stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กลุ่มภาษากัม-ไท

| กลุ่มภาษากัม-ไท |
| --- | --- |
ต้ง-ไท จ้วง-ต้ง
ภูมิภาค:: จีนตอนใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, มณฑลไหหลำ
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: ขร้า-ไทกลุ่มภาษากัม-ไท
ภาษาดั้งเดิม:: กัม–ไทดั้งเดิม
กลุ่มย่อย::   กัม-ฉุ่ย  ไท  เบ  
กลอตโตลอก:: kamt1241
กลุ่มภาษากัม-ไท (อังกฤษ: Kam–Tai languages), ต้ง-ไท (จีน: 侗台语支) หรือ จ้วง-ต้ง (จีน: 壮侗语族) เป็นสาขาภาษาหลักที่มีการเสนอให้จัดแบ่งขึ้นในตระกูลภาษาขร้า-ไท ประกอบด้วยภาษาของชนชาติต่าง ๆ ในจีนตอนใต้และในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ประมาณกว่าร้อยละ 80 ของภาษาทั้งหมดในตระกูลดังกล่าว
Edmondson & Solnit (1988). Hansell (1988) ยอมรับการแบ่งกลุ่มภาษากัม-ไทที่แบ่งเป็นกัม-ฉุ่ยกับไท เพราะเบเป็นพี่น้องของสาขาไทที่มีคำศัพท์คล้ายกัน และเสนอกลุ่ม เบ–ไท ในกลุ่มกัม–ไท Norquest (2015) ก็ยอมรับการจัดแบบนี้ด้วย
อย่างไรก็ตาม Ostapirat (2005) และนักภาษาศาสตร์กลุ่มอื่นไม่ใช้การจัดกลุ่มกัม–ไท
ประวัติ

Liang & Zhang (1996:18) ประมาณการว่าสาขากัม-ฉุ่ย, ไท และ Hlai เริ่มมีรูปร่างขึอนในประมาณ 5,000 ปีก่อนปัจจุบัน
คำจำกัดความ

คำว่ากลุ่มภาษาจ้วง-ต้งนิยมใช้ในหมู่นักวิชาการจีนทั้งในด้านภาษาศาสตร์และวัฒนธรรม ในจีน ภาษานี้ใช้พูดโดยชนกลุ่มน้อย เช่น ชาวจ้วง, ปู้อี, กัม (ต้ง), ไท, ฉุ่ย, มูลัม เหมาหนาน และไหล แต่ก็รวมภาษาของชาวไทย, ลาว, ไทใหญ่, นุง, ต่า, โทในเวียดนามและชนกลุ่มอื่น ๆ ที่พบในไทย ลาว พม่า เวียดนาม นักวิชาการจีนให้กลุ่มภาษาจ้วง-ตั้งอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขาแม้ว-เย้า [ต้องการอ้างอิง] นักวิชาการบางส่วนในปัจจุบันใช้คำว่าไท-กะไดแทน และถือว่ากลุ่มภาษานี้ไม่มีความสัมพันธ์ทางพันธุศาสตร์กับตระกูลภาษาจีน-ทิเบต แต่น่าจะมีความสัมพันธ์ทางพันธุศาสตร์กับตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน และเกิดสมมติฐานออสโตร-ไทขึ้น
ประชากรและการแพร่กระจาย

ในจีนผู้พูดกลุ่มภาษากัม-ไทพบในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง มณฑลกุ้ยโจว หูหนาน ยูนนาน กวางตุ้ง และไหหลำ ทางภาคใต้ของจีน ใน พ.ศ. 2533 มีผู้พูดในภาษาในกลุ่มนี้ทั้งหมด 23,262,000 คน ดังต่อไปนี้
ภาษาจ้วง เป็นกลุ่มใหญ่ที่สุด และชาวจ้วงเป็นชนกลุ่มน้อยที่พูดภาษาขร้า-ไทที่ใหญ่ที่สุดของจีนด้วย มีประชากรประมาณ 15,489,630 คน ส่วนใหญ่อยู่ในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง เขตปกครองตนเองเวนชาน-จ้วงและแม้วในมณฑลยูนนาน รวมทั้งเขตปกครองตนเองเหลียนชาน จ้วง-เย้าในมณพลกวางตุ้ง เขตปกครองตนเองเกวียนตัวหนาน แม้วและต้งในมณฑลกุ้ยโจว และเขตปกครองตนเองเจียงหัว เย้าในมณฑลหูหนาน
ภาษาปูยี เป็นภาษาของกลุ่มชนที่พบทางใต้และตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกุ้ยโจว และยังมีในมณฑลยูนนานและเสฉวน ชาวปูยีมีทั้งหมดประมาณ 2,545,059 คน
ภาษากัมหรือภาษาต้ง มีผู้พูดภาษานี้กระจายอยู่ในกุ้ยโจว หูหนาน หูเป่ย และเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง มีประมาณ 2,514,014 คน
ภาษาไหลหรือภาษาหลี มีประมาณ 1,110,900 คน ส่วนใหญ่พบในเกาะไหหลำ
ภาษาไท ส่วนใหญ่พบในมณฑลยูนนาน โดยเฉพาะในสิบสองปันนาและเขตปกครองตนเองเต๋อหงไทและจิงผ่อ
ภาษาฉุ่ย ส่วนใหญ่อยู่ในมณฑลกุ้ยโจวและเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง มีประมาณ 345,993 คน
ภาษามู่หลามหรือภาษามู่เหลา ส่วนใหญ่อยู่ในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง มีประมาณ 159,328 คน
ภาษาเหมาหนาน ส่วนใหญ่อยูในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงและมณฑลกุ้ยโจว มีประมาณ 71,968 คน
ภาษาลินเกา อยู่ในเกาะไหหลำ
จุดกำเนิด ประวัติ และลักษณะทั่วไป

ขอบเขตการแพร่กระจายของภาษาในกลุ่มนี้เริ่มจากทางตะวันตกของยูนนานไปจนถึงกวางตุ้งและเกาะไหหลำ ผู้พูดส่วนใหญ่รวมตัวเป็นกลุ่มก้อนท่ามกลางชาวจีนฮั่นหรือชนกลุ่มน้อยอื่นๆ มีความเชื่อที่คล้ายคลึงกันมีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่สืบทอดมาด้วยภาษาของตนเองซึ่งน่าจะเริ่มต้นมาจากภาษากัม-ไทดั้งเดิม ชาวเยว่ที่เคยแพร่หลายทางตอนใต้ของจีนสมัยโบราณมีภาษาที่มีบรรพบุรุษเดียวกับภาษาในกลุ่มนี้
เยว่เป็นชื่อทั่วไปที่ใช้เรียกกลุ่มชนที่มีความสัมพันธ์กับชนกลุ่มน้อยต่าง ๆ ที่อยู่ในจีนตอนใต้มาเป็นเวลานาน เนื่องจากมีหลายสาขา เยว่จึงเคยมีชื่อเรียกว่าไป่เยว่ (เยว่ร้อยจำพวก) ในเอกสารประวัติศาสตร์สมัยโบราณของจีนซึ่งเป็นกลุ่มประชากรที่ใหญ่มาก ชนกลุ่มเยว่ในบริเวณต่างกันมีชื่อเรียกต่างกันตั้งแต่ชายฝั่งตะวันออกของประเทศจีนไปจนถึงตะวันออกเฉียงเหนือในพม่ามีชาวเยว่หลายกลุ่ม เช่น หวู่เยว่ (Wuyue 吳越), ยูเยว่ (Yuyue 於越), โอวเยว่หรือเยว่ตะวันออก (Ouyue 甌越), หนานเยว่ (Nanyue 南越/南粵), ซีโอว (Xi'ou 西甌), หลัวเยว่ (Luoyue 雒越/駱越), หยางเยว่ (Yangyue 揚越), หมิ่นเยว่ (Minyue 閩越), ชานเยว่ (Shanyue 山越), กุยเยว่ และเตียนเยว่ (Dianyue 滇越)
ในช่วงสมัยราชวงศ์ฉินจนถึงราชวงศ์ฮั่นตะวันตกเกิดการเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่ในหมู่ชาวไป่เยว่ในจีนตอนใต้ซึ่งเกิดจากการสู้รบระหว่างชาวไป่เยว่กับรัฐบาลกลางทำให้มีการจัดการปกครองขึ้นใหม่ มีการอพยพของทหารจีนจากตอนเหนือเข้ามา ชาวเยว่เริ่มรวมตัวกันเป็นกลุ่มแยกต่างหากจากผู้อพยพเข้ามาใหม่ เกิดการใช้ชื่อเรียกชาวเยว่ในแต่ละที่เป็นการเฉพาะ คำว่าเยว่จึงหายไปจากประวัติศาสตร์จีน
หลังจากยุคราชวงศ์ฮั่นประมาณพุทธศตวรรษที่ 8 มีชื่อใหม่ เช่น วูฮู ลื้อ และลาวเกิดขึ้น เพื่อใช้เรียกกลุ่มชาวไป่เยว่ที่แตกต่างกัน มีความเห็นที่แตกต่างกันมากในหมู่นักประวัติศาสตร์จีนเกี่ยวกับต้นกำเนิดของคำว่าวูฮู คำว่าลื้อและลาวเริ่มใช้ในพุทธศตวรรษที่ 8-11 ใช้เรียกชาวเยว่ที่อยู่ทางตะวัตกเฉียงใต้ของจีน ในสมัยราชวงศ์ถังมีชื่อของกลุ่มชนลาวกว่า 20 ชื่อ เช่นลาวนานผิง ลาวเจียนนาน ลาววูฮู ลาวปาโจว ลาวอี้โจว ลาวกุ้ยโจว และลาวฉาน
คำว่าจ้วงปรากฏครั้งแรกในหนังสือ A History of the Local Administration in Guangxi เขียนโดย Fan Chengda ในสมัยราชวงศ์ซ้องใต้ แต่โดยมากมักใช้ปะปนกับคำว่าลาว ในกว่างซี คำว่าจ้วงใช้เรียกปนกับพวกลื้อจนถึงสมัยราชวงศ์หมิง ต่อมาจึงใช้คำว่าจ้วงเรียกลูกหลานของกลุ่มชนปู้จ้วงที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกวางสี ทางใต้ของกุ้ยโจวและตะวันตกของกวางตุ้ง
กลุ่มอาการพอตเตอร์

กลุ่มอาการพอตเตอร์ (อังกฤษ: Potter syndrome) หรือ ภาวะเกิดต่อเนื่องพอตเตอร์ (อังกฤษ: Potter's sequence) หรือ ภาวะเกิดต่อเนื่องจากน้ำคร่ำน้อย (อังกฤษ: oligohydramnios sequence) เป็นความผิดปกติของตัวอ่อนหรือทารกที่เกิดจากการมีน้ำคร่ำน้อย จนทำให้การเจริญของทารกในครรภ์ผิดปกติไป
ภาวะน้ำคร่ำน้อยเกิดได้จากหลายสาเหตุ เช่นจากโรคไตของทารก เช่น ไตไม่เจริญทั้งสองข้าง ท่อไตหรือท่อปัสสาวะตัน โรคถุงน้ำในไต ไตเจริญไม่เต็มที่ น้ำคร่ำรั่วซึม ครรภ์เป็นพิษ รกเสื่อม เป็นต้น
กลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตก

| กลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตก |
| --- | --- |
ภูมิภาค:: ตะวันออกกลาง
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: แอโฟรเอชีแอติกเซมิติกกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตก
กลุ่มย่อย::   เซมิติกกลาง  เซมิติกใต้  
กลอตโตลอก:: west2786
กลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตก (อังกฤษ: West Semitic languages) เป็นหนึ่งในกลุ่มย่อยของภาษากลุ่มเซมิติกโบราณที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง ผู้ประดิษฐ์คำนี้คนแรกคือ Fritz Hommel ใน ค.ศ. 1883
การจัดกลุ่มนี้ได้รับการสนับสนุนจาก Robert Hetzron และ John Huehnergard ผู้เชี่ยวชาญด้านกลุ่มภาษาเซมิติกที่แบ่งตระกูลภาษาเซมิติกเป็นสองสาขา: ตะวันอออกและตะวันตก
กลุ่มตะวันออกประกอบด้วยภาษาเอ็บลาไอต์ และภาษาอัคคาเดีย ส่วนกลุ่มตะวันตกเป็นกลุ่มใหญ่ของกลุ่มภาษาเซมิติก ประกอบด้วยกลุ่มย่อยได้แก่ กลุ่มเอธิโฮปิก กลุ่มอาระเบียใต้ ภาษาอาหรับ และกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือ (ภาษายูการิติก ภาษาฮีบรู ภาษาอราเมอิก) กลุ่มภาษาเอธิโอปิกและอาระเบียใต้ มีลักษณะใกล้เคียงกันมาก บางครั้งรวมกันเป็นกลุ่มภาษาเซมิติกใต้ การจัดตำแหน่งของภาษาอาหรับภายในกลุ่มเซมิติกยังสับสน บางครั้งจัดให้อยู่ในกลุ่มเซมิติกใต้ บางครั้งรวมกับกลุ่มตะวันตกเฉียงเหนือเป็นกลุ่มภาษาเซมิติกกลาง
ข้อมูล

Alice Faber, "Genetic Subgrouping of the Semitic Languages", in Hetzron, ed., 2013, The Semitic Languages, Routledge.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ West Semitic languages
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี
กลุ่มอาการครี-ดูว์-ชา

| กลุ่มอาการครี-ดูว์-ชา (Cri-du-chat syndrome) |
| --- | --- |
ลักษณะใบหน้าของผู้ป่วยกลุ่มอาการครี-ดูว์-ชาที่อายุ 8 เดือน (รูป A), 2 ปี (รูป B), 4 ปี (รูป C) และ 9 ปี (รูป D)
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: Q93.4
ICD-9: 758.31
OMIM: 123450
DiseasesDB: 29133
MedlinePlus: 001593
eMedicine: ped/504
กลุ่มอาการครี-ดูว์-ชา (อังกฤษ: Cri-du-chat syndrome) เป็นโรคพันธุกรรมชนิดหนึ่งเกิดจากการหลุดหายของส่วนหนึ่งของแขนข้างสั้นของโครโมโซมคู่ที่ 5 การหลุดหายนี้อาจมีขนาดตั้งแต่เล็กมากเกิดกับเฉพาะส่วน 5p15.2 ไปจนถึงการหลุดหายของแขนข้างสั้นทั้งหมด การหลุดหายนี้ส่วนใหญ่เป็นการกลายพันธุ์ที่เกิดขึ้นใหม่ แต่บางส่วนเกิดจากการมีการย้ายที่ของโครโมโซมแบบไม่สมดุลหรือเกิดจากการจัดเรียงตัวใหม่ทำให้มีการหมุนกลับรอบเซนโทรเมียร์ในพ่อหรือแม่ก็ได้ ความผิดปกตินี้พบได้ค่อนข้างน้อยคือ ประมาณ 1 ต่อ 20,000 คน และ พบในเด็กหญิงมากกว่าเด็กชาย ในอัตราส่วน 1 ต่อ 2 โดยเด็กที่เกิดมาและอยู่ในกลุ่มของอาการนี้ จะไม่เจริญเติบโตตามปกติ โดยจะมี ศีรษะเล็ก ใบหน้ากลม ใบหูต่ำ ตาห่างและชี้ไปด้านหลัง คางเล็ก จมูกแบน นิ้วค่อนข้างสั้น เสียงร้องแหลมเล็กคล้ายเสียงแมว เนื่องจากมีอาการที่กล่องเสียงผิดปกติ จึงเรียกอีกอย่างว่า cat - cry syndrome
ครี-ดูว์-ชาเป็นนามวลีในภาษาฝรั่งเศส (แปลตามตัวอักษรว่า "เสียงร้องของแมว") ซึ่งมีที่มาจากเสียงร้องของทารกที่มีกลุ่มอาการนี้ซึ่งฟังคล้ายเสียงร้องของแมว โรคนี้พบครั้งแรกโดยเลอเฌิน (Lejeune) และคณะเมื่อปี ค.ศ. 1963 ซึ่งได้ให้คำอธิบายโรคนี้ว่าเป็นกลุ่มอาการที่ประกอบด้วยความผิดปกติแต่กำเนิดหลายอย่าง ภาวะสติปัญญาบกพร่อง ศีรษะเล็ก ใบหน้าผิดปกติ และมีเสียงร้องคล้ายแมว ที่เกิดกับทารกแรกเกิด ซึ่งเกิดจากการหลุดหายของโครโมโซมกลุ่ม B ซึ่งต่อมาภายหลังจึงทราบว่าเป็นการหลุดหายของ 5p
แหล่งข้อมูลอื่น

Spanish Support Group
Australian Support Group เก็บถาวร 2019-03-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
United States Support Group
United Kingdom Support Group
A documentation in word and pictures: 24 years of living with the cri du chat-syndrome
กลุ่มอาการนูแนน

| กลุ่มอาการนูแนน (Noonan syndrome) |
| --- | --- |
ผู้ป่วยเด็กหญิงอายุ 12 ปี มีกลุ่มอาการนูแนน แสดงให้เห็นสันคอ และซี่โครงผิดรูป
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: Q87.1
ICD-9: 759.89
OMIM: 163950 605275 609942 610733 611553
DiseasesDB: 29094
MedlinePlus: 001656
eMedicine: article/947504
MeSH: D009634
GeneReviews:  Noonan Syndrome 
กลุ่มอาการนูแนน (อังกฤษ: Noonan syndrome) เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมแบบออโตโซมลักษณะเด่น ค่อนข้างพบได้บ่อย มีผู้ป่วยได้ทั้งเพศชายและเพศหญิง บางครั้งถูกเรียกว่าเป็นกลุ่มอาการเทอร์เนอร์แบบเพศชาย แม้สาเหตุทางพันธุกรรมของทั้งสองภาวะนี้จะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงก็ตาม ลักษณะที่พบได้บ่อยในผู้ป่วยได้แก่หัวใจผิดปกติแต่กำเนิด (โดยเฉพาะลิ้นหัวใจพัลโมนารีตีบ ความบกพร่องของผนังกั้นหัวใจห้องบน และโรคกล้ามเนื้อหัวใจหนาตัวผิดปกติ) ตัวเตี้ย สติปัญญาบกพร่อง อกหวำ การแข็งตัวของเลือดผิดปกติ ใบหน้ามีลักษณะเฉพาะ มีสันคอ สันจมูกแบน เป็นต้น กลุ่มอาการนูแนนเป็นโรคในกลุ่มความผิดปกติของ RAS อย่างหนึ่ง และเป็นหนึ่งในโรคจำนวนหลายโรคที่เกิดจากการขาดตอนของการส่งสัญญาณในวิถี RAS-MAPK
| ด ค กความผิดปกติแต่กำเนิด ·  ความผิดปกติหลายอย่าง (Q87, 759> 7) |
| --- | --- |
Craniofacial:  Acrocephalosyndactylia (Apert syndrome/Pfeiffer syndrome, Saethre-Chotzen syndrome, Carpenter syndrome, Sakati-Nyhan-Tisdale syndrome)   อื่น ๆ: Möbius syndrome Goldenhar syndrome  ไซโคลเปีย 
Short stature:  Aarskog-Scott syndrome  Cockayne syndrome  Cornelia de Lange Syndrome  Dubowitz syndrome  กลุ่มอาการนูแนน  Robinow syndrome  Silver–Russell syndrome  Seckel syndrome  Smith-Lemli-Opitz syndrome-กลุ่มอาการเทอร์เนอร์ 
Limbs:  Adducted thumb syndrome  Holt-Oram syndrome  Klippel-Trénaunay-Weber syndrome  Nail–patella syndrome  Rubinstein-Taybi syndrome  Gastrulation/mesoderm: Caudal regression syndrome ectromelia (Sirenomelia)  ภาวะพบร่วมแวคเติร์ล 
Overgrowth:  กลุ่มอาการเบ็ควิท-ไวเดอมานน์  Sotos syndrome  Weaver syndrome 
Laurence-Moon-Bardet-Biedl:  Bardet–Biedl syndrome  Laurence-Moon syndrome 
Combined/other, known locus:  3 (Zimmerman-Laband syndrome)  4/13 (Fraser syndrome)  8 (Branchio-oto-renal syndrome)  12 (Keutel syndrome, Timothy syndrome)  15 (กลุ่มอาการมาร์แฟน)  19 (Donohue syndrome)
กลุ่มภาษาตุงกูซิก

| กลุ่มภาษาตุงกูซิก |
| --- | --- |
กลุ่มเชื้อชาติ:: กลุ่มชนตุงกูซิก
ภูมิภาค:: ไซบีเรีย, แมนจูเรีย
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: หนึ่งในตระกูลภาษาหลักของโลก
กลุ่มย่อย::   เหนือ (Ewenic)  ระหว่างเหนือ-ใต้ (Udegheic)  ใต้ (Jurchenic-Nanaic)  
ISO 639-5:: tuw
กลอตโตลอก:: tung1282
ขอบเขตของกลุ่มภาษาตุงกูซิก
กลุ่มภาษาตุงกูซิก (อังกฤษ: Tungusic languages) หรือ กลุ่มภาษาแมนจู-ตุงกุส เป็นภาษาที่ใช้พูดในไซบีเรียตะวันออกและแมนจูเรีย ยังเป็นที่โต้เถียงอยู่ว่าควรจัดให้อยู่ในตระกูลภาษาอัลไตหรือไม่ ภาษานี้รวมอยู่ในกลุ่มภาษาเตอร์กิกและกลุ่มภาษามองโกลตามลำดับ ภาษาในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นภาษาที่ใกล้ตาย
การจัดจำแนก

นักภาษาศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับกลุ่มภาษานี้มีการจัดจำแนกต่างกันโดยพิจารณาจากลักษณะของภาษา รากศัพท์ และลักษณะทางสัทวิทยา การจัดจำแนกที่เป็นที่นิยมมากที่สุดคือการแบ่งเป็นกลุ่มใต้และกลุ่มเหนือ โดยกลุ่มใต้แบ่งออกอีกเป็นกลุ่มตะวันออกเฉียงใต้และตะวันออกเฉียงเหนือ
กลุ่มภาษาตุงกูซิกเหนือ ได้แก่ ภาษาเอเวนค์ที่พูดโดยชาวเอเวนค์ในไซบีเรียกลางและทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ภาษาอื่นที่จัดเป็นสำเนียงของภาษาเอเวนค์ได้แก่ โอโรเกน เนกิดัล โซโลน และมาเนกีร์
กลุ่มภาษาตุงกูซิกใต้
กลุ่มตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ ภาษานาไน ภาษาอะกานี ภาษาบิราร์ ภาษากิเล ภาษาซามากิร ภาษาโอโรก ภาษาอุลช์ ภาษาโอโรช ภาษาอูเดเก
กลุ่มตะวันตกเฉียงใต้ ได้แก่ภาษาแมนจูของชาวแมนจูผู้ก่อตั้งราชวงศ์ชิงในประเทศจีน ภาษาซิเบที่ใช้พูดในซินเจียงโดยลูกหลานของชาวแมนจู ภาษาจูร์เชน เป็นภาษาที่ตายแล้ว
ภาษาจูร์เชน-แมนจู (เป็นภาษาเดียวกันแต่มีพัฒนาการคนละช่วง โดยคำว่าภาษาแมนจูเริ่มใช้ใน พ.ศ. 2179) เป็นภาษาในกลุ่มตุงกูซิกเพียงภาษาเดียวที่มีระบบการเขียน โดยภาษาจูร์เชนมีการเขียนด้วยอักษรจูร์เชนมาตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 16 ส่วนภาษาแมนจูเขีนด้วยอักษรแมนจูที่ได้รับอิทธิพลจากอักษรมองโกเลีย
ลักษณะทั่วไป

กลุ่มภาษาตุงกูซิกเป็นภาษารูปคำติดต่อ มีระบบการก (case) และการเปลี่ยนเสียงสระที่ซับซ้อน
ความสัมพันธ์กับภาษาอื่น

กลุ่มภาษาตุงกูซิกมีความเชื่อมโยงกับกลุ่มภาษาเตอร์กิกและกลุ่มภาษามองโกเลียในตระกูลภาษาอัลตาอิก และอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับภาษาเกาหลี ตระกูลภาษาญี่ปุ่นหรือภาษาไอนุด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

Monumenta Altaica - Altaic Linguistics. Grammars, Texts, Dictionaries, Bibliographies of Mongolian and other Altaic languages เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tungusic Research Group at Dartmouth College เก็บถาวร 2012-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(สเปน) Tungusic languages
กลุ่มอาการพานายิโอโทโพลอส

กลุ่มอาการพานายิโอโทโพลอส (อังกฤษ: Panayiotopoulos syndrome) เป็นกลุ่มโรคลมชักแบบไม่มีสาเหตุที่พบได้บ่อยในเด็กโรคหนึ่ง ผู้ป่วยมักไม่มีอาการระบบอื่น แต่มีเฉพาะอาการชักหรือชักต่อเนื่องของระบบประสาทอัตโนมัติ มีลักษณะเฉพาะคือผู้ป่วยจะมีอาการชัก ส่วนใหญ่จะชักต่อเนื่องเป็นเวลานาน มีอาการของระบบประสาทอัตโนมัติเด่น และมีผลตรวจคลื่นสมอง (EEG) พบว่ามี shifting foci หรือ multiple foci และมักมี occipital predominance
กลุ่มอาการทารกตายกะทันหัน

| กลุ่มอาการทารกตายกะทันหัน (Sudden infant death syndrome) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Cot death, crib death

สัญลักษณ์ของโครงการ Safe to Sleep
สาขาวิชา: Pediatrics
อาการ: Death of a child less than one year of age
การตั้งต้น: Sudden
สาเหตุ: Unknown
ปัจจัยเสี่ยง: Sleeping on the stomach or side, overheating, exposure to tobacco smoke, bed sharing
วิธีวินิจฉัย: No cause found after an investigation and autopsy
โรคอื่นที่คล้ายกัน: Infections, genetic disorders, heart problems, child abuse
การป้องกัน: ให้ทารกนอนหงาย, ใช้จุกหลอก, ให้นมแม่จากเต้านม, รับวัคซีน
การรักษา: Support for families
ความชุก: 1 in 1,000–10,000
กลุ่มอาการทารกตายกะทันหัน หรือ กลุ่มอาการตายอย่างกะทันหันของทารก (อังกฤษ: sudden infant death syndrome, SIDS) คือการเสียชีวิตกะทันหันของทารกอายุน้อยกว่า 1 ปี โดยไม่มีประวัติทางการแพทย์ที่อาจเป็นสาเหตุได้ และหลังการตรวจชันสูตรอย่างละเอียดและการตรวจที่เกิดเหตุอย่างละเอียดแล้ว ยังไม่สามารถหาสาเหตุการเสียชีวิตได้ ทารกที่เสียชีวิตกะทันหันมักเสียชีวิตขณะนอนหลับ บางสื่อจึงเรียกภาวะนี้ว่าภาวะหลับไม่ตื่นในทารก
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: R95 ICD-9-CM: 798.0 OMIM: 272120 MeSH: D013398 DiseasesDB: 12633
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 001566 eMedicine: emerg/407 ped/2171 Patient UK: กลุ่มอาการทารกตายกะทันหัน
กลุ่มอาการขาดไอโอดีนแต่กำเนิด

| กลุ่มอาการขาดไอโอดีนแต่กำเนิด |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: เครทินิสม์ (Cretinism)

ภาพถ่ายบุคคลโดย Eugène Trutat แสดงผู้ป่วยด้วยอาการเครทินิสม์
สาขาวิชา: วิทยาต่อมไร้ท่อ
อาการ: กอยเตอร์, ปัญญาอ่อน, การเจริญเติบโตหยุดชะงัก, หมัน, ผมร่วง
กลุ่มอาการขาดไอโอดีนแต่กำเนิด (อังกฤษ: congenital iodine deficiency syndrome) หรือ สภาพแคระโง่ (อังกฤษ: cretinism) เป็นโรคที่พบตั้งแต่กำเนิดอย่างหนึ่ง ผู้ป่วยจะมีพัฒนาการล่าช้าอย่างรุนแรงทั้งทางกายและทางสติปัญญา เป็นผลจากการขาดฮอร์โมนไทรอยด์ระหว่างที่มารดาตั้งครรภ์ ซึ่งมักเกิดจากการได้รับไอโอดีนไม่เพียงพอ เป็นสาเหตุหนึ่งของภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อยตั้งแต่กำเนิด
อาการและอาการแสดง

การขาดไอโอดีนจะทำให้ต่อมไทรอยด์มีขนาดโตขึ้นเรื่อยๆ เรียกว่า คอพอก บางรายอาจมีอาการตัวเตี้ยรุนแรงจนเห็นได้ที่อายุหนึ่งปี เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่อาจมีส่วนสูงสุดท้ายอยู่ที่ประมาณ 100-160 เซนติเมตร ขึ้นอยู่กับความรุนแรง แพทย์ และปัจจัยพันธุกรรมอื่นๆ อาการอื่นๆ ที่อาจพบได้ได้แก่ ผิวหนังหนา ผมร่วง ลิ้นใหญ่ ท้องโต
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: E00 ICD-9-CM: 243 DiseasesDB: 6612
ทรัพยากรภายนอก: eMedicine: ped/501
กลุ่มอาการสเตอร์จ-เวเบอร์

| กลุ่มอาการสเตอร์จ-เวเบอร์ (Sturge–Weber syndrome) |
| --- | --- |
CT scan of Sturge-Weber syndrome
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: Q85.8
ICD-9: 759.6
OMIM: 185300
DiseasesDB: 12572
MedlinePlus: 001426
eMedicine: neuro/356
MeSH: D013341
กลุ่มอาการสเตอร์จ-เวเบอร์ (อังกฤษ: Sturge-Weber syndrome) เป็นโรคของความผิดปกติแต่กำเนิดของระบบประสาทและผิวหนัง (ฟาโคมาโตซิส) อย่างหนึ่ง มักพบกับการมีปานพอร์ตไวน์บนใบหน้า ต้อหิน อาการชัก ความบกพร่องทางสติปัญญา และหลอดเลือดผิดปกติที่เยื่อหุ้มสมองข้างเดียวกัน (ipsilateral leptomeningeal angioma) ผู้ป่วยโรคนี้จะมีหลอดเลือดผิดปกติบนผิวสมอง ส่วนใหญ่เป็นเพียงด้านเดียว
| ด ค กPhakomatosis (Q85, 759> 5–759.6) |
| --- | --- |
Neurofibromatosis:  Type I  Type II 
Angiomatosis:  Sturge–Weber syndrome  Von Hippel–Lindau disease 
Hamartoma:  Tuberous sclerosis  Hypothalamic hamartoma (Pallister–Hall syndrome)  Multiple hamartoma syndrome Proteus syndrome  Cowden syndrome  Bannayan–Riley–Ruvalcaba syndrome  Lhermitte–Duclos disease 
Other:  Abdallat–Davis–Farrage syndrome  Ataxia telangiectasia  Incontinentia pigmenti  Peutz–Jeghers syndrome
กลุ่มอาการสต็อกโฮล์ม

อดีตอาคารที่ทำการของธนาคารเครดิทบังเคนในจัตุรัสนอร์มัล์มสตอร์ย สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ที่เกิดเหตุ
กลุ่มอาการสต็อกโฮล์ม (อังกฤษ: Stockholm syndrome) เป็นคำอธิบายถึงอาการอย่างหนึ่งที่ตัวประกันเกิดความสัมพันธ์ทางใจกับผู้ลักพาตัวในระหว่างการถูกกักขัง ความสัมพันธ์ทางอารมณ์นี้เกิดขึ้นระหว่างผู้จับกับเชลยในช่วงเวลาที่ได้ใกล้ชิดกัน แต่นี่อาจถือได้ว่าไม่มีสัญญาณด้านอันตรายหรือเกิดความเสี่ยงอันตรายต่อเหยื่อ กลุ่มอาการสต็อกโฮล์มไม่อยู่ในคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต ซึ่งเป็นหลักเกณฑ์การวินิจฉัยความผิดปกติทางจิต เนื่องจากขาดการวิจัยเชิงวิชาการ กลุ่มอาการนี่พบเห็นได้ยาก จากข้อมูลของระบบฐานข้อมูลการจับตัวประกัน ของสำนักงานสอบสวนกลาง และ Law Enforcement Bulletin ประเมินว่าพบการลักพาตัวประเภทนี้น้อยกว่า 5%
คำนี้มีการใช้ครั้งแรกโดยสื่อมวลชนใน ค.ศ. 1973 เมื่อมีการจับตัวประกัน 4 คนระหว่างเหตุปล้นธนาคารเครดิทบังเคน ที่ย่านนอร์มัล์มสตอร์ยของเมืองสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตัวประกันได้ปกป้องผู้จับตัวพวกเขาหลังถูกปล่อยตัวและยังไม่ยอมเป็นพยานต่อศาลด้วย
สี่องค์ประกอบสำคัญที่แสดงคุณลักษณะของกลุ่มอาการสต็อกโฮล์ม คือ
ตัวประกันมีความรู้สึกที่ดีต่อผู้จับตัว
ไม่มีความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ระหว่างตัวประกันและผู้จับตัว
ตัวประกันไม่ให้ความช่วยเหลือต่อตำรวจและเจ้าหน้าที่รัฐบาล (เว้นแต่ผู้จับตัวจะถูกตำรวจบังคับ)
ตัวประกันเห็นถึงมนุษยธรรมในผู้จับตัว เพราะพวกเขาไม่ได้ถูกคุกคาม เพียงอยู่ในฐานะเป็นผู้บุกรุก
กลุ่มอาการทารกถูกเขย่า

| Abusive head trauma |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Shaken baby syndrome, non accidental head injury

An intraparenchymal bleed with overlying skull fracture from abusive head trauma
อาการ: Variable
ภาวะแทรกซ้อน: Seizures, visual impairment, cerebral palsy, cognitive impairment
การตั้งต้น: Less than 5 years old
สาเหตุ: Blunt trauma, vigorous shaking
วิธีวินิจฉัย: CT scan
การป้องกัน: Educating new parents
พยากรณ์โรค: Long term health problems common
ความชุก: 3 per 10,000 babies per year (US)
การเสียชีวิต: ~25% risk of death
กลุ่มอาการทารกถูกเขย่า (อังกฤษ: shaken baby syndrome, SBS) หรือ การบาดเจ็บต่อศีรษะจากการถูกกระทำทารุณ (อังกฤษ: abusive head trauma, AHT) คือการบาดเจ็บต่อศีรษะของเด็กที่เกิดจากการถูกผู้อื่นกระทำ ผู้ป่วยอาจมีอาการเพียงเล็กน้อยหรือมีอาการชัดเจนมากก็ได้ อาการที่มีเช่นอาเจียน หรือร้องกวนผิดปกติ บ่อยครั้งอาจไม่มีอาการแสดงของการบาดเจ็บภายนอกใดๆ ภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นได้เช่น ชัก ตาบอด สมองพิการ และสติปัญญาบกพร่องได้ ภาวะนี้เป็นการกระทำทารุณต่อเด็กประเภทหนึ่ง
สาเหตุอาจเกิดจากการถูกกระแทกด้วยของแข็งไม่มีคม หรือเกิดจากการเขย่าอย่างรุนแรง มักเกิดจากการที่ผู้เลี้ยงดูเกิดความเครียดอย่างรุนแรงจากการที่เด็กร้องกวน การวินิจฉัยอาจทำได้ยากเนื่องจากอาการของผู้ป่วยมักไม่จำเพาะ หากสงสัยภาวะนี้แนะนำให้ทำเอกซเรย์คอมพิวเตอร์สมอง การตรวจพบเลือดออกที่จอตาพบนั้นพบได้บ่อยในภาวะนี้ แต่ก็พบในภาวะอื่นได้เช่นกัน
การให้ความรู้กับพ่อแม่มือใหม่มีประโยชน์ช่วยลดอัตราการเกิดภาวะนี้ได้ การรักษาบางครั้งอาจต้องผ่าตัด เช่นการวางทางระบายน้ำจากโพรงสมอง ภาวะนี้ในปีหนึ่งๆ จะพบได้ในเด็กประมาณ 3-4 ต่อ 10,000 คน ส่วนใหญ่พบในเด็กอายุน้อยกว่า 5 ปี เมื่อเป็นแล้วมีโอกาสเสียชีวิต 25% การวินิจฉัยภาวะนี้มักมีผลทางกฎหมายต่อผู้ดูแลเด็กตามมา
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: T74.1 ICD-9-CM: 995.55 MeSH: D038642
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 007578
Centers for Disease Control and Prevention - Abusive head trauma
กลุ่มอาการดิจอร์จ

| 22q11> 2 deletion syndrome |
| --- | --- |
Brain computer tomography cuts of the patient, demonstrating basal ganglia and periventricular calcification. From a case report by Tonelli et al., 2007
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: D82.1
ICD-9: 279.11, 758.32
OMIM: 188400
DiseasesDB: 3631
eMedicine: med/567 ped/589derm/716
MeSH: D004062
GeneReviews:  22q11.2 Deletion Syndrome 
กลุ่มอาการดิจอร์จ (อังกฤษ: DiGeorge syndrome) หรือกลุ่มอาการการหลุดหายของตำแหน่ง 22q11 (อังกฤษ: 22q11 deletion syndrome) เกิดจากการหลุดหายของส่วนหนึ่งของโครโมโซม 22 ถือเป็นโรคในกลุ่มของกลุ่มอาการไมโครดีลีชัน (การหลุดหายขนาดเล็ก) ที่พบบ่อยที่สุด โดยเกิดขึ้นที่ตำแหน่ง 22q11.2 ถ่ายทอดแบบออโตโซมลักษณะเด่น ในความชุกอยู่ที่ประมาณ 1:4000 ภาวะนี้ได้รับการบรรยายไว้ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1968 โดยกุมารแพทย์ต่อมไร้ท่อ Angelo DiGeorge นอกจากนี้ภาวะนี้ยังสัมพันธ์กับโรคหัวใจแต่กำเนิดชนิด truncus arteriosus และ Tetralogy of Fallot อีกด้วย
อาการและอาการแสดง > ความบกพร่องทางการรับรู้

ผู้ป่วยเด็กกลุ่มอาการดิจอร์จมักมีระดับสติปัญญาอยู่ในช่วงก้ำกึ่งระหว่างปกติค่อนข้างต่ำและต่ำ และมักมีความสามารถทางด้านการใช้คำพูดดีกว่าด้านอื่นๆ บางรายสามารถเข้าเรียนในโรงเรียนปกติได้ แต่บางรายต้องเข้าโรงเรียนการศึกษาพิเศษหรือเรียนที่บ้าน ความรุนแรงของภาวะแคลเซียมในเลือดต่ำในวัยเด็กเล็กมีความสัมพันธ์กับความรุนแรงของพฤติกรรมคล้ายออทิสติกในวัยโตขึ้น
ผู้ใหญ่ที่มีกลุ่มอาการดิจอร์จจะมีความเสี่ยงสูงที่จะเกิดโรคจิตเภท (schizophrenia) โดย 30% จะเคยมีอาการของโรคจิต (psychosis) อย่างน้อยหนึ่งครั้งในชีวิต และประมาณหนึ่งในสี่จะป่วยโรคจิตเภท
ผู้ป่วยกลุ่มอาการดิจอร์จมีโอกาสเกิดโรคพาร์กินสันชนิดเป็นเร็ว (early onset Parkinson's disease) มากกว่าคนทั่วไป การวินิจฉัยอาจมีความยากลำบากเนื่องจากยาที่ใช้รักษาโรคจิตเภทจะมีผลข้างเคียงทำให้เกิดอาการแบบโรคพาร์กินสันได้ ทำให้การวินิจฉัยล่าช้าออกไปได้ถึง 10 ปี
กลุ่มอาการอักเสบจากภาวะฟื้นตัวของระบบภูมิคุ้มกัน

กลุ่มอาการอักเสบจากภาวะฟื้นตัวของระบบภูมิคุ้มกัน (อังกฤษ: immune reconstitution inflammatory syndrome, IRIS) เป็นภาวะที่พบในผู้ป่วยโรคที่ทำให้มีภาวะภูมิคุ้มกันต่ำ ในช่วงที่ภูมิคุ้มกันกำลังฟื้นตัว และทำปฏิกิริยากับการติดเชื้อฉวยโอกาสที่มีอยู่ก่อนจนทำให้เกิดปฏิกิริยาการอักเสบอย่างรุนแรง จนทำให้ดูเหมือนว่ามีอาการแย่ลง
กลุ่มภาษาคอเคเซียน

กลุ่มภาษาคอเคเซียน (อังกฤษ: Caucasian languages)เป็นกลุ่มภาษาใหญ่ที่มีผู้พูดมากกว่า 10 ล้านคนในบริเวณเทือกเขาคอเคซัสของยุโรปตะวันออกและเอเชียตะวันตกซึ่งอยู่ระหว่างทะเลดำกับทะเลสาบแคสเปียน นักภาษาศาสตร์จัดแบ่งภาษาในบริเวณนี้ออกเป็นหลายตระกูล ภาษาบางกลุ่มไม่พบผู้พูดนอกบริเวณเทือกเขาคอเคซัสจึงเรียกว่ากลุ่มภาษาคอเคซัส
ตระกูลภาษาที่พบในเทือกเขาคอเคซัส

ภาษาส่วนใหญ่ที่ใช้พูดในเทือกเขาคอเคซัสจัดแบ่งลงในตระกูลภาษาต่างๆได้หลายตระกูล ส่วนภาษาที่จัดเป็นกลุ่มภาษาคอเคซัส ได้แก่
กลุ่มภาษาคอเคเซียนใต้ บางครั้งเรียกกลุ่มภาษาจอร์เจียหรือคาร์ทเวเลีย ได้แก่ภาษาจอร์เจียที่เป็นภาษาราชการของประเทศจอร์เจีย มีผู้พูดราว 4 ล้านคน
กลุ่มภาษาคอเคเซียนตะวันตกเฉียงเหนือ บางครั้งเรียกกลุ่มภาษาอับซัช-อดืก เซอร์คัสเซียนหรือโปนติก ได้แก่ภาษาการ์บาเดีย มีผู้พูดราว 1 ล้านคน ภาษาอับคาซ มีผู้พูดราว 1 แสน คน ฯลฯ
กลุ่มภาษาคอเคเซียนตะวันออกเฉียงเหนือ บางครั้งเรียกกลุ่มภาษาดาเกสถาน นาโค-ดาเกสถาน หรือกลุ่มคัสเปียน ได้แก่ ภาษาเชเชน มีผู้พูดราว 1 ล้านคน ภาษาอาวาร์ มีผู้พูดราว 760000 คน ฯลฯ
ลักษณะร่วมกันของกลุ่มภาษาคอเคซัส ได้แก่ การมีพยัญชนะเสียงเป่าลม และโครงสร้างแบบรูปคำติดต่อชัดเจนมาก นอกจากภาษาเมเกรเลียแล้ว ภาษาในกลุ่มนี้มีลักษณะของการกเกี่ยวพันสูง
โดยทั่วไปเชื่อว่าภาษาในกลุ่มนี้มีเสียงพยัญชนะมาก แต่ความเป็นจริงจะถูกต้องเฉพาะกับกลุ่มภาษาคอเคเซียนตะวันตกเฉียงเหนือและกลุ่มภาษาคอเคเซียนตะวันออกเฉียงเหนือเท่านั้น (มีถึง 80 - 84 เสียงในภาษาอูบึก) พยัญชนะของกลุ่มภาษาคอเคเซียนใต้ไม่ต่างไปจากภาษาตระกูลอื่นมากนัก เช่นภาษาจอร์เจียมี 28 เสียง ภาษาลาซ 30 เสียง เมื่อเทียบกับภาษาอาหรับ 28 เสียง และภาษารัสเซีย 35-37 เสียง
ภาษาอื่นๆที่ใช้พูดในบริเวณเทือกเขาคอเคซัสได้แก่ตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียน เช่น ภาษาอาร์มีเนีย ภาษากรีก กลุ่มภาษาอิหร่าน (ภาษาออสเซติก ภาษาตาลิซ) กลุ่มภาษาสลาวิก (ภาษารัสเซีย) และตระกูลภาษาอัลไตอิก เช่น กลุ่มภาษาเตอร์กิก (ภาษาอาเซอรี ภาษาการาเชย์-บัลการ์)และกลุ่มภาษามองโกล เช่น ภาษาคัลมึก