stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอาเตอร์ก็อด
เอาเตอร์ก็อดตนอื่นๆ > ทุลซ์ชา

(Tulzscha) ปรากฏตัวในเรื่อง The Festival ของเลิฟคราฟท์ มีฉายาว่าเปลวไฟสีเขียว เป็นหนึ่งในเอาเตอร์ก็อดที่เต้นระบำขับกล่อมอซาธอท เมื่อสาวกทำพิธีเรียกมายังโลกจะปรากฏร่างเป็นเสาเพลิงสีเขียวซีด ร่างของทุลซ์ชาไม่มีความร้อนและแสงของทุลซ์ชาจะไม่ทำให้เกิดเงาเหมือนไฟธรรมดา พื้นดินใกล้กับที่ทุลซ์ชาปรากฏร่างนั้นจะแปดเปื้อนด้วยพิษและสิ่งมีชีวิตในบริเวณใกล้เคียงจะล้มตาย กล่าวว่าในอนาคตอันไกลโพ้น ทุลซ์ชาจะเป็นผู้ทำลายโลกโดยทำให้ดวงอาทิตย์โชติช่วงขึ้นและกลืนโลกเข้าไป สาวกของทุลซ์ชานั้นสามารถเรียกเบียกีซึ่งเป็นอสูรรับใช้ของฮัสเทอร์มาเพื่อใช้เป็นพาหนะสำหรับเดินทางในอวกาศได้
เอาเตอร์ก็อดตนอื่นๆ > ยิดฮ์รา

(Yidhra) ปรากฏตัวในเรื่อง Where Yidhra Walks ของวอลเตอร์ ซี. เดบิล จูเนียร์ มีฉายาว่าแม่มดฝัน ยิดฮ์รานั้นเป็นอมตะและอยู่บนโลกมาตั้งแต่ก่อน3,000ปีแรกเริ่มที่จะมีสิ่งมีชีวิต ยิดฮ์ราสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้โดยการกินสิ่งมีชีวิตอื่นและวิวัฒนาการตามลักษณะของสิ่งมีชีวิตนั้น เมื่อเวลาผ่านไป ยิดฮ์ราก็จะแบ่งร่างย่อยออกมาซึ่งล้วนแต่มีจิตสำนึกร่วมกัน ยิดฮ์รานั้นมีสาวกอยู่ทั่วโลก สาวกของยิดฮ์รานั้นอาจรับชีวิตอมตะได้โดยกลายเป็นส่วนหนึ่งของยิดฮ์รา ยิดฮ์ราจะเปิดเผยร่างที่แท้จริงต่อสาวกผู้ภักดีอย่างยิ่งยวดเท่านั้น ส่วนใหญ่แล้วจะปรากฏกายด้วยภาพลวงตาเป็นหญิงสาวผู้งดงามเสียมากกว่า
เอาเตอร์ก็อดตนอื่นๆ > หมอกนิรนาม

(Nameless mist) ปรากฏตัวในจดหมายของเอช.พี.เลิร์ฟคราฟเอง หมอกนิรนามเป็นเอาเตอร์ก๊อดที่ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตต่างๆในจักรวาลอื่นได้ รวมถึง yog-sothoth ด้วยและมันมีอายุเก่าแก่กว่าเอาเตอร์ก๊อดทุกตัวยกเว้น อซาทอธ ที่เป็นผู้สร้าง​ ลักษณะ​ของมันไม่มีการระบุไว้อย่างชัดเจนเพราะปรากฏ​เพียงในจดหมายเท่านั้น
เอาเตอร์ก็อดตนอื่นๆ > ซัคซัคครูธ​

(Cxaxakluth)​ ปรากฏตัวในเรื่อง​ the​  Uuresponding​ gods​ ประพันธ์​โดย​ คราก​ แอชตัน​ สมิธ​ ซัคซัคครูธนั้นเป็นลูกที่เกิดจากการแบ่งตัวของอซาธอธ​ มันได้อยู่กับครอบครัวของมันบนดาวยุกกอธก่อนที่จะแยกออกจากครอบครัวเพราะว่าดาวเคราะห์​ทั้งหลายบนระบบสุริยะ​เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยของมัน
เอาเตอร์ก็อดตนอื่นๆ > อุบโบ ซาธลา

(Ubbo-Sathla) ปรากฏตัวในเรื่อง Ubbo-Sathla ของคลาก แอชตัน สมิท อุบโบ ซาธลาเป็นหนึ่งในเทพซึ่งอยู่ในถ้ำยิคาใต้ภูเขาวูรมิธาเดรธ มีลักษณะเป็นกลุ่มโปรโตพลาสซึมขนาดใหญ่และให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตระดับจุลินทรีย์ออกจากตัวอย่างต่อเนื่อง อุบโบ ซาธลาทำหน้าที่คุ้มกันหินจารึกซึ่งเชื่อว่าบันทึกความรู้ของเหล่าเอลเดอร์ก็อดไว้ แม้จะกล่าวว่าอุบโบ ซาธลาได้ให้กำเนิดบรรพบุรุษของชีวิตทั้งมวลบนโลก แต่สิ่งใดก็ตามที่ถูกระยางของอุบโบ ซาธลาสัมผัสจะปราศจากชีวิตไปตลอดกาล และในอนาคต อุบโบ ซาธลาจะกลืนทุกชีวิตในโลกเข้ากับตัวเองอีกครั้ง
เอาเตอร์ก็อดตนอื่นๆ > เอาเตอร์ก็อดชั้นต่ำ

(Lesser Outer God) ระบุถึงใน ภารกิจฝันแห่งปริศนาคาแดธ (Dream Quest of Unknow Kadath) ของเลิฟคราฟท์ เอาเตอร์ก็อดชั้นต่ำเป็นคำเรียกรวมๆถึงเอาเตอร์ก็อดที่ไม่มีชื่อและเต้นระบำขับกล่อมอซาธอท เอาเตอร์ก็อดชั้นต่ำมีลักษณะและอำนาจที่แตกต่างกันไป แต่ทั้งหมดก็ล้วนแต่ไม่มีความคิดเช่นเดียวกับอซาธอท บางครั้งเทพชั้นต่ำนี้จะให้กำเนิดเอาเตอร์ก็อดตนอื่นออกมา ซึ่งเอาเตอร์ก็อดที่เกิดใหม่นี้บ้างก็จะเดินทางไปในจักรวาล แต่ส่วนใหญ่จะอยู่กับตนอื่นๆมากกว่า
เอาเตอร์ก็อดตนอื่นๆ > แอบฮอธ

(Abhoth) ปรากฏตัวในเรื่อง The Seven Geases ของคลาก แอชตัน สมิท มีฉายาว่า ต้นตอแห่งความโสโครก แอบฮอธเป็นหนึ่งในเทพซึ่งอยู่ในถ้ำยิคาใต้ภูเขาวูรมิธาเดรธ แอบฮอธมีลักษณะเป็นบ่อเนื้อเหลวสีเทาซึ่งให้กำเนิดอสุรกายดุร้ายรูปร่างต่างๆกัน อสุรกายที่กำเนิดจากแอบฮอธส่วนใหญ่จะถูกแอบฮอธใช้สายระยางและแขนดึงกลับไปและกินเป็นอาหาร แอบฮอธสามารถใช้โทรจิตสื่อสารกับผู้ที่อยู่ใกล้ได้ เนื่องจากลักษณะของแอบฮอธคล้ายคลึงกับอุบโบ ซาธลามาก จึงเป็นไปได้ว่าแท้จริงแล้วเทพทั้งสองเป็นสิ่งเดียวกัน
เอาเตอร์ก็อดตนอื่นๆ > ไฮดรา

(Hydra) ปรากฏตัวในเรื่อง Hydra ของเฮนรี คัทเนอร์ มีลักษณะเป็นของเหลวสีเทาปริมาณมหาศาลซึ่งมีหัวของมนุษย์และมนุษย์ต่างดาวจำนวนมากผุดขึ้นมาและร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวด สาวกของไฮดราจะหลอกใช้ผู้อื่นในการสังเวยแก่ไฮดราโดยมอบคัมภีร์ On the Sending Out of the Soul ซึ่งมีมนต์พิธีกรรมสำหรับการถอดจิตออกจากร่างไปยังที่ใดๆได้ตามความปรารถนา แต่ไฮดราจะรวมตัวกับร่างจิตของผู้ประกอบพิธี และตัดหัวของทุกคนในบริเวณที่ร่างจิตปรากฏตัวเพื่อนำมารวมไว้ในตัวไฮดราเอง ผู้ที่ทำพิธีถอดจิตจะกลับคืนสู่ร่างเองในภายหลังโดยไม่มีอันตรายใดๆ นอกจากอาการช็อกที่ได้เห็นการฆ่าฟันของไฮดรา ชื่อของไฮดรานั้นมาจากงูพิษในตำนานกรีก แต่ในตำนานคธูลูนี้ ไฮดราเป็นส่วนหนึ่งของอซาธอท
เอาเตอร์ก็อดตนอื่นๆ > ไนอาลาโธเทป

ไนอาลาโธเทป (Nyarlathotep) หรือไนอาลัทโฮเทป หรือเนียลาโธเทป เป็นหนึ่งในสิ่งที่เรียกว่า เอาเตอร์ก็อด ในงานประพันธ์ของ เอช. พี. เลิฟคราฟท์ ไนอาลาโธเทปมีฉายาว่า "ความวุ่นวายที่คืบคลาน" (Crawling Chaos) ปรากฏตัวในเรื่องสั้นชื่อ ไนอาลาโธเทป (พ.ศ. 2463) และนับเป็นเทพที่มีบทบาทมากที่สุดตัวหนึ่งในงานประพันธ์ของเลิฟคราฟท์
แหล่งข้อมูลอื่น

H. P. Lovecraft (1987) [1925]. "The Festival".  ใน S. T. Joshi (ed.) (บ.ก.). Dagon and Other Macabre Tales (9th corrected printing ed.). Sauk City, WI: Arkham House. ISBN 0-87054-039-4. {{cite book}}: |editor= มีชื่อเรียกทั่วไป (help) Definitive version.
Walter C. DeBill, Jr. (2003) [1976]. "Where Yidhra Walks".  ใน Kevin L. O'Brien (ed.) (บ.ก.). Tales of Awe and Terrible Beauty: The Complete Works of Walter C. DeBill, Jr. Lindisfarne Press. {{cite book}}: |editor= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
Servants of Tulzscha, a mythos site devoted to the Green Flame (อังกฤษ)
Scott David Aniolowski (2006). Malleus Monstrorum: Creatures, Gods & Forbidden Knowledge. Hayward, CA: Chaosium. ISBN 1-56882-179-4. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help)
พื้นที่อพยพที่ 2

| พื้นที่อพยพที่ 2 |
| --- | --- |
ค่ายผู้ลี้ภัย
พื้นที่อพยพที่ 2ที่ตั้งในประเทศไทยแสดงแผนที่จังหวัดสระแก้วพื้นที่อพยพที่ 2พื้นที่อพยพที่ 2 (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 14°07′35″N 102°53′49″E﻿ / ﻿14.126359°N 102.896900°E﻿ / 14.126359; 102.896900
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด:  สระแก้ว
อำเภอ: ตาพระยา
เปิดโดย รัฐบาลไทย: มกราคม 2528
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.5 ตร.กม. (2.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2532)
 • ทั้งหมด: 198,000 คน
 • ความหนาแน่น: 26,400 คน/ตร.กม. (68,000 คน/ตร.ไมล์)
พื้นที่อพยพที่ 2 หรือ พื้นที่อพยพ 2 (อังกฤษ: Site 2 หรือ Site II) หรือ ค่ายผู้อพยพพื้นที่ 2 (อังกฤษ: Site Two Refugee Camp) เป็นค่ายผู้ลี้ภัยที่ใหญ่ที่สุดบนชายแดนไทย–กัมพูชา และเป็นค่ายผู้ลี้ภัยที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นเวลาหลายปี ค่ายนี้ก่อตั้งขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2528 ระหว่างการบุกโจมตีกองกำลังเวียดนามในช่วงฤดูแล้งระหว่าง พ.ศ. 2527–2528 ตั้งอยู่ที่พื้นที่ตำบลทัพไทย อำเภอตาพระยา จังหวัดสระแก้ว
พื้นที่อพยพที่ 2 ถูกปิดในกลางปี ​​พ.ศ. 2536 และประชากรส่วนใหญ่ถูกส่งตัวกลับกัมพูชาโดยสมัครใจ
การก่อสร้างค่าย

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2528 รัฐบาลไทยร่วมกับหน่วยบรรเทาทุกข์ชายแดนแห่งสหประชาชาติ (UNBRO) และหน่วยงานสหประชาชาติอื่น ๆ ตัดสินใจย้ายประชากรที่พลัดถิ่นจากค่ายผู้ลี้ภัยที่ถูกทำลายจากกิจกรรมทางทหารไปอยู่ในค่าย ๆ เดียว ซึ่งหน่วยงานบรรเทาทุกข์สามารถให้บริการร่วมกันได้ พื้นที่อพยพที่ 2 ตั้งอยู่ในประเทศไทย ห่างจากอรัญประเทศไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 70 กิโลเมตร ใกล้กับตาพระยา ห่างจากชายแดนกัมพูชาประมาณ 4 กิโลเมตร
ประชากรค่าย

พื้นที่อพยพที่ 2 คลุมพื้นที่ 7.5 ตารางกิโลเมตร (2.9 ตารางไมล์) ประกอบด้วยประชากรของค่ายผู้อพยพหนองเสม็ด (ฤทธิเสน), ค่ายผู้อพยพบางปู, ค่ายผู้อพยพหนองจาน, ค่ายผู้อพยพน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี (ค่ายที่ตั้งอยู่บนชายแดนไทย-กัมพูชาทางตะวันออก ใกล้กับลาว) ค่ายซานโร (ค่ายซานโรชางอัน), ค่ายผู้อพยพโอบก จังหวัดบุรีรัมย์, ค่ายบานซังแก (ค่ายอัมพิล) และค่ายผู้อพยพพนมดงรัก ซึ่งทั้งหมดถูกขับไล่จากการสู้รบระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2527 ถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2528 ค่ายเหล่านี้สนับสนุนการต่อต้านที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์ซึ่งนำโดยแนวร่วมปลดปล่อยชาติเขมร (KPNLF) ของซอน ซาน อย่างไรก็ตามพื้นที่อพยพที่ 2 นั้นมีความตั้งใจที่จะให้เป็นค่ายผู้ลี้ภัยสำหรับพลเรือนและต้องการให้กองกำลังของแนวร่วมปลดปล่อยชาติเขมร (KPNLAF) ไปตั้งฐานที่มั่นอยู่ที่สถานที่อื่น
ส่วนหนึ่งของค่ายได้รับการสงวนไว้สำหรับผู้ลี้ภัยชาวเวียดนาม ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2531 ประเทศไทยได้ย้ายผู้อพยพทางเรือชาวเวียดนามไปยังพื้นที่อพยพที่ 2 โดยตรง
ระหว่างปี พ.ศ. 2532 ถึง พ.ศ. 2534 จำนวนประชากรในค่ายเพิ่มขึ้นจาก 145,000 คนเป็นมากกว่า 198,000 คน
บริการในค่าย

ในช่วงแรก โครงการที่พื้นที่อพยพที่ 2 นั้นจำกัดอยู่แค่บริการสนับสนุนขั้นพื้นฐานที่สุดเท่านั้น ได้แก่ การดูแลทางการแพทย์ โปรแกรมสาธารณสุข สุขอนามัย การก่อสร้าง และการฝึกทักษะในพื้นที่ที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการดำเนินการของค่าย ซึ่งสอดคล้องกับนโยบาย "การป้องปรามอย่างมีมนุษยธรรม" ของไทย ซึ่งก็คือหลักการที่ว่าค่ายไม่ควรกลายเป็นที่ตั้งถิ่นฐานถาวรหรือให้ความช่วยเหลือในระดับที่เกินกว่าที่ผู้ลี้ภัยคาดว่าจะพบในกัมพูชา
บริการในค่ายส่วนใหญ่จัดทำโดย คณะกรรมการผู้ลี้ภัยอเมริกัน (ARC), สำนักงานคาธอลิกเพื่อการบรรเทาทุกข์ฉุกเฉินและผู้ลี้ภัย (COERR), Concern, Christian Outreach (COR), Handicap International, International Rescue Committee, Catholic Relief Services (CRS), Japan International Volunteer Center (JVC), Malteser-Hilfsdienst Auslandsdienst (MHD), องค์การแพทย์ไร้พรมแดน, Operation Handicap International (OHI), International Rescue Committee (IRC), Japan Sotoshu Relief Committee (JSRC) และ YWAM องค์กรเหล่านี้ได้รับการประสานงานโดย UNBRO ซึ่งรับผิดชอบโดยตรงในการแจกจ่ายอาหารและน้ำ
บริการในค่าย > อาหารและน้ำ

