stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โลกใหม่หมายเลขหก
เนื้อเรื่อง

เป็นเรื่องราวหลังจากสงครามครั้งยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ ที่ทำให้โลกเหลือรัฐเพียง 6 รัฐ โดยจะกล่าวถึงเรื่องราวในรัฐลำดับที่ 6 หรือ No.6 ในวันที่มีพายุไต้ฝุ่นเข้า No. 6 ชิอง เด็กหนุ่มชนชั้นสูง ผู้ที่ครอบครัวได้รับสิทธิพิเศษมากมาย ได้ช่วยเหลือเนซึมิ ที่มาพร้อมกับบาดแผล จนทั้งสองกลายเป็นเพื่อนกัน ซึ่งภายหลังจึงทราบว่า เนซึมิ เป็นอาชญากรที่หลบหนีมา และรัฐบาลกำลังตามตัวอยู่ ด้วยเหตุนี้ ทำให้ครอบครัวของชิอง ได้ถูกรัฐบาลลดขั้น และถูกริบรอนสิทธิพิเศษต่างๆ หลังจากนั้นสี่ปี ชิองทำงานเป็นพนักงานควบคุมดูแลหุ่นยนต์ของสวนสาธารณะ วันหนึ่งชิองได้พบคนเสียชีวิตอยู่ในสวนสาธารณะ ในร่างการที่ซูบผอมและชราภาพ แต่เหตุการณ์ดังกล่าวได้ถูกปิดข่าวไว้ ชิองคุยกับเพื่อนร่วมงานเชิงสงสัยในรัฐบาล  ตอนนั้นเอง เพื่อนร่วมงานของชิองก็มีอาการดังกล่าวและเสียชีวิตในทันที ณ ตอนนั้น ชิองเห็นผึ้งออกมาจากคอของศพเพื่อนร่วมงาน เรื่องนี้ทำให้ชิองถูกควบคุมตัวไปยังเขตทันฑสถาน ในระหว่างที่สิ้นหวังนั้นเอง เนซึมิได้ปรากฏตัวขึ้น และช่วยเหลือชิอง ออกไปนอกกำแพง No. 6 ณ ที่นั่น ทำให้ชิอง ได้พบกับความจริง
ตัวละครหลัก

ชิอง (ญี่ปุ่น: シオン; โรมาจิ: Shion) ชิองเป็นพวกอัจริยะตั้งแต่เด็ก เขาและแม่จึงได้รับการดูแลจากรัฐบาลเป็นพิเศษ ให้ไปอาศัยอยู่ในเขตชนชั้นสูง ชีวิตของเขาอยู่อย่างสุขสบาย ไม่เคยต้องลำบากเพราะสภาพแวดล้อมที่ถูกจัดสรรมาให้อย่างดี
เนซึมิ (ญี่ปุ่น: ネズミ; โรมาจิ: Nezumi) เนซึมิเป็นอาชญากรที่หลบหนีมาจากทัฑสถาน ในวันที่พายุโหมกระหน่ำ เขาได้เข้าไปหลบอยู่ในบ้านชิองที่เปิดหน้าต่างทิ้งไว้ แต่เพราะชิองให้ความช่วยเหลือ ทั้งสองคนจึงกลายเป็นเพื่อนกันในที่สุด
ซาฟุ (ญี่ปุ่น: サフ; โรมาจิ: Safu) เพื่อนสมัยเด็กของชิอง ถือเป็นเด็กหัวกะทิ และเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง ไม่มีญาติเหลืออยู่นอกจากคุณยาย
อินุคาชิ (ญี่ปุ่น: イヌカシ; โรมาจิ: InuKashi) เจ้าของโรงแรมแห่งหนึ่งนอก NO. 6 รับงานด้านข่าวกรอง ด้วยเป็นเด็กกำพร้าถูกเลี้ยงดูโดยสุนัขจึงมีสุนัขเป็นเพื่อน
ริคิกะ (ญี่ปุ่น: リキガ; โรมาจิ: Rikiga) นักธุรกิจนอก NO. 6 รับงานด้านข่าวกรองเช่นเดียวกับอินุคาชิ เขามักจะจัดหาหญิงสาวให้ผู้บริหารของ NO. 6 จนมีฐานะร่ำรวย อดีตเคยรู้จักกับแม่ของชิอง
คาเรน (ญี่ปุ่น: カラン; โรมาจิ: Karan) แม่ของชิอง หลังจากที่โดนลดชั้น เธอจึงหันมาเปิดร้านเบเกอรี่ อดีตเคยรู้จักกับคณะนักวิจัยผู้ก่อตั้ง NO. 6
ถวิล สุนทรศารทูล

| ถวิล สุนทรศารทูลม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 9 มีนาคม พ.ศ. 2512 – 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
นายกรัฐมนตรี: จอมพลถนอม กิตติขจร
ดำรงตำแหน่ง 19 ธันวาคม พ.ศ. 2515 – 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516
นายกรัฐมนตรี: จอมพลถนอม กิตติขจร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 15 ธันวาคม พ.ศ. 2450 จังหวัดนครปฐม
เสียชีวิต: 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 (68 ปี)
คู่สมรส: คุณหญิงมาลินี ทองหยิบ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด: กระทรวงมหาดไทย กองอาสารักษาดินแดน
ประจำการ: พ.ศ. 2472 – พ.ศ. 2511
ยศ: รองอำมาตย์โท นายกองเอก
บังคับบัญชา: กระทรวงมหาดไทย กองอาสารักษาดินแดน

ถวิล สุนทรศารทูล เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของจอมพลถนอม กิตติขจร 2 สมัย และเป็นอดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย
ประวัติ

นายถวิล สุนทรศารทูล เกิดวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2450 ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคหลอดเลือดสมอง​ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 เป็นชาวนครปฐมโดยกำเนิดและเป็นนายกสมาคมชาวนครปฐมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 ตราบจนถึงแก่อนิจกรรม​เป็นบุตรนายสุด และ นางทิม สุนทรศารทูล
การทำงาน

ถวิล สุนทรศารทูล เคยรับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย เคยดำรงตำแหน่ง นายอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี นายอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี, นายอำเภอกันตัง จังหวัดตรัง ผู้ว่าราชการจังหวัดอุดรธานี นครพนม อธิบดีกรมที่ดิน และเป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2506 ถึงปี พ.ศ. 2511 เป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2511 จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2512 ได้รับการแต่งตั้งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของจอมพลถนอม กิตติขจร ซึ่งมีจอมพลประภาส จารุเสถียร เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย บทบาทสำคัญคือ การได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมการเตรียมการจัดตั้งองค์การเก็บค่าผ่านทาง (ต่อมาคือ การทางพิเศษแห่งประเทศไทย หรือ กทพ.) แต่รัฐบาลชุดดังกล่าวสิ้นสุดลงเพราะจอมพลถนอม นายกรัฐมนตรี ปฏิวัติยึดอำนาจรัฐบาลของตนเอง เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
หลังจากนั้นเขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยอีกครั้ง ในรัฐบาลของจอมพลถนอม กิตติขจร อีกเช่นเคย จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ 14 ตุลา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

ถวิล สุนทรศารทูล ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2509 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2504 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2507 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2513 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2498 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2509 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ไต้หวัน :
พ.ศ. 2508 –  เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราอันสุกสกาว ชั้นที่ 1 (ชั้นสายสะพายชั้นพิเศษ)
ไม้พาย

ไม้พายที่ปรากฏในภาพนูนต่ำรูปกองเรือจาม ปราสาทบายน ประเทศกัมพูชา
ไม้พาย หรือ พาย (อังกฤษ: paddle) เป็นเครื่องมือที่ใช้สำหรับผลักดันของเหลว ทั้งในลักษณะของการพุ้ยน้ำเพื่อขับเคลื่อนเรือ (พายเรือ) หรือใช้ในการผสมของเหลว (ไม้พายผสมอาหาร) ไม้พายประกอบด้วย 2 ส่วนหลักคือ ด้ามพาย (shaft) และใบพาย (blade)
ประวัติ

ไม้พายในอารยธรรมต่าง ๆ
แบบจำลองไม้พาย (ล่าง) และฉมวกจับปลา (บน) ที่พิพิธภัณฑ์นอร์ทแคโรไลนา
ไม้พายและฉมวกของชนเผ่า Yu'pik และ Inupiaq ในอะแลสกา
ใบพายเรือแคนูในปาปัวนิวกินี ที่สถาบันศิลปะโฮโนลูลู
ลักษณะ

ไม้พายที่ใช้ในการขับเคลื่อนเรือ แบ่งได้เป็น 2 ประเภท คือ แบบไม้พายใบเดี่ยว (single-bladed paddle) และ แบบไม้พายสองใบ (double-bladed paddle) ซึ่งในประเทศทางตะวันตกเรียกตามชนิดของเรือ คือ ไม้พายเรือแคนู (ไม้พายใบเดี่ยว) และไม้พายเรือคายัก (ไม้พายสองใบ)
ลักษณะ > ไม้พายใบเดี่ยว

ไม้พายใบเดี่ยว หรือเรียก ไม้พายเรือแคนู ไม้พายที่ใช้กันทั่วไปในเรือแคนู ประกอบด้วยไม้ ไฟเบอร์กลาส คาร์บอนไฟเบอร์ หรือก้านโลหะ (สำหรับด้ามพาย - shaft) ที่มีด้ามจับที่ปลายด้านหนึ่งและใบพาย (blade) ที่ปลายอีกด้านหนึ่ง
ในประเทศไทย ใบพายชนิดนี้พบได้ทั่วไปในเรือที่ใช้แรงคนทุกประเภท ส่วนมากทำด้วย ไม้ ไฟเบอร์กลาส คาร์บอนไฟเบอร์ ต่างจากไม้พายเรือแคนู ตรงที่ไม่มีด้ามจับเป็นทำมุมฉากกับด้ามพาย และนอกจากไม้พายปกติยังสามารถพบพายในลักษณะอื่นได้อีก 2 แบบคือ "พายคิ้ว" ที่มีการตกแต่งตามขอบคิ้วของใบพาย และ "พายทุย" ที่มีด้ามพายสั้น ใบป้อม
ลักษณะ > ไม้พายสองใบ

ไม้พายสองใบ (ใบคู่) หรือเรียก ไม้พายเรือคายัก ไม้พายสำหรับใช้ในเรือคายัก นั้นยาวกว่าไม้พายเรือแคนู และมีใบพาย 2 ใบที่ปลายแต่ละด้าน แกนกลางเป็นด้ามจับ
ไม้พายเรือคายักที่มีใบพาย 2 ใบอยู่ในระนาบเดียวกัน (เมื่อมองลงตามแนวด้ามพาย) เรียกว่า "ใบพายสมมาตร" (non-feathered) ไม้พายที่ใบพายทั้งสองบิดตัวทำมุมต่างระนาบกัน เรียกว่า "ใบพายอสมมาตร" (feathered) ไม้พายอสมมาตรจะทำมุมต่าง ๆ เช่น 30, 45 หรือแม้แต่ 90 องศา ไม้พายเรือคายักสมัยใหม่ส่วนมากทำจากด้ามสองชิ้นซึ่งสามารถต่อเข้าด้วยกันได้ และปรับทำมุมได้ทั้งแบบสมมาตรหรือแบบอสมมาตร โดยปกติด้ามพายจะเป็นแกนตรงตลอดด้าม แต่ในบางกรณีจะมีการเพิ่ม 'ข้อเหวี่ยง' (เป็นส่วนข้องอสำหรับจับ) โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้ใช้ไม้พายสะดวกสบายยิ่งขึ้นและลดความเครียดที่ข้อมือ เนื่องจากเรือไม่รองรับน้ำหนักไม้พายแบบไม้แจว ไม้พายจึงทำจากวัสดุที่มีน้ำหนักเบา และอาจมีน้ำหนัก 900 กรัม หรือน้อยกว่า และมีอาจราคาแพงมากถ้ามีน้ำหนักเบาถึง 600 กรัม การประหยัดน้ำหนักเกิดที่ใบพายมากกว่าที่ด้ามพาย
ไม้พายเรือคายักที่มีราคาถูกกว่า มีด้ามพายเป็นอะลูมิเนียม ในขณะที่ไม้พายราคาแพงกว่าใช้ด้ามพายไฟเบอร์กลาส หรือคาร์บอนไฟเบอร์ ที่เบากว่า ไม้พายบางชนิดมีเส้นผ่านศูนย์กลางเล็กกว่าสำหรับคนที่มีมือเล็ก ความยาวของพายจะแตกต่างกันไปโดยไม้พายที่ยาวขึ้นจะเหมาะกับคนที่แข็งแรงกว่า คนตัวสูงและคนที่ใช้พายในเรือคายักที่กว้าง ใบพายมีขนาดและรูปร่างแตกต่างกันไป ใบพายที่มีพื้นผิวขนาดใหญ่เหมาะสำหรับคนที่แข็งแรงและมีข้อต่อหัวไหล่ที่ดี โดยทั่วไปใบพายมี 3 ขนาด
เนื่องจากการพายเรือตามปกติต้องใช้การจุ่มและยกใบพายสลับกัน สีของใบพายอาจส่งผลต่อการมองเห็นของเรือคายักต่อผู้ควบคุมเรือยนต์รอบข้างภายใต้สภาวะการมองเห็นที่จำกัด ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัยใบพายสีขาวหรือสีเหลืองจะได้เปรียบมากกว่าใบพายสีดำหรือสีน้ำเงิน และภายใต้สภาพแสงที่จำกัดควรสวมไฟฉายแบบสวมหัว เทปกันน้ำสะท้อนแสงสูง หรืออุปกรณ์เรืองแสงอื่น ๆ บนเรือคายัก หรือใบพายเพื่อเพิ่มทัศนวิสัย
ลักษณะ > การใช้งาน

ไม้พายใบเดี่ยว หรือไม้พายเรือแคนูจับด้วยสองมือโดยเว้นระยะห่างจากกัน มือหนึ่งจับที่ปลายด้ามมักอยู่สูงกว่ามือที่อยู่กลางไม้พายเสมอ สำหรับการใช้งานปกติจะลากผ่านน้ำไปด้านหน้า (ทางหัวเรือ) และพายไปด้านหลัง (ท้ายเรือ) เพื่อขับเคลื่อนเรือไปข้างหน้า ซึ่งการออกแรงส่วนจะอยู่ที่มือที่จับกลางไม้พาย มือที่อยู่ด้านบนมักทำหน้าที่คล้ายเป็นจุดหมุน หรือช่วยออกแรงพายไปในทางเดียวกัน
ไม้พายเรือคายักมีสองใบ จุ่มสลับกันที่ด้านใดด้านหนึ่งของเรือคายัก และออกแรงพอ ๆ กันทั้ง 2 ข้างโดยมือที่อยู่ด้านบนทำหน้าที่คล้ายเป็นจุดหมุนของการพาย มือที่อยู่ด้านล้างจะออกแรงไปด้านหลัง
ไม้พายมีความแตกต่างจาก ไม้แจว ตรงที่ไม้พายถืออยู่ในมือของผู้ใช้ และได้รับการสนับสนุนแรงอย่างสมบูรณ์โดยฝีพาย ในขณะที่การแจวนั้นได้รับการสนับสนุนโดยเรือเป็นหลัก การสวมถุงมือช่วยป้องกันไม่ให้มือพองเมื่อต้องพายเป็นเวลานาน
ลักษณะ > ไม้พายเรือแข่ง

ไม้พายสำหรับแข่งเรือแคนูและคายักมีการออกแบบเป็นพิเศษ ให้ผิวโค้งมากขึ้น เพื่อกักและดันน้ำได้มากซึ่งจะช่วยให้ฝีพายแข่งสามารถเพิ่มประสิทธิภาพสูงสุดในการพาย
ไม้พายใบปีกนก (wing-bladed paddle) เป็นที่นิยมมากในการแข่งเรือคายัก ไม้พายมีลักษณะคล้ายช้อนและมักเป็นรูปทรงอสมมาตรแบบรูปปีกนก และทำหน้าที่สร้างแรงยกด้วยด้านนูนของใบพายซึ่งจะช่วยดึงไม้พายไปข้างหน้า (ลู่ตามน้ำเมื่อผลักใบพายไปด้านหน้า) โดยต้องออกแรงมากในการลากกลับ (การพาย) ต่างกับไม้พายแบนที่มีแรงต้านเมื่อผลักไปข้างหน้า ไม้พายแบบด้ามงอซึ่งเป็นที่นิยมในการพายเรือแคนูแบบระยะไกลและแบบมาราธอน ใบพายที่ทำมุมจากแกนด้ามพายโดยปกติ 12 ถึง 15 องศา
ลักษณะ > ไม้แจว

หรือเรียก แจว มีลักษณะคล้ายกับไม้พาย แต่ต่างกันที่ไม้แจวมีด้ามและมีขนาดที่ยาวกว่ามาก และไม้แจวใช้ควบคู่การยึดกับตัวเรือ โดยติดตั้งบน หลักแจว ที่โดยมากจะอยู่ท้ายเรือเป็นทั้งขับเรือและบังคับทิศทาง โดยทั่วไปในประเทศไทยการแจวผู้แจวเรือในท่ายืนและการพายเรือในท่านั่ง ในต่างประเทศ ได้แก่ พม่า ในทะเลสาบอินเลชาวประมงพายเรือในท่ายืนขาเดียว ซึ่งใช้ขาอีกข้างช่วยในการพาย (อาจเรียกการแจวที่ไม่มีหลักแจว ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ) ในประเทศทางตะวันตกและประเทศจีนผู้แจวเรือสามารถแจวในท่านั่ง (rowing)
ปัจจุบันกีฬาใหม่ที่มีการใช้ไม้พายและเป็นที่นิยมเล่นทั้งในทะเลและทะเลสาบ คือ สแตนด์อัปแพดเดิลบอร์ด (Standup Paddleboard - SUP) โดยการยืนพายบนกระดานเซิร์ฟ ไม้พายมีด้ามที่ยาวมาก และใบพายสั้นทรงห้าเหลี่ยม หรือสามเหลี่ยม มุมมน กีฬานี้ยังไม่ได้รับการบรรจุในกีฬาโอลิมปิก ไม้พายบก พัฒนาจากสแตนด์อัปแพดเดิลบอร์ดเพื่อเป็นการฝึกบนพื้นเมื่อเวลาไม่สามารถลงน้ำได้ การพายบกใช่ไม้พายที่เปลี่ยนจากใบพายเป็นไม้ถ่อ หรืออาจติดล้อขนาดเล็ก
ลักษณะ > ไม้พายเรือมังกร

เป็นไม้พายใบเดียว แบบปลายตัด คือขอบปลายใบพายตัดตรงตามประเพณีดั้งเดิม ที่มีใบพายรูปทรงสี่เหลี่ยมคางหมูยาว มีด้ามจับเป็นทำมุมฉากกับด้ามพาย
ในการแข่งเรือมังกร ขนาดของใบพายที่ใช้แข่งหรือผลิตเพื่อการแข่งขันต้องได้รับการควบคุม และได้รับการอนุมัติการรับรองตามมาตรฐานซึ่งมีหลายขนาด และวัสดุต่าง ๆ โดยที่นิยมคือ ไม้และคาร์บอนไฟเบอร์
ลักษณะ > ไม้พายแข่งเรือยาว

การแข่งเรือยาว พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ เช่น อินเดีย พม่า ไทย กัมพูชา มีการจัดแข่งเรือที่เรียกว่า เรือยาว (longboat) ไม้พายยาว มีใบพายมีลักษณะเป็นขอบขนานปลายครึ่งวงกลม ลำเรือแคบยาวนั่งเรียงกันแถวเดียว โดยฝีพายจะแบ่งหน้าที่กันพายกันคนละด้านเรียงสลับกัน หรือแบบสองแถว
ลักษณะ > ไม้พายเรือประเพณี

ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป ได้แก่ กัมพูชา พม่า และไทย มีการเห่เรือการประกอบการพาย สามารถจำแนกออกเป็น 2 ประเภทคือ การเห่เรือหลวง (การเห่เรือในงานพระราชพิธี) และการเห่เรือเล่น (การเห่เรือเล่นของชาวบ้านในงานต่าง ๆ) ในปัจจุบันการเห่เรือยังคงอยู่เฉพาะการเห่เรือหลวง ที่ใช้ในกระบวนพยุหยาตราชลมารค ด้ามกลมพายตรงยาวกว่าไม้พายเรือปกติ ไม่มีด้ามจับแบบตั้งฉาก ใบพายปลายเกือบครึ่งวงกลม
ใบพายเรือมังกรมาตรฐานทรงสี่เหลี่ยมคางหมูยาว มีด้ามจับเป็นทำมุมฉากกับด้ามพาย
ใบพายเรือมังกรในหมู่เกาะโอกินาวะ มีใบพายและขนาดเรือที่ต่างไปจากการแข่งเรือมังกรมาตรฐาน
การแข่งเรือยาวราจิฟ คานธี ฝีพายเรียงแถวเดี่ยว มีคัดท้าย
ไม้พายและฝีพายเรือในกระบวนพยุหยาตราชลมารค
ลักษณะ > ไม้พายในพิธีกรรมทางวัฒนธรรม

เป็นไม้พายสำหรับประกอบพิธีกรรมทางศาสนาหรือวัฒนธรรมชาติพันธุ์ แกะสลักหรือวาดลวดลายอย่างละเอียด
ชาติพันธุ์ทลิงกิตในรัฐอลาสกา
ชาติพันธุ์ชิชา
ประเทศกินี แอฟริกา
ไม้พายประกอบพิธีกรรมในปาปัวนิวกินี
เรือล้อพาย

เป็นเรือที่มีระบบล้อพายเป็นกลไกในการขับเคลื่อนเรือ โดยใช้วงล้อที่ติดตั้งใบพาย มีลักษณะคล้ายกับกังหันวิดน้ำ และติดตั้งอยู่ตรงส่วนท้ายของเรือ หรือด้านข้างลำเรือ ซึ่งเป็นระบบเดียวกับที่เห็นกันในเรือจักรไอน้ำ (เรือกลไฟ) ในช่วงศตวรรษที่ 19
ระบบล้อพายปรากฏขึ้นครั้งแรกในเอกสารของจีน โดยในปี ค.ศ. 784 ซึ่งเป็นช่วงยุคราชวงศ์ถัง นักประดิษฐ์ชื่อ หลี่เกา ได้ออกแบบเรือรบที่ใช้ล้อพายขึ้นเป็นครั้งแรก และยังปรากฏในบทความทางทหาร De Rebus Bellicis ฉบับลอกที่ทำขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งแสดงภาพจำลองเรือล้อพายของทหารโรมันจากคริสต์ศตวรรษที่ 4 ที่ขับเคลื่อนด้วยแรงวัว
ในเรือจักรไอน้ำ กลไกการการขับเคลื่อนเรือในยุคแรก ๆ ใช้เครื่องยนต์หมุนระบบล้อพายที่ประกอบด้วยใบพายหลายใบในกงล้อเดียว ซึ่งพัฒนาต่อมาเป็นลักษณะกังหันวิดน้ำแทน คือใบขับที่สั้นแต่กว้างและอยู่ภายในวงของกงล้อขนาดใหญ่และมีใบขับจำนวนมาก
ในวัฒนธรรม

รูปไม้พายปรากฏในตราสัญลักษณ์ของเมืองและแคว้นต่าง ๆ
รายละเอียดของหลุมฝังศพที่สุสานยิวในวอร์ซอ
ตราแผ่นดินของ Amlikon-Bissegg, Canton of Thurgau สวิตเซอร์แลนด์
ตราสัญลักษณ์ประจำตำแหน่งของอัครมุขนายก Sławoj Leszek Głódź อธิการเมืองกดัญสก์ โปแลนด์
ตราสัญลักษณ์เทศบาลเมือง Kappel_am_Rhein ใน Kappel-Grafenhausen รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค เยอรมนี
ตราแผ่นดินของ Rudolfstetten-Friedlisberg, Canton Aargau สวิตเซอร์แลนด์
ตราสัญลักษณ์เทศบาลเมือง Oberriexingen
ตราสัญลักษณ์เทศบาลเมือง Kaskinen ฟินแลนด์
ตราสัญลักษณ์เทศบาลเมือง Sault-Brénaz ฝรั่งเศส
ตราสัญลักษณ์เทศบาล Vernaison ฝรั่งเศส
ตราสัญลักษณ์เทศบาลTěchlovice อำเภอ Děčín เช็กเกีย
ตราอาร์มของกองพันทหารช่างที่ 10 สหรัฐ
ดูเพิ่ม

จังหวะพายเรือแคนู
ไม้พายผสมอาหาร
ไม้แจว (oar)
ไม้ตบก้น (spanking paddle)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิธีการทำงานของไม้พาย เก็บถาวร 2017-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติการพายเรือ
ไม้พายพบที่ Duvensee มีอายุในช่วงสม้ยหินใหม่ ประมาณ 6,200 ปีก่อนคริสตกาล
ทีม Boating Club de Canotage Otterburn พายเรือแคนู - มีใบพายเดียว
ใบพายเรือคายัก มี 2 ใบ ทำมุมต่างระนาบ เมื่อมองตามแนวด้ามพายจะเห็นการทำมุมต่างของระนาบที่ชัดเจน
ชาวประมงในทะเลสาบอินเล พายเรือในท่ายืนขาเดียว
สแตนด์อัปแพดเดิลบอร์ด (SUP)
ไม้พายแบบปลายโค้งงอ ทรงพลั่ว ที่มีประสิทธิภาพในการพายมากกว่า
ไม้พายบก พายหรือถ่อในท่ายืน
ภาพจำลองเรือล้อพายของทหารโรมันจากคริสต์ศตวรรษที่ 4 ที่ขับเคลื่อนด้วยแรงวัว ปรากฏในบทความทางทหาร De Rebus Bellicis ฉบับลอกที่ทำขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15
ระบบล้อพายในยุคแรก ๆ เห็นใบพายยื่นออกนอกกงล้ออย่างชัดเจน
รักสุดฟินเลเวล 999 กับยามาดะคุง

| --- | --- |
รักสุดฟินเลเวล 999 กับยามาดะคุง

山田くんとLv999の恋をする (Yamada-kun to Lv999 no Koi o Suru)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Loving Yamada at Lv999!
แนว: สุขนาฏกรรมจินตนิยม
มังงะ
เขียนโดย: มาชิโระ
สำนักพิมพ์: คอมิกสมาร์ต (ดิจิตัล) เมเดียแฟกทอรี (สิ่งพิมพ์)
ในเครือ: เอ็มเอฟคอมิกส์ [ja]
นิตยสาร: กัมมะ! [ja]
กลุ่มเป้าหมาย: โจโจะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: 7 มีนาคม พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 6
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: โมริโอะ อาซากะ
เขียนบทโดย: ยาซูฮิโระ นากานิชิ
ดนตรีโดย: Mito De De Mouse
สตูดิโอ: แมดเฮาส์
เครือข่าย: Tokyo MX, BS11
เครือข่ายภาษาไทย: ปีลีปีลี
ฉาย:  2 เมษายน พ.ศ. 2566  –  25 มิถุนายน พ.ศ. 2566
ตอน: 13
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
รักสุดฟินเลเวล 999 กับยามาดะคุง (ญี่ปุ่น: 山田くんとLv999の恋をする; โรมาจิ: Yamada-kun to Lv999 no Koi o Suru; แปลว่า "ตกหลุมรักยามาดะคุงที่เลเวล 999") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาชิโระ เผยแพร่ทางเว็บไซต์มังงะกุมมะ ของคอมิกสมาร์ตตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 6 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอแมดเฮาส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2566
สื่อ > อนิเมะ > รายชื่อตอน

| ตอน | ชื่อ  | กำกับโดย  | เขียนโดย  | สตอรีบอร์ดโดย  | วันฉายเดิม  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | "ผู้ชายที่เล่นเกมก็เป็นซะแบบนี้ไง" ถอดเสียง: "Kore da Kara! Gēmu Suru Otoko Nante!!" (ญี่ปุ่น: これだからっ！ゲームする男なんて！！) | อายะ โคบายาชิ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | โมริโอะ อาซากะ | 2 เมษายน 2566 (2566-04-02) |
| 2 | "พอดีใกล้ถึงเวลาบอสเกิดแล้ว" ถอดเสียง: "Sorosoro Bosu Waki no Jikan Nande" (ญี่ปุ่น: そろそろボス湧きの時間なんで) | ฮิเดกิ โทโนกัตสึ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | โมริโอะ อาซากะ | 9 เมษายน 2566 (2566-04-09) |
| 3 | "อยากนัดเจอแบบออฟไลน์จัง" ถอดเสียง: "Ofu-kai Shitai nā" (ญี่ปุ่น: オフ会したいなぁ♡) | ชิฮิโระ คูมาโนะ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | มิวะ ซาซากิ | 16 เมษายน 2566 (2566-04-16) |
| 4 | "ชอบคุณยามาดะเหรอคะ" ถอดเสียง: "Yamada-san no Koto Suki Nan Desu ka?" (ญี่ปุ่น: 山田さんのこと好きなんですか？) | โคโตโนะ วาตานาเบะ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | เค็นจิ เซโต | 23 เมษายน 2566 (2566-04-23) |
| 5 | "ไหนเล่ามาให้ละเอียดซิ" ถอดเสียง: "Kuwashiku Kikasete Moraou ka" (ญี่ปุ่น: 詳しく聞かせてもらおうか) | โคกิ อูจิโนมิยะ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | โคจิ ซาวาอิ | 30 เมษายน 2566 (2566-04-30) |
| 6 | "ส่วนตัวอยากให้เป็นแบบรอมคอมนะ" ถอดเสียง: "Kojinteki ni wa Rabukome Tenkai Kibō" (ญี่ปุ่น: 個人的にはラブコメ展開希望) | อายะ โคบายาชิ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | มิวะ ซาซากิ | 7 พฤษภาคม 2566 (2566-05-07) |
| 7 | "อยากสบายใจไหมครับ" ถอดเสียง: "Anshin Shitai Desu ka?" (ญี่ปุ่น: 安心したいですか？) | ฮิเดกิ โทโนคัตสึ คาซูมาซะ อิโซงาวะ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | โคจิ ซาวาอิ | 14 พฤษภาคม 2566 (2566-05-14) |
| 8 | "ถ้าเป็นแบบน้้นจริงมันก็คงจะ...สุด ๆ" ถอดเสียง: "Moshi Sō nara Sore wa Sugoku" (ญี่ปุ่น: もしそうならそれはすごく) | ชิฮิโระ คูมาโนะ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | โคจิ ซาวาอิ | 21 พฤษภาคม 2566 (2566-05-21) |
| 9 | "กิลด์เราเกิดเรื่องใหญ่แล้ว" ถอดเสียง: "Girudo no Ichidaiji da yo!!" (ญี่ปุ่น: ギルドの一大事だよっ！！) | อาซามิ คาวาโนะ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | มิวะ ซาซากิ | 28 พฤษภาคม 2566 (2566-05-28) |
| 10 | "สักวันต้องเสียใจ" ถอดเสียง: "Kitto Itsuka Kizutsuku" (ญี่ปุ่น: きっといつか傷つく) | มิตสึตากะ โนชิตานิ Cheng Xiang Tai | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | โคจิ ซาวาอิ | 4 มิถุนายน 2566 (2566-06-04) |
| 11 | "มีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะ" ถอดเสียง: "Hanashitai Koto ga Aru no" (ญี่ปุ่น: 話したいことがあるの) | อายะ โคบายาชิ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | อายะ โคบายาชิ | 11 มิถุนายน 2566 (2566-06-11) |
| 12 | "ชอบนะ" ถอดเสียง: "Suki da yo" (ญี่ปุ่น: 好きだよ) | โคโตโนะ วาตานาเบะ คาซูมาซะ อิโซงาวะ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | นาโอมิ นากายามะ ฮีวงะ ยามามูระ | 18 มิถุนายน 2566 (2566-06-18) |
| 13 | "ตอนเช้าพอตื่นขึ้นมา" ถอดเสียง: "Asa Okitara" (ญี่ปุ่น: 朝 起きたら) | อาซามิ คาวาโนะ | ยาซูฮิโระ นากานิชิ | อาซามิ คาวาโนะ โมริโอะ อาซากะ | 25 มิถุนายน 2566 (2566-06-25) |
จังหวัดอากิตะ

จังหวัดอากิตะ (ญี่ปุ่น: 秋田県; โรมาจิ: Akita-ken) เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคโทโฮกุซึ่งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น มีเมืองหลวงของจังหวัดได้แก่อากิตะ
ภูมิศาสตร์และการปกครอง

จังหวัดอากิตะตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะฮนชู มีอาณาเขตติดกับทะเลญี่ปุ่นทางทิศตะวันตก จังหวัดอาโอโมริทางทิศเหนือ จังหวัดอิวาเตะทางทิศตะวันออก จังหวัดมิยางิทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดยามางาตะทางทิศใต้
จังหวัดอากิตะมีลักษณะคล้ายสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีความยาวตั้งแต่เหนือจรดใต้ 181 กิโลเมตร และตะวันออกจรดตะวันตก 111 กิโลเมตร มีภูเขาโออุเป็นหลักเขตจังหวัดทางธรรมชาติทางทิศตะวันออก และมีภูเขาเดวะทอดตัวขนานกันในตอนกลางของจังหวัด มีคาบสมุทรโองะเป็นจุดเด่นบริเวณชายฝั่งของจังหวัด ภูมิอากาศมีอากาศหนาวเย็นโดยเฉพาะในบริเวณที่ห่างไกลชายฝั่ง
ภูมิศาสตร์และการปกครอง > เขตการปกครอง

จังหวัดอากิตะประกอบด้วย 13 นคร 6 อำเภอ 9 เมือง และ 3 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2560 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 13 นครในจังหวัดอากิตะมีพื้นที่รวมกัน 9,340.10 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 80.26 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 925,806 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 90.49 ของประชากรทั้งจังหวัด
ภูมิศาสตร์และการปกครอง > เขตการปกครอง > นคร

| นคร | ภาษาญี่ปุ่น | โรมาจิ | พื้นที่ (ค> ศ. 2017) | ประชากร (ค> ศ. 2015) | ความหนาแน่น (คน/ตร> กม.) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| คาซูโนะ | 鹿角市 | Kazuno-shi | 707.52 | 32,038 | 45 |
| คาตางามิ | 潟上市 | Katagami-shi | 97.72 | 33,083 | 339 |
| คิตะอากิตะ | 北秋田市 | Kitaakita-shi | 1,152.76 | 33,224 | 29 |
| เซ็มโบกุ | 仙北市 | Senboku-shi | 1,093.56 | 27,523 | 25 |
| ไดเซ็ง | 大仙市 | Daisen-shi | 866.77 | 82,783 | 96 |
| นิกาโฮะ | にかほ市 | Nikaho-shi | 241.13 | 25,324 | 105 |
| โนชิโระ | 能代市 | Noshiro-shi | 426.95 | 54,730 | 128 |
| ยูซาวะ | 湯沢市 | Yuzawa-shi | 790.91 | 46,613 | 59 |
| ยูริฮนโจ | 由利本荘市 | Yurihonjō-shi | 1,209.59 | 79,927 | 66 |
| โยโกเตะ | 横手市 | Yokote-shi | 692.80 | 92,197 | 133.08 !133 |
| อากิตะ (เมืองหลวง) | 秋田市 | Akita-shi | 906.07 | 315,814 | 349 |
| โองะ | 男鹿市 | Oga-shi | 241.09 | 28,375 | 132.54 !133 |
| โอดาเตะ | 大館市 | Ōdate-shi | 913.22 | 74,175 | 81 |
| ทุกนคร | ทุกนคร | ทุกนคร | 9,340.10 | 925,806 | 99 |
ภูมิศาสตร์และการปกครอง > เขตการปกครอง > อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน

จังหวัดอากิตะมี 6 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
อำเภอคาซูโนะ
อำเภอคิตะอากิตะ
อำเภอเซ็มโบกุ
อำเภอมินามิอากิตะ
อำเภอยามาโมโตะ
อำเภอโองาจิ
| อำเภอ | เมือง/หมู่บ้าน | ภาษาญี่ปุ่น | โรมาจิ | พื้นที่ (ค> ศ. 2017) | ประชากร (ค> ศ. 2015) | ความหนาแน่น (คน/ตร> กม.) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| คาซูโนะ !อำเภอคาซูโนะ | คาซูโนะ !อำเภอคาซูโนะ | 鹿角郡 | Kazuno-gun | 201.70 | 5,339 | 26 |
| คาซูโนะ | เมืองโคซากะ | 小坂町 | Kosaka-machi | 201.70 | 5,339 | 26 |
| คิตะอากิตะ !อำเภอคิตะอากิตะ | คิตะอากิตะ !อำเภอคิตะอากิตะ | 北秋田郡 | Kitaakita-gun | 256.72 | 2,381 | 9 |
| คิตะอากิตะ | หมู่บ้านคามิโกอานิ | 上小阿仁村 | Kamikoani-mura | 256.72 | 2,381 | 9 |
| เซ็มโบกุ !อำเภอเซ็มโบกุ | เซ็มโบกุ !อำเภอเซ็มโบกุ | 仙北郡 | Senboku-gun | 168.34 | 20,279 | 120 |
| เซ็มโบกุ | เมืองมิซาโตะ | 美郷町 | Misato-chō | 168.34 | 20,279 | 120 |
| มินามิอากิตะ !อำเภอมินามิอากิตะ | มินามิอากิตะ !อำเภอมินามิอากิตะ | 南秋田郡 | Minamiakita-gun | 499.98 | 23,639 | 47 |
| มินามิอากิตะ | เมืองโกโจเมะ | 五城目町 | Gojōme-machi | 214.92 | 9,463 | 44 |
| มินามิอากิตะ | เมืองอิกาวะ | 井川町 | Ikawa-machi | 47.95 | 4,986 | 104 |
| มินามิอากิตะ | เมืองฮาจิโรงาตะ | 八郎潟町 | Hachirōgata-machi | 17.00 | 6,080 | 358 |
| มินามิอากิตะ | หมู่บ้านโองาตะ | 大潟村 | Ōgata-mura | 170.11 | 3,110 | 18 |
| ยามาโมโตะ !อำเภอยามาโมโตะ | ยามาโมโตะ !อำเภอยามาโมโตะ | 山本郡 | Yamamoto-gun | 764.26 | 27,746 | 36 |
| ยามาโมโตะ | เมืองฟูจิซาโตะ | 藤里町 | Fujisato-machi | 282.13 | 3,359 | 12 |
| ยามาโมโตะ | เมืองมิตาเนะ | 三種町 | Mitane-chō | 247.98 | 17,078 | 69 |
| ยามาโมโตะ | เมืองฮัปโป | 八峰町 | Happō-chō | 234.14 | 7,309 | 31 |
| โองาจิ !อำเภอโองาจิ | โองาจิ !อำเภอโองาจิ | 雄勝郡 | Ogachi-gun | 434.46 | 17,929 | 41 |
| โองาจิ | เมืองอูโงะ | 羽後町 | Ugo-machi | 230.78 | 15,319 | 66 |
| โองาจิ | หมู่บ้านฮิงาชินารูเซะ | 東成瀬村 | Higashinaruse-mura | 203.69 | 2,610 | 13 |
| ทุกเมืองและหมู่บ้าน | ทุกเมืองและหมู่บ้าน | ทุกเมืองและหมู่บ้าน | ทุกเมืองและหมู่บ้าน | 2,275.45 | 97,313 | 43 |
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจยังคงประกอบอุตสาหกรรมดั้งเดิม เช่น การเกษตร การประมง และป่าไม้ อากิตะมีชื่อเสียงในเรื่องสาเก เป็นเหตุทำให้คนหนุ่มสาวนิยมออกเดินทางไปประกอบอาชีพในต่างพื้นที่ เช่น โตเกียว และเมืองใหญ่อื่น ๆ