stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หมู่เกาะคุกในแปซิฟิกเกมส์ 2023
นักกีฬา

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| กรีฑา | 6 | 3 | 9 |
| บาสเกตบอล | 4 | 16 | 20 |
| ฟุตบอล | 23 | 23 | 46 |
| ทัชรักบี้ | 14 | 14 | 28 |
| ยกน้ำหนัก | 1 | 1 | 2 |
| ทั้งหมด | 48 | 57 | 105 |
อังกาบสีปูน

| อังกาบสีปูน |
| --- | --- |

อังกาบสีปูน

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Acanthaceae
สกุล:: Barleria
สปีชีส์:: B.  repens
ชื่อทวินาม
Barleria repens 

อังกาบสีปูน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Barleria repens หรือ เป็นพืชในวงศ์เหงือกปลาหมอ (Acanthaceae) ไม้พุ่มคลุมดินขนาดเล็ก เป็นกิ่งทอดเลื้อย สูง 15 - 40 ซม. ใบรูปไข่ ปลายแหลม ยาว 2 - 4 ซม. มีสีเขียวเป็นมัน ดอกมีสีแดงอมส้ม คล้ายสีปูนแดงที่กินกับหมาก กลีบดอกกลมมน ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด หรือปักชำ ปลูกเป็นไม้ประดับสวยงามได้ทั้งในที่ร่มรำไร และกลางแจ้ง
อาบรักกระบี่คม

| อาบรักกระบี่คม |
| --- | --- |
กำกับ: Michael Mak
นักแสดงนำ: เอมี ยิป (เยี่ย จื่อเหม่ย) อู๋ เจียลี่ อู๋ ฉี่หัว
ผู้จัดจำหน่าย: โกลเดนฮาร์เวสต์
วันฉาย: 1991
ความยาว: 99 นาที
ประเทศ: ฮ่องกง
ภาษา: ภาษากวางตุ้ง
ต่อจากนี้: Sex and Zen II
อาบรักกระบี่คม  (Sex and Zen) เป็นภาพยนตร์จีน แนวอีโรติก โดยในฮ่องกงจัดอยู่ประเภทที่สาม หรือที่เรียกว่าหนังเกรดสาม (Catagory III)  เนื้อเรื่องดัดแปลงมาจากนิยายสมัยราชวงศ์หมิง เรื่อง บัณฑิตก่อนเที่ยงคืน ซึ่งเรื่องแรก ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2534 ก่อนออกภาคต่อไปโดยมีทั้งหมด 3 ภาค
แหล่งข้อมูลอื่น

Yu pu tuan zhi: Tou qing bao jian ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สโมสรผึ้งน้อย

สโมสรผึ้งน้อย เป็นรายการสำหรับเด็ก ออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2521 ทางททบ.5 ทุกวันศุกร์ เวลา 16.30–17.30 น. ออกอากาศจนถึงปี พ.ศ. 2537 และออกอากาศอีกครั้งในปี 2539–2546 ทางช่อง 3 ใช้ชื่อว่า ผึ้งน้อยซูเปอร์เกม, ผึ้งน้อยสเปชเรสคิวตามลำดับ และออกอากาศครั้งที่ 3 ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2559 - สิ้นเดือนกันยายน พ.ศ. 2559 ใช้ชื่อว่า ผึ้งน้อยมหัศจรรย์ โดยช่วงปีแรก ๆ จะออกอากาศเป็นรายการสด แต่ปีต่อ ๆ มาออกเป็นรายการเทป มีผู้ดำเนินรายการคือภัทรจารีย์ อัยศิริ หรือ น้านิด และช่วงปีหลัง ๆ มีน้าสุ (สุดา บุลสุข) เป็นผู้ดำเนินรายการร่วมด้วยเป็นบางครั้ง กลับมาออกอากาศอีกครั้งในช่วงปี 2539–2546 ในรูปแบบเกมโชว์ มีผู้ดำเนินรายการคือ นำชัย จรรยาฐิติกุล 2545–2546 มีกีรติ เทพธัญญ์ เป็นผู้ดำเนินรายการ
สโมสรผึ้งน้อยเป็นรายการที่ผลักดันให้เด็ก ๆ กล้าแสดงออก สโมสรมีสมาชิกที่เป็นเด็ก ๆ มากกว่า 1 แสนคนทั่วประเทศ มีเด็กที่เคยร่วมรายการนี้ที่ปัจจุบันเป็นนักแสดงชื่อดัง เช่น ศิริลักษณ์ ผ่องโชค
ส่วนสำคัญส่วนหนึ่งของรายการคือเพลงประกอบท่าเต้น หรือเพลงประกอบลีลา ที่บอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ รวมถึงวงดนตรีที่เกิดจากสโมสรนี้คือ วงดนตรีเอ็กซ์วายแซด งานดนตรีของสโมสรผึ้งน้อยในช่วงปีแรก ๆ จะเป็นผลงานของน้านิด และน้าประชา (ประชา พงศ์สุพัฒน์) ซึ่งเป็นคนแต่งทั้งเนื้อร้อง และทำนอง ส่วนท่าเต้นประกอบเพลงออกแบบโดยน้าอ้าว (เกียรติสุดา ภิรมย์) นอกจากนี้ยังมีกลุ่มการแสดงของเด็ก ๆ ที่มีชื่อเสียงเกิดขึ้นมากมาย เช่น คณะนักร้องประสานเสียงผึ้งน้อย กลุ่มโบว์สีชมพู กลุ่มเด็กยิ้ม งานแสดงของเด็ก ๆ สโมสรผึ้งน้อย เพลงในรายการมีลักษณะสร้างสรรค์ ปูพื้นฐานจิตใจของเด็ก เพลงของผึ้งน้อยจะกล่อมเกลามากในการรักชาติ รักสังคม การแบ่งปัน
รูปแบบรายการสโมสรผึ้งน้อย

