stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จิตวิทยา
การขยายตัวทางจิตวิทยา

ห้องปฏิบัติการทดลองทางจิตวิทยาห้องแรก ถูกสร้างขึ้นโดย Wilhelm Wundt ในปี ค.ศ. 1879 ที่เมืองไลพ์ซิจ ประเทศเยอรมนี โดยมีการจัดตั้งกลุ่มจิตวิทยาขึ้น คือ กลุ่มโครงสร้างนิยม (Structuralism) การศึกษาจิตต้องศึกษาส่วนย่อย ๆ ที่ประกอบขึ้นมา ใช้วิธีการพื้นฐานทางจิตวิทยา คือ การสังเกตตนเอง หรือที่เรียกว่า การตรวจพินิจจิต (Introspection)
ในปี ค.ศ. 1890 ได้มีการจัดตั้งกลุ่มจิตวิทยาขึ้นใหม่อีก คือ กลุ่มหน้าที่นิยม (Functionalism) นักจิตวิทยากลุ่มนี้เห็นว่า จิตวิทยาควรเป็นการศึกษาวิธีการที่คนเราใช้ปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นวิธีการที่บุคคลนั้นพอใจ และเป็นการเพิ่ม ประสิทธิภาพของบุคคลนั้นด้วย นักจิตวิทยากลุ่มนี้ให้ความสนใจ ความรู้สำนึก (consciousness) เพราะความรู้สำนึกเป็นเครื่องมือที่ทำให้บุคคลเลือกกระทำพฤติกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง ความรู้สำนึกเป็นกระบวนการที่ต่อเนื่องกัน ไม่สามารถแยกวิเคราะห์เป็นส่วนย่อยได้ นักจิตวิทยากลุ่มนี้สนใจศึกษาสาเหตุของพฤติกรรมมากกว่าการศึกษาพฤติกรรมที่ปรากฏออกมา ให้เห็น
ในช่วงเวลาเดียวกัน ซีคมุนท์ ฟร็อยท์ (Sigmund Freud) ได้เสนอทฤษฎีจิตวิเคราะห์ (Psychoanalysis theory) โดยมีวิธีการศึกษา จากการสังเกตและรวบรวมประวัติคนไข้ที่มารับการบำบัดรักษา ฟร็อยท์เชื่อว่าความไร้สำนึกมีอิทธิพลต่อการแสดงออกของพฤติกรรม และเน้นถึงความต้องการทางเพศตั้งแต่วัยเด็ก
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 จอห์น บี วัตสัน (John B.Watson) ได้ก่อตั้ง กลุ่มพฤติกรรมนิยม (Behavioralism) โดยเห็นว่า การตรวจพินิจจิตเป็นวิธีการที่ไม่ดีพอ การศึกษาจิตวิทยาควรจะหลีกเลี่ยงการศึกษาจากความรู้สำนึก แล้วหันไปศึกษา พฤติกรรมที่มองเห็นได้ เพื่อให้สามารถทำนายและควบคุมพฤติกรรมของมนุษย์ได้ และเน้นถึงความสำคัญของสิ่งแวดล้อมว่ามี อิทธิพลต่อพฤติกรรมมากกว่าพันธุกรรมอีกด้วย
ในช่วงเวลาเดียวกัน ประเทศเยอรมนีได้เกิดกลุ่มจิตวิทยาขึ้น ได้แก่ จิตวิทยากลุ่มเกสตัลท์ (Gestalt Psychology) แนวคิดของจิตวิทยากลุ่มนี้เน้นว่า การทำงานของจิตเป็นการทำงานของส่วนรวม ดังนั้นจึงสนใจศึกษาส่วนรวมมากกว่าส่วน ย่อย แนวคิดนี้เริ่มมีบทบาทขึ้นเมื่อนักจิตวิทยาชาวอเมริกันเริ่มให้ความสนใจในปัญหาของการรับรู้ การคิดแก้ปัญหาและ บุคลิกภาพ จนนำไปสู่การเกิดขึ้นของกลุ่มจิตวิทยาการรู้การเข้าใจ (Cognitive psychology) ซึ่งเกี่ยวข้องกับกลไกภายใน ที่มีอิทธิพลต่อการแสดงพฤติกรรมของบุคคล และต่อจากนั้นมา จิตวิทยาก็เป็นที่สนใจของบุคคลทั่วไปและนิสิตนักศึกษามากขึ้น
จิตวิทยาในประเทศไทย

สำหรับประเทศไทย การศึกษาทางด้านจิตวิทยาในระดับอุมดมศึกษานั้นได้ถือกำเนิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อประมาณ 50 ปีมาแล้ว ซึ่งสถาบันการศึกษาในระดับอุดมศึกษาที่ได้มีการจัดตั้งหลักสูตรจิตวิทยาในระดับปริญญาตรีขึ้นเป็นแห่งแรกในประเทศไทย คือมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยสถาปนาเป็นภาควิชาหนึ่งในคณะศิลปศาสตร์ (Faculty of Liberal Arts) ก่อตั้งเมื่อปีพุทธศักราช 2507 โดยภาควิชาจิตวิทยาฯ ได้รับการสนับสนุนด้านบุคลากรในการจัดทำหลักสูตรการเรียนการสอนจากสมาคมฟุลไบรท์ไทย หรือ Thai Fulbright Association (TFA) ทำให้หลักสูตรดังกล่าวมีมาตรฐาน มีความทันสมัย ทัดเทียมกับหลักสูตรการศึกษาจิตวิทยาในต่างประเทศ
กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2489 ด้วยความช่วยเหลือขององค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) ได้จัดตั้ง สถาบันระหว่างชาติสำหรับการค้นคว้าเรื่องเด็กขึ้นในวิทยาลัยวิชาการศึกษา (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ) ซึ่งนับว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการศึกษาค้นคว้าและเผยแพร่วิชาเกี่ยวกับจิตวิทยาเด็ก ต่อมามีการศึกษาที่กว้างขวางมากขึ้น ใน สถาบันอื่นก็ได้เปิดหลักสูตรวิชาจิตวิทยาในหลายสาขา ในปัจจุบันและในอนาคต มีการคาดหวังไว้ว่าจิตวิทยาในประเทศไทย จะเจริญก้าวหน้า ช่วยพัฒนาทรัพยากรบุคคลของชาติต่อไป
ปัจจุบันการเรียนรู้ศาสตร์ด้านจิตวิทยาในประเทศไทยเป็นที่ยอมรับมากขึ้น เนื่องจากองค์ความรู้ต่างๆด้านจิตวิทยานำไปประยุกต์ใช้ได้กับการทำงานและการดำเนินชีวิต ไม่ว่าจะเป็น นักธุรกิจ การทำงานด้านการสื่อสารและการโฆษณา วิศวกร นักพัฒนาธุรกิจ นักพัฒนาองค์การ ครู ที่ปรึกษาทางด้านธุรกิจ สถาปนิก นักเขียน นักแสดง เป็นต้น นับว่าเป็นอีกศาสตร์ที่ช่วยให้บุคคล สังคม และประเทศชาติเติบโต
การก่อตั้งสมาคมจิตวิทยาในประเทศไทย > สมาคมจิตวิทยาแห่งประเทศไทย (เขียนโดย รศ. ดร.ประสาร มาลากุล ณ อยุธยา)

เริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2504 โดยมีศาสตราจารย์ ดร.หม่อมหลวงตุ้ย ชุมสาย ผู้เป็น อาจารย์จิตวิทยาที่มีชื่อเสียงที่สุดในช่วงนั้น เป็นนายกสมาคมคนแรก (พ.ศ. 2504-2506) ต่อมาศาสตราจารย์ นายแพทย์ประสพ รัตนากร ผู้เป็นแพทย์เฉพาะทางประสาทวิทยาและจิตวิทยาคนแรกของไทยได้รับหน้าที่ เป็นนายกสมาคมฯคนที่ 2 มาเป็นเวลายาวนานตั้งแต่ พ.ศ. 2507 ถึง 2531 จนมาถึงรองศาสตราจารย์ ดร. ประสาร มาลากุล ณ อยุธยา อดีตคณบดีคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับเลือกตั้งเป็นนายก สมาคมฯ คนที่ 3 ปรากฏว่าในช่วงนั้นต้องมีการดำเนินการขอจดทะเบียนจัดตั้งสมาคมใหม่ เนื่องจากตาม ระเบียบการจัดตั้งสมาคมวิชาชีพของราชการ ซึ่งขณะนั้นกระทรวงวัฒนธรรมรับผิดชอบดูแลอยู่ สถานภาพ ของสมาคมจิตวิทยาแห่งประเทศไทยได้สิ้นสุดไปแล้ว นายกสมาคมคนที่ 3 ได้พยายามดำเนินการจดทะเบียน จัดตั้งสมาคมจนเรียบร้อยเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2536 แล้วจึงจัดการเลือกตั้งนายกสมาคมฯ คนที่4 ซึ่ง ได้แก่ศาสตราจารย์ ดร.ดวงเดือน พันธุมนาวินมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร  ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 – 2558 เป็นเวลา 22 ปี ได้มีอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิจากสถาบันการศึกษาชั้นนำ ของประเทศ คือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และในช่วง 8 ปีหลัง คือ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย (มจร.) ทำหน้าที่บริหารงานสมาคมฯ ต่อเนื่องกันด้วยดีตลอดมา
แต่เมื่อต้นปี พ.ศ. 2559 เมื่อมี การเตรียมจัดงานครบรอบสถาปนาสมาคม 55 ปี ก็ได้พบหลักฐานทางราชการว่า ชื่อนายกสมาคมจิตวิทยา แห่งประเทศไทยที่เป็นทางการในเอกสารราชการยังเป็น นางประสาร มาลากุล ณ อยุธยา ผู้จดทะเบียน จัดตั้งสมาคมฯ เมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2536 อยู่ ดังนั้นจึงเป็นเหตุจำเป็นที่ผู้ซึ่งมีนามปรากฏเป็นทางการยัง ต้องรับผิดชอบทำหน้าที่บริหารงานและดำเนินการต่อทะเบียนสมาคมฯ ให้เรียบร้อยต่อไป
ในปัจจุบัน นางประสาร มาลากุล ณ อยุธยา จึงทำหน้าที่นายกสมาคมฯ และได้ดำเนินการแต่งตั้ง กรรมการอำนวยการเลือกตั้งกรรมการกลาง และว่าที่นายกสมาคมฯ สำหรับวาระ พ.ศ. 2559-2560 ครบถ้วน ตามระเบียบการที่กำหนดไว้ในข้อบังคับของสมาคมจิตวิทยาแห่งประเทศไทย ฉบับที่จดทะเบียนไว้และใช้อยู่ในปัจจุบัน
การก่อตั้งสมาคมจิตวิทยาในประเทศไทย > สมาคมจิตวิทยาการปรึกษาในประเทศไทย

มีการก่อตั้งชมรมนักจิตวิทยาการปรึกษาในประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2559 เป็นการรวมตัวนักจิตวิทยาการปรึกษาจำนวนหนึ่งที่เห็นความสำคัญของศาสตร์จิตวิทยา และมีเป้าหมายเพื่อเผยแพร่องค์ความรู้ทางจิตวิทยาเพื่อบรรเทาปัญหาสุขภาพจิตของคนไทย
ปัจจุบันประเทศไทยได้มีการจัดตั้งสมาคมจิตวิทยาการปรึกษาในประเทศไทย เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2561 โดยมีวัตถุประสงค์ดังนี้
ส่งเสริมความเป็นวิชาชีพจิตวิทยาการปรึกษาให้ก้าวหน้า
ส่งเสริมและเผยแพร่ความรู้วิชาการเกี่ยวกับวิชาชีพจิตวิทยาการปรึกษา
ส่งเสริมความสามัคคี ความเอื้ออาทร และเชิดชูเกียรติสมาชิก
ส่งเสริม สนับสนุน ร่วมมือกับองค์การการกุศลอื่นๆ เพื่อสาธารณประโยชน์
ไม่ดำเนินการใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเมือง
ดูเพิ่ม

กลไกการป้องกันตนเอง
จิตวิทยาภาษาศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ ๕๐ ปี จิตวิทยา ม.ธรรมศาสตร์
สมาคมจิตวิทยาแห่งประเทศไทย
สมาคมนักจิตวิทยาคลินิกไทย
สมาคมจิตวิทยาอเมริกัน
จิตวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หนังสือจิตวิทยา เก็บถาวร 2023-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสังคมศาสตร์ |
| --- | --- |
สาขาหลัก:  มานุษยวิทยา โบราณคดี  วัฒนธรรม  ภาษาศาสตร์  สังคม  เศรษฐศาสตร์ เศรษฐศาสตร์จุลภาค  เศรษฐศาสตร์มหภาค  ภูมิศาสตร์ มนุษย์  สิ่งแวดล้อม  ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม  เศรษฐกิจ  การเมือง  สังคม  กฎหมาย นิติศาสตร์  ประวัติศาสตร์กฎหมาย  ระบบกฎหมาย  รัฐศาสตร์ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ  การเลือกตั้ง  การบริหารรัฐกิจ  นโยบายสาธารณะ  จิตวิทยา อปกติ  ชีวภาพ  การรู้คิด  พัฒนาการ  บุคลิกภาพ  สังคม  สังคมวิทยา อาชญาวิทยา  ประชากรศาสตร์  อินเทอร์เน็ต  ชนบท  เมือง 
สหวิทยาการ:  มานุษยสัตววิทยา  อาณาบริเวณศึกษา  ธุรกิจศึกษา  ประชานศาสตร์  การสื่อสารศึกษา  ชุมชนศึกษา  วัฒนธรรมศึกษา  พัฒนศึกษา  การศึกษา  สิ่งแวดล้อม สังคมศาสตร์  ศึกษา  อาหารศึกษา  เพศศึกษา  โลกศึกษา  ประวัติศาสตร์ของเทคโนโลยี  วิทยาการสารสนเทศ  การศึกษาระหว่างประเทศ  สื่อศึกษา  ปรัชญาวิทยาศาสตร์ เศรษฐศาสตร์  ประวัติศาสตร์  จิตวิทยา  สังคมศาสตร์  การวางแผน การใช้ที่ดิน  ภาค  เมือง  นิเวศวิทยาการเมือง  เศรษฐศาสตร์การเมือง  สาธารณสุข  วิทยาศาสตร์ภูมิภาค  วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสังคม  วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีศึกษา  วิทยาศาสตร์ศึกษา ประวัติศาสตร์  สังคมสงเคราะห์ 
อื่น ๆ:  มนุษยศาสตร์  Geisteswissenschaft  วิทยาศาสตร์มนุษย์
ทางด่วนโทเม

|  ทางด่วนโทเม |
| --- | --- |
 東名高速道路

ข้อมูลของเส้นทาง

ส่วนหนึ่งของ 
 
ความยาว: 346.8 กิโลเมตร (215.5 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: 1968–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
จาก: ทางแยกต่างระดับโตเกียว ใน เขตเซตางายะ โตเกียว  ทางด่วนชูโตะ สายชิบูยะ ทางหลวงโตเกียวหมายเลข 311
ถึง: ทางแยกต่างระดับโคมากิ ใน โคมากิ จังหวัดไอจิ  ทางด่วนเมชิง  ทางด่วนนาโงยะ สายโคมากิ  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ญี่ปุ่น
เมืองสำคัญ: คาวาซากิ, โยโกฮามะ, อัตสึงิ, ฟูจิ, ชิซูโอกะ, ฮามามัตสึ, โทโยกาวะ, โทโยตะ, นาโงยะ, คาซูงาอิ
 
ระบบทางหลวง
ทางด่วนในประเทศญี่ปุ่น ทางหลวงแผ่นดินในประเทศญี่ปุ่น
ทางด่วนโทเม (ญี่ปุ่น: 東名高速道路; โรมาจิ: Tōmei Kōsoku Dōro) เป็นทางด่วนแห่งชาติสายหนึ่งบนเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินการโดยบริษัททางด่วนญี่ปุ่นกลาง ทางด่วนสายนี้กำหนดให้ใช้หมายเลข E1 ภายใต้ข้อเสนอการกำหนดหมายเลขทางด่วน ค.ศ. 2016 เนื่องจากเส้นทางของทางด่วนนี้ขนานไปกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ทางด่วนโทเมเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 1 ในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย
การตั้งชื่อ

คำว่า โทเม เป็นอักษรย่อที่ประกอบด้วยตัวอักษรคันจิสองตัว ตัวแรกหมายถึงโตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京) และตัวที่สองหมายถึงนาโงยะ (ญี่ปุ่น: 名古屋) ซึ่งเป็นสองเมืองหลักที่ทางด่วนนี้เชื่อมเข้าด้วยกัน
ทางด่วนนี้ได้รับกำหนดชื่ออย่างเป็นทางการว่า ทางด่วนโทไกสายแรก ส่วนทางด่วนโทไกสายที่สอง (เปิดใช้งานในชื่อ ทางด่วนชินโทเม) อยู่ระหว่างการก่อสร้าง โดยจะขนานกับเส้นทางที่มีอยู่เดิม ซึ่งจะช่วยบรรเทาปัญหาการจราจรแออัดในระยะเวลาอันใกล้
ภาพรวม

ทางด่วนโทเมเป็นถนนสายสำคัญที่เชื่อมระหว่างโตเกียวและนาโงยะ เป็นถนนที่มีการจราจรคับคั่งที่สุดในบรรดาถนนที่ดำเนินการโดยบริษัททางด่วนญี่ปุ่นกลาง โดยบางตอนนั้นมีรถสัญจรมากกว่า 100,000 คันต่อวัน
ทางด่วนช่วงแรกเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1968 และแล้วเสร็จตลอดทั้งสายในปี ค.ศ. 1969
จากจุดเริ่มต้นในพื้นที่ทางตะวันตกของโตเกียว เส้นทางของทางด่วนวิ่งไปทางตะวันตกผ่านจังหวัดคานางาวะ โดยขนานไปกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 246 และผ่านตอนเหนือของเมืองโยโกฮามะ เส้นทางวิ่งต่อไปทางตะวันตกเข้าสู่จังหวัดชิซูโอกะ วิ่งผ่านทิศใต้ของภูเขาฟูจิ และวิ่งตามแนวชายฝั่งอ่าวซูรูงะ โดยขนานไปกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 และทางหลวงประวัติศาสตร์โทไกโด ก่อนที่จะเข้าสู่เมืองชิซูโอกะ จากนั้นเส้นทางก็วิ่งต่อไปทางตะวันตก ผ่านทะเลสาบฮามานะ ซึ่งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันตกของจังหวัดชิซูโอกะ และเข้าสู่จังหวัดไอจิ หลังจากนั้นทางด่วนก็ได้มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านพื้นที่ทางตะวันออกของเมืองนาโงยะ และไปบรรจบกับปลายทางของทางด่วนชูโอ ก่อนที่จะสิ้นสุดที่ทางแยกต่างระดับในเมืองโคมากิ ซึ่งอยู่ทางเหนือของเมืองนาโงยะ แม้ว่าทางด่วนโทเมจะสิ้นสุดที่จุดนี้ แต่เส้นทางนั้นก็ได้ต่อเนื่องโดยเชื่อมต่อกับทางด่วนเมชิง ซึ่งต่อไปยังเกียวโต โอซากะ และโคเบะ
ดูเพิ่ม

ทางด่วนชินโทเม
ทางหลวงสายเอเชีย
บริษัททางด่วนญี่ปุ่นกลาง
ทางด่วนในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

บริษัททางด่วนญี่ปุ่นกลาง เก็บถาวร 2008-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
35°35′40″N 139°34′24″E﻿ / ﻿35.594315°N 139.573410°E﻿ / 35.594315; 139.573410
ทางด่วนโทเมในอัตสึงิ จังหวัดคานางาวะ
ภูมิทัศน์ช่วงเย็นบริเวณใกล้กับพื้นที่จอดรถยูอิ ซึ่งในภาพมี (จากขวาไปซ้าย) อ่าวซูรูงะ, ทางด่วนโทเม, ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 และทางรถไฟสายหลักโทไกโด
สมการแฟรแนล

คลื่นที่เกิดการสะท้อนและการหักเหเมื่อแผ่จากตัวกลางที่มีดรรชนีหักเหต่ำไปสูง
สมการแฟรแนล (อังกฤษ: Fresnel equations, ฝรั่งเศส: équations de Fresnel) หรือ สัมประสิทธิ์แฟรแนล (ฝรั่งเศส: coefficient de Fresnel) เป็นชุดของสมการในทางทัศนศาสตร์ซึ่งค้นพบและอธิบายโดยนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส โอกุสแต็ง-ฌ็อง แฟรแนล เพื่ออธิบายการสะท้อน และ การหักเห ของแสงเมื่อแผ่ผ่านตัวกลางสองชนิดที่มีค่าดรรชนีหักเหต่างกัน การสะท้อนที่อธิบายโดยสมการนี้อาจเรียกอีกอย่างว่า "การสะท้อนแบบแฟรแนล"
ภาพรวม

เมื่อแสงเดินทางจากตัวกลางที่มีดรรชนีหักเหเป็น  n_{1}\,ไปยังตัวกลางอีกตัวที่มีดรรชนีหักเหเป็น  n_{2}\,จะเกิดการสะท้อนและหักเหของแสงขึ้นพร้อมกันที่จุดรอยต่อของตัวกลางทั้งสอง สมการแฟรแนลสามารถอธิบายว่าองค์ประกอบต่าง ๆ ของคลื่นแสงจะถูกหักเหและสะท้อนอย่างไร และยังอธิบายถึงการเปลี่ยนแปลงเฟส เมื่อคลื่นสะท้อนกลับ
เงื่อนไขสำหรับสมการคือ: ผิวจุดเปลี่ยนเป็นระนาบเรียบ (ไม่ขรุขระ) และแสงที่ตกกระทบเป็นคลื่นระนาบ
ภาพรวม > โพลาไรเซชัน s และ p

ผลการคำนวณขึ้นอยู่กับสถานะโพลาไรเซชัน ของแสงที่ตกกระทบ โดยจะแบ่งออกเป็นสองกรณี คือ
เมื่อองค์ประกอบสนามไฟฟ้าของแสงตกกระทบโพลาไรซ์ตั้งฉากกับระนาบที่เกิดจากแสงตกกระทบและแสงสะท้อน สถานะของแสงที่ตกกระทบในที่นี้เรียกว่า "คลื่น s" โดย s มาจากภาษาเยอรมัน "senkrecht " แปลว่า "ตั้งฉาก"
เมื่อองค์ประกอบสนามไฟฟ้าของแสงตกกระทบโพลาไรซ์ขนานกับระนาบที่เกิดจากแสงตกกระทบและแสงสะท้อน สถานะของแสงที่ตกกระทบในที่นี้เรียกว่า "คลื่น p" โดย p มาจากคำว่า "parallel " ในภาษาเยอรมัน แปลว่า "ขนาน"
อนึ่ง ตั้งฉากและขนานในที่นี้กล่าวถึงทิศทางขององค์ประกอบสนามไฟฟ้าเท่านั้น ส่วนองค์ประกอบสนามแม่เหล็กจะถูกกำหนดตามมาโดยกฎมือขวา
ดูเพิ่ม

Hecht, Eugene (1987). Optics (2nd ed.). Addison Wesley. ISBN 0-201-11609-X.
Hecht, Eugene (2002). Optics (4th ed.). Addison Wesley. ISBN 0-321-18878-0.
ภาพประกอบแสดงตัวแปรที่ใช้ในสมการแฟรแนล ผิวรอยต่อ (interface) แสดงในแนวตั้ง ส่วนแนวฉาก (normal) เป็นแนวนอน
อัตเลติกเดบิลบาโอ

อัตเลติกกลุบ (Athletic Club) หรือที่เรียกกันว่า อัตเลติกเดบิลบาโอ (Athletic de Bilbao) และ บิลโบโกอัตเลติกกลูบา (บาสก์: Bilboko Athletic Kluba) หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า อัตเลติก เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศสเปน ตั้งอยู่ในเมืองบิลบาโอ แคว้นประเทศบาสก์ ประเทศสเปน ปัจจุบันลงเล่นอยู่ในลาลิกา โดยใช้สนามกีฬาซานมาเมสเป็นสนามเหย้า โดยใช้สีเสื้อชุดเหย้าเป็นสีแดงลายขาว กางเกงสีดำ
ผู้เล่นของสโมสรได้รับสมญานามว่าเป็น โลสเลโอเนส ("เหล่าสิงโต") เพราะสนามกีฬาของพวกเขาสร้างขึ้นใกล้กับโบสถ์ที่เรียกว่า "ซานมาเมส" ("นักบุญมัมเมส") มัมเมสเป็นคริสเตียนยุคแรกที่ถูกชาวโรมันโยนให้สิงโต แต่ทำให้สิงโตสงบลงได้ ต่อมาจึงได้รับการยกย่องเป็นนักบุญ อัตเลติกเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นลำดับที่สี่ในลาลิกา จากการชนะเลิศ 8 สมัย และโกปาเดลเรย์ 23 สมัย เป็นรองเพียงบาร์เซโลนาเท่านั้น และเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในแคว้นประเทศบาสก์ สโมสรเป็นหนึ่งในกสามสมาชิกของ ลาลิกา ซึ่งไม่เคยตกชั้นลงไปจากลีกสูงสุดนับตั้งแต่ลีกก่อตั้งใน ค.ศ. 1929 เช่นเดียวกับเรอัลมาดริดและบาร์เซโลนา สโมสรทั้งสามนี้พร้อมด้วยโอซาซูนา เป็นสโมสรสี่สโมสรที่ไม่ใช่บริษัทกีฬา แต่สมาชิกสโมสรจะเป็นเจ้าของและดำเนินการโดยเลือกตั้งประธานสโมสรเข้าไปทำหน้าที่ คู่แข่งหลักของอัตเลติกคือเรอัลโซซิเอดัดซึ่งร่วมลงแข่งขันในเอวส์กัลเดร์บิอา และเรอัลมาดริดเนื่องจากเอกลักษณ์ทางกีฬาและการเมือง นอกจากนี้ยังมีคู่แข่งขันรองลงมาคือบาร์เซโลนาเนื่องจากเหตุผลทางประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ ในช่วงต่าง ๆ ทางประวัติศาสตร์ของสโมสร พวกเขายังเป็นคู่แข่งร่วมแคว้นกับเดปอร์ติโบอาลาเบส เอย์บาร์ และโอซาซูนา
สโมสรนี้ขึ้นชื่อในเรื่อง กันเตรา หรือนโยบายการพัฒนาผู้เล่นเยาวชน รวมถึงการสรรหาผู้เล่นจากสโมสรบาสก์อื่น ๆ อัตเลติกยังมีนโยบายอย่างเป็นทางการ กล่าวคือ นักฟุตบอลทุกคนของสโมสรต้องเป็นผู้เล่นพื้นเมืองหรือผู้เล่นที่ฝึกฟุตบอลในภูมิภาคประเทศบาสก์ซึ่งรวมถึงในบิซกายา, กิปุซโกอา, อาลาบา และนาวาร์ในสเปน และลาบูร์, ซูร์ และนาวาร์ตอนล่างในฝรั่งเศส นโยบายนี้ถือปฏิบัติมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1912 ถือได้ว่าเป็นเรื่องพิเศษเฉพาะในฟุตบอลยุโรป และทำให้อัตเลติกได้รับทั้งเสียงชื่นชมและเสียงวิจารณ์ สโมสรได้รับการยกย่องในการส่งเสริมผู้เล่นที่เติบโตในบ้านเกิด และความจงรักภักดีต่อสโมสร กฎนี้ไม่ได้ใช้กับเจ้าหน้าที่ฝึกสอน โดยมีตัวอย่างหลายคนที่ไม่ใช่ชาวบาสก์ทั้งจากสเปนและต่างประเทศที่เป็นผู้จัดการทีมให้กับทีมชุดใหญ่
แม้ว่าชื่อสโมสรในภาษาอังกฤษ (Athletic Club) จะมีความหมายแฝงและสื่อถึงการมีตัวแทนของสโมสรในการแข่งขันกีฬาประเภทต่าง ๆ แต่สโมสรแห่งนี้ก็แตกต่างจากหลายทีมในสเปนที่มีตัวแทนลงแข่งขันในเกือบทุกชนิดกีฬา โดยอัตเลติกเดบิลบาโอเข้าร่วมเพียงการแข่งขันฟุตบอลเท่านั้น แม้ในอดีตจะเคยร่วมการแข่งขันจักรยานรวมถึงกีฬาชนิดอื่นก่อนสงครามกลางเมืองสเปนในทศวรรษ 1930
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ทีมสำรอง

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ยืมตัวออก

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่นที่ถูกยืมตัว

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ลาลิกา
ชนะเลิศ (8) : 1929–30, 1930–31, 1933–34, 1935–36, 1942–43, 1955–56, 1982–83, 1983–84
โกปาเดลเรย์
ชนะเลิศ (24) : 1903, 1904, 1910, 1911, 1914, 1915, 1916, 1921, 1923, 1930, 1931, 1932, 1933, 1943, 1944, 1944–45, 1949–50, 1955, 1956, 1958, 1969, 1972–73, 1983–84 , 2023-24
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา
ชนะเลิศ (2) : 1984, 2015, 2020–21
โกปาเอบาดัวร์เต
ชนะเลิศ (1) : 1950
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าคัพ/ยูฟ่ายูโรปาลีก
รองชนะเลิศ (2) : 1976–77, 2011–12
แหล่งข้อมูลอื่น

อัตเลติกเดบิลบาโอ ที่เฟซบุ๊ก
อัตเลติกเดบิลบาโอ ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กลาลิกา |
| --- | --- | --- |
| สโมสรในฤดูกาล 2024–25 |  อาลาเบส  อัตเลติกเดบิลบาโอ  อัตเลติโกเดมาดริด  บาร์เซโลนา  เบติส  เซลตาเดบิโก  อัสปัญญ็อล  เฆตาเฟ  ฌิโรนา  ลัสปัลมัส  เซเด เลกาเนส  มายอร์กา  โอซาซูนา  ราโยบาเยกาโน  เรอัลมาดริด  เรอัลโซซิเอดัด  เซบิยา  บาเลนเซีย  เรอัลบายาโดลิด  บิยาร์เรอัล  |  |
| สโมสรที่เคยอยู่ในลาลิกา | กรานาดา · เลบันเต · อัลเมริอา · อัลบาเซเต · อัลโกยาโน · อาเด อัลเมริอา · อารีนัสเกซโช · อัตเลตีโกเตโตอูอัน · บูร์โกส · กัสเตยอน · กอมโปสเตลา · กอนดัล · กอร์โดบา · กุลตูรัลเลโอเนซา · เอวโรปา · เอซเตรมาดูรา · ฌิมนัสติก · เดปอร์ติโบลาโกรูญา · เอร์กูเลส · คาเอน · กาดิซ ·   · เยย์ดา · เซเด โลโกรเญส · มาลากา · อูเอสกา · เซเป เมริดา · เรอัลมูร์เซีย · นูมันเซีย · เรอัลโอบิเอโด · ปอนเตเบดรา · ราซินเดซันตันเดร์ · เอย์บาร์ · เรอัลบูร์โกส · เรอัลอูนีออน · เรเกรอาตีโบอูเอลบา · ซาบาเดลย์ · ซาลามังกา · เตเนรีเฟ · เคเรซ · ซาราโกซา · อูเอสกา · เอสปอร์ตินเดฆิฆอน · เอลเช |  |
| ด ค กทีมชนะเลิศ ลาลิกา |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 36 สมัย |  เรอัลมาดริด (1931–32, 1932–33, 1953–54, 1954–55, 1956–57, 1957–58, 1960–61, 1961–62, 1962–63, 1963–64, 1964–65, 1966–67, 1967–68, 1968–69, 1971–72, 1974–75, 1975–76, 1977–78, 1978–79, 1979–80, 1985–86, 1986–87, 1987–88, 1988–89, 1989–90, 1994–95, 1996–97, 2000–01, 2002–03, 2006–07, 2007–08, 2011–12, 2016–17, 2019–20, 2021–22, 2023–24) |  |
| แชมป์ 27 สมัย |  บาร์เซโลนา (1929, 1944–45, 1947–48, 1948–49, 1951–52, 1952–53, 1958–59, 1959–60, 1973–74, 1984–85, 1990–91, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1997–98, 1998–99, 2004–05, 2005–06, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2012–13, 2014–15, 2015–16, 2017–18, 2018–19, 2022–23) |  |
| แชมป์ 11 สมัย |  อัตเลติโกเดมาดริด (1939–40, 1940–41, 1949–50, 1950–51, 1965–66, 1969–70, 1972–73, 1976–77, 1995–96, 2013–14, 2020–21) |  |
| แชมป์ 8 สมัย |  อัตเลติกเดบิลบาโอ (1929–30, 1930–31, 1933–34, 1935–36, 1942–43, 1955–56, 1982–83, 1983–84) |  |
| แชมป์ 6 สมัย |  บาเลนเซีย (1941–42, 1943–44, 1946–47, 1970–71, 2001–02, 2003–04) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  เรอัลโซซิเอดัด (1980–81, 1981–82) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  เซบิยา (1945–46) •  เรอัลเบติส (1934–35) •  เดปอร์ติโบเดลาโกรุญญา (1999–2000) |  |
ตำบลหนองเสม็ด

| ตำบลหนองเสม็ด |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Nong Samet
โรงแรมในเขตตำบลหนองเสม็ด
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ตราด
อำเภอ: เมืองตราด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 23.00 ตร.กม. (8.88 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 8,742 คน
 • ความหนาแน่น: 380.09 คน/ตร.กม. (984.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 23000
รหัสภูมิศาสตร์: 230102
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หนองเสม็ด เป็นตำบลในอำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด เป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอเมืองตราด รวมทั้งศูนย์ราชการของจังหวัด คือ สำนักงานขนส่ง สำนักงานพาณิชย์ สำนักงานอุตสาหกรรม แขวงทางหลวงชนบท สำนักงานทรัพยากรน้ำ สำนักงานสาธารณสุข และสำนักงานโยธาธิการและผังเมือง
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลหนองเสม็ดมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลวังกระแจะและตำบลบางพระ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเนินทราย
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองคันทรง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองโสน
| เทศบาลตำบลหนองเสม็ด |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.หนองเสม็ดที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลหนองเสม็ด
พิกัด: 12°12′44.3″N 102°30′41.7″E﻿ / ﻿12.212306°N 102.511583°E﻿ / 12.212306; 102.511583
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ตราด
อำเภอ: เมืองตราด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 23.00 ตร.กม. (8.88 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 8,742 คน
 • ความหนาแน่น: 380.09 คน/ตร.กม. (984.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05230104
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 175/1 หมู่ 6 ตำบลหนองเสม็ด อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด 23000
เว็บไซต์: www.nongsamet.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลหนองเสม็ดแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านแหลมตะโคย
หมู่ที่ 2 บ้านท่าตะเภา
หมู่ที่ 3 บ้านหนองเสม็ด
หมู่ที่ 4 บ้านตีนเนิน
หมู่ที่ 5 บ้านเกาะกันเกรา
หมู่ที่ 6 บ้านโคก
หมู่ที่ 7 บ้านเกาะกันเกราน้อย
ตำบลท่าพริก

| ตำบลท่าพริก |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Tha Phrik
ป่าชายเลนปากคลองท่าพริก
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ตราด
อำเภอ: เมืองตราด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 31.90 ตร.กม. (12.32 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,373 คน
 • ความหนาแน่น: 137.08 คน/ตร.กม. (355.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 23000
รหัสภูมิศาสตร์: 230110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ท่าพริก เป็นตำบลในอำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด โดยมีพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในเขตของเทศบาลตำบลท่าพริกเนินทราย เป็นชุมชนที่รองรับในด้านแหล่งที่อยู่อาศัยของเมืองตราด
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลท่าพริกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลท่ากุ่ม
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลตะกางและตำบลท่ากุ่ม
ทิศใต้ ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเนินทราย
ประวัติ

ตำบลท่าพริก เป็นตำบลเก่าแก่ของอำเภอบางพระ จังหวัดตราด ชื่อ "ท่าพริก" มาจากเดิมตรงท่าน้ำศาลเจ้าพ่อท่าพริก มีต้นพริกใหญ่ขึ้นอยู่หนึ่งต้นลำต้นสูงใหญ่มาก ครั้นต้องการเก็บเมล็ดพริกไปรับประทานต้องใช้ไม้สอยหรือใช้เก้าอี้มารองรับ ประกอบกับท่าน้ำแห่งนี้เป็นบริเวณที่ชาวบ้านใช้เป็นท่าน้ำเทียบเรือสินค้า มีเรือใบลำใหญ่บรรทุกสินค้า เช่น มูลเป็ด มูลไก่ กากปลา หรือสินค้าอื่นที่ชาวบ้านหาได้นำมาขายที่นี่ ชาวบ้านจึงเรียกว่า ท่าพริก  ปี พ.ศ. 2490 ขุนสนิทประชาราษฎร์ ผู้ว่าราชการจังหวัดตราด ได้แยกพื้นที่หมู่ 5 บ้านจันทิ, หมู่ 6 บ้านเสม็ดแดง, หมู่ 7 บ้านท่ากุ่ม และหมู่ 8 บ้านทุ่งไก่ดัก ของตำบลท่าพริก รวม 4 หมู่บ้าน ไปตั้งเป็น ตำบลท่ากุ่ม
ปี พ.ศ. 2534 นายอมร อนันตชัย ผู้ว่าราชการจังหวัดตราด ร่วมกับกำนันตำบลสามชุก ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลท่าพริก และตำบลเนินทราย โดยเฉพาะชุมชนท่าพริกเป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลท่าพริก ในปี พ.ศ. 2536 และตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย
ปี พ.ศ. 2546 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลท่าพริกมีพื้นที่ 6 หมู่บ้าน ประชากร 1,443 คน และมี 474 ครัวเรือน บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลท่าพริกเนินทราย โดยส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลมีสภาพไม่เข้าองค์ประกอบความเป็นหมู่บ้าน จึงพิจารณาให้รวมองค์การบริหารส่วนตำบลท่าพริกเข้ากับเทศบาลตำบลท่าพริกเนินทราย ในปี พ.ศ. 2547 ทำให้ตำบลท่าพริกอยู่ในเขตเทศบาลตำบลท่าพริกเนินทรายทั้งหมด
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลท่าพริกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านกลาง
หมู่ที่ 2 บ้านท่าพริก
หมู่ที่ 3 บ้านไร่พรง
หมู่ที่ 4 บ้านตรอกแซง
หมู่ที่ 5 บ้านหนองน้ำจืด
หมู่ที่ 6 บ้านคลองนา
ป่าชายเลนปากคลองท่าพริก
กึ่งแกนเอก

กึ่งแกนเอกของวงรี
กึ่งแกนเอก (อังกฤษ: Semi-major axis) เป็นตัวแปรสำคัญค่าหนึ่งที่แสดงสมบัติของวงรีหรือไฮเพอร์โบลาใน เรขาคณิต และใช้กับวงโคจรของวัตถุท้องฟ้าในทางดาราศาสตร์ด้วย
วงรี

สำหรับวงรี กึ่งแกนเอกคือรัศมีตามแนวแกนเอก เส้นตรงที่ลากผ่านกึ่งแกนเอก จะลากผ่านจุดศูนย์กลางและจุดโฟกัสทั้ง 2 จุด และยังตัดจุดที่มีความโค้งมากที่สุด 2 จุดบนเส้นรอบวงวงรี สำหรับในกรณีของวงกลม ค่ากึ่งแกนเอกจะเท่ากับรัศมี
ความสัมพันธ์ระหว่างความยาวกึ่งแกนเอก  a คือ กึ่งแกนโท  b, ความเยื้องศูนย์กลาง  e และ กึ่งเลตัสเรกตัม  \ell  เป็นดังต่อไปนี้
ถ้าให้จุดโฟกัสและ  \ell  คงที่ และจุดโฟกัสอีกจุดหนึ่งเคลื่อนห่างไกลออกไปมาก ๆ ในทิศทางหนึ่ง ในที่สุดจะได้เป็นพาราโบลา ในกรณีนี้  a และ  b จะเข้าใกล้อนันต์ แต่  a จะเพิ่มขึ้นเร็วกว่า  b
กึ่งแกนเอกคือค่าเฉลี่ยของระยะทางต่ำสุดและสูงสุดจากจุดโฟกัสจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่งบนเส้นรอบวงของวงรี ถ้าเขียนในระบบพิกัดเชิงขั้ว โดยจุดโฟกัสจุดหนึ่งอยู่ที่จุดกำเนิด และอีกจุดหนึ่งอยู่ในทิศทางบวกตามแกน x จะได้ว่า
และค่าเฉลี่ยของค่าต่ำสุด  r={\dfrac {\ell }{1+e}} และค่าสูงสุด  r={\dfrac {\ell }{1-e}} จะเป็น
ไฮเพอร์โบลา

ในไฮเพอร์โบลา กึ่งแกนเอกคือระยะครึ่งหนึ่งของระยะห่างระหว่างเส้นโค้งทั้งสองข้าง ในกรณีที่แกนเอกอยู่ในแนวแกน x จะได้ว่า
หรืออาจเขียนในรูปของเลตัสเรกตัม  \ell  และความเยื้องศูนย์กลาง  e เป็น