stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หลุยส์ที่ 1 ดยุคแห่งออร์เลอ็อง
การสืบบัลลังก์ในฮังการี, โปแลนด์ และเนเปิลส์

ปี ค.ศ. 1374 หลุยส์หมั้นหมายกับคาตาลิน ทายาทโดยสันนิษฐานในบัลลังก์ฮังการี หลุยส์กับคาตาลินถูกคาดหวังว่าจะได้ครองราชย์ทั้งในฮังการีและโปแลนด์ เนื่องจากพระเจ้าลายอซที่ 1 แห่งฮังการี พระบิดาของคาตาลินไม่มีพระโอรส พระบิดาของคาตาลินยังมีแผนจะยกสิทธิ์ในราชบัลลังก์เนเปิลส์และเคานตีพรอว็องส์ซึ่งขณะนั้นอยู่ในการครอบครองของโจวานนา ลูกพี่ลูกน้องที่ป่วยกระเสาะกระแสะและไม่มีลูก ให้ทั้งคู่ ทว่าการสิ้นพระชนม์ของคาตาลินในปี ค.ศ. 1378 ทำให้ข้อตกลงแต่งงานสิ้นสุดลง ปี ค.ศ. 1384 เอลิซาเบธแห่งบอสเนียเริ่มการเจรจาตกลงกับพระบิดาของหลุยส์เรื่องความเป็นไปได้ที่จะให้หลุยส์แต่งงานกับแมรี พระธิดาของพระองค์ ทั้งที่แมรีหมั้นหมายอยู่แล้วกับซิกิสมุนด์แห่งลักเซมเบิร์ก เคลเมนต์ที่ 7 ผู้อ้างตนเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาได้ประกาศให้การหมั้นหมายของซิกิสมุนด์กับแมรีเป็นโมฆะ การแต่งงานผ่านตัวแทนระหว่างหลุยส์กับแมรีเกิดขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1385 ทว่าขุนนางฮังการีที่ยึดมั่นในสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 6 ไม่ยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ สี่เดือนหลังการแต่งงานผ่านตัวแทน ซิกิสมุนด์บุกฮังการีและแต่งงานกับแมรี ทำลายโอกาสในการครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งฮังการีของหลุยส์
สงครามร้อยปี

หลุยส์มีบทบาทสำคัญทางการเมืองในช่วงสงครามร้อยปี เมื่อความเสียสติของพระเจ้าชาร์ลส์ผู้สติไม่ดี พระเชษฐาของพระองค์เพิ่มมากขึ้น พระองค์แย่งชิงการเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินและการเป็นผู้พิทักษ์ของพระราชโอรสธิดากับฌ็องผู้ไม่กลัวใคร ดยุคแห่งบูร์กอญ ทั้งสองเป็นศัตรูกันอย่างเปิดเผยและเป็นต้นเหตุของความไม่สงบทางการเมืองที่สร้างปัญหาให้กับฝรั่งเศส ในตอนแรกหลุยส์ได้เปรียบจากการเป็นพระอนุชาเหนือฌ็องที่เป็นลูกพี่ลูกน้องลำดับที่หนึ่งของกษัตริย์ แต่ชื่อเสียงเรื่องความเป็นเสือผู้หญิงกับข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ชู้สาวกับอิซาบูแห่งบาวาเรีย พระราชินีคู่สมรส ทำให้พระองค์ไม่เป็นที่นิยมอย่างมาก หลายปีต่อมา พระโอรสธิดาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6 ถูกลักพาตัว ทั้งสองฝ่ายพาตัวกลัวมาได้ ดยุคแห่งบูร์กอญหาทางจนได้รับแต่งตั้งเป็นผู้พิทักษ์ของหลุยส์ซึ่งเป็นโดแฟ็ง และได้เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งฝรั่งเศส
การฆาตกรรม

วันอาทิตย์ที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1407 ดยุคที่ขัดแย้งกันทำพิธีแลกเปลี่ยนคำสัตย์ปฏิญาณว่าจะคืนดีกันต่อหน้าราชสำนักฝรั่งเศส ทว่าสามวันต่อมาหลุยส์ถูกลอบสังหารอย่างโหดเหี้ยนบนถนนในเมืองปารีสตามคำสั่งของฌ็องผู้ไม่กลัวใคร ดยุคแห่งบูร์กอญ หลุยส์ถูกแทงขณะกำลังขึ้นม้าโดยอาชญากรสวมหน้ากากสิบห้าคนนำโดยราอูเลต์ ด็องกีทงวีล ข้ารับใช้ของดยุคแห่งบูร์กอญ ผู้ติดตามได้รับบาดเจ็บสาหัส
ฌ็องได้รับการสนับสนุนจากประชาชนของปารีส เขายอมรับว่าเป็นคนสังหารต่อหน้าสาธารณชน แทนที่จะปฏิเสธ ฌ็องกลับให้ฌ็อง เปอติต์แห่งโซร์โบน นักวิชาการกล่าวบรรยายถึงการสังหารทรราชย์ของตน
การฆาตกรรมหลุยส์จุดชนวนความขัดแย้งอันนองเลือดและสงครามกลางเมืองระหว่างบูร์กอญกับเชื้อพระวงศ์ฝรั่งเศสที่แบ่งแยกฝรั่งเศสเป็นเวลาเจ็ดสิบปีและสิ้นสุดลงด้วยการเสียชีวิตของชาร์ลผู้อาจหาญ ดยุคแห่งบูร์กอญในปี ค.ศ. 1477
การแต่งงานและทายาท

ปี ค.ศ. 1389 หลุยส์แต่งงานกับวาเลนตินา วิสกอนติ บุตรสาวของจาน กาเลอัซโซ ดยุคแห่งมิลาน ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันแปดคน คือ
บุตรชาย (เกิดและเสียชีวิตในวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1390)
หลุยส์ (26 พฤษภาคม ค.ศ. 1391 – กันยายน ค.ศ. 1395)
ฌ็อง (กันยายน ค.ศ. 1393 – 31 ตุลาคม ค.ศ. 1393)
ชาร์ลส์ ดยุคแห่งออร์ลีอ็อง (24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1394 – 4 มกราคม ค.ศ. 1465) บิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส
ฟิลิป (21/24 กรกฎาคม ค.ศ. 1396 – 1 กันยายน ค.ศ. 1420)
ฌ็อง (24 มิถุนายน ค.ศ. 1399 – 30 เมษายน ค.ศ. 1467)
มารี (เสียชีวิตหลังคลอด)
มาร์เกอรีต (4 ธันวาคม ค.ศ. 1406 – 24 เมษายน ค.ศ. 1466)
หลุยส์มีบุตรชายนอกสมรสหนึ่งคนกับมาริเย็ต ด็องกิเยน ภรรยาลับ คือ
ฌ็องแห่งดูนัวส์ (ค.ศ. 1402–1468) บรรพบุรุษของดยุคแห่งลงกีวีล
การลอบสังหารหลุยส์บนถนนในปารีส
วาเลนตินา วิสกอนติ ดัชเชสแห่งออร์เลอ็อง
อนาเบล (ละครโทรทัศน์)

| อนาเบล |
| --- | --- |
ประเภท: ตลก จินตนิมิต แนวระทึกขวัญ
สร้างโดย: แลงคาสต โมตา
กำกับโดย: แลงคาสต โมตา เดนิเส เอห์เลอร์ส (การสร้าง)
เสียงของ: อาดรียานา จิเมเนซ อาดรียาเน อาเซเวโด คาร์ลอส บาดีย กาบรีแยลา ปาปาเรลี
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: ซู อา อนาเบล (ฤดูกาลที่ 2)
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: อินสทรูเมนทัล
ผู้ประพันธ์เพลง: คาร์ลอส บาดีย
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนฤดูกาล: 2
จำนวนตอน: 23
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: เซร์ชีโอ มาร์ติเนลี
ความยาวตอน: 7 นาที (ฤดูกาลที่ 1)   10 นาที (ฤดูกาลที่ 2)
บริษัทผู้ผลิต: มาร์ติเนลี ฟิลมส์  เอสตูดิโอ กาตู อามาเรโล
ออกอากาศ
เครือข่าย: นิคคาโลเดียน (ฤดูกาลที่ 1)   ทีวี รา ทิม บูม (ฤดูกาลที่ 2)
ออกอากาศ: 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 (2005-02-26) – ค.ศ. 2011 (2011)
อนาเบล (โปรตุเกส: Anabel) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศบราซิล สร้างโดย แลงคาสต โมตา ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2005 ถึงปี พ.ศ. 2011
ตัวละครและเสียงพากย์

อาดรียานา จิเมเนซ รับบท อนาเบล (Anabel) และ มาเอ ดา อนาเบล (Mãe da Anabel) (ฤดูกาลที่ 2)
อาดรียาเน อาเซเวโด รับบท อูลีซึช (Ulisses)
มาร์เซลา วาสกอนเซโลส รับบท มาเอ ดา อนาเบล (Mãe da Anabel) (ฤดูกาลที่ 1)
คาร์ลอส บาดีย รับบท ไป ดา อนาเบล (Pai da Anabel) (ฤดูกาลที่ 2)
การออกอากาศ

ในประเทศบราซิล ฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2005 ในช่องนิคคาโลเดียน แต่ในปี 2006 การ์ตูนฉายรอบปฐมทัศน์ในช่องทีวี รา ทิม บูม ฤดูกาลที่ 2 ฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2011
แหล่งข้อมูลอื่น

อนาเบล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
องุ่นบราซิล

| องุ่นบราซิล |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Myrtales
วงศ์:: Myrtaceae
สกุล:: Plinia
สปีชีส์:: P.  cauliflora
ชื่อทวินาม
Plinia cauliflora (Mart.) Kausel

ชื่อพ้อง
 Eugenia cauliflora (Mart.) DC.  Eugenia jaboticaba Kiaersk.  Myrcia jaboticaba Baill.  Myrciaria cauliflora (Mart.) O.Berg  Myrciaria jaboticaba (Vell.) O.Berg  Myrtus cauliflora Mart.  Myrtus jaboticaba Vell.
องุ่นบราซิล, องุ่นต้น หรือ ฌาบูชีกาบา (โปรตุเกส: jabuticaba; ชื่อวิทยาศาสตร์: Plinia cauliflora) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ชมพู่ (Myrtaceae) เป็นไม้โตช้า ไม่ผลัดใบ เปลือกต้นสีน้ำตาลเทา ใบเดี่ยว ใบอ่อนเป็นสีแดง แก่แล้วเป็นสีเขียว ดอกเป็นดอกช่อ สีขาว ผลมีลักษณะคล้ายองุ่น กลมรี ออกเป็นกระจุกแน่นตามลำต้น และกิ่งก้าน ผลอ่อนสีเขียว ผลแก่เป็นสีม่วงเกือบดำ ลักษณะคล้ายผลตะขบไทย มีเมล็ดอยู่ข้างใน
ผลสุกใช้แปรรูปเป็นน้ำผลไม้ วิสกี้ ไวน์ และแชมเปญ และรับประทานสดเป็นผลไม้ในตลาดบราซิล นิยมรับประทานสด ใช้ทำแยม ทาร์ต พบสารต้านอนุมูลอิสระ ต้านการอักเสบ และต้านมะเร็งในผล
วัฒนธรรม

ชื่อของผลไม้นี้ในบราซิล ฌาบูชีกาบา มาจากภาษาตูปี jabuti (tortoise) + caba (สถานที่) ชื่อในภาษากัวรานีคือ yvapurũ โดย yva หมายถึงผลไม้ purũ หมายถึงเสียงของผลไม้เมื่อถูกกัด ต้นองุ่นบราซิลเป็นตราของกอนตาเกม มินัส เกราอิส บราซิล ในไต้หวันและบางส่วนของภูมิภาคแคริบเบียนนิยมทำเป็นบอนไซ ในบราซิล ชื่อของผลไม้ชนิดนี้ ฌาบูชีกาบายังมีความหมายถึงสิ่งที่แปลกของประเทศ
รูปภาพ

| --- | --- |
ผลขององุ่นบราซิลที่สุกเกาะอยู่เต็มต้น: องุ่นบราซิลกำลังติดผล
แหล่งข้อมูลอื่น

Jaboticaba เก็บถาวร 2017-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน California Rare Fruit Growers.
Jaboticaba Features and growing conditions.
ออดซอน เอดัวร์

ออดซอน เอดัวร์ (ฝรั่งเศส: Odsonne Édouard; เกิด 16 มกราคม ค.ศ. 1998) เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสที่เล่นในตำแหน่งกองหน้าให้แก่คริสตัลพาเลซในพรีเมียร์ลีก
เอดัวร์มาจากทีมเยาวชนของอาแอ็ฟ บอบีญี และได้เซ็นสัญญากับปารีแซ็ง-แฌร์แม็งในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 ก่อนที่จะถูกปล่อยยืมตัวให้แก่สโมสรร่วมลีกอย่างตูลูซในฤดูกาล 2016–17 ฤดูกาลถัดมา เขาถูกปล่อยยืมตัวให้แก่เซลติก ซึ่งเขาพาทีมชนะเลิศทริปเปิลแชมป์ในประเทศ ก่อนจะย้ายร่วมทีมแบบถาวรด้วยค่าตัวอันเป็นสถิติของสโมสร
เขาเคยเล่นให้แก่ทีมชาติฝรั่งเศสชุดเยาวชนหลายรุ่นอายุและเป็นผู้เล่นตัวหลักที่มีส่วนช่วยให้ทีมชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2015 ซึ่งเขาได้รับรางวัลผู้เล่นทองคำและรองเท้าทองคำประจำทัวร์นาเมนต์
เกียรติประวัติ

ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง อายุไม่เกิน 19 ปี
ชิงแชมป์แห่งชาติ รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี: 2015–16
ยูฟ่ายูธลีก รองชนะเลิศ: 2015–16
เซลติก
สกอตติชพรีเมียร์ชิป: 2017–18, 2018–19, 2019–20
สกอตติชคัพ: 2018–19, 2019–20
สกอตติชลีกคัพ: 2018–19, 2019–20
ฝรั่งเศส อายุไม่เกิน 17 ปี
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี: 2015
รางวัลส่วนตัว
นักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของลีกสกอตแลนด์: 2019–20
ผู้เล่นทองคำในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี: 2015
ผู้ทำประตูสูงสุดในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี: 2015
ทีมยอดเยี่ยมในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี: 2015
Titi d'Or: 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

ออดซอน เอดัวร์ – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
ออดซอน เอดัวร์ – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
สถิติของ ออดซอน เอดัวร์ ที่ Soccerbase
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลคริสตัลพาเลซ  |
| --- | --- |
 1 บัตแลนด์  2 Ward  4 มิลิวอเยวิช  5 ทอมกินส์  8 กูยาเต  9 อายูว์  11 ซาอา  12 ซาโก  13 กวยตา  15 Schlupp  17 แบนเตเก  18 McArthur  19 Henderson  21 วิกคัม  22 เอดัวร์  23 Camarasa  24 เคฮิลล์  30 เฮนเดอร์สัน  34 เคลลี  44 Riedewald  ผู้จัดการ: กลาสเนอร์
สากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญ

| --- | --- |
សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ

คติพจน์: Building Human Resources For The Nation ("สร้างทรัพยากรมนุษย์เพื่อชาติ")
ประเภท: มหาวิทยาลัยแห่งชาติ
สถาปนา: ค.ศ. 1960
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: Prof.Lav Chhiv Eav
ผู้ศึกษา: 12,000 คน
ที่ตั้ง: พนมเปญ,  กัมพูชา 11°34′08″N 104°53′29″E﻿ / ﻿11.569°N 104.8914°E﻿ / 11.569; 104.8914
เพลงประจำสถาบัน: "បុប្ផាភូមិន្ទ"  ("บุปผาภูมินท์")
เครือข่าย: AUN, GMSARN
เว็บไซต์: เว็บไซด์ทางการของสากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญ
ทางเข้าสากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญ
สากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญ 2
สากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญ (เขมร: សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ สากลวิทฺยาลัยภูมินฺทภฺนํเพญ; อังกฤษ: Royal University of Phnom Penh หรือ RUPP ) เป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุด มหาวิทยาลัยมีจำนวนนักศึกษา ซึ่งมีอยู่ประมาณ 12,000 คน ทั้งในระดับปริญญาบัณฑิตและบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยตั้งอยู่ที่กรุงพนมเปญ ราชอาณาจักรกัมพูชา และยังเป็นสมาชิกของเครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน นอกจากหลักสูตรระดับปริญญาที่ครอบคลุมในสาขาต่าง ๆ เช่น วิทยาศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์ แล้วมหาวิทยาลัยยังมีหลักสูตรวิชาชีพ เปิดสอนในสาขา เทคโนโลยีสารสนเทศ อิเล็กทรอนิกส์ จิตวิทยา และการท่องเที่ยว นอกจากนี้ สากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญ ยังมีหลักสูตรทางภาษาต่างประเทศที่มีชื่อเสียง เปิดสอนในสถาบันภาษาต่างประเทศ ของมหาวิทยาลัยอีกด้วย
สากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญ มีเจ้าหน้าที่เต็มเวลาอยู่ 420 คน คณาจารย์ 294 คน ซึ่งมีวุฒิระดับปริญญาเอก 15 คน ปริญญาโท 132 คน เจ้าหน้าที่ทางด้านธุรการและซ่อมบำรุง 140 คน นอกจากนี้มหาวิทยาลัยยังเป็นจุดเชือมต่อกันระหว่างบุคลากรจากองค์การพัฒนาเอกชน (NGOs) ทั้งในและต่างประเทศ, ระหว่างมหาวิทยาลัยต่าง ๆ และ กระทรวงต่าง ๆ จึงทำให้มหาวิทยาลัยมีบุคลากรแบบไม่เต็มเวลาจากองค์กรเหล่านี้อีกเป็นจำนวนมาก
สากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญมีค่าเล่าเรียนแต่ละหลักสูตรระดับปริญญาตรีอยู่ที 250 ถึง 450 ดอลลาร์สหรัฐ ต่อปี แล้วแต่หลักสูตร
ประวัติ > สมัยพระราชอาณาจักรกัมพูชา (พ.ศ. 2497–2513)

ดูเพิ่ม: ราชอาณาจักรกัมพูชา (พ.ศ. 2497–2513)
สากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญ เดิมมีชื่อว่า สากลวิทยาลัยสังคมราษฎรนิยม ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1960 โดยพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ซึ่งกำลังทรงปกครองประเทศอยู่ในขณะนั้นได้ดำเนินนโยบายสังคมราษฎรนิยม พระองค์ได้เล็งเห็นถึงความสำคัญของการพัฒนาด้านการศึกษาซึ่งสามารถทำให้พระราชอาณาจักรกัมพูชาเจริญรุ่งเรืองได้ จึงทรงก่อตั้งมหาวิทยาลัยสังคมราษฎรนิยมขึ้นและพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้มหาวิทยาลัยใช้ตรา "รูปฉลองพระองค์ครุยคลุมพานแว่นฟ้า อัญเชิญพระแสงขรรค์และเครื่องหมายอุณาโลมภายใต้พระมหามงกุฎเปล่งรัศมี ประคองโดยคชสีห์และราชสีห์" เป็นเครื่องหมายประจำมหาวิทยาลัย ต่อมามหาวิทยาลัยได้มีการขยายอย่างรวดเร็วโดยรวมเอา สถาบันนิติศาสตร์และเศรษฐศาสตร์แห่งชาติ (National Institute of Judicial and Economic Studies), โรงเรียนแพทย์หลวง (Royal School of Medicine), วิทยาลัยพาณิชยศาสตร์แห่งชาติ (National School of Commerce), สถาบันครุศาสตร์แห่งชาติ (National Pedagogical Institute), คณะอักษรศาสตร์และมานุษยวิทยา (Faculty of Letters and Human Sciences), คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (Faculty of Science and Technology) โดยจัดการเรียนการสอนเป็นภาษาฝรั่งเศส
ประวัติ > สมัยสาธารณรัฐเขมร

ดูเพิ่ม: สาธารณรัฐเขมร
ในสมัยของ สาธารณรัฐเขมร (Khmer Republic) ในปี ค.ศ. 1970 มหาวิทยาลัยสังคมราษฎรนิยมถูกเปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยพนมเปญ และเปลี่ยนเป็น สากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญ ในเวลาต่อมา ซึ่งในช่วงปี ค.ศ. 1965 ถึง ค.ศ. 1975 มหาวิทยาลัยมีคณะต่าง ๆ คือ วิทยาลัยครูชั้นสูง (ฝรั่งเศส: École Normale Supérieure; อังกฤษ: Higher Normal College), คณะอักษรศาสตร์และมานุษยวิทยา (Letters and Humanities), วิทยาศาสตร์ (Science), เภสัชศาสตร์ (Pharmacy), นิติศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ (Law and Economics), แพทยศาสตร์และทันตแพทยศาสตร์ (Medicine and Dentistry), พาณิชยศาสตร์ (Commerce), ครุศาสตร์ (Pedagogy), สถาบันภาษา (Languages Institute)
ประวัติ > สมัยเขมรแดง

ดูเพิ่ม: กัมพูชาประชาธิปไตย
ในยุคกัมพูชาประชาธิปไตย ในช่วงปี ค.ศ. 1975 - ค.ศ. 1979 รัฐบาลเขมรแดงมองว่าการเรียนในรูปแบบปรกติเป็นภัยต่ออุดมการณ์ของรัฐบาล จึงได้มีการกวาดล้างทำลายระบบการเรียนการสอนในรูปแบบปรกติครั้งใหญ่ ทำให้ระบบการศึกษาของกัมพูชาหยุดชะงักโดยสิ้นเชิง ในช่วงนี้เองที่สถาบันการศึกษาต่าง ๆ ในกัมพูชารวมถึงมหาวิทยาลัยพนมเปญถูกสั่งปิด การมีศึกษาถือว่าเป็นภัยและขัดต่ออุดมการณ์ของรัฐบาลเขมรแดง ทำให้มีการสังหารบุคลากรที่มีการศึกษาไปเป็นจำนวนมาก ซึ่งในจำนวนเหล่านั้นรวมไปถึงคณาจารย์เกือบทั้งหมดของมหาวิทยาลัยพนมเปญด้วย ผู้มีการศึกษาบางส่วนที่รอดชีวิตก็มีเพียงไม่กี่คนที่กลับกัมพูชาหลังจากที่ชายแดนเปิด เหตุการณ์ในช่วงห้าปีนี้จึงนับเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่และยังคงส่งผลกระทบมาจนถึงปัจจุบันอีกด้วย
ประวัติ > ยุคฟื้นฟูและปัจจุบัน

ในปี ค.ศ. 1980 วิทยาลัยครูชั้นสูง ได้เปิดการเรียนการสอนอีกครั้งหนึ่ง โดยเน้นการสอนใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลัก ในปี ค.ศ. 1981 สถาบันภาษาต่าประเทศเปิดทำการสอน โดยเริ่มจากการผลิตครูสอนภาษาเวียดนามและภาษารัสเซีย ในปี ค.ศ. 1988 วิทยาลัยและสถาบันภาษารวมกันเป็นมหาวิทยาลัยพนมเปญ และในปี ค.ศ. 1996 จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น สากลวิทยาลัยภูมินท์พนมเปญ
ในทศวรรษที่ผ่านมา มหาวิทยาลัยได้รวมคณะวิทยาศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา และสถาบันภาษาต่างประเทศ และในปี ค.ศ. 2001 มหาวิทยาลัยได้เปิดหลักสูตรประกาศนียบัตรและปริญญาโทในสาขาการพัฒนาการท่องเที่ยว ซึ่งถือเป็นหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาหลักสูตรแรกของมหาวิทยาลัย
คณะที่เปิดสอน

หลักสูตรปรับพื้นฐานสำหรับนักศึกษาใหม่ (Department of Foundation Studies)
คณะวิทยาศาสตร์ (Faculty Of Science)
ภาควิชาชีววิทยา (Biology)
ภาควิชาเคมี (Chemistry)
เคมี
ชีวเคมี
เทคโนโลยีอาหาร
ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ (Computer Science)
ภาควิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม (Environmental Science)
ภาควิชาคณิตศาสตร์ (Mathematics)
ภาควิชาฟิสิกส์ (Physics)
คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ (Faculty of Social Science and Humanities)
ภาควิชาภูมิศาสตร์ (Geography)
ภาควิชาประวัติศาสตร์ (History)
ภาควิชาวรรณกรรมเขมร (Khmer Literature)
ภาควิชาบริการสังคม (Social Work)
ภาควิชาภาษาศาสตร์ (Linguistics)
ภาควิชานิเทศศาสตร์ (Media and Communication)
ภาควิชาปรัชญา (Philosophy)
ภาควิชาจิตวิทยา (Psychology)
ภาควิชาสังคมศาสตร์ (Sociology)
ภาควิชาการท่องเที่ยว (Tourism)
สถาบันภาษาต่างประเทศ (Institute of Foreign Languages (IFL) )
ภาควิชาภาษาอังกฤษ (Department of English)
ภาควิชาภาษาฝรั่งเศส (Department of French)
ภาควิชาภาษาญี่ปุ่น (Department of Japanese)
ภาควิชาภาษาเกาหลี (Department of Korean)
หลักสูตรภาษาเขมรสำหรับชาวต่างชาติ (Khmer for Foreigners)
หลักสูตรภาษาไทย (Thai Language Course)
หลักสูตรภาษาจีน (Chinese Language Course)
หลักสูตรปริญญาโท (master program)
วิศวกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศ (IT Engineering)
ศึกษาศาสตร์ (Master of Education)
การพัฒนาการศึกษา (Development Studies)
การบริการสังคม (Social Work)
ภาษาศาสตร์ (Linguistics)
สังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา (Sociology-Anthropology)
หลักสูตรการสอนภาษาระดับสูง (TESOL)
หลักสูตรการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ (Biodiversity Conservation)
เคมี (Chemistry)
คณิตศาสตร์ (Mathematics)
หลักสูตรการแปลระดับสูง (เน้นที่ ภาษาเขมร อังกฤษ และ ฝรั่งเศส) (Translation Science)
จิตวิทยาคลินิก (Clinical Psychology)
ความร่วมมือกับรัฐบาลราชอาณาจักรกัมพูชา

ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของมหาวิทยาลัยในทุกหลักสูตร รวมไปถึงค่าไฟฟ้า ค่าดำเนินการ เงินเดือนพนักงาน (ประมาณ 25 ดอลลาร์สหรัฐ ต่อเดือน) และทรัพยากรต่าง ๆ อย่างเช่น คอมพิวเตอร์ ล้วนได้มาจากรัฐบาลกัมพูชาโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากกระทรวงศึกษาธิการและการกีฬา (MOEYS) นอกจากนี้ นายกรัฐมนตรีและตัวแทนรัฐบาลยังให้ความสำคัญในการเข้าร่วมในพีธีมอบปริญญาบัตร พิธีเปิด และ พิธีต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยอีกด้วย
ดูเพิ่ม

เครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน
เครือข่ายการศึกษาและการวิจัยแห่งลุ่มแม่น้ำโขง (Greater Mekong Sub-region Academic and Research Network|Greater Mekong Sub-region Academic and Research Network: GMSARN)
แหล่งข้อมูลอื่น

Royal University of Phnom Penh Homepage
Ministry of Education Youth and Sports เก็บถาวร 2022-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (MOEYS)
ตราประจำมหาวิทยาลัยสังคมราษฎรนิยมในช่วงการปกครองของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
สถาบันภาษาต่างประเทศ (Institute of Foreign Languages (IFL) เป็นคณะที่ใหญ่ที่สุดในมหาวิทยาลัย
องค์การวิจัยนิวเคลียร์ยุโรป

| --- | --- |


ประเทศสมาชิก
ชื่อย่อ: เซิร์น/แซร์น
ก่อตั้ง: 29 กันยายน พ.ศ. 2497
ประเภท: ห้องปฏิบัติการทางฟิสิกส์อนุภาค
สํานักงานใหญ่: แมแร็ง รัฐเจนีวา สวิตเซอร์แลนด์
ที่ตั้ง: พรมแดนสวิสและฝรั่งเศส
สมาชิก  : 20 ประเทศสมาชิก และ 8 ประเทศสังเกตการณ์
ภาษาทางการ : อังกฤษและฝรั่งเศส
เว็บไซต์: www.cern.ch
ชื่อในอดีต: สภาวิจัยนิวเคลียร์ยุโรป
องค์การวิจัยนิวเคลียร์ยุโรป (อังกฤษ: European Organization for Nuclear Research; ฝรั่งเศส: Organisation européenne pour la recherche nucléaire) หรือ เซิร์น/แซร์น (CERN) เป็นองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศในทวีปยุโรปเพื่อวิจัยและพัฒนาทางด้านนิวเคลียร์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2497 โดยมีประเทศสมาชิกก่อตั้ง 12 ประเทศ  มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองแมแร็ง รัฐเจนีวา สวิตเซอร์แลนด์
เมื่อแรกก่อตั้ง เซิร์น มีชื่อว่า "สภาวิจัยนิวเคลียร์ยุโรป" หรือ  Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire (European Council for Nuclear Research)  ซึ่งเป็นที่มาของชื่อย่อ CERN
บทบาทหลักของเซิร์นคือ การจัดเตรียมเครื่องเร่งอนุภาคและโครงสร้างอื่นๆที่จำเป็นต่อการวิจัยด้านฟิสิกส์อนุภาค เซิร์นเป็นสถานที่ทำการทดลองมากมายที่เกิดจากความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ และยังมีชื่อเสียงในฐานะเป็นต้นกำเนิดของเวิลด์ไวด์เว็บ สำนักงานหลักที่เขตเมแร็ง มีศูนย์คอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่มีอุปกรณ์ประมวลผลข้อมูลที่มีประสิทธิภาพสูงมากเพื่อการวิเคราะห์ข้อมูลจากการทดลอง และเนื่องจากจำเป็นต้องทำให้นักวิจัยในสถานที่อื่นสามารถนำข้อมูลเหล่านี้ไปใช้ได้ จึงต้องมีฮับสำหรับข่ายงานบริเวณกว้างอีกด้วย
ในฐานะที่เป็นองค์การระหว่างประเทศ สถานที่ของเซิร์นจึงไม่อยู่ภายใต้อำนาจทางกฎหมายของทั้งสวิตเซอร์แลนด์และฝรั่งเศส ใน พ.ศ. 2551 เซิร์นได้รับยอดบริจาคจากประเทศสมาชิกรวมแล้ว 1 พันล้านฟรังก์สวิส
สำนักงานใหญ่ของเซิร์น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงเจนีวา ใกล้กับชายแดนฝรั่งเศส-สวิตเซอร์แลนด์ เป็นที่ตั้งของห้องปฏิบัติการนิวเคลียร์ฟิสิกส์ขนาดใหญ่ ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ 3000 คน
ปัจจุบัน เซิร์นกำลังติดตั้งเครื่องเร่งอนุภาคขนาดใหญ่ (Large Hadron Collider - LHC) ภายในอุโมงค์ใต้ดินรูปวงแหวนขนาดเส้นรอบวง 27 กิโลเมตร มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ใต้ดินของประเทศฝรั่งเศส และสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก  การติดตั้งจะแล้วเสร็จและเริ่มการทดลองภายในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551
ผู้พัฒนาเวิลด์ไวด์เว็บ

นักวิจัยของเซิร์น เป็นผู้พัฒนาเวิลด์ไวด์เว็บ (World Wide Web, WWW) ขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2532 โดยเว็บเพจแรกของโลก ดึงข้อมูลมาจากเว็บเซิร์ฟเวอร์ซึ่งตั้งอยู่ที่สำนักงานใหญ่ของเซิร์น เมื่อ พ.ศ. 2534
ประเทศสมาชิก

ประเทศผู้ลงนามก่อตั้งเซิร์นเมื่อ พ.ศ. 2497 มี 12 ประเทศ ได้แก่
เบลเยียม
เดนมาร์ก
เยอรมนี (เมื่อแรกก่อตั้งมีเพียงเยอรมนีตะวันตก)
ฝรั่งเศส
กรีซ
อิตาลี
นอร์เวย์
สวีเดน
สวิตเซอร์แลนด์
เนเธอร์แลนด์
สหราชอาณาจักร
ยูโกสลาเวีย (ถอนตัวออกในภายหลัง)
อิสราเอล
ประเทศผู้ก่อตั้งทุกประเทศยังคงเป็นสมาชิกของเซิร์น (เมื่อ พ.ศ. 2551) ยกเว้นยูโกสลาเวียที่ถอนตัวออกเมื่อ พ.ศ. 2504 และไม่กลับมาเข้าร่วมอีกเลย
นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง เซิร์นได้รับประเทศอื่นๆเข้าเป็นสมาชิกเพิ่มมากขึ้น ซึ่งประเทศสมาชิกที่เข้าร่วมหลังการก่อตั้งนี้ยังคงเป็นสมาชิกอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่เข้าร่วม ยกเว้นสเปนที่เข้าร่วมเมื่อ พ.ศ. 2504 แล้วถอนตัวออกไปในอีก 8 ปีถัดมา และกลับมาเข้าร่วมเป็นสมาชิกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2526 ประวัติสมาชิกภาพของประเทศต่างๆเป็นดังนี้:
ออสเตรีย เข้าเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2502 ทำให้เซิร์นมีประเทศสมาชิกในขณะนั้นทั้งหมด 13 ประเทศ ต่อมาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 กระทรวงวิทยาศาสตร์และการวิจัยของออสเตรียได้ตัดสินใจและประกาศว่าจะยกเลิกสมาชิกภาพและถอนตัวออกจากเซิร์นในสิ้นปี พ.ศ. 2553 แต่ประกาศนี้ยังต้องผ่านการอนุมัติจากรัฐสภาแห่งออสเตรีย
ยูโกสลาเวีย ถอนตัวออกจากการเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2504 (สมาชิก 12 ประเทศ)
สเปน เข้าเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2504 (ทำให้จำนวนประเทศสมาชิกเพิ่มขึ้นเป็น 13 ประเทศอีกครั้ง) ต่อมาถอนตัวเมื่อ พ.ศ. 2512 (สมาชิก 12 ประเทศ) และกลับเข้าเป็นสมาชิกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2526 (สมาชิก 13 ประเทศ)
โปรตุเกส เข้าเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2528 (สมาชิก 14 ประเทศ)
ฟินแลนด์ เข้าเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2534
โปแลนด์ เข้าเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2534 (พร้อมกับฟินแลนด์ ทำให้จำนวนประเทศสมาชิกเพิ่มขึ้นเป็น 16 ประเทศ)
ฮังการี เข้าเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2535  (สมาชิก 17 ประเทศ)
เช็กเกีย เข้าเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2536
สโลวาเกีย เข้าเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2536 (พร้อมกับสาธารณรัฐเชค ทำให้จำนวนประเทศสมาชิกเพิ่มขึ้นเป็น 19 ประเทศ)
บัลแกเรีย เข้าเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2542 (สมาชิก 20 ประเทศ)
มาซิโดเนียเหนือ เข้าเป็นสมาชิกเมื่อ พ.ศ. 2552 (สมาชิก 21 ประเทศ)
ปัจจุบันมีประเทศสมาชิก 20 ประเทศ ในจำนวนนี้มี 18 ประเทศที่เป็นสมาชิกของสหภาพยุโรป
นอกจากนี้ ยังมีอีก 6 ประเทศและองค์การระหว่างประเทศอีก 2 องค์การที่อยู่ในฐานะผู้สังเกตการณ์ ได้แก่
อินเดีย
ญี่ปุ่น
รัสเซีย
ตุรกี
สหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของเซิร์น
Recruitment and training opportunities at CERN
“เซิร์น” ฝังแม่เหล็กยักษ์ลงใต้ดิน-อุปกรณ์สำคัญไขปริศนาจักรวาล เก็บถาวร 2007-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
46°14′03″N 6°03′10″E﻿ / ﻿46.23417°N 6.05278°E﻿ / 46.23417; 6.05278
เว็บเซิร์ฟเวอร์เครื่องแรกของโลก
ประเทศสมาชิกของเซิร์นใน พ.ศ. 2551 
  ประเทศสมาชิกผู้ก่อตั้ง   ประเทศสมาชิกที่เข้าร่วมภายหลัง
แผนที่ภาพเคลื่อนไหวแสดงการเปลี่ยนแปลงในสมาชิกภาพของเซิร์นตั้งแต่ พ.ศ. 2497 จนถึง พ.ศ. 2542(borders as of 1989 and 2008)
ประเทศสมาชิก (สีน้ำเงิน) และประเทศผู้สังเกตการณ์ (สีแดง: สหรัฐอเมริกา, อิสราเอล, ตุรกี, ญี่ปุ่น, อินเดีย และรัสเซีย) ข้อมูลเมื่อ 2013
เซิร์น: สถานที่ที่เวิลด์ไวด์เว็บถือกำเนิดขึ้น
อลานา ฟิลิปปี

| อลานา ฟิลิปปี |
| --- | --- |
เกิด: พาสเกล ฟิลิปปี 11 กันยายน ค.ศ. 1960 ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 11 มกราคม ค.ศ. 2020 (อายุ 59 ปี)
สัญชาติ: ชาวฝรั่งเศส
อาชีพ: นักร้อง
อลานา ฟิลิปปี (ฝรั่งเศส: Alana Filippi ; เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1960  – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 2020) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวฝรั่งเศสชื่อจริงของเขา คือ พาสเกล ฟิลิปปี และบางครั้งมีการใช้นามแฝงว่า จินเน เออร์มิโลวา ซึ่งอลานา ฟิลิปปี เกิดที่เมืองปารีส ฟิลิปปีได้ย้ายไปที่เมืองน็องต์ พร้อมกับพ่อแม่ของเขาในวัยหนุ่มสาว ฟิลิปปีได้เรียนการแสดงละครที่องค์กรเค้าทูริเออร์ ฟิลิปปีได้เริ่มทำงานโดยแสดงละคร และเขียนเพลงให้กับ คาลาเกโร, มูเรเน, เจนิเฟอร์และ เกรกอรี เลอมาร์ชาล
ผลงานเพลง > อัลบั้ม

Laissez-les moi (1993)
ผลงานเพลง > ซิงเกิล

Sangs Mêlés (1993)
Laissez Les Moi / Extraits (1993)
Si Tu M'abandonnes (1993)
Toutes Ces Photos / Tu T'en Vas (1993)
รางวัล

Vincent Scotto Award (2005)
อังรี ดูนังต์ (แก้ความกำกวม)

อังรี ดูนังต์ หรือ อ็องรี ดูว์น็อง (ฝรั่งเศส: Henri Dunant, ออกเสียง: [ɑ̃ʁi dynɑ̃]) อาจหมายถึง
อ็องรี ดูว์น็อง ชาวสวิสผู้ให้กำเนิดสภากาชาดสากล
ถนนอังรีดูนังต์ ถนนเส้นหนึ่งในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
แยกอังรีดูนังต์ สี่แยกในเขตปทุมวัน และเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดของถนนพระรามที่ 4 ถนนอังรีดูนังต์ และถนนสุรวงศ์
อะโซร์ส

อะโซร์ส (อังกฤษ: Azores) หรือ อาโซรึช (โปรตุเกส: Açores) เป็นกลุ่มเกาะตั้งอยู่ตอนกลางของมหาสมุทรแอตแลนติกตอนเหนือ อยู่ทางตะวันตกของกรุงลิสบอนราว 1,500 กิโลเมตร (930 ไมล์)  และอยู่ทางตะวันออกของชายฝั่งอเมริกาเหนือราว 3,900 กิโลเมตร (2,400 ไมล์) ประกอบด้วยเกาะภูเขาไฟ เกาะใหญ่ 9 เกาะ และเกาะเล็ก ๆ อีกหลายเกาะ เกาะนี้เป็น 1 ใน 2 ของเขตการปกครองตนเองของโปรตุเกส มีอุตสาหกรรมหลักที่สำคัญคือ การเกษตร กสิกรรม (ผลิตผลจากเนยและชีส) การประมง และการท่องเที่ยว เกาะที่ใหญ่ที่สุดชื่อเกาะเซามีแกล เมืองสำคัญได้แก่ เมืองปงตาแดลกาดาบนเกาะเซามีแกล เมืองออร์ตาบนเกาะไฟยัล และเมืองอังกราดูเอรูวิชมูบนเกาะตือร์ไซรา จุดสูงสุดชื่อปีกูอัลตู บนเกาะปีกู สูง 2,351 เมตร
ออร์เลอ็อง

| ออร์เลอ็อง เมืองออร์เลอ็อง Commune de Orléans |
| --- | --- |
ออร์เลอ็องบนฝั่งแม่น้ำลัวร์
ประเทศ: ฝรั่งเศส
เขต: ออร์เลอ็อง
อำเภอ: เมืองเอกของ 6 อำเภอ
สหเทศบาล: ออร์เลอ็องวาลเดอลัวร์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008-2014) : แซร์ฌ กรูอาร์ Radical Party-Union for a Popular Movement
ประชากร1: 113,130 คน
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 45234 /45000
เว็บไซต์: http://www.orleans.fr/
2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
ออร์เลอ็อง (ฝรั่งเศส: Orléans) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส ราว 130 ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงปารีส เป็นเมืองหลักของจังหวัดลัวแรในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ ตัวเมืองตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำลัวร์ ตรงที่แม่น้ำโค้งไปทางใต้ไปยังมาซิฟซ็องทราล
ดูเพิ่ม

การล้อมเมืองออร์เลอ็อง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ออร์เลอ็อง