stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดบางเตย
ประวัติ

วัดบางเตย ปรากฏหลักฐานว่า เมื่อประมาณ พ.ศ. 2371 (ต้นรัชกาลที่ 3) เมื่อพื้นที่ดังกล่าวมีชุมชนได้เข้ามาอยู่อาศัย และมีการตั้งวัดเป็นศูนย์รวมจิตใจ และปฏิบัติตามหลักศาสนา ดังปรากฏมีหลักฐานเป็น อุโบสถ (หลังเก่า) ทรงจีน ก่ออิฐถือปูน เสาไม้ หลังคามุงด้วยกระเบื้อง สี่เหลี่ยม มีขนาดเล็กจุคนได้ประมาณ 30 คน ซึ่งเป็นที่นิยมสร้างในสมัยรัชกาลที่ 3 จนกระทั่งมีการสลับสับเปลี่ยนเจ้าอาวาสไปตามช่วงเวลา และวัดก็มีพัฒนาการต่อเนื่องเป็นศูนย์กลางของชุมชนทางศาสนานับแต่อดีตจนกระทั่งปัจจุบัน
ลำดับเจ้าอาวาส

หลวงปู่ท้วม
พระป๋อ
พระนิ่ม
พระเพิ่ม
พระชม
พระเอม
พระไสว
พระครูธรรมกิจวรคุณ (ฟู ปุญฺญกังโข)
พระสกล ปภสฺสโร (อดีต พระครูประภัสร์ธรรมพิสุทธิ์) พ.ศ.๒๕๔๔-๒๕๕๗
พระเทพฤทธิ์ ยสธมฺโม พ.ศ.๒๕๕๗-ปัจจุบัน
ศาสนาสถานในวัด

พระอุโบสถ มีขนาดกว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร  ลักษณะทรงไทยประยุกต์สมัยพระเจ้าปราสาททอง สร้างเมือ พ.ศ. 2512
ศาลาการเปรียญ
ฌาปนสถาน/ศาลาคู่ฌาปนสถาน
อาคารหอปริยัติ
หอระฆัง
ศาลาท่าน้ำ
เสาหงส์
กิจกรรมสำคัญในวัด

โครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน ช่วงเดือนเมษายน
โรงเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์
โรงเรียนสอนพระปริยัติธรรม (แผนกธรรม)
โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ (เด็กก่อนวัยเรียน)
ฌาปนสงเคราะห์
วัดเขาบางทราย

| วัดเขาบางทราย |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบางทราย อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: -ว่าง-
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเขาบางทราย เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางทราย อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
วัดเขาบางทราย หรือ วัดเขาพระพุทธบาทบางทราย มีประวัติกล่าวกันว่าพระมหากษัตริย์ผู้ครองกรุงศรีอยุธยาเป็นผู้สร้างขึ้นในระหว่าง พ.ศ. 2249–2275 เป็นพระอารามหลวงที่มีความรุ่งเรืองอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเจ้าพระยาพระคลังที่สมุหกลาโหม ยกทัพไปปราบอั้งยี่ ที่วัดคงคาลัย ตำบลบางทราย อำเภอเมืองชลบุรี (ปัจจุบันวัดคงคาลัย เป็นที่ตั้งตลาดสด บางทราย เหลือเพียงศาลและป้ายชื่อวัดเท่านั้น) เจ้าพระยาพระคลังได้มีบัญชาสั่งให้ปลัดทัพสถาปนาวัดเขาบางทรายขึ้นมาใหม่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2384 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2389
ต่อมาวัดได้รับการบูรณะอีกครั้งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระยาวิชิตชลเขต ผู้กำกับราชการเมืองชลบุรีกับพระราชาคณะหลายรูป เสนาสนะที่ได้รับการบูรณะได้แก่ มณฑปพระพุทธบาท เจดีย์ วิหาร ตึกพำนักเจริญภาวนาและบ่อน้ำ เป็นต้น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวขณะทรงผนวชเสด็จพระราชดำเนินมานมัสการพระพุทธบาทและเสด็จเยี่ยมเจ้าอาวาส เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2447 ตรงกับวันพฤหัสบดี แรม 9 ค่ำ เดือน 12 ปีมะโรง ทางราชการเคยใช้วัดนี้เป็นสถานที่ทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาเรื่อยมาจนตลอดสมัยรัชกาลที่ 5
งานประเพณีที่สำคัญ ในช่วงวันสิ้นเดือน 4 จนถึงวันขึ้น 2 ค่ำ เดือน 5 จะมีการจัดงานประเพณีเดินขึ้นไปไหว้พระพุทธบาทบางทราย รวมทั้งงานประเพณีตักบาตรเทโวที่จัดขึ้นช่วงวันออกพรรษา
รถราง

รถรางเวียนนา หนึ่งในระบบรถรางที่ยาวที่สุดในโลก
ป้ายเตือนผู้ขี่จักรยานให้ระวังร่องของรถราง
รถราง (อังกฤษ: tram) เป็นพาหนะที่วิ่งบนรางชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายรถไฟแต่จะสั้นกว่าและมีน้ำหนักเบากว่า รถรางส่วนมากใช้ไฟฟ้าจากสายไฟด้านบน (pantograph) แต่ก็ยังมีบางส่วนใช้ดีเซลอยู่ ในปัจจุบันนิยมนับรถรางเป็นประเภทหนึ่งของรถไฟฟ้ารางเบาด้วย (light rail)
รถรางในประเทศไทย ปัจจุบันมีที่เดียวคือ เอเชียทีค เดอะ ริเวอร์ฟรอนท์ เดสติเนชั่น ส่วนรถรางชมเมืองนั้นวิ่งด้วยล้อรถไม่ใช้ระบบราง บริการในปี พ.ศ. 2556 ภายหลังปิดกิจการชั่วคราว
รถรางในประเทศไทย

ในอดีตประเทศไทยก็เคยมีการใช้รถรางครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2431 โดยเปิดสายบางคอแหลมเป็นสายแรกเมื่อเริ่มแรกใช้กำลังม้าลากรถไปตามราง ทำให้ใช้เวลาการเดินทางมาก จึงไม่เป็นที่นิยม ภายหลังเปลี่ยนมาใช้กำลังไฟฟ้าเมื่อ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2437 และจนถึงวันที่ 1 ตุลาคม ปี พ.ศ. 2511 ได้ยกเลิกการเดินรถทุกเส้นทางอย่างถาวร
รถรางในประเทศไทย > สายในพระนคร

สายบางคอแหลม
สายสามเสน
สายหัวลำโพง
สายดุสิต
สายบางซื่อ
สายปทุมวัน
สายสีลม
รถรางในประเทศไทย > โครงการในต่างจังหวัด

รถรางขอนแก่น
รถรางภูเก็ต
รถรางนครราชสีมา
รถรางกรุงเทพมหานคร
รถรางลพบุรี
รถรางเชียงใหม่
รถรางพิษณุโลก
รถรางพัทยา
ข้อดี

ไม่ปล่อยมลพิษเพราะใช้ไฟฟ้า มลภาวะทางเสียงน้อยกว่า
สามารถเข้าถึงสถานีรถรางได้ง่ายกว่าการคมนาคมประเภทอื่น ๆ เช่น รถไฟใต้ดิน เพราะอยู่กลางถนน
ใช้ราง เวลานั่งจึงรู้สึกสบายกว่ารถเมล์ที่กระเด้งมากกว่า
มีประสิทธิภาพทางพลังงานสูงกว่าขนส่งมวลชนประเภทอื่น ๆ และค่าใช้จ่ายน้อยกว่า
ข้อเสีย

กินพื้นที่ถนนบางส่วน
ทุนตั้งต้นสูงกว่ารถเมล์ (ถึงแม้ว่าในระยะยาวจะประหยัดมากกว่า)
สำหรับผู้ที่ขี่จักรยาน ล้ออาจติดอยู่ในร่องของรถรางได้
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบรถรางและรถไฟฟ้ารางเบา
แหล่งข้อมูลอื่น

"Tramway" (article in the 1911 Encyclopaedia Britannica), 1911encyclopedia.org
Jane's Urban Transit Systems เก็บถาวร 2003-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กการขนส่งสาธารณะ |
| --- | --- |
รถโดยสารประจำทาง:  รายชื่อรถโดยสารประจำทาง  รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ  คาราบานซ์  รถโดยสารประจำทางด่วน  รถโดยสารประจำทางนำทาง  รถโดยสารประจำทางระหว่างเมือง  รถโดยสารประจำทางหลังคาเปิด  รถโดยสารประจำทางเบา  ซัตเทิลบัส  Train-replacement bus  รถโดยสารประจำทางในเขตเมือง  รถโดยสารประจำทางไฟฟ้า 
ราง:  Cable car  รถไฟชานเมือง  Funicular  รถไฟมรดก  รถรางมรดก  รถไฟความเร็วสูง  รถรางม้า  รถไฟระหว่างเมือง  Interurban  รถไฟรางเบา  แม็กเลฟ  รถไฟรางเดี่ยว  ระบบขนส่งผู้โดยสาร  Railbus  ระบบขนส่งมวลชนเร็ว ระบบขนส่งทางรางขนาดกลาง  รถไฟฟ้าล้อยาง  รถไฟใต้ดิน  รถไฟภูมิภาค  รถราง  รถไฟราง 
พาหนะรับจ้าง:  Paratransit  Personal rapid transit  Auto rickshaw  Boda-boda  Cycle rickshaw  Hackney carriage  แท็กซี่  Vehicle for hire  มอเตอร์ไซค์รับจ้าง  Limousine  Rickshaw  Share taxi  Gondola  รถรับจ้างไม่ประจำทาง 
Carpooling:  Slugging  Flexible carpooling  Real-time ridesharing  Car jockey 
เรือ:  เคเบิลเฟอรี  เฟอร์รี  เรือโฮเวอร์คราฟต์  Hydrofoil  Ocean liner  แท็กซีน้ำ  เรือสำราญ 
อื่น ๆ:  Aerial tramway  สายการบิน  เครื่องบินพาณิชย์  ระบบแชร์จักรยาน  Carsharing  ลิฟต์  บันไดเลื่อน  ลิฟต์กอนโดลา  Horse-drawn vehicle  ไฮเปอร์ลูป  ทางเลื่อน  Trackless train 
สถานที่:  Bus bulb  โรงรถโดยสารประจำทาง  เลนรถโดยสารประจำทาง  Bus stand  สถานีขนส่งผู้โดยสาร  จุดจอดผู้โดยสาร  สถานีขนส่งผู้โดยสารปลายทาง  Bus turnout  เส้นทางวงกลม  เส้นทางตัดผ่านเมือง  Hub  สถานีเปลี่ยนเส้นทาง  Kassel kerb  Layover  สถานีรถไฟใต้ดิน  จุดจอดแล้วจร  Queue jump  Radial route  Taxicab stand  สถานีรถไฟ  จุดจอดรถราง  ท่าอากาศยาน  ท่าเรือ  ท่าน้ำ 
อัตราโดยสาร:  Automated fare collection  Bus advertising  Contract of carriage  Dead mileage  Farebox recovery ratio  Free travel pass  Free public transport  Manual fare collection  Money train  Proof-of-payment  Smart cards  เครื่องจำหน่ายบัตรโดยสาร  บัตรโดยสาร  Exit fare  Fare evasion 
สิ่งอำนวยความสะดวก:  ทราเวลคลาส  เฟิร์สคลาส  สลีปเปอร์  สแตนดิงแพสเวนเจอร์  Prohibited activities  Checked baggage 
กำหนดเวลา:  กำหนดเวลาระบบขนส่งสาธารณะ  On-time performance  Short turn  บัสบันชิง  Clock-face scheduling 
อื่น ๆ:  บอร์ดดิง  Destination sign  Hail and ride  ความปลอดภัยของระบบขนส่งสาธารณะ  ความปลอดภัยของท่าอากาศยาน  Request stop  ตำรวจระบบขนส่งสาธารณะ  Transit-oriented development (TOD)
ไทรโยค พุ่มพันธ์ม่วง

| ไทรโยค พุ่มพันธ์ม่วง (Saiyok Pumpanmuang) |
| --- | --- |
ไทรโยคในรายการไทยไฟต์ ณ วันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2565
เกิด: ศักดา เนียมหอม 23 ตุลาคม พ.ศ. 2526 (41 ปี)  เทศบาลนครพิษณุโลก ประเทศไทย
ชื่ออื่น: ไทรโยคน้อย ศักดิ์ชัยณรงค์
สัญชาติ: ไทย
ส่วนสูง: 1.72 เมตร (5 ฟุต 7 1⁄2 นิ้ว)
น้ำหนัก: 72 กก. (158 ปอนด์)
รุ่น: ไลท์เวท   เวลเตอร์เวท
รูปแบบ: มวยไทย มวยสากล
ท่ายืน: เซาต์พอล
มาจาก: กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ทีม: มวยไทยพลาซา 2004 (พ.ศ. 2550–ปัจจุบัน)
ผู้ฝึกสอน: อาจารย์พิศ และพร้อมศักดิ์
ช่วงปี: 29 ปี (พ.ศ. 2537–ปัจจุบัน)

สถิติคิกบอกซิง/มวยไทย
คะแนนรวม: 335
ชนะ: 283
โดยการน็อก: 93
แพ้: 50
เสมอ: 2
 
ข้อมูลอื่น
ญาติที่มีชื่อเสียง: มงกุฎทอง ศักดิ์ชัยณรงค์ (พี่น้อง)
ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่: 6 เมษายน พ.ศ. 2557
ไทรโยค พุ่มพันธ์ม่วง เดิมเป็นที่รู้จักในชื่อ ไทรโยคน้อย ศักดิ์ชัยณรงค์ (23 ตุลาคม พ.ศ. 2526 – ) เป็นนักมวยไทยชาวไทย เจ้าของฉายา "ขุนศอกอำมหิต" และ "จอมศอกโกอินเตอร์" เป็นอดีตแชมป์สนามมวยเวทีลุมพินีรุ่น 154 ปอนด์ และแชมป์รุ่น 147 ปอนด์ของประเทศไทยและเป็นเจ้าของแชมป์ไทยไฟต์ 2014 เอาชนะอองตวน ปินโต
ประวัติและผลงานระดับอาชีพ

ไทรโยค พุ่มพันธ์ม่วง มีชื่อจริงคือ ศักดา เนียมหอม เขาเกิดวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ที่เทศบาลนครพิษณุโลก ซึ่งเป็นเมืองของจังหวัดพิษณุโลก เขาเริ่มต่อยมวยเมื่ออายุ 11 ปี จุดเริ่มต้นคือคุณพ่อของไทรโยคได้พาเขาไปเปรียบมวยโดยไทรโยคเล่าว่าคุณพ่อนั้นพาเขาขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ไปโดยที่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพาไปไหน พอไปถึงพ่อก็ประกาศหาคู่ชกให้
ช่วงแรกเขาใช้ชื่อชกคือ ไทรโยคน้อย ศักดิ์ชัยณรงค์ เขาเติบโตขึ้นโดยเป็นที่เลื่องลือด้วยการคว้าแชมป์สามรายการ รวมถึงหนึ่งรายการจากสนามมวยราชดำเนินที่มีชื่อเสียง ไทรโยคได้รับการพิจารณาในประเทศไทยว่าเป็นหนึ่งในนักสู้ที่ฉายแววมากที่สุด อย่างไรก็ตาม เขาได้ฟอร์มตกเมื่อเป็นฝ่ายเสียเข็มขัดให้แก่สิงห์มณี ส.ศรีสมพงษ์ ในการโต้เถียงที่สื่อไทยมองว่าเป็นการโกง
หลังจากการต่อสู้ บรรดาโปรโมเตอร์ได้เบือนหน้าหนี ชะตาบีบบังคับให้เขาหางานอื่นและหาเลี้ยงชีพเป็นพ่อค้าผลไม้ แต่แล้วเขาก็ได้รับการนำตัวกลับมาโดยโปรโมเตอร์แห่งสนามมวยเวทีลุมพินี ผู้มีนามว่า พ.ต.ท.สุขทัศน์ พุ่มพันธ์ม่วง ซึ่งช่วยให้ไทรโยคได้กลับคืนสู่วงการ
ไทรโยค จึงใช้ชื่อชกตามโปรโมเตอร์ของเขา และในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2551 เขาชนะรายการว่างรุ่นเวลเตอร์เวทที่สนามมวยเวทีลุมพินีด้วยการเป็นฝ่ายชนะน็อกสิงห์ศิริ ป.ศิริชัย ในยกที่สอง
เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2553 ในงานรางวัลสมาคมผู้สื่อข่าวประจำปีที่กรุงเทพมหานคร ไทรโยคได้รับรางวัลทูตมวยไทยแห่งปี
เขาได้เผชิญกับฟาบิโอ ปินก้า ในศึกไทยไฟต์: ลียง เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2555 ณ เมืองลียง ประเทศฝรั่งเศส และเป็นฝ่ายชนะคะแนนตัดสินหลังจากการแข่งสามยก
เขาปะทะกับดีแลน ซัลวาดอร์ ในโรชทีกาเบ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2555 และเป็นฝ่ายแพ้น็อกทางเทคนิค หลังจากที่เขาไม่สามารถชกต่อ เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่เข่าในช่วงท้ายของยกแรก
เขาเป็นฝ่ายชนะทีอากู เตเชรา ในศึกไทยไฟต์ 2013: คิงออฟมวยไทย ที่เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา ประเทศไทย เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
ไทรโยคยังได้รับการกำหนดให้ต่อสู้กับชิเก ลินด์ซีย์ ในศึกมวยไทยเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 แต่การแข่งนี้ได้รับการยกเลิกไป
ไทรโยคจะเป็นผู้ฝึกสอนมวยไทยแก่ทีมฝรั่ง ที่เผชิญกับทีมคู่แข่งที่ได้รับการฝึกสอนโดยสุดสาคร ส.กลิ่นมี ในรายการไทยไฟต์คาดเชือก ที่จัดเสนอในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงสิงหาคม พ.ศ. 2556 ทางช่อง 5 ของประเทศไทย และผู้ฝึกสอนทั้งสองได้ปะทะกันในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2556
เขาเป็นฝ่ายชนะน็อกมีเกล ปีซีเตโล ด้วยศอกในยกที่สองในศึกไทยไฟต์: บางกอก 2013 ที่กรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2556
และเป็นฝ่ายชนะน็อกมูฮัมหมัด ซูบูกา ในยกที่สองของรายการไทยไฟต์: ปัตตานี ที่จังหวัดปัตตานี ประเทศไทย ในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2556
เขาเป็นฝ่ายชนะเซเยดีซา อลัมดาร์เนซัม ด้วยคะแนนตัดสินในยกพิเศษในแมตช์ที่ไม่มีรอบทัวร์นาเมนต์ ของศึกไทยไฟต์เซมิไฟนอลในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556
รายการที่ชนะและความสำเร็จ

มวยสากล
พ.ศ. 2557 แชมป์รุ่นเวลเตอร์เวท ของดับเบิลยูบีซี เอเชียซิลเวอร์
มวยไทย
พ.ศ. 2558 แชมป์โลกมวยไทยรุ่น 72 กก. ขององค์กรมวยไทยโลก
พ.ศ. 2557 แชมป์การแข่งไทยไฟต์รุ่น 72.5 กก.
พ.ศ. 2556 ผู้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ ไทยไฟต์คาดเชือก
พ.ศ. 2555 แชมป์โลกมวยไทยรุ่นมิดเดิลเวท ของสมาคมกีฬาศิลปะการต่อสู้
พ.ศ. 2555 แชมป์ทัวร์นาเมนต์ 4 คน ของสภามวยไทยโลก
พ.ศ. 2553 แชมป์รุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวท (154 ปอนด์) ของสนามมวยเวทีลุมพินี
พ.ศ. 2551 แชมป์ประเทศไทยรุ่นเวลเตอร์เวท (147 ปอนด์)
พ.ศ. 2550 แชมป์รุ่นซูเปอร์ไลต์เวท (140 ปอนด์) ของสนามมวยราชดำเนิน
พ.ศ. 2550 แชมป์มวยรอบทัมใจ 8 คน (143 ปอนด์)
พ.ศ. 2549 แชมป์รุ่นซูเปอร์ไลต์เวท (140 ปอนด์) ของสภามวยไทยโลก
รายการที่ชนะและความสำเร็จ > รางวัลที่ได้รับ

พ.ศ. 2553 ทูตมวยไทยแห่งปี
ดูเพิ่ม

นักมวยไทย
เทศบาลเมืองลัดหลวง

| เทศบาลเมืองลัดหลวง |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
วัดไพชยนต์พลเสพย์ราชวรวิหาร ภายในเขตเทศบาลเมืองลัดหลวง
   ตรา

ทม.ลัดหลวงที่ตั้งสำนักงานเทศบาลเมืองลัดหลวง
พิกัด: 13°37′47.8″N 100°31′59.3″E﻿ / ﻿13.629944°N 100.533139°E﻿ / 13.629944; 100.533139
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สมุทรปราการ
อำเภอ: พระประแดง
จัดตั้ง:    • 22 สิงหาคม 2506 (สุขาภิบาลพระประแดง)   • 24 เมษายน 2537 (ทต.ลัดหลวง)   • 21 กันยายน 2545 (ทม.ลัดหลวง) 
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: โสภา มีสัมฤทธิ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 15.5 ตร.กม. (6.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 70,896 คน
 • ความหนาแน่น: 4,573.94 คน/ตร.กม. (11,846.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04110402
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 79 หมู่ที่ 1 ถนนสุขสวัสดิ์ ตำบลบางจาก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ 10130
เว็บไซต์: www.ladluang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลเมืองลัดหลวง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งทางตะวันตกของอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีพื้นที่ 15.5 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลบางพึ่ง ตำบลบางจาก และตำบลบางครุ
ประวัติ

เทศบาลเมืองลัดหลวงแต่เดิมมีอาณาเขตครอบคลุมตำบลบางพึ่ง ตำบลบางจาก ตำบลบางครุ ตำบลบางหญ้าแพรก ตำบลบางหัวเสือ และตำบลสำโรงใต้ อำเภอพระประแดง ในครั้งแรกกระทรวงมหาดไทยพิจารณาเห็นว่าพื้นที่หกตำบลดังกล่าวมีสภาพเหมาะควรแก่การเป็นสุขาภิบาลได้ จึงจัดตั้งเป็น สุขาภิบาลพระประแดง เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2506 ต่อมาในปี พ.ศ. 2535 กระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่สุขาภิบาลพระประแดงทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาออกไปจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลสำโรงใต้ (ปัจจุบันคือเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย)
เมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2537 สุขาภิบาลพระประแดงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลลัดหลวง ต่อมาวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2545 เทศบาลตำบลลัดหลวงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เทศบาลเมืองลัดหลวง
อาณาเขต

เขตเทศบาลเมืองลัดหลวงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับกรุงเทพมหานคร
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลทรงคนอง เขตเทศบาลเมืองพระประแดง และเขตเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย (อำเภอพระประแดง)
ทิศใต้ ติดต่อกับเขตเทศบาลตำบลพระสมุทรเจดีย์และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากด (อำเภอพระสมุทรเจดีย์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับกรุงเทพมหานคร
ชุมชน

ชุมชนในเขตเทศบาลเมืองลัดหลวงมีทั้งหมด 42 ชุมชน ตำบลบางจาก 9 ชุมชน ตำบลบางครุ 15 ชุมชน และตำบลบางพึ่ง 18 ชุมชน
| ตำบลบางจาก | ตำบลบางครุ | ตำบลบางพึ่ง |
| --- | --- | --- |
|  ชุมชนขุนศรีพัฒนา  ชุมชนปากคลองตายวง และชุมชนลานทรายพัฒนา  ชุมชนชมนิมิตรพัฒนา  ชุมชนไทยเกรียงพัฒนา  ชุมชนสุขสวัสดิ์ 53 ปากคลองบางจาก  ชุมชนหมู่บ้านพัฒนา หมู่ 6  ชุมชนหมู่ 7 ร่วมกันพัฒนา  ชุมชนหมู่ 8 พัฒนา  ชุมชนหมู่ 9 พัฒนา |  ชุมชนปากคลองลัดหลวง  ชุมชนบางระกำพัฒนา  ชุมชนจั่นมณี  ชุมชนปากคลองครุ  ชุมชนคลองขุดเจ้าเมือง  ชุมชนร่วมพัฒนา  ชุมชนครุนอก  ชุมชนหมู่ 8 พัฒนา  ชุมชนคนรักหมู่ 9  ชุมชนสามัคคีพัฒนา  ชุมชนครุในพัฒนา  ชุมชนรักษ์ครุใน  ชุมชนคนคลองครุใน  ชุมชนรักบางครุ  ชุมชนแสงเทียน |  ชุมชนบางพึ่งพัฒนาเพื่อท้องถิ่น  ชุมชนคลองเพลง–ลัดหลวง  ชุมชนบางพึ่ง หมู่ 4  ชุมชนพระราชวีริยภรณ์  ชุมชนหมู่บ้านเชียงใหม่  ชุมชนหมู่ 7 ตำบลบางพึ่ง  ชุมชนบ้านฮะเริ่น  ชุมชนคนกันเอง  ชุมชนเว่ขะราว  ชุมชนวัดบางพึ่ง หมู่ 11  ชุมชนวัดรวกพัฒนา  ชุมชนซอยนายอำเภอ  ชุมชนสามแยกพระประแดง  ชุมชนสวนหลวง  ชุมชนหมู่ 16 พัฒนา  ชุมชนปากลัดพัฒนา 1  ชุมชนบ้านปากลัด  ชุมชนหมู่ 19 บางพึ่ง |
ตุ่นปากเป็ด

| ตุ่นปากเป็ด |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Monotremata
วงศ์:: Ornithorhynchidae
สกุล:: Ornithorhynchus Blumenbach, 1800
สปีชีส์:: O.  anatinus
ชื่อทวินาม
Ornithorhynchus anatinus (Shaw, 1799)


แถบฝั่งตะวันออกของออสเตรเลีย เกือบตลอดแนวฝั่งด้านตะวันออก
ตุ่นปากเป็ด (อังกฤษ: Platypus, Watermole, Duckbill, Duckmole, Duck-billed platypus) เป็นสัตว์ประจำท้องถิ่นของออสเตรเลีย แม้ว่าตุ่นปากเป็ดจะมีเพียงสปีชีส์เดียว แต่มีชื่อเรียกมากมายหลายชื่อ เช่น  และมีชื่อที่ชาวอะบอริจินตั้งให้อีกหลายชื่อ ได้แก่ mallangong, boondaburra และ tambreet พบตุ่นปากเป็ดเฉพาะในแถบตะวันออกของออสเตรเลียเท่านั้น ตุ่นปากเป็ดเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับโมโนทรีมาตา (Monotremata) เช่นเดียวกับอีคิดนา
ลักษณะทางชีววิทยา > ลำตัว

ตุ่นปากเป็ดมีลำตัวแบน หัวเรียวท้ายเรียว ในตัวเต็มวัย ตัวผู้มีความยาวเฉลี่ย 50 เซนติเมตร หนัก 1.7 กิโลกรัม ตัวเมียมีความยาวเฉลี่ย 44 เซนติเมตร หนัก 0.9 กิโลกรัม นอกจากบริเวณปากและเท้าแล้วตุ่นปากเป็ดมีขนปกคลุมตลอดตัว ตุ่นปากเป็ดมีขนสองชั้น ขนชั้นนอกยาว (hair) หยาบ สีน้ำตาลเข้ม ชั้นล่างเป็นขนอ่อน เส้นละเอียด หนาแน่น มีตั้งแต่สีเทาจนถึงสีน้ำตาลเข้ม ขนชั้นล่างกันน้ำได้ ช่วยรักษาอุณหภูมิของร่างกายให้คงที่ยามตุ่นปากเป็ดดำลงไปในน้ำที่เย็นจัดจนเกือบจับตัวเป็นน้ำแข็ง
ลักษณะทางชีววิทยา > หาง

หางตุ่นปากเป็ดแบนกว้างเช่นเดียวกับลำตัว สร้างมาจากไขมัน เพราะตุ่นปากเป็ดสะสมไขมันไว้ที่หางเพื่อเก็บพลังงานไว้ใช้ในฤดูหนาว ในขณะที่บีเวอร์ใช้หางขับเคลื่อนยามว่ายน้ำ ตุ่นปากเป็ดเพียงแต่ใช้หางในการบังคับทิศทางเท่านั้น ตุ่นปากเป็ดจะม้วนหางจับใบไม้เอาไว้ขณะขนใบไม้ไปสร้างรัง ประโยชน์ของหางอีกอย่างคือใช้ห่มร่างกายตอนกกลูก นักวิทยาศาสตร์สามารถวัดระดับสุขภาพของตุ่นปากเป็ดได้จากการบีบหาง
ลักษณะทางชีววิทยา > ปาก - จมูก

ปากของตุ่นปากเป็ดมีรูปร่างคล้ายปากเป็ด ยืดหยุ่นคล้ายยาง ปากบนเป็นสีน้ำเงินเทา มีรูจมูกอยู่ถัดมาจากปลายปากบนเล็กน้อย การที่รูจมูกอยู่ตำแหน่งนี้ช่วยให้ตุ่นปากเป็ดหายใจได้ดีขณะลำตัวอยู่ใต้น้ำ ปากล่างมีขนาดเล็กกว่าปากบน ใต้ปากล่างเป็นสีชมพูอ่อน หรือเป็นจุด ๆ หลากสี ด้านหลังของปากส่วนที่ต่อกับหัวมีกะบังยกขึ้นเล็กน้อยเหนือหน้าผาก
ลักษณะทางชีววิทยา > ตา - หู

ตาของตุ่นปากเป็ดอยู่หลังจะงอยปาก หูอยู่ด้านข้างหัว เป็นเพียงช่องเปิด ไม่มีใบหู ขณะดำน้ำตุ่นปากเป็ดจะปิดหู ปิดตา จึงจำเป็นต้องใช้อวัยวะอื่นในการนำทางตอนอยู่ใต้น้ำ แต่เวลาอยู่บนบก ตาและหูของตุ่นปากเป็ดใช้งานได้ตามปกติ ตุ่นปากเป็ดหูไวตาไวมาก และมองเห็นได้ไกล แต่เพราะตำแหน่งของตาอยู่หลังกะบังปากจึงมองสิ่งที่อยู่ "ใต้จมูก" ไม่ถนัด
ลักษณะทางชีววิทยา > ขา - เท้า

ตุ่นปากเป็ดมีขาสั้น อุ้งเล็บแข็งแรง ใช้ขุดดินได้ดี เท้าคู่หน้าเป็นพังผืดติดกันทุกนิ้ว ตุ่นปากเป็ดใช้เฉพาะขาหน้าในการดึงตัวไปขณะว่ายน้ำ ขาหลังซึ่งมีพังผืดเพียงบางส่วนทำหน้าที่ร่วมกับหาง เป็นเพียงหางเสือบังคับทิศทางเท่านั้น คงเพราะเท้าพังผืดนี่เองที่ตุ่นปากเป็ดมีชื่อสามัญว่า platypus (เท้าแบน)
เมื่อลงน้ำ พังผืดระหว่างอุ้งเท้าจะแผ่ออก เปลี่ยนเท้าเป็นพายที่มีประสิทธิภาพ แต่เมื่อตุ่นปากเป็ดอยู่บนบกมันจะพับพังผืดเก็บไว้ จะได้ใช้กรงเล็บขุดอุโมงค์ยาว ๆ ได้ โดยพังผืดไม่เสียหาย ที่ข้อเท้าหลังของตัวผู้มีเดือยยาวประมาณ 1.5 เซนติเมตร ยื่นออกมา เดือยของตุ่นปากเป็ดมีรูกลวงต่อไปยังต่อมพิษที่ต้นขา บริเวณใกล้ท่อสืบพันธุ์และขับถ่าย (ท่อเดียวกัน : ดูคำอธิบายเพิ่มเติมในโมโนทรีมาตา)
เวลาเดิน เท้าของตุ่นปากเป็ดกางยื่นออกมานอกลำตัว คล้ายกับสัตว์เลื้อยคลาน แต่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่นๆ แม้แต่อีคิดนา สัตว์ร่วมอันดับโมโนทรีมาตา (Monotremata) กับตุ่นปากเป็ด เวลาเดินเท้าจะอยู่ใต้ลำตัว
ความสำคัญทางระบบนิเวศ

ตุ่นปากเป็ดเป็นสัตว์ที่ออกหากินตอนกลางคืน แม้ตุ่นปากเป็ดจะเกิดและอาศัยอยู่บนบก แต่หากินและใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในน้ำตามแหล่งน้ำจืดทั่วไป เช่น ลำธาร แม่น้ำ ทะเลสาบ ด้วยลำตัวที่เพรียว เท้ามีพังผืด ทำให้ตุ่นปากเป็ดว่ายน้ำและดำน้ำได้ดีมาก ขณะดำน้ำหาอาหารมันจะส่ายปากไปมา เพื่อให้หน่วยรับสัมผัสประจุไฟฟ้าและอื่น ๆ ตรวจจับเต็มที่ เมื่อเจอเหยื่อ ตุ่นปากเป็ดจะกลั้วน้ำที่มีสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเล็ก ๆ จำพวกกุ้งฝอย กุ้งนาง หนอนต่าง ๆ หอยตัวเล็ก ๆ และแมลงน้ำอื่น ๆ ลงในคอ กรองเอาเหยื่อเหล่านี้เก็บไว้ในกระพุ้งแก้ม บางครั้งตุ่นปากเป็ดจะเก็บเหยื่อไว้จนเต็มกระพุ้งแก้ม แล้วจึงว่ายขึ้นไปนอนเคี้ยว (บด) อาหารที่ผิวน้ำ จึงถือได้ว่าเป็นผู้ล่าที่ช่วยควบคุมขนาดประชากรสัตว์ดังกล่าว เพราะถ้ามีมากเกินไปอาจไปรบกวนและทำลายกลุ่มสิ่งชีวิตจำพวกพืชและสัตว์ที่เป็นเหยื่อให้จำนวนลดลงและสูญหายได้
ความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการของตุ่นปากเป็ดกับญาติ

นักวิทยาศาสตร์ยังรู้น้อยมากว่าตุ่นปากเป็ดมีวิวัฒนาการมาอย่างไร แต่พบฟอสซิลอายุนับ 60 ล้านปีที่มีลักษณะคล้ายตุ่นปากเป็ด ฟอสซิลบางชนิดคล้ายตุ่นปากเป็ดมาก ต่างกันเพียงแค่สัตว์ในสมัยบรรพกาลตัวนั้นมีฟัน ส่วนตุ่นปากเป็ดไม่มี ฟอสซิลเหล่านี้ บางชิ้นพบในอเมริกาใต้และแอนตาร์กติกา นักวิทยาศาสตร์จึงสันนิษฐานว่าในยุคที่แผ่นดินยังเชื่อมต่อกันอยู่ สัตว์ในอันดับโมโนทรีมาตา (ตุ่นปากเป็ดและอีคิดนา) คงเคยอาศัยอยู่ในดินแดนแถบนั้นเช่นกัน
แต่สำหรับข้อสงสัยที่ว่า ทำไมตุ่นปากเป็ดและอีคิดนาจึงเหลือรอดอยู่เพียงแต่ในออสเตรเลียและนิวกินีเท่านั้น ยังไม่มีใครตอบได้ นอกจากมีข้อสันนิษฐานว่า คงเป็นเพราะความโดดเดี่ยวของทวีปออสเตรเลีย สัตว์เหล่านี้จึงเหลือรอดมาได้
เมื่อเปรียบเทียบระหว่างตุ่นปากเป็ดกับอีคิดนา ที่อยู่ในอันดับโมโนทรีมาตาเดียวกัน จะพบความแตกต่างได้แก่ เวลาเดิน เท้าของตุ่นปากเป็ดกางยื่นออกมานอกลำตัว คล้ายกับสัตว์เลื้อยคลาน แต่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ แม้แต่อีคิดนา สัตว์ร่วมอันดับโมโนทรีมาตา (Monotremata) กับตุ่นปากเป็ด เวลาเดินเท้าจะอยู่ใต้ลำตัว แต่ก็มีส่วนเหมือนกัน เช่น ตุ่นปากเป็ดมีลักษณะนิสัยคล้ายอีคิดนา ขี้อาย สันโดษ นอกฤดูผสมพันธุ์มักอยู่ตามลำพัง แต่ละตัวจะมีอาณาเขตของตนเอง หากมีการล่วงล้ำเขตกันขึ้นก็อาจมีการต่อสู้เพื่อปกป้องดินแดน แต่การปะทะเกิดไม่บ่อยนัก เพราะเมื่อเทียบกับขนาดตัวและความเร็วในการเคลื่อนที่แล้ว ตุ่นปากเป็ดครอบครองดินแดนเป็นบริเวณค่อนข้างกว้าง แม้มีการทับซ้อนกันบ้าง โอกาสที่จะเผชิญหน้ากันก็น้อยมาก และเนื่องจากตุ่นปากเป็ดเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับโมโนทรีมาตา จึงไม่มีหัวนม ลูกอ่อนของตุ่นปากเป็ดเรียกว่า พักเกิ้ล (puggle) เช่นเดียวกับลูกอีคิดนา พักเกิ้ลจะแกว่งจะงอยปากสั้นหนาของมันและดื่มกินน้ำนมที่ไหลซึมออกมาจากท่อเล็ก ๆ ที่ฐานนม ที่หน้าท้องแม่ พักเกิ้ลจะอยู่ในรังที่อบอุ่น ปลอดภัย และสุขสบายนี้จนอายุประมาณสี่เดือน ซึ่งเป็นช่วงที่มีขนเรียบเป็นมันและตัวโตเกือบเท่าแม่แล้ว ลูกตุ่นปากเป็ดจึงโผล่ออกไปดูโลกภายนอก หลังจากหัดล่าเหยื่อและหัดว่ายน้ำจนคล่องแคล่วอยู่สองสามสัปดาห์ มันก็ออกไปหาที่อยู่ใหม่เป็นของตัวเอง
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการด้านต่าง ๆ ของตุ่นปากเป็ด > การควบคุมอุณหภูมิของร่างกาย

ตุ่นปากเป็ดต้องเผชิญกับอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดปี ทั้งบนบกและในน้ำ และเนื่องจากตุ่นปากเป็ดเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม จึงเป็นสัตว์เลือดอุ่น สัตว์เลือดอุ่นมีระดับอุณหภูมิของร่างกายคงที่ ไม่เปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมเหมือนสัตว์เลือดเย็น ในฤดูหนาว แม้ในวันที่หนาวเย็นมาก ตุ่นปากเป็ดก็ยังออกว่ายน้ำหาอาหาร ความจริงข้อนี้ทำให้นักวิทยาศาสตร์ตัดข้อสงสัยที่ว่ามันอาจจะเป็นจำพวกสัตว์เลื้อยคลานออกไปได้ เพราะอย่างที่รู้กันดีว่า เวลาอากาศหนาวเย็นสัตว์เลื้อยคลานจะลดอัตราเมแทบอลิซึมลง ซึ่งจะทำให้อุณหภูมิในร่างกายของมันลดลง และทำให้มีอาการเซื่องซึม หากตุ่นปากเป็ดลดอัตราเมแทบอลิซึมลงด้วย มันก็คงไม่สามารถออกไปหาอาหารที่ก้นแม่น้ำได้
ในทางตรงกันข้าม อากาศยิ่งหนาว ตุ่นปากเป็ดก็ยิ่งต้องเพิ่มอัตราเมแทบอลิซึม เพื่อรักษาสมดุลระหว่างอุณหภูมิปกติของร่างกายและอุณหภูมิภายนอกเอาไว้ อย่างไรก็ตาม เมแทบอลิซึมหรือการเผาผลาญอาหารนี้ต้องอาศัยพลังงาน ซึ่งปกติได้มาจากอาหาร แต่ในฤดูหนาวอาหารมักจะขาดแคลน ตุ่นปากเป็ดจึงต้องดึงไขมันที่สะสมไว้ในหางมาใช้
ตุ่นปากเป็ดใช้ระบบหมุนเวียนโลหิตมาช่วยลำเลียงความร้อน ความร้อนที่ได้จากการเผาผลาญอาหาร จะลำเลียงผ่านเส้นเลือดไปสู่อวัยวะสำคัญ และลดการหมุนเวียนไปยังส่วนที่ไม่จำเป็น เช่น ขาหลัง หาง และปาก นอกจากนี้ สิ่งสำคัญที่ช่วยเก็บกักความร้อนไว้ได้มากก็คือขนหนานุ่มของมันนั่นเอง นอกจากกันน้ำแล้ว ยังเป็นฉนวนกันไม่ให้ความร้อนระบายออกจากร่างกายได้อีกด้วย นับว่าตุ่นปากเป็ดมีผ้าห่มกันหนาวที่ดีเยี่ยม
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการด้านต่าง ๆ ของตุ่นปากเป็ด > การหาอาหาร

ตุ่นปากเป็ดเป็นสัตว์ที่ออกหากินตอนกลางคืน แม้ตุ่นปากเป็ดจะเกิดและอาศัยอยู่บนบก แต่หากินและใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในน้ำตามแหล่งน้ำจืดทั่วไป เช่น ลำธาร แม่น้ำ ทะเลสาบ ด้วยลำตัวที่เพรียว มีขาสั้น อุ้งเล็บแข็งแรง ใช้ขุดดินได้ดี เท้าคู่หน้าเป็นพังผืดติดกันทุกนิ้ว ตุ่นปากเป็ดใช้เฉพาะขาหน้าในการดึงตัวไปขณะว่ายน้ำ ขาหลังซึ่งมีพังผืดเพียงบางส่วนทำหน้าที่ร่วมกับหาง เป็นเพียงหางเสือบังคับทิศทางเท่านั้นเมื่อลงน้ำ พังผืดระหว่างอุ้งเท้าจะแผ่ออก เปลี่ยนเท้าเป็นพายที่มีประสิทธิภาพ แต่เมื่อตุ่นปากเป็ดอยู่บนบกมันจะพับพังผืดเก็บไว้ จะได้ใช้กรงเล็บขุดอุโมงค์ยาวๆได้ โดยพังผืดไม่เสียหาย ด้วยลักษณะดังกล่าวทำให้ตุ่นปากเป็ดว่ายน้ำและดำน้ำได้ดีมาก ขณะดำน้ำหาอาหารมันจะส่ายปากไปมา เนื่องจากบริเวณปากมีหน่วยรับความรู้สึกเชิงประจุไฟฟ้าในการตรวจจับเหยื่อ
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการด้านต่าง ๆ ของตุ่นปากเป็ด > ต่อมพิษ

ตุ่นปากเป็ดมีเดือยพิษซ่อนอยู่บริเวณขาหลัง ซึ่งไม่ร้ายแรงพอที่จะฆ่าสิ่งมีชีวิตอื่น แต่สามารถทำให้ศัตรูตามธรรมชาติเจ็บปวดมากพอที่จะไม่คิดจะกินมัน
สารพฤกษเคมี

สารพฤกษเคมี หรือ ไฟโตนิวเทรียนท์ (อังกฤษ: Phytochemicals หรือ Phytonutrients) หมายถึง สารเคมีที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพที่พบเฉพาะในพืช สารกลุ่มนี้อาจเป็นสารที่ทำให้พืชผักชนิดนั้น ๆ มีสี กลิ่นหรือรสชาติที่เป็นลักษณะเฉพาะตัว สารพฤกษเคมีเหล่านี้หลายชนิดมีฤทธิ์ต่อต้านหรือป้องกันโรคบางชนิดและโรคสำคัญที่มักจะกล่าวกันว่าสารกลุ่มนี้ช่วยป้องกันได้คือโรคมะเร็ง กลไกการทำงานของสารพฤกษเคมีเมื่อเข้าสู่ร่างกายอาจช่วยให้เอนไซม์บางกลุ่มทำงานได้ดีขึ้น เอนไซม์บางชนิดทำหน้าที่ทำให้สารก่อมะเร็งหมดฤทธิ์ ซึ่งปัจจุบันพบสารพฤกษเคมีแล้วระหว่าง 50,000 ถึง 130,000 ชนิด
ผักและผลไม้เป็นแหล่งที่ดีสำหรับสารต้านอนุมูลอิสระ คนส่วนมากรับประทานผักและผลไม้ได้ไม่เพียงพอในแต่ละวัน จึงอาจจะมีสารต้านอนุมูลอิสระในระดับต่ำ การบริโภคผักและผลไม้ในปริมาณที่เหมาะสมต่อวัน จะช่วยให้ประสิทธิภาพของสารต้านอนุมูลอิสระเพียงพอในการลดความเสี่ยงต่อการเกิดโรคต่าง ๆ ได้
นักวิทยาศาสตร์พบว่าสารพฤกษเคมีสร้างประโยชน์ด้วยกลไกการออกฤทธิ์ในรูปแบบต่าง ๆ คือ ต้านออกซิเดชัน ทำลายฤทธิ์ของอนุมูลอิสระ ลดความเสียหายที่เกิดขึ้นกับดีเอ็นเอ ซึ่งเป็นกลไกสำคัญที่ทำให้ลดการเกิดโรคมะเร็งได้ เพิ่มภูมิต้านทานโรค และควบคุมการออกฤทธิ์ของฮอร์โมน
การผสมผสานของสารต้านอนุมูลอิสระที่พบในผักและผลไม้ชนิดต่าง ๆ หลากชนิดจะให้คุณภาพการต้านอนุมูลอิสระที่ดีกว่า เมื่อเปรียบเทียบกับการได้รับสารต้านอนุมูลอิสระจากแหล่งอาหารเพียงแหล่งเดียว