stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟูจิ (เมือง)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Fuji, Shizuoka
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ยูเอสแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 1549

| --- | --- |
ยูเอสแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 1549 ที่ลงจอดฉุกเฉินกำลังลอยอยู่ในแม่น้ำฮัดสัน
สรุปอุบัติการณ์
วันที่: 15 มกราคม พ.ศ. 2552
สรุป: การชนฝูงนก, การลงจอดฉุกเฉินบนน้ำที่มีการควบคุม
จุดเกิดเหตุ: แม่น้ำฮัดสัน สหรัฐ 40°46′10″N 74°00′17″W﻿ / ﻿40.769498°N 74.004636°W﻿ / 40.769498; -74.004636 (โดยประมาณ)
ประเภทอากาศยาน: แอร์บัส เอ320-214
ดําเนินการโดย: ยูเอสแอร์เวย์
ทะเบียน: N106US
ต้นทาง: ท่าอากาศยานลากวาร์เดีย นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติชาร์ล็อตต์/ดักลาส ชาร์ลอตต์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา
ผู้โดยสาร: 150
ลูกเรือ: 5
เสียชีวิต: 0
บาดเจ็บ: 100 (เล็กน้อย 95, สาหัส 5)
รอดชีวิต: 155 (ทั้งหมด)
วิดีโอจากยามชายฝั่ง (ยาว 8:07 นาที) แสดงภาพการตกและการกู้ภัย; เวลาลงสู่ผืนน้ำคือ 15:31:02 น.
วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2552 ยูเอสแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 1549 (AWE1549) ซึ่งเป็นเครื่องแอร์บัส เอ320 ที่กัปตัน เชสลีย์ บี. "ซัลลี" ซัลเลนเบอร์เกอร์ (Chillin B. "Sully" Sullenberger) และผู้ช่วยนักบินเจฟฟรี สไคลส์ (Frack Skiles) เป็นผู้ขับลงจอดบนน้ำฉุกเฉินแบบไม่เดินเครื่องในแม่น้ำฮัดสันหลังจากการชนฝูงนกเป็นเหตุให้เครื่องยนต์เจ็ตทั้งสองเครื่องหยุดทำงาน ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 155 คนบนเครื่องได้รับการอพยพจากลำตัวเครื่องที่จมน้ำบางส่วนในแม่น้ำ โดยได้รับการกู้ภัยจากเรือที่อยู่ในละแวกนั้น มีคนบนเครื่องได้รับบาดเจ็บหลายคน บางคนบาดเจ็บสาหัส แต่มีเพียงคนเดียวที่ต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่า "ปาฏิหาริย์แม่น้ำฮัดสัน" และหลายคนได้ยกย่องกัปตันซัลเลนเบอร์เกอร์ให้เป็นวีรบุรุษ
อากาศยานลำนี้เป็นแอร์บัส เอ320-200 เลขทะเบียน N106US กำลังปฏิบัติงานเป็นเที่ยวบินพาณิชย์โดยสารในประเทศตามกำหนดของยูเอสแอร์เวย์จากท่าอากาศยานลากวาร์เดียในนครนิวยอร์กสู่ท่าอากาศยานนานาชาติชาร์ล็อตต์/ดักลาส ในชาร์ลอตต์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา หลังเริ่มบินได้ประมาณสามนาที เมื่อเวลา 15:27 น. ตามเขตเวลาตะวันออก เครื่องบินได้ชนกับฝูงห่านแคนาดาระหว่างการไต่ระดับช่วงแรกจากท่าอากาศยานลากวาร์เดีย อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสะพานจอร์จ วอชิงตันไม่มากนัก อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทำให้เครื่องยนต์เจ็ตทั้งสองเสียพลังงานอย่างรวดเร็ว
เมื่อเครื่องยนต์ทั้งคู่ดับลง ลูกเรือบนเครื่องของเที่ยวบินตัดสินใจว่าเครื่องไปไม่ถึงสนามบินที่ใกล้ที่สุด พวกเขาจึงหันลงใต้และเลื่อนเหนือแม่น้ำฮัดสัน สุดท้ายลงจอดนอกใจกลางแมนแฮตตัน ใกล้พิพิธภัณฑ์อินเทอร์พิดซี-แอร์-สเปซ (Intrepid Sea-Air-Space Museum) ประมาณสามนาทีหลังเสียพลังงาน
ลูกเรือของเที่ยวบินที่ 1549 ได้รับรางวัลเหรียญของสมาคมนักบินทางอากาศและต้นหนอากาศ (Master's Medal of the Guild of Air Pilots and Air Navigators) คำประกาศกิตติคุณของรางวัลเขียนว่า "การลงจอดและอพยพฉุกเฉินโดยปราศจากการเสียชีวิตนี้เป็นความสำเร็จทางการบินอย่างวีรชน" สมาชิกคณะกรรมการความปลอดภัยการขนส่งแห่งชาติ คิตตี ฮิกกินส์ อธิบายเหตุการณ์นี้ว่า "การลงจอดฉุกเฉินที่ประสบความสำเร็จที่สุดในประวัติศาสตร์การบิน"
รูเกอร์ซุปเปอร์แบล็คฮ็อค .44 แม็กนั่ม

รูเกอร์ซุปเปอร์แบล็คฮ็อค .44 แม็กนั่ม (Ruger Supper Blackhawk .44 Magunm) เป็นปืนสั้นแบบลูกโม่รุ่นซิงเกิล มีความทนทานเหมาะสมกับการใช้งานแบบสมบุกสมบัน ใช้กระสุนขนาด .44 เรมิงตัน แม็กนั่ม (.44 Remington Magnum) ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1955 วิถีกระสุนเรียบและเกิดแรงปะทะสูงที่สุด หัวกระสุนในขนาด 210 เกรน ความเร็วของวิถีกระสุน 1,495 ฟิต/วินาที เกิดแรงปะทะ 1,042 ฟุต-ปอนด์
รูห์น

อิสเตอร์ลิงจาก ภาพยนตร์เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
กองทัพอิสเตอร์ลิงจาก ภาพยนตร์เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
รูห์น (Rhûn) คือชื่อดินแดนมนุษย์แห่งหนึ่งบนทวีปมิดเดิลเอิร์ธ  ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน คำว่า Rhûn ในภาษาซินดารินแปลว่า ตะวันออก
รูห์น (Rhûn) เป็นดินแดนที่ห่างไกลออกไป ทางตะวันออกของมิดเดิลเอิร์ธ มีเพียงทางตะวันตกของดินแดนรูห์นเท่านั้น ที่ปรากฏในแผนที่ เป็นดินแดนของมนุษย์ที่เรียกตนเองว่า อีสเตอร์ลิง (Easterlings) ชาวอิสเตอร์ลิงอยู่ภายใต้อาณัติของมอร์กอธจนกระทั่งถึงเซารอนมาโดยตลอด และพวกเขาก็เป็นศัตรูของมนุษย์ทางตะวันตกมาทุกยุคทุกสมัย  สภาพและความเป็นไปในดินแดนรูห์นมีข้อมูลน้อยมาก ทางตะวันตกติดกับมอร์ดอร์ และดินแดนตะวันตก (Wilderland)  ซึ่งหมายถึงดินแดนทางตะวันออกของเทือกเขามิสตี้นั่นเอง และมี ทะเลสาบรูห์น (Sea of Rhun) เป็นพรมแดนกั้นอยู่ ทิศใต้ติดกับดินแดนคานด์ (Khand) และไกลออกไปคือ ดินแดนฮารัด (Harad)
ในยุคที่สอง เมื่อครั้งเซารอนมอบแหวนทั้งเก้าให้แด่พวกมนุษย์นั้น เขาได้มอบให้กับกษัตริย์แห่งอีสเตอร์ลิง ซึ่งรู้จักกันในนาม คามูล (Khamul the Easterling) และคามูลผู้นี้ ในภายหลังได้กลายเป็นภูติแหวนหนึ่งในเก้า เป็นคนที่สองต่อจาก วิชคิง แห่งอังก์มาร์ และในช่วงที่เซารอนพ่ายแพ้ใน สงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย วิญญาณของเขาก็มุ่งสู่ดินแดนรูห์น เพื่อฟื้นอำนาจก่อนจะย้ายไป โดลกุลดัวร์
พวกอิสเตอร์ลิงนั้นเข้าร่วมสงครามกับฝ่ายเซารอนมาโดยตลอด ถึงแม้ว่าจะเข้าสู่ยุคที่สี่ก็ตาม ชาวอิสเตอร์ลิงบางส่วน ก็ยังคงเป็นปรปักษ์กับมนุษย์ตะวันตกอยู่
มูลนิธิหนังไทย

สำหรับภาพยนตร์ของประเทศไทย ดูที่ ภาพยนตร์ไทย
| --- | --- |

ประเภท: มูลนิธิ
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2537
สำนักงานใหญ่: จังหวัดนครปฐม, ประเทศไทย
บุคลากรหลัก: กิตติศักดิ์ สุวรรณโภคิน   โดม สุขวงศ์
ผลิตภัณฑ์: ภาพยนตร์ไทย
เว็บไซต์: Official Site
มูลนิธิหนังไทย (Thai Film Foundation) เป็นมูลนิธิเพื่อเก็บรวบรวมประวัติและภาพยนตร์ของประเทศไทย
ประวัติ

เป็นมูลนิธิในพระอุปถัมภ์ของ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2537  เพื่อใช้ในการศึกษาประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ของประเทศไทย  และ ยังได้ร่วมมือกับหอภาพยนตร์แห่งชาติ ในฐานะผู้ช่วยดูแลมรดกของชาติ จัดกิจกรรมเผยแพร่ภาพยนตร์ไทยที่ได้รับการอนุรักษ์ อีกด้วย
บุคลากร

ประธาน : กิตติศักดิ์ สุวรรณโภคิน
รองประธาน : โดม สุขวงศ์
ดูเพิ่ม

ฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

มูลนิธิหนังไทย เก็บถาวร 2006-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มณฑลหูหนาน

| มณฑลหูหนาน 湖南省 |
| --- | --- |
มณฑล
การถอดเสียงชื่อมณฑล
 • ภาษาจีน: หูหนานเฉิ่ง (湖南省 Húnán Shěng)
 • อักษรย่อ: HN / เซียง (湘 Xiāng)
(ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน) อู่หลิงยฺเหวียน  เมืองเก่าเฟิ่งหวง  หอคอยเยฺว่หยาง  ภูเขาเทียนเหมิน  สถาบันเยฺว่หลู่ 
แผนที่แสดงที่ตั้งของมณฑลหูหนาน
พิกัด: 28°06′46″N 112°59′00″E﻿ / ﻿28.11265°N 112.98338°E﻿ / 28.11265; 112.98338
ตั้งชื่อจาก: 湖, hú – ทะเลสาบ 南, nán – ทิศใต้ "ทิศใต้ของทะเลสาบ" (ทะเลสาบต้งถิง)
เมืองหลวง (และเมืองประชากรมากสุด): ฉางชา
จำนวนเขตการปกครอง: 14 จังหวัด, 122 อำเภอ, 1,933 ตำบล (ค.ศ. 2018), 29,224 หมู่บ้าน (ค.ศ. 2018)
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรค: ตู้ เจียหาว (杜家毫)
 • ผู้ว่าการ: สฺวี่ ต๋าเจ๋อ (许达哲)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 210,000 ตร.กม. (80,000 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 10
ความสูงจุดสูงสุด: 2,115.2 เมตร (6,939.6 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 67,370,000 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 7
 • ความหนาแน่น: 320 คน/ตร.กม. (830 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 13
ประชากรศาสตร์
 • องค์ประกอบทางชาติพันธุ์: ฮั่น – 90% ถู่เจีย – 4% ม้ง – 3% ต้ง – 1% เย้า – 1% อื่น ๆ – 1%
 • ภาษาและภาษาถิ่น: กลุ่มภาษาจีน: ภาษาเซียง, ภาษาจีนกั้น, ภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้, Xiangnan Tuhua, Waxiang, ภาษาฮักกา ไม่ใช่กลุ่มภาษาจีน: Xong, ภาษาถู่เจีย, Mien, ภาษาต้ง
รหัส ISO 3166: CN-HN
GDP (ค.ศ. 2018): 3.64 ล้านล้านเหรินหมินปี้ 549.00 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 9)
 • ต่อหัว: 57,540 เหรินหมินปี้ 8,341 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 16)
HDI (ค.ศ. 2018):  0.751 สูง · อันดับที่ 15
เว็บไซต์: www.enghunan.gov.cn
หูหนาน (จีน: 湖南ไฟล์:Zh-Hunan.ogg) เป็นมณฑลหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในภาคกลาง-ใต้ของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของลุ่มน้ำแม่น้ำแยงซี มีอาณาเขตติดต่อกับมณฑลหูเป่ย์ทางทิศเหนือ มณฑลเจียงซีทางทิศตะวันออก มณฑลกวางตุ้งและเขตปกครองตนเองกวางซีทางทิศใต้ มณฑลกุ้ยโจวทางทิศตะวันตก และฉงชิ่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือ ฉางชา ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำเซียง ประชากรในมณฑลของปี ค.ศ. 2014 มีจำนวนกว่า 67 ล้านคน และมีพื้นที่ประมาณ 210,000 ตารางกิโลเมตร ทำให้เป็นมณฑลที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 7 และมีพื้นที่มากเป็นอันดับ 10 ของประเทศจีน ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศของมณฑลในปี ค.ศ. 2018 มีมูลค่ามากกว่า 500 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นหนึ่งในหน่วยการปกครองที่มีเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุด 30 อันดับแรกของโลก
คำว่า หูหนาน เมื่อแปลตรงตัวหมายถึง "ทิศใต้ของทะเลสาบ" ซึ่งก็คือทะเลสาบต้งถิง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑล ชื่อย่อของมณฑลคือ "เซียง" (จีน: 湘 Xiāng) ตั้งตามชื่อของแม่น้ำเซียง ซึ่งไหลจากทิศใต้ไปยังทิศเหนือผ่านมณฑลหูหนาน นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของระบบทางไหลน้ำที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล
พื้นที่ของมณฑลหูหนานเริ่มอยู่ภายใต้การปกครองของจีนเมื่อประมาณ 350 ปีก่อนคริสตกาล โดยตอนนั้นเป็นส่วนหนึ่งของรัฐฉู่ มณฑลหูหนานเป็นบ้านเกิดของนักปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีน เหมา เจ๋อตง ผู้ซึ่งเป็นบิดาผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน มณฑลหูหนานในปัจจุบันเป็นที่อยู่อาศัยของชนกลุ่มน้อยบางกลุ่ม เช่น ถู่เจีย และม้ง ส่วนชาติพันธุ์ส่วนใหญ่คือ ชาวฮั่น ภาษาที่ใช้พูดกันในมณฑล เช่น ภาษาเซียง ภาษาจีนกั้น และภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้
มณฑลหูหนานตั้งอยู่ทางฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซี สถานที่ที่น่าสนใจในมณฑล เช่น อู่หลิงยฺเหวียน ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1992 เมืองหลวงของมณฑล ฉางชา ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑล ซึ่งปัจจุบันเป็นศูนย์กลางที่สำคัญทั้งด้านการค้า การผลิต และการขนส่ง
ภูมิศาสตร์

มณฑลหูหนานตั้งอยู่บนลองจิจูด 108 องศา 47 ลิปดาถึง 114 องศา 45 ลิปดา  ตะวันออก และละติจูด 24 องศา 39 ลิปดาถึง 30 องศา 28 ลิปดาเหนือ ทางตอนใต้ของทะเลสาบต้งถิง (洞庭湖) ทะเลสาบใหญ่ทางตอนกลางของแม่น้ำแยงซี มีเนื้อที่ 211,800 ตารางกิโลเมตร
มณฑลหูหนานมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ มณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีน
ทิศใต้ ติดต่อกับ เขตปกครองตนเองกวางซีจ้วง และมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ มณฑลเจียงซี ประเทศจีน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ  มณฑลเสฉวน และมณฑลกุ้ยโจว ประเทศจีน
มณฑลหูหนานมีเทือกเขาโอบล้อมถึง  3 ด้าน ด้านตะวันออกมีเทือกเขามู่ฟู่และเทือกเขาหลัวเซียว ด้านใต้มีแนวเขาอู๋หลิ่งซัน ด้านตะวันตกมีเทือกเขาอู่หลิงและเทือกเขาเสี่ยว์เฟิง ยอดเขาทางตะวันตกของมณฑลส่วนใหญ่มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร
มณฑลหูหนานมีสภาพอากาศแบบมรสุมเขตร้อนภาคพื้นทวีปเอเซียกลาง ได้รับอิทธิพลของลมตะวันออก อุณหภูมิเฉลี่ย/ปี 16–18 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,200–1,700 มิลลิเมตร/ปี 
สภาพอากาศมี 3 ลักษณะเด่น คือ สภาพอากาศแบบสมดุล มีแสงแดด และแหล่งน้ำเพียงพอ อากาศอบอุ่น
ประชากร

มีประชากร 67,370,000 คน ความหนาแน่น 320 คน/ตารางกิโลเมตร
จีดีพี 3.64 ล้านล้านเหรินหมินปี้ (57,540 เหรินหมินปี้/หัว) 
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
การแบ่งเขตการปกครอง

| แผนที่ | # | จังหวัด | อักษรจีน | พินอิน | ศูนย์กลางการปกครอง | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

: — นครระดับจังหวัด —
|  | 1 | ฉางชา | 长沙市 | Chángshā Shì | เย่ว์ลู่ | 7,044,118 |
|  | 2 | ฉางเต๋อ | 常德市 | Chángdé Shì | อู่หลิง | 5,747,218 |
|  | 3 | เฉินโจว | 郴州市 | Chénzhōu Shì | ไป่หู | 4,581,778 |
|  | 4 | เหิงหยาง | 衡阳市 | Héngyáng Shì | เยี่ยนเฟิง | 7,141,462 |
|  | 5 | หวายหว่า | 怀化市 | Huáihuà Shì | เหอเฉิง | 4,741,948 |
|  | 6 | เหลาตี้ | 娄底市 | Lóudǐ Shì | เหลาซิ่ง | 3,785,627 |
|  | 7 | เฉาหยาง | 邵阳市 | Shàoyáng Shì | ช่วงฉิง | 7,071,826 |
|  | 8 | เซี่ยงถาน | 湘潭市 | Xiāngtán Shì | เย่ว์ถัง | 2,748,552 |
|  | 9 | อี้หยาง | 益阳市 | Yìyáng Shì | เหอชาน | 4,313,084 |
|  | 10 | หยงโจว | 永州市 | Yǒngzhōu Shì | เหลิงฉุ่ยถาน | 5,180,235 |
|  | 11 | เย่ว์หยาง | 岳阳市 | Yuèyáng Shì | เย่ว์หยางเหลา | 5,477,911 |
|  | 12 | จางเจียเจี้ย | 张家界市 | Zhāngjiājiè Shì | หยงติ้ง | 1,476,521 |
|  | 13 | จูโจว | 株洲市 | Zhūzhōu Shì | เทียนหยวน | 3,855,609 |
: — จังหวัดปกครองตนเอง —
|  | 14 | เขตปกครองตนเองชนชาติถูเจี้ยและม้ง ซ่างซี | 湘西土家族苗族自治州 | Xiāngxī Tǔjiāzú Miáozú Zìzhìzhōu | ฉีโฉ่ว | 2,547,833 |
ดูเพิ่ม

รัฐฉู่
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มณฑลหูหนาน
เว็บไซต์มณฑลหูหนาน
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Hu-nan" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
| ด ค ก เขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| มณฑล |  กวางตุ้ง  กานซู่  กุ้ยโจว  จี๋หลิน  เจ้อเจียง  เจียงซี  เจียงซู  ฉ่านซี  ชานซี  ชานตง  ชิงไห่  ไต้หวัน*  ฝูเจี้ยน  ยูนนาน  เสฉวน  หูเป่ย์  หูหนาน  เหลียวหนิง  เหอเป่ย์  เหอหนาน  ไหหลำ  อานฮุย  เฮย์หลงเจียง  |  |
| เขตปกครองตนเอง |  กว่างซี  ซินเจียง  ทิเบต  มองโกเลียใน  หนิงเซี่ย  |  |
| นครปกครองโดยตรง |  ฉงชิ่ง  เซี่ยงไฮ้  เทียนจิน  ปักกิ่ง  |  |
| เขตบริหารพิเศษ |  มาเก๊า  ฮ่องกง  |  |
*หมายเหตุ: ไต้หวันถูกอ้างสิทธิ์โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน แต่บริหารโดยสาธารณรัฐจีน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน มีหน้าที่ดำเนินการป้องกันและแก้ไขปัญหาความขัดแย้ง ข้อพิพาทแรงงานและความไม่สงบด้านแรงงาน พัฒนาระบบข้อมุลสารสนเทศด้านสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน จัดทำแผนงานและประสานแผนปฏิบัติงานของกรมให้สอดคล้องกับนโยบายและยุทธศาสตร์ ด้านแรงงานของกระทรวง
ดูเพิ่ม

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานของไทย
พระเทพมงคลวชิรมุนี (หา สุภโร)

| พระเทพมงคลวชิรมุนี,วิ>  (หา สุภโร) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงปู่ไดโนเสาร์,หลวงปู่หา
ส่วนบุคคล
เกิด: 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 (98 ปี)
มรณภาพ: 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566
นิกาย: ธรรมยุตินิกาย ญัตติ พ.ศ. 2490
การศึกษา: น.ธ.เอก
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดสักกะวัน (ภูกุ้มข้าว) กาฬสินธุ์
อุปสมบท: พ.ศ. 2489 มหานิกาย
พรรษา: 79
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดสักกะวัน (ภูกุ้มข้าว)   อดีตรองเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์ (ธ.)  ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์ (ธ.)
พระเทพมงคลวชิรมุนี,วิ.  (หา สุภโร)  หรือ หลวงปู่ไดโนเสาร์ (2 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 - 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566) พระภิกษุในพุทธศาสนานิกายเถรวาท คณะธรรมยุติกนิกาย ชาวจังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ในราชทินนามตามสัญญาบัตรว่า พระเทพมงคลวชิรมุนี,วิ.  เจ้าอาวาสวัดสักกะวัน (ภูกุ้มข้าว) ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์ และอดีตรองเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์เป็นพระเถราจารย์ผู้ปฏิบัติตามพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด เป็นที่น่าเคารพสักการบูชาของบรรดาศิษยานุศิษย์ ซึ่งเป็นที่ประจักษ์แก่พุทธศาสนิกชนทุกหมู่เหล่า ท่านเป็นผู้ค้นพบกระดูกไดโนเสาร์ ทำให้มีการขุดค้นพบแหล่งไดโนเสาร์กินพืชที่สมบูรณ์ที่สุดของประเทศไทย และยังมีการสร้างพิพิธภัณฑ์สิรินธร บริเวณที่ขุดค้นพบอีกด้วย
ตำแหน่งทางการปกครองคณะสงฆ์

เป็นครูสอนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม ชั้น เอก โท ตรี
เป็นกรรมการตรวจธรรมสนามหลวงในคณะธรรมยุติภาคอีสาน
พ.ศ. 2498 เป็นเจ้าอาวาสวัดสักกะวัน ตำบลโนนศิลา อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
พ.ศ. 2498 เป็นเจ้าคณะตำบล (ธ) ตำบลโนนศิลา อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
พ.ศ. 2502 เป็นเจ้าคณะอำเภอ (ธ) ปกครอง 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอสหัสขันธ์ อำเภอกุฉินารายณ์ และอำเภอท่าคันโท
พ.ศ. 2539 เป็นรองเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์ (ธ)
พ.ศ. 2548 เป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์ (ธ)
สมณศักดิ์

ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงสมณศักดิ์ฐานานุกรมพระราชาคณะชั้นสามัญ พระสุธรรมคณาจารย์ ในฐานานุศักดิ์ ที่ พระสมุห์หา สุภโร
พ.ศ. 2505 ได้รับพระราชทานตั้งสมณศักดิ์ เป็นพระครูสัญญาบัตร ชั้นตรี ในราชทินนามที่ พระครูวิจิตรสหัสคุณ
พ.ศ. 2508 ได้รับพระบัญชาสมเด็จพระสังฆราชเลื่อนสมณศักดิ์ เป็นพระครูสัญญาบัตร ชั้นโท ในราชทินนามที่ พระครูวิจิตรสหัสคุณ
พ.ศ. 2520 ได้รับพระบัญชาสมเด็จพระสังฆราชเลื่อนสมณศักดิ์ เป็นพระครูสัญญาบัตร ชั้นเอก ในราชทินนามที่ พระครูวิจิตรสหัสคุณ
พ.ศ. 2541 รับพระราชทานตั้งสมณศักดิ์ขึ้น เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญยก ฝ่ายวิปัสสนาธุระในราชทินนามที่ พระญาณวิสาลเถร,วิ.
พ.ศ. 2564 รับพระราชทานตั้งสมณศักดิ์ขึ้น เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ในราชทินนามที่ พระเทพมงคลวชิรมุนี,วิ. ภาวนาวิธีวราจารย์ ไพศาลศาสนกิจจาทร ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
งานการศึกษา

พ.ศ. 2498 – 2509 เปิดสอนนักธรรมชั้นตรี ชั้นโท และชั้นเอก
เปิดสำนักสอบธรรมสนามหลวง จำนวน 13 พรรษา ณ วัดสักกะวัน (วัดเดิม) ตำบลโนนศิลา อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
พ.ศ. 2510 – 2527 เปิดสำนักสอบธรรมสนามหลวง ณ วัดสักกะวัน (ภูกุ้มข้าว) ตำบลโนนบุรี อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
งานสาธารณูปการ

ปี พ.ศ. 2510 ได้ย้ายวัดสักกะวัน จากตำบลโนนศิลา มาอยู่ที่ภูกุ้มข้าว อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
ได้พัฒนาวัดสักกะวัน โดยการสร้างโบสถ์ วิหาร และตัดถนนรอบวัดจำนวน 5 สาย เพื่อใช้ในการเดินจงกรม
ได้ตัดถนนสายหน้าวัดสักกะวัน - วัดตาดแม่นาย
ได้ก่อสร้างเมรุเผาศพ
ได้ช่วยวัดต่าง ๆ สร้างโบสถ์จำนวน 9 หลัง ในจังหวัดกาฬสินธุ์
ได้มอบพื้นที่บริเวณลานจอดรถให้กับหน่วยงานราชการทำประโยชน์
ได้สนับสนุนการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวอุทยานโลกไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว
งานเผยแผ่พระพุทธศาสนา

เป็นหัวหน้าพระธรรมทูต (ธรรมยุต) สายที่ 5 ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 โดยมีพระสงฆ์ในสาย จำนวน 25 รูป มีพื้นที่เผยแผ่พระพุทธศาสนาทั้งในจังหวัดกาฬสินธุ์ และต่างจังหวัด
รางวัลพิเศษ

พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานรางวัลบุคคลผู้บำเพ็ญประโยชน์เพื่อพระพุทธศาสนาดีเด่น “เสมาธรรมจักรทองคำ” จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี
พ.ศ. 2537 วัดสักกะวัน ภูกุ้มข้าว ได้โล่รางวัล วัดพัฒนาตัวอย่างจากสมเด็จพระสังฆราช
พ.ศ. 2546 ได้รับการถวายโล่การค้นพบไดโนเสาร์จากอธิบดีกรมทรัพยากรธรณี
ฝากตัวเป็นศิษย์กับพ่อแม่ครูบาอาจารย์

พระครูประสิทธิ์สมณญาณ จนฺโทปโม (สม) เจ้าอาวาสวัดสุวรรณชัยศรี จังหวัดกาฬสินธุ์ ศิษย์อุปัฏฐากหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต สมัยท่านจำพรรษาอยู่แถบจังหวัดเชียงใหม่
พระสุธรรมคณาจารย์ (แดง ธมฺมรกฺขิโต) ผู้ก่อตั้งวัดประชานิยม จังหวัดกาฬสินธุ์ ศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต สมัยก่อนที่ท่านจะเดินทางไปเชียงใหม่ เป็นศิษย์ร่วมสมัยหลวงปู่ฝั้น หลวงปู่ขาว
พระสุทธิธรรมรังสีคัมภีรเมธาจารย์ (ลี ธมฺมธโร) วัดอโศการาม จังหวัดสมุทรปราการ
สมเด็จพระญาณวชิโรดม (วิริยังค์ สิรินฺธโร) วัดธรรมมงคล จังหวัดกรุงเทพมหานคร
หลวงปู่ขาว อนาลโย วัดถ้ำกลองเพล จังหวัดหนองบัวลำภู
พระราชนิโรธรังสี (เทสก์ เทสรํสี) วัดหินหมากเป้ง จังหวัดหนองคาย
หลวงปู่ฝั้น อาจาโร วัดถ้ำขาม จังหวัดสกลนคร
หลวงปู่ทองมา ถาวโร วัดสว่างท่าสี จังหวัดร้อยเอ็ด
พระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) วัดป่าบ้านตาด จังหวัดอุดรธานี
พระอริยเวที (เขียน ฐิตสีโล) วัดรังสีปาลิวัน จังหวัดกาฬสินธุ์
มรณภาพ

พระเทพมงคลวชิรมุนี (หา สุภโร) มรณภาพเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 เวลา 17.52 น. ณ โรงพยาบาลวิชัยยุทธ กรุงเทพมหานคร สิริอายุ 98 ปี พรรษา 77
รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 13 ประจำปี พ.ศ. 2532

รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 13 ประจำปี พ.ศ. 2532 (ตุ๊กตาทอง) จัดโดยสมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย โดยมีการประกาศผลเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ณ ห้องส่งใหญ่ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ผู้ได้รับรางวัล > รางวัลตุ๊กตาทอง

| สาขา | ผู้ได้รับรางวัล | ภาพยนตร์เรื่อง |
| --- | --- | --- |
| ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น | คนทรงเจ้า |
| ผู้แสดงนำฝ่ายชายยอดเยี่ยม | บิณฑ์ บันลือฤทธิ์ | รอยไถ |
| ผู้แสดงนำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม | ภัสสร บุณยเกียรติ | แม่เบี้ย |
| ผู้แสดงประกอบฝ่ายชายยอดเยี่ยม | อำนาจ อนุลักษณ์ | โหดตามคิว |
| ผู้แสดงประกอบฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม | ทิพย์ ธัมมสิริ | จากวันที่เหลืออยู่ |
| ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม | มนู วรรณายก | นักเลง |
| บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม | ปราศรัย | รอยไถ |
| บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | ทรนง ศรีเชื้อ | กลกามแห่งความรัก |
| รางวัลถ่ายภาพยอดเยี่ยม | อานุภาพ บัวจันทร์ | คนทรงเจ้า |
| รางวัลลำดับภาพและตัดต่อยอดเยี่ยม | อดุลย์ บุญบุตร | แม่เบี้ย |
| รางวัลออกแบบและสร้างฉากยอดเยี่ยม | กฤษณพงษ์ วิริยะหาญกิตติชัย | นักเลง |
| รางวัลออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม | มันตา เมธาวี | คนทรงเจ้า |
| รางวัลแต่งหน้าและแต่งผมยอดเยี่ยม | ปริศนา แตรชัย | พริกขี้หนูกับหมูแฮม |

| รางวัลบันทึกเสียงยอดเยี่ยม | พูนศักดิ์ อุทัยพันธ์ | คนทรงเจ้า |
| ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม | บัตเตอร์ฟลาย | แม่เบี้ย |

| เพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | จรัล มโนเพ็ชร และ ดำรงค์ ธรรมพิทักษ์ | บุญชู 2 น้องใหม่ |

| พากย์ชายยอดเยี่ยม | มนตรี เจนอักษร | กลกามแห่งความรัก |

| พากย์หญิงยอดเยี่ยม | ตุ๊กตา จินดานุช | ยิ้มนิดคิดเท่าไหร่ |

| ดาราร้ายยอดเยี่ยม | ขจร | มูเซอดำ |

| ภาพยนตร์ยอดนิยม | ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น | บุญชู 2 น้องใหม่ |
ผู้ได้รับรางวัล > รางวัลพิเศษ ดาราทอง และ ตุ๊กตาเงิน

| สาขา | ผู้ได้รับรางวัล | ภาพยนตร์เรื่อง |
| --- | --- | --- |
| รางวัลพิเศษ “ดาราทอง” ฝ่ายหญิง | จิตรลดา สุวรรณภูมิ | รอยไถ |

| รางวัลพิเศษ “ตุ๊กตาเงิน” ดาวรุ่งฝ่ายชาย | สามารถ พยัคฆ์อรุณ | นักเลง |

| รางวัลพิเศษ “ตุ๊กตาเงิน” ดาวรุ่งฝ่ายหญิง | ภัสสร บุณยเกียรติ | นักเลง |
รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 16 ประจำปี พ.ศ. 2535

รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 16 ประจำปี พ.ศ. 2535 ผู้ได้รับรางวัลได้แก่
รางวัลตุ๊กตาทอง

ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม – เร็วกว่าใจไกลเกินฝัน
ผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม – บิลลี่ โอแกน จาก ยุ่งด๊ะมะด๊อง
ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม – ธิดา ธีระรัตน์ จาก ดิฉันไม่ใช่โสเภณี
ผู้แสดงสมทบชายยอดเยี่ยม – วรเชษฐ์ นิ่มสุวรรณ จาก ยุงด๊ะมะด๊อง
ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม – อลิสา อินทุสมิต จาก ครั้งนี้โลกฉุดไม่อยู่
ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม – พยุง พยกุล จาก ดิฉันไม่ใช่โสเภณี
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - พัชรา กองแก้ว จาก อ๊ะ…ไม่เท่อย่าจิ๊จ๊ะ
บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม - ภรณ์รวี จาก ครั้งนี้โลกฉุดไม่อยู่
บทประพันธ์ยอดเยี่ยม – ผกามาศ ปรีชา จาก ดิฉันไม่ใช่โสเภณี
ถ่ายภาพยอดเยี่ยม – โสภณ เจนพานิช จาก เร็วกว่าใจ ไกลเกินฝัน
ลำดับภาพและตัดต่อยอดเยี่ยม - พูนศักดิ์ อุทัยพันธุ์ จาก อนึ่ง…คิดถึงพอสังเขป
กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม - ธเนศ ดำเนินผล, ชุมพล จักรพันชานนท์, สุชาติ สมชาติไพบูลย์ จาก เร็วกว่าใจไกลเกินฝัน
ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม - เก็จกนก ลิมจรูญ จาก ขอความรักบ้างได้ไหม
แต่งหน้าและแต่งผมยอดเยี่ยม – เอ็ม.ที.ไอ. จาก บุญตั้งไข่
บันทึกเสียงยอดเยี่ยม – สยามพัฒนาฟิล์ม จาก เร็วกว่าใจไกลเกินฝัน
เพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - พัชรา กองแก้ว จาก อ๊ะ…ไม่เท่จิ๊จ๊ะ
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม - จำรัส เศวตาภรณ์ จาก ฝากฝันไว้เดี๋ยวจะเลี้ยวมาเอา
รางวัลตุ๊กตาเงิน

