stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อูเอซูงิ เค็นชิง
ชีวิตวัยเยาว์

อูเอซูงิ เค็นชิง เดิมมีชื่อว่า "นางาโอะ คาเงโตระ" (ญี่ปุ่น: 長尾景虎; โรมาจิ: Nagao Kagetora) เกิดเมื่อค.ศ. 1530 ที่ปราสาทคาซูงายามะ (ญี่ปุ่น: 春日山城; โรมาจิ: Kasugayama-jō) ในเมืองโจเอ็ตสึ จังหวัดนีงาตะในปัจจุบัน เป็นบุตรชายของนางาโอะ ทาเมกาเงะ (ญี่ปุ่น: 長尾為景; โรมาจิ: Nagao Tamekage) ไดเมียวผู้ครองแคว้นเอจิโงะ มารดาคือนางเซงัง-อิง (ญี่ปุ่น: 青岩院; โรมาจิ: Seigan-in)
ใน ค.ศ. 1536 เมื่อคาเงโตระอายุเจ็ดปี ทาเมกาเงะผู้เป็นบิดาได้ยกทัพไปปราบกลุ่มกบฎอิกโก-อิกกิ ที่เมืองคางะ ทัพทั้งสองฝ่ายสู้รบกันในยุทธการที่เซ็นดันโนะ (Battle of Sendanno) ผลปรากฏว่าฝ่ายแคว้นเอจิโงะพ่ายแพ้และทาเมกาเงะเสียชีวิตในที่รบ การเสียชีวิตอย่างกระทันหันของไดเมียวทาเมกาเงะ เป็นเหตุให้เกิดศึกการแก่งแย่งแคว้นเอจิโงะระหว่างพี่ชายสองคนของคาเงโตระ ได้แก่ นางาโอะ ฮารูกาเงะ (ญี่ปุ่น: 長尾晴景; โรมาจิ: Nagao Harukage) และนางาโอะ คาเงยาซุ (ญี่ปุ่น: 長尾景康; โรมาจิ: Nagao Kageyasu) โดยฮารูกาเงะซึ่งเป็นพี่ชายคนโตเป็นผู้มีชัย และคาเงยาซุถูกสังหาร ฝ่ายคาเงโตระได้หลบหนีลี้ภัยการเมืองภายในครอบครัวไปอยู่วัด เพื่อศึกษาเล่าเรียน
จนกระทั่ง ค.ศ. 1544 ซามูไรข้ารับใช้ของตระกูลคนหนึ่งชื่อว่า อูซามิ ซาดามิตสึ (ญี่ปุ่น: 宇佐美定満; โรมาจิ: Usami Sadamitsu) ได้เข้ามาทาบทามให้คาเงโตระเข้าแย่งแคว้นเอจิโงะมาจากฮารูกาเงะผู้เป็นพี่ชาย เนื่องจากฮารูกาเงะไม่เป็นที่ชื่นชอบของบรรดาซามูไรผู้รับใช้ตระกูลนางาโอะทั้งหลาย คาเงโตระจึงก่อสงครามกับพี่ชายของตนเอง ด้วยการสนับสนุนจากซามูไรผู้จงรักภักดี คาเงโตระสามารถเอาชนะฮารูกาเงะผู้เป็นพี่ชายได้ ฮารูกาเงะจึงฆ่าดัวตายด้วยการเซ็ปปูกุ
ใน ค.ศ. 1545 อูเอซูงิ โนริมาซะ (ญี่ปุ่น: 上杉憲政; โรมาจิ: Uesugi Norimasa) ผู้ปกครองแคว้นโคซูเกะ (Kōzuke) หรือจังหวัดกุมมะในปัจจุบัน และผู้ดำรงตำแหน่ง คันโตกังเร (ญี่ปุ่น: 関東管領; โรมาจิ: Kantō Kanrei) หรือผู้แทนโชกุนในญี่ปุ่นภาคตะวันออก ได้ถูกตระกูลตระกูลโฮโจ (Hōjō) นำโดยไดเมียวโฮโจ อูจิยาซุ (ญี่ปุ่น: 北条氏康; โรมาจิ: Hōjō Ujiyasu) เข้ารุกรานแคว้นโคซูเกะและยึดดินแดนมาจากคันโตกังเรอูเอซูงิ โนริมาซะ โนริมาซะได้หลบหนีมาขอความช่วยเหลือจากนางาโอะ คาเงโตระ โดยที่นางาโอะ คาเงโตระ ให้คำมั่นสัญญาว่า จะยกทัพไปยึดดินแดนแคว้นโคซูเกะมาคืนให้แก่อูเอซูงิ โนริมาซะ
สงครามกับทาเกดะ ชิงเง็ง

เมื่อคาเงโตระก้าวขึ้นสู่อำนาจในแคว้นเอจิโงะนั้น ไดเมียวผู้ยิ่งใหญ่ทางใต้ ทาเกดะ ชิงเง็ง จากแคว้นคาอิ กำลังแผ่ขยายอำนาจขึ้นมาทางเหนือในแคว้นชินาโนะ ไดเมียวทั้งหลายแห่งแคว้นชินาโนะได้เดินทางมาร้องขอให้คาเงโตระนำกำลังเข้าช่วยเหลือต่อต้านการรุกรานของตระกูลทาเกดะ นำไปสู่สงครามอันยืดเยื้อยาวนานระหว่างอูเอซูงิ เค็นชิง และทาเกดะ ชิงเง็ง ซึ่งเป็นทั้งการแข่งขันระหว่างตระกูลและการแข่งขันระหว่างบุคคลทั้งสอง ทั้งสองตระกูลสู้รบกันในยุทธการที่คางานางาจิมะ (ญี่ปุ่น: 川中島の戦い; โรมาจิ: Kawanagajima-no-tatakai ใกล้กับเมืองนางาโนะในปัจจุบัน) ทั้งหมดห้าครั้ง ใน ค.ศ. 1554 ค.ศ. 1555 ค.ศ. 1557 ค.ศ. 1561 และค.ศ. 1564  โดยไม่มีผู้แพ้ชนะเด็ดขาด แม้ว่าในการรบครั้งที่สี่ ค.ศ. 1561 อูเอซูงิ เค็นชิง เกือบจะได้รับชัยชนะเหนือทาเกดะ ชิงเง็ง โดยที่ชิงเง็งสูญเสียญาติและทหารเอกคนสำคัญไปในการรบครั้งที่สี่นี้ ภูมิภาคตะวันออกของญี่ปุ่นทั้งตระกูลทาเกดะและตระกูลอูเอซูงิต่างคานอำนาจกัน การสู้รบของไดเมียวทั้งสองกลายเป็นตำนานที่สำคัญของสมัยเซ็งโงกุ
ใน ค.ศ. 1559 อูเอซูงิ มาซาโตระ เดินทางไปยังนครเกียวโตเพื่อพบกับโชกุนอาชิกางะ โยชิเตรุ (ญี่ปุ่น: 足利義輝; โรมาจิ: Ashikaga Yoshiteru) และได้เปลี่ยนชื่อของตนเองเป็น "นางาโอะ เทรูโตระ" (ญี่ปุ่น: 長尾輝虎; โรมาจิ: Nagao Terutora) เพื่อเป็นเกียรติแก่โชกุน ใน ค.ศ. 1561 อูเอซูงิ โนริมาซะ ได้ทวงถามถึงสัญญาที่คาเงโตระเคยให้ไว้ ว่ากองกำลังเข้าบุกยึดดินแดนของตนคืนจากตระกูลโฮโจ คาเงโตระตอบตกลงภายใต้เงื่อนไขว่า โนริมาซะต้องรับตนเองเป็นบุตรบุญธรรมและยกตำแหน่งคันโตกังเรให้แก่ตน เมื่อโนริมาซะยอมรับข้อตกลงแล้ว นางาโอะ คาเงโตระ  จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "อูเอซูงิ มาซาโตระ" (ญี่ปุ่น: 上杉政虎; โรมาจิ: Uesugi Masatora) และขึ้นครองตำแหน่งคันโตกังเร แทนที่โนริมาซะ
อูเอซูงิ เค็นชิง ยกทัพเข้ายึดแคว้นโคซูเกะคืนมาจากตระกูลโฮโจได้สำเร็จ และยังรุกรานต่อเข้าไปในดินแดนของตระกูลโฮโจ โฮโจ อูจิยาซุ ผู้นำตระกูลโฮโจ ไม่สามารถต้านทานการรุกรานของฝ่ายอูเอซูงิได้ ค.ศ. 1561 อูเอซูงิ เค็นชิง นำทัพเข้าล้อมปราสาทโอดาวาระ ซึ่งเป็นฐานที่มั่นหลักของตระกูลโฮโจ ในจังหวัดคานางาวะในปัจจุบัน แม้ว่าจะไม่สามารถหักตีเอาปราสาทมาครอบครองได้ แต่ก็เป็นการลดอำนาจของตระกูลโฮโจในภูมิภาคคันโตลงไป
ต่อมาภายหลัง อูเอซูงิ มาซาโตระ บรรพชาเป็นพระภิกษุสงฆ์ ได้รับฉายาว่า "เค็นชิง" (ญี่ปุ่น: 謙信; โรมาจิ: Kenshin)
สงครามกับ โอดะ โนบูนางะ

ตระกูลโอดะ นำโดยโอดะ โนบูนางะ (ญี่ปุ่น: 織田 信長; โรมาจิ: Oda Nobunaga) ซึ่งเป็นไดเมียวที่กำลังเรืองอำนาจอยู่ในญี่ปุ่นภาคกลาง ได้เข้ามาสานสัมพันธไมตรีกับอูเอซูงิ เค็นชิง ในการทำสงครามกับตระกูลทาเกดะ จนกระทั่งทาเกดะ ชิงเง็ง เสียชีวิตเมื่อค.ศ. 1573 ทำให้อำนาจของตระกูลทาเกดะเสื่อมถอยลง และตระกูลโอดะสามารถแผ่ขยายอำนาจเข้ามาแทนที่ตระกูลทาเกดะได้ อูเอซูงิ เค็นชิง จึงมีความตระหนักถึงภัยอันตรายของศัตรูใหม่ นั่นคือ โอดะ โนบูนางะ
ใน ค.ศ. 1574 ฮาตาเกยามะ โยชิโนริ (ญี่ปุ่น: 畠山義慶; โรมาจิ: Hatakeyama Yoshinori) ไดเมียวแห่งแคว้นโนโตะ (ญี่ปุ่น: 能登; โรมาจิ: Nōto) จังหวัดอิชิกาวะในปัจจุบัน ได้ถูกสังหารโดยโช ชิเง็ตสึระ (ญี่ปุ่น: 長重連; โรมาจิ: Chō Shigetsura) ซึ่งเป็นซามูไรข้ารับใช้ของตนเอง ภายใต้การยุยงของโอดะ โนบูนางะ ฝ่ายอูเอซูงิ เค็นชิง เมื่อทราบข่าวความวุ่นวายในแคว้นโนโตะ จึงยกกองทัพเข้ารุกรานแคว้นโนโตะใน ค.ศ. 1577 สังหารโช ชิเง็ตสึระ โดยอ้างจุดประสงค์เพื่อคืนความยุติธรรมให้แก่ไดเมียวผู้ถูกสังหารไป เค็นชิงยึดแคว้นโนโตะมาเป็นของตนเอง จากนั้นเค็นชิงยกทัพเข้ารุกรานแคว้นคางะ (ญี่ปุ่น: 加賀; โรมาจิ: Kaga) และเอจิเซ็ง (ญี่ปุ่น: 越前; โรมาจิ: Echizen) ซึ่งเป็นดินแดนของตระกูลโอดะ ในขณะนั้นปกครองโดยชิบาตะ คัตสึอิเอะ (ญี่ปุ่น: 柴田勝家; โรมาจิ: Shibata Katsuie) โอดะ โนบูนางะจึงมอบหมายให้ชิบาตะ คัตสึอิเอะ และมาเอดะ โทชิอิเอะ (ญี่ปุ่น: 前田利家; โรมาจิ: Maeda Toshiie) ยกทัพมาต้านทานการรุกรานของเค็นชิง ทัพของทั้งสองฝ่ายปะทะกันในยุทธการที่เทโดริงาวะ (ญี่ปุ่น: 手取川の戦い; โรมาจิ: Tedorigawa no Tatakai) ผลคือฝ่ายอูเอซูงิ เค็นชิง เป็นฝ่ายมีชัย ขับไล่กองทัพของตระกูลโอดะออกไปได้
อูเอซูงิ เค็นชิง ยังคงมีโครงการที่จะแผ่ขยายอำนาจเข้าไปในดินแดนของตระกูลโอดะต่อไป แต่ทว่าเค็นชิงล้มป่วยจากการดื่มสุราอย่างหนักตลอดชีพ จนกระทั่งอูเอซูงิ เค็นชิง ได้เสียชีวิตในปีค.ศ. 1578 ด้วยอายุ 48 ปี
มรดก

อูเอซูงิ เค็นชิง เป็นไดเมียวผู้ซึ่งตั้งตนเป็นเทพเจ้าบิชามนเต็งในพุทธศาสนามหายาน และไม่เคยสมรสกับสตรีใด อูเอซูงิ เค็นชิงจึงไม่มีบุตรชายไว้สืบทอดแคว้นของตน อย่างไรก็ตาม อูเอซูงิ เค็นชิงได้รับบุตรชายบุญธรรมเอาไว้สองคน ได้แก่
อูเอซูงิ คาเงกัตสึ (ญี่ปุ่น: 上杉景勝; โรมาจิ: Uesugi Kagekatsu) บุตรชายของนางอายะ-โงเซ็ง (ญี่ปุ่น: 綾御前; โรมาจิ: Aya-Gozen) ซึ่งเป็นพี่สาวของอูเอซูงิ เค็นชิง บิดาคือนางาโอะ มาซากาเงะ (ญี่ปุ่น: 長尾政景; โรมาจิ: Nagao Masakage)
อูเอซูงิ คาเงโตระ (ญี่ปุ่น: 上杉景虎; โรมาจิ: Uesugi Kagetora) บุตรชายของโฮโจ อูจิยาซุ
สงครามการแก่งแย่งตำแหน่งผู้สืบทอดของบุตรชายบุญธรรมทั้งสองของอูเอซูงิ เค็นชิง ทำให้ตระกูลอูเอซูงิอ่อนแอลง เป็นเหตุให้โอดะ โนบูนางะ และโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ สามารถแผ่ขยายอิทธิพลเข้าปกครองตระกูลอูเอซูงิได้ในที่สุด
เจ้าหญิงอ็องตัวแน็ตแห่งลักเซมเบิร์ก

สมาชิกพระราชวงศ์ลักเซมเบิร์กของราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บวร์ค
เจ้าหญิงอ็องตัวแน็ต รอแบร์โต โซฟี วิลเฮลมีน (7 ตุลาคม ค.ศ. 1899 – 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1954) เป็นพระธิดาลำดับที่ 4 ของ แกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก และ อิงฟังตามารีอา อานาแห่งโปรตุเกส เป็นพระขนิษฐาใน 2 แกรนด์ดัชเชสผู้ปกครองลักเซมเบิร์ก คือ แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก และ แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก เป็นพระมาตุลา (น้าหญิง) ใน แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก และยังเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส
เษกสมรส

เจ้าหญิงอันโทเนียแห่งลักเซมเบิร์ก ทรงเข้าพระราชพิธีเษกสมรสกับ เจ้าชายรูพเพร็ชท์ มกุฎราชกุมารแห่งบาวาเรีย พระราชโอรสใน พระเจ้าลูทวิชที่ 3 แห่งบาวาเรีย เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1921 รับพระราชทานพระราชอิสริยยศพร้อมฐานันดร เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงมกุฎราชกุมารีแห่งบาวาเรีย พระวรชายา (ฐานันดรเมื่อแรกพระราชสมภพคือ แกรนด์ดิวคัลไฮเนส) ทั้ง 2 มีพระบุตรดังนี้
เจ้าชายไฮน์ริชแห่งบาวาเรีย (ค.ศ. 1922–1958)
เจ้าหญิงเอียร์มิงการ์ทแห่งบาวาเรีย
เจ้าหญิงอีดิธาแห่งบาวาเรีย
เจ้าหญิงฮิลดาแห่งบาวาเรีย
เจ้าหญิงกาเบรียลแห่งบาวาเรีย
เจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย
เดซี แคมป์เบลล์

เดซี แคมป์เบลล์ เป็นนักแสดงละครหญิงและนักแสดงละครเงียบชาวอังกฤษ
ผลงาน

Demos (1921)
The Nonentity (1921)
A Woman of No Importance (1921)
Expiation (1922)
The Indian Love Lyrics (1923)
The White Shadow (1923)
Out to Win (1923)
Hurricane Hutch in Many Adventures (1924)
The Wonderful Wooing (1925)
The Woman Who Did (1925)
Irish Destiny (1926)
London (1926)
Poppies of Flanders (1927)
Second to None (1927)
A Daughter in Revolt (1928)
High Seas (1929)
The Informer (1929)
After the Verdict (1929)
แหล่งข้อมูลอื่น

เดซี แคมป์เบลล์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อุทยานแห่งชาติแม่ปิง
ภูมิศาสตร์ > ลักษณะภูมิประเทศ

สภาพภูมิประเทศประกอบไปด้วยเทือกเขาสลับซับซ้อน มียอดเขาที่สูงที่สุดชื่อ "ดอยห้วยหลาว" มีความสูงประมาณ 1,238 เมตร เทือกเขาเหล่านี้เป็นต้นน้ำลำธารของลำห้วยหลายสาย อาทิ ห้วยแม่หาด ห้วยแม่ก้อ ห้วยโป่งกะ ซึ่งห้วยต่างเหล่านี้ไหลลงสู่แม่น้ำปิง
ภูมิศาสตร์ > พันธุ์ไม้และสัตว์ป่า

พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าผลัดใบ และยังมีป่าดงดิบอยู่ตามหุบเขาและลำห้วย พันธุ์ไม้ที่พบได้แก่ เต็ง รัง มะค่าโมง ประดู่ รถฟ้า สมพง สลัดได หวาย เป็นต้น
สัตว์ป่าในอุทยานฯมีชุกชุม โดยเฉพาะตามป่าริมฝั่งแม่ปิง อาทิเช่น เก้ง กวาง เลียงผา วัวแดง หมีควาย หมูป่า และนกนานาชนิด นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งพันธุ์ปลาน้ำจืดที่สำคัญอีกด้วย
การเดินทาง

รถยนต์
จากกรุงเทพมหานคร โดยใช้เส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข A1 (พหลโยธิน) ผ่านจังหวัดต่าง ๆ ขึ้นมาทางภาคเหนือ ผ่านจังหวัดตาก เข้าเขตอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง แล้วแยกซ้ายเข้าเส้นทางหมายเลข 106 ที่ต่อเนื่องมาจากจังหวัดลำพูน จนถึงกิโลเมตรที่ 47 แล้วแยกซ้ายเข้าเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1087 เข้าสู่อุทยานแห่งชาติแม่ปิง โดยที่ทำการอุทยานแห่งชาติแม่ปิงอยู่ระหว่างกิโลเมตรที่ 20 – 21 รวมระยะทาง 587 กิโลเมตร
จากจังหวัดเชียงใหม่
โดยใช้เส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 106 ผ่านอำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ เข้าเขตอำเภอเมือง จังหวัดลำพูน ผ่านอำเภอป่าซาง อำเภอบ้านโฮ่ง จนถึงอำเภอลี้ ผ่านอำเภอลี้ประมาณ 3 กิโลเมตรจะถึงทางแยกขวาเข้าเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1087 เข้าสู่อุทยานแห่งชาติแม่ปิง รวมระยะทาง 155 กิโลเมตร
จากจังหวัดลำปาง
โดยใช้เส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข A1 (พหลโยธิน) มาทางทิศใต้แล้วแยกขวาเข้าสู่อำเภอเกาะคา โดยใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1274 ผ่านอำเภอเสริมงาม อำเภอลี้ จะถึงทางแยกซ้ายเข้าเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 106 ประมาณ 3 กิโลเมตร จะถึงทางแยกขวาเข้าเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1087 เข้าสู่อุทยานแห่งชาติแม่ปิง รวมระยะทาง 123 กิโลเมตร
เรือ
จากท่าเรือเหนือเขื่อนภูมิพล อำเภอสามเงา จังหวัดตาก ขึ้นเหนือไปตามลำน้ำแม่ปิง ผ่านบริเวณท่าน้ำแก่งก้อ จนถึงท่าเรืออำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ รวมระยะทางประมาณ 110 กิโลเมตร
ที่ตั้งและแผนที่

สถานที่ติดต่อ : อุทยานแห่งชาติแม่ปิง 81 หมู่ 6 ตำบลแม่ลาน อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน 51110
โทรศัพท์
052 - 030380 (ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว)
E-mail : maeping-1@hotmail.com
หัวหน้าอุทยานแห่งชาติ : นายมัญญา นาคพน
ตำแหน่ง : เจ้าพนักงานป่าไม้อาวุโส
ที่ตั้งและแผนที่ > อัตราค่าบริการเข้าอุทยานแห่งชาติ

ชาวไทย : ผู้ใหญ่ 20 บาท เด็ก 10 บาท
ชาวต่างชาติ : ผู้ใหญ่ 100 บาท เด็ก 50 บาท
ที่ตั้งและแผนที่ > อัตราค่าบริการสำหรับยานพาหนะ

รถจักรยาน : ไม่เสียค่าบริการ
รถจักรยานยนต์ : 20 บาท
รถยนต์ 4 ล้อ : 30 บาท
รถยนต์ 6 ล้อ : 100 บาท
รถยนต์มากกว่า 6 ล้อ ขึ้นไป : 200 บาท
ที่ตั้งและแผนที่ > อัตราค่าบริการสำหรับยานพาหนะ ประเภทเรือ สำหรับอุทยานแห่งชาติทุกแห่ง

เรือขนาดบรรทุกไม่เกิน 25 คน : 20 บาท
เรือขนาดบรรทุกโดยสารตั้งแต่ 26 คนขึ้นไป แต่ไม่เกิน 100 คน : 100 บาท
เรือขนาดบรรทุกโดยสารตั้งแต่ 101 คนขึ้นไป แต่ไม่เกิน 300 คน : 500 บาท
เรือขนาดบรรทุกตั้งแต่ 301 คนขึ้นไป : 2,500 บาท
หมายเหตุ เมื่อชำระค่าบริการเข้าอุทยานแห่งชาติแล้วกรุณาพกบัตรค่าบริการติดตัว ขณะท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติเพื่อการตรวจสอบ
ร้านค้าสวัสดิการ

ที่ทำการอุทยานแห่งชาติ
ร้านค้าสวัสดิการ (ร้านอาหาร) เปิดให้บริการทุกวันเวลา 08.00 - 16.30 น.
แหล่งท่องเที่ยวแก่งก้อ
ร้านค้าสวัสดิการ (ร้านอาหาร) เปิดให้บริการทุกวันเวลา 08.00 - 20.00 น.
สัญญาณโทรศัพท์ในพื้นที่

บริเวณที่ทำการอุทยานแห่งชาติ : AIS, TRUE
บริเวณแหล่งท่องเที่ยวน้ำตกก้อหลวง : AIS
บริเวณแหล่งท่องเที่ยวแก่งก้อ : AIS, TRUE (สัญญาณไม่เสถียร)
แหล่งข้อมูลอื่น

อุทยานแห่งชาติแม่ปิง เก็บถาวร 2007-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติแม่ปิง เก็บถาวร 2008-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ไทยทัวร์
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
เหอเซียนกู

เหอเซียนกู
เหอเซียนกู (จีน: 何仙姑; พินอิน: Hé Xiāngū; "นางฟ้าเหอ") ชื่อจริงว่า เหอ ฉฺยง (何瓊) เป็นบุคคลในประมวลเรื่องปรัมปราจีน ลัทธิเต๋าจัดเข้าเป็นเซียนองค์หนึ่งในกลุ่มโป๊ยเซียน (แปดเซียน) โดยเป็นสตรีหนึ่งเดียวในกลุ่มดังกล่าว
เอกสาร เซียนฝัวฉีจง (仙佛奇蹤) ว่า นางเป็นบุตรหญิงของเหอ ไท่ (何泰) ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่เจิงเฉิง (增城) ในกวั่งตง (广东) เมื่อนางเกิด มีผมยาว 6 เส้นอยู่บนกระหม่อม ครั้นนางอายุได้ 16 ปี นางฝันว่า เทวดาองค์หนึ่งมาบอกว่า บริโภคผง "ยฺหวินหมู่" (雲母) คือ หินไมกาที่บดเป็นผง แล้วจะเป็นอมตะ นางก็ปฏิบัติตาม ทั้งยังรักษาพรหมจรรย์ และถือศีลอดแบบพี่กู่ (辟穀) คือ งดบริโภคธัญพืชบางประเภท ต่อมา พระนางอู่ เจ๋อเทียน (武則天) รับสั่งเรียกนางเข้าราชสำนัก แต่นางหายตัวไประหว่างเดินทาง ภายหลัง นางได้กลายเป็นเซียนและขึ้นสวรรค์ไป ณ วันหนึ่งในปีจิ่งหลง (景龍; คือ ช่วง ค.ศ. 707–710) ของรัชกาลจักรพรรดิถังจงจง (唐中宗)
นางมักได้รับการแสดงภาพว่า ถือดอกบัว บางคราวก็ถือเครื่องดนตรีที่เรียก "เชิง" (笙) บางคราวก็ถือแส้หรือกระบวย บางคราวก็มีนกการเวก (凤凰) เคียงคู่อยู่ด้วย
เวตติงเอาต์ไซด์เดอะไลนส์

| "เวตติงเอาต์ไซด์เดอะไลนส์   (Waiting Outside the Lines) " |
| --- | --- |

เพลงโดยเกรย์สัน แชนซ์
จากอัลบั้มโฮลด์ออนทิลเดอะไนต์
วางจำหน่าย: 26 ตุลาคม 2553
บันทึกเสียง: 2553
แนวเพลง: ป็อปร็อก
ความยาว: 3:52
ค่ายเพลง: eleveneleven, Maverick Records
ผู้ประพันธ์เพลง: Marcos Palacios, Ernest Clark, Aaron Cox, Eric Bellinger, Greyson Chance
โปรดิวเซอร์: Da Internz, Ron Fair

มิวสิกวิดีโอ
"Waiting Outside the Lines" ที่ยูทูบ
 
"เวตติงเอาต์ไซด์เดอะไลนส์" (อังกฤษ:Waiting Outside the Lines) เป็นซิงเกิลเปิดตัวของนักร้องเพลงร็อค ป๊อป ชาวอเมริกัน เกรย์สัน แชนซ์ เพลงนี้เขียนขึ้นโดย Aaron Michael Cox และ Da Internz และ Ron Fair.  ถูกจำหน่ายทาง iTunes เมื่อ 26 ตุลาคม 2553 ซีดีจำหน่ายเมื่อ 14 ธันวาคม 2553 ภายใต้ลิขสิทธ์ eleveneleven Maverick Records, และ Geffen Records นอกจากนี้ยังมีเพลงคัฟเวอร์จากเลดี้กาก้าและ Augustana
มิวสิกวิดีโอเพลงอำนวยการสร้างโดย Sanaa Hamri
รายชื่อเพลง

"Waiting Outside the Lines" – 3:52
"Waiting Outside the Lines" – 3:52
"Paparazzi"(originally performed by Lady Gaga)  –  3:22
"Fire"(originally performed by Augustana) –  3:01
"Waiting Outside the Lines" – 3:52
"Paparazzi"(originally performed by Lady Gaga)  –  3:22
"Fire"(originally performed by Augustana) –  3:01
"Waiting Outside the Lines (Remix - featuring Charice) – 3:52
"Waiting Outside the Lines" – 3:52
"Paparazzi"(originally performed by Lady Gaga)  –  3:22
"Fire"(originally performed by Augustana) –  3:01
"Light Up the Dark – 3:24
เหอเฝย์

ระวังสับสนกับ เหอเป่ย์
| นครเหอเฝย์ 合肥市 |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด
สถานที่ต่าง ๆ ในนครเหอเฝย์
th
ที่ตั้งของนครเหอเฝย์ภายในมณฑลอานฮุย
นครเหอเฝย์ที่ตั้งในจีนตะวันออกแสดงแผนที่จีนตะวันออกนครเหอเฝย์นครเหอเฝย์ (ประเทศจีน)แสดงแผนที่ประเทศจีน
พิกัด (รัฐบาลท้องถิ่นนครเหอเฝย์): 31°49′14″N 117°13′38″E﻿ / ﻿31.8206°N 117.2273°E﻿ / 31.8206; 117.2273
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: อานฮุย
เขตการปกครองระดับอำเภอ: 7
ศูนย์กลางการปกครอง: เขตฉู่ชาน
การปกครอง
 • ประเภท: นครระดับจังหวัด
 • องค์กร: สภาประชาชนนครเหอเฝย์
 • เลขาธิการพรรค: Yu Aihua
 • ประธานสภาประชาชน: Wang Weidong
 • นายกเทศมนตรี: Luo Yunfeng
 • ประธานสภาที่ปรึกษาการเมือง: Han Bing
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด: 11,434.25 ตร.กม. (4,414.79 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 838.5 ตร.กม. (323.7 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 7,055.6 ตร.กม. (2,724.2 ตร.ไมล์)
ความสูง: 37 เมตร (123 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนปี 2020)
 • นครระดับจังหวัด: 9,369,881 คน
 • ความหนาแน่น: 820 คน/ตร.กม. (2,100 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2020): 4,216,940 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 5,000 คน/ตร.กม. (13,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 6,173,000 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 870 คน/ตร.กม. (2,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 230000
รหัสพื้นที่: 551
รหัส ISO 3166: CN-AH-01
ป้ายทะเบียนรถ: 皖A
GDP (2019): 940.9 พันล้านเหรินหมินปี้
 - ต่อหัว: 115623 เหรินหมินปี้
สัญลักษณ์:  
ต้นไม้: Southern magnolia (Magnolia grandiflora L.)
ดอกไม้: หอมหมื่นลี้ (Osmanthus fragrans Lour.)  ดอกทับทิม (Punica granatum L.)
เว็บไซต์: hefei.gov.cn
เหอเฝย์ (จีน: 合肥; พินอิน: Héféi) เมืองหลวงของมณฑลอานฮุย ประเทศจีน ความหมายของชื่อเมือง คือ จุดบรรจบของแม่น้ำเฝย์ ชื่อเก่า คือ หลูโจว (庐州)
เทศบาลตำบลหัวนา

| เทศบาลตำบลหัวนา |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.หัวนา
พิกัด: 17°01′02.8″N 102°24′41.6″E﻿ / ﻿17.017444°N 102.411556°E﻿ / 17.017444; 102.411556
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: หนองบัวลำภู
อำเภอ: เมืองหนองบัวลำภู
จัดตั้ง:  •  5 พฤษภาคม 2537 (สุขาภิบาลหัวนา)  •  25 พฤษภาคม 2542 (ทต.หัวนา)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9.15 ตร.กม. (3.53 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 3,601 คน
 • ความหนาแน่น: 393.55 คน/ตร.กม. (1,019.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05390117
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 11 หมู่ที่ 1 ถนนวังหมื่น–สร้างเสี่ยน ตำบลหัวนา อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู 39000
เว็บไซต์: huanalocal.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลหัวนา เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1, 5, 9, 13 และบางส่วนของหมู่ 4 ตำบลหัวนา ในอำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลหัวนาที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2537 ซึ่งนับว่าเป็นสุขาภิบาลที่จัดตั้งเป็นลำดับสุดท้ายของจังหวัดหนองบัวลำภู แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ในปี พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลตำบลหัวนามีประชากรทั้งหมด 3,601 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณทิศใต้ของอำเภอเมืองหนองบัวลำภู พื้นที่อยู่ห่างจากที่ว่าการเมืองหนองบัวลำภู 21.7 กิโลเมตร อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดหนองบัวลำภูประมาณ 24.7 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 509 กิโลเมตรตามทางรถยนต์ มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 9.15 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 5,718.75 ไร่ ครอบคลุมชุมชน 5 ชุมชน ประกอบด้วย หมู่ 1 บ้านหัวนา หมู่ 4 บ้านโนนสวรรค์ (บางส่วน) หมู่ 5 บ้านหนองแก หมู่ 9 บ้านโนนม่วง และหมู่ 13 บ้านโพธิ์ศรีสําราญ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลหัวนา
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดหนองบัวลำภู |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  หนองบัวลำภู  |  |
| เทศบาลตำบล |  กุดดินจี่  กุดดู่  เก่ากลอย  จอมทอง  นากลาง  นาคำไฮ  นาด่าน  นาดี  นามะเฟือง  นาหนองทุ่ม  นาเหล่า  โนนสะอาด  โนนสัง  โนนสูงเปลือย  บ้านค้อ  บ้านโคก  บุญทัน  ฝั่งแดง  ยางหล่อ  สุวรรณคูหา  หนองแก  หนองเรือ  หัวนา  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กุดจิก  กุดดู่  กุดผึ้ง  กุดสะเทียน  กุดแห่  โคกม่วง  โคกใหญ่  ดงมะไฟ  ดงสวรรค์  ด่านช้าง  ทรายทอง  เทพคีรี  นากอก  นาแก  นาคำไฮ  นามะเฟือง  นาสี  นาเหล่า  นิคมพัฒนา  โนนขมิ้น  โนนทัน  โนนม่วง  โนนเมือง  โนนเมือง  บ้านขาม  บ้านโคก  บ้านถิ่น  บ้านพร้าว  ปางกู่  ป่าไม้งาม  เมืองใหม่  วังทอง  วังปลาป้อม  ศรีบุญเรือง  หนองกุงแก้ว  หนองบัว  หนองบัวใต้  หนองภัยศูนย์  หนองสวรรค์  หนองหว้า  หันนางาม  หัวนา  อุทัยสวรรค์  |  |
ฮีมนี อี ฟลามูริท

| คำแปล: เพลงสรรเสริญธง |
| --- | --- |
Himni i Flamurit
เนื้อร้อง: อเล็กซานเดอร์ สตาฟเร เดรโนวา, พ.ศ. 2455
ทำนอง: ชีเพรียน โปรุมเบสชู
รับไปใช้: พ.ศ. 2455

ตัวอย่างเสียง
เพลงชาติบรรเลงโดยวงดุริยางค์กองทัพเรือสหรัฐไฟล์ ช่วยเหลือ
 
ฮีมนี อี ฟลามูริท (แอลเบเนีย: Hymni i Flamurit, แปลว่า "เพลงสรรเสริญธง") เป็นชื่อของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐแอลเบเนีย ประพันธ์เนื้อร้องโดย อเล็กซานเดอร์ สตาฟเร เดรโนวา(Aleksander Stavre Drenova)นักประพันธ์ชาวแอลเบเนีย โดยตีพิมพ์ครั้งแรกในลักษณะบทกวีในหนังสือพิมพ์ Liri E snqipërisë ("เสรีภาพแห่งแอลเบเนีย") ที่กรุงโซเฟีย ประเทศบัลแกเรีย ในปี พ.ศ. 2455 ต่อมาได้พิมพ์รวมเล่มในหนังสือรวมผลงานการประพันธ์ของเดรโนวาชื่อ Ëndra e lotë ("ความฝันและน้ำตา") ซึ่งได้ตีพิมพ์ที่กรุงบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย
ส่วนทำนองเพลงชาติเป็นผลงานของนักประพันธ์ดนตรีชื่อ ชีเพรียน โปรุมเบสชู (Ciprian Porumbescu) ซึ่งเดิมทำนองเพลงนี้แต่งไว้สำหรับเพลง Pe-al hostrusteang e scris Unire (หรือ E scrispe tricolour unire)
เนื้อร้อง

เพลงชาติแอลเบเนียที่ใช้อยู่มี 2 ฉบับ คือ ฉบับสังเขปกับฉบับเต็ม เนื้อร้องที่แสดงไว้ข้างล่างนี้เป็นฉบับเต็ม
| ภาษาแอลเบเนีย> บทที่ 1 | คำแปล> บทที่ 1 |
| --- | --- |
 Rreth flamurit të përbashkuar  Me një dëshir' e një qëllim,  Të gjith' atje duke u betuar  Të lidhim besën për shpëtim.:  เรารวมเป็นหนึ่งรอบธงแห่งเรา  ด้วยเป้าหมายและความปรารถนาอันเป็นหนึ่งเดียว  คำปฏิญาณอันศักดิ์สิทธิ์ได้เปล่งออกมา  เพื่อปกปักรักษาความปรารถนาของเรา
บทที่ 2
 Prej lufte veç ai largohet  Që është lindur tradhëtor,  Kush është burrë nuk frikësohet,  Po vdes, po vdes si një dëshmor!:  May only those avoid the struggle,  Those who are traitors to our laws,  Undaunted is a hero through and through,  He dies a martyr to the cause. 
บทที่ 3
 Në dorë armët do t'i mbajmë,  Të mbrojmë atdheun në çdo kënd,  Të drejtat tona ne s'i ndajmë;  Këtu armiqtë s'kanë vënd! :  ด้วยอาวุธของเราที่แกว่งไกว  เราจะปกป้องปิตุภูมิไว้  เราจะไม่ละทิ้งความยุติธรรมอันศักดิ์สิทธิ์  และพวกศัตรูจักมิปรากฏในแดนเรา
บทที่ 4
 Se Zoti vetë e tha me gojë  Që kombe shuhen përmbi dhé,  Po Shqipëria do të rrojë;  Për të, për të luftojmë ne!:  พระเป็นเจ้าตรัสต่อโลกนี้ไว้ว่า  บรรดาชาติในโลกนี้จักเสื่อมสูญ  แลยังมีชาติจะที่อยู่รอด จะรุ่งเรืองต่อ คือแอลเบเนีย  การต่อสู้เพื่อแผ่นดินของเราจะไม่สูญเปล่าเลย
บทที่ 5
 O Flamur, flamur, shenj' e shenjte  tek ti betohemi ketu  per Shqiperine, atdheun e shtrenjte,  per nder' edhe lavdimn e tu.:  โอ้ ธง ธงเอย เจ้าเป็นสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์  เบื้องหน้าเจ้า เราขอปฏิญาณ  เพื่อแอลเบเนีย ปิตุภูมิที่รักยิ่ง  เพื่อเกียรติภูมิและการยกย่องของเจ้า
บทที่ 6
 Trim burre quhet dhe nderohet  atdheut kush iu be therror.  Perjete ai do te kujtohet  mbi dhe, nen dhe si nje shenjtor!:  ผู้กล้าคือผู้ปรากฏนามและเกียรติ  เป็นผู้ยอมสละชีพเพื่อปิตุภูมิ  เขาย่อมเป็นที่จดจำตลอดกาล  ทั้งเหนือและใต้พิภพในฐานะนักบุญ !
สื่อ

ฮีมนี อี ฟลามูริท (บรรเลง)
บรรเลงโดย วงดุริยางค์กองทัพเรือสหรัฐอเมริกา.
แหล่งข้อมูลอื่น

ฮีมนี อี ฟลามูริท - เว็บไซต์ประธานาธิบดี เก็บถาวร 2003-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dëgjo Hymnin เก็บถาวร 2009-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
[ลิงก์เสีย]
ฮีมนี อี ฟลามูริท (ฉบับพิธีการ)