stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอนเซลาดัส
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลทั่วไปของเอนเซลาดัส เก็บถาวร 2007-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดย NASA's Solar System Exploration site
เอนเซลาดัส บนเว็บไซด์หลักของโครงการแคสซีนี
ชุดภาพถ่ายเอนเซลาดัสจากยานแคสซีนี เก็บถาวร 2021-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การตั้งชื่อภูมิประเทศบนเอนเซลาดัส และ ชื่อภูมิประเทศพร้อมแผนที่ โดย USGS
| ด ค กดาวบริวารของดาวเสาร์ |
| --- | --- |
ส่วนใหญ่เรียงตามระยะห่างจากดาวเสาร์ออกไป ตัวเอียงคือชื่อชั่วคราว
คุมวงแหวน:  S/2009 S 1  ดาวบริวารเล็ก ๆ  แพน  แดฟนิส  แอตลัส  โพรมีเทียส   ?S/2004 S 6   ?S/2004 S 4   ?S/2004 S 3  แพนดอรา 
ร่วมวงโคจร:  เอพิมีเทียส  เจนัส 
ขนาดใหญ่ใน (รวมโทรจัน):  ไมมัส  มีโทนี  แอนที  พาลลีนี  เอนเซลาดัส  เททิส เทเลสโต  คาลิปโซ  ไดโอนี เฮเลนี  พอลีดีวซีส 
ขนาดใหญ่นอก:  รีอา วงแหวน  ไททัน  ไฮพีเรียน  ไอแอพิตัส 
กลุ่มอินูอิต:  คีเวียก  อีเยราก  พอเลียก  ซีอาร์นาก  ทาร์เคก 
กลุ่มนอร์ส:  ฟีบี  สกาที  S/2007 S 2  สกอลล์  S/2004 S 13  เกรป  ฮีร็อกคิน  มูนดิลแฟรี  ยาร์นแซกซา  S/2006 S 1  S/2004 S 17  นาร์วี  แบร์เยลมีร์  ไอเออร์  ซูตทุงการ์  S/2004 S 12  เบสต์ลา  ฟาร์เบาตี  ฮาตี  S/2004 S 7  ทริมาร์  S/2007 S 3  S/2006 S 3  ซัวร์เตอร์  คารี  เฟนรีร์  อีมีร์  ลอยเอ  ฟอร์นยอต 
กลุ่มแกลิก:  แอลบีออริกซ์  เบวีนน์  แอร์รีแอปัส  ทาร์วัส 
 วงแหวนของดาวเสาร์  แคสซีนี-ไฮเกนส์  ทีมิส  ไครอน 
| ด ค กดาวเสาร์ |
| --- | --- | --- |
| ลักษณะทางกายภาพ |  จุดขาวใหญ่  รูปหกเหลี่ยม  วงแหวน  |  |
| ดาวบริวารขนาดใหญ่ |  ไมมัส  เอนเซลาดัส  ทีทิส  ไดโอนี  ไททัน  ไอแอพิตัส  ไฮพีเรียน  เรีย  |  |
| การสำรวจ |  ยานไพโอเนียร์ 11  โครงการวอยเอจเจอร์  กัสซีนี–เฮยเคินส์  |  |
  หมวดหมู่   สถานีย่อยระบบสุริยะ 
วิลเลียม เฮอร์เชล ผู้ค้นพบดวงจันทร์เอนเซลาดัส
ถ่ายโดยยานวอยเอจเจอร์ 2 (1981)
วงโคจรของเอนเซลาดัสแสดงเป็นเส้นสีแดง เมื่อมองจากขั้วเหนือของดาวเสาร์ (โปรแกรมเซเลสเทีย)
ตำแหน่งของเอนเซลาดัส เมื่อมองจากด้านข้างของดาวเสาร์ สังเกตว่าเอนเซลาดัสตั้งอยู่ในตำแหน่งที่หนาแน่นของวงแหวนอี
ดวงจันทร์เอนเซลาดัสเมื่อเทียบกับโลก
แบบจำลองโครงสร้างภายในเอนเซลาดัสตามผลการสำรวจของยานแคสซีนี แกนกลางสีน้ำตาลคือซิลิเกต ชั้นเนื้อสีขาวคือน้ำแข็ง ส่วนสีเหลืองและแดงทางขั้วใต้คาดว่าเป็นชั้นหินคดโค้งแทรกดัน (en:diapir)
แบบจำลองกระบวนการการเกิด "น้ำพุเย็น" หรือ "ภูเขาไฟน้ำแข็ง" บนดวงจันทร์เอนเซลาดัส
การปะทุที่ขั้วใต้ของดาว ถ่ายโดยยานแคสซินี (2005)
อุณหภูมิที่วัดได้ในบริเวณรอยแตก (หน่วยเป็นเคลวิน) รอยแตกดังกล่าวมีลักษณะคล้ายลายพาดกลอน
องค์ประกอบของ "น้ำพุเย็น" ที่วัดได้จากเครื่องมือ Ion and Neutral Mass Spectrometer ของยานแคสซีนี (2008) เรียงตามมวลอะตอม/มวลโมเลกุล
เอสเอส อัลโทเนีย

| --- | --- |
อัลโทเนียถ่ายภาพขณะลอยอยู่ที่ทะเลในปี ค.ศ. 1898 หรือ ค.ศ. 1900
ประวัติ
สหราชอาณาจักร
ชื่อ: เอสเอส อัลโทเนีย
ตั้งชื่อตาม: ภาษาละติน ชื่อสำหรับ อัลสเตอร์
เจ้าของ: คูนาร์ด ไลน์
อู่เรือ: สวอน แอนด์ ฮันเตอร์, เมืองวอลเซนด์-ออน-ไทน์
เดินเรือแรก: 4 มิถุนายน ค.ศ. 1898
ความเป็นไป: จมลงโดย SM U-53 ในวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1917
ลักษณะเฉพาะ
ขนาด (ตัน)::  8,845
ความยาว::  500 ft (152 m)
ความกว้าง::  57.4 ft (17 m)
กินน้ำลึก::  33.9 ft (10 m)
ความจุ::  675
เอสเอส อัลโทเนีย (อังกฤษ: SS Ultonia) เป็นเรือบรรทุกสินค้าโดยสารของอังกฤษ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1898 ในเมืองวอลเซนด์-ออน-ไทน์ โดยบริษัท สวอน แอนด์ ฮันเตอร์ เรือถูกจมโดยตอร์ปิโดของเยอรมันในปี ค.ศ. 1917
ประวัติ

เรือ เอสเอส อัลโทเนีย เปิดตัวเมื่อในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1898 โดยมีขนาด 500 ฟุต (150 เมตร) x 57.4 ฟุต (17.5 เมตร) x 33.9 ฟุต (10.3 เมตร) และมีน้ำหนักรวม 8,845 ตันกรอส ใช้เครื่องยนต์ของ Sir C. Furness, Westgarth & Co, มิดเดิลส์เบรอ (Middlesbrough) เดิมทีเปิดตัวเพื่อขนส่งสินค้าและปศุสัตว์ ต่อมาได้ติดตั้งที่พักชั้นสามสำหรับผู้โดยสาร 675 คนในปี 1899 โดยเริ่มออกเดินทางครั้งแรกจาก ลิเวอร์พูล ไปยัง ควีนส์ทาวน์ และ บอสตัน
เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1899 ขณะออกจากบอสตันในการเดินทางหนึ่ง เรือ อัลโทเนีย ชนกับหินที่อยู่นอกช่องทางหลักของ ท่าเรือบอสตัน ที่ Nantasket Roads ซึ่งเป็นเส้นทางทั่วไปในสมัยนั้น พื้นที่นี้ปัจจุบันเรียกว่า Ultonia Ledge ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากBoston Light ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณหนึ่งไมล์ครึ่ง และมีความตื้นเพียง 21 ฟุต (6.4 เมตร) ตามแผนที่ทางทะเลปัจจุบัน เหตุการณ์นี้ทำให้มีการปรับเส้นทางเดินเรือในพื้นที่เพื่อหลีกเลี่ยงหิน และมีการขุดลอก Nantasket Roads ให้ลึก 35 ฟุต (11 เมตร) เพื่อความปลอดภัยสำหรับเรือไอน้ำขนาดใหญ่ รวมถึงการขุดลอกเส้นทางเหนือที่กว้างขึ้นผ่าน President Roads ซึ่งเป็นช่องทางหลักสำหรับเรือขนาดใหญ่ที่เข้าและออกจากท่าเรือบอสตันในปัจจุบัน
ในปี ค.ศ. 1902 เรือลำนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่ให้สามารถรองรับผู้โดยสารชั้นสองได้ 120 คน และผู้โดยสารชั้นสาม 2,100 คน ซึ่งเพิ่มน้ำหนักรวมเป็น 10,402 ตันกรอส ในปี ค.ศ. 1915 เรือลำนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่เพื่อให้บรรทุกม้าได้ถึง 2,000 ตัว
เมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1917 เรือ อัลโทเนีย ชนกับเรือขนถ่านหินของอังกฤษ SS Don Benito ใน มหาสมุทรแอตแลนติก (49°35′N 6°44′W﻿ / ﻿49.583°N 6.733°W﻿ / 49.583; -6.733) โดยเรือ Don Benito จมลง
การจมลง

ในช่วง สงครามโลกครั้งที่ 1 เรือ อัลโทเนีย ถูกตอร์ปิโดและจมใน มหาสมุทรแอตแลนติก ห่างจาก ฟาสต์เนต ประเทศ ไอร์แลนด์ 190 ไมล์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1917 โดยเรือดำน้ำ ของเยอรมัน SM U-53 ภายใต้การบังคับบัญชาของ กัปตันฮานส์ โรส มีผู้เสียชีวิตหนึ่งคนจากเหตุการณ์โจมตีครั้งนี้
เออร์เนสต์ วิลเลียม กูดปาสเจอร์

| เออร์เนสต์ วิลเลียม กูดปาสเจอร์ |
| --- | --- |
เออร์เนสต์ กูดปาสเจอร์ในปี ค.ศ. 1955
เกิด: 17 ตุลาคม ค.ศ. 1886(1886-10-17) คลากส์วิลล์, รัฐเทนเนสซี, สหรัฐ
เสียชีวิต: 20 กันยายน ค.ศ. 1960(1960-09-20) (73 ปี) แนชวิลล์, รัฐเทนเนสซี, สหรัฐ
สัญชาติ: อเมริกัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแวนเดอร์บิลต์ โรงเรียนแพทย์จอนส์ฮอปกินส์
มีชื่อเสียงจาก: กลุ่มอาการกูดปาสเจอร์
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: พยาธิวิทยา
สถาบันที่ทำงาน: โรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ด มหาวิทยาลัยแวนเดอร์บิลต์
 
