stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฉางเอ๋อ 1

ยานฉางเอ๋อ 1
ฉางเอ๋อ 1 (จีน: 嫦娥一号) เป็นดาวเทียมเพื่อการสำรวจดวงจันทร์ ดวงแรกของประเทศจีน
ชื่อ ฉางเอ๋อ มาจากชื่อของนางฟ้าบนดวงจันทร์ตามเทพนิยายของจีน
จีนส่งยานสู่นอกโลกเมื่อ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550 จากสถานีอวกาศในมณฑลเสฉวน ต่อมา 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ฉางเอ๋อ 1 เข้าสู่วงโคจรรอบดวงจันทร์อย่างราบรื่น และโคจรเป็นรูปวงรี คาบโคจร 3.5 ชั่วโมง
ดูเพิ่ม

ฉางเอ๋อ 2
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพ ฉางเอ๋อ 1 เก็บถาวร 2007-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นิวมุอัรรับ

นิวมุอัรรับ (อาหรับ: المربع الجديد, อักษรโรมัน: al-Murabbaʿ al-Jadīd, แปลตรงตัว 'มุอัรรับใหม่') เป็นโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์แบบผสมผสานการใช้งานในพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของริยาด และตะวันออกสุดของดิรียะห์ ซาอุดีอาระเบีย โครงการนี้ประกาศในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 โดยมกุฎราชกุมารโมฮัมเหม็ด บิน ซัลมาน ว่าเป็นโครงการใจกลางเมืองที่ทันสมัยที่สุดในโลก โดยมีชื่อมาจากย่านมุอัรรับของริยาด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของซาอุดีวิชัน 2030 และจะมีมุกะอ์อับ อาคารสูงทรงลูกบาศก์สูง 400 เมตร ซึ่งจะเป็นเมืองในร่มที่มีการควบคุมสภาพอากาศแห่งที่สองของโลกหลังจากเมืองโมฮัมเหม็ด บิน ราชิด ในดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ใจกลางเมืองจะตั้งอยู่ที่สี่แยกของถนนคิงคอลิดและถนนคิงซัลมาน โดยพื้นที่นี้จะครอบคลุมสองย่านของริยาด และสามย่านของเขตปกครองดิริยะ. ส่วนตะวันออกจะตัดออกจากย่านอัลมัลกาและบางส่วนของย่านอัลคิราวานในเขตเทศบาลอัลเชมัลของริยาด ขณะที่ส่วนตะวันตกจะประกอบด้วยย่านอัลซัลมานียะห์, อัลมาลิก และบางส่วนของย่านอัลมัลกาภายใน เขตปกครองดิรียะห์
มูฮัมหมัด อุสมานมูซา

มูฮัมหมัด อุสมานมูซา (ชื่อเล่น เหม็ด) เป็นนักฟุตซอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นให้กับจิมบิ คาร์ตาเกนา ในประเทศสเปน และทีมชาติไทย
มูฮัมหมัดเป็นนักเตะฟุตซอลไทยคนแรกที่ได้เล่นลีกอาชีพที่ประเทศสเปน โดยใน พ.ศ. 2560 เขาถูกยืมตัวไปเล่นให้กับสโมสรซานติอาโก้
หลังจากสิ้นสุดการแข่งขันฟุตซอลไทยลีก 2564 มูฮัมหมัดได้ย้ายจากชลบุรี บลูเวฟ ไปแบล็คเพิร์ล ยูไนเต็ด พร้อมกับไปทดสอบฝีเท้ากับสโมสรฟุตซอลเบนฟิกา ในประเทศโปรตุเกส และต่อมาได้มีการยืมตัวไปเล่นให้กับ
กอร์โดบา ของประเทศสเปน
เขาถูกเรียกติดทีมชาติครั้งแรกใน พ.ศ. 2559 ในการแข่งขันอาเซียนฟุตซอลแชมเปียนชิพ 2016
มูฮัมหมัดเป็นนักเตะฟุตซอลไทยคนแรกที่ได้แชมป์ฟุตซอลในประเทศสเปน โดยได้แชมป์ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา กับสโมสรจิมบิ คาร์ตาเกนา
ประวัติ

มูฮัมหมัด อุสมานมูซา มีบิดาเป็นชาวกานา และมารดาเป็นชาวไทย พ่อของมูฮัมหมัด เป็นนักฟุตบอลอาชีพ เดินทางมาเล่นฟุตบอลในประเทศไทยกับสโมสรฟุตบอลยาสูบและสโมสรฟุตบอลการท่าเรือ และได้พบรักกับแม่ของมูฮัมหมัด เขาอาศัยอยู่กับยายเนื่องจากบิดาเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก ส่วนมารดาต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ
มูฮัมหมัด สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตร และระดับปริญญาตรี จากคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เกียรติประวัติ > แบงค็อก บีทีเอส

ไทยฟุตซอลเอฟเอคัพ
ชนะเลิศ (1): 2560
ฟุตซอลชิงแชมป์สโมสรอาเซียน
ชนะเลิศ (1): 2561
เกียรติประวัติ > ชลบุรีบลูเวฟ

ฟุตซอลไทยลีก
ชนะเลิศ (2): 2563, 2564–2565
เกียรติประวัติ > จิมบิ คาร์ตาเกนา

ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา (1): 2025
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

ฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย
รองชนะเลิศ (1): 2567
ฟุตซอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน
ชนะเลิศ (5): 2559, 2560, 2561, 2562, 2565
ซีเกมส์
ชนะเลิศ (2): 2560, 2564
ฟุตซอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี
อันดับที่ 3 (1):  2560
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

