stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกจัก

| --- | --- |
การแสดงเกจักที่ปูราลูฮูร์อูลูวาตู
ชื่อพื้นเมือง: ᬓᬾᬘᬓ᭄  (บาหลี)   Tari Kecak  (อินโดนีเซีย)
แนวเพลง: นาฏยกรรมพื้นถิ่น
เครื่องดนตรี: กาเมอลัน, ฆ้อง, เกินดัง
ถิ่นกำเนิด: จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย
เกจัก (อักษรโรมัน: Kecak, แม่แบบ:IPA-may; หรือสะกดว่า kechak, keyjak หรือในอินโดนีเซีย: tari kecakilolahhe) เป็นนาฏศิลป์ฮินดูแบบบาหลีพื้นถิ่นที่พัฒนาขึ้นในทศวรรษที่ 1930 ในเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย นักแสดงหลักของเกจักเป็นผู้ชาย ส่วนการแสดงเกจักโดยผู้หญิงเพิ่งเริ่มมีในปี 2006 เป็นครั้งแรก นาฏศิลป์นี้มีพื้นฐานมาจากเรื่องราวของรามายณะและตามธรรมเนียมแล้วจะแสดงในปูราและหมู่บ้าน
การร่ายรำประกอบด้วยผู้แสดงที่อาจมากถึง 150 คน ล้อมวงเป็นวงกลม ร้องขานเสียง "จัก" ("chak") พร้อมทั้งขยับแขนกับขา การแสดงเป็นการแสดงถึงเหตุการณ์การสู้รบในรามายณะ ที่ซึ่งพวกลิงซึ่งนำโดยหนุมาน ไปช่วยพระรามต่อสู้กับทศกัณฑ์ เกจัก มีที่มาจากการร่ายรำ ซังฮียัง ที่ใช้ในการไล่วิญญาณชั่วร้าย
ฮาจีซูมาตราบูมี

ฮาจีซูมาตราบูมี (อินโดนีเซีย: Haji Sumatrabhumi, แปลว่า "กษัตริย์แห่งดินแดนสุมาตรา") เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรศรีวิชัยที่ส่งทูตไปยังจีนสมัยราชวงศ์ซ่งเมื่อ ค.ศ. 1017 ซู่ซือจื้อทงเจี้ยนฉางเปียนของหลี่ เทาบันทึกพระนามของพระองค์เป็น Xiachi Suwuzhapumi (霞遲蘇勿吒蒲迷;  ภาษาจีนสมัยกลางในรูปแบบการถอดเสียงของ Baxter: Hae-drij Su-mjut-traeH-phuX-mi) ส่วนตำแหน่ง "ฮาจี" โดยทั่วไปถือเป็นประเภทของกษัตริย์ข้าราชบริพาร
ทูตที่ฮาจีซูมาตราบูมีส่งไปได้นำจดหมายจารึกทองคำ พร้อมไข่มุก งาช้าง หนังสือศาสนาในภาษาสันสกฤต และทาส จักรพรรดิซ่งเจินจงทรงพอพระทัยอย่างมาก และอนุญาตให้ทูตดูตึกรามบ้านช่อง ก่อนส่งกลับพร้อมจดหมายตอบกลับและของสมนาคุณหลายประเภท
ในรัชสมัยของพระองค์ คาดว่าอาณาจักรศรีวิชัยถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องจากอาณาจักรโจฬะ ซึ่งอยู่ในช่วงสูงสุดใน ค.ศ. 1025 ภายใต้กษัตริย์ ราเชนทราที่ 1 เหตุการณ์นี้ได้รับการบันทึกในจารึกตันโจเรอ
ผู้ปกครององค์ถัดไปคือซังรามา วีจายาตุงกาวาร์มัน ผู้ถูกกองทัพโจฬะจับกุมขณะโจมตีที่เกอดะฮ์ (Kadaram) หนึ่งในดินแดนของศรีวิชัย
ฮุย กันตูล

| ฮุย กานทวล |
| --- | --- |

นายกรัฐมนตรีกัมพูชา คนที่ 12
ดำรงตำแหน่ง 13 ตุลาคม พ.ศ. 2494 – 16 มิถุนายน พ.ศ. 2495
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
ก่อนหน้า: อวม เชียง ซุน
ถัดไป: พระนโรดม สีหนุ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2452 พนมเปญ, กัมพูชา
เสียชีวิต: 13 กันยายน พ.ศ. 2534 (82 ปี) ปารีส, ฝรั่งเศส
พรรคการเมือง: พรรคประชาธิปไตยแห่งชาติ