ยุคแรกจะเป็นการแสดงของเด็ก ๆ ที่เป็นสมาชิกประจำ ส่วนใหญ่จะแสดงละคร และร้องเพลงประกอบลีลา นอกจากนี้ยังมีการอ่านข่าว การทำอาหาร การแสดงหุ่นมือ และสอนความรู้ทั่ว ๆ ไปให้เด็ก ๆ รายการสโมสรผึ้งน้อยประสบความสำเร็จ เป็นที่นิยมของประชาชนและเด็ก ๆ จนต้องไปเปิดการแสดงสดตามจังหวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศ ด้วยรูปแบบรายการที่เป็นที่ชื่นชอบของผู้ชม และเป็นประโยชน์ต่อเด็ก ๆ ทำให้รายการสโมสรผึ้งน้อยได้รับรางวัลเมขลา สาขารายการโทรทัศน์เพื่อเด็กและเยาวชนหลายครั้ง
ยุค 2539-2546 เป็นรูปแบบรายการเกมโชว์สำหรับเด็ก
ยุค 2559 จะเป็นวาไรตี้โชว์
สมาชิกสโมสรผึ้งน้อย

สโมสรผึ้งน้อยมีสมาชิกที่เป็นเด็ก ๆ ทั่วประเทศ โดยมีการการเปิดรับสมัครสมาชิก ทั้งที่เป็นสมาชิกทางบ้าน และสมาชิกประจำ โดยสมาชิกทุกคนจะมีบัตรสมาชิกให้ และสมาชิกของสโมสรผึ้งน้อย จะถูกเรียกกันโดยมีคำว่า "ผึ้งน้อย" นำหน้า เช่น ผึ้งน้อยอั๋น ผึ้งน้อยต่อ ผึ้งน้อยโบว์ หรือผึ้งน้อยจอย ส่วนที่เป็นสมาชิกทางบ้าน เด็ก ๆ จะเขียนจดหมายเข้ามาสมัครที่รายการ ส่วนที่เป็นสมาชิกประจำจะเป็นเด็ก ๆ ที่เข้ามาสมัครที่รายการด้วยตัวเอง และจะต้องผ่านการคัดเลือกจากทีมงานของรายการเสียก่อน ว่ามีความสามารถจริงในการแสดงออก เด็ก ๆ ที่เป็นสมาชิกประจำของสโมสรผึ้งน้อยเหล่านี้ จึงมักจะได้รับการเชื้อเชิญให้เป็นนักร้อง นักแสดงในโฆษณา ภาพยนตร์ และละครต่าง ๆ หลายเรื่อง เช่น แก๊งค์ไอติม จอมเกเร เป็นต้น
การกลับมารวมตัว

ปี 2562 สมาชิกในอดีตของสโมสรผึ้งน้อย อาทิ วัชราภรณ์ จิตต์อารีย์, ศิริลักษณ์ ผ่องโชค, แคทริน ถ้ำแก้ว, เกียรติสุดา ภิรมย์, วีระ ภูริจิตติ ฯลฯ รวมตัวกันจัดคอนเสิร์ตที่ชื่อ คอนเสิร์ตผึ้งน้อยคืนรัง โดยนำรายได้ร่วมสนับสนุนการสร้างอาคารเรียนรู้ ผู้พิการรุนแรง
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2

| Oscar Hammerstein II |
| --- | --- |
เกิด: 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1895 Oscar Greeley Clendenning Hammerstein
เสียชีวิต: 23 สิงหาคม ค.ศ. 1960 (อายุ 65 ปี) เพนซิลเวเนีย
อาชีพ: นักแต่งเพลง ผู้อำนวยการสร้าง ผู้กำกับ
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 (12 กรกฎาคม ค.ศ. 1895 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1960) มีชื่อเต็มว่า ออสการ์ กรีลีย์ เคลนเดนนิง แฮมเมอร์สไตน์ นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เชื้อสายสก็อตแลนด์ เป็นหลานชายของ ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 1 ชาวยิวอพยพมาจากสก็อตแลนด์ ซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะผู้บุกเบิกการสร้างโรงละคร และโอเปร่า ในนครนิวยอร์ก
แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 มีชื่อเสียงในฐานะนักประพันธ์คำร้องเพลง และบทละคร โดยเฉพาะผลงานคู่กับ ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส ในชื่อ "ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์"
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร เมื่ออายุ 65 ปี ผลงานแต่งเพลง เพลงสุดท้ายของเขาคือเพลง "Edelweiss"  จากละครเพลงเรื่อง The Sound of Music
ชื่อสกุลของเขา อ่านว่า "แฮมเมอร์สไตน์" (IPA: [ˈhæmɚstaɪn]) คนทั่วไปมักออกเสียงผิดเป็น "แฮมเมอร์สทีน" (IPA: [ˈhæmɚstiːn])
ผลงานในชื่อ ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์

(1943) Oklahoma!
(1945) Carousel
(1945) State Fair (film)
(1947) Allegro
(1949) South Pacific
(1951) The King and I
(1953) Me and Juliet
(1955) Pipe Dream
(1957) Cinderella (television)
(1958) Flower Drum Song
(1959) The Sound of Music
(1962) State Fair (film remake, with additional songs by Rodgers)
(1965) Cinderella (television remake)
(1993) A Grand Night for Singing (revue)
(1996) State Fair (stage version)
(1997) Cinderella (third television version, with additional songs from shows by Rodgers and Hart)
แหล่งข้อมูลอื่น

