stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นาฏศิลป์ไทย
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > ดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > ดนตรีประกอบการแสดงพื้นเมือง > ดนตรีพื้นเมืองภาคกลาง

เป็นเครื่องดนตรีประเภทเดียวกับวงดนตรีหลักของไทยคือ วงปี่พาทย์และเครื่องสาย ซึ่งลักษณะในการนำมาใช้อำนาจนำมาเป็นบางส่วนหรือบางประเภท เช่น กลองตะโพนและเครื่องประกอบจังหวะนำมาใช้ในการเล่นเพลงอีแซว เพลงเกี่ยวข้าว กลองรำมะนาใช้เล่นเพลงลำตัด กลองยาวใช้เล่นรำเถิดเทิง กลองโทนใช้เล่นรำวงและรำโทน ส่วนเครื่องเดินทำนองก็นิยมใช้ระนาด ซอหรือปี่ เป็นต้น
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > ดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > ดนตรีประกอบการแสดงพื้นเมือง > ดนตรีพื้นเมืองภาคอีสาน

มีเครื่องดนตรีสำคัญ ได้แก่ พิณ อาจเรียกต่างกันไปตามท้องถิ่น เช่น ซุง หมากจับปี่ หมากตับแต่งและหมากต๊ดโต่ง ซอ โปงลาง แคน โหวด กลองยาวอีสาน กลองกันตรึม ซอกันตรึม ซอด้วง ซอตรัวเอก ปี่อ้อ ปราเตรียง ปี่สไล เมื่อนำมาประสมวงแล้วจะได้วงดนตรีพื้นเมือง คือ วงโปงลาง วงแคน วงมโหรีอีสานใต้ วงทุ่มโหม่ง และวงเจรียงเมริน
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > ดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > ดนตรีประกอบการแสดงพื้นเมือง > ดนตรีพื้นเมืองภาคใต้

มีเครื่องดนตรีที่สำคัญ ได้แก่ กลองโนรา กลองชาตรีหรือกลองตุ๊ก กลองโพน กลองปืด โทน กลองทับ รำมะนา โหม่ง ฆ้องคู่ ปี่กาหลอ ปี่ไหน กรับพวงภาคใต้ แกระ และนำเครื่องดนตรีสากลเข้ามาผสม ได้แก่ ไวโอลิน กีต้าร์ เบนโจ อัคคอร์เดียน ลูกแซ็ก ส่วนการประสมวงนั้น เป็นการประสมวงตามประเภทของการแสดงแต่ละชนิด
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > เพลงไทยสำหรับประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > เพลงไทยประกอบการแสดงโขน ละคร รำ และระบำมาตรฐาน

เพลงไทยที่ใช้บรรเลงและขับร้องประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย โขน ละคร รำและระบำมาตรฐานนั้นแบ่งได้เป็น 2 ประเภทดังนี้
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > เพลงไทยสำหรับประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > เพลงไทยประกอบการแสดงโขน ละคร รำ และระบำมาตรฐาน > เพลงหน้าพาทย์

โดยหลักใหญ่ ๆ เพลงหน้าพาทย์แบ่งออกเป็นสองอย่างด้วยกันคือ เพลงหน้าพาทย์ใช้บรรเลงอย่างหนึ่ง และเพลงหน้าพาทย์ใช้ประกอบกิริยาอาการของตัวโขนละครตามบทอีกอย่างหนึ่ง ปี่พาทย์ที่ไม่ได้ประกอบการแสดงจะมีอิสระในการบรรเลงไม่กำหนดเวลาที่แน่นอนอยู่ที่ผู้บรรเลงเป็นส่วนใหญ่ ปี่พาทย์ที่ประกอบการแสดงนั้นผู้บรรเลงจะต้องยึดผู้แสดงเป็นหลักโดยใช้จังหวะที่แน่นอนท่วงทำนองเพลงต้องให้สอดคล้องกับผู้แสดงจึงจะเกิดความสมดุลกัน และเกิดสุนทรีย์รสมากขึ้น
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > เพลงไทยสำหรับประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > เพลงไทยประกอบการแสดงโขน ละคร รำ และระบำมาตรฐาน > เพลงขับร้องรับส่ง

คือเพลงไทยทีนำมาบรรจุไว้ในบทโขน – ละคร อาจนำมาจากเพลงตับ เถา หรือเพลงเกร็ด เพื่อบรรเลงขับร้องประกอบการรำบทหรือใช้บทของตัวโขน ละครหรือเป็นบทขับร้องในเพลงสำหรับการรำแลระบำ เช่น เพลงช้าปี่ เพลงขึ้นพลับพลา เพลงนกกระจอกทอง เพลงลมพัดชายเขา เพลงเวสสุกรรม เพลงแขกตะเขิ่ง เพลงแขกเจ้าเซ็น เป็นต้น
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > เพลงไทยสำหรับประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > เพลงไทยประกอบการแสดงพื้นเมือง เพลงไทยที่ใช้ประกอบการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมือง

เป็นบทเพลงพื้นบ้านที่ใช้บรรเลงและขับร้องประกอบการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมือง โดยแบ่งออกตามภูมิภาคดังนี้
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > เพลงไทยสำหรับประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > เพลงไทยประกอบการแสดงพื้นเมือง เพลงไทยที่ใช้ประกอบการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมือง > เพลงบรรเลงและขับร้องประกอบนาฏศิลป์พื้นเมืองภาคเหนือ

เพลงประกอบการฟ้อนเล็บได้แก่ เพลงแหย่งหลวง ฟ้อนเทียน ได้แก่ เพลงลาวเสี่ยงเทียน ฟ้อนสาวไหม ได้แก่ เพลงปราสาทไหวและสาวสมเด็จ ระบำซอ ได้แก่ ทำนองซอยิ๊และซอจ๊อยเชียงแสน บรเลง เพลงลาวจ้อย ต้อยตลิ่งและลาวกระแซ เป็นต้น
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > เพลงไทยสำหรับประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > เพลงไทยประกอบการแสดงพื้นเมือง เพลงไทยที่ใช้ประกอบการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมือง > เพลงบรรเลงและขับร้องประกอบนาฏศิลป์พื้นเมืองภาคกลาง

เพลงประกอบการเต้นรำกำเคียว ได้แก่ เพลงระบำชาวนา เป็นต้น
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > เพลงไทยสำหรับประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > เพลงไทยประกอบการแสดงพื้นเมือง เพลงไทยที่ใช้ประกอบการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมือง > เพลงบรรเลงและขับร้องประกอบนาฏศิลป์พื้นเมืองภาคอีสาน

เพลงประกอบการแสดงเซิ้งโปงลาง บรรเลงเพลงลายโปงลาง เซิ้งภูไทย บรรเลงลายลำภูไทย เป็นต้น
ดนตรีและเพลงประกอบการแสดงนาฏศิลป์ > เพลงไทยสำหรับประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย > เพลงไทยประกอบการแสดงพื้นเมือง เพลงไทยที่ใช้ประกอบการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมือง > เพลงบรรเลงและขับร้องประกอบนาฏศิลป์พื้นเมืองภาคใต้

เพลงประกอบการแสดงลิเกป่า นิยมใช้เพลงตะลุ่มโปง เพลงสร้อยสน เพลงดอกดิน การแสดงชุดรองเง็งบรรเลงเพลงลาฆูดูวอ เพลงมะอีนังลามา เพลงลานัง เพลงปูโจ๊ะปิชัง เป็นต้น
การแต่งกายนาฏศิลป์ไทย

การแสดงนาฏศิลป์ไทยทั้งโขนและละครนั้นได้จำแนกผู้แสดงออกเป็น 4 ประเภทตามลักษณะของบทบาทและการฝึกหัดคือ ตัวพระ ตัวนาง ตัวยักษ์และตัวลิง ซึ่งในแต่ละตัวละครนั้น นอกจากบุคลิกลักษณะที่ถ่ายทอดออกมาให้ผู้ชมทราบจากการแสดงแล้ว เครื่องแต่งการของผู้แสดงก็ยังเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญอย่างหนึ่งที่บ่งบอกว่า ผู้นั้นรับบทบาทแสดงเป็นตัวใด
เครื่องแต่งการนาฏศิลป์ไทยมีความงดงามและกรรมวิธีการประดิษฐ์ที่วิจิตรบรรจงเป็นอย่างยิ่ง ทั้งนี้เพราะที่มาของเครื่องแต่งกายนาฏศิลป์ไทยนั้น จำลองแบบมาจากเครื่องทรงของพระมหากษัตริย์ (เครื่องต้น) แล้วนำมาพัฒนาให้เหมาะสมต่อการแสดง ซึ่งจำแนกออกเป็น 4 ฝ่าย ดังนี้
การแต่งกายนาฏศิลป์ไทย > เครื่องแต่งตัวพระ

คือ  เครื่องแต่งกายของตัวพระมีลักษณะคล้ายเทพมีวิชา
การแต่งกายนาฏศิลป์ไทย > เครื่องแต่งตัวพระ > เครื่องแต่งตัวนาง

คือ  เครื่องแต่งกายของผู้แสดงหรือผู้รำที่แสดงเป็นหญิง
สำหรับเครื่องแต่งตัวพระและนางนี้ จะใช้แต่งกายสำหรับผู้ระบำมาตรฐาน เช่น ระบำสี่บท ระบำพรหมาสตร์และระบำกฤดาภินิหาร เป็นต้น และยังใช้แต่งกายสำหรับตัวละครในการแสดงละครนอกและละครในด้วย ส่วนในระบำเบ็ดเตล็ด เช่น ระบำนพรัตน์ ระบำตรีลีลา ระบำไตรภาคี ระบำไกรลาสสำเริง ระบำโบราณคดีชุดต่าง ๆ หรือระบำสัตว์ต่าง ๆ จะใช้เครื่องแต่งกายตามความเหมาะสมกับการแสดงนั้น ๆ เช่น นุ่งโจงกระเบน ห่มผ้าสไบ และสวมชุดไทยต่าง ๆ เป็นต้น ตลอดจนยังมีการแสดงหรือการฟ้อนรำแบบพื้นเมืองของท้องถิ่นต่าง ๆ ซึ่งจะมีการแต่งกายที่แตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น
การแต่งกายนาฏศิลป์ไทย > เครื่องแต่งตัวยักษ์ (ทศกัณฐ์)

คือ เครื่องแต่งกายของผู้แสดงเป็นตัวยักษ์
เป็นเครื่องยักษ์
การแต่งกายนาฏศิลป์ไทย > เครื่องแต่งตัวลิง

คือ  เครื่องแต่งกายของผู้แสดงเป็นตัวลิง
นาฏศิลป์กับบทบาททางสังคม

นาฏศิลป์เป็นศิลปะแขนงหนึ่งที่สร้างสรรค์สุนทรียะด้านจิตใจและอารมณ์ให้กับคนในสังคมและมีอิทธิพลต่อการดำเนินชีวิตของมนุษย์ที่สามารถสะท้อนวิถีชีวิตและกิจกรรมของคนในสังคม ทั้งที่เป็นกิจกรรมส่วนตัวและกิจกรรมส่วนรวม ดังพิจารณาได้จากบทบาทของนาฏศิลป์ที่มีผลต่อการดำเนินชีวิตของมนุษย์ทางด้านต่าง ๆ เช่น บทบาทในพิธีกรรมรัฐพิธีและราชพิธี การแสดงนาฏศิลป์ในพิธีกรรมต่าง ๆ สามารถแสดงถึงความเชื่อในพลังเหนือธรรมชาติของภูตผีปีศาจและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย เช่น การฟ้อนรำในพิธีรำผีฟ้าเพื่อรักษาโรค หรือสะเดาะเคราะห์ของภาคอีสาน การฟ้อนผีมดผีเม็งในภาคเหนือ ที่จะมีผู้หญิงมาเข้าทรง เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Khon Masks of Thailand
Khon, classic theatre and dance
Archival footage of PillowTalk: Thailand's Traditions Today at Jacob's Pillow, 7/15/2010[usurped]
Patravadi theatre presents Chalawan The Likay Musical.
Banramthai website (ในภาษาไทยและภาษาอังกฤษ)
ภาพวาดตัวละครพระ-นาง นาฎศิลป์สยาม (Siamese actor and actress) โดยแหม่มแอนนา ลีโอโนเวนส์ เมื่อ พ.ศ. 2413 จากหนังสือ การบ้านและการเมืองในราชสำนักคิงมงกุฎ (The English Governess at the Siamese Court) ร่างภาพจากภาพถ่ายของหลวงอัคนีนฤมิตร (จิตร จิตราคนี)
ปูนปั้นตามคัมภีร์ภรตนาฏยศาสตร์ที่เป็นต้นกำเนิดนาฏศิลป์ไทยที่ขุดค้นพบในพื้นที่ประเทศไทย
รูปไทยโบราณ (เครื่องแต่งกาย และทรงผม) สลักบนศิลาที่เพดานวัดศรีชุม (จังหวัดสุโขทัย)
นางรำชาวสยาม เมื่อ ค.ศ. 1921 รัชกาลที่ 6 โดยสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก วอชิงตัน ดี.ซี.
นางรำชาวสยาม ค.ศ. 1865 (พ.ศ. 2408) จากนิทรรศการภาพถ่ายโบราณสยาม จอห์น ทอมสัน ค.ศ. 1865–66.
ละครใน (ละครผู้หญิง) ของราชสำนักสยามเมื่อ พ.ศ. 2444 โดยจอห์น กอร์ดอน ดรัมมอนด์ แคมเบลล์ อดีตสมาชิกรัฐสภาชาวอังกฤษของคิงส์ตันอะพอนเทมส์
นางรำชาวสยาม จากบันทึกการเดินทางของอ็องรี มูโอ (1864) ที่เดินทางเข้ามายังสยามเมื่อ พ.ศ. 2401 รัชกาลที่ 4
คณะบุศย์มหินทร์ หรืออดีตเจ้าหมื่นไวยวรนารถ (บุศย์ เพ็ญกุล) ถ่ายเมื่อ พ.ศ. 2443 ก่อนนำคณะออกแสดงต่างประเทศในทวีปยุโรป ระหว่าง พ.ศ. 2443–44
ภาพ Dancing Girls of Siam จัดแสดงในโอกาสต้อนรับ เซอร์ รอสส์ แมคเฟอร์สัน สมิธ (Ross Macpherson Smith [en]) ณ สนามบินดอนเมือง เมื่อ ค.ศ. 1919 เผยแพร่ภาพเมื่อ ค.ศ. 1921 โดยสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก วอชิงตัน ดี.ซี.
ท่าร่ายรำโขนไทยเมื่อ ค.ศ. 1918 แสดงโดย รูธ เซนต์. เดนิส (Ruth St. Denis) นักเต้นรำสมัยใหม่ชาวอเมริกัน
ภาพ Las Danzarinaz Sagradas de Siam ของคณะราตรีพัฒนา จัดแสดงนาฏศิลป์ไทยที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อ พ.ศ. 2467 โดยมีแม่ครูสะอาด (แถวบนลำดับที่ 1 จากซ้าย) เป็นครูนาฏศิลป์ที่ติดตามคณะไปด้วย ภาพถ่ายได้รับการตีพิมพ์ใน La Esfera ฉบับที่ 571 วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1924 ณ กรุงมาดริด เผยแพร่โดยกระทรวงวัฒนธรรม ประเทศสเปน
ศรี (ตัวนาง) และเผือก (ตัวพระ) นาฏศิลปินชาวสยามก่อนเดินทางไปแสดงนาฏศิลป์ไทย ณ ประเทศสหรัฐอเมริกา ระหว่างปี พ.ศ. 2467–68 จากหนังสือพิมพ์ข่าวภาพยนตร์ ฉบับวันที่ 10 ตุลาคม 2467
การแสดงโขนเรื่องรามเกียรติ์ในการมหรสพสมโภชพระราชพิธีบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 10 ระหว่างวันที่ 22–28 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
นักองค์ราชาวดีทรงจัดนักเต้นรำชาวไทยเพื่อต้อนรับคณะสำรวจแม่น้ำโขงของฝรั่งเศสของนาวาตรี ดูดาร์ต เดอ ลาเกรย์ เมื่อ ค.ศ. 1866
ซินนามอน (สิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อป)

| --- | --- |

Cinnamon 5.2 on Linux Mint 20.3
นักพัฒนา: Linux Mint team
วันที่เปิดตัว: 2011; 14 ปีที่แล้ว (2011)

รุ่นเสถียร: 6.4.6     / 10 มกราคม 2025; 25 วันก่อน (10 มกราคม 2025)
 
ที่เก็บข้อมูล:  github.com/linuxmint/cinnamon  
ภาษาที่เขียน: C (GTK), JavaScript, and Python
ระบบปฏิบัติการ: Unix-like
ประเภท: Desktop environment
สัญญาอนุญาต: GPL-2.0-or-later
เว็บไซต์: projects.linuxmint.com/cinnamon/
ซินนามอน เป็นสิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อปที่เสรีและต้นทางเปิดสำหรับระบบปฏิบัติการต่าง ๆ ที่เป็นลินุกซ์หรือเหมือนยูนิกซ์ พัฒนาต่อมาจากกะโนมเวอร์ชัน 3 แต่ยึดหลักการอุปลักษณ์เดสก์ท็อปแบบดั้งเดิม
การพัฒนาสิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อปซินนามอน นั้นเริ่มต้นโดยทีมงานลินุกซ์มินต์ เพื่อเป็นการตอบโต้ที่กะโนมเวอร์ชัน 3 ซึ่งได้เปิดตัวไปในเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 ละทิ้งการอุปลักษณ์เดสก์ท็อปแบบดั้งเดิมจากกะโนม 2 ไป เพื่อที่จะหันไปใช้ GNOME Shell หลังจากที่ได้พยายามหลายครั้งเพื่อแต่งเติมกะโนม 3 ให้เหมาะสมกับลินุกซ์มินต์ นักพัฒนาลินุกซ์มินต์จึงตัดสินใจแยกส้อมส่วนประกอบของกะโนม 3 หลายอย่างเพื่อสร้างสิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อปที่เป็นอิสระ การแยกจากกะโนมเสร็จสิ้นแล้วในซินนามอน 2.0 ซึ่งเปิดตัวในเดือนตุลาคม 2556 แอพเพล็ตและเดสก์เล็ตไม่สามารถทำงานร่วมกับกะโนม 3 ได้อีกต่อไป
เนื่องจากเป็นปัจจัยที่โดดเด่นของลินุกซ์มินต์ โดยทั่วไปแล้วสิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อปซินนามอนจึงได้รับการชื่นชมจากสื่อมวลชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านความสะดวกในการใช้งานและโค้งการเรียนรู้ที่นุ่มนวล ด้วยความเคารพต่อรูปแบบการออกแบบที่ทำให้ผู้คนคุ้นเคย สิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อปซินนามอนมีความคล้ายคลึงกับสิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อปอย่าง เอกซ์เอฟซีอี, มาเต, บัดจี, กะโนม 2 (และ GNOME Flashback)
แกลเลอรี

Cinnamon 4.0 Menu showing on Linux Mint 19.1 Tessa.
Cinnamon 1.6 showing an Alt-Tab thumbnails and window previews.
Cinnamon 1.6 showing a Notification Applet.
Cinnamon 1.6 showing a Workspace OSD.
Cinnamon Control Center in Cinnamon 4.0.10
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
สมาคมกีฬาโรมา

สมาคมกีฬาโรมา (อิตาลี: Associazione Sportiva Roma) หรือรู้จักกันในชื่อ โรมา เป็นสโมสรฟุตบอลที่ตั้งอยู่ที่โรมในประเทศอิตาลี ถูกก่อตั้งขึ้นจากการรวมกิจการใน ค.ศ. 1927 และได้เข้าร่วมแข่งขันในลีกฟุตบอลสูงสุดของประเทศมาโดยตลอดยกเว้นในฤดูกาล 1951–52 โรมาชนะเลิศเซเรียอา 3 สมัยในฤดูกาล 1941–42, 1982–83 และ 2000–01 ชนะเลิศโกปปาอีตาเลีย 9 สมัย และชนะเลิศซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 2 สมัย ในการแข่งขันระดับทวีปยุโรป โรมาชนะเลิศอินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพในฤดูกาล 1960–61 และยูฟ่ายูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีกในฤดูกาล 2021–22 และจบอันดับรองชนะเลิศในยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1983–84, ยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 1990–91 และ ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2022–23
มีผู้เล่นถึง 16 คนที่ชนะเลิศฟุตบอลโลกขณะที่เล่นให้แก่โรมา ได้แก่ แอตทิลิโอ เฟอร์ราริส และ เอนรีเก กวิต้า (1934); กีโด มาเซตติ และ เอรัลโด มอนเซลโย (1934 และ 1938); อัลโด โดนาตี้ และ ปีเอโตร เซอรันโตนี (1938); บรูโน คอนตี (1982); รูดี เฟิลเลอร์ และ โทมัส เบอร์โธลด์ (1990); อัลแดร์ (1994); แว็งซองต์ ก็องเดล่า (1998); กาฟู (2002); ดานีเอเล เด รอสซี, ซิโมน่า เพอร์รอตต้า และฟรันเชสโก ตอตตี (2006) และเปาโล ดิบาลา (2022)
ตั้งแต่ ค.ศ. 1953 โรมาลงเล่นเกมเหย้าที่สตาดีโอโอลิมปีโกซึ่งใช้งานร่วมกับลัตซีโย สนามแห่งนี้มีความจุมากกว่า 72,000 ที่นั่งและเป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศ รองจากซานซีโร สโมสรมีแผนย้ายไปสนามแห่งใหม่ซึ่งในปัจจุบันยังไม่ได้เริ่มก่อสร้าง โรมามีคู่ปรับร่วมเมืองที่สำคัญคือลัตซีโย ซึ่งการพบกันของทั้งคู่ถูกเรียกว่าแดร์บีเดลลากาปีตาเล
สีชุดเหย้าของสโมสรคือสีแดงเลือดนกและสีเหลืองทอง ทำให้ทีมมีอีกฉายาว่า "I Giallorossi" ("เหลือง-แดง") เสื้อสีเหล่านี้มักถูกสวมใส่คู่กับกางเกงขาสั้นสีขาว ตราสัญลักษณ์ของสโมสรเป็นรูปหมาป่าตัวเมียซึ่งอ้างอิงถึงตำนานการสถาปนากรุงโรม
ประวัติ

สมาคมกีฬาโรมา ก่อตั้งขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1927 ก่อตั้งขึ้นหลังลาซิโอ ทีมคู่ปรับร่วมเมือง 27 ปี ซึ่งก่อนหน้านั้นในกรุงโรมมีสโมสรฟุตบอลต่าง ๆ อีกมากมาย แต่สโมสรเหล่าโครงสร้างทางการเงินไม่ดีพอ รัฐบาลจึงได้ให้แต่ละเมืองมีสโมสรฟุตบอลหลัก ๆ ได้แค่สโมสรเดียว สโมสรเหล่านั้นจึงรวมตัวกันเป็นสมาคมกีฬาโรมา
เกียรติประวัติ

| ประเภท | การแข่งขัน | ชนะเลิศ (สมัย) | ฤดูกาล |
| --- | --- | --- | --- |
|   ระดับประเทศ | เซเรียอา | 3 | 1941–42, 1982–83, 2000–01 |
|   ระดับประเทศ | โกปปาอีตาเลีย | 9 | 1963–64, 1968–69, 1979–80, 1980–81, 1983–84, 1985–86, 1990–91, 2006–07, 2007–08 |
|   ระดับประเทศ | ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา | 2 | 2001, 2007 |
|   ระดับทวีป | ยูโรเปียนคัพ/ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก | รองชนะเลิศ (1) | 1983–84 |
|   ระดับทวีป | ยูฟ่าคัพ/ยูฟ่ายูโรปาลีก | รองชนะเลิศ (2) | 1990–91, 2022–23 |
|   ระดับทวีป | ยูฟ่าคอนเฟอเรนซ์ลีก | 1 | 2021–22 |
|   ระดับทวีป | อินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ | 1 | 1960–61 |
| อื่น ๆ | เซเรียบี | 1 | 1951–52 |
| อื่น ๆ | แองโกล-อิตาเลียโนคัพ | 1 | 1972 |
| อื่น ๆ | โคนิคัพ | 1 | 1928 |
นักเตะ > นักเตะชุดเยาวชน

บทความหลัก: w:AS Roma Youth Sector
| เลข> ผู้รักษาประตู | ชาติ> ผู้รักษาประตู | นักเตะ> ผู้รักษาประตู | ตำแหน่ง> ผู้รักษาประตู | วันเกิด> ผู้รักษาประตู | หมายเหตุ> ผู้รักษาประตู |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 70 |  | จอร์จิโอ เดอ มาร์ชี（Giorgio De Marzi） | GK |  (2007-04-18) 18 เมษายน ค.ศ. 2007 (17 ปี) |  |  |  |  |
| 73 |  | อเลสซีโอ มาร์กัชชีนี（Alessio Marcaccini） | GK |  (2008-10-01) 1 ตุลาคม ค.ศ. 2008 (16 ปี) |  |  |  |  |
| กองหลัง | กองหลัง | กองหลัง | กองหลัง | กองหลัง | กองหลัง |  |  |  |
| 72 |  | เฟเดอริโก นาร์ดิน（Federico Nardin） | CB / CM |  (2007-02-18) 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 (17 ปี) |  |  |  |  |
| 76 |  | ลอฟโร โกลิช（Lovro Golič） | CB |  (2006-03-05) 5 มีนาคม ค.ศ. 2006 (18 ปี) |  |  |  |  |
| กองกลาง | กองกลาง | กองกลาง | กองกลาง | กองกลาง | กองกลาง |  |  |  |
| 60 |  | อาเลสซานโดร โรมาโน（Alessandro Romano） | DM / CM |  (2006-06-17) 17 มิถุนายน ค.ศ. 2006 (18 ปี) |  |  |  |  |
| กองหน้า | กองหน้า | กองหน้า | กองหน้า | กองหน้า | กองหน้า |  |  |  |
—
นักเตะ > นักเตะที่ปล่อยยืม

| ชาติ> ผู้รักษาประตู | นักเตะ> ผู้รักษาประตู | ตำแหน่ง> ผู้รักษาประตู | วันเกิด> ผู้รักษาประตู | สโมสรที่ยืมตัว> ผู้รักษาประตู | วันสิ้นสุดการยืมตัว> ผู้รักษาประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ดาวีเด มัสตรันโตนีโอ（Davide Mastrantonio） | GK |  (2004-01-16) 16 มกราคม ค.ศ. 2004 (21 ปี) | ตรีเยสตีนา | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
กองหลัง
|  | ซามูเอล ดาห์ล（Samuel Dahl） | LB / CM / LW |  (2003-03-04) 4 มีนาคม ค.ศ. 2003 (21 ปี) | ไบฟีกา | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | วิลลิอัม เฟโอลา（William Feola） | RB / CB / RM |  (2006-01-04) 4 มกราคม ค.ศ. 2006 (19 ปี) | โกโม | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | มาริโอ เฮร์โมโซ（Mario Hermoso） | CB / LB |  (1995-06-18) 18 มิถุนายน ค.ศ. 1995 (29 ปี) | ไบเออร์เลเวอร์คูเซิน | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | มาราช คุมบุลลา（Marash Kumbulla） | CB |  (2000-02-08) 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 (24 ปี) | อัสปัญญ็อล | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | ฆัน โอลิเบรัส（Jan Oliveras） | LB / CM / LM |  (2004-07-07) 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 (20 ปี) | ดินามอ ซาเกร็บ | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | มัตเตโอ ปลายา（Matteo Plaia） | CB / RB |  (2006-03-29) 29 มีนาคม ค.ศ. 2006 (18 ปี) | เปรูจา | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
กองกลาง
|  | เอโดอาร์โด โบเว（Edoardo Bove） | CM / AM / DM |  (2002-05-16) 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 (22 ปี) | ฟีออเรนตีนา | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | อีบริมา ดาร์โบ（Ebrima Darboe） | DM / CM |  (2001-01-06) 6 มกราคม ค.ศ. 2001 (24 ปี) | โฟรซิโนเน | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | เอนโซ เลอ ฟี（Enzo Le Fée） | CM / AM / LM |  (2000-02-03) 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 (25 ปี) | ซันเดอร์แลนด์ | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | ริกการ์โด ปากาโน（Riccardo Pagano） | CM / AM / CF |  (2004-11-28) 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 (20 ปี) | คาตันซาโร | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | นิโคลา ซาลิวสกี（Nicola Zalewski） | LM / LB / RM |  (2002-01-23) 23 มกราคม ค.ศ. 2002 (23 ปี) | อินเตอร์มิลาน | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
กองหน้า
|  | แทมมี อับราฮัม（Tammy Abraham） | CF |  (1997-10-02) 2 ตุลาคม ค.ศ. 1997 (27 ปี) | มิลาน | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | ลุยจี เกรูบีนี（Luigi Cherubini） | LW / RW / SS |  (2004-01-15) 15 มกราคม ค.ศ. 2004 (21 ปี) | การ์ราเรเซ | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | มานูเอล นาร์โดซี（Manuel Nardozi） | LW / RW / CF |  (2006-05-05) 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 (18 ปี) | ปาร์มา | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
|  | โอลา โซลบัคเคน（Ola Solbakken） | RW / LW / SS |  (1998-09-07) 7 กันยายน ค.ศ. 1998 (26 ปี) | เอมโปลี | 30 มิถุนายน ค.ศ. 2025 |
หอแห่งเกียรติยศ

เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2555 โรมาได้ประกาศรายชื่อ โรมาหอแห่งเกียรติยศ 
โดยนักเตะได้รับการโหวตผ่านทางเว็บไซต์ทางการของสโมสร และคณะกรรมการ ในปี ค.ศ. 2013 มีนักเตะ 4 คนที่ได้รับการโหวตเข้ามา และในปี ค.ศ. 2014 ซึ่งเป็นปีที่สามของโรมาหอแห่งเกียรติยศ ได้มีนักเตะอีก 4 คนที่ได้รับการโหวตเข้ามา
| เพิ่มในปี ค> ศ. 2012 | เพิ่มในปี ค> ศ. 2013 | เพิ่มในปี ค> ศ. 2014 | เพิ่มในปี ค> ศ. 2015 |
| --- | --- | --- | --- |
|   แฟรนโก แทนเครดี (1977–90)   กาฟู (1997–03)   จาโกโม โลซี่ (1954–69)   อัลแดร์ (1990-03)   ฟรันเชสโก รอคคา (1972–81)   ฟุลวิโอ เบอร์นาร์ดินี (1928–39)   แอโกสทิโน ดี บาร์โทโลเม (1972–75; 1976–84)   ฟัลเกา (1980–85)   บรูโน คอนตี (1973–75; 1976–78; 1979–91)   โรแบร์โต พรูซโซ (1978–88)   อเมดิโอ อมาเด (1936–38; 1939–48) |   แอตทิลิโอ เฟอร์ราริส (1927–34; 1938–39)   เซบิโน เนลา (1981–92)   จูเซปเป เกียนนินี (1981–96)   วินเชนโซ มอนเตลลา (1999–09) |   อัลไซดส์ จิงเกีย (1953–61)   การ์โล อันเชลอตตี (1979–87)   รูดี ฟ็อลเลอร์ (1987–92)   แว็งซองต์ ก็องเดล่า (1997–05) |   กวีโด มาเซตตี (1930–43)   เซร์คีโอ ซนตารินี (1968–81)   ดาเมียโน่ ตอมมาซี่ (1996–06)   กาเบรียล บาติสตูตา (2000–03) |
| เพิ่มในปี ค.ศ. 2016 | เพิ่มในปี ค.ศ. 2017 | เพิ่มในปี ค.ศ. 2018 |  |
|   จอร์จิโอ คาร์ปี (1927–37)   โตนินฮ เซเรโซ (1983–86)   จีอันคาโล เดอ ซิสตี้ (1960–65; 1974–79)   อาร์กาดิอุส เวนจูรี (1948–1957) |   ฟรันเชสโก ตอตตี (1992–2017) |   มารีโอ เด มีเกลี (1927–32)   จูเลียโน่ ทักโกลา (1967–69)   โรดอลโฟ โฟล์ก (1928–33) |  |
รายชื่อผู้จัดการทีม

โรมามีผู้จัดการทีมและเทรนเนอร์หลายคนที่บริหารทีมมาตลอดประวัติศาสตร์ของพวกเขา นี่คือรายชื่อตามลำดับเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1927 เป็นต้นมา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของโรมา (อิตาลี)
เว็บไซต์แฟนคลับโรมาในประเทศไทย เก็บถาวร 2019-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมาคมกีฬาโรมา ที่เฟซบุ๊ก
สมาคมกีฬาโรมา ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กแชมเปียนเซเรียอา |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 36 สมัย |  ยูเวนตุส (1905, 1925-26, 1930-31, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35, 1949-50, 1951-52, 1957-58, 1959-60, 1960-61, 1966-67, 1971-72, 1972-73, 1974-75, 1976-77, 1977-78, 1980-81, 1981-82, 1983-84, 1985-86, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 2001-02, 2002-03, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20) |  |
| แชมป์ 20 สมัย |  อินเตอร์มิลาน (1909-10, 1919-20, 1929-30, 1937-38, 1939-40, 1952-53, 1953-54, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1970-71, 1979-80, 1988-89, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2020-21, 2023-24) |  |
| แชมป์ 19 สมัย |  เอซี มิลาน (1901, 1906, 1907, 1950-51, 1954-55, 1956-57, 1958-59, 1961-62, 1967-68, 1978-79, 1987-88, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1998-99, 2003-04, 2010-11, 2021-22) |  |
| แชมป์ 9 สมัย |  เจนัว (1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914-15, 1922-23, 1923-24) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  โตรีโน (1927-28, 1942-43, 1945-46, 1946-47, 1947-48, 1948-49, 1975-76) • โบโลญญา (1924-25, 1928-29, 1935-36, 1936-37, 1938-39, 1940-41, 1963-64) •  โปรแวร์เชลลี (1908, 1909, 1910-11, 1911-12, 1912-13, 1920-21, 1921-22) |  |
| แชมป์ 3 สมัย |  โรมา (1941-42, 1982-83, 2000-01) •  นาโปลี (1986-87, 1989-90, 2022-23) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  ลาซีโอ (1973-74, 1999-2000) •  ฟีออเรนตีนา (1955-56, 1968-69) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  เวโรนา (1984-85) •  ซัมป์โดเรีย (1990-91) •  คัลยารี (1969-70) • กาซาเล (1913-14) • โนเวเซ (1921-22) • สเปเซีย (1944) |  |
ภาพวาดบนผนังรูปฟรันเชสโก ตอตตี หลังจากคว้าแชมป์ เซเรียอา ฤดูกาล 2000–01
การเรียงลำดับแบบสปาเกตตี

การเรียงลำดับแบบสปาเกตตี (อังกฤษ: Spaghetti sort) คือ ขั้นตอนวิธีการเรียงลำดับโดยมีวิธีคิด สมมุติให้ค่าของรายการแต่ละรายการ เป็นความยาวของเส้นสปาเกตตีแต่ละเส้น แล้วรวบเส้นสปาเกตตีทั้งหมดตั้งบนโต๊ะ หยิบเส้นสปาเกตตีที่ยาวที่สุดออกมาวางเรียง หยิบออกมาเรื่อย ๆ วางเรียงกันไปเรื่อย ๆ จนเส้นสปาเกตตีที่รวบไว้หมด ก็จะได้เส้นสปาเกตตีที่เรียงกันจากยาวไปสั้น หรือก็คือได้รายการที่เรียงลำดับจากมากไปน้อย
การนำมาใช้

ตัวอย่างภาษาไพทอน
def spaghetti_sort(array):
	if len(array) == 0:
		return 0
	arrayS = []
	for i in range(len(array)):
		A = max(array)   
		arrayS.append(A)  
		array.remove(A)
	return arrayS

A = [186, 1455, 33, 420, 12, 71, 99, 10]
print(spaghetti_sort(A))
จากโค้ดข้างบนจะมีความซับซ้อน (complexity) เป็น O(n^2) แต่ถ้าในกรณีที่เป็นการเรียงเส้นสปาเกตตีด้วยมือจะมีความซับซ้อนเป็น O(1) เพราะเรามองเห็นเส้นที่สูงที่สุดอยู่แล้วไม่ต้องมีความซับซ้อนในทำการค้นหาเส้นที่สูงที่สุดเหมือนในโค้ด
ทาคากิ อาคิโตะ

| ทาคากิ อาคิโตะ |
| --- | --- |

ปรากฏตัวครั้งแรก: หนังสือการ์ตูน : ตอนที่ 1
: อะนิเมะ : ตอนที่ 1
ข้อมูลตัวละคร
ชื่อ-นามสกุล: ทาคากิ อาคิโตะ
: (高木 秋人)
ชื่อเล่น: ชูโตะ,ชูจิน
อาชีพ: นักเรียน, นักเขียนการ์ตูน
วันเกิด: 25 มกราคม
อายุ: 14 ปี (ตอนต้น)   24 ปี (ตอนจบ)
นามปากกา: อาชิโรกิ มุโตะ  (คู่กับมาชิโระ โมริทากะ)
ผลงาน: นักสืบร้อยเล่ห์ TRAP ทันโทะ ลุยเลอะ Perfect Crime Party REVERSI
ให้เสียงโดย: ฮิโนะ ซาโตชิ
ทาคากิ อาคิโตะ (ญี่ปุ่น: 高木 秋人; โรมาจิ: Takagi Akito) เป็นตัวละครเอกจากเรื่อง วัยซนคนการ์ตูน
ประวัติ

เด็กหนุ่มอัจริยะอายุเท่ากับมาชิโระ ใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักเขียนการ์ตูนแต่วาดภาพไม่เก่ง จึงได้ชวนมาชิโระมาวาดภาพให้ แต่ก็ไม่สำเร็จ เลยเรียกมาชิโระให้ไปที่บ้านของอาซึกิ แล้วก็ทำให้มาชิโระรู้ว่าอาซึกิอยากจะเป็นนักพากย์การ์ตูน และได้บอกกับอาซึกิว่าจะเป็นนักเขียนการ์ตูน โดยจะมีมาชิโระวาดภาพให้ ทาคากิ คบอยู่กับ มิโยชิ คายะ เพื่อนของ อาซึกิ มิโฮะ เพราะความเข้าใจผิด เรื่องที่ว่าทาคากิไปถามเรื่องความฝันของอาซึกิ เพราะทาคากิชอบเธอ และทาคากิยังบอกว่า อยากคุยด้วย อีก หลังจากที่เรื่องสั้นได้ลงใน อากามารุ จัมป์ ทำให้เพื่อนในโรงเรียนรู้ว่าพวกเขาได้จับมือกันเขียนการ์ตูน และอิชิซาว่าก็ได้เข้ามาโยะเย้ยว่า ภาพห่วยมาก ทำให้ทาคากิเกิดไม่พอใจเลยชกหน้าเข้าไปหนึ่งที และได้ถูกพักการเรียนเมื่อมาชิโระไปหาทาคากิที่บ้าน ก็ได้พบว่า มีคนอื่นอยู่ด้วย นั่นคือ มิโยชิ คายะ และ อิวาเสะ ไอโกะ ซึ่งทั้งสองคนนี้ชอบทาคากิ เลยมาถามให้แน่ใจว่า จะเลือกใครระหว่างสองคนนี่ แต่ทาคากิเลือกไม่ได้เลยถามว่า อยากให้ความฝันมาก่อน แล้วเรื่องคบกันไว้ที่หลังใครรับได้บ้าง มิโยชิบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ว่า ไอโกะไม่ยอมรับ เลยกลับบ้านไปสุดท้าย ทาคากิ จึงคบกับมิโยชิ
ปัจจุบันเขาได้แต่งงานแล้ว กับ มิโยชิ คายะ ทั้งสองย้ายเข้ามาอยู่แมนชั่นที่อยู่ใกล้กับบ้านของคายะ เพราะว่าพ่อของเธอต้องการเช่นนั้น และหลังจากที่ะ "ทันโท" ได้เป็นซีรีส์ พวกเขาสองคนจึงได้จัดพิธีแต่งกัน
พวกเขาได้ใช้นามปากกว่า อาชิโรกิ มุโตะ โดยมีผลงานซีรีส์ทั้งหมด 3 เรื่อง เรื่องสั้น 7 เรื่อง และเรื่องที่ไม่ได้ลงซีรีส์ 1 เรื่องคือ
ประวัติ > เรื่องสั้น

โลกคู่ขนาน - เป็นเรื่องที่นำไปเสนอกับฝ่ายบก.ของจัมป์ มีชื่อเรื่องชั่วคราวคือ "W Earth" (ดับเบิ้ล เอิร์ท)
เราสองคน - ผลงานชิ้นที่สองที่นำไปให้ฝ่าย บก. ดู แล้วเข้าส่งประกวดถ้วยอนาคตทองคำ
แองเจิล เดย์ส - ผลงานที่ส่งเข้าชิงรางวัลถ้วยอนาคตทองคำแต่ก็ตกรอบ มีชื่อเรื่องชั่วคราวในตอนแรกคือ "เทวทูตของฉัน"
เงินตรา ปัญญา พิชิตโลก - เรื่องเปิดตัว อาชิโรกิ มุโตะ ลงตีพิมพ์ใน อากามารุ จัมป์
ใน 1 พันล้าน - ผลงานที่ลงเข้าชิงรางวัลเท็ตสึกะครั้งสุดท้ายของพวกเขา ถูกตีพิมพ์ลงใน โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์
TEN - ตีพิมพ์ใน โชเน็นจัมป์ มีชื่อเรื่องชั่วคราวคือ "Hitman 10"
Future Watch นาฬิกาอนาคต - ตีพิมพ์ใน โชเน็นจัมป์ ฉบับถัดจากฉบับที่ลง TEN
ลาบุตะ & พีช - เป็นเรื่องที่จับคู่กับผู้ช่วยคนนึง ตอนแรกเขาแค่ไปช่วยแก้ไข แต่ตอนหลังก็ช่วยเขียนเนื้อเรื่องแทน
ประวัติ > ซีรีส์

นักสืบร้อยเล่ห์ TRAP - ผลงานซี่รี่ย์เรื่องแรกของอาชิโรกิ มุโตะ ตีพิมพ์ลงในโชเน็นจัมป์ ถูกตัดจบหลังจากที่ความนิยมตกต่ำลงเพราะต้องหยุดพิมพ์เนื่องจาก โมริทากะ ต้องเข้าโรงพยาบาล
ทันโทะ ลุยเลอะ - ผลงานซี่รี่ย์เรื่องที่ 2 ตีพิมพ์ลงในโชเน็นจัมป์ เจ้าตัวเข้าไปขอให้จบเรื่องเอง เพราะว่า อาคิโตะ ไม่สามารถคิดสตรอรี่บอร์ดของเรื่องออกมาได้
Perfect Crime Party - ตีพิมพ์ลงในโชเน็นจัมป์ ตอนแรกมีชื่อเรื่องว่า Perfect Crime Club หรือ ชมรมอาชญากรรมสมบูรณ์แบบ แต่ไปซ้ำกับชื่อหนังเรื่องหนึ่ง จึงได้เปลี่ยนชื่อใหม่
Reversi - ผลงานที่เขียนต่อจาก PCP (ภาคประถม) ใน"โชเน็นจัมป์" และเขียนพร้อมกับ PCP (ภาค ม.ต้น) ซึ่งย้ายไปลงใน "ฮิชโชจัมป์" แทน
ประวัติ > เรื่องที่ไม่ได้ลงซีรีส์

KTM เงินตรา ปัญญา รูปลักษณ์ พิชิตโลก