stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปู่จ๋าน ลองไมค์
เข้าสู่วงการเพลง

ปี 2554
- พิษณุได้เริ่มเปิดช่องของตัวเองในยูทูบ ใช้ชื่อว่า ปู่จ๋าน ลองไมค์ ส่วนใหญ่ในเพลงของเขาจะเป็น Demo Mixtape
- เพลง นางฟ้าจำแลง เป็นเพลงที่ได้รับความนิยมมาก โดยเพลงนี้ นำมาเรียบเรียงใหม่จากต้นฉบับของ สุนทราภรณ์ (แม้ว่าแรก ๆ ปู่จ๋านยังไม่เป็นที่รู้จักมากนัก ภายหลังมีผู้ใช้จากยูทูบได้นำไปอัปโหลดใหม่ จนเป็นเพลงที่มีชื่อเสียงเพลงหนึ่ง)
ปี 2555 เพลง ตราบธุลีดิน เป็นเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างมากเป็นลำดับต้น ๆ ของเขา เนื้อเพลงเล่าถึงความรักใคร่ของผู้ชายและผู้หญิง แม้ว่าจะไม่มีทรัพย์สินเงินทองมากมาย แต่ก็รักไปจนแก่ชราถึงสิ้นชีวิตในที่สุด (แรก ๆ เป็นเพลงแบบ Demo Mixtape โดยเขาใช้บีทเพลงฟรีแล้วนำไปลงในช่องของเขาเอง ภายหลังก็มีผู้ใช้จากยูทูบช่องอื่น ๆ นำไปลงใหม่ และบางคนนำไปร้อง Cover จึงกลายเป็นเพลงที่โด่งดังมากที่สุด)
ปี 2556 ได้เข้าแข่งขันในรายการ YA HEARD และ NORTH EAST JAMMIN ของ Rap is Now (ได้รางวัลลำดับที่ 4)
ปี 2557 ได้เข้าแข่งขันในรายการ The War Is On ของ Rap is Now โดยเข้ารอบ 16 คนสุดท้ายแต่สละสิทธิ์
ปี 2558
- เพลง แลรักนิรันดร์กาล เป็นเพลงประกอบละครสั้นเรื่อง POSTCARD ของสายป่าน อภิญญา โทรมาให้เขาแต่งเพลง ปัจจุบันเพลงนี้มียอดชมเกิน 200 ล้านวิวแล้ว
- ได้ร่วมมือกับค่าย Sixonine Records เพื่อทำ Cover เพลง ตราบธุลีดิน เวอร์ชันร็อก (ปัจจุบันมียอดชมเกิน 150 ล้านวิวแล้ว)
- ได้ร้องร่วมกันกับ SNOOPKING ในเพลง ศิลปินตีนดอย
ปี 2559
- เพลง สะพานไม้ไผ่ นับเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมอีกเช่นกัน ด้วยเนื้อหาที่เกี่ยวกับการก้าวเดินไปเพื่อหาความฝัน แม้ว่าจะมีอุปสรรคต่าง ๆ มาขวางกั้นก็ตาม แต่ไม่เคยย่อท่อที่จะหยุดเดิน
- ปล่อยเพลง ต้องใช้มือ (มีเคนน้อยร้อยลีลามาแสดงด้วย)
ปี 2560
- ได้ร้องร่วมกับ ก้อง ห้วยไร่ ในเพลง "โอ้ละน้อ" ทำให้ยอดวิวเกิน 140 ล้านวิว (ณ ปี 2561)
- ได้ร้องร่วมกับ Pinpin ในเพลง "เพื่อนเธอเหมือนเดิม"
- ในช่วงปลายปีนี้ ได้ปล่อยเพลง ยันหว่างเลยไอ่สอง (ได้เคนน้อยมาช่วยขับร้องและแสดงด้วย)
ปี 2561
- ปล่อยเพลง มณีในกล่องแก้ว, วันนี้ต้องก้าว, คนไม่กลัวเมีย (Ft. KQ), สบาย (x Gambol)
- ปล่อยเพลงประกอบภาพยนตร์ ศักรินทร์ ตูดหมึก (Ost. ไบค์แมน ศักรินทร์ตูดหมึก)
ปี 2562
- ปล่อยเพลง ขอพลังจงบังเกิด (Ost. โฆษณาเครื่องดื่มพญานาค รวมถึงเป็นพรีเซนเตอร์อีกด้วย), รักชั่วคราว, ลืมไป (Ft. แว่นใหญ่ โอฬาร อดีตสมาชิกวง Room 39) ลาเวนเดอร์, สุข ยามเย็น, จอผักกาดขาดเธอ , เรื่องสมมุติ (เป็นการนำเพลงที่โด่งดังของเขาที่ผ่านๆมา มาแต่งเรียบเรียงใหม่), มากับปู่ (รวมผู้เข้าแข่งขัน THE RAPPER SS2 ในทีมของปู่จ๋าน) และ มีดีมากกว่าหน้าตา (ft. U-rius, P-Hot, เคนน้อยร้อยลีลา)
- ได้นำเพลง ตราบธุลีดิน มารีเมคใหม่ในฉบับเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "มือปืน/โลก/พระ/จัน 2" โดยได้ ลำไย ไหทองคำ มาร่วมร้องฟิตเจอร์ริ่งด้วย
ปี 2563
- ปล่อยเพลง ภวังค์จิต, เมียอ็อฟเดอะเยียร์, รำวงในดงชบา (ร่วมกับ P-Hot, RachYO, F.HERO), WIP WUP (วิบวับ) 4 ภาค (ร่วมกับ Mindset, TWOPEE และ RachYO)
- ในสถานการณ์การระบาดของไวรัสโคโรน่าสายพันธุ์ใหม่ 2019 (COVID-19) ทำให้งานแสดงต่าง ๆ ถูกยกเลิกทั้งหมด เขาได้ทำรายการในช่องของตัวเอง โดยทีมงานชมรมบ่าวบ้านแห่งประเทศไทย ได้ร้องขอให้เขาทำรายการที่เกี่ยวกับการทำอาหารแบบบ้านนอก คือ สุขยามเย็น และรายการ ออกสอด เป็นรายการที่พาไปดูร้านอาหารที่เขากินมาตั้งแต่เด็ก โดยก่อนหน้านี้ เขาได้ทำรายการ วิถีบ่าวบ้าน มานานแล้ว โดยเนื้อหานั้น จะเป็นการทำไก่กระบอกเผาด้วยฟาง ซึ่งเป็นการทำอาหารแบบพึ่งพาธรรมชาติ
โล่ทองฉลองครบรอบ 1 ล้านผู้ติดตามบนยูทูบ ของปู่จ๋านลองไมค์ (โพสต์เมื่อ 15 พฤษภาคม 2561)
ภาษาฟีจี

| ภาษาฟีจี |
| --- | --- |
Vakaviti บากาบีตี
ออกเสียง: /βakaβiti/
ประเทศที่มีการพูด: ฟีจี นิวซีแลนด์
จำนวนผู้พูด: ประมาณ 320,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียตะวันออก-กลางมลาโย-โพลินีเซียนตะวันออกโอเชียนิกโอเชียนิกตะวันออก-กลางโอเชียนิกไกลแปซิฟิกกลางฟีจี-โพลินีเซียนตะวันออกฟีจีตะวันออกภาษาฟีจี
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ฟีจี
ผู้วางระเบียบ: -
รหัสภาษา
ISO 639-1: fj
ISO 639-2: fij
ISO 639-3: fij
ภาษาฟีจี อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชีย พูดในประเทศฟีจี ประมาณ 320,000 คน และมีผู้ใช้ภาษาฟีจีในประเทศนิวซีแลนด์อีกเกือบพันคน
ภาษาฟีจี
ประวัติ

เดวิด คาร์กิล (1809-1843) เป็นหมอสอนศาสนาและนักสำรวจชาวสกอตที่ศึกษาภาษาฟีจี และเป็นผู้กำหนดอักษรละตินเพื่อใช้กับภาษาฟีจีโดยยึดตามสำเนียงบาอูเป็นหลัก เขาได้กำหนดไว้หลายแบบ ซึ่งมีข้อโต้แย้งจากชาวฟีจี และเขาก็ดำเนินงานต่อ ตอนแรกเขาได้กำหนดตัว mb และ nd ใช้แทนเสียง /mb/ และ /nd/ แต่ชาวฟีจีกลับออกเสียงเป็นสองเสียง ในที่สุดเขาจึงกำหนดระบบสะกดให้เข้ากับความเข้าใจของชาวฟีจี และใช้มาจนถึงทุกวันนี้
b = [mb] มฺบ
c = [ð] ฑ
d = [nd] (di = [ndʒi]) นฺด (นฺจี)
f = [f] ฟ
g = [ŋ] ง
j = [tʃ] ~ [ndʒ] จ
k = [k] ก
l = [l] ล
m = [m] ม
n = [n] น
nr = [ɳɖ] ณฺฎ
p = [p] ป
q = [ŋɡ] งฺก
r = [r] ร
s = [s] ส
t = [t] (ti = [tʃi]) ต (จี)
v = [β] ฝ
w = [ɰ] ว (ง ไม่นาสิก)
y = [j]  ย
a [a] อา
e [e] เอ
i [i] อี
o [o] โอ
u [u] อู
ai au ei eu oi ou
[aj,aw,ej,ew,oj,ow]
ไอ เอา เอย์ เอว โอย โอว
ภาษาฟินิเชีย

| ภาษาฟินิเชีย |
| --- | --- |
𐤃𐤁𐤓𐤉𐤌𐤟𐤊𐤍𐤏𐤍𐤉𐤌 dabarīm Kana`nīm
ประเทศที่มีการพูด: เคยใช้พูดใน เลบานอน, ตูนีเซีย, ทางใต้ของ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน คาบสมุทรไอบีเรีย, มอลตา, ทางใต้ของ ฝรั่งเศส, ไซปรัส, เกาะซิซิลี, และตามแนวชายฝั่งและเกาะในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
สูญแล้ว: พัฒนาไปเป็น ภาษาปูนิก เมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 12
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  ภาษากลุ่มเซมิติกภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกภาษากลุ่มเซมิติกกลางภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือภาษากลุ่มคานาอันไนต์ภาษาฟินิเชีย
ระบบการเขียน: อักษรฟินิเชีย
รหัสภาษา
ISO 639-2: phn
ISO 639-3: phn
ภาษาฟินิเชีย เป็นภาษาที่มีจุดกำเนิดในชายฝั่งที่เรียก "Pūt" ในภาษาอียิปต์โบราณ "คานาอัน" ในภาษาฟินิเชีย ภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิก และเรียก "ฟินิเชีย" ในภาษากรีกและภาษาละติน เป็นภาษากลุ่มเซมิติกสาขาคานาอัน ใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิก บริเวณดังกล่าวปัจจุบันอยู่ในเลบานอนและซีเรีย และอิสราเอลทางตอนเหนือ เป็นที่รู้จักจากจารึกต่าง ๆ ในบิบลอสและหนังสือที่เขียนด้วยภาษาต่าง ๆ
จารึกภาษาฟินิเชียเก่าสุดพบในบิบลอส อายุราว 457 ปีก่อนพุทธศักราช ซึ่งพบทั้งใน เลบานอน ซีเรีย อิสราเอล ไซปรัส เกาะซิซิลี ตูนีเซีย โมร็อกโก แอลจีเรีย มอลตา และที่อื่น ๆ ในคาบสมุทรไอบีเรีย การถอดความภาษาฟินิเชียใช้ความรู้ภาษาฮีบรูเป็นพื้นฐาน
สัทวิทยา ไวยากรณ์ และคำศัพท์

การจำแนกสำเนียงต่าง ๆ ของภาษาฟินิเชียทำได้ยากเพราะการเขียนไม่แสดงเครื่องหมายสระ เครื่องหมายสระเริ่มปรากฏในยุคท้าย ๆ ก่อนจะเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรที่มีพื้นฐานคล้ายอักษรกรีกหรืออักษรละติน ความคล้ายคลึงระหว่างภาษาฟินิเชียกับภาษาใกล้เคียงคือมีการยกเสียงสระสูงขึ้น เช่น  ā เป็น ū (และภาษาฮีบรู ō) , เช่น rūs "หัว" (ภาษาฮีบรู ראש rôš) การยกเสียงสระนี้พบในภาษาอียิปต์โบราณด้วย โดยมีหลักฐานจากภาษาคอปติก
ในด้านไวยากรณ์ ภาษาฟินิเชียยังมีการลงท้ายการก คำศัพท์บางคำต่างไปเช่นมีคำกริยา KN "เป็น อยู่ คือ" (เช่นเดียวกับภาษาอาหรับ) และ P‘L "ทำ” และใช้ bal "ไม่" (ภาษาอราเมอิก/ฮีบรู lō < *lā‘)
ภาษาฟูยู-คีร์กีซ

| ภาษาฟูยู-คีร์กีซ |
| --- | --- |
Fuyü Gïrgïs
ออกเสียง: [qərʁəs]
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศจีน
ภูมิภาค: มณฑลเฮย์หลงเจียง
ชาติพันธุ์: ฟูยู-คีร์กีซ
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (875, อ้างถึง1982 census)
ตระกูลภาษา: เตอร์กิก  เตอร์กิกทั่วไปเตอร์กิกไซบีเรียเตอร์กิกเยนีเซภาษาฟูยู-คีร์กีซ
รหัสภาษา
ISO 639-3: ไม่มี (mis)
นักภาษาศาสตร์: kjh-fyk
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
| Gïrgïs, Kyrgysdar> ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
1,400
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 จีน Fuyu County, Heilongjiang: 1,400
ภาษา
ฟูยู-คีร์กีซ
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
คาคัส 
ฟูยู-คีร์กีซ (อักษรโรมัน: Fuyu Kyrgyz, Fuyü Gïrgïs, Fu-Yu Kirgiz) มีอีกชื่อว่า ภาษาคีร์กีซแมนจูเรีย เป็นภาษาเตอร์กิก ส่วน Gïrgïs ([gɨr.gɨs], Kyrgysdar) เป็นชื่อชาติพันธุ์เตอร์กิก ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ไม่ได้รับการยอมรับในประเทศจีน ถึงแม้ว่าจะมีชื่อนี้ ภาษานี้ไม่ได้มีที่มาจากภาษาคีร์กีซ แต่มีความใกล้เคียงกับภาษาคาคัสในปัจจุบันและเยนีเซคีร์กีซในอดีต เดิมทีผู้คนเคยอยู่ในแคว้นเยนีเซของไซบีเรีย แต่กลุ่มชนซูงการ์สั่งให้อพยพไปที่ซูงกาเรีย
ใน ค.ศ. 1761 หลังราชวงศ์ชิงเอาชนะชนซูงการ์ กลุ่มชนเยนีเซคีร์กีซจึงถูกเคลื่อนย้าย (ร่วมกับ Öelet บางส่วนหรือซูงการ์ที่พูดภาษา Oirat) ไปยังแอ่งแม่น้ำเน่นในแมนจูเรีย/จีนตะวันออกเฉียงเหนือ ชาวคีร์กีซในแมนจูเรียกลายเป็นชาวฟูยู-คีร์กีซ แต่หลายคนถูกกลืนเป็นชาวมองโกลและจีน ในสมัยประเทศแมนจูภาษา Oirat และคีร์กีซถูกแทนที่ด้วยภาษาจีนและ Oirat
ปัจจุบัน มีผู้พูดภาษาฟูยู-คีร์กีซในมณฑลเฮย์หลงเจียง, ส่วนบริเวณในและรอบ ๆ เทศมณฑลฟู่ยู่, ฉีฉีฮาร์ (ทางตะวันตกเฉียงเหนือของฮาร์บิน 300 กิโลเมตร) มีผู้พูดจำนวนน้อยที่ระบุตนเองว่ามีเชื้อชาติคีร์กีซ เทศมณฑลฟู่ยู่มีชาวฟูยู-คีร์กีซ 1,400 คน
ข้อมูล

Brown, Keith & Ogilvie, Sarah, บ.ก. (2010). Concise Encyclopedia of Languages of the World (rev. ed.). Elsevier. ISBN 978-0080877754.
Fuyu County Civil Affairs Bureau (2021-01-19). 民俗宗教 [Folklore and Religion] (ภาษาจีน). Fuyu County People's Government. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-02-14. สืบค้นเมื่อ 2021-09-17.
Hu, Zhen-hua & Imart, Guy (1987), Fu-Yü Gïrgïs: A tentative description of the easternmost Turkic language, Bloomington, Indiana: Indiana University Research Institute for Inner Asian Studies
Janhunen, Juha (1996). Manchuria: An Ethnic History. Finno-Ugrian Society. ISBN 978-951-9403-84-7.
Johanson, Éva Ágnes Csató & Johanson, Lars (2003) [1998]. The Turkic Languages. Routledge Language Family Series (Rev. ed.). Taylor & Francis. ISBN 9780203066102.
Li, Yongsŏng; Ölmez, Mehmet & Kim, Juwon (2007). "Some Newly Identified Words in Fuyu Kirghiz (Part 1)". Ural-Altaische Jahrbücher. Neue Folge. 21: 141–169. ISSN 0174-0652.
Pozzi, Alessandra; Janhunen, Juha Antero & Weiers, Michael, บ.ก. (2006). Tumen jalafun jecen akū: Manchu Stories in Honour of Giovanni Stary. Tunguso Sibirica. Vol. 20. Harrassowitz Verlag. ISBN 978-3-447-05378-5.
Tchoroev (Chorotegin), T. (2003). "The Kyrgyz".  ใน Dani, Ahmad Hasan & Masson, Vadim Mikhaĭlovich (บ.ก.). History of civilizations of Central Asia. Vol. V: Development in contrast: from the sixteenth to the mid-nineteenth century. Paris: UNESCO. pp. 109–125.
Wurm, Stephen A.; Mühlhäusler, Peter & Tryon, Darrell T., บ.ก. (2011-02-11). Atlas of Languages of Intercultural Communication in the Pacific, Asia, and the Americas. de Gruyter. ISBN 9783110819724.
พระราชญาณโสภณ (จรัส เขมจารี)

| พระราชญาณโสภณ วิ>  (จรัส เขมจารี) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงปู่ห้วย เขมจารี
ส่วนบุคคล
เกิด: 8 สิงหาคม พ.ศ. 2470
มรณภาพ: 15 สิงหาคม พ.ศ. 2567 (97 ปี)
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
การศึกษา: น.ธ.เอก, ป.ธ.3
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดประชารังสรรค์ อำเภอห้วยทับทัน ศรีสะเกษ
อุปสมบท: 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2491
พรรษา: 76 พรรษา
ตำแหน่ง: ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดศรีสะเกษ เจ้าอาวาสวัดหลวงสุมังคลาราม ผู้รับใบอนุญาตโรงเรียนวัดหลวงวิทยา
พระราชญาณโสภณ (พระจรัส เขมจารี) หรือ หลวงปู่ห้วย เขมจารี (8 สิงหาคม พ.ศ. 2470 - 15 สิงหาคม พ.ศ. 2567) เป็นพระสงฆ์ชาวไทย ดํารงตําแหน่งพระราชาคณะชั้นราช อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดศรีสะเกษ (ธรรมยุติกนิกาย) และอดีตเจ้าอาวาสวัดหลวงสุมังคลาราม (ธรรมยุตกนิกาย)
พระราชญาณโสภณ เป็นพระที่มีวัตรปฏิบัติเคร่งครัดในพระธรรมวินัย ในปี พ.ศ. 2498 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดประชารังสรรค์ อำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ ท่านได้อบรมสั่งสอนประชาชนและพระภิกษุสามเณรในปกครองด้วยความเมตตาเป็นที่ตั้ง ท่านจึงมีสัทธิวิหาริก และอันเตวาสิกมากมาย ประกอบกับท่านวางตนเรียบง่ายสมถะ ชอบความสันโดษตามแบบศากยบุตร จึงเป็นที่เคารพเลื่อมใสศรัทธาของเหล่าประชาชนที่ได้พบเห็น
ประวัติ

พระราชญาณโสภณ หรือ พระจรัส เขมจารี นามเดิม จรัส ศรีสุข ชื่อเล่น ห้วย เกิดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2470 ตรงกับวันจันทร์ ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 9 ปีเถาะ ที่บ้านเมืองจันทร์ ตำบลเมืองจันทร์ อำเภอเมืองจันทร์ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นบุตรของมา ศรีสุข และผุย ศรีสุข ท่านเป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 7 คน ได้เข้าเรียนระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดบ้านเมืองจันทร์ อำเภอเมืองจันทร์ จังหวัดศรีสะเกษ จบชั้น ป.3 เพราะมีการสอนเท่านั้นในขณะนั้น อายุได้ 17 ปี จึงได้เข้าบรรพชาเป็นสามเณรเมื่อปี พ.ศ. 2487 ณ วัดหลวงสุมังคลาราม เพื่อศึกษาพระธรรมวินัยจนกระทั่งสอบได้นักธรรมชั้นตรี ต่อมาได้อุปสมบทเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 ณ พัทธสีมาวัดหลวงสุมังคลาราม ตำบลเมืองใต้ อำเภอเมือง จังหวัดศรีสะเกษ โดยมีพระครูสิริสารคุณ (ศรี ฐิตธมฺโม) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระมหาธวัช วิมโล เป็นพระกรรมวาจารย์ พระมหาหน่วย ขันติโก เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับนามฉายาว่า “ เขมจารี ” เมื่ออุปสมบทแล้วได้ศึกษาพระปริยัติธรรม สอบได้นักธรรมชั้นเอกในปี พ.ศ. 2498 ณ สำนักเรียนวัดหลวงสุมังคลาราม ตำบลเมืองใต้ อำเภอเมือง จังหวัดศรีสะเกษ และศึกษาแผนกบาลีสำนักเรียนวัดประชารังสรรค์ และสอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค ในปี พ.ศ. 2515 สังกัดสำนักศาสนศึกษาวัดประชารังสรรค์ อำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ
มรณภาพ

พระราชญาณโสภณ (พระจรัส เขมจารี) มรณภาพเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2567 หลังจากจากที่ช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ 2566 ได้เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลสมิติเวช ที่กรุงเทพมหานคร เป็นเวลาหลายเดือน ต่อมาช่วงวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 พระและลูกศิษย์ที่ดูแลท่านก็ได้นํามารักษาตัวที่โรงพยาบาลพริ้นซ์ จังหวัดศรีสะเกษ รักษาอาการอาพาธจากโรคชราและโรคปอด จนกระทั่งเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ 2567 ท่านมีอาการเหนื่อยและมีลมหายใจที่แผ่วลง กับทั้งความดันลดลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเวลา 01.00 น. พระราชญาณโสภณ ได้ละสังขารด้วยอาการสงบที่โรงพยาบาลพริ้นซ์ จังหวัดศรีสะเกษ ด้วยอาการป่วยเนื่องจากอายุมาก และปอดติดเชื้อ
พระครูกรุณาวิหารี (เผือก ปญฺญาธโร)

| พระครูกรุณาวิหารี (เผือก ปญฺาธโร) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงปู่เผือก
ส่วนบุคคล
เกิด: 12 สิงหาคม พ.ศ. 2412 (88 ปี)
มรณภาพ: 29 มีนาคม พ.ศ. 2501
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดกิ่งแก้ว จังหวัดสมุทรปราการ
อุปสมบท: พ.ศ. 2433
พรรษา: 67
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดกิ่งแก้ว
พระครูกรุณาวิหารี หรือ หลวงปู่เผือก (12 สิงหาคม พ.ศ. 2412 - 29 มีนาคม พ.ศ. 2501) เป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงของจังหวัดสมุทรปราการในยุคกึ่งพุทธกาล พระเครื่องของท่านมีอานุภาพมากมาย มีประสบการณ์ในทางเมตตามหานิยม แคล้วคลาดอันตราย อธิษฐานได้ตามความปรารถนากล่าวคือท่านสำเร็จผงอิทธิเจ ผงปัถมัง ยันต์นะเมตตา ยันต์ฤๅษี ฯลฯ ซึ่งได้รับการถ่ายทอดมาจาก หลวงปู่ทอง อายะนะ แห่งวัดราชโยธา ศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับท่านได้แก่ หลวงพ่อพัก วัดบึงทองหลาง หลวงปู่ปั้น วัดสะพานสูง (บางซื่อ) และหลวงพ่อผือก วัดลาดพร้าว
ประวัติ

หลวงปู่เผือก ปญฺาธโร ท่านเกิดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2412 ตรงกับปีที่ 1ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ บ้านคลองสำโรง จังหวัดสมุทรปราการ โยมบิดาชื่อ นายทองสุข มารดาชื่อ นางไข่ บุญสุขทอง มีพี่น้องรวม 8 คน ท่านเป็นบุตรคนที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2433 อายุครบ 21 ปี ท่านได้อุปสมบทตามประเพณี ณ วัดกิ่งแก้วโดยมีหลวงปู่ทอง อายะนะ (อดีตเจ้าอาวาสวัดลาดบัวขาว) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์อิ่ม อินทสโร วัดกิ่งแก้ว เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และมีฉายาว่า ปญฺาธโร เมื่ออุปสมบทแล้วจำพรรษาที่วัดกิ่งแก้วโดยตลอด โดยได้ศึกษาภาษาไทยเพิ่มเติมจนแตกฉาน จึงเริ่มศึกษาพระธรรมวินัย อักขระขอม และฝึกการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานโดยมีพระอาจารย์อิ่ม เป็นผู้สั่งสอนอบรม
เป็นเจ้าอาวาส

เมื่อปี พ.ศ. 2442 พระอาจารย์อิ่ม อินทสโร ได้มรณภาพลง ที่ประชุมสงฆ์และชาวบ้านเห็นพ้องต้องกันที่จะให้ท่านเป็นเจ้าอาวาสสืบต่อมา ขณะนั้นท่านมีอายุได้ 30 ปี และเมื่อท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดกิ่งแก้วแล้ว ท่านจึงได้เริ่มทำการพัฒนาอาคารสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ภายในวัดกิ่งแก้วครั้งใหญ่ด้วยความร่วมมือและพร้อมใจจากคณะสงฆ์และลูกศิษย์ ต่างช่วยแรงกายและร่วมบริจาคทรัพย์ให้การพัฒนาบูรณะวัดลุล่วงไปได้ด้วยดี ปรากฏสืบมาจนถึงวันนี้ วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2481 จึงโปรดพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์ให้ท่านเป็นพระครูกรุณาวิหารี
เมื่อปี พ.ศ. 2496 ท่านเริ่มอาพาธตลอดมา และ ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2501 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สิริอายุได้ 88 ปี 67 พรรษา รวมระยะเวลาในการครองวัดได้นานถึง 59 ปี
แหล่งข้อมูลอื่นๆ

โรงเรียนวัดกิ่งแก้ว[ลิงก์เสีย]
พระเครื่องหลวงปู่เผือก
| ก่อนหน้า |  | พระครูกรุณาวิหารี (เผือก ปญฺญาธโร) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| หลวงปู่อิ่ม อินทสโร |  | เจ้าอาวาสวัดกิ่งแก้ว  (พ.ศ. 2412 - 29 มีนาคม พ.ศ. 2501) |  | พระครูวิมลกิจจานุกิจ |
พระรามลงสรง

| --- | --- |
ชื่ออื่น: ซาแต๊ปึ่ง, ซาแต๊
มื้อ: อาหารจานเดียว
แหล่งกำเนิด: จีน
 ตำราอาหาร: พระรามลงสรง
พระรามลงสรง หรือชื่อในภาษาแต้จิ๋วว่า ซาแต๊ปึ่ง (จีน: 沙茶飯) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ซาแต๊ (จีน: 沙茶) เป็นอาหารจีนชนิดหนึ่งที่ ประกอบด้วยข้าวสวย ผักบุ้งลวก และเนื้อหมู ราดด้วยน้ำราดข้นคล้ายน้ำสะเต๊ะ เป็นอาหารที่นิยมในหมู่ชาวแต้จิ๋วและฮกเกี้ยน ปัจจุบันหารับประทานได้ยากในไทย
ศัพทมูล

"ซาแต๊ปึ่ง" (จีน: 沙茶飯) เป็นคำแต้จิ๋วที่ทับศัพท์คำว่าสะเต๊ะ (อักษรโรมัน: sate ซาเต) ที่เป็นคำมลายู-อินโดนีเซีย รวมกับคำว่าปึ่งที่แปลว่าข้าว รวมกันมีความหมายว่า "ข้าวสะเต๊ะ"
ส่วนชื่อ "พระรามลงสรง" เป็นคำเปรียบเปรยถึงผักบุ้งที่มีสีเขียวดั่งผิวกายพระราม ไปลวกในน้ำร้อนเสมือนการอาบน้ำ (คือลงสรง) จึงใช้ชื่อดังกล่าว และยังไม่เป็นที่ทราบว่าใครตั้งชื่อนี้
บางร้านที่ขายอาหารชนิดนี้ยังมีการเรียกที่แตกต่างกัน เช่น หากใส่เส้นหมี่จะเรียกว่า "พระลักษมณ์ลงสรง" หรือเป็นแบบไม่ใส่เส้นจะเรียก "สีดาลงสรง" ก็มี
ประวัติ

พระรามลงสรงหรือซาแต๊ปึ่งทำขึ้นครั้งแรกโดยชาวจีนเมืองหนานจิง มณฑลเจียงซู บ้างก็ว่าเป็นของชาวแต้จิ๋ว สำหรับรับประทานในครอบครัว ต่อมาได้แพร่หลายเข้าสู่ประเทศไทย สันนิษฐานว่าอาจเข้ามาในรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี บ้างก็ว่าเข้ามาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระรามลงสรงมีพื้นฐานมาจากอาหารมุสลิม โดยได้ดัดแปลงการใช้เนื้อวัวเป็นเนื้อหมู ดัดแปลงและตัดทอนเครื่องเทศบางชนิดให้กลิ่นรสอ่อนลง ดังสังเกตได้จากน้ำราดที่หอมมันและหวานเล็กน้อย ต่างจากน้ำราดสะเต๊ะที่กลิ่นและรสชาติเข้มข้นกว่า
ช่วงเวลาที่พระรามลงสรงได้รับความนิยมสูงสุดน่าจะอยู่ราวช่วงปลาย พ.ศ. 2400 จนกระทั่งถึงตอนต้น พ.ศ. 2500 ในเวลานั้นพระรามลงสรงถือเป็นอาหารที่เสมือนกับข้าวแกง สามารถหารับประทานได้ง่ายในย่านชุมชนจีน เช่น เยาวราช, สะพานเหล็ก, วรจักร เป็นต้น
ส่วนประกอบ

พระรามลงสรงเป็นอาหารจานเดียว ประกอบไปด้วยข้าวสวยหุง โปะหน้าด้วยผักบุ้งลวกสุกและเนื้อหมูหั่นชิ้น จากนั้นราดด้วยน้ำจิ้มสะเต๊ะเข้มข้นที่ทำมาจากถั่วลิสงป่น และราดน้ำพริกเผาลงไป และบีบน้ำมะนาวลงไปเป็นขั้นตอนสุดท้าย
โดยผักที่ใช้นั้นอาจใช้ผักบุ้งหรือผักคะน้าก็ได้ เนื้อหมูก็สามารถเปลี่ยนเป็นเนื้อปลา เช่น ปลากะพง หรือเนื้อกุ้งแทนได้ รวมถึงใช้เส้นหมี่แทนข้าวสวยได้
ภาษามณีปุระ

บทความนี้เกี่ยวกับภาษาในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า หรือ ภาษาเมเต สำหรับความหมายอื่นของ มณีปุระ ดูที่ มณีปุระ (แก้ความกำกวม)
| ภาษามณีปุระ |
| --- | --- |
เมเต
ꯃꯤꯇꯩꯂꯣꯟ
'Meiteilon' ในอักษรมณีปุระ
ภูมิภาค: อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ, บังกลาเทศ, พม่า
ชาติพันธุ์: ชาวมณีปุระและPangal
จำนวนผู้พูด: 1.76 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ทิเบต-พม่าทิเบต-พม่ากลางภาษามณีปุระ
รูปแบบก่อนหน้า: มณีปุระโบราณ (? –  คริสต์ศตวรรษที่ 17) มณีปุระคลาสสิก (คริสต์ศตวรรษที่ 18 – 19)ภาษามณีปุระ 
ภาษาถิ่น: มณีปุระมาตรฐาน Pangal Hao Sekmai Andro Ukhrul Senapati Churachanpur Tamenglong Chandel Jiri Kakching Khurkhul Moirang Phayeng                   
ระบบการเขียน: อักษรมณีปุระ (ทางการ) อักษรมณีปุระโบราณ อักษรเบงกอล–อัสสัม (ชุดตัวอักษรเบงกอล) อักษรละติน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  อินเดีย รัฐมณีปุระ 
รหัสภาษา
ISO 639-2: mni
ISO 639-3: อย่างใดอย่างหนึ่ง: mni – มณีปุระ omp – มณีปุระโบราณ
นักภาษาศาสตร์: omp ภาษามณีปุระโบราณ
ภาษามณีปุระ หรือ ภาษาเมเต เป็นภาษากลางในรัฐมณีปุระทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย และเป็นภาษาราชการของรัฐนี้ด้วย มีผู้พูดทั้งหมด 1,391,000 คน พบในอินเดีย 1,370,000 คน (พ.ศ. 2543) ในรัฐมณีปุระ รัฐอัสสัม รัฐนาคาแลนด์ รัฐตรีปุระ รัฐอุตตรประเทศ ผู้พูดภาษานี้จะพูดภาษาฮินดีได้ด้วย พบในบังกลาเทศ 15,000 คน (พ.ศ. 2546) จะพูดภาษาเบงกอลหรือภาษาสิลเหติได้ด้วย พบในพม่า 6,000 คน (พ.ศ. 2474) จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า  ในรัฐมณีปุระ มีรายการวิทยุออกอากาศด้วยภาษานี้ เขียนด้วยอักษรเบงกอลหรืออักษรมณีปุระ เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา ไม่มีเสียงวรรณยุกต์ เป็นภาษาที่มีการสอนถึงระดับปริญญาเอกในมหาวิทยาลัยแห่งอินเดีย และใช้เป็นภาษาในการสอนปริญญาตรีในรัฐมณีปุระ เป็นภาษาที่ต่างจากภาษามณีปุระพิษณุปุระที่เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน ทางยูเนสโกจัดให้ภาษานี้อยู่ในสถานะ "ภาษาใกล้สูญ"
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิคำคม ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Meitei Mayek (Meitei Script)
Manipuri/ Meitheilon: An Introduction
Meetei Mayek Alphabet
Learn to speak Manipuri, with the right pronunciation
Learn Manipuri
Learn Meithei Mayek (Meithei Script) – E-Pao.net
Manipuri Poetry
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง 
| ด ค กกลุ่มภาษาหลักในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า |
| --- | --- |
ภาษาในพม่าและไทย:  ก่อ (อึมปี้)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กฺ๋อง  พม่า  มูเซอ  เมี่ยน  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อาข่า  ฮานี 
ภาษาในจีน:  ไป๋  ตังกุต  ทิเบต  น่าซี  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อี๋  เอ้อซู 
ภาษาในเอเชียใต้:  กอกโบรอก  กินเนารี  คาม  ชันเตียล  ซองคา  ทูลุง  นัรพู  เนวาร์  บัลติ  บาฮิง  เบลฮาเร  โบโด  ปูมา  มณีปุระ  มีโซ  ลาดัก  ลิมบู  เลปชา  โลทา  วัมบูเล  เศรปา  สิกขิม  องามี  เอา  ฮมาร์ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
พระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม สุวณฺโณ)

| พระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม สุวณฺโณ) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงพ่อกลม
ส่วนบุคคล
เกิด: 1 เมษายน พ.ศ. 2421 (71 ปี)
มรณภาพ: 1 ธันวาคม พ.ศ. 2492
นิกาย: มหานิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดดอยท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์
อุปสมบท: 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2440
พรรษา: 52
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดดอยท่าเสา, อดีตเจ้าคณะอำเภอฟากท่าและท่าปลา
พระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม สุวณฺโณ)  (นามเดิม: กลม  นิยมเดช) อดีตเจ้าอาวาสวัดดอยท่าเสา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์  (พ.ศ. 2421 - พ.ศ. 2492)  เป็นพระเกจิอาจารย์รูปสำคัญที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักยิ่งรูปหนึ่งในจังหวัดอุตรดิตถ์ ร่วมสมัยกับพระเกจิอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงในสมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ท่านเป็นพระเกจิอาจารย์รุ่นเก่า  (เกจิอาจารย์ยุคก่อน พ.ศ. 2500)  ก่อนหน้าหลวงปู่ พระนิมมานโกวิท (หลวงปู่ทองดำ ฐิตวณฺโณ) ซึ่งเป็นพระเกจิอาจารย์แห่งเมืองอุตรดิตถ์ในยุคหลัง   ท่านมรณภาพในปี พ.ศ. 2492 ปัจจุบันวัตถุมงคลของท่านเป็นที่เลื่องลือในด้านแคล้วคลาดและอยู่ยงคงกระพัน
ประวัติ

พระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม) หรือหลวงพ่อกลม ท่านเป็นคนบ้านคุ้งตะเภา ตำบลท่าเสา แขวงบางโพ เมืองพิชัย  (บ้านคุ้งตะเภา ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ในปัจจุบัน)  เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2421 มีชื่อเดิมว่า กลม นิยมเดช บิดาชื่อนายชื่น มารดาชื่อนางจันทร์ ต่อมาท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่ออายุครบบวชเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 ณ พัทธสีมาวัดใหญ่ท่าเสา โดยมีพระอธิการอินทร์ เป็นพระอุปัชฌาย์ และมีพระอาจารย์สี เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ได้รับฉายาว่า "สุวณฺโณ"
ท่านได้รับแต่งตั้งจากพระครูวิเชียรปัญญามหามุนี (เจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ในสมัยนั้น) ให้เป็นเจ้าอาวาสวัดดอยท่าเสาเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2463 และท่านได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระสังฆาธิการระดับต่าง ๆ ตามลำดับ เช่น ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะหมวด (เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2466) ได้รับแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์ (เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2481) ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะแขวงกิ่งฟากท่าในปี พ.ศ. 2482 (โดยเป็นอยู่ 6 เดือนจึงได้ย้ายไปเป็นเจ้าคณะแขวงท่าปลาในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน)
และด้วยการที่ท่านดำรงตำแหน่งทางคณะสงฆ์ ช่วยงานพระศาสนามาเป็นลำดับ มีผลงานปรากฏมากมาย ท่านจึงได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชทานตั้งสมณศักดิ์เป็นที่ "พระครูธรรมกิจจาภิบาล" เมื่อปี พ.ศ. 2484
ผู้ที่ยังทันเห็นท่านเล่าว่าในขณะที่ท่านดำรงชีวิตอยู่ หากดูจากภายนอกจะดูเป็นคนดุ พูดเสียงดังฟังชัด แต่จิตใจท่านเมตตาเสมอ ดังสำนวนที่ว่า ปากร้ายใจดี ใครจะบวชกับท่านต้องท่องขานนากให้ได้ ไม่เช่นนั้นท่านจะไม่บวชให้ ท่านมักเป็นที่กล่าวถึงในคุณาภินิหารและความศักดิ์สิทธิ์ของพระเครื่องรูปหล่อที่ท่านได้จัดสร้างเช่น เหรียญกลมหลังท้องกระทะ รุ่นแรก (พ.ศ. 2483) และพระพุทธชินราช (พ.ศ. 2481) ซึ่งรวมไปถึงวัตถุมงคลที่ท่านได้ปรกจิตภาวนาด้วย เช่น เหรียญวัตถุมงคลหลวงพ่อเพชร วัดท่าถนน รุ่นแรก ไปจนถึงพระพุทธรูปหล่อองค์ใหญ่ซึ่งท่านได้ตั้งใจสร้างฝากถวายวัดบ้านเกิดของท่านเป็นครั้งสุดท้าย คือ หลวงพ่อสุวรรณเภตรา วัดคุ้งตะเภา  (สร้างปี พ.ศ. 2491)  อันเป็นพระพุทธรูปหล่อ ซึ่งมีพระพุทธลักษณะงดงามมาก และเป็นที่เลื่องลือในหมู่ผู้ศรัทธาว่า อภินิหารของพระพุทธรูปองค์นี้มีความศักดิ์สิทธิ์เปรียบประดุจสรรพวิชาอาคมของหลวงพ่อกลมได้ถ่ายทอดมาลงอยู่ในองค์พระจนสิ้น
หลวงพ่อกลมมรณภาพเมื่อเมื่อเวลา 20.27 นาฬิกา. ของวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2492 หลังจากสร้างหลวงพ่อสุวรรณเภตราได้ปีเดียว
ปัจจุบัน แม้กาลเวลาจะล่วงเลยผ่านมานาน แต่ก็ยังมีผู้เคารพศรัทธาชาวอุตรดิตถ์กล่าวขวัญถึงความศักดิ์สิทธิ์ของหลวงพ่อกลมอยู่เสมอมา ทำให้มีผู้นับถือแสวงหาเหรียญรูปหล่อบูชาของท่านเพื่อรักษาไว้เป็นสิริมงคลตลอดมาจนปัจจุบัน
ประมวลภาพเนื่องด้วยพระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม)

วิหารประดิษฐานรูปเหมือนพระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม) ภายในวัดดอยท่าเสา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์
รูปเหมือนพระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม) ประดิษฐานภายในวิหาร "หลวงพ่อกลม" วัดดอยท่าเสา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์
เหรียญรูปหล่อพระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม) วัตถุมงคลที่พระครูธรรมกิจจาภิบาลจัดสร้างขึ้นเมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่ (เหรียญกลม หลังท้องกระทะ รุ่นแรก)
พระพุทธสุวรรณเภตรา เป็นพระพุทธรูปที่พระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม) สร้างถวายวัดบ้านเกิดของท่าน ซึ่งเป็นพระพุทธรูปที่ท่านจัดสร้างขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ท่านจะมรณภาพ เป็นที่นับถือโดยทั่วไปว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง
ดูเพิ่ม

พระพุทธสุวรรณเภตรา
วัดดอยท่าเสา
| ก่อนหน้า |  | พระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม สุวณฺโณ) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระอาจารย์เร่ง (วัดดอยท่าเสา) |  | เจ้าอาวาสวัดดอยท่าเสา  (พ.ศ. 2463 - พ.ศ. 2492) |  | พระอธิการเหลือ (วัดดอยท่าเสา) |