stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระสมเด็จวัดระฆัง
วัสดุที่ใช้ในการสร้าง > วัสดุเชิงปริมาณและวัสดุประสาน

หมายถึงส่วนผสมที่ก่อให้เกิดปริมาณมากน้อยตามความต้องการในการสร้างพระ รวมถึงส่วนผสมเพื่อก่อให้เกิดความแข็งแกร่งในโครงสร้างของเนื้อพระอีกด้วย ซึ่งวัสดุเชิงปริมาณที่ใช้ในการสร้างพระสมเด็จประกอบด้วย
ปูนขาว เป็นวัสดุเชิงปริมาณหลักหรือเนื้อหาส่วนใหญ่ของมวลสารเพื่อใช้ในการสร้างพระให้ได้เป็นจำนวนมาก ซึ่งตามคติการสร้างพระเครื่องมาแต่ครั้งโบราณกาลคือจำนวน 84,000 องค์ เท่ากับจำนวนพระธรรมขันธ์ และเพื่อให้เกิดเนื้อที่มีความนุ่มนวลและแข็งแกร่งทนทาน ท่านเจ้าพระคุณสมเด็จฯ ได้เลือกใช้ปูนขาวเปลือกหอยเพื่อให้เกิดผลดังกล่าว นอกจากนี้ การสร้างพระด้วยเนื้อปูนซึ่งไม่ต้องผ่านความร้อนนั้น อาจคาดการณ์ได้ว่าท่านคงจะปรารถนาให้พระสมเด็จของท่านเป็นพระเครื่องฝ่ายเย็น หรือมีมหานิยมอย่างสูงนั่นเอง นอกจากนี้ ปูนขาวที่ผลิตจากเปลือกหอยเผายังเป็นปูนที่มีเนื้อนุ่มละเอียด ใช้ปั้นสิ่งต่างๆ ได้ดีกว่าปูนซึ่งผลิตจากหิน อีกทั้งเมื่อแข็งตัวแล้ว จะมีความทนทานแข็งแกร่ง ซึ่งเป็นคุณสมบัติเฉพาะของเปลือกหอยซึ่งเป็นแคลเซียมคาร์บอเนตที่มีอัญรูปแบบไม่ใช่โครงผลึก (Amorphous Calcium Carbonate) นอกจากนี้ ท่านเจ้าพระคุณสมเด็จฯ ยังได้ผสมปูนสร้างหลักเมือง ปูนกำแพงเมือง และปูนกำแพงพระบรมมหาราชวัง เพื่อความเป็นโฉลกมงคลทางกฤตยาคมอีกด้วย
ข้าวสุก เป็นส่วนผสมเพื่อให้ได้ทั้งปริมาณและความเป็นมงคลพร้อมกัน กล่าวคือ ข้าวสุกเป็นวัสดุประสานประเภทหนึ่งซึ่งทำให้เนื้อเหนียวแน่น โดยมีข้อมูลจากพระธรรมถาวรซึ่งได้กล่าวไว้ว่า เมื่อท่านเจ้าพระคุณสมเด็จฯ กลับจากบิณฑบาตแล้ว ท่านได้แบ่งข้าวสุกในบาตรออกเป็น 4 ส่วน โดยท่านเอาไว้ฉันส่วนหนึ่ง เหลือให้ศิษย์ส่วนหนึ่ง ให้ทานนกกาและสุนัขส่วนหนึ่ง และส่วนสุดท้ายนำมาบดเพื่อสร้างพระสมเด็จ ดังนั้น ข้าวสุกในเนื้อพระสมเด็จจึงเป็นทานวัตถุซึ่งสูงด้วยผลานิสงส์ และมีความเป็นสิริมงคลอย่างยิ่ง
เนื้อกล้วย พระธรรมถาวรได้ให้ข้อมูลว่าท่านเจ้าพระคุณสมเด็จฯ ได้ใช้กล้วยชนิดต่างๆ ผสมในเนื้อพระด้วย เช่น กล้วยหอม กล้วยน้ำว้า และกล้วยหอมจันทน์ โดยใช้เนื้อและเปลือกบดผสมกับมวลสารอย่างอื่น ซึ่งในที่นี้เนื้อและเปลือกของกล้วยทำหน้าที่เป็นวัสดุประสานที่ดี ช่วยทำให้ผงมวลสารต่างๆ เกาะกุมตัวเข้ากันได้สนิท และสะดวกในการถอดพิมพ์เพราะช่วยให้เนื้อมวลสารร่อนและไม่ติดแม่พิมพ์ อีกทั้งกล้วยยังเป็นของไทยทานจากการบิณฑบาต จึงเป็นมงคลวัสดุด้วยเช่นกัน
น้ำมันตังอิ๊ว ใช้เป็นวัสดุประสานเนื้อพระมิให้แตกราน ซึ่งเมื่อแห้งสนิทจะแปรสภาพเป็นของแข็ง ซึ่งการใช้น้ำมันตังอิ๊วเป็นวัสดุประสานนี้ท่านเจ้าพระคุณสมเด็จฯ ได้ปฏิบัติตามคำแนะนำของหลวงวิจารณ์เจียรนัย ซึ่งเป็นช่างทองของราชสำนักในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และยังเป็นผู้ออกแบบพิมพ์พระสมเด็จพิมพ์ทรงมาตรฐานอีกด้วย
เมล็ดทราย ได้มีการใช้เมล็ดทรายขาวที่มีความละเอียดมากที่สุด และเป็นทรายพุทธคุณที่ได้รับการปลุกเสกแล้วผสมในเนื้อพระ จึงจัดได้ว่าเป็นมวลสารที่ให้คุณค่าทั้งในด้านปริมาณ การเพิ่มความแกร่งและความแข็งแรงของโครงสร้าง และยังเป็นอิทธิวัสดุในขณะเดียวกัน
วัสดุที่ใช้ในการสร้าง > วัสดุเชิงอิทธิ

วัสดุเชิงอิทธิหรืออิทธิวัสดุคือมวลสารที่อำนวยผลทางพุทธกฤตยาคมหรือพุทธคุณโดยตรง ซึ่งในพระสมเด็จประกอบไปด้วยวัสดุดังต่อไปนี้
ผงวิเศษ 5 ประการ ซึ่งประกอบไปด้วยดินสอพองเป็นส่วนใหญ่ และผสมด้วย ดินโป่ง ดินตีนท่า ดินหลักเมือง เถ้าไส้เทียนในพระอุโบสถ ดอกกาหลง ยอดสวาท ยอดรักซ้อน ไคลเสมา ไคลประตูเมือง ไคลประตูพระบรมหาราชวัง ไคลเสาตะลุงช้างเผือก ราชพฤกษ์ ชัยพฤกษ์ พลูร่วมใจ พลูสองหาง กระแจะตะนาว (ซึ่งปรุงด้วย จันทน์แดง จันทน์หอม จันทนา และไม้หอมอื่นๆ) และน้ำมันหอมเจ็ดรส ตามมูลสูตรกรรมวิธีการจัดทำผงวิเศษ โดยท่านเจ้าพระคุณสมเด็จฯ ได้ใช้อิทธิวัสดุเหล่านี้มาปั้นเป็นแท่งดินสอซึ่งมีสีเหลืองหม่น ซึ่งใช้ในการเขียนสูตร อักขระ เลข ยันต์ เพื่อให้เป็นผงวิเศษ 5 ประการ ซึ่งประกอบไปด้วย ผงปถมัง ผงอิทธิเจ ผงมหาราช ผงพุทธคุณ และผงตรีนิสิงเห ซึ่งเป็นอิทธิวัสดุหลักในเนื้อพระสมเด็จ และยังช่วยให้มวลสารของเนื้อเกิดความนุ่มและความซึ้งมาตั้งแต่ต้นอีกด้วย
ผงใบลานเผา ได้แก่ผงเถ้าถ่านของใบลานที่ใช้จารึกอักขระ เลข ยันต์ และสูตรต่างๆ ซึ่งท่านเจ้าพระคุณสมเด็จฯ ได้จารสูตรพุทธาคม และอักขระเลขยันต์ต่างๆ ลงในใบลาน จากนั้นจึงนำมาเผาไฟและเก็บรวบรวมผงใบลานเผาเหล่านั้นเพื่อนำมาสร้างพระสมเด็จ ดังนั้น จึงจัดว่าผงใบลานเผาเป็นอิทธิวัสดุโดยตรง เช่นเดียวกันกับผงวิเศษ 5 ประการ นอกจากนี้ ผงใบลานเผายังช่วยให้เนื้อเกิดความซึ้งอีกด้วย
วัสดุที่ใช้ในการสร้าง > มงคลวัสดุ

คือวัสดุที่เสริมความเป็นสิริมงคล และมีผลช่วยส่งเสริมพุทธกฤตยาคมให้มีความศักดิ์สิทธิ์และเข้มขลังยิ่งขึ้น ซึ่งในการสร้างพระสมเด็จมีดังนี้
เกสรดอกไม้ ได้แก่เกสรดอกไม้นานาพรรณตามคติการสร้างพระเครื่องฯ ซึ่งได้แก่ เกสรบัวทั้งห้าคือ ปุณฑริก หรือ โกมุท (บัวขาว หรือบัวเผื่อน) นิโลบล (บัวเขียว) สัตตบงกต (บัวแดง) สัตบรรณ (บัวขาบ) และปัทมะ (บัวหลวง) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เป็นดอกบัวที่ใช้บูชาพระประธานในพระอุโบสถ นอกจากนั้นเป็นเกสรบุปผชาติที่เป็นมงคลต่างๆ คือ พุทธรักษา สารภี ยี่สุ่น พิกุล บุนนาค กาหลง ชงโค โยทะกา (คัดเค้า) และรักซ้อน เป็นต้น โดยนำมาตากแห้งแล้วบดผสมเนื้อพระ ซึ่งจัดว่าเป็นมงคลวัสดุที่เป็นที่มาของความนุ่มและความซึ้งของเนื้อพระเช่นเดียวกันกับผงวิเศษ 5 ประการ
เนื้อว่าน ๑๐๘ เป็นเนื้อหัวว่านป่านานาชนิด ซึ่งโบราณถือว่ามีอานุภาพมหัศจรรย์ตามธรรมชาติ เช่น พระเจ้าห้าพระองค์ ว่านมหาเศรษฐี มหาวน ชัยมงคล เสน่ห์จันทน์ ฉิมพลี นางคำ นางล้อม สี่ทิศ พญาลิ้นงู หนังแห้ง คางคก กระบือชนเสือ ไพลดำ หอมแดง และสบู่เลือด เป็นต้น ซึ่งนอกจากว่านเหล่านี้จะเป็นอิทธิวัสดุและมงคลวัสดุในขณะเดียวกันแล้ว ยังเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เนื้อพระเกิดความนุ่มอีกด้วย
ทรายเงินทรายทอง คือผงตะไบของแผ่นเงินและแผ่นทองซึ่งลงอักขระเลขยันต์และสูตรต่างๆ สำหรับการสร้างพระ ซึ่งมักจะลงด้วยพระยันต์ ๑๐๘ คือ ประทุมจักร ๕ ภควัมบดี ๕ พระไตรสรณาคม ๓ นวโลกุตรธรรม ๑ พระนราสภ ๕ พระจตุราริยสัจจ์ ๒ พระรัตนตรัย ๑ พระจักรสิโลก ๙ มงกุฎพระพุทธเจ้า ๑ พระบารมี ๓๐ ทัศ ๒ สุกิตติมา ๒ ปถมังพระเจ้าห้าพระองค์ ๕ องครักษ์ ๔ โสรสมงคล ๑ พระพุทธเจ้า ๒๘ พระองค์ ๒๘ ฆเฏสิ ๑ พระพุทธคุณ ๗ พระนวภา ๒๕ พระชฎามหาพรหม ๑ จตุโร ๑ และนะ ปถัง ๑๔ คือ บังสมุทร นาคบาศก์ วชิราวุธ ทน กำจาย ปรีชาทุกทิศ ครอบจักรวาล บังไตรภพ บังเมฆา สะท้านดินไหว กำจัด ปิดอากาศ ล้อม แล้วนำมาผสมลงในเนื้อพระ จัดว่าเป็นอิทธิวัสดุเช่นเดียวกันกับผงใบลานเผา อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่เพิ่มคุณค่าและความซึ้งให้กับเนื้ออีกด้วย
น้ำมันจันทน์ ได้แก่ น้ำมันจันทน์หอมพระพุทธมนต์ ซึ่งสำเร็จด้วยการปลุกเสกพระพุทธคุณ ๑๐๘ เป็นน้ำมันที่สกัดจากไม้จันทน์หอม และไม้เนื้อหอมต่างๆ 7 ชนิด ซึ่งเรียกว่า "น้ำมัน ๗ รส" จัดว่าเป็นอิทธิวัสดุ และเป็นตัวประสานมวลสารอื่นๆ เช่นเดียวกันกับน้ำมันตังอิ๊ว อีกทั้งยังมีส่วนช่วยให้เนื้อเกิดความนุ่มขึ้นอีกด้วย
เถ้าธูป เป็นเถ้าธูปที่ท่านเจ้าพระคุณสมเด็จฯ ได้รวบรวมจากกระถางธูปที่บูชาพระของท่าน และจากที่บูชาพระประธานในพระอุโบสถ แล้วนำมาบดกรองให้ละเอียดเพื่อผสมกับเนื้อพระ จึงถือว่าเป็นทั้งมงคลวัสดุและวัสดุเชิงปริมาณอีกด้วย เนื่องจากมีการใช้ผสมเป็นปริมาณครั้งละมากๆ ซึ่งมีส่วนช่วยให้เนื้อพระมีความนุ่ม
ผิวพระสมเด็จ

เมื่อพิจารณาลักษณะของผิวพระสมเด็จโดยทั่วไปแล้ว จะพบว่ามีความสัมพันธ์กับเนื้อ โดยอาจจำแนกผิวของพระสมเด็จออกเป็น 4 ประเภท คือ
ผิวเยื่อหอม ผิวประเภทนี้จะปรากฏเฉพาะเนื้อของวัดระฆังฯ ซึ่งเป็นผิวของประเภทเนื้อที่มีความนุ่มในระดับสูง เช่น เนื้อผงเกสรดอกไม้ และเนื้อกระแจะจันทน์ โดยเนื้อประเภทนี้เกือบจะไม่มีลักษณะของผิวปูนเคลือบอยู่ที่ด้านหน้าเลยแม้แต่น้อย หรืออาจกล่าวได้ว่า ผิวและเนื้อเกือบจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน หรือมีความบางมากประดุจความบางของเยื่อหอม ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วอาจเป็นพระที่ได้รับการสัมผัสมาบ้าง หรือผ่านการลงรักเก่าทองเก่าแต่ไม่แตกลายงา เนื่องจากเนื้อพระมีความนุ่มอย่างมาก และมักจะปรากฏแป้งโรยพิมพ์หากผ่านกรรมวิธีความแห้งบริสุทธิ์
ผิวแป้งโรยพิมพ์ ผิวประเภทนี้เกิดจากเนื้อที่มีความละเอียดและความนุ่มในระดับสูงเช่นเดียวกันกับเนื้อที่ปรากฏผิวเยื่อหอม แต่เนื่องจากสภาพของเนื้อพระมีความแห้งและปราศจากสารน้ำมันต่างๆ รวมถึงการเสียดสีจากปฏิกริยาของการลงรักเก่า ซึ่งแม้กระทั่งเนื้อที่มีความแกร่งและความหยาบกว่านี้ เช่น เนื้อกระยาสารท ก็อาจปรากฏผิวชนิดนี้ได้เช่นกัน โดยถ้าเนื้อมีความแห้งพอ หรือผ่านกรรมวิธีความแห้งบริสุทธิ์ ก็จะเกิดผิวสีขาวนวลประดุจนวลตองปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าขององค์พระ และหากเป็นผิวที่ปรากฏแป้งโรยพิมพ์มาแต่เดิม ก็จะปรากฏแป้งโรยพิมพ์ที่มีความหนายิ่งขึ้น
ผิวเรียบ หมายถึงผิวที่มีสัณฐานค่อนข้างหนาและมีการยึดตัวแนบแน่นกับเนื้อ และเป็นผิวที่มีความแกร่งสูงกว่าผิว 2 ประเภทแรก ซึ่งเกิดขึ้นได้ทั้งจากเนื้อที่ค่อนข้างนุ่มและเนื้อที่มีความแกร่งในระดับสูง โดยเป็นผิวที่มีลักษณะราบเรียบสม่ำเสมอไปกับเนื้อ และไม่มีลักษณะฟูตัว ซึ่งจำแนกออกได้เป็น 2 ลักษณะ คือ 3.1 ผิวเรียบบาง ซึ่งเกิดจากเนื้อปูนนุ่ม และเนื้อกระยาสารท เป็นผิวที่ไม่หนามาก และมีความนุ่มกว่าผิวเรียบหนา ผิวชนิดนี้มีลักษณะค่อนข้างราบเรียบ และไม่ทำให้เกิดริ้วระแหงบนผิวเนื้อ 3.2 ผิวเรียบหนา เป็นผิวที่เกิดขึ้นจากเนื้อที่มีความแกร่งจัด ซึ่งได้แก่ เนื้อขนมตุ้บตั้บ และเนื้อปูนแกร่ง โดยผิวชนิดนี้เมื่อผ่านการลงรักเก่าแล้วจะเกิดการแตกลายงา และจัดเป็นผิวที่มีความแกร่งมากที่สุด ซึ่งในพระสมเด็จบางองค์จะแตกริ้วระแหง โดยมีสัณฐานหนากว่าผิวเรียบบางและจับเนื้อพระอย่างแข็งแรงและแน่นหนา จึงทำให้พระสึกหรอได้ยาก และหากผ่านการใช้งานโดยสัมผัสกับเหงื่อก็จะมีวรรณะขาวใสและกระจ่าง ราบเรียบเป็นเงาประดุจผิวกระเบื้อง
ผิวฟู เป็นผิวอีกประเภทหนึ่งซึ่งมีลักษณะฟูตัว โดยมีผิวหน้าเป็นเกล็ดกระดี่อย่างละเอียด ทำนองเดียวกับผิวของดินสอพอง หรือหินลับมีด ซึ่งการฟูตัวของผิวนี้จะคล้ายกับเป็นการสร้างผิวนอกขึ้นอีกชั้นหนึ่ง ผิวชนิดนี้สันนิษฐานว่าเกิดจากเนื้อที่ค่อนข้างเหลวมากในขณะที่สร้าง จึงทำให้เกิดเยื่อครีมซ้อนขึ้นมาบนส่วนหน้า ซึ่งเป็นส่วนที่สัมผัสกับแม่พิมพ์ ซึ่งสามารถจำแนกออกได้เป็น 2 ลักษณะ คือ 4.1 ผิวฟูบาง เป็นผิวฟูที่มีเยื่อครีมหรือเกล็ดกระดี่ที่ไม่หนามาก และ 4.2 ผิวฟูหนา ซึ่งมีลักษณะเช่นเดียวกันกับผิวฟูบาง แต่มีสัณฐานหนากว่า ซึ่งการเกิดผิวชนิดนี้สันนิษฐานว่าเกิดจากความเหลวของเยื่อครีมที่ผสมกับแป้งโรยพิมพ์ในขณะสร้าง จึงผสมผสานตัวกันจนเกิดความหนามาก ซึ่งการฟูของผิวที่เกิดจากการผสมผสานตัวกันนี้ จะทำให้เกิดฟองอากาศ หรือปฏิกริยาปูนเดือด และคงมีความเป็นไปทำนองเดียวกันกับการเกิดการแตกลายงา กล่าวคือ จะเกิดขึ้นเฉพาะด้านหน้าขององค์พระเท่านั้น นอกจากนี้ ยังมีความนุ่มนวล และมักจะมีสีเทาอ่อน สีหม่น หรือสีเขียวก้านมะลิอ่อน
การประเมินความเก่าและอายุของพระสมเด็จ

ในที่นี้จะกล่าวถึงวิธีการประเมินความเก่าและอายุของพระสมเด็จซึ่งใช้หลักการทางวิทยาศาสตร์และมีการใช้งานอย่างแพร่หลาย 2 วิธีคือ การประเมินอายุของพระสมเด็จโดยใช้เทคนิคการทำปฏิกริยากับสารละลายกรด และการประเมินอายุโดยใช้เทคนิค X-Ray Fluorescence Spectrometry (XRF)
การประเมินความเก่าและอายุของพระสมเด็จ > การประเมินอายุพระสมเด็จโดยใช้เทคนิคการทำปฏิกริยากับสารละลายกรด

การประเมินอายุพระสมเด็จโดยใช้เทคนิคการทำปฏิกริยากับสารละลายกรด เป็นการประเมินอายุของพระสมเด็จซึ่งถือเป็นโบราณวัตถุ โดยอาศัยการศึกษาธรรมชาติและกระบวนการของการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพและทางเคมีของปูนขาวหรือปูนเปลือกหอยซึ่งเป็นวัสดุหลักในการสร้าง ในรูปของการเกิดและวิวัฒนาการของแคลไซต์ จากนั้น จึงอาศัยการศึกษาคุณลักษณะของการเกิดฟองก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ซึ่งเกิดจากการทำปฏิกริยากับสารละลายกรดอินทรีย์ ก็จะสามารถประมาณการอายุขององค์พระได้ ซึ่งการใช้วิธีการนี้มีข้อได้เปรียบคือ ไม่ต้องทำลายตัวอย่าง มีต้นทุนในการทดสอบต่ำ ใช้ระยะเวลาในการทดสอบไม่มาก และมีหลักการทางวิทยาศาสตร์รองรับ
การประเมินความเก่าและอายุของพระสมเด็จ > การประเมินอายุพระสมเด็จโดยใช้เทคนิคการทำปฏิกริยากับสารละลายกรด > การตั้งสมมุติฐานของธรรมชาติของการเกิดฟองก๊าซ

จากข้อมูลที่แสดงในตารางที่ 2 สามารถนำมากำหนดข้อสมมุติฐานได้ดังนี้
1. ไม่มีฟองเกิดขึ้น เนื่องจากวัสดุที่ใช้ในการสร้างพระไม่ใช่ปูน อาจเป็นวัสดุประเภทอื่น เช่น เรซิ่น เป็นต้น
2. เกิดฟองขนาดเล็กเกาะติดที่ผิวพระและฟองไม่ขยับ (X ≤ 0.1 มม.) สันนิษฐานได้ว่าผิวพระที่ใช้ทดสอบผ่านกระบวนการการเกิดคาร์บอเนตโดยมีบางส่วนตกผลึกเป็นแคลไซต์ แต่ผลึกมีขนาดเล็กมากและอยู่อย่างกระจัดกระจายเนื่องจากการตกผลึกซ้ำของแคลไซต์ยังเกิดขึ้นไม่มาก ซึ่งตำแหน่งที่เกิดฟองคือตำแหน่งที่ผลึกแคลไซต์ทำปฏิกิริยากับสารละลายกรด เนื่องจากขนาดของผลึก ปริมาณของผลึก และเสถียรภาพของผลึกแคลไซต์มีความสัมพันธ์กับอายุของพระ ดังนั้น การเกิดฟองขนาดเล็กจึงมีความสัมพันธ์กับอายุขององค์พระซึ่งยังไม่มาก (ความเก่าระดับที่ 1)
3.	เกิดฟองขนาดเล็กและลอยตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว (X ≤ 0.1 มม.) สันนิษฐานได้ว่าผิวพระที่ใช้ทดสอบผ่านกระบวนการการเกิดคาร์บอเนตโดยมีบางส่วนตกผลึกเป็นแคลไซต์ แต่ผลึกมีขนาดเล็กและกระจายตัวอยู่ทั่วไปในบริเวณผิวพระ ด้วยเหตุที่การตกผลึกซ้ำของแคลไซต์เริ่มเกิดขึ้นบ้างแต่ยังคงเป็นผลึกที่ยังไม่มีเสถียรภาพเพียงพอ ดังนั้น เมื่อทำปฏิกริยากับสารละลายกรดจึงเกิดเป็นฟองก๊าซขนาดเล็กและลอยตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เนื่องจากขนาดของผลึก ปริมาณของผลึก และเสถียรภาพของผลึกแคลไซต์มีความสัมพันธ์กับอายุของพระ ดังนั้น การเกิดฟองขนาดเล็กและลอยตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจึงมีความสัมพันธ์กับอายุขององค์พระซึ่งมีอายุในระดับสิบปีถึงหลายสิบปี (ความเก่าระดับที่ 2)
4.	เกิดฟองขนาดเล็กและขนาดใหญ่สลับกันลอยขึ้น (0.1 ≤ X ≤ 0.5 มม.) สันนิษฐานได้ว่าผิวพระที่ใช้ทดสอบผ่านกระบวนการการเกิดคาร์บอเนตอย่างสมบูรณ์โดยมีการตกผลึกเป็นแคลไซต์ในผลึกส่วนใหญ่ ซึ่งนอกจากการตกผลึกของแคลไซต์ซึ่งเกิดขึ้นโดยทั่วไปแล้ว ยังเกิดการตกผลึกซ้ำขึ้นโดยทั่วไปอีกด้วย ซึ่งการตกผลึกซ้ำของแคลไซต์จะทำให้ผลึกมีขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งเมื่อทำปฏิกิริยากับสารละลายกรดจึงทำให้เกิดฟองก๊าซขนาดใหญ่ซึ่งไม่ปรากฏในสมมุติฐานข้อ 2 และข้อ 3 โดยอาจมีอัตราการลอยตัวขึ้นไม่เท่ากัน ซึ่งแสดงถึงความมีเสถียรภาพของผลึกในระดับต่างๆ ดังนั้น เมื่อทำปฏิกริยากับสารละลายกรดจึงเกิดเป็นฟองก๊าซขนาดเล็กและขนาดใหญ่สลับกันลอยขึ้นในอัตราเร็วที่ต่างกัน หรืออาจจะใกล้เคียงกัน ด้วยเหตุที่ขนาดของผลึก ปริมาณของผลึก และเสถียรภาพของผลึกแคลไซต์มีความสัมพันธ์กับอายุของพระ ดังนั้น การเกิดฟองขนาดเล็กและขนาดใหญ่สลับกันลอยขึ้นจึงมีความสัมพันธ์กับอายุขององค์พระซึ่งมีอายุในระดับมากกว่า 100 ปีขึ้นไป ซึ่งอาจเป็นพระสมเด็จที่สร้างขึ้นในยุคกลางหรือยุคปลาย (ความเก่าระดับที่ 3)
5.	เกิดฟองขนาดใหญ่ ลอยตัวขึ้นช้า และอยู่ในหยดของสารละลายกรดได้นาน (0.3 ≤ X ≤ 0.5 มม.) สันนิษฐานได้ว่าผิวของพระที่ใช้ทดสอบได้ผ่านกระบวนการการเกิดคาร์บอเนตอย่างสมบูรณ์และมีการตกผลึกซ้ำของแคลไซต์เกิดขึ้นเป็นส่วนใหญ่และเกิดขึ้นอย่างกว้างขวาง ซึ่งการตกผลึกซ้ำของแคลไซต์จะทำให้ผลึกมีขนาดใหญ่ขึ้น มีจำนวนมากขึ้น และมีการจัดโครงสร้างของผลึกให้เป็นระเบียบมากขึ้น การที่ฟองขนาดใหญ่ลอยตัวขึ้นอย่างช้าๆ แสดงถึงความมีเสถียรภาพของผลึกซึ่งสารละลายกรดเข้าไปทำปฏิกริยา ด้วยเหตุที่ขนาดของผลึก ปริมาณของผลึก และเสถียรภาพของผลึกแคลไซต์มีความสัมพันธ์กับอายุของพระ ดังนั้น การเกิดฟองขนาดใหญ่ลอยตัวขึ้นอย่างช้าๆ จึงมีความสัมพันธ์กับอายุขององค์พระซึ่งมีอายุเก่าแก่ในระดับที่มากกว่า 150 ปีขึ้นไป ซึ่งอาจเป็นพระสมเด็จที่สร้างขึ้นในยุคต้นหรือยุคกลาง (ความเก่าระดับที่ 4)
การประเมินความเก่าและอายุของพระสมเด็จ > การประเมินอายุพระสมเด็จโดยใช้เทคนิคการทำปฏิกริยากับสารละลายกรด > การอภิปรายสมมุติฐาน

จากหัวข้อการตั้งสมมุติฐานของธรรมชาติของการเกิดฟองก๊าซดังที่ได้กล่าวมาแล้ว ฟองก๊าซที่เกิดขึ้นจากการทำปฏิกริยาระหว่างสารละลายกรดอินทรีย์และแคลเซียมคาร์บอเนตในรูปของผลึกแคลไซต์จะมีลักษณะไม่ต่อเนื่อง กล่าวคือ การเกิดขึ้นของฟองก๊าซแต่ละฟองจะมีลักษณะเชิงเดี่ยวและไม่เกี่ยวข้องกัน ซึ่งปรากฏการณ์ดังกล่าวสามารถอธิบายได้ว่าหากปริมาณ H+ ในสารละลายกรดมีปริมาณมากพอ การเกิดฟองก๊าซแต่ละฟองจะเกิดจากการทำปฏิกริยาระหว่างสารละลายกรดและผลึกแคลไซต์แต่ละผลึก หรือกลุ่มของผลึก ซึ่งมีขนาดและเสถียรภาพแตกต่างกัน จึงก่อให้เกิดฟองก๊าซที่มีขนาด ระยะเวลาการเกิด และอัตราเร็วในการลอยตัวที่แตกต่างกัน ซึ่งคุณลักษณะดังกล่าวของการเกิดฟองก๊าซอาจจะบ่งชี้ถึงการกระจายตัว ขนาด ประเภทของผลึก และความไม่ต่อเนื่องของผลึกแคลไซต์ในเนื้อพระ ซึ่งแม้ว่าข้อมูลดังกล่าวจะเป็นข้อมูลเชิงคุณภาพ แต่ก็สามารถใช้ประเมินอายุและความเก่าของพระสมเด็จโดยอนุมาน หรือโดยประมาณได้ อย่างไรก็ดี การระบุถึงอายุพระเป็นหน่วยปี หรือยุคในการสร้างเป็นเพียงข้อสันนิษฐานเท่านั้น ซึ่งความสามารถเชิงประจักษ์ของเทคนิคนี้คือการระบุได้ว่า ความเก่าระดับที่ 1 มีอายุน้อยที่สุด และความเก่าระดับที่ 4 มีอายุมากที่สุด ดังนั้น ภายใต้ข้อจำกัดนี้ จึงควรใช้เทคนิคนี้เพื่อเป็นข้อมูลเชิงประจักษ์เพื่อประกอบการพิจารณาร่วมกับข้อมูลอื่นๆ
การประเมินความเก่าและอายุของพระสมเด็จ > การประเมินอายุพระสมเด็จโดยใช้เทคนิคการทำปฏิกริยากับสารละลายกรด > บทสรุป

การประเมินอายุของพระสมเด็จโดยการทำปฏิกริยากับสารละลายกรดเป็นวิธีการเชิงคุณภาพที่มีประสิทธิผลในระดับหนึ่ง โดยมีต้นทุน และระยะเวลาในการดำเนินการต่ำ เมื่อเทียบกับการประเมินด้วยวิธีการอื่น เช่น การหาปริมาณแคลเซียมคาร์บอเนตในเนื้อพระโดยใช้เทคนิค X-Ray Fluorescence Spectrometry (XRF) หรือการตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด (SEM) นอกจากนี้ วิธีการดังกล่าวยังมีหลักการทางวิทยาศาสตร์รองรับในระดับหนึ่ง และสามารถให้คำอธิบายซึ่งมีความเป็นรูปธรรมเมื่อเปรียบเทียบกับการใช้กล้องกำลังขยายขนาด 10 เท่า และการใช้ดุลย์พินิจของผู้พิจารณาตรวจสอบองค์พระแต่เพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ดี เพื่อเพิ่มความเป็นรูปธรรมและความน่าเชื่อถือของวิธีการนี้ จึงควรมีการประเมินผลการตรวจสอบร่วมกับการใช้เทคนิคและวิธีการอื่น เช่น การหาปริมาณแคลเซียมคาร์บอเนตในเนื้อพระโดยใช้เทคนิค X-Ray Fluorescence Spectrometry เป็นต้น
พระพุทธคุณและกฤตยานุภาพ

องค์ประกอบสำคัญซึ่งเป็นที่มาของพระพุทธคุณและกฤตยานุภาพของพระสมเด็จ นอกจากการบริกรรมปลุกเสกและการอธิษฐานจิตโดยท่านเจ้าพระคุณสมเด็จฯ แล้ว คือ ผงวิเศษ 5 ประการ ซึ่งประกอบด้วย ผงปถมัง อิทธิเจ มหาราช พุทธคุณ และตรีนิสิงเห ซึ่งโดยข้อเท็จจริงแล้ว มิได้มีความหมายว่าเป็นผงแต่ละชนิด แล้วนำมารวมกัน หากแต่ว่าเป็นผงชุดเดียวกันแต่ผ่านกรรมวิธีการสร้างที่ซับซ้อนถึง 5 ขั้นตอน โดยในชั้นต้นทำผงปถมังก่อน แล้วนำผงปถมังนั้นมาทำเป็นผงอิทธิเจ และต่อๆ ไปตามลำดับจนถึงผงตรีนิสิงเห ด้วยเหตุนี้ ผงวิเศษ 5 ประการ จึงทรงกฤตยาคมเข้มขลังที่สุด โดยมีรายละเอียดของพระพุทธคุณและกฤตยานุภาพดังต่อไปนี้
ผงปถมัง มีกฤตยานุภาพทางด้าน เมตตามหานิยม แต่จะเน้นหนักไปทางด้าน คงกะพันชาตรี มหาอุตม์ แคล้วคลาด กำบังล่องหน และป้องกันภูตผีปีศาจ ตลอดจนคุณไสยทั้งปวง
ผงอิทธิเจ เกิดจากการนำผงปถมังที่สำเร็จแล้ว มาปั้นเป็นดินสอขึ้นอีก จากนั้นจึงเขียนอักขระด้วยสูตรมูลกัจจายน์ และลบด้วยสูตรลบผงอิทธิเจ ผงที่สำเร็จนี้จะมีพุทธคุณทางด้านมหานิยมอย่างสูง และป้องกันรักษาโรคภัยไข้เจ็บ
ผงมหาราช ใช้ผงอิทธิเจ มาปั้นเป็นดินสอขึ้นอีก แล้วเรียกสูตรมหาราช และลบนามทั้งห้า ผงมหาราชนี้เมื่อสำเร็จแล้วจะมีพุทธคุณในด้านเมตตามหานิยมอย่างสูง สามารถป้องกันและถอนคุณไสย และมีความแคล้วคลาดปลอดภัย
ผงพุทธคุณ ใช้ผงมหาราชมาปั้นทำเป็นดินสอ เรียกสูตรและลบอักขระที่เกี่ยวกับพุทธคุณนานาประการ เป็นผงวิเศษที่ให้คุณในด้านเมตตามหานิยมอย่างสูง กำบัง สะเดาะ และล่องหน
ผงตรีนิสิงเห เป็นผงสุดท้ายเกี่ยวกับสูตรเลขไทยโบราณ รวบรวมผงพุทธคุณที่ลบได้แล้วนำมาปั้นเป็นดินสอ เรียกสูตรอัตตราทวาทศมงคล ๑๒ และทำต่อไปจนบังเกิดเป็นอัตราตรีนิสิงเห สำเร็จเป็นอัตรายันต์ ๑๒ ยันต์สุดท้าย คือ ยันต์นารายณ์ถอดรูป ซึ่งก็คือยันต์ประจำขององค์ตรีนิสิงเห แล้วจึงประทับลงด้วยยันต์พระภควัมบดี และยันต์ตราพระสีห์เป็นประการสุดท้าย ผงตรีนิสิงเหมีพุทธคุณทางด้าน เมตตามหานิยม ป้องกัน และถอนคุณไสย และภูตผีปีศาจ เขี้ยวเล็บ งา และเขาสัตว์ ตลอดจนโรคภัยไข้เจ็บ อุบัติเหตุ อัคคีภัย และอันตรายทั้งปวง ตามแต่จะปรารถนา
สภามหานครโตเกียว

| สภามหานครโตเกียว  東京都議会 Tōkyō-to Gikai |
| --- | --- |

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดียว 
ประวัติ
ก่อตั้ง: มกราคม ค.ศ. 1879 (1879-01) ในฐานะ โตเกียวฟูไก ค.ศ. 1943 (1943) ในฐานะ โตเกียวโตะงิไก 17 เมษายน ค.ศ. 1947 (1947-04-17) (กฎหมายปกครองตนเองท้องถิ่นฉบับปัจจุบัน)
ผู้บริหาร
ประธาน: ชิเงกิ มิยาเกะ (แอลดีพี)  ตั้งแต่ กรกฎาคม ค.ศ. 2021 
รองประธาน: ฮิโรตากะ โมโตฮาชิ (โทมินเฟิสต์)  ตั้งแต่ กรกฎาคม ค.ศ. 2021 
โครงสร้าง
สมาชิก: สมาชิกสภา 127 คน

กลุ่มการเมือง:   แอลดีพี (30)   โทมินเฟิสต์ (28)   โคเมโต (23)   คอมมิวนิสต์ (19)   ซีดีพี (16)   อิชิง (1)   เซกัตสึชะ (1)   อิสระ (6)
การเลือกตั้ง
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: การเลือกตั้งผู้ว่าราชการมหานครโตเกียว ค.ศ. 2024
การเลือกตั้งครั้งหน้า: ค.ศ. 2025
ที่ประชุม

อาคารสภามหานครโตเกียว 2-8-1 นิชิชินจูกุ เขตชินจูกุ โตเกียว
เว็บไซต์
www.gikai.metro.tokyo.jp
สภามหานครโตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京都議会; โรมาจิ: Tōkyō-to gikai) เป็นสภาท้องถิ่นระดับจังหวัดของมหานครโตเกียว
สมาชิกสภามหานครโตเกียวมีทั้งหมด 127 คน มาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน มีวาระการดำรงตำแหนง่ 4 ปี เขตเลือกตั้งประกอบด้วย 42 เขต เป็นการลงคะแนนแบบเสียงเดียวโอนไม่ได้ โดยเขตเลือกตั้งจะประกอบด้วย 23 เขตที่มีพื้นที่ตรงกับเขตพิเศษของโตเกียว, 18 เขตที่เป็นพื้นที่ของเทศบาลต่าง ๆ ทางฝั่งตะวันตกของโตเกียว และอีก 1 เขต เป็นพื้นที่ของหมู่เกาะรอบนอก (หมู่เกาะโองาซาวาระและหมู่เกาะอิซุ)
สภามหานครโตเกียวมีหน้าที่ในการตราและแก้ไขข้อบังคับ อนุมัติงบประมาณ (5.7 พันล้านเยนในปีงบประมาณ 2007) และลงคะแนนเสียงในการอนุมัติการแต่งตั้งผู้บริหารที่สำคัญที่เสนอโดยผู้ว่าราชการ เช่น รองผู้ว่าราชการ
เนื่องด้วยลักษณะพิเศษของมหานครโตเกียวเมื่อเทียบกับจังหวัดอื่น สภามหานครโตเกียวจึงมีอำนาจบางประการที่โดยปกติแล้วจะตกอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของสภาเทศบาล ทั้งนี้เพื่อให้มีการบริหารจัดการเมืองที่มีประสิทธิภาพและเป็นเอกภาพของเขตพิเศษ 23 แห่งที่เคยเป็นพื้นที่ของนครโตเกียวเดิม ซึ่งเป็นศูนย์กลางของโตเกียว
องค์ประกอบปัจจุบัน

การเลือกตั้งผู้ว่าราชการมหานครโตเกียว ค.ศ. 2024 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 โดยเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 สภามหานครโตเกียวประกอบด้วยสมาชิกดังต่อไปนี้
| องค์ประกอบของสภามหานครโตเกียว > กลุ่มการเมือง | องค์ประกอบของสภามหานครโตเกียว > ที่นั่ง |
| --- | --- |
Tōkyō-togikai jiyūminshutō ("สภามหานครโตเกียว พรรคเสรีประชาธิปไตย") พรรคเสรีประชาธิปไตย: 30
Tomin fâsuto no kai Tōkyō togi-dan ("สมาคมเฟิสต์พลเมืองโตเกียว มหานครโตเกียว") โทมินเฟิสต์โนะไค: 31
Togikai Kōmeitō ("สภามหานคร พรรคโคเม") พรรคโคเม: 23
Nihon kyōsantō Tōkyō-togikai giin-dan ("กลุ่มสมาชิกสภามหานครโตเกียวของพรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่น") พรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่น: 19
Rikkenminshutō ("สภามหานคร พรรคประชาธิปไตยรัฐธรรมนูญ") พรรคประชาธิปไตยรัฐธรรมนูญ: 16
Nippon ishin no kai Tōkyō-togikai ("สมาคมฟื้นฟูญี่ปุ่นในสภามหานครโตเกียว") นิปปงอิชินโนะไค: 1
Togikai seikatsusha nettowāku ("เครือข่ายประชาชน/ผู้บริโภค สภามหานคร")  โตเกียวเซกัตสึชะเน็ตเวิร์ก: 1
อิสระ: 6
รวม: 127
เขตเลือกตั้ง

เขตเลือกตั้งส่วนใหญ่สอดคล้องกับเขตเทศบาลในปัจจุบัน แต่มีหลายเขตที่สอดคล้องกับเขตอำเภอในอดีต (อำเภอถูกยุบเลิกในฐานะหน่วยการบริหารไปแล้วเมื่อ ค.ศ. 1921 เดิมทีตามนิยามแล้วอำเภอทำหน้าที่เป็นเขตเลือกตั้งของสภาระดับจังหวัดในจักรวรรดิ) ได้แก่ อำเภอทามะตะวันตก (นิชิตามะ), อำเภอทามะเหนือ (คิตาตามะ) และอำเภอทามะใต้ (มินามิตามะ) ส่วนเทศบาลที่อยู่บนหมู่เกาะรอบนอกจะไม่ขึ้นตรงต่ออำเภอ แต่จะขึ้นตรงต่อ 4 กิ่งจังหวัด ซึ่งทั้งหมดรวมกันเป็นเขตเลือกตั้งเดียวเรียกว่าเขตหมู่เกาะ
| เขตเลือกตั้ง> เขตพิเศษของโตเกียว และหมู่เกาะโตเกียว.เขตเลือกตั้ง | เขตเลือกตั้ง> เขตพิเศษของโตเกียว และหมู่เกาะโตเกียว.เทศบาล,  กิ่งจังหวัด | เขตเลือกตั้ง> เขตพิเศษของโตเกียว และหมู่เกาะโตเกียว.จำนวน ผู้แทน | เขตเลือกตั้ง> โตเกียวตะวันตก/พื้นที่ทามะ.เขตเลือกตั้ง | เขตเลือกตั้ง> โตเกียวตะวันตก/พื้นที่ทามะ.เทศบาล,  อำเภอ | เขตเลือกตั้ง> โตเกียวตะวันตก/พื้นที่ทามะ.จำนวน ผู้แทน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชิโยดะ | เขตชิโยดะ | 1 | ฮาจิโอจิ | นครฮาจิโอจิ | 5 |
| ชูโอ | เขตชูโอ | 1 | ทาจิกาวะ | นครทาจิกาวะ | 2 |
| มินาโตะ | เขตมินาโตะ | 2 | มูซาชิโนะ | นครมูซาชิโนะ | 1 |
| ชินจูกุ | เขตชินจูกุ | 4 | มิตากะ | นครมิตากะ | 2 |
| บุงเกียว | เขตบุงเกียว | 2 | โอเมะ | นครโอเมะ | 1 |
| ไทโต | เขตไทโต | 2 | ฟูจู | นครฟูจู | 2 |
| ซูมิดะ | เขตซูมิดะ | 3 | อากิชิมะ | นครอากิชิมะ | 1 |
| โคโต | เขตโคโต | 4 | มาจิดะ | นครมาจิดะ | 3 |
| ชินางาวะ | เขตชินางาวะ | 4 | โคงาเนอิ | นครโคงาเนอิ | 1 |
| เมงูโระ | เขตเมงูโระ | 3 | โคไดระ | นครโคไดระ | 2 |
| โอตะ | เขตโอตะ | 8 | ฮิโนะ | นครฮิโนะ | 2 |
| เซตางายะ | เขตเซตางายะ | 8 | นิชิโตเกียว | นครนิชิโตเกียว | 2 |
| ชิบูยะ | เขตชิบูยะ | 2 | นิชิตามะ (ทามะตะวันตก) | นครฟุซซะ นครฮามูระ นครอากิรูโนะ อำเภอนิชิตามะ | 2 |
| นากาโนะ | เขตนากาโนะ | 4 | นิชิตามะ (ทามะตะวันตก) | นครฟุซซะ นครฮามูระ นครอากิรูโนะ อำเภอนิชิตามะ | 2 |
| ซูงินามิ | เขตซูงินามิ | 6 | มินามิตามะ (ทามะใต้) | นครทามะ นครอินางิ | 2 |
| โทชิมะ | เขตโทชิมะ | 3 | มินามิตามะ (ทามะใต้) | นครทามะ นครอินางิ | 2 |
| คิตะ | เขตคิตะ | 4 | คิตาตามะ (ทามะเหนือ) 1 | นครฮิงาชิมูรายามะ นครฮิงาชิยามาโตะ นครมูซาชิมูรายามะ | 3 |
| อารากาวะ | เขตอารากาวะ | 2 | คิตาตามะ (ทามะเหนือ) 1 | นครฮิงาชิมูรายามะ นครฮิงาชิยามาโตะ นครมูซาชิมูรายามะ | 3 |
| อิตาบาชิ | เขตอิตาบาชิ | 5 | คิตาตามะ (ทามะเหนือ) 2 | นครโคกูบุนจิ นครคูนิตาจิ | 2 |
| เนริมะ | เขตเนริมะ | 6 | คิตาตามะ (ทามะเหนือ) 2 | นครโคกูบุนจิ นครคูนิตาจิ | 2 |
| อาดาจิ | เขตอาดาจิ | 6 | คิตาตามะ (ทามะเหนือ) 3 | นครโชฟุ นครโคมาเอะ | 2 |
| คัตสึชิกะ | เขตคัตสึชิกะ | 4 | คิตาตามะ (ทามะเหนือ) 3 | นครโชฟุ นครโคมาเอะ | 2 |
| เอโดงาวะ | เขตเอโดงาวะ | 5 | คิตาตามะ (ทามะเหนือ) 4 | นครคิโยเซะ นครฮิงาชิกูรูเมะ | 2 |
| หมู่เกาะ | หมู่เกาะโตเกียว (กิ่งจังหวัดโอชิมะ กิ่งจังหวัดมิยาเกะ กิ่งจังหวัดฮาจิโจ กิ่งจังหวัดโองาซาวาระ) | 1 | คิตาตามะ (ทามะเหนือ) 4 | นครคิโยเซะ นครฮิงาชิกูรูเมะ | 2 |
| หมู่เกาะ | หมู่เกาะโตเกียว (กิ่งจังหวัดโอชิมะ กิ่งจังหวัดมิยาเกะ กิ่งจังหวัดฮาจิโจ กิ่งจังหวัดโองาซาวาระ) | 1 |  |  |  |
ดูเพิ่ม

องค์การปกครองมหานครโตเกียว
แหล่งข้อมูลอื่น

สภามหานครโตเกียว (ในภาษาญี่ปุ่น)
คณะกรรมการการเลือกตั้งขององค์การปกครองมหานครโตเกียว (ในภาษาญี่ปุ่น)
ห้องประชุมสภามหานครโตเกียว
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท 2024–25 รอบแพ้คัดออก

เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท 2024–25 รอบแพ้คัดออก จะเริ่มต้นในวันที่ 3 มีนาคม กับรอบ 16 ทีมสุดท้ายและจบลงในวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2025, กับ รอบชิงชนะเลิศ ที่จะตัดสินหาทีมชนะเลิศของ เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท 2024–25. ทั้งหมด 16 ทีมเข้าร่วมในรอบแพ้คัดออก.
ทีมที่ผ่านเข้ารอบ

ทีมที่จบแปดอันดับแรกในรอบลีกจากแต่ละภูมิภาคจะผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้าย
รูปแบบ

การแข่งขันในรอบแพ้คัดออกจะประกอบด้วย 16 ทีม แต่ละทีมจะพบกับทีมจากภูมิภาคเดียวกัน ในการแข่งขันสองนัดแบบเหย้าและเยือน ตั้งแต่รอบก่อนรองชนะเลิศจะแข่งขันแบบนัดเดียว และจับคู่ทีมข้ามภูมิภาค เวลาพิเศษ และการดวลลูกโทษจะถูกใช้เพื่อตัดสินผู้ชนะในกรณีที่จำเป็น (ข้อบังคับมาตรา 10) การแข่งขันในรอบก่อนรองชนะเลิศ รอบรองชนะเลิศ และนัดชิงชนะเลิศ จะถูกตัดสินโดยการจับฉลากเพียงครั้งเดียว