stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขตเมืองหลวงและปริมณฑล (ประเทศเกาหลีใต้)

| เขตเมืองหลวงและปริมณฑล 수도권 |
| --- | --- |

สีแดง: โซล; สีม่วง: อินช็อน; สีเขียว: จังหวัดคย็องกี; สีฟ้า: พื้นที่อื่น ๆ ที่เชื่อมต่อด้วยรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน
ประเทศ:  เกาหลีใต้
เมืองหลัก: โซล อินช็อน ซูว็อน อันซัน อันยัง โกยัง ซ็องนัม พูช็อน ยงอิน
พื้นที่
 • เขตเมืองหลวงและปริมณฑล: 11,704 ตร.กม. (4,519 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2018)
 • รวมปริมณฑล: 25,674,800 คน
 • อัตราร้อยละของประชากรเกาหลีใต้ทั้งหมด: ~50%  (จากทั้งหมด 51 ล้านคน)
HDI (ค.ศ. 2018): 0.933 สูงมาก · อันดับที่ 1
| --- | --- |
เขตเมืองหลวงและปริมณฑล
ฮันกึล: 수도권
ฮันจา: 首都圈
อาร์อาร์: Sudogwon 
เอ็มอาร์: Sudokwŏn 
ภูมิภาคคย็องกี
ฮันกึล: 경기 지방
ฮันจา: 京畿地方
อาร์อาร์: Gyeonggi Jibang 
เอ็มอาร์: Kyŏnggi Jibang 
เขตเมืองหลวงและปริมณฑล หรือภาษาเกาหลีเรียกว่า ซูโดกว็อน (เกาหลี: 수도권, อังกฤษ: Seoul Capital Area, SCA) หรือ ภูมิภาคคย็องกี (เกาหลี: 경기 지방) เป็นภูมิภาคที่ตั้งอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเกาหลีใต้ ประกอบด้วยเขตการปกครองระดับจังหวัดจำนวน 3 เขต ได้แก่ นครพิเศษโซล มหานครอินช็อน และจังหวัดคย็องกี ภูมิภาคนี้มีประชากรประมาณ 25 ล้านคน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2017) นับเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 5 ของโลก มีพื้นที่ประมาณ 11,704 ตารางกิโลเมตร ภูมิภาคนี้ถือว่าเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรม การค้า การเงิน อุตสาหกรรม และที่อยู่อาศัยของประเทศเกาหลีใต้ เมืองใหญ่สุดในภูมิภาคคือ โซล ซึ่งมีประชากรประมาณ 10 ล้านคน ตามมาด้วยอินช็อน ซึ่งมีประชากรประมาณ 3 ล้านคน
นับตั้งแต่มีการขยายรถไฟไต้ดินเขตโซลสู่เมืองอาซันของจังหวัดชุงช็องใต้ และเมืองชุนช็อนของจังหวัดคังว็อน ทำให้บางครั้งเมืองชอนัน อาซัน และชุนช็อนได้รับการจัดให้อยู่ภายในเขตนี้ด้วย แต่ก็ไม่ถูกต้องนัก
รูปภาพ

เมืองซงโด, อินช็อน
ซูว็อน
บุนดัง
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of Seoul Metropolitan government
Metropolitan Air Quality Management Office, in Korean
Capital Region Development Institute, in Korean
Chosun Ilbo metro news, in Korean เก็บถาวร 2014-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก ภูมิภาคและเขตการปกครองของประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
| ภูมิภาค |  เขตเมืองหลวงและปริมณฑล  ควันดง ย็องดง  ย็องซอ  โฮซอ  โฮนัม  ย็องนัม ภูมิภาคอุตสาหกรรมการเดินเรือตะวันออกเฉียงใต้  เกาะเชจู  |  |
| จังหวัด |  คย็องกี  คย็องซังใต้  คย็องซังเหนือ  ช็อลลาใต้  ชุงช็องใต้  ชุงช็องเหนือ  |  |
| จังหวัดปกครองตนเองพิเศษ |  คังว็อน  ช็อนบุก  เชจู  |  |
| นครพิเศษ |  โซล  |  |
| นครปกครองตนเองพิเศษ |  เซจง  |  |
| มหานคร |  ควังจู  แทกู  แทจ็อน  ปูซาน  อินช็อน  อุลซัน  |  |
| คณะกรรมการ 5 จังหวัดภาคเหนือเกาหลี |  พย็องอันใต้  พย็องอันเหนือ  ฮวังแฮ  ฮัมกย็องใต้  ฮัมกย็องเหนือ  |  |
เข็มอินเดีย

| เข็มอินเดีย |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Rubiaceae
สกุล:: Pentas
สปีชีส์:: P.  lanceolata
ชื่อทวินาม
Pentas lanceolata (Forssk.) Deflers

เข็มอินเดีย (อังกฤษ: Egyptian starcluster, Starflower) เป็นไม้พุ่ม ดอกคล้ายดอกเข็ม มี 3 สี คือ สีขาว สีแดง และสีชมพู เข็มอินเดียเป็นไม้พุ่มเตี้ย เนื้ออ่อน ลำต้นสูงประมาณ 18 ฟุต มีขนอยู่ทั่วลำต้นและใบด้วย ลำต้นและกิ่งก้านจะเปราะ ใบรูปมนรี ปลายอาจจะแหลม ยาวประมาณ 1.5 ถึง 2 นิ้ว ดอกเป็นช่อ อยู่ตามยอดของต้นเช่นเดียวกับดอกเข็ม ดอกมี 3 สี คือ สีขาว สีแดง และสีชมพู ทุกส่วนของลำต้นมีขน ทำให้คัน บวมแดง
เข้าพรรษา (พืช)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เข้าพรรษา
| เข้าพรรษา |
| --- | --- |

