stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาเลเซียซูเปอร์ลีก

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 14 กุมภาพันธ์ 2004; 21 ปีก่อน (2004-02-14)
ประเทศ:  มาเลเซีย
สมาพันธ์: เอเอฟซี
จำนวนทีม: 12 (ตั้งแต่ปี 2013)
ระดับในพีระมิด: 1
ตกชั้นสู่: มาเลเซียพรีเมียร์ลีก
ถ้วยระดับประเทศ: มาเลเซียเอฟเอคัพ มาเลเซียคัพ Piala Sumbangsih
ถ้วยระดับนานาชาติ: เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  เอเอฟซีคัพ
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: โจโฮร์ ดารุล ตักซิม (2024–25)
ชนะเลิศมากที่สุด: โจโฮร์ ดารุล ตักซิม (11 สมัย)
หุ้นส่วนโทรทัศน์: Media Prima
เว็บไซต์: Official Website
ปัจจุบัน: มาเลเซียซูเปอร์ลีก ฤดูกาล 2024–25
มาเลเซียซูเปอร์ลีก (อังกฤษ: Malaysia Super League) หรือชื่อที่ใช้ปัจจุบันคือ ลีกาซูเปอร์มาเลเซีย (มลายู: Liga Super Malaysia) ตามชื่อผู้สนับสนุนหลัก เป็นลีกฟุตบอลสูงสุดของประเทศมาเลเซีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2004
สถิติ > ทำเนียบแชมป์

| ปี | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | อันดับสาม |
| --- | --- | --- | --- |
| 2004 | ศรีปะหัง | Public Bank | ปะลิส |
| 2005 | ปะลิส | ศรีปะหัง | Perak |
| 2005–06 | เนอเกอรีเซิมบีลัน | TM FC | Perak |
| 2006–07 | เกอดะฮ์ | Perak | DPMM |
| 2007–08 | เกอดะฮ์ | เนอเกอรีเซิมบีลัน | โจโฮร์ |
| 2009 | เซอลาโงร์ | ปะลิส | เกอดะฮ์ |
| 2010 | เซอลาโงร์ | กลันตัน | ตรังกานู |
| 2011 | กลันตัน | ตรังกานู | เซอลาโงร์ |
| 2012 | กลันตัน |  ไลออนส์ 12 | เซอลาโงร์ |
| 2013 |  ไลออนส์ 12 | เซอลาโงร์ | โจโฮร์ดารุลตักซิม |
| 2014 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | เซอลาโงร์ | ศรีปะหัง |
| 2015 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | เซอลาโงร์ | ศรีปะหัง |
| 2016 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | Felda United | เกอดะฮ์ |
| 2017 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | ศรีปะหัง | Felda United |
| 2018 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | Perak | พีเคเอ็นเอส |
| 2019 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | ศรีปะหัง | เซอลาโงร์ |
| 2020 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | เกอดะฮ์ | ตรังกานู |
| 2021 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | เกอดะฮ์ดารุลอามัน | ปีนัง |
| 2022 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | ตรังกานู | ซาบะฮ์ |
| 2023 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | เซอลาโงร์ | เกอดะฮ์ดารุลอามัน |
| 2024–25 | โจโฮร์ดารุลตักซิม |  |  |
สถิติ > ทำเนียบแชมป์ > ทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด

| อันดับ | สโมสร | ชนะเลิศ | ปีที่ชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | โจโฮร์ดารุลตักซิม | 11 | 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022, 2023, 2024–25 |
| 2 | เกอดะฮ์ดารุลอามัน | 2 | 2006–07, 2007–08 |
| 2 | เซอลาโงร์ | 2 | 2009, 2010 |
| 2 | กลันตัน | 2 | 2011, 2012 |
| 5 | ศรีปะหัง | 1 | 2004 |
| 5 | ปะลิส | 1 | 2005 |
| 5 | เนอเกอรีเซิมบีลัน | 1 | 2005–06 |
| 5 |  ไลออนส์ 12 | 1 | 2013 |
สโมสรที่เข้าร่วมมาเลเซียซูเปอร์ลีก (ฤดูกาล 2021)

กัวลาลัมเปอร์
เกอดะฮ์ดารุลอามัน
โจโฮร์ดารุลตักซิม
ซาบะฮ์
เซอลาโงร์
ตรังกานู
ปีนัง
เปรัก
เปอตาลิงจายา
มะละกา ยูไนเต็ด
ยูไอทีเอ็ม
ศรีปะหัง
class=notpageimage|
ที่ตั้งของทีมฟุตบอลในรายการมาเลเซียซูเปอร์ลีก ฤดูกาล 2021
| ทีม | ที่ตั้ง | สนาม | ความจุ |
| --- | --- | --- | --- |
| กัวลาลัมเปอร์ ซิตี | กัวลาลัมเปอร์ | สนามกีฬากัวลาลัมเปอร์ | 18,000 |
| เกอดะฮ์ดารุลอามัน | อาโลร์เซอตาร์ (รัฐเกอดะฮ์) | สนามกีฬาดารุลอามัน | 32,387 |
| โจโฮร์ดารุลตักซิม | อิซกันดาร์ปูเตอรี (รัฐยะโฮร์) | สนามกีฬาซุลตันอิบราฮิม | 40,000 |
| ซาบะฮ์ | โกตากีนาบาลู (รัฐซาบะฮ์) | สนามกีฬาลีกัซ | 35,000 |
| เซอลาโงร์ | ชะฮ์อาลัม (รัฐเซอลาโงร์) | สนามกีฬาชะฮ์อาลัม | 80,372 |
| ตรังกานู | กัวลาเตอเริงกานู (รัฐตรังกานู) | สนามกีฬาซุลตันมีซัน ไซนัล อาบีดิน | 50,000 |
| ปีนัง | จอร์จทาวน์ (รัฐปีนัง) | สนามกีฬาบันดารายาปูเลาปีนัง | 20,000 |
| เปรัก | อีโปะฮ์ (รัฐเปรัก) | สนามกีฬาเปรัก | 42,500 |
| เปอตาลิงจายา ซิตี | เปอตาลิงจายา (รัฐเซอลาโงร์) | สนามกีฬาเปอตาลิงจายา | 25,000 |
| มะละกา ยูไนเต็ด | กรูบง (รัฐมะละกา) | สนามกีฬาฮังเจบัต | 40,000 |
| ยูไอทีเอ็ม | ชะฮ์อาลัม (รัฐเซอลาโงร์) | สนามกีฬายูไอทีเอ็ม | 10,000 |
| ศรีปะหัง | กวนตัน (รัฐปะหัง) | สนามกีฬาดารุลมักมูร์ | 40,000 |
Source:
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศมาเลเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2018-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กลีกฟุตบอลสูงสุดของทวีปเอเชีย (เอเอฟซี) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  อัฟกานิสถาน  ออสเตรเลีย  บาห์เรน  บังกลาเทศ  ภูฏาน  บรูไน  กัมพูชา  จีน  ไต้หวัน  กวม  ฮ่องกง  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิรัก  ญี่ปุ่น  จอร์แดน  คูเวต  คีร์กีซสถาน  ลาว  เลบานอน  มาเก๊า  มาเลเซีย  มัลดีฟส์  มองโกเลีย  พม่า  เนปาล  เกาหลีเหนือ  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา†  โอมาน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์ (ฉนวนกาซา, เวสต์แบงก์)  ฟิลิปปินส์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  สิงคโปร์  เกาหลีใต้  ศรีลังกา  ซีเรีย  ทาจิกิสถาน  ไทย  ติมอร์เลสเต  เติร์กเมนิสถาน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อุซเบกิสถาน  เวียดนาม  เยเมน 
อดีต:  เวียดนามเหนือ  เวียดนามใต้  เยเมนใต้ 
† สมาชิกของ Associate Member Association
ลัฟเรนตียา

| ลาฟเรนติยา Лаврентия |
| --- | --- |
หมู่บ้าน (Selo)
ลาฟเรนติยา, เขตชูคอตสกี
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของลาฟเรนติยา 
ลาฟเรนติยาที่ตั้งของลาฟเรนติยาแสดงแผนที่รัสเซียลาฟเรนติยาลาฟเรนติยา (รัสเซีย)แสดงแผนที่รัสเซีย
พิกัด:  65°35′03″N 170°59′20″W﻿ / ﻿65.58417°N 170.98889°W﻿ / 65.58417; -170.98889
ประเทศ: รัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบ: เขตปกครองตนเองชูคอตคา
เขตบริหาร: เขตชูคอตสกี
สถาปนา: คริสต์ศักราช 1927
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 1,459 คน
 • ประมาณ (มกราคม 2018): 1,185 คน
สถานะการบริหาร
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: เขตชูคอตสกี
สถานะเทศบาล
 • เขตเทศบาล: เขตเทศบาลชูคอตสกี
 • ชานเมือง: นิคมชนบทลาฟเรนติยา
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: เขตเทศบาลชูคอตสกี
รหัสไปรษณีย์: 689300
รหัสโทรศัพท์: +7 42736
รหัส OKTMO: 77633420101
ลาฟเรนติยา (รัสเซีย: Лавре́нтия, ยูปิก: Ӄышы; ชูคอต: Ӄытрын, Ḳytryn; เนากาน: Qerre; อินูปิอัต: Kesrreq หรือ Kisrriq) เป็นหมู่บ้าน (selo) และเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตชูคอตสกีในเขตปกครองตนเองชูคอตคา ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่บนอ่าวลาฟเรนติยาใกล้กับช่องแคบแบริ่ง มีประชากรอยู่ที่ 1,459 คน (การสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2010); 1,333 คน (สำมะโน ค.ศ. 2002); 3,012 คน (สำมะโน ค.ศ. 1989). ลาฟเรนติยาเป็นศูนย์กลางการบริหารเขตเพียงแห่งเดียวในเขตปกครองตนเองทั้งหมดที่มีสถานะเป็นหมู่บ้าน อนึ่ง ประชากรของลาฟเรนติยาคิดเป็นร้อยละ 30.2 ของประชากรทั้งหมดของเขตชูคอตสกี และสนามบินลาฟเรนติยา (ICAO: UHML) ที่ซึ่งตั้งอยุ่ในหมู่บ้านนี้ เป็นสนามบินที่อยู่ทางตะวันออกสุดของโลก
เศรษฐกิจ

เมืองลาฟเรนติยาเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตชูคอตสกี ซึ่งประกอบด้วยสถานที่สำคัญต่าง ๆ มากมาย เช่น ศาลแขวงและอัยการประจำเขต โรงพยาบาล ที่ทำการไปรษณีย์ โรงเรียน โทรคมนาคม ร้านขายยา และเป็นสำนักงานใหญ่ประจำภูมิภาคของสายการบินชูโคตาเวีย
การคมนาคม

ลาฟเรนติยาอยู่ห่างจากเมืองอะนาดีร์คิดเป็นระยะทาง 650 กิโลเมตร (404 ไมล์)
การคมนาคม > ทางอากาศ

หมู่บ้านนี้เป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานลาฟเรนติยา
การคมนาคม > ทางถนน

หมู่บ้านลอริโนเชื่อมต่อกับหมู่บ้านลาฟเรนติยาด้วยถนนลูกรัง โดยถนนนั้นคิดเป็นระยะทาง 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) นอกจากถนนสั้น ๆ สายนี้แล้ว ลาฟเรนติยาก็ไม่มีช่องทางในการเชื่อมต่อกับส่วนอื่น ๆ ของโลกทางถนนแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม ภายในนิคมแห่งนี้มีถนนเพียงจำนวนเล็กน้อยเท่านั้น
สภาพภูมิอากาศ

ลาฟเรนติยามีภูมิอากาศแบบทุนดราอาร์กติก (การจำแนกภูมิอากาศเคิพเพิน: ET) อันเนื่องมาจากเดือนที่ร้อนที่สุดจะมีอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 0 และ +10 องศาเซลเซียส (32 และ 50 องศาฟาเรนไฮต์)
| ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลาฟเรนติยา> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | −13.2 (8.2) | −15.6 (3.9) | −14.2 (6.4) | −7.9 (17.8) | −0.1 (31.8) | 5.5 (41.9) | 9.4 (48.9) | 9.0 (48.2) | 5.7 (42.3) | 0.5 (32.9) | −4.7 (23.5) | −12.1 (10.2) | −3.1 (26.4) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | −16.9 (1.6) | −19.2 (-2.6) | −18.1 (-0.6) | −11.7 (10.9) | −2.8 (27) | 2.7 (36.9) | 6.6 (43.9) | 6.5 (43.7) | 3.6 (38.5) | −1.6 (29.1) | −7.6 (18.3) | −15.4 (4.3) | −6.2 (20.8) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | −20.5 (-4.9) | −22.8 (-9) | −21.9 (-7.4) | −15.5 (4.1) | −5.5 (22.1) | −0.1 (31.8) | 3.9 (39) | 4.1 (39.4) | 1.5 (34.7) | −3.7 (25.3) | −10.4 (13.3) | −18.7 (-1.7) | −9.1 (15.6) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 23 (0.91) | 17 (0.67) | 17 (0.67) | 17 (0.67) | 16 (0.63) | 21 (0.83) | 38 (1.5) | 57 (2.24) | 47 (1.85) | 35 (1.38) | 29 (1.14) | 24 (0.94) | 341 (13.43) |
แหล่งที่มา:
แหล่งข้อมูลอื่น

อิกอร์ ครุปนิค และมิคาอิล เคลนอฟ จุดสิ้นสุดของ "ดินแดนเอสกิโม": การย้ายถิ่นฐานของชาวยูปิกในชูโกตกา พ.ศ. 2501-2502 Études/Inuit/Studies 31 (1–2), 2550, หน้า 112 59–81. รวมถึงเนื้อหาเกี่ยวกับการย้ายที่ตั้งของ Naukan Naukan Yupik บางคนตั้งรกรากอยู่ใน Lavrentiya
แกลอรี่รูปภาพของลาฟเรนติยา เก็บถาวร 2020-08-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษารัสเซีย)
ภาพพาโนรามาของ Lavrentiya[ลิงก์เสีย] (ในภาษารัสเซีย)
| ด ค กเขตการปกครองของเขตปกครองตนเองชูคอตคา |
| --- | --- |
ศูนย์กลางการบริหาร: อะนาดีร์ • ท้องถิ่นชนบท
เขตปกครอง (raions):  อะนาดีร์สกี  บิลิบินสกี  ชาอุนสกี  ชูคอตสกี  อีอุลตินสกี  โปรวีเดนสกี 
นครและเมือง:  อะนาดีร์  บิลิบิโน  เปเวก 
การตั้งถิ่นฐานประเภทเมือง:  Aliskerovo  Baranikha  Beringovsky  Bystry  Dalny  Egvekinot  Komsomolsky  Krasnoarmeysky  Leningradsky  Mys Shmidta  Otrozhny  Provideniya  Shakhtyorsky  Ugolnye Kopi  Valkumey  Vesenny  Vstrechny  Yuzhny
ลัมโบร์กีนี

| --- | --- |
 
สำนักงานใหญ่ของลัมโบร์กินี ในเมือง ซานต์ อกาต้า โบโลญเญส
ประเภท: บริษัทย่อย ของบริษัทใหญ่
อุตสาหกรรม: ยานยนต์
ก่อตั้ง: 11 มีนาคม พ.ศ. 2491 
ผู้ก่อตั้ง: เฟอร์รุชโช ลัมโบร์กีนี
สำนักงานใหญ่: Sant'Agata Bolognese , ประเทศอิตาลี 
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: สเตฟาน วินเคิลมันน์,  ซีอีโอ ฟิลิปโป เปรินิ,  หัวหน้าฝ่ายออกแบบ
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์
ผลผลิต:  5,750 คัน(2018)
รายได้: US$97.5 ล้าน  (2002) 
รายได้สุทธิ:  €586 ล้าน (2014)
เจ้าของ: เฟอร์รุชโช ลัมโบร์กินี่
พนักงาน: 1,146 (2015)
บริษัทแม่: Audi AG
บริษัทในเครือ: ดูคาติ มอเตอร์ โฮลดิ้ง เอส.พี.เอ. อิตัลดีไซน์ จุยเจียโร เอส.พี.เอ. เอ็มเอ็มแอล เอส.พี.เอ. อิตาเลีย เอส.พี.เอ.
เว็บไซต์: lamborghini.com
ลัมโบร์กีนี (อิตาลี: Lamborghini ออกเสียง: [lamborˈɡiːni] ไฟล์:De-Lamborghini-pronunciation.ogg บางครั้งเรียก แลมบอร์กินี ในภาษาอังกฤษ) ในนามบริษัท ออโตโมบิล ลัมโบร์กีนี โฮลดิ้ง เอส.พี.เอ. บริษัทผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติอิตาลี ก่อตั้งโดย เฟอรุชชิโอ ลัมโบร์กินี ในปี ค.ศ. 1963 เน้นเจาะตลาดไปที่การผลิตรถสปอร์ต มีคู่แข่งทางตลาดที่สำคัญ คือเฟอร์รารี ซึ่งเป็นรถสัญชาติเดียวกัน ปัจจุบัน ลัมโบร์กีนี อยู่ในการครอบครองของอาวดี้ เอจี ในเครือเครือฟ็อลคส์วาเกิน
ลัมโบร์กีนี นั้นเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งสำหรับ ความเร็ว และความหรู เช่นเดียวกับ เฟอร์รารี การออกแบบตราสัญลักษณ์ของลัมโบร์กินีนั้นได้รับไอเดียมาจากการแข่งขันสู้วัวกระทิง ในประเทศสเปน[ต้องการอ้างอิง]
ปัจจุบันลัมโบร์กีนี ได้ตั้งทีมแข่งรถที่ชื่อว่า สควอดรา คอร์เซ่ ในการแข่งขัน ซุปเปอร์ โทรฟีโอ จีที3 และเพื่อจัดโปรแกรมการทดสอบรถสำหรับลูกค้า
รุ่นที่มีเพียงแค่คันเดียวในโลก และรุ่นที่มีจำนวนจำกัดของลัมโบร์กีนี

| One Off vehicles & Few Off vehicles> รุ่น | One Off vehicles & Few Off vehicles> ผลิตตั้งแต่ปี | One Off vehicles & Few Off vehicles> จำนวนที่ผลิต (คัน) | One Off vehicles & Few Off vehicles> เครื่องยนต์ | One Off vehicles & Few Off vehicles> ความเร็วสูงสุด | One Off vehicles & Few Off vehicles> Image |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Reventón | 2008-2010 | Coupe: 20+1 for museum Roadster: 15  | V12 6.5-litre (400 cid) | 329.916 km/h (205.000 mph) |  |
| Sesto Elemento | 2012 | 20 | V10 5.2-litre (317 cid) | 352 km/h (219 mph) |  |
| Veneno (Lamborghini Veneno) | 2013-2014 | Prototype: 2 (1 for show, 1 for test) Coupe: 3 Roadster: 9 | V12 ขนาด 6.5-litre (397 cid)  | 356 km/h (221 mph) |  |
| Centenario (Lamborghini Centenario) | 2016-2017 | Coupe: 20 Roadster: 20 | V12 ขนาด 6.5litre | 349km/h (217mph) |  |
| SC18 Alston | 2018 | 1 | V12 ขนาด 6.5litre |  |  |
| Sián | 2020 | Coupe: 63 Roadster: 19 | 6.5 litre V12 and a  supercapacitor hybrid system | 349km/h (217mph) |  |
| Essenza SCV12 | 2021 | 40 | 6.5 litre V12 | 249 km/h (155 mph) |  |
| SC20 | 2021 | 1 | V12 6.5-litre |  |  |
| Countach | 2022 | 112 | V12 6.5-litre | 355 km/h (221 mph) |  |
รุ่นปัจจุบันของลัมโบร์กีนี

| รุ่น | จำนวนที่ผลิต (คัน) | อยู่ในกระบวนการผลิต | เครื่องยนต์ | ความเร็วสูงสุด | รูปภาพ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Huracán | 2014–ปัจจุบัน | Evo Coupe:อยู่ในกระบวนการผลิต Evo Spyder:อยู่ในกระบวนการผลิต Evo RWD Coupe:อยู่ในกระบวนการผลิต Evo RWD Spyder:อยู่ในกระบวนการผลิต AWD Coupe:อยู่ในกระบวนการผลิต AWD Spyder:อยู่ในกระบวนการผลิต Performante:อยู่ในกระบวนการผลิต Performante Spyder:อยู่ในกระบวนการผลิต STO:อยู่ในกระบวนการผลิต | เครื่องยนต์ขนาด 5.2 ลิตร V10 odd-firing | 341 km/h (212 mph) |  |
| Urus | 2018–ปัจจุบัน | เอสยูวี: อยู่ในกระบวนการผลิต | เครื่องยนต์ขนาด 4.0 ลิตร Twin Turbo V8 | 305 km/h (190 mph) |  |
| Revuelto | 2023–ปัจจุบัน | คูเป้: กระบวนการผลิตจะเริ่มในฤดูใบไม้ผลิ 2023 | เครื่องยนต์ขนาด 6.5 ลิตร V12 พร้อมมอเตอร์ไฟฟ้า 3 ตัว | 350 km/h (220 mph) |  |
| Temerario | 2024–ปัจจุบัน | คูเป้: กระบวนการผลิตจะเริ่มในฤดูใบไม้ผลิ 2025 | เครื่องยนต์ขนาด 4.0 ลิตร V8 Twin-turbo พร้อมมอเตอร์ไฟฟ้า 3 ตัว | 343 km/h (213 mph) |  |
รุ่นที่ผลิตในอดีต

| รุ่น | ปีที่ผลิต | จำนวนที่ผลิต (คัน) | เครื่องยนต์ | ความเร็วสูงสุด | Image |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 350 GT | 1964–1966 | 118 GTS: 2 3500 GTZ: 2 | V12 3,464 cc | 254 km/h (158 mph) |  |
| 400 GT | 1966–1968 | 23 GT 2+2: 250 GT Flying Star II: 1 GT Monza: 1 | V12 3,929 cc | 249 km/h (155 mph) |  |
| Miura | 1966–1972 | P400: 275 P400 S: 338 P400 SV: 150 Roadster: 1 Jota: 1 | V12 3,929 cc | 290 km/h (180 mph) S: 276 km/h (171 mph) |  |
| Espada | 1968–1978 | Prototype: 1 Series I: 186 Series II: 575 Series III: 465 | V12 3,929 cc | 245 km/h (152 mph) |  |
| Islero | 1968–1969 | 125 S: 100 | V12 3,929 cc | 248 km/h (154 mph) S: 259 km/h (161 mph) |  |
| Jarama | 1970–1976 | 400 GT: 177 400 GTS: 150 400 GT 'Bob': 1 | V12 3,929 cc | 240 km/h (150 mph) |  |
| Urraco | 1973–1979 | Protype: 2 P250: 520 P300: 190 P200: 66 'Bob': 1 | V8 2.0-litre (122 cid) V8 2.5-litre (153 cid) V8 3.0-litre (183 cid) | 230 km/h (140 mph) |  |
| Countach | 1974–1990 | LP500 Prototype: 1 LP400: 157 LP400S: 237 LP500S: 321 LP500S QV: 610 25th Anniversary: 650 Evoluzione: 1 "Alfieri": 1 | V12 4.0-litre (240 cid) V12 5.0-litre (290 cid) V12 5.2-litre (320 cid) | 254 km/h (158 mph)–299 km/h (186 mph) |  |
| Silhouette | 1976–1979 | 55 | V8 3.0-litre (182.8 cid) | 260 km/h (160 mph) |  |
| Jalpa | 1981–1988 | P350: 410 Spyder: 2 | V8 3.5-litre (213 cid) | 249 km/h (155 mph) |  |
| LM002 | 1986–1993 | 328 | V12 5.17-litre (315 cid) | 210 km/h (130 mph) |  |
| Diablo | 1990–2001 | 900 VT Mk1: 400 SE30: 135 SE30 Jota: 15 VT Mk1 Roadster: 200 SV Mk1: unknown VS Special: 1 SV Mk1 Roadster: 6 SV Mk1 Monterey Edition: 20 Alpine Edition: 12 VT Mk2: unknown SV Mk2: 100 VT Mk2 Roadster: 100 GT: 83 VT Mk2 Roadster Momo Edition: 12 GTR: 32 Millennium Roadster: 30 VT Mk2 6.0: 337 VT MK2 6.0 SE: 44 | V12 5.7-litre (350 cid) V12 6.0-litre (370 cid) | 330 km/h (210 mph) |  |
| Murciélago | 2001–2010 | 3084 40th Anniversary: 50 Concept: 1 Roadster: 899 LP670-4 Super Veloce: 186 LP670-4 SV China Edition: 10 | V12 6.2-litre (380 cid) V12 6.5-litre (400 cid) | 330 km/h (210 mph)–341 km/h (212 mph) |  |
| Gallardo | 2003–2013 | 7221 Spyder: 3353 SE: 250 Nera: 185 LP550-2 Valentino Balboni: 250 LP570-4 Super Trofeo Stradale: 150 Squadra Corse: 50 | V10 5.0-litre (303 cid) V10 5.2-litre (317 cid) | 309 km/h (192 mph)–325 km/h (202 mph) |  |
| Aventador | 2011–2021 | J: 1 LP700-4:5000 LP700-4 Roadster: 1075 LP720-4 50th Anniversario Coupe: 100 LP720-4 50th Anniversario Roadster: 100 LP740-4 S: LP740-4 S Roadster: LP750-4 SV: 600 LP750-4 SV Roadster: 500 LP770-4 SVJ: 963 LP770-4 SVJ Roadster: 863 LP780-4 Ultimae: 350 LP780-4 Ultimae Roadster: | เครื่องยนต์ขนาด 6.5 ลิตร (397 cid) V12 (New L539) | 349 km/h (217 mph) |  |
รุ่นทั้งหมดของลัมโบร์กินี

Lamborghini 350 GTV (1963) - เครื่องยนต์ขนาด 3.5 ลิตร V12 280 แรงม้า
Lamborghini Miura P400 (1966) - เครื่องยนต์ขนาด 3.9 ลิตร V12 350 แรงม้า
Lamborghini Miura P400S (1968) - เครื่องยนต์ขนาด 3.9 ลิตร V12 360 แรงม้า
Lamborghini Miura P400SV (1971) - เครื่องยนต์ขนาด 3.9 ลิตร V12 380 แรงม้า
Lamborghini Countach LP400 (1974) - เครื่องยนต์ขนาด 3.9 ลิตร V12 370 แรงม้า
Lamborghini Countach LP400S (1978) - เครื่องยนต์ขนาด 3.9 ลิตร V12 355 แรงม้า
Lamborghini Countach LP500S (1982) - เครื่องยนต์ขนาด 4.8 ลิตร V12 370 แรงม้า
Lamborghini Countach 5000QV (1985) - เครื่องยนต์ขนาด 5.2 ลิตร V12 414 แรงม้า
Lamborghini Diablo (1990) - เครื่องยนต์ขนาด 5.7 ลิตร V12 492 แรงม้า
Lamborghini Diablo 6.0 (2001) - เครื่องยนต์ขนาด 6.0 ลิตร V12 575 แรงม้า
Lamborghini Murciélago (2002) - เครื่องยนต์ขนาด 6.0 ลิตร V12 580 แรงม้า
Lamborghini Gallardo (2003) - เครื่องยนต์ขนาด 5.0 ลิตร V10 500 แรงม้า
Lamborghini Murciélago LP640 (2006) - เครื่อง 6.5 ลิตร V12 640 แรงม้า
Lamborghini Gallardo Superleggera (2008) - เครื่องยนต์ขนาด 5.0 ลิตร V10 530 แรงม้า
Lamborghini Reventon (2008) - เครื่องยนต์ขนาด 6.5 ลิตร V12 660 แรงม้า จำกัดจำนวน คูเป้ 20 คัน โรสเตอร์ 20 คัน
Lamborghini Gallardo LP560-4 (2009) - เครื่องยนต์ขนาด 5.2 ลิตร V10 560 แรงม้า
Lamborghini Murciélago LP670-4 SuperVeloce (2010) - เครื่องยนต์ขนาด 6.5 ลิตร V12 670 แรงม้า
Lamborghini Gallardo LP570-4 Spyder Performante (2011) - เครื่องยนต์ขนาด 5.2 ลิตร V10 570 แรงม้า
Lamborghini Gallardo LP570-4 Superleggera (2011) - เครื่องยนต์ขนาด 5.2 ลิตร V10 570 แรงม้า
Lamborghini Sesto Elemento (2011) - เครื่องยนต์ขนาด 5.2 ลิตร V10 570 แรงม้า จำกัดจำนวน คูเป้ 20 คัน
Lamborghini Aventador LP700-4 (2012) - เครื่องยนต์ขนาด 6.5 ลิตร V12 700 แรงม้า
Lamborghini Veneno (2013) - เครื่องยนต์ขนาด 6.5 ลิตร V12 750 แรงม้า จำกัดจำนวน คูเป้ 3 คัน โรสเตอร์ 9 คัน
Lamborghini Huracán LP610-4 (2014) - เครื่องยนต์ขนาด 5.2 ลิตร V10 610 แรงม้า
Lamborghini Asterion LPI910-4 (2015) - เครื่องยนต์ขนาด 5.2 ลิตร V10 610 แรงม้า + มอเตอร์ไฟฟ้า 3 ตัว กำลัง 300 แรงม้า
Lamborghini Aventador LP750-4 SuperVeloce (2015) - เครื่องยนต์ขนาด 6.5 ลิตร V12 750 แรงม้า
Lamborghini Urus (2018) - เครื่องยนต์ขนาด 4.0 ลิตร V8 660 แรงม้า
Lamborghini Sian (2019) - เครื่องยนต์ V12 819 แรงม้า จำกัดเพียง 63 คัน
Lamborghini Essenza SCV12 (2021) - เครื่องยนต์ V12 830 แรงม้า จำกัดเพียง 40 คัน
Lamborghini Revuelto (2023) - เครื่องยนต์ขนาด 6.5 ลิตร V12 + มอเตอร์ไฟฟ้า 3 ตัว กำลัง 1,015 แรงม้า
Lamborghini Temerario (2024) - เครื่องยนต์ขนาด 4.0 ลิตร V8 + มอเตอร์ไฟฟ้า 3 ตัว กำลัง 920 แรงม้า
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
การล้มล้างระบอบสุลต่านออตโตมัน

สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 เสด็จพระราชดำเนินออกทางประตูหลังของพระราชวังดอลมาบาแช
การล้มล้างระบอบสุลต่านออตโตมัน (ตุรกี: Saltanatın kaldırılması) โดยสมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกี ในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 ถือเป็นจุดสิ้นสุดของจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งดำรงอยู่มาตั้งแต่ ค.ศ. 1299 ต่อมาในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 อำนาจอธิปไตยเหนือตรุกีของสมัชชาใหญ่แห่งชาติภายใต้การบริหารของรัฐบาลอังโกรา (ปัจจุบันคืออังการา) ได้รับการรับรองในการประชุมที่โลซาน สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 สุลต่านออตโตมันพระองค์สุดท้ายเสด็จออกจากคอนสแตนติโนเปิล (ปัจจุบันคืออิสตันบูล) ราชธานีของจักรวรรดิออตโตมันในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 และได้รับการรับรองสถานะทางกฎหมายในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1923 ด้วยการลงนามในสนธิสัญญาโลซาน ตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ออตโตมัน ถูกยกเลิกตามไปในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1924 นับเป็นจุดสิ้นสุดของพระราชอำนาจแห่งราชวงศ์ออสมัน
ภูมิหลัง

จักรวรรดิออตโตมันเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในฐานะสมาชิกของฝ่ายมหาอำนาจกลาง เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1914 นำไปสู่การรบในตะวันออกกลาง ซึ่งยุติลงด้วยการสงบศึกที่มูดรอส เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1918 และตามมาด้วยการยึดครองกรุงคอนสแตนติโนเปิล โดยกองกำลังบริติช ฝรั่งเศส และอิตาลีในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918
การแบ่งจักรวรรดิออตโตมัน เริ่มมีการวางแผนมาตั้งแต่ในสนธิสัญญาลอนดอน และดำเนินการต่อไปควบคู่กับข้อตกลงหลายประการ ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการเห็นชอบฝ่ายเดียวของฝ่ายสัมพันธมิตร ทหารบริติชเริ่มเข้ายึดครองสถานที่สำคัญของจักรวรรรดิและทำการจับกุมนักชาตินิยม หลังจากที่สถาปนาการยึดครองโดยทหาร ในคืนของวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1920 ต่อมาในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1920 รัฐสภาออตโตมันได้ประชุมกันและส่งคำประท้วงการเข้าจับกุมสมาชิกสภา 5 คนของกองกำลังสัมพันธมิตรเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ การประชุมครั้งนั้นนับเป็นการประชุมครั้งสุดท้ายและนับเป็นจุดจบของระบอบการเมืองออตโตมัน สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 ทรงมีรับสั่งให้ยุบสมัชชาใหญ่แห่งจักรวรรดิออตโตมัน ในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1920 รัฐบาลคอนสแตนติโนเบิล ซึ่งยังคงมีโครงสร้างระบบข้าราชการ แต่ขาดรัฐสภา ยังสามารถดำรงอยู่ได้โดยมีองค์สุลต่านเป็นผู้ใช้อำนาจการปกครอง
สนธิสัญญาเซเวร์ ซึ่งลงนามในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1920 ถือเป็นจุดสิ้นสุดของกระบวนการการแบ่งจักรวรรดิ ในขณะนั้น นักการเมืองราว 150 คน ต่างถูกเนรเทศเป็นระลอก ๆ ไปยังมอลตา ในวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1920 ขบวนการชาตินิยมตรุกีนำโดย มุสทาฟา เคมัล ได้สถาปนาสมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกีขึ้นในอังการา
สมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกีได้เริ่มสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี สงครามดังกล่าวมีเป้าหมายเพื่อต่อต้านรัฐบาลกษัตริย์นิยมคอนสแตนติโนเปิล รัฐบาลคอนสแตนติโนเปิลซึ่งดำรงอยู่โดยไม่มีรัฐสภา ได้จัดตั้งกองกำลังคูวา-ยี อินซิบาติเย (Kuva-yi Inzibatiye) หรือ "กองทัพเคาะลีฟะฮ์" ซึ่งมีที่มาจากการที่สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 ทรงมีสถานะเป็นเคาะลีฟะฮ์ด้วย เพื่อต่อกรกับกองกำลังคูวา-ยี มิลิเย (Kuva-yi Milliye) ของฝ่ายสมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกี
การสู้รบเกิดขึ้นที่โบลู (Bolu) ดึซแจ (Düzce) เฮนเดก (Hendek) และอดาปาซาริ (Adapazarı) ควบคู่ไปกับการกบฎครั้งอื่น ๆ ระหว่างสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี กองกำลังคูวา-ยี อินซิบาติเย ซึ่งจงรักภักดีต่อรัฐเคาะลีฟะฮ์ และได้รับการติดอาวุธโดยสหราชอาณาจักร ผู้มีเป้าหมายทางยุทธศาสตร์เดียวกันกับฝ่ายเคาะลีฟะฮ์ คือ สกัดกั้นมิให้ฝ่ายชาตินิยมข้ามช่องแคบบอสพอรัสได้ แต่ในท้ายที่สุดกองทัพเคาะลีฟะฮ์ก็พ่ายแพ้ให้กับกองกำลังคูวา-ยี มิลิเย กระนั้น แม้กองกำลังคูวา-ยี มิลิเย จะถือเป็นก้าวแรกของฝ่ายต่อต้านในสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี การสงครามไม่สม่ำเสมอ (Irregular warfare) ยุติลงในภายหลัง ก่อนที่สงครามกับกรีซจะเริ่มขึ้น กองกำลังคูวา-ยี มิลิเยได้กลายมาเป็นรากฐานให้กับการจัดระเบียบกองกำลังตุรกี ซึ่งพัฒนาไปเป็นกองทัพตุรกี ภายหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐ
กองกำลังฝ่ายสุลต่านซึ่งต่อสู้กับสมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกี
พระฉายาลักษณ์สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 ขณะประทับพระราชบัลลังก์ ถ่ายเมื่อประมาณ ค.ศ. 1920
สุไลมาน เซฟิก พาชา ผู้บังคับบัญชาของกองทัพเคาะลีฟะฮ์
กองทัพเคาะลีฟะฮ์
ดูเพิ่ม

การยกเลิกตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์
การสิ้นสุดของจักรวรรดิออตโตมัน
ประวัติศาสตร์จักรวรรดิออตโตมัน
ดิออตโตมัน: ยุโรปมุสลิมเอมเพอร์เรอร์ส
บรรณานุกรม

ฟิงเกิล, แคโรไลน์ (2007). Osman's Dream: The History of the Ottoman Empire. Basic Books.
ปั๋ว อีปัว

ปั๋ว อีปัว (จีน: 薄一波; พินอิน: Bó Yībō; เวด-ไจลส์: Po2 I1-po1; 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1908 – 15 มกราคม ค.ศ. 2007) เป็นนักการเมืองชาวจีน เขาเป็นหนึ่งในบุคคลทางการเมืองอาวุโสที่สุดในประเทศจีนในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990
หลังเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนเมื่ออายุ 17 ปี เขาทำงานเป็นผู้จัดงานพรรคคอมมิวนิสต์ในเมืองไท่หยวน มณฑลซานซี บ้านเกิดของเขา เขาได้รับเลื่อนตำแหน่งให้จัดตั้งขบวนการกองโจรคอมมิวนิสต์ในภาคเหนือของจีนจากกองบัญชาการในเทียนจินใน ค.ศ. 1928 แต่เขาถูกตำรวจก๊กมินตั๋งจับกุมและจำคุกใน ค.ศ. 1931 ใน ค.ศ. 1936 ด้วยการสนับสนุนโดยปริยายของพรรคคอมมิวนิสต์ ปั๋วลงนามในคำสารภาพต่อต้านคอมมิวนิสต์เพื่อให้ได้รับการปล่อยตัว หลังได้รับการปล่อยตัว ปั๋วกลับไปยังซานซี เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์อีกครั้ง และต่อสู้กับทั้งก๊กมินตั๋งและจักรวรรดิญี่ปุ่นในจีนตอนเหนือกระทั่งพรรคคอมมิวนิสต์รวมแผ่นดินใหญ่จีนได้สำเร็จใน ค.ศ. 1949
ในช่วงอาชีพของปั๋ว เขาดำรงตำแหน่งต่อเนื่องกัน เช่น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังคนแรกของคอมมิวนิสต์จีน สมาชิกกรมการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์ รองนายกรัฐมนตรี ประธานคณะกรรมการเศรษฐกิจแห่งรัฐ และรองประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลางของพรรค ปั๋วถูกกวาดล้างใน ค.ศ. 1966 โดยแก๊งสี่คนที่ได้รับการสนับสนุนจากเหมา แต่เขาได้รับการนำกลับสู่อำนาจโดยเติ้ง เสี่ยวผิงในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 หลังเหมาเสียชีวิต
ปั๋วเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้อาวุโสผู้ทรงอำนาจที่ได้รับการคัดเลือกซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เติ้งและเป็นที่รู้จักอย่างไม่เป็นทางการในนาม "แปดคนอมตะ" เนื่องจากอายุทางการเมืองที่ยืนยาวและอิทธิพลมหาศาลที่พวกเขาสั่งการในคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 หลังกลับสู่อำนาจ ปั๋วสนับสนุนการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ แต่เป็นอนุรักษ์นิยมสายกลางทางการเมือง ในตอนแรกเขาให้การสนับสนุนทั้งหู เย่าปังและผู้ประท้วงจัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 แต่ท้ายที่สุดเขาก็ถูกกลุ่มสายแข็งโน้มน้าวให้สนับสนุนการปลดหูออกจากตำแหน่งใน ค.ศ. 1987 และการใช้ความรุนแรงต่อผู้ประท้วงใน ค.ศ. 1989 การมีส่วนร่วมทางการเมืองของปั๋วลดลงในคริสต์ทศวรรษ 1990 แต่เขายังคงใช้อิทธิพลของเขาเพื่อสนับสนุนทั้งเติ้ง เสี่ยวผิงและเจียง เจ๋อหมิน รวมถึงผลักดันเส้นทางอาชีพให้ปั๋ว ซีไหล ลูกชายของเขา เขาเป็นผู้ที่เหลือรอดคนสุดท้ายและมีอายุยืนยาวที่สุด ในบรรดาแปดผู้อาวุโส ในช่วงเวลาที่เขาเสียชีวิตเมื่อ 15 มกราคม ค.ศ. 2007 เหลือเวลาอีกเพียงเดือนเศษก่อนจะอายุครบ 99 ปีเท่านั้น