stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮะชิม อัชอะรี

อุละมะชาวอินโดนีเซีย วีรบุรุษแห่งชาติอินโดนีเซีย และผู้ก่อตั้งนะฮ์ฎะตุล อุละมะ
| กิไย หัจญี ฮะชิม อัชอะรี |
| --- | --- |
ฮะชิม อัชอะรี
เกิด: มุฮัมหมัด ฮะชิม 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1871(1871-02-14) / 10 เมษายน ค.ศ. 1875(1875-04-10) จมบัง, หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
เสียชีวิต: 25 กรกฎาคม พ.ศ. 1947 (อายุ 76/72 ปี) จมบัง, อินโดนีเซีย
สัญชาติ: อินโดนีเซีย
อาชีพ: อุละมะ
มีชื่อเสียงจาก: ผู้นำของ นะฮ์ฎะตุล อุละมะ
กิไย หัจญี ฮะชิม อัชอะรี (อินโดนีเซีย: Hasyim Asy'ari บางครั้งสะกด Hashim Ashari; 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1871 หรือ 10 เมษายน ค.ศ. 1875 – 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1947) เป็นอุละมะชาวอินโดนีเซีย วีรบุรุษแห่งชาติอินโดนีเซีย และเป็นผู้ก่อตั้งนะฮ์ฎะตุล อุละมะ
ประวัติ

ฮะชิม อัชอะรี เกิดที่หมู่บ้านเกอะดัง อำเภอจมบัง  เมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1875 พ่อชื่อ อัชอะรี แม่ชื่อ ฮาลีมะฮ์ ครอบครัวของเขามีส่วนเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งในการบริหารเปอะซันเตริน (ปอเนาะ) ปู่ของเขา กิไย อุสมาน เป็นผู้ก่อตั้งเปอะซันเตรินเกดัง และปู่ทวดของเขาเป็นผู้ก่อตั้งเปอะซันเตริน ตัมบักเบอะรัส เขาเป็นบุตรชายคนที่สามจากพี่น้องทั้งหมดสิบคน
เชื้อสายของฮะชิม อัชอะรี สืบเชื้อสายมาจากสุลต่านฮะดีวิชัยแห่งอาณาจักรปายัง และลึกกว่านั้นคือ พระเจ้าพระวิชัยที่ 6 (พระเจ้าคีรินทรวัฒนะ) กษัตริย์ของอาณาจักรมัชปาหิต
เขาได้รับการศึกษาจาก อิหม่าม อาหมัด กาติบ อัล-มินังกะบาวี อิหม่ามประจำมัสยิดอัล-ฮะรอม และอุลามะ ซึ่งยังเป็นอาจารย์ของ อะห์มัด ดะห์ลัน ผู้ก่อตั้งมุฮัมมะดิยะฮ์
เมื่ออายุได้ 20 ปี เขาได้แต่งงานกับคอดีญะห์ ลูกสาวของผู้นำเปอะซันเตรินซิวะลัน ปันยี 1 ปีต่อมา ครอบครัวเขาไปที่มักกะฮ์ หลังจากนั้นเจ็ดเดือน ภรรยาของเขาก็เสียชีวิต และอีก 2 เดือนต่อมา อับดุลละฮ์ ลูกชายของเขาก็เสียชีวิตด้วยเช่นกัน
ในปี ค.ศ. 1899 เขาได้ก่อตั้งเปอะซันเตรินเตอะบุอิเริง ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเปอะซันเตรินที่ใหญ่ที่สุดในเกาะชวาในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยมีนักเรียน 4,000 คนในปี ค.ศ. 1947  เปอะซันเตรินแห่งนี้ยังกลายเป็นศูนย์กลางในการปฏิรูปคำสอนอิสลามแบบพื้นบ้านอีกด้วย
เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1926 เขาและผู้นำศาสนาอิสลามสายพื้นบ้านหลายคนได้ก่อตั้งนะฮ์ฎะตุล อุละมะ ขึ้น ในช่วงยุคที่ญี่ปุ่นยึดครอง เขาถูกจับกุม และอีกหลายเดือนต่อมา เขาได้รับการปล่อยตัวและได้เป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการศาสนา
เขาเสียชีวิตกะทันหันในวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ด้วยโรคความดันโลหิตสูง หลังจากได้ยินข่าวว่ากองทหารดัตช์ได้รับชัยชนะในการรบที่เมืองมาลัง
ชีวิตส่วนตัว

เขาแต่งงานเจ็ดครั้ง และภรรยาทั้งหมดของเขาล้วนเป็นลูกสาวของอุละมะ ภรรยา 4 คนของเขาคือคอดีญะห์, นาฟิซะฮ์, นาฟิกะห์ และ มัสรูเราะห์ ลูกชายคนหนึ่งของเขาชื่อ วาฮีด ฮะชิม เป็นหนึ่งในผู้ร่างกฎบัตรจาการ์ตา และต่อมาได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการศาสนาคนแรกของอินโดนีเซีย  ขณะที่อับดูร์ระฮ์มัน วาฮิด หลานของเขา ได้กลายเป็นประธานาธิบดีอินโดนีเซียคนที่ 4
แหล่งอ้างอิง

↑  "Biography of KH Hasyim Asy'ari: Origin, Genealogy, Thought, to Struggle". 21 April 2021.
↑  "The Struggle of KH Hasyim Asy'ari, the Missing National Hero in the Indonesian History Dictionary". 21 April 2021.
↑  Online, NU. "Keindonesiaan Kiai: Hasyim Asy'ari, Wahid Hasyim, dan Gus Dur | NU Online". NU Online (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2018-09-12.
↑  Khuluq 2008, pp. 16–18
↑  Saputra, Amrizal, Wira Sugiarto, Suyendri, Zulfan Ikhram, Khairil Anwar, M. Karya Mukhsin, Risman Hambali, Khoiri, Marzuli Ridwan Al-bantany, Zuriat Abdillah, Dede Satriani, Wan M. Fariq, Suwarto, Adi Sutrisno, Ahmad Fadhli (2020-10-15). PROFIL ULAMA KARISMATIK DI KABUPATEN BENGKALIS: MENELADANI SOSOK DAN PERJUANGAN (ภาษาอินโดนีเซีย). CV. DOTPLUS Publisher. p. 148. ISBN 978-623-94659-3-3.
↑  Khuluq 2008, pp. 19–20
↑  Naipaul, V. S. (Vidiadhar Surajprasad) (1999), Beyond belief : Islamic excursions among the converted peoples, Abacus, p. 32, ISBN 978-0-349-11010-3
1 2  "Ulama Pembaharu Pesantren". tokohindonesia.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 4, 2016. สืบค้นเมื่อ October 22, 2011.
↑  Khuluq 2008, p. 25
↑  Khuluq 2008, pp. 20–21
เขาเลโวโตบี

| เลโวโตบี |
| --- | --- |

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 1,703 m (5,587 ft) (Lewotobi Perempuan) 1,584 m (5,197 ft) (Lewotobi Lakilaki)
พิกัด: 8°32′S 122°46′E﻿ / ﻿8.533°S 122.767°E﻿ / -8.533; 122.767 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เลโวโตบีเกาะฟลอเรส ประเทศอินโดนีเซีย 
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: ภูเขาไฟกรวยสลับชั้น
การปะทุครั้งล่าสุด: พฤศจิกายน 2024
เลโวโตบี (อินโดนีเซีย: Lewotobi) เป็นภูเขาไฟคู่ในฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะฟลอเรส ประเทศอินโดนีเซีย ประกอบด้วยเขาเลโวโตบีลากีลากี (Lewotobi Lakilaki หรือ เลโวโตบีชาย) และ เลโวโตบีเปอเริมปูวัน (Lewotobi Perempuan หรือ เลโวโตบีหญิง) มีลักษณะเป็นภูเขาไฟกรวยสลับชั้น
ชื่อในอดีตของภูเขาไฟ เช่น โลเบตาบี (Lobetabi), โลโวตีโว (Lovotivo) และ ลอบีทอบี (Loby Toby) ในหนังสือของรัดยาร์ด คิปลิง
การปะทุ

เขาลูกนี้ปะทุตั้งแต่วันที่ 23 ธันวาคม 2023 ที่เขาเลโวโตบีลากีลากี เป็นผลให้มีผู้ต้องอพยพย้ายถิ่นถึง 6,500 คน ณ เดือนมกราคม 2024 ในวันที่ 4 พฤศจิกายน 2024 ภูเขาไฟปล่อยเศษซากต่าง ๆ ออกมาถึงหมู่บ้านโดยรอบ ไกลถึง 4 km (2.5 mi) จากปากปล่อง บ้านเรือนและทรัพย์สินเสียหาย และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยสิบราย และมีการออกประกาศแนะนำให้ผู้คนในรัศมี 7 km (4.3 mi) ต้องอพยพ มีหมู่บ้านได้รับผลกระทบรวมเจ็ดหมู่บ้าน
เซอรุนเด็ง

| --- | --- |
เซอรุนเด็งดากิง (เนื้อทอดกับมะพร้าวขูด)
มื้อ: จานหลักหรืออาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: เกาะชวา
อุณหภูมิเสิร์ฟ: อุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: มะพร้าวขูดผสมเครื่องเทศ
 ตำราอาหาร: เซอรุนเด็ง   สื่อ: เซอรุนเด็ง
เซอรุนเด็ง (อินโดนีเซีย: serundeng) เป็นมะพร้าวขูดแบบอินโดนีเซียที่ใช้เป็นเครื่องเคียง โดยจะผสมกับเครื่องเทศ หอมใหญ่ พริก กระเทียม ผักชี ขมิ้น น้ำตาล มะขาม ใบเบย์ ใบมะกรูด และข่าซึ่งนำมาบดและผัดให้สุก นำมะพร้าวไปอบให้เหลืองแล้วผสมกับเครื่องที่ผัดไว้ ใส่ถั่วลิสงอบ การใช้กากมะพร้าวที่ไม่ผ่านการคั้นกะทิออกไปจะมีรสชาติดีกว่า นอกจากนั้น ยังนำไปผสมกับเนื้อสัตว์ในอาหารสูตรต่าง ๆ เช่น เซอรุนเด็งดากิง (ผสมกับเนื้อวัว) ใช้โรยบนโซโตหรือข้าวเหนียว
ในอินโดนีเซีย เนื้อเซอรุนเด็งมีรสหวานเพราะเพิ่มน้ำตาลมะพร้าว และมีความเกี่ยวข้องกับอาหารชวา เซอรุนเด็งในรูปเครื่องจิ้มแห้ง พบในอาหารเบอตาวีในจาการ์ตาและอาหารมากัซซาร์ในซูลาเวซีใต้ ใช้กินกับโซโต ข้าวเหนียวหรือบูราซา (ข้าวหุงกะทิห่อใบตอง) ในมาเลเซีย คำว่าเซอรุนดิงหมายถึงเนื้อสัตว์ที่มีลักษณะเป็นฝอยไม่ว่าจะใส่มะพร้าวอบหรือไม่ แต่ในอินโดนีเซียเรียกเนื้อสัตว์ลักษณะเป็นฝอยว่าอาบน
สถานีรถไฟกัมบีร์

| กัมบีร์ |
| --- | --- |
ชานชาลาสถานีรถไฟกัมบีร์
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: จัตุรัสเมอร์เดกา จาการ์ตา  อินโดนีเซีย
พิกัด:  6°10′36″S 106°49′50″E﻿ / ﻿6.176716°S 106.830508°E﻿ / -6.176716; 106.830508
เจ้าของ: บริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด
ชานชาลา: ชานชาลาเกาะกลาง 2 แห่ง
ทางวิ่ง: 4
โครงสร้าง
ที่จอดรถ: มี
ข้อมูลอื่น
รหัสสถานี: GMR
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: ค.ศ. 1884
สร้างใหม่: ประมาณ ค.ศ. 1990
ภาพมุมสูงของสถานีรถไฟกัมบีร์ มองจากอนุสาวรีย์แห่งชาติ
สถานีรถไฟกัมบีร์ (อินโดนีเซีย: Stasiun Gambir; ตัวย่อ: GMR) เป็นสถานีรถไฟในตำบลกัมบีร์ กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของจัตุรัสเมอร์เดกา สถานีรถไฟแห่งนี้สร้างในยุคอาณานิคมดัตช์ และได้รับการบูรณะในคริสต์ทศวรรษ 1990
สถานีรถไฟกัมบีร์เป็นสถานีปลายทางของรถไฟระหว่างเมืองบนเกาะชวา และมีรถไฟฟ้าชานเมืองวิ่งผ่าน 2 สาย ได้แก่ สายสีน้ำเงินและสายสีแดง โดยทั้งสองสายไม่หยุดรับ-ส่งผู้โดยสารที่สถานีนี้ สถานีรถไฟกัมบีร์จะให้บริการเฉพาะรถไฟชั้น 1 และชั้น 2 เท่านั้น ส่วนรถไฟชั้น 3 และชั้น 2 บางขบวน ให้บริการที่สถานีรถไฟปาซาร์เซอเน็น
ประวัติ

ในช่วง ค.ศ. 1871–1884 สถานีรถไฟกัมบีร์มีสถานะเป็นที่หยุดรถเล็ก ๆ ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจัตุรัสเมอร์เดกา ต่อมาได้สร้างสถานีรถไฟแห่งใหม่แทนที่ที่หยุดรถแห่งเดิม โดยสถานีรถไฟแห่งใหม่ มีสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก ต่อมา ค.ศ. 1928 ได้รับการปรับปรุงสถาปัตยกรรมเป็นแบบอลังการศิลป์ ใน ค.ศ. 1990 ได้รับการปรับปรุงสถาปัตยกรรมเป็นแบบโจโกล ซึ่งมีหน้ามุขเป็นสีเขียว ทำด้วยเซรามิก
ประวัติ > ชื่อของสถานี

ที่หยุดรถไฟโกนิงส์ไปลน์ (ค.ศ. 1871–1884)
สถานีรถไฟแว็ลเตอเฟรเดิน (ค.ศ. 1884–1937)
สถานีรถไฟบาตาฟียาโกนิงส์ไปลน์ (ค.ศ. 1937–1949)
สถานีรถไฟกัมบีร์ (ค.ศ. 1949–ปัจจุบัน)
ตัวอาคารและสิ่งอำนวยความสะดวก

อาคารสถานีรถไฟกัมบีร์มีทั้งหมด 3 ชั้น
ชั้นที่ 1 ประกอบไปด้วยแผงเช่า ร้านอาหาร ตลาดเล็ก ที่จำหน่ายบัตรโดยสาร ที่ตรวจบัตรโดยสาร
ชั้นที่ 2 ประกอบไปด้วยที่พักผู้โดยสาร แผงขายอาหาร ร้านกาแฟ ร้านค้า
ชั้นที่ 3 ประกอบไปด้วยชานชาลาเกาะกลาง 2 แห่ง รองรับทางรถไฟ 4 ทาง
นอกจากนี้ยังมีตู้เอทีเอ็ม ห้องน้ำ โทรศัพท์สาธารณะ และลิฟต์ ปรากฏในทุก ๆ ชั้นของสถานี และมีลานจอดรถแท็กซี่ทางด้านทิศตะวันออกของสถานี
เส้นทางที่ให้บริการ > รถไฟระหว่างเมือง

| ขบวนรถไฟ | จุดหมายปลายทาง |
| --- | --- |
สายอาร์โกโบรโมอังเกร็ก: สถานีรถไฟซูราบายาปาซาร์ตูรี จังหวัดชวาตะวันออก
สายอาร์โกดวีปังกา: สถานีรถไฟโซโลบาลาปัน จังหวัดชวากลาง
สายอาร์โกจาตี: สถานีรถไฟจีเรอบน จังหวัดชวาตะวันตก
สายอาร์โกลาวู: สถานีรถไฟโซโลบาลาปัน จังหวัดชวากลาง
สายอาร์โกมูรียา: สถานีรถไฟเซอมารังตาวัง จังหวัดชวากลาง
สายอาร์โกปาราฮียางัน: สถานีรถไฟบันดุง จังหวัดชวาตะวันตก
สายอาร์โกซินโดโร: สถานีรถไฟเซอมารังตาวัง จังหวัดชวากลาง
สายบางุนการ์ตา: สถานีรถไฟซูราบายากูเบ็ง จังหวัดชวาตะวันออก
สายบีมา: สถานีรถไฟซูราบายากูเบ็ง จังหวัดชวาตะวันออก
สายรถด่วนจีเรอบน: สถานีรถไฟจีเรอบน จังหวัดชวาตะวันตก
สายกาจายานา: สถานีรถไฟมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก
สายปูร์โวจายา: สถานีรถไฟจีลาจัป จังหวัดชวา
สายเซิมบรานี: สถานีรถไฟซูราบายาปาซาร์ตูรี จังหวัดชวาตะวันออก
สายตักซากา: สถานีรถไฟยกยาการ์ตา เขตการปกครองพิเศษยกยาการ์ตา
สายเตอกัลบาฮารี: สถานีรถไฟเตอกัล จังหวัดชวาตะวันออก
เส้นทางที่ให้บริการ > รถไฟฟ้าชานเมือง กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์

มีรถไฟฟ้าชานเมือง กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์ วิ่งผ่านสถานีรถไฟกัมบีร์อยู่ 2 สาย คือ
สายสีน้ำเงิน ไปยังสถานีรถไฟเบอกาซี จังหวัดชวาตะวันตก
สายสีแดง ไปยังสถานีรถไฟเดปกและสถานีรถไฟโบโกร์ จังหวัดชวาตะวันตก
นับตั้งแต่ ค.ศ. 2013 รถไฟฟ้าชานเมืองยกเลิกการหยุดรับ-ส่งผู้โดยสารที่สถานีรถไฟกัมบีร์ เนื่องจากมีปริมาณรถไฟระหว่างเมืองมากแล้ว ผู้โดยสารชานเมืองสามารถลงที่สถานีรถไฟจูวันดาหรือสถานีรถไฟกนดังดียา แล้วต่อรถโดยสารมายังสถานีรถไฟกัมบีร์ได้
การเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนอื่น > รถโดยสารประจำทาง ดัมรี

รถโดยสารประจำทางของบริษัท ดัมรี สายสถานีรถไฟกัมบีร์–ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา ให้บริการทุกวัน ตั้งแต่เวลา 1.00–21.00 น. ค่าโดยสาร 25,000 รูเปียะฮ์
การเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนอื่น > รถโดยสารประจำทางทั่วไป > รถโดยสารของมายาซารีบักตี

สาย AC63 (ปาซาร์บารู – เบอกาซี)
สาย AC116 (เซอเน็น – โปริซปลาวัด)
สาย P7 (ปูโลกาดุง – โกรกล)
สาย P14 (ตานะฮ์อาบัง – ตันจุงปรียก)
สาย R507 (ตานะฮ์อาบัง – ปูโลกาดุง)
การเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนอื่น > รถโดยสารประจำทางทั่วไป > รถโดยสารของเปเปเด

สาย P02 (จีลีลีตัน – สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตา)
สาย NE02 (ราวามางุน – โกรกล)
สาย P157 (เซอเน็น – โปริซปลาวัด)
การเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนอื่น > รถโดยสารประจำทางทั่วไป > รถโดยสารอื่น ๆ

เมโตรมีนี สาย P06 (เซอเน็น – ตันจุงปรียก)
ดูเพิ่ม

สถานีรถไฟจาการ์ตาโกตา
สถานีรถไฟปาซาร์เซอเน็น
สถานีรถไฟกนดังดียา
บริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์
การขนส่งระบบรางในประเทศอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

(อินโดนีเซีย) PT KAI เก็บถาวร 2015-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของบริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด
ภาพถ่ายทางอากาศของสถานีรถไฟกัมบีร์ ใน ค.ศ. 1940
อุดงมีชัย

ระวังสับสนกับ อุดรมีชัย
| อุดงมีชัย ឧដុង្គ |
| --- | --- |
เมือง
บน: พระนครกรุงเก่าอุดงมีชัย ล่าง: ย่านโบราณอุดงค์มีชัย
สมญา: ราชธานีแห่งอดีตกษัตริย์
อุดงมีชัยตำแหน่งที่ตั้งของเมืองอุดงมีชัย, ประเทศกัมพูชา
พิกัด: 11°49′26″N 104°44′33″E﻿ / ﻿11.82389°N 104.74250°E﻿ / 11.82389; 104.74250
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: กันดาล
อำเภอ: โป็นเญียลือ
เทศบาล: Phsar Daek
เขตเวลา: UTC+7 (กัมพูชา)
รหัสพื้นที่: 12000
อุดง (เขมร: ឧដុង្គ) (หรืออาจเรียกได้ว่า อุดงฦาไชย หรือ อุดงมีชัย) เป็นเมืองในประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดกันดาล ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาของ"ภูเขาพนมอุดง"หรือ "เขาพระราชทรัพย์" (พนมพระราชทรัพย์) ประมาณ 40 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงพนมเปญ เมืองหลวงในปัจจุบัน อุดงมีชัยเป็นที่พำนักของราชวงศ์และเมืองหลวงของกัมพูชามานานกว่า 250 ปีจนถึงปี ค.ศ. 1866 เป็นเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ของพระมหากษัตริย์เขมรหลายศตวรรษที่กระจัดกระจายอยู่บนยอดเขาที่แบ่งเป็นสองส่วน ที่โดดเด่นซึ่งทอดยาวจากตะวันออกเฉียงใต้ไปตะวันออกเฉียงเหนือ
ชื่อเมือง

