การสละราชสมบัติ
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ > ญี่ปุ่น

ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น การสละราชสมบัติถูกใช้บ่อยมากและในความเป็นจริงเกิดขึ้นบ่อยกว่าการสวรรคตบนราชบัลลังก์ ในวันนั้น[เมื่อไร?] อำนาจบริหารส่วนใหญ่อยู่ในมือของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ดูเพิ่มที่ เซ็ชโชและคัมปากุ) และงานหลักของจักรพรรดิ คือนักบวช ซึ่งมีพิธีกรรมซ้ำซากมากมายจนถือว่าจักรพรรดิผู้ดำรงตำแหน่งสมควรได้รับการปรนเปรอการเกษียณอายุในฐานะมหาจักรพรรดิแล้ว บริการประมาณสิบปี ประเพณีที่พัฒนาขึ้นว่าจักรพรรดิควรขึ้นครองบัลลังก์เมื่ออายุยังน้อย หน้าที่ของนักบวชชั้นสูงถือว่าเป็นไปได้สำหรับเด็กที่เดินได้ และราชวงศ์ที่ผ่านช่วงวัยหัดเดินของเขาไปแล้วก็ถือว่าเหมาะสมและแก่พอ การบรรลุนิติภาวะไม่ใช่ข้อกำหนด ด้วยเหตุนี้ จักรพรรดิญี่ปุ่นหลายพระองค์จึงทรงสืบราชสันตติวงศ์เป็นพระราชโอรส บางองค์มีพระชนมายุเพียง 6 หรือ 8 พรรษาเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าวัยเด็กช่วยให้พระมหากษัตริย์ทรงอดทนต่อหน้าที่อันน่าเบื่อหน่าย และยอมทนต่อการกดขี่นายหน้าผู้มีอำนาจทางการเมือง และบางครั้งก็ปิดบังสมาชิกผู้ทรงอำนาจอย่างแท้จริงของราชวงศ์จักรวรรดิด้วย จักรพรรดินีญี่ปุ่นและจักรพรรดิหลายสิบองค์เกือบทั้งหมดสละราชสมบัติและใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสบาย ๆ เกษียณอายุ โดยมีอิทธิพลอยู่เบื้องหลัง บ่อยครั้งมีอำนาจมากกว่าที่พวกเขามีขณะอยู่บนราชบัลลังก์ (ดู การว่าราชการในวัด) จักรพรรดิหลายองค์สละราชสมบัติในขณะที่ยังทรงพระเยาว์ ประเพณีเหล่านี้แสดงให้เห็นในนิทานพื้นบ้าน ละคร วรรณกรรม และวัฒนธรรมรูปแบบอื่น ๆ ของญี่ปุ่น ซึ่งมักจะกล่าวถึงหรือพรรณนาถึงจักรพรรดิ์ในช่วงวัยรุ่น
ก่อนการฟื้นฟูเมจิ ญี่ปุ่นมีจักรพรรดินี 11 พระองค์ที่ครองราชย์ จักรพรรดินีญี่ปุ่นมากกว่าครึ่งสละราชสมบัติเมื่อผู้สืบเชื้อสายฝ่ายหน้า (ชาย) ที่เหมาะสมได้รับการพิจารณาว่ามีอายุมากพอที่จะปกครอง นอกจากนี้ ไม่มีบทบัญญัติสำหรับการสละราชสมบัติในกฎราชวงศ์ รัฐธรรมนูญเมจิ หรือ รัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่น ค.ศ. 1947
ภายหลังความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง สมาชิกราชวงศ์จำนวนมาก เช่น เจ้าชายชิจิบุ ทากามัตสึ และ ฮิงาชิกูนิ ได้กดดันจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ ในขณะนั้นให้สละราชสมบัติเพื่อที่เจ้าชายองค์หนึ่งจะรับราชการเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จนกว่ามกุฏราชกุมารอากิฮิโตะทรงเจริญพระชนมพรรษา ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 1946 เจ้าชายมิกาซะ (ทากาฮิโตะ) พระเชษฐาองค์เล็กของจักรพรรดิ ยังได้ลุกขึ้นยืนในสภาองคมนตรีและทรงกระตุ้นทางอ้อมให้จักรพรรดิก้าวลงจากตำแหน่งและยอมรับความรับผิดชอบต่อความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่น นายพลดักลาส แมกอาเธอร์ แห่งกองทัพสหรัฐฯ ยืนกรานให้จักรพรรดิฮิโรฮิโตะคงอยู่บนราชบัลลังก์ แมกอาเธอร์มองว่าจักรพรรดิ์เป็นสัญลักษณ์ของความต่อเนื่องและความสามัคคีของชาวญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม 2016 สถานีโทรทัศน์แห่งชาติเอ็นเอชเค รายงานว่าจักรพรรดิอากิฮิโตะทรงประสงค์จะสละราชสมบัติเพื่อสนับสนุน มกุฎราชกุมารนารูฮิโตะ พระราชโอรสองค์โตภายในเวลาไม่กี่ปี โดยอ้างพระชนมายุของพระองค์ การสละราชสมบัติภายในราชวงศ์ไม่เคยเกิดขึ้นนับตั้งแต่ จักรพรรดิโคกากุสละราชสมบัติในปี 1817 อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่อาวุโสภายในสำนักพระราชวังหลวงปฏิเสธว่าไม่มีแผนการอย่างเป็นทางการสำหรับพระมหากษัตริย์ที่จะสละราชสมบัติ การสละราชสมบัติของจักรพรรดิอาจต้องมีการแก้ไขกฎราชวงศ์ ซึ่งในเวลานั้นไม่มีข้อกำหนดสำหรับความเคลื่อนไหวดังกล่าว ต่อมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2016 จักรพรรดิทรงพระราชทานพระราชดำรัสทางโทรทัศน์ซึ่งไม่ค่อยพบบ่อยนัก โดยเน้นย้ำถึงพระชนม์ชีพที่ชราภาพและสุขภาพที่ถดถอย สิ่งนี้ถูกตีความว่าเป็นนัยถึงความตั้งใจของพระองค์ที่จะสละราชสมบัติ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2017 นายกรัฐมนตรีชินโซ อาเบะ ประกาศว่าสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะจะทรงสละราชบัลลังก์ในวันที่ 30 เมษายน 2019 การประกาศดังกล่าวเกิดขึ้นหลังจากการประชุมสภาพระราชวงศ์อิมพีเรียล
เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2017 ร่างกฎหมายที่ให้อากิฮิโตะสละราชสมบัติออกโดยคณะรัฐมนตรีในรัฐบาลญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน 2017 สภานิติบัญญัติแห่งชาติได้ผ่านร่างกฎหมายฉบับครั้งเดียวที่อนุญาตให้อากิฮิโตะสละราชสมบัติ และให้รัฐบาลเริ่มจัดเตรียมกระบวนการส่งมอบตำแหน่งให้กับมกุฎราชกุมารนารูฮิโตะ การสละราชสมบัติเกิดขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2019