stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ร็อคแมน X5
อาวุธที่ได้ > อาวุธและท่าไม้ตายของเอ็กซ์

X-buster (エックスバスター) อาวุธปกติของเอ็กซ์และสามารถชาร์จยิงได้
เอ็กซ์ร่างธรรมดา บัสเตอร์แบบชาร์จจะเป็นลูกพลังสีเขียว
เกราะฟอร์ซและเกราะอัลติเมท บัสเตอร์แบบชาร์จจะเป็นลูกพลังสีฟ้าขนาดใหญ่ ถ้าโดนเป้าหมายจะเกิดอานุภาคไฟฟ้าที่สร้างความเสียหายให้ศัตรูได้
เกราะฟัลคอน บัสเตอร์แบบชาร์จจะเป็นกระสุนขนาดเล็กที่สามารถเจาะทะลวงโล่ของศัตรู และยิงทะลุกำแพงได้
เกราะไกอา บัสเตอร์แบบชาร์จจะเป็นลูกพลังสีเขียวขนาดใหญ่ สามารถทำลายกระสุนของศัตรูได้และสามารถทำลายบล็อกสีดำในฉากของ โวลท์ คราเคน และ สไปค์ โรสเรด ได้
พลังโจมตีจะต่ำกว่าบัสเตอร์ชนิดอื่น แต่ชาร์จเร็ว
Crescent Shot (クレッセントショット) อาวุธที่ได้จาก เครเซนต์ กริซลี่
เมื่อยิงแบบปกติ กระสุนจะเป็นพระจันทร์เสี้ยวขนาดเล็ก
เมื่อชาร์จ จะเป็นบาเรียพระจันทร์เสี้ยวล้อมรอบตัวเอ็กซ์ชั่วคราว
Tri Thunder (トライサンダー) อาวุธที่ได้จาก โวลท์ คราเคน
เมื่อยิงแบบปกติ จะเป็นกระแสไฟฟ้าพุ่งไปทางด้านบน,ล่าง,ข้างหน้า ถ้าติดผนังกำแพง กระแสไฟฟ้าจะเปลี่ยนเป็นลูกบอลไฟฟ้าและเคลื่อนที่ไปตามพื้นผนัง
เมื่อชาร์จ จะเป็นฟ้าผ่ามาที่ใกล้ๆเอ็กซ์ จากนั้นจะเป็นฟ้าผ่าแบบสุ่ม
ท่านี้มีต้นแบบมาจาก elec beam ของร็อคแมนภาคแรก เพราะเป็นการยิงกระแสไฟฟ้า 3 ทิศทางเหมือนกัน
Will Laser (ウィルレーザー) อาวุธที่ได้จาก ไชนิ่ง โททัลนิคัส
เมื่อยิงแบบปกติ จะเป็นจรวดหิ่งห้อยที่สามารถควบคุมทิศทางได้ตามใจชอบ จรวดจะหายไปเมื่อกระทบกับกำแพงหรือโดนเป้าหมาย
เมื่อชาร์จ จะเป็นการยิงเลเซอร์ขนาดใหญ่อยู่สักพักหนึ่ง
Gel Shaver (ジェルシェイバー) อาวุธที่ได้จาก ทีดัล มาโคเอน
เมื่อยิงแบบปกติ จะเป็นกระสุนน้ำแข็งขนาดเล็กที่พุ่งไปด้านล่าง
เมื่อชาร์จ จะเป็นการปล่อยก้อนน้ำแข็งจำนวนมากจากมือทั้ง 2 ข้าง
Wing Spiral (ウィングスパイラル) อาวุธที่ได้จาก สไปรัล เพกาเชียน
เมื่อยิงแบบปกติ จะปล่อยลมพายุไปทางด้านบน ซึ่งสามารถเปลี่ยนให้ลอยไปทางข้างหน้าก็ได้
เมื่อชาร์จ จะปล่อยพายุขนาดใหญ่ไปทางด้านหน้า และจะขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ
Spike Rope (スパイクロープ) อาวุธที่ได้จาก สไปค์ โรสเรด
เมื่อยิงแบบปกติ จะยิงลูกตุ้มหนามสีเขียวไปทางข้างหน้าในระยะสั้นๆ ก่อนที่จะลอยกลับมาที่เอ็กซ์
เมื่อชาร์จ จะยิงลูกตุ้มสีม่วงและเด้งไปรอบๆฉากสักพักหนึ่ง
Dark Hold (ダークホールド) อาวุธที่ได้จาก ดาร์ก เนโกรแบท
เมื่อยิงแบบปกติ จะหยุดการเคลื่อนไหวของศัตรูทั้งฉาก แต่ไม่สามารถหยุดการเคลื่อนไหวของบอสได้ (ยกเว้น สไปรัล เปกาซิออน)
เมื่อชาร์จ จะมีความสามารถเช่นเดียวกับยิงแบบปกติ
Ground Fire (グランドファイアー) อาวุธที่ได้จาก เบิร์น ไดโนเร็กซ์
เมื่อยิงปกติ จะยิงลูกไฟขนาดเล็กออกมา เมื่อกระทบกำแพงหรือพื้นจะกลายเป็นกองไฟเล็กๆพร้อมกับปล่อยลูกไฟออกมาแบบสุ่มทิศทาง
เมื่อชาร์จ จะปล่อยเปลวไฟมาจากมือทั้ง 2 ข้าง
อาวุธที่ได้ > อาวุธและท่าไม้ตายของซีโร่

Z-saber (ゼットセイバー) อาวุธพื้นฐานของซีโร่ สามารถโจมตีเป็นคอมโบต่อเนื่องได้ 3 ครั้ง
Crescent Sword (三日月斬) ท่าที่ได้จาก เครเซนต์ กริซลี่ ท่าตอนกระโดดโจมตีจะกลายเป็นหมุนตัวฟัน และซีโร่จะสามารถกระโดดสองจังหวะได้
E-Blade (電刃) ท่าที่ได้จาก โวลท์ คราเคน เมือกดปุ่มขึ้น+โจมตี จะเป็นการกระโดดพร้อมกับใช้ดาบสายฟ้าโจมตีไปทางด้านบน
C-Flasher (滅閃光) ท่าที่ได้จาก ไชนิ่ง โททัลนิคัส เป็นการปล่อยลูกพลังออกไปในทุกทิศทาง และสามารถเจาะทะลวงศัตรูได้
F-Splasher (飛水翔) ท่าที่ได้จาก ไทดัล มาโคเอน เมื่อได้ท่านี้มา ตอนแดชกลางอากาศจะมีบาเรียน้ำแข็งรอบๆและสามารถใช้โจมตีได้
Wind Shredder (疾風) ท่าที่ได้จาก สไปรัล เพกาเชียน ถ้ากดโจมตีระหว่างแดช จะเป็นการปล่อยร่างเงาออกไปโจมตีศัตรู
Twin Dream (双幻夢) ท่าที่ได้จาก สไปค์ โรสเรด เป็นการเรียกร่างแยกออกมา โดยร่างแยกจะเคลื่อนไหวและโจมตีตามซีโร่ คล้ายกับ Soul Body ของเอ็กซ์ใน X4
Dark Hold (ダークホールド) ท่าที่ได้จาก ดาร์ค เนโครแบท หยุดการเคลื่อนไหวของศัตรูทั้งฉากเหมือนกันกับเอ็กซ์
Quake Blazer (断地炎) ท่าที่ได้จาก เบิร์น ไดโนเร็กซ์ เมื่อกด ลง+โจมตีขณะอยู่กลางอากาศ จะเป็นการใช้ดาบไฟโจมตีไปทางด้านล่าง
วิกรมสัมวัต

วิกรมสัมวัต (IAST: Vikrama Samvat; ย่อเป็น VS) หรือ พิกรมสัมพัต (IAST: Bikrama Sambat; ย่อเป็น BS) หรือ ปฏิทินวิกรมี เป็นปฏิทินฮินดูที่มีใช้ในประวัติศาสตร์ของอินเดียและเนปาล โดยปกติปีของวิกรมสัมวัตจะเร็วกว่าคริสต์ศักราชตามปฏิทินเกรกอเรียนอยู่ 57 ปี ยกเว้นในระหว่างเดือนมกราคมถึงเมษายน ซึ่งจะเหลือที่ไวกว่า 56 ปี วิกรมสัมวัตเป็นหนึ่งในสองปฏิทินทางการของประเทศเนปาล ควบคู่กับเนปาลสัมพัต
เอกสารและจารึกโบราณจากยุคกลางจำนวนมากที่พบในอินเดียใช้ระบบปีแบบวิกรมสัมวัต ว่ากันว่าชื่อนี้ตั้งตามกษัตริย์ในตำนาน วิกรมาทิตยะ และไม่ปรากฏชื่อวิกรมสัมวัตในหลักฐานใด ๆ ก่อน ศตวรรษที่ 9 มีพบระบบปฏิทินเดียวกันแต่ใช้คนละชื่อ เช่น กฤตะ (Krita) และ มลวะ (Malava) ในสมัยอาณานิคม นักวิชาการเชื่อว่าระบบปีวิกรมสัมวัตอ้างอิงจากการฉลองการที่วิกรมาทิตยะสามารถขับไล่สกะออกจากอุชไชนะสำเร็จ กระนั้น ในภายหลังไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่สนับสนุนข้อเสนอแนะนี้ งานเขียนเริ่มปรากฏใช้วิกรมสัมวัตในศตวรรษที่ 9 โดยเฉพาะของฮินดู ในขณะที่ชิ้นงานพุทธและไชนะยังคงใช้ปีที่อ้างอิงจากพระพุทธเจ้าและพระมหาวีระตามลำดับ
วิกรมสัมวัตปราฏใช้งานโดยชาวฮินดู, ซิกข์ และ ปาทาน วิกรมสัมวัตเป็นหนึ่งในระบบปฏิทินฮินดูท้องถิ่นมากมายที่มีใช้ในอนุทวีปอินเดีย ระบบวิกรมสัมวัตใช้สิบสองเดือนซีนอดิกแบบจันทรคติ และ 365 วันตามสุริยคติ ส่วนในเนปาล ระบบปฏิทินนี้ถูกนำมาใช้โดยราชวงศ์รานาซึ่งประกาศให้ปฏิทินวิกรมสัมวัตเป็นปฏิทินทางการของประเทศในปี ค.ศ. 1901 หรือ ปีวิกรมสัมวัตที่ 1958
วัดสาลวนาราม (หนองจอก)

วัดสาลวนาราม (หนองจอก) ตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 1 ตำบลหนองจอก อำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี ซึ่งติดต่อกับเขตอำเภอเนินขาม จังหวัดชัยนาท และอำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี มีที่ดินเป็นที่สร้างวัดประมาณ 64 ไร่ โดยมีนายโฮม จันทร ได้รับอนุญาตสร้างวัดขึ้นเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2504 และได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดโดยถูกต้องตามกฎหมายทางราชการ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2520 และต่อมาเมื่อวันที่ 1–7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 ได้จัดงานผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต โดยมีพระมหาสมุทร สุนฺทรธมฺโม ป.ธ.9 เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน พร้อมด้วยทายกทายิกา เป็นประธานจัดสร้างอุโบสถขึ้นเป็นพัทธสีมาจนถึงทุกวันนี้
เจ้าอาวาสและรักษาการเจ้าอาวาส

รวม 12 รูป คือ
พระอาจารย์พันธ์ ญาณสุโภ รักษาการที่พักสงฆ์วัดสาลวนารามตั้งแต่วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2501 ถึง พ.ศ. 2503 แล้วลาสิกขา
พระอาจารย์ท สุภโร  รักษาการที่พักสงฆ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2505 แล้วลาสิกขา
พระอธิการสม สิริทินฺโน (พระครูอุเทศธรรมนิวิฐ สม) ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดสาลวนาราม เป็นรูปแรก ตั้งแต่ พ.ศ. 2506 ถึง พ.ศ. 2508 แล้วย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดบ้านไร่
พระอธิการมนัส แสนพรม ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดสาลวนาราม ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ถึง พ.ศ. 2519 แล้วลาสิกขา
พระวิเชียร โฆสธมฺโม รักษาการแทนเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2519 ถึง พ.ศ. 2524 แล้วย้ายไปอยู่จำพรรษา ณ วัดมหาธาตุ กรุงเทพฯ
พระมหามนัส สมชาโน (พระครูอุดมจริยาภรณ์) ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดสาลวนาราม ตั้งแต่ พ.ศ. 2524 ถึง พ.ศ. 2534 แล้วย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดหนองขุนชาติ
พระอาจารย์อนันต์  ภูคลัง รักษาการแทนเจ้าอาวาสในช่วงพระมหามนัส สมชาโน ไปเรียนต่อระดับปริญญาโท ที่ประเทศอินเดีย ตั้งแต่ พ.ศ. 2526 ถึง พ.ศ. 2529  แล้วลาสิกขา
พระอาจารย์สมชาย (เกียรติศักดิ์) เลี้ยงบุตร รักษาการแทนเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2538 แล้วสาสิกขา
พระใบฎีกาสุชิน วาสารโท ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2535 แล้วลาสิกขา
พระอาจารย์สั้น จนฺทสาโร รักษาการแทนเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ถึง พ.ศ. 2539 แล้วลาออกจากตำแหน่งรักษาการ
พระครูอุปกิตวรการ (เจ้าอาวาสวัดเมืองการุ้ง จ.ต.เมืองการุ้ง) รักษาการแทนเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ถึง พ.ศ. 2541 (ไม่ได้ย้ายมาจำพรรษาที่วัดสาลวนาราม)
พระมหาสุนทร สุนฺทรธมฺโม  เปรียญธรรม 9 ประโยค ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดสาลวนาราม (หนองจอก) ตั้งแต่วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2541 ถึงปัจจุบัน
รูมิกเทียเตอร์

| --- | --- |
รูมิกเทียเตอร์

高橋留美子劇場 / 高橋留美子傑作集 (Takahashi Rumiko Gekijō / Takahashi Rumiko kessakushū)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Rumic Theater
มังงะ
เขียนโดย: รูมิโกะ ทากาฮาชิ
สำนักพิมพ์:  โชงะกุกัง    สยามอินเตอร์คอมิกส์
วางจำหน่ายตั้งแต่: พ.ศ. 2530 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 5 เล่ม (ปัจจุบัน)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: อากิระ นิชิโมริ
สตูดิโอ:  ทีเอ็มเอส
เครือข่าย:  ทีวีโตเกียว
ฉาย:  5 กรกฎาคม พ.ศ. 2546  –  27 กันยายน พ.ศ. 2546
Rumic Theater "รูมิกเทียเตอร์" (ญี่ปุ่น: 高橋留美子劇場; โรมาจิ: Takahashi Rumiko Gekijō) 
หรือ Rumiko Takahashi Anthology (ญี่ปุ่น: 高橋留美子傑作集; โรมาจิ: Takahashi Rumiko kessakushū)  รวมผลงานยอดเยี่ยมของ รูมิโกะ ทาคาฮาชิ เป็นชุดหนังสือการ์ตูนมังงะที่รวบรวมเรื่องสั้นในแนวที่สะท้อนเรื่องราวในสังคมหลายเรื่อง มีตั้งแต่เรื่องราวของคนวัยเด็ก วัยหนุ่มสาว วัยทำงาน วัยชรา ให้แง่คิดแทงใจด้านการใช้ชีวิตกับชีวิตสังคมในญี่ปุ่น
มังงะ

มังงะเรื่องสั้นในชื่อนี้ตีพิมพ์เป็นบางครั้งบางคราว(สิ่งตีพิมพ์ที่มีระยะเวลาไม่สม่ำเสมอ)กับ Biggu Komikku Orijinaru (ビッグコミックオリジナル) (Big Comic Original) นิตยสารมังงะในเครือโชงะกุกัง และรวมเล่มกับสำนักพิมพ์โชงะกุกัง หนังสือการ์ตูนภายใต้ชื่อแพคเกจนี้ได้รับการเผยแพร่ด้วยชื่อเรื่องในรูปแบบเล่มต่าง ๆ โดยมีตีพิมพ์ออกมาทั้งสองแบบ แล้วยังมีการทำเป็นรวมเล่มที่มีชื่อเรื่องแยกย่อยไปในแต่ละเล่ม ในประเทศไทย 4 รูปเล่ม ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
|  |   รวมเล่มตีพิมพ์ในไทย |   รวมเล่มตีพิมพ์ในญี่ปุ่น |   ชื่อเรื่องในญี่ปุ่น |   ชื่อเรื่องในไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| รูปเล่ม |  โศกนาฏกรรมของ P  |   Pの悲劇    "P no Higeki"  |  Pの悲劇  "P no higeki" |  โศกนาฏกรรมของ P |
|  |  |  |  浪漫の商人  "Rōman no akindo" |  พ่อค้าโรมัน |
|  |  |  |  ポイの家  "Poi no ie"  |  บ้านขยะ |
|  |  |  |  鉢の中  "Hachi no naka"  |  ในกระถาง |
|  |  |  |  百年の恋  "Hyakunen no koi" |  ความรักร้อยปี |
|  |  |  |  Lサイズの幸福  "L saizu no shiawase" |  ความสุขไซส์ L |

| รูปเล่ม |  คุณตูบบรรดาศักดิ์  |   専務の犬    "Semmu no Inu"   |  専務の犬  "Semmu no inu" |  คุณตูบบรรดาศักดิ์ |
|  |  |  |  迷走家族F（ファイアー） " Meisō kazoku F (faiā)" |  ครอบครัวไฟลนก้น |
|  |  |  |  君がいるだけで  "Kimi ga iru dake de" |  แค่เพียงมีคุณอยู่ |
|  |  |  |  茶の間のラブソング  "Cha no ma no rabu songu" |  บทเพลงรักในห้องนั่งเล่น |
|  |  |  |  おやじローティーン  "Oyaji no rō tīn" |  คุณพ่อเบบี้ |
|  |  |  |  お礼にかえて  "Orei ni kaete" |  แทนคำขอบคุณ |

| รูปเล่ม |  ช่อดอกไม้แดง   |   赤い花束    "Akai Hanataba"   |  日帰りの夢  "Higaeri no yume" |  ความฝันเช้าไปเย็นกลับ |
|  |  |  |  おやじグラフィティ  "Oyaji gurafiti" |  รอยเขียนบนผนังกับคุณพ่อ |
|  |  |  |  義理のバカンス  "Giri no bakansu" |  Vacation ของแม่สามี |
|  |  |  |  ヘルプ  "Herupu" |  Help |
|  |  |  |  赤い花束  "Akai hanataba" |  ช่อดอกไม้แดง |
|  |  |  |  パーマネント・ラブ  "Pāmanento rabu" |  Permanent Love |

| รูปเล่ม |  นกแห่งชะตากรรม    |   運命の鳥     "Unmei no Tori"   |  ポジティブ・クッキング  "Poshitibu kukkingu" |  Positive Cooking |
|  |  |  |  年甲斐もなく  "Toshigai mo naku" |  คุณพ่อซ่าเกินวัย |
|  |  |  |  運命の鳥  "Unmei no tori" |  นกแห่งชะตากรรม |
|  |  |  |  しあわせリスト  "Shiawase risuto" |  รายชื่อแห่งความสุข |
|  |  |  |  隣家の悩み  "Rinka no nayami" |  ความกลัดกลุ้มของบ้านใกล้เรือนเคียง |
|  |  |  |  事件の現場  "Jiken no genjō" |  สถานที่เกิดเหตุ |

| รูปเล่ม |  |   鏡が来た     "Kagami ga kita"     |  鏡が来た  "Kagami ga kita" |  |
|  |  |  |  リベンジドール  "Ribenjidōru" |  |
|  |  |  |  星は千の顔  "Hoshi wa sen no kao" |  |
|  |  |  |  可愛い花  "Kawaii hana" |  |
|  |  |  |  With CAT  "with CAT"  |  |
|  |  |  |  マイスイートサンデー  "Maisuītosandē" |  |
อนิเมะ

อนิเมะ 「高橋留美子劇場」"Takahashi Rumiko Gekijō" หรือ รูมิกเทียเตอร์ ซึ่งเป็นเรื่องสั้นจบในตอนนี้ ออกอากาศครั้งแรกทางช่องทีวีโตเกียวตั้งแต่วันที่ 5 กรกฎาคม ถึง 27 กันยายน พ.ศ. 2546 เวลา 24:50 ถึง 25:20 (เวลาญี่ปุ่น) ทุกวันเสาร์ และตัวเรื่องอนิเมะได้เพิ่มการเล่นองค์ประกอบที่ไม่ได้มีอยู่ในต้นฉบับ เช่น ตัวละครอื่นในตอนอื่น ๆ ได้ซีนมีบทบาทปรากฏตัวในตอนที่ไม่ใช่เรื่องหลักของตนเอง
| ตอนที่ | ชื่อเรื่อง | วันที่ออกอากาศ |
| --- | --- | --- |
| 1 | Pの悲劇 | 5 กรกฎาคม |
| 2 | 浪漫の商人（あきんど） | 12 กรกฎาคม |
| 3 | おやじローティーン | 19 กรกฎาคม |
| 4 | 鉢の中 | 26 กรกฎาคม |
| 5 | 迷走家族F（ファイヤー） | 2 สิงหาคม |
| 6 | 君がいるだけで | 9 สิงหาคม |
| 7 | 百年の恋 | 16 สิงหาคม |
| 8 | お礼にかえて | 23 สิงหาคม |
| 9 | 茶の間のラブソング | 30 สิงหาคม |
| 10 | ポイの家 | 6 กันยายน |
| 11 | 日帰りの夢 | 13 กันยายน |
| 12 | Lサイズの幸福（しあわせ） | 20 กันยายน |
| 13 | 専務の犬 | 27 กันยายน |

จำนวนทั้งหมด 13 ตอน เป็นอนิเมะซีรีส์ชุดที่ 1
เมื่อฉายครบชุดรายการออกอากาศลงจอต่อคือ นินเงียวชิริซุ (เงือกซีรีส์) เป็นอนิเมะซีรีส์ชุดที่ 2 ที่ออกอากาศเป็นลำดับถัดมา
แหล่งข้อมูลอื่น

รูมิกเทียเตอร์ในเว็บไซต์การข่าวผลงานการ์ตูนของรูมิโกะ ทากาฮาชิรูมิกเวิลด์(แฟนคลับ)(อังกฤษ)
| ด ค กผลงานการ์ตูนของ รูมิโกะ ทากาฮาชิ |
| --- | --- |
ผลงานเรื่องหลัก: ลามู ทรามวัยจากต่างดาว  ·  อิกโคคุ บ้านพักหรรษา  ·  รันม่า ½ ไอ้หนุ่มกังฟู ·  อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน  ·  รินเนะ
ผลงานเรื่องอื่น ๆ: ซีรีส์นางเงือก ( วนาแห่งเงือก ·  รอยแผลนางเงือก  ·  เนตรยักษา)  ·  ฤทธิ์หมัดเสือหิว  ·  รูมิคเวิลด์  ·  รูมิคเธียเตอร์
มหาวิทยาลัยโอซากะ

| --- | --- |
大阪大学
คติพจน์: Live Locally, Grow Globally
ประเภท: มหาวิทยาลัยแห่งชาติ
สถาปนา: ค.ศ. 1931
อธิการบดี: ศ.ดร.โชจิโร นิชิโอะ
ปริญญาตรี: 15,563 คน 
บัณฑิตศึกษา: 7,999 คน 
ที่ตั้ง: ซูอิตะ, จังหวัดโอซากะ,  ญี่ปุ่น
วิทยาเขต: 4
ฉายา: ฮันได (ญี่ปุ่น: 阪大; โรมาจิ: Handai)
มาสคอต: จระเข้ Macchi
เว็บไซต์: www.osaka-u.ac.jp
มหาวิทยาลัยโอซากะ (ญี่ปุ่น: 大阪大学; โรมาจิ: Oosaka Daigaku; ทับศัพท์: โอซากะไดงะกุ) หรือย่อว่า ฮันได (阪大) เป็นมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่นในลักษณะของมหาวิทยาลัยวิจัย ตั้งอยู่ที่จังหวัดโอซากะ มีพื้นที่แยกออกเป็น 4 วิทยาเขต ใน ซูอิตะ โทโยนากะ มิโน และ นางาโนชิมะ มีนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงคือ ฮิเดกิ ยูกาวะ นักฟิสิกส์รางวัลโนเบล
ประวัติ

แบบแผนการเรียนแบบมหาวิทยาลัยนั้นเริ่มต้นตั้งแต่ยุคเอโดะ เมื่อมีการก่อตั้งโรงเรียนพ่อค้า ในนาม ไคโตกุโด ((懐徳堂) ขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1724 และโรงเรียนสอนศิลปวิทยาการตะวันตกสำหรับซามูไร หรือ รังงะกุ (適塾) ในนาม เทกิจูกุ (適塾) โดยนายแพทย์โอกาตะ โคอันเมื่อปี ค.ศ. 1838 จิตวิญญาณของมหาวิทยาลัยจึงดำรงไว้ซึ่งความเป็นมนุษยวิทยาที่ฝั่งรากอยู่ในโรงเรียนไคโตกุโด และการศึกษาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์ประยุกต์ รวมทั้งการแพทย์ ที่อยู่บนพื้นฐานของโรงเรียนเทกิจูกุ
เมื่อปี ค.ศ. 1869 มีการก่อตั้งโรงเรียนแพทยศาสตร์จังหวัดโอซากะขึ้นที่ใจกลางเมืองโอซากะ หลังจากนั้น ในปี 1919 ได้ยกสถานะขึ้นเป็นวิทยาลัยแพทยศาสตร์จังหวัดโอซากะพร้อมกับเลื่อนสถานะเป็นมหาวิทยาลัยโดยกฤษฎีกาก่อตั้งมหาวิทยาลัย (กฤษฎีกาหลวง เลขที่ 388 ปี 1918) จากนั้น วิทยาลัยถูกควบรวมกับวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ และสถาปนาเป็นมหาวิทยาลัยหลวงโอซากะในปี ค.ศ. 1931 จัดเป็นมหาวิทยาลัยหลวงแห่งที่ 6 ของญี่ปุ่น หลังจากนั้นอีก 2 ปี วิทยาลัยเทคนิคโอซากะได้ถูกผนวกรวมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัย และกลายเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์ จนกระทั่งเมื่อปี ค.ศ. 1947 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยโอซากะ และได้ใช้ชื่อนี้มาจนถึงปัจจุบัน
ผลจากการปฏิรูประบบการศึกษาของรัฐบาลในปี ค.ศ. 1949 มหาวิทยาลัยโอซากะถูกควบรวมเข้ากับโรงเรียนมัธยมปลายนะนิวะและโรงเรียนมัธยมปลายโอซากะ และเริ่มต้นยุคใหม่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ประกอบไปด้วย 5 คณะ ได้แก่ คณะวิทยาศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ และคณะนิติศาสตร์ หลังจากนั้น ได้มีการก่อตั้งคณะใหม่ตามมาอีกมากมาย รวมทั้งคณะวิทยาศาสตร์วิศวกรรมศาสตร์ (School of Engineering Science) ที่เป็นแหล่งศึกษาสู่ความเป็นเลิศทั้งด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ จัดว่าเป็นคณะรูปแบบใหม่ในมหาวิทยาลัยแห่งชาติของญี่ปุ่นด้วย นอกจากนี้ยังมีการก่อตั้งคณะมนุษยศาสตร์ที่เน้นการเรียนการสอนแบบบูรณนาการทั้งจากสาขาจิตวิทยา สังคมศาสตร์ และศึกษาศาสตร์
และเมื่อครั้งที่มีการปฏิรูประบบการศึกษาของรัฐบาลอีกครั้งในปี ค.ศ. 1953 มหาวิทยาลัยโอซากะก็มีการเรียนการสอนระดับบัณฑิตวิทยาลัยทั้งหมด 10 คณะ ตามมาด้วยการก่อตั้งบัณฑิตวิทยาลัยในคณะภาษาศาสตร์และวัฒนธรรม และวิทยาลัยนโยบายสาธารณะระหว่างประเทศ จนกระทั่งมีบัณฑิตวิทยาลัยครบ 12 คณะในปี 1994
ในปี ค.ศ. 1993 ได้มีการย้ายโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโอซากะจากวิทยาเขตนางาโนชิมะ ใจกลางเมืองโอซากะมายังวิทยาเขตซูอิตะ ตามมาด้วยการรวมเอาสถาบันต่าง ๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ในวิทยาเขตซูอิตะและโทโยนากะเข้ามาไว้ด้วยกัน จนกระทั่งเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 มหาวิทยาลัยโอซากะได้ผนวกรวมเข้ากับมหาวิทยาลัยโอซากะสาขาต่างประเทศศึกษา ทำให้มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นหนึ่งในสองมหาวิทยาลัยในญี่ปุ่นที่มีวิทยาลัยต่างประเทศศึกษาอยู่ด้วย (อีกแห่งคือ มหาวิทยาลัยโตเกียวสาขาต่างประเทศศึกษา) นอกจากนี้ การผนวกรวมในครั้งนี้ยังทำให้มหาวิทยาลัยโอซากะเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นอีกด้วย
วิทยาเขต

มหาวิทยาลัยโอซากะ มีวิทยาเขตหลักอยู่ 3 วิทยาเขต คือ วิทยาเขตซูอิตะ วิทยาเขตโทโยนากะ และวิทยาเขตมิโน
วิทยาเขตซูอิตะ เป็นสำนักงานใหญ่ของมหาวิทยาลัย ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างเมืองซูอิตะกับเมืองอิบารากิในจังหวัดโอซากะ ส่วนวิทยาเขตโทโยนากะ เป็นแหล่งศึกษาของนักศึกษาในระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 ตลอดทั้งปีการศึกษา ขณะที่วิทยาเขตมิโน เป็นแหล่งที่ตั้งของคณะต่างประเทศศึกษา สถาบันวิจัยภาษาของโลก และศูนย์ภาษาและวัฒนธรรมญี่ปุ่น
นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยโอซากะยังมีวิทยาเขตนางาโนชิมะ อันเป็นแหล่งที่ตั้งแหล่งแรกของมหาวิทยาลัยอีกด้วย ตั้งอยู่ใจกลางเมืองโอซากะ เคยเป็นศูนย์กลางของคณะแพทยศาสตร์ก่อนที่จะย้ายไปวิทยาเขตซูอิตะในปี ค.ศ. 1993 จากนั้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 2004 วิทยาเขตนางาโนชิมะถูกจัดเป็น"ศูนย์นะะโนะชิมะ" เป็นแหล่งแลกเปลี่ยนข้อมูล ชั้นเรียนของการศึกษาผู้ใหญ่ และสถานที่ทำกิจกรรมต่างๆทั้งทางด้านวิชาการและทั่วไป
อันดับมหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยโอซากะ จัดเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น จากการจัดอันดับต่อไปนี้
อันดับมหาวิทยาลัย > อันดับโดยทั่วไป

มหาวิทยาลัยโอซากะ ได้รับการจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 3 ของญี่ปุ่นในปี 2009 และอันดับ 4 ในปี 2010 จากการจัดอันดับภายในประเทศ "Truly Strong Universities" โดยนิตยสารโทโย เคไซ นอกจากนี้ จากการจัดอันดับโดยโรงเรียนสาธิตคะวะอิจุกุ มหาวิทยาลัยโอซากะก็ได้รับการจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดเป็นอันดับ 3 ของญี่ปุ่น
มหาวิทยาลัยโอซากะ เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำทางด้านวิทยาศาสตร์พื้นฐาน เทคโนโลยี และการแพทย์ ได้รับการจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของโลก อันดับที่ 43 ในปี ค.ศ. 2009 ก่อนที่จะมาอยู่ที่อันดับที่ 55 ในปี ค.ศ. 2013 จากการจัดอันดับโดย QS World university rankings
อันดับมหาวิทยาลัย > ขีดความสามารถด้านการวิจัย

มหาวิทยาลัยโอซากะ เป็นสถาบันวิจัยชั้นนำแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น ได้รับการจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยที่ดีที่สุดเป็นอันดับ 3 ของญี่ปุ่น  ความเป็นเลิศด้านการวิจัยนี้นับว่าโดดเด่นมากในสาขาชีววิทยาและชีวเคมี สาขาวัสดุศาสตร์ สาขาฟิสิกส์ สาขาเคมี และสาขาภูมิคุ้มกันวิทยา
คณะและบัณฑิตวิทยาลัย > คณะ

อักษรศาสตร์ (文学部)
มนุษยศาสตร์ (人間科学部)
ต่างประเทศศึกษา (外国語学部)
นิติศาสตร์ (法学部)
เศรษฐศาสตร์ (経済学部)
วิทยาศาสตร์ (理学部)
แพทยศาสตร์ (医学部)
ทันตแพทยศาสตร์ (歯学部)
เภสัชศาสตร์ (薬学部)
วิศวกรรมศาสตร์ (工学部)
วิทยาศาสตร์วิศวกรรม (基礎工学部)
คณะและบัณฑิตวิทยาลัย > บัณฑิตวิทยาลัย

อักษรศาสตร์ (文学研究科)
มนุษยศาสตร์ (人間科学研究科)
นิติศาสตร์และการเมือง (法学研究科)
เศรษฐศาสตร์ (経済学研究科)
วิทยาศาสตร์ (理学研究科)
แพทยศาสตร์ (医学系研究科)
ทันตแพทยศาสตร์ (歯学研究科)
เภสัชศาสตร์ (薬学研究科)
วิศวกรรมศาสตร์ (工学研究科)
วิทยาศาสตร์วิศวกรรม (基礎工学研究科)
ภาษาและวัฒนธรรม (言語文化研究科)
นโยบายสาธารณะระหว่างประเทศ  (国際公共政策研究科)
วิทยาการและเทคโนโลยีสารสนเทศ (情報科学研究科)
ชีววิทยาล้ำยุค (生命機能研究科)
ตุลาการศาสตร์ขั้นสูง (高等司法研究科)
คณะและบัณฑิตวิทยาลัย > สถาบันวิจัย

Research Institute for Microbial Diseases
Institute of Scientific and Industrial Research
Institute for Protein Research
Institute of Social and Economic Research
Joining and Welding Research Institute
คณะและบัณฑิตวิทยาลัย > โรงพยาบาล

โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโอซากะ
โรงพยาบาลทันตกรรมมหาวิทยาลัยโอซากะ
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

โอซามุ ฮายาอิชิ - นักวิทยาศาสตร์
โอซามุ เทซูกะ - นักเขียนการ์ตูน
เฮโซะ ทาเกนากะ - นักเศรษฐศาสตร์
อากิโอะ โมริตะ - ผู้ก่อตั้งโซนี่
ฮิเดกิ ยูกาวะ -  นักฟิสิกส์รางวัลโนเบล
ฮันตาโร นางาโอกะ - นักฟิสิกส์ (อธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยโอซากะ)
ชิบะ เรียวตาโร - นักประพันธ์
มิจิโอะ โมริชิมะ - นักเศรษฐศาสตร์ ผู้ร่วมก่อตั้ง International Economic Review
ฟาธีมาธ ดิยานา ซาอีด - เลขาธิการทั่วไปสมาคมความร่วมมือแห่งภูมิภาคเอเชียใต้
โคชุง ทากามิ - นักข่าว ผู้แต่ง Battle Royale
โทรุ คูมง - ผู้พัฒนาวิธีการแบบคุมอง
อากิระ โยชิโนะ - ผู้ประดิษฐ์แบตเตอรีลิเธียม-ไอออน
เซชิ โยโกมิโซะ - นักเขียนนวนิยาย ผู้สร้างนวนิยายสอบสวน คินดะอิจิยอดนักสืบ
โทชิโอะ มาซูดะ - ผู้กำกับภาพยนตร์
ฮิโรชิ ฮารูกิ - นักคณิตศาสตร์
อันดับมหาวิทยาลัย

|  อันดับมหาวิทยาลัย> อันดับในประเทศ(อันดับนานาชาติ) |
| --- | --- |
สถาบันที่จัด: อันดับ
QS WORLD (2019): 4(67)
จากการจัดอันดับมหาวิทยาลัยของคอกโครัลลีไซมอนส์ประจำปี 2019 ได้จัดลำดับให้มหาวิทยาลัยโอซากะอยู่ในอันดับที่ 67 ของโลก อันดับที่ 16 ของทวีปเอเชีย และอันดับที่ 4 ของประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของมหาวิทยาลัยโอซากะ
สำนักงานเพื่อการศึกษาและวิจัย กรุงเทพมหานคร มหาวิทยาลัยโอซากะ เก็บถาวร 2012-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมหาวิทยาลัยแห่งชาติทั้งเจ็ด |
| --- | --- |
 มหาวิทยาลัยฮกไกโด  มหาวิทยาลัยเกียวโต  มหาวิทยาลัยคีวชู  มหาวิทยาลัยนาโงยะ  มหาวิทยาลัยโอซากะ  มหาวิทยาลัยโทโฮกุ  มหาวิทยาลัยโตเกียว 
| ด ค กซูเปอร์มหาวิทยาลัยโลก (ญี่ปุ่น) |
| --- | --- |
 มหาวิทยาลัยเคโอ  มหาวิทยาลัยสึกูบะ  มหาวิทยาลัยฮกไกโด  มหาวิทยาลัยโตเกียว  สถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียว  มหาวิทยาลัยวาเซดะ  มหาวิทยาลัยเกียวโต  มหาวิทยาลัยโทโฮกุ  มหาวิทยาลัยคีวชู  มหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์และทันตแพทย์แห่งโตเกียว  มหาวิทยาลัยโอซากะ  มหาวิทยาลัยนาโงยะ  มหาวิทยาลัยฮิโรชิมะ 
| ด ค กสมาคมมหาวิทยาลัยภาคพื้นแปซิฟิก |
| --- | --- |
 ออสเตรเลีย เมลเบิร์น ซิดนีย์ นิวเซาท์เวลส์ ออสเตรเลีย แคนาดา บริติชโคลัมเบีย ชิลี ชิลี จีน เจ้อเจียง ชิงหัว ปักกิ่ง ฟุ่ตัน USTC หนานจิง ฮ่องกง HKUST ฮ่องกง อินโดนีเซีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น เคโอ เกียวโต โตเกียว โทโฮกุ โอซากะ วาเซดะ มาเลเซีย มาลายา เม็กซิโก เม็กซิโก มอนเตร์เรย์ นิวซีแลนด์ ออกแลนด์ ฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์ รัสเซีย ตะวันออกไกล สิงคโปร์ สิงคโปร์ เกาหลี เกาหลี โซล ยอนเซ โพฮัง KAIST ไต้หวัน ไต้หวัน ไทย จุฬาลงกรณ์ สหรัฐ Caltech สแตนด์ฟอร์ด แคลิฟอร์เนีย ออริกอน เซาเทิร์นแค วอชิงตัน 
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโอซากะ
ประตูทางเข้าหลัก วิทยาเขตโทโยนากะ
วัดสาลวัน (จังหวัดนครปฐม)

| วัดสาลวัน |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสาลวัน, วัดตาพิน, วัดภิญโญสโมสร
ที่ตั้ง: ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อพระบรมเขมาจารย์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสาลวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 7 ไร่ โดยประมาณ
วัดสาลวันเดิมนั้นเรียกว่า วัดตาพิน โดยเมื่อ พ.ศ. 2440 กำนันพิน ซึ่งมีบรรดาศักดิ์เป็น ขุนวิศาล กันโอภาส เป็นนายกองเก็บผลประโยชน์จากที่ดินนาของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ได้นำเงินจากค่ากองนามาสร้างเป็นวัดขึ้น ในสมัยเริ่มแรกที่ก่อตั้งวัดมีเพียงกุฏิสงฆ์และศาลารวมอยู่ด้วยกันเป็นเรือนหมู่ แต่ยังไม่มีอุโบสถ มีพื้นที่กว้างขวางกว่าที่พบในปัจจุบันอย่างมาก มีพระอธิการชด (เดช ดิษดี) เป็นสมภารรูปแรก ได้ร่วมกับกำนันพินและชาวบ้านทำนุบำรุงวัดสาลวันเรื่อยมา ได้สร้างศาลาการเปรียญขึ้นเป็นหลังแรกของวัด
ชื่อแต่เดิมของ วัดตาพิน ถูกตั้งตามชื่อของขุนวิศาลกันโอภาส ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อเป็น วัดภิญโญสโมสร ตามชื่อผู้สร้าง และเป็น "วัดสาลวัน" ในที่สุด เหตุเพราะหลวงพ่อนำต้นสาละมาปลูก จึงกลายชื่อมาเป็นวัดสาลวัน วัดสาลวันได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2522
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อพระบรมเขมาจารย์  เป็นพระประธานของวัดสาลวัน มีจำนวน 3 องค์ เป็นที่เคารพสักการะของชาวบ้านเป็นอย่างมาก
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการชด พ.ศ. 2481–2490
พระครูใบฎีกา สมควร วิชฺชาสาโร พ.ศ. 2492–2504
พระอธิการสม จนฺทสิริ พ.ศ. 2505–2508
พระอธิการอุ่น จิตฺตตสุภาโร พ.ศ. 2508–2512
พระปลัด วิเชียร ถิรปญฺโญ พ.ศ. 2512–2517
พระใบฎีกา วรการ จิตฺปญฺโญ พ.ศ. 2517–2518
พระครูศิริชัยปภากร พ.ศ. 2519–2546
พระครูวิศิษฏ์ธรรมสาร (นิวัฒน์) พ.ศ. 2547
วิกฤตการณ์การเงิน พ.ศ. 2550–2551

วิกฤตการณ์การเงิน พ.ศ. 2550–2551 ถูกนักเศรษฐศาสตร์จำนวนมากมองว่าเป็นวิกฤตการณ์การเงินครั้งเลวร้ายที่สุดนับตั้งแต่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในคริสต์ทศวรรษ 1930 วิกฤตการณ์ดังกล่าวส่งผลให้สถาบันการเงินขนาดใหญ่จำนวนหนึ่งเสี่ยงต่อการล้ม รัฐบาลแห่งชาติให้เงินช่วยเหลือธนาคาร และตลาดหลักทรัพย์ทั่วโลกมีแนวโน้มตกต่ำลง ในหลายพื้นที่ ตลาดการเคหะได้รับผลกระทบเช่นกัน ทำให้เกิดการฟ้องขับไล่ การยึดทรัพย์จำนอง (foreclosure) และการว่างงานที่ยาวขึ้น วิกฤตการณ์ดังกล่าวมีบทบาทสำคัญในการล้มละลายของธุรกิจสำคัญ การถดถอยของความมั่งคั่งผู้บริโภคประเมินในระดับล้านล้านดอลล่าร์สหรัฐ และการถดถอยของกิจกรรมทางเศรษฐกิจซึ่งนำไปสู่ภาวะเศรษฐกิจถดถอยทั่วโลก พ.ศ. 2551–2555 และมีส่วนต่อวิกฤตหนี้สาธารณะยุโรป วิกฤตการณ์นี้ ซึ่งเข้าใจว่าเป็นวิกฤติสภาพคล่อง สามารถสืบย้อนไปได้ถึงวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2550 เมื่อบีเอ็นพี พารีบาส์เพิกถอนการถอนเงินจากเฮดจ์ฟันด์ (hedge fund) 3 แห่ง โดยอ้าง "การเหือดแห้งสมบูรณ์ของสภาพคล่อง" (a complete evaporation of liquidity)
การระเบิดของฟองสบู่อสังหาริมทรัพย์สหรัฐ ซึ่งถึงจุดสูงสุดใน พ.ศ. 2549 ทำให้มูลค่าของหลักทรัพย์ที่ถูกติดกับการกำหนดราคาอสังหาริมทรัพย์ตกฮวบฮาบ และสร้างความเสียหายแก่สถาบันการเงินทั่วโลก วิกฤตการณ์การเงินดังกล่าวถูกกระตุ้นโดยการมีปฏิกิริยาต่อกันอย่างซับซ้อนของนโยบายรัฐที่ส่งเสริมการเป็นเจ้าของบ้าน ให้ผู้กู้ซับไพรม์เข้าถึงแหล่งเงินกู้ได้ง่ายขึ้น การตีราคาการจำนองซับไพรม์สูงเกินจริงโดยอิงทฤษฎีที่ว่าราคาการเคหะจะสูงขึ้นต่อไป วิธีปฏิบัติการซื้อขายที่น่าสงสัย รวมทั้งการที่ยึดสูตรแบล็ก-โชลส์-เมอร์ตอน ทั้งในส่วนของผู้ซื้อและผู้ขาย และการขาดสินทรัพย์ทุนที่เพียงพอจากธนาคารและบริษัทประกันภัยเพื่อหนุนหลังข้อผูกมัดทางการเงินที่พวกเขากำลังทำอยู่ คำถามเกี่ยวกับความสามารถในการชำระหนี้ได้ของธนาคาร การเสื่อมถอยวงเงินเครดิตและความเชื่อมั่นของนักลงทุนที่เสียไปมีผลต่อตลาดหลักทรัพย์ทั่วโลก โดยหลักทรัพย์ประสบการขาดทุนครั้งใหญ่ในช่วง พ.ศ. 2551 และต้น พ.ศ. 2552 เศรษฐกิจทั่วโลกเติบโตช้าลงระหว่างช่วงนี้ เนื่องจากมีการเพิ่มความรัดกุมของเครดิตและการค้าระหว่างประเทศลดลง รัฐบาลและธนาคารกลางสนองโดยการกระตุ้นทางการเงิน การขยายนโยบายการคลังและการให้เงินช่วยเหลือสถาบันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แม้ว่าจะมีผลกระทบตามมาอยู่บ้าง แต่ตัววิกฤตการณ์การเงินเองสิ้นสุดไปแล้วระหว่างปลาย พ.ศ. 2551 และกลาง พ.ศ. 2552 ในสหรัฐอเมริกา รัฐสภาได้ผ่านรัฐบัญญัติการฟื้นตัวและการลงทุนใหม่อเมริกัน พ.ศ. 2552 ในสหภาพยุโรป สหราชอาณาจักรสนองด้วยมาตรการรัดเข็มขัด ซึ่งเป็นการลดรายข่ายและเพิ่มภาษี โดยไม่มีการเติบโตของการส่งออก ทำให้เกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยรอบสอง (double-dip recession)