stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทางหลวงไตรภาคีอินเดีย–พม่า–ไทย

| ทางหลวงไตรภาคีอินเดีย–พม่า–ไทย |
| --- | --- |
India–Myanmar–Thailand Trilateral Highway

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 1,360 กิโลเมตร (850 ไมล์)
ประวัติ
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ:  ทล.102 ในโมเรฮ์ มณีปุระ อินเดีย
ปลายทางทิศตะวันออกเฉียงใต้:  ทล.12 ในอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ไทย
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: อินเดีย, พม่า, ไทย
 
ระบบทางหลวง
ระบบทางหลวงเอเชีย
ทางหลวงไตรภาคีอินเดีย–พม่า–ไทย (อังกฤษ: India–Myanmar–Thailand Trilateral Highway: IMT Highway) เป็นทางหลวงความยาว 1,360 กิโลเมตร (850 ไมล์) ขนาด 4 ช่องจราจรที่กำลังก่อสร้างภายใต้นโยบายมองตะวันออกของอินเดียที่จะเชื่อมต่อโมเรฮ์ ประเทศอินเดีย กับแม่สอด ประเทศไทยผ่านทางพม่า เส้นทางอิมผาล-มัณฑะเลย์-กรุงเทพมหานคร ระยะทาง 1,813 กิโลเมตร (1,127 ไมล์) ประกอบไปด้วยช่วง อิมผาล-มัณฑะเลย์ 584 กิโลเมตร (363 ไมล์) และช่วงมัณฑะเลย์-กรุงเทพมหานคร 1,397 กิโลเมตร (868 ไมล์) เป็นทางหลวงที่มีคุณภาพดี ยกเว้นช่วง 101 กิโลเมตร (63 ไมล์) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของช่วงกาเลวะ-ยาจี 120 กิโลเมตร (75 ไมล์) ซึ่งกำลังก่อสร้างขยายเป็นทิศทางละ 2 ช่องจราจร (รวมเป็น 4 ช่องจราจร) โดยอินเดีย
ถนนดังกล่าวคาดว่าจะช่วยส่งเสริมการค้าและพาณิชย์ในเขตการค้าเสรี อาเซียน–อินเดีย รวมถึงพื้นที่ส่วนอื่นของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อินเดียยังได้เสนอให้ขยายทางหลวงไปยังกัมพูชา ลาว และเวียดนามด้วย โดยเส้นทางที่เสนอมีความยาวประมาณ 3,200 กิโลเมตร (2,000 ไมล์) จากอินเดียไปยังเวียดนาม รู้จักกันในชื่อถนนสายเศรษฐกิจตะวันออก–ตะวันตก (ไทยไปยังกัมพูชาและเวียดนาม เริ่มดำเนินการในปี พ.ศ. 2558) ทางหลวงสายนี้จะเชื่อมต่อกับท่าเรือแม่น้ำที่กำลังพัฒนาในพื้นที่กะเล่และโมนยวาตามแนวแม่น้ำแม่น้ำชี่น-ดวี่น
อินเดียและอาเซียนมีแผนที่จะขยายเส้นทางนี้ไปยังลาว กัมพูชา และเวียดนาม เนื่องจากแนวเชื่อมดังกล่าวมีการก่อสร้างในทุก ๆ ปี คาดว่ามีจีดีพีเพิ่มขึ้นประมาณ 7 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีการจ้างงานโดยรวมเพิ่มขึ้น 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐภายในปี พ.ศ. 2568 โดยอินเดียได้เสนอแผนงานมูลค่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเครดิตสำหรับโครงการเชื่อมต่ออินเดีย-อาเซียน
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 บังคลาเทศได้แสดงความสนใจอย่างเป็นทางการในการเข้าร่วมโครงการทางหลวงเพื่อเพิ่มการเชื่อมต่อจากธากา ข้อตกลงยานยนต์ของกลุ่มบีบีไอเอ็น (บังกลาเทศ ภูฏาน อินเดีย และเนปาล) ที่มีอยู่ปัจจุบันช่วยอำนวยความสะดวกของการผ่านแดนและศุลกากรสำหรับการขนส่งสินค้าระหว่างอินเดียและบังคลาเทศ
ประวัติ

ทางหลวงที่เชื่อมต่อระหว่างโมเรฮ์กับแม่สอดผ่านพม่าได้รับการเสนอครั้งแรกในการประชุมรัฐมนตรีไตรภาคีเกี่ยวกับการเชื่อมโยงการคมนาคมในย่างกุ้งเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2545 ซึ่งเป็นทางหลวงขนาด 4 ช่องจราจรความยาวประมาณ 1,360 กิโลเมตร (850 ไมล์)
ประวัติ > ช่วงโมเรฮ์-ตะมู่-กะเล่-มโหย่-กะเล่วะ

ถนนมิตรภาพอินเดีย–พม่า มีความยาว 160 กิโลเมตร (99 ไมล์) เชื่อมต่อระหว่างโมเรฮ์-ตะมู่-กะเล่-มโหย่-กะเล่วะ เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงไตรภาคี ถนนสายนี้สร้างโดยองค์การถนนชายแดน (BRO) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพบกอินเดีย องค์การถนนชายแดนบำรุงรักษาถนนจนถึงปี พ.ศ. 2552 หลังจากเส้นทางดังกล่าวถูกถ่ายโอนให้กับรัฐบาลพม่า ตามข้อตกลงเดิมระหว่างอินเดียและพม่าในโครงการถนนมิตรภาพ รัฐบาลอินเดียจะรับผิดชอบการขยายและปูพื้นถนนที่อยู่ในเขตทาง ส่วนรัฐบาลพม่าจะบำรุงรักษาสะพานขนาด 1 ช่องจราจรทิศทางเดียวที่ชำรุดทรุดโทรมตลอดแนวโครงการ อย่างไรก็ตาม รัฐบาลพม่าไม่สามารถทำตามข้อตกลงที่จะซ่อมแซมสะพานตามข้อตกลงได้ ทำให้ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2555 อินเดียประกาศว่าจะลงทุนเงินจำนวน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อซ่อมแซมทางหลวงที่มีอยู่ และซ่อมแซมปรับปรุงเพิ่มประสิทธิภาพสะพานทั้ง 71 แห่งที่รัฐบาลพม่าไม่สามารถทำตามข้อตกลงได้ ส่วนพม่าระบุว่าจะดำเนินการปรับปรุงเพิ่มประสิทธิภาพช่วงยาจี-โมนยวา และเปิดมอเตอร์เวย์ระหว่างมัณฑะเลย์-เนปยีดอและย่างกุ้ง หลังจากการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2558 รัฐบาลใหม่ได้ยกเลิกข้อผูกพันธ์ดังกล่าว โดยคาดว่าอินเดียจะปรับปรุงเส้นทางจากโมเรฮ์สู่โมนยวา ซึ่งมีการเสนอเส้นทางอื่นสำหรับการขยายและปรับปรุงระหว่างมัณฑะเลย์-เนปยีดอและย่างกุ้ง
รัฐบาลอินเดียยังมีแผนที่จะสร้างถนนจากโซคาธาร์ รัฐมิโซรัม ผ่านชายแดนโซคาธาร์-ริห์เข้าสู่ตีเดนในรัฐชีนของพม่า ซึ่งจะเป็นอีกเส้นทางผ่านแดนจากอินเดียที่จะไปบรรจบกับทางหลวงไตรภาคีในพม่า
ประวัติ > ช่วงกะเล่วะ-ยาจี

ระหว่างการเยือนอินเดียของทีนจอ ประธานาธิบดีแห่งสหภาพพม่าในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559 ได้มีการลงนามบันทึกความเข้าใจร่วมกับรัฐบาลอินเดีย โดยรัฐบาลอินเดียจะสนับสนุนเงินทุนในการก่อสร้างสะพาน 69 แห่ง รวมไปถึงทางหลวงช่วงตะมู่-ไคโกเนะ-กะเล่วะ ระยะทาง 149.70 กิโลเมตร (93.02 ไมล์) และปรับปรุงเส้นทางช่วงกะเล่วะ-ยาจี ระยะทาง 120.74 กิโลเมตร (75.02 ไมล์) อินเดียได้ให้เงินทุนสำหรับการปรับปรุงสะพาน 73 แห่งตลอดเส้นทางในพม่าซึ่งถูกสร้างขึ้นครั้งแรกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อินเดียและพม่าลงนามในข้อตกลงเพื่อเร่งมือในการก่อสร้างทางหลวงเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ปราบีร์ เดอ ผู้ประสานงานศูนย์อาเซียน-อินเดียร์ ณ ฝ่ายวิจัยและระบบสารสนเทศสำหรับประเทศกำลังพัฒนา กล่าวในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ว่าองค์การถนนชายแดนได้เสร็จสิ้นการปรับปรุงเส้นทางช่วงตะมู่-กะเล่วะ-กะเล่-มโหย่ ระยะทาง 160 กิโลเมตร (99 ไมล์) ภายใต้วงเงิน 27.28 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560 รัฐบาลอินเดียได้จัดสรรเงินจำนวน 256 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับการปรับปรุงทางหลวงระยะทาง 1,360 กิโลเมตร (850 ไมล์) จากโมเรฮ์ในมณีปุระ ผ่านตะมู่ในพม่าไปสู่แม่สอดในไทย เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2560 องค์การทางหลวงแห่งชาติอินเดียได้ให้สัมปทานการก่อสร้างและบำรุงรักษาถนนช่วงกะเล่วะ-ยาจีมูลค่า ₹1,200 โคร (5.1 พันล้านบาท) ให้กับบริษัทร่วมทุนของบริษัทปุนลอย (Punj Lloyd) และวราฮา อินฟรา จำกัด ระยะทาง 120 กิโลเมตร (75 ไมล์) เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร โดยสัญญางานวิศวกรรม การจัดซื้อจัดจ้าง และการก่อสร้างในโครงการนี้ใช้เงินทุนทั้งหมดจากกระทรวงการต่างประเทศอินเดีย ในวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2561 การก่อสร้างช่วงยาจี-กะเล่วะโดยบริษัทปุนลอยได้ก่อสร้างเสร็จสิ้นภายในระยะเวลา 3 ปี คือเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 ด้วยวงเงินงบประมาณมูลค่า 11,770 ล้านรูปี ตามสัญญาแบบอีพีซีโดยนิติบุคคลเฉพาะกิจ โดยเป็นเส้นทางมาตรฐานสากลขนาด 2 ช่องจราจรในแต่ละทิศทาง (รวม 4 ช่องจราจร) ไหล่ทางลาดยาง ประกอบด้วยที่พักรถบรรทุกจำนวน 6 แห่ง ที่หยุดรถประจำทางและที่พักผู้โดยสาร 20 แห่ง จุดพักรถ 1 แห่ง การเสริมความแข็งแรกของสะพานหลัก 4 แห่ง สะพานรอง 9 แห่ง และก่อสร้างสะพานหลักใหม่ 3 แห่ง และสะพานรอง 2 แห่ง
ประวัติ > ช่วงเมียวดี-ติงกะหยิงหย่อง-ก่อกะเรก

ทางหลวงช่วงเมียวดี-ติงกะหยิงหย่อง-ก่อกะเรก มีระยะทาง 25.6 กิโลเมตร (15.9 ไมล์) เปิดใช้งานโดยเจ้าหน้าที่ของทางการไทยและพม่าเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2558 ช่วยลดระยะเวลาในการเดินทางระหว่างติงกะหยิงหย่องและก่อกะเรก จาก 3 ชั่วโมง เหลือ 45 นาที การก่อสร้างช่วงดังกล่าวเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2555 ในวันเดียวกันนั้นได้มีพิธีวางศิลาฤกษ์เที่เมืองเมียวดี ประเทศพม่า เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อสร้างสะพานมิตรภาพไทย–พม่า แห่งที่ 2 ที่เชื่อมต่อระหว่างอำเภอแม่สอดในฝั่งไทย และเมียวดีในฝั่งพม่า
ประวัติ > ช่วงเอ็นดู-สะเทิม

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 พม่าได้อนุมัติข้อเสนอจากรัฐบาลไทยในการดำเนินการขยายเส้นทางความยาว 68 กิโลเมตร (42 ไมล์) ช่วงถนนระหว่างสะเทิมในรัฐมอญและเอ็นดูในรัฐกะเหรี่ยง การขยายเส้นทางดังกล่าวได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากรัฐบาลไทยมูลค่า 51 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภายใต้ขอบเขตการขยายผิวถนนและปรับปรุงผิวถนนให้ดีขึ้น พม่ายังขอให้ไทยช่วยพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกส่วนอื่น ๆ ของทางหลวงด้วย
ประวัติ > การจัดหาเงินทุน

ในเดือนพฤษภาคม นิติ อายอก (NITI Aayog) ของอินเดียเสนอให้จัดตั้งนิติบุคคลเฉพาะกิจ (Special Purpose Vehicle) ที่เป็นเจ้าของโดยทั้งสามประเทศเพื่อติดตามและดำเนินการโครงการดังกล่าว
การจัดการเดินทาง > จุดผ่านแดนโมเรฮ์-ทามู

ด่านบูรณาการ (Integrated Check-Post : ICP) ในฝั่งโมราฮ์ อินเดียปัจจุบันเปิดให้บริการแล้ว โดยมีเมืองทามูเป็นเมืองชายแดนในฝั่งพม่า
การจัดการเดินทาง > ทดลองเดินรถ

ได้มีการทดลองเดินรถโดยสารบนเส้นทางไปสู่เมืองเนปยีดอ เมืองหลวงของพม่า ระหว่างวันที่ 9-14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 โดยใช้ยานพาหนะของอินเดียในการเดินรถไปยังพม่าในเส้นทางอิมผาล-มัณฑะเลย์-พุกาม-เนปยีดอและกลับเส้นทางเดิม โดยในขากลับได้มียานพาหนะของพม่าเข้าร่วมการเดินทางด้วย โดยเพื่อให้ผู้คนทราบถึงการใช้เส้นทาง รัฐบาลของทั้งสามประเทศได้ประดับธงของชาติตนในขบวนแรลลี่เริ่มต้นจากนิวเดลี โดยเดินทางจากนิวเดลีไปยังคุวาหาฏี และเข้าสู่พม่าจากมณีปุระ ก่อนจะเดินทางต่อไปยังกรุงเทพมหานคร
การจัดการเดินทาง > ข้อตกลงยานยนต์และการเตรียมวีซ่า

ในปี พ.ศ. 2558 อินเดียเสนอข้อตกลงยานยนต์ไตรภาคีเพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งผู้โดยสารและยานพาหนะขนส่งสินค้าระหว่างทั้งสามประเทศ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2560 ระหว่างการเยือนรัฐมณีปุระของเจ้าหน้าที่ไทย หัวหน้าเลขาธิการของรัฐ โออินัม นาบากิชอร์ ได้ประกาศถึงได้มีการจัดทำร่างข้อตกลงของทั้งสามประเทศแล้ว และในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 พม่าได้ออกมาระบุว่าขอใช้เวลาในการทบทวนข้อตกลงเกี่ยวกับการเชื่อมโยงดังกล่าวก่อนที่จะลงนามในข้อตกลงนี้
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2561 มีการทำข้อตกลงด้านวีซ่าเพื่อให้พลเมืองทั้งสองประเทศเดินทางบนถนนเพื่อการศึกษา ความช่วยเหลือทางการแพทย์ การท่องเที่ยว และวัตถุประสงค์อื่น ๆ
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2561 ข้อตกลงยานยนต์ของเส้นทางไตรภาคียังคงอยู่ระหว่างการพิจารณา จนกระทั่งเกิดการรัฐประหารในประเทศพม่าทำให้ความคืบหน้าการพิจารณาข้อตกลงยานยนต์ถูกหยุดลงจนถึงการประชุมล่าสุดระหว่างไทยและอินเดียเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ซึ่งยังคงไม่มีความคืบหน้า
การจัดการเดินทาง > บริการรถโดยสาร

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2560 เอกอัคราชทูตอินเดียประจำพม่าประกาศว่ารถโดยสารเส้นทางอิมผาล-มัณฑะเลย์ เชื่อมระหว่างอินเดียและพม่าจะให้บริหารตั้งแต่ปี พ.ศ. 2561 หลังจากอินเดียและพม่าได้ลงนามในข้อตกลงยานยนต์แล้ว
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2561 ข้อตกลงยานยนต์ของเส้นทางไตรภาคียังคงอยู่ระหว่างการพิจารณาจากฝั่งพม่า จนถึงการประชุมล่าสุดระหว่างไทยและอินเดียเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ซึ่งยังคงไม่มีความคืบหน้าในการลงนามของฝ่ายพม่าแต่อย่างใด
การจัดการเดินทาง > การเชื่อมต่อทางรถไฟ

อินเดียได้สำรวจเบื้องต้นเพื่อพิจารณาถึงความเป็นไปได้ในการสร้างทางรถไฟเชื่อมต่อคู่ขนานไปกับทางหลวงไตรภาคีในเดือนมกราคา พ.ศ. 2561 โดยทางการญี่ปุ่นแสดงความสนใจที่จะร่วมมือกับอินเดียและให้เงินสนับสนุนในการเชื่อมต่อทางรถไฟดังกล่าว
สถานะเส้นทาง

สถานะเส้นทางช่วงต่าง ๆ ของทางหลวงตามรายงานของกระททรวงการพัฒนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียได้แสดงไว้ดังตารางด้านล่าง โดยระหว่างวันที่ 9–14 ธันวาคม พ.ศ. 2558 มีการทดลองให้บริการรถโดยสารประจำทางบนเส้นทางอิมผาล-มัณฑะเลย์-เนปยีดอ บนเส้นทางที่เป็นหลุมเป็นบ่อในช่วงระหว่างกะเล่วะ-ยาจี
| ลำดับ | เชื่อมต่อ | ระยะทาง | สถานะ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | โมเรฮ์-ตะมู่-กะเล่วะ | 149.70 กิโลเมตร (93.02 ไมล์) | สร้างเสร็จ (2560) |  |
| 2. | กะเล่วะ-ยาจี | 120.74 กิโลเมตร (75.02 ไมล์) | อยู่ระหว่างการก่อสร้าง (256?) |  ช่วนี้รวมไปถึงการสร้างสะพานใหม่ 69 แห่ง และถนนที่ต่อเนื่องกัน ข้อมูล ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566 ความคืบหน้าการก่อสร้างแล้วเสร็จไปแล้วร้อยละ 50 เนื่องจากความลาดชันของเส้นทาง โค้งหักศอก และความไม่มั่นคงทางการเมือง |
| 3. | ยาจี-ชวงมา-โมนยวา | 64.4 กิโลเมตร (40.0 ไมล์) | สร้างเสร็จ (2564) | ผ่านอุทยานแห่งชาติอลองดอว์กัสสป |
| 4. | โมนยวา-มัณฑะเลย์ | 136 กิโลเมตร (85 ไมล์) | สร้างเสร็จ (256?) |  |
| 5. | มัณฑะเลย์-เลี่ยงมืองเมะทีลา | 123.13 กิโลเมตร (76.51 ไมล์) | สร้างเสร็จ (2553) | ส่วนหนึ่งของทางด่วนย่างกุ้ง–มัณฑะเลย์ ที่เปิดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 |
| 6. | เลี่ยงมืองเมะทีลา-ตองอู-โอะตวี่น-แปร (ปรอน) | 238 กิโลเมตร (148 ไมล์) | สร้างเสร็จ (2553) | ส่วนหนึ่งของทางด่วนย่างกุ้ง–มัณฑะเลย์ ที่เปิดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 |
| 7. | แปร-เธนซายัต-สะเทิม | 140 กิโลเมตร (87 ไมล์) | สร้างเสร็จ (2560) | เมืองแปรจนถึงมะริด (รวมไปถึงช่วงสะเทิม-มอละมไยง์จู้น-ก่อกะเรก) ได้รับการปรับปรุงโดยอินเดีย และเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงหมายเลข 8 (ประเทศพม่า) |
| 8. | สะเทิม-มอละมไยน์-ก่อกะเระ | 134.4 กิโลเมตร (83.5 ไมล์) | สร้างเสร็จ (2564) |  ถนนจากสะเทิมสู่เอ็นดู (รัฐกะเหรี่ยง) มีระยะทาง 68 กิโลเมตร (42 ไมล์) เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงหมายเลข 8 (ประเทศพม่า) และเป็นส่วนหนึ่งของถนนสะเทิม-เอ็นดู-เมาะลำเลิง ซึ่งได้รับการขยายและปรับปรุงหลังจากข้อตกลงของไทยที่จะจ่ายเงินก่อสร้างส่วนดังกล่าวในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ส่วนของช่วงเอ็นดู-เมาะลำเลิง-ก่อกะเรก ระยะทาง 66.4 กิโลเมตร (41.3 ไมล์) ที่เหลือ ได้รับการปรับปรุงเป็นถนนมาตรฐานสากล (มาตรฐานทางหลวงเซียน ชั้น 2) แล้วเสร็จในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 โดยใช้เงินกู้จากธนาคารพัฒนาเอเชีย |
| 9. | ก่อกะเระ-เมียวดี | 25.6 กิโลเมตร (15.9 ไมล์) | สร้างเสร็จ (2558) |  |
| 10. | เมียวดี-แม่สอด | 20 กิโลเมตร (12 ไมล์) | สร้างเสร็จ (2564) | ด่านศุลกากร ถนนสายที่สองและสะพานรถไฟ ถนนเลี่ยงเมืองแม่สอดระยะทาง 16 กิโลเมตร (10 ไมล์) และทางหลวงตาก-แม่สอดในฝั่งไทยสร้างเสร็จในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 โดยมีระยะห่างจากทางหลวงของฝั่งพม่าเพียง 4 กิโลเมตร (2.5 ไมล์) โดยในฝั่งพม่ายังอยู่ระหว่างจากพิจารณาในปี พ.ศ. 2560 จนกระทั่งเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 โครงการนี้จึงได้แล้วเสร็จ |
การเชื่อมต่อระหว่างกันเพิ่มเติม > การเชื่อมต่อกับบังคลาเทศ

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 บังคลาเทศ ซึ่งเป็นพันธมิตรของกลุ่มบิมสเทคแสดงความสนใจที่จะเข้าร่วมกับทางหลวงสายนี้ด้วยผ่านทางรัฐตริปุระ โดยอินเดียมีแผนที่จะปรับปรุงเส้นทางจากโซคาธาร์ในรัฐมิโซรัมไปยังตีเดนในรัฐชีนของพม่า เพื่อเป็นแนวเชื่อมต่อเพิ่มเติมกับทางหลวงไตรภาคีอินเดีย–เมียนมาร์–ไทย
การเชื่อมต่อระหว่างกันเพิ่มเติม > มองการเชื่อมต่อฝั่งตะวันออก

การค้าขายกับประเทศในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกคิดเป็นเกือบร้อยละ 45 ของการค้าต่างประเทศของอินเดีย พม่าและประเทศในอาเซียนเป็นส่วนหนึ่งของนโยบายมองตะวันออกของอินเดีย อินเดียเป็นส่วนหนึ่งของบิมสเทค, การประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก, ความร่วมมือลุ่มแม่น้ำโขง–คงคา, คณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก, ทางหลวงสายเอเชีย และเครื่อข่ายทางรถไฟสายทรานส์–เอเชีย ซึ่งอินเดียได้เริ่มโครงการมองการเชื่อมโยงตะวันออก
ดูเพิ่ม

โครงการท่าเรือน้ำลึกและเขตเศรษฐกิจพิเศษทวาย
โครงการขนส่งหลายรูปแบบคาลาดาน
ชายแดนอินเดีย–พม่า
สะพานปะโคะกู (Pakokku Bridge)
มามาอะวอดส์ สาขาศิลปินแห่งปี

| มามาอะวอดส์ สำหรับ   ศิลปินแห่งปี |
| --- | --- |
รางวัลสำหรับ: บุคคล/กลุ่มยอดเยี่ยม
ประเทศ: เกาหลีใต้
จัดโดย: ซีเจ อีแอนด์เอ็ม (เอ็มเน็ต)
รางวัลแรก: 2006
ผู้รับรางวัล: เซเวนทีน (2024)
เว็บไซต์: Mnet Asian Music Awards
มามาอะวอดส์สำหรับศิลปินแห่งปี (올해의 가수상) เป็นรางวัล แดซัง (หรือรางวัลใหญ่) นำเสนอโดยซีเจ อีแอนด์เอ็ม (เอ็มเน็ต) ในงานมามาอะวอดส์ ประจำปี ได้รับรางวัลครั้งแรกในพิธีครั้งที่ 8 ของงานที่จัดขึ้นในปี 2006 วงบอยแบนด์ที่มีสมาชิกห้าคนทงบังชินกีได้รับรางวัลนี้ และรางวัลนี้มอบให้เพื่อเป็นเกียรติแก่ศิลปินที่มีความสำเร็จ ความสามารถทางเทคนิค และความเป็นเลิศในอุตสาหกรรมดนตรี
ผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อ > ปี 2000

| ปี | ศิลปิน |
| --- | --- |
2006: ทงบังชินกี
2006: แพ็กจีย็อง
2006: บัซ
2006: เรน
2006: เอสจี วอนนาบี
2007: ซูเปอร์จูเนียร์
2007: บิกแบง
2007: เอสจี วอนนาบี
2007: วันเดอร์เกิร์ลส์
2007: Yangpa
2008: บิกแบง
2008: อี ฮโยรี
2008: ซอ ไทจิ
2008: ทงบังชินกี
2008: วันเดอร์เกิร์ลส์
2009: ทูพีเอ็ม
2009: ไม่ประกาศรายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อ
ผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อ > ปี 2010

| ปี | ศิลปิน |
| --- | --- |
2010: ทูเอนีวัน
2010: ทูเอเอ็ม
2010: ทูพีเอ็ม
2010: เกิลส์เจเนอเรชัน
2010: มิสเอ
2011: เกิลส์เจเนอเรชัน
2011: ทูเอนีวัน
2011: บีสต์
2011: บิกแบง
2011: ไอยู
2012: บิกแบง
2012: บัสเกอร์ บัสเกอร์
2012: ไซ
2012: ซิสตาร์
2012: ซูเปอร์จูเนียร์
2013: จี-ดรากอน
2013: โชยงพิล
2013: เอ็กโซ
2013: เกิลส์เจเนอเรชัน
2013: ไซ
2014: เอ็กโซ
2014: ทูเอนีวัน
2014: เกิลส์เจเนอเรชัน
2014: ไอยู
2014: แทยัง
2015: บิกแบง
2015: เอ็กโซ
2015: เกิลส์เจเนอเรชัน
2015: ชายนี
2015: ไซออน.ที
2016: บีทีเอส
2016: เอ็กโซ
2016: จีเฟรนด์
2016: แทย็อน
2016: ทไวซ์
2017: บีทีเอส
2017: เอ็กโซ
2017: ไอยู
2017: ทไวซ์
2017: วอนนาวัน
2018: บีทีเอส
2018: แบล็กพิงก์
2018: มามามู
2018: ทไวซ์
2018: วอนนาวัน
2019: บีทีเอส
2019: แบล็กพิงก์
2019: ช็องฮา
2019: เอ็กโซ
2019: ทไวซ์
ผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อ > ปี 2020

| ปี | ศิลปิน |
| --- | --- |
2020: บีทีเอส
2020: แบล็กพิงก์
2020: เอ็กโซ
2020: ไอยู
2020: ทไวซ์
2021: บีทีเอส
2021: เอสปา
2021: ไอยู
2021: เอ็นซีที 127
2021: โอมายเกิร์ล
2022: บีทีเอส
2022: ไอเดิล
2022: แบล็กพิงก์
2022: ไอฟ์
2022: สเตรย์คิดส์
2023: นิวจีนส์
2023: ไอฟ์
2023: เอ็นซีทีดรีม
2023: เซเวนทีน
2023: สเตรย์คิดส์
2024: เซเวนทีน
2024: เอสปา
2024: จ็องกุก
2024: นิวจีนส์
2024: สเตรย์คิดส์
^[I]  ในแต่ละปีจะมีการเชื่อมโยงกับบทความเกี่ยว Mnet Asian Music Awards ที่จัดขึ้นในปีนั้น
ศิลปินที่ได้รับรางวัลมากมาย

ตลอดประวัติศาสตร์ของงานมามาอะวอดส์มีผู้รับรางวัลเพียง 2 รายเท่านั้นที่ได้รับรางวัลมากกว่าหนึ่งครั้ง บีทีเอส เป็นศิลปินวงเดียวที่ได้รับรางวัลติดต่อกันหลายปี
บีทีเอส
บิกแบง
ศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมากที่สุด

| --- | --- |
 7 การเสนอชื่อ บีทีเอส  เอ็กโซ 5 การเสนอชื่อ บิกแบง  เกิลส์เจเนอเรชัน  ไอยู  ทไวซ์:  4 การเสนอชื่อ แบล็กพิงก์ 3 การเสนอชื่อ ทูเอนีวัน 2 การเสนอชื่อ ทูพีเอ็ม  ไอฟ์  ไซ  เอสจีวอนนาบี  สเตรย์คิดส์  ซูเปอร์จูเนียร์  ทงบังชินกี  วอนนาวัน  วันเดอร์เกิลส์
แหล่งข้อมูลอื่น

Mnet Asian Music Awards เก็บถาวร 2014-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน official website
แม่แบบ:Mnet Asian Music Award for Artist of the Year
ทงบังชินกี (2006)
ซูเปอร์จูเนียร์ (2007)
ทูพีเอ็ม (2009)
ทูเอนีวัน (2010)
เกิลส์เจเนอเรชัน (2011)
จี-ดรากอน (2013)
เอ็กโซ (2014)
บีทีเอส (2016–22)
ตำบลคุ้งตะเภา

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ คุ้งตะเภา (แก้ความกำกวม)
| ตำบลคุ้งตะเภา |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Khung Taphao
คำขวัญ: ลูกหลานชาวท่าเหนือ ลือเลื่องภูมิปัญญา สองพระปฏิมาคู่บ้าน หาดน้ำน่านงามตา พิพิธภัณฑ์วัดคุ้งตะเภาล้ำค่า เลิศล้ำประเพณีงาม 9 เดือน
ตำบลคุ้งตะเภาที่ตั้งในจังหวัดอุตรดิตถ์
พิกัด: 17°39′24.444″N 100°8′54.564″E﻿ / ﻿17.65679000°N 100.14849000°E﻿ / 17.65679000; 100.14849000
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: อุตรดิตถ์
อำเภอ: เมืองอุตรดิตถ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 37.46 ตร.กม. (14.46 ตร.ไมล์)
ประชากร (พฤศจิกายน 2550)
 • ทั้งหมด: 8,735 คน
 • ความหนาแน่น: 233.18 คน/ตร.กม. (603.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 53000
รหัสภูมิศาสตร์: 530105
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลคุ้งตะเภา |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
   ตรา
คำขวัญ: คุ้งตะเภาดินแดนเกษตรปลอดภัยจากสารพิษ ตำบลแห่งคุณภาพชีวิตและน่าอยู่
พิกัด: 17°39′24.444″N 100°8′54.564″E﻿ / ﻿17.65679000°N 100.14849000°E﻿ / 17.65679000; 100.14849000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อุตรดิตถ์
อำเภอ: เมืองอุตรดิตถ์
รหัส อปท.: 05530109
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลตำบลคุ้งตะเภา เลขที่ 1/1 ถนนพิฆเนศวร ถนนพิษณุโลก–เด่นชัย ม.1 บ้านป่ากล้วย ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ 53000
โทรศัพท์: 0-5544-8181, 0-5544-8126, 0-5544-8127
โทรสาร: 0-5544-8181 ต่อ 16
เว็บไซต์: www.khungtapao.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลคุ้งตะเภา เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ตำบลคุ้งตะเภาเป็นตำบลขนาดใหญ่ที่มีประวัติความเป็นมายาวนานกว่าสองร้อยปี เดิมการปกครองของตำบลคุ้งตะเภาขึ้นอยู่กับตำบลท่าเสา อำเภอบางโพ (อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ในปัจจุบัน) ต่อมาในปี พ.ศ. 2490 จึงได้แยกการปกครองจากตำบลท่าเสามาตั้งเป็นตำบลใหม่ ปัจจุบันแบ่งหน่วยการปกครองเป็นหมู่บ้าน 6 หมู่บ้าน มีประชากร 8,735 คน เป็นชาย 4,265 คน หญิง 4,470 คน ประชากรตำบลคุ้งตะเภาส่วนใหญ่นับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท มีศาสนสถานในเขตตำบล 7 แห่ง สถานีอนามัยประจำตำบล 1 แห่ง และ โรงเรียนระดับพื้นฐาน 6 โรง มีแหล่งน้ำอุปโภคบริโภคที่สำคัญคือ แม่น้ำน่าน เส้นทางคมนาคมหลักคือ ถนนสายเอเชีย (ทางหลวงหมายเลข 11) ด้านเศรษฐกิจ ชาวบ้านประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ปัจจุบัน นายสมชาย สำเภาทอง เป็นกำนันตำบลคุ้งตะเภา  ซึ่งในปัจจุบันตำบลคุ้งตะเภามีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับ เทศบาลตำบล มีพื้นที่ตลอดทั้งตำบลคุ้งตะเภา
ภูมิศาสตร์

ตำบลคุ้งตะเภาตั้งอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดอุตรดิตถ์ประมาณ 10 กิโลเมตร ตำบลคุ้งตะเภามีสภาพเป็นที่ราบ มีแม่น้ำน่านไหลผ่านพื้นที่ มีหมู่บ้านจำนวน 8 หมู่บ้าน ย่านเจริญอยู่ทางทิศตะวันตกของตำบลติดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 ส่วนด้านทิศตะวันออกเป็นแหล่งเกษตรกรรมหลักของตำบล
ภูมิศาสตร์ > อาณาเขต

ตำบลคุ้งตะเภา มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ใกล้เคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลงิ้วงามแม่น้ำน่านและอำเภอเมืองอุตรดิตถ์
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลป่าเซ่า หมู่ที่ 1 ตำบลผาจุก และอำเภอเมืองอุตรดิตถ์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลผาจุกและอำเภอเมืองอุตรดิตถ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแม่น้ำน่านและเทศบาลเมืองอุตรดิตถ์
สัญลักษณ์ > ตรา

สัญลักษณ์ประจำตำบลคุ้งตะเภาคือ รูปเรือสำเภาทอง โดยมีที่มาจากประวัติของชื่อคุ้งตะเภาที่กล่าวถึงเรือสำเภา และอนุโลมจากพระนามของหลวงพ่อสุวรรณเภตรา ที่แปลว่า หลวงพ่อสำเภาทอง พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ของชาวตำบลคุ้งตะเภา
สัญลักษณ์นี้ปรากฏในตราสัญลักษณ์ของหน่วยงานสำคัญในตำบลคุ้งตะเภา เช่น ตราสัญลักษณ์ของวัดคุ้งตะเภา องค์การบริหารส่วนตำบลคุ้งตะเภา ที่แม้ต่อมาเปลี่ยนฐานะเป็นเทศบาลตำบลคุ้งตะเภา ก็ยังนำสัญลักษณ์นี้มาใช้ด้วย
สัญลักษณ์ > คำขวัญ

ลูกหลานชาวท่าเหนือ 
ลือเลื่องภูมิปัญญา 
สองพระปฏิมาคู่บ้าน 
หาดน้ำน่านงามตา 
พิพิธภัณฑ์วัดคุ้งตะเภาล้ำค่า 
เลิศล้ำประเพณีงาม ๙ เดือน
คำขวัญดังกล่าว แสดงถึงจุดเด่นสำคัญของแหล่งท่องเที่ยวและสถานที่สำคัญที่เป็นเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของตำบลคุ้งตะเภา
โดยคำว่า "ลูกหลานชาวท่าเหนือ" แสดงถึง การที่ตำบลคุ้งตะเภามีประวัติความเป็นมายาวนานนับ 300 ปี ในที่ตั้งทางผ่านสำคัญของย่านการค้าขายของหัวเมืองฝ่ายเหนือ ที่ทำให้มีผู้มาตั้งรกรากในแถบย่านตำบลนี้จนกลายมาเป็นชาวบ้านลูกหลานชาวตำบลคุ้งตะเภาในปัจจุบัน
คำว่า "ลือเลื่องภูมิปัญญา" หมายถึง ตำบลคุ้งตะเภาเป็นชุมชนที่มีทุนทางภูมิปัญญาที่เข้มแข็งในหลายด้าน เช่น ด้านบุคคล มีปราชญ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาโบราณ ด้านแพทย์แผนไทยโบราณ, ด้านดนตรีและการละเล่นไทย, และนักภูมิปัญญาประดิษฐ์ในพิธีสำคัญทางศาสนาในแต่ละหมู่บ้าน เป็นต้น ซึ่งรวมถึงในด้านสถานที่ด้วย เช่น มีศูนย์การเรียนรู้สมุนไพรไทยวัดคุ้งตะเภา ที่มีการอนุรักษ์สมุนไพรไทยหายากไว้กว่า 400 ชนิด แสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งทางภูมิปัญญาโบราณของตำบลคุ้งตะเภาเป็นอย่างดี
คำว่า "สองพระปฏิมาคู่บ้าน" สื่อความหมายถึง องค์หลวงพ่อสุวรรณเภตรา และ หลวงพ่อสุโขทัยสัมฤทธิ์ พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์โบราณอายุกว่า 800 ปี ที่เป็นพระพุทธรูปสำคัญศูนย์รวมจิตใจของชาวตำบลคุ้งตะเภา และชาวจังหวัดอุตรดิตถ์มาช้านาน
คำว่า "หาดน้ำน่านงามตา" หมายถึง สถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจสำคัญของตำบลคุ้งตะเภา คือสวนสาธารณะหาดริมน้ำน่านบ้านคุ้งตะเภา แหล่งท่องเที่ยวพักผ่อนสำคัญที่เป็นที่นิยมแห่งหนึ่งของอำเภอเมืองอุตรดิตถ์
คำว่า "พิพิธภัณฑ์วัดคุ้งตะเภาล้ำค่า" หมายถึง ตำบลคุ้งตะเภามีทุนทางประวัติศาสตร์วัฒนธรรมความเป็นมาที่ยาวนาน มีพิพิธภัณฑ์ชุมชนเป็นของตนเองในวัดคุ้งตะเภา เป็นแหล่งศูนย์กลางรูปธรรมที่แสดงออกซึ่งความเป็นมาและความเจริญทางวัตถุรวมถึงความเจริญทางจิตใจในอดีตของชาวตำบลคุ้งตะเภา
คำว่า "เลิศล้ำประเพณีงาม ๙ เดือน" หมายความถึง การอนุรักษ์ประเพณีวัฒนธรรมดังเดิมที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวหมู่บ้านคุ้งตะเภาที่มีประเพณีสำคัญในแต่ละเดือนถึง 9 เดือน ตั้งแต่เดือน 3 ถึงเดือน 12 แสดงออกถึงความเจริญทางจิตใจและความผูกพันกับพระพุทธศาสนาของชาวตำบลคุ้งตะเภา และยังเป็นสิ่งที่แสดงออกถึงทุนวัฒนธรรมที่เข้มแข็งของชาวตำบลคุ้งตะเภาอีกด้วย
สัญลักษณ์ > เพลง

เพลงประจำตำบลคือ "คุ้งตะเภารำลึก"
| --- | --- |
คุ้งตะเภารำลึก: 

ตัวอย่างบทเพลง คุ้งตะเภารำลึก
หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
ชาวคุ้งตะเภาได้มีการจัดทำเพลงประจำตำบลขึ้น โดยมี นายวิเชียร ครุฑทอง ปราชญ์ชุมชนของตำบลคุ้งตะเภา เป็นผู้แต่งบทเพลง - ทำนองเพลง รวมทั้งเป็นผู้ขับร้อง ซึ่งได้มีการบันทึกเสียงดนตรีที่ห้องบันทึกเสียงคณะดนตรีวง "ไทไท" ในปี พ.ศ. 2547
เพลงที่นายวิเชียร ครุฑทอง แต่งขึ้นมี 2 บทเพลง ทั้งสองเพลงเป็นเพลงขับร้องแบบลูกทุ่ง โดยมีชื่อตามลำดับดังนี้
"เพลงคุ้งตะเภารำลึก" มีเนื้อหาเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของชื่อคุ้งตะเภา
"เพลงอรุณรุ่งที่คุ้งตะเภา" มีเนื้อหาเกี่ยวกับการพัฒนาหมู่บ้านคุ้งตะเภาในปัจจุบัน
ปัจจุบันทั้งสองเพลงได้มีการเปิดบรรเลงตาม "เสียงตามสาย" ของหมู่บ้านคุ้งตะเภา ก่อนการประชาสัมพันธ์กิจกรรมของหมู่บ้าน เป็นเพลงที่คุ้นหู และเป็นเอกลักษณ์ที่สำคัญยิ่งอย่างหนึ่งของหมู่บ้านคุ้งตะเภามาจนปัจจุบัน
ตราสัญลักษณ์เทศบาลตำบลคุ้งตะเภา เป็นรูปเรือสำเภาทอง
แหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาไทยวัดคุ้งตะเภาในคำขวัญประจำตำบลคุ้งตะเภา
หลวงพ่อสุวรรณเภตรา 1 ใน 2 พุทธปฏิมากรศักดิ์สิทธิ์ในคำขวัญประจำตำบลคุ้งตะเภา
สวนสาธารณะหาดริมน้ำน่านบ้านคุ้งตะเภาในคำขวัญประจำตำบลคุ้งตะเภา
ประชากร

จำนวนประชากรรวม 8,735 คน แบ่งเป็น ชาย 4,265 คน หญิง 4,470 คน
การปกครอง

ตำบลคุ้งตะเภา แบ่งการปกครองตามรูปแบบหมู่บ้านออกเป็น 8 หมู่ คือ
หมู่บ้านป่ากล้วย (หมู่ 1-2)
หมู่บ้านป่าขนุน (หมู่ 3)
หมู่บ้านคุ้งตะเภา (หมู่ 4)
หมู่บ้านหัวหาด (หมู่ 5)
หมู่บ้านหาดเสือเต้น (หมู่ 6,8)
หมู่บ้านบ่อพระ (หมู่ 7)
การปกครอง > กำนัน

ทำเนียบรายนามกำนันตำบลคุ้งตะเภา นับแต่สมัยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์จนถึงปัจจุบัน มีดังนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ทำเนียบรายนามกำนันตำบลคุ้งตะเภา | ทำเนียบรายนามกำนันตำบลคุ้งตะเภา | ทำเนียบรายนามกำนันตำบลคุ้งตะเภา |  |
| ลำดับที่ | รายนามกำนัน | วาระการดำรงตำแหน่ง |  |
| 1. | ขุนภูมิคุ้งตะเภา | ปลายรัชกาลที่ 7 |  |
| 2. | กำนันครีบ รัตนสากล | (ไม่ทราบ) |  |
| 3. | กำนันต่วน คงตาม | (ไม่ทราบ) |  |
| 4. | กำนันหลง ฟักสด | (ไม่ทราบ) |  |
| 5. | กำนันคันโธ สิทธิชัย | (ไม่ทราบ) |  |
| 6. | กำนันปิ่น แสงจันทร์ | (ไม่ทราบ) |  |
| 7. | กำนันวิเชียร สรรค์เชื้อไพบูลย์ | 8 ธ.ค. 2521 – 14 ก.ค. 2535 |  |
| 8. | กำนันไพทูรย์ พรหมน้อย | ก.ค. 2535 – 30 ก.ย. 2565 |  |
| 9. | กำนันสมชาย สำเภาทอง | 3 พ.ย. 2565 – ปัจจุบัน |  |
การปกครอง > องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

เทศบาลตำบลคุ้งตะเภา เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กินพื้นที่ตลอดตำบลคุ้งตะเภา เทศบาลตำบลคุ้งตะเภาได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากองค์การบริหารส่วนตำบล เป็นเทศบาลตำบล ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย  เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2551 ปัจจุบันมี นายรุ่งศักดิ์ เลี้ยงประเสริฐ เป็นนายกเทศมนตรี