stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศเวียดนาม
หน่วยงานราชการและการเมือง > ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

ตามเอกสารของสภาแห่งชาติ ครั้งที่ 10 ของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม:พรรคคอมมิวนิสต์และรัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามสนับสนุนการดำเนินการตามนโยบายต่างประเทศที่เป็นอิสระ การเปิดการกระจายความหลากหลายและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศแบบพหุภาคีการประสานงานระหว่างประเทศเชิงรุกกับคติ "เวียดนามยินดีที่จะเป็นเพื่อนและพันธมิตรที่เชื่อถือได้ของทุกประเทศในประชาคมโลกที่มุ่งมั่นเพื่อสันติภาพ สันติภาพความเป็นอิสระและการพัฒนา "
เวียดนามเข้าร่วมกับองค์การสหประชาชาติในปี พ.ศ. 2520 ในสมัยฯพณฯประธานาธิบดีเดยเหม่ยอย่างเป็นทางการเวียดนามได้ปรับความสัมพันธ์กับจีนในปี พ.ศ. 2535 และสหรัฐในปี พ.ศ. 2538 เข้าร่วมอาเซียนในปีเดียวกันนั้นเอง
ปัจจุบันเวียดนามได้สร้างความสัมพันธ์ทางการทูตกับ 180 ประเทศ (รวมถึง 43 ประเทศในเอเชีย, 47 ประเทศในยุโรป, 11 ประเทศในโอเชียเนีย, 29 ประเทศในอเมริกา, 50 ประเทศในแอฟริกา) ทุกทวีป (เอเชีย - แปซิฟิก: 33 ประเทศ, ยุโรป: 46 ประเทศ, อเมริกา: 28 ประเทศ, แอฟริกา: 47 ประเทศ,และ ตะวันออกกลาง: 16 ประเทศ), รวมถึงทุกประเทศที่สำคัญและศูนย์กลางทางการเมืองของ โลก เวียดนามยังเป็นสมาชิกขององค์กรระหว่างประเทศ 63 แห่งและมีความสัมพันธ์กับองค์กรพัฒนาเอกชนมากกว่า 650 องค์กร ในเวลาเดียวกันเวียดนามมีความสัมพันธ์ทางการค้ากับ 165 ประเทศและดินแดน ในสหประชาชาติเวียดนามทำหน้าที่เป็นคณะกรรมาธิการ ECOSOC สมาชิกคณะกรรมการบริหารของ UNDP UNFPA และ UPU
บทบาทภายนอกของเวียดนามในชีวิตทางการเมืองระหว่างประเทศได้รับการแสดงผ่านองค์กรที่ประสบความสำเร็จจากการประชุมระดับนานาชาติหลายครั้งในเมืองหลวงของกรุงฮานอย
ในปี พ.ศ. 2540 จัดประชุมสุดยอดชุมชนฝรั่งเศส
ในปี พ.ศ. 2541 มีการประชุมสุดยอดอาเซียน
ในปี พ.ศ. 2546 จัดประชุมนานาชาติเกี่ยวกับความร่วมมือและการพัฒนาในเวียดนามและแอฟริกา
ในปี พ.ศ. 2547 การประชุมสุดยอด ASEM จัดขึ้นในเดือนตุลาคม
ในปี พ.ศ. 2549 จัดประชุมสุดยอดเอเปคในเดือนพฤศจิกายน
ตั้งแต่วันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2550 เป็นต้นมาเวียดนามได้กลายเป็นสมาชิกลำดับที่ 150 ขององค์การการค้าโลก (WTO) อย่างเป็นทางการ นี่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในกระบวนการของการรวมเข้ากับเศรษฐกิจระหว่างประเทศ
ในปี พ.ศ. 2550 เป็นเจ้าภาพการคณิตศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ
เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2550 ที่ประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่นิวยอร์กได้รับการโหวตอย่างเป็นทางการเวียดนามได้รับเลือกอย่างเป็นทางการในฐานะสมาชิกถาวรของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติในวาระปี พ.ศ. 2551-2552 .
เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2553 เวียดนามถือว่าบทบาทของประธานอาเซียนและในปีนั้นมีการประชุมระดับภูมิภาคจำนวนมาก
เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2558 ที่ประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่นิวยอร์กได้ลงคะแนนในการเลือกตั้งอย่างเป็นทางการของเวียดนามเวียดนามได้เข้าเป็นสมาชิกของคณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ (ECOSOC) อย่างเป็นทางการปี 2016-2018
ในปี พ.ศ. 2559 จัดโอลิมปิกสากลชีวภาพ
ในปี พ.ศ. 2560 จัดการประชุมสุดยอดเอเปคในเดือนพฤศจิกายน
หน่วยงานราชการและการเมือง > การแบ่งเขตการปกครอง

ลายเจิว
หล่าวกาย
ห่าซาง
กาวบั่ง
หลั่งเซิน
บั๊กกั่น
เตวียนกวาง
เอียนบ๊าย
เดี่ยนเบียน
เซินลา
ฟู้เถาะ
ท้ายเงวียน
ฮานอย
บั๊กซาง
กว๋างนิญ
ไฮฟอง
ท้ายบิ่ญ
นามดิ่ญ
นิญบิ่ญ
ฮหว่าบิ่ญ
ทัญฮว้า
เหงะอาน
ห่าติ๋ญ
กว๋างบิ่ญ
กว๋างจิ
เว้
ดานัง
กว๋างนาม
กอนตูม
กว๋างหงาย
ซาลาย
บิ่ญดิ่ญ
ดั๊กลัก
ฟู้เอียน
ดั๊กนง
คั้ญฮหว่า
เลิมด่ง
นิญถ่วน
บิ่ญถ่วน
บิ่ญเฟื้อก
ด่งนาย
บ่าเสียะ-หวุงเต่า
บิ่ญเซือง
เต็ยนิญ
ล็องอาน
ด่งท้าป
อานซาง
เกียนซาง
ก่าเมา
บักเลียว
ซ้อกจัง
จ่าวิญ
เบ๊นแจ
หวิญฟุก
บั๊กนิญ
หายเซือง
ฮึงเอียน
ห่านาม
นครโฮจิมินห์
เตี่ยนซาง
หวิญล็อง
เกิ่นเทอ
เหิ่วซาง
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  บั๊กนิญ   ห่านาม   หายเซือง   ฮึงเอียน   นามดิ่ญ   นิญบิ่ญ   ท้ายบิ่ญ   หวิญฟุก   ฮานอย (เทศบาลนคร)    ไฮฟอง (เทศบาลนคร) |  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ห่าติ๋ญ   เหงะอาน   กว๋างบิ่ญ   กว๋างจิ   ทัญฮว้า   เถื่อเทียนเว้ |  ตะวันออกเฉียงเหนือ  บั๊กซาง   บั๊กกั่น   กาวบั่ง   ห่าซาง   หลั่งเซิน   หล่าวกาย   ฟู้เถาะ   กว๋างนิญ   ท้ายเงวียน   เตวียนกวาง   เอียนบ๊าย |  ตะวันตกเฉียงเหนือ  เดี่ยนเบียน   ฮหว่าบิ่ญ   ลายเจิว   เซินลา |
|  ที่สูงตอนกลาง  ดั๊กลัก   ดั๊กนง   ซาลาย   กอนตูม   เลิมด่ง |  ชายฝั่งตอนกลางใต้  บิ่ญดิ่ญ   นิญถ่วน   คั้ญฮหว่า   บิ่ญถ่วน   ฟู้เอียน   กว๋างนาม   กว๋างหงาย   ดานัง (เทศบาลนคร) |  ตะวันออกเฉียงใต้  บ่าเสียะ-หวุงเต่า   บิ่ญเซือง   บิ่ญเฟื้อก   ด่งนาย   เต็ยนิญ   โฮจิมินห์ (เทศบาลนคร) |  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  อานซาง   บักเลียว   เบ๊นแจ   ก่าเมา   ด่งท้าป   เหิ่วซาง   เกียนซาง   ล็องอาน   ซ้อกจัง   เตี่ยนซาง   จ่าวิญ   หวิญล็อง   เกิ่นเทอ (เทศบาลนคร) |
ภูมิศาสตร์

เวียดนามเป็นประเทศที่มีลักษณะเป็นแนวยาว และ มีภูมิประเทศเป็นภูเขาสูงกั้นระหว่างที่ราบลุ่มแม่น้ำที่อุดมสมบูรณ์ทางตอนเหนือและใต้ แต่มีภูเขาที่มีป่าหนาทึบแค่ 20% โดยมีพันธุ์ไม้ 13,000 ชนิด และพันธุ์สัตว์กว่า 15,000 สายพันธุ์
ภูมิศาสตร์ > ลักษณะภูมิประเทศ

มีที่ราบลุ่มแม่น้ำขนาดใหญ่ 2 ตอน คือ ตอนเหนือเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำแดง และตอนใต้เป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำโขง
มีที่ราบสูงตอนเหนือของประเทศ และยังเป็นภูมิภาคที่มีเขา ซึ่งเป็นภูเขาที่สูง 3,143 เมตร (10,312 ฟุต)
ภูมิศาสตร์ > ลักษณะภูมิอากาศ

เป็นแบบมรสุมเขตร้อน ชายฝั่งทะเลด้านตะวันออกเปิดโล่งรับลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือที่พัดผ่านทะเลจีนใต้ ทำให้มีโอกาสรับลมมรสุมและพายุหมุนเขตร้อน จึงมีฝนตกชุกในฤดูหนาว สามารถปลูกข้าวได้ปีละ 2 ครั้ง (ฝนตกตลอดปี ได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ) สภาพภูมิอากาศของเวียดนามตอนกลางและตอนใต้อยู่ในเขตเขตร้อน สภาพภูมิอากาศของเวียดนามตอนเหนือ (รวมถึงฮานอย) อยู่ในเขตกึ่งเขตร้อน
เป็นประเทศที่มีความชื้นประมาณร้อยละ 84 ตลอดปี มีอุณหภูมิเฉลี่ยตั้งแต่ 5 องศาเซลเซียส
ภูมิศาสตร์ > ชายแดน

ทั้งหมด 4,638 กิโลเมตร (2,883 ไมล์) โดยติดกับประเทศกัมพูชา 1,228 กิโลเมตร (763 ไมล์) ประเทศจีน 1,281 กิโลเมตร (796 ไมล์) และประเทศลาว 2,130 กิโลเมตร (1,324 ไมล์)
เศรษฐกิจ > เกษตรกรรม

มีผลผลิตได้แก่ ข้าวเจ้า ยางพารา ชา กาแฟ ยาสูบ พริกไทย (ในปี พ.ศ. 2549 ส่งออกกว่า 116,000 ตัน)  การประมง เวียดนามจับปลาได้เป็นอันดับ 4 ของสินค้าส่งออก เช่น ปลาหมึก กุ้ง ตลาดที่สำคัญ คือ ญี่ปุ่น ไต้หวัน และสิงคโปร์
เศรษฐกิจ > อุตสาหกรรม

อุตสาหกรรมที่สำคัญ คือ อุตสาหกรรมทอผ้า ศูนย์กลางอยู่ที่โฮจิมินห์ซิตีและมีนิคมอุตสาหกรรมอมตะซิตี้เบียนโฮ การทำเหมืองแร่ที่สำคัญ คือ ถ่านหิน น้ำมันปิโตรเลียม และแก๊สธรรมชาติ เวียดนามเป็นประเทศส่งออกน้ำมันดิบรายใหญ่อันดับ 3 ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รองจากอินโดนีเซียและมาเลเซีย
เศรษฐกิจ > สถานการณ์เศรษฐกิจ

เวียดนามมีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว และเผชิญภาวะขาดแคลนพลังงานไฟฟ้า จึงมีการซื้อพลังงานไฟฟ้าจากมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ตั้งแต่กันยายนปี 2004 
แม้ว่าเหตุผลทางเศรษฐกิจจะเป็นเหตุผลที่มีความสำคัญรองจากเหตุผลทางการเมืองและยุทธศาสตร์ในการที่อาเซียนรับเวียดนามเข้าเป็นสมาชิก แต่ก็ยังคงความสำคัญในระดับหนึ่งที่จะมองข้ามไปไม่ได้ความสัมพันธ์ทวิภาคีทางเศรษฐกิจระหว่างเวียดนามและประกาศถอนทหารออกจากกัมพูชา และเมื่อเวียดนามได้ลงนามในข้อตกลงสันติภาพที่กรุงปารีสในปี 1991
เศรษฐกิจ > วิทยาศาสตร์ และ เทคโนโลยี

เวียดนามมีพื้นฐานของนักปราชญ์ตั้งแต่ยุคโบราณ มีการสั่งสมความรู้ทั้งด้านคณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ จนเป็นที่เลื่องลือ โดยในปัจจุบันเวียดนามเริ่มมีการพัฒนาเทคโนโลยี ในปี 2553 เวียดนามมีงบประมาณทางด้านวิทยาศาสตร์อยู่ที่ 0.45% ของ GDP
เศรษฐกิจ > การขนส่ง > อากาศ

เวียดนามมีท่าอากาศยานขนาดใหญ่ 6 แห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย (Nội Bai) ในกรุงฮานอย, ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต (Tần Sơn Nhất) ในนครโฮจิมินห์, โครงการท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญ (Long Thánh) ในจังหวัดด่งนาย, ท่าอากาศยานจูลาย (Chu Lai) ในจังหวัดกว๋างนาม และท่าอากาศยานนานาชาติดานัง (Đà Nẵng) ในนครดานัง
เศรษฐกิจ > การขนส่ง > ถนน

ในปี 2553 ระบบถนนของเวียดนามมีความยาวรวมประมาณ 188,744 กิโลเมตร (117,280 ไมล์) โดยมี 93,535 กิโลเมตร (58,120 ไมล์) เป็นถนนลาดยาง
เศรษฐกิจ > การขนส่ง > ทางรถไฟ

บทความหลัก: การขนส่งระบบรางในประเทศเวียดนาม
ทางรถไฟในเวียดนาม ปัจจุบันมีการเชื่อมต่อกับประเทศจีน และมีเครือข่ายในประเทศเท่านั้น ยังไม่มีทางเชื่อมต่อกับลาวและกัมพูชา ซึ่งขณะนี้กำลังวางแผนก่อสร้าง
ประชากรศาสตร์

บทความหลัก: ประชากรศาสตร์เวียดนาม
ประชากรศาสตร์ > เชื้อชาติ

บทความหลัก: ชาวญวน
มีจำนวน 84.23 ล้านคน ความหนาแน่นโดยเฉลี่ย 253 คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นชาวญวนร้อยละ 86 (บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางตอนใต้ของประเทศ) ต่าย ชาวไท เหมื่อง ฮั้ว (จีน) ชาวเขมร นุง ชาวม้ง
ประชากรศาสตร์ > ภาษา

บทความหลัก: ภาษาเวียดนาม
การสื่อสารใช้ภาษาเวียดนาม ซึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2463 วงการวิชาการเวียดนามได้ลงประชามติที่จะใช้ตัวอักษรโรมัน (Quốc ngữ) แทนตัวอักษรจีน (Chữ Nôm) ในการเขียนภาษาเวียดนาม
ประชากรศาสตร์ > ศาสนา

| ศาสนาในประเทศเวียดนาม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | ร้อยละ | ร้อยละ |
| พื้นบ้านและไม่มีศาสนา | พื้นบ้านและไม่มีศาสนา |    | 73.2% | 73.2% |
| พุทธ | พุทธ |    | 12.2% | 12.2% |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 8.3% | 8.3% |
| อื่น ๆ  | อื่น ๆ  |    | 6.3% | 6.3% |
จากการสำรวจในปี พ.ศ. 2557 ประเทศเวียดนามมีประชากรนับถือศาสนา 90 ล้านคน แบ่งได้ดังนี้ ศาสนาพื้นบ้านเวียดนามและไม่มีศาสนา 24 ล้านคน (73.2%) ศาสนาพุทธ 11 ล้านคน (12.2%) ศาสนาคริสต์ 7.6 ล้านคน (8.3%) ลัทธิเฉาได 4.4 ล้านคน (4.8%) ลัทธิฮหว่าหาว 1.3 ล้านคน (1.4%) และศาสนาอื่น ๆ (0.1%) เช่น ศาสนาอิสลาม 75,000 คน ศาสนาบาไฮ 7,000 คน ศาสนาฮินดู 1,500 คน
ประชากรศาสตร์ > การศึกษา > การศึกษาของเวียดนามในปัจจุบัน

ปัจจุบันเวียดนามแบ่งลักษณะของการจัดการศึกษาไว้ 5 ลักษณะ คือ
1. การศึกษาระดับก่อนประถมศึกษา (Pre-School Education)
ประกอบด้วยการเลี้ยงดูเด็ก สำหรับเด็กอายุ 6 เดือนถึง 3 ปี และอนุบาลสำหรับเด็กอายุ 3 - 5 ปี
2. การศึกษาสามัญ (5 - 4 – 3)
ระดับประถมศึกษาเป็นการศึกษาภาคบังคับ 5 ปี ชั้น 1 - 5
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น คือชั้น 6 - 9
ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย คือชั้น 10 - 12
3. การศึกษาด้านเทคนิคและอาชีพ  มีเทียบเคียงทั้งระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย
4. การศึกษาระดับอุดมศึกษา  แบ่งเป็นระดับอนุปริญญา (Associate degree) และระดับปริญญา
5. การศึกษาต่อเนื่อง  เป็นการศึกษาสำหรับประชาชนที่พลาดโอกาสการศึกษาในระบบสายสามัญและสายอาชีพ
การศึกษาสามัญ 12 ปี (General Education) ของเวียดนามนั้นเวียดนามมีวัตถุประสงค์ที่จะ ให้ประชาชนได้มีวิญญาณในความเป็นสังคมนิยม มีเอกลักษณ์ประจำชาติ และมีความสามารถในด้านอาชีพ ในอดีตการศึกษาสามัญของเวียดนามมีเพียง 10 ปีเท่านั้น และไม่มีอนุบาลศึกษามาก่อนจนถึงปีการศึกษา 2532 - 2533 จึงมีการศึกษาถึงชั้นปีที่ 9 ทั้งประเทศ ซึ่งได้เรียกการศึกษาสามัญ 9 ปี ดังกล่าวนี้ว่าการศึกษาขั้นพื้นฐาน (Basic Education) และเมื่อได้ขยายไปถึงปีที่ 12 แล้วจึงได้เรียกการศึกษาสามัญ 3 ปีสุดท้ายว่า มัธยมชั้นสูง (Upper Secondary School) ปี 2535 - 2536 ระบบการศึกษาสามัญในเวียดนามจึงกลายเป็นระบบ 12 ชั้นเรียนทั้งประเทศ โดยเด็กที่เข้าเรียนในชั้นปีที่ 1 จะมีอายุย่างเข้าปีที่ 6
เมื่อเวียดนามได้ใช้ระบบการศึกษาเป็น 12 ปีแล้ว จำนวนนักเรียนในทุกระดับชั้นยังมีน้อย ดังนั้นปี 2534 สภาแห่งชาติของเวียดนามจึงได้ออกกฎหมายการกระจายการศึกษาระดับประถมศึกษา (Law of Universal Primary Education) ซึ่งถือเป็นกฎหมายฉบับแรกว่าด้วยการศึกษาของเวียดนาม
วัฒนธรรม

วัฒนธรรมของเวียดนามส่วนใหญ่ล้วนมีวัฒนธรรมที่มีรากฐานมาจากจีน และศาสนาพุทธและลัทธิเต๋า
วัฒนธรรม > สื่อสารมวลชน

สื่อของเวียดนามได้รับการควบคุม โดยรัฐบาลตามกฎหมายปี 2004 ในการเผยแพร่  โดยทั่วไปจะมองเห็นว่า ภาคสื่อของเวียดนามถูกควบคุม โดยรัฐบาลไปตามเส้นทางของพรรคคอมมิวนิสต์ แม้ว่าหนังสือพิมพ์บางฉบับจะค่อนข้างตรงไปตรงมา  เสียงของเวียดนามเป็นบริการกระจายเสียงทางวิทยุแห่งชาติที่รัฐ ออกอากาศผ่านทางเอฟเอ็มโดยใช้เครื่องส่งสัญญาณให้เช่าในประเทศอื่น ๆ และการให้การออกอากาศจากเว็บไซต์ของ สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศเวียดนาม เป็นบริษัทวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติ
ตั้งแต่ปี 1997 เวียดนามมีการควบคุมการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตสาธารณะอย่างกว้างขวาง โดยใช้วิธีการทางกฎหมายและทางเทคนิค เพื่อล็อกผลจะเรียกกันอย่างแพร่หลายว่า "แบมบู ไฟร์วอลล์" โครงการความร่วมมือโอเพ่นเน็ตริเริ่มจัดระดับของเวียดนามการเซ็นเซอร์ทางการเมืองจะเป็นการ "แพร่หลาย" ในขณะที่ผู้สื่อข่าวไร้พรมแดนเวียดนามพิจารณาให้เป็นหนึ่งใน 15 ของโลก "ศัตรูของอินเทอร์เน็ต" แม้ว่ารัฐบาลของเวียดนามอ้างว่าเพื่อป้องกันประเทศกับเนื้อหาลามกอนาจารหรือไม่เหมาะสมทางเพศผ่านความพยายามสกัดกั้นของหลายทางการเมืองและศาสนาเว็บไซต์ที่มีความสำคัญเป็นสิ่งต้องห้ามยัง
วัฒนธรรม > ดนตรี

เพลงเวียดนามแบบดั้งเดิมแตกต่างระหว่างภาคเหนือและภาคใต้ของประเทศ ดนตรีคลาสสิกเหนือเป็นรูปแบบดนตรีที่เก่าแก่ที่สุดของเวียดนามและเป็นประเพณีที่เป็นทางการมากขึ้น ต้นกำเนิดของดนตรีเวียดนามสามารถโยงไปถึงการรุกรานของมองโกลในศตวรรษที่ 13 เมื่อเวียดนามจับกุมคณะงิ้ว
วัฒนธรรม > วรรณกรรม

วรรณกรรมในเวียดนาม มีมาตั้งแต่ยุคราชวงศ์โง มีการกล่าวเน้นเกี่ยวกับบรรพบุรุษหรือวีรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ปัจจุบันมีการผสมผสานวัฒนธรรมตะวันตกไปด้วย
วัฒนธรรม > เทศกาล

เวียดนามมีเทศกาลตามปฏิทินจันทรคติมากมาย เทศกาลที่สำคัญที่สุดคือการเฉลิมฉลองปีใหม่ตรุษญวน งานแต่งงานเวียดนามแบบดั้งเดิมยังคงเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายและมักจะมีการเฉลิมฉลองโดยชาวเวียดนามในประเทศตะวันตก
วัฒนธรรม > การท่องเที่ยว

การท่องเที่ยวเป็นองค์ประกอบสำคัญของกิจกรรมทางเศรษฐกิจในประเทศคิดเป็น 7.5% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ เวียดนามต้อนรับผู้มาเยือนกว่า 12.9 ล้านคนในปี 2560 เพิ่มขึ้น 29.1% จากปีก่อนทำให้เวียดนามเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่เติบโตเร็วที่สุดในปีที่ผ่านมา ผู้มาเยือนเวียดนามส่วนใหญ่ในปี 2560 มาจากเอเชียมีจำนวน 9.7 ล้านคน จีน (4 ล้านคน) เกาหลีใต้ (2.6 ล้านคน) และญี่ปุ่น (798,119) คิดเป็นครึ่งหนึ่งของจำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติทั้งหมดในปี 2560 [285] เวียดนามยังดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากจากยุโรปด้วยจำนวน 1.9 ล้านคนในปี 2017 รัสเซีย (574,164) ), สหราชอาณาจักร (283,537), ตามมาด้วยฝรั่งเศส (255,396) และเยอรมนี (199,872) เป็นแหล่งที่มาของนักท่องเที่ยวจากยุโรปที่ใหญ่ที่สุด จำนวนนักท่องเที่ยวจากต่างประเทศที่สำคัญ ได้แก่ สหรัฐ (614,117) และออสเตรเลีย (370,438)
วัฒนธรรม > กีฬา

บทความหลัก: ฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม, ประเทศเวียดนามในโอลิมปิก, และ ประเทศเวียดนามในเอเชียนเกมส์
กีฬาที่ได้รับความนิยมมากในเวียดนามคือ กีฬาโววีนัม เป็นศิลปะการต่อสู้แบบเวียดนาม ในขณะเดียวกันกีฬาจากตะวันตกอย่างฟุตบอลก็ได้รับความนิยมอย่างสูงในเวียดนาม ฟุตบอลทีมชาติเวียดนามชนะการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียนสองสมัยในปี 2551 และ 2561 แบะผ่านเข้าถึงรอบก่องรองชนะเลิศเอเชียนคัพ 2019 ทีมเยาวชนชุดอายุต่ำกว่า 23 ปี คว้ารองแชมป์ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2018 และคว้าอันดับสี่ในฟุตบอลเอเชียนเกมส์ 2018 ในขณะที่ทีมรุ่นอายุต่ำกว่า 20 ปี ได้มีส่วนร่วมในฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2017 ฟุตบอลหญิงทีมชาติเวียดนาม มีผลงานโดดเด่นเช่นกัน โดยเป็นทีมที่คว้าเหรียญทองในกีฬาซีเกมส์ได้มากที่สุดจำนวน 7 สมัย
กีฬาอื่น ๆ ที่ได้รับความนิยมได้แก่ แบดมินตัน, เทนนิส, วอลเลย์บอล, เทเบิลเทนนิส และ หมากรุกสากล ปัจจุบันเวียดนามเป็นหนึ่งในชาติที่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันทางด้านกีฬา จากการคว้าชัยชนะจากกีฬาหลายประเภท และมีส่วนร่วมในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน โดยเป็ยสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
วัฒนธรรม > อาหาร

อาหารในเวียดนามมีวัฒนธรรมอาหารที่มาจากจีน หรือประยุกต์มาจากอาหารแบบจีน โดยผสมผสานกับวัฒนธรรมแบบเกษตรเวียดนาม ซึ่งเฝอเป็นอาหารยอดนิยมในเวียดนาม และโด่งดังในฐานะอาหารประจำชาติของประเทศเวียดนาม
วัฒนธรรม > การแต่งกาย

การแต่งกายอ๊าวส่าย (Áo dài) เป็นชุดประจำชาติของประเทศเวียดนามที่ประกอบไปด้วยชุดผ้าไหมที่พอดีตัว สวมทับกางเกงขายาวซึ่งเป็นชุดที่มักสวมใส่ในงานแต่งงาน และพิธีการสำคัญของประเทศ 
ชุดผู้หญิงคล้ายชุดกี่เพ้าของจีน ในปัจจุบันเป็นชุดที่ได้รับความนิยมมากจากผู้หญิงเวียดนามทั่วทั้งประเทศ ส่วนผู้ชายจะสวมใส่ชุดอ๊าวส่ายด๋ในพิธีแต่งงานหรือพิธีศพ
ดูเพิ่ม

ภาษาเวียดนาม
ฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม
วีลีก
อ่านเพิ่ม > เนื้อหาเสรี

บทความนี้รวมข้อความจากงานที่มีเนื้อหาเสรี (free content)  ข้อความนำมาจาก UNESCO Science Report: towards 2030, 713–714, UNESCO, UNESCO Publishing.  

แม่แบบ:US DOS Background Notes
แหล่งข้อมูลอื่น

Vietnam profile จาก BBC News
Vietnam. The World Factbook. Central Intelligence Agency. (CIA)
Vietnam จาก UCB Libraries GovPubs
ประเทศเวียดนาม ที่เว็บไซต์ Curlie
Vietnam ที่ Encyclopædia Britannica
Wikimedia Atlas of Vietnam
Key Development Forecasts for Vietnam จาก International Futures
แหล่งข้อมูลอื่น > รัฐบาล

Portal of the Government of Vietnam เก็บถาวร 2020-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม – เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาเวียดนาม)
National Assembly เก็บถาวร 2015-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – the Vietnamese legislative body
General Statistics Office
Ministry of Foreign Affairs
Chief of State and Cabinet Members เก็บถาวร 2020-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น > สื่อและการเซ็นเซอร์

Robert N. Wilkey. "Vietnam's Antitrust Legislation and Subscription to E-ASEAN: An End to the Bamboo Firewall Over Internet Regulation?" The John Marshall Journal of Computer and Information Law. Vol. XX, No. 4. Summer 2002. Retrieved 16 February 2013.
แหล่งข้อมูลอื่น > การท่องเที่ยว

Official tourism website เก็บถาวร 2021-09-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น 2  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef 
กลองมโหระทึกสำริด
แผนที่อินโดจีน ค.ศ. 1913.
สงครามเวียดนาม
อ่าวหะล็อง
ชาวเวียดนามนิยมปลูกข้าวแบบขั้นบันได
แผนที่ภูมิอากาศของเวียดนาม
ฮานอยมีเคียงนัมฮานอยแลนด์มาร์กทาวเวอร์ตึกที่สูงที่สุดในเวียดนาม
ท่าเรือไซ่ง่อน
เครื่องบินของสายการบินเวียดนามแอร์ไลน์
ในส่วนของ ทางด่วนเหนือ–ใต้ การเชื่อมต่อ Cầu Giẽ และ บิ่ญถ่วน
เจดีย์เสาเดียว แสดงให้เห็นถึงศาสนาพื้นบ้านเวียดนาม
ต้นไม้ของประเพณีตรุษญวน (ปีใหม่ทางจันทรคติ)
โววีนัม ศิลปะการต่อสู้แบบเวียดนาม
เฝอ หนึ่งในอาหารเวียดนามยอดนิยม
สำนักเลขาธิการสหประชาชาติ

| --- | --- |

สำนักงานใหญ่สหประชาชาติ ณ นครนิวยอร์ก
ก่อตั้ง: 1945; 80 ปีที่แล้ว (1945)
ประเภท: เสาหลัก
สถานะตามกฎหมาย: ดำเนินการอยู่
เลขาธิการ: อังตอนียู กูแตรึช
รองเลขาธิการ: เอมินา เจ. โมฮัมเหม็ด
เว็บไซต์: un.org/secretariat
สำนักเลขาธิการสหประชาชาติ (อังกฤษ: United Nations Secretariat) เป็นฝ่ายบริหารและหนึ่งในเสาหลักในระบบสหประชาชาติ มีบทบาทสำคัญในการกำหนดวาระหารือต่าง ๆ ตลอดจนการจัดตั้งหน่วยงานของสหประชาชาติ โดยมีเลขาธิการสหประชาชาติซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากที่ประชุมสมัชชาใหญ่เป็นหัวหน้าของสำนักเลขาธิการ
ในสำนักเลขาธิการ มีเจ้าหน้าที่พลเรือนซึ่งมาจากนานาชาติทำงานอยู่กว่า 44,000 คน ซึ่งทำหน้าที่ปรึกษาหารือหัวข้อเกี่ยวกับพลเรือนโลกตามขอบเขตอำนาจของสหประชาชาติ ตามกฎบัตรสหประชาชาติแล้ว เลขาธิการสหประชาชาติเป็นผู้ที่มีอำนาจแต่เพียงผู้เดียวในการแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ในสำนักเลขาธิการและอาจโอนไปทำงานในองค์กรอื่น ๆ ของสหประชาติ ซึ่งสถานะของเจ้าหน้าที่นั้นมีทั้งเจ้าหน้าที่ถาวรและเจ้าหน้าที่ชั่วคราวขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของเลขาธิการ ในการคัดเลือกเจ้าหน้าที่เข้าทำงานในสำนักเลขาธิการนั้น ความหลากหลายของสัญญาติและถิ่นกำเนิดก็เป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการได้รับคัดเลือก
การจัดองค์การ

สำนักเลขาธิการแบ่งออกเป็นสำนักงานและแผนกต่าง ๆ ลำดับชั้นภายในแต่ละรายการมีดังนี้:
สำนักงาน: ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอย่างน้อย 20 คนภายใต้การดูแลของเจ้าหน้าที่ D-2 (หัวหน้าแผนก) หรือในบางกรณีเป็นผู้ช่วยเลขาธิการหรือภายใต้เลขาธิการทั่วไป
แผนก: ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอย่างน้อย 15 คนภายใต้การดูแลของเจ้าหน้าที่ D-2 (หัวหน้าแผนก)
หน่วยบริการ: ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอย่างน้อย 8 คนภายใต้การดูแลของพนักงาน D-1 (ผู้ดูแลระบบทั่วไป)
ส่วน: ผู้เชี่ยวชาญอย่างน้อย 4 คนภายใต้การดูแลของพนักงาน P-4 (ประสบการณ์ 8–12 ปี) หรือพนักงาน P-5 (ประสบการณ์ 13–17 ปี)
หน่วย: อย่างน้อย 4 ตำแหน่งภายใต้การกำกับดูแลของหัวหน้า
การจัดองค์การ > สำนักงาน

สำนักงานบริหารเลขาธิการ (EOSG)
สำนักงานบริการกำกับดูแลภายในแห่งสหประชาชาติ (OIOS)
สำนักงานกิจการกฎหมายแห่งสหประชาชาติ (OLA)
สำนักงานกิจการปลดอาวุธแห่งสหประชาชาติ (ODA)
สำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรมแห่งสหประชาชาติ (OCHA)
สำนักงานลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติแห่งสหประชาชาติ (UNDRR)
สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (OHCHR)
สำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ (UNHCR)
สำนักงานว่าด้วยยาเสพติดและอาชญากรรมแห่งสหประชาชาติ (UNODC)
สำนักงานผู้แทนระดับสูงแห่งสหประชาชาติสำหรับประเทศที่พัฒนาน้อยที่สุด ประเทศกำลังพัฒนาที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล และรัฐกำลังพัฒนาเกาะขนาดเล็ก (OHRLLS)
สำนักงานกิจการอวกาศแห่งสหประชาชาติ (UNOOSA)
สำนักงานต่อต้านการก่อการร้ายแห่งสหประชาชาติ (UNOCT)
การจัดองค์การ > ทบวง

ทบวงกิจการการเมืองและการสร้างสันติภาพแห่งสหประชาชาติ (DPPA)
ทบวงปฏิบัติการสันติภาพแห่งสหประชาชาติ (DPO)
ทบวงกิจการเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ (DESA)
ทบวงสนับสนุนการปฏิบัติการแห่งสหประชาชาติ (DOS)
ทบวงกลยุทธ์ นโยบาย และการปฏิบัติตามของสหประชาชาติ (DMSPC)*
ทบวงสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติและการจัดการการประชุม (DGACM)
ทบวงการสื่อสารระดับโลกแห่งสหประชาชาติ (DGC)
ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (DSS)
การจัดองค์การ > สำนักงานอื่น ๆ

สำนักงานสหประชาชาติ ณ กรุงเจนีวา (UNOG)
สำนักงานสหประชาชาติ ณ กรุงไนโรบี (UNON)
สำนักงานสหประชาชาติ ณ กรุงเวียนนา (UNOV)
การจัดองค์การ > คณะกรรมการระดับภูมิภาค

กรุงเทพมหานคร คณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก
เบรุต คณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียตะวันตก
แอดดิสอาบาบา คณะกรรมการเศรษฐกิจแห่งแอฟริกา
เจนีวา คณะกรรมการเศรษฐกิจแห่งยุโรป
ซานติอาโก คณะกรรมการเศรษฐกิจแห่งละตินอเมริกาและแคริบเบียน
แหล่งข้อมูลอื่น

สำนักเลขาธิการสหประชาชาติ
Records of the United Nations Executive Office of the Secretary-General at the United Nations Archives
UN Reform - Management Reform (official site)
United States Department of State – UN Division
| ด ค กเลขาธิการแห่งสันนิบาตชาติและสหประชาชาติ |
| --- | --- | --- |
| สันนิบาตชาติ (1919–1945) |  เจมส์ เอริก ดรัมมอน  (สหราชอาณาจักร)  โฌแซ็ฟ อเวนอล  (ฝรั่งเศส)  ชอน เลสเตอร์  (เสรีรัฐไอริช)  |   |
| สหประชาชาติ (ตั้งแต่ 1945) |  แกลด์วิน เจบบ์1  (สหราชอาณาจักร)  ทริกเวอ ลี  (นอร์เวย์)  ด๊าก ฮัมมาร์เฮิลด์  (สวีเดน)  อู้ตั่น  (พม่า)  ควร์ท วัลท์ไฮม์  (ออสเตรีย)  ฆาบิเอร์ เปเรซ เด กูเอยาร์  (เปรู)  บุฏรุส บุฏรุส-ฆอลี  (อียิปต์)  โคฟี แอนนัน  (กานา)  พัน กี-มุน  (เกาหลีใต้)  อังตอนียู กูแตรึช  (โปรตุเกส)  |   |
| เกี่ยวข้อง |  สำนักเลขาธิการสหประชาชาติ  ผู้ช่วยเลขาธิการสหประชาชาติ  รองเลขาธิการสหประชาชาติ  บันทึกความทรงจำของเลขาธิการสหประชาชาติ  |   |
1 รักษาการเลขาธิการ
ภาพเหมือนของคิม อิล-ซ็อง และคิม จ็อง-อิล

การบังคับใช้ภาพของผู้ปกครองเกาหลีเหนือ
ภาพเหมือนอย่างเป็นทางการหลังเสียชีวิตของคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิล ถูกเผยแพร่ทันทีหลังการเสียชีวิตของพวกเขา
การแสดงภาพของคิม อิล-ซ็องเป็นเรื่องปกติในเกาหลีเหนือมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1940 โดยเลียนแบบตัวอย่างของโจเซฟ สตาลินในสหภาพโซเวียต และเหมา เจ๋อตงในจีน การแสดงภาพเหมือนของคิม อิล-ซ็องถูกกำหนดเป็นข้อบังคับในบ้านเรือนในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970[ต้องการอ้างอิง] ในอดีต สิ่งเหล่านี้เป็นข้อบังคับในสถานที่สาธารณะบางแห่งด้วย เช่น โรงงาน โรงเรียน สนามบิน สถานีรถไฟ และรถไฟและรถไฟใต้ดิน ปัจจุบัน พวกมันไม่ได้ปรากฏให้เห็นในยานพาหนะอีกต่อไป และแม้แต่ในอาคารใหม่บางแห่งก็เช่นกัน ภาพเหมือนของคิม จ็อง-อิลถูกแขวนคู่กับคิม อิล-ซ็องตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 ภาพเหมือนของคิม จ็อง-อึนถูกแสดงต่อสาธารณะเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2018
กฎระเบียบเกี่ยวกับการจัดวางและการบำรุงรักษาภาพเหมือนนั้นซับซ้อนและเปลี่ยนแปลงบ่อยครั้ง ในบ้าน ควรนำไปติดไว้บนผนังที่เห็นได้ชัดที่สุดในห้องนั่งเล่น โดยผนังนั้นต้องไม่มีสิ่งอื่น ติดไว้ในที่สูง และให้มองลงมา สิ่งสำคัญ และเป็นสิ่งที่ต้องได้รับการตรวจสอบแบบสุ่ม คือการที่ภาพเหล่านั้นถูกรักษาให้สะอาด[ต้องการอ้างอิง]