stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไนรา

สกุลเงินของประเทศไนจีเรีย
สกุลเงินไนรา (สัญลักษญณ์: ₦; รหัส: NGN) ไนราเป็นสกุลเงินของประเทศไนจีเรีย 1 ไนรา มีค่าเท่ากับ 100 โคโบ
| ไนรา |
| --- | --- |
ธนบัตร 500 ไนรา
ISO 4217
รหัส: NGN
การตั้งชื่อ
หน่วยย่อย: 
 1⁄100: โคโบ
พหูพจน์: ไนรา
 โคโบ: โคโบ
สัญลักษณ์: ₦
ธนบัตร: ₦5, ₦10, ₦20, ₦50, ₦100, ₦200, ₦500, ₦1000
เหรียญ: 50 โคโบ , ₦1, ₦2
ข้อมูลการใช้
ผู้ใช้:  ไนจีเรีย
การตีพิมพ์
ธนาคารกลาง: ธนาคารกลางไนจีเรีย
 เว็บไซต์: www.cenbank.org
เจ้าของโรงพิมพ์: บริษัทไนจีเรียน ซีเคียวริตี พริ้นติ้ง แอนด์ มินติ้ง
 เว็บไซต์: www.mintnigeria.com
โรงพิมพ์ธนบัตร: บริษัทไนจีเรียน ซีเคียวริตี พริ้นติ้ง แอนด์ มินติ้ง
 เว็บไซต์: www.mintnigeria.com
การประเมินค่า
อัตราเงินเฟ้อ: 28. 9%
 ที่มา: มกราคม 2024
เหรียญ

ในปัจจุบันได้มีการผลิตเหรียญไนราทั้งหมด 3 ชนิดได้แก่ 50 โคโบ, 1 และ 2 ไนรา
ธนบัตร

ในปัจจุบันได้มีการพิมพ์ธนบัตรไนราออกมา 8 ชนิดได้แก่ 5 ,10 , 20, 50, 100, 200, 500 และ 1,000 ไนรา
เหรียญ 2 ไนรา
ธนบัตรไนราชนิดต่าง ๆ
เฉิ่น ว่านซาน

| เฉิ่น ว่านซาน |
| --- | --- |
沈万三
เฉิ่น ว่านซานและหม้อวิเศษเสกทองคำของเขา

ผู้ว่าราชการคุนซาน มณฑลเจียงซู ราชวงศ์หมิง (명 제국 장쑤성 쿤산 태수 (明 帝國 江蘇省 昆山 太守)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 192 (192) – ค.ศ. 208 (208)
กษัตริย์: จักรพรรดิหงอู่
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ป. ค.ศ. 1306 เมืองหนานสฺวิน ตำบลอูเฉิง, มณฑลเจ้อเจียง, ราชวงศ์หมิง (ปัจจุบันคือเมืองหูโจว), ประเทศจีน
เสียชีวิต: ป. ค.ศ. 1394 เมืองคุนซาน มณฑลเจียงซู ราชวงศ์หมิง (ปัจจุบัน) คือเมืองคุนซาน, มณฑลเจียงซู, ประเทศจีน
ความสัมพันธ์: เฉิ่น อวี๋ (บิดา) เฉิ่น ว่านซื่อ (น้องชาย)
อาชีพ: ผู้ว่าราชการ, พ่อค้า
ชื่อรอง: เฉิ่นฟู่ (沈复升)

บ้านของเฉิ่น ว่านซาน
เฉิ่น ว่านซาน (จีน: 沈万三) (เกิดประมาณปี ค.ศ. 1306 เสียชีวิตประมาณปี ค.ศ. 1394) เป็นพ่อค้าชาวจีนผู้มีชีวิตอยู่ในช่วงต้นราชวงศ์หมิง
เฉิน หว่นซานเกิดที่เมืองหนานสฺวิน ตำบลอูเฉิง มณฑลเจ้อเจียง (ปัจจุบันคือเมืองหูโจว) บิดาชื่อว่า เฉิ่นโย่ว (沈佑) และครอบครัวของเขาได้ย้ายไปอยู่ที่หมู่บ้านตงไช่ อำเภอฉางโจว (ปัจจุบันคือเมืองซูโจว มณฑลเจียงซู)
ว่ากันว่าเฉิ่น ว่านซานร่ำรวยยิ่งกว่ารัฐบาล ทำให้เรื่องราวของเขามักจะเป็นตำนานที่แยกความจริงและเรื่องแต่งได้ยาก นักวิชาการสมัยใหม่ เช่น กู เฉิง ได้เสนอความเห็นว่า เรื่องราวเกี่ยวกับเฉิ่น ว่านซานอาจถูกขยายเกินจริง นอกจากนี้ ช่วงเวลาที่เขามีชีวิตอยู่น่าจะอยู่ในสมัยราชวงศ์หยวน และเขาอาจเป็นเพียงพ่อค้าที่ร่ำรวยในยุคนั้น แต่ไม่ได้มั่งคั่งถึงขั้นเทียบเท่ากับรัฐตามที่เล่าขานกัน
ในไต้หวัน บางวัดเคารพบูชาเฉิ่นว่านซานในฐานะเทพเจ้าแห่งโชคลาภ (财神) เช่น ในถ้ำเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่วัดกวานตู้ (关渡宫) เฉิ่นว่านซานได้รับการบูชาเพื่อขอพรด้านความมั่งคั่งและโชคลาภ
เรื่องเล่า

ตามตำนานพื้นบ้าน เชื่อว่าเฉิ่นว่านซานร่ำรวยได้เพราะมี หม้อวิเศษเสกทองคำ (聚宝盆) ซึ่งเป็นหม้อที่สามารถเปลี่ยนสิ่งของใด ๆ ที่ใส่ลงไปให้กลายเป็นสมบัติล้ำค่า ว่ากันว่าเขาได้ฝังหม้อไว้ที่ ประตูเมืองหนานจิง (聚宝门) นอกจากนี้ ยังมีความเชื่อว่า จักรพรรดิหงอู่ (朱元璋) เลือกหนานจิงเป็นเมืองหลวงบางส่วนก็เพราะเฉิ่นว่านซานก็มีส่วนเกี่ยวข้องในการตัดสินใจนี้
มีทฤษฎีหนึ่งบอกว่าเขามีความสามารถในการเล่นแร่แปรธาตุเปลี่ยนหินเป็นทองคำอีกทฤษฎีหนึ่งคือเขาได้รับทรัพย์สินจากตระกูลหลู่เต้าหยวน (汾湖陆道源) ในทะเลสาบเป่าเฟิงหู
ชีวิต

ในช่วงปลายราชวงศ์หยวนและต้นราชวงศ์หมิง ในประเทศจีน ชื่อเสียงของตระกูลเซินหว่านซาน (沈万三) นั้นโด่งดังมาก ตระกูลนี้เป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ร่ำรวยที่สุดในจีน ชื่อเสียงของเฉิ่น ว่านซานถูกบันทึกใน "ประวัติศาสตร์หมิง" ว่า ช่วยสนับสนุนเจิ้งเหอ (朱元璋) ในการก่อตั้งราชวงศ์หมิง โดยการช่วยตีโต้กองกำลังของเสียนอูเหล็ง (西宿辉), จินอู่เหลียง (晋吴量) และจางซาเซิง (张四诚) ด้วยทรัพย์สินของเขา
เฉิ่น ว่านซานได้รับความช่วยเหลือจากการสร้างกำแพงเมืองหนานจิงและให้รางวัลกับทหาร ซึ่งในที่สุดทำให้เจิ้งเหอไม่พอใจและถูกเนรเทศไปยังยูนนาน ตระกูลเฉิ่น ว่านซานได้สร้างคฤหาสน์ใหญ่ชื่อว่า "เฉิ่นทิง" (沈厅) ซึ่งลูกหลานของเขาได้สร้างในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิงในปี 1742
ในเมืองโจวจวง (周庄) มีสิ่งที่ตั้งชื่อตามเฉิ่น ว่านซานมากมาย เช่น อาหารขึ้นชื่อ "หวั่น ซาน ถี" (万三蹄) ซึ่งใช้ชื่อเสียงของเซินหว่านซานในการโฆษณา นอกจากนี้ยังมีสถานที่ที่ชื่อว่า "สิบฉาไห่" (十查海) ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นสถานที่ที่เซินหว่านซานขุดค้นเงินล้านเหรียญ
แม้ว่าเฉิ่น ว่านซานและลูกหลานของเขาจะมีความร่ำรวยในพื้นที่โจวจวงและบริเวณแม่น้ำแยงซี แต่โชคชะตาของพวกเขาก็ไม่คงทน
เฉิ่น ว่านซานเป็นพ่อค้าคนร่ำรวยในช่วงปลายราชวงศ์หยวนและต้นราชวงศ์หมิง เขาเริ่มสะสมความมั่งคั่งจากการซื้อขายสินค้าต่าง ๆ เช่น ข้าว, ผ้าไหม และเครื่องปั้นดินเผา ในช่วงปลายราชวงศ์หยวน เซินหว่านซานเห็นศักยภาพและความสามารถของเจิ้งเหอและสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่
ตามบันทึกใน "ประวัติศาสตร์หมิง" เฉิ่น ว่านซานชอบสะสมผลงานศิลปะและจะมอบเงิน 20 เหรียญให้กับนักเขียนที่ส่งผลงานมาให้เขา ทำให้บรรดานักเขียนทุกคนมาที่บ้านของเขาเพื่อขายผลงานของพวกเขา
เฉิ่น ว่านซานยังสนับสนุนการสร้างกำแพงเมืองหนานจิง โดยใช้ทรัพย์สินของเขาในการสร้างกำแพงกว่า 10 กิโลเมตร ซึ่งประมาณหนึ่งในสามของค่าใช้จ่ายทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม ผลสุดท้ายของเขานั้นเศร้าหมอง เมื่อเขาถูกเนรเทศไปยูนนานและลูกชายของเขาถูกเนรเทศไปเสี่ยวโจว ความร่ำรวยของเขาถูกริบไป ในภายหลัง เขาเสียชีวิตอย่างเศร้าหมองในยูนนานเนื่องจากความอดอยาก
ชื่อของเฉิ่น ว่านซานในจีนถือเป็นสัญลักษณ์ของความร่ำรวย และจนถึงวันนี้ ผู้คนในพื้นที่เช่น มณฑลเจียงซู, มณฑลเจ้อเจียง และมณฑลฝูเจี้ยน ยังใช้ชื่อเขาเป็นการเปรียบเทียบกับคนที่มีเงินมาก
ความสำเร็จ

เฉิ่นเป็นหนึ่งในพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในภูมิภาคทางใต้ของแม่น้ำแยงซีในช่วงต้นราชวงศ์หมิง โดยประสบความสำเร็จจากการค้าขายกับต่างประเทศ เขาใช้ประโยชน์จากเส้นทางคมนาคมทางน้ำที่สะดวกของเมืองซูโจวอย่างเต็มที่ ทำให้ซูโจวกลายเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญในสมัยนั้น หลังจากที่เขาร่ำรวยขึ้น เขาได้ทำให้ซูโจวกลายเป็นศูนย์กลางทางธุรกิจที่สำคัญของเขา เฉิ่นมีชีวิตอยู่ในช่วงรอยต่อระหว่างปลายราชวงศ์หยวนถึงต้นราชวงศ์หมิง ในช่วงต้นราชวงศ์หมิง จักรพรรดิหงอู่ได้เลือกหนานจิงเป็นเมืองหลวง เฉิ่นมีส่วนสำคัญในการก่อสร้างกำแพงเมืองหลวงถึงหนึ่งในสามส่วน ซึ่งเป็นโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ที่มีความสำคัญต่อการป้องกันเมือง
ประสบการณ์

เฉิ่นเคยไปโจวจวาง, ซูโจว, หนานจิง, ยูนนาน และสถานที่อื่น ๆ อีกหลายแห่ง เฉิ่นมักจะพิจารณาว่าโจวจวางเป็นสถานที่ที่เริ่มต้นอาชีพของเขา "ที่พำนักของเฉิ่นตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง ซึ่งมีคลังสินค้า สวน และศาลาตามแนวแม่น้ำหยินเจ๋อ" "บ้านอันงดงามของเฉิ่นยังคงอยู่ในโจวจวาง" แต่จักรพรรดิหงอู่, จูหยวนจาง อิจฉาทรัพย์สินของเขาและกังวลเกี่ยวกับภัยคุกคามจากบุรุษผู้มั่งคั่งนี้ ในที่สุด เฉิ่นถูกเนรเทศไปยังยูนนานและใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ที่นั่น ผู้คนชื่นชอบเฉิ่นมากและพวกเขาชอบที่จะเชื่อว่าเฉิ่นจะไม่มีวันตายและกลายเป็นอมตะ ในราชวงศ์ชิง ยังคงมีคนกล่าวว่าเขาได้พบกับเฉิ่นที่ไม่แก่ลงเลยในยูนนาน[ต้องการอ้างอิง]
เฉิ่นสร้างความร่ำรวยได้อย่างไร

เขาเริ่มอาชีพด้วยการทำฟาร์มในโจวจวาง โจวจวางมีสภาพอากาศอบอุ่นและการชลประทานที่สะดวกซึ่งเหมาะกับการทำเกษตรกรรม เฉิ่นตามพ่อของเขามาที่นี่และหาเงินผ่านการเกษตร เฉิ่นชอบซื้อที่ดินและบ้านเพื่อสร้างความมั่งคั่ง มีเศรษฐีคนหนึ่งชื่อลู่ เต๋อย่วนในซูโจว เขาชื่นชมความสามารถของเฉิ่นและเชื่อใจเขา เขามอบเงินจำนวนมากให้เฉิ่น ด้วยความช่วยเหลือของลู่ เฉิ่นจึงมีความสามารถมากขึ้นในการสร้างเงินมากขึ้น เฉิ่น ว่านซานได้รับโชคลาภจากชายคนหนึ่งชื่อลู่ ซึ่งเป็นหนึ่งในบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในพื้นที่นี้ เฉิ่นพัฒนาธุรกิจการเกษตร รวมทั้งผ้าไหมและชา เนื่องจากการขนส่งทางน้ำในโจวจวางสะดวกมาก เขาจึงส่งออกชา ผ้าไหม เครื่องเคลือบ อาหาร และนำเข้าอัญมณี งาช้าง และเครื่องเทศ ด้วยวิธีนี้เขาจึงสะสมความมั่งคั่งอย่างมาก มีเรื่องเล่าว่าเฉิ่นมีขุมทรัพย์มากมายจนไม่สามารถนับได้ เขาช่วยสร้างกำแพงของหนานจิงและสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ ด้วยเงินนี้ กล่าวกันว่าทะเลสาบเสฺวียนอู่ที่ใหญ่โตมากนั้นเป็นสวนหลังบ้านของเขา
เส้นทางชาโบราณ

หลังจากที่เขาถูกเนรเทศไปยังยูนนาน เพื่อนหลายคนของเฉิ่นก็ไปเยี่ยมเขา พวกเขาพบเส้นทางใหม่ในการหาเงิน พวกเขาสามารถขนส่งชา เครื่องเคลือบ และหัตถกรรมอื่น ๆ ไปยังพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือและทิเบต เส้นทางนี้ปัจจุบันเรียกว่าเส้นทางชาโบราณ แม้อากาศที่นั่นจะหนาวเย็นและทางผ่านจะขรุขระและทุรกันดาร เฉิ่นคิดว่ามีศักยภาพที่จะพัฒนาได้ ด้วยประสบการณ์และความคิดริเริ่มทางการค้า เขาได้ขนส่งผลิตภัณฑ์ที่มีลักษณะเฉพาะจากทางตอนใต้ของแม่น้ำไปยังทิเบต, อินเดีย, พม่า และอีกหลายแห่ง
การประเมินทางประวัติศาสตร์

ในบรรดาเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ทั้งหมด เรื่องราวของจูหยวนจางและเฉิ่น ว่านซานเป็นเพียงเรื่องเดียวที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างนักการเมืองผู้ยิ่งใหญ่กับพ่อค้าผู้ยิ่งใหญ่ อำนาจของจักรวรรดิเหนือทุกสิ่งล้วนเป็นฝ่ายชนะการต่อสู้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ข้อพิสูจน์ > ทฤษฎีการสับสนเรื่องราว

ในศิลาจารึกสุสานครอบครัวของเฉิ่น ว่านซาน (沈万三) ที่ยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน ชื่อบนป้ายหลุมศพของเฉิ่น ว่านซานถูกระบุว่าเป็นเฉิ่น ฟู่ (沈富) ทั้งหมด ส่วนชื่อเฉิ่น ซิ่ว (沈秀) มักจะมาจากคนนอก ส่วนประวัติศาสตร์ตระกูลเฉิ่นของหูโจว หูหลง (湖州湖溇) ระบุว่า เฉิ่น โช่วเอ้อ (沈寿二) มีชื่อเดิมว่าเฉิ่น ซิ่ว (沈秀) และในสมัยราชวงศ์หมิง (洪武) เขาได้มอบข้าวและเสบียงให้กับจู หยวนจาง (朱元璋) เพื่อช่วยในการปราบซูโจว (苏州) จึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายพล นอกจากนี้ ในบันทึก《อู๋เจียงจื้อ (吴江志) 》ยังได้บันทึกว่า เฉิ่น ว่านซาน (沈万三) ได้เสียชีวิตไปแล้วในขณะนั้น โดยลูกชายของเขาคือเฉิ่น เม่า (沈茂) และเฉิ่น วั่ง (沈旺) ได้ขนส่งข้าวทางทะเล อย่างไรก็ตาม ฝ่ายหลังมีการบันทึกไม่เพียงแค่ใน《อู๋เจียงจื้อ (吴江志) 》เท่านั้น แต่ยังในประวัติศาสตร์ตระกูล ในบันทึกท้องถิ่น บันทึกของคนในสมัยราชวงศ์หมิง และในแง่ของการสืบทอดตำแหน่ง เฉิ่น โช่วเอ้อ (沈寿二) มีชื่อเสียงในตระกูลเฉิ่นในอู่ซิง (吴兴) ช่วงราชวงศ์หมิง และเนื่องจากหูหลง (湖溇) และโจวจวง (周庄) อยู่ใกล้กัน จึงมีนักวิชาการที่เชื่อว่าการมอบข้าวของเฉิ่น ว่านซาน (沈万三) อาจเป็นเรื่องราวของเฉิ่น โช่วเอ้อ (沈寿二) ในช่วงต้นราชวงศ์หมิงที่ถูกนำมาใช้แทน
ข้อพิสูจน์ > ทฤษฎีที่ว่าเฉิ่น หรงเป็นบุตรชายของเฉิ่น ว่านซาน

ตามบันทึก《อู๋เจียงจื้อ (吴江县志) 》ซึ่งจัดทำขึ้นในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง: ในช่วงที่จาง ซื่อเฉิง (张士诚) ครองเมืองซูโจว (蘇州) เฉิ่น ว่านซาน (沈万三) ได้เสียชีวิตแล้ว ลูกชายสองคนของเขา เฉิ่น เม่า (沈茂) และเฉิ่น วั่ง (沈旺) ได้แอบขนข้าวทางทะเลไปยังเยียนจิง (燕京)  บันทึกของท้องถิ่นนี้อ้างอิงจาก《อู๋เจียงจื้อ》ที่เขียนขึ้นโดยโม่ ต้าน (莫旦) ผู้เป็นญาติของเฉิ่นในสมัยราชวงศ์หมิง จาง ซื่อเฉิงยึดครองอู๋จง (吳中) ในปี 1356 ขณะที่จู หยวนจาง (朱元璋) สถาปนาราชวงศ์หมิงในปี 1368 นอกจากนี้ ในช่วงปลายราชวงศ์หยวนและต้นราชวงศ์หมิง หวัง สิง (王行) ได้เขียนศิลาจารึกสำหรับเฉิ่น หรง (沈荣) บุตรชายของเฉิ่น ว่านซาน และหลานชายของเขา บันทึกอย่างชัดเจนว่า เฉิ่น หรง เสียชีวิตในฤดูใบไม้ร่วงเดือนสิงหาคม ปี 1376 ในสมัยราชวงศ์หมิง ศักราชหงอู่ปีที่ 9 (洪武) ด้วยอายุ 71 ปี เฉิ่น เสิน (沈森) ลูกชายของเขาเสียชีวิตในปีเดียวกันด้วยอายุ 48 ปี นั่นหมายความว่าในช่วงที่ราชวงศ์หมิงสถาปนา เฉิ่น หรงมีอายุ 62 ปี ส่วนเฉิ่น ว่านซานก็น่าจะอายุประมาณ 80 ปี ศิลาจารึกบันทึกว่าเฉิ่น ว่านซานเป็น “บิดาผู้ล่วงลับ” ซึ่งหมายความว่าเขาเสียชีวิตก่อนเฉิ่น หรง และจู หยวนจางไม่ได้ส่งทหารไปยังหยุนหนาน (云南) อย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี 1381 จักรพรรดิหงอู่ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิง และปีต่อมาก็ยึดครองดินแดนนี้ได้อย่างสมบูรณ์ หยุนหนานจึงถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรหมิง ซึ่งก่อนหน้านี้จะไม่มีใครถูกเนรเทศไปหยุนหนานได้ ในสมัยหงจื้อ (弘治) บันทึก《อู๋เจียงจื้อ》ที่เขียนขึ้นโดยโม่ ต้าน และในปีที่ 40 ของสมัยเจียจิ่ง บันทึก《อู๋เจียงจื้อ》ที่เขียนโดยสวี ซื่อเจิง (徐师曾) ระบุว่า ในคดีหลาน อวี้ (藍玉案) เฉิ่น วั่งเป็นชื่อแรกที่ถูกกล่าวว่าเป็นบุตรชายของเฉิ่น ว่านซาน และเฉิ่น เต๋อเฉวียน (沈德全) ที่มีรายชื่อเป็นที่สอง เป็นเหลนของเฉิ่น ว่านซาน แต่กลับไม่มีชื่อของเฉิ่น ว่านซาน นั่นหมายความว่าเฉิ่น ว่านซานได้เสียชีวิตไปแล้วก่อนที่จะเกิดคดีหลาน อวี้
ข้อพิสูจน์ > ทฤษฎีที่เฉิ่น หรงไม่ใช่บุตรชายของเฉิน ว่านซาน

เฉิ่น หรง (沈荣) ไม่ใช่บุตรชายของเฉิ่น ว่านซาน (沈万三) ตาม《ตระกูลเฉิ่นแห่งเซียนเว่ย (宣威沈氏族谱) 》ข้อมูลเกี่ยวกับการเกิดและการเสียชีวิตของเฉิ่น ว่านซานมีดังนี้:
เฉิ่น ว่านซาน (沈万三) (1306–1394) อายุ 88 ปี เขามีภรรยาและนางสนมจำนวน 13 คน ซึ่งมีการบันทึกไว้ ได้แก่: ① เฉ่อ (褚氏) ② จาง (张氏) ③ ทัง (唐氏) ④ กว๋อ (郭氏) ⑤ หลี่ (李氏) ⑥ หลี่ (黎氏) ⑦ จู (朱氏) ⑧ หลู่ (陆氏)
เฉิ่น ว่านซานมีบุตรชาย 5 คนและบุตรี 4 คน บุตรชาย: คนโต เฉิ่น จิน (沈金) คนที่สอง เฉิ่น เม่า (沈茂) คนที่สาม เฉิ่น วั่ง (沈旺) คนที่สี่ เฉิ่น ชุนหง (沈春鸿) คนที่ห้า เฉิ่น เซียงเป่า (沈香保) ชื่อรอง ซือเฉิง (子成)
บุตรี: คนโต เฉิ่น เซียนหยาง (沈线阳) แต่งงานกับ อวี๋ สือเช่อ (余十舍) ลูกสาวของเธอคือ อวี๋ ฮุ่ยกัง (余惠刚) แต่งงานกับ มู่ ชุน (西平侯沐春) คนที่สอง แต่งงานกับ กู้ จื่อเหวิน (顾子文) คนที่สาม แต่งงานกับ ซ่ง ทง (宋通) และ ซ่ง เวินเจี้ยะ (宋文杰) คนที่สี่ แต่งงานกับ แซ่เก๋อ (葛姓)
ข้อมูลนี้สอดคล้องกับบันทึกใน《ชุดบทกวีของจาง ซานเฟิง (张三丰全集) 》ซึ่งกล่าวว่าเฉิ่น ซานซาน (沈三山) คือเฉิ่น ว่านซาน
ข้อพิสูจน์ > บทกวีของจาง ซานเฟิงส่งไปยังหยุนหนานและกล่าวอำลาเพื่อนเก่า

ข้าพเจ้าอาศัยอยู่ที่วูตังมาเป็นเวลาสามปีสิบสามปีตั้งแต่ปีที่สองของราชวงศ์หมิงจนถึงปีที่ยี่สิบสี่ ข้าพเจ้าได้เขียนตำราและแสดงตัวตามลมอันบริสุทธิ์ เลิกไปเพื่อความปลอดภัย เมื่อได้ยินว่าเฉิ่น ซานซาน (沈三山) ได้รับโทษจากราชสำนักและถูกเนรเทศไปยังดินแดนตะวันตกเฉียงใต้และครอบครัวของเขาถูกจับกุม ข้าพเจ้าจึงตัดสินใจทำบทนี้เพื่อปลอบโยนผู้ถูกเนรเทศ
ในถ้ำแห่งปากน้ำและดวงจันทร์ สองสิบสามปีแห่งความสงบ ข้าพเจ้ารู้ดีว่าแขกที่ห่างไกลจากหยุนหนานจะนึกถึงเพื่อนเก่าในยามฝนตกและลมพายุ
ข้อพิสูจน์ > บทกวีถึงเฉิ่น ซานซานและการส่งความเคารพถึงอวี๋ สือเช่อ

ครอบครัวที่อาศัยอยู่ที่ดินแดนทางใต้แห่งหยุนหนาน ผู้เฒ่าผู้สูงส่งอวี๋ สือเช่อ และเฉิ่น ซานซาน (沈三山) ที่ใส่ใจในความสะอาดและเย็นเฉียบ ด้วยเหตุว่าฟันของช้างสามารถเป็นอันตรายและไม่ได้สัมผัสกับเกล็ดมังกรจึงผิดหน้า ในวันนี้ข้าพเจ้ามาที่นี่เพื่อช่วยเหลือเขาให้พ้นจากปัญหา ยาพิเศษของข้าพเจ้าเหนือกว่าอาวุธ
ข้อพิสูจน์ > มอบให้เฉิ่น เซียนหยางและอวี๋ เฟยเซี่ย

เฉิ่น เซียนหยาง (线阳) เป็นนักเรียนที่มีความสูงส่งของซวี ชานหยาง (薛眞阳) และเป็นบุตรีคนโตของเฉิ่น ซานซาน (沈三山) เธอเกิดเมื่อยังเด็กและพ่อของเธอถูกเนรเทศไปหยุนหนาน เธอมาพบข้าพเจ้าและรับยาพิเศษเดียวกับบุตรีของข้าพเจ้า บุตรีของข้าพเจ้าคือภรรยาของมู่ ชุน (西平侯沐春) ที่ได้รับยาภายนอกจากแม่ของเธอ เฟยเซี่ย (飞霞) เป็นชื่อที่ข้าพเจ้าให้แก่เธอ และเคยมีการบันทึกสั้น ๆ เกี่ยวกับเธอ
อวี๋ สือเช่อ (十舍) ไม่มีลูกและเฉิ่น ซานซาน (三山) ก็มีลูกด้วย หญิงสาวผู้เป็นเทพและน้องสาวของเธอเป็นสองก้อนเห็ดในสวนสวรรค์ การรับยาของข้าพเจ้าจะทำให้เธอได้บินขึ้นไปยังบ่อน้ำของคุนหมิง ผู้เฒ่าจะยิ้มและทางของข้าพเจ้าจะมีแต่ความสุข
ข้อพิสูจน์ > บทกวีของจาง ซานเฟิงส่งไปยังหยุนหนานและกล่าวอำลาเพื่อนเก่า

ข้าพเจ้าอาศัยอยู่ที่อู่ตังมาเป็นเวลา 23 ปี ตั้งแต่ปีที่สองของราชวงศ์หมิงจนถึงปีที่ยี่สิบสี่ ข้าพเจ้าได้เขียนตำราและแสดงตัวตามลมอันบริสุทธิ์ เลิกไปเพื่อความปลอดภัย เมื่อล่าสุดได้ยินว่าเฉิ่น ซานซาน (沈三山) ได้รับโทษจากราชสำนักและถูกเนรเทศไปยังดินแดนตะวันตกเฉียงใต้ และครอบครัวของเขาถูกจับกุม ข้าพเจ้าจึงตัดสินใจทำบทนี้เพื่อปลอบโยนผู้ที่ถูกเนรเทศไป
ในถ้ำแห่งปากน้ำและดวงจันทร์ สองสิบสามปีแห่งความสงบ ข้าพเจ้ารู้ดีว่าแขกที่ห่างไกลจากหยุนหนานจะนึกถึงเพื่อนเก่าในยามฝนตกและลมพายุ
ข้อพิสูจน์ > บทกวีถึงเฉิ่น ซานซานและการส่งความเคารพถึงอวี๋ สือเช่อ

ครอบครัวที่อาศัยอยู่ที่ดินแดนทางใต้แห่งหยุนหนาน ผู้เฒ่าผู้สูงส่งอวี๋ สือเช่อ และเฉิ่น ซานซาน (沈三山) ที่มีความเย็นใจและบริสุทธิ์ เนื่องจากฟันของช้างอาจเป็นอันตรายและยังไม่สัมผัสเกล็ดมังกรจึงทำผิด ในวันนี้ข้าพเจ้ามาที่นี่เพื่อช่วยเหลือเขาให้พ้นจากปัญหา ยาพิเศษของข้าพเจ้าเหนือกว่าอาวุธ
ข้อพิสูจน์ > มอบให้เฉิ่น เซียนหยางและอวี๋ เฟยเซี่ย

เฉิ่น เซียนหยาง (沈线阳) เป็นนักเรียนที่มีความสูงส่งของซวี ชานหยาง (薛眞阳) และเป็นบุตรีคนโตของเฉิ่น ซานซาน (沈三山) เธอเกิดเมื่อยังเด็กและพ่อของเธอถูกเนรเทศไปหยุนหนาน เธอมาพบข้าพเจ้าและรับยาพิเศษเดียวกับบุตรีของข้าพเจ้า บุตรีของข้าพเจ้าคือภรรยาของมู่ ชุน (西平侯沐春) ที่ได้รับยาภายนอกจากแม่ของเธอ เฟยเซี่ย (飞霞) เป็นชื่อที่ข้าพเจ้าให้แก่เธอ และเคยมีการบันทึกสั้น ๆ เกี่ยวกับเธอ
อวี๋ สือเช่อ (十舍) ไม่มีลูกและเฉิ่น ซานซาน (三山) ก็มีลูกด้วย หญิงสาวผู้เป็นเทพและน้องสาวของเธอเป็นสองก้อนเห็ดในสวนสวรรค์ การรับยาของข้าพเจ้าจะทำให้เธอได้บินขึ้นไปยังบ่อน้ำของคุนหมิง ผู้เฒ่าจะยิ้มและทางของข้าพเจ้าจะมีแต่ความสุข
ครอบครัว

เฉิ่นว่านซาน มีน้องชายชื่อ เฉิ่น ว่านซื่อ (沈万四) ซึ่งชื่อจริงคือ เฉิ่น กุ่ย (沈贵) เป็นผู้รักการประพันธ์บทกวีและได้อาศัยอยู่ในเขตห่างไกลที่ภูเขาจงหนาน (终南山)
ซ่ง ทง (宋通) ซึ่งเป็นเขยของเฉิ่นว่านซาน ได้รับตำแหน่งเป็นว่านฮู่โหฺว (万户侯)
โจวจวาง
ทะเลสาบเสฺวียนอู่
Men Laden With Tea ภาพถ่ายในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ค.ศ. 1908 โดยนักสำรวจชาวอังกฤษ Ernest H. Wilson
หม่อมเจ้าพงษ์พิศมัย เกษมสันต์

| หม่อมเจ้าพงษ์พิศมัย เกษมสันต์ |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 4

ประสูติ: 13 มีนาคม พ.ศ. 2442
สิ้นชีพิตักษัย: 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 (109 ปี) โรงพยาบาลรามาธิบดี กรุงเทพมหานคร
สวามี: หม่อมเจ้าเกียรติประวัติ เกษมสันต์
ราชสกุล: เกษมสันต์
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์
พระมารดา: หม่อมราชวงศ์ละม้าย เกษมสันต์
หม่อมเจ้าพงษ์พิศมัย เกษมสันต์ (13 มีนาคม พ.ศ. 2442 – 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์ กับหม่อมราชวงศ์ละม้าย เกษมสันต์
พระประวัติ

หม่อมเจ้าพงษ์พิศมัย เกษมสันต์ เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์ ประสูติแต่หม่อมราชวงศ์ละม้าย เกษมสันต์ (ราชสกุลเดิม สุริยกุล) เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2441 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2442) มีโสทรเชษฐา 2 องค์ คือ หม่อมเจ้าพันธุประวัติ เกษมสันต์ และหม่อมเจ้านิวัทธวงศ์ เกษมสันต์
หม่อมเจ้าพงษ์พิศมัย เสกสมรสกับหม่อมเจ้าเกียรติประวัติ เกษมสันต์ ผู้พิพากษาศาลพระราชอาญา เชษฐาต่างพระมารดาซึ่งประสูติแต่หม่อมเจียม เกษมสันต์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม คชเสนี)
หม่อมเจ้าพงษ์พิศมัย เกษมสันต์ สิ้นชีพิตักษัย เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี สิริชันษา 109 ปี พระราชทานเพลิงศพเมือวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2552 นับเป็นพระอนุวงศ์ที่มีชันษาสูงที่สุดในราชวงศ์จักรี
ไททันโนโบอา

| ไททันโนโบอา แซร์อาโฮนเอนซิส ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยพาลีโอซีนตอนกลางถึงตอนปลาย (Peligran-Itaboraian) ~60–58Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

กระดูกสันหลังของไททันโอโบอาในพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยาJosé Royo y Gómez, Bogotá

ภาพวาดของไททันโอโบอา
สถานะการอนุรักษ์
 สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์:: Boidae
วงศ์ย่อย:: Boinae
สกุล:: Titanoboa † Head et al., 2009
สปีชีส์:: T.  cerrejonensis †
ชื่อทวินาม
Titanoboa cerrejonensis † Head et al., 2009

ไททันโนโบอา แซร์อาโฮนเอนซิส (ชื่อวิทยาศาสตร์: Titanoboa cerrejonensis, ชื่อย่อ: ไททันโนโบอา (Titanoboa)) เป็นชื่องูขนาดใหญ่ที่ไม่มีพิษ ในวงศ์ Boidae ที่ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว ถูกค้นพบโดยคณะนักวิทยาศาสตร์สาขาบรรพชีวินวิทยาจากมหาวิทยาลัยโทรอนโต
นักบรรพชีวินวิทยาเชื่อว่า ไททันโนโบอา  มีรูปร่างลักษณะและมีพฤติกรรมคล้ายงูอนาคอนดาซึ่งปัจจุบันพบในป่าดิบชื้นในทวีปอเมริกาใต้ โดยหากินในน้ำ ซึ่งอาหารได้แก่ จระเข้และปลาขนาดใหญ่ มีลักษณะคล้ายคลึงกับงูอนาคอนดา แต่ทว่ามีความยาวกกว่ามาก โดยมีความยาวเฉลี่ยประมาณ 13.5 เมตร และอาจยาวได้ถึง 15 เมตร หนักถึง 2.6 ตัน  โดยชื่อของมันเป็นภาษาลาติน แปลได้ว่า "งูยักษ์จากแซร์อาโฮน" (Titanic boa from Cerrejon) ซึ่งมาจากชื่อเมืองแซร์อาโฮน ในประเทศโคลอมเบีย ซึ่งเป็นที่ค้นพบซากฟอสซิลของมันเป็นครั้งแรก
ขนาดสัมพัทธ์ของ ไททันโอโบอา กับมนุษย์ยุคใหม่, Gigantophis, งูเหลือม, และ งูอนาคอนดาเขียว.
ซากฟอสซิลของไททันโนโบอา ที่ค้นพบเป็นกระดูกสันหลัง จำนวน 180 ชิ้น คาดว่าน่าจะเป็นของงูทั้งหมด 12 ตัว ค้นพบครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2007 ซึ่งกระดูกสันหลังนั้นมีขนาดใหญ่กว่ากระดูกสันหลังของงูอนาคอนดาไม่มากนัก
จากการวิเคราะห์อายุชั้นหิน พบว่า ไททันโนโบอา มีชีวิตอยู่เมื่อราว 58 ถึง 60 ล้านปีก่อน ในสมัยพาลีโอซีนตอนกลางถึงตอนปลาย เป็นช่วงหลังจากเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคครีเทเชียส–พาลีโอจีน
ซึ่งมีสภาพเป็นป่าดิบชื้น มีอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีประมาณ 32- 90 องศาเซลเซียส ซึ่งสูงกว่าอุณหภูมิเฉลี่ยของป่าดิบชื้น และสอดคล้องกับสภาพอากาศ ที่คาดว่ามีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศปริมาณมาก
ดูเพิ่ม

งูอนาคอนดายักษ์
ATC รหัส V03

ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)
V อื่นๆ (Various)
.fj

บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม
.fj เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศฟีจี เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2535
ดูเพิ่ม

Domain Name System
โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ
ATC รหัส V01

ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)
V อื่นๆ (Various)
โพฮัง

| โพฮัง 포항시 |
| --- | --- |
นครใหญ่
การถอดเสียงภาษาเกาหลี
 • ฮันกึล: 포항시
 • ฮันจา: 浦項市
 • อักษรโรมันปรับปรุง: Pohang-si
 • แมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์: P'ohang-si
ทิวทัศน์หาดคูรยงโพ
ที่ตั้งในประเทศเกาหลีใต้
ประเทศ:  เกาหลีใต้
ภูมิภาค: ย็องนัม
จังหวัด: คย็องซังเหนือ
จำนวนเขตการปกครอง: 2 เขต, 15 แขวง, 4 เมือง, 10 ตำบล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,127.24 ตร.กม. (435.23 ตร.ไมล์)
ประชากร (กันยายน ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 516,471 คน
 • ความหนาแน่น: 458.17 คน/ตร.กม. (1,186.7 คน/ตร.ไมล์)
 • ภาษาถิ่น: คย็องซัง
รหัสพื้นที่: +82-54-2xx
โพฮัง (เสียงอ่านภาษาเกาหลี: /pʰo.ɦaŋ/) เป็นนครในจังหวัดคย็องซังเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ เป็นเมืองท่าหลักในภูมิภาคแทกู-คย็องบุก พื้นที่ตัวเมืองของโพฮังตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำฮย็องซัน โพฮังแบ่งการปกครองออกเป็น 2 เขต (คู) ได้แก่ บุกคู หรือเขตเหนือ (북구; 北區) และนัมคู หรือเขตใต้ (남구; 南區)
โพฮังเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดคย็องซังเหนือ และมีขนาดพื้นที่มากเป็นอันดับที่ 3 ในบรรดานครต่าง ๆ (ชี) ในประเทศเกาหลีใต้ รองจากอันดง ซึ่งเป็นอันดับที่ 1 และคย็องจู ซึ่งเป็นอันดับที่ 2
ภาพ

ทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่โพฮัง
ดูเพิ่ม

แผ่นดินไหวในโพฮัง พ.ศ. 2560
รายชื่อนครในประเทศเกาหลีใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โพฮัง
เว็บไซต์นครโพฮัง
| ด ค กนครในประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- |
นครพิเศษ:  โซล 
มหานคร:  ควังจู  แทกู  แทจ็อน  ปูซาน  อินช็อน  อุลซัน 
นครปกครองตนเองพิเศษ:  เซจง 
นครใหญ่:  คิมแฮ  โคยัง  ช็องจู※  ช็อนจู※  ช็อนอัน  ชังว็อน※  ซ็องนัม  ซูว็อน※  นัมยังจู  พูช็อน  โพฮัง  ยงอิน  อันซัน  อันยัง  ฮวาซ็อง 
นคร:  คงจู  คย็องจู  คย็องซัน  คเยรยง  ควังจู  ควังมย็อน  ควังยัง  ควาช็อน  คอเจ  คังนึง  คิมเจ  คิมช็อน  คิมโพ  คุนซัน  คุนโพ  คูมี  คูรี  ช็องอึบ  ชินจู  ชีฮึง  ชุงจู  ชุนช็อน※  เชช็อน  ซกโช  ซอซัน  ซังจู  ซัมช็อก  ซาช็อน  ซุนช็อน  ทงดูช็อน  ทงย็อง  ทงแฮ  ทังจิน  แทแบ็ก  นนซัน  นัมว็อน  นาจู  พย็องแท็ก  พาจู  โพช็อน  โพรย็อง  มกโพ  มิลยัง  มุนกย็อง  ย็องจู  ย็องช็อน  ยอจู  ยอซู  ยังจู  ยังซัน  ว็อนจู  อันซ็อง  อันดง※  อาซัน  อิกซัน  อีช็อน  อึยจ็องบู  อึยวัง  โอซัน  ฮานัม 
นครภายใต้การบริหาร:  เชจู※  ซอกวีโพ 
ที่ตั้งศาลากลางจังหวัด ที่ไม่ใช่นคร:  อำเภอมูอัน  อำเภอฮงช็อง 
หมายเหตุ: ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย
36°01′56″N 129°21′54″E﻿ / ﻿36.03222°N 129.36500°E﻿ / 36.03222; 129.36500
ATC รหัส V04

ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)
V อื่นๆ (Various)
โรงเรียนบ้านเค็ม (รัฐประสาทราษฎร์บำรุง)

| โรงเรียนบ้านเค็ม (รัฐประสาทราษฎร์บำรุง) |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
เลขที่ 92 บ้านเค็ม หมู่ที่ 5  ตำบลหัวทุ่ง อำเภอลอง จังหวัดแพร่ 54150
พิกัด: 18.112165,99.792321
ข้อมูล
ประเภท: สามัญศึกษา | โรงเรียนประจำชุมชน
สถาปนา: พ.ศ. 2496
ผู้ก่อตั้ง: นายถวิล จริยาโกวิท (นายอำเภอลอง) เป็นผู้ดำเนินการและชาวบ้านร่วมกันก่อตั้ง
เขตการศึกษา: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.แพร่ เขต 2)
ระดับปีที่จัดการศึกษา:  ระดับอนุบาล    ประถมศึกษาปีที่ 1-6 
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ภาษาที่มีการเรียนการสอนในโรงเรียน  ภาษาไทย   ภาษาอังกฤษ 
ชุมชนให้บริการ: บ้านเค็ม
เว็บไซต์: โรงเรียนบ้านเค็ม (รัฐประสาทราษฎร์บำรุง)
โรงเรียนบ้านเค็ม (รัฐประสาทราษฎร์บำรุง) เป็นสถานศึกษาแห่งหนึ่งใน ตำบลหัวทุ่ง อำเภอลอง จังหวัดแพร่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแพร่ เขต 2 เปิดสอนตั้งแต่ระดับอนุบาล 1 ถึงระดับประถมศึกษาปีที่ 6 มีเนื้อที่ 4 ไร่ 71 ตารางวา
ประวัติ

เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 นายถวิล จริยาโกวิท (นายอำเภอลอง) เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างอาคารเรียนโดยมีนายแคล้ว วิริยศิริ เป็นศึกษาธิการอำเภอ และนายใจ ต่ออิ่น เป็นผู้ใหญ่บ้านเค็ม ขณะนั้นมีชาวบ้านร่วม 45 หลังคาเรือน สละแรงงาน ปรับพื้นที่และช่วยกันสร้างอาคารเรียนขึ้นในเนื้อที่ 4 ไร่ 71 ตารางวา ได้จัดตั้งโรงเรียนบ้านเค็ม (รัฐประสาทราษฎร์บำรุง) ขึ้นเปิดเรียนครั้งแรกมีนักเรียนทั้งหมดจำนวน 32 คน ทางราชการได้ส่งนายเชตุ อนุศาสนกุล วุฒิ ป. มารักษาการแทนครูใหญ่ พ.ศ. 2497 จำนวนนักเรียนเพิ่มมากขึ้น ทางราชการได้ส่ง นายหน เสนรังษี มาทำการสอนอีก 1 คน ในปี พ.ศ. 2508 ได้รับงบประมาณสร้างอาคารเรียนแบบ ป. 1 ข จำนวน 40,000 บาท ได้จัดซื้อเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคาสังกะสี ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร มาสร้างโรงเรียนโดยมีจำนวน 3 ห้องเรียน และสร้างเสร็จเมื่อ 30 กันยายน 2508 และ 22 กุมภาพันธ์ 2510 ทำการฉลองเปิดป้ายโรงเรียนนามว่า "โรงเรียนบ้านเค็ม (รัฐประสาทราษฎร์บำรุง)" มีนายถนอม คงถาวร นายอำเภอลองเป็นประธาน ปีการศึกษา 2536 ทางคณะครู กรรมการสถานศึกษา ผู้ปกครองนักเรียน และประธาน ได้จัดตั้งกองผ้าป่าที่โรงเรียนได้เงิน 12,652 บาท และได้สร้างถนนทางขึ้นโรงเรียน คอนกรีตเสริมไม้ไผ่ แล้วเสร็จเมื่อ 21 มีนาคม 2537 ปีการศึกษา 2540 ทางราชการได้มีคำสั่งย้าย นายจำรัส กล่าวแล้ว ครูใหญ่โรงเรียนบ้านเค็มให้ไปดำรงตำแหน่ง ครูใหญ่บ้านดอนมูล สำนักงานการประถมศึกษาอำเภอลอง และแต่งตั้ง นายเรืองวิทย์ เกิดโต ครูใหญ่โรงเรียนบ้านนาสาร มาดำรงตำแหน่ง ครูใหญ่ระดับ 7 โรงเรียนบ้านเค็ม ตั้งแต่ 29 พฤษภาคม 2540 เป็นต้นไป