stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซน โฮ-ย็อง

| ซน โฮ-ย็อง |
| --- | --- |
ซนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015
เกิด:  (1980-03-26) 26 มีนาคม ค.ศ. 1980 (44 ปี) รัฐนิวเจอร์ซีย์, สหรัฐ
ชื่ออื่น: แอนดรูว์ ซน[ต้องการอ้างอิง]
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เคป็อป R&B
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง
ช่วงปี: 1999–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Beat Interactive
สมาชิกของ: g.o.d

เว็บไซต์: www.sonhoyoung.co.kr
 นักดนตรี

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 손호영
ฮันจา: 孫昊永
อาร์อาร์: Son Ho-yeong 
เอ็มอาร์: Son Hoyŏng 
 
ซอน โฮยอง (เกาหลี: 손호영; อาร์อาร์: Son Ho Young; เกิด 26 มีนาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักร้องและนักแสดงละครเวทีสัญชาติเกาหลีใต้-อเมริกัน ที่พำนักอยู่ในประเทศเกาหลีใต้ มีชื่อเสียงในฐานะสมาชิกของวง g.o.d เขาเปิดตัวในวงการบันเทิงกับวงในปี ค.ศ. 1999 และทำงานเดี่ยวในฐานะนักร้องและนักแสดงละครเวทีหลังจากที่วงยุบไป เขายังปรากฏตัวเป็นประจำในรายการ Immortal Songs: Singing the Legend และรายการวาไรตี้เพลงอื่น ๆ
ซอน โฮยอง เป็นสมาชิกจาก G.O.D คนแรกที่ออกผลงานเดี่ยวของตัวเอง ชุดแรกชื่ออัลบั้ม ‘Yes 1st’ เป็นอัลบั้มที่บ่งบอกถึงตัวตนของ Son Ho Young ไว้อย่างชัดเจน และด้วยความสามารถทั้งในการร้อง การเต้นและการแสดงบนเวที ปล่อยซิงเกิลแรก ‘Yes!!!’ เลยทีเดียว นอกจากนี้ยังมีเพลงดังอย่าง "운다" (Crying) และ "사랑은 이별을 데리고 오다" (Love Brings Separation) อีกด้วย
ปี 2007 ซอน โฮยองปล่อยซิงเกิลล่าสุด ‘하늘에 내 마음이’ (My Heart in Heaven) เพื่อโปรโมต ซิงเกิลอัลบั้ม Sweet Love
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เกาหลี 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
| ด ค กจี> โอ.ดี |
| --- | --- |
 พัก จุน-ฮย็อง  ยุน คเย-ซัง  แดนนี่ อัน  ซน โฮ-ย็อง  คิม แท-อู 
สตูดิโออัลบั้ม:  Chapter 1  Chapter 2  Chapter 3  Chapter 4  Chapter 5: Letter  An Ordinary Day  Into the Sky  Chapter 8 
อัลบั้มรวม:  Then & Now 
ซิงเกิล:  "To Mother"  "Love and Remember"  "Lies"  "One Candle"  "Road"  "An Ordinary Day"  "The Lone Duckling" 
เกี่ยวข้อง:  Park Jin-young  JYP Entertainment  SidusHQ 
  Category  Discography  Awards and nominations  Concert tours
แกเบรียล

| แกเบรียล |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: หลุยซ์ แกเบรียล บ็อบ
เกิด: 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 (55 ปี)
ที่เกิด: แฮกนี่ย์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
แนวเพลง: ป็อบ, อาร์แอนด์บี, โซล
อาชีพ: นักร้อง, นักแต่งเพลง
ช่วงปี: พ.ศ. 2535 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: โกบีต   ไอแลนด์   ยูนิเวอร์แซล

เว็บไซต์: Gabrielle.co.uk
หลุยซ์ แกเบรียล บ็อบ (อังกฤษ: Louise Gabrielle Bobb) (เกิดเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2512) หรือที่รู้จักกันในวงการเพลงคือ แกเบรียล (อังกฤษ: Gabrielle) เป็นศิลปินนักร้องและนักแต่งเพลงหญิงชาวอังกฤษ เกิดที่เมืองแฮกนี่ย์ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เธอเปิดตัวด้วยซิงเกิลแรกที่มีชื่อว่า "Dreams" ซึ่งสามารถขึ้นสู่อันดับ 1 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร (อังกฤษ: UK Singles Chart) เมื่อปี พ.ศ. 2536 และมีผลงานซิงเกิลอื่น ๆ เช่น "Going Nowhere", "Give Me a Little More Time", "Walk on By" และ  "If You Ever" ซึ่งร้องร่วมกับนักร้องกลุ่มบอยแบนด์ อีสต์ เซเวนทีน
หลังจากห่างหายไปจากวงการเพลงไม่กี่ปี แกเบรียลก็กลับมาอย่างงดงามด้วยซิงเกิล "Rise" ซึ่งเป็นซิงเกิลที่ 2 ที่ขึ้นสู่อันดับ 1 ได้อีกครั้งบนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร เมื่อปี พ.ศ. 2543 และอัลบั้มที่ใช้ชื่อเดียวกันก็สามารถขึ้นสู่อันดับ 1 บนชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักร (อังกฤษ: UK Albums Chart) เป็นเวลา 3 สัปดาห์ หลังจากนั้นเธอก็ประสบความสำเร็จกับเพลง "Out of Reach" ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "บันทึกรักพลิกล็อก" (อังกฤษ: Bridget Jones's Diary) สามารถขึ้นสู่อันดับที่ 4 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร และมีผลงานอัลบั้มรวมเพลง Dreams Can Come True, Greatest Hits Vol. 1 ซึ่งวางจำหน่ายในช่วงปี พ.ศ. 2544
ชีวิตในวัยเด็ก

แกเบรียลเกิดในกรุงลอนดอน ครอบครัวดั้งเดิมมาจากดอมินีกา เธอและพี่ชายอีกสามคนถูกเลี้ยงดูโดยแพทริเซียผู้เป็นแม่ ผู้ที่เป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้เธอรักในเพลงโซลและเร็กเก
แกเบรียลมีหนังตาตกด้านขวาตั้งแต่เด็ก เมื่อออกสู่สาธารณะชน เธอมักจะปิดตาไว้ด้วยแว่นกันแดด ผ้าปิดตาแบบโจรสลัด หรือไม่ก็ปลายผมด้านหน้า สมัยเป็นนักเรียนเธอป่วยเป็นโรคซึมเศร้าและบางครั้งก็คิดจะฆ่าตัวตาย หลังจากที่จบชั้นมัธยมปลายเธอได้ล้มเลิกความคิดที่จะเรียนกฎหมาย และเริ่มต้นชีวิตการเป็นนักร้องไนต์คลับ
อาชีพศิลปิน > พ.ศ. 2542 - พ.ศ. 2544: อัลบั้ม Rise และ อัลบั้มรวมเพลง

แกเบรียลเริ่มบันทึกเสียงสำหรับอัลบั้มที่สามที่ใช้ชื่อว่า Rise ในช่วง ปี พ.ศ. 2541 - พ.ศ. 2542 อัลบั้มนี้วางจำหน่ายในสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2542 และวางจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2543 เป็นอัลบั้มที่มียอดขายมากที่สุดและเป็นอัลบั้มเดียวของเธอที่สามารถขึ้นสู่อันดับ 1 บนชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักรเป็นเวลา 3 สัปดาห์ และอยู่ในชาร์ตนั้นรวมทั้งหมด 87 สัปดาห์ ได้รับยอดขายในระดับ 4x แผ่นเสียงแพลทินัม เปิดตัวอัลบั้มด้วยซิงเกิล "Sunshine" ซึ่งติดอันดับที่ 9 ในสหราชอาณาจักร กลายเป็นเพลงที่หกที่ติดท็อป 10 ตามมาด้วยซิงเกิลที่สองอย่าง "Rise" ซึ่งเป็นเพลงที่สองที่ขึ้นอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรต่อจากเพลง "Dreams" เพลงนี้แต่งโดย แกเบรียล, ออลลี่ ดาโกส์, เฟอร์ดี้ อังเกอร์-ฮามิลตัน และ บ็อบ ดิลลัน โปรดิวซ์โดย จอนนี่ ดอลลาร์ เพลงนี้อิงทำนองมาจากเพลง "Knockin' on Heaven's Door" ของบ็อบ ดิลลัน (อังกฤษ: Bob Dylan) เพลงนี้ติดอยู่อันดับ 1 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรเป็นเวลา 2 สัปดาห์ ในช่วงเดือนมกราคม พ.ศ. 2543 จากที่ Official UK Charts Company ระบุไว้ว่าจำหน่ายได้ถึง 460,000 ก็อปปี้ ทำให้เป็นเพลงที่ขายดีที่สุดอันดับที่ 14 ของปี พ.ศ. 2543  ซิงเกิลต่อมา "When A Woman" เป็นซิงเกิลที่สามจากอัลบั้ม ปล่อยในช่วงเดือนมิถุนายน ปี พ.ศ. 2543 ติดอันดับที่ 6 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร และกลายเป็นเพลงที่แปดที่ติดท็อป 10 ต่อด้วยซิงเกิลสุดท้ายจากอัลบั้มนี้ "Should I Stay" ติดอันดับที่ 13 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร เป็นเพลงที่สี่ที่ติดท็อป 15 โดยตัวมิวสิกวิดีโอของเพลงนี้สื่ออารมณ์ที่เศร้าของเพลงได้ดีกว่าการเล่าเรื่องตรงๆเสียอีก และบางส่วนของเพลงใช้แซมเพิ่ลเสียงจากเพลงประกอบรายการข่าว BBC News และในปี พ.ศ. 2547 เพลงนี้ถูกใช้เป็นเพลงประกอบละครเพลงของช่อง BBC เรื่อง Blackpool
แกเบรียล ออกผลงานอัลบั้มรวมเพลงเป็นครั้งแรก และวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 โดยใช้ชื่อว่า Dreams Can Come True, Greatest Hits Vol. 1 อัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จในสหราชอาณาจักรเป็นอย่างมาก มียอดขายในระดับ 4x แผ่นเสียงแพลทินัม และกลายเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดเป็นอันดับที่ 5 ของปี พ.ศ. 2544 และเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดอันดับที่ 76 ในรอบทศวรรษของสหราชอาณาจักร ซิงเกิลแรกจากอัลบั้มนี้คือ "Out Of Reach" ซึ่งใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง บันทึกรักพลิกล็อก (อังกฤษ: Bridget Jones's Diary)ด้วย เพลงนี้เข้าสู่อันดับที่ 4 บนชาร์ตของสหราชอาณาจักร และติดอันดับที่ 9 บนชาร์ตของออสเตรเลีย ทำให้เป็นซิงเกิลที่สองที่โด่งดังที่สุดและเป็นซิงเกิล อันดับที่ 37 ที่ขายดีที่สุดของปี พ.ศ. 2544 ในออสเตรเลีย และยังคงอยู่บนชาร์ตเป็นเวลามากว่า 20 สัปดาห์ ส่วนในประเทศนิวซีแลนด์ เพลงนี้ถูกจัดให้เป็นซิงเกิลอันดับที่ 10 ที่ประสบความสำเร็จที่สุดของปี พ.ศ. 2544 ด้วย ตามที่ Official UK Charts Company ระบุไว้ว่าเพลงนี้มียอดขายถึง 320,000 ก็อปปี้ในสหราชอาณาจักร และตามมาด้วยซิงเกิลสุดท้ายจากอัลบั้มรวมฮิตนี้คือเพลง "Don't Need the Sun to Shine (To Make Me Smile)" เพลงนี้ติดอันดับที่ 9 บนชาร์ตของสหราชอาณาจักร จึงเป็นเพลงที่แปดที่ติดท็อป 15 ติดต่อกัน และเป็นเพลงที่สิบที่ติดท็อป 10 ต่อมาในช่วงเดือนมิถุนายน ปี พ.ศ. 2545 มีทัวร์คอนเสิร์ตภายในสหราชอาณาจักรขึ้นมา
อาชีพศิลปิน > พ.ศ. 2547 - พ.ศ. 2552: อัลบั้ม Play to Win, อัลบั้ม Always และ การออกทัวร์คอนเสิร์ต

