stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำหนัก
ดูเพิ่ม

พระที่นั่ง
ที่ประทับพระบรมวงศานุวงศ์ในปัจจุบัน
ทฤษฎีใหม่

ระวังสับสนกับ เศรษฐกิจพอเพียง
สวนที่จัดแสดง "แนวพระราชดำริทฤษฎีใหม่" ของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในงานราชพฤกษ์ 2549
เกษตรทฤษฎีใหม่ เป็นแนวพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เกี่ยวกับการจัดพื้นที่ดินเพื่อการอยู่อาศัยและมีชีวิตอย่างยั่งยืน โดยมีการแบ่งพื้นที่เป็นส่วน ๆ ได้แก่ พื้นที่น้ำ พื้นที่ดินเพื่อเป็นที่นาปลูกข้าว พื้นที่ดินสำหรับปลูกพืชไร่นานาพันธุ์ และที่สำหรับอยู่อาศัยและเลี้ยงสัตว์ ในอัตราส่วน 30:30:30:10 เป็นหลักการในการบริหารจัดการที่ดินและน้ำ เพื่อการเกษตรในที่ดินขนาดเล็กให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด ดังนี้
มีการบริหารและจัดแบ่งที่ดินแปลงเล็ก ออกเป็นสัดส่วนที่ชัดเจน เพื่อประโยชน์สูงสุดของเกษตรกร
มีการคำนวณโดยหลักวิชาการ เกี่ยวกับปริมาณน้ำที่จะกักเก็บให้พอเพียง ต่อการเพาะปลูกได้ตลอดปี
มีการวางแผนที่สมบูรณ์แบบ สำหรับเกษตรกรรายย่อย 3 ขั้นตอน เพื่อให้พอเพียงสำหรับเลี้ยงตนเองและเพื่อเป็นรายได้
พื้นที่โครงการตามแนวเกษตรทฤษฎีใหม่

โครงการพัฒนาพื้นที่เกษตรน้ำฝน บ้านแดนสามัคคี ตำบลคุ้มเก่า อำเภอเขาวง จังหวัดกาฬสินธุ์
โครงการเกษตรทฤษฎีใหม่ปักธงชัย หรือ ทฤษฎีใหม่บ้านฉัตรมงคล ตำบลปักธงชัยเหนือ อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา
โครงการเกษตรทฤษฎีใหม่ปากท่อ, โครงการพัฒนาที่ดินของมูลนิธิชัยพัฒนา ตำบลวันดาว อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี
โครงการเกษตรทฤษฎีใหม่หนองหม้อ ตำบลหนองหม้อ อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์
จาง เฉิน (นักวอลเลย์บอล)

จาง เฉิน (จีน: 张晨; พินอิน: Zhāng chén; 28 มิถุนายน ค.ศ. 1985 —) เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวจีน ปัจจุบันเขาเล่นตำแหน่งตัวตีด้านนอกให้แก่สโมสรเจียงซู
ประวัติ

จาง เฉิน เกิดในเมืองหนานจิง มณฑลเจียงซู เขาเกิดในครอบครัวนักกีฬาพ่อของเขา จาง โหย่วเชิง เป็นอดีตผู้ฝึกสอนสโมสรวอลเลย์บอลเจียงซู และน้องสาวของเขา จาง ฉางหนิง เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติจีน
ในปี ค.ศ. 2011 ในการแข่งขันชิงแชมป์เอเชีย เขาได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการพาทีมเข้ารับรางวัลเหรียญเงิน
และในปี ค.ศ. 2015 ในการแข่งขันชิงแชมป์เอเชีย เขาได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการพาทีมเข้ารับรางวัลเหรียญทองแดง
สังกัดสโมสร

เจียงซู
เกียรติประวัติ > สโมสร

ไชนาวอลเลย์บอลลีก 2010-11 –  รองชนะเลิศ, ร่วมกับเจียงซู
แหล่งข้อมูลอื่น

Men's World Olympiqc Qualification Tournament Profile
ถนนสายลวด

ถนนสายลวด (อักษรโรมัน: Thanon Sai Luat) เป็นถนนสายสั้น ๆ ในเขตอำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ มีแนวสายทางเริ่มต้นแยกจากถนนสุขุมวิท กิโลเมตรที่ 28+860 (สามแยกโค้งโพธิ์) เข้าเขตเทศบาลนครสมุทรปราการ โดยสิ้นสุดที่วงเวียนหอนาฬิกา ปากน้ำ (วงเวียนท้ายบ้าน) ซึ่งเป็นจุดบรรจบของถนนด่านเก่า ถนนประโคนชัย และถนนท้ายบ้าน ระยะทางรวมทั้งสิ้น 1.85 กิโลเมตร  มีลักษณะเป็นถนนขนาด 6 ช่องจราจรพร้อมทั้งเกาะกลางถนนตลอดสาย สาเหตุที่ได้ชื่อว่า "ถนนสายลวด" เนื่องจากในอดีตกองทัพเรือได้ปักเสาโทรเลขเส้นทางแรกระหว่างกรุงเทพมหานครกับสมุทรปราการ
ถนนสายลวดเคยอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวง โดยกำหนดเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3115 ปัจจุบันได้โอนถนนทั้งสายให้กับเทศบาลนครสมุทรปราการดูแลรับผิดชอบแทน
ตุรกุ

| ตุรกุ  Turku Turun kaupunki Åbo stad |
| --- | --- |
เมือง
ภาพถ่ายทางอากาศจากมหาวิหารตุรกุ
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 60°27′N 022°16′E﻿ / ﻿60.450°N 22.267°E﻿ / 60.450; 22.267
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Mikko Pukkinen
พื้นที่
 • เขตเมือง: 402.8 ตร.กม. (155.5 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,331.1 ตร.กม. (900.0 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • เขตเมือง: 236,226 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 586 คน/ตร.กม. (1,520 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 303,492 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 130.19 คน/ตร.กม. (337.2 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.turku.fi
มหาวิหารเมืองตุรกุ หนึ่งในสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญของฟินแลนด์
ตุรกุ หรือโอบู (ฟินแลนด์: Turkuไฟล์:Fi-Turku.ogg; สวีเดน: Åboไฟล์:Sv-Åbo.ogg ) เป็นเมืองในประเทศฟินแลนด์ ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของฟินแลนด์ ตุรกุเป็นเมืองสำคัญในประวัติศาสตร์สมัยที่ฟินแลนด์เป็นส่วนหนึ่งของสวีเดน และเป็นเมืองหลวงของราชรัฐฟินแลนด์ในช่วงปี 1809 ถึง 1812 ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเฮลซิงกิ ตุรกุตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำเอาราทางตอนใต้ของประเทศ เป็นเมือง (เขตเทศบาล) ขนาดใหญ่อันดับที่ห้าของฟินแลนด์ มีประชากรราว 1.7 แสนคน (สิ้นปี 2006) ตุรกุเป็นเมืองเอกของจังหวัดฟินแลนด์ตะวันตก ใช้ทั้งภาษาฟินแลนด์และสวีเดนเป็นภาษาทางการของเขตเทศบาล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป |
| --- | --- |
 1985 เอเธนส์ 1986 ฟลอเรนซ์ 1987 อัมสเตอร์ดัม 1988 เบอร์ลินตะวันตก 1989 ปารีส 1990 กลาสโกว์ 1991 ดับลิน 1992 มาดริด 1993 แอนต์เวิร์ป 1994 ลิสบอน 1995 นครลักเซมเบิร์ก 1996 โคเปนเฮเกน 1997 เทสซาโลนีกี 1998 สต็อกโฮล์ม 1999 ไวมาร์ 2000 เรคยาวิก บาร์เกิน เฮลซิงกิ บรัสเซลส์ ปราก กรากุฟ ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา อาวีญง โบโลญญา 2001 รอตเทอร์ดาม โปร์ตู 2002 บรูช ซาลามังกา 2003 กราทซ์ ปลอฟดิฟ 2004 เจนัว ลีล 2005 คอร์ก 2006 แพทรัส 2007 นครลักเซมเบิร์ก ซีบิว 2008 ลิเวอร์พูล สตาวังเงอร์ 2009 ลินทซ์ วิลนีอัส 2010 เอ็สเซิน อิสตันบูล เปช 2011 ตุรกุ ทาลลินน์ 2012 มารีบอร์ กีมาไรช์ 2013 กอชิตเซ มาร์แซย์ 2014 อือมิยอ รีกา 2015 มงส์ เปิลแซ็ญ 2016 ซานเซบัสเตียน วรอตสวัฟ 2017 ออร์ฮูส แพฟอส 2018 วัลเลตตา เลวาร์เดิน 2019 ปลอฟดิฟ มาเตรา 2020–เมษายน 2021 ริเยกา กอลเวย์ 2022 เกานัส แอฌวลต์เซิชท์ นอวีซาด 2023 แว็สเปรม ตีมีชออารา เอเลฟซีนา 2024 ตาร์ตู บาทอิชเชิล บูเดอ 2025 นอวากอรีตซา / โกริตเซีย เค็มนิทซ์ 2026 โอวลุ เตรนชีน 2027 เลียปายา
ถนนพัฒนาการ

บทความนี้เกี่ยวกับถนนในกรุงเทพมหานคร สำหรับถนนพัฒนาการในฝั่งธนบุรี ดูที่ ถนนเทอดไท
ถนนพัฒนาการ
ถนนพัฒนาการ (อักษรโรมัน: Thanon Phatthanakan) เป็นถนนสายสำคัญสายหนึ่งของกรุงเทพมหานคร มีระยะทางประมาณ 10.3 กิโลเมตร เป็นถนนขนาด 6 ช่องทางจราจร เริ่มจากทางแยกคลองตันซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนรามคำแหงและถนนสุขุมวิท 71 ต่อเนื่องจากถนนเพชรบุรี ในพื้นที่แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง มุ่งไปทางทิศตะวันออก ตัดกับทางพิเศษฉลองรัช และซอยพัฒนาการ 25 ข้ามคลองลาวเข้าพื้นที่แขวงพัฒนาการ ตัดกับถนนศรีนครินทร์ที่ทางแยกพัฒนาการ ข้ามคลองบึงเข้าพื้นที่แขวงประเวศ เขตประเวศ จากนั้นตรงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ข้ามคลองประเวศบุรีรมย์ ตัดกับถนนอ่อนนุชที่ทางแยกต่างระดับอ่อนนุช-พัฒนาการ ไปทางทิศเดิมจนกระทั่งบรรจบถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9 ในพื้นที่แขวงดอกไม้ โดยมีอุโมงค์กลับรถบริเวณซอยพัฒนาการ 44 ด้วย
ประวัติ

จุดเริ่มต้นของถนนพัฒนาการเกิดจากนักธุรกิจภาคเอกชนต้องการบุกเบิกที่ดินซึ่งแต่เดิมถือว่าเป็นที่ตาบอดต้องเดินทางด้วยเรือทางคลอง จึงได้ร่วมกันลงทุนตัดถนนพัฒนาการขึ้นจุดเริ่มต้นจากทางแยกคลองตันไปบรรจบกับถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9 ซึ่งใช้เงินลงทุนประมาณกิโลเมตรละ 1 ล้านบาท เริ่มแรกเป็นเพียงถนนเอกชน ต่อมาจึงยกให้ราชการ ซึ่งหลังจากยกให้ราชการแล้วจึงได้ขยายถนนให้กว้างขึ้น ผลจากการตัดถนนพัฒนาการทำให้สามแยกคลองตันเดิมกลายเป็นสี่แยกคลองตัน 
สังเกตว่าโฆษณาหมู่บ้านในยุคแรกประมาณปี พ.ศ. 2519 เช่น หมู่บ้านเมืองทอง หมู่บ้านเคหะนคร จะเรียกถนนสายนี้ว่า ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ตอนที่สาม คาดว่าจะถูกเปลี่ยนเป็นชื่อถนนพัฒนาการในภายหลัง
ทางแยก

| จังหวัด | เขต | กม> ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 ถนนพัฒนาการ (คลองตัน - ถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9)
| กรุงเทพมหานคร | สวนหลวง |  | แยกคลองตัน | เชื่อมต่อจาก:  ถนนเพชรบุรี จากประตูน้ำ | เชื่อมต่อจาก:  ถนนเพชรบุรี จากประตูน้ำ |
| กรุงเทพมหานคร | สวนหลวง |  | แยกคลองตัน |  ถนนรามคำแหง ไปมหาวิทยาลัยรามคำแหง, มีนบุรี  |  ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) ไปถนนสุขุมวิท |
| กรุงเทพมหานคร | สวนหลวง |  | แยกใต้ด่วนพัฒนาการ |  ทางพิเศษฉลองรัช ไปถนนพระราม 9, ถนนรามอินทรา  |  ทางพิเศษฉลองรัช ไปบางนา, ชลบุรี |
| กรุงเทพมหานคร | สวนหลวง |  | แยกพัฒนาการ 25 | ซอยพัฒนาการ 25 ไปถนนรามคำแหง                 | ไม่มี |
| กรุงเทพมหานคร | สวนหลวง |  | แยกพัฒนาการ |  ถนนศรีนครินทร์ ไปบางกะปิ  |  ถนนศรีนครินทร์ ไปถนนอ่อนนุช, ปากน้ำ |
| กรุงเทพมหานคร | ประเวศ |  | ต่างระดับอ่อนนุช-พัฒนาการ |  ถนนอ่อนนุช ไปประเวศ, ลาดกระบัง  |  ถนนอ่อนนุช ไปถนนศรีนครินทร์, ถนนสุขุมวิท |
| กรุงเทพมหานคร | ประเวศ |  | แยกเฉลิมพระเกียรติ ร.9-พัฒนาการ | ไม่มี  |  ถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9 ไปสวนหลวง ร.9, อุดมสุข |
| กรุงเทพมหานคร | ประเวศ |  | แยกเฉลิมพระเกียรติ ร.9-พัฒนาการ | ตรงไป:  ถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9 ไปประเวศ | ตรงไป:  ถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9 ไปประเวศ |
      สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนพัฒนาการ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′06″N 100°38′34″E﻿ / ﻿13.735105°N 100.642846°E﻿ / 13.735105; 100.642846
ทวนทอง นิยมชาติ
เครื่องดนตรีหลัก

Electric guitar,programmer and multi analog effect
Main guitar : fender jaguar,gibson les pual special,gibson sg special,gibson les pual jr. double cut,fernandes tej with sustainer,Ibanez jem7,washburn nuno bettencourt signature,morsrite aerodyn and many junkshop guitar for feedback and guitarsmash
Main effect : pro co rat,line6 dm4,ada mp1,mxr bluebox,digitech whammybar,electro harmonix smallclone,Ibanez ts-9,boss guitarpedal
Main amp : marshall jcm8000,musicman with tremolo ,fender twin reverb,hiwatt,randall head,crate,Ibanez20watt
ช่วงปี ๒๕๕๓ ก่อนออกอัลบั้ม blackpanting ทวนทองได้รับเลือกให้เป็น endoser คนแรกของประเทศไทยให้กับกีตาร์ fernandes แบรนด์กีตาร์ชั้นนำของประเทศญี่ปุ่นที่มีpresenterที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางอย่าง Hide วง X-Japan ,ken วง l'arc en ciel ,tomoyasu hotei ,dave kushner ฯลฯ
ธีรวัฒน์ คลังทอง

