stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลอร์ดน้อยฟอนเติลรอย

| --- | --- |
ปกของการพิมพ์ฉบับแรก
ผู้ประพันธ์: ฟรานซิส ฮ็อดจ์สัน เบอร์เน็ทท์
ผู้วาดภาพประกอบ: Reginald Birch
ลอร์ดน้อยฟอนเติลรอย (อังกฤษ: Little Lord Fauntleroy) เป็นนวนิยายเด็กเล่มแรกของนักเขียนนางฟรานซิส ฮ็อดจ์สัน เบอร์เน็ทท์ ที่ดั้งเดิมพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารเซนต์นิโคลาสระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2428 จนถึงเดือนตุลาคม 2429 แล้วหลังจากนั้นจึงพิมพ์เป็นหนังสือในปี 2429
ภาพเขียนที่อยู่ในหนังสือต่อมาได้เป็นตัวตั้งแฟชั่นเสื้อผ้าสำหรับเด็ก หนังสือยังทำประวัติศาสตร์ในเรื่องกฎหมายลิขสิทธิ์เมื่อผู้เขียนชนะคดีในปี 2431 เกี่ยวกับการดัดแปลงเรื่องเพื่อแสดงเป็นละคร
เรื่องในหนังสือต่อมาได้ดัดแปลงสร้างในสื่อหลายอย่างรวมทั้งละครถนนบรอดเวย์ปี 2431
ภาพยนตร์ (หลายครั้งหลายภาษา) เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2457
รายการทีวีชุด
รายการทีวี
และอะนิเมะชุดที่แปลเป็นหลายภาษา
โครงเรื่อง

ในซอยโกโรโกโสในนครนิวยอร์กกลางคริสต์ทศวรรษ 1880 เด็กน้อยเซ็ดดริก เอร์โรลอาศัยอยู่กับมารดา (ที่รู้จักเพียงชื่อว่า นางเอร์โรล หรือ "สุดที่รัก") ในความยากจนแบบผู้ดีหลังจากที่บิดาของเขาคือกัปตันเซ็ดดริก เอร์โรล ได้เสียชีวิตไป
วันหนึ่ง ทนายชาวอังกฤษคนหนึ่งได้มาเยี่ยมเขาเพื่อส่งความจากคุณปู่ของเซ็ดดริก คือ เอิร์ลแห่งดอรินคอร์ต เศรษฐีเงินล้านยอดดื้อผู้ดูหมิ่นเหยียดหยามอเมริกา และรู้สึกผิดหวังมากเมื่อลูกชายคนเล็กของตน (คือพ่อของเซ็ดดริก) ได้แต่งงานกับหญิงชาวอเมริกัน
แต่ว่าด้วยการเสียชีวิตของพี่ชายของพ่อเขาทั้งหมด เซ็ดดริกก็กลายเป็นผู้ที่สืบบรรดาศักดิ์ลอร์ดฟอนเติลรอย และสืบเชื้อสายเพื่อความเป็นเอิรล์ต่อไป ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มาพร้อมกับทรัพย์สมบัติมากมาย
ปู่ของเขาต้องการให้เซ็ดดริกอาศัยในประเทศอังกฤษและรับการศึกษาในฐานะคนชั้นขุนนาง
เขาสัญญาที่จะให้บ้านหลังหนึ่งกับแม่ของเซ็ดดริกพร้อมกับรายได้ประจำ แต่จะไม่ยอมเกี่ยวข้องกับเธอ แม้หลังที่เธอปฏิเสธเงินของเขา
แต่ว่า คุณปู่ประทับใจในรูปลักษณ์และความเฉลียวฉลาดของหลานชายชาวอเมริกัน และรู้สึกต้องใจกับความไร้เดียงสาของของเขา
ส่วนเซ็ดดริกเชื่อว่าปู่ของเขาเป็นคนน่าเคารพยกย่องและเป็นคนใจดี และปู่ก็ไม่ยอมทำให้หลานต้องผิดหวัง
เซ็ดดริกจึงกลายเป็นผู้ทำความดีให้กับคนเช่าที่ดินของคุณปู่ ทำผู้เช่าให้เกิดความปิติยินดี
ในช่วงเวลาเดียวกัน เด็กขัดรองเท้าจรจัดชื่อว่าดิก ทิปตันได้บอกเพื่อนเก่าของของเซ็ดดริก คือมิสเตอร์ฮ็อบส์ ผู้ขายของชำในนครนิวยอร์ก ว่า หลังจากที่บิดามารดาของตนเสียชีวิต พี่ชายของตนคือเบ็นจามินได้แต่งงานกับหญิงร้ายกาจคนหนึ่ง ที่ทิ้งลูกของตนหลังจากที่เกิดแล้วก็หลีกไป
ส่วนเบ็นจามินย้ายถิ่นฐานไปที่รัฐแคลิฟอร์เนียเพื่อตั้งฟาร์มปศุสัตว์ ในขณะที่ตัวดิกเองกลายเป็นเด็กจรจัด
ในขณะเดียวกัน เด็กผู้อ้างสิทธิสายเลือดและสมบัติของเซ็ดดริกที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนก็ได้ปรากฏตัวพร้อมกับมารดาผู้อ้างว่า เด็กชายเป็นบุตรลูกชายคนโตของเอิร์ล
แต่ว่า ดิกและเบ็นจามินได้เดินทางจากอเมริกามาประเทศอังกฤษเพื่อตรวจสอบข้ออ้างนี้ แล้วจำมารดาของเด็กได้ว่าก็คือภรรยาเก่าของเบ็นจามิน
มารดาของเด็กก็รีบหนีไป ทิ้งเด็กไว้กับพ่อและอา และพวกเขาก็ไม่ได้เห็นหญิงนั้นอีก
หลังจากนั้น เบ็นจามินกับลูกชายก็กลับไปที่ฟาร์มของตนในแคลิฟอร์เนีย
ส่วนคุณปู่ก็ได้ผูกมิตรกับมารดาชาวอเมริกันของเซ็ดดริก เพราะเหตุการณ์ได้ทำให้รู้ตัวว่า เธอเป็นคนดีกว่าหญิงหลอกลวงนั้นมาก
ในเรื่อง คุณปู่เอิร์ลตั้งแผนที่จะสอนหลานชายของตนให้เป็นขุนนาง
แต่หลานชายคือเซ็ดดริกกลับเป็นคนสอนคุณปู่ว่า ขุนนางควรที่จะมีความเมตตากรุณาต่อบุคคลที่พึ่งอาศัยตนอยู่
คุณปู่กลับกลายเป็นชายคนดีดังที่เซ็ดดริกได้เชื่ออย่างไร้เดียงสาว่าเขาเป็น
เซ็ดดริกและมารดาจึงได้รับอนุญาตให้อยู่ร่วมกันอย่างเป็นประจำ และมิสเตอร์ฮ็อบส์ที่ได้เดินทางมาประเทศอังกฤษพร้อมกับพี่น้องทิปตัน ก็ตัดสินใจที่จะดำรงอยู่ในประเทศเพื่อช่วยดูแลเซ็ดดริก
อิทธิพลต่อแฟชั่น

ชุดสูทของลอร์ดฟอนเติลรอย (ที่เรียกว่าสูทฟอนเติลรอย) ที่นางเบอร์เน็ทท์ได้อธิบายไว้อย่างละเอียดลออที่ประกอบกับภาพวาดหมึก ก็ได้สร้างความฮือฮาทางแฟชั่นเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่ใช้ใส่ในงานสำหรับเด็กคนชั้นกลางอเมริกัน คือนางได้เขียนไว้ว่า
แม้ว่าสูทฟอนเดิลรอยจะปรากฏในยุโรปด้วย แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมเท่าในอเมริกา
สูทฟอนเติลรอยแบบคลาสสิกประกอบด้วยเสื้อชั้นนอกกำมะหยี่ที่มีหางยาวแต่ข้างหน้าสั้น (cutaway jacket) และกางเกงขาสั้นถึงเข่าสีเดียวกัน ส่วนเสื้อที่ใส่เป็นเสื้อหรูหราหลวม ๆ จับเป็นลอนที่แขนโดยหลวมด้านล่างมากกว่าด้านบนและเล็กลงที่ข้อ ที่คอทำเป็นลายไม้
แฟชั่นนี้ปรากฏหลังการพิมพ์นิยายและกลายเป็นแฟชั่นสำคัญจนกระทั่งสิ้นศตวรรษ
เด็กชายที่แม้ไม่ได้ใส่สูททั้งชุด ก็จะใส่อะไรบางอย่างที่เหมือนกัน เช่นเสื้อหรูหรา
แม้ว่าเด็กชายเป็นส่วนน้อยจะลอนผมใส่เครื่องแบบนี้ แต่รูปภาพที่ยังเหลือก็ยืนยันว่ามีเด็กเช่นนี้จริง ๆ
เป็นแฟชั่นยอดนิยมสำหรับเด็กอายุ 3-8 ขวบ แต่เด็กชายที่อายุมากกว่านี้ก็ใส่แฟชั่นนี้เหมือนกัน
มีการคาดว่า แฟชั่นนี้สนับสนุนมารดาให้เด็กนุ่งกางเกงเร็วขึ้นกว่ายุคก่อน ๆ และเป็นปัจจัยให้เสื่อมความนิยมจากการให้เด็กชายเล็ก ๆ ใส่ชุดกระโปรงแบบต่าง ๆ
แฟชั่นนี้มาจากเสื้อผ้าที่นางเบอร์เน็ทท์ตัดเย็บให้ลูกชายสองคนของตน
การตอบรับ

นักเขียนนิยายเด็กอเมริกันปัจจุบันคนหนึ่ง (Polly Horvath) กล่าวว่า ลอร์ดน้อยฟอนเติลรอยเป็นเหมือนกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ในยุคนั้น และฟรานซิส ฮ็อดจ์สัน เบอร์เน็ทท์มีชื่อเสียงก็เพราะสร้างเขาเหมือนกับที่เจ. เค. โรว์ลิงได้สร้างพอตเตอร์
ในขณะที่ยังพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารเซนต์นิโคลาส ผู้อ่านได้ติดตามเฝ้ารอที่จะอ่านตอนใหม่ ๆ
แฟชั่นในหนังสือก็กลายเป็นที่นิยม โดยมีการขายสูทฟอนเติลรอยที่เป็นกำมะหยี่ และสินค้าฟอนเติลรอยอื่น ๆ เช่น คอเสื้อกำมะหยี่ ไพ่ และช็อกโกแลต
นี่เป็นช่วงเวลาที่นิยายสะเทือนอารมณ์เป็นเรื่องปกติ และนิยายแบบ "จากขอทานเป็นนางฟ้า" กำลังได้รับความนิยม นิยายเด็กเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องยอดฮิต
ในนิยายเด็กของตนเรื่อง ปราสาทใต้มนต์ (The Enchanted Castle) ปี 2450 อีดิธ เนสบิท ได้อ้างอิงนิยายเรื่องนี้อย่างไม่ค่อยถูกใจไว้ว่า
เจอร์รัลด์สามารถทำให้ตนดูน่าสนใจแทบจะเมื่อไรก็ได้ โดยเปิดตาสีเทาของเขาให้โต ๆ ปล่อยมุมปากของเขาให้ห้อยลง และแสดงสีหน้าที่อ่อนโยนแบบอ้อน ๆ คล้ายกับของลอร์ดน้อยฟอนเติลรอยแต่ก่อน ผู้ป่านนี้คงจะต้องแก่มากแล้ว และเป็นจอมเจ้ากี้เจ้าการ
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  The Cambridge Bibliography of English Literature: Volume 4 1800-1900 (3rd ed.). Cambridge: Cambridge University Press. 2000. p. 1475. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |editors= ถูกละเว้น แนะนำ (|editor=) (help)
1 2  Rutherford, L.M. (1994). British Children's Writers 1880-1914. Dictionary of Literary Biography. Vol. 141. Detroit: Gale Research Literature Resource Center. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |editors= ถูกละเว้น แนะนำ (|editor=) (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  
Burnett, Frances Hodgson ''Little Lord Fauntleroy: A Drama in Three Acts'', 1889/1913. Books.google.com. 1889/1913. สืบค้นเมื่อ 2014-02-15. {{cite book}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |year= (help)
↑  
"Little Lord Fauntleroy". Internet Broadway Database. สืบค้นเมื่อ 2013-06-07.
↑  "Little Lord Fauntleroy (1914 film)". Internet Movie Database.
↑  "Little Lord Fauntleroy Part 1 (1976)". British Film Institute. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-02. สืบค้นเมื่อ 2016-04-19.
↑  "PBS in the Spotlight - Once Upon a Classic - Little Lord Fauntleroy". The Hour. 1977-03-31.
↑  
"Little Lord Fauntleroy Suits". Historical Boys' Clothing. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-05-04. สืบค้นเมื่อ 2014-02-15.
↑  Horvath, Polly (2004), "Foreword", Little Lord Fauntleroy, Simon and Schuster, pp. xi–xiv, ISBN 978-0-689-86994-5
แหล่งข้อมูลอื่น

Little Lord Fauntleroy ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
Little Lord Fauntleroy หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox
ตัวอย่างเสื้อคล้ายกับที่ใส่โดยลอร์ดฟอนเติลรอย
บัตรโฆษณาภาพยนตร์ที่ดัดแปลงนิยาย แสดงโดยดาราดัง (เป็นหญิงผู้ใหญ่) คือ แมรี่ พิกฟอร์ด
ลัทธิคาร์โก

กางเขนพิธีการของลัทธิคาร์โกจอห์น ฟรัม บนเกาะทินนา (ปัจจุบันอยู่ในประเทศวานูอาตู), 1967
ลัทธิคาร์โก (อังกฤษ: cargo cult) เป็นระบบความเชื่อมิลเลนาเรียนที่ซึ่งสาวกจะปฏิบัติพิธีการที่มีความเชื่อว่าจะนำมาซึ่งสังคมที่รุดหน้าทางเทคโนโลยีแล้วนำสินค้าและสิ่งของมาส่งให้ ลัทธิเหล่านี้ปรากฏอธิบายครั้งแรกในเมลาเนเซีย ภายหลังการติดต่อกับทหารชาวอเมริกันในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
วัฒนธรรมเกาะซึ่งโดดเดี่ยวและยังไม่เป็นอุตสาหกรรมพบทหารและสิน้คาเข้ามาในดินแดนเป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่ผ่านการปล่อยจากอากาศ หลังสงครามสิ้นสุด ทหารเดินทางจากไป ลัทธิคาร์โกก็ถือกำเนิดขึ้น โดยมีความพยายามในการจัดพิธีการเลียนแบบทหารที่ครั้งหนึ่งเคยเข้ามา มีการแต่งตัวเลียนแบบและใช้ โดยมีความเชื่อว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ทหารและคาร์โกของพวกเขากลับมาอีก
แหล่งข้อมูลอื่น

Several pages are devoted to cargo cults in Richard Dawkins' book The God Delusion.
A chapter named "Cargo Cult" is in David Attenborough's travel book Journeys to the Past: Travels in New Guinea, Madagascar, and the Northern Territory of Australia, Penguin Books, 1983. ISBN 0-14-00-64133.
A chapter named "The oddest island in Vanuatu" in Paul Theroux's book The Happy Isles Of Oceania pages 267–277 describes Theroux's visit to a John Frum village and provides answers about the faith and its practices. Penguin Books, 1992.
Vanuatu cargo cult marks 50 years (BBC News)
2006 Smithsonian Magazine article entitled: "In John They Trust"
ละครบรอดเวย์

โรงละครนิวแอมสเตอร์แดม และละครบรอดเวย์เรื่อง เดอะไลออนคิง
ละครบรอดเวย์ (อังกฤษ: Broadway theatre) มีชื่อเสียงทางด้านของศิลปะการละครเวที  มีเอกลักษณ์ของละครอเมริกันอย่างที่นิยมกันเรียกกันว่าละครเพลง มีองค์ประกอบรูปแบบการแสดง เพลงและการเต้นรำในลักษณะต่าง ๆ ที่กำหนดไว้อย่างตายตัวไม่ว่าจะมีการแสดงสักกี่รอบก็ตาม โดย บรอดเวย์ เป็นชื่อของถนนสายหนึ่งในนครนิวยอร์ค ประเทศสหรัฐอเมริกา
และวงการภาพยนตร์ก็มักจะนำเรื่องราวจากละครเพลงมาทำเป็นภาพยนตร์และส่วนมากจะประสบความสำเร็จได้รางวัลอยู่เสมอ เช่น เรื่อง  West Side Story, The Sound of Music, South Pacific, The King and I, และ Chicago เป็นต้น
ละครเพลงบรอดเวย์ แต่ละเรื่องมักได้รับความนิยมยาวนานมาก ตัวอย่าง เมื่อวันที่ 9 มกราคมปีนี้เอง ที่สถิติบันทึกว่า ละครเพลงเรื่อง The Phantom Of Opera ได้ทำการแสดงยาวนานที่สุด จำนวน 7,486 รอบ ณ โรงละครมาเจสติก และหลายเรื่องได้รับรางวัลโทนี่ ซึ่งเป็นมาตรฐานดีที่สุดของวงการบรอดเวย์
ประวัติ

ในยุคแรกของละครเพลงที่เกิดขึ้นนี้ได้รับอิทธิพลทางการแสดงจากประเทศทางแบบยุโรป ซึ่งมีลักษณะเป็นโอเปร่า (Operetta)คือมีรูปแบบการร้องเพลงแบบโอเปราร่วมกับการแสดง และมีโครงเรื่องที่มีลักษณะเหนือจริงมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับความรัก มีการเต้นประกอบการแสดงที่เรียกกันว่า โรแมนติก บัลเล่ต์ (Romantic Ballet) เช่น เรื่อง The Red Mill (1906) Naughty Marietta (1910) Sweethearts (1913)
ยุคที่สอง ในยุคนี้จัดว่าเริ่มเป็นยุคของละครเวทีแบบอเมริกันโดยแท้ คือมีรูปแบบการประพันธ์  เค้าโครงเรื่อง และองค์ประกอบต่าง ๆ ของละครมีลักษณะเป็นเรื่องราวของชาวบ้าน ชาวเมืองปกติในอเมริกา ใช้เพลงป็อป มีการนำการเต้นรำเข้ามาประกอบ มีบทพูดและมีการร้องเพลง การเต้นรำเพื่อเชื่อมต่อเรื่องราวจากเหตุการณ์หนึ่งไปสู่อีกเหตุการณ์หนึ่ง มีการเปลี่ยนฉาก มีบทชวนหัว เสียดสีล้อเลียนเหตุการณ์ที่สำคัญต่าง ๆ ที่เข้ากับเหตุการณ์ตอนนั้น ผู้นำการผลิตละครเพลงเวทีแบบอเมริกันในยุคนี้ได้แก่ จอร์ช แอมโคแฮน (1848-1942), เจอโรม เคิร์น (1885-1945), เออร์วิง เบอร์ลิน (1888-1985) ละครเพลงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในยุคนี้ได้แก่ Show boat (1927), Funny Face (1927), Roberta (1933), Annie get your guns (1946)
ยุคที่สาม จะมีเนื้อหาและเรื่องราวของละครเพลงในยุคนี้เน้นการเสนอเรื่องราวที่สะท้อนชีวิตจริงมากขึ้น และมีการนำเรื่องจากบทกวี วรรณคดีมาแสดงและผสมผสานเนื้อเรื่อง มีการเต้นรำมากขึ้น ละครเพลงในยุคนี้มีลักษณะเป็นละคร (Drama) มากขึ้น มีความสมบูรณ์มากขึ้นกว่าในยุคก่อน ผลงานเด่นในยุคนี้ได้แก่   Oklahoma! (1943), South Pacific (1949), The King and I (1951), My Fair Lady (1956), The Sound of Music (1959), Camelot (1960), Funny Girls (1964) เป็นต้น
ยุคที่สี่ เป็นยุคของรูปแบบใหม่แห่งวงการละครเพลง คือการนำเสนอเรื่องราวจะมุ่งเน้นไปที่เรื่องราวของวีรบุรุษ ความรักความยิ่งใหญ่ตระการตาหมดไปมีการนำเสนอเรื่องราวที่สะท้อนชีวิตสังคมในแง่มุมต่าง ๆ ซึ่งไม่จำเป็น จบลงด้วยความสุข หรือเป็นสิ่งที่สังคมยอมรับ อาจจะมีการใช้เพลงร็อกแอนด์โรลประกอบการแสดง เช่น Jesus Christ Superstar (1968) Grease (1972) และในยุคนี้นับเป็นการเริ่มต้นละครแบบทดลองคือมีการนำเรื่องราวที่แปลกออกไปมานำเสนอ เช่น เรื่อง Cabaret (1966) และเรื่อง Evita (1970) เป็นต้น ซึ่งทั้งสองเรื่องนี้ได้รับรางวัลมากมายและกลายเป็นละครเวทีที่ได้รับความนิยมเปิดแสดงติดต่อกันเป็นเวลานาน เพลงประกอบที่ได้รับความนิยมมากจากละครทั้งสองเรื่องนี้ก็คือ Cabaret, May be this time, Don’t cry for me Argentina ซึ่งประพันธ์โดยเจ้าพ่อแห่งวงการละครเพลง แอนดรู ลอยด์ เว๊บเบอร์
ปัจจุบันละครบรอดเวย์ได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง  มีการนำเทคโนโลยีที่ทันสมัย มาปรับใช้ให้เข้ากับเรื่องราวและเหตุการณ์อยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์ เครื่องยิงเลเซอร์ เครื่องสร้างภาพ 3 มิติ เครื่องสร้างปรากฏการณ์ธรรมชาติเทียม ทำให้ละครดูสมจริงสมจังมากขึ้นทุกที เป็นจุดเด่นที่ทำให้ผู้ชมชื่นชอบละครบรอดเวย์มาโดยตลอด
ลักษณะของละครบรอดเวย์

ละครชวนหัวเราะ (Musical Comedy) คือเป็นแนวทางในการจัดทำละครบรอดเวย์เหล่านี้มักจะเป็นแนวเบาสมอง เป็นส่วนใหญ่ และมีการสอดแทรกมุขตลกอยู่เสมอ
เน้นหนักด้านเนื้อเรื่อง บทร้อง และทำนองเพลงการเต้นรำที่ใช้ประกอบเพลงซึ่งมีจุดมุ่งหมายที่จะสร้างให้เป็นเพลง “ฮิต” บทร้องและดนตรีจึงมีความสำคัญมาก ทำให้รวมไปถึงผู้ออกแบบท่าเต้นประกอบเพลง (Choreographer) เช่น เจอโรม ร็อบบินส์ (Jerome Robbins – West Side Story 1957), แอกเนส เดอ มิล (Agnes de Mille – Oklahoma! 1943), บ๊อบ ฟอซซี่ (Bob Fossi – Cabaret 1966)
หมอละคร (Show Director) คือผู้ที่ช่วยแก้ไขปรับปรุงองค์ประกอบต่าง ๆ ของละครให้ดีขึ้น ถ้าเห็นว่าการแสดงในรอบปฐมทัศน์ไม่ประสบความสำเร็จ อย่างเช่นเรื่อง คาเมล๊อต (Camelot) มอส ฮาร์ทได้เข้ามาปรับปรุงแก้ไข ทำให้ละครเรื่องนี้กลับมาเป็นละครเพลงบรอดเวย์ที่ประสบความสำเร็จอย่างมากเรื่องหนึ่งในเวลาต่อมา
ดารา มักจะกลายเป็นดาราที่มีชื่อเสียงในวงการอื่น ๆ ด้วย เช่น วงการภาพยนตร์ หรือวงการโทรทัศน์ เช่น จูลี่ แอนดรูส์ (จาก The Sound of Music 1959) ซึ่งแตกต่างจากดาราโอเปรา เพราะโอเปราใช้เสียงเป็นสื่อในการแสดงแต่ละครเพลงต้องการ นางเอก หรือ พระเอก ที่ดูเหมาะสมกับบทบาทอย่างแท้จริง
เค้าโครงเรื่อง ส่วนมากจะได้รับการจัดทำขึ้นโดยดูตลาดและผู้ชมเป็นแนวทางการในการผลิตละครแต่ละเรื่อง โครงเรื่องจึงแตกต่างกันไปตามแนวความนิยมของสังคมในแต่ละยุค มักนำเหตุการณ์ที่น่าจดจำมาเป็นส่วนโครงเรื่อง อย่างประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา เช่น Oklahoma!, Show Boat, Music Man หรือโครงเรื่องที่มีแนวเทพนิยายในลักษณะของซินเดอเรลล่า เช่น แอนนาในเรื่อง The King and I และมาเรียในเรื่อง The Sound of Music และ อีไลซ่า ดูลิตเติลในเรื่อง My Fair Lady หรือที่คนไทยรู้จักในชื่อเรื่อง 'บุษบาริมทาง'
เค้าโครงเรื่องอีกประเภทหนึ่งคือเรื่องราวสะท้อนชีวิตความเป็นอยู่ที่แท้จริงของสังคม เช่น เรื่อง Cabaret, West Side Story, Chicago
ฉาก และ คอสตูม หรือเครื่องแต่งกาย เน้นความอลังการอันตื่นตา ผสมผสานกับพื้นฐานสำคัญในเรื่องการสร้างสรรค์เพลง ดนตรี รวมทั้งการเต้นที่มีการพัฒนาให้เหมาะสมกับเนื้อหาของเรื่อง รวมทั้งแสง สี เสียง และเทคนิคของการจัดฉาก การเปลี่ยนฉาก และความสดในการแสดงของนักแสดงที่มีความสามารถสูงทั้งในด้านการร้องเพลง การเต้นรำ ทำให้ละครบรอดเวย์เป็นที่ประทับใจในเรื่องของความแปลกใหม่
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.talkinbroadway.com/
http://www.broadwayarchive.com/ เก็บถาวร 2016-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
40°45′21″N 73°59′11″W﻿ / ﻿40.75583°N 73.98639°W﻿ / 40.75583; -73.98639
ละครชุดทางโทรทัศน์สำหรับเยาวชนของมาร์เวล

| ละครชุดทางโทรทัศน์สำหรับเยาวชนของมาร์เวล |
| --- | --- |
เค้าโครงจาก: ตัวละครที่ตีพิมพ์ โดย มาร์เวลคอมิกส์
แสดงนำ: ดูข้างล่าง
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐ
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
จำนวนฤดูกาล: 5 (จาก 2 ซีรีส์)
จำนวนตอน: 53
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   เจฟ โลบ 
ความยาวตอน: 42–54 นาที
บริษัทผู้ผลิต:   เอบีซีซิกเนเจอร์สตูดิโอ  มาร์เวลเทเลวิชัน 
ออกอากาศ
เครือข่าย:   ฮูลู  ฟรีฟอร์ม 
ออกอากาศ: 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 (2017-11-21) – 13 ธันวาคม ค.ศ. 2019 (2019-12-13)
ละครชุดทางโทรทัศน์สำหรับเยาวชนของมาร์เวล (อังกฤษ: Marvel's young adult television series) เป็นละครชุดทางโทรทัศน์อเมริกันแนววัยรุ่นสองเรื่องที่เชื่อมโยงกัน โดยอ้างอิงจากตัวละครที่ปรากฏในสิ่งพิมพ์ของมาร์เวลคอมิกส์ ผลิตโดยมาร์เวลเทเลวิชันและเอบีซีซิกเนเจอร์สตูดิโอ เรื่องเหล่านี้รวมอยู่ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) และมีความเชื่อมโยงกับภาพยนตร์ของแฟรนไชส์ และ ซีรีส์โทรทัศน์อื่น ๆ
ช่องเคเบิลฟรีฟอร์มสั่งซื้อเรื่อง โคล้กและแด็กเกอร์ ซึ่งเป็นซีรีส์ซูเปอร์ฮีโร่สำหรับเยาวชนที่นำแสดงโดย โอลิเวีย โฮลต์ และ ออบรีย์ โจเซฟ จากมาร์เวลเทเลวิชันในเดือนเมษายน ค.ศ. 2016 หลังจากการพัฒนาอยู่หลายปี ต่อมาในปลายปี ค.ศ. 2016 ซีรีส์ในทำนองเดียวกันที่มีรุ่นอายุน้อยกว่าชื่อเรื่อง ทีมยอดมนุษย์กู้โลก ของมาร์เวลเทเลวิชันได้รับคำสั่งซื้อจากบริการสตรีมมิ่งช่องฮูลู ทั้งฟรีฟอร์มและฮูลูเป็นของดิสนีย์และเชื่อมโยงซีรีส์ทั้งสองผ่านพันธมิตรทางการตลาด แม้จะระบุในตอนแรกว่าซีรีส์ทั้งสองเรื่องจะถูกแยกออกจากกัน แต่มาร์เวลเทเลวิชันได้ประกาศการครอสโอเวอร์ระหว่างสองซีรีส์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2019 โดยที่โฮลต์และโจเซฟจะปรากฏตัวในซีซันที่สามของเรื่อง ทีมยอดมนุษย์กู้โลก ในตอนแรกสตูดิโอจัดประเภทซีรีส์ทั้งสองเป็นแฟรนไชส์ "วรรณกรรมเยาวชน" ที่เชื่อมต่อถึงกันในเวลานั้น โดยมีแผนที่จะให้พวกเขาครอสดอเวอร์กันต่อไป
ทีมยอดมนุษย์กู้โลก เปิดตัวในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ตามด้วย โคล้กแอนด์แด็กเกอร์ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018 ทั้งคู่ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวก ฟรีฟอร์มสั่งซื้อซีรีส์ผู้ใหญ่จากมาร์เวลอีกเรื่องคือ นิววอร์ริเออร์ แต่โปรเจกต์ไม่เดินหน้า โคล้กแอนด์แด็กเกอร์ และ ทีมยอดมนุษย์กู้โลก ต่างก็ถูกยกเลิกโดยเครือข่ายที่เกี่ยวข้องก่อนสิ้นเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 และการพัฒนาซีรีส์ผู้ใหญ่รุ่นต่อไปต้องหยุดชะงักในเดือนต่อมาเมื่อมาร์เวลเทเลวิชันถูกเปลี่ยนเป็นมาร์เวลสตูดิโอส์
ละครชุด

| ชื่อ | ปี | ปี | จำนวนตอน | จำนวนตอน | วันที่เผยแพร่> วันแรก | วันที่เผยแพร่> วันสุดท้าย | วันที่เผยแพร่> เครือข่าย | โชว์รันเนอร์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ทีมยอดมนุษย์กู้โลก |  | 1 | 10 | 10 | 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 (2017-11-21) | 9 มกราคม ค.ศ. 2018 (2018-01-09) | ฮูลู | จอช สจ๊วต และ สเตฟานี่ ซาเวจ |
| ทีมยอดมนุษย์กู้โลก |  | 2 | 13 | 13 | 21 ธันวาคม ค.ศ. 2018 (2018-12-21) | 21 ธันวาคม ค.ศ. 2018 (2018-12-21) | ฮูลู | จอช สจ๊วต และ สเตฟานี่ ซาเวจ |
| ทีมยอดมนุษย์กู้โลก |  | 3 | 10 | 10 | 13 ธันวาคม ค.ศ. 2019 (2019-12-13) | 13 ธันวาคม ค.ศ. 2019 (2019-12-13) | ฮูลู | จอช สจ๊วต และ สเตฟานี่ ซาเวจ |
| โคล้กและแด็กเกอร์ |  | 1 | 10 | 10 | 7 มิถุนายน ค.ศ. 2018 (2018-06-07) | 2 สิงหาคม ค.ศ. 2018 (2018-08-02) | ฟรีฟอร์ม | โจ โพคาสกี |
| โคล้กและแด็กเกอร์ |  | 2 | 10 | 10 | 4 เมษายน ค.ศ. 2019 (2019-04-04) | 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 (2019-05-30) | ฟรีฟอร์ม | โจ โพคาสกี |
นักแสดงและตัวละคร

ข้อมูลเพิ่มเติม: นักแสดงและตัวละครของรันอะเวย์ และ โคล้กแอนด์แด็กเกอร์
รายการตัวบ่งชี้
ส่วนนี้รวมถึงตัวละครที่ปรากฏตัวแล้วในซีรีส์ในฐานะสมาชิกของนักแสดงหลัก
ส่วนที่ว่างเป็นสีเทาเข้ม หมายถึง ตัวละครไม่ได้อยู่ในซีรีส์
G หมายถึง เป็นแขกรับเชิญในละครชุด
| ตัวละคร | รันอะเวย์ | โคล้กแอนด์แด้กเกอร์ |
| --- | --- | --- |
| เมลิสซา โบเวน |  | แอนเดรีย รอธ |
แทนดี้ โบเวนแด็กเกอร์: โอลิเวีย โฮลต์
| เจมส์ คอนเนอร์ส |  | เจ.ดี. เอเวอร์มอร์ |
| แฟรงค์ ดีน | คิป พาร์ดิว |  |
| คาโรลิน่า ดีน | เวอร์จิเนีย การ์ดเนอร์ |  |
| เลสลี่ ดีน | แอนนี เวอร์ชิง |  |
| ฟรานซิส เดลกาโด |  | ไฆเม เซบาโยส |
| มอลลี่ เฮอร์นันเดซ | อัลเลกรา อะคอสตา |  |
| เอดินา จอห์นสัน |  | กลอเรีย รูเบน |
| โอทิส จอห์นสัน |  | ไมลส์ มัสเซินเด็น |
ไทโรน จอห์นสันโคล้ก: ออบรีย์ โจเซฟ
| โยนาห์ | จูเลียน แม็กมาน |  |
| นิโค มิโนรุ | ไลริกา โอกาโน |  |
| โรเบิร์ต มิโนรุ | เจมส์ เยกาชิ |  |
| ทินา มิโนรุ | บริตทานี อิชิบาชิ |  |
| บริจิด โอเรลลี |  | เอมมา ลาฮานา |
| เชส สไตน์ | เกร็ก ซัลกิน |  |
| เจเน็ต สไตน์ | เดวิด คาร์ราดีน |  |
| วิคเตอร์ สไตน์ | เจมส์ มาร์สเตอร์ส |  |
| เลียม วอลช์ |  | คาร์ล ลุนด์สเตดท์ |
| อเล็กซ์ ไวล์เดอร์ | เรนซี เฟลิซ |  |
| แคทเธอรีน ไวล์เดอร์ | เอนเจิล พาร์กเกอร์ |  |
| เจฟฟรีย์ ไวล์เดอร์ | ไรอัน แซนดส์ |  |
| เดล ยอร์ค | เควิน ไวส์แมน |  |
| เกิร์ต ยอร์ค | เอเรียลลา แบเรอร์ |  |
| สเตซี่ ยอร์ค | บริจิด แบรนนา |  |
| ซาวิน | คลาริสซ่า ธิโบซ์ |  |
ลัทธิคาลวิน

ลัทธิคาลวิน (อังกฤษ: Calvinism) ขนบปฏิรูป (Reformed tradition) หรือ เทววิทยาปฏิรูป เป็นเทววิทยาศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ ที่ถือแนวคำสอนและการปฏิบัติตามการตีความของฌ็อง กาลแว็ง และนักเทววิทยาอื่น ๆ ช่วงการปฏิรูปศาสนา ลัทธิคาลวินแตกหักกับคริสตจักรโรมันคาทอลิก จึงนับเป็นฝ่ายโปรเตสแตนต์ แต่ก็ต่างจากโปรเตสแตนต์สายอื่น ๆ เช่น ลูเทอแรน ในประเด็นต่าง ๆ เช่น พระเยซูในพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ หลักบังคับในการนมัสการ การบังคับใช้กฎของพระเจ้ากับคริสตชน การเรียกเทววิทยาสายนี้ว่า "ลัทธิคาลวิน" ค่อนข้างคลาดเคลื่อน เพราะในความเป็นจริง เป็นเทววิทยาที่มีแนวคิดหลากหลาย ไม่ได้จำกัดเฉพาะกับฌ็อง กาลแว็งผู้ก่อตั้งเพียงคนเดียว นักเทววิทยากลุ่มนี้ถูกฝ่ายลูเทอแรนเรียกว่า "ลัทธิคาลวิน" แต่ในภายในสายมักใช้คำว่า คณะปฏิรูป มากกว่า นับแต่มีการโต้แย้งอาร์มิเนียน ฝ่ายปฏิรูปก็แบ่งออกเป็นสองสาย คือ สายคาลวิน และ สายอาร์มิเนียน แต่ปัจจุบันมักใช้คำว่า คณะปฏิรูป ในเชิงไวพจน์กับลัทธิคาลวินมากกว่า
นักเทววิทยาสายปฏิรูปที่มีบทบาทสำคัญในยุคต้น ๆ ได้แก่ ฌ็อง กาลแว็ง มาร์ทิน บูเคอร์ ไฮน์ริช บุลลิงเงอร์ และปีเอโตร มาร์ตีเร แวร์มิกลี จุดเด่นของลัทธิคาลวินมีอยู่ 5 ประเด็น ที่เป็นที่รู้จักที่สุดคือความเชื่อเรื่องเทวลิขิตและมนุษย์เสื่อมทรามโดยสิ้นเชิง
ประเด็น 5 ข้อของลัทธิคาลวิน (5 Points of Calvinism; TULIP) ได้แก่
ความเสื่อมทรามโดยสิ้นเชิง (Total Depravity) - เชื่อในหลักเรื่องบาปกำเนิด ว่ามนุษย์โดยธรรมชาติเป็นคนชั่วร้ายหมด จึงไม่มีใครจะถึงความรอดได้เอง
การทรงเลือกโดยปราศจากเงื่อนไข (Unconditional Election) - พระเจ้าได้เลือกผู้ที่จะได้อยู่บนสวรรค์และอยู่ในนรกไว้แล้ว ความเชื่อ การกระทำใด ๆ ก็ตาม ไม่มีผลต่อความรอด ด้วยเหตุผลตามข้อแรก
การไถ่บาปอย่างจำกัด (Limited Atonement) - พระทรมานของพระเยซูเป็นไปเพื่อผู้ที่ถูกเลือกให้อยู่บนสวรรค์แล้วเท่านั้น ไม่รวมถึงผู้ที่ไม่ได้ทรงเลือก
พระคุณที่ไม่อาจขัดขวางได้ (Irresistable Grace) - การที่ผู้เชื่อเริ่มเชื่อในพระเจ้าไม่ได้เป็นเพราะผู้นั้น แต่เป็นเพราะพระเจ้า
การทรงพิทักษ์รักษาวิสุทธิชน (Perseverance of the Saints) - เมื่อเป็นธรรมิกชนได้รับความรอดแล้ว ก็จะได้รับความรอดตลอดไป ไม่มีเสื่อม
ดูเพิ่ม

คริสตจักรปฏิรูป
โปรเตสแตนต์
รังสีอัลตราไวโอเลต

ภาพถ่ายแสงออโรราจากดาวพฤหัสบดีในช่วงรังสีอัลตราไวโอเลต ถ่ายโดยองค์การนาซา
รังสีอัลตราไวโอเลต หรือ รังสียูวี (อังกฤษ: ultraviolet) หรือในชื่อภาษาไทยว่า รังสีเหนือม่วง เป็นช่วงหนึ่งของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความยาวคลื่นสั้นกว่าแสงที่มองเห็น แต่ยาวกว่ารังสีเอกซ์อย่างอ่อน มีความยาวคลื่นในช่วง 100-400 นาโนเมตร และมีพลังงานในช่วง 3-124 eV
มันได้ชื่อดังกล่าวเนื่องจากสเปกตรัมของมันประกอบด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความถี่สูงกว่าคลื่นที่มนุษย์มองเห็นเป็นสีม่วง
แหล่งกำเนิดรังสีอัลตราไวโอเลต

1. การแผ่รังสีของดวงอาทิตย์ (solar radiation) เป็นแหล่งกำเนิดสำคัญของการแผ่รังสีที่ส่องมาถึงโลก โดยประกอบด้วยรังสีUVC UVB และUVA รวมถึงช่วงคลื่นที่มนุษย์มองเห็น และรังสีอินฟาเรด แต่รังสีบางส่วนจะถูกดูดซับไว้ในชั้นบรรยากาศ ส่วนที่เหลือสามารถส่องมาถึงผิวโลกในระดับไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์
2. แหล่งที่มนุษย์สร้างขึ้น (artificial sources) ได้แก่วัตถุทุกชนิดที่ถูกทำให้ร้อน จนมีอุณหภูมิสูง มากกว่า 2500 องศาเคลวิน สามารถปล่อยรังสีอัลตราไวโอเลตได้ ซึ่งเป็นวัตถุ อุปกรณ์ที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นสำหรับการใช้ประโยชน์ในด้านต่างๆ เช่น ทางการแพทย์ ทางการเกษตร เป็นต้น
พลังงานของช่วงคลื่นที่แผ่มาจากดวง อาทิตย์ ตั้งแต่ช่วงคลื่นสั้นต่างๆจนถึง 175 นาโนเมตร จะถูกดูดซับด้วยออกซิเจนในชั้นสตราโทสเฟียร์ที่ความสูงประมาณ 100 กิโลเมตร และพลังงานความยาวคลื่นตั้งแต่ 175 ถึง 280 นาโนเมตร หรืออยู่ในช่วงคลื่นอัลตร้าไวโอเลตซี (UVC) จะถูกดูดชั้นโอโซนทำลาย ซึ่งช่วงคลื่นเหล่านี้มีระดับพลังงานสูงหากผ่านมาถึงผิวโลกจะเป็นอันตรายต่อ มนุษย์มาก แต่ปัจจุบันชั้นโอโซนถูกทำลายลงมากทำให้อัตราการแผ่รังสียูวีซี (UVC) ลงมาถึงผิวโลกมีเพิ่มมากขึ้น
สำหรับพลังงานในช่วงคลื่นตั้งแต่ 280-3000 นาโนเมตร ประกอบด้วยรังสีอัลตร้าไวโอเลตบี (UVB) 280-315 นาโนเมตร รังสีอัลตร้าไวโอเลตเอ (UVA) 315-400 นาโนเมตร ช่วงคลื่นที่ตามนุษย์มองเห็น 400-760 นาโนเมตร และรังสีอินฟาเรด 760-3000 นาโนเมตร
ช่วงคลื่นที่ตามองเห็น และช่วงคลื่นรังสีอินฟาเรดจะสามารถเข้าสู่ผิวหนังของมนุษย์ได้ แต่จะไม่ถูกดูดซับไว้จึงไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์ แต่รังสีอัลตร้าไวโอเลตเอ และบี (UVA), (UVB) สามารถเข้าสู่ผิวหนัง และถูกดูดซับไว้ โดยรังสี UVA จะเข้าสู่ผิวหนังลึกสุด และดูดซับมากกว่ารังสี UVB
รังสี UVB มีค่าพลังงานมากกว่ารังสี UVA มีผลสามารรถทำลายดีเอ็นเอ (DNA) และเกิดมะเร็งส่วนผิวหนังได้ รังสี UVA ถึงแม้จะมีระดับพลังงานที่ต่ำกว่า แต่ยังสามารถแทรกสู่ผิวได้ลึกกว่า หากสัมผัสในระยะเวลานาน และต่อเนื่องจะทำให้เซลล์ผิวหนังอ่อนล้า เสื่อมเร็ว แลดูเหี่ยวย่น จนถึงระดับรุนแรงที่อาจเกิดเป็นเซลล์มะเร็งขึ้นได้
รังสี UV หากได้รับในระดับต่ำจะมีประโยชน์ต่อการสร้างวิตามินดี และช่วยกระตุ้นการเจริญเติบโตของร่างกาย แต่หากได้รับในปริมาณมากเกินความเป็นประโยชน์จะมีผลต่อการทำลายระบบภูมิคุ้ม กัน การทำลายเนื้อเยื่อเซลล์ ทำให้ผิวหนังแลดูเหี่ยวหยุ่นจนถึงขั้นระดับรุนแรงกลายเป็นเซลล์มะเร็ง
ชนิดย่อย

สเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้าของแสงเหนือม่วงสามารถแบ่งย่อยได้หลายวิธี
ร่างมาตรฐาน ISO ที่กำหนดชนิดแสงเปล่งของดวงอาทิตย์ (ISO-DIS-21348)  อธิบายช่วงเหล่านี้:
| ชื่อ | ตัวย่อ | ช่วงความยาวคลื่น เป็นนาโนเมตร | พลังงานต่อโฟตอน |
| --- | --- | --- | --- |
| อัลตราไวโอเลต เอ, คลื่นยาว, หรือ แบล็คไลท์ | UVA | 400 nm - 315 nm | 3.10 - 3.94 eV |
| ใกล้ | NUV | 400 nm - 300 nm | 3.10 - 4.13 eV |
| อัลตราไวโอเลต บี หรือ คลื่นกลาง | UVB | 315 nm - 280 nm | 3.94 - 4.43 eV |
| กลาง | MUV | 300 nm - 200 nm | 4.13 - 6.20 eV |
| อัลตราไวโอเลต ซี, คลื่นสั้น, หรือ germicidal | UVC | 280 nm - 100 nm | 4.43 - 12.4 eV |
| ไกล | FUV | 200 nm - 122 nm | 6.20 - 10.2 eV |
| สุญญากาศ | VUV | 200 nm - 10 nm | 6.20 - 124 eV |
| ไกลยิ่ง | EUV | 121 nm - 10 nm | 10.2 - 124 eV |