stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิเชล โหย่ว
อาชีพ > ปัจจุบัน

มิเชล โหย่ว ได้รับอีกบทบาทหนึ่งในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ในบทผู้นำดินแดนถาโหล ใน ชาง-ชี กับตำนานลับเท็นริงส์ นอกจากนี้มีการประกาศว่ามิเชล โหย่ว จะร่วมแสดงในภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ภาคต่อทั้งสองภาคของ อวตาร ในบทนักวิทยาศาสตร์ ดร. แคริน่า โมค
ใน ปี พ.ศ. 2565 มิเชล โหย่ว ได้แสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง Everything Everywhere All at Once ซือเจ๊..ทะลุมัลติเวิร์ส ซึ่งประสบความสำเร็จทางรายได้และคำวิจารณ์ ส่งให้มิเชล โหย่ว ได้เข้าชิงรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม รางวัลลูกโลกทองคำ ครั้งที่ 80, Critics' Choice Awards, Satellite Awards ได้เข้าชิงและได้รับรางวัลอีกหลายเวที และได้รับ รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมประจำปี 2566 ไป ทำให้เธอเป็นนักแสดงหญิงชาวเอเชียนและมาเลเซียคนแรก และคนผิวสีอันดับสองที่ได้รับรางวัลนี้ในรอบศตวรรษ
มิเชล โหย่ว ได้รับเลือกให้เป็นไอคอนแห่งปี 2022 (2022 ICON OF THE YEAR) จากนิตยสารไทม์ ในฐานะดาราดังระดับเมเจอร์สตาร์แห่งเอเชีย มีผลงานมากมาย มีชื่อเสียงมานานหลายทศวรรษ
ชีวิตส่วนตัว

ในปี พ.ศ. 2531 หยางได้สมรสกับ ดิกสัน พูน ประธานบริษัทภาพยนตร์ D&B Films จากนั้นอีก 2 ปี ทั้งคู่ก็ได้หย่าขาดกัน
เกียรติยศที่ได้รับ

ในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2544 หยางได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Darjah Datuk Paduka Mahkota Perak (DPMP) จากสุลต่านแห่งรัฐเประในฐานะที่เป็นชาวเประที่มีชื่อเสียงระดับโลก ทำให้หยางมีคำนำหน้าว่า ดาโต๊ะ
ในวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2550 ฌัก ชีรัก ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสในขณะนั้น ได้มอบเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ชั้นเบญจมาภรณ์ให้หยาง
ในปี พ.ศ. 2555 หยางได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Darjah Seri Paduka Mahkota Perak (SPMP) ทำให้หยางมีคำนำหน้าว่า ดาโตะก์ เซอรี
ในปี พ.ศ. 2556 หยางได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Darjah Yang Mulia Setia Mahkota Malaysia (PSM) ทำให้หยางมีคำนำหน้าว่า ตันซรี
ผลงานแสดงซีรีส์

| ปี | ซีรีส์โทรทัศน์ | รับบทเป็น |
| --- | --- | --- |
| 2558 | Strike Back Legacy : สองพยัคฆ์สายลับข้ามโลก (Season 5)  | เม ฟอสเตอร์ / ฮัน ลี นา |
| 2559 | Marco Polo (Season 2) | โลตัส |
| 2560 | Star Trek: Discovery สตาร์ เทรค: ดิสคัฟเวอรี่ (Season 1) | กัปตันฟิลิปปา จอร์จู / จักรพรรดิฟิลิปปา จอร์จู |
| 2561 | Star Trek: Short Trek (Episode: "The Brightest Star") | ผู้การฟิลิปปา จอร์จู |
| 2562 | Star Trek: Discovery สตาร์ เทรค: ดิสคัฟเวอรี่ (Season 2) | กัปตันฟิลิปปา จอร์จู |
| 2563 | Star Trek: Discovery สตาร์ เทรค: ดิสคัฟเวอรี่ (Season 3) | กัปตันฟิลิปปา จอร์จู |
| 2565 | The Witcher: Blood Origin | สเกียน |
| 2565 | Ark: The Animated Series | Mei-Yin Li (ให้เสียง) |
| 2566 | American Born Chinese | เจ้าแม่กวนอิม |
| 2567 | The Brother Sun | Eileen |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมิเชล โหย่ว
มิเชล โหย่ว ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เจเน็ต เกย์เนอร์ (1928)  แมรี พิกฟอร์ด (1929)  นอร์มา เชียเรอร์ (1930)  มารี เดรสส์เลอร์ (1931)  เฮเลน เฮส์ (1932)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1933)  โกลแด็ต กอลแบร์ (1934)  เบตตี เดวิส (1935)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1936)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1937)  เบตตี เดวิส (1938)  วิเวียน ลีห์ (1939)  จิงเจอร์ รอเจอส์ (1940) 
1941–1960:  โจน ฟอนเทน (1941)  เกรียร์ การ์สัน (1942)  เจนนิเฟอร์ โจนส์ (1943)  อิงกริด เบิร์กแมน (1944)  โจน ครอว์ฟอร์ด (1945)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1946)  โลเรตตา ยัง (1947)  เจน ไวแมน (1948)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1949)  จูดี ฮอลิเดย์ (1950)  วิเวียน ลีห์ (1951)  เชอร์ลีย์ บูท (1952)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1953)  เกรซ เคลลี (1954)  อันนา มัญญานี (1955)  อิงกริด เบิร์กแมน (1956)  โจแอนน์ วูดเวิร์ด (1957)  ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (1958)  ซีมอน ซีญอแร (1959)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1960) 
1961–1980:  โซเฟีย ลอเรน (1961)  แอนน์ แบนครอฟต์ (1962)  แพตทริเซีย นีล (1963)  จูลี แอนดรูส์ (1964)  จูลี คริสตี (1965)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1966)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1967)  แคทารีน เฮปเบิร์น/บาร์บรา สไตรแซนด์ (1968)  แมกกี สมิธ (1969)  เกลนดา แจ็กสัน (1970)  เจน ฟอนดา (1971)  ไลซา มินเนลลิ (1972)  เกลนดา แจ็กสัน (1973)  เอลเลน เบอร์สติน (1974)  หลุยส์ เฟลตเชอร์ (1975)  เฟย์ ดันนาเวย์ (1976)  ไดแอน คีตัน (1977)  เจน ฟอนดา (1978)  แซลลี ฟิลด์ (1979)  ซิสซี สเปเซก (1980) 
1981–2000:  แคทารีน เฮปเบิร์น (1981)  เมริล สตรีป (1982)  เชอร์ลีย์ แม็กเลน (1983)  แซลลี ฟิลด์ (1984)  เจอรัลดีน เพจ (1985)  มาร์ลี แมตลิน (1986)  แชร์ (1987)  โจดี ฟอสเตอร์ (1988)  เจสซิกา แทนดี้ (1989)  เคที เบตส์ (1990)  โจดี ฟอสเตอร์ (1991)  เอ็มมา ทอมสัน (1992)  ฮอลลี ฮันเตอร์ (1993)  เจสซิกา แลงจ์ (1994)  ซูเซิน ซาแรนดอน (1995)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (1996)  เฮเลน ฮันต์ (1997)  กวินเน็ธ พัลโทรว์ (1998)  ฮิลารี สแวงก์ (1999)  จูเลีย โรเบิตส์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  แฮลลี เบร์รี (2001)  นิโคล คิดแมน (2002)  ชาร์ลิส โตรน (2003)  ฮิลารี สแวงก์ (2004)  รีส วิเธอร์สปูน (2005)  เฮเลน เมียร์เรน (2006)  มารียง กอตียาร์ (2007)  เคต วินสเล็ต (2008)  ซานดรา บุลล็อก (2009)  นาตาลี พอร์ตแมน (2010)  เมริล สตรีป (2011)  เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ (2012)  เคต แบลนเชตต์ (2013)  จูลีแอนน์ มัวร์ (2014)  บรี ลาร์สัน (2015)  เอมมา สโตน (2016)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2017)  โอลิเวีย โคลแมน (2018)  เรเน เซลเวเกอร์ (2019)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2020)  เจสซิกา แชสเตน (2021)  มิเชล โหย่ว (2022)  เอมมา สโตน (2023)  ไมกี แมดิสัน (2024) 
มิเชล โหย่ว ในปี 2009
มิเชล โหย่ว ในเทศกาลภาพยนตร์กาน ปี 2017
อำเภอประจักษ์ศิลปาคม

| อำเภอประจักษ์ศิลปาคม |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Prachaksinlapakhom
พลตรี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม พระโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
คำขวัญ: พระนามกรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ชื่นชมผ้าหมี่สีย้อมคราม เลื่องลือนาม หลวงปู่ก่ำ ชุ่มฉ่ำห้วยน้ำออกตลอดปี ประเพณีบุญกุ้มข้าวใหญ่
แผนที่จังหวัดอุดรธานี เน้นอำเภอประจักษ์ศิลปาคม
พิกัด: 17°16′22″N 102°59′39″E﻿ / ﻿17.27278°N 102.99417°E﻿ / 17.27278; 102.99417
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อุดรธานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 144.8 ตร.กม. (55.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 25,391 คน
 • ความหนาแน่น: 175.35 คน/ตร.กม. (454.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 41110
รหัสภูมิศาสตร์: 4125
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอประจักษ์ศิลปาคม หมู่ที่ 6 ตำบลนาม่วง อำเภอประจักษ์ศิลปาคม จังหวัดอุดรธานี 41110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ประจักษ์ศิลปาคม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี และเป็น 1 ใน 5 อำเภอของจังหวัดที่มีทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือผ่าน ชื่อของอำเภอนี้ตั้งตามพระนามของพลตรี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม เพื่อเฉลิมฉลองและเพื่อเป็นเกียรติแก่จังหวัดอุดรธานีมีอายุการจัดตั้งครบ 100 ปี ในปี พ.ศ. 2540
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอประจักษ์ศิลปาคมมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองหาน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหนองหานและอำเภอกู่แก้ว
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกุมภวาปี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองอุดรธานี
ประวัติ

