stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กล้องโทรทรรศน์แบบกาลิเลโอ

ทางเดินของแสงภายในกล้องโทรทรรศน์แบบกาลิเลโอ
กล้องโทรทรรศน์แบบกาลิเลโอ (อังกฤษ: Galilean telescope) เป็นกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงชนิดหนึ่ง ประกอบขึ้นจากเลนส์ใกล้ตาที่เป็นเลนส์เว้าวางไว้ด้านหน้าจุดโฟกัสของเลนส์ใกล้วัตถุที่เป็นเลนส์นูน ภาพที่มองเห็นจากกล้องชนิดนี้เป็นภาพตั้งตรง
ในกล้องสองตานั้นแต่เดิมใช้หลักการประกอบเลนส์แบบเดียวกับกล้องโทรทรรศน์แบบกาลิเลโอ เพื่อให้ได้ภาพหัวตั้ง แต่ในปัจจุบันนิยมใช้เลนส์นูน 2 ชิ้นเช่นเดียวกับในกล้องโทรทรรศน์แบบเค็พเพลอร์ โดยใส่ปริซึมไว้ตรงกลางเพื่อทำให้ภาพเป็นหัวตั้ง
กล้องทาบเงา

กล้องทาบเงา
กล้องทาบเงา (อังกฤษ: camera obscura) คือเครื่องมือที่ใช้สำหรับเป็นเครื่องช่วยในการวาดภาพของจิตรกรและศิลปินในศตวรรษที่ 17-18 รูปแบบของกล้องมีอยู่หลายลักษณะ ก่อนที่จะพัฒนามาเป็นกล้องถ่ายภาพในปัจจุบันมีลักษณะเป็นกล่อง 2 ใบซ้อนกัน เลื่อนเข้าออกได้ กล่องด้านหน้าติดเลนส์สำหรับรับภาพ ภายในกล่องใบหลังมีกระจกเงาวางทำมุม 45 องศาเพื่อสะท้อนภาพขึ้นมาที่กระจกฝ้า จิตรกรและศิลปินจะวางกระดาษและวาดภาพตามภาพที่ปรากฏขึ้น  กล้องทาบเงาเป็นต้นแบบที่พัฒนามาเป็นกล้องถ่ายภาพในยุคแรก
ดูเพิ่ม

กล้องรูเข็ม
กล้องส่องทางไกล

กล้องโทรทรรศน์ กล้องส่องทางไกลสำหรับดูดวงดาว
กล้องส่องทางไกล (อังกฤษ: spotting scope) เป็นกล้องโทรทรรศน์แบบพกพาขนาดกะทัดรัดน้ำหนักเบาที่ได้รับการปรับให้เหมาะสมสำหรับการสังเกตวัตถุที่อยู่ห่างไกลโดยละเอียด มีใช้กันหลากหลายตั้งแต่ทางวิทยาศาสตร์จนถึงทางนันทนาการ ตัวอย่างของกล้องที่นิยมใช้ได้แก่ กล้องสองตา หรือกล้องดูนก กล้องส่องทางไกลประกอบไปด้วยเลนส์ 2 ชนิดคือ เลนส์นูนและเลนส์เว้า
หลักการทำงานของกล้องส่องทางไกล

กล้องส่องทางไกล (กล้องโทรทรรศน์) ประเภทหักเหแสง นั้นพัฒนาขึ้นโดยอาศัยหลักการทางฟิสิกส์จากเลนส์สองด้าน ประกอบด้วย เลนส์วัตถุ (เลนส์ใกล้วัตถุ) ซึ่งเป็นเลนส์นูน และเลนส์ตา (เลนส์ใกล้ตา) ซึ่งเป็นเลนส์เว้าหรือชุดเลนส์ประกอบซึ่งให้ภาพหัวตั้ง โดยเลนส์วัตถุจะทำหน้าที่รับภาพจากวัตถุต่าง ๆ แล้วหักเหแสงไปยังเลนส์ใกล้ตา ซึ่งเลนส์ใกล้ตาจะทำหน้าที่ขยายภาพจากเลนส์ใกล้วัตถุ
กล้องโทรทรรศน์อวกาศคอมป์ตัน

กล้องโทรทรรศน์อวกาศคอมป์ตัน หรือ หอดูดาวรังสีแกมมาคอมป์ตัน (อังกฤษ: Compton Gamma-ray Observatory) เป็นหอสังเกตการณ์ดวงที่สองของนาซาในโครงการหอดูดาวเอกที่ส่งขึ้นสู่อวกาศ หลังจากที่ส่งกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลขึ้นไปก่อนหน้านั้น กล้องโทรทรรศน์อวกาศคอมป์ตันตั้งชื่อตาม อาร์เทอร์ คอมป์ตัน นักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลที่สร้างผลงานโดดเด่นด้านฟิสิกส์รังสีแกมมา กล้องคอมป์ตันสร้างโดยสถาบัน TRW (ปัจจุบันคือสถาบันเทคโนโลยีอวกาศนอร์ทธรอป กรัมแมน) ในแคลิฟอร์เนีย ใช้เวลาสร้างทั้งสิ้น 14 ปี ขึ้นสู่อวกาศโดยกระสวยอวกาศแอตแลนติส เที่ยวบิน STS-37 เมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1991 และได้ทำงานจนกระทั่งปลดระวางในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2000 กล้องคอมป์ตันโคจรอยู่ในวงโคจรต่ำของโลกที่ระดับความสูงประมาณ 450 กิโลเมตร เพื่อหลบหลีกผลกระทบจากแถบรังสีแวนอัลเลน นับเป็นเครื่องมือทางฟิสิกส์ดาราศาสตร์ที่มีน้ำหนักมากที่สุดเท่าที่เคยส่งขึ้นสู่อวกาศ ด้วยน้ำหนักถึง 17,000 กิโลกรัม
กล้องโทรทรรศน์อวกาศคอมป์ตัน เป็นหนึ่งในสี่หอดูดาวขนาดใหญ่ในโครงการหอดูดาวเอกของนาซา ร่วมกับหอดูดาวอื่น ๆ ได้แก่ กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล กล้องรังสีเอ็กซ์จันทรา และกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์
กลุ่มนักร้องผสมของเฮลโล! พรอเจกต์

| Hello! Project Shuffle Unitハロー!プロジェクト シャッフルユニット |
| --- | --- |
ที่เกิด: กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: เจ-ป็อป
ช่วงปี: พ.ศ. 2543 -  พ.ศ. 2546 พ.ศ. 2548 พ.ศ. 2552
ค่ายเพลง: อัพ-ฟรอนต์ โปรโมชัน

เว็บไซต์: www.helloproject.com
นักดนตรี
กลุ่มนักร้องผสมของเฮลโล! พรอเจกต์ (ญี่ปุ่น: ハロー!プロジェクト シャッフルユニット; โรมาจิ: Harō! Purojekuto Shaffuru Yunitto อังกฤษ: Hello! Project Shuffle Unit) คือ ประเพณีการตั้งกลุ่มนักร้องพิเศษในสังกัดเพลง "เฮลโล! พรอเจกต์" ของประเทศญี่ปุ่น ที่เกิดขึ้นเป็นประจำทุกปี โดยจะตั้งปีละ 3 กลุ่ม เริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา จนถึงปี พ.ศ. 2548 แนวคิดหลักในการก่อตั้งกลุ่มผสมนี้คือการนำเอาสมาชิกปัจจุบันที่อยู่ในสังกัดทั้งเดี่ยวและกลุ่ม (เช่น มอร์นิงมุซุเมะ, คันทรีมุซุเมะ, อายะ มัตสึอูระ, เมลอนคิเน็มบิ ฯลฯ) มาคละจำนวนกันและนำไปบรรจุไว้ในแต่ละกลุ่ม โดยสมาชิกทั้ง 3 กลุ่มนี้จะต้องทำงานร่วมกันเป็นเวลา 1 ฤดูกาล เพื่อแข่งขันกันว่ากลุ่มใดจะสามารถสร้างยอดขายตลอดทั้งฤดูกาลนั้นได้มากที่สุด
ในแต่ละปีจะมีการตั้งหัวข้อหลักเอาไว้เพื่อใช้เป็นแนวทางในการสร้างกลุ่มทั้ง 3 กลุ่ม เช่น ในปี พ.ศ. 2543 หัวข้อหลักคือ สี กลุ่มผสมทั้ง 3 กลุ่มที่ตั้งขึ้นมาในปีนั้นก็จะตั้งชื่อให้เกี่ยวข้องกับสีต่าง ๆ ได้แก่ "อากางูมิ 4" (อากางูมิ แปลว่า สีแดง), "คีโระ 5" (คีโระ แปลว่า สีเหลือง) และ "อาโออิโระ 7" (อาโออิโระ แปลว่า สีน้ำเงิน) เป็นต้น
งานอัลบั้มเพลงในแต่ละกลุ่มจะแบ่งเป็น 2 หน้า คือหน้าเอและหน้าบี โดยเพลงหน้าบี จะเป็นเพลงที่ทั้ง 3 กลุ่มร้องเหมือนกันหมด ส่วนเพลงในหน้าเอ จะเป็นเพลงที่ร้องเฉพาะแต่ละกลุ่ม ซึ่งจะมีแนวเพลงที่แตกต่างกันออกไป
ปัจจุบัน ปี พ.ศ. 2548 ถือเป็นปีสุดท้ายที่มีการสร้างกลุ่มนักร้องผสมขึ้น เนื่องจากว่าในปีถัดมา (พ.ศ. 2549) ทางเฮลโล! พรอเจกต์ ก็ไม่ได้สร้างกลุ่มนักร้องประเภทนี้ขึ้นมาอีก
พ.ศ. 2543: กลุ่มแห่งสีสัน

หัวข้อหลัก: สี
กลุ่มนักร้อง:
อากางูมิ 4
คีโระ 5
อาโออิโระ 7
เพลงหน้าบี/แนวเพลง: เฮลโล! โนะ ธีม (Hello!のテーマ) / ป็อป
วันที่วางจำหน่าย: 8 มีนาคม
กลุ่มชนะเลิศ: อากางูมิ 4
บันทึกที่เกี่ยวข้อง: หลังจากที่เปิดตัวกลุ่มนักร้องผสมชุดนี้ได้ไม่นาน กลุ่มนักร้อง "ที & ซี บอมเบอร์" ก็ถูกยุบกลุ่มไป และศิลปินบางคนที่เป็นสมาชิกของกลุ่มนักร้องผสมชุดนี้ก็สำเร็จการศึกษาออกไปด้วย ทำให้ต้องนำเอาสมาชิกรุ่นที่ 4 ของกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะ ซึ่งได้แก่ ริกะ อิชิกาวะ, ฮิโตมิ โยชิซาวะ, ไอ คาโงะ และโนโซมิ สึจิ และศิลปินเดี่ยวอย่างยูกิ มาเอดะ มาแทนที่สมาชิกเหล่านั้นเพื่อใช้ในการแสดงคอนเสิร์ตและแสดงอื่น ๆ
| รูปกลุ่ม | ข้อมูล |
| --- | --- |
: อากางูมิ 4 ชื่อภาษาญี่ปุ่น: あか組４  สมาชิก: ยูโกะ นากาซาวะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มากิ โกะโต (มอร์นิงมุซุเมะ)  แดเนียลเล เดเลาแนย์ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  ชิโนดะ มิโฮะ (ที & ซี บอมเบอร์)  นักร้องนำ: มากิ โกะโต และแดเนียลเล เดเลาแนย์  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: อากาอินิกกิโจว (赤い日記帳) / ป็อปบัลลาด  บันทึกที่เกี่ยวข้อง: ในเพลงประจำกลุ่ม เดเลาแนย์ได้รับหน้าที่ให้พูดเปิดเพลงภาษาอังกฤษก่อนที่จะเริ่มเพลง
: คีโระ 5 ชื่อภาษาญี่ปุ่น: 黄色５  สมาชิก: นัตสึมิ อาเบะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  เค ยาซูดะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  อายากะ คิมูระ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  รูรุ ฮนดะ (ที & ซี บอมเบอร์)  เฮอิเกะ มิจิโยะ (ศิลปินเดี่ยว)  นักร้องนำ: นัตสึมิ อาเบะ และเค ยาซูดะ  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: คีโรอิโอโซระเดะ บูมบูมบูม (黄色いお空で BOOM BOOM BOOM) / ป็อป  บันทึกที่เกี่ยวข้อง: หลังจากที่ที & ซี บอมเบอร์ ยุบกลุ่มไป รูรุได้เดินทางกลับสาธารณรัฐประชาชนจีน บ้านเกิดของเธอ เพื่อที่จะประกอบอาชีพศิลปินเดี่ยวต่อไป
: อาโออิโระ 7 ชื่อภาษาญี่ปุ่น: 青色７  สมาชิก: ซายากะ อิจิอิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  คาโอริ อีดะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มาริ ยางูจิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มิกะ ทอดด์ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  เลฮัว แซนด์โบ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  มิวะ โคมาโมโตะ (ที & ซี บอมเบอร์)  อัตสึโกะ อินาบะ (ที & ซี บอมเบอร์)  นักร้องนำและเซ็นเตอร์: ซายากะ อิจิอิ  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: อาโออิ สปอร์ทสคาร์ โนะโอโตโกะ (青いスポーツカーの男) / พังค์-ร็อค  บันทึกที่เกี่ยวข้อง: หลังจากที่ที & ซี บอมเบอร์ ยุบกลุ่มไปแล้ว อัตสึโกะ อินาบะ ก็ยังทำงานอยู่ในสังกัดเฮลโล! พรอเจกต์ ต่อไป ทำให้กลุ่มผสมกลุ่มนี้ไม่ต้องหาสมาชิกคนอื่นมาเพิ่ม (อินาบะยังได้ร้องเพลงของเฮลโล! พรอเจกต์ ที่รวบรวมขึ้นมาใหม่อีกหลายเพลง และได้ทำหน้าที่เป็นพิธีกรในคอนเสิร์ตต่าง ๆ)
พ.ศ. 2544: กลุ่มแห่งเทศกาลฤดูร้อน

