stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นางาโตะ (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)

| --- | --- |
นางาโตะ
นางาโตะ อายุ 42 ปี
ชื่อภาษาญี่ปุ่น: 長門
โรมะจิ: Nagato
ปรากฏตัวตอนแรก: ไม่ปรากฏ
สังกัด: หมู่บ้านอาเมะ แสงอุษา
อาจารย์: จิไรยะ
ลูกศิษย์: ไม่ปรากฏ
ทีม: Ame Orphans
ขั้น: ไม่ปรากฏ
วันเกิด: 19 กันยายน
กรุ๊ปเลือด: A
ฉายา: พระเจ้า-เซียนหกวิถีคนที่ 3-ผู้กอบกู้โลกใบนี้-เด็กในคำทำนาย-เพน
หมวดหมู่ นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
นางาโตะ (ญี่ปุ่น: 長門; โรมาจิ: Nagato) ตัวละครนินจาจากการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
| ด ค กแสงอุษา (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ) |
| --- | --- |
หัวหน้าแสงอุษา: ยาฮิโกะ • นางาโตะ • โอบิโตะ • ชิน
สมาชิกกลุ่มยาฮิโกะ: ยาฮิโกะ • นางาโตะ • โคนัน
สมาชิกกลุ่มนางาโตะ: เพน • โคนัน • โอโรจิมารุ • เดอิดาระ • ฮิดัน • คาคุซึ • ซาโซริ • อิทาจิ • คิซาเมะ • เซ็ตสึ (เซ็ตซึสีขาว • เซ็ตซึสีดำ) • โทบิ • จูโซ • คู่หูของคาคุซึ
สมาชิกกลุ่มโอบิโตะ: โอบิโตะ • คิซาเมะ • เซ็ตสึ (เซ็ตสึสีขาว • เซ็ตสึสีดำ)
สมาชิกกลุ่มชิน: ชิน • ชิน (ร่างโคลน)
ผลงานล่าสัตว์หาง: แรคคูน หนึ่งหาง (เดอิดาระ / ซาโซริ) • แมว สองหาง (ฮิดัน / คาคุซึ) • เต่า สามหาง (เดอิดาระ / โทบิ) • กอริลล่ายักษ์ สี่หาง (อิทาจิ / คิซาเมะ) • สุนัขจิ้งจอก ห้าหาง (ทั้งหมด) • ทาก หกหาง (เพน / โคนัน) • แมลงปอ เจ็ดหาง (ฮิดัน / คาคุซึ)
บัลร็อค รูเน่

บทความนี้เกี่ยวกับตัวละครจากการ์ตูนเซนต์เซย์ย่า สำหรับบัลร็อก จากเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ดูที่ บัลร็อก
บัลร็อค รูเน่ หรือ บัลรอน รูเน่ เป็นตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์ มีบทบาทในภาคอินเฟอร์โน่
บทบาท

บัลร็อค รูเน่ ปรากฏตัวครั้งแรกในวิหารตัดสินโทษหลังจากที่เซย่าและชุนข้ามแม่น้ำสติกมาแล้ว  ด้วยการทำหน้าที่เป็นผู้พิพากษาแทนกริฟฟอน มีนอส โดยมีสเคเลตัน มาคิโน่ พลทหารสเป็คเตอร์เป็นผู้ช่วย รูเน่เป็นผู้ที่ชอบความเงียบ แต่มารูคิโน่ทำเสียงดังหลายครั้ง จึงถูกแส้ของรูเน่รัดตัวและฉีกออกเป็นชิ้น ๆ  จากนั้นรูเน่จึงใช้พลัง รีคาเนชั่น ย้อนความทรงจำของเซย่าเพื่อให้สารภาพความผิดบาปออกมา  แต่ขณะเดียวกันถูกหมัดมายาจอมมารของเจมินี่ คาน่อนโจมตีใส่โดยไม่รู้ตัว จึงเห็นภาพหลอนของชุน ที่ถูกตัดหัวออกแต่รูเน่เข้าใจว่าเป็นหัวของฮาเดส และร่างของฮาเดสก็ได้กระจัดกระจายหายไปหมดแล้ว
รูเน่ ลนลานออกจากวิหารไปยังหุบเขาลมดำทางไปสู่นรกขุมที่ 2 พร้อมโหวกเหวกให้ช่วยตามหาร่างของฮาเดส โดยถือศีรษะของชุนไป แต่ไวเวิร์น ราดาแมนทีส ได้มาจับบ่าเตือนสติไว้ เมื่อมองดูแล้วจึงรู้ว่าศีรษะของชุนที่รูเน่เข้าใจนั้น เป็นเพียงหน้ากากของตนเท่านั้น รูเน่คิดว่าเป็นฝีมือของไลบร้า โดโก แต่ราดาแมนทีสบอกว่า ไม่ใช่ คอสโม่ที่รู้สึกได้นี้หนุ่มกว่าโดโกมากนักและเปล่งออกมาราวกับไม่เกรงกลัวเทพเจ้า  เจมินี่ คาน่อน จึงได้ปรากฏตัวออกมา รูเน่ได้ปล่อยแส้มัดมือคาน่อนไว้ คาน่อนจึงจัดการรูเน่ไปตั้งแต่แส้จนไปถึงตัว
เซอร์พลีส

รูเน่ สวมชุดเซอร์พลีสบัลร็อค หรือ บัลรอน ซึ่งเป็นปีศาจไฟในตำนานสแกนดิเนเวีย
บริติชอเมริกา

อาณานิคมบริติชอเมริกา หมายถึง ดินแดนในอาณัติของอังกฤษในทวีปอเมริกาเหนือ (รวมหมู่เกาะเบอร์มิวดา), อเมริกากลาง, กายอานา และ หมู่เกาะแคริบเบียน ระหว่างปี 1607 ถึง 1783 คำว่า บริติชอเมริกา ถูกใช้อยู่จนกระทั่งสิบสามอาณานิคมทำสงครามแยกตัวออกเป็นอิสระ
อาณานิคมเหล่านี้มีชื่ออย่างเป็นทางการในชื่อ บริติชอเมริกา และ หมู่เกาะอินเดียตะวันตกของบริติช ก่อนที่อาณานิคมทั้ง 13 แห่งจะแยกตัวออกจากสงครามปฏิวัติอเมริกา (ค.ศ. 1775–1783) และก่อตั้งสหรัฐ
หลังจากการสิ้นสุดสงครามในปี 1783 คำว่า บริติชอเมริกาเหนือ ถูกใช้เพื่อหมายถึงส่วนที่เหลือของการครอบครองของบริเตนใหญ่ในบริเวณที่กลายมาเป็นแคนาดา หมู่เกาะอินเดียตะวันตกของบริติช โดยอ้างอิงถึงดินแดนเกาะต่างๆ เบลีซ และกายอานา คำว่า บริติชอเมริกาเหนือ ถูกใช้ในปี 1783 แต่มีการใช้กันทั่วไปมากกว่าหลังจากรายงานกิจการของบริติชอเมริกาเหนือ ซึ่งตีพิมพ์ในปี 1782 และโดยทั่วไปเรียกว่า รายงานเดอแรม
ประทัดสุเทพ

| ประทัดสุเทพ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Ericales
วงศ์:: Ericaceae
สกุล:: Agapetes
สปีชีส์:: A.  thailandica
ชื่อทวินาม
Agapetes thailandica 

ประทัดสุเทพ ชื่อวิทยาศาสตร์:  Agapetes thailandica เป็นพืชในสกุลประทัดดอย วงศ์ Ericaceae มีรากสะสมอาหาร ใบเดี่ยว ดอกออกเดี่ยวๆ หรือเป็นกระจุกตามกิ่งแก่  กลีบดอกรูปหลอดแคบ ปลายป่อง ผลขนาดเล็ก ทรงกลม ออกดอกช่วงพฤศจิกายน – กุมภาพันธ์ พบครั้งแรกที่อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นไม้หายากและใกล้สูญพันธ์ พบในป่าดิบเขาทางภาคเหนือตอนบน พบครั้งแรกโดย ดร. สันติ วัฒฐานะ และคณะ ชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่ประเทศไทย
ประทีป สุขโต

ประทีป สุขโต เป็นนักวอลเลย์บอลชายหาดชาวไทย เขาเข้าร่วมในเข้าร่วมการแข่งขัน เอเชียนบีชเกมส์ 2012 ที่เมืองไหหย่าง ประเทศจีน
นางาฮามะ

นางาฮามะ (ญี่ปุ่น: 長浜市; โรมาจิ: Nagahama-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัดชิงะ ประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Nagahama, Shiga
คู่มือการท่องเที่ยว Nagahama จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการของนครนางาฮามะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
สมาคมการท่องเที่ยวนางาฮามะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดชิงะ |
| --- | --- | --- |
โอตสึ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โอตสึ  |  |
| นคร |  คูซัตสึ  โคกะ  โคนัง  ทากาชิมะ  นางาฮามะ  โมริยามะ  ไมบาระ  ยาซุ  ริตโต  โอมิฮาจิมัง  ฮิโกเนะ  ฮิงาชิโอมิ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอเอจิ ไอโช  อำเภอกาโม ฮิโนะ  รีวโอ  อำเภออินูกามิ โคระ  ทางะ  โทโยซาโตะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
นางาตาโจ

| นางาตาโจ 永田町 |
| --- | --- |
ย่าน
ด้านซ้ายของถนนคือ ย่านนางาตาโจ อิตโจเมะ ส่วนด้านขวาของถนนคือ ย่านนางาตาโจ นิโจเมะ
th
นางาตาโจที่ตั้งของนางาตาโจในฝั่งเขตพิเศษของโตเกียว
พิกัด:  35°40′36.65″N 139°44′23.69″E﻿ / ﻿35.6768472°N 139.7399139°E﻿ / 35.6768472; 139.7399139
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด:  มหานครโตเกียว
เขตพิเศษ:  เขตชิโยดะ
โซน: โคจิมาจิ
ประชากร (1 ธันวาคม 2017)
 • ทั้งหมด: 539 คน
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสไปรษณีย์: 100-0014
รหัสพื้นที่: 03
ทะเบียนพาหนะ: 品川 (ชินางาวะ)
นางาตาโจ (ญี่ปุ่น: 永田町; โรมาจิ: Nagata-chō) เป็นย่านหนึ่งในเขตชิโยดะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นสถานที่ตั้งของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และบ้านพักนายกรัฐมนตรี
สถานที่สำคัญ

ทำเนียบรัฐบาล
ศาลเจ้าฮิเอะ
คังเต (บ้านพักนายกรัฐมนตรี)
อาคารสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ห้องสมุดสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ซันโนะปาร์กทาวเวอร์
อาคารสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ปลาเล็บมือนาง

| ปลาเล็บมือนาง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
วงศ์ย่อย:: Garrinae
สกุล:: Crossocheilus
สปีชีส์:: C.  reticulatus
ชื่อทวินาม
Crossocheilus reticulatus (Fowler, 1934)

ปลาเล็บมือนาง เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Crossocheilus reticulatus อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย  Garrinae มีรูปร่างลำตัวเพรียว หัวเล็ก ปากเล็กอยู่ด้านล่างของจะงอยปากและมีแผ่นหนังคลุม มีหนวดสั้น 1 คู่ เกล็ดเล็ก ลำตัวสีเงินอมเหลือง มีลายสีคล้ำที่ขอบเกล็ด โคนครีบหางมีจุดสีดำเห็นชัดเจน ครีบใสสีเหลืองเรื่อ มีขนาดความยาวประมาณ 8-10 เซนติเมตร ใหญ่สุด 17 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมอยู่เป็นฝูงใหญ่ตามแก่ง ช่วงฤดูฝนมีการย้ายถิ่นเข้าสู่ทุ่งน้ำหลาก อาหารได้แก่ ตะไคร่น้ำ แพลงก์ตอน และสัตว์หน้าดินขนาดเล็ก อาศัยตามแม่น้ำสายหลักและแก่ง แหล่งน้ำหลาก
เป็นปลาที่พบบ่อย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ปลาเล็บมือนาง ยังมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "ปลาสร้อยดอกยาง"
ลิงก์ภายใน

ปลาจิ้งจอก
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาเล็บมือนางเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ธงชาติปากีสถาน

| --- | --- |


ชื่ออื่น ๆ: Sabz Hilali Parcham (ธงเขียวมีเดือนเสี้ยว), Parcham-e-Sitāra-o-Hilāl (ธงเดือนเสี้ยวและดาว)
การใช้: ธงราชการ และ ธงกองทัพ
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 11 สิงหาคม พ.ศ. 2490 (77 ปี)
ลักษณะ: ธงรูปดาวและจันทร์เสี้ยวสีขาวบนพื้นสีเขียว ที่ด้านคันธงมีแถบสีขาว
ออกแบบโดย: ไซเอ็ด อาเมียร์ อุดดิน เก็ดวาอี
 


การใช้: ธงเรือพลเรือน
สัดส่วนธง: 2:3
ลักษณะ: ธงพื้นแดง มีรูปธงชาติที่มุมธงด้านคันธง
 


การใช้: ธงนาวี
สัดส่วนธง: 1:2
ลักษณะ: ลักษณะอย่างธงชาติ แต่ขยายขนาดให้ยาวขึ้น
 
ธงชาติปากีสถาน มีลักษณะเป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 2 ส่วนตามแนวตั้ง ตอนต้นพื้นสีขาว กว้างเป็น 1 ใน 4 ส่วนของความยาวธง ส่วนที่เหลือเป็นพื้นสีเขียว ภายในมีรูปพระจันทร์เสี้ยวและดาวห้าแฉกสีขาว ธงนี้ออกแบบโดย ไซเอ็ด อาเมียร์ อุดดิน เก็ดวาอี (Syed Amir uddin Kedwaii) โดยอาศัยต้นแบบจากธงสันนิบาตมุสลิม (Muslim League)  สภาแห่งชาติปากีสถานได้ประกาศให้ใช้ธงนี้เป็นธงชาติ เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2490 ก่อนหน้าการประกาศเอกราชจากบริติชราชในวันถัดมา ในเพลงชาติปากีสถาน ได้กล่าวถึงธงชาติไว้ในชื่อ "ธงเดือนเสี้ยวและดาว" (ภาษาอูรดู: Parcham-e-Sitāra-o-Hilāl)
พื้นสีเขียวในธงชาติ หมายถึงศาสนาอิสลาม อันเป็นศาสนาของชนส่วนใหญ่ในประเทศ  แถบสีขาวที่ต้นธง หมายถึงศาสนาอื่น ๆ ของชนกลุ่มน้อยต่าง ๆ ในปากีสถาน  รูปพระจันทร์เสี้ยวที่กลางธงหมายถึงความก้าวหน้า ส่วนดาวห้าแฉกสีขาวคือแสงสว่างและความรู้  ความหมายของธงโดยรวมจึงหมายถึงศาสนาอิสลาม โลกอิสลาม และสิทธิของชนกลุ่มน้อยผู้นับถือศาสนาอื่น  ธงชาติปากีสถานจะใช้ประดับในโอกาสสำคัญต่าง ๆ ของแต่ละปี เช่น วันสาธารณรัฐ (23 มีนาคม) และวันเอกราช (14 สิงหาคม) เป็นต้น
เดิมธงชาติปากีสถานออกแบบโดย มูฮัมหมัด อาลี จินนาห์ ผู้ก่อตั้งประเทศปากีสถาน  ลักษณะเป็นธงพื้นสีเขียว กลางธงมีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวสีขาว ใช้ในสันนิบาตมุสลิมทั่วอินเดีย (All-India Muslim League) ในฐานะเป็นสัญลักษณ์ของเป้าหมายในการตั้งรัฐเอกราชของชาวมุสลิม     แถบสีขาวได้ถูกเพิ่มเข้ามาในภายหลังเมื่อปากีสถานประกาศเอกราชในปี พ.ศ. 2490 เพื่อเป็นสัญลักษณ์แทนชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ
แบบธง

รายละเอียดของแบบธงชาติปากีสถานที่ถูกต้อง ซึ่งได้รับการรับรองจากสภาแห่งชาติปากีสถาน มีดังนี้
อนึ่ง กระทรวงมหาดไทยของปากีสถานยังได้กำหนดขนาดธงสำหรับใช้ในกรณีต่างๆ ไว้ดังนี้
สำหรับใช้ในพิธีการ ใช้ธงขนาด 21" x 14", 18" x 12", 10' x 6 2/3" หรือ 9" x 6 1/4"
สำหรับใช้ประดับอาคาร ใช้ธงขนาด 6" x 4" หรือ 3" x 2"
สำหรับใช้ในรถยนต์ ใช้ธงขนาด 12" x 8"
สำหรับใช้ตั้งโต๊ะ ใช้ธงขนาด 10 1/4" x 8 1/4"
การชักธงชาติในโอกาสสำคัญ

| วันที่ | การชักธง | เหตุผล |
| --- | --- | --- |
| 23 มีนาคม | เต็มเสา (ไม่ลดธง) | วันประกาศรับรองข้อตกลงเมืองลาฮอร์ (พ.ศ. 2483) และวันก่อตั้งสาธารณรัฐอิสลาม (พ.ศ. 2499) |
| 21 เมษายน | ครึ่งเสา | วันคล้ายวันเสียชีวิตของมูฮัมหมัด อิกบาล (Muhammad Iqbal) กวีแห่งชาติปากีสถาน (พ.ศ. 2481) |
| 14 สิงหาคม | เต็มเสา | วันเอกราช (พ.ศ. 2490) |
| 11 กันยายน | ครึ่งเสา | วันคล้ายวันเสียชีวิตของมูฮัมหมัด อาลี จินนาห์ (Muhammad Ali Jinnah) บิดาแห่งประเทศปากีสถาน (พ.ศ. 2491) |
| 16 ตุลาคม | ครึ่งเสา | วันคล้ายวันเสียชีวิตของลิอาควัต อาลี ข่าน (Liaquat Ali Khan) นายกรัฐมนตรคนแรกของประเทศ (พ.ศ. 2494) |
| 25 ธันวาคม | เต็มเสา | วันคล้ายวันเกิดของมูฮัมหมัด อาลี จินนาห์  (พ.ศ. 2419) |
กรณีอื่นนอกเหนือจากนี้รัฐบาลจะกำหนดเป็นคราว ๆ ไป
ดูเพิ่ม

ธงในประเทศปากีสถาน
ตราแผ่นดินของปากีสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

"Pakistan Flag". Ministry of the Interior, Government of Pakistan. สืบค้นเมื่อ 2007-12-11.
ธงชาติปากีสถาน ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ทำเนียบหัวเมือง

| ทำเนียบหัวเมือง |
| --- | --- |
วัสดุ: หิน
ตัวหนังสือ: ภาษาไทย
สร้าง: สมัยรัชกาลที่ 3
ที่อยู่ปัจจุบัน: วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร
ทำเนียบหัวเมือง คือเขตการปกครองในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ประเทศสยามมีหัวเมืองขึ้นอยู่ 474 หัวเมือง  หลักฐานที่ได้จากจารึกวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม  ที่ได้จารึกไว้ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยได้จารึกไว้ที่คอสอง เฉลียงพระเบียงล้อมพระอุโบสถทั้งสี่ด้าน หรืออีกอย่างหนึ่งก็คือระเบียงคด ได้เขียนภาพหัวเมืองขึ้นกรุงเทพมหานคร 474 หัวเมือง  แต่ในปัจจุบันภาพดังกล่าวได้หายไปหมดแล้ว คงเหลือแต่จารึกที่บอกชื่อหัวเมืองเหล่านั้น กับเจ้าเมืองบางเมืองอยู่ราวครึ่งหนึ่ง  ตรวจได้ศิลาจารึก 77 แผ่น ทำเนียบเมือง 194 เมือง แบ่งออกได้ดังนี้
ทิศตะวันออก

พื้นที่ทิศตะวันออกของประเทศสยาม ปัจจุบันได้แก่ บริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง จังหวัดกาฬสินธุ์ ของประเทศไทย รวมทั้งบางส่วนของประเทศกัมพูชา
เมืองพระตะบอง เจ้าเมืองชื่อพระยาอภัยภูเบศร ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองตะโหนด เมืองพนมศก(ភ្នំស្រុក) ขึ้นกับเมืองพระตะบอง
เมืองนครเสียมราฐ  เจ้าเมืองชื่อพระยานุภาพไตรภพสบสรรพยุทธฤทธิ ขึ้นกับเมืองพระตะบอง
เมืองระสือ(เมืองระไซ อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้เมืองพระตะบอง) เขมร ขึ้นกับเมืองพระตะบอง สิ้นอาญาเขตต์เพียงนี้
เมืองพุทไธสมัน (สุรินทร์) เขมร ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองจงกน (ចុងកាល់ จุงกาล) เขมร เจ้าเมืองชื่อพญาสุรินทภักดีศรีประภัยสุมล ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองนครราชเสมา หัวเมืองชั้นเอก
เมืองพิมาย อยู่ทิศตะวันออกลำพิมูล
เมืองประโคนไชย และเมืองนางรอง อยู่หนตะวันออก ขึ้นกับเมืองนครราชเสมา
เมืองปักธงไชย อยู่หนใต้นครราชเสมา
เมืองพุทไธสงฆ์ อยู่หนเหนือนครราชเสมา ขึ้นกับนครราชเสมา
เมืองชนบท เจ้าเมืองชื่อพญาจันตประเทศ ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองจตุรัศ อยู่ใต้ลำปะชี
เมืองไชยภูมิ์ ขึ้นกับนครราชเสมา
เมืองภูเขียว เจ้าเมืองชื่อพระไกรสีหนาท อยู่หนตะวันออก ลำปะชี 2 เมือง ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองสังขะ เจ้าเมืองชื่อพญาสังขบุรีศรีนครอัจ ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองบุรีรัมย์ หนตะวันออกนครราชเสมา ขึ้นกับนครราชเสมา
เมืองสุวรรณภูมิ เจ้าเมืองชื่อพระรัตนวงษา ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองขอนแก่น เจ้าเมืองชื่อพระนคร ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองกาฬสินธุ์ เจ้าเมืองชื่อพญาไชยสุนทร ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองหนองหารน้อย เจ้าเมืองชื่อพระพิทักษ์เขตต์ขันธ์ ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองเพ็ง อยู่ลำน้ำสายบาต ขึ้นกับเมืองกาฬสินธุ์
ทิศตะวันตก

พื้นที่ทิศตะวันตกของประเทศสยาม ปัจจุบันได้แก่ บริเวณภาคกลางและภาคตะวันตกของประเทศไทย
เมืองกรุงเก่า ผู้รักษากรุงชื่อพระยาไชยวิชิต สิทธสาตรา มหาประเทศราช ชาติเสนาบดี ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองปรันตประเทศ ข้าพระพุทธบาท ขึ้นกับกรุงเก่า
เมืองลพบุรี หัวเมืองชั้นจัตวา เจ้าเมืองชื่อออกพระนครพราหมณ์ ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองสระบุรี หัวเมืองชั้นจัตวา เจ้าเมืองชื่อพระยาพิไชยรณรงค์สงคราม รามภักดีบดินทรนรินทรเสนา มหานิคมธานีศรีมไหศวรรย์ ศักดินา 3,000 ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองประทุมธานี หัวเมืองชั้นตรี เจ้าเมืองชื่อพระยาพิทักษ์ทวยหาญ ขึ้นกับกรมพระกระลาโหม
เมืองนนทบุรี หัวเมืองชั้นจัตวา เจ้าเมืองชื่อพระนนทบุรีศรีมหาสมุทร ถือศักดินา 3,000 ขึ้นกับกรมท่า
เมืองราชบุรี เดิมเป็นหัวเมืองชั้นจัตวา ยกขึ้นเป็นหัวเมืองชั้นโท ผู้ครองเมืองชื่อพระยาสุรินทรฤๅชัย อภัยประเทศราชชาติพัทธยาธิบดี พิริยพาหะ ถือศักดินา 3,000 ขึ้นกับกรมพระกระลาโหม
เมืองกาญจนบุรี หัวเมืองชั้นจัตวา เจ้าเมืองชื่อพระยาประสิทธิ์สงคราม รามภักดี ศรีพิเศษประเทศนิคม ภิรมราไชยสวรรย์ ถือศักดินา 3,000 ขึ้นกับกรมพระกลาโหม
เมืองศรีสวัสดิ์ หัวเมืองชั้นจัตวา เจ้าเมืองชื่อพระยาพิไชยชนะสงคราม รามภักดี ถือศักดินา 3,000 ขึ้นกับกรมพระกลาโหม
ทิศใต้

พื้นที่ทิศใต้ของประเทศสยาม ปัจจุบันได้แก่ บริเวณภาคตะวันออกและภาคใต้ของประเทศไทย รวมทั้งบางส่วนของประเทศมาเลเซีย
เมืองปราจีณบุรี หัวเมืองชั้นจัตวา เจ้าเมืองออกพระอุทัยธานี ถือศักดินา 3,000 ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองกระบิลบุรีและเมืองประจันตคาม ขึ้นกับเมืองปราจีณบุรี
เมืองนครนายก หัวเมืองชั้นจัตวา เจ้าเมืองพระพิบูลยสงคราม ถือศักดินา 3,000 ขึ้นกับกรมมหาดไทย
เมืองพนัสนิคม ขึ้นกับกรมท่า
เมืองนครศรีธรรมราช หัวเมืองชั้นเอก ผู้ครองเมืองชื่อเจ้าพระยาศรีธรรมราช ชาติเดโชชัย มไหสุริยาธิบดี อภัยพิริยบราพาหุ ถือศักดินา 10,000 ขึ้นกรมพระกลาโหม
เกาะสมุยและเกาะพงัน ขึ้นกับเมืองนครศรีธรรมราช
เมืองไทรบุรี เมืองแขก  ผู้ครองเมืองชื่อพระยาอภัยธิเบศรมหาประเทศราช ชาติอธิบดินทร อินทไอสวรรย ขันธเสมาเดชชิตพิริยพาห ขึ้นกับเมืองนครศรีธรรมราช
เมืองสะตูล เมืองมะนาวา เมืองละงู เมืองปะหลิด และเมืองเกาะนางกาวี แขก ขึ้นกับไทรบุรี 5 เมือง
เมืองพัทลุง เดิมเป็นหัวเมืองชั้นตรี ยกเป็นหัวเมืองชั้นโท ผู้ครองเมืองชื่อออกญาแก้วโกรพยพิชัยภักดีบดินทรเดโชชัย อภัยพิริยพาหะ ถือศักดินา 5,000 ขึ้นกับกรมพระกลาโหม
เมืองคชราชาและเมืองศรีชนา ขึ้นกับเมืองพัทลุง
เมืองปะเหรียญ เมืองชรัด เมืองกำแพงเพชร เมืองสะทัง และเมืองพะโค ขึ้นกับเมืองพัทลุง
เมืองระโนด ขึ้นกับเมืองนครศรีธรรมราช
เมืองสงขลา หัวเมืองชั้นโท ผู้ครองเมืองชื่อพระยาศรีวิเชียรคีรีสุนทร วิสุทธิศักดา มหาพิชัยสงครามภักดี พิริยพาห ขึ้นกับกรมพระกลาโหม
เมืองมนารา ขึ้นกับเมืองสงขลา
เมืองหนองจิก เจ้าเมืองชื่อพระยาวิเชียรศรีสุริยวังศารัตนาเขตต์ประเทศราช เมืองแขก ขึ้นกับเมืองสงขลา
เมืองตานี เจ้าเมืองชื่อพระยาวิชิตภักดีศรีสุริยวังศารัตนาเขตต์ประเทศราช เมืองแขก ขึ้นกับเมืองสงขลา
เมืองจะนะ เจ้าเมืองชื่อมหานุภาพปราบสงคราม ขึ้นกับเมืองสงขลา
เมืองเทพา เมืองสทึง และเมืองรัตนภูม ขึ้นกับเมืองสงขลา
เมืองยะหริ่ง เจ้าเมืองชื่อพระยาพิพัฒนเสนามาตยาธิบดี ศรีสุรสงคราม เมืองแขก ขึ้นกับเมืองสงขลา
เมืองยะลา ขึ้นกับเมืองสงขลา
เมืองรามันห เจ้าเมืองชื่อพระยารัตนภักดีศรีราชบดินทรสุรินทรวังศา เมืองแขก ขึ้นเมืองสงขลา เมืองสุพรรณ เมืองป่าหลวง มหาอรัญ เมืองปะดัง เมืองแขก ขึ้นกับเมืองสงขลา
เมืองระแงะ เจ้าเมืองชื่อพระยาตะมะหงันภักดี ศรีสุวรรณประเทศวิเศษสวัสดิวังศา ขึ้นกับเมืองสงขลา
เมืองสาย เจ้าเมืองชื่อพระยาสุริยสุนทรบวรภักดี ศรีมหารายามักตาลีลาอับดุลระซุน วิบุลขอบเขตต์ประเทศมลายู ขึ้นกับเมืองสงขลา
เมืองปะหลำ เมืองจวบ เมืองปะโหละ เมืองพรายวัน เมืองสีบโปย และเมืองมายอน เมืองแขก ขึ้นกับเมืองสงขลา
บุญญาณี สังข์ภิรมย์

| บุญญาณี สังข์ภิรมย์ |
| --- | --- |

เกิด: 3 ธันวาคม พ.ศ. 2536 (30 ปี) นครปฐม, ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
การศึกษา: มหาวิทยาลัยศิลปากร
อาชีพ: นางงาม
มีชื่อเสียงจาก: มิสอินเตอร์คอนติเนนตัลไทยแลนด์ 2015
ส่วนสูง: 1.73 m (5 ft 8 in)
รางวัล: มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2013 (ไม่เข้ารอบ) มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2015 (รองอันดับ 2) มิสอินเตอร์คอนติเนนตัล 2015 (Top 17) มิสยูไนเต็ดคอนติเนนท์ 2016  (Top 10) ท็อปโมเดลออฟเดอะเวิลด์ 2017 (Top 10)
บุญญาณี สังข์ภิรมย์ (ชื่อเล่น: โบว์) มิสอินเตอร์คอนติเนนตัลไทยแลนด์ 2015
ประวัติ

บุญญาณี สังข์ภิรมย์ (ชื่อเล่น: โบว์) เป็นคนจังหวัดนครปฐม ได้รับตำแหน่ง มิสอินเตอร์คอนติเนนตัลไทยแลนด์ ปี 2015 จากเวทีการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2015
การประกวด > มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2013

โบว์ บุญญาณี ได้เข้าประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2013 โดยขณะนั้นเธอมีอายุเพียง 19 ปี และไม่สามารถผ่านเข้ารอบ 17 คนสุดท้าย.
การประกวด > มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2015

หลังจากไม่ประสบความสำเร็จเมื่อปี 2013 โบว์ บุญญาณี ได้เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2015อีกครั้ง และครั้งนี้เธอก็สามารถคว้าตำแหน่งมิสอินเตอร์คอนติเนนตัลไทยแลนด์ 2015 มาครองได้สำเร็จ โดยจะเป็นตัวแทนของประเทศไทยในการประกวดมิสอินเตอร์คอนติเนนตัล 2015 ณ ประเทศเยอรมนี
การประกวด > มิสอินเตอร์คอนติเนนตัล 2015

โบว์ บุญญาณี เป็นตัวแทนประเทศไทยในการประกวดมิสอินเตอร์คอนติเนนตัล ประจำปี 2015 ที่ประเทศเยอรมนี โดยในการประกวดเธอก็สามารถเข้ารอบ 17 คนสุดท้าย พร้อมคว้ารางวัลขวัญใจช่างภาพและสื่อมวลชนมาครองได้สำเร็จ
การประกวด > มิสยูไนเต็ดคอนติเนนท์ 2016

โบว์ บุญญาณี ได้รับการแต่งตั้งเป็นตัวแทนประเทศไทยในการประกวดมิสยูไนเต็ดคอนติเนนท์ ประจำปี 2016 ที่ประเทศเอกวาดอร์ โดยในการประกวดเธอก็สามารถเข้ารอบ 10 คนสุดท้าย โดยผู้ชนะคือ เจสลิน ซานโตส นางงามจากประเทศฟิลิปปินส์
การประกวด > ท็อปโมเดลออฟเดอะเวิลด์ 2017

โบว์ บุญญาณี ได้รับการแต่งตั้งเป็นตัวแทนประเทศไทยในการประกวดท็อปโมเดลออฟเดอะเวิลด์ ประจำปี 2017 ที่ประเทศอียิปต์ โดยในการประกวดเธอสามารถผ่านเข้ารอบ 10 คนสุดท้าย
ผลงาน > ละคร

ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดี
| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2551 | สังข์ทอง | ยักษ์พรรณี |
| 2562 | ขวานฟ้าหน้าดำ | นางยักษ์กาขาว |
| 2564 | หลงกลิ่นจันทร์ | ลิลลี่ (รับเชิญ) |
แหล่งข้อมูลอื่น

บุญญาณี สังข์ภิรมย์ (โบว์) - มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2015
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | บุญญาณี สังข์ภิรมย์> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อัญชนา อาจกล่อม |  |  ท็อปโมเดลออฟเดอะเวิลด์ไทยแลนด์   (2017) |  | มาริษา พลธิราช |
| นุรไลลา บินมามะ |  |  มิสยูไนเต็ดคอนติเนนท์ไทยแลนด์  (2016) |  | ทวีพร พริ้งจำรัส |
| ภัทราพร หวัง |  |  มิสอินเตอร์คอนติเนนตัลไทยแลนด์  (2015) |  | อาทิตยา คุณนะลาภัทร |
| อนัญญา มงคลไทย (สละตำแหน่ง) |  |  รองอันดับ 2 มิสแกรนด์ไทยแลนด์  (2015) |  | อาทิตยา คุณนะลาภัทร |
ปลาสวายหางเหลือง

| ปลาสวายหางเหลือง |
| --- | --- |

ปลาสวายหางเหลืองในตลาดสดประเทศไทย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Pangasiidae
สกุล:: Pangasius
สปีชีส์:: P.  pangasius
ชื่อทวินาม
Pangasius pangasius (Hamilton, 1822)

ปลาสวายหางเหลือง เป็นปลาในวงศ์ปลาสวาย (	Pangasiidae) พบในแหล่งน้ำจืดและน้ำกร่อยของประเทศบังกลาเทศ, อินเดีย, พม่า และ ปากีสถาน และถูกนำเข้าสู่ประเทศกัมพูชา และเวียดนาม ปลามีความยาวประมาณ 30 เซนติเมตร เมื่อโตเต็มที่
ประเทศเซเนกัลในโอลิมปิก

ประเทศเซเนกัล เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศเซเนกัล คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ SEN
นับตั้งแต่ประเทศเซเนกัลส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาเซเนกัลได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 1 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  โตเกียว 1964 | 12 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เม็กซิโกซิตี 1968 | 21 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มิวนิก 1972 | 38 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มอนทรีอัล 1976 | 23 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มอสโก 1980 | 34 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | 24 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  โซล 1988 | 23 | 0 | 1 | 0 | 1 | 36 |
|  บาร์เซโลนา 1992 | 20 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  แอตแลนตา 1996 | 11 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ซิดนีย์ 2000 | 26 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  เอเธนส์ 2004 | 16 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ปักกิ่ง 2008 | 15 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ลอนดอน 2012 | 32 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 22 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
 โตเกียว 2020: เหตุการณ์ในอนาคต
 ปารีส 2024: เหตุการณ์ในอนาคต
 ลอสแอนเจลิส 2028: เหตุการณ์ในอนาคต
| รวม | รวม | 0 | 1 | 0 | 1 | 127 |
ดูเพิ่ม

ประเทศเซเนกัลในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเซเนกัลในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาเซเนกัลที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
ประทับตราซีล

ประทับตราซีล
ประทับตราซีล (천부인/天符印/Heaven Amulet Seal) เป็นเครื่องราชกกุธภัณฑ์ 3 อย่างของ ประกอบด้วยพระแสงดาบBipahyeongdonggeom (비파형동검/琵琶形銅劍), กระจกDanyujomungyeong (거친무늬거울/多鈕粗文鏡) และระฆังPaldulyeong (팔두령/八頭鈴) เครื่องราชกกุธภัณฑ์ทั้งสามเป็นเครื่องหมายของคุณธรรมหลักสามประการ ได้แก่ ความกล้าหาญ (พระแสงดาบ), ปัญญา (กระจก) และหวัง (ระฆัง).
ดูเพิ่ม

ซัมกุก ยูซา