stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอมเรนทรบดินทร์
พระโอรส-ธิดา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอมเรนทรบดินทร์ มีพระโอรสและธิดา 31 พระองค์ คือ
หม่อมเจ้าชายพวงวาส คเนจร (พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ พ.ศ. 2407)
หม่อมเจ้าหญิงประภาพิศ คเนจร
หม่อมเจ้าชายเฉลิม คเนจร
หม่อมเจ้าชายเจริญ คเนจร บางแห่งว่าชื่อหม่อมเจ้าจำเริญ (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2444)
หม่อมเจ้าชายสง่า คเนจร
หม่อมเจ้าชายเมฆิน คเนจร (ประสูติเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2388 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462) มีโอรส คือ หม่อมอมรวงษ์วิจิตร (หม่อมราชวงศ์ปฐม คเนจร)
หม่อมเจ้าหญิงราษี คเนจร (ประสูติ พ.ศ. 2388 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2463)
หม่อมเจ้าหญิงเยาวเรศ คเนจร
หม่อมเจ้าชายสายทรวง คเนจร
หม่อมเจ้าชายดวงเนตร คเนจร
หม่อมเจ้าหญิงนิกร คเนจร
หม่อมเจ้าชายกลาง คเนจร
หม่อมเจ้าชายรอง คเนจร
หม่อมเจ้าหญิงกลาง คเนจร
หม่อมเจ้าหญิงรอง คเนจร
หม่อมเจ้าชายเล็ก คเนจร
หม่อมเจ้าหญิงเล็ก คเนจร
หม่อมเจ้าชายเชื้อชิต คเนจร (ประสูติ พ.ศ. 2397 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2439 พระราชทานเพลิง ณ วัดไตรมิตรวิทยาราม) เสกสมรสกับหม่อมราชวงศ์หญิงนารี คเนจร (ราชสกุลเดิม : นรินทรกุล) มีโอรส คือ หม่อมราชวงศ์จิตร คเนจร (พระชาติกระการ)
หม่อมเจ้าชายศฤงฆารเครือ คเนจร บางแห่งว่าชื่อหม่อมเจ้าสิงฆาร (ประสูติ พ.ศ. 2401 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2435)
หม่อมเจ้าชายสิงห์ คเนจร (พระราชทานเพลิง ณ วัดไตรมิตรวิทยาราม เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2439)
หม่อมเจ้าชายจังหวัด คเนจร (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2439)
หม่อมเจ้าชายทิชากร คเนจร (ประสูติ พ.ศ. 2407)
หม่อมเจ้าหญิงกานดาดวง คเนจร (พระราชทานเพลิง ณ วัดจักรวรรดิราชาวาส เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2433)
หม่อมเจ้าหญิงปฤษฎางค์ คเนจร (สิ้นชีพิตักษัย 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2439)
หม่อมเจ้าหญิงยุภาพิน คเนจร (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2450)
หม่อมเจ้าหญิงยุพินพงษ์ คเนจร บางแห่งว่าชื่อหม่อมเจ้าหญิงยุภิมท์ (พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ พ.ศ. 2409)
หม่อมเจ้าชายเขมน คเนจร
หม่อมเจ้าหญิงไพ คเนจร
หม่อมเจ้าชายสารพัดเพ็ชร์ คเนจร (พระราชทานเพลิง ณ วัดราชาธิวาส เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2443)
หม่อมเจ้าหญิงสำอางองค์ คเนจร (พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2429)
หม่อมเจ้าสว่างวัฒนา คเนจร มีโอรส คือ 1.หม่อมราชวงศ์มุ้ย คเนจร 2.หม่อมราชวงศ์หญิงแห้ว คเนจร
ภาษาแอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซาน

| ภาษาแอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซาน |
| --- | --- |
לשניד דינן Lišānîd d-Jānān
ประเทศที่มีการพูด: เคอร์ดิสถาน
ภูมิภาค: เยรูซาเลม เดิมมาจาก Bijil ในประเทศอิรัก
จำนวนผู้พูด: 20 คน  (2004)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  เซมิติกเซมิติกกลางแอราเมอิกแอราเมอิกตะวันออกตะวันออกเฉียงเหนือภาษาแอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซาน
รหัสภาษา
ISO 639-3: bjf
ภาษาแอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซาน เป็นภาษาแอราเมอิกของชาวยิวสมัยใหม่ เริ่มแรกใช้พูดในหมู่บ้านสามแห่งใกล้อักเราะฮ์ในเคอร์ดิสถานอิรัก ชื่อเรียกในภาษาของตนคือ ลิซานิด ญานัน หมายถึง ภาษาของเรา และชื่อที่คล้ายกันยังพบในภาษาย่อยแอราเมอิกใหม่ยิวภาษาอื่นด้วย (ภาษาลิซาน ดิดัน, ภาษาลิซานิด โนซาน)
ภาษานี้เกือบสูญหายแล้ว โดยมีผู้พูดอยู่ในวัยชราประมาณ 20 คนใน ค.ศ. 2004
จุดกำเนิดและการใช้ในปัจจุบัน

