stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนร่มเกล้า

| โรงเรียนร่มเกล้า Romklao School> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
140 หมู่ 14 ถนนสกลนคร-นาแก บ้านโคกศรีสุพรรณ ตำบลตองโขบ อำเภอโคกศรีสุพรรณ จังหวัดสกลนคร 47120
ข้อมูล
ประเภท: โรงเรียนสังกัด สพฐ.   โรงเรียนประเภทสหศึกษา   โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง
คำขวัญ: รักษ์ศักดิ์ศรี มีคุณธรรม นำวิชาการ สืบสานงานพระราชดำริ
ก่อตั้ง: 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2517   (50 ปี)
ผู้อำนวยการโรงเรียน: นายวิชัย ภาวะบุตร
ครู/อาจารย์: 74 คน
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาตอนต้น - มัธยมศึกษาตอนปลาย
จำนวนนักเรียน: 1,500+ คน   ปีการศึกษา 2567
สี:    น้ำเงิน-ขาว
เพลง: มาร์ชร่มเกล้า
สังกัด: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสกลนคร   สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน   กระทรวงศึกษาธิการ
อักษรย่อ: ร.ก.
ต้นไม้ประจำโรงเรียน: นนทรี
สหวิทยาเขต: เบญจพัฒน์
เว็บไซต์: http://www.rk.ac.th
โรงเรียนร่มเกล้า เป็นโรงเรียนมัธยมสหศึกษาขนาดกลาง สังกัดสำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐานกระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่เลขที่ 140 หมู่ที่ 14  ถนนสกล-นาแก ตำบลตองโขบ อำเภอโคกศรีสุพรรณ จังหวัดสกลนคร
แผนการเรียน

สาระการเรียนรู้ที่เน้น วิทย์-คณิต
สาระการเรียนรู้ที่เน้น สังคม-ภาษา-อาชีพ
สาระการเรียนรู้ห้องพิเศษ(SMEP)เน้น วิทย์ คณิต อังกฤษ
อาคารและสถานที่ > อาคารเรียนถาวร

อาคารเรียนถาวรแบบ 216 ก ใช้จัดทำเป็นห้องผู้อำนวยการ สำนักงานฝ่ายอำนวยการ ห้องพัสดุ สำนักงานฝ่ายธุรการร สหกรณ์ร้านด้า ห้องภูมิปัญญาท้องถิ่น ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ ห้อง E-learning ห้องปฏิบัติการภาษาอังกฤษ ห้องเรียนกลุ่มสาระภาษาต่างประเทศ ห้องกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษาฯ
อาคารเรียนแบบ 216 ค(2)  ใช้จัดทำสำนักงานฝ่ายวิชาการ ห้องประชาสัมพันธ์ ห้องทะเบียนวัดผล ห้องแผนงานและสารสนเทศ ห้องโสตทัศนศึกษา ห้องปฏิบัติการคณิตศาสตร์ ห้องแนะแนว และห้องกลุ่มสาระภาษาไทย
อาคารเรียนแบบ 216 ค(3) ใช้จัดทำห้องพยาบาล ห้องปฏิบัติการอาชีพเสริมสวย ธนาคารโรงเรียน บริษัทจำลอง ห้องกลุมสาระสุขศึกษาฯ ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ ห้องกลุมสาระวิทยาศาสตร์ สำนักงานฝ่ายกิจการนักเรียน
อาคารและสถานที่ > อาคารประกอบ

อาคารโรงฝึกงานแบบ ช102/27 ใช้เป็นห้องปฏิบบัติงานคหกรรม ห้องปฏิบัติการอุตสาหกรรม ห้องพักครู และห้องดนตรี
หอพระ  เป็นอาคารโล่งประดิษฐานพระพุทธรูป
อาารหอสมุดเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น ซึ่งได้รับความเมตตาจากพระภาวนาวิสุทธิญาณเถร (หลวงปู่แบน ธนากโร) แห่งวัดดอยธรรมเจดีย์ อำเภอโคกศรีสุพรรณ จังหวัดสกลนคร และผู้มีจิตศรัทธา จัดเป็นอาคารหอสมุดโรงเรียน
อาคารมูลนิธิรัฐบุรุษ พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น ซึ่งได้รับบริจาคจากภภาคเอกชน ก่อสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2545 โรงเรียนได้ใช้อาคารดังกล่าวเป็นห้องเกียรติยศ แสดงผลงาน ฯพณฯ พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรีและรัฐบุรุษ และห้องเรียนคอมพิวเตอร์ 3 ห้องเรียน
ศาลาไทย อยู่บริเวณหน้าสนามกีฬา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของโรงเรียนอย่างเป็นทางการ
| ด ค กสถานศึกษาที่พระมหากษัตริย์ไทยทรงสถาปนา |
| --- | --- | --- |
| รัชกาลที่ 5 | โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย • โรงเรียนสมุทรปราการ • โรงเรียนวัดมหรรณพาราม ในพระราชูปถัมภ์ฯ • โรงเรียนเทพศิรินทร์ • โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า • โรงเรียนวัดบวรนิเวศ • โรงเรียนทวีธาภิเศก • โรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ • โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย • โรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตร • โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย •  โรงเรียนเบญจมราชูทิศ •  โรงเรียนพัทลุง • มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย |  |
| รัชกาลที่ 6 | โรงเรียนห้องสอนศึกษา ในพระอุปถัมภ์ฯ  • โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย • วชิราวุธวิทยาลัย • จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |  |
| รัชกาลที่ 8 | โรงเรียนบางปะอิน "ราชานุเคราะห์ ๑" • โรงเรียนวังไกลกังวล |  |
| รัชกาลที่ 9 | โรงเรียนจิตรลดา • โรงเรียนราชานุบาล • โรงเรียนราชวินิต • โรงเรียนมัธยมวัดศรีจันทร์ประดิษฐ์ • โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว • โรงเรียนบุญวัฒนา • โรงเรียนร่มเกล้า • โรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา 3 • โรงเรียนราชวินิต มัธยม • โรงเรียนมัธยมวชิราลงกรณวราราม • โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 28 จังหวัดยโสธร • โรงเรียนมัธยมพระราชทานเฉลิมพระเกียรติ |  |
| รัชกาลที่ 10 | โรงเรียนอนุราชประสิทธิ์ |  |
วัดสนธิกรประชาราม

| วัดสนธิกรประชาราม |
| --- | --- |
ทิศตะวันออกของอุโบสถวัดสนธิกรประชาราม

ที่ตั้ง: 77 หมู่ที่ 3 ตำบลสะเดียง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ ประเทศไทย 67000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
พระประธาน: พระพุทธมหามงคล
เจ้าอาวาส: พระราชปริยัติบัณฑิต (ถนอม ศรีภักดิ์)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสนธิกรประชาราม เป็นวัดราษฎร์ ในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ ณ อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ ประเทศไทย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2533 ได้รับรองเป็นวัดในพุทธศาสนาเมื่อ พ.ศ. 2535 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2547
ประวัติ

เมื่อปลาย พ.ศ. 2531 พระกิตติสารโสภณ (ชลอ กิตฺติสาโร) และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดเพชรบูรณ์ (ธรรมยุต) ซึ่งต่อมาเป็นพระพรหมวชิราลังการ (ชลอ กิตฺติสาโร) เจ้าอาวาสวัดเพชรวราราม อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ และที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 4, 5, 6 และ 7 (ธรรมยุต) ปรารภแก่วลีรัตน์ ลำใย โยมวัดคนหนึ่งว่า ต้องการที่ดินแปลงที่อยู่ติดริมแม่น้ำป่าสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ เพื่อสร้างวัดเป็นอนุสรณ์แด่พระญาณวโรดม (สนธิ์  กิจฺจกาโร) อดีตผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร[ต้องการอ้างอิง]
เมื่อวลีรัตน์ ลำใย ทราบความประสงค์ จึงขอที่ดินแปลงติดแม่น้ำป่าสัก ที่เป็นสวนผลไม้ของขุนชำนาญนิธิกร[เป็นใคร?] ได้สร้างไว้ จากอุทัย นิธิกร มารดาของขุนชำนาญนิธิกร จำนวน 6 ไร่ 23 ตารางวาเศษ ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 18354 เลขที่ดิน 27 ลงวันที่ 25 ธันวาคม 2532[ต้องการอ้างอิง] และ ถวายให้วัดเพชรวรารามในงานสอบธรรมสนามหลวง ประจำปี 2531 ณ วัดเพชรวราราม ตำบลในเมือง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์[ต้องการอ้างอิง] ต่อมา วัดเพชรวรารามได้จัดซื้อที่ดินเพิ่มเติมอีกจำนวน 6 ไร่ 3 งาน รวมมีเนื้อที่ทั้งสิ้น 12 ไร่ 3 งาน[ต้องการอ้างอิง]
ขณะสร้างวัด พระกิตติสารโสภณ (ชลอ กิตฺติสาโร) นิมนต์พระพิพัฒน์ ฐิตายุโก จากวัดถ้ำเขาหินปูน (ปัจจุบันเรียกว่า วัดถ้ำปูนสวรรค์) ตำบลนาสนุ่น อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ มาเป็นประธานที่พักสงฆ์[ต้องการอ้างอิง]
กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ ได้อนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 โดยมีวลีรัตน์ ลำใย เป็นผู้รับใบอนุญาตในการสร้าง
กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนา เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยให้ชื่อว่า “วัดสนธิกรประชาราม” และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2547
ชื่อ "วัดสนธิกรประชาราม" มาจากคำว่า "สนธิ" ซึ่งมาจากชื่อของพระญาณวโรดม (สนธิ์ กิจฺจกาโร) ส่วนคำว่า "กร" มาจากสร้อยนามบรรดาศักดิ์ของขุนชำนาญนิธิกร และคำว่า "ประชา" หมายถึง ประชาชนทั่วไป สำหรับคำว่า "อาราม" หมายถึง วัดหรือสถานที่มีความร่มรื่น รวมเป็น "สนธิกรประชาราม" มีความหมายว่า วัด หรือ สถานที่มีความร่มรื่น ที่ขุนชำนาญนิธิกรและประชาชนร่วมกันสร้างเป็นอนุสรณ์แด่พระญาณวโรดม (สนธิ์ กิจฺจกาโร)
ลำดับเจ้าอาวาส

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับที่ | รายนาม | ตั้งแต่ปี | จนถึง | หมายเหตุ |

| 1. | พระครูพิพัฒน์วชิรคุณ  (พิพัฒน์ ฐิตายุโก) | พ.ศ. 2535 | พ.ศ. 2541 | เป็นเจ้าคณะอำเภอเมืองเพชรบูรณ์ (ธรรมยุต) และผู้รักษาการแทนเจ้าคณะจังหวัดเพชรบูรณ์ (ธรรมยุต) ด้วย |
| 2. | พระครูวิชมัยปุญญารักษ์  (ศุภชัย ปภาสิริ) | พ.ศ. 2543 | พ.ศ. 2544 | เป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดเพชรบูรณ์ (ธรรมยุต), เจ้าคณะอำเภอหล่มสัก-เขาค้อ (ธรรมยุต) และเจ้าคณะจังหวัดเพชรบูรณ์ (ธรรมยุต) ด้วย |
| 3. | พระเทพพัชรบัณฑิต​  (ถนอม ศรีภักดิ์) | พ.ศ. 2545 | (ยังอยู่ในตำแหน่ง) | เป็นรองเจ้าคณะภาค 4-5 (ธรรมยุต) ด้วย |
สิ่งสำคัญภายในวัด > พระประธาน

พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย{{อ้างอิง-เส้นใต้|ที่ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี เป้นผุ้ออกแบบและมีพระธรรมบัณฑิต (อภิพล อภิพโล) เจ้าอาวาสวัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระมหานายก เป็นประธานในการเททอง[ต้องการอ้างอิง]
สิ่งสำคัญภายในวัด > ศาสนสถาน และสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ

ภายในวัด มีอุโบสถหลังหนึ่ง ประกอบด้วยสองชั้น ชั้นล่างเป็นศาลาการเปรียญ กว้าง 17.20 เมตร ยาว 33 เมตร ชั้นบนใช้ประกอบสังฆกรรม กว้าง 8.90 เมตร ยาว 20.90 เมตร อุโบสถนี้สร้างตามแบบของกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ
นอกจากนี้ ในวัดยังมีอาคารหลังหนึ่ง เรียก "อาคารธรรมรักษา" เป็นอาคารสองชั้นใช้สำหรับการศึกษาเล่าเรียนของพระสงฆ์ ชั้นล่างเป็นห้องพักพระวิทยากร 1 ห้อง และห้องเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมและแผนกบาลีอีก 5 ห้อง ส่วนชั้นบนเป็นที่พักสำหรับพระภิกษุสามเณร 20 ห้อง
แหล่งข้อมูลอื่น

วัดสนธิกรประชาราม เก็บถาวร 2011-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระประธาน
ส.พลายน้อย

| สมบัติ พลายน้อย จ> ภ. |
| --- | --- |

เกิด: 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2472 อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 (93 ปี) โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
นามปากกา: ส. พลายน้อย, โสมทัต เทเวศร์
อาชีพ: นักเขียน, ข้าราชการพลเรือน
สัญชาติ: ไทย
แนว: สารคดี, นิทาน, ชีวประวัติ, สารานุกรม
ผลงานที่สำคัญ: พฤกษนิยาย, ยาขอบ ชีวิตและงานของผู้แต่งอมตนิยายผู้ชนะสิบทิศ, สัตว์หิมพานต์, อัญมณีนิยาย, เกิดในเรือ
รางวัลสำคัญ: ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (พ.ศ. 2553), นักเขียนอมตะ (พ.ศ. 2551)
คู่สมรส: จงกล พลายน้อย
บุตร: 1 คน
ส.พลายน้อย หรือชื่อจริง สมบัติ พลายน้อย (24 พฤษภาคม พ.ศ. 2472 – 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2565) เป็นนักเขียนสารคดีเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ไทย วัฒนธรรม ภูมิศาสตร์ ประเพณี สังคมไทยด้านต่าง ๆ ได้รับยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ ในปี พ.ศ. 2553
ประวัติ

เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2472 ที่ตำบลกะมัง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนประชาบาล วัดประดู่ทรงธรรม  มัธยมศึกษาที่โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย และประกาศนียบัตรวิชาครูพิเศษประถม (พ.ป.)
รับราชการครั้งแรกเป็นเสมียนสรรพากรและเปลี่ยนอาชีพไปรับราชการครูเป็นเวลา 5 ปี มีความสนใจในงานด้านการเขียนมาตั้งแต่ครั้งเรียนชั้นมัธยมศึกษา โดยได้สมัครเรียนวิชาการประพันธ์และการหนังสือพิมพ์ทางไปรษณีย์ของ อาจารย์เปลื้อง ณ นคร จึงเริ่มงานเขียนอย่างจริงจังนับแต่นั้นเป็นต้นมา
ต่อมาได้รับการชวนจาก อ.เปลื้อง มาทำงานด้านวารสารของกระทรวงศึกษาธิการหลายฉบับ มีผลงานเขียนประเภท บทความ, บทละคร, สารคดี และเรื่องสั้นพิมพ์เผยแพร่ในวารสารต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก ขณะเดียวกันก็ได้จัดรายการวิทยุศึกษาไปพร้อม ๆ กันด้วย
เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้างานโสตทัศนูปกรณ์และเอกสารสิ่งพิมพ์ กองส่งเสริมและเผยแพร่วัฒนธรรม สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ และเป็นบรรณาธิการวารสารวัฒนธรรมไทย
พ.ศ. 2528 ก่อนที่จะเกษียณอายุราชการ 2 ปี ได้ลาออกจากราชการ เพื่อเขียนหนังสือแต่เพียงอย่างเดียว
ผลงาน

ถือเป็นนักเขียนที่มีความสามารถเขียนหนังสือได้หลายประเภท ปัจจุบันมีงานเขียนรวมเล่มแล้ว ประมาณ 100 เล่ม ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนประเภทสารคดี, นิทาน, ชีวประวัติบุคคลสำคัญ สารานุกรม และปกิณกะอื่น ๆ จำนวนมาก เช่น เจ้าพระยาวิชาเยนทร์, พระเจ้าตากสินมหาราชแห่งชาติไทย, สารคดีน่ารู้สารพัดนึก, เล่าเรื่องบางกอก, เล่าเรื่องพม่ารามัญ, สารานุกรมประวัติศาสตร์ไทย เป็นต้น
ชีวิตส่วนตัว

ชีวิตครอบครัว สมรสกับนางจงกล พลายน้อย มีบุตรด้วยกันทั้งหมด 1 คน
การเสียชีวิต

ส. พลายน้อย เสียชีวิตด้วยโรคโควิด-19 เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 สิริอายุรวม 93 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
MRS agar

โคโลนีของ Pediococcus acidilactici ที่เจริญเติบโตในอาหาร MRS agar
De Man–Rogosa–Sharpe agar หรือ ชื่อย่อ: MRS agar เป็นอาหารเลี้ยงเชื้อเพื่อการคัดเลือกจุลินทรีย์เฉพาะชนิดที่ออกแบบมาเพื่อเพาะเลี้ยงแบคทีเรียแลคโตบาซิลลัส (Lactobacilli) ซึ่งชื่อเต็มของอาหารเลี้ยงเชื้อนี้เรียกตามผู้คิดค้น: Johannes Cornelis de Man, Morrison Rogosa และ Margaret Elisabeth Sharpe พัฒนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2503 หรือ ค.ศ. 1960 และอาหารประกอบด้วยโซเดียมอะซีเตต ซึ่งกดการเจริญของแบคทีเรียหลายชนิดที่เป็นคู่แข่ง (แม้ว่า Lactobacillales บางชนิด, เช่น Leuconostoc และ Pediococcus อาจจะเจริญได้) อาหารนี้มีสีน้ำตาลใส
ส่วนประกอบโดยทั่วไป

MRS agar ส่วนใหญ่ประกอบด้วย(%w/v):
1.0 % peptone
0.8 % meat extract
0.4 % yeast extract
2.0 % glucose
0.5 % sodium acetate trihydrate
0.1 % polysorbate 80 (หรือTween 80)
0.2 % dipotassium hydrogen phosphate
0.2 % triammonium citrate
0.02 % magnesium sulfate heptahydrate
0.005 % manganese sulfate tetrahydrate
1.0 % วุ้น
pH 6.2 ที่ 25°C
yeast extracts, meat extracts และ peptone เป็นแหล่งของคาร์บอน ไนโตรเจนและวิตามิน สำหรับการเจริญของจุลินทรีย์ทั่วไป yeast extract มีวิตามินและกรดอะมิโน ที่จำเป็นสำหรับ Lactobacilli และ polysorbate 80 เป็นสารลดแรงตึงผิวที่ช่วยในการดูดซึมสารอาหารของ Lactobacilli Magnesium sulfate และ manganese sulfate ให้ไอออนบวกที่จำเป็นสำหรับเมตาบอลิซึม
ดั่งไฟใต้น้ำ

| ดั่งไฟใต้น้ำ |
| --- | --- |
ประเภท: ดราม่า
สร้างโดย: พ.ศ. 2542 บริษัท อัครเอ็นเตอร์เทนเมนต์ จำกัด พ.ศ. 2558 บริษัท อินทนนน์ พิคเจอร์ จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์:  กิ่งฉัตร  บทโทรทัศน์:  พ.ศ. 2542 เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์ พ.ศ. 2558 เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์
กำกับโดย: พ.ศ. 2542 มานพ อุดมเดช  พ.ศ. 2558 รอระบุ
แสดงนำ: พ.ศ. 2542 ยุรนันท์ ภมรมนตรี กัญญารัตน์ จิรรัชชกิจ พ.ศ. 2558 พีท ทองเจือ ปาริฉัตร จิ้วพาณิช
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: พ.ศ. 2542 : ดั่งไฟใต้น้ำ - ขับร้องโดย ไกรวิทย์ พุ่มสุโข พ.ศ. 2558 : ตัดใจครั้งที่ร้อย - ขับร้องโดย วีรศักดิ์ เกลือกัน (ไม่ได้ออกอากาศ)
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
จำนวนตอน: พ.ศ. 2542 : 15  ตอน พ.ศ. 2558 : ไม่ได้ออกอากาศ
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: พ.ศ. 2542 ม พ.ศ. 2558 THAI TV
ความยาวตอน: พ.ศ. 2542 : 120 นาที / ตอน พ.ศ. 2558 : ไม่ได้ออกอากาศ
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 THAI TV
ออกอากาศ: พ.ศ. 2542 27 เมษายน พ.ศ. 2542 – 15 มิถุนายน พ.ศ. 2542 พ.ศ. 2558 ไม่ได้ออกอากาศ
ดั่งไฟใต้น้ำ เป็นละครโทรทัศน์แนวดราม่า บทประพันธ์ของ กิ่งฉัตร ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ถึง 2 ครั้ง
ครั้งที่ 1 ปี พ.ศ. 2542 ผลิตโดย บริษัท อัครเอ็นเตอร์เทนเมนต์ จำกัด โดยผู้จัด เขียนบทโทรทัศน์โดย เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์ กำกับการแสดงโดย มานพ อุดมเดช ออกอากาศทุกวันจันทร์–อังคาร เวลา 20.20 - 22.20 น. ทาง นำแสดงโดย ยุรนันท์ ภมรมนตรี, กัญญารัตน์ จิรรัชชกิจ เริ่มตอนแรกวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2542–15 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ออกอากาศทางช่อง7
รายชื่อนักแสดงและการสร้าง

| ปี | พ> ศ. 2542 |  |
| --- | --- | --- |
| สถานีออกอากาศ | ช่อง 7 |  |
| ผู้สร้าง | อัครเอ็นเตอร์เทนเมนต์ |  |
| บทโทรทัศน์ | เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์ |  |
| ผู้กำกับการแสดง | มานพ อุดมเดช |  |
นักแสดงหลัก
| พลิศ อุดมทรัพย์ทวี (นายหัวลิศ) | ยุรนันท์ ภมรมนตรี |  |
| รุจรวี พงษ์พานิชนุกุล (รวี) | กัญญารัตน์ จิรรัชชกิจ |  |
| ผู้กองวิทย์ | - |  |
| ชิดชนก | - |  |
|  | - |  |
|  | - |  |
นักแสดงสมทบ
| อินทิรา อุดมทรัพย์ทวี (อิน) | อลิสา อินทุสมิต |  |
| ยศวิน อุดมทรัพย์ทวี (นายหัววิน) | จิระศักดิ์ แสงโชติ |  |
| พ.ต.ต.วิโรจน์ สังวริบุตร (สารวัตรวิโรจน์) | ไพโรจน์ สังวริบุตร |  |
| อัมพา อุดมทรัพย์ทวี (อัม) | นราวัลย์ นิรัติศัย |  |
| ธนายุต (ยุต) | ธนายง ว่องตระกูล |  |
| ชรัฐ (พ่อญาดา) | อรรถชัย อนันตเมฆ |  |
| ประไพ (ไพ) (พยาบาล) | ดารณีนุช ปสุตนาวิน |  |
| เสี่ยอุดม (พ่อธนายุต) | เอก อัครเมธา |  |
| เจือจันทร์ (จันทร์) (พยาบาล) | พิมพ์ผกา เสียงสมบุญ |  |
| สมภพ | วีระชัย หัตถโกวิท |  |
| หมวดกลชัย มงคลเกตุ (ไข่) (ตำรวจน้ำ) | สกล มงคลเกตุ |  |
| ญาดา (ดา) | ด.ญ.รุจิรัตน์ เรือนประภัสสร์ |  |
| ครูเดือน | เพชรลดา ชลาดล |  |
| นายเหี้ยม | เป้า ปรปักษ์ |  |
| นายแสง | อามิง กาเดร์ |  |
| แม่อิ่ม | เฉลา ประสพศาสตร์ |  |
| นวินดา (ดา) | วริศรา เหมะธร |  |
พีชญา (ญา): 
เกวลี (โอ): 
ไพลิน (คนรับใช้บ้านพลิศที่ตรัง): 
นายไก่ (เพื่อนธนายุต): 
นายบ่าว (คนงานประมงนายหัววิน): 
นายเทือง (คนงานประมงนายหัววิน): 
นายถอย (คนงานประมงนายหัววิน): 
นายชิต (คนงานประมงนายหัววิน): 
นักแสดงรับเชิญ
| พญ.รัญนา | อำภา ภูษิต |  |
| พญ.กัลยา | สมฤทัย กล่อมน้อย |  |
| น.พ.ภาสกร วาทกร (หมอโรงพยาบาลตรังรวมแพทย์) | ดร.สรจักร เกษมสุวรรณ |  |
| ท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลศรัทธาชล | นิเวศน์ กันไทยราษฎร์ |  |
| สุกลรัตน์ (คนรับใช้บ้านพลิศที่กรุงเทพ) | วรรณา สุขปราการ |  |
| รุ่งฟ้า (ฟ้า) | ด.ญ. |  |
อริสรา (แม่ญาดา): 
จิไร (ผู้อำนวยการศูนย์เลี้ยงเด็กกำพร้าที่ตรัง): 
| ลุงเลียบ | บุญชู น้ำใจดี |  |
ป้าเอียง: 
| เขียด (เด็กชายที่เห็นเหตุการณ์รุจระวีถูกลักพาตัว) | ด.ช. |  |
เพลงประกอบละคร

เพลง ดั่งไฟใต้น้ำ  - ขับร้องโดย ไกรวิทย์ พุ่มสุโข (เพลงเปิดเรื่องและปิดเรื่อง)
เพลง ตัดใจครั้งที่ร้อย  - ขับร้องโดย วีรศักดิ์ เกลือกัน (เพลงเปิดเรื่องและปิดเรื่อง)
การตอบรับ > เรตติ้ง

การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 00 ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่  พ.ศ. 25 –  พ.ศ. 25) Nielsen ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่ 0.0
| ตอนที่ | ออกอากาศ | เรตติ้งทั่วประเทศ |
| --- | --- | --- |
| 1 | พ.ศ. 25 | 1.0 |
| 2 | พ.ศ. 25 | 2.0 |
| 3 | พ.ศ. 25 | 1.0 |
| 4 | พ.ศ. 25 | 3.0 |
| 5 (ตอนจบ) | พ.ศ. 25 | 6.0 |
แหล่งข้อมูลอื่น

ดั่งไฟใต้น้ำ ที่สยามโซน
เรื่องย่อละคร ดั่งไฟใต้น้ำ : dara.trueid.net เก็บถาวร 2018-05-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บวงสรวง “ดั่งไฟใต้น้ำ” พีท-ปูเปรี้ยว : manager.co.th[ลิงก์เสีย]
#ดั่งไฟใต้น้ำ : twitter.com
#ดั่งไฟใต้น้ำ : instagram.com
ลำดับรายการโทรทัศน์

| สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7: ละครวันจันทร์ – อังคาร เวลา 20> 20 - 22.20 น. |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | ดั่งไฟใต้น้ำ | ถัดไป |
| เริงมายา | ดั่งไฟใต้น้ำ | ข้ามสีทันดร |
ฟรีเรน (ตัวละคร)

| ฟรีเรน |
| --- | --- |
ตัวละครใน คำอธิษฐานในวันที่จากลา FRIEREN
ปรากฏครั้งแรก: จุดสิ้นสุดของการเดินทาง (ญี่ปุ่น: 冒険ぼうけんの終おわり; โรมาจิ: Bōken no owarir; ทับศัพท์: THE JOURNEY'SEND)
สร้างโดย: คาเนฮิโตะ ยามาดะ
ให้เสียงโดย:   ภาษาญี่ปุ่น: อัตสึมิ ทาเนซากิ  ภาาษาอังกฤษ: Mallorie Rodak 
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
นามแฝง: Frieren the Slayer  Old Hag Grandma The Last Great Mage Legendary Mage
เผ่าพันธุ์: เอลฟ์
เพศ: หญิง
อาชีพ: นักเวทย์
สังกัด: ปาร์ตี้ฮีโร่ (เดิม)  ปาร์ตี้ของฟรีเรน
ฟรีเรน (ญี่ปุ่น: フリーレン; โรมาจิ: Furīren) เป็นตัวละครที่เป็นชื่อเรื่องและเป็นตัวเอกของซีรีส์มังงะคำอธิษฐานในวันที่จากลา FRIEREN ซึ่งเขียนโดยคาเนฮิโตะ ยามาดะ และวาดภาพประกอบโดยสึกาซะ อาเบะ เป็นอดีตสมาชิกของกลุ่มนักผจญภัยที่นำโดยผู้กล้า ฮิมเมล ผู้ซึ่งเอาชนะจอมมารหลังจากภารกิจสิบปี ห้าสิบปีต่อมา ฟรีเรนได้กลับมารวมตัวกับปาร์ตี้เก่าของเธออีกครั้ง และพบว่าเพื่อนของเธอมีอายุมากขึ้น และฮิมเมลก็เสียชีวิตลงด้วยวัยชราหลังจากการผจญภัยครั้งสุดท้ายเพื่อดูฝนดาวตก ในระหว่างงานศพ ฟรีเรนแสดงความรู้สึกผิดที่ไม่พยายามเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับเขา จากนั้น ฟรีเรน ก็ไปเยี่ยมเพื่อนเก่าคนอื่น ๆ ของเธอ และในระหว่างนั้นเธอก็รับเด็กฝึกงานที่เป็นมนุษย์ชื่อ เฟรุน ไปด้วย นอกจากนี้เธอยังได้รับคำเชิญให้เดินทางไปยังสถานที่ฝังวิญญาณที่มีข่าวลือทางตอนเหนืออันไกลโพ้น ซึ่งเธอตั้งเป้าที่จะได้พบกับฮิมเมลอีกครั้ง กล่าวคำอำลาที่เหมาะสมแก่ฮีโร่ และแสดงความรู้สึกของเธอ เพื่อตอบสนองคำขอเหล่านั้น ฟรีเรน จึงออกเดินทางร่วมกับเฟรุนเพื่อไล่ตามความหลงใหลในการเรียนรู้เวทมนตร์ใหม่ๆ
แม้ว่าในตอนแรกจะมีคอนเซ็ปต์ที่ตลกขบขัน ยามาดะก็ทิ้งความคิดหลายอย่างที่เธอมีให้กับฟรีเรน จนกระทั่งตัดสินใจทำให้เธอเป็นเอลฟ์ที่เติบโตพร้อมกับการจดจำฮิมเมล ในการดัดแปลงอนิเมะพากย์เสียงโดยอัตสึมิ ทาเนซากิในภาษาญี่ปุ่น และ Mallorie Rodak ในภาษาอังกฤษ การตอบรับของตัวละครฟรีเรน ส่วนใหญ่เป็นไปในเชิงบวก เนื่องจากซีรีส์นี้เน้นไปที่มุมมองชีวิตของฟรีเรน และการสำรวจอดีตอันมืดมนของเธอ
การสร้าง

ผู้แต่งเรื่องคาเนฮิโตะ ยามาดะ เดิมทีเขาได้จินตนาการว่า ฟรีเรน เป็นตัวเอกของมังงะตลกเธอมักจะหมกมุ่นอยู่กับการฆ่าปีศาจ ในการวางแผนสร้างซีรีส์นี้ บรรณาธิการ คาซึมิ โอกุระ รู้สึกประทับใจกับงานศิลปะของ สึกาซะ อาเบะ เลยแนะนำให้เขาร่วมงานกับ ยามาดะ และยามาดะยังประทับใจกับภาพประกอบแรกของฟรีเรน โดยเชื่อว่าตัวละครชื่อเรื่องมีกลิ่นอายของความเป็นมนุษย์ เมื่อเขาขอให้เขาวาดรูปตัวละครให้กับฟรีเรน ยามาดะก็พูดว่า "ถ้าเป็นคนนี้ ลองทำดูสิ" อาเบะได้ถูกให้รับมอบหมายให้ดูแลแอนิเมชั่น หลังจากแก้ไขหลายครั้งเขาก็พบกับแนวคิดที่จะมีเอลฟ์ที่มีอายุขัยยืนยาวเป็นตัวละครหลัก แม้ว่าฮิมเมลจะตาย แต่การปรากฏตัวของเขาในเหตุการณ์ย้อนหลังก็ถูกเขียนขึ้นเพื่อสะท้อนถึงการเติบโตทางอารมณ์ของฟรีเรน เมื่อฮิมเมลได้ปรากฏตัว ผู้เขียนรู้สึกว่าเรื่องราวกระชับขึ้น แม้จะเป็นเรื่องที่น่าเศร้า สำหรับการดัดแปลงซีรีส์อนิเมะโดย สตูดิโอแมดเฮาส์ ผู้กำกับ เคอิจิโร ไซโต กล่าวว่าเฟรุนดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงหลายประการ โดยในการเล่าเรื่องนี้เนื่องจากการเติบโตของเธอมีผลกระทบอย่างมากต่อ ฟรีเรน
ประวัติ

เธอเป็นเอลฟ์นักเวทย์ที่ร่วมเดินทางในปาร์ตี้ผู้กล้า โดยมี ฮิมเมล, ไอเซน และ ไฮเตอร์ และสามารถเอาชนะจอมมารได้สำเร็จ เธอนั้นชอบการเรียนรู้เวทมนตร์เป็นอย่างมาก จึงเลือกออกเดินทางเพียงคนเดียวเพื่อเรียนรู้เวทมนตร์ แต่ 50 ปีต่อมา พวกพ้องของเธอกลับแก่ชรา และเสียชีวิตลงไป นั่นจึงทำให้เธอเลือกออกเดินทางอีกครั้งเพื่อทำความรู้จักมนุษย์และเรียนรู้เวทมนตร์ และหลังจากที่ทำภารกิจสำเร็จลุล่วง จนได้มาเฉลิมฉลองกันเป็นครั้งสุดท้ายในคืนที่มีฝนดาวตกที่ในรอบ 50 ปีจะเกิดขึ้นสักครั้ง ทั้งยังมีรูปปั้นผู้กล้าเป็นของตัวเองตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองหลวง พวกเขาก็แยกย้ายกันไปตามเส้นทางชีวิตของตัวเอง ทั้งฮิมเมลที่ตัดสินใจลงหลักปักฐานอยู่ในเมืองแห่งนั้นต่อไป, ไอเซ็นที่กลับไปยังหมู่บ้านคนแคระของตน, ไฮเตอร์ที่หวนคืนไปยังเมืองศักดิ์สิทธิ์ และฟรีเรนที่ออกตระเวนไปศึกษาเวทมนตร์ทั่วภูมิภาคโดยพวกเขาสัญญากันไว้ว่า จะกลับมาร่วมดูฝนดาวตกหาชมยากนี้ด้วยกันอีกครั้ง ในอีก 5 ทศวรรษข้างหน้า
“ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย เราเดินทางมาด้วยกันแค่ 10 ปีเท่านั้นเอง …มนุษย์น่ะอายุขัยสั้น แต่ทั้งที่รู้อยู่แล้วแท้ๆ ทำไมฉันถึงไม่พยายามทำความรู้จักเขาให้มากกว่านี้กันนะ”
เพราะกว่าที่เธอจะได้เจอหน้าเขาอีกครั้ง ซึ่งกลายมาเป็นการเจอกันครั้งสุดท้าย และร่วมเดินทางไปดูฝนดาวตกตามที่สัญญากันเอาไว้คือเวลาก็ได้ล่วงผ่านมานานเกินไป โดยที่เอลฟ์อย่างเธอแทบจะไม่ทันได้ตั้งตัว
หลังจากงานศพของฮิมเมลเสร็จสิ้น ฟรีเรนจึงตัดสินใจเดินทางไปตามลำพังอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การออกศึกษาเวทมนตร์เพียงอย่างเดียว ทว่ายังเป็นการออกเดินทางไปตามเส้นทางที่เธอและพวกฮิมเมลเคยผจญภัยไปด้วยกัน เพื่อรำลึกถึงความทรงจำที่พวกเขามีร่วมกันมาแต่หนหลัง
ทักษะเวทมนตร์ระดับสูงของฟรีเรน และความเกลียดชังต่อปีศาจทำให้เธอได้รับฉายาว่า"Frieren the Slayer" (葬送のフリーレン, Sōsō no Furīren); the original วลีภาษาญี่ปุ่นแปลว่า "Frieren the Undertaker"
บุคลิกภาพและรูปร่าง

ฟรีเรนเป็นเอลฟ์สาวร่างเล็กที่มีดวงตาสีเขียว คิ้วหนา ผมยาวสีขาวแสกกลางและมัดเป็นผมเปียสูงสองข้าง เช่นเดียวกับเอลฟ์อื่น ๆ เธอมีหูที่ใหญ่และแหลม เธอสวมเสื้อเชิ้ตลายทางขาวดำ สวมแจ็กเก็ตสีขาวสอดเข้าไปในกระโปรงพร้อมเข็มขัดสีดำ แขนเสื้อของเธอปิดท้ายด้วยข้อมือสีทองขนาดใหญ่ ทั้งแจ็คเก็ตและกระโปรงของเธอมีขอบสีทองตามขอบ เธอสวมเสื้อคลุมสั้นที่เข้าคู่กับเสื้อแจ็คเก็ตและกระโปรงในธีมสีขาวทอง เสื้อคลุมมีการตกแต่งเน้นด้วยสีทองพร้อมประดับอัญมณีสีแดงบนไหล่แต่ละข้าง และปกเสื้อสูงที่ติดด้วยอัญมณีสีแดง นอกจากนี้เธอยังสวมกางเกงรัดรูปสีดำ รองเท้าบูทสีน้ำตาล และต่างหูทองคำประดับเพชรรูปหยดน้ำสีแดงห้อยลงมาจากต่างหูแต่ละข้างในระหว่างการเดินทางฟรีเรนถือกระเป๋าเอกสารสีน้ำตาลที่บรรจุสิ่งของวิเศษและของใช้ส่วนตัวต่างๆ เมื่อร่ายคาถาในฐานะนักเวทย์เธอใช้ไม้เท้าสีแดงที่มีปลายรูปพระจันทร์เสี้ยวสีทองซึ่งมีอัญมณีสีแดงอยู่ตรงกลาง ไม้เท้าของเธอมีสำเนียงสีทองและมีริบบิ้นสีแดงผูกอยู่ที่ปลายในฤดูหนาว ฟรีเรนสวมชุดเดรสสีขาวแขนยาวคอปกสูงและแต่งกระดุมสีทองที่หน้าอก แทนที่จะสวมแจ็กเก็ต กระโปรง และเสื้อคลุมตามปกติ นอกจากนี้ เธอยังสวมเสื้อโค้ทสีเบจที่มีปกแบบมีฝาปิดและมีกระดุมทับชุดของเธอ และสวมผ้าพันคอสีน้ำเงินที่ผูกไว้ด้านข้างตอนที่เธอฝึกกับเฟลมมีเมื่อหนึ่งพันปีก่อน ฟรีเรนปล่อยผมยาวถึงเอวและสวมชุดเดรสสีขาวเรียบง่ายและรองเท้าแตะสีน้ำตาล ในช่วงชีวิตที่สันโดษของเธอหลังจากเฟลมมีเสียชีวิต ฃเธอมัดผมไว้เป็นหางเปียตามปกติและสวมชุดสีขาวพร้อมเข็มขัดสีดำและเสื้อคลุมสีเบจ
โรงเรียนวัดนาวง (จังหวัดตรัง)

| โรงเรียนวัดนาวง Watnawong School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
44 หมู่ที่ 2 บ้านนาวง ตำบลบางกุ้ง อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง 92210
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ว.น.ว.
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล
คำขวัญ: รู้หน้าที่ มีวินัย ใฝ่ศึกษา
สถาปนา: 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481
ผู้ก่อตั้ง: ขุนนิคมประศาสน์
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตรัง เขต 2 ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ผู้อำนวยการ: นางสุดคนึง อาจชอบการ
ระดับปีที่จัดการศึกษา: อนุบาล-ประถมศึกษา
สี:    ขาว-น้ำเงิน
เพลง: เพลงมาร์ชโรงเรียนวัดนาวง
เว็บไซต์: http://www.watnawong.ac.th
โรงเรียนวัดนาวง เป็นโรงเรียนรัฐบาล  ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตรัง เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่บริเวณบ้านนาวง ตำบลบางกุ้ง อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง เปิดสอนในระดับชั้นอนุบาลและประถมศึกษาแบบสหศึกษา
ประวัติ

โรงเรียนวัดนาวง ก่อตั้งโดยขุนนิคมประศาสน์ นายอำเภอเขาขาว (อำเภอห้วยยอดในปัจจุบัน) และ ขุนนัยนาปะยา กำนันตำบลนาปะยา (ตำบลบางกุ้ง, ตำบลนาวง และตำบลวังคีรีในปัจจุบัน) โดยได้รับการบริจาคเงินจากประชาชนในพื้นที่ในการก่อสร้างอาคารเรียนแบบ ป. 1 ก. พิเศษ และได้รับการบริจากที่ดินจากวัดนาวงจำนวน 1 ไร่ 1 งาน จากพระครูอรรถสารสุนทร เจ้าอาวาสวัดนาวง โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนประชาบาลตำบลนาปะยา ๑ และทำการเรียนการสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 โดยเปิดสอนในระดับประถมศึกษา
ในระหว่างปี พ.ศ. 2486 ถึง พ.ศ. 2490 โรงเรียนประชาบาลตำบลนาปะยา ๑ ได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนประชาบาลตำบลนาวง ๒ ให้ตรงตามชื่อตำบลซึ่งเปลี่ยนชื่อใหม่ และในระหว่างปี พ.ศ. 2491 ถึง พ.ศ. 2495 ได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น โรงเรียนประชาบาลตำบลนาวง ๑  จนถึงปี พ.ศ. 2496 โรงเรียนประชาบาลตำบลนาวง ๑ ได้ย้ายไปอยู่ในเขตตำบลบางกุ้ง และได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น โรงเรียนวัดนาวง ตามที่ตั้งในเขตวัดนาวง และซื้อที่ดินเพิ่มเติมจากเงินบริจาคเพื่อขยายโรงเรียนบริเวณทิศใต้และทิศตะวันตกรวมจำนวน 6 ไร่ ในปี พ.ศ. 2511
ในปี พ.ศ. 2524 โรงเรียนวัดนาวงได้ขยายระดับการศึกษาผู้ใหญ่ร่วมกับศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดตรัง และเริ่มเปิดสอนในระดับชั้นอนุบาลในปี พ.ศ. 2529 โครงการอนุบาลชนบทของกระทรวงศึกษาธิการ
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน

ตราสัญลักษณ์ประจำโรงเรียน รูปตราสัญลักษณ์ประจำสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ด้านใต้มีชื่อโรงเรียนและหน่วยงานที่สังกัด
คำขวัญ รู้หน้าที่ มีวินัย ใฝ่ศึกษา
สีประจำโรงเรียน
หมายถึง สีขาว
หมายถึง สีน้ำเงิน
เพลงประจำโรงเรียน เพลงมาร์ชโรงเรียนวัดนาวง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนวัดนาวง เก็บถาวร 2020-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนวัดนาวง (จังหวัดตรัง)ในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน