stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไชนาคัพ 2019

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  จีน
เมือง: หนานหนิง, เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง
วันที่: 21–25 มีนาคม พ.ศ. 2562
ทีม: 4 (จาก 2 สมาพันธ์)
สถานที่: 1 (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  อุรุกวัย (สมัยที่ 2)
รองชนะเลิศ:  ไทย
อันดับที่ 3:  อุซเบกิสถาน
อันดับที่ 4:  จีน
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 4
จำนวนประตู: 9 (2.25 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  กริสเตียน เอสตัวนิ (3 ประตู)
ผู้เล่นยอดเยี่ยม:  กริสเตียน เอสตัวนิ
← 2018 2020 → 
การแข่งขันฟุตบอลไชนาคัพ 2019 (อังกฤษ: 2019 Gree China Cup International Football Championship, จีน: 2019 年格力中国杯国际足球锦标赛) เป็นการแข่งขันฟุตบอลไชนาคัพ ที่จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 3 โดยจัดการแข่งขันในประเทศจีน ระหว่างวันที่ 21 - 25 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยครั้งนี้มีทีมชาติไทย เข้าร่วมแข่งขันด้วย
ทีมที่เข้าร่วม

เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562, ได้มีการประกาศว่า ทีมชาติไทย, ทีมชาติอุรุกวัย และ ทีมชาติอุซเบกิสถาน ได้มีส่วนร่วมในไชนาคัพ 2019.
| ทีม | อันดับโลกฟีฟ่า (กุมภาพันธ์ 2019) |
| --- | --- |
 อุรุกวัย (แชมป์เก่า): 7
 จีน (เจ้าภาพ): 72
 อุซเบกิสถาน: 89
 ไทย: 115
คณะผู้ตัดสิน

รายชื่อผู้ตัดสินด้านล่างนี้จะถูกใช้ในการทำหน้าที่ในไชนาคัพ 2019.
| --- | --- |
  Ma Ning   Milorad Mažić:   Salman Ahmad Falahi   Mohammed Al-Shammari  
| --- | --- |
  Cao Yi   Zhang Cheng:   Mohammad Dharman   Yousuf Al-Shamari
การแข่งขัน

เวลาทั้งหมด เป็นเวลาท้องถิ่นจีน (UTC+8)
การแข่งขัน > สายการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ |  |  | นัดชิงชนะเลิศ | นัดชิงชนะเลิศ |  |

|  | 21 มีนาคม - หนานหนิง | 21 มีนาคม - หนานหนิง |  |  |  |  |  |
|  |   จีน |  0 |   |  |  |  |  |
|  |   ไทย |  1 |   |  |  |  |  |
|  |   |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | 25 มีนาคม - หนานหนิง | 25 มีนาคม - หนานหนิง |  |
|  |   |   |   |   |   ไทย |  0 |  |
|  |   |   |   |   |   อุรุกวัย |  4 |  |

|  |  |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | นัดชิงอันดับที่ 3 | นัดชิงอันดับที่ 3 |  |
|  | 22 มีนาคม - หนานหนิง | 22 มีนาคม - หนานหนิง |   |  | 25 มีนาคม - หนานหนิง | 25 มีนาคม - หนานหนิง |  |
|  |   อุซเบกิสถาน |  0 |   |  |   จีน |  0 |  |
|  |   อุรุกวัย |  3 |   |  |   อุซเบกิสถาน |  1 |  |
การแข่งขัน > รอบรองชนะเลิศ

20:00
| จีน  | 0–1 |  ไทย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | ชนาธิป  31' |
ผู้ตัดสิน: Salman Ahmad Falahi (กาตาร์)
19:35
| อุซเบกิสถาน  | 0–3 |  อุรุกวัย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | เปเรย์โร  5' เอสตัวนิ  23', 82' |
ผู้ตัดสิน: Milorad Mažić (เซอร์เบีย)
การแข่งขัน > นัดชิงอันดับที่ 3

15:30
| จีน  | 0–1 |  อุซเบกิสถาน |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | โชมูโรดอฟ  34' |
ผู้ชม: 10,391 คน
ผู้ตัดสิน: Mohammed Al-Shammari (กาตาร์)
การแข่งขัน > นัดชิงชนะเลิศ

19:35
| ไทย  | 0–4 |  อุรุกวัย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | เวซิโน  6' เปเรย์โร  38' เอสตัวนิ  58' โกเมซ  88' |
ผู้ตัดสิน: Ma Ning (จีน)
การแข่งขันฟุตบอลคู่ระหว่างไทยพบอุรุกวัยในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2562 ที่สนามกวางสี สปอร์ต เซนเตอร์ เมืองหนานหนิง ประเทศจีน เป็นการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศในฟุตบอลรายการไชน่าคัพ 2019 โดยทีมชาติไทยสามารถเข้ารอบชิงชนะเลิศด้วยการเฉือนเอาชนะทีมชาติจีนไปได้ 0–1 ส่วนทีมชาติอุรุกวัยเป็นแชมป์เก่า ก็เข้ารอบด้วยการเอาชนะทีมชาติอุซเบกิสถานไปได้ถึง 0–3 และนี่จะเป็นการพบกันครั้งแรกในประวัติศาสตร์ระหว่างทีมชาติไทยกับทีมชาติอุรุกวัยในเกมอุ่นเครื่องอย่างเป็นทางการของทั้งสองทีม โดยการจัดอันดับโลกฟีฟ่าของทั้งสองทีมในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2019 ทำให้ทีมชาติอุรุกวัยรั้งอันดับ 7 ของโลก ส่วนทีมชาติไทยรั้งอันดับ 115 ของโลก และนี่จะเป็นเกมอุ่นเครื่องอย่างเป็นทางการที่ทีมชาติไทย ได้พบกับคู่แข่งที่มีอันดับโลก หรือ ฟีฟ่าแรงกิ้ง ห่างกันมากที่สุดในรอบ 12 ปี ถึง 108 อันดับ
อันดับดาวซัลโว

การแข่งขันทั้งหมดมี 9 ประตูที่ทำได้ใน 4 นัด สำหรับค่าเฉลี่ย 2.25 ประตูต่อนัด
3 ประตู
กริสเตียน เอสตัวนิ
2 ประตู
กัสตอน เปเรย์โร
1 ประตู
ชนาธิป สรงกระสินธ์
มาติอัส เวซิโน
มักซี โกเมซ
เอลดอร์ โชมูโรดอฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (จีน)
| ด ค กไชนาคัพ |
| --- | --- |
 2017  2018  2019
โทรทัศน์ในประเทศไทย

โทรทัศน์ในประเทศไทย ออกอากาศแบบภาคพื้นดินเป็นช่องทางหลัก โดยแพร่ภาพผ่านคลื่นวิทยุ ซึ่งระยะแรกที่ออกอากาศ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 เริ่มใช้ย่านความถี่สูงมาก (VHF) ซึ่งประกอบด้วยช่วงความถี่ต่ำ ช่องสัญญาณที่ 2-4 และช่วงความถี่สูง ช่องสัญญาณที่ 5-12 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2538 จึงเริ่มใช้ย่านความถี่สูงยิ่ง (UHF) คือช่องสัญญาณที่ 26-60 (ช่วงความถี่ต่ำคือช่องสัญญาณที่ 26-34 และช่วงความถี่สูงคือช่องสัญญาณที่ 35-60 ต่อมาในปี พ.ศ. 2562 ได้มีการปรับเปลี่ยนให้ส่งสัญญาณระหว่างช่องสัญญาณที่ 21-48) ทั้งนี้ ตั้งแต่เริ่มออกอากาศจนถึง พ.ศ. 2517 แพร่ภาพในระบบแอนะล็อก เป็นภาพขาวดำ 525 เส้น 30 อัตราภาพ แบบเอ็นทีเอสซี ต่อมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510 จึงเริ่มนำระบบการส่งแพร่ภาพ 625 เส้น 25 อัตราภาพ แบบแพล เข้ามาใช้ในประเทศไทย และเริ่มออกอากาศด้วยภาพสีภายใต้ระบบดังกล่าวตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 นอกจากนี้ ยังมีบริการโทรทัศน์แห่งชาติ ภายใต้กำกับของกรมประชาสัมพันธ์ เริ่มจากส่วนภูมิภาคตั้งแต่ปี พ.ศ. 2502 และเริ่มดำเนินการในส่วนกลางตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 จนถึงปัจจุบัน จากนั้นก็เริ่มนำสัญญาณดิจิทัลเข้ามาใช้ในกระบวนการผลิตรายการและควบคุมการออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 และนำมาใช้กับกระบวนการแพร่ภาพผ่านอุปกรณ์รวมส่งสัญญาณตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 จนถึงปัจจุบัน ทำให้เริ่มมีการเปลี่ยนผ่านโดยการยุติการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 และเสร็จสิ้นเมื่อปี พ.ศ. 2563
ส่วนระบบการออกอากาศด้วยช่องทางอื่นที่ประเทศไทยนำมาใช้ ประกอบด้วย บริการกระจายสัญญาณแบบหลายจุดหลายช่อง (MMDS) ระหว่างปี พ.ศ. 2532 - 2556, ผ่านคลื่นไมโครเวฟ ระหว่างปี พ.ศ. 2532 - 2540, ผ่านสายเคเบิล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 - ปัจจุบัน, ผ่านดาวเทียม ทั้งระบบเคยูแบนด์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 - ปัจจุบัน และระบบซีแบนด์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 - ปัจจุบัน อนึ่ง ภาคเอกชนสามารถประกอบการธุรกิจโทรทัศน์ภายใต้การอนุมัติจากภาครัฐตามกฎหมาย โดยผ่านสายอากาศในส่วนภูมิภาคตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 และผ่านดาวเทียมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 จนถึงปัจจุบัน
ประวัติ > กำเนิดโทรทัศน์แห่งชาติ (2528-2535)

15 มกราคม พ.ศ. 2528 คณะรัฐมนตรีมีมติให้กรมประชาสัมพันธ์จัดทำ โครงการสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติ เพื่อเป็นสถานีโทรทัศน์เพื่อการศึกษา เผยแพร่ข้อมูลข่าวสารสู่ประชาชน และเพื่อประโยชน์สาธารณะ เสริมสร้างความเข้าใจอันดีระหว่างรัฐบาลกับประชาชน เป็นแม่ข่ายให้แก่โทรทัศน์ส่วนภูมิภาคทั่วประเทศ โดยกรมประชาสัมพันธ์เริ่มดำเนินการด้วยการย้ายเครื่องส่งโทรทัศน์สีจากอำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ มาติดตั้งในศูนย์ระบบโทรทัศน์ที่ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ กรุงเทพมหานคร และทดลองออกอากาศผ่านคลื่นวิทยุในย่านความถี่สูงมากทางช่องสัญญาณที่ 11 เมื่อต้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2528 ภายใต้ชื่อ สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ช่อง 11 กรมประชาสัมพันธ์ (สทท.11) ก่อนจะแพร่ภาพเป็นประจำทุกวัน ระหว่างเวลา 16:30 - 21:00 น. ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2529
ทั้งนี้ระหว่างปี พ.ศ. 2528 - 2531 บริษัท แปซิฟิก คอร์ปอเรชั่น จำกัด (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท แปซิฟิกอินเตอร์คอมมิวนิเคชั่น จำกัด) ตอบรับคำเชิญของประมุท สูตะบุตร ผู้อำนวยการ อ.ส.ม.ท. คนแรก ที่ขอให้เข้ามาช่วยปรับปรุงการนำเสนอข่าว 9 อ.ส.ม.ท. ของสำนักข่าวไทย โดยกำหนดให้อรุณโรจน์ เลี่ยมทอง เป็นผู้ประกาศในรายการ "ข่าวรับอรุณ" รายการภาคเช้าที่ริเริ่มขึ้นครั้งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 และมอบหมายให้สมเกียรติ อ่อนวิมล อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และพิธีกรรายการความรู้คือประทีปในขณะนั้น เป็นหัวหน้าผู้ประกาศข่าวภาคค่ำ ร่วมด้วยกรรณิกา ธรรมเกษร ผู้ประกาศข่าวเดิมของช่อง 9 จนกลายเป็นผู้ประกาศข่าวคู่ที่มีชื่อเสียงที่สุดของยุคนั้น รวมทั้งสร้างชื่อเสียงให้แก่ผู้ประกาศข่าวและผู้สื่อข่าวหลายคน
ต่อมาประเทศญี่ปุ่นจัดโครงการช่วยเหลือกรมประชาสัมพันธ์แบบให้เปล่าที่วงเงิน 2,062 ล้านเยน (ขณะนั้นคิดเป็นเงินไทยประมาณ 300 ล้านบาท) ผ่านองค์กรความร่วมมือระหว่างประเทศ เพื่อก่อสร้างอาคารที่ทำการ จัดซื้อและติดตั้งอุปกรณ์และเครื่องส่ง ภายใน 9 เดือน เนื่องจากกรมประชาสัมพันธ์มีงบจำกัด รวมทั้งเครื่องส่งมีกำลังต่ำ ระหว่างนั้น สทท.11 ต้องหยุดออกอากาศชั่วคราวตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน และในวันที่ 16 กรกฎาคม ปีเดียวกัน อ.ส.ม.ท. ทำสัญญาขยายเครือข่ายโทรทัศน์ทั่วประเทศร่วมกับบีอีซี เพื่อจัดตั้งสถานีส่งพร้อมอุปกรณ์ออกอากาศร่วมกันระหว่างไทยทีวีสีช่อง 3 และไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท. จำนวน 31 แห่ง ในเวลา 5 ปี ตั้งแต่ต้นเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2531 - กรกฎาคม พ.ศ. 2534 แลกกับการต่อสัมปทานออกไปอีก 30 ปี จนถึง 25 มีนาคม พ.ศ. 2563 ทำให้ทั้ง 2 ช่องออกอากาศครอบคลุมได้ถึง 89.7% ของประเทศ ให้บริการได้ถึง 96.3% ของจำนวนประชากร โดยรับสัญญาณจากสถานีส่งหลักในกรุงเทพมหานครผ่านดาวเทียมอินเทลแซต และเครื่องรับสัญญาณไมโครเวฟจากดาวเทียมสื่อสาร
ต่อมาในวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 เวลา 10:00 น. สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดอาคารที่ทำการ สทท.11 ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ อย่างเป็นทางการ สทท.11 จึงกำหนดให้วันดังกล่าวเป็นวันคล้ายวันสถาปนาสถานีฯ ต่อมาจึงเริ่มกลับมาออกอากาศรายการภาคเช้า ข่าวภาคค่ำ รายการเพื่อการศึกษา และรายการอื่น ๆ ไปยังสถานีส่วนภูมิภาค ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 จนถึงปัจจุบัน
ประวัติ > กำเนิดโทรทัศน์เสรี ยุครุ่งเรืองของรายการข่าว (2535-2540)

เนื่องจากสถานีโทรทัศน์ในประเทศไทยในขณะนั้นมีเพียง 5 ช่อง และมีถึง 3 ช่องที่หน่วยงานของรัฐบาลและรัฐวิสาหกิจดำเนินการเอง (ททบ.5, ไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท. และ สทท.11) รวมถึงอีก 2 ช่องที่เอกชนดำเนินงานผ่านสัมปทานกับหน่วยงานของรัฐ (ไทยทีวีสีช่อง 3 และช่อง 7 สี) ประชาชนจึงเชื่อว่าในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2535 มีการใช้อำนาจรัฐบิดเบือนข้อมูลข่าวสารทางการเมือง ทำให้ผู้ชมไม่สามารถรับรู้ความจริงเกี่ยวกับวิกฤตการเมืองขณะนั้นได้ตามปกติ รัฐบาลถัดมาจึงมีดำริจัดตั้งสถานีโทรทัศน์เสรี เพื่อนำเสนอข่าวสารและสาระความรู้ไปสู่ประชาชนทั่วประเทศ ด้วยการเปิดโอกาสให้ภาคเอกชนเช่าสัมปทานเพื่อเป็นอิสระอย่างแท้จริง
โดยสำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (สปน.) จัดสรรช่องสัญญาณที่ 26 ในย่านความถี่สูงยิ่ง (UHF) เพื่อเปิดประมูลสัมปทาน ให้เข้าดำเนินกิจการสถานีโทรทัศน์เสรีเมื่อปี พ.ศ. 2538 ซึ่งผู้ชนะคือ กลุ่มบริษัท สยามทีวีแอนด์คอมมิวนิเคชั่นส์ จำกัด นำโดยธนาคารไทยพาณิชย์ ได้เข้ามาดำเนินโครงการดังกล่าว โดยก่อตั้งบริษัท สยามอินโฟเทนเมนต์ จำกัด ขึ้นมาใหม่ เพื่อดำเนินกิจการนี้ และลงนามในสัมปทานกับ สปน. เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ปีเดียวกัน โดยตั้งชื่อว่า สถานีโทรทัศน์ไอทีวี และเริ่มออกอากาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 โดยวางนโยบายให้ความสำคัญกับรายการข่าวและสถานการณ์ปัจจุบัน ทั้งนี้ กลุ่มสยามอินโฟเทนเมนต์มอบหมายให้เครือเนชั่นซึ่งเข้าร่วมถือหุ้น 10% เช่นเดียวกับนิติบุคคลผู้ถือหุ้นรายอื่น เป็นองค์กรหลักในการบริหารจัดรายการข่าว และส่งเทพชัย หย่อง มาเป็นบรรณาธิการข่าวคนแรกของไอทีวี เพื่อฝึกอบรมผู้สื่อข่าวและผู้ประกาศข่าว ส่งผลให้ข่าวไอทีวีมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก รวมถึงได้รับรางวัลมากมาย ตลอดระยะเวลา 11 ปีเศษของสถานีฯ
น่าสังเกตว่า นับแต่ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ ผู้ชมให้ความสนใจรายการสนทนาเชิงข่าว (News Talk) กระทั่งมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในยุคดังกล่าว อาทิ สนทนาปัญหาบ้านเมือง ซึ่งเริ่มขึ้นในราวปี พ.ศ. 2524 ที่กรมการทหารสื่อสารเป็นเจ้าของ ออกอากาศทาง ททบ.5 และช่อง 7 สี, มองต่างมุม ซึ่งเริ่มจัดขึ้นในราวปี พ.ศ. 2532 โดยมูลนิธิสื่อสร้างสรรค์เป็นเจ้าของ ดร.เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง ดำเนินรายการ และออกอากาศทาง, เนชั่นนิวส์ทอล์ก (เดิมจะให้ชื่อว่า "เฟซเดอะเนชั่น; Face the Nation" แต่เมื่อเริ่มออกอากาศจริงก็เปลี่ยนชื่อ) ซึ่งเริ่มจัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2536 โดยบริษัท แน็ทค่อน มีเดีย จำกัด ในเครือเนชั่น (บมจ.NBC ในปัจจุบัน) เป็นเจ้าของ สุทธิชัย หยุ่น ดำเนินรายการ ออกอากาศทางไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท., ตรงประเด็น ซึ่งเริ่มจัดขึ้นในราวปี พ.ศ. 2536 โดยสำนักข่าวไทยของ อ.ส.ม.ท. เป็นเจ้าของ ถวัลย์ศักดิ์ สุขะวรรณ ผู้อำนวยการสำนักข่าวไทยในขณะนั้นดำเนินรายการ ออกอากาศทางไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท., กรองสถานการณ์ ซึ่งเริ่มจัดขึ้นในราวปี พ.ศ. 2536 โดยสำนักข่าวกรมประชาสัมพันธ์เป็นเจ้าของ สมฤทธิ์ ลือชัย กับอดิศักดิ์ ศรีสม ดำเนินรายการ ออกอากาศทาง สทท.11 เป็นต้น
ประวัติ > ยุคปรับตัวเพื่ออยู่รอด (2540-2550)

ในปี พ.ศ. 2541 ททบ.5 จัดตั้งสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมไทยทีวีโกลบอลเน็ตเวิร์ก ออกอากาศ 177 ประเทศทั่วโลก ต่อมาวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 คณะรัฐมนตรีมีมติให้แปลงสภาพ อ.ส.ม.ท. เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทมหาชนจำกัดในชื่อ บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) (บมจ.อสมท) โดยมีผลเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2547
ประวัติ > ล้มโทรทัศน์เสรี - ตั้งโทรทัศน์สาธารณะ (2550-2556)

เมื่อปี พ.ศ. 2547 คณะอนุญาโตตุลาการลดอัตราสัมปทานแก่ไอทีวีให้ชำระ 230 ล้านบาทต่อปี พร้อมกับอนุญาตให้ไอทีวีแก้ไขสัดส่วนการออกอากาศสาระต่อบันเทิงจาก 70:30 เป็น 50:50 รวมถึงการปรับโครงสร้างภายในบริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน) ซึ่งเปลี่ยนชื่อจากสยามอินโฟเทนเมนต์ เมื่อปี พ.ศ. 2541 เพื่อให้ไอทีวีอยู่รอดทางธุรกิจ
ทว่าศาลปกครองสูงสุดกลับวินิจฉัยให้เพิกถอนคำสั่ง ส่งผลให้ บมจ.ไอทีวี ต้องจ่ายค่าสัมปทานสำหรับเช่าสถานีโทรทัศน์ไอทีวีเป็นเงิน 1,000 ล้านบาทต่อปีตามเดิม และต้องปรับเพิ่มสัดส่วน ให้รายการข่าวและสาระ เป็นร้อยละ 70 ต่อรายการบันเทิง ร้อยละ 30 ตามเดิมด้วย นอกจากนี้ บมจ.ไอทีวี ยังต้องชำระค่าปรับจากการเปลี่ยนแปลงผังรายการ ที่ไม่เป็นไปตามสัญญาสัมปทาน คิดเป็นร้อยละ 10 ของค่าสัมปทานแต่ละปี คิดเป็นรายวัน วันละ 100 ล้านบาท นับแต่เริ่มปรับผังรายการ เป็นระยะเวลา 2 ปี
อย่างไรก็ตาม บมจ.ไอทีวี ก็ไม่สามารถจ่ายค่าสัมปทานและค่าเสียหายดังกล่าวได้ ในที่สุดเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2550 คณะรัฐมนตรีจึงมีมติยกเลิกสัญญาสัมปทานจัดตั้งสถานีโทรทัศน์เสรี พร้อมทั้งสั่งให้ยุติการออกอากาศสถานีโทรทัศน์ไอทีวี เมื่อเวลา 24.00 น. วันเดียวกัน โดยมอบหมายให้กรมประชาสัมพันธ์เข้ากำกับดูแลการออกอากาศและรับโอนกิจการสถานีโทรทัศน์ โดยให้ชื่อใหม่ว่า สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี ซึ่งออกอากาศในวันถัดไป และยังได้จัดตั้งสำนักงานบริหารกิจการสถานีวิทยุโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟเฉพาะกิจ (หน่วยบริการรูปแบบพิเศษ) ขึ้น เพื่อเป็นหน่วยงานรับผิดชอบไปจนกว่าจะมีความแน่นอนในการดำเนินกิจการ ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2550
ต่อมาเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2550 มีการประชุมสภานิติบัญญัติแห่งชาติ เพื่อลงมติแปรสภาพ 1 ใน 2 กิจการสถานีโทรทัศน์ที่กรมประชาสัมพันธ์กำกับดูแล คือ สทท. และทีไอทีวี เป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์สาธารณะตามข้อเสนอของทางภาครัฐ ผลปรากฏว่ามติเสียงข้างมาก 106 ต่อ 44 เสียง ให้แปรสภาพทีไอทีวีเป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์สาธารณะ ดังนั้น หลังจากพระราชบัญญัติองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2551 ลงประกาศในราชกิจจานุเบกษา และมีผลบังคับใช้ในวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2551 แล้ว สปน. จึงทำหนังสือถึงกรมประชาสัมพันธ์ให้ดำเนินการตาม พ.ร.บ. ส.ส.ท. กรมประชาสัมพันธ์จึงออกหนังสือคำสั่งที่ 25/2551 ให้ทีไอทีวียุติการออกอากาศตั้งแต่เวลา 00.08 น. ของวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2551 และเพื่อให้ ส.ส.ท. ดำเนินการออกอากาศอย่างต่อเนื่อง จึงโอนกิจการทีไอทีวีไปสังกัด ส.ส.ท. ตามมาตรา 57 ของ พ.ร.บ. ส.ส.ท. ในวันเดียวกันที่มีการเปลี่ยนผ่านการออกอากาศ พร้อมกับเชื่อมต่อรับสัญญาณการออกอากาศชั่วคราวจากอาคาร สทท. ถนนเพชรบุรีตัดใหม่จนถึงวันที่ 31 มกราคม โดยใช้เวลาเพียง 16 วัน ในชื่อสถานีโทรทัศน์ทีพีบีเอส ซึ่งต่อมาได้เริ่มดำเนินงานอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ และในปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส
ประวัติ > เปลี่ยนผ่านสู่ระบบโทรทัศน์ดิจิทัล (2556-ปัจจุบัน)

บทความหลัก: โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลในประเทศไทย และ การยุติการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกในประเทศไทย
ตามแผนแม่บทการบริหารคลื่นความถี่ พ.ศ. 2555 กำหนดให้เริ่มต้นรับส่งสัญญาณวิทยุโทรทัศน์ภาคพื้นดินด้วยระบบดิจิทัล ภายในเวลา 4 ปี นับแต่วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2555 ซึ่งประกาศแผนแม่บทฉบับดังกล่าว และสืบเนื่องด้วยแผนแม่บทกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ ฉบับที่ 1 (กรอบการดำเนินงานอยู่ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2555 - 2559) มีการกำหนดยุทธศาสตร์ และระยะเวลาในการเปลี่ยนผ่านการออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินจากระบบแอนะล็อกไปสู่ระบบดิจิทัล ซึ่งสามารถออกอากาศโทรทัศน์ความละเอียดสูงได้ โดยให้เริ่มรับส่งสัญญาณด้วยระบบดิจิทัลภายใน 4 ปี, ให้มีมาตรการสนับสนุนการวิจัยและพัฒนาการผลิตอุปกรณ์รับสัญญาณภายใน 3 ปี, ให้มีมาตรการสนับสนุนอุปกรณ์รับสัญญาณสำหรับผู้มีรายได้น้อยภายใน 3 ปี และให้มีจำนวนครัวเรือนในเมืองใหญ่ที่สามารถรับสัญญาณดิจิทัลได้ไม่น้อยกว่า 80% ภายใน 5 ปี
คณะกรรมการกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ (กสท.) จึงได้ประชุมภายในหลายครั้งจนได้หลักเกณฑ์ที่ชัดเจนในการจัดการบริหารช่องและคลื่นความถี่อย่างชัดเจน แต่ภายหลังได้มีการปรับลดจำนวนช่องลงเพื่อความเหมาะสม และมีการปรับเปลี่ยนเงื่อนไขอยู่ตลอด จนในที่สุดข้อกำหนดทั้งหมดได้ถูกบันทึกเอาไว้ในประกาศของคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) เรื่อง หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการประมูลคลื่นความถี่ เพื่อให้บริการโทรทัศน์ในระบบดิจิทัลประเภทบริการทางธุรกิจระดับชาติ พ.ศ. 2556 โดยอนุมัติช่องรายการดิจิทัลทีวีทั้งหมด 48 ช่อง เริ่มจำหน่ายซองเอกสารเงื่อนไขการประมูลช่องในวันที่ 10 - 12 กันยายน พ.ศ. 2556 และประมูลขึ้นในวันที่ 26 และ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ทำให้เกิดรายได้เข้าประเทศกว่า 50,862 ล้านบาท
จากนั้นเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2557 กสทช. เชิญบริษัทซึ่งผ่านการประมูลทั้งหมดมาประชุมเพื่อตกลงร่วมกันในการเลือกหมายเลขช่องที่ใช้ออกอากาศ โดยให้ผู้ที่ประมูลชนะด้วยมูลค่าเงินสูงสุดได้เลือกหมายเลขก่อนตามลำดับ และวันที่ 27 มกราคม ปีเดียวกัน กสทช. จึงประกาศหมายเลขช่องของแต่ละบริษัท และช่องทีวีดิจิทัลส่วนมากได้เริ่มทดลองออกอากาศในระบบดิจิทัลเมื่อวันที่ 1 เมษายนปีเดียวกัน ระหว่างนี้ กสทช. ได้เตรียมการเปลี่ยนผ่านโดยการแจกคูปองทีวีดิจิทัลทั่วประเทศ สำหรับนำไปใช้แลกซื้อหรือเป็นส่วนลดสำหรับอุปกรณ์รับชมทีวีดิจิทัล 3 อย่าง คือ กล่องรับสัญญาณรุ่น DVB-T2, โทรทัศน์ที่สามารถรับสัญญาณดิจิทัลได้ในตัว หรือสายอากาศ ก่อนจะเริ่มขั้นตอนการเปลี่ยนผ่านระบบการออกอากาศขั้นสุดท้าย คือการยุติการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อก โดยเริ่มจากไทยพีบีเอสในปี พ.ศ. 2558 ต่อมาในปี พ.ศ. 2561 สถานีโทรทัศน์ฟรีทีวีเดิมส่วนใหญ่ได้ยุติการออกอากาศทีวีแอนะล็อก กสทช. จึงกำหนดให้วันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 เป็นวันยุติออกอากาศทีวีแอนะล็อก ยกเว้นไทยทีวีสีช่อง 3 ที่ทำสัมปทานไว้กับ บมจ.อสมท ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจ ทำให้ไม่สามารถแก้ไขสัมปทานและยุติการออกอากาศทีวีแอนะล็อกก่อนเวลาได้ และสาเหตุดังกล่าวทำให้ไทยทีวีสีช่อง 3 ยุติการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกเป็นช่องสุดท้าย เมื่อเวลา 00:01 น. ของวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2563 ซึ่งครบ 50 ปีตามสัญญาสัมปทาน และถือเป็นการเปลี่ยนผ่านสู่ทีวีดิจิทัลโดยสมบูรณ์แบบของประเทศไทย รวมระยะเวลาในการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกในประเทศไทยทั้งสิ้น 64 ปี 9 เดือน 1 วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ กสทช. เก็บถาวร 2021-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก สถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบแอนะล็อกในประเทศไทย |
| --- | --- |
สถานีโทรทัศน์ในอดีต:  สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม (4)  สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 (5)  สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 (7)  สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ (9)  สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย (11)  สถานีโทรทัศน์ไอทีวี (26/29)  สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี (29)  สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส (29)  สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 (3/32) 
องค์กรที่เกี่ยวข้อง:  คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ  กรมประชาสัมพันธ์  บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน)  องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย  โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย  สมาคมนักข่าววิทยุและโทรทัศน์ไทย 
ข้อมูลเพิ่มเติม:  NBT ส่วนภูมิภาค  การจัดระดับรายการ  ผังรายการ  ภาพทดสอบ  นิตยสารรายการโทรทัศน์  การถ่ายทอดโทรทัศน์  การยุติการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกในประเทศไทย
ไซโคพาท

| ไซโคพาท (psychopathy) |
| --- | --- |
การออกเสียง: psychopathy /saɪˈkɒpəθi/ psychopath /ˈsaɪkəpæθ/ 
สาขาวิชา: จิตเวชศาสตร์, จิตวิทยาคลินิก
ไซโคพาท (อังกฤษ: psychopathy ; กลุ่มคนที่มีอาการนี้เรียกว่า psychopath) เป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพที่มีพฤติกรรมต่อต้านสังคมอย่างต่อเนื่อง ความร่วมรู้สึกและความสำนึกผิดบกพร่อง ขาดการยับยั้งความละอาย และมีพฤติกรรมถือตนว่าสำคัญกว่าผู้อื่น ซึ่งในบางครั้งมีความหมายที่คล้ายคลึงกับคำว่า โซซิโอพาท (sociopathy) ตลอดประวัติศาสตร์ที่ผ่านมามีแนวคิดของไซโคพาทที่แตกต่างกันได้ถูกนำมาใช้ ซึ่งมีบางส่วนที่ตรงกับในปัจจุบันและอาจมีบางส่วนที่ขัดแย้งกัน
เชิงอรรถ

↑  โซซิโอพาท (sociopath) คือคำที่ใช้อธิบายลักษณะคนที่มี ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบต่อต้านสังคม (antisocial personality disorder ; ASPD) คนที่มีลักษณะดังกล่าวจะไม่สามารถเข้าใจถึงความรู้สึกของผู้อื่น และพวกเขามักจะไม่ปฏิบัติตามกฎต่าง ๆ หรือไม่รู้สึกผิดต่อการตัดสินใจอย่างไม่ยั้งคิดถึงอันตรายที่จะตามมา โดยพวกเขาอาจใช้ "จิตวิทยาต่าง ๆ" ในการควบคุมเพื่อน คนในครอบครัว เพื่อนร่วมงาน หรือแม้กระทั่งคนแปลกหน้า ซึ่งพวกเขาอาจถูกมองว่ามีความสามารถพิเศษหรือมีเสน่ห์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ไซโคพาท
| ด ค กPsychopathy |
| --- | --- |
Contexts:  In fiction  In the workplace 
Characteristics:  Anti-social behaviour  Bold  Callous  Diminished empathy  Disinhibited  Grandiose  Impulsive  Lack of guilt  Manipulative  Pathological lying  Remorseless  Shallow affect  Superficially charming 
Related topics:  Antisocial personality disorder  Conduct disorder  Dark triad  Disengaging from a psychopath  Flying monkeys  History of psychopathy  Juvenile delinquency  Machiavellianism  Macdonald triad  Narcissism  Psychopathic Personality Inventory  Psychopathy Checklist  Sadistic personality disorder  Sexual sadism disorder  Sociopathy 
Notable theorists:  Hervey M. Cleckley  George E. Partridge  Robert D. Hare 
| ด ค กการชักจูงทางจิตวิทยา |
| --- | --- |
การชักจูงทางบวก:  โกหกคำโต  การล้างสมอง  การติดสินบน  การเตรียมเด็กเพื่อทารุณกรรมทางเพศ  การเยินยอ  การทุ่มเทความรักอย่างหนัก  การแต่งงานหวังมรดก  การล่อลวง 
การชักจูงทางลบ:  การข่มเหงรังแก  การสังหารภาพลักษณ์  การคุกคาม  การขู่ขวัญ  เกมปั่นหัว  การกลั่นแกล้งในที่ทำงาน  การใส่ร้ายป้ายสี  การถูกปฏิเสธจากสังคม 
การชักจูงรูปแบบอื่น:  การล่อให้สารภาพ  การหลอกปั่นหัว  ตำรวจดี/ตำรวจเลว  การปลูกฝังความเชื่อ  อิทธิพลเพื่อการรับจ้าง  การสอบปากคำ  Spin (propaganda) 
หัวข้อที่เกี่ยวข้อง:  Crowd manipulation  Confidence trick  Internet manipulation  การควบคุมตลาด  การควบคุมสื่อ  Nudge theory  Shill  Undue influence 
| ด ค กAbuse |
| --- | --- |
Types:  Abuse during childbirth  Anti-social behaviour  Bullying  Child abuse (neglect, sexual)  Cruelty to animals  Domestic abuse  Elder abuse  Gaslighting  Harassment  Humiliation  Incivility  Institutional abuse  Intimidation  Neglect  Persecution  Professional abuse  Proxy abuse  Psychological abuse  Physical abuse  Religious abuse  Sexual abuse  Stalking  Structural abuse  Verbal abuse  more... 
Related topics:  Abusive power and control  Child grooming  Complex post-traumatic stress disorder  Dehumanization  Denial  Destabilisation  Disengaging from an abuser  Exaggeration  Isolation  Just-world hypothesis  Lying  Manipulation  Minimisation  Narcissism  Psychological projection  Psychological trauma  Psychopathy  การใช้เหตุผลโดยเข้าข้าง  Traumatic bonding  Victim blaming  Victim playing  Victimisation 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
ไทฟอน

ไทฟอน และ เซอุส
ไทฟอน (อังกฤษ: Typhon) เป็นอสูรกายยักษ์ซึ่งได้เกิดมาจากพระแม่ธรณีไกอา (บ้างคัมภีร์บอกว่าเป็นเจอา ไกอา หรือไมอา) กับปีศาจทาร์ทารัสซึ่งถือกำเนิดเป็นไทฟอน (ในหนังสือ Mythology ของเฮดิธ แฮมิลต้น อธิบายไว้ว่าไทฟอนเป็นอสุรกายร้อยหัว ตาลุกไฟ และสามารถพ่นไฟได้) บ้างก็ว่าร่างกายเป็นคน น้ำตาเป็นพิษ มีหัวร้อยหัว ซึ่งเจอาได้สั่งให้ไทฟอนไปโค่นเขาโอลิมปัส พลังของไทฟอนร้ายกาจถึงขั้นสามารถกางปีกปิดโลกได้ เมื่อเคลื่อนไหวร่างกายจะกลายเป็นพายุขนาดใหญ่ นอกจากนี้ไทฟอนยังเป็นบิดาของปิศาจทั้งปวง ส่วนมารดาของปิศาจทั้งปวงนั้นคืออีคิดน่า
และต่อมาผู้คนที่เคยเรียกพายุนี้ว่า ไทฟอน ก็เพี้ยนมาเป็น ไต้ฝุ่น จนถึงทุกวันนี้
ไซโบทรอน

ไซโบทรอน (อังกฤษ: Cybotron) เป็นวงแนวอีเล็คโทรใน ต้นทศวรรษที่1980s  ประกอบด้วยสมาชิก Juan Atkins และ Richard Davis
ผลงานอัลบั้ม

Enter (1983)
Empathy (1993)
Cyber Ghetto (1995)
Motor City Machine Music (2005)
ซิงเกิล

Clear (1982)
Cosmic Cars (1983)
Techno City (1984)
R-9 (1985)
ไทตั้น เอ.อี. ศึกกู้จักรวาล

| ไทตั้น เอ> อี. ศึกกู้จักรวาล |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: ดอน บลูธ แกรี โกลด์แมน
บทภาพยนตร์: เบน เอดลุนด์ จอห์น ออกัสต์ จอสส์ วีดอน
เนื้อเรื่อง: ฮันส์ บาวเออร์ แรนดัลล์ แมคคอร์มิก
อำนวยการสร้าง: ดอน บลูธ แกรี โกลด์แมน เดวิด เคิร์ชเนอร์
นักแสดงนำ:   แม็ตต์ เดม่อน  บิลล์ พูลแมน  จอห์น เลอกิซาโม  นาธาน เลน  เจเนีน กาโรฟาโล  ดรูว์ แบร์รีมอร์ 
ตัดต่อ: บ๊อบ เบนเดอร์ พอล มาร์ติน สมิธ ฟิโอน่า เทรลเลอร์
ดนตรีประกอบ: เกรแฮม เรเวลล์
บริษัทผู้สร้าง: ฟ็อกซ์ แอนิเมชั่น สตูดิโอส์ เดวิด เคิร์ชเนอร์ โปรดักชั่น  
ผู้จัดจำหน่าย: ทเวนตี้ท์ เซ็นจูรี่ ฟ็อกซ์
วันฉาย:   16 มิถุนายน ค.ศ. 2000 (2000-06-16) 
ความยาว: 94 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 75 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 36.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ไทตั้น เอ.อี. ศึกกู้จักรวาล (อังกฤษ: Titan A.E.) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชั่นแนวผจญภัย-วิทยาศาสตร์หลังหายนะสัญชาติอเมริกันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2000 กำกับโดย ดอน บลูธ และ แกรี โกลด์แมน และพากย์เสียงโดย แม็ตต์ เดม่อน, บิลล์ พูลแมน, ดรูว์ แบร์รีมอร์, จอห์น เลอกิซาโม, นาธาน เลน, เจเนีน กาโรฟาโล, รอน เพิร์ลแมน และ โทน ล็อค ชื่อของภาพยนตร์เรื่องนี้หมายถึงยานอวกาศที่เป็นศูนย์กลางของพล็อตที่มี เอ.อี. แปลว่า "อาฟเตอร์ เอิร์ธ" แอนิเมชั่นของภาพยนตร์เรื่องนี้ผสมผสานกับแอนิเมชั่นวาดด้วยมือแบบดั้งเดิม 2 มิติเข้ากับการใช้ภาพที่สร้างด้วยคอมพิวเตอร์อย่างกว้างขวาง
สร้างโดย ฟ็อกซ์ แอนิเมชั่น สตูดิโอส์ เป็นโปรเจ็กต์เรื่องที่สองและสุดท้ายของสตูดิโอนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2000 จัดจำหน่ายโดย ทเวนตี้ท์ เซ็นจูรี่ ฟ็อกซ์ และทำรายทั่วโลกเพียงแค่ 36.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อเทียบกับทุนสร้าง 75 ล้านเหรียญสหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

ไทตั้น เอ.อี. ศึกกู้จักรวาล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส