stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โจว (เขตการปกครอง)

เขตการปกครองและการเมืองในประวัติศาสตร์จีน
โจวของราชวงศ์ฮั่นในปี ค.ศ. 189
โจว (จีน: 州; พินอิน: zhōu) เป็นเขตการปกครองและการเมืองในประวัติศาสตร์ของประเทศจีน โจวก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในยุคราชวงศ์ฮั่นและดำรงอยู่เป็นเวลามากกว่า 200 ปี เขตการปกครองโจวเคยใช้ในเกาหลี (เกาหลี: 주, ju), เวียดนาม (เวียดนาม: châu) และญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 州; โรมาจิ: shū)
ประวัติศาสตร์

โจวถูกกล่าวถึงครั้งแรกในตำราจีนโบราณ โดยเฉพาะยฺหวี่ก้งซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชูจิง ทุกตำราระบุตรงกันว่าจีนถูกแบ่งออกเป็นเก้าโจว แม้ว่าชื่อและตำแหน่งจะมีความแตกต่างกันไปบ้าง โจวเหล่านี้เป็นแนวคิดทางภูมิศาสตร์ ไม่ใช่เขตการปกครอง
ราชวงศ์ฮั่นเป็นราชวงศ์แรกที่จัดตั้งโจวให้เป็นเขตการปกครองอย่างแท้จริงโดยจัดตั้งโจวทั้งหมด 13 โจวทั่วดินแดนจีน โจวเหล่านี้เป็นเขตการปกครองของจีนที่ใหญ่ที่สุดในเวลานั้น จึงมักแปลเป็น "มณฑล" อย่างไรก็ตามภายหลังราชวงศ์ฮั่น โจวมีจำนวนที่เพิ่มมากขึ้น ในยุคราชวงศ์สุยมีโจวมากกว่าหนึ่งร้อยโจวทั่วดินแดนจีน
ดูเพิ่ม

เขตการปกครองของประเทศจีน
มณฑลของประเทศจีน
การปฏิวัติบรูไน

December 1962 insurrection in the British protectorate of Brunei
การปฏิวัติบรูไน พ.ศ. 2505 (อังกฤษ:Brunei Revolt, มลายู: Pemberontakan Brunei) เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2505 ในขณะที่รัฐสุลต่านบรูไนยังอยู่ภายใต้การอารักขาของอังกฤษ สมาชิกพรรคประชาชนบรูไนซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านในบรูไน มีเอ เอ็ม อาซาฮารี เป็นหัวหน้าพรรค พรรคนี้ได้เสียงข้างมากในการเลือกตั้งเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2505 โดยมีนโยบายต่อต้านการรวมบรูไนเข้ากับมาเลเซีย
อาซาฮารีได้เรียกร้องให้มีการตั้งรัฐบอร์เนียวเหนือโดยรวมบรูไน ซาราวัก และซาบะฮ์เข้าด้วยกัน แต่เมื่อสภานิติบัญญัติไม่จัดการประชุมตามที่พรรคเรียกร้อง กองทัพแห่งชาติบอร์เนียวเหนือซึ่งเป็นกองทัพใต้ดินที่พรรคประชาชนบรูไนก่อตั้งขึ้นจึงลุกฮือขึ้นก่อกบฏ สุลต่านได้ขอความช่วยเหลือไปยังอังกฤษ อังกฤษจึงส่งกองทหารจากสิงคโปร์มาปราบกบฏได้สำเร็จ
หลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ อินโดนีเซียได้ใช้เป็นข้ออ้างในการดำเนินนโยบายเผชิญหน้ากับมาเลเซีย และทำให้สุลต่านเซอร์โอมาร์ อาลี ไซฟุดดิน ตัดสินใจไม่เข้าร่วมกับสหพันธรัฐมาเลเซียในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2506
กัมปง

บ้านดั้งเดิมและศาลาริมบ่อในกัมปุงนากา หมู่บ้านซุนดาดั้งเดิมในชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย
กำปง (มลายู: kampong) หรือ กำปุง (อินโดนีเซีย: kampung, สะกดแบบเก่าเป็น kampoeng) คือหมู่บ้านในประเทศบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย และสิงคโปร์ และ "ท่า" ในประเทศกัมพูชา คำนี้ใช้เรียกหมู่บ้านดั้งเดิม โดยเฉพาะของชนพื้นเมืองดั้งเดิม และต่อมายังใช้เรียกพื้นที่ชุมชนแออัดในเมือง รวมทั้งพื้นที่การพัฒนาและย่านอยู่อาศัยที่มีการล้อมอาณาเขตภายในเมืองในประเทศอินโดนีเซีย, มาเลเซีย, สิงคโปร์, กัมพูชา, ศรีลังกา และเกาะคริสต์มาส รูปแบบและสถาปัตยกรรมของกัมปงกลายเป็นเป้าหมายการปรับปรุงของสถาปนิกผังเมืองและสถาปนิกสมัยใหม่ และยังได้รับการนำมาดัดแปลงเพื่อใช้ในโครงการต่าง ๆ ของสถาปนิกร่วมสมัย นอกจากนี้ กัมปงยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยว เช่น หมู่บ้านเปิงลีปูรันในเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เคยได้รับรางวัลหมู่บ้านที่สะอาดที่สุดในโลกใน ค.ศ. 2016
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมอินโดนีเซีย
สถาปัตยกรรมบาตัก
กัมปุงนากา
สถาปัตยกรรมมลายู
เปิงลีปูรัน
บารังไกย์
มูกิม
ชนบท
หมู่บ้าน
อาน เซือง เวือง

| --- | --- |

อาน เซือง เวือง
ชื่อภาษาเวียดนาม
ภาษาเวียดนาม: An Dương Vương
ฮ้าน-โนม: 安陽王
 
อาน เซือง เวือง (เวียดนาม: 安陽王, An Dương Vương) มีชื่อจริงคือ ถุก ฟ้าน (蜀泮, Thục Phán) ผู้ปกครองอาณาจักรเอิวหลัก (ประเทศเวียดนามปัจจุบัน) ตั้งแต่ 257 ถึง 207 ปีก่อนคริสต์ศักราช เป็นผู้นำของเผ่าเอิวเหวียต เขาได้เอาชนะและยึดราชบัลลังก์จากกษัตริย์หุ่งองค์สุดท้าย แห่งอาณาจักรวันลาง และได้รวบรวมชนเผ่าที่ยึดมาคือหลักเหวียต เข้ากับเอิวเหวียต
เขาได้ก่อตั้งอาณาจักรใหม่ มีเมืองหลวงที่โก๋ลวา สร้างป้อมปราการที่ชื่อป้อมปราการโก๋ลวา จนกระทั่งในช่วง 208 ปีก่อนคริสต์ศักราช กองทัพจีนแห่งราชวงศ์ฉินนำโดยแม่ทัพจีน เจี่ยวด่า ได้รุกรานเอิวหลัก เมืองหลวงโก๋ลวาถูกโจมตี พระราชวังถูกปล้นสะดม อาน เซือง เวือง ต้องหลบหนีออกจากเมืองหลวงและตัดสินใจฆ่าตัวตาย
เจี่ยวด่าแม่ทัพชาวจีนฮั่นได้สถาปนาราชวงศ์จ้าวขึ้นมาใหม่ ดินแดนเอิวหลักถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรหนานเยฺว่ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่มณฑลกวางตุ้ง
หลักฐานประวัติ

ตามบันทึกประวัติศาสตร์เวียดนาม ดั่ยเหวียตสือกี๊ตว่านทือ (大越史記全書, Đại Việt sử ký toàn thư) และ เคิมดิ่ญเหวียตสือทงซ้ามเกืองหมุก (欽定越史通鑑綱目, Khâm định Việt sử Thông giám cương mục) ได้ระบุไว้ว่า ถุก ฟ้าน เป็นเจ้าชายชาวจีนฮั่นจากแคว้นฉู่ (จีน: 蜀, อ่านออกเสียงว่า ถุก ในภาษาเวียดนาม) ตรงกับในช่วงยุครณรัฐในประวัติศาสตร์จีน ถุก ฟ้าน ได้ถูกส่งไปเดินทางสำรวจยังดินแดนรัฐต่าง ๆ ของจีนโดยพ่อของเขา เพื่อสำรวจดินแดนทางภาคใต้ของจีนในกว่างซีและยูนนาน ต่อมาถก ฟ้านได้นำผู้คนอพยพและย้ายไปตั้งรัฐใหม่ที่บริเวณตอนเหนือของประเทศเวียดนามในปัจจุบัน ซึ่งมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวเวียด เมื่อบรรดารัฐต่าง ๆ ของจีนถูกราชวงศ์ฉินรวบรวม โดยมีจิ๋นซีฮ่องเต้เป็นผู้นำ
นักประวัติศาสตร์เวียดนามสมัยใหม่บางกลุ่มได้มีความเชื่อกันว่า ถุก ฟ้าน มาถึงดินแดนของชนเผ่าเอิวเหวียต (บริเวณเวียดนามตะวันตกเฉียงเหนือ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกวางตุ้งและจังหวัดภาคใต้ของกว่างซี ซึ่งมีเมืองหลวงในจังหวัดกาวบั่งในปัจจุบัน) มีการวิเคราะห์กันในหมู่นักประวัติศาสตร์เวียดนามว่า ถุก ฟ้านอาจจะเป็นชาวจีนที่นำกองทัพเข้ามาปกครองชาวเวียดนามและตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งเวียดนามเสียเอง หลังจากนั้นได้รวบรวมกองทัพและได้เอาชนะราชวงศ์ที่ 18 ของกษัตริย์หุ่ง แห่งราชวงศ์ห่งบ่าง หรือ วันลาง ประมาณ 257 ปีก่อนคริสตกาล ถุก ฟ้าน ได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์มีพระนามว่า อาน เซือง เวือง และได้เปลี่ยนชื่ออาณาจักรจากวันลาง เป็น เอิวหลัก พระองค์ได้สร้างป้อมปราการและเมืองหลวงใหม่ขึ้นเหนือหุบเขาแม่น้ำแดง ที่ เมืองโก๋ลวา (ในปัจจุบันคือเขตด่งอาน บริเวณเมืองฮานอย ห่างจากตัวเมืองประมาณ 16 กิโลเมตร (10 ไมล์)
ราชวงศ์ถุก > การปกครองเอิวหลักของถุก ฟ้าน

ไม่มีหลักฐานที่ได้บันทึกหรือเขียนเป็นลายลักษณ์อักษร เกี่ยวกับอาณาจักรเอิวหลักได้ถูกปกครองบริหารด้วยรูปแบบวิธีการใด อย่างไรก็ตาม ตามบันทึกตำนาน เขาจะถือว่า เป็นผู้นำที่ชาญฉลาดและมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อประวัติศาสตร์เวียดนาม แน่นอนว่าเขาเป็นนายพลที่มีพรสวรรค์ ผู้ที่รู้วิธีหาผลประโยชน์จากความสับสนและความสับสนวุ่นวายในประเทศจีนในช่วงเวลานั้น ไม่เพียง แต่จะคว้าที่ดินเพื่อเป็นของตัวเอง แต่ยังเพื่อรักษาความมั่งคั่งและความอยู่รอดของรัฐด้วย ในช่วงเวลานั้นหลายรัฐในจีนกำลังต่อสู้เพื่อปกครองดินแดนจีนทั้งหมด จนในที่สุดแล้วรัฐฉินได้ขึ้นสู่อำนาจและรวบรวมรัฐต่าง ๆ ของจีนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันภายใต้จักรพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้ ขณะที่จิ๋นซีฮ่องเต้ได้สร้างกำแพงเมืองจีนเพื่อป้องกันจักรวรรดิ อาน เซือง เวือง ได้เริ่มก่อสร้างป้อมปราการแบบเกลียวหรือป้อมปราการโก๋ลวาขึ้น เพื่อป้องกันอาณาจักรเอิวหลากจากการรุกรานของราชวงศ์ฉินที่ทรงอำนาจของจีน
ราชวงศ์ถุก > ตำนานราชวงศ์ถุก > ป้อมโก๋ลวาและอาณาจักรเอิวหลัก

หลักจากที่ถุก ฟ้าน เอาชนะและขับไล่กษัตริย์หุ่งออกจากบัลลังก์ และขึ้นครองราชย์ต่อในนาม อาน เซือง เวือง พระองค์ได้เปลี่ยนชื่ออาณาจักรจากวันลางเป็น เอิวหลัก และสร้างป้อมปราการโก๋ลวาเป็นศูนย์กลางของเมืองหลวงใหม่ พระองค์เห็นความสำคัญทางยุทธศาสตร์และทางภูมิศาสตร์ของเมืองโก๋ลวา ด้านสองด้านเมืองโก๋ลวาล้อมรอบไปด้วยภูเขาและป่าที่ไม่เข้าถึงได้ยาก นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำไหลผ่าน ในบรรดานักประวัติศาสตร์เวียดนามไม่มีใครรู้ว่าทำไม อาน เซือง เวือง ทรงชื่นชอบรูปแบบเกลียว และได้ทรงออกแบบป้อมปราการโก๋ลวามีรูปร่างเหมือนเปลือกหอย แต่ตำนานกล่าวไว้ว่าการก่อสร้างของป้อมเป็นงานที่ยากมากและยากที่จะเสร็จสมบูรณ์ มีเรื่องเล่าที่ได้เล่ากันว่า เวลาที่ป้อมปราการโก๋ลวาดูมีท่าทางว่าจะก่อสร้างเสร็จ ในเวลากลางคืนก็จะคอยมีฝูงวิญญาณชั่วร้ายมารื้อทำลายป้อมขัดขวางมิให้สร้างเสร็จ
การล่มสลายของราชวงศ์ถุก

หลังจากก่อร่างสร้างอาณาจักรเอิวหลัก และเมืองหลวงของอาน เซือง เวืองเป็นรูปเป็นร่าง อาณาจักรของเขารุ่งเรืองและในไม่ช้าก็ถูกรายล้อมโดยรัฐใกล้เคียงที่เป็นคู่แข่งที่น่ากลัว หนึ่งในรัฐที่เป็นคู่แข่งของดินแดนของเขาคือ จ้าวตัว (ในภาษาเวียดนามคือ เจี่ยวด่า) แม่ทัพของราชวงศ์ฉินของจีน ผู้ซึ่งปฏิเสธที่จะยอมสวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์ฮั่นที่สถาปนาขึ้นมาใหม่ต่อจากการล่มสลายของราชวงศ์ฉิน เป็นระยะเวลาสิบปี ประมาณ 217 ถึง 207 ปีก่อนคริสตกาล เจี่ยวด่าได้พยายามรุกรานอาณาจักรเอิวหลัก หลายครั้ง แต่ประสบความล้มเหลว เนื่องจาก อาน เซือง เวือง มีการป้องกันที่เข้มแข็งทำให้ยากต่อการโจมตีของทหารเจี่ยวด่า
การล่มสลายของราชวงศ์ถุก > อุบายของเจี่ยวด่า

เจี่ยวด่าประสบความพ่ายแพ้หลายครั้งในการพยายามเข้ายึดครองอาณาจักรเอิวหลัก ทำให้เขาได้คิดแผนใหม่ เขาได้เจรจาทำสนธิสัญญาสันติภาพกับเอิวหลัก แต่แท้ที่จริงแล้วเขามุ่งมั่นที่จะสืบหาที่แนวการวางความแข็งแรงในการป้องกันเมืองและต้องการล่วงรู้ถึงกลยุทธ์ของศัตรูของเขา เขาดำเนินแผนการไปไกลถึงขั้นทำการขอแต่งงานกันระหว่างลูกสาวของอาน เซือง เวือง  เจ้าหญิง  หมิ เจิว (媚珠) และ ลูกชายของเขา  จ่องถวี (仲始, จงซื่อ) ในตำนานกล่าวว่า แผนการแต่งงานทำให้เจี่ยวด่ารู้ว่า อาน เซือง เวือง มีธนูหน้าไม้วิเศษอยู่ โดยมีเจ้าหญิงหมิ เจิว คอยบอกและเล่าเรื่องต่างๆให้เจี่ยวด่ารับรู้ เจี่ยวด่าจึงให้จ่องถวีแอบเข้าไปในพระราชวังของอาน เซือง เวือง และขโมยธนูหน้าไม้วิเศษออกมาและเอาธนูหน้าไม้ปลอมไปเปลี่ยนแทน แต่ความจริงทางประวัติศาสตร์คือ จ่องถวี ได้ไปแบสืบความลับทางการทหารของอีกฝ่ายทำให้เจี่ยวด่านำเอากองทัพบุกเข้ายึดเมืองโก๋ลวาได้ในที่สุด และอาณาจักรเอิวหลักก็ถึงกาลล่มสลาย
การล่มสลายของราชวงศ์ถุก > การตายของหมิเจิวและจ่องถวี

หลังจากที่เมืองโก๋ลวาตกอยู่ในการยึดครองของกองทัพเจี่ยวด่า อาน เซือง เวืองได้พาเจ้าหญิงหมิ เจิว หลบหนีออกจากเมืองโก๋ลวาไปด้วย และได้หนีไปพำนักอยู่ที่ทะเลและพบกับเต่าสีทองยักษ์ ซึ่งตามตำนานได้บอก อาน เซือง เวือง ว่า "ศัตรูกำลังนั่งอยู่ข้างหลังท่าน!" ด้วยความโกรธที่รู้ว่าลูกสาวตนทรยศไปบอกที่ซ่อนธนูหน้าไม้วิเศษ อาน เซือง เวือง จึงสังหารเจ้าหญิงหมิ เจิว และกระโดดทะเลเพื่อไปหาเต่ายักษ์สีทอง
จ่องถวี ได้ออกตามหาหมิเจิวของภรรยาที่รักของเขา โดยได้ตามขนห่านที่หมิเจิวโปรยไว้ตามทาง เมื่อได้พบร่างของภรรยาที่รักของเขากำลังนอนอยู่ในสระเลือดและไม่พบพ่อตาของเขา ด้วยความซื่อสัตย์และความรักที่มีต่อภรรยาเขาดึงดาบของตัวเองและฆ่าตัวตายเพื่อจะอยู่กับภรรยาตลอดไปชั่วนิรันดร์ เรื่องราวของหมิเจิวและจ่องถวี เป็นเรื่องราวความรักที่น่าเศร้าที่เล่าขานบ่อยๆในวรรณคดีของเวียดนาม
ส่วนเจี่ยวด่า หลังจากเอาชัยชนะอาน เซือง เวือง อาณาจักรเอิวหลากถูกรวมเข้ากับราชวงศ์ฉินในฐานะเป็นเมืองขึ้นของจีน จนกระทั่งราชวงศ์ฉินล่มสลาย และมีการสถาปนาราชวงศ์ฮั่นขึ้นมาใหม่แทน  เจี่ยวด่าได้ปฏิเสธที่จะสวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์ฮั่นและตั้งตนเป็นอิสระ อีกทั้งสร้างรัฐของตน ที่มีนามว่า น่านเย่ว์ ประกาศตัวจักรพรรดิองค์ใหม่ของราชวงศ์จ้าว หรือ ราชวงศ์เจี่ยว (เจี่ยว ในภาษาเวียดนาม) (207-111 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
แหล่งข้อมูลอื่น > สื่อวิดิโอ

การ์ตูนประวัติศาสตร์เวียดนาม อาน เซือง เวือง ที่ยูทูบ
แผนที่อาณาจักรเวียดนามโบราณ   (ดินแดนสีเหลือง) คือ อาณาจักรวันลาง (Văn Lang) ปกครองโดยราชวงศ์ห่งบ่าง 
  (ดินแดนสีเขียว) คือ อาณาจักรนามเกือง (Nam Cương) ปกครองโดยอาน เซือง เวือง ซึ่งได้รวมอาณาจักรวันลางเข้าเป็นส่วนหนึ่ง ต่อมาได้กลายมาเป็นอาณาจักรเอิวหลัก (Âu Lạc)
ศาลเจ้าอาน เซือง เวือง ที่โก๋ลวา เมืองฮานอย
แผนที่ของเมืองโก๋ลวา
การสังหารหมู่ที่ดีแบยี่น

| การสังหารหมู่ดีแบยี่น พ> ศ. 2546 |
| --- | --- |
สถานที่: ชานเมืองดีแบยี่น, เขตซะไกง์, ประเทศพม่า
พิกัด: 22°28′00″N 95°09′00″E﻿ / ﻿22.46667°N 95.15000°E﻿ / 22.46667; 95.15000
วันที่: 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2003 (2003-05-30)  20:00 น. (เวลามาตรฐานเมียนมาร์)
เป้าหมาย: ขบวนพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย (NLD)
ประเภท: การสังหารหมู่
ตาย: 70-282 คน
ผู้ก่อเหตุ: ม็อบที่สนับสนุนรัฐบาล
| ด ค กความขัดแย้งในพม่า |
| --- | --- |
 ความขัดแย้งด้วยอาวุธ คอมมิวนิสต์ (2491–2531)  ชายแดนจีน-พม่า (2503–2504)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กะเหรี่ยง–มอญ  โกก้าง 2552  2558  โรฮีนจา 2521  2534–2535  2559–ปัจจุบัน  ไทใหญ่  หลังรัฐประหารปี 2564 2566 การวางระเบิดและการโจมตี 2490  2526  2542  2546  2548  2553  2556  2561 รัฐประหาร 2505  2531  2564 การประท้วง 2505  2517  2531  2550–2551  2564–ปัจจุบัน ความรุนแรงต่อต้านมุสลิม 2555  2556  2558  2559–ปัจจุบัน หัวข้อที่เกี่ยวข้อง การหยุดยิง  พลรบในความขัดแย้ง  องค์การติดอาวุธชาติพันธุ์ 
การสังหารหมู่ดีแบยี่น (พม่า: ဒီပဲယင်း လူသတ်မှု) เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2003 ที่ดีแบยี่น เมืองในเขตซะไกง์ ประเทศพม่า ในเหตุการณ์นี้ ประชาชนที่เกี่ยวข้องกับสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยถูกฆ่าโดยฝูงชนที่รัฐบาลสนับสนุนไป 70 คน คีนหญุ่น อดีตนายกรัฐมนตรีของพม่าได้ให้สัมภาษณ์ในภายหลังถึงเหตุการณ์นี้เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2012 ว่า ได้มีการรักษาความปลอดภัยให้กับอองซานซูจีระหว่างที่เกิดการสังหารหมู่ โดยได้ให้คนของเขาเคลื่อนย้ายเธอไปไว้ในที่ที่ปลอดภัย
จากเหตุการณ์นี้ ศูนย์ทรัพยากรทางกฎหมายแห่งเอเชียได้ตั้งคณะกรรมการสอบสวนเหตุการณ์ดังกล่าวเมื่อ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2003 พบหลักฐานว่า มีการเคลื่อนย้ายฝูงชนมากกว่า 5000 คนเข้าไปยังที่เกิดเหตุเพื่อโจมตี ผู้โจมตีได้ติดอาวุธและเข้าไปอย่างมียุทธวิธี ก่อนที่กลุ่มดังกล่าวจะเข้าไปถึง ผู้ปกครองในท้องถิ่นได้สั่งให้ประชาชนในหมู่บ้านข้างเคียงให้อยู่แต่ในบ้าน มีการค้นหาและจับกุมผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้อย่างเป็นระบบ ศูนย์ทรัพยากรทางกฎหมายแห่งเอเชียได้แสดงความเห็นว่าการสังหารหมู่ดีแบยี่นเป็นการโจมตีอย่างเป็นระบบต่อพลเรือน และเป็นอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ
กัมปงเซิงกูรง

"เซิงกูรง" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับแขวง ดูที่ มูกิมเซิงกูรง
| กัมปงเซิงกูรง |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
ที่ตั้งในประเทศบรูไน
พิกัด: 4°53′16″N 114°50′30″E﻿ / ﻿4.8878°N 114.8417°E﻿ / 4.8878; 114.8417
ประเทศ: บรูไน
เขต: บรูไน-มัวรา
แขวง: เซิงกูรง
ประชากร (2559)
 • ทั้งหมด: 5,003 คน
เขตเวลา: UTC+8 (BNT)
รหัสไปรษณีย์: BG1121, BG1321
กัมปงเซิงกูรง (มลายู: Kampong Sengkurong) เป็นหมู่บ้านในเขตบรูไน-มัวราตะวันตก ประเทศบรูไน ใน พ.ศ. 2559 หมู่บ้านนี้มีประชากร 5,003 คน
เขตการปกครอง

เขตการปกครองของหมู่บ้านนี้ แบ่งออกเป็นสองส่วน:
| หมู่บ้าน | ประชากร (ค> ศ. 2016) | รหัสไปรษณีย์ |
| --- | --- | --- |
| กัมปงเซิงกูรง 'เอ' | 2,617 | BG1121 |
| กัมปงเซิงกูรง 'บี' | 2,386 | BG1321 |
| รวม | 5,003 |  |
ขบวนการประชาชนมาเลเซีย

ขบวนการประชาชนมาเลเซีย (มลายู: Gerakan Ra’ayat Malaysia) เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2511 โดยนักการเมืองชาวจีนและปัญญาชน เน้นนโยบายสังคมนิยมประชาธิปไตยและพหุเชื้อชาติ ในการก่อตั้งพรรคระยะแรก พรรคนี้อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับแนวร่วมแห่งชาติ จากการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2512 พรรคนี้ได้ 8 ที่นั่งในสภาสหพันธรัฐและควบคุมสภาของรัฐปีนังได้ และได้ร่วมจัดตั้งรัฐบาลในรัฐกลันตันร่วมกับพรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย ผลของการเลือกตั้งนี้ทำให้เกิดการจลาจลทางเชื้อชาติเมื่อ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512
ต่อมาพรรคได้ร่วมมือกับพรรคพันธมิตรฝ่ายรัฐบาลในพ.ศ. 2515 และได้ตั้งแนวร่วมแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2517 โดยในช่วงดังกล่าวพรรคยึดมั่นนโยบายพหุเชื้อชาติมาก แต่ในช่วงหลังพรรคกลายเป็นเครื่องมือของชาวจีนที่ไม่พอใจสมาคมชาวจีนมาเลเซียที่อยู่ฝ่ายรัฐบาลเท่านั้น ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 เป็นต้นมา พรรคได้ที่นั่งในสภาน้อยกว่าสมาคมชาวจีนมาเลเซียมาก ปัจจุบันมีตัวแทนเพียงเล็กน้อยในสภาสหพันธรัฐ ใน พ.ศ. 2549 สมาชิกของพรรคร้อยละ 80 เป็นชนเชื้อสายจีน ร้อยละ 15 เป็นชนเชื้อสายอินเดีย และที่เหลือเป็นชนเชื้อสายมลายูและอื่น ๆ พรรคตกต่ำมากในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2551 โดยได้ที่นั่งในสภาเพียง 2 ที่นั่ง หลังจากที่ก่อนหน้านี้ได้ 10 ที่นั่ง และสูญเสียอำนาจในรัฐปีนังหลังที่ได้บริหารมา 39 ปี
การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2565

การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศมาเลเซียปี 2022 หรือ ครั้งที่ 15 (มลายู: Pilihan raya umum ke-15) มีขึ้นในวันที่ 19 พฤศจิกายน 2022 เพื่อเลือกตั้งสมาชิก 222 ที่นั่งของเดวันรักยัต สำหรับรัฐสภามาเลเซียชุดที่ 15
รัฐสภาชุดที่ 14 มีกำหนดสิ้นสุดวาระในวันที่ 16 กรกฎาคม 2023 ซึ่งคือวาระ 5 ปีนับจากปี 2018 สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลละฮ์แห่งปะหัง กษัตริย์แห่งมาเลเซีย ได้ลงพระปรมาภิไธยให้ยุบรัฐสภาตามคำร้องขอของนายกรัฐมนตรีอิซมาอิล ซับรี ยักกบ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2022 ตามรัฐธรรมนูญได้กำหนดให้ต้องมีการเลือกตั้งขึ้นภายใน 60 วันนับตั้งแต่การยุบสภา ซึ่งหมายความว่าจะต้องมีการเลือกตั้งขึ้นก่อนวันที่ 9 ธันวาคม 2022
การเลือกตั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พลเมืองอายุ 18–20 ปี สามารถลงคะแนนเสียงได้ นับตั้งแต่การผ่านกฎหมายลดอายุเลือกตั้งลงจาก 21 เป็น 18 ปี นอกจากนี้ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งทุกคนยังได้รับการขึ้นทะเบียนโดยอัตโนมัติ ทำให้จำนวนผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งสูงขึ้นราว 31% หรือ 6 ล้านคน
กะมัน

| ကမန်> ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ |
| --- | --- |
 พม่า: 50,000
ภาษา
ยะไข่
ศาสนา
อิสลาม
กะมัน (พม่า: ကမန်) คือกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาศัยอยู่ในรัฐยะไข่ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศพม่า ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม ชื่อ กะมัน มาจากคำเปอร์เซีย แปลว่า คันธนู  และเป็นหนึ่งในเจ็ดชาติพันธุ์ที่ได้รับการยอมรับจากรัฐยะไข่และจากรัฐบาลพม่า ชาวกะมันหลายคนถือบัตรประชาชนสัญชาติพม่า
ประวัติ

ศาห์ สุชา (เบงกอล: শাহ সুজা) เจ้าชายแห่งโมกุลผู้ไม่ประสบความสำเร็จในการสืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิ ได้ลี้ราชภัยไปอาณาจักรอาระกันเมื่อ ค.ศ. 1660 พร้อมด้วยครอบครัวและผู้ติดตามจำนวนหนึ่งไปอยู่ที่เมืองมโหย่ฮ่อง เพราะหวังพระทัยว่ากษัตริย์อาระกันจะทรงอุปถัมภ์พระองค์ รวมทั้งจัดเรือพระที่นั่งให้พระองค์แสวงบุญที่เมืองมักกะฮ์ หลังจากนั้นก็มีคลื่นผู้อพยพชาวมุสลิมจากจักรวรรดิโมกุลเข้าสู่อาระกัน
พระเจ้าจันทสุธัมมา (พม่า: စန္ဒသုဓမ္မရာဇာ) กษัตริย์อาระกันทรงถวายการต้อนรับเจ้าชายโมกุลผู้นิราศเป็นอย่างดี แต่ไม่นานหลังจากนั้น ศาห์ สุชาก็ทรงคิดคดทรยศต่อพระเจ้ากรุงอาระกัน โดยเจ้าชายศาห์ สุชา พร้อมด้วยบริวาร และชาวมุสลิมในท้องถิ่นอีกจำนวน 200 คน ก่อการกระด้างกระเดื่อง เพื่อล้มล้างอำนาจกษัตริย์อาระกัน ครั้นเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1661 ศาห์ สุชาและบริวารบางส่วนถูกทหารอาระกันลอบสังหาร บรรดาพระโอรสของศาห์ สุชา ถูกปลงพระชนม์ และพระธิดาของศาห์ สุชาก็ถูกนำไปเป็นบาทบริจาริกาของพระเจ้าจันทสุธัมมา และถูกนำไปประหารในเวลาต่อมา ส่วนบริวารของศาห์ สุชาที่ยังเหลืออยู่ได้รับการแต่งตั้งเป็นราชองครักษ์พิเศษประจำพระราชสำนักอาระกัน ในตำแหน่งหน่วยพลธนูพิเศษ เรียกว่า กะมัน (เปอร์เซีย: کمان, "คันธนู")
หน่วยพลธนูกะมันนี้รวมกลุ่มกับทหารรับจ้างชาวอัฟกันจากอินเดียตอนเหนือ ตั้งตนเป็นกบฏมีอิทธิพลทางการเมืองเหนืออาณาจักรอาระกัน กระทั่ง ค.ศ. 1710 พระเจ้าจันทวิชยะที่ 1 ทรงปราบปรามกบฏ และเนรเทศชาวกะมันไปเกาะรามรี ลูกหลานของแขกกะมันยังคงอาศัยอยู่บนเกาะรามรี และบางส่วนตั้งหมู่บ้านใกล้เมืองอัคยับ
ใน ค.ศ. 1931 มีชาวกะมันอาศัยอยู่ในรัฐอาระกันจำนวน 2,686 คน
ค.ศ. 2012 ชาวกะมันได้รับผลกระทบจากเหตุจลาจลในรัฐยะไข่พอสมควร
เดือนตุลาคม ค.ศ. 2013 หลังเกิดเหตุการณ์การลอบสังหารเด็กหญิงชาวยะไข่พุทธจำนวนสองคน อายุห้าขวบและหกขวบ ในวันที่ 17 พฤศจิกายน และวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ส่งผลให้ชาวกะมันมุสลิมตกเป็นเป้าหมายการโจมตีจากชาวยะไข่พุทธทันที ชาวกะมันเสียชีวิตไปเจ็ดคนและอีกหลายคนต้องหนีออกนอกพื้นที่
จอจอ-ทเว

จอจอ-ทเว (พม่า: Kyaw Kyaw Htwe; 18 มกราคม ค.ศ. 1988 —) เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวพม่าในตำแหน่งมือเซ็ต เขาเป็นส่วนหนึ่งของวอลเลย์บอลชายทีมชาติพม่า และได้รับเหรียญทองแดงจากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 และซีเกมส์ 2015 นอกจากนี้เขายังได้เข้าร่วมในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2010 และเอเชียนเกมส์ 2014
จะซวา (แก้ความกำกวม)

จะซวา (อังกฤษ: Kyaswa; พม่า: ကျစွာ) เป็นอิสริยยศของเจ้านายพม่าหลายพระองค์ และอาจหมายถึง
พระเจ้าจะซวา:  กษัตริย์แห่งพุกาม (ค.ศ. 1235−51)
พระเจ้าจะซวาแห่งซะไกง์:  กษัตริย์แห่งซะไกง์ (ค.ศ. 1339−49)
พระเจ้าจะซวาแห่งแปร:  อุปราชแห่งแปร (ป. ค.ศ. 1305−44)
คีนหญุ่น

| คีนหญุ่น |
| --- | --- |
คีนหญุ่น 2004

นายกรัฐมนตรีพม่า คนที่ 9
ดำรงตำแหน่ง 25 สิงหาคม พ.ศ. 2546 – 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547
ก่อนหน้า: ต้านชเว
ถัดไป: โซ่วี่น
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 ตุลาคม พ.ศ. 2482 (85 ปี) อำเภอเจาะต้าน เขตย่างกุ้ง ประเทศพม่า
คู่สมรส: ดอคีนวีนชเว

พลเอก คีนหญุ่น (พม่า: ခင်ညွန့်, ออกเสียง: [kʰɪ̀ɰ̃ ɲʊ̰ɰ̃]; เกิด 11 ตุลาคม พ.ศ. 2482) เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 9 ของพม่า สืบต่อตำแหน่งจากพลเอกอาวุโส ต้านชเว เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2546 เป็นชาวพม่าเชื้อสายจีน
พลเอก คีนหญุ่น ถูกบีบให้ลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547 และถูกกักบริเวณให้อยู่ในบริเวณบ้านพัก กระทั่งวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2554 จึงได้รับการปล่อยตัว
กองทัพเอกราชกะชีน

ธงของกองทัพเอกราชกะชีน
กองทัพเอกราชกะชีน (อังกฤษ: Kachin Independence Army: KIA; พม่า: ကချင် လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်) เป็นหน่วยงานด้านการทหารขององค์การเอกราชกะชีนซึ่งเป็นกลุ่มทางการเมืองของกลุ่มชาติพันธุ์กะชีนในพม่าตอนเหนือ ชาวกะชีนได้สร้างพันธมิตรทางการเมืองกับชาวเผ่าอีก 6 เผ่าที่มีบ้านเกิดในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดียและรัฐกะชีนในพม่า ส่วนใหญ่มีฐานที่มั่นใกล้ชายแดนจีน
กองทัพเอกราชกะชีนก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2504 เพื่อเป็นการตอบโต้ต่อกองทัพพม่าและการก่อรัฐประหารของนายพลเนวี่น ที่พยายามลดบทบาทของชนกลุ่มน้อย ตั้งแต่ พ.ศ. 2504–2537 กองทัพเอกราชกะชีนได้สู้รบต่อต้านทหารพม่า โดยเริ่มจากการต่อสู้เพื่อความเป็นเอกราช มาเป็นการต่อสู้เพื่อสิทธิในการปกครองตนเอง การลงนามในสนธิสัญญาสงบศึกกับกองทัพพม่าใน พ.ศ. 2537 ทำให้ความรุนแรงลดลง กองทัพเอกราชกะชีนไม่ได้ถูกปลดอาวุธและคงมีกิจกรรมทางทหารต่อไป แม้ว่าจะมีการสงบศึกกับทหารพม่าแต่ชาวกะชีนยังหวังจะทำสงครามต่อไปในอนาคต ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2553 ฝ่ายรัฐบาลทหารพม่าต้องการให้กลุ่มติดอาวุธทุกกลุ่มปลดอาวุธก่อนการเลือกตั้ง แต่กองทัพเอกราชกะชีนได้ประกาศอย่างเด็ดขาดที่จะไม่ยอมปลดอาวุธ
การเกิดความขัดแย้ง พ.ศ. 2554–2555

ใน พ.ศ. 2554 นายพลสุมลุต กัน มอว์ ได้ยืนยันการสู้รบครั้งใหม่เพื่อเอกราชของกะชีน เหตุผลหนึ่งที่ทำให้การสงบศึกสิ้นสุดคือการสร้างเขื่อน Myitsone Dam ที่ส่งผลกระทบต่อหมู่บ้านของชาวกะชีนจำนวนมาก
ความขัดแย้งในรัฐกะชีน พ.ศ. 2554–2555 ทำให้มีผู้คนต้องอพยพ 35,000–75,000 คนและถูกฆ่าหลายร้อยคน
อ่านเพิ่ม

Bertil, Lintner (2002). The Kachin: Lords of Burma's Northern Frontier. Art Media Resources. ISBN 1-876437-05-7.
Tucker, Shelby (2001). Among Insurgents: Walking Through Burma (New ed.). Flamingo. ISBN 0-00-712705-7.
กัวลาเตอเริงกานู

| กัวลาเตอเริงกานู |
| --- | --- |
นคร และเมืองหลวงของรัฐ
การถอดเสียงภาษาอื่น ๆ
 • ยาวี: كوالا ترڠڬانو
 • จีน: 瓜拉登嘉樓 (ตัวเต็ม)
 • ทมิฬ: குவாலா தெரெங்கானு
จากบนตามเข็มนาฬิกา: มัสยิดคริสตัล, หาดบาตูบูรุก, ไชน่าทาวน์, สะพานยกกัวลาเตอเริงกานู, พิพิธภัณฑ์รัฐตรังกานู
   ธง ตรา
สมญา: KT
คำขวัญ: บันดารายา วารีซัน เปอซีซ๊ร์ ไอร์ (Bandaraya Warisan Pesisir Air)
thที่ตั้งของกัวลาเตอเริงกานูในรัฐตรังกานู
กัวลาเตอเริงกานู   กัวลาเตอเริงกานู ใน    ประเทศมาเลเซียแสดงแผนที่ประเทศมาเลเซียกัวลาเตอเริงกานูกัวลาเตอเริงกานู (ทวีปเอเชีย)แสดงแผนที่ทวีปเอเชียกัวลาเตอเริงกานูกัวลาเตอเริงกานู (โลก)แสดงแผนที่โลก
พิกัด: 05°19′45″N 103°08′10″E﻿ / ﻿5.32917°N 103.13611°E﻿ / 5.32917; 103.13611
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐตรังกานู
อำเภอ: อำเภอกัวลาเตอเริงกานู
ได้สถานะเทศบาล: 18 มกราคม ค.ศ. 1979
ได้สถานะเมือง: 1 มกราคม ค.ศ. 2008
การปกครอง
 • นายก: โมฮัมมัด ซุลกิฟลี บิน อาบูบาการ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 605 ตร.กม. (233.59 ตร.ไมล์)
ความสูง: 15 เมตร (49 ฟุต)
ประชากร (2014)
 • ทั้งหมด: 402,000 (อันดับ 1) คน
 • เดมะนิม: Kuala Terengganuan
เขตเวลา: UTC+8 (MST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): ไม่มี
รหัสไปรษณีย์: 20xxx
รหัสพื้นที่: 09-6xxxxxxx
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: T
เว็บไซต์: mbkt.terengganu.gov.my
กัวลาเตอเริงกานู หรือ กัวลาตรังกานู (มลายู: Kuala Terengganu, كوالا ترڠڬانو) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย  ตั้งอยู่ทางชายฝั่งทะเลจีนใต้ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ห่างจากกัวลาลัมเปอร์ราว 500 กิโลเมตร มีประชากร 406,317 คน
ในอดีตที่นี่เคยเป็นเมืองท่าที่ค้าขายกับประเทศจีน ทำให้ที่นี่มีประชาชนที่เชื้อสายจีนเข้ามาตั้งรกรากเป็นจำนวนมาก แต่ต่อมาการค้าขายมักติดต่อไปยังเมืองมะละกา การค้าในกัวลาเตอเริงกานูจึงลดความสำคัญลงไป
กัวลาเตอเริงกานูเป็นที่รู้จักในฐานะเป็นที่ตั้งของห้องแถวในชุมชนชาวจีนอายุกว่าร้อยปี ซึ่งเคยถูกคุกคามจากการรื้อถอน ภายหลังหมู่บ้านดังกล่าวจึงถูกขึ้นบัญชีของกองทุนอนุสรณ์สถานโลกในปี ค.ศ. 1998 ซึ่งมีความพยายามให้ประชาชนในท้องถิ่นอนุรักษ์หมู่บ้านแห่งนี้ต่อไป
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กัวลาเตอเริงกานู
Travel Guide: Kuala Terengganu
Kuala Terengganu City Council
Peta bandar Kuala Terengganu
Laman web rasmi Kuala Terengganu เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tahun Melawat Terengganu 2008
| ด ค กนครในประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
 กวนตัน  กัวลาเตอเริงกานู  กัวลาลัมเปอร์  กูจิง  โกตากีนาบาลู  จอร์จทาวน์  โจโฮร์บะฮ์รู  ชะฮ์อาลัม  ซูบังจายา  เซอเบอรังเปอไร  เซอเริมบัน  ปาซีร์กูดัง  เปอตาลิงจายา  มะละกา  มีรี  อาโลร์เซอตาร์  อิซกันดาร์ปูเตอรี  อีโปะฮ์
กะโซน

กะโซน (พม่า: ကဆုန်) เป็นเดือนที่สองตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
เทศกาล

วันเพ็ญเดือนกะโซน - วันวิสาขบูชา (ကဆုန်လပြည့်နေ့ )
เทศกาลรดน้ำต้นโพธิ์ (ညောင်ရေသွန်းပွဲ)
สัญลักษณ์

ดอกจำปา
กูซีอายัม

| --- | --- |
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: ประเทศมาเลเซีย
ภูมิภาค: รัฐกลันตัน
ผู้สร้างสรรค์: มลายูกลันตัน
ส่วนผสมหลัก: ไก่, หญ้าฝรั่น, นมระเหย, กระเทียม, หัวหอม, กี, เกลือ, น้ำตาล, กานพลู, อบเชย, อบเชย, ปูว์เรมะเขือเทศ, ซอสมะเขือเทศ, เครื่องเทศ
 ตำราอาหาร: กูซีอายัม
กูซีอายัม (มลายู: kuzi ayam) หรือ อายัมมาซักกูซี (ayam masak kuzi) เป็นอาหารพื้นเมืองในรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ซึ่งมีส่วนผสมหลักคือไก่
แหล่งข้อมูลอื่น

Kuzi ayam| iCookAsia
กวาน เก๊ ฮวี

กวาน เก๊ ฮวี (เวียดนาม: Quan Kế Huy, 關繼威) หรือชื่อภาษาอังกฤษว่า Jonathan Ke Huy Quan เป็นนักแสดงชาวอเมริกันเชื้อสายจีนและเวียดนาม ที่เกิดในเวียดนามใต้ รับบท short round ใน ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 2 ตอน ถล่มวิหารเจ้าแม่กาลี (1984) ก่อนที่จะงดรับงานแสดงเนื่องจากไม่มีบทสำหรับนักแสดงชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย และเพื่อเข้าเรียนวิชาภาพยนตร์ที่ USC School of Cinematic Arts หลังจากนั้นได้ทำงานเป็นผู้ประสานงานนักแสดงแทนและเป็นผู้ช่วยผู้กำกับ
เขากลับมารับงานในฐานะนักแสดงอีกครั้งในบทบาทเวย์มอนด์ สามีผู้ใจดีและอ่อนโยนที่ต้องต่อสู้กับศัตรูจากพหุภพในภาพยนตร์ชีวิต-ตลก-ไซไฟ ซือเจ๊ทะลุมัลติเวิร์ส (2022) จนได้รับคำชื่นชมอย่างล้นหลามและได้รับรางวัลมากมาย ทั้งยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำและรางวัลออสการ์อีกด้วย
วัยเด็ก

เกิดวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1971 ที่เมืองไซ่ง่อน เวียดนามใต้ ในครอบครัวคนจีน มีพี่น้องรวมทั้งหมด 8 คน ในปี 1978 ซึ่งเป็นเวลาสามปีหลังจากเกิดการรวมประเทศเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ พ่อของเขาพาเขาและพี่น้อง 5 คนหนีออกจากประเทศไปยังฮ่องกง ในขณะที่แม่ของเขาและพี่น้องอีก 3 คน หนีไปมาเลเซีย
การทำงาน > 1984-1997 โอกาสแรกกับอินเดียนา โจนส์

กวานได้โอกาสรับงานในฐานะนักแสดงเด็กเมื่ออายุได้ 12 ปี โดยรับบทเป็นตัวละครผู้ช่วยของแฮร์ริสัน ฟอร์ด ชื่อชอร์ทราวนด์ ในภาพยนตร์อินเดียนา โจนส์ ถล่มวิหารเจ้าแม่กาลี