ในแต่ละสัปดาห์จะมีการแจกข้าว ปลากระป๋องหรือปลาแห้ง ไข่ 1 ฟอง และผัก 1 อย่างให้กับพื้นที่อพยพที่ 2 ส่วนของถั่วแห้ง น้ำมัน เกลือ และแป้งสาลีจะได้รับเดือนละครั้ง ปริมาณที่แน่นอนของปันส่วนรายสัปดาห์และรายเดือนในปี พ.ศ. 2533 มีดังนี้:
ข้าว: 3.4 กิโลกรัม/สัปดาห์
ไข่: 100 กรัม/สัปดาห์
ผัก: 500 กรัม/สัปดาห์
ผลิตภัณฑ์จากปลา: 210 กรัม/สัปดาห์
ถั่วเมล็ดแห้ง: 500 กรัม/เดือน
น้ำมัน: 700 กรัม/เดือน
เกลือ: 280 กรัม/เดือน
แป้งสาลี: 700 กรัม/เดือน
น้ำเป็นปัญหาเฉพาะที่พื้นที่อพยพที่ 2 UNBRO ได้สร้างอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่บ้านวัฒนา ห่างจากค่ายประมาณ 12 กิโลเมตร น้ำส่วนใหญ่ของพื้นที่อพยพที่ 2 มาจากอ่างเก็บน้ำแห่งนี้ แต่ในฤดูแล้ง แม้แต่แหล่งน้ำนี้ก็ไม่เพียงพอต่อความต้องการของค่าย ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2533 UNBRO เริ่มเจาะบ่อน้ำบาดาลหลายแห่งในค่าย ซึ่งแหล่งน้ำเหล่านี้ได้กลายเป็นแหล่งน้ำเสริมที่ช่วยเติมความต้องการใช้น้ำภายในค่ายได้มาก
บริการในค่าย > การบริการด้านสุขภาพ

บริการทางการแพทย์มีให้โดยโรงพยาบาลที่มีพื้นดินมุงจากไม้ไผ่ 5 แห่ง และคลินิกผู้ป่วยนอก 8 แห่ง ซึ่งมีแพทย์และพยาบาลจากหน่วยงานอาสาสมัครระหว่างประเทศ ตลอดจนแพทย์และพยาบาลชาวเขมร ไม่มีศูนย์ผ่าตัดและภาวะฉุกเฉิน การผ่าตัดจะถูกส่งต่อไปยังโรงพยาบาลคณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ (ICRC) ที่ศูนย์ฯ เขาอีด่าง แม้ว่าสมาชิกในครอบครัวของทหารแนวร่วมปลดปล่อยชาติเขมร (KPNLAF) สามารถรับการรักษาพยาบาลและการผ่าตัดได้ที่โรงพยาบาลทหารเชียงดาว (Chiang Daoy Military Hospital) ซึ่งอยู่บริเวณนอกค่ายทางรอบนอกด้านเหนือ
บริการในค่าย > การศึกษา

การศึกษาที่พื้นที่อพยพที่ 2 ดำเนินไปอย่างช้า ๆ เนื่องมาจากนโยบาย "การป้องปรามอย่างมีมนุษยธรรม" ของรัฐบาลไทย ซึ่งขัดขวางโครงการและบริการที่จะดึงดูดผู้ลี้ภัยจากกัมพูชา ในปี พ.ศ. 2531 ด้วยข้อตกลงของรัฐบาลไทย UNBRO ได้เปิดตัวโครงการความช่วยเหลือทางการศึกษาใหม่ที่สำคัญ โดยมุ่งเน้นที่ระดับประถมศึกษาและให้การสนับสนุนการพัฒนาหลักสูตร การพิมพ์สื่อการสอน การฝึกอบรมครูและการฝึกอบรมผู้ฝึกอบรมครู การจัดหาอุปกรณ์ การก่อสร้างและอุปกรณ์ในห้องเรียน
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2532 ระบบโรงเรียนประกอบด้วยโรงเรียนประถมศึกษาประมาณ 50 แห่ง ซึ่งมีนักเรียนประมาณ 70,000 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น (collèges) 3 แห่งและโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย (lycées) สามแห่งซึ่งมีนักเรียนประมาณ 7,000 คน และผู้ใหญ่มากกว่า 10,000 คนในโครงการทักษะการอ่านเขียนและอาชีพ การเรียนการสอนเป็นภาษาเขมรโดยครูประถมศึกษาประมาณ 1,300 คน และครูมัธยมศึกษาตอนปลายมากกว่า 300 คน ซึ่งคัดเลือกมาจากภายในค่ายเกือบทั้งหมด
บริการในค่าย > ความปลอดภัย

ตำรวจเขมรทำหน้าที่ดูแลหน้าที่ตำรวจแบบดั้งเดิมภายในพื้นที่อพยพที่ 2 จนถึงปี พ.ศ. 2530 การรักษาความปลอดภัยโดยรวมของพื้นที่อพยพที่ 2 เป็นความรับผิดชอบของหน่วยทหารพรานพิเศษที่รู้จักกันในชื่อ หน่วยเฉพาะกิจ 80 อย่างไรก็ตาม หน่วยนี้ถูกกล่าวหาว่ามีการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างกว้างขวาง จนกระทั่งถูกยุบในเดือนเมษายน พ.ศ. 2531 และแทนที่ด้วยหน่วยควบคุมผู้หลบหนีเข้าเมืองจากกัมพูชา (นกค.88; Displaced Persons Protection Unit: DPPU) ซึ่งเป็นกำลังกึ่งทหารที่ได้รับการฝึกเป็นพิเศษที่ถูกจัดตั้งขึ้นโดยเฉพาะในปี พ.ศ. 2531 เพื่อรักษาความปลอดภัยบนชายแดนไทย–กัมพูชา โดยมีหน้าที่ปกป้องขอบเขตค่ายและป้องกันไม่ให้โจรหรือกลุ่มใดรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ค่าย
การปิดค่าย

พื้นที่อพยพที่ 2 ถูกปิดลงช่วงกลางปี ​​พ.ศ. 2536 และประชากรส่วนใหญ่ถูกส่งตัวกลับกัมพูชาโดยสมัครใจ
การพัฒนา

หลังจากการปิดพื้นที่อพยพที่ 2 รวมถึงค่ายผู้อพยพอื่น ๆ และประชากรในค่ายถูกส่งตัวกลับกัมพูชาแล้ว พื้นที่ดังกล่าวถูกทูลเกล้าถวายข้อมูลโครงการฟื้นฟูศูนย์อพยพจำนวน 3 แห่งในคราวที่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ฯ ได้เสด็จพระราชดำเนินเยือนกองกำลังบูรพาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2536 โดยได้พระราชทานชื่อว่า "โครงการทับทิมสยาม" มีจุดประสงค์ในการเป็นหมู่บ้านยุทธศาสตร์ป้องกันประเทศ เพื่อฟื้นฟูพื้นที่ป่าไม้ที่เสื่อมโทรม ลดการบุกรุกพื้นที่ป่า และการอนุรักษ์แหล่งน้ำตามธรรมชาติ ซึ่งพื้นที่อพยพที่ 2 ได้พัฒนาเป็นโครงการทับทิมสยาม 03 อันเนื่องมาจากพระราชดำริ และก่อตั้งเป็นหมู่บ้านทับทิมสยาม 03 ในปี พ.ศ. 2536  ดำเนินการโดยสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์และหน่วยงานราชการต่าง ๆ ในพื้นที่
ดูเพิ่ม

วิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรมของกัมพูชา
วิกฤตผู้ลี้ภัยอินโดจีน
ศูนย์ที่พักพิงชั่วคราวสำหรับผู้หลบหนีเข้าเมืองจากกัมพูชาเขาอีด่าง
ค่ายผู้อพยพหนองจาน
ค่ายผู้อพยพหนองเสม็ด
ค่ายผู้อพยพสระแก้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

French Lindsay Cole, Mam B, Wuthy T, Grant T, Veasna M. Displaced Lives: Stories of Life and Culture from the Khmer in Site II, Thailand. International Rescue Committee, 1980.
French, Lindsay Cole. Enduring Holocaust, Surviving History: Displaced Cambodians on the Thai-Cambodian Border, 1989-1991. Harvard University, 1994
Thai-Cambodian Border Camps: Site Two
Braile, L. E. (2005). We Shared the Peeled Orange: the letters of "Papa Louis" from the Thai-Cambodian Border Refugee Camps, 1981-1993. Saint Paul, Syren Book Co.
Vietnamese Refugees at Site II
Tim Grant's Site Two Photo Album
More of Tim Grant's Site Two Photos at Flickr
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
โตเกียวสตอรี

| โตเกียวสตอรี |
| --- | --- |
โปสเตอร์เปิดตัวภาษาญี่ปุ่น
กำกับ: ยาซูจิโร โอซุ
เขียนบท: โคโงะ โนดะ ยาซูจิโร โอซุ
อำนวยการสร้าง: ทาเคชิ ยะมะโมโตะ
นักแสดงนำ: ชิซู รีว ชิเอโกะ ฮิกาชิยะมะ เซ็ตสึโกะ ฮาระ
กำกับภาพ: Yūharu Atsuta
ตัดต่อ: Yoshiyasu Hamamura
ดนตรีประกอบ: Kojun Saitō
บริษัทผู้สร้าง: โชจิคุ 
วันฉาย:   3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1953 (1953-11-03) 
ความยาว: 136 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ภาษาญี่ปุ่น
โตเกียวสตอรี (อังกฤษ: Tokyo Story; ญี่ปุ่น: 東京物語; โรมาจิ: Tōkyō Monogatari) เป็นภาพยนตร์ดรามาภาษาญี่ปุ่นจากปี 1953 ซึ่งกำกับโดยยาซูจิโร โอซุ และนำแสดงโดยชิซู รีว กับ ชิเอโกะ ฮิกาชิยามะ เนื้อเรื่องบอกเล่าเรื่องราวของคู่รักสูงวันที่เดินทางไปนครโตเกียวเพื่อเยี่ยมลูกของตนที่โตแล้ว ภาพยนตร์แสดงให้เห็นความแตกต่างของลูกซึ่งยุ่งเกินกว่าจะดูแลพ่อแม่ของตน ในขณะที่สะใภ้หม้ายที่แต่งงานกับลูกชายคนหนึ่งที่เสียชีวิตในสงครามนั้นกลับดูแลทั้งสองเป็นอย่างดี
โอซุและผู้เขียนยทภาพยนตร์ โคโงะ โนดะ เขียนบทเสร็จภายใน 103 วัน โดยมีแบบอย่างกลาย ๆ มาจากภาพยนตร์อเมริกันจากปี 1937 เรื่อง เมดเวย์ฟอร์ทูมอโรว์ ที่กำกับโดยลีโอ แม็คคารีย์ โนดะเสนอให้นำภาพยนตร์ดังกล่าวมาดัดแปลง ในขณะที่โอซุเองยังไม่เคยชมภาพยนตร์เรื่องนั้น โอซุเลือกทีมงานและนักแสดงชุดเดิมกับที่เขาเคยทำงานมาด้วยเป็นเวลาหลายปี ภาพยนตร์เปิดตัวในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 1953 ที่ซึ่งไม่ได้รับความสนใจระดับนานาชาติในตอนแรก และถูกเรียกขานว่าเป็นภาพยนตร์ที่ "เป็นญี่ปุ่นเกินไป" กว่าที่จะถูกนำไปส่งออกขายในต่างประเทศได้ ต่อมาในปี 1957 ภาพยนตร์ได้ไปฉายที่ลอนดอน ที่ซึ่งได้รับรางวัล Sutherland Trophy ในปีถัดมาจากลอนดอน และได้รับการชื่นชมจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์ชาวอเมริกันหลังนำไปฉายในนิวยอร์กซิตีเมื่อปี 1972 สำหรับในประเทศไทย ภาพยนตร์เข้าฉายที่โรงภาพยนตร์เฮาส์ สามย่านมิตรทาวน์ ในเดือนสิงหาคม 2020
โตเกียวสตอรี ได้รับการยอมรับในวงกว้างว่าเป็นผลงานชิ้นเอกของโอซุ และถูกเรียกขานว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาลหลายครั้ง ในปี 2012 ในผลสำรวจที่สำรวจในกลุ่มผู้กำกับภาพยนตร์โดยนิตยสาร Sight & Sound ภาพยนตร์นี้ได้รับการลงคะแนนให้เป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาล
นักแสดง

