stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอร์บัส เอ320

| เครื่องบินตระกูลแอร์บัส เอ320 |
| --- | --- |

แอร์บัส เอ320 ของอินดิโก หนึ่งในผู้ให้บริการรายใหญ่ที่สุดของรุ่น
ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: อากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ
ชาติกำเนิด: ยุโรป
บริษัทผู้ผลิต: แอร์บัส
สถานะ: ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: อเมริกันแอร์ไลน์   ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์   อีซี่ย์เจ็ต อินดิโก
จำนวนที่ผลิต: 11,618 ลำ  (สิงหาคม ค.ศ. 2024) 
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 1986 - 2021  (ตระกูลเอ320ซีอีโอ)    ค.ศ. 2012 - ปัจจุบัน  (ตระกูลเอ320นีโอ) 
เริ่มใช้งาน: 18 เมษายน ค.ศ. 1988 โดยแอร์ฟรานซ์
เที่ยวบินแรก: 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987
สายการผลิต: แอร์บัส เอ318   แอร์บัส เอ319   แอร์บัส เอ321
พัฒนาเป็น: แอร์บัส เอ320นีโอ
แอร์บัส เอ320 (Airbus A320 Family) เป็นอากาศยานลำตัวแคบที่มีพิสัยบินระยะใกล้ถึงปานกลาง ผลิตโดยแอร์บัส เอส.เอ.เอส. เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อปี 1988 โดยสายการบินแอร์ฟรานซ์ และยังคงได้รับความนิยมจนถึงปัจจุบัน รุ่นของ เอ320 รวมถึง เอ318, เอ319, เอ320 และ เอ321 ในปัจจุบันเรียกถึงด้วยชื่อว่า เอ320ซีอีโอ (A320ceo; current engine option) สืบเนื่องจากการเปิดตัวเอ320นีโอรุ่นใหม  เครื่องบินตระกูลเอ320 จะมีโรงงานประกอบสุดท้ายอยู่ที่ตูลูส ประเทศฝรั่งเศส ฮัมบวร์ก ประเทศเยอรมนี และเทียนจิน ประเทศจีนที่เปิดใช้ในปีค.ศ. 2009 เพื่อผลิตเครื่องบินให้กับสายการบินของประเทศจีน แอร์บัส เอ320 สามารถจุผู้โดยสารได้ถึง 220 คน และมีพิสัยการบินตั้งแต่ 3,100 ถึง 12,000 กิโลเมตรขึ้นอยู่กับรุ่นผลิต
สมาชิกรุ่นแรกของตระกูลแอร์บัส เอ320 คือ เอ320 ซึ่งเปิดตัวเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1984 และขึ้นบินครั้งแรกในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1987 และจากนั้นไม่นานก็มีรุ่นใหม่อื่นๆ ออกมา ได้แก่ เอ321 (ส่งมอบในปีค.ศ. 1994) เอ319 (ค.ศ. 1996) และ เอ318 (ค.ศ. 2003) โดยเครื่องบินในรุ่นของ เอ320 นั้นเป็นเครื่องบินรุ่นแรกที่เริ่มใช้ระบบบังคับการบินแบบ fly-by-wire และยังเริ่มใช้การควบคุมโดยสติ๊กด้านข้าง ซึ่งนับเป็นครั้งแรกสำหรับเครื่องบินพาณิชย์ และนอกจากนี้ยังมีการพัฒนาอื่นๆ อีกมากมายตั้งแต่เปิดตัวเครื่องบินรุ่นนี้ขึ้น
ณ วันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 แอร์บัสมียอดส่งมอบเครื่องบินตระกูล เอ320 ถึง 6,668 ลำ และนอกจากนี้ยังมีคำสั่งซื้ออีก 5,161 ลำ ทำให้ เอ320 เป็นเครื่องบินพาณิชย์ที่มีการยอดจำหน่ายสูงสุดในระหว่างปี 2005 ถึง 2007 และยังเป็นเครื่องบินรุ่นเดียวที่มียอดขายสูงสุดเป็นอันดับหนึ่ง เครื่องบินแอร์บัส เอ320 นั้นเป็นเครื่องบินยอดนิยมในหมู่สายการบินต่างๆ รวมถึงสายการบินต้นทุนต่ำ เช่น อีซี่ย์เจ็ต ซึ่งได้ซื้อรุ่น เอ319 และ เอ320 เพื่อแทนที่โบอิง 737 โดยมีลูกค้าที่ใช้ประจำการมากที่สุด คือ อเมริกันแอร์ไลน์ (459 ลำ)
รุ่น > เอ318

แอร์บัส เอ318 เป็นรุ่นของแอร์บัส เอ320 ที่เล็กที่สุดของตระกูล โดยสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้สูงสุด 132 คน และมีพิสัยการบิน 5,700 กม. (3,100 ไมล์ทะเล) เครื่องบินลำนี้เข้าประจำการในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2003 กับฟรอนเทียร์แอร์ไลน์ เอ318 ใช้ระดับใบอนุญาตการบินอากาศยานเดียวกันกับเครื่องบินในตระกูล เอ320 รุ่นอื่นๆ ทำให้นักบินสามารถใช้ใบอนุญาตการบินเครื่องบินตระกูลเอ320 ที่มีอยู่ในการบินเอ318 ได้โดยไม่ต้องฝึกอบรมเพิ่มเติม แอร์บัส เอ318 เป็นเครื่องบินพาณิชย์ขนาดใหญ่ที่สุดที่ได้รับการรับรองจากสำนักงานความปลอดภัยการบินแห่งยุโรป (EASA) สำหรับการขึ้นลนและลงจอดด้วยความชัน ทำให้เอ318 สามารถบินได้ที่ท่าอากาศยานต่างๆ เช่น ท่าอากาศยานลอนดอนซิตี ที่มีขนาดเล็กและมีตึกสูงในบริเวณใกล้เคียง เมื่อเทียบกับเครื่องบินรุ่นอื่นในตระกูลแอร์บัส เอ320 แล้ว เอ318 ทำยอดขายได้ในจำนวนที่น้อย โดยมียอดสั่งซื้อทั้งหมดเพียง 80 ลำในราคาลำละ 77.4 ล้านเหรียญสหรัฐ
รุ่น > เอ319

