หน้ากาก
หน้ากากในโรงละคร > ละครร่วมสมัย

หน้ากากและ หุ่น มักถูกรวมเข้ากับงานละครของศิลปิน กลุ่มล้ำยุค ของยุโรปตั้งแต่ช่วงเปลี่ยนศตวรรษที่สิบเก้า อัลเฟรด จาร์รี ปาโบล ปิกาโซ ออสการ์ ชเลมเมอร์ ศิลปินคนอื่น ๆ ของโรงเรียนเบาเฮาส์ รวมถึงกลุ่มลัทธิเหนือจริงและกลุ่มดาดา ทดลองรูปแบบโรงละครและหน้ากากในงานของพวกเขา
ในศตวรรษที่ 20 ผู้ปฏิบัติงานด้านละครหลายคน เช่น เมเยอร์โฮลด์ เอ็ดเวิร์ด กอร์ดอน เครก ฌาคส์ โคโป และคนอื่น ๆ ในสายงานของพวกเขา พยายามที่จะย้ายออกจากลัทธินิยมธรรมชาติ พวกเขาหันไปหาแหล่งข้อมูลต่าง ๆ เช่น โรงละครตะวันออก (โดยเฉพาะโรงละคร โน ของญี่ปุ่น) และ คอมมีเดียเดลลาร์เต้  ซึ่งทั้งสองรูปแบบนี้มีหน้ากากเป็นจุดเด่น
เอ็ดเวิร์ด กอร์ดอน เครก (1872–1966) ใน A Note on Masks (1910) ได้เสนอข้อดีของการใช้หน้ากากเหนือความเป็นธรรมชาติของนักแสดง  เครกมีอิทธิพลอย่างมาก และแนวคิดของเขาถูกนำไปใช้โดย เบรชท์ โคโต ฌองเนต์ ยูจีน โอนีล - และต่อมาโดย อาร์เดน กรอตอฟสกี้ บรู๊ค และคนอื่น ๆ ที่ "พยายามฟื้นฟูความสำคัญของพิธีกรรม หากไม่ใช่ความสำคัญทางศาสนาต่อโรงละคร"
โคโป ในความพยายามที่จะ "ทำให้เป็นธรรมชาติ" ของนักแสดง  ตัดสินใจใช้หน้ากากเพื่อปลดปล่อยพวกเขาจาก "ความอึดอัดที่มากเกินไป" ในทางกลับกัน ผลงานของโคโปกับหน้ากากถูกนำไปใช้โดยนักเรียนของเขารวมถึง เอเตียน เดอครูซ์ และต่อมา ผ่าน ฌอง ดาสเต และ ฌาคส์ เลอคอก  เลอคอก หลังจากทำงานเป็นผู้กำกับการเคลื่อนไหวที่ Teatro Piccalo ในอิตาลี ได้รับอิทธิพลจากประเพณีคอมมีเดีย เลอคอกได้พบกับ อัมเลโต ซาโตรี ช่างแกะสลัก และพวกเขาร่วมมือกันฟื้นฟูเทคนิคการทำหน้ากากหนังคอมมีเดียแบบดั้งเดิม ต่อมา ในการพัฒนา "หน้ากากอันสูงส่ง" ของโคโป เลอคอกขอให้ซาโตรีสร้าง masques neutre (หน้ากากที่เป็นกลาง) ให้กับเขา สำหรับเลอคอก หน้ากากกลายเป็นเครื่องมือฝึกอบรมที่สำคัญ หน้ากากที่เป็นกลางได้รับการออกแบบมาเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับนักแสดงนักเรียนอยู่ในสภาวะเปิดกว้าง ค่อย ๆ เปลี่ยนไปสู่ตัวละครและหน้ากากที่แสดงออก และสุดท้ายคือ "หน้ากากที่เล็กที่สุดในโลก" จมูกแดงของตัวตลก คุณสมบัติที่สำคัญอย่างยิ่งอย่างหนึ่งของการใช้หน้ากากของเลอคอก ไม่ใช่ผลกระทบทางสายตาบนเวทีมากนัก แต่เป็นวิธีที่มันเปลี่ยนการเคลื่อนไหวของนักแสดงบนเวที มันเป็นวิธีการทำงานกับหน้ากากที่เน้นร่างกายมากกว่าที่จะเน้นภาพ วิธีการสอนของเลอคอกมีอิทธิพลอย่างมากต่อผู้ปฏิบัติงานด้านละครในยุโรปที่ทำงานกับหน้ากาก และได้ถูกส่งออกไปทั่วโลก งานนี้กับหน้ากากยังเกี่ยวข้องกับ การแสดงด้วยโครงสร้างแบบพกพา และ หุ่นกระบอก นักเรียนของเลอคอกยังคงใช้หน้ากากในงานของพวกเขาหลังจากออกจากโรงเรียน เช่น ใน โรงละครเทรสเซิล ของ จอห์น ไรท์
ในอเมริกา งานหน้ากากมาถึงช้ากว่า แต่ขบวนการโรงละครแบบกองโจร (Guerrilla Theatre movement) ซึ่งมีลักษณะเฉพาะโดยกลุ่มต่าง ๆ เช่น คณะละครใบ้ซานฟรานซิสโก และ ละครขนมปังและหุ่นกระบอก ได้ใช้ประโยชน์จากมัน ได้รับอิทธิพลจากการเต้นรำสมัยใหม่ การแสดงละครใบ้สมัยใหม่ คอมมีเดียเดลลาร์เต้ และเบรชท์ กลุ่มดังกล่าวจึงออกไปตามท้องถนนเพื่อแสดงละครที่เป็นการเมืองอย่างมาก ปีเตอร์ ชูมันน์ ผู้ก่อตั้งโรงละครขนมปังและหุ่นกระบอก ใช้หน้ากากงานรื่นเริงของเยอรมันเป็นพิเศษ  ขนมปังและหุ่นกระบอกเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้ปฏิบัติงานคนอื่น ๆ ทั่วโลก ซึ่งหลายคนใช้หน้ากากในงานของพวกเขา ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา บริษัทเหล่านี้รวมถึง ในหัวใจของโรงละครหุ่นกระบอกและหน้ากากสัตว์ร้าย ของ มินนีแอโพลิส; โรงละคร Arm-of-the-Sea จาก รัฐนิวยอร์ก; โรงละครงูจาก รัฐแคลิฟอร์เนีย; และโรงละคร Shadowland ของ โทรอนโต ออนแทรีโอ บริษัทเหล่านี้และบริษัทอื่น ๆ มีวาระทางสังคมที่แข็งแกร่ง และผสมผสานหน้ากาก ดนตรี และหุ่นกระบอกเพื่อสร้างรูปแบบละครที่มองเห็นได้ อีกเส้นทางหนึ่งที่หน้ากากเข้ามาในโรงละครอเมริกันคือผ่านนักเต้น/นักออกแบบท่าเต้น เช่น แมรี่ วิกแมน ซึ่งเคยใช้หน้ากากในการเต้นรำและอพยพไปอเมริกาเพื่อหนีจาก ระบอบนาซี
ในยุโรป อิทธิพลของชูมันน์ผสมผสานกับศิลปินกลุ่มล้ำยุคยุคแรก ๆ เพื่อสนับสนุนกลุ่มต่าง ๆ เช่น Moving Picture Mime Show และ Welfare State (ทั้งในสหราชอาณาจักร) บริษัทเหล่านี้มีอิทธิพลอย่างมากต่อกลุ่มคนรุ่นต่อไปที่ทำงานในโรงละครภาพ รวมถึง IOU และ โรงละครม้าและไม้ไผ่ ซึ่งสร้างโรงละครที่ใช้หน้ากากร่วมกับหุ่นกระบอก ภาพยนตร์ และรูปแบบภาพอื่น ๆ โดยเน้นที่โครงสร้างการเล่าเรื่อง