stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรรคกะตาอิบ

| พรรคกะตาอิบเลบานอน حزب الكتائب اللبنانية |
| --- | --- |

ชื่อย่อ: กะตาอิบ (Kataeb)
หัวหน้าพรรค: ซามี กิมายิล
ผู้ก่อตั้ง: ปิแอร์ กิมายิล
คำขวัญ: "พระเป็นเจ้า มาตุภูมิ ครอบครัว"
ก่อตั้ง: 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936 (1936-11-05)
ที่ทำการ: ไซฟี เบรุต
อุดมการณ์: ชาตินิยมเลบานอน ประชาธิปไตยคริสต์ อนุรักษนิยมสังคม การเมืองมาโรไนต์ ในอดีต: ลัทธิฟาลัง ต่อต้านคอมมิวนิสต์ ลัทธิฟีนิเชียน ชาตินิยมคริสต์
จุดยืน: ปัจจุบัน: ขวากลาง ในอดีต: ขวา ถึง ขวาจัด
ศาสนา: ส่วนใหญ่คริสต์ (ในทางเอกสารเป็นฆราวาส)
กลุ่มระดับชาติ: พันธมิตรฮิลฟ์ (1968–1969) แนวหน้าเลบานอน (1976–1986) พันธมิตร 14 มีนาคม (2005-2016)   ฝ่ายค้านในรัฐสภา (2016-ปัจจุบัน)
กลุ่มระดับสากล: CDI IDU
กลุ่มในภูมิภาค: พรรคประชาชนยุโรป (พันธมิตรระดับภาค)
สี:   เขียว   ขาว   น้ำตาล (เพิ่มเติม)
ปีกกองทัพ: กองกำลังควบคุมกะตออิบ (1961–1980) กองกำลังเลบานอน (1980–1985)
รัฐสภาเลบานอน: 4 / 128
คณะรัฐมนตรี: 0 / 20
เว็บไซต์
kataeb.org 
ธงประจำพรรค

การเมืองเลบานอน   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคกะตาอิบ หรือชื่อทางการ พรรคกะตาอิบ – พรรคประชาธิปไตยสังคมเลบานอน (อาหรับ: حزب الكتائب اللبنانية - الحزب الديمقراطي الاجتماعي اللبناني Ḥizb al-Katā'ib al-Lubnānīya, Kataeb Party – Lebanese Social Democratic Party) หรือรู้จักในชื่อ ฟาลังจิส (Phalanges) เป็นพรรคการเมืองฝ่ายขวาคริสต์ในประเทศเลบานอน สถาปนาขึ้นโดยปิแอร์ กิมายิล ในปี 1936 พรรคและปีกกองกำลังกึ่งกองทัพมีบทบาทสำคัญในสงครามกลางเมืองเลบานอน (1975–1990), ในการต่อต้านกองกำลังปาเลสไตน์ในประเทศ และร่วมรบกับอิสราเอล ลูกชายคนเล็กของปิแอร์ บะชีร์ ซึ่งเคยเป็นผู้นำกองกำลังของกะตออิบ เคยได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีในปี 1982 แต่ถูกลอบสังหารก่อนจะเข้ารับตำแหน่ง โดยพี่ชายของเขา อามีน ขึ้นดำรงตำแหน่งแทน และนำพาพรรคผ่านช่วงสงครามกลางเมือง พรรคเริ่มเสื่อมความนิยมลงในปลายทศวรรษ 1980s ถึง 1990s และกลับมาอีกครั้งในทศวรรษ 2000s โดยปัจจุบันครองตำแหน่งเป็นฝ่ายค้านในรัฐสภาเลบานอน โดยมี 4 ที่นั่งจาก 128 ในรัฐสภาเลบานอน
บีชะฮ์

| บีชะฮ์ |
| --- | --- |
บีชะฮ์ที่ตั้งในแคว้นอะซีร ประเทศซาอุดีอาระเบีย
พิกัด:  20°00′N 042°36′E﻿ / ﻿20.000°N 42.600°E﻿ / 20.000; 42.600
ประเทศ:  ซาอุดีอาระเบีย
แคว้น: อะซีร
ประชากร (2553)
 • ทั้งหมด: 205,346 คน
บีชะฮ์ (อาหรับ: بيشة) หรือ ก็อลอะฮ์บีชะฮ์ (قلعة بيشة) เป็นเมืองที่อยู่ในแคว้นอะซีรทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศซาอุดีอาระเบีย บริเวณเมืองนี้เคยเป็นแคว้นมาก่อนที่จะถูกรวมกับแคว้นอะซีร ข้อมูลจากสำมะโนใน พ.ศ. 2553 ตัวเมืองมีประชากร 205,346 คน โดยมีหมู่บ้านเกือบ 240 หมู่บ้าน และนิคมขนาดใหญ่ 58 แห่งที่กระจายตัวทั่วหุบเขาบีชะฮ์ ตัวเมืองตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลประมาณ 610 เมตร (2,000 ฟุต)
ภูมิอากาศ

บีชะฮ์มีภูมิอากาศเป็นภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน BWh)
| ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBisha> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 24.7 (76.5) | 27.2 (81) | 29.9 (85.8) | 32.3 (90.1) | 35.6 (96.1) | 38.1 (100.6) | 37.9 (100.2) | 38.3 (100.9) | 36.0 (96.8) | 31.6 (88.9) | 28.0 (82.4) | 24.9 (76.8) | 32.04 (89.68) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 11.2 (52.2) | 9.1 (48.4) | 14.9 (58.8) | 17.3 (63.1) | 20.8 (69.4) | 22.5 (72.5) | 24.1 (75.4) | 28.3 (82.9) | 20.2 (68.4) | 15.2 (59.4) | 12.9 (55.2) | 9.1 (48.4) | 17.13 (62.84) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 5 (0.2) | 5 (0.2) | 43 (1.69) | 43 (1.69) | 12 (0.47) | 3 (0.12) | 2 (0.08) | 8 (0.31) | 0 (0) | 4 (0.16) | 0 (0) | 5 (0.2) | 130 (5.12) |
แหล่งที่มา: Climate-data.org
แหล่งข้อมูลอื่น

The Biggest Dam in the Kingdom: Splendid Arabia, An Online Guide to the Kingdom of Saudi Arabia
บีมาเรสทอนนูรุดดีน

| โรงพยาบาล (บีมาเรสทอน) นูรุดดีน |
| --- | --- |
ซุ้มทางเข้าของบีมาเรสทอนนูรุดดีน แลเห็นโดมทรง มุก็อรนัศ

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: อัลฮารีกา ดามัสกัส, ประเทศซีเรีย
พิกัด: 33°30′37″N 36°18′13″E﻿ / ﻿33.51028°N 36.30361°E﻿ / 33.51028; 36.30361
หน่วยงาน
สังกัด: ศาสนาอิสลาม
องค์อุปถัมภ์: สุลต่านนูรุดดีน
ประวัติ
เริ่มก่อสร้าง: 1154, 1244, 1975
เปิดให้บริการ: 1154
ปิดให้บริการ: 1975
บีมาเรสทอนนูรุดดีน (อาหรับ: البيمارستان النوري) เป็นบีมาเรสทอน ("โรงพยาบาล") มุสลิมยุคกลางขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในดามัสกัส ประเทศซีเรีย บีมาเรสทอนตั้งอยู่ในย่านอัลฮารีกา ภายในกำแพงเมืองเก่า และอยู่ทางใต้ของมัสยิดอุมัยยะฮ์ บีมาเรสทอนนี้สร้างขึ้นโดยสุลต่านนูรุดดีนแห่งเซนกิดในปี 1154 ชื่อของบีมาเรสทอนนำมาจากชื่อของสุลต่านพระองค์นี้เช่นกัน ต่อมามีการต่อเติมขยายอาคารในปี 1242 โดยหมอบัดรุดดีน (بدر الدين) มีการฟื้นฟูอาคารใหม่ในปี 1975 ปัจจุบัน บีมาเรสทอนนูรุดดีนเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์การแพทย์และวิทยาการในโลกอาหรับ (Museum of Medicine and Science in the Arab World)
บีมาเรสทอนเริ่มต้นก่อาร้างโดยสุลต่านนูรุดดีนในปี 1154 ต่อมา 90 ให้หลัง ได้มีการก่อสร้างระยะที่สองโดยหมอบัดรุดดีนในราวปี 1242 มีการฟื้นฟูอาคารใหม่ในปี 1975 และสร้างพิพิธภัณฑ์ขึ้นภายใน
ดูเพิ่ม

มัดเราะซะฮ์นูรุดดีน
แหล่งข้อมูลอื่น

Nur al-Din Bimaristan, at archnet.org
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF
ธงชาติโอมาน

| --- | --- |


Khanjar Oo Sayfain
การใช้: ธงชาติ และ ธงเรือพลเรือน และ ธงเรือรัฐบาล
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: พ.ศ. 2513 - 2538 (ประกาศใช้ครั้งแรก) พ.ศ. 2538 (แก้ไขแบบธงชาติใหม่)
ลักษณะ: ธงพื้นสีขาว-เขียว-แดง แบ่งเป็นแถบแนวนอนความกว้างเท่ากัน ที่ด้านคันธงมีแถบสีแดงในแนวตั้ง ภายในส่วนบนของแถบดังกล่าวนั้นมีตราแผ่นดินของโอมานสีขาว
 

Khanjar Oo Sayfain

การใช้: historical
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: พ.ศ. 2513 - 2538
ลักษณะ: ลักษณะอย่างธงชาติที่ใช้ในปัจจุบัน แต่แถบแนวนอนมีความกว้างไม่เท่ากัน โดยแถบสีขาว-เขียวมีความกว้างเป็น1ใน5ส่วนของความกว้าง และ แถบแนวนอนสีแดง มีความกว้างเป็น1ใน5ส่วนของความกว้าง
 


การใช้: ธงนาวี
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 1948
ลักษณะ: ธงพื้นสีน้ำเงิน ที่มุมบนด้านคันธงมีภาพธงชาติ ตอนล่างทางชายธงมีตราราชการของกองทัพเรือ
 
ธงชาติรัฐสุลต่านโอมาน (อาหรับ: علم عمان) เป็นธงสีเหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีขาว-เขียว-แดง แบ่งเป็นแถบแนวนอนความกว้างเท่ากัน ที่ด้านคันธงมีแถบสีแดงในแนวตั้ง ภายในส่วนบนของแถบดังกล่าวนั้นมีตราแผ่นดินของโอมานสีขาว
ความหมาย

ความหมายของสัญลักษณ์ในธงชาติคือ
สีขาวหมายถึงความสงบและความวัฒนาถาวร โดยมีความหมายในอีกนัยหนึ่งว่า เป็นสีที่เกี่ยวข้องกับอิหม่ามแต่เดิม ผู้นำทางศาสนาของชาวโอมาน นอกจากนี้สีขาวยังแทนสันติภาพอีกด้วย
สีเขียวหมายถึงศาสนาอิสลามและจาเบลอัคดาห์ หรือทิวเขาเขียวทางตอนเหนือของประเทศ
สีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อขับไล่ผู้รุกรานต่างด้าว ซึ่งสีแดงนี้ เดิมเคยใช้เป็นสีธงชาติโอมานในสมัยรัฐสุลต่านมัสกัตและโอมาน
ส่วนตราแผ่นดินบนคันธง หมายถึง ตราประจำราชวงศ์บูไซดีที่ปกครองประเทศ
ธงกองทัพ

ธงราชการของกองทัพโอมาน ได้รับอิทธิพลแบบธงทหารมาจากสหราชอาณาจักรซึ่งเป็นผู้ให้การอารักขารัฐสุลต่านมัสกัต ดังนี้
ธงกองทัพบก ธงพื้นสีแดง กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ที่มุมบนด้านคันธงมีภาพธงชาติ ตอนล่างทางชายธงมีตราราชการของกองทัพบก.
ธงกองทัพอากาศ ธงพื้นสีฟ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ที่มุมบนด้านคันธงมีภาพธงชาติ ตอนล่างทางชายธงมีตราเป้าหน้าวัวของกองทัพอากาศโอมาน.
ธงราชนาวีโอมาน ธงพื้นสีน้ำเงิน กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ที่มุมบนด้านคันธงมีภาพธงชาติ ตอนล่างทางชายธงมีตราราชการของกองทัพเรือ.
ธงตำรวจโอมาน ธงพื้นสีน้ำเงิน กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ที่ด้านคันธง มีแถบตามขวางสีเขียว-แดง-ขาว กลางธงมีตราราชการของตำรวจ
ภาพธง

ธงสุลต่านแห่งโอมาน
ธงศาสนจักรแห่งโอมาน
ธงรัฐสุลต่านมัสกัต
ตราแผ่นดินของโอมาน
ธงชาติ (ค.ศ. 1970–1995)
ดูเพิ่ม

ธงในประเทศโอมาน
เพลงชาติโอมาน
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติโอมาน ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ประวัติธงชาติโอมาน
| ด ค กธงชาติของประเทศและธงของดินแดนในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจียย  จอร์แดน  จีน  ญี่ปุ่น  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซียย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจานย  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
ดินแดน:  ฮ่องกง  ชัมมูและกัศมีร์  เคอร์ดิสถาน  มาเก๊า  นากอร์โน-คาราบัคย  ไต้หวัน  สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ  อับฮาเซีย  เซาท์ออสซีเชีย 
องค์กรกีฬา:  ซีเกมส์  อาเซียนพาราเกมส์  สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย  สหพันธ์กีฬาเฟสปิก 
(ย) อาจจัดให้อยู่ในทวีปยุโรป
ปสาน

ภาพเขียน ปสานมัวร์ โดยเอ็ดวิน ลอร์ด วีกส์ ค.ศ. 1873
ปสาน, ยี่สาน (เปอร์เซีย: بازار), ซูก (อาหรับ: سوق) หรือ บะซาร์ (อังกฤษ: bazaar) คือตลาดหรือสถานที่ซื้อขายสินค้าและบริการโดยเฉพาะอย่างยิ่งในตะวันออกกลาง มักตั้งอยู่ในพื้นที่ปิดล้อมถาวรหรือมีหลังคาคลุมถาวร
หลักฐานการมีอยู่ของปสานหรือซูกย้อนไปได้ถึงประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช แม้ว่าการขาดหลักฐานทางโบราณคดีจะเป็นอุปสรรคต่อการศึกษาวิวัฒนาการของปสานอย่างละเอียด แต่ก็มีสิ่งบ่งชี้ว่าปสานในยุคแรกเป็นตลาดกลางแจ้งที่เกิดขึ้นนอกกำแพงเมืองเพื่อตอบสนองความต้องการของสถานีคาราวาน เมื่อเมืองและนครต่าง ๆ มีประชากรเพิ่มขึ้น ปสานเหล่านี้จึงย้ายเข้ามาอยู่ในใจกลางเมืองและขยายตัวในแนวเดี่ยวไปตามถนนที่ทอดยาวจากประตูเมืองหนึ่งไปยังอีกประตูหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของเมือง ปสานกลายเป็นทางเดินที่มีหลังคาคลุม เมื่อเวลาผ่านไป ปสานเหล่านี้ได้สร้างเครือข่ายศูนย์กลางการค้าที่เปิดให้มีการแลกเปลี่ยนทั้งผลผลิต ข้อมูล และวัฒนธรรม การเพิ่มขึ้นของปสานและศูนย์ซื้อขายสินค้าคงคลังขนาดใหญ่ในโลกมุสลิมทำให้เกิดเมืองหลวงใหม่และจักรวรรดิใหม่ในที่สุด เมืองใหม่ที่มีความมั่งคั่งอย่างเอสแฟฮอน สุรัต อาครา ไคโร และทิมบักตูเป็นต้นนั้นก่อตัวขึ้นตามแนวเส้นทางการค้าและปสาน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ความสนใจวัฒนธรรมตะวันออกของชาวตะวันตกนำไปสู่การตีพิมพ์เผยแพร่หนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับชีวิตประจำวันในบรรดาประเทศตะวันออกกลาง ฉากปสานและกิจกรรมการค้าขายในชีวิตประจำวันเป็นเนื้อหาเด่นในภาพเขียนและภาพพิมพ์ลายแกะ บันเทิงคดี และงานเขียนเชิงท่องเที่ยว
การจับจ่ายใช้สอยที่ปสานยังคงเป็นจุดเด่นอย่างหนึ่งของชีวิตประจำวันในเมืองและนครต่าง ๆ ในตะวันออกกลางและเอเชียใต้ และปสานยังคงเป็น "หัวใจที่ยังเต้นอยู่" ของชีวิตในเอเชียตะวันตกและเอเชียใต้ ในตะวันออกกลางมักพบปสานได้ในย่านเมืองเก่าของเมือง บ่อยครั้งปสานกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญ พื้นที่ปสานจำนวนหนึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเนื่องจากมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หรือสถาปัตยกรรม
ระเบียงภาพ

ปสานในอินเดีย
ปสานในอุซเบกิสถาน
ปสานในอิหร่าน
ปสานในตุรกี
ปสานในแอลเบเนีย
ปสานในซีเรีย
ปสานในอิรัก
ปสานในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ปสานในอียิปต์
ปสานในโมร็อกโก
ป้อมมัศมัก

| ป้อมมัศมัก |
| --- | --- |
قصر المصمك
ทางเข้าป้อม

ชื่ออื่น: พระราชวังมัศมัก
ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: อาหรับ
ที่อยู่: Qasr al-Masmak, Al Imam Turki ibn Abdullah ibn Muhammad, Dirah, Riyadh 12652
เมือง: รียาด
ประเทศ:  ซาอุดีอาระเบีย
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1865
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1895
ป้อมมัศมัก (อาหรับ: قصر المصمك) หรือ พระราชวังมัศมัก เป็นป้อมที่ทำจากดินเหนียวและอิฐโคลน ตั้งอยู่ในอัดดีเราะฮ์ รียาด ประเทศซาอุดีอาระเบีย โดยสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1865 ให้กับเจ้าชายอับดุรเราะห์มาน อิบน์ ซุลัยมาน อัดดะบาอัน แห่งเอมิเรตญะบัลชัมมัร ป้อมนี้มีบทบาทสำคัญในการรวมประเทศซาอุดีอาระเบีย โดยหนึ่งในยุทธการที่สำคัญในสุดในการรวมประเทศคือ ยุทธการที่รียาด ซึ่งเกิดขึ้นในบริเวณป้อมนี้ จากนั้นจึงมีการแปลงป้อมนี้ไปเป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงตั้งแต่ ค.ศ. 1995 และกลายเป็นหนึ่งในแลนด์มาร์กที่สำคัญที่สุดของมรดกซาอุดีอาระเบีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Plan and Photographs
Virtual tour of the fort
24°37′52″N 46°42′48″E﻿ / ﻿24.63111°N 46.71333°E﻿ / 24.63111; 46.71333
ป้อมริบาต

ริบาตที่โมนาสเตียร์ในตูนิเซีย
ป้อมริบาต (อังกฤษ: Ribat, อาหรับ: رباط ออกเสียง) มาจากภาษาอาหรับว่า “رباط” ที่แปลว่า “ที่พัก” หมายถึงป้อมขนาดเล็กที่สร้างตามพรมแดนในช่วงปีแรกของการพิชิตแอฟริกาเหนือโดยอุมัยยะห์เพื่อเป็นที่พักของทหารอาสาสมัครที่เรียกว่า “murabitun” ป้อมเหล่านี้ต่อมากลายเป็นสถานที่สำหรับพิทักษ์เส้นทางการค้า และ ศูนย์กลางของประชาคมมุสลิมที่อยู่ห่างไกล
ต่อมาป้อมริบาตก็กลายมาเป็นที่พักสำหรับนักเดินทางบนเส้นทางการค้า (สถานีคาราวาน) ที่พักหลบภัยสำหรับนักรหัสยิก (mystic) ในข้อหลังนี้อาจจะเป็นบ่อเกิดของลัทธิซูฟีย์ และโรงเรียนสอนศาสนาของซูฟีย์ที่แพร่ขยายไปทั่วทางตอนเหนือของแอฟริกาไปยังซาฮารา และ แอฟริกาตะวันตก
ดูเพิ่ม

ระบบป้อมปราการ
พระเจ้าอิดริสที่ 1 แห่งลิเบีย

| พระเจ้าอิดริสที่ 1 แห่งลิเบีย |
| --- | --- |
 มุฮัมมัด อิดริส บิน มุฮัมมัด อัลมะห์ดี อัสเซนุสซียะห์

พระมหากษัตริย์แห่งลิเบีย
ครองราชย์: 24 ธันวาคม ค.ศ. 1951 –  1 กันยายน ค.ศ. 1969  (17 ปี 251 วัน)
รัชกาลก่อนหน้า: ตั้งราชอาณาจักร
รัชกาลถัดไป: ถูกลบล้างระบบกษัตริย์ มูอัมมาร์ กัดดาฟี เป็นผู้นำสูงสุงแห่งลิเบีย
ประสูติ: 13 มีนาคม ค.ศ. 1890  ชัฆบุบ ตริโปลิเตเนีย จักรวรรดิออตโตมัน
สวรรคต: 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1983 ไคโร อียิปต์
ฝังพระศพ: อัล-บากียะห์ เมดีนา ซาอุดีอาระเบีย
พระอัครมเหสี: ฟาติมะห์ อัลชารีฟ 
พระราชบุตร: พระโอรส 5 พระองค์ พระธิดา 1 พระองค์
มุฮัมมัด อิดริส บิน มุฮัมมัด อัลมะห์ดี อัสเซนุสซียะห์
ราชวงศ์: ราชวงศ์เซนุสซี
พระบรมราชชนก: มุฮัมมัด อัลมะห์ดี อัสเซนุสซียะห์
พระบรมราชชนนี: อะอิชะห์ บินติอะห์มัด อัลเซิร์ท
สมเด็จพระเจ้าอิดริสที่ 1 แห่งลิเบีย (อาหรับ: إدريس الأول), (พระนามเดิม: ซัยยิด มุฮัมมัด อิดริส บิน มุฮัมมัด อัลมะห์ดี อัสเซนุสซียะห์; Sayyid Muhammad Idris bin Muhammad al-Mahdi as-Senussi), 13 มีนาคม ค.ศ. 1890 – 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1983), ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกและพระองค์เดียวแห่งราชอาณาจักรลิเบีย เสวยราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1951 - 1969 และประมุขแห่งราชวงศ์เซนุสซี  (Senussi)
บนูตัยม์

ธงของบนูตัยม์
บนูตัยม์ (อาหรับ: بَنُو تَيْم) เป็นตระกูลของเผ่ากุเรชที่สืบสายมาจากฟิฮร์ อิบน์ มาลิกกับอัดนาน
บรรพบุรุษ

ตระกูลนี้สืบสายมาจากตัยม์ อิบน์ มุรเราะฮ์ อิบน์ กะอับ อิบน์ ลุอัย อิบน์ ฆอลิบ อิบน์ ฟิฮร์ อิบน์ มาลิก อิบน์ อันนัฎร์ อิบน์ กินานะฮ์ (อาหรับ: تَيْم ٱبْن مُرَّة ٱبْن كَعْب ٱبْن لُؤَي ٱبْن غَالِب ٱبْن فِهْر ٱبْن مَالِك ٱبْن ٱلنَّضْر ٱبْن كِنَانَة) ตัยม์เป็นสมาชิกของ กุเรช อัลบิเฏาะฮ์ (กุเรชที่อาศัยใกล้กะอ์บะฮ์ในมักกะฮ์) และเป็นลุงของกุซ็อย อิบน์ กิลาบ หัวหน้าเผ่ากุเรชที่เป็นบรรพบุรุษฝ่ายพ่อของนบีมุฮัมมัด
สมาชิกคนสำคัญ

อับดุลลอฮ์ "อบูบักร์" อิบน์ อบีกุฮาฟะฮ์ คนสนิทคนสำคัญ (เศาะฮาบะฮ์) และพ่อเขยของนบีมุฮัมมัด ซึ่งปกครองรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดีนตั้งแต่ค.ศ. 632 ถึง 634 เป็นเคาะลีฟะฮ์องค์แรกของมุสลิมหลังจากมุฮัมมัดเสียชีวิต
ฏ็อลฮะฮ์ อิบน์ อุบัยดุลลอฮ์ สาวกที่อุทิศตนและสหายของท่านศาสดา
อับดุรเราะฮ์มาน อิบน์ อะบีบักร์ ลูกชายที่แก่ที่สุดของอะบูบักร์
อับดุลลอฮ์ อิบน์ อะบีบักร์ ลูกชายของกุตัยละฮ์ บินต์ อับดุลอุซซะฮ์กับอะบูบักร์
อาอิชะฮ์ บินต์ อะบีบักร์ ลูกสาวของอะบูบักร์ และเป็นหนึ่งในภรรยาของศาสดามุฮัมมัด
ดูเพิ่ม

เทือกเขาฮิญาซ
อ่านเพิ่ม

อิบน์ ฮิชาม, อัสซีเราะตุนนะบะวียะฮ์
ประชากรศาสตร์อิรัก

พีระมิดประชากรอิรักใน ค.ศ. 2020
ชาวอิรัก (อาหรับ: العراقيون, เคิร์ด: گه‌لی عیراق, ซีรีแอก: ܥܡܐ ܥܝܪܩܝܐ, ตุรกี: Iraklılar) เป็นประชาชนที่ระบุตนเองกับประเทศอิรัก
ชาวอิรักเชื้อสายอาหรับเป็นชนเซมิติกที่มีจำนวนมากที่สุดในประเทศอิรัก ในขณะที่ชาวอิรักเชื้อสายเคิร์ดเป็นทั้งชนกลุ่มน้อยและกลุ่มชาติพันธ์ุอินโด-ยูโรเปียนที่มีจำนวนมากที่สุด ส่วนชาวอิรักเชื้อสายเติร์กเมนเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีจำนวนมากเป็นอันดับ 3 ของประเทศ งานวิจัยบันทึกว่ากลุ่มชาติพันธุ์-ศาสนาที่แตกต่างกันในอิรักและเมโสโปเตเมียมีกรรมพันธุ์เฉพาะที่คล้ายกัน และชาวอิรักเชื้อสายอาหรับ ซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของประเทศ โดยทั่วไปมีความแตกต่างจากประชากรอาหรับอื่น ๆ ในคาบสมุทรอาหรับ
ประชากรใน ค.ศ. 2021 มีประชาณ 39,650,145 คน (ที่อาศัยอยู่ในประเทศอิรัก)  เรียงได้เป็น อาหรับนิกายชีอะฮ์ (15 ล้าน), อาหรับนิกายซุนนี (9 ล้าน), ชาวเคิร์ด (8.4 ล้าน), เติร์กเมน (3 ล้าน), อัสซีเรียกับอาร์มีเนีย (0.5 ล้าน), ชาวอิรักแอฟริกา (1 ล้าน), ยาซิดี (500,000) และชะบัก (250,000) ชนกลุ่มน้อย ได้แก่ มันดาอี (3,000), ดูม (50,000) และซีร์แคสเซีย (2,000). ภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดคือภาษาอาหรับอิรัก, ภาษาเคิร์ด, ซีรีแอก และอิรักสำเนียงเติร์กเมน ข้อมูลจำนวนร้อยละของกลุ่มชาติพันธุ์-ศาสนาที่อาศัยอยู่ในอิรักมีความหลากหลาย เพราะการตรวจสำมะโนครั้งสุดท้ายจัดเมื่อมมากกว่า 30 ปีที่แล้ว และจะมีการวางแผนจัดสำมะโนประชากรใน ค.ศ. 2020 แต่ถูกเลื่อนไปเนื่องจากสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19
อ่านเพิ่ม

Zubaida, Sami. "Jews & Others in Iraq เก็บถาวร 2019-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน." ISIM review 22 (2008): 6–7.
แหล่งข้อมูลอื่น

The World Factbook – Iraq
Linguist List partial inventory of languages and dialects of Iraq เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ธงชาติตูนิเซีย

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ ensign
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: พ.ศ. 2374 หรือ 2378
ลักษณะ: ธงพื้นแดง มีรูป จันทร์เสี้ยวกับดาวห้าแฉกสีแดงในวงกลมสีขาวที่กลางธง
 


ลักษณะ: ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี
 
ธงชาติตูนิเซีย (อาหรับ: علم تونس) มีลักษณะเด่นคือ เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดง มีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวสีแดงในวงกลมสีขาวที่กลางธง เจ้าอัลฮุสเซนที่ 2 อิบน์ มาห์มุต (Al-Husayn II ibn Mahmud) เจ้าผู้ครองนครตูนิส ทรงตัดสินพระทัยกำหนดแบบธงนี้ขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2370 หลังสิ้นศึกแห่งนาวาริโน (Battle of Navarino) และต่อมาได้กำหนดเป็นธงชาติในช่วงปี พ.ศ. 2374 หรือ พ.ศ. 2378  แม้ในสมัยที่ตูนิเซียตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสก็ตาม แต่ธงนี้ก็ยังธงชาติอย่างเป็นทางการของประเทศนี้มาโดยตลอด และได้รับการยืนยันว่าเป็นธงชาติสาธารณรัฐตูนิเซีย เมื่อมีการลงนามในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2502 อย่างไรก็ตาม ขนาดและสัดส่วนธงนั้นก็ไม่ได้มีแบบที่เป็นมาตรฐาน จนกระทั่งในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2542 จึงได้มีการระบุข้อมูลเหล่านี้ไว้ในกฎหมายอย่างชัดเจน
รูปจันทร์เสี้ยวและดาวนั้นเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาอิสลามตามธรรมเนียมในศาสนานั้น และถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคลาภด้วย  นอกจากนี้ยังเป็นสิ่งที่ทำให้นึกถึงธงจักรวรรดิออตโตมัน และเป็นเครื่องหมายทางประวัติศาสตร์เตือนให้รู้ว่า ในอตีตตูนิเซียเคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน
ประวัติ > ต้นกำเนิดธงชาติ

Drapeaux avant le XIXe siècle
ธงประจำราชวงศ์ฟาติมียะห์ (ค.ศ. 909-1171)
ธงประจำราชวงศ์ฮาฟซิต (ค.ศ. 1230-1574)
ธงนาวีตูนิสแห่งออตโตมัน (ค.ศ. 1574-1831)
การปฏิบัติ

| วัน | ชื่อ | ความสำคัญ |
| --- | --- | --- |
| 18 มกราคม | วันแห่งการปฏิวัติ | Beginning of tensions between French authorities and Bourguiba-led nationalists (1952) |
| 20 มีนาคม | วันประกาศเอกราช | Declaration of independence (1956); also known as Remembrance Day |
| 21 มีนาคม | วันเยาวชน |  |
| 9 เมษายน | Martyr's Day | Suppression of nationalist demonstrations by French troops (1938) |
| 1 มิถุนายน | วันแห่งชัยชนะ | Adoption of Constitution of Tunisia (1959) |
| 25 กรกฎาคม | วันสาธาณรัฐ | Proclamation of the republic (1957) |
| 15 ตุลาคม | Evacuation Day | Evacuation of the last French military base in Tunisia (1963) |
ดูเพิ่ม

ตราแผ่นดินของตูนิเซีย
ฮุมาตอัลฮิมา
เชิงอรรถ

↑  Raeside, Rob (ed.) (2007-01-13). "Flag Days of January". Flags of the World. สืบค้นเมื่อ 2008-07-26. {{cite web}}: |first= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
↑  (ฝรั่งเศส) Martel, Pierre-Albin (2000-04-11). "Un homme dans le siècle". Jeune Afrique. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-10-17. สืบค้นเมื่อ 2008-07-26.
1 2  Raeside, Rob (ed.) (2005-07-30). "Flag Days of March". Flags of the World. สืบค้นเมื่อ 2008-07-26. {{cite web}}: |first= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
↑  Raeside, Rob (ed.) (2006-08-26). "Flag Days of April". Flags of the World. สืบค้นเมื่อ 2008-07-26. {{cite web}}: |first= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
↑  Raeside, Rob (ed.) (2008-02-23). "Flag Days of June". Flags of the World. สืบค้นเมื่อ 2008-07-26. {{cite web}}: |first= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
↑  Raeside, Rob (ed.) (2008-02-23). "Flag Days of July". Flags of the World. สืบค้นเมื่อ 2008-07-26. {{cite web}}: |first= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
↑  Raeside, Rob (ed.) (2005-07-30). "Flag Days of October". Flags of the World. สืบค้นเมื่อ 2008-07-26. {{cite web}}: |first= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติตูนิเซีย ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติ |
| --- | --- |
ทวีปยุโรป:  กรีซ  คอซอวอ  โครเอเชีย  เช็ก  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยี่ยม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  มาซิโดเนีย  โมนาโก  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  วาติกัน  สเปน  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร อังกฤษ  สกอตแลนด์  เวลส์  ไอร์แลนด์เหนือ  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อิตาลี  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  กัวเตมาลา  เกรเนดา  คอสตาริกา  คิวบา  แคนาดา  จาเมกา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ดอมินีกา  ตรินิแดดและโตเบโก  นิการากัว  บาร์เบโดส  บาฮามาส  เบลีซ  เบอร์มิวดา  ปานามา  เม็กซิโก  สหรัฐอเมริกา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เอลซัลวาดอร์  แอนติกาและบาร์บูดา  ฮอนดูรัส  เฮติ 
ทวีปอเมริกาใต้:  กายอานา  โคลอมเบีย  ชิลี  ซูรินาม  บราซิล  โบลิเวีย  ปารากวัย  เปรู  เวเนซุเอลา  อาร์เจนตินา  อุรุกวัย  เอกวาดอร์ 
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน ฮ่องกง  มาเก๊า  ญี่ปุ่น  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ไต้หวัน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
ทวีปแอฟริกา:  กานา  กาบอง  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  คอโมโรส  เคนยา  แคเมอรูน  จิบูตี  ชาด  ซิมบับเว  เซเชลส์  แซมเบีย  โซมาเลีย  ซูดาน  ซูดานใต้  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  เซาตูเมและปรินซิปี  ตูนิเซีย  โตโก  แทนซาเนีย  นามิเบีย  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บูร์กินาฟาโซ  บอตสวานา  บุรุนดี  เบนิน  มอริเชียส  มอริเตเนีย  มาลี  มาดากัสการ์  มาลาวี  โมร็อกโก  โมซัมบิก  ยูกันดา  รวันดา  ลิเบีย  เลโซโท  ไลบีเรีย  สวาซิแลนด์  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  สาธารณรัฐแอฟริกาใต้  อิเควทอเรียลกินี  อียิปต์  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  แอลจีเรีย  แองโกลา 
ทวีปโอเชียเนีย:  คิริบาส  ซามัว  ตองกา  ตูวาลู  นาอูรู  นิวซีแลนด์  ปาปัวนิวกินี  ปาเลา  ฟิจิ  ไมโครนีเซีย  วานูอาตู  หมู่เกาะโซโลมอน  หมู่เกาะมาร์แชลล์  ออสเตรเลีย  ฮาวาย 
แบบการสร้างธงชาติตูนิเซีย ก่อน พ.ศ. 2542.
แบบการสร้างธงชาติตูนิเซีย.
บุรเกาะอ์

หญิงสวมบุรเกาะอ์ที่อัฟกานิสถาน ค.ศ. 2010
บุรเกาะอ์ (อาหรับ: برقع) รู้จักในประเทศอัฟกานิสถานว่า จาดรี (ปาทาน: چادري) หรือในเอเชียกลางว่า ปารันจา (รัสเซีย: паранджа́; ตาตาร์: пәрәнҗә) เป็นสิ่งห่อหุ้มเสื้อผ้าชั้นนอกที่คลุมร่างกายและใบหน้าที่สวมใส่โดยผู้หญิงในธรรมเนียมอิสลามบางประเทศ แบบอาหรับของบุรเกาะอ์คือ บูชิยะฮ์ และมักมีสีดำ
บางครั้ง คำว่า บุรเกาะอ์ ถูกรวมเข้ากับ นิกอบ อธิบายให้กระจ่างคือ นิกอบเป็นผ้าปิดหน้าที่ยังคงเห็นตา ในขณะที่บุรเกาะอ์จะคลุมทั้งร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า เหลือแค่ส่วนตาข่ายที่ให้ผู้ใส่มองเห็นข้างหน้า และไม่ควรสับสนกับฮิญาบที่คลุมหัว, คอ และหน้าอกทุกส่วนหรือบางส่วน แต่ไม่คลุมใบหน้า
ปัจจุบันมี 14 ประเทศที่ห้ามสวมบุรเกาะอ์ ได้แก่ ออสเตรีย, เดนมาร์ก, ฝรั่งเศส, เบลเยียม, ทาจิกิสถาน, ลัตเวีย, บัลแกเรีย, แคเมอรูน, ชาด, สาธารณรัฐคองโก, กาบอง, โมร็อกโก, เนเธอร์แลนด์ และจีน
ดูเพิ่ม

อะบายะฮ์
กฎหมายต่อต้านการสวมหน้ากาก
การห้ามสวมบุรเกาะอ์
บูรกีนี
ชาโดร
ฮิญาบ
ศาสนาอิสลามกับการใส่เสื้อ
นิกอบ
ปารันจา
ผู้หญิงในศาสนาอิสลาม
ยัชมัก
แหล่งข้อมูลอื่น

Burqa ban: What it means for the West – TCN News
France's burqa ban – background by Radio France Internationale in English
The absence of evidence for banning burqas – The Guardian
The Islamic veil across Europe – BBC
Beautiful Burqas เก็บถาวร 2011-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – slideshow by Life magazine
"influence of Persian language in Arabic"