stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอปเปิล
รายละเอียด > ทางเคมี

สารระเหยสำคัญในแอปเปิลที่มีส่วนช่วยให้เกิดกลิ่นและรสชาติ ได้แก่ อะซีตัลดีไฮด์ เอทิลอะซีเตต 1-บิวทานาล เอทานอล 2-เมทิลบิวทานาล 3-เมทิลบิวทานาล เอทิลโพรพิโอเนต
เอทิล-2-เมทิลโพรพิโอเนต เอทิลบิวทีเรต เอทิล-2-เมทิลบิวทีเรต เฮกซานาล 1-บิวทานอล 3-เมทิลบิวทิลอะซีเตต 2-เมทิลบิวทิลอะซีเตต 1-โพรพิลบิวทีเรต เอทิลเพนทาโนเอต แอมิลอะซีเตต
2-เมทิล-1-บิวทานอล ทรานส์-2-เฮกซีนาล เอทิลเฮกซาโนเอต เฮกซานอล
อนุกรมวิธาน

แอปเปิลมีชื่อวิทยาศาสตร์ทางเลือกหรือชื่อพ้องมากกว่า 100 ชื่อ ในปัจจุบัน Malus pumila และ Malus domestica เป็นชื่อทางวิทยาศาสตร์หลักของแอปเปิล โดย M. pumila เป็นชื่อเก่ากว่า แต่ M. domestica เป็นที่นิยมมากขึ้นในศตวรรษที่ 21 ในโลกตะวันตก มีการเสนอให้ M. domestica เป็นชื่อที่ต้องรักษาไว้ (conserved name) ถึงสองครั้ง โดยข้อเสนอแรกถูกคณะกรรมการพืชมีท่อลำเลียงของสมาคมอนุกรมวิธานพืชนานาชาติ หรือ IAPT (International Association for Plant Taxonomy) ปฏิเสธในปี 2014 แต่ในเดือนเมษายน 2017 คณะกรรมการได้ตัดสินใจอย่างเฉียดฉิวให้คงชื่อใหม่ที่ได้รับความนิยมไว้ ต่อมาในเดือนมิถุนายน 2017 คณะกรรมการใหญ่ของ IAPT อนุมัติให้ M. domestica เป็นชื่อที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตาม งานวิจัยบางชิ้นหลังปี 2017 ยังคงใช้ชื่อ M. pumila ตามระบบอนุกรมวิธานทางเลือก
เมื่อคอล ฟ็อน ลินเนีย จำแนกพืชครั้งแรกในปี 1753 โดยรวมลูกแพร์ แอปเปิล และควินซ์ไว้ในสกุลไพรัส (Pyrus) และให้ชื่อแอปเปิลว่า Pyrus malus ซึ่งได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในขณะนั้น อย่างไรก็ตาม ในปี 1754 นักพฤกษศาสตร์ ฟิลิป มิลเลอร์ได้นำเสนอการจำแนกประเภททางเลือกในพจนานุกรมชาวสวน (The Gardeners Dictionary) โดยจัดแอปเปิลออกจากสกุล Pyrus และให้ชื่อ Malus pumila แต่มิลเลอร์ไม่ได้ระบุว่าชื่อนี้หมายถึงแอปเปิลที่เพาะปลูกโดยมนุษย์ อย่างไรก็ตาม ชื่อนี้ยังคงถูกใช้อย่างแพร่หลายในหมู่นักพฤกษศาสตร์ มอริตซ์ บัลธาซาร์ บอร์คเฮาเซน (Moritz Balthasar Borkhausen) เผยแพร่คำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ของแอปเปิลในปี 1803 ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนชื่อจาก Pyrus malus var. domestica แม้ว่าเขาไม่ได้ระบุเรื่องนี้โดยตรง การใช้ var. domestica เพื่อระบุแอปเปิลปรากฏครั้งแรกในปี 1786 โดยเกออร์ก อดอล์ฟ ซุคโคว์ (Georg Adolf Suckow)
อนุกรมวิธาน > จีโนม

แอปเปิลเป็นพืชที่มีโครโมโซมแบบดิพล็อยด์ (diploid) ซึ่งมีโครโมโซมสองชุดต่อเซลล์ (แม้ว่าจะมีสายพันธุ์ทริพล็อยด์ (triploid) ที่มีสามชุดโครโมโซมและพบได้ไม่น้อย) แอปเปิลมีโครโมโซม 17 แท่ง และจีโนมมีขนาดราว 650 เมกะเบส (Mb) การถอดรหัสจีโนมแอปเปิลเสร็จสมบูรณ์และเผยแพร่หลายครั้ง โดยครั้งแรกในปี 2010 โดยใช้สายพันธุ์โกลเดนเดลิเชียส (Golden Delicious) ซึ่งเป็นพันธุ์ดิพล็อยด์ อย่างไรก็ตาม ลำดับจีโนมชุดแรกมีข้อผิดพลาดหลายจุด เนื่องจากแอปเปิลดิพล็อยด์มีความหลากหลายทางพันธุกรรมสูง (heterozygosity) และมีประวัติการซ้ำของจีโนม ทำให้กระบวนการประกอบลำดับดีเอ็นเอซับซ้อนขึ้น ล่าสุด มีการถอดรหัสจีโนมจากแอปเปิลดับเบิลแฮพล็อยด์ (double-haploid) และไทรแฮพล็อยด์ (trihaploid) ทำให้ได้ลำดับจีโนมคุณภาพสูงขึ้น
ครั้งแรกที่มีการประกอบจีโนมแอปเปิล คาดว่ามียีนประมาณ 57,000 ยีน การศึกษาลำดับจีโนมในภายหลังระบุว่าจำนวนยีนที่เข้ารหัสโปรตีนอยู่ระหว่าง 42,000 ถึง 44,700 ยีน ข้อมูลจีโนมทั้งหมดยืนยันว่า Malus sieversii เป็นบรรพบุรุษหลักของแอปเปิลที่เพาะปลูกในปัจจุบัน การถอดรหัสจีโนมซ้ำจากพันธุ์แอปเปิลหลายชนิดสนับสนุนสมมติฐานนี้ และยังเผยให้เห็นการแทรกยีน (introgression) จาก Malus sylvestris อย่างกว้างขวางหลังจากแอปเปิลถูกนำมาเพาะปลูก
การเพาะปลูก > การผสมพันธุ์

แอปเปิลสามารถเติบโตจากเมล็ดได้ง่าย แต่การขยายพันธุ์ต้องใช้วิธีไม่อาศัยเพศ (asexual propagation) เพื่อให้ได้ต้นที่มีลักษณะเหมือนต้นแม่ เนื่องจากแอปเปิลที่เติบโตจากเมล็ดเป็นเฮเทอโรไซโกตแบบสุดขั้ว ซึ่งหมายความว่าต้นอ่อนจะแตกต่างจากพ่อแม่พันธุ์อย่างมาก และไม่มีต้นใดที่เหมือนกัน สำหรับแอปเปิลทริพล็อยด์ กระบวนการสืบพันธุ์ยิ่งซับซ้อนขึ้น เพราะโครโมโซมสามชุดไม่สามารถแบ่งตัวได้อย่างสมดุลในไมโอซิส ส่งผลให้เกิดการแยกตัวของโครโมโซมที่ไม่เท่ากัน (aneuploidy) แม้ว่าพืชทริพล็อยด์บางชนิด เช่น แอปเปิล จะสามารถสร้างเมล็ดได้ แต่เกิดขึ้นได้น้อยมาก และต้นอ่อนที่งอกขึ้นมามักไม่สามารถเติบโตสมบูรณ์
เนื่องจากแอปเปิลที่ปลูกจากเมล็ดไม่ให้ผลเหมือนต้นแม่ การขยายพันธุ์จึงมักใช้วิธีการตอนกิ่ง โดยต้นตอ (rootstock) ที่ใช้เป็นฐานสามารถเลือกให้เหมาะกับความต้องการต่าง ๆ เช่น ควบคุมขนาดต้น เพิ่มความทนทานต่ออากาศหนาว แมลง และโรค รวมถึงปรับให้เหมาะกับสภาพดิน ต้นตอแคระช่วยให้ต้นแอปเปิลมีขนาดเล็ก (สูงไม่เกิน 3 เมตร หรือ 10 ฟุตเมื่อโตเต็มที่) ให้ผลเร็วกว่าต้นปกติหลายปี และเก็บเกี่ยวได้ง่ายกว่า
ต้นตอแคระ (dwarf rootstocks) สำหรับต้นแอปเปิลมีการใช้ย้อนหลังไปถึง 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในเปอร์เซียและเอเชียไมเนอร์ อเล็กซานเดอร์มหาราชเคยส่งตัวอย่างต้นแอปเปิลแคระไปยังไลเซียม (Lyceum) ของอริสโตเติล ต้นตอแคระเริ่มได้รับความนิยมตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 และได้รับความสนใจเป็นระยะ และได้รับความสนใจเป็นระยะในหลายภูมิภาคทั่วโลก ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 สถานีวิจัยอีสต์มอลลิง (East Malling Research Station) ในอังกฤษได้พัฒนาต้นตอที่ใช้ควบคุมขนาดของต้นแอปเปิลอย่างกว้างขวาง โดยต้นตอจากที่นี่จะมีอักษรนำหน้าเป็น "M" เพื่อแสดงถึงแหล่งที่มา ส่วนต้นตอที่มีอักษรนำหน้าเป็น "MM" (Malling-Merton series) เป็นพันธุ์ที่ได้รับการพัฒนาต่อโดยการผสมข้ามพันธุ์กับต้นนอร์เทิร์นสปาย (Northern Spy) ในเมืองเมอร์ตัน ประเทศอังกฤษ
แอปเปิลสายพันธุ์ใหม่ส่วนใหญ่มาจากต้นกล้า (seedlings) ซึ่งอาจเกิดขึ้นโดยบังเอิญหรือผ่านการผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างต้นที่มีลักษณะดี หากชื่อสายพันธุ์แอปเปิลมีคำว่า seedling, pippin หรือ kernel มักหมายถึงต้นกำเนิดจากต้นกล้า นอกจากนี้ แอปเปิลสามารถเกิดการกลายพันธุ์บนกิ่งเดี่ยว หรือที่เรียกว่าบัดสปอร์ต (bud sport) ซึ่งบางครั้งอาจพัฒนาเป็นสายพันธุ์ที่มีลักษณะดีกว่าต้นแม่พันธุ์ และหากมีความแตกต่างอย่างมาก อาจได้รับการพิจารณาให้เป็นสายพันธุ์ใหม่
แอปเปิลสามารถเติบโตได้ในพื้นที่สูงของเอกวาดอร์ และหากสภาพแวดล้อมเหมาะสม จะสามารถให้ผลผลิตได้ปีละสองครั้ง เนื่องจากสภาพอากาศอบอุ่นคงที่ตลอดปี
การเพาะปลูก > การผสมเกสร

ดอกแอปเปิลจากพันธุ์ปลูก Ayrshire เก่า
ผึ้งช่างก่อสวนผลไม้เกาะบนดอกแอปเปิล
แอปเปิลเป็นพืชที่ต้องอาศัยการผสมเกสรข้ามต้นจึงจะติดผล ในช่วงออกดอกของแต่ละฤดูกาล ผู้ปลูกมักใช้แมลงช่วยกระจายละอองเกสร โดยผึ้งฮันนีบีเป็นแมลงที่นิยมใช้มากที่สุด นอกจากนี้ ผึ้งช่างก่อสวนผลไม้ยังถูกนำมาใช้เสริมในการผสมเกสรเชิงพาณิชย์ ผึ้งราชินีบัมเบิลบีแม้อาจพบในสวนผลไม้ แต่โดยทั่วไปมีจำนวนน้อยเกินไปที่จะมีบทบาทสำคัญ
บางครั้งพันธุ์แอปเปิลถูกจำแนกตามวันที่ออกดอกสูงสุดในช่วงออกดอกเฉลี่ย 30 วัน โดยเลือกพันธุ์ผสมเกสรจากต้นที่มีช่วงออกดอกทับซ้อนกันอย่างน้อย 6 วัน แอปเปิลมีกลุ่มการผสมเกสรอยู่ 4 ถึง 7 กลุ่ม ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ ดังนี้
กลุ่ม A – ออกดอกเร็ว 1 ถึง 3 พฤษภาคมในอังกฤษ ('Gravenstein', 'Red Astrachan')
กลุ่ม B – 4 ถึง 7 พฤษภาคม ('Idared', 'McIntosh')
กลุ่ม C – ออกดอกกลางฤดู 8-11 พฤษภาคม ('Granny Smith', 'Cox's Orange Pippin')
กลุ่ม D – ออกดอกกลาง/ปลายฤดู 12-15 พฤษภาคม ('Golden Delicious', 'Calville blanc d'hiver')
กลุ่ม E – ออกดอกช้า 16-18 พฤษภาคม ('Braeburn', 'Reinette d'Orléans')
กลุ่ม F – 19-23 พฤษภาคม ('Suntan')
กลุ่ม H – 24 ถึง 28 พฤษภาคม ('Court-Pendu Gris' – เรียกอีกอย่างว่า Court-Pendu plat)
พันธุ์แอปเปิลสามารถผสมเกสรได้กับพันธุ์ที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันหรือกลุ่มใกล้เคียง (A กับ A หรือ A กับ B) แต่ไม่สามารถผสมกับกลุ่มที่ห่างกัน (A กับ C หรือ D)
การเพาะปลูก > การสุกและการเก็บเกี่ยว

เลารี คริสเตียน เรลันเดร์ อดีตประธานาธิบดีฟินแลนด์ และครอบครัว เก็บเกี่ยวแอปเปิลในคริสตทศวรรษ 1930
การเก็บเกี่ยวแอปเปิลในเวแนตชี รัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา ปี 2010
แอปเปิลแต่ละพันธุ์ให้ผลผลิตและขนาดต้นที่แตกต่างกัน แม้ว่าจะปลูกบนต้นตอเดียวกันก็ตาม บางพันธุ์หากไม่ได้รับการตัดแต่งกิ่ง จะเติบโตจนมีขนาดใหญ่มาก ทำให้ให้ผลผลิตสูงขึ้น แต่เก็บเกี่ยวได้ยากขึ้น ผลผลิตของต้นแอปเปิลขึ้นอยู่กับความหนาแน่นของการปลูก (จำนวนต้นต่อหน่วยพื้นที่) ต้นที่โตเต็มที่มักให้ผลผลิต 40–200 กก. (90–440 ปอนด์) ต่อปี แต่ในบางปีที่สภาพแวดล้อมไม่เหมาะสม อาจให้ผลน้อยมากหรือแทบไม่มีเลย การเก็บเกี่ยวมักใช้บันไดสามขาที่ออกแบบให้วางระหว่างกิ่งได้ สำหรับต้นที่ต่อกิ่งบนต้นตอแคระ ผลผลิตอยู่ที่ประมาณ 10–80 กก. (20–180 ปอนด์) ต่อปี
ฟาร์มแอปเปิลบางแห่งเปิดสวนให้ประชาชนเข้ามาเก็บแอปเปิลสดจากต้นด้วยตนเอง
ช่วงเวลาที่แอปเปิลสุกขึ้นอยู่กับพันธุ์ที่ปลูก พันธุ์ฤดูร้อน เช่น "Sweet Bough" และ "Duchess" พันธุ์ฤดูใบไม้ร่วง เช่น "Blenheim" ส่วนพันธุ์ฤดูหนาว ได้แก่ "King" "Swayzie" และ "Tolman Sweet"
การเพาะปลูก > พื้นที่จัดเก็บ

ในเชิงพาณิชย์ แอปเปิลสามารถเก็บได้นานหลายเดือนในห้องควบคุมบรรยากาศ โดยทั่วไปจะถูกเก็บในสภาวะออกซิเจนต่ำเพื่อลดการหายใจ และชะลอการนิ่ม หากผลไม้สุกเต็มที่แล้ว ก๊าซเอทิลีน ซึ่งกระตุ้นกระบวนการสุก จะเร่งให้แอปเปิลสุกเร็วขึ้น และลดระยะเวลาการเก็บรักษา หากต้องการเก็บแอปเปิลนานกว่าหกเดือน จะต้องเก็บเกี่ยวก่อนที่ผลจะสุกเต็มที่ เนื่องจากในระยะนี้ แอปเปิลผลิตเอทิลีนน้อย อย่างไรก็ตาม แอปเปิลหลายพันธุ์จะมีความไวต่อคาร์บอนไดออกไซด์เพิ่มขึ้นเมื่อถูกเก็บเกี่ยวก่อนสุก ทำให้ต้องมีการควบคุมระดับก๊าซนี้อย่างเหมาะสมในห้องเก็บรักษา
สำหรับการจัดเก็บที่บ้าน แอปเปิลส่วนใหญ่สามารถเก็บได้นานสามสัปดาห์ในตู้เก็บอาหาร และสี่ถึงหกสัปดาห์ในตู้เย็นที่อุณหภูมิ 0–4°C (32–39°F) พันธุ์ที่เก็บได้นาน (เช่น 'Granny Smith' และ 'Fuji') สามารถอยู่ได้นานกว่าพันธุ์อื่นถึงสามเท่า
แอปเปิลที่ไม่ใช่ออร์แกนิกอาจถูกพ่นด้วยสาร 1-เมทิลไซโคลโพรพีน ซึ่งยับยั้งตัวรับเอทิลีนของแอปเปิล ทำให้กระบวนการสุกช้าลงชั่วคราว
การเพาะปลูก > ศัตรูพืชและโรค

ต้นแอปเปิลมีความเสี่ยงต่อโรค เห็ดรา และแบคทีเรีย รวมถึงแมลงศัตรูพืช สวนผลไม้เชิงพาณิชย์หลายแห่งใช้การพ่นสารเคมีเพื่อรักษาคุณภาพผลผลิตและสุขภาพต้นไม้ และให้ผลผลิตสูง อย่างไรก็ตาม เกษตรอินทรีย์ห้ามใช้สารกำจัดศัตรูพืชสังเคราะห์ แม้ว่าสารเคมีบางชนิดที่เก่ากว่าอาจได้รับอนุญาต วิธีการควบคุมทางชีวภาพ เช่น การนำศัตรูธรรมชาติเข้ามาใช้ เป็นอีกแนวทางหนึ่งในการลดจำนวนศัตรูพืช
แมลงศัตรูพืชและโรคหลายชนิดส่งผลกระทบต่อต้นแอปเปิล โรคที่พบได้บ่อย ได้แก่ ราแป้ง เพลี้ยอ่อน และราสนิมแอปเปิล
ราแป้ง ปรากฏเป็นรอยปื้นสีเทาอ่อนคล้ายแป้งบนใบ กิ่ง และดอก มักเกิดในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ดอกที่ติดเชื้อจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองครีมและไม่เจริญเติบโตอย่างปกติ สามารถรักษาได้เช่นเดียวกับโรคโบทริติส โดยกำจัดสภาวะที่เอื้อต่อการเกิดโรคและเผาพืชที่ติดเชื้อ
เพลี้ยอ่อน เป็นแมลงขนาดเล็กที่มีปากดูด มักโจมตีแอปเปิล โดยมี 5 ชนิดที่พบได้บ่อย ได้แก่ เพลี้ยอ่อนเมล็ดแอปเปิล เพลี้ยอ่อนแอปเปิลสีชมพู เพลี้ยอ่อนแอปเปิล เพลี้ยอ่อนสไปเรีย และเพลี้ยอ่อนแอปเปิลขนปุย สามารถระบุชนิดได้จากสี ฤดูกาล และลักษณะของคอร์นิซ (ส่วนยื่นด้านหลัง) เพลี้ยอ่อนใช้ปากคล้ายเข็มเพื่อดูดน้ำเลี้ยงจากใบพืช เมื่อมีปริมาณมาก อาจทำให้ต้นแอปเปิลเติบโตและแข็งแรงน้อยลง
โรคราสนิมแอปเปิล ทำให้เกิดจุดสีน้ำตาลมะกอกบนใบ โดยมีเนื้อสัมผัสคล้ายกำมะหยี่ ต่อมาจุดเหล่านี้จะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลและมีผิวสัมผัสคล้ายไม้ก๊อก โรคนี้ยังส่งผลต่อผลแอปเปิล ทำให้เกิดจุดสีน้ำตาลลักษณะเดียวกัน เชื้อราสาเหตุของโรคเติบโตบนใบแอปเปิลเก่าที่ร่วงลงพื้น และแพร่กระจายในช่วงอากาศอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ ส่งผลให้ต้นอ่อนที่เติบโตในปีถัดไปติดเชื้อ
หนึ่งในโรคที่ร้ายแรงที่สุดของแอปเปิลคือไฟร์ไบลต์ (fireblight) ซึ่งเกิดจากแบคทีเรีย นอกจากนี้ยังมีโรคเชื้อราที่สำคัญ 3 ชนิด ได้แก่ โรคสนิมยิมโนสปอรันเจียม โรคจุดดำ และโรคเน่าขม มอดคอดลิงและแมลงวันแอปเปิล เป็นศัตรูพืชที่สร้างความเสียหายรุนแรงต่อผลแอปเปิลจนไม่สามารถจำหน่ายได้ ต้นแอปเปิลอ่อนมักถูกรบกวนโดยสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เช่น หนูและกวาง ซึ่งกินเปลือกอ่อนเป็นอาหาร โดยเฉพาะในฤดูหนาว  นอกจากนี้ ตัวอ่อนของผีเสื้อกลางคืนปีกใสแอปเปิล (ผีเสื้อกลางคืนปีกใสเข็มขัดแดง) สามารถเจาะทะลุเปลือกไม้และเข้าสู้ชั้นอาหารของต้น ทำให้เกิดความเสียหายรุนแรง
การเพาะปลูก > การผลิต

| การผลิตแอปเปิล  ปี 2022, ล้านตัน  |
| --- | --- |
จีน: 47.6
ตุรกี: 4.8
สหรัฐอเมริกา: 4.4
โปแลนด์: 4.3
อินเดีย: 2.6
ทั่วโลก: 95.8
Source: ฐานข้อมูลสถิติขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAOSTAT) ของสหประชาชาติ
การผลิตแอปเปิลทั่วโลกในปี 2022 อยู่ที่ 96 ล้านตัน โดยจีนผลิต 50% ของทั้งหมด ผู้ผลิตรองได้แก่สหรัฐอเมริกา ตุรกี และโปแลนด์
ความเป็นพิษ > อะมิกดาลิน

เมล็ดแอปเปิลมีอะมิกดาลินในปริมาณเล็กน้อย ซึ่งเป็นน้ำตาลและสารประกอบไซยาไนด์ ที่เรียกว่า ไซยาโนเจนิกไกลโคไซด์ การรับประทานเมล็ดแอปเปิลเล็กน้อยไม่เป็นอันตราย แต่หากบริโภคในปริมาณมาก อาจทำให้เกิดอาการไม่พึงประสงค์ได้ พิษจากอะมิกดาลินใช้เวลาหลายชั่วโมงจึงออกฤทธิ์ เนื่องจากไกลโคไซด์ไซยาโนเจนิกต้องถูกไฮโดรไลซ์ก่อนปล่อยไอออนไซยาไนด์ ฐานข้อมูลสารอันตรายของห้องสมุดการแพทย์แห่งชาติของสหรัฐอเมริกายังไม่มีรายงานกรณีพิษจากการบริโภคเมล็ดแอปเปิล
ความเป็นพิษ > อาการแพ้

อาการแพ้แอปเปิลชนิดหนึ่ง ซึ่งพบได้บ่อยในยุโรปตอนเหนือ เรียกว่าอาการเบิร์ชแอปเปิล (Birch-Apple Syndrome) และมักเกิดในผู้ที่แพ้ละอองเกสรเบิร์ช อาการแพ้เกิดจากโปรตีนในแอปเปิลที่มีโครงสร้างคล้ายกับสารก่อภูมิแพ้ในละอองเกสรเบิร์ช ผู้ที่แพ้โปรตีนชนิดนี้อาจมีอาการแพ้ผลไม้ ถั่ว หรือผักชนิดอื่นด้วย ปฏิกิริยานี้ทำให้เกิดอาการแพ้ในช่องปาก (Oral Allergy Syndrome - OAS) ซึ่งมักทำให้เกิดอาการคันและอักเสบในปากและคอ แต่ในบางกรณีอาจรุนแรงถึงขั้นเกิดแอนาฟิแล็กซิส ซึ่งเป็นอาการแพ้รุนแรงที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต ปฏิกิริยานี้เกิดขึ้นเมื่อรับประทานแอปเปิลดิบเท่านั้น เนื่องจากสารก่อภูมิแพ้จะถูกทำให้เป็นกลางระหว่างกระบวนการปรุงอาหาร ปริมาณสารก่อภูมิแพ้ในแอปเปิลแต่ละผลสามารถเปลี่ยนแปลงไปตามสายพันธุ์ ระดับความสุก และการเก็บรักษา การเก็บแอปเปิลเป็นเวลานานอาจเพิ่มปริมาณโปรตีนที่กระตุ้นอาการเบิร์ช-แอปเปิล
ในบางพื้นที่ เช่น เมดิเตอร์เรเนียน บางคนมีอาการแพ้แอปเปิลเนื่องจากโปรตีนที่คล้ายกับในลูกพีช อาการแพ้นี้รวมถึง OAS แต่บ่อยครั้งรุนแรงกว่า เช่น อาเจียน ปวดท้อง และลมพิษ ซึ่งอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต ผู้ที่แพ้ประเภทนี้มักไวต่อผลไม้และถั่วชนิดอื่นด้วย นอกจากนี้ การปรุงอาหารไม่สามารถทำลายโปรตีนที่ก่อให้เกิดอาการแพ้ได้ ทำให้ไม่สามารถรับประทานแอปเปิลได้ทั้งดิบและสุก โดยเฉพาะแอปเปิลที่เพิ่งเก็บเกี่ยวหรือสุกเกินไป ซึ่งมักมีโปรตีนก่อภูมิแพ้ในระดับสูงสุด
ปัจจุบัน ยังไม่มีความพยายามเพาะพันธุ์แอปเปิลที่สามารถลดอาการแพ้ได้สำหรับผู้ที่แพ้ทั้งสองประเภท
การใช้ประโยชน์

| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3> 5 ออนซ์) |
| --- | --- |
พลังงาน: 218 กิโลจูล (52 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 13.81 g
น้ำตาล: 10.39 g
ใยอาหาร: 2.4 g
 

ไขมัน: 0.17 g
 

โปรตีน: 0.26 g
 

วิตามิน
วิตามินเอ: (0%) 3 μg
ไทอามีน (บี1): (1%) 0.017 มก.
ไรโบเฟลวิน (บี2): (2%) 0.026 มก.
ไนอาซิน (บี3): (1%) 0.091 มก.
กรดแพนโทเทนิก (บี5  ) : (1%) 0.061 มก.
วิตามินบี6: (3%) 0.041 มก.
โฟเลต (บี9): (1%) 3 μg
วิตามินซี: (6%) 4.6 มก.
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (1%) 6 มก.
เหล็ก: (1%) 0.12 มก.
แมกนีเซียม: (1%) 5 มก.
ฟอสฟอรัส: (2%) 11 มก.
โพแทสเซียม: (2%) 107 มก.
สังกะสี: (0%) 0.04 มก.
 

องค์ประกอบอื่น
น้ำ: 85.56 g
 
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่  แหล่งที่มา: USDA FoodData Central
การใช้ประโยชน์ > สารอาหาร

แอปเปิลดิบประกอบด้วยน้ำ 86% และคาร์โบไฮเดรต 14% ในขณะที่ไขมันและโปรตีนมีปริมาณเล็กน้อยจนแทบไม่มีผลทางโภชนาการ แอปเปิลดิบขนาดมาตรฐานที่มีเปลือก น้ำหนัก 100 กรัม (3.5 ออนซ์) ให้พลังงาน 52 กิโลแคลอรี และมีใยอาหารในระดับปานกลาง อย่างไรก็ตาม แอปเปิลมีสารอาหารรอง (micronutrients) ในปริมาณต่ำ โดยค่าปริมาณสารอาหารอ้างอิงต่อวันของทุกชนิดอยู่ต่ำกว่า 10%
การใช้ประโยชน์ > การปรุงอาหาร

แอปเปิลสามารถแบ่งออกเป็น 3 ประเภทหลัก ได้แก่ แอปเปิลสำหรับทำอาหาร แอปเปิลสำหรับรับประทานสด และแอปเปิลสำหรับทำไซเดอร์ ซึ่งมักมีรสฝาดจัดจน "แทบจะกินไม่ได้เลย" แอปเปิลสามารถนำไปบริโภคได้หลายรูปแบบ เช่น คั้นเป็นน้ำผลไม้ กินสดในสลัด อบในพาย หรือปรุงเป็นซอสและเนยแอปเปิล นอกจากนี้ ยังสามารถอบทั้งลูก หรือใช้เป็นส่วนผสมในอาหารคาว เช่น ไส้กรอกและไส้อื่น ๆ
แอปเปิลและผลิตภัณฑ์จากแอปเปิลสามารถถนอมได้หลายวิธี วิธีดั้งเดิม ได้แก่ การอบแห้งและการผลิตเนยแอปเปิล นอกจากนี้ ยังมีการผลิตน้ำแอปเปิลและไซเดอร์ในเชิงพาณิชย์ โดยเฉพาะไซเดอร์ ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมสำคัญในบางภูมิภาค เช่น ทางตะวันตกของอังกฤษและนอร์ม็องดี
แอปเปิลเคลือบทอฟฟี (ในสหราชอาณาจักร) หรือแอปเปิลเคลือบคาราเมล (ในสหรัฐอเมริกา) เป็นขนมที่ทำโดยเคลือบแอปเปิลด้วยทอฟฟีร้อนหรือคาราเมล แล้วปล่อยให้เย็นลง นอกจากนี้ แอปเปิลและน้ำผึ้งยังเป็นอาหารที่รับประทานร่วมกันในพิธีโรช ฮาชานาห์ (Rosh Hashanah) หรือวันขึ้นปีใหม่ของชาวยิว
แอปเปิลเป็นส่วนผสมสำคัญในของหวานหลายชนิด เช่น พาย ครัมเบิล และเค้ก เมื่อปรุงสุก แอปเปิลบางสายพันธุ์สามารถบดเป็นซอสแอปเปิล (apple sauce) ซึ่งสามารถเคี่ยวต่อจนกลายเป็นแยมข้นที่เรียกว่าเนยแอปเปิล (apple butter) นอกจากนี้ แอปเปิลยังนิยมอบ ตุ๋น และใช้ปรุงร่วมกับเมนูเนื้อสัตว์บางชนิด
แอปเปิลสามารถนำไปบดหรือคั้นเป็นน้ำแอปเปิล ซึ่งสามารถดื่มได้ทั้งแบบไม่กรอง (unfiltered) ที่เรียกว่าแอปเปิลไซเดอร์ (apple cider) ในอเมริกาเหนือ และแบบกรองแล้ว โดยน้ำแอปเปิลที่ผ่านการกรองมักถูกทำให้เข้มข้นและแช่แข็ง ก่อนนำมาผสมน้ำใหม่เพื่อบริโภค น้ำแอปเปิลยังสามารถหมักเป็นไซเดอร์ (เรียกว่าฮาร์ดไซเดอร์ในอเมริกาเหนือ) ไซเดอร์คิน (ciderkin) และน้ำส้มสายชู หรือหากนำไปกลั่น จะสามารถผลิตเครื่องดื่มแอลกอฮอล เช่น แอปเปิลแจ็ก แคลวาโดส และบรั่นดีแอปเปิล
การใช้ประโยชน์ > การผลิตแบบอินทรีย์

แอปเปิลออร์แกนิกเป็นที่แพร่หลายในสหรัฐอเมริกา แต่ในยุโรป การผลิตทำได้ยากขึ้น เนื่องจากการระบาดของแมลงศัตรูพืชและโรคสำคัญหลายชนิด คณะกรรมการถาวรด้านเกษตรอินทรีย์ของสหภาพยุโรปอนุมัติให้ใช้สารกำจัดศัตรูพืชที่มีสารเคมี เช่น กำมะถัน ทองแดง จุลินทรีย์ ไวรัส ผงดินเหนียว และสารสกัดจากพืช เช่น ไพรีทรัม หรือสะเดา เพื่อปรับปรุงผลผลิตและคุณภาพของเกษตรอินทรีย์ นอกจากนี้ การเคลือบแอปเปิลด้วยดินขาว (kaolin) บาง ๆ ยังช่วยป้องกันแมลงบางชนิดและลดความเสียหายจากแสงแดด
การใช้ประโยชน์ > แอปเปิลที่ไม่เป็นสีน้ำตาล

เปลือกและเมล็ดแอปเปิลมีโพลีฟีนอล ซึ่งถูกออกซิไดซ์โดยเอนไซม์ โพลีฟีนอลออกซิเดส ทำให้เนื้อแอปเปิลที่ถูกที่หั่นเป็นแว่นหรือช้ำเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล เอนไซม์นี้เร่งปฏิกิริยาออกซิเดชันของสารประกอบฟีนอลิกให้เป็นโอควิโนน ซึ่งเป็นตัวการหลักของการเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล กระบวนการเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลทำให้รสชาติ สี และคุณค่าทางโภชนาการของแอปเปิลลดลง แอปเปิลอาร์กติก ซึ่งเปิดตัวในตลาดสหรัฐอเมริกาในปี 2019 เป็นแอปเปิลที่ได้รับการดัดแปลงพันธุกรรมให้ยับยั้งการแสดงออกของโพลีฟีนอลออกซิเดส ทำให้กระบวนการเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลช้าลง และช่วยคงคุณภาพของแอปเปิลได้นานขึ้น สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาของสหรัฐอเมริกา (FDA) ในปี 2015 และสำนักงานตรวจสอบอาหารของแคนาดา (CFIA) ในปี 2017 ยืนยันว่า แอปเปิลอาร์กติกมีความปลอดภัยและมีคุณค่าทางโภชนาการเทียบเท่ากับแอปเปิลทั่วไป
การใช้ประโยชน์ > ผลิตภัณฑ์อื่น ๆ

น้ำมันเมล็ดแอปเปิล สกัดจากการบีบอัดเมล็ดแอปเปิลเพื่อใช้ผลิตเครื่องสำอาง
ในวัฒนธรรม > ลัทธิเพแกนเยอรมัน

ในตำนานนอร์ส เทพธิดาอิดุนน์ (Iðunn) ปรากฏใน เอดดาร้อยแก้ว (เขียนโดย สนอร์รี สตูร์ลูซอน ในศตวรรษที่ 13) เธอเป็นผู้มอบแอปเปิลให้กับเหล่าเทพเจ้า เพื่อให้พวกเขาคงความอ่อนเยาว์ชั่วนิรันดร์ นักวิชาการชาวอังกฤษ เอช. อาร์. เอลลิส เดวิดสัน เชื่อมโยงแอปเปิลกับแนวปฏิบัติทางศาสนาในลัทธิเพแกนเยอรมัน ซึ่งเป็นรากฐานของลัทธิเพแกนนอร์ส เธออ้างถึงการพบถังแอปเปิลในแหล่งฝังเรือโอเซเบิร์กในนอร์เวย์ รวมถึงการค้นพบผลไม้และถั่ว (ใน สกาลด์สกาปาร์มัล อธิบายว่าอิดุนน์ถูกแปลงกายเป็นถั่ว) พบในสุสานยุคแรกของชนชาติเยอรมัน ในอังกฤษและยุโรป ซึ่งอาจมีความหมายเชิงสัญลักษณ์  และในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ ถั่วยังคงเป็นสัญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์
เดวิดสันสังเกตถึงความเชื่อมโยงระหว่างแอปเปิลกับเผ่าวานีร์ (Vanir) ซึ่งเป็นเผ่าเทพเจ้าที่เกี่ยวข้องกับความอุดมสมบูรณ์ในตำนานนอร์ส เธอยกตัวอย่างเหตุการณ์ในสกิร์นิสต์มัล (Skírnismál) (บทที่ 19 และ 20) ซึ่งสกิร์นีร์ (Skírnir) ผู้ส่งสารของเฟรยร์ (Freyr) เทพเจ้าวานีร์ มอบ "แอปเปิลทองคำ" 11 ผล เพื่อเกี้ยวพาราสีเกอร์เดอร์ (Gerðr) ผู้เลอโฉม เดวิดสันยังสังเกตถึงความเชื่อมโยงระหว่างแอปเปิลกับความอุดมสมบูรณ์ในตำนานนอร์สอีกครั้ง ในบทที่ 2 ของนิทานโวลซุงกา (Völsunga) เทพี ฟริกก์ (Frigg) ส่งแอปเปิลให้กษัตริย์ เรรีร์ (Rerir) หลังจากที่เขาอธิษฐานขอลูกจากโอดิน ผู้ส่งสารของฟริกก์ (ในร่างอีกา) ทิ้งแอปเปิลลงบนตักของเขาขณะนั่งอยู่บนเนิน เมื่อภรรยาของเรริร์กินแอปเปิลนี้ เธอตั้งครรภ์นานถึง 6 ปี และให้กำเนิดลูกชาย (ผ่านการผ่าตัดคลอด) วีรบุรุษผู้นั้นคือโวลซุง (Völsung)
เดวิดสันยังชี้ให้เห็นถึงวลี "แอปเปิลแห่งเฮล" ซึ่งปรากฏในบทกวีของนักประพันธ์ ธอร์บียอร์น บรูนาร์ซอน ในศตวรรษที่ 11 เธอระบุว่าเรื่องนี้อาจสะท้อนถึงความเชื่อของบรูนาร์ซอน ที่มองว่าแอปเปิลเป็นอาหารของคนตาย เดวิดสันยังตั้งข้อสังเกตว่า เทพธิดาเนฮาเลนเนีย (Nehalennia) ซึ่งอาจเป็นเทพธิดาเยอรมัน มักปรากฏตัวพร้อมกับแอปเปิล นอกจากนี้ เรื่องราวลักษณะเดียวกันนี้ยังพบได้ในตำนานไอริชยุคแรก เดวิดสันยืนยันว่า แม้การเพาะปลูกแอปเปิลในยุโรปตอนเหนือจะมีมาตั้งแต่ยุคจักรวรรดิโรมัน โดยมีต้นกำเนิดจากตะวันออกใกล้ แต่พันธุ์แอปเปิลพื้นเมืองในยุโรปตอนเหนือกลับมีขนาดเล็กและมีรสขม เดวิดสันสรุปว่า ในตำนานของอิดุนน์ "เราอาจเห็นเงาสะท้อนเลือนรางของสัญลักษณ์เก่าแก่ เทพีผู้พิทักษ์ผลไม้แห่งชีวิตจากโลกอื่น"
ในวัฒนธรรม > ตำนานเทพเจ้ากรีก

แอปเปิลปรากฏในประเพณีทางศาสนาหลายแห่ง รวมถึงเทพนิยายกรีกและโรมัน ซึ่งมีความหมายหลากหลาย ทั้งเป็นสัญลักษณ์ของความขัดแย้ง ความอุดมสมบูรณ์ และการเกี้ยวพาราสี ในตำนานเทพเจ้ากรีก เฮราคลีส วีรบุรุษกรีก ต้องเดินทางไปยังสวนเฮสเพอริเดส เพื่อเก็บแอปเปิลทองคำจากต้นไม้แห่งชีวิต ซึ่งเติบโตอยู่กลางสวน เป็นหนึ่งในสิบสองภารกิจของเขา
เอริส เทพีแห่งความขัดแย้งของกรีก ไม่พอใจที่ไม่ได้รับเชิญไปร่วมงานแต่งงานของพีลยูส และธีทิส เพื่อเป็นการแก้แค้น เธอโยนแอปเปิลทองคำที่จารึกคำว่า Καλλίστη (Kallistē แปลว่า "แด่ผู้เลอโฉมที่สุด") ลงไปในงานแต่งงาน เทพธิดาสามองค์ต่างอ้างสิทธิ์ในแอปเปิล ได้แก่ ฮีรา อะธีนา และแอโฟรไดที ปารีสแห่งทรอย  ถูกเลือกให้ตัดสินว่าใครสมควรได้รับแอปเปิล ฮีราและอะธีนาพยายามติดสินบนเขา แต่แอโฟรไดทีเสนอ เฮเลนแห่งสปาร์ตา หญิงงามที่สุดในโลกเป็นรางวัล เขามอบแอปเปิลให้แอโฟรไดที ซึ่งนำไปสู่สงครามกรุงทรอยในเวลาต่อมา
ในกรีกโบราณ แอปเปิลเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเทพีแอโฟรไดที การขว้างแอปเปิลไปให้ใครสักคนเป็นสัญลักษณ์ของการแสดงความรัก และในทำนองเดียวกัน การรับแอปเปิลหมายถึงการยอมรับความรักนั้น สุภาษิตที่เชื่อว่าเป็นของ เพลโต กล่าวไว้ว่า:
ข้าขว้างแอปเปิลให้เจ้า หากเจ้าปรารถนารักข้า จงรับมันไว้และแบ่งปันวัยสาวของเจ้ากับข้า แต่หากเจ้าคิดต่างไปจากที่ข้าภาวนาให้เป็น จงรับมันไว้เถิด แล้วพิจารณาว่า ความงามนั้นไม่จีรัง
อตาลันตา จากตำนานกรีก แข่งขันวิ่งกับชายทุกคนที่ต้องการแต่งงานกับเธอ เพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงาน เธอสามารถเอาชนะทุกคนได้ ยกเว้น ฮิปโปเมเนส (ซึ่งรู้จักกันในชื่อ เมลานิออน ชื่อที่อาจมาจากคำว่า เมลอน ซึ่งในภาษากรีกแปลว่า "แอปเปิล" หรือผลไม้) เอาชนะเธอได้ด้วยไหวพริบ ไม่ใช่ความเร็ว ฮิปโปเมเนสรู้ว่าเขาไม่อาจเอาชนะอตาลันตาได้ด้วยความเร็วเพียงอย่างเดียว จึงใช้แอปเปิลทองคำสามลูก (ของขวัญจากแอโฟรไดที เทพีแห่งความรัก) เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ แม้ต้องใช้แอปเปิลสามลูกและพละกำลังทั้งหมดของเขา แต่ในที่สุด ฮิปโปเมเนสก็ชนะการแข่งขัน และได้อตาลันตาเป็นคู่ครอง
ในวัฒนธรรม > ตำนานเซลติก

ในตำนานเซลติก โลกหลังความตายมีหลายชื่อ หนึ่งในนั้นคือ เอเมน อับลาช (Emain Ablach) ซึ่งแปลว่า "เอเมนแห่งต้นแอปเปิล" ชื่อนี้เชื่อมโยงกับตำนานแอวาลอน (Avalon) ในเรื่องราวของกษัตริย์อาเธอร์ และในภาษาเวลส์ โลกหลังความตาย ถูกเรียกว่ายินนิส อัฟฟอลลอน (Ynys Afallon) แปลว่า "เกาะแอปเปิล"
ในวัฒนธรรม > จีน

ในประเทศจีน แอปเปิลเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพ เนื่องจากเสียงของคำว่า "แอปเปิล" (苹果, Píngguǒ) และ "สันติภาพ" (平安, Píng'ān) เป็นเสียงพ้องในภาษาจีนกลางและกวางตุ้ง เมื่อรวมกัน คำว่า Píngānguǒ (平安果) แปลว่า "แอปเปิลแห่งสันติภาพ" นอกจากนี้ ชื่อของวันคริสต์มาสอีฟ ในภาษาจีนกลางคือ Píngānyè (平安夜) แปลว่า "ค่ำคืนอันเงียบสงบ" ทำให้การมอบแอปเปิลเป็นของขวัญในเทศกาลนี้เป็นที่นิยม เพื่อเป็นการอวยพรให้ให้เพื่อนและเพื่อนร่วมงานมีสันติสุขและปลอดภัย
ในวัฒนธรรม > ศิลปะคริสเตียน

แม้ว่าหนังสือปฐมกาลจะไม่ได้ระบุชนิดของผลไม้ต้องห้ามแห่งสวนเอเดน แต่ในประเพณีคริสเตียน เชื่อกันว่าผลไม้นั้นคือแอปเปิล ซึ่งอีฟเกลี้ยกล่อมให้อาดัมกินร่วมกับเธอ ต้นกำเนิดของการระบุว่าผลไม้ต้องห้ามเป็นแอปเปิล แอปเปิล อาจมาจากการเล่นคำในภาษาละตินระหว่าง mālum (แอปเปิล) และ mălum (ปีศาจ) ซึ่งมักเขียนเหมือนกันว่า malum ใน ปฐมกาล 2:17 ต้นไม้แห่งผลไม้ต้องห้ามถูกเรียกว่า "ต้นไม้แห่งความรู้เรื่องดีและชั่ว" ซึ่งในภาษาละติน "ดีและชั่ว" คือ bonum et malum
จิตรกรยุคเรอเนสซองส์ อาจได้รับอิทธิพลจากตำนานแอปเปิลทองคำในสวนเฮสเพอริเดส ทำให้เรื่องราวของอาดัมและอีฟ แอปเปิลกลายเป็นสัญลักษณ์ของความรู้ ความเป็นอมตะ การล่อลวง การตกต่ำของมนุษย์ และบาป  "แอปเปิลของอาดัม" (Adam's apple) ซึ่งเป็นชื่อของ กล่องเสียงมาจากความเชื่อว่าเกิดจากผลไม้ต้องห้ามยังคงอยู่ในลำคอของอาดัม นอกจากนี้ แอปเปิลยังถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของการล่อลวงทางเพศ และมักปรากฏในงานศิลปะหรือวรรณกรรมในเชิงสัญลักษณ์หรือเสียดสี
ในวัฒนธรรม > สุภาษิต

สุภาษิตที่ ว่า "กินแอปเปิลวันละผลทำให้ไม่ต้องไปหาหมอ" (An apple a day keeps the doctor away) กล่าวถึงคุณประโยชน์ของแอปเปิลต่อสุขภาพ มีที่มาจากเวลส์ในศตวรรษที่ 19 โดยวลีดั้งเดิมคือ "กินแอปเปิลก่อนนอน แล้วหมอจะไม่มีรายได้" (Eat an apple on going to bed, and you'll keep the doctor from earning his bread) ในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 วลีนี้ได้พัฒนาเป็น "แอปเปิลวันละลูก ไม่ต้องจ่ายค่าหมอ" (an apple a day, no doctor to pay) และ "แอปเปิลวันละลูกทำให้หมอหนีไป" (an apple a day sends the doctor away) วลีที่คุ้นเคยในปัจจุบันถูกบันทึกเป็นครั้งแรกในปี 1922
อ่านเพิ่ม

Browning, Frank (1998). Apples (First ed.). New York: North Point Press. ISBN 978-0-86547-537-3. LCCN 98027252. OCLC 39235786.
Hanson, Beth; Marinelli, Janet; Saphire, Sigrun Wolff; Tebbitt, Mark, บ.ก. (2003). The Best Apples to Buy and Grow (ภาษาอังกฤษ) (First ed.). Brooklyn, New York: Brooklyn Botanic Garden. ISBN 978-1-889538-66-2. OCLC 60384060.
Juniper, Barrie E.; Mabberley, David J. (2006). The Story of the Apple (First ed.). Portland, Oregon: Timber Press. ISBN 978-0-88192-784-9. LCCN 2006011869. OCLC 67383484.
Phillips, Michael (1998). The Apple Grower : A Guide for the Organic Orchardist (ภาษาอังกฤษ) (First ed.). White River Junction, Vermont: Chelsea Green Publishing. ISBN 978-1-890132-04-0. LCCN 98003631. OCLC 38731995.
Sanders, Rosie (2010). The Apple Book (ภาษาอังกฤษ) (Second ed.). London: Frances Lincoln Limited. ISBN 9780711231412. OCLC 646397065.