stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเม็กซิโก
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เซียนกาอัน |  | รัฐกินตานาโร | ธรรมชาติ: (vii), (x) | 528,000 | 2530/1987 |  | 410 |
| เขตอนุรักษ์วาฬเอลบิซกาอิโน |  | รัฐบาฮากาลิฟอร์เนียซูร์ | ธรรมชาติ: (x) | 369,631 | 2536/1993 |  | 554 |
| หมู่เกาะและพื้นที่คุ้มครองบริเวณอ่าวแคลิฟอร์เนีย |  | รัฐนายาริต, รัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย, รัฐบาฮากาลิฟอร์เนียซูร์, รัฐซินาโลอา และรัฐโซโนรา | ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x) | 688,558; พื้นที่กันชน 1,213,477 | 2548/2005 | เป็นแหล่งมรดกโลกที่อยู่ในภาวะอันตราย | 1182 |
| เขตสงวนชีวมณฑลผีเสื้อจักรพรรดิ |  | รัฐมิโชอากัน และรัฐเมฮิโก | ธรรมชาติ: (vii) | 13,551.552; พื้นที่กันชน 42,707.498 | 2551/2008 |  | 1290 |
| เขตสงวนชีวมณฑลเอลปินากาเตและกรันเดซิเอร์โตเดอัลตาร์ |  | รัฐโซโนรา | ธรรมชาติ: (vii), (viii), (x) | 714,566; พื้นที่กันชน 354,871.34 | 2556/2013 |  | 1410 |
| กลุ่มเกาะเรบิยาฆิเฆโด |  | รัฐโกลิมา | ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x) | 636,685.375; พื้นที่กันชน 14,186,420.2027 | 2559/2016 |  | 1510 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกแบบผสม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นครมายาโบราณและป่าเขตร้อนคุ้มครองแห่งกาลักมุล กัมเปเช |  | รัฐกัมเปเช | ผสม: (i), (ii), (iii), (iv), (ix), (x) | 331,397; พื้นที่กันชน 391,788 | 2545/2002; เพิ่มเติม 2557/2014 |  | 1061 |
| หุบเขาเตวากัน-กุยกาตลัน : แหล่งที่อยู่ดั้งเดิมแห่งมีโซอเมริกา |  | รัฐปวยบลา และรัฐวาฮากา | ผสม: (iv), (x) | 145,255.2; พื้นที่กันชน 344,931.68 | 2561/2018 |  | 1534 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศเม็กซิโกมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 21 แห่ง
ว่านชักมดลูก

| ว่านชักมดลูก |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Zingiberales
วงศ์:: Zingiberaceae
สกุล:: Curcuma
สปีชีส์:: C.  zanthorrhiza
ชื่อทวินาม
Curcuma zanthorrhiza Roxb.

ชื่อพ้อง
 Curcuma xanthorrhiza Roxb. orth. var.
ว่านชักมดลูก ชื่อวิทยาศาสตร์: Curcuma zanthorrhiza เป็นพืชในวงศ์ขิง ลำต้นตั้งตรง แตกหน่อมาก เหง้ามีใบเกล็ดที่แก่และแห้งหุ้มเป็นวง เหง้าสีออกเหลืองหรือน้ำตาลอมส้มหรือแดง เหง้าแก่เปลี่ยนเป็นสีออกเทา เนื้อเหง้าสีส้มเข้มหรือแดงเข้ม ส่วนที่อ่อนสีจะจางลง กาบใบเรียงซ้อนเป็นลำต้นเทียม ผิวใบด้านบนสีเขียวเข้ม กลางใบเป็นแถบสีน้ำตาลอมแดง ผิวใบด้านล่างสีเขียวน้ำทะเลหรือเขียวอ่อน ดอกช่อแบบเชิงลด ทรงกระบอก ริ้วประดับเรียงเวียน แต่ละริ้วมีกลีบย่อยอยู่ภายในซอก ริ้วประดับสีม่วง ดอกย่อยสีออกเหลือง ลักษณะลำต้นโดยทั่วไปคล้ายขมิ้นอ้อย
ถิ่นกำเนิดอยู่ในเกาะบาหลี เกาะชวา กระจายพันธุ์มาจนถึงมาเลเซีย ไทย และอินเดีย เหง้าสีเหลืองเข้ม กลิ่นฉุนและขม สกัดแป้งออกมาโดยใช้การขูดกับตะแกรงและล้างแป้งจนหมดกลิ่น แป้งที่ได้นิยมใช้ทำพุดดิ้งและโจ๊ก ในชวา นำเหง้าแห้งที่หั่นเป็นชิ้นบาง ๆ ไปต้ม เติมน้ำตาล ทำเป็นเครื่องดื่มรสหวาน ส่วนอ่อนของลำต้น เหง้า และช่อดอกอ่อนนำมารับประทานเป็นผักได้ เหง้าให้สีย้อมสีเหลือง และเป็นยาสมุนไพร น้ำสกัดจากเหง้าใช้รักษาโรคตับ แก้ไข้ อาหารไม่ย่อย ปวดตามข้อ ใช้เป็นยาบำรุงหลังคลอดบุตร ในเหง้าแห้งมีคูเคอร์มิน 1-4% เมื่ออ่อนสารนี้มีมากกว่าแป้ง แป้งจะมีมากที่สุดในเหง้าโตเต็มที่
รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 1543

| ประวัติศาสตร์ประชากร |
| --- | --- | --- |
 Altar Domitius Ahenobarbus Louvre
บทความ
ประวัติศาสตร์ประชากร
Historical demography
ประชากรโลกประมาณ
รายชื่อประเทศแบ่งตามประชากร
| 1 | 1000 | 1500 |
แผนที่โลกเมื่อ พ.ศ. 1568
นี้คือรายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 1543 ตัวเลขประมาณการอยู่ที่ประมาณต้นปีและตัวเลขประชากรที่แน่นอนสำหรับประเทศที่มีการสำรวจสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 1543 (ซึ่งอยู่ในช่วงเวลาต่าง ๆ ในปีนั้น)
| ประเทศ/อาณาเขต>   โลก | ประชากรในปี พ> ศ. 1543.310,000,000  | ร้อยละของประชากรโลก> - |
| --- | --- | --- |
|        ราชวงศ์ซ่ง | 75,000,000 | 24.19% |
|  จักรวรรดิไบแซนไทน์ | 12,000,000 | 3.87% |
|  รัฐเคาะลีฟะฮ์ฟาติมียะห์  เขตการปกครอง อียิปต์ - 5,000,000 ซิซิลี - 1,000,000 Libya - 500,000 Lebanon - 336,000 Jordan - 220,000 Palestine - 186,000 Algeria - ? Syria - ? Najd - ? เอ็มมิเรตแห่งซิซิลี - ?  | 7,242,000 | 2.3% |
|  ญี่ปุ่น | 7,000,000 | 2.26% |
|  รัฐเคาะลีฟะฮ์แห่งกอร์โดบา. | 7,000,000 | 2.26% |
|  จักรวรรดิเคียฟรุส | 5,400,000 | 1.74% |
|  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  เขตการปกครอง  ราชอาณาจักรเยอรมนี - 4,500,000 constituents   Lower Lorraine - 300,000   ดัชชีแห่งรัฐคารินเทีย - 700,000   ดัชชีแห่งโบฮีเมีย - 900,000  ดัชชีแห่งไซลีเชีย - 250,000  ราชอาณาจักรอิตาลี - ?  | 5,650,000 | 1.82% |
|        จักรวรรดิเหลียว | 3,250,000 | 1.05% |
| ประเทศเวียดนาม | 3,160,000 | 1.02% |
|  ราชวงศ์โครยอ | 3,070,000 | 0.99% |
|  ราชรัฐชั้นพรินซิพาลิตีแห่งฮังการี | 1,250,000 | 0.40% |
|  ราชอาณาจักรอังกฤษ | 1,250,000 | 0.40% |
|  Poland | 1,000,000 | 0.32% |
|  จักรวรรดิขแมร์ | 841,000 | 0.27% |
|        High Kingship of Ireland  subdivisions Leinster Munster Connacht Bréifne Meath Ailech Airgíalla Ulaid Dublin Wesford Waterford Cork Limerick  | 600,000 | 0.19% |
|  ราชอาณาจักรเดนมาร์ก | 500,000 | 0.16% |
|  ราชรัฐชั้นพรินซิพาลิตีแห่งฮังการี | 500,000 | 0.16% |
|        ราชอาณาจักรโครเอเชีย | 412,000 | 0.13% |
|        ราชอาณาจักรสวีเดน | 400,000 | 0.13% |
|  ราชอาณาจักรสกอตแลนด์ | 300,000 | 0.10% |
|  ราชอาณาจักรนอร์เวย์ | 200,000 | 0.06% |
ดูเพิ่ม

รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากร
รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2043
รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2143
บันทึก

↑  Estimates range from 250,000,000 to 400,000,000
↑  Modern day Northern Vietnam and three provinces Thanh Hóa, Nghệ An, Hà Tĩnh
↑  Figures are for area of modern day South Korea alone.
↑  Figures are for the areas of modern Laos and Cambodia.  None of modern south Thailand is included.
ว่านงาช้าง

| ว่านงาช้าง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Angiosperms
ชั้น:: Monocots
อันดับ:: Asparagales
วงศ์:: Asparagaceae
สกุล:: Sansevieria
สปีชีส์:: S.  stuckyi
ชื่อทวินาม
Sansevieria stuckyi God.-Leb.

ชื่อพ้อง
 Acyntha stuckyi (God.-Leb.) Chiov.  Sansevieria andradae God.-Leb. ex Gérôme
ว่านงาช้าง ชื่อวิทยาศาสตร์:  Sansevieria stuckyi เป็นพืชในวงศ์ Agavaceae เป็นไม้ล้มลุก มีลำต้นใต้ดิน ไม่มีใบ ลำต้นสีเขียวโผล่ขึ้นจากดิน รูปร่างเหมือนงาช้าง ดอกช่อ ดอกย่อยสีขาว มีกลิ่นหอม ลำต้นนำมาตำหรือหั่นเป็นแว่นผสมสุรา กินแก้ลมตีขึ้น น้ำคั้นจากรากใช้แก้พยาธิ ในทางไสยศาสตร์เชื่อว่าปลูกไว้ป้องกันภัยร้าย
ว่านนางคำ

| ว่านนางคำ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
อันดับ:: Zingiberales
วงศ์:: Zingiberaceae
สกุล:: Curcuma
สปีชีส์:: C.  aromatica
ชื่อทวินาม
Curcuma aromatica Salisb.

ว่านนางคำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Curcuma aromatica) เป็นพืชในวงศ์ขิง มีเหง้าขนาดใหญ่ หัวทรงกระบอก มีสีเหลืองทั้งข้างนอกและข้างในใบรูปใบหอก ผิวใบด้านล่างมีขนละเอียดปกคลุม ช่อดอกอยู่แยกจากต้น แทงช่อดอกออกจากเหง้าก่อนแตกใบ ดอกช่อแบบช่อเชิงลด ดอกสั้นกว่าริ้วประดับ ริ้วประดับสีเขียวอ่อน ส่วนปลายสีชมพู กลีบดอกสีขาวแกมชมพู เกสรตัวผู้ฝ่อ สีเหลืองเข้ม กลีบปากรูปกลม กระจายพันธุ์ตั้งแต่อินเดียจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีปลูกในอินเดียแถบเชิงเขาหิมาลัย ศรีลังกา มีพบในอินโดจีน ญี่ปุ่น
ว่านนางคำใช้ผลิตแป้ง สีย้อม เครื่องสำอางและยา ดอกมีกลิ่นหอม เหง้าสดและหัวมีกลิ่นหอม ใช้รักษาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ใช้เป็นไม้ประดับ มีน้ำมันหอมระเหยหลายชนิด มีสารกลุ่ม curcuminoids  ซึ่งมีคุณสมบัติเป็นสารต้านอนุมูลอิสระ เป็นยาสมุนไพร เพื่อลดกรด ขับลม ตำรายาจีนใช้เป็นยาฆ่าเชื้อ นอกจากนั้น ยังมีผู้ใช้ว่านนางคำในรูปผงแห้งเป็นยาบำรุงผิวเพื่อเสริมความงาม และยากันยุงด้วย ขยายพันธุ์โดยการแยกหัวไปปลูก ในจีนเรียกพืชชนิดนี้ว่ายวี่จิน (ภาษาจีนกลาง) หรืออิกกิม (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) รากเป็นยากระตุ้นการหมุนเวียนของเลือด ระงับปวด
ว่านทรหด

| ว่านทรหด |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Zingiberales
วงศ์:: Zingiberaceae
สกุล:: Curcuma
สปีชีส์:: C.  comosa
ชื่อทวินาม
Curcuma comosa Roxb.

ว่านทรหด  ชื่อวิทยาศาสตร์:  Curcuma comosa อยู่ในวงศ์ Zingiberaceae ลำต้นเป็นหัวอยู่ใต้ดิน เปลือกเหง้าสีขาวอมเหลือง เนื้อในสีขาว กลิ่นหอมเปรี้ยว ใบเดี่ยว ผิวใบนูนเป็นสันเล็กน้อยตามแนวเส้นใบ ดอกช่อ ทรงกระบอก แทงช่อขึ้นมาจากหัวใต้ดิน ดอกย่อยสีขาวนวล กลีบปากสีเหลือง ริ้วประดับสีขาว มีแต้มชมพู โดยอันที่อยู่บนสุดมีแต้มใหญ่กว่าอันข้างล่าง ใช้เป็นไม้ประดับ ในทางไสยศาสตร์ เชื่อว่ามีฤทธิ์ทางคงกระพันชาตรี เป็นพืชท้องถิ่นในไทย มาเลเซีย อินโดนีเซีย
ว่านงูเห่า

| ว่านงูเห่า |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Zingiberales
วงศ์:: Zingiberaceae
สกุล:: Curcuma
สปีชีส์:: C.  rubrobracteata
ชื่อทวินาม
Curcuma rubrobracteata 

ว่านงูเห่า (Curcuma rubrobracteata) เป็นพืชในวงศ์ Zingiberaceae หัวรูปไข่ ขนาด 2.0 × 1.5 ซม. เหง้าแตกสาขา กว้างประมาณ 1 ซม. ภายในมีสีขาว ส่วนเหนือดินสูง 30–80 ซม. ใบรูปไข่ ขนาด 25–40 × 11–17 ซม. สีเขียวทั้งแผ่น ผิวใบด้านบนมีขนตามแนวเส้นใบ ผิวใบด้านล่างเกลี้ยง ช่อดอกเกิดกลางกลุ่มใบ ก้านช่อยาว 3–12 ซม. ช่อดอกยาว 7–10 ซม. ใบประดับปลายมน ผิวมีขนทั้ง 2 ด้าน มีสีแดงสด ไม่มี ใบประดับส่วนยอด กลีบดอกสีแดง สเตมิโนดรูปไข่กลับ ปลายมน สีเหลือง กลีบปากสีเหลือง อับเรณูมีเดือยเป็นแผ่นสามเหลื่ยมแบน ปลายเรียวแหลม ชี้ลง ยาวประมาณ 2.5–3.0 มม. รังไข่ ยาวประมาณสองถึงสามมิลลิเมตร ผิวมีขน
การกระจายพันธุ์และนิเวศวิทยา พบที่ภาคเหนือ ตะวันตกกเฉียงใต้ ขึ้นในป่าผลัดใบและป่าดิบแล้งที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 220–700 ม. ในต่างประเทศพบในอินเดียและพม่า
สกลนคร (แก้ความกำกวม)

สกลนคร อาจหมายถึง
จังหวัดสกลนคร
อำเภอเมืองสกลนคร
เทศบาลนครสกลนคร
สโมสรฟุตบอลสกลนคร
วิลาศ

ภาพแมววิลาศจากสมุดข่อยโบราณ
แมววิลาศ มีสีดำเกือบทั้งตัว ขนเรียบ ยกเว้นใบหูทั้งสองข้าง ปากล่างลงมาถึงหน้าอก ปลายเท้าทั้งสี่ และจากท้ายทอยบนหลังจนถึงปลายหางมีสีขาว หางเรียวยาว นัยน์ตาสีเข้ม รูปร่างสวยงามน่ารัก ใครเลี้ยงจะได้เป็นเจ้าคนนายคน มีทรัพย์สินบริบูรณ์
มีการพบแมวที่สืบเชื้อสายวิลาศอีกครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 เป็นต้นมา โดยพบเพียง 10 ตัวทั่วประเทศ ในจำนวนนี้แปดตัวทำหมันแล้ว และแมวทั้งสิบตัวนี้เป็นพันธุ์ทางเพราะมีลักษณะตรงตามตำราเพียงร้อยละ 50 เท่านั้น จึงเชื่อว่าแมววิลาศพันธุ์แท้คงสูญพันธุ์ไปแล้ว
บทกวีที่กล่าวถึงแมววิลาศ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ราวคอทับถงาดท้อง |  | สองหู |
| ขาวตลอดหางดู |  | ดอกฝ้าย |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| มีเสวตรสี่บาทตรู |  | สองเนตร์ เขียวแฮ |
| งามวิลาศงามคล้าย |  | โภคพื้น กายดำ |
วัดหัวข่วง (จังหวัดน่าน)

สำหรับวัดหัวข่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดหัวข่วง
| วัดหัวข่วง จังหวัดน่าน |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดหัวข่วง
ที่ตั้ง: เลขที่ 77 ถนนมหาพรหม ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน 55000
ประเภท: วัดราษฏร์
เจ้าอาวาส: พระครูพิเศษนันทวุฒิ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัวข่วง ตั้งอยู่บน ถนนมหาพรหม เลขที่ 77 ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่มีความสำคัญในเขตหัวแหวนเมืองน่าน อยู่ติดหอคำหลวง หรือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่าน และคุ้มอดีตเจ้าเมืองน่าน ไม่ปรากฏว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยใด สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยล้านนาตอนปลาย พุทธศตวรรษที่ 20-22 มีจิตรกรรมฝาผนังที่สวยงามภายในพระวิหาร มีพระพุทธรูปปางมารวิชัย ลักษณะพุทธศิลป์แบบท้องถิ่นล้านนา สกุลช่างเมืองน่าน ฝีมือประณีตงดงาม โดยมีหลักฐานบันทึกเกี่ยวกับประวัติการบูรณะครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2425 โดย เจ้าอนันตวรฤทธิเดช เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 62 และต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2472 ในสมัยเจ้ามหาพรหมสุรธาดา เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 64 องค์สุดท้าย
เจดีย์วัดหัวข่วง

เจดีย์วัดหัวข่วง เป็นเจดีย์ทรงปราสาทหรือทรงเรือนธาตุ ได้รับอิทธิพลศิลปะล้านนา ประกอบด้วย ส่วนฐานสร้างเป็นสี่เหลี่ยมฐานปทม ประดับด้วยลูกแก้วสองชั้น มีฐานไม้ คั่นกลาง ฐานบัวลูกแก้วชั้นบนย่อมุม รับกับเรือนธาตุไปจรดชั้นบัวถลาใต้องค์ระฆัง ส่วนเรือนธาตุมีซุ้มจรนัมด้านละซุ้ม ประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยสำริด ประดับมุมด้วยรูปเทวดาทรงเครื่องยืนพนมมือ เรือนธาตุเป็นชั้นบัวถลาซ้อนกันสามชั้น ยอดขององค์เจดีย์เป็นทรงระฆังมีขนาดเล็กไม่มีบัลลังก์ สันนิษฐานว่าเป็นศิลปะที่ดัดแปลงตามแบบของช่างเมืองน่าน มีอายุระหว่างสมัยล้านนาตอนปลาย
หอธรรมวัดหัวข่วง

หอธรรมวัดหัวข่วงเป็นสถานที่เก็บพระไตรปิฏก และคำภีร์โบราณ ที่มีอายุหลายปี ตั้งแต่สมัยก่อสร้างวัด
เจดีย์วัดหัวข่วง
ภาพบริเวณวัด
รายชื่อโรงพยาบาลในประเทศรัสเซีย

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อโรงพยาบาลในประเทศรัสเซีย รายการนี้รวมถึงลิงก์ไปยังบทความโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียง
โรงพยาบาล

ประเทศรัสเซียมีโรงพยาบาล 5,300 แห่งใน ค.ศ. 2018 ซึ่งโรงพยาบาลรัสเซียที่เก่าแก่ที่สุดได้รับการก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ส่วนโรงพยาบาลที่แสดงในตารางด้านล่างคือโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงบางแห่งในประวัติศาสตร์รัสเซีย ตารางนี้ประกอบด้วยชื่อ, เมืองที่โรงพยาบาลตั้งอยู่, ปีที่ก่อตั้งโรงพยาบาล, ข้อสังเกตและอ้างอิงที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ โรงพยาบาลหลายแห่งมีบทความที่สมบูรณ์กว่าในวิกิพีเดียภาษารัสเซีย
| ชื่อ | ที่ตั้ง | ค> ศ. ที่ก่อตั้ง | ข้อสังเกต, อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| โรงพยาบาลอเล็กซานเดอร์ | เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก | 1842 |  |
| โรงพยาบาลแองโกล-รัสเซียน | เปโตรกราด | 1915–1918 |  |
| โรงพยาบาลบอตกิน (เดิมชื่อโรงพยาบาลโซลดัตยอนคอฟสกายา) | มอสโก | 1910 |  |
| โรงพยาบาลพี่น้องบาครุชิน | มอสโก | 1887 |  |
| โรงพยาบาลคลินิกกลางมอสโก | มอสโก | 1957 |  |
| โรงพยาบาลคลินิกกลางเขตอัครบิดรมอสโก | มอสโก | 1903 | ก่อตั้งโดยคริสตจักรออร์ทอดอกซ์รัสเซีย |
| โรงพยาบาลเด็กนักบุญมารีย์ชาวมักดาลา | เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก | 1829 |  |
| โรงพยาบาลคลินิกนคร 4 (เดิมชื่อโรงพยาบาลปัฟลอฟสกายา) | มอสโก | 1763 |  |
| โรงพยาบาลคลินิกนคร 23 | มอสโก | 1866 |  |
| โรงพยาบาลคลินิกนคร 63 | มอสโก |  |  |
| โรงพยาบาลคลินิกนคร 67 (ตั้งชื่อตามแอล. เอ. โวโรโคบอฟ) | มอสโก | 1959 |  |
| โรงพยาบาลนคร 40 | เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก | 1740 |  |
| โรงพยาบาลอีแวนเจลิคัล | มอสโก | 1880 |  |
| ศูนย์ประสาทศัลยศาสตร์แห่งสหพันธรัฐ | ทูเมน | 2011 |  |
| โรงพยาบาลกอลิตซิน | มอสโก | 1802 |  |
| สถานพยาบาลเลสโนเย | ตัลแยตติ | 1910 |  |
| โรงพยาบาลคลินิกทหารหลัก (ตั้งชื่อตามนิโคไล เบอร์เดนโก) | มอสโก | 1706 | สถาบันการแพทย์ของรัฐแห่งแรกในประเทศรัสเซีย |
| โรงพยาบาลมาริอินสกายา | เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก | 1803 |  |
| โรงพยาบาลจักษุมอสโก | มอสโก | 1826 | หนึ่งในโรงพยาบาลจักษุที่เก่าแก่ที่สุดในโลก (ร่วมกับศูนย์วิจัยโรคตาแห่งชาติเฮ็ล์มฮ็อลทซ์) |
| โรงพยาบาลนครเอ็น. เอ. เซมาชโก 1 | รอสตอฟ-นา-โดนู | 1922 |  |
| โรงพยาบาลจิตเวชโนโวซีบีสค์ 3 | โนโวซีบีสค์ | 1929 |  |
| โรงพยาบาลคลินิกจิตเวช 1 (ตั้งชื่อตามนิโคไล อเล็กเซเยฟ) | มอสโก | 1894 |  |
| ศูนย์วิทยาศาสตร์รัสเซียอิลิซาลอฟเพื่อคืนสภาพการบาดเจ็บและศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์ | คูร์กัน | 1971 |  |
| ศูนย์เซิร์บสกี | มอสโก | 1921 |  |
| โรงพยาบาลจิตเวชเฉพาะทางเซนต์ปีเตอส์เบิร์กกับการสังเกตอย่างเข้มงวด | เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก | 1951 |  |
| สถาบันวิจัยเวชศาสตร์ฉุกเฉินสคลิโฟซอฟสกี | มอสโก | 1810 |  |
| สถาบันบริการสุขภาพของรัฐแห่งภูมิภาคยาโรสลัฟล์ที่ปกครองตนเอง | ยาโรสลัฟล์ | 1781 |  |
| โรงพยาบาลเยเลนินสกายา | เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก | 1909 |  |
ดูเพิ่ม

โรงพยาบาล
โรงพยาบาลกอลิตซินใน ค.ศ. 1884 (จากอัลบัมของเอ็น.เอ. เนย์เดนอฟ)
โรงพยาบาลอเล็กซานเดอร์ใน ค.ศ. 1878
รายชื่อธงในประเทศบังกลาเทศ

ภาพธงในหน้านี้ เป็นธงต่างๆ ที่มีการใช้และเคยใช้ในบังกลาเทศ.
ธงชาติ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | ชื่อธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงชาติบังกลาเทศ | รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 3 ส่วน กว้าง 5 ส่วน ภายในธงมีรูปวงกลมสีแดงค่อนมาทางด้านคันธง 1%. |
ธงตำแหน่งราชการ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | ชื่อธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี | ธงพื้นสีแดงเข้ม กลางธงมีตราแผ่นดิน ประกอบอักษรเบงกอลคำว่า "ประธานาธิบดี" สีเหลืองเป็นแถวโค้งโอบใต้ตราแผ่นดิน |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรี | ลักษณะเดียวกับธงที่ได้กล่าวมาข้างต้น อักษรเบงกอลคำว่า "นายกรัฐมนตรี" สีเหลืองเป็นแถวโค้งโอบใต้ตราแผ่นดิน |
|  | ค.ศ. 1996–2008 | ธงประจำตำแหน่งคณะที่ปรึกษา | ลักษณะเดียวกับธงที่ได้กล่าวมาข้างต้น อักษรเบงกอลคำว่า "คณะที่ปรึกษา" สีเหลืองเป็นแถวโค้งโอบใต้ตราแผ่นดิน |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงJatiya Sangsad (สภาแห่งชาติ) | ธงพื้นเขียว กลางธงมีตราสภาแห่งชาติ |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงศาลฎีกาบังกลาเทศ | ธงพื้นสีฟ้า กลางธงมีตราศาลฎีกา |
ธงเรือ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | ชื่อธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงแสดงสัญชาติสีแดง | ธงพื้นสีแดง มีรูปธงชาติบังกลาเทศอยู่ที่มุมธงด้านคันธง |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงรัฐนาวีกองทัพเรือบังกลาเทศ | ธงพื้นสีขาว มีรูปธงชาติบังกลาเทศอยู่ที่มุมธงด้านคันธง |
|  | ค.ศ. 1973–ปัจจุบัน | ธงแสดงสัญชาติสีส้ม (โรงเรียนการประมง) | ธงพื้นสีส้ม มีรูปธงชาติบังกลาเทศอยู่ที่มุมธงด้านคันธง |
|  | ค.ศ. 1995–ปัจจุบัน | ธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน | ธงพื้นสีน้ำเงินหม่น มีรูปธงชาติบังกลาเทศอยู่ที่มุมธงด้านคันธง ซึ่งควบคุมโดยเจ้าหน้าที่หน่วยรักษาชายฝั่ง. |
ธงทหาร

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | ชื่อธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงแสดงสัญชาติกองทัพบังกลาเทศ | ธงแถบแนวตั้งสามสี พื้นสีแดง-น้ำเงิน-ฟ้า กลางธงมีตรากองทัพ |
|  | ค.ศ. 1979–ปัจจุบัน | ธงแสดงสัญชาติทหารนักเรียนบังกลาเทศ | ธงแถบนอนตั้งสามสี พื้นสีแดง-น้ำเงิน-ฟ้า กลางธงมีตราทหารนักเรียน |
กองทัพบกบังกลาเทศ
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงแสดงสัญชาติกองทัพบกบังกลาเทศ | ธงพื้นสีเขียว กลางธงมีตรากองทัพบก |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงโรงเรียนนายร้อยทหารบก | ลักษณะเดียวกับธงชาติ ประกอบตราของโรงเรียนนายร้อยทหารบกภายในวงกลมสีแดง |
|  | ค.ศ. 1948–ปัจจุบัน | ธงกรมทหารราบเบงกอลตะวันออก | ธงพื้นสีเลือดหมู กลางธงมีตรากรมทหารราบเบงกอลตะวันออก |
|  | ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน | ธงกรมทหารราบบังกลาเทศ | ธงพื้นสีเขียว กลางธงมีตรากรมทหารราบบังกลาเทศ |
|  | ค.ศ. 2010–ปัจจุบัน | ธงกองพลทหารพลร่ม | ธงพื้นสีเลือดหมู กลางธงมีตราทหารพลร่ม |
|  | ค.ศ. 2010–ปัจจุบัน | ธงหน่วยพิทักษ์ชายแดน (BGB) | ธงพื้นสีเลือดหมู กลางธงมีตราหน่วยพิทักษ์ชายแดน |
กองทัพอากาศบังกลาเทศ
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงแสดงสัญชาติกองทัพอากาศบังกลาเทศ | ธงพื้นสีฟ้า มีรูปธงชาติบังกลาเทศตรงมุมบนด้านคันธง ที่ด้านปลายธง มีรูปตราวงกลมสีธงชาติ (Roundel) ของกองทัพอากาศ |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงโรงเรียนนายเรืออากาศ |  |
กองกำลังกึ่งทหาร
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงแสดงสัญชาติตำรวจ | ธงพื้นสีน้ำเงิน กลางธงมีตราตำรวจ |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงแสดงสัญชาติรัฐทัณฑ์บังกลาเทศ | ธงพื้นสีเขียว กลางธงมีตรารัฐทัณฑ์ |
|  | ค.ศ. 1977–ปัจจุบัน | ธงสำนักข่าวกรองแห่งชาติ (BGB) | ธงพื้นสีเหลือง กลางธงมีตราสำนักข่าวกรองแห่งชาติ |
ธงหมายยศ

| ภาพธง> กองทัพบกบังกลาเทศ | ระยะเวลาที่ใช้ธง> กองทัพบกบังกลาเทศ | ชื่อธง> กองทัพบกบังกลาเทศ | คำอธิบาย> กองทัพบกบังกลาเทศ |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงหมายยศเสนาธิการทหารบก | ธงพื้นสีเขียว กลางธงมีตรากองทัพบกรองรับด้วยช่อรวงข้าวสีทอง ประกอบดาวห้าแฉกสีเหลืองสี่ดวง เรียงตามแนวยาว |
กองทัพเรือบังกลาเทศ
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงหมายยศเสนาธิการทหารเรือ | ธงพื้นสีน้ำเงิน กลางธงมีตรากองทัพเรือ |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงหมายยศจอมพลเรือ |  |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงหมายยศพลเรือเอก |  |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงหมายยศพลเรือโท |  |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงหมายยศพลเรือตรี |  |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงหมายยศพลเรือจัตวา |  |
|  | ค.ศ. 1972–ปัจจุบัน | ธงหมายยศนาวาเอก | ธงหางแซงแซวพื้นสีน้ำเงิน กลางธงมีตรากองทัพเรือ |
กองทัพอากาศบังกลาเทศ
ธงในอดีต

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | ชื่อธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ศตวรรษที่ 15-18 | ธงราชรัฐเบงกอล | ธงพื้นสีขาว กลางธงมีรูปดาบประกอบถังไม้สามถัง |
|  | ค.ศ. 1765-1858 | ธงราชรัฐเบงกอล | ลักษณะเดียวกับธงบริษัทอินเดียตะวันออก ค.ศ. 1801-1858 โดยมีแถบสีน้ำเงิน 2 แถบ (แถบที่ 3 และ 7) |
|  | ค.ศ. 1858–1947 | ธงเขตปกครองเบงกอล | ธงชาติแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ปลายธงมีตราเขตปกครองเบงกอล |
|  | มีนาคม – ธันวาคม ค.ศ. 1971 | ธงMukti Bahini (กองกำลังปลดปล่อย) | ธงพื้นสีแดง วงกลมสีขาว ภายในวงกลมมีรูปมือกำดาบปลายปืน. |
|  | ค.ศ. 1971–1972 | ธงรัฐบาลเฉพาะกาลสาธารณรัฐประชาชนบังกลาเทศ | ธงชาติบังกลาเทศแต่เดิมนั้นภายในวงกลมแดงมีรูปแผนที่ประเทศบังกลาเทศอยู่ตรงกลาง  |
ดูเพิ่ม

อามาร์ โชนาร์ บังกลา
Notuner Gaan
เชิงอรรถ

↑  "Flag description". The world fact book. CIA USA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-01. สืบค้นเมื่อ 4 January 2014.
↑  Bangabhaban
1 2 3 4  Flag of Bangladesh, Flags of the World.
ว่านดอกสามสี

| ว่านดอกสามสี |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Orobanchaceae
สกุล:: Christisonia
สปีชีส์:: C.  siamensis
ชื่อทวินาม
Christisonia siamensis 

ว่านดอกสามสี  (ชื่อวิทยาศาสตร์: Christisonia siamensis) เป็นพืชเบียนในวงศ์ดอกดิน เป็นพืชปีเดียว ขึ้นบนรากของพืชชนิดอื่น ลำต้นขนาดเล็กอยู่ใต้ดิน ดอกเดี่ยว กลีบสีม่วงเข้ม บานอยู่ได้ 2-3 วันจึงเริ่มโรย ผลเป็นฝัก แก่แล้วแตก ออกดอกช่วงเดือนพฤษภาคม–ตุลาคม พบครั้งแรกในประเทศไทยโดยหมอคาร์ ชาวไอริชที่จังหวัดน่าน เมื่อ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 ชื่อสปีชีส์ตั้งขึ้นเป็นเกียรติให้กับประเทศไทย
พบที่อินเดีย และพม่า ในไทยพบแทบทุกภาค ภาคใต้ถึงชุมพร พบมากตามเขาหินปูน ความสูง 300-800 เมตร
ลูกน้ำ ส. วรพิน

ลูกน้ำ ส.วรพิน
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวท WBF เมื่อ 15 ม.ค. 2540 แพ้น็อค อาจิ๊บ เอบราวันเด้ (อินโด) ยก 5 ที่ อินโดฯ
ว่านนกคุ่ม

| ว่านนกคุ่ม |
| --- | --- |

ว่านนกคุ่มที่สวนพฤกษศาสตร์ออกแลนด์

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงเดี่ยว Monocots
อันดับ:: อันดับขาเขียด Alismatales
วงศ์:: วงศ์บอน Araceae
สกุล:: Alocasia Alocasia (Lour.) Schott
สปีชีส์:: Alocasia cucullata
ชื่อทวินาม
Alocasia cucullata (Lour.) Schott

ชื่อพ้อง
 Arum cucullatum Alocasia rugosa Caladium cucullatum Caladium rugosum Colocasia cochleata Colocasia cucullata Colocasia rugosa Panzhuyuia omeiensis
ว่านนกคุ่ม   (ชื่อวิทยาศาสตร์:  Alocasia cucullata) เป็นพืชในวงศ์ Araceae เป็นไม้ล้มลุกขนาดใหญ่ ตั้งต้นตรง ลำต้นขนาดใหญ่ สะสมแป้ง น้ำยางใสหรือขุ่น มีกลิ่นฉุน เหง้าแตกแขนง ก้านใบติดตรงกลาง แผ่นใบรูปหัวใจ มีรอยหยักเว้าตื้นๆ ชอบขึ้นในที่โล่งแจ้งและชื้นแฉะ
นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ หัว หัวย่อยและลำต้นใช้เป็นอาหารสัตว์ หรือรับประทานเป็นผัก ในจีนใช้เป็นยาสมุนไพร ใช้ทาภายนอกแก้งูกัด แก้ปวดเป็นพิษเพราะมีผลึกแคลเซียมออกซาเลต  พืชนี้เชื่อว่าเป็นพืชนำโชคดี จึงนิยมปลูกในวัดทั้งในลาวและไทย
ว่านนกคุ้ม เป็นพืชในสกุลเปราะ (บางครั้งก็เรียกสกุลตูบหมูบ) อยู่ในวงศ์ขิง เป็นพืชล้มลุก ลักษณะเด่นของพืชสกุลเปราะ คือ ทุกส่วนของพืชมีกลิ่นหอมของน้ำมันหอมระเหย (คล้ายกันกับขิง) โดยเฉพาะส่วนของเหง้าจะมีกลิ่นและมีน้ำมันหอมระเหยมากที่สุด ในประเทศไทยพบพืชสกุลเปราะหรือสกุลตูบหมูบนี้มากกว่า 25 ชนิด เช่น
เปราะป่า (Kaempferia pulchra Ridl.) ใช้เป็นไม้ประดับ บางท้องถิ่นเรียก ว่านนกคุ้ม
เปราะใหญ่ (Kaempferia elegans (Wall.) Baker) บางท้องถิ่นเรียก ว่านนกคุ้ม (คล้ายเปราะป่า แต่ที่จริงแล้วเป็นคนละชนิด)
ตูบหมูบ (Kaempferia marginata) ใช้เป็นอาหาร
ตูบหมูบ (Kaempferia marginata Carey)
ตูบหมูบ (Kaempferia parviflora Wall. ex Baker)
กระชายดำ (Kaempferia parviflora) ใช้เป็นสมุนไพร
ปราบสมุทร (Kaempferia angustifolia Rosc.)
เปราะหอม (Kaempferia galanga)
สาริกาลิ้นทอง (Kaempferia gilbertii W.Bull.)
ตูบหมูบมหาสารคาม (Kaempferia mahasarakhamensis Saensouk & P. Saensouk)
ว่านหาวนอน (Kaempferia rotunda L.) บางท้องถิ่นเรียก ว่านเฒ่าหนังแห้งป่า (สระแก้ว), ว่านนกคุ้ม (พิษณุโลก)
เปราะหอมป่า (Kaempferia albomaculata Jenjitt. & Kaempferia Larsen)
เปราะป่า (Kaempferia marginata Caray ex Roscoe) บางท้องถิ่นเรียก ว่านตูบหมูบ (อุดรธานี)
เปราะป่า (Kaempferia sp.)
ลำแพน

| ลำแพน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
อันดับ:: Myrtales
วงศ์:: Lythraceae
สกุล:: Sonneratia
สปีชีส์:: S.  ovata
ชื่อทวินาม
Sonneratia ovata Backer

ลำแพน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Sonneratia ovata) วงศ์ Lythraceae เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก-กลาง สูง 4- 12 เมตร กิ่งเป็นรูปสี่เหลี่ยม เปราะ รากหายใจรูปคล้ายหมุด ยาว 15- 30 ซม. เหนือผิวดิน ใบ เป็นใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม แผ่นใบรูปไข่กว้าง ถึงรูปเกือบกลม ขนาด 3-8 ชนิดหนึ่ง 4-9 ซม. ปลายใบกลม กว้าง ฐานใบกลมสีเขียว เข้ม ก้านใบยาว 0.3-1.5 ซม. ลำต้นที่มีอายุมาก ใบมักจะบิดเบี้ยวไม่สมมาตร ดอก ออกดอกเดี่ยว ๆ หรือเป็นช่อกระจุก ช่อละ 3 ดอก ก้านดอกย่อยยาว 1-2 ซม. บางครั้งไม่มีก้านดอกย่อย เมื่อเป็นตาดอกวงกลีบเลี้ยง รูปไข่กว้าง ยาว 2-3 ซม. หลอดกลีบเลี้ยงรูปถ้วย สีสันเด่นชัด กลีบเลี้ยงมักมี 6 กลีบ รูปสามเหลี่ยมแกมรูปไข่ ยาวกว่าหลอดเล็กน้อย ด้านบนนุ่มคล้ายกำมะหยี่ สีเหลืองอมเขียว และสีชมพูเรื่อ ๆ ที่โคนกลีบด้านใน กลีบดอกไม่ปรากฏ ผล เป็นผลมีเนื้อและมีเมล็ด ผลกลม ด้านแนวนอนยาวกว่าแนวตั้ง ขนาด 3-4.5 x 2.5-3.5 ซม. กลีบเลี้ยงงอหุ้ม ติดผล ขึ้นในพื้นที่ที่มีความเค็มไม่มากนัก และดินค่อนข้างเหนียว น้ำท่วมถึงเป็นครั้งคราว