stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การจัดเส้นทางแบบหัวหอม
การสร้างวงจรเสมือน > การส่งข้อมูล

เมื่อวงจรสร้างขึ้นแล้ว ระบบผู้ใช้สามารถเริ่มส่งรับข้อมูลผ่านเครือข่ายนิรนามที่เข้ารหัสลับด้วยกุญแจสองตัวคือ กุญแจอายุสั้นที่ใช้เข้ารหัสเพียงส่วนข้อมูลของเซลล์เป็นชั้น ๆ และกุญแจทีแอลเอสที่ใช้เข้ารหัสเซลล์ทั้งหมดเมื่อส่งผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตระหว่างสถานี ๆ โดยที่ไม่มีสถานีส่งต่อใด ๆ รวมทั้งระบบปลายทาง ที่สามารถรู้ทั้งที่อยู่ไอพีของระบบผู้ใช้และของระบบปลายทางทั้งสอง และมีสถานีทางออกเท่านั้น ที่สามารถเข้าถึงข้อมูลดั้งเดิมที่ส่งในระหว่างต้นสายและปลายทาง ยกเว้นถ้าผู้ใช้ใช้โปรแกรมที่เข้ารหัสข้อมูลจากต้นจนถึงปลาย เช่น ทอร์เบราว์เซอร์เมื่อสื่อสารผ่านเอชทีทีพีเอสเป็นต้น
อนึ่ง เพราะกุญแจที่ใช้เข้ารหัสลับเป็นกุญแจชั่วคราว จึงหมายความว่า แม้ถ้ามีใครดักเก็บข้อมูลที่ส่งผ่านระหว่างระบบต่าง ๆ แล้วโจมตีเข้าถึงระบบเหล่านั้นได้ในภายหลัง ก็จะไม่สามารถถอดรหัสข้อมูลเหล่านั้นได้เพราะระบบได้ทิ้งกุญแจไปแล้ว
การรับส่งข้อมูลมีรายละเอียดคือ (ดูรูป)
ระบบผู้ใช้สร้างเซลล์ส่งต่อพร้อมคำสั่งรีเลย์ relay begin โดยมีระบบปลายทางพร้อมหมายเลขช่องทาง (website:80) เป็นข้อมูลรีเลย์ แล้วเข้ารหัสส่วนข้อมูลของเซลล์ด้วยกุญแจอายุสั้นที่ใข้กับสถานีส่งต่อต่าง ๆ เริ่มจากสถานีขาออกกลับมาถึงสถานีขาเข้า แล้วส่งเซลล์รีเลย์ผ่านการเชื่อมต่อทีแอลเอส (และดังนั้นเข้ารหัสลับด้วยกุญแจทีแอลเอส) ไปยังสถานีขาเข้า
สถานีขาเข้าถอดรหัสส่วนข้อมูลของเซลล์ที่ได้รับด้วยกุญแจอายุสั้นที่ตนใช้ร่วมกันระบบผู้รับ แล้วส่งข้อมูลต่อผ่านเซลล์ที่ตนสร้างผ่านการเชื่อมต่อแบบทีแอลเอสไปยังสถานีขาออก
สถานีขาออกถอดรหัสส่วนข้อมูลของเซลล์ที่ได้รับด้วยกุญแจอายุสั้นที่ตนใช้ร่วมกันระบบผู้รับ แล้วพบคำสั่งรีเลย์ relay begin จึงเริ่มการเชื่อมต่อแบบทีซีพีกับระบบปลายทางผ่านช่องทาง 80 แล้วสร้างเซลล์ระบุคำตอบรับการเชื่อมต่อที่สำเร็จโดยเข้ารหัสลับส่วนข้อมูลด้วยกุญแจอายุสั้น แล้วส่งกลับไปยังสถานีขาเข้าผ่านทีแอลเอส
สถานีขาเข้าสร้างเซลล์ส่งต่อโดยเข้ารหัสส่วนข้อมูลที่มาจากสถานีขาออกด้วยกุญแจอายุสั้นของตน แล้วส่งผ่านทีแอลเอสไปยังระบบผู้รับ
ระบบผู้รับถอดรหัสส่วนข้อมูลเซลล์ที่ได้รับด้วยกุญแจสองตัวที่ใช้ร่วมกันสถานีส่งต่อทั้งสอง แล้วพบว่า การเชื่อมต่อแบบทีซีพีกับระบบปลายทางสำเร็จแล้ว และจึงดำเนินการสื่อสารกับระบบปลายทางในนัยเดียวกันต่อไป
วิธีการโจมตี

ผู้ออกแบบการจัดเส้นทางแบบหัวหอมได้พิจารณาการโจมตีและผลต่อระบบหลายอย่าง (ปี 2004) รวมทั้งที่จัดว่าเป็นการดักฟังเฉย ๆ (passive attack) และแบบต้องทำการอย่างแอ๊กถีฟ (active attack)
ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของการโจมตีที่ได้พิจารณา
วิธีการโจมตี > แบบดักฟังเฉย ๆ

การโจมตีแบบดักฟังเฉย ๆ (passive attack) รวมทั้ง
การเฝ้าดูรูปแบบการสื่อสาร (observing user traffic patterns) เพราะข้อมูลการสื่อสารของวงจรเข้ารหัสลับอยู่ จึงไม่สามารถตรวจดูโดยตรงภายในวงจรได้ แต่สามารถวิเคราะห์รูปแบบการสื่อสารได้ ทั้งในการรับและส่งข้อมูล
การตรวจดูข้อมูล (observing user content) แม้ข้อมูลทางด้านระบบผู้ใช้จะเข้ารหัสลับ แต่การสื่อสารจากสถานีขาออกกับระบบปลายทางอาจจะไม่ได้เข้ารหัส ถึงแม้การกรองข้อมูลที่ส่งเข้าเครือข่ายอาจไม่ใช่เป้าหมายของโปรเจ็กต์โดยตรง แต่ผู้ใช้อาจใช้โปรแกรมเสริมเช่น Prixvoxy ที่ช่วยกรองข้อมูล ไม่ให้ส่งข้อความซึ่งไม่ได้เข้ารหัสลับที่เปิดเผยตนได้
รูปแบบการสื่อสารต่างกันเนื่องจากตั้งค่าไม่เหมือนกัน (option distinguishability) เนื่องจากพร็อกซีหัวหอมสามารถตั้งค่าต่าง ๆ กันได้ ผู้ใช้การตั้งค่าแบบที่มีจำนวนน้อยอาจเสียสภาพนิรนาม
การสัมพันธ์เวลาระหว่างต้นกับปลาย (end-to-end timing correlation) ระบบสามารถปิดบังข้อมูลทางเวลาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ปฏิปักษ์ที่สามารถดูรูปแบบการสื่อสารทั้งที่ต้นสายและปลายทาง จะมีโอกาสยืนยันการสื่อสารระหว่างต้นสายปลายทางได้สูงมาก วิธีป้องกันดีสุดก็คือปิดบังการเชื่อมต่อกันระหว่างระบบผู้ใช้กับสถานีขาเข้า ซึ่งอาจทำได้โดยดำเนินการระบบผู้ใช้และสถานีรีเลย์ในคอมพิวเตอร์เดียวกัน หรือในคอมพิวเตอร์ต่างกันแต่อยู่หลังไฟร์วอลล์เดียวกัน ซึ่งทำให้การโจมตีระบบได้จะต้องแยกแยะการสื่อสารที่เริ่มมาจากที่อื่นหรือเริ่มมาจากระบบผู้ใช้ โดยผู้โจมตีซึ่งจะทำได้ก็คือผู้ที่สามารถทำการได้ทั่วโลก (เช่น หน่วยจารกรรมที่มีทรัพยากรมาก) แต่ผู้ที่มีทรัพยากรจำกัดไม่สามารถทำได้
การสัมพันธ์ขนาดข้อมูลระหว่างต้นกับปลาย (end-to-end size correlation) คือการนับเพียงแค่แพ็กเกต (กลุ่มข้อมูล) ซึ่งส่งที่ต้นสายและรับ ที่ปลายทางก็อาจสามารถสัมพันธ์การสื่อสารได้แล้ว แต่การที่ระบบผู้ใช้สามารถสื่อสารออกนอกวงจรก่อนจะถึงสถานีสุดท้ายอาจช่วยลดระดับปัญหานี้ วิธีการป้องกันและลักษณะผู้โจมตีจะคล้ายกับในปัญหาการสัมพันธ์เวลาระหว่างต้นกับปลาย
การระบุลักษณะเฉพาะของเว็บไซต์ (website fingerprinting) ผู้โจมตีอาจสร้างฐานข้อมูลของเว็บไซต์ต่าง ๆ ที่ระบุขนาดไฟล์ที่เข้าถึง และรูปแบบการสื่อสารเพื่อเข้าถึงไฟล์ แล้วสามารถยืนยันการสื่อสารกับเว็บไซต์ของระบบผู้ใช้โดยใช้ข้อมูลนั้น ๆ โดยมีผู้ชำนาญบางพวกที่วิเคราะห์ว่า ทำได้ยากเนื่องจากในโลกจริง ๆ ผู้โจมตีจะต้องสามารถแยกแยะหน้าเว็บเป็นจำนวนมากโดยอาศัยเพียงแค่รูปแบบการสื่อสาร
จุดอ่อน

ข้อมูลเพิ่มเติม: ทอร์ (เครือข่ายนิรนาม) § จุดอ่อน
จุดอ่อน > การวิเคราะห์เวลา

ข้อมูลเพิ่มเติม: การวิเคราะห์การสื่อสาร
เหตุผลหนึ่งที่การเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตปกติจะไม่ได้สภาวะนิรนาม ก็เพราะผู้ให้บริการสามารถติดตามและลงบันทึกการเชื่อมต่อกันระหว่างคอมพิวเตอร์
ยกตัวอย่างเช่น เมื่อผู้ใช้เยี่ยมชมเว็บไซต์ ข้อมูลเองอาจจะปลอดภัยเพราะเชื่อมต่อด้วยเอชทีทีพีเอส ดังนั้น คนพวกอื่นจะไม่สามารถรู้รหัสผ่าน อีเมล และเนื้อความอื่น ๆ แต่ก็ยังมีบันทึกเกี่ยวกับการเชื่อมต่อเอง เช่น ต่อเมื่อไร มีข้อมูลส่งผ่านแค่ไหน
การจัดเส้นทางแบบหัวหอมจะสร้างทางที่คลุมเครือระหว่างคอมพิวเตอร์สองเครื่อง เพื่อไม่ให้ระบบผู้ใช้เชื่อมต่อกับเว็บไซต์โดยตรง 
แม้จะยังมีบันทึกการเชื่อมต่อกันระหว่างคอมพิวเตอร์และก็ยังสามารถวิเคราะห์การสื่อสารเนื่องกับบันทึกการเชื่อมต่อเช่นนั้น แล้วพยายามเชื่อมเวลาและการส่งข้อมูลกับการเชื่อมต่อไปยังผู้รับหนึ่ง ๆ 
ยกตัวอย่างเช่น อาจจะเห็นบุคคลส่งข้อมูล 51 กิโลไบต์ถ้วนไปยังคอมพิวเตอร์ที่ไม่รู้จัก 3 วินาทีก่อนคอมพิวเตอร์อีกเครื่องที่ไม่รู้จักก็ส่งข้อมูล 51 กิโลไบต์ถ้วนเช่นกันไปยังเว็บไซต์หนึ่งโดยเฉพาะ
ปัจจัยที่อาจช่วยให้วิเคราะห์การสื่อสารได้รวมทั้งโหนดขัดข้องแล้วออกจากเครือข่าย
และโหนดส่งต่อที่ถูกแฮ็กให้เก็บบันทึกการเชื่อมต่อทุก ๆ ครั้งที่มีการสร้างวงจรใหม่
การจัดเส้นทางแบบกระเทียม (Garlic routing) เป็นการจัดเส้นทางแบบหัวหอมอีกอย่างหนึ่งที่ใช้ในเครือข่ายไอทูพี และเข้ารหัสลับข้อความหลายข้อความเข้าด้วยกันเพื่อทำการวิเคราะห์การสื่อสารเช่นนี้ให้ยากขึ้น 
และเพื่อเพิ่มความเร็วในการถ่ายโอนข้อมูล
จุดอ่อน > โหนดขาออก (Exit node)

แม้ข้อความที่ส่งจะเข้ารหัสลับเป็นชั้น ๆ แต่หน้าที่ของโหนดขาออก (exit node) ที่เป็นโหนดท้ายสุดในโซ่ ก็คือการถอดรหัสลับชั้นสุดท้ายแล้วส่งข้อความไปให้ผู้รับ
ดังนั้น โหนดขาออกที่ถูกแก้ก็อาจจะเก็บข้อมูลที่ส่ง ซึ่งอาจมีรหัสผ่าน ข้อความส่วนตัว เลขบัญชีธนาคาร หรือข้อมูลส่วนตัวอื่น ๆ 
ในปี 2007 นักวิจัยชาวสวีเดนได้ใช้การโจมตีคล้าย ๆ กันนี้แล้วสามารถเก็บรหัสผ่านของบัญชีอีเมลกว่า 100 บัญชีของสถานทูตประเทศต่าง ๆ
จุดอ่อนโหนดขาออกจะคล้ายกับที่พบในเครือข่ายไร้สายที่ไม่ได้ทำให้ปลอดภัย คือข้อมูลที่ส่งโดยผู้ใช้เครือข่ายอาจถูกดักฟังโดยผู้ใช้อีกคนหนึ่งหรือโดยผู้ดำเนินการเราเตอร์
โดยปัญหาทั้งสองนี้สามารถแก้ได้โดยใช้การเชื่อมต่อที่เข้ารหัสลับจากต้นถึงปลาย เช่น เอสเอสแอลหรือเอชทีทีพีเอส
ซึ่งทำให้แม้แต่ผู้ส่งต่อลำดับสุดท้ายก็ไม่สามารถรู้ข้อความดั้งเดิมได้
ดูเพิ่ม

วิทยาการเข้ารหัสลับ
ตุ๊กตาแม่ลูกดก
พร็อกซีเซิร์ฟเวอร์
Tox - การทำให้เกิดผลการจัดเส้นทางแบบหัวหอม
Tribler - การทำให้เกิดผลการจัดเส้นทางแบบหัวหอม
แหล่งข้อมูลอื่น

Dingledine, Roger; Mathewson, Nick; Syverson, Paul (13 สิงหาคม 2004). "Tor: The Second-Generation Onion Router". Proc. 13th USENIX Security Symposium. San Diego, California. สืบค้นเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2008. tor-design.pdf PDF (292 KB)
Onion-Router.net - site formerly hosted at the Center for High Assurance Computer Systems of the U.S. Naval Research Laboratory
Sylverson, P. F.; Goldschlag, D. M.; Reed, M. G. (1997). "Anonymous Connections and Onion Routing". IEEE Symposium on Security and Privacy. CiteSeerx: 10.1.1.64.4829 - The original paper from the Naval Research Laboratory
การสื่อสารอย่างนิรนามผ่านเครือข่ายหัวหอม คำแปล (Origen=โปรแกรมผู้ใช้, OP=พร็อกซีหัวหอม/ระบบผู้ใช้, Destino=ระบบปลายทาง, ที่เหลือ=ดูศัพท์) เส้นทางการสื่อสาร (น้ำเงิน=สายข้อมูลทีซีพีผ่านตัวต่อประสาน SOCKS, แดงทึบ=การส่งเซลล์แบบสองทางผ่านทีแอลเอสซึ่งเข้ารหัสลับโดยเครือข่าย, ดำ=การสื่อสารผ่านทีซีพีซึ่งไม่ได้เข้ารหัสลับโดยเครือข่าย)
"(บน) เซลล์ควบคุมที่อาจใช้ตั้งวงจรหรือยุติวงจรเป็นต้น  (ล่าง) เซลล์รีเลย์ที่อาจใช้ส่งข้อมูลจากระบบผู้ใช้ไปยังระบบปลายทางเป็นต้น
ระบบผู้ใช้ (Alice) ติดต่อกับโหนดสารบบ (Dave) ผ่านการเชื่อมต่อที่เข้ารหัสลับ
เพื่อรับรายการสถานีส่งต่อของทอร์ (Tor node) โดยมุ่งหมายสื่อสารกับระบบปลายทางคือ Jane และ Bob
(เหนือเส้นประ) ผังแสดงการสื่อสารระหว่างระบบผู้ใช้ (Alice) กับสถานีหนึ่ง (OR1) และสถานีสอง (OR2) เพื่อตั้งวงจรการสื่อสารผ่าน 2 สถานีส่งต่อไปยังปลายทาง  (ใต้เส้นประ) ผังแสดงการสื่อสารระหว่างระบบผู้ใช้กับระบบปลายทางผ่านสถานีส่งต่อ 2 สถานี  (คำอธิบายสัญลักษณ์) E(x)=การเข้ารหัสลับด้วย RSA, {x}=การเข้ารหัสลับด้วย AES, H(x)=ค่าแฮชด้วย SHA1 ให้สังเกตว่า เซลล์แบบ Relay บางส่วนปัจจุบันอาจทำให้เกิดผลโดยเป็นเซลล์ Relay early (ดูข้อมูลเกี่ยวกับเซลล์ควบคุมดังที่กล่าวแล้ว)
ระบบผู้ใช้ (Alice) ได้สร้างวงจรผ่านสถานีส่งต่อ 3 สถานี (Tor node) เพื่อสื่อสารกับระบบปลายทาง (Bob) เส้นสีเขียวเป็นการเชื่อมต่อที่เข้ารหัสลับโดยเครือข่าย ส่วนเส้นสีแดงประไม่ได้เข้ารหัสลับโดยเครือข่าย
การบังคับให้ฆ่าตัวตาย

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ การฆ่าตัวตาย
“การฆ่าตัวตายของโสกราตีส” โดยฌาคส์-ลุยส์ ดาวิด ราว ค.ศ. 1787
การบังคับให้ฆ่าตัวตาย (อังกฤษ: forced suicide) เป็นวิธีการลงโทษโดยผู้ถูกลงโทษมีโอกาสเลือกระหว่างการฆ่าตัวตายเอง หรือการตายด้วยวิธีอื่นที่อาจจะได้รับการทรมานมากกว่า, หรือการจำขังสมาชิกในครอบครัวหรือผู้ที่เกี่ยวข้อง หรือการเผชิญหน้าต่อความอัปยศต่าง ๆ
ในสมัยกรีกและโรมันโบราณ

การบังคับให้ฆ่าตัวตายเป็นวิธีการลงโทษที่ใช้กันบ่อยในสมัยกรีก และโรมันโบราณ การลงโทษด้วยวิธีนี้ถือว่าเป็นการลงโทษที่ให้เกียรติแก่ผู้ถูกลงโทษที่สงวนไว้สำหรับผู้มียศถาบรรดาศักดิ์สูงๆ ผู้มีโทษถึงตายเท่านั้น ผู้มีโทษอาจจะเลือกดื่มยาพิษที่ทำจากเฮ็มล็อก (Conium) หรือล้มลงไปบนดาบของตนเอง ในสมัยโรมันโบราณบางครั้งวิธีการฆ่าตัวตายเช่นที่ว่านี้ก็เป็นผลมาจากเศรษฐกิจ ในสมัยนั้นผู้มีโทษถึงตายจะถูกยึดทรัพย์โดยรัฐบาล ผู้มีโทษก็อาจจะพยายามเลี่ยงการถูกยึดทรัพย์เพื่อให้ทรัพย์สมบัติตกไปเป็นของลูกหลานแทนที่โดยชิงฆ่าตัวตายเสียก่อนที่จะถูกจับ
การบังคับให้ฆ่าตัวตายที่มีชื่อเสียงที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดคือการการฆ่าตัวตายของนักปรัชญาโสกราตีสผู้ดื่มยาพิษหลังจากการพิจารณาของศาลในข้อหาว่าสร้างความเสื่อมโทรมทางความคิดแก่เยาวชนชาวเอเธนส์ อีกกรณีหนึ่งก็เมื่อเซเนกานักปรัชญาลัทธิสโตอิกฆ่าตัวตายตามคำขอร้องของจักรพรรดิเนโรผู้เป็นลูกศิษย์ผู้ต่อมาก็ถูกบังคับให้ฆ่าตัวตายเช่นกัน การบังคับให้ฆ่าตัวตายอื่นๆ ก็ได้แก่การตายของบรูตุส, มาร์ค แอนโทนี และจักรพรรดิโอโธ
ในเอเชีย

การบังคับให้ฆ่าตัวตายเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์จีน เช่นในกรณีที่แม่ทัพหรือผู้นำทางทหารนำความเสียหายมาสู่บ้านเมือง ก็จะได้รับคำสั่งให้ฆ่าตัวตาย นอกจากนั้นก็ยังเป็นวิธีที่ใช้บ่อยในการสังหารอาชญากรสตรีที่ถือว่าเป็นวิธีที่ทารุณน้อยกว่าการตัดหัว
ในอินเดียวัฒนธรรมการสตีหรือการกระโดดเข้ากองไฟเผาตัวตายตามสามี ไม่ถือว่าเป็นยโศโฆษาฆาต (honor killing) หรือการฆ่าเพื่อรักษาเกียรติ แต่เป็นการถูกบังคับตามประเพณีให้ฆ่าตัวตาย แต่การจะกล่าวว่าการกระโดดเข้ากองไฟจะเป็นการกระทำโดยความตั้งใจของผู้กระทำเองหรือถูกบังคับให้ทำก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่อาจจะตกลงกันได้ เช่นในกรณีเมื่อไม่นานมานี้ของรูพ คานวาร์ ที่สงสัยกันว่าเป็นการบังคับให้ทำสตี นอกจากกรณีนี้แล้วก็ยังมีกรณีอื่นๆ ที่ยังอยู่ในระหว่างการสืบสวน แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานใดใดที่สนับสนุนว่าเป็นการบังคับ
ประเพณีเซ็ปปุกุของญี่ปุ่นก็อยู่ในข่าย “การบังคับให้ฆ่าตัวตาย” หรือประเพณีบูชิโดที่ปฏิบัติโดยซามูไรที่ต้องฆ่าตัวตายเมื่อพบว่าขาดความจงรักภักดี ซึ่งเป็นการกระทำที่ทำให้ไดเมียวหรือโชกุนไม่ต้องเสียเกียรติในการที่จะต้องฆ่าผู้ติดตามด้วยตนเอง ที่ปฏิบัติกันโดยเฉพาะในยุคเอะโดะที่เห็นได้จากตัวอย่างในกรณีของ อาซาโนะ นางาโนริ (Asano Naganori)
ในยุโรป

กรณีที่มีชื่อเสียงอีกกรณีหนึ่งของ “การบังคับให้ฆ่าตัวตาย” คือการฆ่าตัวตายของจอมพลเออร์วิน รอมเมล (Erwin Rommel) แม่ทัพของกองทัพเยอรมันระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อรอมเมลแสดงความขาดความเชื่อมั่นว่าเยอรมันจะชนะสงครามและถูกต้องสงสัยว่ามีส่วนร่วมในแผนการลอบสังหารอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 เพราะความที่เป็นที่นิยมของประชาชนเยอรมันรอมเมลจึงถูกบังคับให้ฆ่าตัวตาย ฮิตเลอร์ให้รอมเมลเลือกระหว่างการลงโทษโดยการกินไซยาไนด์ (cyanide) หรือโดยการลงโทษครอบครัวและผู้ที่ทำงานกับรอมเมลให้ได้รับความอัปยศ รอมเมลจึงเลือกวิธีแรก นอกจากกรณีนี้แล้วก็ยังมีผู้นำทางการทหารอีกหลายคนในรัฐบาลของฮิตเลอร์ที่ถูกบังคับให้ฆ่าตัวตาย
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองมีเหตุการณ์เกี่ยวกับ “การบังคับให้ฆ่าตัวตาย” หลายครั้งในระบบการทหารของสตาลิน เช่นที่แสดงในภาพยนตร์เรื่อง “Burnt by the Sun” ซึ่งเป็นทางเลือกที่มีเกียรติกว่าการถูกขึ้นศาลทหาร
วิธีแทนที่การฆ่าเพื่อรักษาเกียรติยศ

การบังคับให้ฆ่าตัวตายเองอาจจะเป็นวิธีที่ใช้แทนยโศโฆษาฆาต[คืออะไร?] เมื่อสตรีทำผิดประเพณีและนำความเสื่อมเสียมาให้แก่ครอบครัวหรือตระกูล บีบีซีรายงานว่า สหประชาชาติกล่าวว่าในปี ค.ศ. 2006 พยายามสืบสวนกรณีการบังคับให้ฆ่าตัวตายของสตรีในตุรกี
ดูเพิ่ม

โทษประหารชีวิต
การฆ่าตัวตาย
เซ็ปปุกุ
การประชุมเป็นทางการ

การประชุมอย่างเป็นทางการของผู้แทนของประเทศ รัฐ องค์กรต่างๆ ฯลฯ
การประชุมที่ โถงอัศวิน ในกรุงเฮก ระหว่างการประชุม การประชุมคองเกรสที่กรุงเฮก ค.ศ. 1948
การประชุมเป็นทางการ (อังกฤษ: congress) หมายถึงการประชุมที่มีผู้แทนประเทศ หรือผู้แทนภูมิภาค ที่เป็นสมาชิกเข้าร่วมประชุมอย่างเป็นทางการ ตามข้อบังคับขององค์กรที่กำหนดวาระให้ประชุม เช่น IFLA World Congress, UIA Congress ปกติประชุมปีละครั้งและเวียนประเทศสมาชิกเป็นเจ้าภาพ
คำภาษาอังกฤษ "congress" มีต้นกำเนิดมาจากยุคกลางตอนปลาย เพื่อแสดงถึงการเผชิญหน้า (ของฝ่ายตรงข้าม) ในระหว่างการสู้รบ ซึ่งมาจากภาษาละตินว่า "congressus"
การประกันคุณภาพ

การประกันคุณภาพ  (อังกฤษ: quality assurance) เป็นวิธีบริหารจัดการเพื่อเป็นหลักประกันหรือสร้างความมั่นใจว่ากระบวนการหรือการดำเนินงานจะทำให้ได้ผลลัพธ์ที่มีคุณภาพตรงตามที่กำหนด
การประกันคุณภาพ เป็นการบริหารจัดการเพื่อให้เกิดประสิทธิผล
แนวทางที่จะให้ได้ผลตามที่ปรารถนาทุกครั้ง หรือได้ผลเท่ากันทุกครั้งนั้น ขึ้นอยู่กับเมื่อครั้งที่ดำเนินการจนได้ผลดีนั้นทำอย่างไร หากดำเนินการเหมือนอย่างที่เคยทุกครั้ง โดยไม่มีปัจจัยแวดล้อมใด ๆ มาแทรกซ้อน ผลที่เกิดตามมาก็น่าจะเป็นเช่นนั้นทุกครั้ง การเน้นให้ดำเนินการเหมือนครั้งที่ได้ผลดีนี้ เป็นการประกันคุณภาพวิธีหนึ่ง
การบริหารจัดการอย่างเป็นระบบ เพื่อให้เกิดความมั่นใจได้ว่ากระบวนการหรือการดำเนินงานจะทำให้ได้ผลลัพธ์ที่มีคุณภาพตรงตามที่กำหนด จะประกอบด้วย การวิเคราะห์ปัจจัยและลักษณะของปัจจัยที่ดี ที่จะส่งผลให้เกิดคุณภาพได้ การวางแผนกิจกรรมที่จะทำให้เกิดปัจจัยที่มีลักษณะที่ส่งผลที่ดีต่อคุณภาพ การดำเนินการตามแผนกิจกรรม การตรวจสอบคุณภาพ เป็นต้น
ความหมาย

การประกันคุณภาพ หรือ quality assurance เป็นคำศัพท์ทางวิศวกรรมอุตสาหการ ที่นำมาใช้กันอย่างกว้างขวาง
คำว่า การประกันคุณภาพ เกิดขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
การประกันคุณภาพ หมายถึงกิจกรรมต่าง ๆ ซึ่งได้รับการวางแผนและจัดระบบแล้วในกระบวนการบริหารคุณภาพ ที่ช่วยสร้างความมั่นใจว่าจะได้คุณภาพตามที่กำหนดไว้ (Harrington and Mathers, 1991:22)
การประกันคุณภาพ หมายถึงกิจกรรมที่ก่อให้เกิดความมั่นใจว่า กิจกรรมในกระบวนผลิตทั้งหมด ดำเนินไปอย่างมีความเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กัน และมีประสิทธิภาพ (Juran and Gryna, 1993 : 565)
การปฏิบัติการพิเศษ

การฝึกหน่วยคอมมานโดยุทธวิธีพิเศษของกองทัพอากาศสหรัฐที่ประเทศจอร์แดน
การปฏิบัติการพิเศษ (อังกฤษ: special operation) ตามรายงานของเนโท คือกิจกรรมทางทหารที่ควบคุม "กองกำลังที่ถูกกำหนด จัดระเบียบ คัดเลือก ฝึกฝน และเตรียมกำลังพิเศษโดยใช้เทคนิคและรูปแบบการจ้างงานที่แปลกใหม่" การปฏิบัติการพิเศษอาจรวมไปถึงการลาดตระเวน, การสงครามนอกแบบ และการต่อต้านการก่อการร้าย และมักบริหารโดยกลุ่มบุคลากรที่ผ่านการฝึกอบรมมาอย่างดี เน้นความพอเพียง การลอบเร้น ความเร็ว และการประสานงานทางยุทธวิธีในกลุ่มเล็ก ๆ ซึ่งมีอีกชื่อหนึ่งว่า "หน่วยรบพิเศษ"
ดูเพิ่ม

หน่วยรบพิเศษ
อ่านเพิ่ม

Capt. Malcolm Brailey, The Transformation of Special Operations Forces in Contemporary Conflict: Strategy, Missions, Organisation and Tactics เก็บถาวร 2021-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Canberra, ACT: Land Warfare Studies Centre, Working Paper No. 127, 2005.
Colin S. Gray, “Part III: Strategy and Special Operations”, Explorations in Strategy. Westport, CT: Greenwood Press, 1996, pp. 139–232.
William H. McRaven, Spec Ops: Case Studies of Special Operations Warfare; Theory and Practice. Novato, CA: Presidio, 1995.
Linda Robinson, One Hundred Victories: Special Ops and the Future of American Warfare, New York:  Public Affairs, 2013. ISBN 978-1-61039-149-8 .
แหล่งข้อมูลอื่น

List of US Special Operations Forces
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  เกาหลี 
อื่น ๆ:  NARA
การประชุมใหญ่เอสเปรันโตสากล

ธงเอสเปรันโต
การประชุมเอสเปรันโตโลก (อังกฤษ: World Congress of Esperanto; เอสเปรันโต: Universala Kongreso de Esperanto) เป็นการร่วมประชุมภาษาเอสเปรันโตในระดับนานาชาติอันหนึ่งที่มีประวัติยาวนาน โดยจัดครั้งแรกในปี พ.ศ. 2448 (ค.ศ. 1905) ที่เมืองบูลอน ซู แมร์ ในประเทศฝรั่งเศส โดยมีการจัดต่อเนื่องทุกปียกเว้นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และ สงครามโลกครั้งที่ 2
การประชุมจัดขึ้นทั่วโลกและเปลี่ยนสถานที่จัดทุกปี ในประมาณช่วงปลายเดือนกรกฎาคม หรือเดือนสิงหาคม โดยในปี ค.ศ. 2004 จัดที่ปักกิ่ง ประเทศจีน มีผู้เข้าร่วม 2,031 คน และ ค.ศ. 2005 จัดที่ประเทศลิทัวเนีย มีผู้เข้าร่วม 2,235 คน โดยในครั้งต่อไป ปี ค.ศ. 2006, 2007 และ 2008 จัดที่ ฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี, โยโกฮามา ประเทศญี่ปุ่น และ รอตเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ตามลำดับ
การประกาศข่าวดี

การประกาศข่าวดี (ศัพท์คาทอลิก) หรือ การประกาศข่าวประเสริฐ (ศัพท์โปรเตสแตนต์) (อังกฤษ: Evangelism) คือการเผยแพร่พระวรสารหรือประกาศข่าวดีตามความเชื่อของคริสต์ศาสนิกชนว่าพระเยซูเป็นพระเจ้าผู้มารับสภาพมนุษย์และถูกตรึงกางเขนจนสิ้นพระชนม์ เพื่อไถ่มนุษย์ผู้เชื่อจากบาป หลังจากนั้น 3 วัน ก็ทรงคืนพระชนม์แล้วเสด็จขึ้นสวรรค์ คริสต์ศาสนิกชนเชื่อว่าผู้เชื่อข่าวดีนี้จะถูกไถ่จากบาปทันทีและได้ขึ้นสวรรค์หลังจากเสียชีวิต จนถึงการพิพากษาครั้งสุดท้ายก็จะได้รับบำเหน็จจากพระเจ้า
การประกาศข่าวดีถือเป็นพันธกิจสำคัญที่พระเยซูฝากไว้แก่สาวกของพระองค์ก่อนจะเสด็จขึ้นสวรรค์ ดังปรากฏในพระวรสารนักบุญมัทธิวว่า
"ท่านทั้งหลายจงออกไปและนำชนทุกชาติมาเป็นสาวกของเรา จงบัพติศมาพวกเขาในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์"
ผู้อุทิศตนทำงานประกาศข่าวดีเรียกว่า ผู้ประกาศข่าวดี (ศัพท์โรมันคาทอลิก) หรือ ผู้ประกาศข่าวประเสริฐ (ศัพท์โปรเตสแตนต์) (อังกฤษ: Evangelist)
นิรุกติศาสตร์ของคำ

คำว่า ผู้ประกาศข่าวดี มีที่มาจากคำว่า evangelist ซึ่งเป็นคำที่มีต้นกำเนิดในภาษากรีกโบราณคำว่า εὐανγέλιον (อ่านว่า เอว-อัง-เก-ลิ-ออน) ซึ่งต่อมาถูกนำมาใช้ในภาษาละตินว่า evangelium  คำกรีกว่า εὐαγγέλιον มีความหมายดั้งเดิมว่า "เรานำข่าวประเสริฐมาบอก" โดยคำว่า εὔ แปลว่า "ประเสริฐ" ส่วนคำว่า  ἀνγέλλω เป็นคำกริยาบุรุษที่ 1 แปลว่า "เรานำสารมาบอก" ซึ่งต่อมาถูกนำมาใช้เรียกเทวฑูต ซึ่งในภาษาอังกฤษเรียกว่า "angel" อันมีความหมายดั้งเดิมว่าเป็นผู้ประกาศพระวรสารของพระเจ้านั่นเอง
การปฏิวัติอเมริกา

| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของการปฏิวัติแอตแลนติก
คำประกาศอิสรภาพสหรัฐ ภาพโดยจอห์น ทรัมบูล แสดงกลุ่มCommittee of Fiveนำเสนอร่างประกาศอิสรภาพให้กับสภาในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ.1776
วันที่: ค.ศ. 1765–1783
ที่ตั้ง: สิบสามอาณานิคม
ผู้เข้าร่วม: อาณานิคมในบริติชอเมริกา
ผล:  สหรัฐประกาศอิสรภาพจากจักรวรรดิบริติช   สิ้นสุดการปกครองของอังกฤษในสิบสามอาณานิคม  สิ้นสุดจักรวรรดิบริติชที่หนึ่ง 
แผนที่ช่วงก่อนปฏิวัติอเมริกา โดยสีชมพูแสดงรัฐแรกทั้ง 13 รัฐ
การปฏิวัติอเมริกา (อังกฤษ: American Revolution) คือช่วงระยะเวลาครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18 ที่มีการลุกฮือเพื่อประกาศเอกราชจากจักรวรรดิอังกฤษ ของประชาชนชาวอเมริกา และสถาปนาสหรัฐอเมริกาขึ้นในเวลาต่อมาหลังจากได้รับชัยชนะในการปฏิวัติในครั้งนี้ ซึ่งถือเป็นประเทศแรกที่ปกครองในระบอบประชาธิปไตยเสรีนิยมภายใต้รัฐธรรมนูญ
ความเดิม

คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เดินเรือจากทวีปยุโรป ไปทางทิศตะวันตกเพื่อหาเส้นทางเดินเรือใหม่ เขาไปเจอกับทวีปๆนึง เขาคิดว่าทวีปนั้นคืออินเดีย จนกระทั่งต่อมา ประเทศสเปนกับประเทศโปรตุเกสได้เดินทางลงใต้ ทำให้พบทวีปอเมริกาใต้ ซึ่งพบทองคำเป็นจำนวนมาก ทำให้สหราชอาณาจักร และประเทศฝรั่งเศสซึ่งเดินทางไปทีหลัง จำใจต้องขึ้นไปทางทิศเหนือ อังกฤษได้ขึ้นฝั่งที่บริเวณตะวันออก แถบนิวอิงแลนด์ นิวยอร์ก ฝรั่งเศสขึ้นฝั่งที่ตอนกลาง บริเวณลุ่มแม่น้ำมิสซิสซิปปี ทั้งสองได้ต่างกันขยายอาณานิคม ทำให้ทั้งสองได้มาปะทะกันในที่สุด ทำให้เกิด สงครามเจ็ดปี ในทวีปยุโรป ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายแพ้อังกฤษ ทำให้อังกฤษเข้ายึดดินแดนเดิมของฝรั่งเศส
สาเหตุในการปฏิวัติ

อังกฤษใช้นโยบายการค้าอย่างไม่ยุติธรรมกับอาณานิคม เนื่องจากบริเวณลุ่มแม่น้ำมิสซิสซิปปีนี้เป็นแหล่งเพาะปลูกใบชาที่สำคัญ อังกฤษใช้วิธีซื้อจากอาณานิคมในราคาถูกมากแล้วนำไปขายในยุโรปในราคาเพิ่มหลายเท่า ทำให้ชาวอาณานิคมไม่พอใจ และประกอบกับการที่ชาวอเมริกันได้รับแนวคิดจาก นักปรัชญา คือจอห์น ล็อก ทำให้เหตุการณ์ลุกลามใหญ่ ก่อให้การประท้วงชุมนุมงานเลี้ยงน้ำชาที่บอสตัน (Boston Tea Party) ที่กรุงบอสตัน อังกฤษจึงส่งกำลังเข้าปราบปราม ก่อให้เกิดการต่อต้านอย่างหนัก ฝรั่งเศสได้แอบส่งกำลัง อาวุธเข้าช่วยเหลืออเมริกา นำไปสู่ สงครามปฏิวัติอเมริกัน จนในที่สุด อเมริกาก็สามารถประกาศอิสรภาพได้ในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 ที่เมืองฟิลาเดเฟีย (รัฐเพนซิลเวเนีย) และทำให้เกิดประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐอมเริกาคือ จอร์จ วอชิงตัน และการที่ฝรั่งเศสเข้าช่วยอเมริกานี้เอง ทำให้ทหารที่เข้ามาร่วมรบในสงครามปฏิวัติอเมริกา ได้ซึมซับแนวคิดและความต้องการอิสรภาพของชาวอเมริกันทั้งมวลเข้าไว้ และกลายเป็นพลังผลักดันที่ทำให้เกิดการปฏิวัติในฝรั่งเศสและประกอบกับสภาพการณ์ ในขณะนั้นฝรั่งเศสกำลังย่ำแย่ด้วยสภาพเศรษฐกิจ สถาบันกษัตริย์ที่อ่อนแอ ทำให้ฝรั่งเศสเข้าสู่การปฏิวัติฝรั่งเศส และกลายเป็นแรงผลักดันให้เกิดการปฏิวัติไปทั่วยุโรปในเวลาต่อมาอีกด้วย
การบุกขึ้นเรือ

การบุกขึ้นเรือและเข้ายึดเรือฟริเกตสเปนเอสเมรัลดา โดยชาวชิลีในกาโย ค.ศ. 1820
การบุกขึ้นเรือ (อังกฤษ: naval boarding) เป็นบุกการขึ้นมาสู้ หรือเข้าเทียบเรือของศัตรูที่จะโจมตี โดยการกำหนดผู้ทำการรบบุกขึ้นเรือของศัตรู เป้าหมายของการบุกขึ้นเรือคือการเข้ายึด หรือทำลายเรือข้าศึก ซึ่งเรือขนาดใหญ่กว่าจะลำเลียงกะลาสีหรือนาวิกโยธินที่ได้รับการฝึกมาเป็นพิเศษในฐานะผู้บุกขึ้นเรือ การบุกขึ้นเรือและการต่อสู้ประชิดตัวถือเป็นวิธีหลักในการสรุปการรบทางเรือ จนกระทั่งอาวุธยุทโธปกรณ์หนักได้เป็นอันดับหนึ่งทางยุทธวิธีในทะเล
ส่วนการบุกขึ้นเรือแบบคัตติงเอาต์ (cutting out) เป็นการโจมตีโดยเรือขนาดเล็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลากลางคืน กับมิได้มีความระแวงสงสัย และจอดเทียบเป้าหมาย มันกลายเป็นที่นิยมในระยะหลังคริสต์ศตวรรษที่ 18 และใช้อย่างกว้างขวางในช่วงสงครามนโปเลียน สิ่งนี้เป็นการเน้นย้ำถึงพฤติการณ์ลับ และจู่โจมโดยไม่ให้ตั้งตัว ซึ่งจะมีอิทธิพลต่อกลยุทธ์การบุกขึ้นเรือในอนาคต ตัวอย่างของความสำเร็จคือการบุกขึ้นเรือเฮอร์ไมโอนี ซึ่งเกิดขึ้นที่ปวยร์โตกาเบโย ประเทศเวเนซุเอลา เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1799
ในการสงครามสมัยใหม่ การบุกขึ้นเรือโดยกองกำลังทหารมักเกี่ยวข้องกับพฤติการณ์ลับ และมักจะเกิดขึ้นในเวลากลางคืน มันอาจเกี่ยวข้องกับการใช้งานของเรือดำน้ำขนาดเล็กหรือซับเมอร์ซิเบิล หรือเรือยาง หรือโดยมนุษย์กบ ซึ่งทั้งหมดเกี่ยวข้องกับการไต่ขึ้นด้านข้างของเรือ หรือเมื่อพฤติการณ์ลับไม่สลักสำคัญ ก็อาจใช้เฮลิคอปเตอร์เพื่อยกทัพไปที่ดาดฟ้าของเรือ
ยามศึก

การบุกขึ้นเรือจะใช้ในช่วงสงครามเพื่อเป็นวิธีเข้ายึดเรือโดยไม่ทำลายหรือกำจัดของบรรทุก (คนหรือสิ่งของ) ก่อนที่มันจะถูกทำลาย นอกจากนี้ยังสามารถใช้เพื่อช่วยในการรวบรวมข่าวกรองทางเรือขณะที่ทหารบุกขึ้นเรือที่กำลังจม, ใช้การไม่ได้ หรือยอมจำนน ซึ่งอาจเอาแผน, หนังสือรหัสรหัสลับ หรือเครื่องจักรของข้าศึกกลับคืนมาได้อีก เพื่อให้การบุกขึ้นเรือประสบความสำเร็จ มันจะต้องเกิดขึ้นโดยปราศจากความรู้ของลูกเรือในการป้องกันเรือ หรือการป้องกันของเรือจะต้องถูกปราบ
ในการสงครามสมัยใหม่ การบุกขึ้นเรือโดยกองกำลังทหารอาจเกี่ยวข้องกับการใช้เรือดำน้ำขนาดเล็กหรือซับเมอร์ซิเบิล, เรือยาง หรือเฮลิคอปเตอร์เพื่อส่งกองกำลังไปยังดาดฟ้าเรือ หรืออาจจะปฏิบัติการโดยเหล่านักดำน้ำสกูบาที่ไต่ขึ้นด้านข้างของเรือ
ยามสงบ

ในยามสงบ การบุกขึ้นเรือจะยกให้ผู้ตรวจสอบที่ได้รับอำนาจของประเทศหนึ่งหรือกลุ่มหนึ่ง เช่น หน่วยยามฝั่ง หรือกองเรือตำรวจสากล (เช่น กองเรือสหประชาชาติ) ตรวจสอบสินค้าของเรือเพื่อค้นหายาเสพติด, อาวุธ, ผู้โดยสารที่ไม่ได้บันทึกไว้ในรายการของเรือ หรือของต้องห้ามประเภทอื่น ๆ ที่อาจขนส่งไปขึ้นเรือ ซึ่งหน่วยยามฝั่งของประเทศก็สามารถบุกขึ้นเรือที่น่าสงสัยใด ๆ ที่ทำการประมงเกินขีดจำกัดในน่านน้ำของประเทศได้เช่นกัน ส่วนรถพยาบาลอากาศ (เครื่องบินหรือเฮลิคอปเตอร์ที่ลำเลียงผู้ป่วยทางอากาศ) มักจะจัดเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ไปยังเรือโดยใช้ขั้นตอนการขึ้นเฮลิคอปเตอร์แบบปกติ
เรืออาวีโซชั้นเดเตียนดอร์เวอ ใกล้กับอาร์เอฟเอ แบรมเบิลลีฟ ก่อนที่จะทำการแสดงปฏิบัติการ "การจัดชุดตรวจค้นและจับกุมเรือต้องสงสัย"
ทีมของฟูซิลิเย์มาแรงส์เริ่มดำเนินการเรือยางท้องแข็ง
ทหารเรืออังกฤษเฝ้าระวังลูกเรือของเรือบรรทุกน้ำมันอิรักในปี ค.ศ. 2002
สมาชิกชองหน่วยหน่วยคอมมานโดฌูแบร์ต บุกขึ้นเรืออาซียอง ในการจู่โจมแบบจำลอง
สมาชิกทีมบุกขึ้นเรือของกองทัพเรือเยอรมันให้ความปลอดภัยแก่ส่วนที่เหลือของทีม ขณะที่พวกเขาขึ้นบุกขึ้นเรือใบเดาบรรทุกสินค้าในประเทศด้วยฟาสต์โรป เพื่อทำการตรวจค้นเรือ
ประวัติ

การบุกขึ้นเรือเป็นวิธีที่เก่าแก่ที่สุดในการยึดเรือของฝ่ายตรงข้าม เนื่องจากกรณีแรกได้เกิดขึ้นเมื่อชนทะเลและชาวอียิปต์ต่อสู้กัน สำหรับการพัฒนาที่ไม่มีปืนใหญ่ประจำเรือที่มีประสิทธิภาพ การบุกขึ้นเรือเป็นเทคนิคหลักของการต่อสู้แบบเรือต่อเรือ อย่างไรก็ตาม ในยุคปัจจุบัน การบุกขึ้นเรือยังคงใช้อยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องการลอบ
ดูเพิ่ม

การจัดชุดตรวจค้นและจับกุมเรือต้องสงสัย
โจรสลัด
การบุกขึ้นเรือไทรทันโดยอาซาร์ (อดีตคาร์เทียร์) ของโจรสลัดฝรั่งเศส ภายใต้รอแบร์ ซูร์กูฟ