stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราจา ซาริต โซเฟียะฮ์
พระราชประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

พระองค์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1959 ณ โรงพยาบาล Batu Gajah รัฐเประ ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์รองใน สุลต่าน อิดริส อัล-มูตาวัคคิล อัลลาลาฮ์ ชาห์ที่ 2 แห่งรัฐเประ และ ราจา เปเรมปวน มุซวิน
พระราชประวัติ > การศึกษา

พระองค์ทรงสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญา หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาจีนวิทยา จาก มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด ในปี ค.ศ. 1983 และศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ในปี ค.ศ. 1986
พระราชประวัติ > อภิเษกสมรส

ในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1982 ทรงอภิเษกสมรสกับ ตุนกูอิบราฮิม อิซมาอิล มกุฎราชกุมารแห่งรัฐยะโฮร์ (พระอิสริยยศในขณะนั้น) หลังการอภิเษกสมรส จึงทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารีแห่งรัฐยะโฮร์
หลังการสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีอิซกันดาร์ สุลต่านแห่งรัฐยะโฮร์ ในวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 2010 พระราชสวามีของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์เป็น สุลต่านแห่งรัฐยะโฮร์ พระองค์จึงทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นพระชายาในสุลต่านแห่งรัฐยะโฮร์ และได้รับการสถาปนาเป็นประไหมสุหรี (สมเด็จพระราชินี) แห่งรัฐยะโฮร์ เมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2015
พระองค์ทรงมีพระราชโอรสและพระราชธิดาทั้งสิ้น 6 พระองค์ ดังนี้
ตุนกูอิซมาอิล อิดริซ มกุฎราชกุมารแห่งรัฐยะโฮร์ (ประสูติ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1984)
ตุนกูอามีนะฮ์ ไมมูนะฮ์ อิซกันดาเรียะฮ์ (ประสูติ 8 เมษายน ค.ศ. 1986)
ตุนกูอิดริซ อิซกันดาร์ (ประสูติ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1987)
ตุนกูอับดุล จาลิล (ประสูติ 5 กรกฎาคท ค.ศ. 1990; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 2015)
ตุนกูอับดุล ระฮ์มัน (ประสูติ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993)
ตุนกูอาบู บาการ์ (ประสูติ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2001)
สมเด็จพระราชินีแห่งมาเลเซีย

หลังการขึ้นครองราชสมบัติของสุลต่านอิบราฮิม อิซมาอิล พระราชสวามี เป็น ยังดีเปอร์ตวนอากง หรือ สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งมาเลเซีย พระองค์ที่ 17 เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2024 พระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น ราจาเปอร์ไมซูรีอากง หรือ สมเด็จพระราชินีแห่งมาเลเซีย
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ ราจา ซาริต โซเฟียะฮ์ |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
การทูล: ใต้ฝ่าละอองพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ
วิลาศ โอสถานนท์

| พันตรีวิลาศ โอสถานนท์ป> ม., ท.ช., ต.จ. |
| --- | --- |


ประธานรัฐสภาไทย และ ประธานพฤฒสภา
ดำรงตำแหน่ง 4 มิถุนายน พ.ศ. 2489 – 24 สิงหาคม พ.ศ. 2489
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร​ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร​
ก่อนหน้า: พระยามานวราชเสวี (ปลอด วิเชียร ณ สงขลา)   (ประธานรัฐสภาไทย) สถาปนาตำแหน่ง   (ประธานพฤฒสภา)
ถัดไป: พระยาศรยุทธเสนี (กระแส ประวาหะนาวิน)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์
ดำรงตำแหน่ง 24 สิงหาคม พ.ศ. 2489 – 30 พฤษภาคม พ.ศ.​ 2490
นายกรัฐมนตรี: ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์
ก่อนหน้า: หม่อมหลวงกรี เดชาติวงศ์
ถัดไป: เดือน บุนนาค
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 เมืองพระนคร ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 13 มกราคม พ.ศ. 2540 (97 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: คุณหญิงอมร โอสถานนท์(สีบุญเรือง) นางบุญเรือน โอสถานนท์
บุตร: 4 คน
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: กรมราชองครักษ์
ยศ:  พันตรี
บังคับบัญชา: สมุหราชองครักษ์

พันตรี วิลาศ โอสถานนท์ (7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 -  13 มกราคม พ.ศ. 2540) หนึ่งในคณะราษฎรสายพลเรือน ผู้ทำการเปลี่ยนแปลงการปกครอง เมื่อ พ.ศ. 2475 อดีตประธานพฤฒสภาและประธานรัฐสภา
ประวัติ

พันตรี วิลาศ โอสถานนท์ เกิดเมื่อวันที่  7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 ณ บ้านริมคลองโอ่งอ่าง อำเภอสำราญราษฎร์ จังหวัดพระนคร เป็นบุตรคนโตของ พระยาประชากิจกรจักร (ชุบ โอสถานนท์) และ คุณหญิงนิล โอสถานนท์ (สกุลเดิม ศรีไชยยันต์) โดยมีชื่อ "วิลาศ" นั้น เป็นชื่อที่ได้รับประทานจาก สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ มีความหมายว่า "ฝรั่งชาติอังกฤษ" เนื่องจากบิดาเป็นนักเรียนเก่าของประเทศอังกฤษ โดยมีน้องร่วมมารดา 8 คน และต่างมารดาอีก 2 คน
การศึกษา

จบการศึกษาจากโรงเรียนมหาดเล็กหลวง โดยใช้เวลาศึกษาเป็นเวลา 9 ปี จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8 ต่อจากนั้นจึงได้รับพระราชทานทุนจาก พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ จนสำเร็จการศึกษาเทียบเท่าปริญญาตรี [B.D.F.A] จาก City & Guild Engineering College School of University of London ทางวิศวกรรม และทางด้านเกษตรกรรม จาก Sylhale Agricultural Collage Devenshire
การรับราชการ

เริ่มเข้ารับราชการครั้งแรก เป็นผู้ช่วยเจ้าพนักงานนา กรมเกษตร เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2472 ถึง 1 เมษายน พ.ศ. 2474 จึงได้เป็นผู้จัดการนาทดลองรังสิต
พันตรีวิลาศ ได้เข้าร่วมเปลี่ยนแปลงการปกครองกับคณะราษฎร จากการชักชวนของ นายทวี บุณยเกตุ ซึ่งเป็นเพื่อนข้าราชการกรมเกษตรเช่นเดียวกัน ในวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ก่อนปฏิบัติการจริงแค่วันเดียวเท่านั้น  โดยในเช้าวันที่ 24 มิถุนายน อันเป็นวันปฏิบัติการนั้น นายวิลาศ ได้สวมชุดทหารมหาดเล็ก เข้าร่วมในการตัดสายโทรศัพท์และโทรเลขร่วมกับ หลวงโกวิทอภัยวงศ์ (ควง อภัยวงศ์), นายประยูร ภมรมนตรี และนายประจวบ บุนนาค ณ กรมไปรษณีย์โทรเลข เชิงสะพานพระพุทธยอดฟ้า โดยเริ่มกันตั้งแต่เวลา 04.00 น. และต้องเสร็จให้ทันภายในเวลา 05.00 น.
วิลาศ เป็นหัวหน้าสำนักงานโฆษณาการ (กรมประชาสัมพันธ์) ในปี พ.ศ. 2481 - 2484
บทบาทการเมือง

ต่อมา พันตรีวิลาศ โอสถานนท์ ได้รับการจัดตั้งเป็นผู้แทนราษฎร (ชั่วคราว) ตามพระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475  และเมื่อมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ปีเดียวกัน นายวิลาศได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ประเภทที่ 2 ในรัฐสภา และได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี (ลอย) และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในคณะรัฐมนตรี ชุดที่ 9 ซึ่งมีแปลก พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี
ในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 พันตรีวิลาศ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกพฤฒสภา และได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานรัฐสภาและประธานพฤฒสภา ระหว่างวันที่ 4 มิถุนายน ปีเดียวกัน ถึง 24 สิงหาคม ปีเดียวกันหลังจากพ้นจากตำแหน่งได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในคณะรัฐมนตรี ชุดที่ 17 ซึ่งมี พลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ เป็นนายกรัฐมนตรีนอกจากนั้นแล้วยังได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ ในปี พ.ศ. 2502 อีกด้วย และยังได้รับตำแหน่งทางราชการอีก อาทิ อธิบดีกรมโฆษณา (กรมประชาสัมพันธ์) เป็นคนแรก และผู้พิพากษากลางเมือง เป็นต้น
นอกจากนี้แล้ว ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้รับพระราชทานตำแหน่งเป็น ทหารราชองครักษ์ สังกัดทหารสื่อสาร และยังได้ร่วมเป็นสมาชิกขบวนการเสรีไทยด้วย ทั้งนี้มีบันทึกไว้ว่าทางญี่ปุ่นได้ตั้งข้อรังเกียจ ดร.วิลาศ ร่วมกับ หลวงประดิษฐมนูธรรม (ปรีดี พนมยงค์) ว่าอาจมีใจเอนเอียงไม่ช่วยเหลือทางญี่ปุ่นอย่างแท้จริง เนื่องจาก ดร.วิลาศ ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม มีภริยา (คุณหญิงอมร สีบุญเรือง) ซึ่งเป็นบุตรสาวของ นายเซียว ฮุดเช็ง ซึ่งเป็นประธานพรรคก๊กมินตั๋งในประเทศไทย ที่มีแนวทางทางการเมืองสนับสนุน นายพลเจียง ไคเช็ค  ซึ่งต่อต้านญี่ปุ่นอยู่
ชีวิตส่วนตัว

ด้านชีวิตครอบครัว พันตรีวิลาศ สมรส 2 ครั้ง ครั้งแรกกับ คุณหญิงอมร สีบุญเรือง มีบุตร 2 คน คือ เรือโท วีระ โอสถานนท์ และ นายอภิลาศ โอสถานนท์
ครั้งที่ 2 กับ นางบุญเรือน โอสถานนท์ มีบุตร 2 คน คือ นายประสาน โอสถานนท์ และ นางกาญจนา สิงหเสนี
ถึงแก่อสัญกรรม

พันตรี วิลาศ โอสถานนท์ ได้ใช้ชีวิตช่วงปลายอย่างสุขสงบ ท่ามกลางครอบครัวและบุตรหลาน มีสุขภาพและความทรงจำดีกว่าคนในวัยเดียวกัน แม้ว่าจะเข้ารับการรักษาโรคความดันโลหิตสูงเป็นครั้งคราว จนกระทั่งเมื่อล้มเจ็บลงด้วยโรคหวัด ตั้งแต่ปลายเดือนสิงหาคม 2539 ต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลสมิติเวช เรื่อยมา และถึงแก่อสัญกรรมด้วยระบบหัวใจล้มเหลว ด้วยอาการสงบ เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2540 สิริอายุได้ 97 ปี 67 วัน  มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2540 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2484 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2482 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2505 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามอินโดจีน (ช.ร.)
พ.ศ. 2485 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
พระยามานวราชเสวี (ปลอด วิเชียร ณ สงขลา)

| มหาอำมาตย์ตรีพระยามานวราชเสวี (ปลอด วิเชียร ณ สงขลา)ป> จ., ม.ป.ช., ม.ว.ม., ป.ป.ร.๔, อ.ป.ร.๒ |
| --- | --- |


ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ดำรงตำแหน่ง 16 มิถุนายน พ.ศ. 2489 – 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 (1 ปี 144 วัน)ดำรงตำแหน่งร่วมกับ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
นายกรัฐมนตรี: หลวงประดิษฐ์มนูธรรม(ปรีดี พนมยงค์) ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์
ก่อนหน้า: พระสุธรรมวินิจฉัย พระยานลราชสุวัจน์ สงวน จูฑะเตมีย์
ถัดไป: คณะอภิรัฐมนตรี ทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
อภิรัฐมนตรี  ทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ดำรงตำแหน่ง 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 – 23 มีนาคม พ.ศ. 2492
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
นายกรัฐมนตรี: ควง อภัยวงศ์ จอมพลป. พิบูลสงคราม
ก่อนหน้า: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร ตนเอง
ถัดไป: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร
ประธานรัฐสภาไทย
ดำรงตำแหน่ง 3 สิงหาคม พ.ศ. 2479 – 24 มิถุนายน พ.ศ. 2486  (6 ปี 325 วัน)
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร​
ก่อนหน้า: เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา)
ถัดไป: พระยาศรยุทธเสนี (กระแส ประวาหะนาวิน)
ดำรงตำแหน่ง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2487 – 15 ตุลาคม พ.ศ. 2488 (1 ปี 105 วัน)
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร​
ก่อนหน้า: พระยาศรยุทธเสนี (กระแส ประวาหะนาวิน)
ถัดไป: วิลาศ โอสถานนท์
ประธานสภาผู้แทนราษฎร
ดำรงตำแหน่ง 3 สิงหาคม พ.ศ. 2479 – 24 มิถุนายน พ.ศ. 2486  (6 ปี 325 วัน)
ก่อนหน้า: เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา)
ถัดไป: พระยาศรยุทธเสนี
ดำรงตำแหน่ง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2487 – 3 มิถุนายน พ.ศ. 2489 (1 ปี 336 วัน)
ก่อนหน้า: พระยาศรยุทธเสนี
ถัดไป: เกษม บุญศรี
เลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา
ดำรงตำแหน่ง 27 ตุลาคม พ.ศ. 2466 – 6 กันยายน พ.ศ. 2468 (1 ปี 315 วัน)
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: พระยาลัดพลีธรรมประคัลภ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 กันยายน พ.ศ. 2433 จังหวัดสงขลา ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 (93 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: ท่านผู้หญิงศรี (ลพานุกรม) มานวราชเสวี
ลายมือชื่อ: 

มหาอำมาตย์ตรี พระยามานวราชเสวี (18 กันยายน พ.ศ. 2433 - 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527) อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 9 เป็นเวลา 15 ปี อดีตเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา อดีตอธิบดีกรมอัยการ เลขาธิการเนติบัณฑิตยสภา อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎร อดีตสมาชิกสภากรรมการองคมนตรีในรัชกาลที่ 6 และรัชกาลที่ 7  ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งอภิรัฐมนตรีและองคมนตรีในรัชกาลที่ 9 และศาสตราจารย์วิสามัญแห่งมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง
ประวัติ

พระยามานวราชเสวี เป็นบุตรพระอนันตสมบัติ (เอม ณ สงขลา) ผู้ช่วยราชการเมืองสงขลา เกิดที่บ้านพระยาสุนทรานุรักษ์ (เนตร ณ สงขลา) ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา เป็นน้องชายร่วมบิดามารดากับเจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา)
การศึกษา

หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมที่โรงเรียนราชวิทยาลัย ได้อยู่ในพระอุปถัมภ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารพีพัฒนศักดิ์ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์
การศึกษา (ตามลำดับ)
โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก (อสช 971)
โรงเรียนเทพศิรินทร์
โรงเรียนราชวิทยาลัย (ปัจจุบันคือโรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ )
พ.ศ. 2456 ได้รับทุนเล่าเรียนหลวงของกระทรวงยุติธรรม ไปศึกษาต่อกฎหมายที่โรงเรียนอินเนอร์เทมเปิล (Inner Temple) ประเทศอังกฤษ
ครอบครัว

พระยามานวราชเสวี สมรสกับท่านผู้หญิงศรี มานวราชเสวี (ลพานุกรม) มีบุตรชายคนเดียว คือ
วิรัช ณ สงขลา สมรสกับหม่อมเจ้าวุฒิเฉลิม วุฒิชัย มีบุตรชายสองคนชื่อ
เดชาภิวัฒน์ ณ สงขลา อดีตผู้อำนวยการสำนักงบประมาณ กรรมการในคณะกรรมการอำนวยการจัดงานพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2562
ณัฐญาดา ณ สงขลา
ยศ > ยศพลเรือน

มหาอำมาตย์ตรี
ยศ > ยศในพระราชสำนัก

– เสวกตรี
ยศ > ยศเสือป่า

26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461 นายหมวดตรี
ตำแหน่ง

– ผู้ช่วยสมุหพระนิติศาสตร์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2493 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2493 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2484 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2478 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2461 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2477 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 4 (ป.ป.ร.4)
พ.ศ. 2481 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 2 (อ.ป.ร.2)
พ.ศ. 2496 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 1 (ภ.ป.ร.1)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พ.ศ. 2476 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

เดนมาร์ก :
พ.ศ. 2501 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร ชั้นประถมาภรณ์
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม

| รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
ผู้ชนะล่าสุด ธิติ ศรีนวล   สัปเหร่อ (2566)
รางวัลสำหรับ: ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมแห่งปี
ประเทศ:  ไทย
จัดโดย: สมาพันธ์สมาคมภาพยนตร์แห่งชาติ
รางวัลแรก: 25 มกราคม พ.ศ. 2535 (32 ปี)
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม เป็นรางวัลที่จัดเป็นประจำทุกปีโดย สมาพันธ์สมาคมภาพยนตร์แห่งชาติ (สสภช) เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้กำกับภาพยนตร์ที่ทำผลงานได้โดดเด่นและดีเยี่ยม เป็นส่วนหนึ่งในการผลักดันอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 1 จัดขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2535 โดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ได้รับรางวัลจากการกำกับภาพยนตร์ คนเลี้ยงช้าง (2534)
หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ได้รับรางวัลจากภาพยนตร์ คนเลี้ยงช้าง (2534) และเสียดาย 2 (2538)
นนทรีย์ นิมิบุตร ได้รับรางวัลจากภาพยนตร์ 2499 อันธพาลครองเมือง (2540) และ นางนาก (2542)
ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล ได้รับรางวัลจากภาพยนตร์ รักแห่งสยาม (2550) และ Home ความรัก ความสุข ความทรงจำ (2555)
ก้องเกียรติ โขมศิริ ได้รับรางวัลจากภาพยนตร์ เฉือน (2552)
เป็นเอก รัตนเรือง ได้รับรางวัลจากภาพยนตร์ ฝนตกขึ้นฟ้า (2554)
นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ได้รับรางวัลจากภาพยนตร์ ฟรีแลนซ์..ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามรักหมอ (2558)
ผู้ได้รับรางวัลและผู้เข้าชิงมากกว่าหนึ่งครั้ง

| จำนวนครั้งที่ชนะ | ผู้กำกับ |
| --- | --- |
2: จิระ มะลิกุล
2: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
2: ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล
2: นนทรีย์ นิมิบุตร
2: บัณฑิต ฤทธิ์ถกล
2: คงเดช จาตุรันต์รัศมี
|
| จำนวนครั้งที่เข้าชิง | ผู้กำกับ |
| --- | --- |
7: เป็นเอก รัตนเรือง
6: คงเดช จาตุรันต์รัศมี
5: นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์
5: ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล
5: บรรจง ปิสัญธนะกุล
4: กิตติกร เลียวศิริกุล
4: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
4: นนทรีย์ นิมิบุตร
4: บัณฑิต ฤทธิ์ถกล
3: จิระ มะลิกุล
3: ธนิตย์ จิตนุกูล
3: ทรงยศ สุขมากอนันต์
3: นิธิวัฒน์ ธราธร
3: ยุทธนา มุกดาสนิท
3: ยุทธเลิศ สิปปภาค
3: สมจริง ศรีสุภาพ
3: ก้องเกียรติ โขมศิริ
3: หม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล
2: ชยนพ บุญประกอบ
2: เชิด ทรงศรี
2: ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์
2: แดนนี่ แปง
2: นัฐวุฒิ พูนพิริยะ
2: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
2: นิพนธ์ ผิวเณร
2: มานพ อุดมเดช
2: สราวุธ วิเชียรสาร
2: ออกไซด์ แปง
2: วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง
2: ภาคภูมิ วงศ์ภูมิ
2: อนุชา บุญยวรรธนะ
2: บุญส่ง นาคภู่
2: อาทิตย์ อัสสรัตน์
2: พันธุ์ธัมม์ ทองสังข์

| ที่สุด | รายชื่อ | อายุ | ปี | จากภาพยนตร์เรื่อง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อายุมากสุดที่ชนะ | หม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล | 69 ปี | พ.ศ. 2565 | มายาพิศวง |
| อายุมากสุดที่ได้เข้าชิง | หม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล | 69 ปี | พ.ศ. 2565 | มายาพิศวง |
| อายุน้อยสุดที่ชนะ | ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | 26​ ปี | พ.ศ.​ 2550 | รักแห่งสยาม |
| อายุน้อยสุดที่เข้าชิง | ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | 25​ ปี | พ.ศ.​ 2549 | 13 เกมสยอง |
| อายุน้อยสุดที่เข้าชิง | บรรจง ปิสัญธนะกูล | 25​ ปี | พ.ศ.​ 2547 | ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ |
| อายุน้อยสุดที่เข้าชิง | ภาคภูมิ วงศ์ภูมิ | 25​ ปี | พ.ศ.​ 2547 | ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ |
จักรพรรดิ

สมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะแห่งญี่ปุ่น จักรพรรดิเพียงพระองค์เดียวในปัจจุบัน
จักรพรรดิ (อังกฤษ: Emperor) หรือ พระราชาธิราช หมายถึง ประมุขชายผู้เป็นเจ้าครองจักรวรรดิ
รัฐหรืออาณาจักร (kingdom) ที่อยู่ภายใต้อำนาจอธิปไตยการปกครองอันเดียวกัน เช่น จักรวรรดิอังกฤษ จักรวรรดิเยอรมัน อันประกอบด้วยหลายชนชาติ แต่ละชนชาติจะมีพระมหากษัตริย์ของตนเองปกครองอยู่ด้วย จึงอาจพูดได้ว่าสมเด็จพระจักรพรรดิคือกษัตริย์ผู้ปกครองกษัตริย์ หากเป็นสตรีเรียกว่า จักรพรรดินีนาถ (Empress Regnant) สำหรับพระมเหสีของจักรพรรดิจะเรียกว่า “จักรพรรดินี” (Empress Consort) ส่วนสำหรับพระสวามีของจักรพรรดินีนาถจะเรียกว่า  “เจ้าชายพระราชสวามี”  (Price Consort)” โดยทั่วไปถือกันว่า “จักรพรรดิ” มีฐานันดรสูงกว่า “พระราชา”
ข้อแตกต่างระหว่างจักรพรรดิกับประมุขแบบอื่น

ทั้งกษัตริย์และจักรพรรดิ ต่างเป็นพระประมุขของรัฐเหมือนกัน ยังไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัวที่บ่งบอกถึงความแตกต่างในฐานันดรทั้งสองประเภทนี้โดยชัดเจน แต่ก็มีปัจจัยหลายประการที่เกี่ยวของได้แก่ การตีความของนักประวัติศาสตร์ ขนาดและลักษณะของอาณาจักรที่ทรงปกครอง และชื่อตำแหน่งที่ราชวงศ์นั้น ๆ เลือกที่จะเรียกตนเอง ลักษณะเฉพาะที่อาจนับเป็นปัจจัยให้ใช้ฐานันดรจักรพรรดิอาจสรุปได้หลายทางดังนี้
จักรพรรดิ ในภาษาอังกฤษเรียกว่า Emperor และ/หรือได้รับการยอมรับเป็น “จักรพรรดิ” จากความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างประเทศ
จักรพรรดิ เป็นประมุขของรัฐราชาธิปไตยอื่นด้วยโดยที่ไม่ถอดถอนความเป็นราชาของรัฐอื่นที่ตนปกครอง
เป็นจักรพรรดิที่ถือว่าสืบเชื้อสายจากเทพเจ้าหรือดำรงตำแหน่งสูงทางศาสนาโดยการแสดงตนโดย
ทางพิธีการและความเชื่อมั่นทางศาสนา เช่น โรมโบราณ หรือจักรพรรดิญี่ปุ่น
ฝ่ายบ้านเมืองหรือพระราชามีอำนาจสูงกว่าศาสนจักร (จักรพรรดิสันตะปาปานิยม (Caesaropapism)) พระราชาในยุโรปที่เป็นคริสต์ศาสนิกชนจะถือตนเองเป็นเพียงกษัตริย์ (King) ไม่เรียกตนเป็นจักรพรรดิ พระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ ที่มีปัญหาขัดแย้งกับสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 ไม่ยอมลงรอยกับโรมก็ได้เรียกตำแหน่งของพระองค์โดยใช้คำว่า “อิมพีเรียม” (imperium) และพระราชาแห่งรัสเซียก็เรียกตนเองว่าซาร์ ซึ่งหมายถึงจักรพรรดิ เพราะถือพระองค์ว่าอยู่เหนือคริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ แต่พระองค์จะอยู่ภายใต้พระเจ้าเท่านั้น
เป็นประเพณียุโรป (คริสเตียน) ที่พระราชาสามารถสืบย้อนพระราชวงศ์ไปถึงสมัยจักรวรรดิโรมัน หรือที่ได้รับการยอมรับจากจักรพรรดิโรมัน (ไบแซนไทน์) ในการสืบทอดอำนาจ
การเลือกใช้ชื่อตำแหน่งโดยพระราชาได้กลายเป็นแนวคิดที่ต่างไปจากเดิมในภาษาอังกฤษ กล่าวคือความต่างที่ว่าพระราชาควรเป็นพระมหากษัตริย์หรือเป็นพระจักรพรรดิไม่ได้กำหนดไว้ตายตัวอีกต่อไป ต่างจากตำแหน่งพระราชาที่เป็น ฟาโรห์ เคาะลีฟะฮ์ สุลต่าน หรือข่าน ซึ่งยังมีการกำหนดแยกชัดเจนอยู่
จักรพรรดิในโลกตะวันตกและตะวันออก

ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมามีการใช้ฐานันดรพระราชาในระดับ “จักรพรรดิ” ทั้งในโลกซีกตะวันตกซึ่งเริ่มจากยุคโรมันและต่อด้วยยุคคริสเตียน ทางซีกโลกตะวันออกมีประเพณีที่แตกต่างจากตะวันตก ซึ่งได้เกิดขึ้นโดยไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ทั้งจีนและญี่ปุ่นอ้างความเป็นจักรพรรดิว่าสืบเชื้อสายมาจากสรวงสวรรค์ เจงกิสข่านถือว่าพระองค์ได้อำนาจจากธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ จักรพรรดิญี่ปุ่นสืบเชื้อสายมาจากพระอาทิตย์
รายพระนามของจักรพรรดิ > จักรพรรดิโดยการเป็นจักรวรรดิแบบทั่วไป > จักรวรรดิโบราณ

จักรวรรดิเปอร์เชีย (16 ปี ก่อน พ.ศ. – พ.ศ. 213) ดูรายพระนามพระมหากษัตริย์เปอร์เซีย
จักรวรรดิแห่งพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช (พ.ศ. 209 – พ.ศ. 262)
จักรวรรดิโมริยะ (Mauryan Empire) (พ.ศ. 222 – พ.ศ. 358) ดู ราชวงศ์โมริยะ
จักรวรรดิจีน (จักรวรรดิ พ.ศ. 322 – พ.ศ. 2454) ดู จักรพรรดิจีนและรายพระนามจักรพรรดิจีน
จักรวรรดิโรมัน (พ.ศ. 516 – พ.ศ. 1019) ดู รายพระนามจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมัน
รายพระนามของจักรพรรดิ > จักรพรรดิโดยการเป็นจักรวรรดิแบบทั่วไป > สมัยกลาง > ประเพณีตะวันตกและไบแซนไทน์

จักรวรรดิไบแซนไทน์ (พ.ศ. 938 – พ.ศ. 1996) ดู รายพระนามจักรพรรดิไบแซนไทน์
จักรวรรดิละติน (พ.ศ. 1747 – พ.ศ. 1804)
จักรวรรดิไนเซีย (Empire of Nicaea – พ.ศ. 1747 – พ.ศ. 1804) “จักรวรรดิไบแซนไทน์” ที่ตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นหลังจากถูก “จักรวรรดิละติน” ยึดคอนสแตนติโนเปิล ในสงครามครูเสดครั้งที่ 4
จักรวรรดิเทรบิซอนด์ (Empire of Trebizond -พ.ศ. 1747 – พ.ศ. 2004) การแตกแยกออกจากจักรวรรดิไบแซนไทน์อีกอาณาจักรหนึ่ง
ราชรัฐเอปิรุส (Despotate of Epirus – พ.ศ. 1747 – พ.ศ. 1902) ปกครองโดยจักรพรรดิทีโอดอร์ ดูกาส พ.ศ. 1770 – พ.ศ. 1773
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พ.ศ. 1343 และ พ.ศ. 1505 – พ.ศ. 2349) ดู จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรวรรดิบัลแกเรีย (พ.ศ. 1456 – พ.ศ. 1965) ดู รายพระนามพระมหากษัตริย์บัลแกเรีย
จักรวรรดิเซอร์เบีย (พ.ศ. 1888 – พ.ศ. 1914) ดู จักรพรรดิเซอร์เบีย
รายพระนามของจักรพรรดิ > จักรพรรดิโดยการเป็นจักรวรรดิแบบทั่วไป > สมัยกลาง > อื่น ๆ

เจ้าผู้ปกครองเวียดนามพระองค์แรกที่ใช้ฐานันดรจักรพรรดิ (หว่างเด๊) ได้แก่จักรพรรดิดิญ โบะ หลิญ ผู้สถาปนาราชวงศ์ดิญเมื่อ พ.ศ. 1509 ดู รายพระนามจักรพรรดิเวียดนาม
ญี่ปุ่น (พระจักรพรรดิที่เรียกเป็นภาษาญี่ปุ่นในปัจจุบันว่า “เท็นโน” นับแต่ประมาณ พ.ศ. 1200 เป็นต้นมา) ดู จักรพรรดิญี่ปุ่นและรายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรวรรดิมองโกล (พ.ศ. 1749 – พ.ศ. 1911) ดู ข่านแห่งมองโกลและรายพระนามพระมหากษัตริย์มองโกเลีย
จักรวรรดิออตโตมัน (พ.ศ. 1842 – พ.ศ. 2465) ดู รายพระนามสุลต่านแห่งออตโตมัน
จักรวรรดิเอธิโอเปีย (จักรวรรดิ พ.ศ. 1813 – พ.ศ. 2518) ดู รายพระนามจักรพรรดิเอธิโอเปีย
จักรวรรดิแอซเท็ก (พ.ศ. 1918 – พ.ศ. 2064) ดู เฮวยี ตลาโทอานิ (Hueyi Tlatoani)
จักรวรรดิอินคา (พ.ศ. 1981 – พ.ศ. 2076) ดู รายพระนามซาปา อินคา (Sapa Inca)
รายพระนามของจักรพรรดิ > จักรพรรดิโดยการเป็นจักรวรรดิแบบทั่วไป > สมัยใหม่

จักรวรรดิเปอร์เชีย (อิหร่าน) (พ.ศ. 2044 – พ.ศ. 2522) ดู รายพระนามพระมหากษัตริย์เปอร์เซีย
จักรวรรดิโมกุล (พ.ศ. 2059 – พ.ศ. 2400) ดู รายพระนามจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโมกุล
จักรวรรดิรัสเซีย (พ.ศ. 2264 – พ.ศ. 2460) ดู จักรพรรดิรัสเซีย
จักรวรรดิดุรรานี (พ.ศ. 2290 – พ.ศ. 2366)
ราชวงศ์ทาลเปอร์ (พ.ศ. 2326 – พ.ศ. 2386)
จักรวรรดิซิกข์ (พ.ศ. 2342 – พ.ศ. 2392) ดู จักรพรรดิซิกข์
จักรวรรดิฝรั่งเศส ดู จักรพรรดิฝรั่งเศส
จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง (พ.ศ. 2347 – พ.ศ. 2357 และ พ.ศ. 2358)
จักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง (พ.ศ. 2395 – พ.ศ. 2413)
จักรวรรดิเฮติ ดู จักรพรรดิเฮติ
จักรวรรดิเฮติที่หนึ่ง (พ.ศ. 2347 – พ.ศ. 2349)
จักรวรรดิเฮติที่สอง (พ.ศ. 2392 – พ.ศ. 2402)
จักรวรรดิออสเตรีย (ต่อมาจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี) (พ.ศ. 2347 – พ.ศ. 2461) ดู จักรพรรดิออสเตรีย
จักรวรรดิเม็กซิโก ดู รายพระนามจักรพรรดิเม็กซิโก
จักรวรรดิเม็กซิโกที่ 1 (พ.ศ. 2364 – พ.ศ. 2366)
จักรวรรดิเม็กซิโกที่ 2 (พ.ศ. 2407 – พ.ศ. 2410)
จักรวรรดิบราซิล (พ.ศ. 2365 – พ.ศ. 2432) ดู จักรพรรดิบราซิล
จักรวรรดิเยอรมัน (พ.ศ. 2414 – พ.ศ. 2461) ดู จักรพรรดิเยอรมัน
จักรวรรดิอินเดีย (ภายใต้จักรวรรดิบริติช) (พ.ศ. 2419 – พ.ศ. 2491) ดู จักรพรรดิอินเดียและจักรพรรดิอังกฤษ
จักรวรรดิเกาหลี (พ.ศ. 2440 – พ.ศ. 2453) ดู จักรพรรดิเกาหลี
จักรวรรดิจีน (พ.ศ. 2458 – พ.ศ. 2459) ดู จักรพรรดิจีน
จักรวรรดิแมนจูเรีย (ภายใต้จักรวรรดิญี่ปุ่น) (พ.ศ. 2475 – พ.ศ. 2488) ดู จักรพรรดิแมนจูเรีย
รายพระนามของจักรพรรดิ > จักรพรรดิโดยการเป็นจักรวรรดิแบบทั่วไป > สมัยปัจจุบัน

จักรวรรดิแอฟริกากลาง (พ.ศ. 2519 – พ.ศ. 2522) ดู จักรพรรดิแอฟริกากลาง
รูปภาพ > จักรพรรดิยุโรป

ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 จักรพรรดิ (ไคเซอร์) แห่งออสเตรีย กษัตริย์ฮังการี
นโปเลียนที่ 1 จักรพรรดิฝรั่งเศส กษัตริย์อิตาลี
จอร์จที่ 5 กษัตริย์สหราชอาณาจักร จักรพรรดิอินเดีย
วิกตอเรีย ราชินีนาถสหราชอาณาจักร จักรพรรดินีนาถอินเดีย
วิลเฮ็ล์มที่ 2 จักรพรรดิ (ไคเซอร์) แห่งเยอรมัน กษัตริย์ปรัสเซีย
นิโคลัสที่ 2 จักรพรรดิ (ซาร์) แห่งรัสเซีย แกรนด์ดยุกฟินแลนด์
แคทเธอรีนมหาราชินี จักรพรรดินีนาถ (ซารีนา) แห่งรัสเซีย
อัลฟอนโซมหาราช กษัตริย์แห่งเลออน จักรพรรดิแห่งสเปน
ฌูเอาที่ 6 กษัตริย์โปรตุเกส จักรพรรดิบราซิล
วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 กษัตริย์อิตาลี จักรพรรดิ (เนกัสซา นากัส) แห่งเอธิโอเปีย
สแตฟัน อูรอสที่ 4 จักรพรรดิ (ซาร์) แห่งเซอร์เบีย
ซีแมออนที่ 1 จักรพรรดิ (ซาร์) แห่งบัลแกเรีย
ฟรันทซ์ที่ 1 จักรพรรดิ (ไคเซอร์) แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เมห์เหม็ดที่ 5 จักรพรรดิ (ปาดีซะฮ์ / สุลต่าน) แห่งออตโตมัน (ตุรกี)
รูปภาพ > จักรพรรดิอเมริกา

เปดรูที่ 2 จักรพรรดิบราซิล
มัคซีมีลีอานที่ 1 จักรพรรดิเม็กซิโก
ฌักที่ 1 จักรพรรดิเฮติ
มอกเตซูมาที่ 2 จักรพรรดิ (เฮวยี ตลาโทอานิ) แห่งแอซเท็ก
ปาชาคูติ จักรพรรดิ (ซาปา อินคา) แห่งอินคา
รูปภาพ > จักรพรรดิแอฟริกา

เฮลี เซลาสซีที่ 1 จักรพรรดิ (เนกัสซา นากัส) แห่งเอธิโอเปีย
โบคัสซาที่ 1 จักรพรรดิแอฟริกากลาง
รูปภาพ > จักรพรรดิเอเชีย

เจงกีส ข่าน จักรพรรดิ (คากาน) แห่งมองโกล
จิ๋นซีฮ่องเต้ จักรพรรดิ (ฮ่องเต้) แห่งจีน
ฮิโระฮิโตะ จักรพรรดิ (เท็นโน) แห่งญี่ปุ่น
โคจง จักรพรรดิ (ฮวางเจ) แห่งเกาหลี
บ๋าว ดั่ย จักรพรรดิ (ฮว่างเด๋) แห่งเวียดนาม
ชาห์ เรซา จักรพรรดิ (ชาฮันชาห์) แห่งอิหร่าน
บาฮาดูร์ ชาห์ที่ 2 จักรพรรดิ (แบดชาห์ / ชาฮันชาห์) แห่งโมกุล (อินเดีย)
คังเต๋อ จักรพรรดิแมนจูเรีย
ทุลีป จักรพรรดิซิกข์
ดูเพิ่ม

ไคเซอร์ (โรมันอันศักดิ์สิทธิ์, ออสเตรีย, เยอรมนี)
ซาร์ (รัสเซีย, เซอร์เบีย, บัลแกเรีย)
พระเจ้าจักรพรรดิ (จักรพรรดิตามคติพุทธศาสนา)
พระราชาธิราช
คากาน (มองโกเลีย)
ปาดีซะฮ์
ชาฮันชาห์ (อิหร่าน, โมกุล)
ภาพโมเสกแสดงจักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1 แห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ประทับยืนกลาง ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 6
วิลเฮ็ล์มที่ 1, ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1, อะเลคซันดร์ที่ 2 แห่งสันนิบาตสามจักรพรรดิ
วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี, นิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย
วิลเฮ็ล์มที่ 2, เมห์เหม็ดที่ 5, ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 สามจักรพรรดิของฝ่ายมหาอำนาจกลาง
นิโคลัสที่ 2 จักรพรรดิแห่งรัสเซีย, จอร์จที่ 5 จักรพรรดิแห่งอินเดีย