stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถานีไทรม้า
รถโดยสารประจำทาง > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 18 (2-3)  | ตลาดท่าอิฐ |  อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 69 (2-13)  | ตลาดท่าอิฐ | มหาวิทยาลัยรามคำแหง | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 69E (2-18E)  | ตลาดท่าอิฐ | มหาวิทยาลัยรามคำแหง | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส | รถบริการทางด่วน (ขึ้นทางด่วนด่านงามวงศ์วาน ลงด่านอโศก) |
| 203 | ท่าอิฐ | สนามหลวง | 1. รถโดยสารประจำทางสีส้ม 2. รถโดยสารประจำทางสีชมพู | บจก.บางกอก 118 |  |
| 203 | ท่าอิฐ | สนามหลวง | 3. รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีเหลือง 4. รถโดยสารประจำทางปรับอากาศขนาดเล็กสีฟ้า | บจก.บางกอก 118 |  |
| 337 | ปทุมธานี | เดอะมอลล์งามวงศ์วาน | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีขาว | บจก.ลาดหลุมแก้วขนส่ง (ในเครือ บจก.กิตติสุนทร) |  |

รถเมล์ สาย 134, สาย 203, สาย 64, สาย 18, สาย 69, สาย 337
รถสองแถวสาย 1024ก (ตลาดนนทบุรี–ตลาดสดเทศบาลนครบางบัวทอง)
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่จากเว็บไซต์บีอีเอ็ม[ลิงก์เสีย]
| ด ค ก สถานีของรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม |
| --- | --- |
คลองบางไผ่–เตาปูน:  คลองบางไผ่  ตลาดบางใหญ่  สามแยกบางใหญ่  บางพลู  บางรักใหญ่  บางรักน้อยท่าอิฐ  ไทรม้า  สะพานพระนั่งเกล้า  แยกนนทบุรี 1  บางกระสอ  ศูนย์ราชการนนทบุรี   กระทรวงสาธารณสุข  แยกติวานนท์  วงศ์สว่าง  บางซ่อน   เตาปูน  
เตาปูน–ครุใน (กำลังก่อสร้าง):  รัฐสภา  ศรีย่าน  วชิรพยาบาล  หอสมุดแห่งชาติ  บางขุนพรหม  ผ่านฟ้า   สามยอด   สะพานพุทธ   วงเวียนใหญ่    โรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า   ดาวคะนอง  บางปะแก้ว  บางปะกอก  แยกประชาอุทิศ  ราษฎร์บูรณะ  พระประแดง  ครุใน
เอ็มวี จอร์จิก (ค.ศ. 1931)

| --- | --- |
เอ็มวี จอร์จิก ราวปี ค.ศ. 1933
ประวัติ
สหราชอาณาจักร
ชื่อ: จอร์จิก (Georgic)
เจ้าของ:  1932–1934: ไวต์สตาร์ไลน์  1934–1944: คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์  1944–1946: กระทรวงคมนาคมสงคราม  1946–1956: กระทรวงคมนาคม 
ผู้ให้บริการ:  1932–1934: ไวต์สตาร์ไลน์  1934–1949: คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์  1949–1956: คูนาร์ดไลน์ 
เส้นทางเดินเรือ: ลิเวอร์พูล–นิวยอร์ก
อู่เรือ: ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ, เบลฟาสต์, ประเทศไอร์แลนด์
Yard number: 896
เดินเรือแรก: 12 พฤศจิกายน 1931
สร้างเสร็จ: 10 มิถุนายน 1932
Maiden voyage: 25 มิถุนายน 1932
บริการ: 1932–1941, 1945–1956
หยุดให้บริการ: 1956
ความเป็นไป: ถูกโจมตีด้วยระเบิดและจมลงบางส่วนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1941, ได้รับการกู้ขึ้นมาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1941 โดยบริษัท ชิปเบรกกิง อินดัสตรีส์ จำกัด, ถูกทำให้ลอยขึ้นมาใหม่และได้รับการซ่อมแซมปรับปรุงในช่วงปี ค.ศ. 1941–44, กลับเข้าประจำการเป็นเรือขนส่งกำลังพลในปี ค.ศ. 1945, กลับมาให้บริการพลเรือนในปี ค.ศ. 1948, ปลดระวางและแยกชิ้นส่วนในปี ค.ศ. 1956
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือเดินสมุทร
ขนาด (ตัน)::  27,759 ตันกรอส
ความยาว::  711 ฟุต (216.7 เมตร)
ระบบขับเคลื่อน::  เครื่องยนต์ดีเซล 10 สูบ สี่จังหวะแบบสองทาง Burmeister & Wain จำนวน 2 เครื่อง  ใบจักร 2 เพลา เพลาละ 3 พวง
ความเร็ว::  18 นอต (33 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 21 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ความจุ::  ผู้โดยสาร 1,542 คน
เอ็มวี จอร์จิก (อังกฤษ: MV Georgic) เป็นเรือลำสุดท้ายที่สร้างขึ้นสำหรับบริษัทไวต์สตาร์ไลน์ก่อนการควบรวมกิจการกับบริษัทคูนาร์ดไลน์ สร้างขึ้นที่อู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ในเมืองเบลฟาสต์ และเป็นเรือคู่วิ่งและแฝดน้องของเรือเอ็มวี บริแทนนิก (MV Britannic) เช่นเดียวกับเรือบริแทนนิก เรือจอร์จิกเป็นเรือยนต์ (motor vessel) ไม่ใช่เรือกลไฟ โดยติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซลเป็นแหล่งพลังงานหลัก ณ เวลาที่เปิดตัวเรือในปี ค.ศ. 1931 เรือลำนี้ถือเป็นเรือยนต์ขนาดใหญ่ที่สุดของสหราชอาณาจักร
หลังจากประสบความสำเร็จในการให้บริการเป็นเรือโดยสารในทศวรรษที่ 1930 เรือจอร์จิกได้ถูกเรียกใช้เป็นเรือขนส่งกำลังพลในปี 1940 เรือลำนี้ได้รับความเสียหายอย่างหนักและจมลงบางส่วนในปี ค.ศ. 1941 จากการโจมตีทางอากาศของเยอรมันขณะจอดเทียบท่าอยู่ที่ท่าเรือเทวฟิก ประเทศอียิปต์ ภายหลังจากการกู้เรือและการปรับปรุงซ่อมแซมอย่างครอบคลุมแล้ว เรือลำนี้ก็ได้กลับมาประจำการในฐานะเรือขนส่งกำลังพลอีกครั้งในปี ค.ศ. 1944 และยังคงให้บริการทั้งในภารกิจทางทหารและพลเรือนมาจนถึงปี ค.ศ. 1956 ก่อนจะถูกปลดระวางและนำไปแยกชิ้นส่วน
ภูมิหลัง

ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1920 บริษัทไวต์สตาร์ไลน์ได้วางแผนที่จะสร้างเรือโดยสารลำใหม่ 2 ลำเพื่อทดแทนเรือโดยสารรุ่นเก่าของบริษัท โดยทั้งสองลำจะเป็นเรือยนต์ ไม่ใช่เรือกลไฟแบบดั้งเดิม เรือลำแรกมีขนาด 1,000 ฟุต (300 เมตร) ชื่อว่าโอเชียนิก (Oceanic) และเรือลำที่สองมีขนาดที่เล็กกว่าและประหยัดกว่า แต่มีการออกแบบที่คล้ายกันชื่อว่าบริแทนนิก (Britannic) การก่อสร้างเรือบริแทนนิกเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1927 และปล่อยลงน้ำในปี ค.ศ. 1929 ส่วนเรือโอเชียนิกนั้นเริ่มการก่อสร้างในปี ค.ศ. 1928 และได้วางกระดูกงูแล้ว อย่างไรก็ตาม ปัญหาทางการเงินได้ทำให้การก่อสร้างเรือโอเชียนิกล่าช้าลงในเดือนกันยายน ค.ศ. 1929 และในที่สุดโครงการดังกล่าวก็ถูกยกเลิกไปในปีถัดมา แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ไวต์สตาร์จึงตัดสินใจให้ความสำคัญกับการสร้างเรือลำที่ประหยัดค่าใช้จ่ายมากกว่าเพื่อเป็นเรือคู่แฝดกับเรือบริแทนนิก เดิมทีไวต์สตาร์ไลน์พิจารณาจะตั้งชื่อเรือลำนี้ว่าเจอร์แมนิก (Germanic) แต่ภายหลังได้มีการตัดสินใจเลือกใช้ชื่อจอร์จิกแทน เรือลำนี้จะเป็นเรือลำที่สองของไวต์สตาร์ที่ใช้ชื่อจอร์จิก ซึ่งเรือเอสเอส จอร์จิก (SS Georgic) ลำก่อนหน้านั้นเคยให้บริการแก่บริษัทตั้งแต่ปี ค.ศ. 1895 ถึง 1916
การออกแบบและการสร้าง

ในแง่ของการออกแบบ เรือจอร์จิกถือเป็นเรือแฝดของเรือบริแทนนิกที่มีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย โดยมีขนาดระวางบรรทุกรวม 27,759 ตัน เมื่อเทียบกับเรือบริแทนนิกที่มีขนาด 26,943 ตัน เรือจอร์จิกมีความแตกต่างทางรูปลักษณ์จากเรือบริแทนนิกตรงที่ส่วนโครงสร้างบนและสะพานเดินเรือมีรูปทรงโค้งมนแทนที่จะเป็นแบบตรง และส่วนหน้าของดาดฟ้าสำหรับเดินเล่นถูกปิดทับ เช่นเดียวกับเรือบริแทนนิก เรือจอร์จิกมีปล่องไฟสั้นเตี้ยสองปล่อง โดยปล่องไฟด้านหน้าเป็นปล่องไฟปลอมที่ใช้เป็นที่ของตั้งห้องวิทยุและห้องสูบบุหรี่ของวิศวกร
ระบบขับเคลื่อนของเรือจอร์จิกนั้นเหมือนกับเรือแฝดของมัน โดยประกอบด้วยเครื่องยนต์ดีเซล 10 สูบเรียง 4 จังหวะ ทำงานสองทาง จำนวน 2 เครื่อง ออกแบบโดยบริษัท เบอร์ไมส์เตอร์แอนด์เวน จำกัด (Burmeister & Wain) ในสมัยนั้น เครื่องยนต์เหล่านี้ถือเป็นเครื่องยนต์ประเภทเดียวกันที่ใหญ่และทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยสร้างขึ้น เครื่องยนต์เหล่านี้เชื่อมต่อกับเพลาใบจักรสองเพลา และสามารถผลิตกำลังขับได้ 20,000 แรงม้า ซึ่งสามารถขับเคลื่อนเรือด้วยความเร็วตามการออกแบบที่ 18 นอต (33 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 21 ไมล์ต่อชั่วโมง) แม้ในทางปฏิบัติเรือจะแล่นด้วยความเร็วเฉลี่ย 18.5 นอตก็ตาม
ภายในของเรือจอร์จิกได้รับการตกแต่งในสไตล์อลังการศิลป์ซึ่งเป็นที่นิยมในขณะนั้น ต่างจากเรือบริแทนนิกที่ได้รับการตกแต่งหลากหลายสไตล์ที่เป็นที่นิยมในช่วงทศวรรษที่ 1920 ความจุผู้โดยสารของเรือจอร์จิกถูกระบุไว้ดังนี้ ชั้นแคบิน 479 คน ชั้นท่องเที่ยว 557 คน และชั้นสาม 506 คน นอกจากพื้นที่สำหรับผู้โดยสารแล้ว เรือจอร์จิกยังมีพื้นที่เก็บสินค้าแช่เย็นในห้องเก็บสินค้าสองแห่ง ตัวเรือลำนี้ถูกแบ่งออกเป็นห้องเก็บสินค้า 8 ห้องโดยผนังกั้นห้อง 12 แนว
การก่อสร้างเริ่มขึ้นในวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1929 ทำพิธีปล่อยเรือในวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1931 หลังจากนั้นจึงติดตั้งอุปกรณ์และเครื่องจักร และทำการทดสอบเดินเรือในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1932 จากนั้นจึงพร้อมให้บริการ
ช่วงต้น

เรือจอร์จิกเริ่มต้นการเดินทางครั้งแรกในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1932 เรือลำนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเส้นทางเดินเรือระหว่างลิเวอร์พูลกับนิวยอร์กและวิ่งควบคู่กับเรือบริแทนนิก ในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1933 เรือลำนี้ได้ทำหน้าแทนที่เรืออาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (RMS Olympic) ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการปรับปรุงใหญ่บนเส้นทางเซาแทมป์ตัน–นิวยอร์กเป็นการชั่วคราว
แม้เรือจอร์จิกและบริแทนนิกจะไม่ใช่เรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดหรือเร็วที่สุดในยุคของตน แต่ก็ได้รับความนิยมและเป็นสองเรือที่ทำกำไรได้มากที่สุดในกองเรือของไวต์สตาร์ไลน์ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1930 ส่วนหนึ่งเป็นเพราะค่าใช้จ่ายในการเดินเรือที่ต่ำกว่าและราคาตั๋วที่สามารถเข้าถึงได้ง่ายกว่าเมื่อเทียบกับเรือกลไฟแบบดั้งเดิม เรือสองลำได้ช่วยให้บริษัทยังคงดำเนินกิจการต่อไปได้ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 ไวต์สตาร์ไลน์ได้ควบรวมกิจการกับคูนาร์ดไลน์ซึ่งเป็นคู่แข่งรายเก่า ส่งผลให้เรือลำนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกองเรือของบริษัทคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ (Cunard-White Star Line) ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ อย่างไรก็ตาม เรือทั้งสองลำยังคงใช้สีและธงเดินเรือของไวต์สตาร์ตามเดิม แต่ได้เพิ่มธงเดินเรือของคูนาร์ดเข้าไปด้วย ในปีถัดมา เรือจอร์จิกและบริแทนนิกได้ถูกย้ายไปให้บริการบนเส้นทางลอนดอน–เลออาฟวร์–เซาแทมป์ตัน–นิวยอร์ก และเรือจอร์จิกได้เริ่มให้บริการบนเส้นทางนี้ในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1935 ทำให้เรือจอร์จิกกลายเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดที่แล่นเข้าแม่น้ำเทมส์และใช้ท่าเรือลอนดอน เรือลำนี้ให้บริการบนเส้นทางดังกล่าวอย่างต่อเนื่องมาจนกระทั่งเกิดสงครามโลกครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1939 เมื่อสงครามปะทุขึ้น เรือจอร์จิกไม่ได้ถูกเรียกใช้ในทันที แต่กลับถูกส่งกลับไปยังเส้นทางลิเวอร์พูล–นิวยอร์กในเดือนกันยายน ค.ศ. 1939 และได้ทำการเดินทางไปกลับ 5 เที่ยวก่อนจะถูกเรียกใช้เพื่อภารกิจขนส่งกำลังพลในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1940
สงครามโลก

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1940 เรือจอร์จิกได้รับการดัดแปลงให้กลายเป็นเรือขนส่งกำลังพลอย่างเร่งด่วน โดยมีกำลังการบรรทุกทหาร 3,000 นาย ในเดือนพฤษภาคมของปีนั้น เรือได้ช่วยอพยพทหารอังกฤษจากการทัพนอร์เวย์ที่ล้มเหลวจากท่าเรือนาร์วิก และในเดือนมิถุนายนได้ให้ความช่วยเหลือในปฏิบัติการแอเรียล โดยการอพยพทหารจากท่าเรือแบร็สต์และแซ็ง-นาแซร์ของฝรั่งเศส ซึ่งหลังจากนั้นเรือขนส่งกำลังพลเอชเอ็มที แลงคาสเตรีย (HMT Lancastria) ก็ได้ถูกทิ้งระเบิดและอับปางลงในวันที่ 17 มิถุนายน มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 2,888 คน ระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน ค.ศ. 1940 เรือลำนี้ได้เดินทางไปยังประเทศไอซ์แลนด์ และจากนั้นได้เดินทางต่อไปยังเมืองแฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชีย เพื่อขนส่งทหารแคนาดา ต่อมาเรือจอร์จิกได้ทำการเดินทางหลายครั้งจากลิเวอร์พูลและกลาสโกว์ไปยังตะวันออกกลางผ่านทางแหลมกู๊ดโฮป รวมไปถึงการเดินทางระหว่างลิเวอร์พูล นิวยอร์ก และแคนาดาระหว่างเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 ถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1941 เรือจอร์จิกได้ทำการขนส่งกำลังพลประมาณ 25,000 นายไปยังภูมิภาคตะวันออกกลางเป็นส่วนใหญ่
สงครามโลก > ถูกทิ้งระเบิด

วันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 เรือจอร์จิกได้ออกเดินทางจากกลาสโกว์ภายใต้การบัญชาการของกัปตัน เอ.จี. เกร็ก (A.G. Greig) พร้อมด้วยกองพลทหารราบที่ 50 (นอร์ทัมเบรียน) มุ่งหน้าสู่ท่าเรือเทวฟวิก ในอ่าวสุเอซผ่านทางแหลมกู๊ดโฮป เรือลำดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของขบวนเรือที่จำเป็นต้องปล่อยให้ปราศจากการคุ้มกันเกือบทั้งหมด เนื่องจากต้องให้ความสำคัญกับการตามล่าเรือประจัญบานบิสมาร์คของเยอรมนี อย่างไรก็ตาม เรือลำดังกล่าวสามารถเดินทางถึงอย่างปลอดภัยในวันที่ 7 กรกฎาคม และได้ทำการส่งกำลังพลบนเรือลงสู่ฝั่งเป็นที่เรียบร้อย หนึ่งสัปดาห์ต่อมาในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1941 ขณะที่เรือลำนี้ทอดสมออยู่ที่นอกท่าเรือเทวฟิกเพื่อรอรับนักโทษชาวอิตาลีจำนวน 800 คน เครื่องบินของเยอรมันที่กำลังกวาดล้างเป้าหมายในเส้นทางน้ำได้พบเห็นเรือลำนี้และได้ดำเนินการโจมตี หลังจากถูกโจมตีหลายครั้ง เรือลำนี้ก็ถูกระเบิดสองลูก ลูกแรกชนข้างเรือและระเบิดลงในน้ำ ทำให้เกิดความเสียหายอย่างมากต่อตัวเรือใกล้กับห้องเก็บสินค้าหมายเลข 4 ส่งผลให้เกิดน้ำท่วมอย่างหนัก ลูกที่สองระเบิดที่ด้านท้ายของดาดฟ้าเรือบด ทะลุผ่านดาดฟ้าห้าชั้นและระเบิดในลิฟต์ ทำให้เกิดความเสียหายอย่างกว้างขวางต่อห้องเก็บสินค้าหมายเลข 5 นำไปสู่การเกิดเพลิงไหม้ที่ลุกลามไปยังน้ำมันเชื้อเพลิงที่รั่วไหลออกมาจากถังน้ำมันที่แตก เพลิงดังกล่าวได้จุดชนวนกระสุนที่เก็บไว้ในห้องเก็บสินค้าด้านท้ายเรือ ส่งผลให้เกิดการระเบิดและเพลิงลุกไปทั่วบริเวณท้ายเรือ
แม้จะได้รับความเสียหายอย่างหนัก แต่เหล่าวิศวกรบนเรือก็ยังคงสามารถสตาร์ตเครื่องยนต์ได้ และกัปตันเกร็กสามารถควบคุมเรือที่กำลังลุกไหม้ให้ไปยังแนวปะการังกลางอ่าวสุเอซเพื่อให้เรือเกยตื้น ไม่กีดขวางช่องทางเดินเรือที่พลุกพล่าน ขณะเดียวกันเรือก็ได้ชนกับเรือลำอื่นคือ เอชเอ็มเอส เกลเนิร์น (HMS Glenearn) ทำให้ทวนหัวเรือจอร์จิกบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ณ จุดนี้ เพลิงได้ลุกลามไปยังดาดฟ้าชั้นบนแล้ว เมื่อเรือเริ่มจมลง ได้มีคำสั่งให้ทุกคนสละเรือโดยด่วน และทุกคนบนเรือสามารถหนีรอดออกมาได้โดยเรือชูชีพ เรือจอร์จิกค่อย ๆ จมลงที่ท้ายเรือจนกระทั่งเกยตื้นบนแนวปะการังตื้น และถูกเพลิงไหม้จนหมดสิ้นภายในสองวัน เมื่อถึงเวลานั้นเรือได้จมลงไปครึ่งลำ ห้องเครื่องถูกน้ำท่วม และโครงสร้างส่วนบนของเรือถูกเพลิงไหม้จนภายนอกดำคล้ำบิดเบี้ยวไปจากสภาพเดิม
หลังสงคราม

วันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1944 เรือจอร์จิกได้กลับมาให้บริการอีกครั้งในฐานะเรือขนส่งกำลังพลระหว่างอิตาลี ตะวันออกกลาง และอินเดีย หลังจากสงครามสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1945 เรือลำนี้ได้ใช้เวลาอีกสามปีในการส่งกำลังพล พลเรือน และเชลยศึกกลับประเทศ ในปี ค.ศ. 1948 เนื่องด้วยความต้องการเรือขนส่งกำลังพลลดลง และมีความจำเป็นต้องใช้เรือเพิ่มเติมเพื่อรองรับความต้องการของผู้ย้ายถิ่นฐานไปยังประเทศออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ กระทรวงคมนาคมจึงตัดสินใจปรับปรุงเรือจอร์จิกเพื่อให้บริการพลเรือน โดยมีเงื่อนไขว่าเรือลำนี้จะสามารถเปลี่ยนกลับมาใช้ในการขนส่งกำลังพลได้อีกครั้งหากมีความจำเป็น
เดือนกันยายน ค.ศ. 1948 เรือจอร์จิกถูกส่งไปยังอู่ต่อเรือพาลเมอส์ บนแม่น้ำไทน์ เพื่อรับการปรับปรุงให้เป็นเป็นเรืออพยพ โดยมีการปรับปรุงที่พักให้เป็นแบบชั้นเดียว รองรับผู้โดยสารได้ 1,962 คน ภายหลังการปรับปรุง เรือจอร์จิกได้รับการคืนสู่สภาพเดิมด้วยการนำสีประจำของบริษัทไวต์สตาร์กลับมาใช้ อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้เรือลำนี้ได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปเป็นเรือที่เน้นประโยชน์ใช้สอยเป็นหลัก เนื่องจากการตกแต่งภายในไม่ได้รับการฟื้นฟูกลับสู่มาตรฐานความหรูหราอย่างก่อนสงคราม ระหว่างเดือนมกราคม ค.ศ. 1949 ถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1953 เรือจอร์จิกถูกนำไปใช้ในการให้บริการขนส่งผู้อพยพระหว่างสหราชอาณาจักรและออสเตรเลีย ซึ่งดำเนินการโดยบริษัทคูนาร์ด แต่เช่าโดยรัฐบาลออสเตรเลีย
ในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยวสูงสุดระหว่างปี ค.ศ. 1950 ถึง 1954 บริษัทคูนาร์ดได้ทำสัญญาเช่าเรือจอร์จิกจากกระทรวงคมนาคมเพื่อให้บริการเดินเรือบางเที่ยวจากลิเวอร์พูลหรือเซาแทมป์ตันไปยังนิวยอร์กร่วมกับเรือบริแทนนิกซึ่งเป็นเรือคู่แฝดเพื่อตอบสนองความต้องการที่เพิ่มขึ้น เรือจอร์จิกได้ทำการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปกลับจำนวน 6 เที่ยวในปี ค.ศ. 1950 และเพิ่มเป็น 7 เที่ยวต่อฤดูกาลในช่วงปี ค.ศ. 1951 ถึง 1954
ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1953 ถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1955 เรือจอร์จิกได้ถูกนำกลับมาใช้ในภารกิจการขนส่งกำลังพลอีกครั้ง โดยได้รับมอบหมายให้ขนส่งกำลังพลของเครือจักรภพที่กำลังเดินทางกลับจากสงครามเกาหลี แม้ว่าในระหว่างนี้เรือจอร์จิกจะได้ทำการเดินเรือไปกลับระหว่างเซาแทมป์ตันและนิวยอร์กจำนวน 7 เที่ยว ภายใต้การเช่าโดยบริษัทคูนาร์ดในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยวสูงสุดของปี ค.ศ. 1954 ก็ตาม ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1955 กระทรวงคมนาคมได้ประกาศว่าเรือจอร์จิกจะถูกถอนออกจากการให้บริการ และจะถูกนำออกประมูลขายภายในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน ในระยะนี้เครื่องจักรของเรือจอร์จิกที่ได้รับความเสียหายจากสงครามได้ก่อให้เกิดปัญหาอย่างต่อเนื่อง กระทรวงคมนาคมได้เสนอโอนกรรมสิทธิ์เรือจอร์จิกกลับไปยังบริษัทคูนาร์ด แต่บริษัทคูนาร์ดได้ปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เรือจอร์จิกได้ถูกถอนออกจากการประมูลขายเมื่อรัฐบาลออสเตรเลียได้เช่าเหมาลำไปใช้ในการขนส่งผู้อพยพเป็นเวลาหนึ่งฤดูกาล เรือได้เดินทางไปยังประเทศออสเตรเลียเป็นครั้งสุดท้ายในเดือนสิงหาคมของปีนั้น เรือจอร์จิกทำการเดินทางครั้งสุดท้ายจากฮ่องกงมายังลิเวอร์พูลในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1955 โดยบรรทุกกำลังพล 800 นาย เมื่อเดินทางถึงลิเวอร์พูลในวันที่ 19 พฤศจิกายน เรือจอร์จิกก็ได้ถูกถอนออกจากการให้บริการ ในที่สุดเรือลำนี้ก็ถูกนำไปจอดพักไว้ ณ อ่าวเคมส์ ไอล์ออฟบิวต์ เพื่อรอการกำจัด และต่อมาได้ถูกขายเพื่อนำไปแยกชิ้นส่วนในเดือนมกราคม ค.ศ. 1956 ในเดือนถัดมา เรือจอร์จิกได้เดินทางไปยังฟัสเลนเพื่อทำการแยกชิ้นส่วน และกระบวนการแยกชิ้นส่วนเรือจอร์จิกได้เสร็จสิ้นลงในช่วงปลายปี ค.ศ. 1956
แหล่งข้อมูลอื่น

The Great Ocean Liners: RMS Georgic
White Star Ships: RMS Georgic
"Georgic". Chris' Cunard Page. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2010.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
Greatships.net - Postcards of Georgic.
เรือจอร์จิกได้สืบทอดองค์ประกอบการออกแบบหลายประการมาจากเรือโอเชียนิก การก่อสร้างเรือจอร์จิกได้เริ่มต้นขึ้นหลังจากการยกเลิกก่อสร้างเรือโอเชียนิก
ภาพเรือจอร์จิกปรากฏอยู่บนการ์ดจดหมายในช่วงต้นทศวรรษ 1930
เรือจอร์จิกมาถึงแม่น้ำเมอร์ซีย์ในการเดินทางครั้งแรก เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1932
เรือจอร์จิกในโปสการ์ดของคูนาร์ด-ไวต์สตาร์
เรือจอร์จิกถูกเพลิงไหม้และเกยตื้นที่ท่าเรือเทวฟิก ประเทศอียิปต์
เรือจอร์จิกหลังถูกเพลิงไหม้จนเสียหาย
ซากเรือจอร์จิกก่อนการสร้างใหม่ โครงสร้างส่วนบนได้ถูกรื้อออกไปแล้ว
เรือจอร์จิกหลังจากการสร้างใหม่ ได้ถูกนำกลับมาประจำการในฐานะเรือขนส่งกำลังพล
เรือจอร์จิกในออสเตรเลีย ขณะปฏิบัติหน้าที่เป็นเรือขนส่งผู้อพยพ ภาพถ่ายเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949
อาโรน

| อาโรน |
| --- | --- |

ปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะ
นิกาย: ศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม 
อาโรน (ศัพท์ศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์) หรือ ฮารูน (ศัพท์ศาสนาอิสลาม) (อังกฤษ: Aaron; ฮีบรู: אַהֲרֹן Ahărōn; อาหรับ: هارون Hārūn) เป็นพี่ชายของโมเสส และเป็นผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์ ได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นปุโรหิตประจำเผ่าเลวี และเป็นมหาปุโรหิตองค์แรกของวงศ์วานอิสราเอล เมื่อโมเสสยังศึกษาอยู่ในราชสำนักอียิปต์จนกระทั่งลี้ภัยไปอยู่มีเดียน อาโรนกับมีเรียมพี่สาวยังอาศัยอยู่กับญาติที่ภาคตะวันออกของอียิปต์และเริ่มมีชื่อเสียงมากจากการใช้วาทศิลป์ เมื่อคราวที่โมเสสขอให้ฟาโรห์ปล่อยตัวชาวอิสราเอลจากการเป็นเชลย อาโรนก็ได้ทำหน้าที่เป็นนบี (โฆษก) ให้กับพี่ชายของตนเมื่อต้องพูดกับชาวอิสราเอลและเจรจากับฟาโรห์ ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดนักว่าอาโรนมีชีวิตอยู่เมื่อใด แต่คาดว่าราว 1600 ถึง 1200 ก่อนคริสต์ศักราช
บทความหลัก: ฮารูน
ในอิสลามเรียกว่า นบีฮารูน (ผู้เผยพระวจนะอาโรน) ถูกอัลลอฮ์แต่งตั้งเป็นนบีเพื่อช่วยพูดแทนนบีมูซา (ผู้เผยพระวจนะโมเสส) ที่เผยแพร่ศาสนาต่อฟาโรห์ เพราะนบีมูซาเป็นชายที่พูดไม่ชัด
นักบวช

นักบวช หมายถึง ผู้ได้รับการบวชตามลัทธิศาสนาต่าง ๆ
ส่วนในศาสนาอเทวนิยม เช่น ศาสนาพุทธ นักบวชคือผู้เข้าสู่ธรรมวินัย ปฏิบัติตามหลักพรหมจรรย์คือศีล สมาธิ ปัญญา เพื่ออบรมขัดเกลาชีวิต มุ่งตรงต่อนิพพาน เรียกภิกษุบ้าง สมณะบ้าง ทำหน้าที่อบรมตนและช่วยเหลือสังคม
นักบวชในศาสนาต่าง ๆ

กรมการศาสนาของประเทศไทยประกาศยอมรับศาสนาในประเทศไทยอย่างเป็นทางการดังนี้
ศาสนาพุทธ เรียกนักบวชว่า
ภิกษุ
สามเณร หรือ เณร คือเยาวชนที่บวชในศาสนา
แม่ชี หรือ ภิกษุณี
คริสต์ศาสนา มีความแตกต่างในแต่ละนิกาย เช่น บาทหลวง, ปุโรหิต
ศาสนาอิสลาม
ศาสนาฮินดู
นักบวชในศาสนาฮินดูมีสองประเภท ได้แก่ นักบวช (สวามี โยคี และกูรู) และปุโรหิต (ผู้เชี่ยวชาญ) ปุจารีประกอบพิธีกรรมในวัด พิธีกรรมเหล่านี้รวมถึงการสรงน้ำ มูรติ (รูปปั้นของเทพเจ้าและเทวี) การแสดงบูชา พิธีกรรมถวายสิ่งของต่าง ๆ แด่เทพเจ้า การโบกเนยใสหรือตะเกียงน้ำมันหรือที่เรียกว่าเครื่องบูชาท่ามกลางแสง ซึ่งเป็นที่รู้จักในศาสนาฮินดูว่าอารตี
ปุจาริสมักจะแต่งงานแต่ในทางกลับกัน ปุโรหิตจะทำพิธีกรรมและสังสการ (ศีลศักดิ์สิทธิ์) ยัชนัส (เครื่องบูชา) นอกวัดมีปุโรหิตพิเศษที่ทำพิธีศพเท่านั้น
ในหลายกรณี ปุโรหิต ยังทำหน้าที่เป็นนักบวชอีกด้วย ทั้งหญิงและชายได้รับการอุปสมบทเป็นปุโรหิตและนักบวช
ปุโรหิต

ปุโรหิต หมายถึง พราหมณ์ที่ปรึกษาของพระมหากษัตริย์ในทางนิติ คือขนบธรรมเนียมจารีตประเพณี ในปัจจุบันชาวโปรเตสแตนต์ในประเทศไทยและราชบัณฑิต สาขาวิชาศาสนศาสตร์ ใช้คำนี้เป็นคำแปลของคำว่า Priest หรือนักบวชในกลุ่มศาสนาอับราฮัม ซึ่งมีที่ทำหน้าที่ประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ทางศาสนา ในฐานะเป็นสื่อกลางระหว่างมนุษย์กับพระยาห์เวห์
ปุโรหิตในศาสนายูดาห์เรียกโดยทับศัพท์ว่าโคเฮน มีต้นกำเนิดมาจากอาโรนพี่ชายของโมเสสซึ่งได้รับเจิมให้ทำหน้าที่ปุโรหิตเป็นคนแรกแก่วงศ์วานอิสราเอลในการถวายเครื่องบูชาแก่พระยาห์เวห์
ปุโรหิตในศาสนาคริสต์มีลักษณะแตกต่างกันไปในแต่ละคริสตจักร เช่น โรมันคาทอลิก อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ เรียกปุโรหิตว่าบาทหลวง ปุโรหิตในนิกายโปรเตสแตนต์ เช่น ลูเทอแรน แองกลิคัน เมทอดิสต์ มักเรียกว่าศาสนาจารย์หรือศิษยาภิบาล แต่บางคริสตจักรในนิกายโปรเตสแตนต์ เช่น เพรสไบทีเรียน แบปทิสต์ ไม่มีปุโรหิตเพราะถือว่าผู้เชื่อทุกคนเป็นปุโรหิตของพระเจ้าอยู่แล้ว สามารถนมัสการพระเจ้าได้เองโดยไม่ต้องผ่านทางนักบวชใด ๆ มีแต่ศิษยาภิบาลซึ่งเป็นหัวหน้าคริสตจักรท้องถิ่น เป็นผู้นำศาสนพิธีคล้ายกับปุโรหิตนั่นเอง
ศาสนาอิสลามไม่มีปุโรหิต แต่ในการประกอบศาสนกิจ เช่น ละหมาด จะต้องมีผู้นำเรียกว่า อิมาม ซึ่งมีหน้าที่คล้ายปุโรหิตในศาสนาอื่น ๆ
ท่าบางศรีเมือง

