stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮิยกโกะ
การออกอากาศ

จากตารางด้านล่าง สีน้ำเงิน แสดงเรตติงต่ำสุด และ สีแดง แสดงเรตติงสูงสุด
| สัปดาห์ | ตอนที่ | วันออกอากาศ | ชื่อตอนภาษาญี่ปุ่น | ชื่อตอนแปลภาษาไทย | กำกับโดย | เรตติงเฉลี่ยรายสัปดาห์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1–6 | 3–8 เมษายน | お父ちゃんが帰ってくる！ | พ่อกลับมาหา! | ฮิโรชิ คูโรซากิ | 19.4% |
| 2 | 7–12 | 10–15 เมษายน | 泣くのはいやだ、笑っちゃおう | อย่าร้องไห้แล้วมายิ้มกันเถอะ | ฮิโรชิ คูโรซากิ | 19.2% |
| 3 | 13–18 | 17–22 เมษายน | 明日に向かって走れ！ | หันหน้าไปยังวันพรุ่งนี้แล้ววิ่งออกไป! | ทาเกชิ ฟูกูโอกะ | 19.3% |
| 4 | 19–24 | 24–29 เมษายน | 旅立ちのとき | ห้วงเวลาแห่งการออกเดินทาง | ฮิโรชิ คูโรซากิ | 19.1% |
| 5 | 25–30 | 1–6 พฤษภาคม | 乙女たち、ご安全に！ | เหล่าสาว ๆ ขอให้ปลอดภัย! | ทาดาชิ ทานากะ | 18.2% |
| 6 | 31–36 | 8–13 พฤษภาคม | 響け若人のうた | เพลงของหนุ่มสาวหวนกลับคืน | ทาดาชิ ทานากะ | 19.6% |
| 7 | 37–42 | 15–20 พฤษภาคม | 椰子の実たちの夢 | ฝันถึงผลปาล์ม | ทาเกชิ ฟูกูโอกะ | 19.8% |
| 8 | 43–48 | 22–27 พฤษภาคม | 夏の思い出はメロン色 | ความทรงจำในฤดูร้อนคือสีของเมลอน | เท็ตสึยะ วาตานาเบะ | 19.3% |
| 9 | 49–54 | 29 พฤษภาคม–3 มิถุนายน | 小さな星の、小さな光 | แสงไฟจาง ๆ จากดวงดาวเล็ก ๆ | ทาดาชิ ทานากะ | 19.1% |
| 10 | 55–60 | 5–10 มิถุนายน | 谷田部みね子ワン、入ります | มิเนโกะ ยาตาเบะ วัน, จะเข้าแล้วนะ | ฮิโรชิ คูโรซากิ | 19.2% |
| 11 | 61–60 | 12–17 มิถุนายน | あかね荘にようこそ！ | ยินดีต้อนรับสู่อากาเนะโซะ! | ทาเกชิ ฟูกูโอกะ | 19.6% |
| 12 | 67–72 | 19–24 มิถุนายน | 内緒話と、春の風 | ซุบซิบเรื่องความลับผ่านสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ | เท็ตสึยะ วาตานาเบะ | 19.8% |
| 13 | 73–78 | 26 มิถุนายน–1 กรกฎาคม | ビートルズがやって来る | ในที่สุดเดอะบีเทิลส์ก็มาซักที | ทาดาชิ ทานากะ | 20.6% |
| 14 | 79–84 | 3–8 กรกฎาคม | 俺は笑って生きてっとう！ | ฉันน่ะจะยิ้มและใช้ชีวิตต่อไป! | ทาเกชิ คาวากามิ | 20.4% |
| 15 | 85–90 | 10–15 กรกฎาคม | 恋、しちゃったのよ | เผลอรักเข้าเสียแล้ว | เท็ตสึยะ วาตานาเบะ | 19.9% |
| 16 | 91–96 | 17–22 กรกฎาคม | アイアイ傘とノック | แชร์ร่มคันเดียวกันและน็อก | ยูซูเกะ โฮริอูจิ | 20.5% |
| 17 | 97–102 | 24–29 กรกฎาคม | 運命のひと | คนแห่งโชคชะตา | ฮิโรชิ คูโรซากิ | 21.1% |
| 18 | 103–108 | 31 กรกฎาคม–5 สิงหาคม | 大丈夫、きっと | ไม่เป็นไร ไม่ว่าอย่างไรก็... | ทาดาชิ ทานากะ | 22.4% |
| 19 | 109–114 | 7–12 สิงหาคม | ただいま。おかえり。 | กลับมาแล้ว, ยินดีต้อนรับกลับ | ฮิโรชิ คูโรซากิ | 22.4% |
| 20 | 115–120 | 14–19 สิงหาคม | さて、問題です | เอาล่ะ นี่คือคำถาม | เค็นซูเกะ มัตสึกิ | 20.9% |
| 21 | 121–126 | 21–26 สิงหาคม | ミニスカートの風が吹く | มินิสเกิร์ตแห่งสายลมเบ่งบาน | ทาเกชิ คาวากามิ | 21.4% |
| 22 | 127–132 | 28 สิงหาคม–2 กันยายน | ツイッギーを探せ！ | ฆ่าทวิกกี้เดี๋ยวนี้! | เท็ตสึยะ วาตานาเบะ | 22.0% |
| 23 | 133–138 | 4–9 กันยายน | 乙女たちに花束を | ช่อดอกไม้แด่พวกเธอ | ยูซูเกะ โฮริอูจิ เค็นซูเกะ มัตสึกิ | 21.8% |
| 24 | 139–144 | 11–16 กันยายน | 真っ赤なハートを君に | มอบหัวใจดวงสีแดงแด่เธอ | ทาดาชิ ทานากะ ไมโกะ อิตางากิ | 21.7% |
| 25 | 145–150 | 18–23 กันยายน | 大好き | รักที่สุด | ทาเกชิ ฟูกูโอกะ | 22.1% |
| 26 | 151–156 | 25–30 กันยายน | グッバイ、ナミダクン | ลาก่อน, เจ้าน้ำตา | ฮิโรชิ คูโรซากิ | 23.0% |
| เรตติงเฉลี่ย (ภูมิภาคคันโต) | เรตติงเฉลี่ย (ภูมิภาคคันโต) | เรตติงเฉลี่ย (ภูมิภาคคันโต) | เรตติงเฉลี่ย (ภูมิภาคคันโต) | เรตติงเฉลี่ย (ภูมิภาคคันโต) | เรตติงเฉลี่ย (ภูมิภาคคันโต) | 20.4% |
เพลงประกอบ

| ฮิยกโกะ ออริจินัลซาวด์แทร็ก |
| --- | --- | --- |
|  01. ひよっこのマーチ  02. 大好き！  03. 奥茨城賛歌  04. 不器用なひよこ  05. 刈り入れどき  06. Letter  07. 奥茨城なんだからすがたねえ   08. 家族 〜田舎道〜  09. 拝啓、私は元気です  10. 家族  11. 土の匂い  12. 東京1964  13. 都会の香り |  14. ご説明します  15. 刺さる視線  16. 気づき  17. ようこそ乙女寮へ  18. 家族 〜my dear〜  19. がんばっぺ！みね子  20. 空の向こうのあなたへ  21. 勝負の日  22. 乙女ごころ  23. The World is Mine !  24. 衝動  25. ひよっこのマーチ 〜宝物〜  26. ひよっこのマーチ 〜夕焼け〜 |  27. 消えない傷  28. 茨城一番ごじゃっぺ伝説  29. 家族 〜雨上がり〜  30. 気まずい沈黙  31. 今日もお天気  32. ベルトコンベア 〜恐ろしき鶏小屋  33. 夢沈む街  34. 不思議の国の実  35. 糧  36. エール  37. 空の向こうのあなたへ 〜Piano solo〜 |
วางจำหน่าย 21 มิถุนายน ค.ศ. 2017 (วิกเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์) VICL-64804

ฮิยกโกะ ออริจินัลซาวด์แทร็ก 2
|  01. on STAGE!  02. 新しい世界  03. キュイジーヌ  04. 早朝競争曲  05. お閑なら来てね  06. パンに沢庵〜トホホ編〜  07. 凛  08. 祈り  09. 深まる謎  10. 吹きすさぶ風  11. 一日の終わりに  12. 色とりどりの日々  13. portrait  |  14. 弾む恋心  15. 婿入り  16. 裏庭サークル  17. 昼下がりのTea Time  18. 毅然  19. 嘆息  20. 降りしきる雨  21. 奇跡  22. 同じ空の下  23. ひよっこ結婚行進曲  24. 家族〜Blues〜  25. 茨城の男  26. ヒ・ト・メ・ボ・レ |  27. 青春のひとコマ  28. 奥茨城3バカ高校生  29. パンに沢庵  30. 大いなる愛  31. 恋の正面衝突  32. 糧​ 〜Vocal〜  33. ひよっこサンバ  34. 恋のうた  |
วางจำหน่าย 30 สิงหาคม ค.ศ. 2017 (วิกเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์) VICL-64836
เชิงอรรถ

↑  ในภาษาญี่ปุ่นบ้างสะกดเป็น ひよこ
↑  คัดมาจากหนึ่งในเนื้อร้องของ "มิอาเงเตะโกรังโยรุโนะโฮชิ" โดย คีว ซากาโมโตะ
↑  ตอนที่ 128 ถูกระงับการออกอากาศในตอนเช้าจากการรายงานข่าวการทดสอบยิงขีปนาวุธของเกาหลีเหนือ [en] และย้ายไปออกอากาศช่วงเที่ยงแทน เรตติงเฉลี่ยของตอนที่ 128 คือ 11.6%
↑  ตอนที่ 143 ถูกระงับการออกอากาศในตอนเช้าจากการรายงานข่าวการทดสอบยิงขีปนาวุธของเกาหลีเหนือ [en] และย้ายไปออกอากาศช่วงเที่ยงแทน เรตติงเฉลี่ยของตอนที่ 143 คือ 10.5%
มีอา มอตต์ลีย์

| ดิอออนอระเบิลมีอา มอตต์ลีย์SC MP |
| --- | --- |
มอตต์ลีย์ใน ค.ศ.2021

นายกรัฐมนตรีบาร์เบโดสคนที่ 8
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  25 พฤษภาคม ค.ศ. 2018
กษัตริย์: เอลิซาเบธที่ 2 (จนถึง ค.ศ. 2021)
ประธานาธิบดี: ซานดรา เมสัน (ตั้งแต่ ค.ศ. 2021)
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์: ซานดรา เมสัน (จนถึง ค.ศ. 2021)
รอง: แซนเทีย แบรดชอว์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2022)
ก่อนหน้า: Freundel Stuart
รองนายกรัฐมนตรีบาร์เบโดสคนที่ 7
ดำรงตำแหน่ง 26 พฤษภาคม 2003 – 15 มกราคม ค.ศ. 2008
นายกรัฐมนตรี: โอเวน อาร์เทอร์
ก่อนหน้า: บิลลี มิลเลอร์
ถัดไป: Freundel Stuart
ผู้นำฝ่ายค้าน
ดำรงตำแหน่ง 26 หุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 – 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2018
นายกรัฐมนตรี: Freundel Stuart
ก่อนหน้า: โอเวน อาร์เทอร์
ถัดไป: โจเซฟ แอเธอร์ลีย์
ดำรงตำแหน่ง 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 – 18 ตุลาคม ค.ศ. 2010
นายกรัฐมนตรี: เดวิด ทอมป์สัน
ก่อนหน้า: เดวิด ทอมป์สัน
ถัดไป: โอเวน อาร์เทอร์
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จากเซนต์ไมเคิลตะวันออกเฉียงเหนือ
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  6 กันยายน ค.ศ. 1994
ก่อนหน้า: Leroy Brathwaite
คะแนนเสียง: 3,243 (62.1%)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1965-10-01) 1 ตุลาคม ค.ศ. 1965 (59 ปี) ประเทศบาร์เบโดส
พรรคการเมือง: พรรคแรงงานบาร์เบโดส
ญาติ: อีวา มอตต์ลีย์ (ลูกพี่ลูกน้อง)
ที่อยู่อาศัย: อิลาโรคอร์ต (2018–ปัจจุบัน)
การศึกษา: Merrivale Preparatory School; United Nations International School; Queen's College (Barbados)
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน (LLB)
   เสียงของมีอา มอตต์ลีย์  มีอา มอตต์ลีย์พูดถึงความร่วมมือระหว่างบาร์เบโดสและสหรัฐ บันทึกกในวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2021 

มีอา อาเมอร์ มอตต์ลีย์, SC, MP (อังกฤษ: Mia Amor Mottley; เกิดวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1965) เป็นนักการเมืองและทนายความชาวบาร์เบโดสที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีบาร์เบโดสคนที่ 8 ตั้งแต่ ค.ศ. 2018 และหัวหน้าพรรคแรงงานบาร์เบโดส (BLP) ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 ในตำแหน่งทั้งสองแต่ละอย่างนั้น มอตต์ลีย์เป็นสตรีคนแรกที่ได้ เธอยังเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศในระบบสาธารณรัฐนิยมหลังการเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญที่เธอเสนอแนะให้ยุบเลิกราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญของประเทศ
มอตต์ลีย์เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากเขตเลือกตั้งเซนต์ไมเคิลตะวันออกเฉียงเหนือตั้งแต่ ค.ศ. 1994 โดยใน ค.ศ. 1994 ถึง 2008 เธอดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายตำแหน่ง รวมถึงตำแหน่งอัยการสูงสุดบาร์เบโดส กลายเป็นสตรีคนแรกที่ได้รับการแต่งตั้ง เธอยังเป็นสมาชิก Inter-American Dialogue
มอตต์ลีย์เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายค้านสองครั้งในสภาผู้แทนราษฎรบาร์เบโดส ครั้งแรกใน ค.ศ. 2008 ถึง 2010 และอีกครั้งใน ค.ศ. 2013 ถึง 2018 โดยใน ค.ศ. 2018 พรรคที่มอตต์ลีย์เป็นหัวหน้าชนะการการเลือกตั้ง 24 พฤษภาคมอย่างถล่มทลายครั้งประวัติศาสตร์ด้วยการได้ที่นั่งในสภา 30 ที่นั่งทั้งหมด ทำให้เป็นพรรคแรกที่ทำสิ่งนี้ได้ นอกจากนี้ยังชนะคะแนนเสียงของผู้มีสิทธิเลือกตั้งถึงร้อยละ 72.8 ถือเป็นส่วนแบ่งคะแนนเสียงสูงสุดที่พรรคการเมืองหนึ่งเคยทำได้ในช่วงการเลือกตั้งทั่วไป
มอตต์ลีย์ได้ดำรงตำแหน่งสมัยที่สองในการเลือกตั้ง ค.ศ. 2022 ด้วยการกวาดที่นั่งทั้งหมด 30 ที่ในสภานิติบัญญัติ ซึ่งเธอเรียกเป็น การเลือกตั้งฉับพลัน เธอยังคงเป็นผู้นำประเทศเพศหญิงที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุด
เธอถูกมองเป็นผู้สมัครชั้นนำในการสืบทอดตำแหน่งเลขาธิการสหประชาชาติต่อจากอังตอนียู กูแตรึช
อ่านเพิ่ม

"10 things to know about Mia Mottley". Loop News Barbados. Trend Media. 25 May 2018. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 November 2020. สืบค้นเมื่อ 31 March 2021.
Mc Kenzie, Rhianna (9 July 2021). "Mia Mottley: Female leadership rare in Caribbean". Trinidad and Tobago Newsday.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
Tony Best, "Mia's rich political heritage", The Nation (23 January 2008).
Barbados Parliament Opposition Leader, barbadosparliament.com (2008).
"PM Mottley Interviewed by CNN's Amanpour Show (April 29/20)"
Mia Mottley, Getty Images
"Profile: The Honourable Mia Mottley", Nelson Mandela Foundation.
"Mia Mottley, Prime Minister of Barbados at the Opening of the #COP27 World Leaders Summit", 7 November 2022.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
เกาะตะรุเตา

| --- | --- |
อ่าวตะโละวาว
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ช่องแคบมะละกา
พิกัด: 6°37′N 99°39′E﻿ / ﻿6.617°N 99.650°E﻿ / 6.617; 99.650
กลุ่มเกาะ: กลุ่มเกาะตะรุเตา
พื้นที่: 152.01 ตารางกิโลเมตร (58.69 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 708 ม. (2323 ฟุต)
การปกครอง
 ไทย
จังหวัด: สตูล
อำเภอ: เมืองสตูล
ตำบล: เกาะสาหร่าย
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
รหัสไปรษณีย์: 91110
รหัสภูมิศาสตร์: 910106
ชายหาดของเกาะตะรุเตา
เกาะตะรุเตา เป็นเกาะหลัก เกาะใหญ่ที่สุดในอุทยานแห่งชาติตะรุเตา ซึ่งประกอบด้วยเกาะน้อยใหญ่จำนวน 51 เกาะ ตั้งอยู่ในช่องแคบมะละกา ในท้องที่ตำบลเกาะสาหร่าย อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ด้านใต้ของเขตอุทยานแห่งชาติตะรุเตา ห่างจากเกาะลังกาวี ของมาเลเซีย 4.8 กิโลเมตร รวมทั้งพื้นที่บนเกาะและทะเลประมาณ 931,250 ไร่ หรือ 1,490 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์

คำว่า "ตะรุเตา" เป็นภาษามลายู เพี้ยนมาจากคำว่า เตอลุกตาวาร์ (Teluk Tawar) แปลว่า "อ่าวจืด" หรือ "อ่าวน้ำจืด" เพราะบนเกาะแห่งนี้เป็นเกาะที่เดียวที่มีธารน้ำจืดอยู่ด้วย
ใน พ.ศ. 2479 มีการประกาศพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นโจรผู้ร้าย กรมราชทัณฑ์จึงหาสถานที่ที่มีภูมิประเทศเหมาะสม ซึ่งในที่สุดได้เลือกเกาะตะรุเตาและจัดตั้งขึ้นเป็นทัณฑสถาน โดยเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 กลุ่มบุกเบิกของกรมราชทัณฑ์ ภายใต้การนำของขุนพิธานทัณฑทัย ได้ขึ้นสำรวจเกาะตะรุเตาบริเวณอ่าวตะโละอุดังและอ่าวตะโละวาว เพื่อจัดทำเป็นทัณฑสถาน โดยฟันฝ่าอุปสรรคทางธรรมชาตินานัปการเป็นเวลา 11 เดือน งานบุกเบิกจึงสิ้นสุดลง หลังจากเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2481 เกาะตะรุเตาก็เป็นทัณฑสถานและเป็นนิคมฝึกอาชีพของนักโทษเด็ดขาด และนักโทษผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตหวงห้ามที่ดินบนเกาะนี้ เพื่อประโยชน์แก่การราชทัณฑ์โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 56 หน้า 566 ลงวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 ปลาย พ.ศ. 2482 รัฐบาลได้ส่งนักโทษการเมืองจากคดีกบฏบวรเดช (พ.ศ. 2476) และกบฏนายสิบ (พ.ศ. 2478) จำนวน 70 นาย มายังเกาะตะรุเตาซึ่งถูกกักบริเวณไว้ที่อ่าวตะโละอุดัง โดยจำนวนนักโทษทั้งหมดมีราว 4,000 คน
ในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา (พ.ศ. 2484-2488) เกาะตะรุเตาถูกตัดขาดออกจากแผ่นดินใหญ่ เกิดปัญหาขาดแคลนอาหาร ยา และเครื่องใช้ต่าง ๆ ต้น พ.ศ. 2487 ผู้คุมนักโทษได้ทำตัวเป็นโจรสลัดเข้าปล้นสะดมเรือบรรทุกสินค้าชาวไทยและต่างประเทศที่แล่นแผ่นไปมา ในที่สุดรัฐบาลไทยและทหารอังกฤษได้เข้าปราบโจรสลัดเกาะตะรุเตาสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2489 และอีกสองปีต่อมากรมราชทัณฑ์ จึงได้ยกเลิกนิคมฝึกอาชีพตะรุเตาในที่สุด
ในเกาะมีนักโทษการเมืองรวมกว่า 4,000 คน นักโทษเหล่านี้ถูกทารุณกรรมหลายรูปแบบ ทั้งการเฆี่ยนตี สมอบก การใช้แรงงานอย่างทารุณกรรม รวมถึงการฆาตกรรม เช่นการยิงทิ้ง ทั้งนี้ยังเจอกับนักการเมือง ที่ฉ้อราษฎร์บังหลวง กักตุนยารักษาโรค อาหาร เป็นเหตุให้ต้องมีความอดอยาก เจ็บป่วยเหมือนขังลืม นักโทษที่หลงเหลือได้รับการอภัยโทษ ตาม พ.ร.บ.นิรโทษกรรมแก่บรรดานักการเมือง เมื่อ 1 สิงหาคม 2487 โดย นายควง อภัยวงศ์
ต่อมาใน พ.ศ. 2516 จึงได้มีการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติทางทะเล
ดูเพิ่ม

อุทยานแห่งชาติตะรุเตา
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว เกาะตะรุเตา จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
รูปถ่ายเกาะตะรุเตา เก็บถาวร 2015-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หาดโอมาฮา

หาดโอมาฮา (อังกฤษ: Omaha Beach) เป็นรหัสเรียกขานของจุดยกพลขึ้นบก หนึ่งในห้าส่วนของการโจมตีเขตยึดครองของเยอรมันในประเทศฝรั่งเศส โดยฝ่ายสัมพันธมิตรในการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดีเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1944 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ชายหาดตั้งอยู่ที่ชายฝั่งทะเลนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส หันหน้าเข้าสู่ช่องแคบอังกฤษ มีระยะทางยาว 8 กิโลเมตร จากทางตะวันออกของแซ็งตอนอรีน-เด-แปร์ต (Sainte-Honorine-des-Pertes) ถึงทางตะวันตกของเวียร์วีล (Vierville-sur-Mer) บนฝั่งขวาของชะวากทะเลแม่น้ำดูฟว์ (Douve)
กองกำลังสัมพันธมิตรทำการบุกโจมตีกองทัพนาซีเยอรมันที่ยึดครองประเทศฝรั่งเศส และทวีปยุโรปอยู่ โดยเป็นการสนธิกำลังของกองพลพลร่มที่ 101 กับกองพลพลร่มที่ 82 และกองพลทหารราบที่ 4 ของสหรัฐอเมริกา เพื่อเป็นกองกำลังผสมกองทัพน้อยที่ 7 ภายใต้การบังคับบัญชาของ พลเอกโอมาร์ แบรดลี่ย์ โดยที่กองพลพลร่มที่ 101 กับกองพลพลร่มที่ 82 จะเดินทางโดยเครื่องบิน จากประเทศอังกฤษ กระโดดร่มลงเหนือแนวหลังของแนวป้องกันตามแนวหาดนอร์ม็องดีร์ เพื่อก่อกวนและโจมตี แนวป้องกัน รวมทั้งยึดพื้นที่ให้กับทางกองพลทหารราบที่ 4 เข้าบุกในตอนเช้าตรู่โดยเรือยกพลขึ้นบกเบา
ภูมิประเทศและการป้องกัน

หาดโอมาฮาเป็นหาดรูปพระจันทร์เสี้ยว ปลายหาดทั้งสองด้านเป็นหน้าผาหิน หาดค่อยๆ ลาดลงไปในน้ำเป็นความยาวเฉลี่ย 275 เมตร ระหว่างจุดน้ำลงถึงและจุดน้ำขึ้นถึง เหนือเส้นแนวน้ำเป็นตลิ่งก้อนกรวดสูง 2.4 เมตร และอาจกว้างถึง 14 เมตรในบางพื้นที่ ปลายสุดทางด้านตะวันตกของหาดก้อนกรวดเป็นเขื่อนหินป้องกันชายฝั่ง (ส่วนขายขยายเพิ่มไปทางตะวันออกเป็นไม้) สูง 1.5–4 เมตร ส่วนที่เหลือสองในสามของหาดหลังเขื่อนป้องกันชายฝั่งทอดตัวลงต่ำจบกับตลิ่งทราย หลังตลิ่งทรายและเขื่อนป้องกันชายฝั่งเป็นสันทรายเป็นชั้นๆ ทอดตัวอยู่ โดยแคบเรียวไปทางปลายทั้งสองของหาดและยาวเข้าไปในแผ่นดินถึง 180 เมตรเมื่อวัดจากตรงกึ่งกลางหาด มีผาชันหรือตลิ่งชันสูง 30–50 เมตร ถัดมา ซึ่งถูกตัดแบ่งหุบเขาขนาดเล็กซึ่งปกคลุมด้วยต้นไม้ หรือสามารถวาดภาพได้เป็นห้าจุดตามความยาวของหาด มีชื่อรหัสจากตะวันตกไปตะวันออกว่า ดี-1, ดี-3, อี-1, อี-3 และ เอฟ-1
การเตรียมการป้องกันของเยอรมันและการที่ไม่มีการป้องกันต่างๆในเขตน้ำลึกแสดงให้เห็นว่า แผนการป้องกันคือการหยุดการโจมตีไว้ที่ชายหาด มีการสร้างสิ่งกีดขวางสี่แถวในน้ำ สิ่งกีดขวางแถวแรกไม่ต่อเนื่องกัน มีช่องว่างเล็กน้อยในตอนกลางของส่วนด็อกไวต์และช่องว่างขนาดใหญ่ครอบคลุมทั่วทั้งส่วนอีซีเรด แถวสิ่งกีดขวางห่างจากเส้นน้ำขึ้น 250 เมตร ประกอบด้วย รั้วเบลเยี่ยม (Belgian Gates) ผูกทุ่นระเบิด 200 รั้ว แถวที่สองถัดมาอีก 30 เมตรเป็นแถวสิ่งกีดขวางต่อเนื่องกันเป็นรั้วไม้ที่ปักลงในทรายหันปลายออกไปทางทะเล และทุกๆ หนึ่งในสามของรั้วจะฝังทุ่นระเบิดรถถังไว้ แต่วิธีนี้กับไม่ได้ผลเท่าที่ฝ่ายเยอรมันคาดหวังไว้ อีก 32 หลา (30 ม.) ของชายฝั่ง เส้นนี้เป็นแนวบันไดลาด 450 อันต่อเนื่อง มีการออกแบบและติดตั้งทุ่นระเบิดเพื่อบังคับให้พาหนะพื้นราบยกขึ้นและพลิกคว่ำหรือกระตุ้นให้กับระเบิดทำงาน เส้นสุดท้าย สุดท้ายเป็นแนวต่อเนื่องของเชกเฮดจ์ฮอก (Czech hedgehog) 165 หลา (150 เมตร) จากชายฝั่ง พื้นที่ระหว่างชายฝั่งกรวดและตลิ่งชันมีทั้งกับระเบิดมีสายและทุ่นระเบิดกระจัดกระจายไปตามทางลาด
ระเบียงภาพ

แผนภาพตัดขวางของหาดโอมาฮา
ป้อมปืนพันเซอร์ IVของเยอรมันถูกติดตั้งบนที่กำบังที่หาดโอมาฮา เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944
ป้อมปืนของเยอรมันที่หาดโอมาฮา
ภายในป้อมปืนของเยอรมันที่หาดโอมาฮา
ข้อมูล

Buckingham, William F. (2004). D-Day: The First 72 Hours. Tempus Publishing. ISBN 978-0-7524-2842-0.
Caddick-Adams, Peter (2019). Sand & Steel: A New History of D-Day. London: Hutchinson. ISBN 978-1-84794-8-281.
Trigg, Jonathan (2019). D-Day through German Eyes: How the Wehrmacht Lost France. Stroud UK: Amberley. ISBN 978-1-4456-8931-9.
อ่านเพิ่ม

Andrews, Ernest A.; Hurt, David B. (2022). A Machine Gunner's War: From Normandy to Victory with the 1st Infantry Division in World War II. Philadelphia & Oxford: Casemate. ISBN 978-1636241043.
Harrison, G. A. (1951). Cross-Channel Attack (PDF). United States Army in World War II: The European Theater of Operations. Washington, DC: Office of the Chief of Military History, Department of the Army. OCLC 606012173. สืบค้นเมื่อ 9 June 2014.
Omaha Beachhead (6 June–13 June 1944). American Forces in Action Series (2011 Digital ed.). Washington DC: Historical Division, War Department. 1945. OCLC 643549468. สืบค้นเมื่อ 1 January 2015.
แหล่งข้อมูลอื่น

Omaha Beach Memorial เก็บถาวร 2022-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
29th Infantry Division Historical Society
American D-Day: Omaha Beach, Utah Beach & Pointe du Hoc เก็บถาวร 2020-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
352nd Infantrie Division History เก็บถาวร 2007-04-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Omaha Beach Mémoire
Omaha,6 juin 1944: Démythifier et Démystifier
D-Day : Etat des Lieux : Omaha Beach
Photos of Omaha Beach and the American Cemetery, with text by Ernie Pyle and President Clinton
IX Engineer Command
Oral history interview with Franklyn Johnson. from the Veterans History Project at Central Connecticut State University.
49°22′08″N 0°52′07″W﻿ / ﻿49.36889°N 0.86861°W﻿ / 49.36889; -0.86861
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
อื่น ๆ:  NARA
เศรษฐศาสตร์สำนักมาคส์

เศรษฐศาสตร์สำนักมาคส์ เป็นสำนักความคิดเศรษฐกิจการเมืองลัทธิอื่น รากฐานของสำนักดังกล่าวสืบย้อนไปได้ถึงการวิพากษ์เศรษฐกิจการเมืองคลาสสิกในงานวิจัยของคาร์ล มาคส์และฟรีดริช เอ็งเงิลส์ เศรษฐศาสตร์สำนักมาคส์ประกอบด้วยทฤษฎีต่าง ๆ จำนวนมาก และในหลายกรณีใช้การวิเคราะห์แบบมาคส์เพื่อประกอบหรือส่งเสริมแนวเข้าสู่การศึกษาแนวอื่น ทั้งนี้พึงทราบว่าบุคคลไม่จำเป็นต้องเป็นนักลัทธิมาคส์ในทางการเมืองจึงจะเป็นนักเศรษฐศาสตร์สำนักมาคส์ สองคำนี้จึงไม่ใช่คำไวพจน์
เศรษฐศาสตร์สำนักมาคส์ให้ความสนใจกับการวิเคราะห์วิกฤตในทุนนิยม บทบาทและการกระจายของผลผลิตส่วนเกินและมูลค่าส่วนเกินในระบบเศรษฐกิจต่าง ๆ สภาพและจุดกำเนิดของมูลค่าทางเศรษฐกิจ ผลกระทบของชนชั้นและการต่อสู้ของชนชั้นในเรื่องกระบวนการทางเศรษฐกิจและการเมือง และกระบวนการวิวัฒนาการทางเศรษฐกิจ
เศรษฐศาสตร์สำนักมาคส์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแวดวงวิชาการ มีความแตกต่างจากอุดมการณ์การเมืองลัทธิมาคส์ ตลดจนแง่มุมเชิงบรรทัดฐานของความคิดแบบลัทธิมาคส์ โดยมีมุมมองว่าแนวเข้าสู่การศึกษาดั้งเดิมของมาคส์ในการทำความเข้าใจเศรษฐศาสตร์และการพัฒนาเศรษฐกิจเป็นเอกเทศเชิงภูมิปัญญาจากการสนับสนุนสังคมนิยมปฏิวัติของมาคส์ นักเศรษฐศาสตร์สำนักมาคส์มิได้ยึดถืองานของมาคส์และนักลัทธิมาคส์ที่มีชื่อเสียงอื่นเท่านั้น แต่ยังยกมาจากแหล่งข้อมูลที่ไม่ใช่นักลัทธิมาคส์อื่นด้วย
แม้ว่าสำนักมาคส์ถือว่าเป็นลัทธิอื่น แต่ความคิดที่มาจากเศรษฐศาสตร์สำนักมาคส์มีส่วนช่วยให้เกิดความเข้าใจกระแสหลักของเศรษฐกิจโลก มโนทัศน์บางอย่างพัฒนาขึ้นในเศรษฐศาสตร์สำนักมาคส์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวข้องกับการสะสมทุนและวงจรเศรษฐกิจ ซึ่งเหมาะสมสำหรับใช้ในระบบทุนนิยม (เช่น ความคิดเรื่องการทำลายล้างอย่างสร้างสรรค์ของโจเซฟ ชุมเปเตอร์)
ปฏิกิริยาของมาคส์ต่อเศรษฐศาสตร์คลาสสิก

เศรษฐศาสตร์ของมาคส์มีจุดตั้งต้นมาจากนักเศรษฐศาสตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุคของเขา ได้แก่ นักเศรษฐศาสตร์คลาสสิกชาวบริติช อดัม สมิธ, ทอมัส โรเบิร์ต มาลธัส และ เดวิด ริคาร์โด
ใน ความมั่งคั่งของประชาชาติ (ค.ศ. 1776) สมิธให้เหตุผลว่าลักษณะสำคัญที่สุดของเศรษฐกิจแบบตลาดคืออนุญาตให้ความสามารถการผลิตเติบโตได้อย่างรวดเร็ว สมิธอ้างว่าตลาดที่กำลังเติบโตกระตุ้นให้เกิด "การแบ่งงานกันทำ" มากขึ้น (เช่น ธุรกิจ และ/หรือคนงานที่ทำหน้าที่เฉพาะ) และส่งผลให้เกิดผลิตภาพมากขึ้นตามลำดับ แม้ว่าโดยทั่วไปสมิธจะกล่าวถึงแรงงานเพียงเล็กน้อย แต่เขาก็สังเกตว่าการแบ่งงานกันทำเมื่อถึงจุดหนึ่งจะเป็นผลเสียต่อผู้ที่มีงานแคบลงเรื่อย ๆ เมื่อมีการแบ่งงานกันทำมากขึ้น สมิธยังยืนยันว่าเศรษฐกิจแบบปล่อยให้ทำไปจะแก้ไขมันเองได้ตามเวลา
มาร์กซ์เห็นด้วยกับสมิธโดยอ้างว่าผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจที่เป็นประโยชน์ที่สำคัญของทุนนิยมคือการเติบโตของความสามารถผลิตภาพอย่างรวดเร็ว มาคส์ยังขยายความอย่างมากในความคิดว่ากรรมกรอาจได้รับโทษเมื่อทุนนิยมมีผลิตภาพมากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น มาคส์ตั้งข้อสังเกตใน ทฤษฎีมูลค่าส่วนเกิน ว่า "เราเห็นความก้าวหน้ายิ่งใหญ่ที่อดัม สมิธกระทำเกินกว่าพวกฟิซิโอแครตในการวิเคราะห์มูลค่าส่วนเกินและทุน ในทัศนะของพวกเขา มีกรรมกรรูปธรรมประเภทเดียว—กรรมกรกสิกรรม—ที่สร้างมูลค่าส่วนเกิน ... แต่สำหรับอดัม สมิธ เป็นกรรมกรสังคมทั่วไป — ไม่ว่ามูลค่าการใช้งานสำแดงออกมาแบบใด — เฉพาะปริมาณของกรรมกรที่จำเป็นซึ่งก่อให้เกิดมูลค่า มูลค่าส่วนเกิน ไม่ว่าในรูปกำไร ค่าเช่า และดอกเบี้ยแบบทุติยภูมิ ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของแรงงานนี้ ซึ่งเจ้าของสภาพวัตถุของแรงงานโดยแลกเปลี่ยนกับกรรมกรมีชีวิต"
มาลธัสอ้างใน เรียงความเรื่องหลักการประชากร (ค.ศ. 1798) ว่าการเติบโตของประชากรเป็นสาเหตุหลักของค่าจ้างระดับยังชีพได้สำหรับแรงงานนั้นกระตุ้นให้มาคส์พัฒนาทฤษฎีการตัดสินค่าจ้างใหม่ ในขณะที่มาลธัสนำเสนอทฤษฎีการเติบโตของประชากรในอดีต มาคส์เสนอทฤษฎีประชากรที่เกินโดยสัมพัทธ์ในทุนนิยมมีแนวโน้มผลักดันค่าจ้างให้ไปสู่ระดับยังชีพได้ มาคส์มองว่าประชากรที่เกินโดยสัมพัทธ์นี้มาจากสาเหตุทางเศรษฐกิจ มิใช่สาเหตุทางชีววิทยา (ตามทฤษฎีของมาลธัส) ทฤษฎีประชากรส่วนเกินแบบเศรรษฐศาสตร์นี้มักได้ชื่อว่าเป็นทฤษฎีกรรมกรทัพหนุน (reserve army of labour) ของมาคส์
ริคาร์โดพัฒนาทฤษฎีการกระจายภายในระบบทุนนิยม นั่นคือทฤษฎีว่าผลผลิตของสังคมมีการกระจายไปยังชนชั้นในสังคมอย่างไร ทฤษฎีนี้แบบสมบูรณ์ที่สุดมีการนำเสนอใน ว่าด้วยหลักการเศรษฐกิจการเมืองและการเก็บภาษีอากร (ค.ศ. 1817) ตั้งอยู่บนทฤษฎีมูลค่าแรงงาน ซึ่งกล่าวว่า มูลค่าของวัตถุทุกชิ้นที่ผลิตขึ้นเท่ากับแรงงานที่ใส่ลงไปในวัตถุ และสมิธเองก็นำเสนอทฤษฎีมูลค่าแรงงาน แต่มีความเข้าใจอย่างไม่สมบูรณ์ สิ่งที่มีความโดดเด่นอีกอย่างหนึ่งในทฤษฎีเศรษฐกิจของริคาร์โดคือกำไรเป็นการหักลบจากผลผลิตของสังคม และค่าจ้างและกำไรมีความสัมพันธ์แบบผกผัน คือ กำไรที่เพิ่มขึ้นมาจากการลดค่าจ้าง มาคส์ยึดการวิเคราะห์เศรษฐกิจรูปนัยอย่างมากที่พบใน ทุน จากทฤษฎีของริคาร์โด
มาคส์ยังวิจารณ์ลักษณะสองประการของ "เศรษฐกิจกระฎุมพี" ซึ่งเขามองว่าเป็นปัจัจยหลักที่ขัดขวางการตระหนักอย่างสมบูรณ์ของอำนาจการผลิตของสังคม คือ การเป็นเจ้าของปัจจัยการผลิต และการดำเนินการเศรษฐกิจที่อ้างว่าไม่มีเหตุผล ซึ่งนำไปสู่ "การก่อความวุ่นวาย" และส่วนเกิน
ทฤษฎีของมาคส์

มาคส์ใช้ทฤษฎีมูลค่าแรงงาน ซึ่งมองว่ามูลค่าของโภคภัณฑ์หนึ่ง ๆ เป็นเวลาทำงานอันจำเป็นทางสังคม (socially-necessary labour-time) ที่ลงทุนในโภคภัณฑ์นั้น ในแบบจำลองนี้ นักทุนนิยมไม่ได้จ่ายกรรมกรเต็มมูลค่าของโภคภัณฑ์ที่พวกเขาผลิต กลับตอบแทนกรรมกรสำหรับแรงงานที่จำเป็นเท่านั้น (คือ ค่าจ้างแรงงาน ซึ่งครอบคลุมเฉพาะวิถีการยังชีพที่จำเป็นเท่านั้น เพื่อรักษาให้เขาทำงานต่อไปในปัจจุบัน และกลุ่มครอบครัวของเขาทำงานต่อไปในอนาคต) แรงงงานที่จำเป็นเป็นเพียงเศษเสี้ยวเดียวของวันทำงานเต็มวัน นักทุนนิยมเก็บส่วนที่เหลือเพื่อให้ตนเอง เรียก "แรงงานส่วนเกิน"
มาคส์ตั้งทฤษฎีว่าช่องว่างระหว่างมูลค่าที่กรรมกรผลิตกับค่าจ้างที่ได้รับเป็นแรงงานที่ไม่ได้รับค่าจ้าง เรียกว่า มูลค่าส่วนเกิน ยิ่งไปกว่านั้นมาคส์ให้เหตุผลว่าตลาดมีแนวโน้มบดบังความสัมพันธ์ทางสังคมและกระบวนการผลิต ซึ่งเขาเรียกว่า การเกิดอารมณ์เพศจากโภคภัณฑ์ (commodity fetishism) บุคคลล้วนตระหนักดีถึงโภคภัณฑ์ แต่ปกติไม่คิดถึงความสัมพันธ์และแรงงานที่โภคภัณฑ์นั้นเป็นตัวแทน
การวิเคราะห์ของมาก์นำไปสู่การพิจารณาวิกฤตเศรษฐกิจ รอเบิร์ต ไฮบรอนเนอร์เขียนว่า "ความโน้มเอียงต่อวิกฤต—สิ่งที่เราจะเรียก วงจธุรกิจ—ไม่มีการรับรองว่าเป็นลักษณะติดตัวของทุนนิยมโดยนักเศรษฐศาสตร์คนอื่นในเวลาของมาคส์ แม้ว่าเหตุการณ์ในอนาคตระบุชัดเจนถึงพยากรณ์เศรษฐกิจบูมและตกต่ำต่อมา" ทฤษฎีวงจรเศรษฐกิจของมาคส์มีการก่อเป็นรูปร่างโดยริชาร์ด กูดวินใน "วงจรการเติบโต" (ค.ศ. 1967)
ในการระงับการขัดแย้งแบบกระฎุมพีระหว่างเจ้าของปัจจัยการผลิตและ "การกระทำทางสังคม" ของการผลิตเอง มาคส์เสนอให้สังคมเป็นเจ้าของปัจจัยการผลิต เพื่อขจัด "การก่อความวุ่นวาย" ของเศรษฐกิจทุนนิยม มาคส์ยังตั้มูลบท "การจัดการอย่างมีเหตุผล" ของเศรษฐกิจ ซึ่งจะเปลี่ยนกำลังตลาด "โกลาหล" ที่ขับเคลื่อนโดย "ผลรวมของความนิยมปัจเจก"
ทฤษฎีของมาคส์ > ระเบียบวิธี

มาร์กซ์ใช้วิภาษวิธีซึ่งเขารับมาจากงานของเกออร์ค วิลเฮล์ม ฟรีดริช เฮเกล วิภาษวิธีให้ความสนใจกับความสัมพันธ์และการเปลี่ยนแปลง และพยายามเลี่ยงการมองเอกภาพว่าประกอบด้วยวัตถุแยกจากกัน แต่ละวัตถุมีคุณลักษณะไม่อยู่นิ่งเสถียรโดยสภาพ องค์ประกอบหนึ่งของวิภาษวิธีคือภาวะนามธรรม; จากมวลข้อมูลหรือระบบที่ไม่มีการแยกแยะทซึ่งเข้าใจเกี่ยวกับทั้งหมดของอินทรีย์ บุคคลคิดหรือเรียกเป็นส่วน ๆ บุคคลยังอาจใช้วิธีเดียวกันกับความสัมพันธ์และกระบวนการเปลี่ยนแปลงด้วย การสร้างภาวะนามธรรมอาจเป็นแบบกว้างหรือแคบก็ได้ อาจสนใจนัยทั่วไปหรือนัยจำเพาะ และอาจประกอบขึ้นจากมุมมองต่าง ๆ ตัวอย่างเช่น การซื้อขายอาจคิดในเชิงทฤษฎีจากมุมมองของผู้ซื้อหรือผู้ขาย และอาจคิดในเชิงทฤษฎีการซื้อขายอย่างใดอย่างหนึ่งหรือการขายโดยรวม อีกองค์ประกอบหนึ่งคือการนิรนัยเชิงวิภาษวิธีของหมวดหมู่ มาคส์ใช้ความคิดของเฮเกล ซึ่งเป็นแบบ (form) สำหรับเศรษฐศาสตร์ เช่น แบบโภคภัณฑ์ แบบเงิน ฯลฯ จำเป็นต้องนิรนัยอย่างเป็นระบบแทนการถูกบีบกุมในทางออกไปข้างนอกอย่างที่นักเศรษฐศาสตร์กระฎุมพีทำ ทั้งนี้สอดคล้องกับบทวิพากษ์ปรัชญาอุตรวิสัยแบบคานต์ของเฮเกล
มาร์กซ์มองว่าประวัติศาสตร์ได้ผ่านมาหลายขั้นตอน รายละเอียดของการแบ่งยุคไม่ตรงกันอยู่บ้างในงานต่าง ๆ ของเขา แต่หลัก ๆ เป็นดังนี้ คอมมิวนิสต์ดึกดำบรรพ์ – สังคมทาส – ระบบเจ้าขุนมูลนาย – ทุนนิยม – สังคมนิยม – คอมมิวนิสต์ (โดยทุนนิยมเป็นขั้นปัจจุบัน และคอมมิวนิสต์เป็นอนาคต) มาคส์ใช้ความพยายามส่วนใหญ่กับการอธิบายทุนนิยม นักประวัติศาสตร์วางจุดเริ่มต้นของทุนนิยมไว้ระหว่าง ค.ศ. 1450 (ซอมบาร์ต) และระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 (ฮอบสบอร์น)
มาคส์นิยามโภคภัณฑ์เป็นผลิตภัณฑ์ของแรงงานมนุษย์ซึ่งผลิตสำหรับขายในตลาด และผลิตภัณฑ์หลายอย่างของแรงงานมนุษย์เป็นโภคภัณฑ์ มาคส์เริ่มต้นหนังสือ ทุน ด้วยการอภิปรายโภคภัณฑ์