ระบบรัฐสภา
ประเทศ > ยุโรป

| ประเทศ | ความเชื่อมโยงระหว่างสภานิติบัญญัติและฝ่ายบริหาร |
| --- | --- |
 แอลเบเนีย: รัฐสภาแอลเบเนียอนุมัติคณะรัฐมนตรีของแอลเบเนีย
 อันดอร์รา: 
 ออสเตรีย: ตามทฤษฎีแล้ว ประธานาธิบดีแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรี แต่ในทางปฏิบัติ พวกเขาไม่สามารถปกครองได้หากไม่มีการสนับสนุน (หรืออย่างน้อยก็ยอมรับ) จากสภาแห่งชาติ คณะรัฐมนตรีต้องรับผิดชอบต่อสภาแห่งชาติและสามารถถูกสภาแห่งชาติปลดออกจากตำแหน่งได้ผ่านการอภิปรายไม่ไว้วางใจ
 เบลเยียม: รัฐสภายอมรับคณะรัฐมนตรีของเบลเยียม
 บัลแกเรีย: สภาแห่งชาติแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของบัลแกเรีย
 โครเอเชีย: รัฐสภาโครเอเชียอนุมัติประธานาธิบดีรัฐบาลและคณะรัฐมนตรีที่เสนอชื่อโดยประธานาธิบดี
 สาธารณรัฐเช็ก: ประธานาธิบดีสาธารณรัฐเช็กมักแต่งตั้งผู้นำพรรคการเมืองหรือกลุ่มการเมืองที่ใหญ่ที่สุดในสภาผู้แทนราษฎรเป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งจัดตั้งคณะรัฐมนตรี นายกรัฐมนตรีต้องได้รับการไว้วางใจจากสภาผู้แทนราษฎร
 เดนมาร์ก: พระมหากษัตริย์แต่งตั้งผู้นำคณะรัฐมนตรีซึ่งมีแนวโน้มจะสามารถจัดตั้งคณะรัฐมนตรีที่ไม่ถูกคัดค้านโดยเสียงข้างมากใน Folketinget โดยอิงจากคำแนะนำจากผู้นำพรรคการเมืองใน Folketinget
 เอสโตเนีย: ริกิโคกุ (Riigikogu) เลือกนายกรัฐมนตรีที่ได้รับการเสนอชื่อโดยประธานาธิบดีสาธารณรัฐ (โดยปกตินายกรัฐมนตรีคนนี้คือผู้นำกลุ่มการเมืองในรัฐสภา) รัฐบาลสาธารณรัฐเอสโตเนียได้รับการแต่งตั้งในภายหลังโดยประธานาธิบดีสาธารณรัฐภายใต้ข้อเสนอของนายกรัฐมนตรีที่ได้รับการอนุมัติ ริกิโคกุสามารถปลดนายกรัฐมนตรีและสมาชิกคนอื่น ๆ ของรัฐบาลได้ผ่านการลงมติไม่ไว้วางใจ
 ฟินแลนด์: รัฐสภาฟินแลนด์แต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของฟินแลนด์
 เยอรมนี: บุนเดสทา (Bundestag) เลือกนายกรัฐมนตรี (หลังจากได้รับการเสนอชื่อจากประธานาธิบดีเยอรมนี) ซึ่งจัดตั้งคณะรัฐมนตรี
 กรีซ: รัฐสภาเฮเลนิก (Hellenic Parliament) อนุมัติคณะรัฐมนตรีของกรีซ
 ฮังการี: สภาแห่งชาติอนุมัติคณะรัฐมนตรีของฮังการี
 ไอซ์แลนด์: ประธานาธิบดีไอซ์แลนด์แต่งตั้งและปลดคณะรัฐมนตรีของไอซ์แลนด์ รัฐมนตรีไม่สามารถลาออกได้หากไม่ได้รับการปลดออกจากตำแหน่งโดยพระราชกฤษฎีกา
 ไอร์แลนด์: ไอย์เรน (Dáil Éireann) เสนอชื่อเทาเซช (Taoiseach) ซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีไอร์แลนด์
 อิตาลี: รัฐสภาอิตาลีให้และเพิกถอนความไว้วางใจในคณะรัฐมนตรีของอิตาลี ซึ่งแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีอิตาลี
 Kosovo: สภาแห่งชาติคอซอโวแต่งตั้งรัฐบาลคอซอโว
 ลัตเวีย: ไซมา (Saeima) แต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของสาธารณรัฐลัตเวีย
 ลักเซมเบิร์ก: สภาผู้แทนราษฎรแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของลักเซมเบิร์ก
 มอลตา: สภาผู้แทนราษฎรแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของมอลตา
 มอลโดวา: รัฐสภามอลโดวาแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีของมอลโดวา
 มอนเตเนโกร: รัฐสภามอนเตเนโกรแต่งตั้งรัฐบาลมอนเตเนโกร
 เนเธอร์แลนด์: สภาต่ำแห่งสภาทั่วไป (Second Chamber of the States-General) สามารถปลดคณะรัฐมนตรีของเนเธอร์แลนด์ได้ผ่านการลงมติไม่ไว้วางใจ
 มาซิโดเนียเหนือ: สภาอนุมัติรัฐบาลของมาซิโดเนียเหนือ
 นอร์เวย์: พระมหากษัตริย์แต่งตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่นำพรรคการเมืองหรือกลุ่มการเมืองที่ใหญ่ที่สุดในสตอร์ติง (Stortinget) เป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งจัดตั้งคณะรัฐมนตรี
 โปแลนด์: ประธานาธิบดีโปแลนด์และพรรครัฐบาลในเซยม (Sejm) ได้รับเลือกตั้งโดยประชาชน ประธานาธิบดีแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีจากพรรคการเมืองหรือกลุ่มการเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นหัวหน้ารัฐบาล อย่างไรก็ตาม ระบบของโปแลนด์มักถูกมองว่าเป็นแบบกึ่งประธานาธิบดีโดยพฤตินัย ประธานาธิบดีโปแลนด์มีอำนาจยับยั้งกฎหมายที่ผ่านรัฐสภาและสามารถยุบสภาได้ภายใต้เงื่อนไขบางประการ รัฐธรรมนูญของโปแลนด์กำหนดระบบของประเทศเป็นสาธารณรัฐแบบรัฐสภาตามกฎหมาย
 โปรตุเกส: หลังการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรหรือการลาออกของรัฐบาลชุดก่อน ประธานาธิบดีจะรับฟังพรรคการเมืองในสภาผู้แทนราษฎรและเชิญบุคคลหนึ่งมาจัดตั้งรัฐบาล ซึ่งโดยปกติแล้วจะเป็นผู้นำพรรคที่ใหญ่ที่สุด จากนั้นประธานาธิบดีจะสาบานตนนายกรัฐมนตรีและรัฐบาล
 ซานมารีโน: 
 เซอร์เบีย: สภาแห่งชาติแต่งตั้งรัฐบาลเซอร์เบีย
 สโลวาเกีย: สภาแห่งชาติอนุมัติรัฐบาลสโลวาเกีย
 สโลวีเนีย: สภาแห่งชาติแต่งตั้งรัฐบาลสโลวีเนีย
 สเปน: สภาผู้แทนราษฎรเลือกประธานาธิบดีรัฐบาลซึ่งจัดตั้งคณะรัฐมนตรี
 สวีเดน: ริกส์ดาก (Riksdag) เลือกนายกรัฐมนตรีซึ่งแต่งตั้งสมาชิกคนอื่น ๆ ของรัฐบาล
 สหราชอาณาจักร: ผู้นำซึ่งเกือบจะเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (MP) และของพรรคการเมืองที่ควบคุมหรือมีแนวโน้มจะควบคุมความเชื่อมั่นของเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีโดยพระมหากษัตริย์อังกฤษซึ่งแต่งตั้งสมาชิกคณะรัฐมนตรีตามการเสนอชื่อและคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี