การเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2553
ผลการเลือกตั้ง

ในการลงสมัครรับเลือกตั้ง มีผู้ลงสมัครจำนวนมากทั้งผู้สมัครอิสระและผู้สมัครจากพรรคการเมือง โดยพรรคใหญ่ที่เป็นที่รู้จักโดยทั่วไปมีทั้งสิ้น 3 พรรค ได้แก่
พรรคอนุรักษนิยม (Conservative Party)
พรรคแรงงาน (Labour Party)
พรรคเสรีประชาธิปไตย (Liberal Democrats)
ในสภาสามัญชนแห่งสหราชอาณาจักร มีที่นั่งทั้งหมด 650 ที่นั่ง โดยแต่ละที่นั่งจะเป็นของผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุดของแต่ละเขตพื้นที่ คล้ายการเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้งในประเทศไทย ซึ่งพรรคและผู้สมัครที่ได้รับการเลือกตั้งเข้าสู่สภามีดังนี้
| อันดับที่ | ชื่อพรรค | ผู้นำพรรค | จำนวนที่นั่ง | ร้อยละของที่นั่งทั้งหมด | จำนวนคะแนนรวม | ร้อยละของคะแนนทั้งหมด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พรรคอนุรักษนิยม   (Conservative Party) | เดวิด คาเมรอน | 306 | 47.09 | 10,703,954 | 36.05 |
| 2 | พรรคแรงงาน   (Labour Party) | กอร์ดอน บราวน์ | 258 | 39.70 | 8,609,527 | 29.00 |
| 3 | พรรคเสรีประชาธิปไตย   (Liberal Democrats) | นิค เคลกก์ | 57 | 8.77 | 6,836,824 | 23.03 |
| 4 | พรรคสหภาพประชาธิปไตย   (Democretic Unionist Party) | ปีเตอร์ โรบินสัน | 8 | 1.23 | 168,216 | 0.57 |
| 5 | พรรคชาติสกอต  (Scottish National Party) | อเล็กซ์ แซลมอนด์ | 6 | 0.92 | 491,386 | 1.65 |
| 6 | พรรคซินน์เฟน   (Sinn Fein) | เจอร์รี อดัมส์ | 5 | 0.77 | 171,942 | 0.58 |
| 7 | พรรคเวลส์   (The Party of Wales) | ยวน วีน โจนส์ | 3 | 0.46 | 165,394 | 0.56 |
| 8 | พรรคสังคมประชาธิปไตยและแรงงาน   (Social Democratic and Labour Party) | มาร์กาเร็ต ริทชี | 3 | 0.46 | 110,970 | 0.37 |
| 9 | พรรคเขียวแห่งอังกฤษและเวลส์   (Green Party of England and Wales) | คาโรไลน์ ลูคัส | 1 | 0.15 | 285,616 | 0.96 |
| 10 | พรรคพันธมิตรแห่งไอร์แลนด์เหนือ   (Alliance Party of Nothern Ireland) | เดวิด ฟอร์ด | 1 | 0.15 | 42,762 | 0.14 |
| 11 | ซิลเวีย เฮอร์มอน   ผู้สมัครอิสระ | ซิลเวีย เฮอร์มอน | 1 | 0.15 | 21,181 | 0.07 |
| - | จอห์น เบอร์โคว์  ประธานสภาสามัญชน | จอห์น เบอร์โคว์ | 1 | 0.15 | 22,860 | 0.08 |
หมายเหตุ จอห์น เบอร์โคว์ ในความเป็นจริงแล้วได้มีที่นั่งในสภาในฐานะสมาชิกสภาจากพรรคอนุรักษนิยม พรรคจึงมีสมาชิกในสภาจำนวน 307 คน แต่โดยธรรมเนียมปฏิบัติ ประธานสภาสามัญชน จะไม่เข้าข้างพรรคใด ในการแจกแจงตารางพรรคการเมืองจึงไม่ควรนับรวม ประธานสภาสามัญชน เข้าในพรรค จึงแยกนายจอห์นออกจากสมาชิกพรรคอนุรักษนิยมอีก 306 คน
นอกจากนี้ ยังมีพรรคการเมืองอีกจำนวนมาก ที่ลงสมัคร แต่ได้รับคะแนนเลือกตั้งไม่พอที่จะได้เข้าไปมีที่นั่งในสภา
จากผลการเลือกตั้งดังกล่าว จึงทำให้เกิดปรากฏการณ์สภาชะงักงัน (Hung Parliament) เนื่องจากในการเลือกตั้งในสหราชอาณาจักรส่วนใหญ่ มักจะมีพรรคการเมืองพรรคหนึ่งที่มีจำนวนสมาชิกสภาสามัญชนในสังกัดมากกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนที่นั่งในสภา (เช่น เมื่อครั้งที่พรรคไทยรักไทย ได้รับการเลือกตั้ง 375 ที่นั่ง จากทั้งหมด 500 ที่นั่ง ในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2548 เพียงแต่ในสหราชอาณาจักรจะเกิดขึ้นบ่อยมาก เป็นปกติ แต่มักไม่เกิดในประเทศไทย) จึงทำให้พรรคนั้นสามารถจัดตั้งรัฐบาลได้อย่างมีเสถียรภาพได้ไม่ว่าจะมีเพียงพรรคเดียวหรือมีพรรคอื่นๆมาร่วมงาน ส่วนพรรคที่เหลือ จะกลายเป็นฝ่ายค้าน แต่ในการเลือกตั้งครั้งนี้ มีจำนวนเก้าอี้ 650 ที่นั่ง หากจะจัดตั้งรัฐบาลพรรคเดี่ยว ควรจะมีจำนวนสมาชิกสภาอย่างน้อย 326 คน เพื่อให้มีเสถียรภาพ แต่ในครั้งนี้ พรรคอนุรักษนิยมที่มีจำนวนสมาชิกสภาสามัญชนสูงสุด ก็มีจำนวนเพียง 306 ที่นั่ง
ดังนั้น 2 พรรคที่มีขนาดใหญ่ คือ พรรคอนุรักษนิยม และพรรคแรงงาน จึงต้องพยายามหาพรรคอื่นๆ ที่จะมาร่วมมือกันจัดตั้งรัฐบาล เพื่อให้มีที่นั่งรวมมากกว่ากึ่งหนึ่งของสภาให้ได้ (เช่น เมื่อครั้งที่พรรคพลังประชาชน ได้ 232 ที่นั่ง และพรรคประชาธิปัตย์ ได้ 165 ที่นั่ง ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 ทั้งสองพรรคจึงพยายามหาพรรคอื่นๆ มาร่วมมือกันจัดตั้งรัฐบาล เพียงแต่ปรากฏการณ์ดังกล่าว เกิดในประเทศไทยบ่อยจนเป็นปกติ แต่สหราชอาณาจักร ไม่เกิดปรากฏการณ์ดังกล่าวมา 36 ปีแล้ว)
กราฟแสดงจำนวนสมาชิกสภาสามัญชน จากการเลือกตั้ง สี่เหลี่ยม 1 ช่อง แทนสมาชิกสภา 1 คน สี่เหลี่ยม 1 กลุ่ม ประกอบด้วยสี่เหลี่ยม 100 ช่อง (10 X 10) โดย
สีฟ้า แทนพรรคอนุรักษนิยม (กราฟนี้ไม่รวมนายจอห์น เบอร์โคว์) 
สีแดง แทนพรรคแรงงาน
สีส้มอมเหลือง แทนพรรคเสรีประชาธิปไตย
สีส้ม แทนพรรคสหภาพประชาธิปไตย
สีเหลือง แทนพรรคชาติสกอตแลนด์
สีเขียวเข้ม แทนพรรคซินน์เฟน
สีเหลืองอมเขียว แทนพรรคเวลส์
สีเขียวอ่อน แทนพรรคสังคมประชาธิปไตยและแรงงาน
สีเขียว แทนพรรคเขียวแห่งอังกฤษและเวลส์
สีน้ำเงินเข้ม แทนพรรคพันธมิตรแห่งไอร์แลนด์เหนือ
สีเทา แทนผู้สมัครอิสระ