stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560
การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ > สมัยคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 62 > รัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 1

ในวันที่ 24 มิถุนายน 2564 รัฐสภาลงมติรับร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญเฉพาะของพรรคประชาธิปัตย์ที่จะแก้ไขเรื่องบัตรเลือกตั้งจากใบเดียวเป็นสองใบเท่านั้น โดยไม่สนใจได้แก้ไขเรื่องอำนาจของสมาชิกวุฒิสภา ก่อนหน้านี้ ชวน หลีกภัย ประธานรัฐสภา ไม่บรรจุร่างรัฐธรรมนูญของพรรคเพื่อไทยที่มีเนื้อหาให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญโดยอ้างว่าศาลรัฐธรรมนูญได้เคยวินิจฉัยเรื่องนี้ไว้แล้ว
ในเดือนกันยายน 2564 รัฐสภาพิจารณาร่างแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญอีกครั้ง และได้รับร่างแก้ไขเพิ่มเติมที่เสนอโดยพรรคประชาธิปัตย์ ที่จะกลับมาใช้บัตรเลือกตั้ง 2 ใบ, สัดส่วน สส. แบ่งเขต 400 คน กับ สส. บัญชีรายชื่อ 100 คน, และใช้สูตรเลือกตั้งแบบรัฐธรรมนูญปี 2540 อีกครั้ง และผ่านวาระ 3 เมื่อวันที่ 10 กันยายน ทั้งนี้พรรคก้าวไกลกับภูมิใจไทยงดออกเสียง พรรคพลังประชารัฐ ประชาธิปัตย์ และเพื่อไทย ลงมติเห็นชอบ เช่นเดียวกับสมาชิกวุฒิสภาเกินกึ่งหนึ่ง
ในเดือนพฤศจิกายน 2564 ราชกิจจานุเบกษาเผยแพร่รัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขเพิ่มเติมในชื่อ "รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 1) พุทธศักราช 2564" ให้มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต 400 คนและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ 100 คน และให้ใช้บัตรเลือกตั้ง 2 ใบ แทนใบเดียวที่เคยใช้ในการเลือกตั้งปี 2562 โดยสมาชิกวุฒิสภาลงมติเห็นชอบ 149 เสียง หรือคิดเป็นร้อยละ 60 ของจำนวนสมาชิกวุฒิสภา นักวิชาการมองว่าระบบบัตรเลือกตั้ง 2 ใบจะเป็นระบบที่ทำให้พรรคใหญ่ได้เปรียบโดยเฉพาะพรรคเพื่อไทย อาจเห็นพรรคเล็กย้ายไปอยู่รวมกับพรรคใหญ่ และพรรคพลังประชารัฐจะเผชิญกับปัญหาการต่อรองผลประโยชน์เพื่อรักษาเอกภาพของพรรค
การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ > สมัยคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 62 > ความพยายามแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับถัดไป

ในเดือนเดียวกันยังมีการรวบรวมรายชื่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งเพื่อแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญอีกครั้งโดยกลุ่ม Re-Solution นำโดยพริษฐ์ วัชรสินธุ จากกลุ่มรัฐธรรมนูญก้าวหน้า และปิยบุตร แสงกนกกุล จากคณะก้าวหน้า มีเนื้อหาตัดอำนาจของสมาชิกวุฒิสภาแล้วโอนให้มาเป็นของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร รวมทั้งให้ยกเลิกวุฒิสภากลับมาใช้ระบบสภาเดี่ยว แต่รัฐสภาลงมติคัดค้านร่างดังกล่าวตั้งแต่วาระแรก
ในปี 2565 ปิยบุตรเป็นแกนนำในการรวบรวมรายชื่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งเพื่อขอแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญเพื่อให้กระจายอำนาจมากขึ้น
ในเดือนกันยายน 2565 ร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญ 4 ร่าง ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับสิทธิบุคคลและชุมชน สิทธิและเสรีภาพของประชาชน คุณสมบัติ ที่มาของนายกรัฐมนตรี และการตัดอำนาจของสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกนายกรัฐมนตรี ไม่ผ่านการพิจารณาจากรัฐสภา เนื่องจากถึงแม้จะได้รับเสียงเห็นชอบเกินกึ่งหนึ่งของสมาชิกรัฐสภา แต่เสียงเห็นชอบของสมาชิกวุฒิสภาไม่ถึงเกณฑ์ที่กำหนด
ปัญหาสืบเนื่อง

รัฐธรรมนูญกำหนดห้ามบุคคลดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีรวมกันเกิน 8 ปี แต่เรื่องการนับวาระของพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา เกิดปัญหาขึ้นว่าจะนับแบบใด เนื่องจากต่างฝ่ายต่างตีความกันไปคนละแบบ จนเกิดปัญหาข้อกฎหมายในปี 2565 ด้านทักษิณ ชินวัตร เชื่อว่าผู้ร่างรัฐธรรมนูญเขียนขึ้นมาเพื่อต้องการกีดกันเขาคนเดียว
แหล่งข้อมูลอื่น

"ประชุมสภา: กติกาเลือกตั้งใหม่ ใช้สูตร "หาร 500" ได้ระบบเลือกตั้ง MMA ฉบับดัดแปลง". iLaw. 7 September 2020. สืบค้นเมื่อ 9 July 2022.
| ก่อนหน้า |  | รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว)  (22 กรกฎาคม 2557 - 6 เมษายน 2560)  |  | รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย   (6 เมษายน พ.ศ. 2560 – ปัจจุบัน) |  | ยังไม่มี |
| ด ค กพรรครวมไทยสร้างชาติ |
| --- | --- | --- |
| หัวหน้าพรรค |  ไกรภพ นครชัยกุล  ประจง ประสานฉ่ำ  ธัญย์ธรณ์เทพ แย้มอุทัย  ธนดี หงษ์รัตนอุทัย  พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค  |  |
| เลขาธิการพรรค |  วาสนา คำประเทือง  ธนดี หงษ์รัตนอุทัย  เอกนัฏ พร้อมพันธุ์  |  |
| โฆษกพรรค |  อัครเดช วงษ์พิทักษ์โรจน์  |  |
| ที่ปรึกษาพรรค |  ไตรรงค์ สุวรรณคีรี (ประธาน)  ปรีชา มุสิกุล  |  |
| ผู้นำเลือกตั้ง |  ประยุทธ์ จันทร์โอชา  |  |
| นโยบายพรรค |  รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560  ความสัมพันธ์ซาอุดีอาระเบีย–ไทย  |  |
| ดูเพิ่ม |  คณะรักษาความสงบแห่งชาติ  พรรคพลังประชารัฐ  พรรคประชาธิปัตย์  |  |
ผลการเลือกตั้งทั่วไปปี 2562 ซึ่งมีจำนวนพรรคในสภาล่างมากที่สุดเป็นประวัติการณ์
นกกระตั้วดำ

| นกกระตั้วดำ |
| --- | --- |

นกกระตั้วดำที่ Lockhart River, Queensland
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
CITES Appendix I (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: Psittaciformes Psittaciformes
วงศ์:: Cacatuidae Cacatuidae Kuhl, 1820
สกุล:: Probosciger Probosciger (Gmelin, JF, 1788)
สปีชีส์:: Probosciger aterrimus
ชื่อทวินาม
Probosciger aterrimus (Gmelin, JF, 1788)

ชนิดย่อย
 P. a. aterrimus [Gmelin 1788]  P. a. goliath [Kuhl 1820]  P. a. macgillivrayi [Mathews 1927]   P. a. stenolophus [van Ort 1911]

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ (สีเขียว)
นกกระตั้วดำอีกจำพวกดูที่: นกกระตั้วดำ
นกกระตั้วดำ (อังกฤษ: Black cockatoo, Palm cockatoo, Goliath cockatoo; ชื่อวิทยาศาสตร์: Probosciger aterrimus) นกปากขอชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกกระตั้ว (Cacatuidae)
เป็นนกกระตั้วที่แตกต่างจากนกกระตั้วชนิดอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัดเจน กล่าวคือ มีลำตัวและหงอนสีทึบทึมคล้ายสีดำ จึงถูกจัดให้เป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Probosciger โดยแบ่งออกได้เป็น 4 ชนิดย่อย (ดูในตาราง) ซึ่งความแตกต่างของชนิดย่อยเหล่านี้จะแตกต่างกันที่ขนาดลำตัว (ชนิด P. a. goliath จะมีขนาดใหญ่ที่สุด)
ลักษณะทั่วไป คือ มีขนสีเทาดำ มีหงอนใหญ่โค้งไปด้านหลังมีลักษณะแคบและยาว สีข้างแก้มสีแดง ตัวเมียจะมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้ นอกจากนี้แล้วตัวผู้ขนทั่วตัวมีสีน้ำตาลปนดำ ใต้คอปลายขนมีขอบสีเขียว ส่วนบริเวณหูมีสีเหลือง ปากสีเทา ขาสีน้ำตาล ม่านตาสีน้ำตาล ส่วนตัวเมียขนบริเวณส่วนหูจะมีสีเหลืองจางกว่าเพศผู้ และจะมีลักษณะเด่นของจุดสีเหลือง ๆ บริเวณขนหาง เปลือกตาสีเทา
มีขนาดลำตัวใหญ่ประมาณ 55–60 เซนติเมตร (22–24 นิ้ว) น้ำหนักตัวประมาณ 910–1,200 กรัม พบแพร่กระจายพันธุ์เฉพาะเกาะนิวกินีและรัฐควีนส์แลนด์ ทางตอนเหนือของออสเตรเลียเท่านั้น มีอายุการฟักไข่ประมาณ 30 วัน
จัดเป็นนกที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงและแสดงตามสวนสัตว์อีกชนิดหนึ่ง แต่มีราคาซื้อขายแพงมาก
อ่านเพิ่ม

Murphy, S.A.; Legge, S.M. (2007). "The gradual loss and episodic creation of Palm Cockatoo (Probosciger aterrimus) nest-trees in a fire- and cyclone-prone habitat". Emu. 107 (1): 1–6. Bibcode:2007EmuAO.107....1M. doi:10.1071/mu06012. S2CID 84507278.
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:EBirdSpecies
Royal Society for the Protection of Birds (RSPB) website – Threats to wild bird populations
CITES website search page
Oriental Bird Images: palm cockatoo เก็บถาวร 7 กรกฎาคม 2020 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน  Selected photos
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q31501  Wikispecies: Probosciger aterrimus  ADW: Probosciger_aterrimus  Avibase: ADC0F2618675AC3B  BirdLife: 22684723  BOLD: 113968  eBird: palcoc1  GBIF: 2479187  iNaturalist: 117073  IRMNG: 10682467  ITIS: 554832  IUCN: 22684723  NCBI: 141839  Species+: 8306  Xeno-canto: Probosciger-aterrimus
เฮาเกียน

นายทหารของรัฐวุยก๊กและขุนนางของราชวงศ์จิ้น (ค.ศ. 247-301)
| เฮาเกียน (หู เยฺวียน) |
| --- | --- |
胡淵

เจ้าเมืองอิเจี๋ยง (豫章太守 ยฺวี่จางไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 296 (296) – ค.ศ. 301 (301)
กษัตริย์: จักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 247 อำเภอเจิ้น-ยฺเหวียน มณฑลกานซู่
เสียชีวิต: ค.ศ. 301
บุพการี: เฮาเหลก (บิดา)
ญาติ: อ้าวจุ๋น (ปู่) หู กว่าง (ลุง) เฮาหุน (ลุง) หู ฉี (อา) ลุงหรืออาอีก 2 คน
อาชีพ: นายทหาร, ขุนนาง
ชื่อรอง: ชื่อ-ยฺเหวียน (世元)
ชื่อในวัยเด็ก: เย่าชือ (鷂鴟)

เฮาเกียน (ค.ศ. 247 - 301) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หู เยฺวียน (จีน: 胡淵; พินอิน: Hú Yuān) ชื่อรอง ชื่อ-ยฺเหวียน (จีน: 世元; พินอิน: Shìyuán) ชื่อในวัยเด็ก เย่าชือ (จีน: 鷂鴟; พินอิน: Yàochī) เป็นนายทหารของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ภายหลังเป็นขุนนางของราชวงศ์จิ้นตะวันตก
ประวัติ

เฮาเกียนเป็นชาวอำเภอหลินจิง (臨涇縣 หลินจิงเซี่ยน) เมืองฮันเต๋ง (安定郡 อานติ้งจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอเจิ้น-ยฺเหวียน มณฑลกานซู่ เฮาเหลกเป็นหลานปู่ของอ้าวจุ๋น (胡遵 หู จุน) ผู้เป็นขุนพลทหารม้าและรถรบ (車騎將軍 เชอฉีเจียงจฺวิน) ของรัฐวุยก๊ก เฮาเกียนเป็นบุตรชายของเฮาเหลก (胡烈 หู เลี่ย) ผู้เป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 ชื่อฉื่อ) ของมณฑลฉินโจว (秦州) ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันตก
ในปี ค.ศ. 264 หลังจ๊กก๊กถูกพิชิต จงโฮยเริ่มก่อกบฏต่อวุยก๊กที่เซงโต๋ (成都 เฉิงตู) อดีตนครหลวงของจ๊กก๊ก เฮาเหลกบิดาของเฮาเกียนส่งคนมาแจ้งเฮาเกียนว่าจงโฮยคิดการก่อกบฏ เฮาเกียนจึงร่วมกับอุยก๋วนในการก่อการกำเริบต่อต้านจงโฮยและสังหารจงโฮยได้สำเร็จ เวลานั้นเฮาเกียนมีอายุ 18 ปี
ในปี ค.ศ. 296 ในรัชสมัยของจักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก เฮาเกียนได้รับการแต่งตั้งให้มีตำแหน่งเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองอิเจี๋ยง (豫章郡 ยฺวี่จางจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครหนานชาง มณฑลเจียงซีในปัจจุบัน)
ต่อมาในช่วงสงครามแปดอ๋อง (ค.ศ. 291-306) เฮาเกียนได้รับมอบหมายจากซือหม่า หลุน (司馬倫) ผู้เป็นอ๋องแห่งเตียว (趙王 เจ้าหวาง) ให้เข้ารบกับซือหมา จฺย่ง (司馬冏) ผู้เป็นอ๋องแห่งเจ๋ (齊王 ฉีหวาง) ได้รับชัยชนะหลายครั้ง
ในปี ค.ศ. 301 เฮาเกียนพ่ายแพ้ต่อซือหมา อิ่ง (司馬穎) ผู้เป็นอ๋องแห่งเซงโต๋ (成都王 เฉิงตูหวาง) เฮาเกียนยอมจำนนและถูกประหารชีวิต
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ฝาน เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
เถา จงอี๋ (คริสต์ศตวรรษที่ 14). ชัวฝู
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  เซียวค้า  เซียวหลวน  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลิว ฉือ  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน (เว่ย์ กว้าน)  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  คูเกี๋ยน  เคาทู  เคาหงี  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนไค  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตงต๋ง  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกิ๋น  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน (หฺวาง เฉฺวียน)  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  เอียวหัว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาเกียน  เฮาหุน  เฮาเหลก  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา
โรงเรียนบ้านค่าย

| โรงเรียนบ้านค่าย Bankhai School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
หมู่ที่ 6 ถนนบ้านค่าย - บ้านบึง ตำบลหนองละลอก อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง 21120
ข้อมูล
ชื่ออื่น: บ.ค.(BK)
คำขวัญ: ปัญญา นราน รตฺน (ปัญญาคือดวงแก้วของนรชน)
ก่อตั้ง: 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2492
รหัส: 1021470234
ผู้อำนวยการ: ดร. ดำรงค์ ศรีอร่าม
ระดับปีที่จัดการศึกษา: ม.1-ม.6
สี:    ชมพู - ฟ้า
เพลง: เพลงมาร์ชบ.ค.
เว็บไซต์: www.bankhai.ac.th
โรงเรียนบ้านค่าย เป็นโรงเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดระยอง และเป็นโรงเรียนประจำอำเภอบ้านค่าย
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน

คติพจน์ : "ปัญญา นราน รตฺน" แปลว่า "ปัญญาคือดวงแก้วของนรชน"
คำขวัญโรงเรียน : "เรียนดี กีฬาเด่น เน้นคุณธรรม นำสามัคคี มีวินัย"
สีประจำโรงเรียน : "ชมพู - ฟ้า"
ตราประจำโรงเรียน : เป็นรูปโล่ มีรวงข้าวล้อมรอบอักษร บ.ค. และคบเพลิง
" รวงข้าว " คือ สัญลักษณ์ ของความเจริญงอกงาม ความอุดมสมบูรณ์
" คบเพลิง " คือ สัญลักษณ์ของการกีฬา ความสามัคคี รวมพลัง ของชาว บ.ค.
อัตลักษณ์ของโรงเรียน : "ยิ้มไหว้ทักทายกัน แบ่งปันมีน้ำใจ รักใคร่สามัคคี วิถีชีวิตพอเพียง"
ประวัติโรงเรียน

ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2492 โดยอาศัยที่ดินของวัดบ้านค่ายในเนื้อที่ 12 ไร่เปิดทำการสอนในระดับชั้นม.1 - ม.3 เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 โดยมีนายอร่าม เวชประสิทธิ์ รักษาการในตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ และต่อมานายเอี่ยม จันทร์สว่างเป็นผู้บริหารคนแรก และในปีพ.ศ. 2496 เปิดทำการสอนในระดับชั้นม.4 - ม.6
ปีพ.ศ. 2504 ยุบชั้นม.1 และได้เปิดชั้นม.ศ.1 แทนชั้นม.4 เดิมจนถึงปีพ.ศ. 2506 จึงมีเฉพาะชั้นม.ศ.1 - ม.ศ.3
ปีพ.ศ. 2518 เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.ศ.4 - ม.ศ.5)
ในปัจจุบัน โรงเรียนบ้านค่ายมีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 44 ไร่ 1 งาน 7.6 ตารางวา เปิดทำการสอนแบบสหศึกษา ประเภทเดินเรียน แผนการเรียนเต็มรูปแบบ 12 - 12 - 12 / 8 - 8 - 8
สิ่งปลูกสร้างต่างๆ ในโรงเรียน

อาคาร 1 : อาคารเรียนสองชั้นสีชมพู เป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระภาษาต่างประเทศ
อาคาร 2 : อาคารเรียนสองชั้นสีฟ้า เป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม และกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน
อาคาร 3 : อาคารเรียนสามชั้นสีม่วง เป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระคอมพิวเตอร์ ห้องประชุมรวงข้าว และห้องโสตทัศนศึกษา
อาคาร 4 : อาคารเรียนสี่ชั้นสีเหลือง เป็นที่ทำการของฝ่ายบริหาร เป็นที่ตั้งของห้องสมุด กลุ่มสาระวิทยาศาสตร์ และกลุ่มสาระคณิตศาสตร์
อาคาร 5 : อาคารเรียนสี่ชั้นสีเขียว เป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระภาษาไทย กลุ่มสาระสุขศึกษาและพลศึกษา และกลุ่มสาระศิลปะ
หอประชุม 1 หลัง
อาคารโรงฝึกงาน 3 หลัง
อาคารพยาบาล 1 หลัง
โรงอาหาร
อาคารอเนกประสงค์ "อนุสรณ์โรงเรียนบ้านค่าย 50 ปี"
สนามฟุตบอล
อาคารสมะลาภา
สวนพุทธลานธรรม
สวนกาญจนาภิเษก
มาเกอลัง

| มาเกอลัง |
| --- | --- |
นคร
การถอดเสียงอักษรอื่น
 • ชวา: ꦩꦒꦼꦭꦁ
อนุสรณ์ที่มาเกอลัง
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: Magelang Kota Sejuta Bunga  (มาเกอลัง นครแห่งดอกไม้พันกว่าดอก)
ที่ตั้งในจังหวัดชวากลาง
มาเกอลังที่ตั้งบนเกาะชวาและประเทศอินโดนีเซียแสดงแผนที่เกาะชวามาเกอลังมาเกอลัง (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 7°28′0″S 110°13′0″E﻿ / ﻿7.46667°S 110.21667°E﻿ / -7.46667; 110.21667
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: ชวากลาง
ก่อตั้ง: 11 เมษายน ค.ศ. 907
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Muchamad Nur Aziz
 • รองนายกเทศมนตรี: M Mansyur
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 18.12 ตร.กม. (7.00 ตร.ไมล์)
ความสูง: 350 เมตร (1,150 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2020)
 • ทั้งหมด: 121,526 คน
 • ความหนาแน่น: 6,707 คน/ตร.กม. (17,370 คน/ตร.ไมล์)
 : 
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาอินโดนีเซียตะวันตก)
รหัสพื้นที่: (+62) 293
เว็บไซต์: magelangkota.go.id
มาเกอลัง (อินโดนีเซีย: Magelang; ชวา: ꦩꦒꦼꦭꦁ) เป็นหนึ่งในหกเมืองของจังหวัดชวากลางซึ่งแต่ละเมืองจะมีนายกเทศมนตรีเป็นหัวหน้าคณะผู้บริหาร นครมาเกอลังกินพื้นที่ 18.12 ตารางกิโลเมตรและมีประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2010 ที่ 118,227 คน และ 121,526 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2020 นครนี้ตั้งอยู่ในบริเวณตอนกลางของอำเภอมาเกอลัง ซึ่งอยู่ระหว่างเขาเมอร์บาบูกับเขาซุมบิงในจังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย โดยตั้งอยู่ทางเหนือของยกยาการ์ตา 43 กิโลเมตร ทางเหนือของมุงกิด 15 กิโลเมตร และทางใต้ของเซอมารัง เมืองหลวงของจังหวัดชวากลาง ที่ 75 กิโลเมตร
เขตการปกครอง

นครนี้แบ่งออกเป็นสามอำเภอ (เกอจามาตัน) ซึ่งประกอบด้วย 17 หมู่บ้านในเมือง (เกอลูราฮัน)
มาเกอลังอูตารา (มาเกอลังเหนือ):
กรามัตอูตารา
กรามัตเซฮลาตัน
เกอดุงซารี
วาเต็ซ
โปโตรบังซัน
มาเกอลังเตองะฮ์ (มาเกอลังกลาง):
มาเกอลัง
จาจาบัน
เกอมีรีเรโจ
เกอลางัน
ปันจัง
เรอโจวีนางุนอูตารา
มาเกอลังเซอลาตัน (มาเกอลังใต้):
ตีดาร์อูตารา
ตีดาร์เซอลาตัน
เรอโจวีนางุนเซอลาตัน
มาเกอร์ซารี
จูรางมโบอูตารา
จูรางมโบเซอลาตัน
เขตการปกครอง > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาเกอลัง> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 24.6 (76.3) | 24.6 (76.3) | 24.9 (76.8) | 25.2 (77.4) | 24.9 (76.8) | 24.4 (75.9) | 24.0 (75.2) | 24.2 (75.6) | 24.5 (76.1) | 25.1 (77.2) | 24.9 (76.8) | 24.7 (76.5) | 24.7 (76.5) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 329.4 (12.969) | 311.6 (12.268) | 359.4 (14.15) | 265.8 (10.465) | 172.0 (6.772) | 76.5 (3.012) | 59.1 (2.327) | 53.8 (2.118) | 80.3 (3.161) | 163.5 (6.437) | 239.1 (9.413) | 315.5 (12.421) | 2,426.0 (95.512) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 19.4 | 18.1 | 17.6 | 14.4 | 11.0 | 8.9 | 5.3 | 5.2 | 6.0 | 8.7 | 15.0 | 18.0 | 147.6 |
แหล่งที่มา:
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาอินโดนีเซีย) Direktori Wisata Magelang
7°28′S 110°13′E﻿ / ﻿7.467°S 110.217°E﻿ / -7.467; 110.217
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
พงศาวดาร

พงศาวดาร คือบันทึกเหตุการณ์เกี่ยวกับประเทศชาติหรือพระมหากษัตริย์ผู้เป็นประมุขของประเทศชาตินั้น ๆ
พงศาวดารในฐานะหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ปัจจุบันมีการถกเถียงกันเรื่องความน่าจะเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่า เป็นหลักฐานชั้นรองหรือหลักฐานชั้นต้น เพราะมีการเขียนพงศาวดารหลายฉบับในลักษณะที่คล้ายกันแต่แตกต่างกันในเนื้อหาและรายละเอียด ประกอบกับการใช้ศักราชในพงศาวดารไม่สอดคล้องกัน กล่าวคือ บ้างใช้มหาศักราช บ้างใช้จุลศักราช และพงศาวดารมีการเขียนขึ้นภายหลังเหตุการณ์ เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ ซึ่งเขียนขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แต่กล่าวถึงก่อนการสถาปนากรุงศรีอยุธยา เป็นต้น
รายชื่อพระราชพงศาวดารไทย > พงศาวดารเกี่ยวกับหัวเมืองและตำนานท้องถิ่น

พงศาวดารเหนือ
พงศาวดารเมืองถลาง
พงศาวดารเมืองปัตตานี
พงศาวดารเมืองสงขลา
พงศาวดารเมืองนครเชียงใหม่ เมืองนครลำปาง เมืองลำพูนไชย
พงศาวดารหัวเมืองมณฑลอีสาน
พงศาวดารโยนก
ราชวงศปกรณ์ พงศาวดารเมืองน่าน
พงศาวดารเมืองพัทลุง
พงศาวดารเมืองนครศรีธรรมราช
พงศาวดารเมืองเงินยางเชียงแสน
พงศาวดารเมืองยโสธร
พงศาวดารเมืองนครพนม สังเขป
พงศาวดารภาคอีสาน ฉะบับของพระสุนทรราชเดช (แข้ ประทุมชาติ)
พงศาวดารภาคอีสาน ฉะบับของพระยาขัติยวงษา (เหลา ณร้อยเอ็จ)
รายชื่อพงศาวดารเกี่ยวกับประเทศอื่นที่มีการแปลเป็นภาษาไทย > หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศกัมพูชา

พงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เอง (พงศาวดารเมืองละแวก จ.ศ. 1158)
พงศาวดารเมืองละแวก จ.ศ. 1170
พงศาวดารเขมร จ.ศ. 1217
พงศาวดารเขมรอย่างย่อ
พงศาวดารเมืองพระตะบอง
ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณแปลใหม่ (ฉบับพระองค์นพรัตน์, ฉบับหอสมุดแห่งชาติ)
รายชื่อพงศาวดารเกี่ยวกับประเทศอื่นที่มีการแปลเป็นภาษาไทย > หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศจีน

พงศาวดารจีนฉบับภาษาไทย
พงศาวดารเมืองเชียงรุ้ง
พงศาวดารไทยใหญ่ (พงศาวดารไทยเมาฤๅไทยหลวง)
รายชื่อพงศาวดารเกี่ยวกับประเทศอื่นที่มีการแปลเป็นภาษาไทย > หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศญี่ปุ่น

พงศาวดารญี่ปุ่น
รายชื่อพงศาวดารเกี่ยวกับประเทศอื่นที่มีการแปลเป็นภาษาไทย > หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศพม่า

พงศาวดารเมืองเชียงตุง
พงศาวดารพม่ารามัญ (พงศาวดาร มอญ พม่า)
พงศาวดารมอญฉบับปากลัด
พระราชพงศาวดารพม่า
พงศาวดารไทยใหญ่ (พงศาวดารแสนหวี)
มหาราชวงษ์ พงษาวดารพม่า
รายชื่อพงศาวดารเกี่ยวกับประเทศอื่นที่มีการแปลเป็นภาษาไทย > หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศมาเลเซีย

พงศาวดารเมืองไทรบุรี
พงศาวดารเมืองตรังกานู
พงศาวดารเมืองกลันตัน
รายชื่อพงศาวดารเกี่ยวกับประเทศอื่นที่มีการแปลเป็นภาษาไทย > หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศลาว

พงศาวดารเมืองล้านช้าง
พงศาวดารเมืองหลวงพระบาง ตามฉบับที่มีอยู่ในศาลาลูกขุน
พงศาวดารเมืองหลวงพระบาง
พงศาวดารย่อเมืองเวียงจันทน์
พงศาวดารเมืองเชียงแขง
พงศาวดารเมืองหัวพันห้าทั้งหก
พงศาวดารลาวฉบับมหาสิลา วีระวงส์
รายชื่อพงศาวดารเกี่ยวกับประเทศอื่นที่มีการแปลเป็นภาษาไทย > หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศเวียดนาม

พงศาวดารญวน ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์
ราชพงศาวดารญวน
พงศาวดารญวน ฉบับนายหยอง (เวียดนามสือกี้)
พงศาวดารเมืองไล
พงศาวดารเมืองแถง
รายชื่อพงศาวดารเกี่ยวกับประเทศอื่นที่มีการแปลเป็นภาษาไทย > หัวเมืองและอาณาจักรในเขตประเทศอินโดนีเซีย

พงศาวดารและโบราณวัตถุสถานในเกาะชวา
ดูเพิ่ม

ประชุมพงศาวดาร
จดหมายเหตุ
บันทึกเหตุการณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม (2005), "พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับวัน วลิต พ.ศ. ๒๑๘๒", รวมบันทึกประวัติศาสตร์อยุธยาของฟาน ฟลีต (วัน วลิต), กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร, pp. 163–248, ISBN 974-9528-01-8, สืบค้นเมื่อ 2024-11-26
ภักดีคำ, ศานติ, บ.ก. (2015), พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ตรวจสอบชำระจากเอกสารตัวเขียน, กรุงเทพฯ: มูลนิธิ "ทุนพระพุทธยอดฟ้า" ในพระบรมราชูปถัมภ์, ISBN 978-616-92351-0-1, สืบค้นเมื่อ 2024-11-26
พระราชพงษาวดารกรุงเก่า (ฉบับหมอบรัดเล), กรุงเทพฯ: แดน บีช แบรดลีย์, 1864, สืบค้นเมื่อ 2024-11-26
ภักดีคำ, ศานติ (2019), "พระราชพงศาวดารสังเขปและพระราชพงศาวดารย่อ พระนิพนธ์สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส", ประวัติศาสตร์อยุธยาจากพระราชพงศาวดาร: พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับปลีกและฉบับความย่อ, กรุงเทพฯ: สมาคมประวัติศาสตร์ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, pp. 209–234, ISBN 978-616-93269-0-8
ราชบัณฑิตยสภา (ผู้รวบรวม) (1937), "เทศนาจุลยุทธการวงศ์" [Thetsana Chunlayutthakarawong], ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๖ [Collection of Historical Archives] (PDF), พระนคร: โรงพิมพ์เดลิเมล์, pp. 102–120, สืบค้นเมื่อ 2024-11-27
ปรมานุชิตชิโนรส, สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระ (1972), พระธรรมเทศนา พระราชพงศาวดารสังเขป (PDF), พระนคร: วัฒนพาณิช, สืบค้นเมื่อ 2024-11-27
ภักดีคำ, ศานติ (2019), "พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับนายแก้วจำลอง", ประวัติศาสตร์อยุธยาจากพระราชพงศาวดาร: พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับปลีกและฉบับความย่อ, กรุงเทพฯ: สมาคมประวัติศาสตร์ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, pp. 110–129, ISBN 978-616-93269-0-8
ภักดีคำ, ศานติ, บ.ก. (2015), "พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ในหอพระราชกรมานุสร", พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ตรวจสอบชำระจากเอกสารตัวเขียน, กรุงเทพฯ: มูลนิธิ "ทุนพระพุทธยอดฟ้า" ในพระบรมราชูปถัมภ์, pp. 515–523, ISBN 978-616-92351-0-1, สืบค้นเมื่อ 2024-11-27
ภักดีคำ, ศานติ, บ.ก. (2015), "พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ ในหอพระราชพงษานุสร", พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ตรวจสอบชำระจากเอกสารตัวเขียน, กรุงเทพฯ: มูลนิธิ "ทุนพระพุทธยอดฟ้า" ในพระบรมราชูปถัมภ์, pp. 525–535, ISBN 978-616-92351-0-1, สืบค้นเมื่อ 2024-11-27
ปลาพลวงหิน

| ปลาพลวงหิน |
| --- | --- |

ฝูงปลาพลวงหินที่อุทยานแห่งชาติถ้ำปลา-น้ำตกผาเสื่อ จังหวัดแม่ฮ่องสอน
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
สกุล:: Neolissochilus
สปีชีส์:: N.  stracheyi
ชื่อทวินาม
Neolissochilus stracheyi (Day, 1871)

ชื่อพ้อง
 Barbus blanci Pellegrin & Fang, 1940  Barbus stracheyi Day, 1871  Neolissochilus blanci (Pellegrin & Fang, 1940)
ปลาพลวงหิน หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า ปลาพลวง (อังกฤษ: Mahseer barb; ชื่อวิทยาศาสตร์: Neolissochilus stracheyi) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)  จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียนที่มีขนาดใหญ่ ลำตัวยาว ด้านข้างแบน มีเกล็ดขนาดใหญ่ หัวเล็ก มีหนวด 2 คู่ อยู่ปากบนและมุมปาก ครีบหางเว้าเป็นแฉกลึก กระโดงหลังค่อนข้างสูงมีก้านแข็ง 1 อัน ครีบหูมีขนาดเล็ก ครีบท้องและครีบก้นมีขนาดใกล้เคียงกัน ลำตัวมีสีน้ำตาล ปนเขียว สีของปลาชนิดนี้ขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อม บางแหล่งอาจจะมีสีน้ำตาลปนดำเข้ม มีแถบสีคล้ำพาดกลางลำตัวตามยาวไปใกล้โคนหาง ด้านท้องสีจาง ขนาดโดยประมาณ 60 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 1.5 เมตร
อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่นับ 100 ตัวขึ้นไป ตามแม่น้ำขนาดใหญ่ที่มีน้ำใสสะอาด เช่น บริเวณแหล่งน้ำเชิงภูเขา หรือตามลำธารน้ำตกต่าง ๆ ทั่วประเทศ
อาหารได้แก่ เมล็ดพืชต่าง ๆ เป็นปลาใหญ่ที่มักไม่มีใครนำมารับประทาน เนื่องจากทานไปแล้วเกิดอาการมึนเมา จึงเชื่อว่าเป็นปลาเจ้า แต่ความจริงแล้ว ปลาชนิดนี้ได้สะสมพิษจากเมล็ดพืชที่รับประทานเข้าไปในร่างกาย เช่นเดียวกับกรณีของปลาบ้า (Leptobarbus hoevenii) มีการรวบรวมลูกปลาจากธรรมชาติเพื่อขายส่งเป็นปลาสวยงาม
รูปวาด
ปลาพลวงหิน มีชื่อเรียกต่างออกไปตามภาษาถิ่นเช่น ภาคเหนือเรียก "ปลาพุง" หรือ "ปลามุง" บางพื้นที่เรียกว่า "ปลาจาด", "ปลายาด" หรือ "ปลาโพ" เป็นต้น  และมีชื่อเป็นภาษากะเหรี่ยงว่า "หญาเปอลา"
ในประเทศไทยสถานที่ท่องเที่ยวที่สามารถพบปลาพลวงได้เป็นจำนวนมาก ได้แก่  น้ำตกตาดหลวง จังหวัดน่าน, น้ำตกพลิ้ว และ น้ำตกลำนารายณ์ จังหวัดจันทบุรี,  อุทยานถ้ำปลาและอุทยานถ้ำธารลอด จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาพลวงเพิ่มเติม (อังกฤษ)