี • อับดูร์ระฮ์มัน วาฮิด • เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี • ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน •  โจโก วีโดโด •  ปราโบโว ซูบียันโต |  |
ชินตา มูเลีย ซารี

ชินตา มูเลีย ซารี (อินโดนีเซีย: Shinta Mulia Sari; เกิดวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1988) เป็นอดีตนักแบดมินตันชาวสิงคโปร์ที่เกิดในอินโดนีเซีย เธอเป็นตัวแทนสิงคโปร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ประเภทหญิงคู่กับเหยา เหล่ย์ ทั้งเธอและเหยาเข้ารอบถึง 8 ทีมสุดท้ายในกีฬาเครือจักรภพ 2014 และเป็นส่วนหนึ่งของทีมผสมจากสิงคโปร์ที่ชนะเหรียญทองแดง
แหล่งข้อมูลอื่น links

ชินตา มูเลีย ซารี ที่ BWF.tournamentsoftware.com (ในภาษาอังกฤษ)
ชินตา มูเลีย ซารี ที่ BWFbadminton.com (ในภาษาอังกฤษ)
ชินตา มูเลีย ซารี ที่ Olympics.com (ในภาษาอังกฤษ)
ชินตา มูเลีย ซารี ที่ Olympedia (ในภาษาอังกฤษ)
ชินตา มูเลีย ซารี ที่ Commonwealth Games Federation (archived) (ในภาษาอังกฤษ)
ชินตา มูเลีย ซารี ที่ Commonwealth Games Federation (archived) (ในภาษาอังกฤษ)
Shinta Mulia SARI ที่ BWF.tournamentsoftware.com (ในภาษาอังกฤษ)
ซอน เซียวเม็ย

ซอน เซียวเม็ย (เขมร: ស៊ន សៀវម៉ី; อังกฤษ: Sorn Seavmey) เกิดเมื่อ 14 กันยายน พ.ศ. 2538 ที่ราชธานีพนมเปญ เป็นนักเทควันโดชาวกัมพูชา เซียวเม็ยเป็นน้องสาวของ  ซอน ดาวิน ซึ่งเป็นนักเทควันโดหญิงทีมชาติกัมพูชาเช่นกัน
เซียวเม็ยได้เหรียญทองในการแข่งขันเทควันโดหญิงรุ่น 73 กก. ในเอเชียนเกมส์ ที่อินชอน พ.ศ. 2557 ก่อนหน้านี้เธอเคยได้เหรียญทองในรุ่นเดียวกันนี้ในกีฬาซีเกมส์ ที่ประเทศพม่า พ.ศ. 2556 และครั้งต่อมาที่ประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2560 และคว้าเหรียญทองในรุ่นมากกว่า 73 กก. ในกีฬาซีเกมส์ ที่ประเทศฟิลิปปินส์ พ.ศ. 2562
ซอน เซียวเม็ย นับเป็นนักกีฬาชาวกัมพูชาคนแรกที่ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ซึ่งหลังจากที่เธอคว้าเหรียญทองในเอเชียนเกมส์ครั้งนั้น ทำให้เซียวเม็ยได้รับความนิยมในหมู่ชาวกัมพูชา และเซียวเม็ยได้แสดงจุดยืนไม่รับงานโฆษณาจากเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ในประเทศ แม้ว่าบริษัทเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ในประเทศแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนของคณะกรรมการโอลิมปิกของกัมพูชา จะมอบเงินสนับสนุนให้เธอ และพยายามจะดึงเธอมาเป็นผู้แสดงแบบโฆษณา แต่เซียวเม็ยปฎิเสธ
เซียวเม็ยได้เข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ณ นครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล โดยเธอเข้าแข่งขันในรุ่นพิกัดน้ำหนักมากกว่า 67 กิโลกรัม โดยเธอตกรอบ 16 คนสุดท้าย
แหล่งข้อมูล

ซอน เซียวเม็ย ที่เฟซบุ๊ก
จำเรียงสมัย

จำเรียงสมัย (เขมร: ចម្រៀងសម័យ , อังกฤษ: Chamrieng Samai , อังกฤษ: Jamrieng Samai) เป็นเพลงสมัยนิยมประเภทป๊อป จากประเทศกัมพูชา  และเป็นเพลงเต้นแบบช้า, รำวง และรำบวช ซึ่งแยกเป็นสองประเภทของเพลงจำเรียงสมัย
เชิงอรรถ

↑  "LyricsVault:  History of music; Cultural and regional genres of music". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-12-29. สืบค้นเมื่อ 2006-12-20.
↑  List of cultural and regional genres of music - The Jiggies[ลิงก์เสีย]
ดูเพิ่ม

นาฏศิลป์ในประเทศกัมพูชา
วัฒนธรรมกัมพูชา
จาการ์ตาตะวันออก

| จาการ์ตาตะวันออก |
| --- | --- |
เขตเมืองบริหาร
เขตเมืองบริหารแห่งจาการ์ตาตะวันออก Kota Administrasi Jakarta Timur
ตามันมินิอินโดเนซียาอินดะฮ์ จาการ์ตาตะวันออก
   ตรา

ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด:  จาการ์ตา
การปกครอง
 • นายก: มูฮัมมัด อันวาร์
 • รองนายก: อูอุซ กุซวันโต
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 182.70 ตร.กม. (70.54 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด: 2,937,859 คน
 • ความหนาแน่น: 16,000 คน/ตร.กม. (42,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (WIB)
เว็บไซต์: timur.jakarta.go.id
จาการ์ตาตะวันออก (อินโดนีเซีย: Jakarta Timur) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดใน 5 เขตเมืองบริหาร (โกตาอัดมินิซตราซี) ของภูมิภาคเมืองหลวงพิเศษแห่งจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย จากสำมะโน พ.ศ. 2553 มีประชากร 2,693,896 คน ประชากรโดยประมาณในช่วงล่าสุด (ช่วงกลาง พ.ศ. 2562) มี 2,937,859 คน โดยติดกับจาการ์ตาเหนือในทางเหนือ เบกาซีในทางตะวันออก เดปกในทางใต้ และจาการ์ตาใต้และจาการ์ตากลางในทางตะวันตก
สำนักงานนายกตั้งอยู่ที่หมู่บ้านบริหาร (เกอลูราฮัน) ปูโลเกอบัง ในตำบลจากุง
ตำบล

จาการ์ตาตะวันออกแบ่งออกเป็น 10 ตำบล (เกอจามาตัน) โดยรายชื่อด้านล่างนี้แบ่งเป็นพื้นที่และประชากรตามสำมะโน พ.ศ. 2553 และจากการประมาณการของทางการในกลางปี 2562:
| ตำบล | พื้นที่ (ตารางกิโลเมตร) | ประชากร  (สำมะโน พ> ศ. 2553) | ประชากร  (สำมะโน พ> ศ. 2562) | ความหนาแน่นของประชากร พ> ศ. 2562 (ต่อตารางกิโลเมตร) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปาซาร์เรอโบ | 12.98 | 189,232 | 221,158 | 17,038.4 |
| จีราจัซ | 16.08 | 251,757 | 300,345 | 18,678.2 |
| จีปายุง | 28.45 | 228,536 | 282,360 | 9,924.8 |
| มากาซาร์ | 21.85 | 185,830 | 204,595 | 9,363.2 |
| กรามัตจาตี | 13.00 | 272,479 | 298,121 | 22,932.4 |
| จาตีเนอการา | 10.25 | 266,734 | 275,903 | 26,917.4 |
| ดูเรินซาวิต | 22.65 | 384,748 | 399,595 | 17,642.2 |
| จากุง | 42.28 | 503,846 | 537,756 | 12,718.9 |
| ปูโลกาดุง | 15.61 | 262,328 | 266,199 | 17,053.1 |
| มาตรามัน | 4.88 | 148,406 | 151,827 | 31,112.1 |
| รวม | 182.70 | 2,693,896 | 2,937,859 | 16,080.2 |
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาอินโดนีเซีย) เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2022-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คู่มือการท่องเที่ยว Jakarta/East จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
6°14′43″S 106°54′02″E﻿ / ﻿6.24528°S 106.90056°E﻿ / -6.24528; 106.90056
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ดังเกอ

| --- | --- |
แหล่งกำเนิด:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: จังหวัดซูลาเวซีใต้
ส่วนผสมหลัก: นมควาย
 ตำราอาหาร: ดังเกอ
| ดังเกอ |
| --- | --- |
ประเทศถิ่นกำเนิด:  อินโดนีเซีย
เขต: จังหวัดซูลาเวซีใต้
นม: นมควาย
เนื้อสัมผัส: อ่อน
ดังเกอ (อินโดนีเซีย: dangke) เป็นเนยแข็งชนิดหนึ่งซึ่งผลิตและรับประทานในพื้นที่อำเภอเอ็นเรกัง จังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ดังเกอทำจากการต้มนมควายสดกับยางมะละกอซึ่งอาจได้จากส่วนต่าง ๆ ของมะละกอ เช่นใบ ก้านใบ หรือผลดิบ เอนไซม์พาเพอินในยางมะละกอจะย่อยโปรตีนในนมจนกลายเป็นก้อน ก้อนนมที่ได้จะถ่ายลงในกะลามะพร้าวก่อนนำไปห่อใบตอง บางคนนำก้อนเนยแข็งที่ได้ไปแช่น้ำเกลือก่อนเพื่อเพิ่มรสชาติ ดังเกอมีรสชาติออกเค็มเล็กน้อย ชาวซูลาเวซีใต้นิยมรับประทานดังเกอกับขนมปัง ข้าว หรือซัมบัล บางครั้งดังเกอจะถูกนำไปหมักบ่มเพื่อให้รสชาติดีขึ้นเนื่องจากมีเชื้อแบคทีเรียที่ผลิตกรดแล็กติก