stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตัวกินมด

| ตัวกินมด |
| --- | --- |

ตัวกินมดยักษ์ (Myrmecophaga tridactyla) เป็นตัวกินมดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับใหญ่:: Xenarthra
อันดับ:: Pilosa
อันดับย่อย:: Vermilingua Illiger, 1811

วงศ์
 Cyclopedidae   Myrmecophagidae
ตัวกินมด (อังกฤษ: Anteater) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกลุ่มหนึ่ง ที่จัดอยู่ในอันดับย่อย Vermilingua (แปลว่า "ลิ้นหนอน")   ในอันดับ Pilosa หรือสลอธ ในอันดับใหญ่ Xenarthra
ตัวกินมด เป็นสัตว์ที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับสัตว์จำพวกอื่นในอันดับใหญ่ทั่วไป คือ เป็นสัตว์ที่มีส่วนจมูกและปากยาวเหมือนท่อ ไม่มีฟันในกราม จึงไม่สามารถที่จะเคี้ยวอาหารได้ แต่ใช้ลิ้นที่ยาวเรียวและมีน้ำลายที่เหนียวตวัดกินแมลงขนาดเล็กตามต้นไม้ หรือพื้นดินกินเป็นอาหาร โดยใช้จมูกที่ไวต่อความรู้สึกหาแมลงไปเรื่อย ๆ เมื่อพบเจอแล้วจะใช้กรงเล็บตีนหน้าที่แหลมคมขุดคุ้ยหรือพังทลายรังของแมลงเหล่านี้ เช่นเดียวกับอาร์มาดิลโล ที่อยู่ในอันดับใหญ่เดียวกัน หรือลิ่น หรืออาร์ดวาร์ก ที่เคยมีบรรพบุรุษร่วมกันมาก่อนในยุคก่อนประวัติศาสตร์
เนื่องจากตัวกินมดกินแมลง ซึ่งได้แก่ มด และปลวก ซึ่งให้พลังงานต่ำ ดังนั้นวัน ๆ หนึ่งจึงต้องกินมดในปริมาณมากที่อาจมากถึง 9,000 ตัวได้
ตัวกินมด มีขนที่หนาปกคลุมตลอดทั้งตัวและผิวหนังที่หนาที่ช่วยป้องกันตัวจากการโจมตีของมด แต่ก็ไม่สามารถที่จะใช้ป้องกันได้สมบูรณ์แบบ
การจำแนก

ปัจจุบัน ตัวกินมด แบ่งออกได้เป็น 4 ชนิด ใน 2 วงศ์ (มีบางชนิดที่สูญพันธุ์ไปแล้วในยุคก่อนประวัติศาสตร์) ได้แก่
อันดับ Pilosa
อันดับย่อย Folivora (สลอธ)
อันดับย่อย Vermilingua (ตัวกินมด)
วงศ์ Cyclopedidae
สกุล Cyclopes
ตัวกินมดซิลกี้ (C. didactylus)
สกุล †Palaeomyrmidon (Rovereto 1914)
วงศ์ Myrmecophagidae
สกุล Myrmecophaga
ตัวกินมดยักษ์ (M. tridactyla)
สกุล †Neotamandua (Rovereto 1914)
สกุล Tamandua
ทาแมนดัวเหนือ (T. mexicana)
ทาแมนดัวใต้ (T. tetradactyla)
สกุล †Protamandua (Ameghino 1904)
| --- | --- |


ตัวกินมดยักษ์ (บน), ตัวกินมดซิลกี้ (ล่างซ้าย), ทาแมนดัวใต้ (ล่างขวา)
ถิ่นกระจายพันธุ์และพฤติกรรม

ตัวกินมด ทั้ง 4 ชนิด กระจายพันธุ์ในป่าทึบในอเมริกากลาง และอเมริกาใต้ โดยที่ ตัวกินมดยักษ์นับเป็นชนิดที่ขนาดใหญ่ที่สุด เพราะมีความยาวได้ถึง 2 เมตร และเป็นสัตว์ที่ขี้หงุดหงิด เนื่องจากมีสายตาที่ไม่ดี เมื่อโกรธและป้องกันตัวสามารถยืนด้วยขาหลังได้และยกขาหน้าที่มีกรงเล็บแหลมคมขู่ใส่ผู้รุกรานได้ ซึ่งนี่เป็นพฤติกรรมการป้องกันตัวโดยปกติอยู่แล้วของตัวกินมดไม่ว่าชนิดใด
ตัวกินมดยักษ์ สามารถพบได้ทั่วไปในทวีปอเมริกาใต้ และพบได้ในเซอราโด ซึ่งเป็นที่ราบกว้างใหญ่ในประเทศบราซิล เป็นตัวกินมดที่หากินได้ทั้งในเวลากลางคืนและกลางวัน แต่จะหากินบนพื้นดินเท่านั้น เนื่องจากไม่สามารถที่จะปีนต้นไม้ได้เพราะขนาดตัวที่ใหญ่ ดังนั้นอาหารที่กินส่วนใหญ่มักจะเป็นปลวก มากกว่ามด
ขณะที่ทาแมนดัวทั้ง 2 ชนิด และตัวกินมดซิลกี้ มีขนาดเล็กลงมา โดยที่ทาแมนดัวมีขนาดลำตัวประมาณ 1 เมตร และตัวกินมดซิลกี้มีความยาวประมาณ 30-40 เซนติเมตรเท่านั้น นับเป็นตัวกินมดที่มีขนาดเล็กที่สุด ทั้งทาแมนดัวและตัวกินมดซิลกี้จะอาศัยและหากินบนต้นไม้เป็นหลัก เป็นสัตว์ที่ขี้อายและพบเห็นตัวได้ยาก โดยเฉพาะตัวกินมดซิลกี้จะอาศัยอยู่บนยอดต้นไม้สูง หากินในเวลากลางคืนเป็นหลัก ขณะที่เวลากลางวันจะนอนหลับด้วยการขดตัวเป็นวงกลมเหมือนลูกบอลบนต้นไม้ ซึ่งทั้งทาแมนดัวและตัวกินมดซิลกี้ต่างกินมดเป็นอาหารหลัก จัดเป็นตัวกินมดที่สามารถปีนป่ายและทรงตัวบนต้นไม้หรือกิ่งไม้ได้เป็นอย่างดี เนื่องด้วยปลายหางที่สามารถใช้เกาะเกี่ยวกับต้นไม้ได้เป็นอย่างดีเพื่อรักษาสมดุล อีกทั้งยังสามารถที่จะยืนยกขาหน้า ชูกรงเล็บเพื่อป้องกันตัว ด้วยการใช้ขาหลังเหมือนจิงโจ้ทรงตัวได้เป็นอย่างดีอีกด้วย โดยเฉพาะทาแมนดัวนั้นปลายหางจะไม่เป็นขนแต่จะเป็นเกล็ดขนาดเล็ก ๆ อีกทั้งทาแมนดัวยังมีพฤติกรรมที่เพิ่งพบรายงานเมื่อไม่นานมานี้ว่า นอกจากแมลงแล้ว ยังสามารถที่จะใช้กรงเล็บผ่าเปลือกของลูกปาล์มแยกออกเป็น 2 ซีก แล้วใช้ลิ้นตวัดกินน้ำและเนื้อภายในลูกปาล์มเป็นอาหารได้อีกด้วย ซึ่งอาจเป็นพฤติกรรมที่มาจากการเรียนรู้หรือถ่ายทอดต่อกันมา เพื่อให้ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม
ตัวนำยวดยิ่งชนิดมีเหล็กเป็นองค์ประกอบ

โครงสร้างผลึกของตัวนำยวดยิ่ง LaFeAsO (Pn – นิกโทเจน, Ln – แลนทาไนด์)
ตัวนำยวดยิ่งชนิดมีเหล็กเป็นองค์ประกอบ (อังกฤษ: iron-based superconductor, FeSC) คือสารประกอบทางเคมีที่มีธาตุเหล็กเป็นองค์ประกอบ ซึ่งมีคุณสมบัติสภาพนำยวดยิ่ง ค้นพบในปี พ.ศ. 2549 โดยฮิเดโอะ โฮโซโนะ และทีมวิจัย จากสถาบันเทคโนโลยีโตเกียว ได้ทำการเตรียมสารตัวนำยวดยิ่งชนิด LaFePO และ LaFeAsO ที่เจือฟลูออรีน และวัดสมบัติทางไฟฟ้าพบว่าสารตัวนำยวดยิ่งดังกล่าวแสดงสมบัติตัวนำยวดยิ่งที่อุณหภูมิ 4 เคลวิน และ 26 เคลวิน ตามลำดับ ผลงานถูกตีพิมพ์ ในหัวข้อ "Iron-Based Layered Superconductor La[O1–xFx]FeAs (x = 0.05–0.12) with Tc = 26 K" ในปี พ.ศ. 2551 และในปี  ค.ศ. 2008 ได้มีการค้นพบสารประกอบกลุ่มเหล็กพนิกไทด์ ( iron pnictide )  ซึ่งจากการค้นพบดังกล่าวอาจทำให้เกิดเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ อย่างที่ทราบกันดีว่าตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงโดยส่วนใหญ่จะเป็นสารประกอบประเภทคิวเพลท ( Cuprate ) และทฤษฎีที่ใช้ในการอธิบายตัวนำยวดยิ่งอย่างทฤษฎีบีซีเอส(BCS theory) ไม่สามารถอธิบายปรากฏการณ์บางอย่างของตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงได้ครอบคลุม เช่น ปรากฏการณ์ไอโซโทป (Isotope effect) ซึ่งทฤษฎีบีซีเอสได้คำนวณไว้ว่า ตัวนำยวดยิ่งจะมีค่าสัมประสิทธิ์ไอโซโทป (isotope exponent) เป็น 0.5 แต่จากผลการทดลองวัดค่าสัมประสิทธิ์ไอโซโทปของตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงพบว่ามีค่าอื่น ๆ ที่นอกเหนือจากการคำนวณได้ของทฤษฎีบีซีเอสดังนั้นการค้นพบตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงที่มีเหล็กเป็นฐานจึงเป็นส่วนสำคัญที่ใช้ในการพัฒนาทฤษฎีที่ใช้ในการอธิบายตัวนำยวดยิ่งได้ดียิ่งขึ้น
ตัวนำชนิดนี้มีความน่าสนใจตรงที่ มีค่าสนามแม่เหล็กวิกฤตที่สอง (Upper critical field) ที่สูงมาก ส่งผลให้กระแสไฟฟ้าวิกฤต (Critical current) มีค่าสูงมากตามไปด้วย
เว็บไซต์

https://en.wikipedia.org/wiki/Iron-based_superconductor
ตับเต่านา

| ตับเต่านา |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
อันดับ:: Alismatales
วงศ์:: Hydrocharitaceae
สกุล:: Hydrocharis
สปีชีส์:: H.  morsus-ranae
ชื่อทวินาม
Hydrocharis morsus-ranae L., 1753

ชื่อพ้อง
 Hydrocharis dubia (Blume) Backer, 1925
รูปวาดตับเต่านา
ตับเต่านา หรือ ผักตับเต่า, ตับเต่าน้ำ, บัวฮาวาย (ชื่อวิทยาศาสตร์: Hydrocharis morsus-ranae; อังกฤษ: Frogbit, ในอเมริกาเหนือเรียก Common Frogbit หรือ European Frogbit) เป็นพืชลอยน้ำ อายุหลายฤดู จัดอยู่ในสกุล Hydrocharis วงศ์ Hydrocharitaceae ขึ้นตามแหล่งน้ำตื้น ๆ แหล่งน้ำนิ่งทั่วไป หรือในนา มีไหลทอดเลื้อย ถ้าน้ำตื้นจะมีรากยึดดินใต้น้ำ ใบโผล่เหนือน้ำหรือลอยที่ผิวน้ำ ตับเต่านามีการกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรปและเอเชีย พบได้ที่ความสูง 0–1,200 เมตร จากระดับน้ำทะเล สำหรับประเทศไทยพบได้ทุกภาค
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ต้นเจริญเติบโตอยู่ในน้ำ มีรากและสามารถแตกไหลเป็นเส้นสีขาว เกิดเป็นกระจุกทางด้านล่างของกลุ่มใบ ปลายไหลเจริญเติบโตเป็นต้นใหม่ ใบโผล่เหนือน้ำหรือลอยที่ผิวน้ำ รูปหัวใจหรือรูปไข่ กว้าง 2.5–7.5 เซนติเมตร ยาว 2.5–6 เซนติเมตร ใบเดี่ยว ฐานใบเว้าเป็นรูปหัวใจค่อนข้างกลม ขอบใบเรียบ ปลายใบมน ใบด้านบนสีเขียวเข้มเป็นมัน ใบด้านล่างสีจางกว่า และกลางใบจะพองออกคล้ายฟองน้ำ ช่วยพยุงลำต้น ในฤดูแล้งเมื่อมีน้ำน้อย ก้านใบจะสั้นลง ใบจะแตกออกที่ข้อของลำต้น
ดอกเป็นดอกเดี่ยวสีขาว มี 3 กลีบ ออกตามซอกใบ มีก้านชูดอกเรียวยาว ดอกตัวผู้และดอกตัวเมียเกิดแยกกันคนละดอก มีใบประดับหุ้มดอกตัวผู้และก้านดอกตัวผู้จะเรียวยาวกว่าดอกตัวเมีย เกสรตัวผู้ 9–12 อัน รังไข่รูปยาวรี ยาว 5–6 มิลลิเมตร ติดผลคล้ายตะขบฝรั่ง แต่ก้านผลใหญ่กว่า เป็นรูปทรงกระบอกมี 6 สัน
ตับเต่านาขยายพันธุ์โดยวิธีการแตกไหล หรือใช้เมล็ด
ประโยชน์

ต้นอ่อนใช้รับประทานเป็นผัก
สามารถใช้แก้ลม แก้เสมหะ บำรุงธาตุไฟให้บริบูรณ์
ใช้เป็นไม้ประดับหรือปลูกในบ่อเลี้ยงปลาเพื่อช่วยคลุมผิวน้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตับเต่านา
 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ตับเต่านา ที่วิกิสปีชีส์
ตัวชี้ที่เป็นโมฆะ

ในการคอมพิวเตอร์ ตัวชี้ที่เป็นโมฆะ  (อังกฤษ: null pointer) คือ ตัวชี้ หรือ การอ้างอิง ที่ไม่ได้อ้างอิงถึงวัตถุที่ถูกต้อง โปรแกรมมักจะใช้ตัวชี้ที่เป็นโมฆะ เพื่อแสดงเงื่อนไขต่างๆ เช่น การสิ้นสุดรายการที่ไม่ทราบความยาว หรือความล้มเหลวในการดำเนินการบางอย่าง การใช้ตัวชี้ที่เป็นโมฆะนี้สามารถเปรียบเทียบกับ ประเภทที่เป็นโมฆะได้ และกับค่า Nothing ใน ประเภทตัวเลือก
คุณไม่ควรสับสนตัวชี้ที่เป็นโมฆะกับ ตัวชี้ที่ไม่ได้ใส่ค่าเริ่มต้น (อังกฤษ: uninitialized pointer) กล่าวคือ ตัวชี้ที่เป็นโมฆะรับประกันว่าจะเปรียบเทียบออกมามีค่าไม่เท่ากับตัวชี้ใด ๆ ที่ชี้ไปยังวัตถุที่ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม ขึ้นอยู่กับภาษาและการอิมพลีเมนต์ ตัวชี้ที่ไม่ได้ใส่ค่าเริ่มต้นอาจมีพฤติกรรมต่างไปจากนั้น เช่น มันอาจแสดงพฤติกรรมที่ไม่ได้กำหนดไว้
เนื่องจากตัวชี้ที่เป็นโมฆะ ไม่ได้ชี้ไปยังวัตถุที่ถูกต้อง ความพยายามในการเข้าถึงข้อมูลที่จัดเก็บไว้ในตำแหน่งหน่วยความจำนั้น (อันเป็นโมฆะ) อาจทำให้เกิดข้อผิดพลาดรันไทม์หรือโปรแกรมล่ม นี่คือ ข้อผิดพลาดของตัวชี้ที่เป็นโมฆะ นี่เป็นจุดอ่อนของซอฟต์แวร์ประเภทหนึ่งที่พบบ่อยที่สุด  นอกจากนี้ Tony Hoare ผู้แนะนำแนวคิดนี้ เรียกสิ่งนี้ว่าเป็น "ความผิดพลาดมูลค่าพันล้านดอลลาร์"
ภาษาซี

ในภาษาซี, ตัวชี้ที่เป็นโมฆะสองตัวใดๆ(ไม่ว่าจะเป็นชนิดข้อมูลใดก็ตาม)จะเปรียบเทียบได้เป็นค่าเท่ากันเสมอ
ดูเพิ่ม

การป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะ
ตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุม

ตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุม (อังกฤษ: non-player character บ้างก็เรียกว่า non-person character หรือ non-playable character) หรือ เอ็นพีซี (NPC) ในเกมหมายถึง ตัวละครใด ๆ ที่ไม่ได้ถูกควบคุมโดยผู้เล่น โดยปกติในวิดีโอเกมจะหมายถึง ตัวละครที่ถูกควบคุมโดยคอมพิวเตอร์ผ่านปัญญาประดิษฐ์ (Artificial intelligence หรือ AI) ในเกมเล่นตามบทบาท (Tabletop role-playing game) แบบดั้งเดิมคำนี้จะใช้กับตัวละครที่ถูกควบคุมโดยเกมมาสเตอร์ (Gamemaster หรือ GM) หรือผู้ตัดสิน มากกว่าที่จะใช้คำว่าผู้เล่น
ตัวรับอะดีโนซีน

เนื่องจากมีโครงสร้างคล้ายอะดีโนซีน กาเฟอีนจึงสามารถจับกับตัวรับอะดีโนซีนและกระตุ้นการทำงานของระบบประสาท ส่งผลให้ร่างกายตื่นตัว
ตัวรับอะดีโนซีน (อังกฤษ: adenosine receptor) หรือ ตัวรับพี1 (P1 receptor) เป็นชั้นของหน่วยรับที่จับคู่กับจีโปรตีนและพิวรีนที่มีลิแกนด์เป็นอะดีโนซีน ในร่างกายมนุษย์มีตัวรับอะดีโนซีนที่รู้จักอยู่ 4 ชนิดได้แก่ A1, A2A, A2B และ A3 โดยแต่ละชนิดเข้ารหัสด้วยยีนต่างกัน ตัวรับอะดีโนซีนมักเป็นที่รู้จักจากกลไกการออกฤทธิ์ของกาเฟอีนและธีโอฟิลลีน ซึ่งเป็นแอนตาโกนิสต์กับอะดีโนซีน
ตัวรับอะดีโนซีนแต่ละชนิดมีหน้าที่ต่างกันและบางครั้งก็คาบเกี่ยวกัน เช่นตัวรับทั้ง A1 และ A2A ควบคุมการใช้ออกซิเจนและการไหลเวียนโลหิตของหัวใจ และตัวรับ A2A ก็ทำหน้าที่ต้านการอักเสบทั่วร่างกายด้วย นอกจากนี้ตัวรับทั้งสองยังมีส่วนในการควบคุมการหลั่งสารสื่อประสาทอย่างโดพามีนและกลูตาเมต ส่วนตัวรับ A2B และ A3 จะอยู่ส่วนปลายและทำหน้าที่ด้านระบบภูมิคุ้มกันและต้านการอักเสบเป็นหลัก ด้วยหน้าที่ที่ต่างกันนี้จึงมีการพัฒนายาสมัยใหม่ให้ออกฤทธิ์ตรงกับตัวรับมากขึ้น จากเดิมที่สารออกฤทธิ์ไม่เฉพาะเจาะจงที่ตัวใดตัวหนึ่ง ยกตัวอย่างเช่น อะดีโนซีนใช้ในการรักษาหัวใจเต้นเร็วผ่านการออกฤทธิ์ต่อตัวรับทั้ง 4 ชนิด และเป็นยาระงับประสาทผ่านการออกฤทธิ์ต่อตัวรับ A1 และ A2A ในสมอง ขณะที่สารกลุ่มแซนทีนอย่างกาเฟอีนและธีโอฟิลลินใช้กระตุ้นอัตราการเต้นของหัวใจผ่านการออกฤทธิ์ต่อตัวรับ A1 และ A2A เช่นกัน และเป็นตัวยับยั้งฟอสโฟไดเอสเทอเรส ทำให้กล้ามเนื้อหดตัวและหลอดเลือดขยาย
การทำงานของตัวรับอะดีโนซีนสามารถแยกย่อยได้เป็นตัวรับ A1 เป็นตัวรับที่พบได้ทั่วไปในร่างกาย ทำหน้าที่ยับยั้งการทำงานหลายส่วนและลดการส่งสารสื่อประสาทในถุงไซแนปส์ นอกจากนี้ยังหน้าที่ควบคุมการใช้ออกซิเจนและการไหลเวียนโลหิตในหัวใจร่วมกับ A2A ที่พบมากในปมประสาทฐาน ขณะที่ A2B มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับการสร้างกระดูกเช่นเดียวกับ A2A ส่วน A3 ยังมีการศึกษาไม่มาก แต่เชื่อว่าเกี่ยวข้องกับออสติโอคลาสต์ เซลล์ที่มีหน้าที่สลายเนื้อกระดูก
ตะพาบไบคอลโลไซต์

| ตะพาบไบคอลโลไซต์ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 17> 5–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง (R. swinhoei)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลื้อยคลาน Reptilia
อันดับ:: เต่า Testudines
อันดับย่อย:: อันดับย่อยเต่า Cryptodira
วงศ์:: วงศ์ตะพาบ Trionychidae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยตะพาบ Trionychinae
สกุล:: ตะพาบไบคอลโลไซต์ Rafetus Gray, 1864

ชนิดต้นแบบ
Testudo euphratica Daudin, 1801
ชนิด
 R. euphraticus (Daudin, 1801)  R. swinhoei (Gray, 1873)  †R. bohemicus (Liebus, 1930)
ตะพาบไบคอลโลไซต์ (อังกฤษ: Bicallosite softshell turtles) เป็นสกุลของตะพาบในสกุล Rafetus (/รา-เฟ-ตุส/) ที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์มากในวงศ์ Trionychidae เป็นตะพาบที่อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่ในยูเรเชีย
ชนิด

นักอนุกรมวิธานส่วนใหญ่จัดให้สกุล Rafetus ได้รับการจำแนกออกเป็น 2 ชนิด คือ
Rafetus euphraticus (Daudin, 1801) – ตะพาบยูเฟรทีส
Rafetus swinhoei (Gray, 1873) – ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง
Rafetus leloii Hà, 2000 (ชื่อพ้อง R. vietnamensis Le et al., 2010) ชนิดที่สามที่เป็นไปได้ รู้จักกันในชื่อสามัญว่า ตะพาบฮหว่านเกี๊ยม ได้รับการเสนอเป็นสัตว์ชนิดต่างหาก นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่จัดให้เป็นชื่อพ้องรองของ Rafetus swinhoei แต่นักวิทยาศาสตร์ชาวเวียดนามบางคนยืนยันว่าสัตว์สองชนิดนี้ไม่เหมือนกัน
R. bohemicus Liebus, 1930 ชนิดที่สูญพันธุ์จากช่วง Burdigalian (สมัยไมโอซีนตอนต้น) ประมาณ 17.5 ล้านปีก่อน อาศัยอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศเช็กเกีย
อนุกรมวิธาน > แผนภาพวิวัฒนาการชาติพันธุ์

แผนภาพวิวัฒนาการชาติพันธุ์วาดโดย Walter G. Joyce, Ariel Revan, Tyler R. Lyson และ Igor G. Danilov (2009)
ที่อยู่อาศัย

Rafetus euphraticus: พบในแม่น้ำไทกริสและแม่น้ำยูเฟรติสของประเทศอิรัก, ซีเรีย, ตุรกี และจังหวัดฆูเซสถานของประเทศอิหร่าน ทางองค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติจัดให้มีสถานะใกล้สูญพันธุ์
Rafetus swinhoei: พบแค่สามตัวที่มีชีวิตอยู่ ตัวหนึ่งอยู่ในสวนสัตว์ซูโจว (จีน) และสองตัวอยู่ในทะเลสาบ  Dong Mo กับ Xuan Khanh ในประเทศเวียดนามตอนเหนือ ทางองค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติจัดให้มีสถานะใกล้สูญพันธุ์อย่างมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

Gray JE (1864). "Revision of the Species of Trionychidae found in Asia and Africa, with Descriptions of some New Species". Proc. Zool. Soc. London 1864: 76–98. (Rafetus, new genus, p. 81).
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q1930722  Wikispecies: Rafetus  ADW: Rafetus  BioLib: 25259  BOLD: 253668  EoL: 80601  Fossilworks: 238454  GBIF: 2442639  iNaturalist: 39567  IRMNG: 1017949  ITIS: 551736  NBN: NHMSYS0000375743  NCBI: 227458
ตัวหนังสือความคิด

ตัวหนังสือความคิด (อังกฤษ: ideogram หรือ ideograph, จากภาษากรีก ἰδέα idéa "แนวคิด" และ γράφω gráphō "เขียน") เป็นอักษรภาพที่ใช้แทนแนวคิดหนึ่ง ไม่ใช่คำหรือวลีในภาษาใด
ตัวหนังสือคำ

อักษรไฮเออโรกลีฟอียิปต์ ซึ่งมีต้นกำเนิดเป็นตัวหนังสือคำ
ในภาษาเขียน ตัวหนังสือคำ (อังกฤษ: logogram หรือ logograph) เป็นอักษรเขียนที่ใช้แทนคำหรือวลีหนึ่ง โดยระบบการเขียนที่ใช้อักษรภาพจะเรียกว่า ระบบตัวหนังสือคำ (อังกฤษ: logographic system)
ตัวอย่างระบบการเขียนด้วยตัวหนังสือคำ ได้แก่ อักษรจีน อักษรรูปลิ่ม อักษรไฮเออโรกลีฟอียิปต์
ตัวคุมจังหวะหัวใจ

เซลล์เพซเมกเกอร์ (อังกฤษ: pacemaker cells, cardiac pacemaker) เป็นเซลล์ชนิดหนึ่งซึ่งมีหน้าที่ควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ พบได้ที่เนื้อเยื่อหัวใจ (heart tissue) โดยสามารถเกิด depolarization หรือสร้างกระแสประสาท (action potential) ได้เอง  แบ่งเป็น 2 ชนิด ได้แก่ sinoatrial node (SA node) และ atrioventricular node (AV junction)
เซลล์เพซเมกเกอร์
Sinoatrial node

Sinoatrial node หรือ SA node เป็นกลุ่มของเซลล์ที่อยู่บนผนังหัวใจของหัวใจห้องบนขวา ใกล้กับทางเข้าของหลอดเลือดดำเวนาคาวาบน (superior vena cava) เป็นเซลล์เพซเมกเกอร์ที่อยู่สูงที่สุด และจัดเป็นเซลล์เพซเมกเกอร์ที่ 1 (primary pacemaker) ซึ่งสามารถสร้างกระแสประสาทในภาวะปกติได้ประมาณ 70-80 ครั้งต่อนาที
Atrioventricular node

Antrioventricular node หรือ AV junction พบได้ที่บริเวณระหว่างหัวใจห้องบนซ้าย (left atrium) และหัวใจห้องล่างขวา (right ventricle) ภายในผนังกั้นห้องหัวใจ (atrial septum) หรืออยู่ถัดลงมาจาก SA node โดยจัดเป็นเซลล์เพซเมกเกอร์ที่ 2 (secondary pacemaker) มีความเร็วในการสร้างกระแสประสาทรองจาก SA node คือ 40-60 ครั้งต่อนาที
อัตราในการเกิด pacemaker

อัตราในการเกิด pacemaker (pacemaking rate) นั้นจะขึ้นอยู่กับเซลล์ที่มีความเร็วในการสร้างกระแสประสาทได้สูงสุด เพราะฉะนั้น ในภาวะปกติ SA node ซึ่งเป็นเซลล์ที่สามารถสร้างกระแสประสาทได้เร็วที่สุด จึงเป็นตัวกำหนด pacemaking rate แต่ถ้า SA node มีความผิดปกติ ไม่สามารถสร้างกระแสประสาทได้ เซลล์ที่มีความเร็วในการสร้างกระแสประสาทรองลงมาหรือ AV junction ก็จะทำหน้าที่แทน
ตัวรับการยืด

ตัวรับการยืด
(อังกฤษ: Stretch receptor)
เป็นตัวรับแรงกล (mechanoreceptor) ที่ตอบสนองต่อการยืดอวัยวะและกล้ามเนื้อต่าง ๆ แล้วส่งข้อมูลโดยเป็นกระแสประสาทไปยังก้านสมองส่วนท้าย (medulla oblongata) ผ่านเส้นใยประสาทนำเข้า (afferent nerve fiber)
ตัวอย่างรวมทั้งตัวรับการยืดที่กล้ามเนื้อแขนขา เอ็นแขนขา ที่หัวใจ ผนังลำไส้ใหญ่ และที่ปอด
ตัวรับการยืดยังพบที่หลอดเลือดแดงแครอทิด เป็นตัวเฝ้าตรวจความดันเลือด และมีผลให้ต่อมใต้สมองส่วนหลัง (posterior) ปล่อยฮอร์โมนลดปัสสาวะ (antidiuretic hormone คือ vasopressin) ซึ่งทำให้เส้นเลือดตีบลงด้วย
แบบต่าง ๆ รวมทั้ง
Golgi tendon organ
Muscle spindle ซึ่งเป็นตัวรับความรู้สึกกลางกล้ามเนื้อ มีหน้าที่ตรวจจับความเปลี่ยนแปลงความยาวของกล้ามเนื้อนั้น ๆ ซึ่งมีผลต่อการรับรู้อากัปกิริยาและการเคลื่อนไหวของร่างกาย
Pulmonary stretch receptor เป็นตัวรับแรงกลที่พบในปอด เมื่อปอดขยาย มันก็ส่งกระแสประสาทเพิ่ม มีผลลดอัตราการหายใจ และเพิ่มการผลิตสารลดความตึงผิว (pulmonary surfactant) ของปอด
Chordotonal organ ในแมลงและสัตว์ขาปล้อง ซึ่งใช้รับรู้ตำแหน่งของหนวด
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "receptor", ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑ ฉบับ ๒๕๔๕, (แพทยศาสตร์) ๑. หน่วยรับความรู้สึก ๒. ตัวรับ, ที่รับ
ตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 2

ในการศึกษาเกี่ยวกับสภาพนำยวดยิ่ง ตัวนำยวดยิ่งชนิดที่  2 (อังกฤษ: Type-II superconductor)
The B-T diagram of type-II superconductor.
คือลักษณะของการก่อตัวของกระแสหมุนวนของแม่เหล็ก (magnetic vortices) ในสนามแม่เหล็กที่นำมาใช้ สิ่งนี้เกิดขึ้นนอกเหนือไปจากบางค่าของความเข้มของสนามวิกฤติ Hc1 ความหนาแน่นของกระแสหมุนวนเพิ่มขึ้นด้วยความเข้มของสนามที่เพิ่มขึ้น ที่สนามวิกฤติที่สูงขึ้น Hc2 สภาพนำไฟฟ้ายวดยิ่งจะถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงและตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 2 จะไม่เกิดปรากฏการณ์ไมส์เนอร์(Meissner effect)ขึ้นอย่างสมบูรณ์เหมือนกับตัวนำยวดยิ่งประเภทที่ 1
ประวัติ

แนวคิดของ ตัวนำยวดยิ่งทั้งสองชนิด ถูกเสนอโดยเลฟ แลนเดา  (Lev Landau)  และวิแทลลี จินซ์เบิร์ก (Vitaly Ginzburg) ในรายงานวิจัยของพวกเขาเกี่ยวกับทฤษฎีจินซ์เบิร์ก-แลนเดา  (Ginzburg-Landau theory)  ในการถกเถียงกันของพวกเขานั้น ตัวนำไฟฟ้าชนิดที่ 1 มีพลังงานอิสระเชิงบวกของตัวนำไฟฟ้าขอบเขตโลหะปกติ  ในปี ค.ศ. 1935  จูบินิน (Rjabinin), เลฟ เชฟนิคอฟ (Lev Shubnikov)   ได้ทำการทดลองและค้นพบตัวนำยวดยิ่งประเภทที่ 2 ในห้องทดลองความเย็นยิ่งยวด หรือ ไครโอเจนิค (cryogenic laboratory) ที่ศูนย์วิทยาศาสตร์แห่งชาติสถาบันฟิสิกส์และเทคโนโลยีแห่งคาร์คิฟในเมืองคาร์คอฟ (the National Scientific Center Kharkiv Institute of Physics and Technology in Kharkov) ในยูเครน ได้ให้คำอธิบายไว้อย่างครอบคลุมไว้ในหนังสือที่มีชื่อว่า "ความไม่เป็นเชิงเส้นในสภาพนำยวดยิ่งของคลื่นไมโครเวฟ" (Nonlinearities in Microwave Superconductivity), ที่ร่วมเขียนโดย  ดิมิทรี โอ เลเดนเยฟ (Dimitri O. Ledenyov) และ วิคเตอร์ โอ เลเดนเยฟ (Viktor O. Ledenyov)
ดูเพิ่ม

ตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 1
ตัวทำละลาย

ตัวทำละลาย (อังกฤษ: solvent) เป็นสารที่สามารถละลาย ตัวถูกละลาย ที่เป็นของแข็ง  ของเหลว หรือก๊าซได้เป็น สารละลาย  ตัวทำละลายที่คุ้นเคยมากที่สุดและใช้ในชีวิตประจำวันคือน้ำ สำหรับคำจำกัดความที่อ้างถึง ตัวทำละลายอินทรีย์ (organic solvent) จะหมายถึงตัวทำละลายอีกชนิดที่เป็น สารประกอบอินทรีย์ (organic compound) และมี คาร์บอน อะตอมอยู่ด้วย   โดยปกติตัวทำละลายจะมี จุดเดือด สูง และระเหยง่าย
หรือสามารถกำจัดโดย การกลั่นได้   โดยทั่วไปแล้วตัวทำละลายไม่ควรทำปฏิกิริยากับตัวถูกละลาย คือ มันจะต้องมีคุณสมบัติ เฉื่อย ทางเคมี   ตัวทำละลายสามารถใช้ สกัด  (extract)  สารประกอบที่ละลายในมันจากของผสมได้ตัวอย่างที่คุ้นเคยได้แก่ การต้ม กาแฟ หรือ ชา ด้วยน้ำร้อน    ปกติตัวทำละลายจะเป็นของเหลวใสไม่มีสีและส่วนใหญ่จะมีกลิ่นเฉพาะตัว   ความเข้มข้นของสารละลายคือจำนวนสารประกอบที่ละลายในตัวทำละลายในปริมาตรที่กำหนด     การละลาย  (solubility)  คือจำนวนสูงสุดของสารประกอบที่ละลายได้ในตัวทำละลาย
ตามปริมาตรที่กำหนดที่ อุณหภูมิ เฉพาะ
ตัวทำละลายอินทรีย์ใช้ประโยชน์ทั่วไปดังนี้
ซักแห้ง (dry cleaning) เช่น  เตตราคลอโรเอทิลีน (Tetrachloroethylene)
ใช้เจือจางสี (paint thinner) เช่น โทลูอีน (toluene) น้ำมันสน(turpentine)
ยาล้างเล็บและตัวทำละลายกาว  เช่น อะซิโตน เมทิลอาซีเทต เอทิลอาซีเทต )
สารกำจัดคราบที่เป็นจุด เช่น เฮกเซน(hexane) ปิทรอลอีเทอร์(petrol ether)
สารชำระล้างs เช่น ซิตรัส (citrus) เทอร์ปีน(terpene)
น้ำหอม เช่น เอทานอล
เคมีสังเคราะห์
ตารางแสดงคุณสมบัติของตัวทำละลายสามัญ

ตัวทำละลายแบ่งออกเป็นกลุ่มต่างๆ เช่น นอน-โพลาร์  โพลาร์  อะโพรติก  และโพลารโพรติก
| ตัวทำละลาย | สูตรเคมี | จุดเดือด | Polarity | ความหนาแน่น  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
Non-Polar Solvents
| เฮกเซน | CH3-CH2-CH2-CH2-CH2-CH3 | 69 °C | 2.0 | 0.655 g/ml |
| เบนซีน | C6H6 | 80 °C | 2.3 | 0.879 g/ml |
| โทลูอีน | C6H5-CH3 | 111 °C | 2.4 | 0.867 g/ml |
| Diethyl ether | CH3CH2-O-CH2-CH3 | 35 °C | 4.3 | 0.713 g/ml |
| คลอโรฟอร์ม | CHCl3 | 61 °C | 4.8 | 1.498 g/ml |
| Ethyl acetate | CH3-C(=O)-O-CH2-CH3 | 77 °C | 6.0 | 0.894 g/ml |
| Tetrahydrofuran (THF) | /-CH2-CH2-O-CH2-CH2-\ | 66 °C | 7.5 | 0.886 g/ml |
| Methylene chloride | CH2Cl2 | 40 °C | 9.1 | 1.326 g/ml     |
Polar Aprotic Solvents
| Acetone | CH3-C(=O)-CH3 | 56 °C | 21 | 0.786 g/ml |
| Acetonitrile (MeCN) | CH3-C≡N | 82 °C | 37 | 0.786 g/ml |
| Dimethylformamide (DMF) | H-C(=O)N(CH3)2 | 153 °C | 38 | 0.944 g/ml |
| Dimethyl sulfoxide (DMSO) | CH3-S(=O)-CH3 | 189 °C | 47 | 1.092 g/ml     |
Polar Protic Solvents
| กรดน้ำส้ม | CH3-C(=O)OH | 118 °C | 6.2 | 1.049 g/ml |
| n-Butanol | CH3-CH2-CH2-CH2-OH | 118 °C | 18 | 0.810 g/ml |
| Isopropanol | CH3-CH(-OH)-CH3 | 82 °C | 18 | 0.785 g/ml |
| n-Propanol | CH3-CH2-CH2-OH | 97 °C | 20 | 0.803 g/ml |
| เอทานอล | CH3-CH2-OH | 79 °C | 24 | 0.789 g/ml |
| เมทานอล | CH3-OH | 65 °C | 33 | 0.791 g/ml |
| กรดฟอร์มิก | H-C(=O)OH | 100 °C | 58 | 1.21 g/ml |
| น้ำ | H-O-H | 100 °C | 80 | 0.998 g/ml |
แหล่งข้อมูลอื่น

Table Properties of common organic solvents
Table and text เก็บถาวร 2004-11-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน O-Chem Lecture
Tables เก็บถาวร 2004-12-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Properties and toxicities of organic solvents
ตัวรับกระแสไฟ

ตัวรับกระแสไฟ (อังกฤษ: (electric) current collector) คืออุปกรณ์ที่ใช้รับกระแสไฟฟ้าเข้าสู่ระบบขับเคลื่อนตลอดจนระบบต่างๆของยานพาหนะ ทั้งรถบัส, รถราง, รถไฟ โดยไฟฟ้าที่รับเข้ามานี้อาจจะถูกจ่ายผ่านมาทางสายส่งไฟฟ้าเหนือหัวหรือรางที่สาม ตัวรับกระแสไฟทำจากวัสดุที่มีคุณสมบัติเป็นตัวนำไฟฟ้า ในระบบสายส่งเหนือหัว ตัวรับกระแสไฟถูกเรียกว่า "แหนบรับไฟ" ซึ่งทำมาจากก้อนถ่านแกรไฟต์ และนิยมใช้ไฟฟ้ากระแสสลับ (AC) ส่วนในระบบรางที่สาม ตัวรับกระแสไฟถูกเรียกว่า "แป้นรับไฟ" หรือ "ขารับไฟ" ซึ่งทำมาจากโลหะ และนิยมใช้ไฟฟ้ากระแสตรง (DC)
คลังภาพ

แป้นรับไฟรับไฟจากรางที่สาม
แหนบรับไฟจากสายส่ง
ขารับไฟจากรางที่สาม
แหนบรับไฟจากสายส่ง
ขอรับไฟของรถบัส
| ด ค กโครงสร้างทางรถไฟ |
| --- | --- |
ทางรถไฟ:  ทางเดี่ยว  การสวนทาง  ทางคู่  ทางสาม  ทางสี่ 
การสับราง:  บอลลูนลูป  เฮดส์ชัน  ย่านรถไฟ  คลาสิฟิเคชันยาร์ด 
ชุมทางรถไฟ:  ชุมทางต่างระดับ  ชุมทางตัดกัน  ชุมทางคู่  Facing and trailing  ชุมทางสี่แยก  สามเหลี่ยมกลับรถจักร  ประแจ  ตะเฆ่  จุดตัดเสมอระดับทางรถไฟ 
สถานีรถไฟ:  ชานชาลา ชานชาลาด้านข้าง  ชานชาลาเกาะกลาง  ชานชาลายื่น  ชานชาลาต่างระดับ  สเปนิชโซลูชัน  ชานชาลาเปลี่ยนเส้นทาง  สถานีรถไฟปลายทาง  สถานีรถไฟเปลี่ยนเส้นทาง  บอลลูนลูป 
การไต่เขา:  โค้งเกือกม้า  รางซิกแซ็ก  รางเกลียว 
เทคนิคทางราง:  ช่วงกว้างราง  รัศมีความโค้งราง  ความลาดชันราง  การจ่ายไฟฟ้า (รางที่สาม · รางที่สี่ · เหนือหัว · แหนบรับไฟ)  ตัวรับกระแสไฟ  Cant deficiency
ตะพาบไต้หวัน

| ตะพาบไต้หวัน |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 2.3)
CITES Appendix II (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลื้อยคลาน Reptilia
อันดับ:: เต่า Testudines
อันดับย่อย:: อันดับย่อยเต่า Cryptodira
วงศ์:: วงศ์ตะพาบ Trionychidae
สกุล:: ตะพาบจีน Pelodiscus (Wiegmann, 1835)
สปีชีส์:: Pelodiscus sinensis
ชื่อทวินาม
Pelodiscus sinensis (Wiegmann, 1835)

ชื่อพ้อง
 ดูข้อความ
ตะพาบไต้หวัน (อังกฤษ: Chinese softshelled turtle; จีน: 中華鱉; พินอิน: zhōnghuá biē; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pelodiscus sinensis) ตะพาบชนิดหนึ่ง ไม่ใช่ตะพาบพันธุ์พื้นเมืองของไทย แต่เป็นตะพาบที่พบได้ในภูมิภาคเอเชียตะวันออก เช่น จีน, ไต้หวัน, ญี่ปุ่น,  เกาหลีเหนือ, เกาหลีใต้ ตลอดจนรัสเซีย และเวียดนาม มีรูปร่างคล้ายตะพาบสวน (Amyda cartilaginea) ที่พบได้ในประเทศไทย แต่ตะพาบไต้หวันมีขนาดเล็กกว่า  โตเต็มมีขนาดกระดองประมาณ 25 เซนติเมตร มีนิสัยดุร้าย
ลักษณะกระดองเป็นทรงรีเล็กน้อย ลักษณะโครงร่างแบบผิวกระดองเรียบมีกระดองส่วนที่นิ่มหรือเชิงค่อนข้างมาก มีหัวใหญ่ คอ ยาวมาก ปากแหลม ฟันคมและแข็งแรง เมื่อยังเล็กกระดองเป็นสีเขียวเข้มด้านท้องจะมีสีส้มและสีดำสลับ 5-6 ตำแหน่ง ใต้ท้องมีสีขาว เมื่อโตเต็มวัยกระดองจะเป็นสีเขียวอมเหลือง บริเวณขอบตาจะมีสีเหลืองเห็นได้ชัดเจน ตรงกลางกระดองจะมีรอยขีดขวางลำตัว 6-7 ขีด ส่วนท้องอ่อนนุ่มมีสีขาวอมชมพูหรือสีเหลืองอ่อน ๆ
นิยมรับประทานโดยทำเป็นซุป นิยมกันมากในแบบอาหารจีนและอาหารญี่ปุ่น ทำให้นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ ที่ปัจจุบันนิยมเลี้ยงมากกว่าตะพาบสวน เพราะโตได้เร็วและแพร่ขยายพันธุ์ได้เร็วกว่า และยังนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงามอีกด้วย โดยเฉพาะในตัวที่เป็นเผือก  แต่ในด้านสิ่งแวดล้อมขณะนี้พบเป็นเผ่าพันธุ์ต่างถิ่น  ที่รุกรานที่อยู่อาศัยและที่วางไข่ของตะพาบและเต่าพื้นเมืองของไทย
ปัจจุบัน มีฟาร์มเพาะเลี้ยงกันในประเทศไทยแถบจังหวัดภาคตะวันออก เช่น ระยอง, ชลบุรี, ตราด และเพชรบุรี