ซากากิ
เรื่องย่อ

ตั้งแต่อะโอะอิตายไป  เก็นจิไม่ไปพบอดีตพระชายาแห่งโระคุโจอีกเลย  นางจึงตัดสินใจจะตามบุตรีไปอิเสะ  ต้นเดือนกันยายน  วันเดินทางออกจากเมืองหลวงของนางใกล้เข้ามา  เก็นจิจึงไปหานางที่ศาลเจ้าชั่วคราวในซะงะโนะ  ดอกไม้ในฤดูใบไม้ร่วงต่างโรยราสิ้น  เสียงแมลงหรีดหริ่งระงม  สายลมพัดผ่านทิวสนแสนเปล่าเปลี่ยว  รั้วที่ลอมตัวศาลเจ้านั้นข่มให้ โทริอิไม้สีดำ ดูเด่นเป็นสง่า  เก็นจิพยายามขอพบอดีตพระชายาแต่นางปฏิเสธ   เข้าเกลี้ยกล่อมจนสามารถเข้าพบนางผ่านม่านมู่ลี่ไม้ไผ่บัง  แล้วยื่นกิ่งซะคะกิลอดใต้ม่านส่งให้นาง  พลางกล่าวว่า
ด้วยใจที่ยังไม่เปลี่ยนแปร เหมือนซะคะกิ ที่ไม่เคยเปลี่ยนสี  นำเราข้ามผ่านเขตรั้วอันศักดิ์สิทธิ์มาหา  แต่ท่านช่างใจร้ายไม่ยอมพบหน้าเรา
หลังจากนั้นทั้งสองพูดคุยปรับความเข้าใจกันตลอดทั้งคืน  ความขมขื่นของอดีตพระชายาค่อยเบาบางจางลง
กลางเดือนกันยายน  อดีตพระชายาแห่งโระคุโจติดตามบุตรีเดินทางสู่อิเสะ   ชีวิตของอดีตพระชายานั้น  เมื่อยามรุ่นสาว  นางได้รับการคาดหมายว่า  จะขึ้นเป็นจักรพรรดินี  เพราะนางเป็นชายาเอกของเองค์รัชทายาทเมื่ออายุ 16  ทว่าเมื่ออายุ 20 ปี องค์รัชทายาทก็มาด่วนสิ้น  และขณะนี้  ยามอายุได้ 30 จำต้องจากเมืองหลวงไปสู่ดินแดนอิเสะที่ห่างไกล  ทุกนาทีช่างเปี่ยมไปด้วยความทรงจำ
เมื่อขบวนของนางเดินทางผ่านหน้าคฤหาสน์ของเก็นจิ  เขาส่งโคลงกลอนเหน็บมากับกิ่งซะคะกิ  แล้วเก็บตัวอยู่ลำพัง จมอยู่ในห้วงคำนึงอันแสนเศร้า
คิริสึโบะอินประชวรหนัก  หลังจากฝากคำสั่งเสียกับพระโอรสน้อยแล้ว  พระองค์ทรงเรียกเก็นจิเข้าเฝ้า  ฝากให้เก็นจิดูแลปกป้องพระโอรสน้อยให้ดี   พระองค์มอบวังที่ประทับให้เป็นสมบัติขององค์รัชทายาทน้อย จากนั้นพระองค์ก็สูสวรรคาลัยอย่างสงบในต้นเดือนพฤศจิกายน  ยังความโศกเศร้าเสียใจใหญ่หลวงแก่ฟุจิตสึโบะและเก็นจิเหนือกว่าผู้ใด  พระชายาทั้งหลายต่างมารวมกันที่ตำหนักที่ประทับ  ประกอบพิธีทำบุญ 49 วัน
หลังการสิ้นพระชนม์ ฟุจิตสึโบะออกจากวังกลับไปอยู่ตำหนักเดิมของนางแถบซันโจ  นางทำบุญ และฝักใฝ่ในศาสนาเพื่อหวังจะหลีกเลี่ยงจากความเสน่หาของเก็นจิ  และระมัดระวังตัวที่จะไม่พบกับเขา  แต่ทว่าเก็นจิก็หาหนทางพบนางตามลำพังจนได้  นางสงบไปด้วยความเจ็บปวด  เก็นจิอยูที่นั่นจนรุ่งสาง  โดยโอเมียวบุ และ เบ็น ซ่อนเขาไว้ในตู้เก็บเสื้อผ้า  แลทั้งสองก็เฝ้าดูแลฟุจิตสึโบะ  เฮียวบุเคียวโนะมิยะ  พี่ชายของนางมาเยี่ยมอาการป่วยและส่งคนไปเรียกพระมาปัดรังควานเป็นการด่วน
เก็นจิทุกข์ใจจากการหลบหน้าของฟุจิตสึโบะ  เขาไปวัดอุรินอิน  ที่พี่ชายของมารดาบวชอยู่  หลเก็บตัวอยู่ในกุฏิของพระ  2-3วัน  สนทนาธรรมกับพระหลายรูป  สีสันของใบไม้ร่วงงดงามยิ่ง  เขาตั้งใจศึกษาพระธรรม  เมื่อเขากลับเข้าเมืองหลวง  ผู้คนต่างๆ แม้สามัญชนต่างคอยเพื่อมาชมบารมี
ฟุจิตสึโบะทำบุญใหญ่ครบรอบวันสวรรคตของคิริสึโบะอินในเดือนพฤศจิกายน  ทำพิธีสวดพำเบ็ญกุศลใหญ่  วันแรกอุทิศให้พระราชบิดา    วันที่สองอุทิศให้พระราชมารดา  วันที่สามอุทิศให้พระสวามีผู้ล่วงลับ  ดฮียวบุเคียวโนะมิยะ และ เก็นจิถวายเครื่องบูขาสงฆ์  วันสุดท้าย ฟุจิตสึโบะประกาศว่า  นางจะออกบวชเป็นชี  อย่างกะทันหัน  ท่ามกลางความตกตะลึงและเสียใจของทุกคน
อิทธพลของพระชนนีโคกิเด็งยิ่งกล้าแข็งขึ้นทุกวัน  สะไดจินประท้วงด้วยการลาออกจากตำแหน่ง  สถานภาพทั้งเก็นจิและโทโนะจูโจเริ่มสั่นคลอน  พวกเขาจึงไม่ใคร่จะเข้าวัง  ต่างพากันบรรเลงสังคีต แต่งโคลงกลอน  วันหนึ่งในคิมหันตฤดูที่ฝนพร่างลงบางเบา  โทโนะจูโจนำกรุกวีจีนออกมาให้เก็นจิอ่าน  ทั้งคู่เชิญนักปราชญ์ราชบัณฑิตมาเล่นทายบทกวีกัน
โอะโบะโระซึกิโยะ  ออกจากวังไปพักที่บ้านบิดานางเป็นครั้งคราว  เก็นจิมักจะลอบพบและมีความสัมพันธ์กับนางอยู่เนืองๆ  ในคืนพายุฝนฟ้าคะนอง  ฟ้าผ่าอย่างน่ากลัว  อุไดจิน  ไปหาโอะโบะโระซึกิโยะที่ห้องอย่างกะทันหันด้วยความเป็นห่วงบุตรี   โอะโบะโระซึกิโยะรีบร้อนออกจากม่านกั้นมาพบบิดาด้วยความตื่นตระหนกสีหน้าแดงซ่าน  อุไดจินฉงนใจเมื่อเห็นผ้าผูกเอวของผู้ชาย (เก็นจิ) พันอยู่กับชายผ้าของนาง  จากนั้นเขาค้นจนเจอสาส์นรักที่เก็นจิเขียน  อุไดจินโมโหมาก  จึงไปร้องเรียนต่อบุตรีของเขา  พระราชชนนีโคกิเด็ง  จนเป็นเรื่องอื้อฉาวไปทั่ว