stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จาง จฺวีเจิ้ง
ประวัติ

จาง จฺวีเจิ้งได้เผชิญประสบการณ์ความผันผวนอันร้ายกาจทางการเมืองนับแต่เริ่มรับราชการเมื่ออายุยี่สิบหกปีในรัชศกหลงชิ่ง ซึ่งการปกครองอ่อนแอและเกิดการฉ้อราษฎร์บังหลวงอย่างกว้างขวาง ก่อนจะไต่เต่าขึ้นมาตามตำแหน่งเรื่อย ๆ ต่อมาจาง จฺวีเจิ้งได้ร่วมมือกับมหาอำมาตย์เกา ก่ง (จีน: 高拱; พินอิน: Gāo Gǒng) ในการบริหารราชการร่วมกัน ก่อนจะหันไปร่วมมือกับมหาขันทีชื่อ เฝิง เป่า (จีน: 馮保; พินอิน: Féng Bǎo) เพื่อบีบบังคับให้เกา ก่งออกจากราชการกลับไปยังบ้านเกิด และจาง จฺวีเจิ้งก็เข้าสวมตำแหน่งมหาอำมาตย์แทน
แม้จะได้ตำแหน่งมาโดยวิธีการอันมิชอบ ทว่า การบริหารอย่างประเสริฐ และรัฐประศาสโนบายอันเข้มแข็งด้านการต่างประเทศและเศรษฐกิจ ซึ่งจาง จฺวีเจิ้งดำเนินไปในระยะเวลาสิบปีของการอยู่ในตำแหน่งมหาอำมาตย์นั้น ส่งผลให้ยุคสมัยของเขารุ่งเรืองที่สุดในราชวงศ์หมิง จาง จฺวีเจิ้งเป็นที่ขึ้นชื่อในเรื่องการรวมศูนย์อำนาจการปกครอง การจำกัดเอกสิทธิ์ของชนชั้นสูง และการสำรวจที่ดินเพื่อปฏิรูประบบภาษี ในบั้นต้นรัชศกว่านลี่ซึ่งเสวยราชย์แต่ทรงพระเยาว์นั้น จาง จฺวีเจิ้งยังปฏิบัติหน้าที่สำคัญหลายประการ ทั้งเป็นพระอาจารย์ของพระมหากษัตริย์ และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นอาทิ ในฐานะพระอาจารย์นั้น จาง จฺวีเจิ้งมีอิทธิพลต่อพระมหากษัตริย์ และพยายามประคับประคองพระมหากษัตริย์ตลอดพระชันษาอันเยาว์วัยให้ตลอดรอดฝั่ง ทว่าเมื่อว่านลี่เจริญพระชันษาขึ้น กลับทรงเบื่อหน่ายและมีพระราชหฤทัยรังเกียจจาง จฺวีเจิ้งขึ้นโดยลำดับ เหตุว่ามีพระราชสันดานใฝ่ในกามราคะ และมีพระราชประสงค์จำนงหมายจะบริหารอำนาจการปกครองโดยลำพัง ขณะที่จาง จฺวีเจิ้งกลับคอยกวดขันพระราชจริยวัตรเป็นอาจิณ นอกจากนี้ จาง จฺวีเจิ้งยังมิอาจควบคุมรายจ่ายของราชสำนัก เหตุว่าว่านลี่ทรงใช้พระราชทรัพย์เปลืองไปในทางปรนเปรอพระองค์เป็นอันมาก
เมื่อจาง จฺวีเจิ้งถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1582 อันเนื่องมาจากความเหนื่อยล้าที่ทุ่มเทเพื่อแผ่นดินจนมิได้พักผ่อนติดต่อกันเป็นระยะเวลายาวนาน ส่วนการปฏิรูปของจาง จฺวีเจิ้งที่กำลังไปได้ก็ดีนั้น ว่านลี่ก็มีพระราชโองการให้ยกเลิกบ้าง และไม่ทรงนำพาบ้าง ทั้งยังไม่ทรงปฏิบัติพระราชกิจเช่นที่เคย ไม่ทรงออกว่าราชการมากขึ้นโดยลำดับ กลับทรงแสวงแต่จะสำราญพระราชหฤทัย ทรงใช้จ่ายพระราชทรัพย์อย่างสุรุ่ยสุร่าย และขูดรีดประชาชนอย่างกว้างขวาง จนส่งผลให้ราชวงศ์หมิงล่มสลายอย่างช้า ๆ
อนึ่ง เมื่อจาง จฺวีเจิ้งถึงแก่อสัญกรรมแล้วไม่ถึงสองปีนั้น ว่านลี่ก็มีพระราชโองการให้ถอดยศจาง จฺวีเจิ้งย้อนหลัง ให้ทำลายป้ายเกียรติคุณและผลงานต่าง ๆ ของจาง จฺวีเจิ้ง ให้ประหารตระกูลจางทั้งตระกูล และให้ริบราชบาตรเสียสิ้น
จนเมื่อเกือบครึ่งศตวรรษหลังจากนั้น ในรัชสมัยฉงเจิน ผู้ทรงพระราชอุตสาหะจะกอบกู้บ้านเมืองที่กำลังล่มจมลงอันเป็นผลสืบเนื่องมาจากการปกครองอันเหลวแหลกโดยพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ หน้า ฉงเจินได้ทรงพระอนุสรถึงจาง จฺวีเจิ้ง และได้มีพระราชโองการให้คืนเกียรติยศทั้งปวงให้แก่จาง จฺวีเจิ้ง ให้อนุรักษ์บ้านพักที่เขาเคยอาศัยในมณฑลหูเป่ย์ และให้สร้างรูปเคารพของเขาไว้หน้าบ้าน ซึ่งปัจจุบันจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจาง จฺวีเจิ้ง
บทสนทนาเรื่องตำราสี่เล่ม

ใน ค.ศ. 1573 จาง จฺวีเจิ้งได้ทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายแก่ว่านลี่ซึ่งอรรถกถาตำราคำสอนขงจื๊อสี่เล่ม ขนานชื่อว่า "บทสนทนาเรื่องตำราสี่เล่ม" (จีน: 四书直解; พินอิน: Si Shu Zhijie; อังกฤษ: Colloquial Commentary on the Four Books) และอรรถกถาของจาง จฺวีเจิ้งได้รับตีพิมพ์เผยแพร่ในระหว่าง ค.ศ. 1573 ถึง ค.ศ. 1584
เมื่อจาง จฺวีเจิ้งถึงแก่อสัญกรรมแล้ว อรรถกถาดังกล่าวรอดพ้นจากการถูกล้างผลาญตามพระราชโองการของว่านลี่ และได้รับตีพิมพ์เผยแพร่อีกในราว ๆ ค.ศ. 1651 ถึง ค.ศ. 1683 ผู้อ่านต่างยกย่องว่าเป็นหนังสือดีอย่างประเสริฐเล่มหนึ่งในประวัติศาสตร์จีน
ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อรรถกถาดังกล่าวของจาง จฺวีเจิ้งก็เป็นที่เลื่องลือยิ่งขึ้น เมื่อคณะมิสชันนารีนิกายเยซูอิตเข้ามาเผยแพร่คริสต์ศาสนาในจีน เพราะจาง จฺวีเจิ้งตั้งใจเขียนให้เป็นปรัชญาสั่งสอนพระมหากษัตริย์ผู้ทรงพระเยาว์ในฐานะที่เป็นพระอาจารย์ โดยใช้ภาษาเรียบง่ายเพื่อให้เด็กอ่านแล้วเข้าใจ ชนิดเรียบง่ายยิ่งกว่าอรรถกถาที่ลัทธิขงจื๊อใหม่เขียนเผยแพร่ในภายหลัง ทำให้อรรถกถาของจาง จฺวีเจิ้งได้รับการอ้างถึงเป็นอันมาก และต่อมาก็ได้พิมพ์เผยแพร่ในกรุงปารีสเมื่อ ค.ศ. 1687
ในวรรณกรรม

ในหนังสือสารคดีของ เรย์ หวง (อังกฤษ: Ray Huang) เรื่อง "1587 : อะเยียร์ออฟโนซิกนีฟีแคนซ์" (อังกฤษ: 1587: A Year of No Significance, "ค.ศ. 1587 ปีที่ไม่มีอะไรสำคัญ") จางจฺวีเจิ้งเป็นตัวละครเอก
ในวรรณกรรมอินเทอร์เน็ตอันเป็นที่นิยมมากในจีนแผ่นดินใหญ่ เรื่อง "เดอะหมิงไดนาสตีส์อีเวนส์" (อังกฤษ: The Ming Dynasty's Events, "เหตุการณ์บ้านเมืองหมิง") จางจฺวีเจิ้งก็เป็นตัวละครเอก
ใน ค.ศ. 2006 จีนแผ่นดินใหญ่ได้จัดทำภาพยนตร์ชุด เรื่อง "ว่านลี่โชวโฝ่วจางจฺวีเจิ้ง" (จีน: 万历首辅张居正; พินอิน: wàn lì shǒu fǔ zhāng jūzhèng, "มหาอำมาตย์จาง จฺวีเจิ้ง ของว่านลี่") ชื่อภาษาอังกฤษว่า "The Great Reformer" นำแสดงโดย ถัง กั๋วเฉียง และทีวีไทยนำออกฉายในประเทศไทยเมื่อกลาง ค.ศ. 2010 ให้ชื่อว่า "มหาบุรุษ จางจฺวีเจิ้ง"
ดูเพิ่ม

รายชื่ออัครมหาเสนาบดีคนสำคัญแห่งประเทศจีน
อัครมหาเสนาบดีแห่งประเทศจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

Zhangjuzheng.com เก็บถาวร 2011-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Encyclopedia Britannica เก็บถาวร 2012-12-05 ที่ archive.today
An article about the Ming dynasty.
Ming Zhao Na Xie Shi Er.
ป้ายโฆษณาภาพยนตร์จีนชุด "ว่านลี่โชวโฝ่วจางจฺวีเจิ้ง"
ชะมดแผงหางปล้อง

| ชะมดแผงหางปล้อง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Viverridae
วงศ์ย่อย:: Viverrinae
สกุล:: Viverra
สปีชีส์:: V.  zibetha
ชื่อทวินาม
Viverra zibetha Linnaeus, 1758

ชนิดย่อย
  V. z. zibetha (Linnaeus, 1758)  V. z. ashtoni (Swinhoe, 1864)  V. z. picta (Wroughton, 1915)  V. z. pruinosus (Wroughton, 1917)   V. z. hainana (Wang and Xu, 1983) 

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
  Viverra tainguensis Sokolov, Rozhnov & Pham Chong, 1997 
ชะมดแผงหางปล้อง (อังกฤษ: Large indian civet; ชื่อวิทยาศาสตร์: Viverra zibetha; อีสาน: เหง็นแผงหางก่าน) เป็นชะมดชนิดหนึ่ง
มีลำตัวสีเทาค่อนข้างดำ มีลายสีดำข้างลำตัว ข้างลำคอมีเส้นสีดำสามแถบพาดผ่านในแนวขวาง มีจุดเด่น คือ ส่วนหางมีลายสีดำสลับกับขาวเป็นปล้อง ๆ 5-6 ปล้อง มีขนสีดำสนิทพาดตั้งแต่กึ่งกลางหลังจนถึงโคนหาง เท้ามีสีดำ ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย
จัดเป็นชะมดที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีความยาวลำตัวและหัว 75-85 เซนติเมตร ความยาวหาง 38-46 เซนติเมตร น้ำหนักตัว 8-10 กิโลกรัม
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย, อินโดจีน, ประเทศจีน, ฮ่องกง, มาเลเซีย และสิงคโปร์ สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ในป่าหลากหลายประเภท แม้กระทั่งใกล้ชุมชนของมนุษย์
หากินในเวลากลางคืน กินอาหารได้หลากหลาย โดยจับเหยื่อจะใช้ฟันกัดและสะบัดอย่างแรงจนเหยื่อตายมากกว่าจะใช้เล็บตะปบ ตอนกลางวันจะนอนหลับตามโพรงไม้หรือโพรงหินหรือในถ้ำ
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Viverra zibetha ที่วิกิสปีชีส์
ชัค ชูเมอร์

| ชัค ชูเมอร์ |
| --- | --- |
Chuck Schumer
ชูเมอร์ ใน ค.ศ. 2017

ผู้นำเสียงข้างมากในวุฒิสภาสหรัฐ
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  20 มกราคม ค.ศ. 2021
วิป: ดิค เดอร์บิน
ก่อนหน้า: มิตช์ แมคคอนเนลล์
ประธานการประชุมวุฒิสภาพรรคเดโมแครต
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  3 มกราคม ค.ศ. 2017
รองประธาน: มาร์ค วอร์เนอร์ เอลิซาเบธ วอร์เรน
ก่อนหน้า: แฮร์รี่ รีด
สมาชิกวุฒิสภาสหรัฐ จาก รัฐนิวยอร์ก
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  3 มกราคม ค.ศ. 1999ดำรงตำแหน่งร่วมกับ เคิร์สเตน กิลลิแบรนด์
ก่อนหน้า: อัล ดามาโต้
ผู้นำเสียงข้างน้อยในวุฒิสภาสหรัฐ
ดำรงตำแหน่ง 3 มกราคม ค.ศ. 2017 – 20 มกราคม ค.ศ. 2021
วิป: ดิค เดอร์บิน
ก่อนหน้า: แฮร์รี่ รีด
ถัดไป: มิตช์ แมคคอนเนลล์
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ จาก รัฐนิวยอร์ก
ดำรงตำแหน่ง 3 มกราคม ค.ศ. 1981 – 3 มกราคม ค.ศ. 1999
ก่อนหน้า: เอลิซาเบธ โฮลซ์แมน
ถัดไป: แอนโทนี่ วีเนอร์
เขตเลือกตั้ง:   เขต 16 (1981 – 1983)  เขต 10 (1983 – 1993)  เขต 9 (1993 – 1999) 
สมาชิกรัฐสภานิวยอร์ก จาก เขต 45
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม ค.ศ. 1975 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 1980
ก่อนหน้า: สตีเฟน โซลาร์ซ
ถัดไป: แดเนียล แอล. เฟลด์แมน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ชาร์ล เอลลิส ชูเมอร์  (1950-11-23) 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1950 (73 ปี) นิวยอร์กซิตี, รัฐนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
พรรคการเมือง: เดโมแครต
คู่สมรส: ไอริส ไวน์แชล (สมรส 1980)
บุตร: 2
การศึกษา: มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์: schumer.senate.gov

ชาร์ล เอลลิส ชูเมอร์ (อังกฤษ: Charles Ellis Schumer; เกิด 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1950) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันสังกัดพรรคเดโมแครต เขาและครอบครัวมีเชื้อสายยิวและบรรพบุรุษของเขามาจากเมืองคอร์คิฟ ประเทศกาลิเซีย ปัจจุบันคือบริเวณทางภาคตะวันตกของยูเครน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้นำเสียงข้างมากในวุฒิสภาสหรัฐฯ ควบคู่กับตำแหน่งวุฒิสมาชิกสหรัฐฯ จากรัฐนิวยอร์ก โดยเขาสามารถชนะเจ้าของตำแหน่งคือ อัล ดามาโต้ จากพรรครีพับลิกัน ในการเลือกตั้งวุฒิสมาชิกสหรัฐฯ เมื่อ ค.ศ. 1998
ก่อนหน้าที่จะมาดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ชูเมอร์เคยเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐนิวยอร์ก เมื่อปี 1974 จากนั้นในปี 1980 เขาชนะการเลือกตั้งได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐนิวยอร์ก
ชัค ชูเมอร์ สมรสกับ ไอริส เวียนชอว์ เมื่อปี 1980 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คน และเขาเป็นญาติกับ เอมี ชูเมอร์ ดารานักแสดงชาวอเมริกัน
ชอว์บราเดอร์สสตูดิโอ

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทมหาชน
อุตสาหกรรม: การผลิตภาพยนตร์
ก่อตั้ง: 27 ธันวาคม ค.ศ. 1958 (1958-12-27) (ดั้งเดิม)  15 มีนาคม ค.ศ. 2015 (2015-03-15) (ประกาศเปิดตัวโดย TVB)
ผู้ก่อตั้ง: เช่า อี้ฟู 
เลิกกิจการ: 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 (2011-11-28)
สำนักงานใหญ่: ฮ่องกง  มาเก๊า  กูชิง, รัฐซาราวะก์
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
ผลิตภัณฑ์: ภาพยนตร์
เว็บไซต์: www.shawbrothers.hk 
ชอว์บราเดอร์สสตูดิโอ (อังกฤษ: Shaw Brothers Studio (HK) ltd.) หรือ เซ่าซื่อซยงตี้ (邵氏兄弟) อดีตบริษัทผู้สร้างภาพยนตร์ที่ใหญ่ที่สุดของ ฮ่องกง
บริษัทชอว์บราเดอร์สก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1958 โดยสองพี่น้องตระกูลชอว์หรือเซ่า (邵, Shào) คือ เซ่า เหรินเหมย์ และ เซ่า อี้ฟู ซึ่งก่อนหน้านั้นเหรินเมย์ได้ร่วมมือกับพี่น้องอีก 2 คนคือ เซ่า จุ้ยเวิง (邵醉翁) และ เซ่า ชุนเหริน (邵邨人) ตั้งบริษัทสร้างภาพยนตร์ชื่อ บริษัทภาพยนตร์เทียนอี (天一影片公司) ที่ เซี่ยงไฮ้ และบริษัทจัดจำหน่ายภาพยนตร์ที่ สิงคโปร์ เมื่อ ค.ศ. 1925 แต่ทั้งสองบริษัทได้ปิดตัวลงใน ค.ศ. 1937
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Poshek Fu (2008). China Forever: The Shaw Brothers and Diasporic Cinema. University of Illinois Press. ISBN 978-0252075001.
Glaessner, Verina. Kung Fu: Cinema of Vengeance. London: Lorimer; New York: Bounty Books, 1974. ISBN 0-85647-045-7, ISBN 0-517-51831-7.
Wong, Ain-ling. The Shaw Screen: A Preliminary Study. Hong Kong: Hong Kong Film Archive, 2003. ISBN 962-8050-21-4.
Zhong, Baoxian. "Hollywood of the East" in the Making: The Cathay Organization Vs. the Shaw Organization in Post-War Hong Kong. [Hong Kong]: Centre for China Urban and Regional Studies, Hong Kong Baptist University, 2004. ISBN 962-8804-44-8.
Zhong, Baoxian. Moguls of the Chinese Cinema: The Story of the Shaw Brothers in Shanghai, Hong Kong and Singapore, 1924–2002. Working paper series (David C. Lam Institute for East-West Studies); no. 44. Hong Kong: David C. Lam Institute for East-West Studies, Hong Kong Baptist University, 2005.
แหล่งข้อมูลอื่น

Shaw Studios
Shaw.intercontinental.com เก็บถาวร 19 กุมภาพันธ์ 2004(Date mismatch) ที่ archive.today – official site ((อังกฤษ)/(จีน) (Big5))
The Shaw Story เก็บถาวร 12 เมษายน 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – at the official company website.
Shaw Brothers History เก็บถาวร 2021-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – at Hong Kong Cinema UK.
Shaw-Brothers_Reloaded เก็บถาวร 2010-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Global international site
The Rise and Fall of the House of Shaw – scholarly essay by Tom Green.
ชะปองเกิล

| ชะปองเกิล |
| --- | --- |
ที่เกิด: สหราชอาณาจักร
แนวเพลง: ไซเคเดลิกแอมเบียนต์ ไซเคเดลิกแทรนซ์
ช่วงปี: ค.ศ. 1996-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Twisted  Kinetic/BMG Records

สมาชิก: ไซมอน พอสฟอร์ด (Simon Posford)   ราจา แรม (Raja Ram)

เว็บไซต์: www.shpongle.com
ชะปองเกิล (อังกฤษ: Shpongle) เป็นกลุ่มดนตรีไซเคเดลิกจากอังกฤษ ก่อตั้งขึ้นในในปี 1996 ประกอบด้วย ไซมอน พอสฟอร์ด และ ราจา แรม ทั้งคู่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ให้กำเนิด ไซเบียน (Psybient) แนวเพลงที่รวม เวิลด์มิวสิก ไซเคเดลิกแทรนซ์และแอมเบียนต์ ดนตรีของพวกเขารวมทั้งเพลงท้องถิ่นจากทั่วทุกมุมโลกและนักร้องที่มีความร่วมสมัยที่มาจากดนตรีไซเคเดลิกพร้อมกับเครื่องสังเคราะห์เสียงตะวันตก แม้ว่าจะมีการอธิบายถึงดนตรีของชะปองเกิล พอสฟอร์ดได้ตอบว่า "เหมือนไม่มีอะไรที่คุณเคยได้ยินมาก่อน" แท็รกแรกของชะปองเกิลคือ "Vapour Rumours" จากอัลบั้มรวมเพลง Infinite Excursions  ที่จำหน่ายโดย ทิปเรเคิดส์ (TIP Records) อัลบั้มเปิดตัวของพวกเขาคือ Are You Shpongled? ที่จำหน่ายในปี 1998 ผ่านทางค่ายเพลง ทวิสเตดเรเคิดส์ (Twisted Records)
ผลงาน

Are You Shpongled? (1998)
Tales of the Inexpressible (2001)
Nothing Lasts...But Nothing Is Lost (2005)
Ineffable Mysteries from Shpongleland (2009)
แหล่งข้อมูลอื่น

(เว็บไซต์ทางการ)
Shpongle ที่ discogs.com
ประวัติ ของ ไซมอน โพสฟอร์ด ที่ มายสเปซ.คอม
ทวิสต์ เรคคอร์ดส์ ยูเค
Simon Posford Live เก็บถาวร 2009-04-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชับบา แรงส์

| ชับบา แรงส์โอดี |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: เร็กซ์ต้น รอว์ลสตัน เฟอร์นันโด กอร์กอน
เกิด:  (1966-01-17) 17 มกราคม ค.ศ. 1966 (58 ปี) เซ็นต์แอนน์ จาเมกา
ที่เกิด: คิงส์ตัน จาเมกา
แนวเพลง:  เร็กเก  แดนซ์ฮอลล์  เร็กเกฟิวชัน  แร็กกา 
อาชีพ: นักดนตรีแดนซ์ฮอลล์
ช่วงปี: 1985–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Epic (1991–96)
นักดนตรี
ชับบา แรงส์ (อังกฤษ: Shabba Ranks; เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1966) เป็นนักดนตรีแดนซ์ฮอลล์ชาวจาเมกา ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 และต้นทศวรรษ 1990 เขาเป็นหนึ่งในนักดนตรีชาวจาเมกาที่โด่งดังที่สุดในโลก เนื่องจากความโดดเด่นของเขาในประเทศบ้านเกิดของเขาในฐานะศิลปินแดนซ์ฮอลล์ เขาได้รับความนิยมในอเมริกาเหนือ กับอัลบั้ม จัสต์เรียลิตี (Just Reality) ในปี 1990 เขาออกสองสตูดิโออัลบั้ม, แอสรอว์แอสเอเวอร์ (As Raw as Ever) และ เอกซ์ตราเนเก็ด (X-tra Naked) ที่ชนะรางวัลแกรมมี่ สาขา อัลบั้มเร็กเกที่ดีที่สุด ในปี 1992 และ ปี 1993 ตามลำดับ เขามีชื่อเสียงโด่งดังจากเพลง "Mr. Loverman" และ "Ting-A-Ling" ซึ่งได้รับการยกย่องจากทั่วโลกและถือเป็นเพลงประจำตัวของเขา
ชะนีแก้มเหลือง

| ชะนีแก้มเหลือง |
| --- | --- |

ชะมีแก้มเหลือง (ตัวเมีย-หน้า), (ตัวผู้-หลัง)
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Primates
วงศ์ใหญ่:: Hominoidea
วงศ์:: Hylobatidae
สกุล:: Nomascus
สปีชีส์:: N.  gabriellae
ชื่อทวินาม
Nomascus gabriellae (Thomas, 1909)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 Hylobates gabriellae Thomas, 1909
ชะนีแก้มเหลือง (อังกฤษ: Yellow-cheeked gibbon, Golden-cheeked gibbon, Buff-cheeked gibbon; ชื่อวิทยาศาสตร์: Nomascus gabriellae) เป็นชะนีชนิดหนึ่ง
มีลักษณะ ขนาดและรูปร่างใกล้เคียงกับชะนีแก้มขาว (N. leucogenys) และชะนีดำ (N. concolor) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกันมาก  น้ำหนักเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 5.75 กิโลกรัม
มีความแตกต่างกันระหว่างตัวผู้และตัวเมีย โดยตัวผู้จะมีขนตามลำตัวสีดำ มีขนสีทองปนแดงบริเวณแก้มและมีขนสีขาวบริเวณคาง ส่วนตัวเมียจะมีจนสีครีมตลอดทั้งลำตัว ส่วนในตัวลูกวัยอ่อนจะมีขนสีขาวนวลทั้งตัวทั้งตัวผู้และตัวเมีย
พบกระจายพันทางแถบเทือกเขาอันนัม อันเป็นพรมแดนระหว่างประเทศลาวกับเวียดนามทางตอนกลางและตอนใต้ และบางส่วนของกัมพูชา
มีพฤติกรรมความเป็นอยู่คล้ายกับชะนีชนิดอื่น ๆ คือ อาศัยและหากินบนยอดไม้สูงในป่าดิบ โดยมีอาหารหลัก คือ ผลไม้ และใบไม้อ่อน มักออกหากินในเวลากลางวันโดยห้อยโหนไปตามกิ่งไม้ มีเสียงที่สอดประสานกันระหว่างเพศ โดยที่ตัวผู้มักจะส่งเสียงร้องหลังจากที่ตัวเมียร้องเสร็จแล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Nomascus gabriellae ที่วิกิสปีชีส์
ซุคฮอย ซู-7

| ซู-7 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด
ชาติกำเนิด:  สหภาพโซเวียต
บริษัทผู้ผลิต: ซุคฮอย
สถานะ: ประจำการอย่างจำกัด
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศโซเวียต
จำนวนที่ผลิต: 1,847 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2500-2515
เริ่มใช้งาน: พ.ศ. 2502
เที่ยวบินแรก: 7 กันยายน พ.ศ. 2498
ปลดประจำการ: พ.ศ. 2529 (โซเวียต)
พัฒนาจาก: ไม่มี
สายการผลิต: ดูที่นี่
ซุคฮอย ซู-7   (อังกฤษ: Sukhoi Su-7 Fitter-A) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟิตเตอร์-เอ) เป็นเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดปีกลู่เครื่องยนต์ไอพ่นที่ใช้โดยสหภาพโซเวียตและพันธมิตร
การออกแบบและการพัฒนา

ในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 สำนักงานออกแบบทดลองซุคฮอยได้เริ่มทำการเลียนแบบเครื่องบินขับไล่เอฟ-86 เซเบอร์ของสหรัฐอเมริกา ในฤดูร้อนทางสำนักงานได้เริ่มสร้างเครื่องบินขับไล่ปีกลู่ขึ้นมาเพื่อความได้เปรียบเหนือสมรภูมิ ต้นแบบแรกใช้ชื่อว่าเอส-1 ถูกออกแบบมาเพื่อใช้เครื่องยนต์เทอร์โบไอพ่นไลยูก้า เอแอล-7 และมันกลายเป็นเครื่องบินลำแรกของโซเวียตที่ใช้หางที่แพนได้ทั้งหมด กรวยที่เคลื่อนที่ได้ในช่องรับลมมีไว้เพื่อนำอากาศเข้าสู่เครื่องยนต์เพื่อทำความเร็วเหนือเสียง เครื่องบินนั้นมีปีกที่ทำมุม 60 องศาและเก้าอี้ดีดตัว
เอส-1 ทำการบินครั้งแรกในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2498 โดยมีนักบินชื่อเอ. จี. โคเชทคอฟเป็นผู้ควบคุม หลังจากทำการบินมา 11 ครั้งมันก็เปลี่ยนไปใช้เครื่องยนต์เอแอล-7 ที่มีสันดาปท้าย ต้นแบบของโซเวียตได้ทำสถิติความเร็วไว้ที่ 2,170 กิโลเมตรต่อชั่วโมงหรือ 2.04 มักในเดือนเมษายน พ.ศ. 2499 ต้นแบบถูกติดอาวุธเป็นปืนใหญ่อากาศนูเดลแมน เอ็น-37 ขนาด 37 ม.ม.และจรวดไม่นำวิถีขนาด 57 ม.ม. ต้นแบบลำที่สองชื่อเอส-2 ได้มีการนำระบบไฮดรอลิกมาใช้งาน การทดสอบนั้นยากมากเพราะเครื่องยนต์นั้นไว้ใจไม่ได้และเอส-1 ได้ตกลงในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2499 ทำให้นักบินไอ. เอ็น. โซโลคอฟเสียชีวิต เครื่องบินนั้นเข้าประจำการในชื่อซู-7
ในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 การบินทางยุทธวิธีของโซเวียตได้มอบหมายงานให้ซุคฮอยในการพัฒนาซู-7 สำหรับโจมตีภาคพื้นดินขึ้นมา มันทำให้เกิดซู-22 ที่ยังคงเอกลักษณ์ของเอส-2 เอาไว้ มันมีโครงสร้างที่ออกแบบมาเพื่อการบินในระดับต่ำด้วยความเร็วสูง มันทำการบินครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2502 และเริ่มเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2504 โดยใช้ชื่อว่าซู-7บี
มีซู-7 ทั้งสิ้น 1,874 ลำที่ถูกผลิตออกมา โดยมี 691 ลำถูกส่งออก
ประวัติการใช้งาน

ซู-7 ได้ทำการรบในอียิปต์ในสงครามหกวันเมื่อปีพ.ศ. 2510 กองทัพอากาศอินเดียได้ใช้ซู-7 บ่อยครั้งในการต่อสู้กับปากีสถานเมื่อปีพ.ศ. 2514 ฝูงบินซู-7 หกฝูงบินของอินเดียทำการบินเกือบ 1,500 เที่ยวในสงคราม และทำหน้าที่โจมตีในตอนกลางวันบ่อยครั้ง กองทัพอากาศอินเดียนั้นใช้ซู-7 อย่างหนัก โดยให้ทำการบินในอัตรานักบิน 6 คนหนึ่งทำการบินถึง 6 ครั้งต่อวัน มีเครื่องบินทั้งหมด 14 ลำที่ถูกยิงตก ส่วนมากมาจากการยิงของปืนต่อต้านอากาศยาน ซู-7 ยังได้ยิงเครื่องเช็งยาง เจ-6 ที่ผลิตโดยจีนตกหนึ่งลำ หลังจากที่สงครามสิ้นสุดลงก็พบว่าเครื่องบินได้รับความเสียหายจากปืนต่อต้านอากาศเสียส่วนใหญ่ แต่ก็ยังคงบินกลับฐานได้อย่างปลอดภัย มีรายงานที่ยังไม่ได้รับการยืนยันอ้างว่านักบินนายหนึ่งได้ยิงเอฟ-86 เซเบอร์ลำหนึ่งตก อย่างไรก็ตามไม่มีการพูดถึงเรื่องนี้ในกองทัพอากาศอินเดียเพราะว่าไม่มีการรายงานจากนักบินเอง ในเหตุการณ์คล้ายกันมีซู-7 ลำหนึ่งถูกยิงเสียหายหนักจากขีปนาวุธไซด์ไวน์เดอร์ที่มาจากมิก-19 การกระแทกทำให้แฟล็บ แพนปีก และขีปนาวุธได้รับความเสียหาย อย่างไรก็ตามนักบินก็สามารถกลับฐานได้ ในขณะที่ปากีสถานรายงานว่านักบินถูกยิงตก
ซู-7 นั้นได้รับความเสียหายจากการบินขึ้นสูงและความเร็วในการลงจอด ความเร็วในการลงจอดคือ 450 กิโลเมตรต่อชั่วโมงซึ่งเมื่อรวมกับห้องนักบินที่มองได้ยากและการขาดระบบช่วยการลงจอดจึงทำให้มันยากมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาพอากาศที่เลวร้าย ในปีพ.ศ. 2504-2505 ซุคฮอยได้ทดสอบโบลวน์แฟล็บ (blown flap) กับเอส-25 แต่มันก็มีประโยชน์น้อยเกินไปที่จะนำมาใช้งานจริง จรวดแบบใหม่ถูกพบว่ามีประโยชน์มากกว่าและนำไปใช้กับซู-7บีเคแอล การพยายามพัฒนาการบินขึ้น-ลงทำให้เกิดซุคฮอย ซู-17
ประเทศผู้ใช้งาน

มีทั้งหมด 46 ลำรวมทั้งแบบสำหรับฝึก 16 ลำ กองทัพอากาศอัฟกานิสถานได้รับเครื่องบินในปีพ.ศ. 2515 การส่งกำลังทดแทนเกิดขึ้นในทศวรรษที่ 2523 ทำให้มีเพิ่มเป็น 120 ลำ ปัจจุบันถูกปลดประจำการหมดแล้ว
กองทัพอากาศแอลจีเรียไม่ได้ใช้ซู-7 อีกต่อไปแล้ว
อาจยังอยู่ในประจำการ
กองทัพอากาศเช็คมี 60 ลำ ลำสุดท้ายถูกปลดประจำการในปีพ.ศ. 2533
กองทัพอากาศฮังการีไม่ได้ใช้ซู-7 แล้ว
กองทัพอากาศอียิปต์ไม่ได้ใช้ซู-7 แล้ว
ได้รับทั้งหมด 160 ลำ ทั้งหมดถูกปลดประจำการจากกองทัพอากาศอินเดีย
กองทัพอากาศอิรักไม่ได้ใช้ซู-7 แล้ว
กองทัพอากาศเกาหลีเหนือใช้ซู-7 อยู่ 18 ลำ
กองทัพอากาศโปแลนด์ใช้ซู-7 อยู่ 46 ลำ ปัจจุบันถูกปลดประจำการหมดแล้ว
กองทัพอากาศโซเวียต
กองทัพอากาศซีเรีย
กองทัพอากาศสาธารณรัฐประชาชนเวียดนาม
รายละเอียด ซุคฮอย ซู-7

ข้อมูลจำเพาะ
ลูกเรือ 1 นาย
ความยาว 16.80 เมตร
ระยะระหว่างปลายปีกทั้งสอง 9.31 เมตร
ความสูง 4.99 เมตร
พื้นที่ปีก 34 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 8,330 กิโลกรัม
น้ำหนักพร้อมอาวุธ 13,570 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 15,210 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์ไอ่พ่นเทอร์โบพร้อมสันดาปท้าย ไลยูก้า เอแอล-7เอฟ-1 หนึ่งเครื่อง
* ให้แรงขับ 14,980 ปอนด์
* เมื่อใช้สันดาปท้าย 22,150 ปอนด์
ความจุเชื้อเพลิง 3,220 กิโลกรัม
ความเร็สูงสุด ที่ระดับน้ำทะเล 1,150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (0.94 มัค) ที่ระดับความสูง 2,150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พิสัย 1,650 กิโลเมตร
เพดานบินทำการ 57,740 ฟุต
อัตราการไต่ระดับ 31,500 ฟุตต่อนาที
น้ำหนักบรรทุกบนปีก 434.8 กิโลกรัมต่อตารางเมตร
อัตราแรงขับต่อน้ำหนัก 0.71
ระยะบินขึ้น 950 เมตร
ระยะลงจอด 700 เมตร
อาวุธ
* ปืนใหญ่อากาศนูเดลแมน-ริกห์เตอร์ เอ็นอาร์-30 ขนาด 30 ม.ม. 2 กระบอก พร้อมกระสุนกระบอกละ 80 นัด
* จุดติดตั้งอาวุธ 6 จุด (2,000 กิโลกรัม) ปกติมักเป็นถังเชื้อเพลิงใต้ลำตัวขนาด 600 ลิตรสองถัง และระเบิดขนาด 500 หรือ 250 กิโลกรัมผสมกับกระเปาะยิงจรวดขนาด 57 ม.ม.ยูบี-16-57ยู ระเบิดนิวเคลียร์ 8ยู69 ขนาด 5 กิโลตันสามารถถูกติดตั้งไว้ที่ใต้ลำตัวได้
ดูเพิ่ม

ซู-17/ซู-20/ซู-22
ฮัล เอชเอฟ-24 มารุต
ซู-7บีเคแอลที่มีล้อลงจอดพร้อมสกี และเครื่องยิงจรวดยูบี-16 ขนาด 57 ม.ม.
สีแดงคือผู้ใช้งาน สีน้ำเงินคืออดีตผู้ใช้งาน
ชัค เฮเกล

| ชัค เฮเกล |
| --- | --- |
Chuck Hagel


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ
ดำรงตำแหน่ง 27 กุมภาพันธ์ 2013 – 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015
ประธานาธิบดี: บารัค โอบามา
ก่อนหน้า: ลีออน พาเนตตา
ถัดไป: แอชตัน คาร์เตอร์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ชาลส์ ทิโมธี เฮเกล  (1946-10-04) 4 ตุลาคม ค.ศ. 1946 (78 ปี) นอร์ทแพลตต์ รัฐเนแบรสกา สหรัฐอเมริกา
พรรคการเมือง: ริพับลิกัน
คู่สมรส: Patricia Lloyd (1979–1982) Lilibet Ziller (1985–ปัจจุบัน)
บุตร: 2
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด:  กองทัพบกสหรัฐ
ประจำการ: ค.ศ. 2510–2511
ยศ:  สิบเอก
ผ่านศึก: สงครามเวียดนาม

ชาลส์ ทิโมธี เฮเกล (อังกฤษ: Charles Timothy Hagel) หรือ ชัค เฮเกล (อังกฤษ: Chuck Hagel) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันซึ่งเคยตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกาคนที่ 24 ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013–2015 และเป็นสมาชิกวุฒิสภาจากรัฐเนแบรสกา ตั้งแต่ ค.ศ. 1995 ถึง 2009
ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2008 เฮเกลเป็นหนึ่งในบุคคลที่ถูกมองว่า จะได้เข้าร่วมคณะรัฐมนตรีสหรัฐ ไม่ว่าบารัค โอบามาหรือจอห์น แมคเคนจะชนะการเลือกตั้ง ทั้งนี้ระหว่างการเลือกตั้งนั้น จอห์น แมคเคนเคยให้สัมภาษณ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ว่า "เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จะได้ชัคมาอยู่ด้วย เขาจะเป็นรัฐมนตรีฯ ต่างประเทศที่เยี่ยมยอด"
เมื่อเริ่มดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ต่อจากลีออน พาเนตตาในเดือนพฤษภาคมปีเดียวกัน เขาได้เริ่มเดินทางเยือนหลายประเทศในเอเชียซึ่งในอดีตเคยเป็นฐานที่มั่นทางทหารของสหรัฐอเมริกาในยุคสงครามเย็น นี่เป็นหนึ่งในความพยายามของสหรัฐที่จะเข้าไปมีบทบาทในเอเชียหลังถอนตัวออกมานานนับทศวรรษ
ในเดือนกรกฎาคม 2013 เฮเกลแถลงข่าวผลการดำเนินงานที่ผ่านมาในตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของเขา จากวิกฤติการณ์ร่างกฎหมายว่าด้วยงบประมาณแผ่นใน ค.ศ. 2013 ก่อนหน้านั้น ทำให้เฮเกลเห็นว่าสหรัฐควรประหยัดงบประมาณด้านการทหาร หนึ่งในตัวเลือกที่เขาให้ความสำคัญ คือการลดขนาดของกองเรือบรรทุกเครื่องบินจาก 11 เหลือ 8 กองเรือ เฮเกลยังได้ผลักดันบรรดาเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกองกำลังรักษาดินแดน (National Guard) ให้จัดสรรเงินและสิทธิประโยชน์แก่เจ้าหน้าที่ที่มีสถานภาพเป็นคู่ครองรักร่วมเพศ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ขึ้นตรงต่อกระทรวงกลาโหมสหรัฐ
ระหว่างการดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของเขา ยังเป็นช่วงเวลาที่สหรัฐนั้นขัดแย้งกับรัสเซียอย่างรุนแรงที่สุดในรอบหลายปี อันเนื่องมาจากวิกฤตการณ์ไครเมีย นอกจากนี้ยังเป็นช่วงเวลาที่ในภูมิภาคอาหรับมีกลุ่มก่อการร้ายอิสลามหัวรุนแรงที่เรียกตนเองว่า รัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ ที่มีกำลังพลและอาวุธมาก เข้ายึดเมืองต่าง ๆ ในหลายชาติอาหรับและสังหารผู้คนอย่างโหดเหี้ยม ทำให้กองทัพสหรัฐและชาติพันธมิตรต้องออกปฏิบัติการปราบปราม
ชักแบบหัวเราะ

| อาการชักแบบหัวเราะ |
| --- | --- |

เนื้องอกในสมองชนิดฮาร์มาโตมาที่ไฮโปทาลามัส สามารถเป็นสาเหตุของอาการชักแบบหัวเราะได้
สาขาวิชา: Neurology
ชักแบบหัวเราะ (อังกฤษ: gelastic seizure) หรือ โรคลมชักแบบหัวเราะ (อังกฤษ: gelastic epilepsy) เป็นอาการชักชนิดหนึ่งที่ทำให้ผู้ป่วยมีพลังพลุ่งพล่านอย่างทันทีทันใด โดยมักแสดงออกเป็นอาการหัวเราะ มักไม่มีสิ่งกระตุ้นชัดเจน พบได้ในเพศชายบ่อยกว่าเล็กน้อย
สาเหตุ

โดยดั้งเดิมแล้วมักถือกันว่าอาการชักแบบหัวเราะเป็นอาการที่สัมพันธ์กับเนื้องอกในสมองชนิดฮาร์มาโตมาที่ไฮโปทาลามัส (hypothalamic harmatoma)
Tuber cinereum hamartomas (also known as hypothalamic hemartoma) are at the hypothalamus between the mamillary bodies
ชอปปิง

การซื้อสินค้า
บรรดานักชอปที่ซูกในประเทศตูนิเซีย
ภาพโฆษณาของชายคนหนึ่งซึ่งกำลังซื้อของขวัญวันคริสต์มาส ณ สหรัฐ ค.ศ. 1918
ผู้หญิงขณะชอปปิงในประเทศญี่ปุ่น ค.ศ. 2016
ชอปปิง (อังกฤษ: shopping) เป็นกิจกรรมที่ลูกค้าเรียกดูสินค้าหรือบริการที่มีอยู่ซึ่งนำเสนอโดยผู้ค้าปลีกหนึ่งรายขึ้นไป ด้วยความตั้งใจที่เป็นไปได้ที่จะซื้อตัวเลือกที่เหมาะสม การจัดกลุ่มของประเภทนักชอปได้รับการให้รายละเอียดโดยนักวิชาการ ซึ่งระบุนักชอปกลุ่มหนึ่งว่าเป็นนักชอปเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ กล่าวคือ ผู้ที่ชื่นชอบการชอปปิ้งและมองว่าเป็นกิจกรรมเวลาว่าง
ส่วนการซื้อของออนไลน์ได้กลายเป็นผู้พลิกโฉมอุตสาหกรรมการค้าปลีกครั้งใหญ่ เนื่องจากปัจจุบันผู้บริโภคสามารถค้นหาข้อมูลผลิตภัณฑ์และสั่งซื้อผลิตภัณฑ์ในภูมิภาคต่าง ๆ ซึ่งผู้ค้าปลีกออนไลน์ส่งสินค้าโดยตรงไปยังบ้าน, ที่ทำงานของผู้บริโภค หรือทุกที่ที่พวกเขาต้องการ อนึ่ง การขายระหว่างเจ้าของธุรกิจสู่ผู้บริโภคทำให้ผู้บริโภคสามารถเลือกผลิตภัณฑ์ใด ๆ ทางออนไลน์จากเว็บไซต์ของผู้ค้าปลีกได้ง่าย และทำให้มีการจัดส่งค่อนข้างรวดเร็ว ตลอดจนเมื่อใช้วิธีการซื้อของออนไลน์ ผู้บริโภคไม่จำเป็นต้องใช้พลังงานโดยไปที่ร้านค้าทางกายภาพ ซึ่งวิธีนี้ช่วยประหยัดเวลาและค่าใช้จ่ายในการเดินทาง โดยผู้ค้าปลีกหรือร้านค้าเป็นธุรกิจที่นำเสนอสินค้าที่ได้รับการคัดสรรและเสนอเพื่อแลกเปลี่ยนหรือขายให้แก่ลูกค้าด้วยเงินหรือสินค้าอื่น ๆ
ทั้งนี้ ประสบการณ์ชอปปิงของนักชอปอาจแตกต่างกันไป โดยจะพิจารณาจากปัจจัยต่าง ๆ เช่น วิธีปฏิบัติต่อลูกค้า, ความสะดวก, ประเภทของสินค้าที่ซื้อ และอารมณ์