stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีวาน เปตรอฟสกี
ผลงานตีพิมพ์สำคัญ

Petrovsky, I. G. (1937), "Über das Cauchysche Problem für Systeme von partiellen Differentialgleichungen", Recueil Mathématique (Matematicheskii Sbornik) (ภาษาเยอรมัน), 2 (44) (5): 815–870, JFM 63.0466.03, Zbl 0018.40503.
Petrovsky, I. G. (1939), "Sur l'analyticité des solutions des systèmes d'équations différentielles", Recueil Mathématique (Matematicheskii Sbornik) (ภาษาฝรั่งเศส), 5 (47) (1): 3–70, JFM 65.0405.02, MR 0001425, Zbl 0022.22601.
Petrovsky, I. G. (1945), "On the diffusion of waves and the lacunas for hyperbolic equations", Recueil Mathématique (Matematicheskii Sbornik), 17 (59) (3): 289–368, MR 0016861, Zbl 0061.21309.
Petrowsky, I. G. (1996),  Oleinik, O. A. (บ.ก.), Selected works. Part I: Systems of partial differential equations and algebraic geometry, Classics of Soviet Mathematics, vol. 5 (part 1), Amsterdam: Gordon and Breach Publishers, ISBN 978-2-88124-978-5, MR 1677652, Zbl 0948.01042.
Petrowsky, I. G. (1996),  Oleinik, O. A. (บ.ก.), Selected works. Part II: Differential equations and probability theory, Classics of Soviet Mathematics, vol. 5 (part 2), Amsterdam: Gordon and Breach Publishers, ISBN 978-2-88124-979-2, MR 1677648, Zbl 0948.01043.
เขตปกครองกลาง

| เขตปกครองกลาง Центра́льный администрати́вный о́круг |
| --- | --- |
เขตการปกครองของมอสโก
   ธง ตราอาร์ม
thเขตปกครองกลางในมอสโก
พิกัด:  55°45′N 37°37′E﻿ / ﻿55.750°N 37.617°E﻿ / 55.750; 37.617
ประเทศ: รัสเซีย
นครสหพันธ์: มอสโก
เขต: 10 + Kitai-gorod
เว็บไซต์: http://cao.mos.ru/
เขตปกครองกลาง (อังกฤษ: Central Administrative Okrug หรือ Tsentralny Administrativny Okrug; รัสเซีย: Центра́льный администрати́вный о́круг, Tsentralny administrativny okrug) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตปกครองของมอสโก มีประชากร 741,967 คน 741,967 คน (การสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2010); 701,353 คน (สำมะโน ค.ศ. 2002) เป็นแกนกลางของเมืองที่มีส่วนที่เก่าแก่ที่สุดและมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ เครมลินและเบลีโกรอดในอดีต และเซมเลียนอยโกรอด กับโบสถ์และป้อมปราการบางแห่งเก่าแก่ตั้งแต่ศตวรรษที่ 14-15 นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถาบันการปกครองสูงสุดของประเทศรัสเซีย เช่น ทำเนียบรัฐบาล สภาดูมา สภาสหพันธ์ และกระทรวงต่าง ๆ พื้นที่ส่วนใหญ่ของอาณาเขตเป็นที่ตั้งอาคารสำนักงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในย่านธุรกิจ "เมืองมอสโก" ทางฝั่งตะวันตกของเขต
อิลยูชิน อิล-76

| อิลยูชิน อิล-76 |
| --- | --- |
   อิล-76ทีดีของซิลค์เวย์แอร์ไลน์
ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขนส่งเชิงกลยุทธ์
ชาติกำเนิด: สหภาพโซเวียต  (สหพันธรัฐรัสเซีย)   รัสเซีย
บริษัทผู้ผลิต: แทชเค็นท์เอวิเอชันโปรดักชันแอสโซซิเอชัน   อาวิอาสตาร์
ผู้ออกแบบ:  อิลยูชิน 
สถานะ: ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศโซเวียต (ในอดีต)   กองทัพอากาศรัสเซีย   กองทัพอากาศยูเครน  กองทัพอากาศอินเดีย\
จำนวนที่ผลิต: 960 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 1971 – ปัจจุบัน
เริ่มใช้งาน: มิถุนายน ค.ศ. 1974
เที่ยวบินแรก: 25 มีนาคม ค.ศ. 1971
สายการผลิต: อิลยูชิน อิล-78   เบอร์รีฟ เอ-50   เบอร์รีฟ เอ-100   เคเจ-2000
อิลยูชิน อิล-76 (รัสเซีย: Илью́шин Ил-76; สัญลักษณ์เนโท: Candid) เป็นอากาศยานลำเลียงขนส่งขนาดหนักพิสัยไกล อิล-76 ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ปี 1971 บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 มีนาคม 1971 และส่งมอบให้กับกองทัพอากาศโซเวียต เมื่อปี 1974 ส่งมอบให้กับสายการบินแอโรฟลอตในปี 1976
อิล-76 เป็นเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของสหภาพโซเวียต โดยรุ่นที่ใช้งานทางทหารจะมีป้อมปืนท้าย อิล-76 ได้รับการดัดแปลงให้บรรทุกเชื้อเพลิงเพื่อใช้สำหรับเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศให้กับเครื่องบินเจ๊ตทิ้งระเบิดเช่น ตูโปเลฟ ตู-22 (แบคไฟร์) อิล-76 ได้ทำสถิติความเร็วและความสูงที่สำคัญคือ ขึ้นสูงสุดที่ระยะ 2,000 เมตร โดยมีน้ำหนักบรรทุก 70,121 กิโลกรัม
ข้อมูลจำเพาะ

เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน โซโลวีเอฟ ดี-30 เคพี ให้แรงขับเครื่องละ 12,000 กิโลกรัม 4 เครื่อง
กางปีก: 50 เมตร
ยาว: 46.59 เมตร
สูง: 14.76 เมตร
พื้นที่ปีก: 300 ตารางเมตร
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 170,000 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 40,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วเดินทางขึ้นสูง: 800 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะ 9,000 เมตร
อัตราเร็วเดินทางประหยัด: 750 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะ 12,000 เมตร
เพดานบินปกติ: 9,000-12,000 เมตร
พิสัยบินเมื่อบรรทุกภารกรรมสูงสุด: 5,000 กิโลเมตร
พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงสูงสุด: 6,700 กิโลเมตร
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน > รุ่นที่ใกล้เคียงกัน

เบอร์รีฟ เอ-50
เบอร์รีฟ เอ-100
อิลยูชิน อิล-78
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน > เครื่องบินที่คล้ายกัน

ล็อคฮีด ซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์
ซีอาน วาย-20
โบอิง ซี-17 โกลบมาสเตอร์ 3
เขตปกครองตะวันตกเฉียงเหนือ

| เขตปกครองตะวันตกเฉียงเหนือ Северо-Западный административный округ |
| --- | --- |
เขตการปกครองของมอสโก
   ธง ตราอาร์ม
thเขตปกครองตะวันตกเฉียงเหนือในมอสโก
พิกัด:  55°49′N 37°26′E﻿ / ﻿55.817°N 37.433°E﻿ / 55.817; 37.433
ประเทศ: รัสเซีย
นครสหพันธ์: มอสโก
เขต: 8
การปกครอง
 • นายอำเภอ[ต้องการอ้างอิง]: อเล็กซี่ ปาชคอฟ[ต้องการอ้างอิง]
พื้นที่[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 93.281 ตร.กม. (36.016 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนประชากร พ.ศ. 2553)
 • ทั้งหมด: 942,223 คน
เว็บไซต์: http://szao.mos.ru
เขตปกครองตะวันตกเฉียงเหนือ (รัสเซีย: Се́веро-За́падный администрати́вный о́круг, Severo-Zapadny administrativny okrug; อังกฤษ: North-Western Administrative Okrug หรือ Severo-Zapadny Administrative Okrug) เป็นหนึ่งในสิบสองหน่วยงานระดับสูง (เขตปกครอง) ของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย จากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีประชากร 942,223 คน เพิ่มขึ้นจาก 779,965 คนที่บันทึกไว้ระหว่างการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2545
เขตปกครองตะวันตก

| เขตปกครองตะวันตก Западный административный округ |
| --- | --- |
เขตการปกครองของมอสโก
   ธง ตราอาร์ม
thเขตปกครองตะวันตกในมอสโก
พิกัด:  55°43′N 37°29′E﻿ / ﻿55.717°N 37.483°E﻿ / 55.717; 37.483
ประเทศ: รัสเซีย
นครสหพันธ์: มอสโก
เขต: 13
การปกครอง
 • นายอำเภอ: อเล็กซี่ อเล็กซานดรอฟ
พื้นที่[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 153.0 ตร.กม. (59.1 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนประชากร พ.ศ. 2564)
 • ทั้งหมด: 1,383,853 คน
เว็บไซต์: http://zao.mos.ru
เขตปกครองตะวันตก (รัสเซีย: За́падный администрати́вный о́круг, Zapadny administrativny okrug; อังกฤษ: Western Administrative Okrug หรือ Zapadny Administrative Okrug) เป็นหนึ่งในสิบสองหน่วยงานระดับสูง (เขตปกครอง) ของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย จากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีประชากร 1,285,914 คน เพิ่มขึ้นจาก 1,049,104 คนที่บันทึกไว้ระหว่างการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2545
อินเตอร์คอสมอส

| --- | --- |
Интеркосмос (รัสเซีย)

ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 1967; 57 ปีที่แล้ว (1967) เที่ยวบินแรก: Vertikal 1 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 (1970-11-28)ขนส่งลูกเรือเที่ยวแรก: โซยุช 28 2 มีนาคม ค.ศ. 1978 (1978-03-02)เที่ยวบินสุดท้าย: อินเตอร์คอสมอส 26 2 มีนาคม ค.ศ. 1994 (1994-03-02)
ยุบเลิก: ค.ศ. 1994 (1994)
เขตอำนาจ:    สหภาพโซเวียต (1967-1991)   รัสเซีย (1992-1994) 
สำนักงานใหญ่: สหภาพโซเวียต
หน่วยงานแม่:   โครงการอวกาศของโซเวียต (1967-1991)  รัฐวิสาหกิจรอสคอสมอส (1992-1994) 
ลูกสังกัดหน่วยงาน: ท่าอวกาศยานบัยโกเงอร์
แผนที่
  ผู้ให้บริการการบินในอวกาศ (สหภาพโซเวียต)   ผู้เข้าร่วม   ข้อเสนอที่ถูกปฏิเสธ (ฟินแลนด์)
 
อินเตอร์คอสมอส (รัสเซีย: Интеркосмос) เป็นโครงการอวกาศของสหภาพโซเวียต มีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยเหลือพันธมิตรของสหภาพโซเวียตด้านภารกิจทางอวกาศทั้งแบบมีมนุษย์และแบบไม่มีมนุษย์
ประเทศที่เข้าร่วมโครงการนี้ได้แก่ชาติในยุโรปตะวันออกซึ่งเป็นสมาชิกกติกาสัญญาวอร์ซอ, สภาเพื่อความช่วยเหลือซึ่งกันและกันทางเศรษฐกิจ และชาติสังคมนิยมอื่น ๆ อย่างอัฟกานิสถาน, คิวบา, มองโกเลีย และเวียดนาม นอกจากนี้ ชาติไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดที่นิยมสหภาพโซเวียตอย่างอินเดียและซีเรีย รวมทั้งฝรั่งเศส (ซึ่งเป็นชาติทุนนิยมและเป็นพันธมิตรกับสหรัฐอเมริกาหรือนาโตในบางครั้ง) ก็เข้าร่วมโครงการด้วย
ภารกิจแบบมีมนุษย์

| วันที่ |  | หลัก | สำรอง | ประเทศ | ภารกิจ | สถานีอวกาศ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 มีนาคม 1978 |  | วลัดยิมีร์ แรแม็ก | โอลด์ฌิค แป็ลชาก |  เชโกสโลวาเกีย | โซยุช 28  | ซะลูท 6 |
| 27 มิถุนาคม 1978 |  | มีรอสวัฟ แคร์มัตแชฟสกี | แซนอน ยังกอฟสกี |  โปแลนด์ | โซยุช 30  | ซะลูท 6 |
| 26 สิงหาคม 1978 |  | ซีคมุนท์ เยน | เอเบอร์ฮาร์ท เคิลล์เนอร์ |  เยอรมนีตะวันออก | โซยุช 31  | ซะลูท 6 |
| 10 เมษายน 1979 |  | แกออร์กี อีวานอฟ | อาแล็กซันดร์ อาแล็กซันดรอฟ |  บัลแกเรีย | โซยุช 33  | ซะลูท 6  (การเชื่อมต่อยานกับสถานีอวกาศล้มเหลว) |
| 26 พฤษภาคม 1980 |  | แบร์ตอล็อน ฟอร์ก็อช | เบ-ลอ มัดยอรี |  ฮังการี | โซยุช 36  | ซะลูท 6 |
| 23 กรกฎาคม 1980 |  | ฝั่ม ตวน | บู่ย ทัญ เลียม |  เวียดนาม | โซยุช 37  | ซะลูท 6 |
| 18 กันยายน 1980 |  | อาร์นัลโด ตามาโย เมนเดซ | โฮเซ โลเปซ ฟัลกอน |  คิวบา | โซยุช 38  | ซะลูท 6 |
| 23 มีนาคม 1981 |  | จุกเดร์เดมิดีน กูร์รักชา | ไมดาร์จาวิน กันโซริก |  มองโกเลีย | โซยุช 39  | ซะลูท 6 |
| 14 พฤษภาคม 1981 |  | ดูมีตรู ปรูนารีอู | ดูมีตรู เดดีอู |  โรมาเนีย | โซยุช 40  | ซะลูท 6 |
| 24 มิถุนายน 1982 |  | ฌ็อง-ลู เครเตียง | ปาทริก โบดรี |  ฝรั่งเศส | โซยุซ ที-6  | ซะลูท 7 |
| 2 เมษายน 1984 |  | ราเกซ เชอร์มา | รวิศ มัลโหตรา |  อินเดีย | โซยุซ ที-11  | ซะลูท 7 |
| 22 กรกฎาคม 1987 |  | มุฮัมมัด อะห์มัด ฟาริส |  |  ซีเรีย | โซยุซ ทีเอ็ม-3  | มีร์ |
| 6 การกฏาคม 1988 |  | อาแล็กซันดร์ อาแล็กซันดรอฟ | กราซีมีร์ สตอยานอฟ |  บัลแกเรีย | โซยุซ ทีเอ็ม-5  | มีร์ |
| 29 สิงหาคม 1988 |  | อับดุล อาฮัด โมห์มันด์ | โมฮัมมัด เดารัน กูลัม มาซุม |  อัฟกานิสถาน | โซยุซ ทีเอ็ม-6  | มีร์ |
| 26 พฤศจิกายน 1988 |  | ฌ็อง-ลู เครเตียง | มีแชล ตอญีนี |  ฝรั่งเศส | โซยุซ ทีเอ็ม-7  | มีร์ |
| 2 ธันวาคม 1990 |  | Toyohiro Akiyama | Ryoko Kikuchi |  ญี่ปุ่น | โซยุซ ทีเอ็ม-11  | มีร์ |

| 18 พฤษภาคม 1991 |  | Helen Sharman | Timothy Mace |  สหราชอาณาจักร | โซยุซ ทีเอ็ม-12  | มีร์ |

| 2 ตุลาคม 1991 |  | Franz Viehböck | Clemens Lothaller |  ออสเตรีย | โซยุซ ทีเอ็ม-13  | มีร์ |
ดูเพื่ม

โครงการอวกาศของโซเวียต
เขตปกครองตะวันตกเฉียงใต้

| เขตปกครองตะวันตกเฉียงใต้ Юго-Западный административный округ |
| --- | --- |
เขตการปกครองของมอสโก
   ธง ตราอาร์ม
thเขตปกครองตะวันตกเฉียงใต้ในมอสโก
พิกัด:  55°39′N 37°32′E﻿ / ﻿55.650°N 37.533°E﻿ / 55.650; 37.533
ประเทศ: รัสเซีย
นครสหพันธ์: มอสโก
เขต: 12
การปกครอง
 • นายอำเภอ[ต้องการอ้างอิง]: โอเล็ก โวลคอฟ[ต้องการอ้างอิง]
พื้นที่[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 111.4 ตร.กม. (43.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนประชากร พ.ศ. 2553)
 • ทั้งหมด: 1,362,751 คน
เว็บไซต์: http://uzao.mos.ru
เขตปกครองตะวันตกเฉียงใต้ (รัสเซีย: Ю́го-За́падный администрати́вный о́круг, Yugo-Zapadny administrativny okrug); อังกฤษ: South-Western Administrative Okrug หรือ Yugo-Zapadny Administrative Okrug) เป็นหนึ่งในสิบสองหน่วยงานระดับสูง (เขตปกครอง) ของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย จากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีประชากร 1,362,751 คน เพิ่มขึ้นจาก 1,179,211 คนที่บันทึกไว้ระหว่างการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2545
อิลยา ดรากูนอฟ

| Ilja Dragunov |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Ilya Rukober
เกิด:  (1993-10-10) 10 ตุลาคม ค.ศ. 1993 (31 ปี) Moscow, Russia
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Davey American Ilja Dragunov
ส่วนสูง: 5 ft 10 in (1.78 m)
น้ำหนัก: 227 lb (103 kg)
ฝึกหัดโดย: Axel Tischer Rick Baxxter
เปิดตัว: 21 April 2012
อิลยา รูโคเบอร์ (Ilya Rukober) (รัสเซีย: Илья́ Руко́бер, อักษรโรมัน: Ilʹya Rukober;; 10 ตุลาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวรัสเซียที่รู้จักบนสังเวียนในนาม อิลยา ดรากูนอฟ (Ilja Dragunov) (รัสเซีย: Илья Драгунов, อักษรโรมัน: Ilʹya Dragunov) เขาได้เซ็นสัญญากับ WWE ก่อนที่จะเซ็นสัญญากับ WWE เขาได้ปล้ำในสมาคมอิสระของยุโรปและเป็นที่รู้จักกับสมาคม Westside Xtreme Wrestling (wXw) เขาเป็นนักมวยปล้ำชายที่เกิดในรัสเซียที่ไม่ใช่ในบทคนแรกที่ร่วมงานใน WWE
แชมป์และรางวัล

CBS Sports
Match of the Year (2020) vs. Walter
German Wrestling Federation/Next Step Wrestling
NSW (European) Championship (2 times)
Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 72 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2022
Westside Xtreme Wrestling
wXw Unified World Wrestling Championship (1 time)
wXw World Tag Team Championship (3 times) – with Robert Dreissker (1), Dirty Dragan and Julian Nero (1), Walter (1)
wXw Shotgun Championship (2 times)
First wXw Triple Crown
International Tag Team Tournament (2018) - with Avalanche
16 Carat Gold Tournament (2017)
Mitteldeutschland Cup (2013)
wXw Shotgun Championship Tournament (2013)
WWE
NXT Championship  (1 time)
NXT United Kingdom Championship (1 time)
แหล่งข้อมูลอื่น

อิลยา ดรากูนอฟ ที่ WWE.com
อิลยา ดรากูนอฟ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เกออร์กี กาปอน

| บาทหลวง เกออร์กี กาปอน |
| --- | --- |
Гео́ргий Аполло́нович Гапо́н

เกิด: เกออร์กี อะปอลโลโนวิช กาปอน (5) 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1870(1870-02-17) เบลีคี (Белики), เทศมณฑลโคเบเลียกี, เขตผู้ว่าการปอลตาวา, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: (28 มีนาคม) 10 เมษายน พ.ศ. 1906 (36 ปี) โอเซียร์คี (Озерки), เทศมณฑลเซนต์ปีเตอร์เบิร์ก, เขตผู้ว่าการเซนต์ปีเตอร์เบิร์ก, จักรวรรดิรัสเซีย
สาเหตุเสียชีวิต: ถูกลอบสังหาร
การศึกษา: วิทยาลัยศาสนศาสตร์ปอลตาวา (1893) สถาบันศาสนศาสตร์เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก (1903)
อาชีพ: พระ นักการเมือง ผู้นำสหภาพแรงงาน
คู่สมรส: เวรา (Вера) (เสียชีวิต ป. 1898)
บุตร: มารียา (Мария) และ อะเลคเซย์ (Алексей)
บิดามารดา: (บิดา) อะปอลลอน เฟโดโรวิช กาปอน (Аполлон Федорович Гапон)
ลายมือชื่อ

เกออร์กี อะปอลโลโนวิช กาปอน (รัสเซีย: Георгий Аполлонович Гапон; อังกฤษ: George Apollonovich Gapon; 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2413 – 10 เมษายน พ.ศ. 2459) เป็นนักบวชชาวยูเครน ผู้นำชนชั้นแรงงาน และผู้ก่อตั้งสมัชชาแรงงานรัสเซีย (Assembly of Russian Factory and Workshop Workers) ในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ใน พ.ศ. 2446 เกออร์กีมีความใกล้ชิดกับตำรวจและเป็นผู้นำกรรมกรให้เคลื่อนไหวต่อสู้ทางการเมืองในกรอบที่เข้มงวดของหลักศาสนาคือการมีขันติ ความสงบ และสันติวิธี โดยเป็นผู้นำในการเดินขบวนอย่างสันติครั้งใหญ่ของกรรมกรในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์กในเดือนมกราคม พ.ศ. 2448 แต่กองทหารของซาร์นิโคลัสที่ 2 พยายามแยกสลายกลุ่มผู้ชุมนุมเดินขบวนและเกิดการปะทะกันอย่างรุนแรงจนเป็นเหตุการณ์ที่รู้จักกันว่า "วันอาทิตย์นองเลือด" (Bloody Sunday) และนำไปสู่การปฏิวัติรัสเซียในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2448
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เกออร์กี กาปอน
เรื่องราวชีวิตของฉัน, โดย บาทหลวงเกออร์กี กาปอน (1906)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ชิลี  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  IdRef
เขตปกครองตะวันออก

| เขตปกครองตะวันออก Восточный административный округ |
| --- | --- |
เขตการปกครองของมอสโก
ป้ายเขตปกครองตะวันออกบนจัตุรัสพรีโอบราเฮนสกายา
   ธง ตราอาร์ม
thเขตปกครองตะวันออกในมอสโก
พิกัด:  55°47′N 37°46′E﻿ / ﻿55.783°N 37.767°E﻿ / 55.783; 37.767
ประเทศ: รัสเซีย
นครสหพันธ์: มอสโก
เขต: 16
การปกครอง
 • นายอำเภอ[ต้องการอ้างอิง]: วีเซโวลอด ทิโมฟีเยฟ[ต้องการอ้างอิง]
พื้นที่[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 154.6 ตร.กม. (59.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนประชากร ค.ศ. 2010)
 • ทั้งหมด: 1,452,759 คน
เว็บไซต์: http://vao.mos.ru
เขตปกครองตะวันออก (รัสเซีย: Восто́чный администрати́вный о́круг, Vostochny administrativny okrug; อังกฤษ: Eastern Administrative Okrug) หรือ เขตปกครองวอสโตชนี (อังกฤษ: Vostochny Administrative Okrug) เป็น 1 ใน 12 เขตปกครองระดับสูง (administrative okrug) ของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย มีประชากร 1,452,759 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2010 เพิ่มขึ้นจาก 1,394,497 คนที่เคยบันทึกระหว่างการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2002
อันเดรย์ เกรชโค

