stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ผัน บุญชิต
งานการเมือง

ผัน เคยดำรงตำแหน่งเป็น ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดบุรีรัมย์ ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2495 และได้รับเลือกเรื่อยมา จนถึง พ.ศ. 2529 รวม 6 สมัย
ผัน ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2526 ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ (ครม.43)
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ผัน บุญชิต ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 6 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495 จังหวัดอุบลราชธานี
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคเสรีมนังคศิลา
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคสหภูมิ → พรรคชาติสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคกิจสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคกิจสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคราษฎร
ถึงแก่อนิจกรรม

ผัน บุญชิต ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2541 สิริอายุ 79 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2527 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2526 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2520 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
โคจิกิ

โคจิกิ (ญี่ปุ่น: 古事記; โรมาจิ: Kojiki; แปลว่า "บันทึกเรื่องราวสมัยโบราณ" หรือ "รายงานเรื่องราวสมัยโบราณ") บางครั้งอ่านเป็น ฟูรูโกโตฟูมิ หรือ ฟูรูโกโตบูมิ เป็นพงศาวดารญี่ปุ่นตอนต้นที่มีเรื่องปรัมปรา, ตำนาน, บทเพลง, ลำดับวงศ์ตระกูล, ประเพณีมุขปาฐะ และกึ่งประวัติศาสตร์ที่สืบไปถึง ค.ศ. 641 ในเรื่องต้นกำเนิดของกลุ่มเกาะญี่ปุ่น เหล่าคามิ (神) และราชวงศ์ญี่ปุ่น มีการอ้างในคำนำว่าแต่งโดยโอ โนะ ยาซูมาโระตามพระราชกระแสรับสั่งของจักรพรรดินีเก็มเมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 (ค.ศ. 711–712) และทำให้ส่วนใหญ่ถือว่าบันทึกนี้กลายเป็นวรรณกรรมเก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในประเทศญี่ปุ่น เรื่องปรัมปราใน โคจิกิ กับนิฮงโชกิ (ญี่ปุ่น: 日本書紀) ถือเป็นส่วนหนึ่งของแรงบันดาลใจในพิธีต่าง ๆ  ต่อมา มีการนำไปปรับปรุงใหม่ให้เข้ากับพิธีชินโต เช่น พิธีชำระล้าง มิโซงิ
ดูเพิ่ม

ศาลเจ้าอัตสึตะ
ประวัติศาสตร์นิพนธ์ชองประเทศญี่ปุ่น
คกกิ
คูจิกิ
คีวจิ
มาโฮโรบะ
นิฮงโชกิ
ปรัชญาในประวัติศาสตร์
เทกิ
เท็นโนกิ
กระต่ายป่าขาวแห่งอินาบะ
บรรณานุกรม

Bentley, John R. The Authenticity of Sendai Kuji Hongi: A New Examination of Texts, With a Translation And Commentary. (ISBN 90-04-15225-3)
Brownlee, John S. (1997) Japanese historians and the national myths, 1600-1945: The Age of the Gods and Emperor Jimmu. Vancouver: University of British Columbia Press. (ISBN 0-7748-0644-3)  Tokyo: University of Tokyo Press. (ISBN 4-13-027031-1)
Brownlee, John S. (1991). Political Thought in Japanese Historical Writing: From Kojiki (712) to Tokushi Yoron (1712). Waterloo, Ontario: Wilfrid Laurier University Press. (ISBN 0-88920-997-9)
Nihon Koten Bungaku Daijiten Henshū Iinkai (1986). Nihon Koten Bungaku Daijiten (ภาษาญี่ปุ่น). Iwanami Shoten. ISBN 4-00-080067-1.
Ono, Motonori Shinto: The Kami Way
Starrs, Roy (2005). "The Kojiki as Japan's National Narrative", in Asian Futures, Asian Traditions, edited by Edwina Palmer. Folkestone, Kent: Global Oriental, ISBN 1-901903-16-8
Wittkamp, Robert F. (2018). "The Body as a Mode of Conceptualization in the Kojiki Cosmogony" in「東西学術研究所紀要」第51輯 (Tōzai gakujutsu kenkyūsho kiyō 51, pp. 47–64, PDF online available).
Wittkamp, Robert F. (2020): "Re-Examing Japanese Mythologies: Why the Nihon Shoki has two books of myths but the Kojiki only one" in「東西学術研究所紀要」第53輯 (Tōzai gakujutsu kenkyūsho kiyō 53, pp. 13–39, PDF online available).
Yamaguchi, Yoshinori; Takamitsu Kōnoshi (1997). Nihon Koten Bungaku Zenshū: Kojiki. Tōkyō: Shogakukan. ISBN 4-09-658001-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

古事記  [Kojiki] (ภาษาจีน) – โดยทาง Wikisource. Original Text of the Kojiki.
(ในภาษาอังกฤษ) Chamberlain's translation of Kojiki :
full text at the Internet Sacred Text Archive
scan from The sacred books and early literature of the East, edited by Charles Horne
(ในภาษาอังกฤษ) Encyclopedia of Shinto เก็บถาวร 2020-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน　Kokugakuin University
(ในภาษาอังกฤษ) Basic Terms of Shinto เก็บถาวร 2020-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน　Kokugakuin University
(ในภาษาญี่ปุ่น) Online original text of the Kojiki and other texts เก็บถาวร 1999-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(ในภาษาญี่ปุ่น) Waseda University Library: 1644 manuscript, three volumes
| ด ค กเทพปกรณัมญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| ตำราเทพปกรณัม |  โคจิกิ  นิฮนโชกิ  ฟูโดกิ  คูจิกิ  โคโงชูอิ  ฮตสึมาสึตาเอะ  นิฮนเรียวอิกิ  คนจากูโมโนงาตาริชู  ชิงโตชู  บุตสึโซซูอิ  |   |
| เทพปกรณัมการสร้างญี่ปุ่น |  โคโตอามัตสึกามิ  อาเมะ-โนะ-มินากานูชิ  คามิโยะ (คามิโยนานาโยะ)  คูนิอูมิ  คามิอูมิ  อิซานามิ  อิซานางิ  คางุตสึจิ  วาตัตสึมิ  |   |
| เทพปกรณัมทากามางาฮาระ |  อามาเตราซุ  ซูซาโนโอะ  สึกูโยมิ  อาเมะ-โนะ-อูซูเมะ  |   |
| เทพปกรณัมอิซูโมะ |  ยามาตะ โนะ โอโรจิ  ฮาเระแห่งอินาบะ  โอกูนินูชิ  คูนิ-ยูซูริ  โคโตชิโรนูชิ  ทาเกมินากาตะ  |   |
| เทพปกรณัมฮีวงะ |  เท็นซงโคริน  นินิงิ  โคโนฮานาซากูยะ-ฮิเมะ  โฮเดริ  โฮโอริ  โทโยตามะ-ฮิเมะ  อูงายาฟูกิอาเอซุ  |   |
| ยุคมนุษย์ |  จักรพรรดิจิมมุ  ทางิชิมิมิ  เค็ชชิฮาจิได  |   |
| สถานที่ในเทพปกรณัม |  อาขิฮาระ โนะ นากัตสึกูนิ  อามะ-โนะ-อิวาโตะ  เกาะโอโนโงโระ  เน-โนะ-กูนิ  รีวงู-โจ  ทากามางาฮาระ  โยมิ  |   |
| อาวุธในเทพปกรณัม |  อาเมโนนูโฮโกะ  คูซานางิ โนะ สึรูงิ  ทตสึกะ โนะ สึรูงิ  |   |
| บุคคลสำคัญในศาสนาพุทธ |  อามิดาเนียวไร (พระอมิตาภพุทธะ)  ดารูมะ (พระโพธิธรรม)  ห้าตถาคต  |   |
| เจ็ดเทพเจ้าโชคลาภ |  เบ็นไซเต็ง  บิชามงเต็ง  ไดโกกูเต็ง  เอบิซุ  ฟูกูโรกูจุ  โฮเต  จูโรจิง  คิชโชเต็ง  |   |
| สิ่งมีชีวิตในตำนาน |  มังกร  คัปปะ  คิตสึเนะ (ปีศาจจิ้งจอก)  โอนิ  เท็งงุ  โยไก  ยูเร  |   |
| อื่น ๆ |  ชินิงามิ  ศาสนารีวกีว อามามิคิว  ราชวงศ์เท็งซง  เทพปรณัมไอนุ คามุย  คามุย-ฮูจิ  ฮาชินาว-อุก-คามุย  |   |
 เทพชินโต  เทพปรณัมญี่ปุ่นในวัฒนธรรมสมัยนิยม  เทพเจ้าญี่ปุ่น  วัตถุศักดิ์สิทธิ์  ศาสนาญี่ปุ่น 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
นิพนธ์ วิสิษฐยุทธศาสตร์

| นิพนธ์ วิสิษฐยุทธศาสตร์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

รองประธานวุฒิสภา คนที่หนึ่ง
ดำรงตำแหน่ง 23 มีนาคม พ.ศ. 2547 – 21 มีนาคม พ.ศ. 2549
ก่อนหน้า: สุชน ชาลีเครือ
ถัดไป: นิคม ไวยรัชพานิช
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 สิงหาคม พ.ศ. 2482 (85 ปี) อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง
พรรคการเมือง: ประชาธรรม (2517–2519)   ชาติไทย (2529–2539)   ประชาธิปัตย์ (2550–ปัจจุบัน)

นิพนธ์ วิสิษฐยุทธศาสตร์ (เกิด 20 สิงหาคม พ.ศ. 2482) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน และแบบบัญชีรายชื่อ รวม 6 สมัย อดีตรองประธานวุฒิสภา คนที่หนึ่ง และอดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดอ่างทอง
ประวัติ

นิพนธ์ เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2482 ที่ตำบลตลาดหลวง อำเภอเมือง จังหวัดอ่างทอง จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนปาโมกข์วิทยาภูมิ อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง และโรงเรียนอำนวยศิลป์ ธนบุรีตามลำดับ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขานิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และระดับปริญญาโท สาขาการจัดการภาครัฐและเอกชน จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า)
การทำงาน

นิพนธ์ เคยเป็นเลขาธิการพรรคประชาธรรม ในปี 2517 และเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2518 ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529 ถึง พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคชาติไทย ก่อนจะได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในระหว่างปี พ.ศ. 2539 ถึง พ.ศ. 2543
กระทั่งในปี 2543 ได้จัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาเป็นครั้งแรก นายนิพนธ์ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดอ่างทอง ในระหว่างปี พ.ศ. 2543 ถึง พ.ศ. 2549 และได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งรองประธานวุฒิสภา คนที่ 1
ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง และเป็น ส.ส.สัดส่วน สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครในระบบบัญชีรายชื่อ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. อีกด้วย
ในปี 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในลำดับที่ 45 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
อุซป

| อุซป |
| --- | --- |
ตัวละครใน วันพีซ
ปรากฏครั้งแรก: กัปตันอุซบปรากฏตัวตอนที่ 23 (มังงะ)จอมโกหกผู้เที่ยงธรรมกับตันอุซป ตอนที่ 9(อนิเมะ)
ให้เสียงโดย: ญี่ปุ่น   คัปเป ยามากุจิ   ไทย   มนูญ เรืองเชื้อเหมือน, วิทยา ผาสุข
ชื่อญี่ปุ่น: ウソップ
ชื่ออังกฤษ: Usopp
สังกัด: โจรสลัดหมวกฟาง
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เพศ: ชาย
วันเกิด: 1 เมษายน
ฉายา: จอมโกหก, ราชานักซุ่มยิง, GOD
นามแฝง: โซเงคิง, อุโซฮาจิ
ผลไม้ปีศาจ: ไม่มี
ค่าหัว: 500,000,000 เบรี (ค่าหัวปัจจุบัน)
อุซป ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง วันพีซ อุซปเป็นนักโกหกประจำหมู่บ้านไซรัป โดยชื่อของอุซปอาจจะดัดแปลงมาจาก อีสป โดยในภาษาญี่ปุ่นคำว่า "โกหก" ออกเสียงว่า "อุโซะ" โดยเล่นคำรวมกับคำว่า อีสป เป็น อุซป ซึ่งหมายถึงผู้เล่าเรื่อง และนักโกหก อุซปยังมีลักษณะจมูกที่ยาวเหมือนกับพิน็อคคิโอ (ตุ๊กตาไม้ที่จมูกยาวเวลาโกหก)
ประวัติตัวละคร

อุซป(เป็นลูกของยาซปที่เป็นมือปืนให้กับกลุ่มโจรสลัดผมแดง)มีความสามารถพิเศษคือการใช้อาวุธเกี่ยวกับการยิงได้แม่นยำ รวมถึง หนังสติ๊ก หรือ ปืนใหญ่ ลักษณะนิสัยเป็นคนโกหก และขี้ขลาด ถึงแม้ว่าอุซปจะมีพละกำลังน้อยกว่าคนอื่นในเรือ อุซปได้เข้าร่วมการต่อสู้ทุกครั้ง โดยหลายๆ ครั้งได้รับบาดเจ็บกลับมา
อุซปผู้ที่มีความสามารถในการยิงปืน ในการวาดรูป และการผลิตสิ่งของจริงๆหรือแหกตามาก อุซปเป็นคนขี้กลัวแต่ก็ตลกมาก ซึ่งอุซปเป็นคนออกกลอุบาย มากมายให้กับพวกลูฟี่ ซึ่งนอกนามิที่ออกกลอุบายแล้วก็มี อุซปนี้แหละที่คิดแผนดีมาก ซึ่งอุซปนั้นจะชอบหัวเราะกับการที่ลูฟี่ เลียนแบบโซโล ซันจิและช็อปเปอร์มาก และอุซปว่างๆจะชอบหลอกล่อช็อปเปอร์ด้วยความสนุกสนาน ปัจจุบันอุซปมีค่าหัว 30 ล้านเบรีซึ้งมีผลมาจากการที่จัดการ cp9 และยิงธงของรัฐบาลโลกลงมาจึงทำให้ได้ฉายาว่า โซเงคิง (ที่จริงก็คืออุซปอะนะ) ตอนนี้กำลังต่อสู้กับออส และ เก็กโค โมเรีย เพื่อชิงเงาของตนกับคืนมา (ไม่งั้นร่างจะสลายเมื่อโดนแสงอาทิตย์)แล้วไปหมู่เกาะชาบอนดี้แล้วได้พบกับซิลเวอร์ เรย์ลี่เลยเผลอถามว่าสมบัติวันพีซอยู่ที่ไหนจนลูฟี่โกรธมากจึงหยุดถามทันทีแล้วตลอดใน 2 ปีนี้ อุซปได้ฝึกแล้วเก่งขึ้นเพราะคิดว่าตัวเองเป็นตัวถ่วงของเรือ 2 ปีผ่านมาอุซปก็สามารถใช้พืชเป็นลูกกระสุนแทนได้ ที่เดรสโรซ่าอุซปมีบทบาทมากคือสู้กับเทลโบลจนพ่ายกับทำให้ซูการ์ช็อกตกใจด้วยหน้าตาล้อเลียนของตน จนพวกขอเล่นคืนร่างเคารพอุซป แต่พอโดฟลามิงโก้ใช้กรงนก กับให้อุซปมี 5 ดาว เท่ากับเงิน 500 ล้าน อุปจึงถูกไล่ล่า จากนั้นเค็นบุนโชคุฮาคิในตัวอุซปตื่นขึ้นมา ยิงกระสุนหุ่นูปหน้าตาล้อเลียนของอุซปใส่ซูการ์จากระยะไกลจนสำเร็จ
โซเงคิง

หลังจากอุซปได้แยกตัวออกจากกลุ่ม อุซปได้ปลอมเป็นโซเงคิงเพื่อเข้ามาช่วยเหลือพวกของ มังกี้ ดี ลูฟี่ ในตอนที่จะต้องไปช่วยเหลือ นิโค โรบิน จากพวกCP9 มีฝีมือการยิงปืนพอ ๆ กับ อุซป โดยโกหกว่าโซเงคิงอาศัยอยู่ที่เกาะนักแม่นปืน ถ้าถามเค้าว่าเกาะนักแม่นปืนอยู่ที่ไหน เค้าจะตอบว่าอยู่ในใจของเราไง
อาวุธ

แบล็คคาบูโตะ
ปืน
ค้อน
ค่าหัว

ในครั้งแรกค่าหัวของอุซป ก่อน 2 ปี
โซเงคิง จ้าวแห่งการซุ่มยิง ค่าหัว 30,000,000 เบรี
ได้ค่าหัวหลังจากเหตุการณ์เอนิเอสล็อบบี้โดยอุซปได้ช่วยเหลือโรบิ้นขณะกำลังโดนบังคับเข้าประตูแห่งความยุติธรรม
ครั้งที่สองค่าหัวอุซป หลัง 2 ปี
ก็อดอุซป 200,000,000 เบรี
ได้ค่าหัวหลังจากเหตุการณ์เดรสโรซ่าเพราะอุซปไปปลดปล่อยทาสทั้งหมดจากการโดนสาปให้เป็นของเล่นทำให้ดอฟฟี่โกรธจัด
ก็อดอุซป 500,000,000 เบรี
ท่าไม้ตาย

กระสุนหนามดำ
กระสุนคิวบ์
กระสุนมารดำ (กระสุนสีดำติดยาพิษ)
กระสุนแสง
กระสุนโปรยปราย
กระสุนลวงตา
กระสุนหนามนรก
กระสุนดินดำอุซป
กระสุนควัน
กระสุนซอส
กระสุนเพลิง
หนังยางอุซป
กระสุนไข่เน่า
กระสุนไข่สด
กระสุนดินระเบิดชนิดแรง
กระสุนซอสทาบาสโก้ (ซอสพริก)
ฆ้อนปอนด์อุซป
อุซป โอฮี้โฮ้
กระสุนงูแดง
คาถาอุซป
แฟลชเคชชับ
เบรธไดอัล
ปืนกระสุนดาวกระจายชูริเคน
กระสุนระเบิดหนาม
กระสุนเพลิงสามนัด
อิมแพ็ค
กระสุนดินระเบิดแห่งจอมซุ่ม
อุซป ฮอปปิ้ง
อุซป สกายไรเดอร์
อุซป แฮมเมอร์
กระสุนพริกไทย
อุซปมูมเบอร์แรง
กระสุนควันแห่งจอมซุ่ม
กระสุนไฟฟินิกซ์
กระสุนนกไฟ
กระสุนแสงดำ (กระสุนแมลงสาบ)
| ด ค กโจรสลัดหมวกฟาง |
| --- | --- |
ปัจจุบัน: มังกี้ ดี. ลูฟี่ • โรโรโนอา โซโล • นามิ • อุซป • ซันจิ • โทนี่ โทนี่ ช็อปเปอร์ • นิโค โรบิน • แฟรงกี้ • บรู๊ค • จินเบ
อดีต: เนเฟลตาลี ดี. วีวี่
ออกัสเฟิสต์ฟิล์มสตูดิโอ

