stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล
อ้างอิง และเชิงอรรถ

Baly, Monica E. and H. C. G. Matthew, "Nightingale, Florence (1820–1910) ";  Oxford Dictionary of National Biography , Oxford University Press (2004) ; online edn, May 2005 Oxforddnb.Com ลง 28 ตุลาคม 2006
Val Webb;  The Making of a Radical Theologician , Chalice Press (2002)
Pugh, Martin;  The march of the women: A revisionist analysis of the campaign for women's suffrage 1866-1914 , Oxford (2000), at 55.
Sokoloff, Nancy Boyd.;  Three Victorian women who changed their world , Macmillan, London (1982)
Woodham Smith, Cecil;  Florence Nightingale , Penguin (1955)
Uoguelph.Ca - The collected works of Florence Nightingale   เก็บถาวร 2006-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Wilfrid Laurier University Press
↑  Strachey, Lytton (1918). Eminent Victorians. London: Chatto and Windus. p. 123.
↑  Swenson, Kristine (2005). Medical Women and Victorian Fiction. University of Missouri Press. p. 15. ISBN 978-0-8262-6431-2.
↑  Ralby, Aaron (2013). "The Crimean War 1853–1856". Atlas of Military History. Parragon. pp. 281. ISBN 978-1-4723-0963-1.
↑   พี่สาวของฟลอเรนซ์คือ พาร์เทนโนเป ก็ได้ชื่อจากสถานที่เกิดเช่นกัน ซึ่งเป็นชื่อของสถานที่ในเมืองเนเปิล
↑   วิลเลียม เดิมชื่อ วิลเลียม เอ็ดวาร์ด ชอร์ แต่แม่ของเขา (ยายของฟลอเรนซ์) แมรี (สกุลเดิม เอวาน) เป็นหลานคนหนึ่งของ ปีเตอร์ ไนติงเกล (น้าทวดของฟลอเรนซ์) ภายใต้เงื่อนไขการรับมรดก ที่ดิน ลี เฮิรสต์ ในเดอร์บีเชียร์ พ่อแม่ของฟลอเรนซ์จึงรับช่วงสกุลและตราประจำตระกูลของ ไนติงเกล ส่วนพ่อของฟาร์นีย์ (ตาของฟลอเรนซ์) คือ วิลเลียม สมิท นักลัทธินิยมล้มล้าง
↑  ไคเซอร์เวิท เป็นศูนย์กิจการสำหรับผู้ยากไร้ ซึ่งรวมสถานพยาบาล สถานอนุบาลเด็กเล็ก และศูนย์ฝึกอาชีพในที่เดียวกัน ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2376 (1833)
↑  BBC
↑  อาการไข้ของฟลอเรนซ์ ไนติงเกล . BMJ 1995;311:1697-1700
↑  Bibby, John. (1986) Notes towards a history of teaching statistics
↑  http://www.countryjoe.com/nightingale/wellow.htm
↑  http://www.nytimes.com/learning/general/onthisday/bday/0512.html
แหล่งข้อมูลอื่น

Nightingale Initiative for Global Health (NIGH) . Florence Nightingale Declaration Campaign for Global Health เก็บถาวร 2010-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ผลงานโดย ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
ผลงานของ Florence Nightingale ที่โครงการกูเทินแบร์ค
O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F. "Florence Nightingale". MacTutor History of Mathematics archive. University of St Andrews.
Animated Hero Classics: Florence Nightingale (1993). IMDB: 0956136
A rare 1890 recording of Nightingale's voice เก็บถาวร 2007-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
1911 Encyclopedia Britannica article
American Statistical Association: Statisticians in History. Amstat.Org - Florence Nightingale เก็บถาวร 2007-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Florence Nightingale Museum เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
BBC news item: New photo of 'Lady of the Lamp'
"Dear Miss Nightingale". Medical History. 32 (4): 474–475. October 1988. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-08-01. สืบค้นเมื่อ 2007-04-23 – โดยทาง Pubmedcentral. between Nightingale and Benjamin Jowett
Fyne.Co.Uk - Gay Great : Florence Nightingale
Biographyshelf.Com - Biography resources dedicated to Florence Nightingale เก็บถาวร 2007-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์ 2  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii  zbMATH 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์  Te Papa (New Zealand)  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC 2  IdRef 
สวนเอมบรีย์ บ้านของครอบครัวไนติงเกล ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงเรียน
หลุมศพของฟลอเรนซ์ ไนติงเกล ในสุสานโบสถ์เซนต์มาร์กาเรต
ภาพวาด ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล ในขณะวัยรุ่น
กุมภกรรณ

| กุมภกรรณ |
| --- | --- |
ตัวละครใน รามเกียรติ์

ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เผ่าพันธุ์: ยักษ์
เพศ: ผู้
ตำแหน่ง: พระมหาอุปราชแห่งกรุงลงกา
คู่สมรส: นางจันทวดี นางคันธมาลี
ญาติ: ท้าวลัสเตียน (บิดา) นางรัชฎา (มารดา) ทศกัณฐ์ (พี่ชาย) พิเภก (น้องชาย) ขร (น้องชาย) ทูษณ์ (น้องชาย) ตรีเศียร (น้องชาย) นางสำมนักขา (น้องสาว)
กุมภกรรณ (สันสกฤต: कुम्भकर्ण, กุมฺภกรฺณ) มี 4 หน้า 2 มือ เป็นโอรสของท้าวลัสเตียนและนางรัชฎา มีศักดิ์เป็นน้องของทศกัณฐ์ มีกายสีเขียว มีอาวุธร้ายประจำกายคือหอกโมกขศักดิ์ที่ฝากไว้กับพระพรหม เหตุที่ชื่อกุมภกรรณ (หูหม้อ) นั้นเพราะมีร่างกายใหญ่โตมาก สามารถเอาหม้อใส่ใบหูได้
กุมภกรรณเป็นยักษ์ที่ตั้งมั่นในศีลธรรม เคยทัดทานทศกัณฐ์ให้นำนางสีดาคืนพระราม แต่ถูกทศกัณฐ์โกรธมากและเกือบถูกขับไล่ออกจากเมืองเช่นเดียวกับพิเภก จึงต้องจำใจออกรบช่วยทศกัณฐ์เพราะเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง กุมภกรรณได้แสดงความสามารถในการรบจนทำให้ทัพพระรามเดือดร้อนอยู่หลายครั้ง ได้แก่ วางอุบายลวงสุครีพถอนต้นรัง ทำพิธีลับหอกโมกขศักดิ์ แต่ถูกหนุมานและองคตทำลายพิธี รบกับพระลักษมณ์และพุ่งหอกโมกขศักดิ์ถูกพระลักษมณ์จนเกือบสิ้นชีวิต ทำพิธีทดน้ำให้กองทัพพระรามอดน้ำตาย แต่ถูกหนุมานทำลายพิธี สุดท้ายกุมภกรรณสู้รบกับพระราม เพลี่ยงพล้ำถูกศรพระรามฆ่าตาย ก่อนตายได้เห็นพระรามปรากฏเป็นพระนารายณ์ จึงขอขมาให้พระรามอโหสิกรรมให้และสั่งเสียให้พิเภกจงรักภักดีต่อพระราม หลังจากกุมภกรรณสิ้นชีพแล้ว ได้ไปเกิดเป็นเทวดาบนสวรรค์
คำบริภาษของกุมภกรรณ

เมื่อกุมภกรรณออกรบกับพระรามนั้น ได้ตั้งปริศนาถามพระรามไว้บอกว่าถ้าพระรามตอบได้จะยอมเลิกทัพกลับ ปริศนาถามว่า ชีโฉด หญิงโหด ช้างงารี ชายทรชน สี่อย่างนี้คืออะไร พระรามตอบไม่ได้จึงใช้องคตมาถาม กุมภกรรณจึงเฉลยว่า
ชีโฉด คือ พระรามที่เพื่อแย่งชิงนางสีดากลับ ถึงกับยกทัพใหญ่มาทำการวุ่นวาย ทำให้คนบริสุทธิ์มากมายเดือดร้อน
หญิงโหด คือ นางสำมะนักขาที่คิดเอาพระรามเป็นสามี พอไม่ได้ก็และยุยงให้พี่น้องมารบกับพระรามจนเกิดเรื่อง
ช้างงารี คือ ทศกัณฐ์ที่เกะกะอันธพาล ไปแย่งเมียคนอื่น
ชายทรชน คือ พิเภกที่ไม่รู้จักบุญคุณพี่น้อง ไปบอกความลับของฝ่ายลงกาแก่ศัตรู เหมือนแกล้งฆ่าพี่น้องทุกคน
คำบริภาษนี้เป็นของปราชญ์ไทยแต่งขึ้นโดยไม่มีในรามายณะต้นฉบับ ได้เป็นคำบริภาษทุกฝ่ายอย่างยุติธรรมตามมุมมองของกุมภกรรณ หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นมุมมองของกวีที่สอดแทรกไว้ก็ได้
บทบาทในรามายณะ

ในรามายณะ เรียกกุมภกรรณ ว่า "กุมภะกรณะ" (Kumbhakarna) โดยเป็นบุตรของฤาษีวิศวรวะ (Vishrava) หลานของฤาษีปุลัสตยะ (Pulastya) กับนางไกกะษี (Kaikasi) เป็นหนึ่งใน 4 พี่น้องร่วมอุทรเดียวกันกับ ราวณะ (Ravana) วิภีษณะ (Vibhishana) และ ศูรปณขา(Surpanakha)
กุมภกรรณในรามายณะเป็นคนซื่อสัตย์เที่ยงธรรมคล้ายกุมภกรรณในรามเกียรติ์ แต่ในรามายณะกุมภกรรณได้เคยขอพรพระพรหมให้ตนเองมีสภาพคล้ายพระวิษณุ คือ นอนหลับอยู่เป็นเวลานานถึง 6 เดือน จึงตื่นขึ้นมา และหยั่งรู้ความเป็นไปของโลกในการนอนหลับนั้น ดังนั้น เมื่อทศกัณฐ์ปลุกกุมภกรรณให้ไปรบกับพระรามนั้น กุมภกรรณย่อมรู้ว่าพระรามนั้นที่แท้คือพระวิษณุและตนไม่มีทางรบชนะเด็ดขาด แต่ด้วยหน้าที่ของการเป็นทหาร กุมภกรรณยังคงตัดสินใจไปรบโดยทูลทศกัณฐ์ว่า ถ้าตนตายในการรบก็ขอให้ทศกัณฐ์ยอมแพ้เสีย เพราะถ้าตนรบชนะไม่ได้ก็ย่อมไม่มีใครในลงการบชนะพระรามได้
เมื่อกุมภกรรณอยู่ในสนามรบ ได้สู้รบกับทัพของพระรามอย่างกล้าหาญ โดยทำลายทหารวานรไปเกือบ 8,000 นาย ในท้ายที่สุด กุมภกรรณะก็ต้องศรอินทราสตระ และศรวายวาสตระ ตัดแขนทั้งสองข้างและร่างกายลงสู่ทะเล และศรพรหมาสตระตัดศีรษะของกุมภกรรณลอยไปตกยังตรงหน้าของราวณะ สิ้นชีวิตลงในที่สุด
โคลงภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์ ที่พระระเบียงวัดพระศรีรัตนศาสดาราม

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| รูปราพตนนี้ชื่อ |  | ปรากฏ นามเอย |
| กุมภกรรฐอนุชทศ |  | ภักตรท้าว |
| เป็นอุปราชเรืองยศ |  | ผิวพิศ เขียวแฮ |
| ทรงหอกโมกขศักดิ์ห้าว |  | มหิศเหี้ยมหาญณรงค์ |
— ขุนพิสนทสังฆกิจ(ตัวสะกดตามต้นฉบับเดิม)
ลักษณะและสี

กายสีเขียวสด 4 หน้า 2 มือ สวมกระบังหน้า
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

เรื่องราวการทำพิธีทดน้ำของกุมภกรรณถูกนำไปสร้างเป็นเพลง กุมภกรรณทดน้ำ ขับร้องโดย ไวพจน์ เพชรสุพรรณ
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปการแสดงโขนเฉลิมพระเกียรติเรื่องรามเกียรติ์ ตอน สุครีพถอนต้นพญารัง- กุมกรรณพุ่งหอกโมกขศักดิ์ งานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ณ อุทยานพระบรมราชานุสรณ์ ฯ ถ.อัมพวา-บางนกแขวก ต.อัมพวา อ.อัมพวา จ.สมุทรสงคราม วันเสาร์ที่ ๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓  เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนและ วันอาทิตย์ที่ ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓  เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สูจิบัตรการแสดงโขนเรื่องรามเกียรติ์ ชุด ศึกกุมภกรรณ ตอน กุมภกรรณทดน้ำของสำนักการสังคีต กรมศิลปากร จัดแสดงในเดือนมีนาคม-มิถุนายน ๒๕๕๓ เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เยี่ยมยักษ์อยู่ยามกลางกรุงรัตนโกสินทร์[ลิงก์เสีย]
หัวโขน-สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ www.culture.go.th เก็บถาวร 2009-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สีที่ใช้กับหัวโขน  เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จารีตนาฏศิลป์ไทย โดย นาย ประเมษฐ์ บุณยะชัย นิตยสารศิลปากร ปีที่ ๕๐ ฉบับที่ ๑ มกราคม-กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ หน้า ๕ - ๑๙ เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โคลงรามเกียรติ์ รอบพระระเบียงวัดพระศรีรัตนศาสดาราม www.bloggang.com-praingpayear
โคลงภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์ ตู้หนังสือ เรือนไทย เก็บถาวร 2010-01-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วินัย เสนเนียม

| วินัย เสนเนียมม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 22 สิงหาคม พ.ศ. 2501 อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา ประเทศไทย
เสียชีวิต: 20 ตุลาคม พ.ศ. 2552 (51 ปี) สถาบันมะเร็งแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2535–2552)
คู่สมรส: แพทย์หญิง วนิดา เสนเนียม
ญาติ: ถาวร เสนเนียม (พี่ชาย)

วินัย เสนเนียม (22 สิงหาคม พ.ศ. 2501 – 20 ตุลาคม พ.ศ. 2552) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 6 สมัย สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ

วินัย เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2501 เป็นบุตรนายพวงแก้ว นางเริ่ม เสนเนียม มีพี่ชาย คือถาวร เสนเนียม ด้านครอบครัวสมรสกับแพทย์หญิงวนิดา เสนเนียม มีบุตร 2 คน
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และระดับปริญญาโท สาขารัฐประศาสนศาสตร์ จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า)
งานการเมือง

วินัย เริ่มเข้าสู่วงการการเมือง ด้วยการเป็นผู้ช่วยดำเนินงานสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และสมาชิกสภาเขต และประธานสภาเขตพญาไท ต่อมาลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกติดต่อกันรวม 6 ครั้ง
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

วินัย เสนเนียม ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 6 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
ถึงแก่อนิจกรรม

วินัย เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งลำไส้ เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2552 สิริอายุ 51 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ณ วัดหงษ์ประดิษฐาราม ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
ฟาเบิลเจิสกรันต์

| ฟาเบิลเจิสกรันต์ |
| --- | --- |

ประเภท: หุ่นกระบอก สตอปโมชัน
เค้าโครงจาก: เลน ฟัลเกอเนียร์
ประเทศแหล่งกำเนิด: เนเธอร์แลนด์
จำนวนตอน: 1,640 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: ไตส์ คาโนฟสกี ลุก เดอ เลฟีตา
ความยาวตอน: 4/5 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: เอ็นโอเอส (เนเธอร์แลนด์) เรเคร อา 2 (ฝรั่งเศส) RAI 1 / ทีเอ็มซ๊ (อิตาลี) NRK (นอร์เวย์) เอสวีที (สวีเดน) ไอทีวี (สหราชอาณาจักร) เอ็นเอชเค (ญี่ปุ่น)
ออกอากาศ: 29 กันยายน ค.ศ. 1968 (1968-09-29) – 4 ตุลาคม ค.ศ. 1989 (1989-10-04)
ตัวละครบางส่วนจากซีรีส์
เมอเนร์ เดอ เอยล์ กับหนังสือพิมพ์ "ฟาเบิลเจิสกรันต์
ฟาเบิลเจิสกรันต์ (ดัตช์: Fabeltjeskrant) หรือ เดอฟาเบิลเจิสกรันต์ (De Fabeltjeskrant แปลว่า "หนังสือพิมพ์นิทาน") เป็นซีรีส์โทรทัศน์สำหรับเด็กสัญชาติดัตช์ ซึ่งมีจุดเด่นด้านหุ่นกระบอกและสตอปโมชัน ซีรีส์นี้ได้รับการสร้างสรรค์ขึ้นใน ค.ศ. 1968 โดยเลน ฟัลเกอเนียร์ และผลิตโดยไตส์ คาโนฟสกี (ซีรีส์แรก) กับลุก เดอ เลฟีตา (ซีรีส์ที่สอง) ซีรีส์ชุดนี้จบลงใน ค.ศ. 1989 และได้รับการออกอากาศทางช่องเอ็นโอเอส, แอร์เตเอล 4 และแอร์เตเอล 8 ในประเทศเนเธอร์แลนด์ และทางช่องเฟแอร์เตในประเทศเบลเยียม ตลอดจนตั้งแต่ ค.ศ. 1973 ถึง 1975 ซีรีส์นี้ยังได้รับการจัดฉายในสหราชอาณาจักรทางไอทีวีโดยใช้ชื่อเดอะเดลีเฟเบิล
เนื้อเรื่องย่อ

ในแต่ละตอนจะมีการอิงเรื่องราวจากนิทานของฌ็อง เดอ ลา ฟงแตน, อีสป, ฟีดรัส และได้รับการออกแบบรายการโทรทัศน์โดยเลน ฟัลเกอเนียร์ ซึ่งตัวละครหลักคือ นกฮูก "เมอเนร์ เดอ เอยล์" ได้ทำการเสนอการอ่านนิทานแต่ละตอนให้แก่ตัวละครตัวอื่น ๆ บนต้นไม้ โดยมีสภาพแวดล้อมเป็นป่าซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ที่ทำจากกระดาษนานาชนิดและออกอากาศตอนแรก ณ วันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1968 ทางช่องเอ็นโอเอส
ตัวละคร

นามสกุล ของตัวละครทั้งหมดอิงจากสปีชีส์ของพวกมัน
เมอเนร์ เดอ เอยล์ ("คุณนกฮูก") หรือ ยาโกบ เดอ เอยล์ เป็นนกฮูกและเป็นตัวละครหลักของซีรีส์ ส่วนในเวอร์ชันภาษาอังกฤษชื่อของมันคือ "มิสเตอร์อาวล์"
ตัวละครอื่น ๆ : ยึฟเฟรา โอยเยอฟาร์, โลวีเกอ เดอ โฟส, โกรกซ์ เดอ ราฟ (หรือเมอเนร์ เดอ ราฟ), บอร์ เดอ โวลฟ์, แอ็ด เบเฟอร์, วิลเลิม เบเฟอร์, ซุฟ เดอ ฮาส, สโตฟเฟิล เดอ สคิลด์ปัด, โมมเฟอร์ เดอ โมล, ตรืส เดอ เมียร์, แคร์ริต เดอ โปสต์เดยฟ์, ไมน์เดิร์ต แฮ็ต ปาร์ด, มือรา ฮัมสเตอร์, มาร์ตา ฮัมสเตอร์, วุฟดรัม, อีซาโดรา ปาราไดส์โฟเคิล, ดรุส เดอ เบร์, โยโดกึส เดอ มาร์โมต, ชีโก ลามา, ซาซา เซบรา, โยน มาราบู, เครตา โบนเตอกู, เติน สเตียร์, โอเลตา ฟึลเปกือลา, ฮาร์รี เลเปอลาร์, ปีต เดอ ปัด, ไตล์ สคาเฟยต์, แช็ฟเกอ สแค็ลม์, โรกึส เดอ ไฟรเยอ โฟเคิล, เปอไปน์ เดอ กาเตอร์, ติมเมอ เดอ โฮนด์, โปลนส์ เดอ กิกฟอร์ส, บลิงเกิร์ต เดอ บลีก, อาร์ตูร์ เดอ เลว, โฟลรา นัคเตอคาล, โจร์จ เด เวเซิล, สโตเกอบรันด์ เดอ มึค, มียา เดอ เมยเลอเซิล, เมาป์ เดอ เมยส์, มารียึส เดอ โบก, อีร์มา เดอ เกรเกิล, ออร์ม เดอ อาป, ตุเตอร์ เดอ โอลีฟันต์, กีร์เรอเกอ เดอ ตอร์เติลเดยฟ์, กูร์ เดอ ตอร์เติลเดยฟ์, ฟรียา โฟเริล, เกรตา 2, โฮนเจอ วุฟ, วาซา เดอ เบร์, เมลิส ดัส, ลามาร์ สนุสปุส, วุฟ แฮ็กตอร์, วิป เดอ เอกโฮร์น, คีส เดอ ฟลีค, อารี เดอ รัต, โบรีตา, กัส เดอ กราย และอาซา เดอ สปิน
ในประเทศอื่น ๆ

รายการนี้ได้รับการดัดแปลงในทวีปยุโรปหลายประเทศโดยมีชื่อเรื่องที่ต่างกัน:
ฝรั่งเศส : เลอเปอตีเอโกเดอลาฟอแร (ภาษาฝรั่งเศสหมายถึง เสียงสะท้อนเล็ก ๆ จากพงไพร)
ฮังการี : ฟอบูลาชกอฮีแร็ก (ภาษาฮังการีหมายถึง หนังสือพิมพ์นิทาน)
อิสราเอล : ซีปูริมโป (ภาษาฮีบรูหมายถึง เรื่องที่นี่)
อิตาลี : อิลบอสโกเดย์แปร์เกะ (ภาษาอิตาลีหมายถึง ต้นไม้แห่งคำถาม)
นอร์เวย์ : ฟาเบลเนสบูก (ภาษานอร์เวย์หมายถึง หนังสือนิทาน)
สวีเดน : ฟาเบลร์นัสแวลด์ (ภาษาสวีเดนหมายถึง โลกแห่งนิทาน)
บริเตนใหญ่ : เดอะเดลีเฟเบิล
เปรู : ลัสโกรนีกัสเดฟาบูลันเดีย (ภาษาสเปนหมายถึง บันทึกโลกนิทาน)
แหล่งข้อมูลอื่น

(ดัตช์) Fabeltjeskrant official site
ฟาเบิลเจิสกรันต์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
(ดัตช์) Official video showing how an episode is made (WMV format)
รถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี

รถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี (อังกฤษ: S.R.T. Red Line Mass Transit System, Nakhon Withi Line) หรือ รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน (ตลิ่งชัน – กรุงเทพอภิวัฒน์) ซึ่งเรียกตามสีที่กำหนดและเป็นเส้นทางรถไฟที่เป็นแกนหลักของแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนทางราง ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เป็นหนึ่งในโครงการก่อสร้างเส้นทางรถไฟฟ้าในโครงการระบบรถไฟชานเมืองสายสีแดง โดยการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.)
โครงการมีระยะทางทั้งหมด 117.5 กิโลเมตร 31 สถานี ในเส้นทางหลัก และ 12.5 กิโลเมตร 6 สถานี ในเส้นทางแยกทั้งสองช่วง เป็นเส้นทางหลักในแนวตะวันออก-ตะวันตก ตามแนวทางรถไฟเดิมของการรถไฟแห่งประเทศไทย โดยเกิดขึ้นจากการรวมเส้นทางรถไฟชานเมืองสายตะวันตก (หัวลำโพง-นครปฐม) และรถไฟชานเมืองสายตะวันออก (หัวลำโพง-ชุมทางฉะเชิงเทรา) เข้าด้วยกันตามแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนทางราง เชื่อมต่อพื้นที่ชานเมืองด้านทิศตะวันตก (พื้นที่นครปฐม ตลอดจนกรุงเทพมหานครฝั่งธนบุรี) และพื้นที่ชานเมืองด้านทิศตะวันออก (พื้นที่อ่อนนุช-ลาดกระบัง และฉะเชิงเทรา) เข้าสู่ใจกลางเมือง โดยบูรณาการการเดินทางร่วมกันกับระบบรถไฟทางไกลที่สามารถเชื่อมโยงการเดินทางไปสู่ภูมิภาคต่าง ๆ สนับสนุนให้เกิดการกระจายตัวของพื้นที่อยู่อาศัยไปยังพื้นที่รอบนอกตามแนวคิดการขยายผังเมือง และยังสามารถเปลี่ยนโหมดการเดินทางเข้าสู่ท่าอากาศยานหลักทั้งสามแห่งด้วยระบบรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานที่มีแนวเส้นทางขนานตลอดทั้งโครงการฝั่งตะวันออก รองรับประชาชนทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตกให้สามารถเดินทางเข้าสู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร และจากใจกลางกรุงเทพมหานครออกสู่จังหวัดบริวาร ไปยังมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศไทยทั้งฝั่งตะวันตก (ศาลายา) และตะวันออก (ลาดกระบัง) และสู่จังหวัดโดยรอบได้อย่างรวดเร็ว
ปัจจุบันโครงการรถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี แบ่งการดำเนินงานออกเป็นหลายส่วน ส่วนแรก (บางซื่อ–ตลิ่งชัน) ได้ดำเนินการก่อสร้างแล้วเสร็จตั้งแต่ พ.ศ. 2554 แต่ไม่สามารถเปิดดำเนินการได้ในทันที เนื่องจากต้องรอการก่อสร้างอาคารสถานีกลางบางซื่อและการสั่งซื้อระบบรถไฟฟ้า ซึ่งทั้งหมดเป็นสัญญาว่าจ้างของการก่อสร้างเส้นทางในสายสีแดงเข้ม โครงการให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 โดยมี บริษัท รถไฟฟ้า ร.ฟ.ท. จำกัด เป็นผู้ให้บริการชั่วคราวจนกว่าจะได้เอกชนดำเนินการ ส่วนที่เหลือได้แก่ ช่วงตลิ่งชัน–ศาลายา , ตลิ่งชัน–ศิริราช และศาลายา–นครปฐม อยู่ระหว่างการทบทวนแบบการก่อสร้าง เนื่องจากมีการปรับกรอบวงเงินในการดำเนินการ  ส่วนช่วงบางซื่อ–มักกะสัน-หัวหมาก , บางซื่อ-หัวลำโพง, พญาไท–แม่น้ำ, หัวหมาก–หัวตะเข้ และหัวตะเข้–ฉะเชิงเทรา หรือส่วนตะวันออกทั้งหมด กรมการขนส่งทางรางพิจารณาโอนย้ายส่วนดังกล่าวไปเป็นส่วนต่อขยายช่วงลาดกระบัง-ฉะเชิงเทราของรถไฟฟ้าเอราวัน สายซิตี้แทน เนื่องจากพิจารณาแล้วพบว่าซ้ำซ้อนในการลงทุน
ในวันที่ 11 ก.ค. 2567 ทางบอร์ดบริหารการรถไฟแห่งประเทศไทยมีมติขยายรถไฟฟ้าสีแดงเส้นสุดท้าย “บางซื่อ-พญาไท-หัวหมากและบางซื่อ-หัวลำโพง”(Missing Link)
ภาพรวม

เป็นระบบรถไฟฟ้าที่มีโครงสร้างทางวิ่งทั้งระดับดิน (At grade level) ยกระดับ และใต้ดิน ผสมกันตลอดเส้นทาง ดำเนินการโดย บริษัท รถไฟฟ้า ร.ฟ.ท. จำกัด (รฟฟท.) ในลักษณะของการจ้างเดินรถชั่วคราวจากการรถไฟแห่งประเทศไทย มีแนวเส้นทางหลักในแนวตะวันตกที่ขนานคู่ไปกับทางรถไฟสายใต้ และตะวันออกที่ขนานคู่ไปกับทางรถไฟสายตะวันออก เริ่มต้นจากสถานีรถไฟนครปฐม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ผ่านตัวเมืองนครปฐม มุ่งหน้าข้ามแม่น้ำท่าจีน เข้าสู่ตัวเมืองศาลายา ผ่านมหาวิทยาลัยมหิดล และย่านพุทธมณฑล เข้าสู่พื้นที่ชานเมืองกรุงเทพมหานครฝั่งธนบุรีจนถึงสถานีตลิ่งชัน แนวเส้นทางแบ่งออกเป็นสองช่วง เส้นทางหลักจะยกระดับขึ้นเหนือพื้นดินเพื่อข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาเข้าสู่ใจกลางกรุงเทพมหานครย่านบางซื่อ เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรมที่สถานีบางซ่อน รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลที่สถานีบางซื่อ จากนั้นลดระดับลงเป็นรถไฟฟ้าใต้ดินเพื่อวิ่งผ่านพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิทที่สถานีพญาไท รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลที่สถานีมักกะสัน รถไฟฟ้าสายสีเหลืองที่สถานีหัวหมาก และตั้งแต่ช่วงสถานีพญาไทจนถึงสถานีลาดกระบัง สามารถเปลี่ยนโหมดการเดินทางเข้าสู่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิด้วยรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ได้ทุกสถานี รวมถึงที่สถานีพญาไทจะมีแนวเส้นทางแยกออกอีกสองเส้น เส้นทางหลักจะมุ่งหน้าต่อตามทางรถไฟสายตะวันออกแล้วลดระดับเป็นระดับดินเข้าสู่พื้นที่ชานเมืองกรุงเทพมหานครฝั่งตะวันออก ผ่านสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เข้าสู่จังหวัดฉะเชิงเทรา เพื่อสิ้นสุดทั้งเส้นทางที่สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่เป็นจุดเชื่อมต่อกับทางรถไฟสายตะวันออกที่จะมุ่งหน้าสู่จังหวัดสระแก้ว และสายตะวันออกเลียบชายฝั่งที่จะมุ่งหน้าสู่จังหวัดระยอง รวมระยะทางทั้งสิ้น 117.5 กิโลเมตร
ในส่วนของเส้นทางแยกทั้งสองช่วง ช่วงแรกจะแยกจากสถานีตลิ่งชันลงไปตามทางรถไฟสายตลิ่งชันเพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่โรงพยาบาลศิริราช อันเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ในช่วงนี้จะเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลที่สถานีบางขุนนนท์ ช่วงที่สองจะแยกจากสถานีพญาไทลงไปตามทางรถไฟสายมักกะสัน-แม่น้ำ เพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่สถานีรถไฟแม่น้ำซึ่งจะถูกพัฒนาให้เป็นพื้นที่เขตเศรษฐกิจแห่งใหม่ของการรถไฟแห่งประเทศไทย ในช่วงนี้จะเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิทที่สถานีเพลินจิต รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล และรถไฟฟ้าสายสีเทาที่สถานีคลองเตย และรถไฟฟ้าสายสีเงินที่สถานีแม่น้ำ รวมระยะทางทั้งสองช่วงที่ 12.5 กิโลเมตร
ภาพรวม > พื้นที่ที่เส้นทางผ่าน

| ตำบล/แขวง | อำเภอ/เขต | จังหวัด |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |


| นครปฐม / พระปฐมเจดีย์ / บ่อพลับ  / ธรรมศาลา / สามควายเผือก | เมืองนครปฐม | นครปฐม |  |  |  |  |  |  |
| ศีรษะทอง / วัดแค / งิ้วราย | นครชัยศรี | นครปฐม |  |  |  |  |  |  |
| มหาสวัสดิ์ / ศาลายา | พุทธมณฑล | นครปฐม |  |  |  |  |  |  |
| บางกรวย / วัดชลอ | บางกรวย | นนทบุรี |  |  |  |  |  |  |
| ศาลาธรรมสพน์ | ทวีวัฒนา | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| ฉิมพลี / ตลิ่งชัน | ตลิ่งชัน | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| บางพลัด / บางอ้อ | บางพลัด | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| จตุจักร | จตุจักร | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| บางซื่อ | บางซื่อ | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| สามเสนใน | พญาไท | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| สวนจิตรลดา | ดุสิต | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| ทุ่งพญาไท / ถนนพญาไท / มักกะสัน | ราชเทวี | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| บางกะปิ | ห้วยขวาง | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| สวนหลวง | สวนหลวง | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| ประเวศ | ประเวศ | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| ลาดกระบัง / ทับยาว / ชุมทอง | ลาดกระบัง | กรุงเทพมหานคร |  |  |  |  |  |  |
| คลองหลวงแพ่ง / อุดมชลจร / คลองอุดมชลจร / คลองเปรง / บางเตย /  วังตะเคียน / หน้าเมือง | เมืองฉะเชิงเทรา | ฉะเชิงเทรา |  |  |  |  |  |  |
แนวเส้นทางของโครงการ

รถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี มีแนวเส้นทางในแนวตะวันตก-ตะวันออกของกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง ตลอดจนจังหวัดบริวารใกล้เคียง มีจุดเริ่มต้นของทั้งโครงการที่สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อของรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล
ในแนวตะวันตก เส้นทางจะเริ่มจากสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์วิ่งขึ้นไปทางเหนือตามแนวทางรถไฟสายใต้ แล้วเลี้ยวซ้ายวิ่งเลียบทางพิเศษศรีรัช เชื่อมต่อกับ รถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ที่สถานีบางซ่อน จากนั้นวิ่งข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในแนวขนานกับสะพานพระราม 7 ไปจนถึงสถานีตลิ่งชัน แนวเส้นทางจะแบ่งออกเป็นสองส่วน คือส่วนตลิ่งชัน - นครปฐม รถไฟฟ้าจะวิ่งตามแนวทางรถไฟสายใต้ไปจนสิ้นสุดโครงการที่สถานีรถไฟนครปฐม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม และส่วนตลิ่งชัน - ศิริราช รถไฟฟ้าจะวิ่งไปตามแนวทางรถไฟสายตลิ่งชัน เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม และรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ที่สถานีบางขุนนนท์ แล้ววิ่งต่อตามแนวรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม เพื่อสิ้นสุดเส้นทางทั้งโครงการที่อาคารรักษาพยาบาลหลังใหม่ของโรงพยาบาลศิริราช ซึ่งเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม
ในแนวตะวันออก เส้นทางจะเริ่มจากสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์วิ่งลงไปทางทิศใต้ตามแนวทางรถไฟสายเหนือ แล้วลดระดับลงเป็นรถไฟฟ้าใต้ดิน จากนั้นเลี้ยวซ้ายวิ่งตามแนวรถไฟความเร็วสูงเชื่อม 3 สนามบิน รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ และทางรถไฟสายตะวันออก ไปจนถึงสถานีพญาไทที่เป็นจุดเชื่อมต่อกับ รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท แนวเส้นทางจะแบ่งออกเป็นสองส่วน คือส่วนพญาไท - ฉะเชิงเทรา รถไฟฟ้าจะวิ่งตามแนวทางรถไฟสายตะวันออกไปสิ้นสุดทั้งโครงการที่สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา เชื่อมต่อกับ รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ที่สถานีมักกะสัน เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง ที่สถานีหัวหมาก สามารถเปลี่ยนทางไปรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเพื่อเข้าท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ได้ที่สถานีพญาไท สถานีมักกะสัน สถานีหัวหมาก สถานีบ้านทับช้าง และสถานีลาดกระบัง และส่วนพญาไท - แม่น้ำ รถไฟฟ้าจะวิ่งลงไปตามทางรถไฟสายเข้าโรงกลั่นน้ำมัน ปตท. พระโขนง เชื่อมต่อกับ รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิทที่สถานีเพลินจิต รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล และรถไฟฟ้าสายสีเทา ที่สถานีคลองเตย และสิ้นสุดทั้งเส้นทางที่สถานีแม่น้ำ
รายชื่อสถานี

| ชื่อและสีของสถานี | ชื่อและสีของสถานี | รหัสสถานี | ขบวนที่จอด> รถไฟฟ้า | ขบวนที่จอด> รถทางไกล | จุดเปลี่ยนเส้นทาง | วันที่เปิดให้บริการ | ที่ตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

เส้นทางหลัก บางซื่อ-ตลิ่งชัน

|  | ตลิ่งชัน | RW06 | ● | - | สายแยกตลิ่งชัน-ศิริราช สายสีลม สถานีตลิ่งชัน (โครงการ) | 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 | กรุงเทพมหานคร |
|  | บางบำหรุ | RW05 | ● | ● |  | 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 | กรุงเทพมหานคร นนทบุรี |
สะพานคู่ขนานพระราม 6 ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา
|  | บางซ่อน | RW02 | ● | - | สายสีม่วง สถานีบางซ่อน | 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 | กรุงเทพมหานคร |
|  | กรุงเทพอภิวัฒน์ (สถานีกลาง) | RW01 RE01 | ● | ● | สายสีแดงเข้ม (สถานีร่วม) สายสีน้ำเงิน สถานีบางซื่อ สายซิตี้ สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ (กำลังก่อสร้าง) | 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 | กรุงเทพมหานคร |

กล่องนี้:  ดู คุย แก้
รูปแบบของโครงการ > ทางวิ่งและขบวนรถ

เป็นระบบไฟฟ้าขนาดหนัก (heavy rail transit)
ทางวิ่ง ในฝั่งตะวันตกมีทั้งทางยกระดับที่ความสูง 7 เมตรในพื้นที่ฝั่งพระนครจนข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาแล้วเสร็จ แล้วลดระดับลงเป็นทางวิ่งระดับดินไปตลอดโครงการ ส่วนฝั่งตะวันออกมีทั้งทางวิ่งยกระดับความสูง 7 เมตร และรถไฟฟ้าใต้ดินผสมกันไป พอพ้นสถานีหัวหมาก ทางวิ่งจะลดระดับลงเป็นทางวิ่งระดับดินไปตลอดโครงการ
ขนาดราง 1 เมตร (Meter guage) โดยมีสายไฟฟ้าแรงสูงตีขนานอยู่เหนือราง ระบบรถไฟฟ้าใช้วิธีการรับไฟฟ้าจากด้านบนด้วยแพนโทกราฟ
ตัวรถเป็นรถปรับอากาศขนาดกว้าง 2.8-3.7 เมตร ยาว 20 เมตร สูงประมาณ 3.7 เมตร ความจุ 250-300 คนต่อคัน ต่อพวงได้ 3-10 คันต่อขบวน ใช้ไฟฟ้ากระแสสลับ 25 กิโลโวลต์ 50 เฮิรตซ์ ส่งจากสถานีไฟฟ้าแรงสูงจตุจักรของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย และสถานีจ่ายไฟต้นทางบางซื่อของการไฟฟ้านครหลวงเพื่อป้อนระบบขับเคลื่อนรถ สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 11,960 คนต่อชั่วโมงต่อทิศทาง
ใช้ระบบอาณัติสัญญาณเดินรถด้วยระบบอัตโนมัติจากศูนย์ควบคุมการเดินรถ และใช้ระบบเก็บค่าโดยสารอัตโนมัติเช่นเดียวกับรถไฟฟ้ามหานคร