จังหวัดอุดรธานีจัดตั้งเป็นจากการรวมเมืองกมุทธาไสย เมืองกุมภวาปี เมืองหนองหานและอำเภอบ้านหมากแข้ง ตั้งเป็นเมืองจัตวา เรียกว่า "เมืองอุดรธานี" ตั้งแต่วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2440 จนถึงในปี พ.ศ. 2540 จังหวัดมีอายุการจัดตั้งครบ 100 ปี จึงมีการจัดตั้งอำเภอเพื่อเฉลิมฉลองและเพื่อเป็นเกียรติแก่จังหวัดอุดรธานี จึงประกาศพื้นที่ฝั่งเหนือของหนองหานกุมภวาปี อำเภอกุมภวาปี ได้แก่ ตำบลห้วยสามพาด ตำบลนาม่วง และตำบลอุ่มจาน จัดตั้งขึ้นเป็น กิ่งอำเภอประจักษ์ศิลปาคม ในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยใช้ชื่อ "ประจักษ์ศิลปาคม" ตามพระนามของ พลตรี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ทรงเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งจังหวัดอุดรธานีขึ้นจากที่ตั้งกองบัญชาการมณฑลลาวพวนที่บ้านหมากแข้งใน พ.ศ. 2436 ได้ทรงริเริ่มสร้างบ้านหมากแข้งให้เกิดความเจริญจากหมู่บ้านชนบทจนเป็นเมืองอุดรธานี และยกฐานะเป็นจังหวัด เป็นการก่อสร้างรากฐานความเจริญวัฒนาถาวรจวบจนปัจจุบัน
เพื่อประโยชน์ด้านการปกครองกับอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2550 อนุมัติหลักการร่างพระราชกฤษฎีกาตั้งอำเภอ (รวม 81 อำเภอ) พ.ศ. 2550 เพื่อยกฐานะกิ่งอำเภอขึ้นเป็นอำเภอ  จำนวน 81 แห่ง เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาฉบับกฤษฎีกาเล่ม 124 ตอนที่ 46 ลงวันที่ 24 สิงหาคม 2550 โดยมีผลให้ใช้บังคับเมื่อพ้น 15 วันนับแต่ประกาศในราชกิจนุเบกษา ดังนั้นในวันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน ได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอประจักษ์ศิลปาคม เป็นอำเภอลำดับที่ 25 ของจังหวัดอุดรธานี
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอประจักษ์ศิลปาคมแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 3 ตำบล 41 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | นาม่วง |  | (Na Muang) |  | 14 หมู่บ้าน |
| 2. | ห้วยสามพาด |  | (Huai Sam Phat) |  | 13 หมู่บ้าน |
| 3. | อุ่มจาน |  | (Um Chan) |  | 14 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอประจักษ์ศิลปาคมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลนาม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาม่วงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยสามพาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยสามพาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลอุ่มจาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอุ่มจานทั้งตำบล
แหล่งข้อมูลอื่น

ที่ทำการปกครองอำเภอประจักษ์ศิลปาคม เก็บถาวร 2018-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จักรพรรดิโกะ-โคเมียว

สึงูฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 紹仁; โรมาจิ: Tsugihito) ได้รับพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิโกะ-โคเมียว (ญี่ปุ่น: 後光明天皇; โรมาจิ: Go-Kōmyō-tennō; 20 เมษายน ค.ศ. 1633 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1654) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 110 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม
รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวกินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1643 ถึง ค.ศ. 1654
จักรพรรดิในคริสต์ศตวรรษที่ 17 พระองค์นี้ได้รับการตั้งพระนามตามจักรพรรดิโคเมียวในยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และคำว่า โกะ- (後) แปลว่าภายหลัง ดังนั้นจึงสามารถเรียกพระองค์ว่า "จักรพรรดิโคเมียวยุคหลัง" ได้ ในภาษาญี่ปุ่นคำว่า โกะ- ยังแปลให้หมายถึง ที่ 2 ในบางแหล่งข้อมูล จักรพรรดิพระองค์นี้ถูกระบุพระนามว่าเป็น "จักรพรรดิโคเมียวที่ 2"
พระราชประวัติ

ก่อนที่จักรพรรดิโกะ-โคเมียวจะเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามว่า สึงุฮิโตะ (紹仁) และพระราชทินนามก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ของพระองค์คือ ซูงะ-โนะ-มิยะ (素鵞宮)
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิโกะ-มิซุโน พระราชมารดาของพระองค์คือ ฟูจิวาระ โนะ มิตสึโกะ; แต่พระองค์ถูกเลี้ยงดูมาราวกับว่าพระองค์เป็นโอรสของโทฟูกุ-มอนอิงหรือโทกูงาวะ มาซาโกะ ซึ่งเป็นจักรพรรดินีของจักรพรรดิโกะ-มิซุโน
พระราชวงศ์ของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวประทับอยู่กับพระองค์ในไดริหรือบริเวณเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังหลวงเฮอัง พระราชวงศ์ของพระองค์มีพระราชธิดาเพียงองค์เดียวและไม่มีพระราชโอรส
นางกำนัล: นิวาตะ ฮิเดโกะ (庭田秀子, ถึงแก่กรรม ค.ศ. 1685) บุตรสาวของ นิวาตะ ชิเงฮิเดะ
พระราชธิดาองค์ที่ 1: เจ้าหญิงทากาโกะ (孝子内親王, 1650-1725) ภายหลังเป็น พระพันปีหลวง เรเซมนอิง (礼成門院)
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโกะ-โคเมียว

