stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โกลด มอแน
ชีวิตเบื้องต้น > สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ลัทธิประทับใจ และอาร์ฌ็องเตย

หลังจากเกิดสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1870 มอแนก็ลี้ภัยไปอยู่อังกฤษเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1870 
 ขณะที่อยู่ที่นั่นมอแนก็ศึกษางานภาพภูมิทัศน์ของ จอห์น คอนสตาเบิล (John Constable) และ วิลเลียม เทอร์เนอร์ (William Turner) ซึ่งมามีอิทธิพลต่อการศึกษาเรื่องการใช้สี เมื่อฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1871 ทางราชสถาบันศิลปะ (Royal Academy) ไม่ยอมแสดงผลงานของมอแน
เมื่อเดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 1871 มอแนก็ย้ายจากลอนดอนไปซานดาม (Zaandam) ในประเทศเนเธอร์แลนด์ ซึ่งเป็นที่มอแนเขียนภาพ 25 ภาพ (เป็นที่ที่ตำรวจสงสัยว่ามอแนมีส่วนเกี่ยวข้องกับการปฏิวัติ) จากซานดามมอแนก็มีโอกาสไปอัมสเตอร์ดัมซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ประมาณเดือนตุลาคม หรือพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1871 มอแนก็ย้ายกลับปารีส ระหว่างเดือนธันวาคม ค.ศ. 1871 ถึง ค.ศ. 1878 มอแนอาศัยอยู่ที่อาร์ฌ็องเตย (Argenteuil) ซึ่งเป็นหมู่บ้านริมฝั่งแม่น้ำเซนใกล้ปารีส และเป็นที่ที่มอแนวาดภาพที่กลายมาเป็นภาพที่มีชื่อเสียงที่สุดของมอแน และเป็นภาพที่เป็นที่รู้จักกันแพร่หลายหลายภาพ ในปี ค.ศ. 1874 มอแนกลับไปเนเธอร์แลนด์อยู่ระยะหนึ่ง
ประมาณปี ค.ศ. 1872 หรือ 1873 มอแนวาดภาพ “Impression, Sunrise” (Impression: soleil levant—ความประทับใจของพระอาทิตย์ขึ้น) ซึ่งเป็นภาพภูมิทัศน์ของเลออาฟวร์ ภาพนี้ตั้งแสดงที่งานนิทรรศการศิลปะลัทธิประทับใจครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1874 ในปัจจุบันตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์มาโมแตง-มอแน ที่ปารีส หลุยส์ เลอรอยนักวิจารณ์ศิลปะเริ่มใช้คำ “อิมเพรสชันนิสม์” จากชื่อภาพในการบรรยายศิลปะลักษณะนี้อย่างเยาะ ๆ แต่จิตรกรลัทธิประทับใจนิยมคำและเริ่มใช้เรียกตัวเอง
มอแนและกามีย์ ดองโซแต่งงานกันเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1870 ไม่นานก่อนเกิดสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย พอปี ค.ศ. 1876 กามีย์ก็เริ่มป่วย หลังจากมีมิเชลลูกคนที่สองเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1878 สุขภาพของกามีย์ก็เสื่อมลง ในที่สุดก็เสียชีวิตเมื่ออายุได้ 32 ปีด้วยวัณโรคเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1879 มอแนวาดภาพกามีย์บนเตียงที่กามีย์นอนป่วย
ชีวิตเบื้องต้น > ภาพเขียนสมัยแรก

“Le dejeuner sur lherbe” – ค.ศ. 1865-1866, พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งพุชคิน, มอสโก
“Le dejeuner sur lherbe” (ด้านขวาเป็นกุสตาฟ คูเบท์) – ค.ศ. 1865-1866, พิพิธภัณฑ์ดอร์เซ, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
“สวนดอกไม้ที่แซ็งตาแดร็ส” (Flowering Garden at Sainte-Adresse) – ค.ศ. 1866, พิพิธภัณฑ์ดอร์เซ, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
“ผู้หญิงในสวน” (Woman in a Garden) – ค.ศ. 1867, พิพิธภัณฑ์เฮอร์มืทาจ, เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
“สวนที่แซ็งตาแดร็ส” (Jardin à Sainte-Adresse) – ค.ศ. 1867, พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน, นครนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
“La Grenouillère” – ค.ศ. 1869, พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน, นครนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
“ลุ่มแม่น้ำเซนกับอาร์ฌ็องเตย” (Seine Basin with Argenteuil) – ค.ศ. 1875, พิพิธภัณฑ์ดอร์เซ, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
“ผู้หญิงกางร่ม” (Woman with a Parasol) – ค.ศ. 1867, พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี., สหรัฐอเมริกา
“อาร์ฌ็องเตย” (Argenteuil) – ค.ศ. 1875, Musée de l'Orangerie, ปารีส
“เวทุยในหมอก” (Vétheuil in the Fog) – ค.ศ. 1879, พิพิธภัณฑ์มาโมแตง-มอแน, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
ชีวิตสมัยหลัง

หลังจากมอแนโศกเศร้ากับการตายของกามีย์อยู่หลายเดือนมอแนก็สัญญากับตนเองว่าจะไม่ยอมเป็นทาสความยากไร้อีก โดยเริ่มเขียนภาพจริง ๆ จัง ๆ และสร้างงานที่ดึที่สุดของตนเองของสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อต้นคริสต์ทศศตวรรษ 1880 มอแนก็วาดภาพภูมิทัศน์ของชนบทฝรั่งเศสด้วยความตั้งใจที่จะทำเป็นหลักฐานของประเทศฝรั่งเศส ซึ่งทำให้เกิดการวาดภาพเป็นชุดหลายชุดที่เกี่ยวกับภูมิทัศน์ของชนบทฝรั่งเศส
ภาพชุดพอพพลา
ลมแรง
ฤดูใบไม้ร่วง
ฤดูใบไม้ร่วง
แดดออก
เมื่อปีค.ศ. 1878 มอแนและกามีย์ย้ายไปอยู่ที่บ้านของเอิร์นเนส โอเชด (Ernest Hoschedé) เป็นการชั่วคราว โอเชดเป็นเจ้าของร้านสรรพสินค้าผู้มีฐานะและเป็นผู้อุปถัมป์ศิลปิน สองครอบครัวนี้ก็อยู่ด้วยกันที่เวทุย (Vétheuil) ระหว่างหน้าร้อน หลังจากที่เอิร์นเนสล้มละลายและย้ายไปประเทศเบลเยียมเมื่อปีค.ศ. 1878 และหลังจากที่กามีย์เสียชีวิตเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1879 มอแนก็ยังคงอาศัยอยู่ที่เวทุย โดยมีอลิซ ภรรยาของเอิร์นเนส โอเชดก็ช่วยมอแนดูแลบุตรชายสองคน อลิซนำลูกของมอแนไปเลี้ยงร่วมกับลูกของอลิซเองอีก 6 คนที่ปารีสอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนที่จะย้ายกลับมาเวทุยพร้อมกับลูก ๆ อีกครั้งเมื่อปีค.ศ. 1880 ในปีค.ศ. 1881 ทั้งสองครอบครัวก็ย้ายไปปอยซี (Poissy) ซึ่งเป็นที่ที่มอแนไม่ชอบ จากหน้าต่างรถไฟระหว่างแวร์นองและกาสนีมอแนก็พบจิแวร์นีย์ (Giverny) ในนอร์ม็องดี ในเดือนเมษายนปีค.ศ. 1883 มอแนก็ย้ายไปแวร์นองและต่อมาจิแวร์นีย์ ซึ่งเป็นที่ที่มอแนทำสวนขนาดใหญ่และเป็นที่ที่มอแนเขียนภาพตลอดในบั้นปลายของชีวิต หลังจากเอิร์นเนสเสียชีวิต อลิซก็แต่งงานกับมอแนเมื่อปีค.ศ. 1892
ชีวิตสมัยหลัง > จิแวร์นีย์

เมื่อต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1883 มอแนก็เช่าที่ดินสองเอเคอร์ที่จิแวร์นีย์จากเจ้าของที่ดินบริเวณนั้น ตัวบ้านตั้งอยู่ใกล้ถนนสายหลักระหว่างแวร์นองกับกาสนี ตัวบ้านมีโรงนาที่มอแนใช้เป็นห้องสำหรับเขียนภาพ ภูมิทัศน์บริเวณนั้นก็เหมาะกับการเขียนภาพของมอแน นอกจากนั้นครอบครัวก็ยังช่วยกันทำสวนดอกไม้ใหญ่ ฐานะของมอแนก็เริ่มดีขึ้นเมื่อมีพอล ดูรานด์ รูลเป็นนายหน้าขายภาพเขียนให้ ในปี ค.ศ. 1890 มอแนก็มีฐานะดีพอที่จะซื้อบ้าน สิ่งก่อสร้างในบริเวณนั้น และที่ดินเป็นของตนเอง ต่อมามอแนก็สร้างห้องเขียนภาพอีกห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องที่ใหญ่กว่าเดิมและเป็นเพดานที่มีแสงส่องเข้ามาได้ ตั้งแต่คริสต์ทศศตวรรษ 1880 จนกระทั่งมอแนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1926 มอแนเขียนภาพหลายชุดสำหรับการแสดงภาพเขียน ซึ่งแต่ละชุดมอแนก็จะวาดตัวแบบเดียวกันแต่จากมุมต่าง ๆ กันและต่างเวลากันตามแต่แสงและภาวะอากาศจะเปลี่ยนแสงสีของสิ่งที่วาด เช่นภาพชุดกองฟางที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1890-1891 ซึ่งเขียนจากหลายมุมและต่างฤดูและต่างเวลากันในแต่ละวัน ภาพเขียนชุดอื่น ๆ ที่มอแนก็ได้แก่ ชุดมหาวิหารรูอ็อง, ชุดต้นพอพพลา, ชุดตึกรัฐสภาอังกฤษ, ชุดยามเช้าบนฝั่งแม่น้ำเซน, และชุดดอกบัวซึ่งมอแนเขียนที่จิแวร์นีย์
บางครั้งมอแนยังชอบเขียนภาพธรรมชาติที่ตกแต่งแล้วเช่นภายในสวนที่มอแนจัดตกแต่งเองที่บ้านจิแวร์นีย์ ซึ่งเป็นสวนที่มีสระน้ำ, สะพานเล็ก ๆ ข้ามสระ, ต้นวิลโลร้องไห้, และดอกบัว ซึ่งสวนจริงยังมีให้เห็นกันอยู่ทุกวันนี้ นอกจากนั้นก็ยังเดินขึ้นล่องริมฝั่งแม่น้ำเซนเพื่อเขียนรูป ระหว่างปี ค.ศ. 1883 ถึงปี ค.ศ. 1908 มอแนเดินทางไปเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งมอแนเขียนภาพสิ่งที่น่าสนใจ, ภูมิทัศน์ และ ทะเลทัศน์ เมื่อไปเวนิสมอแนก็เขียนภาพชุดเวนิส และลอนดอนเป็นชุดตึกรัฐสภาอังกฤษ และสะพานชาริงครอส
อลิซและลูกชายคนโตของมอแนผู้แต่งงานกับแบลนช์ ลูกสาวคนโตของอลิซเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1911 หลังจากนั้นแบลนช์ก็ดูแลมอแน ระหว่างนี้มอแนก็เริ่มเป็นต้อ
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งลูกชายคนที่สองเป็นทหารและจอร์จ เคลมองโซ (Georges Clemenceau) ผู้เป็นเพื่อนและผู้นำฝรั่งเศส มอแนเขียนภาพชุด “วิลโลร้องไห้” (Weeping Willow) เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ชาวฝรั่งเศสผู้เสียชีวิตในสงคราม มอแนได้รับการผ่าตัดต้อสองครั้งในปี ค.ศ. 1923 ต้อของมอแนมีผลต่อสีของภาพเขียนๆ ระหว่างที่เป็นต้อจะออกโทนแดงซึ่งเป็นลักษณะของผู้เป็นต้อ นอกจากนั้นมอแนยังสามารถมองเห็นคลื่นแสงอัลตราไวโอเล็ทที่ตาปกติจะมองไม่เห็นซึ่งอาจจะทำให้มีผลต่อการเห็นสีของมอแน หลังจากผ่าตัดแล้วมอแนก็พยายามทาสีบางภาพใหม่ เช่นภาพชุดดอกบัวที่เป็นสีน้ำเงินกว่าเมื่อก่อนได้รับการผ่าตัด
ชีวิตสมัยหลัง > ภาพเขียนสมัยหลัง

“หน้าผาที่เอทเทรทาท์” (The Cliffs at Etretat) – ค.ศ. 1885, สถาบันศิลปะคลาร์ก, วิลเลียมสทาวน์, รัฐแมสซาชูเซตส์, สหรัฐอเมริกา
“ภาพนิ่งกับดอกแอนนิโมนี” (Still-Life with Anemones) – ค.ศ. 1885, ภาพสะสมส่วนบุคคล, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
“กองฟาง (พระอาทิตย์ตก)” (The Cliffs at Etretat) – ค.ศ. 1890-1891, พิพิธภัณฑ์ศิลปะบอสตัน, สหรัฐอเมริกา
“มหาวิหารรูอ็อง (พระอาทิตย์ตก)” – ค.ศ. 1892-1894, พิพิธภัณฑ์มาโมแตง-มอแน, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
“สะพานข้ามสระบัว” (Bridge over a Pool of Water Lilies) – ค.ศ. 1899, พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน, นครนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
“พอพพลาบนฝั่งน้ำเอพ” (Pappeln on the Epte) – ค.ศ. 1900, พิพิธภัณฑ์แห่งชาติสกอตแลนด์
“ตึกรัฐสภาอังกฤษ ลอนดอน” (Houses of Parliament, London) – ค.ศ. 1904, พิพิธภัณฑ์มาโมแตง-มอแน, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
“วังที่เวนิส” (Palace From Mula, Venice) – ค.ศ. 1908, พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี., สหรัฐอเมริกา
“Nympheas” – ราว ค.ศ. 1916, พิพิธภัณฑ์มาโมแตง-มอแน, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
“บัวน้ำ” (Water Lilies) – ค.ศ. 1916, พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ, โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
บั้นปลาย

มอแนเสียชีวิตจากโรคมะเร็งที่ปอดเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1926 เมื่ออายุ 86 ปี ร่างของมอแนถูกฝังไว้ที่วัดที่จิแวร์นีย์ 
 มอแนขอให้เป็นพิธีง่าย ๆ ฉะนั้นจึงมีผู้ร่วมงานศพเพียง 50 คน
เมื่อปี ค.ศ. 1966 ลูกหลานของมอแนก็ยกบ้าน สวนและบึงบัวให้กับสถาบันศิลปะแห่งฝรั่งเศส (Academy of Fine Arts) ปัจจุบันเปิดให้เข้าชมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 นอกจากสิ่งของของมอแนแล้ว ภายในบ้านยังเป็นภาพพิมพ์แกะไม้ของญี่ปุ่น (Japanese woodcut prints) ที่มอแนสะสมด้วย
ข้อมูลเพิ่มเติม

ลัทธิประทับใจ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โกลด มอแน
ภาพเขียนของโกลด มอแน (อังกฤษ)
โกลด มอแน ที่ Webmuseum  (อังกฤษ)
โกลด มอแนเขียนเอง (อังกฤษ)
ตารางชีวิตของโกลด มอแน (อังกฤษ)
มอแนแกเลอรี เก็บถาวร 2008-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
มอแน (อังกฤษ)
| ด ค กลัทธิประทับใจ |
| --- | --- | --- |
| ผู้ก่อตั้ง |  เฟรเดริก บาซีย์  เออแฌน บูแด็ง  กุสตาฟว์ กายบ็อต  แมรี คาซาท  ปอล เซซาน  แอดการ์ เดอกา  อาร์ม็อง กีโยแม็ง  เอดัวร์ มาแน  โกลด มอแน  แบร์ต มอรีโซ  กามีย์ ปีซาโร  ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์  อัลเฟรด ซิสลีย์  |  |
| ตัวแทนการซื้อขาย |  ปอล ดูว์ร็อง-รุแอล  ฌอร์ฌ เปอตี  อ็องบรวซ วอลาร์  |  |
| ศิลปินอเมริกัน |  เฟรเดอริก คาร์ล ฟรีเซ็ค  ชาล์ยด ฮัซซัม  วิลลาร์ด เม็ทคาล์ฟ  ลิลลา แคบบ็อท เพอร์รีย์  ทีโอดอร์ รอบินสัน  จอห์น เฮ็นรี ทวอชแมน  เจ. ออลเดน เวียร์  |  |
| ศิลปินอื่น ๆ |  โลวิส โครินธ์  มัคส์ ลีเบอร์มัน  แม็กซ์ สเลโวกท์  คอนสตันติน โคโรวิน  วาเล็นติน เซรอฟ  ฟรานซิสโค โอลเลอร์  ลอรา มันทซ์ ลีออล  ววาดึสวัฟ ปอดกอวิญสกี  แนซมี ซิยา เกอราน  ชาฟิค ชาโรบิม  |  |
| ดูเพิ่ม |  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  |  |
“บนฝั่งแม่น้ำแซน, บ็อนกูร์ (On the Bank of the Seine, Bennecourt)” (ค.ศ. 1868) ตัวอย่างแรกของการวาดภาพในลัทธิประทับใจนอกสถานที่
“Impression, Sunrise” (ค.ศ. 1872-1873)
“เรือประมงออกจากอ่าว” (เลออาฟวร์)
บ้านและสวนที่จิแวร์นีย์
“สระบัว” ค.ศ. 1920-1926
200pxท์ (ขวา) ในสวนที่ แวร์นอง ค.ศ. 1922
โปร์ตูอาแลกรี

ระวังสับสนกับ โปซูอาแลกรี
| โปร์ตูอาแลกรี Porto Alegre |
| --- | --- |
เทศบาล
Município de Porto Alegre เทศบาลโปร์ตูอาแลกรี
สถานที่ต่าง ๆ ในโปร์ตูอาแลกรี
   ธง ตรา
คำขวัญ: Leal e Valorosa Cidade de Porto Alegre Loyal and Valiant City of Porto Alegre
ที่ตั้งในรัฐฮิวกรังจีดูซูว
โปร์ตูอาแลกรีที่ตั้งในประเทศบราซิล
พิกัด: 30°01′59″S 51°13′48″W﻿ / ﻿30.03306°S 51.23000°W﻿ / -30.03306; -51.23000
ประเทศ:  บราซิล
ภูมิภาคใหญ่: ภาคใต้
รัฐ:  รัฐฮิวกรังจีดูซูว
ภูมิภาคกลาง: มหานครโปร์ตูอาแลกรี
ภูมิภาคเล็ก: ภูมิภาคเล็กโปร์ตูอาแลกรี
ก่อตั้ง: 26 มีนาคม 1772; 252 ปีก่อน (1772-03-26)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Sebastião Melo (MDB)
พื้นที่
 • เทศบาล: 496.827 ตร.กม. (191.826 ตร.ไมล์)
ความสูง: 10 เมตร (30 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2020)
 • เทศบาล: 1,488,252 (ที่ 12) คน
 • ความหนาแน่น: 2,837.5 คน/ตร.กม. (7,349 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 4,405,769 (ที่ 4) คน
เดมะนิม: Porto-alegrenses
จีดีพี
 • ปี: ค.ศ. 2023
 • ทั้งหมด: 77.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เขตเวลา: UTC-3 (UTC−3)
รหัสไปรษณีย์: 90000-000
รหัสพื้นที่: +55 51
เอชดีไอ (ค.ศ. 2010): 0.805  – สูงมาก
เว็บไซต์: www.prefeitura.poa.br
โปร์ตูอาแลกรี (โปรตุเกส: Porto Alegre) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐฮิวกรังจีดูซูว ประเทศบราซิล ด้วยจำนวนประชากร 1,488,252 คน (ค.ศ. 2020) ทำให้เมืองนี้มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 12 ของประเทศ และเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับ 5 ของบราซิล โดยมีประชากร 4,405,760 คน (ค.ศ. 2010) เมืองนี้เป็นเมืองหลวงของรัฐที่อยู่ใต้สุดของประเทศ
โปร์ตูอาแลกรีก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1769 โดยมานูเอล เซปุลเวดา (Manuel Sepúlveda) วันที่ก่อตั้งอย่างเป็นทางการคือเมื่อ ค.ศ. 1772 โดยมีการลงนามผู้อพยพจากอะโซร์ส ประเทศโปรตุเกส โปร์ตูอาแลกรีเป็นหนึ่งในศูนย์กลางวัฒนธรรม การเมือง และเศรษฐกิจของบราซิล เมืองนี้ได้เป็นหนึ่งในเมืองที่ได้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 นอกจากนี้ยังเคยเป็นส่วนหนึ่งที่จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 1950
โปร์ตูอาแลกรี
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโปร์ตูอาแลกรี (1961–1990)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 39.1 (102.4) | 37.9 (100.2) | 38.1 (100.6) | 34.6 (94.3) | 32.2 (90) | 31.5 (88.7) | 31.4 (88.5) | 34.9 (94.8) | 34.8 (94.6) | 36.0 (96.8) | 39.0 (102.2) | 39.2 (102.6) | 39.2 (102.6) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 30.2 (86.4) | 30.1 (86.2) | 28.3 (82.9) | 25.2 (77.4) | 22.1 (71.8) | 19.4 (66.9) | 19.7 (67.5) | 20.4 (68.7) | 21.8 (71.2) | 24.4 (75.9) | 26.7 (80.1) | 29.0 (84.2) | 24.8 (76.6) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 24.6 (76.3) | 24.7 (76.5) | 23.1 (73.6) | 20.1 (68.2) | 16.8 (62.2) | 14.3 (57.7) | 14.5 (58.1) | 15.3 (59.5) | 16.8 (62.2) | 19.2 (66.6) | 21.3 (70.3) | 23.2 (73.8) | 19.5 (67.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 20.5 (68.9) | 20.8 (69.4) | 19.3 (66.7) | 16.3 (61.3) | 13.0 (55.4) | 10.7 (51.3) | 10.7 (51.3) | 11.5 (52.7) | 13.1 (55.6) | 15.0 (59) | 17.0 (62.6) | 18.9 (66) | 15.6 (60.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 10.1 (50.2) | 12.6 (54.7) | 9.6 (49.3) | 6.8 (44.2) | 3.3 (37.9) | -0.3 (31.5) | 1.2 (34.2) | 1.1 (34) | 2.2 (36) | 6.2 (43.2) | 8.7 (47.7) | 10.7 (51.3) | −0.3 (31.5) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 100.1 (3.941) | 108.6 (4.276) | 104.4 (4.11) | 86.1 (3.39) | 94.6 (3.724) | 132.7 (5.224) | 121.7 (4.791) | 140.0 (5.512) | 139.5 (5.492) | 114.3 (4.5) | 104.2 (4.102) | 101.2 (3.984) | 1,347.4 (53.047) |
| ความชื้นร้อยละ | 71 | 74 | 75 | 77 | 81 | 82 | 81 | 79 | 78 | 74 | 71 | 69 | 76 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 0.1 mm) | 11 | 10 | 11 | 9 | 10 | 12 | 12 | 11 | 11 | 10 | 10 | 10 | 127 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 239.0 | 208.1 | 200.7 | 180.3 | 166.1 | 136.0 | 148.6 | 151.1 | 151.2 | 201.9 | 216.6 | 245.2 | 2,244.8 |
แหล่งที่มา 1: องค์การอุตุนิยมวิทยาโลก, NOAA (sun and humidity)
แหล่งที่มา 2: Weatherbase (record highs and lows)
อัตราการเจริญเติบโตของประชากร

Source: Planet Barsa Ltda.
ศาสนา

| ศาสนา | เปอร์เซนต์ | จำนวน |
| --- | --- | --- |
| โรมันคาทอลิก | 73.15% | 995,330 |
| โปรเตสแตนต์ | 9.33% | 126,879 |
| อเทวนิยม | 8.16% | 110,959 |
| Spiritist | 4.29% | 58,380 |
| ศาสนายูดาห์ | 0.49% | 15,627 |
| พยานพระยะโฮวา | 0.45% | 6,092 |
ที่มา: IBGE 2000.
เมืองพี่น้องและเมืองแฝด

เมืองพี่น้องและเมืองแฝดของโปร์ตูอาแลกรี ได้แก่
ออสติน สหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ค.ศ. 2002
บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ตั้งแต่ ค.ศ. 2005
ดูรังโก ประเทศเม็กซิโก ตั้งแต่ ค.ศ. 2001
กัวดาลาฮารา ประเทศเม็กซิโก ตั้งแต่ ค.ศ. 2000
ออร์ตา ประเทศโปรตุเกส ตั้งแต่ ค.ศ. 1993
คานาซาวะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ ค.ศ. 1967
กูจิง ประเทศมาเลเซีย ตั้งแต่ ค.ศ. 2008
ลาปลาตา ประเทศอาร์เจนตินา ตั้งแต่ ค.ศ. 1982
โมราโนกาลาโบร ประเทศอิตาลี ตั้งแต่ ค.ศ. 1982
นาเตา ประเทศบราซิล ตั้งแต่ ค.ศ. 1992
นวร์ก สหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ค.ศ. 2006
ปูร์ตาแล-กรึ ประเทศโปรตุเกส ตั้งแต่ ค.ศ. 2000
ปุนตาเดลเอสเต ประเทศอุรุกวัย ตั้งแต่ ค.ศ. 1984
รีไบรากรังดึ ประเทศโปรตุเกส ตั้งแต่ ค.ศ. 1982
โรซารีโอ ประเทศอาร์เจนตินา ตั้งแต่ ค.ศ. 1994
Salihli ประเทศตุรกี ตั้งแต่ ค.ศ. 2010
ซูโจว ประเทศจีน ตั้งแต่ ค.ศ. 2004
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว โปร์ตูอาแลกรี จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
(ในภาษาโปรตุเกส) Maplink - Porto Alegre Street Guide and Maps เก็บถาวร 2014-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โยอานนีนา

| โยอานนีนา Ιωάννινα |
| --- | --- |
เรียงตามเข็มนาฬิกาจากบนสุด: ภาพมุมกว้างของทะเลสาบแพมโวติสและเมืองโยอานนีนามองจาก Mitsikeli, ย่านเมืองเก่า, หอนาฬิกาเทศบาลโยอานนีนา, พิพิธภัณฑ์ชาติพันธ์วิทยาเทศบาลโยอานนีนา, โรงเรียนกาปลานีอิออส, เรือข้ามฟากไปยังเกาะ, ที่ทำการไปรษณีย์ และ
โยอานนีนา
พิกัด: 39°39′49″N 20°51′08″E﻿ / ﻿39.66361°N 20.85222°E﻿ / 39.66361; 20.85222
ประเทศ:  กรีซ
แคว้น: อิไพรัส
หน่วยภูมิภาค: โยอานนีนา
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Moses Elisaf (อิสระ)
พื้นที่
 • เทศบาล: 403.32 ตร.กม. (155.72 ตร.ไมล์)
 • หน่วยเทศบาล: 47.44 ตร.กม. (18.32 ตร.ไมล์)
ความสูง: 480 เมตร (1,570 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • Municipality: 112,486
 • ความหนาแน่นMunicipality: 280 คน/ตร.กม. (720 คน/ตร.ไมล์)
 • Municipal unit: 80,371
 • ความหนาแน่นMunicipal unit: 1,700 คน/ตร.กม. (4,400 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: โยอานนีโอเต (Gianniote)/ โยอานนีเต (ทางการ)
ชุมชุน
 • ประชากร: 65,574 (2011)
 • พื้นที่ (ตร.กม.): 17.355
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
รหัสไปรษณีย์: 45x xx
รหัสพื้นที่: 26510
ป้ายทะเบียนรถ: ΙΝ
เว็บไซต์: ioannina.gr
โยอานนีนา (กรีก: Ιωάννινα; อังกฤษ: Ioannina) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นอิไพรัส ประเทศกรีซ ใกล้เขตแดนประเทศแอลเบเนีย เมืองมีประชากรราว 140,000 คน ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลางราว 500 เมตร ตั้งอยู่ห่างจากกรุงเอเธนส์ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ 450 กม.
เมืองก่อตั้งโดยจักรพรรดิจัสติเนียนที่ 1 ในศตวรรษที่ 6 เจริญรุ่งเรืองหลังสงครามครูเสดครั้งที่ 4 เมื่อครอบครัวไบแซนไทน์ผู้ร่ำรวยเข้ามาในต้นศตวรรษที่ 13 ชาวเติร์กเข้ายึดครองเมื่อ ค.ศ. 1430 ตกเป็นของกรีซใน ค.ศ. 1913 ในสงครามโลกครั้งที่ 2 เยอรมนีเข้ายึดครองระหว่าง ค.ศ. 1941-1944
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ > เมืองฝาแฝดและเมืองพี่น้อง

โยอานนีนาเป็นเมืองฝาแฝดและเมืองพี่น้องกับ
Požarevac เซอร์เบีย
Ayia Napa ไซปรัส
ลีมาซอล ไซปรัส
Himara แอลเบเนีย
Kiryat Ono อิสราเอล
Nizhyn ยูเครน
แหล่งค้นคว้าต้นฉบับ

Anastassiadou, Meropi (2002). "Yanya".  ใน Bearman, P. J.; Bianquis, Th.; Bosworth, C. E.; van Donzel, E. & Heinrichs, W. P. (บ.ก.). The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume XI: W–Z. Leiden: E. J. Brill. pp. 282–283. ISBN 978-90-04-12756-2.
Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5.
แม่แบบ:ODB
Nicol, Donald MacGillivray (2010). The Despotate of Epiros 1267–1479: A Contribution to the History of Greece in the Middle Ages. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-13089-9.
Papadopoulou, Varvara N., บ.ก. (2014).  Μουσεία στο Κάστρο Ιωαννίνων, Παράλληλες Διαδρομές (ภาษากรีก). Hellenic Ministry of Culture, 8th Ephorate of Byzantine Antiquities.
Sakellariou, M. V. (1997). Epirus, 4000 years of Greek history and civilization. Athens: Ekdotike Athenon. ISBN 978-960-213-371-2.
แม่แบบ:Tabula Imperii Byzantini
แหล่งข้อมูลอื่น > ทางการ

Municipality of Ioannina (ในภาษากรีก)
แหล่งข้อมูลอื่น > ท่องเที่ยว

Ioannina – The Greek National Tourism Organization
Ioannina travel guide
แหล่งข้อมูลอื่น > ประวัติศาสตร์

"Here Their Stories Will Be Told..." The Valley of the Communities at Yad Vashem, Ioannina เก็บถาวร 2021-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, at Yad Vashem website
โอส อินโนเซนเตส

| โอส อินโนเซนเตส |
| --- | --- |
ประเภท: เทเลโนเบล่า
สร้างโดย: อิวานี รีเบย์รู ดาร์ซียู เฟร์เรย์รา
กำกับโดย: การ์ลูส ซารา
แสดงนำ: เคลย์ด์ ยาโคนิส โรลังดู โบลดริน
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 174
การผลิต
ความยาวตอน: 45 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: เรจีตูปี
ออกอากาศ: 5 กุมภาพันธ์ – 7 กันยายน พ.ศ. 2517
โอส อินโนเซนเตส (โปรตุเกส: Os Inocentes) เป็นละครแนวเทเลโนเบล่าของบราซิล สร้างโดย อิวานี รีเบย์รู และดาร์ซียู เฟร์เรย์รา ออกอากาศทางช่องเรจีตูปี เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ถึงวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2517
นักแสดง

เคลย์ด์ ยาโคนิส รับบท ฌูเลียนา อาเซเวดู (Juliana Azevedo)
โรลังดู โบลดริน รับบท โอตาวียู บรันเดา (Otávio Brandão)
มาเรีย เอสเตลา รับบท ฮอร์เทนเซีย กังปุส มาซีแยล (Hortência Campos Maciel)
ลอรา การ์โดซู รับบท กียูมาร์ จี โอลีเวย์รา (Guiomar de Oliveira)
ลุยช์ กุสตาวู รับบท วีตอร์ อาเซเวดู (Vitor Azevedo)
มาร์เซีย มาเรีย รับบท มารีนา จี โอลีเวย์รา (Marina de Oliveira)
เอเลียเน คริสตินา รับบท เดซี่ จี โอลีเวย์รา (Daisy de Oliveira)
โทนี รามุช รับบท กังปุส มาซีแยล (Marcelo Campos Maciel)
เปาลู ฟีเกย์เรดู รับบท กังปุส มาซีแยล (Renato Campos Maciel)
อานา โรซา รับบท รับบท โซเฟีย อาเซเวดู (Sofia Azevedo)
อาดรียานู เรย์ส รับบท มารียู บอมฟิม (Mário Bomfim)
แหล่งข้อมูลอื่น

โอส อินโนเซนเตส ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โอสมาร์: เดอะฮีลออฟเดอะโลฟ

| โอสมาร์: เดอะฮีลออฟเดอะโลฟ |
| --- | --- |
ประเภท: ตลก  มุกตลกเจ็บตัว
สร้างโดย: อาเล แมคฮาโด
กำกับโดย: อาเล แมคฮาโด
เสียงของ: มาร์ซิอุส เมลเฮม เลอันโดร ฮัสซุม
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: บาราบาบูม โอสมาร์
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: บาราบาบูม โอสมาร์
ผู้ประพันธ์เพลง: เรนาโต เลมอส
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนฤดูกาล: 2
จำนวนตอน: 52
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: อาเล แมคฮาโด เมลินา มนัสเสห์ (ฤดูกาลที่ 1) กิลแยร์มี มาชาโด เด ซา (ฤดูกาลที่ 2) สเตฟานี บอร์เจส (ฤดูกาลที่ 2)
ความยาวตอน: 10-11 นาที
บริษัทผู้ผลิต: โกลบูแซต 44 ตูนส์
ออกอากาศ
เครือข่าย: กลูบ
ออกอากาศ: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 (2013-11-18) – ค.ศ. 2015
โอสมาร์: เดอะฮีลออฟเดอะโลฟ (โปรตุเกส: Osmar, a Primeira Fatia do Pão de Forma) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศบราซิล สร้างโดย อาเล แมคฮาโด ออกอากาศทางช่องกลูบ เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2013 ถึงปี พ.ศ. 2015
ตัวละครและเสียงพากย์

มาร์ซิอุส เมลเฮม และทาเดว เมโล รับบท โอสมาร์ (Osmar)
เลอันโดร ฮัสซุม รับบท สตีวี (Stevie)
โรซา บาร์เซโลส รับบท ลูซี่ (Lucy)
คาร์ลอส ฟาลาต รับบท บอบ (Bob)
อาเรียนน์ โบรจินี่ และโมนีก อัลฟราดิเก รับบท โจซี (Josie)
เฟร์นานโด อัลเวส ปินโต รับบท ดร. ปิแอร์ ครัว เซนต์ (Dr. Pierre Croix Saint)
อนิตา รับบท เปานิตา (Pãonitta)
อานเดอร์สัน ซิลวา รับบท โปรโวลอนเดอร์สัน (Provolonderson)
แหล่งข้อมูลอื่น

โอสมาร์: เดอะฮีลออฟเดอะโลฟ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โอสมาร์: เดอะฮีลออฟเดอะโลฟ ที่เดอะทีวีดีบี
โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย

| โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย |
| --- | --- |

เกิด: ฌอร์ฌ โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย 28 ตุลาคม ค.ศ. 1846(1846-10-28) วีลเนิฟว์-ลูแบ ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935(1935-02-12) (88 ปี) มงเต-การ์โล ประเทศโมนาโก
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
อาชีพ: หัวหน้าคนครัว, นักภัตตาคาร, นักเขียน
คู่สมรส: แดลฟีน ดาฟี (สมรส 1878; เสียชีวิต 1935)
บุตร: ปอล, ดาเนียล, แฌร์แมน
ลายมือชื่อ

ฌอร์ฌ โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย (ฝรั่งเศส: Georges Auguste Escoffier; 28 ตุลาคม ค.ศ. 1846 – 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935) เป็นหัวหน้าคนครัว นักภัตตาคาร และนักเขียนด้านอาหารชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ปรับปรุงและทำให้วิธีการปรุงอาหารฝรั่งเศสแบบดั้งเดิมเป็นที่นิยม เทคนิคส่วนใหญ่ของแอ็สกอฟีเยมีพื้นฐานมาจากเทคนิคของมารี-อ็องตวน กาแรม ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ประมวลตำรับตำราอาหารฝรั่งเศสชั้นสูง แต่ความสำเร็จของแอ็สกอฟีเยคือการทำให้รูปแบบที่ประณีตหรูหราของกาแรมมีความเรียบง่ายและทันสมัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาได้รวบรวมสูตรซอสแม่ทั้งห้า สื่อฝรั่งเศสให้ฉายาเขาว่าเป็น "ราชาแห่งเชฟและเชฟแห่งราชา" (roi des cuisiniers et cuisinier des rois — แต่ก่อนหน้านี้ก็เคยให้ฉายากาแรมเช่นนี้เช่นกัน) แอ็สกอฟีเยมีชื่อเสียงโดดเด่นในลอนดอนและปารีสระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1890 ถึงช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
นอกจากสูตรอาหารแล้ว แอ็สกอฟีเยยังยกระดับอาชีพอีกด้วย ในช่วงเวลาที่ห้องครัวที่เสียงดัง สถานที่ที่วุ่นวายซึ่งการดื่มในงานเป็นเรื่องปกติ แอ็สกอฟีเยเรียกร้องความสะอาด วินัย และความเงียบจากพนักงานของเขา ในการนำความเป็นระเบียบมาสู่ห้องครัว เขาใช้ประสบการณ์ทางการทหารของเขาเพื่อการพัฒนาระบบบริเกด เดอ ควิซีนตามลำดับชั้นเพื่อการจัดระเบียบพนักงานในห้องครัวซึ่งยังคงเป็นมาตรฐานในภัตตาคารหลากหลายแห่งในปัจจุบัน เขาทำงานร่วมกับเจ้าของโรงแรม ซีซาร์ ริทซ์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังร่วมกันที่ซาวอยในลอนดอนเพื่อการให้บริการชนชั้นสูงในสังคม และต่อมาที่โรงแรมริทซ์ในปารีสและคาร์ลตันในลอนดอน
สิ่งตีพิมพ์

Le Traité sur L'art de Travailler les Fleurs en Cire (1886)
Le Guide Culinaire (1903)
Les Fleurs en Cire (1910)
Le Carnet d'Epicure (1911–1914)
Le Livre des Menus (1912)
L'Aide-memoire Culinaire (1919)
Le Riz (Rice) (1927)
La Morue (Cod) (1929)
Ma Cuisine (1934)
Le Guide Culinaire (1903)
2000 French Recipes (1965) ISBN 1-85051-694-4
Memories of My Life (1996), ISBN 0-471-28803-9
Les Tresors Culinaires de la France (2002)
บรรณานุกรม

Kelby, N. M. White Truffles in Winter (2011) ISBN 978-0-393-07999-9 Novel based on his life
Chastonay, Adalbert. Cesar Ritz: Life and Work (1997) ISBN 3-907816-60-9.
Escoffier, Georges-Auguste. Memories of My Life (1997) ISBN 0-442-02396-0.
Shaw, Timothy. The World of Escoffier. (1994) ISBN 0-86565-956-7.
Patrick Rambourg, Histoire de la cuisine et de la gastronomie française, Paris, Ed. Perrin (coll. tempus n° 359), 2010, 381 pages. ISBN 978-2-262-03318-7
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานเกี่ยวกับ/โดย โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
ผลงานโดย โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef 
Ma Cuisine (ค.ศ. 1934)