stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาซะ ซุโด
ผลงาน > ภาพยนตร์

มินิโมนิ เดอะ มูวี่ โอกาชิ นะ ไดโบเคน
| ด ค กเฮลโล! พรอเจกต์ |
| --- | --- |
วงไอดอลหลัก (วงหลัก):  มอร์นิงมูซูเมะ  แองจูลูม  จูซ=จูซ  สึบากิแฟคตอรี  บียอนด์  โอจะ นอร์มา 
วงไอดอลในปัจจุบัน:  มอร์นิงมูซูเมะ  แองจูลูม  จูซ=จูซ  สึบากิแฟคตอรี  บียอนด์  โอจะ นอร์มา  เฮลโล! โปรเค็งชูเซ  เฮลโล! โปรเค็งชูเซ ฮกไกโด 
วงไอดอลในอดีต:  ไทโยโตะซิสโคมูน  โคโคนัทส์มูซูเมะ  คันทรีมูซูเมะ  เมลอนคิเน็มบิ  เชกิ-ดอล  เฮลโล! พรอเจกต์ คิดส์  ดับเบิลยู  บียูเด็ง  คิวต์  โบโน!  คันทรีเกิร์ล  โคบูชิแฟคตอรี 
นักร้องเดี่ยวที่จบการศึกษา:  มิจิโยะ เฮเกะ  จินัตสึ มิโยชิ  ยูกิ มาเอดะ  อายะ มัตสึอูระ  อัตสึโกะ อินาบะ  ยูโกะ นากาซาวะ  ริกะ อิชิอิ  มิกิ ฟูจิโมโตะ  มากิ โกโตะ  เค ยาซูดะ  นัตสึมิ อาเบะ  คาโอริ อีดะ  มาริ ยางูจิ  เอริกะ มิโยชิ  ยูอิ โอกาดะ  เอรินะ มาโนะ  ฮิโตมิ โยชิซาวะ  โนโซมิ สึจิ  มาโกโตะ โองาวะ  อาซามิ คนโนะ  มิตสึอิ ไอกะ  ริโฮะ ซายาชิ 
ค่ายเพลง:  เซติมะ  ฮาจามะ  พิคโกโล ทาวน์
มัสรัต ซหรา

| มัสรัต ซหรา |
| --- | --- |
مسرت زہرہ
ซหราเมื่อปี 2020
เกิด:  (1993-12-08) 8 ธันวาคม ค.ศ. 1993 (30 ปี) ศรีนคร ชัมมูและกัศมีร์ ประเทศอินเดีย
การศึกษา: มหาวิทยาลัยกลางกัศมีร์
อาชีพ: การรายงานข่าวโดยภาพถ่าย
มัสรัต ซหรา (Masrat Zahra; เกิด 8 ธันวาคม 1993) เป็นนักข่าวฟรีแลนซ์สายงานภาพถ่ายข่าว (photojournalist) จากเมืองศรีนคร ชัมมูและกัศมีร์ เธอทำงานมุ่งเน้นไปที่เรื่องราวของชุมชนและสตรี เธอได้ระยรางวัล 2020 ความกล้าหาญในสายงานภาพถ่ายสำหรับข่าว อันยา นีดริงเฮาส์ ("Anja Niedringhaus Courage" in Photojournalism) จากมูลนิธิสื่อสตรีสากล และรางวัลคนข่าวกล้าหาญและมีจริยธรรมปีเตอร์ มัคเลอร์ (Peter Mackler Award for Courageous and Ethical Journalism) ในปี 2020
ประวัติ

มัสรัต ซหรา เกิดในย่านฮะวาล ของเมืองศรีนคร ในครอบครัวชาวมุสลิม ยิดาเป็นคนขับรถบรรทุกและมารดาเป็นแม่บ้าน เธอเข้าศึกษาต่อด้านวารสารศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยกลางกัศมีร์ เธอมีผลงานการถ่ายภาพข่าวจากข้อพิพาทกัศมีร์ที่ถูกนำไปใช้รายงานต่อโดยสำนักข่าวจากนานาชาติ เช่น เดอะวอชิงตันโพสต์, เดอะฮิวมานิทาเรียน, ทีอาร์ทีเวิลด์, อัลจาซีรา, เดอะคาราวาน และเดอะซัน
ในวันที่ 3 สิงหาคม 2019 ก่อนการยกเลิกสถานะพิเศษของรัฐชัมมูและกัศมีร์ เธอได้รับมอบหมายให้ส่งผลงานให้กับเจอร์นัลลิสตส์อันเดอร์ฟายร์ (Journalists Under Fire) นิทรรศการที่จะจัดขึ้นในนครนิวยอร์ก โดยยูไนเต็ดโฟโต้อินดัสทรีส์ (United Photo Industries) และ เซนต์แอนส์แวร์เฮาส์ (St Ann's Warehouse) ร่วมกับคณะกรรมการปกป้องนักข่าว อย่างไรก็ตาม สองวันถัดมาในวันที่ 5 รัฐบาลทำการตัดอินเทอร์เน็ตทั่วชัมมูและกัศมีร์ ส่งผลให้เธอไม่สามารถส่งผลงานเข้าจัดแสดงได้ทันท่วงที
ในเดือนเมษายน 2020 กองบังคับการตำรวจชัมมูและกัศมีร์ขึ้นชื่อซหราในรายงานเอฟไออาร์ภายใต้รัฐบัญญัติกิจกรรมอันขัดต่อกฎหมาย (การป้องกัน) ซึ่งปกติมีไว้ใช้กับผู้ก่อการร้าย ตำรวจอ้างว่าได้รับแจ้งว่าซหราทำการอัปโหลดโพสต์ที่มีเนื้อหา "ชังชาติ" ("anti-national posts") ขึ้นบนเฟซบุ๊กโดยมีเป้าหมายเพื่อ "จงใจจะก่ออาชญากรรมโดยการปลุกปั่นเยาวชน" (criminal intention to induce the youth) ในขณะที่ความเป็นจริงเธอมีแค่อัปโหลดภาพถ่ายข่าวของเธอเท่านั้น การกระทำนี้ถูกประณามว่าเป็นการโจมตีนักข่าว โดยนักวิชาการและนักเคลื่อนไหว 450 คนลงนามประณาม
รางวัล

ในปี 2020 ซหราได้รับรางวัลความกล้าหาญในการถ่ายภาพข่าว อันยา นีดริงเฮาส์ (Anja Niedringhaus Courage in Photojournalism) จากมูลนิธิสื่อสตรีสากล
พระเจ้าชุงจง

| --- | --- |
พระเจ้าชุงจง
ฮันกึล: 중종
ฮันจา: 中宗
อาร์อาร์: Jungjong 
เอ็มอาร์: Chungjong 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 이역
ฮันจา: 李懌
อาร์อาร์: I Yeok 
เอ็มอาร์: Yi Yŏk 
พระเจ้าชุงจง (เกาหลี: 중종; ฮันจา: 中宗; อาร์อาร์: Jungjong; เอ็มอาร์: Chungchong ค.ศ. 1488 - ค.ศ. 1544) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 11 ของ อาณาจักรโชซอน  (ค.ศ. 1506 - ค.ศ. 1544)
รัฐประหาร

พระเจ้าจุงจงพระราชสมภพเมื่อปีค.ศ. 1488 เป็นพระราชโอรสพระเจ้าซ็องจง และพระนางชองฮยอน ตระกูลยุน ได้รับพระนามว่า เจ้าชายจินซอง (진성대군, 晉城大君) เจ้าชายจินซองมีพระเชษฐาต่างพระราชมารดาเป็นรัชทายาทอยู่แล้วขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1494 ภายหลังเป็นเจ้าชายยอนซันแต่หลังจากเหตุการณ์สังหารหมู่ปราชญ์ปีคัปจา เจ้าชายยอนซันประพฤติองค์เหลวแหลกไม่สนพระทัยกิจการบ้านเมืองจนเกิดกลียุค จนเมื่อ ค.ศ. 1506 คณะรัฐประหารนำโดย พัค วอนจง (박원종, 朴元宗) ซองฮีอัน (성희안, 成希顔) ยูซุนจอง (유순정, 柳順汀) ฯลฯ นำกำลังทหารเข้าบุกยึดพระราชวังคย็องบก ถอดเจ้าชายยอนซันจากราชสมบัติและขอคำรับรองจากพระนางจองฮยอนหรือพระพันปีจาซุน (자순대비, 慈順大妃) ในการยกเจ้าชายจินซองขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์องค์ใหม่ เหตุการณ์นี้เรียกว่า รัฐประหารพระเจ้าจุงจง (중종반정, 中宗反正)
หลังจากที่พระเจ้าจุงจงขึ้นครองราชย์ได้เพียงเจ็ดวันก็เกิดเหตุการณ์ปลดพระมเหสีตระกูลชิน เนื่องจากบิดาของพระมเหสีคือชินซูกึน (신수근, 愼守勤) ซึ่งเป็นราชเลขานุการในรัชสมัยของเจ้าชายยอนซันและได้ถูกสังหารไปในเหตุการณ์รัฐประหารพระเจ้าจุงจงคณะรัฐประหารเกรงว่าพระมเหสีจะแก้แค้นให้กับพระบิดาจึงปลดพระมเหสีชินออกจากตำแหน่งและเนรเทศไปนอกวังไปในค.ศ. 1506 (ต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าย็องโจแห่งโชซอน จึงได้รับตำแหน่งคืนเป็นพระนางทันกยอง (단경왕후, 端敬王后))
ความพยายามในการปฏิรูป

เมื่อขึ้นครองราชสมบัติแล้ว พระเจ้าชุงจงมีพระราชปณิธานจะเยียวยารักษาบ้านเมืองหลังจากกลียุคในรัชสมัยของเจ้าชายยอนซันแต่ทว่าตลอดรัชสมัยนั้นพระเจ้าชุงจงตกอยู่ใต้อำนาจของขุนนางเป็นเพียงกษัตริย์หุ่นเชิดเท่านั้น พระเจ้าชุงจงก็ได้ปูนบำเหน็จแก่คณะรัฐประหารทั้งหลายให้เป็นผู้มีความดีความชอบ เรียกว่า ผู้มีความดีความชอบต่อความสงบของอาณาจักร (정국공신, 靖國功臣) พระราชทานที่ดินและทรัพย์สมบัติให้มากมายรวมทั้งมีอภิสิทธิ์ต่าง ๆ คณะปฏิวัติผูกขาดตำแหน่งสำคัญระดับสูง ผู้นำคณะรัฐประหารได้แก่พัควอนจง ยูซุนจอง และซองฮีอัน ผลัดกันเป็นอัครเสนาบดี ซึ่งเป็นที่ต่อต้านจากขุนนางฝ่ายซาริม จากสามกรม ซึ่งคอยโจมตีว่าคณะรัฐประหารไม่คู่ควรกับการปูนบำเหน็จและการผูกขาดตำแหน่งระดับสูง และพระเจ้าชุงจงก็ต้องกลายเป็นหุ่นเชิดของคณะรัฐประหารที่นำพระองค์ขึ้นสู่บัลลังก์เอง
ใน ค.ศ. 1510 โจรสลัดญี่ปุ่นได้ทำการบุกปล้นสะดมอย่างหนักที่เมืองท่าของโจซอน เรียกว่า การปล้มสะดมสามท่าของโจรสลัดญี่ปุ่น (삼포왜란, 三浦倭亂) ได้แก่ ปูซาน เจ และยอม
ใน ค.ศ. 1515 พระมเหสีตระกูลยุน พระมเหสีองค์ที่สองของพระเจ้าชุงจง สิ้นพระชนม์ขณะมีพระประสูติกาลพระราชโอรส ได้รับพระนามว่าพระนางชังกย็อง (장경왕후, 章敬王后) และเกิดเหตุการณ์ขุนนางท้องที่ซึ่งเป็นฝ่ายซาริมได้ถวายฎีกากล่าวหาคณะรัฐประหารว่าได้ทำร้ายอดีตพระมเหสีตระกูลชิน (폐비 신씨, 廢妃 愼氏) อย่างไม่ยุติธรรมและขอให้พระเจ้าชุงจงคืนตำแหน่งให้แก่อดีตพระมเหสีชิน ฎีกานี้เป็นที่ต่อต้านทั่วไปจากขุนนางในราชสำนักแต่ขุนนางฝ่ายซาริมคนหนึ่งชื่อโจกวางโจ (조광조, 趙光祖) ได้ออกมาปกป้องฎีกานี้โดยกล่าวว่ากษัตริย์ควรจะฟังการถวายคำแนะนำของขุนนางหลาย ๆ ฝ่าย แม้พระเจ้าชุงจงไม่คืนตำแหน่งแก่พระมเหสีชิน (อภิเษกใหม่กับพระมเหสีตระกูลยุนในค.ศ. 1517 ภายหลังคือพระนางมุนจ็อง (문정왕후, 文定王后)) แต่พระเจ้าชุงจงก็ประทับใจในความซื่อสัตย์ของโจกวางโจ
พระเจ้าชุงจงไว้วางพระทัยโจกวางโจอย่างมาก ไม่ว่าโจกวางโจจะพูดอะไรพระเจ้าชุงจงก็เชื่อไปเสียหมด ในค.ศ. 1518 พระเจ้าชุงจงทรงล้มเลิกแผนการปราบชาวนูร์เชน (บรรพบุรุษของชาวแมนจู) ที่วางแผนมานานจากคำประท้วงของโจกวางโจ ทำให้ขุนนางกลุ่มอำนาจเก่าไม่พอใจ โจกวางโจเมื่อมีอำนาจก็ได้นำขุนนางฝ่ายซาริมคนอื่นๆเข้ามาดำรงตำแหน่งระดับสูงแทนที่ขุนนางกลุ่มเก่า ในค.ศ. 1519 โจกวางโจได้เสนอระบบการสอบจอหงวนแบบใหม่ เรียกว่า การสอบเพื่อวัดคุณงามความดี (현량과, 賢良科) เป็นการสอบโดยอาศัยการแนะนำจากขุนนางผู้ใหญ่เพียงอย่างเดียว เพราะโจกวางโจเชื่อว่าการสอบข้อเขียนนั้นไม่อาจวัดความดีของคนได้ และที่ร้ายแรงที่สุดคือโจกวางโจได้เสนอให้พระเจ้าชุงจงยกเลิกการปูนบำเหน็จผู้มีความดีความชอบต่อความสงบของอาณาจักรไปเสีย
ขุนนางกลุ่มเก่าจึงไม่อาจอยู่เฉยได้อีกต่อไป ฮงคยองจู นัมกอน (남곤, 南袞) และชิมจอง (심정, 沈貞) จึงวางแผนขับโจกวางโจออกจากอำนาจโดยการให้พระสนมคยองบิน ตระกูลพัค (경빈 박씨, 敬嬪 朴氏 ธิดาบุญธรรมของพัควอนจง) และพระสนมซุกอี ตระกูลฮง (ธิดาของฮงคยองจู) ปล่อยข่าวในวังว่าราษฎรพากันสนับสนุนโจกวางโจให้เป็นกษัตริย์ และขุนนางทั้งสองคนจึงไปกราบทูลยุยงพระเจ้าชุงจงว่าโจกวางโจนั้นเป็นกบฏ พระเจ้าชุงจงก็เชื่อเพราะสิ่งที่พระองค์เกรงกลัวที่สุดคือการเป็นเพียงกษัตริย์หุ่นเชิดของขุนนางที่มีอำนาจ จึงให้เนรเทศโจกวางโจและพรรคพวกไปที่เมืองนึงจูและประหารชีวิต ขุนนางฝ่ายซาริมทั้งหลายถูกขับออกจากราชสำนักและถูกลงโทษกันต่างๆนานา เรียกว่า เหตุการณ์สังหารหมู่ปราชญ์ปีคีมโย (기묘사화, 己卯士禍)
ตระกูลยุนเรืองอำนาจ

คิมอันโร (김안로, 金安老) ถูกนัมกอนและชิมจองกล่าวหาว่าทุจริตฉ้อราษฎร์บังหลวงและถูกเนรเทศไปในปีค.ศ. 1524 ใน ค.ศ. 1527 นัมกอนเสียชีวิต ชิมจองได้ขึ้นเป็นอัครมหาเสนาบดีแทน แต่คิมอันโรจัดฉากการสาปแช่งรัชทายาทด้วยหนู (작서의변, 灼鼠의變) และใส่ร้ายพระสนมคยองบินตระกูลพัคและชิมจองว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ในการวางแผนยกเจ้าชายพกซ็อง (복성군, 福城君) พระโอรสของพระสนมคยองบินเป็นรัชทายาทแทน ชิมจองจึงถูกประหารชีวิตและพระสนมคยองบินกับพระโอรสถูกปลดจากตำแหน่งและเนรเทศ ในค.ศ. 1531 คิมอันโรได้รับพระราชทานอภัยโทษเพราะการเปิดโปงการสาปแช่งรัชทายาทที่ตนเองจัดฉากขึ้น และได้ยุยงให้พระเจ้าชุงจงสำเร็จโทษอดีตพระสนมและเจ้าชายพงซ็องไปเสียในค.ศ. 1533 แต่คิมอันโรก็ถูกพระนางมุนจ็องเปิดโปงคิมอันโรได้และคิมอันโรก็ถูกเนรเทศและประหารชีวิตในค.ศ. 1537
ในปลายรัชสมัยของพระเจ้าชุงจงตระกูลยุนแห่งพาพย็อง (파평윤씨, 坡平尹氏) เรืองอำนาจด้วยสายสัมพันธ์กับพระราชวงศ์และได้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าชุงจงถึงสองพระองค์ ในค.ศ. 1534 พระนางมุนจ็องประสูติพระราชโอรสอีกพระองค์ให้แก่พระเจ้าชุงจง คือเจ้าชายคย็องว็อน (경원대군, 慶原大君) ทำให้ตระกูลยุนแห่งพาพยองก็แบ่งเป็นสองฝ่าย คือ ฝ่ายยุนใหญ่ (대윤, 大尹) นำโดยยุนอิม (윤임, 尹任) พระเชษฐาของพระนางชังกย็องและพระปิตุลาของรัชทายาท สนับสนุนรัชทายาทให้ได้เป็นกษัตริย์องค์ต่อไป และฝ่ายยุนเล็ก (소윤, 小尹) นำโดยพระนางมุนจอง และพระเชษฐาอีกสองคนคือ ยุนวอนโน และยุนวอนฮย็อง (윤원형, 尹元衡) สนับสนุนเจ้าชายคย็องว็อน
พระเจ้าชุงจงสวรรคตในปีค.ศ. 1544 รัชทายาทที่เป็นพระโอรสของพระนางชังกย็องจึงได้ขึ้นครองราชย์ต่อเป็นพระเจ้าอินจง (인종, 仁宗) ทำให้ขุนนางฝ่ายยุนใหญ่ขึ้นมามีอำนาจ แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาอันสั้น พระเจ้าอินจงก็อยู่ในราชสมบัติได้ไม่นานก็สวรรคต พระเจ้าชุงจงมีสุสานหลวงชื่อว่า จองนึง (정릉, 靖陵)
พระนามเต็ม

พระเจ้าชุงจง  คงฮี ฮวีมุน โซมู ฮุมอิน ซองฮโย แห่งเกาหลี
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา: พระเจ้าซ็องจง (성종)
พระราชมารดา: พระนางช็องฮย็อน ตระกูลยุน แห่งพาพยอง (정현왕후, 1462-1530) หรือพระนางจาซุน พระพันปีหลวง (자순대비 ,慈順大妃)
พระมเหสี
พระนางทันกย็อง ตระกูลชิน แห่งซ็องอึน (단경왕후 신씨)
พระนางชังกย็อง ตระกูลยุน แห่งพาพย็อง (장경왕후 윤씨)
พระนางมุนจ็อง ตระกูลยุน แห่งพาพย็อง (문정왕후 윤씨)
พระสนม
พระสนมคย็องบิน ตระกูลปาร์ค (경빈 박씨)
พระสนมฮีบิน ตระกูลฮง แห่งนัมยาง  (희빈 홍씨)
พระสนมชางบิน ตระกูลอา แห่งอันซาน (창빈 안씨)
พระสนมควีอิน ตระกูลฮัน แห่งชองจู (귀인 한씨)
พระสนมซุกอึย ตระกูลฮง แห่งนัมยาง (숙의 홍씨)
พระสนมซุกอึย ตระกูลลี แห่งคยองจู (숙의 이씨)
พระสนมซุกอึย ตระกูลนา แห่งนาจู (숙의 나씨)
พระสนมซุกอึย ตระกูลฮง แห่งนัมยาง  (숙의 홍씨)
พระสนมซุกอึย ตระกูลคิม (숙의 김씨)
พระสนมซุกวอน ตระกูลลี (숙원 이씨)
พระสนมซุกวอน ตระกูลคิม (숙원 김씨)
พระโอรส
พระเจ้าอินจงแห่งโชซ็อน, อี โฮ (이호왕세자, 1515 - 1545) พระราชโอรสประสูติแต่พระนางชังกย็อง ตระกูลยุน แห่งพาพยอง
พระเจ้ามย็องจงแห่งโชซ็อน, อี ฮวัน (경원대군 ,慶原大君 ,1534 - 1567) พระราชโอรสของพระนางมุนจ็อง ตระกูลยุน แห่งพาพยอง
เจ้าชายพกซ็อง, อี มี (복성군 미 ,福城君 ,1509 - 1533) พระราชโอรสของพระสนมคยองบิน ตระกูลปาร์ค
เจ้าชายกึมวอน, อี ยอง (금원군 ,錦原君 ,1513 - 1562) พระราชโอรสของพระสนมฮีบิน ตระกูลฮง
เจ้าชายพงซอง, อี วาน (봉성군 ,鳳城君 ,1528 - 1547) พระราชโอรสของพระสนมฮีบิน ตระกูลฮง
เจ้าชายยองยาง, อี กอ  (영양군 ,永陽君 ,1521 - 1561) พระราชโอรสของพระสนมชางบิน ตระกูลอัน แห่งอันซาน
เจ้าชายท็อกฮึง, อี โช  (덕흥군 ,德興君 ,1530 - 1559) พระราชโอรสของพระสนมชางบิน ตระกูลอัน แห่งอันซาน
เจ้าชายไม่ปรากฏพระนาม (왕자 ,王子) พระราชโอรสของพระสนมควีอิน ตระกูลฮัน แห่งชองจู
เจ้าชายแฮอัน, อี ฮึย (해안군 ,海安君 ,1511 - 1573) พระราชโอรสของพระสนมซุกอึย ตระกูลฮง
เจ้าชายท็อกยาง, อี กี (덕양군 ,德陽君 ,1524 - 1581) พระราชโอรสของพระสนมซุกอึย ตระกูลลี
พระธิดา
เจ้าหญิงฮโยฮเย, อี อ๊คฮา (효혜공주 ,孝惠公主 ,1511 - 1531) พระราชธิดาของพระนางชังกย็อง ตระกูลยุน แห่งพาพยอง
เจ้าหญิงอึยฮเย, อี อ๊คฮเย (의혜공주 ,懿惠公主 ,1521 - 1564) พระราชธิดาของพระนางมุนจ็อง ตระกูลยุน แห่งพาพยอง
เจ้าหญิงฮโยซุน, อี อ๊ครยอน (효순공주 ,孝順公主 ,1522 - 1538) พระราชธิดาของพระนางมุนจ็อง ตระกูลยุน แห่งพาพยอง
เจ้าหญิงคยองฮยอน, อี อ๊คฮยอน (경현공주 ,敬顯公主 ,1530 - 1584) พระราชธิดาของพระนางมุนจ็อง ตระกูลยุน แห่งพาพยอง
เจ้าหญิงอินซุน (인순공주 ,仁順公主) พระราชธิดาของพระนางมุนจ็อง ตระกูลยุน แห่งพาพยอง
เจ้าหญิงฮเยซุน, อี ชอลฮวาน (혜순옹주 ,惠順翁主 ,1512 - 1583) พระราชธิดาของพระสนมคยองบิน ตระกูลปาร์ค
เจ้าหญิงฮเยจอง, อี ซ๊อกฮวาน (혜정옹주 ,惠靜翁主 ,1514 - 1580) พระราชธิดาของพระสนมคยองบิน ตระกูลปาร์ค
เจ้าหญิงจองซิน, อี ฮาคา (정신옹주 ,貞愼翁主 ,1526 - 1552) พระราชธิดาของพระสนมชางบิน ตระกูลอัน แห่งอันซาน
เจ้าหญิงซุกจอง, อี ซูฮวาน (숙정옹주 ,淑靜翁主) พระราชธิดาของพระสนมซุกอึย ตระกูลคิม
เจ้าหญิงจองซุน, อี จองฮวาน (정순옹주 ,貞順翁主 ,1517 - ?) พระราชธิดาของพระสนมซุกวอน ตระกูลลี
เจ้าหญิงฮโยจอง, อี ซุนฮวาน (효정옹주 ,孝靜翁主 ,1520 - 1544) พระราชธิดาของพระสนมซุกวอน ตระกูลลี
ดูเพิ่ม

ศึกชิงบัลลังก์จอมนาง
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าชุงจง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าชายย็อนซัน |  | กษัตริย์แห่งโชซอน   (พ.ศ. 2049 - พ.ศ. 2087) |  | พระเจ้าอินจงแห่งโชซอน |
| ด ค ก ราชวงศ์โชซ็อน (ราชสกุลอี)  |
| --- | --- |
 ราชอาณาจักรโชซ็อน และ จักรวรรดิเกาหลี (1392–1910) 
พระมหากษัตริย์แห่งโชซ็อน:  แทโจ  ช็องจง  แทจง  เซจง  มุนจง  ทันจง  เซโจ  เยจง  ซองจง  ย็อนซัน  ชุงจง  อินจง  มย็องจง  ซ็อนโจ  ควังแฮ  อินโจ  ฮโยจง  ฮย็องจง  ซุกจง  คย็องจง  ย็องโจ  ช็องโจ  ซุนโจ  ฮ็อนจง  ช็อลจง  โคจง 
จักรพรรดิเกาหลี:  โคจง  ซุนจง 
เฉลิมพระปรมาภิไธย:  มกโจ  อิกโจ  โทโจ  ฮวันโจ  ท็อกจง  ว็อนจง  จินจง  จังโจ  มุนโจ 
 เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น (1910–1945) 
พระมหากษัตริย์สกุลอี:  ซุนจง  อึยมิน 
 ดูเพิ่ม โชซ็อนโบราณ พูยอ โคกูรยอ แพ็กเจ ชิลลา พัลแฮ โครยอ โชซ็อน จักรวรรดิเกาหลี
พระราชวังโทงู

35°40′41″N 139°43′29″E﻿ / ﻿35.67806°N 139.72472°E﻿ / 35.67806; 139.72472
ในประเทศญี่ปุ่น พระราชวังโทงู ไม่ได้หมายถึงที่ประทับของมกุฎราชกุมารอย่างเดียว เจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ รัชทายาทองค์ปัจจุบัน ไม่ใช่ทายาทสายตรงของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ และไม่ใช่มกุฎราชกุมาร ดังนั้นจึงไม่มีมกุฎราชกุมารเสด็จมาประทับที่พระราชวังโทงู จนกว่าจะมีมกุฎราชกุมารอย่างเป็นทางการ
พระราชวังอากาซากะ

วังที่เจ้าชายนารูฮิโตะมกุฎราชกุมารในขณะนั้นประทับก่อนสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ถูกเรียกว่าพระราชวังโทงู แต่เปลี่ยนชื่อเป็น พระราชวังอากาซากะ (赤坂御所, Akasaka-gosho) เมื่อมกุฎราชกุมารนารูฮิโตะขึ้นครองราชบัลลังก์ องค์จักรพรรดิใช้วังแห่งนี้เป็นที่ประทับหลักของพระองค์ จนกระทั่งพระองค์และพระราชวงศ์ของพระองค์ย้ายไปประทับที่พระตำหนักฟูกิอาเงะในพระราชวังอิมพีเรียลในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 หลังจากปรับปรุงเสร็จแล้ว
มาซาฮิโระ นากาอิ

| มาซาฮิโระ นากาอิ中居 正広 |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1972-08-18) 18 สิงหาคม ค.ศ. 1972 (52 ปี) ฟูจิซาวะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: ป็อป
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง พิธีกรโทรทัศน์ นักเขียนเพลง
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง, เปียโน
ช่วงปี: ค.ศ. 1986 (1986)–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Victor Entertainment
นักดนตรี
มาซาฮิโระ นากาอิ (ญี่ปุ่น: 中居 正広; โรมาจิ: Nakai Masahiro; เกิดวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1972) เป็นนักร้อง นักแสดง พิธีกรโทรทัศน์ และนักเขียนเพลงชาวญี่ปุ่น ซึ่งเคยเป็นหัวหน้าวงสแมป กลุ่มบอยแบนด์ที่ยุติกิจการแล้ว โดยเป็นบอยแบนด์ที่ขายดีที่สุดในทวีปเอเชีย
ชีวิตช่วงต้น

นากาอิเกิดที่คูเงนูมะ นครฟูจิซาวะ จังหวัดคานางาวะ เป็นลูกคนสุดท้องจากพี่น้องสามคน เขาเป็นแฟนตัวยงของเบสบอล
จากวารสารโจเซเซเวนฉบับวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2017 เขาเริ่มมีความสัมพันธ์กับไมกะ ทาเกดะ นักออกแบบท่าเต้นอายุ 32 ปี ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017
แหล่งข้อมูลอื่น

มาซาฮิโระ นากาอิ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์
ภาษากวางตุ้ง

บทความนี้เกี่ยวกับภาษา สำหรับความหมายอื่น ดูที่ กวางตุ้ง (แก้ความกำกวม)
| ภาษากวางตุ้ง |
| --- | --- |
ภาษาเยฺว่
粵語 / 粤语 廣東話 / 广东话
Yuhtyúh (เยฺว่) ในอักษรจีนตัวเต็ม (ซ้าย) และอักษรจีนตัวย่อ (ขวา)
ภูมิภาค: มณฑลกวางตุ้ง, มณฑลกว่างซี, มณฑลไหหลำตะวันตก, ฮ่องกง และมาเก๊า
ชาติพันธุ์: ชาวกวางตุ้ง ชาวไถชาน
จำนวนผู้พูด: 84 ล้านคน  (2020)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  จีนจีนภาษากวางตุ้ง
ภาษาถิ่น: Yuehai (รวมกวางตุ้ง) Siyi (รวมTaishanese) Gao–Yang Yong–Xun Gou–Lou Qin–Lian Wu–Hua             
รหัสภาษา
ISO 639-3: yue
Linguasphere: 79-AAA-m
แม่แบบ:Imagefact
ภาษากวางตุ้ง (ชาวจีนเรียกว่า 粵 เยฺว่ Yuè หรือ ยฺหวืด Jyut6) เป็นหนึ่งในภาษาของตระกูลภาษาจีน ผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน บริเวณมณฑลแถบตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งได้แก่ มณฑลกวางตุ้ง เขตบริหารพิเศษฮ่องกง มาเก๊า และยังใช้มากในหมู่ของชาวจีนแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กับเหล่าชาวจีนโพ้นทะเลทั่วโลกที่อพยพไปจากมณฑลกวางตุ้งอีกด้วย โดยที่สำเนียงกวางเจาจัดเป็นสำเนียงกลางของภาษากวางตุ้ง มีผู้พูดทั่วโลกราวๆ 71 ล้านคน ซึ่งภาษากวางตุ้งจัดได้ว่าเป็นภาษาถิ่นอันดับหนึ่งของจีนที่คนพูดมากที่สุด และเป็นภาษาที่ใช้ทางการเป็นอันดับสอง รองลงมาจากภาษาจีนกลางที่เป็นภาษาราชการหลักของประเทศ
ประวัติ

ในยุคโบราณ เขตมณฑลกวางตุ้งปัจจุบันมีชาวฮั่นอาศัยอยู่น้อย การอพยพเข้ามาของชาวฮั่นเริ่มขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่น ภาษาจีนของชาวฮั่นได้ผสมผสานเข้ากับภาษาของชาวพื้นเมือง สมัยราชวงศ์สุ่ยภาคกลางของจีนเกิดสงครามบ่อย ชาวจีนฮั่นจำนวนมากจึงอพยพลงใต้ คาดว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่ภาษากวางตุ้งเริ่มพัฒนาขึ้นมา ในสมัยราชวงศ์ถัง การอพยพของชาวจีนเข้าสู่กวางตุ้งยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง มีบางส่วนกระจายไปยังพื้นที่ใกล้เคียงคือมณฑลกวางสี ในยุคนี้ ภาษากวางตุ้งได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนในภาคกลาง เริ่มมีการจัดมาตรฐาน แต่ในเวลาเดียวกันก็มีการพัฒนาคำศัพท์ และลักษณะเฉพาะของตนขึ้นมา
ในสมัยราชวงศ์ซ้อง หงวนและหมิง ภาษากวางตุ้งเริ่มมีเอกลักษณ์ของตนที่ต่างจากภาษาจีนอื่นๆ ชัดเจนมากขึ้น ช่วงปลายสมัยราชวงศ์ชิง เมืองกวางโจวเป็นเมืองท่าที่ติดต่อกับต่างชาติ มีชาวต่างชาติเรียนภาษากวางตุ้ง และใช้ภาษากวางตุ้งในการค้าขาย
ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 เป็นต้นมา ผู้พูดภาษากวางตุ้งส่วนใหญ่พูดภาษาจีนกลางด้วย โดยใช้ภาษาจีนกลางเป็นภาษาราชการและใช้ภาษากวางตุ้งเป็นภาษาในชีวิตประจำวัน ในฮ่องกงใช้ภาษากวางตุ้งเป็นภาษาในภาพยนตร์และใช้ในการติดต่อธุรกิจกับชาวจีนโพ้นทะเล ปัจจุบันภาษานี้ยังใช้ในการศึกษาและใช้กันในฮ่องกงและในหมู่ชาวจีนโพ้นทะเล การแพร่หลายของส่อที่ใช้ภาษากวางตุ้งจากฮ่องกง ทำใหมีคำยืมจากภาษากวางตุ้งแพร่ไปสู่ภาษาจีนสำเนียงอื่นๆด้วย
สำเนียง

สำเนียงที่สำคัญมี 4 สำเนียงคือ สำเนียง Yuehai ใช้พูดในกวางโจว ฮ่องกง และมาเก๊า สำเนียงไถ่ซาน ใช้พูดในไชน่าทาวน์ในสหรัฐก่อน พ.ศ. 2513 สำเนียง Gaoyan ใช้พูดใน Yanjiang และสำเนียง Guinan ใช้พูดในกวางสี โดยทั่วไป สำเนียงที่สำคัญที่สุดคือ สำเนียง Yuehai
สัทวิทยา

แม้ว่าภาษาจีนกลางจะเป็นภาษามาตรฐานและเป็นภาษากลางในจีนและไต้หวัน ภาษากวางตุ้งยังคงเป็นภาษาหลักของชาวจีนโพ้นทะเลรวมทั้งในฮ่องกง ซึ่งเป็นเพราะว่าผู้อพยพเหล่านี้ออกจากกวางตุ้งไปก่อนที่ภาษาจีนกลางจะเข้ามามีอิทธิพล หรือมิฉะนั้นก็เป็นเพราะในฮ่องกงมิได้ใช้ภาษาจีนกลางอย่างสมบูรณ์
ภาษากวางตุ้งเป็นภาษาที่มีลักษณะอนุรักษนิยมมากกว่าภาษาจีนกลาง เช่นมีเสียงตัวสะกดมากกว่า แต่ภาษากวางตุ้งก็ไม่มีวรรณยุกต์บางเสียง และรวมบางเสียงเข้าด้วยกัน
สำเนียงไถ่ซานที่ใช้พูดในสหรัฐปัจจุบันถือเป็นสำเนียงที่มีลักษณะอนุรักษนิยมมากกว่าสำเนียงที่ใช้พูดในกวางโจวและฮ่องกง โดยยังคงรักษาคำที่ขึ้นต้นด้วยเสียง /n-/ ซึ่งผู้พูดภาษากวางตุ้งที่เกิดในฮ่องกงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เปลี่ยนเป็นเสียง /l-/ และไม่มีคำที่ขึ้นต้นด้วยเสียง /ŋ-/ ตัวอย่างเช่น ngàuh nām เป็น àuh lām
ระบบเสียงของภาษากวางตุ้งต่างจากภาษาจีนกลางที่ใช้พยางค์ต่างกันเป็นส่วนใหญ่ ชุดของเสียงวรรณยุกต์ก็ต่างกัน ภาษากวางตุ้งมีวรรณยุกต์ 6-7 เสียง มีความต่างของเสียงวรรณยุกต์ระหว่างคำเป็นและคำตาย ในขณะที่ภาษาจีนกลางมีวรรณยุกต์ 5 เสียง ภาษากวางตุ้งยังคงมีเสียงตัวสะกดหลายเสียง เช่นเดียวกับภาษาฮากกาและภาษาจีนฮกเกี้ยน คือ /-m/, /-n/, /-ŋ/, /-p/, /-t/, /-k/ ส่วนภาษาจีนกลางมีเพียงเสียง /-n/, /-ŋ/ อย่างไรก็ตามระบบเสียงสระของภาษาจีนกลางมีลักษณะอนุรักษนิยมมากกว่าโดยยังคงมีเสียงสระประสมบางเสียงที่หายไปแล้วในภาษากวางตุ้ง
ระบบการเขียน

โดยทั่วไปเขียนด้วยอักษรจีนแบบเดียวกับภาษาจีนกลางแต่อ่านออกเสียงแบบภาษากวางตุ้ง มีการพัฒนาระบบการเขียนของภาษากวางตุ้งโดยเฉพาะในฮ่องกง มีการใช้อักษรที่แปลกไปจากภาษาจีนกลาง
ดูเพิ่ม

ภาษากวางตุ้งมาตรฐาน (สำเนียงกวางเจา)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กภาษาจีนถิ่นต่าง ๆ อักษรจีน และ ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในประเทศจีน |
| --- | --- |
ภาษาจีนทางการ:  จีนกลาง จีนแผ่นดินใหญ่  ไต้หวัน  กวางตุ้งมาตรฐาน ฮ่องกง  มาเก๊า  กวางเจา (โดยพฤตินัย) 
ภาษาหลัก:  จีนกลาง  กั้น  กวางตุ้ง  แคะ  เซียง  หมิ่น  อู๋  จิ้น  ฮุย  ผิง 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่น:  หมิ่นกลาง  หมิ่นตะวันออก  หมิ่นเหนือ  หมิ่นใต้  ผูเซียน 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่นใต้:  ไห่หนาน  แต้จิ๋ว  ฮกเกี้ยน 
อักษรจีน:  อักษรจีนตัวเต็ม  อักษรจีนตัวย่อ  พินอิน  จู้อิน 
ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในจีน:  จ้วง  ทิเบต  มองโกล  อุยกูร์  คาซัค  คีร์กิซ  ม้ง  เมี่ยน  แมนจู  ไทลื้อ 
รับอิทธิพลจากภาษาจีน:  เกาหลี  ญี่ปุ่น  เวียดนาม 
การกระจายตัวของผู้พูดภาษาจีนสำเนียงต่าง ๆ (จากบนลงล่าง) จีนกลาง (官话; Mandarin), จิ้น (晋方言; Jin), อู๋ (吴语; Wu), ฮุย (徽语; Hui), ก้าน (赣语; Gan), เซียง (湘; Xiang), หมิ่น (闽语 ; Min), แคะ หรือ ฮากกา (客家话; Hakka), ภาษากวางตุ้ง (粵语; Yue), ภาษากวางตุ้งสำเนียงกว่างซี (平话; Ping)
มาซากาซุ คัตสึระ

| มาซากาซุ คัตสึระ  桂 正和 |
| --- | --- |
Masakazu Katsura - Lucca Comics & Games 2014
เกิด: 10 ธันวาคม ค.ศ. 1962 จังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ชาวญี่ปุ่น
อาชีพ: นักวาดการ์ตูน
มีชื่อเสียงจาก: วิงแมน นักรบแห่งความฝัน ไอส์ Zetman
เว็บไซต์: K2R村
มาซากาซุ คัตสึระ (ญี่ปุ่น: 桂正和; โรมาจิ: Katsura Masakazu) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2505
มาซากาซุ คัตสึระเป็นผู้ที่นิยมตัวละครแบทแมนมากคนหนึ่ง โดยจะเห็นอิทธิพลของแบทแมนในงานเขียนของเขาหลายครั้ง เช่น ชาโดว์ เลดี้, ไอส์ และเซ็ทแมน
ผลงาน

พ.ศ. 2524 - Wing
พ.ศ. 2525 - Transfer Student, Transform!
พ.ศ. 2526 - วิงแมน นักรบแห่งความฝัน (Wingman)
พ.ศ. 2528 - วันเดอร์  (Vander)
พ.ศ. 2528 - Voguman
พ.ศ. 2529 - Pantenon
พ.ศ. 2530 - เลม่อน (Present From Lemon)
พ.ศ. 2532 - New of New
พ.ศ. 2532 - วิดีโอเกิร์ล ไอ  (Video Girl Ai)
พ.ศ. 25xx - วิดีโอเกิร์ล เลน
พ.ศ. 2535 - Shadow Lady Short Story
พ.ศ. 2536 - Video Girl Novel
พ.ศ. 2536 - Woman In The Man
พ.ศ. 2537 - DNA²
พ.ศ. 2537 - Zetman Short Story
พ.ศ. 2538 -  ชาโดว์ เลดี้
พ.ศ. 2539 -  M Short Story
พ.ศ. 2540 -  ไอส์ (I"s)
พ.ศ. 2544 -  Dr. Chambalee Short Story
พ.ศ. 2545 -  Zetman
ออกแบบคาแรกเตอร์ อิเรีย (Irea) นางเอกภาพยนตร์เรื่อง เซรัม (Zeiram)
ออกแบบตัวละครในวิดีโอเกม อัสทรัลเชน
มหากาพย์กู้แผ่นดิน

มหากาพย์กู้แผ่นดิน เป็นหนังสือการ์ตูนไทยแนวอิงประวัติศาสตร์ไทยเกี่ยวกับพระราชประวัติของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์คลีเนทีฟในเครืออีคิวพลัส (Cleanative/E.Q.Plus) สตอรี่บอร์ดและเนื้อเรื่อง โดย อรุณทิวา วชิรพรพงศา วาดภาพโดย มนตรี คุ้มเรือน มีจำนวน 5 เล่ม การ์ตูนชุดนี้ยังได้รับรางวัลชมเชยจากรางวัลการ์ตูนนานาชาติ (International Manga Award) ที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2008
เนื้อเรื่อง

มหากาพย์กู้แผ่นดินเป็นเรื่องราวในช่วงที่กรุงศรีอยุธยาต้อง สูญเสียเอกราชให้แก่อาณาจักรตองอู เมื่อปี พ.ศ. 2112 จนถึงการทำสงครามยุทธหัตถีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชในปี พ.ศ. 2135 โดยดำเนินเนื้อเรื่องผ่านมุมมองของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ตั้งแต่เมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์และถูกนำตัวไปเป็นองค์ประกันที่หงสาวดี ซึ่งพระองค์ได้เรียนรู้ประสบการณ์ชีวิตมากมายจากที่นั่น และเป็นจุดสำคัญในการกอบกู้เอกราชของกรุงศรีอยุธยาให้กลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม การ์ตูนเรื่องนี้ได้มีการแต่งเติมเนื้อเรื่องบางส่วนเพิ่มเข้าไปเพื่อความสนุกสนานในเรื่อง โดยมีข้อมูลกำกับอยู่ท้ายหนังสือแต่ละเล่มด้วยว่า เหตุการณ์ใดมีอยู่จริง เหตุการณ์ใดเป็นเท็จ เพื่อป้องกันความสับสนของผู้อ่าน
การแบ่งตอนในเรื่อง

มหากาพย์กู้แผ่นดินแต่ละเล่มจะมีชื่อตอนใหญ่เป็นโครงหลักในการดำเนินเรื่องของเล่มนั้น ซึ่งภายในแบ่งออกตอนย่อยต่างๆ หลายตอน โดยแต่ละเล่มมีชื่อตอนดังนี้
เล่มที่ 1 องค์ดำแห่งหงสาวดี ว่าด้วยการตกเป็นองค์ประกันต่อหงสาวดีขององค์ดำ การตัดสินใจของพระมหาธรรมราชา มุมมองที่องค์ดำมีต่อสงครามการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1 และจบที่พระสุพรรณกัลยายอมเป็นองค์ประกันของหงสาวดีแทน เพื่อให้องค์ดำได้กลับมาอยู่ที่กรุงศรีอยุธยา
เล่มที่ 2 จิ้งจอก พยัคฆา พญาราชสีห์ แกนหลักในเรื่องว่าด้วยสงครามเมืองคังและจิตใจที่ต้องการกู้เอกราชขององค์ดำ เหตุการณ์สำคัญในเรื่องที่ปรากฏได้แก่  การรบกับพระยาจีนจันตุ การสวรรคตของพระเจ้าบุเรงนอง การพบกันครั้งแรกระหว่างองค์ดำกับนัตจินหน่องหรือพระสังขทัต และการทำสงครามเมืองคัง
เล่มที่ 3 อิสรภาพสู่แผ่นดิน กล่าวถึงเหตุการณ์กบฏเมืองอังวะ แผนการกำจัดองค์ดำของฝ่ายหงสาวดี การประกาศตัดขาดไม่ขึ้นกับหงสาวดีอีกต่อไปขององค์ดำ และเหตุการณ์พระแสงปืนต้นข้ามแม่น้ำสะโตง
เล่มที่ 4  แสงดาบปราบศัตรูพ่าย เนื้อหาอยู่ในช่วงสงครามหลังการประกาศอิสรภาพ เมื่อหงสาวดียกทัพตีกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 3 ครูดาบนิรนามขององค์ดำว่าได้เปิดเผยตัวตนว่าเป็นแม่ทัพเอกของหงสาวดี ชื่อ ลักไวทำมู ศึกครั้งนี้กลายเป็นบทเรียนสุดท้ายระหว่างครูกับศิษย์ องค์ดำจึงต้องเอาชนะครูดาบผู้นี้ให้ได้เพื่อไปให้ถึงคำตอบที่ทรงมีอยู่ในใจ
เล่มที่ 5  มหาสงครามยุทธหัตถี แกนหลักของเรี่องกล่าวถึงเหตุการณ์ยุทธหัตถี
ตัวละคร

* องค์ดำ (สมเด็จพระนเรศวรมหาราช)
พระสุพรรณกัลยา
มณีจันทร์
พระเจ้าบุเรงนอง
พระเจ้านันทบุเรง (มังชัยสิงห์)
มังสามเกียด (พระมหาอุปราชมังกะยอชวา)
นัตจินหน่อง (พระสังขทัต ราชบุตรพระเจ้าตองอู)
พระมหาธรรมราชา
พระวิสุทธิกษัตรีย์
องค์ขาว (สมเด็จพระเอกาทศรถ)
ครูดาบนิรนาม (ลักไวทำมู)
พระราชมนู
องค์ดำและพระมหาธรรมราชา
มัสยิดใหญ่แห่งโฮฮอต

| มัสยิดใหญ่แห่งโฮฮอต جامع خو خا خاوتا |
| --- | --- |
呼和浩特清真大寺

ศาสนา
ศาสนา: อิสลามนิกายซุนนี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เลขที่ 28 ถนนทงเต้าใต้ อำเภอหุยหมิน โฮฮอต เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ประเทศจีน
ที่ตั้งในประเทศจีน
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°48′34.8″N 111°39′20.0″E﻿ / ﻿40.809667°N 111.655556°E﻿ / 40.809667; 111.655556
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: จีน, อาหรับ
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1693
ลักษณะจำเพาะ
หอคอย: 1
ความสูงหอคอย: 15 เมตร
พื้นที่ทั้งหมด: 4,000 ตารางเมตร
มัสยิดใหญ่แห่งโฮฮอต (จีน: 呼和浩特清真大寺; พินอิน: Hū Hé Hào Tè Qīng Zhēn Dà Sì) เป็นมัสยิดในอำเภอหุยหมิน โฮฮอต เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ประเทศจีน โดยเป็นมัสยิดที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน
ประวัติ

มัสยิดนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1693 โดยชาวหุย ต่อมาจึงปรับปรุงใหม่ใน ค.ศ. 1789 และ ค.ศ. 1923