stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถานีอวกาศมีร์

| --- | --- |
ภาพสถานีอวกาศมีร์ จากกระสวยอวกาศ ดิสคัฟเวอรี , 12 มิถุนายน, พ.ศ. 2541

ข้อมูลของสถานี
เลขทะเบียน COSPAR: 1986-017A
หมายเลข SATCAT: 16609
สัญญาณเรียกขาน: Mir
จำนวนลูกเรือ: 3
ส่งขึ้นเมื่อ: 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 21:28:23 UTC
ฐานส่ง: LC-200/39, and LC-81/23, Baikonur Cosmodrome,  USSR
กลับสู่บรรยากาศ: 23 มีนาคม พ.ศ. 2544 05:50:00 UTC
มวล: 124,340 kg  (274,123 lbs)
ปริมาตรอากาศ: 350 m³
จุดใกล้โลกที่สุด: 386 km (207.9 nmi) [ไม่แน่ใจ ]
จุดไกลโลกที่สุด: 398 ก.ม. (212.5 ไมล์) [ไม่แน่ใจ ]
ความเอียงวงโคจร: 51.6 degrees
คาบการโคจร: 89.8 นาทีs
จำนวนรอบโคจรต่อวัน: 16.13
จำนวนวันที่โคจร: 5,519 วัน
จำนวนวันที่มนุษย์อยู่: 4,592 วัน
ระยะทางที่ทำได้รวม: 3,638,470,307 ก.ม.  (1,964,616,800 ไมล์)
สถิติ ณ Deorbit on 2001-03-23[ต้องการอ้างอิง]
องค์ประกอบ
โครงสร้างของ มีร์ เมื่อเสร็จสมบูรณ์โดยมีกระสวยอวกาศเทียบท่า
 
สถานีอวกาศมีร์ (รัสเซีย: Мир; โลก และ สันติภาพ) เป็นสถานีอวกาศที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของรัสเซีย และนับเป็นสถานีวิจัยถาวรระยะยาวแห่งแรกในอวกาศของมนุษยชาติ นักบินอวกาศจากหลายชาติได้ใช้งานสถานีอวกาศแห่งนี้ผ่านความร่วมมือระหว่างประเทศ สถานีประกอบด้วยมอดูลต่าง ๆ หลายมอดูล แต่ละส่วนถูกทะยอยนำขึ้นสู่อวกาศ เริ่มจากส่วนแรกในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 จนถึงมอดูลสุดท้ายในปี พ.ศ. 2539 สถานีอวกาศมีร์หมดอายุการใช้งานและถูกเผาทำลายในบรรยากาศโลกเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2544 ด้วยประสบการณ์ในการพัฒนาสถานีอวกาศ Salyut Station ในช่วงปี 1971 ถึง 1982 ทำให้สถานีอวกาศมีร์ของรัสเซียมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น มีร์เป็นสถานีอวกาศ ที่มีส่วนประกอบหลัก 7 ส่วนโดยถูกปล่อยขึ้นวงโคจรชิ้นแรกใน เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986 หลังจากนั้นจึงทยอยชิ้นส่วนอื่นๆตามไปจนกระทั่งครบสมบูรณ์ ในปี 1996 โคจรเหนือโลกประมาณ 248-261 กิโลเมตรด้วยความเร็ว 28,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หรือประมาณ 16 รอบต่อ 1 วัน แต่กระนั้นมีร์ก็ยังคงมีจุดบกพร่องอีกหลายจุด มีการเกิดอุบัติที่เหตุที่ไม่คาดฝันกับสถานีอวกาศแห่งนี้อยู่เสมอ สถานีอวกาศมีร์ ของรัสเชีย อันจัดได้ว่าเป็นสถานีอวกาศที่ทำการวิจัยนอกโลกที่ใช้งานมาอย่างยาวนาน และชาวโลกได้ใช้ประโยชน์จากสถานีอวกาศแห่งนี้หลายๆด้าน ไม่ใช่เฉพาะแต่ประเทศรัสเชียแต่หลายประเทศได้ใช้ประโยชน์จากมัน จนกระทั่งหมดอายุใช้งานลง 23 มีนาคม พ.ศ. 2544
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีอวกาศมีร์ (MIR Space Station) [ลิงก์เสีย]
สตาลินกราดสกายาบีตวา

| สตาลินกราดสกายาบีตวา |
| --- | --- |

กำกับ: วลาดีมีร์ เปตรอฟ
บทภาพยนตร์: นีโคไล วีร์ตา
อำนวยการสร้าง: นีโคไล ดอสตัล
นักแสดงนำ: อะเลคเซย์ ดีคีย์
ผู้บรรยาย: ยูรี เลวีตัน
กำกับภาพ: ยูรี เยเคลชิค
ตัดต่อ: คลัฟดียา มอสควีนา
ดนตรีประกอบ: อารัม คาชาตูเรียน
บริษัทผู้สร้าง: มอสฟิล์ม 
วันฉาย:  ภาค 1 : 9 พฤษภาคม 1949  ภาค 2 : 8 พฤศจิกายน 1949 
ความยาว: 192 นาที (รวม 2 ภาค) ภาค 1 : 98 นาที  ภาค 2 : 94 นาที 
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
สตาลินกราดสกายาบีตวา (รัสเซีย: Сталингра́дская би́тва) เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์สหภาพโซเวียต 2 ภาค มีเนื้อเรืองเกี่ยวกับยุทธการที่สตาลินกราด ภาคที่หนึ่งออกฉายในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 และภาคที่สองออกฉายในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 กำกับโดยวลาดีมีร์ เปตรอฟ เขียนบทโดยนีโคไล วีร์ตา และดนตรีประกอบโดยอารัม คาชาตูเรียน
นักแสดง

อะเลคเซย์ ดีคีย์ รับบท โจเซฟ สตาลิน
นีโคไล รืยจอฟ รับบท ลาซาร์ คากาโนวิช
มักซิม ชเตราค์ รับบท วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ
วิคตอร์ โฮเฮรียชอฟ รับบท เกออร์กี มาเลนคอฟ
ยูรี โตลูเบเยฟ รับบท อันเดรย์ จดานอฟ
ยูรี ชุมสกี รับบท อะเลคซันดร์ วาซีเลฟสกี
โบริส ลีวานอฟ รับบท คอนสตันติน โรคอสซอฟสกี
วลาดีมีร์ โกโลวิน รับบท นีโคไล วาตูติน
วาซีลี เมียร์คูเรียฟ รับบท นีโคไล โวโรนอฟ
นีโคไล ซีโมนอฟ รับบท วาซีลี ชุยคอฟ
นีโคไล ฮรูย์ชคอฟ รับบท อีวานอฟ
มีฮาอิล นัซวานอฟ รับบท อีวาน ลูย์ดนีคอฟ
อะเลคซันดร์ อันโตนอฟ รับบท โปปอฟ
เลโอนิด คเนียเซฟ รับบท ยาคอฟ ปัฟลอฟ
วิคตอร์ สตานิตซึน รับบท วินสตัน เชอร์ชิล / ฟิโอดอร์ ตอลบูคิน
นีโคไล เชียร์คาซอฟ รับบท แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์
คอนสตันติน มีไฮลอฟ รับบท ดับเบิลยู. แอเวอริลล์ แฮร์ริแมน
มีฮาอิล อัสตันกอฟ รับบท อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
นีโคไล โคมิสซารอฟ รับบท วิลเฮล์ม ไคเทล
โบริส สโวโบดา รับบท อัลเฟรด โยเดิล
นีโคไล รึบนีคอฟ รับบท มักซีมีเลียน ฟอน ไวคส์
รอสติสลัฟ เปลียตต์ รับบท แฮร์มันน์ ฮอท
วลาดีมีร์ ไกดารอฟ รับบท ฟรีดริช เพาลุส
วลาดีมีร์ วเซโวโลดอฟ รับบท อาร์ทูร์ ชมิดท์
เยฟเกนี คาลุจสกี รับบท วิลเฮล์ม อาดัม (ภาค 1)
นีโคไล นีโคลาเยฟสกี รับบท วิลเฮล์ม อาดัม (ภาค 2)
แห่ลงข้อมูลอื่น

Part I and Part II on the IMDb.
The Battle of Stalingrad on Kino-teatr.ru.
The Battle of Stalingrad original East German posters on ostfilm.de.
สะพานมิตรภาพเกาหลี-รัสเซีย

| สะพานมิตรภาพเกาหลี-รัสเซีย |
| --- | --- |
조선 로씨야 우정의 다리 Мост Дружбы
สะพานมิตรภาพที่เชื่อมระหว่างเกาหลีเหนือและรัสเซีย เมื่อมองจากดินแดนจีนที่อยู่ใกล้เคียง
พิกัด: 42°24′55″N 130°38′28″E﻿ / ﻿42.415167°N 130.641056°E﻿ / 42.415167; 130.641056
เส้นทาง: รถไฟ
ข้าม: แม่น้ำตูเมน
ที่ตั้ง: คาซัน, ตุมันกัง
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานทรัส
ความยาว: 623 m (2,044 ft)
ประวัติ
วันเปิด: 9 สิงหาคม 1959; 65 ปีก่อน (1959-08-09)
ที่ตั้ง
th
สะพานมิตรภาพเกาหลี–รัสเซีย (เกาหลี: 조선 로씨야 우정의 다리 Chosŏn–Rossiya Ujŏngŭi Dali, รัสเซีย: Мост Дружбы, อักษรโรมัน: Most Druzhby; อังกฤษ: Korea–Russia Friendship Bridge) เป็นสะพานรางรถไฟข้ามแม่น้ำตูเมน สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1959 เพื่อทดแทนสะพานไม้ชั่วคราว ตั้งอยู่ที่ปลายน้ำจากจุดสามเหลี่ยมจีน–เกาหลีเหนือ–รัสเซีย สะพานนี้เป็นจุดผ่านแดนแห่งเดียวบนความยาว 17 กิโลเมตรของพรมแดนเกาหลีเหนือ–รัสเซีย มีการวางแผ่นไม้ระหว่างราง ทำให้ยานพาหนะสามารถข้ามถนนได้โดยการจัดการพิเศษ แต่ส่วนใหญ่ใช้เป็นสะพานรางรถไฟ  ระบบรางเป็นระบบรถไฟทางผสมเนื่องจากระบบรถไฟของรัสเซียใช้ขนาดความกว้างรางรถไฟ 1,520 มิลลิเมตร (4 ft 11 27⁄32 in) ในขณะที่ระบบรางของเกาหลีเหนือใช้ 1,435 มิลลิเมตร (4 ft 8 1⁄2 in) สะพานนี้ให้บริการโดยสถานีรถไฟคาซันบนดินแดนของรัสเซียและสถานีตูมันกังบนฝั่งแม่น้ำของเกาหลีเหนือ
การใช้สะพานถูกระงับเนื่องจากการระบาดของโควิด-19 โดยกลับมาใช้อีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2022
วลาดีมีร์ ตัตลิน

| วลาดีมีร์ ตัตลิน |
| --- | --- |
วลาดีมีร์ ตัตลิน ราวปี ค.ศ. 1914-1915
เกิด: ค.ศ. 1885 คาร์กิว จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1953  (67 ปี) มอสโก สหภาพโซเวียต
อาชีพ: จิตรกร, สถาปนิก
สัญชาติ: รัสเซีย, โซเวียต
ช่วงเวลา: ค.ศ.1908-1953
วลาดีมีร์ เยฟกราโฟวิช ตัตลิน (รัสเซีย: Влади́мир Евгра́фович Та́тлин, Vladimir Yevgraphovich Tatlin) เป็นจิตรกรและสถาปนิกชาวรัสเซียและโซเวียต ซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปินชั้นนำของรัสเซียรูปแบบอาว็อง-การ์ด (ล้ำยุค) ปี ค.ศ. 1920 และต่อมาเขาก็เป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงมาก ผลงานที่สำคัญของเขาคือ The Fishmonger, Counter-reliefs, Tatlin's Tower
ประวัติชีวิตในวัยเยาว์

วลาดีมีร์ ตัตลิน เกิดในปี ค.ศ. 1885 ที่เมืองคาร์กิว จักรวรรดิรัสเซีย (ปัจจุบันอยู่ในประเทศยูเครน) บิดามีอาชีพเป็นวิศวกรรถไฟ มารดามีอาชีพเป็นกวี เขาใช้ชีวิตเป็นพ่อค้าทางเรือโดยการเดินทางไปยังประเทศต่าง ๆ เช่น ตุรกี อียิปต์ เอเชียไมเนอร์ กรีซ อิตาลี บัลแกเรีย
แนวความคิดของตัตลิน

ส่วนมากผลงานของตัตลินนั้นจะแสดงออกในรูปแบบที่ไม่หวนไปสู่แบบดั้งเดิม แต่ผลิตเพื่อการใช้งานจริงขึ้นซึ่งสอดคล้องกับศิลปะเพื่อการปฏิวัติรัสเซียในช่วงศตวรรษที่ 20  ซึ่งศิลปินยุคถัดจากเขาประสบความสำเร็จโดยการใช้ศิลปะเพื่อเป็นสื่อในการผลิตโฆษณาและสร้างกระแสนิยมของรัฐ  ผลงานของตัตลิน นับเป็นเวลาสำคัญที่จะเปลี่ยนแปลงรูปแบบของศิลปะรัสเซีย จากการทดลองสมัยใหม่กลายเป็นการออกแบบเชิงใช้งานได้จริง
ตัตลินเชื่อว่า วัสดุจะใช้งานเต็มประสิทธิภาพได้ขึ้นอยู่กับการเลือกใช้งานของศิลปิน  ในส่วนนี้มีหลักจริยธรรมที่ว่า "Truth to materials" คือแนวความคิดที่เป็นการเชื่อมผ่านประวัติศาสตร์ของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ แต่วิธีของตัตลินนั้นยังคงความชัดเจนที่จะแสดงผลงานออกมาให้เกิดขึ้นอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นการเปลี่ยนจากการนำวัสดุมาใช้สำหรับแปลภาษาหรือบอกลักษณะ มาเน้นที่การใช้งานและทำให้กลายเป็นเครื่องจักรแทน
การเป็นนักออกแบบวาดภาพของตัตลินทำให้เขาเห็นถึงความแตกต่างในตัววัสดุแต่ละชนิด ซึ่งเมื่อเขาได้เดินทางไปยังปารีสในปี 1913 แเละได้เห็นผลงานรูปแบบบาศกนิยมของปีกัสโซทำให้เขาตระหนักถึงการทำงานตลอดชีวิตของเขาและผลงานส่วนมากของเขานั้นเป็นการแสดงออกมาในลักษณะเส้นโค้ง ดังจะเห็นได้จาก Counter-reliefs (1914) และทำให้เกิดผลงานที่สำคัญอย่าง Tatlin's Tower
อย่างไรก็ตามแนวคิดของตัตลินถือเป็นแนวคิดทฤษฎีสร้างความรู้ใหม่โดยศิลปินเอง (Constructivists) ส่งอิทธิพลต่อศิลปินในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษ 20 โดยการใช้ศิลปะในการปฏิวัติสังคม และศิลปินกลุ่มสำคัญอย่างศิลปินแนวเรียกร้องสิทธิสตรีผ่านรูปแบบศิลปะ ซึ่งแนวความคิดแบบลัทธิเค้าโครงเป็นแรงบันดาลใจโดยตรงแสดงให้เห็นถึงความ "สูง" และ "ต่ำ" ของศิลปะและวัฒนธรรม
วลีประจำตัวของตัตลิน

"ไม่มีเก่า ไม่มีใหม่ แต่มีความจำเป็น"
"การตรวจสอบวัสดุ น้ำหนัก และการก่อสร้างทำให้มันเป็นไปได้ในปี 1918 เริ่มจากการรวมวัสดุที่มีความคลาสสิกทันสมัยอย่างเหล็กและกระจก เปรียบเทียบกับความเก่าแก่เคร่งครัดอย่างหินอ่อนโบราณด้วยวิธีนี้ทำให้เกิดความเป็นหนึ่งเดียวอย่างอนุสาวรีย์นานาชาติที่สาม"
"การทำงานและหน้าที่การใช้งานของเฟอนิเจอร์เป็นเพื่อการเริ่มต้นเท่านั้น การแสดงความทันสมัย ความจำเป็นในชีวิตประจำวัน ความคิดและการพัฒนา แสดงออกได้โดยแค่ศิลปินใส่ความรู้สึกในการสร้างแบบเผินๆ แต่แสดงออกถึงความเป็นสมัยใหม่และการเข้าใจในเหตุและผลของสิ่งนั้น"
"ศิลปะไม่ใช่สิ่งที่วางไว้ในที่ศักดิ์สิทธิ์หรือเลอค่า ไม่ได้ใช้งานอะไรได้จริง นั่นเป็นเพียงคำปลอบใจและเหตุผลของคนขี้เกียจ ศิลปะนั้นควรมีอยู่ได้ทุกที่ที่มีชีวิตอยู่"
ผลงานที่โดดเด่น

1910 – "Artist's model"
1911 –  "The Fishmonger" เป็นการเน้นเส้นโค้งที่แสดงออกบนผืนผ้าใบ หนึ่งในผลงาน the Knave of Diamonds Exhibition เป็นการอธิบายอย่างเข้มข้นระหว่างดาวิด บูร์ลิยุค (David Burlyuk) ผู้สนับสนุนศิลปะตะวันตก กับนาตาเลีย กอนชาโรวา (Natalia Goncharova) ผู้ได้รับการสนับสนุนจากรัสเซีย การอภิปรายนี้นำไปสู่ "The Donkey's Tail" กลุ่มคู่แข่งเน้นรัสเซียและลักษณะพื้นบ้านซึ่งเขียนโดยตัตลิน
1911-1912 – "The Sailor (Self Portrait)"
1912 – " Portrait of the artist"
1919-1920 – "Tatlin's Tower" หรือโครงการ the Monument to the Third International เป็นการสร้างอนุสาวรีย์ที่มีขนาดใหญ่มาก ตัตลินต้องการสร้างงานสถาปัตยกรรมที่มีความทันสมัย
1930-1932 –  "Le Tatlin"
แหล่งข้อมูลอื่น

Exhibition of Russian-Soviet artist Vladimir Tatlin in Basel — Tatlin’s “new art for a new world”
Le Tatlin,เครื่องร่อนขับเคลื่อนโดยใช้กำลังคน, 1930-1932
แบบจำลอง Tatlin's Tower ที่รอยัลอะคาเดมีออฟอาตส์หรือราชสถาบันศิลปะกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร
สถานีโนโวสโลโบดสกายา

| โนโวสโลโบดสกายา |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: ถนนโนโวสโลโบดสกายา เขตตเวียร์สกอย มอสโก
พิกัด:  55°46′46″N 37°36′04″E﻿ / ﻿55.779444°N 37.601111°E﻿ / 55.779444; 37.601111
เจ้าของ: มหานครมอสโก
สาย: สายคอลเซวายา
ชานชาลา: ชานชาลาเกาะกลาง 1 ชานชาลา
ทางวิ่ง: 2
การเชื่อมต่อ: รถโดยสารประจำทางไฟฟ้า: สาย 3, 15, 47, 69 รถราง: สาย 19
โครงสร้าง
ประเภทโครงสร้าง: สถานีระดับลึก
ความลึก: 40 เมตร (130 ฟุต)
ระดับชานชาลา: 1
ข้อมูลอื่น
รหัสสถานี: 068
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: 30 มกราคม ค.ศ. 1952
โนโวสโลโบดสกายา (รัสเซีย: Новослободская) เป็นสถานีรถไฟใต้ดินในเขตตเวียร์สกอย กรุงมอสโก เป็นสถานีของสายคอลเซวายา อยู่ระหว่างสถานีเบโลรุสสกายากับสถานีปรอสเปคต์มีรา
สถานีโนโวสโลโบดสกายาเปิดให้บริการในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1952 มีความโดดเด่นในด้านสถาปัตยกรรมที่สวยงาม
การเชื่อมต่อรถไฟฟ้าสายอื่น ๆ

การเชื่อมต่อรถไฟฟ้าสายอื่น ๆ สามารถเชื่อมต่อกับสายเซียร์ปูคอฟสโค-ตีมีเรียเซฟสกายา ได้ที่สถานีเมนเดเลเยฟสกายา
ระเบียงภาพ

ชานชาลาสถานี
โคมไฟระย้า
อักษรศิลป์บนชานชาลา
รถไฟฟ้ารุ่น 81-740/741 บนชานชาลา
สตาลินกราด (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2533)

| สตาลินกราด |
| --- | --- |

กำกับ: ยูรี โอเซรอฟ
บทภาพยนตร์: ยูรี โอเซรอฟ
อำนวยการสร้าง: Clarence Avant Quincy Jones
นักแสดงนำ: Powers Boothe มีฮาอิล อุลยานอฟ Bruno Freindlich Fernando Allende Sergei Garmash Sergei Garmash
ผู้บรรยาย: Artiom Karapetian
กำกับภาพ: Igor Slabnevich, Vladimir Gusev
ตัดต่อ: Svetlana Metelitsa, Svetlana Ivanova
ดนตรีประกอบ: Yuri Levitin
บริษัทผู้สร้าง: มอสฟิล์ม (สหภาพโซเวียต)  DEFA (เยอรมนีตะวันออก)  Barrandov Studios (เชโกสโลวาเกีย)  วอร์เนอร์บราเธอส์ (สหรัฐ)  
วันฉาย: กุมภาพันธ์ 2533
ความยาว: 196 นาที (รวม)
ประเทศ: สหภาพโซเวียต เชโกสโลวาเกีย เยอรมนีตะวันออก สหรัฐ
ภาษา: รัสเซีย, เยอรมัน
ทุนสร้าง: 2,500,000 ดอลลาร์สหรัฐ
สตาลินกราด (รัสเซีย: Сталинград) เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์สหภาพโซเวียต 2 ภาค มีเนื้อเรืองเกี่ยวกับยุทธการที่สตาลินกราด เป็นภาพยนตร์ร่วมมือกันระหว่าง สหภาพโซเวียต-เยอรมันตะวันออก-เชโกสโลวาเกีย-สหรัฐ กำกับโดย ยูรี โอเซรอฟ ภาพยนตร์ออกฉายในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533
นักแสดง

Powers Boothe รับบท นายพล วาซีลี ชุยคอฟ
มีฮาอิล อุลยานอฟ รับบท พลเอกแห่งกองทัพ เกออร์กี จูคอฟ
Bruno Freindlich รับบท จอมพล โบริส ชาปอชนีคอฟ
Fernando Allende รับบท ร้อยโท Rubén Ruiz Ibárruri
Sergei Garmash รับบท สิบเอก ยาคอฟ ปัฟลอฟ
Nikolai Kryuchkov รับบท old captain
Horst Schulze รับบท Erich Edgar Schulze
Fyodor Bondarchuk รับบท พลซุ่มยิง อีวาน
Gerd Michael Henneberg รับบท จอมพล วิลเฮ็ล์ม ไคเทิล
Ronald Lacey รับบท วินสตัน เชอร์ชิล
Liubomiras Lauciavicius รับบท นายพล Kuzma Gurov
Boris Nevzorov รับบท นายพล Nikolai Krylov
Vadim Lobanov รับบท นีกีตา ครุชชอฟ
Andrei Smoliakov รับบท ร้อยโท เลโอนิด ครุชชอฟ
Archil Gomiashvili รับบท โจเซฟ สตาลิน
Vladimir Troshin รับบท คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ
Nikolai Zasukhin รับบท วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ
Stepan Mikoyan รับบท อะนัสตัส มีโคยัน
Viktor Uralsky รับบท มีฮาอิล คาลีนิน
Nikolai Simkin รับบท Alexander Poskrebyshev
Vyacheslav Ezepov รับบท Alexander Shcherbakov
Valeri Tzvetkov รับบท นายพล อันเดรย์ เยเรเมนโก
Vitali Rastalnoi รับบท จอมพล เซมิออน ตีโมเชนโค
Evgeni Burenkov รับบท นายพล อะเลคซันดร์ วาซีเลฟสกี
Aleksandr Goloborodko รับบท นายพล คอนสตันติน โรคอสซอฟสกี
Sergei Nikonenko รับบท นายพล Alexander Rodimtsev
Günter Junghans รับบท Harro Schulze-Boysen
Achim Petri รับบท อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
Erich Thiede รับบท ไฮน์ริช ฮิมเลอร์
Ernst Heise รับบท จอมพล เฟดอร์ ฟ็อน บ็อค
แหล่งข้อมูลอื่น

Stalingrad ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กภาพยนตร์ที่กำกับโดยยูรี โอเซรอฟ |
| --- | --- |
 Arena of the Bold (1953)  Son (1955)  Kochubey (1957)  High Road (1959)  ออสโวบอจเดนี (1970-1971)  Visions of Eight (1973)  ซอลดาตืยสโวโบดืย  โอสปอร์ตตืยมีร์ (1981)  บีตวาซามอสค์วู (1985)  สตาลินกราด (1990)  Angels of Death (1993)
วักกาไน

| วักกาไน 稚内市 Вакканай |
| --- | --- |
นคร
ทัศนียภาพนครวักกาไน มองจากวักกาไนพาร์ก
   ธง ตรา
ที่ตั้งของวักกาไนในจังหวัดฮกไกโด เน้นสีชมพู
วักกาไน 
พิกัด: 45°24′56.4″N 141°40′23″E﻿ / ﻿45.415667°N 141.67306°E﻿ / 45.415667; 141.67306
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ฮกไกโด
จังหวัด: ฮกไกโด
กิ่งจังหวัด: โซยะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ฮิโรชิ คูโด (工藤広) (ตั้งแต่พฤษภาคม 2011)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 761.47 ตร.กม. (294.01 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มิถุนายน 2019)
 • ทั้งหมด: 33,869 คน
 • ความหนาแน่น: 44 คน/ตร.กม. (120 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
- ต้นไม้: ซากูระ, โรแวน
- ดอกไม้: กุหลาบญี่ปุ่น
หมายเลขโทรศัพท์: 0162-23-6161
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 3-13-15 Chūō, Wakkanai-shi, Hokkaido 097-8686
เว็บไซต์: www.city.wakkanai.hokkaido.jp
วักกาไน (ญี่ปุ่น: 稚内市; โรมาจิ: Wakkanai-shi; ไอนุ: ヤㇺワッカナイ Yam-wakka-nay ยัมวักกานัย แปล: "แม่น้ำหนาวเย็น"; รัสเซีย: Вакканай) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในกิ่งจังหวัดโซยะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เป็นเมืองหลวงของกิ่งจังหวัดโซยะ และจัดว่าเป็นเมืองที่อยู่เหนือสุดในประเทศ โดยจุดเหนือสุดของประเทศญี่ปุ่นคือ แหลมโซยะ ซึ่งสามารถมองเห็นเกาะซาฮาลินของประเทศรัสเซียได้
ณ วันที่ 1 มิถุนายน 2019 วักกาไนมีประชากรประมาณ 33,869 คน ความหนาแน่น 44.5 คนต่อตารางกโลเมตร และมีพื้นที่ 761.47 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์

ด้วยสภาพทางภูมิศาสตร์ตั้งแต่ยุคเอโดะตอนต้น ภายใต้อิทธิพลของตระกูลมัตสึมาเอะ วักกาไนได้เป็นท่าเรือได้รับการพัฒนาเป็นเมืองประมงที่มีปลาคุณภาพสูง และในสมัยเอโดะตอนกลางวักกะไนก็ถูกวางเป็นเมืองหน้าด่านในการป้องประเทศจากทางเหนือ
ภายหลังสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น จักรวรรดิญี่ปุ่นได้เข้ายึดครองเกาะซาฮาลินส่วนหนึ่ง และได้เปิดเส้นทางไปยังซาฮาลิน ต่อมาในยุคไทโช ได้มีการก่อสร้างทางรถไฟไปยังเมืองใหญ่ทางตอนเหนือ ต่อมาภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ได้กลายเป็นฐานสำหรับการพัฒนาทางการประมงในทะเลเหนือ
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวักกะไน (ค> ศ. 1981-2010).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | −2.7 (27.1) | −2.5 (27.5) | 1.2 (34.2) | 7.2 (45) | 12.0 (53.6) | 15.7 (60.3) | 19.7 (67.5) | 22.3 (72.1) | 19.7 (67.5) | 13.7 (56.7) | 6.1 (43) | 0.1 (32.2) | 9.4 (48.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | −6.8 (19.8) | −7.1 (19.2) | −3.5 (25.7) | 1.8 (35.2) | 6.0 (42.8) | 10.1 (50.2) | 14.5 (58.1) | 17.3 (63.1) | 14.0 (57.2) | 8.1 (46.6) | 1.0 (33.8) | −4.2 (24.4) | 4.2 (39.6) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 84.3 (3.319) | 60.7 (2.39) | 50.3 (1.98) | 49.0 (1.929) | 67.6 (2.661) | 53.0 (2.087) | 90.6 (3.567) | 116.0 (4.567) | 123.5 (4.862) | 134.1 (5.28) | 120.9 (4.76) | 112.8 (4.441) | 1,062.8 (41.843) |
| ปริมาณหิมะ ซม (นิ้ว) | 173 (68.1) | 143 (56.3) | 102 (40.2) | 21 (8.3) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 1 (0.4) | 53 (20.9) | 160 (63) | 653 (257.1) |
| ความชื้นร้อยละ | 72 | 72 | 71 | 75 | 79 | 85 | 86 | 84 | 75 | 68 | 67 | 70 | 75.3 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 26.2 | 24.2 | 9.2 | 1.2 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 3.4 | 17.7 | 28.2 | 110.1 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 45.6 | 80.3 | 138.6 | 171.8 | 185.6 | 166.3 | 146.8 | 148.5 | 177.1 | 135.9 | 57.6 | 30.1 | 1,484.2 |
แหล่งที่มา: สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
ระเบียงภาพ

ทัศนียภาพทะเลโอค็อตสค์ จากทางหลวงหมายเลข 238
หอเฝ้าระวังของกองทัพเรือในช่วงสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น
สำนักงานเมืองวักกาไน
การเดินทาง

รถไฟฮกไกโด - สายหลักโซยะ
จากตะวันตก ใช้ทางหลวงหมายเลข 238
จากจากตะวันออก ใช้ทางหลวงหมายเลข 40
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
สหภาพเศรษฐกิจยูเรเชีย

สหภาพเศรษฐกิจยูเรเชีย (อังกฤษ: Eurasian Economic Union; รัสเซีย: Евразийский Экономический Союз) หรือ สหภาพยูเรเชีย (อังกฤษ: Eurasian Union; รัสเซีย: Евразийский Союз) เป็นสหภาพเศรษฐกิจ จัดตั้งขึ้นโดยสนธิสัญญาซึ่งลงนามเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2557 และมีผลในวันที่ 1 มกราคม 2558   โดยในปัจจุบันมีสมาชิกทั้งหมด 5 ประเทศ ได้แก่ เบลารุส คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน อาร์มีเนีย และรัสเซีย ซึ่งสหภาพเศรษฐกิจยูเรเชียนี้ได้สร้างตลาดเศรษฐกิจเดียวที่มีขนาดประชากรกว่า 180 ล้านคน และผลิตภัณฑ์มวลรวม 2.8 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ ทาจิกิสถาน และอุซเบกิสถานยังแสดงความสนใจเข้าร่วมองค์การด้วย
สปอร์ตโลโต 82

| สปอร์ตโลโต 82 |
| --- | --- |

กำกับ: Leonid Gaidai
เขียนบท: Leonid Gaidai  Vladlen Bakhnov
นักแสดงนำ: Algis Arlauskas  Svetlana Amanova  Mikhail Pugovkin  Mikhail Kokshenov  Nina Grebeshkova
บริษัทผู้สร้าง: มอสฟิล์ม 
ความยาว: 89 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
สปอร์ตโลโต 82 (รัสเซีย: Спортлото-82) เป็นภาพยนตร์แนวตลกจากสหภาพโซเวียต กำกับโดย Leonid Gaidai ภาพยนตร์เข้าฉายในปี 1982 นำแสดงโดย Algis Arlauskas, Svetlana Amanova, Mikhail Pugovkin, Mikhail Kokshenov และ Nina Grebeshkova นอกจากนี้ ยังเป็นหนึ่งในภาพยนตร์โซเวียตที่มีผู้ชมมากที่สุด โดยมีจำนวนผู้ชมกว่า 55 ล้านคนในยุคโซเวียต
แหล่งข้อมูลอื่น

Sportloto-82 ที่ Internet Movie Database
บาร์เทนเดอร์ (มังงะ)

| --- | --- |
บาร์เทนเดอร์
バーテンダー (Bātendā)
แนว: ดรามา ชีวิตประจำวัน
มังงะ
เขียนโดย: อารากิ โจ
วาดภาพโดย: เคนจิ นางาโตโมะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
นิตยสาร: ซูเปอร์ จัมป์ (2004–2011) แกรนด์ จัมป์ (2011)
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: พฤษภาคม 2004 – ธันวาคม 2011
จำนวนเล่ม: 21 (หนังสือ)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: มาซากิ วาตานาเบะ
เขียนบทโดย: ยาสุฮิโระ อิมากาวะ
ดนตรีโดย: คาโอรุโกะ โอตาเกะ
สตูดิโอ: Palm Studio
ถือสิทธิ์โดย: BI/NA Anime Limited
เครือข่าย: ฟูจิทีวี
ฉาย:  15 ตุลาคม 2006  –  31 ธันวาคม 2006
ตอน: 11
อนิเมะ
กำกับโดย: โอซามุ คาตายามะ
เขียนบทโดย: นัตสึโกะ ทาคาฮาชิ
ฉาย:  4 กุมภาพันธ์ 2011  –  1 เมษายน 2011
มังงะ
Bartender à Paris
เขียนโดย: อารากิ โจ
วาดภาพโดย: โอซามุ คาจิสะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
นิตยสาร: แกรนด์ จัมป์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 4 มกราคม 2012 – 2 ตุลาคม 2013
จำนวนเล่ม: 6
มังงะ
Bartender à Tokyo
เขียนโดย: อารากิ โจ
วาดภาพโดย: โอซามุ คาจิสะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
นิตยสาร: แกรนด์ จัมป์ (2013–2015) แกรนด์ จัมป์ พรีเมียม (2015–2016)
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 6 พฤศจิกายน 2013 – 17 สิงหาคม 2016
จำนวนเล่ม: 8
มังงะ
Bartender 6stp
เขียนโดย: อารากิ โจ
วาดภาพโดย: โอซามุ คาจิสะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
นิตยสาร: แกรนด์ จัมป์ พรีเมียม (2016–2018) แกรนด์ จัมป์ มูชา (2018–2019)
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 24 สิงหาคม 2016 – 25 ธันวาคม 2019
จำนวนเล่ม: 4
อนิเมะโทรทัศน์
Bartender: Glass of God
กำกับโดย: เรียวอิจิ คุรายะ
เขียนบทโดย: มาริโกะ คูนิซาว่า
ดนตรีโดย: ฮิโรอากิ สึสึมิ
สตูดิโอ: Liber
ถือสิทธิ์โดย: ครันชีโรล SEA มีเดียลิงค์
เครือข่าย: ทีวีโตเกียว
ฉาย:  4 เมษายน 2024  – ปัจจุบัน
ตอน: 8 (รายชื่อตอน)
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
บาร์เทนเดอร์ (ญี่ปุ่น: バーテンダー; โรมาจิ: Bātendā) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนโดยอรากิ โจ และวาดภาพประกอบโดยเคนจิ นางาโตโมะ เรื่องราวมุ่งเน้นไปที่ ริว ซาซากูระ (ญี่ปุ่น: 佐々倉 溜) บาร์เทนเดอร์อัจฉริยะที่ใช้พรสวรรค์ของเขาเพื่อบรรเทาความกังวลและบรรเทาจิตวิญญาณของลูกค้าที่มีปัญหา มังงะเรื่องนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารซูเปอร์จัมป์ ซึ่งเป็นนิตยสารมังงะเซเน็งของชูเอชะ ตั้งแต่ปี 2004 ถึง 2011 แต่ละตอนถูกรวบรวมโดยชูเอชะ และเผยแพร่ในฉบับรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 21 เล่ม
บาร์เทนเดอร์ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยปาล์มสตูดิโอ ซึ่งออกอากาศในปี 2006 ทางฟูจิเทเลวิชัน มังงะเรื่องนี้ยังได้รับการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นในปี 2011 ที่ออกอากาศทางทีวีอาซาฮิ มังงะภาคแยก 3 เรื่อง (Bartender à Paris, Bartender à Tokyo และ Bartender 6stp) ได้รับการตีพิมพ์ใน แกรนด์ จัมป์ และ แกรนด์ จัมป์ พรีเมียม ระหว่างปี 2012 ถึง 2019
เนื้อเรื่อง

บาร์เทนเดอร์ ติดตามชีวิตยามค่ำคืนของ ริว ซาซากูระ (พากย์เสียงโดยไดจู มิซูชิมะ ในอนิเมะ และรับบทโดยมาซากิ ไอบะ ในละคร) บาร์เทนเดอร์อัจฉริยะที่กล่าวกันว่าเป็นผู้ผสมค็อกเทลที่ดีที่สุดเท่าที่ใคร ๆ เคยลิ้มลอง เมื่อกลับจากการศึกษาที่ฝรั่งเศส ริวทำงานเป็นผู้ช่วยบาร์เทนเดอร์อาวุโสที่บาร์ชื่อ Lapin ต่อมาเขาได้เปิดบาร์ของตัวเองชื่อ Eden Hall (ญี่ปุ่น: イーデンホール) ซึ่งซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของย่านกินซ่าในตัวเมืองโตเกียว เป็นที่รู้กันว่าซาซากูระเสิร์ฟ "แก้วแห่งเทพเจ้า" ซึ่งเป็นวิธีการบอกว่าเขารู้จักเครื่องดื่มที่เหมาะสมที่จะเสิร์ฟในสถานการณ์เฉพาะ
ตัวละครสำคัญอีกตัวคือ มิวะ คูรูชิมะ (ญี่ปุ่น: 来島 美和) (พากย์เสียงโดยอายูมิ ฟูจิมูระ ในอนิเมะ และรับบทโดยชิโฮริ คันจิยะ ในละคร) หลานสาวของไทโซ คูรูชิมะ (ญี่ปุ่น: 来島 泰三) เจ้าของโรงแรมคาร์ดินัล เธอเป็นพนักงานออฟฟิศของโรงแรมและต้องการให้เขาแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งบาร์เทนเดอร์ของโรงแรม
สาระสำคัญ

บาร์เทนเดอร์ เป็นซีรีส์แบบเป็นตอน และถึงแม้ว่าลูกค้าและปัญหาจะแตกต่างกันไป แต่ปัญหาแต่ละเรื่องได้รับการแก้ไขด้วยเครื่องดื่มที่เหมาะสม
สื่อ > อนิเมะ

บาร์เทนเดอร์ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะ 11 ตอน กำกับโดยมาซากิ วาตานาเบะ เขียนบทโดยยาซูฮิโระ อิมางาวะ และสร้างโดยปาล์ม สตูดิโอ เผยแพร่ทั้งในรูปแบบดิจิทัลและบลูเรย์ 2 แผ่นซึ่งวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2021 ในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกา และแคนาดา
กระแสตอบรับ

บาร์เทนเดอร์ ขายได้มากกว่า 2.8 ล้านชุดในญี่ปุ่น ณ เดือนมกราคม 2011; แต่ละเล่มมักปรากฏในรายชื่อมังงะที่ขายดีที่สุดในประเทศนั้น ตอนจบของอนิเมะได้รับเรตติ้งผู้ชมที่ 3.4% ทำให้เป็นอนิเมะที่มีผู้ชมมากที่สุดเป็นอันดับ 4 ในสัปดาห์นั้น ละครโทรทัศน์เปิดตัวมีเรตติ้งผู้ชม 11% ในขณะที่ตอนจบได้รับเรตติ้ง 11.7% บ็อกซ์เซ็ตดีวีดีขายได้ 7,978 ชุด ซึ่งถือเป็นตัวเลขที่ "ประสบความสำเร็จ" โดยทีวีอาซาฮิ และสินค้าที่เกี่ยวข้องก็ "ขายดี" เช่นกัน
เดวิด เวลช์ จาก The Manga Curmudgeon ได้ประกาศวิธีที่ริวใช้เหล้าเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น "เป็นข้อความที่สวยงามและยกระดับจิตใจสำหรับการ์ตูน โอเค อาจจะไม่ใช่ แต่ฟังดูน่าสนุกมาก" ที่ Ani-Gamers นักวิจารณ์ที่รู้จักกันในชื่อ "Ink" เขียนว่าซีรีส์นี้ "โรแมนติก" มากเกินไป แต่ยกย่องการเล่าเรื่อง เทคนิคการจัดฉาก การบรรยาย "บทสนทนาและภาพแบบเป็นกันเอง" และความสมดุล เขาอธิบายว่ามันเป็น "จดหมายรักถึงสุราซึ่งตรงข้ามกับการบริโภคสุรา" ในขณะที่ Bamboo Dong จาก Anime News Network เรียกมันว่า "บทกวีที่อร่อยสำหรับการผสมเครื่องดื่ม"
ทิม โจนส์ นักเขียนซึ่งเขียนให้กับ THEM Anime Reviews เรียกสิ่งนี้ว่า "แนวคิดที่น่าสนใจสำหรับอนิเมะ" ในทางกลับกัน Carl Kimlinger จาก ANN วิพากษ์วิจารณ์แนวคิดของ "บาร์เทนเดอร์" ว่า "จืดชืด ไร้สาระ และแย่มาก" และ "ไม่มีแรงบันดาลใจอย่างมาก"