stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บั๊ญแส่ว

| --- | --- |
บั๊ญแส่วหรือขนมเบื้องญวน
ชื่ออื่น: ขนมเบื้องญวน (ไทย) บัญจาว (กัมพูชา)
แหล่งกำเนิด: เวียดนาม
ภูมิภาค: เวียดนาม กัมพูชา ไทย
ผู้สร้างสรรค์: อาหารเวียดนาม
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: แป้งผสมขมิ้น กรอกในกระทะเป็นแผ่นบาง ใส่ไส้
รูปแบบอื่น: ไส้และน้ำจิ้มจะต่างไปในแต่ละท้องถิ่น
 ตำราอาหาร: บั๊ญแส่ว   สื่อ: บั๊ญแส่ว
ไส้ขนมเบื้องญวน
"ขนมเบื้องญวน" เปลี่ยนทางมาที่นี่ บทความนี้เกี่ยวกับอาหารเวียดนาม สำหรับขนมเบื้องชนิดอื่น ดูที่ ขนมเบื้อง
บั๊ญแส่ว (เวียดนาม: bánh xèo) หรือที่เรียกกันในประเทศไทยว่า ขนมเบื้องญวน เป็นอาหารเวียดนามลักษณะคล้ายแพนเค้กที่ทำจากแป้งข้าวเจ้า น้ำ และผงขมิ้นหรือกะทิ (ในพื้นที่ภาคใต้) ยัดไส้ด้วยมันหมู กุ้ง และถั่วงอกแล้วนำมาทอดในกระทะ ตามธรรมเนียม บั๊ญแส่วจะห่อด้วยใบมัสตาร์ด ใบผักกาด หอม และยัดด้วยใบสะระแหน่ ใบโหระพา หรือสมุนไพรอื่น ๆ แล้วจิ้มด้วยเนื้อกเจิ๊ม (น้ำปลาของเวียดนามที่มีส่วนผสมของน้ำและมะนาว) ในภาคกลางจะรับประทานบั๊ญแส่วกับซอสเตือง (tương) ซึ่งประกอบด้วยตับ ซอสฮอยซิน และกระเทียม
บั๊ญแส่วในภาคใต้จะมีขนาดใหญ่เมื่อเปรียบเทียบกับพื้นที่ในภาคกลาง บั๊ญแส่วในภาคใต้จะมีชื่อเรียก ว่า "บั๊ญคว้าย" (bánh khoái) หรือไข่เจียวยัดไส้ ซึ่งทุกวันนี้ได้เป็นหนึ่งในอาหารที่คนรู้จักกันดีจากภาคกลาง ทำด้วยแป้งข้าวเจ้าและเพิ่มรสชาติด้วยกับผงขมิ้นแล้วนำไปทอดในกระทะจนกรอบ บั๊ญคว้ายจะยัดไส้ด้วยหมูสับ ไข่ กุ้ง ถั่วงอก ถั่วเขียวบดแล้วก็พับ เวลาจะรับประทานให้ใช้ตะเกียบแยกเป็นชิ้น ๆ และนำมาห่อด้วยผักสมุนไพรสดแล้วจุ่มลงในซอสเตือง ซึ่งประกอบด้วยตับ ซอสฮอยซิน และกระเทียม ส่วนผักสมุนไพรสดต่าง ๆ จะช่วยลดความมันในอาหารทอด 
ในอาหารกัมพูชาจะมีจานที่คล้ายบั๊ญแส่ว เรียกว่า "บาญแชว" (បាញ់​ឆែវ banh chhaew) ส่วนชาวเขมรใต้ที่อยู่เวียดนามภาคใต้  เรียกว่า "นมจากอำแบง" (នំ​ចាក់​អំបែង หรือ នំ​ចាក់​អម្បែង ขนมเทเศษภาชนะแตก)
นาบาล (จังหวัดบีลีรัน)

| นาบาล |
| --- | --- |
เทศบาล
ย่านใจกลางเมืองนาบาล
ที่ตั้งในจังหวัดบีลีรัน
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ซีลางังคาบีซายาอัน
จังหวัด: บีลีรัน
District: Lone district
ก่อตั้ง: 26 เมษายน ค.ศ. 1869
บารังไกย์: 26
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Bayan
 • นายกเทศมนตรี: Gerard Roger Espina
 • ผู้เลือกตั้ง: 30,381 คน (2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 108.24 ตร.กม. (41.79 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 54,692 คน
 • ความหนาแน่น: 510 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 6543
PSGC: 087808000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)53
ภูมิอากาศ: ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน
ระดับรายได้: เทศบาลระดับที่ 2
เว็บไซต์: www.biliranisland.com
เทศบาลนาบาล (วาไร: Bungto san Naval; เซบัวโน: Lungsod sa Naval; ฟิลิปปินส์: Bayan ng Naval) เป็นเทศบาลระดับที่ 2 และเป็นเมืองศูนย์กลางประจำจังหวัดบีลีรัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 54,692 คนในปี ค.ศ. 2015
การขนส่งทางบก สามารถเดินทางจากนาบาลไปยังตักโลบันและโอร์โมก โดยรถโดยสารและรถตู้ ส่วนการเดินทางไปยังเมืองอื่น ๆ ภายในตัวจังหวัด เดินทางได้โดยรถจี๊ปนีย์ นอกจากนี้ยังมีเรือข้ามฟากหลายบริษัทให้บริการเส้นทางเดินเรือไปยังเกาะเลเต
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นาบาล
คู่มือการท่องเที่ยว นาบาล จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ท่าอากาศยานนานาชาติซายิด

ท่าอากาศยานนานาชาติซายิด (IATA: AUH, ICAO: OMAA) (อาหรับ: مطار زايد الدولي) หรือชื่อเดิม ท่าอากาศยานนานาชาติอาบูดาบี เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินเอทิฮัดที่ตั้งอยู่ในกรุงอาบูดาบี สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ท่าอากาศยานตั้งอยู่ทางตะวันออกของอาบูดาบีไป 16.5 ไมล์ทะเล (30.6 กิโลเมตร; 19.0 ไมล์) โดยเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ รองจากท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ ใน ค.ศ. 2014 ตัวสนามบินบริการผู้โดยสารประมาณ 20 ล้านคน สายการบินที่ครองท่าอากาศยานนี้คือสายการบินเอทิฮัด สายการบินประจำชาติอันดับ 2 และสายการบินที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ รองจากเอมิเรตส์ และท่าอากาศยานนี้มีสายการบินบริการมากกว่า 30 สายไปยังจุดหมายปลายทางกว่า 120 จุดในมากกว่า 60 ประเทศ
สายการบิน

กัลฟ์แอร์
กาตาร์แอร์เวย์
การบินไทย
การูดาอินโดนีเซีย
คูเวตแอร์เวย์
ชาฮีนแอร์อินเตอร์เนชั่นเนล
ไชน่าแอร์ไลน์
ซาอุดิอาระเบียนแอร์ไลน์
ซีเรียนอาหรับแอร์ไลน์
ซูดานแอร์เวย์
เตอร์กิชแอร์ไลน์
เติร์กเมนิสถานแอร์ไลน์
ทรานส์แอโร
ทารอม
บริติช แอร์เวย์
บิมานบังกลาเทศแอร์ไลน์
ปากีสถานอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์
มาร์ตินแอร์
มิดเดิ้ลอีสแอร์ไลน์
เยเมเนีย
รอยัลจอร์แดเนียน
รอยัลบรูไน
ล็อตโปลิชแอร์ไลน์
ลุฟต์ฮันซา
ศรีลังกันแอร์ไลน์
สิงคโปร์แอร์ไลน์
อิหร่านอซีมานแอร์ไลน์
อียิปต์แอร์
เอติฮัดแอร์เวย์
เอธิโอเปียนแอร์ไลน์
แอร์ฟรานซ์
แอร์อินเดีย
แอโรเอเชียอินเตอร์เนชั่นเนล
สายการบิน > สายการบินขนส่งสินค้า

คาร์โกลักซ์
ไชน่าแอร์ไลน์
ดอลฟินแอร์
เติร์กเมนิสถานแอร์ไลน์
ปากีสถานอินเตอร์เนชั่นเนลคาร์โก
มาร์ตินแอร์
ลุฟต์ฮันซาคาร์โก
เอติฮัดแอร์เวย์
แหล่งข้อมูลอื่น

ท่าอากาศยานนานาชาติอาบูดาบี เก็บถาวร 2007-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตนกูสุเบีย

| ซาฟียะฮ์/สุเบีย |
| --- | --- |
บาทบริจาริกาในรัชกาลที่ 4

ประสูติ: พ.ศ. 2381
สิ้นพระชนม์: 16 มกราคม พ.ศ. 2437 (56 ปี)
พระสวามี: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (พ.ศ. 2404–2411) เติงกูลง บินเติงกูกูดิน (พ.ศ. 2419–2428)
พระบุตร: สองคน
ราชวงศ์: เบินดาฮารา (ประสูติ) จักรี (เสกสมรส)
พระบิดา: สุลต่านมูฮัมมัดที่ 2 มูอัซซัม ชะฮ์
พระมารดา: เติงกูเกิลซุม เลอบาร์ ปูติฮ์
ศาสนา: อิสลาม
เติงกูซาฟียะฮ์ บินตี อัลมาร์ฮุม ซุลตัน มูฮัมเมด มูอัซซัม ชะฮ์ (มลายู: Tengku Safiah binti al-Marhum Sultan Muhammed Muazzam Shah; ราว พ.ศ. 2381 – 16 มกราคม พ.ศ. 2437) เป็นที่รู้จักในนาม ตนกูสุปิยา, สุเบีย, สุเปีย หรือ สะเปีย เป็นเจ้านายมลายูจากรัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกา ที่เคยรับราชการเป็นบาทบริจาริกามุสลิมท่านแรกและท่านเดียวในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถือเป็นหนึ่งในสี่บาทบริจาริกามุสลิมของพระมหากษัตริย์ไทย และหากเจ้าจอมท่านนี้ประสูติการพระราชบุตร พระราชบุตรพระองค์นั้นก็จะเป็นเจ้าฟ้าโดยอัตโนมัติ เพราะถือว่ามีพระชนนีเป็นเจ้า เช่นเดียวกับกรณีของเจ้าจอมพระองค์เจ้ากำโพชราชสุดาดวง บาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวอีกท่านที่เป็นเจ้านายต่างด้าวเช่นกัน แต่เจ้าจอมทั้งสองท่านก็มิได้ประสูติพระราชบุตรแต่อย่างใด
หลังพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตแล้ว ตนกูสุเบียเสกสมรสใหม่กับเติงกูลง บินเติงกูกูดิน (Tengku Long bin Tengku Kudin) ที่รัฐตรังกานู
ประวัติ > ชีวิตตอนต้น

เจ้าจอมตนกูสุเบียเป็นพระธิดาของสุลต่านมูฮัมมัดที่ 2 มูอัซซัม ชะฮ์แห่งลิงกา (Sultan Muhammed II Muazzam Shah) เกิดแต่เติงกูเกิลซุม เลอบาร์ ปูติฮ์ (Tengku Kelsum Lebar Putih) หรือปรากฏใน พงษาวดารเมืองตรังกานู ว่า ตนกูลีปอ หรือ ริบอ พระชายาพระองค์แรก และเป็นพระธิดาในสุลต่านอะฮ์มัด ชะฮ์แห่งตรังกานู (Sultan Ahmad Shah) หรือพระยาตรังกานูอามัด ใน พงษาวดารเมืองตรังกานู ระบุว่า "...ตนกูลีปอเปนภรรยาเจ้าเมืองสิงคา มีบุตร คือ สุลต่านมะหะมุด ๑ ตนกูสะเปีย ๑..." โดยเจ้าจอมตนกูสุเบียมีพระพี่น้องรวมพระชนกชนนีสามพระองค์ มีพระเชษฐาคือสุลต่านมะฮ์มุดที่ 4 มูซัฟฟาร์ ชะฮ์ (Sultan Mahmud IV Muzaffar Shah) หรือ สุลต่านมะหะมุด หรือมหะมุด เป็นสุลต่านเมืองลิงกาพระองค์ถัดมา ขณะที่พีรพัฒน์ เพชราบรรพ์ (2566) ระบุว่า ตนกูสุเบียประสูติแต่เติงกู จิก เลอบาร์ พระขนิษฐาของเติงกูเกิลซุม เลอบาร์ ปูติฮ์  ซึ่งเนื้อหาสอดคล้องกับ พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 4 ซึ่งระบุตนกูสุเบียว่า "...น้องหญิงต่างมารดา..." ของสุลต่านมะฮ์มุดที่ 4
บางแหล่งข้อมูลระบุว่า ตนกูสุเบียเป็นพระธิดาลำดับที่เจ็ดของสุลต่านมูฮัมมัดที่ 2 มูอัซซัม ชะฮ์ ประสูติแต่เอินจิกฮาลีมะฮ์ บินตี อับดุลละฮ์ พระชายาชาวจีนที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม จากข้อมูลนี้ตนกูสุเบียมีเชื้อสายจีนครึ่งหนึ่ง และเป็นพระขนิษฐาต่างพระชนนีของสุลต่านมะฮ์มุด มูซัฟฟาร์ ชะฮ์
ประวัติ > ในราชสำนักสยาม

เจ้าจอมตนกูสุเบียได้เข้าไปรับราชการสนองพระเดชพระคุณเป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2404 ดังปรากฏใน พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 4 ความว่า
"ณ วันศุกร เดือน ๘ อุตราสาธ แรม ๔ ค่ำโปรดฯ ให้สุลต่านเข้าเฝ้าพร้อมด้วยศรีตวันกรมการเมืองตรังกานู ซึ่งเข้ามาถวายต้นไม้ทองเงิน เสด็จออกรับใหญ่ให้เป็นเกียรติยศแก่สุลต่านมะหมุด ๆ คิดถึงพระเดชพระคุณ จึงยกน้องหญิงต่างมารดาอายุ ๒๓ ปี ชื่อตนกูสุปิยาถวายให้ทำราชการอยู่ข้างใน"
ใกล้เคียงกันข้อมูลที่ถูกบันทึกไว้ใน พงษาวดารเมืองตรังกานู ระบุเนื้อหาไว้ ความว่า
"...เมื่อสุลต่านมหะมุดเข้าเฝ้าทูลลอองธุลีพระบาทครั้งนั้น เสด็จออกแขกเมืองอย่างใหญ่ ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม สุลต่านมหะมุดพักอยู่ ณ กรุงเทพฯ ปีหนึ่ง ตนกูสะเปียได้ถวายตัวทำราชการอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ณ เดือนเจ็ด ปีจอ จัตวาศก (เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2405)..."
ตนกูสุเบียถือเป็นพระสนมที่เป็นอิสลามิกชนท่านแรกและท่านเดียวในรัชกาล ก่อนหน้านี้เคยมีบาทบริจาริกาที่นับถือศาสนาอิสลามรับราชการก่อนหน้าสองคน ได้แก่ เจ้าจอมหงส์ ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และเจ้าจอมจีบ หรือจิตร ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย แต่ทั้งสองนับถือนิกายชีอะฮ์ ส่วนตัวตนกูสุเบียนั้นเป็นบาทบริจาริกามุสลิมเพียงคนเดียวที่นับถือนิกายซุนนี  เธอรับราชการอย่างไม่เต็มใจ แต่ทั้งนี้ก็เพื่อเป็นหลักประกันสำหรับการแสดงความจงรักภักดีของรัฐสุลต่านตรังกานูและลิงกาที่มีต่อกษัตริย์สยาม รวมทั้งมุ่งหวังให้กรุงสยามแทรกแซงการเมืองของอาณาจักรปะหังที่สุลต่านมะฮ์มุดที่ 4 หมายพระทัยจะยึดครอง นับว่าการถวายตัวในครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความรักฉันสามีภรรยา หากแต่เป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้เชื่อมความสัมพันธ์ทางการเมืองเท่านั้น ด้วยความที่เจ้าจอมตนกูสุเบียมีพระชาติกำเนิดเป็นเจ้านายจากต่างประเทศ หากเจ้าจอมมีพระสูติการพระราชบุตร พระราชบุตรพระองค์นั้นจะถูกยกเป็น เจ้าฟ้า ตั้งแต่แรกประสูติหรือที่เรียกว่า "เจ้าฟ้าตรง" หรือ "เจ้าฟ้าไบไรต์" เช่นเดียวกับเจ้าจอมพระองค์เจ้ากำโพชราชสุดาดวง พระสนมอีกพระองค์หนึ่งที่เป็นเจ้านายจากเมืองเขมร แต่เจ้าจอมก็มิได้ให้ประสูติการพระราชโอรส ดังปรากฏใน ธรรมเนียมในราชตระกูลสยาม ความว่า
"...ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว นักเยี่ยมซึ่งเป็นบุตรสมเด็จพระเจ้านโรดมเจ้ากรุงกัมพูชา ซึ่งโปรดฯ ให้เป็นพระองค์เจ้ากำโพชราชสุดาดวง แลตนกูสุเบีย ซึ่งเป็นน้องสาวสุลต่านมหมุดเมืองลิงงา เป็นพระสนมอยู่ทั้งสองคน ก็ได้ปรารภเป็นการดังทราบทั่วกัน ถ้าพระราชบุตรเกิดด้วยเจ้า ๒ คนนี้ ก็ต้องเป็นเจ้าฟ้าตามธรรมเนียมเหมือนกัน แต่ก็มีคนรังเกียจอยู่ในการที่จะต้องเป็นดังนั้นมาก"
ในงานเขียนของแอนนา ลีโอโนเวนส์ ครูสอนภาษาอังกฤษในราชสำนักรัชกาลที่ 4 กล่าวถึงเจ้าจอมตนกูสุเบียว่าเป็นเจ้าจอมที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงตกหลุมรักตั้งแต่เธอเข้ามาในราชสำนัก แต่ตนกูสุเบียนั้นไม่ค่อยเต็มใจจะถวายงานและวางท่าทีนิ่งเฉย ที่สุดจึงถูกปลดจากตำแหน่งและใช้ชีวิตอยู่ล้าหลังในกำแพงวัง หลังสุลต่านมะฮ์มุด พระเชษฐาถึงแก่กรรมใน พ.ศ. 2407 พระยาตรังกานูจึงส่งหนังสือขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต นำครอบครัวของสุลต่านมะฮ์มุดในกรุงเทพมหานครกลับคืน ก็โปรดเกล้าฯ พระราชทานให้ไป ส่วนตนกูสุเบียยังอยู่พำนักอยู่ในพระบรมมหาราชวังต่อไป
ประวัติ > สมรสใหม่

เมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2411 ล่วงมาในปี พ.ศ. 2419 เจ้าจอมตนกูสุเบียจึงกราบบังคมทูลลาออกจากราชการ โดยออกจากพระบรมมหาราชวังไปอาศัยกับพระยาตรังกานูอุมา ผู้ลุง ก่อนเสกสมรสใหม่กับเติงกูลง บินเติงกูกูดิน (Tengku Long bin Tengku Kudin) หรือปรากฏใน พงษาวดารเมืองตรังกานู ว่าตนกูหลงบุตรตนกูเดน หลานพระยาตรังกานูกาโหด ในปีเดียวกันนั้น และไปใช้ชีวิตที่ตรังกานู มีบุตรธิดาสองคน เป็นชายชื่อเติงกูงะฮ์ บินเติงกูลง อีกคนเป็นหญิงไม่ปรากฏนาม ตนกูสุเบียอาศัยอยู่ที่นั่นจนกระทั่งสามีเสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2428
หลังเจ้าจอมตนกูสุเบียออกจากพระบรมมหาราชวังกรุงสยามไปแล้ว แต่ก็ยังปรากฏในบันทึกของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร ที่ทรงบันทึกไว้ในจดหมายเหตุรายวันของพระองค์เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2431 ขณะโดยเสด็จพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวประพาสภาคใต้ที่ทรงพบเจ้าจอมตนกูสุเบียร่วมเฝ้าแหนที่ตรังกานูด้วย ความว่า
"๓ โมงเช้า ๔๐ มินิต (09.40 น.) ถึงเมืองตรังกานู [...] พระยาตรังกานูกับรายามุดาศรีตวันกรมการมาคอยรับเสด็จพร้อมกัน ประทับอยู่ครู่หนึ่งแล้วเสด็จลงเรือไปประทับ​ที่บ้านพระยาตรังกานู มีแขกแต่งเป็นคู่แห่เหมือนเมืองกลันตัน ถึงบ้านมีผู้หญิงแต่งตัวคลุมหัวมาคอยรับอยู่มาก มีตนกูสะเปียซึ่งเคยเข้าอยู่เป็นเจ้าจอมทูลหม่อมปู่เป็นต้น..."
เจ้าจอมตนกูสุเบียถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2437
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ พงษาวดารเมืองตรังกานู
ดาวเวียง บุตรนาโค

| ดาวเวียง บุตรนาโค |
| --- | --- |
ชื่อท้องถิ่น: ດາວວຽງ ບຸດນາໂຄ
เกิด: 3 สิงหาคม พ.ศ. 2497 แขวงจำปาศักดิ์, ราชอาณาจักรลาว
เสียชีวิต: 6 มีนาคม พ.ศ. 2562 (64 ปี) ประเทศลาว
อาชีพ: นักเขียน นักแต่งเพลง นักข่าว นักหนังสือพิมพ์ กวี
ภาษา: ภาษาลาว
สัญชาติ: ลาว
ผลงานที่สำคัญ: สาวศรีเมือง สาวดงโดก โดยสารสายใต้ สาวตะเกียงน้อย น้ำตาลูกผู้ชาย
รางวัลสำคัญ: ศิลปินดีเด่นแห่งชาติลาว
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: ลูกทุ่ง เพื่อชีวิต ร็อค
ช่วงปี: พ.ศ. 2528 – พ.ศ. 2562
 นักดนตรี
ดาวเวียง บุตรนาโค (ลาว: ດາວວຽງ ບຸດນາໂຄ; 3 สิงหาคม พ.ศ. 2497 – 6 มีนาคม พ.ศ. 2562) เป็นนักเขียน กวี และนักแต่งเพลงลูกทุ่งลาวอันโด่งดัง และยังเป็นศิลปินแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวอีกด้วย
ประวัติ

เขาเกิดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2497 ที่เมืองโขง แขวงจำปาศักดิ์ เป็นบุตรของนายเหงี่ยม แสงราตรี และนางคำปั้น ศรีอักษร มีพี่น้องร่วมกัน 11 คน
การทำงาน > ก่อนเข้าสู่วงการดนตรี

เขาเริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นนักข่าวของหนังสือพิมพ์ ศึกษาใหม่ และยังเป็นนักเขียนอีกด้วย โดยชีวิตการเป็นนักเขียนของเขาก็ไม่ราบรื่น จนเขาเริ่มเข้าสู่วงการดนตรีโดยการเป็นนักแต่งเพลงแนวลูกทุ่งและเพื่อชีวิต โดยเริ่มแต่งเพลงให้กับวงเดอะแซฟไฟร์ วงดนตรีร็อกสัญชาติลาว
การทำงาน > เข้าสู่วงการดนตรี

จนกระทั่งวงดนตรีลูกทุ่งลาวหนุ่มโกสิน กำลังออกอัลบั้มชุดที่ 2 ดาวเวียงจึงเสนอตัวประพันธ์เพลงให้กับวงอีกด้วย หลังจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็เริ่มประพันธ์เพลงลูกทุ่งนับแต่นั้นเป็นต้นมาและสร้างนักร้องลาวที่มีชื่อเสียงเป็นจำนวนมาก อาทิ กิ มรกต, บุญเกิด หนูห่วง, กิดาวเพชร หนูห่วง, แดง ดวงเดือน, ไชโย โคตะมี ฯลฯ โดยตัวอย่างผลงานการประพันธ์เพลงของเขาที่ทำให้ศิลปินเหล่านี้มีชื่อเสียงได้แก่ สาวดงโดก, สาวตะเกียวน้อย, สาวศรีเมือง, หญิงคนนั้นแม่นไผ, ผู้ชายปลายแถว,กำแพงเงิน, น้ำตาลูกผู้ชาย, โดยสารสายใต้ ฯลฯ บางครั้งดาวเวียงถูกเรียกว่าเป็น ครูสลาเมืองลาว
อิทธิพลต่อประเทศไทย

ในปี พ.ศ. 2542 จินตหรา พูนลาภได้ออกผลงานเพลง น้ำตาสาววาริน ประพันธ์เนื้อร้องโดยคมเพชร พรเจริญ ซึ่งทำนองนั้นเค้าโครงมาจากเพลง สาวศรีเมือง อันเป็นผลงานการประพันธ์ของเขา
ในปี พ.ศ. 2544 สลา คุณวุฒิได้นำผลงานเพลงที่มาจากการประพันธ์ของเขามาอยู่ในอัลบั้มพิเศษ รวมเพลงดังสองฝั่งโขง ขับร้องโดยไมค์ ภิรมย์พร
ในปี พ.ศ. 2545 เขาได้ประพันธ์เพลง แก้มแดงแรงใจ เพื่อให้อรทัย ดาบคำ นำไปขับร้องซึ่งเพลงดังกล่าวอยู่ในอัลบั้ม ดอกหญ้าในป่าปูน อันเป็นผลงานเพลงชุดแรกของอรทัย
ยุติบทบาทนักแต่งเพลง

ในช่วง พ.ศ. 2551 วงการเพลงลูกทุ่งลาวเริ่มมีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว เริ่มมีดนตรีที่ทันสมัยและเพลงลูกทุ่งอีสานของฝั่งไทยเริ่มมาเป็นที่นิยมในลาวมากขึ้น ดาวเวียงจึงยุติบทบาทนักแต่งเพลงลูกทุ่งลาวไปในที่สุด แต่ยังคงเขียนเรื่องสั้นและกวีต่อไป
ลาลับ

เขาเสียชีวิตในวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2562 ด้วยโรคเบาหวาน และโรคความดันโลหิตสูง รวมอายุได้ 64 ปี
ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต

ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต (เวียดนาม: Sân bay quốc tế Tân Sơn Nhất, Cảng hàng không quốc tế Tân Sơn Nhất) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม ตั้งอยู่ในนครโฮจิมินห์
ประวัติ

ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตถือกำเนิดขึ้นเมื่อต้นทศวรรษที่ 1930 (พ.ศ. 2473-2482) โดยรัฐบาลภายใต้อาณัติของฝรั่งเศสได้สร้างสนามบินขนาดเล็กขึ้นในหมู่บ้านเตินเซินเญิ้ต จึงเป็นที่รู้จักในชื่อว่า สนามบินเตินเซินเญิ้ต และเมื่อกลางปี พ.ศ. 2499 ทางสหรัฐอเมริกาได้สร้างทางวิ่งความยาว 2,160 เมตรและอาคารสนามบิน ซึ่งได้กลายเป็นท่าอากาศยานนานาชาติสำหรับเวียดนามใต้ ในช่วงสงครามเวียดนาม ฐานทัพอากาศเตินเซินเญิ้ตได้เป็นฐานทัพสำคัญทั้งของสหรัฐอเมริกาและกองทัพอากาศเวียดนามใต้ และก่อนปี พ.ศ. 2518 ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตยังเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้มาใช้บริการมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2547 เครื่องบินโบอิง 747-400 ของสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ UA869 ได้ร่อนลงสู่โฮจิมินห์ซิตี ถือเป็นสายการบินแรกของสหรัฐอเมริกาที่บินสู่เวียดนาม หลังจากเที่ยวบินสุดท้ายของสายการบินแพนแอม ในช่วงที่กรุงไซ่ง่อนล่มสลายลง จากข้อมูลทางสถิติ ในปี พ.ศ. 2549 ท่าอากาศยานมีผู้โดยสารเข้าออกราว 8.5 ล้านคน และมีเที่ยวบินทั้งขาเข้าและขาออกรวม 64,000 เที่ยว และเมื่อเร็ว ๆ นี้ มีการบันทึกไว้ว่า ท่าอากาศยานแห่งนี้รองรับเที่ยวบินต่างประเทศถึง 2 ใน 3 จากที่มีในท่าอากาศยานทั้งหมดในเวียดนาม
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

| สายการบิน> ชื่อไทย | สายการบิน> ชื่ออังกฤษ | จุดหมายปลายทาง |
| --- | --- | --- |
| กาตาร์แอร์เวย์ (QR) | Qatar Airways | โดฮา |
| แคมโบเดียอังกอร์แอร์ (K6) | Cambodia Ankor Air | พนมเปญ เสียมราฐ |
| การบินไทย (TG) | Thai Airways International | หาดใหญ่ (อนาคต), กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ |
| การบินลาว (QV) | Lao Airlines | ปากเซ เวียงจันทน์ |
| คาเธย์แปซิฟิก (CX) | Cathay Pacific Airways | ฮ่องกง |
| โคเรียนแอร์ (KE) | Korean Air | โซล-อินชอน |
| เจแปนแอร์ไลน์ (JL) | Japan Airlines | โตเกียว-นาริตะ โอซะกะ ฟุกุโอะกะ |
| เจ็ตสตาร์แปซิฟิกแอร์ไลน์ (BL) | Jetstar Pacific Airlines | ดานัง วิญ เว้ ฮานอย ไฮฟอง |
| เจ็ตสตาร์เอเชียแอร์เวย์ (3K) | Jetstar Asia Airways | สิงคโปร์ |
| เจ็ตสตาร์แอร์เวย์ (JQ) | Jetstar Airways | ดาร์วิน ซิดนีย์ |
| ไชน่าเซาเทิร์นแอร์ไลน์ (CZ) | China Southern Airlines | กว่างโจว |
| ไชน่าแอร์ไลน์ (CI) | China Airlines | ไทเป |
| เซบูแปซิฟิก (5J) | Cebu Pacific | มะนิลา |
| เซินเจิ้นแอร์ไลน์ (ZH) | Shenzhen Airlines | เซินเจิ้น |
| เซี่ยงไฮ้แอร์ไลน์ (FM) | Shanghai Airlines | เซี่ยงไฮ้ |
| เตอร์กิชแอร์ไลน์ (TK) | Turkish Airlines | กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ อิสตันบูล-อะตาเติร์ก |
| ไทเกอร์แอร์เวย์ (TR) | Tiger Airways | สิงคโปร์ |
| ไทยแอร์เอเชีย (FD) | Thai AirAsia | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง |
| นกแอร์ (DD) | Nok Air | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง หยุดชั่วคราว |
| ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ (PR) | Philippine Airlines | มะนิลา |
| มาเลเซียแอร์ไลน์ (MH) | Malaysia Airlines | กัวลาลัมเปอร์ |
| แมนดารินแอร์ไลน์ (AE) | Mandarin Airlines | เกาซุง |
| ยูนิแอร์ (B7) | Uni Air | เกาซุง |
| ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (UA) | United Airlines | ฮ่องกง |
| รอแยลบรูไนแอร์ไลน์ (BI) | Royal Brunei Airlines | บันดาร์เซอรีเบอกาวัน |
| ลุฟต์ฮันซา (LH) | Lufthansa | กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ แฟรงก์เฟิร์ต |
| ไลออนแอร์ (JT) | Lion Air | สิงคโปร์ |
| เวียดเจ็ทแอร์ (VJ) | VietJet Air | กรุงเทพฯสุวรรณภูมิ, ญาจาง, ดานัง, บวนมาถวด , ฟู้โกว๊ก, วินห์, เว้ , ฮานอย, ไฮฟอง |
| เวียดนามแอร์ไลน์ (VN) | Vietnam Airlines | กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ กว่างโจว กัวลาลัมเปอร์ ก่ามาว กุ๋ยเยิน เกาซุง คุนหมิง ซิดนีย์ เซี่ยงไฮ้ โซล ดานัง ดาลัด ตามกี่ ตุยหั่ว โตเกียว ไทเป นะโงะยะ บ่วนมาทวด ปารีส ปักกิ่ง ปูซาน ฟู้กว๊ก พนมเปญ ไพลกู แฟรงก์เฟิร์ต ฟุกุโอะกะ มะนิลา เมลเบิร์น ยาตรัง ย่างกุ้ง ร้ากยา ลอนดอน วิญ เว้ เวียงจันทน์ สิงคโปร์ เสียมราฐ หลวงพระบาง โอซะกะ ฮ่องกง ฮานอย ไฮฟอง |
| สิงคโปร์แอร์ไลน์ (SQ) | Singapore Airlines | สิงคโปร์ |
| ออลนิปปอนแอร์เวย์ (NH) (เอเอ็นเอ) | All Nippon Airways (ANA) | โตเกียว |
| อีวีเอแอร์ (BR) | EVA Air | ไทเป |
| เอเชียนาแอร์ไลน์ (OZ) | Asiana Airlines | โซล ปูซาน |
| แอร์ไชน่า (CA) | Air China | ปักกิ่ง หนานหนิง |
| แอร์ฟรานซ์ (AF) | Air France | ปารีส |
| แอร์แม่โขง (P8) | Air Mekong | คงเด่า ดาลัด บ่วนมาทวด ฟู้ก๊วก ไพลกู ฮานอย |
| ไทยเวียดเจ็ทแอร์ (VZ) | Thai vietjet Air | กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ หยุดชั่วคราว |
ภาพด้านนอกของอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ
หอควบคุมการบิน
ตราประทับผ่านแดนบนหนังสือเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต
เคาน์เตอร์เช็กอิน อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ
อาคารผู้โดยสารภายในประเทศ
ภาพจากมุมสูงของท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต
บกเปี้ยน

| บกเปี้ยน |
| --- | --- |
เมือง
บกเปี้ยนที่ตั้งเมืองบกเปี้ยนในประเทศพม่า
พิกัด: 11°15′N 98°45′E﻿ / ﻿11.250°N 98.750°E﻿ / 11.250; 98.750
ประเทศ:  พม่า
ภาค:  ภาคตะนาวศรี
จังหวัด: บกเปี้ยน
อำเภอ: บกเปี้ยน
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
บกเปี้ยน, ปกเปี้ยน, บอกเปง, บกแปลง หรือ โบะปยี่น (พม่า: ဘုတ်ပြင်း) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะนาวศรี ประเทศพม่า
ประวัติ

เมืองบกเปี้ยนในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของรัฐไทยมาก่อน ต่อมาได้ตกเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมบริติชราชของสหราชอาณาจักรตามสนธิสัญญากำหนดเส้นเขตแดนที่ทำไว้ 3 ฉบับ คือ ปี 2441, 2474 และ 2475 ในช่วงปี พ.ศ. 2444 ได้มีการจัดทำสำมะโนครัวประชากร บกเปี้ยนมีประชากรทั้งหมด 7,255 คน จำนวนนี้ร้อยละ 53 พูดภาษาสยาม, ร้อยละ 20 พูดภาษามลายู และร้อยละ 18 พูดภาษาพม่า
ช่วงปี พ.ศ. 2533–2534 ได้มีการตั้งฐานทัพพม่าในชุมชนไทยและเริ่มจำกัดสิทธิชาวไทยมากขึ้น สองปีให้หลังก็มีการส่งพระสงฆ์เข้าแทรกซึมตามวัดไทยแต่เดิม ชาวไทยในบกเปี้ยนจึงเริ่มอพยพออกมายังประเทศไทย ขณะที่ชาวพม่าได้เข้าจับจองที่ดินของชาวไทยที่ละทิ้งไป
นายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์

| นายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์ Punong Ministro ng Pilipinas |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
สถาปนา: 2 มกราคม พ.ศ. 2442 (ครั้งที่ 1) 12 มิถุนายน พ.ศ. 2521 (ครั้งที่ 2)
คนแรก: อาโพลินาริโอ มาบินี
คนสุดท้าย: ซัลวาดอร์ ลาอูร์เอล
ยกเลิก: 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 (ครั้งที่ 1) 25 มีนาคม พ.ศ. 2529 (ครั้งที่ 2)
ตำแหน่งที่มาแทน: ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ (2442–2521; 2529)
นายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์ (ฟิลิปปินส์: Punong Ministro ng Pilipinas) เป็นตำแหน่งอย่างเป็นทางการของหัวหน้ารัฐบาล (ในขณะที่ตำแหน่งประธานาธิบดีฟิลิปปินส์เป็นตำแหน่งของประมุขแห่งรัฐ) ของฟิลิปปินส์ ตั้งแต่พ.ศ. 2521 จนถึงการปฏิวัติพลังประชาชนในพ.ศ. 2529 ตำแหน่งดังกล่าวมีอยู่ชั่วคราวเมื่อพ.ศ. 2442 ในช่วงสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่หนึ่ง
รายนามนายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์

พรรคขบวนการสังคมใหม่
องค์การสหประชาธิปไตยแห่งชาติ
| # | นายกรัฐมนตรี (เกิด–เสียชีวิต) | นายกรัฐมนตรี (เกิด–เสียชีวิต) | นายกรัฐมนตรี (เกิด–เสียชีวิต) | พรรค | ดำรงตำแหน่ง | พ้นจากตำแหน่ง | ประธานาธิบดี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | อาโพลินาริโอ มาบินี (2407–2446)  |  | ไม่สังกัดพรรค | 2 มกราคม พ.ศ. 2442 | 23 มกราคม พ.ศ. 2442 | เอมีลีโอ อากีนัลโด |
| 1 |  | อาโพลินาริโอ มาบินี (2407–2446)  |  | ไม่สังกัดพรรค | 23 มกราคม พ.ศ. 2442 | 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2442 | เอมีลีโอ อากีนัลโด |
| 2 |  | เปโดร พาเทอร์โน (2400–2454)  |  | ไม่สังกัดพรรค | 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2442 | 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 | เอมีลีโอ อากีนัลโด |
ตำแหน่งถูกยกเลิก 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442—12 มิถุนายน พ.ศ. 2521
| 3 |  | เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส (2460–2532)  |  | KBL | 12 มิถุนายน พ.ศ. 2521 | 12 มิถุนายน พ.ศ. 2524 | เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส |
| 4 |  | ซีซาร์ วีราตา (2473– )  |  | KBL | 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 | 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 | เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส |
| 4 |  | ซีซาร์ วีราตา (2473– )  |  | KBL | 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 | 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 | เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส |
| 5 |  | ซัลวาดอร์ ลอเรล (2471–2547)  |  | UNIDO | 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 | 25 มีนาคม พ.ศ. 2529 | คอราซอน อากีโน |
ยกเลิก ระบบประธานาธิบดีถูกนำมาใช้; ประธานาธิบดีจะเป็นประมุขแห่งรัฐและรัฐบาลโดยอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2530
บาจูกูรุง

ชุดพื้นเมืองมาเลเซียและอินโดนีเซีย
สตรีเกอดะฮ์เชื้อสายมลายูสวมชุดบาจูกูรุง
บาจูกูรุง (มลายู: Baju Kurung, باجو كوروڠ) เป็นชุดพื้นเมืองจากคาบสมุทรมลายู และมีการสวมใส่โดยผู้หญิงในบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และภาคใต้ของไทย ชุดพื้นเมืองนี้เป็นชุดประจำชาติบรูไนและมาเลเซีย ในประเทศอินโดนีเซีย ถือเป็นหนึ่งในชุดพื้นเมืองที่พบมากในเกาะสุมาตรา ซึ่งหญิงเชื้อสายมลายูกับมีนังกาเบามักสวมใส่
ศัพทมูลวิทยา

บาจูกูรุงเป็นชุดเดรสยาวแบบหลวม ประกอบด้วยเสื้อและกระโปรง ซึ่งมีความหมายโดยรวมว่า "ชุดปิด" ถึงแม้ว่าโดยทั่วไปบาจูกูรุงสามารถสวมใส่ได้ทั้งเพศชายและหญิง ในประเทศมาเลเซียช่วงปัจจุบัน ชุดสตรีมีชื่อเรียกว่าบาจูกูรุง ในขณะที่ชุดบุรุษมีชื่อว่าบาจูเมอลายู
บักกุ๊ดเต๋

บักกุ๊ดเต๋ (มลายู: Bak kut teh; จีน: 肉骨茶; เป่อ่วยยี: bah-kut-tê; ฮกเกี้ยน: บ้ากุ๊ดเต๋) เป็นแกงแบบจีนฮกเกี้ยนและจีนแต้จิ๋วที่นิยมรับประทานในมาเลเซีย ไต้หวัน สิงคโปร์ จีน (เช่น ฝูเจี้ยน แต้ซัว) และบางเมืองในประเทศเพื่อนบ้าน อย่างเช่น บาตัมในอินโดนีเซีย และอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา กระบี่ และภูเก็ตในไทย ชื่อบักกุ๊ดเต๋แปลตามตัวอักษรได้ว่า "เนื้อกระดูกและน้ำชา"
โดยทั่วไปจะประกอบด้วยซี่โครงหมูอ่อนตุ๋นในน้ำต้มสมุนไพรและเครื่องเทศ (ได้แก่ โป๊ยกั้ก อบเชย กานพลู ตังกุย เมล็ดยี่หร่า และกระเทียม) เป็นเวลาหลายชั่วโมง อาจมีส่วนประกอบอื่นเพิ่มเติมอย่างเครื่องในสัตว์ เห็ดชนิดต่าง ๆ ผักกาด เต้าหู้แห้ง หรือเต้าหู้ทอด และอาจมีสมุนไพรจีนอื่น ๆ เช่น yu zhu (เหง้าของ Solomon's Seal) และ ju zhi (ผล buckthorn) ที่ทำให้น้ำแกงมีรสหวานมากขึ้นและเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย ระหว่างปรุงจะเติมซีอิ๊วขาวและดำลงในน้ำแกง มีผักชีสับหรือหอมเจียวเป็นเครื่องตกแต่ง
เชื่อกันว่า บักกุ๊ดเต๋เริ่มนำเข้าไปในมลายูเมื่อศตวรรษที่ 19 โดยคนงานชาวจีนจากกวางตุ้ง เฉาชั่น หรือฝูเจี้ยน
ปกติแล้ว บักกุ๊ดเต๋จะรับประทานกับข้าวหรือก๋วยเตี๋ยว (บางครั้งอาจทำเป็นน้ำก๋วยเตี๋ยว) และมักจะมีปาท่องโก๋ไว้จุ่มกับน้ำแกง ใช้ซีอิ๊ว (ปกติจะใช้ซีอิ๊วขาว แต่อาจใช้ซีอิ๊วดำในบางครั้ง) เป็นเครื่องปรุงรสพร้อมกับพริกขี้หนูและกระเทียมสับ และมีเครื่องดื่มเป็นชาจีน (ชาทีกวนยินเป็นที่นิยมมากในพื้นที่ เคลังวัลเลย์ ในมาเลเซีย) ซึ่งเชื่อกันว่าจะช่วยเจือจางหรือละลายไขมันจำนวนมากในเนื้อหมู โดยทั่วไปแล้ว บักกุ๊ดเต๋ นิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า
ความจริงแล้ว มีรายงานว่าบักกุ๊ดเต๋เป็นอาหารที่ช่วยเสริมจากความขาดแคลนอาหารและบำรุงสุขภาพของคนงานท่าเรือ กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน หรือจากเฉาชั่น ซึ่งยังคงมีผู้รับประทานอยู่ในปัจจุบัน แล้วนำเข้ามายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับชาวจีนโพ้นทะเล แต่ตามเรื่องราวที่เป็นไปได้มากที่สุดนั้น บักกุ๊ดเต๋คิดขึ้นมาโดยชาวจีนชั้นสูงคนหนึ่งจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน สูตรลับถูกส่งต่อสู่เพื่อนซึ่งต่อมาเดินทางสู่เมือง เคลัง และเป็นคนแรกที่ปรุงบักกุ๊ดเต๋เพื่อจำหน่าย ซึ่งต่อมากลายเป็นอาหารที่มีชื่อเสียงแล้วถูกเลียนแบบและปรับปรุงหลายครั้ง ดังนั้นตามเรื่องราวนี้จึงถือว่าชาวฮกเกี้ยนเป็นผู้คิดค้นบักกุ๊ดเต๋ ต่อมาชาวแต้จิ๋วได้นำบักกุ๊ดเต๋ไปปรุงในแบบของตนเอง ข้อแตกต่างที่มองเห็นได้ระหว่างบักกุ๊ดเต๋แบบฮกเกี้ยนกับแบบแต้จิ๋วคือ แบบฮกเกี้ยนจะใช้ซีอิ๊วดำและน้ำแกงมีสีเข้มกว่า ซึ่งความแตกต่างนี้ขึ้นอยู่กับการรับรสของแต่ละวัฒนธรรม