นักคาราเต้ชาวไทย
ธีรวัฒน์ คลังทอง (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 – ) เป็นนักคาราเต้ชาวไทย เขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งคูมิเตะรุ่นน้ำหนัก 75 กก. ขึ้นไป ในการแข่งซีเกมส์ 2019 ซึ่งจัดขึ้นที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์
ส่วนปี พ.ศ. 2558 เขาได้รับหนึ่งในเหรียญทองแดงจากการแข่งคูมิเตะชายรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไป ในการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2015 ซึ่งจัดขึ้นที่โยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น
ในการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่อัมมาน ประเทศจอร์แดน เขาได้รับหนึ่งในเหรียญทองแดงจากการแข่งขันคูมิเตะชายรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไป ในปีต่อมา ที่การแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2019 ซึ่งจัดขึ้นที่ทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน เขายังได้รับหนึ่งในเหรียญทองแดงในการแข่งนี้
ความสำเร็จ

| พ> ศ. | การแข่ง | สถานที่ | อันดับ | อีเวนต์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2558 | ชิงแชมป์เอเชีย | โยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น | 3 | คูมิเตะ 84 กก. ขึ้นไป |
| 2561 | ชิงแชมป์เอเชีย | อัมมาน ประเทศจอร์แดน | 3 | คูมิเตะ 84 กก. ขึ้นไป |
| 2562 | ชิงแชมป์เอเชีย | ทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน | 3 | คูมิเตะ 84 กก. ขึ้นไป |
| 2562 | ซีเกมส์ | มะนิลา ฟิลิปปินส์ | 1 | คูมิเตะ 75 กก. ขึ้นไป |
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
ตู้สาขาโทรศัพท์

ตู้สาขาโทรศัพท์ หรือ พีบีเอกซ์ (PBX ย่อมาจาก Private Branch Exchange) เป็นระบบชุมสายโทรศัพท์ย่อย ทำให้ภายในบริษัทหรือหน่วยงานนั้นมีเบอร์โทรศัพท์ (เบอร์ต่อ หรือเบอร์ภายใน) เป็นของตนเองใช้โทรติดต่อกัน นอกจากนี้เบอร์โทรศัพท์เหล่านั้น สามารถติดต่อไปยังระบบโทรศัพท์ภายนอกหรือชุมสายโทรศัพท์ภายนอก ที่เรียกว่า PSTN (Public Switched Telephone Network) ได้
PBX บางครั้งใช้คำว่า PABX (Private Automatic Branch Exchange) แทนก็ได้
PBX แบบ digital หรือ IP-PBX มีจำนวนการติดตั้งเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และคงจะเป็น PBX มาตรฐานในอนาคตอันใกล้ ทำจากเครื่องคอมพิวเตอร์ และติดตั้งโปรแกรมควบคุมระบบโทรศัพท์ (PBX software)
PBX แบบ analog หรือแบบดั้งเดิม มีจำนวนใช้งานมากที่สุดในปัจจุบัน แต่ความนิยมกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว และคงจะเลิกใช้ในที่สุด
ดูเพิ่ม > บทความที่เกี่ยวข้อง

VoIP
IP-PBX
Asterisk
PABX Blog
ANALOG PABX
DIGITAL PABX เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
IP PBX เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
VoIP PBX เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ช่องแคบสิงคโปร์

| ช่องแคบสิงคโปร์ |
| --- | --- |
แผนที่ช่องแคบสิงคโปร์
พิกัด: 1°13′N 103°55′E﻿ / ﻿1.217°N 103.917°E﻿ / 1.217; 103.917
ชนิด: ช่องแคบ
ประเทศในลุ่มน้ำ: สิงคโปร์ อินโดนีเซีย มาเลเซีย

ช่วงยาวที่สุด: 114 กิโลเมตร (71 ไมล์)
ช่วงสั้นที่สุด: 16 กิโลเมตร (9.9 ไมล์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 22 เมตร (72 ฟุต) (ขั้นต่ำในช่องทางเดินเรือ)

เมือง: สิงคโปร์ บาตัม
ช่องแคบสิงคโปร์ (Singapore Strait) เป็นช่องแคบที่ยาว 114 กิโลเมตร (71 ไมล์) กว้าง 16 กิโลเมตร (9.9 ไมล์)[ต้องการอ้างอิง] ตั้งอยู่บริเวณตอนใต้ของสิงคโปร์ ทางทิศตะวันออกติดกับทะเลจีนใต้ ทิศตะวันตกติดกับช่องแคบมะละกา ทางใต้ติดประเทศอินโดนีเซีย ช่องแคบนี้มีเส้นทางน้ำลึกไปยังท่าเรือสิงคโปร์ ซึ่งทำให้เป็นช่องแคบที่ชุกชุมมาก โดยมีเรือสินค้าเดินทางผ่านช่องแคบนี้ประมาณ 2,000 ลำทุกวัน
อ่านเพิ่ม

Kwa, C.G., Heng, D., Borschberg, P. and Tan, T.Y., Seven Hundred Years: A History of Singapore (Singapore: Marshall Cavendish, 2019).
Kwa, C.G. and Borschberg, P., Studying Singapore before 1800 (Singapore: NUS Press, 2018).
Borschberg, Peter, “Three questions about maritime Singapore, 16th and 17th Centuries”, Ler História, 72 (2018): 31–54. https://journals.openedition.org/lerhistoria/3234
Borschberg, Peter and Khoo, J.Q. Benjamin, "Singapore as a Port City, c.1290–1819: Evidence, Frameworks and Challenges", Journal of the Malaysian Branch of the Royal Asiatic Society, 91.1 (2018): 1-27. https://www.academia.edu/35832776
Borschberg, Peter, "Singapura in Early Modern Cartography: A Sea of Challenges", in Visualising Space. Maps of Singapore and the Region. Collections from the National Library and National Archives of Singapore (Singapore: NLB, 2015): 6-33. https://www.academia.edu/8681191
Borschberg, Peter, The Singapore and Melaka Straits. Violence, Security and Diplomacy in the 17th Century, Singapore and Leiden: NUS Press and KITLV Press, 2010. https://www.academia.edu/4302722
Borschberg, Peter, Jacques de Coutre's Singapore and Johor, 1595-c1625, Singapore: NUS Press, 2015. https://www.academia.edu/9672124
Borschberg, Peter, Admiral Matelieff's Singapore and Johor, 1606–1616, Singapore, 2015. https://www.academia.edu/11868450
Borschberg, Peter, "The Singapore Straits in the Latter Middle Ages and Early Modern Period (c.13th to 17th Centuries). Facts, Fancy and Historiographical Challenges", Journal of Asian History, 46.2 (2012): 193–224. https://www.academia.edu/4285020
Borschberg, Peter,  "The Straits of Singapore: Continuity, Change and Confusion", in Sketching the Straits. A Compilation of the Lecture Series on the Charles Dyce Collection, ed. Irene Lim (Singapore: NUS Museums, 2004): 33–47. https://www.academia.edu/4311413
Borschberg, Peter, "Singapore and its Straits, 1500–1800", Indonesia and the Malay World 43, 3 (2017) https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/13639811.2017.1340493
Borschberg, Peter, "Singapore in the Cycles of the Longue Duree", Journal of the Malaysian Branch of the Royal Asiatic Society, 90 (1) (2017), pp. 32–60.
Gibson-Hill, Carl-Alexander, "Singapore: Note on the History of the Old Straits, 1580–1850", Journal of the Malayan Branch of the Royal Asiatic Society, 27.1 (1954): 165–214.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  เช็กเกีย
กินทามะ (ฤดูกาลที่ 3)

ฤดูกาลของรายการโทรทัศน์
| กินทามะ (ภาค 3) |
| --- | --- |
ฤดูกาลที่ 3
ปกดีวีดีภาพยนตร์การ์ตูนกินทามะ ภาค 3 แผ่นที่ 1
ประเทศ: ญี่ปุ่น
จำนวนตอน: 51
การออกอากาศ
เครือข่าย:  ทีวีโตเกียว    ทรูสปาร์ก  ช่อง 6 
ออกอากาศ: 4 เมษายน พ.ศ. 2551 – 26 มีนาคม พ.ศ. 2552
ลำดับฤดูกาล
← ก่อนหน้า ภาค 2 ถัดไป → ภาค 4 
รายชื่อตอน
ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์เรื่อง กินทามะ ภาคสาม ออกอากาศทางทีวีโตเกียว ตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2551 ถึงวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2552  รวม 51 ตอน ตั้งแต่ตอนที่ 100 ถึง 150 ของเรื่อง ผลิตโดยซันไรส์ ตอนที่ 100 ถึงตอนที่ 105 กำกับโดยชินจิ ทากามาสึและโยอิจิ ฟูจิตะ ตอนที่เหลือกำกับโดย โยอจิ ฟูจิตะ  ภาพยนตร์การ์ตูนมีต้นแบบมาจากผลงานการ์ตูนของฮิเดอากิ โซราจิ ชื่อเรื่องเดียวกัน  เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับอดีตซามูไรนามว่าซากาตะ กินโทกิ และลูกจ้างของเขาสองคนคือ ชิมูระ ชินปาจิ และคางุระ ทั้งสามทำงานเป็นนักรับจ้างสารพัดเพื่อหาเงินมาจ่ายค่าเช่าบ้าน
ในประเทศญี่ปุ่น บริษัทอะนิเพล๊กซ์ได้จำหน่ายดีวีดีภาพยนตร์การ์ตูนกินทามะภาคสาม   โดยออกดีวีดีแผ่นที่ 1 ในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2551
เพลงเปิดและเพลงปิดรายการ

สำหรับเพลงเปิดรายการและเพลงปิดรายการของแอนิเมชั่นชุดกินทามะ ภาค 3 ประกอบด้วยรายชื่อเพลงดังต่อไปนี้
"ดนเท็น" (ญี่ปุ่น: 曇天; ทับศัพท์: Donten; ความหมาย: "ฟ้าครึ้มยามฝน") โดย Does (ตอนที่ 100-125)
"อะนะทะ เมจิก" (ญี่ปุ่น: アナタMAGIC; ทับศัพท์: Anata Magic; ความหมาย: "เวทมนตร์ของเธอ") โดย Monobright (ตอนที่ 126-150)
"ซะนะงิ" (Sanagi, ความหมาย: "ดักแด้") โดย POSSIBILITY (ตอนที่ 100-112)
"ดิสเวิลด์อีสยัวร์" (This world is yours, ความหมาย: "โลกนี้เป็นของเธอ") โดย Plingmin (ตอนที่ 113-125)
"ไอ, ไอ, ไอ" (ญี่ปุ่น: (I 、愛、会い; "I, Ai, Ai"; ความหมาย: ตัวฉัน ความรัก และการพบกัน) โดย GHOSTNOTE (ตอนที่ 126-138)
"คะงะยะอิตะ" (ญี่ปุ่น: 輝いた; ทับศัพท์: Kagayaita; ความหมาย: "เปล่งประกาย") โดย SHIGI (ตอนที่ 139-150)
ทั้งนี้ ในตอนที่ 105 และ 150 มีการสลับเพลงเปิดและเพลงปิดรายการ โดยในตอนที่ 105 เปิดรายการด้วยเพลง "ซะนะงิ" และปิดรายการด้วยเพลง "ดนเท็น" ส่วนในตอนที่ 150 เปิดรายการด้วยเพลง "คะงะยะอิตะ" และปิดรายการด้วยเพลง "อะนะทะ เมจิก"
ดูเพิ่ม

กินทามะ
รายชื่อตอนในกินทามะ (มังงะ)
รายชื่อตอนในกินทามะ (อนิเมะ ฤดูกาลที่ 1)
รายชื่อตอนในกินทามะ (อนิเมะ ฤดูกาลที่ 2)
รายชื่อตอนในกินทามะ (อนิเมะ ฤดูกาลที่ 4)
รายชื่อตอนในกินทามะ (อนิเมะ ฤดูกาลที่ 5)
รายชื่อตอนในกินทามะ (อนิเมะ ฤดูกาลที่ 6)
รายชื่อตอนในกินทามะ (อนิเมะ ฤดูกาลที่ 7)
ทลฮารือบัง

| ทลฮารือบัง |
| --- | --- |
เทพอารักษ์และการเจริญพันธุ์

เป็นที่บูชาใน: ลัทธิชิน
ส่วนเกี่ยวข้อง: เทพพื้นเมือง
เป็นที่นับถือใน: ประเทศเกาหลีใต้
ทลฮารือบัง (เกาหลี: 돌 하르방; อาร์อาร์: Dol hareubang; เอ็มอาร์: Tol harŭbang) เป็นรูปปั้นหินแกะสลักขนาดใหญ่พบที่เกาะเชจู ทางใต้สุดของประเทศเกาหลีใต้ นับถือกันเป็นเทพอารักษ์และเทพแห่งการเจริญพันธุ์ แกะสลักจากหินบะซอลต์ที่รูพรุนหรือหินภูเขาไฟสองตัวคู่กัน มีความสูงราวสามเมตร รูปปั้นมีดวงหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาโตไม่มีรูปม่านตา จมูกกว้างและยาว มือทั้งสองวางอยู่บริเวณหน้าท้อง แต่วางแขนไม่เท่ากัน สวมหมวกที่มีลักษณะคล้ายกับลึงค์หรือเห็ด ถูกตั้งไว้นอกประตูเพื่อป้องกันปีศาจร้าย ใน พงศาวดารทัมนา ซึ่งเป็นเอกสารโบราณของเกาะเชจู ระบุว่ามีการแกะสลักทลฮารือบังตัวแรกใน ค.ศ. 1754
ทลฮารือบัง ประกอบด้วยคำว่า ทล (돌) แปลว่า หิน กับคำเชจูว่า ฮารือบัง (하르방) แปลว่า ปู่ หรือผู้อาวุโส ซึ่งตรงกับคำว่า ฮาราบอจี (할아버지) ในภาษาเกาหลีมาตรฐาน เมื่อนำคำมารวมกันจะแปลว่า หินปู่ เพื่อเป็นการให้เกียรติ ก่อนหน้านี้ถูกเรียกว่า พ็อกซูมอรี (벅수머리) มูซ็องมก (무성목, 武石木) และ อูซ็องมก (우성목, 偶石木) ซึ่งใช้เรียกในท้องถิ่นต่าง ๆ บนเกาะเชจู ขณะที่ พงศาวดารทัมนา เรียกรูปแกะสลักนี้ว่า องจ็องซ็อก (옹중석, 翁仲石) แต่ปัจจุบันไม่มีผู้เรียกด้วยชื่อดังกล่าวแล้ว
ดูเพิ่ม

ชังซึง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทลฮารือบัง
ดารัตน์ ช่างปลูก

ดารัตน์ ช่างปลูก ชื่อเล่น เหมี่ยว เกิดวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 เป็นนักกีฬาฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ซึ่งเป็นกำลังสำคัญในการทำหน้าที่กองรับ โดยมีความโดดเด่นด้านการแย่งบอล และความฉลาดในการอ่านเกมของคู่ต่อสู้
ประวัติ

ดารัตน์ ช่างปลูก เริ่มเล่นกีฬาตั้งแต่เด็ก โดยเริ่มการเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลของโรงเรียน และสามารถทำหน้าที่ได้ดีในกีฬาเกือบทุกชนิด เนื่องด้วยมีพื้นฐานในการเล่นกีฬา และเมื่อครั้งที่เพื่อนของเธอได้ชักชวนให้เล่นกีฬาฟุตบอล เธอก็สามารถสร้างผลงานได้ไม่น้อยกว่ากีฬาอื่น ๆ จนเกิดความชอบและจริงจังต่อกีฬาฟุตบอลนับจากนั้น
เมื่ออายุ 16 ปี เธอได้รับการทาบทามให้เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนศึกษานารีพร้อมกับสุนิสา สร้างไธสง และเมื่อดารัตน์เข้ารับการฝึกได้เพียง 1 เดือน ก็สามารถเข้าร่วมทีมเยาวชนทีมชาติไทยรุ่น 17 ปี โดยได้เข้าแข่งขันศึกฟุตบอลเยาวชน 17 ปีชิงแชมป์เอเชีย ที่ประเทศเกาหลีใต้ ของตำแหน่งเซ็นเตอร์ฮาล์ฟในขณะนั้น
พ.ศ. 2553 ดารัตน์ ช่างปลูก เคยเข้าแข่งขันฟุตบอลประเภททีมหญิง สังกัดนครราชสีมา ในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 39 (ชลบุรีเกมส์)
หลังจากนั้น เธอได้ร่วมทำหน้าที่ให้แก่ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยมาโดยตลอด โดยเป็นนักเตะที่มีประสบการณ์ในระดับประเทศ ที่ซึ่งเธอทำหน้าที่แบ็กขวา และเป็นตัวเลือกแรกของการจัดผู้เล่นลงสู่สนาม อาทิ ในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2555 เธอได้มีส่วนร่วมในการทำหน้าที่แก่ทีมชาติไทย ในการแข่งเอเอฟเอฟ วีเมนส์ แชมเปียนชิพ 2012 ที่จัดขึ้น ณ นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม เมื่อครั้งที่พบกับทีมชาติพม่าในรอบรองชนะเลิศ และวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 เธอเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลทีมชาติไทยในการแข่งขันฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2014 รอบคัดเลือก ที่ซึ่งเป็นฝ่ายชนะทีมชาติฟิลิปปินส์ที่ 1 ประตูต่อ 0  รวมถึงได้ร่วมทำหน้าที่ปีกขวาให้แก่ทีมชาติไทยในการแข่งขันเอเอฟเอฟ วีเมนส์ แชมเปียนชิพ 2013 ที่จัดขึ้น ณ เมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า ระหว่างวันที่ 9 ถึง 22 กันยายน พ.ศ. 2556  โดยเธอได้รับบาดเจ็บในนัดอุ่นเครื่อง อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 9 กันยายน ดารัตน์เกือบช่วยให้ทีมชาติไทยได้จุดโทษเมื่อครั้งที่พบกับทีมชาติเวียดนาม ซึ่งเธอได้ส่งบอลไปยังเสาสอง และผู้รักษาประตูของเวียดนามได้ปัดบอลไปโดนแขนของนักฟุตบอลทีมเดียวกัน แต่ผู้ตัดสินปล่อยให้เดินเกมต่อ โดยนัดดังกล่าวเสมอกันที่ 0 ประตูต่อ 0  และในวันที่ 17 กันยายน ที่ซึ่งทีมของเธอได้พบกับทีมชาติมาเลเซีย
ดารัตน์ เคยเข้าแข่งขันซีเกมส์ 2005 ที่ประเทศฟิลิปปินส์ และซีเกมส์ 2007 ที่จังหวัดนครราชสีมา โดยได้รับรางวัลเหรียญทองแดงและเหรียญทองตามลำดับ ส่วนในการแข่งซีเกมส์ 2009 ที่ประเทศลาว เธอไม่ได้เข้าแข่งขันเนื่องด้วยมีอาการบาดเจ็บ และในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 ที่ประเทศพม่า จตุพร ประมลบาล ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอน ได้ให้เธอทำหน้าที่ในตำแหน่งกองกลางตัวตัดเกม หลังจากที่เธอทำหน้าที่ในตำแหน่งแบ็กขวามาโดยตลอดในช่วงก่อนหน้า ซึ่งเธอผ่านการคัดเลือกเป็นนักเตะตัวจริง และได้ทำการฝึกซ้อมอย่างหนัก 6 วันต่อสัปดาห์
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

เหรียญทองแดง ซีเกมส์ 2005 ประเทศฟิลิปปินส์
เหรียญทอง ซีเกมส์ 2007 จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
เหรียญทอง ซีเกมส์ 2013 ประเทศพม่า
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 7 เหรียญเงินดิเรกคุณาภรณ์ (ร.ง.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ดารัตน์ ช่างปลูก
สาวไทยเกือบแพ้เวียดนาม! - Welcome to BallThaiFC.Com เก็บถาวร 2014-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ดารัตน์ ช่างปลูก ที่เฟซบุ๊ก
ดารัตน์ ช่างปลูก ขณะร่วมกิจกรรมถ่ายภาพ
ซัตสึมะ

ซัตสึมะ (薩摩) อาจหมายถึง
แคว้นซัตสึมะ (薩摩国) - หนึ่งในแคว้นสมัยโบราณของญี่ปุ่น ตั้งอยู่ตอนตะวันตกของจังหวัดคาโงชิมะในปัจจุบัน
แคว้นศักดินาซัตสึมะ (薩摩藩) - หนึ่งในแคว้นศักดินาของญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เดิมเป็นแคว้นซัตสึมะ
อำเภอซัตสึมะ (薩摩郡) - อำเภอในจังหวัดคาโงชิมะ
เมืองซัตสึมะ (さつま町) - เมืองในจังหวัดคาโงชิมะ
ฮัมบัตสึซัตสึมะ (薩摩閥) - กลุ่มการเมืองที่สำคัญในต้นยุคเมจิ
ตระกูลซัตสึมะ (薩摩氏) - หนึ่งในนามสกุลของคนญี่ปุ่น
ซัตสึมาอิโมะ (サツマイモ) - แปลว่า "มันเทศ" ในภาษาญี่ปุ่น
ซัตสึมาอาเงะ - อาหารญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง ทำจากเนื้อปลาบด
บาฮาซา

บาฮาซา ตามสำเนียงอินโดนีเซีย หรือ บาฮาเซอ ตามสำเนียงมลายูมาตฐาน (bahasa) เป็นคำในภาษามลายูและภาษาอินโดนีเซีย แปลว่า ภาษา เป็นคำที่มีที่มาจากภาษาสันสกฤต भाषा bhāṣā หมายถึง ภาษาพูด คำว่าบาฮาซาที่ใช้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้จะใช้กำกับชื่อภาษาที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาบาลีและสันสกฤต โดยใช้คำว่าบาฮาซาหรือภาษา
คำว่า บาฮาซา อาจหมายถึง
ภาษามลายู (Bahasa Melayu)
ภาษามาเลเซีย (Bahasa Malaysia)
ภาษาอินโดนีเซีย (Bahasa Indonesia)
ภาษาชวา (Basa Jawa)
เป็นต้น
ตัวเข้ารหัสอัตโนมัติ

ตัวเข้ารหัสอัตโนมัติ (autoencoder) เป็นขั้นตอนวิธีสำหรับการลดมิติโดยใช้โครงข่ายประสาทเทียมในการเรียนรู้ของเครื่อง วิธีนี้ถูกเสนอครั้งแรกโดยเจฟฟรีย์ ฮินตันในปี 2006
ภาพรวม

ตัวเข้ารหัสอัตโนมัติเป็นโครงข่ายประสาทเทียมสามชั้นที่ทำการเรียนรู้แบบไม่มีผู้สอนโดยใช้ข้อมูลเดียวกันสำหรับชั้นป้อนเข้าและชั้นขาออก เมื่อข้อมูลการฝึกเป็นมูลค่าจริงและไม่มีการแบ่งเป็นช่วง ฟังก์ชันกระตุ้นของชั้นขาออกมักจะถูกเลือกเป็นฟังก์ชันเอกลักษณ์ (นั่นคือชั้นขาออกเป็นการแปลงเชิงเส้น) หากเราเลือกใช้ฟังก์ชันเอกลักษณะเป็นฟังก์ชันกระตุ้นของชั้นตรงกลาง ผลลัพธ์จะแทบไม่ต่างจากการวิเคราะห์องค์ประกอบหลัก ในทางปฏิบัติวิธีนี้สามารถใช้เพื่อทำการตรวจหาความผิดปกติโดยพิจารณาความแตกต่างระหว่างค่าข้อมูลป้อนเข้าและข้อมูลขาออก
ลักษณะเด่นและข้อจำกัด

ตัวเข้ารหัสอัตโนมัติได้รับการออกแบบให้มีคุณสมบัติที่จำเป็นสำหรับการลดมิติ
โครงสร้างภายในตัวเข้ารหัสอัตโนมัติถูกออกแบบให้จำนวนขนาดของชั้นที่ซ่อนอยู่  d_{m} มีขนาดเล็กกว่าจำนวนของชั้นป้อนเข้าและชั้นขาออก  d_{i,o} เนื่องจากว่าถ้าหาก  d_{i,o}\leqq d_{m} แล้ว ตัวเข้ารหัสอัตโนมัติจะสามารถทำให้ผิดพลาดในการสร้างใหม่เป็นศูนย์ได้โดยใช้เพียงการแปลงเอกลักษณ์เท่านั้น
ตัวเข้ารหัสอัตโนมัติสามารถทำการลดมิติข้อมุลลง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถใช้เป็นการเรียนรู้ต้วแทนที่ดีเสมอไป การลดค่า  d_{m} ลงจะทำให้คงไว้แค่ค่าลักษณะที่มีปริมาณข้อมูลมากภายในค่าป้อนเข้า เรียกว่าเป็นการบีบอัดคงข้อมูลหลัก
ทฤษฎี

ได้มีการวิเคราะห์ทางทฤษฎีถึงเหตุผลที่การเข้ารหัสอัตโนมัติสามารถเรียนรู้การสร้างใหม่พร้อมทั้งทำการลดมิติได้
โครงข่ายตัวเข้ารหัสอัตโนมัติ  AE_{\phi ,\theta }(x) ประกอบขึ้นจากโครงข่ายตัวเข้ารหัส  NN_{\phi }(x) และโครงข่ายตัวถอดรหัส  NN_{\theta }(x) ในการตีความเชิงกำหนด AE จะให้ข้อมูลที่สร้างขึ้นใหม่จากข้อมูลขาเข้าที่ป้อนเข้าไปโดยตรง นั่นคือ  {\hat {x}}=AE_{\phi ,\theta }(x)=NN_{\theta }(NN_{\phi }(x))
ทฤษฎี > การตีความเชิงความน่าจะเป็น

ตัวเข้ารหัสอัตโนมัติถือได้ว่าเป็นแบบจำลองตัวแปรแฝงเชิงลึกประเภทหนึ่งจากมุมมองของ แบบจำลองความน่าจะเป็น และสามารถเขียนเป็นสูตรได้ดังต่อไปนี้
นั่นคือสามารถอธิบายได้ว่า  NN_{\phi }(x),NN_{\theta }(x) จะให้ค่าพารามิเตอร์การแจกแจง  \lambda ,\mu  และได้ค่า  z,{\hat {x}} โดยการแจกแจง เมื่อใช้  NN_{\phi }(x),NN_{\theta }(x) ร่วมกันภายในตัวเข้ารหัสอัตโนมัติสามารถแสดงได้ในรูปนิพจน์ความน่าจะเป็นดังต่อไปนี้:
ฟังก์ชันการสูญเสียต่าง ๆ รวมถึงค่าคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ย (MSE, L2) ถูกนำมาใช้เชิงประจักษ์ (จากมุมมองที่กำหนด) สำหรับการเรียนรู้ของตัวเข้ารหัสอัตโนมัติ ผลที่ได้เป็นเพียงเชิงประจักษ์และไม่อาจรับประกันได้ว่าการเรียนรู้จะสิ้นสุดโดยลู่เข้าเสมอไป