| อันเดรย์ เกรชโค |
| --- | --- |
Андрeй Грeчко
อันเดรย์ เกรชโค ในปี 1960

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ดำรงตำแหน่ง 12 เมษายน พ.ศ. 2510 – 26 เมษายน พ.ศ. 2519
รัฐมนตรี: อะเลคเซย์ โคซีกิน
ก่อนหน้า: โรดีออน มาลีนอฟสกี
ถัดไป: ดมีตรี อุสตีนอฟ
สมาชิกเต็มของ โปลิตบูโรที่ 23, ที่ 24 แห่งพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียต
ดำรงตำแหน่ง 27 เมษายน พ.ศ. 2516 – 26 เมษายน พ.ศ. 2519
รัฐมนตรี: นีกีตา ครุชชอฟ อะเลคเซย์ โคซีกิน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 4 ตุลาคม ค.ศ. พ.ศ. 2446(พ.ศ. 2446-10-04) Golodaevka, Don Host Oblast, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: ผิดพลาด: วันที่เสียชีวิต (วันแรก) ต้องไม่อยู่ในอนาคต มอสโก, สาธารณรัฐรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
เชื้อชาติ: โซเวียต
พรรคการเมือง: คอมมิวนิสต์
รางวัล: 
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: สหภาพโซเวียต
ประจำการ: พ.ศ. 2462–พ.ศ. 2519
ยศ: จอมพลแห่งสหภาพโซเวียต
บังคับบัญชา: กองพลที่18    กองพลการ์ดที่1 กองพลทหารเคียฟ
ผ่านศึก: สงครามกลางเมืองรัสเซีย, สงครามโลกครั้งที่ 2

อันเดรย์ อันโตโนวิช เกรชโค (รัสเซีย: Андре́й Анто́нович Гре́чко; 17 ตุลาคม [O.S. 4  ตุลาคม] 1903 – 26 เมษายน 1976) เป็นผู้บัญญาการโซเวียต, จอมพลแห่งสหภาพโซเวียต และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมโซเวียต
ประวัติ

อันเดรย์ อันโตโนวิช เกรชโค เกิดในเมืองเล็ก ๆ ใกล้เมืองรอสตอฟ-นา-โดนูในวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2446 เป็นบุตรชายของชาวนาใน ยูเครน ต่อมาเขาได้เข้าร่วม กองทัพแดง ในปี พ.ศ. 2462 อยู่ในกองทหารม้าของเซมิออน บูดิออนนืย  หลังสงครามกลางเมือง เกรชโค ได้เรียนต่อในวิทยาลัยทหารม้าที่ 6ในเมือง ตากาล๊อก ซึ่งเขาจบการศึกษาในปี พ.ศ. 2469  เขาเข้าร่วม พรรคคอมมิวนิสต์ ในปี พ.ศ. 2471, และจบการศึกษาจาก โรงเรียนทหารฟรุนเซ ในปี พ.ศ. 2479  จากนั้นเขาได้เข้าเรียนในสถาบันการศึกษาเสนาธิการทหารโซเวียต จบการศึกษาในปี พ.ศ. 2484 เพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อน ปฏิบัติการบาร์บารอสซา
การรับใช้ชาติ

คำสั่งแรกของเกรชโค ในช่วง  สงครามโลกครั้งที่สองคือการนำกองทหารม้าที่ 34 ในการต่อสู้ป้องกันเมืองคราเมนชู (ใกล้ เคียฟ) ใน ยูเครนอย่างกล้าหาญ ในวันที่15 มกราคม พ.ศ. 2485 เกรชโค ได้รับเลือกมาเป็นแม่ทัพ กองพลทหารม้าที่5 ตั้งแต่ 15 เมษายน พ.ศ. 2485 ถึง 16 ตุลาคม พ.ศ. 2486,เกรชโค ยังได้เป็นผู้บังคับบัญชาใน กองทัพที่12,47,8 และ56 ทั้งหมนี้เป็นส่วนหนึ่งของ แนวรบทางตอนเหนือของคอเคซัส และเขาบัญชาได้อย่างยอดเยี่ยม
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2486  เกรชโค  ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้บัญชาการทหารสูงสุดของ กองพลส่วนหน้ายูเครนที่1 จากนั้นวันที่ 14 ธันวาคมปี พ.ศ. 2486 เขาเป็นผู้บัญชาการกองพลการ์ดที่1 จนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม กองพลการ์ดที่1 เป็นส่วนหนึ่งของ กองพลส่วนหน้ายูเครนที่4 ซึ่งนำโดย พ.อ.  อีเปตรอฟ. เกรชโค ได้นำกองพลการ์ดที่1 กองพลการ์ดที่1 บุกเข้า ฮังการี และ ออสเตรียเข้าโจมตีได้อย่างยอดเยี่ยม
หลังสงคราม

หลังสงคราม เกรชโคได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพในเคียฟจนถึงปี พ.ศ. 2496  ระหว่าง พ.ศ. 2496 และ พ.ศ. 2500 เกรชโค เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังโซเวียตใน เยอรมนีตะวันออก ในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2498 เกรชโค พร้อมกับเพื่อนร่วมงานระดับสูงอีกห้าทุกคนได้ถูกรับเลือกในความสามารถในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในรับการเลื่อนยศจอมพลแห่งสหภาพโซเวียต ในช่วงปี พ.ศ. 2500-2503, เกรชโค  ได้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพบกและ พ.ศ. 2503-2510 เขาเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลัง สนธิสัญญาวอร์ซอ
วันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2510 เขาได้ทำรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม หลังจากการเสียชีวิตจอมพล โรดีออน มาลีนอฟสกี ในช่วงปี พ.ศ. 2513-2519 ที่ เกรชโค ได้ทำหน้าที่เป็นประธานของคณะกรรมการบรรณาธิการจัดบันทึกประวัติศาสตร์โซเวียตในของสงครามโลกครั้งที่สองอย่างเป็นทางการเขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2519  เถ้าของเขาถูกฝังอยู่ในกำแพงเครมลิน
เครื่องอิสริยาภรณ์

2 วีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียต (1 กุมภาพันธ์ 1958, 16 ตุลาคม 1973)
6 เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน (ธันวาคม 1942, 1945, 1 กุมภาพันธ์ 1958, ตุลาคม 1963, 22 กุมภาพันธ์ 1968, 16 ตุลาคม 1973)
3 เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง, (1941, 1944, 1950)
เครื่องอิสริยาภรณ์คูตูซอฟ, ชั้นที่ 1, 2 ครั้ง (1944, 1945), ขั้นที่ 2 (กุมภาพันธ์ 1943)
เครื่องอิสริยาภรณ์ซูโวรอฟ, ชั้นที่ 1, 2 ครั้ง (1943, 1944)
Order of Bogdan Khmelnitsky,  ชั้นที่ 1 (มกราคม 1944)
Honorary weapon with gold National Emblem of the Soviet Union (22 กุมภาพันธ์  1968)
เหรียญที่ระลึก "ในพิธีฉลองครบรอบ 100 ปีวันเกิดของ วลาดีมีร์ อิลลิช เลนิน"
เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่คอเคซัส"
เหรียญ "สำหรับชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีการทำงานและรับใช้กองทัพแดง"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 40 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียต"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 50 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียต"
วีรชนแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเชโกสโลวัก (5 ตุลาคม 1969)
Virtuti Militari, 1st class (โปแลนด์)
Cross of Grunwald, 1st class (โปแลนด์)
เครื่องอิสริยาภรณ์คลีเมนต์ ก็อตต์วอลด์ (สาธารณรัฐสังคมนิยมเชโกสโลวัก)
เกรชโค กับ  เลโอนิด เบรจเนฟ ในเยอรมนีตะวันออก พ.ศ. 2517
เขตปกครองตะวันออกเฉียงเหนือ

| เขตปกครองตะวันออกเฉียงเหนือ Северо-Восточный административный округ |
| --- | --- |
เขตการปกครองของมอสโก
นิทรรศการความสำเร็จของเศรษฐกิจแห่งชาติ
   ธง ตราอาร์ม
thเขตปกครองตะวันออกเฉียงเหนือในมอสโก
พิกัด:  55°50′N 37°37′E﻿ / ﻿55.833°N 37.617°E﻿ / 55.833; 37.617
ประเทศ: รัสเซีย
นครสหพันธ๋: มอสโก
เขต: 13
การปกครอง
 • นายอำเภอ[ต้องการอ้างอิง]: วาเลรี วิโนกราดอฟ[ต้องการอ้างอิง]
พื้นที่[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 101.883 ตร.กม. (39.337 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนประชากร ค.ศ. 2010)
 • ทั้งหมด: 1,359,508 คน
เว็บไซต์: http://svao.mos.ru
เขตการปกครองตะวันออกเฉียงเหนือ (รัสเซีย: Се́веро-Восто́чный администрати́вный о́круг - Severo-Vostochny administrativny okrug; อังกฤษ: North-Eastern Administrative Okrug หรือ Severo-Vostochny Administrative Okrug เป็นหนึ่งในสิบสองหน่วยงานระดับสูง (เขตปกครอง) ของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย จากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีประชากร 1,359,508 คน เพิ่มขึ้นจาก 1,240,062 คน ที่บันทึกไว้ระหว่างการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2545
เขตปกครองตะวันออกเฉียงใต้

| เขตปกครองตะวันออกเฉียงใต้ Юго-Восточный административный округ |
| --- | --- |
เขตการปกครองของมอสโก
   ธง ตราอาร์ม
thเขตปกครองตะวันออกเฉียงใต้ในมอสโก
พิกัด:  55°40′N 37°37′E﻿ / ﻿55.667°N 37.617°E﻿ / 55.667; 37.617
ประเทศ: รัสเซีย
นครสหพันธ์: มอสโก
Districts: 12
การปกครอง
 • นายอำเภอ[ต้องการอ้างอิง]: วลาดีมีร์ โซตอฟ[ต้องการอ้างอิง]
พื้นที่[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 117.6 ตร.กม. (45.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนประชากร พ.ศ. 2553)
 • ทั้งหมด: 1,318,885 คน
เว็บไซต์: http://uvao.mos.ru
เขตปกครองตะวันออกเฉียงใต้ (รัสเซีย: Ю́го-Восто́чный администрати́вный о́круг, Yugo-Vostochny administrativny okrug; อังกฤษ: South-Eastern Administrative Okrug หรือ Yugo-Vostochny Administrative Okrug เป็นหนึ่งในสิบสองหน่วยงานระดับสูง (เขตปกครอง) ของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย จากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีประชากร 1,318,885 คน เพิ่มขึ้นจาก 1,109,121 คน ที่บันทึกไว้ระหว่างการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2545
สหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยทรานส์คอเคเซีย

รัฐที่ดำรงเป็นเวลาหนึ่งเดือนใน ค.ศ. 1918 ในคอเคซัสใต้
ระวังสับสนกับ สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคซัส
สหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยทรานส์คอเคเซีย (TDFR; 22 เมษายน – 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1918) เป็นรัฐที่มีอยู่เป็นเวลาสั้น ๆ ในภูมิภาคคอเคซัส โดยมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศอาร์มีเนีย ประเทศอาเซอร์ไบจาน และประเทศจอร์เจียในปัจจุบัน รวมถึงพื้นที่บางส่วนของประเทศรัสเซียและตุรกีด้วย รัฐดำรงอยู่เพียงหนึ่งเดือนก่อนที่จอร์เจียจะประกาศเอกราช ตามมาด้วยอาร์มีเนียและอาเซอร์ไบจานหลังจากนั้นไม่นาน
ภูมิภาคอันเป็นที่ตั้งของสหพันธ์สาธารณรัฐเดิมเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซีย ซึ่งจักรวรรดิได้ล่มสลายในระหว่างการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1917 และรัฐบาลชั่วคราวเข้าครองอำนาจ เช่นเดียวกับในภูมิภาคคอเคซัส ที่มีการจัดตั้งคณะรัฐบาลในชื่อคณะกรรมการพิเศษทรานส์คอเคเซีย (โอซาคอม) แต่ภายหลังการปฏิวัติเดือนตุลาคมและการขึ้นสู่อำนาจของบอลเชวิคในรัสเซีย คณะกรรมาธิการทรานส์คอเคเซียจึงเข้ามาแทนที่โอซาคอม ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 ขณะสงครามโลกครั้งที่หนึ่งยังดำเนินอยู่ คณะกรรมาธิการจึงเริ่มต้นเจรจาสันติภาพกับจักรวรรดิออตโตมันที่กำลังรุกรานภูมิภาค แต่ต้องล้มเหลวอย่างรวดเร็ว เนื่องจากจักรวรรดิปฏิเสธที่จะยอมรับอำนาจของคณะกรรมาธิการ สนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์ซึ่งยุติการมีส่วนร่วมของรัสเซียในสงคราม ยอมให้ดินแดนทรานส์คอเคซัสบางส่วนตกเป็นของจักรวรรดิออตโตมัน เมื่อต้องเผชิญภัยคุกคามที่ใกล้เข้ามานี้ ทำให้ในวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1918 คณะกรรมาธิการจึงประกาศยุบตนเองและสถาปนาสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยทรานส์คอเคเซียขึ้นเป็นรัฐเอกราช พร้อมทั้งจัดตั้งสภานิติบัญญัติหรือสภาเซย์มเพื่อเจรจาโดยตรงกับจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งได้รับการรับรองความเป็นเอกราชโดยทันที
จุดประสงค์ที่แตกต่างกันของทั้งสามกลุ่มชาติพันธุ์หลัก (ชาวอาร์มีเนีย ชาวอาเซอร์ไบจาน และชาวจอร์เจีย) ถือเป็นอันตรายอย่างรวดเร็วต่อการดำรงอยู่ของสหพันธ์ การเจรจาสันติภาพพังทลายลงอีกครั้งและต้องเผชิญกับการรุกรานของจักรวรรดิออตโตมันในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1918, ผู้แทนจอร์เจียในสภาเซย์มประกาศว่าสหพันธ์ไม่สามารถดำรงอยู่ต่อไปได้ และประกาศให้สาธารณรัฐประชาธิปไตยจอร์เจียเป็นเอกราชเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม เนื่องด้วยจอร์เจียไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์อีกต่อไป ทำให้สาธารณรัฐอาร์มีเนียและสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจานต่างก็ประกาศตนเองเป็นรัฐเอกราชเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม จึงถือเป็นการสิ้นสุดของสหพันธ์ เนื่องจากการดำรงอยู่เพียงระยะเวลาสั้น ๆ ทำให้สหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยทรานส์คอเคเซียมักถูกลืมเลือนในประวัติศาสตร์นิพนธ์ระดับชาติของภูมิภาคนี้ แต่โดยพื้นฐานแล้วถือว่าเป็นกระบวนการขั้นแรกของรัฐทั้งสามที่พยายามประกาศอิสรภาพตนเอง