stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศบาลเมืองบางกรวย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลเมืองบางกรวย
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดนนทบุรี |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  นนทบุรี  ปากเกร็ด  |  |
| เทศบาลเมือง |  ไทรม้า  บางกรวย  บางกร่าง  บางคูรัด  บางบัวทอง  บางแม่นาง  บางรักพัฒนา  บางศรีเมือง  พิมลราช  ใหม่บางบัวทอง  |  |
| เทศบาลตำบล |  ไทรน้อย  บางพลับ  บางม่วง  บางเลน  บางสีทอง  บางใหญ่  บ้านบางม่วง  ปลายบาง  ศาลากลาง  เสาธงหิน  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  เกาะเกร็ด  ขุนศรี  คลองขวาง  คลองข่อย  คลองพระอุดม  ทวีวัฒนา  ท่าอิฐ  ไทรน้อย  ไทรใหญ่  บางขนุน  บางขุนกอง  บางตะไนย์  บางไผ่  บางรักน้อย  บางรักใหญ่  บางใหญ่  บ้านใหม่  มหาสวัสดิ์  ราษฎร์นิยม  ละหาร  ลำโพ  หนองเพรางาย  อ้อมเกร็ด  |  |
| ด ค กเทศบาลเมืองในประเทศไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  เขลางค์นคร  ดอกคำใต้  ต้นเปา  น่าน  พะเยา  พิชัย  แพร่  ลำพูน  เมืองแกนพัฒนา  แม่โจ้  แม่ฮ่องสอน  แม่เหียะ  ล้อมแรด  อุตรดิตถ์ 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  กระนวน  กันทรลักษ์  กาฬสินธุ์  กุฉินารายณ์  แจระแม  ชัยภูมิ  ชุมแพ  ชุมเห็ด  เดชอุดม  ท่าบ่อ  นครพนม  นางรอง  โนนสูง-น้ำคำ  บัวใหญ่  บ้านดุง  บ้านทุ่ม  บ้านไผ่  บึงกาฬ  ปากช่อง  พิบูลมังสาหาร  มหาสารคาม  มุกดาหาร  เมืองปัก  เมืองพล  ยโสธร  ร้อยเอ็ด  เลย  วังสะพุง  วารินชำราบ  ศรีสะเกษ  ศิลา  สีคิ้ว  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  หนองสำโรง  อำนาจเจริญ 
ภาคกลาง:  กระทุ่มแบน  กระทุ่มล้ม  กำแพงเพชร  แก่งคอย  เขาสามยอด  คลองมะเดื่อ  คลองหลวง  คูคต  ชัยนาท  ชุมแสง  ตะพานหิน  ตาคลี  ทับกวาง  ท่าโขลง  ไทรม้า  นครนายก  นครปฐม  บางกรวย  บางกร่าง  บางกะดี  บางแก้ว  บางบัวทอง  บางคูรัด  บางคูวัด  บางมูลนาก  บางแม่นาง  บางระจัน  บางรักพัฒนา  บางศรีเมือง  บ้านกรด  บ้านหมี่  บึงยี่โถ  ปทุมธานี  ปากน้ำสมุทรปราการ  ปางมะค่า  ปู่เจ้าสมิงพราย  ผักไห่  พระประแดง  พระพุทธบาท  พิจิตร  พิมลราช  เพชรบูรณ์  แพรกษา  แพรกษาใหม่  ไร่ขิง  ลพบุรี  ลัดหลวง  ลาดสวาย  ลำตาเสา  ลำสามแก้ว  วิเชียรบุรี  ศรีสัชนาลัย  สนั่นรักษ์  สมุทรสงคราม  สระบุรี  สวรรคโลก  สองพี่น้อง  สามควายเผือก  สามพราน  สิงห์บุรี  สุโขทัยธานี  สุพรรณบุรี  เสนา  หนองปลิง  ใหม่บางบัวทอง  หล่มสัก  อโยธยา  อรัญญิก  อ่างทอง  อุทัยธานี 
ภาคตะวันออก:  ขลุง  จันทนิมิต  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ตราด  ท่าช้าง  ท่าใหม่  บ้านฉาง  บ้านบึง  บ้านสวน  ปรกฟ้า  ปราจีนบุรี  พนัสนิคม  พระตะบอง  มาบตาพุด  วังน้ำเย็น  ศรีราชา  สระแก้ว  สัตหีบ  แสนสุข  หนองกี่  หนองปรือ  อรัญญประเทศ  อ่างศิลา 
ภาคตะวันตก:  กาญจนบุรี  จอมพล  ชะอำ  ตาก  ท่าเรือพระแท่น  ท่าผา  บ้านโป่ง  ประจวบคีรีขันธ์  ปากแพรก  เพชรบุรี  โพธาราม  ราชบุรี  หัวหิน 
ภาคใต้:  กระบี่  กะทู้  กันตัง  กำแพงเพชร  เขารูปช้าง  คลองแห  ควนลัง  คอหงส์  ชุมพร  ดอนสัก  ตะกั่วป่า  ตะลุบัน  ตากใบ  ท่าข้าม  ท่ายาง  ทุ่งตำเสา  ทุ่งสง  นราธิวาส  นาสาร  บางริ้น  บ้านพรุ  เบตง  ปัตตานี  ปากพนัง  ปากพูน  ปาดังเบซาร์  ป่าตอง  พังงา  พัทลุง  ม่วงงาม  ระนอง  สตูล  สะเดา  สะเตงนอก  สิงหนคร  สุไหงโก-ลก  หลังสวน 
รายชื่อเรียงตามจำนวนประชากร
สงครามครูเสดครั้งที่ 8
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
อาณาจักรครูเสด
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สงครามครูเสดครั้งที่ 8
(อังกฤษ) เว็ปไซท์ของสงครามครูเสดครั้งที่ 8
สงครามครูเสดแอลบิเจนเซียน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สงครามครูเสด
แผนที่ของล็องก์ด็อกก่อนสงครามครูเสดแอลบิเจนเซียน
| ด ค กสงครามครูเสด |
| --- | --- |
ครูเสดชาวบ้าน ครั้งที่ 1 –  ครูเสดนอร์เวย์ –  ครั้งที่ 2 –  ครั้งที่ 3  ครูเสดลิโวเนีย –  ครูเสดเยอรมัน –  ครั้งที่ 4  ครูเสดแอลบิเจนเซียน –  ครูเสดเด็ก –  ครั้งที่ 5  ครูเสดปรัสเซีย –  ครั้งที่ 6 –  ครั้งที่ 7  ครูเสดคนเลี้ยงแกะ –  ครั้งที่ 8 –  ครั้งที่ 9  ครูเสดอารากอน –   ครูเสดอเล็กซานเดรีย  ยุทธการนิโคโปลิส –  ครูเสดตอนเหนือ –  สงครามฮุสไซต์  ครูเสดวาร์นา –  ออตโตมันรุกรานโอตรันโต  สงครามออตโตมัน-ฮังการี –  สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก  ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา
สงครามครูเสดแอลบิเจนเซียน หรือ สงครามครูเสดแคทาร์ (อังกฤษ: Albigensian Crusade หรือ Cathar Crusade; ค.ศ. 1209-ค.ศ. 1229) เป็นการสู้รบที่คริสตจักรโรมันคาทอลิกเป็นฝ่ายริเริ่มขึ้นเพื่อกำจัดลัทธิแคทาร์ในแคว้นล็องก์ด็อก (ทางภาคใต้ของฝรั่งเศสปัจจุบัน) เนื่องจากทางคริสตจักรถือว่าลัทธินี้มีพฤติการณ์นอกรีต สงครามครั้งนี้ดำเนินการโดยชาวฝรั่งเศสเป็นส่วนใหญ่และกลายเป็นประเด็นทางการเมืองในเวลาไม่นานนัก ผลจากสงครามทำให้มีผู้นับถือลัทธิแคทาร์ลดจำนวนลงไปมาก และยังเป็นการนำบริเวณอ็อกซิเทเนีย (Occitania) เข้ามาอยู่ในการอารักขาของราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ในขณะเดียวกันก็เป็นการลดอิทธิพลของราชบัลลังก์อารากอนลงอีกด้วย
เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ทรงพยายามใช้วิธีทางการทูตเพื่อลดอำนาจของลัทธิแคทาร์ (Catharism) ลง แต่ได้รับผลสำเร็จเพียงเล็กน้อย และหลังจากปีแยร์ เดอ กัสแตลโน (Pierre de Castelnau) ผู้แทนของพระองค์ถูกฆาตกรรม (เชื่อกันว่าโดยผู้ที่เป็นสายให้แก่เคานต์แห่งตูลูซ) พระสันตะปาปาอินโนเซนต์จึงทรงประกาศครูเสดต่อล็องก์ด็อก โดยการประกาศมอบดินแดนที่ได้มาให้แก่ขุนนางฝรั่งเศสที่จะยกอาวุธเข้าช่วย ความรุนแรงในการต่อสู้นำไปสู่การยึดดินแดนของผู้คนที่มีวัฒนธรรมและประเพณีที่ใกล้ชิดกับราชรัฐกาตาลุญญา ประชากรประมาณ 200,000 ถึง 1,000,000 คนถูกสังหารระหว่างสงครามครั้งนี้
สงครามครูเสดแอลบิเจนเซียนมีบทบาทในการก่อตั้งทั้งคณะดอมินิกันและสถาบันการไต่สวนศรัทธาสมัยกลาง (Medieval Inquisition) ด้วย
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
ตำบลมะขามล้ม

| ตำบลมะขามล้ม |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Makham Lom
อดีตสถานีบ้านมะขามล้มในทางรถไฟสายสุพรรณบุรี
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: บางปลาม้า
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 42.00 ตร.กม. (16.22 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,588 คน
 • ความหนาแน่น: 109.24 คน/ตร.กม. (282.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 72150
รหัสภูมิศาสตร์: 720411
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลมะขามล้ม |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อดีตสถานีสะแกย่างหมูในทางรถไฟสายสุพรรณบุรี
อบต.มะขามล้มที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลมะขามล้ม
พิกัด: 14°23′15.9″N 100°04′17.6″E﻿ / ﻿14.387750°N 100.071556°E﻿ / 14.387750; 100.071556
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: บางปลาม้า
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 42.00 ตร.กม. (16.22 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,588 คน
 • ความหนาแน่น: 109.24 คน/ตร.กม. (282.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06720414
ที่อยู่ที่ทำการ: หมู่ 3 ถนนเก้าห้อง-บ้านมะขามล้ม ตำบลมะขามล้ม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี 72150
เว็บไซต์: www.makhamlom.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
มะขามล้ม เป็นตำบลในอำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นตำบลที่มีทางรถไฟสายสุพรรณบุรีผ่าน โดยเป็นที่ตั้งของอดีตสถานีรถไฟบ้านมะขามล้ม และอดีตสถานีรถไฟสะแกย่างหมู
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลมะขามล้ม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลดอนโพธิ์ทอง ตำบลดอนกำยาน และตำบลทับตีเหล็ก (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบางปลาม้า
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลวัดดาว และตำบลวัดโบสถ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลวังน้ำเย็น
ประวัติ

มะขามล้ม เป็นชุมชนชาวไทยพวนหรือลาวพวน ตั้งอยู่บนพื้นที่ราบลุ่ม ในเขตหมู่ 3 และ 4 มีอาคารบ้านเรือนเป็นบ้านไม้ 2 ชั้น (สถาปัตยกรรมแบบไทยพวน) เป็นบ้านเดี่ยว ยกพื้น หลังคากระเบื้อง โดยมีลานทรายหน้าบ้านและมีการปลูกต้นมะขามไว้มากมายในพื้นที่ อาชีพหลักของชาวบ้าน คือ การทำนา และมีการเลี้ยงปลา เป็ด ไก่ โคนม และการแปรรูปผลิตภัณฑ์ปลาเป็นอาชีพเสริม โดยมีงานบุญกำฟ้าเป็นประเพณีที่สำคัญของพื้นที่
ปี พ.ศ. 2472 พระยาพิศาลสารเกษตร (พร พิมพสูตร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี และหม่อมเจ้าธานีนิวัต เสนาบดีกระทรวงธรรมการ พิจารณายุบตำบลสะแกย่างหมู เข้ากับตำบลมะขามล้ม เนื่องจากมีพื้นที่เพียง 4 หมู่บ้าน
ปี พ.ศ. 2519 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 7 บ้านดอนโก, หมู่ 8 บ้านไผ่มุ้ง, หมู่ 10 บ้านดอนยอ, หมู่ 12 บ้านวังน้ำเย็น และหมู่ 13 บ้านไผ่เง ของตำบลมะขามล้ม ออกไปตั้งเป็นตำบลวังน้ำเย็น โดยอนุมัติจากนายคนึง ฦาไชย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลมะขามล้มแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านโคกโก
หมู่ที่ 2 บ้านโคกข่อย
หมู่ที่ 3 บ้านมะขามล้ม
หมู่ที่ 4 บ้านมะขามล้ม
หมู่ที่ 5 บ้านสะแกย่างหมู
หมู่ที่ 6 บ้านวัดโบสถ์
หมู่ที่ 7 บ้านตะลุ่มบ้านหมี่
หมู่ที่ 8 บ้านโพธิ์เตาเหล็ก
หมู่ที่ 9 บ้านดอนไผ่แขวน
หมู่ที่ 10 บ้านวัดโบสถ์
หมู่ที่ 11 บ้านตะลุ่มบ้านหมี่
หมู่ที่ 12 บ้านหนองกระทุ่ม
หมู่ที่ 13 บ้านปากบาง
หมู่ที่ 14 บ้านดอนข่อย
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลมะขามล้มเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลมะขามล้ม ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลมะขามล้มมี 14 หมู่บ้าน พื้นที่ 42.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,375 คน และ 1,163 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลมะขามล้มอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลมะขามล้ม
สงครามครูเสดครั้งที่ 2

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สงครามครูเสด
| ด ค กสงครามครูเสด |
| --- | --- |
ครูเสดชาวบ้าน ครั้งที่ 1 –  ครูเสดนอร์เวย์ –  ครั้งที่ 2 –  ครั้งที่ 3  ครูเสดลิโวเนีย –  ครูเสดเยอรมัน –  ครั้งที่ 4  ครูเสดแอลบิเจนเซียน –  ครูเสดเด็ก –  ครั้งที่ 5  ครูเสดปรัสเซีย –  ครั้งที่ 6 –  ครั้งที่ 7  ครูเสดคนเลี้ยงแกะ –  ครั้งที่ 8 –  ครั้งที่ 9  ครูเสดอารากอน –   ครูเสดอเล็กซานเดรีย  ยุทธการนิโคโปลิส –  ครูเสดตอนเหนือ –  สงครามฮุสไซต์  ครูเสดวาร์นา –  ออตโตมันรุกรานโอตรันโต  สงครามออตโตมัน-ฮังการี –  สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก  ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา
แม่แบบ:Campaignbox Second Crusade
แม่แบบ:Campaignbox Crusades Battles
“สภาสงครามครูเสดครั้งที่ 2”  -- พระเจ้าคอนราดที่ 3 แห่งเยอรมนี, พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส และพระเจ้าบอลด์วินที่ 3 แห่งเยรูซาเลม
| ด ค กสงครามครูเสด |
| --- | --- |
ครูเสดชาวบ้าน ครั้งที่ 1 –  ครูเสดนอร์เวย์ –  ครั้งที่ 2 –  ครั้งที่ 3  ครูเสดลิโวเนีย –  ครูเสดเยอรมัน –  ครั้งที่ 4  ครูเสดแอลบิเจนเซียน –  ครูเสดเด็ก –  ครั้งที่ 5  ครูเสดปรัสเซีย –  ครั้งที่ 6 –  ครั้งที่ 7  ครูเสดคนเลี้ยงแกะ –  ครั้งที่ 8 –  ครั้งที่ 9  ครูเสดอารากอน –   ครูเสดอเล็กซานเดรีย  ยุทธการนิโคโปลิส –  ครูเสดตอนเหนือ –  สงครามฮุสไซต์  ครูเสดวาร์นา –  ออตโตมันรุกรานโอตรันโต  สงครามออตโตมัน-ฮังการี –  สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก  ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา
สงครามครูเสดครั้งที่ 2 (อังกฤษ: Second Crusade) (ค.ศ. 1147-ค.ศ. 1149)  เป็นสงครามครูเสด ครั้งสำคัญครั้งที่สองที่เริ่มจากยุโรปในปี ค.ศ. 1145 ในการโต้ตอบการเสียอาณาจักรเอเดสสาในปีก่อนหน้านั้น
อาณาจักรเอเดสสาเป็นอาณาจักรครูเสดอาณาจักรแรกที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1095-ค.ศ. 1099) และเป็นอาณาจักรแรกที่ล่ม สงครามครูเสดครั้งที่ 2 ได้รับการประกาศโดยสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 3 และเป็นสงครามครูเสดครั้งแรกที่นำโดยพระมหากษัตริย์ยุโรปที่รวมทั้งพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส และพระเจ้าคอนราดที่ 3 แห่งเยอรมนี พร้อมด้วยการสนับสนุนของขุนนางสำคัญต่างๆ ในยุโรป กองทัพของทั้งสองพระองค์แยกกันเดินทางข้ามยุโรปไปยังตะวันออกกลาง หลังจากข้ามเข้าสู่ดินแดนของจักรวรรดิไบแซนไทน์ในอานาโตเลียแล้ว กองทัพทั้งสองต่างก็ได้รับความพ่ายแพ้ต่อเซลจุคเติร์ก แหล่งข้อมูลของคริสเตียนตะวันตก--โอโดแห่งดุยล์ (Odo of Deuil) และคริสเตียนซีเรียคอ้างว่าจักรพรรดิมานูเอลที่ 1 โคมเนนอสแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ทรงมีส่วนในความพ่ายแพ้ครั้งนี้โดยทรงสร้างอุปสรรคแก่การเดินหน้าของกองทัพทั้งสองโดยเฉพาะในอานาโตเลีย และทรงเป็นเป็นผู้สั่งการโจมตีของเซลจุคเติร์ก กองทัพที่ร่อยหรอที่เหลือของพระเจ้าหลุยส์และพระเจ้าคอนราดก็เดินทางต่อไปยังกรุงเยรูซาเลม และในปี ค.ศ. 1148 ก็เข้าโจมตีดามาสคัสตามคำแนะนำอันไม่สมควร สงครามครูเสดครั้งที่ 2 จบลงด้วยความล้มเหลวและชัยชนะของฝ่ายมุสลิม และเป็นสงครามที่นำไปสู่การเสียกรุงเยรูซาเลม และ สงครามครูเสดครั้งที่ 3 ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12
ความสำเร็จอย่างเดียวของสงครามครูเสดครั้งนี้เกิดขึ้นนอกบริเวณเมดิเตอเรเนียนเมื่อชนกลุ่มต่างๆ ที่กำลังเดินทางทางเรือไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อไปเข้าร่วมในสงครามที่รวมทั้งเฟล็มมิช, ฟริเชียน, นอร์มัน, อังกฤษ, สกอต และเยอรมันมีโอกาสหยุดช่วยฝ่ายโปรตุเกสจากการเสียเมืองลิสบอนจากการล้อมโดยชาวมัวร์ในปี ค.ศ. 1147
ขณะเดียวกันในยุโรปตะวันออกสงครามครูเสดตอนเหนือครั้งแรกก็เริ่มขึ้นโดยมีจุดประสงค์ในการเปลี่ยนกลุ่มชนที่เป็นเพกันให้มารับนับถือคริสต์ศาสนาซึ่งเป็นสงครามที่ดำเนินต่อมาเป็นเวลาอีกหลายร้อยปี
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
ประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรวรรดิไบแซนไทน์
ราชอาณาจักรเยรูซาเลม
จักรวรรดิเซลจุค
อาณาจักรครูเสด
ราชวงศ์อับบาซียะฮ์
ราชวงศ์ฟาติมียะห์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สงครามครูเสดครั้งที่ 2
สงครามพระนางแอนน์

สงครามพระนางแอนน์ (อังกฤษ: Queen Anne's War; พ.ศ. 2245–2256) เป็นรุ่นที่สองของ สงครามฝรั่งเศส-อเมริกันอินเดียน ที่ต่อสู้ในทวีปอเมริกาเหนือ ที่เกี่ยวข้องกับอาณาจักรอาณานิคมบริเตนใหญ่, ฝรั่งเศสและสเปน เกิดขึ้นในรัชสมัยของ สมเด็จพระราชินีแอนน์ ในทวีปยุโรป โดยทั่วไปแล้วถือว่าสงครามครั้งนี้เป็นเขตสงครามในทวีปอเมริกาของสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน ในขณะที่ในทวีปอเมริกาถือว่าเป็นสงครามแยกต่างหาก สงครามครั้งนี้ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม สงครามอินเดียนครั้งที่สาม หรือในชื่อ สงครามระหว่างอาณานิคมครั้งที่สอง ในฝรั่งเศส
สงครามพระเจ้าจอร์จ

สงครามพระเจ้าจอร์จ (อังกฤษ: King George's War) เป็นชื่อที่ตั้งให้กับปฏิบัติการทางทหารระหว่างบริเตนและฝรั่งเศสในทวีปอเมริกาเหนือซึ่งถือเป็นส่วนหนึ่งของสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย การปะทะส่วนใหญ่เกิดขึ้นในมณฑลนิวยอร์ก, มณฑลแมสซาชูเซตส์เบย์, มณฑลนิวแฮมป์เชียร์ และมณฑลโนวาสโกเชีย ซึ่งล้วนแต่เป็นมณฑลของอาณานิคมอังกฤษในรัชสมัยพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่
สงครามเริ่มขึ้นเมื่ออังกฤษประกาศสงครามและส่งกองเรือและทหารเข้าล้อมป้อมลุยส์บูร์กบนเกาะเคปเบรตันของอาณานิคมฝรั่งเศสในวันที่ 3 พฤษภาคม 1744 และเข้าล้อมเมืองแอนนาโปลิสรอแยล ศูนย์กลางของมณฑลโนวาสโกเชีย ฝรั่งเศสมีปัญหาเรื่องการขาดอาวุธหนัก หลังจากอังกฤษล้อมโจมตีป้อมลุยส์บูร์กได้หกสัปดาห์ อังกฤษก็สามารถยึดป้อมได้ กลับกัน สหพันธ์วาเบนากีซึ่งเป็นพันธมิตรฝรั่งเศสได้ไปโจมตีชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงเหนือบริเวณพรมแดนระหว่างอาคาเดีย (ฝรั่งเศส) และมณฑลเมน (อังกฤษ) แม้ฝรั่งเศสได้วางแผนชิงป้อมลุยส์บูร์กกลับมาอีกครั้งในปี 1746 แต่ด้วยผู้บัญชาการเสียชีวิตและภัยพายุ แผนการนี้จึงไม่ได้ดำเนินการ
ในวันที่ 28 พฤศจิกายน 1745 กองทหารฝรั่งเศสพร้อมด้วยพันธมิตรอินเดียแดงได้เข้าโจมตีและทำลายหมู่บ้านทางตะวันออกของนิวยอร์ก ซึ่งได้สังหารและจับกุมผู้คนนับร้อย ในขณะที่ชาวอังกฤษในออลบานี ทางเหนือของนิวยอร์กก็ถูกละทิ้งตามยถากรรม
สงครามได้สร้างความเสียหายเกินกว่าที่อังกฤษจะรับได้ ประชากรในอาณานิคมอังกฤษที่เสียชีวิตคิดเป็นกว่า 8% อังกฤษจึงยอมเจรจาสันติภาพกับฝรั่งเศส โดยทั้งสอมยินยอมกลับสู่สถานะก่อนสงคราม อังกฤษยอมจ่ายเงิน 180,000 ปอนด์แก่ฝรั่งเศส ส่วนฝรั่งเศสก็ได้ป้อมลุยส์บูร์กคืนมาในสามปีถัดมา อย่างไรก็ตาม สนธิสัญญาสันติภาพนี้แค่ช่วยหยุดยั้งความเสียหายไว้ชั่วคราวเท่านั้น ข้อพิพาทด้านดินแดนและความตึงเครียดในอเมริกาเหนือกับฝรั่งเศสยังคงมีอยู่
สงครามมหาเทพพิโรธ

| สงครามมหาเทพพิโรธ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: โจนาธาน ลีเบสแมน
บทภาพยนตร์: แดน มาโซ เดวิด เลสลี่ จอห์นสัน
เนื้อเรื่อง: เกร็ก เบอร์ลานตี เดวิด เลสลี่ จอห์นสัน แดน มาโซ
สร้างจาก: ตัวละคร โดย เบเวอร์ลีย์ ครอสส์
อำนวยการสร้าง: เบซิล อีวานิ พอลลี โคเฮน จอห์นเซน
นักแสดงนำ: แซม เวิร์ธธิงตัน โรซามันด์ ไพค์ บิล นาย เอ็ดการ์ รามิเรซ โทบี เคบเบลล์ แดนนี่ ฮุสตัน เรล์ฟ ไฟนส์ เลียม นีสัน
กำกับภาพ: เบน เดวิส
ตัดต่อ: มาร์ติน วาลช์
ดนตรีประกอบ: ฆาบิเอร์ นาบาร์เรเต
บริษัทผู้สร้าง: เลเจนดารี พิกเจอส์ ธันเดอร์ โรด พิกเจอส์ คอท โปรดักชั่นส์  
ผู้จัดจำหน่าย: วอร์เนอร์ บราเธอส์ พิกเชอส์
วันฉาย: 28 มีนาคม ค.ศ. 2012 (ฝรั่งเศส) 30 มีนาคม ค.ศ. 2012 (สหรัฐอเมริกา)
ความยาว: 99 นาที
ประเทศ:   สหรัฐอเมริกา  สเปน 
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 302 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
สงครามมหาเทพพิโรธ (อังกฤษ: Wrath of the Titans) เป็นภาพยนตร์แฟนตาซีอเมริกัน-สเปน ปี 2012 ภาคต่อของสงครามมหาเทพประจัญบานปี 2010 นำแสดงโดยแซม เวิร์ธธิงตัน, โรซามันด์ ไพค์, บิล ไนอี, เอ็ดก้า รามิเรซ, โทบี้ เค็บเบ็ล, แดนนี่ ฮัดตัน, เรล์ฟ ไฟนส์ และเลียม นีสัน กำกับภาพยนตร์โดย โจนาธาน ลีเบสแมน เขียนบทโดย แดน มาโซ และ เดวิด เลสลี่ จอห์นสัน สงครามมหาเทพพิโรธ เกิดขึ้นสิบปีหลังจากภาพยนตร์สงครามเทพประจัญบานเมื่อเทพเจ้าสูญเสียอำนาจการควบคุบไททันส์ที่ถูกคุมขัง และเพอร์ซิอุสต้องกลับมาอีกครั้งที่ต้องช่วยพ่อของเขาซุสโค่นล้มไททันเพื่อมนุษยชาติ
สงครามครูเสดชาวบ้าน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สงครามครูเสด
| ด ค กสงครามครูเสด |
| --- | --- |
ครูเสดชาวบ้าน ครั้งที่ 1 –  ครูเสดนอร์เวย์ –  ครั้งที่ 2 –  ครั้งที่ 3  ครูเสดลิโวเนีย –  ครูเสดเยอรมัน –  ครั้งที่ 4  ครูเสดแอลบิเจนเซียน –  ครูเสดเด็ก –  ครั้งที่ 5  ครูเสดปรัสเซีย –  ครั้งที่ 6 –  ครั้งที่ 7  ครูเสดคนเลี้ยงแกะ –  ครั้งที่ 8 –  ครั้งที่ 9  ครูเสดอารากอน –   ครูเสดอเล็กซานเดรีย  ยุทธการนิโคโปลิส –  ครูเสดตอนเหนือ –  สงครามฮุสไซต์  ครูเสดวาร์นา –  ออตโตมันรุกรานโอตรันโต  สงครามออตโตมัน-ฮังการี –  สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก  ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา
แม่แบบ:Campaignbox First Crusade
แม่แบบ:Campaignbox People's Crusade
แม่แบบ:Campaignbox Crusades Battles
| ด ค กสงครามครูเสด |
| --- | --- |
ครูเสดชาวบ้าน ครั้งที่ 1 –  ครูเสดนอร์เวย์ –  ครั้งที่ 2 –  ครั้งที่ 3  ครูเสดลิโวเนีย –  ครูเสดเยอรมัน –  ครั้งที่ 4  ครูเสดแอลบิเจนเซียน –  ครูเสดเด็ก –  ครั้งที่ 5  ครูเสดปรัสเซีย –  ครั้งที่ 6 –  ครั้งที่ 7  ครูเสดคนเลี้ยงแกะ –  ครั้งที่ 8 –  ครั้งที่ 9  ครูเสดอารากอน –   ครูเสดอเล็กซานเดรีย  ยุทธการนิโคโปลิส –  ครูเสดตอนเหนือ –  สงครามฮุสไซต์  ครูเสดวาร์นา –  ออตโตมันรุกรานโอตรันโต  สงครามออตโตมัน-ฮังการี –  สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก  ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา
สงครามครูเสดชาวบ้าน (อังกฤษ: People's Crusade) เป็นสงครามครูเสดที่เริ่มระหว่างเดือนเมษายนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1096 ที่เป็นส่วนหนึ่งของสงครามครูเสดครั้งที่ 1 สงครามนี้บางทีก็เรียกว่า “สงครามครูเสดคนยาก” หรือ “สงครามครูเสดชาวนา”
สงครามครูเสดชาวบ้านนำโดยวอลเตอร์เดอะเพนนิเลส (Walter the Penniless) และ ปีเตอร์เดอะเฮอร์มิท (Peter the Hermit) กองทัพถูกทำลายย่อยยับโดยกองกำลังของเซลจุคที่นำโดยคิลิจ อาร์สลันที่ 1 (Kilij Arslan I หรือ قلج أرسلان‎)
บทนำ

สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ทรงวางแผนให้นักรบครูเสดออกเดินทางกันในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1096 แต่ก่อนหน้านั้นก็มีกองทัพของชาวนาและขุนนางระดับต่ำที่ไม่ได้อยู่ในแผนก่อตัวกันขึ้นเองและออกเดินทางไปยังเยรูซาเลมล่วงหน้า ประชากรที่รวบรวมตัวกันไปเหล่านี้มาจากผูที่ได้รับผลกระทบกระเทือนจากความแห้งแล้ง ความอดอยาก และโรคระบาดเป็นเวลาหลายปีก่อนปี ค.ศ. 1096 และมองเห็นว่าการเดินทางไปร่วมการทำสงครามครูเสดอาจจะเป็นทางออกจากความทุกข์ยาก การริเริ่มความคิดที่จะเดินทางไปร่วมสงครามก่อตัวขึ้นจากเหตุการณ์ที่ประจวบเหมาะหลายเหตุการณ์ทางดาราศาสตร์ที่เกิดขึ้นที่เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1095 ซึ่งเหมือนกับจะเป็นแรงบันดาลใจจากเบื้องบนให้ไปทำสงคราม เหตุการณ์ต่างๆ นี้ก็รวมทั้ง ฝนดาวตก, ออโรรา, จันทรุปราคา, ดาวหาง และอื่นๆ การระบาดของ ergotism ที่มักจะทำให้มีการโยกย้ายถิ่นฐานกันขนานใหญ่ก็เกิดขึ้นเพียงไม่นานก่อนหน้าการประชุมสภาสงฆ์แห่งแคลมงต์ นอกจากนั้นก็ยังมีกลุ่มลัทธิสหัสวรรษที่เป็นที่นิยมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ที่เชื่อกันว่าวันโลกาวินาศจะมาถึงภายในเวลาไม่นานเท่าใดนักที่แพร่หลายกันอย่างกว้างขวางมากขึ้น ปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นเกิดกว่าที่คาดกันได้แทนที่จะเป็นผู้คนเพียงไม่กี่พันก็กลายเป็นกองกำลังราว 40,000 คนที่ส่วนใหญ่เป็นนักรบที่ไม่ได้รับการฝึกหัดและยังรวมทั้งสตรีและเด็กด้วย
นักบวชผู้มีความดึงดูดใจจากประชาชนชื่อ ปีเตอร์เดอะเฮอร์มิท หรือ  “ปีเตอร์นักพรต” ที่มาจากอาเมียงส์เป็นผู้นำ กล่าวกันว่าโดยแต่งตัวอย่างง่ายและขี่ลา ปีเตอร์เดินทางไปเทศนาชักชวนผู้คนให้เข้าร่วมสงครามครูเสดทั่วทางตอนเหนือของฝรั่งเศสและฟลานเดอร์ส และอ้างว่าได้รับการบัญชาโดยตรงจากพระเยซู (และอาจจะมีจดหมายจากพระเจ้าไว้พิสูจน์ว่าจริง) นอกจากนั้นก็อาจจะเป็นได้ว่าประชาชนบางส่วนมีความเชื่อว่าปีเตอร์เป็นผู้นำที่แท้จริงแทนที่จะเป็นพระสันตะปาปาเออร์บัน โดยทั่วไปเชื่อกันว่ากองทัพของปีเตอร์เป็นกลุ่มคนที่ไม่มีการศึกษา หรือเป็นชาวนาที่ไม่รู้สีสาว่าจะไปทางไหน และเชื่อว่าเมืองทุกเมืองที่พบระหว่างทางคือเมืองเยรูซาเลม ซึ่งก็อาจจะเป็นจริงบ้างแต่อันที่จริงแล้วการไปแสวงบุญที่กรุงเยรูซาเลมก็เป็นสิ่งที่ทำกันมา ฉะนั้นหนทางและระยะทางที่ต้องเดินทางก็คงเป็นที่ทราบกันบ้าง ขณะที่ผู้เข้าร่วมสงครามส่วนใหญ่ไม่ใช่ทหารที่ได้รับการฝึกหัด แต่ก็มีอัศวินชั้นรองๆ ที่เป็นผู้นำ เช่นผู้ที่เป็นนักบันทึกประวัติศาสตร์ต่อมา Fulcher of Chartres และ Walter Sans-Avoir หรือ วอลเตอร์เดอะเพนนิเลส (Walter the Penniless) ซึ่งตามชื่อที่เรียกคืออัศวินตกยากผู้ไม่ขึ้นกับลอร์ดและไม่มีดินแดนปกครองแต่ก็พอมีประสบการณ์ทางการสู้รบอยู่บ้าง
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
สงครามสหสัมพันธมิตร

สงครามประสานมิตร (อังกฤษ: Coalition Wars) หมายถึงสงครามระหว่างพันธมิตรมหาอำนาจยุโรป เพื่อต่อต้านโมเดลการปฏิวัติในฝรั่งเศสและการแผ่อำนาจของนโปเลียน ซึ่งอาจหมายถึง
สงครามประสานมิตรครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1793–1797)
สงครามประสานมิตรครั้งที่สอง (ค.ศ. 1798–1802)
สงครามประสานมิตรครั้งที่สาม (ค.ศ. 1803–1806)
สงครามประสานมิตรครั้งที่สี่ (ค.ศ. 1806–1807)
สงครามประสานมิตรครั้งที่ห้า (ค.ศ. 1809)
สงครามประสานมิตรครั้งที่หก (ค.ศ. 1813–1814)
สงครามประสานมิตรครั้งที่เจ็ด (ค.ศ. 1815)
สงครามดาร์ฟูร์

สงครามดาร์ฟูร์ หรือที่ประธานาธิบดีสหรัฐ จอร์จ ดับเบิลยู. บุช เรียกว่า การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่ดาร์ฟูร์ (อังกฤษ: Darfur Genocide) เป็นสงครามที่เกิดขึ้นในดินแดนดาร์ฟูร์ ทางตะวันตกของประเทศซูดาน ซึ่งสงครามคราวนี้แตกต่างจาก สงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่ 2 โดยที่สงครามนี้เกิดจากความขัดแย้งด้านชนชาติและชนเผ่า ในขณะที่สงครามก่อนหน้าเกิดจากความขัดแย้งด้านศาสนา ความขัดแย้งนี้เริ่มต้นเมื่อ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546
ค่ายอพยพดาร์ฟูร์ในประเทศชาด
แหล่งข้อมูลอื่น

การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในดาร์ฟูร์ เว็บไซต์มรดกอิสลาม
ทั่วโลกลุ้นสันติภาพ 'ดาร์ฟูร์' เก็บถาวร 2008-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ข่าวจากเนชั่น สุดสัปดาห์
การล้างเผ่าพันธุ์ในดาร์ฟูร์ จากบล็อกแก๊ง
สงครามรัก อำนาจ ราชบัลลังก์

บทความนี้เกี่ยวกับหนังสือ สำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายใน พ.ศ. 2551 ดูที่ บัลลังก์รัก ฉาวโลก
| --- | --- |
ปกฉบับภาษาไทย
ผู้ประพันธ์: ฟิลิปปา เกรกอรี่
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Other Boleyn Girl
ผู้แปล: มณฑารัตน์ ทรงเผ่า
ประเทศ:  สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: ทิวดอร์ซีรีส์
สำนักพิมพ์:  Scribner    Touchstone    มติชน
วันที่พิมพ์: พ.ศ. 2544
ชนิดสื่อ: หนังสือ
หน้า:  664 หน้า    672 หน้า    760 หน้า
ISBN: 9789740201212
เรื่องถัดไป: The Queen's Fool 
สงครามรัก อำนาจ ราชบัลลังก์ (อังกฤษ: The Other Boleyn Girl) เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ โดยนักเขียนชาวอังกฤษ ฟิลิปปา เกรกอรี่ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2544 เป็นนวนิยายชุดแรกในทิวดอร์ซีรีส์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ทิวดอร์แห่งอังกฤษ มีโครงเรื่องในคริสต์ศตวรรษที่ 16ในเกี่ยวกับ แมรี โบลีน น้องสาวของ แอนน์ โบลีน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ ในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8
ในหนังสือกล่าวว่าจอร์จ โบลีนเป็นบุตรคนโตของตระกูลโบลีน และแอนน์ โบลีนเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลโบลีน ส่วนแมรีเป็นบุตรสาวคนเล็ก แต่ในความเป็นจริงนั้น สันนิษฐานว่าแมรี โบลีนเป็นบุตรสาวคนโต รองลงมาคือแอนน์ โบลีนและจอร์จ โบลีน ซึ่งเป็นบุตรชายคนเล็ก
สงครามรัก อำนาจ ราชบัลลังก์ ได้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ซึ่งเข้าภายในปี พ.ศ. 2551 มีชื่อภาษาไทยว่า บัลลังก์รัก ฉาวโลก
สงครามครูเสดครั้งที่ 6

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สงครามครูเสด
แม่แบบ:Crusade
| ด ค กสงครามครูเสด |
| --- | --- |
ครูเสดชาวบ้าน ครั้งที่ 1 –  ครูเสดนอร์เวย์ –  ครั้งที่ 2 –  ครั้งที่ 3  ครูเสดลิโวเนีย –  ครูเสดเยอรมัน –  ครั้งที่ 4  ครูเสดแอลบิเจนเซียน –  ครูเสดเด็ก –  ครั้งที่ 5  ครูเสดปรัสเซีย –  ครั้งที่ 6 –  ครั้งที่ 7  ครูเสดคนเลี้ยงแกะ –  ครั้งที่ 8 –  ครั้งที่ 9  ครูเสดอารากอน –   ครูเสดอเล็กซานเดรีย  ยุทธการนิโคโปลิส –  ครูเสดตอนเหนือ –  สงครามฮุสไซต์  ครูเสดวาร์นา –  ออตโตมันรุกรานโอตรันโต  สงครามออตโตมัน-ฮังการี –  สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก  ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา
พระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 ทรงพบกับอัล-คามิล
สงครามครูเสดครั้งที่ 6 (อังกฤษ: Sixth Crusade) (ค.ศ. 1228-ค.ศ. 1229) สงครามครูเสด ครั้งนี้เริ่มขึ้นเพียงเจ็ดปีหลังจากความล้มเหลวของสงครามครูเสดครั้งที่ 5
สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 และสมเด็จพระสันตะปาปา

สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทรงมีส่วนบทบาทเกี่ยวข้องเป็นอันมากใน โดยการทรงส่งกองทัพจากเยอรมนีแต่พระองค์มิได้ทรงเข้าร่วมในการยุทธการโดยตรงแม้ว่าจะทรงได้รับการหว่านล้อมจากสมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 และต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 ก็ตาม เพราะทรงต้องจัดการปัญหาภายในในเยอรมนี และ อิตาลีให้เรียบร้อยเสียก่อนที่จะเข้าร่วมในสงครามครูเสด และทรงให้คำสัญญาว่าจะเข้าร่วมในสงครามหลังจากพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิโดยพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 ในปี ค.ศ. 1220 เสียก่อน
ในปี ค.ศ. 1225 พระจักรพรรดิฟรีดริชก็ทรงเสกสมรสกับโยลันเดอแห่งเยรูซาเลม (หรืออิสซาเบลลา) พระธิดาของจอห์นแห่งบริแอนน์ (John of Brienne) กษัตริย์แต่เพียงในนามของราชอาณาจักรเยรูซาเลม และ มาเรียแห่งมอนต์เฟอร์รัต จักรพรรดิฟรีดริชจึงทรงมีสิทธิในการอ้างสิทธิในราชบัลลังก์เยรูซาเลมที่ยังเหลืออยู่ซึ่งเป็นเหตุผลในการพยายามกู้เยรูซาเลมคืน ในปี ค.ศ. 1227 หลังจากเกรกอรีที่ 9ได้เป็นพระสันตะปาปา จักรพรรดิฟรีดริชและกองทัพของพระองค์ก็เดินทางโดยเรือจากบรินดิซิไปยังอัคโคแต่โรคระบาดที่เกิดขึ้นทำให้พระองค์จำต้องเดินทางกลับอิตาลี พระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 จึงทรงประกาศคว่ำบาตรเพราะจักรพรรดิฟรีดริชทรงบิดพริ้วสัญญาในการเข้าร่วมสงครามครูเสด ซึ่งก็เป็นเพียงข้ออ้างเพราะจักรพรรดิฟรีดริชทรงพยายามรวบรวมอำนาจของพระองค์ในอิตาลีโดยการลิดรอนอำนาจของพระสันตะปาปามาเป็นเวลาหลายปีก่อนหน้านั้นแล้ว
พระสันตะปาปาเกรกอรีทรงกล่าวว่าเหตุผลในการทำการคว่ำบาตรเป็นเพราะจักรพรรดิฟรีดริชไม่ทรงเต็มพระทัยในการเข้าร่วมสงครามครูเสดมาตั้งแต่สงครามครูเสดครั้งที่ 5แล้ว พระสันตะปาปาเกรกอรีการคว่ำบาตรเป็นเพียงข้ออ้างเพราะความกลัวในความทะเยอทะยานของจักรพรรดิฟรีดริชในการขยายอำนาจของพระองค์ในคาบสมุทรอิตาลี จักรพรรดิฟรีดริชทรงพยายามเจรจาต่อรองกับพระสันตะปาปาเกรกอรีแต่ในที่สุดก็ทรงหันหลังให้ และทรงนำทัพไปยังซีเรีย ในปี ค.ศ. 1228 แม้ว่าจะยังทรงถูกคว่ำบาตรก็ตามและเสด็จถึงอัคโคในเดือนกันยายน
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
ประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
อัศวินทิวทัน
ราชอาณาจักรไซปรัส
อาณาจักรครูเสด
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สงครามครูเสดครั้งที่ 6