stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อุดม คชินทร

| ศาสตราจารย์คลินิกเกียรติคุณ นายแพทย์อุดม คชินทรม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดำรงตำแหน่ง 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 – 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2562  (1 ปี 166 วัน)
นายกรัฐมนตรี: พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ก่อนหน้า: หม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล
ถัดไป: กัลยา โสภณพนิช กนกวรรณ วิลาวัลย์
สมาชิกวุฒิสภา
ดำรงตำแหน่ง 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 – 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 (0 ปี 286 วัน)
อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล
ดำรงตำแหน่ง 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 – 31 สิงหาคม พ.ศ. 2560  (2 ปี 186 วัน)
ก่อนหน้า: ศ.นพ.รัชตะ รัชตะนาวิน
ถัดไป: ศ.นพ.บรรจง มไหสวริยะ
คณบดีคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2553 – พ.ศ. 2558  (5 ปี 0 วัน โดยประมาณ)
ก่อนหน้า: ศ.คลินิก นพ.ธีรวัฒน์ กุลทนันทน์
ถัดไป: ศ.ดร.นพ.ประสิทธิ์ วัฒนาภา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 17 สิงหาคม พ.ศ. 2497 (70 ปี)
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: นางกาญจนา คชินทร

ศาสตราจารย์คลินิกเกียรติคุณ นายแพทย์ อุดม คชินทร (เกิด 17 สิงหาคม พ.ศ. 2497) ป็นแพทย์และนักวิชาการชาวไทย ประธานกรรมการ กรรมการอิสระ ประธานกรรมการบรรษัทภิบาลและการพัฒนาความยั่งยืน บริษัท อินเตอร์ ฟาร์มา จำกัด (มหาชน) ประธานกรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านการสาธารณสุข  อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ที่ปรึกษาผู้ทรงคุณวุฒิของคณะกรรมการเตรียมการยุทธศาสตร์ชาติ ตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 8/2560 อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล อดีตคณบดีคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
ประวัติการศึกษา

พ.ศ. 2519  ระดับปริญญาตรี วทบ. (วิทยาศาสตร์การแพทย์) มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2521  ระดับปริญญาโท พบ. จากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล  มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2525  ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงทางการแพทย์ จากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล
พ.ศ. 2527  ระดับปริญญาเอก วว. อายุรศาสตร์ แพทยสภา
พ.ศ. 2531 - 2533 Certificate research fellowship training in Gastroenterology at University of California, San Diego, U.S.A.
ประวัติการทำงาน

คณบดีคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล  (9 ธ.ค. พ.ศ. 2554 - พ.ศ. 2558)
ประธานคณะกรรมการอำนวยการโรงพยาบาลศิริราชปิยมหาราชการุณย์  (9 ธ.ค. พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน)
หัวหน้าภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล   วาระที่ 1  (วันที่  20 ก.พ. พ.ศ. 2548 – 19 ก.พ. พ.ศ. 2552), วาระที่ 2  (วันที่  20 ก.พ. พ.ศ. 2552 – 8 ธ.ค. พ.ศ. 2554)
รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลศิริราช  (12 ธ.ค. พ.ศ. 2543 – 19 ก.พ. พ.ศ. 2548)
ผู้ช่วยคณบดีฝ่ายการศึกษาหลังปริญญา คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล (2 ธ.ค. พ.ศ. 2534 -11 ธ.ค. พ.ศ. 2543)
อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล (พ.ศ. 2558 - 30 ก.ค. 2560)
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 - 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2562)
ประธานกรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านการสาธารณสุข (พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน)
เกียรติประวัติ/รางวัลที่เคยได้รับ

หัวหน้าแพทย์ฝึกหัดโรงพยาบาลศิริราช พ.ศ. 2521 - 2522
แพทย์ประจำบ้านดีเด่น ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล พ.ศ. 2524
หัวหน้าแพทย์ประจำบ้านภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล พ.ศ. 2526 - 2527
Quality Person of the Year 2009 คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล พ.ศ. 2552
ศิษย์เก่าดีเด่นสมาคมศิษย์เก่าแพทย์ศิริราช  มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2554
ประธานการจัดประชุมวิชาการโรคระบบทางเดินอาหารภาคพื้นเอเชียแปซิฟิค พ.ศ. 2555
บุคลากรดีเด่น คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล พ.ศ. 2555
ศิษย์เก่าดีเด่นบัณฑิตวิทยาลัย  มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2555
ศิษย์เก่าดีเด่นสมาคมศิษย์เก่าคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2556
นักบริหารโรงพยาบาลดีเด่นแห่งชาติ พ.ศ. 2556
พระปฐมเจดีย์ทองคำ ในฐานะผู้ทำคุณประโยชน์ต่อส่วนรวมด้านพระพุทธศาสนาอย่างเด่นชัด พ.ศ. 2557
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยมหิดล เก็บถาวร 2020-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล เก็บถาวร 2006-07-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สุชาติ ตันติวณิชชานนท์

| สุชาติ ตันติวณิชชานนท์ม> ป.ช., ม.ว.ม..ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 10 มกราคม พ.ศ. 2498 (70 ปี) อำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี
พรรคการเมือง: สามัคคีธรรม (2535)   ไทยรักไทย (2543–2549)   เพื่อแผ่นดิน (2550–2554)   ชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน (2554–2561)   พลังประชารัฐ (2561–2565)   ไทยสร้างไทย (2565–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: รำพูล ตันติวณิชชานนท์

สุชาติ ตันติวณิชชานนท์ (เกิด 10 มกราคม พ.ศ. 2498) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี 3 สมัย
ประวัติ

สุชาติ ตันติวณิชชานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2498 เป็นชาวอำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี สำเร็จการศึกษา เศรษฐศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และ พัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพัฒนาสังคม จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
สุชาติ ตันติวณิชชานนท์ สมรสกับนางรำพูล ตันติวณิชชานนท์ ส.ส. อุบลราชธานี
การทำงาน

สุชาติ เข้าสู่งานการเมืองโดยการได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ครั้งแรกจากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย ต่อมาได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ต่อมาพรรคไทยรักไทยถูกยุบ นายสุชาติจึงย้ายไปสังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน และลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง ได้รับเลือกตั้งเป็น สส.สมัยที่ 3 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 และได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการอุตสาหกรรม
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน แต่แพ้ให้กับปัญญา จินตะเวช จากพรรคเพื่อไทย ต่อมาในปี พ.ศ. 2561 เขาย้ายเข้าร่วมงานกับพรรคพลังประชารัฐ แต่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง แต่สนับสนุนให้ภรรยาลงสมัครในเขตเลือกตั้งที่ 9 ในนามพรรคพลังประชารัฐ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
คนโด อิซามิ

| คนโด อิซามิ |
| --- | --- |
近藤 勇
คนโด อิซามิ (ค.ศ. 1834–1868)

หัวหน้ากลุ่มชินเซ็งงูมิ
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1863 – ค.ศ. 1868
ก่อนหน้า: ไม่มี (เป็นหัวหน้ากลุ่มร่วมกับเซริซาวะ คาโมและนิอิมิ นิชิกิเป็นเวลาสั้น ๆ ช่วงก่อตั้ง)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: มิยางาวะ คัตสึโงโร 09 พฤศจิกายน ค.ศ. 1834(1834-11-09) หมู่บ้านคามิอิชิฮาระ จังหวัดมูซาชิ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: พฤษภาคม 17, 1868(1868-05-17) (33 ปี) ลานประหารอิตาบาชิ เขตอิตาบาชิ กรุงเอโดะ ประเทศญี่ปุ่น
สาเหตุการเสียชีวิต: การตัดศีรษะ
ที่ไว้ศพ: ร่าง: วัดรีวเง็นจิ โอซาวะ มิตากะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น   ศีรษะ: วัดโฮโซจิ อากาซากิ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
เชื้อชาติ: ญี่ปุ่น
คู่อาศัย: มิยูกิ   โอโกะ
คู่สมรส: มัตสึอิ ซึเนะ (สมรส 1860–1868)
บุตร: คนโด ทามะ (ลูกสาว) โอยุ (ลูกสาว), เกิดกับโอโกะ
บุพการี: มิยางาวะ ฮิซาจิโร (บิดา) มิยางาวะ มิโยะ (มารดา)
ญาติ: คนโด ชูซูเกะ (บิดบุญธรรม)   คนโด ฟูเดะ (มารดาบุญธรรม)   คนโด อิซาตาโร (หลานชาย)
ความสัมพันธ์: มิยางาวะ ริเอะ (พี่สาว)   มิยางาวะ โอโตโงโร (พี่ชาย)   มิยางาวะ โซเบ (พี่ชาย)   คนโด ยูโงโร (หลานชาย)
เป็นที่รู้จักจาก: หัวหน้ากลุ่มชินเซ็งงูมิ
ชื่ออื่น: ชิมาซากิ คัตสึตะ   ชิมาซากิ อิซามิ ฟูจิวาระ โนะ โยชิตาเกะ
นามแฝง: โอกูโบะ สึโยชิ   โอกูโบะ ยามาโตะ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: รัฐบาลเอโดะ
สังกัด: โรชิงูมิ (เดิม)   มิบูโรชิงูมิ (เดิม)   ชินเซ็งงูมิ
ประจำการ: ค.ศ. 1863–1868
ยศ: วากาโดชิโยริ
บังคับบัญชา: มิบูโรชิงูมิ (เดิม)   ชินเซ็งงูมิ
ผ่านศึก: กรณีอิเกดายะ   กรณีคิมมง   สงครามโบชิง ยุทธการโทบะ–ฟูชิมิ ยุทธการโคชู-คัตสึนูมะ

คนโด อิซามิ (ญี่ปุ่น: 近藤勇; โรมาจิ: Kondō Isami 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1834 - 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1868) เป็นซามูไรและข้าราชการชาวญี่ปุ่นในช่วงปลายยุคเอโดะ มีชื่อเสียงในฐานะของหัวหน้ากลุ่มซามูไรชินเซ็งงูมิ ซึ่งเป็นกลุ่มซามูไรหัวรุนแรงที่จงรักภักดีต่อรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
ภูมิหลัง

คนโด อิซามิ มีชื่อจริงเมื่อแรกเกิดว่า "คัตสึโงะโร" เป็นบุตรของมิยางาวะ ฮิซาจิโร ชาวนาผู้มีถิ่นฐานอยู่ในหมู่บ้านคามิ-อิชิฮาระ ในแคว้นมูซาชิ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในพื้นที่เมืองโจฟุ จังหวัดโตเกียว เขามีพี่ชายอยู่ 2 คน คนโตชื่อโอโตจิโร (音次郎; ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นโอโตโงโร 音五郎) คนรองชื่อคุเมโซ (粂蔵; ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นโซเบ 惣兵衛) คัตสึโงโรเริ่มฝึกหัดวิชาดาบที่โรงฝึกชิเอคัง ซึ่งเป็นโรงฝึกหลักของเพลงดาบสายเท็นเน็นริชินรีว เมื่อ ค.ศ. 1848
ในวัยหนุ่มนั้นคัตสึโงโรถูกกล่าวขวัญถึงจากความเป็นผู้รักการอ่าน เขาชอบอ่านเรื่องโรนินทั้งสี่สิบเจ็ดและพงศาวดารจีนเรื่องสามก๊กมากเป็นพิเศษ ชื่อเสียงของคัตสึโงโรเป็นที่กล่าวขวัญอย่างยิ่งจากความเป็นผู้คงแก่เรียน ความสามารถในการกำราบโจรที่พยายามเข้ามาปล้นบ้านของครอบครัวเขา และการได้รับความดูแลเอาใจใส่อย่างดีจากคนโด ชูซูเกะ ผู้สืบทอดเพลงดาบเท็นเน็นริชินรีวรุ่นที่ 3 ชูซูเกะไม่รอช้าที่จะรับเด็กหนุ่มคัตสึโงโรเป็นลูกบุญธรรมในปี ค.ศ. 1849 และได้เปลี่ยนชื่อของเด็กหนุ่มคนนั้นเป็น "ชิมาซากิ คัตสึตะ" (島崎勝太) ตามบันทึกของอดีตศาลเจ้าโงซุ-เท็นโนชะ (牛頭天王社 - ปัจจุบันเรียกว่า ศาลเจ้าฮิโนยาซากะ 日野八坂神社) ชื่อของคัตสึตะได้ถูกบันทึกไว้ด้วยชื่อเต็มและชื่อเรียกทั่วไปว่า "ชิมาซากิ อิซามิ ฟูจิวะระ (โนะ) โยชิตาเกะ" เอกสารดังกล่าวบันทึกในปี ค.ศ. 1858 จึงกล่าวได้ว่าคัตสึตะมีชื่อว่าอิซามิอย่างน้อยที่สุดนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1858
อิซามิแต่งงานกับโอสึเนะผู้เป็นภรรยาเมื่อ ค.ศ. 1860 การแต่งงานดังกล่าวสร้างประโยชน์ให้แก่คนโดอย่างยิ่ง เนื่องจากโอสึเนะนั้นเป็นบุตรสาวของมัตซูอิ ยาโซโงโร (松井八十五郎) หนึ่งในซามูไรผู้ขึ้นตรงต่อตระกูลชิมิซะ-โทกูงาวะ  ต่อมาในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1861 อิซามิได้รับสืบทอดตำแหน่งผู้สืบทอด (宗家四代目 "โซเกะ โนะ ยนได") เพลงดาบเท็นเน็นริชินรีว รุ่นที่ 4 ได้รับนาม "คนโด อิซามิ" อย่างเป็นทางการ และได้เป็นผู้ดูแลโรงฝึกดาบชิเอคัง ในปีต่อมาคนโดก็ได้บุตรสาวชื่อ "ทามาโกะ" (1862–1886)  เขามีหลานตาในภายหลังเพียงคนเดียวชื่อ "คนโด ฮิซาตาโร" ซึ่งได้เสียชีวิตในการรบระหว่างสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น
กล่าวกันว่าคนโดมีดาบคาตานะประจำกายชื่อว่า "โคเต็ตสึ" (虎徹) ซึ่งตีขึ้นโดยนางาโซเนะ โคเต็ตสึ ช่างตีดาบผู้มีชื่อเสียงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 อย่างไรก็ตาม ฐานะความเป็นเจ้าของดาบโคเต็ตสึเล่มนั้นของคนโดยังคงเป็นที่ถกเถียงอย่างมาก กล่าวตามปึกเอกสารเกี่ยวกับช่างทำดาบโคเท็ตสึของยาสุ คิซึ ดาบของคนโดนั้นแท้จริงแล้วอาจตีขึ้นโดยมินาโมโตะ โนะ คิโยมาโระ ช่างดาบผู้มีชีวิตอยู่ร่วมสมัยเดียวกับคนโด
แม้ว่าคนโดจะไม่เคยทำงานใด ๆ ให้แก่รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะเลย ก่อนที่เขาจะก่อตั้งกลุ่มชินเซ็นงูมิขึ้น แต่ครั้งหนึ่งคนโดก็เคยได้รับการเสนอชื่อให้เป็นครูฝึกอยู่ในสถาบันโคบุโชะในปี ค.ศ. 1862  สถาบันโคบุโชะแห่งนี้เป็นโรงเรียนฝึกหัดวิชาการทหารโดยเฉพาะ สำหรับฝึกหัดการทหารในขั้นต้นแก่บรรดาผู้จงรักภักดีต่อโชกุน รัฐบาลโชกุนได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1855 เพื่อปฏิรูปการทหารหลังจากการมาเยือนญี่ปุ่นครั้งแรกของนายพลเรือเพอร์รีด้วยเรือดำ
ยุคชินเซ็นงูมิ

ในปี ค.ศ. 1863 รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะได้รวบรวมกลุ่มโรนินหรือซามูไรไร้นายขึ้นเป็นองค์กรขนาดใหญ่ เพื่อเป็นหน่วยคุ้มกันโชกุนโทกูงาวะ อิเอโมจิ ในช่วงที่พำนักในนครหลวงเกียวโต คอนโดได้เข้าร่วมในองค์กรนี้ภายใต้ชื่อกลุ่ม "โรชิงูมิ" พร้อมกับฮิจิกาตะ โทชิโซ ผู้เป็นเพื่อนสนิท และเหล่าสมาชิกของสำนักดาบชิเอคังอีกหลายคน คือ ยามานามิ เคซูเกะ, โอกิตะ โซจิ, ฮาราดะ ซาโนซูเกะ, นางากูระ ชิมปาจิ, โทโด เฮซูเกะ, และอิโนอูเอะ เก็มซาบูโร ภายหลังเมื่อคิโยกาวะ ฮาจิโร ผู้นำกลุ่มโรชิงูมิโดยพฤตินัย ได้เปิดเผยเป้าประสงค์ที่แท้จริงว่าต้องการรวบรวมผู้คนเป็นกำลังสนับสนุนพระจักรพรรดิ คนโด, ฮิจิกาตะ, เซริซาวะ คาโม (อดีตผู้ติดตามของเจ้าแคว้นมิโตะ), และผู้คนอีกจำนวนไม่มาก จึงอยู่ที่เกียวโตและตั้งกลุ่มของตนเองแทนในชื่อกลุ่ม "มิบูโรชิงูมิ" ซึ่งรับคำสั่งโดยตรงในการปฏิบัติงานจากรัฐบาลโชกุน โดยมีมัตซึไดระ คาตาโมริ ไดเมียวแห่งแคว้นไอสึ เป็นผู้ควบคุมดูแลบุคคลเหล่านี้ กลุ่มมิบูโรชิงูมิได้รับหน้าที่ให้เป็นตำรวจพิเศษรักษาพระนครเกียวโต
ในเหตุการณ์ "คินมง โนะ เซเฮ็ง" หรือการรัฐประหารในวันที่ 18 สิงหาคมของปีนั้น กลุ่มของคนโดได้รับการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "ชินเซ็งงูมิ" และเป็นที่รู้จักทั่วไปจากการเข้าทำการจับกุมกลุ่มผู้ขับไล่ชาวต่างชาติกลุ่มหนึ่งในเดือน 6 ตามปฏิทินจันทรคติ ค.ศ. 1864 ซึ่งคดีดังกล่าวถูกเรียกขานในชื่อ "คดีร้านอิเกดะ" (อิเกยาดาจิเค็ง)
วันที่ 10 เดือน 7 ทางจันทรคติ ค.ศ. 1867 คนโดพร้อมด้วยสมาชิกกลุ่มชินเซ็งงูมิทั้งหมด ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นฮาตาโมโตะ หรือซามูไรที่ขึ้นตรงต่อโชกุน
สงครามโบะชิงและมรณกรรม

ภาพศีรษะของคนโด อิซามิ หลังถูกประหารชีวิต ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ญี่ปุ่นช่วง ค.ศ. 1868
หลังสิ้นสุดยุทธการโทบะ-ฟูชิมิในเดือนมกราคม ค.ศ. 1868 คนโดได้กลับมาที่นครเอโดะ และได้รับการแต่งตั้งให้เป็น "วากาโดชิโยริ" (ตำแหน่งนี้อาจแปลความหมายได้ว่า "ผู้อาวุโสชั้นผู้น้อย" - "Junior Elders) อันก่อให้เกิดความแตกแยกภายในการบริหารงานของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะอย่างรวดเร็ว กองกำลังของเขาได้ทำการสู้รบกับกองกำลังที่ถูกส่งมาจากราชสำนักของพระจักรพรรดิอีกหลายครั้ง แต่กลับประสบความพ่ายแพ้ในหลายสมรภูมิ ทั้งในการรบที่เมืองคัตซึนูมะ และที่เมืองนางาเรยามะ คนโดถูกกองทัพฝ่ายในพระนามจักรพรรดิเมจิจับเป็นเชลย และได้ถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะในวันที่ 17 เดือน 5 ตามจันทรคติ ปี ค.ศ. 1868
ตามบันทึกของทานิ ทาเตกิ คนโดถูกไต่สวนถึงคดีการลอบสังหารซากาโมโตะ เรียวมะ ซามูไรชาวแคว้นโทซะผู้มีบทบาทในการเจรจาให้ฝ่ายโชกุนยอมถวายอำนาจคืนแก่พระจักรพรรดิ แต่คนโดปฏิเสธความเกี่ยวข้องของตนเองและชินเซ็งงูมิในคดีนี้ ก่อนที่จะถูกประหารชีวิตจากคดีดังกล่าวในที่สุด แม้หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1870 อิมาอิ โนบูโอะ อดีตสมาชิกกลุ่มมิมาวาริงูมิ จะสารภาพว่าตนเป็นผู้ก่อคดีลอบสังหารซากาโมโตะ เรียวมะ แต่ทานิก็ค้านว่าคนโดไม่ได้ถูกกล่าวหาอย่างผิด ๆ ในคดีนี้ จะอย่างไรก็ดี แม้จะมีการสันนิษฐานจากหลากหลายทฤษฎีอันเป็นที่ยอมรับ แต่การจะหาว่าใครเป็นผู้บงการตัวจริงในคดีนี้ก็ยังเป็นเรื่องที่ลึกลับและยังไม่มีข้อสรุปมาจนถึงทุกวันนี้
สุสานของคนโดปรากฏอยู่หลายแห่ง โดยมากเชื่อว่าสุสานแห่งแรกของคนโดถูกสร้างขึ้นที่วัดเท็นเนจิ (天寧寺) ในแคว้นไอสึ โดยฮิจิกาตะ โทชิโซ กล่าวกันว่าฮิจิกาตะซึ่งเพิ่งฟื้นตัวจากการบาดเจ็บที่เท้าในยุทธการอุซึโนะมิยะ เป็นผู้ให้คำแนะนำปรึกษาโดยส่วนตัวในการเตรียมการและจัดสร้างสถานที่แห่งนี้ ส่วนนาม "คังเท็นอินเด็นจุนจูเซงิไดโคจิ" (貫天院殿純忠誠義大居士) ซึ่งเป็นนามหลังเสียชีวิตของคนโด เชื่อว่าตั้งให้โดยมัตสึไดระ คาตาโมะริ
เชิงอรรถ

↑  Ōishi Manabu 大石学, Shinsengumi: saigo no bushi no jitsuzō 新選組: 最後の武士の実像. (Tokyo: Chuōkōron-shinsha, 2004), p. 21
↑  Kojima Masataka 小島政孝. Shinsengumi yowa 新選組余話. (Tokyo: Kojima-Shiryōkan 小島資料館, 1991), p.10
↑  Ōishi, p. 22
↑  Shinsengumi dai zenshi 新選組大全史. (Tokyo; Shin Jinbutsu Oraisha, 2003) p.27; Ōishi, p. 22.
↑  Kojima, p.14
↑  Shinsengumi dai zenshi, p.27
↑  Kojima, p.95-96.
↑  Ōishi, p. 22.
↑  Shinsengumi dai zenshi, p.35
↑  Ōishi, p. 24.
↑  ตรงกับวันที่ 27 เดือน 8 ศักราชบุงคีว ปีที่ 1 เมื่อนับตามปฏิทินจันทรคติของญี่ปุ่น ดูที่ Ōishi, p. 24.
↑  Shinsengumi dai zenshi, p.27; Ōishi, p. 24.
↑  Shinsengumi dai zenshi, p.36; Ōishi, p. 24.
↑  Romulus Hillsborough. Shinsengumi: The Shogun's Last Samurai Corps. (North Clarendon: Tuttle Publishing, 2005), p. 183
↑  Yasu Kizu, Swordsmith Nagasone Kotetsu Okisato (Hollywood: W.M. Hawley Publications, 1990), p. 9
↑  "Kondō Hijikata to Okita no Shinsengumi" 近藤・土方・沖田の新選組. Rekishi Dokuhon, December 2004, p.62.
↑  G. Cameron Hurst III. Armed martial arts of Japan. (New Haven: Yale University Press, 1998), pp. 148-152.
↑  Shinsengumi dai zenshi, p.38
↑  Kojima, p. 39-40
↑  Yamakawa Hiroshi 山川浩. Kyōto Shugoshoku Shimatsu 京都守護職始末. ed. Tōyama Shigeki (Tokyo: Heibonsha, 1966), p. 87
↑  Shinsengumi dai zenshi, p.45
↑  Shinsengumi dai zenshi, p.52-53
↑  Shinsengumi dai zenshi, p.56-59
↑  June 10, 1867 by the lunar calendar. See Ōishi, p. 160.
↑  Ōishi, p. 160.
↑  近藤勇 KONDO
↑  Kojima, p.91
1 2 3  "天寧寺「近藤勇の墓」". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-05. สืบค้นเมื่อ 2011-08-12.
เสื้อเกราะอ่อนซึ่งคนโดเคยใช้ใส่ป้องกันตนเอง
คนโด อิซามิ ในยุทธการโคชู-คัตซึนูมะ
อำเภอธารโต

| อำเภอธารโต |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Than To
คำขวัญ: ธารโตเมืองดาหลา เงาะป่าซาไก ทะเลใหญ่บนหุบเขา ถ้ำยาวธารน้ำลอด
แผนที่จังหวัดยะลา เน้นอำเภอธารโต
พิกัด: 6°10′2″N 101°10′48″E﻿ / ﻿6.16722°N 101.18000°E﻿ / 6.16722; 101.18000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ยะลา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 648.0 ตร.กม. (250.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 25,788 คน
 • ความหนาแน่น: 39.80 คน/ตร.กม. (103.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 95150, 95170  (เฉพาะหมู่ที่ 1-5, 7-8, 10-12 ตำบลแม่หวาด), 95130  (เฉพาะหมู่ที่ 6, 9 ตำบลแม่หวาด)
รหัสภูมิศาสตร์: 9504
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอธารโต หมู่ที่ 1  ถนนสุขยางค์ ตำบลธารโต อำเภอธารโต จังหวัดยะลา 95150
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ธารโต เป็นอำเภอตั้งอยู่ในจังหวัดยะลา มีอาณาเขตติดต่อกับรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซียทางทิศตะวันตก ทิศใต้ติดต่อกับอำเภอเบตง ทิศเหนือติดต่อกับอำเภอบันนังสตา และทิศตะวันออกติดต่อกับอำเภอศรีสาคร จังหวัดนราธิวาส มีทะเลสาบธารโตอยู่ตรงกลาง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอธารโตมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบันนังสตา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีสาคร (จังหวัดนราธิวาส)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเบตง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐเกอดะฮ์ (ประเทศมาเลเซีย)
ประวัติ

เดิมอำเภอธารโตอยู่ในการปกครองของตำบลแม่หวาด อำเภอบันนังสตา ซึ่งกรมราชทัณฑ์ได้จัดตั้งทัณฑสถานเพื่อกักขังนักโทษทางการเมืองและนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ที่จัดส่งมาจากทั่วประเทศ และเรียกทัณฑสถานแห่งนี้ว่า "นรกธารโต" ถือเป็นป่าทึบที่ชุกชมไปด้วยไข้ป่าหลบหนีได้ยาก  ต่อมากรมราชทัณฑ์ได้ยกเลิกทัณฑสถานแห่งนี้ใน พ.ศ. 2499  กรมประชาสงเคราะห์จึงได้จัดตั้งนิคมสร้างตนเองธารโตขึ้น และเปลี่ยนทัณฑสถานดังกล่าวเป็นโรงเรียนขึ้นในปี พ.ศ. 2500 ปัจจุบันยังมีร่องรอยของคุกปรากฏอยู่ เช่น โรงครัว, โซ่ตรวน และได้จัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์คุกธารโต
เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2518 ได้มีการแยกเขตการปกครองออกจากอำเภอบันนังสตา จัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอธารโต ขึ้นกับอำเภอบันนังสตา ก่อนจะยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอธารโต เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524
แต่เดิมชาวบ้านแต่เก่าก่อนเรียกบริเวณนี้ว่า ไอร์กือดง หรือ ไอร์เยอร์กระดง  เป็นภาษามลายู คำว่า ไอร์ หรือ ไอร์เยอร์ แปลว่า "น้ำ" หรือ "ลำธารใหญ่" ส่วน กือดง หรือ กระดง มีสองความหมายคือ "บริเวณที่ลำน้ำหลายสายไหลมารวมกันเป็นแหล่งน้ำขนาดใหญ่" หรือ "พืชมีพิษ" ซึ่งมีมากในแหล่งน้ำดังกล่าว
คำว่า ธารโต มาจากชื่อ เรือนจำกลางภาคธารโต  เป็นชื่อที่ทางกรมราชทัณฑ์ตั้งขึ้นตามลักษณะภูมิประเทศ สอดคล้องกับลักษณะทางภูมิศาสตร์ เพราะมีลำธารขนาดใหญ่ไหลผ่าน
ประชากร

ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายมลายู ราวร้อยละ 60 และชาวไทยพุทธร้อยละ 40 ซึ่งรวมไปถึงชาวไทยเชื้อสายจีน, ชาวไทยจากภาคเหนือ, อีสาน และใต้ อพยพมาตั้งถิ่นฐานใหม่ในเขตนิคมทั้งสามแห่ง ได้แก่  นิคมสร้างตนเองธารโต  นิคมสร้างตนเองเบตง และนิคมสร้างตนเองพัฒนาภาคใต้ (นิคมกือลอง) มีมัสยิด 16 แห่ง มีวัดทั้งหมด 6 วัด ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม เช่น ทำสวนยางพารา สวนผลไม้ และทำประมงน้ำจืด
และที่นี่ยังเป็นถิ่นที่อยู่ของเงาะป่าซาไก ซึ่งได้รับพระราชทานนามสกุล "ศรีธารโต" จากสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี พวกยังดำรงชีวิตอย่างโบราณอยู่ แม้ว่าทางกรมประชาสงเคราะห์จะสร้างที่พักและที่ทำกินให้ แต่พวกเขาก็มิใคร่ใส่ใจ เพราะพวกเขาพอใจที่จะใช้ชีวิตอย่างเดิมมากกว่า แต่ปัจจุบันพวกเขานิยมที่จะอาศัยในประเทศมาเลเซียตั้งแต่เมื่อ 12 ปีก่อน และ 3 ปีที่ผ่านมาชาวซาไกที่เหลือก็เริ่มเข้าไปในมาเลเซียอย่างจริงจัง ด้วยเหตุผลด้านความไม่สงบ และข้อเสนอที่ดีของทางการมาเลเซียที่ให้ที่ทำกินที่ดีกว่าแก่พวกเขา
ชาวซาไกนับถือศาสนาพุทธและผี ส่วนในมาเลเซียนับถือศาสนาอิสลาม แต่เป็นเพียงในนามเท่านั้นเพื่อความมั่นคงของตนเอง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอธารโตแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 4 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอธารโตประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลคอกช้าง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลแม่หวาด
องค์การบริหารส่วนตำบลธารโต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลธารโตทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแหร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแหรทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่หวาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่หวาด (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลคอกช้าง)
องค์การบริหารส่วนตำบลคีรีเขต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคีรีเขตทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

น้ำตกธารโต มี 9 ชั้น ทุกชั้นมีทางเดินเท้าสามารถเดินชมความงามได้ตลอด บริเวณน้ำตกชั้นที่ 3-5 มีศาลาพักชมความงามของน้ำตกและผืนป่า ระยะทางจากชั้นที่ 1-9 ประมาณ 500 เมตร
สถานที่ท่องเที่ยวใกล้เคียง ได้แก่ ทะเลสาบธารโตและ เขื่อนบางลาง ซึ่งอยู่ในเขตรอยต่อกับ อำเภอบันนังสตา
แหล่งข้อมูลอื่น > หนังสือและบทความ

ภมรี สุรเกียรติ. “เปลี่ยน ‘ป่าดิบ’ ให้เป็น ‘บ้าน’: ชุมชนในฝัน ณ ทัณฑนิคมธารโต, พ.ศ. 2478–2500.” รุไบยาต: วารสารวิชาการด้านเอเชียศึกษา 2, 3 (ก.ค.– ธ.ค. 2554): 333–385.
แหล่งข้อมูลอื่น > แผนที่และภาพถ่าย

6°04′51″N 101°15′20″E﻿ / ﻿6.08093°N 101.25549°E﻿ / 6.08093; 101.25549
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อำเภอธารโต
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
22 กันยายน

วันที่ 22 กันยายน เป็นวันที่ 265 ของปี (วันที่ 266 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 100 วันในปีนั้น
เหตุการณ์

พ.ศ. 2401 (ค.ศ. 1858) - ฝรั่งเศสเข้ายึดป้อมตุรน เริ่มทำสงครามกับเวียดนาม
พ.ศ. 2405 (ค.ศ. 1862) - เผยแพร่การประกาศเลิกทาสขั้นต้นในสหรัฐอเมริกา
พ.ศ. 2418 (ค.ศ. 1875) - สงครามปราบฮ่อครั้งที่ 1 มีเจ้าฟ้ามหามาลา กรมพระบำราบปรปักษ์เป็นแม่ทัพ ยกทัพออกไปทางหนองคายในวันนี้
พ.ศ. 2431 (ค.ศ. 1888) - เริ่มเดินรถรางในสยามโดยใช้ม้าเทียมในวันนี้ จากหลักเมืองถึงบางคอแหลม
พ.ศ. 2431 (ค.ศ. 1888) - มีการตีพิมพ์นิตยสารเนชันแนลจีโอกราฟิกฉบับแรก
พ.ศ. 2480 (ค.ศ. 1776) - ร้อยเอกนาธาน เฮล สายลับจากกองทัพแห่งทวีป ถูกแขวนคอโดยกองกำลังจักรวรรดิอังกฤษ
พ.ศ. 2451 (ค.ศ. 1908) - ประกาศคำประกาศเอกราชบัลแกเรีย
พ.ศ. 2500 (ค.ศ. 1957) - ฟรองซัวส์ ดูวาลิเยร์ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีเฮติ
พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961) - วันสถาปนาหน่วยสันติภาพ ภายใน 2 ปี มีผู้อาสาสมัครเป็นหน่วยสันติภาพมากกว่า 7,300 คน ปฏิบัติงานใน 44 ประเทศ
พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1965) - สงครามอินเดีย-ปากีสถาน หรือสงครามกัศมีร์ครั้งที่สอง ยุติลงหลังสหประชาชาติเรียกร้องให้หยุดยิง
พ.ศ. 2523 (ค.ศ. 1980) - อิรักเริ่มแผนรุกรานอิหร่าน เป็นจุดเริ่มต้นของสงครามอิรัก-อิหร่าน
พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) - สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ 1 ใน 3 ประเทศที่รับรองรัฐบาลของตาลีบัน ได้ตัดความสัมพันธ์ทางการทูตกับอัฟกานิสถาน
พ.ศ. 2546 (ค.ศ. 2003) - เกิดการลอบโจมตีสำนักงานใหญ่สหประชาชาติในอิรักเป็นครั้งที่ 2 ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเสียชีวิต
พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) - ครม.จ่ายเงิน 1.2 ล้าน ชดเชยยายไฮ ขันจันทา แม่เฒ่านักสู้แห่งเมืองอุบล
พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011) - นักวิทยาศาสตร์เซิร์นประกาศการค้นพบนิวตริโนเคลื่อนที่เร็วกว่าแสง
วันเกิด

พ.ศ. 2149 (ค.ศ. 1606) - หลี่จื้อเฉิง กบฏชาวนาชาวจีนในยุคปลายราชวงศ์หมิง (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2188)
พ.ศ. 2334 (ค.ศ. 1791) - ไมเคิล ฟาราเดย์ นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ (ถึงแก่กรรม 25 สิงหาคม พ.ศ. 2410)
พ.ศ. 2421 (ค.ศ. 1878) - ชิเงรุ โยชิดะ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นคนที่ 32 (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2510)
พ.ศ. 2438 (ค.ศ. 1895) - พอล มุนี นักแสดงชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 25 สิงหาคม พ.ศ. 2510)
พ.ศ. 2469 (ค.ศ. 1926) - สุนทรียา ณ เวียงกาญจน์ นักประพันธ์เพลงชาวไทย (ถึงแก่กรรม 30 กันยายน พ.ศ. 2557)
พ.ศ. 2475 (ค.ศ. 1932) - บุญเพ็ง ไฝผิวชัย ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำ) ปี 2540 (ถึงแก่กรรม 28 มีนาคม พ.ศ. 2551)
พ.ศ. 2495 (ค.ศ. 1952) - หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครชาวไทย
พ.ศ. 2499 (ค.ศ. 1956) - เดบบี บูน นักร้องและนักแสดงละครเวทีชาวอเมริกัน
พ.ศ. 2505 (ค.ศ. 1962) - วิระ บำรุงศรี นักร้องชายชาวไทย
พ.ศ. 2506 (ค.ศ. 1963) - เกียรติ กิจเจริญ นักแสดงและพิธีกรชาวไทย
พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) - วลาดิมีร์ ไวส์ (นักฟุตบอลเกิดปี พ.ศ. 2507) นักฟุตบอลชาวสโลวาเกีย
พ.ศ. 2512 (ค.ศ. 1969) - เกียรติศักดิ์ อุดมนาค นักแสดง นักร้อง และ พิธีกรชาวไทย
พ.ศ. 2513 (ค.ศ. 1970) - แอมานุแอล เปอตี อดีตนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส
พ.ศ. 2519 (ค.ศ. 1976) - โรนัลโด นักฟุตบอลชาวบราซิล
พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) -
มาร์เติน สเตเกอเลินบืร์ค นักฟุตบอลชาวดัตช์
พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) -
ชียากู ซิลวา นักฟุตบอลมืออาชีพชาวบราซิล
วินเซนโซ อัลแบร์โต อันเนเซ ผู้จัดการทีมฟุตบอลอิตาลี
พ.ศ. 2528 (ค.ศ. 1985) - แททีอานา มัสลานี นักแสดงหญิงชาวแคนาดา
พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) - กิตติธัช ประดับ นักแสดงชายชาวไทย
พ.ศ. 2530 (ค.ศ. 1987) -
ทอม เฟลตัน นักแสดงและนักดนตรีชาวอังกฤษ
ทียอนาห์ แพร์ริส นักแสดงหญิงชาวอเมริกัน
พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) - คิม ฮโย-ย็อน ศิลปินชาวเกาหลีใต้
พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) -
พัก จิน-ย็อง (นักร้อง) ศิลปินชาวเกาหลีใต้
พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995) - อิม นา-ย็อน นักร้องชาวเกาหลีใต้
พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) - คิม ซึงมิน ศิลปินชาวเกาหลีใต้วง สเตรย์คิดส์
วันสำคัญและวันหยุดเทศกาล

ประมาณวันที่ 22-23 กันยายนของทุกปี เป็นวันศารทวิษุวัต
วันปลอดรถ (World Car Free Day)
บัลแกเรีย - วันประกาศเอกราช
มาลี - วันประกาศเอกราช
วันสถาปนา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วันแรดโลก