stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซามูแวล รอซา กงซัลวิส
สโมสรอาชีพ > บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด > ฤดูกาล 2020–21

ในวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ซามูแวลลงเล่นนัดแรกให้แก่บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด โดยทำหนึ่งประตูและหนึ่งแอสซิสต์ ช่วยให้บุรีรัมย์บุกเอาชนะชลบุรีที่ชลบุรีสเตเดียม 2–0 ต่อมาในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 เขาทำประตูที่ 2 ในลีก ช่วยให้บุรีรัมย์เปิดบ้านเอาชนะราชบุรี มิตรผลไปได้ 3–0 ต่อมาในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ เขากลับมาลงเล่นหลังหายจากอาการบาดเจ็บ และได้ทำประตูที่ 3 ในลีก ช่วยให้บุรีรัมย์บุกเอาชนะนครราชสีมา มาสด้า ที่สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 3–0 ต่อมาในวันที่ 21 มีนาคม เขาทำสองประตูในลีกในนัดที่บุรีรัมย์เปิดบ้านเอาชนะพีที ประจวบ 4–0 ช่วยให้ทีมการันตีจบอันดับที่ 2 ของตารางได้สำเร็จ
ในวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 2021 การแข่งขันช้าง เอฟเอคัพ รอบ 8 ทีมสุดท้าย เขาทำประตูขึ้นนำจากการยิงลูกโทษ ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ดไปได้ 2–0 ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้สำเร็จ
สโมสรอาชีพ > บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด > ฤดูกาล 2021–22

ในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2021 ซามูแวลทำประตูแรกในไทยลีก ฤดูกาล 2021–22 ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะทีมน้องใหม่อย่างเชียงใหม่ ยูไนเต็ด 4–0 ต่อมาในวันที่ 2 ตุลาคม เขาทำประตูที่สองในลีก ช่วยให้ทีมบุกไปเอาชนะพีที ประจวบที่สามอ่าวสเตเดียม 2–0 สัปดาห์ถัดมา เขาทำประตูที่สามในลีกด้วยการยิงลูกโทษ ช่วยให้ทีมเอาชนะสมุทรปราการ ซิตี้ 2–1 ที่เขากระโดง สเตเดียม และในวันที่ 17 ตุลาคม เขาทำประตูที่ 4 ในลีก ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะนครราชสีมา มาสด้า 2–0 วันที่ 24 ตุลาคม เขาทำประตูที่ 5 ในลีก ช่วยให้ทีมบุกไปแซงเอาชนะราชบุรี มิตรผลที่มิตรผลสเตเดียม 2–1 ต่อมาในวันที่ 27 ตุลาคม การแข่งขันช้าง เอฟเอคัพ 2564–65 รอบ 64 ทีมสุดท้าย ซามูแวลทำประตูช่วยให้ทีมบุกไปเอาชนะสโมสรแพร่ ยูไนเต็ดจากไทยลีก 2 ด้วยผล 3–0 ทำให้ทีมผ่านเข้าสู่รอบ 32 ทีมสุดท้ายได้สำเร็จ และในวันที่ 31 ตุลาคม เขาทำประตูที่ 6 ในลีก ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะเมืองทอง ยูไนเต็ดไปได้ 2–0
วันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 การแข่งขันช้าง เอฟเอคัพ 2021–22 รอบ 32 ทีมสุดท้าย เขาทำประตูช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะพราม แบงค็อกไปได้ 5–0 ผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้ายได้สำเร็จ
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | เอเชีย> ลงเล่น | เอเชีย> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | ทั้งหมด> ลงเล่น | ทั้งหมด> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | 2020–21 | ไทยลีก | 11 | 5 | 3 | 1 | — | — | — | — | — | — | 14 | 6 |
| บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | 2021–22 | ไทยลีก | 15 | 6 | 2 | 2 | 0 | 0 | — | — | — | — | 17 | 8 |
| สมุทรปราการ ซิตี้ (ยืมตัว) | 2021–22 | ไทยลีก | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | 0 | 0 |
แหล่งข้อมูลอื่น

video highlights of Samuel from his time in Brazil เก็บถาวร 2015-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Samuel at ogol.com
ซามูแวล รอซา กงซัลวิส ที่ kleague.com
ฌูล กอตาร์

| ฌูล กอตาร์ |
| --- | --- |

เกิด: 1 มิถุนายน ค.ศ. 1840(1840-06-01) อีซูเดิง ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 19 สิงหาคม ค.ศ. 1889(1889-08-19) (49 ปี) ว็องฟว์ ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
มีชื่อเสียงจาก: อาการหลงผิดกอตาร์
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ประสาทวิทยา
สถาบันที่ทำงาน: โรงพยาบาลปีตีเย-ซาลแปทรีแยร์
มีอิทธิพลต่อ: ฌ็อง-มาร์แต็ง ชาร์โก
ได้รับอิทธิพลจาก: มาร์แซล พรุสต์
 
ฌูล กอตาร์ (ฝรั่งเศส: Jules Cotard; 1 มิถุนายน ค.ศ. 1840 – 19 สิงหาคม ค.ศ. 1889) เป็นประสาทแพทย์ชาวฝรั่งเศส เกิดที่เมืองอีซูเดิง เรียนวิชาแพทย์ที่กรุงปารีสก่อนจะทำงานที่โรงพยาบาลปีตีเย-ซาลแปทรีแยร์ ที่นั่นกอตาร์ได้ร่วมงานกับฌ็อง-มาร์แต็ง ชาร์โก แพทย์ผู้บุกเบิกการศึกษาโรคทางระบบประสาท กอตาร์ทำงานที่นี่จนถึงปี ค.ศ. 1869 และทำงานเป็นศัลยแพทย์ในกองทัพฝรั่งเศสช่วงสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย หลังจากนั้นเขาย้ายไปอยู่ที่เมืองว็องฟว์ ในปี ค.ศ. 1880 กอตาร์กล่าวถึงความผิดปกติทางจิตที่เรียกว่า "อาการเพ้อปฏิเสธ" (Le délire des négations) ซึ่งมีอาการตั้งแต่ซึมเศร้าไปจนถึงหลงผิดว่าตนเองเสียชีวิตแล้ว กอตาร์ศึกษากรณีของผู้ป่วยที่มีนามแฝงว่า "นางสาว X" (Mademoiselle X) ที่ปฏิเสธการรับประทานอาหารและการมีอยู่ของร่างกายเธอ นางสาว X เชื่อว่าตนถูกสาปไม่ให้เสียชีวิตตามธรรมชาติ และท้ายที่สุดเธอเสียชีวิตจากความอดอยาก ต่อมาความผิดปกตินี้เรียกว่า "อาการหลงผิดกอตาร์"
กอตาร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1889 ด้วยโรคคอตีบที่ติดมาจากลูกสาว
ซามุแอล ตุยยา

ซามุแอล ตุยยา (ฝรั่งเศส: Samuel Tuia; 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1986) เป็นอดีตนักวอลเลย์บอลชายชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรเบอร์ลินรีไซกลิงวอลลีย์ส ในตำแหน่งตัวตีด้านนอก
ผลงานในระดับอาชีพ > สโมสร

ในฤดูกาล 2013/14 เขาได้เข้าร่วมสโมสรแปกีแยแอ สกราแบวคาตุฟในประเทศโปแลนด์ เขามีส่วนร่วมสำคัญที่ทำให้ทีมสามารถคว้าแชมป์ในฤดูกาล 2013/14 ในกรกฎาคม ค.ศ. 2014 ย้ายไปสโมสรกาลาตาซาราย FXTCR ในประเทศตุรกี
ผลงานในระดับอาชีพ > ทีมชาติ

เขาเข้าร่วมทีมชาติฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 2008 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 2009
สังกัดสโมสร

เซแอนเวเบ (2003–2005)
แรนวอลเลย์ 35 (2005–2008)
เอเอสกานวอลเลย์บอล (2008–2010)
อินดึกปอลอัซสออลชตึน (2010–2011)
คุซบาสเคเมโรโว (2011–2013)
แปกีแยแอ สกราแบวคาตุฟ (2013–2014)
กาลาทาซาอิสตันบูล (2014–2015)
เบชิคตัชอิสตันบูล (2015–2016)
กาลาทาซาอิสตันบูล (2016–2017)
อิสตันบูลบือบึกแชฮีร์เบแลดีแยซี (2017–2018)
เบอร์ลินรีไซกลิงวอลลีย์ส (2018–)
เกียรติประวัติ > สโมสร

2009/2010  แฟรงก์แชมเปียน, ร่วมกับ เอเอสกานวอลเลย์บอล
2013/2014  โปลิชแชมเปียน, ร่วมกับ แปกีแยแอ สกราแบวคาตุฟ
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

2009  ชิงแชมป์ยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB Profile
PlusLiga profile เก็บถาวร 2012-01-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฌัก การ์ตีเย (ช่างทำอัญมณี)

สำหรับนักสำรวจชาวฝรั่งเศส ดูที่ ฌัก การ์ตีเย
| ฌัก การ์ตีเย |
| --- | --- |
เกิด: 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1884(1884-02-02)
เสียชีวิต: 10 กันยายน ค.ศ. 1941(1941-09-10) (57 ปี)
อาชีพ: ช่างทำอัญมณี ผู้บริหาร นักธุรกิจ
มีชื่อเสียงจาก: เป็นผู้บริหารบริษัทคาร์เทียร์
ฌัก-ธีโอดูเล การ์ตีเย (ฝรั่งเศส: Jacques-Théodule Cartier; 2 กุมภาพันธ์ 1884–10 กันยายน 1941) เป็นช่างทำอัญมณีชาวฝรั่งเศส และผู้บริหารบริษัทเครื่องประดับคาร์เทียร์ หรือ การ์ตีเย ในภาษาฝรั่งเศส
ชีวิตในวัยเด็ก

ฌักเกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1884 ที่ปารีส เขาเป็นลูกชายคนเล็กในบรรดาลูกชายสามคนของ อัลเฟร็ด การ์ตีเย (1841–1925) และ อเมลี อลิซ การ์ตีเย (1853–1914) พี่ชายสองคนของเขาคือปิแอร์ การ์ตีเย และหลุยส์ การ์ตีเย ปู่ของเขา หลุยส์-ฟร็องซัวส์ การ์ตีเย ได้เข้าซื้อกิจการร้านขายเครื่องประดับของ อดอลฟี ปิการ์ ซึ่งเป็นอาจารย์ของเขาใน ค.ศ. 1847 ถือเป็นการก่อตั้งบริษัทเครื่องประดับการ์ตีเย (คาร์เทียร์) ที่มีชื่อเสียง
ฌักสำเร็จการศึกษาจาก Collège Stanislas de Paris
อาชีพ

ฌักทำงานร่วมกับพี่ชายสองคนของเขาเพื่อสร้างชื่อให้กับ 'คาร์เทียร์' ซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวให้มีชื่อเสียงในระดับโลก ทั้งในด้านเครื่องประดับและนาฬิกา ในขณะที่ฌักเปิดและบริหารร้านในลอนดอน ปิแอร์ก็เปิดและบริหารร้านในนิวยอร์ก ฌักรับผิดชอบการดำเนินงานของคาร์เทียร์ที่ลอนดอนใน ค.ศ. 1909 และในที่สุดก็ย้ายไปอยู่ที่ตำแหน่งปัจจุบันที่ 175 New Bond Street ในขณะเดียวกัน หลุยส์เป็นนักออกแบบที่สร้างผลิตภัณฑ์สไตล์คาร์เทียร์ที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบัน
ฌักโชคดีมากที่ได้รับคำแนะนำจากเจ้าหญิงมาทิลเด พระญาติของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ซึ่งมีส่วนช่วยส่งเสริมธุรกิจของคาร์เทียร์ ในช่วงต้นทศวรรษ 1900 "คาร์เทียร์กลายเป็นช่างทำอัญมณีให้กับ ร็อคกี้เฟลเลอร์, Vanderbilts, ฟอร์ด, มอร์แกน, สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร, พระเจ้าซ็อกที่ 1 แห่งแอลเบเนีย และ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งใน ค.ศ. 1907 ตรงกับการเสด็จประพาสยุโรปครั้งที่ 2 ของพระองค์ Hans Nadelhoffer ซึ่งเป็นผู้เขียนชีวประวัติของคาร์เทียร์ได้กล่าวว่า พระองค์ทรงซื้อกำไลคาร์เทียร์มูลค่า 450,000 ดอลลาร์
หลังจากพวกเขาประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่อง หลุยส์และปิแอร์ต่างก็ตัดสินใจแต่งงาน ในขณะที่ฌักยุ่งอยู่กับการสนองความต้องการและความปรารถนาของราชวงศ์ และเดินทางไปต่างประเทศเพื่อค้นหาอัญมณีที่มีเอกลักษณ์และโดดเด่น ฌักไปที่อ่าวเปอร์เซียเพื่อค้นหาไข่มุกที่สมบูรณ์แบบ จากนั้นฌักเดินทางไปอินเดียโดยนำเครื่องเพชรพลอยอันงดงามของบรรดามหาราชาในท้องถิ่นกลับไปที่สตูดิโอในลอนดอนเพื่อออกแบบใหม่และปรับเปลี่ยนเพื่อการใช้งานของผู้สวมใส่ ปิแอร์และฌักร่วมกันซื้อไข่มุกและอัญมณีล้ำค่าจำนวนมากจากเจ้าชายอินเดีย เอกลักษณ์ของไข่มุกและอัญมณีทำให้เครื่องประดับแต่ละชิ้นมีความพิเศษ ซึ่งช่วยให้ธุรกิจของพวกเขาประสบความสำเร็จ
ฌักเปิดร้านในลอนดอนจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1941 หลุยส์พี่ชายของเขาเสียชีวิตในปีถัดมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1942 ตระกูลการ์ตีเยสิ้นสุดการบริหารธุรกิจของตระกูลในปี ค.ศ. 1964 เนื่องจากการจากไปของปิแอร์
ซูว์ลี พรูว์ดอม

| ซูว์ลี พรูว์ดอม  |
| --- | --- |

เกิด: 16 มีนาคม ค.ศ. 1839 ปารีส ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 6 กันยายน ค.ศ. 1907 ฝรั่งเศส
อาชีพ: กวี นักประพันธ์
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
แนว: กวีนิพนธ์
ซูว์ลี พรูว์ดอม (ฝรั่งเศส: Sully Prudhomme) เป็นนามปากกาของ เรอเน-ฟร็องซัว อาร์ม็อง พรูว์ดอม (René-François-Armand Prudhomme) กวีและนักเขียนชาวฝรั่งเศส เกิดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม เป็นบุตรของเจ้าของร้านค้าชาวฝรั่งเศส จบการศึกษาด้านวิศวกรรม แต่สนใจด้านงานเขียนจนเข้ารับการศึกษาใหม่ด้านวรรณคดี และหันมาเอาดีด้านวรรณกรรมนับแต่บัดนั้น ได้รับเกียรติให้เป็นสมาชิกของบัณฑิตยสถานฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1881 จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1907
พรูว์ดอมได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม เมื่อปี ค.ศ. 1901
ผลงานสำคัญ > กวีนิพนธ์

Stances et poèmes, 1865.
Les épreuves, 1866.
Les solitudes: poésies, A. Lemerre (Paris), 1869.
Les destins, 1872.
La France, 1874.
Les vaines tendresses, 1875.
Le Zénith , ตีพิมพ์ในวารสาร journal Revue des deux mondes, 1876.
La justice (poem), 1878.
Poésie, 1865-88, A. Lemerre, 1883-88.
Le prisme, poésies diverses, A. Lemerre (Paris), 1886.
Le bonheur, 1888.
Epaves, A. Lemerre, 1908.
ผลงานสำคัญ > งานเขียนอื่น ๆ

Oeuvres de Sully Prudhomme, 8 volumes, A. Lemerre, 1883-1908. (ร้อยกรอง และร้อยแก้ว)
Que sais-je?, 1896. (ปรัชญานิพนธ์)
Testament poétique , 1901. (ความเรียง)
La vraie religion selon Pascal, 1905. (ความเรียง)
Journal intime: lettres-pensée, A. Lemerre, 1922. (อนุทิน)
ดูเพิ่ม

รายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
| ด ค กรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม |
| --- | --- |
ค.ศ. 1901–1925 (พ.ศ. 2444–2468): พรูดอม (1901) ·  ม็อมเซิน (1902) ·  บีเยินซ็อน (1903) ·  มิสทราล / เอย์ซากีร์เร (1904) ·  แชงกีเยวิตช์ (1905) ·  คาร์ดุชชี (1906) ·  คิปลิง (1907) ·  อ็อยเคิน (1908) ·  ลอเกร์เลิฟ (1909) ·  ไฮเซอ (1910) ·  มาแตร์แล็งก์ (1911) ·  เฮาพท์มัน (1912) ·  ฐากุร (1913) ·  รอล็อง (1915) ·  ไฮเดินสตัม (1916) ·  เกลเลอโรป / พอนทอปปีดัน (1917) ·  ชปิทเทอเลอร์ (1919) ·  ฮัมซัน (1920) ·  ฟร็องส์ (1921) ·  เบนาเบนเต (1922) ·  เยตส์ (1923) ·  แรย์มอนต์ (1924) ·  ชอว์ (1925)
ค.ศ. 1926–1950 (พ.ศ. 2469–2493): เดเลดดา (1926) ·  แบร์กซอน (1927) ·  อึนเซ็ต (1928) ·  มันน์ (1929) ·  ลูอิส (1930) ·  คาร์ลเฟลต์ (1931) ·  กอลส์เวอร์ธี (1932) ·  บูนิน (1933) ·  ปีรันเดลโล (1934) ·  โอนีล (1936) ·  มาร์แต็ง ดูว์ การ์ (1937) ·  บัก (1938) ·  ซิลลันแป (1939) ·  เยนเซน (1944) ·  มิสตรัล (1945) ·  เฮ็สเซอ (1946) ·  ฌีด (1947) ·  เอเลียต (1948) ·  ฟอกเนอร์ (1949) ·  รัสเซลล์ (1950)
ค.ศ. 1951–1975 (พ.ศ. 2494–2518): ลาเกอร์กวิสต์ (1951) ·  โมรียัก (1952) ·  เชอร์ชิลล์ (1953) ·  เฮมิงเวย์ (1954) ·  ลัฆส์แนส (1955) ·  ฆิเมเนซ (1956) ·  กามูว์ (1957) ·  ปัสเตร์นัค (1958) ·  กวาซีโมโด (1959) ·  แปร์ส (1960) ·  อานดริช (1961) ·  สไตน์เบ็ก (1962) ·  เซเฟริส (1963) ·  ซาทร์ (1964) ·  โชโลคอฟ (1965) ·  อักนอน / ซัคส์ (1966) ·  อัสตูเรียส (1967) ·  คาวาบาตะ (1968) ·  เบ็คเค็ทท์ (1969) ·  โซลเซนิตซิน (1970) ·  เนรูดา (1971) ·  เบิล (1972) ·  ไวต์ (1973) ·  จอห์นสัน / มาร์ตินสัน (1974) ·  มอนตาเล (1975)
ค.ศ. 1976–2000 (พ.ศ. 2519–2543): เบลโลว์ (1976) ·  อาเลย์กซันเดร (1977) ·  ซิงเกอร์ (1978) ·  เอลีติส (1979) ·  มีวอช (1980) ·  คาเนตติ (1981) ·  มาร์เกซ (1982) ·  โกลดิง (1983) ·  ไซเฟิร์ต (1984) ·  ซีมง (1985) ·  โชยิงกา (1986) ·  บรอดสกี (1987) ·  มะห์ฟูซ (1988) ·  เซลา (1989) ·  ปัซ (1990) ·  กอร์ดิเมอร์ (1991) ·  วอลคอต (1992) ·  มอร์ริสัน (1993) ·  โอเอะ (1994) ·  ฮีนีย์ (1995) ·  ชึมบอร์สกา (1996) ·  โฟ (1997) ·  ซารามากู (1998) ·  กรัส (1999) ·  เกา ซิงเจี้ยน (2000)
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน (พ.ศ. 2544–ปัจจุบัน): ไนพอล (2001) ·  แกร์เตส (2002) ·  คุตซี (2003) ·  เย็ลลีเน็ค (2004) ·  พินเทอร์ (2005) ·  พามุค (2006) ·  เลสซิง (2007) ·  เลอ เกลซีโย (2008) · มึลเลอร์ (2009) ·  โยซา (2010) ·  ทรานสเตรอเมอร์ (2011) ·  โม่เหยียน (2012) ·  มุนโร (2013) · มอดียาโน (2014) · อะเลคซีเอวิช (2015) · ดิลลัน (2016) · อิชิงูโระ (2017) · ตอการ์ตชุก (2018) · ฮันท์เคอ (2019) · กลิก (2020) · เกอร์นาห์ (2021)  ·  แอร์โน (2022)  ·  ฟ็อสเซอ (2023)  ·  คัง (2024)
ฌาน เดเวรอ

| ฌาน เดเวรอ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 ฌาน เดเวรอ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส

ประสูติ: ค.ศ. 1310
สิ้นพระชนม์: 4 มีนาคม ค.ศ. 1371
จักรพรรดินี: พระเจ้าชาร์ลที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
ฌาน เดเวรอ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระบุตร: บล็องช์แห่งฝรั่งเศส ดัชเชสแห่งออร์เลอ็อง
ราชวงศ์: เอเวรอ, กาแป
พระบิดา: หลุยส์แห่งเอเวรอ
พระมารดา: มาร์กาเรตแห่งอาร์ตัว
ฌาน เดเวรอ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Jeanne d'Évreux; ค.ศ. 1310 - 4 มีนาคม ค.ศ. 1371) เป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสและนาวาร์ และพระอัครมเหสีองค์ที่สามในพระเจ้าชาร์ลที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ระหว่างค.ศ. 1325 ถึง ค.ศ. 1328 มารีผู้ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1310 เป็นธิดาของหลุยส์แห่งเอเวรอ (ผู้เป็นพระปิตุลาของพระเจ้าชาร์ล) กับ มาร์กาเรตแห่งอาร์ตัว เนื่องจากทั้งสองพระองค์เป็นพระญาติกัน การสมรสจึงต้องทำการขออนุญาตจากพระสันตะปาปาก่อน เมื่อได้รับการอนุญาตจากสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 22 ทั้งสองพระองค์จึงทรงสมรสได้ ฌานและพระเจ้าชาร์ลไม่มีพระราชโอรสด้วยกันทำให้ราชวงศ์กาเปเซียงต้องมาสิ้นสุดลง แต่มีพระราชธิดาสามพระองค์ คือ ฌาน, มารี และบล็องช์แห่งฝรั่งเศส ดัชเชสแห่งออร์เลอ็อง
สมบัติสองชิ้นของฌานที่ยังมีเหลืออยู่คือหนังสือสวดมนต์และประติมากรรมพระแม่มารีและพระบุตร หนังสือประจำชั่วโมงของพระองค์ที่เรียกว่า "หนังสือประจำชั่วโมงฌาน เดเวรอ" (Hours of Jeanne d'Evreux) ในปัจจุบันเป็นสมบัติของเดอะคลอยสเตอส์ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน ส่วนประติมากรรมที่สูง 69 เซนติเมตร (กะไหล่เงินและลงยา) ที่ฌานมอบให้แก่มหาวิหารแซ็ง-เดอนีนั้นปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
"หนังสือประจำชั่วโมงฌาน เดเวรอ"
หนังสือวิจิตรหนังสือประจำชั่วโมงของพระองค์เป็นงานที่จ้างให้ฌ็อง ปูว์แซลทำระหว่าง ค.ศ. 1324  ถึง ค.ศ. 1328 ที่อาจจะเป็นของขวัญจากพระราชสวามี เนื้อหาเป็นบทสวดมนต์ที่จัดเป็นชั่วโมง และอุทิศให้แก่พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 หรือนักบุญหลุยส์ผู้เป็นพระอัยกาของพระองค์
ฌาน เดเวรอสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1371 ที่วังบรี-กงต์-รอแบร์ราว 20 ไมล์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของปารีส พระศพบรรจุไว้ที่มหาวิหารแซ็ง-เดอนี
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก
ราชวงศ์กาแป
| ด ค กราชินีและจักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 Adelaide of Aquitaine  โรซาลาแห่งอิตาลี  แบร์ตแห่งบูร์กอญ  กงส์ต็องส์แห่งอาร์ล  Matilda of Frisia  อานแห่งเคียฟ  แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์  Bertrade de Montfort  Adelaide of Maurienne  อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน  กอนส์ตันซาแห่งกัสติยา  อาแดลแห่งช็องปาญ  อิซาเบลลาแห่งเอโนลต์  อินเกเบิร์กแห่งเดนมาร์ก  Agnes of Merania  บลังกาแห่งกัสติยา  มาร์กาเร็ตแห่งโพรว็องซ์  อิซาเบลแห่งอารากอน  มาเรียแห่งบราบ็องต์  โจนที่ 1 แห่งนาวาร์  Margaret of Burgundy  Clementia of Hungary  Joan II of Burgundy  Blanche of Burgundy  มารีแห่งลักเซมเบิร์ก  ฌาน เดเวรอ  ฌานน์แห่งบูร์กอญ  บลานซ์แห่งนาวาร์  ฌานน์แห่งโอแวร์ญ  ฌานแห่งบูร์บง  อิสซาเบลลาแห่งบาวาเรีย  มารีแห่งอ็องฌู  ชาร์ล็อตต์แห่งซาวอย  แอนน์แห่งบริตานี  ฌานแห่งฝรั่งเศส  แมรี ทิวดอร์  โกลดแห่งฝรั่งเศส  เอเลนอร์แห่งออสเตรีย  แคทเธอรีน เดอ เมดีชี  แมรี สจวต  เอลิซาเบธแห่งออสเตรีย  หลุยส์แห่งลอแรน-โวเดมง  มาร์เกอริตแห่งวาลัว  มารี เดอ เมดีซิส  อานน์แห่งออสเตรีย  มาเรีย เทเรซาแห่งสเปน  มารี เลชชินสกา  มารี อ็องตัวแน็ต  มารีอา จูเซปปินาแห่งซาวอย*  โฌเซฟีน เดอ โบอาร์แน  มารี หลุยส์แห่งออสเตรีย  มารี-เตแรซแห่งฝรั่งเศส*  มารีอา อะเมเลียแห่งเนเปิลส์และซิซิลี  เออเฌนี เดอ มอนตีโค 
*เป็นที่ถกเถียง
ซีลซูว์ฟีแซแดเม (เพลง)

สำหรับบทความอัลบั้มเพลงในชื่อเรียกเดียวกันนี้ ดูที่ ซีลซูว์ฟีแซแดเม
Error ซิงเกิลโดยเซลีน ดิออน
"ซีลซูว์ฟีแซแดเม" (ฝรั่งเศส: S'il suffisait d'aimer, "ถ้าเพียงพอแล้วที่จะรัก") เป็นซิงเกิลที่ 2 ของเซลีน ดิออนจากอัลบั้มซีลซูว์ฟีแซแดเม ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 ในประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส และเป็นซิงเกิลหนึ่งที่ประสบความสำเร็จมากในอัลบั้มนี้
เพลงนี้ประพันธ์และอำนวยการสร้างโดยฌ็อง-ฌัก โกลด์แมน
มิวสิกวิดีโอฉบับร้องสดเพลง "ซีลซูว์ฟีแซแดเม" เป็นผลงานการอำนวยการสร้างของ Yannick Saillet ระหว่างการจัดคอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ และต่อมาได้บรรจุลงในดีวีดี องเนอช็องช์ปา
ซิงเกิลนี้วางจำหน่ายในยุโรป ขึ้นอันดับที่ 4 ในฝรั่งเศส, 6 ในเบลเยี่ยม และ 19 ในยุโรป ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ (262,000 แผ่น) และเบลเยี่ยม (25,000 แผ่น)
ฉบับร้องสดเพลง "ซีลซูว์ฟีแซแดเม" พบได้ใน ดีวีดีโอเกอร์ดูสตาด
เพลงนี้ได้บรรจุลงในอัลบั้มรวมเพลงยอดนิยมภาษาฝรั่งเศสของเซลีน ดิออนในปี พ.ศ. 2548 องเนอช็องช์ปา
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลซีดีฝรั่งเศส
"ซีลซูว์ฟีแซแดเม" – 3:35
"Tous les blues sont écrits pour toi" – 4:50
ซิงเกิลซีดีฝรั่งเศส 2
"ซีลซูว์ฟีแซแดเม" – 3:35
"แอมยัวร์แองเจิล" – 4:49
การรับรองและยอดขาย

| ประเทศ | การรับรอง | จำนวนหน่วยที่รับรอง/ยอดขาย |
| --- | --- | --- |
| Belgium (BEA) | Gold | 25,000* |
| France (SNEP) | Gold | 250,000* |
 *ตัวเลขยอดขายขึ้นกับการรับรองอย่างเดียว
ประวัติเผยแพร่

| ภูมิภาค | วันที่ | รูปแบบ | Label | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฝรั่งเศส | 23 พฤศจิกายน 1998 | ซีดี | โคลัมเบีย |  |
| เบลเยียม | 7 ธันวาคม 1998 | ซีดี | โคลัมเบีย |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

"Céline Dion - S'il suffisait d'aimer (Audio officiel)" ที่ยูทูบ
"Céline Dion - S'il suffisait d'aimer (Behind-the-scenes)" ที่ยูทูบ
"S'il suffisait d'aimer" ที่ดิสคอกส์ (รายการวางจำหน่าย)
ฌูล รีเม

ชูล ริเม
ฌูล รีเม (ฝรั่งเศส: Jules Rimet) (14 ตุลาคม พ.ศ. 2416-16 ตุลาคม พ.ศ. 2499) อดีตประธานสมาคมฟุตบอลฝรั่งเศสและฟีฟ่า เขาเป็นประธานฟีฟ่าที่ครองตำแหน่งยาวนานที่สุดถึง 33 ปี
รีเมเกิดที่เมืองเตอเล-เลลาวงกูร์ ประเทศฝรั่งเศส
เขาเป็นประธานสมาคมฟุตบอลฝรั่งเศสตั้งแต่ปี พ.ศ. 2462 - 2488 และประธานฟีฟ่าตั้งแต่ปี พ.ศ. 2464 - 2497 ได้เป็นผู้ริเริ่มการแข่งขันฟุตบอลโลก ได้เริ่มความคิดในการจัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 1930 ขึ้นที่ประเทศอุรุกวัย โดยในการแข่งขัน ถ้วยรางวัลฌูล รีเม ถ้วยรางวัลชนะเลิศได้ตั้งชื่อตามเพื่อเป็นเกียรติแก่ฌูล รีเม
ซุปแคร์รอต

| --- | --- |

ประเภท: ซุป
แหล่งกำเนิด: ฝรั่งเศส
อุณหภูมิเสิร์ฟ: อาจเสิร์ฟร้อนหรือเย็นและมีหลายสูตร
ส่วนผสมหลัก: แคร์รอต
  สื่อ: ซุปแคร์รอต
ซุปแคร์รอต (ฝรั่งเศส: potage de Crécy, potage Crécy, potage à la Crécy, purée à la Crécy, crème à la Crécy) เป็นซุปที่ปรุงด้วยแคร์รอตเป็นส่วนผสมหลัก สามารถเตรียมเป็นซุปครีมหรือซุปใสก็ได้ สามารถใช้ผักเพิ่มเติมและส่วนผสมอื่น ๆ ในการเตรียมได้ อาจเสิร์ฟร้อนหรือเย็นและมีหลายสูตร
ซุปแคร์รอตได้รับการยกย่องว่าเป็นอาหาร "คลาสสิก" ในอาหารฝรั่งเศส สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรเสวยซุปนี้ทุกปีในวันที่ 26 สิงหาคม เพื่อรำลึกถึงยุทธการที่เครซีใน ค.ศ. 1346
ภาพรวม

ซุปแคร์รอตสามารถเตรียมเป็นซุปครีม หรือเป็นซุปใสก็ได้ และสามารถใช้น้ำสต๊อกผัก หรือน้ำสต๊อกไก่เป็นส่วนผสมในซุปทั้งสองรูปแบบ อาจเพิ่มผักอื่น ๆ ในซุป เช่น กระเทียม หัวหอม หอมแดง มันฝรั่ง หัวผักกาด และอื่น ๆ
น้ำแคร์รอตและน้ำส้มสามารถนำมาใช้ในการเตรียมอาหารได้ และบางสูตรสามารถเตรียมโดยใช้แคร์รอตบด หลังจากทำอาหารแล้ว อาจกรองซุปผ่านตะแกรงลงจานได้ แคร์รอตที่ใช้สามารถปอกหรือไม่ปอกเปลือกก็ได้ และการใช้แคร์รอตที่ปอกแล้วสามารถช่วยเพิ่มความนุ่มนวลในจานได้ดีมาก ซุปแคร์รอตที่ทำมาจากแคร์รอตบดจะมีความหนาสม่ำเสมอและยังมีเนื้อสัมผัสที่เนียนอีกด้วย สีของซุปอาจแตกต่างกันไปตามสีของแคร์รอตที่ใช้เช่นกัน แคร์รอตที่อายุน้อยมักจะทำให้ซุปหวานขึ้นและแต่งแต้มด้วยสีส้มสดใส ในขณะที่แคร์รอตที่แก่และใหญ่กว่าจะให้ความหวานน้อยกว่าและอาจทำให้มีสีเหลือง การใช้แคร์รอตเก่าที่แตกแล้วซึ่งมีเนื้อสัมผัสเหมือนเนื้อไม้ด้านในอาจทำให้ซุปมีคุณภาพด้อยลงได้เช่นกัน
ซุปแคร์รอตมีส่วนผสมหลายอย่างในการเตรียม ซุปแคร์รอตบางชนิดเตรียมโดยใช้น้ำมะพร้าว กะทิ หัวกะทิ เนยมะพร้าว หรือชิ้นมะพร้าว และบางสูตรมีขิงเป็นส่วนประกอบ บางสูตรมีเครื่องแกง ใบแคร์รอตสีเขียวสามารถใช้เป็นส่วนผสมในอาหารจานนี้ได้เช่นกัน บางสูตรใช้ใบสะระแหน่สับ อีกทั้งจะเสิร์ฟร้อนหรือเย็นก็ได้ สามารถปรุงรสอาหารด้วยเกลือและพริกไทย และบางครั้งใช้ลูกจันทน์เทศเป็นเครื่องปรุงรส บางครั้งราดด้วยโยเกิร์ต ซอสโยเกิร์ต แครมแฟรช ครีมเปรี้ยว และส่วนผสมอื่น ๆ
ในสหราชอาณาจักรซุปที่ได้รับความนิยมมากกว่าคือซุปแคร์รอตและผักชี ทำจากแคร์รอตสับหยาบหรือขูด กระเทียม และเมล็ดผักชี
เปลือกของส้มสามารถนำมาขูดและใช้เป็นเครื่องปรุงรส รวมถึงตกแต่งจานได้ ในการตกแต่งจานอาหารนั้น สามารถใช้ใบผักชีลาว ใบแคร์รอต แคร์รอตขูด แคร์รอตหั่นเป็นลูกเต๋า ใบกุยช่าย ขนมปังกรอบ หรือสมุนไพรต่าง ๆ ได้เช่นกัน
ซุปแคร์รอตสามารถจัดเป็นอาหารมังสวิรัติได้ และสามารถใช้เป็นบิสก์ได้ด้วยเช่นกัน ข้อพึงระวังในซุปแคร์รอตคืออาจมีสารไนไตรต์ในปริมาณค่อนข้างมาก
อาหารฝรั่งเศส

ซุปแคร์รอตได้รับการอธิบายว่าเป็นอาหารที่ "คลาสสิก" และ "มีชื่อเสียง" ในอาหารฝรั่งเศส ปอตาฌคือซุปประเภทต่าง ๆ ที่มีเนื้อข้น ปอตาฌเครซีตั้งชื่อตามเครซี-อ็อง-ปงตีเยอซึ่งเป็นเทศบาลแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของฝรั่งเศสที่ตั้งใจผลิตแคร์รอตที่มีรสชาติดีที่สุดในประเทศ
ในอาหารฝรั่งเศส ซุปเครซีมักปรุงด้วยข้าว ซึ่งสามารถเสิร์ฟเป็นเครื่องเคียงได้ อาจใช้ข้าวเป็นส่วนผสมเพื่อทำให้ซุปข้นขึ้นได้ นอกจากนี้ยังมีการใช้ข้าวบาร์เลย์เป็นส่วนผสมเช่นกัน
ประวัติ

แม้ว่าแคร์รอตสีส้มหวานอย่างในสมัยใหม่จะไม่ได้รับการพัฒนาจนกระทั่งศตวรรษที่ 16 แต่ในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ แคร์รอตนี้ได้รับการนำเสนอเป็นประเพณีอย่างหนึ่ง และครั้งหนึ่งเคยเป็นธรรมเนียมที่ชาวอังกฤษจะรับประทานซุปเครซีเป็นประจำทุกปีในวันที่ 26 สิงหาคม เพื่อระลึกถึงวันครบรอบปีของยุทธการที่เครซีซึ่งเกิดขึ้นในวันดังกล่าวเมื่อ ค.ศ. 1346 ที่เมืองเครซี ประเทศฝรั่งเศส
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรได้เสวยซุปเครซีเป็นประจำในวันครบรอบการสู้รบของทุกปีระหว่าง ค.ศ. 1901–1910 เพื่อเป็นเกียรติแก่เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายดำ บรรพบุรุษของพระองค์ซึ่งเป็นผู้นำการสู้รบ มีการเสนอว่ามีการเสิร์ฟซุปให้กับทหารอังกฤษที่มีชัยชนะหลังการสู้รบสิ้นสุดลง โดยใช้แคร์รอตจากเครซี แอ็นสท์ โมโร แพทย์และกุมารแพทย์ชาวออสเตรีย ได้คิดค้น "ซุปแคร์รอตของ ศาสตราจารย์โมโร" ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีประสิทธิภาพในการรักษาอาการท้องร่วงที่เกิดจากแบคทีเรียที่ดื้อยาปฏิชีวนะ
ฌูล บาดว็อง

ประธานาธิบดีชาร์ล เดอ โกล (หันหลัง) มอบเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ให้แก่ตุลาการบาดว็อง (ยืนอยู่หน้าประธานาธิบดี ประดับเครื่องอิสริยาภรณ์อยู่บนคอ) ในปี 2507
ฌูล บาดว็อง (ฝรั่งเศส: Jules Basdevant, ออกเสียง: [bɑd(ə)vɑ̃]; 15 เมษายน 2420 — 17 มีนาคม 2511) เป็นชาวฝรั่งเศสซึ่งเป็นอาจารย์คณะนิติศาสตร์ นักกฎหมาย และตุลาการ
เขาเกิดที่ตำบลอาน็อสต์ จังหวัดโซเนลัวร์ แคว้นบูร์กอญ เมื่อสำเร็จเป็นนิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตเมื่อปี 2446 ก็เริ่มทำงานเป็นข้าราชการเรียก "อาเกรเฌ" (agrégé) ทำหน้าที่สอนกฎหมายอยู่ในกรุงปารีสได้ไม่ถึงปี ก็ได้รับการย้ายไปประจำเมืองแรน สอนกฎหมายอยู่ที่นั้นตั้งแต่ปี 2446 จนถึงปี 2450 ครั้นแล้ว จึงย้ายไปประจำเมืองเกรอนอบล์จนถึงปี 2461 จึงกลับไปเมืองหลวง หลังจากนั้น เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งหลายครั้ง เป็นต้นว่า ปี 2462 ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญทางวิชาการในคณะผู้แทนประเทศฝรั่งเศสประจำการประชุมสันติภาพขั้นต้น ต่อมาปี 2465 เลื่อนเป็นศาสตราจารย์ประจำสาขากฎหมายระหว่างประเทศและสนธิสัญญาทางประวัติศาสตร์ และปี 2467 ได้เป็นศาสตราจารย์ประจำสาขากฎหมายมหาชน
ปี 2473 เขาได้ตำแหน่งที่ปรึกษากฎหมายประจำกระทรวงการต่างประเทศ และอยู่ในตำแหน่งนั้นจนถึง 2484 ครั้นปี 2487 จึงได้รับเลือกเป็นสมาชิกบัณฑิตยสถานธรรมศาสตร์และการเมือง (Academy of Political and Moral Sciences) ครั้นปี 2486 เขาได้รับเรื่องเป็นตุลาการชุดแรกของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ปฏิบัติหน้าที่นั้นจนถึงปี 2507 แล้วจึงได้รับเลือกเป็นรองประธานศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 2489 ถึงปี 2492 และได้เลื่อนเป็นประธานตั้งแต่ปี 2492 ถึงปี 2495 จากนั้น จึงกลับไปดำรงตำแหน่งตุลาการจนถึงปี 2507 แล้วกลับไปอยู่ตำบลบ้านเกิดกระทั่งเสียชีวิตในปี 2511
ในด้านครอบครัวนั้น เขาเป็นบิดาของซูว์ซาน บาดว็อง (Suzanne Basdevant) นักกฎหมายระหว่างประเทศแผนกคดีเมืองผู้เลื่องชื่อ
| ก่อนหน้า |  | ฌูล บาดว็อง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ไม่มี |  | ตุลาการศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ  (2489-2507) |  | อองเดร โกรส   (Andre Gros) |
| โคเซ เกร์เรโร   (José Guerrero) |  | ประธานศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ  (2492-2495) |  | เซอร์อาร์โนลด์ แมกแนร์   (Sir Arnold McNair) |
| ไม่มี |  | รองประธานศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ  (2489-2492) |  | โคเซ เกร์เรโร |
ฌุสต์ ฟงแตน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ฟงแตนในปี พ.ศ. 2552
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฌุสต์ ฟงแตน
วันเกิด:  18 สิงหาคม พ.ศ. 2476
สถานที่เกิด:  มาร์ราคิช, เฟรนช์โมร็อกโก
วันเสียชีวิต:  1 มีนาคม พ.ศ. 2566 (89 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  ตูลูซ, ฝรั่งเศส
ส่วนสูง:  1.74 m (5 ft 8 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้าตัวเป้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1950–1953 |  กาซาบล็องกา |  48 |  (62) |
| 1953–1956 |  นิส |  69 |  (43) |
| 1956–1962 |  สตาดเดอแร็งส์ |  131 |  (122) |
| รวม |   |  248 |  (227) |
ทีมชาติ
| 1953–1960 |  ฝรั่งเศส |  21 |  (30) |
จัดการทีม
1967:  ฝรั่งเศส
1968–1969:  ลูว์ชง
1973–1976:  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง
1978–1979:  ตูลูซ
1979–1981:  โมร็อกโก
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ฌุสต์ "ฌุสโต" ฟงแตน (ฝรั่งเศส: Just "Justo" Fontaine; 18 สิงหาคม พ.ศ. 2476 – 1 มีนาคม พ.ศ. 2566) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสที่รู้จักกันว่าเป็นผู้ที่ยิงประตูมากที่สุดในฟุตบอลโลกครั้งเดียว ด้วย 13 ประตู ในปี พ.ศ. 2547 เปเล่ได้ยกย่องให้เขาเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลที่ดีที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่ 125 คน ที่งานประกาศรางวัลฟีฟ่า