stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
300 มหาศึกกำเนิดอาณาจักร
เรื่องย่อ

ราชินีกอร์โกแห่งสปาร์ตาเล่าเรื่องยุทธการที่มาราธอนให้ทหารของพระองค์ฟัง ราชินีกอร์โกเล่าว่ากษัตริย์ดารีอัสถูกเธมิสโตคลีส แม่ทัพชาวเอเธนส์ปลงพระชนม์เมื่อ 10 ปีก่อนโดยมีเซอร์ซีส พระราชโอรสของกษัตริย์ดารีอัสอยู่ในเหตุการณ์ หลังกษัตริย์ดารีอัสเสด็จสวรรคต อาร์เทมีเชีย แม่ทัพของฝ่ายเปอร์เซียบอกเซอร์ซีสว่า "มีแต่เทพเจ้าเท่านั้นที่สยบกรีกได้" และส่งเซอร์ซีสไปที่ถ้ำกลางทะเลทรายเพื่อทำพิธีให้เซอร์ซีสกลายเป็น "ราชาเทพ" เซอร์ซีสกลับมาและประกาศสงครามกับกรีกเพื่อล้างแค้นให้พระราชบิดา
เมื่อฝ่ายเปอร์เซียเดินทัพมาถึงเทอร์มอพิลี เธมิสโตคลีสปรึกษากับที่ประชุมและเสนอให้จัดกองเรือเพื่อต่อต้านเปอร์เซีย เธมิสโตคลีสเดินทางไปที่สปาร์ตาเพื่อขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์เลโอไนดัส แต่พบราชินีกอร์โกซึ่งปฏิเสธไม่ร่วมเป็นพันธมิตรกับเอเธนส์ ต่อมาเธมิสโตคลีสพบกับสคิลเลียส ซึ่งลอบเข้าไปสืบข่าวฝ่ายเปอร์เซีย สคิลเลียสเล่าว่าอาร์เทมีเชียเป็นชาวกรีก แต่ครอบครัวของเธอถูกทหารกรีกฆ่าตาย ส่วนเธอถูกส่งไปเป็นทาส ต่อมาได้รับความช่วยเหลือจากทูตชาวเปอร์เซียที่ฝึกให้เธอกลายเป็นนักรบและรับใช้กษัตริย์ดารีอัส สคิลเลียสยังบอกอีกว่าตอนนี้กษัตริย์เลโอไนดัสและทหาร 300 นายกำลังเดินทัพไปที่เทอร์มอพิลี
เธมิสโตคลีสนำกองเรือ 50 ลำไปทำการรบที่อาร์ทีมีเซียมในทะเลอีเจียน วันต่อมา เธมิสโตคลีสล่อทัพเรือเปอร์เซียเข้าไปติดกับแล้วทำลายทัพเปอร์เซียจนย่อยยับ อาร์เทมีเชียซึ่งประทับใจในความสามารถของเธมิสโตคลีสขอพบเขา ทั้งสองพบกันบนเรือเปอร์เซียและมีเพศสัมพันธ์กัน อาร์เทมีเชียพยายามโน้มน้าวให้เธมิสโตคลีสย้ายข้าง แต่เธมิสโตคลีสปฏิเสธ
ต่อมาฝ่ายเปอร์เซียใช้แผนปล่อยน้ำมันลงทะเลและให้ทหารว่ายไปขึ้นเรือกรีกเพื่อระเบิดเรือ แต่กลับทำให้เรือทั้งสองฝ่ายระเบิด เธมิสโตคลีสถูกแรงระเบิดจนกระเด็นตกน้ำ แต่ได้รับความช่วยเหลือจากเอสคิลัส เธมิสโตคลีสพบว่าฝ่ายตนเหลือเรืออยู่ 6 ลำและทหารไม่กี่ร้อยคนที่รอดจากการปะทะกันก่อนหน้า
แด็กซอส แม่ทัพชาวอาร์คาเดียเดินทางมาบอกเธมิสโตคลีสว่ากองทัพสปาร์ตา 300 นายที่เทอร์มอพิลีถูกฆ่าทั้งหมด เธมิสโตคลีสกลับไปที่เอเธนส์และพบกับเอฟิอัลทีส คนค่อมผู้ทรยศกองทัพสปาร์ตาที่เทอร์มอพิลี เอฟิอัลทีสบอกเธมิสโตคลีสว่าเซอร์ซีสกำลังเดินทัพมาที่เอเธนส์และจะเผาที่นี่ให้เป็นจุล แต่เธมิสโตคลีสตอบกลับไปว่าจะรวบรวมกองเรือเพื่อสู้กับฝ่ายเปอร์เซียที่อ่าวซาลามิส เธมิสโตคลีสไปที่สปาร์ตาและคืนดาบของกษัตริย์เลโอไนดัสให้ราชินีกอร์โก พร้อมทั้งขอให้พระองค์ช่วยเหลือทัพกรีกเพื่อเป็นการล้างแค้นให้พระสวามี
กองทัพของเซอร์ซีสมาถึงเอเธนส์และฆ่าผู้คน พร้อมกับเผาเมือง เมื่ออาร์เทมีเชียรู้ข่าวว่าเธมิสโตคลีสยังไม่ตาย เธอสั่งให้กองเรือเตรียมพร้อมทำศึก เซอร์ซีสพยายามเตือนว่านี่อาจเป็นกลลวง แต่อาร์เทมีเชียไม่ฟัง ทัพเรือฝ่ายกรีกและเปอร์เซียปะทะกันที่อ่าวซาลามิส เธมิสโตคลีสและอาร์เทมีเชียสู้กันจนได้รับบาดเจ็บทั้งคู่ ในตอนนั้นราชินีกอร์โกนำกองเรือของพันธมิตรกรีกมาช่วยเธมิสโตคลีส เธมิสโตคลีสสั่งให้อาร์เทมีเชียยอมจำนนแต่เธอปฏิเสธ จึงถูกเธมิสโตคลีสแทงจนตาย ภาพยนตร์จบลงเมื่อกองเรือพันธมิตรของกรีกร่วมกันโจมตีฝ่ายเปอร์เซีย
นักแสดง

ซัลลิแวน สเตเพิลตัน รับบท เธมิสโตคลีส แม่ทัพชาวเอเธนส์
อีวา กรีน รับบท อาร์เทมีเชีย แม่ทัพฝ่ายเปอร์เซีย
เคตลิน คาร์ไมเคิล รับบท อาร์เทมีเชียในวัย 8 ปี
เจด ชิโนเวธ รับบท อาร์เทมีเชียในวัย 13 ปี
ลีนา ฮีดดี รับบท ราชินีกอร์โกแห่งสปาร์ตา
โรดรีกู ซานโตรู รับบท จักรพรรดิเซอร์ซีสแห่งเปอร์เซีย
ฮันส์ แมทีสัน รับบท เอสคิลัส
เดวิด เวนแฮม รับบท ดิลีออส
คัลแลน มัลวีย์ รับบท สคิลเลียส
ยิกัล นาออร์ รับบท จักรพรรดิดาไรอัสที่ 1 พระราชบิดาของจักรพรรดิเซอร์ซีส
ปีเตอร์ เมนซาห์ รับบท ทูตชาวเปอร์เซีย / ผู้ดูแลอาร์เทมีเชีย
เจอราร์ด บัตเลอร์ รับบท กษัตริย์เลโอไนดัสแห่งสปาร์ตา (ภาพย้อนหลัง)
แอนดรูว์ พลีวิน รับบท แด็กซอส แม่ทัพชาวอาร์คาเดีย
แอนดรูว์ เทียร์แนน รับบท เอฟิอัลทีส
ความถูกต้องทางประวัติศาสตร์

พอล คาร์ตเลดจ์ ศาสตราจารย์ด้านวัฒนธรรมกรีก มหาวิทยาลัยแคมบริดจ์กล่าวว่าภาพยนตร์มีความคลาดเคลื่อนหลายอย่าง เช่น กษัตริย์ดาไรอัสที่ 1 ไม่ได้ถูกปลงพระชนม์ในยุทธการที่มาราธอนและพระองค์กับเซอร์ซีส พระราชโอรสก็ไม่ได้อยู่ในสมรภูมิดังกล่าว รวมถึงอาร์เทมีเชียซึ่งตามประวัติศาสตร์แล้วเป็นราชินีแห่งแฮลิคาร์แนสซัส ไม่ใช่ทาสและไม่ได้ถูกฆ่าในยุทธนาวีที่ซาลามิส นอกจากนี้กองเรือพันธมิตรกรีกในยุทธนาวีดังกล่าวมีจำนวน 400 ลำ ไม่ได้มีจำนวนมากมายเหมือนในภาพยนตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
300 มหาศึกกำเนิดอาณาจักร ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
300 มหาศึกกำเนิดอาณาจักร ที่สยามโซน
3เอ็ม

| --- | --- |

สำนักงานใหญ่ของ3เอ็ม ในเมืองเมเปิลวูด รัฐมินนิโซตา
ชื่อเดิม: บริษัทเหมืองแร่และการผลิตมินนิโซตา (1902–2002)
ประเภท: มหาชน
การซื้อขาย: เอ็นวายเอสอี: MMM ร่วมคำนวณในดัชนี DJIA S&P 100 S&P 500
ISIN: US88579Y1010 
อุตสาหกรรม: หลากหลาย
ก่อตั้ง: 13 มิถุนายน 1902; 122 ปีก่อน (1902-06-13)
ผู้ก่อตั้ง: เจ. แดนลีย์ บัดด์ เฮนรี่ เอส. ไบรอัน วิลเลียม เอ. มักกอนาเกิล จอห์น ดวาน เฮอร์มอน ดับเบิลยู. เคเบิล
สำนักงานใหญ่:  เมเปิลวูด รัฐมินนิโซตา, สหรัฐอเมริกา
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: ไมก์ โรแมน (ประธาน และ CEO)
รายได้:  34,220 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2022)
รายได้จากการดำเนินงาน:  6,540 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2022)
รายได้สุทธิ:  5,790 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2022)
สินทรัพย์:  46,460 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2022)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  14,720 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2022)
พนักงาน: ป. 92,000 คน (2022)
เว็บไซต์: 3m.com
3เอ็ม (อังกฤษ: 3M Company) เดิมชื่อ บริษัทเหมืองแร่และการผลิตมินนิโซตา (Minnesota Mining and Manufacturing Company) เป็นบริษัทข้ามชาติสัญชาติอเมริกันที่ดำเนินงานในด้านอุตสาหกรรม ความปลอดภัยพนักงาน การดูแลสุขภาพ และสินค้าอุปโภคบริโภค มีผลิตภัณฑ์มากกว่า 60,000 รายการภายใต้ตราสินค้าต่าง ๆ  เช่น กาว สารกัดกร่อน ลามิเนต ผลิตภัณฑ์กันไฟลามเชิงรับ อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคล ฟิล์มติดกระจก ฟิล์มป้องกันสี ผลิตภัณฑ์ทางการแพทย์ ผลิตภัณฑ์ทันตกรรม วัสดุเชื่อมต่อ ฉนวนไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ ผลิตภัณฑ์ดูแลรักษารถยนต์ วงจรอิเล็กทรอนิกส์ และฟิล์มกรองแสง สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมเปิลวูด ชานเมืองเซนต์พอล รัฐมินนิโซตา
3เอ็ม ทำยอดขายรวมได้ 35,400 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2021 และอยู่ในอันดับที่ 102 ในรายชื่อบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาโดยนิตยสารฟอร์จูน 500 เมื่อพิจารณาจากรายได้ทั้งหมด ในปี 2021 บริษัทมีพนักงานประมาณ 95,000 คนและการดำเนินธุรกิจในกว่า 70 ประเทศทั่วโลก มีบริษัทสาขาต่างประเทศไม่กี่แห่ง เช่น อินเดีย ญี่ปุ่น และแคนาดา
ในเดือนมิถุนายน 2023 3เอ็มได้บรรลุข้อตกลงในการจ่ายเงินมากกว่า 10,000 ล้านเหรียญสหรัฐให้กับระบบประปาสาธารณะของประเทศ เพื่อแก้ไขข้อเรียกร้องเกี่ยวกับการปนเปื้อนในน้ำของบริษัทจากสาร PFAS หรือที่เรียกว่าสารเคมีตลอดกาล
ประวัติ

วันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1902 นักธุรกิจ 5 คนได้ร่วมกันก่อตั้งบริษัทเหมืองแร่และการผลิตแห่งมินนิโซตา (Minnesota Mining and Manufacturing Company) ขึ้นที่เมืองทูฮาร์เบอส์ รัฐมินนิโซตา เพื่อดำเนินธุรกิจเหมืองแร่ โดยมีเป้าหมายคือการขุดแร่คอรันดัม แต่กลับล้มเหลวเพราะแร่ในเหมืองนั้นเป็นแร่อะนอร์โทไซต์ซึ่งไม่มีมูลค่าทางการค้า
ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท จอห์น ดวาน ได้ระดมทุนเพื่อแลกกับหุ้น ต่อมาเอ็ดการ์ โอเบอร์ และลูเซียส ออร์ดเวย์ ได้เข้ามาบริหารบริษัทในปี 1905 บริษัทย้ายไปที่เมืองดุลูท และเริ่มวิจัยและผลิตกระดาษทราย วิลเลียม แอล. แม็กไนท์ (William L. McKnight) ซึ่งต่อมากลายเป็นผู้บริหารคนสำคัญ ได้เข้าร่วมบริษัทในปี 1907 และ เอ. จี. บุช (A. G. Bush) เข้าร่วมบริษัทในปี 1909 ในที่สุด 3เอ็มก็มีความมั่นคงทางการเงิน และสามารถจ่ายเงินปันผลได้ในปี 1916
ในปี 1910 บริษัทได้ย้ายไปที่เมืองเซนต์พอล และอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 52 ปี จนกระทั่งในปี 1962 บริษัทก็ได้ย้ายไปยังอาคาร 3M Center ในเมืองเมเปิลวูด รัฐมินนิโซตา
ประวัติ > จุดเริ่มต้น

ในปี 1937 3เอ็มได้เริ่มผลิตกรดเพอร์ฟลูออโรออกตาโนอิก (PFOA) ด้วยกระบวนการฟลูออริเนชันเคมีไฟฟ้า
อาคารสำนักงานจอห์น ดวาน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ก่อตั้ง 3เอ็ม ปัจจุบันกลายเป็นพิพิธภัณฑ์
3 จี

3 จี (อังกฤษ: 3G,3rd generation mobile telecommunications) เป็นมาตรฐานโทรศัพท์มือถือในยุคที่ 3 ถูกพัฒนาเพื่อแทนที่ ระบบโทรศัพท์ 2G ซึ่ง 3G นั้นได้รับการพัฒนาบนพื้นฐานของมาตรฐาน IMT-2000 ภายใต้กลุ่มของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ
มาตรฐานโทรศัพท์มือถือยุคที่ 3 หรือที่เรียกว่า ระบบ UMTS หรือ WC ในระบบจีเอสเอ็ม (GSM) ใช้ช่วงความถี่ตั้งแต่ 850 , 900 , 1800 , 1900 และ 2100 ผสานเทคโนโลยีในปัจจุบันเข้าด้วยกัน มีความสามารถในการนำเสนอข้อมูล ใช้งานด้านมัลติมีเดีย ส่งผ่านข้อมูลทั้งภาพและเสียงในระบบไร้สายด้วยความเร็วที่สูง
มาตรฐานไอเอ็มที-2000

มาตรฐานไอเอ็มที-2000 (IMT-2000)
พื้นฐาน ที่สามารถรองรับบริการต่าง ๆ เช่น บริการประจำที่ บริการเคลื่อนที่ สื่อสารด้วยเสียง รับส่งข้อมูล เข้าถึงอินเทอร์เน็ต มัลติมีเดีย จะต้องเป็นไปในทางเดียวกัน คือสามารถโอนถ่าย ส่งต่อ ซึ่งข้อมูลไปยังอุปกรณ์โทรคมนาคมอื่นที่สามารถรับส่งข้อมูลได้
โครงข่ายข้ามแดน (Global Roaming) สามารถใช้อุปกรณ์เดียวในทุกพื้นที่ทั่วโลก
ความต่อเนื่องการสื่อสาร (Seamless Delivery Service) สามารถใช้งานได้อย่างต่อเนื่องแม้จะมีการเคลื่อนที่แล้วเกิดการเปลี่ยนแปลงของสถานีรับส่งสัญญาณ
อัตราความเร็วการรับส่งข้อมูล (Transmission Rate)
มาตรฐานยูเอ็มทีเอส

มาตรฐานยูเอ็มทีเอส (UMTS, Universal Mobile Telecommunications Services) ออกแบบมาสำหรับผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ได้นำ ไปพัฒนาต่อจากยุค 2G/2.5G/2.75G เพื่อเข้าสู่มาตรฐานยุค 3 จี ได้รับการพัฒนามาตรฐานโดยองค์กร 3จีพีพี (3GPP) มีเทคโนโลยีหลักที่มีการยอมรับใช้งานอย่างกว้างขวางทั่วโลกคือมาตรฐาน Wideband Code Division Multiple Access (W-CDMA) ซึ่งจะมีการพัฒนาต่อไปสู่มาตรฐาน HSDPA (High Speed Downlink Packet Access) สามารถสื่อสารด้วยอัตราเร็วสูงถึง 14 เมกะบิต/วินาที เร็วกว่า 2.75G ประมาณ 36 เท่า มาตรฐาน W-CDMA ได้รับการยอมรับจากบริษัท NTT DoCoMo ของประเทศญี่ปุ่นผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ไอ-โหมด (I-mode) เปลี่ยนเป็นมาตรฐาน 3G ภายใต้เครื่องหมายการค้า FOMA โดยเปิดให้บริการในประเทศญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ปัจจุบัน W-CDMA เป็นเครือข่าย 3G ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
มาตรฐานดับเบิลยู-ซีดีเอ็มเอ

ดับเบิลยู-ซีดีเอ็มเอ (W-CDMA, WCDMA, Wideband Code-Division Multiple Access) เป็นมาตรฐานหนึ่งในระบบการสื่อสารแบบไร้สาย ภายใต้ IMT-2000 มีความสามารถในการรับส่งข้อมูลแบบไร้สาย เช่น โทรศัพท์เคลื่อนที่ หรือ อุปกรณ์สื่อสารแบบไร้สาย ด้วยความเร็วสูง สามารถรับส่งข้อมูล ภาพ เสียง หรือ รูปแบบวิดีโอ ด้วยความเร็วสูง 2 เมกะบิต/วินาที
ดูเพิ่ม

3 จีในประเทศไทย
UMTS
แหล่งข้อมูลอื่น

The mobile broardband standard[ลิงก์เสีย]
| ด ค กยุคระบบไร้สาย |
| --- | --- |
1G: NMT ·  AMPS ·  Hicap ·  CDPD ·  Mobitex ·  DataTAC ·  TACS · ETACS
2G: GSM ·  iDEN ·  D-AMPS ·  IS-95 ·  PDC ·  CSD ·  PHS ·  GPRS ·  HSCSD ·  WiDEN
2.75G: EDGE/EGPRS · CDMA2000 (1xRTT)
3G: UMTS (W-CDMA) ·  CDMA2000 (1xEV-DO/IS-856) · FOMA ·  TD-SCDMA ·  GAN/UMA
3.5G: UMTS (HSDPA) ·  UMTS (HSUPA) ·  CDMA2000 (EV-DO Rev.A)
3.75G: UMTS (HSPA+) ·  CDMA2000 (EV-DO Rev.B/3xRTT)
4G: WiMAX · Flash-OFDM ·  3GPP LTE ·  LTE-A
4.5G: LTE-A Pro ·  LTE Unlicensed (LTE-U/LAA)
5G: NR
6G
ภาพจำลองโครงข่ายยูเอ็มทีเอส
7 วัน แล้วคิดถึงกันตลอดไป

| 7 วัน แล้วคิดถึงกันตลอดไป |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: Simon Curtis
บทภาพยนตร์: Adrian Hodges
สร้างจาก: The Prince, The Showgirl and Me and My Week with Marilyn โดย Colin Clark
อำนวยการสร้าง: David Parfitt Harvey Weinstein
นักแสดงนำ: Michelle Williams Kenneth Branagh Eddie Redmayne Emma Watson Judi Dench
กำกับภาพ: Ben Smithard
ตัดต่อ: Adam Recht
ดนตรีประกอบ: Conrad Pope Alexandre Desplat
บริษัทผู้สร้าง: The Weinstein Company BBC Films LipSync Productions Trademark Films  
ผู้จัดจำหน่าย: Entertainment Film Distributors The Weinstein Company
วันฉาย:   9 ตุลาคม ค.ศ. 2011 (2011-10-09) (New York Film Festival)  25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 (2011-11-25) (United Kingdom) 
ความยาว: 101 นาที
ประเทศ: United Kingdom
ภาษา: English
ทุนสร้าง: £6.4 ล้าน ($10 ล้าน)
ทำเงิน: $34,556,085
ข้อมูลจากสยามโซน
7 วัน แล้วคิดถึงกันตลอดไป (อังกฤษ: My Week with Marilyn) เป็นภาพยนตร์อังกฤษ แนวดรามา กำกับโดย ไซมอน เคอร์ติส และเขียนบทโดยเอเดรียน ฮอดจส์ นำแสดงโดย มิเชลล์ วิลเลียมส์, เคนเนธ บรานาห์, เอดดี เรดเมย์น, โดมินิก คูเปอร์, จูเลีย ออสมอนด์, เอมมา วัตสัน และจูดี เดนช์ ภาพยนตร์สร้างจากหนังสือ 2 เล่มของโคลิน คลาร์ก ที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการทำภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1957 The Prince and the Showgirl ที่นำแสดงโดย มาริลิน มอนโร (แสดงโดยวิลเลียมส์) และลอเรนซ์ โอลิเวียร์ (แสดงโดยแบรนา) ภาพยนตร์มีเนื้อหาอยู่ในอาทิตย์ในการทำงานของคลาร์ก (แสดงโดยเรดเมย์น) ที่ดูและมอนโร ในลอนดอน หลังจากที่สามีของเธอ อาเทอร์ มิลเลอร์ (แสดงโดยโดเกรย์ สกอตต์) ออกจากประเทศไปแล้ว
สถานที่หลักในการถ่ายทำคือที่ไพน์วูดสตูดิโอส์ เริ่มถ่ายทำเมื่อ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2010 และถ่ายทำที่ปราสาทซอลต์วูด และไวต์วอลทัมแอร์ฟีลด์ รอบ ๆ กรุงลอนดอน เคอร์ติสได้ใช้สตูดิโอเดียวกันกับที่มอนโรเคยถ่ายทำเรื่อง The Prince and the Showgirl ในปี ค.ศ. 1956 ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายรอบปฐมทัศน์โลกที่เทศกาลภาพยนตร์นิวยอร์กเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2011 และฉายที่เทศกาลภาพยนตร์มิลแวลเลย์ใน 2 วันต่อมา ภาพยนตร์ออกฉายเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 ในสหรัฐอเมริกาและ 25 พฤศจิกายน ในสหราชอาณาจักร สำหรับบทมอนโร ทำให้วิลเลียมส์ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงประเภทภาพยนตร์ดนตรีหรือตลก
แหล่งข้อมูลอื่น

My Week with Marilyn ที่สยามโซน
67พี/ชูรูย์มอฟ–เกราซีเมนโค

67พี/ชูรูย์มอฟ–เกราซีเมนโค (อังกฤษ: 67P/Churyumov–Gerasimenko) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า 67พี เป็นดาวหางที่มีคาบดาราคติ 6.45 ปี และมีคาบการหมุนรอบตัวเอง 12.4 ชั่วโมง มีความเร็วสูงสุด 135,000 กิโลเมตร/ชั่วโมง (38 กิโลเมตร/วินาที) ดาวหางมีขนาดราว 4.1 กิโลเมตร เช่นเดียวกับดาวหางอื่น ๆ ดาวหาง 67พี ได้รับการตั้งชื่อตามผู้ค้นพบ ซึ่งคือ คลิม ชูรูย์มอฟและสเวตลานา อีวานอฟนา เกราซีเมนโค นักดาราศาสตร์ชาวโซเวียต ซึ่งค้นพบดาวหางนี้เมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1969
ดาวหาง 67พี ยังเป็นจุดหมายของยานอากาศ โรเซตตา ขององค์การอวกาศยุโรป ซึ่งได้ปล่อยจากฐานเมื่อ 2 มีนาคม 2004 ซึ่งโรเซตตาได้เดินทางถึง 67พี เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2014 และเข้าสู่วงโคจรของ 67พี เมื่อวันที่ 10 กันยายน 2014 ก่อนที่ต่อมาในวันที่ 12 พฤศจิกายน 2014 โรเซตตาได้ปล่อยยานลูก ฟีเล ลงจอดบนดาวหาง 67พี นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติที่มีการลงจอดบนดาวหาง
ภาพ

ภาพถ่ายโดย กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่มาก (VLT) เมื่อ 11 สิงหาคม 2014
ภาพถ่ายโดยยาน โรเซตตา เมื่อ 22 สิงหาคม 2014
ภาพถ่ายโดยยาน โรเซตตา เมื่อ 14 กันยายน 2014
ภาพถ่ายโดยยาน โรเซตตา เมื่อ 30 ตุลาคม 2014
5 หัวใจฮีโร่

| 5 หัวใจฮีโร่ |
| --- | --- |
กำกับ: กฤษณพงศ์ ราชธา
เขียนบท: นนทกร ทวีสุข, เนปาลี, ปิยรส ทองดี
อำนวยการสร้าง: สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ
นักแสดงนำ: นันทวุฒิ บุญรับทรัพย์   ศษิสา จินดามณี   เพทาย วงษ์คำเหลา   นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ   ดรันต์ ตันติวิชิตเวช   พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์  จอห์นนี่ เหงียน   เชษฐวุฒิ วัชรคุณ   อรุณ ภาวิไล
กำกับภาพ: สุรเชษฐ์ ทองมี
ดนตรีประกอบ: คณิศร พ่วงจีน
ผู้จัดจำหน่าย: สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล
วันฉาย: 5 มีนาคม พ.ศ. 2552
ประเทศ: ประเทศไทย
ภาษา: ภาษาไทย
ทำเงิน: 3.5 ล้านบาท
ข้อมูลจากสยามโซน
5 หัวใจฮีโร่ (อังกฤษ: Power Kids) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวแอ็คชั่น-ดราม่า ที่ออกฉายวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2552 เป็นผลงานการกำกับครั้งแรกของผู้กำกับ โหน่ง กฤษณพงศ์ ราชธา ออกแบบและควบคุมฉากแอ็คชั่นร่วมกับพันนา ฤทธิไกร หลังจากเคยร่วมงานกันมาแล้วจาก เกิดมาลุย ภาพยนตร์ทำรายได้ 3.5 ล้านบาท
ตัวละคร

วุธ แสดงโดย นันทวุฒิ บุญรับทรัพย์
แคท แสดงโดย ศษิสา จิดามณี
ป๋อง แสดงโดย เพทาย วงษ์คำเหลา
จิ๊บ แสดงโดย นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ
วุ้น แสดงโดย ดรันต์ ตันติวิชิตเวช
บูรู แสดงโดย พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์
เปดา แสดงโดย จอห์นนี่ เหงียน
ครูเล็ก แสดงโดย อรุณ ภาวิไล
หมอเพี้ยน แสดงโดย เชษฐวุฒิ วัชรคุณ
ฝรั่งขี้เมา แสดงโดย ริชาร์ด วิลเลียม ลอร์ด
ญี่ปุ่นเรียนมวยไทย แสดงโดย ยาโน่ คาซุกิ
โหด แสดงโดย สายเชียร์ วงศ์วโรจน์
มีน แสดงโดย อำพล รัตน์วงค์
ตัวต่อรอง แสดงโดย อาคเนย์ บุญทรง
คนทำความสะอาด แสดงโดย บรรพต กิหมื่นไวย์
ช่างเช็ดกระจก แสดงโดย คำพา อินทะเสน และ เสถียร สรรพสอน
ช่างซ่อมลิฟต์ แสดงโดย ประวิทย์ แสงศาตรา และ ศรชัย แสงสุวรรณ
ฝู้ป่วย แสดงโดย เกียรติ์ เถิดตะถา
แหล่งข้อมูลอื่น

5 หัวใจฮีโร่ (2009) ที่สยามโซน
ซีเกิน

| ซีเกิน   |
| --- | --- |
เมือง
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งของซีเกิน  ในอำเภอSiegen-Wittgenstein  
ซีเกิน  แสดงแผนที่เยอรมนีซีเกิน  แสดงแผนที่รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
พิกัด:  50°53′N 8°1′E﻿ / ﻿50.883°N 8.017°E﻿ / 50.883; 8.017
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: นอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
จังหวัด: Arnsberg
อำเภอ: Siegen-Wittgenstein
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 114.67 ตร.กม. (44.27 ตร.ไมล์)
ความสูง: 290 เมตร (950 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 101,943 คน
 • ความหนาแน่น: 890 คน/ตร.กม. (2,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 57072–57080
รหัสโทรศัพท์: 0271
ทะเบียนพาหนะ: SI
เว็บไซต์: www.siegen.de
ซีเกิน (เยอรมัน: Siegen) เป็นเมืองในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของนครแฟรงเฟิร์ตไปราว 135 กิโลเมตร มีแม่น้ำซีกไหลผ่านกลางเมือง ถือเป็นเมืองศูนย์กลางของเว็สท์ฟาเลินตอนใต้ เมืองซีเกินเป็นศูนย์รวมสถาบันภาษาหลายแห่ง
| ด ค กเมืองในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- |
1,000,000+ คน:  โคโลญ  เบอร์ลิน  มิวนิก  ฮัมบวร์ค 
500,000+ คน:  ชตุทการ์ท  ดอร์ทมุนท์  ดึสเซิลดอร์ฟ  เดรสเดิน  เนือร์นแบร์ค  เบรเมิน  ไลพ์ซิช  แฟรงก์เฟิร์ต  เอ็สเซิน  ฮันโนเฟอร์ 
200,000+ คน:  เก็ลเซินเคียร์เชิน  คีล  เค็มนิทซ์  เครเฟ็ลท์  คาลส์รูเออ  ดืสบวร์ค  บ็อน  บีเลอเฟ็ลท์  เบราน์ชไวค์  โบคุม  ไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา  มัคเดอบวร์ค  มันไฮม์  มึนส์เทอร์  เมินเชินกลัทบัค  ไมนทซ์  ร็อสท็อค  ลือเบ็ค  วีสบาเดิน  วุพเพอร์ทาล  อาเคิน  เอาคส์บวร์ค  แอร์ฟวร์ท  โอเบอร์เฮาเซิน  ฮัลเลอ (ซาเลอ) 
100,000+ คน:  เกิททิงเงิน  ค็อทบุส  คัสเซิล  โคเบล็นทซ์  ซัลทซ์กิทเทอร์  ซาร์บรึคเคิน  ซีเกิน  โซลิงเงิน  ดาร์มชตัท  เทรียร์  น็อยส์  บ็อทร็อพ  เบรเมอร์ฮาเฟิน  แบร์กิชกลัทบัค  พ็อทซ์ดัม  พาเดอร์บอร์น  ฟอทซ์ไฮม์  เฟือร์ท  มืลไฮม์  เมอส์  เยนา  ร็อยท์ลิงเงิน  เร็คลิงเฮาเซิน  เร็มไชท์  เรเกินส์บวร์ค  ลูทวิชส์ฮาเฟิน  เลเวอร์คูเซิน  ว็อลฟส์บวร์ค  เวือทซ์บวร์ค  อ็อฟเฟินบัคอัมไมน์  อ็อลเดินบวร์ค  อ็อสนาบรึค  อิงก็อลชตัท  อุล์ม  แอร์ลังเงิน  ฮัม  ฮาเกิน  ฮิลเดิสไฮม์  แฮร์เนอ  ไฮล์บร็อน  ไฮเดิลแบร์ค 
อื่น ๆ:  ชวาบัค  บัมแบร์ค 
↑   "Bevölkerung der Gemeinden Nordrhein-Westfalens am 31. Dezember 2020". Landesbetrieb Information und Technik NRW (ภาษาเยอรมัน). สืบค้นเมื่อ 21 มิถุนายน 2021.
70 ไพน์สตรีท

| 70 ไพน์สตรีท 70 Pine Street |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 70 ไพน์สตรีท เขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
ก่อสร้าง: 1930-1932
การใช้งาน: สำนักงาน
ความสูง
เสาอากาศ / ยอด: 290.2 เมตร (952 ฟุต)
หลังคา: 259.1 เมตร (850 ฟุต)
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 67
พื้นที่ชั้น: 80,400 ตร.ม. (865,400 ตร.ฟุต) 
จำนวนลิฟต์: 24
บริษัท
สถาปนิก: Clinton and Russell, Holton & George
เจ้าของ: เอไอจี
70 ไพน์สตรีท (อังกฤษ: 70 Pine Street) เดิมชื่อ อาคารอเมริกันอินเตอร์เนชันนัล (อังกฤษ: American International Building) เป็นตึกระฟ้าแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก มีความสูง 290 เมตร (952 ฟุต) จำนวนชั้นทั้งหมด 66 ชั้น ตึกแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1930 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1932 ในขณะนั้น ตึกนี้มีความสูงเป็นอันดับที่ 3 ของโลก รองเพียงตึกเอ็มไพร์สเตตและตึกไครส์เลอร์เท่านั้น ในปัจจุบัน ตึกหลังนี้สูงที่สุดในอันดับที่ 6 ของนครนิวยอร์ก สูงเป็นอันดับที่ 17 ของสหรัฐ และอันดับที่ 73 ของโลก ลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งของตึกอเมริกันอินเตอร์เนชัลนัลคือ ยอดแหลมของตึกมีลักษณะคล้ายกับสถาปัตยกรรมกอธิค
ตั้งแต่ตึกได้สร้างแล้วเสร็จมีเจ้าของเป็นบริษัทซิตีส์เซอร์วิส และเรียกตึกนี้ว่า ตึกซิตีส์เซอร์วิส และต่อมาบริษัทได้ขายตึกให้กับอเมริกัน อินเตอร์แนชชั่นแนล กรุป (เอไอจี) หลังจากที่บริษัทซิตีส์เซอร์วิสได้ย้ายสำนักงานใหญ่ไปที่เมืองทัลซา รัฐโอคลาโฮมา
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปภาพ
ตึกอเมริกันอินเตอร์เนชัลนัล จาก Emporis.com
ตึกอเมริกันอินเตอร์เนชัลนัล จาก SkycraperPage.com
40°42′23″N 74°00′27″W﻿ / ﻿40.7063°N 74.0074°W﻿ / 40.7063; -74.0074
7 อีริส

วงโคจรของ 7 อีริส พร้อมวงโคจรของโลก ดาวอังคาร และดาวพฤหัส
อีริส (การตั้งชื่อดาวเคราะห์น้อย: 7 อีริส; อังกฤษ: Iris) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อยที่อยู่ระหว่างดาวอังคารและดาวพฤหัส
ลักษณะ

อีริสถูกค้นพบในวันที่ 13 สิงหาคม 1847 โดยจอห์น ไฮนด์ (John Hind) นักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ หลังจากที่ก่อนหน้านี้ได้มีการพบดาวเคราะห์น้อยไปแล้ว 6 ดวง จึงกลายเป็นการค้นพบดาวเคราะห์น้อยดวงที่ 7 ชื่อมีที่มาจากเทพีอีริสในเทพปกรณัมกรีก
องค์ประกอบวงโคจรคล้ายกับดาวเคราะห์น้อยในกลุ่มเวสตา แต่สเปกตรัมต่างกัน โครงสร้างเป็นเหล็กและนิกเกิลที่ผสมทัลก์ มีพื้นผิวที่สะท้อนแสงได้ดี
ซือโคลน เบ

ป้ายฉลากของซือโคลน เบ จากค่ายกักกันดาเคา ถูกใช้เป็นหลักฐานในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค แผงแรกและที่สามมีข้อมูลเกี่ยวกับชื่อผู้ผลิตและยี่ห้อผลิตภัณฑ์ ส่วนแผนกลาง อ่านว่า "แก๊สพิษ" การเตรียมไซยาไนด์เพื่อเปิดและถูกใช้งานโดยบุคลากรที่ผ่านการฝึกอบรมเท่านั้น
ซือโคลน เบ (เยอรมัน: Zyklon B, หรือภาษาอังกฤษ ไซโคลน บี) เป็นชื่อทางการค้าของยาฆ่าแมลงที่มีไซยาไนด์เป็นส่วนประกอบ มีการคิดค้นขึ้นในประเทศเยอรมนีในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1920 มันประกอบด้วยกรดไฮโดรเจนไซยาไนด์ (กรดพรัสซิก) รวมทั้งสารระคายเคืองดวงตาและสารดูดซับอื่น ๆ เช่น ดินเบา ผลิตภัณฑ์นี้เป็นที่น่าอัปยศอดสูสำหรับการถูกใช้งานโดยนาซีเยอรมนีระหว่างการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์โดยนาซีเพื่อการสังหารผู้คนประมาณหนึ่งล้านคนในห้องรมแก๊สที่ถูกติดตั้งในค่ายเอาช์วิทซ์-เบียร์เคอเนา ค่ายไมดาแนก และค่ายมรณะอื่น ๆ
ไฮโดรเจนไซยาไนด์ เป็นแก๊สพิษที่จะเข้าไปรบกวนการหายใจระดับเซลล์ เป็นครั้งแรกที่ถูกนำมาใช้เป็นยาฆ่าแมลงในรัฐแคลิฟอร์เนียในคริสต์ทศวรรษ 1880 การวิจัยที่ Degesch ในเยอรมนีนำไปสู่การพัฒนาของซือโคลน (ต่อมาที่เป็นรู้จักคือซือโคลน อา) สารกำจัดศัตรูพืชที่จะปลดปล่อยไฮโดรเจนไซยาไนด์ออกมาเมื่อสัมผัสกับน้ำและความร้อน.มันเป็นสิ่งต้องห้ามหลังจากผลิตภัณฑ์ที่มีคล้ายคลึงกันที่ถูกใช้โดยเยอรมันด้วยอาวุธเคมีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ใน ค.ศ. 1922 Degesch ถูกซื้อโดย Degussa ซึ่งทีมนักเคมีรวมทั้ง Walter Heerdt (de) และ Bruno Tesch ได้พัฒนาวิธีการบรรจุภัณฑ์ไฮโดรเจนไซยาไนด์ในภาชนะที่ปิดสนิทพร้อมกับสารระคายเคืองตาและสารดูดซับสารคงตัว. ผลิตภัณฑ์ใหม่นี้ยังเป็นชื่อว่า ซือโคลน แต่ก็กลายเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า ซือโคลน เบ เพื่อแยกความแตกต่างจากรุ่นก่อน การใช้งานได้รวมไปถึงการกำจัดแมลงที่เกาะตามเสื้อผ้าและการฆ่าเชื้อในเรือ คลังสินค้า และรถไฟ
ในต้น ค.ศ. 1942 ซือโคลน เบ กลายเป็นเครื่องมือสังหารที่นิยมของนาซีเยอรมนีเพื่อใช้ในค่ายมรณะระหว่างฮอโลคอสต์ ด้วยประมาณหนึ่งล้านคนถูกสังหารโดยใช้วิธีนี้ ส่วนใหญ่อยู่ที่ค่ายเอาช์วิทซ์ Bruno Tesch ถูกตัดสินโทษด้วยการประหารชีวิตใน ค.ศ. 1946 จากความรู้เท่าทันในการขายผลิตภัณฑ์นี้ให้กับหน่วยเอ็สเอ็สเพื่อนำมาใช้กับมนุษย์ ไฮโดรเจนไซยาไนด์ในตอนนี้ไม่ค่อยถูกนำมาใช้เป็นยากำจัดศัตรูพืช แต่ยังคงมีการใช้งานในภาคอุตสาหกรรม บริษัทในหลายประเทศยังคงผลิตซือโคลน เบ ภายใต้ชื่ออื่น รวมทั้ง Detia-Degesch,
สืบทอดมาจาก Degesch มีการเปลี่ยนชื่อผลิตภัณฑ์เป็น Cyanosil ใน ค.ศ. 1974
50000 ควาอัวร์

| --- | --- |
 
การค้นพบ
ค้นพบโดย:: Chad Trujillo, Michael Brown
ค้นพบเมื่อ:: 2002 Jun 05 10:48:08 PDT on an image taken 2002 June 04 05:41:40 UT
ชื่ออื่น ๆ:: 2002 LM60 
ชนิดของดาวเคราะห์น้อย:: Cubewano
ลักษณะของวงโคจร
 ต้นยุคอ้างอิง May 18, 2008 (JD 2 454 600.5)
ระยะจุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุด:: 6.716 275 Tm (45.286 AU)
ระยะจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด:: 6.270 316 Tm (41.928 AU)
กึ่งแกนเอก:: 6.493 296 Tm (43.607 AU)
ความเยื้องศูนย์กลาง:: 0.038 4
คาบการโคจร:: 105 181.6 d (287.97 a)
อัตราเร็วเฉลี่ยในวงโคจร:: 4.52 km/s
มุมกวาดเฉลี่ย:: 284.861°
ความเอียง:: 7.988°
ลองจิจูดของจุดโหนดขึ้น:: 188.893°
มุมของจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด:: 148.508°
ลักษณะทางกายภาพ
มิติ:: 1260 ± 190 km (direct)   844+207 −190 km (thermal) 
มวล:: (1.0–2.6) ×1021 kg
ความหนาแน่นเฉลี่ย:: 2.0? g/cm³
ความโน้มถ่วง ที่ศูนย์สูตร:: 0.276–0.376 m/s²
ความเร็วหลุดพ้น:: 0.523–0.712 km/s
อุณหภูมิ:: ~43 K
ชนิดสเปกตรัม:: (moderately red) B-V=0.94, V-R=0.65
ขนาดเชิงมุม:: 0.088 +0.021 −0.012   0.198 6 +0.13 −0.07 
ควาอัวร์ (การตั้งชื่อดาวเคราะห์น้อย: 50000 ควาอัวร์, การตั้งชื่อชั่วคราว: 2002 LM60; อังกฤษ: Quaoar) เป็นวัตถุพ้นดาวเนปจูนดวงหนึ่ง และมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นดาวเคราะห์แคระ โคจรรอบดวงอาทิตย์อยู่ในบริเวณแถบไคเปอร์ ค้นพบเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2002 โดยกลุ่มนักดาราศาสตร์ คาด ทรูจิลโล และ ไมเคิล อี. บราวน์ แห่งสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย โดยสังเกตพบจากภาพถ่ายจากกล้องโทรทรรศน์ Samuel Oschin ที่หอดูดาวพาโลมาร์
ดาวบริวาร

ควาอัวร์ มีดาวบริวารชื่อ เวย์ว็อท (ภาษาอังกฤษ: Weywot) มันเป็นดาวบริวารที่ไม่เป็นทรงกลม เพราะมันเล็กเกินไปที่จะเป็นรูปทรงกลมได้
ควาอัวร์ & เวย์ว็อท
ชเต็ฟฟัน ลิชท์ชไตเนอร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ลิชท์ชไตเนอร์กับสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 2015
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ชเต็ฟฟัน ลิชท์ชไตเนอร์
วันเกิด:   (1984-01-16) 16 มกราคม ค.ศ. 1984 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  อัดลีเกนสวิล สวิตเซอร์แลนด์
ส่วนสูง:  1.82 เมตร (6 ฟุต 0 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  แบ็กขวา / ปีกขวา
สโมสรเยาวชน
1991–1996:  อัดลีเกนสวิล
1996–2000:  ลูเซิร์น
2000–2001:  กราสฮอปเปอส์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2001–2005 |  กราสฮอปเปอส์ |  79 |  (4) |
| 2005–2008 |  ลีล |  89 |  (5) |
| 2008–2011 |  ลัตซีโย |  100 |  (3) |
| 2011–2018 |  ยูเวนตุส |  201 |  (12) |
| 2018–2019 |  อาร์เซนอล |  14 |  (0) |
| 2019–2021 |  เอ็ฟเซ เอาคส์บวร์ค |  20 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2003–2005 |  สวิตเซอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 21 ปี |  30 |  (1) |
| 2006–2019 |  สวิตเซอร์แลนด์ |  108 |  (8) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ชเต็ฟฟัน ลิชท์ชไตเนอร์ (เยอรมัน: Stephan Lichtsteiner; เกิด 16 มกราคม ค.ศ. 1984) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวสวิสในตำแหน่งปีกขวา สโมสรล่าสุดที่เขาเล่นคือเอ็ฟเซ เอาคส์บวร์ค เขาเคยเล่นให้กับทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 2006 ถึง 2019 ลงเล่นทั้งสิ้น 108 นัด ยิงได้ 8 ประตู นับเป็นผู้เล่นที่ลงเล่นให้กับทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์มากเป็นอันดับที่สาม โดยเขาเป็นตัวแทนของชาติในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปสองครั้งและฟุตบอลโลกสามครั้ง เขาเคยได้รับรางวัลนักฟุตบอลสวิสยอดเยี่ยมแห่งปีใน ค.ศ. 2015
เกียรติประวัติ

สวิสลีก: 2002–03
โกปปาอีตาเลีย: 2008–09
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2009
เซเรียอา: 2011–12 2012–13 2013–14 2014–15 2015–16
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2012 2013 2015
โกปปาอีตาเลีย: 2014–15 2015–16
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile เก็บถาวร 2012-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on Juventus website
Profile on Swiss FA website (เยอรมัน)
ESPN Profile[ลิงก์เสีย]
Stephan Lichtsteiner – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)