stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1783)
ดูเพิ่ม

Bemis, Samuel Flagg (1935). The Diplomacy of the American Revolution. Indiana University Press.
Dull, Jonathan R. (1987). "Chapters 17-20". A Diplomatic History of the American Revolution. Yale University Press. ISBN 978-0-300-03886-6.
Graebner, Norman A.; Burns, Richard Dean; Siracusa, Joseph M. (2011). Foreign affairs and the founding fathers: from Confederation to constitution, 1776–1787. ABC-CLIO. p. 199. ISBN 9780313398261.
Harlow, Vincent T. (1952). The Founding of the Second British Empire 1763–1793. Volume 1: Discovery and Revolution. UK: Longmans, Green.
Hoffman, Ronald (1981).  Albert, Peter J. (บ.ก.). Diplomacy and Revolution: The Franco-American Alliance of 1778. University of Virginia Press. ISBN 978-0-8139-0864-9.
Hoffman, Ronald (1986).  Albert, Peter J. (บ.ก.). Peace and the Peacemakers: The Treaty of 1783. University of Virginia Press. ISBN 978-0-8139-1071-0. Specialized essays by scholars
Kaplan, Lawrence S. (September 1983). "The Treaty of Paris, 1783: A Historiographical Challenge". International History Review. 5 (3): 431–442. doi:10.1080/07075332.1983.9640322.
Morris, Richard B. (1983). "The Great Peace of 1783". Massachusetts Historical Society Proceedings. 95: 29–51. JSTOR 25080922. a summary of his long book
Perkins, James Breck (1911). "Negotiations for Peace". France in the American Revolution. Houghton Mifflin.
Ritcheson, Charles R. (1983). "The Earl of Shelbourne and Peace with America, 1782–1783: Vision and Reality". International History Review. 5 (3): 322–345. doi:10.1080/07075332.1983.9640318.
Stockley, Andrew (2001). Britain and France at the Birth of America: The European Powers and the Peace Negotiations of 1782–1783. University of Exeter Press. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 19, 2008.
สถาบันวิจัยแบล็กเมซา

สถาบันวิจัยแบล็กเมซา (อังกฤษ: Black Mesa) เป็นสถานที่ในเกมฮาล์ฟ-ไลฟ์ทุกภาค (ยกเว้น ฮาล์ฟ-ไลฟ์ 2) ตั้งอยู่ที่ทะเลทรายแห่งหนึ่งในรัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐอเมริกา เป็นสถาบันวิจัยขนาดใหญ่ของรัฐบาลที่วิจัยเรื่องอาวุธ เครื่องย้ายมวลสาร (Teleportation) และเอเลี่ยนจากมิติเซน (XEN) แต่เนื่องจากเกิดเหตุการณ์การทดลองเครื่องเคลื่อนย้ายมวลสารที่ผิดพลาด ทำให้เกิดหลุมมิติส่งเอเลี่ยนเซนมายังสถาบันวิจัย และไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ด้วยกองกำลังทหารได้ในที่สุดรัฐบาลสหรัฐอเมริกาจึงทำการระเบิดทำลายสถาบันวิจัยแบล็กเมซาด้วยระเบิดนิวเคลียร์ในท้ายที่สุด
ลักษณะ

สถาบันวิจัยแบล็กเมซานี้ได้ออกแบบให้เป็นสถานที่ทำงานและที่พักอาศัยในสถานที่เดียวกัน โดยพนักงานที่ทำงานอยู่ที่นี้จะไม่กลับบ้านเดิมของตน แต่จะอยู่กันในที่ทำงานของตน ในสถาบันนี้ส่วนใหญ่จะสร้างอยู่ใต้ดินที่มีเป็นร้อยๆชั้น 
อุณหภูมิส่วนใหญ่จะถูกตั้งอยู่ที่ 20 องศาตลอดเวลาด้วยระบบปรับอากาศแบบช่องลมที่มีความซับซ้อน มีสิ่งอำนวยความสะดวกในการดำรงชีวิตที่หลายอย่าง เช่น เครื่องซักผ้า ตู้เล่นเกม โรงอาหาร ตู้ขายของอัตโนมัติ สถานที่เล่นกีฬาและพื้นที่พักผ่อน โดยพนักงานสามารถนำครอบครัวมาอาศัยร่วมในสถาบันวิจัยแบล็กเมซาได้ ตัวอย่างเช่น ครอบครัวของ ดร. อิไล แวนซ์ (Dr. Eli Vance) ตัวละครในภาค 2 โดยจะมีโซนที่พักอาศัยให้ ที่นี้จะมีหนังสือพิมพ์ของตนเอง
ที่ชื่อว่าเดอะเมซาไทม์ส (The Mesa Times) (พบเห็นหนังสือพิมพ์ฉบับดังกล่าวได้ในเกมภาคบลูชิฟต์ (Blue Shift)) โดยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของที่นี้จะทำงานกับทหาร (อย่างไรก็ตามในเกมไม่ได้เป็นเช่นนั้นเพราะทหารถูกสั่งให้ฆ่าปิดปากทุกคน) ระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี้จะมีปืนกลอัตโนมัติ และระบบล็อกประตูด้วยการที่สแกนม่านตาหรือลายนิ้วมือและรหัสผ่าน
ลักษณะ > ขนาด

พื้นที่ส่วนใหญ่ของสถาบันวิจัยแบล็กเมซาอยู่ใต้ดิน มีพื้นขนาดใหญ่ที่ไม่สามารถคาดการเพื่อระบุขนาดพื้นที่ได้อย่างแน่ชัด เนื่องจากในสถาบันวิจัยแบล็กเมซาประกอบด้วยพื้นที่หลายโซน มีไซโลปล่อยจรวดไอซีบีเอ็ม (ICBM) (จรวดวิถีไกลข้ามทวีป) แต่ละโซนเชื่อมกับระบบขนส่งรถไฟฟ้าขนาดใหญ่มี
โรงไฟฟ้าอยู่ภายในสถาบันวิจัย มีที่อยู่อาศัย มีห้องแล็ปวิจัย มีระบบจัดเก็บปฏิกูลที่อันตราย มีโรงเก็บของ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเขื่อนขนาดใหญ่ ที่จอดรถ ระบบรถไฟขนส่งของและอาจจะมีการขยายพื้นที่อื่นอีกในอนาคต
ลักษณะ > รถไฟฟ้า

การไปในสถานที่ต่างๆของแบล็กเมซา (Black Mesa) ต้องใช้รถไฟฟ้าในการไปสถานที่นั้นๆ โดยจะมีสถานีอยู่ที่สำคัญต่างๆ
โซนต่าง ๆ

สถาบันวิจัยแบล็กเมซา (Black Mesa) มีขนาดใหญ่มากเพราะมีห้องวิจัยเป็นร้อย มีโรงเก็บของและที่พักอาศัย หรือว่าจะเป็นโซนที่ถูกปิดไป สามารถแยกโซนออกมาตามหน้าที่ของแต่ละโซนได้ดังนี้
โซนต่าง ๆ > โซนเอ (A) ศูนย์ฝึกงาน

พบเห็นในฮาล์ฟ-ไลฟ์ (Half-Life) ทุกภาคโซนเอ (A) มี Hazard Courses เอาไว้ฝึกการใช้ชุดเอชอีวีสูท (Hev Suit) (ภาคแรก) และฝึกพนักงานรักษาความปลอดภัย (ภาคบลูชิฟต์ (Blue Shift)) มีการจำลองสถานการต่าง ๆ โดยมีผู้แนะนำเป็นภาพโฮโลแกรม (Hologram) (ภาพ 3 มิติ) โซนเอ (A) เป็นที่รู้กันว่าเก่าที่สุดและยังมีศูนย์สั่งการดาวเทียมที่ใช้ในดีเคย์ (Decay) และป้ายในภาคบลูชิฟต์ (Blue Shift) ได้บอกว่ายังมีที่พักอาศัยเขต 4 อีก
โซนต่าง ๆ > โซนบี (B) เครื่องหล่อเย็น

เครื่องหล่อเย็น (ชื่อสามัญคือ โซน A-17 Phototype Labotories) ที่เอาไว้หล่อเย็นคอมพิวเตอร์และเครื่องจักรต่าง ๆ นับพันที่อยู่ในแบล็กเมซา (Black Mesa) (พบเห็นในภาคบลูชิฟต์ (Blue Shift)) และยังมีแล็ปเก่าที่เอาไว้พัฒนาเครื่องวาฟ์วในครั้งแรก พื้นดินของโซนบี (B) นั้นยังมี ลานรถไฟ ที่เอาไว้ส่งของและยังมี สำนักงานเขต 2
โซนต่าง ๆ > โซนซี (C) แล็ปวิจัยและศูนย์ควบคุม

โซนซี (C) นั้นเป็นแผนกวิจัยเกี่ยวกับสิ่งของอวกาศเพราะว่ามี ห้องแล็ปวิจัยสิ่งของอวกาศ ที่เป็นที่ทำงานของ ดร. กอร์ดอน ฟรีแมน (Dr.Gordon Freeman) (ตัวละครภาคแรก) ที่โซนนี้ยังมี ห้องแล็ป ซี-33/เอ (C-33/a) ที่เป็นที่กำเนิดเรื่องทั้งหมดและที่ห้องวิจัยสิ่งของอวกาศนั้นยังมีห้องแล็ปวิจัยลูกบอลพลังงานและห้องวิจัยเลเซอร์แช่เย็น
โซนซี (C) มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่มาจาก โซนรปภ.เขต 3 ที่มีห้องรับรองกลาง ห้องควบคุมกล้องวงจรปิด และคลังเก็บอาวุธ อื่น ๆ มี โซนพักอาศัยเขต 3 ที่มีห้องสมุดและสระว่ายน้ำขนาดใหญ่โดยห้องของ ดร. กอร์ดอน ฟรีแมน (Dr. Gordon Freeman) นั้นคือห้องดอร์ม 309 (Dorm 309)
โซนต่าง ๆ > โซนดี (D) สำนักงาน

สำนักงานขนาดใหญ่ใต้ดินที่มี สำนักงาน ที่เก็บเอกสารต่างๆมากมาย ด้านล่างก็จะมี ที่เก็บของที่รักษาความปลอดภัยสูง 
และล่างสุดมี ไซโลดี (D) ไว้ปล่อยจรวด
โซนต่าง ๆ > โซนอี (E) โดมชีวภาพ