แอร์บัส เอ319 หรือที่เรียกว่า เอ320M-7 เป็นรุ่นย่อของแอร์บัส เอ320 โดยมีความยาวลำตัวอยู่ที่ 3.73 ม. (12 ฟุต 3 นิ้ว) โดยได้มีการถอดลำตัวเครื่องออกสี่เฟรม บริเวณด้านหน้าของปีกและสามเฟรมที่ท้ายปีกออก ด้วยความจุเชื้อเพลิงที่ใกล้เคียงกับ เอ320-200 และจำนวนผู้โดยสารที่น้อยลง สามารถจุผู้โดยสารได้ 124 คนในการจัดเรียงที่นั่งแบบสองชั้น ในพิสัยการบิน 6,650 กม. (3,590 nmi) หรือ 6,850 กม. (3,700 nmi) ด้วย "ชาร์กเล็ท" แม้ว่าจะใช้เครื่องยนต์เหมือนกับของเอ320 แต่เครื่องยนต์เหล่านี้ถูกลดแรงผลักดันลงเนื่องจากน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่ต่ำกว่าของแอร์บัส เอ319
แอร์บัสได้มีการส่งมอบแอร์บัส เอ319ซีอีโอ ทั้งหมด 1,460 ลำ โดยเหลืออีก 24 ลำที่สั่งซื้อ ณ วันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2017 ในปี 2018 ราคาตามรายการของ A319 อยู่ที่ 92.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
รุ่น > เอ319 > เอซีเจ319

แอร์บัส เอซีเจ319 เป็นรุ่นเครื่องบินส่วนตัวของเอ319 โดยมีถังเชื้อเพลิงเสริมแบบถอดได้ (ถังกลางเพิ่มเติมสูงสุด 6 ถัง) ซึ่งติดตั้งในห้องเก็บสัมภาระ และเพดานบินเพิ่มขึ้น 12,500 ม. (41,000 ฟุต) มีพิสัยการบิน 11,000 กิโลเมตร (6,000 ไมล์ทะเล) เมื่อขายต่อ เครื่องบินสามารถกำหนดค่าใหม่เป็น เอ319 มาตรฐานได้โดยการถอดถังพิเศษและชุดห้องโดยสารของบริษัทออก ซึ่งจะทำให้มูลค่าการขายต่อสูงสุด ก่อนหน้านี้รู้จักกันในชื่อ เอซีเจ หรือ แอร์บัสคอร์ปอเรทเจ็ต ในขณะที่เริ่มตั้งแต่ปี 2014 มีการชื่อทางการตลาดว่า เอซีเจ319
รุ่น > เอ320

แอร์บัส เอ320 มีสองรุ่นย่อย ได้แก่ เอ320-100 และ เอ320-200 โดยแอร์บัสได้ผลิตเอ320-100 เพียง 21 ลำเท่านั้น โดยได้เข้าประจำการกับแอร์อินเตอร์ ก่อนถูโอนย้ายไปยังแอร์ฟรานซ์และบริติชแอร์เวย์ตามลำดับ จากการเข้าควบคุมกิจการของบริติชแคลิโดเนียน
รุ่น -200 ได้เป็นรุ่นที่พัฒนาต่อจากรุ่น -100 โดยได้มีการเปลี่ยนแปลงที่ปลายปีกและความจุเชื้อเพลิงที่เพิ่มขึ้น ทำให้มีพิสัยการบินเพิ่มขึ้น อินเดียนแอร์ไลน์ใช้เครื่องบินเอ320-200 จำนวน 31 ลำ ที่มีล้อหลักแบบคู่สำหรับสนามบินที่มีสภาพทางวิ่งที่ย่ำแย่ ซึ่งเกียร์หลักแบบโบกี้เดียวไม่สามารถลงจอดได้
แอร์บัส เอ320 ขับเคลื่อนโดยเครื่องยนต์ซีเอฟเอ็ม56-5 หรือ IAE V2500 จำนวน 2 ลำ โดยมีแรงขับเคลื่อน 98–120 kN (22,000–27,000 lbf) เอ320 มีพิสัยการบิน 3,300 ไมล์ทะเล หรือ 6,100 กิโลเมตร มีการส่งมอบเครื่องบินรุ่น เอ320ซีอีโอ ทั้งหมด 4,512 ลำ โดยเหลืออีก 220 ลำที่สั่งซื้อ ณ วันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2017 คู่แข่งของโบอิงที่ใกล้เคียงที่สุดคือโบอิง 737-800
รุ่น > เอ320 > เอ320พี2เอฟ

หลังจากอีเอฟดับเบิลยูเริ่มการแปลงเครื่องบินแอร์บัส เอ320 ลำแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 แอร์บัส เอ320P2F ได้ทำการบินครั้งแรกเป็นเวลา 3 ชั่วโมงในวันที่ 8 ธันวาคมจากสิงคโปร์ เครื่องบินดังกล่าวได้รับมอบครั้งแรกในปี 2006 และเปิดตัวกับแอสทรัลเอวิเอชั่นในกรุงไนโรบีตั้งปี 2022 โดยเช่าจาก Vaayu Group ผู้ให้เช่าในตะวันออกกลาง เอ320P2F ได้รับการรับรองประเภทเพิ่มเติมเมื่อสิ้นเดือนมีนาคม ค.ศ. 2022
รุ่น > เอ321

เมื่อแอร์บัส เอ320 เริ่มให้บริการในปี 1998 เครื่องบินแอร์บัส เอ321 ก็ถูกเปิดตัวในฐานะเครื่องบินรุ่นแรกในปีเดียวกัน ลำตัวเครื่องบินของ เอ321 ถูกยืดออก 6.93 เมตร (22 ฟุต 9 นิ้ว) โดยส่วนหน้ายาว 4.27 เมตร (14 ฟุต 0 นิ้ว) ยื่นออกไปด้านหน้าของปีก และส่วนหลังยาว 2.67 เมตร (8 ฟุต 9 นิ้ว) น้ำหนักการบินขึ้นสูงสุดของ เอ321-100 เพิ่มขึ้น 9,600 กก. (21,200 ปอนด์) เป็น 83,000 กก. (183,000 ปอนด์) เพื่อรักษาประสิทธิภาพ จึงมีการติดตั้งแฟลปคู่ และเพิ่มพื้นที่ปีกอีก 4 ตร.ม. (43 ตร.ฟุต) เป็น 128 ตร.ม. (1,380 ตร.ฟุต) เที่ยวบินแรกของต้นแบบเครื่องแรกจากทั้งหมดสองเครื่องเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1993 เอ321-100 เข้าประจำการในเดือนมกราคม ค.ศ. 1994 กับลุฟท์ฮันซ่า
คู่แข่งของโบอิ้งที่ใกล้เคียงที่สุดกับแอร์บัส เอ321 คือ โบอิง 737-900/900อีอาร์ และ โบอิง 757-200 มีการส่งมอบเครื่องบินรุ่น เอ321ซีอีโอ ทั้งหมด 1,562 ลำ โดยเหลืออีก 231 ลำที่สั่งซื้อ ณ วันที่ 30 กันยายน ค.ศ. /จๅต ในปี 2018 ราคาตามรายการของ เอ321 อยู่ที่ 118.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
รุ่น > เอ321 > เอ321พี2เอฟ

โครงการดัดแปลงเครื่องบินแอร์บัส เอ320 และ เอ321 เป็นเครื่องบินขนส่งสินค้า ได้ถูกจัดตั้งขึ้นโดยแอร์บัสเฟรต์เตอร์คอนเวอร์ชัน เจเอ็มเบฮาร์ โดยจะมีการนำเฟรมเครื่องบินมาดัดแปลงให้มีความเหมาะสมกบการขนส่งสินค้า โดยจะได้รับการดัดแปลงโดยบริษัท Elbe Flugzeugwerke GmbH (EFW) ในเดรสเดิน ประเทศเยอรมนี และซูคอฟสกี้ ประเทศรัสเซีย โดยแอร์แคป ลูกค้าเปิดตัวของรุ่นได้มาลองบันทุกความเข้าใจ (MoU) ในปี 2008 เพื่อเปลี่ยนเครื่องบินโดยสาร เอ320/เอ321 จำนวน 30 ลำของสายการบินเป็น เอ320/เอ321P2F (ผู้โดยสารเป็นเครื่องบินขนส่งสินค้า) อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2011 แอร์บัสประกาศว่าพันธมิตรทั้งหมดจะยุติโครงการดัดแปลงเครื่องบินขนส่งผู้โดยสารไปยังเครื่องบินขนส่งสินค้า โดยอ้างถึงความต้องการสูงสำหรับโครงเครื่องบินใช้แล้วสำหรับบริการผู้โดยสาร
เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2013 เอสทีแอโรสเปซได้ลงนามในข้อตกลงกับแอร์บัสและอีเอฟดับเบิลยู สำหรับความร่วมมือเพื่อเปิดตัวโปรแกรมดัดแปลง เอ320/เอ321 Passenger-to-Freighter (P2F) ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2019 ควอนตัสได้รับการประกาศให้เป็นลูกค้าเปิดตัวสำหรับแอร์บัส เอ321P2F สำหรับปรษณีย์ออสเตรเลีย โดยมีเครื่องบินสูงสุดสามลำที่จะเปิดตัวในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 ไททันแอร์เวย์ได้รับ เอ321P2F ลำแรกในเดือนมกราคม ค.ศ. 2021 ซึ่งได้รับการดัดแปลงที่สิงคโปร์ สายการบินมี A321P2F อีกสองลำที่ยังไม่ได้รับการดัดแปลง
ผู้ให้บริการ

บทความหลัก: รายชื่อผู้ให้บริการเครื่องบินตระกูลแอร์บัส เอ320
ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2022 มีเครื่องบินตระกูลแอร์บัส เอ320 จำนวน 9,824 ลำที่ให้บริการเชิงพาณิชย์ โดยมีผู้ให้บริการกว่า 330 ราย ผู้ให้บริการรายใหญ่ที่สุด 5 ราย ได้แก่ อเมริกันแอร์ไลน์ (459), ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ (358), อีซี่ย์เจ็ต (327), ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์ (309) และ อินดีโก (260) โดยเครื่องบินที่ให้บริการ ได้แก่ เอ318 58 ลำ, เอ319 1,361 ลำ (ซีอีโอ 1,352 + นีโอ 9 ลำ), เอ320 5,850 ลำ (ซีอีโอ 4,303 ลำ) + 1,547 นีโอ) และเอ321 2,555 ลำ (ซีอีโอ 1,737 ลำ + นีโอ 818 ลำ) เครื่องบินตระกูลแอร์บัส เอ320นีโอมีส่งมอบทั้งหมด 2,374 ลำให้บริการ ในขณะที่เครื่องบินตระกูลแอร์บัส เอ320ซีอีโอมีให้บริการ 650 ลำประกอบด้วย เอ318 22 ลำ เอ319 132 ลำ เอ320 449 ลำและ เอ321 47 ลำหยุดให้บริการเนื่องจากการปลดระวาง
ข้อมูลจำเพาะ

| ข้อมูล | เอ318 | เอ319 | เอ320 | เอ321 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
นักบิน: 2
| ความจุผู้โดยสาร | 117 (ชั้นประหยัด) | 142 (ชั้นประหยัด) | 179 (ชั้นประหยัด) | 220 (ชั้นประหยัด) |
| ความยาว | 31.45 เมตร  (103 ฟุต 2 นิ้ว) | 33.84 เมตร  (111 ฟุต) | 37.57 เมตร  (123 ฟุต) | 44.51 เมตร  (146 ฟุต) |
ความกว้างของปีก: 34.10 เมตร  (111 ฟุต 10 นิ้ว)
| ความสูง | 12.56 เมตร  (41 ฟุต 2 นิ้ว) | 11.76 เมตร  (38 ฟุต 7 นิ้ว) | 11.76 เมตร  (38 ฟุต 7 นิ้ว) | 11.76 เมตร  (38 ฟุต 7 นิ้ว) |
| น้ำหนักบรรทุกเปล่า | 39,300 กิโลกรัม | 40,600 กิโลกรัม | 42,400 กิโลกรัม | 48,200 กิโลกรัม |
| น้ำหนักสูงสุดเมื่อนำเครื่องขึ้น | 68,000 กิโลกรัม   (149,900 ปอนด์) | 75,500 กิโลกรัม   (166,500 ปอนด์) | 77,000 กิโลกรัม    (169,000 ปอนด์) | 93,500 กิโลกรัม   (206,100 ปอนด์) |
ความเร็วปกติ: 0.79 มัก
ความเร็วสูงสุด: 0.82 มัก
| พิสัยบิน เมื่อบรรทุกเต็มลำ | 5,950 กิโลเมตร   3,200 ไมล์ทะเล | 6,800 กิโลเมตร   3,700 มไล์ทะเล | 5,700 กิโลเมตร   3,000 ไมล์ทะเล | 5,600 กิโลเมตร   3,050 ไมล์ทะเล |
| ความจุเชื้อเพลิงสูงสุด | 23,860 ลิตร   6,300 แกลลอน | 29,840 ลิตร   7,885 แกลลอน | 29,680 ลิตร   6,850 แกลลอน | 29,680 ลิตร   6,850 แกลลอน |
เพดานบิน: 41,000 ฟุต
| เครื่องยนต์ | 2 X PW6122A   2 X CFM56-5 | 2 X IAE V2500   2 X CFM56-5 | 2 X IAE V2500   2 X CFM56-5 | 2 X IAE V2500   2 X CFM56-5 |
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน > รุ่นที่ใกล้เคียงกัน

แอร์บัส เอ220-300
แอร์บัส เอ320นีโอ
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน > เครื่องบินที่คล้ายกัน

โบอิง 717
โบอิง 737
โบอิง 757-200
โคแม็ก ซี919
เอ็มบราเออร์ อีเจ็ต
ยาโกเลฟ เอ็มซี-21
แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-80
แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-90
ตูโปเลฟ ตู-204
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลตระกูล 320 ในเว็บไซต์แอร์บัส เก็บถาวร 2010-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
| ด ค กการกำหนดแบบเครื่องบินลำเลียงของกองทัพไทย |
| --- | --- |
บ.ล (ลำเลียง):  บ.ล.1  บ.ล.2 เค  บ.จล.2  บ.ล.3  บ.ล.4  บ.ล.5  บ.ล.6  บ.ตล.7  บ.ล.8  บ.ล.9  บ.ล.10  บ.ล.11 เค/เคเอช  บ.ตล.12  บ.ล.13  บ.ล.14  บ.ล.15  บ.ล.16  บ.ล.17  บ.ล.18  บ.ล.19  บ.ล.20 
แอร์บัส เอ318 ของอาเบียงกา
แอร์บัส เอ319 ของฟินน์แอร์
แอร์บัส เอ320 ของเวอร์จินแอตแลนติก
แอร์บัส เอ321 ของอีวีเอแอร์
แอร์บัส เอ321พี2เอฟ ของซาลามแอร์
เฮลิคอปเตอร์

เฮลิคอปเตอร์แบบ เบล 206 (Bell 206) ของตำรวจสหรัฐอเมริกา
เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยแบบ AW139SAR แห่งสำนักงานความปลอดภัยทางทะเลของสเปน (A Spanish Maritime Safety Agency)
HH-43 Huskie
เฮลิคอปเตอร์ จัดเป็น อากาศยาน ปีกหมุน (Rotor Craft) มีใบพัดขนาดใหญ่ติดตั้งเหนือลำตัว ใบพัดหมุนรอบตัวในแนวนอน ทำหน้าที่ช่วยพยุงตัวและบังคับให้บินไปตามทิศทางที่ต้องการได้ ใช้เครื่องยนต์ขับเคลื่อนและบินขึ้นลงในแนวดิ่งได้ สามารถเคลื่อนที่ได้อย่างสะดวกแม้แต่ในที่แคบก็ขึ้นลงได้อย่างสบาย
เฮลิคอปเตอร์ลำแรกของโลกพัฒนาขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2482 โดยชาวอเมริกันเชื้อสายรัสเซีย ชื่ออิกอร์ ซิคอร์สกี ( Igor Sikorsky)  โดยใช้ชื่อว่า VS-300 ใช้เครื่องยนต์ 4 สูบ  ประกอบด้วยเหล็กท่ออย่างหนา  ไม่มีผนังลำตัวปกปิด และไม่มีเครื่องวัดใด ๆ โรเตอร์หลักประกอบด้วยใบพัดสามใบ และมีโรเตอร์ท้ายเพื่อต้านแรงหมุนที่เกิดขึ้น
ประวัติ > การบินครั้งแรก

ในปี ค.ศ.1961 สองพี่น้องชาวฝรั่งเศส แจ๊ค (Jacques) และ หลุยส์ บรูเกต์ (Louis Breguet) เริ่มการทดลองสำหรับเฮลิคอปเตอร์ ในปี ค.ศ. 1907 การทดลองเหล่านั้นปรากฏเป็นไจโรเพลน 1 ซึ่งจากลักษณะภายนอกเป็นไปได้ว่าเป็นต้นแบบของเครื่องบินสี่ใบพัด (quadcopter) ระหว่าง 14 สิงหาคม และ 29 กันยายน ค.ศ. 1907 ไจโรเพลน 1 พร้อมนักบิน สามารถบินขึ้นได้ประมาณ 2 ฟุต (0.6 เมตร) เป็นเวลาหนึ่งนาที ไจโรเพลน 1 ไม่มีเสถียรภาพ จนต้องมีคนช่วยจับในแต่ละมุมของตัวเครื่อง อย่างไรก็ดีไจโรเพลน 1 ถือเป็นการบินครั้งแรกของเฮลิคอปเตอร์โดยนักบิน แต่ไม่ใช่เป็นการบินโดยอิสระ กล่าวคือ ยังต้องมีการช่วยพยุง
ในปีเดียวกัน นักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศส พอล กอนู (Paul Cornu) ออกแบบและสร้าง กอนู เฮลิคอปเตอร์ ใช้ใบพัดสองชิ้นหมุนสลับทิศกัน ยาว 20 ฟุต (6 เมตร) ขับเคลื่อนโดยเครื่องยนต์ยี่ห้ออันโตเนต (Antonette) 24 แรงม้า (18 กิโลวัตต์) และ ได้ทดลองนำเครื่องขึ้นในวันที่ 13 พฤษศจิกายน ค.ศ.1907 โดยเครื่องสามารถบินได้สูง 1 ฟุต (0.3 เมตร) และ ลอยอยู่กลางอากาศได้ 20 วินาที แม้ว่าสถิติการบินเที่ยวนี้จะไม่ได้ดีกว่าไจโรเพลน 1 แต่ถือเป็นการบินเที่ยวแรกโดยนักบิน โดยไม่มีการช่วยพยุง กอนู เฮลิคอปเตอร์ ได้บินอีกและบินได้สูง 6.5 ฟุต (2 เมตร) แต่พบว่าไม่มีเสถียรภาพ และไม่ได้ถูกพัฒนาต่อในที่สุด
ประวัติ > ออโต้ไจโร

การบินด้วยปีกโรเตอร์ในช่วงยุคแรก ๆ ได้ประสบกับความล้มเหลวเป็นส่วนใหญ่อันเนื่องมาจากความเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่แบบหมุนที่เกิดจากความไม่สมดุลที่ถูกสร้างขึ้นเมื่อได้มีความพยายามในการบินทะยานขึ้นไปของตัวอากาศยานนั้นเนื่องมาจากการสูญเสียความสมมาตร (dissymmetry) ของการยกตัวเองขึ้นในระหว่างใบพัดโรเตอร์ด้านที่กำลังเคลื่อนที่หมุนมาข้างหน้าและใบพัดโรเตอร์ด้านที่กำลังหมุนเคลื่อนที่ถอยหลังออกไป  ความยากลำบากที่สำคัญอันนี้ได้รับการแก้ไขโดยการประดิษฐ์แผ่นปีกใบพัดที่มีลักษณะแบบบานพับที่สามารถขยับกระพือปีกเผยิบผยาบขึ้นลงได้เมื่อเวลาเจอแรงลมต้านทาน (flapping hinge)ของนักประดิษฐ์ที่ชื่อ ฮวน เดอ ลา เซียร์วา (Juan de la Cierva)
ประวัติ > กำเนิดอุตสาหกรรม

ฮายน์ริช โฟคเกอ (Heinrich Focke) จากบริษัทโฟคเกอ วูฟ (Focke-Wulf) ได้รับอนุญาตให้ผลิต เซียวา ซี 30 (Cierva C.30) ออโตไจโรในปี 1933 โฟคเกอออกแบบเฮลิคอปเตอร์สองใบพัดเครื่องแรก โฟคเกอวูฟ 61 โดยบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ.1936 เครื่อง FW61 ทำลายสถิติโลกในปี 1937 โดยสามารถทำสถิติการบินที่ออโตไจโรเคยทำได้
ในช่วงสงความโลกครั้งที่สอง นาซีเยอรมัน ใช้เฮลิคอปเตอร์เป็นจำนวนน้อย โดยใช้เฉพาะการสังเกตการณ์ ขนส่ง และอพยพผู้ป่วยฉุกเฉิน
การใช้งาน

เนื่องจากลักษณะการดำเนินงานของเฮลิคอปเตอร์นั้น ขึ้นอยู่กับความสามารถในการทะยานตัวขึ้นและการร่อนลงจอดในแนวตั้งได้ของมันนั่นเอง,และจะสามารทำการบินโฉบร่อนตัวเองอยู่นิ่ง ๆ กลางอากาศได้สำหรับในช่วงระยะเวลาหนึ่งเช่นเดียวกับคุณสมบัติด้านการจัดการควบคุมการบินของตัวมันเองได้อย่างง่ายดายภายใต้สภาวะอากาศที่มีอัตราเร็วลมที่ต่ำ ๆ ใกล้พื้นดิน ซึ่งเฮลิคอปเตอร์จะได้รับการเลือกสรรที่จะใช้ดำเนินงานภาระกิจต่าง ๆ เป็นอันดับต้น ๆ โดยที่ก่อนหน้านี้จะใช้ไม่ได้กับเครื่องบินแบบอื่น ๆ หรืออาจเป็นเพราะระยะเวลาการบินปฏิบัติภารกิจของเครื่องบินแบบอื่น ๆ ที่มากเกินความจำเป็นเกินไป หรือ การบินที่คร่ำเคร่งตรากตรำมากเกินไปของเครื่องบินแบบอื่น ๆ กับการที่จะสามารถปฏิบัติภารกิจให้ประสบความสำเร็จลุล่วงลงไป ณ เบื้องบนภาคพื้นดิน
เฮลิคอปเตอร์ซิคอร์สกี้ เอช 5 ของกองทัพเรือสหรัฐ ในช่วงสงครามเกาหลี เมื่อปีค.ศ.1950-1953
เฮลิคอปเตอร์เอส 64 สกายเครน ที่กำลังยกบ้านสำเร็จรูปขนาดเล็ก
เฮลิคอปเตอร์โจมตีอกุสตาเวสต์แลนด์อาปาเช่ของยุโรป ได้รับการพัฒนามากจากเอเอช 64 อาปาเช่ ของกองทัพสหรัฐ
เฮลิคอปเตอร์ลาดตระเวนโจมตีฮาร์บิน แซด 19 ของกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน
เฮลิคอปเตอร์ดับเพลิงเบลล์ 205 ของกรมดับเพลิงแคลิฟอร์เนีย ที่กำลังปล่อยน้ำลงมาจากบนอากาศ
เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยเอชเอช 65 ดอลฟิน ที่กำลังใช้ลูกรอกเพื่อการกู้ภัย
เฮลิคอปเตอร์เอดับเบิลยู 139 ของหน่วยกู้ภัยยามฝั่งสเปน
เฮลิคอปเตอร์พยาบาลซิคอร์สกี้ เอส 76
เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยยูโรคอปเตอร์ อีซี 145 ของสวิตเซอร์แลนด์
เฮลิคอปเตอร์ทางทะเล เคเอ 27 ของยูเครน ที่ขึ้นบินจากดาดฟ้าของเรือฟริเกตยูเอสเอสเทย์เลอร์ เอฟเอฟจี 50
เฮลิคอปเตอร์มิล เอ็มไอ 8 กับการฝึกค้นหาและกู้ภัยของเอสโตเนีย
เฮลิคอปเตอร์ยูโรคอปเตอร์ เอเอส 350 ของหน่วยจราจรทางอากาศที่โมอานา ในสเปน
ลักษณะการออกแบบ > ระบบโรเตอร์

ระบบโรเตอร์หรือมากยิ่งไปกว่านั้นเป็นส่วนที่หมุนของเฮลิคอปเตอร์ในการที่จะสร้างให้เกิดแรงยกขึ้น ระบบโรเตอร์อาจจะติดตั้งในแนวนอน, ในขณะที่ใบพัดโรเตอร์หลักคือการให้แรงยกในแนวดิ่ง, หรืออาจจะติดตั้งในแนวตั้ง เช่น ใบพัดหางเพื่อทำให้เกิดแรงยกเป็นแรงผลักดันในแนวนอนเพื่อต่อต้านกับผลกระทบที่เกิดขึ้นจากแรงบิด (torque) โรเตอร์ประกอบไปด้วยเสากระโดง, ดุมใบพัด (hub) และใบพัด
เสากระโดงเป็นเพลาโลหะทรงกระบอกที่ยื่นยาวสูงขึ้นไปและถูกขับเคลื่อนโดยการส่งผ่านแรง ที่ด้านบนของเสากระโดงคือจุดที่เป็นที่ยึดติดสำหรับใบพัดโรเตอร์ที่เรียกว่าดุมใบพัดหรือฮับ ใบพัดโรเตอร์นั้นจะถูกยึดติดเข้ากับฮับด้วยจำนวนของใบพัดอันเนื่องมาจากวิธีการที่แตกต่างกัน ระบบใบพัดหลักจะถูกแบ่งจำแนกตามวิธีการที่ใบพัดโรเตอร์หลักจะถูกยึดติดและมีการเคลื่อนที่ที่สัมพันธ์กับฮับหรือศูนย์กลางโรเตอร์หลัก
ลักษณะการออกแบบ > คุณสมบัติต้านแรงบิด

เฮลิคอปเตอร์ส่วนใหญ่มีโรเตอร์หลักแกนเดียว แต่แรงบิดที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นกลไกสำหรับไปหมุนโรเตอร์เป็นสาเหตุทำให้ลำตัวเครื่องของเฮลิคอปเตอร์นั้นเกิดการหมุนไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับโรเตอร์ (โดยหลักการอนุรักษ์โมเมนตัมเชิงมุม) (conservation of angular momentum) เพื่อขจัดผลกระทบที่เกิดขึ้นนี้, การจัดเรียงลำดับในการควบคุมเพื่อต่อต้านแรงบิดด้วยวิธีการบางอย่างเป็นสิ่งจำเป็นจะต้องทำ
การออกแบบสร้างเฮลิคอปเตอร์ตามที่อิกอร์ ซิคอร์สกี ได้ทำการออกแบบไว้เป็นเฮลิคอปเตอร์รุ่น VS-300 ซึ่งเป็นเฮลิคอปเตอร์ที่มีใบพัดหางขนาดเล็กอยู่ตรงบริเวณส่วนปลายหางด้านท้ายของลำตัวเครื่อง
ลักษณะการออกแบบ > เครื่องยนต์

จำนวน, ขนาดและประเภทของเครื่องยนต์ ที่ใช้กับเฮลิคอปเตอร์จะเป็นตัวกำหนดขนาด, ฟังก์ชันการทำงานและความสามารถในการออกแบบเฮลิคอปเตอร์
ลักษณะการออกแบบ > การควบคุมการบินของเฮลิคอปเตอร์

เฮลิคอปเตอร์มีปัจจัยในการควบคุมการบินอยู่สี่ตัวแปร  เหล่านี้ก็มี ไซคลิค (cyclic) คอลเลคทีฟ (collective) คันเหยียบต่อต้านแรงบิด (anti-torque pedals) และ คันเร่ง (throttle)
การบิน

มีสามเงื่อนไขการบินพื้นฐานสำหรับเฮลิคอปเตอร์: คือ การบินลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ, การบินไปข้างหน้า และการเปลี่ยนแปลงลักษณะการบินระหว่างทั้งสองข้อแรกข้างต้น
การบิน > บินลอยตัว (Hover)

การบินลอยตัวเป็นส่วนที่ท้าทายที่สุดในการบินเฮลิคอปเตอร์  เนื่องจากเฮลิคอปเตอร์สร้างแรงลมจากอากาศที่มีกำลังแรงของตัวเองในขณะที่อยู่ในการบินลอยตัว, ซึ่งทำหน้าที่ต่อต้านกับลำตัวเครื่องบิน (fuselage) และแพนบังคับควบคุมการบิน (flight control surfaces) (แพนบังคับควบคุมการบินของอากาศยาน คือ อุปกรณ์ทางด้านอากาศพลศาสตร์ที่ช่วยให้นักบินสามารถปรับแต่งและควบคุมลักษณะท่าทางการบินของอากาศยานลำนั้น ๆ ได้)   ผลลัพธ์ที่ได้คือปัจจัยการควบคุมที่คงที่และการแก้ไขสถานการณ์โดยนักบินเพื่อให้เฮลิคอปเตอร์รักษาสถานะที่ควรจะเป็น   แม้ว่าความซับซ้อนของภาระกิจ, ปัจจัยการควบคุมในการบินลอยตัวจะเรียบง่ายเพียงใดก็ตาม  คันโยกไซคลิกจะใช้ในการจำกัดการลอยตัวในแนวราบ, นั่นคือการควบคุมไปข้างหน้าและด้านหลัง, ขวาและซ้าย  คันโยกคอลเลคทีฟใช้เพื่อรักษาระดับความสูง  คันเหยียบใช้เพื่อควบคุมทิศทางหรือการหัน ซ้าย , ขวาของเฮลิคอปเตอร์  การควบคุมการทำงานร่วมกันของตัวควบคุมเหล่านี้ทำให้การบินลอยตัวเป็นเรื่องยากขึ้นเนื่องจากการปรับตัวในการควบคุมตัวใดตัวหนึ่งต้องมีการปรับตัวของอีกสองตัวที่เหลือทำให้เกิดการแก้ไขเป็นวัฏจักรอย่างต่อเนื่อง
การบิน > การเปลี่ยนจากการบินลอยตัวไปสู่การบินไปข้างหน้า

ขณะที่เฮลิคอปเตอร์เคลื่อนที่จากการบินลอยตัวไปสู่การบินไปข้างหน้ามันจะเข้าสู่สถานะที่เรียกว่าการยกตัวแบบเลื่อนตำแหน่ง (translational lift) ซึ่งทำให้เกิดการยกตัวเองให้ลอยขึ้นเป็นกรณีพิเศษโดยไม่ต้องเพิ่มกำลังเครื่องยนต์  ที่สถานะนี้, ส่วนใหญ่เกิดขึ้นเมื่อความเร็วของเครื่องบินมาถึงประมาณ 16-24 นอต (หน่วยความเร็วหนึ่งไมล์ทะเล หรือ 6080 ฟุตต่อชั่วโมง), และอาจจำเป็นสำหรับเฮลิคอปเตอร์เพื่อให้ประสบผลสำเร็จในการบิน
การบิน > การบินไปข้างหน้า

ในการบินไปข้างหน้าการควบคุมการบินของเฮลิคอปเตอร์มีพฤติกรรมคล้ายกับอากาศยานแบบปีกตรึง (fixed-wing aircraft)  การโยกคันบังคับไซคลิกไปทางข้างหน้าจะทำให้ส่วนหัวของเฮลิคอปเตอร์ลดระดับลง, โดยมีผลทำให้อัตราเร็วลม (airspeed) (คือ อัตราเร็วของอากาศยานที่สัมพัทธ์กับอากาศ) และการสูญเสียระดับความสูงเพิ่มขึ้น  การโยกคันบังคับไซคลิกไปทางด้านหลังจะทำให้ส่วนหัวเฮลิคอปเตอร์เชิดระดับขึ้น, ทำให้เฮลิคอปเตอร์ชะลอความเร็วลงและทำให้ไต่ระดับสูงขึ้น  การเพิ่มคอลเลคทีฟ (กำลัง) (คือ การยกคันโยกคอลเลคทีฟขึ้น) ในขณะที่ยังคงรักษาอัตราความเร็วลมให้คงที่จะทำให้เฮลิคอปเตอร์บินไต่ระดับยกตัวลอยขึ้นและในขณะที่การลดคอลเลคทีฟลง (คือ การลดคันโยกคอลเลคทีฟลง) ก็จะทำให้เฮลิคอปเตอร์บินลดระดับต่ำลง  การสอดประสานกันของปัจจัยทั้งสองอย่างนี้, การลดคันโยกคอลเลคทีฟลงบวกกับการดึงคันบังคับไซคลิคไปด้านหลัง หรือ การยกคันโยกคอลเลคทีฟขึ้นบวกกับการโยกคันบังคับไซคลิคไปข้างหน้า, จะส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของอัตราเร็วลมของเฮลิคอปเตอร์ขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาระดับความสูงให้คงที่อยู่เสมอ
การทหาร

ต่อมามีการนำมาใช้ในการทหารเช่นเฮลิคอปเตอร์แบบ ฮิวอี้ (UH-1 HUEY) ที่ถูกพัฒนาขึ้นในปี พ.ศ. 2499 ยุคของสงครามเกาหลี เนื่องจากจำเป็นต้องใช้ยานขึ้น-ลงแนวดิ่ง เคลื่อนย้ายกำลังทหารที่บาดเจ็บ และมีการนำมาใช้ในสงครามเวียดนามอย่างแพร่หลาย ต่อจากนั้นเฮลิคอปเตอร์โจมตีก็ได้ถูกคิดค้นขึ้นมา เพื่อทำภารกิจโจมตีภาคพื้น อย่างเฮลิคอปเตอร์โจมตีแบบคอบร้า (AH 1 Cobra) หลังจากนั้นก็มีการพัฒนาเฮลคิคอปเตอร์โจมตีในหลายๆชาติ เฮลิคอปเตอร์โจมตีที่โดดเด่นที่สุดอย่างเฮลิคอปเตอร์แบบอาปาเช่ เป็นหนึ่งในเฮลิคอปเตอร์โจมตีชั้นแนวหน้าของโลก มีระบบอิเล็กทรอนิกส์ควบคุมการบินอันทันสมัยมากมายและมีระบบอาวุธที่มากมาย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เฮลิคอปเตอร์
ประวัติศาสตร์ การบิน เฮลิคอปเตอร์
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
เฮลิคอปเตอร์ไม้ไผ่ประดิษฐ์ของญี่ปุ่น "ทาเกะทอมโบะ" (taketombo)
"สกรูอากาศ" ของดาวินชี
ต้นแบบที่สร้างขึ้นโดย เอ็ม. ลามานาซูฟ (M. Lomonosov), ปี ค.ศ. 1754
ภาพวาดจากเอดิสัน จากสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1910 (Drawing from Edison's 1910 patent)
พิตแคร์น พีซีเอ-2 ออโต้ไจโร (Pitcairn PCA-2 autogyro) สร้างขึ้นในสหรัฐอเมริกาภายใต้ใบอนุญาตให้แก่บริษัท Cierva Autogiro
ระบบใบพัดโรเตอร์แบบทีเทอริ่ง (teetering)
เฮลิคอบเตอร์แบบ MD รุ่น 520N NOTAR
เครื่องยนต์กังหันเทอร์ไบน์ที่ใช้ในเฮลิคอปเตอร์ มิ-2 (Mi-2)
แผนภาพแสดงห้องควบคุมของเฮลิคอปเตอร์แบบ เบล 206 (Bell 206)
เฮลิคอปเตอร์กำลังบินโฉบอยู่เหนือเรือในการฝึกหัดกู้ภัยทางทะเล
กีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 8

การแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 8 จังหวัดศรีสะเกษ ได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 8 ซึ่งกำหนดให้มีการแข่งขันระหว่างวันที่ 26 มีนาคม - 1 เมษายน พ.ศ. 2535 โดยมี ร้อยตรี สมจิตต์ จุลพงษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดศรีสะเกษ เป็นประธานกรรมการจัดการแข่งขัน มีการแข่งขันกีฬารวม 13 ประเภท คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเกตบอล มวยสากลสมัครเล่น ฟุตบอล เทนนิส เซปักตระกร้อ ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ยิมนาสติก จักรยาน ยกน้ำหนัก มีนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน 10 เขต จำนวน 1,964 คน รวมนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันและเจ้าหน้าที่ทั้งสิ้น 2,333 คน
| ด ค กกีฬาเยาวชนแห่งชาติ |
| --- | --- |
การแข่งขัน:  2528 นครราชสีมา   2529 นครศรีธรรมราช   2530 สุรินทร์   2531 เชียงราย   2532 ราชบุรี   2533 ภูเก็ต   2534 ตรัง   2535 ศรีสะเกษ   2536 จันทบุรี   2537 พิษณุโลก   2538 สงขลา   2539 กำแพงเพชร   2540 สุราษฎร์ธานี   2541 อุดรธานี   2542 ยะลา   2543 สุรินทร์   2544 แพร่   2545 พังงา   2546 เพชรบุรี   2547 สุโขทัย   2548 ชัยภูมิ   2549 ลำปาง   2550 สุราษฎร์ธานี   2551 อุบลราชธานี   2552 กาญจนบุรี   2553 เพชรบูรณ์   2554 อุตรดิตถ์   2555 ภูเก็ต   2556 มหาสารคาม   2557 ศรีสะเกษ   2558 จันทบุรี   2559 สุพรรณบุรี   2560 ชุมพร – ระนอง   2561 น่าน   2562 บุรีรัมย์   2563 ตราด   2565 พัทลุง   2566 นครสวรรค์   2567 ราชบุรี   2568 ชลบุรี   2569 สุราษฎร์ธานี
กีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 9

การแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 9 จังหวัดจันทบุรี ได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 9 ซึ่งกำหนดให้มีการแข่งขันระหว่างวันที่ 22-29 มีนาคม พ.ศ. 2536 โดยมี นายวิมล พวงทอง ผู้ว่าราชการจังหวัดจันทบุรี เป็นประธานกรรมการจัดการแข่งขันมีการแข่งขันกีฬารวม 13 ประเภท คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเกตบอล มวยสากลสมัครเล่น ฟุตบอล เทนนิส เซปักตะกร้อ ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ยิมนาสติก จักรยาน ยกน้ำหนัก มีนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน 10 เขต จำนวน 1,992 คน รวมนักกีฬาและเจ้าหน้าที่ทั้งสิ้น 2,376 คน
| ด ค กกีฬาเยาวชนแห่งชาติ |
| --- | --- |
การแข่งขัน:  2528 นครราชสีมา   2529 นครศรีธรรมราช   2530 สุรินทร์   2531 เชียงราย   2532 ราชบุรี   2533 ภูเก็ต   2534 ตรัง   2535 ศรีสะเกษ   2536 จันทบุรี   2537 พิษณุโลก   2538 สงขลา   2539 กำแพงเพชร   2540 สุราษฎร์ธานี   2541 อุดรธานี   2542 ยะลา   2543 สุรินทร์   2544 แพร่   2545 พังงา   2546 เพชรบุรี   2547 สุโขทัย   2548 ชัยภูมิ   2549 ลำปาง   2550 สุราษฎร์ธานี   2551 อุบลราชธานี   2552 กาญจนบุรี   2553 เพชรบูรณ์   2554 อุตรดิตถ์   2555 ภูเก็ต   2556 มหาสารคาม   2557 ศรีสะเกษ   2558 จันทบุรี   2559 สุพรรณบุรี   2560 ชุมพร – ระนอง   2561 น่าน   2562 บุรีรัมย์   2563 ตราด   2565 พัทลุง   2566 นครสวรรค์   2567 ราชบุรี   2568 ชลบุรี   2569 สุราษฎร์ธานี