stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ธัญพร สนธิขันธ์
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

ละครเรื่อง หวานมันส์วัลอวน (พ.ศ. 2537)
ละครเรื่อง สามมะรุมกับกลุ่มมะไฟ (พ.ศ. 2537)
ละครเรื่อง วันพักรักละคร ตอน แมวไม่อยู่ (พ.ศ. 2538)
ละครเรื่อง ดาวเรือง (พ.ศ. 2539)
ละครเรื่อง ซุ้มสะบันงา รับบทเป็น ทอแสง (วัยสาว) (พ.ศ. 2540)
ละครเรื่อง สามหนุ่มเนื้อทอง (พ.ศ. 2541)
ละครเรื่อง อีแตน (พ.ศ.2541)
ละครเรื่อง สาวน้อยร้อยมายา รับบทเป็น พลอยแก้ว (พ.ศ. 2542)
ละครเรื่อง ดาวกลางดง(พ.ศ. 2542)
ละครเรื่อง แฟนผมเห็นผี หนังดังวันอาทิตย์ https://www.youtube.com/watch?v=EaIeheWQeZk (พ.ศ. 2553)
ละครเรื่อง สวยหมัดสั่ง  หนังดังสุดสัปดาห์ [30-06-2012]
ละครเรื่อง กุหลาบเกราะเพชร รับบทเป็น ปรางค์ (รับเชิญ) (พ.ศ. 2562)
ละครเรื่อง พรุ่งนี้จะไม่มีแม่แล้ว รับบทเป็น แม่อุปถัมภ์พอใจ (รับเชิญ) (พ.ศ. 2562)
ละครเรื่อง ปลาบนฟ้า (พ.ศ. 2564)
ละครเรื่อง คฑาสิงห์  (พ.ศ. 2564)
ละครเรื่อง แม่เบี้ย รับบทเป็น น้ำฟ้า (พ.ศ. 2564)
ละครเรื่อง เสาร์ 5 รับบทเป็น ป้าเฮี๊ยบ (พ.ศ. 2565)
2565 ซีรีส์ my sassy girl ทางช่อง true series รับบท แม่จั๊วะ ปี 2564
2565 ซีรีส์ my coach 2565 รับบท เจ๊กุ้งเจ้าของร้านเสริมสวย
2565 ขวางทางปืน รับเชิญ รับบท เจ๊ปรุง
2566 ตำผีบอก ช่องวัน 31 รับบท จี๊ด​
2566 ซีรีย์ วาระซ่อนเร้น บท แม่โซ่ Gmm 25​
2566 ฤทัยบดี รับบท ปทุมวดี
2566​ ซีรีส์ ดื้อเฮียก็หาว่าซน ภรรยา บี๋ naughty babeseries ช่อง one31
2566 ซีรีส์ Thank you teacher ช่อง true รับบท สุภา ช่อง 3
2567 เว้าวอนรัก รับบท มาลัย ch3
2567 ซีรีย์ Mouse ของค่ายทรูซีเจ
2567 ถึงคุณภรรยา รับบท กรุณา แม่ ออมสุชา
2567 ซีรีย์ อังคารคลุมโปง: เอ็กซ์ตรีม ตอน น้องสาวที่หายไป รับบท แม่อายและแอล Netflix
2568 ไอ้หนุ่มรถไถ ช่อง 8
ผลงาน > ภาพยนตร์

ภาพยนตร์สั้น My Beautiful Woman: ทางเลือกของแม่ (พ.ศ. 2557)
โครงการภาพยนตร์เฉลิมพระเกียรติ เทิดเกล้า
ดำเนินงานสร้างโดย บริษัท เอ็ม เทอร์ตี้ ไนน์ จำกัด
กำกับภาพยนตร์ ทรงศักดิ์ มงคลทอง เรื่อง นักวิทยศาสตร์ในแบงค์
https://www.youtube.com/watch?v=pM9AvqHWliI
รักฉัน อย่าคิดถึงฉัน (พ.ศ. 2555)
หนังสั้น คอลเนตโต้ คำที่บอกว่าเข้าใจ รับได้ รับได้แค่ไหน (จอยทีสเกิ๊ตพูดเหนือได้)
ผลงาน > โฆษณา

CP Tvc2015
รพ ศิริราช Tvc2014
AIA 2021 ตค รับบทพี่แดง.   Mega vitamin Phenomena jan 2022
alegan Botox 2566
ผลงาน > ผลงานเพลง

อัลบั้ม T-Skirt (พ.ศ. 2538)
อัลบั้ม ทีมสตรี (พ.ศ. 2539)
ซิงเกิลเพลง บอกกันฉันไม่ลำบาก ในอัลบั้ม DISTANCE BETWEEN US (พ.ศ. 2545)
อัลบั้ม รวมฮิตติดกระโปรง (พ.ศ. 2547)
เพลงความจริงสำหรับฉัน ประกอบละครเรื่อง 5 คม
วัชรินทร์ เกตะวันดี

| วัชรินทร์ เกตะวันดีม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ดำรงตำแหน่ง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2529 – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2531
นายกรัฐมนตรี: พลเอกเปรม ติณสูลานนท์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย
เสียชีวิต: 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 (82 ปี)
พรรคการเมือง: กิจสังคม (2517–2519) ประชาธิปัตย์ (2519–2557)
คู่สมรส: สุจิตรา เกตะวันดี

วัชรินทร์ เกตะวันดี อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเลย 5 สมัย อดีตกรรมการที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ

นายวัชรินทร์ เกตะวันดี เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 ภูมิลําเนาเกิดที่บ้านปากหมาก ตําบลศรีสองรัก อําเภอเมือง จังหวัดเลย เป็นบุตรของนายเครื่อง กับ นางสงค์ เกตะวันดี จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเลยพิทยาคม สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ และระดับปริญญาโทสาขาบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยมอนทรีออล
วัชรินทร์ สมรสกับ นางสุจิตรา เกตะวันดี มีธิดา 3 คน
วัชรินทร์ เกตะวันดี เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 สิริอายุรวม 82 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ณ วัดชลประทานรังสฤษดิ์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
การทำงาน

วัชรินทร์ เริ่มทำงานเป็นข้าราชการครูด้วยการดำรงตำแหน่งครูช่วยราชการแผนกศึกษาธิการจังหวัดเลย ในช่วง พ.ศ. 2494 ถึง พ.ศ. 2501 จากนั้นย้ายมาทำงานที่โรงเรียนวัดคลองเตย
หลังจากนั้นได้เข้าทำงานประจำแผนกโรงเรียน กองการประถมศึกษา กรมสามัญศึกษา ต่อมาดำรงตำแหน่งเป็นครูโท หัวหน้าหมวดวิชาภาษาอังกฤษ ที่โรงเรียนทุ่งมหาเมฆ และดำรงตำแหน่งเป็นวิทยากรวางแผนการศึกษา กรมสามัญศึกษา ก่อนที่จะลาออกจากราชการเพื่อมาลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ใน พ.ศ. 2517
งานการเมือง

นายวัชรินทร์ เกตะวันดี เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเลย 5 สมัย ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องอีก 4 สมัย ในปี พ.ศ. 2526 พ.ศ. 2529 และ พ.ศ. 2535 (2 สมัย)
นายวัชรินทร์ เกตะวันดี เคยเป็นประธานคณะกรรมาธิการการศึกษา ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 18 มีบทาทในการสนับสนุนการจัดตั้งมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ เป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ในปี พ.ศ. 2529
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 81 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง และในปี พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 78 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
วัชรินทร์ เกตะวันดี ประกอบกิจการเหมืองแร่ โดยได้รับใบอนุญาตประทานบัตร ในเขตอำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
7 ต้องตาย โกงความตาย

| 7 ต้องตาย โกงความตาย |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: เจมส์ วอง
บทภาพยนตร์: เจมส์ วอง เกลน มอร์แกน เจฟฟรีย์ เรดดิก
เนื้อเรื่อง: เจฟฟรีย์ เรดดิก
อำนวยการสร้าง: เกลน มอร์แกน วอร์เรน ไซด์ เคร็ก เพอร์รี่
นักแสดงนำ: เดวอน ซาวา อาลี ลาร์เตอร์ เคอร์ สมิธ โทนี่ ท็อดด์
กำกับภาพ: โรเบิร์ต แมคลัคแลน
ตัดต่อ: เจมส์ โคเบลนซ์
ดนตรีประกอบ: เชอร์ลี่ย์ วอล์คเกอร์
บริษัทผู้สร้าง: ไซด์/เพอร์รี่ โปรดักชั่นส์ ฮาร์ดเอต ฟิคเจอร์ส์ 
ผู้จัดจำหน่าย: นิวไลน์ซินีมา
วันฉาย:   17 มีนาคม ค.ศ. 2000 (2000-03-17) 
ความยาว: 98 นาที
ประเทศ: แคนาดา   สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 23 ล้านดอลลาร์
ทำเงิน: 112,880,294 ดอลลาร์
7 ต้องตาย โกงความตาย (อังกฤษ: Final Destination) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวสยองขวัญเหนือธรรมชาติ ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2000 กำกับโดย เจมส์ วอง จัดจำหนายโดย นิวไลน์ซินีมา นำแสดงโดย เดวอน ซาวา อาลี ลาร์เตอร์ เคอร์ สมิธ โทนี่ ท็อดด์ ลงทุน 23 ล้านดอลลาร์สหรัฐ บทภาพยนตร์ดั้งเดิม เขียนเพื่อใช้เป็นตอนหนึ่งในภาพยนตร์ชุด เดอะ เอ็กซ์-ไฟล์
Final Destination เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคนกลุ่มหนึ่งที่รอดตายจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่ เพราะตัวละครตัวหนึ่งเกิดบังเอิญเห็นภาพคล้ายภาพนิมิตล่วงหน้าถึงอุบัติเหตุครั้งใหญ่นั้น และรู้ถึงรายละเอียดว่าจะลำดับเหตุการณ์หายนะจะเป็นอย่างไร มีใครตายบ้าง รวมทั้ง ใครตายก่อนใครตายหลัง และบอกกับคนรอบข้างตน และจะมีคนกลุ่มหนึ่งเชื่อและทำตามคำแนะนำของผู้เห็นภาพนิมิต และอุบัติเหตุนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ กลุ่มของผู้เห็นภาพและผู้ที่เชื่อ จึงรอดตาย แต่กลุ่มผู้รอดตายจะเริ่มทยอยประสบอุบัติเหตุแปลก ๆ ตายไปทีละคนหลังเวลาผ่านไป 2–3 เดือน แต่ในกลุ่มนั้นก็มีคนพบวิธีที่จะโกงความตาย
ในภาคแรกเป็นกลุ่มผู้โดยสารที่รอดตายจากอุบัติเหตุเครื่องบินที่พวกเขาจะโดยสารโดยสารระเบิดกลางอากาศ เพราะได้ลงจากเครื่องมาก่อน เป็นจำนวน 7 คน (สถานที่ถ่ายทำคือ ท่าอากาศยานนานาชาติแวนคูเวอร์ (Vancouver International Airport) แต่ในภาพยนตร์จะอ้างชื่อว่าเป็นที่ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี (John F. Kennedy International Airport) และเครื่องบินที่ระเบิดคือ เครื่องบินโบอิง 747 ของสายการบิน Volvee Air เที่ยวบิน 180) แต่ไม่กี่เดือนต่อมา กลุ่มคนนั้นก็ประสบอุบัติเหตุตายไปทีละคน ซึ่งเป็นอุบัติเหตุที่แปลกประหลาดมาก และที่สำคัญ ผู้เห็นภาพนิมิตรู้สึกว่า คนที่ตายไปทีละคนนั้น จะตายตามลำดับที่ควรตายถ้าหากไม่ได้ลงจากเครื่องบิน เขาจึงบอกเพื่อน และไม่นานเขาก็พบวิธีที่จะโกงความตายไม่ให้ตาย
ความสำเร็จล้นหลามของภาคแรก ทำให้มีภาคต่อถึง 5 ภาค ได้แก่
โกงความตาย แล้วต้องตาย (อังกฤษ: Final Destination 2) เรื่องราวของกลุ่มผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์รถชนกันบนทางหลวงหมายเลข 23
โกงความตาย เย้ยความตาย (อังกฤษ: Final Destination 3) เรื่องราวของกลุ่มผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์รถไฟเหาะตกราง
ไฟนอล เดสติเนชั่น 4 โกงตาย ทะลุตาย (อังกฤษ: The Final Destination) เรื่องราวของกลุ่มผู้รอดชีวิตจากเหตุรถแข่งสต็อกชนกัน
ไฟนอล เดสติเนชั่น 5 โกงตายสุดขีด (อังกฤษ: Final Destination 5) เรื่องราวของกลุ่มผู้รอดชีวิตจากเหตุสะพานถล่ม และเนื้อเรื่องที่เล่าย้อนไปยังเหตุการณ์ของภาพยนตร์ภาคแรก
ไฟนอล เดสติเนชั่น ทายาทโกงตาย (อังกฤษ: Final Destination Bloodlines) เรื่องราวของครอบครัวที่ต้องเอาชีวิตรอดจากความตาย หลังจากมีสมาชิกคนหนึ่งเห็นนิมิตเหตุการณ์ในอดีตที่เชื่อมโยงกับสายเลือดของพวกเขา มีกำหนดฉาย พฤษภาคม ปี 2025
นักแสดง

เดวอน ซาวา รับบทเป็น อเล็กซ์ ธีโอดอร์ บราวนิ่ง
อาลี ลาร์เตอร์ รับบทเป็น เคลียร์ ริเวอร์ส
ฌอน วิลเลียม สกอตต์ รับบทเป็น วิลเลียม "บิลลี่" ฮิตช์ค็อก
เคอรร์ สมิธ รับบทเป็น คาร์เตอร์ ฮอร์ตัน
คริสเต็น โคลค รับบทเป็น วาเลอรี ลิวตัน
อมานดา เด็ทเมอร์ รับบทเป็น เทอร์รี่ ชานีย์
แชด อี. โดเนลลา รับบทเป็น ท็อด วากเนอร์
ดูเพิ่ม

โกงความตาย แล้วต้องตาย (Final Destination 2)
โกงความตาย เย้ยความตาย (Final Destination 3)
Final Destination 4
ไดโอด

| --- | --- |
ภาพขยายของไดโอด แสดงรูปร่างของผลึกสารกึ่งตัวนำภายใน (ก้อนสีดำทางซ้ายมือ)
ชนิด: พาสซีฟ
ประดิษฐ์โดย: Thomas Edison
ผลิตครั้งแรก: November 16, 1904
สัญลักษณ์

ไดโอดชนิดต่าง ๆ
ไดโอด (อังกฤษ: diode) เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มีสองขั้วคือขั้ว A (Anode) และขั้ว K (cathode) มีคุณสมบัติยอมให้กระแสไฟฟ้าไหลในจากขั้ว A ไปหาขั้ว K เท่านั้น และ ไม่ยอมให้กระแสไฟฟ้าไหลจากขั้ว K ไปยังขั้ว A เมื่อกล่าวถึงไดโอด มักจะหมายถึงไดโอดที่ทำมาจากสารกึ่งตัวนำ (อังกฤษ: Semiconductor diode) ซึ่งก็คือผลึกของสารกึ่งตัวนำที่ต่อกันได้ขั้วทางไฟฟ้าสองขั้ว ส่วนไดโอดแบบหลอดสุญญากาศ (อังกฤษ: Vacuum tube diode) ถูกใช้เฉพาะทางในเทคโนโลยีไฟฟ้าแรงสูงบางประเภท เป็นหลอดสุญญากาศที่ประกอบด้วยขั้วอิเล็ดโทรดสองขั้ว ซึ่งจะคือแผ่นตัวนำ (อังกฤษ: plate) และแคโทด (อังกฤษ: cathode)
ส่วนใหญ่เราจะใช้ไดโอดในการยอมให้กระแสไปในทิศทางเดียว โดยยอมให้กระแสไฟในทางใดทางหนึ่ง ส่วนกระแสที่ไหลทิศทางตรงข้ามกันจะถูกกั้น ดังนั้นจึงอาจถือว่าไดโอดเป็นวาล์วตรวจสอบแบบอิเล็กทรอนิกส์อย่างหนึ่ง ซึ่งนับเป็นประโยชน์อย่างมากในวงจรอิเล็กทรอนิกส์ เช่น ใช้เป็นตัวเรียงกระแสไฟฟ้าในวงจรแหล่งจ่ายไฟ เป็นต้น
อย่างไรก็ตามไดโอดมีความสามารถมากกว่าการเป็นอุปกรณ์ที่ใช้เปิด-ปิดกระแสง่าย ๆ ไดโอดมีคุณลักษณะทางไฟฟ้าที่ไม่เป็นเชิงเส้น ดังนั้นมันยังสามารถปรับปรุงโดยการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของพวกมันที่เรียกว่ารอยต่อ p-n มันถูกนำไปใช้ประโยชน์ในงานที่มีวัตถุประสงค์พิเศษ นั่นทำให้ไดโอดมีรูปแบบการทำงานได้หลากหลายรูปแบบ ยกตัวอย่างเช่น ซีเนอร์ไดโอด เป็นไดโอดชนิดพิเศษที่ทำหน้าที่รักษาระดับแรงดันให้คงที่ วาริแอกไดโอดใช้ในการปรับแต่งสัญญาณในเครื่องรับวิทยุและโทรทัศน์ ไดโอดอุโมงค์หรือทันเนลไดโอดใช้ในการสร้างสัญญาณความถี่วิทยุ และไดโอดเปล่งแสงเป็นอุปกรณ์ที่สร้างแสงขึ้น ไดโอดอุโมงค์มีความน่าสนใจตรงที่มันจะมีค่าความต้านทานติดลบ ซึ่งเป็นประโยชน์มากเมื่อใช้ในวงจรบางประเภท
ไดโอดตัวแรกเป็นอุปกรณ์หลอดสุญญากาศ โดยไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำตัวแรกถูกค้นพบจากการทดสอบความสามารถในการเรียงกระแสของผลึกโดยคาร์ล เฟอร์ดินานด์ บรวน นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ในปี พ.ศ. 2417 เรียกว่า cat's whisker diodes และได้ถูกพัฒนาในปี พ.ศ. 2449 โดยทำไดโอดมากผลึกแร่กาลีนา แต่ทุกวันนี้ไดโอดที่ใช้ทั่วไปผลิตมาจากสารกึ่งตัวนำ เช่น ซิลิกอน หรือ เจอร์เมเนียม
ไดโอดเป็นอุปกรณ์ที่ทำจากสารกึ่งตัวนำ p - n สามารถควบคุมให้กระแสไฟฟ้าจากภายนอกไหลผ่านตัวมันได้ทิศทางเดียว ไดโอดประกอบด้วยขั้ว 2 ขั้ว คือ แอโนด (Anode; A) ซึ่งต่ออยู่กับสารกึ่งตัวนำชนิด p และ แคโธด (Cathode; K) ซึ่งต่ออยู่กับสารกึ่งตัวนำชนิด n
ประวัติ

ถึงแม้ว่าไดโอดแบบผลึกสารกึ่งตัวนำ (Crystal semiconductor diode) จะเป็นที่นิยมมาก่อนไดโอดแบบใช้ความร้อน (Thermionic diode) แต่ไดโอดทั้งสองแบบก็มีพัฒนาการเป็นแบบคู่ขนาน โดยในปี พ.ศ. 2416 ค้นพบหลักการพื้นฐานในการทำงานของไดโอดแบบใช้ความร้อน กัธรีค้นพบว่าประจุบวกในอิเล็กโทรสโคป สามารถคายประจุได้เมื่อนำแผ่นกราวด์มาโดนอิเล็กโทรสโคป แต่จะไปเกิดในประจุลบ เปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าที่ไหลไปในทิศทางเดียวเท่านั้น
จากหลักการข้างต้น ในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2423 โธมัส อัลวา เอดิสัน ได้ตรวจสอบไส้หลอดไฟว่าทำไมไส้หลอดคาร์บอนบริเวณปลายฝั่งที่ต่อกับขั้วบวกจึงถูกเผาไหม้อยู่เสมอ เอดิสันจึงสร้างกระเปาะแบบพิเศษที่มีแผ่นตัวนำโลหะ (plate) ที่ปิดสนิทอยู่ในหลอดแก้ว เมื่อเอดิสันได้ทดสอบอุปกรณ์ชิ้นนี้แล้ว ก็ทำให้เขายืนยันได้ว่ากระแสที่มองไม่เห็นนั้นจะไหลจากไส้หลอดผ่านสุญญากาศไปยังแผ่นตัวนำโลหะ ซึ่งจะไปทางเดียวเท่านั้น คือแผ่นตัวนำโลหะที่ติดอยู่กับแหล่งจ่ายแรงดันขั้วบวก
เอดิสันวางแผนที่จะใช้อุปกรณ์นี้แทนที่ตัวต้านทานในวงจรโวลต์มิเตอร์กระแสตรง สิ่งประดิษฐ์ดังกล่าวได้สิทธิบัตรในปี พ.ศ. 2427 ไม่มีใครนำอุปกรณ์นี้ไปใช้งานจริงในเวลานั้น แต่การจดสิทธิบัตรเอาไว้ก่อนนั้นเป็นเสมือนการปกป้องสิทธิ์ของตนเองเอาไว้ก่อน เราจึงเรียกปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในอุปกรณ์ตัวนี้ว่า "ปรากฏการณ์เอดิสัน" (Edison effect)
20 ปีต่อมา จอห์น แอมบรอส เฟรมมิ่ง (ที่ปรึกษาทางวิทยาศาสตร์ของบริษัทมาร์โคนีของกูลเยลโม มาร์โกนี และเป็นอดีตลูกจ้างของเอดิสัน) ตระหนักถึงความสำคัญของปรากฏการณ์เอดิสันว่าสามารถใช้ในการตรวจจจับคลื่นวิทยุได้อย่างแม่นยำ เฟรมมิ่งได้จดสิทธิบัตรไดโอดแบบใช้ความร้อนเป็นตัวแรกที่เกาะบริเตนใหญ่เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2447 (ใน U.S. Patent 803,684 กล่าวว่ามีการจดสิทธิบัตรในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2448)
ในปี พ.ศ. 2417 นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน คาร์ล เฟอร์ดินานด์ บรวน ค้นพบคุณสมบัติการนำไฟฟ้าข้างเดียวของผลึก บรวนจดสิทธิบัตรการเรียงกระแสของผลึกในปี พ.ศ. 2442 โดยการเรียงตัวของผลึกคอปเปอร์ออกไซด์กับเซเลเนียมถูกนำไปประยุกต์ใช้ในงานไฟฟ้ากำลังในอีก 20 ปีต่อมา
จักกฤษ จันทรา โบส นักวิทยาศาสตร์ชาวอินเดียค้นพบการใช้ประโยชน์ของการเรียงกระแสในผลึกมาใช้ในการตรวจจับคลื่นวิทยุเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2437 การใช้ผลึกในการตรวจจับคลื่นวิทยุถูกพัฒนาให้ใช้ได้จริงในทางปฏิบัติในเครื่องรับวิทยุแบบไร้สายโดยกรีนลีฟ ไวท์เทอร์ พิคการ์ดผู้บุกเบิกวงการวิทยุในสหรัฐอเมริกา ได้คิดค้นการนำผลึกซิลิกอนมาใช้ตรวจรับสัญญาณในปี พ.ศ. 2446 และทำการจดสิทธิบัตรในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2449 ส่วนนักทดลองคนอื่น ๆ ก็ได้นำธาตุนานาชนิดมาทำการทดลอง แต่ที่นิยมใช้ในวงกว้างมากที่สุดคือแร่กาลีนา (lead sulfide สารประกอบของตะกั่วกับกำมะถัน)
ในช่วงระยะเวลาแห่งการค้นพบนั้น อุปกรณ์ดังกล่าวถูกตั้งชื่อว่า "ไดโอด" โดยผู้ที่ตั้งชื่อนั่นคือ วิลเลียม เฮนรี เอคเกิล นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ โดยคำนี้มาจากภาษากรีกคำว่า dia แปลว่าผ่าน และ ode (จากคำว่า ὅδος) แปลว่าเส้นทาง
ไดโอดแบบใช้ความร้อนและไดโอดแบบสภาวะแก๊ส

ไดโอดแบบใช้ความร้อนเป็นหลอดสุญญากาศ ภายในประกอบไปด้วยขั้วไฟฟ้า (electrode) ล้อมรอบด้วยสุญญากาศภายในหลอดแก้ว คล้าย ๆ กับหลอดไส้ (incandescent light bulb)
ในไดโอดแบบใช้ความร้อนนั้น กระแสจะไหลผ่านไส้ความร้อนและให้ความร้อนแก่ขั้วลบหรือขั้วแคโทด ซึ่งขั้วไฟฟ้าจะทำมาจากแบเรียมและสตรอนเชียมออกไซด์ ซึ่งเป็นออกไซด์ของโลหะแอลคาไลน์เอิร์ท ซึ่งมีสภาวะงาน (work function) ต่ำ (บางครั้งจะใช้วิธีให้ความร้อนโดยตรง โดยการใช้ไส้หลอดเป็นทังสเตน แทนไส้ความร้อนกับขั้วแคโทด) ความร้อนอันเกิดมาจากการส่งผ่านความร้อนของอิเล็กตรอนไปสู่สุญญากาศ ขั้นต่อไปคือขั้วบวกหรือขั้วแอโนดที่ล้อมรอบไส้ความร้อนอยู่จะทำหน้าที่เป็นประจุบวก นั่นจะเกิดการส่งผ่านอิเล็กตรอนด้วยไฟฟ้าสถิตย์ อย่างไรก็ตามอิเล็กจะไม่ถูกปล่อยไปโดยง่ายจากขั้วแอโนดเมื่อเราต่อกลับขั้ว เพราะขั้วแอโนดไม่มีความร้อน ดังนั้นไดโอดแบบใช้ความร้อนจะทำให้อิเล็กตรอนไหลทิศทางเดียว
สำหรับคริสต์ศตวรรษที่ 20 ไดโอดแบบใช้ความร้อนถูกใช้ในสัญญาณอนาล็อก และใช้เรียงกระแสในแหล่งจ่ายกำลังมากมาย ทุกวันนี้ไดโอดที่เป็นหลอดสุญญากาศในกีตาร์ไฟฟ้าและเครื่องขยายเสียงแบบไฮ-เอน รวมทั้งอุปกรณ์ที่ใช้แรงดันสูง ๆ
ไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ

ไดโอดชนิดสารกึ่งตัวนำแบบใหม่ ๆ มักจะใช้ผลึกสารกึ่งตัวนำจำพวกซิลิกอนที่ไม่บริสุทธิ์โดยทำการเจือสารให้เกิดฝั่งลบและฝั่งบวก โดยฝั่งลบจะมีประจุลบคืออิเล็กตรอนมากกว่าเรียกว่า "สารกึ่งตัวนำชนิด n (n-type semiconductor) " ส่วนฝั่งบวกจะมีประจุบวกหรือโฮลเรียกว่า "สารกึ่งตัวนำชนิด p (p-type semiconductor) " โดยไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำเกิดมาจากการนำสารกึ่งตัวนำทั้งสองชนิดนี้มาติดด้วยวิธีการพิเศษ โดยส่วนที่สารกึ่งตัวนำทั้งสองชนิดอยู่ติดกันนั้นเรียกว่า "รอยต่อ p-n (p-n junction) " ไดโอดชนิดนี้จะยอมให้อิเล็กตรอนไหลผ่านจากสารกึ่งตัวนำชนิด n ไปยังสารกึ่งตัวนำชนิด p เท่านั้น จึงเรียกฝั่งที่มีสารกึ่งตัวนำชนิด n ว่าแคโทด และฝั่งที่มีสารกึ่งตัวนำชนิด p ว่าแอโนด แต่ถ้าพูดถึงทิศทางของกระแสสมมติที่ไหลสวนทางกับกระแสอิเล็กตรอนนั้น จะเห็นว่ากระแสสมติจะไหลจากขั้วแอโนดหรือสารกึ่งตัวนำชนิด p ไปยังขั้วแคโทดหรือสารกึ่งตัวนำชนิด n เพียงทิศทางเดียวเท่านั้น
ไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำอีกรูปแบบหนึ่งที่สำคัญก็คือ ไดโอดชอทท์กี้ (Schottky diode) ซึ่งมีหน้าสัมผัสระหว่างโลหะกับสารกึ่งตัวนำมากกว่ารอยต่อ p-n
ไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > คุณลักษณะเฉพาะของกระแสและแรงดัน

พฤติกรรมของไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำในวงจรจะก่อให้เกิดคุณลักษณะเฉพาะของกระแสและแรงดัน (current-voltage characteristic) หรือเรียกว่ากราฟ I-V (กราฟด้านล่าง) รูปร่างของเส้นโค้งถูกกำหนดจากส่งผ่านประจุผ่านเขตปลอดพาหะ (depletion region หรือ depletion layer) ซึ่งอยู่ใยรอยต่อ p-n
ไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > สมการของไดโอดชอทท์กี้ (Schottky Diode)

สมการของไดโอดชอทท์กี้ในอุดมคติหรือกฎของไดโอด (ชื่อชอทท์กี้ได้มาจากวิลเลียม เบรดฟอร์ด ชอทท์กี้ ผู้ร่วมประดิษฐ์ทรานซิสเตอร์ "ไม่ใช่"วัลเตอร์ เฮอร์มานน์ ชอทท์กี้ ผู้ประดิษฐ์เทโทรด) ได้ให้สมการที่แสดงถึงกราฟคุณลักษณะเฉพาะของกระแสและแรงดันเอาไว้ว่า
เมื่อ
ค่าความต่างศักย์อันเนื่องมาจากความร้อน (thermal voltage) VT มีค่าประมาณ 25.85 mV ที่อุณหภูมิ 300 K ซึ่งเป็นอุณหภูมิห้องปฏบัติการณ์ แต่เราก็สามารถหาค่าดังกล่าวเมื่ออุณหภูมิอื่น ๆ ได้ จากสูตร:
เมื่อ
สมการของไดโอดชอทท์กี้ในอุดมคติหรือกฎของไดโอดนั้นเกิดมาจากการอ้างสมมติฐานของกระบวนการเกิดการกระแสไฟฟ้าในไดโอดว่า (เนื่องจากสนามไฟฟ้า) เป็นการลอยผ่าน, การแพร่, และการรวมความร้อนอีกครั้ง (thermal recombination-generation) นอกจากนี้ยังสันนิษฐานว่ากระแสจากการรวมตัวอีกครั้ง (recombination-generation: R-G) ในเขตปลอดพาหะไม่มีนัยสำคัญใด ๆ นั่นหมายความว่าสมการของไดโอดชอทท์กี้ไม่ต้องคำนวณผลของกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับการพังทลายเมื่อกระแสย้อนกลับและโฟตอนที่ช่วยให้เกิด R-G
ไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > พฤติกรรมของสัญญาณขนาดเล็ก

ในการออกแบบวงจร แบบจำลองของสัญญาณขนาดเล็กจากพฤติกรรมของไดโอดถูกนำมาใช้งานอยู่บ่อยครั้ง
แบบจำลองสัญญาณขนาดเล็ก (Small-signal model) เป็นเทคนิคการวิเคราะห์ทางวิศวกรรมไฟฟ้า ที่อาศัยการประมาณพฤติกรรมของอุปกรณ์ทางไฟฟ้าที่ไม่มีความเป็นเชิงเส้น ด้วยสมการเชิงเส้น ความเป็นเชิงเส้นนี้ขึ้นอยู่กับจุดไบอัสกระแสตรง (DC bias point) ของอุปกรณ์ (นั่นก็คือระดับของ แรงดัน/กระแส ที่แสดงออกเมื่อไม่มีสัญญาณที่ถูกนำมาใช้) และสามารถทำให้ถูกต้องได้ด้วยการมองที่จุดนี้อีกด้วย
ไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > พฤติกรรมของสัญญาณขนาดเล็ก > ความต้านทาน

เมื่อใช้สมการชอทท์กี้ไดโอด ค่าความต้านสัญญาณขนาดเล็ก ( r_{D}) ของไดโอดสามารถเข้ามาเกี่ยวกับจุดปฏบัติการณ์ (Q-point) ที่กระแสไบอัสกระแสตรง ( I_{Q}) และแรงดันใช้งานที่จุดปฏิบัติการณ์ ( V_{Q})  แรกเริ่มเดิมทีค่าความนำสัญญาณขนาดเล็ก ( g_{D}) ถูกตั้งขึ้น นั่นคือประจุไฟฟ้าในกระแสไฟฟ้าที่ไหลในไดโอดที่เกิดมาจากการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ของแรงดันที่ตกคร่อมไดโอดหารด้วยแรงดันตกคร่อมไดโอดนั้น ดังสมการ
การประมาณค่าเกิดมาจากการอนุมานว่ากระแสไบอัส  I_{Q} นั้นมากพอที่จะทำให้ค่าตัวประกอบ (factor) ของส่วนที่ละเลยได้จากสมการชอทท์กี้มีค่าเท่า 1 โดยการประมาณนี้มีความถูกต้องแม้แรงดันจะมีค่าต่ำ เพราะแรงดันอันเนื่องมาจากความร้อน (thermal voltage)  V_{T}\approx 26\,\mathrm {mV}  ที่อุณหภูมิ 300 เคลวิน (27 องศาเซลเซียส) ดังนั้น  V_{Q}/V_{T} มีแนวโน้มมากขึ้น หมายความว่าตัวชี้กำลังมีค่าสูงมาก
แต่ไม่ใช่กับค่าความต้านทานสัญญาณขนาดเล็ก  r_{D} ซึ่งเป็นส่วนกลับของค่าความนำสัญญาณขนาดเล็ก ค่าความต้านทานสัญญาณขนาดเล็กไม่ขึ้นอยู่กับไฟฟ้ากระแสสลับ แต่จะขึ้นอยู่กับไฟฟ้ากระแสตรงเท่านั้น ดังสมการ
ไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > พฤติกรรมของสัญญาณขนาดเล็ก > ความเก็บประจุ

ประจุไฟฟ้าจะนำพากระแสไฟฟ้า  I_{Q} ตามสูตร
เมื่อ  \tau _{F} คือเวลาที่ประจุเคลื่อนที่ไป: ส่วนแรกตือประจุที่เคลื่อนที่ผ่านไดโอดแล้วเกิดกระแส  I_{Q} ไหลผ่านไดโอด ที่ ส่วนที่สองคือประจุที่เก็บสะสมอยู่ที่รอยต่อ p-n จึงมีคุณลักษณะคล้ายกับตัวต้านทานง่าย ๆ มีคู่ขั้วทางไฟฟ้าที่มีประจุตรงข้ามกัน ประจุนั้นถูกกักเก็บที่ไดโอดอาศัยแค่แรงดันที่ตกคร่อมตัวมันเพียงแค่นั้น โดยไม่คำนึงถึงกระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่าน
การหาค่าความเก็บประจุของไดโอด  C_{D} หาได้จากสมการ
เมื่อ  C_{J}={\begin{matrix}{\frac {dQ_{J}}{dV_{Q}}}\end{matrix}} คือค่าความเก็บประจุที่รอยต่อ p-n โดยประจุในส่วนแรกเรียกว่า ค่าความเก็บประจุแพร่ (diffision capacitance) เพราะเกี่ยวข้องกับกระแสที่แพร่ตรงรอยต่อของไดโอด
ไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > การฟื้นตัวกลับ

ช่วงท้ายของการไบอัสตรงของไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ จะเกิดกระแสไหลไฟฟ้าที่ไหลย้อนกลับในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ตัวอุปกรณ์จะยังไม่สามารถป้องกันกระแสไหลย้อนกลับได้เต็มที่จนกระทั่งกระแสที่เกิดไหลย้อนกลับนั้นได้สิ้นสุดลง
ผลกระทบที่เกิดขึ้นนั้นมีความสลักสำคัญเมื่อมีการสวิตชิ่ง (switching) ของกระแสที่สูงและรวดเร็วมาก (di/dt มีค่า 100 A/µs หรือมากกว่านั้น)  ค่าที่แน่นอนของ "เวลาฟื้นตัวกลับ (reverse recovery time) "  t_{r} (อยู่ในช่วงเวลาเป็นนาโนวินาที) อาจจะเคลื่อนย้าย "ประจุฟื้นตัวกลับ (reverse recovery charge) "  Q_{r} (อยู่ในช่วงนาโนคูลอมป์) ออกจากไดโอด ในระยะเวลาระหว่างฟื้นตัวนี้ไดโอดจะสามารถทำงานในทิศทางตรงข้ามได้ แน่นอนว่าในความเป็นจริงผลกระทบนี้มีความสำคัญในการพิจารณาความสูญเสียที่เกิดขึ้นอันเนื่องมาจากไดโอดไม่เป็นอุดมคติ อย่างไรก็ตามอัตราการแกว่ง (slew rate) ของกระแสไฟฟ้านั้นรุนแรงมาก (di/dt มีค่า 10 A/µs หรือนอ้ยกว่านั้น) ผลกระทบนี้ยังอยู่ในเกณฑ์ที่ปลอดภัยจึงละเลยไว้ได้ ในการใช้งานไดโอดส่วนใหญ่จึงไม่มีผลกระทบที่สำคัญมากนัก
กรณีที่กระแสไหลย้อนกลับอย่างฉับพลันเมื่อประจุไฟฟ้าที่ถูกเก็บสะสมปลอดพาหะแล้วจะนำไปใช้ประโยชน์ในขั้นตอนการฟื้นตัวของไดโอดสำหรับกำเนิดสัญญาณพัลส์สั้นโดยเฉพาะ
ประเภทของไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > ไดโอดเปล่งแสงหรือแอลอีดี (Light Emitting Diode ; LED)

LED เป็นไดโอดที่ใช้สารประเภทแกลเลี่ยมอาร์เซ็นไนต์ฟอสไฟต์ (Gallium Arsenide Phosphide ; GaAsP) หรือสารแกลเลี่ยมฟอสไฟต์ (Gallium Phosphide ; GaP) มาทำเป็นสารกึ่งตัวนำชนิด p และ n แทนสาร Si และ Ge สารเหล่านี้มีคุณลักษณะพิเศษ คือ สามารถเรืองแสงได้เมื่อได้รับไบอัสตรง การเกิดแสงที่ตัว LED นี้เราเรียกว่า อิเล็กโทรลูมินิเซนต์ (Electroluminescence) ปัจจุบันนิยมใช้ LED แสดงผลในเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ เช่น เครื่องคิดเลข, นาฬิกา เป็นต้น
ประเภทของไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > โฟโตไดโอด (Photo Diode)

โฟโตไดโอด เป็นไดโอดที่อาศัยแสงจากภายนอกผ่านเลนซ์ ซึ่งฝังตัวอยู่ระหว่างรอยต่อ p-n เพื่อกระตุ้นให้ไดโอดทำงาน การต่อโฟโตไดโอดเพื่อใช้งานจะเป็นแบบไบอัสกลับ ทั้งนี้เพราะไม่ต้องการให้โฟโตไดโอดทำงานในทันทีทันใด แต่ต้องการให้ไดโอดทำงานเฉพาะเมื่อมีปริมาณแสงสว่างมากพอตามที่กำหนดเสียก่อน กล่าวคือ เมื่อเลนซ์ของโฟโตไดโอดได้รับแสงสว่างจะเกิดกระแสรั่วไหล ปริมาณกระแสรั่วไหลนี้เพิ่มขึ้นตามความเข้มของแสง
ประเภทของไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > ไดโอดกำลัง (Power Diode)

ไดโอดกำลัง เป็นไดโอดที่ออกแบบให้บริเวณรอยต่อมีช่วงกว้างมากกว่าไดโอดทั่วไป เพื่อนำไปใช้กับงานที่มีกำลังไฟฟ้าสูง กระแสสูงและทนต่ออุณหภูมิสุงได้ เช่น ประกอบเป็นวงจรเรียงกระแส ในอิเล็กทรอนิกส์กำลัง เป็นต้น จะเห็นได้ว่าเมื่อพิกัดกระแสไฟฟ้ามีค่าหลายร้อยแอมป์ ทำให้ไดโอดมีอุณหภูมิขณะทำงานสูง โดยทั่วไปจึงนิยมใช้ร่วมกับตัวระบายความรัอน (Heat Sinks) เพื่อเพิ่มพื้นที่ระบายความรัอนภายในตัวไดโอดกำลัง
ประเภทของไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > ไดโอดวาแรกเตอร์หรือวาริแคป (Varactor or Varicap Diode)

ไดโอดวาแรกเตอร์หรือวาริแคปเป็นไดโอดที่มีลักษณะพิเศษ คือ สามารถปรับค่าคาปาซิแตนซ์เชื่อมต่อ (Ct) ได้โดยการปรับค่าแรงดันไบอัสกลับ ไดโอดประเภทนี้มีโครงสร้างเหมือนกับไดโอดทั่วไป ขณะแรงดันไบอัสกลับ (Reverse Bias Voltage ; Vr) มีค่าต่ำ Depletion Region จะแคบลงทำให้ Ct ตรงรอยต่อมีค่าสูง แต่ในทางตรงข้ามถ้าเราปรับ Vr ให้สูงขึ้น Depletion Region จะขยายกว้างขึ้น ทำให้ Ct มีค่าต่ำ
จากลักษณะดังกล่าว เราจึงนำวาริแคปไปใช้ในวงจรปรับความถี่ เช่น วงจรจูนความถี่อัตโนมัติ (Automatic Fine Tunning ; AFC) และวงจรกรองความถี่ซึ่งปรับช่วงความถี่ได้ตามต้องการ (Variable Bandpass Filter) เป็นต้น
ประเภทของไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำ > ซีเนอร์ไดโอด (Zener Diode)

ซีเนอร์ไดโอดเป็นอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำที่นำกระแสได้เมื่อได้รับไบอัสกลับ และระดับแรงดันไบอัสกลับที่นำซีเนอร์ไดโอดไปใช้งานได้เรียกว่า ระดับแรงดันพังทลายซีเนอร์ (Zener Breakdown Voltage ; Vz) ซีเนอร์ไดโอดจะมีแรงดันไบอัสกลับ (Vr) น้อยกว่า Vz เล็กน้อย ไดโอดประเภทนี้เหมาะที่จะนำไปใช้ควบคุมแรงดันที่โหลดหรือวงจรที่ต้องการแรงดันคงที่ เช่น ประกอบอยู่ในแหล่งจ่ายไฟเลี้ยง หรือโวลเทจเรกูเลเตอร์
ไดโอดในทางอุดมคติ

ไดโอดในอุดมคติ (Ideal Diode) มีลักษณะเหมือนสวิตช์ที่สามารถนำกระแสไหลผ่านได้ในทิศทางเดียว
ถ้าต่อขั้วแบตเตอรี่ให้เป็นแบบไบอัสตรงไดโอดจะเปรียบเป็นเสมือนกับสวิตช์ที่ปิด (Close Switch) หรือไดโอดลัดวงจร (Short Circuit) Id ไหลผ่านไดโอดได้ แต่ถ้าต่อขั้วแบตเตอรีแบบไบอัสกลับ ไดโอดจะเปรียบเป็นเสมือนสวิตช์เปิด (Open Switch) หรือเปิดวงจร (Open Circuit) ทำให้ Id เท่ากับศูนย์
ไดโอดในทางปฏิบัติ

ไดโอดในทางปฏิบัติ (Practical Diode) มีการแพร่กระจายของพาหะส่วนน้อยที่บริเวณรอยต่ออยู่จำนวนหนึ่ง ดังนั้น ถ้าต่อไบอัสตรงให้กับไดโอดในทางปฏิบัติก็จะเกิด แรงดันเสมือน (Ge >= 0.3V ; Si >= 0.7V) ซึ่งต้านแรงดันไฟฟ้าที่จ่ายเพื่อการไบอัสตรง ขนาดของแรงดันเสมือนจึงเป็นตัวบอกจุดทำงาน ดังนั้น จึงเรียก "แรงดันเสมือน" อีกอย่างหนึ่งว่า "แรงดันในการเปิด" (Turn-on Voltage ; Vt)
กรณีไบอัสกลับ เราทราบว่า Depletion Region จะขยายกว้างขึ้น แต่ก็ยังมีพาหะข้างน้อยแพร่กระจายที่รอยต่ออยู่จำนวนหนึ่ง แต่ก็ยังมีกระแสรั่วไหลอยู่จำนวนหนึ่ง เรียกว่า กระแสรั่วไหล (Leakage Current) เมื่อเพิ่มแรงดันไฟฟ้าขึ้นเรื่อย ๆ กระแสรั่วไหลจะเพิ่มขึ้นจนถึงจุดทีไดโอดนำกระแสเพิ่มขึ้นมาก ระดับกระแสที่จุดนี้ เรียกว่า "กระแสอิ่มตัวย้อนกลับ" (Reverse Saturation Current ; Is) แรงดันไฟฟ้าที่จุดนี้ เรียกว่า แรงดันพังทลาย (Breakdown Voltage) และถ้าแรงดันไบอัสสูงขึ้นจนถึงจุดสูงสุดที่ไดโอดทนได้ เราเรียกว่า "แรงดันพังทลายซีเนอร์" (Zener Breakdown Voltage ; Vz) ถ้าแรงดันไบอัสกลับสูงกว่า Vz จะเกิดความร้อนอย่างมากที่รอยต่อของไดโอด ส่งผลให้ไดโอดเสียหายหรือพังได้ แรงดันไฟฟ้าที่จุดนี้เราเรียกว่า แรงดันพังทลายอวาแลนซ์ (Avalance Breakdown Voltage) ดังนั้น การนำไดโอดไปใช้งานจึงใช้กับการไบอัสตรงเท่านั้น