เข้าพรรษา

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Liliopsida
อันดับ:: Zingiberales
วงศ์:: Zingiberaceae
สกุล:: Globba
สปีชีส์:: G.  winitii
ชื่อทวินาม
Globba winitii C.H.Wright

เข้าพรรษา หรือ กล้วยจะก่าหลวง หรือข่าเจ้าคุณวินิจ (อังกฤษ: dancing ladies หรือ dancing ladies ginger; ชื่อวิทยาศาสตร์: Globba winitii ) เป็นพืชดอกในสกุลเทียนพรรษา วงศ์ขิง มีดอกเป็นช่อสีเหลือง มีเหง้าใต้ดิน กาบใบห่อขึ้นมาเป็นลำต้นเทียม ใบเดี่ยว ดอกช่อ มีริ้วประดับรูปไข่แกมรีสีม่วงแดงหรือสีขาวรองรับดอกย่อยสีเหลือง ผลรูปไข่มีสามพูออกดอกช่วงมิถุนายน – ตุลาคม พบในภาคเหนือและภาคกลาง พบครั้งแรกในไทยเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2467 ที่บ้านแม่ก้อ จังหวัดลำพูน โดยพระยาวินิจวนันดร ชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่ผู้ค้นพบ
เข้าพรรษามีชื่ออื่น ๆ เช่น กล้วยจะก่าหลวง (ลำพูน), กลางคาน (กลาง) และว่านสาวหลง (กลาง)
เขาขนาบน้ำ

| เขาขนาบน้ำ |
| --- | --- |
Khao Khanap Nam
ภาพเขาขนาบน้ำโดยถ่ายจากทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 328 ฟุต (100 เมตร)
พิกัด: 8°04′42″N 98°55′16″E﻿ / ﻿8.0781953°N 98.921008°E﻿ / 8.0781953; 98.921008 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง:  จังหวัดกระบี่ ประเทศไทย
เขาขนาบน้ำ  (อังกฤษ: Khao Khanap Nam) มีลักษณะเป็นภูเขาสองลูก สูงประมาณ 100 เมตร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและแหล่งโบราณคดีที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดกระบี่ ตั้งอยู่ที่ ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่
โดยภายในบริเวณถ้ำ ได้มีการค้นพบโครงกระดูกมนุษย์โบราณ เศษภาชนะดินเผา รวมถึงร่องรอยการเผากินเป็นอาหาร จึงสามารถสันนิษฐานได้ว่าเคยเป็นชุมชนโบราณแต่เนื่องจากเกิดอุทกภัยอย่างฉับพลันทำให้เกิดเหตุเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก
ความสำคัญ

เป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดกระบี่ ทั้งทางด้านการท่องเที่ยวและโบราณคดี
มวลสารวัตถุจากโบราณสถานและโบราณวัตถุในที่นี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้นำมาเป็นส่วนประกอบในการทำพระสมเด็จจิตรลดา
การเดินทาง

สามารถเดินทางทางเรือ โดยเช่าเรือจากท่าเรือเทศบาล บริเวณเขาขนาบน้ำ ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 20 นาที ค่าเช่าเรือลำละ 300 บาท
เขาฮิว

เขาฮิว (อังกฤษ: Xu You; จีนตัวย่อ: 许攸; จีนตัวเต็ม: 許攸) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก
ประวัติ

เขาฮิว เป็นชาวเมืองหนานหยัง มณฑลเหอหนาน เป็นที่ปรึกษาของอ้วนเสี้ยว เป็นผู้เสนอและให้อ้วนเสียวยกทัพไปตีโจโฉ อ้วนเสี้ยวก็ทำตาม เป็นเพื่อนรักของโจโฉมาตั้งแต่วัยรุ่น แต่ถือหน้าที่เป็นสำคัญ จึงไม่เห็นแก่หน้าใคร แต่อ้วนเสี้ยวอดระแวงสงสัยมิได้หยุด เขาฮิวเสียใจ ถึงกับจะเชือดคอตาย ในที่สุดเลยตัดสินใจไปหนีไปเข้ากับโจโฉ แนะนำโจโฉให้ลอบยกกำลังไปเผาเสบียงอ้วนเสี้ยวที่ตำบลอัวเจ๋า โจโฉเห็นชอบด้วย เมื่อเผาเสบียงสำเร็จแล้ว ก็ตีทัพอ้วนเสี้ยวแตกพ่ายไปจากกัวต๋อ ยุทธภูมิใหญ่ อ้วนเสี้ยวเสียใจถึงแก่กรรม โจโฉก็รุกไล่ต่อไป จนกระทั่งยึดแคว้นกิจิ๋วของอ้วนเสี้ยว ได้ทั้งหมด เมื่อยึดกิจิ๋วได้นั้น เขาฮิวมีปากเสียงกับเคาทู นายทหารเอกของโจโฉ เขาฮิวว่าตนเป็นต้นคิด เคาทูว่าตนเป็นคนรบชนะ เขาฮิวโต้ว่า “ตัวมึงมีฝีมือก็จริง แต่กูคิดอ่านให้มึงจึงได้ทำตาม อุปมาเหมือนกูเป็นนายได้ใช้มึง” เคาทูได้ฟังก็โกรธ ชักกระบี่ออกตัดศีรษะเขาฮิวเสีย ณ ที่นั้น
เคานต์แห่งฮอลแลนด์

ตราอาร์มของ “เคานท์แห่งฮอลแลนด์”
เคานท์แห่งฮอลแลนด์ (อังกฤษ: Count of Holland) เป็นบรรดาศักดิ์ขุนนางระดับเคานท์ที่ปกครองอาณาจักรเคานท์แห่งฮอลแลนด์ในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำที่ก่อตั้งเป็นครั้งแรกราวปี ค.ศ. 922 บรรดาศักดิ์เคานท์แห่งฮอลแลนด์ดำรงอยู่ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 10 จนถึง คริสต์ศตวรรษที่ 16 ตระกูลที่เป็นเคานท์แห่งฮอลแลนด์ก็รวมทั้งตระกูลฮอลแลนด์, ตระกูลเอฟส์เนส, ราชวงศ์วิตเตลสบาค, ราชวงศ์วาลัวส์ และ ราชวงศ์ฮับส์บวร์ก
เขตเทคนิค

ที่นั่งสำหรับนักกีฬาตัวสำรองและพื้นที่ทางเทคนิคของสโมสรฟุตบอลเอาส์ทรีอาวีนระหว่างการแข่งเมื่อ ค.ศ. 2005
เขตเทคนิค (อังกฤษ: technical area) ในกีฬาฟุตบอลคือพื้นที่ที่ผู้จัดการ, ผู้ฝึกสอนคนอื่น ๆ และตัวสำรองได้รับอนุญาตให้ครอบครองในระหว่างการแข่ง
เขตเทคนิคประกอบด้วยซุ้มม้านั่งสำรอง, ที่นั่งสำหรับนักกีฬาตัวสำรอง และโซนที่มีเครื่องหมายติดกับสนาม
ประวัติ

สนามฟุตบอลแห่งแรกที่มีซุ้มม้านั่งสำรองคือสนามกีฬาพิตโตดรี อันเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลแอเบอร์ดีน ที่ซึ่งซุ้มม้านั่งสำรองได้รับการแนะนำโดยผู้ฝึกสอนชื่อโดนัลด์ โคลแมน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 ซึ่งเขาต้องการสถานที่สำหรับจดบันทึกและสังเกตผู้เล่นของเขา (โดยเฉพาะเท้าของพวกเขา จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ต่ำกว่าระดับสนามบางส่วน) โดยไม่ต้องเสียสละที่พักที่อัฒจันทร์เตรียมไว้ให้
ส่วนพื้นที่ที่กำหนดไว้ของเขตเทคนิคได้รับการบัญญัติในส่วนหมายเหตุของกติกาฟุตบอลใน ค.ศ. 1993
การดำเนินการ

เขตเทคนิคจะถูกทำเครื่องหมายด้วยเส้นสีขาว ซึ่งมีขนาดแตกต่างกันออกไป แต่จะต้อง "1 เมตร (1 หลา) ในแต่ละด้านของพื้นที่ที่นั่งที่กำหนด และขยายไปข้างหน้าเป็นระยะทาง 1 เมตร (1 หลา) จากเส้นข้าง" ตามกติกาฟุตบอล
ผู้จัดการทีมจะต้องไม่ข้ามเส้นดังกล่าวระหว่างการแข่ง ซึ่งเป็นการจำกัดไม่ให้พวกเขาเข้าใกล้สนาม โดยใน ค.ศ. 1999 ทางสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติได้แต่งตั้งผู้ตัดสินที่ 4 ให้ดูแลการบังคับใช้กฎนี้ แม้ว่าบรรดาตัวสำรองอาจวอร์มอัปอยู่ข้างสนามก็ตาม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตเทคนิค
เส้นสีขาวกำหนดขีดจำกัดของเขตเทคนิคของแต่ละทีมที่สนามโอลด์แทรฟฟอร์ดของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดใน ค.ศ. 2009
เขายอดตัด

มุมมองทางอากาศของภูเขายอดราบในหุบเขามอนูมันต์บนที่ราบสูงโคโลราโด
ภูเขาโต๊ะทางตอนเหนือของเมืองเคปทาวน์ ในประเทศแอฟริกาใต้
เขายอดตัด หรือ เขารูปโต๊ะ (อังกฤษ: table mountain) คือภูเขาที่มีลักษณะเป็นเนินยอดป้านหรือภูเขาที่มียอดราบ
ภูมิประเทศนี้มีหลายที่ เช่น เตปุย ซึ่งเกิดจากหินแข็งที่ทนต่อการกัดเซาะซึ่งครั้งหนึ่งเคยอยู่ในหินที่ทนต่อการกัดเซาะได้น้อยอย่างหินปูน และเมื่อหินปูนถูกกัดเซาะก็เกิดเป็นพื้นที่ราบเรียบขึ้นมา เขายอดตัดพวกนี้ส่วนมากมักเป็นภูเขาโดดลูกเดียว คำว่าเตปุยมักใช้เรียกเขายอดตัดในทวีปอเมริกาใต้ เช่น เขายอดตัดที่เป็นที่ตั้งของน้ำตกเอนเจลในเวเนซุเอลาซึ่งเป็นน้ำตกที่สูงที่สุดในโลก
ภูเขายอดราบ
เนินยอดป้าน
ที่ราบสูง
ตูยา
เตปุย
โปเตรโร
ลักษณะ

คำว่า table ("โต๊ะ") นั้นให้ความรู้สึกถึงความแบนราบ ทำให้บ่อยครั้งมีการนำไปใช้ตั้งชื่อหรือระบุลักษณะ เช่น ภูเขาโต๊ะที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองเคปทาวน์ในประเทศแอฟริกาใต้
ดูเพิ่ม

ที่ราบสูง พื้นที่สูงซึ่งมักมีลักษณะเป็นที่ราบเรียบ
เขย่งก้าวกระโดด

วิลลี แบงส์ อดีตเจ้าของสถิติโลกเขย่งก้าวกระโดด
International University Sports Federation - Gwangju 2015 - Men's Triple Jump Final, Dmitrii SOROKIN (RUS 17.29) wins Gold.
เขย่งก้าวกระโดด (อังกฤษ: Triple jump) เป็นกีฬากรีฑา คล้ายกับการกระโดดไกล แต่เริ่มจากการวิ่ง เขย่ง ก้าว แล้วกระโดด ลงผืนทราย กีฬาเขย่งก้าวกระโดดเริ่มมีมาตั้งแต่การแข่งขันโอลิมปิกโบราณ และมีแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี ค.ศ. 1896
สถิติโลกปัจจุบัน ฝ่ายชายคือโจนาทาน เอดเวิดส์ จากบริเตนใหญ่ กับสถิติกระโดด 18.29 เมตร (60 ฟุต) และฝ่ายหญิงคือ อีเนสซา คราเวตส์ จากยูเครน กระโดดได้ 15.5 เมตร (51 ฟุต)
จังหวะของฟิลลิปส์ อิโดวู กระโดดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
สถิติ

ข้อมูลเมื่อ มีนาคม 2022
| พื้นที่ | ชาย> ที่ | ชาย> นักกีฬา | หญิง> ที่ | หญิง> นักกีฬา |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โลก | 18.29 m (60 ft 0 in) |  โจนาทาน เอดเวิดส์ (GBR) | 15.74 m (51 ft 7 1⁄2 in) i |  Yulimar Rojas (VEN) |
ระดับทวีป
| แอฟริกา | 18.07 m (59 ft 3 1⁄4 in) i |  Hugues Fabrice Zango (BUR) | 15.39 m (50 ft 5 3⁄4 in) |  Françoise Mbango Etone (CMR) |
| เอเชีย | 17.59 m (57 ft 8 1⁄2 in) |  เหยียนซี หลี่ (CHN) | 15.25 m (50 ft 1⁄4 in) |  Olga Rypakova (KAZ) |
| ยุโรป | 18.29 m (60 ft 0 in) |  โจนาทาน เอดเวิดส์ (GBR) | 15.50 m (50 ft 10 in) |  Inessa Kravets (UKR) |
| อเมริกาเหนือ กลาง และแคริบเบียน | 18.21 m (59 ft 8 3⁄4 in) |  คริสเตียน เทย์เลอร์ (USA) | 15.29 m (50 ft 1 3⁄4 in) |  Yamilé Aldama (CUB) |
| โอเชียเนีย | 17.46 m (57 ft 3 1⁄4 in) |  เคน ลอร์ราเวย์ (AUS) | 14.04 m (46 ft 3⁄4 in) |  นิโคล มลาเดนิส (AUS) |
| อเมริกาใต้ | 17.90 m (58 ft 8 1⁄2 in) |  Jadel Gregório (BRA) | 15.74 m (51 ft 7 1⁄2 in) i |  Yulimar Rojas (VEN) |
หมายเหตุ: ผลลัพธ์ไม่สามารถนับรวมในสถิติได้ถ้ามีลมช่วย (>2.0 m/s)
แหล่งข้อมูลอื่น

IAAF triple jump homepage
IAAF list of triple-jump records in XML
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
เขียดงู

| เขียดงู ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 170–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      จูแรสซิคตอนปลาย –  ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ส่วนหน้าของเขียดงูไม่ทราบชนิด (Ichthyophis sp.) ในวงศ์เขียดงู (Ichthyophiidae)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไม่ได้จัดลำดับ:: Gymnophiona
ชั้น:: Amphibia
ชั้นย่อย:: Lissamphibia
อันดับ:: Apoda Oppel, 1811

วงศ์
 Caeciliidae  Chikilidae  Dermophiidae  Herpelidae  Ichthyophiidae  Indotyphlidae  Rhinatrematidae  Scolecomorphidae  Siphonopidae  Typhlonectidae

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของเขียดงู (สีเขียว)
เขียดงู (อังกฤษ: Caecilians) เป็นอันดับของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า อันดับ Gymnophion
มีลักษณะโดยรวมของรูปร่าง คือ ลำตัวเรียวยาวคล้ายงูหรือปลาไหล มีทั้งอาศัยอยู่บนบก ในโพรงดิน และในน้ำ โดยลดรูปโครงสร้างหลายประการซึ่งเป็นลักษณะที่พบกับสัตว์ที่มีลำตัวเรียวยาวหรืออาศัยอยู่ในโพรง กล่าว คือ หางมีขนาดเล็กมากหรือไม่มีเลย ไม่มีรยางค์ขาหรือฐานรยางค์ แต่ในสกุล Eocaecilia ที่เป็นซากดึกดำบรรพ์มีรยางค์ขา ตามีขนาดเล็กและบางชนิดอยู่ในร่องของกระดูกกะโหลกและถูกชั้นหนังปกคลุมไว้ ปอดข้างซ้ายมีขนาดเล็กหรือไม่มี ขณะที่บางวงศ์ที่อาศัยอยู่ในน้ำจะไม่มีปอด บางชนิดมีเกล็ดฝังตัวอยู่ในร่องที่แบ่งลำตัวเป็นปล้อง การปฏิสนธิเกิดขึ้นภายใน โดยตัวผู้จะมีอวัยวะถ่ายอสุจิเจริญจากผนังของห้องทวารร่วม บางชนิดวางไข่ในน้ำ และมีระยะเวลาของวัยอ่อนและบางชนิดวางไข่บนบกโดยไม่มีระยะวัยอ่อน ตัวเมียมีพฤติกรรมเฝ้าไข่ แต่เขียดงูส่วนใหญ่กว่าร้อยละ 75 ออกลูกเป็นตัว วัยอ่อนภายในท่อนำไข่ได้รับสารอาหารจากสิ่งผลิตภายในท่อนำไข่
มีลักษณะเด่น คือ ลำตัวเป็นปล้อง ปล้องของลำตัวโดยทั่วไปมีจำนานเท่ากับจำนวนปล้องของกระดูกสันหลัง แต่บางชนิดอาจมีปล้องลำตัวจำนวนสองปล้องหรืออาจจะถึงสามปล้องต่อกระดูกสันหลังหนึ่งปล้อง โดยปล้องลำตัวปฐมภูมิเจริญขึ้นมาก่อนต่อจากนั้นจึงมีปล้องลำตัวทุติยภูมิหรือปล้องลำตัวตติยภูมิเจริญขึ้นมาเป็นลำดับต่อมา เกล็ดของเขียดงูประกอบด้วยคอลลาเจนหลายชั้นเรียงซ้อนกันและฝังตัวอยู่ในร่องตรงส่วนลึกที่สุดของปล้องลำตัวปฐมภูมิ โดยเรียงเป็นลำดับต่อเนื่องกันในแนวเฉียง
กะโหลกของเขียดงูมีชิ้นของกระดูกยึดติดกันแข็งแรงและส่วนใหญ่ไม่มีช่องเปิดที่กะโหลก นอกจากช่องเปิดของอวัยวะรับความรู้สึก ได้แก่ ตา, จมูก, หนวด ในบางวงศ์มีช่องเปิดบริเวณขมับ กระดูกกะโหลกจึงขยับได้บ้าง ฟันที่ขากรรไกรบนอยู่บนกระดูกพรีแมคซิลลา กระดูกแมคซิลโลพาลาทีนและกระดูกโวเมอร์ มีอวัยวะรับรู้จำเพาะ คือ อวัยวะที่แลดูคล้ายหนวด ที่เจริญขึ้นมาจากช่องเปิดที่อยู่ระหว่างตากับช่องเปิดจมูก ตำแหน่งของช่องเปิดหนวดแตกต่างกันในแต่ละชนิด ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่ใช้ในการอนุกรมวิธาน สัดส่วนความยาวของหนวดที่โผล่พ้นช่องเปิดออกมาก็แตกต่างกันในแต่ละวงศ์ โดยหนวดเป็นโครงสร้างเชิงซ้อนประกอบด้วยกล้ามเนื้อ, ต่อม และท่อ การเจริญของหนวดสัมพันธ์กับตาและอวัยวะจาคอบสัน ซึ่งทำหน้าที่รับรู้สารเคมี
เขียดงูแบ่งออกได้เป็นทั้งหมด 9 วงศ์ ประมาณ 200 ชนิด   กระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อน ยกเว้นบนเกาะมาดากัสการ์และทางตะวันออกของเส้นสมมติวอลเลซ ในประเทศไทยพบได้ 1 วงศ์ เช่น เขียดงูเกาะเต่า (Ichthyophis kohtaoensis) เป็นต้น
การจำแนก

Rhinatrematidae – 2 สกุล, 11 ชนิด; อเมริกาใต้
Ichthyophiidae – 3 สกุล, 50 ชนิด; เอเชียใต้และเอเชียอาคเนย์
Scolecomorphidae – 2 สกุล, 6 ชนิด; แอฟริกา
Herpelidae – 2 สกุล, 9 ชนิด; แอฟริกา
Chikilidae – 1 สกุล, 3 ชนิด; อินเดีย
Caeciliidae – 2 สกุล, 42 ชนิด; อเมริกากลางและอเมริกาใต้
Typhlonectidae – 5 สกุล, 13 ชนิด; อเมริกาใต้
Indotyphlidae – 7 สกุล, 21 ชนิด; เซเชลส์, อินเดีย, แอฟริกา
Siphonopidae – 7 สกุล, 19 ชนิด; อเมริกาใต้
Dermophiidae – 4 สกุล, 13 ชนิด; แอฟริกา, อเมริกากลางและอเมริกาใต้
เขียดว้าก

สำหรับหมาน้ำที่เป็นคางคก ดูที่ จงโคร่ง
สำหรับหมาน้ำที่เป็นซาลาแมนเดอร์ ดูที่ อะโซล็อต และ วงศ์หมาน้ำ
| เขียดว้าก |
| --- | --- |

ตัวผู้กับถุงเสียง
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
อันดับ:: Anura
วงศ์:: Ranidae
สกุล:: Hylarana
สปีชีส์:: H.  glandulosa
ชื่อทวินาม
Hylarana glandulosa (Boulenger, 1882)

ชื่อพ้อง
 Pulchrana glandulosa (Boulenger, 1882)  Rana glandulosa Boulenger, 1882
เขียดว้าก หรือ หมาน้ำ (อังกฤษ: Glandular frog; ชื่อวิทยาศาสตร์: Hylarana glandulosa) เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำชนิดหนึ่ง ในวงศ์กบนา (Ranidae)
ถือเป็นเขียดหรือกบขนาดกลาง  หัวมีขนาดใหญ่ ปลายจมูกกลมมนไม่ยื่นยาวออกไป แผ่นเยื่อแก้วหูมีขนาดใหญ่ และเห็นได้ชัดเจน ปลายนิ้วเท้าทั้งขาหน้าและขาหลังจะมีตุ่มกลม ๆ ขนาดเล็ก สีของลำตัวด้านบนมีสีค่อนข้างเทาถึงสีน้ำตาลแดง สลับกับมีจุดสีดำเล็ก ๆ ทั่วไป ปากมีสีเข้มสลับกับจุดหรือแถบสีขาว ในตัวผู้จะมีถุงเสียงขนาดใหญ่ จัดเป็นเขียดที่มีเสียงร้องดังที่สุดในบรรดาเขียดในสกุลเดียวกันที่พบในประเทศไทย โดยจะส่งเสียงร้องดัง "ว้าก ๆ ๆ ๆ" อันเป็นที่มาของชื่อเรียก
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในหนองบึง คลอง หรือพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย พบมากทางภาคใต้ โดยเฉพาะที่อุทยานแห่งชาติทะเลบัน จังหวัดสตูล เขียดว้ากจะร้องเสียงดังในเวลาค่ำคืนและฤดูผสมพันธุ์ ซึ่งเสียงคล้ายกับเสียงลูกสุนัข จึงเป็นที่มาของชื่อ "หมาน้ำ"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Hylarana glandulosa
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hylarana glandulosa ที่วิกิสปีชีส์
เคาตมะ อทาณี

| เคาตมะ อทาณี |
| --- | --- |
อทาณีเมื่อปี 2012
เกิด: เคาตมะ ศานติลาล อะทาณี  (1962-06-24) 24 มิถุนายน ค.ศ. 1962 (62 ปี) อะห์มดาบาด รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย
อาชีพ: นักธุรกิจ
ปีปฏิบัติงาน: 1978–ปัจจุบัน
ตำแหน่ง:  Organizational Founder 
คู่สมรส: ปรีติ อทาณี (สมรส 1986)
บุตร: 2
บิดามารดา: ศานติลาล อทาณี (บิดา) ศานตะ อทาณี (มารดา)
ญาติ: วิโนฑ อทาณี (พี่/น้อง) ประณพ อทาณี (หลาน)
เคาตมะ ศานติลาล อทาณี (คุชราต: ગૌતમ શાંતિલાલ અદાણી; Gautam Shantilal Adani, เกิด 24 มิถุนายน 1962) เป็นมหาเศรษฐีชาวอินเดีย ผู้ก่อตั้งและประธานเครืออทาณี กลุ่มบริษัทข้ามชาติสัญชาติอินเดีย ข้อมูล ณ วันที่ 21 พฤศจิกายน 2024 อทาณีเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศอินเดีย และของเอเชีย (รองจาก มุเกศ อัมพานี) และที่ 25 ของโลก ด้วยทรัพย์สินสุทธิ 577,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปี 2022 ไทม์ ขึ้นชื่อเขาเป็นหนึ่งใน100 บุคคลผู้ทรงอิทธิพลของโลก
อทาณีเคยถูกกล่าวว่าเป็นบุคคลใกล้ชิดของนายกรัฐมนตรี นเรนทระ โมที ซึ่งนำไปสู่ข้อกล่าวหาเรื่องระบบพรรคพวก ซึ่งทั้งคู่ปฏิเสธ เนื่องจากบริษัทในเครืออทาณีของเขาชนะการประมูลสัญญาก่อสร้างทั้งสาธารณูปโภคและพลังงานในประเทศนับตั้งแต่โมทีชนะการเลือกตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีอินเดีย
ในเดือนมกราคม 2023 ฮินเดินบวร์ครีเสิร์ชกล่าวหาอทาณีว่าทำการปั่นหุ้นและฉ้อโกง ในเดือนมกราคม 2024 ศาลสูงสุดอินเดียตัดสินข้อพิพาทเรื่องหุ้นของเครืออทาณีที่เกิดจากข้อกล่าวหาดังกล่าว ศาลยกคำร้องขอการสอบสวนโดย SIT หรือ CBI ผลการตัดสินส่งผลให้ทรัพย์สินของอทาณีและครอบครัวลดลงมากกว่า 50% เหลือ 54.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนตุลาคม 2023 และอันดับลงมาที่ 23 บนรายชื่อมหาเศรษฐีของฟอบส์ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2024 สำนักงานอัยการสหรัฐฟ้องอทาณีในนครนิวยอร์ก โดยกล่าวหาว่าเขาวางแผนจ่ายเงินสินบนกว่า 250 ล้านเหรียญสหรัฐให้กับเจ้าหน้าที่รัฐบาลอินเดียเพื่อให้ได้สัญญาในรัฐอานธรประเทศ ฉัตตีสครห์ โอฑิศา ชัมมูและกัศมีร์ และทมิฬนาฑู ขณะที่ปกปิดแผนการดังกล่าวจากนักลงทุนชาวอเมริกัน
อ่าวมารีนา (สิงคโปร์)

ภูมิทัศน์ ศูนย์มารีน่า บริเวณอ่าวมารีนา
แผนที่ปีพ.ศ. 2365 แสดงปากแม่น้ำสิงคโปร์เดิม ในตอนล่างของภาพคือส่วนที่มีการถมทะเลและสร้าง อ่าวมารีนา
อ่าวมารีนา (อังกฤษ: Marina Bay) คือ อ่าวที่อยู่ใกล้พื้นที่ศูนย์กลางทางฝั่งใต้ของประเทศสิงคโปร์ โดยขนานกับฝั่งตะวันออกของดาวน์ทาวน์คอร์ บริเวณโดยรอบของอ่าวนี้จึงถูกเรียกว่า อ่าวมารีน่า ซึ่งมีขนาด 360 เฮคเตอร์ (900 ไร่) ซึ่งอยู่ทางด้านตะวันออกของเซ็นทรัลแอเรีย
ประวัติ

ในปี 19ุ69 เริ่มการถมทะเลในบริเวณฝั่งใต้ของอ่าวมารีน่า ซึ่งในปัจจุบัน คือ มารีน่าเซนเตอร์ และ พื้นที่มารีน่าเซ้าท์ ในการถมทะเลดังกล่าวได้แปรสภาพพื้นที่เดิม คือ แอ่งจอดเรือ เทล๊อค เอเยอร์ได้ถูกถม ถนนชั้นในได้ถูกรื้อออก และปากแม่น้ำสิงคโปร์เดิมที่เคยไหลสู่ทะเลโดยตรงให้ไหลผ่านอ่าวมารีน่าก่อนลงสู่ทะเล ในปี 2008 สะพานและเขื่อนกั้นน้ำทะเล มารีน่า แบเรจ ถูกสร้างขึ้นเพื่อกั้นปากแม่น้ำสิงคโปร์(ใหม่) ทำให้อ่าวมารีน่าเป็นเสมือนอ่างเก็บน้ำกลางเมือง ให้มีแหล่งน้ำจืดเพื่อระบบประปา เพื่อควบคุมน้ำท่วม และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งใหม่
ภูมิทัศน์ทางอากาศ ถ่ายจากมารีน่า เบย์ ยามเย็น
ภูมิทัศน์แนวราบจากมารีน่า เบย์ ยามค่ำคืน
กิจกรรม ณ อ่าวมารีน่า

ฟอร์มูล่าวันสิงคโปร์กรังด์ปรีซ์จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2551 ในแบบ street circuit (สนามที่ใช้ถนนสาธารณะในการแข่งขัน) บนถนนที่อยู่รอบอ่าวมารีน่าด้านทิศเหนือ และตั้งแต่ปี 2550 ที่ The Float @ Marina Bay แล้วเสร็จได้จัดกิจกรรมต่าง ๆ เช่น ขบวนพาเหรดวันชาติสิงคโปร์ การนับถอยหลังวันส่งท้ายปีเก่า และการเฉลิมฉลองดอกไม้ไฟของสิงคโปร์ และ เป็นอัฒจรรย์ผู้ชมการแข่งขันสิงคโปร์กรังด์ปรีซ์ (Singapore Grand Prix) นอกจากนี้ยังใช้เป็นสถานที่เปิดและปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ครั้งแรก
บริเวณอ่าวนี้ยังใช้จัดงานเทศกาลศิลปะแสงสี i Light Marina Bay เป็นประจำทุกปี
พื้นที่โล่งสำหรับจัดงานที่อยู่ถัดจาก มารีนาเบย์แซนส์ หรือที่เรียกว่า The Lawn ใช้จัดงาน ArtBox Bangkok จากประเทศไทย และเป็นการจัดงานนี้ในต่างประเทศครั้งแรก งานนี้จัดในช่วงเดือนเมษายนของทุกปี (ตั้งแต่ปี 2560)
โครงสร้างพื้นฐาน > อุโมงค์สาธารณูปโภคร่วม

สิงคโปร์เป็นประเทศที่สองในทวีปเอเชียต่อจากญี่ปุ่น ที่ได้สร้างระบบ อุโมงค์สาธารณูปโภคร่วม ที่ครอบคลุมสาธารณูปโภคหลายด้านรวมถึง ท่อน้ำประปา ระบบสายไฟฟ้า ระบบการสื่อสารทางสายและเคเบิลใยแก้ว และ ยังสามารถรองรับระบบขับดันเศษปฏิกูลด้วยแรงดันอากาศภายในท่อได้ในอนาคต
นอกจากนี้ยังมีการให้สัมปทานโรงงานทำความเย็นของพื้นที่ในเดือนพฤษภาคม 2553 [16] ซึ่งจะจ่ายน้ำเย็นสำหรับเครื่องปรับอากาศของอาคารต่าง ๆ ในพื้นที่ผ่านท่อที่อยู่ภายในอุโมงค์นี้ สามารถรองรับพื้นที่รวม 1.25 ล้านตารางเมตรและซึ่งช่วยลดการใช้พื้นที่สำหรับการสร้างโรงทำความเย็นและหอทำความเย็นของแต่ละอาคาร โรงทำความเย็นนี้เริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2559
โครงสร้างพื้นฐาน > การบริหารจัดการน้ำ

ในปี 2547 คณะกรรมการสาธารณูปโภคได้ประกาศแผนการสร้างอ่างเก็บน้ำของเมืองแห่งใหม่โดยการสร้างเขื่อนกั้นน้ำทะเลที่บริเวณปากอ่าวมารีน่า เขื่อนกั้นน้ำนี้สร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี 2561 เป็นที่รู้จักในชื่อ มารีน่าแบเรจ ใช้สำหรับกักน้ำจืดในอ่าวมารีน่า และแอ่งแคลแลง และจำกัดการเข้าออกของการขนส่งทางเรือเพื่อควบคุมคุณภาพน้ำให้ได้ตามมาตรฐาน อ่างเก็บน้ำแห่งใหม่นี้เป็นแหล่งน้ำดื่มของชาวสิงคโปร์ การรักษาระดับน้ำให้คงที่ยังช่วยในการจัดกิจกรรมทางน้ำและงานแสดงบนน้ำได้ นอกจากนี้เขื่อนนี้ยังช่วยป้องกันน้ำท่วมบริเวณชุมชนย่านคนจีน (Chinatown)ได้อีกด้วย
โครงสร้างพื้นฐาน > ระบบคมนาคม

ในปัจจุบัน มีสถานีรถไฟ 7 สถานี: ซิตี้ ฮอล์, ตึกราฟเฟิล, มารีน่า เบย์, เบย์ฟร้อนท์, ดาวน์ทาวน์, เอสพลานาด และ โพรมาเนด ที่ให้บริการไปยังมารีน่า เบย์ ภายในปี 2020  "360 เฮคเตอร์ มารีน่า เบย์" จะสามารถขยายระบบคมนาคมให้เชื่อมต่อกัน ซึ่งเป็นเขตสายทางรถไฟที่เชื่อมต่อกันมากที่สุดในสิงคโปร์ สถานีรถไฟสายใหม่ 3 สายแรกจะเปิดให้บริการช่วงระหว่างปี 2012 และ 2014 ภายในปี 2018 เขตมารีน่า เบย์ จะเป็นเขตที่มีระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงรถไฟฟ้าเชื่อมต่อถึง 6 สถานี และทุกสถานีจะใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีที่จะเดินทางถึงกัน ระบบทางเดินเท้าแบบเบ็ดเสร็จ รวมไปถึงทางเดินที่ร่มรื่น และครอบคลุมทางเดินต่างๆ จะมีทางใต้ดินและทางเดินยกชั้น 2 เชื่อมต่อกันเพื่อป้องกันหรือหลบได้ทุกสภาพอากาศ และการเชื่อมต่อแบบไร้รอยต่อระหว่างการพัฒนาสถานที่และสถานีของระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงรถไฟฟ้า ภายในอ่าวมารีน่าที่ใหญ่โต มีบริการแท็กซี่ทางน้ำซึ่งเป็นทางเลือกที่อีกทางหนึ่งของการคมนาคม
สถานที่น่าสนใจอื่นๆ > สวนธรรมชาติในอ่าว

บทความหลัก: Gardens by the Bay
สวนธรรมชาติในอ่าว ขนาด 101 เฮคเตอร์ สร้างขึ้นจากสวนอ่าวใต้, สวนอ่าวตะวันออก และสวนอ่าวกลาง ที่ข้ามไปทางปากแม่น้ำสิงคโปร์. ทั้ง 3 สวนนี้เชื่อมต่อกันผ่านสะพานทางเท้าที่เชื่อมต่อกันเป็นวงแหวนขนาดใหญ่รอบริมฝั่งแม่น้ำทั้งหมด และเชื่อมต่อไปยังรอบแหล่งพัฒนาต่างๆ, บริเวณพื้นที่สาธารณะ, จุดเชื่อมต่อการเดินทาง และแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจ.
สถานที่น่าสนใจอื่นๆ > ศูนย์แสดงภาพถ่ายเมือง มารีน่า เบย์

สร้างเสร็จในเดือนกรกฎาคม ปี 2010 ศูนย์แสดงภาพถ่ายเมือง มารีน่า เบย์ เป็นอาคารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมโดยมีทางเดินริมฝั่งแม่น้ำเชื่อมต่อไปยังถนนมารีน่าสายหลัก ศูนย์แสดงภาพนี้แสดงโมเดลขนาดใหญ่ของมารีน่า เบย์
สถานที่น่าสนใจอื่นๆ > ทางเดินเลียบริมฝั่งแม่น้ำ

ระยะทางเดินเลียบริมฝั่งแม่น้ำ ความยาวขนาด 3.5 กิโลเมตร เชื่อมแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจต่าง เช่น มารีน่าเซนเตอร์, คอเยอร์ คีส์ และ พื้นที่บริเวณหน้าอ่าว โดยทางเดินเลียบแม่น้ำนี้สร้างเสร็จในปี 2010
จุดพัฒนาที่สำคัญ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะ และวิทยาศาสตร์
ตึกเอเซีย สแควร์ 1 (2011) และตึกเเอเซีย สแควร์ 2 (2013)
สะพานเบย์ฟร้อนท์
ส่วนต่อขยายสายรถไฟฟ้าเส้น Circle
สายรถไฟฟ้าเส้นใจดาวน์ทาวน์
ท่าเรือคลิฟฟอร์ต
บริการอุโมงค์พื้นฐาน
เอสพานาดจนถึงโรงละคร บริเวณอ่าว
อาคาร F1 Pit
สวนธรรมชาติในอ่าว
ถนน Circuit มารีน่า เบย์
เขตอนุรักษ์ฟูเลอตัน: กรมศุลกากร, โรงแรมฟูเลอตัน สิงคโปร์, บ้านเรือนน้ำฟูเลอตัน, วัน ฟูเลอตัน, โรแรมอ่าวฟูเลอตัน
สะพานเฮลิค
เขื่อนกั้นน้ำมารีน่า
ศูนย์เรือครูส อ่าวมารีน่า สิงคโปร์
สนามกอล์ฟ มารีน่า เบย์
ศูนย์การเงิน มารีน่า เบย์
หาดทราย มารีน่า เบย์
ท่าจอดเรือ(พิเศษ)ชายฝั่ง (2013)
ห้องชุด มารีน่า เบย์ (2013)
ห้างเชื่อมต่อ มารีน่า เบย์ (2010)
ท่าเรือมารีน่า ใต้
ทางเดิน มิลเรเนีย
ถนนสายหลัก วัน มารีน่า
วัน ราฟเฟิล คีส์
วัน เชินตัน เวย์
OUE เบย์ ฟร้อนท์
เดอะ ฟอร์ต ที่ มารีน่า เบย์
เดอะ โลน @ มารีน่า เบย์
เดอะ โพรมอนทอรี่ @ มารีน่า เบย์ (ชื่อเดิม เซ็นทรับ โพรมอนทอรี่ ไซต์)
เดอะ เซล@ มารีน่า เบย์
สิงค์โปร์ ไฟล์เออร์
ซันเทค ซิตี้
สวนสาธารณะ ยอร์ท โอลิมปิค
จุดพัฒนาอื่นในอนาคต

See also Future developments in Singapore
ส่วนต่อขยายรถไฟสายเหนือ ใต้ (NSLe) (2014)
ท่าเทียบเรือเมืองใหม่ ฝั่งใต้ (2016)
สถานีรถไฟสายทอมสัน (2021)
แกเลอรี่ภาพ

ทัศนียภาพท้องฟ้าบนตึกราฟเฟิล บริเวณอ่าวมารีน่า วันที่ 31 ธันวาคม 2006
เอสพานาด - โรงละคร ทัศนียภาพ บริเวณอ่าวมารีน่า ในวันที่ 30 พฤศจิการยน 2007
ศูนย์เศรษฐกิจหลักของสิงค์โปร์ใกล้บริเวณอ่าวมารีน่า วันที่ 30 พฤศจิกายน 2007
Merlion สิงโตทะเล ก่อนปีพ.ศ. 2549 ขณะนั้นฝั่งตรงข้ามอ่าวยังเป็นทุ่งโล่ง
ศูนย์แสดงภาพงานศิลปะ, มารีน่า เบย์
ทัศนียภาพอ่าวมารีน่า จากสิงคโปร์ ฟลายเออร์ ช่วงพระอาทิตย์ตก