stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮอ ฮวัง-อก
อภิเษกสมรส

พระนางฮออภิเษกสมรสกับพระเจ้าซูโรแห่งคึมกวันคายาขณะมีพระชนมายุได้ 16 พรรษา ได้รับพระราชทานพระนามว่า "ฮวังอก" แปลว่า หยกเหลือง และชื่อสกุล "ฮอ" พระนางฮอมีพระราชดำรัสเกี่ยวกับการเดินทางมายังคายาไว้ว่า มีเทพสวรรค์ปรากฏในฝันของพระชนกชนนีว่า ให้ส่งพระนางฮอไปอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซูโร ผู้ที่จะได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งคายา ด้วยเหตุนี้พระนางฮอจึงถูกส่งลงเรือไปยังคายา หลังการเดินทางรอนแรมผ่านมาได้สองเดือน พระนางก็พบต้นท้อบ็อนโด ถือเป็นนิมิตอันดี เพราะท้อชนิดนี้จะออกผลทุก ๆ 3,000 ปี
พระเจ้าซูโรทรงคัดเลือกหญิงพรหมจรรย์เข้าราชสำนักโดยอ้างว่าทรงได้รับบัญชาจากสวรรค์ แล้วรับสั่งให้ยูช็อนกัน (Yuch'ŏn-gan) นำม้าและเรือไปยังเกาะมังซัน ทางตอนใต้ของราชธานี ณ ที่นั่นยูช็อนกันได้พบกับเรือลำหนึ่งที่กางใบสีแดงและติดธงแดง เมื่อพบเช่นนั้นจึงรีบแล่นเรือกลับราชธานีนำความไปกราบทูลพระเจ้าซูโร พระเจ้าซูโรจึงทรงส่งให้ผู้นำตระกูล 9 ตระกูลไปต้อนรับ เชื้อเชิญผู้โดยสารบนเรือให้เข้าไปยังพระราชวัง แต่พระนางฮอตรัสว่าจะไม่เสด็จไปกับคนแปลกหน้า พระเจ้าซูโรจึงปลูกพลับพลาบริเวณเนินเขาใกล้พระราชวัง หลังจากนั้นพระนางฮอจึงเสด็จขึ้นมาพร้อมด้วยข้าทาสบริวาร ทาสทั้งยี่สิบคนของเจ้าหญิงถือทองคำ เงิน อัญมณี ผ้าตาดทอง และภาชนะบนโต๊ะอาหารมาด้วย ก่อนจะเริ่มพระราชพิธีอภิเษกสมรส พระนางฮอทรงเปลื้องพระสนับเพลาผ้าไหมออก ก่อนจะเสด็จไปยังภูเขาแห่งวิญญาณ พระเจ้าซูโรทรงมีพระราชดำรัสกับพระนางฮอว่าทรงล่วงรู้ว่าพระนางฮอจะต้องเสด็จมา และพระองค์จะไม่อภิเษกสมรสกับหญิงอื่นที่ขุนนางทูลถวายอีก
เมื่อมีพระพี่เลี้ยงบางคนของพระนางฮอทูลลากลับมาตุภูมิ พระเจ้าซูโรได้พระราชทานผ้าป่านให้คนละ 30 ม้วน (หนึ่งม้วนมี 40 หลา) นอกจากนี้ยังทรงพระราชทานข้าวสารแก่พระพี่เลี้ยงคนหนึ่งจำนวนสิบกระสอบ พระนางฮอยังอยู่ประทับอยู่ในพระราชวัง ส่วนข้าราชบริพารและภรรยาของพวกเขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์แยกออกไปจากวัง ส่วนข้าทาสชั้นล่างของพระองค์อาศัยอยู่ในเรือนรับรองที่จัดไว้ให้จำนวน 20 ห้อง
ผู้สืบสันดาน

พระเจ้าซูโรและพระนางฮอมีพระราชบุตรด้วยกัน 12 พระองค์ พระองค์ใหญ่ชื่อพระเจ้าโคดึง พระนางฮอทูลขอพระราชสวามีว่าขอพระราชบุตรสองพระองค์ใช้ชื่อสกุลเดิมของพระนางคือสกุลฮอแห่งคิมแฮ ส่วนพระราชบุตรอีกแปดพระองค์ใช้สกุลคิมแห่งคิมแฮ และอีกพระองค์ใช้ชื่อสกุลอีแห่งอินช็อน ในเอกสารของจิลบูรัม (Jilburam) ระบุว่าพระราชโอรสเจ็ดพระองค์คือ ฮเยจิน, คักโช, ชีกัม, ด็องกย็อน, ดูมู, ช็องฮ็อง และคเยจัง เจริญรอยตามโพอก (Po-Ok) พระมาตุลา ด้วยการออกบวชในศาสนาพุทธ อย่างไรก็ตาม มีชาวเกาหลีกว่าหกล้านคนสืบสันดานมาจากพระนางฮอ
ในพงศาวดารระบุว่าพระนางฮอสวรรคตขณะมีพระชนมายุ 157 พรรษา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮอ ฮวัง-อก
Tomb of Queen Suro
เขตคาวาซากิ

| เขตคาวาซากิ 川崎区 |
| --- | --- |
เขต
เขตอุตสาหกรรมเคฮิง
ที่ตั้งของเขตคาวาซากิ (เน้นสีม่วง) ในนครคาวาซากิ
เขตคาวาซากิที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°31′46″N 139°42′12″E﻿ / ﻿35.52944°N 139.70333°E﻿ / 35.52944; 139.70333
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  คานางาวะ
นคร:  คาวาซากิ
ก่อตั้ง: 1 เมษายน 1972
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 39.53 ตร.กม. (15.26 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม 2022)
 • ทั้งหมด: 230,553 คน
 • ความหนาแน่น: 5,832 คน/ตร.กม. (15,100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
ที่อยู่: 8-banchi Higashida, Kawasaki-ku Kawasaki-shi, Kanagawa-ken 210-8570
เว็บไซต์: สำนักงานเขตคาวาซากิ
เขตคาวาซากิ (ญี่ปุ่น: 川崎区; โรมาจิ: Kawasaki-ku) เป็นหนึ่งในเจ็ดเขตของนครคาวาซากิ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น และถือเป็นเขตศูนย์กลางของนครคาวาซากิ ข้อมูลเมื่อ 2010 เขตคาวาซากิมีจำนวนประชากรประมาณ 216,826 คน มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 39.21 ตารางกิโลเมตร (15.14 ตารางไมล์) และมีความหนาแน่นของประชากร 5,530 คนต่อตารางกิโลเมตร เขตคาวาซากิมีโคเรียทาวน์ซึ่งเป็นย่านที่อยู่อาศัยของชาวเกาหลีที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของญี่ปุ่น
ภูมิศาสตร์

เขตคาวาซากิตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดคานางาวะ อยู่ทางทิศตะวันออกของนครคาวาซากิ มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับมหานครโตเกียว โดยมีแม่น้ำทามะเป็นเส้นแบ่งอาณาเขต ทิศตะวันออกและทิศใต้ติดกับอ่าวโตเกียว พื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตคาวาซากิเป็นพื้นที่จากการถมทะเล
ภูมิศาสตร์ > อาณาเขตติดต่อ

ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ: เขตไซไว นครคาวาซากิ
ทิศตะวันตกเฉียงใต้: เขตสึรูมิ นครโยโกฮามะ
ทิศเหนือ: เขตโอตะ มหานครโตเกียว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการเขตคาวาซากิ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ฮาชิบะ ฮิเดกัตสึ

| ฮาชิบะ ฮิเดกัตสึ |
| --- | --- |

ชื่อพื้นเมือง: ฮาชิบะ ฮิเดกัตสึ
ชื่อเล่น: อตสึงิมารุ
เกิด: ค.ศ. 1567 จังหวัดโอวาริ
เสียชีวิต: 29 มกราคม ค.ศ. 1586 (18–19 ปี) ปราสาทคาเมยามะ จังหวัดทัมบะ
รับใช้:  ตระกูลโอดะ  ตระกูลโทโยโตมิ
บังคับบัญชา: ปราสาทคาเมยามะ (เกียวโต)
การยุทธ์: ยุทธการที่ยามาซากิ ยุทธการที่โคมากิและนางากูเตะ
ความสัมพันธ์: โอดะ โนบูนางะ (พ่อ) โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ (พ่อบุญธรรม)
ฮาชิบะ ฮิเดกัตสึ (ญี่ปุ่น: 羽柴 秀勝; โรมาจิ: Hashiba Hidekatsu; ค.ศ. 1567 – 29 มกราคม ค.ศ. 1586) เป็นซามูไรชาวญี่ปุ่น และบุตรคนที่สี่ของโอดะ โนบูนางะ ผู้นำทหารที่มีชื่อเสียง และได้รับการเลี้ยงดูในวัยเด็กโดยโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ
ครอบครัว

พ่อ: โอดะ โนบูนางะ (ค.ศ. 1536–1582)
พ่อบุญธรรม: โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ (ค.ศ. 1536–1598)
พี่/น้องชาย:
โอดะ โนบูตาดะ (ค.ศ. 1557–1582)
โอดะ โนบูกัตสึ (ค.ศ. 1558–1630)
โอดะ โนบูตากะ (ค.ศ.1558–1583)
โอดะ คัตสึนางะ (ค.ศ. 1568–1582)
โอดะ โนบูฮิเดะ (ค.ศ. 1571–1597)
โอดะ โนบูตากะ (ค.ศ. 1576–1602)
โอดะ โนบูโยชิ (ค.ศ. 1573–1615)
โอดะ โนบูซาดะ (ค.ศ. 1574–1624)
โอดะ โนบูโยชิ (เสียชีวิตใน ค.ศ. 1609)
โอดะ นางัตสึงุ (เสียชีวิตใน ค.ศ. 1600)
โอดะ โนบูมาซะ (ค.ศ.1554–1647)
พี่/น้องสาว:
โทกูฮิเมะ (ค.ศ. 1559–1636)
ฟูยูฮิเมะ (ค.ศ. 1561–1641)
ฮิเดโกะ (เสียชีวิตใน ค.ศ. 1632)
เอฮิเมะ (ค.ศ. 1574–1623)
โฮโอนิง
ซันโนมารูโดโนะ (เสียชีวิตในค.ศ. 1603)
สึรูฮิเมะ
บรรณานุกรม

Hall, John Whitney, McClain, James L. and Jansen, Marius B. (1991). The Cambridge History of Japan. Cambridge: Cambridge University Press.ISBN 0521223555.
เขตคารากา

| เขตคารากา เขตบริหารคารากา เขตที่ 13 |
| --- | --- |
เขต
 สถานที่สำคัญในเขตเขตคารากา
แผนที่ของประเทศฟิลิปปินส์แสดงที่ตั้งของเขตคารากา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
หมู่เกาะ: มินดาเนา
ศูนย์กลางการบริหารเขต: บูตูอัน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 21,478.35 ตร.กม. (8,292.84 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 2,596,709 คน
 • ความหนาแน่น: 120 คน/ตร.กม. (310 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
จังหวัด:  5  ฮีลากังอากูซัน   ตีโมกอากูซัน   คาปูลูอังดีนากัต   ฮีลากังซูรีเกา   ตีโมกซูรีเกา  
เมือง:  6  บายูกัน   บิสลีก   บูตูอัน   คาบัดบารัน   ซูรีเกาซิตี   ตันดัก  
เทศบาล: 70
บารังไกย์: 1,310
ผู้แทนราษฎร: 7
ภาษา: เซบัวโน ซูริเกานอน/ตันดากานอน บูตัวนอน กามาโย มาโนโบ และอื่น ๆ
เขตคารากา หรือ เขตบริหารคารากา หรือ เขตที่ 13 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะมินดาเนา เขตนี้ถูกก่อตั้งโดย กฎหมายสาธารณรัฐที่ 7901 เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 เขตประกอบไปด้วย 5 จังหวัด,6 นคร, 67 เทศบาล และ 1,311 บารังไกย์ โดยเมืองบูตูอันเป็นศูนย์กลางบริหารของเขต
ภูมิศาสตร์

เขตคารากา ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะมินดาเนา ตั้งอยู่ระหว่าง 8 00' ถึง 10 30' ละติจูดเหนือ และระหว่าง 125 15' ถึง 126 30' ลองจิจูดตะวันออก ติดกับทะเลโบโฮลทางทิศเหนือ, เขตดาเบาทางทิศใต้, เขตฮีลากังมินดาเนาทางทิศตะวันตก และทะเลฟิลิปปินในมหาสมุทรแปซิฟิกทางทิศตะวันออก
เขตมีพื้นที่ 18,846.97 ตารางกิโลเมตร (7,276.86 ตารางไมล์) คิดเป็นร้อยละ 6.3 ของพื้นที่ทั้งประเทศ และร้อยละ 18.5 ของเกาะมินดาเนา โดยพื้นที่ร้อยละ 47.6 ของเขต เป็นพื้นที่ของตีโมกอากูซันเพียงจังหวัดเดียว สำหรับพื้นที่ทางบกทั้งหมดนั้น ร้อยละ 71.22 เป็นป่าไม้ ส่วนอีกร้อยละ 28.78% เป็นพื้นที่เพาะปลูกและค้าขาย
การแบ่งเขตการปกครอง

ประกอบด้วย 5 จังหวัด, 1 นครที่มีประชากรอาศัยอย่างสูง, 5 นครทั่วไป, 70 เทศบาล และ 1,310 บารังไกย์
| จังหวัด>  | จังหวัด>  | เมืองหลัก>  | ประชากร (ค> ศ. 2015) . | ประชากร (ค> ศ. 2015) . | พื้นที่> ตร.กม. | พื้นที่> ตร.ไมล์ | ความหนาแน่น> /ตร.กม. | ความหนาแน่น> /ตร.ไมล์ | นคร>  | เทศบาล>  | บารังไกย์>  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฮีลากังอากูซัน | ฮีลากังอากูซัน | คาบัดบารัน | 13.7% | 354,503 | 2,730.24 | 1,054.15 | 130 | 340 | 1 | 10 | 166 |  |
| ตีโมกอากูซัน | ตีโมกอากูซัน | โปรสเปอรีดัด | 27.0% | 700,653 | 9,989.52 | 3,856.98 | 70 | 180 | 1 | 13 | 314 |  |
| คาปูลูอังดีนากัต | คาปูลูอังดีนากัต | ซานโฮเซ | 4.9% | 127,152 | 1,036.34 | 400.13 | 120 | 310 | 0 | 7 | 100 |  |
| ฮีลากังซูรีเกา | ฮีลากังซูรีเกา | ซูรีเกาซิตี | 18.7% | 485,088 | 1,972.93 | 761.75 | 250 | 650 | 1 | 20 | 335 |  |
| ตีโมกซูรีเกา | ตีโมกซูรีเกา | ตันดัก | 22.8% | 592,250 | 4,932.70 | 1,904.53 | 120 | 310 | 2 | 17 | 309 |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 2,596,709 | 21,478.35 | 8,292.84 | 120 | 310 | 6 | 70 | 1,310 |  |
  †  บูตูอัน เป็นเมืองที่มีประชากรอาศัยอย่างสูง และเป็นเอกเทศจากจังหวัดฮีลากังอากูซัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตคารากา
National Statistical Coordination Board: REGION XIII (Caraga)
| ด ค กเขตของประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ลูซอน |  I — เขตอีโลโคส  II — ลัมบักนางคากายัน  III — กิตนางลูโซน  IV-A — คาลาบาร์โซน  มีมาโรปา‎ — เขตเซาท์เวสเทิร์นตากาล็อก  V — เขตบีโคล  CAR — เขตบริหารคอร์ดิลเยรา‎  NCR — เขตนครหลวงมะนิลา  |  |
| วิซายัส‎ |  VI — คันลูรังคาบีซายาอัน  VII — กิตนางคาบีซายาอัน  VIII — ซีลางังคาบีซายาอัน  |  |
| มินดาเนา |  IX — ตังไวนางซัมบวงกา‎  X — ฮีลากังมินดาเนา‎  XI — เขตดาเบา  XII — โซกซาร์เจน  XIII — คารากา‎  BARMM — เขตปกครองตนเองบังซาโมโรมินดาเนามุสลิม  |  |
| เขตในอดีต |  ARMM — เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม  NIR — เขตเกาะเนโกรส  เขตเซาเทิร์นตากาล็อก  |  |
แผนที่ทางรัฐกิจ
เมืองบูตูอัน
เการ์ กูรา

เการ์ กูรา (ญี่ปุ่น: がうる・ぐら; โรมาจิ: Gauru Gura; อังกฤษ: Gawr Gura) เป็นเวอร์ชวลยูทูบเบอร์สังกัดโฮโลไลฟ์ โปรดักชัน เธอเป็นสมาชิกของโฮโลไลฟ์มิธร่วมกับ ทากานาชิ คิอาระ, โมริ คาลิโอเป, นิโนมาเอะ อินะ'นิส และวัตสัน อาเมเลีย เธอเปิดตัวเมื่อวันที่ 13 กันยายน 2020 ปัจจุบันเธอมีผู้ติดตามบน ยูทูบ มากกว่า 4 ล้านคน ซึ่งมากที่สุดสำหรับเวอร์ชวลยูทูบเบอร์
ภาพรวม

คัฟเวอร์คอร์โปเรชัน ประกาศออดิชันสำหรับผู้ที่ใช้ ภาษาอังกฤษ ตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน ถึง 24 พฤษภาคม 2020 จากความสำเร็จระดับโลกของเวอร์ชวลยูทูบเบอร์ในญี่ปุ่น โดยตัวละครของเการ์ กูรา ถูกออกแบบโดยอามาชิโระ นัตสึกิ
เการ์ กูรา ได้เปิดตัวบนทวิตเตอร์เมื่อวันที่ 9 กันยายน และเริ่มถ่ายทอดสดบนยูทูบครั้งแรกในวันที่ 13 กันยายน โดยมีผู้รับชมมากกว่า 45,000 คนที่รับชมการถ่ายทอดสดเปิดตัวของเธอและวิดีโอดังกล่าวมียอดผู้เข้าชมมากกว่า 800,000 ครั้งในสามวัน
กิจกรรม

การถ่ายทอดสดของเธอมุ่งเน้นไปที่ความบันเทิง ส่วนใหญ่ประกอบด้วย การเล่นเกม, คาราโอเกะ และการพูดคุยกับผู้ชม ผู้ชมของเธอถูกเรียกว่า "ชัมบัดส์" (Chumbuds) และ "ชริมป์" (Shrimps)
หลังจากการเปิดตัวของเธอประมาณ 1 เดือนในวันที่ 22 ตุลาคม 2020 ช่องยูทูบของเธอมีผู้ติดตามถึง 1 ล้านคน และในวันที่ 18 มกราคม 2021 เธอมีผู้ติดตามถึง 2 ล้านคน เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคมเธอมีผู้ติดตามถึง 2.97 ล้านคน แซงหน้าคิสึนะ ไอ ในฐานะวีทูบเบอร์ที่มีผู้ติดตามมากที่สุดบนยูทูบ สามวันถัดมาเธอมีผู้ติดตามถึง 3 ล้านคน ซึ่งเป็นเวอร์ชวลยูทูบเบอร์เดี่ยวคนแรกที่บรรลุเป้าหมายนี้
ในวันที่ 7 พฤษภาคม เการ์ กูราได้เปิดตัวชุดลำลองใหม่ของเธอ ซึ่งเป็นการถ่ายทอดสดของเวอร์ชวลยูทูบเบอร์ที่มีผู้ชมมากที่สุด ณ เวลานั้น โดยมีผู้ชมพร้อมกันมากกว่า 190,000 คน
ผลงาน > ซิงเกิล

| ชื่อ | วันที่วางจำหน่าย | ค่ายเพลง | รูปแบบ |
| --- | --- | --- | --- |
| "REFLECT" | 22 มิถุนายน 2021 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
ผลงาน > ในชื่อโฮโลไลฟ์ไอดอลโปรเจ็กต์

| ชื่อ | วันที่วางจำหน่าย | ค่ายเพลง | รูปแบบ |
| --- | --- | --- | --- |
| ญี่ปุ่น: 青春アーカイブ; โรมาจิ: "Seishun Archive" | 2 กรกฎาคม 2566 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
ผลงาน > ร่วมกับศิลปินอื่น

| ชื่อ | กับ | วันที่วางจำหน่าย | ค่ายเพลง | รูปแบบ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| "Domination! All the World Is an Ocean" | UMISEA | 19 กันยายน 2021 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
| "Journey Like a Thousand Years 千年の旅" | โฮโลไลฟ์อิงลิช "มิธ" | 14 มกราคม 2022 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
| "Q" | โมริ คาลิโอเป | 5 กุมภาพันธ์ 2022 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
| "It Comes Ryuuu And It goes Kyuuu" | UMISEA | 29 สิงหาคม 2022 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
| "Non-Fiction" | โฮโลไลฟ์อิงลิช "มิธ" | 28 กันยายน 2022 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
| "Sweet Appetite" | ฮาคอส เบลซ์ | 17 กุมภาพันธ์ 2023 | VIA/Toy's Factory | ดิจิทัลซิงเกิล |
| "UMISEA no SACHIHAPPY!" | UMISEA | 3 พฤษภาคม 2023 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
| "Connect the World" | โฮโลไลฟ์อิงลิช | 17 มิถุนายน 2023 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
| "Ocean wave Party☆Live!" | UMISEA | 14 สิงหาคม 2023 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
| "SHINKIRO" | โฮโชว มารีน | 13 พฤศจิกายน 2023 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
| "ReUnion" | โฮโลไลฟ์อิงลิช "มิธ" | 11 มการคม 2024 | Cover Corp. | ดิจิทัลซิงเกิล |
รายพระนามพระมหากษัตริย์อินเดีย

ต่อไปนี้เป็นบทความเกี่ยวกับรายพระนามพระมหากษัตริย์อินเดีย เป็นหนึ่งในหลาย ๆ รายชื่อผู้ดำรงตำแหน่งที่เป็นพระมหากษัตริย์ รวมถึงผู้ที่กล่าวว่าได้ปกครองส่วนหนึ่งของอนุทวีปอินเดีย รวมถึงประเทศศรีลังกาอีกด้วย
ในทวีปเอเชียใต้ ศูนย์กลางหลักของวัฒนธรรมอินเดีย
พระมหากษัตริย์ชาวอินเดียยุคแรกรู้จักเฉพาะจากวรรณคดีสันสกฤตเท่านั้น โดยเฉพาะมหากาพย์มหาภารตะและรามายณะ ซึ่งทั้งสองได้ให้รายละเอียดของพระมหากษัตริย์มากมาย และปฏิสัมพันธ์ระหว่างกัน นักประวัติศาสตร์หลายคนถือว่าสิ่งเหล่านี้เป็นแหล่งที่เกี่ยวข้องมากที่สุดของยุคประวัติศาสตร์ตอนต้น และมหากาพย์เหล่านี้ได้รับการพัฒนาหลายศตวรรษหลังจากช่วงเวลาหลัก
เอกสารทางประวัติศาสตร์ประเภทแรก ๆ ได้แก่ เหรียญโลหะหรือกหาปณะที่มีไม้บรรทัด หรืออย่างน้อยราชวงศ์ ในเวลานั้น เหรียญที่มีเครื่องหมายเจาะเหล่านี้ออกประมาณ 600 ปีก่อนคริสตศักราช และอุดมสมบูรณ์ภายใต้ราชวงศ์โมริยะใน 300 ปีก่อนคริสตศักราช นอกจากนี้ยังมีศิลาจารึกและบันทึกสารคดีจากวัฒนธรรมต่างประเทศในช่วงเวลานี้
นักปกครองจักรพรรดิหลักหรือปกครองจักรพรรดิกัวซีของอินเดียเหนือค่อนข้างชัดเจนตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป แต่นักปกครองท้องถิ่นจำนวนมาก และสถานการณ์ในที่ราบสูงเดกกันและอินเดียใต้มีจารึกหินที่ชัดเจนน้อยกว่าตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษแรก แหล่งที่มาหลักของประวัติศาสตร์อินเดียใต้คือวรรณคดีสังคม (Sangam) ที่มีอายุตั้งแต่ 300 ปีก่อนคริสตศักราช วันที่สำหรับนักปกครองหลายคนเป็นการเก็งกำไรหรืออย่างน้อยก็ไม่แน่นอน ประวัติสมัยต้นของหลายราชวงศ์ของอินเดียโบราณและปัจจุบันยังไม่แน่นอน
อาณาจักรไหเหยะ

มหาราชอธรรษ (เจ้าปุรุรวาส)
มหาราชอายุ
มหาราชนหุษะ
มหาราชยะยาติ
มหาราชยาฑุ
มหาราชสหัสรชิต
มหารัชศัตชิต
มหาราชไหเห –  (ผู้ก่อตั้งอาณาจักรไหเหยะ)
มหาราชธรรม
มหาราชธรรมเนตร
มหาราชกุณฏิราช
มหาราชสาห์ชิต
มหาราชมหิศมัน – (ผู้ก่อตั้งมหิศมติ)
มหาราชภัทรเสน
มหาราชทุรทภ
มหาราชธันนัก
มหาราชกฤตวิรยาอรชุน
มหาราชสหัสรชุน (กรตวิรยะ อรชุน)
มหาราชเวรเสน (ชัยธวัช)
ต่อมาถูกแบ่งแยกตามวรรณะย่อยต่างๆ ได้แก่ กันสรา กเสรา ตมระกร ฐาเฐระ ตัมบัต และอีกมากมาย
อาณาจักรไหเหยะ > อาณาจักรไหเหยะยุคกลาง

หลายราชวงศ์ในยุคกลางตอนต้น ซึ่งรวมถึงราชวงศ์กลจุรีและอาณาจักรมูษิกแห่งเกรละ อ้างว่าสืบเชื้อสายมาจากไหเหยะ
ราชวงศ์มคธ

บทความหลัก: แคว้นมคธ
ราชวงศ์มคธ > ราชวงศ์พริหัทรถะ (1700 – 682 ปีก่อนคริสตกาล)

| พระมหากษัตริย์ | ครองราชย์ (ปีก่อนคริสตกาล) |
| --- | --- |
พระเจ้าพริหัทรถะ: 
พระเจ้าชรสันธะ: 
พระเจ้าสหเทวะแห่งแคว้นมคธ: 
พระเจ้าโสมธิ: 1661–1603 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าสรุตสรวาส: 1603–1539 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าอยุตยุส: 1539–1503 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้านิรามิตร: 1503–1463 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าสุกศาสตร์: 1463–1405 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าพริหัฏกรมัน: 1405–1382 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าเสนาชิต: 1382–1332 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าสรุตนชัย: 1332–1292 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าวิประ: 1292–1257 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าสุฉิ: 1257–1199 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าเกษมยะ: 1199–1171 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าสุพรตา: 1171–1107 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าธรรม: 1107–1043 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าสุสุมะ: 1043–970 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าทริธเสนา: 970–912 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าสุมติ: 912–879 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าสุพละ: 879–857 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าสุนิตา: 857–817 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าสัตยาชิต: 817–767 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าวิศวชิต: 767–732 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าริปุนชัย: 732–682 ปีก่อนคริสตกาล
(พระเจ้าริพุนชัยเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ ถูกโค่นล้มโดยพระเจ้าปรัทโยตในปี 682 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์มคธ > ราชวงศ์ปรัทโยต (682 – 544 ปีก่อนคริสตกาล)

บทความหลัก: ราชวงศ์ปรัทโยต
| พระมหากษัตริย์ | ครองราชย์ (ปีก่อนคริสตกาล) | ระยะเวลา |
| --- | --- | --- |
| พระเจ้าปรัทโยต มหาเสนา | 682–659 ปีก่อนคริสตกาล | 23 |
| พระเจ้าพาลกะ | 659–635 ปีก่อนคริสตกาล | 24 |
| พระเจ้าวิศากยุปะ | 635–585 ปีก่อนคริสตกาล | 50 |
| พระเจ้าอัชกะ หรือ พระเจ้าอารยะกะ | 585–564 ปีก่อนคริสตกาล | 21 |
| พระเจ้าวรรธิวรรธนะ หรือ พระเจ้านันทิวรรธนะ | 564–544 ปีก่อนคริสตกาล | 20 |
(พระเจ้าวรรธิวรรธนะเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ ถูกโค่นล้มโดยพระเจ้าพิมพิสารในปี 544 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์มคธ > ราชวงศ์หรยังกะ (544 – 413 ปีก่อนคริสตกาล)

บทความหลัก: ราชวงศ์หรยังกะ
ราชวงศ์หารยังกะเป็นราชวงศ์ที่ปกครองแคว้นมคธ มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองราชคฤห์ต่อมาพระเจ้าอุทัยภัทรย้ายเมืองหลวงไปยังเมืองปาฏลีบุตร ราชวงศ์นี้ปกครองตั้งแต่ 544 ปีก่อนคริสตกาล–413 ปีก่อนคริสตกาล ราชวงศ์หารยังกะสิ้นสุดลงเมื่ออำมาตย์ศิศุนาครัฐประหารยึดอำนาจพระเจ้านาคทาสกะ เนื่องราชวงศ์หารยังกะเป็นราชวงศ์ปิตุฆาตโดยตลอด จึงทำรัฐประหารเพื่อมิให้เป็นเสนียดแก่อาณาจักรอีก
| พระรูป | พระนาม | รัชกาล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
|  | พระเจ้าภัตติยะ | ?-544 ปีก่อนคริสตกาล | พระองค์เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าพิมพิสาร |
|  | พระเจ้าพิมพิสาร | 544–491 ปีก่อนคริสตกาล | -เป็นกษัตริย์อุปถัมภ์ศาสนาพุทธเป็นอย่างดี ทำให้พระพุทธศาสนาเจริญแพร่หลายทั่วแคว้นมคธ -ถูกพระราชโอรสรัฐประหาร |
|  | พระเจ้าอชาตศัตรู | 491–461 ปีก่อนคริสตกาล | -ยึดอำนาจจากพระราชบิดาคือพระเจ้าพิมพิสาร -ทรงทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา -ทรงขยายพระราชอำนาจไปยังแคว้นต่างๆ -ถูกพระราชโอรสสังหาร |
|  | พระเจ้าอุทัยภัทร | 461–428 ปีก่อนคริสตกาล | -โปรดให้ย้ายเมืองหลวงไปปาฏลีบุตร -ถูกพระราชโอรสสังหาร |
|  | พระเจ้าอนุรุทธะ | 428–419 ปีก่อนคริสตกาล | ถูกพระราชโอรสรัฐสังหาร |
|  | พระเจ้ามุณฑกะ | 419–417 ปีก่อนคริสตกาล | ถูกพระราชโอรสสังหาร |
|  | พระเจ้าธรศัก | 417–415 ปีก่อนคริสตกาล |  |
|  | พระเจ้านาคทาสกะ | 415–413 ปีก่อนคริสตกาล | ถูกโค่นล้มโดยพระเจ้าศิศุนาคในปี 413 ปีก่อนคริสตกาล |
ราชวงศ์มคธ > ราชวงศ์ศิศุนาค (413 – 345 ปีก่อนคริสตกาล)

บทความหลัก: ราชวงศ์ศิศุนาค
| พระมหากษัตริย์ | ครองราชย์ (ปีก่อนคริสตกาล) |
| --- | --- |
พระเจ้าศิศุนาค: 413–395 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้ากลาโศก: 395–377 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าเกษมธรรมน: 377–365 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้ากษัตราอุชัศ: 365–355 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้านันทิวรรธนะ: 355–349 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้ามหานันทิน: 349–345 ปีก่อนคริสตกาล
(พระเจ้ามหานันทินสูญเสียอาณาจักรของพระองค์โดยพระเจ้ามหาปัทมนันทะ พระโอรสนอกสมรส ในปี 345 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์มคธ > ราชวงศ์นันทะ (345 – 322 ปีก่อนคริสตกาล)

บทความหลัก: ราชวงศ์นันทะ
| พระมหากษัตริย์ | ครองราชย์ (ปีก่อนคริสตกาล) |
| --- | --- |
พระเจ้ามหาปัทมนันทะ: 345–340 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าปัณธุกนันทา: 340–339 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าปัณฆุปฏินันทะ: 339–338 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าภูตปลนันทะ: 338–337 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าราษฏรปลนันทะ: 337–336 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าโควิษณกนันทะ: 336–335 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าทศสิทข์กนันทะ: 335–334 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าำหวรรตนันทะ: 334–333 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้ากรวินถะนันท์: 333–330 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าธนานันทะ: 330–322 ปีก่อนคริสตกาล
(พระเจ้าธนานันทะสูญเสียอาณาจักรของพระองค์ไปยังพระเจ้าจันทรคุปตเมารยะหลังจากพ่ายแพ้โดยเขาในปี 322 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์มคธ > ราชวงศ์โมริยะ (322 – 184 ปีก่อนคริสตกาล)

บทความหลัก: ราชวงศ์โมริยะ
| พระมหากษัตริย์ | พระมหากษัตริย์ | ครองราชย์ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าจันทรคุปตเมารยะ |  | 322–297 ปีก่อนคริสตกาล | ผู้ก่อตั้งอาณาจักรสหอินเดียแห่งแรก |
| พระเจ้าพินทุสาร อมิตราฆตะ |  | 297–273 ปีก่อนคริสตกาล | มีชื่อเสียงด้านการทูตต่างประเทศของพระองค์ และโค่นการจลาจลของวิทรรภ |
| พระเจ้าอโศกมหาราช |  | 268–232 ปีก่อนคริสตกาล | กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์ เจ้าชายกุณาละ พระราชโอรสของพระองค์ถูกตาบอดและสวรรคตก่อนพระราชบิดาของพระองค์ พระเจ้าอโศกมหาราชประสบความสำเร็จโดยพระราชนัดดาของพระองค์ พระเจ้าอโศกมหาราชยังเป็นที่รู้จักสำหรับชัยชนะสงครามกลิงคะ |
| พระเจ้าทศรถเมารยะ |  | 232–224 ปีก่อนคริสตกาล | พระราชนัดดาของพระเจ้าอโศกมหาราช |
| พระเจ้าสัมประติ |  | 224–215 ปีก่อนคริสตกาล | พระโอรสของพระเจ้าทศรถเมารยะ |
| พระเจ้าศาลิศุกะ |  | 215–202 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| พระเจ้าเทววรมัน |  | 202–195 ปีก่อนคริสตกาล |  |
| พระเจ้าศตธันวัน |  | 195–187 ปีก่อนคริสตกาล | อาณาจักรโมริยะได้หดตัวลงเมื่อถึงเวลาครองราชย์ของพระองค์ |
| พระเจ้าพฤหทรถะเมารยะ |  | 187–184 ปีก่อนคริสตกาล | ถูกปลงพระชนม์โดยพระเจ้าปุษยมิตรศุงคะ ผู้บัญชาการรสูงสุดของของพระองค์ ในปี 185 ปีก่อนคริสตกาล |

(พระเจ้าพฤหทรถะเมารยะเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ ถูกโค่นล้มโดยพระเจ้าปุษยมิตรศุงคะในปี 185 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์มคธ > จักรวรรดิศุงคะ (185 – 73 ปีก่อนคริสตกาล)

บทความหลัก: จักรวรรดิศุงคะ
| พระมหากษัตริย์ | ครองราชย์ (ปีก่อนคริสตกาล) |
| --- | --- |
พระเจ้าปุษยมิตรศุงคะ: 185–149 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าอัคนิมิตร: 149–141 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าวสุชเยษฐา: 141–131 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าวสุมิตร: 131–124 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าภัทรกะ: 124–122 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าปุลิณฑัก: 122–119 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าโฆษ: 119–108 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าวัชรมิตร: 108–94 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าภัคภัทร: 94–83 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าเทวภูติ: 83–73 ปีก่อนคริสตกาล
(พระเจ้าเทวภูติเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ ถูกโค่นล้มโดยพระเจ้าวสุเทวะกันวะ ในปี 73 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์มคธ > ราชวงศ์กันวะ (73 – 28 ปีก่อนคริสตกาล)

| พระมหากษัตริย์ | ครองราชย์ | ระยะเวลา |
| --- | --- | --- |
| พระเจ้าวสุเทวะกันวะ | 73–64 ปีก่อนคริสตกาล | 9 |
| พระเจ้าภูมิมิตร | 64–50 ปีก่อนคริสตกาล | 14 |
| พระเจ้านารายณ์ | 50–38 ปีก่อนคริสตกาล | 12 |
| พระเจ้าสุสารมัน | 38–28 ปีก่อนคริสตกาล | 10 |
(พระเจ้าสุสารมันเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ ถูกโค่นล้มโดยพระเจ้าสิมุกแห่งราชวงศ์สาตวาหนะ)
อาณาจักรกลิงคะ > อาณาจักรกลิงคะยุคแรก (1700 – 700 ปีก่อนคริสตกาล)

ตามคำกล่าวของมหาภารตะและปุราณะบางส่วน พระเจ้ากลิงคะทรงสถาปนาอาณาจักรกลิงคะ ในภูมิภาคปัจจุบันของชายฝั่งโอริศา (โอฑิศา) รวมทั้งเซอร์คาร์เหนือ มหาภารตะยังกล่าวถึงพระศรุตยุธองค์หนึ่งว่าเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรกลิงคะที่เข้าร่วมค่ายเการพ ในพระไตรปิฎกว่า พระเจ้ามหาโควินท์สุตตังต์, พระเจ้่ากลิงคะ และผู้ปกครอง พระเจ้าสัตตาภูได้รับการกล่าวถึง.
พระเจ้ากลิงคะ (ผู้สถาปนาอาณาจักรกลิงคะ)
พระเจ้าโอฑรา หรือ พระเจ้าโอทรา (ผู้สถาปนาอาณาจักรโอฑรา)
พระเจ้าศรุตยุทธ
พระเจ้าศรุตยุษ
พระเจ้ามณีมัต
พระเจ้าจิตรังคทา
พระเจ้าสุพหุSubahu
พระเจ้าวีรเสนา
พระเจ้าสุทัตตะ
พระเจ้าสัตตาภู
พระเจ้านลิกีรา
พระเจ้ายะวนราช
พระเจ้าทันตวักขา หรือ พระเจ้าทันตวัขระ
พระเจ้าอวกินนาโย กรกัณฑุ
พระเจ้าวศุปละ
อาณาจักรกลิงคะ > อาณาจักรกลิงคะยุคที่สอง (700 – 550 ปีก่อนคริสตกาล)

ราชวงศ์นี้ถูกกล่าวถึงในจุลกลิงคะชะตะกะ และ กลิงคโพธิชตกะ and มีการกล่าวกันว่ากษัตริย์องค์แรกของกลิงคะที่ 1 ได้แยกตัวออกจากอาณาจักรทัณฑะพร้อมกับกษัตริย์แห่งอัศมกะและวิทรภะในฐานะรัฐศักดินา
พระเจ้าทัณฑกิ
พระเจ้ากลิงคะที่ 1
พระเจ้ามหากลิงคะ
พระเจ้าจุลกลิงคะ
พระเจ้ากลิงคะที่ 2 (ศตวรรษที่ 7 – 6 ก่อนคริสตศักราช)
อาณาจักรกลิงคะ > ราชวงศ์ที่ไม่รู้จักกล่าวถึงในทัตถะวังษา (550 – 410 ปีก่อนคริสตกาล)

พระเจ้าพรหมทัตตะ (ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตศักราช)
พระเจ้ากสิราช
พระเจ้าสุนันทะ
พระเจ้าคุหศิวะ
อาณาจักรกลิงคะ > ราชวงศ์สุริยะแห่งกลิงคะ (410 – 380 ปีก่อนคริสตกาล)

พระเจ้าพรหมาทิตยะ (ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตศักราช)
พระราชโอรสของพระองค์ เจ้าชายสูรุทัศรุณ-อทีตติยะ ถูกเนรเทศและตามประวัติศาสตร์ของมัลดีฟส์ ได้สถาปนาอาณาจักรเทวามาอารีขึ้นเป็นครั้งแรกและวางรากฐานราชวงศ์อทีตตะ
อาณาจักรโคนันทะแห่งกัศมีร์

บทความหลัก: ราชวงศ์โคนันทะ และ กัศมีร์
อาณาจักรโคนันทะแห่งกัศมีร์ > ราชวงศ์โคนันทะที่ 1 (1700 – 1182 ปีก่อนคริสตกาล)

พระเจ้ากัลหณาทรงตรัสว่าพระเจ้าโคนันทะที่ 1 เสด็จขึ้นครองราชย์ในสมัยปฏิทินกาลี 653 จากการคำนวณของโชเกศ จันเทร ดุต ปีนี้ตรงกับระหว่างปี 1800 ปีก่อนคริสตกาล – 1700 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าโคนันทะที่ 1
พระเจ้าทโมทาราที่ 1
พระเจ้ายโศวติ
พระเจ้าโคนันทะที่ 2
พระเจ้าอีก 35 องค์ (ที่ไม่ทราบชื่อ)
พระเจ้าลวา
พระเจ้ากุเศษยา
พระเจ้าขเคนทรา
พระเจ้าสุเรนทรา
พระเจ้าโคธารา
พระเจ้าสุวรรณา
พระเจ้าชนากะ
พระเจ้าศาจิณรา
พระเจ้าอโศก (โคนันทิตยะ)
พระเจ้าเชลากะ
พระเจ้าทโมทาราที่ 2
พระเจ้าอภิมัณยุที่ 1