stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ห่วงอนามัยคุมกำเนิด

| ห่วงอนามัยคุมกำเนิด |
| --- | --- |
ห่วงอนามัยคุมกำเนิดชนิดเคลือบทองแดง (ยี่ห้อ Paragard รุ่น T 380A)
ความรู้พื้นฐาน
ประเภทการคุมกำเนิด: ในมดลูก
เริ่มใช้ครั้งแรก: คริสต์ทศวรรษ 1970
อัตราการล้มเหลว (ปีแรก)
เมื่อใช้อย่างถูกต้อง: <1%%
เมื่อใช้แบบทั่วไป: <1%%
การใช้
สิ่งที่ผู้ใช้ควรรู้: ...
ข้อดีข้อเสีย
ป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์: ไม่
ประจำเดือน: ...
น้ำหนัก: ...
ข้อดี: ...
ห่วงอนามัยคุมกำเนิด หรือ ไอยูดี (อังกฤษ: Intrauterine device, IUD, intrauterine contraceptive device, IUCD, ICD, coil) เป็นอุปกรณ์คุมกำเนิดขนาดเล็ก มักมีรูปร่างคล้ายตัว T ใช้โดยการใส่เข้าไปในมดลูกเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ การใช้ห่วงอนามัยเป็นหนึ่งในวิธีคุมกำเนิดระยะยาวที่ย้อนกลับได้ ผู้ใช้ห่วงอนามัยและยาคุมกำเนิดแบบฝังมีความพึงพอใจสูงสุดเมื่อเทียบกับผู้ใช้การคุมกำเนิดวิธีอื่น หลักฐานทางงานวิจัยสนับสนุนทั้งประสิทธิผลและความปลอดภัยของห่วงอนามัย เมื่อใช้กับวัยรุ่นและคนที่ไม่เคยมีลูก เมื่อถอดห่วงอนามัยออกความเจริญพันธุ์ของผู้ใช้จะกลับมาอย่างรวดเร็วแม้จะใช้มาเป็นเวลานาน โอกาสล้มเหลวของห่วงอนามัยชนิดเคลือบทองแดงอยู่ที่ประมาณ 0.8% ส่วนแบบหลั่งฮอร์โมนอยู่ที่ประมาณ 0.2% ในการใช้ปีแรก
ห่วงอนามัยหุ้มทองแดงอาจเพิ่มปริมาณของประจำเดือนและอาจทำให้ปวดท้องมากขึ้น ส่วนห่วงอนามัยแบบหลั่งฮอร์โมนอาจทำให้ประจำเดือนมาน้อยลงหรือไม่มาเลย อาการปวดประจำเดือนสามารถบรรเทาด้วยยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ (NSAID) ผลกระทบที่อาจตามมาได้แก่ expulsion (2–5%) และมดลูกฉีกขาดที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก (น้อยกว่า 0.7%) ห่วงอนามัยไม่ส่งผลกรทบต่อการให้นมบุตร และสามารถติดตั้งทันทีหลังคลอดลูก นอกจากนี้ยังสามารถใช้ทันทีหลังการทำแท้ง
การใช้ห่วงอนามัยเพื่อคุมกำเนิดเริ่มขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 แบบจำลองก่อนหน้านี้ถูกเรียกว่า Dalkon shield ซึ่งถูกพบว่าเพิ่มความเสี่ยงของการติดเชื้อในอุ้งเชิงกราน (pelvic inflammatory disease) อย่างไรก็ตาม ห่วงอนามัยรุ่นปัจจุบันไม่ก่อให้เกิดความเสี่ยงนี้หากผู้ใช้ไม่มีโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ตอนช่วงเวลาติดตั้ง
ประเภท

ประเภทและชื่อของห่วงอนามัยคุมกำเนิดแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ
ในสหรัฐอเมริกามีอยู่สองประเภท ได้แก่:
ห่วงอนามัยทองแดงชนิดไม่เคลือบฮอร์โมน (Nonhormonal copper IUD) ภายใต้ชื่อ ParaGard และอื่น ๆ
ห่วงอนามัยเคลือบฮอร์โมนโพรเจสโตเจน (IUD with progestogen) ภายใต้ชื่อ Mirena และอื่น ๆ
ประเภท > ชนิดเคลือบทองแดง

ห่วงอนามัยเคลือบทองแดงทำงานโดยขัดขวางการเคลื่อนไหวและสร้างความเสียหายต่อตัวอสุจิเพื่อหยุดไม่ให้ไปปฏิสนธิกับเซลล์ไข่ ทองแดงทำหน้าที่เป็นสารฆ่าเชื้ออสุจิในมดลูก เพิ่มระดับไอออนทองแดง โพรสตาแกลนดิน และเม็ดเลือกขาวในของเหลวทั้งภายในท่อนำไข่และในมดลูก ระดับของไอออนทองแดงที่เพิ่มในมูกช่องคลอดหยุดยั้งการเคลื่อนตัวและฆ่าตัวอสุจิ ทำให้ตัวอสุจิไม่สามารถเดินทางผ่านมูกช่องคลอด ทองแดงยังสามารถเปลี่ยนแปลงเยื่อบุโพรงมดลูก ทว่างานวิจัยแสดงว่าการเปลี่ยนแปลงสามารถหยุดการฝังตัวของเซลล์ไข่ที่ปฏิสนธิแล้วได้ ทว่าไม่สามารถขัดขวางเซลล์ไข่ที่ถูกฝังไปแล้ว
ห่วงอนามัยเคลือบทองแดงมีอัตราการล้มเหลวในปีแรกตั้งแต่ 0.1 ถึง 2.2%
ข้อเสียได้แก่ โอกาสที่ประจำเดือนจะมามากขึ้นและอาจปวดท้องมากขึ้น
ประเภท > ชนิดเคลือบฮอร์โมน

ห่วงอนามัยชนิดเคลือบฮอร์โมน (ภายใต้แบรนด์ Mirena, Skyla, Kyleena และ Liletta) ทำงานโดยการปล่อยฮอร์โมน ลีโวนอร์เจสเตรล (levonorgestrel) และ โพรเจนติน (progestin) กลไกหลักคือการทำให้ตัวอสุจิไม่สามารถมีชีวิตอยู่ข้างในของมดลูก ห่วงอนามัยชนิดเคลือบฮอร์โมนยังสามารถใช้เพื่อรักษาอาการประจำเดือนมามากผิดปกติ (menorrhagia) ด้วยความสามารถในการลดความหนาของเยื่อบุโพรงมดลูกจึงทำให้ประจำเดือนน้อยลงหรือไม่มีเลยได้
โพรเจสตินที่หลั่งออกมาจากห่วงอนามัยชนิดเคลือบฮอร์โมนมีผลเฉพาะที่
ประเภท > ชนิดไม่เคลือบสารหรือฮอร์โมน

ห่วงอนามัยชนิดไม่เคลือบสารหรือฮอร์โมนเป็นห่วงอนามัยที่ไม่มีส่วนประกอบของสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพ โดยทำจากวัสดุที่ไม่ทำปฏิกิริยาทางเคมี เช่น แหวนเหล็กกล้าไร้สนิม หรือ พลาสติก มีประสิทธิผลต่ำกว่าห่วงอนามัยชนิดเคลือบทองแดงหรือฮอร์โมน และมีผลข้างเคียงคล้ายแบบเคลือบทองแดง กลไกหลักคือการทำให้สภาพแวดล้อมภายในมดลูกไม่เหมาะสมสำหรับตัวอสุจิและการฝังตัวของเซลล์ไข่ อาจมีอัตราการป้องกันการตั้งครรภ์สูงกว่าหลังการปฏิสนธิ ต่างจากห่วงอนามัยแบบเคลือบทองแดงหรือฮอร์โมนที่มักให้ผลก่อนการปฏิสนธิ
แหล่งข้อมูลอื่น

ห่วงอนามัยรุปตัว T ชนิดเคลือบทองแดงที่มีเส้นสำหรับดึงออก
ห่วงอนามัยเมื่อดูผ่านเอ็กซ์เรย์เชิงกราน
ห่วงอนามัยชนิดเคลือบฮอร์โมน (Mirena)
นากัตสึงาวะ

นากัตสึงาวะ (ญี่ปุ่น: 中津川市; โรมาจิ: Nakatsugawa-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในพื้นที่โทโน ซึ่งเป็นพื้นที่ทางตะวันออกจังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 676.45 ตารางกิโลเมตร (261.18 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 มีจำนวนประชากรประมาณ 72,780 คน มีความหนาแน่นของประชากร 108 คนต่อตารางกิโลเมตร ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครขึ้นเมื่อ 1 เมษายน ค.ศ. 1952
ภูมิศาสตร์

นากัตสึงาวะตั้งอยู่ในภูมิภาคโทโน ซึ่งเป็นพื้นที่ทางตะวันออกสุดของจังหวัดกิฟุ ติดกับจังหวัดนางาโนะ มีเขาเอนะซึ่งอยู่ใต้สุดของเทือกเขาคิโซะและตั้งอยู่บนอาณาเขตระหว่างนากัตสึงาวะกับจังหวัดนางาโนะ เป็นจุดที่สูงที่สุดของเมืองนี้ โดยมีความสูงอยู่ที่ 2,191 เมตร (7,188 ฟุต) และมีแม่น้ำคิโซะและแม่น้ำอางิไหลผ่านเมือง
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดกิฟุ
นครเอนะ
นครเกโระ
หมู่บ้านฮิงาชิชิรากาวะ
เมืองชิรากาวะ
จังหวัดนางาโนะ
หมู่บ้านอาจิ
หมู่บ้านฮิรายะ
เมืองคิโซะ
หมู่บ้านโอกูวะ
หมู่บ้านโอตากิ
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของนากัตสึงาวะมีจำนวนสูงสุดในราว ค.ศ. 2000 และลดลงนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1970  | 79,593 | —     |
|  1980  | 83,539 | +5.0% |
|  1990  | 84,410 | +1.0% |
|  2000  | 85,004 | +0.7% |
|  2010  | 80,910 | −4.8% |
|  2020  | 76,570 | −5.4% |
ประวัติศาสตร์

พื้นที่บริเวณนากัตสึงาวะเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมิโนะ ต่อมาในช่วงยุคเอโดะ พื้นที่ดังกล่าวส่วนใหญ่ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของอาณาเขตศักดินาโอวาริ อาณาเขตศักดินานาเองิ อาณาเขตศักดินาอิวามูระ และเป็นที่ดินที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของโชกุนโทกูงาวะ นากัตสึงาวะจูกุได้รับความเจริญเนื่องจากเป็นหนึ่งใน 69 สถานีพักแรมของเส้นทางนากาเซ็นโดที่เชื่อมระหว่างเอโดะกับเกียวโต
ในการปฏิรูปที่ดินหลังการฟื้นฟูเมจิ ได้มีการจัดตั้งอำเภอเอนะในจังหวัดกิฟุขึ้น และเมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1897 จึงได้มีการจัดตั้งเมืองนากัตสึงาวะขึ้น เมืองนากัตสึงาวะได้ผนวกรวมเอาเมืองนาเองิเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1951 และยกฐานะเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1952 นครนากัตสึงาวะผนวกเทศบาลข้างเคียง ได้แก่ หมู่บ้านนากาโมโตะเมื่อ ค.ศ. 1954, หมู่บ้านโอจิไอเมื่อ ค.ศ. 1956, และหมู่บ้านอางิเมื่อ ค.ศ. 1957 ต่อมาวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 เมืองสึเกจิ เมืองฟูกูโอกะ เมืองซากาชิตะ หมู่บ้านฮิรูกาวะ หมู่บ้านคาชิโมะ และหมู่บ้านคาวาอูเอะ (จากอำเภอเอนะเดิม) และหมู่บ้านยามางูจิ (จากอำเภอคิโซะ จังหวัดนางาโนะ) ได้ผนวกรวมเข้ากับนครนากัตสึงาวะ
การเมืองการปกครอง

นากัตสึงาวะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภานครเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียว ซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 24 คน
การศึกษา > สถาบันอุดมศึกษา

มหาวิทยาลัยชูเกียวกากูอิง
มหาวิทยาลัยนาโงยะ วิทยาเขตนากัตสึงาวะ
การศึกษา > โรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษา

นากัตสึงาวะมีโรงเรียนประถมศึกษา 19 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 12 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 1 แห่ง ที่สังกัดเทศบาลนครนากัตสึงาวะ และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 4 แห่ง ที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดกิฟุ
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นกลาง: สายหลักชูโอ
สถานี: ซากาชิตะ – โอจิไองาวะ – นากัตสึงาวะ – มิโนะซากาโมโตะ
รถไฟอาเกจิ (สายอาเกจิ)
สถานี: อีนูมะ – อางิ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วนชูโอ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 19
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 256
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 257
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 363
เมืองพี่น้อง

เฮจิสตรู (Registro) รัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล ตั้งแต่ ค.ศ. 1980
โคโมโระ จังหวัดนางาโนะ ตั้งแต่ ค.ศ. 1973
โออิโซะ จังหวัดคานางาวะ ตั้งแต่ ค.ศ. 1973
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น

คูริกินตง - นากัตสึงาวะขึ้นชื่อในเรื่องผลผลิตเกาลัดที่เรียกกันว่าคูริกินตง (栗きんとん) ทำโดยการต้มและบดเกาลัด จากนั้นผสมกับน้ำตาลแล้วขึ้นรูปเป็นเกาลัด สามารถหาซื้อได้ทั่วไปในช่วงฤดูใบไม้ร่วง หลายครอบครัวก็ทำขึ้นเอง หลายคนก็นิยมซื้อมาเพื่อรับประทานที่บ้านและเป็นของฝาก
ช่องเขามิซากะ - แหล่งประวัติศาสตร์แห่งชาติ
บริษัททากามิเนะ - บริษัทผู้ผลิตกีตาร์สัญชาติญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักจากการผลิตกีตาร์โปร่งสายเหล็ก มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่นากัตสึงาวะ
บุคคลที่มีชื่อเสียง

จุนจิ อิโต - นักเขียนมังงะสยองขวัญ
เซซง มาเอดะ - จิตรกรนิฮงงะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดกิฟุ |
| --- | --- | --- |
กิฟุ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  กิฟุ  |  |
| นคร |  กูโจ  เกโระ  คากามิงาฮาระ  คานิ  ไคซุ  เซกิ  ทาจิมิ  ทากายามะ  โทกิ  นากัตสึงาวะ  มิซูนามิ  มิซูโฮะ  มิโนกาโมะ  มิโนะ  โมโตซุ  ยามางาตะ  เอนะ  โองากิ  ฮาชิมะ  ฮิดะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคานิ มิตาเกะ  อำเภอคาโมะ คาวาเบะ  ชิรากาวะ  ซากาโฮงิ  โทมิกะ  ยาอตสึ  ฮิงาชิชิรากาวะ  ฮิจิโซ  อำเภอฟูวะ เซกิงาฮาระ  ทารูอิ  อำเภอโมโตซุ คิตางาตะ  อำเภอโยโร โยโร  อำเภออัมปาจิ โกโดะ  วาโนอูจิ  อัมปาจิ  อำเภออิบิ อิเกดะ  อิบิงาวะ  โอโนะ  อำเภอโอโนะ ชิรากาวะ  อำเภอฮาชิมะ กินัง  คาซามัตสึ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
มุมมองทางอากาศของนครนากัตสึกาวะ
มาโงเมะจูกุบนเส้นทางนากาเซ็นโด
สถานีรถไฟนากัตสึงาวะ
คูริกินตง
อนุภาคแอลฟา

อนุภาคแอลฟา (เขียนแทนด้วยอักษรกรีก แอลฟา α) คืออนุภาคที่ประกอบด้วยโปรตอน 2 ตัวและนิวตรอน 2 ตัว เหมือนกับนิวเคลียสของอะตอมของธาตุฮีเลียม (He) จึงสามารถเขียนสัญลักษณ์ได้อีกอย่างหนึ่งเป็น  He^{2+}\,\! หรือ  {}_{2}^{4}He^{2+} อนุภาคแอลฟาหนึ่งอนุภาคมีมวล 6.644656×10−27 กิโลกรัม หรือเทียบเท่ากับพลังงาน 3.72738 จิกะอิเล็กตรอนโวลต์ (GeV) มีประจุเป็น +2e โดยที่ e คือความจุไฟฟ้าของอิเล็กตรอนซึ่งมีค่าเท่ากับ 1.602176462×10−19 คูลอมบ์
อนุภาคแอลฟามักเกิดจากการสลายของอะตอมของธาตุกัมมันตรังสี เช่นยูเรเนียม (U) หรือเรเดียม (Ra) ด้วยกระบวนการที่รู้จักกันในชื่อการสลายให้อนุภาคแอลฟา (alpha decay) เมื่ออนุภาคแอลฟาถูกปลดปล่อยออกจากนิวเคลียส มวลอะตอมของธาตุกัมมันตรังสีจะลดลงประมาณ 4.0015 u เนื่องจากการสูญเสียทั้งโปรตอนและนิวตรอน และเลขอะตอมจะลดลง 2 ทำให้อะตอมกลายเป็นธาตุใหม่ ดังตัวอย่างการสลายให้อนุภาคแอลฟาของยูเรเนียม จะได้ธาตุใหม่เป็นทอเรียม (Th)
{}_{92}^{238}U\rightarrow {}_{90}^{234}Th+{}_{2}^{4}He^{2+}
สมบัติของแอลฟา

มีประจุไฟฟ้า +2
มีมวลประมาณ 4 amu
รังสีแอลฟาสามารถทำให้ตัวกลางที่รังสีผ่านแตกตัวเป็นไอออนได้ดี
รังสีแอลฟามีอำนาจทะลุทะลวงต่ำมาก สามารถวิ่งผ่านอากาศได้ประมาณ 3-5 เซนติเมตร เพราะเมื่อรังสีแอลฟาวิ่งผ่านตัวกลาง สามารถทำให้ตัวกลางนั้นแตกตัวเป็นไอออนได้ดี ทำให้เสียพลังงานอย่างรวดเร็ว
การใช้งาน

ประโยชน์ของรังสีแอลฟามีเช่น การนำรังสีแอลฟามาใช้สร้างเป็นเครื่องมือวัดควัน
อันตรายจากรังสีแอลฟา กรณีที่เรากินอาหารที่มีรังสีแอลฟาเข้าไปเมื่อรังสีแอลฟาเข้าสู่ร่างกายแล้ว จะไม่ทะลุทะลวงจึงเป็นอันตรายต่อเชลล์ในร่ายกาย  ส่วนอันตรายจากการแผ่รังสีโดยตรงอาจไม่เป็นอันตรายมากเท่ากับรังสีชนิดอื่น
หลักการป้องกันรังสีอัลฟา

สามารถทำตามข้อกำหนดทั่วไปในการป้องกันรังสี ซึ่งมีอยู่ 3 ข้อดังต่อไปนี้
ใช้เวลาในการอยู่ใกล้รังสีให้น้อยที่สุด แต่ก็ต้องสามารถปฏิบัติงานได้ด้วย
ใช้วัตถุที่เหมาะสมในการกำบังรังสี
ควรอยู่ให้ห่างรังสีให้มากที่สุด แต่ต้องสามารถปฏิบัติงานได้
หมายเหตุ : การป้องกันรังสีแอลฟาใช้กระดาษที่หนาหน่อยก็กั้นรังสีแอลฟาได้ แต่ก็ต้องระวังเพราะรังสีทุกชนิดจะเป็นอันตรายหมดขึ้นอยู่กับปริมาณรังสีที่ได้รับว่าน้อยหรือมาก
เขตคลองสามวา

บทความนี้เกี่ยวกับเขตการปกครองของกรุงเทพมหานคร สำหรับคลอง ดูที่ คลองสามวา
| เขตคลองสามวา |
| --- | --- |
เขต
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Khet Khlong Sam Wa
ฝูงม้าลายในซาฟารีเวิลด์
คำขวัญ: เมืองงามน้ำใส ท่องเที่ยวเพลินใจ แหล่งยิ่งใหญ่วัฒนธรรม
แผนที่กรุงเทพมหานคร เน้นเขตคลองสามวา
พิกัด: 13°51′35″N 100°42′15″E﻿ / ﻿13.85972°N 100.70417°E﻿ / 13.85972; 100.70417
ประเทศ:  ไทย
เขตปกครองพิเศษ: กรุงเทพมหานคร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 110.686 ตร.กม. (42.736 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 212,016 คน
 • ความหนาแน่น: 1,915.47 คน/ตร.กม. (4,961.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 10510
รหัสภูมิศาสตร์: 1046
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 111 ถนนเลียบคลองสอง แขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร 10510
เว็บไซต์: www.bangkok.go.th/khlongsamwa
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
คลองสามวา เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพทั่วไปเป็นท้องทุ่ง มีคลองสามวาผ่านกลางพื้นที่และมีคลองซอยเชื่อมระหว่างคลองหลักเป็นก้างปลา ประชาชนดั้งเดิมส่วนใหญ่ประกอบอาชีพกสิกรรม ปัจจุบันเขตคลองสามวาเป็นเขตที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดในกรุงเทพมหานคร
ที่ตั้งและอาณาเขต

เขตคลองสามวาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา (ฝั่งพระนคร) มีอาณาเขตติดต่อกับเขตต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอลำลูกกา (จังหวัดปทุมธานี) มีแนวคันนาแบ่งเขตการปกครองระหว่างกรุงเทพมหานครกับจังหวัดปทุมธานีเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตหนองจอก มีคลองเก้า คลองแบนชะโด และคลองลัดตาเตี้ยเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับเขตมีนบุรี มีคลองแสนแสบ คลองลำบึงไผ่ ซอยนิมิตใหม่ 8 (วีแสงชัย) ถนนนิมิตใหม่ ซอยนิมิตใหม่ 5 (เหมือนสวาท) คลองสามวา ลำรางสามวา คลองเจ๊ก ลำรางโต๊ะสุข ถนนหทัยราษฎร์ ซอยหทัยราษฎร์ 29 (โชคอนันต์) ลำรางคูคต และคลองพระยาสุเรนทร์ 1 (กีบหมู) เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตคันนายาว เขตบางเขน และเขตสายไหม มีคลองบางชัน คลองคู้บอน คลองคู้ชุมเห็ด และคลองพระยาสุเรนทร์ (หนองใหญ่) เป็นเส้นแบ่งเขต
ประวัติ

บริเวณเขตคลองสามวาในปัจจุบันเดิมอยู่ในเขตการปกครองของ อำเภอคลองสามวา ซึ่งเป็นอำเภอหนึ่งที่ขึ้นกับมณฑลกรุงเทพ ต่อมาใน พ.ศ. 2445 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ยกท้องที่บริเวณทุ่งแสนแสบทางทิศตะวันออกของพระนครขึ้นเป็นเมืองและพระราชทานชื่อว่า "เมืองมีนบุรี" อำเภอคลองสามวาจึงเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอเมือง เนื่องจากเป็นอำเภอที่ตั้งของเมือง (จังหวัด) ใหม่แห่งนี้ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2474 ประเทศไทยประสบปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำ เพื่อเป็นการลดค่าใช้จ่าย ทางการจึงได้ยุบจังหวัดมีนบุรีเข้ากับจังหวัดพระนคร อำเภอเมืองถูกเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอมีนบุรี
ใน พ.ศ. 2505 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศตั้งตำบลทรายกองดินใต้โดยแบ่งพื้นที่จากตำบลทรายกองดิน โดยในปีถัดมาก็ได้ขยายเขตสุขาภิบาลมีนบุรีให้ครอบคลุมทั้งอำเภอด้วย ต่อมาใน พ.ศ. 2515 มีการปรับปรุงการบริหารราชการเมืองหลวงใหม่ อำเภอมีนบุรีจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เขตมีนบุรี ขึ้นกับกรุงเทพมหานคร แบ่งพื้นที่ออกเป็น 7 แขวง
ต่อมาเขตมีนบุรีมีประชากรหนาแน่นและมีความเจริญเพิ่มขึ้น ในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2540 กระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศแยกพื้นที่ 5 แขวงทางด้านเหนือของเขตมีนบุรีมาจัดตั้งเป็นเขตใหม่เพื่อประโยชน์แก่การปกครอง การให้บริการของรัฐ และความสะดวกของประชาชน และได้ใช้ชื่อเขตใหม่นี้ว่า เขตคลองสามวา เพื่อคงชื่อในประวัติศาสตร์ไว้ โดยสำนักงานเขตคลองสามวาได้เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พร้อมกับสำนักงานเขตแยกใหม่ทางฝั่งพระนครอีก 5 แห่ง ได้แก่ เขตหลักสี่ เขตสายไหม เขตคันนายาว เขตสะพานสูง และเขตวังทองหลาง
การแบ่งเขตการปกครอง

เขตคลองสามวาแบ่งหน่วยการปกครองย่อยออกเป็น 5 แขวง ได้แก่
| หมาย เลข | อักษรไทย | อักษรโรมัน | พื้นที่  (ตร> กม.) | จำนวนประชากร  (ธันวาคม 2566) | ความหนาแน่น  (ธันวาคม 2566) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | สามวาตะวันตก | Sam Wa Tawan Tok | 24.249 | 62,864 | 2,592.44 |  |
| 2. | สามวาตะวันออก | Sam Wa Tawan Ok | 40.574 | 27,025 | 666.07 |  |
| 3. | บางชัน | Bang Chan | 18.644 | 91,058 | 4,884.04 |  |
| 4. | ทรายกองดิน | Sai Kong Din | 11.396 | 13,401 | 1,175.94 |  |
| 5. | ทรายกองดินใต้ | Sai Kong Din Tai | 15.823 | 17,668 | 1,116.60 |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 110.686 | 212,016 | 1,915.47 |  |
ประชากร

| สถิติประชากรตามทะเบียนราษฎร เขตคลองสามวา> ปี (พ.ศ.) | สถิติประชากรตามทะเบียนราษฎร เขตคลองสามวา> ประชากร | สถิติประชากรตามทะเบียนราษฎร เขตคลองสามวา> การเพิ่มและการลด |
| --- | --- | --- |
| 2540 | 73,640 | แบ่งเขต |
| 2541 | 82,445 | +8,805 |
| 2542 | 88,957 | +6,512 |
| 2543 | 95,481 | +6,524 |
| 2544 | 102,601 | +7,120 |
| 2545 | 109,156 | +6,555 |
| 2546 | 117,060 | +7,904 |
| 2547 | 124,474 | +7,414 |
| 2548 | 132,172 | +7,698 |
| 2549 | 138,962 | +6,790 |
| 2550 | 144,413 | +5,451 |
| 2551 | 149,776 | +5,363 |
| 2552 | 154,766 | +4,990 |
| 2553 | 160,480 | +5,714 |
| 2554 | 165,352 | +4,872 |
| 2555 | 169,729 | +4,377 |
| 2556 | 174,197 | +4,468 |
| 2557 | 178,958 | +4,761 |
| 2558 | 184,306 | +5,348 |
| 2559 | 189,507 | +5,201 |
| 2560 | 193,930 | +4,423 |
| 2561 | 198,019 | +4,089 |
| 2562 | 202,094 | +4,075 |
| 2563 | 204,900 | +2,806 |
| 2564 | 206,437 | +1,537 |
| 2565 | 209,120 | +2,683 |
| 2566 | 212,016 | +2,896 |
การคมนาคม

ในพื้นที่เขตคลองสามวามีถนนสายหลักซึ่งเชื่อมการคมนาคมเขตนี้เข้ากับเขตใกล้เคียง ได้แก่
ถนนกาญจนาภิเษก (ฝั่งตะวันออก) ตั้งแต่คลองคู้บอนจนถึงคลองบึงชุมเห็ด และ ตั้งแต่คลองพระยาสุเรนทร์จนถึงสุดเขตกรุงเทพมหานคร
ถนนนิมิตใหม่ ตั้งแต่ซอยนิมิตใหม่ 16 จนถึงสุดเขตกรุงเทพมหานคร
ถนนหทัยราษฎร์ ตั่งแต่ซอยหทัยราษฎร์ 29 จนถึงสุดเขตกรุงเทพมหานคร
ถนนพระยาสุเรนทร์ (รามอินทรา 109) ตั้งแต่คลองพระยาสุเรนทร์ 1 จนถึงซอยพระยาสุเรนทร์ 50
ถนนคู้บอน ตั้งแต่คลองคู้บอนจนถึงแยกพระยาสุเรนทร์
ถนนเลียบคลองสอง ตั้งแต่แยกพระยาสุเรนทร์จนถึงแยกหทัยราษฎร์
ถนนปัญญาอินทรา ตั้งแต่คลองบางชันจนถึงคลองสามวาตะวันตก
ถนนไมตรีจิต ตั้งแต่แยกไมตรีจิตจนถึงคลองเก้า
ถนนประชาร่วมใจ ตั้งแต่คลองพระราชดำริ 1 จนถึงคลองลัดตาเตี้ย
ทางพิเศษฉลองรัช ตั้งแต่คลองพระยาสุเรนทร์จนถึงทางแยกต่างระดับจตุรโชติ
ส่วนถนนสายรองและถนนที่ตัดผ่านเฉพาะแต่ละท้องถิ่น ได้แก่
| --- | --- |
 ถนนสุเหร่าคลองหนึ่ง แขวงบางชัน  ถนนสามวา แขวงบางชัน  ถนนเจริญพัฒนา (รามอินทรา 117) แขวงบางชัน  ถนนหทัยมิตร แขวงบางชันและทรายกองดิน  ถนนจตุโชติ แขวงสามวาตะวันตก  ถนนหนองระแหง แขวงสามวาตะวันตก:  ถนนไทยรามัญ แขวงสามวาตะวันตก  ถนนราษฎร์นิมิต แขวงสามวาตะวันตกและสามวาตะวันออก  ถนนลำมะเขือขื่น แขวงสามวาตะวันออก  ถนนวัดสุขใจ แขวงทรายกองดินและทรายกองดินใต้  ถนนแบนชะโด แขวงทรายกองดินใต้  ถนนราษฎร์ร่วมใจ แขวงทรายกองดินใต้  
ทางน้ำมีคลองแสนแสบและคลองบางชัน
สถานที่สำคัญ > โรงเรียน

โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สตรีวิทยา 2
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ เบญจมราชาลัย
โรงเรียนสาธิตพัฒนา
โรงเรียนวัดพระยาสุเรนทร์
โรงเรียนโสมาภาพัฒนา
โรงเรียนวัดแป้นทอง
โรงเรียนขุมทองวิทยา
โรงเรียนประชาราษฎร์อุปภ์วิทยา
โรงเรียนวัดสุขใจ
โรงเรียนสุเหร่าแสนแสบ
โรงเรียนสุเหร่าคลองหนึ่ง (มานะราษฎร์บำรุง)
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศนิมิตใหม่
โรงเรียนวัดลำกะดาน
โรงเรียนวัดสุทธิสะอาด
โรงเรียนบางชัน (ปลื้มวิทยานุสรณ์)
โรงเรียนนีรชาศึกษา สังกัด สช.
โรงเรียนโชคชัยหทัยราษฎร์
สถานที่สำคัญ > วิทยาลัย

วิทยาลัยเทคโนโลยีมีนบุรีโปลีเทคนิค
วิทยาลัยอาชีวศึกษาเจริญพัฒนาบริหารธุรกิจ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา
วิทยาลัยเทคโนโลยีนีรชาบริหารธุรกิจ
วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวกรุงเทพ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา
สถานที่สำคัญ > สถานที่ท่องเที่ยว

ซาฟารีเวิลด์
บางกอกฟาร์ม
มัสยิดมาลุลอิสลาม
มารีนปาร์ค
วัดแป้นทองโสภาราม
วัดพระยาสุเรนทร์
วัดลำกะดาน
วัดสัมมาชัญญาวาส (วัดใหม่)
สถาบันพุทธศาสนาเถรวาท-มหายาน (โฝวกวงซัน)
แหล่งเพาะพันธุ์ปลาสวยงาม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์สำนักงานเขตคลองสามวา
| ด ค กเขตในกรุงเทพมหานคร |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งธนบุรี |  คลองสาน  จอมทอง  ตลิ่งชัน  ทวีวัฒนา  ทุ่งครุ  ธนบุรี  บางกอกน้อย  บางกอกใหญ่  บางขุนเทียน  บางแค  บางบอน  บางพลัด  ภาษีเจริญ  ราษฎร์บูรณะ  หนองแขม  |  |
| ฝั่งพระนคร |  คลองเตย  คลองสามวา  คันนายาว  จตุจักร  ดอนเมือง  ดินแดง  ดุสิต  บางกะปิ  บางเขน  บางคอแหลม  บางซื่อ  บางนา  บางรัก  บึงกุ่ม  ปทุมวัน  ประเวศ  ป้อมปราบศัตรูพ่าย  พญาไท  พระโขนง  พระนคร  มีนบุรี  ยานนาวา  ราชเทวี  ลาดกระบัง  ลาดพร้าว  วังทองหลาง  วัฒนา  สวนหลวง  สะพานสูง  สัมพันธวงศ์  สาทร  สายไหม  หนองจอก  หลักสี่  ห้วยขวาง  |  |
การแสดงของโลมาที่ซาฟารีเวิลด์
สถาบันพุทธศาสนาเถรวาท-มหายาน (โฝวกวงซัน)
ประเทศไอร์แลนด์
การเมืองการปกครอง > การแบ่งเขตการปกครอง

ประเทศไอร์แลนด์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 31 เทศมณฑล ได้แก่
การศึกษา

ไอร์แลนด์มีสามระดับการศึกษา คือระดับประถมศึกษา, มัธยมศึกษา และอุดมศึกษา ระบบการศึกษาเป็นส่วนใหญ่อยู่ภายใต้แนวทางของรัฐบาล โดยผ่านทางรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและวิทยาศาสตร์ ซึ่งได้รับการยอมรับในระดับประถมและมัธยมศึกษา ที่จะต้องปฏิบัติตามหลักสูตรที่จัดตั้งขึ้นโดยหน่วยงานที่มีอำนาจที่ได้กำหนดให้ เด็กทุกคนจะต้องได้รับการศึกษาภาคบังคับ ซึ่งมีช่วงอายุระหว่างหกและสิบห้าปี เด็กทุกคนที่มีอายุไม่เกินสิบแปดปีจะต้องสำเร็จการศึกษาระดับชั้นสามปีแรกของมัธยมศึกษา รวมทั้งต้องมีหนังสือรับรองการสอบที่มีชื่อว่าจูเนียร์ เซอร์ทิฟิเคท
หนังสืออ่านเพิ่ม

Bunreacht na hÉireann (the 1937 constitution)
The Irish Free State Constitution Act, 1922
J. Anthony Foley and Stephen Lalor (ed), Gill & Macmillan Annotated Constitution of Ireland (Gill & Macmillan, 1995) (ISBN 0-7171-2276-X)
Geary, Michael J. (2009). An Inconvenient Wait: Ireland's Quest for Membership of the EEC, 1957–73. Institute of Public Administration. ISBN 978-1-904541-83-7.
FSL Lyons, Ireland Since the Famine
Ward, Alan J. (1994). The Irish Constitutional Tradition: Responsible Government and Modern Ireland 1782–1992. Irish Academic Press. ISBN 0-7165-2528-3.
แหล่งข้อมูลอื่น > รัฐบาล

Irish State – เว็บไซต์ทางการของรัฐบาล
Áras an Uachtaráin – เว็บไซต์ทางการของประธานาธิบดี
Taoiseach – เว็บไซต์ทางการของนายกรัฐมนตรี
แหล่งข้อมูลอื่น > ข้อมูลทั่วไป

Ireland. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Ireland ข้อมูลจาก United States Department of State
Portals to the World ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร 29 กรกฎาคม 2010) from the United States Library of Congress (Archived by the WayBackMachine)
Ireland ที่ UCB Libraries GovPubs
Ireland ที่เว็บไซต์ Curlie
Ireland profile จาก BBC News
Wikimedia Atlas of Ireland
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศไอร์แลนด์ ที่โอเพินสตรีตแมป
Key Development Forecasts for Ireland จาก International Futures
| ด ค กสหภาพยุโรป |
| --- | --- | --- |
| รัฐสมาชิก |  กรีซ  โครเอเชีย  เช็กเกีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  เนเธอร์แลนด์  บัลแกเรีย  เบลเยียม  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลตา  เยอรมนี  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวีเดน  ออสเตรีย  อิตาลี  เอสโตเนีย  ไอร์แลนด์  ฮังการี  |  |
| องค์กร |  รัฐสภายุโรป  คณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป  คณะมนตรียุโรป  คณะกรรมาธิการยุโรป  ศาลยุติธรรมแห่งสหภาพยุโรป  ธนาคารกลางยุโรป  ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งยุโรป  สำนักงานผู้อำนวยการใหญ่เพื่อการคุ้มครองพลเมืองยุโรปและปฏิบัติการการช่วยเหลือมนุษยธรรม  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  ประชาคมเศรษฐกิจยุโรป  ธรรมนูญยุโรป  เขตเศรษฐกิจยุโรป  ยูโร  สมาคมการค้าเสรียุโรป  ความตกลงเชงเกน  การรวมกลุ่มในภูมิภาคยุโรป  การขยายสหภาพยุโรป  การสนับสนุนสหภาพยุโรป  ความเคลือบแคลงสหภาพยุโรป  การถอนตัวของสหราชอาณาจักร  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  3  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โปแลนด์ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef
ลู่และลาน

| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของสนามกรีฑาลู่และลาน
ลักษณะเฉพาะ
ผู้เล่นในทีม: ใช่
แข่งรวมชายหญิง: ใช่
หมวดหมู่: กีฬา
จัดแข่งขัน
โอลิมปิก: ใช่
เค้าโครงทั่วไปของสนามกีฬากลางแจ้งลู่และลาน
ลู่และลาน (อังกฤษ: track and field) เป็นกีฬาซึ่งประกอบด้วยการแข่งขันกรีฑา ซึ่งอาศัยกิจกรรมการวิ่ง การกระโดดและการขว้าง ชื่อของกีฬามาจากสถานที่จัดการแข่งขัน โดยเป็นสนามกีฬาที่มีลู่วิ่งรูปไข่รอบพื้นที่ซึ่งปกคลุมด้วยหญ้า รายการขว้างและกระโดดมักจัดขึ้นในพื้นที่ปิดตรงกลาง
การแข่งขันลู่และลานหลักจัดขึ้นที่กีฬาโอลิมปิกและการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก สหพันธ์กรีฑานานาชาติเป็นองค์กรดูแลกีฬาลู่และลานระหว่างประเทศ
| ประเภทลู่> การวิ่งระยะสั้น | ประเภทลู่> การวิ่งระยะกลาง | ประเภทลู่> การวิ่งทางไกล | ประเภทลู่> การวิ่งข้ามรั้ว | ประเภทลู่> การวิ่งผลัด | ประเภทลาน> กระโดด | ประเภทลาน> ขว้าง | รวมการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 60 เมตร 100 เมตร 200 เมตร 400 เมตร | 800 เมตร 1500 เมตร 3000 เมตร | 5000 เมตร 10,000 เมตร | ข้ามรั้ว 60 เมตร ข้ามรั้ว 100 เมตร ข้ามรั้ว 110 เมตร ข้ามรั้ว 400 เมตร ข้ามเครื่องกีดขวาง 3000 เมตร | ผลัด 4 × 100 เมตร ผลัด 4 × 400 เมตร | กระโดดไกล เขย่งก้าวกระโดด กระโดดสูง กระโดดค้ำถ่อ | ทุ่มน้ำหนัก ขว้างจักร ขว้างค้อน พุ่งแหลน | ปัญจกรีฑา สัตตกรีฑา ทศกรีฑา |
ประเภทการแข่งขัน ที่เป็นตัวเอียง เป็นการแข่งขันชิงแชมป์โลกในร่มเท่านั้น
สัตตกรีฑาแบ่งการแข่งขันออกเป็น 2 ประเภท โดยแต่ละการแข่งขันประกอบด้วยชนิดที่แตกต่างกัน และทั้งสองได้รับการยอมรับจากสหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ ได้แก่ สัตตกรีฑาในร่มชาย และสัตตกรีฑากลางแจ้งหญิง