อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
ภูมิหลังและการสร้าง

แนวคิดการสร้างเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกมีจุดเริ่มต้นจากการพูดคุยกันในช่วงกลาง ค.ศ. 1907 ระหว่างเจ. บรูซ อิสเมย์ ประธานไวต์สตาร์ไลน์ และเจ. พี. มอร์แกน นักการเงินชาวอเมริกันผู้ควบคุมบริษัท อินเตอร์เนชั่นแนล เมอร์แคนไทล์ มารีน โค. (IMM) บริษัทแม่ของไวต์สตาร์ไลน์ ไวต์สตาร์ต้องเผชิญกับการแข่งขันที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นจากคู่แข่งหลักอย่างคูนาร์ดไลน์ที่ได้รับการสนับสนุนจากราชนาวี และเพิ่งเปิดตัวเรือคู่แฝด อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย และมอริเทเนีย ซึ่งเป็นเรือโดยสารที่เร็วที่สุดในขณะนั้น รวมถึงสายการเดินเรือฮัมบวร์คอเมริคา (ฮาพัค) และนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ของเยอรมัน อิสเมย์ต้องการแข่งขันในด้านขนาดและความคุ้มค่ามากกว่าความเร็ว และเสนอให้สร้างเรือรุ่นใหม่ที่มีขนาดใหญ่กว่าเรือลำใดที่เคยมีมา ทั้งยังให้เป็นที่สุดแห่งความสะดวกสบายและหรูหรา เรือรุ่นใหม่เหล่านี้จะมีความเร็วเพียงพอที่จะรักษาตารางเดินเรือประจำสัปดาห์ได้ด้วยการใช้เรือเพียงสามลำแทนที่จะเป็นสี่ลำตามเดิม โดยจะเข้ามาแทนที่เรือรุ่นเก่าของไวต์สตาร์จาก ค.ศ. 1890 คืออาร์เอ็มเอส ทูโทนิก (RMS Teutonic), อาร์เอ็มเอส มาเจสติก (RMS Majestic) และอาร์เอ็มเอส เอเดรียติก (RMS Adriatic) ซึ่งจะถูกนำกลับมาให้บริการเส้นทางเซาแทมป์ตัน–นิวยอร์กของไวต์สตาร์หลังไททานิกอับปาง
เรือเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ในเบลฟาสต์ ซึ่งมีความสัมพันธ์อันยาวนานกับไวต์สตาร์ที่ย้อนกลับไปถึง ค.ศ. 1867 ฮาร์แลนด์แอนด์โวลฟ์ได้รับอิสระในการออกแบบเรือให้แก่ไวต์สตาร์ไลน์เป็นอย่างมาก โดยปกติแล้วกุสตาฟ วิลเฮ็ล์ม โวลฟ์ จะทำหน้าที่ร่างแนวคิดโดยรวมขึ้นมาก่อน จากนั้นเอ็ดเวิร์ด เจมส์ ฮาร์แลนด์ จะนำแนวคิดนั้นมาพัฒนาเป็นแบบเรือที่สมบูรณ์ การพิจารณาเรื่องต้นทุนนั้นได้รับความสำคัญค่อนข้างน้อย ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้รับอนุญาตให้ใช้จ่ายเท่าที่จำเป็นสำหรับการสร้างเรือ พร้อมทั้งกำไรอีก 5% ของค่าใช้จ่ายทั้งหมด ในกรณีของเรือชั้นโอลิมปิก มีการตกลงค่าใช้จ่ายเบื้องต้นสำหรับเรือสองลำแรกที่ 3 ล้านปอนด์ (ประมาณ 370 ล้านปอนด์ใน ค.ศ. 2023) นอกจากนี้ยังมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมตามสัญญา และค่าธรรมเนียมตามปกติอีก 5% รวมอยู่ด้วย
ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้มอบหมายให้นักออกแบบชั้นนำของตนดำเนินการออกแบบเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกภายใต้การดูแลของลอร์ดเพียร์รี ซึ่งดำรงตำแหน่งกรรมการของทั้งฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟและไวต์สตาร์ไลน์ ร่วมกับ ทอมัส แอนดรูส์ นาวาสถาปนิกและผู้จัดการฝ่ายออกแบบของบริษัท เอ็ดเวิร์ด ไวล์ดิง ผู้ช่วยของแอนดรูส์ ซึ่งมีหน้าที่คำนวณการออกแบบ ความเสถียร และการทรงตัวของเรือ และอเล็กซานเดอร์ คาร์ไลล์ หัวหน้าช่างเขียนแบบและผู้จัดการใหญ่ของบริษัท ความรับผิดชอบของคาร์ไลล์ครอบคลุมถึงการตกแต่ง อุปกรณ์ และการจัดเตรียมโดยรวมทั้งหมด รวมถึงการนำระบบรอกปล่อยเรือชูชีพที่มีประสิทธิภาพมาใช้
วันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1908 ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้นำเสนอแบบร่างกับบรูซ อิสเมย์ และผู้บริหารคนอื่น ๆ ของไวต์สตาร์ไลน์ อิสเมย์อนุมัติแบบร่างและลงนามใน "หนังสือข้อตกลง" สามฉบับ ในสองวันต่อมาเพื่ออนุญาตให้เริ่มการก่อสร้าง ณ จุดนี้ เรือลำแรกซึ่งต่อมาได้กลายเป็นโอลิมปิกยังไม่มีชื่อเรียกเฉพาะ แต่ถูกเรียกง่าย ๆ ว่า "หมายเลข 400" เนื่องจากเป็นเรือลำที่ 400 ที่สร้างโดยฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ส่วนไททานิกถูกสร้างขึ้นโดยอิงจากแบบร่างเดียวกันที่ปรับปรุงแล้ว จึงได้รับหมายเลข 401 พ่อของบรูซ อิสเมย์ คือทอมัส เฮนรี อิสเมย์ เคยวางแผนสร้างเรือชื่อโอลิมปิกให้เป็นเรือแฝดของอาร์เอ็มเอส โอเชียนิกมาก่อน แต่ต่อมาทอมัสได้เสียชีวิตลงใน ค.ศ. 1899 คำสั่งต่อเรือจึงถูกยกเลิก
การก่อสร้างโอลิมปิกเริ่มขึ้นก่อนไททานิก 3 เดือนเพื่อลดแรงกดดันต่ออู่ต่อเรือ หลายปีก่อนที่บริแทนนิกจะถูกเปิดตัว เพื่อรองรับการก่อสร้างเรือชั้นนี้ ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้ปรับปรุงอู่ต่อเรือของตนในเบลฟาสต์ การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดคือการรวมลาดปล่อยเรือสามที่เข้าด้วยกันเป็นสองลาดที่ใหญ่กว่า โอลิมปิกและไททานิกถูกสร้างเคียงข้างกัน โอลิมปิถูกกวางกระดูกงูในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1908 และปล่อยลงน้ำในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1910 โดยไม่ได้รับการทำพิธีตั้งชื่อ ตามประเพณีแล้วไวต์สตาร์ไลน์ไม่เคยทำพิธีตั้งชื่อเรือใด ๆ ของตน และตัวเรือจะถูกทาสีเป็นสีเทาอ่อนเพื่อการถ่ายภาพขณะปล่อยเรือลงน้ำ ซึ่งเป็นวิถีปฏิบัติทั่วไปในสมัยนั้นสำหรับเรือลำแรกในชั้นใหม่ เนื่องจากทำให้เส้นสายของเรือชัดเจนขึ้นในภาพขาวดำ การปล่อยเรือถูกถ่ายทำทั้งแบบขาวดำและแบบสี (Kinemacolor) โดยมีเพียงภาพขาวดำเท่านั้นที่ยังคงเหลืออยู่ การปล่อยของไททานิกและบริแทนนิกก็ถูกถ่ายทำเช่นกัน แต่มีเพียงบริแทนนิกเท่านั้นที่เหลือรอด ตัวเรือถูกทาสีดำอีกครั้งหลังจากการปล่อย จากนั้นเรือก็ถูกจอดแห้งเพื่อติดตั้งอุปกรณ์
โอลิมปิกขับเคลื่อนด้วยใบจักรสามเพลา ใบจักรซ้ายและขวาที่มีสามพวงถูกขับเคลื่อนโดยเครื่องจักรไอน้ำแบบสามช่วงขยาย (triple-expansion engines) จำนวนสองเครื่อง ในขณะที่ใบจักรกลางที่มีสี่พวงถูกขับเคลื่อนโดยกังหันไอน้ำที่ใช้ไอน้ำเหลือจากเครื่องยนต์สองเครื่องดังกล่าว การใช้ชุดเครื่องยนต์แบบเดียวกันนี้เคยถูกทดสอบบนเรือเอสเอส ลอเรนติก (SS Laurentic) เมื่อสองปีก่อนหน้านี้แล้ว ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมาก