stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระอาจารย์เปลี่ยน ปญฺญาปทีโป
แสวงโมกขธรรม

ด้วยความมุ่งมั่นของพระอาจารย์เปลี่ยนที่จะศึกษาธรรมะให้ถึงจุดหมายปลายทางของศาสนา ท่านจึงพยายามบ่ายเบี่ยงโยมมารดาในการสึกและหนีออกไปธุดงค์ตามจังหวัดต่าง ๆ เพื่อแสวงหาโมกขธรรม และได้พบกับพระอาจารย์ที่ได้ยินกิตติศัพท์ ทั้งภาคอีสาน ภาคใต้ และภาคเหนือ แต่ที่พระอาจารย์เปลี่ยนอยู่ฝึกปฏิบัติธรรมด้วยนาน ๆ และรับใช้ใกล้ชิดอย่างสนิทสนมคือ หลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม และ หลวงปู่แหวน สุจิณโณ ส่วนองค์อื่น ๆ เช่น อาจารย์จวน กุลเชฏโฐ หลวงปู่ขาว อนาลโย หลวงปู่คำดี ปภาโส หลวงปู่ชอบ ฐานสโม พระสุธรรมยานเถร (อินถา อินฺทจกฺโก) หลวงปู่สาม อกิญฺจโน พระอุดมสังวรวิสุทธิเถร (วัน อุตฺตโม) หลวงปู่แว่น ธนปาโล หลวงพ่อผาง จิตฺตคุตฺโต พระอาจารย์ที่ท่านได้พบนั้นต่างมีเมตตาเทศน์อบรม ทำให้ท่านมีความก้าวหน้าในการปฏิบัติธรรมยิ่งขึ้นไปเป็นลำดับ
พระอาจารย์เปลี่ยนเป็นเจ้าอาวาสวัดอรัญญวิเวก อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509 เป็นต้นมาจนกระทั่งปัจจุบัน ท่านมีลูกศิษย์มากมายที่ติดตามและฝึกปฏิบัติตามแนวทางของท่าน พระอาจารย์เปลี่ยนได้รับการยอมรับในหมู่นักปฏิบัติว่าเป็นพระป่ากรรมฐานผู้เคร่งครัดในธรรมวินัย มีความเพียรอันยิ่งในการปฏิบัติ เป็นพระสุปฏิปันโนและเป็นพระแท้ที่เปี่ยมด้วยความเมตตา ท่านเขียนหนังสือหลายเล่มเพื่อถ่ายทอดธรรมะต่อสาธุชนแบบไม่มีค่าใช้จ่าย ธรรมบรรยายของท่านนั้นล้วนเป็นสิ่งที่ถูกต้องตรงจริตของผู้ฟังและสามารถนำไปใช้ในการพัฒนาการปฏิบัติของตนเองได้เป็นอย่างดี การสอนของพระอาจารย์เปลี่ยนที่สำคัญนั้นมุ่งเน้นการปฏิบัติที่นำไปสู่นิพพานซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางของการปฏิบัติในพระพุทธศาสนา
มรณภาพ

พระอาจารย์เปลี่ยน ปัญญาปทีโป ได้ละสังขารอย่างสงบ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 เวลา 15.03 น. อายุ 84 ปี 59 พรรษา มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันเสาร์ที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 ณ วัดอรัญญวิเวก อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
หนังสือของพระอาจารย์เปลี่ยน

หนังสือของพระอาจารย์เปลี่ยน มีดังนี้
อริยทรัพย์ ๗ อย่าง
สัปปุริสธรรม ๗ อย่าง
พระอาจารย์เปลี่ยน ปัญญาปทีโป ประวัติส่วนตัว การจำพรรษา และการออกธุดงค์
ประวัติโดยย่อ วัดอรัญญวิเวก บ้านปง
การถวายสิ่งของแด่พระภิกษุสงฆ์ที่ญาติโยมควรปฏิบัติ
ตายแล้วไปไหน
มรณานุสติ
เมตตาธรรมค้ำจุนโลก
ขันติ - ความอดทน
จิตตภาวนา
ทางปฏิบัติไปสู่ความสงบ
ทางปฏิบัติไปสู่ความสว่าง
กิเลส
ความโกรธ
มรรค ๘ ขันธ์ ๕ และไตรลักษณ์
มองดูตนเอง
สติ-สัมปชัญญะ
สติปัฏฐานสี่
ไม่รู้จักความพอดี มีความทุกข์ รู้จักความพอดี มีความสุข
ทำบุญอย่างไรจึงได้บุญมาก
กรรมสนองกรรม
อภัยทาน
ถาม-ตอบปัญหาธรรมะ
พระวิหาร วัดอรัญญวิเวก (บ้านปง) ตำบลอินทขิล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
พิพิธภัณฑ์พัฒน์พงศ์

| --- | --- |

ก่อตั้ง: ตุลาคม 2562 (2019-10)
ที่ตั้ง: พัฒน์พงศ์, กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
พิพิธภัณฑ์พัฒน์พงศ์ เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เปิดใน พ.ศ. 2562 บนถนนพัฒน์พงศ์ซอย 2 มีการจัดแสดงนิทรรศการเชิงโต้ตอบ วัตถุต่าง ๆ และพื้นที่ที่ถูกสร้างขึ้นซ้ำใหม่ โดยครอบคลุมประวัติศาสตร์ของย่านพัฒน์พงศ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2489 เมื่อตระกูลพัฒน์พงศ์พานิชซื้อที่ดินจนถึงการพัฒนาที่เกิดขึ้นตามมา ฉายแสงไฟส่องให้เห็นถึงซีไอเอที่อยู่ในพัฒน์พงศ์ผ่านสายการบินลับขององค์กรอย่าง "Civil Air Transport" และ "Air America" และนำเสนอสงครามเย็น สงครามเวียดนาม และสงครามลับในประเทศลาวในบริบทของย่านพัฒน์พงศ์
นิทรรศการส่วนที่สองเกี่ยวกับการพัฒนาต่อมาของย่านพัฒน์พงศ์จนกลายเป็นย่านสถานบันเทิงที่โด่งดังที่สุดแห่งหนึ่งในโลก และจนกลายเป็นย่านโคมแดงในที่สุด ซูเปอร์สตาร์ที่มาเยี่ยมเยือนและถ่ายทำภาพยนตร์ที่พัฒน์พงศ์อย่างเดวิด โบอี, โรเบิร์ต เดอ นีโร, ฌ็อง-โกลด ว็อง ดาม และคริสโตเฟอร์ วอลเคน ได้ประทับรอยการมีอยู่ของย่านนี้ลงในวัฒนธรรมประชานิยม
พิพิธภัณฑ์เอกชนแห่งนี้ตั้งอยู่บนชั้นสองของตึกห้า ข้างใต้ไนต์คลับ Black Pagoda และเปิดทุกวัน
พรรณเพ็ญแข กฤดากร

| พรรณเพ็ญแข กฤดากร ช> ร. |
| --- | --- |

เกิด: หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข 11 กันยายน พ.ศ. 2448
เสียชีวิต: 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 (68 ปี)
คู่สมรส: หม่อมราชวงศ์บรรลือศักดิ์ กฤดากร (2475–2508)
บิดามารดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม หม่อมเจ้าวรรณวิไลย เพ็ญพัฒน์
พรรณเพ็ญแข กฤดากร (เดิม: หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข เพ็ญพัฒน์; 11 กันยายน พ.ศ. 2448 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม ประสูติแต่หม่อมเจ้าวรรณวิไลย เพ็ญพัฒน์
หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแขเชิญเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร (แถวหลัง ที่ 4 จากซ้าย)
ประวัติ

หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงเพ็ญ เป็นพระธิดาองค์เดียวในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม ประสูติแต่หม่อมเจ้าวรรณวิไลย เพ็ญพัฒน์ (ราชสกุลเดิม กฤดากร) เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2448 ณ วังท่าเตียน ที่ประทับของพระบิดา อันเป็นบ้านเดิมของเจ้าพระยามหินทรศักดิ์ธำรง (เพ็ง เพ็ญกุล) บิดาของเจ้าจอมมารดามรกฎ ในรัชกาลที่ 5 ซึ่งเป็นอัยยิกาในหม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข โดยพระนาม พรรณเพ็ญแข นั้นได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแขมีโสทรเชษฐาหนึ่งองค์ คือ หม่อมเจ้าชาย (ยังไม่มีพระนาม; 25 กันยายน พ.ศ. 2447 - 15 ตุลาคม พ.ศ. 2447) และมีอนุชาต่างมารดาหนึ่งองค์ คือ หม่อมเจ้าเผ่าเพ็ญพัฒน์ เพ็ญพัฒน์ (9 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 - 10 มกราคม พ.ศ. 2503)
เมื่อหม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแขประสูติได้ไม่กี่เดือน เจ้าจอมมารดามรกฎ และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุฑารัตนราชกุมารี ผู้เป็นปิตุจฉา ได้ขอไปทรงเลี้ยงในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาขณะชันษาได้ 4 ปี พระบิดาได้สิ้นพระชนม์ พระองค์เจ้าจุฑารัตนราชกุมารีทรงรับหม่อมเจ้าเผ่าเพ็ญพัฒน์ไปทรงเลี้ยงอีกองค์หนึ่ง
หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแขทรงศึกษาชั้นต้นในพระบรมมหาราชวัง แล้วจึงศึกษาต่อที่โรงเรียนราชินี
ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2469 หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแขเป็นพนักงานเชิญเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร โดยมีหน้าที่เชิญพานฟัก
หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแขประทับในพระบรมมหาราชวังกระทั่งพระองค์เจ้าจุฑารัตนราชกุมารีสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2473 ขณะหม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแขชันษาได้ 25 ปี
ชีวิตครอบครัว

ปลาย พ.ศ. 2474 หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแขได้เสกสมรสกับหม่อมราชวงศ์บรรลือศักดิ์ กฤดากร พระโอรสในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจรูญศักดิ์กฤดากร การสมรสของทั้งสองต้องประสบอุปสรรคมาก เพราะเป็นการขัดต่อพระราชประเพณี แต่ได้รับพระบรมราชานุญาตให้ทำการสมรสได้โดยต้องลาออกจากฐานันดรศักดิ์เสียก่อน เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2475 พรรณเพ็ญแขจึงเป็นเจ้านายองค์แรกในราชวงศ์จักรี ที่ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อสมรส มีบุตรธิดา 3 คน ดังนี้
หม่อมหลวงเพ็ญศักดิ์ กฤดากร (เกิด 12 ตุลาคม พ.ศ. 2476) สมรสกับมยุรี สุขุม และจุฑามาศ สุคนธา มีบุตรหนึ่งคน
หม่อมหลวงพรรณศิริ กฤดากร (เกิด 15 กันยายน พ.ศ. 2478) สมรสกับวัฒนา อัศวรักษ์ มีบุตรหนึ่งคน
หม่อมหลวงธิดาเพ็ญ กฤดากร (เกิด 30 ธันวาคม พ.ศ. 2480) สมรสกับวัฒนา อัศวรักษ์ และศุภโยกต์ มาลิก มีบุตรสี่คน
ในระหว่างสงครามแปซิฟิก พรรณเพ็ญแขและสามีได้สมัครเป็นสมาชิกอาสากาชาด จนสิ้นสงคราม และได้บริจาคเงินช่วยอาสากาชาดมาตลอด
ต่อมาในปี พ.ศ. 2505 พรรณเพ็ญแขและเจ้านายบางองค์ที่ได้ลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อสมรส ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ใช้คำนำหน้าชื่อว่า ท่านหญิง และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเบี้ยหวัดพระราชวงศ์ประจำปี
พรรณเพ็ญแขเป็นเจ้านายที่สนุกร่าเริง โปรดการท่องเที่ยว ได้ตามเสด็จพระองค์เจ้าจุฑารัตนราชกุมารีประพาสจังหวัดหัวเมืองต่าง ๆ อยู่เสมอ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ได้เสด็จไปต่างประเทศเป็นประจำ ภายหลังเริ่มประชวรต้องเข้าโรงพยาบาลเพื่อทำการผ่าตัดและรักษาองค์แทบทุกปี แต่ก็ยังเสด็จไปต่างประเทศอีกหลายครั้ง กระทั่งสิ้นชีพตักษัยด้วยโรคตับไม่ทำงาน ณ ตึกจงกลณีวัฒนวงศ์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 สิริชันษา 68 ปี นับเป็นหม่อมเจ้าองค์สุดท้ายของราชสกุลเพ็ญพัฒน์
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข (พ> ศ. 2448–2475) |
| --- | --- |
การทูล: ฝ่าพระบาท
การแทนตน: กระหม่อม/หม่อมฉัน
การขานรับ: กระหม่อม/เพคะ
พระเกียรติยศ > ฐานันดรศักดิ์และคำนำหน้านาม

11 กันยายน พ.ศ. 2448 – 5 มิถุนายน พ.ศ. 2472 : หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข
11 กันยายน พ.ศ. 2448 – 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451 : หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข ในพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าเพ็ญพัฒนพงศ์
16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451 - 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 : หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข ในพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม
23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 - 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 : หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข ในพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม
26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 - 5 มิถุนายน พ.ศ. 2472 : หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข ในพระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม
5 มิถุนายน พ.ศ. 2472 – 23 สิงหาคม พ.ศ. 2475 : หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข เพ็ญพัฒน์
23 สิงหาคม พ.ศ. 2475 – พ.ศ. 2505 : นางพรรณเพ็ญแข กฤดากร
พ.ศ. 2505 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 : ท่านหญิงพรรณเพ็ญแข กฤดากร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2469 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามอินโดจีน (ช.ร.)
รองทรง

เด็กผู้ชายตัดผมรองทรง
รองทรง คือ การตัดผมรอบๆ ตีนผมตั้งแต่ขมับข้างซ้ายลงไปจนถึงบริเวณท้ายทอยและขึ้นมายังขมับด้านขวา
ดูเพิ่ม

ทรงนักเรียน
สกินเฮด
ภาษามองเกอร์

| ภาษามองเกอร์ |
| --- | --- |
moŋɡuer
ประเทศที่มีการพูด: China
ภูมิภาค: ชิงไห่, กานซู
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (152,000 คน อ้างถึง1999)
ตระกูลภาษา: กลุ่มภาษามองโกล  Shirongolicภาษามองเกอร์
รหัสภาษา
ISO 639-3: mjg
ภาษามองเกอร์ (Monguor language; ภาษาจีน: 土族语; พินยิน: Tǔzúyǔ;) เป็นกลุ่มภาษามองโกล มีหลายสำเนียง พูดโดยชาวมองเกอร์ มีระบบการเขียนที่พัฒนามาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 25 แต่ปัจจุบันใช้น้อย ภาษานี้แบ่งได้เป็นสองภาษาคือภาษามองคุล  (Mongghul) ในเขตปกครองตนเองฮูซูและตู  (Huzhu Tu Autonomous County) ซึ่งได้รับอิทธิพลจากภาษาทิเบต และภาษามังเคอร์ (Mangghuer) ในเขตปกครองตนเองมิเญ ฮุยและตู  (Minhe Hui and Tu Autonomous County) ซึ่งได้รับอิทธิพลจากภาษาจีน
ตัวเลข

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ไทย | ภาษามองโกเลีย | ภาษามองเกอร์ |
| 1 | หนึ่ง | Nigen | Nige |
| 2 | สอง | Qoyar | Ghoori |
| 3 | สาม | Ghurban | Ghuran |
| 4 | สี่ | Dörben | Deeran |
| 5 | ห้า | Tabun | Tawun |
| 6 | หก | Jirghughan | Jirighun |
| 7 | เจ็ด | Dologhan | Duluun |
| 8 | แปด | Naiman | Niiman |
| 9 | เก้า | Yisün | Shdzin |
| 10 | สิบ | Arban | Haran |
แหล่งข้อมูลอื่น

The Tu เก็บถาวร 2008-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระราชวังเค็นซิงตัน

| พระราชวังเค็นซิงตัน |
| --- | --- |
Kensington Palace
พระราชวังเค็นซิงตัน

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พระราชวัง
สถาปัตยกรรม: บาโรก
เมือง: โบโรเค็นซิงตันและเชลเซีย ลอนดอน
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
พิกัด: 51°30′19″N 0°11′18″W﻿ / ﻿51.50528°N 0.18833°W﻿ / 51.50528; -0.18833
เริ่มสร้าง: คริสต์ศตวรรษที่ 18
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: คริสโตเฟอร์ เร็น (บูรณะ); วิลเลียม เคนท์
เว็บไซต์
พระราชวังเค็นซิงตัน
พระราชวังเค็นซิงตัน (ภาษาอังกฤษ: Kensington Palace) เป็นพระราชวังตั้งอยู่ที่โบโรเค็นซิงตันและเชลเซีย ลอนดอน ในสหราชอาณาจักร เป็นวังที่เดิมสร้างสำหรับดยุคแห่งนอตติงแฮม เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 พระราชวังเค็นซิงตันใช้เป็นที่ประทับของราชวงศ์อังกฤษมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ในปัจจุบันเป็นที่ประทับของเจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งเคมบริดจ์ และแคเธอริน ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ และพระโอรส-ธิดา, เจ้าหญิงยูเชนี และพระสวามี แจ็ก บรุกส์แบงก์ และพระโอรส, เจ้าชายริชาร์ด ดยุคแห่งกลอสเตอร์ และเบอร์จิตต์ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์, เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนท์และแคทเธอริน ดัชเชสแห่งเคนท์ และเจ้าชายและเจ้าหญิงไมเคิลแห่งเคนต์ และเจ้าหญิงไดอานาประทับจนกระทั่งปี ค.ศ. 1997
ประวัติ

พระราชวังเดิมชื่อ คฤหาสน์นอตติงแฮม สร้างเป็นครั้งแรกสำหรับเอิร์ลแห่งนอตติงแฮมเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่หมู่บ้านเค็นซิงตัน พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 ทรงซื้อจากผู้สืบตระกูลของเอิร์ลแห่งนอตติงแฮมในปี ค.ศ. 1689 เพราะมีพระประสงค์จะออกมาอยู่นอกใจกลางลอนดอน เพื่อเลี่ยงจากอากาศเสียในตัวเมืองเพราะทรงเป็นโรคหืด  เค็นซิงตันขณะนั้นเป็นหมู่บ้านนอกกรุงลอนดอนแต่เข้าลอนดอนโดยทางเรือได้ง่ายกว่ามาจากพระราชวังแฮมตัน จากนั้นก็มีการสร้างถนนจากพระราชวังไปสู่ไฮปาร์คคอร์เนอร์ที่กว้างพอที่จะให้รถม้าหลายคันวิ่งขนานกันได้ ถนนนี้ในปัจจุบันคือ รอตเตนโรว์
พระราชวังได้รับการปรับปรุงและขยายเพิ่มเติมโดยเซอร์คริสโตเฟอร์ เร็น โดยเพิ่มศาลา (pavilion) ทุกมุมตรงตึกกลาง เร็นย้ายด้านหน้าของบ้านไปทางตะวันตกและเพิ่มปีกเหนือและใต้ ทำให้เป็น “cour d'honneur” โดยมีทางเข้าใต้ซุ้มโค้งที่ประดับด้วยนาฬิกา พระราชวังเค็นซิงตันมักจะเรียกกันว่า “บ้านเค็นซิงตัน” เพราะใช้เป็นที่หลบจากสังคมภายนอกมาเป็นส่วนพระองค์ของพระราชวงศ์ สวนครัวล้อมกำแพง (walled kitchen garden) ของพระราชวังเป็นที่ปลูกผักผลไม้สำหรับพระราชวังเซนต์เจมส์
เค็นซิงตันเป็นพระราชวังที่โปรดปรานของราชวงศ์อังกฤษอยู่ระยะหนึ่งถึงแม้ว่าขณะนั้นพระราชวังเซนต์เจมส์จะเป็นราชสำนักทางการก็ตาม เหตุการณ์สำคัญๆ ที่เกิดที่เค็นซิงตัน ได้แก่ การสวรรคตด้วยโรคฝีดาษของพระราชินีนาถแมรีที่ 2 เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1694 ในปี ค.ศ. 1702  พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 พระสวามีของพระราชินีนาถแมรีทรงตกม้าที่พระราชวังแฮมพ์ตันแต่ทรงถูกนำมาที่พระราชวังเค็นซิงตันไม่นานก่อนที่จะเสด็จสวรรคต หลังจากนั้นสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ก็ทรงใช้พระราชวังเค็นซิงตันเป็นที่ประทับ เซอร์จอห์น แวนบรูห์ออกแบบเรือนส้ม ถวายเมื่อปี ค.ศ. 1704 และเฮนรี ไวส์ออกแบบสวน Parterre แบบบาโรกบนเนี้อที่ประมาณ 121,000 ตารางเมตร
พระเจ้าจอร์จที่ 1 ทรงใช้เงินเป็นจำนวนมากในการต่อเติมห้องที่ประทับส่วนพระองค์ในปี  ค.ศ. 1718 วิลเลียม เคนท์ทาสีบันไดและเพดาน ในปี ค.ศ. 1722 เคนท์ออกแบบห้องคูโพลาซึ่งเป็นห้องรับรองหลัก เพดานสร้างละม้ายเพดานแบบ coffer ห้องนี้เป็นห้องที่เจ้าหญิงวิกตอเรียทำพิธีรับศีลจุ่ม หลังจากที่เสด็จพระราชสมภพภายในห้องที่ประทับของดยุคและดัชเชสแห่งเคนท์  ห้องที่ประสูติปัจจุบันเป็นห้องนั่งเล่น
กษัตริย์องค์สุดท้ายที่ทรงใช้พระราชวังเค็นซิงตันเป็นที่ประทับคือพระเจ้าจอร์จที่ 2 ชาร์ลส์ บริดจ์แมนรื้อสวน Parterre และออกแบบสวนใหม่สำหรับพระราชินี เป็นแบบที่ยังพอมองเห็นกันอยู่ทุกวันนี้ ที่ประกอบด้วย The Sepentine, The Basin และ The Grand Walk หลังจากที่พระเจ้าจอร์จที่ 2 เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1760 พระราชวังเค็นซิงตันก็ใช้เป็นที่ประทับของเจ้านายชั้นรอง รวมทั้งเจ้าหญิงวิกตอเรียธิดาของดยุกแห่งเคนต์ผู้ที่ประทับอยู่กับพระมารดาหม้ายเมื่อทรงได้รับข่าวว่าทรงไดัรับราชสมบัติจากพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 พระราชินีแมรี พระอัยกีของพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ประสูติที่เค็นซิงตันในปี ค.ศ. 1867
ในปี ค.ศ. 1981 อพาตเมนท์หมายเลข 8 และ 9 ถูกรวมกันเพื่อเป็นที่ประทับของคู่บ่าวสาวใหม่เจ้าฟ้าชายชาร์ลส์ และ เจ้าหญิงไดอานา และเป็นที่ประทับเป็นทางการของเจ้าหญิงไดอานาหลังจากที่ทรงหย่ากับเจ้าฟ้าชายชาร์ลส์จนกระทั่งสิ้นพระชนม์
ในปัจจุบันอพาตเมนท์หมายเลข 1A  ที่เคยเป็นของเจ้าฟ้าหญิงมาร์กาเร็ตเปิดแสดงให้สาธารณชนชม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระราชวังเค็นซิงตัน
ภาพพระราชวังเค็นซิงตัน (อังกฤษ)
| ด ค กพระราชฐานและวังในสหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| ปัจจุบัน |  แบ็กชอตพาร์ก  แบลมอรัล  เบิร์กฮอลล์  บักกิงแฮม  แคลเรนซ์เฮาส์  แกตคูมพาร์ก  ไฮโกรฟ  ฮิลส์เบอระ  ฮอลีรูด  เซนต์เจมส์  เค็นซิงตัน  ลุยนิเวร์ม็อด  รอยัลลอดจ์  ซานดริงแฮม  แทชต์เฮาส์ลอดจ์  วินด์เซอร์  |  |
| อดีต |  บิวลี  โบมอนต์  แบรนต์ริดจ์พาร์ก  ไบรด์เวลล์  คอปพินส์  คัมเบอร์แลนด์ลอดจ์  ดันเฟิร์มลิน  เอลทัม  ฟอล์กแลนด์  ป้อมเบลเวเดียร์  แฮมป์ตันคอร์ต  คิว  คิงส์แลงลีย์  ลินลิทโกว์  มาร์ลบะระ  เมย์  นอนซัช  โอตแลนส์  ออสบอร์น  พลาเซ็นเทีย  ควีนส์เฮาส์  ริบส์เดนโฮลต์  ริชมอนด์  รอยัลพาวิเลียน  ซาวอย  ซันนิงฮิลล์พาร์ก  หอคอยแห่งลอนดอน  เวสต์มินสเตอร์  ไวต์ฮอลล์  ไวต์ลอดจ์  วุดสต็อก  |  |
ห้องคูโพลาออกแบบโดยวิลเลียม เคนท์ ในปี ค.ศ. 1722 ซึ่งมีนาฬืกาที่เล่นเพลงจอร์จ เฟรดริก ฮันเดล คอเรลลี และ เจ็มมิเนียนี
The King's Gallery
พรมแดนจีน–รัสเซีย

แผนที่ประเทศจีนกับรัสเซียทางเหนือ
เครื่องหมายเขตแดนจีนและรัสเซีย
พรมแดนจีน-รัสเซีย หรือ พรมไซโน-รัสเซีย เป็นพรมแดนระหว่างประเทศของจีนและรัสเซีย หลังจากการแบ่งเขตครั้งสุดท้ายในช่วงต้นทศวรรษ 2000 มีระยะทาง 4,209.3 กิโลเมตร (2,615.5 ไมล์) และเป็นพรมแดนระหว่างประเทศที่ยาวที่สุดเป็นอันดับหกของโลก
พรมแดนจีน-รัสเซียประกอบด้วยส่วนที่ไม่อยู่ติดกันสองส่วนที่แยกจากกัน ได้แก่ ส่วนตะวันออกยาวระหว่างมองโกเลียและเกาหลีเหนือ และส่วนตะวันตกที่สั้นกว่ามากระหว่างคาซัคสถานและมองโกเลีย
คำอธิบาย

ส่วนพรมแดนด้านตะวันออกมีความยาวกว่า 4,000 กิโลเมตร (2,500 ไมล์) ตามการประเมินร่วมกันที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2542 วัดได้ 4,195 กิโลเมตร (2,607 ไมล์) เริ่มต้นที่สามเหลี่ยมทางตะวันออกของจีน-มองโกเลีย-รัสเซีย (49°50′42.3″N 116°42′46.8″E﻿ / ﻿49.845083°N 116.713000°E﻿ / 49.845083; 116.713000) โดยมีอนุสาวรีย์พรมแดนเรียกว่า ทาร์บากัน-ดัก (Tarbagan-Dakh, Ta'erbagan Dahu, Tarvagan Dakh) จากจุดสามเหลี่ยม แนวพรมแดนจะไหลไปทางตะวันออกเฉียงเหนือจนถึงแม่น้ำอาร์กุน พรมแดนติดกับแม่น้ำอาร์กุนและอามูร์ ไปจนถึงจุดบรรจบของแม่น้ำอุสสุรี มันแบ่งเกาะบอลชอยอุสซูรีสกี้ที่จุดบรรจบของแม่น้ำสองสายแล้วไหลลงทิศใต้ตามอุสสุรี พรมแดนลากข้ามทะเลสาบคันกา และสุดท้ายก็วิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ พรมแดนจีน-รัสเซียสิ้นสุดลงเมื่อถึงแม่น้ำตูเมน ซึ่งเป็นพรมแดนทางเหนือของเกาหลีเหนือ จุดสิ้นสุดของพรมแดนจีน-รัสเซีย และสามเหลี่ยมของจีน-เกาหลีเหนือ-รัสเซีย ที่ (42°25′N 130°36′E﻿ / ﻿42.417°N 130.600°E﻿ / 42.417; 130.600) ตั้งอยู่เพียงไม่กี่กิโลเมตรก่อนแม่น้ำจะไหลลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิก อีกด้านของพรมแดนเกาหลีเหนือ-รัสเซีย
แผนที่ประวัติศาสตร์

แผนที่ประวัติศาสตร์ของพรมแดนจากตะวันตกไปตะวันออกใน แผนที่ระหว่างประเทศของโลก กลางศตวรรษที่ 20:
ส่วนตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

The lost frontier: Treaty maps that changed Qing's northwestern boundaries
The list of Russia's border crossing on the border with China (on the official site of Russia's Border Agency) (ในภาษารัสเซีย)
The Sino-Soviet Border Conflict; Deterrence, Escalation, and the Threat of Nuclear War in 1969 Michael S. Gerson CNA.org November 2010
International Boundary Study No. 64 (Revised) – February 13, 1978 China – U.S.S.R. Boundary
| ด ค กพรมแดนของประเทศรัสเซีย |
| --- | --- |
ทางบก::  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  จีน  สหภาพยุโรป เอสโตเนีย  ฟินแลนด์  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  โปแลนด์  จอร์เจีย อับคาเซีย (พิพาท)  เซาท์ออสซีเชีย (พิพาท)  คาซัคสถาน  มองโกเลีย  เกาหลีเหนือ  นอร์เวย์  ยูเครน 
ทางทะเล::  ญี่ปุ่น  อลาสกา (สหรัฐ) 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ญี่ปุ่น 
ป้ายชายแดนของทั้งสองประเทศที่ แมนโจวลี่/ซาไบคาลสค์
มอก

| --- | --- |
ชื่ออื่น: ม่อก
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: ลาว
ภูมิภาค: หลวงพระบาง
ผู้สร้างสรรค์: อาหารลาว
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อสัตว์ผสมกับเครื่องปรุงอื่นแล้วนึ่งให้สุก
 ตำราอาหาร: มอก
มอก หรือ ม่อก เป็นอาหารลาวประเภทหนึ่งที่ปรุงด้วยการนึ่ง โดยนำเครื่องปรุงทั้งหมดมาผสมกับเครื่องแกง ได้แก่ หอมแดง ตะไคร้ พริกแห้ง ใส่ในถ้วย ห่อใบตอง หรือนำไปยัดไส้ แล้วนึ่งให้สุก อาหารประเภทนี้มีหลายชนิด ตัวอย่างมอกที่ใส่ในถ้วยแล้วนึ่ง ได้แก่ มอกเห็ดแค้น นำเห็ดมาผสมกับหมูสับแล้วใส่ถ้วยนึ่ง ประเภทห่อใบตองแล้วนึ่งได้แก่ มอกไข่ปลา นำไข่ปลาผสมกับมันหมูสับ มอกปลาร้า นำปลาร้ามาผสมกับหมูสับ มอกไข่มด นำไข่มดผสมกับหมูสับ มอกไก่ นำไก่หั่นเป็นชิ้นแล้วผสมกับเครื่องแกง มอกปลาลิง นำปลาลิงหั่นเป็นชิ้นแล้วผสมกับเครื่องแกง ประเภทยัดไส้แล้วนึ่งได้แก่ มอกปูแป้ง ผสมเนื้อปู หมูสับกับเครื่องปรุงอื่น ๆ แล้วยัดใส่กระดองปูที่แกะเนื้อออกแล้ว นำไปนึ่ง มอดดอกแค นำหมูสับยัดในดอกแคป่าแล้วนำไปนึ่ง มอกพริก นำหมูสับมายัดใส่พริกที่เอาเม็ดออกแล้ว นึ่งให้สุก
ภาษาไทดำ

| ภาษาไทดำ |
| --- | --- |
ꪁꪫꪱꪣꪼꪕꪒꪾ
ออกเสียง: กวามไตด๋ำ
ประเทศที่มีการพูด: เวียดนาม ลาว ไทย, จีน
ชาติพันธุ์: ชาวไทดำ
จำนวนผู้พูด: 699,000 คนในเวียดนาม 50,000 คนในลาว 700 คนในไทย  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  กัม-ไทบี-ไทไท-แสกไทไทตะวันตกเฉียงใต้ไทกลาง-ตะวันออกเชียงแสนภาษาไทดำ
ระบบการเขียน: อักษรไทเวียด
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  ไทย  เวียดนาม
รหัสภาษา
ISO 639-3: blt
ภาษาไทดำ มีผู้พูดทั้งหมด 763,700 คน อาศัยอยู่ระหว่างแม่น้ำแดงกับแม่น้ำดำ ทางภาคเหนือของประเทศเวียดนาม 699,000 คน (พ.ศ. 2545) อยู่ในแขวงคำม่วน ประเทศลาว 50,000 คน (พ.ศ. 2538) อยู่ในจังหวัดเลย ประเทศไทย 700 คน (พ.ศ. 2547) อพยพเข้ามาอยู่ในประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2428 ลาวโซ่งก็คือคนไทดำกลุ่มแรกที่เข้ามาสู่ประเทศไทยในสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี นอกจากนี้ยังมีผู้พูดภาษานี้ในออสเตรเลีย จีน ฝรั่งเศส และสหรัฐ
ภาษาไทดำอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มกัม-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไท-แสก อัตราการรู้หนังสือภาษาแม่ราวร้อยละ 1-5 เป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยที่สำคัญในเวียดนาม
แหล่งข้อมูลอื่น

Tai Dam alphabet
Tai Dam Language, Literature, and Culture เก็บถาวร 2014-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
SIL Tai Heritage Pro fonts
รองประธานาธิบดีตุรกี

| รองประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐตุรกี |
| --- | --- |
Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Yardımcısı
ธงชาติตุรกี
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน Cevdet Yılmaz ตั้งแต่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2566
ผู้แต่งตั้ง: ประธานาธิบดีตุรกี
วาระ: เท่ากับประธานาธิบดี
สถาปนา: พ.ศ. 2561
เงินตอบแทน: ₺260,880 annually
รองประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐตุรกี คือตำแหน่งทางการเมืองสูงสุดเป็นอันดับสองรองจากประธานาธิบดีแห่งตุรกี เป็นการสถาปนาตำแหน่งแทนที่ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีที่ถูกยุบไปภายหลังการลงประชามติรัฐธรรมนูญตุรกี พ.ศ. 2560
รายชื่อรองประธานาธิบดีตุรกี

นักการเมืองอิสระ (1)
| No>  | ชื่อ (เกิด–ตาย) | ภาพ | ช่วงดำรงตำแหน่ง | ช่วงดำรงตำแหน่ง | พรรค | ตำแหน่งก่อนหน้า |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ฟ็วต ออคเตย์  (พ.ศ. 2507–) |  | 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 | 4 มิถุนายน พ.ศ. 2566 | อิสระ | Undersecretary to Prime Minister of Turkey |
| 2 | Cevdet Yılmaz (1 เมษายน พ.ศ. 2510 –) |  | 4 มิถุนายน พ.ศ. 2566 | อยู่ในวาระ | Justice and Development Party |  |
ยูโรคอมมิวนิสต์

ยูโรคอมมิวนิสต์ เป็นการรวมกลุ่มของพรรคคอมมิวนิสต์ต่างๆในประเทศยุโรปตะวันตกที่มีพรรคคอมมิวนิสต์ อิตาลี ฝรั่งเศส และสเปนเป็นแกนนำ มีบทบาททางการเมืองอย่างมากในช่วง พ.ศ. 2517 - 2521 เพื่อดำเนินนโยบายเป็นอิสระจากสหภาพโซเวียต เป็นขบวนการเสรีนิยมทางการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์อิตาลี ฝรั่งเศส และสเปนที่ปฏิเสธอุดมการณ์ทางการเมืองลัทธิมาร์กซ-เลนิน และบทบาทความเป็นผู้นำของสหภาพโซเวียตในขบวนการคอมมิวนิสต์สากล ยูโรคอมมิวนิสต์เน้นนโยบายการต่อสู้ทางการเมืองด้วยระบบรัฐสภา และการสร้างสรรค์ประเทศบนเส้นทางสังคมนิยมด้วยวิธีการและแนวทางอันหลากหลาย
ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2023 รอบคัดเลือก

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  จอร์แดน (กลุ่มเอ)   อินโดนีเซีย (กลุ่มบี)   โอมาน (กลุ่มซี)   ซาอุดีอาระเบีย (กลุ่มดี)   บังกลาเทศ (กลุ่มอี)   เวียดนาม (กลุ่มเอฟ)   ออสเตรเลีย (กลุ่มจี)   ทาจิกิสถาน (กลุ่มเอช)   คีร์กีซสถาน (กลุ่มไอ)   อุซเบกิสถาน (กลุ่มเจ)
วันที่: 1–9 ตุลาคม 2022
ทีม: 44 (จาก 1 สมาพันธ์)
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 70
จำนวนประตู: 344 (4.91 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  เนสตอรี่ อิรันกุนดา  หวัง หยูตง (คนละ 8 ประตู)
← 2020 2025 → 
การแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2023 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันฟุตบอลชายนานาชาติ รุ่นอายุต่ำกว่า 17 ปี ซึ่งจัดขึ้นเพื่อตัดสินทีมที่มีสิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2023 การแข่งขันครั้งนี้เป็นการแข่งขันรุ่นอายุต่ำกว่า 17 ปีเป็นครั้งแรกหลังจากการรีแบรนด์โดยสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งเอเชีย
การจับฉลาก

|  | โถ 1 | โถ 2 | โถ 3 | โถ 4 | โถ 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โถเจ้าภาพ |  ทาจิกิสถาน (2) (H)  ออสเตรเลีย (4) (H)  อินโดนีเซีย (6) (H)  โอมาน (7) (H) |  จอร์แดน (14) (H)  เวียดนาม (15) (H)  ซาอุดีอาระเบีย (17) (H)  บังกลาเทศ (18) (H) |  อุซเบกิสถาน (22) (H)  คีร์กีซสถาน (24) (H) |  |  |
| ทีมที่เหลือ |  ญี่ปุ่น (1)  เกาหลีใต้ (3)  อินเดีย (8)  อิหร่าน (9)  เยเมน (10)  ไทย (11) |  อิรัก (12)  มาเลเซีย (13)  อัฟกานิสถาน (16)  จีน (19)  ฮ่องกง (20)  บรูไน (21) |  พม่า (23)  ติมอร์-เลสเต (25) (W)  กาตาร์ (26)  ปาเลสไตน์ (27)  กัมพูชา (28)  ซีเรีย (29)  สิงคโปร์ (30)  จีนไทเป (31) |  เนปาล (32)  เลบานอน (34)  ลาว (35)  ฟิลิปปินส์ (36)  มองโกเลีย (37)  มัลดีฟส์ (38)  กวม (39)  ภูฏาน (40)  ศรีลังกา (42) (W)  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา (43) |  คูเวต (NR)  เติร์กเมนิสถาน (NR)  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (NR)  บาห์เรน (33) |
ทีมที่มีสถานะ ตัวหนา ผ่านเข้ารอบสุดท้าย
'(H)': เจ้าภาพกลุ่มรอบคัดเลือก
'(Q)': เจ้าภาพการแข่งขันรอบสุดท้ายผ่านการคัดเลือกโดยอัตโนมัติ โดยไม่คำนึงถึงผลการคัดเลือก
'(W)': ถอนออกหลังจับฉลาก
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี
ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของการแข่งขันเอเอฟซีเยาวชน
| ด ค กฟุตบอลระหว่างประเทศ |
| --- | --- | --- |
 ฟีฟ่า  สหพันธ์  ทีม  การแข่งขัน  ฟุตบอลโลก ยู-20  ยู-17  โอลิมปิก  โอลิมปิกเยาวชน  กีฬามหาวิทยาลัยโลก  อันดับโลก  รางวัลฟุตบอลยอดเยี่ยมของฟีฟ่า  ไทม์ไลน์ 
| แอฟริกา |  ซีเอเอฟ – แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ ยู-23  ยู-20  ยู-17  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (เหนือ, ตะวันตก, กลาง, ตะวันออก, ใต้)  ระหว่างทวีป (อาหรับ)  |  |
| เอเชีย |  เอเอฟซี – เอเชียนคัพ ยู-23  ยู-20  ยู-17  ภูมิภาค (อาเซียน, ตะวันออก, ใต้, กลาง, ตะวันตก)  ระหว่างทวีป (อาหรับ)  |  |
| ยุโรป |  ยูฟ่า – ยูโร ยู-21  ยู-19  ยู-17  เนชันส์ลีก  |  |
| อเมริกาเหนือและกลาง และแคริบเบียน |  คอนคาแคฟ – โกลด์คัพ ยู-20  ยู-17  ยู-15  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (แคริบเบียน, อเมริกากลาง)  |  |
| โอเชียเนีย |  โอเอฟซี – โอเอฟซีเนชันส์คัพ ยู-20  ยู-16/ยู-17  |  |
| อเมริกาใต้ |  คอนเมบอล – โกปาอาเมริกา ยู-20  ยู-17  ยู-15  |  |
| กีฬาคนพิการ |  พาราลิมปิกเกมส์ ฟุตบอล 5 คน  ฟุตบอล 7 คน  ฟุตบอลผู้พิการทางสมองชิงแชมป์โลก  ฟุตบอลคนตาบอดชิงแชมป์โลก เวิลด์กรังด์ปรีซ์  ฟุตบอลคนหูหนวกชิงแชมป์โลก  ฟุตบอลผู้พิการขาขาดชิงแชมป์โลก  |  |
| ไม่ได้จัดโดยฟีฟ่า |  ซีโอเอ็นไอเอฟเอ – ซีโอเอ็นไอเอฟเอเวิลด์ฟุตบอลคัพ  ซีโอเอ็นไอเอฟเอยูโรเปียนฟุตบอลคัพ  ไอไอเอ – ไอแลนด์เกมส์  คณะกรรมการสหพันธ์ใหม่แห่งอเมริกาใต้ (ซีเอสเอเอ็นเอฟ)  พันธมิตรความสามัคคีแห่งฟุตบอลโลก (ดับเบิลยูยูเอฟเอ)  |  |
| เกมส์ |  ออลแอฟริกาเกมส์  เอเชียนเกมส์  อเมริกากลาง  อเมริกากลางและแคริบเบียน  ภูมิภาคเอเชียตะวันออก  แฟรงโคโฟนเกมส์  เกาะมหาสมุทรอินเดีย  ลูโซโฟนีเกมส์  เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์  แพนอเมริกันเกมส์  แพนอาหรับเกมส์  แปซิฟิกเกมส์  กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้  ซีเกมส์  |  |
 ดูเพิ่ม ภูมิศาสตร์  รหัส  สโมสร/ผู้เล่นแห่งศตวรรษ ฟุตบอลทีมหญิงระหว่างประเทศ ฟุตบอลผู้พิการทางสมองระหว่างประเทศ ฟุตบอลคนตาบอดระหว่างประเทศ ฟุตบอลคนหูหนวกระหว่างประเทศ ฟุตบอลผู้พิการขาขาดระหว่างประเทศ