ผู้ทำประตูสูงสุดในฟุตซอลไทยลีก (1): 2564–2565
รางวัล MVP นักเตะยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล (2): 2563, 2564–2565
ดาวซัลโวในรายการฟุตซอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน (3): 2560, 2562, 2565
แหล่งข้อมูลอื่น

Muhammad Osamanmusa Profile
เจ้าฟ้าทะละหะ (ปก)

เจ้าฟ้าทะละหะ (เขมร : ចៅហ្វ៊ាទឡ្ហៈปก, พ.ศ.-2349) หรือออกญากลาโหม (ปก) ที่ต่อมาเป็นเป็นเจ้าฟ้าทะละ (ปก) ต้นสกุล ปกมนตรี มีบทบาททางด้านการทหารและการปกครอง ภายในกัมพูชาในช่วงสมัยกรุงธนบุรีและรัตนโกสินทร์ตอนต้น เคยร่วมรบในสงครามกลางเมืองกัมพูชาในช่วงการแข่งขันการเข้าไปมีบาทบาททางการเมืองการทหารระหว่างสยามและเวียดนาม  ทั้งมีบทบาทเป็นบิดาเลี้ยง ผู้อภิบาลของยุกษัตริย์กัมพูชา จนกระทั่งผู้สำเร็จราชการในราชสำนักเขมร
บทบาทและความสำคัญของเจ้าฟ้าทะละหะ (ปก)

1.มีบทบาทในฐานะผู้นำทัพ ในตำแหน่ง “ออกญากลาโหม” ที่มีอำนาจในการเป็นแม่ทัพนำพลในการรบในสมรภูมิสงครามแย่งชิงอำนาจภายในกัมพูชา และสงครามกับเวียดนาม ดังปรากฏหลักฐานว่า “...จัดให้ออกญากลาโหม (ปา) เปนแม่ทัพนำพล 5000 คน ไปช่วยพระเจ้าเวียดนามรบกับญวนไกเซิน...”     ดังนั้นตำแหน่งออกญากลาโหม จึงถือว่าเป็นหัวใจด้านการศึกและมีความสำคัญในฐานะผู้นำทัพ ดังนั้นตำแหน่งดังกล่าวจึงมีทั้งอำนาจและกำลังที่จะคอยกำกับให้เกิดความสงบภายในกัมพูชาภายใต้การเป็นผู้อารักอภิบาลนักองค์เองที่ได้รับการสถาปนาเป็นกษัตริย์ในกัมพูชา หรือการอภิบาลโอรสธิดาของพระองค์เองให้เจริญเติบโตจนกระทั่งลุชันษาดังกรณีนักองค์จันที่จะปกครองบ้านเมืองในฐานะกษัตริย์ได้ด้วยเช่นกัน
2.มีบทบาทในฐานะผู้อภิบาลและผู้สำเร็จราชการแทนกษัตริย์กัมพูชา หมายถึงการได้รับมอบหมายจากรัชกาลที่ 1 ให้ทำหน้าที่ดูแลอภิบาลนักองค์เองในตำแหน่งกษัตริย์แห่งกัมพูชา ดังปรากฏหลักฐานว่า “...ออกญาวัง ชื่อ ปก ซึ่งเปนพระบิดาเลี้ยงนั้น เลื่อนขึ้นเปนออกญากะลาโหม อยู่เฝ้ารักษาพระองค์พระบาทบรมบพิตร พระองค์เอง...”  รวมทั้งเมื่อเจริญวัยสมควรได้รับการให้เสด็จกลับไปเป็นพระเจ้าแผ่นดินครองเขมรยังให้ออกญากลาโหม (ปก) “..ทรงอภิเษก..พระองค์เอง...เป็นพระบาทสมเด็จพระนารายน์ราชาธิราช...แล้วทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ตั้งให้ออกญากลาโหม ปก เปนเจ้าฟ้าทะละหะ...”  จนกระทั่งสิ้นรัชกาล พร้อมยังเป็น “ผู้สำเร็จราชการแทน” ในตำแหน่ง “เจ้าฟ้าทะละ” ที่ทำหน้าเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าแผ่นดินเขมร  ดูแลทำนุบำรุงโอรสธิดาของนักองค์เอง  เจริญเติบโตพอสมควรแก่วัยที่จะสามารถปกครองบ้านเมืองได้ จนกระทั่งถึง พ.ศ. 2349 รวมระยะเวลา 10 ปี (พ.ศ.2340-2349) เจ้าฟ้าทะละหะ (ปก) ก็พานักองค์จันทร์ ซึ่งในขณะนั้น ทรงมีอายุ 16 ชันษาแล้ว การเจริญพระชันษาเติบโตของ
3. มีบทบาทในการป้องกันคุ้มครองกษัตริย์ของกัมพูชาและเกียรติยศของแผ่นดินสยามด้วยความซื่อสัตย์ จนกระทั่งถึงแก่การมรณกรรมในตำแหน่งและหน้าที่สุดท้าย กล่าวคือบทบาทและหน้าที่ในฐานะตำแหน่งออกญากลาโหมที่จะทำหน้าที่ในศึกสงคราม ทำหน้าที่ในการบริหารบ้านเมืองในฐานะผู้อภิบาลและผู้สำเร็จราชการที่มีหน้าที่สูงสุด แต่ทำหน้าที่ด้วยความเชื่อสัตย์สุจริต ต่อกษัตริย์เขมร ไม่ได้มีพฤติกรรมหรือการกระทำใด  ๆ ที่เป็นการล่วงละเมิดอำนาจเมื่อเทียบกับ “ฟ้าทะละหะ” อื่นก่อนหน้าในช่วงสงครามกลางเมืองเขมรขุนนางแย่งอำนาจกันในช่วงก่อนหน้านี้ และในเวลาเดียวกันนำกษัตริย์ไปถวายรายงานตัวเพื่อให้โปรดเกล้าอภิเษกเป็นกษัตริย์ปกครองแผ่นดินเขมรต่อมา
บรรณานุกรม

เดวิด พี แชนด์เลอร์. ประวัติศาสตร์กัมพูชา. แปลโดย พรรณงาม เง่าธรรมสาร สดใส ขันติวรพงศ์ และ วงเดือน นาราสัจจ์.
กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์, 2546.
ธิบดี บัวคำศรี. ประวัติศาสตร์กัมพูชา. กรุงเทพมหานคร : เมืองโบราณ, 2555.
รัชดา ธนภาค,ราชอาณาจักรกัมพูชา, กรุงเทพมหานคร : บริษัท สถาพรบุ๊คส์ จำกัด,2555.
วลัยลักษณ์ ทรงศิริ,พัชรินธร เดชสมบูรณ์รัตน์, รัชนีบูล ตั้งคณะสิงห์. "เอกสารประกอบการเสวนาสาธารณะเรื่องคนย่านเก่ากรุงเทพฯ ที่ป้อมมหากาฬ ตอนที่ 2 ตลาดนางเลิ้ง ตลาดใหม่ (ซิงตั๊กลั๊ก) ย่านชานพระนคร",. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์, 2558.
สุมาลี บำรุงสุข. นักองค์เอง ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B. ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพมหานคร : ราชบัณฑิตยสถาน, 2539.
David Chandler. A History of Cambodia. Westview Press. 2000.
ไอ-แซ็ค

| I-ZAX |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด:  กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
แนวเพลง: ร็อก
ช่วงปี: พ.ศ. 2545 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Madcatz (พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2550) จีนี่เรคคอร์ดส (พ.ศ. 2550 - พ.ศ. 2557) อิสระ (พ.ศ. 2557 - ปัจจุบัน)

สมาชิก: พัชรพล ปานพุ่ม (ร้องนำ) ถาวร แซ่อึ้ง (กีตาร์) ชัชวาล พูลผล (เบส) จาตุรงค์ เนื่องจำนงค์ (กลอง) คำรณ เต่าทอง (คีย์บอร์ด)
อดีตสมาชิก: พงศภัค ทองเจริญ (กีตาร์)
ไอ-แซ็ค (อังกฤษ: I-ZAX) เป็นวงดนตรีร็อกสังกัดค่ายจีนี่ เรคคอร์ด ของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีเพลงดังคือ ปวดใจ, ดอกไม้กับหัวใจ, คนรักกัน เป็นต้น ซึ่งชื่อวงมาจากชื่อเล่นของพัชรพลนักร้องนำของวงและหลานชายของจิรศักดิ์ ปานพุ่ม
อัลบั้ม > คนรักกัน ปี 2545

ปัญหาเฉพาะหน้า
คนรักกัน
ดอกไม้กับหัวใจ
ไม่รักให้มันรู้ไป
ระหว่างรอ
ปวดใจ
สุดสวย
เขาและเธอ กับฉัน
ร้อนนะ
ปลุกใจ
อัลบั้ม > ใจถึงใจ ปี 2547

เขียนใจให้เป็นเพลง
กอดพี่ไว้
ตอกย้ำซ้ำเติม
คนน่ารัก
ผอม ดำ แต่จน
แปลกแต่เจ็บ
อยู่ก็เหมือนตาย
บอกสิครับ
เพื่อสังคม
หัวใจมีไว้รัก
ใจทั้งใจ
อัลบั้ม > Tag Team ปี 2549

เปิดใจ
เพราะอะไร
ลูกใครหนอ
ถ้าไม่ใช่เธอ
ขาดความมั่นใจ
ผมไม่อยากแพ้
สิบปากว่า (ไม่เท่ารักเอง)
เศร้า (ว่ะ)
ตามสั่ง
พลั้ง
อัลบั้ม > I-ZAX Song Hitz ปี 2550

อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มที่รวบรวมเพลงฮิตติดชาร์ตเพลงทั่วประเทศ 12 เพลง แต่งใหม่เพิ่มอีก 1 เพลง และมีเพลง cover อีก 1 เพลง
เพื่อเธอ
ดอกไม้กับหัวใจ
ใจทั้งใจ
ปวดใจ
อยู่ก็เหมือนตาย
หัวใจมีไว้รัก
ผมไม่อยากแพ้
ระหว่างรอ
คนรักกัน
บอกสิครับ
เขาและเธอ กับฉัน
คนน่ารัก
เขียนใจให้เป็นเพลง
สุดที่รัก(ของคนอื่น)
อัลบั้ม > New Single 2557 - 2558

ยังรักกัน
ก็ไม่รู้...จะรักไปทำไม
อัลบั้ม > อัลบั้มพิเศษ ลิทเทิล ร็อก โปรเจกต์

ปี พ.ศ. 2546 ด้วยการจับมือกันของจาก 3 ค่ายเพลงร็อค อย่าง มอร์ มิวสิค ,จีนี่ เรคคอร์ด และอัพจี ทำให้เกิดอัลบั้มพิเศษที่ชื่อว่า ลิทเทิล ร็อก โปรเจกต์ เป็นการรวมกันเฉพาะกิจของ 7 วงร็อครุ่นใหม่มาแรงในขณะนั้นอย่าง แคลช, เอบีนอร์มัล, พาราด็อกซ์, ซีล, I-ZAX, Ultra Chuadz, และ KALA โดยนำเอา 25 บทเพลงฮิตของวงไมโคร มาเรียบเรียงและร้องใหม่ ในสไตล์ของแต่ละวง ซึ่ง I-ZAX ได้นำเพลง รักซะให้เข็ด, จำฝังใจ, บอกมาคำเดียว และ คนไม่มีสิทธิ์ มาเรียบเรียงทำดนตรีใหม่
คอนเสิร์ต > Rock Size S Concert

