stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ลำดับเหตุการณ์​ > ขบวนพาเหรดนักกีฬาและเจ้าหน้าที่

ดูเพิ่ม: รายนามผู้เชิญธงชาติเข้าสู่สนามในพิธีเปิดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
การเดินพาเหรดของนักกีฬาและเจ้าหน้าที่ เริ่มต้นที่กรีซเป็นประเทศแรก และประเทศจีนเจ้าภาพเป็นอันดับสุดท้ายตามธรรมเนียมโอลิมปิก ส่วนประเทศอื่นจะเรียงตามลำดับขีดในการเขียนอักษรจีนอย่างง่าย หากอักษรตัวแรกของชื่อประเทศมีจำนวนขีดเท่ากัน จะเทียบขีดของอักษรตัวถัดไป
ขบวนนักกีฬาและเจ้าหน้าที่ เริ่มด้วยหญิงสาวถือป้ายรูปม้วนหนังสือ มีอักษรชื่อประเทศพิมพ์ไว้เป็นภาษาฝรั่งเศส อังกฤษ และจีน ส่วนการประกาศชื่อประเทศ จะประกาศเป็นภาษาทั้งสามตามลำดับ โดยการเดินพาเหรดจะมีการบรรเลงดนตรีพื้นเมืองจากทั้ง 5 ทวีป (เอเชีย ยุโรป อเมริกา แอฟริกา และออสเตรเลีย) ประกอบ และผู้ที่ร่วมในขบวนพาเหรดทุกคนจะเดินผ่านกองเชียร์สาวชาวจีน รวมทั้งกลางสนามจะมีหมึกสีต่างๆ เพื่อให้ผู้ร่วมขบวนเดินผ่านต่อไปยังภาพบนผืนผ้าใบที่เด็กได้เติมสีก่อนหน้านี้ เสมือนกับว่าได้เติมรุ้งบนผืนผ้านั้น
สำหรับขบวนนักกีฬาและเจ้าหน้าที่ของประเทศไทยได้เดินเข้าสู่สนามเป็นลำดับที่ 145 ต่อจากตูนิเซีย โดยมีวรพจน์ เพชรขุ้ม นักมวยสากลสมัครเล่น เป็นผู้เชิญธงชาติเข้าสู่สนาม ส่วนจีนประเทศเจ้าภาพ มีเหยา หมิง นักบาสเกตบอล เป็นผู้เชิญธงชาติ และหลิน เหา เด็กชายผู้รอดชีวิตจากเหตุแผ่นดินไหวในมณฑลเสฉวน เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ร่วมในขบวน
ในขบวนพาเหรด ผู้ชมในสนามจะให้การต้อนรับเป็นพิเศษแก่ชาติที่ใช้ภาษาจีนเป็นภาษาราชการ เช่น สิงคโปร์ ฮ่องกง ไต้หวัน รวมทั้งปากีสถาน เกาหลีเหนือ อิรัก รัสเซีย[ต้องการอ้างอิง] สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร (เจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2012) ออสเตรเลีย และแคนาดา (เจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2010) อีกด้วย อย่างไรก็ตาม เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ไม่ได้เดินพาเหรดร่วมกันเหมือนโอลิมปิก 2 ครั้งก่อนหน้า เนื่องด้วยความขัดแย้งทางการเมืองที่รุนแรง
เมื่อนักกีฬาทุกชาติเข้าประจำที่แล้ว พื้นที่ผืนผ้าตั้งอยู่จะถูกยกขึ้น เพื่อเป็นแท่นสำหรับพิธีการต่อไป
ลำดับเหตุการณ์​ > พิธีการของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล

นายหลิว ฉี ประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขัน กล่าวต้อนรับและรายงานเป็นภาษาจีนกลาง จากนั้น นายฌัก โรคเคอ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล กล่าวต้อนรับนักกีฬา เจ้าหน้าที่ และผู้ร่วมพิธีเปิด โดยชื่นชมการจัดการแข่งขันของจีน และยังกล่าวให้กำลังใจนักกีฬา ขอให้นักกีฬาทำตามความสามารถของตนอย่างเต็มที่โดยไม่ใช้สารกระตุ้น
จากนั้น นายหู จิ่นเทา ประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีน กล่าวเปิดการแข่งขันอย่างเป็นทางการ ตามด้วยการเชิญธงโอลิมปิกโดยนักกีฬาที่มีชื่อเสียงของจีน 8 คน ได้แก่
จาง เซี่ยหลิน (เทเบิลเทนนิส)
ปัน โดว (นักปีนเขา)
เจิ้ง เฟิ่งหรง (กรีฑา)
หยาง หยาง (สเก็ตระยะสั้น)
หยาง หลิง (ยิงธนู)
หมิว เซียงเสี่ยง (ว่ายน้ำ)
เซี่ยง หนี่ (กระโดดน้ำ)
หลี่ หลิงเหว่ย (แบดมินตัน)
ทั้งแปดคนนำธงส่งให้แก่ทหารเพื่อเชิญสู่ยอดเสา โดยมีเด็ก 80 คน นำร้องเพลงโอลิมปิกเป็นภาษากรีก จากนั้น จาง อี้หนิง นักกีฬาเทเบิลเทนนิส และหวง หลีปิง ผู้ตัดสินยิมนาสติก กล่าวคำปฏิญานตน ตามลำดับ จากนั้นจึงเป็นพิธีการปล่อยนกพิราบ
ลำดับเหตุการณ์​ > การจุดไฟในกระถางคบเพลิง

หลังจากพิธีการปล่อยนกพิราบ ซู ไห่เฟิง อดีตนักกีฬายิงปืน เจ้าของเหรียญทองโอลิมปิกเหรียญแรกของจีน ได้นำคบเพลิงโอลิมปิกเข้าสู่สนาม ส่งต่อให้แก่นักกีฬาอีก 6 คน ได้แก่
เกา หมิน (นักกีฬาคนแรกของจีนที่สามารถคว้าเหรียญทองโอลิมปิกเป็นครั้งที่สอง)
หลี เสี่ยวช่วง (นักกีฬาคนแรกของจีนที่สามารถคว้าทั้งเหรียญทองโอลิมปิกและรายการชิงแชมป์โลก)
ซาน ซูกัง (นักกีฬายกน้ำหนักคนแรกของจีนที่สามารถคว้าเหรียญทองโอลิมปิกสองครั้งติดต่อกัน)
จาง จุน (อดีตนักกีฬาแบดมินตัน)
เฉิน สง (นักกีฬาเทควันโดคนแรกของจีนที่คว้าเหรียญทองโอลิมปิก)
ซุน จินฟาง (นักกีฬาวอลเลย์บอลในทีมจีนที่สามรถคว้าแชมป์รายการใหญ่ได้เป็นครั้งแรก)
ซุนได้ส่งคบเพลิงต่อให้นักกีฬาคนสุดท้าย คือ หลี่ หนิง (นักกีฬายิมนาสติกเจ้าของ 3 เหรียญทอง ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ณ นครลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา) ซึ่งยืนบนแท่นคล้ายป้อมปราการของกำแพงเมืองจีน จากนั้น สลิงได้ยกตัวหลี่ขึ้นจนสูงเท่ากับขอบหลังคาสนาม และหลี่ได้วิ่งกลางอากาศไปตามความยาวขอบหลังคาด้านในของสนาม ขณะเดียวกันภาพที่ขอบนั้นได้ฉายรูปม้วนกระดาษสีแดงคลี่ออกเป็นภาพบรรยากาศการวิ่งคบเพลิงตั้งแต่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซจนถึงกรุงปักกิ่ง (ครั้งที่สอง) และสิ้นสุดที่จุดที่ตั้งกระถางคบเพลิงพร้อมกับตัวหลี่ หลี่ได้จุดชนวนให้ไฟวิ่งเข้าสู่กระถางคบเพลิงรูปทรงเกลียวม้วนกระดาษสีแดงและเทา ส่วนบนประดับด้วยลายเมฆมงคล
เมื่อคบเพลิงถูกจุดขึ้น ได้มีการจุดดอกไม้ไฟเฉลิมฉลอง และการแสดงโดยศิลปินจากจีนและฮ่องกง 2 เพลง คือ เพลง "Stand Up" ขับร้องโดย เฉิน หลง คาเรน ม็อก Han Hong และ Sun Nan และเพลง "Cheering for Life" ขับร้องโดย หลิว เต๋อหัว เซียะ ถิงฟง Joey Yung Wakin Chau Wang Feng และ Sun Yue โดยช่วงการแสดงเพลงทั้งสองนี้นี้ไม่ได้อยู่ในโปรแกรมถ่ายทอดสด
พิธีเปิดการแข่งขันสิ้นสุดเมื่อเวลา 00.09 น. ของวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ตามเวลาท้องถิ่น หรือ 23.09 น. ของวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ตามเวลาประเทศไทย ช้ากว่ากำหนดการเดิมประมาณ 40 นาที
ข้อวิจารณ์ ข้อผิดพลาด และอุบัติเหตุ > อุบัติเหตุและข้อผิดพลาด

ในการซ้อมพิธีเปิดการแข่งขัน หลิว หยวน นักแสดงคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุบาดเจ็บสาหัส  นอกจากนี้ สถานีโทรทัศน์เอสบีเอสของเกาหลีใต้ได้แพร่ภาพการซ้อมใหญ่พิธีเปิดในวันที่ 6 สิงหาคม จนคณะกรรมการจัดการแข่งขันห้ามมิให้สถานีดังกล่าวถ่ายทอดพิธีการในวันจริง
ในวันพิธีจริงช่วงพิธีการจุดคบเพลิง คอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่ใช้ระหว่างพิธีการ (ฉายภาพบนขอบหลังคาด้านในของสนามกีฬา) ได้เกิดข้อผิดพลาด โดยแสดงจอฟ้า (Blue Screen of Death) แต่ข้อผิดพลาดนี้ไม่ได้ออกอากาศ
ข้อวิจารณ์ ข้อผิดพลาด และอุบัติเหตุ > การลิปซิงค์และใช้เทคโนโลยีเข้าช่วย

หลังจากพิธีเปิดการแข่งขันประมาณ 4-5 วัน สำนักข่าวบีบีซีของสหราชอาณาจักรได้รายงานว่า การร้องเพลง ลำนำเพื่อมาตุภูมิ ของ หลิน เมี่ยวเข่อ ในช่วงพิธีการเชิญธงชาติจีนนั้น ไม่ใช่เสียงของเธอจริง แต่เป็นเสียงของหยาง เพ่ยยี่ โดยเดิมนั้นหยางจะยืนร้องเพลงนี้ แต่ทางทีมงานเปลี่ยนตัวเป็นหลินเพราะมีฟันที่เป็นระเบียบมากกว่า ซึ่งการเปลี่ยนตัวนี้เกิดขึ้นไม่นานก่อนพิธีการจริง โดยเฉิน ฉีกัง ผู้อำนวยการแสดงร่วมกล่าวว่า แม้หยาง เพ่ยยี่จะมีเสียงร้องที่ไพเราะ แต่ขณะเดียวกันทีมงานต้องคำนึงถึงภาพลักษณ์ที่ออกสู่สายตาผู้ชมด้วย เพื่อการแสดงที่สมบูรณ์แบบ ส่วนหยางเจ้าของเสียงแม้จะไม่ได้ขึ้นร้องจริง แต่ก็ยังรู้สึกภูมิใจที่ได้รับคัดเลือกให้เป็นคนร้องเพลงนี้
อย่างไรก็ตาม การลิปซิงค์ในพิธีเปิดโอลิมปิก ไม่ได้เกิดในคราวนี้เป็นครั้งแรก เพราะเมื่อพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาว 2006 ณ เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ลูเชียโน ปาวารอตตี นักร้องโอเปราที่มีชื่อเสียง ต้องขึ้นแสดงท่ามกลางสภาพอากาศหนาว และอาการของโรคมะเร็งที่กำเริบ กระทั่งเขาเสียชีวิต จึงมีการเปิดเผยว่าเขาจำเป็นต้องลิปซิงค์เพื่อความสมบูรณ์ที่สุดของการแสดง
นอกจากนี้มีการเปิดเผยเพิ่มเติมว่า ในช่วงการจุดพลุรูปรอยเท้า ไม่ได้จุดจริงทุกนัด แต่มีการเตรียมการถ่ายทำไว้ก่อน แล้วใช้คอมพิวเตอร์กราฟิกช่วยในการตกแต่งภาพให้สมบูรณ์ขึ้น
การเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ

จีนได้เตรียมจรวด 1,104 นัด สำหรับยิงขึ้นไปยังก้อนเมฆ กรณีที่มีเมฆหนาจนคาดว่าจะมีฝนตกหนักในช่วงพิธี
ผลตอบรับ

ไฮน์ เวอร์บรุคเก้น ประธานคณะกรรมธิการประสานงานโอลิมปิกครั้งที่ 29 กล่าวว่าพิธีเปิดครั้งนี้เป็น "ความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยเกิดมาก่อน" ส่วนสำนักข่าวเอเอฟพี สำนักข่าวบีบีซี และนิตยสารไทม์ ต่างชื่นชมว่าเป็นพิธีเปิดที่น่าตื่นตาตื่นใจ  สำนักข่าวเอพีเองก็ชื่นชมพิธีเปิดนี้ และรายงานเพิ่มว่าพิธีนี้เต็มไปด้วยจินตนาการ สามารถตรึงตราผู้ชมได้ดี อีกทั้งวิจารณ์ว่าพิธีเปิดนี้ไม่มีเรื่องของการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้อง (เช่น ระบอบคอมมิวนิสต์ หรือเหม๋า เจ๋อ ตง)  หนังสือพิมพ์ยูเอสเอ ทูเดย์ วิเคราะห์ว่าพิธีเปิดนี้เป็นการแสดงวัฒนธรรมจีนอย่างภาคภูมิใจ
แม้ว่าสื่อต่างประเทศส่วนใหญ่จะชื่นชมพิธีเปิดครั้งนี้  แต่ก็มีนักวิจารณ์บางส่วนที่วิจารณ์ในแง่ลบ เช่น ดูกระด้าง ขาดความอ่อนช้อย   ขาดความสนุกสนาน  เป็นต้น
ในพิธีเปิดครั้งนี้ มีการประมาณการณ์ว่ามีผู้ชมทางโทรทัศน์และอินเทอร์เน็ตประมาณหนึ่งพันล้านถึงสี่พันล้านคน ซึ่งอาจจะเป็นรายการโทรทัศน์ที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลก
สำหรับในประเทศไทย ในเว็บไซต์ พันทิปดอตคอม มีการตั้งกระทู้รายงานสดพิธีเปิด ทั้งในห้องศุภชลาศัยและเฉลิมไทย เมื่อพิธีเปิดเสร็จสิ้น สมาชิกต่างชื่นชมการแสดงที่ถ่ายทอดวัฒนธรรมจีน และแสดงถึงพลังมนุษย์มากที่สุด ส่วนวิธีการจุดคบเพลิง มีความเห็นแตกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเป็นว่าการจุดคบเพลิงนั้นเรียบง่าย แต่สื่อให้เห็นถึงที่มาของคบเพลิงและความเป็นจีนได้ดี ส่วนอีกฝ่ายเห็นว่าการจุดแบบดังกล่าว ศุภักษร ผู้กำกับการแสดงในพิธีเปิดกีฬาแห่งชาติ เคยใช้มาแล้ว จึงไม่รู้สึกตื่นตาตื่นใจเท่าที่ควร อีกทั้งมีการเปรียบเทียบกับพิธีเปิดโอลิมปิกใน ค.ศ. 1992 ที่ใช้การยิงธนู และปี ค.ศ. 2000 ที่จุดคบเพลิงในน้ำด้วย
ดูเพิ่ม

จาง จี้กัง
จาง อี้โหมว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ลำดับเหตุการณ์ จากเว็บไซต์หนังสือพิมพ์เดอะเทเลกราฟ เก็บถาวร 2010-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก กีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
 พิธีการ ประธานในพิธี  ผู้เก็บธงโอลิมปิก  กฎบัตร  ประเทศที่เข้าร่วม โอลิมปิกฤดูร้อน  โอลิมปิกฤดูหนาว  เมืองเจ้าภาพ การคัดเลือก  สนามแข่งขัน  ไอโอซี คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ  รหัสประเทศ  เหรียญรางวัล ตารางสรุปเหรียญ  จ้าวเหรียญทอง  ผู้ที่ได้เหรียญ  ผู้ได้รับเหรียญร่วมกัน  ผู้ที่ได้รางวัลพิเศษ  ประกาศนียบัตร  ปัญหา ลัทธิอาณานิคม  การใช้สารกระตุ้น  กีฬา  สัญลักษณ์ การวิ่งคบเพลิง  เหรียญปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง  ผู้หญิง  การเสียชีวิต สงครามโลกครั้งที่ 1  สงครามโลกครั้งที่ 2  วิดิโอเกมโอลิมปิก  รางวัลตอบแทนสำหรับผู้ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกของแต่ละประเทศ 
| ฤดูร้อน |   1896 เอเธนส์    1900 ปารีส    1904 เซ็นต์หลุยส์    1908 ลอนดอน    1912 สต็อกโฮล์ม    1916†   1920 แอนต์เวิร์ป    1924 ปารีส    1928 อัมสเตอร์ดัม    1932 ลอสแอนเจลิส    1936 เบอร์ลิน     1940‡   1944‡   1948 ลอนดอน    1952 เฮลซิงกิ    1956 เมลเบิร์น    1960 โรม    1964 โตเกียว    1968 เม็กซิโกซิตี    1972 มิวนิก    1976 มอนทรีออล    1980 มอสโก    1984 ลอสแอนเจลิส    1988 โซล    1992 บาร์เซโลนา    1996 แอตแลนตา    2000 ซิดนีย์    2004 เอเธนส์    2008 ปักกิ่ง    2012 ลอนดอน    2016 รีโอเดจาเนโร    2020 โตเกียว §   2024 ปารีส    2028 ลอสแอนเจลิส    2032 บริสเบน    2036 TBA  |  |
| ฤดูหนาว |   1924 ชามอนี    1928 ซังคท์โมริทซ์    1932 เลคพลาซิด    1936 การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน    1940‡   1944‡   1948 ซังคท์โมริทซ์    1952 ออสโล    1956 กอร์ตีนาดัมเปซโซ    1960 สควอว์วัลเลย์    1964 อินส์บรุค    1968 เกรอนอบล์    1972 ซัปโปโระ    1976 อินส์บรุค    1980 เลคพลาซิด    1984 ซาราเยโว    1988 แคลกะรี    1992 อัลแบร์วิล    1994 ลิลเลฮัมเมร์    1998 นางาโนะ    2002 ซอลต์เลกซิตี    2006 ตูริน    2010 แวนคูเวอร์    2014 โซชิ    2018 พย็องชัง    2022 ปักกิ่ง    2026 มิลาน–กอร์ตีนา    2030 เฟรนช์แอลป์   2034 ซอลต์เลกซิตี   |  |
 †ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  ‡ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง  §เลื่อนไปปี ค.ศ. 2021 เนื่องจากเกิดการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา   กีฬาโอลิมปิกโบราณ  กีฬาซ้อน 1906  พาราลิมปิก  โอลิมปิกเยาวชน   โอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์
1 พงศาวดาร 4

หนังสือพงศาวดาร ฉบับที่ 1 บทที่ 4
| 1 พงศาวดาร 4 |
| --- | --- |
← 1 พงศาวดาร 31 พงศาวดาร 5 →
หน้าของหนังสือพงศาวดาร (1 และ 2 พงศาวดาร) ในฉบับเลนินกราด (ค.ศ. 1008)
หนังสือ: หนังสือพงศาวดาร
หมวดหมู่: เคทูวีม
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 13
1 พงศาวดาร 4 (อังกฤษ: 1 Chronicles 4) เป็นบทที่ 4 ของหนังสือพงศาวดารในคัมภีร์ฮีบรู หรือหนังสือพงศาวดาร ฉบับที่ 1 ในพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ หนังสือพงศาวดารรวบรวมจากแหล่งข้อมูลที่เก่ากว่าโดยบุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่ไม่ทราบตัวตน ซึ่งนักวิชาการสมัยใหม่เรียกว่าเป็น "ผู้เขียนหนังสือพงศาวดาร" (the Chronicler) และมีรูปร่างสุดท้ายที่ทำขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 5 หรือ 4 ก่อนคริสตกาล เนื้อหาของบทที่ 4 ของ 1 พงศาวดารพร้อมด้วยบทที่ 2 และ 3 เน้นที่ไปผู้สืบเชื้อสายของยูดาห์ โดยบทที่ 2 เกี่ยวกับเผ่ายูดาห์โดยทั่วไป บทที่ 3 ระบุรายนามของบุตรของดาวิดโดยเฉพาะ และบทที่ 4 เกี่ยวกับครอบครัวอื่น ๆ ในเผ่ายูดาห์และเผ่าสิเมโอน ชนเผ่าที่อยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดนทางใต้สุด บทนี้เป็นส่วนหนึ่งของตอนที่เน้นไปที่รายการลำดับพงศ์พันธุ์ตั้งแต่อาดัมจนถึงรายนามของผู้คนที่กลับจากการไปเป็นเชลยในบาบิโลน (1 พงศาวดาร 1:1 ถึง 1 พงศาวดาร 9:34)
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 43 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และ ฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
สำเนาต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
ต้นฉบับ > การอ้างอิงในพันธสัญญาเดิม

1 พงศาวดาร 4:24: ปฐมกาล 46:10 ; อพยพ 6:15 ; กันดารวิถี 26:12 -13
1 พงศาวดาร 4:28–32: โยชูวา 19:2 -7
โครงสร้าง

ทั้งบทนี้เป็นส่วนหนึ่งในการจัดลำดับที่ประกอบด้วย 1 พงศาวดาร 2:3-8:40 ได้แก่ เผ่าผู้ให้กำเนิดกษัตริย์คือเผ่ายูดาห์ (ดาวิด;
2:3–4:43) และเผ่าเบนยามิน (ซาอูล; 8:1–40) ขนาบชุดรายนามของเผ่าเลวีเผ่าของปุโรหิต (6:1–81) ยึดเป็นใจกลาง ตามลำดับต่อไปนี้:
การจัดลำดับที่มีศูนย์กลางอีกอย่างหนึ่งเน้นที่เผ่ายูดาห์แห่งราชวงศ์ดาวิด (2:3–4:23) โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ครอบครัวของเฮสโรนหลานของยูดาห์ ผ่านบุตรชาย 3 คนคือเยราเมเอล ราม และเคลุบัย (คาเลบ) ดังต่อไปนี้:
ดูเพิ่ม

เชื้อสายของดาวิด
ต้นไม้ของเจสซี
ลำดับเวลาของคัมภีร์ไบเบิล
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: 1 พงศาวดาร 2, 2 พงศาวดาร 30, มัทธิว 6
บรรณานุกรม

Ackroyd, Peter R (1993). "Chronicles, Books of".  ใน Metzger, Bruce M; Coogan, Michael D (บ.ก.). The Oxford Companion to the Bible. Oxford University Press. pp. 113–116. ISBN 978-0195046458.
Bennett, William (2018). The Expositor's Bible: The Books of Chronicles. Litres. ISBN 978-5040825196.
Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 9780195288810.
Endres, John C. (2012). First and Second Chronicles. Liturgical Press. ISBN 9780814628447.
Gilbert, Henry L (1897). "The Forms of the Names in 1 Chronicles 1-7 Compared with Those in Parallel Passages of the Old Testament". The American Journal of Semitic Languages and Literatures. Liturgical Press. 13 (4): 279–298. JSTOR 527992.
Hill, Andrew E. (2003). First and Second Chronicles. Zondervan. ISBN 9780310206101.
Mabie, Frederick (2017). "I. The Chronicler's Genealogical Survey of All Israel".  ใน Longman III, Tremper; Garland, David E (บ.ก.). 1 and 2 Chronicles. The Expositor's Bible Commentary. Zondervan. pp. 267–308. ISBN 978-0310531814. สืบค้นเมื่อ December 6, 2019.
Mathys, H. P. (2007). "14. 1 and 2 Chronicles".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 267–308. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Ulrich, Eugene, บ.ก. (2010). The Biblical Qumran Scrolls: Transcriptions and Textual Variants. Brill.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Divrei Hayamim I - I Chronicles - Chapter 4 (Judaica Press) translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
First Book of Chronicles Chapter 4. Bible Gateway
1 พงศาวดาร 4. YouVersion
จอห์น ฮาร์ตฟีลด์

| จอห์น ฮาร์ทฟิล John Heartfield |
| --- | --- |

เกิด: 19 มิถุนายน ค.ศ. 1891 Berlin-Schmargendorf
เสียชีวิต: 26 เมษายน ค.ศ. 1986  เบอร์ลินตะวันออก สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี
สัญชาติ: เยอรมนี
ชื่ออื่น: เฮลมุท เฮิร์ซฟิล Helmut Hearzfeld
อาชีพ: ศิลปิน
มีชื่อเสียงจาก: โฟโต้มอนทาจ งานต่อต้านนาซี-ลัทธิฟาสซิสต์
จอห์น ฮาร์ทฟิล (อังกฤษ: John Heartfield) เดิมชื่อว่า เฮลมุท เฮิร์ซเฟล (เยอรมัน: Helmut Hearzfeld) เกิดเมื่อ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1891 ที่ Berlin-Schmargendorf พ่อของเขาคือ Franz Herzfeld เป็นนักเขียนสังคมนิยม และแม่ของเขา Alice (née Stolzenburg) ทำงานด้านสิ่งทอและกิจกรรมทางการเมือง เมื่อประมาณปี ค.ศ. 1899 เฮลมุทและพี่น้องของเขาถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง (เสียชีวิต) จอห์น ฮาร์ทฟิล เป็นผู้บุกเบิกในการใช้งานศิลปะที่เป็นอาวุธทางการเมือง โดยเทคนิคการนำเสนอแบบโฟโต้มอนทาจ งานของเขากลายเป็นสิ่งที่มีชื่อเสียงทั้งสองฝั่งของมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นเครื่องมือแสดงความกล้าหาญและการมีประสิทธิภาพในการต่อต้านภัยคุกคามทั่วโลกของลัทธิฟาสซิสต์ ช่วงกลางของศตวรรษที่ 20 เขาสร้างงานปกหนังสือ เช่น อัพตันซินแคล เช่นเดียวกับชุดเวทีสำหรับนักเขียนบทละคร ในปี ค.ศ. 1912 เขาเริ่มประท้วงต่อต้านความรุนแรงที่อังกฤษกวาดต้อนเยอรมัน และในปีนี้เขายังใช้ชื่อ เฮลมุท เฮิร์ซเฟล ที่ด้านหลังรูปของเขา ในปี ค.ศ. 1917 ในขณะที่เขาอาศัยอยู่ที่เบอร์ลิน เขาได้เปลี่ยนไปใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า จอห์น ฮาร์ทฟิล และเขาก็เข้าเป็นสมาชิกคลับดาดาเบอร์ลินจากนั้นเขาก็มีการสร้างสรรค์งานของเขามาโดยตลอดกระทั่ง เมื่อ 26 เมษายน ค.ศ. 1986 ที่เบอร์ลินตะวันออก สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี เขาก็ได้เสียชีวิตลง
ประวัติ

ค.ศ. 1899 หลังจากที่พ่อแม่ของเขาเสีย เขาก็ได้ไปอาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ กับญาติของเขา
ค.ศ. 1908 จอห์น ฮาร์ทฟิล เรียนศิลปะในมิวนิก ที่ Royal Bavarian Arts and Crafts School
ค.ศ. 1917 จอห์น ฮาร์ทฟิล ได้กลายเป็นสมาชิกของคลับดาดาเบอร์ลิน
ค.ศ. 1918 จอห์น ฮาร์ทฟิล ได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์แห่งเยอรมนี (KPD)
ค.ศ. 1919 จอห์น ฮาร์ทฟิล ได้ถูกลดบทบาทลงจากการทำสื่อ
ค.ศ.1920 ได้เริ่มทดลองการทำภาพตัดต่อขึ้นกับ จอร์จ กรอส
ค.ศ. 1933 อาศัยอยู่ที่เบอร์ลิน เขาถูกขับไล่จากกลุ่มสังคมนิยม และเดินทางไปที่ Sudeten Mountains
ค.ศ. 1934 เขาตัดต่อภาพขวานที่เต็มไปด้วยเลือด 4 อัน ผูกเข้ากันจากเครื่องหมายสะวาติกะไปสู่การเยาะเย้ย
ค.ศ. 1938 เขาถูกบังคับให้หนีอีกครั้งก่อนที่นาซีจะมาถึงเยอรมนีและยึดครองเชกโกสโลวาเกีย (ขณะนั้นอยู่ที่อังกฤษ)
ค.ศ. 1939 ครอบครัวของเขาเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกา
ช่วงสงคราม

ในปี 1917 จอห์น ฮาร์ทฟิล กลายเป็นสาวกของขบวนการดาดา ในกรุงเบอร์ลิน และในปีเดียวกันนั้นเขาได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมัน (KPD) เขาได้พบกับจอร์จ กรอส ที่เช่น ฮาร์ทฟิล ทำงานให้กับสิ่งพิมพ์เหน็บแนมเอียงซ้าย "Die Pleite" และ "Der Knüppel" จาก 1924-1933 จอห์นได้รับการออกแบบภาพประกอบเป็นกระบอกเสียงพรรคคอมมิวนิสต์ จอห์น ฮาร์ทฟิล พัฒนาวิธีการทดลองเพื่อศิลปะภาพพิมพ์ เขามักจะทำงานร่วมกับการตัดต่อโดยใช้สื่อเพื่อสร้างภาพที่ทำให้งบที่มีประสิทธิภาพเป็นพิเศษ ภายใต้อิทธิพลของจอร์จ กรอส จอห์น ฮาร์ทฟิล ไปจากที่นั่นในการพัฒนาทางการเมืองการตัดต่อ
จาก 1920 จอห์น ฮาร์ทฟิล ออกแบบชุดเวทีครั้งแรก ในปี 1933-1945 การเมืองของนาซีเยอรมนีมีรูปแบบของการแข่งขันเพื่อแย่งชิงอำนาจทางการเมือง ด้วยการพยายามสร้างความประทับใจให้แก่ฟือเรอร์ คือ ฮิตเลอร์ กฎหมายหลายข้อได้ถูกละเลยและแทนที่ด้วยการตีความกฎหมายในแบบที่ฮิตเลอร์ต้องการ ดังนั้น คำสั่งของฮิตเลอร์จึงมีลักษณะคล้ายกับกฎหมายของประเทศ ซึ่งเรียกกันว่าเป็น "การทำงานให้กับฟือเรอร์" (Working Toward the Führer) ดังนั้น รัฐบาลของนาซีเยอรมนีจึงไม่ได้ทำงานประสานกันอย่างแน่นแฟ้น และเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา หรือตัวใครตัวมัน ความพยายามของแต่ละส่วนที่แสวงหาอำนาจและอิทธิพลเหนือตัวฟือเรอร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นโยบายของฮิตเลอร์ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้จำนวนมาก ซึ่งได้ทำให้สมาชิกพรรคนาซีที่ไร้คุณธรรมและมีความมักใหญ่ใฝ่สูงแสวงหาบุคคลผู้ให้ความสนับสนุน และประกอบกับธรรมชาติอันรุนแรงของแนวคิดของฮิตเลอร์ จึงทำให้เกิดการกระทำเพื่อต้องการผลประโยชน์ทางการเมืองขึ้น เกอเบิลได้โฆษณาชวนเชื่อรูปแบบของรัฐบาลแห่งนาซีเยอรมนีอย่างประสบผล ว่ารัฐบาลเป็นสิ่งที่ควรอุทิศ ยกย่องและลงตัวอย่างมีประสิทธิภาพ การแข่งขันในหมู่เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลและการออกกฎหมายอันไร้ระเบียบ ได้เพิ่มให้รัฐบาลอยู่นอกการควบคุมมากขึ้น นักประวัติศาสตร์ได้ลงความเห็นระหว่าง "ลัทธินิยมสากล" (Internationalists) ซึ่งเชื่อว่าฮิตเลอร์ได้วางแผนโครงสร้างรัฐบาลให้มีลักษณะเช่นนี้ เพื่อต้องการสร้างความจงรักภักดีและความอุทิศตัวให้แก่ผู้สนับสนุนของเขา และป้องกันการเกิดการสมรู้ร่วมคิดขึ้น หรือไม่ก็เป็นแบบ "ลัทธิโครงสร้างนิยม" (Structuralists) ซึ่งเชื่อว่าโครงสร้างของรัฐบาลได้เกิดขึ้นด้วยตัวของมันเอง และให้การสนับสนุนอำนาจเผด็จการของฮิตเลอร์เพียงน้อยนิด
คณะรัฐบาลดังกล่าวมีอายุ 12 ปี ตั้งแต่วันที่ 30 มกราคม 1933 ถึงวันที่ 30 เมษายน 1945 หลังจากที่ฮิตเลอร์ยิงตัวตายในหลุมหลบภัยใต้ดินในกรุงเบอร์ลินแล้ว เขาได้สืบทอดอำนาจต่อให้แก่คาร์ล เดอนิตช์ ด้วยความปรารถนาที่จะสืบทอดเจตนารมณ์ของเขาต่อไปอีก จอห์น ฮาร์ทฟิล ซึ่งระหว่างนั้นเองเขาก็ได้สร้างผลงานเรื่อยมา
แหล่งข้อมูล

กำจร สุนพงษ์ศรี. ศิลปะสมัยใหม่ (กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย),2554
http://www.johnheartfield.com/john_heartfield_PHOTOMONTEUR_BIOGRAPHY.html เก็บถาวร 2014-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.artfacts.net/index.php/pageType/artistInfo/artist/31039/lang/1
http://www.john-heartfield.com/
Urmson, J.O. Philosophical analysis : its development between the two World Wars.(London : Oxford University Press), 1976
http://www.johnheartfield.com
http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B9%80%E0%B8%A2%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B5
1 พงศ์กษัตริย์ 3

หนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่ 1 บทที่ 3
| 1 พงศ์กษัตริย์ 3 |
| --- | --- |
← 1 พงศ์กษัตริย์ 21 พงศ์กษัตริย์ 4 →
หน้าของหนังสือพงศ์กษัตริย์ (1 และ 2 พงศ์กษัตริย์) ใน Leningrad Codex (ค.ศ. 1008)
หนังสือ: หนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่ 1
ภาคในคัมภีร์ฮีบรู: เนวีอีม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ฮีบรู: 4
หมวดหมู่: ผู้เผยพระวจนะยุคต้น
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 11
1 พงศ์กษัตริย์ 3 (อังกฤษ: 1 Kings 3) เป็นบทที่ 3 ของหนังสือพงศ์กษัตริย์ในคัมภีร์ฮีบรู หรือหนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่ 1 ในพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ หนังสือพงศ์กษัตริย์เป็นการรวบรวมจดหมายเหตุต่าง ๆ ที่บันทึกถึงพระราชกิจของกษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์โดยผู้เรียบเรียงประวัติศาสตร์สายเฉลยธรรมบัญญัติในศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล โดยมีส่วนผนวกเพิ่มเข้ามาในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล บทที่ 3 ของ 1 พงศ์กษัตริย์เป็นส่วนหนึ่งของตอนที่เน้นไปที่การปกครองของซาโลมอนเหนืออาณาจักรยูดาห์และอิสราเอลที่รวมเป็นหนึ่งเดียว (1 พงศ์กษัตริย์ 1 ถึง 11) จุดเน้นของบทนี้คือการปกครองของซาโลมอนกษัตริย์แห่งอิสราเอล
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 28 วรรคตั้งแต่ศตวรรษที่ 16
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูเป็น Masoretic Text ได้แก่ Codex Cairensis (ค.ศ. 895), Aleppo Codex (ศตวรรษที่ 10) and Codex Leningradensis (ค.ศ. 1008) ชิ้นส่วนที่มีข้อความบางส่วนของบทนี้ในภาษาฮีบรูถูกพบในม้วนหนังสือเดดซี ได้แก่ 6Q4 (6QpapKgs; 150–75 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งมีวรรคที่หลงเหลือคือ 12–14
ต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ Codex Vaticanus (B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) และ Codex Alexandrinus (A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
ต้นฉบับ > การอ้างอิงในพันธสัญญาเดิม

1 พงศ์กษัตริย์ 3:1-15: 2 พงศาวดาร 1:1-13; สดุดี 45:1 -17; สดุดี 72:1 -20
ดูเพิ่ม

ดาวิด
ปุโรหิต
เยรูซาเล็ม
สัตวบูชา
โสเภณี
หีบแห่งพันธสัญญา
อิสราเอล
อียิปต์
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: 2 พงศาวดาร 1, สดุดี 5, สดุดี 45, สดุดี 72
บรรณานุกรม

Collins, John J. (2014). "Chapter 14: 1 Kings 12 – 2 Kings 25". Introduction to the Hebrew Scriptures. Fortress Press. pp. 277–296. ISBN 978-1451469233.
Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 978-0195288810.
Dietrich, Walter (2007). "13. 1 and 2  Kings".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 232–266. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Fitzmyer, Joseph A. (2008). A Guide to the Dead Sea Scrolls and Related Literature. Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans Publishing Company. ISBN 9780802862419.
Halley, Henry H. (1965). Halley's Bible Handbook: an abbreviated Bible commentary (24th (revised) ed.). Zondervan Publishing House. ISBN 0-310-25720-4.
Hayes, Christine (2015). Introduction to the Bible. Yale University Press. ISBN 978-0300188271.
Leithart, Peter J. (2006). 1 & 2 Kings. Brazos Theological Commentary on the Bible. Brazos Press. ISBN 978-1587431258.
McKane, William (1993). "Kings, Book of".  ใน Metzger, Bruce M; Coogan, Michael D (บ.ก.). The Oxford Companion to the Bible. Oxford University Press. pp. 409–413. ISBN 978-0195046458.
Metzger, Bruce M; Coogan, Michael D, บ.ก. (1993). The Oxford Companion to the Bible. Oxford University Press. ISBN 978-0195046458.
Ulrich, Eugene, บ.ก. (2010). The Biblical Qumran Scrolls: Transcriptions and Textual Variants. Brill.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Melachim I - I Kings - Chapter 3 (Judaica Press). Hebrew text and English translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
1 Kings chapter 3. Bible Gateway
1 พงศ์กษัตริย์ 3. YouVersion
การวินิจฉัยของซาโลมอน โดย Gaspar de Crayer (ราว ค.ศ. 1620)