รายชื่อตอนในสาวเรียวกังหัวใจเกินร้อย
ตอน

| 11 | โยะรุนิโฮะเอะรุ (เห่าหาจันทร์) 夜に吼える Bark at the Night | 12 มิถุนายน 2554 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|    นิตยสารฉบับหนึ่งลงรายงานวิพากษ์วิจารณ์โรงแรมคิสซุอิในทางลบ เมื่อนางซุอิเข้าประชุมกับผู้บริหารโรงแรมทั้งปวงในท้องที่เดียวกันซึ่งล้วนแต่เป็นมิตรสหายของนางทั้งสิ้น จึงทราบว่า โรงแรมอื่น ๆ เหล่านั้นก็ต้องคำวิจารณ์ทำนองเดียวกัน ยกเสียแต่โรงแรมทันสมัยหลังหนึ่งซึ่งกำลังสร้างใหม่ได้รับคำสรรเสริญเยินยอแต่ผู้เดียว   เพื่อหยั่งทราบถึงรากเหง้าแห่งคำวิจารณ์นั้น โอะฮะนะรุดไปกรุงโตเกียวโดยพลันแล้วเข้าสืบหาผู้เขียนรายงานวิจารณ์ถึงสำนักงานนิตยสาร ปรากฏว่า ซะสึกิ มารดาของเธอ เป็นเจ้าของรายงานเหล่านั้นเอง ซะสึกิเปิดเผยว่า ที่ทำเช่นนั้นเพราะเป็นบัญชาของผู้ใหญ่ โอะฮะนะฟังแล้วก็ว่า เธออดรนทนต่อความไม่พอใจที่มารดาสร้างให้มาแต่เล็กโดยอ้างว่าเพื่อการงาน แต่การงานของมารดากลับผิดคลองธรรมเช่นนี้ เหลือวิสัยที่เธอจะทนต่อไปได้ ขอให้มารดาไปทดลองใช้บริการของคิสซุอิให้รู้แจ้งเห็นจริงเสียก่อน แล้วกลับมาเขียนบทความใหม่ ซะสึกิบอกปัด โอะฮะนะจึงประท้วงอยู่หน้าสำนักงานเป็นการใหญ่   ระหว่างประท้วงนั้น โอะฮะนะแวะไปหาโคอิชิซึ่งทำงานพิเศษอยู่ที่ศูนย์หนังสือใกล้เคียง และพบเห็นพฤติการณ์ที่ชวนเข้าใจว่า โคอิชิกำลังคบหาเป็นคู่รักอยู่กับหญิงสาวเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ก็ช้ำใจอยู่ลึก ๆ โคอิชิจึงชี้แจงว่า หญิงสาวผู้นั้นชื่อ อิงะระชิ (Igarashi) เขามิได้คบอยู่กับเธอ อิงะระชิมาสารภาพว่าหลงรักเขา แต่เขายังมิได้ตอบ เพราะเขาสารภาพรักต่อโอะฮะนะแล้ว จนบัดนี้โอะฮะนะยังมิไตอบเขาว่าจะรับรักเขาหรือไม่ประการใด โอะฮะนะฟังแล้วก็ให้รู้สึกผิดจึงวิ่งหนีออกไป ใบหน้าแล้วไปด้วยน้ำตา ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยหยาดฝน ขณะนั้น มิงโกะกับโทรุสองคนติดตามมาพบ |    นิตยสารฉบับหนึ่งลงรายงานวิพากษ์วิจารณ์โรงแรมคิสซุอิในทางลบ เมื่อนางซุอิเข้าประชุมกับผู้บริหารโรงแรมทั้งปวงในท้องที่เดียวกันซึ่งล้วนแต่เป็นมิตรสหายของนางทั้งสิ้น จึงทราบว่า โรงแรมอื่น ๆ เหล่านั้นก็ต้องคำวิจารณ์ทำนองเดียวกัน ยกเสียแต่โรงแรมทันสมัยหลังหนึ่งซึ่งกำลังสร้างใหม่ได้รับคำสรรเสริญเยินยอแต่ผู้เดียว   เพื่อหยั่งทราบถึงรากเหง้าแห่งคำวิจารณ์นั้น โอะฮะนะรุดไปกรุงโตเกียวโดยพลันแล้วเข้าสืบหาผู้เขียนรายงานวิจารณ์ถึงสำนักงานนิตยสาร ปรากฏว่า ซะสึกิ มารดาของเธอ เป็นเจ้าของรายงานเหล่านั้นเอง ซะสึกิเปิดเผยว่า ที่ทำเช่นนั้นเพราะเป็นบัญชาของผู้ใหญ่ โอะฮะนะฟังแล้วก็ว่า เธออดรนทนต่อความไม่พอใจที่มารดาสร้างให้มาแต่เล็กโดยอ้างว่าเพื่อการงาน แต่การงานของมารดากลับผิดคลองธรรมเช่นนี้ เหลือวิสัยที่เธอจะทนต่อไปได้ ขอให้มารดาไปทดลองใช้บริการของคิสซุอิให้รู้แจ้งเห็นจริงเสียก่อน แล้วกลับมาเขียนบทความใหม่ ซะสึกิบอกปัด โอะฮะนะจึงประท้วงอยู่หน้าสำนักงานเป็นการใหญ่   ระหว่างประท้วงนั้น โอะฮะนะแวะไปหาโคอิชิซึ่งทำงานพิเศษอยู่ที่ศูนย์หนังสือใกล้เคียง และพบเห็นพฤติการณ์ที่ชวนเข้าใจว่า โคอิชิกำลังคบหาเป็นคู่รักอยู่กับหญิงสาวเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ก็ช้ำใจอยู่ลึก ๆ โคอิชิจึงชี้แจงว่า หญิงสาวผู้นั้นชื่อ อิงะระชิ (Igarashi) เขามิได้คบอยู่กับเธอ อิงะระชิมาสารภาพว่าหลงรักเขา แต่เขายังมิได้ตอบ เพราะเขาสารภาพรักต่อโอะฮะนะแล้ว จนบัดนี้โอะฮะนะยังมิไตอบเขาว่าจะรับรักเขาหรือไม่ประการใด โอะฮะนะฟังแล้วก็ให้รู้สึกผิดจึงวิ่งหนีออกไป ใบหน้าแล้วไปด้วยน้ำตา ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยหยาดฝน ขณะนั้น มิงโกะกับโทรุสองคนติดตามมาพบ |    นิตยสารฉบับหนึ่งลงรายงานวิพากษ์วิจารณ์โรงแรมคิสซุอิในทางลบ เมื่อนางซุอิเข้าประชุมกับผู้บริหารโรงแรมทั้งปวงในท้องที่เดียวกันซึ่งล้วนแต่เป็นมิตรสหายของนางทั้งสิ้น จึงทราบว่า โรงแรมอื่น ๆ เหล่านั้นก็ต้องคำวิจารณ์ทำนองเดียวกัน ยกเสียแต่โรงแรมทันสมัยหลังหนึ่งซึ่งกำลังสร้างใหม่ได้รับคำสรรเสริญเยินยอแต่ผู้เดียว   เพื่อหยั่งทราบถึงรากเหง้าแห่งคำวิจารณ์นั้น โอะฮะนะรุดไปกรุงโตเกียวโดยพลันแล้วเข้าสืบหาผู้เขียนรายงานวิจารณ์ถึงสำนักงานนิตยสาร ปรากฏว่า ซะสึกิ มารดาของเธอ เป็นเจ้าของรายงานเหล่านั้นเอง ซะสึกิเปิดเผยว่า ที่ทำเช่นนั้นเพราะเป็นบัญชาของผู้ใหญ่ โอะฮะนะฟังแล้วก็ว่า เธออดรนทนต่อความไม่พอใจที่มารดาสร้างให้มาแต่เล็กโดยอ้างว่าเพื่อการงาน แต่การงานของมารดากลับผิดคลองธรรมเช่นนี้ เหลือวิสัยที่เธอจะทนต่อไปได้ ขอให้มารดาไปทดลองใช้บริการของคิสซุอิให้รู้แจ้งเห็นจริงเสียก่อน แล้วกลับมาเขียนบทความใหม่ ซะสึกิบอกปัด โอะฮะนะจึงประท้วงอยู่หน้าสำนักงานเป็นการใหญ่   ระหว่างประท้วงนั้น โอะฮะนะแวะไปหาโคอิชิซึ่งทำงานพิเศษอยู่ที่ศูนย์หนังสือใกล้เคียง และพบเห็นพฤติการณ์ที่ชวนเข้าใจว่า โคอิชิกำลังคบหาเป็นคู่รักอยู่กับหญิงสาวเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ก็ช้ำใจอยู่ลึก ๆ โคอิชิจึงชี้แจงว่า หญิงสาวผู้นั้นชื่อ อิงะระชิ (Igarashi) เขามิได้คบอยู่กับเธอ อิงะระชิมาสารภาพว่าหลงรักเขา แต่เขายังมิได้ตอบ เพราะเขาสารภาพรักต่อโอะฮะนะแล้ว จนบัดนี้โอะฮะนะยังมิไตอบเขาว่าจะรับรักเขาหรือไม่ประการใด โอะฮะนะฟังแล้วก็ให้รู้สึกผิดจึงวิ่งหนีออกไป ใบหน้าแล้วไปด้วยน้ำตา ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยหยาดฝน ขณะนั้น มิงโกะกับโทรุสองคนติดตามมาพบ |    นิตยสารฉบับหนึ่งลงรายงานวิพากษ์วิจารณ์โรงแรมคิสซุอิในทางลบ เมื่อนางซุอิเข้าประชุมกับผู้บริหารโรงแรมทั้งปวงในท้องที่เดียวกันซึ่งล้วนแต่เป็นมิตรสหายของนางทั้งสิ้น จึงทราบว่า โรงแรมอื่น ๆ เหล่านั้นก็ต้องคำวิจารณ์ทำนองเดียวกัน ยกเสียแต่โรงแรมทันสมัยหลังหนึ่งซึ่งกำลังสร้างใหม่ได้รับคำสรรเสริญเยินยอแต่ผู้เดียว   เพื่อหยั่งทราบถึงรากเหง้าแห่งคำวิจารณ์นั้น โอะฮะนะรุดไปกรุงโตเกียวโดยพลันแล้วเข้าสืบหาผู้เขียนรายงานวิจารณ์ถึงสำนักงานนิตยสาร ปรากฏว่า ซะสึกิ มารดาของเธอ เป็นเจ้าของรายงานเหล่านั้นเอง ซะสึกิเปิดเผยว่า ที่ทำเช่นนั้นเพราะเป็นบัญชาของผู้ใหญ่ โอะฮะนะฟังแล้วก็ว่า เธออดรนทนต่อความไม่พอใจที่มารดาสร้างให้มาแต่เล็กโดยอ้างว่าเพื่อการงาน แต่การงานของมารดากลับผิดคลองธรรมเช่นนี้ เหลือวิสัยที่เธอจะทนต่อไปได้ ขอให้มารดาไปทดลองใช้บริการของคิสซุอิให้รู้แจ้งเห็นจริงเสียก่อน แล้วกลับมาเขียนบทความใหม่ ซะสึกิบอกปัด โอะฮะนะจึงประท้วงอยู่หน้าสำนักงานเป็นการใหญ่   ระหว่างประท้วงนั้น โอะฮะนะแวะไปหาโคอิชิซึ่งทำงานพิเศษอยู่ที่ศูนย์หนังสือใกล้เคียง และพบเห็นพฤติการณ์ที่ชวนเข้าใจว่า โคอิชิกำลังคบหาเป็นคู่รักอยู่กับหญิงสาวเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ก็ช้ำใจอยู่ลึก ๆ โคอิชิจึงชี้แจงว่า หญิงสาวผู้นั้นชื่อ อิงะระชิ (Igarashi) เขามิได้คบอยู่กับเธอ อิงะระชิมาสารภาพว่าหลงรักเขา แต่เขายังมิได้ตอบ เพราะเขาสารภาพรักต่อโอะฮะนะแล้ว จนบัดนี้โอะฮะนะยังมิไตอบเขาว่าจะรับรักเขาหรือไม่ประการใด โอะฮะนะฟังแล้วก็ให้รู้สึกผิดจึงวิ่งหนีออกไป ใบหน้าแล้วไปด้วยน้ำตา ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยหยาดฝน ขณะนั้น มิงโกะกับโทรุสองคนติดตามมาพบ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

| 12 | จานะ (ลาก่อน) 『じゃあな。』 'See ya.' | 19 มิถุนายน 2554 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|    มิงโกะกับโทรุพาโอะฮะนะไปค้างคืนที่โรงแรมหนึ่งหนึ่ง โอะฮะนะเสนอว่า จะจับตัวมารดาไปคิสซุอิ โทรุซึ่งทราบเรื่องราวความรักของโอะฮะนะแล้ว ก็ประสงค์จะให้เธอได้พูดคุยกับโคอิชิเพื่อคลี่คลายปัญหาในใจ จึงว่า จะร่วมมือด้วยถ้าโอะฮะนะพาโคอิชิไปด้วย โอะฮะนะจึงไปหาโคอิชิ แต่ได้พบกับอิงะระชิแทน อิงะระชิบอกให้โอะฮะนะเคารพความรู้สึกของโคอิชิ โดยตัดสินใจเสียทีว่าจะรับรักเขาหรือไม่ มิฉะนั้น ก็เท่ากับโอะฮะนะผูกมัดเขาไว้กับตนเองโดยไม่ทำให้อนาคตของเขากระจ่างแจ้งแน่นอน ย่อมเป็นความเห็นแก่ตัวแก่ได้ฝ่ายเดียว พูดแล้วอิงะระชิก็กลับไปทำงาน   เวลานั้น โคอิชิเล่าเรื่องที่เขาไปหาโอะฮะนะถึงคิสซุอิในคราก่อนแต่คลาดกันให้เธอฟังทางโทรศัพท์ โอะฮะนะฟังแล้วก็รู้สึกผิดเป็นเท่าทวีคูณ และเริ่มเข้าใจว่า แท้จริงแล้วตนก็มีใจรักโคอิชิเช่นกัน จึงตกลงไม่พาเขาไปด้วยตามคำโทรุ โคอิชิไม่เข้าใจว่าโอะฮะนะกำลังกล่าวถึงสิ่งใด เมื่อเห็นว่าเธอต้องไปทำงานแล้วจึงว่า "ลาก่อน" ทำให้โอะฮะนะเข้าใจว่า เขาตัดรักเธอแล้ว ก็เสียใจอยู่แต่ทำใจแข็งเพื่อมิให้เสียการงาน   ครั้นแล้ว โอะฮะนะ มิงโกะ และโทรุ สามคนก็ไปหาซะสึกิ แต่ปรากฏว่า ซะสึกิเตรียมตัวไปคิสซุอิอยู่พอดี เมื่อโทรุถามว่า เป็นไฉนจึงเปลี่ยนใจไปคิสซุอิ ซะสึกิจึงว่า สิ่งที่โอะฮะนะทำลงไปทั้งหลายทั้งปวงนั้นยังให้เธอระลึกถึงตัวเธอเองในครั้งเยาว์วัย |    มิงโกะกับโทรุพาโอะฮะนะไปค้างคืนที่โรงแรมหนึ่งหนึ่ง โอะฮะนะเสนอว่า จะจับตัวมารดาไปคิสซุอิ โทรุซึ่งทราบเรื่องราวความรักของโอะฮะนะแล้ว ก็ประสงค์จะให้เธอได้พูดคุยกับโคอิชิเพื่อคลี่คลายปัญหาในใจ จึงว่า จะร่วมมือด้วยถ้าโอะฮะนะพาโคอิชิไปด้วย โอะฮะนะจึงไปหาโคอิชิ แต่ได้พบกับอิงะระชิแทน อิงะระชิบอกให้โอะฮะนะเคารพความรู้สึกของโคอิชิ โดยตัดสินใจเสียทีว่าจะรับรักเขาหรือไม่ มิฉะนั้น ก็เท่ากับโอะฮะนะผูกมัดเขาไว้กับตนเองโดยไม่ทำให้อนาคตของเขากระจ่างแจ้งแน่นอน ย่อมเป็นความเห็นแก่ตัวแก่ได้ฝ่ายเดียว พูดแล้วอิงะระชิก็กลับไปทำงาน   เวลานั้น โคอิชิเล่าเรื่องที่เขาไปหาโอะฮะนะถึงคิสซุอิในคราก่อนแต่คลาดกันให้เธอฟังทางโทรศัพท์ โอะฮะนะฟังแล้วก็รู้สึกผิดเป็นเท่าทวีคูณ และเริ่มเข้าใจว่า แท้จริงแล้วตนก็มีใจรักโคอิชิเช่นกัน จึงตกลงไม่พาเขาไปด้วยตามคำโทรุ โคอิชิไม่เข้าใจว่าโอะฮะนะกำลังกล่าวถึงสิ่งใด เมื่อเห็นว่าเธอต้องไปทำงานแล้วจึงว่า "ลาก่อน" ทำให้โอะฮะนะเข้าใจว่า เขาตัดรักเธอแล้ว ก็เสียใจอยู่แต่ทำใจแข็งเพื่อมิให้เสียการงาน   ครั้นแล้ว โอะฮะนะ มิงโกะ และโทรุ สามคนก็ไปหาซะสึกิ แต่ปรากฏว่า ซะสึกิเตรียมตัวไปคิสซุอิอยู่พอดี เมื่อโทรุถามว่า เป็นไฉนจึงเปลี่ยนใจไปคิสซุอิ ซะสึกิจึงว่า สิ่งที่โอะฮะนะทำลงไปทั้งหลายทั้งปวงนั้นยังให้เธอระลึกถึงตัวเธอเองในครั้งเยาว์วัย |    มิงโกะกับโทรุพาโอะฮะนะไปค้างคืนที่โรงแรมหนึ่งหนึ่ง โอะฮะนะเสนอว่า จะจับตัวมารดาไปคิสซุอิ โทรุซึ่งทราบเรื่องราวความรักของโอะฮะนะแล้ว ก็ประสงค์จะให้เธอได้พูดคุยกับโคอิชิเพื่อคลี่คลายปัญหาในใจ จึงว่า จะร่วมมือด้วยถ้าโอะฮะนะพาโคอิชิไปด้วย โอะฮะนะจึงไปหาโคอิชิ แต่ได้พบกับอิงะระชิแทน อิงะระชิบอกให้โอะฮะนะเคารพความรู้สึกของโคอิชิ โดยตัดสินใจเสียทีว่าจะรับรักเขาหรือไม่ มิฉะนั้น ก็เท่ากับโอะฮะนะผูกมัดเขาไว้กับตนเองโดยไม่ทำให้อนาคตของเขากระจ่างแจ้งแน่นอน ย่อมเป็นความเห็นแก่ตัวแก่ได้ฝ่ายเดียว พูดแล้วอิงะระชิก็กลับไปทำงาน   เวลานั้น โคอิชิเล่าเรื่องที่เขาไปหาโอะฮะนะถึงคิสซุอิในคราก่อนแต่คลาดกันให้เธอฟังทางโทรศัพท์ โอะฮะนะฟังแล้วก็รู้สึกผิดเป็นเท่าทวีคูณ และเริ่มเข้าใจว่า แท้จริงแล้วตนก็มีใจรักโคอิชิเช่นกัน จึงตกลงไม่พาเขาไปด้วยตามคำโทรุ โคอิชิไม่เข้าใจว่าโอะฮะนะกำลังกล่าวถึงสิ่งใด เมื่อเห็นว่าเธอต้องไปทำงานแล้วจึงว่า "ลาก่อน" ทำให้โอะฮะนะเข้าใจว่า เขาตัดรักเธอแล้ว ก็เสียใจอยู่แต่ทำใจแข็งเพื่อมิให้เสียการงาน   ครั้นแล้ว โอะฮะนะ มิงโกะ และโทรุ สามคนก็ไปหาซะสึกิ แต่ปรากฏว่า ซะสึกิเตรียมตัวไปคิสซุอิอยู่พอดี เมื่อโทรุถามว่า เป็นไฉนจึงเปลี่ยนใจไปคิสซุอิ ซะสึกิจึงว่า สิ่งที่โอะฮะนะทำลงไปทั้งหลายทั้งปวงนั้นยังให้เธอระลึกถึงตัวเธอเองในครั้งเยาว์วัย |    มิงโกะกับโทรุพาโอะฮะนะไปค้างคืนที่โรงแรมหนึ่งหนึ่ง โอะฮะนะเสนอว่า จะจับตัวมารดาไปคิสซุอิ โทรุซึ่งทราบเรื่องราวความรักของโอะฮะนะแล้ว ก็ประสงค์จะให้เธอได้พูดคุยกับโคอิชิเพื่อคลี่คลายปัญหาในใจ จึงว่า จะร่วมมือด้วยถ้าโอะฮะนะพาโคอิชิไปด้วย โอะฮะนะจึงไปหาโคอิชิ แต่ได้พบกับอิงะระชิแทน อิงะระชิบอกให้โอะฮะนะเคารพความรู้สึกของโคอิชิ โดยตัดสินใจเสียทีว่าจะรับรักเขาหรือไม่ มิฉะนั้น ก็เท่ากับโอะฮะนะผูกมัดเขาไว้กับตนเองโดยไม่ทำให้อนาคตของเขากระจ่างแจ้งแน่นอน ย่อมเป็นความเห็นแก่ตัวแก่ได้ฝ่ายเดียว พูดแล้วอิงะระชิก็กลับไปทำงาน   เวลานั้น โคอิชิเล่าเรื่องที่เขาไปหาโอะฮะนะถึงคิสซุอิในคราก่อนแต่คลาดกันให้เธอฟังทางโทรศัพท์ โอะฮะนะฟังแล้วก็รู้สึกผิดเป็นเท่าทวีคูณ และเริ่มเข้าใจว่า แท้จริงแล้วตนก็มีใจรักโคอิชิเช่นกัน จึงตกลงไม่พาเขาไปด้วยตามคำโทรุ โคอิชิไม่เข้าใจว่าโอะฮะนะกำลังกล่าวถึงสิ่งใด เมื่อเห็นว่าเธอต้องไปทำงานแล้วจึงว่า "ลาก่อน" ทำให้โอะฮะนะเข้าใจว่า เขาตัดรักเธอแล้ว ก็เสียใจอยู่แต่ทำใจแข็งเพื่อมิให้เสียการงาน   ครั้นแล้ว โอะฮะนะ มิงโกะ และโทรุ สามคนก็ไปหาซะสึกิ แต่ปรากฏว่า ซะสึกิเตรียมตัวไปคิสซุอิอยู่พอดี เมื่อโทรุถามว่า เป็นไฉนจึงเปลี่ยนใจไปคิสซุอิ ซะสึกิจึงว่า สิ่งที่โอะฮะนะทำลงไปทั้งหลายทั้งปวงนั้นยังให้เธอระลึกถึงตัวเธอเองในครั้งเยาว์วัย |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

| 13 | ชิจิมะโนะอนนะ ~โชชิงมิกซ์~ (สตรีแห่งชิจิมะ ~ภาคผสมใจสลาย~) 四十万の女～傷心MIX～ Shijima's Girl ~Broken Heart MIX~ | 26 มิถุนายน 2554 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|    เมื่อทราบว่าซะสึกิจะมา บรรดาพนักงานคิสซุอิตื่นเต้นอยู่หาความสงบในใจมิได้ ฝ่ายนางซุอินั้นสั่งให้คนทั้งหลายปฏิบัติต่อซะสึกิให้ดีดังเช่นปฏิบัติต่อลูกค้าทุกคน และอย่าเห็นแก่ที่ซะสึกิเป็นลูกของนาง ในการนี้ นางมอบหมายให้นะโกะรับผิดชอบดูแลซะสึกิ ซะสึกิเมื่อมาถึงแล้วก็กล่าวว่า โรงแรมคิสซุอิไม่เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่เธอเป็นเด็กจนเดี๋ยวนี้ แต่ก็เห็นว่า ความที่โรงแรมคร่ำครึไม่พัฒนานับเป็นข้อด้อย ฝ่ายนางซุอิผู้ยึดมั่นในคติว่าความพึงพอใจของลูกค้าเป็นสำคัญนั้นเห็นว่า แม้มิใช่ครั้งแรกที่ซะสึกิอยู่ในโรงแรมนี้ แต่ก็เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ในฐานะลูกค้า จึงคิดรายการสิ่งที่ลูกชอบเพื่อให้การบริการเป็นไปโดยต้องใจลูกมากที่สุด และโอะฮะนะระดมสติปัญญาเข้าช่วยยายอีกแรง   คืนนั้น นางซุอิพร้อมด้วยซะสึกิและโอะฮะนะได้รับประทานอาหารและเครื่องดื่มกันตามลำพัง พลางสนทนากันหลังจากที่ซะสึกิละทิ้งบ้านไปยาวนานเหลือใจ ฝ่ายโอะฮะนะนั้นดื่มน้ำผลไม้แต่กลับเมาแล้วรำพึงรำพันเรื่องถูกโคอิชิตัดรัก ทำให้แม่และยายหัวเราะจนท้องคัด นางซุอินั้นว่า ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีแห่งสกุลชิจิมะแล้ว ไม่สมรักกับชายคนเดียวถึงกับเก็บมาเป็นทุกข์ใจนั้นหาควรไม่ นางนั้นกว่าจะได้ตกล่องปล่องชิ้นกับสามีต้องจับเขาด้วยหลายกระบวนท่า ครั้นแล้ว คนทั้งสามก็พูดคุยกันเรื่อยไป ยังให้เข้าอกเข้าใจกันมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง ก่อนที่โอะฮะนะจะเมาน้ำผลไม้หลับไป   รุ่งขึ้น ซะสึกิจากโรงแรมด้วยความพึงพอใจในบริการ และเขียนรายงานฉบับใหม่ประเมินคิสซุอิในระดับดีเยี่ยม ครั้นเย็นลงวันนั้น โอะฮะนะทำใจเรื่องความรักเพื่อให้ชีวิตไม่จมปลักอยู่ในความหมองเศร้าและก้าวหน้าต่อไป เธอกู่ตะโกนขอบคุณโคอิชิที่เป็นกำลังใจและมีความรู้สึกอันดีให้เสมอมา พร้อมร้องว่าลาก่อนก้องไปในสายลม |    เมื่อทราบว่าซะสึกิจะมา บรรดาพนักงานคิสซุอิตื่นเต้นอยู่หาความสงบในใจมิได้ ฝ่ายนางซุอินั้นสั่งให้คนทั้งหลายปฏิบัติต่อซะสึกิให้ดีดังเช่นปฏิบัติต่อลูกค้าทุกคน และอย่าเห็นแก่ที่ซะสึกิเป็นลูกของนาง ในการนี้ นางมอบหมายให้นะโกะรับผิดชอบดูแลซะสึกิ ซะสึกิเมื่อมาถึงแล้วก็กล่าวว่า โรงแรมคิสซุอิไม่เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่เธอเป็นเด็กจนเดี๋ยวนี้ แต่ก็เห็นว่า ความที่โรงแรมคร่ำครึไม่พัฒนานับเป็นข้อด้อย ฝ่ายนางซุอิผู้ยึดมั่นในคติว่าความพึงพอใจของลูกค้าเป็นสำคัญนั้นเห็นว่า แม้มิใช่ครั้งแรกที่ซะสึกิอยู่ในโรงแรมนี้ แต่ก็เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ในฐานะลูกค้า จึงคิดรายการสิ่งที่ลูกชอบเพื่อให้การบริการเป็นไปโดยต้องใจลูกมากที่สุด และโอะฮะนะระดมสติปัญญาเข้าช่วยยายอีกแรง   คืนนั้น นางซุอิพร้อมด้วยซะสึกิและโอะฮะนะได้รับประทานอาหารและเครื่องดื่มกันตามลำพัง พลางสนทนากันหลังจากที่ซะสึกิละทิ้งบ้านไปยาวนานเหลือใจ ฝ่ายโอะฮะนะนั้นดื่มน้ำผลไม้แต่กลับเมาแล้วรำพึงรำพันเรื่องถูกโคอิชิตัดรัก ทำให้แม่และยายหัวเราะจนท้องคัด นางซุอินั้นว่า ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีแห่งสกุลชิจิมะแล้ว ไม่สมรักกับชายคนเดียวถึงกับเก็บมาเป็นทุกข์ใจนั้นหาควรไม่ นางนั้นกว่าจะได้ตกล่องปล่องชิ้นกับสามีต้องจับเขาด้วยหลายกระบวนท่า ครั้นแล้ว คนทั้งสามก็พูดคุยกันเรื่อยไป ยังให้เข้าอกเข้าใจกันมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง ก่อนที่โอะฮะนะจะเมาน้ำผลไม้หลับไป   รุ่งขึ้น ซะสึกิจากโรงแรมด้วยความพึงพอใจในบริการ และเขียนรายงานฉบับใหม่ประเมินคิสซุอิในระดับดีเยี่ยม ครั้นเย็นลงวันนั้น โอะฮะนะทำใจเรื่องความรักเพื่อให้ชีวิตไม่จมปลักอยู่ในความหมองเศร้าและก้าวหน้าต่อไป เธอกู่ตะโกนขอบคุณโคอิชิที่เป็นกำลังใจและมีความรู้สึกอันดีให้เสมอมา พร้อมร้องว่าลาก่อนก้องไปในสายลม |    เมื่อทราบว่าซะสึกิจะมา บรรดาพนักงานคิสซุอิตื่นเต้นอยู่หาความสงบในใจมิได้ ฝ่ายนางซุอินั้นสั่งให้คนทั้งหลายปฏิบัติต่อซะสึกิให้ดีดังเช่นปฏิบัติต่อลูกค้าทุกคน และอย่าเห็นแก่ที่ซะสึกิเป็นลูกของนาง ในการนี้ นางมอบหมายให้นะโกะรับผิดชอบดูแลซะสึกิ ซะสึกิเมื่อมาถึงแล้วก็กล่าวว่า โรงแรมคิสซุอิไม่เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่เธอเป็นเด็กจนเดี๋ยวนี้ แต่ก็เห็นว่า ความที่โรงแรมคร่ำครึไม่พัฒนานับเป็นข้อด้อย ฝ่ายนางซุอิผู้ยึดมั่นในคติว่าความพึงพอใจของลูกค้าเป็นสำคัญนั้นเห็นว่า แม้มิใช่ครั้งแรกที่ซะสึกิอยู่ในโรงแรมนี้ แต่ก็เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ในฐานะลูกค้า จึงคิดรายการสิ่งที่ลูกชอบเพื่อให้การบริการเป็นไปโดยต้องใจลูกมากที่สุด และโอะฮะนะระดมสติปัญญาเข้าช่วยยายอีกแรง   คืนนั้น นางซุอิพร้อมด้วยซะสึกิและโอะฮะนะได้รับประทานอาหารและเครื่องดื่มกันตามลำพัง พลางสนทนากันหลังจากที่ซะสึกิละทิ้งบ้านไปยาวนานเหลือใจ ฝ่ายโอะฮะนะนั้นดื่มน้ำผลไม้แต่กลับเมาแล้วรำพึงรำพันเรื่องถูกโคอิชิตัดรัก ทำให้แม่และยายหัวเราะจนท้องคัด นางซุอินั้นว่า ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีแห่งสกุลชิจิมะแล้ว ไม่สมรักกับชายคนเดียวถึงกับเก็บมาเป็นทุกข์ใจนั้นหาควรไม่ นางนั้นกว่าจะได้ตกล่องปล่องชิ้นกับสามีต้องจับเขาด้วยหลายกระบวนท่า ครั้นแล้ว คนทั้งสามก็พูดคุยกันเรื่อยไป ยังให้เข้าอกเข้าใจกันมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง ก่อนที่โอะฮะนะจะเมาน้ำผลไม้หลับไป   รุ่งขึ้น ซะสึกิจากโรงแรมด้วยความพึงพอใจในบริการ และเขียนรายงานฉบับใหม่ประเมินคิสซุอิในระดับดีเยี่ยม ครั้นเย็นลงวันนั้น โอะฮะนะทำใจเรื่องความรักเพื่อให้ชีวิตไม่จมปลักอยู่ในความหมองเศร้าและก้าวหน้าต่อไป เธอกู่ตะโกนขอบคุณโคอิชิที่เป็นกำลังใจและมีความรู้สึกอันดีให้เสมอมา พร้อมร้องว่าลาก่อนก้องไปในสายลม |    เมื่อทราบว่าซะสึกิจะมา บรรดาพนักงานคิสซุอิตื่นเต้นอยู่หาความสงบในใจมิได้ ฝ่ายนางซุอินั้นสั่งให้คนทั้งหลายปฏิบัติต่อซะสึกิให้ดีดังเช่นปฏิบัติต่อลูกค้าทุกคน และอย่าเห็นแก่ที่ซะสึกิเป็นลูกของนาง ในการนี้ นางมอบหมายให้นะโกะรับผิดชอบดูแลซะสึกิ ซะสึกิเมื่อมาถึงแล้วก็กล่าวว่า โรงแรมคิสซุอิไม่เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่เธอเป็นเด็กจนเดี๋ยวนี้ แต่ก็เห็นว่า ความที่โรงแรมคร่ำครึไม่พัฒนานับเป็นข้อด้อย ฝ่ายนางซุอิผู้ยึดมั่นในคติว่าความพึงพอใจของลูกค้าเป็นสำคัญนั้นเห็นว่า แม้มิใช่ครั้งแรกที่ซะสึกิอยู่ในโรงแรมนี้ แต่ก็เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ในฐานะลูกค้า จึงคิดรายการสิ่งที่ลูกชอบเพื่อให้การบริการเป็นไปโดยต้องใจลูกมากที่สุด และโอะฮะนะระดมสติปัญญาเข้าช่วยยายอีกแรง   คืนนั้น นางซุอิพร้อมด้วยซะสึกิและโอะฮะนะได้รับประทานอาหารและเครื่องดื่มกันตามลำพัง พลางสนทนากันหลังจากที่ซะสึกิละทิ้งบ้านไปยาวนานเหลือใจ ฝ่ายโอะฮะนะนั้นดื่มน้ำผลไม้แต่กลับเมาแล้วรำพึงรำพันเรื่องถูกโคอิชิตัดรัก ทำให้แม่และยายหัวเราะจนท้องคัด นางซุอินั้นว่า ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีแห่งสกุลชิจิมะแล้ว ไม่สมรักกับชายคนเดียวถึงกับเก็บมาเป็นทุกข์ใจนั้นหาควรไม่ นางนั้นกว่าจะได้ตกล่องปล่องชิ้นกับสามีต้องจับเขาด้วยหลายกระบวนท่า ครั้นแล้ว คนทั้งสามก็พูดคุยกันเรื่อยไป ยังให้เข้าอกเข้าใจกันมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง ก่อนที่โอะฮะนะจะเมาน้ำผลไม้หลับไป   รุ่งขึ้น ซะสึกิจากโรงแรมด้วยความพึงพอใจในบริการ และเขียนรายงานฉบับใหม่ประเมินคิสซุอิในระดับดีเยี่ยม ครั้นเย็นลงวันนั้น โอะฮะนะทำใจเรื่องความรักเพื่อให้ชีวิตไม่จมปลักอยู่ในความหมองเศร้าและก้าวหน้าต่อไป เธอกู่ตะโกนขอบคุณโคอิชิที่เป็นกำลังใจและมีความรู้สึกอันดีให้เสมอมา พร้อมร้องว่าลาก่อนก้องไปในสายลม |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |