รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  ha (acre) | ปี (พ> ศ./ค.ศ.) | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ป้อมอาครา |  | รัฐอุตตรประเทศ | วัฒนธรรม:   (iii) |  | 2526/1983 | ป้อมปราการขนาดใหญ่ในเมืองอาคราซึ่งสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เพื่อเป็นที่ประทับของจักรพรรดิราชวงศ์โมกุลประกอบไปด้วยตำหนักต่างๆ และมัสยิดที่ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมเฉพาะที่ที่เกิดจากการผสมผสานจากสถาปัตยกรรมฮินดู อิสลาม ตุรกี เปอร์เซีย เรียกว่าสถาปัตยกรรมโมกุล |  |
| ถ้ำอชันตา |  | รัฐมหาราษฏระ | วัฒนธรรม:  (i), (ii), (iii), (iv) |  | 2526/1983 | กลุ่มวัดถ้ำพระพุทธศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดในโลก สร้างขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ก่อนจะต่อเติมอีกครั้งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 6 ภายในถ้ำจำนวน 30 ถ้ำเต็มไปด้วยงานแกะสลักหิน เป็นองค์เจดีย์ เป็นพระพุทธรูป และภาพจิตรกรรมฝาผนังถ้ำ เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ในพุทธประวัติและชาดก |  |
| ถ้ำเอลโลรา |  | รัฐมหาราษฏระ | วัฒนธรรม:  (i), (iii), (vi) |  | 2526/1983 | หมู่ศาสนสถานที่สร้างเป็นวิหารเจาะหินเข้าไปในภูเขาจำนวนนับร้อย ประกอบด้วยงานศิลปะและโบราณสถานของศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ และศาสนาไชนะ อายุราวปี 600–1,000 ปี สร้างขึ้นในจักรวรรดิราษฏรกูฏ (สำหรับวิหารพุทธและฮินดู) และจักรวรรดิยาทวะ (วิหารไชนะ) สนับสนุนการก่อสร้างโดยกษัตริย์ ขุนนาง และผู้ค้าขายที่มั่งคั่งในแต่ละยุคสมัย |  |
| ทัชมาฮาล |  | รัฐอุตตรประเทศ | วัฒนธรรม:  (i) |  | 2526/1983 | อาคารฝังศพทำด้วยหินอ่อนสีขาวในเมืองอาครา สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยจักรพรรดิโมกุลนามว่าจักรพรรดิชาห์ชะฮันเพื่อตั้งศพของพระสนมเอก มุมตาช มหัล ตัวสุสานออกแบบสถาปัตยกรรมโมกุล ประกอบด้วยอาคารสุสาน มัสยิด เรือนรับรอง และสวนเปอร์เซีย |  |
| กลุ่มโบราณสถานแห่งมหาพลิปุรัม |  | รัฐทมิฬนาฑู | วัฒนธรรม:  (i), (ii), (iii), (vi) |  | 2527/1984 | กลุ่มโบราณสถานที่สร้างขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึง 9 เป็นอดีตเมืองหลวงจักรวรรดิปัลลวะ ประกอบไปด้วยโบสถ์พราหมณ์ (โฆยิล) ทั้งวิหารที่เจาะเข้าไปในถ้ำและวิหารที่สร้างเป็นอาคาร รวมไปถึงงานแกะสลักหินอันงดงาม |  |
| เทวาลัยพระอาทิตย์ โกณารัก |  | รัฐโอฑิศา | วัฒนธรรม:  (i), (iii), (vi) |  | 2527/1984 | มนเทียรบูชาพระสูรยะที่สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นอาคารสถาปัตยกรรมคาลิงกะตอนปลายที่ยังคงเหลือร่องรอยงานศิลปะ ประติมานวิทยา และการแกะสลักที่วิจิตรตระการตา |  |
| โบสถ์และคอนแวนต์แห่งกัว |  | กัว | วัฒนธรรม:  (ii), (iv), (vi) |  | 2529/1986 | ภายในเขตอดีตเมืองหลวงรัฐอาณานิคมโปรตุเกสในอินเดียประกอบไปด้วยโบสถ์และคอนแวนต์ที่ถูกสร้างเพื่อเป็นแหล่งศึกษาศาสนาและศาสนสถานของคณะนักบวชคาทอลิกและชาวโปรตุเกสที่เข้ามาทำการค้าที่กัว ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมืองแห่งนี้ยังเป็นศูนย์กลางการเผยแพร่คริสต์ศาสนาของดินแดนตะวันออก |  |
| ฟเตหปุระสีกรี |  | รัฐอุตตรประเทศ | วัฒนธรรม:  (ii), (iii), (vi) |  | 2529/1986 | อดีตเมืองหลวงจักรวรรดิโมกุลระหว่างปี ค.ศ. 1571 ถึง 1585 ภายในตัวเมืองมีการออกแบบอาคารสถาปัตยกรรมโมกุลและวางผังเมือง ประกอบไปด้วยกำแพงเมืองรอบด้าน พระราชวัง ตำหนัก ฮาเร็ม ศาล มัสยิด และอาคารสาธารณูปโภคต่าง ๆ โดยได้อิทธิพลมาจากสถาปัตยกรรมเปอร์เซียและอาหรับ |  |
| กลุ่มโบราณสถานแห่งฮัมปี |  | รัฐกรณาฏกะ | วัฒนธรรม:  (i), (iii), (iv) |  | 2529/1986 | อดีตเมืองหลวงจักรวรรดิวิชัยนคร ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมืองแห่งนี้มีความเจริญรุ่งเรืองสูงสุดในเขตอินเดียตอนใต้ ประกอบไปด้วยป้อมปราการ, หมู่อาคารหลวงและศาสนสถาน, เทวาลัย, ศาล, หอที่มีเสา, มณฑป, อนุสาวรีย์, ตลาดรวมไปถึงระบบการจัดการน้ำที่ยังคงหลงเหลือในสภาพดี |  |
| กลุ่มโบราณสถานแห่งขชุราโห  |  | รัฐมัธยประเทศ | วัฒนธรรม:  (i), (iii) |  | 2529/1986 | กลุ่มมนเทียรจำนวน 25 แห่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบูชาเทพในศาสนาฮินดูกับศาสนาไชนะ มีความโดดเด่นในเรื่องการแกะสลักศิลปะเชิงกามารมณ์ที่เก่าแก่มาตั้งแต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 11 รวมไปถึงการออกแบบศาสนสถานที่อิงตามความเชื่อของทั้งสองศาสนา |  |
| ถ้ำเอลิแฟนตา |  | รัฐมหาราษฏระ | วัฒนธรรม:  (i), (iii) |  | 2530/1987 | หมู่ถ้ำที่เป็นเทวสถานในศาสนาฮินดูที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะเป็นหลัก ภายในหมู่ถ้ำเป็นรูปปั้นแกะสลักเข้าไปในหิน ประกอบด้วยโบสถ์พราหมณ์ลัทธิไศวะ 5 แห่งที่มีการแกะสลักพระศิวะในรูปต่าง ๆ รวมไปถึงเทพปกรณัมในลัทธิไศวนิกาย |  |
| มหาเทวสถานที่มีชีวิตแห่งโจฬะ |  | รัฐทมิฬนาฑู | วัฒนธรรม:  (ii), (iii) |  | 2530/1987 | เทวสถานฮินดูที่สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิโจฬะ หรือราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 12 ประกอบด้วย พฤหทีศวรมนเทียร (ตันชาวุร), คงไคโกนทะโจฬปุรัมมนเทียร และ ไอรวเตสวรมนเทียร |  |
| กลุ่มโบราณสถานแห่งปัฏฏทกัล |  | รัฐกรณาฏกะ | วัฒนธรรม:  (iii), (iv) |  | 2530/1987 | หมู่เทวสถานในศาสนาฮินดูและไชนะสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 และ 8 ช่วงราชวงศ์จาลุกยะด้วยสถาปัตยกรรมปทามี-จาลุกยะซึ่งพบเห็นมากในเขตลุ่มน้ำมาลประภา ถูกสร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะ รวมถึงปรากฏลักษณะเทววิทยาและตำนานแบบลัทธิไวษณพและลัทธิศักติ |  |
| กลุ่มพุทธสถานที่สาญจี |  | รัฐมัธยประเทศ | วัฒนธรรม:  (i), (ii), (iii), (iv), (vi) |  | 2532/1989 | สถูปหินซึ่งสร้างโดยคำสั่งของพระเจ้าอโศกมหาราชในช่วงพุทธศตวรรษที่ 3 หรือในสมัยราชวงศ์โมริยะ สร้างขึ้นเพื่อเป็นการให้เกียรติและที่เก็บรักษาพระบรมสารีริกธาตุ รอบ ๆ สถูปมีการตกแต่งศิลปะอินเดียโบราณที่เป็นอิทธิพลในการก่อสร้างสถูปศาสนาพุทธในดินแดนต่าง ๆ |  |
| หลุมฝังพระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง เดลี |  | เดลี | วัฒนธรรม:  (ii), (iv) |  | 2536/1993 | สุสานหลวงที่บรรจุพระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูงแห่งจักรวรรดิโมกุล บุคคลผู้นำวัฒนธรรมเปอร์เซียเข้ามาเผยแพร่ในราชสำนักโมกุล ตัวสุสานถูกออกแบบให้เป็นสถาปัตยกรรมเปอร์เซียที่เน้นการวาดลวดลายเรขาคณิต และการออกแบบสวนเปอร์เซียรวมไปถึงกลุ่มสุสานขุนนาง โรงพักม้า และมัสยิด |  |
| กุตุบมีนาร์และโบราณสถาน เดลี |  | เดลี | วัฒนธรรม:  (iv) |  | 2536/1993 | หมู่อนุสรณ์สถานและอาคารจากสมัยรัฐสุลต่านเดลีในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 14 ประกอบไปด้วยหออะษานกุตุบมีนาร์ มัสยิดกุบบัต-อุล-อิสลาม ประตูอาไลดาร์วาซา โรงเรียนสอนศาสนา หลุมฝังศพ ตำหนักฤดูร้อนของจักรพรรดิ และโลหะสตมภ์ |  |
| ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย |  |  | วัฒนธรรม:  (ii), (iv) | 88.99 ha; พื้นที่กันชน 644.88 ha | 2542/1999 | กลุ่มเส้นทางรถไฟที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงที่อินเดียยังคงเป็นรัฐอาณานิคมของอังกฤษราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเป็นเส้นทางที่ปลายทางเป็นเมืองบนภูเขาสูงชันเพื่อเชื่อมต่อเส้นทางคมนาคมสำหรับการค้าขาย ประกอบด้วย 1. ทางรถไฟสายหิมาลัยดาร์จีลิง  2. ทางรถไฟสายกาลกา–ศิมลา และ 3. ทางรถไฟสายภูเขานีลคีรี |  |
| กลุ่มวัดมหาโพธิที่พุทธคยา |  | รัฐพิหาร | วัฒนธรรม:  (i), (ii), (iii), (iv), (vi) |  | 2545/2002 | พุทธสังเวชนียสถานที่สำคัญที่สุดและเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของชาวพุทธทั่วโลกในฐานะจุดเริ่มต้นของพระพุทธศาสนา โดยเป็นสถานที่ที่เจ้าชายสิทธัตถะตรัสรู้พระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณเป็นสมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์เมื่อ 2,500 ปีก่อน |  |
| เพิงหินภีมเพฏกา |  | รัฐมัธยประเทศ | วัฒนธรรม:  (iii), (v) |  | 2546/2003 | ร่องรอยจิตรกรรมถ้ำซึ่งเป็นหลักฐานถึงการมีอยู่ของมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดในอินเดียช่วงยุคพาเลโอลิธิกถึงเมโซลิธิก มีอายุราว 100,000 ถึง 10,000 ปี |  |
| อุทยานโบราณคดีจัมปาเนร์-ปาวาครห์ |  | รัฐคุชราต | วัฒนธรรม:  (iii), (v), (v), (vi) |  | 2547/2004 | อดีตเมืองในช่วงจักรวรรดิจาวทา ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 8 โดยราชาวันราช จาวทา ภายในเขตเมืองประกอบด้วยโบราณสถานที่มีตั้งแต่วัง, ประตูเมือง, ซุ้มประตู, สุสาน ที่อยู่อาศัย, สิ่งก่อสร้างเพื่อการเกษตร และสิ่งก่อสร้างทางชลประทาน เช่น ชลาคารกับเขื่อน ที่มีอายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 14 รวมไปถึงโบสถ์พราหมณ์และมัสยิดที่เปลี่ยนผ่านจากวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมฮินดูไปสู่วัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมอิสลามในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 |  |
| สถานีปลายทางฉัตรปติศิวาชี (สถานีปลายทางวิกตอเรียเดิม) |  | รัฐมหาราษฏระ | วัฒนธรรม:  (ii), (iv) |  | 2547/2004 | สถานีรถไฟปลายทางในนครมุมไบซึ่งสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1878 และเสร็จในปี ค.ศ. 1887 ในปีที่สิริราชสมบัติครบ 50 ปีของพระนางเจ้าวิคตอเรีย ออกแบบตัวอาคารด้วยรูปแบบสถาปัตยกรรมอิตาเลียนกอธิกผสมผสานกับสถาปัตยกรรมอินเดีย สามารถรองรับรถไฟทั้งขบวนชานเมืองและขบวนทางไกล รวมไปถึงเป็นสำนักงานในการดูแลเครือข่ายเส้นทางรถไฟในเขตตอนกลางของประเทศ |  |
| ป้อมแดง |  | เดลี | วัฒนธรรม:  (ii), (iii), (vi) |  | 2550/2007 | ป้อมปราการภายในเขตเมืองเก่าเดลี และยังเป็นที่ประทับของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์โมกุลของเมืองหลวงแห่งใหม่หลังจากย้ายมาจากเมืองอาคราในศตวรรษที่ 17 ออกแบบสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานระหว่างโมกุลกับเปอร์เซีย ตัวป้อมล้อมรอบด้วยกำแพงสีแดงและประตูป้อมที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ภายในประกอบไปด้วยศาลา ตำหนัก โรงอาบน้ำ มัสยิด หอประชุมและปสาน |  |
| ชันตรมันตระ ชัยปุระ |  | รัฐราชสถาน | วัฒนธรรม:  (iii), (vi) |  | 2553/2010 | แหล่งศึกษาค้นคว้าดาราศาสตร์ที่ถูกสร้างขึ้นโดยราชาราชปุต สไว ชัย สิงห์ ที่สอง ผู้ก่อตั้งนครชัยปุระ ประกอบไปด้วยกลุ่มหอคอยดูดาว ปฎิทินดวงดาว และนาฬิกาแดดอันเป็นหลักฐานการศึกษาทางด้านดาราศาสตร์และแนวความคิดจักรวาลวิทยาในคริสต์ศตวรรษที่ 18 |  |
| ป้อมเนินแห่งราชสถาน |  | รัฐราชสถาน | วัฒนธรรม:  (ii), (iii) |  | 2556/2013 | ป้อมปราการโบราณที่สร้างตามภูมิประเทศเขาของรัฐราชสถานในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 18 โดยกลุ่มราชปุตจากอาณาจักรต่าง ๆ ประกอบด้วย 1. ป้อมจิตโตร์ 2. ป้อมกุมภาลครห์ 3. ป้อมรันตัมบอร์ 4. ป้อมคาโครน 5. ป้อมอาเมร์ และ 6. ป้อมไชสัลเมร์ |  |
| รานี-กี-วาว (บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี) ที่ปาฏัณ รัฐคุชราต |  | รัฐคุชราต | วัฒนธรรม:  (i), (iv) |  | 2557/2014 | บ่อน้ำขั้นบันไดในรัฐคุชราตอันเป็นผลงานการออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมมรู-คุรชรในสมัยจักรวรรดิจลุกยะ ถูกสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงกษัตริย์ภีมะที่หนึ่งโดยราชินีอุทยมตี ใช้เวลาก่อสร้างนานถึง 20 ปี ภายในบ่อน้ำมีการตกแต่งลายฉลุ รูปปั้นเหล่าเทพในศาสนาฮินดูและนางอัปสร |  |
| แหล่งโบราณคดีนาลันทามหาวิหาร (มหาวิทยาลัยนาลันทา) ที่นาลันทา พิหาร |  | รัฐพิหาร | วัฒนธรรม:  (iv), (vi) |  | 2559/2016 | อดีตมหาวิทยาลัยทางด้านการศึกษาพระพุทธศาสนาในสมัยอาณาจักรมคธ และเป็นศูนย์กลางในการเผยแพร่พระพุทธศาสนามาเป็นเวลากว่า 800 ปี โดยเฉพาะในสมัยคุปตะหรือราวคริสต์ศตวรรษที่ 3-6 ซึ่งถือได้ว่าเป็นยุคทองทางด้านวิชาการและศาสนา จึงมีการศึกษาหลากหลายแขนงในเขตนาลันทา ทั้งวรรณคดี พระไตรปิฎก ปรัชญา วิทยาศาสตร์ รวมไปถึงแนวคิดทางศาสนาฮินดู |  |
| งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่   (ร่วมกับญี่ปุ่น เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ และอาร์เจนตินา) |  | จัณฑีครห์ | วัฒนธรรม:  (i) (ii) (vi) |  | 2559/2016 | สถานที่ที่ขึ้นทะเบียนได้แก่ จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพลกซ์ ศูนย์ราชการที่มีการออกแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่โดยเลอ กอร์บูซีเยในเมืองจัณฑีครห์ เมืองที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นเมืองหลวงของรัฐปัญจาบและรัฐหรยาณา โดยมีวางผังเมืองและก่อสร้างสถานที่ราชการที่มีสถาปัตยกรรมแปลกตาในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 อันเป็นช่วงที่อินเดียเพิ่งได้รับเอกราช ประกอบด้วยอาคารสภานิติบัญญัติ อาคารสำนักเลขาธิการ อาคารศาลสูง และกลุ่มอนุสาวรีย์ภายในศูนย์ราชการ |  |
| นครประวัติศาสตร์อัห์มดาบาด |  | รัฐคุชราต | วัฒนธรรม:  (ii) (v) | 535.7; พื้นที่กันชน 395 | 2560/2017 | เมืองอะห์มดาบาดถือเป็นเมืองเก่าแก่มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 และเคยเป็นเมืองหลวงของรัฐสุลต่านคุชราตจนถึงช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 ก่อนจะกลายมาเป็นเมืองหลวงของรัฐคุชราตในปัจจุบัน ด้วยชัยภูมิของเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำสาพรมตี จึงมีการก่อสร้างป้อมปราการล้อมรอบเมืองประกอบด้วยประตูเมืองแปดประตูที่เป็นรูปแบบศิลปะอิสลาม ภายในตัวป้อมมีอาคารที่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานหลากหลายวัฒนธรรม จนเป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นของเมืองแห่งนี้ |  |
| กลุ่มอาคารกอทิกวิกตอเรียและอลังการศิลป์แห่งมุมไบ |  | นครมุมไบ | วัฒนธรรม:  (ii) (iv) | 66.34; พื้นที่กันชน 378.78 | 2561/2018 | ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการก่อสร้างอาคารสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิคหลายแห่งในเมือมุมไบ โดยในบางอาคารมีการผสมผสานศิลปะอินเดียกับสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค ประกอบไปด้วยสถานที่ราชการ วิทยาลัย ธนาคาร พิพิธภัณฑ์ รวมไปถึงมหาวิทยาลัยมุมไบและฉัตรปตี ศิวาจี มหาราช วัสตุสังครหาลัย ต่อมาในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก่อนเรียกร้องเอกราชจากอังกฤษ มีการออกแบบอาคารศิลปะแบบอาร์ตเดโคหลายแห่งในเมืองมุมไบ โดยเฉพาะบริเวณโอวัล ไมดานและมารีน่าไดร์ฟซึ่งเป็นย่านมั่งมีของเมืองมุมไบในตอนนั้น |  |
| เมืองชัยปุระ ราชสถาน |  | รัฐราชสถาน | วัฒนธรรม:  (ii) (iv) (vi) | 710; พื้นที่กันชน 2,205 | 2562/2019 | ชัยปุระถือเป็นเมืองสำคัญของอินเดียในฐานะเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐราชสถาน ก่อตั้งโดยมหาราชาสวาอี ชัยสิงห์ที่ 2 ในปี ค.ศ. 1727 เมืองแห่งนี้มีการวางผังเมืองโดยทำถนนเป็นตารางแบบชัดเจนซึ่งแตกต่างจากเมืองอื่นๆ ในอนุทวีปอินเดียโดยใช้หลักการคณิตศาสตร์ รวมไปถึงการก่อสร้างพระราชวัง ถนน จัตุรัส กำแพงเมืองและประตูเมืองที่อิงตามตำราหลักสถาปัตยกรรมโบราณของอินเดีย |  |
| กากติยารุทเรศวรมนเทียร (รามัปปามนเทียร) เตลังคานา |  | รัฐเตลังคานา | วัฒนธรรม:  (i) (iii) | 5.93; พื้นที่กันชน 66.27 | 2564/2021 | ศิวาลัยหรือเทวาลัยที่บูชาพระศิวะแห่งเดียวในอินเดียที่ใช้ชื่อผู้ออกแบบเทวาลัยแห่งนี้เป็นชื่อเทวาลัย ก่อสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยใช้หินทรายแดงก่อเป็นฐานและตัวอาคาร ส่วนเสาค้ำจุนตัวอาคารเทวาลัยเป็นหินบะซอลต์อุดมไปด้วยแร่ธาตุที่ถูกแกะสลักลวดลายเป็นสัตว์ในเทพปรนัมและเหล่าสตรีที่กำลังร้องเล่นเต้นรำ นับเป็นผลงานสถาปัตยกรรมกัตติยะที่สมบูรณ์ที่สุดแม้จะผ่านภัยธรรมชาติและสงครามมาหลายครั้ง |  |
| โธฬาวีรา นครอารยธรรมฮารัปปา |  | รัฐคุชราต | วัฒนธรรม:  (iii) (iv) | 103; พื้นที่กันชน 4,865 | 2564/2021 | หนึ่งในอดีตเมืองใหญ่หลายๆ เมืองในช่วงที่อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุรุ่งเรือง ในปี ค.ศ.1968 มีการสำรวจทางโบราณคดีพบว่าอดีตเมืองแห่งนี้มีผู้คนอาศัยอยู่ในช่วง 2,650 ปีก่อนคริสตกาลก่อนที่จำนวนประชากรจะลดลงและเพิ่มขึ้นมาอีกครั้งในช่วง 1,450 ปีก่อนคริสตกาล อันเป็นหลักฐานชัดเจนในช่วงยุคสมัยสำริดของอินเดีย ภายในเขตโบราณสถานยังประกอบไปด้วยกำแพงเมืองล้อมรอบ สุสาน ระบบจัดการน้ำ และมีหลักฐานว่าอดีตเมืองแห่งนี้มีการติดต่อค้าขายกับเมืองอื่นๆ |  |
| ศานตินิเกตัน |  | รัฐเบงกอลตะวันตก | วัฒนธรรม:  (iv) (vi) | 36; พื้นที่กันชน 537.73 | 2566/2023 | อาศรมที่ก่อตั้งโดยนักปราชญ์เทเวนทรนาถ ฐากุรในปี ค.ศ.1863 อันเป็นสถานพำนักของเขาที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเดอะคริสตัลพาลิซในกรุงลอนดอน และกลายมาเป็นสถานศึกษาในอุดมคติเพื่อเพิ่มพูนคุณภาพชีวิตและสังคมในเขตชนบทรัฐเบงกอลตะวันตกโดยพัฒนาจิตใจและสติปัญญาเพื่อให้เข้าใจวิถีโลกและพัฒนาสังคม ในปี ค.ศ.1951 รัฐบาลอินเดียได้ยกระดับพื้นที่ของศานตินิเกตันเป็นมหาวิทยาลัยท้องถิ่น |  |
| กลุ่มปูชนียสถานของชาวโหยสฬะ |  | รัฐกรณาฏกะ | วัฒนธรรม:  (i), (ii), (iv) | 10.47; พื้นที่กันชน 195.87 | 2566/2023 | เทวาลัยรูปแบบสถาปัตยกรรมโหยสฬะของอินเดียตอนใต้ผสมผสานกับสถาปัตยกรรมดราวิเดียนของอินเดียตอนเหนือ ซึ่งก่อสร้างในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12-13 หรือราวยุคกลางของสมัยจักรวรรดิโหยสฬะ ประกอบด้วย 1) จันนเกศวเทวาลัย 2) โหยสเฬสวรเทวาลัย และ 3) เกศวเทวาลัย เพื่อประกอบพิธีบูชาพระวิษณุและพระศิวะในลัทธิไวษณพและลัทธิไศวะ |  |
| ไมดาม – ระบบเนินดินฝังศพของราชวงศ์อาหม |  | รัฐอัสสัม | วัฒนธรรม:  (iii), (iv) | 95.02; พื้นที่กันชน 793.7 | 2567/2024 |  |  |