โซนใหม่ที่สุดของแบล็กเมซา (Black Mesa) ที่ยังในระหว่างการก่อสร้าง (พบเห็นในภาคออพเพอซิงฟอร์ซ (Opposing Force)) มีโดมชีวภาพเอาไว้วิจัยสิ่งมีชีวิตของมิติเซน (Xen) และที่ชั้นใต้สุดของโซนอี (E) ก็มีห้องวิจัยสิ่งมีชีวิตใต้น้ำที่เอาไว้วิจัยเอเลี่ยนที่อยู่ใต้น้ำ และยังมีห้องวิจัยชีวภาพระดับสูงที่เอาไว้วิจัยเอเลี่ยน ที่ดำเนินการผ่าพิสูจน์โดยหุ่นยนต์
ชั้น 2 ของแล็ปนั้นเอาไว้วิจัยอาวุธต่างๆ เช่นอาวุธอันตรายร้ายแรงอย่างทูคอนนอน (Tue Cannon) ที่เป็นปืนยิงลำแสงแรงสูง อื่น ๆ มีห้องเก็บวัตถุระเบิดที่เก็บวัตถุระเบิดต่าง ๆ ไว้ที่มีอาวุธนิวเคลียร์เก็บไว้ แต่ถูกขโมยโดยแบล็กออพส์ (Black Ops) และยังมีโรงเก็บของยูนิต 04 ที่เป็นที่อยู่ของเอเลี่ยนเรสเอ็กซ์ (Race X) และเป็นที่จบเกมของภาคออพเพอซิงฟอร์ซ (Opposing Force)
ส่วนอื่น ๆ ของโซนเอฟ (F) นั้นจะเกื่ยวกับทหารซักส่วนใหญ่โดยมีโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์ที่มี 3 โรง คลังอาวุธ และ ค่ายทหาร ที่อยู่ใกล้ ๆ กับไซโลดี (D) ในโซนดี (D)
สุดท้ายโซนอี (E) ก็เอาไว้จัดเก็บสิ่งปฏิกูลที่อันตราย โดยมีโรงบันบัดของเสียทางชีวภาพและโรงเก็บสิ่งปฏิกูลเขต 3 และยังมีรถไฟส่งของ
โซนต่าง ๆ > โซนเอฟ (F) แลมบ์ดาคอมแพล็กซ์ (Lambda Complex)

มีเครื่องปฏิกรณ์ แลมบ์ดา (Lambda) และเป็นโซนที่ลับที่สุดเพราะมีโครงการวิจัยเครื่องย้ายมวลสาร (Teleportation) ที่มีระบบหล่อเย็นแลมบ์ดา (Lambda) โซนเอฟ (F) ยังเป็นที่ ๆ จะไป โซนกลางได้
โซนต่าง ๆ > โซนจี (G) วิจัยพลังงานน้ำ

ตั้งอยู่ที่ชั้นล่างสุดของแบล็กเมซา (Black Mesa) มีคลองบำบัดน้ำเสีย (ภาคบลูชิฟต์ (Blue Shift)) และมีเขื่อนผลิตกระแสไฟฟ้าขนาดใหญ่  ในระหว่างการควบคุมสถานะการณ์จากความผิดพลาดของการทดลอง เขื่อนได้ถูกโจมตีอย่างหนักโดยทหารจนได้รับความเสียหาย มีโรงเก็บของขนาดเล็ก ตั้งอยู่ที่ชั้นล่างสุด
โซนต่าง ๆ > สถานที่ ๆ ไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหน

เป็นสถานที่ ๆ ไม่ทราบว่าสังกัดอยู่โซนไหน
ทางเข้าทิศตะวันออก - อยู่ด้านหน้าของ ที่พักอาศัยเขต 8
สถานสันธนาการเขต 7 - ไม่พบเห็นในเกม เห็นในแผนที่ในภาคบลูชิฟต์ (Blue Shift)
ที่พักอาศัยเขต 8 - ที่พักอาศัยที่อยู่บนดินมีสนามบาสเก็ตบอลและโรงอาหาร
ที่สับเปลื่ยนเขต 9 - เมื่อเรานั่งรถไฟอยู่ ถ้าจะไปโซน อี (E) บี (B) หรือซี (C) ต้องมาสับเปลื่ยนที่นี้
ศูนย์ควบคุมการจราจรทางอากาศ - เป็นตึกขนาดใญ่ที่มีลานบินขนาดใหญ่
ห้องพยาบาล - ที่เริ่มเกมของภาคออพเพอซิงฟอร์ซ (Opposing Force) มีเครื่องซีทีสแกน (CT Scan) และที่นี้เอาไว้เหมือนเป็นโรงพยาบาล
ทางเข้าหลัก - ไม่มีการพบเห็นในเกม คงเป็นทางเข้าหลักของแบล็กเมซา (Black Mesa)
ล็อบบี้ของโซนซี (C)
โดมชีวภาพของโซนอี (E)
สนธิสัญญาราปัลโล (ค.ศ. 1922)

44°20′10″N 9°13′10″E﻿ / ﻿44.33611°N 9.21944°E﻿ / 44.33611; 9.21944
| --- | --- |
นายกรัฐมนตรีเยอรมนี โยเซ็ฟ เวียร์ท (ที่สองจากซ้าย) และคณะผู้แทนจากรัสเซีย เลโอนิด คราซิน, เกโอร์กี ชิเชริน และอะดอล์ฟ โยฟเฟ
ประเภท: สนธิสัญญาทวิภาคี
วันลงนาม: 16 เมษายน ค.ศ. 1922 (1922-04-16)
ที่ลงนาม: ราปัลโล อิตาลี
ผู้ลงนามแรกเริ่ม:  เยอรมนี สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย
ผู้ให้สัตยาบัน: เยอรมนีสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย
สนธิสัญญาราปัลโล (อังกฤษ: Treaty of Rapallo) เป็นข้อตกลงที่ลงนามเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1922 ระหว่างสาธารณรัฐไวมาร์และสหภาพโซเวียต ที่ซึ่งทั้งสองประเทศได้ยุติการอ้างสิทธิในดินแดนและข้อเรียกร้องทางการเงินจากสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์และสงครามโลกครั้งที่หนึ่งต่อกันและกัน
รัฐบาลของทั้งสองประเทศยังได้ตกลงที่จะปรับความสัมพันธ์ทางการทูตให้เข้าสู่ระดับปกติและ "ให้ร่วมมือด้วยจิตวิญญาณแห่งความปรารถนาดีเพื่อตอบสนองความต้องการทางเศรษฐกิจของกันและกัน"
สนธิสัญญาดังกล่าวเป็นผลพวงมาจากการประชุมเจนัวที่ทั้งเยอรมนีและสหภาพโซเวียตต่างก็เข้าร่วม ซึ่งฝรั่งเศสเรียกร้องให้สหภาพโซเวียตรับภาระหนี้สินที่ก่อไว้ในช่วงก่อนสงครามโดยจักรวรรดิรัสเซีย และได้เรียกร้องให้เยอรมนีชำระค่าปฏิกรรมสงครามให้แก่สหภาพโซเวียตโดยทันที ส่งผลให้คณะผู้แทนจากเยอรมนีและสหภาพโซเวียตถอนตัวออกมาจากการประชุมและพบปะกันอย่างเงียบ ๆ ที่เมืองราปัลโลในอิตาลี ทั้งนี้สนธิสัญญาดังกล่าวประกอบด้วยคณะผู้เจรจาจากสองฝ่ายนำโดยรัฐมนตรีต่างประเทศของรัสเซีย เกโอร์กี ชิเช-ริน และรัฐมนตรีต่างประเทศของเยอรมนี วัลเทอร์ ราทเนา และได้มีการแลกสัตยาบันแก่กันในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1923 ณ กรุงเบอร์ลิน ต่อมาสนธิสัญญาดังกล่าวถูกลงนามจากทั้งสองฝ่ายในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1923 ณ โรงแรมอิมเปรีอาเล เมืองซันตามาร์เกอรีตาลีกูเร (ในราปัลโล) และถูกบันทึกในชุดสนธิสัญญาของสันนิบาตชาติ (League of Nations Treaty Series) ในวันเดียวกัน และแม้ว่าสนธิสัญญาดังกล่าวจะไม่ครอบคลุมถึงประเด็นความร่วมมือด้านทางทหาร แต่ทั้งสองฝ่ายก็ได้ริเริ่มความร่วมมือทางการทหารอย่างลับ ๆ ในเวลาต่อมา
ต่อมาทั้งสองฝ่ายได้บรรลุข้อตกลงเพิ่มเติมระหว่างกันและลงนาม ในวันที่ 5 พฤศจิกายน ณ กรุงเบอร์ลิน เพื่อขยายขอบเขตของสนธิสัญญาให้ครอบคลุมถึงความสัมพันธ์ระหว่างเยอรมนีกับประเทศที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียตอันได้แก่ ยูเครน เบลารุส อาร์เมเนีย จอร์เจีย อาร์เซอร์ไบจาน และสาธารณรัฐตะวันออกไกล ซึ่งได้มีการแลกเปลี่ยนสัตยาบันกันในกรุงเบอร์ลินเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1923 และถูกบันทึกในชุดสนธิสัญญาของสันนิบาติชาติเมื่อวันที่ 18 กรกฏาคม ค.ศ. 1924
อนึ่ง ข้อตกลงในสนธิสัญญานี้ยังถูกเน้นย้ำอีกครั้งในสนธิสัญญาเบอร์ลินปี ค.ศ. 1926 อีกด้วย
ข้อมูล

League of Nations Treaty Series, Volume 19 327L 1923
League of Nations Treaty Series, Volume 26 327L 1924
Supplementary Agreement to the German-Russian Agreement (Treaty of Rapallo, 16 April 1922); 5 November 1922
German-Russian Agreement; 16 April 1922 (Treaty of Rapallo)
อ่านเพิ่ม

Dyck, Harvey Leonard. Weimar Germany & Soviet Russia 1926–1933 (1966)
Fink, Carol, Axel Frohn, and Jurgen Heideking, eds. Genoa, Rapallo, and European Reconstruction in 1922 Cambridge University Press. 1991.
Fink, Carol. The Genoa Conference: European Diplomacy, 1921–1922 (U of North Carolina Press, 1984)
Fischer, Louis. Russia's Road from Peace to War: Soviet Foreign Relations, 1917-1941 (1969). online
Himmer, Robert. "Rathenau, Russia, and Rapallo." Central European History (1976) 9#2 pp 146–183.
Kennan, George F. Russia and the West under Lenin and Stalin (1961) pp 208–223. online
Kochan, Lionel. "The Russian Road to Rapallo". Soviet Studies, Vol. 2, No. 2 (October 1950), pp. 109–122.
Lee, Marshall and Wolfgang Michalka. German Foreign Policy 1917–1933: Continuity or Break?. (Berg, St.Martin's Press 1987)
Mueller, Gordon H. "Rapallo Reexamined: a new look at Germany's secret military collaboration with Russia in 1922." Military Affairs 40#3 (1976): 109–117. in JSTOR
Rosenbaum, Kurt. Community of Fate: German-Soviet Diplomatic Relations 1922–1928 (Syracuse UP, 1965). online, with full bibliography
Salzmann, Stephanie. Great Britain, Germany, and the Soviet Union: Rapallo and After, 1922–1934 (Boydell & Brewer, 2003).
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  เช็กเกีย
สนธิสัญญานาวิกวอชิงตัน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญาวอชิงตัน
| สนธิสัญญาห้ามหาอำนาจ |
| --- | --- |
ประเภท: สนธิสัญญาจำกัดอาวุธ
วันร่าง: 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1922
วันลงนาม: 17 สิงหาคม ค.ศ. 1923
ที่ลงนาม: วอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา
ภาคี:  สหราชอาณาจักร  สหรัฐอเมริกา  จักรวรรดิญี่ปุ่น   สาธารณรัฐฝรั่งเศส   ราชอาณาจักรอิตาลี
ภาษา: อังกฤษ, ญี่ปุ่น, ฝรั่งเศส, อิตาลี
สนธิสัญญานาวิกวอชิงตัน (อังกฤษ: Washington Naval Treaty) หรือ สนธิสัญญาห้ามหาอำนาจ (อังกฤษ: Five-Power Treaty) เป็นสนธิสัญญาจำกัดอาวุธยุทธภัณฑ์ทางนาวีของประเทศที่ร่วมลงนาม 5 ประเทศ คือ สหรัฐอเมริกา, จักรวรรดิบริติช, จักรวรรดิญี่ปุ่น, สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3, และราชอาณาจักรอิตาลี โดยเป็นผลพวงจากการประชุมนาวิกวอชิงตันที่วอชิงตัน ดี.ซี. ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1921 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1922 และผู้แทนได้ลงนามในสนธิสัญญาในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1922 นับเป็นความพยายามที่จะป้องกันไม่ให้เกิดแข่งขันทางอาวุธของกองทัพเรือที่เริ่มขึ้นหลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เงื่อนไขของสนธิสัญญาปรับปรุงมาจากสัญญานาวิกลอนดอนในปี ค.ศ. 1930 และ สัญญานาวิกลอนดอน 2 ในปี ค.ศ. 1936 ภายหลังญี่ปุ่นได้ประกาศว่าจะไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขของสนธิสัญญา และอิตาลีได้แอบละเมิดสัญญา เยอรมนีไม่ได้รับผลกระทบจากสนธิสัญญานาวิกวอชิงตันและสนธิสัญญานาวิกลอนดอน การสร้างเรือของเยอรมนีถูกจำกัดอยู่ภายใต้สนธิสัญญาแวร์ซายส์ ซึ่งเป็นสนธิสัญญาสันติภาพหลังจบสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เบื้องหลัง

ผลพวงจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จักรวรรดิบริติชมีกองทัพเรือที่ใหญ่ที่สุดและมีประสิทธิภาพมากที่สุดในโลก ตามติดมาด้วยสหรัฐอเมริกา และญี่ปุ่นซึ่งทิ้งห่างพอสมควร ทั้งสามชาติได้เริ่มดำเนินโครงการขนาดใหญ่ที่จะสร้างเรือหลวงลำใหม่ (เรือประจัญบานและเรือลาดตระเวนประจัญบาน) ในปี ค.ศ. 1920 สหรัฐอเมริกาได้ประกาศจุดมุ่งหมายที่จะสร้างกองทัพเรือไม่เป็น"สองรองใคร"และได้วางกระดูกงูเรือประจัญบาน 5 ลำและเรือลาดตระเวนประจัญบาน 4 ลำ ญี่ปุ่นเองก็ได้เริ่มโครงการกองเรือที่ 88 (เรือประจัญบาน 8 ลำและเรือลาดตระเวนประจัญบาน 8 ลำ) ในตอนต้นของปี ค.ศ. 1921 อังกฤษได้สรุปการออกแบบและสั่งสร้างเรือประจัญบานขนาดใหญ่ 4 ลำ (เรือลาดตระเวนประจัญบาน จี3) และแผนสำหรับเรือประจัญบาน 4 ลำ (เรือประจัญบาน เอ็น3) ซึ่งจะตามมา การสร้างเรือหลวงจำนวนมากนี้ได้ก่อให้เกิดความกลัวว่าจะเป็นการแข่งขันทางนาวิกานุภาพครั้งใหม่คล้ายกับการแข่งขันระหว่างอังกฤษ-เยอรมนี เดรดนอต ซึ่งนำไปสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ข้อตกลง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ข้อจำกัดระวางขับน้ำ
| ประเทศ | เรือหลวง | เรือบรรทุกอากาศยาน |
| จักรวรรดิอังกฤษ | 525,000 ตัน | 135,000 ตัน |
| สหรัฐ | 525,000 ตัน | 135,000 ตัน |
| ญี่ปุ่น | 315,000 ตัน | 81,000 ตัน |
| ฝรั่งเศส | 175,000 ตัน | 60,000 ตัน |
| อิตาลี | 175,000 ตัน | 60,000 ตัน |
ข้อกำหนดต่างๆได้ยกเว้นเรือที่ใช้อยู่ในปัจจุบันและที่กำลังก่อสร้าง สนธิสัญญาจำกัดระวางขับน้ำรวมของเรือหลวงของแต่ละประเทศที่ลงนามตามตารางด้านขวามือ ข้อเพิ่มเติมคือเรือหนึ่งลำต้องมีระวางขับน้ำไม่เกิน 35,000 ตัน และบรรทุกปืนใหญ่ลำกล้องไม่เกิน 16 นิ้ว (406 มม.)
"ระวางขับน้ำมาตรฐาน" ที่ถูกกำหนดไว้ในสนธิสัญญาจะไม่รวมน้ำมันเชื้อเพลิง (และน้ำสำหรับหม้อน้ำ) เพราะอังกฤษอ้างให้เหตุผลว่ากิจการของอังกฤษที่มีอยู่ทั่วโลกในขณะนั้นทำให้ต้องการน้ำหนักบรรทุกสำหรับเชื้อเพลิงสูงกว่าชาติอื่นและเขาไม่ควรจะถูกเอาเปรียบ
ลักษณะของเรือบรรทุกอากาศยานก็บรรจุอยู่ในสนธิสัญญา มีการกำหนดระวางขับน้ำรวมและกำหนดขนาดสูงสุดของเรือ ให้มีเรือบรรทุกอากาศยาน 2 ลำต่อชาติที่สามารถมีระวางขับน้ำเกิน 27,000 ตันแต่ไม่เกิน 33,000 ตัน ข้อกำหนดนี้สามารถหลบเลี่ยงให้สามารถสร้างเรือลาดตระเวนประจัญบานภายใต้การสร้างที่นำเรือบรรทุกอากาศยานกลับมาใช้ซ้ำและทำให้เกิดเรือ ยูเอสเอส เลกซิงตัน (USS Lexington) และ อะคะกิ (Akagi) ขึ้นมา จำนวนปืนใหญ่ที่บรรทุกในเรือบรรทุกอากาศยานถูกจำกัดอย่างมาก มันจะเป็นการละเมิดสนธิสัญญาถ้านำฝูงบินขนาดเล็กบรรจุในเรือประจัญบานและเรือมันว่าเรือบรรทุกอากาศยาน
สำหรับป้อมปราการและฐานทัพเรือ สหรัฐอเมริกา, จักรวรรดิบริติช และ จักรวรรดิญี่ปุ่น ตกลงจะรักษาสถานะที่เป็นอยู่ของป้อมปราการและฐานทัพเรือคงไว้ ณ เวลาที่ทำการลงนาม การสร้างป้อมปราการและฐานทัพไม่สามารถสร้างเพิ่มเติมได้ และห้ามเสริมสร้างที่มั่นและฐานทัพให้ดีขึ้นไม่ว่าจะในดินแดนหรือพื้นที่ครอบครองที่กำหนด โดยทั่วไปแล้วพื้นครอบครองที่กำหนดจะอนุญาตให้ก่อสร้างบนชายฝั่งทะเลที่สำคัญของประเทศ แต่ไม่ได้อยู่ในดินแดนหมู่เกาะขนาดเล็ก เช่น สหรัฐอเมริกาสามารถสร้างได้ที่รัฐฮาวาย และบนแผ่นดินรัฐอะแลสกา ไม่ใช่บนหมู่เกาะอะลูชัน (Aleutian islands) กองทัพเรือของจักรวรรดิบริติชถูกพิจารณาภายใต้สนธิสัญญาเป็นหนึ่งองค์กรการปกครองก็ปฏิบัติในทำนองเดียวกันและโรงงานของราชนาวีออสเตรเลีย (ซึ่งต้องยกเลิกการสร้างเรือลาดตระเวนประจัญบาน เอชเอ็มเอเอส ออสเตรเลีย) และหมวดกองทัพเรือนิวซีแลนด์สามารถสร้างขึ้นโดยรัฐบาลของตนตามลำดับ แต่ไม่ใช่ฐานทัพของฮ่องกง ญี่ปุ่นสามารถสร้างได้บนแผ่นดินแม่ ไม่ใช่ฟอร์โมซา (ไต้หวัน)
ประเทศสมาชิกที่ลงนามในสนธิสัญญาได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนหรือจัดสร้างเรือได้ภายใต้เงื่อนไขของสนธิสัญญา แต่สร้างหรือการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ต้องมีการแจ้งให้ประทศผู้ลงนามอื่นๆทราบ
ในวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1934 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ให้แจ้งให้ทราบอย่างเป็นทางการว่ามีจุดประสงค์ที่จะยุติสนธิสัญญา บทบัญญัติของสนธิสัญญายังคงบังคับใช้จนถึงสิ้น ค.ศ. 1936 และก็ไม่ได้มีการต่ออายุสนธิสัญญา
แหล่งข้อมูลอื่น

Conference on the Limitation of Armament Full text of the Washington Naval Treaty.
ปืนจากเรือประจัญบานกำลังถูกแยกชิ้นส่วนในอู่ทหารเรือฟิลาเดลเฟียในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1923 เรือ ยูเอสเอส เซาท์ คาโรไรนา (USS South Carolina) กำลังถูกแยกสิ้นส่วนในภาพพื้นหลัง
สนามกีฬายามาฮะ

| --- | --- |


ที่ตั้ง: อิวาตะ จังหวัดชิซูโอกะ  ประเทศญี่ปุ่น
เจ้าของ:  บริษัท ยามาฮะ มอเตอร์
ความจุ: 15,165 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 111 x 74.50 เมตร
พื้นผิว: หญ้า
เปิดใช้สนาม: ค.ศ.1978
สนามกีฬายามาฮะ หรือ สนามกีฬายามาฮ่า (ญี่ปุ่น: ヤマハスタジアム; โรมาจิ: Yamaha Sutajiamu; อังกฤษ: Yamaha Stadium) เป็นสนามฟุตบอลตั้งอยู่ที่เมืองอิวาตะ จังหวัดชิซูโอกะ ชื่อสนามมาจาก บริษัท ยามาฮะ มอเตอร์ ซึ่งเป็นผู้สร้างสนาม สามารถปรับเปลี่ยนเป็นสนามแข่งขันรักบี้ได้  ปัจจุบันใช้งานโดยสโมสรฟุตบอลจูบิโล อิวาตะ และสโมสรรักบี้ยามาฮะ จูบิโล
แหล่งข้อมูลอื่น

Yamaha home page with map เก็บถาวร 2009-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สนามกีฬาโมเสสมาบีดา

| --- | --- |

ที่ตั้ง: เดอร์บัน, แอฟริกาใต้
เจ้าของ: สภาเมืองเดอร์บัน
ความจุ: 70,000 คนในช่วงการแข่งขันฟุตบอลโลก, 54,000 คน หลังจากนั้น (อาจเพิ่มเป็น 80,000 คนสำหรับงานใหญ่)
ขนาดสนาม: สนามกีฬา: 320 ม. x 280 ม. x 45 ม., โค้ง: 100 ม.
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 2006
เปิดใช้สนาม: 28 พฤศจิกายน 2009
ปรับปรุง: 2009
ต่อเติม: 2009
งบประมาณในการก่อสร้าง: $450 ล้าน
สถาปนิก: Gerkan, Marg and Partners Theunissen Jankowitz Durban, Ambro-Afrique Consultants, Osmond Lange Architects & Planners, NSM Designs, Mthulisi Msimang
การใช้งาน
Golden Arrows
สนามกีฬาโมเสสมาบีดา (อังกฤษ: Moses Mabhida Stadium) เป็นสนามกีฬาในเมืองเดอร์บัน ประเทศแอฟริกาใต้ ตั้งชื่อตามโมเสส มาบีดา เลขาธิการใหญ่แห่งพรรคคอมมิวนิสต์แห่งแอฟริกาใต้ เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ระดับโลก เป็นหนึ่งในสนามที่ใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010 มีความจุ 70,000 คนในช่วงการแข่งขันฟุตบอลโลก และจะลดความจุเป็น 54,000 คน สำหรับการแข่งขันท้องถิ่น  บริเวณใกล้เคียงสนามกีฬายังมีอารีน่าในร่ม พิพิธภัณฑ์ฟุตบอล สถาบันกีฬา
สนามกีฬาออสเตรเลีย

| --- | --- |
สเตเดียม ออสเตรเลีย


ชื่อเดิม: สนามกีฬาเทสตรา
ที่ตั้ง: ซิดนีย์, รัฐนิวเซาท์เวลส์, ออสเตรเลีย
ความจุ: 82,500
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: 6 มีนาคม พ.ศ. 2542
งบประมาณในการก่อสร้าง: 690 ล้านดอลลาร์
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูร้อน 2000  เอเชียนคัพ 2015
สนามกีฬาออสเตรเลีย (อังกฤษ: Stadium Australia) หรือชื่อเดิม สนามกีฬาเทสตรา  ตั้งอยู่ที่ ซิดนีย์ ออสเตรเลีย เป็นสนามกีฬาหลักในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่ซิดนีย์ ระหว่างวันที่ 15 กันยายน ถึง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของทีมรักบี้นิวเซาท์เวลส์
สนามกีฬาด็อกแลนส์

| --- | --- |

 ภายนอกสนาม  ภายในสนาม
th
ชื่อเดิม: สนามกีฬาโคโลเนียล เทลส์ตราโดม
ที่ตั้ง: ฮาร์เบอร์เอสพลาเนด, ด็อกแลนส์, เมลเบิร์น
พิกัด: 37°48′59″S 144°56′51″E﻿ / ﻿37.81639°S 144.94750°E﻿ / -37.81639; 144.94750
เจ้าของ: บริษัทจัดการกองทุนเจมส์ ฟีลดิง
ผู้ดำเนินการ: บริษัท เมลเบิร์นสเตเดียม จำกัด
ความจุ: 56,347 คน (ทั้งหมด) 53,359 คน (เฉพาะที่นั่ง) 47,000 คน (คริกเกต และรูปแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า)
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ตุลาคม ค.ศ. 1997
เปิดใช้สนาม: 9 มีนาคม ค.ศ. 2000
งบประมาณในการก่อสร้าง: 460 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย
สถาปนิก: แดริล แจ็กสัน ด้วยความร่วมมือกับไบลล็อบบ์และฮ็อกสปอร์ตเวนิวอิเวนต์
ผู้รับเหมาทั่วไป: บอลเดอร์สโตน ฮอร์นิบรุก
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลเอสเซนดัน (AFL) (ค.ศ. 2000–ปัจจุบัน) สโมสรฟุตบอลเซนต์กิลดา (AFL) (ค.ศ. 2000–ปัจจุบัน) สโมสรฟุตบอลเวสเทิร์นบูลด็อกส์ (AFL) (ค.ศ. 2000–ปัจจุบัน) สโมสรฟุตบอลนอร์ทเมลเบิร์น (AFL) (ค.ศ. 2002–ปัจจุบัน) สโมสรฟุตบอลคาร์ลตัน (AFL) (ค.ศ. 2005–ปัจจุบัน) สโมสรฟุตบอลเมลเบิร์นวิกตอรี (เอลีก) (ค.ศ. 2006–ปัจจุบัน) สโมสรคริกเกตเมลเบิร์นเรเนเกดส์ (BBL) (ค.ศ. 2011–ปัจจุบัน) สโมสรคริกเก็ตหญิงเมลเบิร์นเรเนเกดส์ (WBBL) (ค.ศ. 2015–ปัจจุบัน) สโมสรรักบี้เมลเบิร์นสตอร์ม (NRL) (ค.ศ. 2001, 2010)
เว็บไซต์
www.etihadstadium.com.au
สนามกีฬาด็อกแลนส์ (อังกฤษ: Docklands Stadium) (หรือรู้จักกันในชื่อ สนามกีฬาสเตเดียม, เทลส์ตราโดม และ สนามกีฬาเอติฮัด ตามชื่อผู้สนับสนุน) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในย่านด็อกแลนส์ เมืองเมลเบิร์น รัฐวิกตอเรีย ประเทศออสเตรเลีย เริ่มสร้างในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1997 ขณะก่อสร้างยังใช้ชื่อ "วิกตอเรียสเตเดียม" สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2000 ด้วยงบประมาณ 460 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย
วัตถุประสงค์ในการก่อสร้างเพื่อใช้งานแทนสนามกีฬาเวฟเวอร์ลีย์พาร์ก ปัจจุบันใช้จัดแข่งฟุตบอลตามกฎออสเตรเลียและเป็นสำนักงานใหญ่ของสันนิบาตฟุตบอลออสเตรเลีย สนามแห่งนี้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเมลเบิร์นวิกตอรี และยังใช้จัดแข่งกีฬาอื่น ๆ เช่น คริกเกต รักบี้ และยังใช้จัดงานบันเทิงและงานมหรสพอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2014-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพถ่ายทางดาวเทียมของสนามกีฬาด็อกแลนส์
แม่แบบ:Austadiums
สนธิสัญญาลอนดอน (1915)

| ข้อตกลงระหว่างฝรั่งเศส, รัสเซีย, บริเตนใหญ่ และอิตาลี ลงนามที่ลอนดอนในวันที่ 26 เมษายน ค> ศ. 1915 |
| --- | --- |
ประเภท: ข้อตกลงพหุภาคี
บริบท: การนำอิตาลีเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
วันลงนาม: 26 เมษายน ค.ศ. 1915 (1915-04-26)
ที่ลงนาม: ลอนดอน ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร
ผู้เจรจา:   เอช. เอช. แอสควิธ   เอ็ดเวิร์ด เกรย์   Théophile Delcassé   อันโตนีโอ ซาลันดรา   ซิดนีย์ ซอนนิโน   เซอร์เกย์ ซาโซนอฟ 
ผู้ลงนาม:   เอ็ดเวิร์ด เกรย์   ปอล ก็อมบง   Guglielmo Imperiali   อเล็กซานเดอร์ ฟ็อน เบ็นเคนดอร์ฟฟ์ 
ภาคี:   สหราชอาณาจักร   ฝรั่งเศส   รัสเซีย   อิตาลี 
กติกาสัญญาลอนดอน (อังกฤษ: London Pact) หรือ สนธิสัญญาลอนดอน (อังกฤษ: Treaty of London) ใน ค.ศ. 1915 เป็นสนธิสัญญาลับระหว่างอิตาลีกับฝ่ายไตรภาคี ลงนามในกรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1915 โดย ราชอาณาจักรอิตาลี สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศสและรัสเซีย
ตามข้อความในสนธิสัญญา อิตาลีจะออกจากฝ่ายไตรพันธมิตรแล้วเข้าร่วมกับฝ่ายไตรภาคีแทน ซึ่งระบุไว้แล้วในความตกลงลับที่ลงนามในกรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 4-5 กันยายน ค.ศ. 1914 ยิ่งไปกว่านั้น อิตาลีจะต้องประกาศสงครามต่อจักรวรรดิเยอรมันและออสเตรีย-ฮังการีภายในหนึ่งเดือน (อิตาลีไม่สามารถประกาศสงครามกับเยอรมนีได้ทันเวลา โดยประกาศสงครามใน ค.ศ. 1916) อิตาลียังจะได้รับดินแดนเพิ่มเติมเมื่อสงครามยุติ
ที่การประชุมสันติภาพปารีส ผู้แทนอิตาลียืนยันว่าพวกเขาจะเจรจาเฉพาะกับพันธมิตรยามสงคราม เซอร์เบีย และ มอนเตเนโกร เท่านั้น ไม่ใช่กับศัตรูที่พ่ายแพ้ รวมถึงคณะผู้แทนของราชอาณาจักรเซิร์บ โครแอตและสโลวีนใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเขาโกรธมากที่สมาชิกสามคนของคณะผู้แทนเป็นผู้แทนของอดีตออสเตรีย-ฮังการี และหนึ่งคนที่เคยรับราชการเป็นรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรีสงครามของออสเตรีย
สนธิสัญญาดังกล่าวเป็นโมฆะตามสนธิสัญญาแวร์ซาย เพราะประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสัน ผู้สนับสนุนการอ้างของสลาฟและไม่ยอมรับสนธิสัญญาดังกล่าว ปฏิเสธคำร้องขอดินแดนดัลเมเชียของอิตาลี อิตาลียังได้ปฏิเสธความตกลงที่ผ่านมาของสนธิสัญญาในการขยายจักรวรรดิอาณานิคมอิตาลีด้วยอาณานิคมในเอเชียและแอฟริกาของเยอรมนี และอ้างสิทธิ์เหนือแอลเบเนียแทน
อ่านเพิ่ม

Howard, Christopher (1941). "The Treaty of London, 1915". History: The Journal of the Historical Association. Hoboken: Wiley-Blackwell. 25 (100): 347–355. ISSN 0018-2648.
May, Arthur J. (1957). "Seton-Watson and the Treaty of London". The Journal of Modern History. Chicago: University of Chicago Press. 29 (1): 42–47. ISSN 0022-2801.
Renzi, William A. (1987). In the Shadow of the Sword: Italy's Neutrality and Entrance Into the Great War, 1914-1915. New York: P. Lang. ISBN 9780820404103.