| --- | --- |
ประเภท: บริษัทผู้ผลิตและจัดจำหน่ายภาพยนตร์ของรัฐ
อุตสาหกรรม: ภาพยนตร์จีน
ก่อตั้ง: มีนาคม 1951; 73 ปีที่แล้ว (1951-03)
ผู้ก่อตั้ง: กองทัพปลดปล่อยประชาชน
สำนักงานใหญ่: ปักกิ่ง, ประเทศจีน
บุคลากรหลัก: หวง หง
ผลิตภัณฑ์: ภาพยนตร์
ออกัสเฟิสต์ฟิล์มสตูดิโอ หรือ สตูดิโอภาพยนตร์ 1 สิงหาคม (Chinese: 八一电影制片厂; pinyin: Bāyī diànyǐng zhì piàn chǎng) เป็นสตูดิโอภาพยนตร์ทางทหารเพียงแห่งเดียวของประเทศจีน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1952 เป็นสตูดิโอภาพยนตร์ครบวงจรที่มีศักยภาพในการผลิตภาพยนตร์สารคดี ภาพยนตร์สารคดีสงคราม ภาพยนตร์การศึกษาทางทหาร ภาพยนตร์สารคดีข่าว ภาพยนตร์วิจัยทางวิทยาศาสตร์การป้องกันประเทศ ละครโทรทัศน์ และภาพยนตร์ประเภทอื่น ๆ หน่วยงานนี้มีพื้นที่ดำเนินงานหลักอยู่ในเขตเฟิงไท่ กรุงปักกิ่ง ซึ่งประกอบไปด้วยฐานภาพยนตร์และโทรทัศน์หวังจั่ว และฐานภาพยนตร์และโทรทัศน์หูเป่ย์
หน่วยงานในสังกัด

แผนกภาพยนตร์ (จีน: 故事片部)
แผนกการศึกษาทางทหาร (จีน: 军教影片部)
แผนกรายการโทรทัศน์ (จีน: 电视部)
แผนกเทคโนโลยีภาพยนตร์และโทรทัศน์ (จีน: 技术部)
แผนกภาพและเสียง 3 มิติ (จีน: 三环音像部)
ฐานภาพยนตร์และโทรทัศน์ (จีน: 影视基地)
พื้นที่ดำเนินงานหลักของสตูดิโอภาพยนตร์ปาอี กองทัพปลดปล่อยประชาชน ตั้งอยู่ในเขตเฟิงไท่ กรุงปักกิ่ง ประกอบด้วยสตูดิโอ 2 แห่งได้แก่ สตูดิโอภาพยนตร์และโทรทัศน์หวังจั่ว และสตูดิโอภาพยนตร์และโทรทัศน์หูเป่ย์ ซึ่งทั้งสองแห่งอยู่ภายใต้การบริหารของสตูดิโอภาพยนตร์ปาอี
ทีมงานผลิตภาพยนตร์และโทรทัศน์ของสตูดิโอประกอบด้วยฝ่ายต่าง ๆ อาทิ ฝ่ายเขียนบทภาพยนตร์ ฝ่ายเตรียมการถ่ายทำ ฝ่ายหลังการผลิต ฝ่ายสนับสนุนด้านเทคนิค ฝ่ายประชาสัมพันธ์และการจัดจำหน่าย ตลอดจนแผนกอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ตำแหน่งงานวิชาชีพที่เปิดรับสมัคร ได้แก่ การบูรณะภาพยนตร์ การปรับสี การจัดทำดอกไม้ไฟ การออกแบบฉาก การออกแบบเครื่องแต่งกาย การบำรุงรักษาอุปกรณ์ถ่ายภาพ และการจัดแสง
สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ ยูไนเต็ด

สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่แขวงบางไผ่ เขตบางแค จังหวัดกรุงเทพมหานคร โดยเป็นสโมสรฟุตบอลของโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เคยสร้างผลงานคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. ฤดูกาล 2553
ปัจจุบันสโมสรลงแข่งขันในระดับไทยลีก 3 โซนภาคตะวันตก โดยใช้สนามกีฬาว่องประชานุกูล โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เป็นสนามเหย้า
ประวัติ

โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เป็นสถาบันการศึกษาที่สร้างผลงานในการแข่งขันฟุตบอลระดับนักเรียนมาอย่างมากมาย เช่น การแข่งขันฟุตบอลนักเรียน กรมพลศึกษา นอกจากนี้ยังผลิตนักฟุตบอลระดับเยาวชนจนก้าวขึ้นไปติดทีมชาติไทยชุดใหญ่หลายราย โดยนอกจากการการแข่งขันฟุตบอลนักเรียนแล้ว โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี ยังได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ซึ่งเป็นรายการของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยอีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2553 โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี ประสบความสำเร็จในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. โดยเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ ก่อนจะแพ้ให้กับ สโมสรฟุตบอลพนักงานหลักทรัพย์โกลเบล็ก ทำให้ได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศ และได้เลื่อนชั้นขึ้นไปแข่งขันในลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 เป็นครั้งแรก
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดป้จจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ผู้เล่นที่ถูกยืมตัว

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผลงานของสโมสรในแต่ละฤดูกาล

| ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> แข่ง | ลีก> ชนะ | ลีก> เสมอ | ลีก> แพ้ | ลีก> ได้ | ลีก> เสีย | ลีก> คะแนน | ลีก> อันดับ | เอฟเอคัพ | ลีกคัพ | ลีก 3 คัพ | ผู้ยิงประตูสูงสุด> ชื่อ | ผู้ยิงประตูสูงสุด> จำนวนประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2564–65 | ไทยลีก 3 โซนภาคตะวันตก | 20 | 8 | 4 | 8 | 28 | 25 | 28 | อันดับที่ 5 | ไม่ได้เข้าร่วม | ไม่ได้เข้าร่วม | – |  ผดุงเกียรติ อาจคิดการ  คคนะ คำยก  วัชรกร บุณยะยุต | 5 |
| 2565–66 | ไทยลีก 3 โซนภาคตะวันตก | 22 | 5 | 6 | 11 | 33 | 48 | 21 | อันดับที่ 9 | ไม่ได้เข้าร่วม | ไม่ได้เข้าร่วม | – |  กฤตภัค แสงสวัสดิ์ | 5 |
| 2566–67 | ไทยลีก 3 โซนภาคตะวันตก | 20 | 5 | 4 | 11 | 24 | 35 | 19 | อันดับที่ 9 | ไม่ได้เข้าร่วม | ไม่ได้เข้าร่วม | ไม่ได้เข้าร่วม |  อิมรอน หะยียูโซะ | 7 |

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แชมป์ | รองแชมป์ | อันดับที่ 3 | เลื่อนชั้น | ตกชั้น |
เกียรติประวัติ

ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข.
รองชนะเลิศ (2553)
แหล่งข้อมูลอื่น

สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ ยูไนเต็ด ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กโรงเรียนอัสสัมชัญ |
| --- | --- | --- |
| สัญลักษณ์ |  สดุดีอัสสัมชัญ (เพลงประจำโรงเรียน)  อาสนวิหารอัสสัมชัญ (โบสถ์ด้านหลังโรงเรียนอัสสัมชัญ)  แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์  |  |
| วิทยาลัย |  โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถม  โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกมัธยม  |  |
| วิทยาเขต |  พาณิชยการ  ศรีราชา  ลำปาง  ธนบุรี  ระยอง  อุบลราชธานี  นครราชสีมา  สมุทรปราการ  นครพนม  สมุทรสาคร  |  |
| กิจกรรม |  จตุรมิตรสามัคคี  สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ  สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ ยูไนเต็ด  |  |
| บุคคลสำคัญ |  เอมิล ออกัสต์ กอลมเบต์  ฟ. ฮีแลร์  เฉิด สุดารา  คณะภราดาเซนต์คาเบรียล  |  |
| ศิษย์เก่า |  รายนามศิษย์เก่าจากโรงเรียนอัสสัมชัญ  |  |
 หมวดหมู่  โครงการวิกิ
รายชื่อเพลงไทยเดิม

บทความหลัก: เพลงไทยเดิม
เพลงโหมโรง

บทความหลัก: เพลงโหมโรง
โหมโรงไอยเรศ
โหมโรงปฐมดุสิต
โหมโรงกระแตไต่ไม้
โหมโรงมหาราช
โหมโรงจอมสุรางค์
โหมโรงเทิด ส.ธ.
โหมโรงแขกมอญ
โหมโรงมหาฤกษ์
โหมโรงคลื่นกระทบฝั่ง
โหมโรงกระสุนทอง
โหมโรงเชิดนอก
โหมโรงทยอยเดี่ยว
โหมโรงแปดบท
โหมโรงศรทอง
โหมโรงมหาจุฬาลงกรณ์ (เถา)
โหมโรงเช้า
โหมโรงกลางวัน
โหมโรงเย็น
โหมโรงอาทิตย์อุทัย
โหมโรงมหิตลานุสรณ์
โหมโรงชมสมุทร
โหมโรงลาวใจใส
โหมโรงจันทรคราส
โหมโรงพม่าวัด
โหมโรงบูเซ็นซ็อค
โหมโรงอัฐมบาท
โหมโรงเทศน์
โหมโรงจีนตอกไม้
โหมโรงประสานมิตร
โหมโรงเจริญศรีอยุธยา
โหมโรงบางบาล
โหมโรงนางกราย
โหมโรงนางเยื้อง
โหมโรงสาวน้อยเล่นน้ำ
โหมโรงเยี่ยมวิมาน
เพลงตับ

บทความหลัก: เพลงตับ
ตับแม่ศรีทรงเครื่อง
ตับลาวเจริญศรี
ตับลมพัดชายเขา
ตับพระลอ
ตับนิทราชาคริต
ตับต้นเพลงฉิ่ง
ตับมโหรีนางนาค
ตับพรหมาสตร์
ตับนางลอย
ตับวิวาห์พระสมุทร
ตับสังข์ศิลป์ชัย
ตับจูล่ง (เรื่องสามก๊ก)
ตับแฮรี่พอตเตอร์
ตับราชาธิราช
ตับสมโภชโสภณ
เพลงลา

ปลาทอง (เถา)
เต่ากินผักบุ้ง ๒ชั้น
พระอาทิตย์ชิงดวง ๒ชั้น
นกขมิ้น (เถา)
อกทะเล ๓ชั้น
ลาวดวงเดือน ๒ชั้น
เพลงประกอบการรำ

เทพบันเทิง
สีนวล
รำฉุยฉาย
ระบำลพบุรี (ชุดระบำโบราณคดี)
ระบำสุโขทัย (ชุดระบำโบราณคดี)
ระบำทวารดี (ชุดระบำโบราณคดี)
ระบำเชียงแสน (ชุดระบำโบราณคดี)
ระบำอยุธยา (ชุดระบำโบราณคดี)
ระบำศรีวิชัย (ชุดระบำโบราณคดี)
ระบำดอกบัว
ระบำย่องหงิด
ระบำสี่บท
ระบำชวา
ระบำแววพัชนี
ระบำกรับ
ระบำนางกอย
ฟ้อนลาวแพน
ลาวจ้อย(ระบำไก่)
ระบำฉิ่ง
มยุราภิรมณ์(ระบำนกยูง)
ระบำมฤคระเริง(ระบำกวาง)
ระบำไดโนเสาร์
ระบำรับขวัญข้าว
ระบำรองเง็ง
ฟ้อนลาวคำหอม
ลาวสมเด็จ
ลาวกระทบไม้
เพลงเบ็ดเตล็ด

เกี่ยวข้าว
ขับไม้บัณเฑาะว์
ลาวครวญ
โอดลาว
ลาวคำหอม
ลาวดวงเดือน
ลาวดำเนินทราย
ลาวสมเด็จ
ลาวสวยรวย
ลาวเจริญศรี
ลาวกระแต
ลาวเล่นน้ำ
ลาวล่องน่าน
ลาวกระแซ
สองฝั่งโขง
พม่าเขว
พม่ากลองยาว
พม่ารำขวาน
มอญท่าอิฐ
มอญแปลง
มอญชกมวย
มอญรำดาบ
มอญตัดแตง
มอญดูดาว
สมิงทอง
สร้อยลำปาง
สร้อยมยุรา
| ด ค กประเภทเพลงไทยเดิม |
| --- | --- |
เพลงหน้าพาทย์ เพลงโหมโรง เพลงเถา เพลงเรื่อง เพลงภาษา เพลงเดี่ยว เพลงตับ เพลงใหญ่ เพลงหางเครื่อง เพลงลา
แกงนอกหม้อ

| --- | --- |
ประเภท: แกง
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: ไทย
ส่วนผสมหลัก: เนื้อสัตว์ (เนื้อไก่หรือเนื้อหมู) พริกแกง ผักต่าง ๆ
 ตำราอาหาร: แกงนอกหม้อ
แกงนอกหม้อ เป็นอาหารไทยประเภทแกง เป็นอาหารถิ่นจังหวัดนครสวรรค์ ยังพบอำเภอที่ยังปรุงแกงนอกหม้อกันอยู่ เช่น อำเภอลาดยาว อำเภอชุมแสง อำเภอเก้าเลี้ยว อำเภอบรรพตพิสัย และอำเภอเมืองนครสวรรค์ เป็นต้น
แกงนอกหม้อมีหน้าตาโดยรวมคล้าย ๆ แกงคั่ว เนื้อสัตว์ที่นิยมนำมาใช้คือ เนื้อไก่หรืออาจใช้เนื้อหมูก็ได้ จะมีการคั่วเครื่องแกงไว้ก่อน คั่วไก่ไว้ก่อน เสร็จแล้วก็เอาคั่วรวมกันอีกที โดยใส่ผักต่าง ๆ เช่น ผักชี หัวปลี (บางพื้นที่เอามาแกล้มสด ๆ บางพื้นที่ก็คั่วหรือผัดไปด้วยเลย) มีรสชาติออกเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ มีกลิ่นของผงเครื่องเทศลาบ มีความมันของกะทิ มีความเผ็ดแบบที่ต้องมีข้าวกับผักมากินคู่กัน เช่นหยวกกล้วย หรือกินกับหมี่ทอดกรอบ บ้างสันนิษฐานว่าเมื่อรับประทานลาบบ่อย ๆ จึงเกิดเบื่อ จึงนำกะทิมาใส่ในลาบจึงเกิดเป็นอาหารรสชาติใหม่
แกงนอกหม้อตามที่บันทึกไว้ในตำราอาหาร แม่ครัวหัวป่าก์ เขียนโดยท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ระบุว่าคำว่าแกงนอกหม้อนั้น น่าจะหมายถึงแกงหรืออาหารที่ไม่ได้นำส่วนผสมไปเคี่ยวหรือต้มให้สุก แต่เป็นแกงที่นำน้ำแกงมาราดที่ส่วนผสมของแกง แล้วสามารถรับประทานได้เลย คือเป็นการเสิร์ฟคล้ายการเสิร์ฟแบบจีนและญี่ปุ่น โดยการนำน้ำแกงราดในส่วนผสมและเสิร์ฟทันที สำหรับตำรับท่านผู้หญิงเปลี่ยน วัตถุดิบสำคัญ คือกุ้งสดต้ม ปลาช่อนแห้งและปลาสลิดแห้งปิ้ง ทั้งสามอย่างฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ผักที่ใช้มีแตงกวาปอกเปลือก ฝานเอาแต่เนื้อบาง ๆ มะม่วงดิบสับซอย ใบผักชี พริกชี้ฟ้าหั่น ปรุงรสด้วยกระเทียมดองหั่นฝอยและน้ำกระเทียมดอง น้ำปลา น้ำมะนาว  น้ำวัตถุดิบทั้งหมดใส่ในชามก้นลึก เอาหม้อน้ำต้มกุ้งตั้งไฟให้เดือด จึงตักน้ำต้มกุ้งร้อนจัดใส่ในชาม ให้ท่วมชิ้นวัตถุดิบเหล่านั้น
พิพิธภัณฑ์เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)

พิพิธภัณฑ์เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)  ตั้งอยู่ที่โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) แขวงพลับพลา เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร จัดตั้งขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติเนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองสิริราชสมบัติ ครบ 50 ปี เมื่อปี พ.ศ. 2533 เป็นสถานที่ที่รวบรวมและจัดแสดงประวัติ วีรกรรมและโบราณวัตถุ ที่เกี่ยวข้องกับท่านเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) เพื่อให้เป็นศูนย์ศิลปวัฒนธรรมไทยสำหรับเยาวชนและชุมชนได้ศึกษา ภายในแบ่งออกเป็นเรือนไทยไม้สักทอง 3 หลัง ได้แก่ เรือนท่านเจ้าพระยาฯ เรือนรัชดาบดินทร และเรือนศิลปนิทัศน์
ทรินิตี้คอลเลจ

#เปลี่ยนทาง วิทยาลัยทรินิตี
ตำบลวังน้ำเย็น (อำเภอบางปลาม้า)

| ตำบลวังน้ำเย็น |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Wang Nam Yen
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: บางปลาม้า
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 25.60 ตร.กม. (9.88 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,053 คน
 • ความหนาแน่น: 158.32 คน/ตร.กม. (410.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 72150
รหัสภูมิศาสตร์: 720412
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำเย็น |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.วังน้ำเย็นที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำเย็น
พิกัด: 14°23′32.8″N 100°01′44.2″E﻿ / ﻿14.392444°N 100.028944°E﻿ / 14.392444; 100.028944
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: บางปลาม้า
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 25.60 ตร.กม. (9.88 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,053 คน
 • ความหนาแน่น: 158.32 คน/ตร.กม. (410.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06720415
ที่อยู่ที่ทำการ: หมู่ 2 ตำบลวังน้ำเย็น อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี 72150
เว็บไซต์: www.wangnamyen.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วังน้ำเย็น เป็นตำบลในอำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลวังน้ำเย็น มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลดอนโพธิ์ทอง (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลมะขามล้ม
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลวัดโบสถ์ และตำบลหัวโพธิ์ (อำเภอสองพี่น้อง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเจดีย์ (อำเภออู่ทอง) และตำบลสวนแตง (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)
ประวัติ

วังน้ำเย็น เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 12 ของตำบลมะขามล้ม อำเภอบางปลาม้า ปี พ.ศ. 2519 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 7 บ้านดอนโก, หมู่ 8 บ้านไผ่มุ้ง, หมู่ 10 บ้านดอนยอ, หมู่ 12 บ้านวังน้ำเย็น และหมู่ 13 บ้านไผ่เง ของตำบลมะขามล้ม ออกมาตั้งเป็นตำบลวังน้ำเย็น โดยอนุมัติจากนายคนึง ฦาไชย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลวังน้ำเย็นแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านไผ่เง
หมู่ที่ 2 บ้านวังน้ำเย็น
หมู่ที่ 3 บ้านดอนโก
หมู่ที่ 4 บ้านไผ่มุ้ง
หมู่ที่ 5 บ้านดอนยอ
หมู่ที่ 6 บ้านโพธิ์แดง
หมู่ที่ 7 บ้านดอนโก
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลวังน้ำเย็นเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลวังน้ำเย็นมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 25.60 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,130 คน และ 898 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลวังน้ำเย็นอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำเย็น
บรรเทอง รัชตะปีติ

รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ บรรเทอง  รัชตะปีติ (เกิด 25 สิงหาคม พ.ศ. 2476) อดีตคณบดีคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การศึกษา

แพทยศาสตรบัณฑิต  รางวัลเหรียญเงินคะแนนรวมตลอดหลักสูตรเป็นที่ 2 จากคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์
วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาศัลยศาสตร์  จากมหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย สหรัฐอเมริกา
อนุมัติบัตรสาขาศัลยศาสตร์ทั่วไป แพทยสภา
ประวัติการทำงาน

รองศาสตราจารย์ ภาควิชาศัลยศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หัวหน้าภาควิชาศัลยศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 2 สมัย
รองคณบดีฝ่ายวิชาการ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
คณบดีคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย
อุปนายกแพทยสภา
ประธานอนุกรรมการการศึกษาแพทยศาสตร์ระดับคลินิก และการสัมมนาแพทยศาสตรศึกษา ครั้งที่ 5 และ 6
กรรมการประเมินระบบประกันคุณภาพของภาควิชาต่าง ๆ ในคณะแพทยศาสตร์  จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย