บันไดใหญ่ของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
รูปแบบการตกแต่ง > นาฬิกา

นาฬิกาติดผนังเชิงอุปมาชื่อว่า "เกียรติยศและสง่าราศีครอบงำกาลเวลา" (Honour and Glory crowning Time) สร้างขึ้นในแบบนีโอคลาสสิกผสมผสาน ตั้งอยู่เหนือพักบันไดชั้นแรก (นับจากด้านบน) ใต้โดมเหล็กดัดและกระจกเล็กน้อย มันเป็นหนึ่งในชุดนาฬิการองบนเรือ
เช่นเดียวกับโอลิมปิก ไททานิกก็ติดตั้งนาฬิกาจำนวนมากที่จัดหาโดยบริษัทแมกนีตา (Magneta) จากเมืองซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งกระจายอยู่ทั่วเรือทั้งในส่วนของผู้โดยสารและลูกเรือ นาฬิกาทั้งหมด 48 เรือนนี้ถูกควบคุมโดยนาฬิกาแม่สองเรือน ที่ตั้งอยู่ห้องแผนที่ หลังห้องถือท้ายเล็กน้อย นาฬิกาแม่แต่ละเรือนมีความสามารถในการควบคุมนาฬิการอง 25 เรือน โดยเมื่อใดก็ตามที่นาฬิกาแม่เดินไปหนึ่งนาที นาฬิการองที่เชื่อมต่ออยู่ก็จะเดินไปหนึ่งนาทีเช่นกัน ทั้งหมดนี้ทำงานประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบในเวลาเดียวกัน
แผงไม้โอกที่ประดับตกแต่งอย่างสวยงาม ประกอบด้วยซุ้มโค้งครึ่งวงกลมรองรับด้วยเสาผนังคู่ขนาดเล็กแบบคลาสสิก หัวเสาแต่ละต้นตกแต่งด้วยรูปปั้นพุตโต เป็นเรื่องน่าสังเกตที่วงก้นหอยทั้งสี่ ซึ่งมีวงละสองอันสำหรับแต่ละหัวเสานั้นถูกแกะสลักกลับด้าน ที่แผงกลาง ตัวเรือนทรงกลมของนาฬิกาวางอยู่บนเสาที่ประดับด้วยเฟื่องระย้ามะกอก ขนาบด้วยรูปปั้นสตรีมีปีกแกะสลักนูนกลาง สวมชุดคิตัน รูปซ้ายเป็นตัวแทนของเกียรติยศ ขณะที่รูปขวาแสดงถึงสง่าราศี โดยคุณสมบัติที่มาพร้อมกันนั้น เกียรติยศถือป้ายไว้ในมือซ้าย ขณะที่มืออีกข้างกำลังเขียนโดยใช้สไตลัส เท้าซ้ายของนางวางอยู่บนลูกโลก การบุคคลาธิษฐานเทศนาของสง่าราศรีนั้นถือกิ่งปาล์มไว้ในมือขวา และข้างเท้าขวาของนางมีช่อมะกอกตั้งพิงอยู่กับเสาที่กล่าวถึงแล้ว รอบแผงมีลวดลายตกแต่งที่หลากหลาย เช่น พวงผลไม้และดอกไม้ที่ห้อยลงมา ลายประดับรูปไข่ ลายวงก้นหอย ลายใบอะแคนทัส ลายรูปดอกกุหลาบ รูปกริฟฟอนสองตัวนั่งอยู่ และอื่น ๆ
แรงบันดาลใจหลักสำหรับนาฬิกาสถาปัตยกรรมเพียงเรือนเดียวของโอลิมปิกคือปล่องไฟขนาดใหญ่ที่แปร์ซิเยร์และฟงแตนออกแบบให้แก่นโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งมีนาฬิกาประดับอยู่ นาฬิกาทรงนูนในแบบเอ็มไพร์ ถูกแกะสลักจากหินอ่อนสีขาวโดยออกุสต์-มารี โตเนย์ ซึ่งแสดงถึงประวัติศาสตร์ที่กำลังบันทึกภายใต้การบอกกล่าวของชัยชนะ ในปี ค.ศ. 1810 สิ่งนี้ได้ถูกติดตั้งไว้ในห้องทรงงานของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ในพระราชวังตุยเลอรี ซึ่งปัจจุบันได้สูญหายไปแล้ว พระราชวังแห่งนี้ถูกเผาทำลายโดยเจตนาในปี ค.ศ. 1871 และในที่สุดก็ถูกทุบทิ้งในปี ค.ศ. 1883 มีภาพถ่ายเก่าของนาฬิกาเรือนนี้ และปรากฏอยู่ในภาพวาดปี ค.ศ. 1865 ชื่อ "หลุยส์ วิสกงตี กำลังนำเสนอแผนการสร้างพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ฉบับใหม่แก่นโปเลียนที่ 3" ที่วาดโดยฌอง-บัปติสต์-อังเจ ทิสซิเยร์ น่าจะเป็นเพราะภาพวาดรายละเอียดของปล่องไฟขนาดใหญ่ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1812 ในหนังสือ Recueil de décorations intérieures โดยแปร์ซิเยร์และฟงแตนที่เป็นแรงบันดาลใจ
หนึ่งในความแตกต่างหลายประการระหว่างการออกแบบดั้งเดิมของแปร์ซิเยร์และฟงแตนกับการตีความใหม่ในโอลิมปิกคือ ในฉบับของโอลิมปิกนั้นสตรีทั้งสองสวมใส่ชุดครบครัน ตรงข้ามกับฉบับฝรั่งเศสที่ท่อนบนของสตรีทั้งสองนั้นเปลือยเกือบทั้งหมด ช่อมะกอกปรากฏอยู่บนพื้นในนาฬิกาของไททานิก ขณะที่ในนาฬิกาของนโปเลียนนั้นเทพีแห่งชัยชนะกำลังถือมันไว้ในมือซ้าย ในทำนองเดียวกัน สัญลักษณ์ทางทหาร สงคราม และชัยชนะของกรีก-โรมันจำนวนมากที่ใช้ในฉบับดั้งเดิมเพื่อเชิดชูนโปเลียนในฐานะจักรพรรดิโรมันพระองค์ใหม่ก็ไม่ได้ปรากฏในนาฬิกาของอังกฤษ
ตามที่ระบุไว้ในหนังสือ Titanic Voices: Memories from the Fateful Voyage:
ชาลส์ วิลสัน ผู้แกะสลักส่วนกลางของชิ้นงานศิลปะ "เกียรติยศและสง่าราศีครอบงำกาลเวลา" ได้เล่าว่าเมื่อไททานิกออกเดินทางจากเบลฟาสต์ในที่สุด ยังไม่มีเวลาเพียงพอจะติดตั้งนาฬิกาเข้าไปในแผงไม้แกะสลักที่ประดับบันไดชั้นหนึ่ง และต้องนำกระจกเงาไปติดตั้งแทนจนกว่านาฬิกาจะถูกส่งมาถึง
ไททานิกมาถึงเซาแทมป์ตันจากเบลฟาสต์ในเที่ยงคืนวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1912 ดังนั้นนาฬิกาจึงต้องถูกติดตั้งเมื่อใดสักช่วงหนึ่งในสัปดาห์ก่อนการเดินทางครั้งแรกในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912
นาฬิกาเรือนนี้เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายจากการปรากฏตัวอย่างโดดเด่นในภาพยนตร์ไททานิค ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในปี ค.ศ. 1997 หลังจากนั้นจึงมีการสร้างนาฬิกาจำลองขึ้นมาเพื่อจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศให้กับเรือโชคร้ายลำนี้ รวมถึงการจัดแสดงชั่วคราว หรือแม้แต่การจำหน่ายในหลากหลายขนาดและวัสดุ