stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไคโร
อ่านเพิ่ม

Alsayyad, Nezar (2011). Cairo. doi:10.4159/harvard.9780674060791. ISBN 9780674060791.
Beattie, Andrew (2005). Cairo: A Cultural History (illustrated ed.). New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-517893-7.
Butler, Alfred J. (2008). The Arab Conquest of Egypt – And the Last Thirty Years of the Roman Dominion. Portland, OR: Butler Press. ISBN 978-1-4437-2783-9.
Artemis Cooper, Cairo in the War, 1939–1945, Hamish Hamilton, 1989 / Penguin Book, 1995. ISBN 0-14-024781-5 (Pbk)
Max Rodenbeck, Cairo– the City Victorious, Picador, 1998. ISBN 0-330-33709-2 (Hbk) ISBN 0-330-33710-6 (Pbk)
Wahba, Magdi (1990). Cairo Memories" in Studies in Arab History: The Antonius Lectures, 1978–87. Edited by Derek Hopwood. London: Macmillan Press.
"Rescuing Cairo's Lost Heritage". Islamica Magazine (15). 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 April 2007. สืบค้นเมื่อ 6 December 2006.
Peter Theroux, Cairo: Clamorous heart of Egypt National Geographic Magazine April 1993
Cynthia Myntti, Paris Along the Nile: Architecture in Cairo from the Belle Epoque, American University in Cairo Press, 2003.
Cairo's belle époque architects 1900–1950, by Samir Raafat.
Antonine Selim Nahas, one of city's major belle époque (1900–1950) architects.
Nagib Mahfooz novels, all tell great stories about Cairo's deep conflicts.
Lewicka, Paulina (2011). Food and Foodways of Medieval Cairenes. doi:10.1163/ej.9789004194724.i-626. ISBN 9789004206465.
Sanders, Paula (2008). Creating Medieval Cairo: Empire, Religion, and Architectural Preservation in Nineteenth-Century Egypt. Cairo: American University in Cairo. ISBN 978-977-416-095-0.
Jörg Armbruster, Suleman Taufiq (Eds.) مدينتي القاهرة (MYCAI – My Cairo Mein Kairo), text by different authors, photos by Barbara Armbruster and Hala Elkoussy, edition esefeld & traub, Stuttgart 2014, ISBN 978-3-9809887-8-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

รัฐบาลนครไคโร
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ไคโร ที่โอเพินสตรีตแมป
Map of Cairo, 1914. เก็บถาวร 2019-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Eran Laor Cartographic Collection, The National Library of Israel.
Maps of Cairo. เก็บถาวร 2021-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Historic Cities Research Project. เก็บถาวร 2022-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โครเอเชีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ |
| --- | --- |
1996 ไคโร • 1997 ตูนิส • 1998 ชาร์จาห์ • 1999 เบรุต • 2000 ริยาด • 2001 คูเวตซิตี • 2002 อัมมาน • 2003 ราบัต • 2004 ซานา • 2005 คาร์ทูม •  2006 มัสกัต • 2007 แอลเจียร์ • 2008 ดามัสกัส • 2009 เยรูซาเลม • 2010 โดฮา • 2011 เซิร์ต • 2012 มานามา • 2013 แบกแดด • 2014 ตริโปลี • 2015 กงส์ต็องตีน  • 2016 สฟักซ์ • 2017 ลักซอร์ • 2018 อุจดา • 2019 พอร์ตซูดาน • 2020 เบธเลเฮม • 2021 อิรบิด • 2022 คูเวตซิตี • 2023 ตรีโปลี
จิตอมตวาท

สำนักจิตอมตวาท เป็นสำนักที่เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์คุปตะ ได้รับอิทธิพลจากศาสนาฮินดูมาก หาผู้ก่อตั้งที่แน่นอนไม่ได้ แต่พบแนวความคิดในวรรณคดีสันสกฤตจำนวนมาก ซึ่งเขียนในสมัยหลังท่านนาคารชุนทั้งสิ้น
คำสอน

คำสอนของสำนักนี้ตรงข้ามกับสำนักมาธยมิก และสำนักโยคาจารคือถือว่าจักภพมีพื้นฐานจากสมบูรณภาพ ภาวะอันเป็นแก่นเดิมของโลกเป็นความจริงแท้ เป็น นิตยัม สุขัม ศานตัม คำสอนเกี่ยวกับไตรลักษณ์ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา เป็นเพียงอุบายธรรมเท่านั้น เชื่อว่าสัตว์ทั้งหลายมีพุทธภาวะอยู่ในจิตทั้งหมดเพราะมาจากความจริงแท้อย่างเดียวกัน เพียงแต่ถูกกิเลสตัณหาห่อหุ้มไว้เท่านั้น
เจ้าชายอัลเฟรดแห่งบริเตนใหญ่

พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร (ค.ศ. 1780–1782)
สำหรับพระราชโอรสพระองค์ที่สองในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ดูที่ เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา
| เจ้าชายอัลเฟรด |
| --- | --- |
พระรูปเขียน วาดโดยทอมัส เกนส์เบรอ  ใน ค.ศ. 1782
ประสูติ: 22 กันยายน ค.ศ. 1780(1780-09-22) ปราสาทวินด์เซอร์ วินด์เซอร์ บาร์กเชอร์ ประเทศอังกฤษ
สวรรคต: 20 สิงหาคม ค.ศ. 1782(1782-08-20) (1 ปี) โลเวอร์ลอดจ์ วินด์เซอร์เกรตพาร์ก ประเทศอังกฤษ
ฝังพระศพ: 27 สิงหาคม ค.ศ. 1782 เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1820 ห้องนิรภัยหลวง โบสถ์น้อยเซนต์จอร์จ ปราสาทวินด์เซอร์
ราชวงศ์: ฮันโนเฟอร์
พระราชบิดา: สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร
พระราชมารดา: ชาร์ล็อทเทอแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์
เจ้าชายอัลเฟรดแห่งบริเตนใหญ่ (22 กันยายน ค.ศ. 1780 – 20 สิงหาคม ค.ศ. 1782) เป็นพระราชโอรสธิดาพระองค์ที่ 14 พระราชโอรสพระองค์ที่ 9 และพระราชโอรสพระองค์เล็กสุดในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร และพระราชินีชาร์ล็อทเทอแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ เจ้าชายอัลเฟรดซึ่งมีพระพลานามัยไม่สมบูรณ์อยู่แล้วประชวรหลังจากการปลูกฝีป้องกันไข้ทรพิษใน ค.ศ. 1782 การสิ้นพระชนม์ของพระองค์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ กอปรกับการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายออกเทเวียสผู้เป็นพระเชษฐาในอีก 6 เดือนต่อมาได้สร้างความโทมนัสแก่พระบรมวงศานุวงศ์เป็นอย่างยิ่ง ในช่วงที่สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 มีพระสติวิปลาสในบั้นปลายพระชนม์ชีพนั้น พระองค์ตรัสคุยกับพระราชโอรสพระองค์เล็กทั้งสองในพระจินตนาการด้วย
พระชนม์ชีพ

เจ้าชายอัลเฟรดประสูติในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1780 ณ ปราสาทวินด์เซอร์ พระองค์เป็นพระราชโอรสธิดาพระองค์ที่ 14 พระราชโอรสพระองค์ที่ 9 และพระราชโอรสพระองค์เล็กสุดในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร และพระราชินีชาร์ล็อทเทอแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ ด้วยเหตุนี้จึงทรงเป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งของราชวงศ์ฮันโนเฟอร์ ในช่วงที่เจ้าชายอัลเฟรดประสูติ พระเชษฐาพระองค์โตสุดต่างก็มีพระชนมายุใกล้ถึงวัยผู้ใหญ่แล้ว เจ้าชายอัลเฟรดทรงเข้ารับบัพติศมาในห้องเกรตเคาน์ซิล ณ พระราชวังเซนต์เจมส์ เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1780 ผู้ประกอบพิธีคือเฟรเดอริก คอร์นวอลลิส อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ส่วนพระบิดามารดาอุปถัมภ์คือเหล่าพระเชษฐาพระเชษฐภคินี ได้แก่ เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ เจ้าชายเฟรเดอริก และเจ้าหญิงชาร์ลอตต์ พระราชกุมารี การประสูติของเจ้าชายอัลเฟรดได้นำพาความปีติยินดีมาสู่พระบรมวงศานุวงศ์โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระเชษฐภคินีอย่างเจ้าหญิงโซเฟีย เจ้าหญิงเอลิซาเบธ พระเชษฐภคินีของทั้งสอง ทรงเล่าว่าเจ้าหญิงโซเฟียทรงเรียกทารกว่า "หลานชาย" ตั้งแต่ประสูติ เจ้าชายอัลเฟรดมีพระพลานามัยไม่แข็งแรง พระองค์ทรงต้องทนทุกข์ทรมานจาก "ผื่น" บนพระพักตร์ (ใบหน้า) และจากพระกาสะ (การไอ) ตลอดพระชนม์ชีพ
ฐานันดรและพระอิสริยยศ

ตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์ เจ้าชายอัลเฟรดทรงได้รับการสถาปนาเป็น ฮิสรอยัลไฮเนสเดอะพรินซ์อัลเฟรด (His Royal Highness The Prince Alfred) โดยมีพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
บรรณานุกรม

Black, Jeremy (2006). George III: America's Last King. Yale University Press. ISBN 0-300-11732-9.
Curzon, Catherine (2020). The Elder Sons of George III: Kings, Princes, and a Grand Old Duke. Pen & Sword Books Limited. ISBN 978-1-4738-7250-9.
Fraser, Flora (2004). Princesses: The Six Daughters of George III. John Murray. ISBN 0-7195-6108-6.
Hadlow, Janice (2014). A Royal Experiment: The Private Life of King George III. Henry Holt and Company. ISBN 978-0-8050-9656-9.
Hall, Matthew (2010) [1858]. The Royal Princesses of England: From the Reign of George the First. G. Routledge & Co. ISBN 978-1-146-51884-0.
Hedley, Olwen (1975). Queen Charlotte. J. Murray. ISBN 0-7195-3104-7.
Hibbert, Christopher (2000). George III: A Personal History. Basic Books. ISBN 0-465-02724-5.
Holt, Edward (1820). The Public and Domestic Life of His Late Most Gracious Majesty, George the Third, Volume 1. London: Sherwood, Neely, and Jones. OCLC 765811244.
Koplow, David A. (2003). Smallpox: The Fight to Eradicate a Global Scourge. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-24220-3.
Panton, Kenneth J. (2011). Historical Dictionary of the British Monarchy. Scarecrow Press, Inc. ISBN 978-0-8108-5779-7.
Sheppard, Edgar (1894). Memorials of St. James's Palace, Volume 2. London: Longmans, Green, and Co. OCLC 1166804665.
von Ammon, Christoph Heinrich (1768). Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (ภาษาฝรั่งเศส). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. OCLC 12016472.
Walpole, Horace; Cunningham, Peter (1891). The Letters of Horace Walpole, Fourth Earl of Orford, Volume VIII. Richard Bentley and Son. OCLC 609155242.
Watkins, John (1819). Memoirs of Her Most Excellent Majesty Sophia-Charlotte: Queen of Great Britain, Volume 1. Henry Colburn. OCLC 4606736.
Weir, Alison (2008). Britain's Royal Families, The Complete Genealogy. London: Vintage Books. ISBN 978-0-09-953973-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Prince Alfred of Great Britain
ภาพเหมือนของ เจ้าชายอัลเฟรด ที่หอศิลป์ภาพเหมือนแห่งชาติ
| ด ค กเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
เริ่มนับรุ่นจากพระราชวงศ์ที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าจอร์จที่ 1 ผู้ทรงริเริ่มการใช้ เจ้าชาย และ เจ้าหญิง อย่างเป็นทางการในพระราชวงศ์
รุ่นที่ 1:  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 
รุ่นที่ 2:  เจ้าชายเฟรเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์  เจ้าชายจอร์จ วิลเลียมแห่งเวลส์  เจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์ 
รุ่นที่ 3:  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี  เจ้าชายวิลเลียม เฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์และเอดินบะระ  เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์และสแตรธเอิร์น  เจ้าชายเฟรเดอริก 
รุ่นที่ 4:  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4  เจ้าชายเฟรเดอริก ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี  สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น  สมเด็จพระเจ้าเออร์เนสต์ ออกัสตัสที่ 1 แห่งฮันโนเวอร์  เจ้าชายออกัสตุส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซกซ์  เจ้าชายอดอลฟัส ดยุกแห่งเคมบริดจ์  เจ้าชายออกตาเวียส  เจ้าชายอัลเฟรด  เจ้าชายวิลเลียม เฟรเดอริก ดยุกแห่งกลอสเตอร์และเอดินบะระ 
รุ่นที่ 5:  เจ้าชายอัลเบิร์ต1  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งฮันโนเวอร์  เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งเคมบริดจ์ 
รุ่นที่ 6:  สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7   เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งเอดินบะระและแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา  เจ้าชายอาร์เธอร์ ดยุกแห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น  เจ้าชายลีโอโพลด์ ดยุกแห่งออลบานี  เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัส2 
รุ่นที่ 7:  เจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ดยุกแห่งคลาเรนซ์และเอวอนเดล  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5  เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ จอห์นแห่งเวลส์  เจ้าชายอัลเฟรดแห่งเอดินบะระ รัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา  เจ้าชายอาร์เธอร์แห่งคอนน็อต  เจ้าชายชาร์ลส์ เอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งออลบานีและแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา2  เจ้าชายจอร์จ วิลเลียมแห่งฮันโนเฟอร์  เจ้าชายคริสเตียนแห่งฮันโนเฟอร์  เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัส ดยุกแห่งบรันสวิก2 
รุ่นที่ 8:  สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6  เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์  เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งเคนต์  เจ้าชายจอห์น  อลาสแตร์ วินด์เซอร์ ดยุกที่ 2 แห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น2  เจ้าชายโยฮันน์ เลโอโปลด์ รัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา2  เจ้าชายฮิวเบอร์ตัสแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา2  เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัสแห่งฮันโนเฟอร์2  เจ้าชายจอร์จ วิลเลียมแห่งฮันโนเฟอร์2 
รุ่นที่ 9:  เจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ3  เจ้าชายวิลเลียมแห่งกลอสเตอร์  เจ้าชายริชาร์ด ดยุกแห่งกลอสเตอร์  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์  เจ้าชายไมเคิลแห่งเคนต์ 
รุ่นที่ 10:  สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3  เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเอดินบะระ 
รุ่นที่ 11:  เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวลส์  เจ้าชายแฮร์รี ดยุกแห่งซัสเซกซ์  เจมส์ เมานต์แบ็ตเทน-วินด์เซอร์ เอิร์ลแห่งเวสเซ็กซ์4 
รุ่นที่ 12:  เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์  เจ้าชายหลุยส์แห่งเวลส์  เจ้าชายอาร์ชีแห่งซัสเซกซ์ 
1 ไม่ใช่เจ้าชายแห่งบริเตนตั้งแต่ประสูติ แต่ได้รับสถาปนาเป็นเจ้าชายพระราชสวามี 2  ดำรงพระอิสริยยศเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรจนถึงวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1917 3  ไม่ใช่เจ้าชายแห่งบริเตนตั้งแต่ประสูติ แต่ได้รับสถาปนาเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักร 4  พระอิสริยยศเป็นที่ถกเถียง; ดู บทความที่เกี่ยวข้อง
การยกเจ้าชายออกเทเวียสเสมอเหมือนพระเจ้า ใน ค.ศ. 1783 โดยเบนจามิน เวสต์ เจ้าชายอัลเฟรด (ซ้าย) รับเสด็จพระเชษฐาออกเทเวียส (ขวา) สู่สวรรค์
ชเว บย็อง-ฮย็อก (นายพล)

| ชเว บย็อง-ฮย็อก |
| --- | --- |
ภาพอย่างเป็นทางการ ค.ศ. 2019

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ผู้ได้รับการเสนอชื่อโดยสันนิษฐาน
ว่าที่ตำแหน่ง จะแจ้งภายหลัง
ประธานาธิบดี: ยุน ซฌอก-ย็อล
นายกรัฐมนตรี: ฮัน ด๊อก-ซู
รับช่วงจาก: คิม ซ็อน-โฮ (รักษาการ)  คิม ยง-ฮย็อน
เอกอัครราชทูตเกาหลีใต้ประจำซาอุดีอาระเบีย
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  ธันวาคม ค.ศ. 2023
ประธานาธิบดี: ยุน ซ็อก-ย็อล
รองผู้บัญชาการกองบัญชาการกองกำลังผสมสาธารณรัฐเกาหลี/สหรัฐอเมริกา
ดำรงตำแหน่ง 17 สิงหาคม ค.ศ. 2019 – 23 กันยายน ค.ศ. 2020
ประธานาธิบดี: มุน แจ-อิน
ก่อนหน้า: คิม บย็อง-จู
ถัดไป: คิม ซึง-กึม
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1963-01-01) 1 มกราคม ค.ศ. 1963 (61 ปี) ฮวาซ็อง, เกาหลีใต้
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด: กองทัพสาธารณรัฐเกาหลี


ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 최병혁
ฮันจา: 崔秉赫

ชเว บย็อง-ฮย็อก (เกาหลี: 최병혁; เกิดวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1963) เป็นอดีต พลโท ของ กองทัพบกสาธารณรัฐเกาหลี ประธานาธิบดี ยุน ซ็อก-ย็อล ได้ประกาศเจตนารมณ์ที่จะเสนอชื่อชเวดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ภายหลังการลาออกของผู้ดำรงตำแหน่งคนก่อนหน้า คิม ยง-ฮย็อน และการที่คิมประกาศใช้ กฎอัยการศึก ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2024
อาชีพ

ชเวเคยดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตเกาหลีประจำซาอุดีอาระเบีย ก่อนที่จะได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม นอกจากนี้ เขายังเคยดำรงตำแหน่งนายพลระดับสี่ดาวของกองทัพบกอีกด้วย
เค็งโงะ คูมะ

| เค็งโงะ คูมะ |
| --- | --- |
隈 研吾
เค็งโงะ คูมะ เมื่อปี 2014
เกิด: ค.ศ. 1954 (อายุ 69–70 ปี) โยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ศิษย์เก่า:   มหาวิทยาลัยโตเกียว  มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย 
เค็งโงะ คูมะ (ญี่ปุ่น: 隈 研吾; โรมาจิ: Kuma Kengo; เกิดปี 1954) เป็นสถาปนิกชาวญี่ปุ่น และอาจารย์ประจำภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยโตเกียว คูมะมักได้รับการเปรียบเปรยกับสถาปนิกร่วมสมัยอย่างชิเงรุ บังและคาซูโยะ เซจิมะ รวมถึงยังมีผลงานเขียนที่โดดเด่น ผลงานออกแบบสำคัญของเขารวมถึงสนามกีฬาแห่งชาติญี่ปุ่นในโตเกียวที่สร้างขึ้นสำหรับโอลิมปิกฤดูร้อนปี 2020
การงาน

ในปี 1987 คูมะก่อตั้งสตูดิโอออกแบบสปาเชียล (Spatial Design Studio) และในปี 1990 ได้ก่อตั้งบริษัท Kengo Kuma & Associates เขาเคยสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย มหาวิทยาลัยอิลลินอย เออร์แบนา-แชมเปญจน์ และมหาวิทยาลัยเคโอ ที่ซึ่งในปี 2008 เขาได้รับวุฒิ Ph.D. ในสาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์ ขณะเป็นศาสตราจารย์ประจำสถาบันบัณฑิตศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยโตเกียว เขาได้ทำงานวิจัยจำนวนมากเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม, การเป็นนครและการออกแบบในห้องทดลองส่วนตัวของเขาที่ชื่อ คูมะแล็บ (Kuma Lab) บริษัท Kengo Kuma & Associates ของเขาตั้งอยู่ในโตเกียว จีน และปารีส มีพนักงานเป็นสถาปนิกอยู่กว่า 300 คน และผลืตผลงานออกแบบหลากหลายระดับในทั่วโลก
ปรัชญา

คูมะระบุว่าเป้าหมายของเขาคือการฟื้นฟูธรรมเนียมของสิ่งปลูกสร้างแบบญี่ปุ่น และเพื่อตีความใหม่ (reinterpret) ธรรมเนียมเหล่านี้ให้เข้ากับบริบทของศตวรรษที่ 21 ในปี 1997 เขาชนะรางวัลจากสถาบันสถาปัตยกรรมศาสตร์ญี่ปุ่น และในปี 2009 ได้รับการแต่งตั้งเป็น Officier de L'Ordre des Arts et des Lettres ในฝรั่งเศส คูมะบรรยายและเขียนหนังสือกับบทความจำนวนมากที่พูดคุยและวิจารณ์การเข้าใจ (approaches) สถาปัตยกรรมร่วมสมัย เอกสารงานสัมมนา Anti-Object: The Dissolution and Disintegration of Architecture เขียนในปี 2008 ได้เรียกร้องถึงสถาปัตยกรรมแห่งความเชื่อมโยง, การเคารพสิ่งรอบข้างแทนที่จะข่มพวกมัน
คูมะเคยระบุถึงหลักปรัชญาในการออกแบบว่า "คุณอาจจะกล่าวว่าเป้าหมายของผมคือการ 'ฟื้นฟูที่นั่น' ("to recover the place") สถานที่นั้นเป็นผลของธรรมชาติและเวลา; นี่เป็นมุมมองที่สำคัญที่สุด" เขามองงานออกแบบของตนเองว่าเป๋น "ออกไปทางการจับธรรมชาติมาใส่กรอบ (some kind of frame of nature) ที่ซึ่งเราสามารถนำธรรมชาติมาทดลองให้ลึกซึ้ง และให้เราเข้าใกล้ธรรมชาติมากขึ้น" เขาระบุถึงสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นว่า "[มี]ลักษณะคือความโปร่ง (Transparency) [...] ผมพยายามใช้แสงและวัสดุจากธรรมชาติเพื่อสร้างความโปร่งแบบใหม่ (new kind of transparency)”
นอกจากนี้คูมะยังนิยมทำงานร่วมกับช่างฝีมือญี่ปุ่นทั้งทางด้านไม้และวัสดุอื่น ๆ ในการสร้างสรรค์ผลงาน ผลงานของคูมะในปี 2016 ได้รับรางวัลสถาปัตยกรรมยั่งยืนโลก
โครงการ

โครงการชิ้นสำคัญของคูมะได้แก่พิพิธภัณฑ์ศิลปะซันโตรี่ (Suntory Museum of Art) โตเกียว, บ้านผนังไผ่ (Bamboo Wall House) จีน, สำนักงานใหญ่บริษัทเครือ LVMH (Louis Vuitton Moet Hennessy) ญี่ปุ่น, Besançon Art Center ฝรั่งเศส, และสปาของแมนดารินโอเรียนเต็ลที่ Dellis Cay ในหมู่เกาะแคริบเบียน
ผลงานสำคัญ

อาคาร M2 (1989–1991)
หอดูดาวคิโระซัง (1994)
พิพิธภัณฑ์คลองคิตาคามิ (1994)
Water/Glass อาตามิ (1995)
พิพิธภัณฑ์ Bato Hiroshige (2000)
พิพิธภัณฑ์ Stone (2000)
Great (Bamboo) Wall House ปักกิ่ง (2002)
Plastic House (2002)
สำนักงานใหญ่เครือ LVMH ประเทศญี่ปุ่น โอซะกะ (2003)
Lotus House (2003)
ซันโตรี่ สำนักงานโตเกียว
Food and Agriculture Museum มหาวิทยาลัยการเกษตรโตเกียว (2004)
พิพิธภัณฑ์ศิลปะจังหวัดนางาซากิ (2005)
อะพาร์ทเมนท์ Kodan (2005)
Water Block House (2007)
ดิออพโพสิทเฮาส์ ปักกิ่ง (2008)
พิพิธภัณฑ์เนซู โตเกียว (2009)
V&A Dundee สก็อตแลนด์ (2010–2018)
Stone Roof (2010)
Taikoo Li Sanlitun ปักกิ่ง (2010)
Akagi Jinja และ Park Court Kagurazaka (2010)
พิพิธภัณฑ์ Yusuhara Wooden Bridge (2011)
Meme Meadows Experimental House ฮกไกโด (2012)
Wisdom Tea House (2012)
Cité des Arts et de la Culture Besançon (2013)
รถไฟท่องเที่ยวชุดเซบุ 4000 Fifty-two Seats of Happiness (2016)
Japanese Garden Cultural Village พอร์ทแลนด์ โอเรกอน สหรัฐ (2017)
มิโซโนะซะ นาโกยะ (2018)
ศูนย์ศืลปะสมัยใหม่ Eskisehir (2018)
สนามกีฬาแห่งชาติญี่ปุ่น โตเกียว (2019)
สถานีทานางาวะเกตเวย์ (2020)
Kadokawa Culture Museum ใน Tokorozawa Sakura Town โทโคโรซาวะ (2020)
1550 Alberni แวนคูเวอร์ แคนาดา
House of Fairytales โอเดนส์ เดนมาร์ก
"Kigumi Table", Eins zu Eins Germany.
Founders' Memorial สิงคโปร์
EPFL Art Lab
Grand Morillon Résidence étudiante เจนีวา
Saint-Denis Pleyel station ปารีส
Nagasaki Prefectural Art Museum
Taikoo Li Sanlitun, Beijing
Doric building, Minato-ku, Tokyo
LVMH Group Japan headquarters, Osaka
Asakusa Culture Tourism Center, Taito-ku, Tokyo
Garden Terrace Hotel, Nagasaki
Sunny Hills by Kengo Kuma
Cité des Arts et de la Culture, Besançon
Bato Hiroshige Museum
Commune by the Great Wall of China
Misono-za theatre, Nagoya
แหล่งข้อมูลอื่น

Kengo Kuma and Associates website
Kengo Kuma Laboratory at the University of Tokyo เก็บถาวร 2020-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Kengo Kuma: Architecture Travel Guide on www.checkonsite.com
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  เกาหลี 2  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่  ULAN 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
เขาหลวง (จังหวัดเพชรบุรี)

เขาหลวง จ.เพชรบุรี
เขาหลวง  เป็นเขาในจังหวัดเพชรบุรี ห่างจากพระนครคีรี(เขาวัง) ประมาณ 5 กิโลเมตร บนเขามีถ้ำเขาหลวง
สถานที่ตั้ง

ห่างจากพระนครคีรี(เขาวัง) ประมาณ 5 กิโลเมตร โดยวิ่งตามไปถนนคีรีรัฐยา ตั้งอยู่ที่ตำบลธงชัย อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี
จากเชิงเขามีบันไดคอนกรีตนำสู่ทางลงถ้ำ เขาหลวงเป็นภูเขาขนาดเล็กมีความสูง 92 เมตร มีหินงอกหินย้อยสวยงาม ภายในมีปล่องที่แสงอาทิตย์สามารถส่องเข้ามาภายในถ้ำได้ทำให้สวยงามยิ่งขึ้น
ถ้ำเขาหลวงถือเป็นถ้ำที่ใหญ่และสำคัญที่สุดในเมืองเพชร ภายในถ้ำประดิษฐานพระพุทธรูปฉลองพระองค์อันสำคัญยิ่ง ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดให้สร้างถวายพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งเคยเสด็จประพาสมาและโปรดถ้ำแห่งนี้มาก ทั้งยังทรงบูรณะพระพุทธรูปเก่าแก่ที่มีมาแต่โบราณภายในถ้ำนี้หลายองค์ด้วยกัน และโปรดเกล้าฯ ให้สร้างบันไดหินลงไปในถ้ำ ตรงทางเข้าเชิงเขาหลวง   ด้านขวามือมีวัดใหญ่อยู่วัดหนึ่ง ชาวเมืองเรียกว่า วัดถ้ำแกลบ ปัจจุบันชื่อ “วัดบุญทวี”
แมงกานีส(II)

| --- | --- |

ชื่อ
IUPAC name Manganese(II) oxide
ชื่ออื่น Manganous oxide Manganosite manganese monoxide
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 1344-43-0 N
ECHA InfoCard: 100.014.269 
ผับเคม CID: 14940
RTECS number: OP0900000
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID5042110 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: MnO 
มวลโมเลกุล: 70.9374 g/mol   
ลักษณะทางกายภาพ: green crystals or powder
ความหนาแน่น: 5.43 g/cm3
จุดหลอมเหลว: 1,945 องศาเซลเซียส (3,533 องศาฟาเรนไฮต์; 2,218 เคลวิน)
ละลายในน้ำ: insoluble
ความสามารถละลายได้: soluble in acid
ดัชนีหักเหแสง (nD): 2.16
โครงสร้าง
โครงสร้างผลึก: Halite (cubic), cF8
Space group: Fm3m, No. 225
Coordination geometry: Octahedral (Mn2+); octahedral (O2–)
อุณหเคมี
Std molarentropy (S⦵298) : 60 J·mol−1·K−1
Std enthalpy offormation (ΔfH⦵298) : −385 kJ·mol−1
ความอันตราย
จุดวาบไฟ: Non-flammable
สารประกอบอื่นที่เกี่ยวข้องกัน
แอนไอออนอื่น ๆ: Manganese difluoride Manganese(II) sulfide
แคทไอออนอื่น ๆ: Iron(II) oxide
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
แมงกานีส(II) ออกไซด์ (อังกฤษ: Manganese(II) oxide) เป็นสารประกอบอนินทรีย์ที่มีสูตรว่า MnO มีรูปแบบเป็นผลึกสีเขียวและไม่มีกลิ่น
เกาะบราวน์ซี

50°41′24″N 1°58′16″W﻿ / ﻿50.690°N 1.971°W﻿ / 50.690; -1.971
แผนที่เกาะบราวน์ซี
เกาะบราวน์ซี (อังกฤษ: Brownsea Island) หรือ แบรงก์ซี (Branksea Island) เป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดในทะเลสาบพูล นอกเขตเมืองพูล จังหวัดดอร์เซต สหราชอาณาจักร ชื่อของเกาะมีที่มาจากภาษาอังกฤษยุคแองโกล-แซกซัน Brūnoces īeg หรือตามภาษาอังกฤษปัจจุบัน Brūnoc's island เกาะบราวน์ซีรู้จักกันดีในฐานะเป็นที่ตั้งค่ายลูกเสือแห่งแรกของโลกโดยโรเบิร์ต เบเดน โพเอลล์ ในปี พ.ศ. 2450 ยังผลให้มีการลูกเสือแพร่หลายในปีถัดมา ปัจจุบันเกาะอยู่ในความดูแลของมูลนิธิแห่งชาติเพื่อสถานที่ประวัติศา่สตร์และความงามธรรมชาติ หรือเนชันนัลทรัสต์ เกาะบราวน์ซีมีคู่แฝดคือ เกาะตาตีอู ในประเทศฝรั่งเศส
ข้อมูลทั่วไป

เกาะบราวน์ซีเป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาเกาะทั้งหมด 8 เกาะ ที่ตั้งในทะเลสาบพูล ในเขตอำเภอเพอร์เบก (Purbeck) จังหวัดดอร์เซต แต่สามารถเข้าถึงได้จากทางอำเภอพูลและบอร์นมัท บนเกาะเป็นป่าประกอบด้วยต้นสนและโอ๊กประมาณ 500 เอเคอร์ หรือ 1260 ไร่โดยประมาณ นอกจากนี้ยังมีทุ่งหญ้า แอ่งน้ำจืดสองแอ่ง มาบน้ำเค็ม หาดกรวด และลานต้นกก ในเวลาฤดูร้อนจะมีนกมาหากินจำนวนมาก ทำให้มีการสร้างบังไพรสำหรับใช้ดูนก พื้นดินของเกาะประกอบด้วยดินทรายผสมตะกอนทับถมจากซากพืชซากสัตว์ที่ตายแล้ว บนเกาะเป็นที่ตั้งของปราสาทบราวน์ซี ซึ่งเป็นป้อมปราการสร้างในสมัยสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ ปัจจุบันปราสาทไม่ได้เปิดให้เข้าชม เนื่องจากให้บริษัทห้างสรรพสินค้าจอห์นลูอีส (John Lewis Partnership) เช่าเป็นโรงแรมสำหรับพนักงาน
นอกเหนือจากพืชพรรณ บนเกาะยังมีสัตว์จำนวนหนึ่ง อาทิ กระรอกแดง ซึ่งอยู่รอดบนเกาะนี้ได้ด้วยเหตุที่ไม่มีกระรอกเทาอาศัยบนเกาะ และเนื่องจากการที่มีคนจำนวนหนึ่งอาศัยบนเกาะ ร่างกายของกระรอกแดงมีเชื้อแบคทีเรีย Mycobacterium leprae ซึ่งก่อให้เกิดโรคเรื้อนในคน นอกเหนือจากกระรอกแดงแล้ว บนเกาะยังมีกวางซิกา ซึ่งว่ายน้ำไปมาระหว่างเกาะและหมู่บ้านอาร์นในเขตตำบลสวอนเนจ นกยูง นกนางนวลแกลบ และนกทะเลชนิดอื่น
ประวัติ > ยุคแรก

หลักฐานที่บันทึกว่ามีมนุษย์อาศัยบนเกาะบราวน์ซีแรกสุดอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 ในเวลานั้นมีการสร้างสถานปลีกวิเวกและโรงอุโบสถสำหรับบูชาพระเจ้า ต่อมาในปี พ.ศ. 1558 พระเจ้าคนุตมหาราชนำทัพไวกิงยกพลขึ้นบก ตั้งค่ายปล้นสะดมเรือที่ผ่านไปมาและชุมชนรอบข้าง ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 11 บรูโน คหบดีชาวตำบลสตัดแลนด์ (Studland) ครั้นรัชสมัยพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตยึดครองอังกฤษ เกาะนี้ก็ตกเป็นทรัพย์สินร่วมกับน้องชายต่างมารดาคือโรเบิร์ต เดอ มอร์เทน ล่วง พ.ศ.1697 สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ผู้สร้างปราสาทโดเวอร์ ก็มีการมอบสิทธิ์ให้ชาวเกาะยึดเอาของจากเรืออัปปางที่ถูกซัดเกยตื้น
ประวัติ > ยุคทิวดอร์และสงครามกลางเมือง

ในสมัยพระเจ้าเฮนรีที่ 8 มีการยุบอาราม เพื่อนำทรัพย์สินขายใช้ในการศึกสงคราม พระองค์เห็นความสำคัญของเกาะในฐานะจุดยุทธศาสตร์ จึงมีพระราชโองการให้สร้างป้อมปราการขนาดย่อมขึ้นบนยเกาะนอกเหนือจากป้อมปราการริมฝั่งตามหัวเมืองต่าง ๆ ป้อมเหล่านี้เรียกว่า ปราสาทเฮนริเชียน (Henrician Castle) สำหรับป้อมปราการบนเกาะนั้น คือ ปราสาทบราวน์ซี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2090 เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 8 สิ้นพระชนม์ ราชสมบัติตกแก่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ ปราสาทและเกาะถูกยกให้กรมวังคนสนิทชื่อเซอร์คริสโตเฟอร์ แฮตตัน (Christopher Hatton) เมื่อ พ.ศ. 2119
ต่อมาในสมัยสงครามกลางเมืองอังกฤษ เมืองพูลเข้ากับฝ่ายรัฐสภากระทำรัฐประหารราชบัลลังก์ของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 1 เกาะนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ซ่องสุมผู้คน โทมัส ไพรด์ (Thomas Pride) ใช้เกาะนี้เป็นสถานที่เตรียมการยึดรัฐสภา ต่อมา โรเบิร์ต เคลย์ตัน ข้าหลวงนครลอนดอน (ไม่ใช่ผู้ว่าราชการกรุงลอนดอน) ครอบครองเกาะจนกระทั่งถึงแก่กรรมในปี พ.ศ.2250 จากนั้นเกาะตกเป็นสมบัติของวิลเลียม เบนสัน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในยุคนี้เองที่ปราสาทกลายสภาพจากป้อมปราการเป็นนิวาสสถาน