แกเบรียลได้ร่วมงานกับ โจนาธาน ชอร์ตเทน รวมทั้งอีกสามคนอย่าง จูเลียน แกลลาเกอร์, ริชาร์ด สแตนนาร์ด และ เฟอร์ดี้ อังเกอร์-ฮามิลตัน เพื่อทำงานในอัลบั้มชุดที่สี่ชื่อว่า Play to Win วางจำหน่ายในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2547 สามารถขึ้นถึงอันดับที่ 10 ในชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักรและได้รับการรับรองในระดับแผ่นเสียงเงินจาก องค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงบริติช (อังกฤษ: British Phonographic Industry (BPI)) อย่างไรก็ตามอัลบั้มนี้ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร โดยที่ "Stay the Same" ซิงเกิลนำจาก Play to Win สามารถติดอันดับที่ 20 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร แต่กลายเป็นซิงเกิลที่ติดชาร์ตต่ำสุดของแกเบรียลในรอบแปดปี แม้ว่าจะเป็นเพลงที่สิบในท้อป 20 ก็ตาม และซิงเกิลที่สองและสุดท้าย "Ten Years Time" ไม่สามารถติดชาร์ตท็อป 40 ได้เลย ต่อมามีการทัวร์คอนเสิร์ตขึ้นในสหราชอาณาจักรเพื่อโปรโมตอัลบั้ม
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 อัลบั้มชุดที่ห้าของแกเบรียลชื่อว่า Always ออกวางจำหน่าย และได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกจากนักวิจารณ์เพลง แต่ก่อนหน้านั้นซิงเกิล "Why" ซึ่งร้องคู่กับ พอล เวลเลอร์ ไม่สามารถติดท็อป 40 เช่นเดียวกับตัวอัลบั้มเองที่ไม่สามารถติดท็อป 10 บนชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักรได้ ทำได้สูงสุดเพียงอันดับที่ 11 เท่านั้น แต่สามารถเข้าสู่อันดับที่ 4 บนชาร์ตอัลบั้มอาร์แอนด์บีแห่งสหราชอาณาจักร และซิงเกิลสุดท้าย "Every Little Teardrop" ก็พลาดจากชาร์ตต่าง ๆ ไปด้วยเช่นกัน ในปีเดียวกัน แกเบรียลได้วางกำหนดการออกทัวร์คอนเสิร์ตภายในสหราชอาณาจักรเป็นเวลา 14 วัน ซึ่งได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกในด้านการแสดงสด ในช่วงกลางปี พ.ศ. 2551 แกเบรียลได้เข้าร่วมในงานเทศกาลดนตรี "เซอร์แมต อันปลักด์" (อังกฤษ: Zermatt Unplugged) พร้อมกับ อลานิส มอริสเซตต์ เช่นเดียวกันกับที่งาน "เบอร์มิงแฮม ไพรด์"  (อังกฤษ: Birmingham Pride) นอกจากนี้แกเบรียลยังได้รับรางวัล ไอเวอร์ โนเวลโล อะวอร์ด ในสาขา คอลเลคชันเพลงยอดเยี่ยม (อังกฤษ: Best Song Collection) และยังได้เป็นศิลปินรับเชิญพิเศษในทัวร์คอนเสิร์ตของ อัล กรีน ในสหราชอาณาจักร ในช่วง พ.ศ. 2551 ด้วย
อาชีพศิลปิน > พ.ศ. 2553 - ปัจจุบัน: อัลบั้ม Now and Always: 20 Years of Dreaming, อัลบั้ม Under My Skin และอัลบั้ม Do It Again

หลังจากที่หยุดพักงานเพลงมานาน ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2556 แกเบรียลได้ปล่อยอัลบั้ม Now and Always: 20 Years of Dreaming ซึ่งบรรจุทั้งหมด 34 เพลง ประกอบไปด้วยซิงเกิลต่าง ๆ เพลงอื่น ๆ จากอัลบั้มที่ผ่านมา รวมทั้งเพลงรีมิกซ์จากอัลบั้ม Rise Underground และยังเพิ่มเพลงใหม่ 7 เพลงด้วย โดยอัลบั้มนี้ผลิตขึ้นผ่านค่ายไอแลนด์เรเคิดส์ ซึ่งเป็นเวลา 20 ปีแล้วตั้งแต่ที่เธอปล่อยซิงเกิลแรกที่ชื่อ "Dreams" ออกมา ในอัลบั้มนี้เธอได้ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ใหม่หลายคน เช่น ไซเอ็นซ์ (อังกฤษ: Syienc)(เคยโปรดิวซ์ให้กับ บียอนเซ่ และ แมรี เจ. ไบลจ์) และ นอตี้บอย (อังกฤษ: Naughty Boy)(เคยโปรดิวซ์ให้กับ เอเมลี แซนดี้) ซึ่งเพลง "Dreams" ได้ถูกนำมาบันทึกเสียงและมิกซ์ใหม่ในเวอร์ชันของ Naughty Boy ส่วนเพลง "Say Goodbye" ถูกตัดมาเป็นซิงเกิลเดียวเพื่อใช้โปรโมตอัลบั้มนี้ Now and Always: 20 Years of Dreaming ประสบความสำเร็จในระดับปานกลางโดยติดที่อันดับ 38 บนชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักร ในด้านของทัวร์เพื่อโปรโมตอัลบั้มใช้ชื่อว่า The 20 Years of Dreaming Tour จัดขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2557
แกเบรียลได้ออกผลงานเพลงอัลบั้มชุดที่หกชื่อว่า Under My Skin ออกจำหน่ายพร้อมกันทั่วโลกเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2561  เป็นผลงานในรอบ 11 ปี และเป็นผลงานที่วางจำหน่ายผ่านสังกัดใหม่คือ BMG Rights Management นับว่าเป็นเวลา 25 ปีแล้วตั้งแต่ที่เธอออกซิงเกิลแรกในชีวิตที่ชื่อ "Dreams" อัลบั้มนี้เปิดตัวด้วยซิงเกิลแรกชื่อว่า "Show Me"
ในปี พ.ศ. 2564 เธอได้เข้าร่วมการแข่งขัน ซีซั่นที่ 2 ในรายการ The Masked Singer ของประเทศอังกฤษ โดยสวมหน้ากาก "Harlequin" และสิ้นสุดการแข่งขันอยู่ที่อันดับที่ 4 หลังจากนั้นเธอได้ประกาศเกี่ยวกับการออกอัลบั้มสตูดิโอชุดที่ 7 ที่ชื่อว่า Do It Again ออกจำหน่ายในวันที่ 5 มีนาคม
ต่อมาในปี พ.ศ. 2565 แกเบรียลได้ปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอเพลง "Mel Made Me Do It" ของ Stormzy
ภาพลักษณ์

สองอัลบั้มแรกของแกเบรียลนั้นได้แรงบันดาลใจจาก ศิลปินสไตล์เพลงคลาสสิกโซล อย่างเช่น มาร์วิน เกย์, แบร์รี ไวต์ และ  บ็อบบี โวแมค อย่างไรก็ตาม ส่วนหนึ่งในอัลบั้มนี้ก็ได้รับอิทธิพลจากสไตล์เพลงป็อปอังกฤษในช่วงต้นของยุค 80 อย่าง โซลทูโซล, ลิซา สแตนส์ฟิลด์ และ แมนโทรนิกซ์ ส่วน Rise อัลบั้มที่สามของแกเบรียลนั้นกล่าวถึง "การมองโลกในแง่ดี, ความโรแมนติก, ความศรัทธา, และความกระตือรือร้นในสัญชาตญาณของการอยู่รอด" ส่วนอัลบั้ม Play to Win เป็นการผสมผสานของสไตล์เพลงต่าง ๆ ซึ่งแกเบรียลได้กล่าวถึงอิทธิพลที่ได้รับว่า "มีเพลงอยู่สองสามเพลงที่เป็นแนวคันทรี มันอาจจะฟังดูแปลกสักหน่อย แต่เพลงคันทรีไม่ใช่อะไรที่ผิด ก็จริงที่ฉันอาจจะเป็นผู้หญิงผิวสี และฉันคิดว่าฉันสามารถร้องเพลงสไตล์นี้ได้ อัลบั้มนี้จึงดูมีความหลากหลาย และคนที่ซื้ออัลบั้มนี้ไปฟังจะได้ฟังเรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับความรัก ชีวิต และการมองโลกในแง่ดี"
หนึ่งในบุคคลที่มีอิทธิพลต่อแกเบรียลคือคุณครูสมัยมัธยมปลายของเธอ แกเบรียลกล่าวว่า "ครูเป็นแรงใจให้เธอแต่งบทกลอนเป็นครั้งแรก มันได้เริ่มพัฒนาไปสู่บท​​เพลง แล้วเธอก็เริ่มร้องออกมาเป็นเพลง" นอกจากนี้ยังมีแรงบันดาลใจอื่น ๆ จากศิลปินแนวผสมผสานป๊อปยุค 80 เช่น มาดอนนา, คัลเจอร์ คลับ, แฮร์คัท วันฮันเดรด, ดูแรน ดูแรน, อดัมแอนด์ดิแอนต์ และ แวม! "ทั้งหมดคือเพลงป๊อป ฉันเองก็เป็นแฟนคลับตังยงของไมเคิล แจ็กสันด้วย และฉันก็มีรูปภาพของเขาเก็บไว้ เขาดูสง่างามเหมือนดั่งดาร์กช็อกโกแลตที่ชวนให้ลิ้มรสความหวาน มันเป็นความคิดที่ไร้เดียงสาเอามาก ๆ สมัยที่ฉันยังเป็นเด็ก"
ชีวิตส่วนตัว

แกเบรียลมีลูกชาย เกิด พ.ศ. 2538 และลูกสาว เกิด พ.ศ. 2546
ผลงานเพลง

บทความหลัก: รายชื่อผลงานเพลงของแกเบรียล
ผลงานเพลง > อัลบั้มสตูดิโอ

พ.ศ. 2536: Find Your Way
พ.ศ. 2539: Gabrielle
พ.ศ. 2542: Rise
พ.ศ. 2547: Play To Win
พ.ศ. 2550: Always
พ.ศ. 2561: Under My Skin
พ.ศ. 2564: Do It Again
พ.ศ. 2567: A Place In Your Heart
ผลงานเพลง > อัลบั้มรวมเพลง

พ.ศ. 2543: Rise Underground
พ.ศ. 2544: Dreams Can Come True, Greatest Hits Vol. 1
พ.ศ. 2556: Now and Always: 20 Years of Dreaming
พ.ศ. 2559: Dreams: The Best Of
รางวัล

BRIT Awards
| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2537 | ศิลปิน | Best British Breakthrough | ชนะ |
| พ.ศ. 2537 | ศิลปิน | Best British Female | เสนอชื่อเข้าชิง |
| พ.ศ. 2540 | ศิลปิน | Best British Female | ชนะ |
| พ.ศ. 2543 | ศิลปิน | Best British Female | เสนอชื่อเข้าชิง |
Black Music Awards
| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2537 | ศิลปิน | Best R&B Newcomer | ชนะ |
Ivor Novello Awards
| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2537 | "Dreams" | Best Selling Song | เสนอชื่อเข้าชิง |
| พ.ศ. 2540 | "Give Me a Little More Time" | Most Performed Song | เสนอชื่อเข้าชิง |
| พ.ศ. 2543 | "Rise" | Best Contemporary Song | เสนอชื่อเข้าชิง |
| พ.ศ. 2544 | "Rise" | Most Performed Work | เสนอชื่อเข้าชิง |
| พ.ศ. 2545 | "Out Of Reach" | Most Performed Work | เสนอชื่อเข้าชิง |
| พ.ศ. 2551 | ศิลปิน | Outstanding Song Collection | ชนะ |
MOBO Awards
| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2540 | "Give Me a Little More Time" | Best Single | ชนะ |
| พ.ศ. 2543 | Rise | Best Album | ชนะ |
The Record of the Year
| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2543 | "Rise" | Record of the Year | เสนอชื่อเข้าชิง |
Smash Hits Poll Winners Party
| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2539 | ศิลปิน | Best Female Singer | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| พ.ศ. 2539 | "If You Ever" | Best Single | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
Urban Music Awards
พ.ศ. 2550 - Outstanding Achievement
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
แกเบรียล ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
แกเบรียล ที่เฟซบุ๊ก
Gabrielle ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กแกเบรียล |
| --- | --- |
อัลบั้มสตูดิโอ:  ไฟนด์ยัวร์เวย์  แกเบรียล  ไรส์  เพลย์ทูวิน  ออลเวส์  อันเดอร์มายสกิน  ดูอิทอะเกน  อะเพลสอินยัวร์ฮาร์ต 
อัลบั้มรวมเพลง:  ไรส์อันเดอร์กราวน์  ดรีมส์แคนคัมทรู, เกรเทสฮิตส์ ชุดที่ 1  นาวแอนด์ออลเวส์: ทเวนตี้เยียส์ออฟดรีมมิง 
ซิงเกิล:  "ดรีมส์"  "โกอิงโนแวร์"  "ไอวิช"  "บีคอสออฟยู"  "กิฟมีอะลิตเทิลมอร์ไทม์"  "ฟอร์เก็ตอะเบาต์เดอะเวิลด์"  "อิฟยูเรียลลีแคร์ด"  "อิฟยูเอเวอร์"  "วอล์กออนบาย"  "ซันไชน์"  "ไรส์"  "เว็นอะวูแมน"  "ชูดไอสเตย์"  "เอาต์ออฟรีช"  "โดนต์นีดเดอะซันทูไชน์ (ทูเมกมีสไมล์)"  "สเตย์เดอะเซม"  "เท็นเยียส์ไทม์"  "ยูยูสด์ทูเลิฟมี"  "วาย"  "เอเวอรีลิตเทิลเทียร์ดรอป"  "เซย์กู๊ดบาย"  "โชว์มี"  "ไชน์"  "อันเดอร์มายสกิน"  "เอเวอรีสเต็ป"  "สต๊อปไรต์นาว"  "แคนต์เฮอรีเลิฟ"  "อะเพลสอินยัวร์ฮาร์ต"  "ซอร์รี" 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  รายชื่อผลงานเพลงของแกเบรียล
สาธารณรัฐมอนเตเนโกร (ค.ศ. 1992–2006)

สาธารณรัฐมอนเตเนโกร ( เซอร์เบีย: Република Црна Гора, อักษรโรมัน: Republika Crna Gora ) มอนเตเนโกรเป็นรัฐองค์ประกอบของสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียและต่อมาคือเซอร์เบียและมอนเตเนโกรระหว่างปี 1992 ถึง 2006 การประกาศเอกราชของมอนเตเนโกรในปี 2006 สิ้นสุดการมีอยู่ของยูโกสลาเวียหลังจากการล่มสลายของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย รัฐที่เหลืออยู่สองแห่งคือมอนเตเนโกรและเซอร์เบียได้ตกลงกันก่อตั้งสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย ซึ่งได้ยกเลิกลัทธิคอมมิวนิสต์อย่างเป็นทางการและรับรองระบอบประชาธิปไตย มอนเตเนโกรเป็นสาธารณรัฐองค์ประกอบของยูโกสลาเวียและเซอร์เบียและมอนเตเนโกรจนถึงเดือนมิถุนายน 2006 เมื่อมอนเตเนโกรประกาศเอกราชจากเซอร์เบียและมอนเตเนโกรหลังจากการลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราชของมอนเตเนโกรในปี 2006
ประวัติศาสตร์ > สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย

ข้อมูลเพิ่มเติม: ประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
เมื่อมอนเตเนโกรเข้าร่วมสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียภายใต้การนำของประธานาธิบดีมอมีร์ บูลาตอวิช ซึ่งเป็นอดีตสมาชิกสันนิบาตคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวียและพันธมิตรของประธานาธิบดีสลอบอดัน มีลอเชวิช ซึ่งบูลาตอวิชได้ช่วยให้มีลอเชวิชขึ้นสู่อำนาจในระหว่างการปฏิวัติต่อต้านระบอบราชการ ที่ทั้งบูลาตอวิชและมีลอเชวิชได้ขึ้นสู่อำนาจในสาธารณรัฐของตนเอง ในปีสุดท้ายของการดำรงอยู่ของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย บูลาตอวิชสนับสนุนข้อเรียกร้องของมีลอเชวิชในการให้ระบบ "หนึ่งสมาชิก หนึ่งเสียง" ในการประชุมสภาสันนิบาตคอมมิวนิสต์ ซึ่งทำให้กลุ่มของเขามีอำนาจมากขึ้นในสภาสันนิบาตคอมมิวนิสต์และในที่สุดสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวียก็ล่มสลายไป ในปี 1992 มอนเตเนโกรเข้าร่วมสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียหลังจากมีการทำประชามติในวันที่ 1 มีนาคมในปีนั้น และในปีเดียวกัน เมืองหลวงที่ชื่อว่าติตอกราด (Titograd) ซึ่งตั้งชื่อตามอดีตผู้นำยูโกสลาเวีย ยอซิป บรอซ ตีโต ถูกเปลี่ยนชื่อกลับเป็นชื่อเดิมคือพอดกอรีตซา ในปี 1993 มอนเตเนโกรได้ยกเลิกการใช้ธงสมัยคอมมิวนิสต์และนำธงแบบใหม่มาใช้ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับของเซอร์เบีย แต่ยาวกว่าและมีสีน้ำเงินที่อ่อนกว่าในแถบกลางเพื่อสร้างความแตกต่างจากธงของสองสาธารณรัฐที่มีธงเหมือนกันในสมัยคอมมิวนิสต์ ธงนี้ใช้จนถึงปี 2004
การที่มอนเตเนโกรยังคงเป็นส่วนหนึ่งกับเซอร์เบียช่วยให้การดำรงอยู่ของรัฐยูโกสลาเวียยังคงมีความชอบธรรมซึ่งเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเซอร์เบีย เนื่องจากการที่รัฐยูโกสลาเวียยังคงดำเนินต่อไปจะช่วยให้สามารถอ้างสิทธิ์ในดินแดนเดิมของยูโกสลาเวียในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และโครเอเชียที่มีประชากรชาวเซิร์บนอกจากนี้ มอนเตเนโกรยังมีทางออกสู่ทะเล ซึ่งช่วยให้เซอร์เบียไม่ต้องเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล และทำให้สามารถมีเรือรบ (ทั้งพาณิชย์และทหาร) ได้ เมื่อเวลาผ่านไปลักษณะการปกครองของประธานาธิบดีมีลอเชวิชและพันธมิตรของเขาภายในสหพันธรัฐทำให้ชาวมอนเตเนโกรทั่วไปหันไปสนับสนุนการแยกตัวเป็นเอกราช และสร้างความปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองและการสนับสนุนฝ่ายค้านในเซอร์เบีย ความตึงเครียดกับเซอร์เบียเกี่ยวกับนโยบายทางเศรษฐกิจทำให้มอนเตเนโกรใช้เงินมาร์คของเยอรมนีในปี 1996 ขณะรอให้ประชาคมยุโรปดำเนินการจัดตั้งสกุลเงินยูโร เมื่อบูลาโตวิชลงจากตำแหน่งประธานาธิบดีมอนเตเนโกรในปี 1998 ประธานาธิบดีคนใหม่ มิลอ กูกานอวิช ได้ต่อต้านมีลอเชวิช (ซึ่งตอนนั้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของยูโกสลาเวีย) และได้เริ่มต้นการแยกตัวของมอนเตเนโกรออกจากยูโกสลาเวีย
ประวัติศาสตร์ > สมาพันธรัฐ และ เอกราช

เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 1999 มอนเตเนโกรได้ร่างแผนที่จะเสนอให้ยูโกสลาเวียถูกแทนที่ด้วย "สมาคมแห่งรัฐเซอร์เบียและมอนเตเนโกร" ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อให้มอนเตเนโกรได้รับสิทธิในด้านการต่างประเทศ สกุลเงิน และกองทัพเพื่อเตรียมการแยกตัวในอนาคต การบริหารงานโดยคลินตันได้แสดงการสนับสนุนแผนนี้ แต่ได้เร่งให้มอนเตเนโกรคงความเป็นส่วนหนึ่งกับเซอร์เบียต่อไปเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2002 ภายใต้การอำนวยการของสหภาพยุโรป ได้มีการทำข้อตกลงที่มีผลทำให้ยูโกสลาเวียสิ้นสุดลง ข้อตกลงนี้อนุญาตให้มอนเตเนใช้สกุลเงินยูโรแทนที่จะใช้เงินดีนาร์ยูโกสลาฟ ในปี 2003 สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียได้เปลี่ยนเป็นสมาพันธรัฐภายใต้ชื่อ "เซอร์เบียและมอนเตเนโกร" และมอบสิทธิและอำนาจอิสระให้กับมอนเตเนโกรมากขึ้น โดยที่มีเพียงนโยบายด้านความมั่นคงและการต่างประเทศเท่านั้นที่ยังคงเป็นหน้าที่ของรัฐบาลกลาง ในปี 2006 มอนเตเนโกรได้จัดการลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราช ซึ่ง 55% ของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งลงคะแนนเห็นชอบกับการแยกตัวเป็นเอกราช แต่การชนะในครั้งนี้ถือเป็นชัยชนะที่สูสีมาก มอนเตเนโกรประกาศเอกราชอย่างเป็นทางการในเดือนมิถุนายน 2006 ส่งผลให้เซอร์เบียกลายเป็นประเทศเอกราช และทำให้สหภาพของอดีตยูโกสลาเวียที่ดำรงอยู่มายาวนานตั้งแต่ปี 1918 สิ้นสุดลง
อะลี อัรริฎอ

| อะลี อัรริฎอ عَلِيّ ٱلرِّضَا อิหม่ามคนที่ 8 จากชีอะฮ์สิบสองอิมาม |
| --- | --- |
อักษรอาหรับที่มีชื่ออะลี อิบน์ มูซา พร้อมฉายา “อัรริฎอ”
เกิด: ป. 1 มกราคม ค.ศ. 766   (11 ซุลกิอฺดะฮฺ ฮ.ศ. 148) มะดีนะฮ์, ฮิญาซ, รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ (ปัจจุบันคือประเทศซาอุดีอาระเบีย)
เสียชีวิต: 6 มิถุนายน ค.ศ. 818(818-06-06) (53 ปี)   หรือ 17/30 เศาะฟัร ฮ.ศ. 202 ตูส, เปอร์เซีย, รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ (ปัจจุบันคือประเทศอิหร่าน)
สาเหตุเสียชีวิต: ถูกอาบยาพิษโดยอัลมะอ์มูน ตามรายงานชีอะฮ์ส่วนใหญ่
สุสาน: เทวสถานอิหม่ามเรซา, แมชแฮด, ประเทศอิหร่าน 36°17′13″N 59°36′56″E﻿ / ﻿36.28694°N 59.61556°E﻿ / 36.28694; 59.61556
ชื่ออื่น: อะลี อิบน์ มูซา (عَلِيّ ٱبْن مُوسَىٰ)
ตำแหน่ง:  รายการ อัรริฎอ (ภาษาอาหรับของ "ผู้ยินดี") อิหม่าม อัซซอมิน   (ภาษาอาหรับของอิหม่ามแห่งความแน่นอน) Sekizinci Ali (ภาษาตุรกีของอะลีที่ 8) 
วาระ: ค.ศ. 799–819
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: มูซา อัลกาซิม
ผู้สืบตำแหน่ง: มุฮัมมัด อัลญะวาด
คู่สมรส: ซะบีเคาะฮ์ หรืออีกชื่อหนึ่งคือ คัยซุรอน
บุตร:   มุฮัมมัด อัลญะวาด  ฮะซัน  ฮุสซัยน์  ญะฟัร  อิบรอฮีม  ฟาฏิมะฮ์ 
บิดามารดา: มูซา อัลกาซิม   อุมมุลบะนีน นัจญ์มะฮ์

ข้อมูลส่วนบุคคล
เชื้อชาติ: อาหรับ
ศาสนา: ชีอะฮ์

 
อะลี อิบน์ มูซา อัรริฎอ (อาหรับ: علي بن موسى الرضا; 1 มกราคม ค.ศ. 766 - 26 พฤษภาคม ค.ศ. 818) อิมามที่ 8 ของอิสลามนิกายชีอะฮ์ และปรมาจารย์ท่านหนึ่งของอิสลามนิกายศูฟีย์
ประวัติ

เป็นบุตรคนโตของ อิมามมูซา อัลกาซิม บุตรอิมามอัศศอดิก สืบเชื้อสายศาสนทูต มีน้องชายและน้องสาว 36 คน
มีบุตรชายคนเดียวคือ มุฮัมมัด อัตตะกีย์ อิมามที่ 9
อัรริฎอสิ้นอายุขัยในตูส อิหร่าน สุสานของอัรริฏอในมัชฮัดกลายเป็นสถานที่เยี่ยมเยียนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลกอิสลาม
สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์

| สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ Луга́нская Наро́дная Респу́блика (รัสเซีย) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราอาร์ม  
คำขวัญ: "ลูฮันสก์ แข็งแกร่งและเสรี" (รัสเซีย: Луганск, сила и свобода)
เพลงชาติ: "เพลงชาติสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์"
ดินแดนที่สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์อ้างสิทธิ์ (สีเขียวอ่อนและสีเขียวเข้ม) และครอบครอง (สีเขียวเข้ม)
สถานะ: หน่วยการเมืองคล้ายรัฐที่ได้รับการรับรองบางส่วน
เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: ลูฮันสก์
ภาษาราชการ: รัสเซีย
การปกครอง: รัฐเดี่ยว สาธารณรัฐรัฐธรรมนูญ

• ประมุข : เลโอนิด ปาเซชนิค
• นายกรัฐมนตรี : เซียร์เกย์ คอซลอฟ
• ประธานสภาประชาชน : เดนิส มีรอชนีเชนโค (รักษาการ)
 
สภานิติบัญญัติ: สภาประชาชน
เอกราชจากยูเครน

• สถาปนา : 27 เมษายน พ.ศ. 2557
• ประกาศ : 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
• การลงนามในความตกลงมินสค์ 2 : 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558
• การรับรองสถานะโดยรัสเซีย : 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
 
พื้นที่
• รวม: 8,377 ตารางกิโลเมตร (3,234 ตารางไมล์)
ประชากร
• ประมาณ: 1,464,039
สกุลเงิน: รูเบิลรัสเซีย (ใช้กันมากที่สุด); ฮรึวเนียยูเครน (ใช้กันน้อย); ยูโร, ดอลลาร์สหรัฐ (ถูกกฎหมายแต่ใช้กันน้อย)
เขตเวลา: UTC+3
สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ (รัสเซีย: Луга́нская Наро́дная Респу́блика, ЛНР; ยูเครน: Луга́нська наро́дна респу́бліка, ЛНР) เป็นหน่วยการเมืองคล้ายรัฐที่ประกาศตนเองเป็นเอกราชและถูกระบุว่าเป็นองค์การก่อการร้ายในประเทศยูเครน ตั้งอยู่ในแคว้นลูฮันสก์ในภูมิภาคดอนบัสซึ่งเป็นดินแดนหนึ่งที่ประชาคมระหว่างประเทศ (ยกเว้นรัสเซีย) รับรองว่าเป็นส่วนหนึ่งของยูเครน ลูฮันสก์ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของดินแดนทำหน้าที่เป็นเมืองหลวง ประชากรของสาธารณรัฐมีประมาณ 1.5 ล้านคน รัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ประกาศว่าหน่วยการเมืองนี้เป็นรัฐที่มีรัฐธรรมนูญเป็นประชาธิปไตย ประมุขแห่งรัฐคนปัจจุบันคือเลโอนิด ปาเซชนิค
สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ประกาศเอกราชจากยูเครนพร้อมกับสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์หลังการปฏิวัติยูเครนใน พ.ศ. 2557 ความขัดแย้งโดยใช้อาวุธกับยูเครนเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังการประกาศเอกราช สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ได้รับความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมจากรัสเซีย เนโทและยูเครนกล่าวว่ารัสเซียยังให้ความช่วยเหลือทางการทหารแก่กลุ่มกบฏอีกด้วย แต่รัสเซียปฏิเสธเรื่องนี้
กฎหมายของยูเครนนิยามพื้นที่ของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ว่าเป็น "ดินแดนที่ถูกยึดครองชั่วคราว" และรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ถูกบรรยายว่าเป็นหน่วยบริหารดินแดนยึดครองของสหพันธรัฐรัสเซีย ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2557 มีการลงนามความตกลงมินสค์โดยตัวแทนจากองค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป ยูเครน และรัสเซีย (รวมทั้งผู้นำของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ โดยไม่มีการรับรองสถานะใด ๆ ของหน่วยการเมืองทั้งสอง) เพื่อยุติความขัดแย้งและผนวกดินแดนที่ฝ่ายกบฏยึดครองกลับคืนสู่ยูเครนโดยแลกกับการเพิ่มอำนาจปกครองตนเองของพื้นที่ แต่ความตกลงนี้ไม่เคยได้รับการนำไปปฏิบัติอย่างสมบูรณ์
สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ยังไม่ได้รับการรับรองจากรัฐสมาชิกส่วนใหญ่ของสหประชาชาติ ส่วนรัสเซียได้รับรองเอกสารต่าง ๆ ที่ออกโดยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ เช่น เอกสารระบุตัวตน ประกาศนียบัตร สูติบัตร ทะเบียนสมรส ป้ายทะเบียนรถยนต์ เป็นต้น มาตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 และในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย ประกาศว่าตนได้รับรองทั้งสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์เป็นรัฐเอกราช
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ the Council of Ministers of LPR เก็บถาวร 2022-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษารัสเซีย)
Lugansk Media Centre เก็บถาวร 2021-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