เออร์เนสต์ วิลเลียม กูดปาสเจอร์ (อังกฤษ: Ernest William Goodpasture, 17 ตุลาคม ค.ศ. 1886 – 20 กันยายน ค.ศ. 1960) เป็นแพทย์ชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองคลากส์วิลล์ในรัฐเทนเนสซี เป็นบุตรของอัลเบิร์ต เวอร์จิล กูดปาสเจอร์กับเจนนี วิลสัน ดอว์สัน เขาเรียนที่มหาวิทยาลัยแวนเดอบิลต์ก่อนจะเรียนจบระดับปริญญาเอกด้านการแพทย์ที่โรงเรียนแพทย์จอนส์ฮอปกินส์ในปี ค.ศ. 1912 หลังจากนั้นกูดปาสเจอร์ทำงานที่โรงพยาบาลของโรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ดและเป็นแพทย์ในกองทัพเรือสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ในปี ค.ศ. 1919 กูดปาสเจอร์ศึกษาการระบาดของไข้หวัดใหญ่และพบผู้ป่วยมีอาการไอเป็นเลือดและหน่วยไตอักเสบเฉียบพลัน ภายหลังเขาพบว่าเป็นกลุ่มอาการกูดปาสเจอร์ซึ่งเป็นโรคภูมิต้านตนเองที่ภูมิคุ้มกันทำลายเยื่อฐานของปอดและไต สองปีต่อมา กูดปาสเจอร์ย้ายไปทำงานที่โรงเรียนแพทย์ที่มหาวิทยาลัยฟิลิปปินส์และเป็นผู้อำนวยการห้องปฏิบัติการในเมืองพิตต์สเบิร์ก
ในปี ค.ศ. 1924 กูดปาสเจอร์ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านพยาธิวิทยาที่มหาวิทยาลัยแวนเดอร์บิลต์ ก่อนจะดำรงตำแหน่งคณบดีโรงเรียนแพทย์จนเกษียณในปี ค.ศ. 1955 เขาเสียชีวิตด้วยอาการกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือดที่เมืองแนชวิลล์ในปี ค.ศ. 1960
เอสเอ็ม มอลล์ออฟเอเชีย

| --- | --- |

th
ที่ตั้ง: เบย์ซิตี, ปาไซ, ประเทศฟิลิปปินส์
พิกัด: 14°32′6.24″N 120°58′55.75″E﻿ / ﻿14.5350667°N 120.9821528°E﻿ / 14.5350667; 120.9821528
เปิดให้บริการ: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2006
ผู้พัฒนา: เอสเอ็มไพร์โฮลดิงส์
ผู้บริหารงาน: เอสเอ็มไพร์โฮลดิงส์
สถาปนิก: Arquitectonica
พื้นที่ชั้นขายปลีก: 406,962 ตารางเมตร
เว็บไซต์: smmallofasia.com
เอสเอ็ม มอลล์ออฟเอเชีย (อังกฤษ: SM Mall of Asia) เป็นโครงการพื้นที่พาณิชยกรรมแบบประสมในเบย์ซิตี, ปาไซ, ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ใกล้กับเขตศูนย์กลางธุรกิจเอสเอ็ม และทางใต้สุดของถนนเอปีฟานีโอ เด ลอส ซันโตส (EDSA) ดำเนินการโดยเอสเอ็มไพร์โฮลดิงส์ (SM Prime Holdings) โดยปัจจุบันเป็นโครงการที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศฟิลิปปินส์และอันดับที่สามของโลก มีพื้นที่ใช้สอยกว่า 406,962 ตารางเมตร บนพื้นที่ 42 ไร่ เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2006
การจัดสรรพื้นที่

เอสเอ็ม มอลล์ออฟเอเชีย ประกอบด้วยพื้นที่สำคัญดังนี้
ห้างสรรพสินค้าเอสเอ็มสโตร์
เอสเอ็มไฮเปอร์มาร์เก็ต
เอสเอ็มเกมพาร์ค
เอสเอ็มสเก็ตติงริงก์
ศูนย์อาหารเอ็มโอเอฟู้ดฮอลล์
โรงภาพยนตร์เอสเอ็มซีเนมา จำนวน 16 โรง ในจำนวนนี้มีโรงภาพยนตร์ไดเร็กเตอส์คลับ จำนวน 3 โรง โรงภาพยนตร์อีเวนท์ซีเนมา เซ็นเตอร์สเตจ และไอแม็กซ์ อย่างละ 1 โรง
อี-คอม เซนเตอร์ (E-com Center) จำนวน 5 อาคาร
พื้นที่แสดงคอนเสิร์ต
เอสพลานาด (Esplanade)
สวนสนุกเอสเอ็มบายเดอะเบย์
มอลล์ออฟเอเชียอะรีนา
พิพิธภัณฑ์กาลีออน
ศูนย์ประชุมเอสเอ็มเอกซ์มะนิลา
ศูนย์อาหารเอ็มโอเอฟู้ดฮอลล์
ลักซ์ ดิวตี ฟรี
มหาวิทยาลัยแห่งชาติฟิลิปปินส์ มอลล์ออฟเอเชีย
เอ็มโอเอสแควร์
อิเกีย ปาไซ ซิตี ซึ่งเป็นร้านอิเกียสาขาใหญ่ที่สุดในโลก
โรงแรมไมโครเทล บาย วินแดม มอลล์ ออฟ เอเชีย
โรงแรมคอนราด มะนิลา และเอส' เมซง
โรงแรมทริป บาย วินแดม มะนิลา
โรงแรมแลนซัน เพลส มอลล์ออฟเอเชีย
โรงแรม 101 มะนิลา
อาคารชุดเพื่อการพักอาศัยจำนวน 4 โครงการ 25 อาคาร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เอสเอเอสลิงก์

เอสเอเอสลิงก์ (อังกฤษ: SAS Link) เป็นสายการบินระดับภูมิภาคที่เป็นสายการบินลูกของสแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ ซึ่งทั้งหมดอยู่ภายใต้กลุ่มสายการบินเอสเอเอส
ประวัติ

สายการบิก่อตั้งขึ้นในปี 2021 และเริ่มดำเนินงานในปี 2022
สายการบินมีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน และมีฐานการบินแห่งที่สองที่ท่าอากาศยานบาร์เกิน เครื่องบินในฝูงบินทั้งหมดจะจดทะเบียนอยู่ในสวีเดน
ฝูงบิน

ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2024 เอสเอเอสลิงก์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| ฝูงบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอ็มบราเออร์ อี195 | 4 | — | 114 | ให้บริการสำหรับสแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ |
| เอ็มบราเออร์ อี195 | 4 | — | 120 | ให้บริการสำหรับสแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ |
| เอ็มบราเออร์ อี195 | 2 | — | 122 | ให้บริการสำหรับสแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ |
| รวม | 10 | 0 |  |  |
เอสเอเอสลิงก์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 15.1 ปี
เอ็มบราเออร์ อี195 ของเอสเอเอสลิงก์
เออาร์-10

เออาร์-10
เออาร์-10 (อังกฤษ: AR-10) เป็นปืนรุ่นแรกๆ ก่อนที่จะพัฒนามาเป็นปืนเอ็ม16 ออกแบบโดยยูจีน สโตเนอร์ (Eugene Stoner)
แห่งบริษัทแฟร์ไชลด์ แอร์คราฟท์ ประเทศสหรัฐอเมริกา
ประสบปัญหาลำกล้องแตกเมื่อยิงต่อเนื่องเวลานาน
ขนาดกระสุน 7.62 × 51 มิลลิเมตร NATO (.308 Win cal.) ทำงานด้วยระบบแก๊ส
น้ำหนัก 3.29-4.05 กิโลกรัม
ความเร็วกระสุน 820 เมตร/วินาที
ระยะหวังผล 630 เมตร (700 หลา)
เป็นปืนที่ออกแบบก้าวล้ำยุค (ขณะนั้น ปีค.ศ.1956) 
ส่วนประกอบ มีเหล็ก อะลูมิเนียม และพลาสติก
ประเทศที่นำปืนเออาร์-10 ประจำการได้แก่ กัวเตมาลา,ซูดาน,โปรตุเกส,อิตาลี,คิวบา,และสหภาพพม่า
เอสเอ็มทีพี

เกณฑ์วิธีถ่ายโอนไปรษณีย์อย่างง่าย หรือ เอสเอ็มทีพี (อังกฤษ: Simple Mail Transfer Protocol; SMTP) เป็นโพรโทคอลการสื่อสารสำหรับการส่งจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ ตามมาตรฐานอินเทอร์เน็ต เอสเอ็มทีพีถูกกำหนดครั้งแรกในปี พ.ศ. 2525 โดยเอกสารคำร้องขอความคิดเห็น RFC 821 และได้รับการปรับปรุงขยายเป็น Extended SMTP โดย RFC 5321 ในปี พ.ศ. 2551 ซึ่งเป็นโพรโตคอลที่มีการใช้งานหลากหลายในปัจจุบัน เซิร์ฟเวอร์เมลและตัวกระทำการถ่ายโอนข้อความอื่น ๆ ใช้เอสเอ็มทีพีเพื่อส่งและรับข้อความเมล โดยเซิร์ฟเวอร์เอสเอ็มทีพีมักใช้เกณฑ์วิธีควบคุมการขนส่งข้อมูล (Transmission Control Protocol) บนพอร์ตหมายเลข 25
โปรแกรมไคลเอนต์อีเมลระดับผู้ใช้ โดยทั่วไปจะใช้เอสเอ็มทีพี สำหรับการส่งข้อความไปยังเซิร์ฟเวอร์อีเมลเพื่อสำหรับการส่งต่อเท่านั้น และโดยทั่วไปจะส่งอีเมลขาออกไปยังเซิร์ฟเวอร์อีเมลที่พอร์ต 587 หรือ 465 ตามระบุในเอกสารคำร้องขอความคิดเห็น RFC 8314 สำหรับการดึงข้อความนั้นใช้โพรโทคอล IMAP และ POP3 เป็นมาตรฐาน แต่สำหรับเซิร์ฟเวอร์ที่เป็นซอฟต์แวร์ลิขสิทธิ์มักใช้โพรโตคอลที่มีลิขสิทธิ์เช่น Exchange ActiveSync
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท

| เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินรบหลากบทบาท
ชาติกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: แมคดอนเนลล์ ดักลาส/โบอิง
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพเรือสหรัฐ หน่วยนาวิกโยธินสหรัฐ
จำนวนที่ผลิต: ทั้งหมด 350 ลำเมื่อถึงปีพ.ศ. 2551
ประวัติ
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2538 ถึงปัจจุบัน
เริ่มใช้งาน: พ.ศ. 2544
เที่ยวบินแรก: 29 กันยายน พ.ศ. 2538
พัฒนาจาก: เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท
สายการผลิต: อีเอ-18จี โกรว์เลอร์
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท  (อังกฤษ: F/A-18E/F Super Hornet) เป็นเครื่องบินขับไล่โจมตีชนิดที่ใช้บนเรือบรรทุกเครื่องบิน เอฟ/เอ-18อีนั้นเป็นแบบที่นั่งเดียวและเอฟ/เอ-18เอฟนั้นเป็นแบบสองที่นั่งที่มีขนาดใหญ่และก้าวหน้ากว่าเอฟ/เอ-18ซี/ดี ฮอร์เน็ท ซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีอาวุธเป็นปืนใหญ่อากาศขนาด 20 ม.ม.และสามารถใช้อาวุธอากาศสู่อากาศและอากาศสู่พื้นได้หลากหลาย สามารถติดตั้งถังเชื้อเพลิงสำรองได้ถึงห้าถัง และยังสามารถทำหน้าที่เป็นเครื่องบินเติมเชื้อเพลิงทางอากาศได้ด้วยการเติมระบบเติมเชื้อเพลิงเข้าไป
ด้วยการที่ถูกออกแบบและผลิตโดยแมคดอนเนลล์ ดักลาสซูเปอร์ฮอร์เน็ทได้ทำการบินครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2538 การผลิตเต็มอัตราเริ่มขึ้นในเดือนกันยายน พ.ศ. 2540 หลังจากที่แมคดอนเนลล์ ดักลาสรวมเข้ากับโบอิงหนึ่งเดือนก่อนหน้า ซูเปอร์ฮอร์เน็ทได้เข้าประจำการในกองทัพเรือสหรัฐฯ ในปีพ.ศ. 2542 เพื่อเข้าแทนที่เอฟ-14 ทอมแคทตั้งแต่ปีพ.ศ. 2549 และทำงานร่วมกับฮอร์เน็ทแบบดั้งเดิม ในปีพ.ศ. 2550 กองทัพอากาศออสเตรเลียได้สั่งซื้อซูเปอร์ฮอร์เน็ทเพื่อเข้าแทนที่กองบินเอฟ-111
การพัฒนา > ต้นกำเนิด

ซูเปอร์ฮอร์เน็ทเป็นแบบที่มีขนาดใหญ่กว่าและก้าวหน้ากว่าของเอฟ/เอ-18ซี/ดี ฮอร์เน็ท รุ่นก่อนหน้าได้ทำตลาดโดยแมคดอนเนลล์ ดักลาสโดยใช้ชื่อว่าฮอร์เน็ท 2000 เมื่อต้นทศวรรษที่ 1980 ความคิดของฮอร์เน็ท 2000 ถูกนำไปดัดแปลงให้ก้าวหน้าเป็นเอฟ/เอ-18 พร้อมปีกที่มีขนาดใหญ่กว่า ลำตัวที่ยาวกว่าเพื่อบรรทุกอาวุธและเชื้อเพลิงได้มากยิ่งขึ้น รวมทั้งเครื่องยนต์
การบินของกองทัพเรือสหรัฐฯ เผชิญหน้ากับปัญหามากมายในต้นทศวรรษที่ 1990 โครงการเอ-12 อเวนเจอร์ได้มุ่งมั่นที่จะเข้ามาแทนที่เอ-6 อินทรูเดอร์และเอ-7 คอร์แซร์ 2 ได้ประสบปัญหาและต้องถูกยกเลิกไป ในเวลานี้เองที่สงครามเย็นสิ้นสุดลงส่งผลให้กองทัพมีการเปลี่ยนแปลงและเกิดการตัดงบ โดยปราศจากโครงการที่ดีกองทัพเรือได้มองว่าการนำแบบเดิมที่มีอยู่แล้วมาพัฒนาให้ดีขึ้นดูเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ ด้วยการเป็นอีกทางเลือกของเอ-12 แมคดอนเนลล์ ดักลาสได้เสนอโครงการ"ซูเปอร์ฮอร์เน็ท"ที่จะพัฒนาเอฟ/เอ-18 และทำหน้าที่เป็นสิ่งที่จะมาแทนที่เอ-6 อินทรูเดอร์ ในเวลาเดียวกันนั้นกองทัพเรือต้องการกองบินสำหรับการป้องกันเพื่อเข้าทำหน้าที่โครงการเดิมที่ถูกยกเลิกไป ซึ่งเป็นข้อเสนอที่จะทำให้เอฟ-22 แร็พเตอร์ใช้งานกับกองทัพเรือได้
การพัฒนา > เปลี่ยนสู่ซูเปอร์ฮอร์เน็ท

ซูเปอร์ฮอร์เน็ทถูกสั่งซื้อครั้งแรกโดยกองทัพเรือสหรัฐฯ ในปีพ.ศ. 2535 กองทัพเรือยังได้สั่งโดยตรงว่าเครื่องบินที่จะมาแทนที่เอฟ-14 ทอมแคทนั้นต้องเน้นเรื่องการต่อสู้ทางน้ำเป็นหลักจนกว่าจะมีการนำเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2 ใช้ กองทัพเรือยังคงใช้ชื่อเอฟ/เอ-18 เพื่อช่วยให้โครงการดูน่าสนใจต่อสภาคองเกรสที่มันเป็นแบบดัดแปลง แม้ว่าซูเปอร์ฮอร์เน็ทจะเป็นเครื่องบินที่ใหม่เกือบหมดก็ตาม ฮอร์เน็ทและซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีความคล้ายคลึงกันที่รวมทั้งระบบอิเลคทรอนิกอากาศ เก้าอี้ดีดตัว เรดาร์ อาวุธ ซอฟต์แวร์ และขั้นตอนในการใช้งานและบำรุงรักษา ในเอฟ/เอ-18อี/เอฟจะมีระบบอิเลคทรอนิกอากาศที่คล้ายคลึงกับเอฟ/เอ-18ซี/ดีมากกว่า
ซูเปอร์ฮอร์เน็ททำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 การผลิตครั้งแรกของเอฟ/เอ-18อี/เอฟเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2538 การบินทดสอบเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2539 พร้อมกับการลงจอดครั้งแรกบนเรือบรรทุกเครื่องบินในปีพ.ศ. 2540 การผลิตอัตราต่ำเริ่มขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2540 พร้อมกับการผลิตเต็มอัตราที่เริ่มขึ้นในเดือนกันยายนพ.ศ. 2540 การทดสอบดำเนินไปจนถึงปีพ.ศ. 2542 สิ้นสุดด้วยการทดสอบทางทะเลและการเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ การทดสอบมีการบิน 3,100 เที่ยวกินเวลาบินไป 4,600 ชั่วโมง ซูเปอร์ฮอร์เน็ทประสบกับการทอสอบของกองทัพเรือสหรัฐฯ และทำการเปลี่ยนแปลงในปีพ.ศ. 2542 และได้รับการยืนยันในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543
ความสามารถในการปฏิบัติการขึ้นแรกหรือไอโอซี (Initial Operational Capability) สำเร็จในเดือนกันยายน พ.ศ. 2544 พร้อมกับฝูงบินที่ฐานทัพเลมอร์ในแคลิฟอร์เนีย กองทัพเรือพบว่าซูเปอร์ฮอร์เน็ทนั้นสมราคาและตามความต้องการ
แม้ว่าจะมีระบบและรูปลักษณ์ที่เหมือนกัน ซูเปอร์ฮอร์เน็ทนั้นแตกต่างอย่างมากจากเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท ซูเปอร์ฮอร์เน็ทถูกเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า"ไรโน่"เพื่อแยกแยะมันจากฮอร์เน็ทรุ่นก่อนที่เรียกว่า"ลีเจซี่"และหลีกเลี่ยงความสับสนทางวิทยุ สิ่งนี้ช่วยให้เกิดความปลอดภัยในการบิน เพราะระบบส่งเครื่องบินนั้นต้องตั้งค่าต่างกันไปสำหรับซูเปอร์ฮอร์เน็ทที่มีน้ำหนักมากว่า "ไรโน่"เริ่มใช้กับเอฟ-4 แฟนทอม 2 ซึ่งถูกปลดประจำการในปีพ.ศ. 2530
ปัจจุบันกองทัพเรือสหรัฐฯ ใช้ทั้งเอฟ/เอ-18อีที่นั่งเดียวและเอฟ/เอ-18เอฟสองที่นั่งสำหรับการต่อสู้ โดยเข้ามาแทนที่เอฟ-14 เอ-6 อินทรูเดอร์ เอส-3 ไวกิ้ง และเคเอ-6ดี สำหรับแบบสงครามอิเลคทรอนิกอีเอ-18จี โกรว์เลอร์ที่จะเข้าแทนที่อีเอ-6บี โพรว์เลอร์ ในสงครามเวียดนามความสามารถของซูเปอร์ฮอร์เน็ทเทียบได้กับเอ-1/เอ-4/เอ-7 เอ-6 เอฟ-8/เอฟ-4 เออาร์-5ซี เคเอ-3/เคเอ-6 และอีเอ-6 มันเป็นที่คาดกันว่าจะประหยัดเงินได้ถึง 1 พันล้านดอลลาร์ในกองบินที่นำซูเปอร์ฮอร์เน็ทมาแทนที่เครื่องบินชนิดอื่นๆ
ในปีพ.ศ. 2546 กองทัพเรือได้ระบุถึงข้อบกพร่องที่ส่วนติดตั้งใต้ปีของซูเปอร์ฮอร์เน็ท ซึ่งสามารถลดอายุการใช้งานของมันได้หากไม่ทำการซ่อมแซม ปัญหาได้รับการแก้ไขนำไปสู่เครื่องบินใหม่ที่จะเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2552
ในต้นปีพ.ศ. 2551 โบอิงได้ปรึกษาเรื่องการสร้างซูเปอร์ฮอร์เน็ทบล็อก 3 พร้อมกับกองทัพสหรัฐฯ และออสเตรเลีย มันจะเป็นการพัฒนารุ่นที่ 4.75 พร้อมกับความสามารถในการล่องหนและพิสัยที่เพิ่มขึ้น มันจะเสร็จสิ้นในปีพ.ศ. 2567 โดยเป็นเครื่องบินขับไล่รุ่นที่ 6
การออกแบบ

ซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีขนาดใหญ่กว่าฮอร์เน็ทธรรมดา 20% น้ำหนักเปล่าที่มากกว่า 3,000 กิโลกรัม และน้ำหนักสูงสุดที่มากกว่า 6,800 กิโลกรัม ซูเปอร์ฮอร์เน็ทบรรทุกเชื้อเพลิงภายในได้มากกว่า 33% เพื่อเพิ่มพิสัยการทำภารกิจอีก 41% และความคงทนมากกว่า 50% น้ำหนักเปล่าของซูเปอร์ฮอร์เน็ทคือประมาณ 5,000 กิโลกรัมซึ่งน้อยกว่าเอฟ-14 ทอมแคท ในขณะที่การบรรทุกอาวุธก็ไม่เท่าเทียมกับเอฟ-14 ทั้งๆ ที่มีขนาดใหญ่กว่า
การออกแบบ > การเปลี่ยนแปลงของโครงสร้าง

ลำตัวส่วนหน้าไม่ถูกเปลี่ยนแปลงแต่ยังคงมีส่วนคล้ายคลึงเพียงเล็กน้อยกับแบบเอฟ/เอ-18ซี/ดี ลำตัวถูกยืดออกไปอีก 34 นิ้ว (0.86 ม.) เพื่อเพิ่มพื้นที่ให้กับเชื้อเพลิงและระบบอิเลคทรอนิกอากาศและเพิ่มพื้นที่ปีกอีก 25% อย่างไรก็ตามซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีส่วนที่น้อยกว่าฮอร์เน็ทดั้งเดิม 42% เครื่องยนต์เจเนรัล ไดนามิกส์ เอฟ414 ได้พัฒนามาจากเครื่องยนต์เอฟ404 ของฮอร์เน็ทแต่ทรงพลังกว่า 35% ซูเปอร์ฮอร์เน็ทสามารถกลับสู่เรือบรรทุกเครื่องบินพร้อมกับเชื้อเพลิงและอาวุธที่มากกว่าฮอร์เน็ทดั้งเดิม ความสามารถนี้เรียกว่า"บริงแบ็ค" (Bringback) บริงแบ็คสำหรับซูเปอร์ฮอร์เน็ทนั้นคือน้ำหนักที่เพ่มขึ้น 4,000 กิโลกรัม
ความแตกต่างอื่นยังรวมทั้งช่องรับลมทรงเหลี่ยมและปีกเพิ่มสำหรับติดอาวุธ (ทั้งหมด 11 ตำบล) ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลกด้านอากาศพลศาสตร์ที่สำคัญคือปีกเสริมที่ส่วนหน้าหรือเล็กซ์ (leading edge extension, LEX) ซึ่งสร้างแรงลมที่จะยกจนเกิดมุมปะทะระดับสูง และลดความไม่สเถียรเพื่อเพิ่มการเอียง มันส่งผลให้อัตราการเลี้ยวได้มากถึง 40 องศาต่อวินาที และแรงต้านทานระดับสูงเพื่อปลีกออกจากการบิน
การออกแบบ > การลดการตรวจจับจากเรดาร์

ความอยู่รอดคือสิ่งสำคัญของซูเปอร์ฮอร์เน็ท กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้นำความสมดุลเข้ามาในการออกแบบ นี่หมายความว่ามันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเทคโนโลยีซ่อนตัวอย่างระบบล่องหน เพื่อแยกออกจากปัจจัยอื่นๆ แทนที่จะเป็นแบบนั้นการออกแบบของมันทำงานร่วมกับการล่องหน ความสามารถในสงครามอิลเคทรอนิก ลดความอ่อนแอต่อขีปนาวุธ เพื่อใช้อาวุธจากระยะที่ปลอดภัย และยุทธวิธีใหม่ซึ่งรุนแรงและเป็นหมู่เพื่อเพิ่มความปลอดภัยให้กับเครื่องบินขับไล่และลูกเรือ
โครงสร้างเรดาร์ของเอฟ/เอ-18อี/เอฟได้ลดอย่างมากจากบางมุมมอง โดยเฉพาะด้านหน้าและด้านหลัง การออกแบบของช่องรับลมเครื่องยนต์ลดโครงสร้างด้านหน้าในเรดาร์ของเครื่องบิน การวางตำแหน่งของปีกเสริมของเครื่องยนต์ถูกออกแบบมาเพื่อกระจายรัศมีไปที่ด้านข้าง โครงสร้างในช่องรับลมจะเปลี่ยนทิศทางของพลังงานเรดาร์ไปจากใบพัดที่กำลังหมุน
ซูเปอร์ฮอร์เน็ทยังมีการวางตำแหน่งที่เชื่อมต่อแผงต่างๆ แบบซี่เลื่อน สิ่งที่ดึงดูดความสนใจถูกนำออกหรือหลุมที่สร้างเสียงดัง ที่ซึ่งเอฟ/เอ-18เอ-ดีใช้ตะแกรงเพื่อปกปิดไอเสียและช่องรับลม เอฟ/เอ-18อี/เอฟใช้แผงที่เจาะเป็นรูซึ่งเรดาร์จะเห็นไม่ชัด มีการวางตำแหน่งของแผงที่ระมัดระวังอย่างมากเพื่อกระจายคลื่นที่ส่งมาจากเรดาร์ให้ออกไปจากเครื่องบิน
มันเป็นที่อ้างกันว่าซูเปอร์ฮอร์เน็ทใช้การลดเรดาร์ที่เยี่ยมที่สุดเหนือเครื่องบินขับไล่ในสมัยเดียวกันในขณะนั้น
การออกแบบ > ระบบอิเลคทรอนิกอากาศ

ระบบอิเลคทรอนิกอากาศและซอฟต์แวร์ดั้งเดิมของซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีความเหมือนกับเอฟ/เอ-18ซี/ดี 90% ซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีจุดเด่นที่คันบงคับ จอแสดงผล ขนาดที่ใหญ่กว่า จอแสดงผลสีแบบแอลซีเอ็ม และจอแสดงผลเชื้อเพลิงเครื่องยนต์แบบใหม่ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีระบบฟลายบายไวร์ (fly-by-wire) สี่ระบบ เช่นเดียวกับระบบควบคุมการบินดิจิทัลซึ่งตรวจจับและมองหาความเสียหาย รุ่นแรก ที่ผลิตออกมานั้นใช้เรดาร์แบบเอพีขี-73 ต่อมาถูแทนที่โดยเอพีจี-79
อิฟราเรดจับเป้าด้านหน้าแบบเอเอ็น/เอเอสคิว-228 เป็นเซ็นเซอร์และตัวชี้เป้าเลเซอร์หลักของซูเปอร์ฮอร์เน็ท ระบบป้องกันทำงานร่วมกันผ่านระบบไอดีอีซีเอ็ม (Integrated Defensive Countermeasures system) ระบบนี้รวมทั้งเครื่องปล่อยพลุแบบเอแอลอี-47 พลุเอแอลอี-50 เรดาร์เตือนภัยแบบเอเอ็น/เอแอลอาร์-67(วี)3 เครื่องป้องกันการรบกกวนทางอากาศเอแอลคิว-165 และระบบเตือนภัยขีปนาวุธอัลตราไวโอเลตและอินฟราเรดแบบเอเอ็น/เอเออาร์-47 ลูกเรือมีความสามารถที่จะใช้กล้องมองกลางคืนอีกด้วย
การออกแบบ > บทบาทในการเป็นเครื่องบินเติมเชื้อเพลิง

ซูเปอร์ฮอร์เน็ทไม่เหมือนกับฮอร์เน็ทรุ่นก่อนหน้าตรงที่มันสามารถติดตั้งระบบเติมเชื้อเพลิงทางอากาศหรือเออาร์เอสได้ (aerial refueling system, ARS) เพื่อเติมเชื้อเพลิงให้กับเครื่องบินลำอื่น ระบบเออาร์เอสรวมทั้งถังด้านนอกขนาด 330 แกลลอนสหรัฐฯ (1,200 ลิตร) พร้อมกับท่อและถังด้านนอกขนาด 480 แกลลอนสหรัฐฯ (1,800 ลิตร) สี่ถัง และถังภายในทำให้มีเชื้อเพลิงทั้งสิ้น 13,000 กิโลกรัม (29,900 ปอนด์)
การออกแบบ > การพัฒนา

มันเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2548 เครื่องบินที่สร้างใหม่ได้รับเรดาร์เอพีจี-79 สำหรับเครื่องบินที่ผลิตออกมาก่อนหน้านั้นที่ใช้เรดาร์เอพีจี-73 ก็จะถูกแทนที่โดยเอพีจี-79 เช่นกัน เมื่อถึงเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 เครื่องบินที่ผลิตออกมาก่อนหน้าจำนวน 135 ลำได้รับเรดาร์แบบใหม่
เรดาร์เอพีจี-79 แบบใหม่นั้นให้ข้อได้เปรียบหลายอย่างกับซูเปอร์ฮอร์เน็ท เรดาร์ใหม่นี้สามารถทำให้ลูกเรือทำการโจมตีแบบอากาศสู่อากาศและอากาศสู่พื้นได้ในเวลาเดียวกัน เอพีจี-79 ยังให้แผนที่ที่มีการประมวลผลที่ดีกว่าจากระยะที่ปลอดภัย เรดาร์ยังสามารถตรวจจับเป้าหมายขนาดเล็กอย่างขีปนาวุธที่พุ่งเข้ามาได้อีกด้วย
พลุล่อเป้าไฟเบอร์ออปติกแบบเอเอ็น/เอแอลอี-55 จะเข้ามาแทนที่เอแอลอี-50 ตัวรบกวนแบบเอเอ็น/เอแอลคิว-214 ถูกเพิ่มเข้าไปในซูเปอร์ฮอร์เน็ทบล็อก 2
การพัฒนาครั้งแรกของซูเปอร์ฮอร์เน็ทคือระบบหมวกพิเศษหรือเจเอชเอ็มซีเอส (Joint Helmet Mounted Cueing System, JHMCS) ถูกส่งให้กับฝูงบินเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 หมวกพิเศษนี้ทำให้ลูกเรือมีความระมัดระวังมากขึ้น ระบบชาร์ป (Shared Reconnaissance Pod, SHARP) ซึ่งเป็นระบบลาดตระเวนทางยุทธวิธีนั้นก็มีความสามารถที่จะทำงานได้ทั้งกลางวันหรือกลางคืนและทุกสภาพอากาศ
ในอนาคตการตรวจจับเป้าหมายในอากาศจะใช้อินฟราเรดหาและติดตามแบบไออาร์เอสที (Infrared Search and Track, IRST) ซึ่งเป็นเซ็นเซอร์พิสัยไกลที่จะส่งคลื่นอินฟราเรดอันเป็นทางออกที่ไม่เหมือนใคร อุปกรณ์ใหม่นี้จะถูกสร้างเข้าไปในที่ด้านหน้าของถังเชื้อเพลิงกลาง  คาดกันว่าอุปกรณ์ดังกล่าวจะทำงานได้ในปีพ.ศ. 2556
การออกแบบ > การทำงาน

การโจมตีตอนกลางวันและกลางคืนด้วยอาวุธนำวิถีที่แม่นยำ
สงครามต่อต้านอากาศยาน
เครื่องบินขับไล่คุ้มกัน
การสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด
การกดดันการป้องกันทางอากาศของศัตรู
การโจมตีทางทะเล
ลาดตระเวน
ควบคุมอากาศส่วนหน้า
การเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ
ปล่อยใบปลิว
ประวัติการใช้งาน > กองทัพเรือสหรัฐฯ

หน่วยแรกที่ได้รับเอฟ/เอ-18 ซูเปอร์ฮอร์เน็ทคือฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 115 เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 เอฟ/เอ-18อีสองลำได้ทำการสนับสนุนให้กับปฏิบัติการเซาท์เธิร์นวอชท์โดยเข้าจัดการกับขีปนาวุธพื้นสู่อากาศที่อัลคัทและศูนย์ป้องกันทางอากาศและบังเกอร์ที่ฐานทัพอากาศทัลลิล นักบินนายหนึ่งชื่อจอห์น เทอร์เนอร์ได้ทิ้งระเบิดเจแดมขนาด 900 กิโลกรัมเป็นครั้งแรกของเอฟ/เอ-18อี
ในการสนับสนุนปฏิบัติการปลดปล่อยอิรัก ฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 14 41 และ 115 ได้บินเข้าทำการสนับสนุนทางอากาศ โจมตี คุ้มกัน กดดันการป้องกันทางอากาศ และเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ เอฟ/เอ-18อีสองลำจากฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 14 และเอฟ/เอ-18เอฟสองลำจากฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 41 ถูกใช้งานที่แนวหน้าบนเรือยูเอสเอส อับราฮัม ลินคอล์น ฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 14 ทำหน้าที่ในการเติมเชื้อเพลิงและฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 41 เป็นการควบคุมทางอากาศแนวหน้า
ในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2548 ฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 154 และ 147 ได้ทำการทิ้งระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ขนาด 500 ปอนด์เข้าใส่เป้าหมายที่เป็นศัตรูในทางตะวันออกของแบกแดด
ในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2549 ฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 211 ใช้เอฟ/เอ-18เอฟซูเปอร์ฮอร์เน็ทพร้อมระเบิดจีบียู-12 และจีบียู-38 เข้าโจมตีกลุ่มตาลิบันและที่มั่นทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองคานดาฮาร์ นี่เป็นครั้งแรกที่หน่วยได้ทำการรบโดยใช้ซูเปอร์ฮอร์เน็ท
ในปีพ.ศ. 2549-2550 ฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 103 และ 143 บนเรือยูเอสเอส ดไวท์ ดี ไอเซนฮาวร์ ได้ทำการสนับสนุนปฏิบัติการปลดปล่อยอิรัก เอ็นดัวริ่งฟรีดอม และปฏิบัติการตามชายฝั่งโซมาลี และพร้อมกับฮอร์เน็ทดั้งเดิมของฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 131 และ 83 พวกเขาได้ทำการทิ้งระเบิด 140 ลูก และทำการยิงกราดเกือบ 70 ครั้ง
ในปีพ.ศ. 2550 โบอิงได้เสนอเอฟ/เอ-18อี/เอฟเพิ่มให้กับกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยจะใช้สัญญาหลายปี ในปีพ.ศ. 2551 มีการรายงานว่ากองทัพเรือกำลังตัดสินใจที่จะซื้อเอฟ/เอ-18 ซูเปอร์ฮอร์เน็ทเพิ่มเพื่อเติมช่องว่างของเครื่องบินขับไล่โจตี เมื่อถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2551 โบอิงได้ส่งซูเปอร์ฮอร์เน็ท 367 ลำให้กับกองทัพเรือสหรัฐฯ ในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2552 รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมได้ประกาศว่ากระทรวงกลามโหมตั้งใจที่จะมีเอฟ/เอ-18อี/เอฟเพิ่มอีก 31 ลำในปีพ.ศ. 2553