stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาปัตยกรรมฮินดู
โบสถ์พราหมณ์ (มณเทียร) > โคปุรัม

บทความหลัก: โคปุรัม
โคปุรัม เป็นโครงสร้างสำคัญที่ขาดไม่ได้ของโบสถ์ โคปุรัมคือหอทางเข้า มักสร้างอย่างวิจิตรงดงาม และนิยมสร้างให้มีขนาดยิ่งใหญ่โดยเฉพาะในอินเดียใต้ (สถาปัตยกรรมดราวิเดียน)
อาราม (มาถ)

อารามในศาสนาฮินดู เช่น มาถ (Matha) และ อาศรม ประกอบด้วยคอมเพล็กซ์ของโบสถ์ กุฏิของสาธุ ฯลฯ ในศาสนาฮินดูบางกระแสจะพบภาชนกุตีร์ (Bhajana Kutir) ซึ่งเป็นที่ทำสมาธิของสาธุ
สุสาน (สมาธิ)

สมาธิ (สถานที่) คือสุสานที่อาจบรรจุศพหรือไม่บรรจุศพ เป้าหมายหลักของสมาธิคือสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงบุคคลนั้น ๆ มากกว่า
ราชรถ (รัถ)

ในสถานที่ของฮินดูบางแห่งจะพบอาคารหนึ่งที่เรียกว่า "รัถ" คืออาคารที่สร้างเป็นรูปราชรถขนาดใหญ่
ซุ้มทางเข้า (โตรณะ)

บทความหลัก: โตรณะ
โตรณะ (Torana) คือซุ้มทางเข้าศาสนสถาน เทียบได้กับโทริอิของจินจะในญี่ปุ่น
เสา (สตมภ์)

บทความหลัก: สตมภ์ และ ธวัช
สตมภ์ คือเสาที่สร้างขึ้นเพื่อระลึกหรือแสดงการเคารพต่อเทพหรือบุคคล ส่วนเสาที่พบตรงทางเข้านั้นจะเรียกว่า ธวัช บางครั้งใช้เป็นเสาธงหรือประดับด้วยศิวลึงค์และสัตว์ศักดิ์สิทธิ์
ฉัตรี

บทความหลัก: ฉัตรี
ฉัตรีคือโครงสร้างศาลาทรงโดม มีรากฐานมาจากสถาปัตยกรรมราชสถาน
ฆาฏ

ฆาฏคือบันไดทางลงแม่น้ำ  โดยเฉพาะแม่น้ำหรือทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์
โคศาลา

บทความหลัก: โคศาลา
โคศาลาคือที่อยู่ของวัว ในฐานะเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของฮินดู จึงมีการสร้างโคศาลาขึ้นเพื่อไว้เป็นที่อยู่ของสัตว์จำพวกวัว กระทิง
บรรณานุกรม

Acharya, P. K. (2010). An encyclopaedia of Hindu architecture. New Delhi: Oxford University Press (Republished by Motilal Banarsidass). ISBN 978-81-85990-03-3.
Acharya, P. K. (1927). Indian Architecture according to the Manasara Shilpa Shastra. London: Oxford University Press (Republished by Motilal Banarsidass). ISBN 0300062176.
Dhar, P. D. (2010). The Torana in Indian and Southeast Asian Architecture. New Delhi: D K Printworld. ISBN 978-8124605349.
Glushkova, I. (2014). Objects of Worship in South Asian Religions: Forms, Practices and Meanings. Routledge. ISBN 978-1-317-67595-2.
Goel, S. R. (1991). Hindu Temples – What Happened to Them. Vol. 2. New Delhi: Voice of India. ISBN 81-85990-03-4.
Harle, J. C. (1994). The Art and Architecture of the Indian Subcontinent (2nd ed.). Yale University Press Pelican History of Art. ISBN 0300062176.
Ernest Havell (1972). The Ancient and Medieval Architecture of India. John Murray, London (Reprinted S. Chand).
Juneja, M. (2001). Architecture in Medieval India: Forms, Contexts, Histories (2nd ed.). Orient Blackswan. ISBN 978-8178242286.
Michell, G. (1988). The Hindu Temple: An Introduction to its Meaning and Forms (2nd ed.). Chicago/London: University of Chicago Press. ISBN 0-226-53230-5.
Patra, Reena (2006). "A Comparative Study on Vaastu Shastra and Heidegger's 'Building, Dwelling and Thinking'". Asian Philosophy. Taylor & Francis. 16 (3): 199–218. doi:10.1080/09552360600979430. S2CID 144592593.
Ram Raz (1834). Essay on the Architecture of the Hindús. Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland.
Shilpa Sharma; Shireesh Deshpande (2017). "Architectural Strategies Used in Hindu Temples to Emphasize Sacredness". Journal of Architectural and Planning Research. 34 (4): 309–319. JSTOR 44987239.
Sinha, Amita (1998). "Design of Settlements in the Vaastu Shastras". Journal of Cultural Geography. Taylor & Francis. 17 (2): 27–41. doi:10.1080/08873639809478319.
Shukla, D. N. (1993). Vastu-Sastra: Hindu Science of Architecture. Munshiram Manoharial Publishers. ISBN 978-81-215-0611-3.
Sears, T. (2014). Worldly Gurus and Spiritual Kings: Architecture and Asceticism in Medieval India. Yale University Press. ISBN 978-0-300-19844-7.
Thapar, B. (2004). Introduction to Indian Architecture. Singapore: Periplus Editions. ISBN 0-7946-0011-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

Vijayanagara architecture
Sthapatyaveda (Temple Architecture) on Hindupedia, the Hindu Encyclopedia
| ด ค กสถาปัตยกรรมอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| ชนิด |  เบงกอล  ภูมิชา  พุทธ  ทราวิฑ พทามีจาลุกยะ  โหยสฬะ  วิชัยนคร  จลุกยะตะวันตก  ซอง  ฮารัปปา  ฮินดู  อินโด-อิสลาม โมกุล อักบาร์  ชาร์กี  กุตับชาฮี  อินโด-ซาราเซน  ไชนะ  กทัมพะ  กลิงคะ  ลตินา  เจาะหิน  เสขรี  ซิกข์  |  |
| แบ่งตามรัฐ |  คุชราต  กรณาฏกะ  เกรละ  มหาราษฏระ  โอฑิษา  ราชสถาน  ทมิฬนาฑู  อุตตรประเทศ  เบงกอลตะวันตก  เตลังคนา  |  |
| แบ่งตามเมือง |  ภุพเนศวร  เจนไน  เดลี  ไฮเดอราบาด  ลักเนา  มุมไบ  |  |
  หมวดหมู่ 
ครรภคฤห์ใต้วิมานัมความสูงสี่ชั้น
โคปุรัมความสูงสองชั้นแบบอินเดียเหนือ
กัลลินรัถ (Kallina Ratha) ของวิฏฎลมนเทียร (Vittala Temple) ในหัมปี
ฉัตรีจำลองสีขาว
ผู้คนกำลังลงอาบน้ำริมคงคาฆาฏที่พาราณสี
กำธน สินธวานนท์

| พลอากาศเอกกำธน สินธวานนท์ป> จ., ม.ป.ช., ม.ว.ม., ภ.ป.ร.2 |
| --- | --- |


องคมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 – 6 ธันวาคม พ.ศ. 2559 (29 ปี 8 วัน)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 มีนาคม พ.ศ. 2469 จังหวัดภูเก็ต ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 21 กันยายน พ.ศ. 2562 (93 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: ท่านผู้หญิงพึงใจ สินธวานนท์

พลอากาศเอก กำธน สินธวานนท์ (20 มีนาคม พ.ศ. 2469 – 21 กันยายน พ.ศ. 2562) อดีตองคมนตรี เป็นบุตรของหลวงบริหารสิกขกิจ (ซุ่นกิ๊ต สินธวานนท์) กับจินดา สินธวานนท์ สมรสกับท่านผู้หญิงพึงใจ สินธวานนท์ มีบุตรธิดา 3 คน ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นองคมนตรี เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530
ประวัติ

พลอากาศเอกกำธน ลาออกจากราชการทหารอากาศ ขณะมียศเป็น นาวาอากาศตรี เมื่อ พ.ศ. 2503 เพื่อไปทำงานที่การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (ขณะนั้นเป็น การไฟฟ้ายันฮี) ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย เมื่อ พ.ศ. 2528 แล้วจึงลาออกจากการไฟฟ้าฝ่ายผลิตเมื่อ พ.ศ. 2530 เมื่อได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นองคมนตรี
พลอากาศเอกกำธน ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ พระราชทานยศ พลอากาศตรี พร้อมกับเป็นนายทหารพิเศษ ประจำกรมนักเรียนนายเรืออากาศ รักษาพระองค์ โรงเรียนนายเรืออากาศ กรมยุทธศึกษาทหารอากาศ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534  และได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ พระราชทานยศ พลอากาศเอก เป็นกรณีพิเศษ เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2550
พลอากาศเอกกำธนพ้นจากตำแหน่งองคมนตรีเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2559 ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งยังเป็น สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร กระทั่งถึงแก่อสัญกรรมด้วยภาวะติดเชื้อในกระแสโลหิตเมื่อวันเสาร์ที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2562 เวลา 07.25 น. สิริอายุได้ 93 ปี โดย สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จพระราชดำเนินพระราชทานน้ำหลวงอาบศพเมื่อวันอาทิตย์ที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2562 ณ ศาลา 100 ปี วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เวลา 18.00 น. พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี ได้เสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
การศึกษา

โรงเรียนเทพศิรินทร์ (DSA58)
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2490)
วิชาการบินพลเรือนกองทัพอากาศ รุ่นที่ 13 (2502)
วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 20 (2520)
ตำแหน่งอื่นที่สำคัญ

สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2516
กรรมการบริหารและรองเหรัญญิกมูลนิธิอานันทมหิดล
กรรมการมูลนิธิชัยพัฒนา
ประธานโครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9
รองประธานมูลนิธิโครงการหลวง
ประธานกรรมการมูลนิธิพระดาบส
ประธานกรรมการโครงการทุนเล่าเรียนหลวงสำหรับพระสงฆ์ไทย
ประธานมูลนิธิสวนหลวง ร.๙
ประธานสหพันธ์เปตองแห่งเอเชีย
นายกสมาคมเปตองแห่งประเทศไทยในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2532 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2517 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2528 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2534 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 2 (ภ.ป.ร.2)
แหล่งข้อมูลอื่น

มูลนิธิกำธน สินธวานนท์
เครือซีเมนต์ไทย เก็บถาวร 2006-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กคณะองคมนตรีไทย |
| --- | --- |
คณะองคมนตรี ชุดปัจจุบัน:  สุรยุทธ์ จุลานนท์  เกษม วัฒนชัย  พลากร สุวรรณรัฐ  อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ  ศุภชัย ภู่งาม  ชลิต พุกผาสุข  ไพบูลย์ คุ้มฉายา  ดาว์พงษ์ รัตนสุวรรณ  จรัลธาดา กรรณสูต  กัมปนาท รุดดิษฐ์  พงษ์เทพ หนูเทพ  จิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา  อำพน กิตติอำพน  เฉลิมชัย สิทธิสาท  จอม รุ่งสว่าง  นุรักษ์ มาประณีต  เกษม จันทร์แก้ว  บัณฑิตย์ มลายอริศูนย์  ประยุทธ์ จันทร์โอชา 
ประธานองคมนตรี:  พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร  พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอดิศรอุดมศักดิ์  เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ  หม่อมหลวงเดช สนิทวงศ์  สัญญา ธรรมศักดิ์  เปรม ติณสูลานนท์  สุรยุทธ์ จุลานนท์ 
ดูเพิ่ม:  รายพระนามและชื่ออภิรัฐมนตรีและองคมนตรีไทย
ประชาธิปก (เครื่องบิน)

| เครื่องบินประชาธิปก |
| --- | --- |

เครื่องบินขับไล่แบบ 5 (บ.ข.5)
หน้าที่: เครื่องบินขับไล่
ประเทศผู้ผลิต:  ไทย
ผู้ผลิต: กรมอากาศยานกองทัพอากาศทหารบกสยาม
ผู้ออกแบบ: หลวงเนรมิตไพชยนต์ (เซี้ยง ศุษิลวรณ์)
เที่ยวบินแรก: พ.ศ. 2472
เริ่มใช้: พ.ศ. 2472
สถานะ: ปลดระวาง
ผู้ใช้หลัก:  กรมอากาศยานกองทัพอากาศทหารบกสยาม
จำนวนที่ถูกผลิต: 1
เครื่องบินประชาธิปก หรือ เครื่องบินขับไล่แบบ 5 (บ.ข.5) เป็นเครื่องบินขับไล่ที่ออกแบบโดยพันโทหลวงเนรมิตไพชยนต์ (เซี้ยง ศุษิลวรณ์) ผู้บังคับฝูงโรงงานอากาศยานที่ 3 กรมอากาศยาน เมื่อ พ.ศ. 2472  สร้างโดยกองโรงงานกรมอากาศยาน เครื่องต้นแบบใช้ชื่อว่า "เครื่องบินทดลอง 2 ที่นั่ง" (บ.ทล.) ใช้เครื่องยนต์เคอร์ติส 435 แรงม้า  ต่อมาได้ใช้ชื่อว่า "ประชาธิปก" ตามพระนามของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว นับเป็นเครื่องบินรบแบบที่สองที่ออกแบบและสร้างขึ้นโดยคนไทย ถูกใช้ในการทดสอบเปรียบเทียบกับเครื่องบิน Nieuport-Delage NiD 29 [en] รุ่น C.1 ซึ่งผลมีสมรรถนะไม่แตกต่างกัน
ประจำการ

กรมอากาศยานกองทัพอากาศทหารบกสยาม
คุณลักษณะ (เครื่องบินขับไล่ประชาธิปกแบบ 5)

ลักษณะทั่วไป
ลูกเรือ: 1
Powerplant: 1 × Curtiss water-cooled inline engine, 257 kW (345 hp)
สมรรถนะ
ดูเพิ่ม

เครื่องบินบริพัตร
แหล่งข้อมูลอื่น

เครื่องบินขับไล่แบบที่ ๕ ประชาธิปก   ( Prachadhipok ) เก็บถาวร 2007-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติ และความเป็นมาของกรมช่างอากาศ เก็บถาวร 2007-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กการกำหนดแบบเครื่องบินขับไล่ของกองทัพไทย |
| --- | --- |
บ.ข (ขับไล่):  บ.ข.1  บ.ข.2 (I)  บ.ข.2 (II)  บ.ข.2 (III)  บ.ข.2 (IV)  บ.ข.3 (I)  บ.ข.3 (II)  บ.ข.4  บ.ข.5  บ.ข.6  บ.ข.7  บ.ข.8  บ.ข.9  บ.ข.10  บ.ข.11  บ.ข.12  บ.ข.13  บ.ข.14  บ.ข.15  บ.ข.16  บ.ข.17 เค  บ.ข.18  บ.ข.19  บ.ข.20 (I)  บ.ข.20 (II) 
แบบที่เกี่ยวข้อง:  บ.ขฝ.1  บ.ขฝ.2
อรุโณชา ภาณุพันธุ์

| อรุโณชา ภาณุพันธุ์ |
| --- | --- |
เกิด: อรุโณชา ภาณุพันธุ์ 6 กรกฎาคม กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
การศึกษา: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (นศ.บ.)
อาชีพ: ผู้ผลิตสื่อโทรทัศน์ ผู้บริหาร ยูทูบเบอร์
คู่สมรส: อรรควุฒิ สุวรรณประกร
บิดามารดา: ชุมพล ทองรักษ์ (บิดา) หม่อมเจ้าอรุณแสงไข ภาณุพันธุ์ (มารดา)
อาชีพแสดง
รางวัล
โทรทัศน์ทองคำ: รางวัลเกียรติยศคนทีวี พ.ศ. 2565
 
อรุโณชา ภาณุพันธุ์ ชื่อเล่น หน่อง เป็นผู้จัดละคร ปัจจุบันเป็นประธานบริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด และธิดาในหม่อมเจ้าอรุณแสงไข ภาณุพันธุ์ เธอเป็นผู้กำกับรายการโทรทัศน์ผู้หญิงคนแรกของประเทศไทย
ประวัติ

อรุโณชาเป็นธิดาเพียงคนเดียวของหม่อมเจ้าอรุณแสงไข ภาณุพันธุ์ กับชุมพล ทองรักษ์  ในวัยเยาว์ อรุโณชาอาศัยอยู่กับมารดาเป็นหลัก สำเร็จการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้รับศิลปศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิทยุโทรทัศน์และสื่อดิจิตอล จากมหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต วิทยาเขตร่มเกล้า
หลังจากเรียนจบ ก็ได้เข้าทำงานที่ฝ่ายผลิตที่ช่อง 3 ทำงานตั้งแต่กำกับบท แล้วค่อยเป็นผู้กำกับเวที จากนั้นก็เป็นผู้ช่วยผู้กำกับรายการ จนกระทั่งถึงตำแหน่งผู้กำกับรายการ ได้มีส่วนร่วมในการผลิตละคร ทำรายการวาไรตี้ รายการเกมโชว์ รายการผู้หญิง รายการข่าว ของทางช่องหลายรายการ เธอยังทำรายการสารคดีเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2530 โดยเป็นผู้กำกับและดูแลการผลิตทั้งหมดเผยแพร่ทางสถานีโทรทัศน์ทุกช่อง และในฐานะผู้กำกับรายการ เธอยังเป็นผู้กำกับรายการผู้หญิงคนแรกของช่อง 3
อรุโณชาก่อตั้งบริษัทบรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น เมื่อปลายปี พ.ศ. 2532 โดยทำรายการแรกคือ Health Show และทำละครยาวเรื่องแรกคือ หวานมันฉันคือเธอ บรอดคาซท์ที่เธอดูแลยังผลิตผลงานละคร เช่น ดอกส้มสีทอง, แรงเงา, มงกุฎดอกส้ม, และ บุพเพสันนิวาส เป็นต้น
อรุโณชาได้รับรางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 4 สาขารางวัลบุคคลเบื้องหลังแห่งปี ได้รับรางวัลพิฆเนศวร ประจำปี 2560 รางวัลกิตติมศักดิ์ด้านส่งเสริมโทรทัศน์ ยังได้รับรางวัลสตรีผู้นำดีเด่นแห่งเอเชีย (Woman in Leadership Forum Asia 2012) สาขาสื่อสารมวลชน ซึ่งรางวัลนี้เป็นส่วนสำคัญส่วนหนึ่งของการจัดการประชุมผู้นำสตรี แห่งเอเชีย ครั้งที่ 2 ที่กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย  และได้รับรางวัลสุดยอดนักธุรกิจสตรีอาเซียน (Outstanding ASEAN Women Entrepreneurs 2015) จากสมาพันธ์นักธุรกิจสตรีอาเซียน ซึ่งเป็นรางวัลส่งเสริมบทบาทของนักธุรกิจสตรีอาเซียน และยกย่องเชิดชูเกียรตินักธุรกิจสตรีอาเซียนที่ประสบความสำเร็จ ซึ่งมีการมอบรางวัลขึ้นที่กรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม
อรุโณชาสมรสกับอรรควุฒิ สุวรรณประกร รองประธานบริษัท แพน ราชเทวี กรุ๊ป จำกัด (มหาชน)
ผลงานทางออนไลน์

Facebook:Broadcast Thai Television
YouTube:Broadcast Thai Television Channel
กิตติพงษ์ กิตยารักษ์

| ศาสตราจารย์พิเศษกิตติพงษ์ กิตยารักษ์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


ปลัดกระทรวงยุติธรรม
ดำรงตำแหน่ง 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 – 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 กันยายน พ.ศ. 2501 (66 ปี)

ศาสตราจารย์พิเศษ กิตติพงษ์ กิตยารักษ์ (เกิด 13 กันยายน พ.ศ. 2501) ประธานกรรมการตรวจสอบและกรรมการอิสระ บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) ประธานกรรมการสถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย (องค์การมหาชน) อดีตที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีฝ่ายข้าราชการประจำ (นักบริหารระดับสูง) สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี สำนักนายกรัฐมนตรี กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการพัฒนาการบริหารงานยุติธรรมแห่งชาติ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด (ป.ป.ส.)กรรมการสภามหาวิทยาลัยมหิดล อดีตที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ฝ่ายข้าราชการประจำ อดีตปลัดกระทรวงยุติธรรม อดีตกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการคดีพิเศษ กรมสอบสวนคดีพิเศษ อดีตอธิบดีกรมคุมประพฤติ กรรมการพัฒนาการบริหารงานยุติธรรมแห่งชาติ กรรมการอิสระตรวจสอบและค้นหาความจริงเพื่อการปรองดองแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2552 เขาเป็นผู้ปฏิบัติงานในกองอำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน (กอฉ.)ตามคำสั่งสำนักนายกรัฐมนตรีที่ 98/2552 ในเหตุการณ์ ความไม่สงบทางการเมืองในประเทศไทย เมษายน พ.ศ. 2552
ในปี พ.ศ. 2553 เขาเป็นกรรมการศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน ระหว่างวันที่ 21 มกราคม 2557 ถึง 18 มีนาคม 2557 เขาเป็นกรรมการในศูนย์รักษาความสงบ ตามคำสั่งคำสั่งที่ พิเศษ 1/2557 เรื่องจัดตั้งศูนย์รักษาความสงบ โดย ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
ประวัติ

ดร.กิตติพงษ์ กิตยารักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 13  กันยายน พ.ศ. 2501 เป็นบุตร นาย สุจินต์ กิตยารักษ์ อดีตผู้ตรวจราชการ กระทรวงมหาดไทย อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดฉะเชิงเทราและจังหวัดมหาสารคาม กับ นาง เพ็ญศรี นุตสติ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปริญญาโทด้านกฎหมายการค้าและเศรษฐกิจระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยคอร์แนล สหรัฐอเมริกา (ทุน ก.พ.) เนติบัณฑิต สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา ปริญญาโทใบที่สองด้านกฎหมาย มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด สหรัฐอเมริกา (ทุนฟูลไบรท์) และปริญญาเอกด้านกฎหมาย มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด สหรัฐอเมริกา (ทุนฟูลไบรท์)
การทำงาน

กิตติพงษ์ กิตยารักษ์ รับราชการในสังกัดสำนักงานอัยการสูงสุด ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 ได้โอนย้ายมารับราชการในสังกัดกรมบังคับคดี กระทรวงยุติธรรม เคยได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมคุมประพฤติ รองปลัดกระทรวง และปลัดกระทรวงยุติธรรม
กระทั่งในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557 ภายหลังการยึดอำนาจโดย คสช. นายกิตติพงษ์ เป็นผู้หนึ่งที่ถูกกล่าวถึงทางสื่อมวลชนว่าจะเป็นผู้ได้รับแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีคนกลาง แต่เจ้าตัวปฏิเสธว่าไม่มีการทาบทามแต่อย่างใด ต่อมาเขาได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ฝ่ายข้าราชการประจำ เนื่องจากดำรงตำแหน่งปลัดกระทรวงยุติธรรม ครบวาระ 4 ปี และต่ออายุมาแล้ว 2 ครั้ง ตามระเบียบของทางราชการ และต่อมาได้ออกจากราชการ เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 เพื่อไปปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการสถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย มีกำหนดเวลา 2 ปี
นอกจากนั้นแล้ว ศ.(พิเศษ) ดร.กิตติพงษ์ กิตยารักษ์ เป็นอาจารย์พิเศษคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และเป็นผู้บรรยาย วิชาสิทธิมนุษยชนในกระบวนการยุติธรรม ณ สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา
เขาลาออกจากตำแหน่ง ที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีฝ่ายข้าราชการประจำ (นักบริหารระดับสูง) สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี สำนักนายกรัฐมนตรีในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2549 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2551 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ญี่ปุ่น :
พ.ศ. 2565 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย ชั้นที่ 2
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.uc.mahidol.ac.th/Kittipong.html เก็บถาวร 2013-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.thairath.co.th/people/view/pol/3076
http://www.oja.go.th/NCJADhome/information/Documents/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4PDF/%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1.pdf เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไอเอไอ คเฟอร์

| ไอเอไอ คเฟอร์ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขับไล่หลากบทบาท(Multirole fighter)
ชาติกำเนิด:  อิสราเอล
บริษัทผู้ผลิต: Israel Aircraft Industries
สถานะ: ประจำการอยู่
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศอิสราเอล(ในอดีต) กองทัพเรือสหรัฐอเมริกา(ในอดีต) กองทัพอากาศโคลัมเบีย กองทัพอากาศศรีลังกา
จำนวนที่ผลิต: มากกว่า 220 ลำ
ประวัติ
เที่ยวบินแรก: มิถุนายน ค.ศ.1973
พัฒนาจาก: ดาโซลท์ มิราจ 5
ไอเอไอ คเฟอร์   (IAI Kfir)   คเฟอร์เป็นเครื่องบินขับไล่แบบแรกที่สร้างในอิสราเอล โดยต้นแบบของคเฟอร์ คือ มิราจ 5 ของฝรั่งเศส เมื่อในปี ค.ศ.  1969 ฝรั่งเศสงดขายเครื่องบินมิราจให้กับอิสราเอล ทำให้เกิดโครงการคเฟอร์ซึ่งเป็นงานแผนแบบเจ๊ตขับไล่และทิ้งระเบิดในระดับความเร็ว 2 มัคและเป็นความลับสุดยอดของอิสราเอล
เครื่องต้นแบบคเฟอร์ก็สำเร็จในปี ค.ศ.  1972 ซึ่งตั้งชื่อว่าเนเชอร์ เนเชอร์ได้ทำการบินทดสอบและแก้ไขดัดแปลงหลายส่วนโดยเฉพาะส่วนท้ายที่สันดาปท้ายร้อนจัดจนละลาย และเมื่อทดสอบปรับปรุงใหม่เสร็จ เนเชอร์ก็เปลี่ยนชื่อเป็น บาราค การผลิตบาราคเริ่มในปี ค.ศ.  1972 และประสบความสำเร็จอย่างสูงในการต่อสู้กับเครื่องบินมิกของอาหรับ และนับจากนั้นบาราคจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นคเฟอร์ในปัจจุบัน
คเฟอร์ได้รับการเปิดเผยต่อสาธารณชนอย่างเป็นทางการในวันที่ 14 เมษายน ปี ค.ศ.  1975 และในวันที่ 20 กันยายน ปี ค.ศ.  1976 บริษัท ไอเอไอก็ได้เปิดตัวรุ่นใหม่ชื่อว่า คเฟอร์ ซี 2
คเฟอร์ ซี 2 มีลักษณะแตกต่างจากรุ่นแรกคือ ติดตั้งคานาร์คหรือปีกเล็กๆด้านหน้า เหนือช่องรับอากาศ
ประเทศผู้ใช้งาน > ปัจจุบัน

โคลอมเบีย
เอกวาดอร์
ศรีลังกา
อาร์เจนตินา
ประเทศผู้ใช้งาน > อดีต

อิสราเอล
สหรัฐอเมริกา
รายละเอียด คเฟอร์ ซี 2

ผู้สร้าง :บริษัทไอเอไอ(IAI-Isarael Aircraf Industries) ประเทศอิสราเอล
ประเภท:เจ๊ตขับไล่สกัดกั้นและโจมตีหน่วยกำลังภาคพื้น ที่นั่งเดียว
เครื่องยนต์: เทอร์โบเจ๊ต เจเนลรัล อีเล็กตริค เจ 79-ยีอี-17 ให้แรงขับสถิต 5,385 กิโลกรัม และ 8,120 กิโลกรัมเมื่อสันดาปท้าย 1 เครื่อง
กางปีก: 8.22 เมตร
ยาว: 15.55 เมตร
สูง: 4.25 เมตร
พื้นที่ปีก: 34.8 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 7,285 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขั้นสูงสุด: 14,600 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 2.3 มัค ที่ระยะสูง 10,970 เมตร และ 1.12 มัค ที่ระยะสูง 305 เมตร
อัตราไต่สูงสุด: 14,000 เมตร
ระยะเวลาไต่สูงสุด: 11,000 เมตร ภายในเวลา 1 นาที 45 วินาที
ระยะทางวิ่งขึ้น: 700 เมตร เมื่อเครื่องหนัก 11,000 กิโลกรัม
ระยะทางร่อนลง: 450 เมตร เมื่อเครื่องหนัก 9,000 กิโลกรัม
เพดานบินสูงสุด: 18,000 เมตร
รัศมีทำการรบ : 520 กิโลเมตร เมื่อบินสกัดกั้น
650 กิโลเมตร เมื่อบินโจมตีกำลังภาคพื้นดิน และบิน ต่ำ-ต่ำ-ต่ำ
1,300 กิโลเมตร เมื่อบินโจมตีกำลังภาคพื้นดิน และบิน สูง-ต่ำ-สูง
อาวุธ :ปืนใหญ่อากาศ เดฟา สร้างในอิสราเอล ขนาด 30 มม. พร้อมกระสุนกระบอกละ 125 นัด ติดตั้งอยู่ภายในท่อรับอากาศเข้าเครื่องยนต์ ข้างละ 1กระบอก
ภารกิจสกัดกั้น
อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ ราฟาเอล ชาเฟอร์ (Shafrir) ที่ใต้ปีก ข้างละ 2 นัด
ภารกิจโจมตีกำลังภาคพื้นดิน
อาวุธปล่อยอากาศสู่พื้น แบบ ไชรค์(Shrike) มาเวอริค(Maverick) หรือ โฮโบส(Hobos) ที่ใต้ลำตัว
ลูกระเบิดทำลาย ลูกระเบิดเจาะคอนกรีต หรือ ลูกระเบิดเนปาล์ม ที่ใต้ลำตัว 3 ตำบล และใต้ปีกอีกข้างละ 2 ตำบล
รวม:คิดเป็นน้ำหนักประมาณ 4,000 กิโลกรัม
ประเทศผู้ใช้งานไอเอไอ คเฟอร์
จังหวัดอุบลราชธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 4 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 11 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1, 2 และ 3) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 4)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 1

เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองอุบลราชธานี, อำเภอวารินชำราบ, อำเภอสำโรง และกิ่งอำเภอดอนมดแดง
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดอุบลราชธานี> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดอุบลราชธานี> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดอุบลราชธานี> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดอุบลราชธานี> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดอุบลราชธานี> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดอุบลราชธานี> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ความหวังใหม่  | เกรียง กัลป์ตินันท์ (7)* | 102,968 | 58.32 |  |
|  | ความหวังใหม่  | สุรศักดิ์ เทียมประเสริฐ (9)* | 88,902 | 50.35 |  |
|  | ความหวังใหม่  | สุพล ฟองงาม (8) | 82,660 | 46.82 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | อดุลย์ นิลเปรม (1) | 81,041 | 45.90 |  |
|  | กิจสังคม  | ธำรงค์ ไทยมงคล (4)* | 66,664 | 37.76 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | สมบัติ รัตโน (2) | 47,471 | 26.88 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | วันยุทธ เหล็กกล้า (3) | 11,741 | 6.65 |  |
|  | กิจสังคม  | สมร รวมสา (6) | 1,857 | 1.05 |  |
|  | กิจสังคม  | เสมอทรัพย์ เพ็งนารินทร์ (5) | 1,232 | 0.69 |  |
|  | ประชากรไทย  | อภิญญา ภารการ (13) | 560 | 0.31 |  |
|  | มวลชน   | สมเกียรติ ดีเลิศ (10) | 559 | 0.31 |  |
|  | เสรีประชาธิปไตย | พันโท เทียนชัย พันธชัย (19) | 413 | 0.23 |  |
|  | ไท (พ.ศ. 2539)   | ทองเพ็ชร ละออเอี่ยม (18) | 325 | 0.18 |  |
|  | เสรีประชาธิปไตย | ชัยวรรธนะ โคตรสมบัติ (21) | 306 | 0.17 |  |
|  | มวลชน   | ไสว คำนนท์ (11) | 290 | 0.16 |  |
|  | ไท (พ.ศ. 2539)   | ปราโมทย์ โอบอ้วน (17) | 290 | 0.16 |  |
|  | ประชากรไทย  | ชัยพร พันธุ์เฉย (14) | 284 | 0.16 |  |
|  | มวลชน   | วินัย คำนนท์ (12) | 237 | 0.13 |  |
|  | ประชากรไทย  | วรจิตร์ พันธุ์เฉย (15) | 237 | 0.13 |  |
|  | เสรีประชาธิปไตย | บุญทวี อมรสินธุ์ (20) | 173 | 0.09 |  |
|  | ไท (พ.ศ. 2539)   | อำไพร พันธุ์นิล (16) | 154 | 0.08 |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 176,544 | 96.54 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 2,685 | 1.47 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 3,637 | 1.99 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 182,866 | 66.30 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 275,819 | 100.00 | — |
: ความหวังใหม่  ได้ที่นั่งจาก ประชาธิปัตย์  
: ความหวังใหม่  รักษาที่นั่ง
: ความหวังใหม่  ได้ที่นั่งจาก กิจสังคม