อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย
ภูมิหลังและการสร้าง > เทียบกับเรือชั้นโอลิมปิก

เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกของไวต์สตาร์มีความยาวกว่าลูซิเทเนียและมอริเทเนียเกือบ 100 ฟุต (30 เมตร) และมีความกว้างมากกว่าเล็กน้อย ทำให้เรือของไวต์สตาร์มีขนาดใหญ่กว่าคูนาร์ดประมาณ 15,000 ตัน ทั้งลูซิเทเนียและมอริเทเนียถูกปล่อยลงน้ำและให้เริ่มบริการหลายปีก่อนโอลิมปิก ไททานิก และบริแทนนิก จะพร้อมให้บริการในเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ แม้เรือของคูนาร์ดจะมีความเร็วสูงกว่าเรือชั้นโอลิมปิกอย่างเห็นได้ชัด แต่ความเร็วดังกล่าวก็ยังไม่เพียงพอที่จะรองรับการให้บริการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเรือสองลำต่อสัปดาห์จากฝั่งมหาสมุทรทั้งสอง จึงต้องมีเรือลำที่สามเพื่อให้บริการเดินเรือประจำสัปดาห์ได้อย่างครบถ้วน และเพื่อเป็นการตอบสนองต่อแผนการสร้างเรือชั้นโอลิมปิกสามลำของไวต์สตาร์ คูนาร์ดจึงสั่งต่อเรือลำที่สามขึ้นมาคืออาร์เอ็มเอส อาควิเทเนีย (RMS Aquitania) เช่นเดียวกับโอลิมปิก อาควิเทเนียของคูนาร์ดมีอัตราความเร็วให้บริการต่ำกว่า แต่มีขนาดใหญ่และมีความหรูหรามากกว่า
เนื่องจากมีขนาดใหญ่ขึ้น เรือชั้นโอลิมปิกจึงสามารถเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกได้มากกว่าลูซิเทเนียและมอริเทเนีย ทั้งโอลิมปิกและไททานิกเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย อาทิ สระว่ายน้ำ ห้องอาบน้ำแบบตุรกีสมัยวิกตอเรีย ห้องออกกำลังกาย สนามสควอช ห้องรับรองขนาดใหญ่ ห้องอาหารตามสั่งแยกจากห้องอาหารหลัก และห้องโดยสารพร้อมห้องน้ำในตัวจำนวนมาก ซึ่งมากกว่าเรือคู่แข่งของคูนาร์ดถึงสองลำ
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงที่เกิดจากกังหันไอน้ำทั้ง 4 เครื่องบนลูซิเทเนียและมอริเทเนียได้สร้างความรำคาญให้กับเรือทั้งสองลำตลอดการเดินทาง เมื่อลูซิเทเนียแล่นด้วยความเร็วสูงสุด การสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นจะรุนแรงมากจนทำให้ที่พักชั้นสองและสามของเรืออยู่ไม่ได้ ตรงกันข้าม เรือชั้นโอลิมปิกนั้นใช้เครื่องยนต์ลูกสูบแบบดั้งเดิม 2 เครื่องและกังหันเพียงเครื่องเดียวสำหรับใบจักรกลาง ซึ่งช่วยลดการสั่นสะเทือนได้มาก ด้วยเรือชั้นโอลิมปิกมีระวางบรรทุกและความกว้างของตัวเรือที่มากกว่า ทำให้เรือเหล่านี้มีความเสถียรมากกว่าและมีแนวโน้มที่จะโคลงเคลงน้อยกว่าเมื่ออยู่ในทะเล ลูซิเทเนียและมอริเทเนียต่างมีหัวเรือตรง ตรงข้ามกับเรือชั้นโอลิมปิกที่มีหัวเรือทำมุม เพราะถูกออกแบบมาให้สามารถพุ่งทะลุคลื่นแทนที่จะไต่คลื่น ผลที่ตามมาโดยไม่คาดคิดคือเรือของคูนาร์ดจะโงหัวขึ้นอย่างรุนแรงแม้ในสภาพอากาศสงบ ทำให้คลื่นขนาดใหญ่ซัดเข้าที่หัวเรือและส่วนหน้าของโครงสร้างบน เรื่องนี้ถือเป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงต่อลูซิเทเนียจากคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าใส่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1910
เรือในชั้นโอลิมปิกนั้นมีความต่างจากลูซิเทเนียและมอริเทเนียในด้านการแบ่งส่วนใต้ระดับน้ำ เรือของไวต์สตาร์ถูกแบ่งออกเป็นส่วนด้วยผนังกันน้ำแนวขวาง แม้ลูซิเทเนียจะมีผนังกันน้ำแนวขวาง แต่ก็ยังมีผนังกันน้ำแนวยาวที่ทอดไปตามตัวเรือทั้งสองข้าง ระหว่างห้องหม้อไอน้ำและห้องเครื่องจักรกับห้องเก็บถ่านหินด้านนอกของตัวเรือ คณะกรรมการสอบสวนของอังกฤษที่ทำการสอบสวนเหตุการณ์ไททานิกอับปางใน ค.ศ. 1912 ได้รับฟังพยานหลักฐานเกี่ยวกับการท่วมของห้องเก็บถ่านหินที่อยู่ด้านนอกผนังกั้นน้ำแนวยาว เนื่องจากส่วนที่ถูกน้ำท่วมมีความยาวมาก เมื่อเกิดการรั่วไหล น้ำจำนวนมากจะไหลเข้าไปยังส่วนนั้น ทำให้เรือเอียงตัวมากขึ้น และเป็นอุปสรรคต่อการปล่อยเรือชูชีพจากฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกับลูซิเทเนีย เสถียรภาพของเรือไม่เพียงพอต่อการจัดวางผนังกั้นน้ำที่ใช้ หมายความว่าหากห้องเก็บถ่านหินเพียงสามห้องในด้านใดด้านหนึ่งถูกน้ำท่วม อาจส่งผลให้ความสูงจุดเปลี่ยนศูนย์เสถียร (metacentric height) เป็นลบ กลับกัน ไททานิกได้รับการออกแบบให้มีเสถียรภาพสูงมากและจมลงพร้อมกับการเอียงเพียงไม่กี่องศา เนื่องจากโครงสร้างของเรือถูกออกแบบมาเพื่อลดความเสี่ยงจากการที่น้ำท่วมไม่เท่ากันและการพลิกคว่ำ
ลูซิเทเนียไม่มีเรือชูชีพเพียงพอสำหรับผู้โดยสาร เจ้าหน้าที่ และลูกเรือทั้งหมดที่อยู่บนเรือในระหว่างการเดินทางครั้งแรก (น้อยกว่าไททานิกสี่ลำซึ่งจะบรรทุกใน ค.ศ. 1912) การปฏิบัติดังกล่าวเป็นเรื่องปกติของเรือโดยสารขนาดใหญ่ในสมัยนั้น เนื่องจากมีความเชื่อกันว่าในเส้นทางเดินเรือที่พลุกพล่าน ย่อมมีเรืออื่นอยู่ใกล้เสมอ และเรือชูชีพที่มีอยู่นั้นเพียงพอที่จะขนส่งผู้โดยสารทั้งหมดไปยังเรือที่มาช่วยเหลือได้ก่อนจะจม ภายหลังเหตุการณ์ไททานิกอับปาง ลูซิเทเนียและมอริเทเนียได้รับการติดตั้งเรือชูชีพไม้เพิ่มเติมอีก 6 ลำบนหลักเดวิต (davit) เป็นผลให้มีเรือชูชีพที่ติดตั้งอยู่บนเดวิตทั้งหมด 22 ลำ อุปกรณ์ช่วยชีวิตส่วนที่เหลือถูกเสริมด้วยเรือชูชีพแบบพับจำนวน 26 ลำ โดย 18 ลำเก็บไว้ใต้เรือชูชีพแต่ละลำ และอีก 8 ลำเก็บไว้ที่ดาดฟ้าท้ายเรือ เรือชูชีพแบบพับเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยมีส่วนล่างเป็นไม้กลวงและด้านข้างเป็นผ้าใบ ต้องประกอบเมื่อต้องการใช้งาน
ซึ่งต่างจากโอลิมปิกและบริแทนนิกที่ติดตั้งเรือชูชีพครบครันและทั้งหมดถูกแขวนไว้กับเดวิต ความแตกต่างดังกล่าวเป็นปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่การสูญเสียชีวิตจำนวนมากจากการอับปางของลูซิเทเนีย เนื่องจากไม่มีเวลาเพียงพอในการประกอบเรือชูชีพแบบพับหรือแพชูชีพ หากไม่ใช่เพราะการเอียงของเรืออย่างรุนแรงที่ทำให้ไม่สามารถปล่อยเรือชูชีพด้านกราบซ้ายและความรวดเร็วในการจมของเรือที่ทำให้ไม่สามารถนำผู้โดยสารลงเรือชูชีพที่เหลืออยู่ซึ่งสามารถปล่อยได้โดยตรง (เพราะติดตั้งไว้กับเดวิต) และปล่อยลงสู่น้ำได้ทันเวลา เมื่อบริแทนนิกซึ่งทำหน้าที่เป็นเรือพยาบาลในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอับปางใน ค.ศ. 1916 หลังชนกับทุ่นระเบิดในช่องแคบเคีย เรือชูชีพที่อยู่บนเดวิตถูกปล่อยลงไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ผู้โดยสารส่วนใหญ่รอดชีวิต แต่เรือใช้เวลากว่าสามเท่าในการจมเมื่อเทียบกับลูซิเทเนีย เป็นผลให้ลูกเรือมีเวลาอพยพผู้โดยสารมาก