stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา
สวรรคต

หลังจากการฉลองวันพระราชสมภพครบรอบ 90 พรรษา พระองค์ทรงเป็นที่รักของพระราชวงศ์ทั่วไป แต่สุขภาพที่แข็งแรงของพระองค์เริ่มไม่สู้ดีแล้ว ซึ่งขณะนั้น พระราชวงศ์จัดงานฉลองวันพระราชสมภพครบรอบ 95 พรรษาที่เมืองซีเซอร์ ประเทศออสเตรีย คณะแพทย์ได้แจ้งว่า จักรพรรดินีทรงเริ่มเป็นโรคปอดบวม โดยเป็นเชื้อโรคสะสมในร่างกายของพระองค์ตั้งแต่ลี้ภัยอยู่ในเกาะมาไดร่าแล้ว ก่อนที่พระองค์จะสวรรคต พระราชวงศ์ทั้งหมดได้เสด็จเข้ามาเฝ้าพระอาการเรื่อยมา จวบจนวาระสุดท้ายของพระชนม์ชีพ จักรพรรดินีซีตาทรงสวรรคต ณ วันที่14 มีนาคม ค.ศ. 1989 สิริอายุได้ 97 พรรษา ถือว่าเป็นพระราชวงศ์ที่พระชนม์ชีพยืนยาวที่สุด...
งานพระศพถูกจัดขึ้นอย่างสมพระเกียรติในกรุงเวียนนา ในวันที่ 1 เมษายน โดยรัฐบาลได้เข้ามาช่วยในการจัดพระราชพิธีศพด้วย โดยมีพระราชวงศ์อิมพีเรียลออสเตรีย-ฮังการี และ พระราชวงศ์บูร์บง-ปาร์มา เข้ามาร่วมในพระราชพิธีพระศพด้วย พระราชพิธีได้รับความสนใจเป็นอย่างมากของสื่อ โดยเฉพาะการเมือง เพราะอาจเป็นแนวโน้มที่จะเปลี่ยนแปลงการปกครองของประเทศก็เป็นได้ พระศพถูกฝังที่วิหารฮาพส์บวร์ค อิมพีเรียล คริปต์ในกรุงเวียนนา ซึ่งเป็นสถานที่ฝังพระศพพระราชวงศ์ฮาพส์บวร์คมาช้านาน
พระราชโอรสและธิดา

จักรพรรดิคาร์ลและเจ้าหญิงซีตา มีพระราชโอรสและธิดารวมทั้งสิ้น 8 พระองค์ ดังนี้
| พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | อภิเษกสมรส |
| --- | --- | --- | --- |
| มกุฎราชกุมาร อ็อทโท ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค | 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1912 | 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 | อภิเษกสมรส (ค.ศ. 1951) กับเจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน (6 มกราคม ค.ศ. 1925 – 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010) มีพระบุตร 7 พระองค์ พระนัดดา 22 องค์ และพระปนัดดา 10 คน |
| อาร์ชดัชเชส อาเดิลไฮท์ | 3 มกราคม ค.ศ. 1914 | 2 ตุลาคม ค.ศ. 1971 | ไม่ได้อภิเษกสมรส ไม่มีพระบุตร |
| โรแบร์ท อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ | 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1915 | 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 | อภิเษกสมรสกับ เจ้าหญิงมาร์เกรีตาแห่งซาวอย-ออสตา (ค.ศ. 1953) (7 เมษายน ค.ศ. 1930 – 10 มกราคม ค.ศ. 2022) มีพระบุตร 3 พระองค์ มีพระนัดดา 19 องค์ และพระปนัดดา 3 คน |
| อาร์ชดยุกฟีลิซแห่งออสเตรีย | 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1916 | 6 กันยายน ค.ศ. 2011 | อภิเษกสมรส (ค.ศ. 1952) กับเจ้าหญิงอันนา ออยเยนีแห่งอาเรินแบร์ค (5 กรกฎาคม ค.ศ. 1925 – 9 มิถุนายน ค.ศ. 1997) มีพระโอรส-ธิดา 7 พระองค์ และพระนัดดาอีก 22 องค์ |
| อาร์ชดยุก คาร์ล ลูทวิช | 10 มีนาคม ค.ศ. 1918 | 11 ธันวาคม ค.ศ. 2007 | อภิเษกสมรส (ค.ศ. 1950) กับเจ้าหญิงอียอล็องด์แห่งลีญ (ประสูติ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1923) มีพระบุตร 4 พระองค์ พระนัดดา 19 องค์ และพระปนัดดา 10 คน |
| อาร์ชดยุกรูด็อล์ฟ | 5 กันยายน ค.ศ. 1919 | 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 | อภิเษกสมรส (ค.ศ. 1953) กับเคาน์เตสเซนียา เซอร์นีเกฟ-เบโซบราซอฟ (11 มิถุนายน ค.ศ. 1929 – 20 กันยายน ค.ศ. 1968) มีพระบุตร 4 พระองค์ พระนัดดา 13 องค์ และพระปนัดดา 3 คน อภิเษกสมรส (ครั้งที่สอง) (ค.ศ. 1971) กับเจ้าหญิงกาบรีเอเลอแห่งแวร์เดอ (ประสูติ 11 กันยายน ค.ศ. 1940) มีพระธิดา 1 พระองค์ และพระนัดดา 3 องค์ |
| อาร์ชดัชเชส ชาร์ล็อทเทอ | 1 มีนาคม ค.ศ. 1921 | 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1989 | อภิเษกสมรส (ค.ศ. 1956) กับดยุกเกออร์คแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (5 ตุลาคม [ตามปฎิทินเก่า: 22 กันยายน] ค.ศ. 1899 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1963) ไม่มีพระบุตร |
| อาร์ชดัชเชส เอลีซาเบ็ท | 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1922 | 6 มกราคม ค.ศ. 1993 | อภิเษกสมรส (ค.ศ. 1949) กับเจ้าชายไฮน์ริชแห่งลีชเทินชไตน์ (5 สิงหาคม ค.ศ. 1916 – 17 เมษายน ค.ศ. 1991) มีพระบุตร 5 พระองค์ พระนัดดา 7 องค์ และพระปนัดดา 6 คน |
พระราชอิสริยยศ

9 พฤษภาคม ค.ศ. 1892 – 21 ตุลาคม ค.ศ. 1911: เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา (Her Royal Highness Princess Zita of Bourbon-Parma)
21 ตุลาคม ค.ศ. 1911 – 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916: อาร์ชดัชเชสซีตาแห่งออสเตรีย (Her Imperial and Royal Highness Archduchess Zita of Austria)
21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 – 14 มีนาคม ค.ศ. 1989: จักรพรรดินีซีตาแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี (Her Imperial and Royal Apostolic Majesty The Empress of Austria, Apostolic Queen of Hungary)
ราชตระกูล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| ซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา | พระราชบิดา: โรแบร์โตที่ 1 ดยุกแห่งปาร์มา | พระอัยกาฝ่ายพระราชบิดา: การ์โลที่ 3 ดยุกแห่งปาร์มา | พระปัยกาฝ่ายพระราชชนก: การ์โลที่ 2 ดยุกแห่งปาร์มา |
| ซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา | พระราชบิดา: โรแบร์โตที่ 1 ดยุกแห่งปาร์มา | พระอัยกาฝ่ายพระราชบิดา: การ์โลที่ 3 ดยุกแห่งปาร์มา | พระปัยยิกาฝ่ายพระราชบิดา: เจ้าหญิงมารีอา เทเรซาแห่งซาวอย |
| ซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา | พระราชบิดา: โรแบร์โตที่ 1 ดยุกแห่งปาร์มา | พระอัยยิกาฝ่ายพระราชบิดา: เจ้าหญิงหลุยส์ อาร์ตัว | พระปัยกาฝ่ายพระราชบิดา: เจ้าชายชาร์ล แฟร์ดีน็อง ดยุกแห่งแบร์รี |
| ซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา | พระราชบิดา: โรแบร์โตที่ 1 ดยุกแห่งปาร์มา | พระอัยยิกาฝ่ายพระราชบิดา: เจ้าหญิงหลุยส์ อาร์ตัว | พระปัยยิกาฝ่ายพระราชบิดา: เจ้าหญิงมารีอา กาโรลีนาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง ดัชเชสแห่งแบร์รี |
| ซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา | พระราชมารดา: อิงฟังตามารีอา อังตอนียูแห่งโปรตุเกส | พระอัยกาฝ่ายพระราชมารดา: พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส | พระปัยกาฝ่ายพระราชมารดา: พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส |
| ซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา | พระราชมารดา: อิงฟังตามารีอา อังตอนียูแห่งโปรตุเกส | พระอัยกาฝ่ายพระราชมารดา: พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส | พระปัยยิกาฝ่ายพระราชมารดา: การ์โลตา โฆอากินาแห่งสเปน |
| ซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา | พระราชมารดา: อิงฟังตามารีอา อังตอนียูแห่งโปรตุเกส | พระอัยยิกาฝ่ายพระราชมารดา: อาเดิลไฮท์แห่งเลอเวนชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค | พระปัยกาฝ่ายพระราชมารดา: เจ้าชายคอนสแตนติน รัชทายาทแห่งเลอเวนชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค |
| ซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา | พระราชมารดา: อิงฟังตามารีอา อังตอนียูแห่งโปรตุเกส | พระอัยยิกาฝ่ายพระราชมารดา: อาเดิลไฮท์แห่งเลอเวนชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค | พระปัยยิกาฝ่ายพระราชมารดา: เจ้าหญิงอักเน็สแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค |
บรรณานุกรม

Beeche, Arturo & McIntosh, David. (2005). Empress Zita of Austria, Queen of Hungary (1892-1989)  Eurohistory. ASIN: B000F1PHOI
Bogle, James and Joanna. (1990).  A Heart for Europe: The Lives of Emperor Charles and Empress Zita of Austria-Hungary, Fowler Wright, 1990, ISBN  0-85244-173-8
Brook-Shepherd, Gordon. (1991). The Last Empress - The Life and Times of Zita of Austria-Hungary 1893-1989. Harper-Collins. ISBN 0-00-215861-2
Harding, Bertita. (1939). Imperial Twilight: The Story of Karl and Zita of Hungary. Bobbs-Merrill Company Publishers. ASIN: B000J0DDQO
| ก่อนหน้า |  | เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอลีซาเบ็ทในบาวาเรีย |  | จักรพรรดินีแห่งออสเตรีย  (21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 – 1 เมษายน ค.ศ. 1922) |  | เรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน |
| เอลีซาเบ็ทในบาวาเรีย |  | สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี    |  | เรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน |
| ไม่มี |  | อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ   (21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 - 29 ธันวาคม ค.ศ. 1953) |  | อาร์ชดัชเชสมาร์เกรีตา |
| ด ค กจักรพรรดินีแห่งออสเตรีย |
| --- | --- |
  เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซา แห่งนาโปลีและซิซิลี (1804–1807) · อาร์ชดัชเชสมารีอา ลูโดวีคาแห่งออสเตรีย-เอสเต (1808–1816) · เจ้าหญิงคาโรลีเนอ เอากุสเทอแห่งบาวาเรีย (1816–1835) ·  เจ้าหญิงมารีอา อันนาแห่งซาวอย (1835–1848) · ดัชเชสเอลีซาเบ็ทแห่งบาวาเรีย (1854–1898) · เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา (1916–1918) 
| ด ค กสมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี |
| --- | --- |
  อินฟันเตมาเรีย ลุยซา แห่งสเปน (1790–1792) · เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซา แห่งนาโปลีและซิซิลี (1792–1807) · อาร์ชดัชเชสมารีอา ลูโดวีคาแห่งออสเตรีย-เอสเต (1808–1816) ·  เจ้าหญิงคาโรลีเนอ เอากุสเทอแห่งบาวาเรีย (1816–1830) · เจ้าหญิงมารีอา อันนาแห่งซาวอย (1831–1848) · ดัชเชสเอลีซาเบ็ทแห่งบาวาเรีย (1854–1898) · เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา (1916–1918) 
เจ้าหญิงซีตาประทับนั่งอยู่ขวาสุด ฉายพระรูปร่วมกับครอบครัวใน ค.ศ. 1906
เจ้าหญิงซีตาเมื่อทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับอาร์ชดยุกคาร์ล
จักรพรรดิและจักรพรรดินีเมื่อทรงเข้าพิธีบรมราชาภิเษกในปี ค.ศ. 1916
จักรพรรดินีซีตาและพระราชสวามี
ครอบครัวของจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา ในประเทศสเปน
แอร์เอเชีย

แคปปิตอล เอ เบอร์ฮาด (อังกฤษ: Capital A Berhad; MYX: 5099) ดำเนินการในชื่อ แอร์เอเชีย (อังกฤษ: AirAsia; ในรูปแบบ airasia) เป็นบริษัทข้ามชาติสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติมาเลเซีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ใกล้กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมาเลเซียเมื่อพิจารณาจากขนาดฝูงบินและจุดหมายปลายทาง แอร์เอเชียให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศไปยังจุดหมายปลายทางมากกว่า 165 แห่ง ครอบคลุม 25 ประเทศ ฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ 2 (klia2) ซึ่งเป็นอาคารผู้โดยสารสายการบินต้นทุนต่ำที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ (KLIA) ในอำเภอเซอปัง รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย มีสายการบินในเครือ ได้แก่ แอร์เอเชียกัมพูชา ไทยแอร์เอเชีย อินโดนีเซียแอร์เอเชีย และแอร์เอเชียฟิลิปปินส์ ที่มีฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานพนมเปญ กรุงเทพฯ-ดอนเมือง จาการ์ตา-ซูการ์โน-ฮัตตา และมะนิลา-นินอย อากีโน ตามลำดับ อีกทั้งแอร์เอเชียเอ็กซ์ที่เป็นสายการบินเส้นทางระยะไกล แอร์เอเชียมีสำนักงานจดทะเบียนและสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์
พ.ศ. 2550 เดอะนิวยอร์กไทมส์ระบุว่าสายการบินนี้เป็น "ผู้บุกเบิก" ของการเดินทางราคาประหยัดในเอเชีย นอกจากนี้ยังได้รับเลือกให้เป็นสายการบินต้นทุนต่ำที่ดีที่สุดในโลกเป็นเวลา 13 ปีติดต่อกันโดยสกายแทร็กซ์ ในรางวัลการเดินทางและสายการบินระหว่างประเทศ ซึ่งรวมถึงรางวัลล่าสุดใน พ.ศ. 2565
ประวัติ

แอร์เอเชียก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2536 และเริ่มดำเนินการเมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ก่อตั้งขึ้นโดยหน่วยงานรัฐวิสาหกิจ DRB-Hicom ของรัฐบาลมาเลเซีย หลังจากดำเนินงานประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนัก และมีหนี้สินจำนวนมาก และเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2544 กลุ่มบริษัท ทูนแอร์ โดยผู้บริหารคือ นายโทนี เฟอร์นานเดส ได้เข้าซื้อหนี้ของสายการบินแอร์เอเชีย และเข้ามาบริหารงาน โดยเริ่มเปิดเส้นทางบินใหม่จาก ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ และตีคู่แข่งอย่าง มาเลเซียแอร์ไลน์ ด้วยค่าโดยสารเริ่มต้นที่ 1 ริงกิตมาเลเซีย หรือประมาณ 0.27 ดอลลาร์สหรัฐ
ท่าอากาศยานรอง

ในปี พ.ศ. 2546 แอร์เอเชียได้เปิดตัวท่าอากาศยานรองแห่งที่สองที่ ท่าอากาศยานนานาชาติเซไน ใน รัฐยะโฮร์ บาห์รู ซึ่งใกล้กับประเทศสิงคโปร์และเปิดตัวเที่ยวบินระหว่างประเทศเป็นครั้งแรกด้วย โดยบินตรงสู่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย และเริ่มมีการจัดตั้งสายการบินไทยแอร์เอเชีย เปิดเส้นทางบินสู่ประเทศสิงคโปร์, มาเก๊า, เซียะเหมิน ประเทศจีน, กรุงมะนิลา, ประเทศเวียดนาม ประเทศกัมพูชา และ ประเทศพม่า
ในปัจจุบันแอร์เอเชียมาเลเซีย มีท่าอากาศยานรองอีกสองแห่งในมาเลเซียตะวันออก ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง ตั้งอยู่ในเมืองกูชิง รัฐซาราวัก และ ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู ตั้งอยู่ในเมืองโกตากีนาบาลู รัฐซาบะฮ์
จุดหมายปลายทาง

ในปัจจุบัน แอร์เอเชียมาเลเชียมีเส้นทางบินตรงสู่ 58 จุดหมายปลายทาง ครอบคลุมประเทศในกลุ่มอาเซียน เอเชียตะวันออก เอเชียใต้ และ ออสเตรเลีย ด้วยฐานการบินหลักจาก ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ อาคาร KLIA2
ประเทศมาเลเซีย
กัวลาลัมเปอร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ฐานการบินหลัก
ปีนัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง ฐานการบินหลัก
โจโฮร์บะฮ์รู - ท่าอากาศยานนานาชาติเซนัยฐานการบินหลัก
โกตากีนาบาลู - ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู ฐานการบินหลัก
อลอร์สตาร์ - ท่าอากาศยานอลอร์สตาร์
บินตูลู - ท่าอากาศยานบินตูลู
โกตาบารู - ท่าอากาศยานสุลตานอิสมาอีล เปตรา
กัวลาเตอเริงกานู - ท่าอากาศยานกัวลาเตอเริงกานู
ลาบวน - ท่าอากาศยานลาบวน
มีรี - ท่าอากาศยานมีรี
กูชิง - ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง
ซันดากัน - ท่าอากาศยานซันดากัน
ซิบู - ท่าอากาศยานซิบู
ตาเวา - ท่าอากาศยานตาเวา
เกาะลังกาวี - ท่าอากาศยานนานาชาติลังกาวี
ประเทศไทย
กรุงเทพมหานคร - ท่าอากาศยานดอนเมือง
ภูเก็ต - ท่าอากาศยานภูเก็ต
กระบี่ - ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่
เชียงใหม่ - ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่
เชียงราย - ท่าอากาศยานนานาชาติแม่ฟ้าหลวง เริ่ม 2 พ.ย. 67
พัทยา - ท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา กลับมาบินอีกครั้ง 17 มิ.ย. 67
สาธารณรัฐอินโดนีเซีย
บันดาอาเจะฮ์ - ท่าอากาศยานนานาชาติ สุลต่านอีสกันดาร์มูด้า
เมดาน - ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลานามู
เปกันบารู - ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน
ปาดัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปาดัง
ปาเล็มบัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปาเล็มบัง
จาการ์ตา - ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา
บันดุง - ท่าอากาศยานนานาชาติฮุสเซอิน ซัสตราเนการ่า
ยอกยาการ์ตา - ท่าอากาศยานนานาชาติอดิสุจิบโต
เซมารัง - ท่าอากาศยานนานาชาติ Achmad Yani
สุราบายา - ท่าอากาศยานนานาชาติจวนดา
บาหลี - ท่าอากาศยานนานาชาติงูระห์ไร เดนปาซาร์
ลอมบอก - ท่าอากาศยานนานาชาติลอมบอก
บาลิก์ปาปัน - ท่าอากาศยานนานาชาติบาลิก์ปาปัน
มากัซซาร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติมากัซซาร์ อูจุง ปาดัง
โซโล (สุราการ์ตา) - ท่าอากาศยานนานาชาติโซโล (Adisumarmo)
สาธารณรัฐสิงคโปร์
สิงคโปร์ - ท่าอากาศยานชางงีสิงคโปร์
ประเทศบรูไน
บันดาร์เซอรีเบอกาวัน  - ท่าอากาศยานนานาชาติบันดาร์เซอรีเบอกาวัน
ประเทศฟิลิปปินส์
กรุงมะนิลา - สนามบินนานาชาติคลาร์ค
ประเทศพม่า
ย่างกุ้ง - ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง
ประเทศลาว
เวียงจันทน์ - ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต
สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
ฮานอย - ท่าอากาศยานนานาชาตินอยไบ
โฮจิมินห์ซิตี - ท่าอากาศยานนานาชาติเติ่นเซินเญิ้ต
ประเทศกัมพูชา
พนมเปญ - ท่าอากาศยานนานาชาติโปเชนตง
เสียมราฐ - ท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ
สาธารณรัฐประชาชนจีน
กวางโจว - ท่าอากาศยานนานาชาติกวางโจวไป๋หยุน
กุ้ยหลิน - ท่าอากาศยานนานาชาติกุ้ยหลิน
เซินเจิ้น - ท่าอากาศยานนานาชาติเซินเจินบาวอัน
หนานหนิง - ท่าอากาศยานนานาชาติหนานหนิง
คุนหมิง - ท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงอูเจียป้า
เขตบริหารพิเศษฮ่องกง
ฮ่องกง - ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง
เขตบริหารพิเศษมาเก๊า
มาเก๊า - ท่าอากาศยานนานาชาติมาเก๊า
สาธารณรัฐจีน
ไทเป - ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน
ประเทศอินเดีย
โกลกาตา - ท่าอากาศยานนานาชาติเนตาจิสุภาสจันทรโภส
เจนไน - ท่าอากาศยานนานาชาติเชนไน
บังคาลอร์  - ท่าอากาศยานนานาชาติบังคาลอร์
โคชิ - ท่าอากาศยานนานาชาติโกชิ
ติรุจิรัปปัลลิ - ท่าอากาศยานนานาชาติติรุจิรัปปัลลิ
( ไทยแอร์เอเชีย FD,  แอร์เอเชียมาเลเซีย AK,  อินโดนีเซียแอร์เอเชีย QZ, ให้บริการ ณ ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง ตั้งแต่ในวันที่ 1 ตุลาคม 2555 )
จุดหมายปลายทางที่เคยทำการบิน

ประเทศไทย
อุดรธานี - ท่าอากาศยานนานาชาติอุดรธานี
หาดใหญ่ - ท่าอากาศยานหาดใหญ่
สุราษฎร์ธานี - ท่าอากาศยานนานาชาติสุราษฎร์ธานี
ฝูงบิน

ข้อมูลเมื่อ มกราคม 2023 ฝูงบินของแอร์เอเชีย (มาเลเซีย) ประกอบด้วยเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | สั่งซื้อ | จำนวนผู้โดยสาร | หมายเหตุ |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ320-200 | 70 | 4 | 180 |  |  |  |
| แอร์บัส เอ320นีโอ | 29 | — | 186 |  |  |  |
| แอร์บัส เอ321นีโอ | 2 | 362 | 236 | บางส่วนจะถูกเปลี่ยนเป็น เอ320นีโอ เมื่อจำเป็นจะมีการส่งมอบอีกครั้งในปี 2024 |  |  |
| รวม | 101 | 366 |  |  |  |  |
ฝูงบิน > อดีตฝูงบิน

แอร์เอเชียเคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | รวม | ประจำการ | ปลดประจำการ | เปลี่ยน | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โบอิง 737-300 | 32 | 1996 | 2009 | แอร์บัส เอ320-200 |  |
| โบอิง 747-200บี | 2 | 2000 | 2000 | ไม่มี | เช่าจาก Tower Air |
| โบอิง 747-200บี | 3 | 2003 | 2003 | ไม่มี | เช่าจาก Air Atlanta Icelandic และ European Aviation Air Charter |
| แมคดอนเนลล์ ดักลาส เอ็มดี-11ER | 1 | 1999 | 2000 | ไม่มี | เช่าจาก World Airways |
การบริการบนเครื่องบิน

การให้บริการบนเครื่องบินของแอร์เอเชีย เป็นการจำหน่ายอาหารและเครื่องดื่มบนเครื่องบิน (เดิมทีบริการนี้มีชื่อเรียกว่า "Snack Attack" แต่ต่อมาได้ยกเลิกชื่อเรียกนี้ไป) และการให้สั่งจองอาหารพร้อมชำระเงินล่วงหน้าก่อนเริ่มเที่ยวบินไม่น้อยกว่า 24 ชั่วโมง
แอร์เอเชียเป็นสายการบินที่ได้รับการรับรองจาก the KL Syariah Index หรือหน่วยงานที่ควบคุมดูแลเรื่องอาหารให้สอดคล้องกับหลักศาสนาอิสลาม ในเที่ยวบินของแอร์เอเชียจะไม่จำหน่ายอาหารประเภทหมู และไม่บริการเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ ยกเว้นเที่ยวบินภายในประเทศบางประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

AirAsia
AirAsia mobile website เก็บถาวร 2012-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสายการบินในกลุ่มแอร์เอเชีย |
| --- | --- |
ภูมิภาค: แอร์เอเชีย · ไทยแอร์เอเชีย · อินโดนีเซียแอร์เอเชีย · แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ · แอร์เอเชียเซสต์ · แอร์เอเชียอินเดีย · แอร์เอเชียเจแปน · แอร์เอเชียแคมโบเดีย
ระยะไกล: แอร์เอเชีย เอกซ์ · ไทยแอร์เอเชียเอกซ์ · อินโดนีเซียแอร์เอเชียเอกซ์
KLIA2 Terminal at Kuala Lumpur international airport (KUL), AirAsia Headquater
เครื่องบินแอร์เอเชีย โบอิง 747-200 (N620FF) ในรูปแบบไฮบริดของแอร์เอเชียและ Tabung Haji เช่าจากทาวเวอร์แอร์เพื่อดำเนินการเช่าเหมาลำในช่วงฤดูกาลพิธีฮัจญ์ ในปี 2000
อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
ประวัติ

อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ มีชื่อเล่นว่า "มาร์ค" เกิดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2507 ที่เมืองนิวคาสเซิล ประเทศอังกฤษ เขามีเชื้อสายจีนฮั่น จากฮกเกี้ยน บิดาชื่อ ศาสตราจารย์ นายแพทย์อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ มารดาชื่อ ศาสตราจารย์ แพทย์หญิงสดใส เวชชาชีวะ
เมื่อยังมีอายุไม่ถึงหนึ่งปี ครอบครัวเวชชาชีวะได้เดินทางกลับประเทศไทย อภิสิทธิ์ได้เข้าเรียนระดับอนุบาลที่โรงเรียนอนุบาลยุคลธร ระดับประถมที่โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากนั้นได้ย้ายกลับประเทศอังกฤษเพื่อเข้าเรียนที่โรงเรียนสเกทคลิฟ และเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมอีตัน ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำเอกชน ระดับเตรียมอุดมศึกษาที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของลอนดอน ได้เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีในสาขาวิชาปรัชญา การเมือง และ เศรษฐศาสตร์ (philosophy, politics and economics, PPE) ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด สำเร็จการศึกษาตามหลักสูตร 3 ปี โดยได้รับเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง นับเป็นคนไทยคนที่ 2 ที่ได้รับเกียรตินิยมอันดับหนึ่งในสาขาวิชานี้ ต่อจากพระยาศรีวิสารวาจา (หุ่น ฮุนตระกูล)
หลังสำเร็จการศึกษาปริญญาตรี อภิสิทธิ์เข้ารับราชการเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า จังหวัดนครนายก ระหว่างปี พ.ศ. 2530–2531 ได้รับการแต่งตั้งยศร้อยตรีในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2531 ก่อนจะลาออกจากราชการกลับไปศึกษาต่อระดับปริญญาโททางด้านเศรษฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดอีกครั้ง ปริญญานิพนธ์ของอภิสิทธิ์ได้รับการยอมรับในระดับดีมาก โดยเทียบได้กับเกียรตินิยมอันดับ 1 เมื่อสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทแล้ว ได้กลับมาเป็นอาจารย์ประจำ คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หลังจากนั้นยังได้ศึกษาเพิ่มเติมจนสำเร็จปริญญาตรีนิติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยรามคำแหงอีกด้วยในปี พ.ศ. 2548 อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นกรรมการสภาสถาบันพระปกเกล้า
ต้นปี พ.ศ. 2549 อภิสิทธิ์ได้รับปริญญานิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง จากการใช้ความรู้ความสามารถด้านกฎหมายปฏิบัติหน้าที่ในฐานะสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร รัฐมนตรี และผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร และต้นปี พ.ศ. 2554 ได้รับปริญญาปรัชญาดุษฎีกิตติมศักดิ์ สาขาภาษาอังกฤษ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ในปี พ.ศ. 2552 ระหว่างเกิดความไม่สงบทางการเมืองในประเทศไทย เมษายน พ.ศ. 2552 เขาเป็นนายกรัฐมนตรีที่กลุ่มผู้ชุมนุมพยายามสังหาร ในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2552 เหตุการณ์ครั้งนั้นเป็นที่ยอมรับว่าเป็นความพยายามฆ่านายกรัฐมนตรีและรองนายกรัฐมนตรีซึ่งมีผู้ต้องหาจำนวน 20 ราย
วันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2557 เกิดเหตุคนร้ายปาระเบิดใส่บ้านพักอภิสิทธิ์ บ้านเลขที่ 32 ซอยสุขุมวิท 31
ประวัติ > ตระกูลเวชชาชีวะ

ตระกูล "เวชชาชีวะ" มีบรรพบุรุษเป็นชาวจีน โดยมีถิ่นกำเนิดมาจากฮากกา ซึ่งมีความสัมพันธ์อันดีกับชนชั้นสูงมาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 มีแซ่ในภาษาจีนว่า หยวน (จีน: 袁; พินอิน: Yuán)  ในสมัยรัชกาลที่ 6 สกุล "เวชชาชีวะ" (Vejjajiva) เป็นนามสกุลพระราชทานให้กับพระบำราศนราดูร (หลง เวชชาชีวะ) แพทย์ประจำจังหวัดลพบุรี กับจิ๊นแสง (บิดา) เป๋ง (ปู่) และก่อ (ปู่ทวด) เนื่องจากเป็นต้นตระกูลเป็นแพทย์จึงมีคำว่า "เวช" อยู่ในนามสกุลด้วย
อภิสิทธิ์เป็นบุตรชายคนเดียว ในจำนวนบุตร 3 คน ของศาสตราจารย์ นายแพทย์อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข และอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล กับ ศาสตราจารย์ แพทย์หญิง สดใส เวชชาชีวะ มีพี่สาว คือ ศาสตราจารย์ อลิสา วัชรสินธุ แพทย์ และงามพรรณ เวชชาชีวะ นักเขียนและนักแปล
อภิสิทธิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับสุรนันทน์ เวชชาชีวะ อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร โดยสุรนันทน์เป็นบุตรของนิสสัย เวชชาชีวะ อดีตอธิบดีกรมสารนิเทศ ซึ่งเป็นพี่ชายของอรรถสิทธิ์
อภิสิทธิ์เป็นหลาน รองศาสตราจารย์ ประพันธ์พงศ์ เวชชาชีวะ ประธานกรรมการ บริษัทกรุงเทพธนาคม จำกัด อดีตรองอธิการบดีฝ่ายทรัพย์สิน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตอาจารย์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นลูกพี่ลูกน้องพงศ์เวช เวชชาชีวะ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดจันทบุรีกับศุภกรณ์ เวชชาชีวะ กรรมการ บริษัท โพสต์ พับลิชชิง จำกัด (มหาชน) นอกจากนี้ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับ วรกร จาติกวณิช ภริยาของกรณ์ จาติกวณิช หากนับจากญาติฝ่ายมารดา
อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ สมรสกับศาสตราจารย์ พิมพ์เพ็ญ เวชชาชีวะ (สกุลเดิม ศกุนตาภัย) อดีตทันตแพทย์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ประจำภาควิชาคณิตศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีบุตรธิดาด้วยกัน 2 คนคือ ปราง เวชชาชีวะ และ ปัณณสิทธิ์ เวชชาชีวะ ปัณณสิทธิ์นั้นเป็นโรคออทิซึมมาแต่กำเนิด ศาลเยาวชนและครอบครัวกลางจึงสั่งให้เป็นคนเสมือนไร้ความสามารถ และให้อยู่ในความพิทักษ์ของอภิสิทธิ์ผู้เป็นบิดาตั้งแต่วันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2555โดยบุตรชายของ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เรียนที่ โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ นาย อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จึงได้เข้าร่วม เป็น สมาชิก ชมรมผู้ปกครองเพื่อเด็กพิเศษ โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เช่นเดียวกับ ทนง พิทยะ
ประวัติ > ข้อกล่าวหาการถือสองสัญชาติ

การถือสัญชาติไทยโดยที่ไม่ได้สละสัญชาติอังกฤษ กลายเป็นประเด็นการอภิปรายในรัฐสภาเมื่อต้น พ.ศ. 2554 นำโดย จตุพร พรหมพันธุ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคเพื่อไทยและแกนนำแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 โรเบิร์ต อัมสเตอร์ดัม เจ้าของสำนักงานกฎหมายอัมสเตอร์ดัม และที่ปรึกษากฎหมายของกลุ่ม นปช. ได้เดินทางไปยังอังกฤษ เพื่อคัดสำเนาสูติบัตรของอภิสิทธิ์ นำมาแสดงว่าอภิสิทธิ์ยังถือสัญชาติอังกฤษ และ ได้เรียกร้องเพิ่มเติมว่า หากอภิสิทธิ์ยืนยันว่าสละสัญชาติอังกฤษมาถือสัญชาติไทยแล้ว ก็ต้องเอาใบสละสัญชาติมาแสดง มิฉะนั้นจะนำเรื่องไปฟ้องศาลอาญาระหว่างประเทศ
กฎหมายอังกฤษระบุว่า เด็กที่เกิดในประเทศอังกฤษก่อนวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) จะได้รับสัญชาติอังกฤษ เว้นแต่จะเกิดแต่คณะเจ้าหน้าที่และตัวแทนทางทูต ผู้ซึ่งมีความคุ้มกันทางทูต และหากเกิดตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) โดยมีบิดาหรือมารดาคนหนึ่งคนใดเป็นคนอังกฤษ หรือตั้งรกรากอยู่ในประเทศอังกฤษ จะได้รับสัญชาติอังกฤษ  ขณะที่กฎหมายไทยระบุว่า ผู้เกิดโดยบิดาหรือมารดาเป็นผู้มีสัญชาติไทย ไม่ว่าจะเกิดในหรือนอกราชอาณาจักรไทย ย่อมได้สัญชาติไทยโดยการเกิด (พระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 มาตรา 7 (1))
บิดาและมารดาของอภิสิทธิ์มิได้เป็นคนอังกฤษและมิได้ตั้งรกรากในประเทศอังกฤษ (บิดาและมารดาเพียงแค่ไปศึกษาต่อเท่านั้น) อภิสิทธิ์เคยกล่าวว่า ตนใช้สัญชาติไทยมาตลอด ยังต้องใช้วีซ่าเข้าประเทศอังกฤษ  และยังคงต้องรับการตรวจเลือกเกณฑ์ทหารด้วย อย่างไรก็ตาม การถือสัญชาติไทยโดยที่ไม่ได้สละสัญชาติอังกฤษ ไม่ได้ส่งผลอะไรต่อตำแหน่งทางการเมือง
บทบาททางการเมือง

อภิสิทธิ์ เริ่มเข้าสู่แวดวงการเมืองด้วยการเป็นอาสาสมัครช่วยหาเสียงให้กับพิชัย รัตตกุล ในเขตคลองเตย ช่วงปิดภาคเรียนที่กลับมาเมืองไทย ต่อมาได้เข้าช่วยงานด้านวิชาการในเรื่องแผนพัฒนาเศรษฐกิจให้กับชวน หลีกภัย หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ขณะนั้น ก่อนจะลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคประชาธิปัตย์ ได้เป็น ส.ส. กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2535 ขณะมีอายุได้เพียง 27 ปี ซึ่งนับว่าเป็น ส.ส. ที่มีอายุน้อยที่สุดในขณะนั้น และเป็น ส.ส.เพียงคนเดียวของพรรคประชาธิปัตย์ในเขตกรุงเทพมหานครและพื้นที่ภาคกลาง ท่ามกลางกระแส "มหาจำลองฟีเวอร์" กับการเป็นนักการเมือง "หน้าใหม่" ที่เพิ่งลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นครั้งแรก
ในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ พ.ศ. 2535 อภิสิทธิ์เป็นหนึ่งในบุคคลที่ร่วมปราศรัยและคัดค้านการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของพลเอก สุจินดา คราประยูร ที่ สนามหลวง และลานพระบรมรูปทรงม้า ในฐานะนักวิชาการ และตัวแทนของพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งในครั้งนั้นประกาศไม่เข้าร่วมรัฐบาลสุจินดา คราประยูร
อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ มีผลงานทางการเมืองที่สำคัญ คือการจัดทำพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 ซึ่งเป็นพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติฉบับแรกของไทย ที่ดำเนินการจัดทำจนสำเร็จในช่วงเวลาที่อภิสิทธิ์ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ที่กำกับดูแลสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ เพื่อมอบสิทธิแก่เยาวชนไทยในการได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานไม่น้อยกว่าสิบสองปี ที่รัฐจะต้องจัดให้ทั่วถึงและมีคุณภาพโดยไม่เก็บค่าใช้จ่าย ตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2540 มาตรา 43 โดยอภิสิทธิ์มีบทบาทดูแลทั้งด้านนโยบาย หลักการและรายละเอียด รวมทั้งผลักดันให้ผ่านคณะรัฐมนตรีและรัฐสภา เป็นประธานกรรมาธิการวิสามัญ พิจารณาร่างพระราชบัญญัติการศึกษา ของสภาผู้แทนราษฎร ตลอดจนได้จัดตั้งคณะกรรมการบริหารสำนักงานปฏิรูปการศึกษา และได้ดูแลจนกระทั่งพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสำนักงานรับรองและประเมินคุณภาพการศึกษาประกาศใช้
ศาสตราจารย์ ด็อกเตอร์ สิปปนนท์ เกตุทัต อดีตกรรมการการศึกษาแห่งชาติผู้ทรงคุณวุฒิ และประธานกรรมการพัฒนาการ เศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เคยให้ความเห็นไว้ว่า อภิสิทธิ์เป็นผู้หนึ่งที่มีความรู้ความเข้าใจในเนื้อหาของ พระราชบัญญัติ การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และการปฏิรูปการศึกษาของไทยอย่างทะลุปรุโปร่ง
นอกจากนี้ อภิสิทธิ์ยังมีผลงานผลักดันกฎหมายและแนวคิดต่าง ๆ จำนวนมาก เช่น กฎหมายข้อมูลข่าวสาร กฎหมายกระจายอำนาจแก่ท้องถิ่น กฎหมายคุ้มครองเสรีภาพสื่อมวลชน การผลักดันให้มี วิทยุชุมชนในท้องถิ่น การผลักดัน ให้มีองค์กรอิสระเพื่อการตรวจสอบ เช่น ปปช., ศาลปกครอง และ กกต. การเสนอมาตรการคุ้มครองผู้ให้ข้อมูลการทุจริตของ หน่วยงานรัฐ หรือนักการเมือง การเสนอกฎหมายให้การฮั้วประมูลเป็นความผิดทางอาญา การเสนอกฎหมายองค์การมหาชน เพื่อให้การให้บริการของรัฐ มีความสะดวกคล่องตัว และการผลักดันแนวคิดเรื่องการสรรหาผู้บริหารระดับสูงในองค์กรภาครัฐ ด้วยระบบสัญญาจ้าง เพื่อให้สามารถสรรหาผู้บริหารระดับสูงที่มีคุณภาพ ทำงานอย่างอิสระ โดยได้รับค่าตอบแทนที่เหมาะสม
ในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2553 อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ได้ตอบคำถามผู้สื่อข่าวบีบีซี ที่ว่าอภิสิทธิ์ไม่เคยชนะการเลือกตั้ง ว่าผมได้รับการเลือกตั้งเป็นผู้แทนราษฎรถึง 7 ครั้ง และมากครั้งกว่าพันตำรวจโททักษิณเสียอีก ผมไม่เคยปฏิเสธการเลือกตั้ง
หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์

อภิสิทธิ์เป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ต่อจากบัญญัติ บรรทัดฐาน ตั้งแต่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2548 หลังจากที่พรรคประชาธิปัตย์ได้รับคะแนนเสียงน้อยกว่าพรรคไทยรักไทยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในประเทศไทย พ.ศ. 2548 และอภิสิทธิ์ได้ลาออกจาตำแหน่งภายหลังจากพ่ายแพ้การเลือกตั้งให้กับพรรคเพื่อไทย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 แต่ก็ได้รับเลือกกลับมาดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคอีกครั้ง ในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน เขาเป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์เป็นเวลานาน มากกว่า 10 ปี ติดอันดับ 5 จาก อันดับ 7 ของผู้นำพรรคประชาธิปัตย์ที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคนานที่สุด