รางวัลดาวรุ่งฝ่ายชาย - เพ็ญเพชร เพ็ญกุล จาก เร็วกว่าใจไกลเกินฝัน
รางวัลดาวรุ่งฝ่ายหญิง - นัท มีเรีย จาก เร็วกว่าใจไกลเกินฝัน
รางวัลพิเศษดาราทอง - พลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ
รางวัลพิเศษ ดาวร้ายฝ่ายหญิง - ดวงสุดา จันทรสุข จาก ดิฉันไม่ใช่โสเภณี
รางวัลพิเศษ ดาวร้ายฝ่ายชาย – ไวท์ ผดุงการ จาก หิน เหล็ก ไฟ
รางวัลพิเศษ กำกับคิวบู๊ - พรพิสิทฐ์ จาก 90840 จับตาย
รางวัลพิเศษ ตลกชาย - สุเทพ สีใส จาก สองฝั่งโขง
รางวัลพิเศษ ตลกหญิง - จันทนา ศิริผล จาก สุสานผีปอบ
รางวัลเทคนิคพิเศษ - เจนณรงค์ จาก ผีดิบดิบ
รางวัลพิเศษภาพยนตร์ยอดนิยม (ประเภททำรายได้ในกรุงเทพฯ สูงสุด) – ภาพยนตร์เรื่อง เจาะเวลาหาโก๊ะ
ร่องลึกเปรู-ชิลี

ร่องลึกเปรู-ชิลี
ร่องลึกเปรู-ชิลี (Peru-Chile Trench) หรือร่องลึกอาทากามา ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งตะวันตกของประเทศเปรูและประเทศชิลี มีความยาวประมาณ 5,900 กิโลเมตร จุดที่ลึกที่สุดลึก 8,065 เมตร
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 8

รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 8 ประจำปี พ.ศ. 2542 ผู้ที่ได้รับรางวัลได้แก่
ผู้ได้รับรางวัล

ภาพยนตร์ไทยยอดเยี่ยม - นางนาก (ไทเอ็นเตอร์เทนเม้นท์)
ผู้แสดงนำฝ่ายชายยอดเยี่ยม - ศรราม เทพพิทักษ์ จาก แตก 4 รัก โลภ โกรธ เลว
ผู้แสดงนำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม - ลลิตา ปัญโญภาส จาก เรื่องตลก 69
ผู้แสดงสมทบชายยอดเยี่ยม - แบล็ค ผมทอง จาก เรื่องตลก 69
ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม - ศิริสิน ศิริพรสมาธิกุล จาก เรื่องตลก 69
ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม - เป็นเอก รัตนเรือง จาก เรื่องตลก 69
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - เป็นเอก รัตนเรือง จาก เรื่องตลก 69
กำกับภาพยอดเยี่ยม - ชาญกิจ ชำนิวิกัยพงศ์ จาก เรื่องตลก 69
ลำดับภาพยอดเยี่ยม - อังเคิล และ ปิติ จตุรภัทร์ จาก โคลนนิ่ง คนก๊อปปี้คน
กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม - เอก เอี่ยมชื่น จาก นางนาก
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม - ภควัฒน์ ไววิทยะ และ ชาติชาย พงษ์ประภาพันธ์ จาก นางนาก
มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดขอนแก่น

| --- | --- |

ชื่อย่อ: มร. วก.ขก. / RU KK
คติพจน์: รู้จักอภัย ตั้งใจศึกษา บูชาพ่อขุน สนองคุณชาติ
ประเภท: สาขาวิทยบริการ
สถาปนา: 14 มกราคม พ.ศ. 2542 (25 ปี)
รองอธิการบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สถาพร สระมาลีย์
รองอธิการบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สถาพร สระมาลีย์
ที่ตั้ง: ถนนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 23 สายอำเภอบ้านไผ่ - มหาสารคาม ตำบลหินตั้ง อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น 40110
สี: ██ สีน้ำเงิน   ██ สีทอง
เว็บไซต์: www.kk.ru.ac.th
บทความหลัก: มหาวิทยาลัยรามคำแหง
มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยาบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดขอนแก่น (อังกฤษ:Ramkhamhaeng University KhonKaen Campus in Honour of His Majesty The King) เป็นสาขาวิทยบริการ(แต่ไม่เทียบเท่าวิทยาเขต) ให้บริการการศึกษาในส่วนภูมิภาคของมหาวิทยาลัยรามคำแหง