stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เหตุโจรกรรมร้านทองในจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2563
ปฏิกิริยา

นางนฤมล ภิญโญสินวัฒน์ โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรีได้เปิดเผยว่าพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ได้แสดงความเสียใจกับครอบครัวผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจากเหตุการณ์นี้พร้อมทั้งกำชับให้สำนักงานตำรวจแห่งชาติและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องติดตามคนร้ายมาดำเนินคดีให้เร็วที่สุด
สมศักดิ์ เทพสุทิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ได้แถลงถึงเหตุการณ์นี้ว่า "ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งกับครอบครัวของผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บ คนที่เสียชีวิตเป็นคนสำคัญของครอบครัว ในประเทศของเราไม่เคยมีเรื่องโหดเหี้ยมและก้าวร้าวรุนแรงขนาดนี้ โดยปกติที่มีการปล้นฆ่าจะมีการขู่เจ้าทรัพย์ให้หลบหนีและไว้ชีวิตแต่ในเหตุการณ์นี้ไม่ว่าใครที่อยู่ในเส้นทางที่คนร้ายเดินผ่าน เขายิงทุกคนถือเป็นการกระทำที่ทารุณและโหดร้ายยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานและสนับสนุนประหารชีวิตกับคนร้ายโดยไม่มีการลดโทษและพร้อมมอบเงินเยียวยาแก่ผู้เสียหาย"
สิระ เจนจาคะ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานครของพรรคพลังประชารัฐและประธานอนุกรรมาธิการศึกษากระบวนการยุติธรรม ได้แสดงความเสียใจกับครอบครัวของผู้เสียหายและขอให้ตำรวจติดตามคนร้ายมาดำเนินคดีให้เร็วที่สุดพร้อมกับเสนอให้การพิจารณาบทลงโทษจำแนกออกมาโดยไม่รวมกับผู้ต้องหาคดีทั่วไปเนื่องจากมีพฤติกรรมโหดเหี้ยมและการควบคุมตัวภายในเรือนจำต้องเฝ้าระวังตัวป็นพิเศษโดยอย่าให้เกิดเหตุเหมือนกรณีของสมคิด พุ่มพวง ที่ก่อเหตุฆาตกรรมต่อเนื่อง 5 ศพใน พ.ศ. 2548 ซึ่งได้รับโทษจำคุกตลอดชีวิตแต่ได้รับการลดโทษและถูกปล่อยตัวออกก่อนจะก่อเหตุฆาตกรรมครั้งใหม่ และมีความคิดเห็นว่า “ผมเห็นว่าคดีปล้นฆ่าที่ลพบุรีได้ทองไป 28 บาท ฆ่าคนไปสามศพและบาดเจ็บสาหัสสี่รายซึ่งผู้ก่อเหตุไร้จิตสำนึกเลวร้ายกว่าคดีคิดหกศพ ถ้าคนเหล่านี้ยังมีชีวิตอยู่จะเป็นภัยต่อสังคมและหากมีการวิสามัญฆาตกรรมผมก็เชื่อว่าสังคมจะไม่ติดใจการทำหน้าที่ของตำรวจ แต่ก็แน่นอนว่าการไล่ล่าจับกุมหรือหากมีเหตุที่ต้องนำไปสู่การวิสามัญฆาตกรรมซึ่งจะต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์และแนวทางปฏิบัติตามที่กฎหมายกำหนดและต้องการให้อธิบดีกรมราชทัณฑ์เร่งรัดการรื้อระบบพักโทษและลดโทษให้แล้วเสร็จโดยเร็ว”
หม่อมราชวงศ์จัตุมงคล โสณกุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานได้กำชับให้เลขาธิการสำนักงานประกันสังคมเร่งให้ความช่วยเหลือกับผู้ที่ได้รับบาดเจ็บและผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์นี้พร้อมกับกำชับให้สำนักงานประกันสังคมจังหวัดลพบุรีดูแลทายาทของผู้ประกันตนที่เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บให้ได้รับสิทธิประโยชน์อย่างครบถ้วน
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 112

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญากรุงเทพฯ (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |
ดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงที่สยามสูญเสียไป
ประเภท: สนธิสัญญาสันติภาพ
บริบท:  สยามยกดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงและบรรดาเกาะทั้งหลายในแม่น้ำให้กับสาธารณรัฐฝรั่งเศส  ฝรั่งเศสยึดจันทบุรีเพื่อเป็นหลักประกันจนกว่าสยามจะปฏิบัติตามข้อสัญญาต่าง ๆ 
วันลงนาม: 3 ตุลาคม พ.ศ. 2436
ที่ลงนาม: กรุงเทพมหานคร
ผู้ลงนาม:  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ  ชาร์ล เลอร์ มี เดอ วิแลร์
ภาคี:  ราชอาณาจักรสยาม  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3
ภาษา: ภาษาไทย ภาษาฝรั่งเศส
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 112 (อังกฤษ: Franco–Siamese Treaty of 1893; ฝรั่งเศส: Traité français–siamois de 1893) เป็นสนธิสัญญาสันติภาพระหว่าง ราชอาณาจักรสยาม (ต่อมาคือ ประเทศไทย) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ กับสาธารณรัฐฝรั่งเศส ในสมัยของประธานาธิบดีมารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน (Marie François Sadi Carnot) ซึ่งได้มีการลงนามสนธิสัญญาฉบับนี้ที่กรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2436 (ตรงกับ ร.ศ. 112 และ ค.ศ. 1893) เพื่อยุติวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 112 มีสาระสำคัญดังนี้:
สยามต้องยอมสละดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง ตลอดถึงเกาะแก่งในแม่น้ำโขงทั้งหมด เป็นพื้นที่ 143,800 ตารางกิโลเมตร พลเมืองประมาณ 600,000 คน ให้แก่ฝรั่งเศส
สยามต้องห้ามมิให้มีเรือติดอาวุธไว้ใช้ หรือเดินไปมาในน่านน้ำของทะเลสาบ และของแม่น้ำโขง และลำน้ำที่แยกจากแม่น้ำโขง
สยามต้องไม่สร้างค่ายหรือที่ตั้งกองทหารไว้ในเมืองพระตะบอง และเมืองนครเสียมราฐ รวมทั้งบนฝั่งขวาแม่น้ำโขงในรัศมี 25 กิโลเมตร
ฝรั่งเศสสงวนสิทธิจะตั้งกงสุล ณ ที่ใดก็ได้ โดยเฉพาะที่น่านและโคราช
สยามต้องชดใช้ค่าเสียหายให้ฝรั่งเศสเป็นเงินจำนวน 3 ล้านฟรังก์ ตีเป็นเงินไทยประมาณ 1,560,000 บาท ในสมัยนั้น
ฝรั่งเศสได้ยึดเมืองจันทบุรีไว้ในอารักขาจนกว่าสยามจะชดใช้ค่าเสียหายจนครบ
การลงนาม

ผู้มีอำนาจเต็มฝ่ายสยามซึ่งลงลายมือชื่อในสนธิสัญญา คือ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ เสนาบดีกระทรวงการต่างประเทศ ส่วนฝ่ายฝรั่งเศส คือ ชาร์ล เลอร์ มี เดอ วิแลร์ (Charles Le Myre de Vilers) ผู้แทนฝรั่งเศส ซึ่งลงนาม ณ กรุงเทพมหานคร ราชอาณาจักรสยาม เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ร.ศ. 112 (ตรงกับ ค.ศ. 1893 และ พ.ศ. 2436)
เหตุการณ์สืบเนื่อง > ฝรั่งเศสยึดเมืองจันทบุรีไว้ในอารักขา พ.ศ. 2436–2447

ฝรั่งเศสได้ยึดเมืองจันทบุรีตั้งแต่วันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2436 ถึง 8 มกราคม พ.ศ. 2447 รวมเป็นเวลา 10 ปี 6 เดือน โดยฝรั่งเศสได้สร้างตึกแดงให้เป็นฐานทัพบัญชาการทหารฝรั่งเศส และสร้างคุกขี้ไก่ขึ้นมาเพื่อกักขังนักโทษชาวไทยที่ได้ต่อต้านกับชาวฝรั่งเศส
หลังจากผลของสนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 122 สยามจึงต้องเอาฝั่งขวาแม่น้ำโขงตรงข้ามเมืองหลวงพระบาง นครจำปาศักดิ์ จังหวัดตราด และจังหวัดปัจจันตคีรีเขตเข้าแลก เพื่อให้ฝรั่งเศสคืนจันทบุรี ฝรั่งเศสจึงจะยอมถอนทหารออกจากจันทบุรีไปอยู่ตราด
เหตุการณ์สืบเนื่อง > การถอนทหารออกจากฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง

แผนที่ทางรัฐศาสตร์ของราชอาณาจักรสยาม: (ซ้าย)​ ก่อนวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 (ขวา)​ หลังสนธิสัญญาในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2436
หลังการลงนามในหนังสือสัญญา เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2436 แล้ว เรื่องที่ต้องดำเนินการต่อมาซึ่งสืบเนื่องกับวิกฤตการณ์คือ การถอนทหารออกจากฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง การประกาศให้คนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงที่เข้ามาอยู่ทางฝั่งขวาแม่น้ำโขงกลับถิ่นฐานของตนเอง
เหตุการณ์สืบเนื่อง > การพิจารณาคดีพระยอดเมืองขวาง

การพิจารณาคดีพระยอดเมืองขวาง ในกรณีพระยอดเมืองขวาง (ขำ ยอดเพชร) ซึ่งเป็นข้าหลวงไทยประจำเมืองคำเกิด คำมวน และเป็นผู้นำในการต่อสู้กับทหารฝรั่งเศส เมื่อปลายเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2436 ทำให้ทหารฝรั่งเศสชื่อ นายโกรส กูแรง กับทหารญวน อีก 12 คนถึงแก่ความตาย (แต่ฝรั่งเศสกล่าวหาว่ามีทหารเสียชีวิตระหว่าง 16 - 24 คน) ฝ่ายไทยเสียชีวิต 6 คน บาดเจ็บ 5 คน ฝรั่งเศสต้องการให้ลงโทษพระยอดเมืองขวาง รัฐบาลไทยจึงตั้ง “ศาลรับสั่งพิเศษ” ขึ้นมาพิจารณาคดีนี้และมีคำตัดสินว่า พระยอดเมืองขวางไม่ผิด เพราะเป็นการปฏิบัติงานในหน้าที่ ซึ่งทำให้ฝรั่งเศสไม่พอใจจึงเรียกร้องให้ไทยตั้ง “ศาลผสม” ฝรั่งเศส-ไทย ขึ้นทำหน้าที่พิพากษาคดี ทำให้ฝ่ายไทยไม่พอใจมาก พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวถึงกับทรงปรารภว่า “แลไม่เห็นเลยว่าจะจบเพียงใด กว่าจะได้ตัดหัวพระยอด...” ศาลผสมได้ตัดสินคดีในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2437 ว่าพระยอดเมืองขวางมีความผิดให้จำคุกเป็นเวลา 20 ปี พระยอดเมืองขวางถูกจำคุกอยู่จนเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2441 จึงได้รับการปล่อยตัวโดยข้อตกลงระหว่างไทยกับฝรั่งเศส
เหตุการณ์สืบเนื่อง > การเสด็จประพาสยุโรปของรัชกาลที่ 5 พ.ศ. 2440 และ 2450

บทความหลัก: การเสด็จประพาสยุโรปของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
เหตุการณ์สืบเนื่อง > สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 122 และ 125

บทความหลัก: สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 122 และ สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 125
ดูเพิ่ม

สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ค.ศ. 1856 - ลงนาม ณ กรุงเทพมหานคร ในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2399
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ค.ศ. 1867 - ลงนาม ณ กรุงปารีส ในวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2410
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 122 - ลงนาม ณ กรุงปารีส ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1904)
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 125 - ลงนาม ณ กรุงเทพมหานคร ในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1907)
สนธิสัญญาไทย–ฝรั่งเศส ค.ศ. 1925 - ลงนาม ณ กรุงปารีส ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467
ความสัมพันธ์ฝรั่งเศส–ไทย
ความสัมพันธ์ลาว–ไทย
สงครามสยาม–ฝรั่งเศส
ตึกแดงเป็นอาคารที่ฝรั่งเศสสร้างขึ้นในสมัยที่ฝรั่งเศสยึดครองเมืองจันทบุรี ระหว่าง 9 สิงหาคม พ.ศ. 2436 ถึง 8 มกราคม พ.ศ. 2447
ความต้านทานและการนำไฟฟ้า

ความต้านทานไฟฟ้า (อังกฤษ: electrical resistance) ของ ตัวนำไฟฟ้า เป็นตัวชี้วัดของความยากลำบากในการที่จะผ่าน กระแสไฟฟ้า เข้าไปในตัวนำนั้น ปริมาณที่ตรงกันข้ามคือ การนำไฟฟ้า (อังกฤษ: electrical conductance) เป็นความสะดวกที่ยอมให้กระแสไฟฟ้าไหลผ่าน ความต้านทานไฟฟ้าเปรียบเหมือน แรงเสียดทาน ทางเครื่องกล หน่วย SI ของความต้านทานไฟฟ้าจะเป็น โอห์ม สัญลักษณ์ Ω ในขณะที่การนำไฟฟ้าไฟฟ้ามีหน่วยเป็น ซีเมนส์ (S)
วัตถุที่มีหน้าตัดสม่ำเสมอจะมีความต้านทานเป็นสัดส่วนกับ สภาพต้านทาน และ ความยาวของมัน และแปรผกผันกับพื้นที่หน้าตัดของมัน วัสดุทุกชนิดจะแสดงความต้านทานเสมอยกเว้น ตัวนำยิ่งยวด (อังกฤษ: superconductor) ซึ่งมีความต้านทานของศูนย์
ความต้านทาน (R) ของวัตถุจะถูกกำหนดให้เป็นอัตราส่วนของ แรงดันไฟฟ้า ตกคล่อมตัวมัน (V) ต่อกระแสที่ไหลผ่านตัวมัน (I) ในขณะที่การนำไฟฟ้า (G) เป็นตรงกันข้าม ตามสมการต่อไปนี้:
สำหรับวัสดุและเงื่อนไขที่หลากหลาย V และ I จะเป็นสัดส่วนโดยตรงซึ่งกันและกัน ดังนั้น R และ G จึงเป็นค่า คงที่ (แม้ว่าพวกมันยังขึ้นอยู่กับปัจจัยอื่น ๆ ก็ตาม เช่นอุณหภูมิหรือความเครียด) สัดส่วนนี้จะเรียกว่า กฎของโอห์ม และวัสดุที่เป็นไปตามกฏนี้จะเรียกว่า วัสดุ  โอห์ม (อังกฤษ: ohmic material)
ในกรณีอื่น ๆ เช่น ไดโอด หรือ แบตเตอรี่ V และ I จะ ไม่ได้ เป็นสัดส่วนโดยตรงกัน อัตราส่วน V/I บางครั้งก็ยังคงเป็นประโยชน์และถูกเรียกว่า "ความต้านทานสถิตย์" ในสถานการณ์อื่น ๆ อนุพันธ์  {\frac {dV}{dI}}\,\! อาจจะมีประโยชน์มากที่สุด ค่านี้จะเรียกว่า "ความต้านทานดิฟเฟอเรนเชียล" (อังกฤษ: differential resistance)
บทนำ

ในการอุปมาเหมือนไฮดรอลิก กระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านเส้นลวด (หรือ ตัวต้านทาน) เป็นเหมือนน้ำที่ไหลผ่านท่อ และ แรงดัน ตกคร่อมเส้นลวดเป็นเหมือน ความดัน ตกคร่อมที่ใช้ผลักดันน้ำให้ไหลไปตามท่อ การนำไฟฟ้าจะเป็นสัดส่วนกับปริมาณการไหลสำหรับความดันที่กำหนดให้ : G\propto I และความต้านทานไฟฟ้าจะเป็นสัดส่วนกับปริมาณของความดันที่จำเป็นเพื่อให้มีการไหลที่กำหนด : R\propto V (การนำไฟฟ้าและความต้านทานไฟฟ้าเป็น ส่วนกลับกัน)
แรงดันไฟฟ้า ตกคร่อม (นั่นคือความแตกต่างระหว่างแรงดันไฟฟ้าในด้านหนึ่งของตัวต้านทานกับแรงดันไฟฟ้าอีกด้านหนึ่ง) ไม่ใช่ ศักย์ไฟฟ้า จะสร้างแรงผลักดันที่จะผลักดันกระแสให้ไหลผ่านตัวต้านทาน ในระบบไฮดรอลิก มันคล้ายกัน นั่นคือความดันที่ แตกต่างกัน ระหว่างสองด้านของท่อ ไม่ใช่ตัวความดันเอง จะกำหนดปริมาณการไหลผ่านลงท่อ ยกตัวอย่างเช่นมันอาจจะมีแรงดันน้ำขนาดใหญ่ด้านบนของท่อซึ่งพยายามที่จะผลักดันน้ำผ่านลงท่อ แต่ก็อาจจะมีแรงดันน้ำที่มีขนาดใหญ่เท่าเทียมกันด้านล่างท่อซึ่งก็พยายามที่จะผลักดันน้ำกลับขึ้นผ่านท่อ หากแรงดันเหล่านี้มีค่าเท่ากัน ก็จะไม่มีน้ำไหล (ในภาพขวาที่แรงดันน้ำด้านล่างท่อมีค่าเป็นศูนย์.)
ความต้านทานและการนำกระแสไฟฟ้าของเส้นลวด, ตัวต้านทานหรือองค์ประกอบอื่น ๆ จะถูกกำหนดด้วยคุณสมบัติสองอย่างนี้เป็นส่วนใหญ่:
รูปร่างทางเรขาคณิต และ
วัสดุ
รูปร่างทางเรขาคณิตเป็นสิ่งสำคัญเพราะมันจะยากกว่าที่จะผลักดันน้ำผ่านท่อที่ยาวและแคบกว่าท่อกว้างและสั้น ในทางเดียวกันลวดทองแดงที่ยาวและบางจะมีความต้านทานสูงกว่า (การนำไฟฟ้าต่ำกว่า) ลวดทองแดงหนาและสั้น
วัสดุก็มีความสำคัญเช่นกัน ท่อที่เต็มไปด้วยเส้นผมจะจำกัดการไหลของน้ำมากกว่าท่อที่สะอาดที่มีรูปร่างและขนาดเดียวกัน ในทำนองเดียวกัน อิเล็กตรอน สามารถไหลได้อย่างอิสระและง่ายดายผ่านสาย ทองแดง แต่ไม่สามารถไหลได้อย่างง่ายดายผ่านลวด เหล็ก ที่มีรูปร่างและขนาดเดียวกัน และที่สำคัญกระแสไม่สามารถไหลได้อย่างสิ้นเชิงผ่าน ฉนวน เช่น ยาง โดยไม่ต้องคำนึงถึงรูปร่างของมัน ความแตกต่างระหว่างทองแดง, เหล็ก, และยางจะเกี่ยวข้องกับโครงสร้างโมเลกุลและรูปแบบการเรียงตัวของ อิเล็กตรอน ของพวกมัน และมีการวัดโดยคุณสมบัติที่เรียกว่า สภาพต้านทาน
นอกเหนือไปจากรูปทรงเรขาคณิตและวัสดุ ยังมีปัจจัยอื่น ๆ ที่มีอิทธิพลต่อความต้านทานและการนำไฟฟ้า เช่นอุณหภูมิ; ดูด้านล่าง
ตัวนำไฟฟ้าและตัวต้านทาน

สารที่กระแสไฟฟ้าสามารถไหลผ่านได้จะเรียกว่า ตัวนำ ชิ้นส่วนของวัสดุตัวนำที่มีค่าความต้านทานเฉพาะจะถูกใช้งานในวงจรไฟฟ้าเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง จะถูกเรียกว่า ตัวต้านทาน ตัวนำจะทำจากวัสดุที่มี สภาพนำ สูงเช่นโลหะ, โดยเฉพาะอย่างยิ่งทองแดงและอะลูมิเนียม ในทางตรงกันข้าม ตัวต้านทานจะทำจากวัสดุหลากหลายชนิดขึ้นอยู่กับปัจจัยต่าง ๆ เช่นค่าความต้านทานที่ต้องการ, ปริมาณของพลังงานที่จะต้องการให้มีการกระจาย, ความแม่นยำ, และค่าใช้จ่าย
กฎของโอห์ม

แรงดันไฟฟ้า (V) , กระแสไฟฟ้า (I) และความต้านทาน (R)
ความต้านทานของวัตถุ > ความต้านทานไฟฟ้ากระแสตรง

เมื่อไฟฟ้ากระแสตรงไหลผ่านวัตถุหรือสสารที่มีโครงสร้างเป็นเนื้อเดียวกันอย่างสม่ำเสมอทั้งชิ้น (เอกพันธ์ หรือ homogeneous)  กระแสไฟฟ้าจะกระจายทั่วหน้าตัดของวัตถุหรือสสารเหล่านั้น เราสามารถแสดงความสัมพันธ์ระหว่างมิติทางกายภาพและความต้านทานไฟฟ้าของวัตถุได้เป็น
โดย
ความต้านทานของวัตถุ > ความต้านทานไฟฟ้ากระแสสลับ

เมื่อไฟฟ้ากระแสสลับไหลผ่านวัตถุหรือสสารลักษณะสมบัติของกระแสที่ไหลผ่านวัตถุหรือสสารเหล่านั้นย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามแต่ละชนิดของวัตถุหรือสสารเหล่านั้น กระแสที่ไหลผ่านจึงไม่เป็นเพียงกระแสนำ (อังกฤษ: Conduction Current) แต่เพียงอย่างเดียวดังเช่นวงจรไฟฟ้ากระแสตรง มันยังประกอบไปด้วยกระแสพา (อังกฤษ: Impressed Current) และกระแสแทนที่ (อังกฤษ: Displacement Current)  ความต้านทานไฟฟ้ากระแสสลับยังคงเป็นปริมาณที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่างแรงดันและกระแสที่ไหลผ่านวัตถุหรือสสารไดๆ แต่ปริมาณดังกล่าวมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับตัวแปรที่เพิ่มขึ้นจึงเขียนแทนด้วยสัญลักษณ์ที่แตกต่างกับความต้านทานไฟฟ้ากระแสตรงด้วยตัวอักษรโรมันคือ Z ค่าดังกล่าวปกติเป็นปริมาณเชิงซ้อนที่ส่วนประกอบที่เป็นจินตภาพไม่เท่ากับศูนย์
การใช้ระบบไฮดรอลิกมาเปรียบเทียบระหว่างกระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านวงจรกับน้ำที่ไหลผ่านท่อ เมื่อท่อ (ซ้าย) ที่เติมเต็มด้วยเส้นผม (ขวา) มันต้องใช้ความดันขนาดใหญ่กว่าเพื่อให้เกิดการไหลของน้ำเท่ากัน การผลักดันกระแสไฟฟ้าผ่านความต้านทานที่มีขนาดใหญ่เป็นเหมือนการผลักดันน้ำผ่านท่อที่อุดตันด้วยเส้นผม: มันต้องมีการผลักดันขนาดใหญ่กว่า (แรงเคลื่อนไฟฟ้า) เพื่อผลักดันให้มีการไหลเดียวกัน (กระแสไฟฟ้า)
ตัวต้านทาน มีค่า 6.5 MΩ ตามที่ระบุไว้โดย รหัสสีอิเล็กทรอนิกส์ (สีฟ้า-สีเขียว-สีดำ-สีเหลือง) ตัวต้านทานนี้จะใช้ตัวแปร 4 แถบของรหัสสีเพื่อให้แต่ละแถบแทน 6 - 5 - 0 - X104 เป็น 6500000 Ω โอห์มมิเตอร์ สามารถนำมาใช้ในการตรวจสอบค่านี้
รายชื่อนายกรัฐมนตรีไทยแบ่งตามการศึกษา

ซ้าย: โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า เป็นสถาบันการศึกษาที่มีผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีได้รับการศึกษามากที่สุด (11 คน)
ขวา: โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เป็นสถาบันการศึกษาที่ไม่ใช่สถาบันทางการทหารที่มีผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีได้รับการศึกษามากที่สุด (8 คน)
รายชื่อนายกรัฐมนตรีไทยแบ่งตามการศึกษา
ดูเพิ่ม

รายชื่อนายกรัฐมนตรีไทย
วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู

| --- | --- |

ชื่อย่อ: วชช.นภ. / NBCC
คติพจน์: ชื่อสัตย์ มีวินัย ใส่ใจสังคม
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: 17 เมษายน พ.ศ. 2545 (22 ปี)
นายกสภาฯ: ดร.มงกุฎ  จำนงค์นิต
ที่ตั้ง: เลขที่ 199 หมู่ 1 ตำบลบ้านพร้าว ถนนวังหมื่น-สร้างเสี่ยน ตำบลบ้านพร้าว อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู
สี: ████ สีชมพู สีขาว
เว็บไซต์: www.nbcc.ac.th
วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จัดการศึกษาในระดับอนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น จัดตั้งขึ้นตามมติคณะรัฐมนตรีวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 พร้อมกับวิทยาลัยชุมชนอีก 9 แห่งทั่วประเทศ เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2545 โดยการคัดเลือกวิทยาลัยเทคนิคหนองบัวลำภู ให้ทำหน้าที่วิทยาลัยชุมชนควบคู่ไปกับภารกิจเดิม ปัจจุบันใช้สถานที่ของศูนย์ราชการจังหวัดหนองบัวลำภู อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู เป็นสถานที่ทำการของวิทยาลัยฯ
ประวัติ

วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู ตั้งขึ้นตามคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๕ โดยให้วิทยาลัยเทคนิคหนองบัวลำภูเป็นแม่ข่ายและมีโรงเรียนมัธยมศึกษาทุกอำเภอสังกัดกรมสามัญศึกษา วิทยาลัยการอาชีพศรีบุญเรือง และสำนักงานการศึกษานอกโรงเรียนเป็นเครือข่าย (มีผู้ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งผู้อำนวยการ) นายอำพล ดีรัศมี/นายไพบูลย์ พันธนิติ โดยมีนายปรีชา รัตนสังข์ เป็นประธานคณะกรรมการสภาวิทยาลัยเป็นการชั่วคราว
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๔๖ มีประกาศกฎกระทรวงศึกษาธิการว่าด้วยการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาต่ำกว่ารูปแบบวิทยาลัยชุมชน และมีการดำเนินการให้ได้มาซึ่งคณะกรรมการสภาวิทยาลัย มีนายกิตติ ยศภา, นายแพทย์ศราวุธ สันตินันตรักษ์, นายพิศาล เชยคำแหง, นายวิทวัส วทานิโนบล เป็นประธานสภาคณะกรรมการตามลำดับ มีว่าที่ร้อยตรีวีระ บุราณรักษ์, นายอดิศักดิ์ ศรีภูมั่น, นายวีระชัย กวีธีระวัฒน์, นายไพบูลย์ พันธนิติ  เป็นผู้อำนวยการตามลำดับ
ในปี พ.ศ. ๒๕๕๘ มีการตราพระราชบัญญัติสถาบันวิทยาลัยชุมชนขึ้น มีนายพงษ์ศักดิ์ ศรีวรกุล, นายสายศิลป์ สายืน เป็นผู้อำนวยการวิทยาลัย และมีนายนพพร โฆสิระโยธิน เป็นประธานสภาวิทยาลัย ปัจจุบันวิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู สังกัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม โดยมีนายมงกุฎ จำนงค์นิต เป็นประธานสภาวิทยาลัย และมีว่าที่ร้อยตรีวีระสกุล บุราณรักษ์ เป็นผู้อำนวยการวิทยาลัย มีการบริหารจัดการเครือข่ายร่วมกับหน่วยจัดการศึกษา จำนวน ๔ หน่วยจัดการศึกษา รวมทั้งห้องเรียนของวิทยาลัย ด้วยความร่วมมือจากเครือข่าย คณะกรรมการหน่วยจัดการศึกษา ผู้สอนพิเศษ โดยมีพื้นที่การให้บริการทั่วทั้งจังหวัดหนองบัวลำภู วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภูมีพื้นที่ จำนวน ๒๐๐ ไร่
หลักสูตร

วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา ดังนี้
สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย ตัวย่อ อ. (การศึกษาปฐมวัย)
สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ ตัวย่อ อ. (คอมพิวเตอร์ธุรกิจ)
สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ ตัวย่อ  อ. (รัฐประศาสนศาสตร์)
สาขาวิชาการจัดการโลจิสติกส์ ตัวย่อ  อ. (การจัดการโลจิสติกส์)
สาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตรสมัยใหม่
หน่วยจัดการศึกษา

หน่วยจัดการศึกษาของวิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู
วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู  เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่จัดการศึกษาในระดับต่ำกว่าปริญญา เปิดสอนในระดับอนุปริญญา ในปีการศึกษา 2565 มีชุมชนเครือข่ายที่ขอเปิดเป็นหน่วยจัดการศึกษา/สถานที่จัดการศึกษา  จำนวน  4  หน่วยจัดการศึกษาและห้องเรียนวิทยาลัยชุมชน ครอบคลุมพื้นที่ 6 อำเภอ ดังนี้
1. หน่วยจัดการศึกษาสถานีตำรวยภูธรศรีบุญเรือง                                       อ.ศรีบุญเรือง
2. หน่วยจัดการศึกษาโรงเรียนโนนสังวิทยาคาร                                           อ.โนนสัง
3. หน่วยจัดการศึกษาเทศบาลตำบลกุดดินจี่ (วัดศิริบุญธรรม)                        อ.นากลาง
4. หน่วยจัดการศึกษาโรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์                                  อ.สุวรรณคูหา
5. ห้องเรียนวิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภูและห้องเรียนเรือนจำหนองบัวลำภู    อ.เมือง
โรงพยาบาลบ้านโป่ง

| โรงพยาบาลบ้านโป่ง |
| --- | --- |
Banpong Hospital
ประเภท: โรงพยาบาลทั่วไป
ที่ตั้ง: ถนนแสงชูโต  ตำบลบ้านโป่ง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี 70110
ข้อมูลทั่วไป
ก่อตั้ง: 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475
สังกัด: กระทรวงสาธารณสุข
ผู้อำนวยการ: นายแพทย์ธิติ  แสวงธรรม
จำนวนเตียง: 420 เตียง
เว็บไซต์: http://www.bph.moph.go.th/
โรงพยาบาลบ้านโป่ง เป็นโรงพยาบาลทั่วไปประจำอำเภอบ้านโป่ง ขนาด 420 เตียง สังกัดกระทรวงสาธารณสุข ให้บริการรักษาทั่วผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอก ตั้งอยู่ที่ในเขตเทศบาลเมือบ้านโป่ง โดยมีสถานะเทียบเท่าโรงพยาบาลจังหวัด เป็นโรงพยาบาลอำเภอที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของประเทศรองจากโรงพยาบาลหาดใหญ่
ประวัติ

ท้องถิ่นตำบลบ้านโป่งได้ประกาศตั้งสุขาภิบาล ตั้งแต่วันที่ 15 พฤศจิกายน 2459 อาศัยความในพระราชบัญญัติ จัดการสุขาภิบาลรัตนโกสินทร์ ศก 127 มาตรา 2 ต่อมาได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติระเบียบเทศบาล เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2478 เทศบาลเมืองบ้านโป่งได้จัดตั้งสุขศาลาเทศบาลเมืองบ้านโป่งในราวปี พ.ศ.2479 มีเจ้าหน้าที่ดำเนินการ คือ พันตรีหลวงเวชสิทธิ์นิรภัย เป็นแพทย์เทศบาลคนแรก จนกระทั่งปี พ.ศ.2496 ได้โอนกิจการสุขศาลาทั้งหมด ขึ้นกับกรรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข ต่อมาได้โอนเข้า สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุขจนถึงปัจจุบัน]
ปัจจุบันโรงพยาบาลบ้านโป่ง มีจำนวนเตียง 420 เตียง แพทย์ 40 คน ทันตแพทย์ 8 คน เภสัชกร 23 คน พยาบาลวิชาชีพ 295 และบุคลากรอื่นๆ โดยในปี พ.ศ. 2555 มีจำนวนผู้มารับบริการเฉลี่ยวันละ 1,500 คน
พิมพ์อัปสร เทียมเศวต

| พิมพ์อัปสร เทียมเศวต |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: พิมพ์อัปสร เทียมเศวต
เกิด: 12 กันยายน พ.ศ. 2521 (46 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
บิดา: สรพงศ์ ชาตรี
มารดา: ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์
อาชีพ: ผู้จัดละคร ผู้กำกับละคร
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2550–ปัจจุบัน
สังกัด: มีเดีย ออฟ มีเดียส์ และ เฟิร์สคลาส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ (2554–ปัจจุบัน)
พิมพ์อัปสร เทียมเศวต (เกิด 12 กันยายน พ.ศ. 2521) ชื่อเล่น ขวัญ เป็นผู้จัดละครและผู้กำกับละครชาวไทย ในฐานะผู้จัดละครร่วมกับบริษัท มีเดีย ซีน จำกัดและบริษัท เฟิร์สคลาส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัดทางสังกัดช่อง 7 เอชดี
ประวัติ

พิมพ์อัปสร เทียมเศวต (ชื่อเล่น ขวัญ) เกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2521 เกิดที่กรุงเทพมหานครเป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทยจบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะรัฐศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและจบการศึกษาระดับปริญญาโทสาขาCultural Management จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พิมพ์อัปสรเธอเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงไทยจากการทำงานเป็นแอร์โฮสเตสจากนั้นเธอเริ่มมีผลงานทางด้านพิธีกรต่าง ๆ อีกคับคั่งและในปัจจุบันเธอมีผลงานในฐานะผู้จัดละครร่วมกับบริษัท มีเดีย ซีน จำกัดและบริษัท เฟิร์สคลาส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัดทางสถานีช่อง 7 เอชดีและมีผลงานละคร เช่น สาวน้อยร้อยเล่มเกวียน, รักร้อยล้าน, วีรบุรุษกองขยะ, คีตโลกา และ แม่อายสะอื้น เป็นต้น
ประวัติ > ประวัติครอบครัว

พิมพ์อัปสรเป็นบุตรสาวคนแรกของ สรพงศ์ ชาตรี   (เอก) บิดา และ ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ (โย) มารดา โดยมีน้องร่วมบิดาและต่างมารดาด้วยกันอยู่ 3 คน ได้แก่ พิศุทธินี (เอิง) พิศรุตม์ (เอม) และพิทธกฤต เทียมเศวต (อั้ม) เกิดที่กรุงเทพมหานคร
ผลงานการแสดง > ละครโทรทัศน์

ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2562 | สุภาพบุรุษชาวดิน | พิธีกรในงานไร่ชาของพ่อเลี้ยงชัชชน (รับเชิญ) |
| 256.. | คุณเเม่เเก้ขัด | อรอุมา |
ผลงานการแสดง > ผลงานพาทย์เสียงภาพยนตร์

(2551) ภาพยนตร์ The Life of Buddha พากย์เสียง พระนางพิมพา (วัยเยาว์)
ผู้จัดละคร มีเดีย สตูดิโอ

ผลงานละครโทรทัศน์ทั้งหมดในฐานะผู้จัดละครและผู้กำกับละครช่อง 7 บริษัท มีเดีย สตูดิโอ จำกัด
| ละครโทรทัศน์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| ปี พ.ศ. | เรื่อง | นักแสดงนำ | ออกอากาศ | ผู้กำกับ |
| 2557 | วีรบุรุษกองขยะ | อนุวัฒน์ ชูเชิดรัตนา   กรรณาภรณ์ พวงทอง   นนทพันธ์ ใจกันทา   กัญญารัตน์ พงศ์กัมปนาท   ชัชฎาภรณ์ ธนันทา   พศิน ศรีธรรม | ช่อง 7 เอชดี | ปัญญา ชุมฤทธิ์ |
| 2557 | คีตโลกา | วงศกร ปรมัตถากร   อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล   ลิขิต บุตรพรม   อรลีฬห์ โสตถิวันวงศ์   เจจินตัย อันติมานนท์ | ช่อง 7 เอชดี | ปัญญา ชุมฤทธิ์ |
| 2558 | ปลาหลงฟ้า | วงศกร ปรมัตถากร   ฑิฆัมพร ฤทธิ์ธาอภินันท์   พิชยดนย์ พึ่งพันธ์   ซอนญ่า สิงหะ   เจจินตัย อันติมานนท์  กัญญกร พินิจ ด.ญ.ชวัลรัตน์ เจนจิตรานนท์ | ช่อง 7 เอชดี | ปัญญา ชุมฤทธิ์ |
| 2559 | ลูกไม้ไกลต้น | อรรคพันธ์ นะมาตร์   พีชญา วัฒนามนตรี   กวิตา รอดเกิด   ตากเพชร เลขาวิจิตร   ธัญสินี พรมสุทธิ์   เจจินตัย อันติมานนท์ | ช่อง 7 เอชดี | ปัญญา ชุมฤทธิ์ |
| 2561 | แม่อายสะอื้น | ฝนทิพย์ วัชรตระกูล   อรรคพันธ์ นะมาตร์   พีรวัศ กุลนันท์วัฒน์   พรชดา เครือคช   ฌาน์รัชต์ มณฑากูล | ช่อง 7 เอชดี | ปัญญา ชุมฤทธิ์ |
| 2561 | นางทิพย์ | อรรคพันธ์ นะมาตร์   พีชญา วัฒนามนตรี   ฝนทิพย์ วัชรตระกูล   มุกดา นรินทร์รักษ์   ตากเพชร เลขาวิจิตร | ช่อง 7 เอชดี | ปัญญา ชุมฤทธิ์ |
เฟริสคลาส เอ็นเตอร์เทเมนต์จำกัด

ผลงานละครโทรทัศน์ทั้งหมดในฐานะผู้จัดละคร ช่อง 7 บริษัท เฟิร์สคลาส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
แหล่งข้อมูลอื่น

พิมพ์อัปสร เทียมเศวต ที่อินสตาแกรม
เขตหนานอัน

| หนานอัน 南岸区 |
| --- | --- |
เขต
ทางเดินสำหรับคนเดินในย่านธุรกิจ หนานผิง CBD, หนานอัน

เขตหนานอันในฉงชิ่ง
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
เทศบาลนคร: ฉงชิ่ง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 262.43 ตร.กม. (101.32 ตร.ไมล์)
ประชากร: 891,000 คน
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
เขตหนานอัน (จีน: 南岸区; พินอิน: Nán'àn Qū; ยฺหวิดเพ็ง: naam4ngon6 keoi1; แปลตรงตัว: "ฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซี") เป็นหนึ่งในหกเขตหลักของเทศบาลนครฉงชิ่ง ประเทศจีน เขตนี้มีพื้นที่ประมาณ 262.43 ตร.กม. โดยมีพื้นที่ 44 ตร.กม. ที่เป็นป่าไม้ มีประชากรประมาณ 891,000 คนในช่วงปลายปี ค.ศ. 2017
ภูมิศาสตร์

แม่น้ำแยงซีโค้งรอบเขตหนานอันทางตอนเหนือและตะวันตกเป็นระยะทางประมาณ 45 กิโลเมตร แม่น้ำนี้แบ่งเขตหนานอันออกจากเขตใกล้เคียง เช่น เขตจิ่วหลงโป เขตหยูจง เขตเจียงเป่ย และเขตหยูเป่ย สะพานข้ามแม่น้ำแยงซีเป็นช่องทางหลักในการขนส่งไปยังฝั่งตรงข้าม ขณะที่เรือข้ามฟากยังมีให้บริการเป็นทางเลือกสำรอง และเคยเป็นการเชื่อมต่อเพียงอย่างเดียวกับใจกลางเมืองฉงชิ่งก่อนที่สะพานแรกจะสร้างเสร็จในต้นทศวรรษ 1980[ต้องการอ้างอิง] เขตหนานอันมีพรมแดนติดกับเขตบาหนันทางด้านใต้และตะวันออก
ประวัติศาสตร์

เขตหนานอันเป็นส่วนสำคัญของเมืองประวัติศาสตร์ ฉงชิ่ง ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1929 ในฐานะเขตการปกครองเมื่อเมืองได้ขยายตัวออกไป ในเวลานั้น ครอบคลุมพื้นที่ปัจจุบันของชุมชนหนานผิง, ไห่ถังซี, หลงเหมินเห่า และตานจื่อซือ ด้วยการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่และการตั้งชื่อหลายครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929 จนถึงปี ค.ศ. 1950 เขตหนานอันได้ชื่อปัจจุบันในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1955
การแบ่งเขตการปกครอง

| ชื่อ | ภาษาจีน (อักษรจีนตัวย่อ) | พินอิน | ประชากร (ค> ศ. 2010)  | พื้นที่ (ตร> กม.) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ถงหยวนจวี | 铜元局街道 | Tóngyuánjú Jiēdào | 49,972 | 2.9 |
| ย่านถนนฮวาหยวน | 花园路街道 | Huāyuánlù Jiēdào | 98,320 | 4.4 |
| หนานผิง | 南坪街道 | Nánpíng Jiēdào | 113,193 | 3.6 |
| ไห่ถังซี | 海棠溪街道 | Hǎitángxī Jiēdào | 110,310 | 4.1 |
| หลงเหมินเห่า | 龙门浩街道 | Lóngménhào Jiēdào | 27,615 | 1.7 |
| ตานจื่อซือ | 弹子石街道 | Dànzǐshí Jiēdào | 36,299 | 1 |
| หนานซาน | 南山街道 | Nánshān Jiēdào | 56,888 | 33 |
| หนานผิง ตำบล | 南坪镇 | Nánpíng Zhèn | 97,081 | 16.7 |
| ถูซาน ตำบล | 涂山镇 | Túshān Zhèn | 53,146 | 7.1 |
| จี๋กว่านซื่อ ตำบล | 鸡冠石镇 | Jīguānshí Zhèn | 16,053 | 15.4 |
| เซี่ยโข่ว ตำบล | 峡口镇 | Xiákǒu Zhèn | 11,787 | 31.6 |
| ฉางเซิงเฉียว ตำบล | 长生桥镇 | Chángshēngqiáo Zhèn | 57,960 | 65.6 |
| อิ๋งหลง ตำบล | 迎龙镇 | Yínglóng Zhèn | 16,319 | 45.72 |
| กว่างหยาง ตำบล | 广阳镇 | Guǎngyáng Zhèn | 14,627 | 37.1 |
การศึกษา

เขตหนานอันเป็นที่ตั้งของวิทยาลัย 5 แห่ง และสถาบันวิจัยระดับชาติหรือระดับจังหวัดมากกว่า 10 แห่ง รวมถึง มหาวิทยาลัยการไปรษณีย์และการสื่อสารฉงชิ่ง, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีและธุรกิจฉงชิ่ง, มหาวิทยาลัยเจียถงฉงชิ่ง, วิทยาลัยการศึกษาฉงชิ่ง, สถาบันวิจัยเภสัชกรรมฉงชิ่ง เป็นต้น[ต้องการอ้างอิง]