[http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=2664 ประวัติของ
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2]
The Rodgers and Hammerstein Organization เก็บถาวร 2007-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แฮมเมอร์สไตน์ (ขวา) กับ ร็อดเจอร์ส (ซ้าย) ขณะชมการซ้อมร่วมกับ ไอร์วิง เบอร์ลิน (กลาง) และเฮเลน ทามิริส (หลัง)
สโมสรกีฬาอัลอะฮ์ลี

สโมสรกีฬาอัลอะฮ์ลี (อารบิก: النادي الأهلي للألعاب الرياضية) (El Nady El Ahly El Riady, แปล:สโมสรกีฬาแห่งชาติ) เป็นสโมสรกีฬาตั้งอยู่ที่กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ มีชื่อเสียงในด้านทีมฟุตบอลซึ่งกำลังแข่งขันในอียิปเตียนพรีเมียร์ลีก ลีกฟุตบอลสูงสุดของประเทศ อัลอะฮ์ลีก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1907 จากการรวมกลุ่มของนักศึกษาในไคโร
อัลอะฮ์ลีชนะเลิศลีกในประเทศ 40 สมัย, ถ้วยในประเทศ 36 สมัย และถ้วยซูเปอร์คัพอีก 10 สมัย จึงเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในอียิปต์ นอกจากนี้ อัลอะฮ์ลียังไม่เคยตกชั้นจากลีกสูงสุดอีกด้วย
ส่วนในรายการระหว่างประเทศ อัลอะฮ์ลีชนะเลิศซีเอเอฟแชมเปียนส์ลีก 8 สมัย, ซีเอเอฟคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 1 สมัย, ซีเอเอฟซูเปอร์คัพ 6 สมัย, แอฟริกันคัพวินเนอร์สคัพ 4 สมัย, ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรแอโฟร-เอเชีย 1 สมัย, ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรอาหรับ 1 สมัย, อาหรับคัพวินเนอร์สคัพ 1 สมัย และอาหรับซูเปอร์คัพ 2 สมัย นอกจากนี้ยังได้เหรียญทองแดงในฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2006
คู่ปรับที่สำคัญคือ ซะมาลิก ซึ่งการพบกันของทั้งคู่ถูกเรียกว่าไคโรดาร์บี โดยเกิดจากความขัดแย้งที่ว่าสโมสรไหนประสบความสำเร็จมากที่สุดในอียิปต์และแอฟริกา ทั้งอัลอะฮ์ลี และ ซะมาลิก ถูกสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกากำหนดให้เป็นสโมสรอันดับที่ 1 และ 2 ของแอฟริกาตามลำดับ ทั้งสองสโมสรตั้งอยู่ในเขตมหานครไคโรด้วยกันทั้งคู่ นัดที่ทั้งคู่พบกันจะได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก จนต้องมีการถ่ายทอดสดไปยังประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคแอฟริกาเหนืออีกด้วย
สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม

| --- | --- |

th
ที่ตั้ง: เปียงยาง, เกาหลีเหนือ
พิกัด: 39°2′58″N 125°46′31″E﻿ / ﻿39.04944°N 125.77528°E﻿ / 39.04944; 125.77528
ความจุ: 114,000 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: ลานหลัก – 22,500 ตร.ม. พื้นที่รวม – มากกว่า 207,000 ตร.ม.
พื้นผิว: สนามหญ้าเทียม
เปิดใช้สนาม: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 (1989-05-01)
การใช้งาน
ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีเหนือ ฟุตบอลทีมชาติหญิงเกาหลีเหนือ เอพริล 25 สปอร์ต คลับ
| --- | --- |
สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม
โชซ็อนกึล: 릉라도 5월1일 경기장
ฮันจา: 綾羅島五月一日競技場
อาร์อาร์: Neungnado 5(o)-wol 1(ir)-il Gyeonggijang 
เอ็มอาร์: Rŭngnado Owŏl Iril Kyŏnggijang 
สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม (릉라도5월1일경기장) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ สนามเมย์เดย์ เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในกรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ สร้างเสร็จในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 สนามแห่งนี้เคยได้ชื่อว่าเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในโลก เนื่องจากสนามแห่งนี้จุได้มากถึง 114,000 ที่นั่งและมีพื้นที่รวมกว่า 20.7 เฮกตาร์ (51 เอเคอร์)
ชื่อ

ชื่อสนาม "รึงนาโด" นั้นมีที่มาจากชื่อเกาะเล็กเกาะหนึ่งกลางแม่น้ำแทดงซึ่งเป็นเกาะที่ตั้งของตัวสนาม ส่วน "1 พฤษภาคม" นั้นมาจากวันแรงงานสากลที่มีการเฉลิมฉลองเมย์เดย์ในเดือนพฤษภาคมของทุกปี
การใช้ประโยชน์

ในปัจจุบันสนามกีฬาแห่งนี้ส่วนมากใช้ในการจัดเทศกาลอารีรัง (เรียกอีกอย่างว่า "แมสส์เกมส์") และเป็นสถานที่จัดแข่งกีฬาฟุตบอลและกรีฑาเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงไม่กี่ครั้ง สนามแห่งนี้มีความจุที่นั่งถึง 114,000 ที่นั่ง
การออกแบบ

หลังคาของสนามมีรูปร่างคล้ายกับดอกแมกโนเลีย 16 กลีบ พื้นที่หลักของสนามมีพื้นที่ 22,500 ตารางเมตร พื้นที่รวมของสนามทั้งหมดมีพื้นที่กว่า 207,000 ตารางเมตร สนามมี 8 ชั้น ยอดหลังคาสูงจากพื้น 60 เมตร
ประวัติ

วัตถุประสงค์เริ่มแรกนั้นคือเพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬา การแสดง ขบวนพาเหรดและการเฉลิมฉลองให้แก่คิม อิล-ซ็องและประเทศเกาหลีเหนือ ในเดือนมิถุนายนถึงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2545 ได้มีการแสดงผลงานศิลปะและการแสดงที่ยิ่งใหญ่ชื่อว่าเทศกาลอารีรังซึ่งการแสดงในครั้งนี้ได้มีผู้ชมเกิน 100,000 คนเป็นครั้งแรกและเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนภายหลังได้อนุญาตให้นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเข้าชมได้ การแสดงนี้เป็นการแสดงประจำปีของเกาหลีเหนือซึ่งปกติจัดในเดือนสิงหาคมและกันยายน และยังรับการบันทึกโดยกินเนสส์บุ๊คออฟเวิลด์เรคเคิดส์ว่าเป็นการแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ได้มีการประหารทหารจำนวนหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการลอบสังหารคิม จ็อง-อิล โดยการเผาไฟ ภายในสนามแห่งนี้
หลังจากการปรับปรุงสนาม 2 ปี ก็ได้มีการเปิดใช้สนามใหม่ในปี พ.ศ. 2558
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 สนามแห่งนี้ได้ใช้เป็นสนามเจ้าภาพในรอบแบ่งกลุ่ม กลุ่มจี ในการแข่งขันฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2018 รอบคัดเลือก
เหตุการณ์สำคัญ

พิธีเปิดและพิธีปิด เทศกาลเยาวชนและนักศึกษาโลก ครั้งที่ 13 ในปี พ.ศ. 2532
คอลิชันอินโคเรีย การแข่งขันมวยปล้ำอาชีพในปี พ.ศ. 2538
ประธานาธิบดี มุนแจอิน ของเกาหลีใต้ได้ชมเทศกาลอารีรังช่วงพิเศษเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2561
เหตุการณ์สำคัญ > งานประจำปี

เทศกาลอารีรัง
เปียงยางมาราธอน
สมุดภาพ

ด้านหน้าของสนาม
เทศกาลอารีรัง
ดูเพิ่ม

รายชื่อสนามฟุตบอลในประเทศเกาหลีเหนือ
Rungnado May Day Stadium 360 degree panorama
Rungnado May Day Stadium view from above
สโมสรฟุตบอลนิวพอร์ตเคาน์ตี

บทความนี้เกี่ยวกับสโมสรฟุตบอลในลีกอังกฤษ สำหรับเคาน์ตีในรัฐโรดไอแลนด์ ดูที่ นิวพอร์ตเคาน์ตี
สโมสรฟุตบอลนิวพอร์ตเคาน์ตี (เวลส์: Clwb Pêl-droed Sir Casnewydd) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพตั้งอยู่ที่เมืองนิวพอร์ต ทางตอนใต้ของเวลส์ ปัจจุบันแข่งขันในลีกทู ซึ่งเป็นลีกระดับที่สี่ของอังกฤษ สโมสรก่อตั้งใหม่ในปี ค.ศ. 1989 แทนที่สโมสรเดิมที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1912 นิวพอร์ตเคาน์ตีเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งลีกระดับที่สามในปี ค.ศ. 1920
นิวพอร์ตเคาน์ตีชนะเลิศเวลส์คัพในปี 1980 และเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพในปี 1981 แต่ต่อมาก็ตกชั้นจากฟุตบอลลีกในปี 1988 และยุติการดำเนินงานในเดือนกุมภาพันธ์ 1989 หลังจากนั้นไม่นาน สโมสรก็กลับมาก่อตั้งใหม่และกลับสู่ระบบลีกชั้นล่างอีกครั้ง และในปี 2013 สโมสรได้กลับสู่ฟุตบอลลีกเป็นครั้งแรกในรอบ 25 ปี สีประจำสโมสรคือ เสื้อสีเหลืองอำพัน และกางเกงสีดำ
อานโตนอฟ อาน-32

อาน-32
อานโตนอฟ อาน-32  (Ан-32, Antonov An-32)  นาโตกำหนดสัญลักษณ์เป็น (ไคลน์) อาน-32 บินเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ.  1976 ซึ่งอาน-32 เป็นเครื่องบินที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องบิน อาน-24 และ อาน-26 โดยมีการติตตั้งเครื่องยนต์ที่ให้กำลังสูงขึ้น 33% และติดตั้งเครื่องยนต์ในตำแหน่งสูงเหนือปีก
รายละเอียด อานโตนอฟ อาน-32

ผู้สร้าง โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต
ประเภท โดยสารขนส่งพาณิชย์ หรือ ลำเลียงทางยุทธวิธี เจ้าหน้าที่ 5 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 39 ที่นั่ง หรือ บรรทุกพลร่มพร้อมอาวุธ 30 นาย หรือ เตียงพยาบาล 24 เตียง พร้อมพยาบาล 1 คน
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด ลีฟเชนโก เอ 1-20 เอ็ม ให้กำลังเครื่องละ 4,190 แรงม้า 2 เครื่อง
กางปีก 29.20 เมตร
ยาว 23.80 เมตร
พื้นที่ปีก 74.98 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 16,800 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 26,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วเดินทางต่อเนื่อง 510 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 8,000 เมตร
เพดานบินใช้งาน 9,500 เมตร
เพดานบินเมื่อใช้เครื่องยนต์เดียว 5,000 เมตร
พิสัยบิน 800 กิโลเมตร เมื่อมีภารกรรมบรรทุก 6,000 กิโลกรัม
สายหลักฮาโกดาเตะ

สายหลักฮาโกดาเตะ (ญี่ปุ่น: 函館本線; โรมาจิ: Hakodate-honsen) เป็นเส้นทางรถไฟสายระหว่างเมือง ระหว่างสถานีรถไฟฮาโกดาเตะในนครฮาโกดาเตะและสถานีรถไฟอาซาฮิกาวะในนครอาซาฮิกาวะ ดำเนินการโดย JR ฮกไกโด รถไฟสายนี้เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2423 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2441
รายชื่อสถานี > ฮาโกดาเตะ – โอตารุ

การรองรับ Kitaca จะเริ่มดำเนินการในปี 2024 สำหรับช่วงฮาโกดาเตะถึงชินฮาโกดาเตะโฮกูโตะ
| สถานี | สถานี | สถานี | ระยะทาง (km) | H | N | เชื่อมต่อ | ที่ตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| H75 | ฮาโกดาเตะ | 函館 | 0.0 | + |  |   รถรางเมืองฮาโกดาเตะ: ■ สาย 2  ■ สาย 5 (สายหลัก และสายโอโมริ ที่ฮาโกดาเตะ-เอกิมาเอะ)  | ฮาโกดาเตะ |
| H74 | โกเรียวกากุ | 五稜郭 | 3.4 | + |  |  บริษัทรถไฟฮกไกโดใต้ | ฮาโกดาเตะ |
| H73 | คิเกียว | 桔梗 | 8.3 | - |  |   | ฮาโกดาเตะ |
| H72 | โอนากายามะ | 大中山 | 10.4 | - |  |   | นานาเอะ, คาเมดะ |
| H71 | นานาเอะ | 七飯 | 13.8 | - |  |   | นานาเอะ, คาเมดะ |
| H70 | ชินฮาโกดาเตะโฮกูโตะ ◌ | 新函館北斗 | 17.9 | + |  |  ฮกไกโดชิงกันเซ็ง | โฮกูโตะ |
| H69 | นิยามะ ◌ | 仁山 | 21.2 |  |  |  | นานาเอะ, คาเมดะ |
| H68 | โอนูมะ | 大沼 | 27.0 |  |  |      สายแยกสายหลักฮาโกดาเตะ (สายซาวาระ) | นานาเอะ, คาเมดะ |
| H67 | โอนูมะโกเอ็ง | 大沼公園 | 28.0 |  |  |  | นานาเอะ, คาเมดะ |
| H66 | อากาอิงาวะ | 赤井川 | 31.7 |  |  |  | โมริ, คายาเบะ |
| H65 | โคมางาตาเกะ | 駒ヶ岳 | 36.5 |  |  |  | โมริ, คายาเบะ |
| H62 | โมริ | 森 | 49.5 |  |  |      สายแยกสายหลักฮาโกดาเตะ (สายซาวาระ) | โมริ, คายาเบะ |
| H58 | อิชิกูระ | 石倉 | 62.1 |  |  |  | โมริ, คายาเบะ |
| H57 | โอโตชิเบะ | 落部 | 66.1 |  |  |  | ยากูโมะ, ฟูตามิ |
| H56 | โนดาโออิ | 野田生 | 71.4 |  |  |  | ยากูโมะ, ฟูตามิ |
| H55 | ยามาโกชิ | 山越 | 76.6 |  |  |  | ยากูโมะ, ฟูตามิ |
| H54 | ยากูโมะ | 八雲 | 81.1 |  |  |  | ยากูโมะ, ฟูตามิ |
| H52 | ยามาซากิ | 山崎 | 88.3 |  |  |  | ยากูโมะ, ฟูตามิ |
| H51 | คูโรอิวะ | 黒岩 | 94.4 |  |  |  | ยากูโมะ, ฟูตามิ |
| H49 | คุนนูอิ | 国縫 | 102.8 |  |  |  | โอชามัมเบะ, ยามาโคชิ |
| H48 | นากะโนะซาวะ | 中ノ沢 | 107.7 |  |  |  | โอชามัมเบะ, ยามาโคชิ |
| H47 | โอชามัมเบะ | 長万部 | 112.3 |  |  |       สายหลักมูโรรัง | โอชามัมเบะ, ยามาโคชิ |
| S32 | ฟูตามาตะ | 二股 | 120.9 |  |  |  | โอชามัมเบะ, ยามาโคชิ |
| S30 | คูโรมัตสึไน | 黒松内 | 132.3 |  |  |  | คูโรมัตสึไน, ซัตสึ |
| S29 | เน็ปปุ | 熱郛 | 140.4 |  |  |  | คูโรมัตสึไน, ซัตสึ |
| S28 | เมนะ | 目名 | 155.8 |  |  |  | รังโกชิ, อิโซยะ |
| S27 | รังโกชิ | 蘭越 | 163.4 |  | ↓ |   | รังโกชิ, อิโซยะ |
| S26 | คมบุ | 昆布 | 170.3 |  | ↓ |   | รังโกชิ, อิโซยะ |
| S25 | นิเซโกะ | ニセコ | 179.6 |  | ↓ |   | นิเซโกะ, อาบูตะ |
| S24 | ฮิราฟุ | 比羅夫 | 186.6 |  | ↓ |   | คุตจัง, อาบูตะ |
| S23 | คุตจัง | 倶知安 | 193.3 |  | + |   | คุตจัง, อาบูตะ |
| S22 | โคซาวะ | 小沢 | 203.6 |  | + |   | เคียววะ, อิวาไน |
| S21 | กินซัน | 銀山 | 213.4 |  | + |   | นิกิ, โยอิจิ |
| S20 | ชิการิเบ็ตสึ | 然別 | 224.1 |  | + |   | นิกิ, โยอิจิ |
| S19 | นิกิ | 仁木 | 228.2 |  | + |   | นิกิ, โยอิจิ |
| S18 | โยอิจิ | 余市 | 232.6 |  | + |   | โยอิจิ, โยอิจิ |
| S17 | รันชิมะ | 蘭島 | 237.9 |  | + |   | โอตารุ |
| S16 | ชิโอะยะ | 塩谷 | 244.8 |  | + |   | โอตารุ |
| S15 | โอตารุ | 小樽 | 252.5 |  | + |   | โอตารุ |
รายชื่อสถานี > โอตารุ – อาซาฮิกาวะ

Kitaca รองรับในช่วงโอตารุ-อิวามิซาวะ แต่ช่วงอิวามิซาวะ-อาซาฮิกาวะ จะเริ่มดำเนินการในปี 2024 เช่นกัน
| สถานี | สถานี | สถานี | ระยะทาง (km) | SRA | A | N | เชื่อมต่อ | ที่ตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| S15 | โอตารุ | 小樽 | 252.5 |  | + | + |   | โอตารุ |
| S14 | มินามิโอตารุ | 南小樽 | 254.1 |  | + | + |   | โอตารุ |
| S13 | โอตารุจิกโก | 小樽築港 | 256.2 |  | + | + |   | โอตารุ |
| S12 | อาซาริ | 朝里 | 259.3 |  | - | - |   | โอตารุ |
| S11 | เซนิบาโกะ | 銭函 | 268.1 |  | - | - |   | โอตารุ |
| S10 | โฮชิมิ | ほしみ | 271.0 |  | - | - |   | เขตเทอิเนะ |
| S09 | โฮชิโอกิ | 星置 | 272.6 |  | - | - |   | เขตเทอิเนะ |
| S08 | อินาโฮะ | 稲穂 | 273.7 |  | - | - |   | เขตเทอิเนะ |
| S07 | เทเนะ | 手稲 | 275.7 |  | + | + |   | เขตเทอิเนะ |
| S06 | อินาซูมิโกเอ็ง | 稲積公園 | 277.0 |  | - | - |   | เขตเทอิเนะ |
| S05 | ฮัซซามุ | 発寒 | 279.2 |  | - | - |   | เขตนิชิ |
| S04 | ฮัซซามุชูโอ | 発寒中央 | 281.0 |  | - | - |   | เขตนิชิ |
| S03 | โคโตนิ | 琴似 | 282.5 |  | + | + |   | เขตนิชิ |
| S02 | โซเอ็ง | 桑園 | 284.7 |  | - | - |      สายซัชโช (สายกากูเอ็นโตชิ) | เขตชูโอ |
|  01  | ซัปโปโระ | 札幌 | 286.3 | + | + | + |        สายซัชโช (สายกากูเอ็นโตชิ)       สายชิโตเซะ   สายนัมโบกุ ( N06 )   สายโทโฮ ( H07 )   ฮกไกโดชิงกันเซ็ง (โครงการ)  | เขตคิตะ |
| H02 | นาเอโบะ | 苗穂 | 288.5 | - | - |  |      สายชิโตเซะ | เขตชูโอ/ฮิงาชิ |
| H03 | ชิโรอิชิ | 白石 | 292.1 | - | ◌ |  |      สายชิโตเซะ | เขตชิโรอิชิ |
| A04 | อัตสึเบ็ตสึ | 厚別 | 296.5 |  |  |  |   | เขตอัตสึเบ็ตสึ |
| A05 | ชินริงโกเอ็ง | 森林公園 | 298.5 |  |  |  |   | เขตอัตสึเบ็ตสึ |
| A06 | โออาซะ | 大麻 | 300.8 |  |  |  |   | เอเบ็ตสึ |
| A07 | นปโปโระ | 野幌 | 304.2 |  |  |  |   | เอเบ็ตสึ |
| A08 | ทากาซาโงะ | 高砂 | 305.5 |  |  |  |   | เอเบ็ตสึ |
| A09 | เอเบ็ตสึ | 江別 | 307.3 |  |  |  |   | เอเบ็ตสึ |
| A10 | โทโยโฮโระ | 豊幌 | 313.5 |  |  |  |   | เอเบ็ตสึ |
| A11 | โฮโรมูอิ | 幌向 | 316.7 |  |  |  |   | อิวามิซาวะ |
| A12 | คามิโฮโรมูอิ | 上幌向 | 322.6 |  |  |  |   | อิวามิซาวะ |
| A13 | อิวามิซาวะ | 岩見沢 | 326.9 |  |  |  |      สายหลักมูโรรัง | อิวามิซาวะ |
| A14 | มิเนโนบุ | 峰延 | 335.3 |  |  |  |   | บิไบ |
| A15 | โคชูไน | 光珠内 | 339.8 |  |  |  |   | บิไบ |
| A16 | บิไบ | 美唄 | 343.7 |  |  |  |   | บิไบ |
| A17 | ชาชิไน | 茶志内 | 348.1 |  |  |  |   | บิไบ |
| A18 | นาอิเอะ | 奈井江 | 354.3 |  |  |  |   | นาอิเอะ, โซราจิ |
| A19 | โทโยนูมะ | 豊沼 | 359.0 |  |  |  |   | ซูนางาวะ |
| A20 | ซูนางาวะ | 砂川 | 362.2 |  |  |  |   | ซูนางาวะ |
| A21 | ทาจิกาวะ | 滝川 | 369.8 |  |  |  |      สายหลักเนมูโระ | ทาจิกาวะ |
| A22 | เอเบ-อตสึ | 江部乙 | 378.2 |  |  |  |   | ทาจิกาวะ |
| A23 | โมเซอูชิ | 妹背牛 | 385.7 |  |  |  |   | โมเซอูชิ, อุริว |
| A24 | ฟูกางาวะ | 深川 | 392.9 |  |  |  |      สายหลักรูโมอิ | ฟูกางาวะ |
| A25 | โอซามูไน | 納内 | 400.3 |  |  |  |  | ฟูกางาวะ |
| A27 | ชิกาบูมิ | 近文 | 419.1 |  |  |  |   | อาซาฮิกาวะ |
| A28 | อาซาฮิกาวะ | 旭川 | 423.1 |  |  |  |        สายฟูราโนะ       สายหลักเซกิโฮกุ       สายหลักโซยะ  | อาซาฮิกาวะ |
รายชื่อสถานี > สายแยกซาวาระ

| สถานี | สถานี | สถานี | ระยะทาง (km) | เชื่อมต่อ | ที่ตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| H68 | โอนูมะ | 大沼 | 0.0 |       สายหลักฮาโกดาเตะ (สายหลัก) | นานาเอะ, คาเมดะ |
| N68 | อิเกดะเอ็ง | 鹿部 | 14.6 |  | ชิกาเบะ, คายาเบะ |
| N67 | โอชิมะ-นูมาจิริ | 渡島沼尻 | 20.0 |  | โมริ, คายาเบะ |
| N66 | โอชิมะ-ซาวาระ | 渡島砂原 | 25.3 |  | โมริ, คายาเบะ |
| N65 | คาการิมะ | 掛澗 | 29.0 |  | โมริ, คายาเบะ |
| N64 | โอชิโรไน | 尾白内 | 31.9 |  | โมริ, คายาเบะ |
| N63 | ฮิงาชิโมริ | 東森 | 33.5 |  | โมริ, คายาเบะ |
| H62 | โมริ | 森 | 35.3 |       สายหลักฮาโกดาเตะ (สายหลัก) | โมริ, คายาเบะ |
แหล่งข้อมูลอื่น

(ญี่ปุ่น) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ JR ฮกไกโด
(อังกฤษ) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ JR ฮกไกโด เก็บถาวร 2006-11-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กการขนส่งในฮกไกโด |
| --- | --- |
สาย  เจอาร์ฮกไกโด:   ฮกไกโดชิงกันเซ็ง  ■■ สายชิโตเซะ  ■ สายฟูราโนะ  ■■■ สายหลักฮาโกดาเตะ  ■ สายหลักฮิดากะ  ■ สายไคเกียว  ■■ สายหลักมูโรรัง  ■■ สายหลักเนมูโระ  ■ สายหลักรูโมอิ  ■สายซัชโช  ■ สายหลักเซกิโฮกุ  ■สายเซกิโช  ■ สายหลักเซ็มโม  ■ โซยะ 
ขบวนรถโดย    ฮกไกโด:  แคสซิโอเปีย  ฮากูโจ  ซูเปอร์ฮากูโจ  ฮามานาซุ  โฮกูโตะ  ซูเปอร์โฮกูโตะ  โฮกูโตะเซ (อิชิการิ)  คิตามิ (ไลแลค)  โอค็อตสค์  ซาโรเบ็ตสึ  ซูเปอร์คามูอิ  ซูเปอร์โอโซระ  ซูเปอร์โซยะ  ซูเปอร์โทกาจิ (ซูเปอร์ไวท์แอร์โรว์)  ซุซุรัง  ทไวไลท์ เอ็กเพรซ  (ไวท์แอร์โรว์) 
 รถไฟใต้ดินเทศบาลซัปโปโระ:   สายนัมโบกุ   สายโทไซ   สายโทโฮ 
ระบบรางอื่น ๆ:   บริษัทรถไฟฮกไกโดใต้  รถรางฮาโกดาเตะ  รถรางซัปโปโระ  Taiheiyō Coal (เฉพาะสินค้า) 
ท่าอากาศยาน:  อาซาฮิกาวะ  ชินชิโตเซะ  ฮาโกดาเตะ  คูชิโระ  เมมัมเบ็ตสึ  มมเบ็ตสึ  นากะชิเบ็ตสึ  โอกาดามะ  โอกูชิริ  ริชิริ  โทกาจิโอบิฮิโระ  วักกาไน 
ทางด่วน:  ทางด่วนโดโอ 
| ด ค กสถานีของสายหลักฮาโกดาเตะ |
| --- | --- |
■ ฮาโกดาเตะ – โอะชะมัมเบะ:  ฮาโกดาเตะ  โงเรียวกะกุ  คิเกียว  โอนะกะยะมะ  นะนะเอะ  ชินฮาโกดาเตะโฮกูโตะ  นิยะมะ  โอนุมะ  โอนุมะ-โคเอ็ง  อะไกงะวะ  โคะมะงะตะเกะ  ฮิงะชิยะมะ  ฮิเมะกะวะ  โมะริ  คะสึระงะวะ  อิชิยะ  ฮง-อิชิกุระ  อิชิกุระ  โอะโทะชิเบะ  โนะดะโอะอิ  ยะมะโกะชิ  ยะกุโมะ  วะชิโนะซุ  ยะมะซะกิ  คุโระอิวะ  คิตะ-โทะโยะสึ  คุนนุอิ  นะกะโนะซะวะ  โอะชะมัมเบะ 
■ โอะชะมัมเบะ – ซัปโปโระ:  โอะชะมัมเบะ  ฟุตะมะตะ  วะระบิไต  คุโระมะสึไน  เน็ปปุ  เมะนะ  รันโกะชิ  คมบุ  นิเซโกะ  ฮิระฟุ  คุตจัง  โคะซะวะ  กินซัน  ชิกะริเบะสึ  นิกิ  โยะอิชิ  รันชิมะ  ชิโอะยะ  โอะตะรุ  มินะมิ-โอะตะรุ  โอะตะรุ-ชิกโก  อะซะริ  เซะนิบะโกะ  โฮะชิมิ  โฮะชิโอะกิ  อินะโฮะ  เทเนะ  อินะซุมิ-โคเอ็ง  ฮัสซะมุ  ฮัสซะมุ-ชูโอ  โคะโทะนิ  โซเอ็ง  ซัปโปโระ 
■ ซัปโปโระ – อะซะฮิกะวะ:  ซัปโปโระ  นาเอโบะ  ชิโรอิชิ  อะสึเบะสึ  ชินริง-โคเอ็ง  โออะซะ  นปโปะโระ  ทะกะซะโงะ  เอะเบะสึ  โทะโยะโฮะโระ  โฮะโระมุอิ  คะมิ-โฮะโระมุอิ  อิวะมิซะวะ  มิเนะโนะบุ  โคชูไน  บิไบ  ชะชิไน  ไนเอะ  โทะโยะนุมะ  ซุนะงะวะ  ทะกิกะวะ  เอะเบะโอะสึ  โมะเซะอุชิ  ฟุกะงะวะ  โอะซะมุไน  อิโน  ชิกะบุมิ  อะซะฮิกะวะ 
สายแยก:  โอนุมะ  อิเกะดะเอ็ง  นะงะเระยะมะ-อนเซ็ง  โชชิงุชิ  ชิกะเบะ  โอะชิมะ-มุมะจิริ  โอะชิมะ-ซะวะระ  คะกะริมะ  โอะชิโระไน  ฮิงะชิ-โมะริ  โมะริ
เจ้าสุริยวงศ์

เจ้าสุริยวงศ์ เป็นเจ้าผู้ครองอาณาจักรหลวงพระบาง ลำดับที่ 6 (พ.ศ. 2314 - พ.ศ. 2334) พระราชอนุชาในเจ้าโชติกะ เสียเอกราชแก่สยามเมื่อปี พ.ศ. 2322
เจ้าสุกเสริม

| เจ้าสุกเสริม> พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 2381 - พ.ศ. 2393
รัชสมัย: 12 ปี
รัชกาลก่อนหน้า: เจ้ามันธาตุราช
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ
ประสูติ: พ.ศ. 2340
พิราลัย: พ.ศ. 2393 (53 ปี)
ราชวงศ์: ราชวงศ์ล้านช้างหลวงพระบาง
พระราชบิดา: เจ้ามันธาตุราช
เจ้าสุกเสริม (พ.ศ. 2340 - พ.ศ. 2393)  เป็นเจ้าผู้ครองอาณาจักรหลวงพระบาง ลำดับที่ 9 (พ.ศ. 2381 - พ.ศ. 2393) พระราชโอรสในเจ้ามันธาตุราช
อาร์ดี วีรานาตา

| สถิติเหรียญโอลิมปิก> แบดมินตันชาย |
| --- | --- | --- |
|  |  บาร์เซโลนา 2535  | ชายเดี่ยว |
อาร์ดี วีรานาตา (Ardy Wiranata) นักแบดมินตันชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 เขาเป็นนักแบดมินตันอันดับสูงของโลกในใน พ.ศ. 2533 และเขาเหรียญเงินในการแข่งขันแบดมินตันชายเดี่ยวในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2535 ที่ บาร์เซโลนา
อังกาบ

| อังกาบ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Acanthaceae
สกุล:: Barleria
สปีชีส์:: B.  cristata
ชื่อทวินาม
Barleria cristata (L.)

อังกาบ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Barleria cristata L.) มีถิ่นกำเนิดในประเทศอินเดีย  เป็นพรรณไม้พุ่มเตี้ย มีลำต้นเป็นข้อ สูงประมาณ 3 ฟุต ใบเป็นรูปหอก โคนและปลายเรียวแหลม ขนาดกว้างประมาณ  4 ซม. ยาวประมาณ 10 ซม. ดอกออกเป็นกระจุก ดอกมีลักษณะเป็นรูปทรงกรวย หรือรูปแตร มีหลายสี เช่น สีม่วง สีม่วงอมชมพู สีม่วงอ่อนสลับม่วงแก่ สีขาว และสีเหลืองอังกาบเป็นไม้ที่ชอบแสงปานกลาง  ควรปลูกในดินร่วนหรือดินร่วนปนทราย  ความชื้นปานกลางถึงสูง  การขยายพันธุ์ใช้การปักชำกิ่ง
ประโยชน์

ดอกอังกาบสีเหลือง-ขาว ตากแห้ง นำมาต้มเป็นยาสมุนไพร ขับเสมหะ และเป็นยาบำรุงธาตุ รากเป็นยาขับปัสสาวะ ฟอกโลหิต รสหวาน แก้ระดูขัด
สโมสรฟุตซอลแบงค็อก บีทีเอส

| --- | --- |
ชื่อเต็ม: สโมสรฟุตซอลแบงค็อก บีทีเอส
ชื่อย่อ: แบงค็อก บีทีเอส
ฉายา: อัศวินเมืองหลวง
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2549
สนาม: สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา (มีนบุรี)
ประธาน:  ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร
ผู้จัดการ:  วสันต์ มีวงษ์
ผู้ฝึกสอน:  เสริมพันธ์ คุ้มถิ่นแก้ว
ลีก: ฟุตซอลไทยลีก
2565: ฟุตซอลไทยลีก, อันดับที่ 6
สโมสรฟุตซอลแบงค็อก บีทีเอส เป็นสโมสรฟุตซอลในประเทศไทย โดยเป็นทีมจากกรุงเทพฯ ได้เข้ามาร่วมเล่นในฟุตซอลไทยลีก ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2549
เกียรติประวัติ

ฟุตซอลไทยแลนด์ลีก
รองชนะเลิศ 1 สมัย - 2558
ไทยฟุตซอลเอฟเอคัพ
ชนะเลิศ 1 สมัย - 2560
อาเซียนฟุตซอลคลับแชมเปียนชิพ
ชนะเลิศ 1 สมัย - 2561