ท่าบางศรีเมือง หรือ ท่าน้ำบางศรีเมือง หรือ ท่าเรือข้ามฟากบางศรีเมือง หรือ ท่าเทียบเรือเทศบาลเมืองบางศรีเมือง หรือ ท่าน้ำนนท์ฝั่งบางศรีเมือง เป็นท่าน้ำริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันตก ตั้งอยู่บริเวณปลายถนนบางศรีเมือง ตำบลบางศรีเมือง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี เป็นท่าเรือข้ามฟาก
ความสำคัญ

ท่าน้ำบางศรีเมือง เป็นจุดที่ตั้งอยู่ระหว่างนนทบุรีฝั่งตะวันตก (ท่าน้ำบางศรีเมือง) และนนทบุรีฝั่งตะวันออก (ท่าน้ำนนทบุรี) โดยทางฝั่งท่าน้ำบางศรีเมืองเองก็เป็นชุมทางของต้นสายสองแถวมากถึงสี่สาย เชื่อมต่อพื้นที่ราว ๆ สี่ถึงแปดตำบล ส่วนทางฝั่งท่าน้ำนนทบุรีเองก็เป็นชุมทางระบบขนส่งมวลชน ทั้งชุมทางสายเรือด่วนเจ้าพระยา, ชุมทางสายรถเมล์และรถสองแถวอีกหลากหลายสาย เชื่อมต่อพื้นที่ย่านศูนย์กลางธุรกิจ ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้ท่าน้ำบางศรีเมือง กลายมาเป็นจุดเชื่อมต่อระบบขนส่งสาธารณะที่สำคัญอีกจุดหนึ่งด้วยเช่นกัน
สถานที่สำคัญ

ท่าน้ำบางศรีเมือง
อุทยานเฉลิมกาญจนาภิเษก
วัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร
วัดสลักใต้
ศาลเจ้าพ่อหลักเมือง (เดิม)
วัดโตนด
วัดป่าเรไร
วัดบางศรีเมือง
วัดพุฒิปรางค์ปราโมทย์
การเชื่อมต่อระบบขนส่งมวลชนอื่น > ท่าเรือข้ามฟาก

เรือข้ามฟาก ท่าน้ำบางศรีเมือง–ท่าน้ำนนทบุรี (ฝั่งหอนาฬิกา)
การเชื่อมต่อระบบขนส่งมวลชนอื่น > รถสี่ล้อสองแถว

สองแถว 1002 (ท่าน้ำบางศรีเมือง–บางใหญ่เก่า)
สองแถว 1003 (ท่าน้ำบางศรีเมือง–บางบัวทอง)
สองแถว 1003 (ท่าน้ำบางศรีเมือง–บางกรวย–สถานีบางบำหรุ)
สองแถว 17004 (ท่าน้ำบางศรีเมือง–วัดประชารังสรรค์)
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ท่าบางศรีเมือง
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°50′31″N 100°29′21″E﻿ / ﻿13.841898°N 100.489274°E﻿ / 13.841898; 100.489274
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา

| --- | --- |

ประชากรทั้งหมด
40,916,113 คน 12.7% ของประชากรในสหรัฐ (ค.ศ. 2018)  39,715,917 คน ไม่ใช่ฮิสแปนิก 12.3% ของประชากรในสหรัฐ (ค.ศ. 2018)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
ทั่วสหรัฐ โดยเฉพาะทางภาคใต้และเขตเมือง
ภาษา
อังกฤษ (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน, ภาษาอังกฤษแบบชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา) ภาษาฝรั่งเศสครีโอลลุยเซียนา ภาษาอังกฤษครีโอลกัลลาห์ กลุ่มภาษาแอฟริกา
ศาสนา
ส่วนใหญ่นับถือโปรเตสแตนต์ (71%) ส่วนน้อย: โรมันคาทอลิก (5%), พยานพระยะโฮวา (2%), อิสลาม (2%); ไม่มีศาสนาหรือไม่มีส่วนร่วม (18%)
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวอเมริกันฮิสแปนิกและชาวอเมริกันลาทีโนผิวดำ ชาวแอฟริกาพลัดถิ่นในอเมริกากลุ่มอื่น ชาวแคริบเบียนเชื้อสายแอฟริกา ชาวแคนาดาผิวดำ ชาวครีโอลเซียร์ราลีโอนชาวอเมริกาเชื้อสายไลบีเรีย ชาวลาตินอเมริกาเชื้อสายแอฟริกา 
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาที่มีชื่อเสียง 
แถวบน:ดับเบิลยู. อี. บี. ดู บอยส์ • มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ • เอดเวิร์ด บรูก
แถวล่าง:มัลคอล์ม เอกซ์ • โรซา พรากส์ • ซอเยอร์เนอร์ ทรูธ
ในสหรัฐ คำว่า ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา (อังกฤษ: African-American, Afro-American) ภาษาปากว่า ชาวอเมริกันผิวดำ หรือ นิโกร (Black American) เป็นชื่อเรียกของคนที่มีผิวสีดำแตกต่างจากคนอเมริกันที่มีผิวขาว โดยต้นกำเนิดของคนผิวสีส่วนใหญ่แล้วจะเริ่มมาจากทวีปแอฟริกา แต่เนื่องจากเหตุการณ์การล่าอาณานิคมและธุรกิจการค้าทาส ทำให้ผู้คนเหล่านี้ถูกพาเข้ามาอยู่ในสหรัฐเป็นจำนวนมาก ในอดีต สหรัฐมีปัญหาการเหยียดสีผิวอย่างรุนแรง แต่ในปัจจุบันนี้ทุกคนได้รับการยอมรับในสังคมมากขึ้น วัฒนธรรมของคนดำนั้นได้แพร่หลายและเป็นที่ยอมรับมากขึ้นทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งทางด้านดนตรี รวมทั้งการแต่งกายและการกีฬา
เอไอเอ็ม-120 แอมแรม

อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศนำวิถีด้วยเรดาร์พิสัยกลาง
|  เอไอเอ็ม-120 แอมแรม  |
| --- | --- |

ชนิด: อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศนำวิถีด้วยเรดาร์พิสัยกลาง
แหล่งกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
บทบาท
ประจำการ: กันยายน พ.ศ. 2534
ประวัติการผลิต
บริษัทผู้ผลิต: ฮิวจ์ส/เรย์เธียน
แบบอื่น: เอไอเอ็ม-120เอ เอไอเอ็ม-120บี เอไอเอ็ม-120ซี เอไอเอ็ม-120ซี-4/5/6/7 เอไอเอ็ม-120ดี
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 152 กิโลกรัม
ความยาว: 3.66 เมตร
เส้นผ่าศูนย์กลาง: 7 นิ้ว
ความยาวระหว่างปลายปีก: 20.7 นิ้ว (เอไอเอ็ม-120เอ/บี)
หัวรบ: สะเก็ดระเบิดแรงสูง ระเบิดสะเก็ดดับบลิวดียู-33/บี 25 กิโลกรัม (เอไอเอ็ม-120เอ/บี) ระเบิดสะเก็ด ดับบลิวดียู-41/บี 18 กิโลกรัม (เอไอเอ็ม-120ซี)
กลไกการจุดชนวน: อุปกรณ์ตรวจจับเป้าหมายปฏิบัติ อุปกรณ์ตรวจจับเป้าในพื้นที่ 1/4 ของวงกลม สำหรับเอไอเอ็ม-120ซี-6

เครื่องยนต์: เครื่องยนต์จรวดพลังสูง
พิสัยปฏิบัติการ: 48 กิโลเมตร (เอไอเอ็ม-120เอ/บี) 105 กิโลเมตร(เอไอเอ็ม-120ซี)  160+ กิโลเมตร(เอไอเอ็ม-120ดี) 
ความเร็วสูงสุด: 4 มัก
ระบบนำวิถี: เรดาร์ปฏิบัติ
ฐานยิง: อากาศยาน: เอวี-8 แฮร์ริเออร์ II  บีเออี ซีแฮร์ริเออร์  ยูโรไฟต์เตอร์ ไทฟูน  เอฟ-4 แฟนทอม II  เอฟ-14 ทอมแคท  เอฟ-15 อีเกิล  เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล  เอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน  เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท  เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท  เอฟ-22 แร็พเตอร์  เอฟ-5เอส/ที  พานาเวีย ทอร์นาโด เอดีวี  ซ้าบ 37 วิกเกน  ยาส 39 กริพเพน  เอชเอแอล เทจาส เครื่องยิงภาคพื้นดิน: นาสแอมส์ 
จรวดนำวิถีเอไอเอ็ม-120 หรือ แอมแรม (อังกฤษ: AIM-120 Advanced Medium-Range Air-to-Air Missile, AMRAAM) เป็นอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศเกินระยะตามองเห็น (BVR) รุ่นใหม่ที่สามารถใช้ได้ทั้งตอนกลางวันและกลางคืน มันยังรู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่าสแลมเมอร์ในกองทัพอากาสสหรัฐ นาโต้ใช้รหัสเรียกมันว่าฟ็อกซ์ ทรี (Fox Three)
การพัฒนา

แอมแรม ได้ถูกพัฒนาขึ้นจากข้อตกลงสหรัฐอเมริกาและประเทศอื่น ๆ ในเนโทในการพัฒนาจรวดนำวิถีและการแบ่งปันข้อมูลและเทคโนโลยี ภายใต้ข้อตกลง สหรัฐจะพัฒนาจรวดนำวิถีอากาศสู่อากาศพิสัยกลางรุ่นใหม่ และยุโรปจะพัฒนาจรวดนำวิถีอากาศสู่อากาศพิสัยใกล้ ถึงแม้ว่ายุโรปจะใช้ AMRAAM อยู่แต่ก็มีความพยายามที่จะพัฒนา Meteor ซึ่งเป็นคู่แข่งกับ AMRAAM เรื่มต้นโดยสหราชอาณาจักร ในที่สุดสหราชอาณาจักรก็พัฒนา ASRAAM แต่เพียงผู้เดียว หลังจากยืดเยื้อในการพัฒนาอยู่นาน การนำ AMRAAM (AIM-120A) เข้าประจำการก็ได้เรื่มต้นในกันยายน ปี พ.ศ. 2534 และเครื่องบินกองทัพอากาศสหรัฐลำแรกที่ได้รับการติดตั้งก็คือ F-15 Eagle ต่อมากองทัพเรือก็ได้นำมาประจำการใน F/A-18 Hornet ในปี พ.ศ. 2536