stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดเฟลโฟลันด์
ภูมิศาสตร์

แผ่นดินเฟลโฟลันด์ทางตะวันออกมีเมืองหลวงคือ เลลีสตัด ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1966 ตามชื่อของ คอร์เนลิส เลลี วิศวกรคนสำคัญในการออกแบบและก่อสร้างโครงการเซาเดอร์เซเวิร์ค และทางใต้ มีเมืองอัลเมเรอ ตั้งชื่อตามชื่อทะเลสาบอัลเมเรอที่เรียกกันในยุคกลาง เป็นเมืองที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว
ปัจจุบันแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 เทศบาล โดยพื้นที่กลางเกาะเป็นพื้นที่เกษตรกรรม และพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้มีป่าหนาแน่น
| --- | --- |
 อัลเมเรอ  โดรนเทน  เลลีสตัด  โนร์ดโอสต์โปลเดอร์ส  อูร์ค  เซโวลด์: Gemeenten in Flevoland
การคมนาคม

มีทางรถไฟเชื่อมต่อกับเฟลโฟลันด์สองสายหลักด้วยกัน โดยมีสถานีอัลเมเรอและสถานีเลลีสตัดเป็นสถานีใหญ่ นอกจากนี้ ยังมีท่าอากาศยานเลลีสตัดเป็นท่าอากาศยานขนาดเล็ก แต่ไม่ได้ให้บริการเป็นเที่ยวบินประจำ
| ด ค กจังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
|  เกลเดอร์ลันด์  โกรนิงเงิน  เซลันด์  เซาท์ฮอลแลนด์  เดรนเทอ  นอร์ทบราแบนต์  นอร์ทฮอลแลนด์  ฟรีสลันด์  เฟลโฟลันด์  ยูเทรกต์  ลิมบูร์ก  โอเฟอไรส์เซิล  |  เกลเดอร์ลันด์  โกรนิงเงิน  เซลันด์  เซาท์ฮอลแลนด์  เดรนเทอ  นอร์ทบราแบนต์  นอร์ทฮอลแลนด์  ฟรีสลันด์  เฟลโฟลันด์  ยูเทรกต์  ลิมบูร์ก  โอเฟอไรส์เซิล  |  |
จังหวัดโอเฟอไรส์เซิล

| โอเฟอไรส์เซิล |
| --- | --- |
จังหวัดของเนเธอร์แลนด์
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: อานเดอรันด์ฟันโฮลลันดส์เคาเวิน
ที่ตั้งของจังหวัดโอเฟอไรส์เซิลในประเทศเนเธอร์แลนด์
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
เมืองหลัก: ซโวลเลอ
เมืองใหญ่สุด: แอ็นสเคอเด
การปกครอง
 • King's Commissioner: อังก์ ไบเลอเฟลด์
พื้นที่
 • พื้นดิน: 3,327 ตร.กม. (1,285 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 94 ตร.กม. (36 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 4
ประชากร (2006)
 • พื้นดิน: 1,113,529 คน
 • อันดับ: ที่ 7
 • ความหนาแน่น: 330 คน/ตร.กม. (870 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 7
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาฤดูร้อนยุโรปกลาง)
รหัส ISO 3166: NL-OV
ศาสนา(2006): โปรเตสแตนต์ ร้อยละ 29  โรมันคาทอลิก ร้อยละ 26   อิสลาม ร้อยละ 2  อื่น ๆ ร้อยละ 6   ไม่มีศาสนา ร้อยละ 37
เว็บไซต์: www.overijssel.nl
โอเฟอไรส์เซิล (ดัตช์: Overijssel, Overissel) เป็นจังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ตอนกลาง-ตะวันออกของประเทศ ความหมายของชื่อคือ "พื้นที่แนวแม่น้ำไอส์เซิล" ซึ่งเป็นมุมมองจากราชรัฐมุขนายกยูเทรกต์ผู้ปกครองในสมัยกลาง เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองซโวลเลอ และเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองเอ็นสเคอเด ณ ปี ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,162,215 คน
ประวัติศาสตร์

ในอดีต โอเฟอไรส์เซิล เป็นที่รู้จักในชื่อ โอเฟอสติชท์ (Oversticht) ซึ่งรวมดินแดนบางส่วนของจังหวัดเดรนเทอในปัจจุบันด้วย ต่อมาในปี ค.ศ. 1336 ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของดัชชีแห่งเกลเดอร์ส แต่ไม่นานนักก็ถูกยึดโดยราชรัฐมุขนายกยูเทรกต์ในปี ค.ศ. 1347
อย่างไรก็ตาม ราชรัฐตกอยู่ภายใต้อำนาจของจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1528 ซึ่งได้สถาปนาตนขึ้นเป็นขุนนางแห่งโอเฟอไรส์เซิล อันเป็นชื่อในภาษาละตินของโอเฟอสติชท์ ต่อมา ชาวดัตช์รวมตัวกันต่อต้านการปกครองของสเปนที่มีพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 เป็นผู้สืบทอดราชสมบัติต่อจากพระราชบิดา และชาวโอเฟอไรส์เซิลได้เข้าร่วมกับสาธารณรัฐดัตช์ในช่วงสงคราม 80 ปีที่มีเป้าหมายเพื่อประกาศเอกราชจากสเปนในครั้งนี้ด้วย และได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1648
หลังจากนั้น เนเธอร์แลนด์ถูกฝรั่งเศสยึดครองในปี ค.ศ. 1795 และโอเฟอไรส์เซิลได้กลายเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส (départements) โดยรวมเข้ากับเดรนเทอกลายเป็นจังหวัดโอเฟอไรเซิลอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1801
ต่อมาเมื่อจักรพรรดินโปเลียนพ่ายแพ้ในสงครามเมื่อปี ค.ศ. 1814 เนเธอร์แลนด์ได้รับเอกราชอีกครั้งและได้สถาปนาราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ขึ้น และจังหวัดโอเฟอไรส์เซิลก็ถูกผนวกเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอีกครั้ง ก่อนจะโดยกองทัพนาซี เยอรมนีเข้ายึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 และได้รับการปลดปล่อยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945
ภูมิศาสตร์

จังหวัดโอเฟอไรส์เซิลมีอาณาเขตทางตะวันออกติดกับรัฐนีเดอร์ซัคเซินและรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินของประเทศเยอรมนี ทางใต้ติดกับจังหวัดเกลเดอร์ลันด์ ทางตะวันตกติดกับจังหวัดเฟลโฟลันด์และฟรีสลันด์ ส่วนทางเหนือติดกับจังหวัดเดรนเทอ สามารถแบ่งพื้นที่จังหวัดออกเป็น 3 ภูมิภาคหลักๆ ได้แก่ ภูมิภาคโคปฟอนโอเฟอไรส์เซิล(ทางตะวันตกเฉียงเหนือ) ภูมิภาคซัลลันด์(ตอนกลาง) และภูมิภาคทเว็นเตอ(ทางตะวันออก) มีเมืองหลวงคือ ซโวลเลอ และมีเมืองใหญ่เมืองอื่นได้แก่ อัลเมโล เดเวนเตอร์ เฮงเงโล และเอ็นสเคอเด
พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศมีลักษณะเป็นดินทรายและมีแม่น้ำไหลทั่วบริเวณ เช่นแม่น้ำเรกเกอ แม่น้ำดิงเกล และสายอื่นๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนืออุดมไปด้วยตะกอนและโคลนของแม่น้ำ ในอดีตเคยเป็นป่าพรุมาก่อน (ปัจจุบันหลงเหลืออยู่ไม่มาก) จุดสูงสุดของจังหวัดอยู่ที่เขาทันเคนเบิร์ก สูงจากระดับน้ำทะเลเพียง 85 เมตร
การคมนาคม

มีทางด่วนตัดผ่านจังหวัดโอเฟอไรส์เซิลทั้งสิ้น 3 เส้นหลักได้แก่ A1, A28 และ A35 ส่วนระบบรถไฟนั้น มีสถานีหลักอยู่ที่สถานีซโวลเลอในเมืองซโวลเลอ สถานีเฮงเงโลและสถานีเอ็นสเคอเดที่เป็นจุดเชื่อมต่อรถไฟระหว่างประเทศกับประเทศเยอรมนี
ในอดีตเคยมีท่าอากาศยานเอ็นสเคอเด ทเวนเตอด้วย แต่ได้มีการยกเลิกไป
| ด ค กจังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
|  เกลเดอร์ลันด์  โกรนิงเงิน  เซลันด์  เซาท์ฮอลแลนด์  เดรนเทอ  นอร์ทบราแบนต์  นอร์ทฮอลแลนด์  ฟรีสลันด์  เฟลโฟลันด์  ยูเทรกต์  ลิมบูร์ก  โอเฟอไรส์เซิล  |  เกลเดอร์ลันด์  โกรนิงเงิน  เซลันด์  เซาท์ฮอลแลนด์  เดรนเทอ  นอร์ทบราแบนต์  นอร์ทฮอลแลนด์  ฟรีสลันด์  เฟลโฟลันด์  ยูเทรกต์  ลิมบูร์ก  โอเฟอไรส์เซิล  |  |
จังหวัดเกลเดอร์ลันด์

| เกลเดอร์ลันด์ |
| --- | --- |
จังหวัดของเนเธอร์แลนด์
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: โอนส์แค็ลเดอร์ลันด์ ("เกลเดอร์ลันด์ของพวกเรา")
ที่ตั้งของจังหวัดเกลเดอร์ลันด์ในประเทศเนเธอร์แลนด์
พิกัด: 52°04′N 5°57′E﻿ / ﻿52.06°N 5.95°E﻿ / 52.06; 5.95
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
เมืองหลัก: อาร์เนม
เมืองใหญ่สุด: ไนเมเคิน
การปกครอง
 • King's Commissioner: เกลเมินส์ กอร์นีลเยอ
พื้นที่
 • พื้นดิน: 4,971.76 ตร.กม. (1,919.61 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 164.75 ตร.กม. (63.61 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 1
ประชากร (2009)
 • พื้นดิน: 1,999,135 คน
 • อันดับ: ที่ 4
 • ความหนาแน่น: 400 คน/ตร.กม. (1,000 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 6
รหัส ISO 3166: NL-GE
ศาสนา(1999): โปรเตสแตนต์ ร้อยละ 31 โรมันคาทอลิก ร้อยละ 29
เว็บไซต์: www.gelderland.nl
เกลเดอร์ลันด์ (ดัตช์: Gelderland) เป็นจังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ตอนกลาง-ตะวันออกของประเทศ มีมาตั้งแต่จักรวรรดิโรมัน เมืองหลักของจังหวัดชื่อเมืองอาร์เนม มีเมืองสำคัญอื่นเช่นเมืองไนเมเคินและอาเพลโดร์นที่มีขนาดใกล้เคียงกัน จังหวัดเกลเดอร์ลันด์เป็นจังหวัดที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีพื้นที่ราว 5,136 ตารางกิโลเมตรโดยมีผืนน้ำ 169 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 2,084,478 คนเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2019
ประวัติศาสตร์

ตำนานพื้นบ้านเล่าว่า ราว ค.ศ. 878 ขุนนางแห่งพอนต์นามว่า วิชาร์ด และลูโพลด์ ได้ต่อสู้กับมังกรไฟและได้ใช้หอกแทงมังกรร้าย ก่อนมังกรจะสิ้นใจได้ส่งเสียงคำรามเป็นครั้งสุดท้ายซ้ำๆว่า "เกลเรอ เกลเรอ" ขุนนางทั้งสองได้สถาปนาเมืองใหม่ขึ้นเพื่อเป็นการรำลึกถึงวีรกรรมครั้งนี้ชื่อ เมืองเกลเดิร์น (ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศเยอรมนี ใกล้ชายแดนประเทศเนเธอร์แลนด์) เมืองนี้ได้เป็นที่มาของการตั้งชื่อเคานต์เกลเดอร์ส ในเนเธอร์แลนด์ ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ปรากฎในหลักฐานทางประวัติศาสตร์ครั้งแรกในบันทึกของเจราร์ดที่ 3 แห่งวาสเซินเบิร์กเมื่อปี ค.ศ. 1096
ต่อมา เคานต์เกลเดอร์สขยายใหญ่ขึ้นจากการผนวกรวมกับเคานต์ซุตเพนผ่านการแต่งงานของขุนนางผู้ครองแคว้น ทำให้เกลเดอร์สมีอิทธิพลยิ่งใหญ่ตามแถบแม่น้ำไรน์ แม่น้ำวาล แม่น้ำเมิซ และแม่น้ำไอส์เซิล จึงเป็นเคานต์ที่มีความสำคัญในยุคกลาง เป็นแหล่งผลประโยชน์ที่สำคัญของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
หลังจากนั้น เคานต์ได้ผนวกรวมกับเมืองไนเมเคิน ยกระดับขึ้นเป็นดัชชีเมื่อปี ค.ศ. 1339 ด้วยการสถาปนาของจักรพรรดิลูทวิชที่ 4 มีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองยือริช (Jülich) ต่อมาเมื่อดัชชีเบอร์กันดีเรืองอำนาจขึ้นในแถบนี้ ดัชชีเกลเดอร์สกลับไม่ยอมตกอยู่ใต้อำนาจของเบอร์กันดี แต่ในที่สุดต้องมาตกอยู่ใต้การปกครองของเบอร์กันดีที่ตกเป็นของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คเมื่อจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 บีบบังคับให้เจ้านครต้องยกเมืองให้เมื่อปี ค.ศ. 1543
ดัชชีเกลเดอร์สเข้าร่วมกับสาธารณรัฐดัตช์ในการปฏิวัติต่อต้านการปกครองของพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน จนได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1648 หลังจากนั้น ถูกพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสยึดครองเป็นระยะเวลาสั้นๆในปี ค.ศ. 1672 และเมืองหลวงของดัชชี คือ เกลเดิร์น ตกเป็นของปรัสเซียในปี ค.ศ. 1713 ต่อมาเมื่อจักรพรรดินโปเลียนยึดครองเนเธอร์แลนด์ในช่วง ค.ศ. 1795 เกลเดอร์สตกเป็นของฝรั่งเศสโดยปริยาย ก่อนที่จะได้รับอิสรภาพอีกครั้งเมื่อจักรวรรดิฝรั่งเศสล่มสลายเมื่อจักรพรรดินโปเลียนแพ้สงครามและเนเธอร์แลนด์มีการก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1815 ซึ่งเกลเดอร์สได้กลายเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศนับตั้งแต่นั้น
เนเธอร์แลนด์ถูกเยอรมนียึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และช่วงท้ายสงคราม ทหารพลร่มของฝ่ายสัมพันธมิตรได้ต่อสู้กับทหารนาซี เยอรมนีอย่างดุเดือดที่ยุทธการที่อาร์เนม เป็นช่วงเวลาสำคัญที่นำมาสู่การปลดปล่อยเนเธอร์แลนด์ในสงครามโลกครั้งนี
ภูมิศาสตร์

เกลเดอร์ลันด์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 54 เทศบาล ซึ่งสามารถแบ่งกลุ่มได้เป็น 4 กลุ่ม (COROP) ได้แก่
กลุ่มเวลูเวอ (Veluwe)
อาเพลโดร์น
บาร์เนเวลด์
เอเด
เอลบูร์ก
เอเป
แอร์เมโล
ฮาร์เดอร์ไวค์
ฮาทเทม
แฮร์เดอร์
ไนเคิร์ก
นุนสเปต
โอลเดบรูก
พุทเทิน
สเคอร์เพ็นเซล
โฟร์สท์
วาเคินนิงเงิน
กลุ่มตะวันตกเฉียงใต้
อูเริน
คูเลมบอร์ก
เกลเดอร์มาลเซิน
ลิงเงวาล
มาสดรีล
เนเดอร์-เบทูเวอ
เนไรเนิน
ทีล
เวสท์มาสเอ็นวาล
ซาลท์บอมเมล
กลุ่มหัวมุม (Achterhoek)
อาลเทิน
เบร์กเคลลันด์
บรงค์โฮรสท์
บรูมเมิน
ดูทินเคิม
โลเคิม
มงต์แฟร์ลันด์
โอสท์เกลเรอ
เอาเดอ ไอส์เซิลสเทร็ก
วินเทอร์สไวค์
ซุทเพน
กลุ่มอาร์เนม-ไนเมเคิน
อาร์เนม
ไนเมเคิน
เบิร์กเอนดาล
เบอนิงเงิน
ดูสบูร์ก
ดรูเทิน
ดุยเวิน
เฮอเมิน
ลิงเงวาร์ด
โอเฟอร์เบทูเวอ
เรนคุม
เรเดิน
ไรน์วาร์เดน
โรเซนดาล
เวสเทอร์โฟร์ท
ไวเคิน
เซเฟนาร์
วัฒนธรรม

เกลเดอร์ลันด์มีพิพิธภัณฑ์จำนวนมากตั้งอยู่ภายในตัวจังหวัด ไม่ว่าจะเป็นพิพิธภัณฑ์อาร์เนม พิพิธภัณฑ์ฟาลค์โฮฟที่ไนเมเคิน พระราชวังเฮทโลที่อาเพลโดร์น นอกจากนี้ยังมีโรงละคร ลานคอนเสิร์ต และสนามฟุตบอลหลายแห่ง
เกลเดอร์ลันด์มีพิพิธภัณฑ์จำนวนมากตั้งอยู่ภายในตัวจังหวัด ไม่ว่าจะเป็นพิพิธภัณฑ์อาร์เนม พิพิธภัณฑ์ฟาลค์โฮฟที่ไนเมเคิน พระราชวังเฮทโลที่อาเพลโดร์น นอกจากนี้ยังมีโรงละคร ลานคอนเสิร์ต และสนามฟุตบอลหลายแห่ง
ซินต์มาร์เติน

| ประเทศซินต์มาร์เติน Land Sint Maarten (ดัตช์) Country of Sint Maarten (อังกฤษ) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: Semper progrediens ("เดินหน้าอยู่เสมอ")
เพลงชาติ: โอสวีตเซนต์มาร์ตินส์แลนด์ 
ที่ตั้งของซินต์มาร์เตินในภูมิภาคแคริบเบียน
เมืองหลวง: ฟีลิปส์บืร์ค
เมืองใหญ่สุด: โลว์เออร์พรินซิสควอร์เตอร์
ภาษาราชการ: ภาษาดัตช์และภาษาอังกฤษ
การปกครอง: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญและประชาธิปไตยระบบรัฐสภา

• พระมหากษัตริย์ : สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลม-อเล็กซานเดอร์
• ผู้ว่าราชการ : ยูจีน ฮอลิเดย์
• นายกรัฐมนตรี : แซราห์ เวสคอต-วิลเลียมส์
 
สภานิติบัญญัติ: รัฐสภาซินต์มาร์เติน
เขตพื้นที่ที่ปกครองตนเองภายในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์

• สถาปนา : 10 ตุลาคม 2010 (การยุบเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส)
 
พื้นที่
• รวม: 34 ตารางกิโลเมตร (13 ตารางไมล์)
• แหล่งน้ำ (%): น้อยมาก
ประชากร
• 2010 ประมาณ: 37,429 (อันดับที่ 214)
• ความหนาแน่น: 1,100.85 ต่อตารางกิโลเมตร (2,851.2 ต่อตารางไมล์) (อันดับที่ 10)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2003 (ประมาณ)
• รวม: 400 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
• ต่อหัว: 11,400 ดอลลาร์สหรัฐ
สกุลเงิน: กิลเดอร์เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส (ANG)
เขตเวลา: UTC−4 (เวลามาตรฐานแอตแลนติก)
ขับรถด้าน: ขวา
รหัสโทรศัพท์: +1 721
โดเมนบนสุด: .sx
ซินต์มาร์เติน (ดัตช์: Sint Maarten, ออกเสียง: [sɪnt ˈmaːrtən]) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ประเทศซินต์มาร์เติน (ดัตช์: Land Sint Maarten; อังกฤษ: Country of Sint Maarten) เป็นประเทศองค์ประกอบแห่งหนึ่งภายในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ มีพื้นที่ครอบคลุมเฉพาะตอนใต้ของเกาะเซนต์มาร์ตินในทะเลแคริบเบียน ขณะที่พื้นที่อีกครึ่งทางตอนเหนือมีสถานะเป็นดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส (มีชื่อว่า แซ็ง-มาร์แต็ง) ซินต์มาร์เตินมีประชากรประมาณ 37,000 คน บนเนื้อที่ 34 ตารางกิโลเมตร เมืองหลวงของดินแดนมีชื่อว่า ฟีลิปส์บืร์ค
เดิมซินต์มาร์เตินมีสถานะเป็น "ดินแดนเกาะซินต์มาร์เติน" (Island Territory of Sint Maarten) และเป็นหนึ่งในดินแดนเกาะห้าแห่งที่ประกอบกันเป็นเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ต่อมาในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2010 เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสถูกยุบเลิก ซินต์มาร์เตินจึงกลายเป็นประเทศปกครองตนเองโดยตรงของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
ซาบา

