stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มดสีเงินสะฮารา

| มดสีเงินสะฮารา |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Arthropoda
ชั้น:: Insecta
อันดับ:: Hymenoptera
อันดับย่อย:: Apocrita
วงศ์ใหญ่:: Vespoidea
วงศ์:: Formicidae
สกุล:: Cataglyphis
สปีชีส์:: C.  bombycina
ชื่อทวินาม
Cataglyphis bombycinus (Roger, 1859)

มดสีเงินสะฮารา หรือ มดสีเงิน (อังกฤษ: Saharan silver ant, Silver ant; ชื่อวิทยาศาสตร์: Cataglyphis bombycinus) เป็นมดชนิดหนึ่ง อาศัยและแพร่กระจายพันธุ์อยู่เฉพาะในทะเลทรายสะฮารา ในทวีปแอฟริกา
มดสีเงินสะฮารา มีจุดเด่นคือ มีลำตัวสะท้อนแสงสีเงินแวววาว อาศัยทำรังโดยขุดโพรงอยู่ใต้พื้นทรายของทะเลทรายสะฮารา เป็นมดนักล่าหาอาหารเช่นเดียวกับมดชนิดอื่น ๆ หรือ กินแมลงที่ตายจากความร้อน แต่ก็ตกเป็นอาหารของสัตว์อื่นที่ใหญ่กว่าด้วย เช่น กิ้งก่า มดสีเงินสะฮารามีความสามารถพิเศษ คือ สามารถทนความร้อนในช่วงเวลากลางวันของทะเลทรายสะฮาราได้สูงถึง 53 องศาเซลเซียส ซึ่งเป็นอุณหภูมิที่ไม่มีสัตว์ชนิดใดจะทนทานได้ แต่กระนั้นก็สามารถที่จะทนได้นานเพียง 10 นาทีเท่านั้น อีกทั้งยังมีความสามารถในการวิ่งที่เร็วมากอีกด้วย โดยทำความเร็วได้ถึงวินาทีละครึ่งเมตร หากเปรียบเทียบสัดส่วนกับมนุษย์แล้วจะเท่ากับว่า มดสีเงินสะฮาราวิ่งได้เร็วถึง 280 ไมล์/ชั่วโมง นับว่าเป็นสัตว์ที่มีความเร็วที่สุดในโลก
การจำแนก

แบ่งออกเป็นชนิดย่อยได้ 3 ชนิด
Cataglyphis bombycinus bombycinus (Roger, 1859)
Cataglyphis bombycinus bruneipes (Santschi, 1911)
Cataglyphis bombycinus sinaiticus Wheeler & Mann, 1916
มงกุฎแห่งสกอตแลนด์

| มงกุฎแห่งสกอตแลนด์ Crown of Scotland |
| --- | --- |
 มงกุฎแห่งสกอตแลนด์ในรัฐพิธีการเปิดประชุมสภาของสกอตแลนด์ ในปีค.ศ. 2011
ตราสัญลักษณ์

รายละเอียด
สำหรับ:  สกอตแลนด์
ผลิตเมื่อ: ค.ศ. 1540
ผู้ครอบครอง: พระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
น้ำหนักสุทธิ: 1.64 กิโลกรัม (3 ปอนด์ 10 ออนซ์)
จำนวนโค้ง: 2 โค้ง
วัตถุดิบหลัก: ทองคำ
วัสดุซับใน: กำมะหยี่สีแดงกรุขอบด้วยขนเออร์มิน
อัญมณีสำคัญ: อัญมณี 22 เม็ด  รัตนชาติ 20 เม็ด  ไข่มุกน้ำจืดสกอตแลนด์ 68 เม็ด
องค์ประกอบอื่นๆ: ยอดทรงกางเขนประดับไข่มุก
มงกุฎแห่งสกอตแลนด์ (อังกฤษ: The Crown of Scotland) เป็นมงกุฎที่ใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ โดยได้ทำการจัดสร้างขึ้นใหม่เลียนแบบของเดิมที่ทรงโดยพระเจ้าเจมส์ที่ 5 แห่งสกอตแลนด์เมื่อปีค.ศ. 1540 มงกุฎองค์นี้ถือเป็นหนึ่งในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสกอตแลนด์ และยังเป็นถือเป็นหนึ่งในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักรที่เก่าแก่ที่สุด โดยปรากฎหลักฐานจากพระบรมสาทิสลักษณ์ของพระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ ซึ่งปรากฎในหนังสือกำหนดเทศกาล (Book of Hours) เพื่อใช้ในงานพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับมาร์กาเร็ต ทิวดอร์
การจัดสร้าง

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1540 พระเจ้าเจมส์ที่ 5 ได้ทรงมีพระราชบัญชาให้จอห์น มอสแมน ช่างทองประจำราชสำนักทำการปรับแต่งมงกุฎแห่งสกอตแลนด์ โดยมงกุฎองค์เดิมนั้นมีลักษณะบอบบาง และถูกซ่อมแซมอย่างน้อยสองครั้งภายในรอบ 30 ปี และจากการตรวจนับใหญ่ในปีค.ศ. 1539 ก็ได้พบว่ามีการชำรุดเพิ่มขึ้นโดยมีชิ้นส่วนเฟลอ-เดอ-ลีส์สูญหายไปจำนวน 1 ชิ้น โดยได้มีการบูรณะโดยการแยกชิ้นส่วนของมงกุฎองค์เดิม แยกอัญมณีและรัตนชาติออก โดยส่วนที่เป็นโลหะได้นำไปหลอมใหม่ โดยเพิ่มน้ำหนักทองคำเพิ่มขึ้นอีกถึง 41 ออนซ์
องค์มงกุฎทำจากทองคำ โดยมีส่วนประกอบคือบริเวณฐาน ซึ่งทำเป็นรูปดอกลิลลี หรือเฟลอ-เดอ-ลีส์ สลับกับใบสตรอเบอร์รี่สี่แฉก มีส่วนโค้งเหนือฐานทั้งหมด 4 ด้านทำจากทองคำและรูปใบโอ้คสีแดง บริเวณเหนือส่วนตัดตรงกลางมงกุฎเป็นลูกโลกทองคำทาสีฟ้าประดับด้วยดาวทำจากทองคำ เหนือลูกโลกเป็นยอดกางเขนขนาดใหญ่ตกแต่งด้วยไข่มุกและทองคำ มงกุฎทั้งองค์ประกอบด้วยอัญมณีถึง 22 เม็ด รวมถึงโกเมนและแอเมทิสต์ รัตนชาติ 20 เม็ด และไข่มุกน้ำจืดของสกอตแลนด์จำนวน 68 เม็ด
พระเจ้าเจมส์ที่ 5 ได้มีพระราชบัญชาให้ใช้ขนเออร์มินสีม่วงจากช่างตัดเสื้อ โธมัส อาร์เธอร์แห่งเอดินบะระบุทำเป็นหมวกด้านใน ต่อมาพระเจ้าเจมส์ที่ 7 ได้มีพระราชบัญชาให้เปลี่ยนเป็นสีแดง ต่อมาได้มีการเปลี่ยนหมวกด้านในบ่อยครั้ง และในปัจจุบันนั้นเปลี่ยนในปีค.ศ. 1993 มงกุฎทั้งองค์มีน้ำหนักทั้งสิ้น 1.64 กิโลกรัม (3 ปอนด์ 10 ออนซ์)
การใช้งาน

มงกุฎได้ถูกใช้สวมโดยพระเจ้าเจมส์ที่ 5ในงานพระราชพิธีสถาปนามารีแห่งกีซ พระมเหสีพระองค์ที่สองขึ้นเป็นพระราชินีในปีเดียวกันกับการจัดสร้างมงกุฎ และต่อมาได้ใช้สวมในงานพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระราชินีนาถแมรีในปีค.ศ. 1643 และในงานบรมราชาภิเษกของพระเจ้าเจมส์ที่ 6 ในปีค.ศ. 1567
ในช่วงที่ไม่มีพระมหากษัตริย์ประจำราชบัลลังก์สกอตแลนด์อันสืบเนื่องมาจากพระราชบัญญัติการรวมราชบัลลังก์ ค.ศ. 1603 เมื่อพระเจ้าเจมส์ที่ 6ได้รับพระราชบัลลังก์ของอังกฤษ และทรงย้ายจากเอดินบะระไปประทับที่ลอนดอน มงกุฎนี้ได้ใช้ประดับเป็นองค์ประธานที่รัฐสภาแห่งสกอตแลนด์เพื่อเป็นสัญลักษณ์แทนองค์พระมหากษัตริย์
มงกุฎนี้ได้ใช้สวมในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ในปีค.ศ. 1633 และพระเจ้าชาลส์ที่ 2 ในปีค.ศ. 1651 เป็นพระองค์สุดท้ายที่ทรงมงกุฎนี้ในพระราชพิธี
ในช่วงสงครามกลางเมือง โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ได้พยายามที่จะค้นหาและทำลายเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสกอตแลนด์ ซึ่งรวมถึงมงกุฎองค์นี้ แต่ก็ได้ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างดีจนกระทั่งมีการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ขึ้นมาใหม่ในปีค.ศ. 1660
ต่อมาเมื่อพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 มีผลบังคับใช้ ซึ่งมีผลทำให้ทั้งสองราชอาณาจักรรวมกันเป็นราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ทำให้มงกุฎองค์นี้ไม่มีบทบาทในการใช้บรมราชาภิเษกตามบทบัญญัติของรัฐสภาแห่งราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ จึงทำให้มงกุฎองค์นี้ถูกย้ายไปเก็บรักษาไว้ที่ปราสาทเอดินบะระ โดยได้ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลาจนกระทั่งปีค.ศ. 1818 เซอร์วอลเตอร์ สกอตต์ ได้รับหน้าที่ค้นหามงกุฎองค์นี้ ได้พบว่าถูกเก็บรักษาไว้ในหีบสมบัติใบหนึ่ง และได้นำขึ้นจัดแสดงที่ห้องเก็บรักษาภายในปราสาทเอดินบะระ ซึ่งจะถูกเชิญออกมาเฉพาะในงานรัฐพิธีสำคัญเท่านั้น โดยในครั้งแรกเมื่อปีค.ศ. 1822 โดยได้นำมงกุฎขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายพระเจ้าจอร์จที่ 4 ที่พระราชวังฮอลีรูด ในระหว่างที่ทรงเสด็จพระราชดำเนินเยือนสกอตแลนด์ในครั้งนั้น ซึ่งถือว่าเป็นการเสด็จพระราชดำเนินเยือนสกอตแลนด์โดยพระมหากษัตริย์ที่ทรงราชย์อยู่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ปีค.ศ. 1651 เป็นต้นมา
เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1953 มงกุฎแห่งสกอตแลนด์ได้ถูกเชิญมาภายหลังจากพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 โดยถือนำหน้าพระองค์ในขบวนประกอบพระบรมราชอิสริยยศ โดยร่วมในขบวนพยุหยาตราทางสถลมารคจากพระราชวังฮอลีรูด ไปยังอาสนวิหารเซนต์กิลส์แห่งเอดินบะระ ซึ่งได้มีการทูลเกล้าฯ ถวายเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสกอตแลนด์ให้กับสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ในระหว่างพิธีขอบคุณพระเจ้า
โดยครั้งล่าสุด มงกุฎแห่งสกอตแลนด์ ได้ถูกเชิญขึ้นเป็นองค์ประธานในรัฐพิธีเปิดประชุมสภาสกอตแลนด์ในปีค.ศ. 1999 และพิธีเปิดอาคารรัฐสภาแห่งสกอตแลนด์แห่งใหม่ในปีค.ศ. 2004 โดยเมื่อมีการเชิญมงกุฎ จะถูกเชิญโดยดยุกแห่งแฮมิลตัน ซึ่งโดยตามบรรดาศักดิ์แล้วเป็นผู้ถือมงกุฎแห่งสกอตแลนด์ โดยจะเดินนำหน้าสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ในพระราชพิธีสืบเนื่องมาจากโบราณที่ใช้ในการเปิดประชุมสภาที่เรียกว่า Riding of Parliament
ดูเพิ่ม

เครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร
ตราแผ่นดินของสหราชอาณาจักรที่ใช้ในสกอตแลนด์ ประกอบด้วยมงกุฎแห่งสกอตแลนด์ปรากฎบนเครื่องยอดของสัญลักษณ์ ด้านบนเหนือสิงโตสีแดงที่เป็นสัญลักษณ์ของสกอตแลนด์ และเหนือยูนิคอร์นเงินที่ประคองอยู่ด้านข้าง ส่วนมงกุฎที่อยู่เหนือสิงห์นั้นคือมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด ซึ่งใช้เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงพระราชอำนาจเหนือเครือจักรภพอังกฤษ ตั้งแต่ปีค.ศ. 1953 เป็นต้นมา
มณฑลทหารใต้

| มณฑลทหารใต้ Southern Military District |
| --- | --- |
Южный военный округ
ตราของมณฑลทหารใต้
ประจำการ: 22 ตุลาคม ค.ศ. 2010
ประเทศ:  รัสเซีย
รูปแบบ: มณฑลทหาร
ขึ้นกับ:  กองทัพรัสเซีย
Headquarters: 43 ถนนบูเดนอฟสกี, รอสตอฟ-นา-โดนู
อิสริยาภรณ์: เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง เครื่องอิสริยาภรณ์ซูโวรอฟ
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการปัจจุบัน: พลเอก อะเลคซันดร์ ดวอร์นีคอฟ
เครื่องหมายสังกัด
ธง: 
กองบัญชาการมณฑลทหาร ณ 53 ถนนพุชกินสกายา / 43 ถนนบูเดนอฟสกี, รอสตอฟ-นา-โดนู
มณฑลทหารใต้ (อังกฤษ: Southern Military District; รัสเซีย: Южный военный округ) เป็นมณฑลทหารของประเทศรัสเซีย
มันเป็นหนึ่งในห้าเขตการทหารของกองทัพรัสเซีย โดยมีเขตอำนาจศาลหลักอยู่ในเขตคอเคซัสเหนือของประเทศรัสเซีย และฐานทัพรัสเซียในรัฐหลังโซเวียตของคอเคเซียนใต้ มณฑลทหารใต้ถูกสร้างขึ้นโดยเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิรูปทางทหารในปี ค.ศ. 2008 และก่อตั้งโดยพระราชกฤษฎีกาประธานาธิบดีหมายเลข 1144 ลงนามเมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 2010 เพื่อแทนที่มณฑลทหารคอเคซัสเหนือ และควบคุมโดยกองบัญชาการของกองเรือทะเลดำและกองเรือแคสเปียน เขตเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเอกอเล็กซานเดอร์ กัลกิ้น
มณฑลทหารใต้เป็นมณฑลทหารที่เล็กที่สุดในประเทศรัสเซียตามขนาดทางภูมิศาสตร์ เขตนี้มี 15 หน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย ได้แก่ สาธารณรัฐอะดีเกยา, แคว้นอัสตราฮัน, สาธารณรัฐเชเชน, สาธารณรัฐดาเกสตาน, สาธารณรัฐอิงกูเชเตีย, สาธารณรัฐคาบาร์ดีโน-บัลคาเรีย, สาธารณรัฐคัลมืยเคีย, สาธารณรัฐคาราชาเยโว-ซีร์คัสเซีย, ดินแดนครัสโนดาร์, สาธารณรัฐนอร์ทออสซีเชีย–อะลาเนีย, แคว้นรอสตอฟ, ดินแดนสตัฟโรปอล, แคว้นวอลโกกราด และตั้งแต่การผนวกไครเมียในปี ค.ศ. 2014 จึงรวม สาธารณรัฐไครเมียและเซวัสโตปอล เข้ามาด้วย
มณฑลทหารใต้มีกองบัญชาการใน รอสตอฟ-นา-โดนู และผู้บัญชาการเขตคนปัจจุบันคือพันเอก (ต่อมาคือพลเอกกองทัพบก) อเล็กซานเดอร์ ดวอร์นิคอฟ ซึ่งดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 20 กันยายน ค.ศ. 2016 เขตนี้เป็นรูปแบบที่มีประสิทธิภาพและมีความสามารถมากที่สุดของกองทัพรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Army of Russia
59°56′17″N 30°19′02″E﻿ / ﻿59.9381°N 30.3172°E﻿ / 59.9381; 30.3172
| ด ค กมณฑลทหารของสหพันธรัฐรัสเซีย |
| --- | --- |
มณฑลทหารตั้งแต่ ค.ศ. 2010 กลาง  ตะวันออก  เหนือ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2014)  ใต้  ตะวันตก
มณฑลทหารก่อน ค.ศ. 2010: ตะวันออกไกล  ภูมิภาคพิเศษคาลีนินกราด  เลนินกราด  มอสโก  คอเคซัสเหนือ  ไซบีเรีย  อูรัล  วอลกา  วอลกา-อูรัล
มนต์รักนักพากย์

| มนต์รักนักพากย์ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: นนทรีย์ นิมิบุตร
บทภาพยนตร์: นนทรีย์ นิมิบุตร
อำนวยการสร้าง: นนทรีย์ นิมิบุตร
นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ หนึ่งธิดา โสภณ จิรายุ ละอองมณี สามารถ พยัคฆ์อรุณ
บริษัทผู้สร้าง: เน็ตฟลิกซ์ 
ผู้จัดจำหน่าย: เน็ตฟลิกซ์
วันฉาย: 11 ตุลาคม 2566
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
มนต์รักนักพากย์ (อังกฤษ: Once Upon A Star) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวย้อนยุคจากการเขียนบทภาพยนตร์ กำกับ และอำนวยการสร้างโดยนนทรีย์ นิมิบุตร ออกฉายครั้งแรกในวันพุธที่ 11 ตุลาคม 2566 ทางเน็ตฟลิกซ์ นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ, หนึ่งธิดา โสภณ, จิรายุ ละอองมณี และสามารถ พยัคฆ์อรุณ โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากมิตร ชัยบัญชา อดีตพระเอกภาพยนตร์ชื่อดังของไทย
นักแสดง

| นักแสดง | แสดงเป็น |
| --- | --- |
ศุกลวัฒน์ คณารศ: มานิตย์
หนึ่งธิดา โสภณ: เรืองแข
จิรายุ ละอองมณี: เก่า
สามารถ พยัคฆ์อรุณ: ลุงหมาน
ณัฐ ศักดาทร: ศักดิ์ (อดีตสามีของเรืองแขและหัวหน้าทีมพากย์กัมปนาท)
โรจน์ ปัทมมนตรี: กำจร
ศรชัย ฉัตรวิริยะชัย: วิเชียร (หัวหน้าของมานิตย์)
ก้องเกียรติ โขมศิริ: เสือทวน
โยธิน มาพบพันธ์: หลวงพ่อ
ยุทธนา บุญอ้อม: ผู้กำกับภาพยนตร์
มงกุฎเซนต์เวนสลาส

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มงกุฎ (แก้ความกำกวม)
| มงกุฎเซนต์เวนสลาส Svatováclavská koruna |
| --- | --- |
 มงกุฎเซนต์เวนสลาส
ตราสัญลักษณ์

รายละเอียด
สำหรับ:  โบฮีเมีย
ผลิตเมื่อ: ค.ศ. 1347
ผู้ครอบครอง: รัฐบาลเช็กเกีย
จำนวนโค้ง: 2 โค้ง
วัตถุดิบหลัก: ทองคำ
วัสดุซับใน: กำมะหยี่สีแดง
อัญมณีสำคัญ: แซฟไฟร์ สปิเนล ทับทิม มรกต ไข่มุก
มงกุฎเซนต์เวนสลาส
มงกุฎเซนต์เวนสลาส (อังกฤษ: Crown of Saint Wenceslas) เป็นมงกุฎที่เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียที่สร้างเมื่อปี ค.ศ. 1347 พระมหากษัตริย์องค์ที่สิบเอ็ดของโบฮีเมียของราชวงศ์ลักเซมเบิร์กและพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 4 เป็นผู้มีพระราชโองการให้สร้างสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเศกของพระองค์เองและทรงอุทิศพระมหามงกุฎให้แก่นักบุญองค์แรกของโบฮีเมียนักบุญเวนสลาส หลังจากนั้นก็ทรงมอบให้แก่สถาบันพระมหากษัตริย์โบฮีเมียเพื่อใช้ในการราชาภิเษกพระจักรพรรดิในโอกาสข้างหน้า นอกจากนั้นก็ยังมีพระราชโองการให้เก็บรักษาไว้ที่มหาวิหารเซนต์ไวทัสในปราสาทปราก “มงกุฎเซนต์เวนสลาส” ใช้เป็นครั้งสุดท้ายในงานพระราชพิธีบรมราชาภิเศกของพระเจ้าเฟอร์ดินันด์ที่ 1 แห่งออสเตรียในปี ค.ศ. 1836
แบบ

มงกุฎเซนต์เวนสลาสทำจากทองที่เกือบบริสุทธิ์ราว 21 ถึง 22 กะรัต (88 ถึง 92 %) และประดับด้วยอัญมณีและไข่มุกที่ประกอบด้วยแซฟไฟร์ 19 เม็ด, สปิเนล (spinel) 44 เม็ด, ทับทิม1 เม็ด, มรกต 30 เม็ด และไข่มุก 20 เม็ด
ตำนาน