จิซู รีว เป็น Shūkichi Hirayama (平山 周吉, Hirayama Shukichi)
ชิเอโกะ ฮิกาชิยามะ เป็น Tomi Hirayama (平山 とみ, Hirayama Tomi)
เซ็ตสึโกะ ฮาระ เป็น Noriko Hirayama (平山 紀子, Hirayama Noriko)
ฮารูโกะ ซูงิมูระ เป็น Shige Kaneko (金子 志げ, Kaneko Shige)
โซะ ยามามูระ เป็น Kōichi Hirayama (平山 幸一, Hirayama Koichi)
คูนิโกะ มิยาเกะ เป็น Fumiko Hirayama (平山 文子, Hirayama Fumiko)
เคียวโกะ คางาวะ เป็น Kyōko Hirayama (平山 京子, Hirayama Kyoko)
เอจิโร โทโนะ เป็น Sanpei Numata (沼田 三平, Numata Sanpei)
โนบูโอะ นากามูระ เป็น Kurazō Kaneko (金子 庫造, Kaneko Kurazo)
การผลิต

โตเกียวสตอรี ได้รับแรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์อเมริกันจากปี 1937 เรื่อง เมดเวย์ฟอร์ทูมอโรว์ ที่กำกับโดยลีโอ แม็คคารีย์ โนดะเริ่มแรกเสนอพล็อตเรื่อง ในขณะที่โอซุเองยังไม่เคยชมภาพยนตร์เรื่องนี้มาก่อน ภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องเป็นเรื่องของผู้สูงวัยที่ประสบปัญหาในการเข้ากับคนรุ่นใหม่ และล้วนแสดงให้เห็นการเดินทางเยี่ยมลูกหลานของพ่อแม่ ความแตกต่างอยู่ที่ เมดเวย์ฟอร์ทูมอโรว มีฉากหลังเป็นยุคดีเพรสชั่นของสหรัฐอเมริกา ที่คู่แต่งงานนี้ประสบปรัญหาทางการเงิน ในขณะที่ โตเกียวสตอรี มีฉากหลังเป็นประเทศญี่ปุ่นหลังสงคราม ที่ซึ่งปัญหาต่าง ๆ เป็นในเชิงวัฒนธรรมและเชิงอารมณ์มากกว่า The two films also end differently.
สครปต์นั้นผลิตโดยยาซูจิโร โอซุ และคู่ขาคนสำคัญของเขา โคโงะ โนดะ ภายในเวลา 103 วัน ที่เรียวกังแห่งหนึ่งที่ชื่อ ชิงาซากิกัง ในเมืองชิงาซากิ จังหวัดคานางาวะ โอซุ, โนดะ และนัก cinematographer Yūharu Atsuta ลงพื้นที่สำรวจสถานที่ถ่ายทำในโตเกียว และโอโนมิจิ เป็นเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนเริ่มการถ่ายทำ การถ่ายทำจนถึงตัดต่อกินระยะเวลาตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงตุลาคม 1953 โดยมีสถานที่ถ่ายทำได้แก่ในโตเกียว (อาดาจิ ชูโอ ไทโต และชิโยดะ), โอโนมิจิ, อาตามิ และโอซากะ ฉากที่เป็นภายในอาคารทั้งหมดถ่ายทำในสตูดิโอ Shochiku Ōfuna ที่คามากูระ จังหวัดคานางาวะ ยกเว้นเพียงฉากภายในพื้นที่พักคอยของสถานีโตเกียว และในขบวนรถไฟ โอซุเลือกใช้ทีมงานและนักแสดงชุดเดิมที่เขาเคยทำงานด้วยมาเป็นเวลานาน นักแสดง ชิชู รีว ระบุว่าโอซุจะมีความสุขที่สุดตอนที่ไฟนอลดราฟต์ของสคริปต์เสร็จ และไม่เคยมีการเปลี่ยนอะไรในไฟนอลดราฟต์อีก
สไตล์และธีม

เช่นเดียวกันกับภาพยนตร์เสียงทุกชิ้นของโอซุ โตเกียวสตอรี' มีความเร็วในการดำเนินเรื่องแบบเนิบช้า เหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ มักไม่ได้ถูกแสดงออกมา แต่จะถูกเปิดเผยตามบทสนทนาในเรื่อง เช่น ไม่เคยมีฉากไหนที่แสดงให้เห็นระหว่างการเดินทางบนรถไฟไปและกลับจากโตเกียว มีการใช้รูปแบบกล้องพิเศษเฉพาะที่ซึ่งความสูงของกล้องนั้นต่ำและแทบไม่ขยับเลย นักวิจารณ์ภาพยนตร์ รอเจอร์ เอเบอร์ท (Roger Ebert) พบว่าทั้งภาพยนตร์มีการเคลื่อนของกล้องหนึ่งครั้ง ซึ่งเขาถือว่า "มากผิดปกติ" ในภาพยนตร์ของโอซุ การตั้งกล้องต่ำนั้นยังเป็นการชวนระลึกถึงการนั่งบนเสื่อทาทามิแบบญี่ปุ่น โอซุแทบไม่ได้ถ่ายมาสเตอร็ช็อต (master shot) เลย และมักไม่ทำตามกฎ 180 องศา (180-degree rule) ของการทำภาพยนตร์และทิศทางของหน้าจอ
โอซุชื่นชอบการตั้งกล้องนิ่ง ๆ โดยไม่ขยับเลยเป็นอย่างมาก และเชื่ออย่างแรงกล้าในแนวคิดมินิมอลิสม์ เดวิด เดรสเซอร์ (David Dresser) เปรียบเทียบรูปแบบของภาพยนตร์ของและพล็อตเรื่องแบบ "ทำให้ไม่เน้น“ (de-emphasized plot) ของโอซุว่าเหมือนกับศาสนาพุทธแบบเซน และความตื่นเต้นต่อมูลค่าเปลือกนอกและวัตถุนิยมของโลกสมัยใหม่
ผลตอบรับเชิงวิจารณ์

การให้คะแนนบนเว็บไซต์รีวิวภาพยนตร์ รอตเทนโทเมโทส์ ให้คะแนนไปในทิศทางเดียวกันคือ 100% "Fresh" จากการรีวิวของนักวิจารณ์ภาพยนตร์ 43 รีวิว และคะแนนเฉลี่ยที่ 9.66/10 ของรีวิวทั่วไป มติของเว็บระบุว่า: "โตเกียวสตอรีเป็นผลงานชิ้นเอกของโอซุ ที่ซึ่งความซับซ้อนอันคุ้มค่านั้นไม่เคยลดถอยพลังลงไปเลยแม้ภาพยนตร์จะผ่านระยะเวลากว่าครึ่งศตวรรษแล้วก็ตาม"
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียวสตอรี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โตเกียวสตอรี ที่รอตเทนโทเมโทส์
Tokyo Story: Compassionate Detachment an essay by David Bordwell at the Criterion Collection
โอซู (ขวาสุด) ขณะถ่ายทำ
การให้แหล่งข้อมูลเท็จ

การให้แหล่งข้อมูลเท็จ (อังกฤษ: false attribution) อาจหมายถึง
การให้แหล่งข้อมูลผิดโดยทั่วไปสำหรับผลงานหรือคำพูด เมื่อให้เครดิตผิดคนหรือผิดกลุ่มไม่ว่าจะทำโดยบังเอิญ ทำตามๆ กัน หรือเพราะมีข้อมูลผิดพลาด
เหตุผลวิบัติโดยเฉพาะอย่างหนึ่ง ที่ผู้สนับสนุนอ้างแหล่งข้อมูลที่ไม่เข้าประเด็น หรือไม่มีคุณสมบัติ หรือระบุผู้แต่งไม่ได้ หรือมีอคติ หรือกุขึ้น เพื่อจะสนับสนุนข้ออ้าง
การระบุแหล่งที่ไม่ถูกต้อง

คำคมบางครั้งจะระบุผู้แต่งที่มีชื่อเสียงยิ่งกว่าผู้แต่งตัวจริง 
ซึ่งทำให้คำคมมีชื่อเสียงยิ่งขึ้น แต่ผู้แต่งจริงก็จะถูกลืมเลือนไป
การระบุผู้แต่งผิดเช่นนี้ เบื้องต้นอาจใช้เป็นเหตุผลแบบมีเล่ห์เหลี่ยม โดยเฉพาะเมื่อต้องการให้น่าเชื่อถือ เพราะการระบุผู้ที่มีชื่อเสียงยิ่งกว่า ไม่ว่าจะตั้งใจหรือจำผิด ก็จะทำให้น่าเชื่อถือยิ่งขึ้น
เหตุผลวิบัติ

ผู้มีเล่ห์เหลี่ยมอาจทำถึงกุแหล่งข้อมูลขึ้นเพื่อสนับสนุนข้ออ้างของตน 
เช่น ในปี 2009 มีการกุสถาบันหลอกลวงคือ "Levitt Institute" ขึ้นเพื่อหลอกสื่อออสเตรเลียให้รายงานว่า ซิดนีย์เป็นเมืองที่เชื่อใจคนง่ายที่สุด
การอ้างคำพูดนอกบริบทเป็นรูปแบบหนึ่งของการให้แหล่งข้อมูลผิด
ดูเพิ่ม

ข่าวปลอม
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Humbug! The skeptic’s field guide to spotting fallacies in thinking, a textbook on fallacies. "False Attribution": p. 56.
↑  Mermin, N. David (2004). "Could Feynman Have Said This?". Physics Today. 57 (5): 10–11. Bibcode:2004PhT....57e..10M. doi:10.1063/1.1768652.
↑  "Deception Detection Deficiency". Media Watch. 2009-09-27. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-16. สืบค้นเมื่อ 2023-12-06.
↑  McGlone, Matthew S. (2005). "Quoted Out of Context: Contextomy and Its Consequences". Journal of Communication. 55 (2): 330–346. doi:10.1111/j.1460-2466.2005.tb02675.x.
แหล่งข้อมูลอื่น

O'Toole, Garson (2017). Hemingway Didn't Say that. Little A. ISBN 978-1-5039-3340-8.
"Quote Investigator® - Tracing Quotations". Quote Investigator® - Tracing Quotations. 2023-12-01. สืบค้นเมื่อ 2023-12-06.
ซุน ยัตเซ็น

| ซุน ยัตเซ็น |
| --- | --- |
孫中山 / 孫逸仙 / 孫文
ซุน ยัตเซ็นในปี ค.ศ. 1911

ประธานาธิบดีเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐจีน
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม ค.ศ. 1912 – 10 มีนาคม ค.ศ. 1922
รองประธานาธิบดี: หลี หยวนหง
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง ผู่อี๋ (ในฐานะจักรพรรดิจีน)
ถัดไป: ยฺเหวียน ชื่อไข่
หัวหน้าพรรคก๊กมินตั๋ง
ดำรงตำแหน่ง 10 ตุลาคม ค.ศ. 1919 – 12 มีนาคม ค.ศ. 1925
ก่อนหน้า: จัดตั้งตำแหน่ง
ถัดไป: จาง เหรินจี๋ (ฐานะผู้บริหารพรรค)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ซุน เต๋อหมิง (孫德明) 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1866(1866-11-12) จงชาน มณฑลกวางตุ้ง จักรวรรดิชิง
เสียชีวิต: 12 มีนาคม ค.ศ. 1925(1925-03-12) (58 ปี) กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐจีน
ที่ไว้ศพ: สุสานซุน ยัตเซ็น
ศาสนา: คริสต์
พรรคการเมือง: ก๊กมินตั๋ง
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: พรรคจีนปฏิวัติ
คู่อาศัย: เฉิน ซุ่ยเฟิน (อนุภรรยา) (1892–1925) ฮารุ อาซาดะ (อนุภรรยา) (1897–1902) 
คู่สมรส: หลู มู่เจิน (สมรส 1885; หย่า 1915) คาโอรุ โอตสึกิ (สมรส 1903–1906)   ซ่ง ชิ่งหลิง (สมรส 1915–1925)
บุตร: ซุน โฝ ซุน หย่วน ซุน หว่าน ฟูมิโกะ มิยากาวะ
บุพการี: ซุน ต๋าเฉิง (บิดา) มาดาม หยาง (มารดา)
รางวัล: เครื่องมหาอิสริยาภรณ์ (ได้รับบำเหน็จจากประธานาธิบดี ยฺเหวียน ชื่อไข่ แต่ซุนได้ปฏิเสธโดยตัวเขาเอง)
ลายมือชื่อ (ภาษาจีน): 
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  สาธารณรัฐจีน
สังกัด:  กองทัพสาธารณรัฐจีน
ประจำการ: 1917–1925
ยศ: จอมพลสูงสุด
ผ่านศึก:   การปฏิวัติซินไฮ่  การปฏิวัติครั้งที่สอง  ขบวนการพิทักษ์รัฐธรรมนูญ  สงครามกวางตุ้ง-กวางสี  สมัยขุนศึก 

ซุน ยัตเซ็น (จีนตัวเต็ม: 孫中山; จีนตัวย่อ: 孙中山; พินอิน: Sūn Zhōngshān; 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1866 - 12 มีนาคม ค.ศ. 1925) เป็นนักประชาธิปไตยและนักปฏิวัติ ผู้ได้รับการกล่าวขานว่าเป็น "บิดาของชาติ" ในสาธารณรัฐจีน และ "ผู้บุกเบิกการปฏิวัติประชาธิปไตย" ในสาธารณรัฐประชาชนจีน ด้วยความเป็นผู้ริเริ่มจีนชาตินิยมคนสำคัญ ซุนมีบทบาทสำคัญในจุดประกายการโค่นล้มราชวงศ์ชิงที่ปกครองแผ่นดินจีนเป็นราชวงศ์สุดท้ายและเกือบนำประเทศไปสู่ความหายนะ ซุนได้ปลุกกระแสให้ชาวจีนหันมาตระหนักถึงความล้มเหลวของราชวงศ์ชิง กระทั่งกลายเป็นกระแสต่อต้านราชวงศ์และนำไปสู่การปฏิวัติซินไฮ่ ซึ่งเปลี่ยนประเทศจีนเป็นประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ ซุนเป็นประธานาธิบดีเฉพาะกาลคนแรกเมื่อสาธารณรัฐจีนก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1912 และภายหลังร่วมก่อตั้งพรรคก๊กมินตั๋ง ซึ่งเขาเป็นหัวหน้าพรรคคนแรก
แม้ซุนถูกมองว่าเป็นหนึ่งในผู้นำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจีนสมัยใหม่ ชีวิตการเมืองของเขากลับต้องต่อสู้ไม่หยุดหย่อนและต้องลี้ภัยบ่อยครั้ง หลังประสบความสำเร็จในการปฏิวัติ เขากลับสูญเสียอำนาจอย่างรวดเร็วในสาธารณรัฐจีนที่เพิ่งก่อตั้งขึ้น และนำรัฐบาลปฏิวัติสืบต่อมาเป็นการท้าทายขุนศึกที่ควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศ ซุนมิได้มีชีวิตอยู่เห็นพรรคของเขารวบรวมอำนาจเหนือประเทศระหว่างการกรีฑาทัพขึ้นเหนือ (Northern Expedition) พรรคของเขา ซึ่งสร้างพันธมิตรอันละเอียดอ่อนกับพวกคอมมิวนิสต์ แตกเป็นสองฝ่ายหลังเขาเสียชีวิต มรดกสำคัญของซุนอยู่ในการพัฒนาปรัชญาการเมืองของเขา ซึ่งรู้จักกันในชื่อ หลัก 3 ประการแห่งประชาชน อันได้แก่ ชาตินิยม ประชาธิปไตย และความเป็นอยู่ของประชาชน
ในปัจจุบันนั้นซุน ยัตเซ็นถือเป็นบุคคลผู้สร้างความสามัคคีในจีนหลังยุคจักรวรรดิและยังคงเป็นนักการเมืองจีนสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพียงหนึ่งเดียวที่ได้รับความเคารพนับถืออย่างกว้างขวางจากประชาชนทั้งสองฟากฝั่งช่องแคบไต้หวันซึ่งได้แก่ ในสาธารณรัฐจีนที่ตั้งอยู่บนเกาะไต้หวันและในสาธารณรัฐประชาชนจีนที่อยู่บนจีนแผ่นดินใหญ่
ประวัติช่วงต้น > ชื่อ

ชื่อเกิดของท่านมีว่า ซุน เหวิน (จีน: 孫文) และชื่อทางการของเขาคือ ซุน เต๋อหมิง (จีน: 孫德明) ต่อมาเรียกว่า ซุน อี้เซียน (จีน: 孫逸仙) ซึ่งออกเสียงเป็น ซุน ยัตเซ็น ในภาษาจีนกวางตุ้ง มีความหมายว่า เทพเจ้าอิสระ โดยชื่อ ซุน ยัตเซ็น นั้นท่านได้เริ่มใช้เมื่อมีอายุ 33 ปี ส่วนภาษาจีนกลางเรียกเขาว่า ซุน จงซาน (จีน: 孫中山) นอกจากนี้เขาก็ใช้นามแฝงในวรรณกรรมว่า รื่อซิน (จีน: 日新) อีกด้วย