stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีเลียด
เทพปกรณัมใน อีเลียด

แม้ว่าเหล่าเทพเจ้ากรีก หรือมนุษย์กึ่งเทพทั้งหลาย จะมีบทบาทอย่างมากในเรื่อง อีเลียด นักวิชาการสังเกตว่า การปรากฏของเหล่าเทพเจ้าในงานของโฮเมอร์เป็นการแหวกประเพณีดั้งเดิมที่ชาวกรีกมีต่อศรัทธาของตน เทพเจ้าใน อีเลียด ดำเนินบทบาทไปตามความประสงค์ของผู้ประพันธ์เพื่อช่วยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น แทนที่จะเป็นองค์อุดมคติอยู่ในปกรณัมเหมือนอย่างที่เคย เฮโรโดทัส นักประวัติศาสตร์คลาสสิกอ้างว่า โฮเมอร์และเฮสิโอดเพื่อนของเขา เป็นผู้แรกที่อ้างถึงและบรรยายลักษณะตัวละครแบบเทพเจ้าในงานประพันธ์
นักวิชาการอีกคนหนึ่งคือ แมรี เลฟโควิทซ์ เขียนในหนังสือของเธอ ชื่อ Greek Gods: Human Lives (เทพเจ้ากรีกก็คือมนุษย์) แสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำต่าง ๆ ของเหล่าเทพเจ้าในมหากาพย์ อีเลียด และพยายามค้นหาว่า การกระทำของเหล่าเทพเป็นไปเพื่อความต้องการส่วนตัวของพวกเขา หรือเป็นการอุปมาเปรียบเทียบกับลักษณะนิสัยของมนุษย์กันแน่ นักประพันธ์ยุคคลาสสิกหลายคน เช่น ธูซิดิดีส และ เพลโต ให้ความสนใจกับตัวละครเทพเจ้าในงานของโฮเมอร์ว่าเป็นเพียง "วิธีการบอกเล่าถึงชีวิตของมนุษย์แทนที่จะพูดความจริงตรง ๆ" แต่เธอกลับเห็นว่า หากเรามองดูเหล่าเทพเจ้ากรีกในฐานะองค์ประกอบทางศาสนา มิใช่เพียงการอุปมา จะเป็นการเปิดโลกทัศน์อันยิ่งใหญ่ให้เห็นถึงอัจฉริยะของชาวกรีกโบราณ ซึ่งไม่จำเป็นต้องมีหนังสือศักดิ์สิทธิ์หรือกฎเกณฑ์แห่งเหตุผลอันใด ชาวกรีกก็สามารถจินตนาการถึงเหล่าเทพที่เข้ากันได้กับองค์ประกอบของ "ศาสนา" เป็นอย่างดี
อีเลียด ในฐานะมุขปาฐะ

มหากาพย์ อีเลียด และ โอดิสซีย์ นับว่าเป็นวรรณกรรมคลาสสิกของกรีกโบราณชิ้นสำคัญที่สุด และถือเป็นงานพื้นฐานสำคัญของวรรณกรรมกรีกในยุคต่อมา นอกเหนือจากความเป็นโคลงโบราณที่มีบทพรรณนาอย่างลึกซึ้งแล้ว มันยังเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมต่าง ๆ ของกรีกที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อทางศาสนาด้วย ในงานเฉลิมฉลองทางศาสนาของกรีก จะมีการขับร้องบทกวีนี้ตลอดทั้งคืน (ถ้าอ่านด้วยวิธีธรรมดาจะใช้เวลาประมาณ 14 ชั่วโมง) โดยจะมีผู้ฟังเข้าและออกเรื่อย ๆ เพื่อมาฟังบทที่เขาชื่นชอบเป็นพิเศษ
นักวิชาการด้านวรรณกรรมถือเอา อีเลียด และ โอดิสซีย์ เป็นงานประพันธ์แบบกวีนิพนธ์ และมักนับว่าโฮเมอร์เป็นกวีด้วย แต่เมื่อถึงช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 19 ถึงช่วงต้นคริสต์ศตวรรณที่ 20 เหล่านักวิชาการก็เริ่มสงสัยว่าข้อสมมุติฐานนี้ถูกต้องหรือไม่ มิลแมน แพรี่ (Milman Parry) นักวิชาการยุคคลาสสิกคนหนึ่งพบว่าลักษณะงานประพันธ์ของโฮเมอร์มีความเฉพาะเจาะจงอย่างน่าประหลาด ในการเลือกใช้คำคุณศัพท์ รวมถึงคำขยายคำนาม วลี หรือประโยค ที่ซ้ำไปซ้ำมา ซึ่งเขาเห็นว่าลักษณะเช่นนี้เป็นลักษณะของเรื่องเล่าปากเปล่า หรือวรรณกรรมแบบมุขปาฐะ ผู้แต่งจะใช้คำหรือวลีที่มีรูปแบบแน่นอนเพราะจะเข้าสัมผัสในฉันทลักษณ์แบบ hexameter ได้ง่ายกว่า ยิ่งกว่านั้น แพรี่ยังสังเกตว่าโฮเมอร์ระบุสร้อยนามของตัวละครหลักแต่ละตัวด้วยคำเฉพาะแบบสองพยางค์ซึ่งจะบรรจุลงได้ครึ่งบรรทัด จึงสันนิษฐานว่าเขาน่าจะแต่งสด ๆ ทีละครึ่งบรรทัด ส่วนครึ่งที่เหลือก็จะเอ่ยไปโดยอัตโนมัติด้วยวลีสามัญ เพื่อพิสูจน์ทฤษฎีนี้ แพรี่เดินทางไปยังยูโกสลาเวียเพื่อศึกษาวรรณกรรมมุขปาฐะของท้องถิ่นนั้น เขาพบกว่ากวีมักใช้คำที่ซ้ำ ๆ และคำเอื้อน คำสร้อย เพื่อให้มีเวลาแต่งบทกวีวรรคต่อไป การศึกษาของแพรี่ช่วยเปิดแนวทางการศึกษาแนวคิดเรื่องวรรณกรรมมุขปาฐะมากขึ้น
ดูเพิ่ม

ตำนานเทพเจ้ากรีก
สงครามเมืองทรอย
แหล่งข้อมูลอื่น

มหากาพย์อีเลียดออนไลน์ เก็บถาวร 2010-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน งานประพันธ์ของโฮเมอร์ (อังกฤษ)
แนวทางการศึกษาวรรณกรรม อีเลียด (อังกฤษ)
เรื่องย่อและบทวิเคราะห์ อีเลียด (อังกฤษ)
| ด ค กเทพปกรณัมกรีก |
| --- | --- |
ปฐมเทพ:  เคออส  อะแนงคี  โครนอส  เอียรอส  ไกอา  ยูเรนัส  ทาร์ทารัส  อีเธอร์  เฮเมรา  เอระบัส  นิกซ์  โอฟิออน  มอยเร 
เทพไททัน:  โครนัส  โอเชียนัส  เรีย  ทีมิส  แอตลัส  ซีอัส  ครีอัส  ไฮพีเรียน  ธีอา  เทธิส  นิมอซินี  ฟีบี  โพรมีเทียส  เอพิมีเทียส  ไออาเพทัส  เมโนเอเทียส 
สิบสองเทพเจ้าโอลิมปัส:  ซูส  ฮีรา  โพไซดอน  ดิมีเทอร์  อะธีนา  อะพอลโล  อาร์ทิมิส  แอรีส  แอโฟรไดที  ฮิฟีสตัส  เฮอร์มีส  ไดอะไนซัสหรือเฮสเตีย 
เทพเจ้าหลักอื่น:  แอซคลีเปียส  ฮีลิออส  อีออส  เฮดีส  ฮีบี  เฮคะที  แพน  เพอร์เซฟะนี  เซลีนี 
กลุ่ม:  แอมะซอน  เซนทอร์  คเธาะนิค  ไซคลอปส์  มังกร  อิรินีอีซ  ยักษ์  ฮาร์พี  เฮคะท็องคะรีซ  มอยเร  พระเจ้าไมซีเนียน  มนุษย์  มิวส์  นิมฟ์  เซเทอร์  สมุทรเทพ 
วีรบุรุษ:  เฮราคลีสกับงานของเขา  อคิลลีสกับสงครามกรุงทรอย  โอดิสเซียสกับโอดิสซีย์  เจสันกับลูกเรืออาร์โก  เพอร์ซิอัสกับเมดูซา  อีดิปัสกับธีบส์  ธีซีอัสกับมินะทอร์  บิลเลโรฟอนกับคิเมียรา 
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์:  เดลฟี  ดอโดนา  ดีลอส  โอลิมเปีย  โอลิมปัส 
โคลงบทแรกของอีเลียด
อคิลลีสพยาบาลปโตรกลัส ภาพวาดในพิพิธภัณฑ์ Altes กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมัน
เฮเลนแห่งทรอย ต้นเหตุแห่งสงครามล่มเมือง
The Wrath of Achilles (พิโรธของอคิลลีส) วาดโดย มิเชล ดรอลลิง ค.ศ. 1819
ประติมากรรมนูนต่ำที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส แสดงเหตุการณ์ในเล่ม 24 ตอนนำร่างเฮกเตอร์กลับกรุงทรอย
ฉากหนึ่งจากเรื่อง ทรอยลัสและเครสสิดา ของ เช็กสเปียร์ ภาพวาดโดย แองเจลิกา คอฟฟ์มานน์
ภาพปก อีเลียม ของ แดน ซิมมอนส์
อาร์ชดัชเชสเฮเลเนอแห่งออสเตรีย

อาร์ชดัชเชสเฮเลเนอแห่งออสเตรีย (เยอรมัน: Helene von Österreich) ทรงเป็นพระธิดาในอาร์ชดยุกเพเทอร์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรีย กับ  เจ้าหญิงมาเรีย คริสตินาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง พระชนม์ชีพในวัยเยาว์ของพระองค์นั้นถูกเลี้ยงดูมากับพระเชษฐา พระภคินีและพระขนิษฐาในซัลทซ์บวร์ค และ เวียนนา จนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ครอบครัวของพระองงค์ยึงย้ายไปประทับที่ลูเซิร์น สวิตเซอร์แลนด์
เสกสมรส

อาร์ชดัชเชสเฮเลเนอแห่งออสเตรีย ทรงเสกสมรสกับ ฟิลิปป์ อัลเบรชท์ ดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1923 โดยทรงโดนรถพระอิสริยยศจาก อิมพีเรียลไฮเนส เป็น รอยัลไฮเนส รับพระราชทานพระอิสริยยศ ดัชเชสรัชทายาทแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค พระชายา มีพระธิดาเพียงพระองค์เดียวคือ
เจ้าหญิงมาเรีย-คริสตินาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
อาร์ชดัชเชสเฮเลเนอแห่งออสเตรีย สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1924 หลัง 1 สัปดาห์ที่พระองค์ประสูติกาลพระธิดา หลังจากนั้นพระสวามีก็ได้เสกสมรสใหม่กับ อาร์ชดัชเชสโรสแห่งออสเตรีย พระขนิษฐาแท้ๆในพระองค์
อาร์เนอ ฟรีดริช

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อาร์เนอ ฟรีดริช
วันเกิด:   (1979-05-29) 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1979 (45 ปี)
สถานที่เกิด:  Bad Oeynhausen, เยอรมนีตะวันตก
ส่วนสูง:  1.85 เมตร (6 ฟุต 1 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  Central defender
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  VfL Wolfsburg
สโมสรเยาวชน
1985–1987:  FC Bad Oeynhausen
1987–1992:  TuS Lohe
1992–1995:  SC Herford
1995–1999:  FC Gütersloh
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  สโมสร |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1999–2000 |  SC Verl |  31 |  (0) |
| 2000–2002 |  Arminia Bielefeld |  47 |  (1) |
| 2002–2010 |  Hertha BSC |  231 |  (14) |
| 2010– |  VfL Wolfsburg |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2000–2001 |  Germany U-21 |  5 |  (0) |
| 2002– |  เยอรมนี |  76 |  (1) |
 นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมสโมสร นับเฉพาะลงเล่นในประเทศ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 13:40, 2 July 2010 (UTC).  † ลงเล่น (ประตู).  ‡ นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมชาติ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 16:04, 27 June 2010 (UTC)
อาร์เนอ ฟรีดริช (เยอรมัน: Arne Friedrich) เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1979 เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมัน ตำแหน่ง กองหลัง ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลโวล์ฟสบวร์ก และฟุตบอลทีมชาติเยอรมนี เขาเป็น 1 ในนักฟุตบอลทีมชาติ 23 คนในฟุตบอลโลก 2006 ที่เยอรมนีได้ที่ 3 โดยฟรีดริชได้เข้าร่วมเกือบทุกเกมในการแข่งครั้งนี้ เขาเล่นได้หลายตำแหน่ง ทั้งฟูลแบ็ก, เซ็นเตอร์แบ็ก และในบางครั้งรับตำแหน่งกองกลาง เขายังเป็นตัวแทนในฟุตบอลโลก 2010 เขายังทำประตูแรกครั้งแรกในฐานะทีมชาติในรอบ 8 ทีมสุดท้ายในนัดที่เจอกับทีมอาร์เจนตินา
ภาษาอาเจะฮ์

| ภาษาอาเจะฮ์ |
| --- | --- |
Basa Acèh بهسا اچيه
ออกเสียง: [bahsa at͡ʃeh]
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิภาค: จังหวัดอาเจะฮ์ เกาะสุมาตรา
ชาติพันธุ์: ชาวอาเจะฮ์
จำนวนผู้พูด: 4.7 ล้านคน  (2020 census)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียมลายู-ซุมบาวาอาเจะฮ์-จามภาษาอาเจะฮ์
ระบบการเขียน: อักษรละติน อักษรจาวอเวอ
รหัสภาษา
ISO 639-2: ace
ISO 639-3: ace
จังหวัดอาเจะฮ์ เกาะสุมาตรา
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ผู้พูดภาษาอาเจะฮ์
ภาษาอาเจะฮ์ (อาเจะฮ์: Basa Acèh / بهسا اچيه) เป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในอาเจะฮ์ เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และโบตา รัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย
ภาษาถิ่น

ปรากฏภาษาอาเจะฮ์ถิ่นอย่างน้อย 10 ภาษา ได้แก่ Pasè, Peusangan, Matang, Pidië, Buëng, Banda, Daya, Meulabôh, Seunagan และ Tunong
ภาพ

ฮีกายัตอัคบารุลการิม
ฮีกายัตบันตาบือรันซะฮ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Learning Acehnese in Indonesian เก็บถาวร 2021-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Learning Acehnese in English and Indonesian เก็บถาวร 2019-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Acehnese literature resources
Acehnese at Omniglot
แม่แบบ:WALS
แม่แบบ:UDHR
| ด ค กภาษาราชการและภาษาที่สำคัญของประเทศสมาชิกอาเซียน |
| --- | --- |
ภาษาราชการ   (ประเทศสมาชิก):  กัมพูชา : ภาษาเขมร •  ไทย : ภาษาไทย •  บรูไน : ภาษามลายู •  พม่า : ภาษาพม่า •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาฟิลิปปินส์ • ภาษาอังกฤษ •  มาเลเซีย : ภาษามลายู •  ลาว : ภาษาลาว •  เวียดนาม : ภาษาเวียดนาม •  สิงคโปร์ : ภาษามลายู • ภาษาอังกฤษ • ภาษาจีนมาตรฐาน • ภาษาทมิฬ •  อินโดนีเซีย : ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาราชการของประเทศสังเกตการณ์:  ติมอร์-เลสเต : ภาษาเตตุน • ภาษาโปรตุเกส •  ปาปัวนิวกินี : ภาษาอังกฤษ • ตอกปีซิน • ภาษาฮีรีโมตู
ภาษาเฉพาะถิ่นที่สำคัญ:  กัมพูชา : ภาษาจาม •  ไทย : ภาษามลายูปัตตานี •  บรูไน : ภาษามลายูบรูไน •  พม่า : ภาษากะเหรี่ยง • ภาษากะชีน • ภาษาไทใหญ่ • ภาษามอญ • ภาษายะไข่ • ภาษาโรฮีนจา •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาเซบัวโน • ภาษาตากาล็อก • ภาษาอีโลกาโน • ภาษามากินดาเนา •  ลาว : ภาษาม้ง •  เวียดนาม : ภาษาไทดำ •  อินโดนีเซีย : ภาษาชวา • ภาษาซุนดา • ภาษาบาหลี • ภาษาอาเจะฮ์
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  เช็กเกีย
มัสยิดเก่าอินดราปูรี

| มัสยิดเก่าอินดราปูรี Meuseujid Tuha Indra Puri |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สถานะ: เปิดใช้งาน
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อินดราปูรี ประเทศอินโดนีเซีย
ที่ตั้งในจังหวัดอาเจะฮ์ สุมาตราเหนือ เกาะสุมาตรา และประเทศอินโดนีเซียแสดงแผนที่อาเจะฮ์มัสยิดเก่าอินดราปูรี (สุมาตราเหนือ)แสดงแผนที่สุมาตราเหนือมัสยิดเก่าอินดราปูรี (เกาะสุมาตรา)แสดงแผนที่เกาะสุมาตรามัสยิดเก่าอินดราปูรี (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 5°24′55″N 95°26′48″E﻿ / ﻿5.4154°N 95.4466°E﻿ / 5.4154; 95.4466
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อาเจะฮ์
เสร็จสมบูรณ์: ระหว่าง ค.ศ. 1607 - 1636
มัสยิดเก่าอินดราปูรี (อาเจะฮ์: Meuseujid Tuha Indra Puri; อินโดนีเซีย: Masjid Tua Indrapuri) เป็นมัสยิดในอินดราปูรี ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ทำให้เป็นหนึ่งในมัสยิดที่เก่าแก่ที่สุดในจังหวัดอาเจะฮ์
ประวัติ

มัสยิดเก่าอินดราปูรีสร้างขึ้นในช่วง ค.ศ. 1607 ถึง 1636. ตัวมัสยิดสร้างขึ้นบนฐานอดีตวิหารฮินดูสมัยอาณาจักรลามูรีแห่งสุมาตราเหนือที่สร้างขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 12 มีรายงานว่าอาณาจักรนี้สู้รบกับกองทัพเรือจากประเทศจีน และท้ายที่สุด กษัตริย์ลามูรีได้รับชัยชนะด้วยความช่วยเหลือจาก Meurah Johan เจ้าชายจากราชวงศ์ลีงาที่นับถือศาสนาอิสลาม และภายหลังกลายเป็นกษัตริย์ลามูรีที่นับถือศาสนาอิสลาม นับแต่นั้นมา สถานที่นี้จึงได้รับการแปลงไปเป็นมัสยิด
ต่อมามีการบูรณะใน ค.ศ. 1696 และภายหลังใน ค.ศ. 1879
อาคาร

มัสยิดเก่าอินดราปูรีสร้างบนพื้นที่ขนาด 33.875 ตารางเมตร (364.63 ตารางฟุต) ตรงบริเวณฐานวิหารฮินดูที่เก่ากว่า มัสยิดนี้ตั้งอยู่ที่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำอาเจะฮ์ ซึ่งอยู่ห่างจากขอบแม่น้ำประมาณ 100 เมตร (330 ฟุต)
อ่านเพิ่ม

Analiansyah, Institut Agama Islam Negeri Jamiʾah ar-Raniry (2004). Ensiklopedi pemikiran ulama Aceh (ภาษาอินโดนีเซีย). Ar-Raniry Press. ISBN 9789793717036.
Uka Tjandrasasmita (2009). Arkeologi Islam Nusantara (ภาษาอินโดนีเซีย). Kepustakaan Populer Gramedia. ISBN 9789799102126. สืบค้นเมื่อ January 10, 2013.
มัสยิดอินดราปูรีในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
อาสนวิหารนักบุญเฮทวิช

| อาสนวิหารนักบุญเฮทวิช |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: คาทอลิก
จังหวัด: อัครสังฆมณฑลเบอร์ลิน
ปีที่อุทิศ: 1773
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: มิทเทอ เบอร์ลิน เยอรมนี
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: เกออร์ค เว็นท์เซิสเลาส์ ฟ็อน คโนเบิลส์ดอร์ฟ (เดิม) ฮันส์ ชวิพเพิร์ท (สร้างใหม่)
รูปแบบ: บาโรก (เดิม) สมัยใหม่หลังสงคราม (สร้างใหม่)
เสร็จสมบูรณ์: 1887 (เดิม) 1963 (สร้างใหม่)
ทิศทางด้านหน้า: เหนือ–ตะวันตก
เว็บไซต์
www.hedwigs-kathedrale.de
อาสนวิหารนักบุญเฮทวิช (เยอรมัน: St.-Hedwigs-Kathedrale) เป็นอาสนวิหารคาทอลิกตั้งอยู่บนจัตุรัสเบเบิลพลัทซ์ ในเขตมิทเทอ กรุงเบอร์ลิน สร้างขึ้นอุทิศแด่นักบุญเฮทวิชแห่งไซลีเชีย ระหว่างปี 1747 ถึง 1887 ตามพระราชดำริของพระเจ้าฟรีดริชมหาราช ตามแปลนออกแบบโดยเกออร์ค เว็นท์เซิสเลาส์ ฟ็อน คโนเบิลส์ดอร์ฟ ในรูปแบบสถาปัตยกรรมบาโรก ก่อนจะได้รับความเสียหายจากการทิ้งระเบิดของสัมพันธมิตรในเบอร์ลินในสงครามโลกครั้งที่สอง และได้รับการก่อสร้างใหม่ในระหว่างปี 1952 ถึง 1963 ในรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่หลังสงคราม
หลังเกิดการจลาจลคริสทัลนัคท์ระหว่างวันที่ 9–10 พฤศจิกายน 1938 แบร์นฮาร์ท ลิชเทินแบร์ค ผู้เป็นแคนันแห่งคณะสงฆ์ประจำอาสนวิหารนักบุญเฮทวิชตั้งแต่ปี 1931 ได้ประกอบพิธีสวดภาวนาแด่พี่น้องชาวยิวสู่สาธารณะ ต่อมาลิชเทินแบร์คถูกพวกนาซีจับและเสียชีวิตระหว่างถูกนำตัวไปค่ายกักกันดัคเคา
อาร์ทัวร์ อาเบอเลอ

อาร์ทัวร์ อาเบอเลอ ค.ศ. 2016
อาร์ทัวร์ อาเบอเลอ ค.ศ. 2007
อาร์ทัวร์ อาเบอเลอ (เยอรมัน: Arthur Abele; เกิดวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักกีฬาทศกรีฑาชาวเยอรมัน เขาเคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
แหล่งข้อมูลอื่น

อาร์ทัวร์ อาเบอเลอ ที่กรีฑาโลก
อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โซเฟีย ฮาพส์บวร์ค-โลทริงเงิน
อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย (อังกฤษ: Archduchess Sophie of Austria, เยอรมัน: Erzherzogin Sophie von Österreich) (พระนามเต็ม: โซฟี เฟรเดอริคเก้ โดโรเธีย มาเรีย โจเซฟ่า, Sophie Friederike Dorothea Maria Josepha von Habsburg-Lothringen) เป็นพระราชธิดาพระองค์แรกในสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ โจเซฟที่ 1 และสมเด็จพระจักรพรรดินีเอลิซาเบธแห่งออสเตรีย
พระองค์ประสูติเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2398 ณ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย พระองค์ทรงได้รับพระราชทานพระนามจากสมเด็จพระราชอัยกีของพระองค์ อาร์ชดัชเชสโซฟี เมื่อปีพ.ศ. 2400 จักรพรรดิและจักรพรรดินีเสด็จพระราชดำเนินไปยังกรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี โดยทรงพาพระองค์ และอาร์ชดัชเชสกิเซล่า พระขนิษฐาเสด็จพระราชดำเนินด้วย โดยระหว่างการเสด็จพระราชดำเนิน พระองค์และพระขนิษฐามีพระอาการประชวรด้วยพระกระยาหารเป็นพิษ และพระนาภีเสีย พระอาการของอาร์ชดัชเชสกิเซล่า พระขนิษฐาทรงดีขึ้น แต่พระองค์มีพระอาการประชวรร้ายแรงขึ้น ทำให้สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2400 สิริพระชันษาได้เพียง 2 ชันษา แต่หลังจากสิ้นพระชนม์แล้ว มีการสันนิษฐานว่าพระองค์ไม่ได้ทรงสิ้นพระชนม์ด้วยโรคพระกระยาหารเป็นพิษ และพระนาภีเสีย หากแต่เป็นโรคไข้รากสาดใหญ่ ซึ่งร้ายแรงมากในยุคนั้น
ราชตระกูล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย | พระชนก: สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ โจเซฟที่ 1 แห่งออสเตรีย | พระอัยกาฝ่ายพระชนก: อาร์ชดยุกฟรานซ์ คาร์ลแห่งออสเตรีย | พระปัยกาฝ่ายพระชนก: สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย | พระชนก: สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ โจเซฟที่ 1 แห่งออสเตรีย | พระอัยกาฝ่ายพระชนก: อาร์ชดยุกฟรานซ์ คาร์ลแห่งออสเตรีย | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนก: เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซ่าแห่งทู ซิชิลีส์ |
| อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย | พระชนก: สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ โจเซฟที่ 1 แห่งออสเตรีย | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก: เจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย | พระปัยกาฝ่ายพระชนก: สมเด็จพระราชาธิบดีแม็กซีมีเลียนที่ 1 โจเซฟแห่งบาวาเรีย |
| อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย | พระชนก: สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ โจเซฟที่ 1 แห่งออสเตรีย | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก: เจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนก: เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งบาเดน |
| อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย | พระชนนี: ดัชเชสเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย | พระอัยกาฝ่ายพระชนนี: ดยุกแม็กซีมีเลียน โจเซฟแห่งบาวาเรีย | พระปัยกาฝ่ายพระชนนี: ดยุกพิอุส ออกัสตัสแห่งบาวาเรีย |
| อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย | พระชนนี: ดัชเชสเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย | พระอัยกาฝ่ายพระชนนี: ดยุกแม็กซีมีเลียน โจเซฟแห่งบาวาเรีย | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนนี: ดัชเชสอเมลี่ หลุยส์แห่งอาเรนเบิร์ก |
| อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย | พระชนนี: ดัชเชสเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี: เจ้าหญิงลูโดวิก้าแห่งบาวาเรีย | พระปัยกาฝ่ายพระชนนี: สมเด็จพระราชาธิบดีแม็กซีมีเลียนที่ 1 โจเซฟแห่งบาวาเรีย |
| อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย | พระชนนี: ดัชเชสเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี: เจ้าหญิงลูโดวิก้าแห่งบาวาเรีย | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนนี: เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งบาเดน |
อาสนวิหารเบอร์ลิน

อาสนวิหารเบอร์ลินในปัจจุบัน
อาสนวิหารเบอร์ลินหลังเดิมในปี 1538
อาสนวิหารเบอร์ลิน หรือ แบร์ลิแนร์โดม (เยอรมัน: Berliner Dom) เป็นโบสถ์คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์และเป็นสุสานหลวงของราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น ตั้งอยู่ในเขตมิทเทอ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
โบสถ์แห่งนี้เดิมเป็นเพียงโบสถ์น้อยของนิกายโรมันคาทอลิก ถูกสร้างเมื่อปี 1451 ตามบัญชาของฟรีดริชที่ 2 เจ้าผู้ครองบรันเดินบวร์ค เพื่อใช้เป็นโบสถ์ประจำวังแห่งใหม่ของพระองค์ ซึ่งในปีดังกล่าว พระองค์ย้ายวังที่ประทับมายังบริเวณแห่งนี้ โบสถ์แห่งนี้ได้รับการต่อเติมเรื่อยมาจนกระทั่งถูกรื้อทิ้งในปี 1893 เพื่อสร้างอาคารหลังใหม่ อาคารหลังปัจจุบันถูกก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1905 ในสมัยของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2
อาสนวิหารเบอร์ลินหลังปัจจุบัน เป็นโบสต์คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ขนาดใหญ่ที่สุดในเยอรมนี มีความกว้าง 74 เมตร ความยาว 114 เมตร และความสูงถึงยอดโดม 115 เมตร โดมของโบสถ์แห่งนี้ถูกทิ้งระเบิดเพลิงจนได้รับความเสียหายในสงครามโลกครั้งที่สอง และมีการสร้างหลังคาชั่วคราวปิดเอาไว้ ต่อมาในปี 1967 สหภาพคริสตจักรจึงตัดสินใจทำการบูรณะ ซึ่งแล้วเสร็จในปี 1993
อาร์ทัวร์ ชนิทซ์เลอร์

| อาร์ทัวร์ ชนิทซ์เลอร์ |
| --- | --- |
อาร์ทัวร์ ชนิทซ์เลอร์ ประมาณปี ค.ศ. 1912
เกิด: 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1862(1862-05-15) เวียนนา ออสเตรีย
เสียชีวิต: 21 ตุลาคม ค.ศ. 1931(1931-10-21) (69 ปี) เวียนนา ออสเตรีย
อาชีพ: นักเขียนนวนิยาย, นักเขียนเรื่องสั้น, นักเขียนบทละคร
สัญชาติ: ออสเตรีย
แนวร่วมในทางวรรณคดี: ลัทธิเริงรมณ์, นวยุคนิยม
อาร์ทัวร์ ชนิทซ์เลอร์ (เยอรมัน: Arthur Schnitzler; 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1862 – 21 ตุลาคม ค.ศ. 1931) เป็นนักเขียนชาวออสเตรีย เกิดที่กรุงเวียนนาในครอบครัวชาวยิว เป็นบุตรคนโตของพี่น้อง 4 คนของโยฮัน ชนิทซ์เลอร์ แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านลำคอ กับลูอีเซอ มาร์คไบรเทอร์ ชนิทซ์เลอร์เรียนวิชาแพทย์ที่มหาวิทยาลัยเวียนนาและทำงานที่โรงพยาบาลเวียนนา แต่ต่อมาเขาหันมาสนใจด้านการเขียน บทละครชิ้นแรกของเขา Anatol ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1893 ในปี ค.ศ. 1903 ชนิทซ์เลอร์แต่งงานกับอ็อลกา กุสมัน ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คนก่อนจะแยกกันอยู่ในปี ค.ศ. 1921 ชนิทซ์เลอร์เสียชีวิตด้วยภาวะเลือดออกในสมองใหญ่ที่กรุงเวียนนา ในปี ค.ศ. 1931
งานเขียนของชนิทซ์เลอร์ส่วนใหญ่ก่อให้เกิดข้อถกเถียง ด้วยการนำเสนอเรื่องเพศและการต่อต้านแนวคิดเหยียดชาวยิวอย่างรุนแรง ในช่วงที่นาซีขึ้นสู่อำนาจ งานของเขาและชาวยิวคนอื่น ๆ เช่น อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์, คาร์ล มากซ์, ซีคมุนท์ ฟร็อยท์, ฟรันทซ์ คัฟคา, ชเต็ฟฟัน ซไวค์ ถูกเผา อย่างไรก็ตาม ผลงานของเขาหลายชิ้นได้รับการนำไปสร้างเป็นละครเวทีและภาพยนตร์ เช่น บทละครเรื่อง Reigen, นิยายสั้น Fräulein Else และนิยายสั้น Traumnovelle ที่ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์โดยสแตนลีย์ คูบริก ชื่อ พิษราคะ (Eyes Wide Shut)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาร์ทัวร์ ชนิทซ์เลอร์
"Arthur Schnitzler: Papers shed light on playwright who inspired Freud and Kubrick". The Independent.
เกาะซีเมอลูเวอ

| --- | --- |
แผนที่ภูมิประเทศของเกาะซีเมอลูเวอ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 02°37′48″N 96°05′24″E﻿ / ﻿2.63000°N 96.09000°E﻿ / 2.63000; 96.09000
พื้นที่: 1,754 ตารางกิโลเมตร (677 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 567 ม. (1860 ฟุต)
จุดสูงสุด: ไม่มีชื่อ
การปกครอง
อินโดนีเซีย
จังหวัด: อาเจะฮ์
อำเภอ: ซีเมอลูเวอ
เมืองใหญ่สุด: ซีนาบัง
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 93,762 คน  (ประมาณกลาง พ.ศ. 2564)
ความหนาแน่น: 51.0/กม.2 (132.1/ตารางไมล์)
ซีเมอลูเวอ (อินโดนีเซีย: Simeulue) หรือ ซีมือลูเวอ (อาเจะฮ์: Simeuluë) เป็นเกาะในประเทศอินโดนีเซีย ห่างจากชายฝั่งตะวันตกของเกาะสุมาตราไปประมาณ 150 กิโลเมตร (93 ไมล์) โดยมีประชากร 80,674 คนตามสำมะโน พ.ศ. 2553 และ 92,865 คนตามสำมะโน พ.ศ. 2563 จำนวนประมาณการอย่างเป็นทางการในช่วงกลาง พ.ศ. 2564 อยู่ที่ 93,762 คน เกาะนี้มีเมืองใหญ่ที่สุดคือซีนาบัง
ในสมัยก่อนนั้นเกาะซีเมอลูเวอเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาเจะฮ์ตะวันตก แต่ได้มีการแยกออกมาเป็นเขตใหม่ชื่อว่าอำเภอซีเมอลูเวอใน พ.ศ. 2542
ประชากร

ผู้คนในเกาะซีเมอลูเวอมีความคล้ายคลึงกับผู้คนบนเกาะนียัซที่อยู่ใกล้เคียงกัน มีภาษาถิ่นมากมายและแตกต่างจากภาษาบนเกาะสุมาตรา โดยมีภาษาที่ใช้กันมาก 2 ภาษา คือ ภาษาซีเมอลูเวอและภาษาซีกูเล และศาสนาที่นับถือกันมากบนเกาะนี้คือศาสนาอิสลาม
ประวัติ > แผ่นดินไหวใน พ.ศ. 2547

เกาะซีเมอลูเวอนั้นอยู่ใกล้กับศูนย์กลางของแผ่นดินไหวขนาด 9.3 แมกนิจูดใน พ.ศ. 2547
และในวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2548 ได้เกิดแผ่นดินไหวขนาด 8.7 แมกนิจูด ซึ่งมีจุดศูนย์กลางอยู่บริเวณทางตอนใต้ของเกาะ หลังจากเกิดแผ่นดินไหวได้เกิดสึนามิขนาด 3 เมตรเข้าพัดถล่มชายฝั่งและโรงพยาบาลในเมืองซีนาบัง
แม้ว่าเกาะซีเมอลูเวอห่างจากศูนย์กลางแผ่นดินไหวประมาณ 60 กิโลเมตร แต่มีผู้เสียชีวิตเพียง 6 ราย ในขณะที่ประชากรที่เหลือ 70,000 คนปลอดภัย เนื่องจากภูมิปัญญาท้องถิ่นที่เรียกว่า "ซมง" นั้นได้บอกว่าหากเกิดแผ่นดินไหวและมีน้ำทะเลลดลงอย่างกะทันหัน ควรอพยพขึ้นที่สูงให้เร็วที่สุด โดยอิงจากประสบการณ์จากสึนามิครั้งใหญ่ใน พ.ศ. 2450
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Commonscat inline
อาร์น็อลท์ เชินแบร์ค

| อาร์น็อลท์ เชินแบร์ค   Arnold Schönberg |
| --- | --- |
เชินแบร์คในลอสแอนเจลิส ค.ศ. 1948
เกิด: 13 กันยายน ค.ศ. 1874 เวียนนา จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
เสียชีวิต: 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1951(1951-07-13) (76 ปี) ลอสแอนเจลิส สหรัฐ
อาชีพ: คีตกวี, จิตรกร, นักทฤษฎีดนตรี
อาร์น็อลท์ เชินแบร์ค (เยอรมัน: Arnold Schönberg) หรือ อาร์โนลด์ เชิร์นเบิร์ก (อังกฤษ: Arnold Schoenberg) เป็นคีตกวี จิตรกร และนักทฤษฎีดนตรีชาวออสเตรีย และยังเกี่ยวข้องกับลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ในวงการศิลปะและกวีนิพนธ์ในประเทศเยอรมนี นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้นำของโรงเรียนเวียนนาที่สอง (Zweite Wiener Schule) ต่อมาเมื่อระบอบนาซีเรืองอำนาจ ผลงานของเชินแบร์คถูกตีตราว่าเป็นดนตรีเสื่อม เนื่องจากมีความเป็นสมัยนิยมและไม่อิงกุญแจเสียง ด้วยปัจจัยทางการเมืองนี้เอง เขาจึงตัดสินอพยพไปยังสหรัฐในปี ค.ศ. 1934
วิธีการดนตรีของเชินแบร์ค ทั้งในด้านการบรรสานและพัฒนาการ กลายเป็นหนึ่งในทฤษฎีดนตรีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 คีตกวียุโรปและอเมริกาอย่างน้อยสามชั่วอายุคนต่างนำเอางานของเขาไปต่อยอดมากมาย แต่ก็มีฝ่ายที่ไม่ชอบงานของเชินแบร์คอยู่ด้วยเช่นกัน
ในช่วงที่เข้าวงการใหม่ ๆ เชินแบร์คเริ่มเป็นที่รู้จักจากวิพากษ์วิจารณ์งานเพลงศิลปะจินตนิยม (Romanticism) ของคีตกวีเยอรมันอย่างโยฮันเนิส บรามส์ และริชชาร์ท วากเนอร์ ทำให้ต่อมา ชื่อของเชินแบร์คได้กลายเป็นสัญลักษณ์ด้านการคิดค้นระบบไม่อิงกุญแจเสียง (atonality) แต่ตัวเชินแบร์คไม่ชอบคำดังกล่าวเลย เชินแบร์คตกเป็นบุคคลที่กลายเป็นที่โต้เถียงที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในศาสตร์การดนตรี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาร์น็อลท์ เชินแบร์ค
อาร์น็อลท์ เชินแบร์ค ที่สารานุกรมบริตานิกา
Arnold Schoenberg Center in Vienna
Complete Schoenberg Discography & List of Works
คอเคซัสเหนือ

แผนที่ของภูมิภาคคอเคซัสในปี ค.ศ. 1994 จัดทำโดยกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ
คอเคซัสเหนือ  (อังกฤษ: North Caucasus) หรือ ซิสคอเคเซีย (อังกฤษ: Ciscaucasia; รัสเซีย: Предкавказье, อักษรโรมัน: Predkavkazye) เป็นภูมิภาคย่อยในทวีปยุโรปตะวันออก อยู่ทางเหนือของภูมิภาคคอเคซัสใหญ่ทั้งหมด และเป็นส่วนหนึ่งของประเทศรัสเซีย โดยตั้งอยู่คั่นกลางระหว่างทะเลอะซอฟและทะเลดำทางทิศตะวันตก และทะเลแคสเปียนทางทิศตะวันออก ภูมิภาคนี้มีพรมแดนติดกับจอร์เจียและอาเซอร์ไบจานทางทิศใต้ เมืองครัสโนดาร์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในคอเคซัสเหนือ
ในทางการเมือง คอเคซัสเหนือประกอบด้วยสาธารณรัฐและดินแดนของประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ทางเหนือของเทือกเขาคอเคซัสหลัก ซึ่งแยกจากเทือกเขาคอเคซัสใต้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของประเทศรัสเซีย มีอาณาเขตอยู่ภายในเขตสหพันธ์คอเคซัสเหนือและเขตสหพันธ์ใต้ และประกอบด้วยดินแดนครัสโนดาร์, ดินแดนสตัฟโรปอล และสาธารณรัฐที่เป็นส่วนประกอบ โดยนับจากตะวันตกไปตะวันออก ได้แก่ สาธารณรัฐอะดีเกยา, คาราชาเยโว-ซีร์คัสเซีย, คาบาร์ดีโน-บัลคาเรีย, นอร์ทออสซีเชีย–อะลาเนีย, อิงกูเชเตีย, เชเชน, ดาเกสตาน และทางเหนือ ได้แก่ สาธารณรัฐคัลมืยเคีย
คลังภาพ

ที่ตั้งของเขตสหพันธ์คอเคซัสเหนือ
แผนที่อดีตเขตทหารคอเคซัสเหนือ (เขต)
แผนที่เขตเศรษฐกิจคอเคซัสเหนือสมัยใหม่ (อำเภอ)
หุบเขาโซเฟีย คาราชาเยโว-ซีร์คัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คอเคซัสเหนือ
คู่มือการท่องเที่ยว คอเคซัสเหนือ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ความสัมพันธ์ระหว่างคอเคซัสเหนือและใต้ บทความใน Caucasus Analytical Digest No. 27
อุโปะโปย

| อุโปะโปย |
| --- | --- |
ウポポイ Upopoy

th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
เมือง: ชิราโออิ จังหวัดฮกไกโด
ประเทศ: ญี่ปุ่น
พิกัด: 42°33′41″N 141°22′01″E﻿ / ﻿42.561347°N 141.366885°E﻿ / 42.561347; 141.366885
เปิดใช้งาน: 12 กรกฎาคม 2020
เว็บไซต์
https://www.ainu-upopoy.jp
อุโปะโปย 
(ไอนุ: Upopoy, ウポポイ) หรือ พิพิธภัณฑ์ไอนุแห่งชาติ (ญี่ปุ่น: 国立アイヌ民族博物館; โรมาจิ: Kokuritsu Ainu Minzoku Hakubutsukan) ตั้งอยู่ที่เมืองชิราโออิ กิ่งจังหวัดอิบุริ จังหวัดฮกไกโดของญี่ปุ่น เป็นกลุ่มสถานที่ซึ่งถูกสร้างเพื่อทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางระดับชาติสำหรับการฟื้นฟู สร้างสรรค์ และพัฒนาวัฒนธรรมไอนุของชาวไอนุ
คำว่า "อุโปะโปย" เป็นภาษาไอนุ หมายถึง "การร้องเพลง (ร่วมกันหลายคน)"
อาเอโอยนากามุย

อาเอโอยนากามุย (ไอนุ: アエオイナカムイ, Aeoynakamuy) หรือไอนูรักกูร์ (アイヌラックㇽ, Aynurakkur) หรือ โอกีกูร์มี (オキクㇽミ, Okikurmi) เป็นเทพเจ้าวีรบุรุษในตำนานพื้นบ้านของชาวไอนุ และเป็นเทพองค์แรกที่เกิดขึ้นมาบนโลก ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นบรรพบุรุษของชาวไอนุ
ชื่อ "อาเอโอยนากามุย" มีความหมายว่า "กามุย (พระเจ้า) ที่ (พวกเรา) เล่าขาน" ส่วนชื่อ "ไอนูรักกูร์" มีความหมายว่า "เทพเจ้าที่มีลักษณะเหมือนมนุษย์" เนื่องจากที่มาของสิ่งของหลายอย่างที่สนับสนุนชีวิตประจำวันของผู้คนได้รับการบอกเล่าผ่านตำนาน จึงมีบทบาทเป็นวีรบุรุษทางวัฒนธรรมในตำนานไอนุ