stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คูสค์

| คูสค์ Курск |
| --- | --- |
เมือง
ภูมิทัศน์ของเมือง
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของคูสค์ 
คูสค์ที่ตั้งของคูสค์แสดงแผนที่รัสเซียคูสค์คูสค์ (รัสเซีย)แสดงแผนที่รัสเซีย
พิกัด:  51°44′14″N 36°11′14″E﻿ / ﻿51.73722°N 36.18722°E﻿ / 51.73722; 36.18722
ประเทศ: รัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบ: แคว้นคูสค์
First mentioned: 1032
จัดตั้งเป็นเมือง: 1779
การปกครอง
 • องค์กร: Kursk City Assembly (รัสเซีย: Курское городское Собрание)
 • Head: Alexander Zakurdayev
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 188.75 ตร.กม. (72.88 ตร.ไมล์)
ความสูง: 250 เมตร (820 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 415,159 คน
 • อันดับ: 42nd ในปี 2010
 • ความหนาแน่น: 2,200 คน/ตร.กม. (5,700 คน/ตร.ไมล์)
สถานะการบริหาร
 • เขตย่อยของ: city of oblast significance of Kursk
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: แคว้นคูสค์, Kursky District
สถานะเทศบาล
 • เขตเมือง: Kursk Urban Okrug
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: Kursk Urban Okrug, Kursky Municipal District
รหัสไปรษณีย์: 305000
รหัสโทรศัพท์: +7 4712
รหัส OKTMO: 38701000001
วันเมือง: 25 กันยายน
เว็บไซต์: www.kurskadmin.ru
คูสค์ (รัสเซีย: Курск, สัทอักษรสากล: [ˈkursk]) เป็นเมืองหลักของ แคว้นคูสค์, ประเทศรัสเซีย, ตั้งอยู่บริเวณที่มีแม่น้ำมาบรรจบกัน
ได้แก่ แม่น้ำคูร์, ตัสการ์, และ แม่น้ำเซย์ม พื่นที่บริเวณย่านชานนครคูสค์  เป็นจุดยุทธศาสตร์ของยุทธการรถถังที่ใหญ่ที่สุดในโลกระหว่างสหภาพโซเวียต และ นาซีเยอรมนี ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of Kursk เก็บถาวร 2014-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (รัสเซีย)
Kursk State Medical University เก็บถาวร 2015-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Kursk State University เก็บถาวร 2007-01-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Kursk music events
Kursk road police
Kursk historical information (รัสเซีย)
ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี

| ภูพระบาท ประจักษ์พยาน แห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
หอนางอุสาภายในอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท
พิกัด: 17°43′51.8″N 102°21′22.6″E﻿ / ﻿17.731056°N 102.356278°E﻿ / 17.731056; 102.356278
ประเทศ:  ไทย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii), (v)
อ้างอิง: 1507
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2567 (คณะกรรมการสมัยที่ 46)
พื้นที่: 585.955 เฮกตาร์
พื้นที่กันชน: 598.806 เฮกตาร์
ที่ตั้งแหล่งมรดกโลก "ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี"แสดงแผนที่จังหวัดอุดรธานีภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี เป็นหนึ่งในแหล่งมรดกโลกของประเทศไทย ตั้งอยู่ในพื้นที่ตำบลเมืองพาน อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี มีพื้นที่ทั้งสิ้นราว 5.86 ตารางกิโลเมตร
สถานที่ที่ประกอบเป็นแหล่งมรดกโลก

อุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท
แหล่งวัฒนธรรมสีมาวัดพระพุทธบาทบัวบาน
การสงวนรักษาและการเตรียมการเพื่อขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก

กรมศิลปากรได้ดำเนินการขอใช้พื้นที่ป่าสงวนจำนวน 3,430 ไร่ จากกรมป่าไม้ โดยได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นเขตโบราณสถานไว้ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 98 ตอนที่ 63 เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2524 จากนั้นจึงได้พัฒนาแหล่งจนกลายเป็นอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาทในที่สุด
วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2547 ยูเนสโกได้ขึ้นเป็นสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้นเพื่อพิจารณาขึ้นเป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
พ.ศ. 2559 สภานานาชาติว่าด้วยการดูแลอนุสรณ์สถานและแหล่งโบราณคดี (ไอโคมอส) ได้แจ้งให้ทางการไทยทราบเกี่ยวกับการเสนออุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาทขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของทางการไทย โดยมีข้อเสนอแนะให้ดำเนินการศึกษาในเชิงลึกเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของวัฒนธรรมของสีมากับพุทธศาสนา เพื่อนำไปสู่ศักยภาพที่โดดเด่นของอุทยานฯ รวมทั้งหากเป็นไปได้ เสนอให้พิจารณาเกณฑ์และขอบเขตการขึ้นทะเบียนอุทยานฯ ที่ทางการไทยเสนอ
(ร่าง) ข้อมติเสนอให้ขึ้นทะเบียนอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาทเป็นแหล่งมรดกโลก ประเภทภูมิทัศน์วัฒนธรรม และเสนอให้เปลี่ยนชื่อแหล่งเป็น "ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี" รวมทั้งขอให้ดำเนินการในเรื่องต่าง ๆ ภายหลังจากการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกด้วยคุณค่าความโดดเด่นของการแสดงให้เห็นถึงวัฒนธรรมสีมาในสมัยทวารวดี
เหตุผลที่ได้รับคัดเลือกเป็นแหล่งมรดกโลก

"ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 46 เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 ที่เดลี ประเทศอินเดีย โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
ถือเป็นแหล่งมรดกโลกลำดับที่ 8 ของประเทศไทย และเป็นลำดับที่ 5 ในชนิดแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก (อังกฤษ)
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร สุโขทัย  ศรีสัชนาลัย  กำแพงเพชร  นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา  แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง  เมืองโบราณศรีเทพและโบราณสถานสมัยทวารวดีที่เกี่ยวข้อง  ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี ภูพระบาท  วัดพระพุทธบาทบัวบาน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง ทุ่งใหญ่นเรศวร  ห้วยขาแข้ง  กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่ เขาใหญ่  ทับลาน  ปางสีดา  ตาพระยา  ดงใหญ่  กลุ่มป่าแก่งกระจาน แก่งกระจาน  กุยบุรี  ไทยประจัน  แม่น้ำภาชี  |  |
| กำลังพิจารณา |  วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช  อนุสรณ์สถานแหล่งต่าง ๆ และภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเชียงใหม่ นครหลวงล้านนา  พระธาตุพนม และสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์และภูมิทัศน์ที่เกี่ยวข้อง  กลุ่มเทวสถานปราสาทพนมรุ้ง ปราสาทเมืองต่ำ และปราสาทปลายบัด  แหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามัน หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะระนอง  แหลมสน  หมู่เกาะสุรินทร์  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  สิรินาถ  ป่าชายเลนระนอง  สงขลาและชุมชนที่เกี่ยวเนื่องริมทะเลสาบสงขลา เมืองโบราณพังยาง พะโคะ และสีหยัง  เมืองโบราณสทิงพระ  เมืองป้อมค่ายซิงกอร่า ณ เขาแดงและแหลมสน  เมืองเก่าสงขลา ณ บ่อยาง  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก  ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ อุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
เจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักร

เจ้าชายแห่งเวลส์ พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3
เจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักร (Prince of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) เป็นอิสสริยยศที่พระราชทานให้แก่พระราชโอรส และพระราชนัดดา ของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรองค์ปัจจุบัน และในอดีต โดยพระมหากษัตริย์เป็นผู้พระราชทานให้โดยพระบรมราชวินิจฉัย เชื้อพระวงศ์พระองค์ใดที่ได้รับพระราชทานพระอิสริยยศนี้จะต้องออกพระนามตามฐานันดรศักดิ์เป็น ฮิสรอยัลไฮเนส (HRH)
ในกรณีเสกสมรสแล้ว พระชายาจะได้รับอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรไปโดยปริยาย โดยจะออกพระนามตามพระอิสสริยยศที่มีเกียรติสูงที่สุดของพระสวามี ซึ่งคล้ายคลึงกับกรณีของบรรดาศักดิ์อังกฤษ ซึ่งจะขานตามบรรดาศักดิ์ของสวามี อาทิเช่น เจ้าหญิงไมเคิลแห่งเคนต์ พระชายาของเจ้าชายไมเคิลแห่งเคนต์ ซึ่งเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าจอร์จที่ 5
ในกรณีพระชายาเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรจากสายพระโลหิตที่เสกสมรสกับเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักร ยังถือเป็นเจ้าหญิงพระชายา และออกพระนามเช่นเดียวกัน อาทิเช่น กรณีของเจ้าหญิงอเล็กซานดรา ดัชเชสแห่งไฟฟ์ เมื่อเสกสมรสกับเจ้าชายอาร์เธอร์แห่งคอนน็อต พระภาดาในเจ้าหญิงลูอีส พระราชกุมารี พระมารดาให้ออกพระนามเป็น เจ้าหญิงอาร์เธอร์แห่งคอนน็อต ดัชเชสแห่งไฟฟ์
ในกรณีที่เจ้าชายพระองค์นั้นได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ด้วย พระชายาจะถูกออกพระนามตามบรรดาศักดิ์ของพระสวามีอยู่เสมอ อาทิเช่น กรณีของเจ้าชายวิลเลียม ซึ่งมีพระอิสสริยยศเป็นฮิสรอยัลไฮเนส ดยุกแห่งเคมบริดจ์ พระชายาจึงออกพระนามเป็นดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ โดยไม่ออกพระนามเป็นเจ้าชายหรือเจ้าหญิงนำหน้าพระนาม
อิสริยยศ

จุลมงกุฎสำหรับรัชทายาท
จุลมงกุฎสำหรับพระราชโอรสของพระมหากษัตริย์
จุลมงกุฎสำหรับพระโอรสขององค์รัชทายาท
จุลมงกุฎสำหรับพระราชนัดดาของพระมหากษัตริย์
พระรัชทายาท ในกรณีที่ได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์ ออกพระนามว่า ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายแห่งเวลส์
พระราชโอรสของพระมหากษัตริย์ (ยกเว้นเจ้าชายแห่งเวลส์) ที่มีบรรดาศักดิ์ ออกพระนามว่า ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชาย X ดยุกแห่ง Y (บรรดาศักดิ์ตามอาณาเขตที่ได้รับพระราชทาน) อาทิเช่น ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก (HRH The Prince Andrew, Duke of York)
พระราชโอรสของพระมหากษัตริย์ ที่ไม่มีบรรดาศักดิ์ ออกพระนามว่า ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชาย X  อาทิเช่น ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายจอห์น (HRH The Prince John)
พระราชนัดดาของพระมหากษัตริย์ของพระราชโอรสที่มีบรรดาศักดิ์ ออกพระนามว่า ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชาย X ดยุกแห่ง Y (บรรดาศักดิ์สูงที่สุดที่ได้รับพระราชทาน) อาทิเช่น ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งเคมบริดจ์ (HRH Prince William, Duke of Cambridge)
พระราชนัดดาของพระมหากษัตริย์ของพระราชโอรสที่ไม่มีบรรดาศักดิ์ ออกพระนามว่า ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชาย X แห่ง Y (บรรดาศักดิ์สูงที่สุดของพระบิดาที่ได้รับพระราชทาน) อาทิเช่น ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายไมเคิลแห่งเคนต์ (HRH Prince Michael of Kent)
พระราชปนัดดาของพระมหากษัตริย์ของพระโอรสพระองค์ใหญ่ในองค์รัชทายาท ออกพระนามว่า ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชาย X แห่ง Y (บรรดาศักดิ์สูงที่สุดของพระบิดาที่ได้รับพระราชทาน) อาทิเช่น ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายจอร์จแห่งเคมบริดจ์ (HRH Prince George of Cambridge)
แคว้นคูสค์

| แคว้นคูสค์ |
| --- | --- |
แคว้น
Курская область
ภูมิทัศน์เมือง Rylsk
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่ของแคว้นคูสค์
พิกัด: 51°45′N 36°01′E﻿ / ﻿51.750°N 36.017°E﻿ / 51.750; 36.017
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: กลาง
เขตเศรษฐกิจ: เชียร์โนซอมกลาง
สถาปนา: 13 มิถุนายน 1934; 90 ปีก่อน (1934-06-13)
ศูนย์กลางการบริหาร: คูสค์
การปกครอง
 • องค์กร: Oblast Duma
 • ผู้ว่าการแคว้น: Alexander Khinshtein
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 29,997 ตร.กม. (11,582 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 65
ประชากร
 • ประมาณ (2018): 1,115,237 คน
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามอสโก )
รหัส ISO 3166: RU-KRS
ทะเบียนรถ: 46
รหัส OKTMO: 38000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: курскаяобласть.рф
แคว้นคูสค์ (รัสเซีย: Курская область, อักษรโรมัน: Kurskaya oblast, สัทอักษรสากล: [ˈkurskəjə ˈobləsʲtʲ]) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองคูสค์ มีประชากร 1,127,081 คนในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553
ภูมิศาสตร์

แคว้นตั้งอยู่บนระดับความสูงเฉลี่ย 177–225 เมตร (581–738 ฟุต) ตรงบริเวณที่ลาดทางตอนใต้ของที่ราบสูงรัสเซียตอนกลาง พื้นผิวเป็นเนินเขาและตัดกับหุบเขา ภาคกลางของแคว้นคูสค์สูงกว่าหุบเขาเซมทางทิศตะวันตก สันเขา Timsko-Shchigrinsky มีจุดสูงสุดในแคว้นที่ระดับ 288 เมตร (945 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล ความลาดชันที่ไม่รุนแรง และฤดูหนาวที่ไม่รุนแรงทำให้พื้นที่นี้เหมาะสำหรับการทำการเกษตร และป่าไม้ส่วนใหญ่ได้รับการถางแล้ว
ดินเชอร์โนเซมครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 70% ของแคว้น ดิน podsol ครอบคลุม 26%
ภูมิศาสตร์ > พรมแดน

ภายใน: แคว้นเบรียนสค์ (ตะวันตกเฉียงเหนือ) (ความยาวพรมแดน: 120 กิโลเมตร (75 ไมล์)), แคว้นโอริออล (เหนือ, 325 กิโลเมตร (202 ไมล์), แคว้นลีเปตสค์ (ตะวันออกเฉียงเหนือ, 65 กิโลเมตร (40 ไมล์), แคว้นโวโรเนจ (ตะวันออก, 145 กิโลเมตร (90 ไมล์)), แคว้นเบลโกรอด (ใต้, 335 กิโลเมตร (208 ไมล์))
ระหว่างประเทศ: แคว้นซูมืยของยูเครน (ตะวันตก, 245 กิโลเมตร (152 ไมล์))
การนำความร้อน

การนำความร้อน (อังกฤษ: Thermal conduction; มักแทนด้วย k, λ หรือ κ) เป็นการถ่ายโอนพลังงานภายใน (Internal energy) ผ่านการชนของอนุภาคในระดับจุลทรรศน์และการเคลื่อนที่ของอิเล็กตรอนภายในวัตถุ ๆ หนึ่ง อนุภาคที่มีการชนกันนี้ซึ่งรวมถึงโมเลกุล อะตอม และอิเล็กตรอนถ่ายโอนพลังงานศักย์และจลน์อย่างไม่เป็นระเบียบในระดับจุลทรรรศน์ซึ่งรวมกันเรียกว่าพลังงานภายใน การนำเกิดขึ้นในทุกสถานะ (phase (matter)) ของสสาร ได้แก่ของแข็ง ของเหลว แก๊ส และคลื่น
ความร้อนไหลจากวัตถุที่ร้อนกว่าไปสู่วัตถุที่เย็นกว่าตามธรรมชาติ ตัวอย่างเช่นความร้อนจะถูกนำจากแผ่นให้ความร้อนของเตาไฟฟ้าไปหาด้านใต้ของกระทะที่วางไว้ด้านบน หากไม่มีแหล่งพลังงานจากภายนอก ภายใน หรือระหว่างวัตถุซึ่งคอยขับเคลื่อนอยู่ ความแตกต่างของอุณหภูมิก็จะสลายลงเมื่อเวลาผ่านไปและเข้าสู่สภาวะสมดุลทางความร้อน (thermal equilibrium) นั่นก็คืออุณหภูมิมีความเป็นเอกรูปหรือสม่ำเสมอ
ในการนำนั้นความร้อนไหลอยู่ภายในและไหลผ่านตัววัตถุเอง ในทางกลับกันความร้อนที่ถูกถ่ายเทผ่านการแผ่รังสีความร้อนนั้นถูกถ่ายเทระหว่างวัตถุที่อาจอยู่ห่างกัน หรือความร้อนอาจถูกถ่ายเทได้ด้วยทั่งสองวิธีผสมกัน ส่วนการพาความร้อนนั้น (convection) พลังงานภายในถูกขนส่งระหว่างวัตถุด้วยวัสดุที่เป็นพาหะเคลื่อนที่ การนำความร้อนภายในของแข็งเป็นการรวมกันระหว่างการสั่นและการชนกันของโมเลกุล การแผ่และการชนกันของโฟนอน กับการแพร่และการชนกันของอิเล็กตรอนอิสระ (free electron model) การนำความร้อนภายในของไหลเช่นแก็สและของเหลวเกิดจากการชนกันและการแพร่ของโมเลกุล (molecular diffusion) ระหว่างที่เคลื่อนไหลแบบสุ่ม โฟตอนในบริบทนี้ไม่ชนกันและดังนั้นความร้อนที่ถูกถ่ายเทผ่านรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าจึงแตกต่างในทางแนวคิดจากการนำความร้อนโดยการแพร่และการชนกันของอนุภาคและโฟนอนในระดับจุลทรรศน์ แต่ความแตกต่างนั้นไม่สามารถสังเกตได้ง่ายเว้นแต่วัสดุนั้นกึ่งโปร่งใส
ในศาสตร์ทางด้านวิศวกรรม การถ่ายเทความร้อนรวมกระบวนการการแผ่รังสีความร้อน การพาความร้อน และการถ่ายเทมวลในบางครั้ง แต่โดยทั่วไปแล้วในสถานการณ์ใด ๆ ก็มักจะเกิดกระบวนการเหล่านี้อย่างน้อยมากกว่าหนึ่งแบบ
สัญลักษณ์สัญนิยมของสภาพนำความร้อน (thermal conductivity) คือ k
ภาพรวม

ดูเพิ่ม: สมการความร้อน
การนำความร้อนในระดับจุลทรรศน์ถือว่าเกิดขึ้นในวัตถุที่นิ่ง หมายความว่าพลังงานศักย์และจลน์จากการเคลื่อนที่ของวัตถุจะนำมาพิจารณาแยกกัน พลังงานภายในแพร่ไปผ่านการปฏิสัมพันธ์ระหว่างอะตอมหรือโมเลกุลที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วกับอนุภาคใกล้เคียงซึ่งเป็นการถ่ายเทพลังงานจลน์และศักย์ระดับจุลทรรศน์ให้กัน และปริมาณเหล่านี้ถูกนิยามสัมพัทธ์กับวัตถุซึ่งเราถือว่าอยู่นิ่ง การถ่ายเทความร้อนผ่านการนำเกิดจากการชนกันของอะตอมหรือโมเลกุลที่อยู่เคียงกัน การเคลื่อนที่ไปมาอย่างไม่เป็นระเบียบระหว่างอะตอมของอิเล็กตรอนซึ่งไม่ก่อให้เกิดกระแสไฟฟ้าในระดับมหทรรศน์ หรือการชนและการกระเจิงของโฟตอน
ความนำของสัมผัสทางความร้อน (Thermal contact conductance) เป็นการศึกษาการนำความร้อนระหว่างวัตถุแข็งซึ่งสัมผัสกัน อุณหภูมิมักจะมีความต่างกันที่หน้าสัมผัสระหว่างผิวทั้งสอง ปรากฏการณ์นี้เป็นผลมาจากความต้านทานของสัมผัสทางความร้อนที่มีอยู่ระหว่างผิวสัมผัส ความต้านทานความร้อนระหว่างผิว (Interfacial thermal resistance) เป็นการวัดความต้านทานของหน้าสัมผัสต่อการไหลของความร้อนและต่างจากความต้านทานของสัมผัสเพราะยังมีอยู่แม้ในหน้าสัมผัสที่สมบูรณ์แบบแล้วในระดับอะตอม การทำความเข้าใจความต้านทางทางความร้อนที่หน้าสัมผัสระหว่างวัสดุสองอย่างเป็นส่วนที่มีความสำคัญหลักในการศึกษาสมบัติทางความร้อนของวัสดุนั้น หน้าสัมผัสมักส่งผลต่อสมบัติของวัสดุที่เราจะสังเกตเห็นอย่างมีนัยสำคัญ
การถ่ายเทพลังงานระหว่างโมเลกุลอาจเกิดขึ้นจากการชนกันแบบยืดหยุ่นเช่นแบบของไหล หรือผ่านการแพร่ของอิเล็กตรอนอิสระแบบในโลหะ หรือผ่านการสั่นโฟนอนแบบในฉนวน การไหลของพลังงานความร้อน (ฟลักซ์ความร้อน) ในฉนวนความร้อนเกิดขึ้นจากการสั่นโฟนอนเกือบทั้งหมด
โลหะ (เช่น ทองแดง ทองคำขาว ทองคำ ฯลฯ) ส่วนใหญ่นำพลังงานความร้อนได้ดีเนื่องเพราะลักษณะของพันธะเคมีของโลหะ: พันธะโลหะ (ตรงข้ามกับพันธะโคเวเลนต์หรือพันธะไอออนิก) มีอิเล็กตรอนที่เคลื่อนที่ได้อิสระซึ่งสามารถถ่ายเทพลังงานความร้อนผ่านโลหะได้อย่างรวดเร็ว อิเล็กตรอนเหลวของโลหะแข็งที่เป็นตัวนำเป็นตัวที่นำฟลักซ์ความร้อนผ่าน ฟลักซ์โฟนอนยังมีอยู่แต่ถ่ายเทพลังงานน้อยกว่า นอกจากนั้นอิเล็กตรอนยังเป็นสิ่งที่นำกระแสไฟฟ้าผ่านตัวนำของแข็ง ตัวนำไฟฟ้าที่ดีเช่นทองแดงก็นำความร้อนได้ดีเช่นกัน ไฟฟ้าจากความร้อน (Thermoelectricity) เกิดจากปฏิสัมพันธ์ของฟลักซ์ความร้อนกับกระแสไฟฟ้า การนำความร้อนภายในของแข็งเทียบได้โดยตรงกับการแพร่ของอนุภาคในของเหลวที่ไม่มีกระแสการไหล
การถ่ายเทความร้อนภายในแก็สเกิดจากการชนกันของโมเลกุลแก็ส ในกรณีที่ไร้การพาความร้อนซึ่งปกติแล้วข้องเกี่ยวกับเฟสแก็สหรือของไหลที่เคลื่อนที่ การนำความร้อนผ่านเฟสแก็สขึ้นอยู่กับองค์ประกอบและความดันของเฟสเป็นหลัก กล่าวโดยเฉพาะคือมันขึ้นอยู่กับเส้นทางอิสระเฉลี่ยของโมเลกุลแก็สเมื่อเทียบกับขนาดของช่องว่างของแก็สตามที่ถูกกำหนดโดยเลขคนุดเซน (Knudsen number)  K_{n}
วิศวกรนำสภาพนำความร้อน k มาใช้เพื่อบ่งบอกความสามารถในการนำของสื่อกลาง นิยามของ k คือ "ปริมาณความร้อน Q ที่ถ่ายเทตามเวลา (t) ผ่านความหนา (L) ในทิศแนวฉากกับพื้นที่ผิว (A) ซึ่งเกิดจากความแตกต่างของอุณหภูมิ (ΔT) [...]" สภาพนำความร้อนเป็นสมบัติของวัสดุที่ขึ้นอยู่กับเฟส อุณหภูมิ ความหนาแน่น และพันธะโมเลกุลของสื่อกลางตัวนั้นเป็นหลัก สภาพแลกเปลี่ยนความร้อนเป็นจำนวนซึ่งหาได้จากสภาพนำความร้อนและถูกนำมาใช้เพื่อวัดความสามารถในการแลกเปลี่ยนพลังงานความร้อนกับภาวะแวดล้อมของวัตถุนั้น
ภาพรวม > การนำความร้อนในสภาวะคงที่

การนำความร้อนในสภาวะคงที่ (อังกฤษ: Steady-state conduction) เป็นการนำความร้อนรูปแบบหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นเมื่อความแตกต่างของอุณหภูมิซึ่งก่อให้เกิดการนำความร้อนนั้นมีค่าคงตัว โดยหลังเวลาสมดุล (Equilibration time) ผ่านไปการกระจายตัวเชิงพื้นที่ของอุณหภูมิ (สนามอุณหภูมิ) ในวัตถุซึ่งนำความร้อนนั้นไม่เปลี่ยนแปลงอีก ดังนั้นอนุพันธ์ย่อยของอุณหภูมิเทียบกับปริภูมินั้นสามารถมีค่าได้ทั้งที่เป็นศูนย์หรือไม่เป็นศูนย์แต่อนุพันธ์ของอุณหภูมิเทียบกับเวลานั้นเท่ากับศุนย์โดยทั่วกัน ปริมาณของความร้อนซึ่งเข้าสู่บริเวณใด ๆ ของวัตถุนั้นเท่ากับปริมาณความร้อนซึ่งออกไปในการนำความร้อนในสภาวะคงที่ (ไม่เช่นนั้นแล้วอุณหภูมิของวัตถุอาจสูงขึ้นหรือต่ำลงขณะที่พลังงานถูกนำออกหรือกักไว้ในบริเวณนั้น)
ตัวอย่างเช่น วัตถุแท่งหนึ่งอาจเย็นที่ปลายหนึ่งและร้อนที่อีกปลาย และหลังจากอยู่ในสภาวะของการนำความร้อนในสภาวะคงที่แล้วเกรเดียนต์เชิงพื้นที่ของอุณหภูมิตามแนวของแท่งนั้นก็จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอีกแม้เวลาผ่านไปและอุณหภูมิที่หน้าตัดตามแนวฉากของการถ่ายเทความร้อน ณ จุดใด ๆ ของแท่งนั้นก็จะมีค่าคงตัว โดยอุณหภูมินี้มีการเปลี่ยนแปลงเชิงเส้นตามตำแหน่งในปริภูมิในกรณีที่ไม่มีการผลิตความร้อนในแท่งนั้น
กฎต่าง ๆ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการนำไฟฟ้ากระแสตรงนั้นสามารถนำมาประยุกต์ใช้กับ "กระแสความร้อน" ในการนำความร้อนในสภาวะคงที่ได้โดยตรง เราจึงสามารถเทียบ "ความต้านทานความร้อน" ได้กับความต้านทานไฟฟ้า อุณหภูมิทำหน้าที่คล้ายแรงดันไฟฟ้าและความร้อนที่ถูกถ่ายเทต่อหน่วยเวลา (กำลังความร้อน) สามารถเทียบได้กับกระแสไฟฟ้า ระบบสภาวะคงที่สามารถถูกจำลองเป็นเครือข่ายของความต้านความร้อนที่ต่อกันแบบอนุกรมและขนานซึ่งสามารถเทียบได้กับเครือข่ายของตัวต้านทานกระแสไฟฟ้า สำหรับตัวอย่างของเครือข่ายแบบนี้ ดูวงจรความร้อนความต้านทานบริสุทธิ์ (Lumped-element model)
ภาพรวม > การนำความร้อนเชิงสัมพัทธภาพ

ทฤษฎีการนำความร้อนเชิงสัมพัทธภาพ (อังกฤษ: Relativistic conduction) เป็นแบบจำลองที่เข้ากันกับทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ ตลอดเวลาส่วนใหญ่ของศตวรรษที่ผ่านมา สมการฟูริเอร์เป็นที่รู้จักว่าขัดกับทฤษฎีสัมพัทธภาพเพราะมีการยอมรับถึงความเร็วของการแพร่สัญญาณความร้อนที่มีค่าเป็นอนันต์ ตัวอย่างตามสมการฟูริเอร์เช่น จุดที่อยู่ไกลเป็นอนันต์จะสามารถรู้สึกถึงพัลส์ของความร้อนที่จุดกำเนิดได้ทันที อัตราเร็วของการแพร่ข้อมูลเร็วกว่าอัตราเร็วของแสงในสุญญากาศซึ่งไม่สามารถยอมรับได้ในกรอบของสัมพัทธภาพ
ภาพรวม > การนำความร้อนเชิงควอนตัม

เสียงที่สอง (Second sound) เป็นปรากฏการณ์ทางกลศาสตร์ควอนตัมที่การถ่ายเทความร้อนเกิดขึ้นผ่านการเคลื่อนที่คล้ายคลื่นแทนการแพร่ซึ่งเป็นกลไกปกติ ความร้อนแทนตัวเป็นความดันในคลื่นเสียงปกติ นี่นำไปสู่สภาพนำความร้อนที่สูงมาก "เสียงที่สอง" มีชื่อเรียกเป็นอย่างนี้เพราะการเคลื่อนที่แบบคลื่นของความร้อนนั้นคล้ายกับการแพร่ของคลื่นเสียงในอากาศ
กฎของฟูริเอร์

กฎของฟูริเอร์ (อังกฤษ: Fourier's law) หรือกฎของการนำความร้อนกล่าวว่าอัตราการถ่ายเทความร้อนผ่านวัสดุเป็นสัดส่วนกับเกรเดียนต์ลบของอุณหภูมิและพื้นที่ตั้งฉากกับเกรเดียนต์ที่ความร้อนไหลผ่าน เราสามารถแสดงกฎนี้เป็นรูปแบบสมมูลสองรูปแบบ: รูปปริพันธ์ซึ่งเราดูที่ปริมาณของพลังงานที่ไหลเข้าหรือออกกจากวัตถุรวมทั้งหมด และรูปอนุพันธ์ซึ่งเราดูที่อัตราไหลหรือฟลักซ์ของพลังงานเฉพาะบริเวณ (local)
กฎการเย็นตัวของนิวตันเทียบได้เป็นกฎของฟูริเอร์แบบวิยุต (discrete) ในขณะที่กฎของโอห์มเทียบได้เป็นกฎของฟูริเอร์สำหรับไฟฟ้า และกฎการแพร่ของฟิค (Fick's laws of diffusion) ก็เทียบได้เป็นแบบสำหรับเคมี
กฎของฟูริเอร์ > รูปอนุพันธ์

กฎการนำความร้อนของฟูริเอร์รูปอนุพันธ์แสดงให้เห็นว่าความหนาแน่นของฟลักซ์ความร้อน (heat flux) เฉพาะบริเวณ  \mathbf {q}  เท่ากับผลคูณของสภาพนำความร้อน  k และเกรเดียนต์ลบเฉพาะบริเวณของอุณหภูมิ  -\nabla T ความหนาแน่นของฟลักซ์ความร้อนคือปริมาณของพลังงานที่ไหลผ่านหน่วยพื้นที่ต่อหน่วยเวลา
โดย (รวมหน่วย SI)
สภาพนำความร้อน  k มักถูกถือว่าเป็นค่าคงตัวแต่ก็ไม่เป็นจริงเสมอไป ถึงแม้สภาพนำความร้อนของวัสดุโดยทั่วไปแล้วจะแปรผันกับอุณหภูมิ การแปรผันมีขนาดเล็กแม้อุณหภูมิจะเปลี่ยนไปอย่างมีนัยสำคัญสำหรับวัสดุทั่ว ๆ ไป ส่วนสภาพนำความร้อนของวัสดุแอนไอโซทรอปิก (Anisotropy) โดยปกติเปลี่ยนแปลงตามทิศทางของวัตถุ ในกรณีนี้  k ถูกแทนเป็นเทนเซอร์ (tensor) อันดับสอง ส่วน  k ในวัสดุไม่สม่ำเสมอ (non-uniform) เปลี่ยนแปลงตามตำแหน่งในปริภูมิ
สำหรับการใช้งานแบบง่าย กฎของฟูริเอร์ในรูปมิติเดียวมักถูกนำมาใช้ ในทิศทาง x
ในวัสดุไอโซทรอปิก กฎของฟูริเอร์นำไปสู่สมการความร้อน:
{\frac {\partial T}{\partial t}}=\alpha \left({\frac {\partial ^{2}T}{\partial x^{2}}}+{\frac {\partial ^{2}T}{\partial y^{2}}}+{\frac {\partial ^{2}T}{\partial z^{2}}}\right)
และมีผลเฉลยหลักมูล (fundamental solution) ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อเคอร์เนลความร้อน (heat kernel)
กฎของฟูริเอร์ > รูปปริพันธ์

เมื่อปริพันธ์กฎของฟูริเอร์รูปอนุพันธ์ตามพื้นผิวทั้งหมดของวัสดุ  S เราจะได้กฎของฟูริเอร์รูปปริพันธ์:
โดย (รวมหน่วย SI):
{\big .}{\frac {\partial Q}{\partial t}}{\big .} คือปริมาณของความร้อนที่มีการถ่ายเทต่อหน่วยเวลา (หน่วย W) และ
dS คือส่วนประกอบพื้นที่ผิวที่มีทิศทาง (หน่วย m2)
เมื่อเราปริพันธ์สมการเชิงอนุพันธ์ด้านบนระหว่างจุดปลายสองจุดสำหรับวัสดุเอกพันธุ์ (homogeneous) หนึ่งมิติที่อุณหภูมิคงตัว จะได้อัตราไหลของความร้อนเป็น:
โดย
กฎนี้เป็นรากฐานสำหรับการอนุพัทธ์หาสมการความร้อน
ความนำความร้อน

กฎของฟูริเอร์สามารถเขียนได้เป็น:
เมื่อ
โดย U คือความนำความร้อน (conductance) หน่วยเป็น W/(m2 K).
ส่วนกลับของความนำคือความต้านทาน (resistance)  {\big .}R โดยกำหนดว่า:
ความต้านทานบวกรวมกันเมื่อมีชั้นนำความร้อนหลายชั้นอยู่ระหว่างบริเวณร้อนและเย็นเพราะ A และ Q ของทุก ๆ ชั้นมีค่าเท่ากัน
ในทางเดียวกัน ความสัมพันธ์ระหว่างความนำรวมกับความนำของแต่ละชั้นคือ:
ดังนั้นสูตรดังต่อไปนี้มักถูกนำมาใช้เมื่อเผชิญกับการนำความร้อนผ่านผนังหลายชั้น:
ในส่วนของการนำความร้อนจากของไหลสู่ของไหลผ่านผนังกั้นชนิดหนึ่ง บางครั้งจำเป็นที่จะต้องพิจารณาความนำความร้อนของฟิล์ม (thin film) ของไหลบาง ๆ ที่อยู่นิ่งข้างแผ่นกั้น ของไหลที่เป็นฟิล์มบางนี้จำกัดปริมาณได้ยากเพราะลักษณะต่าง ๆ นั้นขึ้นอยู่กับเงื่อนไขที่ซับซ้อนเช่นความปั่นป่วน (turbulence) และความหนืด แต่บางครั้งเมื่อต้องจัดการกับผนังกั้นที่มีความนำสูง แผ่นฟิล์มของไหลนี้ก็สามารถส่งผลต่อคุณสมบัติความนำได้อย่างมีนัยสำคัญ
ความนำความร้อน > การแทนด้วยคุณสมบัติที่ไม่ขึ้นกับปริมาณ

สมการที่ให้นิยามความนำไว้ด้านบนด้วยคุณสมบัติที่ขึ้นกับปริมาณ (extensive properties) สามารถถูกนำมาจัดรูปใหม่ให้ใช้นิยามจากคุณสมบัติที่ไม่ขึ้นกับปริมาณได้ (intensive properties) สูตรสำหรับความนำความร้อนในอุดมคตินั้นควรผลิตค่าที่มีมิติซึ่งเป็นอิสระจากระยะทาง อย่างเช่นสูตรของความต้านทานไฟฟ้า  R=V/I\,\! และความนำไฟฟ้า  G=I/V\,\! ในกฎของโอห์ม
จากสูตรเรื่องไฟฟ้า  R=\rho x/A\,\! โดย ρ คือสภาพต้านทาน, x คือความยาว และ A คือพื้นที่หน้าตัด กับ  G=kA/x\,\! โดย G คือความนำ, k คือสภาพนำ, x คือความยาว และ A คือพื้นที่หน้าตัด
ในส่วนของความร้อนนั้น
โดย U คือความนำความร้อน
เราสามารถเขียนกฎของฟูริเอร์ได้เป็นอีกแบบ:
ซึ่งเทียบได้กับกฎของโอห์ม  I=V/R\,\! หรือ  I=VG\,\!.
ส่วนกลับของความนำคือความต้านทาน R ซึ่งถูกกำหนดเป็น:
เทียบได้กับกฎของโอห์ม  R=V/I\,\!.
กฎของการรวมความต้านแทนและความนำของการไหลของความร้อนและกระแสไฟฟ้า (ต่อกันแบบอนุกรมหรือขนาน) เป็นแบบเดียวดัน
ความนำความร้อน > เปลือกทรงกระบอก

การนำความร้อนผ่านเปลือกทรงกระบอก (เช่น ท่อ) สามารถคำนวณได้จากรัศมีภายใน  r_{1}, รัศมีภายนอก  r_{2}, ความยาว  \ell  และความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างผนังภายในและภายนอก  T_{2}-T_{1}.
พื้นที่ผิวของทรงกระบอกคือ  A_{r}=2\pi r\ell
เมื่อเรานำมาใส่ในกฎของฟูริเอร์:
และจัดรูปใหม่:
อัตราการถ่ายเทความร้อนจะเท่ากับ:
ความต้านทานความร้อนคือ:
และ  {\dot {Q}}=2\pi k\ell r_{m}{\frac {T_{1}-T_{2}}{r_{2}-r_{1}}} โดย  r_{m}={\frac {r_{2}-r_{1}}{\ln(r_{2}/r_{1})}} เป็นรัศมีเฉลี่ยแบบล็อก
ความนำความร้อน > เปลือกทรงกลม

เราสามารถคำนวณการนำความร้อนผ่านพื้นผิวทรงกลมได้ในลักษณะเดียวกันจากรัศมีภายใน  r_{1} และรัศมีภายนอก  r_{2}
พื้นที่ผิวของทรงกลมคือ:  \!A=4\pi r^{2}.
และเมื่อแก้สมการในลักษณะเดียวกันกับที่ทำสำหรับเปลือกทรงกระบอก (ดูข้างบน) แล้วจะได้:
 {\dot {Q}}=4k\pi {\frac {T_{1}-T_{2}}{1/{r_{1}}-1/{r_{2}}}}=4k\pi {\frac {(T_{1}-T_{2})r_{1}r_{2}}{r_{2}-r_{1}}}
การนำความร้อนในสภาวะไม่คงที่

บทความหลัก: สมการความร้อน