พิพิธภัณฑ์หยกและวัฒนธรรมก่อนโคลัมบัส
ชุดสะสม

พิพิธภัณฑ์หยกมีโบราณวัตถุ 6,889 ชิ้นซึ่งส่วนใหญ่เป็นชิ้นงานเครื่องดินเผา มีวัตถุทำจากหยก 2,500 ชิ้น ถือเป็นชุดสะสมหยกในทวีปอเมริกาที่ใหญ่ที่สุดในโลก นอกจากนี้ยังมีวัตถุทำจากหิน ทอง เปลือกหอย และกระดูกจำนวนมาก และยังมีชุดสะสมบัสตอนเดมันโด (bastón de mando) ซึ่งเป็นคทาทำจากไม้ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  | เครื่องประดับหยกรูปนกยุคก่อนโคลัมบัส ชิ้นงานเหล่านี้มีด้านหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยมกลับหัวซึ่งแสดงถึงจะงอยปากนก (หรือหน้ากากนก) ซึ่งมักจะนูนออกมา โดยมีปลายรูปทรงแบบขวานบาง ๆ คล้ายกับหางหรือปีกของนก และมีเส้นรอยบากที่แสดงถึงขนนก มาจากจังหวัดกัวนากัสเต (Guanacaste) และแนวลาดเขาแคริบเบียนของคอสตาริกา |  | ชิ้นงานหยกวัฒนธรรมโอลเมกที่พบในคอสตาริกา งานแกะสลักประเภท "หน้าทารก" (rostros de bebé) มีความโดดเด่น มีอายุตั้งแต่ประมาณ 500 ปีก่อนคริสตกาล ถึงประมาณคริสต์ศักราช 500 |
|  | เครื่องประดับหยกเจไดต์มานุษยรูปนิยมยุคก่อนโคลัมบัส ที่แสดงถึงรูปมนุษย์ที่สวมหมวก มีอายุตั้งแต่ประมาณ 500 ปีก่อนคริสตกาล ถึงคริสต์ศักราช 800 |  | เครื่องประดับหยกวัฒนธรรมโอลเมกลายกรงเล็บมีปีก (กรงเล็บของมนุษย์เสือจากัวร์ที่ยื่นนิ้วออกมา) วัตถุดังกล่าวถูกพบในคอสตาริกาทางตอนใต้ของภูมิภาคทางโบราณคดีกรันนิโกยา (Gran Nicoya) มีอายุตั้งแต่ประมาณ 500 ปีก่อนคริสตกาล ถึงคริสต์ศักราช 800 |
|  | เครื่องประดับหยกยุคก่อนโคลัมบัสรูปนก หยกเป็นวัตถุในพิธีการที่ใช้เป็นเครื่องประกอบของอำนาจและบรรดาศักดิ์ในสังคมคอสตาริกายุคก่อนโคลัมบัส |  | หยกรูปเทพเจ้าขวานจากจังหวัดกัวนากัสเต เป็นชิ้นงานหยกแบบที่พบมากที่สุดในคอสตาริกา รูปกะโหลกที่มีลักษณะเฉพาะแล่งเป็นรูปตัว V แบบหมวกของเชมัน สามเหลี่ยมหน้าจั่วตรงกลางสร้างเป็นรูปใบหน้า ดวงตา จมูก และปาก สามารถแยกแยะบุคลิกจากส่วนบนสุดของชิ้นงาน |
|  | รูปแกะสลักหินที่มีฐานแหลมสมัยชิริกี (Chiriquí) จากอนุภูมิภาคดิกิส (Diquís) ทางชายฝั่งแปซิฟิกตอนใต้ของคอสตาริกา รูปแกะสลักประเภทนี้บางชิ้นมีขนาดมหึมา ตั้งไว้หน้าวิหารและบ้านหลัก เช่น บ้านของหัวหน้า ทำหน้าที่ในฐานะองค์ประกอบของเกียรติยศสาธารณะ ตรงข้ามกับทองคำซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของฐานะและอำนาจส่วนบุคคล |  | นกฮูกหินจากอนุภูมิภาคดิกิสทางชายฝั่งแปซิฟิกตอนใต้ของคอสตาริกา แกะสลักจากหินก้อนเดียว ลักษณะรูปนกวางขาไว้บนลำตัวโดยพับปีกไปด้านหลัง และที่ด้านหน้าจะมีหัวมนุษย์คว่ำลงบริเวณจะงอยปากของนก นกฮูกเป็นนกออกหากินเวลากลางคืน ตามความเชื่อทางศาสนาเป็นผู้ประกาศความมหัศจรรย์และความตาย นกบางชนิดนำวิญญาณไปสู่ชีวิตหลังความตายหรือไปสู่โลกแห่งวิญญาณ (คริสต์ศักราช 1000–1550) |
|  | ภาชนะดินเผาเคลือบสีนิโกยา (cerámica nicoyana) ในแบบปาปากาโย (Papagayo) มีฐานเป็นรูปวงแหวน ตกแต่งด้วยสีส้มแดงและสีดำบนน้ำยาเคลือบสีขาวครีม มีการออกแบบที่เป็นนามธรรมและเป็นอุปมา มีลวดลายตะกร้าบนแถบแนวนอนด้านบน สามารถมองเห็นรูปมนุษย์ที่มีเครื่องสวมศีรษะประดับขนนก (คริสต์ศักราช 800–1350) |  | ด้านหน้าเป็นภาชนะหลากสีรูปแบบปาปากาโย ด้านหลังมีภาชนะสามขารูปแบบปาตากิ (Pataky) หลากสีพร้อมลวดลายเสือจากัวร์ ทั้งสองรูปแบบนี้ถูกใช้บ่อยที่สุดโดยวัฒนธรรมนิโกยา (ประมาณคริสต์ศักราช 800) พร้อมกับการมาถึงของชาวโชโรเตกา (Chorotega) ซึ่งสามารถแยกแยะรูปแบบการตกแต่งของชาวมีโซอเมริกาทั้งสองกลุ่มได้ |
|  | รูปแกะสลักหินภูเขาไฟจากบริเวณเนินลาดแอตแลนติกของคอสตาริกา เป็นตัวแทนของเชมัน ภูมิภาคตอนกลางและแอตแลนติกของคอสตาริกาโดดเด่นด้วยการมีรูปแกะสลักจำนวนมาก |  | ประติมากรรมศีรษะรางวัล (cabeza-trofeo) ทำจากหินแอนดีไซต์จากบริเวณชายฝั่งแคริบเบียนของคอสตาริกา โดดเด่นด้วยรายละเอียดของลักษณะและสิ่งประดับผม |
|  | ภาชนะสามขารูปแบบแอฟริกา จากบริเวณชายฝั่งแคริบเบียนตอนกลางของคอสตาริกาช่วงลาเซลบา (La Selva, คริสต์ศักราช 300 ถึง 800) ใช้เป็นเครื่องสังเวยในงานศพ และใช้บรรจุช็อกโกแลตและชิชาที่ทำให้ร้อนแล้วนำมาดื่มในพิธีกรรม |  | ภาชนะนิโกยาหลากสีในรูปทรงไก่งวงรูปแบบปาปากาโย ซึ่งตกแต่งแบบชาวมีโซอเมริกา เครื่องดินเผาแบบนิโกยาเข้าถึงความเป็นเลิศของการตกแต่งในระดับสูง ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงกลายเป็นผลิตภัณฑ์อันล้ำค่าสำหรับการแลกเปลี่ยนทางการค้ากับภูมิภาคอื่น ๆ ของมีโซอเมริกาและอเมริกาใต้ |