stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การผลิตสิ่งทอในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมของอังกฤษ
องค์ประกอบของการปฏิวัติอุตสาหกรรม

การเริ่มต้นของการปฏิวัติอุตสาหกรรมมีความเชื่อมโยงเล็กน้อยกับนวัตกรรมที่เกิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18:
กระสวยบิน ปี 1733 โดยจอห์น เคย์ ช่วยให้ผ้าสามารถทอได้เร็วขึ้น มีความกว้างมากขึ้น และต่อมากระบวนการดังกล่าวก็ถูกแทนที่ด้วยเครื่องจักรในภายหลัง การปั่นฝ้าย โดยใช้ เครื่องปั่นฝ้ายพลังน้ำ ของ ริชาร์ด อาร์คไรท์, เครื่องปั่นด้าย ของ เจมส์ ฮาร์กรีฟส์ และ เครื่องปั่นด้าย ของ ซามูเอล ครอมป์ตัน (การผสมผสานระหว่าง เครื่องปั่นด้าย และ Water Frame) สิ่งนี้ได้รับการจดสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1769 และหมดสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1783 การสิ้นสุดสิทธิบัตรตามมาอย่างรวดเร็วด้วยการสร้าง โรงงานฝ้าย หลายแห่ง ต่อมาได้นำเทคโนโลยีที่คล้ายกันนี้ไปใช้ในการปั่น ด้ายเนื้อละเอียด สำหรับสิ่งทอต่าง  ๆ และ ต้นแฟลกซ์ จาก ลินิน
เครื่องจักรไอน้ำ ที่ได้รับการปรับปรุงซึ่งคิดค้นโดย เจมส์ วัตต์ และได้รับการจดสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1775 ช่วงแรก  ๆ ใช้ในการสูบออกจากเหมือง ระบบน้ำประปา และขยายไปเป็นการใช้กำลังลมสำหรับเปิดเตาถลุงเหล็ก แต่ในช่วงทศวรรษที่ 1780 ได้ถูกนำไปใช้กับเครื่องจักรอื่น ๆ สิ่งนี้ทำให้เกิดการพัฒนาอย่างรวดเร็วของโรงงานกึ่งอัตโนมัติที่มีประสิทธิภาพ ในระดับที่ไม่สามารถจินตนาการได้ก่อนหน้านี้ ในสถานที่ที่ไม่มี ไฟฟ้า หรือไม่เสถียรมาก่อน เครื่องจักรไอน้ำในยุคแรกมีการควบคุมความเร็วได้ไม่ดี ซึ่งทำให้เส้นด้ายขาดอยู่บ่อย  ๆ ทำให้การใช้งานอย่างการปั่นด้ายค่อนข้างจำกัด แต่ปัญหานี้ก็ถูกแก้ไขภายหลัง โดยการใช้เครื่องยนต์สูบน้ำข้ามกังหันน้ำเพื่อขับเคลื่อนเครื่องจักร
ใน อุตสาหกรรมเหล็ก มีการนำ ถ่านโค้ก มาใช้กับ การถลุงเหล็กทุกขั้นตอนแทน ถ่านไม้ สิ่งนี้เกิดขึ้นได้ก่อนหน้านี้มากสำหรับ ตะกั่ว และ ทองแดง ตลอดจนการผลิต เหล็กดิบ ใน เตาหลอมเหล็ก แต่ขั้นตอนที่สองในการผลิต เหล็กดัด แท่งขึ้นอยู่กับเทคนิค การขึ้นรูป (ซึ่ง สิทธิบัตร หมดอายุในปี ค.ศ.1786) หรือ การหลอมเหล็ก (จดสิทธิบัตรโดย เฮนรี คอร์ต ในปี 1783 และ 1784) การใช้เครื่องจักรไอน้ำเพื่อจ่ายพลังงานลมให้กับเตาถลุงเหล็กทำให้อุณหภูมิของเตาสูงขึ้นได้ ซึ่งช่วยให้มีการใช้ปูนขาวมากขึ้นในการจับกำมะถันในถ่านหินหรือโค้ก เครื่องจักรไอน้ำยังช่วยแก้ปัญหาการขาดแคลนพลังงานน้ำสำหรับงานเหล็กอีกด้วย การผลิตเหล็กเพิ่มขึ้นหลังคริสต์ทศวรรษ 1750 เมื่อเครื่องยนต์ไอน้ำถูกนำมาใช้งานเหล็กมากขึ้น
องค์ประกอบข้างต้นนี้เป็นตัวแทนของ ภาคอุตสาหกรรมเด่น  ๆ สามส่วน ซึ่งมีนวัตกรรมที่สำคัญ ซึ่งทำให้เศรษฐกิจเริ่มขยายตัว และใช้เป็นตัวกำหนดการเริ่มต้นยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม สิ่งประดิษฐ์ในเวลาต่อมา เช่น เครื่องทอผ้า และ เครื่องจักรไอน้ำ แรงดันสูงของ ริชาร์ด เทรวิธิก ก็มีความสำคัญต่อการพัฒนาอุตสาหกรรมที่กำลังเติบโตของสหราชอาณาจักรเช่นกัน การใช้เครื่องจักรไอน้ำในการจ่ายพลังงานให้กับ โรงงานฝ้าย และ โรงเหล็ก ทำให้สิ่งเหล่านี้สามารถสร้างขึ้นในสถานที่ที่สะดวกที่สุดเนื่องจากมีทรัพยากรอื่น ๆ เพียงพอ แทนที่จะใช้น้ำเพื่อผลิตไฟฟ้าให้กับ โรงปั่นด้าย
อุตสาหกรรมและการประดิษฐ์

ก่อนทศวรรษที่ 1760 การผลิตสิ่งทอเป็น อุตสาหกรรมในครัวเรือน ที่ใช้ ใยลินิน และ ขนสัตว์ เป็นหลัก ครอบครัวทอผ้าทั่วไปจะมี กี่ทอผ้า หนึ่งเครื่อง ซึ่งผู้ชายจะเป็นคนทอโดยได้รับความช่วยเหลือจากเด็กผู้ชาย ส่วนภรรยา เด็กผู้หญิง และผู้หญิงคนอื่น  ๆ จะผลิต เส้นด้าย ให้ทันระหว่างที่ทอผ้า
ความรู้เกี่ยวกับการผลิตสิ่งทอมีมานานหลายศตวรรษ อินเดีย มีอุตสาหกรรมสิ่งทอที่ใช้ ฝ้ายดิบ ซึ่งใช้ในการผลิตผ้าฝ้าย เมื่อฝ้ายดิบถูกส่งออกไปยังยุโรปก็นำมาใช้ทำ ฟูสเตียน ได้
ได้มีการพัฒนาการปั่นขึ้นมาสองระบบ: ไม้ปั่นด้าย ซึ่งใช้กระบวนการที่ไม่ต่อเนื่อง และ ไม้ปั่นด้ายแบบแซกโซนี ที่ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นซึ่งขับเคลื่อน สปินเดิล และฟลายเออร์ที่ต่างกันด้วยแรงที่นำด้ายไปบนกระสวยซึ่งเป็นกระบวนการต่อเนื่อง สิ่งนี้น่าพอใจสำหรับการใช้งานกับเครื่องทอผ้า แต่ล้อเหล่านี้ไม่สามารถผลิตด้ายได้เพียงพอสำหรับเครื่องทอผ้าหลังจากการประดิษฐ์ กระสวยบิน บินโดย จอห์น เคย์ ในปี 1734 ซึ่งทำให้เครื่องทอผ้ามีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นสองเท่า
การผลิตผ้าย้ายจากการผลิตในครัวเรือนไปเป็น โรงงาน การเปลี่ยนแปลงครั้งแรกไปยังโรงงานที่เรียกว่า โรงปั่นด้าย เกิดขึ้นในภาคการปั่นด้าย การเปลี่ยนแปลงในอุตสาหกรรมการทอผ้าเกิดขึ้นในเวลาต่อมา ในช่วงทศวรรษที่ 1820 ฝ้าย ขนสัตว์ และผ้าเนื้อละเอียดทั้งหมดถูกปั่นในโรงงาน แต่เส้นด้ายเหล่านี้ยังเป็นงานของช่างทอฝีมือดีที่ยังคงทำงานในบ้านของตนเองต่อไป โรงทอที่เชี่ยวชาญด้านการทอผ้าเรียกว่า โรงทอผ้า
สิ่งประดิษฐ์ในยุคแรก > บริษัทอินเดียตะวันออก

ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 17 โรงงานที่จัดตั้งขึ้นใหม่อย่าง บริษัทอินเดียตะวันออก ใน เอเชียใต้ เริ่มผลิตผ้าฝ้ายสำเร็จรูปจำนวนมากสำหรับตลาดอังกฤษ การนำเข้าสิ่งทออย่าง ผ้าดิบ และ ผ้าลาย แข่งขันกันและทำหน้าที่เป็นสินค้าทดแทนสำหรับ ขนแกะ และ ผ้าลินิน ของอินเดีย ส่งผลให้ช่างทอ คนปั่นด้าย คนย้อมผ้า คนเลี้ยงแกะ และเกษตรกรในท้องถิ่นได้รับผลกระทบ และ ยื่นคำร้องต่อ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ของตน และในทางกลับกัน รัฐสภา ก็สั่งห้ามการนำเข้า และ จำหน่ายสินค้าผ้าฝ้ายทอ ซึ่งในที่สุดพวกเขาก็ประสบความสำเร็จผ่านทาง พระราชบัญญัติผ้าดิบ ในปี 1700 และ 1721 พ.ร.บ.ดังกล่าวห้ามการนำเข้าและต่อมามีขยายคลอบคลุมไปถึงการขายผลิตภัณฑ์ฝ้ายแท้สำเร็จรูป แต่ไม่ได้จำกัดการนำเข้าฝ้ายดิบ หรือการขายหรือการผลิต ฟูสเตียน [ จำเป็นต้องอ้างอิง ]
การจำกัดการนำเข้าฝ้ายดิบจากเอเชียและอเมริกาสองพันก้อนต่อปี ส่งผลกระทบและสร้างพื้นฐานของอุตสาหกรรมพื้นเมืองใหม่ เช่น การผลิต ฟูสเตียน สำหรับตลาดภายในประเทศ ซึ่งต่อมาจะกระตุ้นให้เกิดการพัฒนาเทคโนโลยีการปั่นและการทอผ้าเพื่อแปรรูปวัสดุ การผลิตโดยใช้เครื่องจักรนี้กระจุกตัวอยู่ใน โรงงานฝ้าย แห่งใหม่ ซึ่งขยายตัวอย่างช้า  ๆ จนถึงต้นทศวรรษที่ 1770 มีการนำเข้าฝ้ายเจ็ดพันก้อนต่อปี และเจ้าของโรงงานใหม่ก็กดดันรัฐสภาให้ยกเลิกข้อห้ามในการผลิตและ ขายผ้าฝ้ายแท้เพราะอยากแข่งขันนำเข้าจากอีไอซี
สิ่งทออย่างผ้าฝ้ายของอินเดีย ส่วนใหญ่มาจาก แคว้นเบงกอล ซึ่งก็ยังคงรักษาความได้เปรียบทางการแข่งขันมาจนกระทั่งศตวรรษที่ 19 พ่อค้าชาวอังกฤษเริ่มลงทุนในความก้าวหน้าทางเทคนิคที่ช่วยลดจำนวนแรงงาน เพื่อที่จะแข่งขันกับสินค้าอินเดีย ในขณะเดียวกัน รัฐบาลก็ดำเนินนโยบาย กีดกันทางการค้า เช่น การห้ามและ ภาษี เพื่อจำกัดการนำเข้าของอินเดีย  ในเวลาเดียวกัน การปกครองของบริษัทอินเดียตะวันออกในอินเดีย มีส่วนทำให้เกิด การลดอุตสาหกรรม โดยเปิดตลาดใหม่สำหรับสินค้าต่างประเทศ  ในขณะที่บริษัทอินเดียตะวันออกใช้ทุนสะสมใน รัฐเบงกอล หลังจากก่อตั้งการควบคุมโดยตรงในปี ค.ศ. 1757 เพื่อลงทุน ในอุตสาหกรรมของอังกฤษ เช่น การผลิตสิ่งทอ ซึ่งมีส่วนอย่างมากต่อการเกิดขึ้นของ การปฏิวัติอุตสาหกรรม    ในที่สุดอังกฤษก็แซงหน้าอินเดียในฐานะผู้ผลิตสิ่งทอผ้าฝ้ายชั้นนำของโลกในศตวรรษที่ 19  ฮอเรซ เฮย์แมน วิลสัน บรรยายการเติบโตของการผลิตสิ่งทอของอังกฤษไว้ในบันทึกที่ชื่อ The History of British India ว่า "....หากไม่มีคำสั่งห้ามและกฤษฎีกาดังกล่าว โรงงานของ เพสลีย์ และแมนเชสเตอร์ก็คงจะถูกหยุดตั้งแต่เริ่มแรก และแทบจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกเลย แม้แต่ด้วยพลังของไอน้ำก็ตาม สิ่งเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยการเสียสละการผลิตของอินเดีย”
สิ่งประดิษฐ์ในยุคแรก > สหราชอาณาจักร

ในช่วงศตวรรษที่ 18 และ 19 ฝ้ายส่วนใหญ่นำเข้ามาจาก สวน ทาง ตอนใต้ของอเมริกา ในช่วงที่มีความไม่แน่นอนทางการเมืองในอเมริกาเหนือ ระหว่าง สงครามปฏิวัติ และต่อมากลายเป็น สงครามกลางเมืองในอเมริกา อย่างไรก็ตาม สหราชอาณาจักรอาศัยการนำเข้าจาก อนุทวีปอินเดีย มากขึ้นเพื่อจัดหาอุตสาหกรรมการผลิตฝ้าย ท่าเรือบนชายฝั่งตะวันตกของสหราชอาณาจักร เช่น ลิเวอร์พูล บริสตอล และ กลาสโกว์ มีความสำคัญในการกำหนดสถานที่ตั้งของอุตสาหกรรมฝ้าย [ต้องการอ้างอิง]
แลงคาเชอร์ กลายเป็นศูนย์กลางของ อุตสาหกรรมฝ้าย ที่เพิ่งเกิดใหม่ เนื่องจากสภาพอากาศชื้นจะดีกว่าสำหรับการปั่นด้าย เนื่องจากด้ายจากฝ้ายไม่แข็งแรงพอที่จะใช้เป็น ด้ายยืน จึงต้องใช้ขนสัตว์ ลินิน หรือ ฟูสเตียน แลงคาเชอร์เป็นศูนย์กลางขนสัตว์ที่มีอยู่ ในทำนองเดียวกัน กลาสโกว์ ก็ได้รับประโยชน์จากสภาพอากาศชื้นเช่นเดียวกัน
ความก้าวหน้าในการทอผ้าในช่วงแรกต้องหยุดชะงักลงเนื่องจากขาดด้าย กระบวนการปั่นด้ายเป็นไปอย่างช้า ๆ และผู้ทอต้องการด้ายฝ้ายและขนสัตว์มากกว่าที่ครอบครัวจะผลิตได้ ในทศวรรษที่ 1760 เจมส์ ฮาร์กรีฟส์ ได้ปรับปรุงการผลิตเส้นด้ายเมื่อเขาคิดค้น เครื่องปั่นด้าย ภายในสิ้นทศวรรษ ริชาร์ด อาร์คไรท์ ก็ได้พัฒนา กรอบน้ำ สิ่งประดิษฐ์นี้มีผลกระทบที่สำคัญสองประการ: ปรับปรุงคุณภาพของด้าย ซึ่งหมายความว่าอุตสาหกรรมฝ้ายไม่ต้องอาศัยขนสัตว์หรือลินินในการทำด้ายยืนอีกต่อไป และได้นำการปั่นออกจากบ้านของช่างฝีมือไปยังสถานที่เฉพาะที่ดำเนินการอย่างรวดเร็ว กระแสน้ำที่ไหลสามารถให้พลังงานน้ำที่จำเป็นในการขับเคลื่อนเครื่องจักรขนาดใหญ่ เพนไนนส์ตะวันตก ของ แลงคาเชอร์ กลายเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมฝ้าย ไม่นานหลังจากการประดิษฐ์โครงน้ำ ซามูเอล ครอมป์ตัน ได้รวมหลักการของ เครื่องปั่นด้าย และ Water Frame เพื่อสร้าง เครื่องปั่นด้าย ของเขา ทำให้ด้ายฝ้ายมีความเหนียวและละเอียดยิ่งขึ้น
อุตสาหกรรมสิ่งทอยังได้รับประโยชน์จากการพัฒนาอื่น ๆ ในช่วงเวลานั้นด้วย ในช่วงต้นปี 1691 โทมัส เซฟเวอรี ได้สร้างเครื่องจักรไอน้ำสุญญากาศ การออกแบบของเขาซึ่งไม่ปลอดภัยได้รับการปรับปรุงโดย โทมัส นิวโคเมน ในปี 1698 ต่อมาในปี ค.ศ. 1765 เจมส์ วัตต์ ได้ดัดแปลงเครื่องยนต์ของนิวโคเมนเพิ่มเติมเพื่อออกแบบเครื่องยนต์ไอน้ำคอนเดนเซอร์ภายนอก วัตต์ยังคงปรับปรุงการออกแบบของเขาอย่างต่อเนื่อง โดยผลิตเครื่องยนต์คอนเดนเซอร์แยกในปี ค.ศ. 1774 และเครื่องยนต์ควบแน่นแบบหมุนแยกในปี ค.ศ. 1781 ทำให้วัตต์ได้จับมือกับนักธุรกิจ แมทธิว โบลตัน และร่วมกันผลิตเครื่องยนต์ไอน้ำซึ่งนำไปใช้ในอุตสาหกรรมได้
ก่อนคริสต์ศักราช 1780 ผ้าฝ้ายมัสลินคุณภาพดีส่วนใหญ่ที่จำหน่ายในอังกฤษผลิตในอินเดีย เนื่องจากความก้าวหน้าทางเทคนิค "ผ้ามัสลิน" ของอังกฤษจึงสามารถแข่งขันด้านคุณภาพกับผ้ามัสลินของอินเดียได้ภายในปลายศตวรรษที่ 18
สิ่งประดิษฐ์ในยุคแรก > เส้นเวลาของการประดิษฐ์

ในปี 1734 ใน เมืองเบอรี แลงคาเชอร์ จอห์น เคย์ ได้ประดิษฐ์ กระสวยเย็บผ้า — ซึ่งเป็นหนึ่งใน สิ่งประดิษฐ์ ชุดแรก ๆ ที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมฝ้าย กระสวยบินได้เพิ่มความกว้างของผ้าฝ้ายและความเร็วในการผลิตเครื่องทอผ้าตัวเดียวจาก เครื่องทอผ้า  การต่อต้านของคนงานต่อภัยคุกคามต่องานทำให้การนำเทคโนโลยีนี้ไปใช้อย่างกว้างขวางล่าช้า แม้ว่าอัตราการผลิตที่สูงขึ้นจะสร้างความต้องการผ้า ฝ้ายปั่น เพิ่มขึ้นก็ตาม
ในปี ค.ศ. 1738 ลูอิส พอล (หนึ่งในชุมชน ช่างทอ ผ้าอูเกอโนต์ ที่ถูกขับออกจากฝรั่งเศสด้วยกระแสการข่มเหงทางศาสนา) ตั้งรกรากใน เบอร์มิงแฮม และร่วมกับ จอห์น ไวแอตต์ แห่งเมืองนั้น พวกเขาได้จดสิทธิบัตร เครื่องปั่นลูกกลิ้ง และระบบ ฟลายเออร์แอนด์บ๊อบบิน สำหรับดึง ผ้า ขนสัตว์ให้มีความหนาสม่ำเสมอยิ่งขึ้น การใช้ลูกกลิ้งสองชุดที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วต่างกันสามารถบิดและปั่น ด้าย ได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ ต่อมาถูกนำมาใช้ใน โรงปั่นฝ้ายแห่งแรกในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม
ค.ศ. 1742: พอลและไวแอตต์เปิดโรงงานแห่งหนึ่งในเบอร์มิงแฮมซึ่งใช้เครื่องรีดแบบใหม่ที่ขับเคลื่อนโดย ลา สิ่งนี้ไม่ทำกำไรและถูกปิดในไม่ช้า
ค.ศ. 1743: โรงงานแห่งหนึ่งเปิดขึ้นใน นอร์ธแฮมป์ตัน โดยใช้เครื่องจักรจำนวน 50 เครื่องของ พอล และ ไวแอตต์ ที่ใช้เครื่องจักรของ พอล และ ไวแอตต์ จำนวน 5 เครื่อง ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จมากกว่าโรงงานแห่งแรกของพวกเขา ดำเนินการจนถึงปี 1764
ค.ศ. 1748: ลูอิส พอล คิดค้นเครื่อง สาง ด้วยมือ มีการวางแผ่นลวดไว้รอบการ์ดซึ่งจากนั้นก็พันรอบทรงกระบอก สิ่งประดิษฐ์ของลูอิสได้รับการพัฒนาและปรับปรุงในเวลาต่อมาโดย ริชาร์ด อาร์คไรท์ และ ซามูเอล ครอมป์ตัน แม้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นภายใต้ข้อสงสัยอย่างมากหลังจากเกิดเพลิงไหม้ที่โรงงานของ แดเนียล บอร์น ใน ลีโอมินสเตอร์ ซึ่งใช้แกนหมุนของ พอล และ ไวแอตต์ โดยเฉพาะ บอร์นผลิตสิทธิบัตรที่คล้ายคลึงกันในปีเดียวกัน
ค.ศ. 1758: พอล และ ไวแอตต์ ซึ่งประจำอยู่ใน เบอร์มิงแฮม ได้ปรับปรุงเครื่องปั่นด้ายแบบลูกกลิ้งของตน และได้จดสิทธิบัตรฉบับที่สอง ต่อมา ริชาร์ด อาร์คไรท์ ได้ใช้สิ่งนี้เป็นแบบจำลองสำหรับ กรอบน้ำ ของเขา
สิ่งประดิษฐ์ในยุคแรก > การพัฒนาในภายหลัง

ด้วยเครื่องทอผ้าคาร์ทไรท์, เครื่องปั่นด้าย และเครื่องจักรไอน้ำ โบลตัน และ วัตต์ ชิ้นส่วนต่าง ๆ จึงถูกนำมาใช้เพื่อสร้างอุตสาหกรรมสิ่งทอที่ใช้เครื่องจักร จากจุดนี้ไม่มีสิ่งประดิษฐ์ใหม่ มีแต่การปรับปรุงเทคโนโลยีอย่างต่อเนื่องตามที่เจ้าของโรงงานพยายามลดต้นทุนและปรับปรุงคุณภาพ การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่ง - คลองและทางรถไฟหลังปี 1831 - อำนวยความสะดวกในการนำเข้าวัตถุดิบและการส่งออกผ้าสำเร็จรูป
การใช้พลังงานน้ำในการขับเคลื่อนโรงปั่นด้ายได้รับการเสริมด้วยปั๊มน้ำที่ขับเคลื่อนด้วยไอน้ำ และจากนั้นก็ถูกแทนที่ด้วย เครื่องจักรไอน้ำ โดยสิ้นเชิง ตัวอย่างเช่น ซามูเอล เกร็ก เข้าร่วมบริษัทพ่อค้าสิ่งทอของลุงของเขา และเมื่อเข้าควบคุมบริษัทในปี ค.ศ. 1782 เขาก็มองหาสถานที่สำหรับก่อตั้งโรงงาน โรงปั่นด้ายธนาคารเหมืองหิน สร้างขึ้นบน แม่น้ำโบลิน ที่ สไตล ใน เชชเชอร์ ในตอนแรกมันถูกขับเคลื่อนด้วย กังหันน้ำ แต่มีการติดตั้งเครื่องยนต์ไอน้ำในปี ค.ศ. 1810  ในปี ค.ศ. 1830 กำลังเฉลี่ยของเครื่องยนต์โรงปั่นด้ายอยู่ที่ 48 แรงม้า แต่ โรงปั่นด้ายธนาคารเหมืองหินติดตั้งใหม่ 100 กังหันน้ำแรงม้า  สิ่งนี้จะเปลี่ยนไปในปี ค.ศ. 1836 เมื่อ ฮอร์ร็อกส์ และ นัททอล, เพรสตัน รับมอบเครื่องยนต์คู่ 160 แรงม้า วิลเลียม แฟร์แบร์น แก้ไขปัญหาการเปลี่ยนไลน์และรับผิดชอบในการปรับปรุงประสิทธิภาพของโรงงาน ในปี 1815 เขคาได้เปลี่ยนเพลาหมุนไม้ที่ขับเคลื่อนเครื่องจักรที่ 50 รอบต่อนาที มาเป็นเพลาเหล็กดัดที่ทำงานที่ 250 รอบต่อนาที ซึ่งมีน้ำหนักหนึ่งในสามของน้ำหนักรุ่นก่อนหน้าและดูดซับกำลังน้อยลง  โรงปั่นด้ายเปิดดำเนินการจนถึงปี 1959
สิ่งประดิษฐ์ในยุคแรก > การพัฒนาในภายหลัง > เครื่องทอผ้าพลังของโรเบิร์ต

ในปี 1830 ริชาร์ด โรเบิร์ตส์ ได้ใช้สิทธิบัตรในปี 1822 ในการผลิตเครื่องทอผ้าเครื่องแรกที่มีโครง เหล็กหเครื่องปั่นฝ้าย นั่นคือ เครื่องทอผ้าโรเบิร์ตส์  ในปี ค.ศ. 1842 เจมส์ บูลลัฟ และ วิลเลียม เคนเวอร์ธี ได้สร้าง เครื่องทอผ้าแลงคาเชอร์ เป็น เครื่องทอผ้าไฟฟ้า กึ่งอัตโนมัติ แม้ว่าจะออกฤทธิ์เอง แต่ก็ต้องหยุดเพื่อชาร์จรถรับส่งเปล่า มันเป็นแกนนำของอุตสาหกรรมฝ้าย ในแลงคาเชอร์ มาเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษ เมื่อ เครื่องทอผ้านอร์ธธรอป คิดค้นขึ้นในปี ค.ศ. 1894 โดยมีฟังก์ชันการเติมเส้นพุ่งอัตโนมัติเพิ่มขึ้น
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | 1803 | 1820 | 1829 | 1833 | 1857 |
| เครื่องทอผ้า | 2,400 | 14,650 | 55,500 | 100,000 | 250,000 |
สิ่งประดิษฐ์ในยุคแรก > การพัฒนาในภายหลัง > เครื่องปั่นฝ้ายอัตโนมัติของโรเบิร์ตส์

นอกจากนี้ในปี ค.ศ. 1824 ริชาร์ด โรเบิร์ตส์ ได้จดสิทธิบัตร ล้ออัตโนมัติ ตัวแรก การนัดหยุดงานของเครื่องปั่นฝ้ายสปินเนอร์ที่ สตาลีบริดจ์ เกิดขึ้นในปี 1824 ซึ่งกระตุ้นให้เกิดการวิจัยเกี่ยวกับปัญหาการใช้กำลังกับจังหวะการพันของเครื่องปั่นฝ้าย   การดึง ขณะหมุนได้รับความช่วยเหลือจากพลัง แต่ การผลัก ของลมทำได้ด้วยมือโดยเครื่องปั่นด้าย เครื่องปั่นฝ้ายสามารถทำงานได้โดยใช้แรงงานกึ่งฝีมือ ก่อนปี ค.ศ. 1830 เครื่องปั่นด้ายจะใช้เครื่องปั่นฝ้ายขับเคลื่อนบางส่วนด้วยแกนหมุนสูงสุด 400 แกน หลังจากนั้นจึงสามารถสร้างเครื่องปั่นฝ้ายที่ออกฤทธิ์ได้เองซึ่งมีแกนหมุนมากถึง 1,300 แกน
การประหยัดที่สามารถทำได้ด้วยเทคโนโลยีนี้มีมาก คนงานปั่นฝ้ายด้วยล้อหมุนด้วยมือในศตวรรษที่ 18 จะใช้เวลามากกว่า 50,000 ชั่วโมงในการปั่น 100 เส้นฝ้ายปอนด์ ในช่วงทศวรรษที่ 1790 เครื่องปั่นฝ้ายสามารถปั่นในปริมาณเท่ากันได้ภายใน 300 ชั่วโมง และด้วยเครื่องปั่นฝ้ายอัตโนมัติ ก็สามารถปั่นได้โดยคนงานคนเดียวในเวลาเพียง 135 ชั่วโมง
ตัวแทนโรงปั่นด้ายยุคต้น ค.ศ. 1771

ครอมฟอร์ดมิลล์ เป็นโรงปั่นด้าย อาร์คไรท์ ในยุคแรกและเป็นต้นแบบของโรงงานในอนาคต พื้นที่ที่ครอมฟอร์ดมีแหล่งน้ำอุ่นตลอดทั้งปีจาก ช่องระบายน้ำ ที่ระบายน้ำจากเหมือง ตะกั่ว ในบริเวณใกล้เคียง รวมทั้งลำธารอีกแห่ง มันเป็นโรงปั่นด้ายห้าชั้น เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1772 โรงปั่นด้ายเหล่านี้ดำเนินกิจการทั้งกลางวันและกลางคืนโดยมี 2 กะกะละ 12 ชั่วโมง
เริ่มต้นด้วยคนงาน 200 คน ซึ่งมากกว่าที่ท้องถิ่นจะจัดหาได้ อาร์คไรท์ จึงสร้างที่อยู่อาศัยให้พวกเขาในบริเวณใกล้เคียง ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ผลิตรายแรก ๆ ที่ทำเช่นนั้น พนักงานส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและเด็ก โดยพนักงานอายุน้อยที่สุดเพียง 7 ขวบ ต่อมา เพิ่มอายุขั้นต่ำเป็น 10 ปี และเด็ก ๆ จะได้รับการศึกษา 6 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ เพื่อที่พวกเขาจะได้บันทึกโดยที่พ่อแม่ไม่รู้หนังสือไม่สามารถทำได้
ขั้นตอนแรกของกระบวนการปั่นคือการสาง ในตอนแรกทำด้วยมือ แต่ในปี ค.ศ. 1775 เขาได้จดสิทธิบัตรฉบับที่สองสำหรับเครื่องสางพลังน้ำ และสิ่งนี้นำไปสู่ผลผลิตที่เพิ่มขึ้น ในไม่ช้าเขาก็สร้างโรงงานเพิ่มเติมบนไซต์นี้ และในที่สุดก็จ้างคนงานกว่า 1,000 คนที่ครอมฟอร์ด เมื่อถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1792 เขากลายเป็นบุคคลที่ไม่มีชื่อที่ร่ำรวยที่สุดในอังกฤษ  ประตูสู่ครอมฟอร์ดมิลล์ถูกปิดเวลา 06:00 น. และ 18:00 น. ทุกวัน และคนงานคนใดก็ตามที่ไม่ผ่านประตูนั้นไม่เพียงแต่ต้องเสียค่าจ้างไปหนึ่งวันเท่านั้น แต่ยังถูกปรับอีกวันอีกด้วย ในปีค.ศ. 1779 อาร์คไรท์ ได้ติดตั้งปืนใหญ่ซึ่งบรรจุลูกองุ่นไว้ภายในประตูโรงงาน  เพื่อเป็นการเตือนคนงานสิ่งทอที่กำลังก่อการจลาจล ซึ่งได้เผาโรงงานอีกแห่งของเขาใน เบอร์คาเคอร์ แลงคาเชอร์ ปืนใหญ่ไม่เคยใช้
โครงสร้างของโรงปั่นด้ายจัดอยู่ใน รายการอาคารเกรด 1 ซึ่งจัดเป็นครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1950
ตัวแทนโรงปั่นด้ายในช่วงกลางศตวรรษปี 1840

โรงปั่นด้ายบรันสวิก, แอนโค๊ต เป็นโรงปั่นฝ้ายใน แอนโค๊ต, แมนเชสเตอร์, เกรทเทอร์แมนเชสเตอร์ สร้างขึ้นราวปี 1840 โดยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มโรงปั่นด้ายที่สร้างขึ้นริม คลองแอชตัน และในขณะนั้นก็เป็นโรงปั่นด้ายที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ สร้างเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส สูง 7 ชั้น หันหน้าเข้าหาคลอง  มันถูกเข้าครอบครองโดย บริษัท แลงคาเชอร์ คอตตอน จำกัด ในช่วงทศวรรษที่ 1930 และส่งต่อไปยัง คอร์ทอลส์ ในปี 1964 ผลิตเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1967
โรงปั่นด้ายบรันสวิกสร้างขึ้นราวปี 1840 ในเฟสเดียว  บล็อกหลักเจ็ดชั้นที่หันหน้าไปทางคลองแอชตันใช้สำหรับการหมุน การเตรียมการเสร็จสิ้นบนชั้น 2 และเครื่องปั่นฝ้ายแสดงตัวเองพร้อมแกนหมุน 400 ตัวถูกจัดเรียงตามขวางบนพื้นด้านบน ปีกมีห้องเป่าลม มีกระบวนการหมุนและเสริมบางอย่างเช่นการคดเคี้ยว อาคารสี่ชั้นหันหน้าไปทางถนนแบรดฟอร์ดใช้สำหรับโกดังและสำนักงาน โรงปั่นด้ายแห่งนี้สร้างโดย เดวิด เบลล์เฮาส์ แต่สงสัยว่า วิลเลียม แฟร์แบร์น มีส่วนเกี่ยวข้องในการออกแบบ สร้างจากอิฐและมีหลังคาหินชนวน โครงสร้างภายในกันไฟกลายเป็นมาตรฐานแล้ว บรันสวิกสร้างขึ้นโดยใช้เสาและคานเหล็กหเครื่องปั่นฝ้าย แต่ละชั้นมีหลังคาโค้งด้วยอิฐโค้งตามขวาง  ไม่มีไม้อยู่ในโครงสร้าง ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์คานคู่ขนาดใหญ่
ในปี 1850 ในโรงปั่นด้ายมีเครื่องสาง 276 เครื่อง และเครื่องปั่นฝ้ายแกน 77,000  20 โครงวาดภาพ ห้าสิบ โครงสลับ และ โครงแบบเคลื่อนที่ 81 โครง
โครงสร้างนั้นดีและประสบความสำเร็จในการแปลงเป็นวงแหวนหมุนในปี 1920 และเป็นโรงงานแห่งแรกที่ใช้ไฟฟ้าหลักเป็นแหล่งพลังงานหลัก โครงสร้างของโรงปั่นด้ายถูกจัดให้อยู่ในราย ชื่ออาคารเกรด 2 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1994
การส่งออกเทคโนโลยี

แม้ว่าอังกฤษจะได้ประโยชน์จากผู้เชี่ยวชาญที่มาจากต่างประเทศ (เช่น ลูอิส พอล ) แต่อังกฤษกลับ ปกป้อง เทคโนโลยีที่ผลิตเองภายในประเทศเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วิศวกร ที่มีทักษะในการก่อสร้าง โรงงานทอผ้า และเครื่องจักร ซึ่งจะไม่ได้รับอนุญาตให้ อพยพ — โดยเฉพาะไปยัง อเมริกา ที่เพิ่งเริ่มก่อตั้ง [ จำเป็นต้องอ้างอิง ]
โรงฝ้ายที่เก่าแก่ที่สุดใน สหรัฐอเมริกา ใช้แรงม้า โรงงานแห่งแรกที่ใช้วิธีนี้คือ โรงงานฝ้ายเบเวอร์ลี่ ซึ่งสร้างขึ้นใน เมืองเบเวอร์ลี รัฐแมสซาชูเซตส์ เริ่มต้นเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1778โดยผู้ประกอบการ จอห์น คาบอต และพี่น้อง ดำเนินการโดย โมเสส บราวน์, อิสราเอล ธอร์นไดค์, โจชัว ฟิชเชอร์, เฮนรี ฮิกกินสัน และ เดโบราห์ ฮิกกินสัน คาบอต หนังสือพิมพ์ ซาเลม เมอร์คิวรี่ รายงานว่าในเดือนเมษายน ค.ศ. 1788 อุปกรณ์สำหรับโรงปั่นด้ายเสร็จสมบูรณ์ ประกอบด้วยเครื่องปั่นด้ายเจนนี่ เครื่องสาง เครื่องบิดงอ และเครื่องมืออื่น ๆ ในปีเดียวกันนั้นเอง ที่ตั้งของโรงงานได้รับการสรุปและสร้างในเขตชนบททางตอนเหนือของเบเวอร์ลี สถานที่แห่งนี้มีน้ำธรรมชาติอยู่ แต่มีการอ้างว่าน้ำดังกล่าวถูกใช้เพื่อดูแลม้าและทำความสะอาดอุปกรณ์ ไม่ใช่สำหรับการผลิตจำนวนมาก
การออกแบบภายในของโรงงานเบเวอร์ลี่ส่วนใหญ่ถูกซ่อนไว้ เนื่องจากความกังวลว่าคู่แข่งจะขโมยการออกแบบ ความพยายามในช่วงเริ่มต้นทั้งหมดได้รับการวิจัยเบื้องหลังประตูแบบปิด แม้กระทั่งจุดที่เจ้าของโรงปั่นด้ายได้ติดตั้งอุปกรณ์โรงปั่นด้ายในที่ดินของตนเพื่อทดลองกระบวนการนี้ ไม่มีบทความตีพิมพ์ที่อธิบายอย่างชัดเจนว่ากระบวนการทำงานอย่างไรโดยละเอียด นอกจากนี้ เทคโนโลยีที่ขับเคลื่อนด้วยม้าของโรงปั่นด้ายยังถูกทำให้เล็กลงอย่างรวดเร็วด้วยวิธีการใช้น้ำแบบใหม่
ภายหลังการสถาปนาสหรัฐอเมริกา วิศวกรคนหนึ่งซึ่งเคยทำงานเป็นเด็กฝึกงานให้กับ เจดิไดอาห์ สตรัทท์ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนของ อาร์คไรท์ ได้หลบเลี่ยงการสั่งห้ามดังกล่าว ในปี 1789 ซามูเอล สเลเตอร์ ใช้ทักษะในการออกแบบและสร้างโรงงานใน นิวอิงแลนด์ และในไม่ช้าเขาก็มีส่วนร่วมในการสร้าง โรงงานทอผ้า ที่ช่วยอเมริกาในการปฏิวัติอุตสาหกรรมของตนเอง
สิ่งประดิษฐ์ในท้องถิ่นกระตุ้นให้เกิดสิ่งนี้ และในปี 1793 เอลี วิตนีย์ ได้คิดค้นและจดสิทธิบัตร ฝ้ายจิน ซึ่งเร่งกระบวนการแปรรูปฝ้ายดิบได้มากกว่า 50 เท่า
การส่งออกเทคโนโลยี > 1800

ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1800 เทคโนโลยีและเครื่องมือบางอย่างถูกขายและส่งออกไปยังรัสเซีย  ครอบครัว โมโรซอฟ ซึ่งเป็นครอบครัวพ่อค้าและสิ่งทอชาวรัสเซียที่รู้จักกันดีในศตวรรษที่ 19 ได้ก่อตั้ง บริษัทเอกชนขึ้น ในรัสเซียตอนกลางซึ่งผลิตผ้าย้อมในระดับอุตสาหกรรม ซาวา โมโรซอฟ ศึกษากระบวนการที่ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ในอังกฤษ และต่อมาด้วยความช่วยเหลือจากครอบครัวของเขา ได้ขยายธุรกิจของครอบครัวเขาและทำให้ธุรกิจนี้ทำกำไรได้มากที่สุดแห่งหนึ่งใน จักรวรรดิรัสเซีย
ศิลปะและวรรณกรรม

William Blake : "And did those feet in ancient time" also known as "Jerusalem", (1804) and other works.
Mrs Gaskell : Mary Barton (1848), North and South (1855)
Charlotte Brontë : Shirley (1849)
Cynthia Harrod-Eagles wrote fictional accounts of the early days of factories and the events of the Industrial Revolution in The Maiden (1985), The Flood Tide (1986), The Tangled Thread (1987), The Emperor (1988), The Victory (1989), The Regency (1990), The Reckoning (1992) and The Devil's Horse (1993), Volumes 8-13, 15 and 16 of The Morland Dynasty
Textile workshops and the Calico Acts are featured in the board game John Company
ดูเพิ่ม

การผลิตสิ่งทอโดยวิธีก่อนอุตสาหกรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

University of Arizona pdf Repository of Textile books
Essay and source material on Arkwright and Cartwright
The cotton industry during the Industrial Revolution
Factory Workers in the British Industrial Revolution
Spartacus Educational (2014)
Cotton times
↑  Quarry Bank Mill in Cheshire still exists as a well-preserved museum. It illustrates how the mill owners used child labour, taking orphans from nearby Manchester; it shows working conditions and how children were housed, clothed, fed and provided with some education. This mill also shows the transition from water power to steam power; steam engines to drive the looms being installed in 1810.
เครื่องปั่นด้าย สปินนิง มูล ชิ้นสุดท้าย ที่สร้างโดยนักประดิษฐ์ ซามูเอล ครอมป์ตัน
กระสวยเย็บผ้า
ครอมฟอร์ด Mill ของ อาร์คไรท์
Roberts ทอผ้าในโรงทอผ้าในปี 1835 สังเกตเพลาเหล็กดัดที่ยึดติดกับเสาเหล็กหเครื่องปั่นฝ้าย
เครื่องปั่นฝ้ายอัตโนมัติของ Roberts พร้อมเกียร์ควอแดรนท์
ประตูสู่โรงปั่นด้าย อาร์คไรท์
รัฐเอกราช

ประเทศสมาชิกของสหประชาชาติ ตามที่กำหนดโดยสหประชาชาติ สมาชิกทั้งหมดของสหประชาชาติเป็นรัฐเอกราชแม้ว่ารัฐเอกราชทั้งหมดไม่จำเป็นต้องเป็นสมาชิก
ในภูมิศาสตร์การเมือง รัฐเอกราช (อังกฤษ: sovereign state) เป็นองค์กรทางการเมืองที่มีการปกครองแบบรวมศูนย์ (centralized government, รัฐบาลส่วนกลาง) ที่มีอำนาจสูงสุดที่ชอบธรรมและเป็นอิสระเหนือพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ มีประชากรถาวร, รัฐบาล, และวิสัยที่จะเข้าไปสร้างความสัมพันธ์กับรัฐเอกราชอื่น นอกจากนี้ยังเป็นที่เข้าใจกันว่าเป็นรัฐที่ไม่ขึ้นอยู่กับอำนาจหรือรัฐอื่น การดำรงอยู่หรือการหายตัวไปของรัฐเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ขณะที่ตามทฤษฎีปกครองของการรับรองรัฐ รัฐเอกราชสามารถดำรงอยู่ได้โดยไม่ได้รับการยอมรับจากรัฐเอกราชอื่น รัฐที่ไม่ได้การยอมรับมักพบว่าเป็นการยากที่จะใช้อำนาจทำสนธิสัญญาเต็มรูปแบบและมีส่วนร่วมในความสัมพันธ์ทางการทูตกับรัฐอธิปไตยอื่น ๆ
คำว่า "ประเทศ" เป็นภาษาพูดที่บ่อยครั้งมักหมายถึงรัฐเอกราช แม้ว่าต้นกำเนิดจะหมายถึงเพียงแค่ดินแดน และต่อมาความหมายได้ยื่นขยายกลายเป็นระบบการปกครองที่มีอำนาจซึ่งควบคุมพื้นที่ทางภูมิศาสตร์
อ่านเพิ่ม

Chen, Ti-chiang. The International Law of Recognition, with Special Reference to Practice in Great Britain and the United States. London, 1951.
Crawford, James. The Creation of States in International Law. Oxford University Press, 2005. ISBN 0-19-825402-4,  pp. 15–24.
Lauterpacht, Sir Hersch. Recognition in International Law. Cambridge, U.K., 1947.
Raič, D. Statehood and the Law of Self-determination. Martinus Nijhoff Publishers, 2002. ISBN 978-90-411-1890-5.  p 29 (with reference to Oppenheim in International Law Vol. 1 1905 p110)
แหล่งข้อมูลอื่น

Opinions of the Badinter Arbitration Committee at the European Journal of International Law
A Brief Primer on International Law เก็บถาวร 2016-11-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน With cases and commentary.  Nathaniel Burney, 2007.
What constitutes the sovereign state? by Michael Ross Fowler and Julie Marie Bunck
Links to the best political risk websites, ipoliticalrisk.com เก็บถาวร 2012-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน information on tracking, evaluating and managing sovereign risk for trade and permanent investment