กล่าวกันว่าถ้าผู้ใดที่ไม่มีสิทธิในการครองราชบัลลังก์ที่ถูกต้องสวมมงกุฎนี้แล้วก็จะเสียชีวิตภายในหนึ่งปีหลังจากนั้น ผู้ที่เชื่อตำนานนี้ก็มีข้อพิสูจน์เมื่อระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อไรน์ฮาร์ด เฮย์ดริครองผู้พิทักษ์ของรัฐในอารักขาแห่งโบฮีเมียและมอนโรเวียแอบสวมมงกุฎเพราะเชื่อว่าตนเองเป็นผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ และถูกลอบสังหารเพียงไม่ถึงปีหลังจากนั้นโดยผู้ต่อต้านนาซีชาวเช็ค
ดูเพิ่ม

มงกุฎ
แหล่งข้อมูลอื่น

ปราสาทปราก เก็บถาวร 2011-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เครื่องราชกกุธภัณฑ์
มาลัย ชูพินิจ

| มาลัย ชูพินิจ |
| --- | --- |

เกิด: 25 เมษายน พ.ศ. 2449 จังหวัดกำแพงเพชร ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 20 สิงหาคม พ.ศ. 2506 (57 ปี) โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
นามปากกา: เรียมเอง, แม่อนงค์, น้อย อินทนนท์, นายฉันทนา ฯลฯ
อาชีพ: นักเขียน, นักหนังสือพิมพ์
คู่สมรส: สงวน จันทรสิงห์
บุตร: 5 คน

ลายมือชื่อ: 
มาลัย ชูพินิจ  (25 เมษายน พ.ศ. 2449 - 20 สิงหาคม พ.ศ. 2506) ที่บ้านริมแม่น้ำปิง ตำบลคลองสวนหมาก (ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นนครชุม) อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร เป็นบุตรของ นายสอน และนางระเบียบ ชูพินิจ บิดาและมารดาประกอบอาชีพทางด้านการค้าไม้สักและไม้กระยาเลย เป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์คนสำคัญของไทย นิยมเรียกกันทั่วไปว่า ครูมาลัย ใช้นามปากกา "แม่อนงค์" "น้อย อินทนนท์" "นายฉันทนา" เป็นต้น
ประวัติ

ในวัยเด็ก มาลัย ชูพินิจ เข้ารับการศึกษาชั้นต้นที่จังหวัดกำแพงเพชร จนจบชั้นประโยคประถมศึกษา เมื่ออายุประมาณ 10 ปี จึงเข้าไปศึกษาต่อในกรุงเทพฯ ที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ โรงเรียนวัดบพิตรพิมุข โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย  ระดับสูงจนจบประโยคมัธยมศึกษา (ม.8) เมื่อ ปี พ.ศ. 2467 และใช้ชีวิตส่วนใหญ่ อยู่ในกรุงเทพฯ
มาลัย ชูพินิจ เริ่มประกอบอาชีพครั้งแรกโดยรับราชการครู ที่โรงเรียนวัดสระเกศ เมื่อ ปี พ.ศ. 2467 สองปีต่อมาก็ลาออกจาก อาชีพครูเนื่องจากพอใจกับงานหนังสือพิมพ์มากกว่า เริ่มต้นด้วยการล่องใต้ไปจังหวัดสงขลาทำหนังสือพิมพ์ไทยใต้  ในตำแหน่งบรรณาธิการช่วงระยะหนึ่งปี  แล้วกลับกรุงเทพฯ เข้าทำงานหนังสือพิมพ์รายปักษ์ "สุภาพบุรุษ" ของกุหลาบ สายประดิษฐ์เป็นเวลา 2 ปี ไปอยู่หนังสือพิมพ์ไทยใหม่ อีก 1 ปี  ออกจากไทยใหม่ ได้รวบรวมเพื่อนๆ ออกหนังสือพิมพ์ผู้นำ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2475 กุหลาบ สายประดิษฐ์ ออกหนังสือพิมพ์ประชาชาติ และประชาชาติรายสัปดาห์  ตามลำดับก็ได้ร่วมงานด้วยเช่นกัน
ช่วงปี พ.ศ. 2479 มาลัย ชูพินิจ หยุดงานหนังสือพิมพ์ระยะหนึ่ง  แล้วหันไปทำสวนมะพร้าวที่ภาคใต้ และไร่ถั่วเหลืองที่"อ่าวพนังตัก" จังหวัดชุมพร เป็นเวลา 1 ปีก็เลิก  เดินทางกลับกรุงเทพฯ  รวบรวมเพื่อนฝูงอีกครั้งเพื่อออกประชามิตรรายวัน  จน พ.ศ. 2490 ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาหนังสือพิมพ์พิมพ์ไทยและเขียนหนังสือให้กับสำนักพิมพ์ด้วย
มาลัย ชูพินิจ มีผลงานเขียนหลายประเภท เช่น เรื่องสั้น เรื่องยาว บทนำ บทความ สารคดี วิจารณ์และกีฬา 
โดยเฉพาะกีฬามวย เริ่มเขียนเรื่องสั้นครั้งแรกราวปี พ.ศ. 2468 ผลงานที่สร้างชื่อเสียงเรื่องแรก คือ เรื่องธาตุรัก พิมพ์ลงใน สุภาพบุรุษรายปักษ์  ระหว่างที่ทำงานในหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ  มีผู้กล่าวคาดประมาณกันว่าผลงานของมาลัย ชูพินิจ มีประมาณ 3,000 เรื่อง โดยมีผลงานเขียนเรื่องสั้นประมาณ 250 เรื่อง  นวนิยายและข้อเขียนอื่น ๆ  พิมพ์เป็นเล่ม ประมาณ 50 เรื่อง
ผลงานทุกประเภทของมาลัย ชูพินิจ ได้รับการยอมรับนับถือจากทุกวงการ เกียรติยศก่อนเสียชีวิต คือการได้รับพระราชทานปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2505
มาลัย ชูพินิจ สมรสกับ สงวน จันทรสิงห์ มีบุตรธิดา 5 คน คือ นายสุคต ชูพินิจ นายกิตติ ชูพินิจ นางขนิษฐา ณ บางช้าง นางโสมนัส นครจารุพงศ์ และนางสาวสมาพร ชูพินิจ ครอบครัวครู
มาลัย ชูพินิจ ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคมะเร็งที่ปอดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2506 เวลา 17.45 น. ณ ตึกปัญจาชินี โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์
ปัจจุบัน ยังคงมีครอบครัว ชูพินิจ อยู่ และยังคงชื่นชมในผลงานของท่าน  มาลัย ชูพินิจ เป็นนักเขียนคนแรกในตระกูล ชูพินิจ
ผลงาน

ผลงานที่มีชื่อเสียงของมาลัย ชูพินิจ มีดังนี้
ชั่วฟ้าดินสลาย
ทุ่งมหาราช
แผ่นดินของเรา
เมืองนิมิตร
ล่องไพร
ลูกไพร
เสือฝ้ายสิบทิศ (ชีวิตจริงของเสือฝ้ายแห่งสุพรรณบุรี)
ฯลฯ
นามปากกา

มาลัย ชูพินิจมีนามปากกามากมาย ทั้งนี้ก็เพราะได้เขียนในนิตยสารและหนังสือพิมพ์จำนวนมาก จึงต้องหานามปากกาเพื่อให้มีความหลากหลาย ดังนี้
| --- | --- |
 ก.ก.ก.  จิตรลดา  ฉ.ฉ.ฉ.  ฐ.ฐ.ฐ.  ดุสิต  ต่อแตน  น.น.น.  น้อย อินทนนท์  นายไข่ขาว  นายฉันทนา  นายดอกไม้  นายม้าลาย  แบ๊ตตลิ่งกรอบ  ผุสดี  ผู้นำ  พลับพลึง  ม.ชูพินิจ:  มะกะโท  แม่อนงค์  เรไร  เรียมเอง  ลดารักษ์  ลูกป่า  วิชนี  ส.ส.ส.  สมิง กระหร่อง  หนอนหนังสือ  อะแลดดิน  อาตมา  อาละดิน  อินทนนท์น้อย  อุมา  ฮ.ฮ.ฮ.  Aladdin
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามอินโดจีน (ช.ร.)
แหล่งข้อมูลอื่น

ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์. (2551, เม.ย.-มิ.ย.). ทุ่งมหาราช: ชุมชนกับชาติ อำนาจกับความรัก. อ่าน. 1(1).
ณัฏฐพงษ์ สกุลเลี่ยว. (2556, ก.ค.-ธ.ค.). ทุ่งมหาราช: ความหวังและความเคลื่อนไหวของสามัญชนสมัยปฏิรูป. มนุษยศาสตร์สาร. 14(2): 32-65.[ลิงก์เสีย]
มนุษย์กินคน

มนุษย์กินคน (อังกฤษ: human cannibalism) หมายถึง การที่มนุษย์รับประทานเนื้อหรืออวัยวะภายในของคนอื่น  ความหมายของการกินพวกเดียวกันเองในลักษณะนี้ยังขยายไปยังสัตววิทยา เพื่ออธิบายพฤติกรรมสัตว์ชนิดอื่น
เชื่อกันว่านีแอนเดอร์ทาลกินพวกเดียวกันเอง และถูกกินโดยบรรพบุรุษของมนุษย์ยุคใหม่ การกินพวกเดียวกันเองยังพบในอียิปต์โบราณ อียิปต์ (มณฑลของโรมัน) รวมถึงช่วงอดอยากในอียิปต์ระหว่าง ค.ศ.1199–1202 หมู่เกาะ  Island Carib ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของคำ "cannibalism" เป็นที่รู้จักกันในเรื่องมนุษย์กินคนหลังจากตำนานของพวกเขาได้ถูกบรรทึกในคริสตวรรษที่ 17 อย่างไรก็ดี ความถูกต้องของตำนาน รวมถึงการแพร่หลายของพฤติกรรมกินคนในวัฒนธรรมเหล่านี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่
มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์

| มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: Damien Chazelle
บทภาพยนตร์: Josh Singer
สร้างจาก: First Man: The Life of Neil A. Armstrong โดย James R. Hansen
อำนวยการสร้าง:   Wyck Godfrey  Marty Bowen  Isaac Klausner  Damien Chazelle 
นักแสดงนำ: Ryan Gosling Claire Foy
กำกับภาพ: Linus Sandgren
ตัดต่อ: Tom Cross
ดนตรีประกอบ: Justin Hurwitz
บริษัทผู้สร้าง:   Universal Pictures  DreamWorks Pictures  Temple Hill Entertainment  Perfect World Pictures  
ผู้จัดจำหน่าย: Universal Pictures
วันฉาย: 29 สิงหาคม 2018                     [เวนิช]                                       12 ตุลาคม 2018 [สหรัฐอเมริกา]              18 ตุลาคม 2018 [ไทย]
ความยาว: 141 นาที                                              (2 ชั่วโมง 21 นาที)
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $59 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: $100.5 million
มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์ (อังกฤษ: First Man) เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติในปี ค.ศ. 2018 กำกับโดยเดเมียน ชาเซลล์ และเขียนบทโดยจอช ซิงเงอร์ จากหนังสือเรื่อง First Man: The Life of Neil A. Armstrong แต่งโดย เจมส์ อาร์. แฮนเซน ภาพยนตร์นำแสดงโดย ไรอัน กอสลิง รับบท นีล อาร์มสตรอง ร่วมด้วย แคลร์ ฟอย, เจสัน คลาร์ก, ไคล์ แชนด์เลอร์, โครีย์ สโตลล์, ซีอะรัน ฮินส์, คริสโตเฟอร์ แอบบอตต์, แพทริก ฟูกิต และลูคัส ฮาส โดยมีเรื่องราวเกี่ยวกับหลังภาระกิจสู่ดวงจันทร์ของอะพอลโล 11 เมื่อปี 1969 ผู้อำนวยสร้างเรื่องนี้คือ สตีเวน สปีลเบิร์ก
มารี อ็องตัวแน็ต

มารี อ็องตัวแน็ต (ฝรั่งเศส: Marie Antoinette) หรือพระนามแรกพระราชสมภพคือ อาร์ชดัชเชสมารีอา อันโทนีอา โยเซฟา โยฮันนา (เยอรมัน: Maria Antonia Josepha Johanna) เป็นเจ้าหญิงออสเตรียจากราชวงศ์ฮาพส์บวร์คของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้อภิเษกสมรสเข้าสู่ราชวงศ์ฝรั่งเศสและขึ้นเป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสและนาวาร์ (แคว้นบาสก์ในปัจจุบัน) พระนางถูกประหารด้วยกิโยตีนในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส
เมื่อทรงพระเยาว์ > ที่กรุงเวียนนา

มารี อ็องตัวแน็ต เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา (ราชวงศ์ลอแรน) กับจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา แห่งฮังการีและโบฮีเมีย อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย (ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค) เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1755 เป็นพระธิดาองค์ที่ 14 ในจำนวน 16 พระองค์ของพระบิดาและพระมารดา พระนางถูกเลี้ยงดูโดยอายาส เหล่าข้าราชบริพารของราชสำนัก (มาดาม เดอ บร็องเดส และต่อมาโดยมาดาม เดอ เลอเชนเฟลด์ ผู้เข้มงวด) ภายใต้การสอดส่องดูแลอย่างเข้มงวดของจักรพรรดินี ผู้มีแนวความคิดล้าหลังเกี่ยวกับการเลี้ยงดูโอรสและธิดาด้วยการควบคุมสุขอนามัยและกระยาหารอย่างเข้มงวด และการทรมานร่างกายด้วยกิจกรรมหนักหน่วง มารี อ็องตัวแน็ตเติบโตขึ้นที่พระราชวังโฮฟบวร์คและพระราชวังเชินบรุนในกรุงเวียนนา การศึกษาของพระนางค่อนข้างถูกปล่อยปละละเลย (หรือในอีกแง่หนึ่ง คือถูกเลี้ยงมาแบบง่าย ๆ กว่าการเลี้ยงดูราชนิกุลในราชสำนักฝรั่งเศสได้อยู่ใกล้ชิดธรรมชาติ ห่างไกลจากกฎเกณฑ์ทั้งปวงของราชสำนัก เกือบจะแบบชาวบ้านธรรมดา) ทรงสามารถอ่านออกเขียนได้เมื่อมีพระชนมายุเกือบสิบพรรษา ทรงอักษรภาษาเยอรมันได้ไม่ดีนัก ตรัสภาษาฝรั่งเศสได้น้อยนิด และยิ่งถ้าเป็นภาษาอิตาลีแล้วพระนางตรัสได้น้อยมาก แม้ว่าทั้งสามภาษานั้นจะเป็นภาษาที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในบรรดาราชนิกูลของออสเตรียก็ตาม จักรพรรดินีได้บังคับให้พระนางอภิเษกสมรสกับพระราชนัดดาพระองค์ใหญ่ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ผู้มีพระชนมพรรษาใกล้เคียงกัน และในขณะเดียวกัน จักรพรรดินียังใฝ่ฝันจะจัดการอภิเษกอิซาเบล พระธิดาอีกองค์ กับพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ผู้ทรงชราภาพ
เมื่ออาร์ชดัชเชสมารีอา อันโทนีอา ทรงเจริญพระชนมายุได้ 13 ชันษา จักรพรรดินีที่ขณะนั้นทรงเป็นหม้าย ได้ทรงสนพระทัยเพิ่มขึ้นในด้านการศึกษาของพระโอรสธิดา เพื่อจะได้สามารถจัดการอภิเษกสมรสได้ อาร์ชดัชเชสมารีอา อันโทนีอา ได้หัดเล่นฮาร์ปซิคอร์ด กับคริสตอฟ วิลบัลด์ กลุค (คีตกวีชื่อดัง) และเรียนนาฏศิลป์ฝรั่งเศสกับโนแวร์ เมื่อพระมารดาต้องเลือกระหว่างนักแสดงสองคนเพื่อให้ทรงหัดการอ่านออกเสียงและร้องเพลง เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสได้ทัดทานอย่างเป็นทางการ เนื่องจากเห็นว่านักแสดงไม่มีคุณสมบัติพอ มาเรีย เทเรซา จึงได้ขอให้เขาจัดหาครูที่ราชสำนักฝรั่งเศสรับรองมาให้ ผู้ที่ถูกส่งมาคือ บิชอปแห่งแวร์มงด์ ผู้นิยมในยุคเรืองปัญญา และผู้นิยมศาสตร์แห่งการคัดตัวหนังสือ เขาจะเป็นผู้ที่แก้ไขข้อบกพร่องทางการศึกษาของมารี อ็องตัวแน็ต
เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1769 มาร์กีแห่งดูร์ฟอร์ต ได้มาสู่ขออาร์ชดัชเชสมารีอา อันโทนีอาเพื่ออภิเษกกับมกุฎราชกุมารแห่งฝรั่งเศส จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา รีบตกปากรับคำ ส่วนฝ่ายฝรั่งเศสที่เคร่งศาสนาได้คัดค้านการหมั้นหมายดังกล่าวที่ดำเนินการโดย ดยุกแห่งชัวเซิล เอกอัครราชทูตฝรั่งเศส เนื่องจากจะเป็นการเอื้อประโยชน์กับออสเตรีย ศัตรูตลอดกาล พวกเขาได้เรียกพระวรชายาของมกุฎราชกุมารแล้วว่า ผู้หญิงออสเตรีย
เมื่อทรงพระเยาว์ > มกุฎราชกุมารี

เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1770 มารีอา อันโทนีอา ได้ทรงประกาศลาออกจากฐานันดรอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรียอย่างเป็นทางการ และเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พระนางได้เข้าพิธีอภิเษกสมรสกับมกุฎราชกุมารฝรั่งเศสที่พระราชวังแวร์ซาย  ในวันเดียวกันนี้เอง ได้มีเรื่องอื้อฉาวเกิดขึ้น เมื่อบรรดาเจ้าหญิงแห่งแคว้นลอแรนของฝรั่งเศส ได้อ้างสิทธิ์ในการเป็นพระญาติกับองค์มกุฎราชกุมาร เพื่อให้ได้เต้นรำกับพระองค์ก่อนบรรดาอาร์ชดัชเชสจากออสเตรียที่มาร่วมงาน ท่ามกลางความกังวลของเหล่าผู้ดีทั้งหลาย ที่ได้มีการซุบซิบนินทาต่อต้าน "ผู้หญิงออสเตรีย" กันแล้ว และในเย็นวันนั้นเอง มีประชาชน 132 คนขาดใจตายกลางท้องถนน ในระหว่างพิธีเฉลิมฉลองงานมงคลอภิเษกสมรส
มกุฎราชกุมารีผู้เยาว์พระชันษาทรงมีปัญหาในการปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ในรั้วในวังของฝรั่งเศส พระสวามีของพระนางตีตนออกห่าง โดยการหนีไปออกป่าล่าสัตว์แต่เช้าตรู่ (ทั้งคู่เริ่มมีสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาอย่างแท้จริง ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1773) พระนางต้องทนทุกข์กับการปรับตัวเข้ากับพระราชพิธีและขนบประเพณีแบบฝรั่งเศส และทรงเกลียดการใช้ชีวิตกับผู้คนรอบข้าง นอกจากนั้นแล้ว พระนางยังได้รับคำปรึกษาทางไกลจากกรุงเวียนนา โดยการเขียนจดหมายโต้ตอบมากมายหลายฉบับกับพระมารดา และกับเคานต์แห่ง แมร์ซี-อาร์จองโต ผู้ดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตออสเตรียประจำกรุงปารีส ที่ประเทศฝรั่งเศส เคานต์แห่ง แมร์ซี-อาร์จองโต เป็นผู้เดียวที่พระนางสามารถวางพระทัยได้ เนื่องจากดยุกแห่งชัวเซิลได้ถูกปลดจากตำแหน่งภายในเวลาไม่ถึงปีหลังการอภิเษกสมรส จากแผนการอันซับซ้อนซ่อนเงื่อนของมาดาม ดู บาร์รี พระสนมผู้ทรงอิทธิพลของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 จดหมายโต้ตอบกับเคานต์แห่งแมร์ซี-อาร์จองโต ได้กลายเป็นแหล่งข้อมูลชิ้นเยี่ยม ที่จะอธิบายชีวิตโดยละเอียดของ มารี อ็องตัวแน็ต ภายหลังการอภิเษกสมรสในปีค.ศ. 1770 จนกระทั่งถึงการสวรรคตของจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา พระมารดาในปีค.ศ. 1780
ขึ้นเป็นราชินี

เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1774 พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศสเสด็จสวรรคต เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส(มุกฎราชกุมาร)ได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศสและเจ้าหญิงมารี อ็องตัวแน็ต โดฟีนแห่งฝรั่งเศสได้ทรงขึ้นเป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสและแห่งนาวาร์ แต่พฤติกรรมของพระนางไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1777 เป็นต้นมา กระแสต่อต้านพระนางเริ่มแพร่สะพัด พระนางถูกรายล้อมด้วยพระสหายสนิทจำนวนหนึ่ง (เจ้าหญิงแห่งลอมบาลล์ บารอนแห่งเบอซองวาล ดยุกแห่งควงยี รวมถึงโยลองด์ เดอ โปลาสตรง กับเคาน์เตสแห่งโปลินยัก) ซึ่งสร้างความอิจฉาริษยาให้แก่นางสนมคนอื่น ๆ ด้วยการจัดหาเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับจำนวนมาก จัดงานเลี้ยงหรูหราฟุ่มเฟือย และจัดเกมการละเล่นที่มีเงินเดิมพันจำนวนมหาศาล