stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟรันทซ์ มาร์ค

| ฟรันทซ์ มาร์ค |
| --- | --- |
ฟรันทซ์ มาร์ค ใน ค.ศ. 1910
เกิด: 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1880(1880-02-08) มิวนิก ราชอาณาจักรบาวาเรีย จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 4 มีนาคม ค.ศ. 1916(1916-03-04) (36 ปี) บรากี ฝรั่งเศส
สัญชาติ: เยอรมัน
ผลงานเด่น: Tiger, The Yellow Cow, Fighting Forms
ขบวนการ: ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน
ฟรันทซ์ มาร์ค (เยอรมัน: Franz Marc) เป็นศิลปินในกระแสลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน เกิดในเมืองมิวนิก พ่อของเขามาจากครอบครัวที่เป็นทาสรับใช้ที่อยู่ทางตอนบนของรัฐบาวาเรีย ก่อนพ่อของเขาจะเลือกประกอบอาชีพเป็นจิตรกร พ่อของเขาได้เป็นนักกฎหมาย แม่ของเขามาจากครอบครัวชาวฝรั่งเศสในแคว้นอาลซัส ถึงแม้ว่าพ่อของเขานับถือนิกายโรมันคาทอลิก แต่มาร์คนับถือนิกายโปรเตสแตนต์ เพราะเขาได้รับการเลี้ยงดูจากแม่ของเขา และได้รับอิทธิพลทางความคิดจากลัทธิคาลวินตั้งแต่เด็ก และแม่ของเขาตั้งใจให้เขาได้เป็นบาทหลวง แต่อย่างไรก็ตามเมื่อมาร์คโตขึ้น เขาได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยมิวนิก ในสาขาวิชาวรรณกรรม ใน ค.ศ. 1899 ต่อมาเมื่อเขาได้รับการฝึกเป็นทหารเกณฑ์ แต่เมื่อเขาฝึกเสร็จแล้วเขาได้ย้ายมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนวรรณกรรม ไปเข้าโรงเรียนสอนศิลปะในมิวนิกเช่นกัน โดยได้รับการสอนจากวิลเฮ็ล์ม ฟ็อน ดีทซ์
ช่วงวัยแสวงหา

ต่อมาเขาได้รับคำแนะนำจากฟรีดริซ เลาเออร์ ซึ่งเป็นเพื่อนนักเรียนที่ดีของมาร์ค ให้ออกเดินทางหาความรู้ที่อิตาลีและปารีส ฝรั่งเศส และกลับมาเยอรมนีในเดือนกันยายน ค.ศ. 1903 แต่เมื่อเขากลับมาเขาไม่ได้เรียนต่อที่โรงเรียน แต่เขาไปเปิดสตูดิโอและทำงานในสตูดิโอของเขาโดยไม่ได้บอกอย่างเป็นทางการกับโรงเรียนและเพื่อนนักเรียนของเขา เขาทำงานในมิวนิก ชตัฟเฟิลอัล์ม และค็อคเคิล และเลิกทำใน ค.ศ. 1906 เพื่อเดินทางไปยังเขาแอทอส
ที่นั่นเขาได้เขียนภาพทิวทัศน์ วาดภาพเหมือน และวาดรูปสัตว์ เขาได้ยึดคติการวาดในรูปแบบศิลปะในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตามที่เขาได้เรียนมาจากโรงเรียนศิลปะที่มิวนิก ในตอนที่เขาอยู่ที่ค็อคเคิลใน ค.ศ. 1906 และที่ชตัฟเฟิลอัล์มใน ค.ศ. 1902 และ ค.ศ. 1905 เขาอุทิศตัวเองให้กับภาพวาดแบบอ็องแปลแนร์ (en plein air) ใน ค.ศ. 1907 เขาได้ออกเดินทางไปยังปารีสเป็นครั้งที่ 2 เพื่อศึกษางานของฟินเซนต์ ฟัน โคค ที่ต่อมาจะส่งอิทธิพลให้แก่งานของมาร์คเป็นอย่างยิ่ง
การเข้าร่วมกลุ่มเบลาเออไรเทอร์

แต่ด้วยฐานะทางการเงินของมาร์คไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เขาจึงพยายามเปิดสอนพิเศษและพยายามผลิตงานประเภทรูปปั้นสัตว์เพื่อเป็นงานในการหาเลี้ยงชีพ แต่ต่อมาชีวิตเขาได้ดีขึ้นเมื่อเขาได้พบกับบุคคล 3 คนที่เขาเรียกว่าเป็น "สุภาพบุรุษที่อายุน้อยมากและค่อนข้างสง่า" ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1910 นั่นก็คือจิตรกรที่มีชื่อว่า เฮ็ลมูทและเอากุสท์ มัคเคอ กับแบร์นฮาร์ท เคอเลอร์ ผู้เป็นนักสะสมของกรุงเบอร์ลิน พวกเขาเหล่านี้เป็นผู้สนับสนุนทางการเงินแก่มาร์คและกลุ่มเบลาเออไรเทอร์
ในปีเดียวกัน มาร์คได้เห็นงานนิทรรศการของสมาคมศิลปินมิวนิกใหม่ที่หอศิลป์ทันเฮาเซอร์ ทำให้เขาได้พบหนทางที่จะติดต่อกับอเล็คซันเดอร์ คาน็อลท์, อาเลกเซย์ ฟอน ยัฟเลนสกี, มารีอันเนอ ฟ็อน เวเร็ฟคีน, กาบรีเอเลอ มึนเทอร์, วลาดีเมียร์ เกออร์กีเอวิทช์ เบ็ชเทเย็ฟ, เพาล์ เคล, อัลเฟรท คูบีน และวาซีลี คันดินสกี
ส่วนเฮ็ลมูทนั้นได้มาอยู่และช่วยงานเป็นบางครั้งที่บ้านเช่าของมาร์คในซินเดิลส์ดอร์ฟอยู่ทางใต้ของทะเลสาบชตาร์นแบร์ค ใกล้มัวร์เนาที่ซึ่งคันดินสกีและกาบรีเอเลอ มึนเทอร์ ได้อาศัยอยู่ตั้งแต่ ค.ศ. 1908 และต่อมาในช่วงหลัง ค.ศ. 1911 มาร์คและคันดินสกีได้ออกจากสมาคมศิลปินมิวนิกใหม่เพื่อไปเป็นบรรณาธิการแก้ไขปฏิทินเวลาของกลุ่มเบลาเออไรเทอร์
การเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 1

ในปีต่อมามาร์คได้เดินทางไปหาแอ็นสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์ และมัคส์ เพ็ชชไตน์ ที่เบอร์ลิน และได้เชิญชวนพวกเขาไปร่วมงานประชุมเชิงศิลปะแห่งเมืองโคโลญที่นิทรรศการซ็อนเดอร์บุนท์ใน ค.ศ. 1912 ที่งานนิทรรศการนี้เขาได้เห็นงานแสดงของศิลปินกลุ่มอนาคตนิยมซึ่งเขารู้สึกประทับใจในงานเหล่านั้นเป็นอย่างยิ่ง
ต่อมาเมื่อสงครามโลกได้เกิดขึ้น เขาได้เป็นอาสาสมัครในสงคราม คาดหวังว่าจะมีหน้าที่ในสงคราม เขาเสียชีวิตในยุทธการที่แวร์เดิงเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1916
อิทธิพลผลงานของฟินเซนต์ ฟัน โคค เป็นส่วนสำคัญที่ส่งผลให้งานในช่วงอายุ 30 ปีของมาร์คมีความแตกต่างออกไปจากคนอื่น ตั้งแต่ ค.ศ. 1910 เป็นต้นไป มาร์คได้รับอิทธิพลทางความคิดมาจากคันดินสกีและมัคเคอ เช่นเดียวกับรอแบร์ เดอโลแน และกลุ่มศิลปินอนาคตนิยม โดยที่มาร์คได้เอาแนวคิดเหล่านี้มาพัฒนาผลงานของตนให้เป็นงานเชิงอนุสาวรีย์ และต่อไปจะกลายเป็นแนวนามธรรม โดยงานของเขาจะให้ความสำคัญทางกับสัตว์เป็นส่วนใหญ่ หลังจากช่วง ค.ศ. 1914 เขาอาจพัฒนางานของตัวเองกลายเป็นจิตรกรในศิลปะแนว Romantic-Transcendental abstraction แต่ก็ไม่แน่เหมือนกันว่าจะเป็นจริงหรือไม่ เราได้แต่เพียงสันนิษฐานจากสมุดแบบร่างภาพที่เขาได้วาดเอาไว้ในช่วงสงครามแค่นั้นเอง
ผลงาน

Horse in a Landscape, Museum Folkwang, Essen, 1910
Haystacks in the Snow, 1911
Die großen blauen Pferde (The Large Blue Horses), Walker Art Center, 1911
Schlafende Hirtin, 1912, British Museum
Horses Resting, 1911-1912, Museum of Fine Arts, Boston
Aus der Tierlegende, 1912, British Museum
Versöhnung (Atonement), 1912, Museum of Fine Arts, Boston
The Bewitched Mill, 1913, Art Institute of Chicago
The Tower of Blue Horses, 1913, missing since 1945
Birth of the Wolves, 1913, Yale University Art Gallery
Schöpfungsgeschichte II, 1914, British Museum
Rehe im Walde (Roe deer in the forest), 1914
Red Horses, 1911, Harvard Museums
Foxes, 1913, Kunstmuseum, Dusseldorf
Tiger, 1912, Stadtische Galerie im Lenbachhaus, Munich
แหล่งข้อมูลอื่น

Franz Marc Website
Biography เก็บถาวร 2012-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Painting Works[ลิงก์เสีย]
มหาวิทยาลัยบุนเดิสแวร์นครมิวนิก

| --- | --- |
Universität der Bundeswehr München

ชื่อเดิม: Hochschule der Bundeswehr München
คติพจน์: Sicherheit in Technik und Gesellschaft
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: 1973
อาจารย์: 915 (197 อาจารย์)
ผู้ศึกษา: 3,825 (2022)
ที่ตั้ง: มิวนิก, รัฐไบเอิร์น, ประเทศเยอรนี 48°04′49″N 11°38′17″E﻿ / ﻿48.08028°N 11.63806°E﻿ / 48.08028; 11.63806
วิทยาเขต: Sub-urban 140 เฮกตาร์ (350 เอเคอร์)
เว็บไซต์: www.unibw.de
มหาวิทยาลัยบุนเดิสแวร์นครมิวนิก (เยอรมัน: Universität der Bundeswehr München) เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐบาลเยอรมนี และอยู่ในกำกับของกองทัพเยอรมัน (บุนเดิสแวร์) ตั้งอยู่ในเทศบาลน็อยบีแบร์ค ทางใต้ของมิวนิก
มหาวิทยาลัยบุนเดิสแวร์ก่อตั้งในปี 1973 ตามดำริของเฮ็ลมูท ชมิท รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเพื่อให้การศึกษาแก่พลเรือนที่ต้องการบรรจุเป็นนายร้อย ตลอดจนให้การศึกษาเพิ่มเติมแก่นายทหาร อย่างไรก็ตาม แม้ขึ้นชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยของกองทัพ แต่การเรียนการสอนที่นี่ไม่มีการสอนวิชาทางทหาร และมีเฉพาะวิชาของพลเรือนเหมือนกับมหาวิทยาลัยทั่วไปในเยอรมนี เช่น วิศวกรรมโยธา, จิตวิทยา, วิทยาการคอมพิวเตอร์, รัฐศาสตร์และสังคมศาสตร์, เศรษฐศาสตร์และการพัฒนาองค์การ, ศึกษาศาสตร์, วิทยาศาสตร์การกีฬา ฯลฯ
หนึ่งปีการศึกษาประกอบด้วยสามภาคเรียน ดังนั้นนักศึกษาที่เก่งและขยันจะสามารถจบการศึกษาระดับปริญญาตรีและโทในเวลาไม่เกินสี่ปี ต่างจากมหาวิทยาลัยทั่วไปที่ใช้เวลาห้าปี ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยบุนเดิสแวร์มีนักศึกษาประมาณ 3,400 คนและอาจารย์ประจำ 163 คน นักศึกษาส่วนใหญ่เป็นนายร้อยและว่าที่นายร้อย
นักศึกษาสามารถจัดตารางเรียนและกิจกรรมตามสมัครใจ นักศึกษาส่วนใหญ่ทั้งพลเรือนและทหารจะสวมชุดพลเรือน มีเพียงวันพุธที่นักศึกษาที่เป็นทหารประจำการจะสวมเครื่องแบบสนาม เนื่องจากมีตารางการฝึกประจำ
ฟรีดริช เวอเลอร์

| ฟรีดริช เวอเลอร์ |
| --- | --- |

เกิด: 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1800(1800-07-31) เอสแชร์ไชม์ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เสียชีวิต: 23 กันยายน ค.ศ. 1882(1882-09-23) (82 ปี) เกิททิงเงิน เยอรมนี
สัญชาติ: เยอรมัน
มีชื่อเสียงจาก: การสังเคราะห์เวอเลอร์ของยูเรีย
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมีอินทรีย์ ชีวเคมี
สถาบันที่ทำงาน: โรงเรียนโปลิเทคนิคในเบอร์ลิน โรงเรียนโปลิเทคนิคในคัสเซิล มหาวิทยาลัยกอตติงเกน
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: เลโอโปลด์ กเมลิน เยินส์ ยาคอบ แบร์เซลิอุส
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: Heinrich Limpricht Rudolph Fittig Adolph Wilhelm Hermann Kolbe Georg Ludwig Carius  Albert Niemann Vojtěch Šafařík Carl Schmidt (chemist) Theodor Zincke
ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ: Augustus Voelcker
 
ฟรีดริช เวอเลอร์ (เยอรมัน: Friedrich Wöhler, 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1800 - 23 กันยายน ค.ศ. 1882) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน ผู้เป็นที่รู้จักกันดีจากการสังเคราะห์ยูเรีย และยังเป็นบุคคลแรก ๆ ที่พยายามแยกธาตุเคมีหลายธาตุ
ประวัติ

เวอเลอร์เกิดในเอสแชร์ไชม์ ในปี ค.ศ. 1823 เวอเลอร์สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตร์ในไฮเดลเบิร์กที่ห้องปฏิบัติการของเลโอโปลด์ กเมลิน ผู้ซึ่งจัดการให้เขาทำงานกับเยินส์ ยาคอบ แบร์เซลิอุสในสต็อกโฮล์ม เขาสอนวิชาเคมีตั้งแต่ ค.ศ. 1826 ถึง 1831 ที่โรงเรียนโปลิเทคนิคในเบอร์ลินจนกระทั่ง ค.ศ. 1839 เมื่อเขาประจำอยู่ที่โรงเรียนโปลิเทคนิคที่คัสเซิล หลังจากนั้น เขาได้เป็นศาสตราจารย์เคมีสามัญในมหาวิทยาลัยกอตติงเกน ที่ซึ่งเขาทำงานอยู่จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1882 ในปี ค.ศ. 1834 เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกต่างชาติของราชสมาคมวิทยาศาสตร์สวีเดน
การพัฒนาความรู้วิชาเคมี

เวอเลอร์ได้ชื่อว่าเป็นผู้บุกเบิกเคมีอินทรีย์หลังจากที่เขาสามารถสังเคราะห์ยูเรียขึ้นโดยอุบัติเหตุในการสังเคราะห์เวอเลอร์ในปี ค.ศ. 1828 การสังเคราะห์ดังกล่าวถือเป็นจุดสำคัญในประวัติศาสตร์ของวิทยาศาสตร์ซึ่งพิสูจน์แย้งทฤษฎีพลังชีวิตซึ่งเคยเชื่อกันมาเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยการแสดงให้เห็นว่าสารประกอบอินทรีย์สามารถถูกสังเคราะห์ขึ้นได้จากสารตั้งต้นที่เป็นสารอนินทรีย์
งานสำคัญ การค้นพบและงานวิจัย

เวอเลอร์ยังเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นผู้ค้นพบร่วมของเบริลเลียม, ซิลิกอน และซิลิกอนไนไตรด์ เช่นเดียวกับการสังเคราะห์แคลเซียมคาร์ไบด์ และอื่น ๆ ในปี ค.ศ. 1834 เวอเลอร์และยุสตุส ไลบิกได้ตีพิมพ์การสำรวจน้ำมันของอัลมอนด์ขม พวกเขาพิสูจน์จากการทดลองที่ว่ากลุ่มอะตอมคาร์บอน ไฮโดรเจน และออกซิเจนสามารถแสดงคุณสมบัติเหมือนกับธาตุ เข้าแทนที่ธาตุ และสามารถแลกเปลี่ยนธาตุในสารประกอบเคมีกันได้
นับตั้งแต่การค้นพบโพแทสเซียมโดยฮัมฟรี เดวี ได้มีการสันนิษฐานว่าอลูมินา ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของดินเหนียว ประกอบด้วยโลหะอยู่รวมกับออกซิเจน เดวี โอแอร์สเทดท์ และแบร์เซลิอุสพยายามที่จะสกัดเอาโลหะนี้ออกมา แต่ไม่สำเร็จ ในภายหลัง เวอเลอร์ได้ทำงานในหัวข้อนี้ และค้นพบโลหะอะลูมิเนียมในปี ค.ศ. 1827 สำหรับเขามีการแยกธาตุอิตเทรียม เบริเลียมและไทเทเนียม การสังเกตที่ว่า "ซิลิเซียม" (ซิลิกอน) สามารถพบได้ในผลึก และหินสะเก็ดดาวบางชิ้นที่มีสารอินทรีย์ เขาวิเคราะห์อุกกาบาตจำนวนหนึ่ง และใช้เวลาอีกหลายปีในการเขียนหนังสือรวบรวมวรรณกรรมเกี่ยวกับอุกกาบาตใน Jahresberichte über die Fortschritte der Chemie เขาเป็นผู้ถือครองหินและเหล็กอุกกาบาตสะสมส่วนตัวที่ดีที่สุดที่มีอยู่ เวอเลอร์และแซนต์ แคลร์ โดวิลล์ ค้นพบรูปผลึกของโบรอน และเวอเลอร์และบัฟค้นพบสารประกอบไฮโดรเจนของซิลิกอน (ซิเลน) และออกไซด์ของธาตุเดียวกัน เวอเลอร์ยังได้เตรียมยูเรียได้ให้ห้องปฏิบัติการโดยไม่ต้องอาศัยเซลล์สิ่งมีชีวิตอีกด้วย
มรดก

การค้นพบของเวอเลอร์ได้มีอิทธิพลใหญ่หลวงต่อทฤษฎีเคมี ในใบแทรกของนิตยสารไซแอนติฟิกอเมริกัน ค.ศ. 1882 ได้หมายเหตุว่า "จากงานวิจัยสองหรือสามงาน เขาคู่ควรจะได้รับเกียรติยศสูงสุดเท่าที่บุคคลในแวดวงวิทยาศาสตร์จะสามารถได้รับ แต่ผลของงานของเขานั้นมีมากอย่างแท้จริง หากเขามิได้มีชีวิตอยู่ ลักษณะของวิชาเคมีจะแตกต่างไปจากที่เป็นในปัจจุบันอย่างมาก"
ฟ็อคเคอ-วุล์ฟ เอ็ฟเว 200

| ฟ็อคเคอ-วุล์ฟ เอ็ฟเว 200 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินโดยสาร เครื่องบินลาดตระเวน เครื่องบินทิ้งระเบิด
ชาติกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
บริษัทผู้ผลิต: ฟ็อคเคอ-วุล์ฟ
ผู้ใช้งานหลัก: ลุฟท์วัฟเฟอ   ลุฟต์ฮันซา   ซิงจีกาตูกงโดร์
จำนวนที่ผลิต: 276 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 1937 ถึง 1944
เที่ยวบินแรก: 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1937
ฟ็อคเคอ-วุล์ฟ เอ็ฟเว 200 ค็อนดอร์ (เยอรมัน: Focke-Wulf Fw 200 Condor) เป็นเครื่องบินปีกชั้นเดียวสี่เครื่องยนต์ทำจากโลหะทั้งลำ พัฒนาขึ้นโดยบริษัทฟ็อคเคอ-วุล์ฟของเยอรมนีเพื่อใช้เป็นเครื่องบินพาณิชย์พิสัยไกล ลุฟท์วัฟเฟอเองก็กำลังต้องการเครื่องบินลาดตระเวน/ทิ้งระเบิดพิสัยไกลเช่นกันในขณะนั้น
ควร์ท ทังค์ เสนอแผนงานเอ็ฟเว 200 แก่ ดร.รูด็อล์ฟ ชตึสเซิล แห่งสายการบินลุฟต์ฮันซา เพื่อใช้เป็นเครื่องบินพาณิชย์ขนส่งผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปยังสหรัฐอเมริกา โดยไม่ต้องจอด ในยุคนั้นสายการบินต่าง ๆ ยังใช้เครื่องบินทะเลเพื่อข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกอยู่ เอ็ฟเว 200 ได้รับการออกแบบให้มีเพดานบินเหนือ 3,000 เมตรเพื่อประหยัดน้ำมัน ซึ่งเป็นระดับความสูงสุดที่เครื่องบินจะบินได้โดยไม่ต้องติดตั้งห้องโดยสารปรับความดัน ในขณะที่เครื่องบินของสายการบินต่าง ๆ ในยุคนั้นบินที่ระดับไม่เกิน 1,500 เมตรเท่านั้น
หลังเปิดตัวใน ค.ศ. 1937 เอ็ฟเว 200 ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นเครื่องบินพาณิชย์ที่ทันสมัยที่สุดของโลก ก่อนที่จะเสียตำแหน่งแก่โบอิง 307 ที่เปิดตัวใน ค.ศ. 1940 สาเหตุที่เครื่องบินนี้มีฉายาว่า ค็อนดอร์ (Condor) เนื่องจากมีลักษณะเหมือนแร้งคอนดอร์
คุณลักษณะ (รุ่นย่อย Fw 200 C-3/U4)

ข้อมูลจาก เครื่องบินทหารของลุฟท์วัฟเฟอ
ลักษณะทั่วไป
ลูกเรือ: ห้านาย
Capacity: นายทหารพร้อมรบ 30 นาย
ความยาว: 23.45 เมตร (76 ฟุต 11 นิ้ว)
ช่วงระหว่างปลายปีก: 32.85 เมตร (107 ฟุต 9 นิ้ว)
ความสูง: 6.30 เมตร (20 ฟุต 8 นิ้ว)
พื้นที่ปีก: 119.85 ตารางเมตร (1,290 ตารางฟุต)
น้ำหนักบรรทุกเปล่า: 17,005 กิโลกรัม (37,490 ปอนด์)
น้ำหนักทะยานสูงสุด: 22,714 กิโลกรัม (50,057 ปอนด์)
ขุมพลัง: BMW/Bramo 323R-2 เครื่องยนต์หม้อน้ำหล่อเย็นแถวเดี่ยวเก้าลูกสูบ จำนวน 4 เครื่องยนต์, กำลัง 895 กิโลวัตต์ (1,200 แรงม้า)  ของแต่ละเครื่อง
ศักยภาพ
ความเร็วสูงสุด: 360 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (195 นอต, 224 ไมล์ต่อชั่วโมง) ที่ 4,800 เมตร (15,750 ฟุต)
ความเร็วในการล่องเรือ: 335 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (181 นอต, 208 ไมล์ต่อชั่วโมง) ที่ 4,000 เมตร (13,100 ฟุต) (Max cruise)
พิสัยบิน: 3,560 กิโลเมตร (1,923 ไมล์ทะเล, 2,212 ไมล์)
Endurance: 14 ชั่วโมง
อาวุธ
ปืน:
ปืนกล MG 15 ขนาด 7.92 มม. หนึ่งกระบอก ตำแหน่งป้อมบนเยื้องหน้า อัตรายิง 1,125 นัดต่อนาที
ปืนกล MG 31 ขนาด 13 มม. หนึ่งกระบอก ตำแหน่งป้อมบนเยื้องหลัง อัตรายิง 1,000 นัดต่อนาที
ปืนใหญ่อากาศ MG 151 ขนาด 20 มม. หนึ่งกระบอก ตำแหน่งป้อมท้องเยื้องหน้า อัตรายิง 800 นัดต่อนาที
ปืนกล MG 15 ขนาด 7.92 มม. หนึ่งกระบอก ตำแหน่งป้อมท้องเยื้องหลัง อัตรายิง 750 นัดต่อนาที
ปืนกล MG 15 ขนาด 7.92 มม. สองกระบอก ตำแหน่งป้อมปืนอิสระด้านข้างซ้ายขวาบริเวณถังเชื้อเพลิง อัตรายิง 1,500 นัดต่อนาที
ลูกระเบิด: บรรทุกภายในสูงสุด 1,000 กิโลกรัม หากติดตั้งรางบรรทุกภายนอกจะได้ถึง 5,400 กิโลกรัม
เครื่องบินเอ็ฟเว 200 ส่วนตัวของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ฟ็อลคส์วาเกินอาเรนา

52°25′55″N 10°48′14″E﻿ / ﻿52.43194°N 10.80389°E﻿ / 52.43194; 10.80389
| --- | --- |


เจ้าของ: Wolfsburg AG
ผู้ดำเนินการ: VfL Wolfsburg-Fußball GmbH
ความจุ: 30,000 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 105 × 68 เมตร
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: ค.ศ. 2001–2002
เปิดใช้สนาม: 13 ธันวาคม ค.ศ. 2002
งบประมาณในการก่อสร้าง: 53 ล้านยูโร
สถาปนิก: Hentrich - Petschnigg & Partner KG (HPP), nb+b Neumann-Berking und Bendorf Planungsgesellschaft mbH
การใช้งาน
เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค
ฟ็อลคส์วาเกินอาเรนา (เยอรมัน: Volkswagen Arena) เป็นสนามฟุตบอลแห่งหนึ่งในเมืองว็อลฟส์บวร์ค รัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี ปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของสโมสรเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค ซึ่งลงเล่นในรายการบุนเดิสลีกาของเยอรมนี สนามแห่งนี้ก่อสร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 และเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2002 มีความจุ 30,000 คน ชื่อของสนามแห่งนี้มีที่มาจากบริษัทโฟล์กสวาเกน ซึ่งเป็นทั้งผู้สนับสนุนหลักของสโมสรว็อลฟส์บวร์คและสนามฟุตบอล ฟ็อลคส์วาเกินอาเรนาถูกใช้แทนที่สนามเฟาเอ็ฟเอ็ล-ชตาดีอ็อนอัมเอ็ลส์เทอร์เวค (VfL-Stadion am Elsterweg) ซึ่งมีความจุ 17,600 คน ซึ่งเป็นสนามเหย้าเดิมของสโมสร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ฟ็อลคส์ด็อยท์เชอมิทเทิลชเต็ลเลอ

| --- | --- |
 รูด็อล์ฟ เฮ็ส และไฮน์ริช ฮิมเลอร์ กำลังเยี่ยมชมงานแสดงนิทรรศการที่ได้นำเสนอการตั้งถิ่นฐานของชาวเยอรมันในชนบทที่อยู่ในยุโรปตะวันออกที่ถูกยึดครอง (มีนาคม ค.ศ. 1941)
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1937
ยุบเลิก: 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945
หน่วยงานสืบทอด: สำนักผู้ตรวจการไรช์เพื่อความเป็นเอกภาพแห่งชนชาติเยอรมัน
เขตอำนาจ: เยอรมนี ยุโรปที่ถูกเยอรมนียึดครอง
สำนักงานใหญ่: Unter den Linden 64, เบอร์ลิน 52°31′1.03″N 13°23′0.28″E﻿ / ﻿52.5169528°N 13.3834111°E﻿ / 52.5169528; 13.3834111
บุคลากร: 5,000 คนในเดือนมกราคม ค.ศ. 1942
รัฐมนตรี: ฟรันทซ์ ซาเวอร์ ชวาทซ์ (ไรชส์ชัทซ์ไมส์เทอร์ ของพรรคนาซี), (ค.ศ. 1937–1939) ไฮน์ริช ฮิมเลอร์ (ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส), (ค.ศ. 1939–1945)
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: แวร์เนอร์ โลเร็นทซ์ (โอเบอร์กรุพเพินฟือเรอร์), ประธาน ฟ็อลคส์ด็อยท์เชอมิทเทิลชเต็ลเลอ (ค.ศ. 1937–1945)
ต้นสังกัดหน่วยงาน: พรรคนาซี  อัลเกอไมเนอ เอ็สเอ็ส
ฟ็อลคส์ด็อยท์เชอมิทเทิลชเต็ลเลอ (เยอรมัน: Volksdeutsche Mittelstelle, "ศูนย์ประสานงานสำหรับชาติพันธุ์เยอรมัน") หรือ โฟมี (VoMi) เป็นหน่วยงานของพรรคนาซีได้รับการก่อตั้งขึ้นเพื่อจัดการผลประโยชน์ของกลุ่มชาติพันธุ์เยอรมัน (ประชากรของชาติพันธุ์เยอรมันที่อาศัยอยู่นอกเขตแดนของนาซีเยอรมนี)
ภายใต้การบริหารงานของหน่วย อัลเกอไมเนอ เอ็สเอ็ส ต่อมา ฟ็อลคส์ด็อยท์เชอมิทเทิลชเต็ลเลอ จะเป็นผู้รับผิดชอบการวางแผนเตรียมการอุดมการณ์เลเบินส์เราม์ ("พื้นที่อาศัย") ของนาซีในยุโรปตะวันออก
การก่อตั้ง

โฟมีได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปีคริสต์ศักราช 1937 ภายใต้การควบคุมของนายกลุ่มเอกแวร์เนอร์ ลอเรนซ์ (Werner Lorenz) ในฐานะสำนักงานรัฐของรัฐบาลพรรคนาซี สำนักงานของโฟมีตั้งอยู่ที่ถนน Unter den Linden ในกรุงเบอร์ลิน (ต่อมาได้ย้ายไปที่ Keithstraße เมื่อปีคริสต์ศักราช 1943 อันเนื่องมาจากการทิ้งระเบิดของฝ่ายาสัมพันธมิตร) หน้าที่หลักของโฟมีคือการจัดการการย้ายถิ่นฐานชาวเยอรมันออกนอกดินแดนเยอรมนี ในระหว่างปีคริสต์ศักราช 1939 ถึง 1942 โฟมีได้ย้ายถิ่นฐานชาวเยอรมันโดยกำเนิดกว่าครึ่งล้านคนไปยังดินแดนของไรช์ที่สามที่เพิ่งถูกยึดครอง ดินแดนเหล่านี้รวมถึงไรช์เกาวาร์เธอลันด์ และไรช์เกาดันซิก-อสต์ปรอยเซิน
ฟิลลิพ ลาห์ม

ฟิลลิพ ลาห์ม (เยอรมัน: Philipp Lahm; เกิดวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1983) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวเยอรมันที่เล่นในตำแหน่งฟุลแบ็ก ลาห์มได้รับการยกย่องจากหลายคนว่าเป็นหนึ่งในฟุลแบ็กที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล เขาเป็นกัปตันทีมไบเอิร์นมิวนิกมาอย่างยาวนาน และได้นำทีมคว้าแชมป์มากมาย รวมถึงแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในปี 2013 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการคว้า เทรเบิล แชมป์
ลาห์มยังเป็นอดีตกัปตันทีมชาติของเขา ซึ่งเขาได้นำทีมคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 2014 ก่อนจะเลิกเล่นฟุตบอลระดับนานาชาติ เขาถูกเลือกให้ติดทีมยอดเยี่ยมของการแข่งขันฟุตบอลโลกในปี 2006, 2010 และ 2014 และติดทีมยอดเยี่ยมของยูฟ่าในปี 2008 และ 2012 นอกจากนี้ ลาห์มยังติดทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของยูฟ่าในปี 2006, 2008, 2012, 2013 และ 2014 ด้วย ด้วยการลงสนามให้กับทีมชาติเยอรมันถึง 113 นัด ลาห์มเป็นหนึ่งในสิบผู้เล่นที่มีจำนวนการติดทีมชาติสูงสุดของเยอรมนี
หลังจบฟุตบอลโลก 2014 ที่บราซิลเป็นเจ้าภาพ ซึ่งเยอรมนีที่มีลาห์มเป็นกัปตันทีมได้แชมป์โลก ลาห์มได้ลงเล่นเป็นตัวจริงทุกนัดและไม่เคยถูกเปลี่ยนตัวออกเลย ลาห์มในวัยเพียง 30 ปี ประกาศยุติการเล่นให้กับทีมชาติเพื่อเปิดโอกาสให้นักฟุตบอลรุ่นหลังขึ้นมาแทนที่ ทั้งที่ลาห์มในขณะนั้นได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในกองหลังที่ดีที่สุดในโลกคนหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (เยอรมัน)
Official Site of Philipp Lahm-Stiftung (เยอรมัน)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเยอรมนี – ชนะเลิศฟุตบอลโลก 2014 (สมัยที่ 4) |
| --- | --- | --- |
|  1 นอยเออร์  2 โกรสส์คร็อยทซ์  3 กินเทอร์  4 เฮอเวเดส  5 ฮุมเมิลส์  6 เคดีรา  7 ชไวน์ชไตเกอร์  8 เออซิล  9 เชือร์เลอ  10 โพดอลสกี  11 โคลเซอ  12 ซีเลอร์  13 มึลเลอร์  14 ดรักซ์เลอร์  15 ดวร์ม  16 ลาห์ม (c)  17 แมร์เทสอัคเคอร์  18 โครส  19 เกิทเซอ  20 โบอาเทง  21 มุสทาฟี  22 ไวเดินเฟ็ลเลอร์  23 คราเมอร์  ผู้ฝึกสอน: เลิฟ  |  1 นอยเออร์  2 โกรสส์คร็อยทซ์  3 กินเทอร์  4 เฮอเวเดส  5 ฮุมเมิลส์  6 เคดีรา  7 ชไวน์ชไตเกอร์  8 เออซิล  9 เชือร์เลอ  10 โพดอลสกี  11 โคลเซอ  12 ซีเลอร์  13 มึลเลอร์  14 ดรักซ์เลอร์  15 ดวร์ม  16 ลาห์ม (c)  17 แมร์เทสอัคเคอร์  18 โครส  19 เกิทเซอ  20 โบอาเทง  21 มุสทาฟี  22 ไวเดินเฟ็ลเลอร์  23 คราเมอร์  ผู้ฝึกสอน: เลิฟ  |  |
| ด ค กกัปตันในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก |
| --- | --- |
 1930:  นารัซซี  1934:  คอมบิ  1938:  เมอัซซา  1950:  วาเรล่า  1954:  วัลเทอร์  1958:  เบลลีนี  1962:  ราโมส  1966:  มัวร์  1970:  การ์โลส อัลเบร์โต  1974:  เบ็คเคินเบาเออร์  1978:  พาสซาเรลลา  1982:  ซอฟฟ์  1986:  มาราโดนา  1990:  มัทเธอุส  1994:  ดุงก้า  1998:  เดช็อง  2002:  กาฟู  2006:  กันนาวาโร  2010:  กาซิยัส  2014:  ลาห์ม  2018:  โยริส  2022:  เมสซิ 
| ด ค กกัปตันในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก |
| --- | --- |
สมัยยูโรเปียนคัพ:  1956 :  Muñoz  1957 :  Muñoz  1958 :  Alonso  1959 :  Zárraga  1960 :  Zárraga  1961 :  Águas  1962 :  Águas  1963 :  เช.มัลดีนี  1964 :  Picchi  1965 :  Picchi  1966 :  เฆนโต  1967 :  McNeill  1968 :  ชาร์ลตัน  1969 :  Rivera  1970 :  Israël  1971 :  วาซอวิช  1972 :  Keizer  1973 :  ไกรฟฟ์  1974 :  เบ็คเคินเบาเออร์  1975 :  เบ็คเคินเบาเออร์  1976 :  เบ็คเคินเบาเออร์  1977 :  ฮิวส์  1978 :  ฮิวส์  1979 :  แม็คโกเวิร์น  1980 :  แม็คโกเวิร์น  1981 :  Thompson  1982 :  มอร์ติเมอร์  1983 :  Hrubesch  1984 :  Souness  1985 :  Scirea  1986 :  Iovan  1987 :  Pinto  1988 :  Gerets  1989 :  บาเรซี  1990 :  บาเรซี  1991  :  Stojanović  1992 :  ซูบีซาร์เรตา 
สมัยแชมเปียนส์ลีก:  1993 :  เดช็อง  1994 :  Tassotti  1995 :  Blind  1996 :  วีอัลลี  1997 :  Sammer  1998 :  Sanchís  1999 :  สไมเกิล  2000 :  Redondo  2001 :  Effenberg  2002 :  อิเอร์โร  2003 :  พี. มัลดีนี  2004 :  Costa  2005 :  เจอร์ราร์ด  2006 :  ปูย็อล  2007 :  พี. มัลดีนี  2008 :  เฟอร์ดินานด์  2009 :  ปูย็อล  2010 :  ซาเนตติ  2011 :  ชาบี  2012 :  แลมพาร์ด  2013 :  ลาห์ม  2014 :  กาซิยัส  2015 :  อินิเอสตา  2016 :  ราโมส  2017 :  ราโมส  2018 :  ราโมส  2019 :  เฮนเดอร์สัน  2020 :  น็อยเออร์  2021 :  อัซปิลิกูเอตา  2022 :  มาร์เซลู  2023 :  กึนโดอัน  2024 :  นาโช
ฟ็อลคส์ฮัลเลอ

ตัวแบบของ ฟ็อลคส์ฮัลเลอ
ภาพจำลองอาคารฟ็อลคส์ฮัลเลอ ซึ่งตั้งอยู่หลังอาคารไรชส์ทาค
ฟ็อลคส์ฮัลเลอ (เยอรมัน: Volkshalle) หรือเรียกอีกอย่างว่า  โกรเซอฮัลเลอ (เยอรมัน: Große Halle) เป็นอาคารศาลาประชาชนแบบโดมขนาดมหึมา ออกแบบโดยอัลแบร์ท ชแปร์ สถาปนิกของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ฮิตเลอร์มีวิสัยทัศน์ที่จะสร้างอาคารหลังนี้ขึ้นในกรุงเบอร์ลินภายหลังเยอรมันได้รับชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่สอง โดยวางให้เป็นศูนย์กลางของนครเจอร์แมเนีย ซึ่งฮิตเลอร์หมายมั่นจะให้เป็นเมืองหลวงของโลก
หากสร้างเสร็จ อาคารหลังนี้จะกลายเป็นอาคารโดมที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตัวอาคารมีความกว้างและยาว 315 เมตร มีความสูงจากฐานถึงยอดโดม 290 เมตร ตัวโดมของฟ็อลคส์ฮัลเลอมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 250 เมตร และสูง 74 เมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

Breker, Arno (1970). Patis, Hitler et moi. Paris: Presses de la Cité.
Giesler, Hermann (1977). Ein anderer Hitler: Bericht seines Architekten: Erlebnisse, Gespräche, Reflexionen (2nd ed.). Leoni am Starnberger See: Druffel. ISBN 3-8061-0820-X.
Larsson, Lars Olof (1998). Albert Speer: Plan de Berlin, 1937-1943. [S.I.]: Aam. ISBN 2-87143-034-9.
กรอสซูลาร์

| กรอสซูลาร์ |
| --- | --- |
ตัวอย่างจากรัฐโกอาวีลา ประเทศเม็กซิโก
การจำแนก
สูตรเคมี: Ca3Al2(SiO4)3
คุณสมบัติ
สี: เขียวอ่อนจนถึงเขียวเข้ม เหลืองอ่อนจนถึงเหลืองเข้ม หรือน้ำตาลแดง
โครงสร้างผลึก: ลูกบาศก์
แนวแตกเรียบ: ไม่มี
ค่าความแข็ง: 7 to 7.5
ความวาว: วาวแบบน้ำมันจนถึงวาวแบบแก้ว
ความวาวจากการขัดเงา: วาวแบบแก้ว
ดรรชนีหักเห: 1.740 (+.12 -.04)
ค่าแสงหักเหสองแนว: ไม่มี
การกระจายแสง: .028
การเปลี่ยนสี: ไม่มี
ความถ่วงจำเพาะ: 3.61 (+.15 -.04)
กรอสซูลาร์ เป็นแร่แคลเซียม-อะลูมิเนียมที่อยู่ในตระกูลของโกเมน ที่มีสูตรเคมี Ca3Al2(SiO4)3
กรอสซูลาร์ไม่ควรถูกเรียกว่ากรอสซูลาไรต์  เพราะกรอสซูลาไรต์เป็นชื่อของหินชนิดหนึ่ง
เฮสโซไนต์ (Hessonite)

เฮสโซไนต์ หรือ ซินนามอน สโตนส์ (Cinnamon stone) เป็นชนิดของกรอสซูลาร์ที่พบได้มากที่สุด โดยมีสูตรเคมีปกติ คือ Ca3Al2Si3O12 โดยมีชื่อมาจากกรีกโบราณ: ἣσσων (hēssōn) ที่มีความหมายว่าด้อยกว่า ทั้งนี้เพราะมีค่าความแข็งและความหนาแน่นน้อยกว่าโกเมนชนิดอื่นๆ
ดูเพิ่ม

Webmineral data
Mineral Data Publishing
เฮสโซไนต์ที่ถูกเจียรไนแล้ว
Primus inter pares

Primus inter pares (กรีกโบราณ: Πρῶτος μεταξὺ ἴσων, prōtos metaxỳ ísōn) เป็นวลีในภาษาละติน มีความหมายคือ ผู้เป็นหนึ่งในบรรดาผู้เท่าเทียมกัน หรือ ผู้เป็นเอกในบรรดาผู้เท่าเทียมกันทั้งปวง โดยทั่วไปจะใช้เป็นตำแหน่งทางกิตติมศักดิ์สำหรับบุคคลในฐานะที่เท่ากันกับสมาชิกคนอื่น ๆ ในกลุ่มหรือคณะ แต่ได้รับความเคารพอย่างไม่เป็นทางการตามธรรมเนียมเนื่องจากระดับ อาวุโส ของพวกเขา ในทางประวัติศาสตร์ สมาชิกเอกแห่งวุฒิสภา ของ วุฒิสภาโรมัน จะเป็นผู้เป็นหนึ่งในบรรดาสมาชิกวุฒิสภา และได้รับอภิสิทธิ์ในการพูดเป็นคนแรกของการอภิปราย อีกทั้งมีอำนาจในการเรียกประชุมวุฒิสภาได้ นอกจากนี้ คอนสแตนตินมหาราช ก็ได้รับบทบาทของ primus inter pares อย่างไรก็ตามคำนี้มักจะใช้เพื่อ ประชดประชัน หรือ การรังเกียจตัวเอง โดยผู้นำที่มีสถานะที่สูงขึ้นมากในรูปแบบของ ความเคารพ ความสนิทสนมกัน หรือ การโฆษณาชวนเชื่อ หลังจากการ ล่มสลายของสาธารณรัฐ จักรพรรดิโรมัน ในสมัยแรกเรียกตัวเองว่าเป็น ผู้เป็นหนึ่ง ผู้มีอภิสิทธิ์ในชีวิตและความตายเหนือ "เหล่าประชาราษฎร์" และปัจจุบันได้มีการนำมาใช้ในฐานะของ ประธานระบบกองหนุนสหพันธ์สำรองของสหรัฐอเมริกา, นายกรัฐมนตรี ของ ประเทศในระบบรัฐสภา, ประธานสภาแห่งรัฐแห่งสมาพันธรัฐสวิตเซอร์แลนด์, ประธานศาลสูงสุดของประเทศสหรัฐอเมริกา, หัวหน้าผู้พิพากษาของประเทศฟิลิปปินส์, อัครมุขนายกแห่งแคนเทอเบอรี่ แห่ง แองกลิคันคอมมิวเนียน และ อัครบิดรสากลแห่งคริสตจักรออโธด็อกซ์ตะวันออก ของ นิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์
การใช้ในชาติต่าง ๆ

ใน สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างผู้ที่เป็นผู้นำแบบกลุ่มคณะของ คณะกรรมาธิการโปลิตบูโร ซึ่ง เติ้งเสี่ยวผิง เป็นผู้นำมาใช้โดยเกิดขึ้นหลังจากการเสียชีวิตของ เหมาเจ๋อตง คำว่า "ผู้เป็นหนึ่งที่เท่าเทียมกัน" มักใช้เพื่ออธิบายถึง ผู้นำที่สูงสุด ของจีน สิ่งนี้ได้รับความนิยมเนื่องจากการรวมอำนาจภายใต้ ผู้นำหลัก ปัจจุบันคือ สี จิ้นผิง