stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอน้ำพอง

| อำเภอน้ำพอง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Nam Phong
คำขวัญ: ลำน้ำพองงามพิลาส องค์พระธาตุนามขามแก่น มากเนืองแน่นโรงงานใหญ่ เลื่องลือไกลสู้จงอาง ตลาดกลางแห่งพืชผล ยลปรางค์กู่ประภาชัย งามวิไลหอรัฐบุรุษ
แผนที่จังหวัดขอนแก่น เน้นอำเภอน้ำพอง
พิกัด: 16°42′10″N 102°51′17″E﻿ / ﻿16.70278°N 102.85472°E﻿ / 16.70278; 102.85472
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 828.7 ตร.กม. (320.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 112,389 คน
 • ความหนาแน่น: 135.62 คน/ตร.กม. (351.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 40140, 40310 (เฉพาะตำบลกุดน้ำใส ตำบลม่วงหวาน ตำบลสะอาด และหมู่ที่ 2-8, 13, 15, 16 ตำบลน้ำพอง)
รหัสภูมิศาสตร์: 4007
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอน้ำพอง เลขที่ 70  หมู่ที่ 10 ถนนมุขศิริพูล ตำบลวังชัย อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น 40140
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
พระธาตุขามแก่น ตั้งอยู่ที่หมู่ 1 บ้านขาม ตำบลบ้านขาม
น้ำพอง ตั้งอยู่ในจังหวัดขอนแก่น อดีตเป็นอำเภอที่เคยมีอาณาเขตพื้นที่ขนาดใหญ่ในจังหวัด พื้นที่อำเภอน้ำพองครอบคลุมพื้นที่อำเภอกระนวน อำเภอเขาสวนกวาง อำเภออุบลรัตน์ อำเภอซำสูง จังหวัดขอนแก่น บางส่วนของอำเภอโนนสะอาด บางส่วนของอำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี ในปัจจุบัน ซึ่งแยกการปกครองออกเรื่อยมา และเป็นอำเภอที่มีทั้งถนนมิตรภาพและทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือพาดผ่าน นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของโบราณสถานสำคัญอย่างพระธาตุขามแก่นและกู่ประภาชัย
โรงเรียนน้ำพองศึกษา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประเภทสหศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
พระธุตังคเจดีย์ วัดถ้ำผาแดงผานิมิต อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น
พระธุตังคเจดีย์ วัดถ้ำผาแดงผานิมิต ตั้งอยู่ที่บ้านดงเย็น ตำบลบัวเงิน อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น
วัดรพระธาตุขามแก่น อำเภอน้ำพอง
พระธาตุขามแก่น ประดิษฐานอยู่ที่วัดเจติยภูมิ บ้านขาม หมู่ที่ 1 ตำบลบ้านขาม อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น เป็นปูชนียสถานสำคัญคู่บ้านคู่เมืองขอนแก่น เป็นเจดีย์ที่สำคัญและเก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์เมืองขอนแก่น ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ เป็นที่เคารพบูชาของชาวจังหวัดขอนแก่นและจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รวมถึงประเทศเพื่อนบ้าน ลักษณะเป็นเจดีย์ยอดฉัตรทองคำสูง 19 เมตร มีลักษณะประกอบด้วยฐานบัวคว่ำสองชั้น ลักษณะโค้งขึ้นไปเป็นบัลลังค์ต่อด้วยเรือนธาตุและยอดธาตุ ซึ่งย่อมุมกลีบมะเฟือง จากนั้นจึงเป็นสวนปลียอดและฉัตร
พระธาตุขามแก่น สร้างขึ้นประมาณต้นพุทธศตวรรษที่ 25 ตั้งอยู่ในวัดเจติยภูมิ ตำบลบ้านขาม ตามประวัติโดยย่อกล่าวว่าโมริยกษัตริย์เจ้าเมืองโมรีย์ซึ่งเป็นเมืองอยู่ในอาณาเขตของประเทศกัมพูชา
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอน้ำพองตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเขาสวนกวาง และอำเภอโนนสะอาด (จังหวัดอุดรธานี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกระนวนและอำเภอซำสูง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอซำสูงและอำเภอเมืองขอนแก่น
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภออุบลรัตน์
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอน้ำพองแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 ตำบล 168 หมู่บ้าน ได้แก่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอน้ำพองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลวังชัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังชัย เฉพาะหมู่ที่ 10 และบางส่วนของหมู่ที่ 4, 11; และตำบลหนองกุง เฉพาะหมู่ที่ 1 และบางส่วนของหมู่ที่ 10
เทศบาลตำบลน้ำพอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำพอง เฉพาะหมู่ที่ 2, 4, 13, 15
เทศบาลตำบลลำน้ำพอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำพอง เฉพาะหมู่ที่ 1, 3, 5–12, 14, 16–17
เทศบาลตำบลกุดน้ำใส ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดน้ำใสทั้งตำบล
เทศบาลตำบลม่วงหวาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงหวานทั้งตำบล
เทศบาลตำบลสะอาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะอาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังชัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังชัย เฉพาะหมู่ที่ 1–3, 5–9, 12–16 และบางส่วนของหมู่ที่ 4, 11
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกุง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกุง เฉพาะหมู่ที่ 2–9, 11 และบางส่วนของหมู่ที่ 10
องค์การบริหารส่วนตำบลบัวใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบัวใหญ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านขาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านขามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบัวเงิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบัวเงินทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทรายมูล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทรายมูลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่ากระเสริม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่ากระเสริมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพังทุย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพังทุยทั้งตำบล
การศึกษา

โรงเรียนดงมันพิทยาคม
โรงเรียนน้ำพองพัฒนศึกษา รัชมังคลาภิเษก
โรงเรียนน้ำพองศึกษา
โรงเรียนบัวใหญ่พิทยาคม
โรงเรียนพังทุยพัฒนศึกษา
โรงเรียนม่วงหวานพัฒนศึกษา
โรงเรียนลำน้ำพอง
โรงเรียนโคกสูงประชาสรรพ์ (สังกัด อบจ.ขอนแก่น)
โรงเรียนพระธาตุขามแก่นพิทยาลัย (สังกัด อบจ.ขอนแก่น)
โรงเรียนเปรมติณสูลานนท์ (สังกัด อบจ.ขอนแก่น)
ซอมบี

ซอมบีในภาพยนตร์เรื่อง Night of the Living Dead โดยจอร์จ โรเมโร
ซอมบี (อังกฤษ: Zombie) คือสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วฟื้นในบันเทิงคดีที่เกิดจากที่ศพการกลับมามีชีวิต ซอมบีมักพบในสื่อบันเทิงแนวสยองขวัญและจินตนิมิต คำนี้มาจากนิทานพื้นบ้านชาวเฮติที่ว่าซอมบีเป็นศพคนตายที่กลับมามีชีวิตด้วยวิธีการต่าง ๆ ส่วนใหญ่มาจากเวทมนตร์ การพรรณนาถึงซอมบีในสมัยใหม่ไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับเวทมนตร์ แต่มักใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์ เช่น การแผ่รังสี โรคทางจิต ไวรัส อุบัติเหตุทางวิทยาศาสตร์ เป็นต้น
คำว่า "zombie" ในภาษาอังกฤษมีบันทึกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1819 ในประวัติศาสตร์ของประเทศบราซิล โดยโรเบิร์ต เซาทีย์ ในรูปคำว่า "zombi" พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด กำหนดจุดกำเนิดของคำว่าเป็นภาษาแอฟริกันตะวันตก และเปรียบเทียบกับคำภาษาคองโกว่า nzambi (พระเจ้า) และ zumbi (เครื่องราง)
ซอมบีในลัทธิวูดู

ในลัทธิวูดูนั้น ซอมบีเป็นศพที่ถูกปลุกให้กลับมาอีกครั้งโดยพ่อมดที่เรียกว่า "บอคอร์" (Bokor) ซอมบีนั้นไม่มีความคิดของตนเองและจะทำงานรับใช้ตามที่เจ้านายต้องการ เชื่อกันว่าถ้าให้ซอมบีกินเกลือแล้ว ซอมบีก็จะกลับไปตายที่หลุมศพของตนอีกครั้ง
ในปี ค.ศ. 1937 โซรา เนียล เฮิร์สตัน  ซึ่งกำลังศึกษาเรื่องคติชนวิทยาของประเทศเฮติได้พบกับสตรีที่ครอบครัวอ้างว่าเป็นซอมบีของเฟลิเซีย เฟลิกซ์ เมนเทอร์ ซึ่งเสียชีวิตและได้รับการฝังเมื่อสามสิบปีก่อนหน้านั้น เฮิร์สตันได้ตามสืบข่าวลือเรื่องของคนที่ถูกยาที่มีผลทางจิตเข้าไป แต่ก็ไม่สามารถหาผู้ที่ยอมให้ข้อมูลที่ชัดเจนได้ เธอเชื่อว่ารากฐานของลัทธิวูดูนั้นน่าจะเป็นแพทยศาสตร์ที่มีการใช้ยาซึ่งวิทยาศาสตร์ยังไม่รู้จักมากกว่าจะเป็นพิธีกรรม
เวท ดาวิส ได้เขียนถึงเรื่องซอมบีในทางแพทยศาสตร์จากประสบการณ์ที่เดินทางไปเฮติในปี ค.ศ. 1982 ไว้ในหนังสือสองเล่มคือ The Serpent and the Rainbow และ Passage of Darkness: The Ethnobiology of the Haitian Zombie ดาวิสระบุว่าซอมบีนั้นเกิดจากผงแป้งสองชนิดเข้าไปในกระแสเลือด โดยแป้งชนิดแรกคือ coup de poudre ซึ่งมีพิษที่เรียกว่า  tetrodotoxin ซึ่งเป็นพิษกับระบบประสาทและพบได้ในเนื้อของปลาปักเป้า ส่วนแป้งประเภทที่สองนั้นเป็นยากล่อมประสาท เมื่อใช้รวมกันแล้ว บอคอร์จะสามารถควบคุมเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายได้
ดาวิสบรรยายถึงกระบวนการนี้ว่า ก่อนอื่นนั้นผู้เป็นซอมบีจะอยู่ในสภาพเหมือนตาย จากนั้นก็จะตื่นขึ้นมาด้วยสภาพจิตใจที่สับสน และบอคอร์ก็จะใช้ยาและการสะกดจิตซึ่งเสริมโดยความเชื่อของเฮติให้คิดว่าตนตายไปแล้วและกลายเป็นซอมบี
ซอมบิ (zombi) ยังเป็นชื่อหนึ่งของโลอา งูดัมบาลา (Damballah) ซึ่งมีต้นกำเนิดจากแถบไนเจอร์-คองโก ลัทธิวูดูในแอฟริกาตะวันตก
มหาทวีปลอเรเชีย

| --- | --- |
แผนที่ของมหาทวีปแพนเจีย พร้อมกับ มหาทวีปลอเรเชีย และมหาทวีปกอนด์วานา
ประวัติของทวีป
ช่วงเวลาที่เกิดขึ้น: 1,071 ล้านปีก่อน (Proto-Laurasia)   253 ล้านปีก่อน
ประเภท: มหาทวีปทางธรณีวิทยา
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ: ทวีปยุโรป (ไม่มีคาบสมุทรบอลข่าน) ทวีปเอเชีย (ไม่มีอนุทวีปอินเดีย) ทวีปอเมริกาเหนือ
ทวีปที่เล็กกว่า: ทวีปลอเร็นเทีย ทวีปบอลติกา ทวีปคาซัคสถาเนีย ทวีปไซบีเรีย North China South China East China
แผ่นเปลือกโลก: แผ่นยูเรเชีย แผ่นอเมริกาเหนือ
มหาทวีปลอเรเชีย (อังกฤษ: Laurasia  /lɔːˈreɪʒə/ or /lɔːˈreɪʃiə/) เป็นมหาทวีปที่ตั้งอยู่ทางเหนือของ มหาทวีปกอนด์วานา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมหาทวีปแพนเจีย เมื่อประมาณ 335 - 175  ล้านปีก่อน มหาทวีปนี้แยกออกจากมหาทวีปกอนด์วานา ในช่วง 215 - 175  ล้านปีก่อน (เริ่มต้นในปลายยุคไทรแอสซิก) ในระหว่างการล่มสลายของมหาทวีปแพนเจีย และล่องลอยไปทางทิศเหนือหลังจากแยกตัวออก
ชื่อนี้รวมชื่อของ ทวีปลอเร็นเทีย เป็นชื่อที่ระบุไว้ใน North American craton และEurasia ตามที่ได้รับการแนะนำโดยการตั้งชื่อธรณีวิทยา Laurasia ได้รวบตัวพื้นที่ส่วนใหญ่ของแผ่นดินซึ่งสร้างขึ้นในทวีปปัจจุบันของซีกโลกเหนือ ,ส่วนใหญ่ที่ทวีปลอเร็นเทีย ,ทวีปบอลติกา ,ทวีปคาซัคสถาเนีย ,ทวีปไซบีเรีย ,North China ,South China และEast China
ดูเพิ่ม

Alexander du Toit
อัลเฟรด เวเกเนอร์
อนุทวีปอวาลอเนีย
มิเรอิ ฮายาชิ

| มิเรอิ ฮายาชิ   林美澪 |
| --- | --- |
เกิด:  (2009-03-10) 10 มีนาคม ค.ศ. 2009 (15 ปี) จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: มิเรอิ (みれい, Mirei)   มิเรตัน (みれたん, Miretan)
อาชีพ: ไอดอล นักร้อง นางแบบแฟชั่น
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2019–ปัจจุบัน
องค์การ: Zest Inc.
มีชื่อเสียงจาก: เอสเคอีโฟร์ตีเอต (ค.ศ. 2019–ปัจจุบัน)
มิเรอิ ฮายาชิ (ญี่ปุ่น: 林美澪; โรมาจิ: Hayashi Mirei; ทับศัพท์: Mirei Hayashi; เกิด 10 มีนาคม ค.ศ. 2009 ที่จังหวัดไอจิ) ชื่อเล่น มิเรอิ (みれい) หรือ มิเรตัน (みれたん)  เป็นไอดอล นักร้อง และนางแบบแฟชั่นชาวญี่ปุ่น สมาชิกของวงไอดอลญี่ปุ่น เอสเคอีโฟร์ตีเอต ทีมอี และเป็นสมาชิกรุ่นที่สิบของวง ปัจจุบันเธออยู่ในสังกัด Zest Inc.
ประวัติ

ฮายาชิผ่านการคัดเลือกเข้าเป็นสมาชิกเอสเคอีโฟร์ตีเอตรุ่นที่สิบ และเปิดตัวครั้งแรกบนเว็บไซต์ทางการของวงในวันที่ 19 พฤศจิกายน 2019 โดยขณะนั้นเธอมีอายุเพียง 10 ปีเท่านั้น ถือว่าเป็นสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดในวงที่ได้รับเลือกในประวัติศาสตร์ของวง
ในวันที่ 23 พฤศจิกายน 2020 ฮายาชิได้รับเลือกเป็นเซ็มบัตสึครั้งแรกในเอสเคอีโฟร์ตีเอตซิงเกิลที่ 27 "Koiochi Flag" ซึ่งวางจำหน่ายวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2021 ต่อมาวันที่ 1 กันยายน เธอได้รับเลือกเป็นเซ็นเตอร์ของเอสเคอีโฟร์ตีเอตครั้งแรกในซิงเกิลที่ 28 "Ano Koro no Kimi wo Mitsuketa" และวันที่ 19 ธันวาคม ในปีเดียวกัน ระหว่างคอนเสิร์ต "SKE48 New Generation Concert 2021" มีการประกาศให้ฮายาชิเลื่อนขั้นจากสมาชิกฝึกหัดเข้าทีมอี (Team E)
ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2022 ฮายาชิได้รับคัดเลือกให้เป็นนางแบบพิเศษ (Exclusive Model) สำหรับนิตยสารแฟชั่น "Seventeen" ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ต่อมาวันที่ 9 มีนาคม เธอได้รับเลือกเป็นเซ็นเตอร์ซิงเกิลหลักอีกครั้งในเอสเคอีโฟร์ตีเอตซิงเกิลที่ 29 "Kokoro ni Flower" ซึ่งถือว่าเธอได้รับเลือกเป็นเซ็นเตอร์เพลงซิงเกิลหลักติดต่อกันสองเพลง โดยได้เปิดตัวครั้งแรกตั้งแต่วันที่ 2 มีนาคม ก่อนที่จะเลื่อนวางจำหน่ายเป็นวันดังกล่าวข้างต้น และวันที่ 5 ตุลาคมในปีเดียวกัน ฮายาชิได้มีเพลงเดี่ยวเพลงแรกของเธอในชื่อ "Watashi no Tokei" โดยเป็นเพลงรองซึ่งบรรจุอยู่ในเอสเคอีโฟร์ตีเอตซิงเกิลที่ 30 "Zettai Inspiration"
ผลงาน > เอสเคอีโฟร์ตีเอต

ดูรายชื่อผลงานเพลงของเอสเคอีโฟร์ตีเอตเพิ่มเติมที่: รายชื่อผลงานเพลงของเอสเคอีโฟร์ตีเอต
ผลงาน > เอสเคอีโฟร์ตีเอต > ซิงเกิล

| ปี | ลำดับ | ซิงเกิล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2020 | 26 | "Sōyūtoko Aru yo ne?" | ร้องเพลง "Nagisa no Image" ร่วมกับสมาชิกรุ่นที่สิบ |
| 2021 | 27 | "Koiochi Flag" | เซ็มบัตสึเพลงซิงเกิลหลักครั้งแรก และร่วมร้องเพลง "Change Your World" ในยูนิต Black Pearl |
| 2021 | 28 | "Ano Koro no Kimi wo Mitsuketa" | เซ็มบัตสึเพลงซิงเกิลหลักและเซ็นเตอร์ครั้งแรก และร่วมร้องเพลง "Aozora Kataomoi"(เวอร์ชันปี 2021) |
| 2022 | 29 | "Kokoro ni Flower" | เซ็มบัตสึและเซ็นเตอร์เพลงซิงเกิลหลัก |
| 2022 | 30 | "Zettai Inspiration" | เซ็มบัตสึเพลงซิงเกิลหลัก และร้องเพลง "Watashi no Tokei" ซึ่งเป็นเพลงเดี่ยวเพลงแรกของเธอ |
| 2023 | 31 | "Suki ni Nacchatta" | เซ็มบัตสึเพลงซิงเกิลหลัก และร่วมร้องเพลง "Katariaukoto kara Hajimeyou" ร่วมกับสมาชิกทีมอี (Team E) |
| 2024 | 32 | "Ai no Hologram" | เซ็มบัตสึเพลงซิงเกิลหลัก และร่วมร้องเพลง "Kishibe no Shōjo yo" ร่วมกับสมาชิกทีมอี |
ผลงาน > เอสเคอีโฟร์ตีเอต > การแสดงในโรงละคร

1994-nen no Raimei
Koko de Ippatsu
Hoshi no Shizuku (ร้องเดี่ยว)
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

"10th Anniversary Nagoya Iki Saishū Ressha 2022" (10th Anniversary 名古屋行き最終列車2022) (2022) ตอนที่ 3
ผลงาน > รายการเวที

"Butai Bling Bling by Seventeen" (舞台 Bling Bling by Seventeen) (2022)
หนังสือ > นิตยสาร

Seventeen (1 มีนาคม 2022-ปัจจุบัน - สำนักพิมพ์ชูเอชะ) - รุ่นพิเศษ
ดูเพิ่ม

มิเรอิ ฮายาชิ ที่อินสตาแกรม
มิเรอิ ฮายาชิ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
แหล่งข้อมูลอื่น

มิเรอิ ฮายาชิ เก็บถาวร 2023-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน บนเว็บไซต์ทางการของเอสเคอีโฟร์ตีเอต
พอร์เชอ

| --- | --- |
 
สำนักงานใหญ่พอร์เชอในชตุทท์การ์ท
อุตสาหกรรม: ยานยนต์
ก่อตั้ง: 1931; 93 ปีที่แล้ว (1931) ใน ชตุทท์การ์ท, เยอรมนี
ผู้ก่อตั้ง: ดร.แฟร์ดีนันท์ พอร์เชอ วศ.ด.กมศ.
สำนักงานใหญ่:  ชตุทท์การ์ท ประเทศเยอรมนี
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์
บริการ: รถยนต์, บริการด้านเซอร์วิสเครื่องยนต์
รายได้: 25.8 หมื่นล้านยูโร (2018)
รายได้จากการดำเนินงาน: 5,314,000,000 ยูโร (พ.ศ. 2564) 
รายได้สุทธิ: 4,068,000,000 ยูโร (พ.ศ. 2564) 
สินทรัพย์: 51,382,000,000 ยูโร (พ.ศ. 2564) 
เจ้าของ: เครือฟ็อลคส์วาเกิน
พนักงาน: 32,325 คน (2018)
บริษัทแม่: Porsche Automobil Holding SE
บริษัทในเครือ: Mieschke Hofmann und Partner (81.8%) Porsche Consulting group
เว็บไซต์: https://www.porsche.com/
บมจ. ดร. ฟ. พอร์เชอ วศ.ด.กมศ. (เยอรมัน: Dr.-Ing. h.c. F. Porsche AG) หรือย่อเป็น บมจ.พอร์เชอ (Porsche AG) เป็นบริษัทผู้ผลิตรถยนต์ของประเทศเยอรมนี มุ่งเน้นผลิตรถยนต์กลุ่มสมรรถนะสูง ทั้งรถยนต์สปอร์ตคาร์, เอสยูวี และรถเก๋ง บมจ.พอร์เชอมีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองชตุทท์การ์ท และมีหุ้นใหญ่อันดับสองคือเครือฟ็อลคส์วาเกิน และและผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับหนึ่งพอร์เชอเอาโทโมบิลโฮลดิงส์ รถยนต์พอร์เชอที่ผลิตอยู่ในปัจจุบันได้แก่ 718 Boxster/Cayman, 911, Panamera, Macan, Cayenne และ Taycan
ประวัติ

ดร.แฟร์ดีนันท์ พอร์เชอ ก่อตั้งบริษัทนี้ขึ้นในปีค.ศ. 1931 มีสำนักงานหลักอยู่ในเมืองชตุทท์การ์ท เดิมทีรับงานเป็นที่ปรึกษาและช่วยออกแบบรถยนต์เท่านั้น ไม่ได้คิดจะสร้างยี่ห้อรถยนต์ของตัวเอง หนึ่งในงานด้านการปรึกษาของบริษัทนี้คือการรับงานจากรัฐบาลเยอรมันให้ออกแบบรถยนต์ราคาถูกเพื่อประชาชนชาวเยอรมัน และก็ได้ออกมาเป็น "รถเต่าฟ็อลคส์วาเกิน" หนึ่งในรถยนต์ที่ประสบความสำเร็จที่สุดตลอดกาลของโลก รถยนต์พอร์เชอ 64 ซึ่งพัฒนาขึ้นในปีค.ศ. 1939 ก็ใช้อะไหล่ส่วนใหญ่ร่วมกับรถเต่า
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก็ได้ย้ายสายการผลิตไปผลิตรถฟ็อลคส์วาเกินสำหรับทหาร ได้แก่รุ่นคือเบลวาเกิน (Kübelwagen) ผลิตกว่า 52,000 คัน กับรุ่นชวิมวาเกิน (Schwimmwagen) ผลิตกว่า 15,000 คัน นอกจากนี้ บริษัทพอร์เชอยังเป็นผู้ออกแบบรถถังหนักในช่วงสงคราม แม้ว่าบริษัทพอร์เชอจะพ่ายแพ้ต่อบริษัทคู่แข่งในการประมูลผลิตรถถังทีเกอร์ 1 และทีเกอร์ 2 แต่ก็ใช่ว่างานที่จะมาจะสูญเปล่าซะทีเดียว แชสซีที่พอร์เชอออกแบบไว้สำหรับรถถังทีเกอร์ 1 ถูกนำไปใช้เป็นฐานในการสร้างรถถังพิฆาตเอเลอฟันท์ (Elefant) พอร์เชอยังเป็นผู้พัฒนาสุดยอดรถถังหนัก เมาส์ ในช่วงปลายสงคราม
เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองยุติลงในปีค.ศ. 1945 เมืองว็อลฟส์บวร์คอันเป็นที่ตั้งของโรงงานพอร์เชอก็ตกอยู่ในเขตยึดครองของอังกฤษ อดีตสมาชิกพรรคนาซีอย่างดร.พอร์เชอจึงถูกปลดจากตำแหน่งประธานบอร์ดบริหารของฟ็อลคส์วาเกิน ทางการอังกฤษแต่งตั้งพันตรีอีวาน เฮียร์ช นายทหารช่างอังกฤษ เข้ามาควบคุมโรงงานพอร์เชอ และในปลายปีนั้นเอง ดร.พอร์เชอถูกจับกุมในฐานะอาชญากรสงคราม แต่การไต่สวนกลับไม่เคยเกิดขึ้น ตลอดช่วงเวลายี่สิบเดือนที่เขาถูกจองจำ นายแฟร์รี บุตรชายของดร.พอร์เชอ ตัดสินใจตั้งบริษัทสร้างรถยนต์ของตัวเองเนื่องจากเขาไม่พบรถยนต์ที่ตรงตามความต้องการของเขาในตลาด เขายต้องคอยประคับประคองบริษัทที่เขาสร้างนี้ให้ผ่านช่วงเวลาลำบากไปให้ได้
ภายหลังดร.พอร์เชอถูกปล่อยตัวในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1947 รถยนต์ยี่ห้อพอร์เชอแบบแรกถูกสร้างขึ้นในโรงเลื่อยในเมืองกมึนด์ เมืองชนบทในประเทศออสเตรีย รถยนต์คันต้นแบบนี้ถูกนำไปโชว์แก่ดีลเลอร์รถยนต์หลายแห่งในเยอรมนี และเมื่อมียอดพรีออเดอร์ถึงจำนวนที่เพียงพอ การผลิตเริ่มขึ้นในปีค.ศ. 1948 โดยบริษัทของบุตรชายขึ้นและได้ออกมาเป็นพอร์เชอ 356 บริษัทของลูกชายถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทหลักของบิดาในเมืองชตุทท์การ์ทในปีค.ศ. 1950
รถพอร์เชอ

พอร์เชอ เคย์แมน
พอร์เชอ บ็อคชเตอร์
พอร์เชอ พานาเมรา
พอร์เชอ คาเยนน์
พอร์เชอ มาคันน์
พอร์เชอ 911
พอร์เชอ เทย์คาน/ไทคานน์
นิโรธ

นิโรธ (อ่านว่า นิ-โรด) แปลว่า ความดับ (ทุกข์) คือความสำรอกออก, สลัดทิ้ง, ปลดปล่อย, ไม่มีเยื่อใยสมุทัยอันเป็นบ่อเกิดทุกข์ได้สิ้นเชิง หมายถึง การทำลายสมุทัยและดับสมุทัยคือตัวตัณหาให้สิ้นไปจนไม่เกิดขึ้นได้อีกเหมือนไฟที่สิ้นเชื้อ ด้วยอำนาจการดำเนินตามมรรคจนได้บรรลุมรรคนั้น ๆ
นิโรธ จัดเป็นอริยสัจ อันดับที่ 3 ในอริยสัจ 4 คือ ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค โดยภาวะคือนิพพานนั่นเอง
นิโรธ 5

นิโรธ 5 หมายถึง ความดับกิเลส ภาวะไร้กิเลสและไม่มีทุกข์เกิดขึ้นนิโรธเป็นธรรมะที่สามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้นิโรธ มี 5 ประการ โดยมีชื่อเรียกอย่างอื่นอีก เช่น
ปหาน 5 (การละกิเลส 5 ประการ)
วิมุตติ 5 (ความหลุดพ้น 5 ประการ)
วิเวก 5 (ความสงัด ความปลีกออก 5 ประการ)
วิราคะ 5 (ความคลายกำหนัด ความสำรอกได้ 5 ประการ)
โวสสัคคะ 5 (ความสละ ความปล่อย 5 ประการ)
ประเภทของนิโรธ 5

วิกขัมภนนิโรธ ดับด้วยข่มไว้ คือ การดับกิเลสของท่านผู้บำเพ็ญฌาน ถึงปฐมฌานขึ้นไป ย่อมข่มนิวรณ์ไว้ได้ ตลอดเวลาที่อยู่ในฌานนั้น
ตทังคนิโรธ ดับด้วยองค์นั้น ๆ คือ ดับกิเลสด้วยธรรมที่เป็นคู่ปรับ หรือธรรมที่ตรงข้าม เช่น ดับสักกายทิฏฐิด้วยความรู้ที่กำหนดแยกรูปนามออกได้ เป็นการดับชั่วคราวในกรณีนั้น ๆ
สมุจเฉทนิโรธ ดับด้วยตัดขาด คือ ดับกิเลสเสร็จสิ้นเด็ดขาด ด้วยโลกุตตรมรรค ในขณะแห่งมรรคนั้น ชื่อ สมุจเฉทนิโรธ
ปฏิปัสสัทธินิโรธ ดับด้วยสงบระงับ คือ อาศัยโลกุตตรมรรค ดับกิเลสเด็ดขาดไปแล้ว บรรลุโลกุตตรผล กิเลสเป็นอันสงบระงับไปหมดแล้ว ไม่ต้องขวนขวายเพื่อดับอีก ในขณะแห่งผลนั้น ชื่อ ปฏิปัสสัทธินิโรธ
นิสสรณนิโรธ ดับด้วยสลัดออกได้ หรือดับด้วยปลอดโปร่งไป คือ ดับกิเลสเสร็จสิ้นแล้ว ดำรงอยู่ในภาวะที่ดับกิเลสแล้วนั้น ยั่งยืนตลอดไป ภาวะนั้นชื่อนิสสรณนิโรธ ได้แก่อมตธาตุ คือ นิพพาน
หุ่นกระบอกไทย

หุ่นกระบอกจากนาฏยศาลา หุ่นละครเล็ก
การแสดงหุ่นกระบอก
หุ่นกระบอกไทย ที่ใช้แสดงกันในปัจจุบัน สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นโดยอาศัยกรรมวิธีการสร้างหุ่นกระบอกตามแบบหุ่น ซึ่ง หม่อมราชวงศ์เถาะได้คิดประดิษฐ์ดัดแปลงขึ้น กล่าวคือ ตัวหุ่นกระบอกประกอบขึ้นด้วยส่วนสำคัญ 4 ส่วน ได้แก่ ศีรษะหุ่น ลำตัว มือ เครื่องแต่งกายและเครื่องประดับ หุ่นกระบอก ส่วนที่เลียนแบบอวัยวะของคนจริงๆ คือศีรษะและมือทั้ง 2 ข้าง เท่านั้น ส่วนลำตัวหุ่น เป็นกระบอกไม้ไผ่ทั้งปล้องสอดเข้าไปตรงลำคอ ศีรษะและลำตัวถอดออกจากกันได้ เมื่อไม่ใช้แสดงแล้วก็จะถอดออกและเก็บไว้แยกกัน โดยถอดส่วนศีรษะเก็บตั้งไว้บนฐานที่ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อตั้งศีรษะหุ่นกระบอก ลำตัวที่เป็นกระบอกไม่ไผ่เมื่อถอดออกแล้วจะนำแยกเก็บต่างหากจากตัวเสื้อที่มีลักษณะคล้ายถุงตัวเสื้อซึ่งมีมือติดอยู่ทั้ง 2 ข้าง พับเก็บใส่หีบ ศีรษะของหุ่นกระบอกส่วนมากจะทำด้วยไม้เนื้อเบาทั้งแท่ง เช่น ไม้ทองหลาง ไม้โมก ไม้สักทอง ไม้ที่นำมาใช้ควรเป็นไม้เนื้อดีไม่มีตรา แท่งไม้ควรมีขนาดกว้างประมาณ 12 เซนติเมตร และความยาวประมาณ 20 เซนติเมตร เมื่อได้ไม้แล้วช่างก็จะนำมาแกะให้เป็นรูปศีรษะ รูปหน้า และ ลำคอ ส่วนของรูปหน้าและศีรษะยาวประมาณ 10 - 12 เซนติเมตร ส่วนของลำคอยาวประมาณ 8 เซนติเมตร คว้านให้เป็นรูปกว้างพอที่กระบอกไม้ไผ่รวกจะสอดเข้าไปได้โดยสะดวก เหตุที่ต้องทำลำคอใหญ่ยาว เพราะจะใช้เป็นส่วนต่อกับกระบอกไม้ไผ่ที่เป็นส่วนลำตัวหุ่น เมื่อสวมเสื้อคลุมทับอีกชั้นหนุ่งก็จะได้รูปลำคอพอดี ขั้นต่อไป คือ ปั้นแต่งด้วยรักสมุกหรือดินให้เป็นจมูก ปาก คิ้ว หู ประเพณีนิยมเกี่ยวกับความเชื่อในการประดิษฐ์ศีรษะหุ่นกระบอกอย่างหนึ่ง คือ ต้องมีพิธีไหว้ครู พีธีเบิกเนตรหุ่น คล้ายกับการประดิษฐ์หัวโขนถือกันว่าเป็นสิ่งต้องกระทำ ฉะนั้น การเขียนดวงตาของหุ่นกระบอกจึงจะทำเป็นขั้นตอนสุดท้าย และต้องทำในพิธีด้วยลำตัวของหุ่นกระบอก ซึ่งก็คือ กระบอกไม้ไผ่รวก ยาวประมาณ 30 - 40 เซนติเมตร กระบอกไม้ไผ่ที่จะทำเป็นลำตัวหรือแกนให้คนเชิดจับถือ ควรมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 3 - 4 เซนติเมตร อวัยวะส่วนที่เป็นมือ มักแกะด้วยไม้ มีขนาดประมาณ 4 - 5 เซติเมตร ให้พอดีกับขนาดของตัวหุ่นหรือทำด้วยหนังตัดเป็นรูปมือมีนิ้ว และดัดให้อ่อนอย่างมือละคร โดยมือขวาของหุ่นตัวพระจะกำอาวุธไว้เสมอ จึงเจาะรูตรงกลางไว้สำหรับเสียบอาวุธซึ่งจะเปลี่ยนไปได้ตามเนื้อเรื่อง ถ้าในบทไม่กำหนดให้ถืออะไรก็ปล่อยไว้ให้กำมือเฉยๆเช่นนั้น มือซ้ายเป็นรูปมือแบตั้งวงรำ ถ้าเป็นมือตัวนางโดยมากจะตั้งวงรำทั้ง 2 ข้าง มือทั้ง 2 ข้าง จะตอกติดกับเรียวไม้ไผ่เล็กๆ 2 อัน ขนาดความยาวของเรียวไม้ไผ่เท่ากับปล้องไม้ไผ่ที่ทำเป็นลำตัวสำหรับจับเชิด ชาวหุ่นกระบอกเรียกเรียวไม้ไผ่ทั้ง 2 ข้าง ของหุ่นกระบอกคู่นี้ว่า ตะเกียบ
รางวัล

คว้า 3 รางวัล จากงาน เทศกาลหุ่นนานาชาติครั้งที่ 2 ณ ฮานอย ระหว่างวันที่ 4-9 กันยายน 2553 (The 2nd International Marionette Festival in Hanoi 2010) โดยคณะหุ่นกระบอกไทยประยุกต์ ฮอบบีฮัท คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่  ได้แก่  รางวัล “Silver Medal Award for Performance” ,รางวัล “Excellency of Puppet Design” และรางวัล “Excellency of Fine Arts Decoration”
มีแชล ลอตีโต

นักกินชาวฝรั่งเศส
| มีแชล ลอตีโต |
| --- | --- |
เกิด: 15 มิถุนายน ค.ศ. 1950(1950-06-15) เกรอนอบล์ ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 25 มิถุนายน ค.ศ. 2007(2007-06-25) (57 ปี) เกรอนอบล์ ประเทศฝรั่งเศส
สุสาน: สุสานแซ็ง-ร็อก เกรอนอบล์
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
ชื่ออื่น: เมอซีเยอร์ม็องฌ์ตู
อาชีพ: ผู้ให้ความบันเทิง
มีชื่อเสียงจาก: กินของแปลกปลอม
มีแชล ลอตีโต (ฝรั่งเศส: Michel Lotito, ออกเสียง: [miʃɛl lɔtito]; 15 มิถุนายน ค.ศ. 1950 –  25 มิถุนายน ค.ศ. 2007) เป็นผู้ให้ความบันเทิงชาวฝรั่งเศส เกิดที่เกรอนอบล์ โด่งดังจากการกินของที่ย่อยไม่ได้โดยเจตนา ทำให้เขาได้รับสมญานามว่า เมอซีเยอร์ม็องฌ์ตู (Monsieur Mangetout; "นายกินดะ")
รางวัล

ลอตีโตยังคงเป็นผู้ครองสถิติ "อาหารที่แปลกที่สุด" ในบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ เขายังได้รับรางวัลแผ่นทองเหลืองจากผู้ตีพิมพ์ซึ่งเขากินเข้าไปด้วยเช่นกัน
เสียชีวิต

ลอตีโตเสียชีวิตด้วยสาเหตุธรรมชาติในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2007 สิบวันหลังวันเกิดครบรอบ 57 ปี ศพของเขาถูกฝังที่สุสานแซ็ง-ร็อกในเกรอนอบล์
รายชื่อของกินประหลาดที่เขากิน

เซสส์นา 150 เป็นหนึ่งในหลายสิ่งที่ลอตีโตกินลงไป
สถาบันส่งเสริมการเรียนรู้ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

สถาบันส่งเสริมการเรียนรู้ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หรือ สถาบันพัฒนาการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยภาคตะวันออกเฉียงหนือ เดิมมีชื่อว่า ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 โดยใช้ชื่อเมื่อครั้งก่อตั้งว่า ศูนย์กลางอบรมการศึกษาผู้ใหญ่จังหวัดอุบลราชธานี มีชื่อย่อว่า ศ.อ.ศ.อ. เป็นหน่วยงานการศึกษานอกโรงเรียนในระดับภาค ตั้งอยู่ใจกลางเมืองอุบลราชธานี
เคยเป็นสถานที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดอุบลราชธานี (ชั่วคราว) ซึ่งถูกเผาทำลายจากเหตุการณ์ชุมนุมทางการเมือง เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
รายชื่อผู้อำนวยการ

นายอภัย จันทวิมล  14 พฤษภาคม 2497 - 9 ตุลาคม 2504
นายเกรียง เอี่ยมสกุล (กีรติกร)  10 ตุลาคม 2504 - 17 มิถุนายน 2506
นายประสงค์ รังสิวัฒนะ  18 มิถุนายน 2506 - 31 พฤษภาคม 2507
นายสนิท สุวรรณทัต  1 มิถุนายน 2507 - 30 กันยายน 2508
นายพินิต กาญจนะวงศ์  1 ตุลาคม 2508 - 1 มีนาคม 2516
นายเฉลิม สุขเสริม  2 มีนาคม 2516 - 20 พฤศจิกายน 2517
นายประมูล พลโกษฐ์  21 พฤศจิกายน 2517 - 21 มีนาคม 2523
นายบุญทัน ฉลวยศรี  1 เมษายน 2523 - 30 กันยายน 2534
นายสงัด สันตะพันธุ์  1 ตุลาคม 2534 - 7 กันยายน 2539
นายสถาน สุวรรณราช  1 ตุลาคม 2539 - 13 ธันวาคม 2542
ว่าที่ ร.ต.ณรงค์ศักดิ์ กุลจินต์  10 มกราคม 2543 -30 กันยายน 2546
ว่าที่ ร.ต.สิน รองโสภา 10 พฤศจิกายน 2546 - 13 มิถุนายน 2547
นายจรูญพงษ์ จีระมะกร  14 มิถุนายน 2547 -30 กันยายน 2550
นายนิคม ทองพิทักษ์ 1 ตุลาคม 2550 ถึง วันที่ 30 กันยายนย 2552
นางนลินี ศรีสารคาม จันทร์ตรี 6 ตุลาคม 2552 -30 กันยายน 2554
นายวราวุธ พยัคพงษ์ 1 ตุลาคม 2554 - 17 กุมภาพันธ์ 2557
นายชาตรี  เสงี่ยมวงศ์  17 กุมภาพันธ์ 2557 - 1 กุมภาพันธ์ 2558
นายวิเชียรโชติ โสอุบล 2 กุมภาพันธ์ 2558 -
ที่อยู่

เลขที่ 415 ถนนชยางกูร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี มีอาณาเขต ดังนี้
ทิศตะวันออกเฉียงใต้ อยู่ติดกับ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
ทิศตะวันออก ติดกับ โรงเรียนกีฬาจังหวัดอุบลราชธานี และ ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษาจังหวัดอุบลราชธานี
ทิศตะวันตก ติดกับ โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธ์
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับ สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน อุบลราชธานี
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์การศึกษานอกโรงงเรียนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เก็บถาวร 2006-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อุบัติการณ์ซากูราดามง (ค.ศ. 1932)

ความพยายามปลงพระชนม์จักรพรรดิฮิโรฮิโตะ
สำหรับการสังหารอิอิ นาโอซูเกะ ดูที่ อุบัติการณ์ซากูราดามง (ค.ศ. 1860)
| อุบัติการณ์ซากูราดามง |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของ ขบวนการเรียกร้องเอกราชเกาหลี
ตำรวจรวมตัวรอบบริเวณที่มีการทิ้งระเบิดมือ (8 มกราคม ค.ศ. 1932)

ตำแหน่ง: ประตูซากูราดะ พระราชวังหลวง โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น 35°40′40″N 139°45′11″E﻿ / ﻿35.67787°N 139.75311°E﻿ / 35.67787; 139.75311
โดย: องค์กรรักชาติเกาหลี
ผู้บังคับบัญชา: คิม กู
เป้าหมาย: จักรพรรดิฮิโรฮิโตะ
วันที่: 8 มกราคม ค.ศ. 1932
ผู้ลงมือ: อี บง-ชัง
ผลลัพธ์: จักรพรรดิไม่ได้รับบาดเจ็บ ส่วนอีถูกจับกุมและประหารชีวิต
อุบัติการณ์ซากูราดามงเป็นความพยายามลอบปลงพระชนม์ที่ล้มเหลวต่อจักรพรรดิฮิโรฮิโตะของญี่ปุ่นในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1932 ที่ประตูซากูราดามงที่โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
การโจมตีนี้ดำเนินการโดยอี บง-ชัง นักเรียกร้องเอกราชเกาหลีที่เป็นสมาชิกองค์กรรักชาติเกาหลี อีโยนระเบิดมือใส่จักรพรรดิแต่กลับไม่ได้ระเบิดใส่พระองค์ อีจึงถูกจับกุม พิจารณาคดี ตัดสินโทษ และประหารชีวิตอย่างรวดเร็วในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1932 ปัจจุบันเขาเป็นที่จดจำในฐานะผู้พลีชีพในเกาหลีใต้ ซึ่งบางครั้งเรียกการโจมตีนี้เป็น วีรกรรมรักชาติของอี บง-ชัง (เกาหลี: 이봉창의사 의거)
หลังการโจมตีครั้งนี้ เจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นเพิ่มการค้นหาคิม กูและสมาชิกคนอื่นในรัฐบาลชั่วคราวเกาหลีที่ให้ทุนสนับสนุนปฏิบัติการ
ภูมิหลัง

เกาหลีเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1910 ถึง 1945 ใน ค.ศ. 1919 เกิดการประท้วงต่อการปกครองของญี่ปุ่นทั่วเกาหลี ซึ่งกลายเป็นที่รู้จักในชื่อ ขบวนการ 1 มีนาคม หลังทางญี่ปุ่นปราบปรามการประท้วงอย่างรุนแรง ชาวเกาหลีจำนวนมากได้หลบหนีออกจากคาบสมุทรและยังคงต่อต้านญี่ปุ่นในต่างประเทศ รวมถึงสมาชิกรัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐเกาหลี
ญี่ปุ่นเริ่มสร้างข้ออ้างเพื่อรุกรานแมนจูเรียทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีนใน ค.ศ. 1931 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1931 อุบัติการณ์ว่านเป่าชานสร้างแรงกระตุ้นเกี่ยวกับข้อพิพาทขนาดเล็กระหว่างชาวนาชาวจีนและเกาหลีเพื่อปลุกปั่นความรู้สึกต่อต้านชาวจีนในเกาหลีและญี่ปุ่น เหตุการณ์นี้นำไปสู่การปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างชาวเกาหลีและชาวจีนในประเทศของตน จากนั้นในวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1931 จักรวรรดิญี่ปุ่นจัดฉากอุบัติการณ์หลิ่วเถียวหู (การระเบิดรางรถไฟแมนจู) และอุบัติการณ์มุกเดนที่เพิ่มความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่นในหมู่ชาวจีน