ฮุย กานทวล(เขมร: ហ៊ុយ កន្ធុល; 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2452 – 13 กันยายน พ.ศ. 2534) เป็นนายกรัฐมนตรีกัมพูชา ตั้งแต่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2494 ถึง 16 มิถุนายน พ.ศ. 2495
เกาะกอร์เรฮีดอร์

| --- | --- |
แผนที่เกาะกอร์เรฮีดอร์
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: อ่าวมะนิลา
พิกัด: 14°23′8″N 120°34′23″E﻿ / ﻿14.38556°N 120.57306°E﻿ / 14.38556; 120.57306
กลุ่มเกาะ: ฟิลิปปินส์
ระดับสูงสุด: 589 ฟุต (179.5 ม.)
จุดสูงสุด: "Topside" (ที่ราบสูง)
การปกครอง
 ฟิลิปปินส์
เกาะกอร์เรฮีดอร์ (ตากาล็อก: pulo ng Corregidor; อังกฤษ: Corregidor Island) เป็นเกาะในประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ที่ปากอ่าวมะนิลา ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน เกาะเคยเป็นป้อมปราการปืนใหญ่และมีอาวุธยุทธภัณฑ์ปกป้องทางเข้าอ่าวมะนิลาและกรุงมะนิลาจากข้าศึกในสงคราม เกาะอยู่ห่างจากชายฝั่ง 48 กิโลเมตร เกาะมีอนุสรณ์สถานสงครามแปซิฟิก
อีบูเปอร์ตีวี (เพลง)

อีบูเปอร์ตีวี (อินโดนีเซีย: Ibu Pertiwi) เป็นเพลงปลุกใจที่เป็นที่นิยมในอินโดนีเซีย ไม่ทราบนามผู้แต่ง แต่งขึ้นประมาณ พ.ศ. 2493-2503 เนื้อเพลงกล่าวถึงเทวีอีบูเปอร์ตีวี ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติของอินโดนีเซียหรือในฐานะแม่ของประเทศ เพลงนี้ใช้ร้องในกลุ่มเด็กอินโดนีเซียทั้งนักเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษา หรือบรรเลงในการเฉลิมฉลองเอกราชของอินโดนีเซีย
เนื้อร้องภาษาอินโดนีเซีย

ท่อนแรก:
ท่อนที่สอง:
เกอเรจาอายัม

| เกอเรจา อายัม |
| --- | --- |

th
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: สักการสถาน หรือ โบสถ์
พิกัด: 7°36′20.5″S 110°10′49.8″E﻿ / ﻿7.605694°S 110.180500°E﻿ / -7.605694; 110.180500
เริ่มสร้าง: ราวปี ค.ศ. 1990
แล้วเสร็จ: ไม่เสร็จสมบูรณ์, ทิ้งร้างไปในปี ค.ศ. 2000
เกอเรจาอายัม (อินโดนีเซีย: Gereja Ayam, ชวา: Gréja Ayam) ซึ่งแปลว่า โบสถ์ไก่ (อังกฤษ: Chicken Church) เป็นโบสถ์รูปร่างประหลาดที่ก่อสร้างไม่เสร็จและถูกทิ้งร้าง ตั้งอยู่ในย่านมาเกอลัง จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ชื่อเรียกขานว่าโบสถ์ไก่นั้นได้มาจากรูปร่างของโครงสร้างที่คล้ายไก่ อย่างไรก็ตาม จุดมุ่งหมายแท้จริงนั้นสร้างขึ้นเพื่อให้เป็นรูปนกพิราบ
อาคารเริ่มก่อสร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยดาเนียล อาลัมชะฮ์ (Daniel Alamsjah) ผู้กล่าวอ้างว่าได้รับแรงบันดาลใจจากพระเป็นเจ้าให้สร้างสักการสถานในฝันของเขาขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1989 อาลัมชะฮ์เป็นคริสตชน แต่มีเป้าหมายว่าจะให้เกอเรจานี้เป็นสถานที่ซึ่งต้อนรับศาสนิกชนจากทุกความเชื่อ
ภายหลังถูกต่อต้านจากชุมชนท้องถิ่นและความยากลำบากทางการเงิน การก่อสร้างจึงหยุดชะงักและถูกล้มเลิกกลางคัน การก่อสร้างหยุดลงอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 2000 และอาคารได้ถูกทิ้งร้างให้เสื่อมสลายไปตามกาลเวลา นับแต่นั้นได้มีนักท่องเที่ยวเข้าออกสถานที่แห่งนี้เพื่อถ่ายภาพอยู่เป็นครั้งคราว และในภายหลังโบสถ์นี้ปรากฏในภาพยนตร์หลายเรื่องจึงทำให้ที่นี่กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นมากระทั่งถึงปัจจุบัน
ภาพยนตร์สารคดี อินทูดิอินเฟอร์โน (2016) มีส่วนหนึ่งที่กล่าวเกี่ยวกับโบสถ์นี้โดยเฉพาะ ในภาพยนตร์ได้อ้างว่าโบสถ์นี้สร้างขึ้นโดยจงใจให้ติดต่อกับภูเขาไฟท้องถิ่นลูกหนึ่ง จากที่ปรากฏว่าหัวของนกพิราบนั้นหันไปทางทิศของภูเขาไฟนั้น
เกาะซาวู

| --- | --- |
แผนที่จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกซึ่งรวมเกาะซาวู
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 10°29′S 121°54′E﻿ / ﻿10.483°S 121.900°E﻿ / -10.483; 121.900
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะซาวู, หมู่เกาะซุนดาน้อย
พื้นที่: 379.9 ตารางกิโลเมตร (146.7 ตารางไมล์)
จุดสูงสุด: 366
การปกครอง
 อินโดนีเซีย
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 30,000 คน
ซาวู (อินโดนีเซีย: Savu, Sawu, Sawoe), ซาบู (Sabu) หรือ ฮาวู (Havu, Hawu, Hawoe) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในบรรดากลุ่มเกาะ 3 เกาะที่ตั้งอยู่กึ่งกลางระยะทางระหว่างเกาะซุมบากับเกาะโรเต (ทางทิศตะวันตกของเกาะติมอร์) ในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย มีเรือข้ามฟากเชื่อมต่อเกาะเหล่านี้ไปยังเมืองไวงาปูบนเกาะซุมบา และเมืองกูปังในติมอร์ตะวันตก นอกจากนี้ยังสามารถเดินทางโดยเครื่องบินจากซาวูไปยังติมอร์ตะวันตกด้วย
เกอดุงซาเต

| เกอดุงสะเต๊ะ |
| --- | --- |
เกอดุงซาเต, "ตึกสะเต๊ะ"
เกอดุงสะเต๊ะ
th
ชื่อเดิม: Departement van Gouvernements Bedrijven (GB)
ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: นิวอินดีส, เหตุผลนิยม, ฮินดู
ที่ตั้ง: บันดุง ประเทศอินโดนีเซีย
ที่อยู่: Jalan Diponegoro No. 22
พิกัด: 6°54′09″S 107°37′07″E﻿ / ﻿6.902459°S 107.618730°E﻿ / -6.902459; 107.618730
เริ่มสร้าง: 27 กรกฎาคม 1920
แล้วเสร็จ: กันยายน 1924
เจ้าของ: รัฐบาลนครบันดุง
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 3
พื้นที่แต่ละชั้น: 27,990.859 m2
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: J.Gerber
ผู้ออกแบบผู้อื่น: Eh. De Roo, G. Hendriks
เกอดุงซาเต (อินโดนีเซีย: Gedung Sate) เป็นสิ่งปลูกสร้างของรัฐในบันดุง ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิก และผสมผสานองค์ประกอบของอินโดนีเซีย ผลงานออกแบบโดยสถาปนิกชาวดัตช์ J. Gerber เพื่อใช้เป็นที่ทำการหลักของรัฐบาลดัตช์อีสต์อินดีส ภาคส่วนกระทรวงรัฐวิสาหกิจ (State-Owned Enterprises; Departement van Gouvernmentsbedrijven) อาคารสร้างแล้วเสร็จในปี 1920 ปัจจุบันอาคารเป็นที่ทำการใหญ่ของรัฐบาลจังหวัดชวาตะวันตก และเป็นพิพิธภัณฑ์
ชื่อ Gedung sate เป็นชื่อเล่นของตึก แปลตรงตัวว่า "ตึกสะเต๊ะ" ซึ่งมาจากเสาสูงกลางของตึก ซึ่งมีรูปร่างคล้ายคลึงกันกับสะเต๊ะ อาหารท้องถิ่นของอินโดนีเซีย เสาสูงกลางนี้ประกอบไปด้วยทรงกลมหกลูก แทนเงินหกล้านกุลเดน ที่ใช้ในการก่อสร้างตึก
เกาะซุมบา

| --- | --- |
แผนที่ภูมิประเทศเกาะซุมบา
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 9°40′S 120°00′E﻿ / ﻿9.667°S 120.000°E﻿ / -9.667; 120.000
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะซุนดาน้อย
พื้นที่: 11,059.6 ตารางกิโลเมตร (4,270.1 ตารางไมล์)
อันดับพื้นที่: 73rd
ระดับสูงสุด: 1,225 ม. (4019 ฟุต)
จุดสูงสุด: เขาวังกาเมตี
การปกครอง
 อินโดนีเซีย
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 755,849 คน
ความหนาแน่น: 67.8/กม.2 (175.6/ตารางไมล์)
ภาษา: Kambera, Momboru, Anakalang, Wanukaka, Wejewa, Lamboya, Kodi, Indonesian
ซุมบา (อินโดนีเซีย: Sumba) เป็นเกาะหนึ่งในหมู่เกาะซุนดาน้อยทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย มีเนื้อที่ 11,059.6 ตารางกิโลเมตร (4,270.1 ตารางไมล์) และคาดว่ามีประชากรจำนวน 755,849 คนใน พ.ศ. 2558 ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะเป็นที่ตั้งของเกาะซุมบาวา อีกฟากหนึ่งของช่องแคบซุมบาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นที่ตั้งของเกาะโฟลเร็ซ อีกฟากหนึ่งของทะเลซาวูทางทิศตะวันออกเป็นที่ตั้งของเกาะติมอร์ และอีกฟากหนึ่งของมหาสมุทรอินเดียทางทิศใต้เป็นที่ตั้งของประเทศออสเตรเลีย
ฮาง ทุน ฮัก

| ฮาง ทุน ฮัก |
| --- | --- |

นายกรัฐมนตรีของสาธารณรัฐเขมร
ดำรงตำแหน่ง 17 ตุลาคม พ.ศ. 2515 – 17 เมษายน พ.ศ. 2516
ก่อนหน้า: เซิง งอกทัญ
ถัดไป: ลอง โบเรต
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 21 สิงหาคม พ.ศ. 2469
เสียชีวิต: 17 เมษายน พ.ศ. 2518 พนมเปญ ประเทศกัมพูชา
พรรคการเมือง: กรมประชาชน  พรรคสาธารณรัฐสังคมนิยม
ถูกเขมรแดงสังหารหลังพนมเปญแตก พ.ศ. 2518

ฮาง ทุน ฮัก (เขมร: ហង្ស ធុន ហាក់ Hang Thun Hak) เป็นนักการเมือง นักเขียนบทละคร และนักวิชาการฝ่ายซ้ายในกัมพูชา เกิดเมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2469 ที่จังหวัดกำปงจาม ฮักเรียนวิชาโขนละครที่โรงเรียนนาฏกรรมสาราแบรณาที่ปารีส ทำให้เขาเข้าไปเกี่ยวข้องกับกลุ่มนักศึกษาหัวรุนแรงซึ่งต่อมาจะกลายเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา ฮักกลับมาในกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2494 และเคยเข้าร่วมกับกลุ่มของเซิง งอกทัญซึ่งเป็นกลุ่มที่ต่อต้านฝรั่งเศสในเขตป่าของจังหวัดเสียมราฐ และกลับเข้าสู่เมืองเมื่อ พ.ศ. 2496 ในช่วงเวลาก่อนที่กัมพูชาจะได้รับเอกราชไม่นาน
ภายใต้ระบอบสังคมของสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ฮักสอนที่โรงเรียนการละครแห่งชาติ งานของเขาเน้นที่การพัฒนาละครพูดยุคใหม่ของกัมพูชา เป็นอาจารย์ในวิทยาลัยพระสีสุวัตถิ์ เจ้ากรมละครแห่งชาติและเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยภูมินทร์วิจิตรศิลปะ ซึ่งเขาเป็นผู้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2508 - 2513 ฮักได้แปลบทละครจากยุโรปหลายเรื่องเป็นภาษาเขมรและแต่งขึ้นมาเองหลายเรื่อง ละครของเขาหลายเรื่อง เช่น Thma Raom (ทมอ รำ)  Kanya Chareya (กัญญา จริยา) มุ่งโจมตีการฉ้อราษฎร์บังหลวงของรัฐบาล ฮักมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับพระนางสีสุวัตถิ์ กุสุมะ พระมารดาของสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ซึ่งช่วยปกป้องงานของเขา
รัฐประหาร พ.ศ. 2513 นำโดยนายพลลน นล ทำให้อำนาจของสมเด็จพระนโรดม สีหนุ สิ้นสุดลง และจัดตั้งสาธารณรัฐเขมรขึ้นมาแทน ในครั้งแรก ฮักเข้าไปผู้นำของกรมประชาชน พรรคที่มีแนวคิดทางด้านสังคมนิยมที่เขาเคยเป็นสมาชิกมาก่อน ต่อจากนั้น ฮักเข้าร่วมกับพรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมที่นำโดยลน นล ได้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงอภิวัฒน์สหคมน์และเป็นนายกรัฐมนตรีระหว่าง 17 ตุลาคม พ.ศ. 2515 – 17 เมษายน พ.ศ. 2516
ในช่วงเวลานั้น สาธารณรัฐเขมรอ่อนแอลงเนื่องจากการทำสงครามกับฝ่ายรัฐบาลราชอาณาจักรสหภาพแห่งชาติกัมพูชาซึ่งเกิดจากความร่วมมือระหว่างเจ้าสีหนุกับพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา สหรัฐอเมริกายุติการให้ความช่วยเหลือ และการที่สีหนุปฏิเสธที่จะเจรจาด้วย ฮักเป็นตัวกลางในการพยายามติดต่อเพื่อเจาจรากับฝ่ายเขมรแดงผ่านทางฮู ยวน  และส่งพระนางสีสุวัตถิ์ กุสุมะ ไปลี้ภัยยังประเทศจีนเมื่อ พ.ศ. 2516 หลังจากลน นล ลี้ภัยออกจากกัมพูชาเมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2518 ฮักได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนของฝ่ายรัฐบาลที่จะเจรจากับเขมรแดง เขาหายสาบสูญไปหลังจากพนมเปญแตกเมื่อ 17 เมษายน เชื่อว่าเขาถูกประหารชีวิตไปพร้อม ๆ กับเจ้าหน้าที่ของฝ่ายสาธารณรัฐเขมรที่ถูกเขมรแดงจับได้ทั้งหมด
เกาะรินจา

| --- | --- |
เกาะรินจา
เกาะรินจา
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 8°43′S 119°40′E﻿ / ﻿8.717°S 119.667°E﻿ / -8.717; 119.667
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะซุนดาน้อย
การปกครอง
 อินโดนีเซีย
รินจา (อินโดนีเซีย: Rinca, Rincah, Rindja, Rintja) เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้กับเกาะโกโมโดและเกาะโฟลเร็ซในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย ภายในอำเภอมังกาไรตะวันตก เป็นหนึ่งในสามเกาะที่ใหญ่ที่สุดที่รวมอยู่ในอุทยานแห่งชาติโกโมโด เกาะนี้มีชื่อเสียงเรื่องมังกรโกโมโด กิ้งก่ายักษ์ที่มีความยาวได้ถึง 3 เมตร (9.8 ฟุต) นอกจากนี้ยังมีสัตว์ชนิดอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น หมูป่า ควาย นกนานาชนิด
เกาะปามานา

| --- | --- |
แผนที่หมู่เกาะโรเต เกาะปามานาตั้งอยู่ทางใต้สุดของหมู่เกาะ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 11°00′36″S 122°52′37″E﻿ / ﻿11.01000°S 122.87694°E﻿ / -11.01000; 122.87694
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะโรเต (ส่วนหนึ่งของหมู่เกาะซุนดาน้อย)
การปกครอง
 อินโดนีเซีย
ปามานา (อินโดนีเซีย: Pamana), ดานา (Dana), โดนา (Dona) หรือ อึนดานา (Ndana) เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ไม่มีคนอยู่อาศัย ตั้งอยู่นอกชายฝั่งเกาะโรเตในหมู่เกาะซุนดาน้อย ประเทศอินโดนีเซีย และเป็นจุดใต้สุดของทวีปเอเชีย โดยมีพิกัดภูมิศาสตร์อยู่ที่เส้นขนานที่ 11 องศาใต้พอดี หมู่เกาะแอชมอร์และคาร์เทียร์ของออสเตรเลียอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักทางทิศใต้ ในทางการปกครอง เกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโรเตอึนดาโอ จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก
มีบางตำนานกล่าวว่า เกาะปามานาเคยมีคนอาศัยอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 จนกระทั่งประชากรบนเกาะถูกสังหารหมู่เพื่อเป็นการแก้แค้น ร่างของพวกเขาถูกทิ้งลงในทะเลสาบ ตั้งแต่นั้นมาเกาะจึงถูกปล่อยทิ้งไว้ตามธรรมชาติ ปัจจุบันเกาะปามานาเป็นที่อาศัยของกวางบางชนิดและนกหลายชนิด และเป็นที่ที่เต่าทะเลจะขึ้นมาวางไข่ในแต่ละปี
อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน

| อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน
พิกัด: 6°45′27.0″S 105°20′36.0″E﻿ / ﻿6.757500°S 105.343333°E﻿ / -6.757500; 105.343333
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (vii), (x)
อ้างอิง: 608
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2534 (คณะกรรมการสมัยที่ 15)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน (อินโดนีเซีย: Taman Nasional Ujung Kulon) ตั้งอยู่ปลายเกาะชวาด้านตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย เขตอุทยานแห่งชาติมีเนื้อที่ประมาณ 782 ตารางกิโลเมตร ได้รับการประกาศเป็นเขตอุทยานแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ. 1980 มีสัตว์แปลก ๆ มากมาย เช่น แรดชวา วัวแดง ชะนีชวา ค่าง และสุนัขป่า
มรดกโลก

อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลนได้รับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 15 เมื่อปี พ.ศ. 2534 ที่เมืองคาร์เทจ ประเทศตูนิเซีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
(x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะ อันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่ว โลกให้ความสนใจด้วย
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- |
ทางวัฒนธรรม:  กลุ่มวัดโบโรบูดูร์  กลุ่มวัดปรัมบานัน  แหล่งมนุษย์ยุคเริ่มแรกซางีรัน  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมจังหวัดบาหลี: ระบบซูบัก หลักการตามปรัชญาไตรหิตกรณะ  มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลินแห่งซาวะฮ์ลุนโต  แกนจักรวาลวิทยาแห่งยกยาการ์ตาและภูมิสัญลักษณ์ทางประวัติศาสตร์ 
ทางธรรมชาติ:  อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน  อุทยานแห่งชาติโกโมโด  อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์  มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา 
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
เกาะยซ ซูดาร์โซ

| --- | --- |
ภาพถ่ายดาวเทียมของเกาะยซ ซูดาร์โซ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: โอเชียเนีย
พิกัด: 7°57′S 138°24′E﻿ / ﻿7.950°S 138.400°E﻿ / -7.950; 138.400
อันดับพื้นที่: 67
การปกครอง
 อินโดนีเซีย
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 11,000 คน
เกาะยซ ซูดาร์โซ (อินโดนีเซีย: Pulau Yos Sudarso) หรือ เกาะโดลัก (Pulau Dolak) เป็นเกาะหนึ่งในท้องที่อำเภอเมอเราเก จังหวัดปาปัวใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ถูกแยกจากเกาะนิวกินีด้วยแม่น้ำมูลีหรือช่องแคบมูลี มีรูปร่างคล้ายใบไม้ มีความยาวประมาณ 165 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 11,740 ตารางกิโลเมตร
ในสมัยที่อินโดนีเซียเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ เนเธอร์แลนด์ตั้งชื่อเกาะนี้ว่า เกาะเฟรเดอริก แฮ็นดริก (Frederik Hendrikeiland) ตามพระนามของเจ้าชายแฮ็นดริก (ค.ศ. 1820–1879) ต่อมาเมื่อเนเธอร์แลนด์ได้ส่งมอบนิวกินีตะวันตกแก่อินโดนีเซียในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1963 รัฐบาลอินโดนีเซียได้เปลี่ยนชื่อเกาะเพื่อเป็นเกียรติแก่พลเรือจัตวา ยซ ซูดาร์โซ ซึ่งเสียชีวิตในยุทธนาวีที่ทะเลอาราฟูราระหว่างอินโดนีเซียกับเนเธอร์แลนด์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1962 ชื่อท้องถิ่นและชื่ออื่น ๆ ของเกาะนี้ได้แก่ โดลก (Dolok), กีมาอัม (Kimaam) และ โกเลปม (Kolepom)
ด้วยจำนวนประชากรประมาณ 11,000 คน ทำให้เกาะยซ ซูดาร์โซ มีความหนาแน่นประชากรน้อยกว่า 1 คนต่อตารางกิโลเมตร ประชากรพื้นเมืองของเกาะพูดภาษากลุ่มโกเลปมซึ่งได้แก่ ภาษากีมากีมา, ภาษาอึนดม และภาษารียันตานา/กีมาอัม ชุมชนบนเกาะได้แก่ กาบา, กีมาอัน, กลาดาร์, เป็มเบร, วัน และโยมูกา โดยกีมาอัน (หรือกีมาอัม) เป็นชุมชนหลักของเกาะ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ใกล้กับช่องแคบบูวายาซึ่งแยกเกาะโกโมรันออกจากเกาะยซ ซูดาร์โซ
อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์

| อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เขาปุนจักจายาในเขตอุทยาน
พิกัด: 4°37′17.6″S 137°29′22.1″E﻿ / ﻿4.621556°S 137.489472°E﻿ / -4.621556; 137.489472
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (viii), (ix), (x)
อ้างอิง: 955
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2542 (คณะกรรมการสมัยที่ 23)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์ (อินโดนีเซีย: Taman Nasional Lorentz) คือพื้นที่อนุรักษ์ที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังเป็นพื้นที่อนุรักษ์ที่มีสภาพแวดล้อมหลากหลายมากที่สุดในโลก[ต้องการอ้างอิง] ตั้งแต่แหล่งชุ่มน้ำริมทะเล ป่าฝนเขตร้อนจนถึงภูเขาหิมะ นอกจากนั้นยังได้ขุดพบซากดึกดำบรรพ์ของสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ซึ่งเป็นหลักฐานอย่างดีเยี่ยมที่แสดงถึงความหลายหลายทางชีวภาพตั้งแต่ยุคบรรพกาล
มรดกโลก

อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(viii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
(ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
(x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
เกาะบินตัน

| Bintan Pulau Bintan |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเรียว


พิกัด: 1°04′36″N 104°30′01″E﻿ / ﻿1.07667°N 104.50028°E﻿ / 1.07667; 104.50028
ประเทศ: อินโดนีเซีย
จังหวัด: หมู่เกาะเรียว
พื้นที่พื้นที่รวม (รวมถึงพื้นที่ทะเล)
 • ทั้งหมด: 23,188 ตร.ไมล์ (60,057 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 927.53 ตร.ไมล์ (2,402.28 ตร.กม.)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 334,875 คน
 • ความหนาแน่น: 361.0 คน/ตร.ไมล์ (139.39 คน/ตร.กม.)
จุดสูงสุด: กูนังบินตันเบอซาร์ (Gunung Bintan Besar) (360 ม.)
เว็บไซต์: Government of Indonesia
เกาะบินตัน (อังกฤษ: Bintan Island;  อินโดนีเซีย: Negeri Segantang Lada) เป็นเกาะในหมู่เกาะเรียว ประเทศอินโดนีเซีย เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหมู่เกาะเรียว เป็นที่ตั้งของเมืองตันจุงปีนัง เมืองหลวงของจังหวัด ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะ และถือเป็นชุมชนใหญ่ของเกาะ
เกาะบินตันมีพื้นที่ 2,402.28 ตร.กม. (927.53 ตร. ไมล์) หากรวมกับพื้นที่ที่เป็นทะเล (มีพื้นที่เป็นร้อยละ 96 ของเกาะ) มีพื้นที่ 60,057 ตร.กม. (23,188 ตร.ไมล์) อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเกาะบินตัน ซึ่งเป็นหนึ่งในหกอำเภอของจังหวัดเรียว และเมืองตันจุงปีนังเป็นเขตการปกครองพิเศษของเกาะบินตัน
ประวัติศาสตร์ของเกาะบินตันย้อนไปได้ถึงต้นศตวรรษที่ 3 เกาะมีความรุ่งเรืองจากการเป็นเส้นทางการค้าระหว่างจีนกับอินเดีย ซึ่งนานนับศตวรรษอยู่ภายใต้การควบคุมของจีน อังกฤษ และต่อมาคือเนเธอร์แลนด์ และเมื่อเนเธอร์แลนด์ประกาศว่าเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ผ่านสนธิสัญญาอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1824 ต่อมาในศตวรรษที่ 12 เกาะบินตันซึ่งอยู่บริเวณช่องแคบมะละกา เป็นที่รู้จักว่าเป็น "เกาะโจรสลัด" เนื่องจากโจรสลัดมลายูใช้เป็นสถานที่ปล้นสะดมเรือสินค้าในน่านน้ำนี้
สิงคโปร์เป็นเมืองใหญ่ที่ใกล้เกาะนี้ที่สุด โดยสามารถเดินทางจากเรือใบน้ำตื้นโดยใช้เวลา 45-50 นาที จากช่องแคบสิงคโปร์สู่พื้นที่รีสอร์ตของเกาะบินตัน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ บนเกาะมีชายหาด ที่มีโรงแรมและสถานพักตากอากาศนานาชาติติดกับชายหาด มีสถานพักตากอากาศที่มีชื่อเสียงอย่าง รีสอร์ตบินตัน มีพื้นที่กว่า 300 เฮกเตอร์ (740 เอเคอร์) อินโดนีเซียได้ประชาสัมพันธ์ว่าเกาะเป็นจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดรองจากบาหลี
เกาะอัมบน

| --- | --- |
Ceram and Ambon Islands (Operational Navigation Chart, 1967) Not for navigational use.
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 3°38′17″S 128°07′02″E﻿ / ﻿3.63806°S 128.11722°E﻿ / -3.63806; 128.11722
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะโมลุกกะ
จุดสูงสุด: Salahutu
การปกครอง
Indonesia
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 441,000
ความหนาแน่น: 569/กม.2 (1474/ตารางไมล์)
เกาะอัมบน (อินโดนีเซีย: Pulau Ambon) เป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะโมลุกกะ ประเทศอินโดนีเซีย เกาะมีพื้นที่ 775 ตร.กม. เกาะนี้ชาวโปรตุเกสเข้ามาตั้งถิ่นฐานครั้งแรกในปี ค.ศ. 1521  ต่อมา มีความสำคัญในการค้าเครื่องเทศและพ่อค้าอังกฤษเข้ามาตั้งถิ่นฐานใน ค.ศ. 1615 ใน ค.ศ. 1623 เกิดการสังหารหมู่ที่เมืองอัมบน โดยชาวฮอลันดาได้สังหารชาวอังกฤษและครอบครองเกาะนี้ จนในที่สุดตกเป็นของฮอลันดาในปี ค.ศ. 1814 ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นได้เข้าควบคุมดูแล ระหว่างปี ค.ศ. 1942-1945 เมื่อสงครามสิ้นสุด ชาวเกาะประกาศตั้งเป็นสาธารณรัฐอิสระในปี ค.ศ. 1950 แต่ก็ถูกรัฐบาลอินโดนีเซียปราบปรามอย่างรวดเร็ว
อีกันบาการ์

| --- | --- |
ปลาย่างกินกับซัมบัล
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซียและมาเลเซีย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ผู้สร้างสรรค์: อาหารอินโดนีเซียและอาหารมาเลเซีย
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ปลาย่างปรุงด้วยกระเทียม หัวหอม และเครื่องเทศอื่น ๆ ปรุงด้วยเตาถ่าน
 ตำราอาหาร: อีกันบาการ์   สื่อ: อีกันบาการ์
อีกันบาการ์ (มาเลเซียและอินโดนีเซีย: ikan bakar) เป็นอาหารมาเลเซียและอินโดนีเซียที่ทำจากปลาย่างหรืออาหารทะเลอย่างอื่น แปลตรงตัวว่าปลาเผา เป็นอาหารที่เป็นที่นิยมในอินโดนีเซียโดยเฉพาะทางตะวันออก ปลามักจะปรุงด้วยเครื่องเทศบด บางครั้งใส่กะปิหรือซีอิ๊วหวานแล้วนำไปย่าง บางครั้งห่อด้วยใบตองขณะย่าง
เครื่องปรุง

ปลามักจะปรุงด้วยซีอิ๊วและน้ำมันมะพร้าวหรือเนยเทียม ส่วนผสมที่เป็นเครื่องเทศจะต่างกันไปตามท้องถิ่น ส่วนใหญ่จะใช้ หัวหอม กระเทียม พริก ผักชี น้ำมะขาม ขมิ้น ข่าและเกลือ ในชวาและส่วนใหญ่ในอินโดนีเซียปลาจะออกรสหวานมากกว่ารสอื่น แต่ในมีนังกาเบา สุมาตรา และในคาบสมุทรมลายู ปลาจะออกสีเหลืองและรสเผ็ดและไม่ใส่ซีอิ๊วหวาน นิยมรับประทานปลาย่างนี้กับซัมบัลเบอลาจัน หรือซัมบัลเกอจัป
รูปภาพ

อีกันบาการ์ในมาเลเซีย
การย่างปลาในบาหลี
เกอรักเตอโลร์

| --- | --- |

มื้อ: อาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: จาการ์ตา
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ไข่เจียวรสเผ็ด ใส่ข้าวเหนียว โรยมะพร้าวขูดและหอมเจียว
 ตำราอาหาร: เกอรักเตอโลร์   สื่อ: เกอรักเตอโลร์
เกอรักเตอโลร์ที่ขายริมถนน
เกอรักเตอโลร์ (อินโดนีเซีย: kerak telor) เป็นไข่เจียวแบบพื้นเมืองของชาวเบอตาวี ทำจากไข่ผสมกับข้าวเหนียวหุงสุก โรยด้วยเซอรุนดังหรือมะพร้าวขูดอบ หัวหอมเจียว และกุ้งแห้ง จัดเป็นอาหารว่าง วิธีการปรุงจะเริ่มจากใส่ข้าวเหนียวเล็กน้อยลงในกระทะ ใส่ไข่ซึ่งนิยมไข่เป็ดมากกว่า เติมเครื่องเทศและคนให้เข้ากัน ทอดให้สุกโดยไม่ใส่น้ำมัน ทำให้ไข่เจียวมีลักษณะข้น
ในสมัยอาณานิคม เกอรักเตอโลร์จัดเป็นอาหารพิเศษในงานเลี้ยงขนาดใหญ่ของรัฐบาลอาณานิคมหรือชาวเบอตาวีที่ร่ำรวย ในปัจจุบัน เกอรักเตอโลร์ไม่ได้เป็นอาหารที่นิยมสำหรับชาวจาการ์ตาพื้นเมืองอีกต่อไป
แหล่งข้อมูลอื่น

Kerak telor recipe เก็บถาวร 2011-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on cookingrecipesguide.org
Interview with Kerak telor vendor
Kerak telor making on Youtube
เกาะเตอร์นาเต

| --- | --- |
เกาะเตอร์นาเต
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 0°47′N 127°22′E﻿ / ﻿0.783°N 127.367°E﻿ / 0.783; 127.367
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะโมลุกกะ
พื้นที่: 76 ตารางกิโลเมตร (29 ตารางไมล์)
จุดสูงสุด: Gamalama
การปกครอง
Indonesia
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 145,143
ความหนาแน่น: 1,910/กม.2 (4950/ตารางไมล์)
เตอร์นาเต (อินโดนีเซีย: Ternate) เป็นเกาะในหมู่เกาะโมลุกกะ ทางตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่นอกฝั่งตะวันตกของเกาะที่ใหญ่กว่า คือ เกาะฮัลมาเฮรา เช่นเดียวกันเกาะบริเวณใกล้เคียง เกาะมีภูเขาไฟรูปกรวย เกาะแห่งนี้เคยเป็นเกาะที่ผลิตกานพลูแห่งเดียวของโลก ทำให้สุลต่านกลายเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดและมีอิทธิพลมากที่สุดในอินโดนีเซีย
ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 กลายเป็นรัฐสุลต่าน ชาวโปรตุเกสเข้ามาตั้งถิ่นฐานใน ค.ศ. 1529 เป็นพันธมิตรกับฮอลันดาใน ค.ศ. 1607 ก่อนตกอยู่ใต้อิทธิพลของฮอลันดาอย่างสมบูรณ์ ค.ศ. 1683 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นได้เข้ายึดครอง
ลีกาซาตู

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1994; 30 ปีที่แล้ว (1994)
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
สมาพันธ์: สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี)
จำนวนทีม: 18
ระดับในพีระมิด: 1
ตกชั้นสู่: ลีกาดูวา
ถ้วยระดับประเทศ: ปียาลาอินโดเนซียา
ถ้วยระดับนานาชาติ: เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก เอเอฟซีคัพ
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: เปอร์ซิบบันดุง (ครั้งที่ 2)  (2023–24)
ชนะเลิศมากที่สุด: เปอร์ซีปูราจายาปูรา (3 ครั้ง)
หุ้นส่วนโทรทัศน์: อินโดซียาร์
เว็บไซต์: Liga Indonesia
ปัจจุบัน: 2024–25
ลีกาซาตู (อินโดนีเซีย: Liga 1) หรือเบเอร์อีลีกาซาตู (อินโดนีเซีย: BRI Liga 1) ตามชื่อผู้สนับสนุน เป็นลีกฟุตบอลระดับที่สูงที่สุดของประเทศอินโดนีเซีย บริหารจัดการโดย เปเต ลีกาอินโดเนซียาบารู
ก่อนหน้านั้นเคยมี อินโดนีเซียพรีเมียร์ลีก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2011-2013 ต่อมาได้ยุบลีกรวมกัน และเปลี่ยนชื่อเป็น อินโดนีเซียซูเปอร์ลีก ผู้สนับสนุนปัจจุบันคือ ธนาคารรักยัตอินโดเนซียา (เบเอร์อี)