เจ้าชายสึงุฮิโตะได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าชายรัชทายาท และในปีต่อมา พระองค์กลายเป็นจักรพรรดิเมื่อพระเชษฐภคินีของพระองค์คือจักรพรรดินีเมโชสละราชบัลลังก์ พระเชษฐภคินีของพระองค์ก้าวลงจากราชบัลลังก์และสืบราชบัลลังก์โดยพระอนุชาของพระนาง หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิโกะ-โคเมียวก็ขึ้นครองสิริราชสมบัติ รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวตรงกับช่วงเวลาที่โทกูงาวะ อิเอมิตสึ และโทกูงาวะ อิเอสึนะเป็นผู้นำของรัฐบาลเอโดะ
20 เมษายน ค.ศ. 1633 (วันที่ 12 เดือน 3 ปี คันเอ ที่ 4) : การประสูติของเจ้าชายที่จะกลายเป็นที่รู้จักในพระนามจักรพรรดิโกะ-โคเมียว
ค.ศ. 1642 (วันที่ 2 เดือน 9 ปี คันเอ ที่ 19) : เจ้าซูงะได้รับการประกาศพระนามให้เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์
ค.ศ. 1642 (ปีคันเอ ที่ 19, วันที่ 15 เดือน 12) : ได้มีพระราชโองการสถาปนา เจ้าซูงะ เป็นเจ้าชายรัชทายาท
8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1643 (วันที่ 27 เดือน 9 ปี คันเอ ที่ 20) : เจ้าซูงะได้เข้าพิธี เก็มปูกุ และเปลี่ยนพระนามเป็น เจ้าชายสึงุฮิโตะ
10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1643 (วันที่ 29 เดือน 9 ปี คันเอ ที่ 20) : จักรพรรดินีเมโชยกราชบัลลังก์ให้กับพระอนุชาโดยการสละราชบัลลังก์ และสืบราชบัลลังก์โดยพระอนุชาของพระนางคือ เจ้าชายสึงุฮิโตะ
14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1643 (วันที่ 3 เดือน 10 ปี คันเอ ที่ 20) : เจ้าชายสึงุฮิโตะเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ พระองค์มีพระชนมายุเพียง 10 พรรษา นับว่าได้เริ่มรัชสมัยของพระองค์ในวันนี้
2 ธันวาคม ค.ศ. 1643 (วันที่ 21 เดือน 10 ปี คันเอ ที่ 20) : เจ้าชายสึงุฮิโตะประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเกียวโต
18 พฤษภาคม ค.ศ. 1645 (วันที่ 23 เดือน 4 ปี โชโฮ ที่ 2) : โชกุน โทกูงาวะ อิเอมิตสึ ได้เลื่อนตำแหน่งเป็น ซาไดจิง
1 เมษายน ค.ศ. 1649 (วันที่ 20 เดือน 2 ปี เคอัง ที่ 2) : เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เอโดะ
ค.ศ. 1651 (ปีเคอัง ที่ 4) : โทกูงาวะ อิเอสึนะ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นโชกุน
ค.ศ. 1653 (ปีเคอัง ที่ 5, เดือน 5) : นิฮงโอไดอิชิรัง ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในเกียวโตภายใต้การอุปถัมภ์ของ ไทโร ซากาอิ ทาดาคัตสึ ไดเมียวแห่งแคว้นศักดินาโอบามะของจังหวัดวากาซะ
3 ตุลาคม ค.ศ. 1653 (วันที่ 20 เดือน 8 ปี โจโอ ที่ 2) : ไฟไหม้รุนแรงทำลายพื้นที่ส่วนใหญ่ของพระราชวังหลวงเกียวโตและวัดหลายแห่งที่อยู่ใกล้เคียง หลังจากนั้นไม่นาน เด็กผู้หญิงหลายคนอายุ 12-14 ปี ถูกจำคุกในข้อหาลอบวางเพลิงที่เกี่ยวข้องกับการลอบวางเพลิงครั้งนี้ เช่นเดียวกับการลอบวางเพลิงครั้งอื่น ๆ ในเกียวโต
18 สิงหาคม ค.ศ. 1654 (วันที่ 6 เดือน 7 ปี โจโอ ที่ 3) : อิงเง็ง พระสงฆ์ผู้มีชื่อเสียงเดินทางมาจากประเทศจีนมาที่นางาซากิ ความตั้งใจของเขาคือการปฏิรูปวัตรปฏิบัติของพระพุทธศาสนาในญี่ปุ่น
30 ตุลาคม ค.ศ. 1654 (วันที่ 20 เดือน 9 ปี โจโอ ที่ 3) : จักรพรรดิโกะ-โคเมียวสวรรคต มีความเป็นไปได้ที่จักรพรรดิจะสวรรคตด้วยพระโรคไข้ทรพิษ
23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1654 (วันที่ 15 เดือน 10 ปี โจโอ ที่ 3) : ได้มีการฝังพระศพของอดีตจักรพรรดิโกะ-โคเมียวที่พระราชสุสานในเกียวโต
จักรพรรดิโกะ-โคเมียวเป็นหนึ่งในจักรพรรดิที่พระศพของพระองค์ประดิษฐานอยู่ในสุสานหลวงสึกิ โนะ วะ โนะ มิซาซางิ ที่วัดเซ็นเนียว ในเขตฮิงาชิยามะ นครเกียวโต นอกจากนี้ พระศพของจักรพรรดิรัชกาลก่อนหน้าของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวยังประดิษฐานอยู่ในสุสานหลวงแห่งนี้ รวมทั้งจักรพรรดิโกะ-มิซุโนและจักรพรรดินีเมโช พระศพของจักรพรรดิผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากจักรพรรดิโกะ-โคเมียวก็ประดิษฐานอยู่ในสุสานหลวงแห่งนี้เช่นกัน เช่น จักรพรรดิโกะ-ไซ จักรพรรดิเรเง็ง จักรพรรดิฮิงาชิยามะ จักรพรรดินากามิกาโดะ จักรพรรดิซากูรามาจิ จักรพรรดิโมโมโซโนะ จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ และจักรพรรดิโกะ-โมโมโซโนะ
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Meyer, Eva-Maria. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. ISBN 978-3-8258-3939-0; OCLC 42041594
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
การประกวดนางงามนานาชาติบิ๊กโฟร์

| --- | --- |
การประกวดนางงามนานาชาติบิ๊กโฟร์
สังกัด: มิสเวิลด์ มิสยูนิเวิร์ส มิสอินเตอร์เนชันแนล มิสเอิร์ธ
การประกวดนางงามนานาชาติบิ๊กโฟร์–ไฟว์ หรือ การประกวดนางงามนานาชาติบิ๊กลีก ได้แก่ หมายถึงการประกวดนางงามหญิงระดับนานาชาติ 4 รายการหลัก — มิสเวิลด์, มิสยูนิเวิร์ส, มิสอินเตอร์เนชันแนล และมิสเอิร์ธ.
กลุ่มนี้ได้รับการอธิบายครั้งแรกโดยหนังสือพิมพ์ China Daily เมื่อปี 2004 ว่าเป็น "การประกวดความงามที่ยิ่งใหญ่สี่รายการของโลก". ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 หนังสือพิมพ์ South China Morning Post ได้กล่าวถึงพวกเธอว่าเป็น "4 เวทีประกวดนางงามชั้นนำของโลก"; คำอธิบายเดียวกันนี้ยังถูกใช้โดยหนังสือพิมพ์ชั้นนำของเกาหลีใต้ Chosun Ilbo ในปี 2010 อีกด้วย. ในปี 2017 หนังสือพิมพ์ Latin Times ถือว่ากลุ่มนี้เป็น "การประกวดที่สำคัญที่สุดในโลก". ในปี 2018 NBC News เรียกการประกวดเหล่านี้ว่า "การประกวดระดับนานาชาติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสี่รายการ". Agencia EFE จัดอันดับให้เป็น “สี่เวทีประกวดนางงามที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก” ในปี 2019.
ในบรรดาการประกวดความงามนับแสนที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี, บิ๊กโฟร์ถือเป็นกลุ่มที่มีชื่อเสียงมากที่สุด, ครอบคลุมและเผยแพร่โดยสื่อมวลชนอย่างกว้างขวาง. The Wall Street Journal, BBC News, CNN, Xinhua News Agency, และสำนักข่าวระดับโลก เช่น Reuters, Associated Press and Agence France-Presse เรียกการประกวดนางงามทั้งสี่ครั้งโดยรวมว่า “บิ๊กโฟร์”.
การประกวดบิ๊กโฟร์

มิสเวิลด์ (อังกฤษ: Miss World) เป็นการประกวดนางงามระดับนานาชาติที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงมีอยู่. มันถูกสร้างขึ้นในสหราชอาณาจักรโดย Eric Morley ในปี 1951. นับตั้งแต่ Morley's เสียชีวิตในปี 2000 จูเลีย มอร์ลีย์ ภรรยาของเขา ก็ได้เป็นประธานร่วมในการประกวดครั้งนี้
มิสยูนิเวิร์ส (อังกฤษ: Miss Universe) เป็นการประกวดความงามระดับนานาชาติซึ่งดำเนินการโดยองค์กรมิสยูนิเวิร์ส. ในปี 2022, มี JKN Global Group ในประเทศไทยเป็นเจ้าของ การประกวดนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1952 โดยบริษัทเสื้อผ้า Pacific Mills จากรัฐแคลิฟอร์เนีย การประกวดดังกล่าวได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ Kayser-Roth และต่อมาคือ Gulf+Western Industries ก่อนที่ Donald Trump จะซื้อกิจการในปี 1996, และ WME/IMG ในปี 2015.
มิสอินเตอร์เนชันแนล หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “มิสอินเตอร์เนชันแนลบิวตี้”, (อังกฤษ: Miss International) เป็นการประกวดนางงามนานาชาติที่จัดขึ้นในกรุงโตเกียว โดยจัดโดยสมาคมวัฒนธรรมนานาชาติ การประกวดนี้จัดขึ้นครั้งแรกในปี 1960.
มิสเอิร์ธ (อังกฤษ: Miss Earth) คือการประกวดความงามนานาชาติประจำปีในธีมสิ่งแวดล้อมที่ส่งเสริมการตระหนักรู้ด้านสิ่งแวดล้อม ซึ่งจัดขึ้นโดย Carousel Productions ในกรุงมะนิลา ผ่านทางมูลนิธิมิสเอิร์ธ และจัดขึ้นครั้งแรกในปีในปี 2001. การประกวดนี้มีความเกี่ยวข้องและทำงานในโครงการต่างๆ กับสถาบันอื่นๆ รวมถึง Greenpeace, World Wildlife Foundation, และUnited Nations Environment Program.
|  | มิสเวิลด์ | มิสยูนิเวิร์ส | มิสอินเตอร์เนชันแนล | มิสเอิร์ธ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ก่อตั้ง | 29 กรกฎาคม 1951; 73 ปีก่อน (1951-07-29) | 28 มิถุนายน 1952; 72 ปีก่อน (1952-06-28) | 12 สิงหาคม 1960; 64 ปีก่อน (1960-08-12) | 3 เมษายน 2001; 23 ปีก่อน (2001-04-03) |
| สำนักงานใหญ่ | ลอนดอน, ประเทศอังกฤษ | นครนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา จังหวัดสมุทรปราการ, ประเทศไทย เม็กซิโกซิตี, ประเทศเม็กซิโก | โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น | มะนิลา, ประเทศฟิลิปปินส์ |
| การสนับสนุน | ด้านมนุษยธรรมผ่าน บิวตี วิธ อะ เพอร์โพส | ด้านมนุษยธรรมและเป็นกระบอกเสียงในการสร้างการเปลี่ยนแปลงเชิงบวกให้กับโลก | ด้านสร้างโลกที่ผู้หญิงสามารถใช้ชีวิตด้วยความคิดบวก ความเข้มแข็งภายใน และความเป็นปัจเจก | ด้านส่งเสริมความตระหนักด้านสิ่งแวดล้อม การปกป้องสิ่งแวดล้อม และความรับผิดชอบต่อสังคม |
| ประธาน | จูเลีย มอร์ลีย์ | จักรพงษ์ จักราจุฑาธิบดิ์ ราอูล โรชา | อาเคมิ ชิโมมูระ | ลอร์เรน ชัค ราโมน มอนซอน |
| องค์กร | Miss World Limited | JKN Global Group | International Cultural Association | Carousel Productions |
มิสเวิลด์ 1951
ผู้ชนะคนแรกของมิสเวิลด์
กีกี้ ฮอแกนส์สัน,
สวีเดน
มิสยูนิเวิร์ส 1952
ผู้ชนะคนแรกของมิสยูนิเวิร์ส
อาร์มี คูเซลา
ฟินแลนด์
มิสเอิร์ธ 2001
ผู้ชนะคนแรกของมิสเอิร์ธ
แคทารีนา สเวนซอน
เดนมาร์ก
เดือนตุลาคมในปี 2005 ซินเธีย คาเนมา จากแซมเบีย ได้รับการยกย่องให้เป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้เข้าร่วมการประกวดนางงามระดับโลกทั้ง 4 รายการ ได้แก่ มิสเวิลด์ 2003 มิสอินเตอร์เนชั่นแนล 2004 มิสยูนิเวิร์ส 2005 และมิสเอิร์ธ 2005. ในปี 2011 มิสแอฟริกาใต้ Bokang Montjane กลายเป็นผู้หญิงคนแรกที่สามารถเข้าร่วมการประกวด บิ๊กโฟร์ ทั้งหมดและคว้าตำแหน่งในการประกวดใด ๆ ได้แก่ มิสเอิร์ธ 2007 (ผ่านเข้ารอบ 16 คนสุดท้าย), มิสอินเตอร์เนชันแนล 2009, มิสยูนิเวิร์ส 2011 และ มิสเวิลด์ 2011 (ผ่านเข้ารอบ 7 คนสุดท้าย).
สถิติ > ประเทศและดินแดนที่ได้รับชัยชนะมากที่สุด

ประเทศและดินแดนต่อไปนี้ชนะการประกวดนางงามบิ๊กโฟร์ทุกรายการอย่างน้อยหนึ่งครั้ง:
| ประเทศและดินแดน | รวมชัยชนะ | มิสเวิลด์ | มิสยูนิเวิร์ส | มิสอินเตอร์เนชันแนล | มิสเอิร์ธ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  บราซิล | 6 | 1971 | 1963 1968 | 1968 | 2004 2009 |
|  ออสเตรเลีย | 8 | 1968 1972 | 1972 2004 | 1962 1981 1992 | 2024 |
|  ปวยร์โตรีโก | 10 | 1975 2016 | 1970 1985 1993 2001 2006 | 1987 2014 | 2019 |
|  ฟิลิปปินส์ | 15 | 2013 | 1969 1973 2015 2018 | 1964 1970 1979 2005 2013 2016 | 2008 2014 2015 2017 |
|  สหรัฐ | 16 | 1973 1990 2010 | 1954 1956 1960 1967 1980 1995 1997 2012 2022 | 1974 1978 1982 | 2020 |
|  เวเนซุเอลา | 24 | 1955 1981 1984 1991 1995 2011 | 1979 1981 1986 1996 2008 2009 2013 | 1985 1997 2000 2003 2006 2010 2015 2018 2023 | 2005 2013 |
ผู้ชนะแบ่งตามประเทศ/ดินแดน > ผู้ชนะในแต่ละทวีป

[โปรดขยายความ]
| ทวีปหรือภูมิภาค | ครั้ง | มิสเวิลด์ | มิสยูนิเวิร์ส | มิสอินเตอร์เนชันแนล | มิสเอิร์ธ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ยุโรป | 64 | 27 (1951, 1952, 1953, 1956, 1957, 1959, 1961, 1962, 1964, 1965, 1969, 1974, 1977, 1980, 1983, 1985, 1987, 1988, 1989, 1992, 1996, 2003, 2005, 2006, 2008, 2009, 2015, 2021, 2023) | 12 (1952, 1953, 1955, 1961, 1964, 1966, 1974, 1975, 1984, 1989, 1990, 2002, 2016, 2024) | 21 (1961, 1963, 1965, 1969, 1972, 1973, 1975, 1976, 1977, 1986, 1988, 1989, 1990, 1991, 1993, 1994, 1995, 1996, 2001, 2008, 2022) | 3 (2001, 2002, 2012, 2023) |
| อเมริกาเหนือ | 54 | 14 (1963, 1970, 1973, 1975, 1976, 1979, 1982, 1986, 1990, 1993, 2010, 2016, 2018, 2019) | 24 (1954, 1956, 1960, 1967, 1970, 1977, 1980, 1982, 1985, 1991, 1993, 1995, 1997, 1998, 2001, 2002, 2003, 2005, 2006, 2010, 2012, 2020, 2022, 2023) | 11 (1974, 1978, 1980, 1982, 1983, 1984, 1987, 1998, 2007, 2009, 2014) | 5 (2003, 2007, 2019, 2020, 2021) |
| อเมริกาใต้ | 47 | 11 (1955, 1960, 1967, 1971, 1978, 1981, 1984, 1991, 1995, 2004, 2011) | 14 (1957, 1958, 1962, 1963, 1968, 1979, 1981, 1986, 1987, 1996, 2008, 2009, 2013, 2014) | 15 (1960, 1967, 1968, 1985, 1997, 1999, 2000, 2003, 2004, 2006, 2010, 2011, 2015, 2018, 2023) | 7 (2004, 2005, 2006, 2009, 2011, 2013, 2016) |
| เอเชีย | 42 | 11 (1966, 1994, 1997, 1998, 1999, 2000, 2002, 2007, 2012, 2013, 2017) | 13 (1959, 1965, 1969, 1971, 1973, 1976, 1988, 1994, 2000, 2007, 2015, 2018, 2021) | 11 (1964, 1970, 1979, 2002, 2005, 2012, 2013, 2016, 2017, 2019, 2024) | 7 (2008, 2010, 2014, 2015, 2017, 2018, 2022) |
| แอฟริกา | 12 | 5 (1954, 1958, 1974, 2001, 2014) | 6 (1978, 1992, 1999, 2011, 2017, 2019) | × | 1 (2002) |
| โอเชียเนีย | 11 | 3 (1968, 1972, 1980) | 3 (1972, 1983, 2004) | 4 (1962, 1971, 1981, 1992) | 1 (2024) |
| รวม | 229 | 71 | 73 | 62 | 24 |
ประเทศ/ดินแดนที่รับตำแหน่งจะแสดงเป็นตัวหนา
ประเทศ/ดินแดนที่ถูกปลดออกจากตำแหน่ง ลาออก หรือเคยดำรงตำแหน่งอยู่ จะระบุไว้ด้วยเครื่องหมายขีดกลาง
ประเทศ/ดินแดนที่ถูกปลดออกจากตำแหน่ง ลาออก หรือดำรงตำแหน่งเดิมแต่ไม่ได้ถูกแทนที่ จะแสดงด้วยขีดเส้นใต้เครื่องหมายขีดเส้นใต้
ประเทศไทยในการประกวดความงามบิ๊กโฟร์–ไฟว์

นี่คือรายชื่อตัวแทนของประเทศไทยและตำแหน่งในการประกวดความงามบิ๊กโฟร์–ไฟว์ และบิ๊กซิกเมลเพเจ้นท์. ไทยซึ่งได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นประเทศที่มีการประกวดนางงามเป็นอันดับต้นๆ สามารถคว้าชัยชนะมาได้ทั้ง 11 เวทีการประกวดความงามหญิงและชาย โดยมีผลงานทั้งหมด 101 ตำแหน่ง และได้รับชัยชนะ 6 ครั้ง:
| --- | --- |
 การประกวดความงามหญิง ชนะ 2 ครั้ง – มิสยูนิเวิร์ส (1965 • 1988)  ชนะ 1 ครั้ง – มิสอินเตอร์เนชั่นแนล (2019)  ชนะ 1 ครั้ง – มิสซูปราเนชันแนล (2019):  การประกวดความงามชาย ชนะ 1 ครั้ง –  แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล (2024)  ชนะ 1 ครั้ง –  มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล (2023)
มีการจัดการแข่งขันประกวดความงามหลายร้อยรายการทุกปีแต่บิ๊กโฟร์–ไฟว์ และบิ๊กซิกเมลเพเจ้นท์ ถือเป็นรายการที่ทรงเกียรติและได้รับการครอบคลุมและออกอากาศโดยสื่อมากที่สุด สำนักข่าวต่างๆ มักเรียกการประกวดความงามทั้ง 10 รายการกันว่า “บิ๊กโฟร์–ไฟว์ และบิ๊กซิกเมลเพเจ้นท์” ซึ่งได้แก่ เวทีการประกวดความงามหญิง มิสเวิลด์, มิสยูนิเวิร์ส, มิสอินเตอร์เนชันแนล,มิสเอิร์ธ , มิสซูปราเนชันแนล และ เวทีการประกวดความงามชาย แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล, มิสเตอร์เวิลด์, มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล, มิสเตอร์โกลบอล, มิสเตอร์ซูปราเนชันแนล, แมนออฟเดอะเวิลด์
ประเทศไทยในการประกวดความงามบิ๊กโฟร์–ไฟว์ > องค์กรระดับชาติและแฟรนไชส์

ผู้ถือสิทธิ์ของประเทศไทยในการประกวดความงามบิ๊กโฟร์–ไฟว์ และบิ๊กซิกเมลเพเจ้นท์ รายการหลัก ได้แก่:
| --- | --- |
 เวทีการประกวดความงามหญิง ไบรอันลินด์เซ มาร์การ์ (เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์) – มิสไทยแลนด์เวิลด์  ณวัฒน์ อิสรไกรศีล (บริษัท มิสแกรนด์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (มหาชน)) – มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์  ปวีณา บำรุงรส (อีอาร์เอ็ม ไทยแลนด์) – มิสอินเตอร์เนชันแนลไทยแลนด์  สิริกานต์ อ้นสนกราน – มิสเอิร์ธไทยแลนด์  อแมนด้า ออบดัม – มิสซูปราเนชันแนลไทยแลนด์:  เวทีการประกวดความงามชาย ปวีณา บำรุงรส (อีอาร์เอ็ม ไทยแลนด์) – แมนฮันต์ไทยแลนด์  ธเนศวร์ อุตสาหะ – มิสเตอร์เวิลด์ไทยแลนด์  อานนท์ จันทรราช (บริษัท แอคทีฟ แอพพาเรล จำกัด) – มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนลไทยแลนด์ และ แมนออฟเดอะเวิลด์ไทยแลนด์  ปิยาภรณ์ แสนโกศิก (ทีพีเอ็น โกลบอล) – มิสเตอร์โกลบอลไทยแลนด์  อแมนด้า ออบดัม – มิสเตอร์ซูปราเนชันแนลไทยแลนด์
เกณฑ์สำหรับการรวม แกรนด์สแลม ไว้จะอิงตามมาตรฐานเฉพาะ เช่น ความโดดเด่นและชื่อเสียงระดับนานาชาติของการประกวดที่สื่อกระแสหลักยอมรับ คุณภาพและปริมาณของผู้แทนที่สวมมงกุฎที่ได้รับการยอมรับจากแฟรนไชส์ระดับนานาชาติ กิจกรรมหลังประกวดของผู้ชนะ ความยาวนาน ความสม่ำเสมอ และประวัติของการประกวด การดำเนินการตามจุดประสงค์ แพลตฟอร์ม และการสนับสนุนเฉพาะของการประกวด กิจกรรมก่อนประกวดโดยรวม คุณภาพการผลิตและการถ่ายทอดสดทั่วโลก ปริมาณการเข้าใช้อินเทอร์เน็ตมหาศาล และระดับความนิยมทั่วโลก
ประเทศไทยในการประกวดความงามบิ๊กโฟร์–ไฟว์ > ผู้ชนะประกวดความงามฝ่ายหญิง > การจัดวางตำแหน่ง

| การประกวด | เข้ารอบ | ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด |
| --- | --- | --- |
| มิสเวิลด์ | 10 | รองชนะเลิศ  (2018) |
| มิสยูนิเวิร์ส | 15 | ชนะเลิศ  (1965 • 1988) |
| มิสอินเตอร์เนชั่นแนล | 20 | ชนะเลิศ  (2019) |
| มิสเอิร์ธ | 17 | รองอันดับ 2  (2010, 2013) |
| มิสซูปราเนชันแนล | 10 | ชนะเลิศ  (2019) |
| รวม | 72 | ชนะเลิศ  4 ครั้ง |