stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นกปีกลายสก็อต
แหล่งอาศัย

พบในป่าเต็งรัง ป่าดิบแล้ง เทือกเขาหิมาลัย จีน ไต้หวัน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยพบทางภาคเหนือ ภาคตะวันตก และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มันชอบอยู่เดี่ยว บางครั้งพบเป็นคู่หรือฝูงเล็ก ๆ หากินอยู่ในระดับกลางของยอดไม้ โดยกระโดดจากกิ่งหนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่ง ระหว่างเคลื่อนที่มักส่งเสียงร้องไปด้วย คล้ายเป็นการเรียกสมาชิกในฝูง
อาหาร

นกปีกลายสก็อตเป็นนกที่กินอาหารเกือบทุกชนิด ทั้งผลไม้เปลือกแข็งและเปลือกอ่อน ตลอดจนแมลงและสัตว์ขนาดเล็ก
การสืบพันธุ์

นกปีกลายสก็อตมีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนมีนาคม-พฤษภาคม ทำรังตามกิ่งไม้ วางไข่ 4-5 ฟอง ไข่สีน้ำตาลแกมเขียว มีลายสีน้ำตาล ทั้งตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันฟักไข่และเลี้ยงดูลูกอ่อน โดยใช้เวลาฟักไข่ 17-18 วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Garrulus glandarius ที่วิกิสปีชีส์
นกตะขาบทุ่งหางบ่วง

| นกตะขาบทุ่งหางบ่วง |
| --- | --- |

นกตะขาบทุ่งหางบ่วง
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Coraciiformes
วงศ์:: Coraciidae
สกุล:: Coracias
สปีชีส์:: C.  spatulatus
ชื่อทวินาม
Coracias spatulatus Trimen, 1880


เขตการกระจายพันธุ์ในแอฟริกา
ชื่อพ้อง
 Coracias spatulata
หางยาวปลายเป็นรูปไม้พาย ที่เรียกว่า หางบ่วง
นกตะขาบทุ่งหางบ่วง (อังกฤษ: racket-tailed roller; ชื่อวิทยาศาสตร์: Coracias spatulatus) เป็นนกในวงศ์นกตะขาบซึ่งพบในแอฟริกาตอนใต้ตั้งแต่แองโกลา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกตะวันออกเฉียงใต้ และแทนซาเนียตอนใต้ไปจนถึงบอตสวานาตอนเหนือ ซิมบับเว มาลาวี และโมซัมบิก มีลักษณะเด่นต่างจากนกในสกุลเดียวกันคือ หางยายาวและมีแถบหาง 2 เส้นที่เรียก หางบ่วง
อนุกรมวิธาน

โรล็องด์ ทริเมน (Roland Trimen) นักธรรมชาติวิทยาระบุชนิดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1880 ในชื่อทวินาม Coracias spatulatus จากตัวอย่างที่เก็บได้ใกล้กับแม่น้ำซัมเบซีทางตอนใต้ของแอฟริกา ชื่อลักษณะเฉพาะ spatulatus เป็นภาษาละตินสมัยใหม่ หมายถึง "ไม้พาย" หรือ "รูปช้อน" ("spatulate" หรือ "spoon-shaped") นกชนิดนี้เป็นชนิดโมโนไทป์ (monotypic species) คือไม่มีการระบุชนิดย่อย
จากผลการศึกษาสายวิวัฒนาการระดับโมเลกุลที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2018 พบว่านกตะขาบทุ่งหางบ่วงเป็นญาติใกล้ชิดกับนกตะขาบม่วงมากที่สุด (Coracias naevius)
ชื่ออื่นของนกตะขาบทุ่งหางบ่วง ได้แก่ นกตะขาบทุ่งหางบ่วงแองโกลา (Angola racket-tailed roller) และนกตะขาบทุ่งไวกัล (Weigall's roller)
ลักษณะ

นกตะขาบทุ่งหางบ่วงได้รับการตั้งชื่อตามขนหางชั้นนอกที่ยาวและมองเห็นได้ชัดเจน และมีริ้วยาวที่ปลายเป็นรูปช้อนหรือไม้พาย ในภาษาไทยเรียกลักษณะนี้ว่า หางบ่วง
นกตะขาบทุ่งหางบ่วง ยาว 28–30 เซนติเมตร (11 ถึง 12 นิ้ว) ไม่รวมหางบ่วงที่ขยายออกไปอีก 8 เซนติเมตร (3 นิ้ว)
หน้าผากและคิ้วสีขาว กระหม่อมสีเขียวมะกอกหม่น หลังเป็นสีน้ำตาลแดง และหางสีน้ำเงิน มีคอ แก้ม อกและท้องเป็นสีฟ้าอ่อนที่มีริ้วสีขาว จะงอยปากมีสีดำ ตาสีน้ำตาลและขามีสีเหลืองหม่น
ขณะกางปีกบินสามารถมองเห็นปีกด้านบนสีม่วงที่มีแถบสีฟ้าคาด ใต้ปีกเป็นสีฟ้าอ่อน ขอบปลายปีกเป็นสีม่วงอมดำ
นกรุ่นดูคล้ายกับตัวเต็มวัยแต่มีสีทึมกว่า และไม่มีขนหางบ่วง
เสียงร้องเปล่งออกมาต้นเสียงดังกังวาล ปลายเสียงคล้ายกลืนลงไปในลำคอ
นกตะขาบทุ่งหางบ่วงค่อนข้างคล้ายกับนกตะขาบยุโรป (Coracias garrulus) และนกตะขาบทุ่งอกสีม่วง (Coracias caudatus) แต่นกชนิดนี้ไม่มีแพนหางที่โดดเด่น
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา

เช่นเดียวกับนกชนิดอื่น ๆ ในสกุลนกตะขาบทุ่ง (Coracias) นกตะขาบทุ่งหางบ่วงล่าเหยื่อจากคอนของกิ่งไม้ในกลางพุ่มในพื้นที่ป่าไม้ เมื่อเห็นสิ่งที่กินได้บนพื้นป่ามันจะพุ่งลงไปจับเหยื่อ อาหารส่วนใหญ่ประกอบด้วยตั๊กแตน ด้วง หนอนแมลง แมงป่อง และกิ้งก่าขนาดเล็ก
นกตะขาบทุ่งหางบ่วงมักจะอยู่โดดเดี่ยวหรือเป็นคู่ แต่อาจสร้างฝูงเล็ก ๆ ที่มีจำนวนหกหรือเจ็ดตัว เป็นนกหวงถิ่น ขับไล่ผู้บุกรุกโดยพุ่งจากที่สูงพร้อมกับเสียงร้องดัง และมักร่อนพลิกตัวจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งขณะที่มันลดระดับลง ก่อนจะร่อนโดยแรงเหวี่ยงนั้นเพื่อขึ้นไปเกาะคอน
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา > การทำรัง

มักทำรังอยู่ในโพรงในลำต้นของต้นไม้ หรือกิ่งก้านสูงจากพื้นประมาณ 7 เมตร (23 ฟุต) มักใช้รังที่เลิกใช้แล้วของนกหัวขวานหรือนกโพระดก วางไข่อยู่ในโพรงที่ไม่มีเส้นใยรองรับ และแต่ละคลอกมักมีไข่สามหรือสี่ฟอง แต่ยังไม่ค่อยมีการศึกษานิสัยการทำรังของนกชนิดนี้
สถานะ

นกตะขาบทุ่งหางบ่วงเป็นนกที่พบได้ทั่วไปและมีพื้นที่การกระจายพันธุ์ที่หลากหลายมาก ทั้งนี้แนวโน้มของประชากรกำลังลดลงเนื่องจากการสูญเสียแหล่งที่อยู่อาศัยของป่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งป่าโปร่ง (miombo และ mopane) ได้รับการประเมินว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ในบัญชีแดงไอยูซีเอ็น
ระเบียงภาพ

ในธรรมชาติ
ในกรงเลี้ยง ที่สวนสัตว์ฮุสตัน
ด้านหน้า
นกมุ่นรกหน้าผากสีน้ำตาล

| นกมุ่นรกหน้าผากสีน้ำตาล |
| --- | --- |

นกมุ่นรกหน้าผากสีน้ำตาล (S. dubius) ใน Khonoma Nature Conservation and Tragopan Sanctuary นากาแลนด์ของประเทศอินเดีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Pellorneidae
สกุล:: Schoeniparus
สปีชีส์:: S.  dubius
ชื่อทวินาม
Schoeniparus dubius (Hume, 1874)

ชื่อพ้อง
 Alcippe dubia
นกมุ่นรกหน้าผากสีน้ำตาล (Schoeniparus dubius) (ด้านหน้า) กับ Fulvetta cinereiceps
นกมุ่นรกหน้าผากสีน้ำตาล หรือ นกมุ่นรกหน้าผากสีน้ำตาลแดง (อังกฤษ: Rusty-capped Fulvetta; ชื่อวิทยาศาสตร์: Schoeniparus dubius ) เป็น นกชนิดหนึ่งในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae)  พบใน ภูฏาน จีน อินเดีย ลาว เมียนมา และ เวียดนาม  มีถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติในป่าดิบเขาในเขตร้อนชื้นหรือเขตกึ่งร้อน เป็นนกประจำถิ่นของประเทศไทยที่พบเห็นได้ยาก
อนุกรมวิธาน

นกมุ่นรกหน้าผากสีน้ำตาล เป็นนกใน ในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) ของลำดับนกเกาะคอน (Passeriformes) ซึ่งมี 4 ชนิดย่อยที่เป็นที่ยอมรับ ดังนี้
อนุกรมวิธาน > ชนิดย่อย

Schoeniparus dubius dubius — อาศัยในเขตป่าสนของประเทศเมียนมา ถึงเขตรอยต่อในประเทศ จีน (ยูนนาน) และบางส่วนในภาคเหนือตอนล่างของไทย ชนิดย่อยนี้เป็นนกประจำถิ่นของประเทศไทยแต่อยู่ในสถานะพบได้ยาก
Schoeniparus dubius cui — พบในเวียดนามตอนกลาง (ภูเขา Ngoc Linh จังหวัดกอนตูม) และบางส่วนในภาคเหนือของเวียดนาม
Schoeniparus dubius mandellii — กระจายพันธุ์ทางใต้ของรัฐอัสสัม (ฝั่งใต้ของแม่น้ำพรหมบุตร) ไปจนถึงเมียนมา (แถบเทือกเขาของรัฐชีน ในภาคตะวันตกของเมียนมา)
Schoeniparus dubius genestieri — ในทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน (บริเวณมณฑลชิงไห่ฝั่งตะวันตก ยูนนาน และกุ้ยโจว) ถึงอินโดจีน ได้แก่ ลาว
ลักษณะทางชีววิทยาและพฤติกรรม

ลักษณะเด่นที่ต่างจากนกมุ่นรกอื่น ๆ คือ หน้าผากสีน้ำตาลแกมส้ม กระหม่อมถึงท้ายทอยน้ำตาลแดงเข้ม มีแถบสีดำบาง ๆ เหนือคิ้วยาวสีขาว หน้าถึงข้างคอน้ำตาลเทาเกือบดำ มีลายขีดขาวตอนท้ายของหัว
ลำตัวด้านบนน้ำตาลแกมแดง คอขาวนวล ลำตัวด้านล่างสีน้ำตาลอ่อน
เคลื่อนไหวเป็นฝูงขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ซึ่งไม่ค่อยพบกับรวมกับนกชนิดอื่นซึ่งต่างจากนกมุ่นรกอื่น ๆ เสียงร้องมีหลากหลาย เช่น เสียงร้องแบบแหบเขย่ายาวนานและเร่งความถี่ตามด้วยเสียงหวีดสามครั้ง เสียงร้องแบบสั้น ตี-ตี๊-ตี่-ตี้ และตามด้วยเสียงคล้ายผิวปาก แหว่ว ๆ สามถึงสี่ครั้ง โดยโน้ตตัวสุดท้ายมีแนวโน้มที่จะคมและดังที่สุด
ถิ่นที่อยู่และการกระจายพันธุ์

ในประเทศไทย ถิ่นอาศัยในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่าง ในป่าดิบเขา ชายป่า ที่มีความสูง 1,600-2,100 เมตร อยู่ในสถานะพบได้ยากและมีรายงานการพบที่ยอดเขาโมโกจู อุทยานแห่งชาติแม่วงก์ จังหวัดกำแพงเพชร และยอดเขาขะเจอลา เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง จังหวัดตาก
รายงานที่พบในประเทศไทย
พบหลายฝูง ๆ ละ 9-10 ตัว  บางฝูงอาจมากถึง 20 ตัว และถ่ายภาพไว้ได้ บนดอยโมโกจู ตั้งแต่ระดับความสูง  1,600 เมตร จนถึงยอดสูงสุดคือ 1,964 เมตร ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติแม่วงก์  จังหวัดกำแพงเพชร ระหว่างวันที่ 24-26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 โดย วัชระ  สงวนสมบัติ โดม ประทุมทอง กฤษณ์ มุติตาภรณ์ บารมี เต็มบุญเกียรติ  และเสาร์วดี มังกรศักดิ์สิทธิ์
พบบนยอดดอยสูงสุด ระดับความสูง 2,152 เมตร  ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง จังหวัดตาก ระหว่างวันที่ 24-25 เมษายน  พ.ศ. 2544 โดย ฟิลิป ดี ราวด์
พบหลายฝูงบนดอยโมโกจู ตั้งแต่ระดับความสูง 1,600 เมตร  จนถึงยอดสูงสุด คือ 1,964 เมตร ในอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ จังหวัดกำแพงเพชร  ระหว่างวันที่ 21-22 มกราคม พ.ศ. 2545 โดย อวยพร ขวัญแพ ประสิทธิ์ จันเสรีกร  และคณะ
เดือนธันวาคม พ.ศ. 2546 พบนกหลายฝูง ฝูงละไม่ต่ำกว่า 6-7 ตัว ที่ระดับความสูง 1,600 เมตร จนถึงที่แคมป์ 2 โดย มาโนช แตงตุ้ม และคณะ  - สถานภาพของนกชนิดนี้พบได้ไม่ยากนักระหว่างการเดินทางขึ้นสู่ยอดดอยโมโกจู
นกอัลบาทรอสคิ้วดำ

| นกอัลบาทรอสคิ้วดำ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Procellariiformes
วงศ์:: Diomedeidae
สกุล:: Thalassarche
สปีชีส์:: T.  melanophrys
ชื่อทวินาม
Thalassarche melanophrys (Temminck, 1828)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 Diomedea melanophris Temminck, 1828
นกอัลบาทรอสคิ้วดำ (อังกฤษ: Black-browed albatross; ชื่อวิทยาศาสตร์: Thalassarche melanophrys หรือ melanophris) เป็นนกทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง จำพวกนกอัลบาทรอส (Diomedeidae)
นกอัลบาทรอสคิ้วดำ เป็นนกอัลบาทรอสขนาดกลาง มีส่วนหัวที่ใหญ่กว่าลูกเบสบอลเล็กน้อย มีคิ้วสีดำที่โดดเด่นคาดเหนือดวงตาสีดำขลับ จะงอยปากยาวประมาณ 10 เซนติเมตร มีโทนสีไล่กันจากโคนสีเหลืองนวลเป็นสีชมพูอ่อนและชมพูเข้มตอนปลาย นกในช่วงวัยรุ่นจะมีจะงอยปากสีเข้ม  นกขนาดโตเต็มที่มีความยาวลำตัว 80–95 เซนติเมตร (31–37 นิ้ว) ความกว้างปีก  200–240 เซนติเมตร (79–94 นิ้ว) น้ำหนักโดยเฉลี่ย  2.9–4.7 กิโลกรัม (6.4–10 นิ้ว) และมีอายุขัยได้มากกว่า 70 ปี
นกอัลบาทรอสคิ้วดำ กระจายพันธุ์อยู่ในซีกโลกใต้ ทั้งมหาสมุทรแอตแลนติก และแปซิฟิก โดยเฉพาะในหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ และอาจพบได้ถึงเกาะแคมป์เบลล์ ในนิวซีแลนด์ นกวัยรุ่นจะกลับเข้าหาฝั่งเป็นครั้งแรกหลังจากใช้ชีวิตอยู่ในทะเลนาน 4-5 ปี เพื่อหาคู่ โดยจะอวดท่วงท่าลีลา รำแพนหาง และส่งเสียงขันคู หรือโก่งคอเข้าหาคู่และเอียงจะงอยปากแนบกัน เพื่อแสดงความพร้อมในการผสมพันธุ์ การหาคู่มักใช้เวลานานราว 2 ปี นกที่เข้าคู่กันได้ดีและนั่งอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน เพื่อทำความรู้จักและเข้าคู่กัน เพราะการเลี้ยงลูกต้องอาศัยทั้งตัวผู้และตัวเมีย โดยทำรังบนหน้าผาชายฝั่ง
นกอัลบาทรอสคิ้วดำ จำนวน 399,000 คู่ หรือ 2 ใน 3 ของนกอัลบาทรอสคิ้วดำทั่วโลกจะบินมาวางไข่ที่หมู่เกาะฟอล์กแลนด์ แต่จำนวนของนกลดลงอย่างน่าใจหาย เนื่องจากการประมงเบ็ดราวและอวนลากในมหาสมุทรของซีกโลกใต้ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2003 สหภาพระหว่างประเทศว่าด้วยการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) ประกาศให้เป็นสัตว์อยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์ทั่วโลกมาจนถึงปัจจุบัน
นกอัลบาทรอสคิ้วดำ ได้รับการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ครั้งแรกว่า  Diomedea melanophris โดย คอนราด จาค็อบ แทมมินค์ นักสัตววิทยาชาวดัตช์ ในปี ค.ศ. 1828 โดยได้ต้นแบบมาจากแหลมกูดโฮป
โดยที่คำว่า melanophrus มาจากภาษากรีก 2 คำ คือ "melas" หรือ "melanos" หมายถึง "ดำ" และ "ophrus" หมายถึง "คิ้ว" ที่หมายถึงขนสีดำคล้ายคิ้วรอบดวงตานก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Thalassarche melanophris ที่วิกิสปีชีส์
นกหกเล็กปากดำ

| นกหกเล็กปากดำ |
| --- | --- |

ตัวผู้

ตัวเมีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Psittaciformes
วงศ์:: Psittacidae
สกุล:: Loriculus
สปีชีส์:: L.  galgulus
ชื่อทวินาม
Loriculus galgulus (Linnaeus, 1758)

นกหกเล็กปากดำ (อังกฤษ: Blue-crowned hanging parrot) เป็นนกแก้วสีเขียวขนาดเล็ก พบในประเทศไทยไปจนถึงบอร์เนียว กินดอกไม้ หน่ออ่อน ผลไม้ และเมล็ดเป็นอาหาร
ลักษณะ

นกหกเล็กปากดำยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 12-14.5 เซนติเมตร ตัวป้อม คอสั้น หัวโต ปากเล็กหนาและค่อนข้างแบนข้าง สันปากบนโค้งงุ้มลงมา ปลายปากแหลม คลุมปลายปากล่าง ลิ้นสั้นเป็นก้อนเนื้อหนา โคนปากบนเป็นแผ่นหนังเปลือยเปล่านิ่มที่มีรูจมูก 2 รูป เปิดออก ปีกกว้างและปลายปีกแหลม ขนปลายปีกมี 10 เส้น ขนหางสั้นมากและปลายหางมน ขนหางมี 12 เส้น มีนิ้วเท้าข้างละ 4 นิ้ว ยื่นไปข้างหน้า 2 นิ้ว และยื่นไปข้างหลัง 2 นิ้ว ปากสีดำ ม่านตาสีน้ำตาลไหม้ ขาและนิ้วเท้าสีน้ำตาลออกเหลือง สองเพศมีสีแตกต่างกัน
ตัวผู้ หัวและลำตัวสีเขียวสด ลำตัวส่วนบนมีสีเข้มกว่าลำตัวส่วนล่าง แต่กลางกระหม่อมมีแต้มสีน้ำเงิน กึ่งกลางหลังตอนบนเป็นแถบสีน้ำตาลเจือส้ม หลังตอนล่างมีแถบสีเหลืองพาดขวาง ตะโพกและขนคลุมบนโคนหางสีแดงสด ขนคลุมปีก ขนกลางปีกและขนปลายปีกมีครีบขนด้านในสีคล้ำ ขนคลุมใต้ปีกสีเขียว ใต้ปีกสีฟ้า หางสีเขียวสด แต่ใต้หางสีฟ้า ใต้คอและอกตอนบนเป็นแถบสีแดงสด สีข้างเจือสีเหลืองเล็กน้อย ตัวเมียหัวและลำตัวสีเขียวสดคล้ายตัวผู้ แต่สีหม่นกว่าเล็กน้อย ลำตัวส่วนล่างออกสีเหลือง แต้มสีน้ำเงินที่กลางกระหม่อมคล้ำกว่า และแถบสีส้มที่กลางหลังตอนบนแคบกว่า ไม่มีแถบสีแดงที่อกและแถบสีเหลืองที่หลังตอนล่าง
การกระจายพันธุ์

พบในประเทศไทยไปจนถึงบอร์เนียว ประเทศไทยพบในภาคใต้ ในจังหวัดกระบี่ พัทลุง สงขลา สตูล ปัตตานี นราธิวาส และยะลา
แหล่งข้อมูลอื่น

World Parrot Trust Parrot Encyclopedia - Species Profile
BirdLife Species Factsheet
Oriental Bird Images: Blue-crowned Hanging Parrot เก็บถาวร 2012-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน   Selected photos
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Loriculus galgulus ที่วิกิสปีชีส์
นกอินทรีปาปัว

| นกอินทรีปาปัว |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: เหยี่ยว Accipitriformes
วงศ์:: เหยี่ยวและนกอินทรี Accipitridae
วงศ์ย่อย:: Harpiinae Harpiinae Salvadori, 1875
สกุล:: Harpyopsis Harpyopsis Salvadori, 1875
สปีชีส์:: Harpyopsis novaeguineae
ชื่อทวินาม
Harpyopsis novaeguineae Salvadori, 1875

นกอินทรีปาปัว (อังกฤษ: Papuan eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: Harpyopsis novaeguineae) หรือที่รู้จักในชื่ออินทรีฮาร์ปีปาปัว อินทรีนิวกินี และอินทรีกาปุล มีความยาว 75-90 เซนติเมตร ความยาวปีก 157 เมตร น้ำหนัก 1600-2400 กรัม เป็นนกล่าเหยื่อชนิดหนึ่ง มีขนสีน้ำตาลเทาและหงอนสั้น ปีกสามแถบ จะงอยปากที่ทรงพลัง ม่านตาใหญ่ หางกลมยาวและส่วนท้องสีขาว นกชนิดนี้มีขาไร้ขนที่ยาวและมีพลังด้วยกรงเล็บที่แหลมคม ลักษณะของเพศผู้และเมียใกล้เคียงกัน โดยตัวเมียใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย มันเป็นสมาชิกของสัตว์ที่มีวงศ์เดียวคือ Harpyopsis
นกอินทรีปาปัวเป็นสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นในป่าฝนเขตร้อนที่ไม่ถูกรบกวนของเกาะนิวกินี ซึ่งนกชนิดนี้กลายเป็นนักล่าหลักของเกาะ อาคารของมันประกอบด้วยสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง เช่น คอมมอนบรัชเทลพอสซั่ม หรือคาพูลในภาษาท้องถิ่น ซึ่งกลายเป็นอีกชื่อหนึ่งของมัน อย่างไรก็ตามมันก็เป็นอาหารของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ นก และงู
นกอินทรีปาปัวเป็นหนึ่งในสี่ของกลุ่มนกอินทรีขนาดใหญ่ที่สุด สายพันธุ์อื่น ๆ ได้แก่ นกอินทรีเครสทิดในทวีปอเมริกา นกอินทรีฮาร์ปีในทวีปอเมริกาใต้ นกอินทรีฟิลิปปินในประเทศฟิลิปปินส์ นกอินทรีปาปัวคือนกภูเขาโดยพื้นฐานซึ่งทำรังอยู่บนต้นไม้ป่าสูง แต่อาจจะถูกพบในระดับน้ำทะเลในบางพื้นที่ซึ่งป่ายังคงไม่ถูกรบกวน
เนื่องจากการสูญเสียพื้นที่ป่าอย่างต่อเนื่อง จำนวนประชากรที่เล็กน้อย และการล่าเพื่อเอาขนของมันซึ่งใช้ในโอกาสงานพิธี นกอินทรีปาปัวจึงถูกจัดให้เป็นสัตว์เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติของสายพันธุ์ที่ถูกคุกคาม และถูกขึ้นบัญชีบนภาคผนวกที่ 2 ของอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้สูญพันธุ์ (CITES)
แหล่งข้อมูลอื่น

BirdLife Species Factsheet
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q719527  Wikispecies: Harpyopsis novaeguineae  ADW: Harpyopsis_novaeguineae  ARKive: harpyopsis-novaeguineae  Avibase: 1076B5CE081D1D2A  BirdLife: 22696007  eBird: negeag1  EoL: 914592  GBIF: 2480424  iNaturalist: 5388  IRMNG: 11357015  ITIS: 175558  IUCN: 22696007  NBN: NHMSYS0000533359  NCBI: 321108  Species+: 5168  Xeno-canto: Harpyopsis-novaeguineae
นกอีเสือ

| นกอีเสือ |
| --- | --- |

นกอีเสือสีน้ำตาล (Lanius cristatus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
อันดับย่อย:: Passeri
วงศ์:: Laniidae Rafinesque, 1815

สกุล
 Lanius  Eurocephalus  Corvinella  Urolestes
นกอีเสือ (อังกฤษ: Shrikes) เป็นวงศ์ของนกจับคอนขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง ในชื่อวงศ์ว่า Laniidae
เป็นนกขนาดเล็กมีความยาวประมาณ 18-25 เซนติเมตร จะงอยปากสั้นกว่าส่วนหัว ลักษณะเป็นตะขอ แบนข้าง และตอนปลายเป็นรอยบาก มีขนแข็งบริเวณมุมปากยาวคล้ายเส้นขน บางส่วนคลุมรูจมูก รูจมูกทะลุถึงกัน ปีกสั้น ปลายปีกมน มีขนปลายปีก 10 เส้น หางยาวเท่ากับปีก มีขนหาง 12 เส้น หน้าแข้งสั้นแต่ยาวกว่าปาก คลุมด้วยเกล็ดชนิดเกล็ดซ้อน นิ้วกลางรวมทั้งเล็บสั้นกว่าหน้าแข้ง นิ้วนอกและนิ้วกลางบริเวณโคนติดกันเล็กน้อย นิ้วในเป็นอิสระ
เป็นนกกินเนื้อ ด้วยการบินโฉบจับแมลง, สัตว์เลื้อยคลาน รวมถึงนกด้วยกันขนาดเล็กเป็นอาหาร ด้วยการฉีกกินเหมือนสัตว์กินเนื้อ ซึ่งบางครั้งหากกินไม่หมด ก็จะนำไปซุกซ่อนตามคาคบไม้หรือเสียบไว้ตามกิ่งไม้หรือลวดแหลม แล้วค่อยย้อนมากินทีหลัง ซึ่งพฤติกรรมดังกล่าวเหมือนเสือ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ
ทำรังเป็นรูปถ้วยตามพุ่มไม้หรือต้นไม้ขนาดเล็ก ไข่มีสีแตกต่างกันออกไปและมีลายจุดสีต่าง ๆ ลูกที่เพิ่งเกิดใหม่ไม่มีขนปกคลุมร่างกาย และเดินไม่ได้ พบกระจายพันธุ์ทั้งในทวีปเอเชีย, ยุโรป, แอฟริกา และอเมริกาเหนือ
แบ่งออกได้เป็น 4 สกุล (ดูในตาราง-บางข้อมูลจำแนกไว้แค่ 3 สกุล) ในประเทศไทยพบเพียงสกุลเดียว คือ Lanius ประมาณ 5 ชนิด มักพบตามทุ่งหญ้า หรือป่าหญ้า   ได้แก่
นกอีเสือหลังแดง (L. collurioides)
นกอีเสือสีน้ำตาล (L. cristatus)
นกอีเสือหัวดำ (L. schach)
นกอีเสือหลังเทา (L. tephronotus)
นกอีเสือลาย (L. tigrinus)
ทุกชนิดเป็นนกอพยพ  และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองทั้งหมด
รูปภาพ

ซากกบที่นกอีเสือเสียบไว้กับกิ่งไม้
นกอีเสือหลังเทา (Lanius tephronotus)
ลักษณะรังของนกอีเสือ
นกปรอดหัวสีเขม่า

| นกปรอดหัวสีเขม่า |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Pycnonotidae
สกุล:: Pycnonotus
สปีชีส์:: P.  aurigaster
ชื่อทวินาม
Pycnonotus aurigaster (Vieillot, 1818)

นกปรอดหัวสีเขม่า หรือ นกแทดตากแดง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Pycnonotus aurigaster; อังกฤษ: Sooty-headed bulbul) เป็นนกประจำถิ่นที่จัดอยู่ในประเภทสัตว์ป่าคุ้มครอง พบเห็นได้ง่ายในทุกภาคของประเทศไทย ยกเว้นทางภาคใต้  จัดอยู่ในวงศ์นกปรอด (Pycnonotidae)
ลักษณะทั่วไป

นกปรอดหัวสีเขม่าเป็นนกขนาดเล็ก ลำตัวยาวประมาณ 18–20 เซนติเมตร ปากมีสีดำ เรียวแหลม และโค้งลงเล็กน้อย มีขนหนวด มีขนทรงพังค์เล็ก ๆ สีดำที่หัวด้านบน โดยส่วนนี้จะมีสีดำครอบตั้งแต่รอบดวงตาไล่มาถึงแก้มและจมูกซึ่งเป็นจุดเด่นของนกชนิดนี้ แก้มและคางมีสีเทาแกมขาว ตั้งแต่คางลงไปถึงใต้ท้องมีสีขาวนวล ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลแกมเทา บริเวณก้นมีสีส้มแดง สีแดงสด สีเหลือง โดยสีดังกล่าวจะขึ้นอยู่กับช่วงเวลาหรือแหล่งที่อยู่อาศัยที่แตกต่างกัน หางยาวมีสีน้ำตาลเทาเกือบดำ ส่วนปลายหางมีสีขาวเห็นได้ชัดเจนขณะบิน โดยตัวผู้กับตัวเมียมีลักษณะคล้าย ๆ กัน
พฤติกรรม

มักพบเป็นคู่ หรือฝูงเล็ก ๆ หากินบนต้นไม้ ช่วงเย็น ๆ อาจพบเกาะตามสายไฟเป็นคู่ ๆ
อาหาร

หนอน แมลง ผลไม้สุก น้ำหวานของดอกแปรงล้างขวด
ถิ่นอาศัย

พบตั้งแต่บริเวณที่ราบลุ่มจนถึงระดับความสูง 1,800 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง เช่น ป่าเบญจพรรณ ป่าโปร่ง ป่าละเมาะ ภูเขาสูง พื้นที่การเกษตร และในสวน
การกระจายพันธุ์

ในประเทศไทยพบได้ในทุกภาค ยกเว้นภาคใต้และตอนล่างของภาคตะวันตก รวมทั้งพบได้ในประเทศทางแถบเอเชีย เช่น กัมพูชา พม่า ฮ่องกง จีน อินโดนีเซีย ลาว และเวียดนาม เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pycnonotus aurigaster ที่วิกิสปีชีส์
นกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกา

| นกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกา |
| --- | --- |

ภาพวาดจากบทความใน  Ibis ค.ศ. 1861
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มีข้อมูล  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Hirundinidae
สกุล:: Pseudochelidon
สปีชีส์:: P.  eurystomina
ชื่อทวินาม
 Pseudochelidon eurystomina Hartlaub, 1861 ตัวอย่างต้นแบบแรกจากประเทศกาบอง


สีส้ม = แหล่งผสมพันธุ์วางไข่ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก สีม่วง = พบทั้งปีในประเทศกาบองและประเทศคองโก
นกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกา หรือ นกนางแอ่นเทียมคองโก (อังกฤษ: African River Martin) (ชื่อทางวิทยาศาสตร์:Pseudochelidon eurystomina) เป็นนกจับคอนหนึ่งในสองชนิดของวงศ์ย่อยนกนางแอ่นแม่น้ำในวงศ์นกนางแอ่น (Hirundinidae) เป็นนกขนาดกลาง มีขนสีดำ ตาสีแดง ปากอวบกว้างสีส้ม-แดง หางเหลี่ยม โครงสร้างต่างจากนกนางแอ่นชนิดอื่นคือ มีเท้าและขาแข็งแรง มีการเสนอให้แยกนกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธรที่พบในเอเชียที่เป็นนกสกุลเดียวกันออกเป็นอีกวงศ์ย่อย
มีการกระจายพันธุ์ตามแม่น้ำคองโกและสาขารวมถึงแม่น้ำอูบองชี (Ubangi) ด้วย  มันทำรังในโพรงบนตลิ่งทราย มีการกระจายพันธุ์ในวงจำกัดแม้จะถูกจับไปเป็นอาหารโดยคนในพื้นที่ มันเป็นนกอพยพ ในฤดูหนาวจะอพยพไปที่ราบชายฝั่งทางใต้ของประเทศกาบองและสาธารณรัฐคองโก แต่นกหลายตัวก็ยังคงผสมพันธุ์วางไข่ในเขตหนาวเย็น นกนางแอ่นชนิดนี้บินจับแมลงกินเป็นอาหาร และเดินบนพื้นมากกว่าจะเกาะคอน สหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติจัดสถานะการอนุรักษ์เป็นยังไม่มีข้อมูล (DD) เพราะไม่มีข้อมูลของจำนวนประชากร
อนุกรมวิธาน

เมื่อมีการค้นพบนกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกาครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 กุสทัฟ ฮาร์ทเลาบ์ (Gustav Hartlaub) นักสัตวศาสตร์ชาวเยอรมันได้จัดจำแนกมันเป็นนกตะขาบในปี ค.ศ. 1861 และผู้แต่งคนอื่นๆหลังจากนั้นก็จัดวางมันอยู่ในวงศ์ของตนเองหรืออยู่ในวงศ์นกแอ่นพง จากการศึกษากายวิภาคของนกชนิดนี้โดย เพอร์ซี โลว์ในปี ค.ศ. 1938 แสดงให้เห็นว่ามันเป็นญาติใกล้ชิดกับนกนางแอ่นแต่ก็มีลักษณะที่แตกต่างเพียงพอที่จะแยกออกมาเป็นวงศ์ย่อย Pseudochelidoninae
ชื่อสกุล Pseudochelidon (Hartlaub, 1861) มาจากภาษากรีกโบราณ คำหน้า ψευδο/pseudo แปลว่า "ปลอม" และคำหลัง χελιδον/chelidôn แปลว่า "นกนางแอ่น" ชื่อชนิดสะท้อนถึงความคล้ายคลึงกันอย่างผิวเผินกับนกตะขาบสกุล Eurystomus
นกอีกชนิดหนึ่งในสกุลเดียวกันคือนกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร (Pseudochelidon sirintarae) ที่พบเพียงแห่งเดียวในโลกคือบึงพอระเพ็ดในประเทศไทยและอาจสูญพันธุ์ไปแล้ว ทั้งสองชนิดมีลักษณะเด่นที่แยกได้จากนกนางแอ่นอื่นๆหลายประการ ประกอบด้วย ขาและเท้าแข็งแรง ปากอวบ อวัยวะส่วนที่ส่งเสียงมีขนาดใหญ่ และโครงสร้างที่แตกต่างกันของหลอดลม  จากการศึกษาทางพันธุศาสตร์ยืนยันว่านกนางแอ่นแม่น้ำทั้งสองชนิดมาจากเครือบรรพบุรุษที่ต่างจากนกนางแอ่นในวงศ์ย่อย Hirundininae
นกนางแอ่นแม่น้ำทั้งสองชนิดอยู่กึ่งกลางระหว่างนกนางแอ่นทั่วไปและนกเกาะคอนอื่นๆ ขอบเขตของความแตกต่างจากนกนางแอ่นอื่นและการแบ่งแยกทางภูมิศาสตร์ที่กว้างมากของนกนางแอ่นทั้งสองแสดงว่าประชากรของกลุ่มสปีชีส์ได้แยกตัวออกจากเชื้อสายหลักของนกนางแอ่นตอนต้นของการวิวัฒนาการ และพวกมันอาจเป็นสปีชีส์ของนกนางแอ่นที่โบราณที่สุด มันก็เหมือนนกนางแอ่นโบราณต้นเชื้อสายอื่นๆที่ทำรังในโพรงแทนที่จะทำหลุมรังหรือรังโคลน
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

นกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกามีถิ่นผสมพันธุ์วางไข่ตลอดแม่น้ำคองโกและสาขาของแม่น้ำ รวมถึงแม่น้ำอูบองชีในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก กินพื้นที่ประมาณ 47,000 กม.2 ถิ่นผสมพันธุ์วางไข่ของมันประกอบด้วยป่าริมแม่น้ำกับเกาะที่มีตลิ่งทรายไว้สำหรับขุดโพรงทำรัง ในฤดูหนาวมันจะอพยพไปที่ราบชายฝั่งในตอนใต้ของประเทศกาบองและสาธารณรัฐคองโก แต่ก็มีนกจำนวนมากที่อยู่ผสมพันธุ์วางไข่ในเขตพื้นที่ฤดูหนาว  นอกฤดูผสมพันธุ์มันจะเกาะคอนนอนตามพงอ้อหรือพืชอื่นริมแม่น้ำ
ลักษณะ

นกโตเต็มวัยจากปากจรดหางยาว 14 เซนติเมตร ขนส่วนมากเป็นสีดำ มีสีฟ้า-เขียวเหลือบที่หัว และออกเขียวที่หลังและขนคลุมปีก ขนใต้ปีกสีออกน้ำตาล ขนส่วนล่างสีม่วงดำ ขนปีกสีดำ หางเหลี่ยม แผ่จากตรงกลางหางไปที่ปลายหางเล็กน้อย ตาสีแดง วงขอบตาสีชมพู ปากกว้างสีแดงส้ม และขามีสีน้ำตาล
ทั้งสองเพศมีลักษณะคล้ายกัน แต่นกวัยอ่อนสีทึมกว่าและมีสีน้ำตาลคล้ำที่หัว การผลัดขนสู่นกโตเต็มวัยจะเกิดขึ้นในพื้นที่ที่อาศัยในฤดูหนาวและส่วนใหญ่จะเสร็จสมบูรณ์ภายในเดือนตุลาคม นกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกาจะส่งเสียร้อง "ชี ชี" หรือคล้ายกันสั้นๆ และเมื่ออยู่เป็นฝูงจะร้อง เชียร์-เชียร์-เชียร์ เมื่ออยู่ระหว่างการอพยพจะส่งเสียงร้องคล้ายนกนางนวล นกบินได้เร็ว ดูแข็งแรงสลับกับการร่อน
พฤติกรรม

ถิ่นอาศัยของนกชนิดนี้เป็นป่าบริเวณแม่น้ำที่มีตลิ่งทรายไว้สำหรับผสมพันธุ์วางไข่ ฤดูผสมพันธุ์เริ่มในเดือนธันวาคมถึงเดือนเมษายนซึ่งเป็นช่วงที่น้ำในแม่น้ำลดระดับลง นกชนิดนี้ผสมพันธุ์วางไข่กันในอาณานิคมขนาดใหญ่ (บางครั้งในประเทศกาบองพบรวมฝูงกับนกจาบคาสีกุหลาบ) มากถึง 800 ตัว นกแต่ละคู่จะขุดโพรงลึก 1-2 เมตรบนตลิ่งทราย ทำรังด้วยกิ่งไม้และใบไม้ที่ปลายสุดของโพรง วางไข่สีขาวไม่มีจุด 2-4 ฟอง ไข่วัดได้ 21.9-26.0 x 16.4-18.2 มม. ระยะเวลาการฟักไข่และเลี้ยงดูลูกนกยังไม่ทราบ แต่เชื่อว่าพ่อและแม่ช่วยกันเลี้ยงดูลูกนก
ช่วงผสมพันธุ์วางไข่นกมักจะไม่เกาะคอนแต่จะเดินบนพื้นแทน แต่เมื่อฤดูหนาวนกจะเกาะบนยอดไม้ สายไฟ และหลังคาบ้านเป็นปกติ มีพฤติกรรมการบินไล่กวดกันรวมถึงบนพื้นดินด้วย แต่พฤติกรรมไล่กวดกันนี้ยังไม่ทราบว่ามีไว้เพื่อสิ่งใด นกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกาหากินเป็นฝูงเหนือแม่น้ำและป่า กินแมลงโดยเฉพาะมดมีปีกเป็นอาหาร
สถานะการอนุรักษ์

ขนาดประชากรของนกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกายังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ตอนปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 สามารถพบเห็นได้บ่อยในท้องถิ่นและพบเห็นนกอพยพจำนวนมากในประเทศกาบอง แต่ไม่เป็นที่ทราบมากนักถึงจำนวนประชากรในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และไม่เป็นที่ทราบความถึงสัมพันธ์ของการผสมพันธุ์วางไข่ของนกในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกกับการผสมพันธุ์วางไข่ในบริเวณพื้นที่ชายฝั่งของประเทศกาบองและสาธารณรัฐคองโก มีการพบฝูงนกถึง 15,000 ตัวในปี ค.ศ. 1997 ซึ่งถ้ารวมนกจาบคาสีกุหลาบ (Merops malimbicus) ด้วยแล้วจะมีนกถึง 100,000 ตัว และมีการพบนกสองสามร้อยตัวที่อุทยานแห่งชาติคอนเคาติ-โดลิ (Conkouati-Douli National Park) ในปี ค.ศ. 1996 แต่เนื่องจากไม่มีรายละเอียด นกชนิดนี้จึงถูกจัดเป็นยังไม่มีข้อมูล (DD) โดย IUCN
ในคริสต์ทศวรรษ 1950 นกแอ่นแม่น้ำแอฟริกาโดนจับและรับประทานจำนวนมากในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกโดยคนท้องถิ่น และการกระทำเช่นนี้อาจกำลังเพิ่มขึ้น แม้อาณานิคมการผสมพันธุ์วางไข่บริเวณตลิ่งทรายริมแม่น้ำมีแนวโน้มที่จะถูกน้ำท่วม แต่ก็มีนกจำนวนหลายพันตัวมาผสมพันธุ์วางไข่บริเวณทุ่งหญ้าทางตะวันออกของเมืองแกมบา (Gamba) เมื่อปี ค.ศ. 2005
แหล่งข้อมูลอื่น

Videos on the Internet Bird Collection
Calls at Xeno-canto
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q246468  Wikispecies: Pseudochelidon eurystomina  ADW: Pseudochelidon_eurystomina  ARKive: pseudochelidon-eurystomina  Avibase: F0C6A985D72DD2C5  BirdLife: 22712036  eBird: afrmar2  GBIF: 2489197  iNaturalist: 11981  IRMNG: 10592235  ITIS: 562524  IUCN: 22712036  NCBI: 317117  uBio: 5326  Xeno-canto: Pseudochelidon-eurystomina 
แม่น้ำคองโก