จัดขึ้นเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 จากความสำเร็จของผลงานพิเศษที่เป็นการจับมือของ 3 ค่ายคือ มอร์ มิวสิค จีนี่ เรคคอร์ด และอัพจี ชุด Little Rock Project โดย I-ZAX ได้ร่วมงานกับศิลปินอีก 6 วงคือ แคลช, พาราด็อกซ์, เอบีนอร์มัล, Ultra Chuadz, ซีล และ KALA
เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก
ลักษณะเฉพาะ

บริแทนนิกมีขนาดเดิมใกล้เคียงกับเรือแฝดทั้งสองลำ แต่ขนาดของมันถูกปรับเปลี่ยนขณะยังอยู่ในระหว่างการสร้างหลังจากเกิดเหตุการณ์เรือไททานิกอับปาง ด้วยระวางบรรทุกรวม 48,158 ตัน บริแทนนิกจึงมีพื้นที่ภายในมากกว่าเรือแฝด แต่ก็ยังไม่ถือเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในขณะนั้น เพราะเรือเอสเอส วาเทอร์แลนด์ (SS Vaterland) ของเยอรมันถือครองตำแหน่งนี้อยู่ด้วยระวางบรรทุกรวมที่สูงกว่าอย่างมาก
เรือชั้นโอลิมปิกขับเคลื่อนด้วยระบบผสมผสานของเครื่องจักรไอน้ำแบบขยายแรงดันสามช่วง 2 เครื่อง ซึ่งขับเคลื่อนใบจักรซ้ายและขวาโดยตรง กับกังหันไอน้ำแรงดันต่ำที่ใช้ไอน้ำที่ระบายออกมาจากเครื่องจักรลูกสูบทั้งสองเครื่องเพื่อขับเคลื่อนใบจักรกลาง ทำให้เรือสามารถแล่นได้เร็วสุดที่ 23 นอต
ลักษณะเฉพาะ > การปรับเปลี่ยนการออกแบบหลังเหตุการณ์ไททานิก

บริแทนนิกมีโครงสร้างคล้ายคลึงกับเรือแฝดของตน แต่หลังจากเกิดภัยพิบัติของเรือไททานิกและการสอบสวนที่ตามมา ก็มีการเปลี่ยนแปลงการออกแบบหลายอย่างในเรือชั้นโอลิมปิกที่เหลือ สำหรับบริแทนนิก การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ทำก่อนการเปิดตัวตัวเรือได้แก่ การเพิ่มความกว้างของตัวเรือเป็น 94 ฟุต (29 เมตร) เพื่อสร้างตัวเรือสองชั้นบริเวณห้องเครื่องยนต์และห้องหม้อไอน้ำ และการยกผนังกั้นห้อง 6 แนวจากทั้งหมด 15 แนวขึ้นมาถึงดาดฟ้า B นอกจากนี้ยังได้เพิ่มขนาดของกังหันไอน้ำเป็น 18,000 แรงม้า (13,000 กิโลวัตต์) จากเดิมที่เป็น 16,000 แรงม้า (12,000 กิโลวัตต์) ที่ติดตั้งในเรือลำก่อนเพื่อชดเชยการเพิ่มความกว้างของตัวเรือ ห้องผนึกน้ำบริเวณกลางเรือได้รับการปรับปรุง ทำให้เรือยังสามารถลอยน้ำได้แม้จะมีน้ำท่วมถึง 6 ห้อง
การเปลี่ยนแปลงภายนอกที่เห็นได้ชัดที่สุดคือการติดตั้งโครงเหล็กปล่อยเรือชูชีพขนาดใหญ่ที่เรียกว่า "เดวิทแบบโครงเหล็ก" (gantry davit) ซึ่งขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์ไฟฟ้า แต่ละตัวสามารถปล่อยเรือชูชีพได้ 6 ลำซึ่งเก็บไว้บนโครงเหล็กดังกล่าว โดยเรือถูกออกแบบมาให้มีทั้งหมด 8 ตัว แต่มีการติดตั้งจริงเพียง 5 ตัวเท่านั้นก่อนที่บริแทนนิกจะเข้าประจำการในสงคราม ส่วนที่เหลือจึงใช้เดวิทแบบเวลิน (welin-type davit) ซึ่งบังคับด้วยมือเช่นเดียวกับไททานิกและโอลิมปิก
เรือชูชีพเพิ่มเติมสามารถเก็บไว้ใกล้กับเดวิทบนหลังคาห้องพักลูกเรือได้ และเดวิทแบบโครงเหล็กสามารถยื่นไปถึงเรือชูชีพอีกฝั่งหนึ่งของเรือได้หากไม่มีปล่องไฟใดบัง การออกแบบนี้จะทำให้สามารถปล่อยเรือชูชีพทั้งหมดได้แม้ว่าเรือจะเอียงจนไม่สามารถปล่อยเรือชูชีพฝั่งตรงข้ามกับด้านที่เอียงได้ก็ตาม แต่ในความเป็นจริงเดวิทแบบโครงเหล็กหลายตัวถูกติดตั้งใกล้กับปล่องไฟ ทำให้จุดประสงค์นี้เป็นไปไม่ได้ ลิฟต์ซึ่งเดิมหยุดที่ดาดฟ้า A สามารถขึ้นไปถึงดาดฟ้าเรือบดได้แล้ว เรือลำนี้มีเรือชูชีพทั้งหมด 48 ลำ โดยแต่ละลำสามารถจุคนได้อย่างน้อย 75 คน ดังนั้นเรือชูชีพทั้งหมดจึงสามารถจุคนได้อย่างน้อย 3,600 คนซึ่งสูงกว่าความจุสูงสุดของเรือที่ 3,309 คน
ประวัติ > จุดกำเนิด

ในปี ค.ศ. 1907 เจ. บรูซ อิสเมย์ ผู้อำนวยการใหญ่ของบริษัทไวต์สตาร์ และลอร์ดพีร์รี ประธานคณะกรรมการอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ในเบลฟาสต์ ได้ตัดสินใจสร้างเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ 3 ลำที่มีขนาดใหญ่โตเกินกว่าใครจะเทียบได้ เพื่อแข่งขันกับเรือลูซิเทเนียและมอริเทเนียของบริษัทคูนาร์ดโดยไม่ได้เน้นเรื่องความเร็ว แต่เน้นไปที่ความหรูหราและความปลอดภัยแทน ชื่อของเรือทั้งสามลำซึ่งได้แก่ โอลิมปิก ไททานิก และบริแทนนิก นั้นได้รับการพิจารณาและตั้งขึ้นในภายหลัง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสื่อถึงขนาดอันมโหฬารและความยิ่งใหญ่ของเรือเหล่านี้ ซึ่งสอดคล้องกับชื่อที่ได้แรงบันดาลใจมาจากเทพปกรณกรีก
การสร้างเรือโอลิมปิกและไททานิกเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1908 และ 1909 ตามลำดับ ขนาดของเรือทั้งสองลำนั้นใหญ่โตมากจนจำเป็นต้องสร้างโครงสร้างเหล็กขนาดใหญ่ที่เรียกว่า "แอร์โรลแกนทรี" (arrol gantry) เพื่อให้คลุมพื้นที่สร้างทั้งสองแห่ง ทำให้สามารถสร้างเรือสองลำได้ในเวลาเดียวกัน เรือทั้งสามลำถูกออกแบบให้มีความยาว 270 เมตร และมีขนาดใหญ่กว่า 45,000 ตันกรอส ความเร็วที่ออกแบบไว้คือประมาณ 22 นอต ซึ่งต่ำกว่าเรือลูซิเทเนียและมอริเทเนีย แต่ยังคงสามารถเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์
ประวัติ > ข่าวลือการเปลี่ยนชื่อ

แม้ว่าเรื่องนี้ไวต์สตาร์ไลน์และฮาร์แลนด์แอนด์โวลฟ์จะปฏิเสธมาโดยตลอด แต่แหล่งข้อมูลบางแห่งอ้างว่าบริแทนนิกนั้นเดิมทีมีชื่อว่า ไจแกนติก (Gigantic) แต่ภายหลังก็ได้เปลี่ยนชื่อเพื่อไม่ให้แข่งขันหรือสร้างการเปรียบเทียบกับเรือไททานิก มีแหล่งข้อมูลหนึ่งเป็นโปสเตอร์ของเรือที่มีชื่อไจแอนติกอยู่ด้านบน แหล่งข้อมูลอื่น ๆ ได้แก่ หนังสือพิมพ์อเมริกันในเดือนพฤศจิกายน 1911 ที่ระบุว่าไวต์สตาร์สั่งสร้างเรือชื่อไจแกนติก รวมถึงหนังสือพิมพ์อื่น ๆ ทั่วโลกทั้งในช่วงการสร้างและทันทีหลังจากที่ไททานิกอับปาง
ทอม แมกคลัสกี อดีตผู้จัดการคลังเอกสารและนักประวัติศาสตร์ประจำบริษัทฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ได้ให้ข้อมูลว่าตลอดระยะเวลาที่ปฏิบัติงาน 'ตนไม่เคยพบเห็นเอกสารอย่างเป็นทางการใด ๆ ที่ระบุหรือเสนอชื่อ "ไจแกนติก" ให้กับเรือลำที่สามในชั้นโอลิมปิก มีการเพิ่มเติมรายละเอียดบางอย่างลงในสมุดบันทึกคำสั่งด้วยลายมือ ซึ่งลงวันที่เดือนมกราคม 1912 แต่การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เป็นเพียงการอ้างถึงความกว้างของเรือที่กำลังสร้างอยู่เท่านั้น ไม่ใช่ชื่อของเรือแต่อย่างใด
ประวัติ > การสร้าง

กระดูกงูของบริแทนนิกถูกวางในวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1911 ณ อู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวลฟ์ ในเบลฟาสต์ บนลาดที่โอลิมปิกเคยใช้มาก่อน โดยมีการปล่อยโอลิมปิกลงน้ำไปก่อนหน้านั้น 13 เดือน และเรือชื่ออาร์ลันซาก็ถูกปล่อยลงน้ำไปก่อนหน้านั้น 7 วัน เรือลำนี้มีกำหนดเข้าประจำการในช่วงต้นปี 1914 เนื่องจากการปรับปรุงที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์ภัยพิบัติของไททานิก บริแทนนิกจึงไม่ได้ถูกปล่อยลงน้ำจนถึงวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 1914 ซึ่งมีการบันทึกภาพเหตุการณ์พิธีปล่อยเรือพร้อมกับการติดตั้งปล่องไฟ มีการกล่าวสุนทรพจน์หลายครั้งต่อหน้าสื่อมวลชน และจัดงานเลี้ยงฉลองเนื่องในโอกาสการปล่อยเรือ หลังจากนั้นการติดตั้งอุปกรณ์และเครื่องจักรต่าง ๆ บนเรือจึงเริ่มขึ้น ในเดือนกันยายนบริแทนนิกได้เข้าสู่อู่แห้งเพื่อทำการติดตั้งใบจักร
การนำพื้นที่ก่อสร้างเดิมของเรือโอลิมปิกมาใช้ซ้ำช่วยประหยัดทั้งเวลาและค่าใช้จ่ายของอู่ต่อเรือ เนื่องจากไม่จำเป็นต้องเตรียมพื้นที่ก่อสร้างใหม่ที่มีขนาดใกล้เคียงกับสองลำแรก ก่อนที่บริแทนนิกจะเริ่มให้บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ระหว่างนิวยอร์กและเซาแทมป์ตัน สงครามโลกครั้งที่หนึ่งก็ได้ปะทุขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 ทันทีที่เกิดสงคราม อู่ต่อเรือทุกแห่งที่มีสัญญากับกระทรวงทหารเรือได้รับความสำคัญในการใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ สัญญาพลเรือนทั้งหมดรวมถึงบริแทนนิกก็ถูกชะลอลง
ทางการทหารเรือได้เกณฑ์เรือจำนวนมากเพื่อมาใช้เป็นเรือพาณิชย์ลาดตระเวนติดอาวุธหรือเรือขนส่งทหาร กระทรวงทหารเรือได้จ่ายค่าเช่าเรือให้แก่บริษัทเจ้าของ แต่ความเสี่ยงในการสูญเสียเรือจากปฏิบัติการทางทหารนั้นสูงมาก เรือโดยสารขนาดใหญ่จึงไม่ได้ถูกนำมาใช้ในทางทหารในช่วงแรก เนื่องจากเรือขนาดเล็กนั้นง่ายต่อการควบคุมและใช้งานมากกว่า โอลิมปิกกลับไปยังเบลฟาสต์เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1914 ขณะที่การก่อสร้างบริแทนนิกยังคงดำเนินไปอย่างล่าช้า
ประวัติ > แปลงเป็นเรือพยาบาล

ความต้องการเรือขนส่งขนาดใหญ่เพิ่มขึ้นอย่างเร่งด่วน เนื่องจากการปฏิบัติการทางเรือถูกขยายไปยังทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1915 บริแทนนิกได้ทำการทดสอบจอดเทียบท่าของเครื่องยนต์เสร็จสิ้น และเตรียมพร้อมสำหรับการเข้าประจำการฉุกเฉินภายในเวลาเพียงสี่สัปดาห์ เดือนเดียวกันนี้ยังเกิดการสูญเสียเรือโดยสารพลเรือนขนาดใหญ่ลำแรกเมื่อเรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย (RMS Lusitania) ของคูนาร์ดไลน์ถูกเรือดำน้ำเยอรมัน SM U-20 ยิงตอร์ปิโดโจมตีใกล้ชายฝั่งไอร์แลนด์
เดือนต่อมา กระทรวงทหารเรือตัดสินใจนำเรือโดยสารขนาดใหญ่ที่เพิ่งเกณฑ์มาดัดแปลงเป็นเรือขนส่งทหารเพื่อใช้ในการทัพกัลลิโพลี (หรือที่เรียกว่าการทัพดาร์ดะเนลส์) เรือลำแรกที่ออกเดินทางคือ อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย (RMS Mauretania) และอาร์เอ็มเอส อาควิเทเนีย (RMS Aquitania) ของคูนาร์ดไลน์ เนื่องจากการยกพลขึ้นบกที่กัลลิโพลีประสบความล้มเหลวอย่างย่อยยับและมีผู้บาดเจ็บล้มตายจำนวนมากขึ้น จึงเห็นได้ชัดว่ามีความจำเป็นต้องใช้เรือพยาบาลขนาดใหญ่เพื่อรักษาและอพยพผู้บาดเจ็บ เรืออาควิเทเนียจึงถูกเปลี่ยนแปลงบทบาทเป็นเรือพยาบาลในเดือนสิงหาคม (โดยเรือโอลิมปิกจะเข้ามาแทนที่ในฐานะเรือขนส่งทหารในเดือนกันยายน) จากนั้นในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1915 บริแทนนิกก็ถูกเกณฑ์มาปฏิบัติหน้าที่เป็นเรือพยาบาลจากสถานที่เก็บรักษาในเบลฟาสต์[ต้องการอ้างอิง]
เรือถูกทาสีใหม่เป็นสีขาวทั้งลำ พร้อมกับสัญลักษณ์กาชาดสีแดงขนาดใหญ่และแถบสีเขียวแนวนอน และถูกเปลี่ยนชื่อเป็น เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก (เรือพยาบาลหลวงบริแทนนิก) และอยู่ภายใต้การบัญชาการของกัปตันชาลส์ อัลเฟรด บาร์ทเลตต์ ภายในเรือมีเตียงผู้ป่วย 3,309 เตียง และห้องผ่าตัดหลายห้อง พื้นที่ส่วนกลางของดาดฟ้าชั้นบนถูกเปลี่ยนเป็นห้องสำหรับผู้บาดเจ็บ ห้องโดยสารบนดาดฟ้า B ถูกใช้เป็นที่พักของแพทย์ ห้องอาหารชั้นหนึ่งและห้องรับรองชั้นหนึ่งบนดาดฟ้า D ถูกเปลี่ยนเป็นห้องผ่าตัด สะพานเดินเรือชั้นล่างถูกใช้สำหรับรองรับผู้บาดเจ็บเล็กน้อย อุปกรณ์ทางการแพทย์ถูกติดตั้งเสร็จสิ้นในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1915
ประวัติ > ออกเดินทางครั้งแรก

เมื่อบริแทนนิกได้รับการตรวจสอบและประกาศว่ามีความพร้อมที่จะปฏิบัติหน้าที่ทางการแพทย์ ณ ท่าเรือลิเวอร์พูลแล้วในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1915 ทางการจึงได้จัดสรรคณะแพทย์ประจำเรือซึ่งประกอบด้วยพยาบาลหญิง 101 นาย นายทหารชั้นประทวน 336 นาย และนายทหารชั้นสัญญาบัตร 52 นาย รวมถึงลูกเรืออีก 675 นาย วันที่ 23 ธันวาคม เรือได้ออกเดินทางจากลิเวอร์พูลมุ่งหน้าสู่ท่าเรือมูโดรส บนเกาะเลมนอส ในทะเลอีเจียน เพื่อไปรับทหารที่ป่วยและบาดเจ็บกลับมา เรือลำนี้ได้ร่วมเดินทางในเส้นทางเดียวกันกับเรือลำอื่น ๆ อีกหลายลำ รวมถึงเรือมอริเทเนีย, อาควิเทเนีย และโอลิมปิก ต่อมาไม่นาน เรือสตาเทนดัมก็ได้เข้าร่วมเดินทางด้วย เรือแวะพักที่เนเปิลส์เพื่อเติมเสบียงถ่านหินก่อนจะเดินทางต่อไปยังมูโดรส เมื่อกลับมาก็ได้ทำหน้าที่เป็นโรงพยาบาลลอยน้ำนอกชายฝั่งไอล์ออฟไวต์เป็นเวลาสี่สัปดาห์
การเดินทางครั้งที่สามของบริแทนนิกมีขึ้นระหว่างวันที่ 20 มีนาคม ถึง 4 เมษายน ค.ศ. 1916 ในเดือนมกราคมก่อนหน้านั้นทางการได้สั่งอพยพทหารออกจากพื้นที่ดาร์ดะเนลส์ วันที่ 6 มิถุนายน 1916 บริแทนนิกสิ้นสุดภารกิจทางทหารและเดินทางกลับไปยังเบลฟาสต์เพื่อเข้ารับการปรับปรุงเป็นเรือโดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก รัฐบาลอังกฤษจ่ายเงินชดเชยให้ไวต์สตาร์ไลน์เป็นจำนวนเงิน 75,000 ปอนด์สำหรับการปรับปรุงดังกล่าว การปรับปรุงเรือดำเนินการอยู่หลายเดือนก่อนที่จะถูกเรียกกลับไปปฏิบัติหน้าที่ทางทหารอีกครั้ง
ประวัติ > เรียกกลับ

กระทรวงทหารเรือมีคำสั่งให้บริแทนนิกกลับมาปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเรือพยาบาลอีกครั้งในวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1916 และเรือได้ออกเดินทางกลับไปยังทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเป็นครั้งที่สี่ในวันที่ 24 กันยายนปีเดียวกัน ในวันที่ 29 กันยายน เรือลำนี้ได้เผชิญพายุอย่างรุนแรงขณะมุ่งหน้าไปยังเนเปิลส์ แต่ก็สามารถผ่านพ้นมาได้โดยไร้ความเสียหาย เรือเดินทางกลับเซาแทมป์ตันในวันที่ 9 ตุลาคม จากนั้นจึงได้ทำการเดินทางครั้งที่ห้าซึ่งได้เกิดเหตุการณ์กักตัวลูกเรือเมื่อมาถึงมูโดรสเนื่องจากเกิดโรคอาหารเป็นพิษ
ชีวิตบนเรือดำเนินไปตามกิจวัตรประจำวัน เวลา 6:00 น. ผู้ป่วยจะถูกปลุกและทำความสะอาดสถานที่ อาหารเช้าเสิร์ฟเวลา 6:30 น. จากนั้นกัปตันจะเดินตรวจเรือเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย อาหารกลางวันเสิร์ฟเวลา 12:30 น. และชายามบ่ายเวลา 4:30 น. ระหว่างมื้ออาหารจะมีการรักษาผู้ป่วย และผู้ป่วยที่ต้องการออกไปเดินเล่นก็สามารถทำได้ เวลา 20:30 น. ผู้ป่วยเข้านอน และกัปตันจะเดินตรวจเรืออีกครั้ง มีการจัดชั้นเรียนทางการแพทย์สำหรับฝึกอบรมพยาบาล
ประวัติ > เดินทางครั้งสุดท้าย

ที่ตั้งของเกาะเคียในหมู่เกาะซิคละดีสในทะเลอีเจียน
ช่องแคบระหว่างเกาะมาครอนิซอส (ใกล้ด้านบน) กับเกาะเคีย (ล่าง) บริแทนนิกอับปางใกล้กับเกาะเคียมากกว่า
หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจการขนส่งผู้ป่วยและทหารที่บาดเจ็บไปยังเขตสงครามตะวันออกกลางและกลับสู่สหราชอาณาจักรเป็นจำนวน 5 ครั้ง บริแทนนิกได้ออกเดินทางจากเซาแทมป์ตันมุ่งหน้าสู่เลมนอสเมื่อเวลา 14:23 น. ของในวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 นับเป็นการเดินทางครั้งที่ 6 ไปยังทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เรือแล่นผ่านยิบรอลตาร์ราวเที่ยงคืนของวันที่ 15 พฤศจิกายน และเดินทางถึงเนเปิลส์ในเช้าวันที่ 17 พฤศจิกายน เพื่อหยุดพักเติมถ่านหินและน้ำตามปกติ ซึ่งเป็นการสำเร็จภารกิจขั้นแรก
พายุได้กักเรือไว้ที่เนเปิลส์จนกระทั่งบ่ายวันอาทิตย์ กัปตันบาร์ทเล็ตต์จึงตัดสินใจใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาที่พายุสงบลงชั่วคราวเดินเรือต่อ ทะเลกลับมาปั่นป่วนอีกครั้งเมื่อเรือออกจากท่า รุ่งเช้าวันถัดมาพายุสงบลงและเรือก็แล่นผ่านช่องแคบเมสซีนาโดยไม่มีปัญหาใด ๆ ต่อมาในเช้าตรู่ของวันที่ 21 พฤศจิกายน บริแทนนิกแล่นด้วยความเร็วเต็มกำลังเข้าสู่ช่องแคบเคีย ระหว่างแหลมซูนิโอ (จุดใต้สุดของแค้วนแอตติกา ซึ่งเป็นแคว้นที่กรุงเอเธนส์ตั้งอยู่) กับเกาะเคีย
บนเรือมีผู้โดยสารทั้งหมด 1,066 คน ประกอบด้วยลูกเรือ 673 นาย เสนารักษ์ทหารบก 315 นาย พยาบาล 77 นาย และกัปตันเรืออีก 1 นาย
ประวัติ > เดินทางครั้งสุดท้าย > เสียงระเบิด