| ซาบา |
| --- | --- |
ทบวงการเมืองของเนเธอร์แลนด์
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: Remis Velisque (ภาษาละติน) ("ด้วยไม้พายกับเรือ")
เพลง: ซาบา ยูไรส์ฟรอมดิโอเชียน
ที่ตั้งของเกาะซาบาในภูมิภาคแคริบเบียน
ที่ตั้งของเกาะซาบา เทียบกับเกาะเซนต์มาร์ตินและเกาะซินต์เอิสตาซียึส
พิกัด:  17°38′N 63°15′W﻿ / ﻿17.633°N 63.250°W﻿ / 17.633; -63.250
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
ผนวกเข้ากับเนเธอร์แลนด์: 10 ตุลาคม 2010 (การยุบเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส)
เมืองหลัก (และเมืองใหญ่สุด): เดอะบอตทัม
การปกครอง
 • รองผู้ว่าราชการ: จอนาทัน จอห์นสัน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 13 ตร.กม. (5 ตร.ไมล์)
ประชากร (2013)
 • ทั้งหมด: 1,991 คน
 • ความหนาแน่น: 150 คน/ตร.กม. (400 คน/ตร.ไมล์)
ภาษา
 • ภาษาราชการ: ภาษาดัตช์
 • ภาษาที่ได้รับ การยอมรับในท้องถิ่น: ภาษาอังกฤษ
เขตเวลา: UTC−4 (เวลามาตรฐานแอตแลนติก)
รหัสโทรศัพท์: +599-4
รหัส ISO 3166: BQ-SA, NL-BQ2
สกุลเงิน: ดอลลาร์สหรัฐ (USD)
โดเมนบนสุด: .nl .bq (ยังไม่ได้เปิดใช้งาน)
ซาบา (ดัตช์: Saba, ออกเสียง: [ˈsaːbɑ]) เป็นเกาะแห่งหนึ่งในหมู่เกาะลีเวิร์ดในทะเลแคริบเบียน และเป็นเทศบาลรูปแบบพิเศษ (เรียกอย่างเป็นทางการว่า "ทบวงการเมือง") ที่เล็กที่สุดของประเทศเนเธอร์แลนด์ ตัวเกาะส่วนใหญ่ประกอบขึ้นจากเมานต์ซีเนอรี (Mount Scenery) ซึ่งเป็นภูเขาไฟที่อาจยังมีพลัง ด้วยความสูง 887 เมตร ภูเขาลูกนี้จึงเป็นจุดที่สูงที่สุดในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
เกาะซาบารวมกับเกาะกรีนมีสถานภาพเป็นเทศบาลรูปแบบพิเศษในประเทศเนเธอร์แลนด์หลังจากที่ดินแดนเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสถูกยุบเลิกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2010
ตัวเกาะพื้นที่ 13 ตารางกิโลเมตร (5.0 ตารางไมล์) ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2013 มีจำนวนประชากร 1,991 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 153.15 คนต่อตารางกิโลเมตร (398.2 คนต่อตารางไมล์) เมืองและที่ตั้งถิ่นฐานหลักในปัจจุบันได้แก่ เดอะบอตทัม (เมืองหลัก), วินด์เวิร์ดไซด์, เฮลส์เกต และเซนต์จอห์น
เนื่องจากเกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์จึงใช้ภาษาดัตช์เป็นภาษาราชการ แม้ว่าซาบาจะมีความเกี่ยวพันกับเนเธอร์แลนด์และภาษาดัตช์ แต่ภาษาอังกฤษก็เป็นภาษาหลักที่ใช้พูดกันบนเกาะและใช้ในการเรียนการสอนตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 ดังนั้นชาวซาบาจึงสามารถใช้ภาษาอังกฤษในการติดต่อสื่อสารทางราชการด้วย แต่ก็ยังมีภาษาถิ่นใช้กันอีกภาษาหนึ่ง ดอลลาร์สหรัฐได้กลายเป็นสกุลเงินทางการของซาบาแทนที่กิลเดอร์เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2011
ซาบาเป็นที่ตั้งของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยซาบา ซึ่งก่อตั้งโดยกลุ่มแพทย์ผู้อพยพชาวอเมริกันร่วมกับรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ สถาบันแห่งนี้ทำให้มีผู้อยู่อาศัยบนเกาะเพิ่มขึ้นกว่าสามร้อยคนในช่วงที่มีการเรียนการสอน
จังหวัดนอร์ทบราแบนต์

| นอร์ทบราบันต์ |
| --- | --- |
จังหวัดของเนเธอร์แลนด์
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: ไม่มี
ที่ตั้งของจังหวัดนอร์ทบราบันต์ในประเทศเนเธอร์แลนด์
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
การจัดตั้ง: ค.ศ. 1815
เมืองหลัก: เซร์โทเคนบอส
เมืองใหญ่สุด: ไอนด์โฮเฟน
การปกครอง
 • King's Commissioner: วิม ฟัน เดอ โดงก์
พื้นที่
 • พื้นดิน: 4,919 ตร.กม. (1,899 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 162 ตร.กม. (63 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 2
ประชากร (2006)
 • พื้นดิน: 2,415,946 คน
 • อันดับ: ที่ 3
 • ความหนาแน่น: 490 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 5
รหัส ISO 3166: NL-NB
ศาสนา (2005): โปรเตสแตนต์ ร้อยละ 6 โรมันคาทอลิก ร้อยละ 57   อิสลาม ร้อยละ 4.5
เว็บไซต์: www.brabant.nl
นอร์ทบราแบนต์ หรือ โนร์ดบราบันต์ (อังกฤษ: North Brabant; ดัตช์: Noord-Brabant) เป็นจังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ทางทิศใต้จรดจังหวัดแอนต์เวิร์ปและจังหวัดลิมบูร์กของประเทศเบลเยียม ทางทิศเหนือจรดแม่น้ำมาส ทางทิศตะวันออกจรดจังหวัดลิมบูร์ก และทางทิศตะวันตกจรดจังหวัดเซลันด์ เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 มีประชากร 2,562,566 คน  โดยเมืองหลวงของจังหวัดคือ เซร์โทเคนบอส (ประชากร 154,205 คน) และมีเมืองใหญ่หลายเมือง ได้แก่ ไอนด์โฮเฟน (ประชากร 231,642 คน) ติลบูร์ค (ประชากร 217,259 คน) และ เบรดา (ประชากร 183,873 คน)
ประวัติศาสตร์

ประวัติของจังหวัดนอร์ทบราบันต์เริ่มต้นจากการกำเนิดของดัชชีบราบันต์ในสมัยของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ราว ค.ศ. 1183 โดยพัฒนามาจากดินแดนของขุนนางแห่งบราบันต์ ก่อนจะตกเป็นส่วนหนึ่งของเบอร์กันดีเมื่อ ค.ศ. 1430 และของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คเมื่อปี ค.ศ. 1482 ผ่านการสืบทอดราชบัลลังก์
เมื่อมีการปฏิวัติของชาวดัตช์ต่อการปกครองของสเปนโดยมีจุดเริ่มต้นจุดหนึ่งมาจากความแตกต่างของนิกายทางคริสต์ศาสนาของผู้ปกครองและประชาชน  ชาวดัตช์ได้รวมตัวกันสถาปนาสาธารณรัฐดัตช์ ชุมชนบางส่วนของจังหวัดนอร์ทบราบันต์หันมาร่วมมือกับสาธารณรัฐที่ยึดนิกายโปรเตสแตนท์เป็นหลัก และบางส่วนที่มักเป็นชาวคาทอลิกยังร่วมมือกับสเปน ทั้งสองฝ่ายทำการสู้รบกันยาวนานถึง 80 ปีในสงครามอิสรภาพของเนเธอร์แลนด์ พื้นที่จังหวัดนอร์ทบราบันต์เป็นสมรภูมิรบอย่างดุเดือด จนถึงปี ค.ศ. 1648 ที่สเปนรับรองเอกราชของเนเธอร์แลนด์อย่างเป็นทางการในสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลีย
ผลจากการลงนามในสนธิสัญญา ส่วนเหนือของดัชชีบราบันต์(จังหวัดนอร์ทบราบันต์ในปัจจุบัน)ตกเป็นของสาธารณรัฐดัตช์ และส่วนใต้ยังอยู่ภายใต้การปกครองของสเปน แต่ดินแดนส่วนนี้ไม่ได้รับสถานะเป็นจังหวัด กล่าวคือ อยู่ภายใต้อธิปไตยของเนเธอร์แลนด์ แต่ไม่มีสิทธิปกครองตนเองแบบจังหวัดอื่นๆ นอกจากนี้ ชาวคาทอลิกในนอร์ทบราบันต์ยังยืนยันที่จะนับถือนิกายเดิมต่อไป ไม่เปลี่ยนเป็นโปรเตสแตนท์ตามคนส่วนใหญ่ของประเทศ ทำให้บางครั้ง ดินแดนนี้ได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างไปจากจังหวัดอื่น มีการเก็บภาษีที่สูง และไม่มีส่วนร่วมในการปกครองเท่าไหร่นัก มักใช้เป็นรัฐกันชนกับอาณาจักรอื่นทางใต้
ต่อมา กองทัพสาธารณรัฐฝรั่งเศสบุกยึดเนเธอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1796 และสถาปนาเป็นสาธารณรัฐปัตตาเวีย ดินแดนบราบันต์เหนือถูกเปลี่ยนเป็นจังหวัดบาตาฟส์บราบันต์ของสาธารณรัฐ แต่ถูกเปลี่ยนอีกครั้งเมื่อมีการผนวกเนเธอร์แลนด์เข้ากับจักรวรรดิฝรั่งเศส บราบันต์ถูกแบ่งเป็นจังหวัด เดอเนเตส (ปัจจุบันคือมณฑลแอนต์เวิร์ป) และไดล์ ในระบบการปกครองแบบจังหวัดของฝรั่งเศส
เมื่อปี ค.ศ. 1815 หลังจักรพรรดินโปเลียนแพ้สงคราม ที่ประชุมใหญ่แห่งเวียนนามีมติให้เบลเยียมและเนเธอร์แลนด์รวมเป็นประเทศเดียวกันอีกครั้งในชื่อสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ จึงได้มีการตั้งจังหวัดนอร์ทบราบันต์ขึ้นอย่างเป็นทางการ เพื่อแยกกับจังหวัดเซาท์บราบันต์ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเบลเยียม อย่างไรก็ตาม เบลเยียมได้ประกาศเอกราชในปี ค.ศ. 1830 ทำให้มีเพียงจังหวัดนอร์ทบราบันต์ที่ยังอยู่กับเนเธอร์แลนด์ หลังจากนั้น จังหวัดได้เริ่มมีอุตสาหกรรมใหญ่เกิดขึ้นมากมาย และพลิกโฉมเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของดินแดนส่วนใต้ของเนเธอร์แลนด์ไปอย่างมาก
ภูมิศาสตร์

นอร์ทบราบันต์มีความหนาแน่นของประชากร 501 คนต่อตารางกิโลเมตร โดยมีเมืองเศรษฐกิจเรียงตัวคล้ายรูปว่าว ได้แก่ เซร์โทเคนบอส ไอนด์โฮเฟน ติลบูร์ค และเบรดา พื้นที่ส่วนใหญ่ของข้างราบเรียบและอยู่เหนือระดับน้ำทะเลเล็กน้อย แม้ประชากรส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองใหญ่ แต่ก็มีหมู่บ้านขนาดเล็กกระจัดกระจายอยู่เป็นจำนวนมาก ตามพื้นที่เกษตรกรรม
จังหวัดนอร์ทบราบันต์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 62 เทศบาลซึ่งสามารถแบ่งเป็น 4 กลุ่มใหญ่ๆ (COROP) ได้ดังนี้
กลุ่มนอร์ทบราบันต์ตะวันตก: เบร์เกินโอปโซม, เบรดา, ดริมเมอเลิน, เอทเทิน-เลอร์, เกร์เทราเดินแบร์ก, ฮาลเดอร์แบร์ก, มูร์ไดค์, โอสเตอร์ฮูต, โรเซนดาล, รุคเพน, สเตนแบร์เกิน, วุนสเดรชท์, ซุนเดิร์ท
กลุ่มนอร์ทบราบันต์กลาง: อัลเพน-คาม, อัลเทนา, บาร์ล-นัสเซา, โดงเงิน, กิลเซอเอ็นไรเยิน, โกร์เลอ, ฮิลฟาเรินเบค, โลนโอปซานด์, โอยสเตอร์ไวค์, ติลบูร์ค, วาลไวค์
กลุ่มนอร์ทบราบันต์ตะวันออกเฉียงเหนือ: เบิร์นเฮเซอ, บูเกิล, โบกซ์เมร์, โบกซ์เทิล, เคาค์, กราฟ, ฮาเริน, เซร์โทเคนบอส, เฮยส์เดิน, ลันเดร็ด, เมเยไรสตัด, มิลเอ็นซินท์ฮูเบิร์ต, โอส, ซินต์อินโทนิส, ซินต์มิเคลเกสเทิล, อูเดิน, ฟืคท์
กลุ่มนอร์ทบราบันต์ตะวันออกเฉียงใต้: อาสเทิน, เบร์เคอไอค์, เบสท์, บลาเดล, คราเนินโดงค์, เดิร์น, เอร์เซิล, ไอนด์โฮเฟน, เกลโดรป-เมียร์โล, เกเมร์ท-บาเกิล, เฮซ-เลนเดอ, เฮลมอนด์, ลาร์เบก, นูเนิน, โอยร์สโคท, เรอเซิล-เดอ เมียร์ดิน, โซเมเริน, โซนเอ็นเบริกเกล, ฟานเคินสวาร์ด, เฟลด์โฮเฟน, วาลเรอ
เศรษฐกิจ

การจ้างงานของนอร์ทบราบันต์อยู่ที่ภาคการเกษตร อุตสาหกรรม และการบริการเป็นหลัก โดยสินค้าเกษตรหลักได้แก่ ข้าวโพดหวาน ข้าวสาลี น้ำตาล และต้นบีท และมีฟาร์มปศุสัตว์สำหรับโคและสุกร ส่วนภาคอุตสาหกรรมมีการผลิตรถยนต์ สินค้าอิเล็กทรอนิกส์ สิ่งทอ และรองเท้า นอกจากนี้ การท่องเที่ยวในจังหวัดได้รับความนิยมมากขึ้น โดยมีสวนสนุกเอฟเทลลิงเป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยว
วัฒนธรรม > อาหาร

อาหารของชาวดัตช์ในแดนใต้ที่โดดเด่นอยู่ที่จังหวัดนอร์ทบราบันต์และลิมบูร์ก โดยได้รับอิทธิพลมาจากเบอร์กันดีที่ปกครองดินแดนแถบนี้ในยุคกลาง จุดเด่นคือของหวาน ซุป สตูว์ และผัก จังหวัดนี้เป็นจังหวัดที่มีการพัฒนาวิธีการประกอบอาหารอย่างสูง นิยมเสิร์ฟสเต็กเนื้อสเต๊กเซอร์ลอยด์ ฟิลเลต์ และเท็นเดอร์ลอยด์ ซึ่งกลายมาเป็นอาหารจานหลักของอาหารดัตช์แบบดั้งเดิม รับประทานคู่กับซอสและมั่นฝรั่งหลากหลายชนิด นอกจากนี้ สตูว์เนื้อและหัวหอมก็ยังเป็นอาหารขึ้นชื่อที่ใช้เวลาเตรียมนาน ส่วนของหวานมักจะใช้ครีม คัสตาร์ท และผลไม้เป็นส่วนประกอบมาก
วัฒนธรรม > กีฬา

นอร์ทบราบันต์มีสโมสรฟุตบอลอาชีพมากถึง 8 สโมสร โดยมีเปเอสเฟ วิลเลิมทเว และแอร์กาเซวาลไวค์ ที่แข่งขันในลีกสูงสุด(เอเรดีวีซี) และอีก 5 สโมสรที่เล่นในดิวิชันล่าง เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟน เป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในจังหวัด เป็นหนึ่งในสามสโมสรที่ใหญ่ที่สุดในเนเธอร์แลนด์
แผนที่เทศบาล จังหวัดนอร์ทบราบันต์ (ค.ศ. 2015)
ซินต์เอิสตาซียึส

| ซินต์เอิสตาซียึส |
| --- | --- |
ทบวงการเมืองของเนเธอร์แลนด์
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของเกาะซินต์เอิสตาซียึสในภูมิภาคแคริบเบียน
ที่ตั้งของเกาะซินต์เอิสตาซียึส เทียบกับเกาะเซนต์มาร์ตินและเกาะซาบา
พิกัด:  17°29′N 62°59′W﻿ / ﻿17.483°N 62.983°W﻿ / 17.483; -62.983
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
ผนวกเข้ากับเนเธอร์แลนด์: 10 ตุลาคม 2010 (การยุบเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส)
เมืองหลัก (และเมืองใหญ่สุด): โอรันเยอสตัด
การปกครอง
 • รองผู้ว่าราชการ: เครัลด์ แบร์เกิล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 21 ตร.กม. (8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2013)
 • ทั้งหมด: 3,897 คน
 • ความหนาแน่น: 190 คน/ตร.กม. (480 คน/ตร.ไมล์)
ภาษา
 • ภาษาราชการ: ภาษาดัตช์
 • ภาษาที่ได้รับ การยอมรับในท้องถิ่น: ภาษาอังกฤษ
เขตเวลา: UTC−4 (เวลามาตรฐานแอตแลนติก)
รหัสโทรศัพท์: +599-3
รหัส ISO 3166: BQ-SE, NL-BQ3
สกุลเงิน: ดอลลาร์สหรัฐ (USD)
โดเมนบนสุด: .nl .bq (ยังไม่ได้เปิดใช้งาน)
ซินต์เอิสตาซียึส (ดัตช์: Sint Eustatius, ออกเสียง: [sɪntøsˈtaːt͡siʏs]) หรือที่คนในท้องถิ่นเรียกกันเล่น ๆ ว่า สเตเชีย (อังกฤษ: Statia) และ สตาซียึส (ดัตช์: Statius) เป็นเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในทะเลแคริบเบียน และเป็นเทศบาลรูปแบบพิเศษ (เรียกอย่างเป็นทางการว่า "ทบวงการเมือง") ของประเทศเนเธอร์แลนด์
เกาะซินต์เอิสตาซียึสตั้งอยู่บริเวณส่วนเหนือของหมู่เกาะลีเวิร์ดในภูมิภาคเวสต์อินดีส ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะเวอร์จิน ใกล้ ๆ กันนั้นมีเกาะเซนต์คิตส์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และมีเกาะซาบาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ เมืองหลักของซินต์เอิสตาซียึสคือโอรันเยอสตัด
ตัวเกาะมีพื้นที่ 21 ตารางกิโลเมตร (8.1 ตารางไมล์) มีจำนวนประชากร 3,543 คน (ข้อมูลจากสำมะโนปี ค.ศ. 2001) ความหนาแน่นคิดเป็น 169 คนต่อตารางกิโลเมตร ภาษาที่ใช้ในราชการได้แก่ภาษาดัตช์และภาษาอังกฤษ และยังมีภาษาผสมที่มีพื้นฐานจากภาษาอังกฤษใช้สื่อสารกันอย่างไม่เป็นทางการด้วย ผู้ที่โดยสารเครื่องบินมายังเกาะนี้จะต้องลงที่ท่าอากาศยานเอฟ.ดี. โรสเวลต์
จากเดิมที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ซินต์เอิสตาซียึสได้เปลี่ยนสถานภาพเป็นเทศบาลรูปแบบพิเศษภายในประเทศเนเธอร์แลนด์แทนเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2010
ชื่อเกาะ "ซินต์เอิสตาซียึส" เป็นภาษาดัตช์หมายถึงนักบุญยูสตัซ (Saint Eustace) ผู้พลีชีพเพื่อศาสนาคริสต์ในตำนาน นักบุญผู้นี้เป็นที่รู้จักในภาษาสเปนว่า "ซานเอวส์ตากิโอ" (San Eustaquio) และในภาษาโปรตุเกสว่า "ซังตูเอวช์ตากีอู" (Santo Eustáquio) หรือ "ซังตูเอวช์ตาซีอู" (Santo Eustácio)
ขิชี จันเฑศวรี

| ขิชี จันเฑศวรี खिजी चण्डेश्वरी Khiji |
| --- | --- |
คณะกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน

สมญา: ขีจี
ขิชี จันเฑศวรีที่ตั้งในประเทศเนปาล
พิกัด: 27°26′N 86°19′E﻿ / ﻿27.43°N 86.31°E﻿ / 27.43; 86.31
ประเทศ:  เนปาล
เขต: เขตสครมาถา
จังหวัด: จังหวัดโอขาลดุงกา
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 4,044 คน
ภาษา
 • สุนุวาร์, กีราต: เนปาลี
เขตเวลา: UTC+5:45 (Nepal Time)
ขิชี จันเฑศวรี [จัน-เด-สะ-วะ-รี] (เนปาล: खिजी चण्डेश्वरी) เป็นคณะกรรมการพัฒนาหมู่บ้านใน จังหวัดโอขาลดุงกา ในเขตสครมาถา ภาคกลาง-ตะวันออกของเนปาล ในช่วงเวลาของปี 1991 การสำรวจสำมะโนประชากรเนปาลมันมีประชากร 3001 ที่อาศัยอยู่ใน 590 ผู้ประกอบการแต่ละราย
หมู่บ้าน: ขิชี จันเฑศวรี หมู่บ้านคณะกรรมการพัฒนา (วีดีชี) ตั้งอยู่ในเขตการพัฒนาภาคตะวันออกของประเทศ จังหวัดเป็นโอขาลดุงกา และเขตเป็นสครมาถา ครอบคลุมประมาณ 35 ตารางกิโลเมตรมีชาวบ้านรอบ 4000 คน
ชาติพันธุ์

ประมาณ 83% และ 4000 ชาวบ้านจะมาจากกลุ่มพื้นเมืองของประชาชน ชนชั้นของพวกเขาถูกเรียกว่า สุนุวาร์ ซูนูวาร์ มุขียา ไดกีราตราชวงศ์ พวกเขามีประเพณีของตัวเอง, วัฒนธรรม, ภาษาและศุลกากร ฯลฯ ส่วนที่เหลือเป็น ดมอย (คนเลือกปฏิบัติทางสังคมที่เรียกว่าชั้นวรรณะเล็ก), กามี (คนเลือกปฏิบัติทางสังคมที่เรียกว่าชั้นวรรณะเล็ก), บหูเจล, เนวาร์, เสร์ปา (ยังเป็นคนพื้นเมือง)
อาชีพ

ประมาณ 95% ของชาวบ้านจะขึ้นอยู่กับการเกษตร พวกเขามีชิ้นส่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ จากแผ่นดินที่เขาปลูกพืชในวิธีแบบดั้งเดิมผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่มีอายุการใช้งานเพียง 6-8 เดือนและส่วนที่เหลือของปีพวกเขาเพียงแค่มีชีวิตอยู่กับท้องครึ่ง
การศึกษา

การศึกษาเป็นแสงสว่างในชีวิต ในขิชี จันเฑศวรี คณะกรรมการพัฒนาหมู่บ้านไม่มีแม้กระทั่งมหาวิทยาลัย หลังจากเสร็จสิ้นการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและสูงนักเรียนต้องเดินอย่างน้อย 90 นาทีถึง 10 + 2 ซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านอื่น ๆ มีนักเรียนน้อยมากที่มีโชคที่จะเห็นวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยที่มี พวกเขาสามารถนับบนนิ้วมือ มีโรงเรียนมัธยม เรียกว่า ศรี ชนเดซวรี มาธยมีก วิฑยาลัย ขีจี โอขาลดุงกา  श्री चन्डेश्वरी माध्यमिक विद्यालय, खिजी ओखलढुङ्गा