stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทวดามาโปรด
วิธีการใช้ในสมัยโบราณ

กว่าครึ่งของละครโศกนาฏกรรมของยูริพิดีสใช้กลวิธีเทวดามาโปรดในการคลี่คลายปมปัญหา ซึ่งทำให้นักวิจารณ์หลายคนอ้างว่ายูริพิดีสเป็นผู้ให้กำเนิดกลวิธีนี้ขึ้น แม้ว่าเอสคิลัส นักเขียนโศกนาฏกรรมชาวกรีก จะใช้กลวิธีที่คล้ายกันในบทละคร เอ็วเมนิเด็ส ตัวอย่างที่ได้รับการยกขึ้นมาบ่อยครั้งคือเรื่อง มีเดีย ของยูริพิดีส ซึ่งเทวดามาโปรดในรูปลักษณ์ของรถลากมังกรที่ถูกส่งมาโดยเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ถูกนำมาเป็นพาหนะในการพามีเดีย ซึ่งเพิ่งก่อคดีฆาตกรรมและฆ่าทารก ให้ได้หนีจากเจสัน สามีของเธอ สู่ที่ปลอดภัยในเอเธนส์ ในบทละครเรื่อง อัลแกสติส อัลแกสติส ตัวเอกได้ตกลงที่จะสละชีวิตเพื่อช่วยชีวิตอัดแมโตส สามีของเธอ ในตอนท้ายของเรื่อง เฮราคลีสได้ปรากฏตัวขึ้นและแย่งตัวเธอจากยมทูตทำให้เธอรอดชีวิตและได้กลับไปอยู่กับอัดแมโตส
กลวิธีนี้ไม่รอดพ้นการถูกวิพากษ์วิจารณ์จากนักวิจารณ์ในสมัยโบราณ โดยหนึ่งในคำวิจารณ์แรก ๆ ที่ได้รับการบันทึกนั้นมาจากบทสนทนา กราตือโลส ของเพลโต แม้ว่าจะอยู่ในบริบทของการถกเถียงที่ไม่ได้เกี่ยวกับการละคร
อาริสโตเติลได้วิจารณ์กลวิธีนี้ไว้ใน เปรีโปเยติแกส โดยกล่าวว่าการคลี่คลายปมปัญหานั้นควรมาจากภายใน และสืบเนื่องมาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นในละคร:
ในตัวละครก็เช่นกัน เฉกเช่นเดียวกับโครงสร้างของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น [กวี] ควรมองหาถึงสิ่งที่จำเป็นหรือเป็นไปได้อยู่เสมอ เพื่อที่ว่าตัวละครดังกล่าวจะสามารถกระทำหรือพูดสิ่งใดที่จำเป็นหรือเป็นไปได้สำหรับตัวละครนั้น ๆ และด้วยเหตุผลดังกล่าว จึงทำให้เหตุการณ์ที่จำเป็นหรือเป็นไปได้เกิดขึ้นหลังจากการกระทำดังกล่าว เห็นได้ชัดว่านี่เอง จึงเป็นสิ่งสมควรที่การคลี่ปมปัญหาเนื้อเรื่องจะเป็นผลจากเนื้อเรื่องในตัวมันเอง ไม่ได้มาจากสิ่งประดิษฐ์ อย่างใน "มีเดีย" และบทที่กล่าวถึงการล่องเรือกลับบ้านใน อีเลียด สิ่งประดิษฐ์ควรใช้ในบริบทนอกเนื้อเรื่องในละคร — เช่น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า ซึ่งอยู่นอกเหนือความรู้ของมนุษย์ หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายหลังที่ควรเล่า เพราะเรายอมรับในดวงตาที่เห็นในทุกสิ่งของเทพเจ้า ไม่ควรมีส่วนประกอบใดในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ดูเป็นไปไม่ได้ หากมี สิ่งนั้นก็ควรอยู่นอกเรื่องราวที่สำคัญ เช่น ในเรื่อง อิดิปุส ของซอโฟคลีส
อย่างไรก็ตาม อาริสโตเติลได้ชื่นชมยูริพิดีสในการจบเรื่องด้วยเหตุร้าย ซึ่งอาริสโตเติลมองว่าเป็นสิ่งที่ถูกควรในละครโศกนาฏกรรม และให้ข้อยกเว้นกับการแทรกแซงจากเทพเจ้า โดยกล่าวว่าควรมี "ความน่าประหลาดใจ" อยู่ในละครโศกนาฏกรรม:
ความไม่เป็นเหตุเป็นผลควรอยู่ในกรอบของสิ่งที่คนพูด นี่เป็นทางออกหนึ่ง เพราะบางครั้งมีความเป็นไปได้เสมอว่าสิ่งที่ไม่น่าเกิดอาจเกิดขึ้นได้
ในบทละคร เท็ซโมโพริอัซดูไซ ของอาริสโตพาแนส อาริสโตพาแนสได้ล้อการชอบใช้เครนของยูริพิดีสด้วยให้ยูริพิดีสเป็นตัวละครหนึ่งที่ถูกเครนยกขึ้นบนเวที
ในวรรณกรรมสมัยใหม่ > ตัวอย่างใหม่ ๆ

ในนวนิยายคลาสสิก ลอร์ดออฟเดอะฟลายส์ การกู้ภัยกลุ่มเด็กที่ติดเกาะด้วยนายทหารนาวีที่บังเอิญผ่านมา (ซึ่งวิลเลียม โกลดิง ผู้เขียน ได้กล่าวว่าเป็น "กลสนุกเล็ก ๆ น้อย ๆ") ถูกนักวิจารณ์บางกลุ่มมองว่าเป็นเทวดามาโปรด ตอนจบที่กระทันหันนั้นชี้เป็นนัยว่า หากไม่ได้รับการช่วยเหลือ เด็ก ๆ จะต้องประสบกับชะตากรรมที่เลวร้าย (โดยเฉพาะราล์ฟ)
แมตต์ แฟร็กชัน นักเขียนการ์ตูน ถูกวิจารณ์ว่าได้ใช้ที่พลังมหาศาล แต่ไม่เคยได้รับการระบุอย่างชัดเจนว่าคืออะไรของตัวละคร แฟรงกลิน ริชาดส์ เป็นเทวดามาโปรดในการ์ตูนเรื่อง เฟียร์อิตเซลฟ์ #5 (ค.ศ. 2011)
เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ได้ประดิษฐ์คำว่า ยูคาแทสโตรฟี ซึ่งหมายถึงจุดหักเหของเหตุการณ์ที่ทำให้ตัวเอกไม่พบกับชะตากรรมที่เลวร้าย โทลคีนยังได้กล่าวถึงอินทรียักษ์ที่ปรากฏตัวทั้งใน ฮอบบิท และ อภินิหารแหวนครองพิภพ ว่าเป็น "เครื่องจักรที่อันตราย" นักวิจารณ์บางสำนักได้กล่าวว่า ยูคาแทสโตรฟี โดยเฉพาะในกรณีอินทรียักษ์ เป็นตัวอย่างของเทวดามาโปรด เช่น เมื่ออินทรียักษ์ได้ช่วยชีวิตโฟรโดและแซมจากเมานต์ดูมในตอนสุดท้ายของ มหาสงครามชิงพิภพ ในขณะที่นักวิจารณ์สำนักอื่นโต้ว่าสองแนวคิดนี้ไม่เหมือนกัน โดย ยูคาแทสโตรฟี นั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อความสะดวกสบาย แต่เป็นส่วนหนึ่งของโลกในนวนิยายที่ซึ่งความหวังจะชนะทุกสิ่งในตอนท้าย
เอ็กเซลซากา ซีรีส์อนิเมะและมังงะญี่ปุ่น ใช้เทวดามาโปรดเป็นกลวิธีเพื่อความขบขัน ด้วยการใช้ตัวละครนาเบะชิน หรือชินอิจิ วาตานาเบะ ผู้กำกับอนิเมะ ซึ่งได้รับบทเป็นตัวร้ายในเรื่อง รวมไปถึงเดอะเกรตวิลล์ออฟเดอะแมโครคอซึม ซึ่งเป็นสิ่งที่มีรูปร่างเหมือนหลุมดำที่มีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงเวลาและสถานที่ได้ตามความต้องการของเนื้อเรื่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

"Deus ex Machina" . New International Encyclopedia. 1905.
วัลเทอร์ โคน

| วัลเทอร์ โคน |
| --- | --- |
โคนใน ค.ศ. 2012
เกิด: 9 มีนาคม ค.ศ. 1923(1923-03-09) เวียนนา ออสเตรีย
เสียชีวิต: 19 เมษายน ค.ศ. 2016(2016-04-19) (93 ปี) แซนตาบาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
สัญชาติ: สหรัฐ
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยโทรอนโต มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
มีชื่อเสียงจาก: ทฤษฎีความหนาแน่นฟังก์ชันนัล แบบจำลองลัตทิงเกอร์–โคน ทฤษฎีบทออแอ็งแบร์ก–โคน สมการโคน–ชัม
คู่สมรส: โลอิส (แอดัมส์) มารา (วิชเนียก) ชิฟ
รางวัล: Oliver E. Buckley Condensed Matter Prize (1961) National Medal of Science (1988) Nobel Prize in Chemistry (1998)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์, เคมี
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนตาบาร์บารา
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: จูเลียน ชวิงเงอร์
 
ลายมือชื่อ

ธงประดับเสาที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนตาบาร์บารา ฉลองการที่วัลเทอร์ โคนได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน ค.ศ. 1998
วัลเทอร์ โคน (เยอรมัน: Walter Kohn; เสียงอ่านภาษาเยอรมัน: [ˈvaltɐ ˈkoːn]; 9 มีนาคม ค.ศ. 1923 – 19 เมษายน ค.ศ. 2016) เป็นนักฟิสิกส์ทฤษฎีและนักเคมีทฤษฎีชาวออสเตรีย-อเมริกันผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีร่วมกับจอห์น โพเพิลใน ค.ศ. 1998 จากผลงานด้านการสร้างพื้นฐานความเข้าใจคุณสมบัติทางอิเล็กทรอนิกส์ของวัสดุ โคนมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาทฤษฎีความหนาแน่นฟังก์ชันนัล ซึ่งทำให้สามารถคำนวณโครงสร้างอิเล็กตรอนในทางกลศาสตร์ควอนตัมโดยใช้ความหนาแน่นอิเล็กตรอน (แทนที่จะใช้ฟังก์ชันคลื่นสำหรับระบบที่มีหลายอะตอม) การพัฒนาทฤษฎีดังกล่าวทำให้สามารถคำนวณโครงสร้างในระบบที่ซับซ้อนได้แม่นยำมากขึ้น และกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในด้านวัสดุศาสตร์ ฟิสิกส์เกี่ยวกับสภาวะควบแน่น และฟิสิกส์เชิงเคมีของอะตอมและโมเลกุล
ชีวิตวัยเด็ก

โคนเดินทางเข้าสู่สหราชอาณาจักรผ่านทางปฏิบัติการคินเดอร์ทรันสปอร์ท ซึ่งเป็นปฏิบัติการช่วยเหลือเด็กในพื้นที่ประเทศออสเตรียหลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้ผนวกรวมประเทศออสเตรียเข้าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยอรมนี เขามาจากครอบครัวเชื้อสายยิว และบันทึกว่า "ความรู้สึกของผมเกี่ยวกับประเทศออสเตรียบ้านเกิดของผมนั้นเต็มไปด้วยความปวดร้าว และจะยังคงเป็นเช่นนั้นตลอดไป ความทรงจำช่วงนั้นหลัก ๆ ประกอบด้วยชีวิตหนึ่งปีครึ่งในฐานะเด็กชายชาวยิวภายใต้การปกครองระบอบนาซี และพ่อแม่ของผม ซาโลม็อนและกิเทอร์ โคน ญาติพี่น้องและครูของผมถูกฆ่าตายในช่วงฮอโลคอสต์ ... ผมอยากจะบอกว่าผมมีอัตลักษณ์ความเป็นยิวอยู่เข้มข้น และในช่วงหลายปีที่ผ่านมาผมเข้าร่วมโครงการต่าง ๆ เกี่ยวกับวัฒนธรรมของชาวยิว เช่นการก่อตั้งหลักสูตรยิวศึกษาที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก" โคนระบุว่าตัวเขาเองเป็นนักเทวัสนิยม
หลังสงครามโลกครั้งที่สองอุบัติขึ้น โคนซึ่งเป็นชาวออสเตรียถูกส่งตัวไปยังประเทศแคนาดาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1940 โคนซึ่งอายุได้ 17 ปีในขณะนั้นเดินทางไปกับกองทหารของอังกฤษไปยังนครเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ก่อนจะเดินทางขึ้นรถไฟไปยังค่ายผู้อพยพที่ทรัวรีวีแยร์โดยถูกกักตัวที่ค่ายในเมืองเชอร์บรุกก่อน โคนเข้าเรียนในสถานศึกษาภายในผู้อพยพก่อนจะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยโทรอนโต อย่างไรก็ตาม โคนซึ่งมีสัญชาติเยอรมนี (หลังจากที่ออสเตรียถูกผนวกรวม) เขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าภายในอาคารที่สอนวิชาเคมี เขาจำต้องเข้าเรียนฟิสิกส์และคณิตศาสตร์แทน
ผลงานด้านวิทยาศาสตร์

โคนสำเร็จปริญญาตรีด้านคณิตศาสตร์ประยุกต์จากมหาวิทยาลัยโทรอนโตใน ค.ศ. 1945 หลังจากที่เข้าเรียนได้ 2 ปีครึ่งจากเวลาปกติ 4 ปี และเข้ารับราชการทหารเป็นเวลา 1 ปีเนื่องจากอยู่ในช่วงสงคราม ต่อมาใน ค.ศ. 1946 เขาสำเร็จปริญญาโทด้านคณิตศาสตร์ประยุกต์ที่โทรอนโตเช่นเดียวกัน ก่อนจะเข้าศึกษาระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเกี่ยวกับปัญหาการกระเจิงของระบบวัตถุสามชิ้น โดยมีที่ปรึกษาได้แก่จูเลียน ชวิงเงอร์ ในระหว่างที่โคนศึกษาที่ฮาร์วาร์ด เขายังได้รับอิทธิพลจากผลงานด้านฟิสิกส์ของแข็งของจอห์น แฮสบรุก แวน วเล็ก โคนสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1948
โคนเข้าทำงานวิจัยหลังปริญญาเอกที่โคเปนเฮเกนจากทุนสนับสนุนของสภาวิจัยแห่งประเทศแคนาดา ก่อนจะเข้าทำงานที่มหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอนตั้งแต่ ค.ศ. 1950 ถึง 1960  ในช่วงนั้นเขายังทำงานร่วมกับห้องปฏิบัติการเบลล์ ซึ่งทำให้เขาได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับงานวิจัยด้านฟิสิกส์ของสารกึ่งตัวนำ และมีผลงานสำคัญร่วมกับโจอาคิน แมซแดก ลัตทิงเกอร์เช่นการพัฒนาแบบจำลองลัตทิงเกอร์-โคน เป็นต้น ซึ่งในระหว่างนั้นโคนได้สละสัญชาติแคนาดาและเป็นพลเรือนสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1957
ใน ค.ศ. 1960 โคนย้ายไปยังมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโกซึ่งเพิ่งก่อตั้งใหม่ในขณะนั้น โดยดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาฟิสิกส์ จนถึง ค.ศ. 1979 ซึ่งในระหว่างนั้นโคนและนักศึกษาของเขาได้แก่จัญจัล กุมาร มชุมทารได้พัฒนา ทฤษฎีบทโคน–มชุมทาร ซึ่งเกี่ยวข้องกับแก๊สแฟร์มี ก่อนที่โคนจะย้ายไปดำรงตำแหน่งหัวหน้าสถาบันฟิสิกส์ทฤษฎีที่แซนตาบาร์บารา เขาดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ที่ภาควิชาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนตาบาร์บารา ใน ค.ศ. 1984 ที่ซึ่งเขาทำงานจนวาระสุดท้าย
ผลงานเกี่ยวกับทฤษฎีความหนาแน่นฟังก์ชันนัลของเขานั้นเริ่มต้นขณะที่เขาเดินทางไปเยือนเอกอลนอร์มาลซูว์เปรีเยอร์ที่กรุงปารีสร่วมกับปีแยร์ ออแอ็งแบร์ก ทฤษฎีบทออแอ็งแบร์ก–โคนได้รับการพัฒนาหลังจากนั้นร่วมกับลู เจว ชัม และสร้างสมการโคน–ชัมขึ้นมา ซึ่งสมการโคน–ชัมนั้นได้กลายมาเป็นอุปกรณ์สำคัญในวัสดุศาสตร์แผนใหม่ และยังใช้ในทฤษฎีควอนตัมของพลาสมาด้วย
การเสียชีวิต

โคนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2016 ที่บ้านพักในเมืองแซนตาบาร์บาราเนื่องจากมะเร็งขากรรไกร โดยขณะนั้นเขามีอายุได้ 93 ปี
รางวัลและเกียรติประวัติ

รางวัลโอลิเวอร์ อี. บักลีย์ด้านฟิสิกส์ของแข็ง (สมาคมฟิสิกส์แห่งสหรัฐ ค.ศ. 1961)
รางวัลเดวิสสัน-เกอร์เมอร์ (สมาคมฟิสิกส์แห่งสหรัฐ ค.ศ. 1977)
เหรียญวิทยาศาสตร์แห่งชาติ (ค.ศ. 1988)
รางวัลโนเบลสาขาเคมี (ค.ศ. 1998)
ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอนชาวต่างชาติ (ค.ศ. 1998)
เครื่องอิสริยาภรณ์วิทยาศาสตร์และศิลปะแห่งออสเตรีย (ค.ศ. 1999)
เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งสาธารณรัฐออสเตรียชั้นมหาอิสริยาภรณ์เงินพร้อมดารา (ค.ศ. 2008)
งานวิจัยตีพิมพ์ที่สำคัญ

W. Kohn, "An essay on condensed matter physics in the twentieth century," Reviews of Modern Physics, Vol. 71, No. 2, pp. S59–S77, Centenary 1999. APS
W. Kohn, "Nobel Lecture: Electronic structure of matter — wave functions and density functionals," Reviews of Modern Physics, Vol. 71, No. 5, pp. 1253–1266 (1999). APS
D. Jérome, T.M. Rice, and W. Kohn, "Excitonic Insulator," Physical Review, Vol. 158, No. 2, pp. 462–475 (1967). APS
P. Hohenberg, and W. Kohn, "Inhomogeneous Electron Gas," Physical Review, Vol. 136, No. 3B, pp. B864–B871 (1964). APS เก็บถาวร 2011-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
W. Kohn, and L. J. Sham, "Self-Consistent Equations Including Exchange and Correlation Effects," Physical Review, Vol. 140, No. 4A, pp. A1133–A1138 (1965). APS เก็บถาวร 2011-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
W. Kohn, and J. M. Luttinger, "New Mechanism for Superconductivity," Physical Review Letters, Vol. 15, No. 12, pp. 524–526 (1965). APS
W. Kohn, "Theory of the Insulating State," Physical Review, Vol. 133, No. 1A, pp. A171–A181 (1964). APS
W. Kohn, "Cyclotron Resonance and de Haas-van Alphen Oscillations of an Interacting Electron Gas," Physical Review, Vol. 123, pp. 1242–1244  (1961). APS
รายการอ้างอิง

"Quantum Chemistry Comes of Age," The Chemical Educator, Vol. 5, No. 3, S1430-4171(99)06333-7, doi:10.1007/s00897990333a, © 2000 Springer-Verlag New York, Inc.
Freeview video interview with Walter Kohn by the Vega Science Trust
วัลเทอร์ โคน ที่ Nobelprize.org  including the Nobel Lecture, January 28, 1999 (a year later) Electronic Structure of Matter – Wave Functions and Density Functionals
Kohn's faculty website เก็บถาวร 2010-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at University of California-Santa Barbara. Retrieved November 11, 2006.
Obituary
Hohenberg, Pierre C.; Langer, James S. (2016), "Walter Kohn", Physics Today, 69 (8): 64, Bibcode:2016PhT....69h..64H, doi:10.1063/PT.3.3274
สะพานลูเดินดอร์ฟ

| สะพานลูเดินดอร์ฟ |
| --- | --- |
Ludendorff-Brücke
สะพานเมื่อมองจากฝั่งแม่น้ำไรน์ก่อนถล่มในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945
พิกัด: 50°34′45″N 7°14′39″E﻿ / ﻿50.579167°N 7.244167°E﻿ / 50.579167; 7.244167
เส้นทาง: ทางราง
ข้าม: แม่น้ำไรน์
ที่ตั้ง: รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
ชื่อทางการ: สะพานลูเดินดอร์ฟ
ชื่ออื่น: สะพานที่เรมาเกิน
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานรูปโค้ง
วัสดุ: เหล็ก
ความยาว: 325 m (355 yd)
จำนวนตอม่อ: สอง
ประวัติ
ผู้ออกแบบ: คาร์ล ไวเนอร์
ผู้สร้าง: Grün & Bilfinger
วันเริ่มสร้าง: 1916
วันสร้างเสร็จ: 1919
ทำลาย: 1945
ที่ตั้ง
th
สะพานลูเดินดอร์ฟ (เยอรมัน: Ludendorff-Brücke) ในต้นเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 เป็นสะพานข้ามแม่น้ำไรน์ในประเทศเยอรมนีหนึ่งในสองแห่งที่ยังเหลืออยู่เมื่อถูกกำลังกองทัพบกสหรัฐยึดระหว่างยุทธการที่เรมาเกินในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง สะพานลูเดินดอร์ฟสร้างในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเพื่อช่วยส่งกำลังเพิ่มเติมและการส่งกำลังให้ทหารเยอรมันในแนวรบด้านตะวันตก ซึ่งเชื่อมเรมาเกินบนฝั่งตะวันตกและหมู่บ้านแอร์เพิลบนฝั่งตะวันออกระหว่างสองเขาที่ขนาบแม่น้ำ ถูกตั้งชื่อตามพลเอกเอริช ลูเดินดอร์ฟ
เมื่อสิ้นสุดปฏิบัติการช่างตัดไม้ (1–7 มีนาคม ค.ศ. 1945) ทหารกองทัพที่ 1 แห่งสหรัฐมาถึงเรมาเกินและประหลาดใจที่พบว่าสะพานยังอยู่ การยึดสะพานนี้ทำให้กองทัพบกสหรัฐสถาปนาหัวสะพานบนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไรน์ หลังกำลังสหรัฐยึดสะพาน เยอรมนีพยายามทำลายอยู่หลายครั้งจนถล่มในวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1945 สิบวันหลังถูกยึด ฆ่าทหารช่างสหรัฐ 28 นาย ระหว่างที่สะพานยังอยู่ สะพานทำให้กองทัพบกสหรัฐวางกำลังทหาร 25,000 นาย หกกองพลทหารบกกับรถถัง ปืนใหญ่และรถบรรทุกจำนวนมากข้ามแม่น้ำไรน์ สะพานนี้ไม่เคยถูกสร้างใหม่ หอคอยบนฝั่งตะวันตกถูกเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์และหอคอยบนฝั่งตะวันออกเป็นที่แสดง
สภารัฐมนตรีเยอรมนีตะวันออก

| --- | --- |
Regierung der Republik
ตราแผ่นดิน
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1950
ยุบเลิก: 2 ตุลาคม ค.ศ. 1990
เขตอำนาจ: ประเทศเยอรมนีตะวันออก
ต้นสังกัดหน่วยงาน: หอประชาชน
สภารัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (เยอรมัน: Ministerrat der Deutschen Demokratischen Republik) คือรัฐบาลของประเทศเยอรมนีตะวันออก ซึ่งดำรงอยู่ตั้งแต่ปีค.ศ. 1950 จนถึงการรวมประเทศเยอรมนีในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1990 รัฐธรรมนูญปี 1949 บัญญัติให้สภารัฐมนตรีอยู่ภายใต้การนำของประธานสภารัฐมนตรี ซึ่งได้รับแต่งตั้งโดยมติของหอประชาชนโดยมีรองประธานจำนวนสองคน สภารัฐมนตรีประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 18 คนเมื่อแรกจัดตั้ง แล้วสมาชิกก็เพิ่มจำนวนจนมีถึง 44 คนในปี 1989
ผู้นำสภารัฐมนตรี

| ลำดับที่> นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (Ministerpräsident der Deutschen Demokratischen Republik) | ชื่อ> นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (Ministerpräsident der Deutschen Demokratischen Republik) | ภาพ> นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (Ministerpräsident der Deutschen Demokratischen Republik) | ดำรงตำแหน่ง> นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (Ministerpräsident der Deutschen Demokratischen Republik) | นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (Ministerpräsident der Deutschen Demokratischen Republik) | นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (Ministerpräsident der Deutschen Demokratischen Republik) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | อ็อทโท โกรเทอโวล  (Otto Grotewohl) |  | 7 ตุลาคม 1949 – 21 กันยายน 1964 |  |  |
ประธานสภารัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี  (Vorsitzende des Ministerrates der Deutschen Demokratischen Republik)
| 2 | วิลลี ชโตฟ  (Willi Stoph) |  | 21 กันยายน 1964 – 3 ตุลาคม 1973 |  |  |
| 3 | ฮอสท์ ซินเดอร์มัน  (Horst Sindermann) |  | 3 ตุลาคม 1973 – 29 ตุลาคม 1976 |  |  |
| 4 | วิลลี ชโตฟ  (Willi Stoph) |  | 29 ตุลาคม 1976 – 13 พฤศจิกายน 1989 |  |  |
| 5 | ฮันส์ โมโดร  (Hans Modrow) |  | 13 พฤศจิกายน 1989 – 12 เมษายน 1990 |  |  |
นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (Ministerpräsident der Deutschen Demokratischen Republik)
| 6 | โลทาร์ เดอ เม็ซซีแอร์  (Lothar de Maizière) |  | 12 เมษายน 1990 – 2 ตุลาคม 1990 |  |  |
สะพานเอากุสตุส

สะพานเอากุสตุส
สะพานเอากุสตุส (เยอรมัน: Augustusbrücke) เป็นสะพานในเมืองเดรสเดิน ประเทศเยอรมนี ก่อสร้างขึ้นระหว่างปีค.ศ. 1907 ถึง 1910 เพื่อใช้ข้ามแม่น้ำเอ็ลเบอ ซึ่งก่อนหน้านั้นก็เคยมีสะพานตั้งอยู่ในที่เดียวกันซึ่งมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 ต่อมาในสมัยฟรีดริช เอากุสตุสที่ 1 แห่งซัคเซิน (พระเจ้าออกัสตัสที่ 2 แห่งโปแลนด์) พระองค์โปรดให้สร้างสะพานขึ้นใหม่เป็นสะพานหินทราย ซึ่งสร้างเสร็จในปีค.ศ. 1731 ก่อนที่จะมีการขยายสะพานให้กว้างขึ้นมาเป็นแบบในปัจจุบันเพื่อรองรับการสัญจรที่เพิ่มมากขึ้นและรองรับรถรางไฟฟ้า
สะพานโอเบอร์เบาม์

รถไฟอู-บาห์น ขณะกำลังข้ามสะพานโอแบร์เบาม์
สะพานโอเบอร์เบาม์ (เยอรมัน: Oberbaumbrücke) เป็นสะพานสองชั้นข้ามแม่น้ำซเปรในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี และเป็นหนึ่งในจุดหมุดหมายของนครเบอร์ลิน สะพานเชื่อมต่อพื้นที่ฟรีดริชไชน์ กับ คร็อยซ์แบร์ค ทั้งสองเป็นอดีตเขตที่เคยถูกแยกขาดจากกันด้วยกำแพงเบอร์ลิน สะพานจึงกลายมาเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของการรวมนครเบอร์ลิน ชั้นล่างของสะพานเป็นทางเดินเท้าและทางเดินรถซึ่งเชื่อมต่อโอเบอร์เบาม์ชตราสเซอทางใต้ของแม่น้ำ เข้ากับวาร์เชาเออร์ชตราสเซอทางเหนือ ส่วนชั้นบนของสะพานเป็นทางรถไฟของอู-บาห์น สาย U1 และ U3 ระหว่างสถานีชเลซีสเชิสทอร์ กับ วาร์เชาเออร์ชตราสเซอ
สะพานสร้างขึ้นแทนที่สะพานไม้เดิม และเปิดในปี 1896 หลังก่อสร้างนานสองปี ไม่นานก่อนที่จะเริ่มมหกรรมการค้าเบอร์ลินในปีนั้น เจ้าหน้าที่รัฐและสถาปนิก อ็อตโต ชทาห์น (1859–1930) ออกแบบสะพานนี้โดยใช้รูปแบบกอธิกอิฐแบบเยอรมนีเหนือ ตกแต่งด้วยองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมต่าง ๆ ดังที่พบได้ในประตูและกำแพงเมืองโบราณ หอคอยทั้งสองของสะพานได้รับแรงบันดาลใจมาจากหอประตูกลาง (มิทเทิลทอร์ทวร์ม; Mitteltorturm) ในเมืองเพรนซเลา ในทางเหนือของรัฐบรันเดินบวร์ค เพื่อเป็นเมือนสัญลักษณะของประตูสู่แม่น้ำในเบอร์ลิน
เอลี

มหาปุโรหิตแห่งชิโลห์ในอิสราเอลโบราณ
ภาพจิตรกรรมในปี ค.ศ. 1645 โดย Jan Victors แสดงเหตุการณ์ที่ฮันนาห์มอบซามูเอลบุตรชายให้กับเอลีซึ่งนั่งอยู่ทางด้านขวาของภาพ
ในหนังสือซามูเอล เอลี (อังกฤษ: Eli; ฮีบรู: עֵלִי‎, ใหม่: ʿElī, ไทบีเรียน: ʿĒlī, แปลว่า ขึ้น หรือ เหนือ; กรีกโบราณ: Ἠλί, อักษรโรมัน: Ēli; ละติน: Heli, มีบทบาทเมื่อ ป. ศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสตกาล) เป็นปุโรหิตและผู้วินิจฉัยของชาวอิสราเอลในเมืองชิโรห์ของอิสราเอลโบราณ เมื่อฮันนาห์มาที่ชิโลห์เพื่ออธิษฐานขอบุตร ตอนแรกเอลีกล่าวหาว่าฮันนาห์เมาสุรา แต่ฮันนาห์ทักท้วงยืนยันความบริสุทธิ์ของเธอ เอลีจึงอวยพรให้แก่ฮันนาห์ ในที่สุดฮันนาห์ก็ได้บุตรชายคือซามูเอล เอลีได้รับซามูเอลมาเลี้ยงดูในพลับพลา เมื่อเอลีล้มเหลวในการควบคุมพฤติกรรมของบุตรชายสองคนของตนคือโฮฟนีและฟีเนหัส พระเจ้าจึงทรงมีพระวจนะว่าจะลงโทษครอบครัวของเอลี ส่งผลทำให้บุตรชายทั้งสองคนของเอลีเสียชีวิตในยุทธการที่อาเฟกซึ่งหีบแห่งพันธสัญญาก็ถูกยึดเอาไปด้วย เมื่อเอลีทราบข่าวของหีบแห่งพันธสัญญาก็ตกจากที่นั่งคอหักเสียชีวิต เรื่องราวในคัมภีร์ไบเบิลในภายหลังยังได้กล่าวถึงโชคชะตาของผู้สืบเชื้อสายหลายคนของเอลี
เรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิล

เอลีเป็นปุโรหิตแห่งชิโห์และเป็นผู้วินิจฉัยคนรองสุดท้ายของชาวอิสราเอล (ซามูเอลได้สืบทอดตำแหน่งผู้วินิจฉัยอีกเพียงคนเดียว) ก่อนเข้าสู่ยุคที่ปกครองโดยกษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์
เรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิล > ฮันนาห์

เรื่องราวเกี่ยวกับฮันนาห์ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของหนังสือซามูเอลเป็นเรื่องราวที่เอลีมีส่วนเกี่ยวข้อง ฮันนาห์เป็นภรรยาของเอลคานาห์ เธอไม่มีบุตร เอลคานาห์ยังมีภรรยาอีกคนคือเปนินนาห์ซึ่งมีบุตรกับเอลคานาห์ เปนินนาห์มักล้อเลียนฮันนาห์เรื่องที่เธอเป็นหมันทุกครั้งที่มีโอกาส ทำให้ฮันนาห์ซึ่มเศร้าอย่างมาก เอลคานาห์ผู้สามีเห็นฮันนาห์เป็นทุกข์ จึงพยายามค้นหาสาเหตุของความทุกข์ของฮันนาห์โดยถามว่า "ฮันนาห์ทำไมเธอร้องไห้? ทำไมเธอจึงไม่รับประทานอาหาร? ทำไมจิตใจของเธอจึงโศกเศร้า? สำหรับเธอ ฉันไม่ดีกว่าบุตรชายสิบคนหรือ?"
เรื่องราวระบุว่าฮันนาห์ไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับลุกขึ้นไปอธิษฐานต่อพระเจ้าและร้องไห้อย่างหนักในพระวิหารแห่งเมืองชิโลห์ ฮันนาห์อธิษฐานอย่างสิ้นหวังต่อพระเจ้าเพื่อขอบุตรและบนไว้ว่าหากคำอธิษฐานของเธอสัมฤทธิ์ผล เธอจะถวายบุตรชายแด่พระเจ้า เมื่อเอลีเห็นฮันนาห์ในพระวิหาร เธออธิษฐานอย่างเงียบ ๆ โดยมีเพียงริมฝีปากที่ขยับ เอลีเห็นพฤติกรรมที่ผิดปกตินี้ก็เข้าใจว่าฮันนาห์กำลังเมาสุรา หลังเอลีได้ฟังคำชี้แจงจากฮันนาห์ว่าตัวเธอไม่ได้เมาแล้ว เอลีจึงพูดว่า "จงกลับไปเป็นสุขเถิด ขอพระเจ้าแห่งอิสราเอลโปรดประทานตามคำขอที่เจ้าได้ทูลขอจากพระองค์" ฮันนาห์กลับไปบ้านพร้อมด้วยความหวังเต็มเปี่ยม ต่อมาฮันนาห์ก็ตั้งครรภ์ บุตรชายของเธอชื่อซามูเอล เมื่อถึงเวลาที่ต้องถวายสัตวบูชาประจำปีที่พระวิหาร ฮันนาห์ยังอยู่ที่บ้าน เธอให้คำมั่นว่าจะไปพระวิหารเมื่อซามูเอลหย่านมแล้วและตั้งใจจะฝากซามูเอลไว้กับเอลีเพื่อรับการฝีกในฐานะนาศีร์
เรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิล > ลำดับพงศ์พันธุ์

แม้ว่าไม่มีลำดับพงศ์พันธุ์ของตัวเอลีเองในคัมภีร์ฮีบรู แต่นักวิชาการจำนวนหนึ่งระบุว่าเอลีสืบเชื้อสายจากอิทามาร์บุตรชายของอาโรน โดยอิงจากลำดับพงศ์พันธุ์ที่ระบุไว้ในที่อื่น ๆ เกี่ยวกับผู้สืบเชื้อสายของเอลี อาหิเมเลคอยู่ในตระกูลของอิทามาร์ และยังสืบเชื้อสายจากอาหิทูบ ผู้สืบเชื้อสายจากเอลี
ดูเพิ่ม

ผู้วินิจฉัยในคัมภีร์ฮีบรู
หนังสือซามูเอล
แหล่งข้อมูลอื่น

Smith, William Robertson (1878). "Eli" . Encyclopædia Britannica. Vol. VIII (9th ed.). p. 133.
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เอลี
| ก่อนหน้า |  | เอลี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แซมสัน |  | ผู้วินิจฉัยแห่งอิสราเอล   |  | ซามูเอล |
| อุสซี |  | มหาปุโรหิตแห่งอิสราเอล   |  | อาหิทูบ |
สะพานกลีนิคเคอ

| สะพานกลีนิคเคอ |
| --- | --- |
Glienicker Brücke
สะพานกลีนิคเคอมองจากสวนบาเบลส์แบร์ค
พิกัด: 52°24′48″N 13°05′24″E﻿ / ﻿52.413431°N 13.090114°E﻿ / 52.413431; 13.090114
เส้นทาง: ถนนบุนเดอชตราสเซอไอส์ (Bundesstraße 1)
ข้าม: แม่น้ำฮาเวล
ชื่ออื่น: สะพานสายลับ, สะพานจารชน
ตั้งชื่อตาม: วังกลีนิคเคอ
เว็บไซต์: เว็บทางการ
ประวัติ
วันเปิด: 1907
ที่ตั้ง
th
สะพานกลีนิคเคอ (เยอรมัน: Glienicker Brücke, German pronunciationไฟล์:De-Glienicker Brücke.ogg) เป็นสะพานข้าม แม่น้ำฮาเวลในประเทศเยอรมนี เชื่อมต่อเขตวันเซของกรุงเบอร์ลินเข้ากับพ็อทส์ดัม เมืองหลวงของรัฐบรันเดินบวร์ค ชื่อของสะพานตั้งตามวังกลีนิคเคอซึ่งอยู่ใกล้กัน สะพานโครงสร้างปัจจุบันเป็นสะพานที่สี่ที่สร้างที่นี่ ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1907 และผ่านการบูรณะครั้งใหญ่หลังถูกถล่มในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ในสมัยสงครามเย็น เนื่องจากสะพานนี้เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างเบอร์ลินตะวันตกกับรัฐบรันเดินบวร์คในเยอรมนีตะวันออก อเมริกาและโซเวียตใช้สะพานนี้ในการแลกเปลี่ยนนักโทษจารชน ผู้สื่อข่าวจึงนิยมเรียกสะพานนี้ว่า "สะพานจารชน" (Bridge of Spies; บริดจ์ออฟสปายส์)) โดยเป็นการเล่นคำจากชื่อของสะพานถอนหายใจ (bridge of sighs; บริดจ์ออฟซายส์) ที่มีชื่อเสียงในเวนิส
การแลกเปลี่ยนนักโทษบนสะพานนี้มีครั้งแรกในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 1962 โดยอเมริกาปล่อยตัว รูดอล์ฟ แอเบล นักโทษจารกรรมที่ทำงานให้กับโซเวียตที่ถูกตัดสินในปี 1957 แลกกับ แกรี พาเวอส์ กัปตันขับเครื่องบินจารกรรม U-2 ซึ่งถูกยิงตกในปี 1960 การแลกเปลี่ยนนักโทษครั้งที่สองบนสะพานนี้มีขึ้นเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 1985 โดยเป็นการแลกเปลี่ยนจารชนของอเมริกา 23 คนที่ถูกจับกุมในยุโรปตะวันออก แลกกับจารชนชาวโปแลนด์ มาเรียน ซาชาร์สกี และอีกสามคนซึ่งเป็นชาวโซเวียต ผ่านการเจรจานานสามปี การแลกเปลี่ยนนักโทษครั้งสุดท้ายบนสะพานนี้มีขึ้นในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1986 โดยจารชนจากโลกตะวันตกสามคน, นักรณรงค์ด้านสิทธิมนุษยชน (เรฟูเซนิค) อานาโตลี ชการานสกี แลกเปลี่ยนกับ คาร์ล คือเคอร์ และจารชนจากยุโรปจะวันออกอีกสี่คน
แม่น้ำอามูดาร์ยา

| อามูดาร์ยา Oxus, Wehrōd, də Āmu Sind, Amu River |
| --- | --- |
แม่น้ำอามูดาร์ยาจากประเทศเติร์กเมนิสถาน
แผนที่บริเวณรอบทะเลอารัลใน ป. ค.ศ. 2008 ที่ราบลุ่มแม่น้ำอามูดาร์ยออยู่ในสีส้ม ส่วนที่ราบลุ่มแม่น้ำซีร์ดาร์ยาอยู่ในสีเหลือง
ที่มาของชื่อ: ตั้งชื่อตามนคร Āmul (ปัจจุบันคือตืร์กเมนาบัต)
ชื่อท้องถิ่น: Amudaryo (อุซเบก) Амударё (Amudaryo) (ทาจิก) Амударья (Amudar'ya) (รัสเซีย) Amu Darýa (เติร์กเมน) د امو دره (ปาทาน) امو دريا (ดารี)
ที่ตั้ง
ประเทศ: อัฟกานิสถาน ทาจิกิสถาน เติร์กเมนิสถาน อุซเบกิสถาน
ภูมิภาค: เอเชียกลาง
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: แม่น้ำปามีร์/แม่น้ำปันจ์
 • ตำแหน่ง: ทะเลสาบโซร์คูล เทือกเขาปามีร์ ประเทศอัฟกานิสถาน
 • พิกัด: 37°27′04″N 73°34′21″E﻿ / ﻿37.45111°N 73.57250°E﻿ / 37.45111; 73.57250
 • ระดับความสูง: 4,130 m (13,550 ft)
 

แหล่งที่ 2: แม่น้ำ Kyzylsu/แม่น้ำวาคช์
 • ตำแหน่ง: หุบเขาออลอย เทือกเขาปามีร์ ประเทศคีร์กีซสถาน
 • พิกัด: 39°13′27″N 72°55′26″E﻿ / ﻿39.22417°N 72.92389°E﻿ / 39.22417; 72.92389
 • ระดับความสูง: 4,525 m (14,846 ft)
 

จุดบรรจบ: Kerki
 • ตำแหน่ง: ประเทศทาจิกิสถาน
 • พิกัด: 37°06′35″N 68°18′44″E﻿ / ﻿37.10972°N 68.31222°E﻿ / 37.10972; 68.31222
 • ระดับความสูง: 326 m (1,070 ft)
 
ปากน้ำ: ทะเลอารัล
 • ตำแหน่ง: สามเหลี่ยมปากแม่น้ำอามูดาร์ยา ประเทศอุซเบกิสถาน
 • พิกัด: 44°06′30″N 59°40′52″E﻿ / ﻿44.10833°N 59.68111°E﻿ / 44.10833; 59.68111
 • ระดับความสูง: 28 m (92 ft)
ความยาว: 2,400 km (1,500 mi)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 534,739 km2 (206,464 sq mi)

อัตราการไหล:  
 • เฉลี่ย: 2,525 m3/s (89,200 cu ft/s)
 • ต่ำสุด: 420 m3/s (15,000 cu ft/s)
 • สูงสุด: 5,900 m3/s (210,000 cu ft/s)
 
ลุ่มน้ำ
ลำน้ำสาขา:  
 • ซ้าย: แม่น้ำปันจ์
 • ขวา: แม่น้ำวาคช์, Surkhan Darya, Sherabad River, Zeravshan River
อามูดาร์ยา ในอดีตมีชื่อเรียกในภาษาละตินว่า ออกซุส (Oxus; Ὦξος) เป็นแม่น้ำสายหลักในเอเชียกลางและอัฟกานิสถาน เกิดจากธารน้ำแข็งบนเทือกเขาปามีร์ทางตอนเหนือของฮินดูกูช ในบริเวณที่แม่น้ำ Vakhsh กับปันจ์บรรจบกันในเขตสงวนธรรมชาติ Tigrovaya Balka บนชายแดนระหว่างอัฟกานิสถานกับทาจิกิสถาน และไหลไปทางตะวันตกเฉียงเหนือไปยังส่วนหลงเหลือของทะเลอารัลตอนใต้ ส่วนแม่น้ำสายเหนือเป็นชายแดนทางตอนเหนือของอัฟกานิสถานกับทาจิกิสถาน อุซเบกิสถาน และเติร์กเมนิสถาน ในประวัติศาสตร์สมัยโบราณ แม่น้ำนี้ถือเป็นของเขตของเกรตเตอร์อิหร่านกับ "Turan" ซึ่งเทียบได้กับเอเชียกลางในปัจจุบัน อามูดาร์ยามีน้ำไหลเฉลี่ยประมาณ 70 ลูกบาศก์กิโลเมตรต่อปี