stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบลลาชาโอ

เบลลาชาโอ (อิตาลี: Bella ciao) เป็นเพลงของชาวอิตาลี ต้นฉบับระหว่างสงครามกลางเมืองอิตาลี เพลงนี้ได้ใช้กันทั่วโลกเพื่อเป็นสัญลักษณ์ในเรื่องเสรีภาพและการต่อต้าน
ประวัติ

เพลงเบลลาชาโอ ใช้ร้องเพื่อต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์ในประเทศอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 1943 และ 1945[ต้องการอ้างอิง] เพลงเบลลาชาโอเป็นแนวดนตรีโฟล์ก
ฉบับภาษาต่างประเทศ

เพลงเบลลาชาโอ ได้มีการนำทำนองไปแปลเป็นภาษาต่าง ๆ ได้แก่ ภาษากาตาลา, ภาษาจีน, ภาษาโครเอเซีย, ภาษาเดนมาร์ก, ภาษาอังกฤษ, ภาษาเอสเปรันโต, ภาษาฟินแลนด์, ภาษาเยอรมัน, ภาษาฮังการี, ภาษาญี่ปุ่น, ภาษาเปอร์เซียน, ภาษาเคิร์ด, ภาษานอร์เวย์, ภาษารัสเซีย, ภาษาเซอร์เบีย, ภาษาสโลวีเนีย, ภาษาสเปน, ภาษาตากาล็อก, ภาษาเตลูกู, ภาษาไทย, ภาษาทิเบต, ภาษาตุรกี, และภาษายูเครน[ต้องการอ้างอิง]
ฉบับในประเทศไทย

สำหรับประเทศไทย วงไฟเย็น นำทำนองดนตรี มาใส่เนื้อเพลงภาษาไทยและเรียบเรียงดนตรีใหม่ในชื่อเพลง ปลดปล่อย เปลี่ยนแปลง โดยใช้ในกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ เพื่อต่อต้านกลุ่มที่มีความคิดแบบเผด็จการลัทธิฟาสซิสต์
แหล่งข้อมูลอื่น

เนื้อเพลง Bella ciao กว่า 30 ภาษา
Alternative histories of Bella ciao
Ma Belle Adieu, translated and sung in French by Laurence Biasizzo with Pavos Rojos
Bella ciao – Gómez Naharro at YouTube.com
Original rice-weeders' song, on which "Bella ciao" was based. เก็บถาวร 2018-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เอนนิโอ มอร์ริโคเน

| เอนนิโอ มอร์ริโคเน |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด: 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1928(1928-11-10) โรม อิตาลี
เสียชีวิต: 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2020(2020-07-06) (91 ปี) โรม อิตาลี
อาชีพ: นักประพันธ์เพลง ผู้อำนวยเพลง
เอนนิโอ มอร์ริโคเน (อิตาลี: Ennio Marricone) นักประพันธ์เพลงชาวอิตาลี มีชื่อเสียงในฐานะผู้แต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์ และรายการโทรทัศน์มากกว่า 500 เรื่อง ตลอดอายุการทำงาน 50 ปี ได้รับรางวัลบาฟตา 5 ครั้ง ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 5 ครั้ง และได้รับรางวัลเกียรติยศในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 79 ประจำปี 2006
ผลงานของเอนนิโอ มอร์ริโคเนที่มีชื่อเสียง ได้แก่ดนตรีประกอบภาพยนตร์ชุดคาวบอยตะวันตกของเซอร์จิโอ เลโอน A Fistful of Dollars (1964), For a Few Dollars More (1965), The Good, the Bad and the Ugly (1966), Once Upon a Time in the West (1968), The Great Silence (1968), My Name Is Nobody (1973) รวมไปถึง Once Upon a Time in America (1984) ภาพยนตร์หลายเรื่องของจูเซปเป ทอร์นาทอเร (Nuovo Cinema Paradiso (1988), L'uomo delle stelle (1995), La leggenda del pianista sull'oceano (1998) และ Malèna (2000)) ภาพยนตร์หลายเรื่องของไบรอัน เดอ ปาลมา (The Untouchables (1987), Casualties of War (1989), Mission to Mars (2000)) ภาพยนตร์ของโรแลนด์ จอฟเฟ (The Mission (1986), Fat Man and Little Boy (1989), City of Joy (1992))
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
Ennio Morricone ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เอเนล

| --- | --- |

สำนักงานใหญ่ของเอเนลในกรุงโรม
ประเภท: บริษัทมหาชนจำกัด
การซื้อขาย: BIT: ENEL FTSE MIB Component
ISIN: IT0003128367 
อุตสาหกรรม: พลังงานไฟฟ้า
ก่อตั้ง: 27 พฤศจิกายน 1962; 61 ปีก่อน (1962-11-27)
ผู้ก่อตั้ง: รัฐบาลอิตาลี
สำนักงานใหญ่: โรม, อิตาลี
พื้นที่ให้บริการ: อิตาลี
บุคลากรหลัก: Maria Patrizia Grieco (ประธาน) Francesco Starace (ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร)
ผลิตภัณฑ์: ผลิตพลังงานไฟฟ้าและก๊าซธรรมชาติ กระจายพลังงานไฟฟ้า
รายได้:  73.1 พันล้านยูโร (2018)
รายได้จากการดำเนินงาน:  9.9 พันล้านยูโร (2018)
รายได้สุทธิ:  6.3 พันล้านยูโร (2018)
สินทรัพย์:  165.4 พันล้านยูโร (2018)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  47.8 พันล้านยูโร (2018)
เจ้าของ: รัฐบาลอิตาลี (23.58%) 
พนักงาน: 69,272 (2018)
เว็บไซต์: www.enel.com
เอเนล (อิตาลี: Enel S.p.A.) เป็นบริษัทสัญชาติอิตาลีในธุรกิจพลังงาน เป็นผู้ผลิตและจำหน่ายพลังงานไฟฟ้าและก๊าซธรรมชาติ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1962 และแปรรูปเป็นบริษัทจำกัดในปี ค.ศ. 1992 ต่อมาในปี ค.ศ. 1999 รัฐบาลอิตาลีได้มีการเปิดเสรีในธุรกิจพลังงานไฟฟ้า เอเนลจึงได้แปรรูปเป็นบริษัทเอกชน แต่รัฐบาลอิตาลียังถือหุ้นอยู่ร้อยละ 23.6 ของหุ้นทั้งหมด (เมษายน ค.ศ. 2016)
เอเนลเป็นบริษัทที่มีรายได้สูงเป็นอันดับ 89 ของโลกในปี ค.ศ. 2019 โดยมีรายได้ 89 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในปีนั้น เป็นบริษัทพลังงานที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลก รองจากบริษัทเครือข่ายพลังงานรัฐของจีนในปี ค.ศ. 2018
แคว้นปีเยมอนเต

44°57′35″N 7°55′10″E﻿ / ﻿44.95972°N 7.91944°E﻿ / 44.95972; 7.91944
| แคว้นปีเยมอนเต Regione Piemonte (อิตาลี) |
| --- | --- |
แคว้น
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่ประเทศอิตาลีแสดงที่ตั้งของแคว้นปีเยมอนเต
ประเทศ: อิตาลี
เมืองหลัก: ตูริน
การปกครอง
 • ประธานแคว้น: แซร์โจ เคียมปารีโน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 25,402 ตร.กม. (9,808 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม 2560)
 • ทั้งหมด: 4,392,526 คน
 • ความหนาแน่น: 170 คน/ตร.กม. (450 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
จีดีพี (ตัวเงิน): 134.0 พันล้านยูโร (2559)
จีดีพี (อำนาจซื้อ): 30,800 ยูโร (2551)
เว็บไซต์: www.regione.piemonte.it
ปีเยมอนเต (อิตาลี: Piemonte), ปีเยมูนต์ (ปีเยมอนเต: Piemont) หรือ ปีดมอนต์ (อังกฤษ: Piedmont) เป็นแคว้นทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลี มีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นลอมบาร์เดียและแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาทางทิศตะวันออก ติดต่อกับแคว้นลีกูเรียทางทิศใต้ และติดต่อกับแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ นอกจากนี้ยังติดต่อกับประเทศฝรั่งเศสและประเทศสวิตเซอร์แลนด์ทางทิศตะวันตกและทิศตะวันออกเฉียงเหนือตามลำดับ มีพื้นที่ 25,402 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4.4 ล้านคน มีเมืองหลักคือ ตูริน (โตรีโน)
เกลฟ์และกิเบลลิเน

ภาพยุทธการเลญาโนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสงครามเกลฟ์และกิเบลลิเน
เกลฟ์ และ กิเบลลิเน (อังกฤษ: Guelphs and Ghibellines) เป็นฝักฝ่ายทางการเมืองทางตอนกลางและตอนเหนือของอิตาลีผู้หนุนหลังฝ่ายพระสันตะปาปาและสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ตามลำดับระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ความขัดแย้งกันทางอำนาจระหว่างสถาบันพระสันตะปาปาและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก่อตัวขึ้นจากปัญหาข้อขัดแย้งในอำนาจการแต่งตั้งสงฆ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 11
ประวัติ > ที่มา

เกลฟ์ (หรือสะกด Guelf; อิตาลี: Guelfo พหูพจน์ Guelfi) เป็นการสะกดชื่อตระกูลเวลฟในภาษาอิตาลี ซึ่งเป็นตระกูลของดยุคแห่งบาวาเรีย กล่าวกันว่าตระกูลเวลฟใช้ชื่อของตระกูลในการเร้าใจในระหว่างการต่อสู้ในยุทธการไวน์สแบร์กในปี ค.ศ. 1140 ในขณะที่ตระกูลคู่อริโฮเฮ็นสเตาเฟ็นแห่งชวาเบีย (นำโดยคอนราดที่ 3 แห่งเยอรมนี) ใช้ไวบ์ลิงเง็นซึ่งเป็นชื่อปราสาทในการปลุกระดมขวัญ ไวบ์ลิงเง็นในสมัยนั้นออกเสียงและสะกดใกล้เคียงกับ "Wibellingen" ที่ต่อมาเพี้ยนเป็น "Ghibellino" หรือ "กิเบลลิโน" ในภาษาอิตาลี ชื่อตระกูลทั้งสองคงจะนำเข้ามาใช้ในอิตาลีระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริช บาร์บารอซซา เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชไปทำการรณรงค์ขยายอำนาจในอิตาลี ผู้สนับสนุนของพระองค์ก็รู้จักกันว่า "กิเบลลิเน" (อิตาลี: Ghibellino พหูพจน์ Ghibellini) ส่วนกลุ่มสหพันธ์ลอมบาร์ดและพันธมิตรที่ต่อสู้ป้องกันสิทธิและเสรีภาพของประชาคมของยุคกลางในการต่อต้านการขยายอำนาจเข้ามาของพระจักรพรรดิรู้จักกันว่า "เกลฟ์" สหพันธ์ลอมบาร์ดได้รับชัยชนะต่อสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชในยุทธการเลญาโนในปี ค.ศ. 1176 สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชจึงทรงยอมรับอำนาจการปกครองตนเองของนครต่างๆ ของสหพันธ์ลอมบาร์ดภายใต้อำนาจของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อย่างหลวมๆ
ความแตกแยกระหว่างฝ่าย "เกลฟ์" และ "กิเบลลิเน" กลายมาเห็นได้อย่างชัดเจนขึ้นในรัสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริช บาร์บารอซซา กิเบลลิเนสนับสนุนอำนาจของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ขณะที่เกลฟ์หนุนหลังพระสันตะปาปา โดยทั่วไปแล้วฝ่ายเกลฟ์มักจะมาจากตระกูลพ่อค้าผู้มีฐานะดี ขณะที่ความมั่งคั่งของฝ่ายกิเบลลิเนมาจากรายได้ที่มาจากการเกษตรกรรมของทรัพย์สินที่ดินที่มี นครของของฝ่ายเกลฟ์มักจะอยู่ในบริเวณที่ตกอยู่ในอันตรายจากการพยายามขยายอำนาจของสมเด็จพระจักรพรรดิมากกว่าที่จะมาจากพระสันตะปาปา และนครของฝ่ายกิเบลลิเนก็จะอยู่ในบริเวณของการขยายอำนาจของอาณาจักรพระสันตะปาปา ขนาดของนครของฝ่ายกิเบลลิเนมักจะเล็กกว่าถ้านครของฝ่ายเกลฟ์ที่อยู่ใกล้เคียงกันมีขนาดใหญ่กว่า ขณะที่เกลฟ์มีอำนาจอยู่ที่ฟลอเรนซ์ กิเบลลิเนก็มีอำนาจอยู่ที่เซียนาที่มาปะทะกันในยุทธการมอนตาแพร์ตีในปี ค.ศ. 1260 ปิซาดำรงความเป็นกิเบลลิเนอย่างแข็งขันในการเป็นปฏิปักษ์ต่อเจนัว และ ฟลอเรนซ์ของเกลฟ์ ฉะนั้นการเข้าสนับสนุนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจึงมักจะมีสาเหตุมาจากผลประโยชน์ที่จะได้รับทางการเมืองในระดับท้องถิ่น ภายในนครเองก็มีการแบ่งเป็นฝ่ายย่อยออกไปอีกด้วยระบบสมาคมพ่อค้า หรือ โดยเขตต่างๆ ในตัวนคร (Rione) หรือนครอาจจะเปลี่ยนข้างได้หลังจากการเกิดความขัดแย้งภายใน นอกจากนั้นนครที่ตามปกติแล้วเป็นฝ่ายกิเบลลิเนกลับมาสนับสนุนพระสันตะปาปา ขณะที่นครฝ่ายเกลฟ์เองอาจจะตกอยู่ภายใต้ภาวะการประกาศโทษ (Interdict) ของพระสันตะปาปา
สิ่งที่ควรสังเกตคือคำว่า "เกลฟ์" และ "กิเบลลิเน" มิได้ใช้กันมาจนกระทั่งราวปี ค.ศ. 1250 และเพียงแต่ในทัสเคนีเท่านั้น และคำว่า "ฝ่ายสถาบันศาสนา" (church party) และ "ฝ่ายพระจักรพรรดิ" (imperial party) จะเป็นคำที่นิยมใช้กันในบริเวณอื่น
ประวัติ > คริสต์ศตวรรษที่ 13 – คริสต์ศตวรรษที่ 14

เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ฟิลิปแห่งชวาเบียแห่งตระกูลโฮเฮ็นสเตาเฟ็น และ ออตโตแห่งบรันสวิคแห่งตระกูลเวลฟ กลายมาเป็นคู่แข่งในราชบัลลังก์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ฟิลิปได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายกิเบลลิเนในฐานะที่มีความเกี่ยวดองกับสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 ส่วนออตโตได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายเกลฟ์ ทายาทของฟิลิปสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 ทรงเป็นศัตรูของทั้งออตโตและสถาบันพระสันตะปาปา และระหว่างรัชสมัยของพระองค์เกลฟ์ก็กลายเป็นฝ่ายที่สนับสนุนพระสันตะปาปาเท่านั้น ขณะที่กิเบลลิเนสนับสนุนจักรวรรดิโดยเฉพาะตัวสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 เอง นอกจากนั้นแล้วพระองค์ก็ยังทรงสร้างความแตกแยกระหว่างอาณาจักรครูเสดในซีเรียระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่ 6
หลังจากที่สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1250 กิเบลลิเนก็ได้รับการสนับสนุนจากคอนราดที่ 4 แห่งเยอรมนี และ ต่อมามันเฟรดแห่งซิซิลี ขณะที่เกลฟ์ได้รับการสนับสนุนจากชาร์ลส์แห่งอองชู ในปี ค.ศ. 1260 กิเบลลิเนแห่งเซียนาก็ได้รับชนะอย่างเด็ดขาดต่อฝ่ายเกลฟ์แห่งฟลอเรนซ์ในยุทธการมอนตาแพร์ตี หลังจากที่ราชวงศ์โฮเฮ็นสเตาเฟ็นสูญเสียจักรวรรดิเมื่อชาร์ลส์แห่งอองชูสังหารคอนราดินในปี ค.ศ. 1268 คำว่า "เกลฟ์" และ "กิเบลลิเน" ก็กลายมาเป็นคำที่ใช้กับตระกูลใดตระกูลหนึ่ง หรือ นครใดนครหนึ่ง แทนที่จะเป็นคำที่ใช้สำหรับความขัดแย้งระหว่างสถาบันพระสันตะปาปาและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในช่วงนั้นที่มั่นสำคัญของกิเบลลิเนในอิตาลีอยู่ที่นครฟอร์ลี, in โรมานยา การภักดีของฟอร์ลีกับฝ่ายกิเบลลิเนส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะเพื่อดำรงความเป็นอิสระ แทนที่จะเพราะความภักดีต่ออำนาจ เพราะฟอร์ลีมีความเกี่ยวพันกับอาณาจักรพระสันตะปาปาอยู่บ้าง  พระสันตะปาปาพยายามหลายครั้งในช่วงหลายร้อยปีที่จะยึดฟอร์ลีคืน บางครั้งก็โดยการใช้อำนาจ และบางครั้งก็โดยการหว่านล้อม
การแบ่งแยกระหว่าง "เกลฟ์" และ "กิเบลลิเน" มีความสำคัญโดยเฉพาะในฟลอเรนซ์ แม้ว่าทั้งสองฝ่ายมักจะขัดแย้งกันเองและยึดอำนาจของนครอื่นๆ ทางตอนเหนือของอิตาลีด้วย อันที่จริงแล้วทั้งสองฝ่ายยุติการต่อต้านทั้งต่ออิทธิพลของเยอรมนี และ อำนาจของสถาบันพระสันตะปาปา ในฟลอเรนซ์หรือที่อื่นเกลฟ์มักจะเป็นพ่อค้าหรือชาวเมืองผู้มีฐานะดี ขณะที่กิเบลลิเนมักจะเป็นขุนนาง
ทั้งฝ่าย "เกลฟ์" และ "กิเบลลิเน" ต่างก็สร้างธรรมเนียมที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองขึ้นเช่นการสวมขนนกไปทางข้างใดข้างหนึ่งของหมวก หรือตัดผลไม้ด้วยตามธรรมเนียมของกลุ่มของตนเป็นต้น
หลังจากที่ฝ่ายเกลฟ์ได้รับชัยชนะต่อฝ่ายกิเบลลิเนในปี ค.ศ. 1289 ในยุทธการคัมพาลดิโน และคาโพรนาฝ่ายเกลฟ์ก็เริ่มบาดหมางกันเอง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1300 ฟลอเรนซ์ก็แบ่งออกเป็นฝ่ายเกลฟ์ดำและฝ่ายเกลฟ์ขาว ฝ่ายดำดำเนินการสนับสนุนสถาบันพระสันตะปาปา ขณะที่ฝ่ายขาวเป็นปฏิปักษ์ต่ออิทธิพลของพระสันตะปาปาโดยเฉพาะอิทธิพลของสมเด็จพระสันตะปาปาโบนิเฟสที่ 8 ดานเตผู้เป็นหนึ่งในบรรดาผู้สนับสนุนฝ่ายเกลฟ์ขาว ถูกเนรเทศออกจากฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1302 เมื่อฝ่ายเกลฟ์ดำมีอำนาจขึ้นในฟลอเรนซ์ ผู้ที่ไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดถือว่าไม่มีฝ่ายใดที่ควรค่าแก่การสนับสนุน แต่ก็ยังได้รับความกระทบกระเทือนจากการเปลี่ยนแปลงของอำนาจในเมืองที่ตนพำนักอาศัยอยู่ สมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 7 ทรงเดียดฉันท์ผู้สนับสนุนของทั้งสองฝ่ายเมื่อเสด็จประพาสอิตาลีในปี ค.ศ. 1310 และในปี ค.ศ. 1334 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 12 ถึงกับทรงขู่ว่าจะทรงประกาศบรรพาชนียกรรมผู้ใดที่ใช้ชื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
ประวัติ > บั้นปลาย

