stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ข่าวสด
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ข่าวสด ที่ยูทูบ
| ด ค ก หนังสือพิมพ์ในประเทศไทย |
| --- | --- |
รายวัน:  สยามรัฐ  ไทยรัฐ  เดลินิวส์  แนวหน้า  ผู้จัดการรายวัน  ข่าวสด  มติชน  ไทยโพสต์  พิมพ์ไทย 
ธุรกิจ:  ประชาชาติธุรกิจ  ฐานเศรษฐกิจ  กรุงเทพธุรกิจ  ผู้จัดการรายวัน  ข่าวหุ้นธุรกิจ  ทันหุ้น  สยามธุรกิจ  ดอกเบี้ยธุรกิจ  ยวดยาน 
กีฬา:  สตาร์ซอคเก้อร์รายวัน  สยามกีฬารายวัน  สปอร์ตพูล  สปอร์ตแมน  ฟุตบอลพูลฉบับตลาดลูกหนัง  มวยสยาม มวยเด็ด 
ท้องถิ่น:  พุทธสาสนา  ไทยนิวส์  เชียงใหม่นิวส์  โฟกัสภาคใต้  สมิหลาไทมส์  เสียงใต้  ทางไท  ปราการนิวส์  นิวส์ทูเดย์  ชลบุรีนิวส์  บรรพตนิวส์ 
ภาษาอังกฤษ:  บางกอกโพสต์  เดอะเนชั่น 
ภาษาจีน:  ตงฮั้วยิดเป้า  ซิงเสียนเยอะเป้า  จีนสากล  เกียฮั้วตงง้วน (ศิรินคร)  ซิงจงเอี๋ยน  เอเชียนิวส์ไทม์ 
ภาษาญี่ปุ่น:  บางกอกชูโฮ 
ออนไลน์:  สยามรัฐ  ไทยรัฐ  เดลินิวส์  แนวหน้า  ข่าวสด  มติชน  ประชาไท  ประชาธรรม  บ้านเมือง  โลกวันนี้  ผู้จัดการออนไลน์  คมชัดลึก  ประชาชาติธุรกิจออนไลน์ 
ในอดีต:  บางกอกรีคอเดอ  ไทย  กรุงเทพเดลิเมล์  ดรุโณวาท  ข่าวราชการ (ค็อต)  จีนโนสยามวารศัพท์  สยามออบเซิร์ฟเวอร์  ประชาชาติรายวัน  ดาวสยาม  เจ้าพระยา  สยามโพสต์  สื่อธุรกิจ  วัฏจักรรายวัน  คู่แข่ง  โลกกีฬา  คิกออฟ  เสรีรายวัน  กรุงเทพธุรกิจ บิซวีค  ประชาทรรศน์  เดลีเอ็กซ์เพรส  ไทยเรดนิวส์  มหาประชาชนสุดสัปดาห์  ผู้จัดการรายสัปดาห์  โลกวันนี้  บ้านเมือง  นิว)108  ฮอตสกอร์  โพสต์ทูเดย์  เอ็มทูเอฟ  แร็บบิดทูเดย์  คมชัดลึก  อะเดย์บุลเลตติน  บีแอลที  สยามบันเทิง  มายาแชนแนล  สยามดารา  ดาราเดลี  ซูเปอร์บันเทิง  ตลาดวิเคราะห์ 
องค์กร:  สมาคมหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์  สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย  สมาคมหนังสือพิมพ์ส่วนภูมิภาคแห่งประเทศไทย  สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ 
 หนังสือพิมพ์  บรอดชีต  แท็บลอยด์  ฐานันดรที่สี่  วันนักข่าว  หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ในประเทศไทย 
| ด ค กเครือมติชน |
| --- | --- |
หนังสือพิมพ์: รวมประชาชาติรายวัน · เข็มทิศธุรกิจ · มติชนรายวัน · ข่าวสด · ประชาชาติธุรกิจ
นิตยสาร: เข็มทิศ · มติชนสุดสัปดาห์ · ศิลปวัฒนธรรม · เส้นทางเศรษฐี · มติชนบท เทคโนโลยีชาวบ้าน
บริษัท: งานดี · สำนักพิมพ์มติชน · โรงพิมพ์พิฆเนศ
บุคคลสำคัญ: ขรรค์ชัย บุนปาน · พงษ์ศักดิ์ พยัฆวิเชียร · สุจิตต์ วงษ์เทศ · เสถียร จันทิมาธร เรืองชัย ทรัพย์นิรันดร์ · สมหมาย ปาริจฉัตต์ · วาณิช จรุงกิจอนันต์ · ฐากูร บุนปาน · ทวี มีเงิน · บุญเลิศ คชายุทธเดช
หมวดหมู่:เครือมติชน
กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์

| กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์   (โอเบอร์คมมันโด แดร์ แวร์มัคท์) |
| --- | --- |
ตราประทับของกองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์
ประเทศ:  ไรช์เยอรมัน
บทบาท: เทียบเท่ากระทรวง
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้บังคับบัญชา
หัวหน้ากองบัญชาการใหญ่: จอมพล วิลเฮล์ม ไคเทิล
เครื่องหมายสังกัด
ธงหน.บก. 1938-41: 
ธงหน.บก. 1941–45: 
กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ (เยอรมัน: Oberkommando der Wehrmacht) หรือ OKW เป็นหน่วยบัญชาการระดับสูงสุดของแวร์มัคท์ ก่อตั้งขึ้นในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1938 จึงเทียบเท่าเป็นกระทรวงการสงครามของประเทศเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองบัญชาการนี้มีหน้าที่กำกับสามเหล่าทัพเยอรมันอันได้แก่ แฮร์ (กองทัพบก) ครีคส์มารีเนอ (กองทัพเรือ) และ ลุฟท์วัฟเฟอ (กองทัพอากาศ)
การประชุมนายทหารระดับสูงในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1938 ที่กรุงเบอร์ลิน ฮิตเลอร์ได้แจ้งคำสั่งปลดนายทหารระดับสูงหลายคน อาทิ จอมพล ฟ็อน บล็อมแบร์ค รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงครามควบตำแหน่งผบ.เหนือเหล่าทัพแวร์มัคท์ และพลเอกอาวุโส ไฟรแฮร์ ฟ็อน ฟริทช์ ผบ.ใหญ่กองทัพบก การปลดดังกล่าวสร้างความตื่นตะลึงให้กับนายทหารจำนวนมาก ฮิตเลอร์ยุบกระทรวงการสงครามทิ้งและจัดตั้ง "กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์" อันขึ้นตรงต่อฟือเรอร์และผู้บัญชาการสูงสุดแห่งแวร์มัคท์ (Führer und Oberste befehlshaber der Wehrmacht) ขึ้นมาแทน และตั้งจอมพล วิลเฮล์ม ไคเทิล เป็นหัวหน้ากองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์
ด้วยการที่กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ขึ้นตรงต่อฟือเรอร์และผู้บัญชาการสูงสุดแห่งแวร์มัคท์ (ซึ่งก็คือฮิตเลอร์) ทำให้ในช่วงสงคราม องค์กรนี้เป็นองค์กรที่ทรงอำนาจที่สุดของกองทัพเยอรมัน หลังปี 1942 องค์กรนี้รับผิดชอบปฏิบัติการทางทหารในทุกพื้นที่ยกเว้นแนวรบด้านตะวันออกที่ประจันหน้ากับกองทัพแดงของสหภาพโซเวียต ฮิตเลอร์ได้กลายเป็นทั้งผู้นำรัฐบาลและผู้นำกองทัพในคนๆเดียว
ผู้บังคับบัญชา

ผู้บัญชาการเหนือทั้งทัพแวร์มัคท์ (Oberbefehl über die gesamte Wehrmacht ) โดยตำแหน่งประมุขแห่งไรช์
1. จอมพล เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค (05/1933 ถึง 08/1934)
2. ฟือเรอร์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (08/1934 ถึง 05/1935)
หัวหน้ากองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ (Chef des Oberkommandos der Wehrmacht )
จอมพล วิลเฮล์ม ไคเทิล (02/1938 ถึง 05/1945)
เสนาธิการอำนวยการทหารแวร์มัคท์ (Chef des Wehrmachtführungsstabes der Wehrmacht )
พลเอกอาวุโส อัลเฟรด โยเดิล (01/1939 ถึง 05/1945)
รองเสนาธิการอำนวยการทหารแวร์มัคท์ (Stellvertreter Chef des Wehrmachtführungsstabes der Wehrmacht )
พลเอกทหารปืนใหญ่ วัลเทอร์ วาร์ลีม็อนท์ (01/1939 ถึง 09/1944)
โครงสร้าง

กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์แบ่งออกเป็นหกส่วน ซึ่งขึ้นตรงต่อฟือเรอร์และผู้บัญชาการสูงสุดแห่งแวร์มัคท์
กลุ่มสำนักงานทหารแวร์มัคท์ทั่วไป (Amtsgruppe Allgemeines Wehrmachtamt)
กลุ่มสำนักงานต่างประเทศ/ข่าวกรอง (Amtsgruppe Ausland/Abwehr)
สำนักงานอำนวยการทหารแวร์มัคท์ (Wehrmacht-Führungsamt)
กรมกลางทหารแวร์มัคท์ (Wehrmacht-Zentral-Abteilung)
สำนักงานเศรษฐกิจสงคราม (Wehrwirtschaftsamt)
กองยุติธรรมของหัวหน้ากองบัญชาการใหญ่กับกรมธรรมนูญทหารแวร์มัคท์ (Justizdienststelle beim Chef des OKW mit Wehrmacht-Rechtsabteilung)
ดูเพิ่ม

กองบัญชาการใหญ่กองทัพบกเยอรมัน (Oberkommando des Heeres) - หน่วยบัญชาการของแฮร์
กองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือเยอรมัน (Oberkommando der Marine)  - หน่วยบัญชาการของครีคส์มารีเนอ
กองบัญชาการใหญ่กองทัพอากาศเยอรมัน (Oberkommando der Luftwaffe)  - หน่วยบัญชาการของลุฟท์วัฟเฟอ
ท่าอากาศยานเวสตรีย์

ท่าอากาศยานเวสตรีย์ (อังกฤษ: Westray Airport) (IATA: WRY, ICAO: EGEW) เป็นท่าอากาศยานที่ตั้งอยู่ในเวสตรีย์ หมู่เกาะออร์กนีย์ ประเทศสกอตแลนด์ ท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันจากที่เป็นต้นทางและปลายทางของเที่ยวบินพาณิชย์ตามกำหนดการที่สั้นที่สุดในโลก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายเส้นทางในออร์กนีย์ที่ให้บริการโดยโลแกนแอร์ เป็นเที่ยวบินระยะทาง 2.8 km (1.7 mi) ที่เชื่อมต่อกับท่าอากาศยานแพปาเวสตรีย์ ซึ่งเมื่อรวมเวลาขับเคลื่อนบนพื้นดินด้วยแล้ว โดยส่วนมากเที่ยวบินจะใช้เวลาประมาณสองนาที เช่นเดียวกับเที่ยวบินที่เดินทางออกจากแพปาเวสตรีย์ โลแกนแอร์ให้บริการเที่ยวบินเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานเคิร์กวอลล์ ท่าอากาศยานหลักของออร์กนีย์
สนามบินเวสตรีย์ (อังกฤษ: Westray Aerodrome) ถือใบอนุญาตดำเนินการแบบธรรมดา (หมายเลข P539) กับซีเอเอ  ซึ่งอนุญาตให้ดำเนินเที่ยวบินขนส่งผู้โดยสารและการฝึกบินตามที่ได้รับอนุญาตจากผู้ออกใบอนุญาต ซึ่งคือรัฐบาลออร์กนีย์ แต่สนามบินไม่ได้รับอนุญาตให้ดำเนินเที่ยวบินในเวลากลางคืน นอกจากนี้สนามบินยังเป็นจุดเริ่มต้นของทีมยุโรปในการแข่งขันกรีนแลนด์แอร์โทรฟีอีกด้วย
เดิมท่าอากาศยานเวสต์เรย์เคยเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นท่าอากาศยานที่มีทางวิ่งเชิงพาณิชย์ที่สั้นที่สุดในโลก โดยทางวิ่ง 01/19 มีระยะทางที่สามารถลงจอดได้เพียง 234 เมตร อย่างไรก็ตาม ทางวิ่งนี้ถูกปิดใช้งานแล้ว
รายชื่อสายการบิน

ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2024 ท่าอากาศยานเวสตรีย์มีสายการบินที่ให้บริการเส้นทางดังนี้:
| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
โลแกนแอร์: นอร์ทรอนัลด์ซีย์, แพปาเวสตรีย์
ดูเพิ่ม

ท่าอากาศยานแพปาเวสตรีย์
แหล่งข้อมูลอื่น

Overview of Westray Airport
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2460

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2460 (ค.ศ. 1917) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 136 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 8 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี พ.ศ. 2459 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 2460 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๖
อธิบดีศาลฎีกา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสวัสดิวัดนวิศิษฎ์
นครเชียงใหม่: เจ้าแก้วนวรัฐ
นครลำปาง: เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต
นครลำพูน: เจ้าจักรคำขจรศักดิ์
เหตุการณ์

26 มีนาคม – พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ประดิษฐาน “โรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว” ขึ้นเป็น “จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย” ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของประเทศไทย
22 กรกฎาคม – สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง: สยาม ประกาศสงครามกับฝ่ายมหาอำนาจกลาง
เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ น้ำท่วมทำเนียบเป็นสาเหตุสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้เกิดสภาพทางเศรษฐกิจตกต่ำในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
จัดสร้างและพุทธาภิเศก เหรียญหลวงพ่อโสธรรุ่นแรก และ เหรียญหลวงพ่อโตวัดพนัญเชิงรุ่นแรก
ผู้เกิด > มกราคม

19 มกราคม – ศรีสุข มหินทรเทพ อธิบดีกรมตำรวจคนที่ 20 (อนิจกรรม พ.ศ. 2536)
ผู้เกิด > มีนาคม

9 มีนาคม – สมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) อดีตเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาส (มรณภาพ พ.ศ. 2552)
10 มีนาคม – ไสว สุทธิพิทักษ์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์คนที่ 1 (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2537)
26 มีนาคม – ทวี ญาณสุคนธ์ คณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์คนที่ 1 (อนิจกรรม พ.ศ. 2556)
31 มีนาคม
ประยูร อภัยวงศ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิบูลสงคราม (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2501)
จันตรี ศิริบุญรอด นักเขียน (เสียชีวิต พ.ศ. 2511)
ผู้เกิด > เมษายน

2 เมษายน – สมถวิล สังขะทรัพย์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2554)
5 เมษายน – พระมหาโพธิวงศาจารย์ (สุจี กตสาโร) อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 6 (มรณภาพ พ.ศ. 2554)
7 เมษายน – สวรรณา วิชัยรัตน์ (หม่อมเจ้าสวรรณา ภาณุพันธุ์) อดีตพระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2559)
9 เมษายน – หม่อมเจ้าการวิก จักรพันธุ์ พระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2545)
13 เมษายน – สุชีพ ปุญญานุภาพ (พระศรีวิสุทธิญาณ) นักวิชาการ (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2543)
ผู้เกิด > พฤษภาคม

3 พฤษภาคม – พระเทพวิสุทธิมงคล (ศรี มหาวีโร) อดีตเจ้าอาวาสวัดประชาคมวนาราม (มรณภาพ พ.ศ. 2554)
15 พฤษภาคม – ไพบูลย์ มุสิกโปดก ศิลปินแห่งชาติ (อนิจกรรม พ.ศ. 2551)
22 พฤษภาคม – พร ธนะภูมิ รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีคนที่ 23 (อนิจกรรม พ.ศ. 2556)
ผู้เกิด > มิถุนายน

2 มิถุนายน – หม่อมราชวงศ์ทินะประภา อิศรเสนา ข้าราชการในพระองค์ (อนิจกรรม พ.ศ. 2555)
14 มิถุนายน – สง่า อิงคุลานนท์ อดีตคุณข้าหลวง (อนิจกรรม พ.ศ. 2557)
20 มิถุนายน – สนธิ บุณยะชัย รองนายกรัฐมนตรีคนที่ 34 (อนิจกรรม พ.ศ. 2554)
21 มิถุนายน – กมล เดชะตุงคะ ประธานรัฐสภาคนที่ 16 (อสัญกรรม พ.ศ. 2545)
ผู้เกิด > กรกฎาคม

6 กรกฎาคม – ชัย มุกตพันธุ์ อดีตเลขาธิการราชบัณฑิตยสถาน (อนิจกรรม พ.ศ. 2530)
11 กรกฎาคม
หม่อมเจ้าอติวงศ์วิวัสวัติ สุริยง พระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2549)
พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (ปวง ธมฺมปญฺโญ) อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 6 (มรณภาพ พ.ศ. 2562)
17 กรกฎาคม – แนบ ผ่องแผ้ว อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2537)
ผู้เกิด > สิงหาคม

1 สิงหาคม – สมคิด ศรีสังคม อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี (อนิจกรรม พ.ศ. 2560)
19 สิงหาคม – หม่อมเจ้าสนิทประยูรศักดิ์ รังสิต พระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2538)
22 สิงหาคม – สิริ กรินชัย วิปัสสนาจารย์ (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2554)
ผู้เกิด > กันยายน

1 กันยายน – แคล้ว นรปติ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น (อนิจกรรม พ.ศ. 2549)
3 กันยายน – สุธรรม ภัทราคม ประธานศาลฎีกาคนที่ 19 (อสัญกรรม พ.ศ. 2533)
4 กันยายน – พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจิรศักดิ์สุประภาต พระอนุวงศ์ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2485)
21 กันยายน – เฉลิม นาคีรักษ์ ศิลปินแห่งชาติ (อนิจกรรม พ.ศ. 2545)
24 กันยายน – รัตน์ ศรีไกรวิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมคนที่ 28 (อนิจกรรม พ.ศ. 2550)
ผู้เกิด > ตุลาคม

29 ตุลาคม – พูนทรัพย์ ตราโมท นักนาฏศิลป์ไทย (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2552)
ผู้เกิด > พฤศจิกายน

7 พฤศจิกายน – บุญมา วงศ์สวรรค์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังคนที่ 23 (อนิจกรรม พ.ศ. 2542)
10 พฤศจิกายน – พระราชสิทธิโกศล (เทพ นนฺโท) อดีตเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ (มรณภาพ พ.ศ. 2539)
15 พฤศจิกายน
ทำนอง สิงคาลวณิช รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์คนที่ 33 (อนิจกรรม พ.ศ. 2527)
ยศ เทพหัสดิน ณ อยุธยา รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมคนที่ 32 (อนิจกรรม พ.ศ. 2540)
26 พฤศจิกายน – พระพุทธพจนวราภรณ์ (จันทร์ กุสโล) อดีตที่ปรึกษาคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช (มรณภาพ พ.ศ. 2551)
ผู้เกิด > ธันวาคม

6 ธันวาคม
จินดา ศิริมานนท์ นักเขียน (เสียชีวิต พ.ศ. 2556)
พระราชมงคลวชิรปัญญา (อิ่ม ปญฺญาวุโธ) เจ้าอาวาสกิติมศักดิ์วัดทุ่งนาใหม่
17 ธันวาคม – เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ นายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 15 (อสัญกรรม พ.ศ. 2546)
24 ธันวาคม – หม่อมเจ้ากฤษณาพักตรพิมล สุขสวัสดิ์ พระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2561)
29 ธันวาคม – สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (มานิต ถาวโร) เจ้าอาวาสวัดสัมพันธวงศาราม (มรณภาพ พ.ศ. 2561)
ผู้เกิด > ไม่ทราบวัน

ลมูล อติพยัคฆ์ นักเขียน (เสียชีวิต พ.ศ. 2533)
ผู้เสียชีวิต > กุมภาพันธ์

14 กุมภาพันธ์ – เจ้าพระยาพระเสด็จสุเรนทราธิบดี (หม่อมราชวงศ์เปีย มาลากุล) เสนาบดีกระทรวงธรรมการคนที่ 3 (เกิด พ.ศ. 2410)
ผู้เสียชีวิต > มีนาคม

7 มีนาคม – พระยาอรรถการประสิทธิ์ (วิลเลียม แอลเฟรด คุณะดิลก) อดีตอธิบดีกรมอัยการ (เกิด พ.ศ. 2403)
ผู้เสียชีวิต > เมษายน

23 เมษายน – หม่อมเจ้าสง่างาม สุประดิษฐ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดมีนบุรีคนที่ 1 (ประสูติ พ.ศ. 2400)
ผู้เสียชีวิต > พฤษภาคม

12 พฤษภาคม – พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอับสรศรีราชกานดา พระบรมวงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2416)
ผู้เสียชีวิต > ไม่ทราบวัน

จอมมารดาหม่อมหลวงปริก พระสนมในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ (เกิด พ.ศ. 2383)
หมื่นปฏิพัทธภูวนารถ (ช้าง) กรมการพิเศษเมืองกรุงเก่า (เกิด พ.ศ. 2389)
แฮร์ริสเบิร์ก

| แฮร์ริสเบิร์ก |
| --- | --- |
State Capital
City of Harrisburg
From top to bottom, left to right: Harrisburg skyline; Market Square in Downtown Harrisburg; Pennsylvania State Capitol; Metro Bank Park; Walnut Street Bridge; Susquehanna River
สมญา: "Pennsylvania's Capital City".
Location in Dauphin County and state of Pennsylvania
แฮร์ริสเบิร์กLocation in Pennsylvania
พิกัด: 40°16′11″N 76°52′32″W﻿ / ﻿40.26972°N 76.87556°W﻿ / 40.26972; -76.87556
Country: United States
Commonwealth: Pennsylvania
County: Dauphin
European settlement: About 1719
Incorporated: 1791
Charter: 1860
ผู้ก่อตั้ง: John Harris, Sr.
ตั้งชื่อจาก: John Harris, Sr.
การปกครอง
 • ประเภท: Mayor-Council
 • Mayor: Linda D. Thompson (D)
 • City Controller: Daniel C. Miller (D)
 • City Council:  Council Members Gloria Martin-Roberts (President) Patty Kim (Vice President) Brad Koplinski Wanda D. Williams Susan Brown Wilson Kelly D. Summerford Eugenia G. Smith 
 • State Senate: Jeffrey E. Piccola (R)
 • State Representative: Ron Buxton (D)
พื้นที่
 • State Capital: 11.4 ตร.ไมล์ (26.9 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 8.1 ตร.ไมล์ (21.0 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 3.3 ตร.ไมล์ (8.6 ตร.กม.)
 • เขตเมือง: 335.4 ตร.ไมล์ (539.7 ตร.กม.)
ความสูง: 320 ฟุต (98 เมตร)
ประชากร (2010)
 • State Capital: 49,528 คน
 • ความหนาแน่น: 6,114 คน/ตร.ไมล์ (2,361 คน/ตร.กม.)
 • เขตเมือง: 383,008 คน
 • รวมปริมณฑล: 528,892 (97th) คน
 • CSA: 647,390 (56th)
เดมะนิม: Harrisburger
เขตเวลา: UTC-5 (EST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-4 (EDT)
ZIP codes: 17101-17113, 17120-17130, 17140, 17177
รหัสพื้นที่: 717
FIPS code: 42-32800
GNIS feature ID: 1213649 
Interstates: I-76, I-78, I-81, I-83, and I-283
Waterways: Susquehanna River
Primary Airport: Harrisburg International Airport- MDT (Major/International)
Secondary Airport: Capital City Airport- CXY (Minor)
Public transit: Capital Area Transit
เว็บไซต์: www.harrisburgpa.gov
แฮร์ริสเบิร์ก (อังกฤษ: Harrisburg) เป็นเมืองหลวงของรัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 49,528 คน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 9 ของรัฐเพนซิลเวเนีย แฮร์ริสเบิร์กเป็นเคาน์ตีซีตของดอฟินเคาน์ตี ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำซัสควีแฮนนา
ในช่วงกลางถึงปลายศตวรรษที่ 20 เศรษฐกิจของเมืองเปลี่ยนแปลงสู่อุตสาหกรรมหนัก เช่นการผลิตเหล็ก การเกษตร และการบริการด้านอาหาร แต่ในปี ค.ศ. 1981 หลังจากอุตสาหกรรมเหล็กและการผลิตนมถดถอย ทำให้เมืองนี้เป็นเมืองตกอยู่ในความลำบากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ แต่หลังจากนั้นสตีเฟน อาร์ รีด เข้ามาเป็นผู้ว่าฯ เมือง  ได้มีการลงทุนเกือบ 3 พันล้านดอลลาร์ ในการลงทุน ตลอดการทำงานของเขา
กองบัญชาการใหญ่กองทัพอากาศเยอรมัน

| กองบัญชาการใหญ่กองทัพอากาศ   (โอเบอร์คมมันโด แดร์ ลุฟท์วัฟเฟอ) |
| --- | --- |
ธงเสนาธิการกองทัพอากาศ
ประเทศ:  ไรช์เยอรมัน
เหล่า:  ลุฟท์วัฟเฟอ
บทบาท: กองบัญชาการทหารอากาศ
ปฏิบัติการสำคัญ: การบุกครองโปแลนด์, แนวรบด้านตะวันออก, ยุทธการที่บริเตน, การป้องกันไรช์, Unternehmen Bodenplatte
ผู้บังคับบัญชา
ผบ.ใหญ่: แฮร์มัน เกอริง
ผบ.ใหญ่: โรแบร์ท ริทเทอร์ ฟ็อน ไกรม์
กองบัญชาการใหญ่กองทัพอากาศ (เยอรมัน: Oberkommando der Luftwaffe) หรือ OKL เป็นกองบัญชาการระดับสูงสุดของลุฟท์วัฟเฟอ (กองทัพอากาศ) แห่งนาซีเยอรมนี
รายนามผู้บัญชาการ > รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเดินอากาศและผู้บัญชาการใหญ่กองทัพอากาศ

รายนามรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเดินอากาศ (Reichsluftfahrtminister) และผู้บัญชาการใหญ่กองทัพอากาศ (Oberbefehlshaber der Luftwaffe):
จอมพลไรช์ แฮร์มัน เกอริง — ตั้งแต่ 1 มีนาคม 1935 ถึง 24 เมษายน 1945
จอมพล โรแบร์ท ริทเทอร์ ฟ็อน ไกรม์ — ตั้งแต่ 29 เมษายน 1945 ถึง 8 พฤษภาคม 1945
รายนามผู้บัญชาการ > เสนาธิการกองทัพอากาศ

รายนามเสนาธิการกองทัพอากาศ (Generalstabschef der Luftwaffe) ซึ่งเทียบได้กับตำแหน่งเสนาธิการทหารอากาศ:
พลโท วัลเทอร์ เวเวอร์ (Walther Wever) — ตั้งแต่ 1 มีนาคม 1935 ถึง 3 มิถุนายน 1936 (เสียชีวิตในหน้าที่)
พลโท อัลแบร์ท เค็สเซิลริง (Albert Kesselring) — ตั้งแต่ 5 มิถุนายน 1936 ถึง 31 พฤษภาคม 1937
พลโท ฮันส์-เยือร์เกิน ชตุมพฟ์ (Hans-Jürgen Stumpff) — ตั้งแต่ 1 มิถุนายน 1937 ถึง 31 มกราคม 1939
พลเอกอาวุโส ฮันส์ เย็ชช็อนเน็ค (Hans Jeschonnek) — ตั้งแต่ 1 กุมภาพันธ์ 1939 ถึง 18 สิงหาคม 1943 (ฆ่าตัวตาย)
พลเอกทหารอากาศ กึนเทอร์ คอร์เทิน (Günther Korten) — ตั้งแต่ 25 สิงหาคม 1943 ถึง 22 กรกฎาคม 1944 (เสียชีวิตในหน้าที่)
พลเอกทหารอากาศ แวร์เนอร์ ไครป์ (Werner Kreipe) — รักษาการตั้งแต่ 2 สิงหาคม 1944 ถึง 28 ตุลาคม 1944
พลเอกทหารอากาศ คาร์ล โคลเลอร์ (Karl Koller) — ตั้งแต่ 12 พฤศจิกายน 1944 ถึง 8 พฤษภาคม 1945
พลเอกอาวุโส ฮันส์-เยือร์เกิน ชตุมพฟ์ (Hans-Jürgen Stumpff) — รักษาการตั้งแต่ 8 พฤษภาคม 1945 ถึง 23 พฤษภาคม 1945
ดูเพิ่ม

กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ (Oberkommando der Wehrmacht) - หน่วยบัญชาการของแวร์มัคท์
กองบัญชาการใหญ่กองทัพบกเยอรมัน (Oberkommando des Heers)  - หน่วยบัญชาการของแฮร์
กองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือเยอรมัน (Oberkommando der Marine)  - หน่วยบัญชาการของครีคส์มารีเนอ
พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย

พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย หรือ อาเล็กซานดาร์ โอเบรโนวิช (เซอร์เบีย: Александар Обреновић; 14 สิงหาคม ค.ศ. 1876 - 11 มิถุนายน ค.ศ. 1903) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเซอร์เบียตั้งแต่ค.ศ. 1889 ถึง 1903 กระทั่งพระองค์และสมเด็จพระราชินีดรากา พระมเหสี ถูกลอบปลงพระชนม์ภายในพระราชวังหลวง กรุงเบลเกรดโดยกลุ่มทหาร นำโดยดรากูทิน ดิมิทรีเจวิก เอพิส ซึ่งเรียกว่าเหตุการณ์การโค่นล้มอำนาจเดือนพฤษภาคม
ครองราชย์

ในปีค.ศ. 1889 พระราชบิดาของเจ้าชายอาเล็กซานดาร์ คือ พระเจ้ามิลานที่ 1 แห่งเซอร์เบีย ทรงสละราชบัลลังก์อย่างไม่คาดคิดและทรงออกไปดำรงพระชนม์ชีพส่วนพระองค์ ได้มีการประกาศให้เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ทรงดำรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเซอร์เบียภายใต้ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จนกว่าจะทรงบรรลุนิติภาวะในพระชนมายุ 18 พรรษา สมเด็จพระราชินีนาตาลียาทรงดำรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ในปีค.ศ. 1893 พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ทรงมีพระชนมายุ 16 พรรษา ทรงสำคัญพระองค์เองว่าบรรลุนิติภาวะแล้ว ด้วยการปลดผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และรัฐบาล และทรงนำพระราชอำนาจมาไว้ที่พระองค์เอง การกระทำของพระองค์ได้รับการสนับสนุนอย่างมาก โดยที่ทรงแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีจากฝ่ายพรรคการเมืองปฏิกิริยา
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1894 พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ทรงล้มล้างรัฐธรรมนูญเสรีนิยมของพระเจ้ามิลานในปีค.ศ. 1888 โดยพลการและทรงฟื้นฟูรัฐธรรมนูญฉบับอนุรักษนิยมในปีค.ศ. 1869 ทัศนคติของพระองค์ต่อสงครามกรีซ - ตุรกี (1897) ทรงแสดงความเป็นกลางอย่างเห็นได้ชัด
ในปีค.ศ. 1894 พระมหากษัตริย์หนุ่มทรงนำพระราชบิดากลับมายังเซอร์เบีย และในปีค.ศ. 1898 ทรงแต่งตั้งอดีตพระมหากษัตริย์เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพเซอร์เบีย ในช่วงนี้อดีตพระเจ้ามิลานทรงใช้อำนาจในการปกครองโดยพฤตินัย
อภิเษกสมรส

ในฤดูร้อนของปีค.ศ. 1900 พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ได้ประกาศหมั้นกับแม่ม่ายคือ ดรากา มาซินอย่างทันทีทันใด ซึ่งเคยเป็นอดีตนางสนองพระโอษฐ์ในพระราชมารดาของพระองค์ การกระทำเช่นนี้ทำให้พระองค์ทรงถูกต่อต้านอย่างมาก ด้วยพระองค์มิได้ทรงปรึกษากับพระราชบิดาซึ่งเสด็จไปพักผ่อนที่คาร์โลวี วารี และเพื่อเตรียมการสู่ขอเจ้าหญิงเยอรมัน เจ้าหญิงอเล็คซันดรา คาโรลีเนอแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอพระธิดาในเจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ ให้แก่พระโอรส และในช่วงที่นายกรัฐมนตรีของพระองค์ วลาดัน จอร์เจวิชได้รับเชิญให้ไปเข้าร่วมการแสดงนิทรรศการนานาชาติที่กรุงปารีสในช่วงที่มีประกาศออกมา ทั้งอดีตพระเจ้ามิลานและนายกรัฐมนตรีจอร์เจวิกได้ลาออกจากตำแหน่งและทำให้พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มีความยากลำบากในการจัดตั้งรัฐบาลชุดใหม่ พระมารดาของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ก็ทรงคัดค้านการอภิเษกสมรสด้วยและต่อมาทรงถูกเนรเทศออกจากราชอาณาจักร พระนางทรงได้รับการเห็นใจจากประเทศใกล้เคียง เช่น ออสเตรีย-ฮังการีและบัลแกเรีย
ความขัดแย้งในสหภาพดูเหมือนจะเบาบางลงบ้างเมื่อมีการประกาศแสดงความยินดีจากซาร์นีโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซียในการหมั้นครั้งนี้และทรงยอมรับที่จะเป็นพยานในการอภิเษกสมรส พระราชพิธีอภิเษกสมรสถูกจัดขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1900 ถึงแม้ว่าจะสร้างความไม่นิยมในหมู่สหภาพที่ทำให้สถานะของพระมหากษัตริย์อ่อนแอลงในสายตาของกองทัพและประเทศใหญ่ๆ
การต่อรองทางการเมือง

พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ทรงพยายามต่อรองกับพรรคการเมืองด้วยการเปิดเผยรัฐธรรมนูญเสรรีนิยมในพระดำริของพระองค์ ซึ่งเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์รัฐธรรมนูญเซอร์เบียที่กำหนดให้สภามีสองสภา ได้แก่ วุฒิสภา (สภาสูง) และสภาผู้แทนราษฎร (สภาล่าง)  แต่การเจรจาต่อรองครั้งนี้ พระองค์มิได้ทรงเจรจาต่อรองกับกองทัพด้วย ที่ไม่พอใจอยู่แล้วในการอภิเษกสมรสของพระมหากษัตริย์ และยังคงเป็นเช่นนั้นเรื่อยๆสิ่งมีข่าวลือถึงความไม่นิยมในตัวพระเชษฐาคนหนึ่งของสมเด็จพระราชินีดรากา ซึ่งก็คือ ร้อยโทนิโกดิเย ลุนเยวิกา ที่จะได้รับการประกาศให้เป็นองค์รัชทายาท
ในขณะที่การให้ความเป็นอิสระของวุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎรเป็นสาเหตุที่ทำให้พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ทรงขัดเคืองพระทัย พระมหากษัตริย์ทรงประกาศระงับ (มีนาคม ค.ศ. 1903) รัฐธรรมนูญเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง ซึ่งเป็นเวลานานพอที่พระองค์ได้ทรงประกาศพระราชกฤษฎีกาให้ปลดวุฒิสมาชิกและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดเก่าออกทั้งหมด และทรงแต่งตั้งชุดใหม่เข้าแทนที่ การที่ทรงกระทำโดยพลการเช่นนี้ได้สร้างความไม่พอใจไปทั่วประเทศ
การลอบปลงพระชนม์

บทความหลัก: การโค่นล้มอำนาจเดือนพฤษภาคม
ผลโดยทั่วไปคือ วุฒิสภาได้รับการสนับสนุนจากพระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีมากที่สุดและรัฐบาลก็ได้รับเสียงข้างมากในการเลือกตั้งทั่วไป พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ไม่ทรงลังเลอีกต่อไปโดยทรงประกาศให้พระเชษฐาของสมเด็จพระราชินีดรากาดำรงเป็นรัชทายาทโดยสมมติ ทั้งๆที่มีการตกลงกับรัฐบาลเซอร์เบียไว้แล้วว่า เจ้าชายมีร์โกแห่งมอนเตเนโกร ผู้ซึ่งอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงนาตาลียา ตอนสแตนติโนวิกที่เป็นพระนัดดาในเจ้าหญิงอันกา โอเบรโนวิก ผู้ทรงมีศักดิ์เป็นพระปิตุจฉาในพระเจ้ามิลาน ควรจะเป็นองค์รัชทายาทสืบต่อเมื่อพระเจ้าอเล็กซานเดอร์และสมเด็จพระราชินีดรากาทรงไร้รัชทายาท
เห็นได้ชัดว่าเพื่อป้องกันไม่ให้พระเชษฐาของสมเด็จพระราชินีดรากาได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท แต่ในความเป็นจริงเป็นการพยายามแทนที่พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ โอเบรโนวิชด้วยเปตาร์ การาจอร์เจวิช กลุ่มผู้ก่อการถูกจัดตั้งขึ้นโดยกลุ่มทหารนำโดยดรากูทิน ดิมิทรีเจวิช ซึ่งเป็นที่รู้จักในนามว่า "เอพิส" ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยจักรวรรดิรัสเซีย และเอพิสเป็นหัวหน้าของสมาคมลับ แบล็กแฮนด์ องค์กรที่ต่อมาทำการลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์แห่งออสเตรียในปีค.ศ. 1914 นักการเมืองหลายคนก็เป็นส่วนหนึ่งของผู้ก่อการและอดีตนายกรัฐมนตรีนิโกลา พาสิกก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดเช่นกัน พระราชวังได้ถูกบุกรุก ทั้งสองพระองค์ทรงหลบซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าในห้องบรรทมของสมเด็จพระราชินี และยังมีความเป็นไปได้อื่นอีกในละครโทรทัศน์ประวัติศาสตร์เซอร์เบีย เรื่อง "อวสานราชวงศ์โอเบรโนวิช" ซึ่งทั้งสองพระองค์ได้หลบซ่อนในเซฟรูมที่ถูกซ่อนไว้หลังกระจกในห้องบรรทม ห้องได้มีทางเข้าลับที่จะนำออกนอกพระราชวังได้ แต่ทางเข้าไม่สามารถเข้าได้เนื่องจากตำแหน่งตู้เสื้อผ้าของสมเด็จพระราชินีได้ปิดทางไว้หลังงานพระราชพิธีอภิเษกสมรส
ผู้ก่อการได้ค้นหาทั่วพระราชวังและในที่สุดก็ค้นพบและปลงพระชนม์ทั้งสองพระองค์ในเช้าตรู่ของวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1903 พระเจ้าอาเล็กซานดาร์และสมเด็จพระราชินีดรากาทรงถูกยิง พระบรมศพถูกทำลายและถูกควักเอาพระอวัยวะออกมา ตามบันทึกของพยาน พระบรมศพของทั้งสองพระองค์ได้ถูกโยนลงมาจากหน้าต่างชั้นสองลงสู่กองปุ๋ยคอกในสวนของพระราชวัง ในคืนเดียวกัน พระเชษฐาของสมเด็จพระราชินีคือ นิโกดิเยและนิโกลา ลุนเยวิกาได้ถูกสังหาร  นายกรัฐมนตรีนายพลดิมิทรีเย ซินซา-มาร์โกวิกและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม มิโลวาน ปาฟโลวิกถูกสังหารในที่พำนัก พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ขณะนั้นทางมีพระชนมายุ 26 พรรษา พระบรมศพของทั้งสองพระองค์ถูกฝังไว้ที่โบสถ์เซนต์มาร์ค กรุงเบลเกรด
ผลที่ตามมา

สมาชิกของรัฐบาลใหม่ได้รวมตัวกันภายใต้การดำรงตำแหน่งประธานคณะรัฐมนตรีของโจวาน อะวาคูโมวิก รัฐสภาได้มีการเปิดสมัยประชุมในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1903 ได้เลือกเปตาร์ การาจอร์เจวิชขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเซอร์เบีย และได้มีคำสั่งไปยังเจนีวาเพื่อทูลเชิญให้พระองค์เสด็จกลับเซอร์เบียสืบราชบัลลังก์ในฐานะ พระเจ้าเปตาร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย
ความตกตะลึงของประเทศต่างๆในการทำรัฐประหารได้มีขึ้นอย่างรวดเร็ว รัสเซียและออสเตรีย-ฮังการีได้ประณามการลอบปลงพระชนม์ที่โหดเหี้ยมนี้อย่างรุนแรง สหราชอาณาจักรและเนเธอร์แลนด์ได้มีคำสั่งให้เอกอัครราชทูตออกจากเซอร์เบีย ดังนั้นความสัมพันธ์ทางการทูตจึงเหมือนกับถูกแช่แข็งไว้และถูกคว่ำบาตรซึ่งไม่ได้รับการยกเลิกจนกระทั่งปีค.ศ. 1905
เจ้าชายอาเล็กซานดาร์เมื่อทรงพระเยาว์กับพระเจ้ามิลานที่ 1 แห่งเซอร์เบีย ภาพฉายหนึ่งปีก่อนที่จะสละราชบัลลังก์ให้พระโอรสที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ที่ 1 และสมเด็จพระราชินีดรากา