stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บ้านมิตเชลล์ปะทะจักรกล
ตัวละครและนักพากย์

แอบบี จาคอบสัน รับบท เคธี มิทเชล (Katie Mitchell)
แดนนี่ แมคไบรด์ รับบท ริค มิทเชล (Rick Mitchell)
มายา รูดอล์ฟ รับบท ลินดา มิทเชล (Linda Mitchell)
ไมค์ ไรอันดา รับบท อารอน มิทเชล (Aaron Mitchell)
เอริค อังเดร รับบท ดร. มาร์ค โบว์แมน (Dr. Mark Bowman)
โอลิเวีย โคลแมน รับบท พีอาแอล (PAL)
เฟร็ด อาร์มิเซ่น รับบท เดโบราห์บอต 5000 (Deborahbot 5000)
เบ็ค เบนเน็ตต์ รับบท เอริค (Eric)
คริสซี ทีเกน รับบท เฮลีย์ โพซีย์ (Hailey Posey)
จอห์น เลเจนด์ รับบท จิม โพซีย์ (Jim Posey)
ชาร์ลีน อี รับบท แอบบี โพซีย์ (Abbey Posey)
เบลค กริฟฟิน รับบท พีอาแอล แม็กซ์ ไพรม์ (PAL Max Prime)
โคแนน โอไบรอัน รับบท แกล็กซอน 5000 (Glaxxon 5000)
ดั๊กเดอะปั๊ก รับบท มอนจิ (Monchi)
การตอบรับ

รอตเทนโทเมโทส์ รายงานว่าร้อยละ 97 ของผู้วิจารณ์ 186 คนได้ให้ความเห็นในเชิงบวก ขณะที่คะแนนเฉลี่ยของภาพยนตร์อยู่ที่ 8.20 เต็ม 10 คะแนน เมทาคริติก รายงานว่าภาพยนตร์มีคะแนนเฉลี่ยอยู่ที่ 81 เต็ม 100 คะแนน ซึ่งประเมินโดยผู้วิจารณ์ 32 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
บ้านมิตเชลล์ปะทะจักรกล ที่เน็ตฟลิกซ์
บ้านมิตเชลล์ปะทะจักรกล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
บทภาพยนตร์ทางการ
จตุราธิปไตย

สำหรับกลุ่มตัวละครในเรื่องวันพีซ ดูที่ สี่จักรพรรดิ (วันพีซ)
แผนที่จักรวรรดิโรมันราว ค.ศ. 395 แสดงเขตการปกครองของกองเพรทอเรียนของกอล, อิตาลี, อิลลิคัม และโอเรียน (ตะวันออก) ซึ่งเป็นการแบ่งตามแนวอิทธิพลการปกครองของผู้นำทั้งสี่คน แต่ในปี ค.ศ. 395 เพรทอเรียนแห่งอิลลิคัมทางตะวันตกที่รวมทั้งเซอร์มิอัมก็ถูกผนวกเข้ากับเพรทอเรียนแห่งอิตาลี
จตุราธิปไตย หรือ สมัยสี่จักรพรรดิ (อังกฤษ: 'Tetrarchy') คำว่า “Tetrarchy” มาจากภาษากรีกที่แปลว่า “การนำโดยผู้นำสี่คน” โดยทั่วไปแล้วหมายถึงรัฐบาลที่แบ่งอำนาจการปกครองระหว่างบุคคลสี่คน แต่มักจะหมายถึงระบบจตุราธิปไตยที่ก่อตั้งโดยจักรพรรดิไดโอคลีเชียนในปี ค.ศ. 293 หลังจากที่สมัยวิกฤติการณ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 3 ยุติลงและความมั่นคงของจักรวรรดิโรมันได้รับการรื้อฟื้นขึ้นอีกครั้ง ระบบจตุราธิปไตยใช้ในการปกครองจักรวรรดิต่อมาจนถึงราว ค.ศ. 313 เมื่อความขัดแย้งภายในกำจัดผู้อ้างอำนาจต่าง ๆ ออกไปหมดจนเหลือแต่จักรพรรดิคอนแสตนตินที่ 1 ผู้ครองจักรวรรดิโรมันตะวันออก และจักรพรรดิลิซินิอัส ผู้ครองจักรวรรดิโรมันตะวันตก
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมัน
จักรวรรดิโรมันตะวันตก
จักรวรรดิโรมันตะวันออก
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเอเฟซัส

จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเอเฟซัส (อังกฤษ: Epistle to the Ephesians) เรียกโดยย่อว่าพระธรรมเอเฟซัส เป็นเอกสารฉบับที่ 10 ของคัมภีร์ไบเบิล ภาคพันธสัญญาใหม่
จากหลักฐานโดยทั่วไปถือว่าผู้เขียนพระธรรมเล่มนี้คือ นักบุญเปาโล เอเฟซัส เป็นจดหมายที่นักบุญเปาโลไม่ได้เขียนถึงคริสตจักรในเมืองเอเฟซัสเพียงเมืองเดียวเท่านั้น แต่ยังถูกส่งไปถึงคริสตจักรในเมืองอื่น ๆ แถบเอเซียด้วย นักบุญเปาโลน่าจะเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นในราวปีค.ศ. 60 และจากเนื้อความในจดหมายที่ว่า "เพราะข่าวประเสริฐนี้เองทำให้ข้าพเจ้าเป็นทูตผู้ต้องติดโซ่อยู่ เพื่อข้าพเจ้าจะเล่าข่าวประเสริฐด้วยใจกล้าตามที่ข้าพเจ้าควรจะกล่าว" ทำให้ทราบได้ว่า ในขณะที่เขียนจดหมายนั้น นักบุญเปาโลกำลังถูกจำคุกอยู่เป็นระยะเวลา 2 ปีในกรุงโรม
เอเฟซัส เป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนฝั่งทะเลตะวันตกของเอเชียไมเนอร์ (ปัจจุบันคือประเทศตุรกี) ในสมัยนั้นเป็นจุดตัดของเส้นทางการค้าที่สำคัญหลายสาย จึงทำให้เมืองนี้กลายเป็นศูนย์กลางธุรกิจ นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งวิหารเทพเจ้าไดอาน่าของชาวโรมันด้วย (ชาวกรีกเรียกว่า อารเทมิส) นักบุญเปาโลได้เดินทางมาที่นี่ เมื่อครั้งการเดินทางเพื่อประกาศข่าวประเสริฐครั้งที่สอง และให้ปริสสิลลากับอาควิลลาอยู่ที่เมืองนี้ ส่วนนักบุญเปาโลเองได้เดินทางต่อไป ภายหลังได้มีโอกาสกลับมายังเมืองนี้อีกครั้ง และได้ทำการประกาศข่าวประเสริฐในเมืองนี้อยู่ระยะเวลาหนึ่ง ก่อนที่จะเกิดการจลาจลในเมือง เพราะวิหารเทพเจ้าในเมืองนั้นขาดรายได้ เนื่องจากนักบุญเปาโลเทศนาว่ารูปเคารพไม่มีความหมาย ประชาชนจึงไม่บริจาคเงินเข้าวิหารเทพเจ้าอารเทมิส ส่งผลให้นักบุญเปาโลถูกบีบบังคับให้ออกจากเมืองไป
เอเฟซัส แตกต่างไปจากจดหมายฉบับอื่นที่นักบุญเปาโลเขียน เนื่องจากเนื้อหาในจดหมายไม่ได้เจาะจงถึงปัญหา หรือความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในคริสตจักร แต่นักบุญเปาโลเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น เพื่อช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจถึงพระคุณของพระเจ้า แนวทางในการปฏิบัติต่อกันและกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจุดมุ่งหมายสูงสุดของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์ นักบุญเปาโลให้ความสำคัญกับความสามัคคีมาก โดยสรุปว่าคริสเตียนทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกันในพระเยซู จึงควรปฏิบัติต่อกันและกันด้วยความรักที่มีต่อกัน นอกจากนี้ นักบุญเปาโลยังได้เขียนเกี่ยวกับคริสตจักร ที่ไม่ใช่อาคารหรือสิ่งก่อสร้าง แต่หมายถึงคริสตจักรที่เป็นการอยู่ร่วมกันของกลุ่มคริสเตียน ซึ่งภายในกลุ่มมีความแตกต่างกันทั้งทางอายุ ฐานะ เชื้อชาติ ฯลฯ แต่สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติสุข
นักบุญเปาโลมีวัตถุประสงค์อยู่ 3 ประการในการเขียนพระธรรมเล่มนี้ ประการแรกคือ ต้องการเน้นให้ผู้อ่านทราบถึงความคิดรวบยอดของความรอดที่มาจากพระเจ้า คือพระเจ้าทรงรักมนุษย์ จึงประทานความรอดผ่านทางความเชื่อในพระเยซู
ประการที่สอง คือ นักบุญเปาโลต้องการอธิบายว่า ไม่ว่าจะเป็นชาวยิวหรือชาวต่างชาติก็สามารถรับความรอดได้เหมือนกัน เพราะทุกคนเหมือนกันในสายพระเนตรของพระเจ้า ความรักจากพระเจ้าไม่ได้เลือกเชื้อชาติหรือสีผิว
ประการสุดท้าย นักบุญเปาโลต้องการสอนเรื่องการดำเนินชีวิตคริสเตียนที่ดี โดยกล่าวถึงคริสเตียนที่อยู่ในสถานะต่างๆว่า ควรจะปฏิบัติต่อผู้ที่อยู่ในอีกสถานะหนึ่งอย่างไร เช่น การปฏิบัติตัวระหว่างสามีและภรรยา ระหว่างบุตรและบิดามารดา ระหว่างทาสและนายของตน เป็นต้น
โครงร่าง

1. ลักษณะอันทรงสิริของความรอด 1:1 - 23
2. เอกภาพของทุกคนที่เชื่อในพระคริสต์ 2:1 - 22
สบฃฃฃบว
3. ความลี้ลับแห่งความรักของพระคริสต์ 3:1 - 21
4. ลักษณะชีวิตคริสเตียน 4:1 - 6:24
ดูเพิ่ม

พันธสัญญาใหม่
นักบุญพอล
| ด ค กจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเอเฟซัส |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล  (พันธสัญญาใหม่):  เอเฟซัส 1  2 2:20  3  4  5 5:21  6 
บุคคล:  ทีคิกัส  เปาโล  พระเยซู 
วลี:  ยุทธภัณฑ์ของพระเจ้า 
เกี่ยวข้อง:  ความผันแปรของต้นฉบับ
บุนนาค

บทความนี้เกี่ยวกับพืชไม้ยืนต้น สำหรับตระกูลขุนนางไทย ดูที่ ตระกูลบุนนาค
| บุนนาค |
| --- | --- |

ต้นบุนนาคที่ Thelwatta ศรีลังกาตะวันออกเฉียงใต้

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: อันดับโนรา Malpighiales
วงศ์:: Calophyllaceae Calophyllaceae
สกุล:: Mesua Mesua L.
สปีชีส์:: Mesua ferrea
ชื่อทวินาม
Mesua ferrea L.

ชื่อพ้อง
 Mesua coromandelina Wight Mesua nagassarium (Burm.f.) Kosterm. Mesua pedunculata Wight Mesua roxburghii Wight Mesua sclerophylla Thw. Mesua speciosa Choisy  Mesua stylosa
บุนนาค หรือ สารภีดอย หรือ นาคบุตร (อังกฤษ: Ceylon ironwood, cobra saffron, ชื่อวิทยาศาสตร์: Mesua ferrea) จัดอยู่ในวงศ์ Calophyllaceae มีถิ่นกำเนิดในเขตนิเวศอินโดมาลายา เป็นไม้ยืนต้น โตช้า เนื้อไม้แข็งและหนัก ต้นบุนนาคเป็นที่นิยมปลูกเป็นไม้ประดับเนื่องจากมีรูปทรงที่สง่างาม ใบสีเขียวเทาอมฟ้า เมื่อใบอ่อนจะมีสีชมพูอมแดงสวยงาม และดอกสีขาวขนาดใหญ่มีกลิ่นหอมแรง บุนนาคได้รับการยกย่องให้เป็น ต้นไม้ประจำชาติของศรีลังกา และเป็น ต้นไม้ประจำรัฐมิโซรัม และ ดอกไม้ประจำรัฐตริปุระ ในประเทศอินเดีย
การจำแนกประเภท

บุนนาคถูกระบุครั้งแรกในหนังสือ Species Plantarum ของคาร์ล ลินเนียส ในปี 1753 หน้า 515
Mesua ferrea เป็นสายพันธุ์ที่ซับซ้อนและเคยถูกแบ่งออกเป็นหลายสายพันธุ์และพันธุ์ย่อย เอ.เจ.จี.เอช. คอสเตอร์แมนส์ และ กุนาติลเลเก และคณะ เรียกต้นไม้ที่อธิบายไว้ในบทความนี้ว่า Mesua nagassarium Kostermans แยกย่อย Mesua nagassarium ออกเป็นหลายชนิดย่อย
ผู้เขียนเหล่านี้ระบุว่า Mesua ferrea เป็นสายพันธุ์แยกต่างหาก ที่พบเฉพาะในศรีลังกา เป็นต้นไม้ขนาดเล็ก สูง 15 เมตร เติบโตใกล้ลำธารและในหนองน้ำทางตะวันตกเฉียงใต้ของศรีลังกา เรียกว่า "Diya Na" ในภาษาสิงหล แปลว่า "ต้นน้ำนา" "Diya Na" นี้ไม่ได้รับการเพาะปลูก Gunatilleke และคณะ (หน้า 139) กล่าวไว้ในหมายเหตุว่า "ในการปรับปรุงล่าสุด diya na ถูกตั้งชื่อว่า Mesua thwaitesii และ na เป็น Mesua ferrea"
Kostermans และ Gunatilleke และคณะ จัดประเภท Mesua ferrea ไว้ในวงศ์ Clusiaceae ในขณะที่ในฐานข้อมูล AgroForestryTree Database จัดอยู่ในวงศ์ Guttiferae ใน Plants of the World Online และ World Flora Online จัดอยู่ในวงศ์ Calophyllaceae
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ สูงได้เกิน 30 เมตร ลำต้นมักแผ่กว้างออกไปคล้ายฐานรองรับ โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางลำต้นสูงสุดถึง 2 เมตร เปลือกของต้นอ่อนมีสีเทาอมขี้เถ้าและหลุดลอกเป็นแผ่น ในขณะที่เปลือกของต้นแก่จะมีสีเทาเข้มอมขี้เถ้าและมีรอยแตกสีน้ำตาลแดง ใบเรียงตรงข้ามกัน รูปใบเรียวยาว ปลายแหลม สีเขียวอมฟ้าถึงเขียวเข้ม ยาว 7-15 เซนติเมตร กว้าง 1.5-3.5 เซนติเมตร ด้านล่างของใบมีสีขาว ใบอ่อนที่เพิ่งแตกออกมาจะมีสีแดงถึงชมพูอมเหลืองและห้อยลงมา กิ่งก้านเรียวกลมและไม่มีขน ดอกสมบูรณ์เพศ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 4-7.5 เซนติเมตร มีกลีบดอกสีขาว 4 กลีบ และใจกลางดอกประกอบด้วยเกสรตัวผู้ยาวประมาณ 1.5 เซนติเมตรสีเหลืองอมส้มจำนวนมาก หอมเย็น ออกเป็นกระจุก 2-1 ดอก ผลเป็นแคปซูลรูปไข่ถึงกลม มีเมล็ดหนึ่งถึงสองเมล็ด
พบได้ในป่าดิบชื้น ตามริมห้วย ลำธาร ที่ระดับความสูงไม่เกิน 600–700 เมตร
เป็นไม้วงศ์เดียวกับ ต้นชะมวงหรือส้มป่อง  มะดะหรือมังคุดป่า ต้นติ้วแดงและ ต้นติ้วขน จัดกลุ่มอยู่ในไม้พวก Iron wood คือเนื้อแข็ง 
ซึ่งมีอยู่ในหลายประเทศ ต้นบุนนาคสามารถพบได้ในอินเดียและศรีลังกา
ประโยชน์

ในตำรายาแผนไทย พบว่าแทบทุกส่วนของบุนนาคนำมาใช้ประโยชน์ทางยาได้หมด
เนื้อไม้ - เป็นไม้เนื้อแข็งใช้ทำหมอนรถไฟ การก่อสร้าง ด้านร่ม เป็นต้น
ใบ-ใช้รักษาบาดแผล แก้แผลสด แก้พิษงู
เปลือกต้น -แก้พิษงู แก้ฟกช้ำ
แก่น -แก้เลือดออกตามไรฟัน บำรุงโลหิต
ดอกแห้ง - เป็นยาฝาดสมาน ขับลมแก้ลมในไส้  บำรุงธาตุ บำรุงโลหิต บำรุงหัวใจ
เมล็ด - มีน้ำมันที่กลั่นใช้ผสมเครื่องสำอาง และอื่น ๆ
ดอกสด - มีน้ำมันหอมระเหย ปัจจุบันนำมาปลูกเป็นไม้ประดับกันอย่างแพร่หลาย
ราก - ขับลมในลำไส้ บำรุงโลหิต แก้กลิ่นเหม็นสาบในร่างกาย
เกร็ดความรู้

บุนนาคเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดพิจิตร
ภาพ

ใบอ่อนและดอก
ใบอ่อนและดอก
ผลอ่อน
ผลสุก
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 2
โครงร่าง

คำทักทาย 1:1 - 11
คำร้องขอของเปาโลอัครทูตต่อชาวโครินธ์ 1:12 - 3:18
ลักษณะการรับใช้ของเปาโล 4:1 - 7:16
การรับผิดชอบต่อผู้รับใช้ 8:1 - 9:15
ปกป้องฐานะอัครทูตและข้อคิดเห็นสรุป 10:1 - 13:14
ดูเพิ่ม

พันธสัญญาใหม่
เปาโลอัครทูต
| ด ค กจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 2 |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล  (พันธสัญญาใหม่):  2 โครินธ์ 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13 
บุคคล:  ทิตัส  ทิโมธี  เปาโล  พระเยซู  โมเสส  สิลวานัส 
วลี:  หนามในเนื้อ  อดกลั้นต่อคนโง่เขลาทั้งหลายด้วยความยินดี 
เกี่ยวข้อง:  ความผันแปรของต้นฉบับ  พระวิญญาณแห่งดีทรอยต์ (ประติมากรรมปี ค.ศ. 1958)
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิตัส

จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิตัส (อังกฤษ: Epistle of Paul to Titus) เป็นหนังสือฉบับที่ 17 ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งใน "จดหมายฝากศิษยาภิบาล" อันได้แก่ 1 ทิโมธี, 2 ทิโมธี และ ทิตัส
หนังสือเล่มนี้เดิมเป็นจดหมายของนักบุญเปาโลอัครทูต เขียนถึงทิตัส ซึ่งในขณะนั้นทิตัสอยู่ที่เกาะครีต จากข้อความในตัวจดหมายและลักษณะการเขียน บ่งบอกชัดเจนว่าผู้เขียนคือเปาโล ในตอนท้ายของจดหมาย นักบุญเปาโลนัดให้ทิตัสไปพบกันที่เมืองนิโคบุรี แสดงว่าขณะที่กำลังเขียนจดหมายฉบับนี้เปาโลไม่ได้ถูกจองจำอยู่ในคุก เมื่อประกอบกับข้อมูลทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ แล้ว คาดว่าเปาโลเขียนจดหมายนี้ขึ้นขณะกำลังอยู่ในเมืองโครินธ์ ราวปีค.ศ. 64
ทิตัสเป็นชาวกรีก แต่กลับใจเป็นคริสเตียนและเป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและร่วมเดินทางกับเปาโลหลายครั้ง ตอนที่เปาโลออกเดินทางจากเมืองแอนติออกไปยังกรุงเยรูซาเลม ทิตัสก็ได้ร่วมเดินทางไปด้วย บางทีอาจจะเป็นทิตัสนี่เอง ที่ไม่ได้ถูกกล่าวถึงในหนังสือกิจการของอัครทูต เป็นผู้ร่วมงานกับนักบุญเปาโลที่เมืองเอเฟซัสและโครินธ์ หลังจากที่นักบุญเปาโลได้รับการปล่อยตัวจากการถูกจำคุกครั้งแรก เปาโลกับทิตัสได้ไปยังเกาะครีต หลังจากประกาศข่าวประเสริฐที่นั่นอยู่ระยะเวลาหนึ่ง นักบุญเปาโลได้เดินทางไปยังเมืองอื่น ส่วนทิตัสยังคงอยู่ที่เกาะครีต เพื่อทำงานต่อไป หลังจากที่จากเกาะครีตมาแล้ว เปาโลจึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น เพื่อเป็นแนวทางในการทำงานให้กับทิตัส
จุดประสงค์ในการเขียนจดหมายฉบับนี้มีอยู่ 3 ประการ ประการแรกเกี่ยวกับคุณสมบัติของผู้ปกครองคริสตจักร เนื่องจากงานที่เปาโลมอบหมายให้ทิตัสทำคือการแต่งตั้งผู้ปกครองคริสตจักร ดังนั้น ทิตัสจะต้องทราบว่าลักษณะของผู้ปกครองคริสตจักรที่ดีเป็นอย่างไร เปาโลกล่าวไว้หลายประการ เช่น ไม่เป็นคนเย่อหยิ่ง ไม่เป็นคนเลือดร้อน ไม่เป็นนักเลงสุรา เป็นต้น
ประการที่สองคือ ต้องการให้ทิตัสสั่งสอนคนในเกาะครีตให้ดำเนินชีวิตอย่างถูกต้อง เนื่องจากเปาโลทราบมาว่าชาวครีตเป็นคนไม่ดี จึงสั่งทิตัสเกี่ยวกับชาวครีตว่า "คำที่เขาอ้างนี้เป็นความจริง เหตุฉะนั้นท่านจงต่อว่าเขาให้แรง ๆ เพื่อเขาจะได้มีความเชื่ออันมีหลัก" เปาโลยังได้แนะนำถึง แนวทางการประพฤติตัวที่ดี เช่น ให้เอาจริงเอาจัง มีสติสัมปชัญญะ เป็นคนไม่ส่อเสียด เป็นต้น
ประการที่สามคือ ต้องการบอกให้ทิตัสมาพบกันที่เมืองนิโคบุรี หลังจากงานที่เกาะครีตเสร็จสิ้นแล้ว
โครงร่าง

คำทักทาย 1:1 - 4
คุณสมบัติของผู้ปกครอง 1:5 - 9
คุณสมบัติที่ทุกคนควรมี 1:10 - 2:15
คำสั่งสอนทั่วไปสำหรับผู้เชื่อทุกคน 3:1 - 15
ดูเพิ่ม

พันธสัญญาใหม่
นักบุญพอล
| ด ค กจดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิตัส |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล  (พันธสัญญาใหม่):  ทิตัส 1  2  3 
บุคคล:  ทิตัส  ทีคิกัส  เปาโล  พระเยซู  เศนาส  อปอลโล  อารเทมาส 
คำศัพท์/วลี:  ดีกัน  ผู้ปกครอง 
เกี่ยวข้อง:  ความผันแปรของต้นฉบับ
จระเข้ตีนเป็ด

| แอลลิเกเตอร์ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยโอลิโกซีน–สมัยโฮโลซีน, 37–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

แอลลิเกเตอร์อเมริกัน (A. mississippiensis)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Sauropsida
อันดับ:: Crocodilia
วงศ์:: Alligatoridae
สกุล:: Alligator Daudin, 1809

ชนิด
 Alligator mcgrewi †  Alligator mefferdi †  Alligator mississippiensis  Alligator olseni  †  Alligator prenasalis †  Alligator sinensis
จระเข้ตีนเป็ด หรือทับศัพท์ว่า แอลลิเกเตอร์ (อังกฤษ: alligator, /ˈæl.ɪˌɡeɪ.tə/ เรียกสั้น ๆ ว่า เกเตอร์: gator) เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับจระเข้ (Crocodilia) ในวงศ์ Alligatoridae ใช้ชื่อสกุลว่า Alligator
แอลลิเกเตอร์เป็นจระเข้ที่อยู่ในวงศ์ Alligatoridae ซึ่งแยกมาจากจระเข้ทั่วไปส่วนใหญ่ที่จะอยู่ในวงศ์ Crocodylidae ซึ่งแยกออกมาจากกันราว 200 ล้านปีก่อน ในมหายุคมีโซโซอิก และไม่เปลี่ยนแปลงรูปร่าง แอลลิเกเตอร์จึงจัดเป็นซากดึกดำบรรพ์มีชีวิตจำพวกหนึ่ง
แอลลิเกเตอร์ มีลักษณะที่แตกต่างไปจากจระเข้ในวงศ์ Crocodylidae หรือจระเข้ทั่วไป คือ เมื่อมองจากด้านบนจะเห็นจะงอยปากสั้นและเป็นรูปตัวยู รูจมูกมีขนาดใหญ่ และเมื่อหุบปากแล้วฟันล่างจะไม่โผล่ออกมาให้เห็น เพราะมีส่วปลายของหัวแผ่กว้างและขากรรไกรยาว ส่วนปลายของขากรรไกรล่างซ้ายและขวาเชื่อมต่อกันเป็นพื้นที่แคบ กระดูกแอนโทพเทอรีกอยด์อยู่ห่างจากแถวของฟันที่กระดูกแมคซิลลาเป็นช่องกว้าง กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกชิ้นยาวอยู่ทางด้านหน้าและยื่นเลยช่องในเบ้าตา พื้นผิวด้านบนของลิ่นมีสารเคอราติน ไม่มีต่อมขจัดเกลือบนลิ้น
ปัจจุบัน แอลลิเกเตอร์ มีอยู่ 2 ชนิดเท่านั้น คือ แอลลิเกเตอร์อเมริกัน (Alligator mississippiensis) ซึ่งถือเป็นสัตว์จำพวกจระเข้ที่ใหญ่ที่สุดที่พบได้ในทวีปอเมริกาเหนือ และแอลลิเกเตอร์จีน (A. sinensis) ที่พบในลุ่มแม่น้ำแยงซีในประเทศจีนเท่านั้น และเป็นสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์มากแล้ว
ซึ่งคำว่า แอลลิเกเตอร์นั้น มาจากภาษาสเปนคำว่า "Lagarto" หมายถึง "สัตว์เลื้อยคลาน"
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงฟีเลโมน

จดหมายนักบุญเปาโลถึงฟีเลโมน (อังกฤษ: Epistle to Philemon) เป็นหนังสือฉบับที่ 18 ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่
แต่เดิมหนังสือเล่มนี้เป็นจดหมายส่วนตัวของนักบุญเปาโลอัครทูตเขียนถึงฟีเลโมนซึ่งเป็นเพื่อนที่อาศัยอยู่ในเมืองโคโลสี จากข้อความเริ่มต้นของจดหมายและลักษณะการเขียน ยืนยันได้ว่าผู้เขียนคือนักบุญเปาโล และจากข้อความอื่น ๆ ในจดหมายบ่งบอกว่า จดหมายฉบับนี้ถูกเขียนขึ้นในขณะที่นักบุญเปาโล ถูกจำคุกอยู่กับเอปาฟรัส ดังนั้น ช่วงเวลาที่เขียนจดหมายนี้น่าจะใกล้เคียงกับที่เขียนพระธรรมโคโลสี ซึ่งก็จะอยู่ในราวปีค.ศ. 60
ตามข้อความในจดหมายฟีเลโมนน่าจะเป็นผู้ที่มีฐานะดี เพราะมีคริสตจักรอยู่ในบ้านของตนเอง และมีทาสอยู่ในความครอบครองด้วย แม้ว่าจะไม่สามารถระบุได้ชัดเจนว่า มีทาสอยู่เป็นจำนวนเท่าใด แต่อย่างน้อยมีอยู่หนึ่งคนชื่อ โอเนสิมัส ผู้ได้แอบขโมยของบางสิ่งบางอย่างของเจ้านาย ซึ่งตามกฎหมายของชาวโรมันแล้วมีโทษถึงตาย แต่ระหว่างทางที่หนีไปยังกรุงโรม ได้ไปพบกับนักบุญเปาโล หลังจากกลับใจเป็นคริสเตียนแล้ว โอเนสิมัสตั้งใจจะกลับไปหา ฟีเลโมน ผู้เป็นนายของตนนักบุญเปาโล จึงเขียนจดหมายฉบับนี้และฝากไปกับโอเนสิมัส
ฟีเลโมน เป็นจดหมายที่สั้นที่สุดที่นักบุญเปาโลเขียน มีจุดประสงค์อยู่ 2 ประการ ประการแรกคือ ต้องการขอร้องให้ ฟีเลโมน ให้อภัยและยอมรับโอเนสิมัสเหมือนเป็นน้องชาย ไม่ใช่ในฐานะทาสอีกต่อไป โดยยืนยันว่า หลังจากโอเนสิมัสกลับใจเป็นคริสเตียนแล้ว เขามีประโยชน์จริง ๆ ตามชื่อของเขา
ประการที่สองคือ ต้องการให้ทราบว่า ใครก็ตามที่รับพระกิตติคุณของพระเจ้า ก็จะได้รับการอภัยโทษและชีวิตเปลี่ยนไป ไม่ใช่เฉพาะโอเนสิมัสเท่านั้น แม้แต่นักบุญเปาโลเองก็เคยอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับพระเจ้า เมื่อกลับใจก็จะได้รับการอภัย ชีวิตเปลี่ยนแปลงไป บุคคลหลาย ๆ คนที่นักบุญเปาโลอ้างถึงในจดหมายสั้น ๆ ฉบับนี้ เช่น อัปเฟีย อารคิปปัส เอปาฟรัส มาระโก อาริสทารคัส เดมาส และลูกา ก็เช่นกัน
โครงร่าง

คำทักทายและขอบพระคุณพระเจ้า 1 - 7
คำร้องขอเพื่อโอเนสิมัส 8 - 21
คำทักทายสรุป 22 - 25
ดูเพิ่ม

พันธสัญญาใหม่
เปาโลอัครทูต
จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1

จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1 (อังกฤษ: The First Epistle of Peter) เป็นหนังสือเล่มที่ 21 ของคัมภีร์ไบเบิลพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในเจ็ดจดหมายสากล อันได้แก่ จดหมายของนักบุญยากอบ จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 3 และจดหมายของนักบุญยูดา เนื่องจากจดหมายเหล่านี้ถูกส่งถึงคริสต์ศาสนิกชนทั่วไป ไม่ได้ระบุว่าเป็นคริสตจักรใด
แต่แรกหนังสือเล่มนี้เป็นจดหมายซึ่งระบุว่าผู้เขียนคือซีโมนเปโตรอัครทูตของพระเยซู เมื่อพิจารณาจากเนื้อหาในจดหมายที่มีการอ้างถึงข้อความในคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมหลายข้อ มีการใช้คำศัพท์เฉพาะเกี่ยวกับพระวรสาร และมีคำกล่าวของอัครทูตเปโตรอยู่หลายตอนแล้ว ก็เป็นข้อสนับสนุนว่าอัครทูตเปโตรได้เขียนจดหมายนี้เอง จดหมายฉบับนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นราวปี ค.ศ. 64
จดหมายฉบับนี้ไม่ได้ระบุชื่อผู้รับ แต่อัครทูตเปโตรเรียกผู้รับจดหมายว่า "พวกที่กระจัดกระจายไป" ซึ่งหมายถึงคริสต์ศาสนิกชนที่ออกไปใช้ชีวิตปะปนอยู่กับกลุ่มคนอื่นที่ไม่ใช่คริสต์ศาสนิกชนในดินแดนของโรม ชาวคริสต์เหล่านี้ต้องทนทุกข์เป็นอย่างมาก เนื่องจากถูกกดขี่ข่มเหงจากกลุ่มคนรอบข้างที่ไม่ใช่คริสต์ศาสนิกชน ท่านเปโตรต้องการหนุนใจพวกเขาจึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น
เนื้อหาในจดหมายกล่าวถึงชีวิตและหน้าที่ของคริสต์ศาสนิกชน หลายตอนกล่าวถึงการทนทุกข์แต่ลงท้ายด้วยความหวัง หากอ่านจดหมายตลอดทั้งฉบับจะให้ความรู้สึกทั้งโดดเดี่ยว ทนทุกข์ แล้วเปลี่ยนเป็นความหวัง ความกล้าหาญ และสำนึกในพระคุณของพระเจ้า อัครทูตเปโตรตระหนักดีว่า คริสเตียนเหล่านี้ต้องเผชิญความยากลำบากในการดำรงชีวิตอยู่ท่ามกลางผู้ที่ไม่เชื่อ แต่อัครทูตเปโตรให้มองข้ามสิ่งเหล่านี้และเน้นถึงการดำรงชีวิตอย่างบริสุทธิ์ในช่วงปลายยุคนี้
อัครทูตเปโตรมีจุดประสงค์ในการเขียนจดหมายฉบับนี้อยู่ 3 ประการ ประการแรกคือ ต้องการให้กำลังใจคริสต์ศาสนิกชนที่ตกอยู่ในความยากลำบาก อัครทูตเปโตรบอกว่า ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คริสต์ศาสนิกชนจะต้องเผชิญความยากลำบาก แต่เป็นเรื่องน่าชื่นชมยินดีที่ได้มีโอกาสร่วมทุกข์กับพระคริสต์ นอกจากนี้ยังได้ยกพระเยซูเป็นตัวอย่าง เมื่อพระเยซูต้องทนทุกข์ทรมาน พระองค์ไม่ได้ทำบาปเลย
ประการที่สองคือ ต้องการให้คริสต์ศาสนิกชนปฏิบัติตัวต่อกันและกันอย่างถูกต้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างสามีกับภรรยา และพวกผู้ใหญ่กับผู้อ่อนอาวุโส ซึ่งเป็นคริสเตียนสองกลุ่มที่อัครทูตเปโตรกล่าวถึงในจดหมายว่า สำหรับภรรยาที่มีสามีไม่ได้เป็นคริสต์ศาสนิกชน การประพฤตินอบน้อมและดีงามอาจชักจูงใจของสามีได้ โดยไม่ต้องพูดเลย ส่วนสามีต้องให้เกียรติภรรยาของตน ในขณะที่อัครทูตเปโตรกล่าวถึงพวกผู้ใหญ่ว่า ให้เลี้ยงดูผู้ที่อยู่ในความปกครองด้วยความเต็มใจไม่ใช่ฝืนใจ และไม่ข่มขู่ผู้ที่อยู่ใต้อำนาจ ส่วนผู้ที่อ่อนอาวุโสจงเชื่อฟังคำของผู้ใหญ่และถ่อมใจลง
ประการสุดท้ายคือ ต้องการให้ชาวคริสต์ดำเนินชีวิตให้เหมาะสมระหว่างรอคอยการกลับมาของพระเยซู ในส่วนนี้อัครทูตเปโตรเขียนไว้ชัดเจน เช่น จงให้เกียรติทุกคน จงรักบรรดาพี่น้อง จงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เห็นอกเห็นใจกัน เป็นต้น
โครงร่าง

1. ลักษณะความรอดของคริสต์ศาสนิกชน 1:1 - 21
2. การเติบโตอย่างคริสต์ศาสนิกชน 1:22 - 2:10
3. คำสั่งสอนการดำเนินชีวิตคริสต์ศาสนิกชน 2:11 - 3:22
4. การเตือนสติด้านจริยธรรม 4:1 - 19
5. การเตือนสติผู้นำคริสตจักร 5:1 - 14
ดูเพิ่ม

พันธสัญญาใหม่
| ด ค กจดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1 |
| --- | --- |
สถานที่:  กาลาเทีย  คัปปาโดเซีย  บาบิโลน  บิธีเนีย  ปอนทัส  เอเชีย 
บุคคล:  ซาราห์  โนอาห์  เปโตร  พระเยซู  มาระโก  สิลวานัส  อับราฮัม 
คำศัพท์/วลี:  วิญญาณที่ติดคุกอยู่ 
เกี่ยวข้อง:  ความผันแปรของต้นฉบับ 
ต้นฉบับ:  Greek Text  Latin Vulgate  Wycliffe Version  King James Version  American Standard Version  World English Version
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโคโลสี
โครงร่าง

1. คำทักทายและคำอธิษฐาน 1:1 - 12
2. คำสอนเรื่องพระคริสต์ 1:13 - 2:15
3. การนำไปใช้ของศาสนศาสตร์เรื่องพระคริสต์ 2:16 - 4:6
4. ข้อคิดเห็นก่อนจบจดหมายและคำทักทาย 4:7 - 8
ดูเพิ่ม

พันธสัญญาใหม่
นักบุญพอล
| ด ค กจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโคโลสี |
| --- | --- |
บุคคล:  เดมาส  ทิโมธี  ทีคิกัส  นุมฟา  บารนาบัส  เปาโล  พระเยซู  มาระโก  เยซูยุสทัส  ลูกา  อารคิปปัส  อาริสทารคัส  เอปาฟรัส  โอเนสิมัส 
เกี่ยวข้อง:  ความผันแปรของต้นฉบับ
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรม

บทความนี้เกี่ยวกับพระธรรมในคัมภีร์ไบเบิล สำหรับเมืองหลวงของประเทศอิตาลี ดูที่ โรม
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรม (อังกฤษ: Epistle to the Romans) เรียกโดยย่อว่าพระธรรมโรม เป็นเอกสารฉบับที่ 6 ในคัมภีร์ไบเบิล ภาคพันธสัญญาใหม่
ผู้เขียนระบุชื่อของตนเองไว้อย่างชัดเจนตั้งแต่ต้นว่าเป็นนักบุญเปาโล พระธรรมเล่มนี้เดิมเป็นจดหมายซึ่งนักบุญเปาโลเขียนถึงคริสตจักรในกรุงโรม จากหลักฐานที่มีอยู่เชื่อได้ว่า จดหมายฉบับนี้ถูกเขียนขึ้นขณะที่นักบุญเปาโลอยู่ในเมืองโครินธ์ เมื่อครั้งเดินทางเพื่อการประกาศข่าวประเสริฐครั้งที่สาม ในขณะนั้น งานของนักบุญเปาโลในแถบเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว และต้องการจะเดินทางไปกรุงโรมเป็นอย่างมาก แต่อย่างไรก็ตาม ยังไม่สามารถไปได้ จึงได้เขียนและส่งจดหมายฉบับนี้ไปก่อน โดยตั้งใจว่าจะไปกรุงโรมในขณะที่เดินทางไปสเปน ดังนั้นจดหมายฉบับนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 57
ในพระธรรม โรม พอจะแบ่งเนื้อหาได้เป็น 2 ส่วน ส่วนแรกเน้นเรื่องการได้รับความรอดโดยการเชื่อพระเยซู นักบุญเปาโลเชื่อว่า มนุษย์ทำบาปทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้าเสื่อมไป แต่ถึงกระนั้นพระเจ้าไม่ได้ทอดทิ้งมนุษย์ เพราะมนุษย์ยังสามารถรู้จักพระเจ้าได้ นอกจากนี้พระเจ้ายังทรงส่งพระเยซูลงมาบนโลก และตายเพื่อไถ่บาปมนุษย์ทุกคน ซึ่งมนุษย์ทุกคนจะได้รับความรอดนี้ได้ก็โดยการเชื่อตามพระเยซูเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ นักบุญเปาโลจึงเขียนไว้ว่า "คือว่าถ้าท่านจะรับด้วยปากของท่านว่า พระเยซูทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า และเชื่อในจิตใจว่า พระเจ้าได้ทรงชุบพระองค์ให้เป็นขึ้นมาจากความตาย ท่านจะรอด" เนื่องจากยังมีชาวยิวเป็นจำนวนมากที่ไม่เข้าใจในเรื่องความรอด คิดว่าการจะรอดได้นั้น ต้องอาศัยการประพฤติที่เคร่งครัดตามธรรมบัญญัติ ดังที่นักบุญเปาโลเขียนไว้ว่า "แต่พวกอิสราเอลซึ่งใฝ่หาความชอบธรรมตามบัญญัติ ก็ยังไม่ได้บรรลุตามบัญญัตินั้น เพราะอะไร เพราะเหตุที่เขาไม่ได้แสวงหาโดยความเชื่อ แต่แสวงหาโดยการประพฤติ เขาสะดุดก้อนหินที่ให้สะดุดนั้น"
ในส่วนที่สอง นักบุญเปาโลกล่าวถึงชีวิตใหม่ในพระคริสต์ นั่นคือ หลังจากที่มนุษย์รับเอาความเชื่อตามพระเยซูแล้ว ควรจะดำเนินชีวิตอย่างไร คำสอนหลายบทจากพระธรรมส่วนนี้ของนักบุญเปาโล ทำให้ผู้อ่าน (ซึ่งจะเป็นคริสเตียนหรือไม่ก็ตาม) เห็นภาพที่สวยงามของคริสเตียน และเข้าใจได้โดยง่ายว่า คริสเตียนที่ดีมีลักษณะอย่างไร เป็นต้นว่า "จงรักกันฉันพี่น้อง ส่วนการที่ให้เกียรติแก่กันและกันนั้น จงถือว่าผู้อื่นดีกว่าตัว" "จงอวยพรแก่คนที่เคี่ยวเข็ญท่าน จงให้พร อย่าแช่งด่าเลย" "อย่าให้ความชั่วชนะเราได้ แต่จงชนะความชั่วด้วยความดี"
วัตถุประสงค์หลักที่นักบุญเปาโลต้องการให้ผู้อ่านพระธรรมเล่มนี้ทราบคือ แผนการของพระเจ้าที่จะไถ่บาปมนุษย์ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นชาวยิวหรือชาวต่างชาติ ดังที่นักบุญเปาโลเขียนไว้ว่า "หรือว่าพระเจ้านั้น เป็นพระเจ้าของยิวพวกเดียวเท่านั้นหรือ พระองค์ไม่เป็นพระเจ้าของชนต่างชาติด้วยหรือ ถูกแล้วพระองค์เป็นพระเจ้าของชนต่างชาติด้วย" เพราะว่ามนุษย์จะเป็นผู้ชอบธรรมได้ก็โดยความเชื่อ ตามที่นักบุญเปาโลเขียนไว้อีกเช่นกัน "เพราะเราทั้งหลายเห็นว่า คนหนึ่งคนใดจะเป็นคนชอบธรรมได้ ก็โดยอาศัยความเชื่อนอกเหนือการประพฤติตามธรรมบัญญัติ" อย่างไรก็ตาม นอกจากความเชื่อแล้ว ยังมีเรื่องของความบาป การอภัยโทษบาป และความมั่นใจในความรอดเกี่ยวข้องด้วย พระธรรมโรมเป็นพระธรรมที่เขียนถึงความเชื่อของคริสเตียนได้ครอบคลุมและเป็นระบบมากที่สุด
โครงร่าง

1. คำทักทาย 1:1 - 7
2. โลกทั้งใบตกอยู่ในบาป 1:8 - 3:20
3. ข้อเท็จจริงแห่งความรอด 3:21 - 5:21
4. การนำความรอดไปใช้ 6:1 - 8:39
5. อิสราเอลกับคริสตจักร 9:1 - 11:36
6. คำแนะแนวสำหรับผู้เชื่อ 12:1 - 15:33
7. คำอำลา 16:1 - 27
ดูเพิ่ม

พันธสัญญาใหม่
นักบุญพอลแห่งทาร์ซัส
| ด ค กจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรม |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล  (พันธสัญญาใหม่):  โรม 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16 
บุคคล:  กายอัส  ควารทัส  เจสซี  ซาราห์  ดาวิด  ตรีเฟนา  ทิโมธี  เทอร์ทิอัส  นารซิสสัส  เนเรอัส  ปริสสิลลา  เปาโล  พระเยซู  ฟเลโกน  เฟบี  มารีย์ชาวกรุงโรม  โมเสส  ยาโคบ  ยาโสน  ยูเนีย  เรเบคาห์  รูฟัส  ลูสิอัส  โสสิปาเทอร์  อาควิลลา  อันโดรนิคัส  อับราฮัม  อัมพลีอาทัส  อาเป็ลเลส  อาสินครีทัส  อิสอัค  อิสยาห์  อิสราเอล  เอซาว  เอรัสทัส  เอลียาห์  โอลิมปัส  เฮอร์มาส  โฮเชยา 
สำเนาต้นฉบับ:  พาไพรัส 10  26  27  31  40  46  61  94  99  113  118  อันเชียล 0172  0219  0220  0221  0311 
วิเคราะห์:  Textual variants  Pelagius' commentary  The Epistle to the Romans (Barth)  Origen and the History of Justification