เวลา 08:12 น. ตามเวลาตะวันออกของยุโรป บริแทนนิกสั่นสะเทือนจากแรงระเบิดหลังจากชนกับทุ่นระเบิดใต้น้ำ ทุ่นระเบิดเหล่านี้ถูกฝังไว้ในช่องแคบเคียในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1916 โดยเรือดำน้ำ SM U-73 ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันกุสตาฟ ซีส
ปฏิกิริยาในห้องอาหารเกิดขึ้นทันที แพทย์และพยาบาลต่างรีบวิ่งไปยังตำแหน่งของตน แต่ผู้โดยสารส่วนอื่น ๆ ที่อยู่ห่างจากจุดที่ระเบิดออกไปนั้นรู้สึกถึงแรงระเบิดน้อยกว่ามาก จึงเข้าใจผิดคิดว่าเรือชนกับเรือลำเล็ก ขณะนั้นกัปตันบาร์ทเลตต์และรองกัปตันฮิวม์อยู่บนสะพานเดินเรือ และความร้ายแรงของสถานการณ์ก็ปรากฏให้เห็นในไม่ช้า การระเบิดเกิดขึ้นทางด้านกราบขวาของเรือ ระหว่างห้องเก็บสินค้าที่ 2 และ 3 แรงระเบิดสร้างความเสียหายให้กับผนังกั้นห้องระหว่างห้องเก็บสินค้าที่ 1 กับส่วนหัวเรือ ห้องผนึกน้ำสี่ห้องแรกถูกน้ำท่วมอย่างรวดเร็ว อุโมงค์เชื่อมระหว่างห้องพักพนักงานห้องเครื่องที่หัวเรือกับห้องหม้อไอน้ำที่ 6 ได้รับความเสียหายอย่างหนัก และน้ำก็กำลังไหลเข้าไปในห้องหม้อไอน้ำดังกล่าว
กับตันบาร์ทเลตต์สั่งปิดประตูกั้นน้ำ ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ และสั่งให้ลูกเรือเตรียมเรือชูชีพ  ทันทีที่มีการส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉิน (SOS) ออกไป เรือลำอื่น ๆ หลายลำในบริเวณนั้นก็ได้รับสัญญาณ รวมถึงเรือหลวงสเกิร์จ (HMS Scourge) และเรือหลวงเฮโรอิก (HMS Heroic) แต่บริแทนนิกไม่ได้รับการตอบกลับใด ๆ เพราะทั้งบาร์ทเลตต์และผู้ควบคุมวิทยุบนเรือไม่ทราบว่าแรงระเบิดครั้งแรกทำให้สายอากาศที่ขึงระหว่างเสากระโดงเรือขาดเสียหาย ทำให้เรือสามารถส่งสัญญาณวิทยุออกไปได้ แต่ไม่สามารถรับสัญญาณกลับมาได้"
นอกจากประตูกั้นน้ำที่เสียหายในอุโมงค์ของพนักงานห้องเครื่องแล้ว ประตูกั้นน้ำระหว่างห้องหม้อไอน้ำที่ 6 และ 5 ก็ไม่สามารถปิดสนิทได้ จึงทำให้น้ำไหลเข้าไปในห้องหม้อไอน้ำที่ 5 มากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะนี้บริแทนนิกถึงขีดจำกัดของการถูกน้ำท่วมแล้ว โดยเรือจะยังคงลอยนิ่งอยู่ได้หากมีห้องผนึกน้ำอย่างน้อย 6 ห้องถูกน้ำท่วม มีผนังกั้นห้องห้าแนวที่ยกสูงขึ้นไปถึงดาดฟ้า B มาตรการเหล่านี้ถูกนำมาใช้หลังจากเกิดโศกนาฏกรรมเรือไททานิก (ไททานิกสามารถลอยน้ำอยู่ได้ด้วยห้องผนึกน้ำเพียง 4 ห้องแรกเท่านั้น)
ผนังกั้นห้องที่สำคัญถัดไปคือระหว่างห้องหม้อไอน้ำที่ 5 และ 4 ที่ประตูกั้นน้ำยังคงสภาพดี และควรจะสามารถรับประกันความปลอดภัยของเรือได้ อย่างไรก็ตาม มีช่องหน้าต่างเปิดอยู่ตามแนวดาดฟ้าชั้นล่างด้านหน้าเรือ ซึ่งจมลงใต้ระดับน้ำภายในเวลาไม่กี่นาทีหลังเกิดการระเบิด เนื่องจากพยาบาลได้เปิดช่องหน้าต่างเหล่านี้เพื่อระบายอากาศในห้องผู้ป่วย ซึ่งขัดกับคำสั่งที่ได้รับไว้ เมื่อเรือเอียงมากขึ้นเรื่อย ๆ น้ำก็สูงขึ้นมาถึงระดับนี้และเริ่มไหลเข้าทางท้ายเรือ ผ่านผนังกั้นห้องระหว่างห้องหม้อน้ำที่ 5 และ 4 ประกอบกับมีน้ำท่วมห้องผนึกน้ำมากกว่าหกห้อง บริแทนนิกจึงไม่สามารถลอยน้ำอยู่ได้อีกต่อไป