ชื่อของเมืองมาจากคำว่า "อุตตุงฺค" uttuṅga" (สันสกฤต: उत्तुङ्ग) ในภาษาสันสกฤต แปลว่า "สูง" ซึ่งอาจหมายถึงเขาพระราชทรัพย์  เนื่องจากภูเขาเป็นสถานที่ประกอบพิธีบุญต่างๆ และมีความสำคัญทางศาสนา คำนี้จึงอาจกินความหมายไปที่นัยที่ว่า "ยิ่งใหญ่" หรือ "สูงสุด" ก็ได้
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์กัมพูชา
หนังสือ

"The Rough Guide Southeast Asia" Rough Guides, 2002 ISBN 1-85828-893-2
แหล่งข้อมูลอื่น

Brief History of Oudong เก็บถาวร 2008-03-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Travels in the Central Parts of Indo-China (Siam), Cambodia, and Laos (Vol. 1 of 2)
11°49′26″N 104°44′33″E﻿ / ﻿11.82389°N 104.74250°E﻿ / 11.82389; 104.74250
สถูปที่กรุงอุดงมีชัย
เขียว กัญญาฤทธิ์

| เขียว กัญญาฤทธิ์ |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงโฆษณาการและข่าวสาร
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  พ.ศ. 2547
นายกรัฐมนตรี: ฮุน เซน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 กันยายน พ.ศ. 2494 จังหวัดกำปงจาม
พรรคการเมือง: พรรคประชาชนกัมพูชา

เขียว กัญญาฤทธิ์ (อังกฤษ: Khieu Kanharith; เขมร: លោកខៀវកាញារីទ្ធ) เกิดเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2494 ที่จังหวัดกำปงจาม เข้าเรียนต่อทางด้านกฎหมาย จนถึง พ.ศ. 2514 มหาวิทยาลัยจึงถูกสั่งปิด ในสมัยเขมรแดง กัญญาฤทธิ์หนีไปกำปงจาม และเข้าร่วมกับฝ่ายที่นิยมเวียดนาม เมื่อก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา ได้เป็นเลขาธิการสมาคมนักข่าวกัมพูชา และเป็นประธานนักข่าวกัมพูชาระหว่าง พ.ศ.. 2525 – 2533 ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2524 ถูกจำคุกใน พ.ศ. 2533 เพราะสงสัยว่าต่อต้านรัฐบาล ต่อมาใน พ.ศ. 2534 ได้เป็นที่ปรึกษาของฮุน เซน และใน พ.ศ. 2536 ได้เป็น ส.ส. จังหวัดกันดาล และได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโฆษณาการและข่าวสาร
ผลงานเขียนที่สำคัญคือนวนิยายเรื่อง อัครมหาเสนา เรียบเรียงจากเรื่อง Shōgun ของเจมส์ คลาเวน โดยเขียนร่วมกับเทพ วางสี และผลงานอื่น เช่น ห่างไกลจากฟากฟ้า ห้าปีกับเขมรแดง
แหล่งข้อมูลอื่น

H.E. Mr Khieu Kanharith เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Ministry of Information Cambodia, retrieved 21 June 2012
อำเภอของประเทศอินโดนีเซีย

อำเภอ หรือ กาบูปาเต็น (อินโดนีเซีย: kabupaten; ดัตช์: regentschap) เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สองของประเทศอินโดนีเซียรองลงมาจากจังหวัด ชื่อในภาษาอินโดนีเซีย กาบูปาเต็น บางครั้งสามารถแปลได้ว่า "เทศบาล" อำเภอและนครของประเทศอินโดนีเซียจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นตำบล ซึ่งมีชื่อเรียกสองชื่อได้แก่ เกอจามาตัน (อินโดนีเซีย: kecamatan) และ ดิซตริก (อินโดนีเซีย: distrik) คำว่า ดิซตริก จะใช้เฉพาะในพื้นที่นิวกินีตะวันตก
ศัพทมูลวิทยา

ในภาษาอังกฤษ อำเภอของประเทศอินโดนีเซียจะเรียกว่า regency ซึ่งมีที่มาจากสมัยอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ โดยอำเภอในสมัยนั้นปกครองโดยนายอำเภอหรือ บูปาตี (อินโดนีเซีย: bupati) และมีชื่อเรียกว่า เรอเคนต์สคัป (ดัตช์: regentschap) หรือ กาบูปาเต็น (ชวา: kabupaten) ชื่อ กาบูปาเต็น ในภาษาชวาได้แพร่เข้ามาในภาษาอินโดนีเซียและใช้ในภาษาอินโดนีเซียจนถึงปัจจุบัน ชื่อตำแหน่ง บูปาตี มีมาตั้งแต่ก่อนเนเธอร์แลนด์จะเข้าปกครองอินโดนีเซีย และเมื่อเนเธอร์แลนด์ได้เข้าครองอินโดนีเซียและล้มล้างราชวงศ์เดิม บูปาตี ก็ยังคงได้รับการรักษาไว้ ชื่อตำแหน่ง บูปาตี นั้นมาจากภาษาสันสกฤต ภูมิปติ (สันสกฤต: भूमिपति) ซึ่งหมายถึงเจ้าผู้ครองนคร และปรากฏเป็นชื่อตำแหน่งที่เข้าร่วมพระราชพิธีแสดงความจงรักภักดีต่อกษัตริย์บนจารึกเตอลากาบาตูในสมัยอาณาจักรศรีวิชัย
สมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์

แม้ว่าชื่อตำแหน่ง บูปาตี จะส่อว่าผู้ปกครองท้องถิ่นจะสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชนพื้นถิ่นก็ตาม แต่ในความเป็นจริงแล้ว บูปาตี จะรับคำสั่งจากขุนนางชาวเนเธอร์แลนด์ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคม อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่าง บูปาตี กับตัวแทนของเนเธอร์แลนด์จะค่อนข้างก้ำกึ่งกัน รัฐบาลเนเธอร์แลนด์มีอำนาจทางกฎหมายและทางการทหารในอินโดนีเซีย (หรือหมู่เกาะอินเดียตะวันออก) แต่ขุนนางตัวแทนของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์จะมีฐานะเป็นเพียงที่ปรึกษาให้กับ บูปาตี เท่านั้น
ยุคหลังซูฮาร์โต

หลังจากที่ซูฮาร์โตประกาศลาออกจากตำแหน่ง ได้มีการเคลื่อนไหวที่จะกระจายอำนาจออกจากศูนย์กลางเข้าสู่ระดับท้องถิ่นที่เรียกว่า เปอเมอการัน (อินโดนีเซีย: pemekaran) กฎหมายสำคัญหลายฉบับเกี่ยวกับการปกครองท้องถิ่นถูกประกาศใช้ใน ค.ศ. 1999 จำนวนอำเภอและนครในประเทศอินโดนีเซียเพิ่มขึ้นจากประมาณ 300 ในช่วงปลาย ค.ศ. 1998 เป็น 514 ใน ค.ศ. 2014 ซึ่งทำให้เป็นที่ถกเถียงในยุคปัจจุบันว่าอาจจะสิ้นเปลืองงบประมาณมากเกินไป รัฐบาลระดับสูงมองว่าควรชะลอหรือหยุดแบ่งเขตอำเภอหรือนครเพิ่ม ในขณะที่นักการเมืองท้องถิ่นสนับสนุนให้มีเขตอำเภอหรือนครใหม่เพิ่มขึ้น มีรายงานวิจัยว่าการกระจายอำนาจและงบประมาณสู่ระดับท้องถิ่นช่วยลดช่องว่างระหว่างรายได้ของแต่ละภูมิภาคได้
สถิติ

ใน ค.ศ. 2020 ประเทศอินโดนีเซียมี 416 อำเภอและ 98 นคร โดยเกาะสุมาตรามี 120 อำเภอ เกาะชวามี 85 อำเภอ หมู่เกาะซุนดาน้อยมี 37 อำเภอ เกาะบอร์เนียวมี 47 อำเภอ เกาะซูลาเวซีมี 70 อำเภอ หมู่เกาะโมลุกกะมี 17 อำเภอ และเกาะนิวกินีมี 40 อำเภอ
ดูเพิ่ม

รายชื่ออำเภอและนครของประเทศอินโดนีเซีย
สถานะนครในประเทศอินโดนีเซีย
หน่วยการบริหารของประเทศอินโดนีเซีย
นายอำเภอชาวชวาในชุดเต็มยศ ประมาณ ค.ศ. 1900
เซบั้งไฟ

เซบั้งไฟ
เซบั้งไฟ (ลาว: ເຊບັ້ງໄຟ) เป็นแม่น้ำในประเทศลาว ไหลผ่านแขวงคำม่วนและแขวงสุวรรณเขต รับน้ำมาจากแม่น้ำเทิน
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ เซบั้งไฟ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
17°16′37″N 105°34′25″E﻿ / ﻿17.277017°N 105.573614°E﻿ / 17.277017; 105.573614
เปอกาโลงัน

| เปอกาโลงัน |
| --- | --- |
   ตรา

เปอกาโลงันสถานที่ตั้งในเกาะชวา
พิกัด: 6°53′S 109°40′E﻿ / ﻿6.883°S 109.667°E﻿ / -6.883; 109.667
ประเทศ: อินโดนีเซีย
จังหวัด: จังหวัดชวากลาง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 17.55 ตร.กม. (6.78 ตร.ไมล์)
ประชากร (2003)
 • ทั้งหมด: 272,000 คน
เว็บไซต์: pekalongankota.go.id
เปอกาโลงัน (อินโดนีเซีย: Pekalongan) เป็นเมืองทางชายฝั่งตอนเหนือของจังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ถือเป็นเมืองท่าสำคัญที่สุดของจังหวัดชวากลาง ส่งน้ำตาลเป็นสินค้าออก มีอุตสาหกรรมสิ่งทอ ผ้าบาติก
เปอนาตารัน

จานดราเซงกาลา (Candra Sengkala) หนึ่งในวิหารในหมู่เปอนาตารัน
จัณฑิเปอนาตารัน (อินโดนีเซีย: Candi Penataran) เป็นหนึ่งในหมู่จัณฑิฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ในจังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย ราว 12 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของบลีตาร์ เข้าใจว่าสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 12 ถึง 15 และมีบทบาทสำคัญยิ่งในรัชสมัยฮายัมวูรุกแห่งอาณาจักรมัชปาหิต กษัตริย์ฮายัมวูรุกทรงถือให้จัณฑินี้เป็นวิหารโปรดของพระองค์
จัณฑิเปอนาตารันเป็นเทวสถานบูชาพระศิวะ และยังเป็นแหล่งรวมประติมากรรมนูนต่ำแสดงพระประวัติและอวตารต่าง ๆ ของพระวิษณุที่ใหญ่ที่สุดในอินโดนีเซีย นอกจากนี้ ภาพแกะสลักนูนต่ำยังรวมถึงเรื่องราวของพระรามในรามายณะแบบชวา และเรื่องราวของพระวิษณุในมหากาพย์กฤษณยาน งานแกะสลักนูนต่ำแสดงมหากาพย์ของฮินดูที่พบที่เปอนาตารันกับที่ปรัมบานันในยกยาการ์ตาเป็นที่สนใจของนักโบราณคดีมาก
เบอกาซี

| เบอกาซี |
| --- | --- |
นคร
City of Bekasi Kota Bekasi
From top to mid-left in clockwise sequence; Top: Patriot Candrabhaga Stadium, Mid-right: Bekasi Junction, Bottom left and right: Malls and its surrounding skyline, Mid-left: Pekayon City.
   ตรา
คำขวัญ: Bekasi Maju, Sejahtera dan Ihsan (Indonesian) 
สถานที่ตั้งในชวาตะวันตก
Bekasi Cityสถานที่ตั้งในชวาและอินโดนีเซียแสดงแผนที่เกาะชวาBekasi CityBekasi City (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 6°14′06″S 106°59′32″E﻿ / ﻿6.2349°S 106.9923°E﻿ / -6.2349; 106.9923
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด:  West Java
การปกครอง
 • ผู้ว่า: Rahmat Effendi
 • รองผู้ว่า: Tri Adhianto
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 210.49 ตร.กม. (81.27 ตร.ไมล์)
ความสูง: 11–81 เมตร (36–265 ฟุต)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 2,931,897 คน
 • ความหนาแน่น: 14,000 คน/ตร.กม. (36,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาอินโดนีเซียตะวันตก)
Area code: (+62) 21
License plate: B
เว็บไซต์: www.bekasikota.go.id
เบอกาซี (อินโดนีเซีย: Bekasi) เป็นเมืองในจังหวัดชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนชายแดนตะวันออกของจาการ์ตา ทำหน้าที่เป็นเมืองท่องเที่ยวสำหรับจาการ์ตาแม้ว่าจะมีความโดนเด่นทางอุตสาหกรรม ด้วยประชากร 2.93 ล้านคนในพื้นที่ 210.49 ตารางกิโลเมตร (81.27 ตารางไมล์) เบอกาซีเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสามของประเทศอินโดนีเซีย แต่เนื่องจากเป็นส่วนหนึ่งของเมืองจาการ์ตา บันดุงจึงถือว่าเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศแทน
เกาะลมบก

| --- | --- |
ภาพรังสีอินฟราเรดของเกาะลมบกกับภูเขารินจานี ถ่ายเมื่อพฤษภาคม 2535
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 8°33′54″S 116°21′04″E﻿ / ﻿8.565°S 116.351°E﻿ / -8.565; 116.351
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะซุนดาน้อย
จุดสูงสุด: รินจานี
การปกครอง
 ประเทศอินโดนีเซีย
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 2,536,000
เกาะลมบก (อินโดนีเซีย: Lombok) เป็นเกาะที่อยู่ทางตะวันออกของเกาะบาหลี คำว่า "ลมบก" ในภาษาชวาหมายถึงพริกขี้หนู ตั้งอยู่ในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิประเทศ

เป็นทิวเขาและภูเขาไฟ
ประชากร

ส่วนใหญ่เป็นชาวซาซักมีภาษาเป็นของตนเองคือภาษาซาซักที่ใกล้เคียงกับภาษาชวาและภาษาบาหลี วัฒนธรรมหลายอย่างของชาวซาซักก็ใกล้เคียงกับวัฒนธรรมของชวาและบาหลี ชาวซาซักแบ่งตามศาสนาได้ 2 กลุ่มคือ
เวอตูลิมา นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี แบบเดียวกับชาวอินโดนีเซียโดยทั่วไป
เวอตูเตอลู นับถือศาสนาอิสลามควบคู่กับวัฒนธรรมดั้งเดิม
นอกจากนี้ ยังมีชาวซาซักอีกกลุ่มหนึ่งที่นับถือพุทธ-ผี ควบคู่กัน มีอยู่ประมาณ 8,000 คน
ประวัติศาสตร์

เดิมเกาะลมบกเป็นอาณาจักรอิสระประกอบด้วยอาณาจักรเล็กๆหลายแห่ง โดยอาณาจักรที่สำคัญที่สุดคืออาณาจักรเซอลาปารัง ที่นับถือศาสนาฮินดู ต่อมาชวาตะวันออกได้ยกทัพมาตีและรวมลมบกเข้ากับอาณาจักรมัชปาหิต โดยลมบกรับอิทธิพลจากชวาทั้งศาสนาฮินดูและศาสนาอิสลาม
ต่อมาชาวบาหลีในสมัยอาณาจักรคารังกาเซ็มเข้ามาปกครองลมบกจนถึง พ.ศ. 2437 ในปีนี้เอง ลมบกร่วมมือกับเนเธอร์แลนด์ก่อกบฏต่อบาหลี ซึ่งทำให้บาหลีเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ อย่างไรก็ตามเมื่อเนเธอร์แลนด์ชนะได้เข้ามาปกครองลมบกในฐานะอาณานิคมทันที จนญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกเมื่อพ.ศ. 2485 เนเธอร์แลนด์เคลื่อนพลกลับมาอีกครั้งเมื่อสงครามสงบในพ.ศ. 2488 แต่เกิดการต่อต้านจากชาวพื้นเมืองโดยทั่วไป เมื่ออินโดนีเซียได้รับเอกราช ลมบกจึงเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซีย
เปอมาตังซียันตาร์

| เปอมาตังซียันตาร์ |
| --- | --- |
นคร
การถอดเสียงOther
 • Batak: ᯈᯩᯕᯖᯰᯙᯫᯁᯉ᯳ᯖᯓ᯳
 • Chinese: 先達

   ตรา
คำขวัญ: ᯃᯬᯖ ᯈᯩᯕᯖᯰᯙᯫᯁᯉ᯳ᯖᯓ᯳   (Sapangambei Manoktok Hitei)
ที่ตั้งในจังหวัดสุมาตราเหนือ
เปอมาตังซียันตาร์ที่ตั้งในสุมาตราและอินโดนีเซียแสดงแผนที่เกาะสุมาตราเปอมาตังซียันตาร์เปอมาตังซียันตาร์ (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 2°57′36″N 99°3′36″E﻿ / ﻿2.96000°N 99.06000°E﻿ / 2.96000; 99.06000
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: สุมาตราเหนือ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Hefriansyah
 • รองนายกเทศมนตรี: Togar Sitorus
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 55.7 ตร.กม. (21.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (กลางปี 2018)
 • ทั้งหมด: 253,500 คน
 • ความหนาแน่น: 4,600 คน/ตร.กม. (12,000 คน/ตร.ไมล์)
 : 
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาอินโดนีเซียตะวันตก)
รหัสพื้นที่: (+62) 622
เว็บไซต์: www.pematangsiantarkota.go.id
เปอมาตังซียันตาร์ (อินโดนีเซีย: Pematangsiantar บางครั้งเขียน Pematang Siantar) เป็นเมืองอิสระในจังหวัดสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย เขตเมืองถูกล้อมรอบด้วยอำเภอซีมาลูงุน แต่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนี้
เมืองมีประชากร 229,525 คน (ค.ศ. 2005), 234,698 คน (ค.ศ. 2010), 234,698 คน (ค.ศ. 2015) และมีประชากรอย่างเป็นทางการประมาณ (กลางปี ค.ศ. 2018) 253,500 คน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของจังหวัด รองจากเมดัน
เซอี

| --- | --- |
เซอีที่ทำจากหมู
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: กูปัง, เกาะติมอร์
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อหมูหรือเนื้อวัว
 ตำราอาหาร: เซอี   สื่อ: เซอี
เซอี (อินโดนีเซีย: se'i, sei) เป็นเบคอนแบบพื้นบ้านของกูปังในเกาะติมอร์ จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก  กระบวนการปรุงจะใส่นม เกลือ และเครื่องเทศทำให้มีรสชาติพิเศษต่างจากเบคอนโดยทั่วไป อาหารจานนี้พบได้ในภัตตาคารและร้านค้าบนเกาะติมอร์ ทำได้ทั้งจากหมูหรือเนื้อ โดยจะรับประทานกับซัมบัล คำว่าเซอีนั้นมาจากภาษาท้องถิ่นในติมอร์ หมายถึงเนื้อสัตว์รมควัน
ประวัติ

อาหารจานนี้เป็นอาหารท้องถิ่นที่สืบทอดมาในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก แต่เดิมทำมาจากเนื้อกวางติมอร์ (Cervus timorensis) แต่ปัจจุบันกวางติมอร์หายากและใกล้สูญพันธุ์ จึงนิยมทำเซอีจากเนื้อหมูและเนื้อวัวแทน
เขาฮีโบก-ฮีโบก

| เขาฮีโบก-ฮีโบก |
| --- | --- |
ภูเขาไฟคาตาร์มัน

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 1,332 เมตร (4,370 ฟุต) 
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 700 เมตร (2,297 ฟุต) 
พิกัด: 9°12′02″N 124°40′05″E﻿ / ﻿9.20056°N 124.66806°E﻿ / 9.20056; 124.66806 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เขาฮีโบก-ฮีโบกที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์ 
ที่ตั้ง: คามีกิน
ประเทศ: ฟิลิปปินส์
เขต: มินดาเนาเหนือ
จังหวัด: คามีกิน
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
แนวโค้ง/เข็มขัดภูเขาไฟ: Central Mindanao Volcanic Arc
การปะทุครั้งล่าสุด: ค.ศ. 1948–1953
การพิชิต
เส้นทางง่ายสุด: จาก Ardent Hot Springs
เขาฮีโบก-ฮีโบก (ตากาล็อก: Bundok Hibok-Hibok) หรือ ภูเขาไฟคาตาร์มัน (Bulkang Catarman) เป็นภูเขาไฟมีพลังชนิดกรวยภูเขาไฟสลับชั้นในคามีกิน เป็นหนึ่งในวงแหวนไฟ