ศูนย์หลอกลวง
การปฏิบัติการ

ในปี พ.ศ. 2565 บีบีซีรายงานว่าสถานที่ตั้งโรงงานต้มตุ๋นอยู่ที่ลาวและพม่า โดยเฉพาะในรัฐกะชีนซึ่งเกิดความขัดแย้งในรัฐกะชีน ซึ่งเป็นปัจจัยที่ทำให้การช่วยเหลือทำได้ยาก ในปี พ.ศ. 2565 เดอะเจแปนไทมส์ รายงานว่าโรงงานที่เริ่มดำเนินการในกัมพูชาในตอนแรกได้ย้ายสถานที่มาที่ลาวในภายหลัง และเหยื่อถูกกักขังในเขตเศรษฐกิจพิเศษในลาวและพม่า โดยเฉพาะในเมียวดี รวมถึงกาสิโนในกัมพูชา โดยเฉพาะในพระสีหนุ เหยื่อการค้ามนุษย์ถูกล่อลวงด้วยข้อเสนอเพื่อการจ้างงาน โดยบีบีซีรายงานว่าเหยื่อรายหนึ่งเดินทางไปประเทศไทยเพื่อทำงานก่อนจะถูกส่งไปที่ลาว
แรงงานในศูนย์หลอกลวงได้รับการสอนให้สร้างสื่อสังคมออนไลน์และตัวตนในการหาคู่ ซึ่งพวกเขาใช้ในการสร้างความไว้วางใจกับชาวตะวันตกและมีส่วนร่วมในกลลวงความรักปลอม ๆ โดยมีเป้าหมายเพื่อกระตุ้นให้ชาวตะวันตกซื้อสกุลเงินดิจิทัล เป้าหมายของการก่ออาชญากรรมทางไซเบอร์แบบล่อลวงและสับเปลี่ยนส่วนใหญ่มักจะเป็นพลเมืองสหรัฐฯ กระบวนการสร้างความไว้วางใจกับเหยื่อทางออนไลน์ด้วยการฉ้อโกงเพื่อขายสกุลเงินดิจิทัลให้กับพวกเขาเรียกว่า "การหลอกหมูขึ้นเขียง"
ชาวเคนยาที่ถูกค้ามนุษย์ถูกห้ามไม่ให้ออกจากประเทศที่ถูกหลอกมาเว้นแต่ว่าพวกเขาจะจ่ายเงิน 1.2 ล้านชิลลิงเคนยา และถูกคุกคามด้วยการบังคับค้าประเวณีและการเก็บเกี่ยวอวัยวะหากพวกเขาไม่บรรลุเป้าหมายในการหลอกลวงเหยื่อ เหยื่อ 2 รายที่พูดคุยกับบีบีซีได้รับการช่วยเหลือโดยหน่วยงานรณรงค์สร้างความตระหนักรู้ต่อการค้ามนุษย์ (Awareness Against Human Trafficking, HAART)
ขบวนการค้ามนุษย์จะยึดหนังสือเดินทางของเหยื่อ เหยื่อการค้ามนุษย์บางรายเดินทางกลับเคนยาด้วยร่างกายที่กระดูกหัก เนื่องจากถูกขบวนการค้ามนุษย์ทำร้าย องค์กรการกุศลบลูดรากอนของเวียดนามรายงานว่าเหยื่อการค้ามนุษย์ที่ถูกบังคับให้ทำงานในธุรกิจหลอกลวงในพม่า ถูกบังคับให้ขายอวัยวะของตนเองหากไม่สามารถทำยอดตามโควตาได้
ในช่วงสงครามกลางเมืองพม่า พันธมิตรสามภราดรภาพได้เปิดปฏิบัติการ 1027 เพื่อต่อต้านระบอบการปกครองทหารพม่าในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2566 โดยมีเป้าหมายอย่างหนึ่งคือเพื่อกำจัดศูนย์หลอกลวงในพื้นที่ปกครองตนเองโกก้างตามแนวชายแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือที่ติดกับจีน ซึ่งพวกเขารู้สึกหงุดหงิดกับการที่รัฐบาลพม่าไม่ตอบสนองต่อโรงงานต้มตุ๋นเหล่านี้ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ ในวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2567 พันธมิตรได้ยึดเมืองเล่าไก่ในโกก้างจากกองทัพพม่าได้ทั้งหมด และไม่นาน ผู้คนมากกว่า 40,000 คนที่เกี่ยวข้องกับโรงงานต้มตุ๋นในโกก้างได้ถูกส่งตัวกลับไปยังประเทศจีน โดย เจสัน ทาวเวอร์ นักวิเคราะห์ เรียกปฏิบัติการของพวกเขาว่า "ประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง" ในการกำจัดศูนย์หลอกลวงทางอินเทอร์เน็ตจากโกก้าง แม้ว่าขบวนการบางส่วนจะสามารถย้ายการปฏิบัติการของพวกเขาไปยังประเทศกัมพูชา ลาว และรัฐกะเหรี่ยงของพม่า ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 พลจัตวา ซอ มิน อดีตหัวหน้าหน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาค (ROC) ของเล่าไก่ ถูกรัฐบาลทหารของพม่าจำคุกเนื่องจากมีส่วนเกี่ยวข้องกับปฏิบัติการหลอกลวงทางออนไลน์ และต่อมาถูกตัดสินประหารชีวิตในเดือนกรกฎาคม
ในปี พ.ษ. 2567 แร็ปเปลอร์ รายงานว่าหลายคนในสื่อฟิลิปปินส์ รวมไปถึงรัฐบาลไม่ทราบว่ามีศูนย์กลางการหลอกลวงจำนวนมากในฟิลิปปินส์ที่ดำเนินการอยู่ในประเทศภายใต้กฎหมายที่เรียกว่า ใบอนุญาตผู้ประกอบการเกมนอกชายฝั่งฟิลิปปินส์ (POGO) ที่ออกโดยบริษัทความบันเทิงและการเล่นเกมของฟิลิปปินส์ (Philippine Amusement and Gaming Corporation) แม้ว่าใบอนุญาต POGO จะออกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2546 แต่ใบอนุญาตเหล่านี้ก็เฟื้องฟูรุ่งเรืองในช่วงที่ โรดรีโก ดูแตร์เต ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี การสอบสวนของรัฐสภาในปี พ.ศ. 2567 เกี่ยวกับการหลอกลวงและการค้ามนุษย์โดยศูนย์กลาง POGO ในตาร์ลัก ส่งผลให้สามารถจับกุมนายกเทศมนตรีเมืองบัมบัน อลิส กัว พร้อมด้วยน้องสาวและพี่สะใภ้ของเธอ ชีลา กัว และ แคสแซนดรา ออง รวมถึงการตามล่าแฮรี โรก อดีตโฆษกของดูแตร์เต ซึ่งหลบหนีหลังจากถูกตั้งคำถามเกี่ยวกับความมั่งคั่งอย่างกะทันหันของเขา ทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับบทบาทของเขาในศูนย์กลาง POGO ในปัมปังกา ซึ่งระบุว่าคือ ลักกี้สล็อต 99 (Lucky South 99) ซึ่งได้รับการบริหารจัดการโดย แคสแซนดรา ออง เช่นกัน
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 หัวหน้าอินเตอร์โปลประเมินว่ารายได้รวมของเครือข่ายอาชญากรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อยู่ที่ 2 ถึง 3 ล้านล้านดอลลาร์ต่อปี โดยองค์กรอาชญากรทั่วไปทำรายได้ 5 หมื่นล้านดอลลาร์ต่อปี