stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
พระโอรสธิดา

กษัตริย์อีริคและพระราชินีบอดิลทรงมีพระโอรสที่ถูกต้องตามกฎหมาย 1 พระองค์คือ เจ้าชายคนุต ลาวาร์ด เจ้าชายฮารัลด์ เคสจาเป็นพระเชษฐาต่างมารดาของเจ้าชายคนุต พระองค์ทรงมีพระโอรสนอกสมรสอีกสองพระองค์คือ พระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และเจ้าชายเบเนดิกต์ และพระธิดานอกสมรสอีก 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงรังน์ฮิลด์ (พระชนนีในพระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก)
เจ้าชายคนุต ลาวาร์ด เป็นเจ้าชายเดนมาร์กที่กล้าหาญและทรงได้รับความนิยม แต่เจ้าชายถูกลอบปลงพระชนม์ในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1131 โดยพระนัดดาของกษัตริย์อีริคที่ 1 คือ พระเจ้ามักนุสที่ 1 แห่งสวีเดน พระโอรสในพระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์ก ซึ่งมองว่าเจ้าชายคนุตเป็นคู่แข่งในการแย่งชิงราชบัลลังก์ การสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายคนุต เกิดก่อนที่พระโอรสของพระองค์จะประสูติคือ พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งจะได้เป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์กในช่วงปีค.ศ. 1157 - 1182 กษัตริย์อีริคที่ 1 จึงทรงเป็นบรรพบุรุษของเหล่าพระมหากษัตริย์เดนมาร์กในสมัยต่อๆ มา
ดูเพิ่ม

พระเจ้าซิเกิร์ดแห่งนอร์เวย์ ผู้ร่วมสงครามครูเสดในปีค.ศ. 1107
ศิลาจารึกในบอร์กโวลด์ วีบอร์ก เดนมาร์ก
พระเจ้าจันทรคุปตเมารยะ

| พระเจ้าจันทรคุปตเมารยะ |
| --- | --- |
Mauryan Emperor
Indian postage stamp depicting Chandragupta Maurya
ครองราชย์: พ.ศ. 221-พ.ศ. 245
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าธนนันทะ
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าพินทุสาร
ประสูติ: พ.ศ. 203 แคว้นมคธ
สวรรคต: พ.ศ. 245 (พระชนมพรรษา 42 พรรษา)
พระอัครมเหสี: บุตรีของเซลลูคัส I นิเคเตอร์ , พระนางทุรฮารา
พระราชบุตร: พระเจ้าพินทุสาร
ราชวงศ์: ราชวงศ์โมริยะ
พระราชมารดา: พระนางมูรา
ศาสนา: Vedic Hindu, Jain
พระเจ้าจันทรคุปตะ (สันสกฤต: चन्द्रगुप्त) หรือ จันทคุตตะ เป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์เมารยะ ผู้รวบรวมแผ่นดินอินเดียให้เป็นปึกแผ่น พระราชบิดาของ พระเจ้าพินทุสาร และพระอัยกาของ พระเจ้าอโศกมหาราช
ภูมิหลังและพระราชประวัติ

ชาติกำเนิดของพระเจ้าจันทรคุปต์ยังไม่แน่ชัดมากนัก ในตำนานพระพุทธศาสนากล่าวว่าพระองค์มีเชื้อสายเป็นกษัตริย์ที่กำพร้าตั้งแต่ทรงพระเยาว์ และได้รับการอุปการะเลี้ยงดูจากครอบครัวเกษตรกร บ้างกล่าวว่าเป็นสามัญชน บุตรของผู้นำหมู่บ้าน นามสกุล “เมารยะ” สันนิษฐานว่ามาจากคำว่า Mora ในภาษาสันสกฤต แปลว่า “นกยูง”
การสร้างจักรวรรดิและปราบดาภิเษก

จากตำรามหาวรรศะ กล่าวว่า พระเจ้าจันทรคุปต์ร่ำเรียนและฝึกฝนวิชาจากพราหมณาจารย์จาณักยะ และเริ่มสร้างจักรวรรดิโดยเริ่มตั้งต้นที่เมืองตักศิลา ในช่วง พ.ศ. 212 พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชที่ทำสงครามขยายอาณาเขตยึดช่วงภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (เทือกเขาฮินดูกูฏ ในปัจจุบัน) ถอนกำลังทัพกลับกรีก และแต่งตั้งชาวกรีกมาเป็นเจ้าเมืองแทน จึงสบโอกาสให้พระเจ้าจันทรคุปต์เริ่มชิงดินแดนอินเดียกลับมา จากนั้นจึงทำการโค่นบัลลังก์พระเจ้ามหาปัทมนันทะและยึดเมืองปาฏลีบุตรในช่วง พ.ศ. 212 ต่อมาเมื่อพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชเสด็จสวรรคต พระเจ้าจันทรคุปต์จึงเริ่มทำสงครามรวบรวมแผ่นดินอินเดีย จนกลายเป็นจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ในเวลาต่อมา
ช่วง พ.ศ. 212เซลลูคัส I นิเคเตอร์ เริ่มสร้างอาณาจักรของตัวเองโดยมีเมืองหลวงคือบาบิโลน และมีการทำสงครามยึดแผ่นดินช่วงฝั่งตะวันออกของเอเชีย (ปากีสถานในปัจจุบัน) ทำให้พระเจ้าจันทรคุปต์จำเป็นต้องทำสงครามชิงดินแดน ในการโจมตีครั้งแรก พระเจ้าจันทรคุปต์เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ แต่ด้วยพระปรีชาสามารถ ประกอบกับคำแนะนำของพราหมณาจารย์จาณักยะ ทำให้คิดกลศึก “ป่าล้อมเมือง” จากการได้ยินคำสอนของยาย – หลานคู่หนึ่งขณะกินขนมร้อนๆ ซึ่งกลศึกนี้ทำให้พระเจ้าจันทรคุปต์ได้รับชัยชนะ อินเดียได้ดินแดน เช่น อราโชเซีย (กันดาหา ประเทศอัฟกานิสถาน) เกโดรเซีย (บาโลชิสถาน ประเทศปากีสถาน) และ ปาโรปมิศานต์ (กันดาระ ประเทศปากีสถาน) เป็นต้น มีการทำสงครามกันหลายครั้ง พระเจ้าจันทรคุปต์ก็สามารถขยายอาณาเขตออกไปมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งผลจากสงครามนั้น ทำให้เซลลูคัส I นิเคเตอร์ หวาดกลัวในแสนยานุภาพของพระเจ้าจันทรคุปต์ จึงมีการทำสนธิสัญญาสงบศึก และส่งพระราชธิดามาอภิเษกกับพระเจ้าจันทรคุปต์ หากแต่ไม่มีทายาทสืบสันตติวงศ์ พระเจ้าจันทรคุปต์จึงอภิเษกกับพระนางทุรฮารา ชายาอีกพระองค์ ซึ่งพระนางคือพระราชมารดาของพระเจ้าพินทุสารนั่นเอง
เศรษฐกิจและศิลปวัฒนธรรม

มีการสันนิษฐานว่าในสมัยของพระเจ้าจันทรคุปต์ใช้ระบบการค้าแบบผูกขาด จากโบราณวัตถุต่างๆ พบว่ามีการเริ่มใช้ระบบชลประทาน การทำเหมืองแร่ มีการสร้างถนนสำหรับสัญจรทางการค้าไปยังต่างแคว้น และการสร้างอนุสาวรีย์ แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานชี้ชัดว่ามีความรุ่งเรื่องทางศิลปะมากน้อยเพียงใด รวมถึงเรื่องการรับอิทธิพลทางศิลปะจากกรีกและเอเชียตะวันตกนั้นจริงหรือไม่
บั้นปลายพระชนม์ชีพ

จากบันทึกของศาสนาเชน หลังจากสละราชบัลลังก์แก่พระเจ้าพินทุสาร ราชโอรสแล้ว พระเจ้าจันทรคุปต์ทรงออกผนวชและเสด็จสวรรคตในช่วง พ.ศ. 245
การกล่าวถึงในยุคร่วมสมัย

“พระเจ้าจันทรคุปต์” ปรากฏในละครบังกลาเทศ ภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ เช่น
ละครโทรทัศน์ จันทรคุปตเมารยะ (2011) รับบทโดย รุจิราช พาวาร์ และ อาชิส ชาร์มา
ละครโทรทัศน์ จันทรคุปต์ ศึกรักชิงบัลลังก์ (2016) รับบทโดย ราจาต โทกัส
นอกจากนี้ ในปี พ.ศ. 2544 สำนักงานไปรษณีย์อินเดีย ยังเคยผลิตดวงตราไปรษณียากรพระบรมสาทิสลักษณ์พระเจ้าจันทรคุปต์อีกด้วย
ภาพจำลองจักรวรรดิเมารยะ (cr: factsninfo)
ฟาฮ์รี โครูทืร์ค

| ฟาฮ์รี โครูทืร์ค |
| --- | --- |
Fahri Korutürk

ประธานาธิบดีตุรกี
ดำรงตำแหน่ง 6 เมษายน ค.ศ. 1973 – 6 เมษายน ค.ศ. 1980
นายกรัฐมนตรี: Ferit Melen Naim Talu Bülent Ecevit Sadi Irmak ซือเลย์มัน เดมีแรล
ก่อนหน้า: Cevdet Sunay
ถัดไป: เคนัน เอฟแรน
ผู้บัญชาการกองทัพเรือตุรกี
ดำรงตำแหน่ง 12 กันยายน ค.ศ. 1957 – 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1960
ก่อนหน้า: Sadık Altıncan
ถัดไป: Zeki Özak
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 สิงหาคม ค.ศ. 1903 อิสตันบูล จักรวรรดิออตโตมัน
เสียชีวิต: 12 ตุลาคม ค.ศ. 1987(1987-10-12) (84 ปี) อิสตันบูล ตุรกี
ที่ไว้ศพ: Turkish State Cemetery
พรรคการเมือง: นักการเมืองอิสระ
คู่สมรส: Emel Korutürk
บุตร: 3 คน
ลายมือชื่อ: 

ฟาฮ์รี โครูทืร์ค (ตุรกี: Fahri Korutürk) เป็นนักการเมือง เจ้าหน้าที่กองทัพเรือ และนักการทูตตุรกีซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 6 ของตุรกีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1973 ถึง ค.ศ. 1980
| ด ค กประธานาธิบดีตุรกี |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  มุสทาฟา เคมัล อาทาทืร์ค  อิสเมท อีเนอนือ  เจลาล บายาร์  Cemal Gürsel  Cevdet Sunay  ฟาฮ์รี โครูทืร์ค  เคนัน เอฟแรน  ทูร์กุท เออซัล  ซือเลย์มัน เดมีแรล  อาห์เมต เนจเดต เซแซร์  อับดุลลาฮ์ กึล  เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน  |  มุสทาฟา เคมัล อาทาทืร์ค  อิสเมท อีเนอนือ  เจลาล บายาร์  Cemal Gürsel  Cevdet Sunay  ฟาฮ์รี โครูทืร์ค  เคนัน เอฟแรน  ทูร์กุท เออซัล  ซือเลย์มัน เดมีแรล  อาห์เมต เนจเดต เซแซร์  อับดุลลาฮ์ กึล  เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน  |  |
พระเจ้าไชเมที่ 1 แห่งอารากอน

| พระเจ้าไชเมที่ 1 |
| --- | --- |

กษัตริย์แห่งอารากอน, มาจอร์กา และบาเลนเซีย เคานต์แห่งบาร์เซโลนา
ประสูติ: 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1208 มงเปอลีเย
สวรรคต: 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1276
พระมเหสี: เลโอนอร์แห่งกัสติยา สมเด็จพระราชินีแห่งอารากอน โยลานแห่งฮังการี สมเด็จพระราชินีแห่งอารากอน
พระราชบุตร: บิโยลันแห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา พระเจ้าเปโดรที่ 3 แห่งอารากอน พระเจ้าไชเมที่ 2 แห่งมาจอร์กา อิซาเบลแห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส และอื่น ๆ
ราชวงศ์: ราชวงศ์บาร์เซโลนา
พระราชบิดา: พระเจ้าเปโดรที่ 2 แห่งอารากอน
พระราชมารดา: มารีแห่งมงเปอลีเย
พระเจ้าไชเมที่ 1 (อารากอน: Chaime I; สเปน: Jaime I; กาตาลา: Jaume I) หรือ ไชเมผู้พิชิต (อารากอน: Chaime o Conqueridor; สเปน: Jaime el Conquistador; กาตาลา: Jaume el Conqueridor) เป็นกษัตริย์แห่งอารากอน, มาจอร์กา และบาเลนเซีย (ค.ศ. 1208–1276) และเคานต์แห่งบาร์เซโลนา (ค.ศ. 1214–1276) เป็นบุคคสำคัญในการพิชิตดินแดนกลับคืนมา (หรือเรกองกิสตา) ของอารากอนและกาตาลุญญา
วัยเยาว์

พระเจ้าไชเมที่ 1 เสด็จพระราชสมภพที่มงเปอลีเยในเคาน์ตีตูลูซเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1208 โดยเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าเปโดรที่ 2 แห่งอารากอนกับพระนางมารีแห่งมงเปอลีเย พระองค์มีสองสายเลือดสำคัญอยู่ในตัว คือ สายเลือดราชวงศ์บาร์เซโลนาของอารากอน และสายเลือดจักรพรรดิไบแซนไทน์ที่ได้มาจากพระราชมารดา ทรงมีช่วงชีวิตในวัยเด็กที่ยากลำบากเมื่อพระเจ้าเปโดรไม่แยแสพระราชินีของพระองค์เอง ทำให้ขุนนางและนักบวชส่วนหนึ่งกลัวว่าพระองค์จะไม่มีทายาทจึงร่วมมือกันวางแผนให้พระเจ้าเปโดรหลับนอนกับพระนาง โดยหลอกพระองค์ให้เชื่อว่าพระนางคือคนรักของพระองค์ แม้จะทำให้มารีตั้งครรภ์ได้สำเร็จ แต่พระเจ้าเปโดรกลับละเลยไชเมน้อยและตกลงส่งตัวพระราชโอรสให้แก่ซีมง เดอ มงฟอร์ เพื่อให้ตนเองได้สมรสกับอามีซี ธิดาของเดอ มงฟอร์
พระเจ้าเปโดรได้จับมือเป็นพันธมิตรกับกลุ่มนอกรีตแอลบิเจนเซียน เสด็จสวรรคตในระหว่างการต่อสู้กับอัศวินครูเสดที่ถูกส่งมาทำสงครามกับฝ่ายของพระองค์ในสมรภูมิมูว์แร (ค.ศ. 1213) ในช่วงสงครามครูเสดแอลบิเจนเซียน (ค.ศ. 1209–1229) ซึ่งขณะนั้นไชเมมีพระชนมายุเพียง 5 พรรษาและอยู่ที่การ์กาซอนในราชอาณาจักรฝรั่งเศส ในกำมือของซีมง เดอ มงฟอร์ ผู้นำกลุ่มอัศวินครูเสด
พระองค์ได้รับการปล่อยตัวในเดือนเมษายน ค.ศ. 1214 และได้รับการยอมรับเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอารากอนและกาตาลุญญาภายใต้การคุ้มครองของกลุ่มอัศวินเทมพลาร์ในมอนซอน พระองค์อยู่ในการดูแลและได้รับการศึกษาโดยอัศวินกลุ่มดังกล่าว โดยมีซันโช เคานต์แห่งรูซียง พระปิตุลาของพระราชบิดาผู้ล่วงลับทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน กระทั่งในปี ค.ศ. 1218 ซันโชได้ออกจากตำแหน่งเนื่องจากถูกต่อต้านจากกลุ่มขุนนางส่วนหนึ่งของอารากอนและกาตาลุญญา การก่อกบฏที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นทำให้พระเจ้าไชเมตกอยู่ในอันตรายหลายต่อหลายครั้ง ประสบการณ์อันยากลำบากเหล่านั้นได้หล่อหลอมอุปนิสัยของพระองค์ขึ้นมา ทำให้พระองค์ไม่เกรงกลัวใครมาตั้งแต่ยังเป็นหนุ่มน้อย ทรงต่อสู้กับขุนนางอารากอนแบบตัวต่อตัวและมีส่วนร่วมในสงครามสำคัญต่าง ๆ
การพิชิตดินแดนกลับคืนมา

ในปี ค.ศ. 1227 พระเจ้าไชเมเข้ามาบริหารราชอาณาจักรของพระองค์อย่างเต็มรูปแบบ หนึ่งในการเคลื่อนไหวแรก ๆ ที่พระองค์ตัดสินใจทำด้วยพระองค์เองคือการโจมตีป้อมปราการเปนิสโกลาที่อยู่ในการครอบครองของชาวมุสลิมในปี ค.ศ. 1225 ซึ่งประสบความล้มเหลว การสู้รบกับมุสลิมสเปนเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในรัชสมัยของพระองค์ ทรงเริ่มการทำสงครามพิชิตดินแดนกลับคืน (หรือเรกองกิสตา) มาครั้งแรกด้วยหมู่เกาะแบลีแอริก การพิชิตเกาะมาจอร์กาประสบความสำเร็จได้ด้วยแรงสนับสนุนอย่างเหนียวแน่นจากเมืองต่าง ๆ ของกาตาลุญญาที่มั่งคั่งร่ำรวยในช่วงตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1229 จนถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1231 มินอร์กายอมรับพระมหากษัตริย์ชาวคริสต์ในปี ค.ศ. 1231 และอิบิซาถูกพิชิตในปี ค.ศ. 1235 ราชอาณาจักรไตฟาบาเลนเซียแตกให้แก่การสู้รบอันยืดเยื้อต่อเนื่องที่ดำเนินมาตั้งแต่ ค.ศ. 1233 จนพิชิตเมืองหลวงได้ในวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1238 และปราบทั้งราชอาณาจักรได้อย่างราบคาบในปี ค.ศ. 1245 ผิดกับสถานการณ์ในมาจอร์กา ชาวมุสลิมที่ยอมสิโรราบในบาเลนเซียได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อไปได้และได้ให้กำเนิดประชากรชาวมูเดฆาร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มที่ก่อความวุ่นวายในช่วงระหว่างปี ค.ศ 1245–1277 แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว การปฏิวัติแบบเดียวกันของชาวมูเดฆาร์ในอันดาลูซิอาและมูร์เซียต่อเจ้าเหนือหัวชาวกัสติยาทำให้พระเจ้าไชเมต้องยื่นมือเข้าไปแทรกแซงในนามตัวแทนของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยาผู้เป็นพระราชบุตรเขย ในช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1265 ถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1266 มูร์เซียถูกกำราบและถูกส่งคืนแก่พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10
ผู้ชนะในการพิชิตดินแดนกลับคืนมาในคาบสมุทรไอบีเรียยังเป็นตัวตั้งตัวตีในการทำสงครามครูเสดในละตินตะวันออก ในปี ค.ศ. 1245/1246 และในปี ค.ศ. 1260 พระองค์เริ่มวางแผนการเคลื่อนไหวทางทหารในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก แต่สงครามเกิดขึ้นจริงในปี ค.ศ. 1269 ในเดือนกันยายนของปีนั้นมีการระดมพลอัศวินราว 800 นายกับทหารราบหลายพันนาย และทหารรับจ้างกาตาลุญญาร่วมกับกองเรือขนาดใหญ่ ทว่าสภาพอากาศอันเลวร้ายเป็นหายนะร้ายของการสู้รบ อัศวินครูเสดหลายคนรวมถึงกษัตริย์ได้ถอยทัพกลับ จากเรือที่มีมากกว่า 30 ลำมีเพียง 21 ลำซึ่งบรรทุกอัศวิน 424 นายที่ไปถึงเอเคอร์ (หรืออักโกในอิสราเอล) กำลังพลครึ่งหนึ่งที่ถูกทิ้งให้รับฟังข่าวร้ายของกษัตริย์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ โดยอยู่ภายใต้การนำของเปโดร เฟร์นันเดซ บุตรชายนอกกฎหมายของพระเจ้าไชเม และได้เข้าร่วมป้องกันเมืองจากกลุ่มมัมลูกอยู่หลายอาทิตย์ ก่อนเดินทางกลับบ้านเกิดเมืองนอนในช่วงต้นปี ค.ศ. 1270
การอภิเษกสมรสและทายาท

พระเจ้าไชเมที่ 1 อภิเษกสมรสสองครั้ง โดยครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1221 ในกรานาดา กับเลโอนอร์ พระราชธิดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1229 การสมรสถูกประกาศให้เป็นโมฆะด้วยเหตุผลว่าเป็นการสมรสกันในเครือญาติใกล้ชิด ทั้งคู่มีพระราชโอรสด้วยกันหนึ่งคน คือ
อัลฟอนโซแห่งอารากอน (ประสูติ ค.ศ. 1222) เป็นทายาทในราชบัลลังก์แต่สิ้นพระชนม์ก่อนพระราชบิดา
พระองค์อภิเษกสมรสครั้งที่สองเมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1235 ในบาร์เซโลนา กับโยลาน พระราชธิดาของพระเจ้าอ็อนดราชที่ 2 แห่งฮังการี ทั้งคู่มีพระราชบุตรด้วยกันหลายคน ดังนี้
บิโอลันด์แห่งอารากอน (ประสูติ ค.ศ. 1236) อภิเษกสมรสกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยา
กอนส์ตันซาแห่งอารากอน (ประสูติ ค.ศ. 1238) สมรสกับอินฟันเตมานูเอลแห่งกัสติยา
ซันชาแห่งอารากอน (ประสูติ ค.ศ. 1239) สิ้นพระชนม์ระหว่างเดินทางไปแสวงบุญในดินแดนศักดิ์สิทธิ์
เปโดรมหาราช (ประสูติ ค.ศ. 1240) กษัตริย์แห่งอารากอนและบาเลนเซีย และเคานต์แห่งบาร์เซโลนา
ไชเมที่ 2 แห่งมาจอร์กา (ประสูติ ค.ศ. 1243) กษัตริย์แห่งมาจอร์กา
อิซาเบลแห่งอารากอน (ประสูติ ค.ศ. 1245) อภิเษกสมรสกับพระเจ้าฟีลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
ซันโชแห่งอารากอน (ประสูติ ค.ศ. 1247) อาร์ชบิชอปแห่งโตเลโด
เฟร์นันโดแห่งอารากอน (ประสูติ ค.ศ. 1248) สิ้นพระชนม์ตอน 3 พรรษา
มารีอาแห่งอารากอน (ประสูติ ค.ศ. 1248) แม่ชี
นอกจากนี้พระองค์ยังมีสัมพันธ์ลับกับหญิงสาวหลายคนจนได้รับฉายาว่าเสือผู้หญิง
ในช่วงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1248 จนถึง ค.ศ. 1262 พระเจ้าไชเมได้แบ่งราชอาณาจักรให้แก่พระราชโอรสที่เกิดจากโยลานแห่งฮังการี แต่กลับก่อให้เกิดความขัดแย้งกลางเมืองครั้งรุนแรง ในการแบ่งราชอาณาจักรครั้งที่ 2 เปโดร พระราชโอรสคนโตและทายาทของพระองค์ได้อารากอน บาเลนเซีย และกาตาลุญญาไป ส่วนไชเม พระราชโอรสคนรองได้หมู่เกาะแบลีแอริก รูซียง และเคาน์ตีอื่น ๆ ที่อยู่ในเทือกเขาพีรินีไปโดยมีเปโดรเป็นเจ้าศักดินา การแบ่งราชอาณาจักรครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดพลาดทางการเมืองเพียงเรื่องเดียวของพระเจ้าไชเม สนธิสัญญากอร์เบล์ (ค.ศ. 1258) ทำให้พระองค์ต้องสละสิทธิ์ในฝรั่งเศสตอนใต้ อันเป็นการทิ้งนโยบายเก่าแก่ของราชวงศ์กาตาลุญญาที่พยายามขยายอำนาจข้ามเทือกเขาพีรินีมาอย่างช้านาน ทว่าพระองค์สามารถพัฒนาความสัมพันธ์และยกระดับการค้ากับรัฐต่าง ๆ ในแอฟริกาเหนือ และสร้างอนาคตที่ชัดเจนให้แก่ราชวงศ์ด้วยการจับเปโดร ทายาทของพระองค์สมรสกับคอนสแตนซ์แห่งซิซิลี ทำให้เพิ่มราชอาณาจักรซิซิลีเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของราชบัลลังก์อารากอนได้อย่างง่ายดาย
ในปี ค.ศ. 1276 พระเจ้าไชเมที่ 1 ล้มป่วยหนักและเสด็จสวรรคตในบาเลนเซียในวันที่ 27 กรกฎาคมของปีนั้น หลังการสวรรคตของกษัตริย์ พระราชโอรสคนโตและทายาทของพระองค์ได้สืบทอดตำแหน่งปกครองอารากอน, กาตาลุญญา และบาเลนเซียในชื่อ พระเจ้าเปโดรที่ 3
พระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งเดนมาร์ก (เดนมาร์ก: Oluf หรือ โอลัฟ; ราว ค.ศ. 1050 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1095) ทรงมีพระสมัญญานามว่า โอลาฟ ผู้หิวกระหาย ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กในช่วงปี ค.ศ. 1086 ถึง ค.ศ. 1095 หลังจากการสวรรคตของพระเชษฐาคือ พระเจ้าคนุตที่ 4 แห่งเดนมาร์ก พระองค์เป็นพระราชโอรสนอกสมรสของพระเจ้าสเวนที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และเป็นพระราชโอรสองค์ที่สามของกษัตริย์สเวนที่ได้ครองราชย์ พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ดแห่งนอร์เวย์ พระราชธิดาในพระเจ้าฮารัลด์ ฮาร์ดราดาแห่งนอร์เวย์ แต่พระองค์ไม่ทรงมีพระราชโอรส ราชบัลลังก์จึงได้แก่พระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก พระราชอนุชา
พระราชประวัติ

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระเจ้าโอลาฟที่ 1 |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
การทูล: Hans Majestæt  (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Deres Majestæt  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
เจ้าชายโอลาฟประสูติราวปี ค.ศ. 1050 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าสเวนที่ 2 แห่งเดนมาร์กกับพระสนมไม่ปรากฎนาม ในช่วงรัชกาลของพระเจ้าคนุตที่ 4 แห่งเดนมาร์ก พระเชษฐา เจ้าชายโอลาฟทรงได้เป็นดยุกแห่งชเลสวิช ในปี ค.ศ. 1085 เจ้าชายโอลาฟทรงจัดตั้งเลดัง เพื่อโจมตีอังกฤษ กษัตริย์คนุตทรงถ่วงเวลาและพระองค์ไม่สามารถร่วมเป็นผู้นำการเรดังได้ ในขณะที่กองเรือไวกิงเริ่มเบื่อหน่ายท่าทีรีรอของพระองค์ เจ้าชายโอลาฟจึงทรงรับหน้าที่นี้แทนเพื่อคลายความกังวลของเหล่าทหาร กษัตริย์คนุตทรงกลับเกรงกลัวว่าเจ้าชายโอลาฟจะไปเข้าพวกกับขุนนาง และเจ้าชายโอลาฟเองทรงขุ่นข้องพระทัยในความทะเยอทะยานทางราชวงศ์ของกษัตริย์คนุต และเจ้าชายทรงมองพระโอรสของกษัตริย์คนุตคือ เจ้าชายคาร์ล ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานอา เป็นคู่แข่งทางอำนาจคนสำคัญ กษัตริย์คนุตทรงตำหนิเจ้าชายโอลาฟ ว่าทรงก่อปัญหา พระองค์จึงให้เจ้าชายอีริค พระอนุชาอีกพระองค์หนึ่งซึ่งต่อมาคือ กษัตริย์อีริคที่ 1 ดำเนินการล่ามโซ่ตรวนเจ้าชายโอลาฟ และทรงเนรเทศเจ้าชายโอลาฟไปยังแฟลนเดอส์ภายใต้การควบคุมของโรแบร์ที่ 1 เคานท์แห่งแฟลนเดอส์
พระราชประวัติ > พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก

กษัตริย์คนุตทรงถูกปลงพระชนม์ที่โบสถ์นักบุญอัลบันในโอเดนเซ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1086 ตามมาด้วยการกบฏในจัตแลนด์เหนือ โอลาฟทรงได้รับการประกาศเป็นพระมหากษัตริย์โดยการประชุมสภาขุนนางที่วีบอร์ก ทั้ง ๆ ที่ พระองค์ทรงถูกกักบริเวณอยู่ในแฟลนเดอส์ มีการแลกเปลี่ยนตัวประกันระหว่างกษัตริย์โอลาฟที่ 1 กับพระอนุชาอีกพระองค์หนึ่งคือ เจ้าชายนีลส์ เพื่อให้กษัตริย์โอลาฟได้เสด็จนิวัติเดนมาร์ก เมื่อกษัตริย์โอลาฟกลับมา เจ้าชายอีริคจึงเสด็จหนีไปยังสคาเนีย กษัตริย์โอลาฟเป็นพระราชโอรสองค์ที่สามของกษัตริย์สเวนที่ได้ครองราชย์
รัชกาลของกษัตริย์โอลาฟที่ 1 ประสบปัญหาพืชผลล้มเหลวและภาวะอดอยากหลายปีติดต่อกัน จากบันทึกประวัติศาสตร์ของอาริลด์ ฮูทเฟลด์ใน  "Danmarks Riges Krønike" บรรยายว่า ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ฤดูใบไม้ผลิแห้งแล้งมากราวกับถูกไฟไหม้ และในฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้าก็เปิดและฝนตกลงมาบ่อยจนผู้คนล่องลอยไปพร้อมขอนไม้ เพื่อตัดยอดเมล็ดธัญพืชที่ชูโผล่พ้นน้ำขึ้นมา ความหิวโหยของผู้คนเพิ่มขึ้นอย่างมากจนพวกเขาต้องขุดดินเพื่อหารากไม้กิน คนที่มั่งมีเริ่มผ่ายผอมลง คนยากคนจนล้มตายเพราะอดอยาก ความป่วยไข้และความอดอยากมาเยี่ยมเยียนผู้คนทั้งบ้านใหญ่และบ้านน้อย ในความพยายามให้กษัตริย์คนุตที่ 4 ได้รับการประกาศเป็นนักบุญ กษัตริย์โอลาฟทรงได้พระสมัญญานามว่า "ผู้หิวกระหาย" จากความกระหายที่อวดอ้างภาพลักษณ์ของกษัตริย์คนุตที่ 4 ในภาพของความงดงามทางศาสนา ในช่วงนั้นมีการเชื่อกันว่าภาวะทุพภิกขภัยถูกส่งมาโดยพระเจ้าในฐานะเป็นการลงโทษของพระเจ้าสำหรับการมรณสักขีการล่วงเกินทำลายสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างกษัตริย์คนุตที่ 4 แซ็กโซ แกรมมาติคัส นักพงศาวดาร ได้อธิบายถึง ความหิวโหยว่าเป็นปรากฏการณ์ของชาวเดนมาร์กอย่างแท้จริง แม้ว่าจะมีการอธิบายในเวลาภายหลังว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นทั่วยุโรปในช่วงปีนั้น
กษัตริย์โอลาฟที่ 1 ทรงตัดขาดเดนมาร์กจากการปฏิรูปเกรกอเรียน โดยพระองค์สนับสนุนผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 3 แทน ในช่วงรัชกาลของกษัตริย์โอลาฟ กฎหมายบางส่วนของกษัตริย์คนุตถูกยกเลิก และอำนาจของฝ่ายบาทหลวงและราชวงศ์ลดลง ส่วนอำนาจขุนนางเพิ่มมากขึ้น เมื่อสแกล์ม วีดพยายามขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์โอลาฟให้ทรงช่วยล้างแค้นการตายของพี่ชายของเขาในการทำสงครามกับชาวเวนด์ แต่กษัตริย์โอลาฟกลับไม่สามารถรวบรวมกำลังพลเพื่อช่วยเขาได้ ขุนนางเริ่มเข้ามาเกี่ยวข้องในงานของศาสนจักรมากขึ้น และขุนนางชาวจัตแลนด์อย่าง อัสเชอร์ ทอร์คิลสัน ได้เป็นอาร์กบิชอปแห่งลุนด์ จากการแต่งตั้งจากกษัตริย์โอลาฟในปี ค.ศ. 1089
พระราชประวัติ > สวรรคต

กษัตริย์โอลาฟเสด็จสวรรคตในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1095 อย่างเป็นปริศนา บางคนคาดว่าพระองค์อาจจะทรงก่ออัตวินิบาตกรรม หรืออาจจะทรงสังเวยตัวพระองค์เองเพื่อพสกนิกรผู้โชคร้ายของพระองค์ แซ็กโซ แกรมมาติคัสเขียนว่า พระองค์ "เต็มพระทัยที่จะสูญเสียดินแดนแห่งความโชคร้าย และทรงขอประทานอภัย (ในความผิด) ที่วนเวียนอยู่ในพระเศียรของพระองค์ พระองค์จึงสังเวยพระชนม์ชีพตนเองเพื่อุทิศแก่เพื่อนร่วมชาติของพระองค์" มีการสันนิษฐานว่า พระบรมศพของพระองค์ถูกตัดแบ่งไปตามภูมิภาคต่าง ๆ ของเดนมาร์ก ในฐานะที่ทรงเป็นแพะรับบาป ซึ่งทรงตั้งพระทัยที่จะชำระล้างบาปเลือดของเดนมาร์กและพยายามฟื้นฟูประเทศให้กลับสู่สภาพเดิม พระอนุชาของพระองค์ได้ครองราชย์ต่อเป็น พระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าสเวนที่ 3 กราเธอแห่งเดนมาร์ก (เดนมาร์ก: Svend III Grathe) (ราวค.ศ. 1125 - 23 ตุลาคม ค.ศ. 1157) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กระหว่างปีค.ศ. 1146 ถึงค.ศ. 1157 มีการสู้รบสลับกับเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์กและพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก ผู้เป็นพระญาติ ในปีค.ศ. 1157 ทั้งสามพระองค์ตกลงที่จะแบ่งเดนมาร์กออกเป็นสามแผ่นดิน กษัตริย์สเวนที่ 3 ทรงพยายามปลงพระชนม์กษัตริย์อีกสองพระองค์ในงานเลี้ยงสันติภาพ และผลสุดท้ายคือพระองค์พ่ายแพ้และถูกปลงพระชนม์ในยุทธการกราเธอฮีธโดยกองทัพของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 1
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

สเวนเป็นพระโอรสนอกสมรสของพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์กกับพระสนมทุนนา สเวนติดตามอีริค พระราชบิดาไปยังนอร์เวย์ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1130 เมื่อพระราชบิดาทรงสู้รบกับพระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์กและได้ชิงราชบัลลังก์มาได้ กษัตริย์อีริคที่ 2 สวรรคตในปีค.ศ. 1137 ผู้ครองบัลลังก์พระองค์ต่อมาคือ พระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก สเวนถูกส่งไปอยู่ในราชสำนักของพระเจ้าค็อนราทที่ 3 แห่งเยอรมนี และได้เป็นสหายสนิมของฟรีดริชแห่งชวาเบีย พระนัดดาของกษัตริย์ค็อนราท
สเวนเดินทางกลับไปเดนมาร์ก ที่ซึ่งพระองค์และดยุกวัลเดมาร์ ผู้เป็นญาติร่วมกันพยายามเสนอให้เจ้าชายคนุต ลาวาร์ด พระบิดาของดยุกวัลเดมาร์และเป็นสมเด็จอาของสเวนให้ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปีค.ศ. 1146 ซึ่งผู้ประท้วงการทำเช่นนี้คืออาร์กบิชอปเอสคิลแห่งลุนด์ในสคาเนีย  หลังจากการสละราชบัลลังก์ของพระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์กในปีค.ศ. 1146 สเวนได้รับการเลือกตั้งให้เป็นพระมหากษัตริย์โดยขุนนางจากเกาะเชลลันด์ ส่วนพระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์กได้รับการเลือกตั้งจากคู่แข่งคือขุนนางจากคาบสมุทรจัตแลนด์
สงครามกลางเมือง

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระเจ้าสเวนที่ 3 |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
การทูล: Hans Majestæt  (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Deres Majestæt  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
ในปีถัดมา กษัตริย์สเวนที่ 3 ทรงสู้รบในสงครามกลางเมืองเดนมาร์กต่อสู้กับกษัตริย์คนุตที่ 5 เพื่อครอบครองราชบัลลังก์เดนมาร์กแต่เพียงผู้เดียว กษัตริย์สเวนได้รับการสนับสนุนจากดยุกวัลเดมาร์ กษัตริย์คนุตได้รับการสนับสนุนจากอาร์กบิชอปเอสคิล แต่กษัตริย์สเวนพยายามซื้อใจอาร์กบิชอปเอสคิล ด้วยทรงพระราชทานที่ดินในสคาเนียและเกาะบอร์นโฮล์มแก่อาร์กบิชอปแห่งลุนด์ ต่อมากษัตริย์สเวนทรงสามารถเอาชัยชนะเหนือกษัตริย์คนุตและจำกัดพระองค์แต่ในจัตแลนด์ ในปีค.ศ. 1147 กษัตริย์สเวนและกษัตริย์คนุตทรงร่วมมือกันต่อสู้ในสงครามครูเสดชาวเวนด์ กษัตริย์สเวนทรงสู้รบกับชาวเวนด์ทางเรือ พระองค์ได้รับการสนับสนุนเพียงเล็กน้อยจากกษัตริย์คนุต ทำให้ต้องทรงสูญเสียเรือธงไป สงครามกลางเมืองจึงถูกจุดชนวนขึ้นอีกครั้ง
หลังจากการสู้รบหลายครั้ง กษัตริย์สเวนทรงยึดครองเกาะฟึนและจัตแลนด์บางส่วน และทรงตั้งวัลเดมาร์เป็นดยุกแห่งชเลสวิช กษัตริย์สเวนทรงร่วมมือกับเอเธอเลอร์ ฟ็อน ดิทมาร์สเชน ต่อต้านอดอล์ฟที่ 2 แห่งฮ็อลชไตน์ ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนกษัตริย์คนุต กษัตริย์สเวนสามารถเนรเทศกษัตริย์คนุตได้สำเร็จในปีค.ศ. 1150 กษัตริย์คนุตทรงพยายามกลับเข้ามาในเดนมาร์กด้วยกองทัพเยอรมันในปีค.ศ. 1151 แต่ก็ถูกขับไล่ออกไป ทั้งกษัตริย์คนุตและกษัตริย์สเวนต่างพยายามขอรับการสนับสนุนจากกษัตริย์ค็อนราทที่ 3 แห่งเยอรมนี ในปีค.ศ. 1152 ฟรีดริชแห่งชวาเบียได้ราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนี และพระองค์ทรงทำข้อตกลงที่เมอเซบูร์กในปีนั้น ข้อตกลงนั้นกำหนดให้กษัตริย์สเวนเป็น "กษัตริย์พระองค์ใหญ่" โดยกษัตริย์คนุตทรงมีสิทธิ์ในที่ดินบางส่วนของเดนมาร์ก และวัลเดมาร์ได้รับดัชชีชเลสวิช แต่กษัตริย์สเวนทรงพระราชทานที่ดินเพียงเล็กน้อยแก่กษัตริย์คนุตเท่านั้น ซึ่งพระองค์ไม่ทรงทำตามข้อตกลง และชื่อเสียงของกษัตริย์สเวนในเดนมาร์กได้ถูกทำลายโดยทรงประพฤติการเป็นทรราชและทรงมีพฤติกรรมนิยมเยอรมัน
อาณาจักรสามส่วน

ในปีค.ศ. 1154 กษัตริย์สเวนถูกโค่นอำนาจโดยพันธมิตรระหว่างกษัตริย์คนุตและดยุกวัลเดมาร์ วัลเดมาร์จึงได้รับการสถาปนาเป็นพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์กในฐานะพระประมุขร่วมของกษัตริย์คนุต เอสคิลและผู้สนับสนุนกษัตริย์สเวนส่วนใหญ่ได้ละทิ้งพระองค์ พระองค์จึงลี้ภัยไปอยู่เยอรมนี พระองค์ใช้เวลาหากำลังสนับสนุนถึงสามปีเพื่อยึดอาณาจักรคืน และกลับมาเดนมาร์กในปีค.ศ. 1157 ด้วยการสนับสนุนจากไฮน์ริชที่ 12 ดยุกแห่งบาวาเรีย สิ่งนี้ทำให้ขุนนางเดนมาร์กต้องถูกบังคับให้มีการแบ่งอาณาจักรเป็นสามส่วนคือ จัตแลนด์ เชลลันด์ และสคาเนีย กษัตริย์สเวนทรงได้เลือกก่อนและได้เป็นประมุขของสคาเนีย มีการจัดงานเลี้ยงสันติภาพที่รอสกิลด์ ในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1157 พระองค์วางแผนปลงพระชนม์กษัตริย์อีกสองพระองค์ และประสบความสำเร็จในการปลงพระชนม์กษัตริย์คนุต เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่า "งานเลี้ยงเลือดที่รอสกิลด์"
กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงหลบหนีไปยังจัตแลนด์ และในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1157 กษัตริย์สเวนและกองทัพเผชิญหน้ากับกองทัพของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ยุทธการกราเธอฮีธ ซึ่งทำให้พระองค์ได้รับพระสมัญญานามว่า กราเธอ กองทัพของกษัตริย์สเวนพ่ายแพ้ พระองค์ถูกปลงพระชนม์โดยเหล่าชาวนาราษฎรของกษัตริย์วัลเดมาร์ ที่จับกุมพระองค์และสังหารเสียขณะที่ทรงหลบหนีออกจากสมรภูมิและม้าของพระองค์ติดอยู่ในพรุ
อภิเษกสมรสและพระโอรสธิดา

ในปีค.ศ. 1152 กษัตริย์สเวนอภิเษกสมรสกับอเดลาแห่งไมเซิน ธิดาของค็อนราท มาร์เกรฟแห่งไมเซินกับลุยท์การ์ดแห่งราเวนสไตน์ ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสหนึ่งพระองค์ที่สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ซึ่งอาจมีพระนามว่า เจ้าชายอีริค และทรงมีพระธิดาหนึ่งพระองค์คือ เจ้าหญิงลุยท์การ์ดแห่งเดนมาร์กซึ่งเสกสมรสกับเบอร์โธลด์ที่ 1 แห่งอิสเตรีย
พระเจ้าคนุตที่ 6 แห่งเดนมาร์ก

| พระเจ้าคนุตที่ 6 |
| --- | --- |
พระสาทิสลักษณ์พระเจ้าคนุตที่ 6 แห่งเดนมาร์ก
พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก
ครองราชย์: 1182 – 1202
ก่อนหน้า: วัลเดมาร์ที่ 1
ถัดไป: วัลเดมาร์ที่ 2
พระมหากษัตริย์แห่งชาวเวนด์
ครองราชย์: 1185 - 1202
ถัดไป: วัลเดมาร์ที่ 2

ประสูติ: ราว ค.ศ. 1163
สวรรคต: 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1202(1202-11-12) (39 ปี)
ฝังพระศพ: โบสถ์นักบุญเบ็นท์, ริงสเต็ด, เดนมาร์ก
คู่อภิเษก: เกอร์ทรูดแห่งบาวาเรีย
ราชวงศ์: แอสตริดเซน
พระราชบิดา: พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
พระราชมารดา: เจ้าหญิงโซเฟียแห่งมินสก์
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พระเจ้าคนุตที่ 6 แห่งเดนมาร์ก (เดนมาร์ก: Knud Valdemarsøn ค.ศ. 1163 - 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1202) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก ตั้งแต่ค.ศ. 1182 ถึง ค.ศ. 1202 แหล่งข้อมูลร่วมสมัยระบุว่ากษัตริย์คนุดที่ 6 ทรงเป็นผู้ที่เคร่งในศาสนาอย่างมาก
ภูมิหลัง

กษัตริย์คนุดที่ 6 ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และเจ้าหญิงโซเฟียแห่งมินสก์ พระอนุชาของพระองค์คือ เจ้าชายวัลเดมาร์ ประสูติในปีค.ศ. 1170 ขณะเจ้าชายคนุตมีพระชนมายุ 7 พรรษาในปี 1170 ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเดนมาร์กร่วมกับพระราชบิดา