ภาษาของชาวยิวในภาคเหนือของอิรัก ตุรกีตะวันออกและตะวันตกเฉียงเหนือของอิหร่านเป็นภาษาแอราเมอิกใหม่หลากหลายสำเนียง ควายุ่งยากในบริเวณนี้ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และการจัดตั้งรัฐอิสราเอลเมื่อ พ.ศ. 2494 ทำให้ชาวยิวในบริเวณนี้ลดลง
ผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่คนสุดท้ายตายเมื่อ พ.ศ. 2541 ผู้พูดเป็นภาษาที่สองที่เหลืออยู่มีอายุมากกว่า 70 ปี โดยเขาเหล่านั้นพูดภาษาฮีบรูหรือภาษาเคิร์ดเป็นภาษาแม่ บางส่วนพูดภาษาอาหรับหรือภาษาแอราเมอิกสำเนียงอื่น จึงถือว่าภาษานี้เป็นภาษาตายโดยสมบูรณ์ ไม่มีหลักฐานที่เชื่อมโยงภาษาแอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซานเข้ากับภาษาแอราเมอิกใหม่สำเนียงอื่น มีความใกล้เคียงกับภาษาลิซานิด โนซาน ที่ใช้พูดทางตะวันออกเฉียงใต้ของบาร์ซาน ไม่มีข้อมูลหรือเอกสารที่เขียนด้วยภาษานี้
แหล่งข้อมูลอื่น

"Kurdish Women | Jewish Women's Archive". Jwa.org. 2009-03-01. สืบค้นเมื่อ 2016-11-17.
"Endangered Languages Project - Barzani Jewish Neo-Aramaic". Endangeredlanguages.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-10-05. สืบค้นเมื่อ 2016-11-17.
"Kerdistan iran Jews, language, Nash Didan Lisana nosan.לישנא נושן נאשה דידן". YouTube. 2012-01-10. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-12. สืบค้นเมื่อ 2016-11-17.
| ด ค กภาษาแอราเมอิกใหม่ |
| --- | --- |
แอราเมอิกใหม่-ยิว:  ภาษาลิซานิด โนซาน  ภาษาแอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซาน  ภาษาฮูลัวลา  ภาษาลิซานา เดนี  ภาษาลิซาน ดิดัน 
แอราเมอิกใหม่-คริสต์:  ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย  ภาษาแอราเมอิกใหม่โบห์ตัน  ภาษาซูริท  ภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตก  ภาษาเฮอร์เตวิน  ภาษากอย ซันจัก ซูรัต  ภาษามลาโซ  ภาษาเซนายา  ภาษาตูโรโย 
แอราเมอิกใหม่อื่น ๆ:  ภาษาแอราเมอิกใหม่  ภาษามันดาอิก  ภาษาแอราเมอิกสะมาริตัน 
 ดูเพิ่ม ตระกูลภาษาแอฟโฟร-เอเชียติก ภาษากลุ่มเซมิติก กลุ่มภาษาแอราเมอิก
พ.ศ. 733

| --- | --- |
ศตวรรษ::  1  2  3
ปี::  730  731  732  733  734  735  736
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 733
ปฏิทินกริกอเรียน: 190 CXC
Ab urbe condita: 943
ปฏิทินอาร์มีเนีย: N/A
ปฏิทินอัสซีเรีย: 4940
ปฏิทินบาไฮ: −1654 – −1653
ปฏิทินเบงกอล: −403
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1140
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 734
ปฏิทินพม่า: −448
ปฏิทินไบแซนไทน์: 5698–5699
ปฏิทินจีน: 己巳年 (มะเส็งธาตุดิน) 2886 หรือ 2826     — ถึง — 庚午年 (มะเมียธาตุโลหะ) 2887 หรือ 2827
ปฏิทินคอปติก: −94 – −93
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1356
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 182–183
ปฏิทินฮีบรู: 3950–3951
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 246–247
 - ศกสมวัต: 112–113
 - กลียุค: 3291–3292
ปฏิทินโฮโลซีน: 10190
ปฏิทินอิกโบ: −810 – −809
ปฏิทินอิหร่าน: 432 BP – 431 BP
ปฏิทินอิสลาม: 445 BH – 444 BH
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 190 CXC
ปฏิทินเกาหลี: 2523
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1722 ก่อน ROC 民前1722年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 733 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 190 - มีนาคม ค.ศ. 191
มหาศักราช 112
เหตุการณ์ > ตามสถานที่ > จักรวรรดิโรมัน

โรมถูกเผาบางส่วน; จักรพรรดิก็อมมอดุสสั่งให้สร้างนครขึ้นใหม่ ภายใต้ชื่อ Colonia Commodiana.
ถนนโรมันทอดข้ามเทือกเขาแอลป์ที่ทางผ่านซิมปลอน
เหตุการณ์ > ตามสถานที่ > จีน

ปีแรกของรัชสมัย Chuping ในจีนสมัยราชวงศ์ฮั่น
เริ่มต้นการทัพปราบตั๋งโต๊ะ โดยในยุทธการที่เอ๊งหยง กองทัพของโจโฉพ่ายแพ้ต่อตั๋งโต๊ะ
กองทัพตั๋งโต๊ะเผาและปล้นสดมภ์ลั่วหยาง ย้ายราชสำนักไปที่ฉางอัน
เหตุการณ์ > ตามหัวข้อ > ศิลปะและวิทยาศาสตร์

คลีโอมีดีสสอนว่าดวงจันทร์ไม่ได้มีแสงเป็นของตนเอง แต่เป็นแสงสะท้อนจากแสงอาทิตย์
เหตุการณ์ > ตามหัวข้อ > เศรษฐกิจ

อียิปต์ (ภายใต้การปกครองของโรมัน) ตกสถานะยากจน เนื่องจากอัตราเงินเฟ้อ 100% ในช่วงทศวรรษก่อนหน้า
จำนวนธาตุเงินในเดนาริอุสอียิปต์ลดลงจาก 90% ไปเป็น 70%
วันเกิด

ม้าเจ๊ก ขุนพลและนักยุทธศาสตร์การทหารของจ๊กก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 228)
วันถึงแก่กรรม

6 มีนาคม – หองจูเปียน จักรพรรดิจีน (ถูกตั๋งโต๊ะวางยาพิษ) (พระราชสมภพ ค.ศ. 176)
ยูลิอุสแห่งโรม นักการเมืองชาวโรมัน (ถูกฆ่าจากจักรพรรดิก็อมมอดุส)
สุน ชวาง นักการเมืองและนักเขียนชาวจีน (เกิด ค.ศ. 28)
จักรพรรดิเซมุของญี่ปุ่น (ตามตำนาน)
ภาษาแอเมอไรต์

ภาษาเซมิติกโบราณที่สูญแล้ว
| ภาษาแอเมอไรต์ |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ลิแวนต์
สูญแล้ว: สหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  เซมิติกเซมิติกตะวันตกเซมิติกกลางเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือภาษาแอเมอไรต์
ภาษาถิ่น: ยูการิต?                   
รหัสภาษา
ISO 639-3: ไม่มี (mis)
ภาษาแอเมอไรต์ เป็นภาษากลุ่มเซมิติกที่สูญแล้ว ผู้พูดคือชาวแอเมอไรต์ในประวัติศาสตร์ตะวันออกใกล้โบราณยุคสัมฤทธิ์ เป็นที่รู้จักจากภาษายูการิตที่บางส่วนจัดให้เป็นภาษาย่อยตะวันตกสุดในภาษานี้ และจากชื่อเฉพาะที่ไม่ใช่แอกแคดที่บันทึกโดยอาลักษณ์ในภาษาแอกแคดระหว่างช่วงที่ชาวแอเมอไรต์เข้าปกครองบาบิโลเนีย (ปลายสหัสวรรษที่ 3 ถึงต้นสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช) และพบในบันทึกภาษาอียิปต์ยุคต้น ชื่อสถานที่แห่งหนึ่งคือ "Sənīr" (שְׂנִיר) คือภูเขาเฮอร์โมน ซึ่งปรากฏในคัมภีร์ไบเบิล (หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ, Deuteronomy 3:9)
ลักษณะทั่วไปของภาษานี้ได้แก่
มีการแยกการกสัมบูรณ์ – ไม่สัมบูรณ์เช่นเดียวกับภาษาตระกูลเซมิติกอื่นๆ รวมทั้งปัจจัย -a สำหรับบุรุษที่ 3 (ต่างจากภาษาแอกแคดและภาษาฮีบรู), และสระไม่สัมบูรณ์ -a-, เช่นเดียวกับภาษาอาหรับ ต่างจาก -i-. ในภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิก
มีคำกริยาจากพยัญชนะสองตัวคู่ เช่น Yabanni-Il, “การสร้างของพระเจ้า”  (รากศัพท์ bny)
มีหลายแห่งที่ภาษาอัคคาเดียใช้ š, ส่วนภาษาแอเมอไรต์ใช้ h เช่นเดียวกับภาษาฮีบรูและภาษาอาหรับ
บุรุษที่ 1 สัมบูรณ์คือ -ti (เอกพจน์), -nu (พหูพจน์), เช่นเดียวกับกลุ่มภาษาคานาอัน
อ่านเพิ่ม

Andrason, A.; Vita, J.-P. (2018). "Amorite: A Northwest Semitic Language?". Journal of Semitic Studies. 63 (1): 19–58. doi:10.1093/jss/fgx035. hdl:10261/194052.
Cohen, D. (1985). Les langues chamito-semitiques. Paris: CNRS.
I. Gelb. La lingua degli amoriti, Academia Nazionale dei Lincei. Rendiconti 8, no. 13 (1958): 143–163.
Ignace J. Gelb, "Computer-aided Analysis of Amorite", Assyriological Studies 21, Chicago: University of Chicago Press, 1980
George, Andrew; Krebernik, Manfred (2022). "Two Remarkable Vocabularies: Amorite-Akkadian Bilinguals!". Revue d'assyriologie et d'archéologie orientale. 116 (1): 113–166. doi:10.3917/assy.116.0113.
Golinets, V. "Amorite Names Written with the Sign Ú and the Issue of the Suffixed Third Person Masculine Singular Pronoun in Amorite". In: Proceedings of the 53th Rencontre Assyriologique Internationale. Vol. 1: Language in the Ancient Near East (2 parts). Edited by Leonid E. Kogan, Natalia Koslova, Sergey Loesov and Serguei Tishchenko. University Park, USA: Penn State University Press, 2010. pp. 591–616. doi:10.1515/9781575066394-026.
Golinets, Viktor. "Amorite Animal Names: Cognates for the Semitic Etymological Dictionary". In: Babel und Bibel 9: Proceedings of the 6th Biennial Meeting of the International Association for Comparative Semitics and Other Studies. University Park, USA: Penn State University Press, 2016. pp. 55–86. doi:10.1515/9781575064499-004
Howard, J. Caleb. "Amorite Names through Time and Space". In: Journal of Semitic Studies, 2023. fgac027. doi:10.1093/jss/fgac027.
H. B. Huffmon. Amorite Personal Names in the Mari Texts: A Structural and Lexical Study. Baltimore, 1965.
Knudsen, Ebbe Egede (1982). "An Analysis of Amorite: A Review Article". Journal of Cuneiform Studies. 34 (1/2): 1–18. doi:10.2307/1359989. Accessed 22 Jan. 2023.
Remo Mugnaioni. “Notes pour servir d’approche à l’amorrite” Travaux 16 – La sémitologie aujourd’hui. Aix-en-Provence: Cercle de Linguistique d’Aix-en-Provence, Centre des sciences du language, 2000, p. 57–65.
M. P. Streck. Das amurritische Onomastikon der altbabylonischen Zeit, vol. 1: Die Amurriter, Die onomastische Forschung, Orthographie und Phonologie, Nominalmorphologie. Alter Orient und Altes Testament Band 271/1. Münster, 2000.
Streck, Michel P. "Amorite". In: The Semitic Languages: An International Handbook. Edited by Stefan Weninger. Berlin, Boston: De Gruyter Mouton, 2012. pp. 452–459. doi:10.1515/9783110251586.452
แหล่งข้อมูลอื่น

Cryptic lost Canaanite language decoded on 'Rosetta Stone'-like tablets – LiveScience – Tom Metcalfe- 30 January 2023
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ
มาริอะ ซาชิเดะ

| ซาชิเดะ มาริอะ |
| --- | --- |
指出 毬亜
เกิด:  (1998-09-20) 20 กันยายน ค.ศ. 1998 (26 ปี) จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: จนรุง (ちゅんるん)
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: WITH LINE
ส่วนสูง: 163 ซม.
มาริอะ ซาชิเดะ (指出 毬亜, さしで まりあ, 20 กันยายน 1998  -) เป็นนักพากย์หญิง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดไซตามะ อยู่สังกัด WITH LINE
ผลงานพากย์

นางฟ้าตัวน้อยได้ลงมาโปรดฉันค่ะ (ชิโรซากิ ฮานะ)
มนต์รักดาวเคราะห์น้อย (อิโนเสะ ไม)
คุณอาฮาเรนนี่เข้าใจยากจริง ๆ นะ (ฟุตาบะ)
เทมเมอร์ถูกทิ้งกับเด็กหญิงหูแมวสุดแกร่ง (ลูน่า)
เลิฟไลฟ์! ชมรมสคูลไอดอลนิจิงะซากิ (เอ็มมา เวร์เด)
ซุนดะโฮไรซุน (โอเอโดะ จังโกะ)
พีพีพีพีพีพี

| --- | --- |
พีพีพีพีพีพี
PPPPPP
แนว: ดนตรี
มังงะ
เขียนโดย: Mapollo 3
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: สยามอินเตอร์คอมิกส์
ในเครือ: จัมป์คอมิกส์
นิตยสาร: โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 17 กันยายน พ.ศ. 2564 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 4
พีพีพีพีพีพี (PPPPPP) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวดนตรี แต่งเรื่องและวาดภาพโดย Mapollo 3 ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2564 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 4 เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางกาารที่ โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ (ในภาษาญี่ปุ่น)
พีพีพีพีพีพี ทาง มังงะพลัส
พีพีพีพีพีพี (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กมังงะในปัจจุบันที่ตีพิมพ์ลงใน โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ |
| --- | --- |
 วันพีซ  ฮันเตอร์ x ฮันเตอร์  ปฏิบัติการลับบ้านโยซากุระ  อันเดด อันลัค  ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า  ซากาโมโตะเดส์  นายน้อยจอมโกย ก้าวสู่เส้นทางแห่งวีรบุรุษ  วิทช์วอทช์  กล่องรักวัยใส  อาคาเนะ พลิกตำนานวงการราคุโกะ  รุริดราก้อน  คิลบลู  นูเอะ โนะ อมเมียวจิ  คากุระบาจิ  โชจุน! โชโจ เซ็มไป  เนงาอิ โนะ แอสโตร  มาดัง โนะ อิจิ 
เว็บไซต์: โชเน็งจัมป์ดอทคอม
ภาษาแอราเมอิกใหม่

วิธภาษาของภาษาแอราเมอิก
| ภาษาแอราเมอิกใหม่ |
| --- | --- |
แอราเมอิกสมัยใหม่
ภูมิภาค:: อิรัก, อิหร่าน, ซีเรีย, ตุรกี, เลบานอน และชาวอัสซีเรียพลัดถิ่น
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: แอโฟรเอชีแอติกเซมิติกเซมิติกตะวันตกเซมิติกกลางเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือาแอราเมอิกภาษาแอราเมอิกใหม่
กลุ่มย่อย::   ภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตก  ภาษาแอราเมอิกใหม่กลาง  ภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันออกเฉียงเหนือ  ภาษามันดาอิกใหม่  ภาษาแอราเมอิกเลบานอน†  
กลอตโตลอก:: aram1259  (Aramaic)
ภาษาแอราเมอิกใหม่ หรือ ภาษาแอราเมอิกสมัยใหม่ เป็นวิธภาษาของภาษาแอราเมอิกที่พัฒนาขึ้นในสมัยกลางตอนปลายถึงสมัยใหม่ตอนต้น และยังคงปรากฏเป็นภาษาถิ่น (ภาษาพูด) ในชุมชนที่พูดภาษาแอราเมอิกสมัยใหม่ในปัจจุบัน การจำแนกภาษาแอราเมอิกใหม่เป็นหัวข้อที่นักวิชาการในด้านแอราเมอิกศึกษา (Aramaic studies) สนใจเป็นพิเศษ โดยเสนอการจำแนกออกเป็นกลายแบบ เช่น สอง (ตะวันตกและตะวันออก), สาม (ตะวันตก, กลาง และตะวันออก) หรือสี่ (ตะวันตก, กลาง, ตะวันออกเฉียงเหนือ และตะวันออกเฉียงใต้) กลุ่มหลัก
ในด้านภาษาศาสตร์สังคม ภาษาแอราเมอิกใหม่ได้รับการจำแนกตามเกณฑ์ภาษาศาสตร์ชาติพันธุ์และภาษาศาสตร์ศาสนาหลายแห่ง ครอบคลุมหลายเชื้อชาติและศาสนา และครอบคลุมกลุ่มที่นับถือศาสนาคริสต์, ยูดาห์, มันดาอี และอิสลาม
ข้อมูล

Beyer, Klaus (1986). The Aramaic Language: Its Distribution and Subdivisions. Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht. ISBN 9783525535738.
Brock, Sebastian P. (1989). "Three Thousand Years of Aramaic Literature". ARAM Periodical. 1 (1): 11–23.
Heinrichs, Wolfhart, บ.ก. (1990). Studies in Neo-Aramaic. Atlanta: Scholars Press. ISBN 9781555404307.
Kim, Ronald (2008). "Stammbaum or Continuum? The Subgrouping of Modern Aramaic Dialects Reconsidered". Journal of the American Oriental Society. 128 (3): 505–531.
Yildiz, Efrem (2000). "The Aramaic Language and its Classification". Journal of Assyrian Academic Studies. 14 (1): 23–44.
แหล่งข้อมูลอื่น

Helen Younansardaroud: Bibliographie zu neuaramäischen Dialekten
Aramaic Dictionary – search the online dictionary using English or Aramaic words, including many other options.
Sureth – French/English Dictionary
| ด ค กภาษาแอราเมอิกใหม่ |
| --- | --- |
แอราเมอิกใหม่-ยิว:  ภาษาลิซานิด โนซาน  ภาษาแอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซาน  ภาษาฮูลัวลา  ภาษาลิซานา เดนี  ภาษาลิซาน ดิดัน 
แอราเมอิกใหม่-คริสต์:  ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย  ภาษาแอราเมอิกใหม่โบห์ตัน  ภาษาซูริท  ภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตก  ภาษาเฮอร์เตวิน  ภาษากอย ซันจัก ซูรัต  ภาษามลาโซ  ภาษาเซนายา  ภาษาตูโรโย 
แอราเมอิกใหม่อื่น ๆ:  ภาษาแอราเมอิกใหม่  ภาษามันดาอิก  ภาษาแอราเมอิกสะมาริตัน 
 ดูเพิ่ม ตระกูลภาษาแอฟโฟร-เอเชียติก ภาษากลุ่มเซมิติก กลุ่มภาษาแอราเมอิก
พระยารามราชภักดี (ใหญ่ ศรลัมพ์)

| พระยารามราชภักดี  (ใหญ่ ศรลัมพ์) |
| --- | --- |
เกิด: 25 ธันวาคม พ.ศ. 2412
ถึงแก่กรรม: 11 สิงหาคม พ.ศ. 2469 (56 ปี)
สาเหตุเสียชีวิต: โรคลำไส้พิการ
บิดามารดา: พระยาไกรเพชร์รัตนสงคราม (หลำ ศรลัมพ์) (บิดา)
อำมาตย์เอก พระยารามราชภักดี (ใหญ่ ศรลัมพ์) (25 ธันวาคม 2412 – 11 สิงหาคม 2469) อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสุโขทัย และ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดกำแพงเพชร
ประวัติ

พระยารามราชภักดี เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2412 ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีนามเดิมว่า ใหญ่ ศรลัมพ์ เป็นบุตรชายของ พระยาไกรเพชร์สงคราม (หลำ ศรลัมพ์) ศึกษาวิชาหนังสือไทย ณ สำนักพระอาจารย์เกิด วัดพิชัยบุรณราม จังหวัดอุทัยธานี เมื่ออายุครบบวชจึงได้บรรพชาเป็นพระภิกษุที่ วัดพิชัยบุรณราม
พอถึง พ.ศ. 2429 เมื่ออายุได้ 17 ปีจึงได้เข้ารับราชการเป็นเสมียนจังหวัดอุทัยธานี อีก 3 ปีต่อมาคือในปี พ.ศ. 2432 ขณะอายุได้ 20 ปีจึงได้รับประทวนตราตั้งเป็นที่ หลวงพินิจสุภาแพ่ง ตำแหน่ง ผู้พิจารณาคดี จังหวัดอุทัยธานี ต่อมาในปี พ.ศ. 2438 ก็ได้เลื่อนขึ้นเป็น ตุลาการศาลแพ่ง
จากนั้นในปี พ.ศ. 2440 ทำการแทนหัวหน้าแผนกมหาดไทย จังหวัดอุทัยธานี ต่อมาในปี พ.ศ. 2441 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นนายอำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ กระทั่งวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 เนื่องในวันฉัตรมงคล หลวงพินิจสุภาแพ่ง ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเลื่อนยศเป็น พระพยุหาภิบาล ถือศักดินา ๒๐๐๐
ต่อมาในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2450 โปรดเกล้าฯ ให้ พระพยุหาภิบาล ไปเป็น ผู้ว่าราชการจังหวัดสุโขทัย สืบแทน พระยาศรีสัชนาลัยบดี  โดยในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2454 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ พระราชทานยศให้ พระพยุหาภิบาล เป็น อำมาตย์โท
ต่อมาในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2454 ระหว่างที่ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินไปสักการะ พระพุทธชินราช ที่ วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร ก็ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรให้ พระพยุหาภิบาล ผู้ว่าราชการเมืองสุโขทัย เป็น พระยารามราชภักดี ถือศักดินา ๓๐๐๐
จากนั้นในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2461 พระยารามราชภักดีได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ไปเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดกำแพงเพชรแทน พระยาวิเชียรปราการ ที่สลับไปเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสุโขทัย  กระทั่งวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2467 พระยารามราชภักดีได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่งและราชการเนื่องจากป่วยทุพลภาพพร้อมกับผู้ว่าราชการจังหวัดอีก 3 คนคือ อำมาตย์เอก พระยาสุริยศักดิ์สุนทร (พลุ้ย เปาโรหิตย์) ผู้ว่าราชการ จังหวัดหล่มศักดิ์ อำมาตย์โท พระยาประเสริฐสุนทราศรัย (กระจ่าง สิงหเสนี) ผู้ว่าราชการจังหวัดตราด และ อำมาตย์โท พระยาประทุมธานี (ฟื้น กฤษณบัตร) ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี
พระยารามราชภักดีถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคลำไส้พิการเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2469  ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
ยศ > ยศเสือป่า

– นายหมู่ตรี
14 มิถุนายน 2457 – นายหมู่เอก
9 กันยายน 2459 – นายหมวดโท
14 ตุลาคม 2463 – นายหมวดเอก
ยศ > ยศพลเรือน

20 ธันวาคม 2461 – อำมาตย์เอก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2459 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2465 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2459 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พ.ศ. 2463 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญศารทูลมาลา (ร.ศ.ท.)
พ.ศ. 2453 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 4 (ว.ป.ร.4)
มะเร็งผิวหนังในม้า

มะเร็งผิวหนัง หรือ เนื้องอก เป็นชนิดของมะเร็งที่พบบ่อยที่สุดในการตรวจม้า ที่ประมาณร้อยละ 45  ถึง 80 ของโรคมะเร็งที่ได้รับการตรวจทั้งหมด ซาร์คอยด์เป็นชนิดของโรคผิวหนังที่พบมากที่สุดและเป็นชนิดที่พบมากที่สุดของโรคมะเร็งโดยรวมในม้า ส่วนมะเร็งผิวหนังสะแควมัสเซลล์คาร์ซิโนมา เป็นมะเร็งผิวหนังชนิดที่สองที่พบโดยส่วนใหญ่ และตามด้วยชนิดเมลาโนมา ซึ่งมะเร็งผิวหนังสะแควมัสเซลล์คาร์ซิโนมาและเมลาโนมามักจะเกิดขึ้นในม้าที่มีอายุมากกว่า 9 ปี ในขณะที่ชนิดซาร์คอยด์โดยทั่วไปจะมีในม้าอายุ 3 ถึง 9 ปี การตัดเนื้อออกตรวจเป็นทางเลือกที่ใช้มากที่สุดในการตรวจมะเร็งผิวหนังในม้า แต่มีข้อห้ามสำหรับกรณีของชนิดซาร์คอยด์ ทั้งนี้การวินิจฉัยและการรักษาโรคจะมีประสิทธิภาพแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับชนิดของโรคมะเร็ง, ระดับของการทำลายเนื้อเยื่อเฉพาะที่, หลักฐานของการแพร่กระจายไปยังอวัยวะอื่น (การแพร่กระจายของเซลล์มะเร็ง) และตำแหน่งของเนื้องอก ซึ่งไม่ใช่การแพร่กระจายของโรคมะเร็งทั้งหมด และบางส่วนสามารถรักษาให้หายหรือลดลงโดยการผ่าตัดเนื้อเยื่อมะเร็ง หรือผ่านการใช้ยาเคมีบำบัด
ซาร์คอยด์

ซาร์คอยด์ถือเป็นร้อยละ 39.9 ของมะเร็งทั้งหมดที่พบมากที่สุดสำหรับการวินิจฉัยม้า
บรรณานุกรม

Beuchner-Maxwell, Virginia (2009). "Chapter 151: Skin tumors".  ใน Norman Edward Robinson; Kim A. Sprayberry (บ.ก.). Current therapy in equine medicine (6 ed.). St. Louis: Elsevier Health Sciences. pp. 692–697. ISBN 978-1-4160-5475-7. สืบค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2011.
Giuliano, Elizabeth A. (2009). "Chapter 139: Ocular squamous cell carcinoma".  ใน Norman Edward Robinson; Kim A. Sprayberry (บ.ก.). Current therapy in equine medicine (6 ed.). St. Louis: Elsevier Health Sciences. pp. 639–644. ISBN 978-1-4160-5475-7. สืบค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2011.
Knottenbelt, Derek C.; John W. McGarry (2009). "Chapter 18: Neoplastic conditions". Pascoe's principles and practice of equine dermatology. London: WB Saunders. pp. 377–439. ISBN 978-0-7020-2881-6. OCLC 312625439.
Pascoe, Reginald R.; Derek C. Knottenbelt (15 มกราคม 1999). "Equine Sarcoids". Manual of equine dermatology. London: WB Saunders. pp. 244–252. ISBN 0-7020-1968-2. OCLC 612340529.
Rooney, James R.; John L. Robertson (1996). "Melanoma". Equine Pathology. Ames: Iowa State University Press. pp. 304–305.
Valentine, Beth A. (2006). "Chapter 13: Neoplasia".  ใน Joseph Bertone (บ.ก.). Equine geriatric medicine and surgery. St. Louis: Elsevier Health Sciences. pp. 147–167. ISBN 0-7216-0163-4. สืบค้นเมื่อ 6 สิงหาคม 2011.
ส่วนแอบแฝง (บริเวณที่ไม่มีขนด้านซ้าย) และเป็นก้อนกลม (ก้อนกลมขนาดใหญ่ด้านขวา) ซึ่งเป็นรูปแบบซาร์คอยด์ที่เกิดขึ้นกับม้า
มิยาโกะ ยามางูจิ

นักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
| มิยาโกะ ยามางูจิ |
| --- | --- |
เกิด:  (1952-02-03) 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952 (72 ปี) โอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง
มิยาโกะ ยามางูจิ (ญี่ปุ่น: 山口美也子; โรมาจิ: Miyako Yamaguchi; เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952) เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่นที่ชนะรางวัลนักแสดงเสริมดีเด่นในงานรางวัลภาพยนตร์โฮจิครั้งที่ 7 สำหรับภาพยนตร์ซาราบะอิโตชิกิไดจิ
ผลงาน

อนนะโนะโฮโซมิจิ: นูเรตะไคเกียว (1980)
ซาราบะอิโตชิกิไดจิ (1982)
พชรณมน นนทภา

| พชรณมน นนทภา |
| --- | --- |
เกิด: 20 ธันวาคม พ.ศ. 2536 (30 ปี) ศศิธร นนทภา จังหวัดกาฬสินธุ์ ประเทศไทย
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 2556–ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: • พระสุพรรณกัลยา – ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ (2560) • ธารใส – ตี๋ใหญ่ ดับ ดาว โจร (2560)
สังกัด: โมโน 29
พชรณมน นนทภา (ชื่อเล่น: อิ๋ว, ชื่อเดิม: ศศิธร นนทภา) เธอเป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากซีรีส์เรื่อง "ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์" รับบทเป็น พระสุพรรณกัลยา
ประวัติ

เธอเริ่มเข้ามาทำงานในวงการบันเทิงในช่วงที่เธอศึกษาในมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตรในช่วงปี 1 ซึ่งตอนนั้นได้ประกวดมิสกอสซิปเกิร์ล 2012 และได้รางวัลรองอันดับ 2 มา จึงมีโอกาสได้เซ็นสัญญากับค่ายโมโน จากนั้นก็เริ่มได้ถ่ายนิตยสาร และเป็นพิธีกรสกู๊ปรายการ และต่อมาเธอก็รับบทเป็นธารใส ในละครเรื่อง ตี๋ใหญ่ ดับ ดาว โจร และบทพระสุพรรณกัลยา ในละครซีรีส์เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคองค์ประกันหงสา
ผลงาน > ภาพยนตร์

หอแต๋วแตก แหกนะคะ
ผลงาน > ละครซีรีส์

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2559 | The Angels นางฟ้าล่าผี ปี 1 |  |
| 2560 | ตี๋ใหญ่ ดับ ดาว โจร | ธารใส |
| 2560 | ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคองค์ประกันหงสา | พระสุพรรณกัลยา |
| 2561 | ตี๋ใหญ่ 2 ดับ เครื่อง ชน | ธารใส (รับเชิญ) |
| 2561 | ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคประกาศอิสรภาพ | พระสุพรรณกัลยา |
| 2562 | ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคศึกบ้านสระเกศ | พระสุพรรณกัลยา |
ผลงาน > มิวสิควีดีโอ

เพลง โคตรเลวในดวงใจ ขับร้องโดย ตั๊กแตน ชลดา
เพลง ฉันเคย ขับร้องโดยวง Gliss
ผลงาน > อื่นๆ

นักจัดรายการวิทยุที่ FM 91.5 Mhz
แหล่งข้อมูลอื่น

พชรณมน นนทภา ที่อินสตาแกรม
ช่องทางยูทูบของพชรณมน นนทภา ที่ยูทูบ
พีพีเอส-43

|  พีพีเอส-43  |
| --- | --- |
PPS-43 with stock extended
ชนิด: ปืนกล
แหล่งกำเนิด: สหภาพโซเวียต
บทบาท
ประจำการ: 1942–1960s (USSR) 1942–present (other countries)
ผู้ใช้งาน: See ผู้ใช้งาน
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี สงครามเวียดนาม Namibian War of Independence War in Donbass สงครามอาณานิคมโปรตุเกส
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: I.K. Bezruchko-Vysotsky and A. I. Sudayev
ช่วงการออกแบบ: 1942
ช่วงการผลิต: 1942–1946 (โซเวียต)
จำนวนที่ผลิต: ~2 ล้านกระบอก (ในโซเวียต)
แบบอื่น: พีพีเอส-42, พีพีเอส-43, M/44, พีพีเอส wz. 1943/1952, Type 43
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: พีพีเอส-42: 2.95 kg (6.50 lb)  PPS-43: 3.04 kg (6.7 lb)
ความยาว: พีพีเอส-42: 907 mm (35.7 in) stock extended / 641 mm (25.2 in) stock folded  พีพีเอส-43: 820 mm (32.3 in) stock extended / 615 mm (24.2 in) stock folded
ความยาวลำกล้อง: พีพีเอส-42: 273 mm (10.7 in)  PPS-43: 243 mm (9.6 in)

กระสุน: 7.62×25mm Tokarev
การทำงาน: Blowback, open bolt
อัตราการยิง: 600-700 rounds/min (cyclic rate)  100 rounds/min (effective rate)
ความเร็วปากกระบอก: Approx. 500 m/s (1,640 ft/s)
ระยะหวังผล: 100 m - 150 m  
พิสัยไกลสุด: 200 m
ระบบป้อนกระสุน: 35-round detachable box magazine
ศูนย์เล็ง: Flip rear sight, fixed blade front sight
พีพีเอส (รัสเซีย: ППС - "Пистолет-пулемёт Судаева" or "Pistolet-pulemyot Sudayeva", in English: "Sudayev's submachine-gun") เป็นตระกูลปืนกลของสหภาพโซเวียต ใช้กระสุนขนาด7.62×25mm Tokarev, ออกแบบโดย Alexei Sudayev พีพีเอส และ แบบอื่น ถูกใช้งานโดย กองทัพแดง ในช่วง สงครามโลกครั้งที่สอง และถูกใช้งานในกลุ่มประเทศในอดีต สนธิสัญญาวอร์ซอ และพันธมิตรใน แอฟริกา และ เอเชีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Modern Firearms เก็บถาวร 2005-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน