stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สะพานเฉลิมวันชาติ
สถานที่สำคัญใกล้เคียง

วัดบวรนิเวศวิหาร
โรงเรียนวัดบวรนิเวศ
ป้อมยุคนธร
วงเวียนสิบสามห้าง
วัดตรีทศเทพวรวิหาร
โรงเรียนสตรีวิทยา
หอศิลป์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
มายา ซันดู

| มายา ซันดู |
| --- | --- |
ซันดูในปี 2024

ประธานาธิบดีมอลโดวา คนที่ 6
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  24 ธันวาคม 2020
นายกรัฐมนตรี: อียอน กีกู อาวูเรลียู ชียอกอย นาตาลียา กาวรีลิตซา ดอริน เรชัน
ก่อนหน้า: อีกอร์ ดอดอน
หัวหน้าพรรคการลงมือทำและสามัคคี
ดำรงตำแหน่ง 15 พฤษภาคม 2016 – 10 ธันวาคม 2020
ถัดไป: อีกอร์ กรอซู
นายกรัฐมนตรีมอลโดวาคนที่ 13
ดำรงตำแหน่ง 8 มิถุนายน 2019 – 14 พฤศจิกายน 2019
ประธานาธิบดี: อีกอร์ ดอดอน
รอง: อันเดรย์ เนิสตาเซ วาซีลีย์ ชอวา
ก่อนหน้า: ปาเวล ฟีลิป
ถัดไป: อียอน กีกู
สมาชิกรัฐสภามอลโดวา
ดำรงตำแหน่ง 9 มีนาคม 2019 – 8 กรกฎาคม 2019
ถัดไป: กาลีนา ซาฌิน
กลุ่มรัฐสภา: พรรคการลงมือทำและสามัคคี
เขตเลือกตั้ง: มอลโดวาตะวันตก
คะแนนเสียง: 49,955 (80.8%)
ดำรงตำแหน่ง 9 ธันวาคม 2014 – 20 กุมภาพันธ์ 2015
ถัดไป: เปตรู ชตีร์บาเต
กลุ่มรัฐสภา: พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยม
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดำรงตำแหน่ง 24 กรกฎาคม 2012 – 30 กรกฎาคม 2015
ประธานาธิบดี: นีกอลาเอ ตีมอฟตี
นายกรัฐมนตรี: วลาดีมีร์ ฟีลัต ยูรีเย เลอังเกอ กีริล กาบูริช นาตาลียา กีเยร์มัน (รักษาการณ์)
ก่อนหน้า: มีฮาอิล ชเลอาห์ติตส์กี
ถัดไป: กอรีนา ฟูซู
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1972-05-24) 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 (52 ปี) รีซีเปน มอลเดเวียโซเวียต สหภาพโซเวียต (ปัจจุบันคือประเทศมอลโดวา)
สัญชาติ: มอลโดวา โรมาเนีย
พรรคการเมือง: อิสระ (2020–ปัจจุบัน)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยม (2014–2015) พรรคลงมือทำและสามัคคี (2016–2020)
ศิษย์เก่า: สถาบันเศรษฐศึกษามอลโดวา (การจัดการธุรกิจ) สถาบันรัฐประศาสนศาสตร์มอลโดวา (กิจการระหว่างประเทศ) มหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด (นโยบายสาธารณะ)
รางวัล: เครื่องอิสริยาภรณ์ความเจิดจรัสแห่งงาน เครื่องอิสริยาภรณ์เจ้าชายยารอสเลาผู้รอบรู้ เครื่องอิสริยาภรณ์วีเตาตัสมหาราชพร้อมทั้งโซ่ทอง

มายา ซันดู (โรมาเนีย: Maia Sandu, ออกเสียง: [ˈmaja ˈsandu]; เกิด 24 พฤษภาคม 1972) เป็นนักการเมืองชาวมอลโดวาผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีมอลโดวาคนปัจจุบันนับตั้งแต่ 24 ธันวาคม 2020 ผู้สถาปนาและอดีตหัวหน้าพรรคการลงมือทำและสามัคคี (ปัส) และอดีตนายกรัฐมนตรีมอลโดวาในปี 2019 เธอลงจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีจากการยุบสภาเนื่องด้วยการลงคะแนนเสียงไม่ไว้วางใจ ซันดูเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการระหว่างปี 2012 ถึง 2015 และเป็นสมาชิกรัฐสภามอลโดวาระหว่างปี 2014 ถึง 2015 และอีกครั้งในปี 2019 ซันดูชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีอย่างถล่มทลายในการเลือกตั้งปี 2020 เธอเป็นประธานาธิบดีสตรีคนแรกของมอลโดวา และเป็นผู้สนับสนุนคนสำคัญของการเข้าร่วมสหภาพยุโรป และเป็นผู้กำกับดูแลการได้รับสถานะผู้สมัครเข้าเป็นสมาชิกของมอลโดวา โดยทั่วไปถือว่าเธอมีความโน้มเอียง 'สนับสนุนตะวันตก' เธอวิจารณ์และคัดค้านการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย และสนับสนุนขั้นตอนในการลดความพึ่งพาทางเศรษฐกิจของมอลโดวาต่อรัสเซียลง รวมถึงให้แถลงการณ์สนับสนุนยูเครนในวิกฤตการณ์นี้ ซันดูมีผลงานในการปฏิรูปทางการเมืองมอลโดวาด้วยการต้านการทุจริต, ปฏิรูปเศรษฐกิจ และการทำเศรษฐกิจเป็นเสรีนิยม ตลอดจนการเข้าหายุโรปมากขึ้น ในเดือนกุมภาพันธ์ 2023 เธอได้กล่าวหาว่ารัสเซียมีความพยายามจะจัดฉากการรัฐประหารรัฐบาลมอลโดวา
ไทยแลนด์มอเตอร์ไซค์เคิลกรังด์ปรีซ์

| --- | --- |

กรังด์ปรีซ์มอเตอร์ไซค์เคิลเรซซิง
Venue: บุรีรัมย์อินเตอร์เนชันแนลเซอร์กิต (2018–2019, 2022–ปัจจุบัน)
First race: 2018
Most wins (rider):  Marc Márquez (2)
Most wins (manufacturer):  Honda (4)
ไทยแลนด์กรังด์ปรีซ์มอเตอร์ไซค์เคิล เป็นการแข่งขันโมโตจีพี โดยเริ่มต้นในฤดูกาล 2018 การแข่งขันนี้กำหนดจัดขึ้นที่สนาม บุรีรัมย์อินเตอร์เนชันแนลเซอร์กิต แต่การแข่งขันกลับยกเลิกในปี 2020 OR Thailand Grand Prix และ โมโตจีพี ไทยแลนด์ กรังด์ปรีซ์ 2021 เนื่องจากการระบาดของ COVID-19
ชื่ออย่างเป็นทางการและผู้สนับสนุน

2018–2019: PTT Thailand Grand Prix
2022: OR Thailand Grand Prix
ผู้ชนะเลิศของไทยแลนด์กรังด์ปรีซ์ > ชนะเลิศ (นักแข่ง)

| ชนะ | นักแข่ง | ชนะ> ประเภท | ชนะ> ปีที่ชนะ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2 |  Marc Márquez | โมโตจีพี | 2018, 2019 |
| 1 |  Miguel Oliveira | โมโตจีพี | 2022 |
| 1 |  Franscesco Bagnaia | โมโต2 | 2018 |
| 1 |  Luca Marini | โมโต2 | 2019 |
| 1 |  Fabio Di Giannantonio | โมโต3 | 2018 |
| 1 |  Albert Arenas | โมโต3 | 2019 |
ผู้ชนะเลิศของไทยแลนด์กรังด์ปรีซ์ > ชนะเลิศ (ผู้ผลิต)

| ชนะ | ผู้ผลิต | ชนะ> ประเภท | ชนะ> ปีที่ชนะ |
| --- | --- | --- | --- |
| 4 |  Honda | โมโตจีพี | 2018, 2019 |
| 4 |  Honda | โมโต3 | 2018, 2022 |
| 3 |  Kalex | โมโต2 | 2018, 2019, 2022 |
| 2 |  KTM | โมโตจีพี | 2022 |
| 2 |  KTM | โมโต3 | 2019 |
ผู้ชนะเลิศของไทยแลนด์กรังด์ปรีซ์ > ชนะเลิศ (ประเทศ)

| ชนะ | ประเทศ | ชนะ> ประเภท | ชนะ> ปีที่ชนะ |
| --- | --- | --- | --- |
| 5 |  อิตาลี | โมโต2 | 2018, 2019, 2022 |
| 5 |  อิตาลี | โมโต3 | 2018, 2022 |
| 3 |  สเปน | โมโตจีพี | 2018, 2019 |
| 3 |  สเปน | โมโต3 | 2019 |
| 1 |  โปรตุเกส | โมโตจีพี | 2022 |
ผู้ชนะเลิศของไทยแลนด์กรังด์ปรีซ์ > แบ่งตามปี

| ปี | สนาม | โมโต3> นักแข่ง | โมโต3> ผู้ผลิต | โมโต2> นักแข่ง | โมโต2> ผู้ผลิต | โมโตจีพี> นักแข่ง | โมโตจีพี> ผู้ผลิต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2018 | Buriram |  Fabio Di Giannantonio | Honda |  Franscesco Bagnaia | Kalex |  Marc Márquez | Honda |
| 2019 | Buriram |  Albert Arenas | KTM |  Luca Marini | Kalex |  Marc Márquez | Honda |
| 2020 | Buriram | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 |
| 2021 | Buriram | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 | ยกเลิกการแข่งขันเนื่องจากการแพร่ระบาดของ COVID-19 |
| 2022 | Buriram |  Dennis Foggia | Honda |  Tony Arbolino | Kalex |  Miguel Oliveira | KTM |
| 2023 | Buriram |  David Alonso | Gas Gas |  Fermín Aldeguer | Boscoscuro |  Jorge Martín | Ducati |
| 2024 | Buriram |  David Alonso | CFMoto |  Arón Canet | Kalex |  Francesco Bagnaia | Ducati |
| 2025 | Buriram |  José Antonio Rueda | KTM |  Manuel González | Kalex |  Marc Márquez | Ducati |
แหล่งข้อมูลอื่น

บุรีรัมย์ อินเตอร์เนชันแนล เซอร์กิต เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
มานิต อุทธิเสน

| มานิต อุทธิเสน |
| --- | --- |

ประธานคณะกรรมาธิการการปกครอง ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 11
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2518 – 12 มกราคม พ.ศ. 2519
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
ศาสนา: พุทธ
พรรคการเมือง: พรรคแผ่นดินไทย

มานิต อุทธิเสน เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ 2 สมัย เป็นอดีตประธานกรรมาธิการการปกครองในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 11 (พ.ศ. 2518 - 2519) และเป็นผู้จัดการ/อาจารย์ใหญ่โรงเรียนมานิตวิทยาคม จังหวัดศรีสะเกษ อดีตประธานสภาจังหวัดศรีสะเกษ 18 สมัย และอดีตนายกเทศมนตรีเมืองศรีสะเกษ 4 สมัย
ยศกองอาสารักษาดินแดน
พ.ศ. 2501ได้รับพระราชทานยศกองอาสารักษาดินแดนเป็น"นายหมวดเอกมานิต อุทธิเสน"
ประวัติ

มานิต อุทธิเสน เป็นชาวศรีสะเกษ สมรสกับนางปทุม อุทธิเสน เขาและภรรยาเป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนมานิตวิทยาคม อำเภอเมืองฯ จังหวัดศรีสะเกษ นายมานิต ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495 และสมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคแผ่นดินไทย และเขาเป็น 1 ใน 2 ส.ส.ของพรรคในการเลือกตั้งครั้งดังกล่าว อีกคนคือ สุนีรัตน์ เตลาน หัวหน้าพรรค
มานิต เคยเป็นไวยาวัจกรณ์ วัดเจียงอีศรีมงคลวราราม
มานิต อุทธิเสน ได้รับพระราชทานยศกองอาสารักษาดินแดน เป็น "นายหมวดเอก" เมื่อ พ.ศ. 2501
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2519 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
วัดเทพประทาน (จังหวัดจันทบุรี)

| วัดเทพประทาน |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลทรายขาว อำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเทพประทาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทรายขาว อำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี
วัดเทพประทาน แต่เดิมเป็นป่าไม้รกร้างอยู่ในความดูแลของสหกรณ์โป่งน้ำร้อน ต่อมาได้จัดสรรพื้นที่ป่าเป็นที่ทำกินให้แก่ชาวบ้านผู้ยากไร้ จนเมื่อ พ.ศ. 2515 นายเจริญ มาศจันทร์ อาชีพครู ย้ายถิ่นฐานมาจาก จังหวัดร้อยเอ็ด ได้บุกเบิกพื้นที่ทำสวนผลไม้และครอบครองที่ดิน 100 ไร่ ได้แบ่งที่ราบเชิงเขาประมาณ 18 ไร่ สร้างเป็น สำนักสงฆ์โพนสวรรค์ และต่อมาพระอาจารย์ธาตุ อธิปํญโญได้จำพรรษาอยู่ประจำ มีพระภิกษุ แม่ชี ญาติโยมประจำและได้เปลี่ยนชื่อจากสำนักงานสงฆ์โพนสวรรค์ตั้งเป็น "วัดเทพประทาน" ตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2543
สิ่งก่อสร้างในวัดได้แก่ อาคารฐานพระสมเด็จองค์ปฐม "พระพุทธเมตตา" โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถทรงวางศิลาฤกษ์ อาคารเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธเมตตา ซึ่งสร้างด้วยนิลรัตนะทั้งองค์  มีขนาดหน้าตักกว้าง 29 เมตร สูง 45 เมตร (สูงเท่ากับตึก 15 ชั้น) เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2554 และยังมี อาคารปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ 7 รอบ 84 พรรษา ปี พ.ศ. 2550 สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
ต่อมาเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2568 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีสมโภชพระพุทธรูปพระสมเด็จองค์ปฐม "พระพุทธเมตตา"
แม่หยัว

| แม่หยัว |
| --- | --- |
แนว: ดราม่า อิงประวัติศาสตร์
บทละครโทรทัศน์: ศิริลักษณ์ ศรีสุคนธ์
กำกับโดย: สันต์ ศรีแก้วหล่อ
แสดงนำ: ดาวิกา โฮร์เน่ ธนภัทร กาวิละ ธีรภัทร์ สัจจกุล นพจิรา ฤกษ์ขจรนามกุล สิรีธร ลีห์อร่ามวัฒน์ ชลวิทย์ มีทองคำ ปานวาด เหมมณี
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: แลกด้วยหัวใจ (Unspoken Truth) - KLEAR
จำนวนตอน: 10
การผลิต
ควบคุมงานสร้าง: ถกลเกียรติ วีรวรรณ นิพนธ์ ผิวเณร
สถานที่ถ่ายทำ: เมืองโบราณ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
บริษัทผู้ผลิต: เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: ช่องวัน 31, วันดี, เน็ตฟลิกซ์
ออกอากาศ: 24 ตุลาคม 2567 (2567-10-24) – 27 พฤศจิกายน 2567
ละครเรื่องก่อนหน้า: ทองประกายแสด
ละครเรื่องถัดไป: การุณยฆาต​
เรต: 
แม่หยัว (อังกฤษ: The Empress of Ayodhaya) เป็นละครโทรทัศน์ไทย ดัดแปลงเค้าโครงจากประวัติศาสตร์ของแม่หยัวศรีสุดาจันทร์เขียนบทละครโทรทัศน์โดย ศิริลักษณ์ ศรีสุคนธ์ กำกับโดย สันต์ ศรีแก้วหล่อ และนำแสดงโดย ใหม่ ดาวิกา โฮร์เน่ ในบทแม่หยัวศรีสุดาจันทร์, ฟิล์ม ธนภัทร กาวิละ ในบทขุนวรวงศาธิราช, ตุ้ย ธีรภัทร์ สัจจกุล ในบทสมเด็จพระไชยราชาธิราช ร่วมด้วย เฟิร์น นพจิรา ฤกษ์ขจรนามกุล, บิ๊นท์ สิรีธร ลีห์อร่ามวัฒน์, พ้อยท์ ชลวิทย์ มีทองคำ และเป้ย ปานวาด เหมมณี เป็น 1 ใน 5 ละครโทรทัศน์ที่เป็นผลงานต้นฉบับของวันดีในชุดแรก เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2567 ทางช่องวัน 31 ในรูปแบบตัดเนื้อหาสำหรับออกอากาศทางโทรทัศน์ และออกอากาศพร้อมกันแบบ Simulcast ที่แอปพลิเคชันวันดี และ เน็ตฟลิกซ์ ในรูปแบบเต็มไม่มีการตัดฉาก
เนื้อเรื่องมีการตีความเนื้อหาใหม่ในมุมมองของแม่หยัวศรีสุดาจันทร์ พระสนมเอกใน สมเด็จพระไชยราชาธิราช ว่าก็มีอีกมุมที่คนอื่นไม่เคยรู้ อย่างไรก็ตาม ละครเรื่องนี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากจากกรณีวางยาสลบแมวดำ จนเกิดกระแสความไม่พอใจขึ้น ผ่านการแสดงความคิดเห็นพร้อมติดแฮชแท็ก #แบนแม่หยัว ในเอ็กซ์ และกรมปศุสัตว์ยังดำเนินการสอบสวนผู้เกี่ยวข้องในเรื่องนี้อีกด้วย
นักแสดง

| ละครโทรทัศน์> ตัวละคร | พ> ศ. 2567.นักแสดงหลัก |
| --- | --- |
จินดา (ท้าวศรีสุดาจันทร์ / แม่หยัวศรีสุดาจันทร์): ดาวิกา โฮร์เน่
วามน (พันบุตรศรีเทพ / ขุนชินราช / ขุนวรวงศาธิราช): ธนภัทร กาวิละ
สมเด็จพระไชยราชาธิราช: ธีรภัทร์ สัจจกุล
(ท้าวอินทรสุเรนทร์/ พระมเหสีจิตรวดี): ปานวาด เหมมณี
ละอองคำ (ท้าวศรีจุฬาลักษณ์): สิรีธร ลีห์อร่ามวัฒน์
ท้าวอินทรเทวี (ตันหยง / น้อย): นพจิรา ฤกษ์ขจรนามกุล
ขุนพิเรนทรเทพ/ สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช(เขม): ชลวิทย์ มีทองคำ
ตัวละคร: นักแสดงสมทบ
ทับทิม: ราศี ดิศกุล ณ อยุธยา
วาสุเทพ: กลศ อัทธเสรี
ออกพระลพบุรี: ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี
สมเด็จพระยอดฟ้า: พันธ์ชนกชนม์ พันธ์สังข์
คุณเฒ่าแก่แส: ภัทรสุดา อนุมานราชธน
เฮือง: สวนีย์ อุทุมมา
ทองดี: โมฬีวรรณ พันธรักษ์
มหาอุปราช (จัน): พศุฑย์ พงศ์พศุตม์
หมื่นเดโช (แสน): ชนาธิป พิสุทธิ์เสรีวงศ์
ชื่น: ปรียานัฐ ปะติเต
พระโลกทีป: บุญส่ง นาคภู่
พระโหราธิบดี: พิบูลย์ ท้ายห้วน
เจ้าพระยามหาเสนา (ออกญากลาโหม): วัชรชัย สุนทรศิริ
นุ้ย: วรรณภา แย้มภู่
ตัวละคร: นักแสดงรับเชิญ
หมื่นราชเสน่หา​: เพชร โบราณินทร์
หมู่สง: กิตติพงษ์ ปลื้มปรีดาพร
ตัวละครที่ไม่ได้ปรากฏตัว: นักแสดง
สุริวิภา (พระสุริโยทัย)​: นัตยา ทองเสน​
มานะ แพรสกุล

| มานะ แพรสกุลป> ม., ท.ช..ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 (82 ปี) อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ชาติพัฒนา (2550–2552)

มานะ แพรสกุล (เกิด 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2485) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ 4 สมัย ได้รับการเลือกตั้งครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 ในสังกัดพรรคกิจสังคม
ประวัติ

นายมานะ แพรสกุล เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 ที่จังหวัดเชียงราย เป็นบุตรของนายยิ่ง กับนางคาเซียม แพรสกุล
การทำงาน

นายมานะ แพรสกุล เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่ ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งอีก 2 สมัยต่อมา ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคสหประชาธิปไตย และการเลือกตั้ง พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคเอกภาพ จากนั้นได้เว้นว่างจากงานการเมืองไปในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2535 จนกระทั่งนายมานะ ได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 ในสังกัดพรรคเอกภาพเช่นเดิม ในปี 2539 เขาลงสมัคร ส.ส.เชียงใหม่ เขต 4 สังกัดพรรคความหวังใหม่ ร่วมกับสันติ ตันสุหัช แต่เขาไม่ได้รับเลือกตั้ง
ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 นายมานะ ได้ลงสมัครับเลือกตั้งอีกครั้ง ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับนายสันติ ตันสุหัส จากพรรคไทยรักไทย ภายหลังนายมานะ จึงได้ย้ายไปร่วมงานกับพรรคไทยรักไทย ในปี พ.ศ. 2545 จนกระทั่งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 จึงย้ายมากลับร่วมงานกับพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 นายมานะ ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ในสังกัดพรรครวมใจไทยชาติพัฒนา พร้อมกับนายแพทย์ไกร ดาบธรรม แต่ผลการเลือกตั้งในครั้งนั้น มีผู้สมัครจากพรรคพลังประชาชน 2 คน กับนายแพทย์ไกรเท่านั้นที่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2532 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
มหาอำนาจ

ประเทศมหาอำนาจ

มหาอำนาจ หมายถึง รัฐซึ่งได้รับการยอมรับว่ามีความสามารถแผ่อิทธิพลในระดับโลกได้ ลักษณะของรัฐมหาอำนาจ คือ ครอบครองอำนาจทางทหารและเศรษฐกิจ ตลอดจนอิทธิพลทางการทูตและอำนาจอ่อน (soft power) ซึ่งอาจเป็นเหตุให้ประเทศด้อยอำนาจต้องพิจารณาความเห็นของมหาอำนาจก่อนดำเนินการใด ๆ ของตน นักทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ระบุว่า ลักษณะของสถานภาพมหาอำนาจสามารถจำแนกเป็นขีดความสามารถของอำนาจ และมิติสถานภาพ ในบางครั้ง สถานภาพมหาอำนาจได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในการประชุมที่สำคัญ ดังเช่น การประชุมแห่งเวียนนา หรือในหน่วยงานระหว่างประเทศ ดังเช่น คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
คำว่า มหาอำนาจ (great power) มีใช้ครั้งแรกหมายถึงประเทศสำคัญ ๆ ของทวีปยุโรปในยุคหลังนโปเลียน "มหาอำนาจ" ก่อตั้ง "ความร่วมมือแห่งยุโรป" (Concert of Europe) และอ้างสิทธิในการบังคับใช้สนธิสัญญาหลังสงครามร่วมกัน การแบ่งแยกระหว่างประเทศด้อยอำนาจกับมหาอำนาจมีขึ้นอย่างเป็นทางการในสนธิสัญญาเชามงใน ค.ศ. 1814  นับตั้งแต่นั้น ดุลภาพแห่งอำนาจระหว่างประเทศได้มีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง โดยครั้งที่สำคัญเกิดขึ้นหลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง อย่างไรก็ตาม แม้ว่าบางชาติจะถูกพิจารณาว่าเป็นมหาอำนาจอย่างกว้างขวาง แต่ยังไม่มีรายชื่อจำกัดความ จึงนำไปสู่การโต้เถียงกันต่อไป
ลักษณะ

ไม่มีเกณฑ์หรือลักษณะจำกัดความของมหาอำนาจ ลักษณะเหล่านี้มักถือว่าเป็นเชิงประสบการณ์และประจักษ์ชัดในตัวของผู้ประเมิน อย่างไรก็ดี ความเข้าใจนี้มีข้อเสียเรื่องอัตวิสัย ผลคือ มีความพยายามหยิบยกเกณฑ์สามัญบางข้อมาพิจารณาและจัดเป็นส่วนสำคัญของสถานภาพมหาอำนาจ
งานเขียนช่วงต้นเกี่ยวกับเรื่องนี้มักตัดสินรัฐตามเกณฑ์สัจนิยม ตามที่แสดงโดยนักประวัติศาสตร์ เอ. เจ. พี. เทย์เลอร์ เมื่อเขาเขียนว่า "การทดสอบมหาอำนาจ คือ การทดสอบความเข้มแข็งในการทำสงคราม" นักเขียนสมัยหลังได้ขยายการทดสอบนี้ โดยพยายามนิยามมหาอำนาจในแง่ขีดความสามารถทางทหาร เศรษฐกิจและการเมืองโดยรวม เคนเน็ธ วอลทซ์ ผู้ก่อตั้งทฤษฎีสัจนิยมใหม่ของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ได้ใช้ชุดหลักเกณฑ์ 5 ข้อ เพื่อระบุความเป็นมหาอำนาจ: คุณภาพ,จำนวนประชากรและลักษณะที่ตั้งของภูมิประเทศ; การบริหารทรัพยากร; ศักยภาพทางเศรษฐกิจ; ความมั่นคงและอำนาจทางการเมือง;อำนาจทางการทหาร เกณฑ์ดังกล่าวสามารถแบ่งออกได้ในสามหัวข้อ: ขีดความสามารถแห่งอำนาจในแง่พื้นที่ และสถานภาพ
ประวัติศาสตร์

ในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาได้มีการตั้ง 5 มหาอำนาจคือ จักรวรรดิออสเตรีย, ฝรั่งเศส, ปรัสเซีย, รัสเซีย และสหราชอาณาจักร
การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา โดยฌ็อง-บาติสต์ อีซาแบ ค.ศ. 1819
ประวัติศาสตร์ > มหาอำนาจกับสงคราม

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฝ่ายสัมพันธมิตรมีมหาอำนาจอยู่ 5 ประเทศคือ สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส, อิตาลี, ญี่ปุ่น, และสหรัฐ ซึ่งหลังสงครามฝ่ายมหาอำนาจกลางคือจักรวรรดิเยอรมันและออสเตรีย-ฮังการี ที่เป็นมหาอำนาจได้พ่ายแพ้สงครามและล่มสลาย ส่วนมหาอำนาจรัสเซียที่อยู่ในฝ่ายสัมพันธมิตรก็เกิดการปฏิวัติรัสเซียจนล่มสลาย ต่อมาในการประชุมสันติภาพปารีส ค.ศ. 1919 ได้กำเนิด"บิกโฟร์" คือ ฝรั่งเศส, อิตาลี, สหราชอาณาจักร และสหรัฐ
"บิกโฟร์": เดวิด ลอยด์ จอร์จ, วิตโตริโอ เอ็มมานูเอล ออร์ลันโด, ฌอร์ฌ เกลม็องโซ และ วูดโรว์ วิลสัน ในการประชุมสันติภาพปารีส ค.ศ. 1919
พระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร และจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย
จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี และจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย-ฮังการี
วิลเฮ็ล์มที่ 2, เมห์เหม็ดที่ 5, ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 สามจักรพรรดิของฝ่ายมหาอำนาจกลาง
จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี และพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี
"ผู้นำแห่งฝ่ายมหาอำนาจกลาง": วิลเฮ็ล์มที่ 2, ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1, เมห์เหม็ดที่ 5, เฟอร์ดินานด์ที่ 1
วิลเฮ็ล์มที่ 2, เมห์เหม็ดที่ 5, ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1, เฟอร์ดินานด์ที่ 1 สี่ประมุขแห่งรัฐของฝ่ายมหาอำนาจกลาง
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ฝ่ายสัมพันธมิตรคือ สหรัฐ สหราชอาณาจักร และสหภาพโซเวียต ได้รวมกันเป็น"บิกทรี" ส่วนจีนได้มาเข้าร่วมในเวลาต่อมากลายเป็น"บิกโฟร์" ส่วนฝ่ายอักษะคือ เยอรมนี, อิตาลี, และญี่ปุ่น ถูกเรียกว่า"สามมหาอำนาจอักษะ" ได้พ่ายแพ้สงครามและล่มสลายไป ซึ่งหลังสงครามได้เกิดมหาอำนาจ 5 ประเทศคือ สหรัฐ สหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียต ฝรั่งเศส และจีน
"สามผู้ยิ่งใหญ่": วินสตัน เชอร์ชิลล์, แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ และโจเซฟ สตาลิน ในการประชุมยัลตา
ผู้นำฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามแปซิฟิก: เจียง ไคเชก, แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ และวินสตัน เชอร์ชิล ในการประชุมไคโร
วินสตัน เชอร์ชิลล์, แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์, ชาร์ล เดอ โกล และอ็องรี กียา ในการประชุมกาซาบล็องกา
วินสตัน เชอร์ชิลล์ และชาร์ล เดอ โกล ที่มาร์ราคิช
แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ และวินสตัน เชอร์ชิลล์ ในการประชุมกาซาบล็องกา
แฮร์รี เอส. ทรูแมน, วินสตัน เชอร์ชิลล์ และโจเซฟ สตาลิน ในการประชุมพ็อทซ์ดัม
แฮร์รี เอส. ทรูแมน, เคลเมนต์ แอตต์ลี และโจเซฟ สตาลิน ในการประชุมพ็อทซ์ดัม
"สามมหาอำนาจอักษะ": เบนิโต มุสโสลินี, ฮิเดกิ โทโจ และอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
เยอรมนี ฟือเรอร์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และ อิตาลี ดูเช เบนิโต มุสโสลินี
เยอรมนี ฟือเรอร์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และ โซเวียต Vozhd โจเซฟ สตาลิน
ประวัติศาสตร์ > มหาอำนาจหลังสงครามเย็น

จีน ฝรั่งเศส รัสเซีย สหราชอาณาจักร และ สหรัฐ ถูกเรียกว่าเป็นมหาอำนาจ โดยทั้ง 5 ชาตินั้นมีพลังอำนาจในฐานะสมาชิกถาวรของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ และยังเป็นรัฐนิวเคลียร์ที่อยู่ภายใต้สนธิสัญญาไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์อีกด้วย
หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1991 คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติจึงได้ให้รัสเซียเข้ามารับตำแหน่งสมาชิกถาวรแทน แต่รัสเซียก็ได้สูญเสียตำแหน่งอภิมหาอำนาจ จึงทำให้สหรัฐได้กลายเป็นอภิมหาอำนาจเพียงหนึ่งเดียว
อย่างไรก็ตาม บริบทของคำว่า มหาอำนาจ ในปัจจุบัน ได้มีการเรียกใหม่เป็น จีน ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร รัสเซีย ญี่ปุ่น และ เยอรมนี ซึ่งญี่ปุ่น และ เยอรมนี ที่เป็นประเทศอำนาจปานกลาง แต่อย่างไรก็ดี ญี่ปุ่น และ เยอรมนี ก็ยังสามารถรวมอยู่ในมหาอำนาจได้
ในปัจจุบันมีมหาอำนาจคือ สหรัฐ รัสเซีย สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส จีน เยอรมนี และ ญี่ปุ่น
ประเทศมหาอำนาจแบ่งตามช่วงเวลา

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1815 | 1878 | 1900 | 1919 | 1939 | 1945 | c. 2000 | c. 2010 |  |
|  ออสเตรีย |  ออสเตรีย-ฮังการี |  ออสเตรีย-ฮังการี |  |  |  |  |  |  |
|  จักรวรรดิบริติช |  จักรวรรดิบริติช |  จักรวรรดิบริติช |  จักรวรรดิบริติช |  บริเตนใหญ่ |  บริเตนใหญ่ |  บริเตนใหญ่ |  บริเตนใหญ่ |  |
|  |  |  |  |  |  จีน |  จีน |  จีน |  |
|  ฝรั่งเศส |  ฝรั่งเศส |  ฝรั่งเศส |  ฝรั่งเศส |  ฝรั่งเศส |  ฝรั่งเศส |  ฝรั่งเศส |  ฝรั่งเศส |  |
|  ปรัสเซีย |  เยอรมนี |  เยอรมนี |  |  เยอรมนี |  |  เยอรมนี |  เยอรมนี |  |
|  |  อิตาลี |  อิตาลี |  อิตาลี |  อิตาลี |  |  อิตาลี |  อิตาลี |  |
|  |  |  ญี่ปุ่น |  ญี่ปุ่น |  ญี่ปุ่น |  |  ญี่ปุ่น |  ญี่ปุ่น |  |

|  รัสเซีย |  รัสเซีย |  รัสเซีย |  |  สหภาพโซเวียต |  สหภาพโซเวียต |  รัสเซีย |  รัสเซีย |  |

|  |  |  สหรัฐ |  สหรัฐ |  สหรัฐ |  สหรัฐ |  สหรัฐ |  สหรัฐ |  |
ดูเพิ่ม

ประเทศอำนาจนำภูมิภาค (regional power)
อภิมหาอำนาจ (superpower)
ประเทศอำนาจปานกลาง (middle power)
ประเทศด้อยอำนาจ (small power)
กลุ่ม 7 (G7)
ข้อมูล

↑  For Austria in 1815, see:
↑  For Austria in 1880, see:
↑  For Austria in 1900, see:
↑  For the United Kingdom in 1815, see:
↑  For the United Kingdom in 1880, see:
↑  For the United Kingdom in 19900, see:
↑  For the United Kingdom in 1919, see:
↑  After the Statute of Westminster came into effect in 1931, the United Kingdom no longer represented the British Empire in world affairs.
↑  For the United Kingdom in 1938, see:
↑  For the United Kingdom in 1946, see:
↑  For the United Kingdom in 2000, see:
↑  For the United Kingdom in 2010, see:
↑  For China in 1946, see:
↑  For China in 2000, see:
↑  For China in 2010, see:
↑  For France in 1815, see:
↑  For France in 1880, see:
↑  For France in 1900, see:
↑  For France in 1919, see:
↑  For France in 1938, see:
↑  For France in 1946, see:
↑  For France in 2000, see:
↑  For France in 2010, see:
↑  For Germany in 1815, see:
↑  For Germany in 1880, see:
↑  For Germany in 1900, see:
↑  For Germany in 1938, see:
↑  For Germany in 2000, see:
↑  For Germany in 2010, see:
↑  For Italy in 1880, see:
↑  For Italy in 1900, see:
↑  For Italy in 1919, see:
↑  For Italy in 1938, see:
↑  For Italy in 2000, see:
↑  For Italy in 2010, see:
↑  For Japan in 1900, see:
↑  "The Prime Minister of Canada (during the Treaty of Versailles) said that there were 'only three major powers left in the world the United States, Britain and Japan' ... (but) The Great Powers could not be consistent. At the instance of Britain, Japan's ally, they gave Japan five delegates to the Peace Conference, just like themselves, but in the Supreme Council the Japanese were generally ignored or treated as something of a joke." from MacMillan, Margaret (2003). Paris 1919. United States of America: Random House Trade. p. 306. ISBN 0-375-76052-0.
↑  For Japan in 1919, see:
↑  For Japan in 1938, see:
↑  For Japan in 2000, see:
↑  For Japan in 2010, see:
↑  For Russia in 1815, see:
↑  For Russia in 1880, see:
↑  For Russia in 1900, see:
↑  For Russia in 1938, see:
↑  For Russia in 1946, see:
↑  For Russia in 2000, see:
↑  For Russia in 2010, see:
↑  For the United States in 1900, see:
↑  For the United States in 1919, see:
↑  For the United States in 1938, see:
↑  For the United States in 1946, see:
↑  For the United States in 2000, see:
↑  For the United States in 2010, see:
มหาอำนาจที่ได้เป็นสมาชิกถาวรคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
  มหาอำนาจที่ไม่ได้เป็นสมาชิกถาวรคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
ราฟาเอลสัน

ราฟาเอลซง เบเซร์รา เฟร์นังจิส (โปรตุเกส: Rafaelson Bezerra Fernandes; เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2540) หรือเรียกสั้นๆ ว่า ราฟาเอลสัน และอีกชื่อหนึ่งว่า เหงียน ซวน เซิน (เวียดนาม: Nguyễn Xuân Son) เป็น นักฟุตบอล อาชีพที่เล่นในตำแหน่ง กองหน้า ให้กับสโมสร แท้ปซัญ นามดิ่ญ ใน วี.ลีก ดิวิชัน 1 และ ทีมชาติเวียดนาม
ราฟาเอลสันเป็นพลเมืองทั้งบราซิลและเวียดนาม หลังจากอาศัยอยู่ในเวียดนามเป็นเวลา 5 ปี เขาได้รับสัญชาติเวียดนามในเดือนกันยายน 2567 ในช่วงท้ายปี เขาได้ลงเล่นให้กับ เวียดนาม ใน การแข่งขันชิงแชมป์อาเซียนในปี 2024 และทำสองประตูในนัดเปิดตัวที่พบกับ เมียนมาร์
อาชีพระดับนานาชาติ

เหงียน ซวน เซิน ลงเล่นให้ ทีมชาติเวียดนาม เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2567 โดยยิงได้ 2 ประตูและจ่ายบอลให้เพื่อนทำประตูได้อีก 2 ครั้งในเกมที่เอาชนะ เมียนมาร์ 5-0 ในรอบแบ่งกลุ่ม ของการแข่งขันชิงแชมป์อาเซียน 2024 ในรอบรองชนะเลิศนัดแรกที่ สนามกีฬาจาลันเบซาร์ เขาทำประตูที่สองได้ ช่วยให้เวียดนามได้รับชัยชนะไปด้วยคะแนน 2-0 ในเกมนัดที่สองที่สนามเวียตตรี ซวน เซิน ยิงได้อีกสองประตู ส่งผลให้เวียดนามคว้าชัยชนะไปด้วยคะแนน 3–1
เกียรติยศ

แท้ปซัญ นามดิ่ญ
วี.ลีก ดิวิชัน 1 : 2023–24
เวียดนาม ซูเปอร์คัพ: 2024
เวียดนาม
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน: 2024
รายบุคคล
ดาวซัลโวของวี.ลีก ดิวิชัน 1: 2023, 2023–24
ทีมแห่งฤดูกาล ของวี.ลีก ดิวิชัน 1: 2023, 2023–24
วี.ลีก ดิวิชัน 1 ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปี: 2023–24
ผู้เล่นยอดเยี่ยมชิงแชมป์อาเซียน: 2024
ดาวซัลโวชิงแชมป์อาเซียน: 2024