หัวข้อหลัก: เทศกาลฤดูร้อน
กลุ่มนักร้อง:
3-นิงมัตสึริ
7-นิงมัตสึริ
10-นิงมัตสึริ
เพลงหน้าบี/แนวเพลง: เฮลโล! มาตะอาโอวเนะ / เพลงรอบกองไฟ
วันที่วางจำหน่าย: 4 กรกฎาคม
กลุ่มชนะเลิศ: 3-นิงมัตสึริ
| รูปกลุ่ม | ข้อมูล |
| --- | --- |
: 3-นิงมัตสึริ ชื่อภาษาญี่ปุ่น: 三人祭  สมาชิก: ริกะ อิชิกาวะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  ไอ คาโงะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  อายะ มัตสึอูระ (ศิลปินเดี่ยว)  นักร้องนำ: ไม่มี  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: จุ! นัตสึ ปาร์ตี (チュッ！夏パ～ティ) / ป็อป  บันทึกที่เกี่ยวข้อง: ปี พ.ศ. 2549 กลุ่มนักร้อง "เบอร์รีซ์โคโบ" ได้นำเพลงนี้กลับมาร้องใหม่ และบันทึกเอาไว้ในมินิอัลบั้มที่ชื่อ "3 นัตสึนัตสึ มินิเบอร์รีซ์"
: 7-นิงมัตสึริ ชื่อภาษาญี่ปุ่น: ７人祭  สมาชิก: มาริ ยางูจิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มากิ โกะโต (มอร์นิงมุซุเมะ)  อายากะ คิมูระ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  เลฮัว แซนด์โบ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  อาซามิ คิมูระ (คันทรีมุซุเมะ)  อายูมิ ชิบาตะ (เมลอนคิเน็มบิ)  เฮอิเกะ มิจิโยะ (ศิลปินเดี่ยว)  นักร้องนำ: มาริ ยางูจิ และมากิ โกะโต  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: ซัมเมอร์เรกเก้! เรนโบว์ (サマーれげぇ！レインボー) / เรกเก้ป็อป  บันทึกที่เกี่ยวข้อง: นักร้องในกลุ่มนี้จะต้องใส่ผมปลอมทรงเดดล็อกส์
: 10-นิงมัตสึริ ชื่อภาษาญี่ปุ่น: １０人祭  สมาชิก: นัตสึมิ อาเบะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  คาโอริ อีดะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  เค ยาซูดะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  ฮิโตมิ โยชิซาวะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  โนโซมิ สึจิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  เมงูมิ มูราตะ (เมลอนคิเน็มบิ)  มาซาเอะ โอตานิ (เมลอนคิเน็มบิ)  ฮิโตมิ ไซโตะ (เมลอนคิเน็มบิ)  รินเนะ โทดะ (คันทรีมุซุเมะ)  มิกะ ทอดด์ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  นักร้องนำ: นัตสึมิ อาเบะ และคาโอริ อีดะ  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: แดนซิง! นัตสึมัตสึริ (ダンシング！夏祭り) / ป็อปผสมแนวเพลงเทศกาลของญี่ปุ่น  บันทึกที่เกี่ยวข้อง: นักร้องในกลุ่มนี้จะต้องตีกลองขณะที่เต้นประกอบเพลงไปด้วย
พ.ศ. 2545: กลุ่มแห่งความสุข

หัวข้อหลัก: ความสุข
กลุ่มนักร้อง:
แฮปปี 7
เซ็กซี 8
โอโดรุ 11
เพลงหน้าบี/แนวเพลง: โยกุอารุโอยาโกะโนะ เซเรเนด / บัลลาด
วันที่วางจำหน่าย: 3 กรกฎาคม
กลุ่มชนะเลิศ: เซ็กซี 8
| รูปกลุ่ม | ข้อมูล |
| --- | --- |
: แฮปปี 7 ชื่อภาษาญี่ปุ่น: ハッピー♥７  สมาชิก: ไอ คาโงะ (มอร์นิงมุซุเมะ) – นักร้องนำ  มาโกโตะ โองาวะ (มอร์นิงมุซุเมะ) – นักร้องนำ  ริสะ นีงากิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  ไอ ทากาฮาชิ (มอร์นิงมุซุเมะ) – นักร้องนำ  โนโซมิ สึจิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มิกะ ทอดด์ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  อาซามิ คิมูระ (คันทรีมุซุเมะ)  ฮิโตมิ ไซโตะ (เมล็อนคิเน็มบิ)  นักร้องนำ: ไอ คาโงะ, มาโกโตะ โองาวะ และไอ ทากาฮาชิ  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: ชิอาวาเสะ บีท! ซูกิซูกิ บีม! (幸せビーム！好き好きビーム！) / ป็อป

: เซ็กซี 8 ชื่อภาษาญี่ปุ่น: セクシー８  สมาชิก: มาริ ยางูจิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มากิ โกะโต (มอร์นิงมุซุเมะ)  ฮิโตมิ โยชิซาวะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  ริกะ อิชิกาวะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  อายากะ คิมูระ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  ไม ซาโตดะ (คันทรีมุซุเมะ)  มาซาเอะ โอตานิ (เมล็อนคิเน็มบิ)  เฮอิเกะ มิจิโยะ (ศิลปินเดี่ยว)  นักร้องนำ: ไม่มี  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: ชิอาวาเสะเดสุคะ? (幸せですか？) / อาร์แอนด์บีผสมแร็ป
: โอโดรุ 11 ชื่อภาษาญี่ปุ่น: おどる♥１１  สมาชิก: นัตสึมิ อาเบะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  คาโอริ อีดะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  โนโซมิ สึจิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  อาซามิ คนโนะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  รินเนะ โทดะ (คันทรีมุซุเมะ)  เมงูมิ มูราตะ (เมล็อนคิเน็มบิ)  อายูมิ ชิบาตะ (เมล็อนคิเน็มบิ)  อายะ มัตสึอูระ (ศิลปินเดี่ยว)  นักร้องนำ: นัตสึมิ อาเบะ และอายะ มัตสึอูระ  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: ชิอาวาเสะเคียวรีว-อนโดะ (幸せきょうりゅう音頭) / ป็อปผสมอนโดะ
พ.ศ. 2546: กลุ่มแห่งธาตุ

หัวข้อหลัก: แร่ธาตุ
กลุ่มนักร้อง:
ซอลท์5
7แอร์
11วอเตอร์
เพลงหน้าบี/แนวเพลง: โอ้! บีมายเฟรนด์ / ป็อป
วันที่วางจำหน่าย: 9 กรกฎาคม
กลุ่มชนะเลิศ: ไม่มี เนื่องจากเพลงของทั้ง 3 กลุ่มได้รับการบันทึกเอาไว้ในอัลบั้มชุดเดียวกัน ทำให้ไม่สามารถแยกได้ว่ายอดขายของกลุ่มใดดีกว่า
บันทึกที่เกี่ยวข้อง:
เพลงหน้าบีประจำกลุ่มผสมชุดนี้ ร่วมกันร้องโดยสมาชิกของทั้ง 3 กลุ่ม
ในช่วงฤดูกาลนี้ ยอดขายของสังกัดมีอัตราลดลง จึงเป็นเหตุให้ต้องนำผลงานของทั้ง 3 กลุ่ม มาบันทึกไว้ในอัลบั้มชุดเดียวกันเพื่อที่จะลดต้นทุนการผลิต
| รูปกลุ่ม | ข้อมูล |
| --- | --- |
: ซอลท์5 ชื่อภาษาอังกฤษ: SALT5  สมาชิก: นัตสึมิ อาเบะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  ไอ คาโงะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มาโกโตะ โองาวะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  อายะ มัตสึอูระ (ศิลปินเดี่ยว)  ยูกิ มาเอดะ (ศิลปินเดี่ยว)  นักร้องนำ: นัตสึมิ อาเบะ, ไอ คาโงะ และอายะ มัตสึอูระ  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: เก็ตอัพ! แร็ปเปอร์ (GET UP!ラッパー) / แร็ป  บันทึกที่เกี่ยวข้อง: อายะ มัตสึอูระ ได้นำเอาเพลงประจำกลุ่ม "เก็ตอัพ! แร็ปเปอร์" ไปร้องแบบเดี่ยวและบันทึกลงในอัลบั้มชุดที่ 3 ของเธอที่ชื่อ "X3" (ทริปเปิล)
: 7แอร์ ชื่อภาษาอังกฤษ: 7AIR  สมาชิก: ริกะ อิชิกาวะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  ไอ ทากาฮาชิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  ริสะ นีงากิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มิกะ ทอดด์ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  มาซาเอะ โอตานิ (เมล็อนคิเน็มบิ)  ไม ซาโตดะ (คันทรีมุซุเมะ)  อัตสึโกะ อินาบะ (ศิลปินเดี่ยว)  นักร้อง: ริกะ อิชิกาวะ, ไอ ทากาฮาชิ, มาซาเอะ โอตานิ และไม ซาโตดะ  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: โควาเรไนไอกะโฮชีโนะ (壊れない愛がほしいの) / อาร์แอนด์บีผสมแร็ป  บันทึกที่เกี่ยวข้อง: กลุ่มนักร้องย่อยของมอร์นิงมุซุเมะที่ชื่อ "มินิโมนิ" ได้นำเอาเพลงประจำกลุ่มนี้ไปร้องใหม่และบันทึกเอาไว้ในอัลบั้มที่ 2 ของกลุ่มชื่อ "มินิโมนิ ซองส์ 2"
: 11วอเตอร์ ชื่อภาษาอังกฤษ: 11WATER  สมาชิก: คาโอริ อีดะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มาริ ยางูจิ (มอร์นิงมุซุเมะ) – นักร้องนำ  ฮิโตมิ โยชิซาวะ (มอร์นิงมุซุเมะ) – นักร้องนำ  โนโซมิ สึจิ (มอร์นิงมุซุเมะ) – นักร้องนำ  อาซามิ คนโนะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มิกิ ฟูจิโมโตะ (มอร์นิงมุซุเมะ) – นักร้องนำ  อายากะ คิมูระ (โคโคนัทส์มุซุเมะ)  อาซามิ คิมูระ (คันทรีมุซุเมะ)  เมงูมิ มูราตะ {เมล็อนคิเน็มบิ)  ฮิโตมิ ไซโตะ (เมล็อนคิเน็มบิ)  อายูมิ ชิบาตะ (เมล็อนคิเน็มบิ)  นักร้องนำ: มาริ ยางูจิ, ฮิโตมิ โยชิซาวะ, โนโซมิ สึจิ และมิกิ ฟูจิโมโตะ  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: บีออลไรท์ (BE ALL RIGHT!) / ป็อปแนวสกา  บันทึกที่เกี่ยวข้อง: กลุ่มย่อยมินิโมนินำเอาเพลงประจำกลุ่มนี้ไปร้องใหม่และบันทึกไว้ในอัลบั้มที่ 2 ของกลุ่มที่ชื่อมินิโมนิ ซองส์ 2  มิกะและอายากะนำเพลงประจำกลุ่มนี้ไปร้องในการแสดงครั้งสุดท้ายของมิกะในฐานะศิลปินสังกัดเฮลโล! พรอเจกต์ ด้วย
พ.ศ. 2547: กลุ่มสำนักเดียว

หัวข้อหลัก: สำนักเดียว (one school)
กลุ่มนักร้อง: เอช.พี. ออลสตาร์ส
เพลงหน้าบี/แนวเพลง:
ซังกากุคันเก (三角関係) ร้องโดยอัตสึโกะ อินาบะ, มาซาเอะ โอตานิ, อายูมิ ชิบาตะ และอายะ มัตสึอูระ
ซูกินินัคไจเกไนฮิโตะ (好きになっちゃいけない人) ร้องโดยเรนะ ทานากะ, เมงูมิ มูรากามิ และไอริ ซูซูกิ
วันที่วางจำหน่าย: 10 ธันวาคม
กลุ่มชนะเลิศ: ไม่มี เนื่องจากกลุ่มผสมประจำปีนี้มีเพียงกลุ่มเดียว
บันทึกที่เกี่ยวข้อง: เพื่อเป็นการฉลองครบรอบ 7 ปีของสังกัดเฮลโล! พรอเจกต์ กลุ่มผสมประจำฤดูกาลนี้จึงตั้งขึ้นมาเพียงกลุ่มเดียว โดยนำเอานักร้องในสังกัดทั้งหมด 46 คนเข้าเป็นสมาชิก
พ.ศ. 2548: กลุ่มแห่งความงดงาม

หัวข้อหลัก: ความเซ็กซี/ความสง่างาม/ความงดงาม
กลุ่มนักร้อง:
เอเลจีส์
เซ็กซีโอโตนาจัง
พูริพูริพิงค์
เพลงหน้าบี/แนวเพลง: ไม่มี
วันที่วางจำหน่าย: 22 มิถุนายน
กลุ่มชนะเลิศ:
ไม่มี เนื่องจากเพลงของทั้ง 3 กลุ่มได้รับการบันทึกเอาไว้ในอัลบั้มเดียวกัน ทำให้ไม่สามารถแยกได้ว่ายอดขายของกลุ่มใดดีกว่า
กลุ่มผสมในฤดูกาลนี้มีจำนวน 11 คน ซึ่งถือว่าน้อยที่สุดเท่าที่เคยจัดมา
| รูปกลุ่ม | ข้อมูล |
| --- | --- |
: เอเลจีส์ ชื่อภาษาอังกฤษ/ญี่ปุ่น: Elegies / エレジーズ  สมาชิก: ไอ ทากาฮาชิ (มอร์นิงมุซุเมะ)  เรนะ ทานากะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  อายูมิ ชิบาตะ (เมล็อนคิเน็มบิ)  ไม ซาโตดะ (คันทรีมุซุเมะ)  นักร้องนำ: ไม่มี  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: อินโชวฮะ เรนัวร์ โนะโยวนิ (印象派 ルノアールのように)
: เซ็กซีโอโตนาจัง ชื่อภาษาญี่ปุ่น: セクシーオトナジャン  สมาชิก: มิกิ ฟูจิโมโตะ (มอร์นิงมุซุเมะ)  มิยาบิ นัตสึอากิ (เบอร์รีซ์โคโบ)  เมงูมิ มูรากามิ (℃-ute)  นักร้องนำ: มิกิ ฟูจิโมโตะ  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: อนนะ, คานาชี, โอโตนะ (オンナ、哀しい、オトナ)
: พูริพูริพิงค์ ชื่อภาษาญี่ปุ่น: プリプリピンク  สมาชิก: ยูโกะ นากาซาวะ (อดีตสมาชิกมอร์นิงมุซุเมะ)  คาโอริ อีดะ (อดีตสมาชิกมอร์นิงมุซเมะ)  เค ยาซูดะ (อดีตสมาชิกมอร์นิงมุซุเมะ)  อัตสึโกะ อินาบะ (อดีตสมาชิกเมล็อนคิเน็มบิ)  นักร้องนำ: ไม่มี  เพลงประจำกลุ่ม/แนวเพลง: ฮิโตชิเรสุมูเนะโวะคานาเดรุโยรุโนะอากิ (人知れず 胸を奏でる 夜の秋)
เพลงของกลุ่มนักร้องผสมฯ ที่นำกลับมาร้องใหม่

ถึงแม้ว่ากลุ่มนักร้องผสมของเฮลโล! พรอเจกต์ จะมีอายุของกลุ่มที่สั้น แต่เพลงหลาย ๆ เพลงของกลุ่มเหล่านั้นก็ยังคงมีศิลปินในสังกัดเดียวกันนำมาร้องใหม่ในแนวของตนเองอยู่หลายต่อหลายครั้ง ทั้งในการแสดงคอนเสิร์ตและบันทึกลงอัลบั้มของตัวเอง
ตารางนี้จะกล่าวถึงเพลงของกลุ่มนักร้องผสมฯ ต่าง ๆ ทั้งหมดที่ถูกนำกลับมาร้องใหม่
| เพลงที่ถูกนำกลับมาร้องใหม่ | ศิลปินที่นำเพลงมาร้องใหม่ | อัลบั้มที่เพลงดังกล่าวได้รับการบันทึกใหม่ |
| --- | --- | --- |
| อากาอินิกกิโจว | มากิ โกะโต | มักกิง โกลด์ 1 (マッキングGOLD①) |
| อากาอินิกกิโจว | ยูโกะ นากาซาวะ | ทูเก็ตเธอร์! (Together!) |
| คีโรอิโอโซระเดะ บูมบูมบูม | เฮอิเกะ มิจิโยะ | ฟอร์อาวร์เซลฟ์ ~ซิงเกิลฮิสทอรี~ (For Ourself ~Single History~) |
| คีโรอิโอโซระเดะ บูมบูมบูม | นัตสึมิ อาเบะ | ฮิโตริบคจิ (一人ぼっち) |
| เฮลโล! โนะ ธีม | เบอร์รีซ์โคโบ | เฟิร์สท์ โจะ เบอร์รีซ์ (1st 超ベリーズ) |
| เฮลโล! โนะ ธีม | รวมศิลปิน | พุคจิ เบสท์ 1 (プッチベスト 黄青あか) |
| เฮลโล! มาตะอาโอวเนะ | รวมศิลปิน | พุคจิ เบสท์ 2 (プッチベスト 2 ～三・7・10～) |
| ชิอาวาเสะเดสุคะ? | มากิ โกะโต | 2 เพนท์อิทโกลด์ (②ペイント イット ゴールド / 2 Paint It Gold) |
| โควาเรไนไอกะโฮชีโนะ | มินิโมนิ | มินิโมนิ ซองส์ 2 (ミニモニソングズ2 / Minimoni Songs 2) |
| เก็ตอัพ! แร็ปเปอร์ | อายะ มัตสึอูระ | X3 |
| บีออลไรท์! | มินิโมนิ | มินิโมนิ ซองส์ 2 |
| จุ! นัตสึ ปาร์ตี | เบอร์รีซ์โคโบ (ร้องโดยยูรินะ คูมาอิ, มิยาบิ นัตสึอากิ และจินามิ โทกูนางะ) | (3) นัตสึนัตสึ มินิเบอร์รีซ์ (③夏夏ミニベリーズ) |
แหล่งข้อมูลอื่น > เกี่ยวกับข้อมูลของกลุ่มฯ

บทความ "Shuffle Units เก็บถาวร 2007-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน" ในวิกิเดอะพีพีเอ็น (http://wiki.theppn.org เก็บถาวร 2007-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) (อังกฤษ)
หน้า "シャッフルユニット (Shuffle Units)" ในเว็บไซต์ Hello! Project -Official Site- (http://www.helloproject.com) (ญี่ปุ่น)
แหล่งข้อมูลอื่น > เกี่ยวกับผลงานของกลุ่มฯ

เนื้อร้องของเพลงของกลุ่มนักร้องผสมฯ ทุกกลุ่ม (Shuffle Groups: Lyric) ในเว็บไซต์ projecthello.com (http://www.projecthello.com) (ญี่ปุ่น) (อังกฤษ)
กลุ่มอาการโซลลิงเจอร์–เอลลิสัน

| กลุ่มอาการโซลลิงเจอร์-เอลลิสัน (Zollinger-Ellison syndrome) |
| --- | --- |
แผลเปื่อยลำไส้เล็กส่วนต้นจากซอลลิงเจอร์-เอลลิสัน ซินโดรม
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: E16.4
ICD-9: 251.5
MedlinePlus: 000325
eMedicine: med/2437 ped/2472
MeSH: D015043
กลุ่มอาการโซลลิงเจอร์-เอลลิสัน (อังกฤษ: Zollinger-Ellison syndrome) คือโรคที่เกิดจากความผิดปกติของฮอร์โมนแกสตรินที่เพิ่มขึ้น ทำให้กระเพาะอาหารหลั่งกรดไฮโดรคลอริกออกมามากเกินไป
โรคนี้ถูกค้นพบและวินิจฉัยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2498 (1955) โดยซอลลิงเกอร์ (Zollinger RM) และเอลลิสัน (Ellison EH) ในบันทึกการแพทย์ "Primary peptic ulcerations of the jejunum associated with islet cell tumors of the pancreas." ("การเกิดแผลบริเวณเจจูนัมขั้นแรกร่วมกับการเกิดกลุ่มเนื้องอกขนาดเล็กบริเวณตับอ่อน")  และชื่อของพวกเขาเองก็ถูกตั้งให้เป็นชื่อโรค (ในภาษาอังกฤษ) เพื่อเป็นเกียรติให้กับพวกเขาในเวลาต่อมา
สาเหตุ

กลุ่มอาการโซลลิงเจอร์-เอลลิสันนั้นมีสาเหตุมาจากเนื้องอกตรงบริเวณส่วนบนของตับอ่อนและส่วนต้นของลำไส้เล็ก (มักจะอยู่ในส่วนที่เรียกว่าสามเหลี่ยมแกสตริโนมา (Gastrinoma triangle) ถึง 90% ซึ่งจะถูกยึดเอาไว้โดยพอร์ตาเฮปาติคัส (Porta hepaticus) , ส่วนกลางของตับอ่อน, และส่วนที่สองของลำไส้เล็กส่วนดูโอดีนัม) โดยเนื้องอกเหล่านี้จะผลิตฮอร์โมนแกสตรินอีกประเภทหนึ่ง เรียกว่าฮอร์โมนแกสตริโนมา (Gastrinoma) ซึ่งระดับของฮอร์โมนที่สูงจึงก่อให้เกิดการหลั่งกรดมากเกินไปในกระเพาะอาหาร
สาเหตุของการเกิดเนื้องอกอาจเกิดจากการติดเชื้อไวรัสในกระเพาะ (เช่นไซโทเมกาโลไวรัส (Cytomegalovirus) , ไวรัสเริมชนิดที่ 1 (Herpes simplex virus Type I) เป็นต้น) เคยรับการฉายรังสีที่มีผลต่อช่องท้อง หรือรับยาที่ทำให้เกิดโรคกระเพาะเช่นเคมีบำบัดมะเร็ง (Chemotherapy) , มีการอักเสบจากเม็ดเลือดขาวอีโอซิโนฟิลในกระเพาะ และการที่เยื่อบุในกระเพาะแบ่งตัวมากผิดปกติ จากภูมิแพ้ของกระเพาะเป็นต้น
ความผิดปกติจะเกิดขึ้นเมื่อฮอร์โมนแกสตรินทำปฏิกิริยากับแพริทัลเซลล์มากกว่าปกติ (Parietal cell) ทำให้เซลล์ดังกล่าวหลั่งไฮโดรเจนอิออนจำนวนมากกว่าปกติเข้าไปยังท่อทางเดินอาหาร (Stomach lumen) นอกจากนี้ฮอร์โมนแกสตรินยังทำหน้าที่เป็นตัวแปรเชิงโภชนาการให้กับแพริทัลเซลล์อีกด้วย ส่งผลให้เซลล์ดังกล่าวขยายจำนวนขึ้นถึงขั้นที่ผิดปกติหรือไฮเปอร์เพลเซีย (Hyperplasia) จึงทำให้เซลล์ที่ทำหน้าที่หลั่งกรดมีจำนวนมากขึ้นตามไปด้วย และทำให้เซลล์หลั่งกรดแต่ละเซลล์หลั่งกรดในปริมาณที่เพิ่มขึ้นอีกด้วย ซึ่งส่งผลไปถึงความเข้มข้นของกรดที่มีสูงขึ้นและทำให้เกิดแผลในกระเพาะอาหาร (Peptic ulcer) ในที่สุดทั้งในกระเพาะอาหารและลำไส้เล็กส่วนดูโอดีนัม ซึ่งถ้ายังไม่รักษา แผลก็จะมากขึ้นและลึกขึ้นทั้งในกระเพาะอาหารและลำไส้เล็ก
ผู้ป่วยที่เป็นกลุ่มอาการโซลลิงเจอร์-เอลลิสันจะมีอาการปวดบริเวณช่องท้องและท้องร่วง แต่ยังมีผลวินิจฉัยที่รายงานเกี่ยวกับผู้ป่วยที่ไม่แสดงอาการของโรคนี้เลย แม้ว่าจะมีแผลรุนแรงบริเวณกระเพาะอาหารและลำไส้เล็กก็ตาม
ฮอร์โมนแกสตริโนมาอาจเกิดขึ้นได้ ทั้งกรณีที่มีเนื้องอกงอกขึ้นมาที่ตับอ่อนเป็นเนื้องอกเดี่ยว และกรณีที่มีเนื้องอกขนาดเล็กงอกขึ้นมาหลายเนื้องอก ซึ่งเป็นได้ทั้งสองกรณี โดยพบว่าฮอร์โมนแกสตริโนมาประมาณครึ่งหนึ่งถึงสองในสามมีลักษณะเป็นเนื้อร้ายที่มักลามไปยังตับและปุ่มน้ำเหลืองที่อยู่ใกล้ๆ กับตับอ่อนและลำไส้เล็ก ยังพบอีกว่ามีผู้ป่วยประมาณ 25% ที่มีเนื้องอกจากฮอร์โมนแกสตริโนมาขนาดเล็กงอกขึ้นมาหลายจุดที่ถูกจัดให้อยู่ในจำพวกอาการเนื้องอกหลายต่อมไร้ท่อประเภทที่ 1 (Multiple Endocrine Neoplasia I หรือ MEN I) โดยผู้ป่วยเป็นเนื้องอกหลายต่อมไร้ท่อประเภทที่ 1 นี้จะมีเนื้องอกงอกเพิ่มขึ้นมาบริเวณต่อมพิทูอิทารีและต่อมพาราไทรอยด์ ซึ่งเป็นเนื้องอกที่งอกเพิ่มมาจากเนื้องอกบริเวณตับอ่อน
อาการและการรักษา > อาการของโรค

อาการปวดท้อง (Epigastric pain) ที่จะหายไปเมื่อได้รับประทานอาหาร
อาเจียนเป็นเลือดในบางครั้ง (Hematemesis)
ประสบกับความไม่สะดวกในการรับประทานอาหาร
ท้องร่วง
ถ่ายเป็นมันขาวขุ่น มีกลิ่นเหม็นมาก (Steatorrhea)
อาการและการรักษา > การรักษา

ยายับยั้งปั๊มที่หลั่งโปรตอน (Proton pump inhibitor) และยาลดการหลั่งกรด (H2 blocker) ถูกใช้เพื่อชะลอการหลั่งกรดให้ช้าลง การรักษาให้หายขาดทำได้โดยการผ่าตัดเนื้องอกออกไป หรือทำการเคมีบำบัด
แหล่งข้อมูลอื่น

Primary peptic ulcerations of the jejunum associated with islet cell tumors of the pancreas. Ann Surg 1955;142:709-23
NIH site on Zollinger-Ellison syndrome
โรคกระเพาะที่เกิดจากกรด เก็บถาวร 2005-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดยนายแพทย์ระพีพันธุ์ กัลยาวินัย โรงพยาบาลพระรามเก้า
กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่มาก

กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่มาก (อังกฤษ: Very Large Telescope, VLT) คือกลุ่มของกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสง 4 กล้อง ชื่อ อันทู (Antu), คูเอเยน (Kueyen), เมลีพัล (Melipal) และเยพุน (Yepun) สร้างขึ้นโดยหอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรป (ESO) ที่หอดูดาวปารานัลที่เขาเซร์โรปารานัล ซึ่งสูง 2,635 เมตรในทะเลทรายอาตากามาทางตอนเหนือของชิลี กล้องโทรทรรศน์แต่ละกล้องมีเส้นผ่านศูนย์กลางหน้ากล้อง 8.2 เมตร เชื่อมต่อกับกล้องโทรทรรศน์ช่วย (Auxiliary Telescope) ขนาด 1.8 เมตร ซึ่งสามารถเคลื่อนไหวได้ กล้องแต่ละกล้องมีกำลังแยกภาพเชิงมุม 0.05 พิลิปดา สามารถใช้กล้องทั้ง 4 กล้องทำงานพร้อมกันแบบอินเทอร์เฟอโรมิเตอร์ ซึ่งจะทำให้ได้กำลังแยกภาพเชิงมุมเล็กถึงราว ๆ 0.002 พิลิปดา กำลังแยกภาพขนาดนี้สามารถมองแยกไฟหน้ารถ 2 ดวงบนรถซึ่งอยู่บนดวงจันทร์ออกจากกันได้
โครงสร้างของ VLT
ลำแสงเลเซอร์จากกล้องยิงขึ้นบนฟ้า
ด้านในกล้องหมายเลข 1 (UT1) ชื่ออันทู
กล้องช่วยทั้งสี่
กล้องช่วยกล้องหนึ่งขณะกำลังหมุนเคลื่อน
กล้องช่วยแต่ละกล้องขณะกำลังถูกขนย้าย
แหล่งข้อมูลอื่น

เยี่ยมชมเว็บไซต์ปารานัล
ESO VLT เว็บไซต์อย่างเป็นทางการในส่วนของตัวกล้อง 8 ม. และ 1.8 ม.
ESO VLTI เว็บไซต์อย่างเป็นทางการในส่วนของอินเทอร์เฟอโรมิเตอร์ (ระบบกล้องโทรทรรศน์ที่ประกอบเข้ากัน)
ภาพ VLT เก็บถาวร 2018-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กล้องโทรทรรศน์กระจกเงาเหลว

กล้องโทรทรรศน์กระจกเงาเหลว
กล้องโทรทรรศน์กระจกเงาเหลว (อังกฤษ: Liquid mirror) เป็นกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสง ที่มีกระจกเงาปฐมภูมิเป็นแอ่งของเหลวสะท้อนแสง หมุนตลอดเวลา โดยปกติจะใช้ปรอท
ไอแซก นิวตันนับเป็นบุคคลแรกที่รู้ว่าของเหลวที่หมุนรอบตัว จะก่อให้เกิดรูปพาราโบลาร์แบบวงกลม และด้วยเหตุนี้ จึงสามารถนำมาใช้สร้างกล้องโทรทรรศน์ได้ แต่เขาไม่สามารถสร้างขึ้นมาได้จริงๆ เพราะไม่ทราบวิธีการควบคุมความเร็วการหมุนให้คงที่ได้ (ในสมัยนั้นยังไม่มีมอเตอร์ไฟฟ้า)
ข้อดีที่สำคัญของการใช้กระจกเงาเหลวก็คือ ต้นทุนที่ประหยัด กล้องโทรทรรศน์แบบกระจกเงาเหลวขนาด 6 เมตร ของมหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบีย ใช้ต้นทุนการผลิตเพียง 1/5 ของกล้องโทรทรรศน์แบบเดิมที่ใช้กระจกเงาซึ่งทำมาจากแก้ว
เนื่องจากรูปร่างของของเหลวนั้นจะขึ้นอยู่กับความถ่วง กล้องโทรทรรศน์แบบนี้จึงต้องมีการวางในตำแหน่งที่ตั้งตรง ทำให้กล้องโทรทรรศน์ต้องชี้ขึ้นไปยังจุดเหนือศีรษะเสมอ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ยุ่งยากแต่อย่างใด เพราะวัตถุในท้องฟ้าย่อมเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ตามฤดูกาล และช่วงเวลาของวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของ UBC LMT
กล้องขนาดกลาง

เปรี่ยเทียบขนาดฟิล์ม medium format film และขนาดปกติ (35 มม.)
กล้องขนาดกลาง หรือ มีเดียมฟอร์แมต (อังกฤษ: Medium Format) จะใช้ฟิล์มแบบ 120 โดยในหนึ่งม้วนจะมีแค่ 12 รูปหรือ 24 รูปเท่านั้น แต่ปัจจุบันจะหาได้แต่แบบแรก ส่วนรูปที่ได้มาจะมีขนาดที่ไม่แน่นอน โดยมีขนาด ได้ทั้ง 6 คูณ 4.5, 6 คูณ 6, หรือ 6 คูณ 7 หรือใหญ่กว่านั้น โดยสังเกตได้ง่ายๆจากรหัสตามหลังกล้อง เช่น Contax645 ก็จะได้รูปออกมามีขนาด 6 คูณ 4.5 เป็นต้น
ประวัติ

มีจุดเริ่มต้นมาจากในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพอากาศมีความต้องการถ่ายภาพทางอากาศโดยใช้เครื่องบินถ่ายรูปลงมายังพื้นดินจึงมีบริษัทผลิตกล้องยี่ห้อฮาสเซลบลาดจากประเทศสวีเดน ได้ผลิตตัวกล้องขึ้นมาเพื่อถ่ายรูปทางอากาศโดยใช้เลนส์ถ่ายรูปของบริษัทโกดัก
ชนิดของกล้องกลาง

กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว
กล้องสะท้อนภาพเลนส์คู่
เรนจ์ไฟน์เดอร์
พับได้
กล้องโทรทรรศน์ขอบฟ้าเหตุการณ์

| --- | --- |

ชื่ออื่น: EHT
เว็บไซต์: eventhorizontelescope.org
กล้องโทรทรรศน์:   Atacama Large Millimeter Array  Atacama Pathfinder Experiment  Heinrich Hertz Submillimeter Telescope  IRAM 30m telescope  James Clerk Maxwell Telescope  Large Millimeter Telescope  South Pole Telescope  Submillimeter Array 
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กล้องโทรทรรศน์ขอบฟ้าเหตุการณ์
กล้องโทรทรรศน์ขอบฟ้าเหตุการณ์
กล้องโทรทรรศน์ขอบฟ้าเหตุการณ์ (อังกฤษ: Event Horizon Telescope) เป็นโครงการศึกษาหลุมดำโดยใช้กล้องโทรทรรศน์วิทยุทุกตัวที่ทำงานร่วมกันเป็นเครือข่ายทั่วโลก โดยใช้เทคนิคที่เรียกว่าอินเทอร์เฟียโรเมทรีแนวเส้นฐานยาวมาก (very-long-baseline interferometry) ทำให้ได้ความละเอียดของภาพเทียบเท่ากับกล้องโทรทรรศน์วิทยุที่มีขนาดหน้าจานใหญ่เท่ากับโลกทั้งใบ โดยมีเป้าหมายหลักคือเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมของหลุมดำมวลยวดยิ่งที่ชื่อว่าแซจิสเทเรียสเอสตาร์ (Sagittarius A*) ซึ่งอยู่บริเวณใจกลางทางช้างเผือก รวมทั้งหลุมดำที่มีขนาดใหญ่กว่าซึ่งอยู่บริเวณใจกลางดาราจักรเมซีเย 87 โดยมีความละเอียดเชิงมุมที่เปรียบเทียบได้กับขอบฟ้าเหตุการณ์ของหลุมดำ