stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบ็คเค็ทท์ โบลด์
แหล่งข้อมูลอื่น

เบ็คเค็ทท์ โบลด์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อำเภอประจันตคาม

| อำเภอประจันตคาม |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Prachantakham
น้ำตกตะคร้อในตำบลบุฝ้าย
คำขวัญ: ดินแดนไม้กวาดงาม ลือเลื่องนามน้ำตกใส ไผ่เศรษฐกิจอำไพ รวมหลากหลายหัตถกรรม
แผนที่จังหวัดปราจีนบุรี เน้นอำเภอประจันตคาม
พิกัด: 14°3′54″N 101°30′54″E﻿ / ﻿14.06500°N 101.51500°E﻿ / 14.06500; 101.51500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปราจีนบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 904.005 ตร.กม. (349.038 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 54,181 คน
 • ความหนาแน่น: 59.93 คน/ตร.กม. (155.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 25130
รหัสภูมิศาสตร์: 2507
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอประจันตคาม หมู่ที่ 2 ถนนหน้าอำเภอ ตำบลประจันตคาม อำเภอประจันตคาม จังหวัดปราจีนบุรี 25130
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ประจันตคาม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปราจีนบุรี
จุดบริการประชาชน เขานันทา สถานีตำรวจภูธรประจันตคาม
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอประจันตคามปัจจุบันมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปากช่องและอำเภอวังน้ำเขียว (จังหวัดนครราชสีมา)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนาดีและอำเภอกบินทร์บุรี
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอศรีมหาโพธิ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองปราจีนบุรี และอำเภอปากพลี (จังหวัดนครนายก)
ประวัติ

ในปี พ.ศ. 2369 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 3 แห่งราชวงศ์จักรี เจ้าอนุวงศ์เป็นกบฏยกทัพมาตีเมืองนครราชสีมา เมื่อชาวเมืองนครราชสีมาได้รวมกำลังตีกองทัพเจ้าอนุวงศ์แตกพ่ายไปแล้วพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดฯแต่งทัพและให้เจ้าพระยาบดินทร์เดชา (สิงห์) เมื่อครั้งเป็นพระยาราชสุภาวดีเป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองเวียงจันทน์เพื่อปราบกบฏให้ราบคาบ เมื่อตีเมืองเวียงจันทน์ได้แล้วอพยพครอบครัวรี้พลบางส่วนจากเมืองเวียงจันทน์ เมืองมหาชัยกองแก้ว เมืองทางฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง เมืองสกลนคร และอีกหลายเมืองในภาคอีสานของไทยมาด้วย ท้าวอุเทนบุตรท้าวสร้อยเพียเมืองแสนพร้อมกับท้าวฟองบุตร พระยาชัยสุนทรเจ้าเมืองกาฬสินธุ์ และท้าวอินทร์บุตรเจ้าเมืองสกลนครซึ่งคุมกำลังพลเป็นนายกองของทัพหัวเมืองซึ่งเจ้าเมืองส่งไปช่วยรบกับทัพเมืองกรุงได้นำคนที่ถูกอพยพมาตั้งกองรวมกันอยู่เป็นหมู่บ้านใหญ่ในพื้นที่ประจันตคามในปัจจุบัน ต่อมาท้าวฟองยกกำลังไพร่พลแยกไปเลือกพื้นที่ตั้งเป็นเมืองอยู่ที่กบินทร์บุรีท้าวอินทร์ยกกำลังไพร่พลไปเลือกพื้นที่ตั้งเป็นเมืองอยู่ที่พนัสนิคมฝ่ายท้าวอุเทนได้รวบรวมกำลังไพร่พลไปเลือกที่ตั้งเมืองอีกเช่นกัน เลือกทำเลได้ที่ดงยางหรือบ้านเมืองเก่าตั้งเป็นเมือง
เมืองประจันตคามอุบัติขึ้นในปี พ.ศ. 2376 เมื่อตั้งเป็นเมืองเรียบร้อยแล้วท้าวอุเทนเจ้าเมืองได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงภักดีเดชะ ว่าราชการเมืองได้ 2 ปีเศษเกิดศึกญวนมาตีเมืองพนมเปญซึ่งเป็นเมืองขึ้นของไทยในสมัยนั้น พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดฯให้เจ้าพระยาบดินทร์เดชา (สิงห์)เป็นแม่ทัพยกไปช่วยเมืองพนมเปญและได้เกณฑ์เมืองประจันตคามเมืองพนัสนิคมและเมืองกบินทร์บุรีรวมเป็นกองทัพหน้าส่วนหนึ่ง ยกไปสู้กับญวนประมาณ 3 ปีเศษจึงขับไล่ข้าศึกญวนถอยไปเจ้าเมืองทั้ง 3 ผู้ร่วมรบมีความชอบในราชการทัพเมื่อกลับมาได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นที่พระในนามเดิมทั้ง 3 ท่าน เจ้าเมืองประจันตคามจึงได้เป็นพระภักดีเดชะ
สมัยรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวกำลังทรงดำริปฏิรูปการปกครองหัวเมืองจะทรงยุบหัวเมืองเล็กเช่นเมืองประจันตคาม เมืองกบินทร์บุรีลงเป็นอำเภอ จึงยังไม่ตั้งเจ้าเมืองอีกแต่ให้หลวงสุรฤทธา (ท้าวพรหมา) ปลัดเมืองรั้งราชการอยู่ 3 ปีก็ถึงคราวยุบเมืองประจันตคามลงเป็นอำเภอเรียกว่าอำเภอประจันตคามในปี พ.ศ. 2448 รวมระยะเวลาก่อตั้งเป็นเมืองประจันตคามอยู่ 72 ปี
วันที่ 30 มีนาคม 2461 โอนพื้นที่ตำบลสัมพันธ์ อำเภอประจันตคาม ไปขึ้นกับอำเภอศรีมหาโพธิ
วันที่ 1 พฤศจิกายน 2468 ยุบตำบลอินไกร ไปรวมกับตำบลโพธิ์งาม
วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2473 เปลี่ยนแปลงเขตอำเภอศรีมหาโพธิกับอำเภอประจันตคาม โดยโอนพื้นที่หมู่ 14–15 (ในขณะนั้น) ของตำบลสัมพันธ์ อำเภอศรีมหาโพธิ มาขึ้นกับตำบลประจันตคาม อำเภอประจันตคาม
วันที่ 12 ธันวาคม 2481 โอนพื้นที่หมู่ 27–28 (ในขณะนั้น) ของตำบลโพธิ์งาม ไปขึ้นกับตำบลประจันตคาม
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลบุฝ้าย แยกออกจากตำบลหนองแก้ว ตั้งตำบลบ้านหอย แยกออกจากตำบลเกาะลอย และตำบลดงบัง ตั้งตำบลหนองแสง แยกออกจากตำบลเกาะลอย
วันที่ 30 พฤษภาคม 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลประจันตคาม ในท้องที่บางส่วนของตำบลประจันตคาม
วันที่ 26 กันยายน 2501 เปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลประจันตคาม เพื่อความเหมาะสมในการบริหารกิจการและการทะนุบำรุงท้องถิ่น โดยขยายอาณาเขตมาถึงบางส่วนของหมู่บ้านท่าลาน บ้านท่าโพธิ์ บ้านน้อย บ้านเมืองเก่า และบ้านประจันตคาม ตำบลประจันตคาม
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลประจันตคาม เป็นเทศบาลตำบลประจันตคาม ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 25 กรกฎาคม 2551 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์งาม เป็น เทศบาลตำบลโพธิ์งาม
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอประจันตคามแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 9 ตำบล 106 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ประจันตคาม | Prachantakham | 11 | 8,887 |
| 2. | เกาะลอย | Ko Loi | 7 | 4,840 |
| 3. | บ้านหอย | Ban Hoi | 10 | 4,742 |
| 4. | หนองแสง | Nong Saeng | 6 | 3,652 |
| 5. | ดงบัง | Dong Bang | 10 | 4,166 |
| 6. | คำโตนด | Kham Tanot | 18 | 7,583 |
| 7. | บุฝ้าย | Bu Fai | 13 | 5,192 |
| 8. | หนองแก้ว | Nong Kaeo | 12 | 4,648 |
| 9. | โพธิ์งาม | Pho Ngam | 19 | 10,593 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอประจันตคามประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลประจันตคาม ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลประจันตคาม
เทศบาลตำบลโพธิ์งาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์งามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลประจันตคาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลประจันตคาม (นอกเขตเทศบาลตำบลประจันตคาม)
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะลอย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะลอยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหอย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านหอยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแสง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแสงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดงบัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงบังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคำโตนด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำโตนดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบุฝ้าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุฝ้ายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแก้วทั้งตำบล
ดูเพิ่ม

สถานีรถไฟประจันตคาม
เมหราวลี

| เมหราวลี |
| --- | --- |
ย่าน
หมู่โบราณสถานกุตับมีนาร์
เมหราวลี
พิกัด: 28°30′57″N 77°10′39″E﻿ / ﻿28.51583°N 77.17750°E﻿ / 28.51583; 77.17750
ประเทศ: อินเดีย
รัฐ: เดลี
อำเภอ: เซาธ์เวสต์
ภาษา
 • ทางการ: ภาษาฮินดี, ภาษาอังกฤษ
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
PIN: 110 030
รหัสโทรศัพท์: 011
ทะเบียนพาหนะ: DL-xx
เมหราวลี [เม-หะ-รา-วะ-ลี] (Mehrauli) หรือ มหราวลี เป็นย่านในเดลีใต้ อำเภอหนึ่งของเดลี ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ใกล้กับคุรคาว และติดกับวสัตนกูนจ์ MLA คนปัจจุบันของเมหราวลีคือนเรศ ยาดาฟ จาก พรรคอามอาทมี
เมหราวลีเป็นที่ตั้งของสถานที่ซึ่งมีสถาปัตยกรรมโดดเด่นเฉพาะตัวมากมาย เช่น อสิงสาสถัล ที่ประดิษฐานเทวรูปของพระมหาวีระขนาดใหญ่, กุตุบมีนาร์ ซึ่งเชื่อว่าสร้างขึ้นทับเทวสถานเดิมในศาสนาฮินดูและพุทธโดย Qutub ud din Aybak และต่อเติมในภายหลังโดย Iltutmish และ Alauddin Khalji หมู่โบราณสถานกุตับ ในปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลก ยูเนสโก และที่จัดเทศกาลประจำปี กุตุบเฟสติวอล
เทศบาลตำบลบ้านเชียง

| เทศบาลตำบลบ้านเชียง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.บ้านเชียงที่ตั้งของเทศบาลตำบลบ้านเชียง
พิกัด: 17°24′26.1″N 103°14′31.4″E﻿ / ﻿17.407250°N 103.242056°E﻿ / 17.407250; 103.242056
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อุดรธานี
อำเภอ: หนองหาน
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: เศวตฉัตร บรรเทาทุกข์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.37 ตร.กม. (2.85 ตร.ไมล์)
ประชากร (2560)
 • ทั้งหมด: 6,160 คน
 • ความหนาแน่น: 835.82 คน/ตร.กม. (2,164.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05410601
ที่อยู่ สำนักงาน: 241 หมู่ที่ 9 บ้านศรีเชียงใหม่ ถนนบ้านเชียง-หนองเม็ก ตำบลบ้านเชียง อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี 41320
โทรศัพท์: 0 4223 5001
เว็บไซต์: www.banchiang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลบ้านเชียง เป็นองค์กรปกครองท้องถิ่นแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในอำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี และมีประชากรใน พ.ศ. 2560 จำนวน 6,160
ประวัติ

เทศบาลตำบลบ้านเชียง เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลบ้านเชียง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2529 และต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นเทศบาลตำบลบ้านเชียง เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
ที่ตั้งและอาณาเขต

ที่ตั้งอยู่บนเนินดินรูปไข่เรียวยาวจากทิศตะวันออก ทอดไปทิศตะวันตก พื้นที่รอบนอกเป็นป่าโปร่ง ที่ราบ และทุ่งนา เป็นส่วนใหญ่
ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลกุดค้า อำเภอทุ่งฝน จังหวัดอุดรธานี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยา อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี
ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเชียง อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเทศบาลตำบลโคกสูง อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี
การปกครอง

เทศบาลตำบลบ้านเชียง ครอบคลุมพื้นที่ของตำบลบ้านเชียง 10 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านเชียง
หมู่ที่ 2 บ้านเชียง (บางส่วน)
หมู่ที่ 4 บ้านดงเย็น
หมู่ที่ 6 บ้านดงยาง
หมู่ที่ 8 บ้านอ้อมแก้ว
หมู่ที่ 9 บ้านศรีเชียงใหม่ (บางส่วน)
หมู่ที่ 11 บ้านเชียง (บางส่วน)
หมู่ที่ 12 บ้านเชียง
หมู่ที่ 13 บ้านพิพิธภัณฑ์ (บางส่วน)
หมู่ที่ 15 บ้านเชียงพัฒนา
สถานที่ท่องเที่ยว

แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง
โบราณสถานบ้านไทพวน
วัดโพธิ์ศรีใน
เบอร์มิวดาในโอลิมปิก

ประเทศเบอร์มิวดา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2479 และได้ส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นเมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 เบอร์มิวดาได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992
ด้วยเหรียญทองของฟลอรา ดัฟฟี่ในการแข่งขันไตรกีฬาหญิงในปี พ.ศ. 2564 เบอร์มิวดาจึงเป็นประเทศที่เล็กที่สุดในโลกตามจำนวนประชากรที่ได้รับเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูร้อน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 พวกเขาเป็นประเทศที่เล็กที่สุดตามจำนวนประชากรที่จะได้รับเหรียญรางวัลรวม อย่างไรก็ตาม บันทึกดังกล่าวสิ้นสุดลงเมื่อ อเลสซานดร้า เปริลิ ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงสำหรับซานมารีโนจากกีฬายิงปืนแทร็ปในปี พ.ศ. 2564
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสำหรับเบอร์มิวดาก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2478 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี พ.ศ. 2479
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  เบอร์ลิน 1936 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอนดอน 1948 | 12 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เฮลซิงกิ 1952 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เมลเบิร์น 1956 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โรม 1960 | 9 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โตเกียว 1964 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เม็กซิโกซิตี 1968 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มิวนิก 1972 | 9 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มอนทรีอัล 1976 | 16 | 0 | 0 | 1 | 1 | 37 |
 มอสโก 1980: ไม่ได้เข้าร่วม
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | 12 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โซล 1988 | 12 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  บาร์เซโลนา 1992 | 20 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  แอตแลนตา 1996 | 9 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ซิดนีย์ 2000 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เอเธนส์ 2004 | 10 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ปักกิ่ง 2008 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอนดอน 2012 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โตเกียว 2020 | 2 | 1 | 0 | 0 | 1 | 63 |
|  ปารีส 2024 | อนาคต |  |  |  |  |  |
|  ลอสแอนเจลิส 2028 | อนาคต |  |  |  |  |  |
|  บริสเบน 2032 | อนาคต |  |  |  |  |  |
| รวม | รวม | 1 | 0 | 1 | 2 | 109 |
ดูเพิ่ม

ประเทศเบอร์มิวดาในพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
เบอร์มิวดาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

| เบอร์มิวดา ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: BER
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกเบอร์มิวดา
ณ โตเกียว, ญี่ปุ่น 24 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-24) – 5 กันยายน ค.ศ. 2021 (2021-09-05)
นักกีฬา: 1 คน (ชาย 0 คน / หญิง 1 คน) ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศเบอร์มิวดา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศเบอร์มิวดาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด  คน เข้าร่วมการแข่งขันใน  ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 0 | 1 | 1 |

| รวม | 0 | 1 | 1 |
กรีฑา

| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> คะแนน | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> คะแนน | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เจสสิก้า คูเปอร์ ลูอิส | Women's 100 m T53 |  |  |  |  |
ดูเพิ่ม

ประเทศเบอร์มิวดาในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเบอร์มิวดาในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาเบอร์มิวดาที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียว 2020 เก็บถาวร 2016-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย   นักกีฬารัสเซีย
แคว้นบุงโงะ

แผนที่แคว้นญี่ปุ่น (2411) เน้นแคว้นบุงโงะ
แคว้นบุงโงะ (豊後国) เป็นแคว้นของญี่ปุ่นทางทิศตะวันออกของ เกาะคีวชู ในพื้นที่ของ จังหวัดโออิตะ. บางครั้งเรียกว่าโฮชู (豊州) พร้อมด้วย แคว้นบูเซ็ง. แคว้นบุงโงะมีอาณาเขตติดต่อกับ แคว้นบูเซ็ง, แคว้นฮีวงะ, แคว้นฮิโงะ, แคว้นชิกูโกะ และ แคว้นชิกูเซ็ง
ประวัติศาสตร์

ในตอนท้ายของ คริสต์ศตวรรษที่ 7 จังหวัดโทโย ถูกแบ่งออกเป็นบูเซ็ง และบุงโงะ. จนกระทั่งถึงช่วง ยุคเฮอัง บุงโงะถูกอ่านเป็น โทโยกูนิ โนะ มิชิ โนะ ชิริ.
เป็นที่เชื่อกันว่าเมืองหลวงของบุงโงะตั้งอยู่ใน ฟูรูโงะ (古国府) ส่วนของเมืองโออิตะ แต่เมื่อปี 2559 ไม่พบหลักฐานทางโบราณคดี
ศาลเจ้าชินโตที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งบุงโงะ (豊前一宮, บูเซ็ง อิชิโนะมิยะ) มอบให้แก่ศาลเจ้าอูซะที่รู้จักในชื่อ ศาลเจ้าฮาชิมังแห่งอูซะ หรือ ศาลเจ้าชินโตแห่งอูซะ ในเขตอูซะ (อูซะ, จังหวัดโออิตะ ในปัจจุบัน) ศาลเจ้าอูซะไม่เพียงแต่มีอำนาจทางศาสนาเท่านั้น แต่ยังมีอิทธิพลทางการเมืองต่อการปกครองท้องถิ่น แต่อิทธิพลของพวกเขาก็ลดลงจนถึง ยุคเซ็งโงกุ
ในช่วง ยุคเซ็งโงกุ ในช่วงกลางของ ศตวรรษที่ 16 บุงโงะเป็นฐานที่มั่นของ ตระกูลโอโทโมะ. ตระกูลโออูชิ ในภาคตะวันตกของชูโงกุได้รับอิทธิพลทางการเมืองจากแคว้นบูเซ็ง ในช่วงกลางของสมัยทั้งสองตระกูลเริ่มเสื่อมอำนาจ. หลังจาก โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ได้มอบอำนาจในคีวชู, 120,000 koku ของแคว้นบูเซ็งให้แก่ คูโรดะ โยชิตากะ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1587, ผู้สร้างโคกูระ, ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ คิตะคีวชู, จังหวัดฟูกูโอกะ, และสร้างปราสาทบนที่ดินของเขา ส่วนอื่น ๆ ของจังหวัดแบ่งออกเป็นส่วน ๆ และมอบให้กับ ไดเมียว คนอื่น ๆ
ในปี ค.ศ. 1600 เรือของเนเธอร์แลนด์ซึ่งเดินเรือโดยชาวอังกฤษ วิลเลี่ยม อดัมส์ ได้อับปางบนชายฝั่งของบุงโงะ
| ด ค กแคว้นของญี่ปุ่น (อดีตจังหวัด) |
| --- | --- |
คิไน:  อิซูมิ  คาวาจิ  เซ็ตสึ  ยามาชิโระ  ยามาโตะ  โยชิโนะ 716–738 
โทไกโด:  อาวะ  ฮิตาจิ  อิงะ  อิเซะ  อิซุ  คาอิ  คาซูซะ  มิกาวะ  มูซาชิ  โอวาริ  ซางามิ  ชิมะ  ชิโมซะ  ซูรูงะ  โทโตมิ 
โทซันโด:  เดวะ -1869  ฮิดะ  อิวากิ 718–724  อิวากิ 1869–  อิวาเซะ 718–724  อิวาชิโระ 1869–  โคซูเกะ  มิโนะ  โอมิ  มุตสึ –1869  ริกูโอ (หรือ มุตสึ) 1869–  ริกูจู 1869–  ริกูเซ็ง 1869–  ชิมตสึเกะ  ชินาโนะ  ซูวะ 721–731  อูโงะ 1869–  อูเซ็ง 1869– 
โฮะกุริกุโด:  เอจิโกะ  เอจิเซ็ง  เอ็ตจู  คางะ  โนโตะ  ซาโดะ  วากาซะ 
ซันอินโด:  โฮกิ  อินาบะ  อิซูโมะ  อิวามิ  โอกิ  ทาจิมะ  ทัมบะ  ทังโงะ 
ซันโยโด:  อากิ  บิงโงะ  บิตจู  บิเซ็ง  ฮาริมะ  มิมาซากะ  นางาโตะ  ซูโอ 
นังไกโด:  อาวะ  อาวาจิ  อิโย  คิอิ  ซานูกิ  โทซะ 
ไซไกโด:  บุงโงะ  บุเซ็ง  ชิกูโงะ  ชิกูเซ็ง  ฮิโงะ  ฮิเซ็ง  ฮีวงะ  อิกิ  โอซูมิ  ซัตสึมะ  ทาเนะ 702–824  สึชิมะ 
ฮกไกโด 1869–:  ชิชิมะ  ฮิดากะ  อิบูริ  อิชิการิ  คิตามิ  คูชิโระ  เนมูโระ  โอชิมะ  ชิริเบชิ  เทชิโอะ  โทกาจิ 
แคว้นก่อน ประมวลกฎหมายไทโฮ:  ชิจิบุ ฟูซะ ฮิ เคโนะ คิบิ โคชิ คูมาโซะ โทโย สึกูชิ
เมลานี อูแด็ง

| --- | --- |

ถิ่นพำนัก: Marietta, จอร์เจีย, สหรัฐอเมริกา
สถิติอาชีพ: 245–202
สถิติอาชีพ: 76–94
อัปเดตล่าสุดเมื่อ: September 2, 2009
เมลานี อูแด็ง นักเทนนิสสาวชาว อเมริกัน เชื้อสาย ฝรั่งเศส เกิดเมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1991 โดยเธอเข้าแข่งขันระดับอาชีพเมื่อ เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 และผลงานที่สร้างชื่อของเธอคือการเอาชนะ เอเลนา ดีเมนเทียวา นักเทนนิสหญิงมือวางอันดับ 4 ของรายการจาก รัสเซีย ในรอบ 2 ของ ยูเอสโอเพน 2009
และในรอบ 3 สามารถเอาชนะนักเทนนิสสาวสวยชาวรัสเซีย มาเรีย ชาราโปวา แบบพลิกความคาดหมายอีกครั้ง ในรอบ 4 เธอจะเข้าไปพบกับนักเทนนิสจากรัสเซียอีก 1 คนคือ นาเดีย เปโตรวา ซึ่งเธอสามารถเอาชนะไปได้อีก 2-1 เซตทำให้เธอผ่านเข้าไปสู่รอบก่อนรองชนะเลิศและเข้าไปพบกับมือวางอันดับ 9 ของรายการจาก เดนมาร์ก อย่าง คาโรไลน์ วอซเนียคกี และแพ้ต่อวอซเนียคกีตกรอบ 8 คนสุดท้าย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
อำเภอปรางค์กู่

| อำเภอปรางค์กู่ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Prang Ku
คำขวัญ: เมืองเก่าปรางค์กู่ ที่อยู่นกเป็ด ฝีมือเด็ดผ้าไหม เจียระไนพลอยดี มากมีอารยธรรม
แผนที่จังหวัดศรีสะเกษ เน้นอำเภอปรางค์กู่
พิกัด: 14°51′24″N 104°2′24″E﻿ / ﻿14.85667°N 104.04000°E﻿ / 14.85667; 104.04000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ศรีสะเกษ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 285.475 ตร.กม. (110.223 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 66,245 คน
 • ความหนาแน่น: 232.05 คน/ตร.กม. (601.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 33170
รหัสภูมิศาสตร์: 3307
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอปรางค์กู่ หมู่ที่ 1 ถนนสุขาภิบาล 14 ตำบลพิมาย อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ 33170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ปรางค์กู่  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ ตั้งทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด ในอดีตเป็นพื้นที่ที่มีความแห้งแล้งมากที่สุดในจังหวัดศรีสะเกษ และมีความแห้งแล้งในลำดับต้น ๆ ของประเทศไทย ปัจจุบันมีความอุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพันธ์ธัญญาหาร และเป็นแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่น
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอปรางค์กู่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลผักไหม ตำบลกล้วยกว้าง อำเภอห้วยทับทัน และตำบลโคกจาน อำเภออุทุมพรพิสัย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบุสูง ตำบลโพนยาง ตำบลศรีสำราญ อำเภอวังหิน และตำบลสำโรงตาเจ็น ตำบลโคกเพชร อำเภอขุขันธ์
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลใจดี ตำบลศรีสะอาด ตำบลปราสาท อำเภอขุขันธ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองแวง ตำบลแจนแวน ตำบลตรวจ อำเภอศรีณรงค์ ตำบลกุดหวาย อำเภอศีขรภูมิ และตำบลเกาะแก้ว อำเภอสำโรงทาบ (จังหวัดสุรินทร์)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอปรางค์กู่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 141 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | พิมาย |  | (Phimai) |  | 13 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 6. | โพธิ์ศรี |  | (Pho Si) |  | 14 หมู่บ้าน |
| 2. | กู่ |  | (Ku) |  | 17 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 7. | สำโรงปราสาท |  | (Samrong Prasat) |  | 17 หมู่บ้าน |
| 3. | หนองเชียงทูน |  | (Nong Chiang Thun) |  | 19 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 8. | ดู่ |  | (Du) |  | 13 หมู่บ้าน |
| 4. | ตูม |  | (Tum) |  | 12 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 9. | สวาย |  | (Sawai) |  | 10 หมู่บ้าน |
| 5. | สมอ |  | (Samo) |  | 17 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 10. | พิมายเหนือ |  | (Phimai Nuea) |  | 10 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอปรางค์กู่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลปรางค์กู่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลพิมายและตำบลพิมายเหนือ
องค์การบริหารส่วนตำบลพิมาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพิมาย (นอกเขตเทศบาลตำบลปรางค์กู่)
องค์การบริหารส่วนตำบลกู่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกู่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองเชียงทูน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองเชียงทูนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตูม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตูมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสมอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสมอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ศรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ศรีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสำโรงปราสาท ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำโรงปราสาททั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดู่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดู่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสวาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสวายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพิมายเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพิมายเหนือ (นอกเขตเทศบาลตำบลปรางค์กู่)