ไวต์สตาร์ไลน์
บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งแรก > เรือชั้นโอเชียนิก

ไวต์สตาร์เริ่มการเดินเรือข้ามแอตแลนติกเหนือระหว่างลิเวอร์พูลกับนิวยอร์กด้วยเรือที่เกือบจะเหมือนกันหกลำ รู้จักกันในชื่อชั้นโอเชียนิก ได้แก่ โอเชียนิก (Oceanic), แอตแลนติก (Atlantic), บอลติก (Baltic), และรีพับลิก (Republic) ตามด้วยเคลติก (Celtic) และเอเดรียติก (Adriatic) ที่มีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย เป็นธรรมเนียมมานานแล้วที่สายการเดินเรือหลายแห่งจะตั้งชื่อเรือโดยใช้ธีมร่วมกัน และไวต์สตาร์ได้ตั้งชื่อเรือของตนโดยให้ลงท้ายด้วย -ic สานการเดินเรือยังนำปล่องไฟสีเหลืองอมน้ำตาลที่มีส่วนบนสีดำมาใช้เป็นลักษณะเด่นสำหรับเรือของตน รวมถึงธงประจำบริษัทที่มีลักษณะเฉพาะ คือ ธงยาวเรียวปลายตัดเป็นแฉกรูปหางนกแซงแซว และมีดาวห้าแฉกสีขาว ในการออกแบบเบื้องต้นสำหรับกองเรือชุดแรกนี้ แต่ละลำถูกกำหนดให้มีความยาว 420 ฟุต (130 เมตร) กว้าง 40 ฟุต (12 เมตร) และระวางบรรทุกรวมประมาณ 3,707 ตัน (GRT) ติดตั้งเครื่องจักรไอน้ำขยายตัวแบบผสมที่ขับเคลื่อนใบจักรเดี่ยว และสามารถทำความเร็วได้สูงสุด 14 นอต (26 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 16 ไมล์ต่อชั่วโมง) พวกมันยังเหมือนกันในส่วนของที่พักผู้โดยสาร โดยอิงตามระบบสองชั้น ให้ที่พักสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง 166 คนบริเวณกลางลำเรือ ซึ่งในเวลานั้นมักเรียกกัน "ชั้นซาลูน" และผู้โดยสารชั้นประหยัด 1,000 คน
ไวต์สตาร์ไลน์มุ่งหวังจะได้รับการยกย่องจากกลุ่มผู้อพยพจำนวนมหาศาลที่ไหลบ่าจากยุโรปไปยังอเมริกาเหนือ เพราะตลอดประวัติศาสตร์ของบริษัท พวกเขาพยายามอย่างสม่ำเสมอที่จะจัดหาการเดินทางสำหรับผู้โดยสารชั้นประหยัดซึ่งมีคุณภาพเหนือกว่าที่พบในสายการเดินเรืออื่นอย่างมาก สำหรับเรือชั้นโอเชียนิก หนึ่งในพัฒนาการที่โดดเด่นที่สุดในส่วนที่พักผู้โดยสารชั้นประหยัดคือการแบ่งพื้นที่ชั้นประหยัดออกเป็นสองส่วนตรงข้ามกันของเรือ โดยชายโสดจะพักอยู่ทางหัวเรือ ส่วนหญิงโสดกับครอบครัวจะพักอยู่ทางท้ายเรือ และภายหลังมีการพัฒนาเพิ่มเติมให้คู่แต่งงานได้พักอยู่ทางท้ายเรือด้วย
การเข้าสู่ตลาดผู้โดยสารข้ามแอตแลนติกของไวต์สตาร์ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1871 เริ่มต้นอย่างไม่ราบรื่นนัก เมื่อโอเชียนิกออกเดินทางครั้งแรกในวันที่ 2 มีนาคม เธอออกจากลิเวอร์พูลโดยมีผู้โดยสารเพียง 64 คนบนเรือ จากนั้นคาดหมายว่าเธอจะเทียบท่าที่ควีนส์ทาวน์ในวันรุ่งขึ้นเพื่อรับผู้โดยสารเพิ่มเติมก่อนจะเดินทางต่อไปยังนิวยอร์ก อย่างไรก็ตาม ก่อนเธอจะแล่นพ้นชายฝั่งเวลส์ ตลับลูกปืนของเธอร้อนจัดเกินไปบริเวณนอกชายฝั่งโฮลีเฮดและเธอถูกบังคับให้กลับไปซ่อมแซม เธอเริ่มออกเดินทางข้ามมหาสมุทรอีกครั้งในวันที่ 17 มีนาคม และสุดท้ายก็ไปไม่ถึงนิวยอร์กกระทั่งวันที่ 28 มีนาคม อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึงนิวยอร์ก เธอได้รับความสนใจอย่างมาก เนื่องจากเมื่อถึงเวลาที่เธอออกเดินทางกลับลิเวอร์พูลในวันที่ 15 เมษายน มีผู้ชมราว 50,000 คนเฝ้าดูเธออยู่ ปัญหาของไวต์สตาร์กับเรือลำแรกของพวกเขาสิ้นสุดอย่างรวดเร็วและการเดินทางข้ามมหาสมุทรครั้งที่สองของโอเชียนิกไปยังนิวยอร์กก็ประสบความสำเร็จมากกว่า เธอออกจากลิเวอร์พูลในวันที่ 11 พฤษภาคม และมาถึงนิวยอร์กในวันที่ 23 พฤษภาคม โดยมีผู้โดยสาร 407 คนบนเรือ
สิบแปดเดือนต่อมา เรือที่เหลืออีกห้าลำก็ถูกสร้างเสร็จ และทยอยเข้าร่วมเส้นทางแอตแลนติกเหนือกับเธอ แอตแลนติกออกเดินทางครั้งแรกจากลิเวอร์พูลในวันที่ 8 มิถุนายน โดยราบรื่น อย่างไรก็ตาม ในช่วงฤดูร้อนต่อมา ปัญหาอีกอย่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ซึ่งก่อเกิดภัยคุกคามต่อความเห็นของสาธารณชนที่มีต่อบริษัท จากเรือทั้งหกลำ ชื่อที่ถูกเลือกไว้แต่แรกสำหรับเรือลำที่สามและหกของชั้นคือแปซิฟิก (Pacific) และอาร์กติก (Arctic) ซึ่งเมื่อมีการกล่าวถึงในสื่อมวลชน ปรากฏว่ามีการอ้างถึงเรือสองลำที่มีชื่อเดียวกันซึ่งเคยเป็นของสายการเดินเรือคอลลินส์ (Collins Line) ที่เลิกกิจการไปแล้ว โดยทั้งสองลำนั้นสูญหายในทะเลพร้อมกับการสูญเสียชีวิตจำนวนมาก ในกรณีของเรือเหล่านั้น ซึ่งทั้งสองลำเป็นเรือจักรไอน้ำล้อพายที่ตัวเรือสร้างจากไม้ อาร์กติกจมลงนอกชายฝั่งนิวฟันด์แลนด์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1854 หลังชนกับเรืออีกลำ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตกว่า 300 คน ขณะที่แปซิฟิกหายสาบสูญไปพร้อมกับผู้โดยสาร 186 คนบนเรือในเดือนมกราคม ค.ศ. 1856 ด้วยเหตุนี้ ไวต์สตาร์จึงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อเรือทั้งสองลำ เรือลำที่สาม ซึ่งถูกปล่อยลงน้ำในชื่อแปซิฟิกในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1871 ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นบอลติกก่อนจะต่อเสร็จ และกระดูกงูของเรือลำที่หก ซึ่งเพิ่งถูกวางที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟและถูกตั้งชื่อว่าอาร์กติก ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเคลติกก่อนจะถูกปล่อยลงน้ำ
รีพับลิก เรือลำที่สี่ในชั้นโอเชียนิก ออกเดินทางครั้งแรกในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1872 ช่วงเวลานี้เองที่การปรับปรุงแก้ไขกำลังดำเนินกับเรือสองลำสุดท้ายที่ยังอยู่ระหว่างการต่อ การเปลี่ยนแปลงในการออกแบบกำหนดให้ตัวเรือถูกขยายความยาวเพิ่มขึ้น 17 ฟุต (5.2 เมตร) ซึ่งยังส่งผลให้ระวางบรรทุกของเพิ่มขึ้นด้วย เอเดรียติกเริ่มให้บริการในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1872 ตามด้วยเคลติกในอีกหกเดือนต่อมาในวันที่ 24 ตุลาคม เรือเหล่านี้เริ่มต้นอาชีพของพวกมันด้วยความสำเร็จที่โดดเด่น เอเดรียติก หลังให้บริการได้เพียงเดือนเดียว ก็กลายเป็นเรือของไวต์สตาร์ลำแรกที่ได้รับบลูริบบันด์ (Blur Riband) โดยทำสถิติเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทิศตะวันตกได้ในเวลา 7 วัน 23 ชั่วโมง 17 นาที ด้วยความเร็วเฉลี่ย 14.53 นอต (26.91 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 16.72 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1873 บอลติกกลายเป็นเรือลำแรกของสายการเดินเรือที่ได้รับบลูริบบันด์สำหรับการเดินทางข้ามมหาสมุทรไปทิศตะวันออก โดยเสร็จสิ้นการเดินทางกลับลิเวอร์พูลในเวลา 7 วัน 20 ชั่วโมง 9 นาที ด้วยความเร็วเฉลี่ย 15.09 นอต (27.95 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 17.37 ไมล์ต่อชั่วโมง)