stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การปฏิวัติเม็กซิโก
ดูเพิ่ม > มิติระหว่างประเทศ

Buchenau, Jürgen, "Mexican Revolution: Foreign Intervention" in Encyclopedia of Mexico, vol. 2, pp. 865–869. Chicago: Fitzroy Dearborn 1997.
Clendenin, Clarence C. The United States and Pancho Villa: A study in unconventional diplomacy. Ithaca: Cornell University Press 1981.
Cline, Howard F. The United States and Mexico. 2nd edition. Cambridge: Harvard University Press 1961.
Gilderhus, M.T. Diplomacy and Revolution: U.S.-Mexican Relations under Wilson and Carranza. Tucson: University of Arizona Press 1977.
Grieb, K.J. The United States and Huerta. Lincoln: University of Nebraska Press 1969.
Haley, P. E. Revolution and Intervention: The diplomacy of Taft and Wilson with Mexico, 1910–1917. Cambridge, 1970.
Hart, John Mason. Empire and Revolution: The Americans in Mexico since the Civil War. Berkeley and Los Angeles: University of California Press 2002.
Katz, Friedrich. The Secret War in Mexico: Europe, the United States, and the Mexican Revolution. Chicago: University of Chicago Press 1981.
Meyer, Lorenzo. The Mexican Revolution and the Anglo-Saxon Powers. LaJolla: Center for U.S.-Mexico Studies. University of California San Diego, 1985.
Quirk, Robert E. An Affair of Honor: Woodrow Wilson and the Occupation of Veracruz. Louisville: University of Kentucky Press 1962.
Stefan Rinke, Michael Wildt (eds.): Revolutions and Counter-Revolutions. 1917 and its Aftermath from a Global Perspective. Campus 2017.
Smith, Robert Freeman. The United States and Revolutionary Nationalism in Mexico 1916–1932. Chicago: University of Chicago Press, 1972.
Teitelbaum, Louis M. Woodrow Wilson and the Mexican Revolution. New York: Exposition Press 1967.
ดูเพิ่ม > มิติด้านความทรงจำและวัฒนธรรม

Benjamin, Thomas.  La Revolución: Mexico's Great Revolution as Memory, Myth, and History. Austin: University of Texas Press 2000.
Brunk, Samuel. The Posthumous Career of Emiliano Zapata: Myth, Memory, and Mexico's Twentieth Century. Austin: University of Texas Press 2008.
Buchenau, Jürgen. "The Arm and Body of a Revolution: Remembering Mexico's Last Caudillo, Álvaro Obregón" in Lyman L. Johnson, ed. Body Politics: Death, Dismemberment, and Memory in Latin America. Albuquerque: University of New Mexico Press 2004, pp. 179–207
Foster, David, W., ed. Mexican Literature: A History. Austin:  University of Texas Press, 1994.
Hoy, Terry. "Octavio Paz:  The Search for Mexican Identity."  The Review of Politics 44:3 (July 1982), 370–385.
Gonzales, Michael J. "Imagining Mexico in 1921: Visions of the Revolutionary State and Society in the Centennial Celebration in Mexico City," Mexican Studies/Estudios Mexicanos vol. 25. No 2, Summer 2009, pp. 247–270.
Herrera Sobek, María, The Mexican Corrido: A Feminist Analysis. Bloomington: Indiana University Press 1990.
Oles, James, ed. South of the Border, Mexico in the American Imagination, 1914–1947. New Haven: Yale University Art Gallery 1993.
O'Malley, Ilene V. 1986. The Myth of the Revolution: Hero Cults and the Institutionalization of the Mexican State, 1920–1940. Westport: Greenwood Press
Ross, Stanley, ed. Is the Mexican Revolution Dead?. Philadelphia: Temple University Press 1975.
Rutherford, John D. Mexican society during the Revolution: a literary approach. Oxford: Oxford University Pres 1971.
Simmons, Merle. The Mexican corrido as a source of interpretive study of modern Mexico, 1900–1970. Bloomington: Indiana University Press 1957.
Vaughn, Mary K. Negotiating Revolutionary Culture: Mexico, 1930–1940. Tucson: University of Arizona Press 1997.
Weinstock, Herbert. "Carlos Chavez."  The Musical Quarterly 22:4 (Oct. 1936), 435–445.
ดูเพิ่ม > ทัศนวัฒนธรรม ภาพพิมพ์ จิตรกรรม ภาพยนตร์ และภาพถ่าย

Barajas, Rafael. Myth and Mitote: The Political Caricature of José Guadalupe Posada and Manuel Alfonso Manila. Mexico City: Fondo de Cultura Económica 2009
Britton, John A. Revolution and Ideology Images of the Mexican Revolution in the United States. Louisville: The University Press of Kentucky, 1995.
Coffey, Mary. How a Revolutionary Art Became Official Culture: Murals, Museums, and the Mexican State. Durham: Duke University Press 2012.
Doremus, Anne T. Culture, Politics, and National Identity in Mexican Literature and Film, 1929–1952. New York: Peter Lang Publishing Inc., 2001.
Elliott, Ingrid. "Visual Arts: 1910–37, The Revolutionary Tradition." Encyclopedia of Mexico. Chicago: Fitzroy Dearborn 1997, pp. 1576–1584.
Flores, Tatiana. Mexico's Revolutionary Avant-Gardes: From Estridentismo to ¡30–30!. New Haven: Yale University Press 2013.
Folgarait, Leonard. Mural Painting and Social Revolution in Mexico, 1920–1940. Cambridge: Cambridge University Press 1998.
Ittman, John, ed. Mexico and Modern Printmaking, A Revolution in the Graphic Arts, 1920 to 1950. Philadelphia: Philadelphia Museum of Art 2006.
McCard, Victoria L. Soldaderas of the Mexican revolution (The Evolution of War and Its Representation in Literature and Film), an article from West Virginia University Philological Papers 51 (2006), pgs. 43–51.
Mora, Carl J., Mexican Cinema: Reflections of a Society 1896–2004. Berkeley: University of California Press, 3rd edition, 2005
Myers, Bernard S. Mexican Painting in Our Time. New York: Oxford University Press, 1956.
Mraz, John. Photographing the Mexican Revolution: Commitments, Testimonies, Icons. Austin: University of Texas Press 2012.
Noble, Andrea, Photography and Memory in Mexico: Icons of Revolution. Manchester: Manchester University Press, 2010.
Noble, Andrea, Mexican National Cinema, London: Routledge, 2005.
Orellana, Margarita de, Filming Pancho Villa: How Hollywood Shaped the Mexican Revolution: North American Cinema and Mexico, 1911–1917. New York: Verso, 2007.
Ortiz Monasterio, Pablo. Mexico: The Revolution and Beyond: Photographs by Agustín Victor Casasola, 1900–1940. New York: Aperture 2003.
Paranagua, Paula Antonio. Mexican Cinema. London: British Film Institute, 1995.
Pick, Zuzana M. Constructing the Image of the Mexican Revolution: Cinema and the Archive. Austin: University of Texas Press 2010.
¡Tierra y Libertad! Photographs of Mexico 1900–1935 from the Casasola Archive. Oxford: Museum of Modern Art 1985.ISBN 978-84-934426-51
ดูเพิ่ม > ประวัติศาสตร์นิพนธ์

Bailey, D. M. "Revisionism and the recent historiography of the Mexican Revolution." Hispanic American Historical Review 58#1 (1978), 62–79.
Brunk, Samuel. The Posthumous Career of Emiliano Zapata. (University of Texas Press 2008)
Golland, David Hamilton. "Recent Works on the Mexican Revolution." Estudios Interdisciplinarios de América Latina y el Caribe 16.1 (2014). online
Knight, Alan. "Mexican Revolution: Interpretations" in Encyclopedia of Mexico, vol. 2, pp. 869–873. Chicago: Fitzroy Dearborn 1997.
Knight, Alan. "The Mexican Revolution: Bourgeois? Nationalist? Or Just a 'Great Rebellion'?" Bulletin of Latin American Research (1985) 4#2 pp. 1–37 in JSTOR
Knight, Alan. "Viewpoint: Revisionism and Revolution", Past and Present 134 (1992).
McNamara, Patrick J. "Rewriting Zapata: Generational Conflict on the Eve of the Mexican Revolution." Mexican Studies-Estudios Mexicanos 30.1 (2014): 122–149.
Tannenbaum, Frank. "Land Reform in Mexico". Annals of the American Academy of Political and Social Science, Vol. 150, Economics of World Peace (July 1930), 238–247. in JSTOR
Van Young, Eric. "Making Leviathan Sneeze: Recent Works on Mexico and the Mexican Revolution," Latin American Research Review (1999) 34#2 pp. 143–165 in JSTOR
Wasserman, Mark. "You Can Teach An Old Revolutionary Historiography New Tricks Regions, Popular Movements, Culture, and Gender in Mexico, 1820–1940," Latin American Research Review (2008) 43#2 260–271 in Project MUSE
Womack, John Jr. "Mexican Revolution: Bibliographical Essay" in Mexico Since Independence, Leslie Bethell, ed. Cambridge: Cambridge University Press 1991, pp. 405–414.
ดูเพิ่ม > แหล่งข้อมูลชั้นต้น

Angelini, Erin. "The Bigger Truth About Mexico"
Bulnes, Francisco. The Whole Truth About Mexico: The Mexican Revolution and President Wilson's Part Therein, as seen by a Cientifico. New York: M. Bulnes Book Company 1916.
O'Shaunessy, Edith. A Diplomat's Wife in Mexico. New York: Harper 1916.
Reed, John. Insurgent México. New York: International Publishers, 1969.
Turner, John Kenneth. Barbarous Mexico. Austin: University of Texas Press 1984.
Wasserman, Mark. The Mexican Revolution: A Brief History with Documents. (Bedford Cultural Editions Series) First Edition, 2012.
สกุลกล้วยผา

| Ensete |
| --- | --- |

Ensete superbum ในสวนพฤกษศาสตร์ที่สหรัฐ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Zingiberales
วงศ์:: Musaceae
สกุล:: Ensete Bruce

Species
 See text.
Ensete เป็นสกุลของพืชมีดอกในวงศ์กล้วย เป็นพืชพื้นเมืองในเขตร้อนของทวีปเอเชีย และทวีปแอฟริกา รวมทั้งกล้วยเทียม หรือเอ็นเซท (E. ventricosum) ซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญในประเทศเอธิโอเปีย
การจัดจำแนก

จะแบ่งพืชในสกุลนี้ออกเป็นสองกลุ่มย่อยคือกลุ่มพืชในทวีปแอฟริกา และกลุ่มพืชในทวีปเอเชีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Constantine, D. R. & Rossel, G. (1999): [ลิงก์เสีย]
IPNI Listing
Enset as a crop (UNEUE)
Enset Culture (UNEUE)
American Association for the Advancement of Science เก็บถาวร 2005-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - The Tree Against Hunger: Enset-based Agricultural Systems in Ethiopia.
Oxfam เก็บถาวร 2005-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Holes in the Safety Net
"A study on Esset as a means of existence, social organization and ethnical identification for the Gurage people", Master's thesis, University of Tromsø (2009)
Kew Plant List
น้ำมูกไหล

| น้ำมูกไหล |
| --- | --- |

ภาพตัดขวางของโพรงจมูก
สาขาวิชา: Otorhinolaryngology
น้ำมูกไหล (อังกฤษ: Rhinorrhea หรือ Rhinorrhoea) เป็นอาการที่โพรงจมูกเกิดการอุดตันจากเมือกจำนวนหนึ่งและมักจะเกิดได้บ่อย น้ำมูกไหลเป็นอาการทั่วไปที่เกิดจากภูมิแพ้ (เยื่อจมูกอักเสบจากภูมิแพ้) หรืออาจเกิดจากโรคอื่นๆที่เป็นอยู่ อาทิ โรคหวัด หรืออาจมีสาเหตุจากอาการอื่นๆ อาทิ น้ำมูกไหลจากการร้องไห้, ร่างกายปรับอุณหภูมิไม่ทัน, การเสพโคเคนหรือการเลิกใช้สารจำพวกโอปิออยด์เช่นเมทาโดน อาการน้ำมูกไหลไม่จำเป็นต้องได้รับการรักษาเสมอไปเนื่องจากไม่ใช่อาการเจ็บป่วยและสามารถหายได้เอง แต่ก็มีวิธีรักษาให้หายอยู่ในกรณีที่มีการอักเสบหรือติดเชื้อ
ให้พวกเขากินเค้กสิ

มารี อ็องตัวแน็ต
บรีย็อชก้อนหนึ่ง
"ให้พวกเขากินเค้กสิ" เป็นคำแปลที่นิยมใช้กับวลี "Qu'ils mangent de la brioche" ในภาษาฝรั่งเศส เชื่อกันว่า ผู้พูดคือ "เจ้าหญิงผู้ยิ่งใหญ่" พระองค์หนึ่งผู้ดำรงพระชนม์ชีพอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 หรือ 18 โดยตรัสเช่นนั้นเมื่อคราวที่พระนางได้ทรงทราบว่า ราษฎรไม่มีขนมปังจะกิน คำแปลของวลีนี้ที่ตรงกับภาษาต้นฉบับมากกว่าคือ "ให้พวกเขากินบรีย็อชสิ" เนื่องจากวลีดั้งเดิมในภาษาฝรั่งเศสมิได้ใช้คำว่าเค้ก (gâteau) แต่ใช้คำว่าบรีย็อช (brioche) ซึ่งเป็นขนมปังชนิดหนึ่งที่อุดมด้วยเนยและไข่ อันถือเป็นอาหารหรูหราในเวลานั้น มีการนำวลีดังกล่าวมาใช้สะท้อนความไม่สนพระทัยของเจ้าหญิงต่อความอดอยากของราษฎร หรือการขาดความเข้าพระทัยของพระนางต่อสภาวการณ์ดังกล่าว
โดยทั่วไปยกวลีนี้ให้เป็นของพระนางมารี อ็องตัวแน็ต (ค.ศ. 1755–1793) แต่พระนางมิได้ก่อให้เกิดวลีนี้ และมิได้ตรัสวลีนี้ ทั้งปรากฏว่า มารี อ็องตัวแน็ต นั้นแสดงความห่วงใยต่อประชาชนด้วยซ้ำ ผ่านจดหมายที่เขียนถึงพระมารดาว่า "ค่อนข้างแน่ใจแล้วว่า เมื่อเห็นประชาชนที่ปฏิบัติดีกับเราอย่างยิ่งแม้ตนจะอับโชคเพียงใด เราก็จำต้องพากเพียรเพื่อความสุขของพวกเขายิ่งกว่าที่เคย" (It is quite certain that in seeing the people who treat us so well despite their own misfortune, we are more obliged than ever to work hard for their happiness)
อันที่จริง วลีนี้เป็นที่รู้จักมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งร้อยปีก่อนสมัยพระนางมารี อ็องตัวแน็ต ปรากฏว่า ใน ค.ศ. 1737 วลีนี้เป็นที่รับรู้ของฌ็อง-ฌัก รูโซ แล้ว วลีนี้ยังเคยยกให้เป็นคำกล่าวของหลายบุคคล เช่น เดิมว่าเป็นของมาริอา เตเรซา (ค.ศ. 1638–1683) เจ้าหญิงแห่งสเปน ต่อมาใน ค.ศ. 1751 ว่าเป็นคำกล่าวของโซฟี (ค.ศ. 1734–1782) เจ้าหญิงแห่งฝรั่งเศส
ประโยคที่คล้ายกัน

จิ้นชู พงศาวดารราชวงศ์จิ้นจากสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 7 ระบุว่า เมื่อมีผู้คนทูลจักรพรรดิจิ้นฮุ่ย (ค.ศ. 259–307) แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตกว่า ประชาชนของพระองค์หิวโหยเพราะไม่มีข้าวกิน พระองค์ตรัสว่า "ทำไมไม่กินเนื้อบด" (何不食肉糜) แสดงถึงความไม่เหมาะสมของพระองค์
ออร์ซันมีเกเล

| Orsanmichele |
| --- | --- |
โบสถ์ออร์ซันมีเกเล
Orsanmichele

ที่ตั้ง: ฟลอเรนซ์ ในประเทศอิตาลี
ประเทศ:  ประเทศอิตาลี
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สถานะ: โบสถ์
สถาปนิก: ฟรานเชสโค ตาเลนติ, เนริ ดิ ฟิโอราวานเต และ เบนชิ ดิ ชิโอเน
ปีสร้าง: ค.ศ. 1337
โบสถ์ออร์ซันมีเกเล (อิตาลี: Chiesa di Orsanmichele) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี ชื่อโบสถ์แปลว่า “สวนครัวของนักบุญมีคาแอล” เป็นโบสถ์ที่สร้างบนที่ที่เคยเป็นสวนครัว (kitchen garden) ของอารามซันมีเกลซึ่งปัจจุบันถูกยุบไปแล้ว
เดิมสร้างขึ้นเพื่อเป็นตลาดค้าธัญญพืช ในปี ค.ศ. 1337 โดยฟรานเชสโค ตาเลนติ, เนริ ดิ ฟิโอราวานเต และ เบนชิ ดิ ชิโอเน ระหว่างปี ค.ศ. 1380 ถึงปี ค.ศ. 1404 ก็เปลี่ยนไปเป็นโบสถ์ที่เป็นชาเปลของสมาคมพ่อค้าหัตกรรมและการค้า ชั้นล่างของสิ่งก่อสร้างเป็นซุ้มโค้งจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่มีลักษณะเป็นระเบียง (loggia) ที่เดิมใช้สำหรับการค้าขาย ชั้นสองเป็นสำนักงาน และชั้นสามเป็นที่เก็บตุนข้าวในโอกาสที่เกิดความอดอยากหรือถูกล้อม ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 สมาคมพ่อค้าก็ได้รับคำสั่งจากเมืองให้สร้างประติมากรรมของนักบุญองค์อุปถัมภ์เพื่อประดับด้านหน้าของโบสถ์ ประติมากรรมที่เห็นในปัจจุบันเป็นงานก็อปปีจากของเดิม
ดูเพิ่ม

คริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ออร์ซันมีเกเล
เปลือกสมองส่วนรู้รส

เปลือกสมองส่วนรู้รส (อังกฤษ: gustatory cortex ตัวย่อ GC) เป็นโครงสร้างสมองซึ่งทำหน้าที่รับรู้รส
โดยมีโครงสร้างย่อย 2 ส่วน คือ anterior insula ใน insular cortex, และ operculum ส่วนหน้าที่บริเวณ inferior frontal gyrus ในสมองกลีบหน้า
เพราะองค์ประกอบของมัน เปลือกสมองส่วนรู้รสบางครั้งจึงเรียกในวรรณกรรมต่าง ๆ ว่า AI/FO (Anterior Insula/Frontal Operculum)
โดยใช้เทคนิคการบันทึกสัญญาณนอกเซลล์ นักวิทยาศาสตร์ได้แสดงว่า นิวรอนใน AI/FO จะตอบสนองต่อรสหวาน รสเค็ม รสขม และรสเปรี้ยว และเข้ารหัสความเข้มข้นของสิ่งเร้าที่มีรส
วิถีประสาทรับรู้รส

คล้ายกับระบบรู้กลิ่น ระบบรู้รสสามารถกำหนดโดยหน่วยรับรสโดยเฉพาะ ๆ ในระบบประสาทส่วนปลาย และวิถีประสาทที่ส่งและประมวลข้อมูลเกี่ยวกับรสในระบบประสาทส่วนกลาง
หน่วยรับรสจะพบได้ที่ผิวลิ้น เพดานอ่อน คอหอย และหลอดอาหารส่วนบน
ซึ่งรสชาติจะส่งไปทางประสาทสมอง 3 เส้นจาก 12 เส้น
สาขา chorda tympani และ greater superior petrosal ของเส้นประสาทเฟเชียล (VII) จากปมประสาท geniculate ganglion ส่งข้อมูลรสชาติจากลิ้นด้านหน้าประมาณ 2/3
ส่วนสาขา lingual branch ของประสาทลิ้นคอหอย (glossopharyngeal nerve, IX) จากปมประสาท petrosal ganglion/inferior ganglion of glossopharyngeal nerve ส่งข้อมูลจากลิ้นด้านหลังประมาณ 1/3 รวมทั้งปุ่มเซอร์คัมแวลเลต
ในขณะที่สาขา superior lingual branch ของประสาทเวกัส (vagus nerve, X) จากปมประสาท nodose ganglion/inferior ganglion of vagus nerve ส่งข้อมูลรสไปจากส่วนต่าง ๆ ด้านหลังของช่องปากรวมทั้งเพดาน คอหอย ฝากล่องเสียง และ 1/3 ส่วนต้นของหลอดอาหาร
แอกซอนส่วนกลางของเซลล์รับความรู้สึกหลักซึ่งอยู่ในปมประสาท (ganglia) ของเส้นประสาทสมองเหล่านี้ จะวิ่งไปสุดที่ด้านหน้า (rostral) ทางข้าง ๆ (lateral) ของนิวเคลียสประสาทคือ solitary tract (NST) ในก้านสมองส่วนท้าย (medulla) ซึ่งเรียกได้อีกอย่างว่า gustatory nucleus of the solitary tract complex
ซึ่งก็จะส่งแอกซอนไปสุดที่ ventral posterior complex ของทาลามัส คือไปสุดที่ครึ่งส่วนใน (medial) ของ ventral posterior medial nucleus
นิวเคลียสนี้ก็จะส่งแอกซอนไปยังส่วนต่าง ๆ ในคอร์เทกซ์ใหม่รวมทั้งคอร์เทกซ์ส่วนรู้รส คือ frontal operculum และ insula ซึ่งจะเริ่มทำงานเมื่อสัตว์นั้นบริโภคอาหารเครื่องดื่มและกำลังรู้รสชาติ
การทำงาน

มีงานศึกษาเป็นจำนวนมากเพื่อตรวจดูหน้าที่ของเปลือกสมองส่วนรู้รสและโครงสร้างอื่น ๆ ที่สัมพันธ์กัน โดยกระตุ้นด้วยสารเคมีและไฟฟ้า รวมทั้งการสังเกตคนไข้ที่มีรอยโรคที่เปลือกสมองส่วนรู้รส หรือชักโดยเริ่มจากเปลือกสมองส่วนรู้รส
มีรายงานว่าการกระตุ้นด้วยไฟฟ้าที่เส้นประสาทลิ้น (lingual nerve), chorda tympani, และสาขาลิ้นของเส้นประสาทลิ้นคอหอย จะก่อศักย์สนามไฟฟ้าเฉพาะที่ในส่วน frontal operculum
การกระตุ้น insula ด้วยไฟฟ้า ก็จะทำให้รู้สึกว่าได้รับรส
ข้อมูลการรู้รสจะส่งไปทาง orbitofrontal cortex ซึ่งเป็นเปลือกสมองส่วนรู้รสรองไปจาก AI/FO งานศึกษาต่าง ๆ ได้แสดงว่าเซลล์ประสาท 8% ใน orbitofrontal cortex จะตอบสนองต่อสิ่งเร้าที่เป็นรส
และเซลล์ประสาทเหล่านี้บางส่วนจะเลือกตัวกระตุ้นคือรสอย่างเฉพาะเจาะจง
งานวิจัยในลิงยังแสดงด้วยว่า การตอบสนองต่อรสของเซลล์ประสาทในส่วนนี้จะลดลงเมื่อลิงได้กินจนอิ่มแล้ว
ยิ่งกว่านั้น เซลล์ประสาทใน orbitofrontal cortex จะตอบสนองต่อสิ่งเร้าทางตาหรือทางจมูกนอกเหนือไปจากรส
ผลงานเหล่านี้แสดงว่า เซลล์ประสาทรับรสใน orbitofrontal cortex อาจมีบทบาทสำคัญในการระบุและเลือกอาหาร
งานศึกษาในคนไข้รายงานว่า ความเสียหายในส่วนหน้า (rostral) ของ insula ทำให้เกิดความผิดปกติในการรู้รส ในการระบุรส และระดับการรับรู้รสที่น้อยผิดปกติ
มีรายงานว่าคนไข้ที่ชักเริ่มจากส่วน frontal operculum จะเกิดรสชาติที่ไม่น่าพึงใจเมื่อเกิดอาการชัก
สมองส่วน insula ยังทำงานเมื่อเห็นภาพเกี่ยวกับรสชาติ
คือ งานศึกษาต่าง ๆ ซึ่งเทียบเขตสมองที่ทำงานเมื่อเห็นรูปอาหารและเมื่อเห็นรูปสถานที่พบว่า รูปอาหารจะทำให้ insula/operculum ด้านขวา และ orbitofrontal cortex ด้านซ้าย ทำงาน
การทำงาน > เซลล์ประสาทรับรู้สารเคมี

เซลล์ประสาทรับรู้สารเคมี (chemosensory neurons) ก็คือเซลล์ที่แยกแยะระหว่างรสต่าง ๆ และระหว่างการมีหรือไม่มีรสหนึ่ง ๆ 
ในเซลล์เหล่านี้ของหนู การตอบสนองต่อการเลียที่ได้รส จะมากกว่าการตอบสนองต่อการเลียที่ไร้รส
นักวิจัยได้พบว่า 34.2% ของนิวรอนในเปลือกสมองส่วนรู้รสมีการตอบสนองแบบรับรู้สารเคมี
โดยนิวรอนที่เหลือจะแยกแยะระหว่างการเลียที่มีรสหรือไม่มีรส หรือประมวลข้อมูลเกี่ยวกับกิจกรรมที่กำลังทำ
การทำงาน > ความเข้มข้นของรส

เซลล์ประสาทรับรู้สารเคมีของเปลือกสมองส่วนรู้รส ตอบสนองโดยขึ้นอยู่กับความเข้มข้น
ในงานศึกษาในหนูเมื่อกำลังเลีย
การเพิ่มความเข้มข้นของผงชูรสที่ลิ้น จะเพิ่มอัตราการยิงสัญญาณของเซลล์ประสาทใน GC
เทียบกับการเพิ่มความเข้มข้นของซูโครส ซึ่งลดอัตราการยิงสัญญาณ
เซลล์ประสาทใน GC ตอบสนองอย่างรวดเร็วและเฉพาะเจาะจงต่อรสต่าง ๆ 
โซเดียมคลอไรด์และซูโครสทำให้ GC ตอบสนองมากที่สุด เทียบกับกรดซิตริกที่เพิ่มการทำงานของเซลล์ ๆ เดียวบ้าง
เซลล์ประสาทรับรู้สารเคมีใน GC เลือกตัวกระตุ้นหลายอย่าง (broadly tuned) คือ มีเซลล์จำนวนมากกว่าที่ตอบสนองต่อรสชาติหลายอย่าง (4-5) เทียบกับเซลล์น้อยกว่าที่ตอบสนองต่อรสน้อยอย่าง (1-2)
นอกจากนั้น จำนวนเซลล์ประสาทที่ตอบสนองต่อรสหนึ่ง ๆ จะต่างกัน
งานศึกษาที่ซับซ้อนของการรู้รสของหนูแสดงว่า มีเซลล์ที่ตอบสนองต่อผงชูรส โซเดียมคลอไรด์ ซูโครส และกรดซิตริก (ทั้งหมดทำให้เซลล์ประสาทจำนวนคล้าย ๆ กันทำงาน) มากกว่าเทียบกับสารประกอบคือยาควินิน (QHCl) และน้ำ
การทำงาน > เมื่อความเข้มข้นเปลี่ยน

งานศึกษา GC ในหนูได้แสดงว่า เซลล์ประสาทใน GC ตอบสนองอย่างซับซ้อนเมื่อความเข้มข้นของรสเปลี่ยนไป
สำหรับรสหนึ่ง เซลล์ประสาทเดียวกันอาจเพิ่มอัตราการยิงสัญญาณ เทียบกับอีกรสหนึ่ง ที่มันอาจตอบสนองในระดับความเข้มข้นกลาง ๆ เท่านั้น
ในงานศึกษาเหล่านี้ มันชัดเจนว่า เซลล์ประสาทรับรู้สารเคมีใน GC น้อยเซลล์มากที่เพิ่มหรือลดอัตราการยิงสัญญาณในทางเดียว เมื่อตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงความเข้มข้นของรส (เช่น ผงชูรส โซเดียมคลอไรด์ และซูโครส)
เพราะเซลล์มากกว่ามากตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงความเข้มข้นอย่างซับซ้อน
ในรสที่ทดสอบในระดับความเข้มข้นต่าง ๆ
ความเข้มข้นกลาง ๆ อาจทำให้ตอบสนองในอัตราสูงสุด (เช่น ซูโครสที่ 0.1 M) หรือความเข้มข้นสูงสุดหรือต่ำสุดอาจทำให้ตอบสนองในอัตราสูงสุด (เช่น โซเดียมคลอไรด์) หรือเซลล์อาจตอบสนองที่ความเข้มข้นเดียว
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Marieb, Elaine N.; Hoehn, Katja (2008). Anatomy & Physiology (3rd ed.). Boston: Benjamin Cummings/Pearson. pp. 391–395. ISBN 0-8053-0094-5.
↑  Pritchard, TC; Macaluso, DA; Eslinger, PJ (August 1999). "Taste perception in patients with insular cortex lesions". Behavioral neuroscience. 113 (4): 663–71. doi:10.1037/0735-7044.113.4.663. PMID 10495075.
↑  Kobayashi, Masayuki (2006). "Functional Organization of the Human Gustatory Cortex". J. Oral Biosci. 48 (4): 244–260. doi:10.1016/S1349-0079(06)80007-1.
1 2 3  
Saladin 2010a, Physiology, pp. 595-597 (611-613)
1 2 3 4  
Purves et al 2008a, The Organization of the Taste System, pp. 381-383 harvnb error: no target: CITEREFPurves_et_al2008a (help)
1 2 3  
Buck & Bargmann 2013a, Taste Detection Occurs in Taste Buds, pp. 727-728
↑  Ogawa, H; Ito, S; Nomura, T (August 1985). "Two distinct projection areas from tongue nerves in the frontal operculum of macaque monkeys as revealed with evoked potential mapping". Neuroscience research. 2 (6): 447–59. doi:10.1016/0168-0102(85)90017-3. PMID 4047521.
↑  Thorpe, SJ; Rolls, ET; Maddison, S (1983). "The orbitofrontal cortex: neuronal activity in the behaving monkey". Experimental brain research. Experimentelle Hirnforschung. Experimentation cerebrale. 49 (1): 93–115. doi:10.1007/bf00235545. PMID 6861938.
↑  Rolls ET, Yaxley S, Sienkiewicz ZJ (October 1990). "Gustatory responses of single neurons in the caudolateral orbitofrontal cortex of the macaque monkey". Journal of Neurophysiology. 64 (4): 1055–66. doi:10.1152/jn.1990.64.4.1055. PMID 2258734.
↑  Rolls, ET (1989). "Information processing in the taste system of primates". J. Exp. Biol. 146: 141–164.
↑  Pritchard, T. C.; Macaluso, D. A.; Eslinger, P.J. (1999). "Taste perception in patients with insular cortex lesions". Behav. Neurosci. 113: 663–671. doi:10.1037/0735-7044.113.4.663. PMID 10495075.
↑  Simmons, W. K.; Martin, A.; Barsalou, L. W. (2005). "Pictures of appetizing foods activate gustatory cortices for taste and reward. Cereb". Cortex. 15: 1602–1608. doi:10.1093/cercor/bhi038.
1 2 3 4  Stapleton, J. R. (2006-04-12). "Rapid Taste Responses in the Gustatory Cortex during Licking". Journal of Neuroscience. 26 (15): 4126–4138. doi:10.1523/jneurosci.0092-06.2006. PMID 16611830. Full Article PDF (4.28 MB)
แหล่งอ้างอิงอื่น

Saladin, KS (2010a). "16.3 The Chemical Senses". Anatomy and Physiology: The Unity of Form and Function (5th ed.). New York: McGraw-Hill. pp. 595-597 (611-613). ISBN 978-0-39-099995-5.
Purves, Dale; Augustine, George J; Fitzpatrick, David; Hall, William C; Lamantia, Anthony Samuel; McNamara, James O; White, Leonard E, บ.ก. (2008a). "15 - The Chemical Senses". Neuroscience (4th ed.). Sinauer Associates. pp. 363, 381–393. ISBN 978-0-87893-697-7.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: editors list (ลิงก์)
Buck, Linda B; Bargmann, Cornelia I (2013a). "32 - Smell and Taste: The Chemical Senses".  ใน Kandel, Eric R; Schwartz, James H; Jessell, Thomas M; Siegelbaum, Steven A; Hudspeth, AJ (บ.ก.). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. pp. 712-735. ISBN 978-0-07-139011-8.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: editors list (ลิงก์)
การแบนราบ

วงกลมรัศมี a ถูกบีบอัดเป็นวงรี
ทรงกลมรัศมี a ถูกบีบอัดเป็นทรงรีหมุนแบน
การแบนราบ (Flattening) เป็นมาตรการของการบีบอัดของวงกลมหรือทรงกลมตามเส้นผ่านศูนย์กลาง เพื่อสร้างวงรีหรือทรงรีหมุน (ทรงรี) ตามลำดับ คำอื่นที่ใช้คือ ความรี หรือ ความแบน สัญลักษณ์ที่ใช้แทนการแบนราบมักจะใช้  f และมีนิยามในรูปของกึ่งแกนยาวและกึ่งแกนสั้น  a และ  b ของวงรีหรือทรงรีเป็น
ปัจจัยการบีบอัดจะเป็น  b/a ในแต่ละกรณี สำหรับวงรี ค่านี้ยังเป็นอัตราส่วนลักษณะ (aspect ratio) ของวงรีนั้นด้วย
คำนิยาม

มีสามรูปแบบของการแบนราบ: การแบนราบ  f, บางครั้งเรียกว่า การแบนราบแบบแรก, รวมถึงการแบนราบอื่นอีกสองแบบคือ  f' และ  n, ที่บางครั้งเรียกว่า การแบนราบแบบที่สอง, บางครั้งจะถูกแทนด้วยสัญลักษณ์, หรือบางครั้งเรียกว่า การแบนราบแบบที่สอง และ การแบนราบแบบที่สาม ตามลำดับ.
ในนิยามข้างต้น,  a เป็นมิติที่ใหญ่กว่า (เช่น กึ่งแกนยาว) ในขณะที่  b เป็นมิติที่เล็กกว่า (กึ่งแกนสั้น) การแบนราบทุกประเภทมีค่าเป็นศูนย์ในกรณีของวงกลม (a = b)
ตารางต่อไปนี้สรุปประเภทของการแบนราบ:
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| การแบนราบแบบแรก  |  f |  {\frac {a-b}{a}} | พื้นฐาน อ้างอิงทางภูมิศาสตร์ ถูกระบุด้วยการให้  {\frac {1}{f}}\,\! |
| การแบนราบแบบที่สอง |  f' |  {\frac {a-b}{b}} | ใช้น้อยมาก |
| การแบนราบแบบที่สาม  |  n |  {\frac {a-b}{a+b}} | ใช้ในงานคำนวณทางภูมิศาสตร์เป็นพารามิเตอร์ขยายขนาดเล็ก |
อัตลักษณ์

การแบนราบเหล่านี้สามารถสัมพันธ์กันได้:
การแบนราบยังสัมพันธ์กับพารามิเตอร์อื่น ๆ ของวงรีอีกด้วย เช่น:
ที่นี่ e หมายถึง ความรี (eccentricity)
ดูเพิ่ม

การแบนราบของโลก
ความเยื้องศูนย์กลาง § ความรี (วงรี)
การโป่งพองบริเวณเส้นศูนย์สูตร
ความรีของวัตถุ
การแบนราบของดาวเคราะห์
ความเป็นทรงกลม
ความกลม (วัตถุ)