stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บางกะเจ้า
ประวัติ

ราวปี พ.ศ. 1400 มีการตั้งเมืองพระประแดงบริเวณฝั่งซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อเป็นเมืองหน้าด่านให้กับอาณาจักรละโว้ มีการเอ่ยถึงบางผึ้งในกำสรวลสมุทรในบทที่ 71 ซึ่งเป็นวรรณคดีอยุธยายุคต้น โดยกล่าวถึงบริเวณวัดบางผึ้งเหนือ คลองลัดโพธิ์ พบหลักฐานว่ามีการสร้างวัดกองแก้ว โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2243 ปัจจุบันโบราณสถานภายในวัดที่คงอยู่เช่น พระอุโบสถหลังเก่า รูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา หลังคาไม่มีการลดหลั่น ต่อมาในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าท้ายสระโปรดให้พระยาราชสงคราม (ปาน) เป็นแม่กองขุดคลองลัดโพธิ์ เพื่อเป็นทางลัดออกไปทางปากอ่าวไทย ในพระราชวโรกาสที่ต้องการทรงเบ็ด (ตกปลา) อันเป็นกีฬาที่ทรงโปรดปราน เดิมคลองนี้มีความยาว 25 เส้น (1,000 เมตร)
จนเมื่อในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกโปรดฯ ให้ย้ายราชธานีจากกรุงธนบุรีมาตั้ง ณ ฝั่งซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยา ต่อมาปี พ.ศ. 2329 องเชียงสือซึ่งเป็นหลานของกษัตริย์ญวน ที่ได้หนีภัยการเมืองเข้ามาขอพึ่งพระบรมโพธิสมภารตั้งแต่ปี พ.ศ. 2325 เห็นว่าหมดภัยทางบ้านเกิดเมืองนอน แต่จะทูลลากลับก็เกรงพระทัย จึงหนีลงเรือหนีไปทางปากน้ำเจ้าพระยา เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกและกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ทรงทราบ ทรงยกกองเรือตามไปแต่ไม่ทันกัน ทรงกริ้วมาก ทรงเห็นว่า องเชียงสือรู้ความตื้นลึกหนาบางของไทยเป็นอย่างดี จึงโปรดฯ ให้กรมพระราชวังบวรฯ ลงสำรวจพื้นที่สร้างเมืองใหม่บริเวณปากน้ำเจ้าพระยา กรมพระราชวังบวรฯ เห็นว่าบริเวณ "ลัดโพธิ์" มีชัยภูมิที่ดี จากนั้นได้สร้างป้อมค่ายหนึ่งป้อมชื่อ "ป้อมวิทยาคม" พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกได้รับสั่งให้สร้างเมืองบริเวณปากลัด แต่ยังไม่สำเร็จเพราะเกิดศึกกับพม่าก่อน แต่มีการถมคลองลัดโพธิ์ให้แคบเพื่อป้องกันการโจมตีจากทะเล อีกทั้งอาจทำให้น้ำเค็มจากปากน้ำไหลมาถึงกรุงเทพได้เร็วขึ้น
รัชกาลต่อมา พระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดให้ตั้งเมืองใหม่ชื่อ "เมืองนครเขื่อนขันธ์" โปรดให้เกณฑ์ชาวมอญจากเมืองปทุมธานี 300 คน ย้ายครัวมอญมาอยู่ที่เมืองนี้ ไปตั้งภูมิลำเนาอยู่ที่เมืองนี้ นอกจากนี้พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยได้โปรดฯ ให้ขุดคลองลัดใหม่คือคลองลัดหลวง เริ่มอพยพเข้ามาตั้งแต่ พ.ศ. 2357 ตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นชุมชนชาวมอญเก่า ยังคงรักษาประเพณีงานเทศกาลที่สำคัญไว้อยู่ เช่น ประเพณีสงกรานต์ การเล่นสะบ้า การบวชพระของชาวรามัญ การแห่หงส์ธงตะขาบ เป็นต้น การตั้งถิ่นฐานที่บางกะเจ้า คาดว่าเริ่มจากบริเวณตำบลทรงคนอง แล้วขยายตัวไปเรื่อย ๆ ตามถนนเพชรหึงษ์ อีกส่วนหนึ่งคาดว่าเริ่มบริเวณบางน้ำผึ้งในปัจจุบัน
ภูมิประเทศและระบบนิเวศ

โค้งแม่น้ำเจ้าพระยาตรงบางกะเจ้าซึ่งมีความยาวราว 20 กิโลเมตร ช่วยชะลอน้ำเค็มและเป็นที่พักตะกอนต่าง ๆ จากสภาพพื้นดิน ที่เกิดจากการทับถมของตะกอนบริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยา ทำให้บริเวณบางกะเจ้ามีความอุดมสมบูรณ์ของดิน มีน้ำขังในพื้นที่อยู่ประมาณ 2.5 ล้านลูกบาศก์เมตร ช่วยเป็นแหล่งพักน้ำไม่ให้ไหลเข้ามาในเขตชุมชนของกรุงเทพ
พื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำท่วมถึง ที่มีระดับความสูงพื้นเฉลี่ย 50-60 เซนติเมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง สภาพดินเป็นดินเหนียวตะกอนสะสม มีความเค็มเปลี่ยนแปลงตามอิทธิพลของน้ำทะเล สภาพน้ำล้อมรอบบางกะเจ้า มีทั้งน้ำเค็ม น้ำจืด น้ำกร่อย เป็นระบบนิเวศที่มีความผสมผสาน ปากคลองได้รับอิทธิพลจากน้ำกร่อยช่วงน้ำทะเลหนุนสูงและอิทธิพลน้ำขึ้นน้ำลงเป็นถิ่นกระจายของป่าชายเลน ส่วนที่ราบต่ำริมน้ำหรือพื้นที่ตอนในที่มีน้ำแช่ขังในช่วงฤดูฝนและแห้งในช่วงฤดูแล้ง แต่เดิมเป็นป่าบึงน้ำจืด จนเปลี่ยนมาเป็นนสวนผลไม้ที่ขุดร่องไว้ช่วยระบายน้ำ และตามที่ดอนสูงกลางคุ้งเคยถูกปกคลุมด้วยป่าดิบลุ่มต่ำซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนเป็นพื้นที่สวนและที่อยู่อาศัย
บางกะเจ้ามีพืชพื้นเมือง 35 วงศ์ 72 สกุล 81 ชนิด ปลูกผลไม้ท้องถิ่นที่เป็นที่รู้จักอย่างมะม่วงน้ำดอกไม้ มะพร้าว ส้มเทพรส ละมุดสีดา รวมถึงลูกหม่อน ที่มีรสชาติเป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น และพบสิ่งมีชีวิต 637 ชนิด บางสายพันธุ์เป็นพันธุ์หายาก กุ้งเต้นสีชมพู สกุล Allochestes พบเป็นแห่งแรกในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และหิ่งห้อยในกลุ่มน้ำกร่อย กลุ่มน้ำจืด และกลุ่มบนบก บางชนิดหายากในเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑล บริเวณสวนศรีนครเขื่อนขันธ์ยังเป็นแหล่งดูนกที่สำคัญ ที่พบทั้งนกประจำถิ่น และนกอพยพตามฤดูกาล
จากข้อมูลปี พ.ศ. 2554 ระบุบางกะเจ้าช่วยดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ได้เฉลี่ยปีละ 6,000 ตันคาร์บอนไดออกไซด์ และผลิตออกซิเจนได้ 6 ล้านตันต่อวัน
เขตการปกครองและประชากร

องค์การบริหารส่วนตำบลในบางกะเจ้า ประกอบด้วย
องค์การบริหารส่วนตำบลทรงคนอง 2,343.75 ไร่
องค์การบริหารส่วนตำบลบางกระสอบ 1,247 ไร่
องค์การบริหารส่วนตำบลบางน้ำผึ้ง 1,938 ไร่
องค์การบริหารส่วนตำบลบางกอบัว 1,594.95 ไร่
องค์การบริหารส่วนตำบลบางกะเจ้า 1,809 ไร่
องค์การบริหารส่วนตำบลบางยอ 3,318 ไร่
โครงสร้างอายุและเพศของกรมการปกครองปี 2557 มีประชากรทั้งสิ้น 39,036 คน เป็นชาย 18,745 คน และเป็นหญิง 20,291 คน ประชากรส่วนใหญ่ของพื้นที่อยู่ในกลุ่มวัยแรงงานช่วงวัย 30-39 ปี คิดเป็น 6,316 คน หรือร้อยละ 16.18
จากข้อมูลปี 2557 ตำบลในบางกะเจ้าที่มีความหนาแน่นมากที่สุดคือ ตำบลบางกอบัว 2,908 คน/ตร.กม. รองมาคือ ตำบลทรงคนอง 2,135 คน/ตร.กม. ความหนาแน่นเฉลี่ยของทั้ง 6 ตำบลเท่ากับ 1,967.8 คน/ตร.กม. ซึ่งมีความหนาแน่นมากกว่าจังหวัดสมุทรปราการที่มีความหนาแน่นเป็นอันดับ 4 ของประเทศ คือ 711 คน/ตร.กม. และจากการสำรวจการเปลี่ยนแปลงจำนวนครัวเรือนระหว่าง พ.ศ. 2555 ถึง 2558 ตำบลที่มีจำนวนครัวเรือนเพิ่มมากสุดคือ ตำบลทรงคนอง
ชุมชนและอาชีพ

ชุมชนบริเวณบางกะเจ้าเป็นสังคมแบบผสมของกลุ่มอาชีพเกษตรกร รับจ้าง ค้าขาย และ รับราชการ ครัวเรือน ส่วนใหญ่ร้อยละ 52 อยู่ในบริเวณนี้มากกว่า 40 ปีขึ้นไป โดยที่ร้อยละ 84 เป็น เจ้าของบ้านเอง ร้อยละ 46 เป็นเจ้าของที่ดินด้วยและกรรมสิทธิ์ที่ดินมากกว่า 40 ปีขึ้นไป ร้อยละ 60 ได้กรรมสิทธิ์ โดยเป็นมรดกตกทอด อีกร้อยละ 20 ซื้อที่ดิน ร้อยละ 7 อาศัยที่ดินของญาติพี่น้อง และอื่น ๆ ชาวบ้านอาศัยตามสภาพแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติ ชุมชนไม่หนาแน่น ลักษณะชุมชนเป็นแบบกระจายตามแนวคูคลอง ส่วนชุมชนริมถนนและริมน้ำเป็นแบบทางยาว สภาพความเป็นอยู่สงบไม่เร่งรีบ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน โดยมี ผู้นำสังคมคือกำนันและผู้ใหญ่บ้าน และการปกครองท้องถิ่น ในรูปแบบขององค์กรบริหารส่วนตำบล จากข้อมูลแผนพัฒนาจังหวัดสมุทรปราการ ปี 2557-2560 อาชีพที่มีผู้ประกอบอาชีพมากที่สุดในบางกะเจ้าคือ อาชีพรับจ้างทั่วไป ร้อยละ 49.01 รองลงมาได้แก่ อาชีพเกษตรกร ร้อยละ 25.12
ในอดีตประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำสวน รายได้หลักในยุคแรกคือ ทำสวนส้ม และสวนผสม เพราะทางการงดเว้นการเก็บค่าอากรกับส้ม ส้มที่มีชื่อเสียงคือ "ส้มเทพรส" บางคนเรียกส้มพระประแดง ในยุคต่อมาปลูกมะพร้าวเพื่อทำน้ำตาลมะพร้าว เนื่องจากราคาดีกว่าผลไม้ทั่วไป แต่ต่อมามีผลผลิตน้อยและต้นทุนสูงจึงหันมาทำสวนผสมแบบเดิม โดยผลไม้ที่ปลูกคือ มะพร้าวน้ำหอม มะม่วงน้ำดอกไม้ ส้ม มะปราง ละมุด มะนาว กล้วยหอม กล้วยน้ำว้า กระท้อน มะไฟ มะเฟือง ชมพู่มะเหมี่ยว พุทรา หมาก พืชสวนครัว เช่น ชะอม และเนื่องจากสภาพ 3 น้ำ ที่เรียกว่า "ลักจืด ลักเค็ม" ผลไม้ที่ปลูกที่นี่จึงหวานแหลมกว่าพื้นที่ทั่วไป
การค้าในปัจจุบันเติบโตมากขึ้น มีตลาดน้ำบางน้ำผึ้งที่มีพ่อค้า แม่ค้านอกพื้นที่มาทำธุรกิจ เพื่อตอบสนองต่อชาวกรุงเทพที่เข้ามารวมถึงปั่นจักรยาน สิ่งที่ตามมาคือ จุดเช่าจักรยานบริเวณท่าเรือที่สำคัญ อีกจุดสำคัญคือ สวนสาธารณะและสวนพฤกษชาติศรีนครเขื่อนขันธ์ มีจุดเช่าจักรยานอยู่ด้านหน้า อีกบริการหนึ่งของชาวบ้าน คือ บ้านพักโฮมสเตย์ ให้นักท่องเที่ยวอยู่อาศัยกับชาวบ้าน
สถานที่ท่องเที่ยว

สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติของบางกะเจ้าที่สำคัญคือ สวนสาธารณะและสวนพฤกษชาติศรีนครเขื่อนขันธ์ มีเนื้อที่ 148 ไร่ สร้างเสร็จในปี 2540 เป็นสวนสาธารณะและสถานที่ปั่นจักรยาน และสวนอีกแห่งหนึ่งคือ สวนป่าลำพูและหิ่งห้อย บนพื้นที่ 41 ไร่ มีหิ่งห้อยซึ่งกินน้ำค้างที่ต้นลำพู พบหิ่งห้อย 5 ชนิด 4 สกุล
สำหรับวัดในคุ้งบางกะเจ้า มีอยู่ 12 วัด ได้แก่ วัดบางน้ำผึ้งนอก วัดบางกระสอบ วัดป่าเกด วัดคันลัด วัดจากแดง วัดกองแก้ว วัดบางกะเจ้ากลาง วัดบางกะเจ้านอก วัดราษฎร์รังสรรค์ วัดบางน้ำผึ้งใน วัดบางกอบัว วัดบางขมิ้น วัดเหล่านี้ล้วนมีความเก่าแก่ วัดบางน้ำผึ้งนอกสร้างราว พ.ศ. 2450 วัดบางกระสอบสร้างราว พ.ศ. 2357 วัดป่าเกดสร้างในสมัยรัชกาลที่ 3 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2510 ส่วนวัดกองแก้ว หรือชาวบ้านเรียก วัดแก้วฟ้า เก่าแก่สุด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2242 วัดส่วนใหญ่ยังเป็นวัดมอญ ลักษณะเด่นของวัดมอญก็คือ เจดีย์ทรงมอญ ข้อสังเกต คือ มีเสาหงส์ และธงตะขาบ
สถานที่ท่องเที่ยวอื่น เช่น บ้านธูปหอม ตลาดบางน้ำผึ้ง พิพิธภัณฑ์ปลากัดไทย หมู่บ้านมอญทรงคนอง
การคมนาคม

ถนนเพชรหึงษ์เป็นเส้นทางหลักในการสัญจรเข้าออกพื้นที่บางกะเจ้า มีการค้าขายอยู่ริมทาง ยังมีรถบรรทุกวิ่งเข้าออกอยู่จำนวนมากทำให้การจราจรติดขัดในบางเวลา มีรถประจำทางสาย 1011 วิ่งเส้นทางถนนเพชรหึงษ์จากพระประแดง มายังบางกอบัว ส่วนพื้นที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นพื้นที่ขนถ่ายสินค้าจากฝั่งเมืองข้ามมายังบางกะเจ้า มีท่าเรือที่ข้ามฝั่งมายังบางกะเจ้า ได้แก่ ท่าเรือวัดบางนานอก – ท่าเรือวัดบางน้ำผึ้งนอก, ท่าเรือวัดคลองเตยนอก – ท่าเรือบางกะเจ้า (กำนันขาว), ท่าเรือข้างธนาคารกรุงเทพ สำนักงานพระราม 3 – ท่าเรือวัดบางกระเจ้านอก และท่าเรือสาธุประดิษฐ์ – ท่าเรือวัดโปรดเกศเชษฐาราม เมื่อข้ามฝั่งมาเดินทางเชื่อมต่อโดยมอเตอร์ไซค์รับจ้าง เว้นแต่ท่าคลองลัดโพธิ์ที่ข้ามมาจากท่าเรือใต้สะพานภูมิพล เมื่อข้ามฝั่งมามีรถประจำทางสาย 1011 ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

บางกะเจ้า เมืองพระประแดง ปากทางอ่าวสยาม
13°40′51″N 100°33′59″E﻿ / ﻿13.6807°N 100.5663°E﻿ / 13.6807; 100.5663
แผนที่โดย Meyers Konversationslexikon ตีพิมพ์ในสมัยรัชกาลที่ 5 เห็นเมืองปากลัดตั้งอยู่หน้าคลองลัดโพธิ์ บริเวณคุ้งบางกะเจ้า
คลองลัดโพธิ์ที่เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณคอคอด
ป่าชายเลนในบางกะเจ้า
สวนสาธารณะและสวนพฤกษชาติศรีนครเขื่อนขันธ์
ตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง
วัดป่าเกด
สะพานมิตรภาพ 2 (ไทย–พม่า)

| สะพานมิตรภาพไทย-พม่า 2 |
| --- | --- |
2nd Thai–Myanmar Friendship Bridge
พิกัด: 16°42′53″N 98°29′15″E﻿ / ﻿16.7147°N 98.4876°E﻿ / 16.7147; 98.4876
เส้นทาง:  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 130  ทางหลวงเอเชียสาย 1
ข้าม: แม่น้ำเมย
ที่ตั้ง: หมู่ที่ 7 บ้านวังตะเคียนใต้ ตำบลท่าสายลวด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก,  หมู่ที่ 5 บ้านเยปู เมืองเมียวดี จังหวัดเมียวดี
ท้ายน้ำ: สะพานมิตรภาพ (ไทย–พม่า)
ข้อมูลจำเพาะ
วัสดุ: คอนกรีตอัดแรงรูปกล่อง
ความยาว: 760 เมตร
ประวัติ
วันเริ่มสร้าง: กันยายน พ.ศ. 2558
วันสร้างเสร็จ: มีนาคม พ.ศ. 2562
วันเปิด: 30 ตุลาคม พ.ศ. 2562
ที่ตั้ง
th
สะพานมิตรภาพ ไทย–พม่า 2 (อังกฤษ: Second Thai–Myanmar Friendship Bridge) เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเมยขนาดใหญ่แห่งที่สอง ตั้งอยู่หมู่ที่ 7 บ้านวังตะเคียนใต้ ตำบลท่าสายลวด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ของประเทศไทย เข้ากับบ้านเยปู หมู่ที่ 5 เมืองเมียวดี จังหวัดเมียวดี ของประเทศพม่า เป็นสะพานคอนกรีตอัดแรงรูปกล่อง มีความยาว 760 เมตร มีขนาด 2 ช่องจราจรไป-กลับ แยกช่องจราจรด้วยเกาะคอนกรีตแบบต่ำ ช่องผิวจราจรกว้างช่องละ 3.50 เมตร ไหล่ทางกว้างข้างละ 2.50 เมตร และทางเดินเท้ากว้างข้างละ 1.50 เมตร แบ่งเป็นฝั่งไทย 515 เมตร และฝั่งเมียนมา 245 เมตร มูลค่าการก่อสร้างจำนวน 4,132 ล้านบาท เริ่มก่อสร้างในเดือนกันยายน พ.ศ. 2558 ถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2562
ประวัติ

สะพานมิตรภาพ ไทย–พม่า 2 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษแม่สอด เสริมโครงข่ายคมนาคมแนวตะวันตก-ตะวันออก และแบ่งเบาภาระการจราจรของสะพานมิตรภาพแห่งที่ 1 โดยสร้างขึ้นเพื่อรองรับการเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community) บนเส้นทางระเบียงเศรษฐกิจ (East-West Economic Corridor) และที่ชายแดนไทย-พม่า อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก เป็นประตูการค้าชายแดนการค้าในยุคประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนของด่านพรมแดนแม่สอด-เมียวดี และตามประกาศจัดตั้งเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ ที่ 1/2558 เรื่องกำหนดพื้นที่เขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ
ดูเพิ่ม

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 130
| สะพานข้ามแม่น้ำเมยในปัจจุบัน |
| --- | --- | --- | --- |
| เหนือน้ำ สะพานมิตรภาพ (ไทย–พม่า)  | สะพานมิตรภาพ 2 (ไทย–พม่า)  | ท้ายน้ำ แม่น้ำสาละวิน  |  |
| ด ค กพรมแดน ด่านพรมแดน และจุดผ่านแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศพม่า |
| --- | --- | --- |
| พรมแดนธรรมชาติ |  สามเหลี่ยมทองคำ (สบรวก)  แม่น้ำรวก  แม่น้ำสาย  ทิวเขาแดนลาว  แม่น้ำปาย  แม่น้ำสาละวิน  แม่น้ำเมย  ทิวเขาถนนธงชัย  ทิวเขาตะนาวศรี  แม่น้ำกระบุรี  |   |
| ด่านพรมแดนถาวร |  แม่สาย  แม่สาย 2  บ้านริมเมย (แม่สอด)  แม่สอด 2  ระนอง  บ้านพุน้ำร้อน   |   |
| จุดผ่อนปรน |  บ้านปางห้า  บ้านสายลมจอย  บ้านเกาะทราย  ท่าดินดำ  บ้านสบรวก  ช่องทางกิ่วผาวอก  ช่องทางหลักแต่ง  ช่องทางบ้านต้นนุ่น  ช่องทางบ้านห้วยผึ้ง  ช่องทางบ้านเสาหิน  บ้านแม่สายแลบ  บ้านน้ำเพียงดิน  ด่านสิงขร  |   |
| จุดผ่านแดนชั่วคราว |  ด่านเจดีย์สามองค์  |   |
| จุดตรวจ |  ท่าเทียบเรือสะพานปลาระนอง  ปากน้ำระนอง  ท่าเทียบเรืออันดามันคลับ  ท่าเทียบเรือศุลกากรระนอง  |   |
| อื่น ๆ |  สะพานข้ามแม่น้ำสาย 1  สะพานข้ามแม่น้ำสาย 2  สะพานมิตรภาพไทย–พม่า 1 (แม่สอด–เมียวดี)  สะพานมิตรภาพไทย–พม่า 2 (แม่สอด–เมียวดี)  |   |
ชายแดนไทย–พม่า
สัตว์มีแกนสันหลัง

| สัตว์มีแกนสันหลัง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่:  ฟอร์จูเนียน – สมัยโฮโลซีน, 535–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

ตัวอย่างไฟลัมทั้งสี่ของสัตว์มีแกนสันหลังที่ลำดับต่ำกว่า ได้แก่ เสือโคร่งไซบีเรีย (สัตว์มีกระดูกสันหลัง) และ Polycarpa aurata (ทูนิเคต) จากเคลดโอลแฟกทรีส ที่เหลือได้แก่ Ooedigera peeli (เวทูลิโคเลีย) และ Branchiostoma lanceolatum (เซฟาโลคอร์ดาตา).

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
เคลด:: พาราฮอกโซซัว ParaHoxozoa
เคลด:: ไบลาทีเรีย Bilateria
เคลด:: เนโฟรซัว Nephrozoa
ไฟลัมใหญ่:: ดิวเทอโรสโทเมีย 
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata Haeckel, 1874

กลุ่มย่อย
 เซฟาโลคอร์ดาตา  †เวทูลิโคเลีย  โอลแฟกทรีส ทูนิคาตา  †Pikaiidae  สัตว์มีกระดูกสันหลัง  †Palaeospondylus  †Zhongxiniscus และดูที่บทความ
สัตว์มีแกนสันหลัง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Chordata) คือสัตว์ในไฟลัมคอร์ดาตา พวกมันจะมีแกนสันหลัง ใยประสาทส่วนหลังกลวง ช่องคอหอย หลอดเส้นประสาทกลวงส่วนหลัง และหางหลังทวารหนัก ในช่วงหนึ่งของวงจรชีวิต สัตว์มีแกนสันหลังเป็นพวกดิวเทอโรสโตม กล่าวคือในช่วงระยะตัวอ่อน ทวารหนักเกิดก่อนปาก และเป็นซีโลเมตที่มีสมมาตรด้านข้าง ในกรณีของสัตว์มีแกนสันหลังที่มีกระดูกสันหลัง แกนสันหลังจะถูกแทนที่โดยกระดูกสันหลังในช่วงเจริญเติบโต และพวกมันอาจจะมีปล้องตามร่างกาย
ในอนุกรมวิธาน ตัวไฟลัมเองประกอบไปด้วยไฟลัมย่อยเวอร์เตบราตา (ซึ่งประกอบด้วย ปลา สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์ปีก และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม) ทูนิคาตา (ซึ่งรวมทั้งซาล์ปและเพรียงหัวหอม) และเซฟาโลคอร์ดาตา ประกอบด้วยแหลนทะเล และยังรวมถึงบางกลุ่มที่สูญพันธุ์ไปแล้ว บางครั้งกลุ่มสัตว์มีกระดูกสันหลังถูกจัดรวมอยู่กับกลุ่มสัตว์มีกระโหลกศีรษะ
สัตว์มีแกนสันหลังมีมากกว่า 65,000 สปีชีส์ที่ยังมีชีวิตอยู่ กว่าครึ่งเป็นพวกปลากระดูกแข็ง วาฬและเหยี่ยวเพเรกริน สัตว์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและเคลื่อนที่เร็วที่สุดตามลำดับ เป็นสัตว์มีแกนสันหลังเช่นเดียวกันกับมนุษย์ ซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์มีแกนสันหลังยุคแรกๆ มีอายุย้อนไปถึงในช่วงการระเบิดยุคแคมเบรียน
ประเภทของสัตว์มีแกนสันหลัง > การแบ่งหมวดหมู่

ไฟลัมคอร์ดาตา (Phylum Chordata)
ไฟลัมย่อย Urochordata - Tunicates (3,000 สปีชีส์)
ไฟลัมย่อย Cephalochordata - Lancelets (30 สปีชีส์)
ไฟลัมย่อย Vertebrata (Vertebrates - animals with backbones; 57,739 สปีชีส์)
Infraphylum Agnatha (jawless vertebrates; 100+ สปีชีส์)
ชั้น Myxini or Hyperotreti (hagfish; 65 สปีชีส์)
ชั้น Conodonta (Conodonts)
ชั้น Hyperoartia (Lampreys)
ชั้น Cephalaspidomorphi (Paleozoic jawless fish)
ชั้น Pteraspidomorphi (Paleozoic jawless fish)
Infraphylum Gnathostomata (jawed vertebrates)
ชั้น Placodermi (Paleozoic armoured forms)
ชั้น Chondrichthyes (cartilaginous fish; 300+ สปีชีส์)
ชั้น Acanthodii (Paleozoic "spiny sharks")
Superclass Osteichthyes (bony fishes; 30,000+ สปีชีส์)
ชั้น Actinopterygii (ray-finned fish; about 30,000 สปีชีส์)
ชั้น Sarcopterygii (lobe-finned fish)
Superclass Tetrapoda (four-legged vertebrates; 18,000+ สปีชีส์)
ชั้น Amphibia (amphibians; 6,000 สปีชีส์)
Series Amniota (amniotic egg)
ชั้น Sauropsida - (reptiles; 8,225+ สปีชีส์)
ชั้น Aves (นก; 8,800-10,000 สปีชีส์)
ชั้น Synapsida (สัตว์เลื้อยคลานคล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม; 4,500+ สปีชีส์)
ชั้น Mammalia (mammals; 5,800 สปีชีส์)
แหล่งข้อมูลอื่น

"สัตว์มีแกนสันหลัง" ที่ Encyclopedia of Life
Chordate on GlobalTwitcher.com
Chordate node at Tree Of Life
Chordate node at NCBI Taxonomy
| ด ค กExtant chordate classes |
| --- | --- |
 Kingdom Animalia  (unranked) Bilateria  Superphylum Deuterostomia 
subgroup
Olfactores: subgroup
 ¹orders of class Ascidiacea (sea squirts)  ²subclasses of class Sarcopterygii (lobe-finned fish)  ³orders of class Reptilia (reptiles)  italics denote paraphyletic groups 
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q10915  Wikispecies: Chordata  ADW: Chordata  BioLib: 14966  BOLD: 18  EoL: 694  EPPO: 1CHORP  Fauna Europaea: 11996  Fossilworks: 273393  GBIF: 44  iNaturalist: 2  IRMNG: 148  ITIS: 158852  NCBI: 7711  NZOR: 406e3eca-a45f-43d7-ab69-43831f3412b4  uBio: 216536  WoRMS: 1821
Gnetophyta

| Gnetophyta ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: จูราสสิก–ปัจจุบัน  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ข้อผิดพลาดนิพจน์: มีตัวดำเนินการ < ซึ่งไม่ควรมี   |
| --- | --- |

Gnetum luofuense ที่มีโคนเพศเมีย

Welwitschia mirabilis ต้นเมียมีกรวย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
ขาดข้อมูล (กรุณาคัดลอกจากหน้านี้ในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ มาที่หน้านี้): ขาดแม่แบบอนุกรมวิธาน: Gnetopsida
สปีชีส์:: แม่แบบ:Taxonomy/GnetopsidaGnetopsida
ชื่อทวินาม
แม่แบบ:Taxonomy/GnetopsidaGnetopsida Thom 1886

Families and genera
 Gnetaceae    Gnetum  Welwitschiaceae    Welwitschia  Ephedraceae    Ephedra

การกระจายพันธุ์แยกตามสกุล ได้แก่  เขียว – Welwitschia น้ำเงิน – Gnetum แดง – Ephedra ม่วง – Gnetum และ Ephedra
Gnetophyta (/nɛˈtɒfɪtə, ˈnɛtoʊfaɪtə/) เป็นดิวิชันของพืช (หรืออาจจัดให้อยู่ในระดับชั้นย่อย Gnetidae หรืออันดับ Gnetales) ซึ่งถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มพืชเมล็ดเปลือย (รวมถึง สน ปรง และ แปะก๊วย) โดยประกอบด้วยสปีชีส์ประมาณ 70 ชนิด มีสกุลตกค้างทางวิวัฒนาการ 3 สกุล ได้แก่ Gnetum (วงศ์ Gnetaceae), Welwitschia (วงศ์ Welwitschiaceae), และ Ephedra (วงศ์ Ephedraceae) หลักฐานที่ชัดเจนที่สุดของกลุ่มนี้สามารถย้อนกลับไปถึงยุคจูแรสสิก และมีความหลากหลายสูงสุดในยุคครีเทเชียสตอนต้น ความแตกต่างหลักระหว่าง Gnetophyta กับพืชเมล็ดเปลือยอื่น ๆ คือการมีองค์ประกอบท่อลำเลียงซึ่งเป็นระบบท่อเล็ก ๆ (ไซเล็ม) ที่ทำหน้าที่ลำเลียงน้ำในพืช ซึ่งคล้ายกับที่พบในพืชดอก ด้วยเหตุนี้ Gnetophyta จึงเคยถูกมองว่าเป็นญาติที่ใกล้ที่สุดของพืชเมล็ดเปลือยกับพืชดอก แต่การศึกษาด้านโมเลกุลล่าสุดได้ตั้งคำถามกับสมมติฐานนี้ โดยมีการวิจัยหลายชิ้นที่พบว่า Gnetophyta นั้นอยู่ในกลุ่มของสน
แม้ว่าจะชัดเจนว่าทั้งสามสกุลมีความสัมพันธ์กัน แต่ความสัมพันธ์ทางวิวัฒนาการที่แน่นอนยังคงไม่ชัดเจน การจัดจำแนกบางส่วนมองว่าสามสกุลนี้ควรถูกจัดให้อยู่ในอันดับเดียวกัน (Gnetales) ในขณะที่การจัดจำแนกอื่น ๆ มองว่าควรถูกแยกเป็นสามอันดับ โดยแต่ละอันดับมีเพียงหนึ่งวงศ์และหนึ่งสกุล การศึกษาด้านสัณฐานวิทยาและโมเลกุลส่วนใหญ่ยืนยันว่าสกุล Gnetum และ Welwitschia มีการแยกตัวจากกันในช่วงเวลาที่ใกล้เคียงกันมากกว่าที่จะแยกจาก Ephedra
Welwitschia mirabilis มีโคนตัวผู้
Ephedra distachya (โคนตัวผู้)
Ephedra distachya (ต้นตัวเมียที่กำลังออกดอก)
Gnetum gnemon อับเรณูตัวผู้
Gnetum gnemon อับเรณูตัวเมีย
โคนของ Ephedra californica ตัวเมีย
สะพานมิตรภาพ 1 (ไทย–มาเลเซีย)

| สะพานโก-ลก |
| --- | --- |
Jambatan Rantau Panjang–Sungai Golok
เส้นทาง: ยานยนต์
ข้าม: แม่น้ำโก-ลก ชายแดนมาเลเซีย–ไทย
ที่ตั้ง: รันเตาปันจัง รัฐกลันตัน
ชื่อทางการ: สะพานรันเตาปันจัง–สุไหงโก-ลก
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานคานรูปกล่อง
ความยาว: 109.73 เมตร (360 ฟุต)
ความกว้าง: 11.58 เมตร (38 ฟุต)
ช่วงยาวที่สุด: 3 ช่วง แต่ละช่วงยาว 30.48 เมตร (100 ฟุต)
ประวัติ
ผู้สร้าง: Chang Loon Construction Co., Ltd และ Jabatan Kerja Raya (JKR)
วันเปิด: 21 พฤษภาคม 2516
ที่ตั้ง

สะพานโก-ลก หรือ สะพานรันเตาปันจัง–สุไหงโก-ลก (มลายู: Jambatan Rantau Panjang–Sungai Golok) และที่รู้จักกันในชื่อ "สะพานมิตรภาพ" (มลายู: Jambatan Muhibah) เป็นสะพานข้ามแม่น้ำโก-ลกที่ชายแดนมาเลเซีย–ไทย เชื่อมระหว่างเมืองรันเตาปันจังในรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย กับอำเภอสุไหงโก-ลกในจังหวัดนราธิวาส ประเทศไทย โดยตั้งอยู่ทางใต้ของสะพานรถไฟข้ามชายแดนที่อยู่ใกล้เคียง สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายเอเชีย AH18 ที่รวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4056 และทางสหพันธ์ 3 ของทั้งสองประเทศ มีการเปิดพิธีสะพานนี้อย่างเป็นทางการในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 โดยถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีไทย และอับดุล ราซัก ฮุซเซน นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย
การออกแบบ

สะพานนี้เป็นสะพานแบบคานที่มีคานรูปกล่อง ส่วนหลักของสะพานประกอบด้วยถนน 3 ช่วงที่ปูด้วยคอนกรีตอัดแรง แต่ละช่วงมีความยาว 30.48 เมตร และตรงปลายเชื่อมด้วยคอนกรีตเสริมแรงที่มีความยาว 9.14 เมตร รวมมีความยาว 109.73 เมตร แบ่งเป็นพื้นถนนกว้าง 7.32 เมตร และทางเดินแต่ละด้านกว้าง 2.13 เมตร
การก่อสร้าง

บริษัทที่สร้างคือ Chang Loon Construction Co., Ltd. บริษัทรับเหมาสัญชาติมาเลเซียที่ชนะการประมูลในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2513 โดยได้เสนอราคาไว้ที่ 630,000 ริงกิตหรือ 4,500,000 บาท จากนั้นรัฐบาลทั้งสองประเทศลงนามสัญญาก่อสร้างในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2513 โดยรัฐบาลสองประเทศแบ่งจ่ายครึ่งหนึ่ง เนื่องจากสะพานนี้สร้างเสร็จในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2516 หลังพ้นเส้นตายในวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2515 ทำให้ทางบริษัทต้องจ่ายค่าล่วงเวลาที่ 200 ริงกิตหรือ 1,400 บาทต่อวัน รวมแล้วจ่ายเงินไป 36,000 ริงกิตหรือ 252,000 บาท
ดูเพิ่ม

สะพานบูกิตบูงา–บ้านบูเก๊ะตา
แอนโทนี่ มาร์เซียล

ระวังสับสนกับ อ็องตอนี มาร์ซียาล
แอนโทนี่ มาร์เซียล  (อังกฤษ: Anthony Marcial) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดที่ ซัมบัวงา จังหวัดซัมบัวงาใต้ ประเทศฟิลิปปินส์ ฉายา Rocky สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 14) แพ้ 1
เกียรติประวัติ

แชมป์ WBO ตะวันออกไกลรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
ชิงแชมป์เฉพาะกาล 3 ตุลาคม 2551 ชนะน็อค ทองไท ราชานนท์ ยก 3 ที่ ฟิลิปปินส์
ชิงแชมป์จริง 31 มกราคม 2552 ชนะน็อค วัชรกฤษ เสนาหาญ ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์
สามเหลี่ยมทองคำ (เอเชียตะวันออกเฉียงใต้)

บทความนี้เกี่ยวกับสามเหลี่ยมทองคำในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สามเหลี่ยมทองคำ
สามเหลี่ยมทองคำมองจากวัดพระธาตุดอยปูเข้า จังหวัดเชียงราย
สามเหลี่ยมทองคำ (พม่า: ရွှေတြိဂံ နယ်မြေ, ออกเสียง: [ʃwè tɹḭɡàɰ̃ nɛ̀mjè]; ลาว: ສາມຫຼ່ຽມທອງຄຳ) ป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ประมาณ 200,000 ตารางกิโลเมตร (77,000 ตารางไมล์) เป็นพื้นที่พรมแดนระหว่างประเทศไทย ประเทศพม่า และประเทศลาว จุดบรรจบระหว่างแม่น้ำรวกกับแม่น้ำโขง คำว่า "สามเหลี่ยมทองคำ" (อังกฤษ: Golden Triangle) ถูกคิดขึ้นโดยมาร์แชลล์ กรีนเจ้าหน้าที่กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2514 ในงานแถลงข่าวเกี่ยวกับการค้าฝิ่น ปัจจุบันฝั่งไทยจุดบรรจบกันของแม่น้ำหรือ "สบรวก" ได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว โดยมีพิพิธภัณฑ์บ้านฝิ่น และหอฝิ่นอุทยานสามเหลี่ยมทองคำ และไม่มีการปลูกฝิ่น
สามเหลี่ยมทองคำเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีการผลิตฝิ่นที่ใหญ่ที่สุดในโลกนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 และยังเป็นแหล่งที่มาของเฮโรอีนที่ใหญ่ที่สุดในโลก จนกระทั่งช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 เมื่อการผลิตฝิ่นในประเทศอัฟกานิสถานเพิ่มขึ้น ประเทศพม่าซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสามเหลี่ยมทองคำ เป็นแหล่งผลิตฝิ่นรายใหญ่เป็นอันดับสองของโลกรองจากอัฟกานิสถานจนถึง พ.ศ. 2565 ซึ่งผลิตฝิ่นประมาณร้อยละ 25 ของปริมาณฝิ่นทั้งหมดของโลก ในขณะที่การปลูกฝิ่นในประเทศพม่าลดลงเมื่อเทียบเป็นรายปีตั้งแต่ พ.ศ. 2558 ส่วนอัฟกานิสถานพื้นที่ปลูกเพิ่มขึ้นร้อยละ 33 เป็นจำนวน 40,100 เฮกตาร์ (99,000 เอเคอร์) ควบคู่ไปกับศักยภาพการผลิตที่เพิ่มขึ้นร้อยละ 88 เป็น 790 ตัน ใน พ.ศ. 2565 ตามข้อมูลล่าสุดการสำรวจฝิ่นในประเทศพม่า พ.ศ. 2565 ของสำนักงานว่าด้วยยาเสพติดและอาชญากรรมแห่งสหประชาชาติ (UNODC) และยังได้เตือนว่าการผลิตฝิ่นในประเทศพม่าอาจเพิ่มขึ้นอีกครั้งหากวิกฤตเศรษฐกิจที่เกิดจากโควิด-19 และการรัฐประหารในประเทศพม่า พ.ศ. 2564 ยังคงดำเนินต่อไป โดยส่งผลกระทบต่อสุขภาพประชาชนและความมั่นคงเป็นอย่างมากสำหรับภูมิภาคเอเชียส่วนใหญ่
ใน พ.ศ. 2566 ประเทศพม่ากลายเป็นผู้ผลิตฝิ่นรายใหญ่ที่สุดในโลก หลังจากผลิตฝิ่นได้ประมาณ 1,080 ตัน ตามรายงานของสำนักงานว่าด้วยยาเสพติดและอาชญากรรมแห่งสหประชาชาติ ในขณะที่การปรามอย่างรุนแรงจากกลุ่มตอลิบานทำให้การผลิตฝิ่นในอัฟกานิสถานลดลงประมาณ 95% เหลือ 330 ตัน ในปีเดียวกัน
อุดม เฟื่องฟุ้ง

อุดม เฟื่องฟุ้ง อดีตรองประธานศาลฎีกา อดีตผู้พิพากษาอาวุโส และอดีตกรรมการตรวจสอบการกระทำที่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่รัฐ  คตส. ตามประกาศ คปค. ฉบับที่ 30 เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2549
ก่อนหน้านี้ อุดม ลงสมัครเป็นกรรมการการเลือกตั้ง ชุดที่ 3 แต่ไม่ได้รับการคัดเลือกจากที่ประชุมวุฒิสภา ในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2549 ต่อมาภายหลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ได้รับการทาบทามจากคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (คปค.) ให้ดำรงตำแหน่งกรรมการป.ป.ช. แต่แล้วก็ไม่ได้รับการแต่งตั้ง โดยมีชัย ฤชุพันธุ์ ที่ปรึกษาฝ่ายกฎหมาย คปค.ให้เหตุผลว่า เนื่องจากขาดคุณสมบัติ ซึ่งอาจเป็นข้อโต้แย้งถึงคุณสมบัติในการดำรงตำแหน่ง ป.ป.ช. ในภายหลังได้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2530 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2527 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
หนอนตัวแบน

| หนอนตัวแบน ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 270–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      น่าจะมีบันทึกในยุคแคมเบรียน, ออร์โดวิเชียน และดีโวเนียน |
| --- | --- |

Pseudobiceros bedfordi

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
อาณาจักรย่อย:: ยูเมทาซัว Eumetazoa
เคลด:: พาราฮอกโซซัว ParaHoxozoa
เคลด:: ไบลาทีเรีย Bilateria
เคลด:: เนโฟรซัว Nephrozoa
ไม่ได้จัดลำดับ:: โพรโทสโทเมีย Protostomia
ไม่ได้จัดลำดับ:: Spiralia 
เคลด:: Rouphozoa 
ไฟลัม:: หนอนตัวแบน Platyhelminthes Claus, 1887

ชั้น
 ดั้งเดิม: Turbellaria  Trematoda  Monogenea  Cestoda วิวัฒนาการชาติพันธุ์: Catenulida  Rhabditophora
ชื่อพ้อง
 Plathelminthes Schneider, 1873
หนอนตัวแบน หรือ แพลทีเฮลมินธิส (ชื่อวิทยาศาสตร์: Platyhelminthes) เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ลักษณะเด่นคือ เป็นไฟลัมแรกที่มีสมมาตรแบบซ้ายขวา ลำตัวแบนจากบนลงล่าง (dorso-ventrally) ลักษณะคล้ายริบบิ้น ผิวลำตัวอ่อนนิ่ม ยกเว้นพวกที่เป็นปรสิตจะมีคิวติเคิลหนา พบประมาณ 25000 ชนิด จัดอยู่ในสัตว์กลุ่มที่ไม่มีช่องว่างลำตัวที่แท้จริง (Accoelomate) กลุ่มใหญ่ที่สุด สามารถพบได้ทั้งในทะเล น้ำจืด บนบก
ส่วนใหญ่ดำรงชีวิตแบบปรสิต (parasitic) บางวงศ์ดำรงชีวิตอิสระ (free living) ส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก และสั้น ยกเว้นพยาธิตัวตืด ขนาดและความยาวแตกต่างกันไปตามแต่ชนิด พบยาวที่สุดกว่า 20 เมตร
ลักษณะ

Platyhelminthes มาจากภาษากรีกสองคำคือ platy (แปลว่า แบน) และ helminth (แปลว่า หนอน) ซึ่งแสดงถึงลักษณะเด่น