stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไม้ไม่ผลัดใบ

ใบของต้นสน Silver Fir แสดงการเปลี่ยนแปลงของใบในแต่ละปี
ในทางพฤกษศาสตร์ ไม้ไม่ผลัดใบ (evergreen plants) เป็นพืชที่มีใบอยู่ตลอดทั้งปี แต่ละใบจะติดอยู่กับต้นมากกว่า 12 เดือน ซึ่งตรงกันข้ามกับไม้ผลัดใบ (deciduous plants) ซึ่งจะทิ้งใบจนหมดต้นเป็นช่วงเวลาหนึ่งของปี จากนั้นจะเป็นต้นโกร๋นเหลือแต่กิ่งก้าน
ความติดทนของใบในบรรดาไม้ไม้ผลัดใบนั้น อาจแตกต่างกันไป จากระยะเวลาเพียง 1 ปี (ทิ้งใบแก่เพียงไม่นานหลังจากผลิใบอ่อน) จนสูงสุดถึง 45 ปี (สน Great Basin Bristlecone Pine) Pinus longaeva (Ewers & Schmid 1981) อย่างไรก็ตาม มีพืชไม่ผลัดใบน้อยชนิดมากที่จะติดทนได้นานกว่า 5 ปี
กรณีพิเศษอีกกรณีหนึ่ง ที่มีอยู่ในสกุล Welwitschia อันเป็นพืชเมล็ดเปลือย (gymnosperm) ของแอฟริกา ซึ่งจะมีใบเพียงสองใบเท่านั้น โดยจะเติบโตอย่างสม่ำเสมอต่อเนื่องตลอดอายุของมัน แต่ค่อยเหี่ยวจากส่วนปลาย โดยมีเนื้อเยื่อใบที่ติดทนยาวนานประมาณ 20-40 ปี
ไรจู (แก้ความกำกวม)

ไรจู อาจหมายถึง
ไรจู เป็นสัตว์ในตำนานของญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้องกับสายฟ้าและฟ้าร้อง
ไรจู สัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่อง นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
ไรจู หรือ ไรชู เป็นตัวโปเกมอนร่างพัฒนาจากพิคาชู
แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์

| แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ |
| --- | --- |
เกิด: แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2494
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.ซีเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  |  สิงคโปร์ 1973  | เวลเตอร์เวท |
แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ (13 สิงหาคม พ.ศ. 2494 — 16 เมษายน พ.ศ. 2552) อดีตนักมวยแชมป์โลกชาวไทย รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท (140 ปอนด์) ของสภามวยโลก (WBC) เป็นชาวตำบลสะเดียง อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์ แสนศักดิ์ เป็นนักมวยที่มีช่วงแขนยาวกว่าปกติ และมีหมัดซ้ายหนักโดยธรรมชาติ นับเป็นแชมป์โลกชาวไทยคนที่ 5 และเป็นนักมวยแชมป์โลกรุ่นใหญ่ที่สุดเท่าที่ประเทศไทยเคยมีมา นอกจากนี้แสนศักดิ์ยังเป็นเจ้าของสถิติโลก ที่ชกมวยสากลเพียง 3 ครั้งก็ได้ครองตำแหน่งแชมป์โลกอีกด้วย
นักมวยไทยชื่อดัง

ก่อนจะมาชกมวยสากล  เคยชกมวยไทยครั้งแรก ๆ ใช้ชื่อว่า "แสนแสบ เพชรเจริญ" หรือ "แสบทรวง เพชรเจริญ" เมื่อเข้ามาในกรุงเทพมหานครได้อยู่กับค่าย "เมืองสุรินทร์" ของ "จอมตบ" สนอง รักวานิช และต่อมาเป็นนักมวยไทยชื่อดังในขณะนั้น เคยปะทะฝีมือกับยอดมวยไทยร่วมสมัยหลายคน เช่น ศิริมงคล ลูกศิริพัฒน์, วิชาญน้อย พรทวี, พุฒ ล้อเหล็ก, คงเดช ลูกบางปลาสร้อย, ขุนพล สาครพิทักษ์,  วิสันต์ ไกรเกรียงยุค, ผุดผาดน้อย วรวุฒิ เป็นต้น และเคยเป็นแชมป์มวยไทยรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท (140 ปอนด์) ของสนามมวยเวทีลุมพินี ด้วยการเอาชนะน็อก สรศักดิ์ ส.ลูกบุคคโล หลานชายของ สุข ปราสาทหินพิมาย เพียงแค่ยกแรก
แสนศักดิ์ เคยชกมวยสากลสมัครเล่นในการแข่งขันกีฬาแหลมทองครั้งที่ 7 ที่ประเทศสิงคโปร์  โดยชนะน็อกรวดทุกครั้ง จนได้ครองเหรียญทอง
ชก 3 ครั้งเป็นแชมป์โลก

และจากการที่ชกสากลชนะน็อกรวดอย่างนี้ ทำให้ "พญาอินทรี" เทียมบุญ อินทรบุตร วางแผนร่วมกับสนอง รักวานิช ให้แสนศักดิ์ชกเพียง 3 ครั้งได้เป็นแชมป์โลก เพราะมั่นใจในพลังหมัด เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะหมัดซ้าย ที่เรียกกันว่า "บันได 3 ขั้น" ซึ่งสถิติการชกเพียงระยะสั้นแค่นี้ กลายเป็นสถิติโลกมาจนปัจจุบัน(ต่อมา วาซิล โลมาเชนโก นักมวยชาวยูเครนก็ทำสถิติชกเพียง 3 ครั้งได้แชมป์โลกเช่นกันเมื่อปี พ.ศ. 2557 ขององค์กรมวยโลก (WBO) รุ่นเฟเธอร์เวท (126 ปอนด์)) แสนศักดิ์ได้แชมป์โลกสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท ในการชกครั้งที่ 3 โดยชนะทีเคโอ (ยอมแพ้) ยก 8 เปริโก เฟร์นันเดซ นักมวยชาวสเปน ในปี พ.ศ. 2518 แต่แสนศักดิ์ป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้เพียงครั้งเดียว โดยการเอาชนะน็อก เท็ตสึโอะ 'ไลออน'  ฟูรูยามะ นักมวยชาวญี่ปุ่นเท่านั้น จากนั้นได้ไปป้องกันตำแหน่งกับ มิเกล เบลัซเกซ นักมวยชาวสเปน ที่กรุงมาดริด ประเทศสเปน แสนศักดิ์ถูกจับแพ้โดยการตัดสิทธิ์การชก หรือ Disqualification (DQ) ในยกที่ 4 เนื่องจากไปชกเบลัซเกซล้มลงในช่วงระฆังตีบอกยกหมดเวลา เสียแชมป์โลกทันที ฝ่ายไทยพยายามประท้วงแต่ก็ไม่เป็นผล
แชมป์โลกสมัยที่ 2

อีก 4 เดือนต่อมา แสนศักดิ์จึงได้โอกาสแก้มือที่ประเทศสเปนอีกครั้ง คราวนี้ แสนศักดิ์เป็นฝ่ายชนะทีเคโอไปเพียงแค่ยกที่ 2 ได้กลับมาเป็นแชมป์โลกในสมัยที่ 2 จากนั้น แสนศักดิ์ได้ป้องกันตำแหน่งไว้ได้หลายต่อหลายครั้ง และบางครั้งเป็นไฟต์แห่งความทรงจำที่ยังคงตรึงใจแฟนมวยอยู่จนทุกวันนี้ เช่น ชนะทีเคโอ มอนโร บรูกส์ นักมวยชาวอเมริกันไปอย่างสุดมัน ในยกที่ 15 ที่จังหวัดเชียงใหม่ ชนะคะแนน ซาอูล แมมบี นักมวยชาวอเมริกันอีกคนที่จังหวัดนครราชสีมา เป็นต้น
แต่การที่ชนะแมมบีได้นั้น แสนศักดิ์ก็บอบช้ำเป็นอย่างมากจากน้ำหนักหมัดของแมมบี้ โดยสื่อมวลชนบางรายเชื่อว่า การชกครั้งนี้ได้มีการกำหนดผลไว้ล่วงหน้าแล้วจากเทียมบุญ อินทรบุตร โปรโมเตอร์ผู้จัดการแข่งขัน กับ โลเป ซาเรียล โปรโมเตอร์ร่วมชาวฟิลิปปินส์ และเชื่อว่าสภาพดวงตาของแสนศักดิ์ที่มีปัญหาก็เกิดมาจากการชกไฟต์นี้เอง
แสนศักดิ์ เสียแชมป์โลกในการป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 8 ของสมัยที่ 2 กับ คิม ซาง ฮุน นักมวยชาวเกาหลีใต้ เมื่อปลายปี พ.ศ. 2521 ถึงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ถิ่นของผู้ท้าชิงเอง โดยแพ้ทีเคโอไปในยกที่ 13 เนื่องจากสภาพร่างกายของแสนศักดิ์ไม่แข็งแกร่งเหมือนเก่า และสายตาก็เริ่มมีปัญหา จากนั้นแสนศักดิ์ได้ไปชกนอกรอบที่ประเทศฟิลิปปินส์ก็แพ้นักมวยเจ้าถิ่นอีก และอีก 3 เดือนต่อมา ก็บินไปชกที่สหรัฐอเมริกากับ โธมัส เฮิร์นส์ ซึ่งเป็นดาวรุ่งในขณะนั้น ซึ่งแสนศักดิ์ไม่อาจสู้อะไรเฮิร์นส์ได้เลย เป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 3 แสนศักดิ์ชกมวยครั้งสุดท้ายในปี พ.ศ. 2524 ที่จังหวัดร้อยเอ็ด โดยเป็นโปรโมเตอร์จัดการแข่งขันเอง โดยเป็นการชิงแชมป์ภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก (OPBF) กับนักมวยชาวเกาหลีใต้ แต่ก็แพ้คะแนนขาดลอยอีก จึงต้องแขวนนวมไปในที่สุด
รุ่งเรือง

แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ มีชื่อที่แฟนมวยรู้จักว่า "ไอ้แสบ" และมีฉายาว่า "ซ้ายสีชมพู" ซึ่งเป็นการตั้งโดย เทียมบุญ อินทรบุตร โปรโมเตอร์ประจำของแสนศักดิ์ (เดิมมีฉายาว่า ซ้ายทะลายโลก)  แสนศักดิ์ เป็นคนมีบุคคลิกเฮฮา มีสีสัน ช่วงที่แสนศักดิ์เป็นแชมป์โลก นับได้ว่าเป็นซุปเปอร์สตาร์ชื่อดังคนหนึ่งไม่ต่างอะไรกับพระเอกภาพยนตร์เลยทีเดียว เช่น ไม่ว่าจะทำอะไรหรือไปป้องกันตำแหน่งที่ไหน นักข่าวโดยเฉพาะ หนังสือพิมพ์ต้องตามไปทำข่าวถึงที่นั่น เล่ากันว่าถึงขนาดจับเครื่องบินกลับกรุงเทพ ฯ ส่งต้นฉบับแทบไม่ทันเลยทีเดียว เรื่องนี้เป็นที่รู้กันดีในหมู่นักข่าวร่วมสมัย และถึงขนาดที่
เพลิน พรหมแดน นักร้องเพลงลูกทุ่งชื่อดังเคยทำเพลงพูดล้อเลียนเกี่ยวกับแสนศักดิ์ชื่อว่า "ศึกไอ้แสบ"
และการที่เป็นคนเฮฮาแบบนี้ ทำให้แสนศักดิ์ ได้ภรรยาคนแรกในชีวิตคือ "ปริม ประภาพร" ดาราสาวดาวยั่วชื่อดังในสมัยนั้น และมีลูกชายที่เกิดกับภรรยาคนนี้คือ "เกรียงศักดิ์ มั่นศรี" ซึ่งแสนศักดิ์เป็นคนตั้งเอง โดยให้ตรงกับชื่อนายกรัฐมนตรีในสมัยนั้น (พลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์) และมีชื่อเล่นว่า "คิง"
นอกจากนี้แล้ว ในระหว่างที่แสนศักดิ์มีชื่อเสียงอยู่นั้น กลุ่มผู้สนับสนุนแสนศักดิ์คือ เทียมบุญ อินทรบุตร ยังได้ผลักดันนักมวยอีกรายให้เดินตามรอยของแสนศักดิ์ โดยให้ชกในรุ่นเดียวกัน ไว้หนวดและทรงผมแบบเดียวกับแสนศักดิ์ คือ "ต้องตา เกียรติวายุภักษ์" แต่ไม่ประสบความสำเร็จเมื่อได้ชิงแชมป์โลกของสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อกอันโตนิโอ เซร์บันเตส นักมวยชาวโคลัมเบียไปในยกที่ 6 ที่จังหวัดอุดรธานี เมื่อปี พ.ศ. 2521
ตกต่ำหลังแขวนนวม

หลังแขวนนวมเพราะสภาพร่างกายที่ไม่แข็งแกร่งเหมือนเดิมและมีปัญหาด้านสายตาอีก อันเนื่องจากบอบช้ำจากการชกมวย แสนศักดิ์มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ลำบาก เพราะนับจากเสียแชมป์โลกครั้งสุดท้ายไปแล้ว เงินทองที่เคยมีอยู่นับ 10 ล้านที่เคยเก็บหอมรอบริบจากการชกมวยก็ร่อยหรอ ผู้จัดการที่ปลุกปั้นมา คือ สนอง รักวานิช ก็เสียชีวิต กลุ่มผู้สนับสนุนก็ทยอย ๆ จากไป  หนำซ้ำยังโดนหลอกจากเพื่อนฝูงและคนรู้จัก รวมถึงคนในวงการมวยด้วย การชกครั้งสุดท้ายของแสนศักดิ์  ซึ่งเป็นขึ้นชิงแชมป์ในรุ่นเวลเตอร์เวท (147 ปอนด์) ของสหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก (OPBF) เจ้าตัวถึงขนาดลงทุนเป็นโปรโมเตอร์เอง แต่ก็ขาดทุนอีก อีกทั้งยังเป็นฝ่ายแพ้คะแนนอีกด้วย รวมทั้งเคยลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสังกัดพรรคชาติไทย ที่เพชรบูรณ์ บ้านเกิด ก็ไม่ได้รับเลือก
จนในที่สุด สายตาข้างขวาที่มีปัญหาของแสนศักดิ์ก็บอดสนิท ส่วนตาข้างซ้ายได้รับการผ่าตัดจนมองเห็นได้ ต้องขอรับความช่วยเหลือจากการกีฬาแห่งประเทศไทยเดือนละ 7,500 บาท และจากสภามวยโลกอีกเดือนละ 9,000 บาท บั้นปลายชีวิตได้อาศัยอยู่กับนางสาวศศวรรณ ดาวัลย์ ภรรยาใหม่และมีลูกสาวบุญธรรมคือ นางสาวปานวาด มั่นศรี
เสียชีวิต

แสนศักดิ์เสียชีวิตลงในวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2552 เวลา 15.00 น. ที่โรงพยาบาลราชวิถี ด้วยอาการลำไส้ฉีกขาด เนื่องจากเป็นหลายโรครุมเร้าด้วยกัน โดยแสนศักดิ์เข้ารักษาตัวตั้งแต่วันที่ 12 เมษายน ได้รับการผ่าตัดแล้วแต่อาการก็ไม่ดีขึ้นจนเสียชีวิตในที่สุด ด้วยวัย 57 ปี  และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดตรีทศเทพวรวิหาร มี พล.อ.พิจิตร กุลละวณิชย์ องคมนตรีในรัชกาลที่ 9 เป็นประธาน เมื่อวันที่ 20 เมษายน ปีเดียวกัน
ผลงานอื่น > ภาพยนตร์

2549 ฅนไฟบิน รับบท ครูมวย / หมอบั้งไฟ (รับเชิญ)
เกียรติประวัติ

เหรียญทองกีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 7 พ.ศ. 2516 ที่สิงคโปร์
แชมป์โลก WBC รุ่นไลท์เวลเตอร์เวท
ชิง 15 กรกฎาคม 2518 ชนะน็อก ยก 8 เปริโก เฟร์นันเดซ ( สเปน) ที่ อินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 25 มกราคม 2519 ชนะคะแนน ไลออน ฟูรูยามะ ( ญี่ปุ่น) ที่ หอประชุมมหาวิทยาลัยนิฮน โตเกียว
เสียแชมป์ 29 มิถุนายน 2519 แพ้ฟาวล์ ยก 4 มิเกล เบลัซเกซ (สเปน) ที่ ปาลาซิโอ เด โลส เด โปเตร์, มาดริด
แชมป์โลก WBC รุ่นไลท์เวลเตอร์เวท (สมัยที่ 2)
ชิง 29 ตุลาคม 2519 ชนะทีเคโอ​ ยก 2 มิเกล เบลัซสเกซ (สเปน) ที่ สเปน
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 15 มกราคม 2520 ชนะทีเคโอ​ ยก 15 มอนโร บรูค ( สหรัฐ) ที่ จ.เชียงใหม่
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 2 เมษายน 2520 ชนะน็อก ยก 6 กัตซ์ อิชิมัตสึ (ญี่ปุ่น) ที่ สนามกีฬาแห่งชาติคูรามาเอะ โตเกียว
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 17 มิถุนายน 2520 ชนะคะแนน เปริโก เฟร์นันเดซ (สเปน) ที่  ปาลาซิโอ เด โลส เด โปเตร์, มาดริด
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 20 สิงหาคม 2520 ชนะทีเคโอ​ ยก 6 ไมก์ เอเวอเรทท์ (สหรัฐ) ที่ จ.ร้อยเอ็ด
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 22 กันยายน 2520 ชนะคะแนน ซาอูล แมมบี (สหรัฐ) ที่ จ.นครราชสีมา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 30 ธันวาคม 2520 ชนะทีเคโอ​ ยก 13 โจ คิมปัวนี่ ( ฝรั่งเศส) ที่ จ.จันทบุรี
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7, 8 เมษายน 2521 ชนะน็อค ยก 13 ฟรันซิสโก โมเรโน ( เวเนซุเอลา) ที่ สนามกีฬาจิระนคร จ.สงขลา
เสียแชมป์ 30 ธันวาคม 2521 แพ้ทีเคโอ​ ยก 13 คิม ซางฮุน ( เกาหลีใต้) ที่ มุลกวายิมเนเซียม โซล
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 5 ธ.ค. 2524 แพ้คะแนน ฮวาง ชุงแจ (เกาหลีใต้) ที่ จ.ร้อยเอ็ด
กล่าวกันว่านามสกุลของแสนศักดิ์ ได้สร้างแรงดลบันดาลใจให้แก่ มาโคโตะ นิวาโนะ ซึ่งเป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ในการออกแบบตัวละคร ครุฑ เมืองสุรินทร์ ซึ่งเป็นนักมวยไทยในการ์ตูนเรื่อง ลุยแหลกเกินหลักสูตร ซึ่งเป็นหนังสือมังงะที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์
สุดยอดมวยไทย / สว่าง สวางครัตน์ เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กแชมเปียนโลกชาวไทย (เฉพาะ 4 สถาบันหลัก) |
| --- | --- |
เดอะริง:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เวนิส บ.ข.ส.  สด จิตรลดา  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์  ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย 
สภามวยโลก:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เวนิส บ.ข.ส.  แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์  เนตรน้อย ศ.วรสิงห์  พเยาว์ พูลธรัตน์  สด จิตรลดา  สามารถ พยัคฆ์อรุณ  นภา เกียรติวันชัย  เมืองชัย กิตติเกษม  สมาน ส.จาตุรงค์  ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์  ฉัตรชัย สาสะกุล  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  วันดี สิงห์วังชา  เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์  อีเกิล เด่น จุลพันธ์  โอเล่ห์ดง ศิษย์เสมอชัย  สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย  คมพยัคฆ์ ป.ประมุข  ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย  วันเฮง มีนะโยธิน  เพชรมณี ก่อเกียรติยิม 
สมาคมมวยโลก:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เบิกฤกษ์ ชาติวันชัย  เขาทราย แกแล็คซี่  เขาค้อ แกแล็คซี่  ชนะ ป.เปาอินทร์  แสน ส.เพลินจิต  ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  หยกไท ศิษย์ อ.  พิชิต ช.ศิริวัฒน์  ศรพิชัย พิษณุราชันย์  ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง  ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่  พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม  สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์  เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต  ขวัญไทย ศิษย์หมอเส็ง  พรสวรรค์ ป.ประมุข  เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา  น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท 
องค์กรมวยโลก:  รัตนชัย ส.วรพิน  ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่ 
สหพันธ์มวยนานาชาติ:  สมุทร ศิษย์นฤพนธ์  เมืองชัย กิตติเกษม  ฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ  พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์  รัตนพล ส.วรพิน  สมาน ส.จาตุรงค์  อำนาจ รื่นเริง
โออิตะ (เมือง)

โออิตะ (ญี่ปุ่น: 大分市; โรมาจิ: Ōita-shi) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดโออิตะ บนเกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 501.25 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2551 ประมาณ 467,267 คน
ใจกลางเมืองโออิตะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Oita, Oita
คู่มือการท่องเที่ยว Oita จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการนครโออิตะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการนครโออิตะ เก็บถาวร 2007-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค ก จังหวัดโออิตะ |
| --- | --- | --- |
โออิตะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โออิตะ  |  |
| นคร |  คูนิซากิ  คิตสึกิ  ไซกิ  ทาเกตะ  นากัตสึ  บุงโงตากาดะ  บุงโงโอโนะ  เบ็ปปุ  ยูฟุ  สึกูมิ  อูซะ  อูซูกิ  ฮิตะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้านแบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคูซุ คูซุ  โคโกโนเอะ  อำเภอฮายามิ ฮิจิ  อำเภอฮิงาชิกูนิซากิ ฮิเมชิมะ  |  |
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
โฆษา อารียา

| โฆษา อารียา Kosa Areeya |
| --- | --- |
คะนะ: コーサー・アリヤ
ที่พำนัก: ประเทศญี่ปุ่น
ศิษย์: ก่อศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์
อันดับ: 6 ดั้ง
ส่วนเกี่ยวพัน: สมาคมกีฬาหมากล้อมแห่งประเทศไทย
โฆษา อารียา เป็นนักหมากล้อมชาวไทยระดับ 6 ดั้ง ซึ่งถือเป็นการได้รับระดับสูงสุดของประเทศไทย และเป็นผู้ฝึกสอนหมากล้อม ให้แก่ก่อศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์
ทั้งนี้โฆษา อารียา ยังเป็นผู้มีผลงานเขียนพจนานุกรมญี่ปุ่น–ไทย และไทย–ญี่ปุ่น
ประวัติ

โฆษา อารียา เป็นครูสอนหนังสือชาวไทย ที่ได้ทำการสอนที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นระยะเวลากว่า 40 ปี รวมถึงเป็นผู้มีฝีมือในการเล่นหมากล้อม และได้เป็นแชมป์จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น
นอกจากนี้ ดร.โฆษา อารียา ยังเคยดำรงตำแหน่งเป็นคณบดี คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
เกียรติประวัติ

แชมป์หมากล้อม จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

ทำเนียบดั้งไทย. สมาคมกีฬาหมากล้อมแห่งประเทศไทย.
コーサー・アリヤ (1 กุมภาพันธ์ 1994).  日・タイ辞典 単行本 [หนังสือพจนานุกรมญี่ปุ่น-ไทย].  国際語学社 [Kokusai Gogakusha]. ISBN 978-4-90557-265-7.
ไคอง

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เอร์ลีซง ไคอง จี ซูซา เฟร์ไรรา
วันเกิด:   (1990-10-05) 5 ตุลาคม ค.ศ. 1990 (34 ปี)
สถานที่เกิด:  คาซีอัส ประเทศบราซิล
ส่วนสูง:  1.84 m (6 ft 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรเยาวชน
2007:  อีคาซา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2008 |  อีราตี |  4 |  (0) |
| 2009 |  เฟร์รูวีอารู |  2 |  (1) |
| 2009–2010 |  กังว็อน |  7 |  (1) |
| 2012 |  คาซีอัส |  7 |  (3) |
| 2012–2014 |  มีรัสโซล |  6 |  (5) |
| 2012 |  → บรากันตีนู (ยืมตัว) |  8 |  (3) |
| 2013 |  → เนาตีกู (ยืมตัว) |  5 |  (1) |
| 2013 |  → ชาเปกูเอนเซ (ยืมตัว) |  7 |  (0) |
| 2014 |  → อูดัก (ยืมตัว) |  15 |  (7) |
| 2014 |  → โปร์ตูกูเอซา (ยืมตัว) |  5 |  (0) |
| 2014–2015 |  อัล ชอร์ตา |  13 |  (1) |
| 2015–2016 |  โคเอ |  11 |  (1) |
| 2016 |  กรูเซย์รู |  14 |  (2) |
| 2016 |  อัตลีตีกูกูเอียเนนเซ |  5 |  (0) |
| 2016 |  เอสเตกัล คูเซสถาน |  10 |  (5) |
| 2016–2017 |  ยูเวนตูเด |  19 |  (2) |
| 2017 |  เปย์ซันดู |  11 |  (2) |
| 2018 |  แทกู |  5 |  (0) |
| 2018 |  ราชนาวี |  16 |  (4) |
| 2019 |  ประจวบ |  15 |  (6) |
| 2019 |  → ชลบุรี (ยืมตัว) |  14 |  (7) |
| 2020 |  ชลบุรี |  14 |  (6) |
| 2020–2021 |  สุพรรณบุรี |  14 |  (7) |
| 2021 |  เมืองกาญจน์ ยูไนเต็ด |  17 |  (12) |
| 2022 |  เซอลาโงร์ |  22 |  (14) |
| 2023 |   กัวลาลัมเปอร์ ซิตี |  14 |  (1) |
| 2023 |  ฮานอย |  9 |  (8) |
| 2024 |  ชลบุรี |  5 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 2 พฤษภาคม 2024
เอร์ลีซง ไคอง จี ซูซา เฟร์ไรรา หรือรู้จักกันในชื่อ ไคอง (เกิดวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2533) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล เล่นในตำแหน่งกองหน้า เคยลงเล่นให้หลายสโมสรในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ ไคอง ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
Ẽ

ตัวอักษร Ẽ (ตัวเล็ก: ẽ) เป็นรูปแบบหนึ่งของอักษรละติน E ที่มีทิลเดอ อยู่ด้านบน โดยถูกใช้ในบริบทที่หลากหลายในสัทอักษรสากล
วรรณยุกต์

Ẽ เป็นตัวอักษรที่มีวรรณยุกต์ของภาษาเวียดนาม
ดูเพิ่ม

อักษรละติน Ã
อักษรละติน E
อักษรละติน Ễ
ไอดีอี

ไอดีอี (IDE) อาจหมายถึง
สิ่งแวดล้อมสำหรับการพัฒนาแบบเบ็ดเสร็จ - ซอฟต์แวร์ที่ใช้ในการช่วยเขียนซอฟต์แวร์ หรือเขียนโปรแกรม
ชุดอิเล็กทรอนิกส์ควบคุมหน่วยขับเบ็ดเสร็จ
Iron-deficient erythropoiesis
ไอดีบีโนน

ไอดีบีโนน (Idebenone)  เป็นสารประกอบอินทรีย์ในตระกูลควิโนน ถูกนำมาใช้ในการโฆษณาว่าเป็นสารอนุพันธุ์ที่พัฒนามาจาก สารโคเอนไซม์ คิวเทน (Coenzyme Q10 - CoQ10)
ผู้ผลิตกล่าวอ้างว่า ไอดีบีโนนมีคุณสมบัติต้านอนุมูลอิสระ ช่วยลดและชะลอริ้วรอยแห่งวัยและให้พลังงานระดับเซลล์  [ต้องการอ้างอิง] มีประสิทธิภาพสูงกว่าวิตามินซี ,โคเอนไซม์ คิวเทน และกรดอัลฟาไลโปอิก (Alpha Lipoic Acid) จนได้รับการขนานนามว่าเป็น Super–Antioxidants [ต้องการอ้างอิง]
คุณสมบัติของ Idebenone [ต้องการอ้างอิง]
มีขนาดของโมเลกุลเล็กมาก และสามารถละลายได้ทั้งในน้ำและน้ำมัน
สามารถถูกดูดซึมได้ดีกว่าสารต้านอนุมูลอิสระตัวอื่น
มีฤทธิ์สูงกว่า Coenzyme Q-10 ถึง 40 เท่า และมากกว่าวิตามินอี 30-100 เท่า
สามารถช่วยลดริ้วรอยแห่งวัยได้อย่างรวดเร็วภายในระยะเวลาเพียงแค่ 6 สัปดาห์
เหมาะกับทุกสภาพผิว
ทานได้ทุกวัย
มีประสิทธิภาพเพื่อบำรุงสมองช่วยในเรื่องของความจำกระตุ้นความแข็งแรงของเส้นประสาท
კ

K'ani (asomtavruli Ⴉ, nuskhuri ⴉ, mkhedruli კ) เป็นอักษรตัวที่สิบเอ็ดของอักษรจอร์เจียทั้งสามแบบ ในระบบเลขจอร์เจียมีค่า 20 ออกเสียงใกล้เคียงกับ Ⴕ แต่ออกเสียงหนัก
อักษร

| asomtavruli | nuskhuri | mkhedruli |
| --- | --- | --- |
อักษร > โค้ดคอมพิวเตอร์

| asomtavruli | nuskhuri | mkhedruli |
| --- | --- | --- |
| U+10A9 | U+2D09 | U+10D9 |
ლ

Lasi (asomtavruli Ⴊ, nuskhuri ⴊ, mkhedruli ლ) เป็นอักษรตัวที่สิบสองของอักษรจอร์เจียทั้งสามแบบ ในระบบเลขจอร์เจียมีค่า 30 มักใช้แทนเสียง /l/ คล้ายกับ ล ในภาษาไทย
อักษร

| asomtavruli | nuskhuri | mkhedruli |
| --- | --- | --- |
อักษร > โค้ดคอมพิวเตอร์

| asomtavruli | nuskhuri | mkhedruli |
| --- | --- | --- |
| U+10AA | U+2D0A | U+10DA |
ไคเก

พระพุทธเจ้าสีเหมือนไม้ (wood-colored Buddha) โดยไคเก
พระโพธิสัตว์ไม้สร้างประกอบด้วยแล็กเกอร์ ทอง ทองแดง และคริสตัล (wooden bodhisattva statue with lacquer, gold, copper, and crystal) โดยไคเก
ไคเก (ญี่ปุ่น: Kaikei; โรมาจิ: 快慶) เป็นบึสชิ (Busshi; ประติมากรผู้สร้างพระพุทธรูป) ชาวญี่ปุ่น ที่มีชีวิตอยู่ในช่วงยุคคามากูระ เป็นที่รู้จักควบคู่กับอึงเก (Unkei) ศิลปะแบบที่ไคเกสร้างนั้นเรียกว่าศิลปะแบบ เค-ฮา (Kei-ha; ศิลปะเค-Kei school) ไคเกเป็นที่รู้จักจากฝีมือในการรังสรรค์งานที่เหมือนจริง สวยงาม อ่อนช้อย ประณีต และเป็นผู้ที่ฉลาดหลักแหลม ผลงานส่วนใหญ่ของเขามีความสูงอยู่ที่สามชากึ (shaku) และงานของเขาที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบันนั้นถือว่ามีอยู่มาก
งานสำคัญ

พระอมิตภพุทธเจ้าสามองค์แห่ง วัดโจโดะในโอโนะ (1195) - สมบัติประจำชาติญี่ปุ่น (National Treasure of Japan) และเป็นงานชิ้นที่สำคัญที่สุดของเขา สูง: 24.6 ฟุต
ฮะจิมัง (Hachiman) ใน วัดโทได (1201) - สมบัติประจำชาติญี่ปุ่น
Nio(Agyō) ใน วัดโทได (1203) - สมบัติประจำชาติญี่ปุ่น งานผลิตร่วมกับ Unkei และอีก 13 ผู้ช่วย
มหามยุรี (Mahamayuri) ใน วัดคิงปูเซ็ง (1200) - สมบัติวัฒนธรรมสำคัญของญี่ปุ่น (Important Cultural Property of Japan)
พระศรีอารย์ ใน วัดซังโบอิน (1192) - สมบัติวัฒนธรรมสำคัญของญี่ปุ่น
พระไวโรจนพุทธเจ้า ใน ศาลเจ้าอิชิยามะ-เดระ (1194) - สมบัติวัฒนธรรมสำคัญของญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Bridge of dreams: the Mary Griggs Burke collection of Japanese art, a catalog from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on Kaikei (see index)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
อื่น ๆ:  IdRef
โอะ

โอะ เป็นคะนะของภาษาญี่ปุ่นตัวหนึ่ง ฮิระงะนะเขียนว่า お มีที่มาจากตัวเขียนหวัดของมันโยงะนะ 於 และคะตะกะนะเขียนว่า オ มีที่มาจากส่วนซ้ายของมันโยงะนะ 於 ออกเสียงว่า [o]ไฟล์:Japanese O.ogg แต่ในการพูดจริงอาจแปรเป็น [ɔ], [o̜ ̞], [ɔ̜ ̝] (คล้ายสระ ออ)
お เป็นอักษรลำดับที่ 5 อยู่ระหว่าง え (เอะ) กับ か (คะ) ในการจัดลำดับอักษรปัจจุบัน ส่วนการจัดลำดับแบบอิโระฮะ お เป็นอักษรลำดับที่ 27 อยู่ระหว่าง の (โนะ) กับ く (คุ)
| รูปแบบ | โรมะจิ | ฮิระงะนะ | คะตะกะนะ | เสียงอ่าน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ธรรมดา | o | お | オ | โอะ |
| ธรรมดา | ou ō | おう, おぅ おお, おぉ おー, お～ | オウ, オゥ オオ, オォ オー, オ～ | โอ |
อักษรแบบอื่น

อักษรแบบอื่นของโอะคือคะนะขนาดเล็ก ぉ, ォ ใช้สำหรับแสดงเสียงภาษาต่างประเทศของญี่ปุ่นเช่น フォ (โฟะ) หรือใช้สำหรับลากเสียงสระโอะให้ยาวขึ้นเป็น โอ
| อักขระ | ยูนิโคด | จิส เอกซ์ 0213 | ความหมาย |
| --- | --- | --- | --- |
| ぉ | U+3049 | 1-4-9 | ฮิระงะนะ โอะ ตัวเล็ก |
| お | U+304A | 1-4-10 | ฮิระงะนะ โอะ |
| ォ | U+30A9 | 1-5-9 | คะตะกะนะ โอะ ตัวเล็ก |
| オ | U+30AA | 1-5-10 | คะตะกะนะ โอะ |
| ㋔ | U+32D4 | 1-12-63 | คะตะกะนะ โอะ ในวงกลม |
| ｫ | U+FF6B | ไม่มี | คะตะกะนะ โอะ ตัวเล็ก ครึ่งความกว้าง |
| ｵ | U+FF75 | ไม่มี | คะตะกะนะ โอะ ครึ่งความกว้าง |
ลำดับขีด

| --- | --- |
ลำดับขีดในการเขียน お: ลำดับขีดในการเขียน オ
ฮิระงะนะ お มีลำดับขีด 3 ขีดดังนี้
ขีดเส้นนอนจากซ้ายไปขวาในตำแหน่งกึ่งบน
ขีดเส้นตั้งตัดกึ่งกลางของเส้นบน แล้วม้วนไปทางขวาตัดกับเส้นเดิม ยกขึ้นเล็กน้อยแล้วโค้งลงล่าง
ขีดเฉียงเล็ก ๆ ด้านบนถัดจากเส้นแรกไปทางขวาเล็กน้อย
คะตะกะนะ オ มีลำดับขีด 3 ขีดดังนี้
ขีดเส้นนอนจากซ้ายไปขวาในตำแหน่งกึ่งบน
ขีดเส้นตั้งตัดกึ่งกลางค่อนไปทางขวาของเส้นบน แล้วตวัดไปทางซ้าย
ขีดเส้นโค้งลงทางซ้าย โดยเริ่มจากจุดตัดของสองเส้นแรก
คันจิ

ตัวอย่างคันจิที่อ่านว่าโอะ และขึ้นต้นด้วยโอะ มีดังนี้
ไพริดอกซีน

| --- | --- |

ไพริดอกซีน
ข้อมูลทางคลินิก
ชื่ออื่น: วิตามิน B6, pyridoxol
AHFS/Drugs.com: โมโนกราฟ
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์:  US: A, C   
ช่องทางการรับยา: by mouth, IV, IM, subQ
รหัส ATC: A11HA02 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC 4,5-Bis(hydroxymethyl)-2-methylpyridin-3-ol 
เลขทะเบียน CAS: 65-23-6
DrugBank: DB00165
ChemSpider: 1025
UNII: KV2JZ1BI6Z
KEGG: D08454
ChEBI: CHEBI:16709
ChEMBL: CHEMBL1364
ECHA InfoCard: 100.000.548 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C8H11NO3
มวลต่อโมล: 169.180 g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
จุดหลอมเหลว: 159 ถึง 162 องศาเซลเซียส (318 ถึง 324 องศาฟาเรนไฮต์)
 SMILES CC1=NC=C(C(=C1O)CO)CO 
 InChI InChI=1S/C8H11NO3/c1-5-8(12)7(4-11)6(3-10)2-9-5/h2,10-12H,3-4H2,1H3  Y Key:LXNHXLLTXMVWPM-UHFFFAOYSA-N 
 สารานุกรมเภสัชกรรม
ไพริดอกซีน (Pyridoxine) หรือ วิตามิน B6 หรือ ไพริดอซอล (Pyridoxol) เป็นวิตามินบี6ประเภทหนึ่ง มักพบในอาหารและอาหารเสริม ใช้เพื่อป้องกันภาวะขาดแคลนวิตามินบี6, โรคเลือดจางชนิดซิเดโรบลาส, โรคลมชักจากการขาดวิตามินบี6, ความผิดปกติของเมตาโบลิซึม และ การรับประทานเห็ดพิษ ไพริดอกซีนถูกใช้โดยการรับประทานหรือฉีดเข้าหลอดเลือดดำ
ผลข้างเคียงบางครั้งคราวของการใช้ยานี้ ได้แก่ ปวดหัว, มีอาการชา และ ง่วงนอน ยาชนิดนี้สามารถใช้ในสตรีมีครรภ์และสตรีให้นมบุตรได้ ไพริดอกซีนถือว่าเป็นวิตามินบี6ประเภทหนึ่ง ซึ่งรางกายจำเป็นต้องใช้เพื่อผลิตกรดอะมิโน, คาร์โบไฮเดรต และ ไขมัน
ไพริดอกซีนถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1934 และถูกผลิตขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1938 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นยาหลักขององค์การอนามัยโลก
ไพโลคาร์พีน

| ข้อมูลทางคลินิก |
| --- | --- |
รหัส ATC: N07AX01 (WHO) S01EB01
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ: 0.76 hours
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC (3S,4R)-3-ethyl-4- [(3-methylimidazol-4-yl) methyl]oxolan-2-one 
เลขทะเบียน CAS: 92-13-7 54-71-7
PubChem CID: 5910
DrugBank: APRD00382
ECHA InfoCard: 100.001.936 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C11H16N2O2
มวลต่อโมล: 208.257 g/mol g·mol−1
 สารานุกรมเภสัชกรรม
ไพโลคาร์พีน (Pilocarpine) เป็นสารแอลคาลอยด์ประเภทมัสคารีน ได้มาจากใบของพืชล้มลุกจีนัส Pilocarpus จากเขตร้อนของทวีปอเมริกา
การใช้ประโยชน์ในการรักษาโรค

ไพโลคาร์พีนถูกใช้ในการรักษาต้อหินมุมเปิดเรื้อรังและต้อหินมุมปิดเฉียบพันมานานกว่า 100 ปี
ไพโลคาร์พีนยังถูกใช้ในการรักษาอาการปากแห้งเนื่องจากน้ำลายน้อย โดยกระตุ้นการคัดหลั่งน้ำลายและเหงื่อออกมาในปริมาณมาก และยังอาจทำให้เกิดภาวะความดันเลือดต่ำและหัวใจเต้นช้าลง
Carabonematidae

| Carabonematidae |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: หนอนตัวกลม Nematoda
ชั้น:: Chromadorea Chromadorea
อันดับ:: Rhabditida Rhabditida
วงศ์:: Carabonematidae Carabonematidae
สปีชีส์:: Carabonematidae
ชื่อทวินาม
Carabonematidae 

Carabonematidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhabditida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Carabonema Stammer & Wachek, 1952