stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอชานุมาน
ประวัติ

การตั้งถิ่นฐานของอำเภอชานุมานมีขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีชาวลาวคนหนึ่งได้มาศึกษาเล่าเรียนที่เมืองหลวงประเทศไทยโดยทางราชการลาวส่งเข้ามา เมื่อจบการศึกษาแล้วก็กลับประเทศของตน แต่เป็นระยะเวลาที่ฝรั่งเศสเข้ายึดครองประเทศลาว ชายผู้นี้เกิดความไม่พอใจจึงไม่ต้องการเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศสจึงเดินทางมาติดต่อกับรัฐบาลไทย จึงขอพึ่งพระบรมโพธิสมภารและขอสร้างเมืองอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงของไทยที่บ้านท่ายักษ์ขุ  เมื่อทางการไทยได้อนุญาตแล้วก็ได้กลับประเทศลาวนำสมัครพรรคพวกหนีฝรั่งเศสมาอยู่ที่ฝั่งไทย บริเณบ้านท่ายักษ์ขุ และในปี พ.ศ. 2422 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งบ้านท่ายักษ์ขุขึ้นเป็นเมืองชานุมารมณฑลขึ้นกับเมืองอุบลราชธานี โดยมีพระปลัดซ้าย (เคน) บุตรท้าวมนฑาธิราชเจ้าเมืองลำเนาหนองปรือ เป็นเจ้าเมืองชานุมารมณฑลในตำแหน่งพระผจญจัตตุรงค์ แต่ในครั้งนั้นพระผจญจัตตุรงค์กลับพาไพร่พลไปตั้งที่บ้านท่ากระดานไม่ได้ตั้งที่บ้านยักษขุตามที่ขอไว้เมื่อพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ได้เป็นข้าหลวงใหญ่ต่างพระองค์หัวเมืองอุบลราชธานี ได้เกิดการปฏิรูปการปกครองครั้งใหญ่ ซึ่งก็ทำให้เมืองชานุมารมณฑลถูกลดฐานนะเป็นอำเภอเมืองชานุมารมณฑลขึ้นกับเมืองอุบลราชธานี
และในปี 2445 ได้เกิดข้าวยากหมากแพงและเกิดโรคระบาดร้ายแรง พระประจญจตุรงค์ เจ้าเมืองชานุมารมณฑล ป่วยเป็นอหิวาตกโรค ถึงแก่กรรม ผู้คนจึงอพยพไปตั้งบ้านเมืองใหม่อยู่ทางจังหวัดหนองคายเป็นจำนวนมากทำให้พลเมืองเหลือน้อย อำเภอชานุมารจึงถูกลดลงเป็นกิ่งอำเภอขึ้นต่ออำเภอเขมราฐ จนถึงปี พ.ศ. 2501 ทางราชการจึงยกฐานะขึ้นเป็นอำเภออีกครั้ง  เรียกว่าอำเภอชานุมาน โดยเปลี่ยนคำว่า ชานุมาร (ผู้บิดเบือน) เป็น ชานุมาน (ผู้มีความมานะพยามยาม) และในปี 2536 อำเภอชานุมานได้ขึ้นกับจังหวัดอำนาจเจริญถึงปัจจุบัน
วันที่ 28 กรกฎาคม 2455 ยุบอำเภอชานุมาณมณฑล ลงเป็นกิ่งอำเภอ เรียกว่า กิ่งอำเภอชานุมาณมณฑล ขึ้นกับอำเภอเขมราฐ
วันที่ 17 เมษายน 2482 เปลี่ยนแปลงชื่อตำบลโคกสาร กิ่งอำเภอชานุมาน เป็น ตำบลคำเขื่อนแก้ว
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลโคกก่ง แยกออกจากตำบลคำเขื่อนแก้ว
วันที่ 26 มกราคม 2500 จัดตั้งสุขาภิบาลชานุมาน ในท้องที่บางส่วนของตำบลชานุมาน
วันที่ 22 กรกฎาคม 2501 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอชานุมาน อำเภอเขมราฐ เป็น อำเภอชานุมาน
วันที่ 13 มิถุนายน 2521 ตั้งตำบลโคกสาร แยกออกจากตำบลชานุมาน
วันที่ 12 กันยายน 2521 ตั้งตำบลคำโพน แยกออกจากตำบลหนองข่า
วันที่ 28 มกราคม 2536 ตั้งตำบลป่าก่อ แยกออกจากตำบลโคกก่ง
วันที่ 2 กรกฎาคม 2536 แยกพื้นที่ตำบลคำโพน ตำบลหนองข่า อำเภอชานุมาน ตำบลนาหว้า ตำบลลือ ตำบลห้วย อำเภอพนา และตำบลโนนงาม อำเภออำนาจเจริญ มาตั้งเป็น อำเภอปทุมราชวงศา เพื่อเป็นอนุสรณ์เนื่องในวโรกาสเฉลิมฉลองจังหวัดอุบลราชธานีที่ได้รับการสถาปนามาครบ 200 ปี
วันที่ 2 กันยายน 2536 แยกพื้นที่อำเภออำนาจเจริญ อำเภอชานุมาน อำเภอปทุมราชวงศา อำเภอพนา อำเภอเสนางคนิคม อำเภอหัวตะพาน และกิ่งอำเภอลืออำนาจ อำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี มาตั้งเป็น จังหวัดอำนาจเจริญ และเปลี่ยนชื่ออำเภออำนาจเจริญ เป็นอำเภอเมืองอำนาจเจริญ
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลชานุมาน เป็นเทศบาลตำบลชานุมาน ด้วยผลของกฎหมาย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอชานุมานแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 62 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ชานุมาน | Chanuman | 15 | 10,516 |
| 2. | โคกสาร | Khok San | 9 | 6,141 |
| 3. | คำเขื่อนแก้ว | Kham Khuean Kaeo | 12 | 9,523 |
| 4. | โคกก่ง | Khok Kong | 13 | 7,083 |
| 5. | ป่าก่อ | Pa Ko | 13 | 8,669 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอชานุมานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลชานุมาน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลชานุมาน
เทศบาลตำบลโคกก่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกก่งทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลชานุมาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชานุมาน (นอกเขตเทศบาลตำบลชานุมาน)
องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสาร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสารทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคำเขื่อนแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำเขื่อนแก้วทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าก่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าก่อทั้งตำบล
อุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว มีเนื้อที่อยู่บนแนวเขตรอยต่อ 3 จังหวัด คือ อำเภอนิคมคำสร้อย อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร อำเภอชานุมาน และอำเภอเสนางคนิคม จังหวัดอำนาจเจริญ
ปฐวีธาตุ

ปฐวีธาตุ คือหินที่อยู่ในน้ำที่ผ่านการเจียรไนจากธรรมชาติเป็นร้อยเป็นพันปีจนใสแสงผ่านได้ เมื่อเอามือไปบังที่ก้อนปฐวีธาตุจะแลเห็นและต้องเป็นหินจากใต้แม่น้ำโขง ณ ตำแหน่งบริเวณที่ท่านได้กำหนดบอกให้ไปเก็บเท่านั้น เนื่องจากพญานาคราชได้ถวายให้ท่านดุจเดียวกัน หินที่ได้รับการถวายจากพญานาคราชนี้ถือเป็นธาตุกายสิทธิ์ที่เกิดจากธาตุลมมีกายสิทธิ์ฝ่ายสัมมาทิฐิเข้าครองซึ่งส่วนใหญ่กายสิทธิ์เหล่านี้จะบรรลุธรรมขั้นสูงอีกทั้งได้รับการอธิษฐานจิตจากพระเถระเจ้าที่ทรงคุณวิเศษจึงกล่าวได้ว่ามีอิทธิปาฎิหาริย์ และพุทธานุภาพ เหนือชั้นกว่าเหล็กไหลและให้คุณแก่ผู้ครอบครอง ล้วนแล้วแต่สร้างอภินิหารและประสบการณ์ให้กับผู้บูชานับจำนวนไม่ถ้วน ทั้งเรื่องแคล้วคลาด คงกระพัน ปลอดภัย โชคลาภ และเมตตามหานิยมนำไปแช่น้ำทำน้ำมนต์แก้คุณไสยได้ ถ้าจะให้ได้ผลดีควรให้ได้สัมผัสไอตัวผู้ใช้ให้มากที่สุด[ต้องการอ้างอิง]
ปฐวีธาตุต่างจากพระเครื่องตรงที่กรวดจากแม่น้ำโขงซึ่งหลวงปู่นำมาอธิษฐานเหล่านั้น พวกนาคเขาถือว่าเป็นสมบัติอย่างหนึ่งของเขา กรวดเหล่านั้นจึงมีพลังงานของพวกเขาติดมาด้วย และเมื่อได้รับการอธิษฐานด้วยกระบวนการทางจิตที่ซับซ้อนอย่างยากที่เราจะเข้าใจ ก็จะทำให้กรวดเหล่านั้นเกิดพลังงานมหาศาลชนิดที่เราก็ไม่เข้าใจอีกอยู่ดีว่า เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร
ดูเพิ่ม

ธาตุ 6
มาซาอูจิ ฮาจิซูกะ

| มาซาอูจิ ฮาจิซูกะ |
| --- | --- |
蜂須賀 正氏
ฮาจิซูกะใน ค.ศ. 1929
เกิด: 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1903(1903-02-15) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1953(1953-05-14) (50 ปี) อาตามิ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: สัตววิทยา, ปักษีวิทยา
ชื่อย่อที่ใช้ทางสัตววิทยา: Hachisuka
 
มาซาอูจิ ฮาจิซูกะ (ญี่ปุ่น: 蜂須賀 正氏; โรมาจิ: Hachisuka Masauji; 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1903 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1953) มาควิสฮาจิกูซะที่ 18 เป็นขุนนาง นักปักษีวิทยา และนักเลี้ยงนกชาวญี่ปุ่น
ชีวประวัติ

ฮาจิซูกะเกิดที่โตเกียว โดยเป็นเหลนชายของโทกูงาวะ อิเอนาริ โชกุนคนที่ 11 และหลานชายของเจ้าชายโทกูงาวะ โชกุนคนสุดท้าย เขาย้ายไปประเทศอังกฤษตอนอายุ 19 ปีเพื่อเรียนต่อให้เสร็จ เขาได้รับการสนับสนุนจากเพื่อนของบิดานามว่า บารอน ฮายาชิในประเทศอังกฤษ และศึกษาสัตววิทยาเป็นเวลา 5 ปีที่วิทยาลัยมอดลิน เคมบริดจ์ ซึ่งความสนใจเกี่ยวกับนกของเขาเติบโตขึ้นอย่างมากด้วยการสนับสนุนจาก ดร. ฟรานซิส กิลเลอมาร์ดและเอ. เอช. อีแวนส์ ทำให้เขาเข้าจุดสูงสุดด้วยการเข้าในสหภาพนักปักษีวิทยาแห่งอังกฤษ
ฮาจิซูกะออกไปสำรวจไอซ์แลนด์ (1925), แอฟริกาเหนือ (1927) และเบลเจียนคองโก หลังจบการศึกษาที่เคนบริดจ์ใน ค.ศ. 1927 เขาเดินางกลับญี่ปุ่นผ่านสหรัฐร่วมกับ Jean Delacour ผู้เยี่ยมเยือนร่วมกับเขาที่จีนและเกาหลีในภายหลัง ใน ค.ศ. 1928–9 เขาเดินทางไปหมู่เกาะฟิลิปปินส์เพื่อศึกษาการกระจายตัวของนกในท้องถิ่น การศึกษานี้ได้รับการตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1932–3 ในชุดหนังสือสองเล่มชื่อ "Birds of the Philippine Islands" หลังกลับมาที่ลอนดอน และทำงานเกี่ยวกับชุดหนังสือของเขาที่บริติชมิวเซียมและที่ทริง เขายังเขียนเกี่ยวกับนกในอียิปต์, ไอซ์แลนด์, ไหหลำ และฟอร์โมซาอย่างละเอียด
แม้ว่าเขาตั้งใจเดินทางกลับญี่ปุ่นหลังบิดาเสียชีวิต เนื่องจากเขาจำเป็นต้องดำรงตำแหน่งหัวหน้าครอบครัว อาการป่วยทำให้เขาต้องอยู่ที่แคลิฟอร์เนียจนกระทั่ง ค.ศ. 1938 ณ ที่นั่น เขาสมรสกับชิเยโกะ นางามิเนะจากลอสแอนเจลิสในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1939 เธอให้กำเนิดบุตรสาร
หลังสงคราม เขาทำงานเกี่ยวกับการรายงานนกในหมู่เกาะแมสคารีน เขาเสียชีวิตหลังป่วยชั่วครู่ใน ค.ศ. 1953 ที่อาตามิ ประเทศญี่ปุ่น และผลงานของเขาได้รับการตีพิมพ์หลังเสียชีวิต (The Dodo and Kindred Birds) เขายังเขียนหนังสือเกี่ยวกับนกในประเทศจีนด้วยก่อนที่จะเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ
บรรพบุรุษ

โทกูงาวะ โยชิโนบุ ลุงของฮาจิซูกะ เป็นโชกุนโทกูงาวะคนสุดท้าย
สุสานตระกูลฮาจิซูกะ
มานะ พิทยาภรณ์

| ศาสตราจารย์มานะ พิทยาภรณ์ป> ม., ท.ช., ร.ด.ม.(ศ) |
| --- | --- |


คณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2521 – พ.ศ. 2522
ก่อนหน้า: ศ.ดร.ปรีดี เกษมทรัพย์
ถัดไป: ศ.ดร.ไพศิษฐ์ พิพัฒนกุล
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2516 – พ.ศ. 2518
สมาชิกวุฒิสภา
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2518 – พ.ศ. 2519
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2519 – พ.ศ. 2519
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 ธันวาคม พ.ศ. 2469 จังหวัดนครราชสีมา ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 27 มกราคม พ.ศ. 2546 (76 ปี) โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: นางสุวินัย พิทยาภรณ์ (สกุลเดิม ณ ระนอง)

ศาสตราจารย์ ดร.มานะ พิทยาภรณ์ (7 ธันวาคม พ.ศ. 2469 – 27 มกราคม พ.ศ. 2546) เป็นปูชนียบุคคลด้านกฎหมายที่มีคุณค่ายิ่ง ผู้เรียบเรียงตำรากฎหมายสำคัญไว้มากเล่ม โดยล้วนแต่เป็นที่ยอมรับในวงการกฎหมายว่าเป็นกฎหมายที่มีคุณค่าและมาตรฐานสูง ทั้งนี้ได้ดำรงตำแหน่งเป็นอดีตราชบัณฑิตและเลขานุการสำนักธรรมศาสตร์และการเมือง อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตประธานกรรมการที่ปรึกษากฎหมายกรุงเทพมหานคร อดีตนายกสภาหอการค้าไทย-เกาหลี อดีตคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อดีตคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย และอดีตกรรมการทุนอานันทมหิดล
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัว

มานะ พิทยาภรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2469 ที่จังหวัดนครราชสีมา เป็นบุตรนายจิง และนางเปรี่ยม พิทยาภรณ์ สมรสกับนางสุวินัย พิทยาภรณ์ (สกุลเดิม ณ ระนอง) มีบุตร 3 คน ได้แก่ ดร.ธรรมนูญ พิทยาภรณ์ นางโชติรส พงษ์เจริญ (พิทยาภรณ์) และนายกีรติ พิทยาภรณ์
ประวัติ > การศึกษา

มานะได้เข้าศึกษาในระดับอุดมศึกษา โดยศีกษาวิชานิติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2487 โดยได้รับทุนรัฐบาลจากจังหวัดสุรินทร์ให้มาศึกษา ป.ป. และ ป.ม. ที่กรุงเทพฯ เมื่อจบการศึกษา ป.ป. แล้วจึงได้มาสอบเทียบเข้าศึกษาวิชากฎหมายที่มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองในสมัยนั้น โดยไม่ต้องผ่านโรงเรียนเตรียมปริญญามหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง ด้วยการเป็นผู้ที่มีหัวดี มีความวิริยะอุตสาหะ มานะพากเพียร มานะจึงสอบไล่ได้ประโยคครูมัธยม (ป.ม.) และปริญญาธรรมศาสตร์บัณฑิต (ธ.บ.) เกียรตินิยมได้พร้อมกันในปี พ.ศ. 2491
มานะได้สอบชิงทุนครุสภา ซึ่งเป็นทุนรัฐบาลไปศึกษาวิชาเศรษฐศาสตร์ ณ ประเทศอังกฤษ โดยสอบเข้าศึกษาในโรงเรียนลอนดอนสกูลออฟอีคอนอมิค (L.S.E.) ได้ 2 ปี สอบได้คะแนนดีเยี่ยม แต่ในปีที่ 3 เกิดล้มป่วย จึงต้องกลับประเทศไทยเสียก่อน
เมื่อกลับถึงยังประเทศไทย ก็ได้เข้าศึกษาปริญญาโท และปริญญาเอกทางนิติศาสตร์ต่อ ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รวมทั้งสมัครเข้าศึกษา ณ สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา เพื่อสอบไล่เป็นเนติบัณฑิตในเวลาไล่เลี่ยกันด้วย โดยสอบไล่ได้เป็นที่ 1 ในปี พ.ศ. 2505 และสามารถสอบปริญญาโท นิติศาสตร์มหาบัณฑิต ในปี พ.ศ. 2505 และปริญญาเอก นิติศาสตร์ดุษฏีบัณฑิตได้เป็นคนแรกของประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2508
จากนั้นจึงได้เข้าศึกษาวิชากฎหมายภาษีอากรที่มหาวิทยาลัยฮุสตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา (Houston University, U.S.A.) ได้คะแนนเฉลี่ยสูงสุด
นอกจากนั้น ยังได้รับพระราชทานปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยรามคำแหงอีกด้วย
ประวัติ > การทำงาน

มานะได้สอบคัดเลือกเป็นข้าราชการตุลาการตำแหน่งผู้ช่วยผู้พิพากษารุ่นที่ 9 ได้คะแนนเป็นที่ 1 ในปี พ.ศ. 2508 แต่ขอสละสิทธิ์เพื่อประกอบวิชาชีพเป็นทนายความต่อไป
ในปี พ.ศ. 2516 ศาสตราจารย์ ดร.มานะ พิทยาภรณ์ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ จนสิ้นสุดวาระในปี พ.ศ. 2518 และในปลายปี พ.ศ. 2518 ก็ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา และในปี 2519 ได้สมัครเข้ารับเลือกตั้งได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุรินทร์ และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมาธิการพิจารณากฎหมายของสภาผู้แทนราษฎรประมาณ 10 เรื่อง
ศาสตราจารย์ ดร.มานะ พิทยาภรณ์ ได้รับเชิญให้เป็นอาจารย์ผู้บรรยายวิชากฎหมายในสาขาต่าง ๆ เช่น ที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ และคณะพาณิชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ทั้งในชั้นปริญญาตรี และปริญญาโท รวมทั้งที่สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา และผู้บรรยายกฎหมายภาษีอากรในการอบรมผู้ช่วยผู้พิพากษาอีกด้วย โดยในปี พ.ศ. 2520 - 2521 ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งได้เสียสละทำความเจริญก้าวหน้าให้แก่คณะและมหาวิทยาลัยเป็นอย่างยิ่ง ทั้งในด้านวิชาการและการบริหาร และในปี พ.ศ. 2539 ก็ได้รับเชิญเป็นคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย อีกด้วย
เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2530 สำนักธรรมศาสตร์และการเมืองรับท่านเป็นภาคีสมาชิก ต่อมาได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นราชบัณฑิต เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2535 สำนักธรรมศาสตร์และการเมือง ประเภทสังคมศาสตร์ สาขานิติศาสตร์ ราชบัณฑิตยสถาน และเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ท่านก็ได้รับเลือกจากที่ประชุมสำนักธรรมศาสตร์และการเมืองให้ดำรงตำแหน่งเลขานุการ และยังได้รับแต่งตั้งให้เป็นราชบัณฑิตที่ปรึกษาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 - 2544 และกรรมการบัญญัติศัพท์กฎหมายอังกฤษ - ไทย รวมทั้งช่วยงานราชการพิเศษของราชบัณฑิตยสถานในคดีความต่าง ๆ อาทิ เป็นกรรมการดำเนินคดีผู้ละเมิดสิทธิ์หนังสือของราชบัณฑิตยสถาน
ในด้านการต่างประเทศดำรงตำแหน่งผู้แทนหอการค้าไทย-เกาหลี ผู้แทนกระทรวงการต่างประเทศในการประชุม ASEAN ที่ประเทศเกาหลี จึงนับได้ว่าศาสตราจารย์ ดร.มานะ พิทยาภรณ์ เป็นปรมาจารย์และปูชนียบุคคลทางด้านกฎหมาย นักวิชาการ ผู้บริหาร และสร้างประโยชน์แก่ประเทศชาติเป็นเอนกประการ
อนึ่ง ศาสตราจารย์ ดร.มานะ พิทยาภรณ์ เคยกล่าวเป็นเครื่องเตือนใจกับนักกฎหมายรุ่นใหม่ว่า
“ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ผมคิดว่าจำเป็นสำหรับนักกฎหมายรุ่นใหม่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องรู้อยู่แค่นั้น เพราะอาชีพนักกฎหมายหรือทนายความจำเป็นจะต้องรู้อย่างกว้างขวาง ในด้านกฎหมายนั้นก็จะต้องเรียนรู้กฎหมายอย่างรอบด้านที่สุด ทางด้านธุรกิจการค้าต่าง ๆ ก็จำเป็นจะต้องรู้ หรืออย่างน้อยก็ต้องรู้เรื่องที่เรากำลังทำอยู่ และการทำงานก็จะต้องเป็นทนายที่ขึ้นศาลด้วยและเก่งทางด้านการให้คำปรึกษาแนะนำและวางแผนด้วย”
“เป็นทนายความไม่ได้ขึ้นศาลก็เหมือนทหารไม่ได้ออกรบ แต่ถ้าจะออกรบอย่างเดียวไม่เคยศึกษากลยุทธ์การศึกสงครามก็ไม่เจริญก้าวหน้า จะเป็นก็แต่เพียงทหารชั้นเลวตลอดชาติ”
ประวัติ > ถึงแก่อนิจกรรม

ศ.ดร.มานะ พิทยาภรณ์ ถึงแก่อนิจกรรมเนื่องจากตับวาย ณ โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2546 สิริอายุ 76 ปี โดยวันจันทร์ที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ พระราชทานเพลิงศพ ศ.ดร.มานะ พิทยาภรณ์ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
ผลงานทางวิชาการ > ตำราที่เรียบเรียง

ศาสตราจารย์ ดร.มานะ พิทยาภรณ์ ได้ทำการวิจัย ค้นคว้าและเขียนตำรากฎหมายต่าง ๆ ไว้มากมาย ซึ่งเป็นประโยชน์ทางวิชาการมาตลอด อาทิ
กฎหมายลักษณะเช่าทรัพย์ เช่าซื้อ จ้างแรงงาน จ้างทำของและรับขน (พิมพ์ครั้งที่ 13)
กฎหมายลักษณะเช่าทรัพย์ (พิมพ์ครั้งที่ 14)
คำบรรยายพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม
คำอธิบายภาษีเงินได้นิติบุคคล (พิมพ์ครั้งที่ 9)
Corporate Income Tax (คำอธิบายกฎหมายภาษีเงินได้นิติบุคคล ฉบับภาษาอังกฤษ)
ข้อความเบื้องต้น การประเมินการอุทธรณ์และการดำเนินคดีภาษีอาการ (พิมพ์ครั้งที่ 5)
คำอธิบายกฎหมายภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา (พิมพ์ครั้งที่ 5)
คำอธิบายสนธิสัญญาภาษีซ้อน
คำอธิบายบัญชีและประมวลรัษฎากร
คำอธิบายพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า (พิมพ์ครั้งที่ 4)
ปัญหาเกี่ยวกับการเลิกจ้าง วิธีป้องกันและแก้ไข
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
ภาพศาสตราจารย์ ดร.มานะ พิทยาภรณ์ ขณะรับพระราชทานปริญญานิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต เป็นคนแรกของประเทศไทย ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2508
ศ.ดร.มานะ พิทยาภรณ์ ขณะสวมครุยเนติบัณฑิต
คว็อน รี-เซ

| คว็อน รี-เซ |
| --- | --- |
รี-เซในปี 2013
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: คว็อน รี-เซ
รู้จักในชื่อ: รีเซ
เกิด: 16 สิงหาคม ค.ศ. 1991(1991-08-16) เมืองฟูกูชิมะ จังหวัดฟูกูชิมะ ญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 7 กันยายน ค.ศ. 2014(2014-09-07) (23 ปี) ซูว็อน จังหวัดคย็องกี เกาหลีใต้
อาชีพ: นักร้อง
ค่ายเพลง: คีย์อีสต์

อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เคป็อป
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง
ช่วงปี: 2013–2014
ค่ายเพลง: โพลาริส
อดีตสมาชิก: เลดีส์โค้ด
 

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 권리세
ฮันจา: 權梨世
อาร์อาร์: Gwon Rise 
เอ็มอาร์: Kwŏn Rise 
 
คว็อน รี-เซ (เกาหลี: 권리세; อังกฤษ: Kwon Ri-se; 16 สิงหาคม ค.ศ. 1991 – 7 กันยายน ค.ศ. 2014) หรือที่รู้จักกันในชื่อบนเวทีคือ รีเซ (RiSe) เป็นนักร้องเกาหลีใต้ เป็นอดีตสมาชิกของเลดีส์โค้ด สังกัดโพลาริสเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยก่อนที่เธอจะเข้าร่วมวงเลดีส์โค้ด เธอได้เข้าร่วมประกวดมิสโคเรีย 2009 และได้รับมงกุฏในฐานะ "มิสโคเรียเจแปนจิน" นอกจากนี้ เธอยังเป็นที่รู้จักในฐานะ 12 สุดยอดผู้เข้าแข่งขันของรายการสตาร์ออดิชันเกรทเบิร์ธ ของบริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา ทั้งนี้ เธอเกิดที่เมืองฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น เธอจึงมีความคล่องแคล่วในการใช้ภาษา ทั้งภาษาญี่ปุ่น และภาษาเกาหลี
ประวัติ

รีเซเกิดที่ฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่นสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมต้นฟูกูชิมะโคเรีย ก่อนจะย้ายมาเรียนที่โรงเรียนโตเกียวโคเรีย และเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเซเค ในสาขาเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ
ประวัติ > การเสียชีวิต

เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2014 เหล่าสมาชิกวงเลดีส์โค้ดได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ โดยรถตู้ของพวกเธอได้พุ่งเข้าชนกับรั้วถนนในบริเวณใกล้เคียงกับพื้นที่ซินกัล-ดง บนทางด่วนยองดง ซึ่งอึนบี หนึ่งในสมาชิกของวงได้เสียชีวิตลงในที่เกิดเหตุ ในขณะที่มีข้อมูลอย่างไม่เป็นทางการรายงานว่าคนขับก็เสียชีวิตด้วยเช่นกัน โดยเธอและโซจองได้รับบาดเจ็บสาหัส ซึ่งรีเซยังคงอยู่ในสภาวะวิกฤติ และในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2014 เธอได้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอาจู โดยที่ไม่ตื่นขึ้นมาจากอาการโคม่า
ดูเพิ่ม

เลดีส์โค้ด
แหล่งข้อมูลอื่น

คว็อน รี-เซ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
วิลเลียม โอซูลา

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  วิลเลียม อิดามูเดีย เดาการ์ด โอซูลา
วันเกิด:   (2003-08-04) 4 สิงหาคม ค.ศ. 2003 (21 ปี)
สถานที่เกิด:  โคเปนเฮเกน เดนมาร์ก
ส่วนสูง:  1.93 เมตร (6 ฟุต 4 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
หมายเลข:  18
สโมสรเยาวชน
:  โคเปนเฮเกน
2018–2022:  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2022–2024 |  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด |  28 |  (0) |
| 2022–2023 |  → ดาร์บีเคาน์ตี (ยืม) |  16 |  (2) |
| 2024– |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  8 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2022 |  ฟุตบอลทีมชาติเดนมาร์กรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี |  1 |  (0) |
| 2023– |  ฟุตบอลทีมชาติเดนมาร์กรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  8 |  (4) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 23:46, 15 ธันวาคม 2024 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 21:08 10 พฤศจิกายน 2024 (UTC)
วิลเลียม อิดามูเดีย เดาการ์ด โอซูลา (เดนมาร์ก: William Idamudia Daugaard Osula, เกิด 4 สิงหาคม ค.ศ. 2003) เป็นนักฟุตบอลอาชีพซึ่งเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
ระดับสโมสร > เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด

โอซูลาเป็นนักเตะเยาวชนของสโมสรโคเปนเฮเกนในประเทศเดนมาร์ก ซึ่งเขาเคยเล่นที่นั่นก่อนที่จะย้ายไปอยู่กับสถาบันของเชฟฟีลด์ยูไนเต็ดในปี ค.ศ. 2018 เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 เขาได้เซ็นสัญญาอาชีพฉบับแรกกับสโมสรแห่งยอร์กเชียร์ เขาลงประเดิมสนามให้กับทีมชุดใหญ่ในเกมเสมอกับแบล็กพูล 0–0 เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2022 โดยลงมาเป็นตัวสำรองในช่วงท้ายเกมในนาทีที่ 91
ระดับสโมสร > เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด > ยืมตัวไปดาร์บีเคาน์ตี

ในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2022 โอซูลาย้ายไปร่วมทีมดาร์บีเคาน์ตีด้วยสัญญายืมตัวเป็นเวลาหนึ่งฤดูกาล ในวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2022 โอซูลาได้ลงประเดิมสนามเป็นตัวจริงให้กับสโมสรหลังจากลงเล่นเป็นตัวสำรองไปแล้ว 4 นัดโดยยิงได้ 2 ประตูในเกมที่เอาชนะแอ็กคริงตันสแตนลีย์ 3–0
ระดับสโมสร > เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด > กลับจากการยืมตัว

เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 2024 โอซูลายิงสองประตูให้กับเชฟฟีลด์ยูไนเต็ดในชัยชนะ 4–0 ในรายการเอฟเอคัพเหนือจิลลิงงัมซึ่งถือเป็นประตูแรกของเขาในนามทีมชุดใหญ่ของสโมสร
ระดับสโมสร > นิวคาสเซิลยูไนเต็ด

เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2024 นิวคาสเซิลยูไนเต็ดประกาศการเซ็นสัญญากับโอซูลาด้วยค่าตัว 10,000,000 ปอนด์ พร้อมโบนัสเพิ่มเติมอีก 5,000,000 ปอนด์ เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2025 โอซูลาทำประตูแรกให้กับสโมสรในรอบที่สี่ของเอฟเอคัพ ซึ่งเป็นประตูที่สามในเกมที่ชนะบรอมลีย์ 3–1
ระดับทีมชาติ

โอซูลาเกิดที่เดนมาร์ก แม่เป็นชาวเดนมาร์กและพ่อเป็นชาวไนจีเรีย และย้ายไปยังอังกฤษเมื่อยังเป็นเด็ก เขาถูกเรียกตัวไปเข้าค่ายฝึกซ้อมของทีมชาติเดนมาร์กรุ่นอายุต่ำกว่า 19 ปีในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 เขาลงประเดิมสนามให้กับทีมชาติเดนมาร์กรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปีในเกมกระชับมิตรที่แพ้ทีมชาติฮังการีรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี ด้วยผลคะแนน 3–2 เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022
นายกรัฐมนตรีตองงา

| นายกรัฐมนตรี แห่งราชอาณาจักรตองงา |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ธงชาติ
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน ʻAisake Eke ตั้งแต่ 22 มกราคม ค.ศ. 2025
สมาชิกของ: คณะรัฐมนตรีตองงา สภานิติบัญญัติตองงา
ที่ว่าการ: นูกูอาโลฟา
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์ตองงา
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูญตองงา
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: เจ้าชายเตวิตา อูงา (พรีเมียร์) เจ้าชายฟาตาเฟฮี ตูอิเปเลฮาเก (นายกรัฐมนตรี)
สถาปนา: ค.ศ. 1876 (พรีเมียร์) ค.ศ. 1970 (นายกรัฐมนตรี)
รอง: รองนายกรัฐมนตรีตองงา
เงินตอบแทน: 94,500 ปาอางาตองงา หรือ 40,212 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี
เว็บไซต์: https://pmo.gov.to/
นายกรัฐมนตรีตองงา (ตองงา: Palemia ʻo Tonga) หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า นายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรตองงา เป็นหัวหน้ารัฐบาลของประเทศตองงา สถาปนาขึ้นตามรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1875 ซึ่งมาตรา 51 กำหนดให้นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีคนอื่น ๆ จะได้รับการแต่งตั้งและถอดถอนโดยพระมหากษัตริย์ตองงา
สำหรับชื่อเรียกตำแหน่งในภาษาอังกฤษนั้น แต่เดิมเรียกว่า พรีเมียร์ ซึ่งใช้มาตั้งแต่ปี 1876 จนถึงปี 1970 หลังจากนั้นเป็นต้นมาได้ใช้คำว่า นายกรัฐมนตรี เป็นชื่อเรียกตำแหน่งในปัจจุบัน
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบันคือ ซีอาโอซี โซวาเลนี ได้รับเลือกเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2021 และได้รับการแต่งตั้งเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 2021 โซวาเลนีได้รับเลือกด้วยคะแนนเสียง 16 เสียง
รายชื่อ

ประเทศตองงามีนายกรัฐมนตรีมาแล้วทั้งสิ้น 14 คน โดยเจ้าชายเตวิตา อูงาเป็นผู้ประเดิมตำแหน่ง ซึ่งส่วนใหญ่เชื้อพระวงศ์และชนชั้นสูงจะมีโอกาสในการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีบ่อยครั้งกว่าสามัญชน  อย่างไรก็ตามในปี 2006 ได้มีนายกรัฐมนตรีที่เป็นพลเรือนครั้งแรกในประวัติศาสตร์ตองงา โดยรายชื่อนายกรัฐมนตรีตองงามีดังนี้
| ลำดับ | รูปภาพ | รายชื่อ | วาระ | สังกัด |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | เจ้าชายเตวิตา อูงา มกุฎราชกุมาร (ค.ศ. 1824 – 1879) | 1 มกราคม ค.ศ. 1876	– 18 ธันวาคม ค.ศ. 1879 | อิสระ |  |
ตำแหน่งว่าง (18 ธันวาคม ค.ศ. 1879 – เมษายน ค.ศ. 1881)
| 2 |  | เชอร์ลีย์ วัลเดมาร์ เบเกอร์  (ค.ศ. 183 – 1903) | เมษายน ค.ศ. 1881 – มิถุนายน ค.ศ. 1890 | อิสระ |  |
| 3 |  | ซิอาโอซี ตูกูอาโฮ (ค.ศ. 1854 – 1897) | มิถุนายน ค.ศ. 1890 – ค.ศ. 1893 | อิสระ |  |
| 4 |  | ซีโอซาเตกี เวอีกูเน (ค.ศ. 1853 – 1913) | ค.ศ. 1893 – มกราคม ค.ศ. 1905 | อิสระ |  |
| 5 |  | ซิโอเน มาเตอีอาโลนา (ค.ศ. 1852 – 1925) | มกราคม ค.ศ. 1905 – 30 กันยายน ค.ศ. 1912 | อิสระ |  |
| 6 |  | เตวิตา ตูอิวากาโน (ค.ศ. 1869 – 1923) | 30 กันยายน ค.ศ. 1912 – 30 มิถุนายน ค.ศ. 1923 | อิสระ |  |
| 7 |  | วิเลียมี ตูงี ไมเลฟีฮี เจ้าชายพระราชสวามี (ค.ศ. 1887 – 1941) | 30 มิถุนายน ค.ศ. 1923 – 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1941 | อิสระ |  |
| 8 |  | โซโลโมเน อูลา อาตา  (ค.ศ. 1883 – 1950) | 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1941 – 12 ธันวาคม ค.ศ. 1949 | อิสระ |  |
| 9 |  | เจ้าชายเตาฟาอาเฮา ตูงี มกุฎราชกุมาร (ค.ศ. 1918 – 2006) | 12 ธันวาคม ค.ศ. 1949 – 16 ธันวาคม ค.ศ. 1965 | อิสระ |  |
| 10 |  | เจ้าชายฟาตาเฟฮี ตูอิเปเลฮาเก  (ค.ศ. 1922 – 1999) | 16 ธันวาคม ค.ศ. 1965 – 22 สิงหาคม ค.ศ. 1991 | อิสระ |  |
| 11 |  | ซีอาโอซี ตูอิฮาลา อาลีปาเต วาเออา ตูโปอู (ค.ศ. 1921 – 2009) | 22 สิงหาคม ค.ศ. 1991 – 3 มกราคม ค.ศ. 2000 | อิสระ |  |
| 12 |  | เจ้าชายอะโฮเออิตู อูนูอากิโอโตงา ตูกูอาโฮ  (ค.ศ. 1959 – ) | 3 มกราคม ค.ศ. 2000 – 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 | อิสระ |  |
| 13 |  | ดร. เฟเลติ เซเวเล (ค.ศ. 1944 – ) | 30 มีนาคม ค.ศ. 2006 – 22 ธันวาคม ค.ศ. 2010 | ขบวนการสิทธิมนุษยชนและประชาธิปไตย |  |
| 14 |  | ซีอาเลอาตาโอโง ตูอิวากาโน  (ค.ศ. 1952 – ) | 22 ธันวาคม ค.ศ. 2010 – 30 ธันวาคม ค.ศ. 2014 | อิสระ |  |
| 15 |  | อากีลีซี โพฮีวา  (ค.ศ. 1941 – 2019) | 30 ธันวาคม ค.ศ. 2014 – 12 กันยายน ค.ศ. 2019 | ประชาธิปไตยแห่งหมู่เกาะมิตรภาพ |  |
| - |  | เซมีซี ซีกา (ค.ศ. 1968 – ) | 12 กันยายน ค.ศ. 2019 – 8 ตุลาคม ค.ศ. 2019 | ประชาธิปไตยแห่งหมู่เกาะมิตรภาพ |  |
| 16 |  | โปฮีวา ตูอิโอะเนโตอา  (ค.ศ. 1961 – ) | 8 ตุลาคม ค.ศ. 2019 – 27 ธันวาคม ค.ศ. 2021 |  ? |  |
| 17 |  | ซีอาโอซี โซวาเลนี  (ค.ศ. 1970 – ) | 27 ธันวาคม ค.ศ. 2021 – ปัจจุบัน |  ? |  |
ดูเพิ่ม

รายพระนามพระมหากษัตริย์ตองงา
รายชื่อองค์การมหาชน

นี่คือ รายชื่อองค์การมหาชนในประเทศไทย แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ องค์การมหาชนที่จัดตั้งตามพระราชบัญญัติองค์การมหาชน พ.ศ. 2542 และองค์การมหาชนที่จัดตั้งตามพระราชบัญญัติเฉพาะ ดังนี้
จัดตั้งตามพระราชบัญญัติองค์การมหาชน > สำนักนายกรัฐมนตรี

สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน)
สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน)
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน)
สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์การมหาชน)
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน)
สถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ (องค์การมหาชน)
สถาบันบริหารจัดการธนาคารที่ดิน (องค์การมหาชน)
สำนักงานพัฒนาพิงคนคร (องค์การมหาชน)
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน)
สำนักงานกองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมืองแห่งชาติ (องค์การมหาชน)
จัดตั้งตามพระราชบัญญัติองค์การมหาชน > กระทรวงกลาโหม

สถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศ (องค์การมหาชน)
จัดตั้งตามพระราชบัญญัติองค์การมหาชน > กระทรวงการคลัง

สำนักงานความร่วมมือพัฒนาเศรษฐกิจกับประเทศเพื่อนบ้าน (องค์การมหาชน)
จัดตั้งตามพระราชบัญญัติองค์การมหาชน > กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์

สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) เป็นองค์การมหาชนแห่งแรกของไทย จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2543 ภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงการคลัง ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 จึงได้โอนมาอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์