ในมิลานฝ่ายเกลฟ์และกิเบลลิเนร่วมมือกันสร้างสาธารณรัฐอัมโบรเซียในปี ค.ศ. 1447 แต่ในช่วงสองสามปีต่อมาทั้งสองฝ่ายก็มีเรื่องบาดหมางกันอย่างรุนแรงอีก หลังจากการครองอำนาจของกิเบลลิเนในระยะแรก ฝ่ายเกลฟ์ก็ยึดอำนาจในการเลือกตั้งกัปตันและผู้พิทักษ์เสรีภาพของมิลาน รัฐบาลเกลฟ์ที่เพิ่มความเป็นอัตตาธิปไตยยิ่งขึ้นทุกวัน จนกระทั่งฝ่ายกิเบลลิเนจอร์โจ ลัมพูญิโน และทีโอโดโร บอซซิก่อความไม่สงบขึ้น แต่ไม่สำเร็จและฝ่ายกิเบลลิเนหลายคนถูกสังหารหมู่ ขณะที่ผู้อื่นหลบหนีไปได้ รวมทั้งวิทาลิอาโน โบร์โรเมโอกิเบลลิเนคนสำคัญ ผู้ได้รับการพิทักษ์ในอาณาจักรเคานท์อาโรนาของตนเอง ทัศนคติของสาธารณชนต่อฝ่ายเกลฟ์เริ่มลดลง และในการเลือกตั้งครั้งต่อมากิเบลลิเนก็ได้รับชัยชนะอยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ถูกปลดหลังจากไปจำขังผู้นำเกลฟ์จิโอวานนี อัพพิอานี และ จิโอวานนี โอซโซนา  หลังจาก ฟรานเชสโคที่ 1 สฟอร์ซายึดมิลานได้ในปี ค.ศ. 1450 กิเบลลิเนหลายคนที่ได้หลบหนีเช่นฟิลิปโป โบร์โรเมโอ และลุยซิโน บอซซิก็ได้รับตำแหน่งสำคัญในมิลานคืน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ฝ่ายเกลฟ์สนับสนุนพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสระหว่างการรุกรานอิตาลีของพระองค์ในตอนต้นของสงครามอิตาลี ขณะที่ฝ่ายกิเบลลิเนสนับสนุนสมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 1 เมืองและตระกูลต่างก็เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง มาจนกระทั่งรัชสมัยของ สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 เมื่อพระองค์ทรงวางรากฐานของอำนาจของจักวรรดิอย่างมั่นคงในอิตาลีในปี ค.ศ. 1529
เมืองในอิตาลีและฝ่ายที่มีความสัมพันธ์

| นครหลักของฝ่ายกิเบลลิเน | นครหลักของฝ่ายเกลฟ์ | นครที่เปลี่ยนข้าง |
| --- | --- | --- |

| อเรซโซ เครโมนา ฟอร์ลี โมเดนา โอซิโม ปิซา พิสโตเอีย เซียนา สโปเล็ตโต โทดี  | โบโลญญา เบรสเชีย เครมา เจโนวา โลดิ มานตัว ออร์เวียตโต เปรูเจีย  | เบร์เก็ม เฟอร์รารา ฟลอเรนซ์ ลูคคา มิลาน ปาดัว พาร์มา ปิเอนซา เทรวิโซ เวโรนา วิเชนซา  |
ในมุทราศาสตร์

ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 และ 13 กองทัพของคอมมูนกิเบลลิเนมักจะใช้แถบสัญลักษณ์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์—กางเขนขาวบนพื้นแดง—เป็นสัญลักษณ์ กองทัพฝ่ายเกลฟ์มักจะกลับสีสัญลักษณ์ดังกล่าวเป็นกางเขนแดงบนพื้นขาว สัญลักษณ์ทั้งสองแบบจึงพบบ่อยในตราประจำเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของอิตาลี ซึ่งทำให้ทราบถึงประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาของเมืองขาว บุคคลบางคนหรือตระกูลก็อาจจะระบุความเป็นฝักฝ่ายของตนบนตราอาร์ม
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

Guelphs and Ghibellines
Machiavelli, Niccolò. History Of Florence And Of The Affairs Of Italy From The Earliest Times To The Death Of Lorenzo The Magnificent. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-10-13. สืบค้นเมื่อ May 6, 2010.
World of Dante Multimedia website that offers Italian text of Divine Comedy, Allen Mandelbaum's translation, gallery, interactive maps, timeline, musical recordings, and searchable database for students and teachers. Database allows search for Guelfs and Ghibellines in the poem.
อูนีโอเนกัลโชซัมป์โดเรีย

อูนีโอเนกัลโชซัมป์โดเรีย (อิตาลี: Unione Calcio Sampdoria) เป็นทีมฟุตบอลทีมหนึ่งของอิตาลีหรือ กัลโชเซเรียอา (calcio serie A) ซึ่งเป็นทีมที่สังกัดในจังหวัดเจนัว มีชื่อเล่นเรียกกันติดปากว่า "ลาซัมป์"
สนามแข่งขัน

ซัมป์โดเรียใช้สนามแข่งของเทศบาลเมืองเจนัว สนามสตาดิโอ ลุยจิ แฟรีส หรือเรียกกันทั่วไปว่า มารัซซี่ สเตเดียม ซึ่งใช้ร่วมกับทีมคู่แข่งร่วมเมือง เจนัว ซี.เอฟ.ซี (Genoa C.F.C.) มีความจุ 36,536 ที่นั่ง
ผู้เล่นโด่งดังในอดีต

ซัมป์โดเรีย ถือเป็นทีมระดับกลางค่อนไปทางใหญ่เล็กน้อย เป็นทางผ่านของนักเตะระดับโลกมาแล้วหลายหลายคน รวมทั้งยังเป็นที่แจ้งเกิดดาวรุ่งอีกหลายคน อาทิ
อเล็กซี่ มิไฮเลนโก้ (!)
วอลเตอร์ เซงก้า (ไอ้แมงมุม)
จิอันลูก้า ปายูก้า (!)
โรแบร์โต้ มันชินี่ (!)
รืด คึลลิต (เจ้างูเก็งกอง)
เอนริโก้ เคียซ่า
ซินิซ่า มิไฮโลวิช
ฮวน เซบาสเตียน เวรอน
คาเรน เซดอร์ฟ
วลาดิเมียร์ ยูโกวิช
ปิเอโตร เวียร์โควอต (!)
ริคาโด้ แฟรี่
วิเซนโซ่ มอนเตลล่า (เจ้าเครื่องบินน้อย)
ออเตก้า (มาราโดน่าสอง)
อันติลิโอ ลอมบาร์โด้ (!)
(!) อยู่ในชุดคว้าแชมป์ลีก 1990 - 1991
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

เซเรียอา
ชะเลิศ (1): 1990–91
รองชนะเลิศ (1): 1921–22 (F.I.G.C. ในนามของ Sampierdarenese)
เซเรียบี
ชนะเลิศ (2): 1933–34, 1966–67
รองชนะเลิศ (2): 1981–82, 2002–03
โกปปาอีตาเลีย
ชนะเลิศ (4): 1984–85, 1987–88, 1988–89, 1993–94
รองชนะเลิศ (3): 1985–86, 1990–91, 2008–09
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา
ชนะเลิศ (1): 1991
รองชนะเลิศ (3): 1988, 1989, 1994
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
รองชนะเลิศ (1): 1991–92
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
ชนะเลิศ (1): 1989–90
รองชนะเลิศ (1): 1988–89
แหล่งข้อมูลอื่น

Sampdoria's official website
Unofficial Sampdoria Website
Sampdoria statistics
อูนีโอเนกัลโชซัมป์โดเรีย ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กแชมเปียนเซเรียอา |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 36 สมัย |  ยูเวนตุส (1905, 1925-26, 1930-31, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35, 1949-50, 1951-52, 1957-58, 1959-60, 1960-61, 1966-67, 1971-72, 1972-73, 1974-75, 1976-77, 1977-78, 1980-81, 1981-82, 1983-84, 1985-86, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 2001-02, 2002-03, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20) |  |
| แชมป์ 20 สมัย |  อินเตอร์มิลาน (1909-10, 1919-20, 1929-30, 1937-38, 1939-40, 1952-53, 1953-54, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1970-71, 1979-80, 1988-89, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2020-21, 2023-24) |  |
| แชมป์ 19 สมัย |  เอซี มิลาน (1901, 1906, 1907, 1950-51, 1954-55, 1956-57, 1958-59, 1961-62, 1967-68, 1978-79, 1987-88, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1998-99, 2003-04, 2010-11, 2021-22) |  |
| แชมป์ 9 สมัย |  เจนัว (1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914-15, 1922-23, 1923-24) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  โตรีโน (1927-28, 1942-43, 1945-46, 1946-47, 1947-48, 1948-49, 1975-76) • โบโลญญา (1924-25, 1928-29, 1935-36, 1936-37, 1938-39, 1940-41, 1963-64) •  โปรแวร์เชลลี (1908, 1909, 1910-11, 1911-12, 1912-13, 1920-21, 1921-22) |  |
| แชมป์ 3 สมัย |  โรมา (1941-42, 1982-83, 2000-01) •  นาโปลี (1986-87, 1989-90, 2022-23) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  ลาซีโอ (1973-74, 1999-2000) •  ฟีออเรนตีนา (1955-56, 1968-69) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  เวโรนา (1984-85) •  ซัมป์โดเรีย (1990-91) •  คัลยารี (1969-70) • กาซาเล (1913-14) • โนเวเซ (1921-22) • สเปเซีย (1944) |  |
เลตีเซีย ราโมลีโน

| เลตีเซีย โบนาปาร์ต |
| --- | --- |
ชนนีในสมเด็จพระจักรพรรดิ

เกิด: 24 สิงหาคม ค.ศ. 1750 (หรือ 1749) อาฌักซีโย คอร์ซิกา สาธารณรัฐเจโนวา มารีอา-เลตีเซีย ราโมลีโน
เสียชีวิต: 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1836 (85 หรือ 86 ปี) โรม รัฐสันตะปาปา
ฝังศพ: วิหารหลวงอาฌักซีโย
คู่สมรส: การ์โล บูโอนาปาร์เต (สมรส 1764; เสียชีวิต 1765)
บุตร:   พระเจ้าโฆเซที่ 1 แห่งสเปน  จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส  เจ้าชายลูว์เซียง เจ้าชายแห่งกานีโนและมูซิญญาโน  แกรนด์ดัสเชสเอลีซาแห่งตอสคานา  พระเจ้าโลเดอไวก์ที่ 1 แห่งฮอลแลนด์  ดัชเชสโปลีนแห่งกวัสตัลลา  สมเด็จพระราชินีการอลีนแห่งนาโปลี  พระเจ้าเฌโรม-นโปเลียนที่ 1 แห่งเว็สท์ฟาเลิน 
นามเต็ม: มารีอา-เลตีเซีย ราโมลีโน
ราชวงศ์: โบนาปาร์ต
บิดา: โจวันนี เจโรนีโม ราโมลีโน
มารดา: อันเจลา มารีอา ปีเอตรา-ซันตา
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
มารีอา-เลตีเซีย ราโมลีโน (อิตาลี: Maria-Letizia Ramolino) หรือ เลตีเซีย โบนาปาร์ต (ฝรั่งเศส: Letizia Bonaparte) เป็นหญิงสูงศักดิ์ชาวคอร์ซิกา และเป็นมารดาของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ซึ่งภายหลังสถาปนาจักรวรรดิ นางได้รับการขนานนามว่า "มาดามแมร์" (Madame Mère) ซึ่งแปลว่า "มาดามชนนี"
นางมีอุปนิสัยสมถะเรียบง่ายและสุขุม และเป็นแม่ที่ดีของครอบครัว นางไม่เห็นด้วยที่นโปเลียนจะบงการชีวิตของลูว์เซียง จึงเข้าข้างลูว์เซียง และประท้วงโดยการไม่เข้าร่วมพิธีปราบดาภิเษกของนโปเลียน นางไม่ยอมพำนักในปารีสและเลือกเดินทางไปพำนักที่โรมกับลูว์เซียง แต่เมื่อนโปเลียนถูกเนรเทศสู่เกาะเอลบาในปี 1814 นางกับโปลีนก็ไปร่วมอยู่ที่เกาะเอลบากับนโปเลียน และเดินทางกลับปารีสพร้อมนโปเลียนในสมัยร้อยวัน
นางพบนโปเลียนครั้งสุดท้ายเมื่อ 29 มิถุนายน 1815 ในปารีส แล้วจึงเดินทางกลับโรมเพื่ออยู่ในความคุ้มครองของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 7 จวบจนเสียชีวิต
ประวัติ

มารีอา-เลตีเซีย ราโมลีโน เกิดที่อาฌักซีโย เกาะคอร์ซิกา ในสมัยที่เป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเจโนวา เธอเป็นบุตรีของนายทหารชื่อว่าโจวันนี เจโรนีโม ราโมลีโน (Giovanni Geronimo Ramolino) กับภรรยาชื่อว่าอันเจลา มารีอา ปีเอตรา-ซันตา (Angela Maria Pietra-Santa) ตระกูลราโมลีโนเป็นตระกูลขุนนางระดับล่างจากแคว้นลอมบาร์เดีย ซึ่งอพยพมายังเกาะคอร์ซิกาหลายชั่วอายุคนแล้ว
นางสาวราโมลีโนได้รับการศึกษาในบ้าน และไม่ได้เรียนรู้สิ่งใดนอกจากงานของสตรีเฉกเช่นหญิงชาวคอร์ซิกาทั่วไปในเวลานั้น บิดาของเธอเสียชีวิตขณะเธอมีอายุหกขวบ มารดาจึงสมรสใหม่กับนายทหารชาวสวิสของทัพเรือเจโนวา ซึ่งมารดากับสามีใหม่มีบุตรด้วยกันสองคน
สมรสและบุตร

ในปี 1764 นางสาวราโมลีโนวัยสิบสี่ปี สมรสกับนายการ์โล บูโอนาปาร์เต นักศึกษาวิชากฎหมายวัยสิบแปดปี ซึ่งตระกูลบูโอนาปาร์เตก็เป็นขุนนางระดับล่างเหมือนกัน ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันแปดคนตามลำดับดังนี้
โฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต (1768–1844) กษัตริย์แห่งนาโปลี กษัตริย์แห่งสเปน
นโปเลียน โบนาปาร์ต (1769–1821) จักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส กษัตริย์แห่งอิตาลี
ลูว์เซียง โบนาปาร์ต (1775–1840) เจ้าชายแห่งกานีโนและมูซิญญาโน
มารี-อาน-เอลีซา โบนาปาร์ต (1777–1820) แกรนด์ดัชเชสแห่งตอสคานา
หลุยส์ โบนาปาร์ต (1778–1846) กษัตริย์แห่งฮอลแลนด์
โปลีน โบนาปาร์ต (1780–1825) เจ้าหญิงและดัชเชสแห่งกวัสตัลลา
การอลีน โบนาปาร์ต (1782–1839) แกรนด์ดัชเชสแห่งแบร์คและเคลเวอ
เฌโรม โบนาปาร์ต (1784–1860) กษัตริย์แห่งเว็สท์ฟาเลิน
แคว้นลัตซีโย

| แคว้นลัตซีโย Regione Lazio (อิตาลี) |
| --- | --- |
แคว้น
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่ประเทศอิตาลีแสดงที่ตั้งของแคว้นลัตซีโย
ประเทศ: อิตาลี
เมืองหลัก: โรม
การปกครอง
 • ประธานแคว้น: นีโคลา ซิงกาเรตตี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 17,242 ตร.กม. (6,657 ตร.ไมล์)
ประชากร (2560)
 • ทั้งหมด: 5,898,182 คน
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
จีดีพี (ตัวเงิน): 182 พันล้านยูโร (2558)
จีดีพี (อำนาจซื้อ): 31,000 ยูโร (2558)
เว็บไซต์: www.regione.lazio.it
ลัตซีโย (อิตาลี: Lazio, ออกเสียง: [ˈlat͡sːjo]) เป็นหนึ่งในยี่สิบแคว้นของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ มีอาณาเขตจรดแคว้นตอสคานา แคว้นอุมเบรีย แคว้นมาร์เค แคว้นอาบรุซโซ แคว้นโมลีเซ แคว้นคัมปาเนีย และทะเลติร์เรเนียน แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 จังหวัด ได้แก่ โฟรซีโนเน (Frosinone), ลาตีนา (Latina), รีเอตี (Rieti), โรม (Roma) และวีแตร์โบ (Viterbo) เมืองหลักของแคว้นคือโรมซึ่งยังเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของอิตาลีอีกด้วย
ลัตซีโยเป็นแคว้นที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ศิลปกรรม สถาปัตยกรรม ศาสนา และวัฒนธรรมของอิตาลี ในแคว้นมีสโมสรกีฬาสำคัญสองทีมคือ สโมสรกีฬาลัตซีโยและสโมสรกีฬาโรมา
เวโรนา

| เวโรนา Verona / Veròna  (เวเนโต) |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Verona
ภาพรวมของเวโรนา ตามเข็มนาฬิกาจากซ้ายบน: มุมสูงของปีอัซซาบรามองจากเวโรนาอารีนา, บ้านของจูเลียต, เวโรนาอารีนา, ปอนเตปีเอตราในยามเย็น, รูปปั้นมาดอนนาเวโรนาที่ปีอัซซาแอร์เบ, ปีอัซซาแอร์เบเมื่อมองจากหอคอยลัมแบร์ตี
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของเวโรนา 
เวโรนาที่ตั้งของเวโรนาในอิตาลี
พิกัด: 45°26′19″N 10°59′34″E﻿ / ﻿45.43861°N 10.99278°E﻿ / 45.43861; 10.99278
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: เวเนโต
จังหวัด: เวโรนา (VR)
Frazioni: Avesa, San Michele Extra, San Massimo all'Adige, Quinzano, Quinto di Valpantena, Poiano di Valpantena, Parona di Valpolicella, Montorio Veronese, Mizzole, Marchesino, Chievo, Cà di David e Moruri
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Federico Sboarina (อิสระ)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 206.63 ตร.กม. (79.78 ตร.ไมล์)
ความสูง: 59 เมตร (194 ฟุต)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 259,608 คน
 • ความหนาแน่น: 1,300 คน/ตร.กม. (3,300 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: เวโรนีส สกาลีเจโร
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 37100
รหัสเขตโทรศัพท์: 045
รหัส ISTAT: 023091 
นักบุญองค์อุปถัมภ์: นักบุญเซโนแห่งเวโรนา
วันสมโภชนักบุญ: 12 เมษายน
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เกณฑ์พิจารณา: Cultural: ii, iv
อ้างอิง: 797
ขึ้นทะเบียน: 2000 (สมัยที่ 24th)
พื้นที่: 444.4 ha
พื้นที่กันชน: 303.98 ha
 
เวโรนา (อิตาลี: Verona) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดเวโรนา แคว้นเวเนโตในประเทศอิตาลี เวโรนาเป็นหนึ่งในเจ็ดเมืองหลวงของทางตอนเหนือของอิตาลี เวโรนาเป็นสถานที่ที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวด้วยเหตุที่มีความสำคัญทางศิลปะและวัฒนธรรมที่เห็นได้งานนิทรรศการประจำปีหลายงาน โรงละคร และอุปรากรในโรงละครกลางแจ้งที่สร้างโดยโรมัน
เวโรนาเป็นเมืองสำคัญในประวัติศาสตร์และเศรษฐกิจจากตำแหน่งที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่ตั้งอยู่ตรงโค้งของแม่น้ำอดิเจ (Adige River) ไม่ไกลจากทะเลสาบการ์ดา ที่ตั้งนี้ทำให้เกิดน้ำท่วมขึ้นหลายครั้งจนกระทั่ง ค.ศ. 1956 เมื่อมีการสร้างอุโมงค์โมริ-ทอร์โบเลที่เป็นทางระบายน้ำ 500 คิวบิคเมตรลงไปในทะเลสาบการ์ดาเมื่อมีความจำเป็น อุโมงค์ลดสถิติน้ำท่วมทุกเจ็ดสิบปีไปเป็นทุกสองร้อยปี
ในปี ค.ศ. 2000 องค์การ การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติก็ประกาศให้เวโรนาเป็นเมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรม