stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อุทยานแห่งชาติผาแดง
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว เชียงดาว จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Birdwatching, Doi Chiang Dao National Park
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
ฮิโรชิ โอกาวะ

| ฮิโรชิ โอกาวะ |
| --- | --- |
เกิด: 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475
ฮิโรชิ โอกาวะ (ญี่ปุ่น: 大川 寛; โรมาจิ: Okawa Hiroshi) หรือ อากิระ โคยามะ นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 ที่ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 102 ครั้ง ชนะ 74 (น็อค 27) เสมอ 4 แพ้ 23
ฮิโรชิ โอกาว่าเสียชีวิตด้วยวัย 78 ปี จากโรคมะเร็งตับ ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2554
เกียรติประวัติ

แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นเฟเธอร์เวท (2497 – 2499, 2500 – 2501)
แชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท
ชิง 20 พฤศจิกายน 2500 ชนะคะแนน ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า ที่ ประเทศญี่ปุ่น
เสียแชมป์ 2 มีนาคม 2501 แพ้คะแนน กาเบรียล อิลอร์เด ที่ โตเกียว
แชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท
ชิง 30 มิถุนายน 2503 ชนะคะแนน สมเกียรติ เกียรติเมืองยม ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 23 พฤศจิกายน 2503 ชนะน็อค กิล ฟลอเรส ยก 8 ที่ ญี่ปุ่น
เสียแชมป์ 4 พฤษภาคม 2504 แพ้คะแนน คีรีศักดิ์ บาร์โบส ที่ ญี่ปุ่น
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์  OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 28 มิถุนายน 2499 แพ้คะแนน ชิเงจิ คาเนโกะ ที่ ญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
อำเภอวังน้อย

| อำเภอวังน้อย |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wang Noi
คำขวัญ: เมืองข้าวงาม นามวังน้อย ร้อยพันศิลป์ ดินแดนสงฆ์
แผนที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เน้นอำเภอวังน้อย
พิกัด: 14°13′36″N 100°42′55″E﻿ / ﻿14.22667°N 100.71528°E﻿ / 14.22667; 100.71528
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พระนครศรีอยุธยา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 219.2 ตร.กม. (84.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 79,843 คน
 • ความหนาแน่น: 364.25 คน/ตร.กม. (943.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 13170
รหัสภูมิศาสตร์: 1411
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอวังน้อย หมู่ที่ 5 ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 13170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วังน้อย เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ อำเภออุไทยน้อย แยกการปกครองออกจากอำเภอบางปะอิน อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และอำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ในปี พ.ศ. 2450 ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน
ประวัติศาสตร์

ท้องที่อำเภอวังน้อยเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบางปะอิน อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และอำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองแยกพื้นที่ตำบลบ้านสร้าง ตำบลบ่อตาโล่ บางส่วนของตำบลเชียงรากน้อย บางส่วนของตำบลลานเท ของอำเภอพระราชวัง บางส่วนของตำบลหนองน้ำส้ม ของอำเภออุไทยใหญ่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และตำบลหนองแขม ของอำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี มาตั้งเป็น อำเภออุไทยน้อย นำมาจัดตั้งเป็นตำบลใหม่รวมท้องที่ทั้งหมด 10 ตำบล คือ ตำบลบ่อตาโล่ ตำบลลำไทร ตำบลลำตาเสา ตำบลพะยอม ตำบลวังน้อย ตำบลหันตะเภา ตำบลชะแมบ ตำบลวังกุลา ตำบลสนับทึบ และตำบลข้าวงาม ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2450 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน
อำเภอวังน้อยแต่เดิมชื่ออำเภออุทัยน้อย มีนายอำเภอคนแรกคือ หลวงอุทัยบำรุงรัฐ ต้นตระกูล บุณยานันต์ ซึ่งเป็นสกุลหนึ่งที่ได้รับพระราชทานโดยตรงจากรัชกาลที่ 6
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอวังน้อยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบางปะอินและอำเภออุทัย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหนองแค (จังหวัดสระบุรี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหนองเสือและอำเภอคลองหลวง (จังหวัดปทุมธานี)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบางปะอิน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอวังน้อยแบ่งเขตการปกครองย่อย เป็น 10 ตำบล 68 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ลำตาเสา |  |  | (Lam Ta Sao) |  |  |  |  |  | 6. | พยอม |  |  | (Phayom) |  |
| 2. | บ่อตาโล่ |  |  | (Bo Ta Lo) |  |  |  |  |  | 7. | หันตะเภา |  |  | (Han Taphao) |  |
| 3. | วังน้อย |  |  | (Wang Noi) |  |  |  |  |  | 8. | วังจุฬา |  |  | (Wang Chula) |  |
| 4. | ลำไทร |  |  | (Lam Sai) |  |  |  |  |  | 9. | ข้าวงาม |  |  | (Khao Ngam) |  |
| 5. | สนับทึบ |  |  | (Sanap Thuep) |  |  |  |  |  | 10. | ชะแมบ |  |  | (Chamaep) |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอวังน้อยประกอบด้วยองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองลำตาเสา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำตาเสาทั้งตำบล รวมทั้งบางส่วนของตำบลบ่อตาโล่ ตำบลลำไทร และตำบลชะแมบ
องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อตาโล่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อตาโล่ (นอกเขตเทศบาลเมืองลำตาเสา)
องค์การบริหารส่วนตำบลวังน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังน้อยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลลำไทร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำไทร (นอกเขตเทศบาลเมืองลำตาเสา)
องค์การบริหารส่วนตำบลสนับทึบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสนับทึบทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพยอม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพยอมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหันตะเภา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหันตะเภาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังจุฬา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังจุฬาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลข้าวงาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลข้าวงามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลชะแมบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชะแมบ (นอกเขตเทศบาลเมืองลำตาเสา)
เศรษฐกิจ

อำเภอวังน้อยแต่เดิมเป็นเขตเกษตรกรรมมีการเพาะปลูกข้าวและสวนผลไม้ ปัจจุบันกลายเป็นเขตอุตสาหกรรม มีนิคมอุตสาหกรรมวังน้อยแฟคตอรีแลนด์ จึงกลายเป็นแหล่งของผู้ขายแรงงานย้ายมาอยู่เป็นจำนวนมาก [ต้องการอ้างอิง]
การคมนาคม

ท้องที่อำเภอวังน้อยมีถนนสายหลัก เช่น
ถนนพหลโยธิน (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1)
ถนนวงแหวนรอบนอกฝั่งตะวันออก (ทางหลวงพิเศษหมายเลข 9 หรือถนนกาญจนาภิเษก)
ถนนโรจนะ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 309)
ถนนลำลูกกา-วังน้อย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 352)
สถานศึกษา

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตมหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัย
โรงเรียนวิเชียรกลิ่นสุคนธ์อุปถัมภ์
โรงเรียนวังน้อยพนมยงค์วิทยา
โรงเรียนวังน้อยวิทยาภูมิ
โรงเรียนสิทธิพยากรณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลตำบลในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาจากเว็บไซต์ ThaiTambon.com เก็บถาวร 2011-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อยุธยา
http://intranet.m-culture.go.th/ayutthaya/wangnoy.html เก็บถาวร 2007-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เจน วงศ์วรโชติ

เจน วงศ์วรโชติ (เกิด 7 มกราคม พ.ศ. 2527) เป็นนักวิ่งระยะไกลหญิงชาวไทย
เธอได้ศึกษาที่ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยได้รับปริญญาด้านการจัดการปัญหาสาธารณสุข ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ในปี พ.ศ. 2557 เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันนิวยอร์กรันเนอร์ ซึ่งเธอได้รับเลือกให้เป็นนักวิ่งประจำปีในกลุ่มอายุเดียวกับของเธอ  เธอได้รับเหรียญทองแดงในการแข่งขันวิ่ง 10,000 เมตร ของบุคคลหญิงที่การแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2015 หรือ ซีเกมส์ 2015 จัดขึ้นในประเทศสิงคโปร์ และเธอวิ่งได้ลำดับ 91 ในการแข่งขันโอลิมปิก 2016 หรือ ริโอ 2016 จัดขึ้นในประเทศบราซิล
เขาเอ๋อเหมย์

พระอาทิตย์ขึ้นบนจินติ่ง ยอดเขาของเขาเอ๋อเหมย์
ภูเขาเอ๋อเหมย์ หรือ ภูเขาง้อไบ๊ ตามสำเนียงอื่น (จีน: 峨嵋山; พินอิน: Éméi Shān) เป็นภูเขาห่างจากเฉินตูราว 160 กิโลเมตร ชื่อของภูเขาแห่งนี้ได้มาจากรูปทรงของภูเขาที่มีลักษณะคล้ายคิ้ว
ภูเขาแห่งนี้เป็นหนึ่งในสี่ภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนาของจีน เนื่องจากเป็นสถานที่ที่พระสมันตภัทรโพธิสัตว์เคยสถิตอยู่ (ประกอบด้วยเขาอู่ไถ เขาจิ่วหัว เขาเอ๋อเหมย์ และเขาผู่ถัว) และลัทธิเต๋าโดยมีอารามต่าง ๆ 151 แห่ง แต่ส่วนใหญ่ทรุดโทรม ยังคงเหลือที่เที่ยวชมได้ 20 แห่ง เขาเอ๋อเหมย์มียอดสูงถึง 3,099 เมตร ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดหัวจ้วง และช่วงฤดูหนาวมีหิมะปกคลุม และยังเป็นแหล่งรวมความหลากหลายทางชีวภาพของทั้งพรรณพืชและสัตว์ป่า
ในนิยายกำลังภายในเรื่องมังกรหยก เขาเอ๋อเหมย์ที่เป็นที่ตั้งของสำนักชีง้อไบ๊ และปรากฏอยู่ในนิยายกำลังภายในหลายเรื่อง
ดูเพิ่ม

ภูเขาเอ๋อเหมย์และพระพุทธรูปเล่อชาน - แหล่งมรดกโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.oknation.net/blog/rickypong22/2007/05/02/entry-2
29°31′11″N 103°19′57″E﻿ / ﻿29.51972°N 103.33250°E﻿ / 29.51972; 103.33250
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  พระราชวังหลวงแห่งราชวงศ์หมิงและชิงในปักกิ่งและเฉิ่นหยาง  สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1  ถ้ำมั่วเกา  แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน  กำแพงเมืองจีน  กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง  กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซา  สถานที่พักร้อนและหมู่วัดในเฉิงเต๋อ  วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่  อุทยานแห่งชาติเขาหลู  เมืองโบราณผิงเหยา  เมืองเก่าลี่เจียง  สวนโบราณแห่งซูโจว  พระราชวังฤดูร้อน สวนหลวงในปักกิ่ง  หอสักการะฟ้า: แท่นบวงสรวงของจักรพรรดิในปักกิ่ง  งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋  หมู่บ้านโบราณในอานฮุยตอนใต้ ซีตี้และหงชุน  สุสานหลวงราชวงศ์หมิงและชิง  ถ้ำหลงเหมิน  เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่น  ถ้ำยฺหวินกัง  เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ  ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า  อินซฺวี  เตียวโหลวและหมู่บ้านแห่งไคผิง  ถู่โหลวแห่งฝูเจี้ยน  เขาอู่ไถ  โบราณสถานแห่งเติงเฟิงใน "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก"  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมทะเลสาบตะวันตกในหางโจว  แหล่งแซนาดู  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาขั้นบันไดหงเหอฮาหนี่  คลองใหญ่  เส้นทางสายไหม: โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน  แหล่งตู่ซี  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมศิลปะบนหินจั่วเจียงหัวซาน  กูลังซู: ชุมชนประวัติศาสตร์นานาชาติ  ซากโบราณคดีแห่งเมืองเหลียงจู  เฉวียนโจว: ศูนย์กลางโลกในจีนสมัยราชวงศ์ซ่งและหยวน  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมป่าชาเก่าแก่แห่งเขาจิ่งม่ายในผูเอ่อร์  แกนกลางปักกิ่ง : กลุ่มอาคารที่แสดงระเบียบในอุดมคติของเมืองหลวงจีน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หวงหลง  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หุบเขาจิ่วไจ้โกว  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์อู่หลิงยฺเหวียน  พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน (แม่น้ำโขง-แม่น้ำแยงซี-แม่น้ำสาละวิน)   เขตรักษาพันธุ์แพนด้ายักษ์แห่งเสฉวน วั่วหลง ภูเขาซื่อกูเหนียง และทิวเขาเจียจิน  คาสต์ในจีนตอนใต้  อุทยานแห่งชาติเขาซานชิง  ตานเสียแห่งจีน  แหล่งซากดึกดำบรรพ์เฉิงเจียง  เทียนชานในซินเจียง  หูเป่ย์เฉินหนงเจี้ย  ชิงไห่โฮห์ซิล  ฟานจิงซาน  เขตรักษาพันธุ์นกอพยพตลอดฝั่งทะเลเหลือง-อ่าวปั๋วไห่แห่งจีน (ระยะที่ 1)  ทะเลทรายบาไดง์จารัง - Towers of Sand and Lakes  |  |
| แบบผสม |  เขาไท่  เขาหวง  พื้นที่ทัศนียภาพเขาเอ๋อเหมย์ รวมทั้งพื้นที่ทัศนียภาพพระพุทธรูปเล่อชาน  ทิวเขาอู่อี๋  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ด ค กภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของประเทศจีน |
| --- | --- |
ภูเขายิ่งใหญ่ทั้งห้า:  ไท่  หฺวา  เหิง(หูหนาน)  เหิง(ชานซี)  ซง 
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ในพุทธศาสนาของจีน:  เอ๋อเหมย์  จิ่วฮฺว่า  ผู่ถัว  อู่ไถ 
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ในลัทธิเต๋าของจีน:  อู่ตัง  หลงหู่  ฉียฺหวิน  ชิงเฉิง 
ภูเขาที่มีชื่อเสียงทั้งสามของจีน:  หวง  หลู  ย่านตั้ง 
ภูเขาป้อมปราการทั้งห้าของจีน:  Yi  Wu  ไคว่จี  ลฺหวี  ฮั่ว 
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ในพุทธศาสนาแบบทิเบต:  คาวาการ์โบ  อัมนี มาเชน  ไกรลาส  กะโดโจโบ 
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ:  เทียนชาน  ฉางไป๋  เหลา  คุนหลุน  จงหนาน  ก้งก๋า  เอเวอเรสต์ (จูมู่หลั่งหม่า)  เขาสามยอดนยีเด้น
อุทยานแห่งชาติป่าหิน

ลักษณะไม้ที่กลายเป็นหิน
อุทยานแห่งชาติป่าหิน (Petrified Forest National Park) ตั้งอยู่ในรัฐแอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา เดิมเป็นอนุสรสถานแห่งชาติป่าหินเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ.1906 มีอาณาเขต 378 ตารางกิโลเมตร หรือ 236,250 ไร่ ภายหลังรวมเอาอาณาเขตทะเลทรายเพนเท็ด(painted)จึงมีอาณาเขต 800 ตารางกิโลเมตร หรือ 500,000 ไร่ และได้กลายมาเป็นอุทยานแห่งชาติป่าหินซึ่งเป็นป่าหินแห่งใหญ่ที่สุดในโลก ถูกค้นพบครั้งแรกโดยร้อยโทลอเรนโซ ซิตกรีฟส์ แห่งกองทัพบกสหรัฐฯ โดยบังเอิญ ในปี ค.ศ 1851 มีลักษณะเป็นเศษท่อนไม้ที่เนื้อไม้กลายเป็นหินควอตซ์จำนวนมาก ซึ่งดูมีลักษณะเหมือนต้นไม้จริงทุกประการ เพียงแต่กลายเป็นหินทั้งท่อน ซุงหินที่พบมีขนาดใหญ่และส่วนใหญ่อยู่ในสภาพแตกหัก พบมากบริเวณลองเลกส์(long Legs) นับตั้งแต่ก่อตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติป่าหิน มีผู้เข้าเยือนแล้วกว่า 600,000 คน
ต้นกำเนิดของป่าหิน

ต้นกำเนิดของป่าหิน เกิดจากการกระทำของกระบวนการธรรมชาติ ซึ่งเริ่มเกิดขึ้นเมื่อ 200 ล้านปีที่แล้ว ซึ่งเป็นยุคที่ทะเลทรายแอริโซนาเป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึงอันกว้างใหญ่ และยังคงมีไดโนเสาร์อาศัยอยู่ท่ามกลางป่าสนยักษ์ โดยมีภูเขาไฟหลายลูกโอบล้อม ขนาดต้นสนสูงใหญ่มากประมาณ 30 เมตร และลำต้นวัดได้กว้างกว่า 1.8 เมตร มีชนิดสูงใหญ่กว่านี้สองเท่า ซึ่งน้ำป่าได้พัดต้นสนล้มไปกับน้ำล้มระเนระนาดตามพื้นดินเป็นเป็นท่อนซุงจำนวนมาก บางส่วนกองอยู่บริเวณคุ้งน้ำและธารแคบๆ หลังจากนั้นโคลนตมซึ่งมีตะกอนภูเขาไฟปะปนมาด้วยก็พัดมาสะสมเรื่อยๆจนมิดหายไปซึ่งทับถมนานหลายพันปี ซึ่งในช่วงที่ถูกฝังนั้นตะกอนภูเขาไฟซึ่งมีซิลิกาจากธุลีภูเขาไฟที่ละลายมากับน้ำค่อยๆซึมเข้าไปในเนื้อไม้และตกผลึก ซึ่งแร่ธาตุต่างๆที่ไปปะปนระหว่างตกผลึกได้แก่ อะมีธิสต์(สีม่วง) หินโมรา แจสเพอร์(สีเขียวเข้ม) โอนิกซ์(สีดำ) และ โกเมน(สีแดง)และผลึกซิลิกาจะมีรูปร่างเหมือนเซลล์ไม้ต้นตอนั้นๆ ซึ่งอยู่ใต้ดินลึกกว่า 300 เมตร ก่อนที่การยกตัวของเปลือกโลกและกระบวนการกัดกร่อนจะทำให้ท่อนไม้ที่ถูกฝังถูกเปิดเผยขึ้น ซึ่งกระบวนการกำเนิดป่าหินนี้ ยังทำให้เกิดซากดึกดำบรรพ์หรือฟอสซิลของพืชและสัตว์นานาชนิดที่เคยอาศัยเมื่อ 200 ล้านปีก่อน ซึ่งนอกจากต้นสนแล้วยังมีต้นปรง ไดโนเสาร์ไฟโทซอร์(phytosaur) เมโทโพซอร์(metoposaur) และ เอโทซอร์(aetosaur)
ความเชื่อของชาวอินเดียนแดง

ชาวอินเดียนแดงชนเผ่านาวาโฮ (Navajo)เชื่อว่าซุงหินเหล่านี้เป็นกระดูกของยักษ์ในตำนานชื่อ"ยีเอตโซ"(Yietso) ส่วนชาวอินเดียนแดงเผ่าเพยูติเชื่อว่าเป็นลูกศรของเทพเจ้าคำรามชื่อ"ชินาฟ"(Shinauv)
ศิลปะบนหินทราย

ก่อนที่จะเป็นอุทยานแห่งชาติป่าหิน บริเวณนี้เคยเป็นที่อยู่ของชาวอินเดียนแดงหลายเผ่า รวมทั้งเผ่านาวาโฮ รูปสลักบนหินทรายเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในโบราณสถานปูเอร์โก ซึ่งเป็นชุมชนโบราณขนาดใหญ่ที่สุดในป่าหินแห่งนี้ คาดว่ามีมนุษย์อยู่ที่นี่เมื่อ ค.ศ. 500-1400
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในสหรัฐ |
| --- | --- |
 Acadia  American Samoa  อาร์เชส  Badlands  Big Bend  Biscayne  Black Canyon of the Gunnison  Bryce Canyon  แคนยอนแลนด์  Capitol Reef  คาร์ลสแบดแคเวินส์  Channel Islands  Congaree  Crater Lake  Cuyahoga Valley  Death Valley  Denali  Dry Tortugas  Everglades  Gates of the Arctic  Gateway Arch  เกลเชอร์  Glacier Bay  Grand Canyon  Grand Teton  Great Basin  Great Sand Dunes  Great Smoky Mountains  Guadalupe Mountains  Haleakalā  Hawaiʻi Volcanoes  Hot Springs  Isle Royale  Joshua Tree  Katmai  Kenai Fjords  Kings Canyon  Kobuk Valley  Lake Clark  Lassen Volcanic  แมมมอทเคฟ  Mesa Verde  Mount Rainier  North Cascades  Olympic  ป่าหิน  Pinnacles  เรดวุด  Rocky Mountain  Saguaro  Sequoia  Shenandoah  Theodore Roosevelt  Virgin Islands  Voyageurs  Wind Cave  Wrangell–St. Elias  เยลโลว์สโตน  โยเซมิตี  Zion 
ภายในเต็มไปด้วยซิลิกาเห็นเป็นประกายเมื่อเจอแสง
เขตเลฟโกชา

เลฟโกชา (กรีซ;Lefkoşa) เป็นเขตเขตหนึ่งของไซปรัสเหนือ จะแบ่งออกเป็นสองตำบล คือ  ตำบล Lefkoşaและ ตำบล Değirmenlik  มีประชากรประมาณ 84,776 ในปี 2006 เขต Güzelyurt ได้รับการแยกออกมาจากเขต เลฟโกซาบางส่วนของลาร์นากา ตำบลของสาธารณรัฐไซปรัสได้รับการบริหารงานโดยอำเภอเลฟโซกา
เกล คิม

| Gail Kim |
| --- | --- |

เกิด:  (1977-02-20) กุมภาพันธ์ 20, 1977 (47 ปี) Toronto, Ontario, Canada
ที่พัก: Tampa, Florida, U.S.
การศึกษา: Ryerson University
คู่สมรส: Robert Irvine (สมรส 2012)
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Gail Kim La Felina
ส่วนสูง: 5 ft 4 in (1.63 m)
น้ำหนัก: 120 lb (54 kg)
มาจาก: Tampa, Florida Toronto, Ontario, Canada Korea
ฝึกหัดโดย: Ron Hutchison Rob Etcheverria Dave Finlay
เปิดตัว: December 2000
รีไทร์: April 28, 2019
เกล คิม (Gail Kim) เกิดวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2520 ที่โตรอนโต, ออนตาริโอ, แคนาดา นักมวยปล้ำอาชีพและนักแสดงหญิงชาวแคนาดา-บราซิล-เกาหลีใต้หรือลูกครึ่ง สังกัดWWEและTNA
ผลงาน

Apocalypse Wrestling Federation
Diva of the Year (2001)
Association Biterroise de Catch
ABC Women's Championship (1 time)
Funkin' Conservatory
FC Women's Championship (1 time)
Imperial Wrestling Revolution
IWR Diamond Championship (1 time)
Pro Wrestling Illustrated
Ranked her No. 1 of the top 50 female wrestlers in the PWI Female 50 in 2012
Total Nonstop Action Wrestling
TNA Knockouts Championship (7 times)
TNA Knockouts Tag Team Championship (1 time) - with Madison Rayne
Knockout of the Year (2007)
Gauntlet for the Gold (2007, 2016 – Knockouts)
Queen of the Knockouts (2013)
TNA World Cup (2015) – with Jeff Hardy, Gunner, Rockstar Spud, Davey Richards, and Crazzy Steve
TNA Hall of Fame (Class of 2016)
World Wrestling Entertainment
WWE Women's Championship (1 time)
ผลงาน > แมตช์ที่มีสิ่งเดิมพัน

| Winner (wager) | Loser (wager) | Location | Event | Date | Notes |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Gail Kim (hair) | Roxxi Laveaux (hair) | Orlando, Florida, United States | Sacrifice (2008) | 000000002008-05-11-000011 พฤษภาคม 2008 |  |
บันทึก

↑  This was a ladder match.
แหล่งข้อมูลอื่น

Impact Wrestling profile
Online World of Wrestling profile
Video: Gail Kim on WWE Divas, TNA Knockouts Division เก็บถาวร 2012-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เจ้าฟ้าเสือหาญ

สุเหนฟ้า หรือ เจ้าฟ้าเสือหาญ หรือ เจ้าหลวงเสือหาญฟ้า เป็นโอรสของสุแสนฟ้า ในสมัยของพระองค์ได้เกิดสงครามระหว่างอาหมกับชาวนาคะขึ้นใหม่ ถึงแม้ว่าพวกนาคะจะพ่ายแพ้อย่างย่อยยับในตอนแรก แต่ก็เกิดความปั่นป่วนในกองทัพอาหม บาร์ โกฮาอินซึ่งเป็นแม่ทัพถูกพวกทหารจับตัดหัว จนกองทัพต้องล่าถอยไป
และ พ.ศ. 2033 ได้เกิดสงครามกับพวกกะฉารี ฝ่ายอาหมพ่ายแพ้ที่ดัมพุคบนฝั่งแม่น้ำทิขุ เสียแม่ทัพและทหาร 120 คน และยังมีบาดเจ็บอีกมาก ฝ่ายอาหมขอยุติสงครามโดยส่งเจ้าหญิงองค์หนึ่ง ช้าง 2 เชือก และนางกำนัล 11 คน เป็นบรรณาการถวายกษัตริย์กะฉารี
สุเหนฟ้าถูกลอบปลงพระชนม์ใน พ.ศ. 2036 โดยชนเผ่าไทรุงบันหมู่หนึ่ง เนื่องจากคนเหล่านี้ถูกสุเหนฟ้าลงโทษในฐานขโมยข้าวจากท้องพระคลัง จึงแค้นสุเหนฟ้า ได้ฉวยโอกาสในขณะถูกเกณฑ์มาซ่อมพระราชวัง แทงสุเหนฟ้าจนสิ้นพระชนม์ บางเรื่องกล่าวว่า คนเหล่านี้ได้รับการยุยงจากบุรฮา โกฮาอิน สุเหนฟ้าทรงครองราชย์ได้ 5 ปี
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา : สุแสนฟ้า
พระราชโอรส : สุพิมฟ้า
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์อาหม
| ก่อนหน้า |  | เจ้าฟ้าเสือหาญ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สุแสนฟ้า |  | กษัตริย์อาหม   (พ.ศ. 2031 - พ.ศ. 2036) |  | สุพิมฟ้า |
เค1

K1 หรือ K-1 อาจหมายถึง
ภูเขา K1 หรือ เขาMasherbrum
เค-วัน การต่อสู้ชนิดหนึ่ง
เค1 (รถถัง) รถถังของเกาหลีใต้
แดวู เค1 ปืนเล็กสั้นของเกาหลีใต้
เค1 (รถถัง)

ประเทศผู้ผลิต เกาหลีใต้
ปีที่ใช้งาน 1987
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 51,100 กิโลกรัม/ 50.3 ต้น
ยาว 7.48 เมตร
สูง 2.25 เมตร
กว้าง 3.59 เมตร
เกราะหนาที่สุด ความลับ
เครื่องยนต์ ดีเซล เอ็มทียู เอ็มบี 871 เคเอ-501  ให้กำลัง 1200 แรงม้า
ความเร็ว 65 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 440 กิโลเมตร
อาวุธ
อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 105 มม./4.13 นิ้ว
อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 2 กระบอก และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว  1กระบอก
เข็มขัดไทเฮโย

แผนที่ของเข็มขัดไทเฮโย โดยแสดงเส้นทางของโทไกโดชิงกันเซ็งและซังโยชิงกันเซ็ง
เข็มขัดไทเฮโย (ญี่ปุ่น: 太平洋ベルト; โรมาจิ: Taiheiyō beruto; ทับศัพท์: ไทเฮโยเบรูโตะ) หรือ เข็มขัดแปซิฟิก หรือ ระเบียงเศรษฐกิจโทไกโด เป็นชื่อของเขตอภิมหานครในประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่จังหวัดอิบารากิในภาคกลางไปจนถึงจังหวัดฟูกูโอกะในเกาะคีวชู ซึ่งมีระยะทางกว่า 1,200 กิโลเมตร มีประชากรกว่า 70 ล้านคน
เขตเมืองทางยาวนี้ ขนานไปกับชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกของญี่ปุ่นตั้งแต่ภูมิภาคคันโตถึงโอซากะ และบริเวณทะเลในไปจนถึงฟูกูโอกะ ซึ่งเป็นแนวเส้นทางของทางรถไฟสายโทไกโด–ซังโย ทั้งนี้ ภาพถ่ายดาวเทียมในตอนกลางคืนจะเห็นแสงไฟของเข็มขัดไทเฮโยเป็นแนวยาวได้อย่างชัดเจน
จำนวนประชากรที่มากนั้นเป็นเพราะมีสภาพพื้นที่เป็นที่ราบขนาดใหญ่ ประกอบด้วยที่ราบคันโต ที่ราบคิไน และที่ราบโนบิ ซึ่งเอื้อต่อการสร้างสิ่งปลูกสร้าง ท่ามกลางภูมิประเทศส่วนใหญ่ของญี่ปุ่นที่เป็นภูเขา
เมืองหลัก

รายชื่อเขตเมืองเรียงจากที่ตั้งเหนือสุดไปใต้สุด
| เขตมหานคร | ภูมิภาค | นคร/เมือง ที่เป็นส่วนหนึ่ง | ประชากร ค> ศ. 2010 (คน) | จีดีพี (ล้านดอลลาร์สหรัฐ) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| มิโตะและปริมณฑล | คันโต | ฮิตาจินากะ | 678,969 | 30,258 |
| สึกูบะและปริมณฑล | คันโต | สึจิอูระ | 847,292 | 37,132 |
| โตเกียวและปริมณฑล | คันโต | ไซตามะ, ชิบะ, โยโกฮามะ, คาวาซากิ, ซางามิฮาระ | 34,834,167 | 1,797,899 |
| นูมาซุและปริมณฑล | ชูบุ | มิชิมะ | 509,249 | 22,888 |
| ชิซูโอกะและปริมณฑล | ชูบุ | ไยซุ, ฟูจิเอดะ | 1,001,597 | 45,840 |
| ฮามามัตสึและปริมณฑล | ชูบุ | อิวาตะ, ฟูกูโรอิ | 1,133,879 | 54,258 |
| โทโยฮาชิและปริมณฑล | ชูบุ | โทโยกาวะ | 676,333 | 31,001 |
| นาโงยะและปริมณฑล | ชูบุ | อิจิโนมิยะ, คาซูงาอิ, คูวานะ, คานิ | 5,490,453 | 256,290 |
| ยกกาอิจิและปริมณฑล | คันไซ | ซูซูกะ | 621,689 | 29,072 |
| เกียวโตและปริมณฑล | คันไซ | อูจิ, โอตสึ, คูซัตสึ | 2,679,094 | 115,258 |
| โอซากะและปริมณฑล | คันไซ | ซาไก, ฮิงาชิโอซากะ, นิชิโนมิยะ, นาระ | 12,273,041 | 516,775 |
| โคเบะและปริมณฑล | คันไซ | อากาชิ, คาโกงาวะ, ทากาซาโงะ | 2,431,076 | 96,004 |
| ฮิเมจิและปริมณฑล | คันไซ | ทัตสึโนะ | 784,365 | 33,587 |
| วากายามะและปริมณฑล | คันไซ | อิวาเดะ | 584,852 | 24,592 |
| โทกูชิมะและปริมณฑล | ชิโกกุ | อานัง | 680,467 | 28,384 |
| โอกายามะและปริมณฑล | ชูโงกุ | คูราชิกิ, โซจะ | 1,532,146 | 63,101 |
| ทากามัตสึและปริมณฑล | ชิโกกุ | มารูงาเมะ | 830,040 | 34,722 |
| ฟูกูยามะและปริมณฑล | ชูโงกุ | โอโนมิจิ | 764,838 | 31,518 |
| ฮิโรชิมะและปริมณฑล | ชูโงกุ | ฮัตสึกาอิจิ, ฟูจู | 1,141,848 | 61,345 |
| มัตสึยามะและปริมณฑล | ชิโกกุ | อิโยะ | 642,841 | 24,509 |
| คิตะกีวชูและปริมณฑล | คีวชู | ยูกูฮาชิ, โนงาตะ | 1,370,169 | 55,693 |
| ฟูกูโอกะและปริมณฑล | คีวชู | คาซูงะ, ชิกูชิโนะ, อิโตชิมะ | 2,495,552 | 101,644 |
| โออิตะและปริมณฑล | คีวชู | เบ็ปปุ | 743,323 | 28,881 |
และอาจรวมถึง[ต้องการอ้างอิง]
| เขตมหานคร | ภูมิภาค | นคร/เมือง ที่เป็นส่วนหนึ่ง | ประชากร ค> ศ. 2010 (คน) | จีดีพี (ล้านดอลลาร์สหรัฐ) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คูมาโมโตะและปริมณฑล | คีวชู | อูกิ, โคชิ | 1,102,398 | 39,763 |
ดูเพิ่ม

รายชื่อเขตมหานครในประเทศญี่ปุ่น
ภาพถ่ายดาวเทียมตอนกลางคืน เปรียบเทียบระหว่างอภิมหานครนอร์ทอีสต์ในสหรัฐ (บน) และเข็มขัดไทเฮโย (ล่าง)
นครที่สำคัญในเข็มขัดไทเฮโย
ฮิโรตากะ ชิบะ

ฮิโรตากะ ชิบะ (ญี่ปุ่น: 千葉 皓敬; โรมาจิ: Chiba Hirotaka) เกิดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1992 เป็นนักแสดงและนักพากย์เสียงชายชาวญี่ปุ่น
ผลงานที่โดดเด่น > โทรทัศน์

Private Detective Mike (Episode 5) (2002, Nippon Television)
Aikurushii (Episode 2) (2005, ทีบีเอส)
ผลงานที่โดดเด่น > โฆษณาทางโทรทัศน์

Sanyo (The Bra to Kodoru) (1994)
Otsuka Pharmaceutical Co. Pocari Sweat Beanstalk (1997)
Sugakiya Foods Co., Ltd. (1996) (Pan fried prawn noodle heaven)
Wacom (1997)
แหล่งข้อมูลอื่น

58Group Page
เขาแกะ

| เขาแกะ |
| --- | --- |

ดอกของเขาแกะ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
อันดับ:: Asparagales
วงศ์:: Orchidaceae
วงศ์ย่อย:: Epidendroideae
เผ่า:: Vandeae
เผ่าย่อย:: Aeridinae
สกุล:: Rhynchostylis
สปีชีส์:: R.  coelestis
ชื่อทวินาม
Rhynchostylis coelestis (Rchb.f.) Rchb.f. ex H.J.Veitch

ชื่อพ้อง
 Saccolabium coeleste Rchb.f. (basionym)  Vanda pseudocaerulescens Guillaumin
เขาแกะ หรือชื่อพื้นเมืองอื่น เอื้องเขาแกะ, เขาควาย, เอื้องขี้หมา เป็นกล้วยไม้ชนิดหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดในอินโดจีน