stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2025 รอบคัดเลือก

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
วันที่: รอบ 1: 9 ตุลาคม – 19 พฤศจิกายน 2024 รอบ 2:  7 มีนาคม – 18 พฤษภาคม 2025
ทีม: 54 (จาก 1 สมาพันธ์)
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 78
จำนวนประตู: 333 (4.27 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  โธมัส คัมปาเนียลโล (6 ประตู)
← 2024 2026 →  ปรับปรุงสถิติทั้งหมด ณ วันที่ 19 พฤศจิกายน 2024
การแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2025 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันฟุตบอลชายรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปีระดับทีมชาติที่จะคัดเลือก 7 ทีมเพื่อเข้าแข่งขันรอบสุดท้ายของฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2025 โดยที่จะเข้าร่วมกับเจ้าภาพคือ แอลเบเนีย ที่ผ่านการคัดเลือกอัตโนมัติ
ฟุตบอลชายทีมชาติรัสเซีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี ถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขันเนื่องจากการรุกรานยูเครนของรัสเซีย ดังนั้นจะมี 54 ทีมเข้าร่วมการแข่งขันคัดเลือกนี้รวมทั้งเจ้าภาพแอลเบเนีย ซึ่งเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของการแข่งขันที่เจ้าภาพเริ่มจากรอบคัดเลือกแม้จะผ่านการคัดเลือกอัตโนมัติ การคัดเลือกประกอบด้วยรอบที่ 1 ที่แข่งระหว่างเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน ค.ศ. 2024 และตามด้วยรอบที่ 2 ที่จะแข่งขันในฤดูใบไม้ผลิ 2025 ผู้เล่นที่เกิดในวันที่ 1 มกราคม 2008 หรือหลังจากนั้นถึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วม
รอบที่ 1 > การจับสลาก

การจับสลากสำหรับรอบที่ 1 ได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2024 ที่สำนักงานใหญ่ของยูฟาในเมืองนียง สวิตเซอร์แลนด์
ทีมต่าง ๆ ได้รับการจัดอันดับตามการจัดอันดับคะแนนของพวกเขา ซึ่งคำนวณจากเกณฑ์ดังนี้:
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2018 รอบสุดท้ายและรอบคัดเลือก (รอบคัดเลือกและรอบสุดท้าย)
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2019 รอบสุดท้ายและรอบคัดเลือก (รอบคัดเลือกและรอบสุดท้าย)
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2022 รอบสุดท้ายและรอบคัดเลือก (รอบคัดเลือกและรอบสุดท้าย)
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2023 รอบสุดท้ายและรอบคัดเลือก (รอบคัดเลือกและรอบสุดท้าย)
แต่ละกลุ่มจะประกอบด้วยทีมหนึ่งจาก โถ A, ทีมหนึ่งจาก โถ B, ทีมหนึ่งจาก โถ C, และ 12 กลุ่มจะมีทีมหนึ่งจาก โถ D ตามการตัดสินของคณะกรรมการฉุกเฉินของยูฟา ทีมคู่ต่อไปนี้ไม่สามารถจับสลากในกลุ่มเดียวกันได้: สเปนและยิบรอลตาร์, เบลารุสและยูเครน, โคโซโวและเซอร์เบีย, โคโซโวและบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Under-17 Matches: 2024 Qualifying, UEFA.com
| ด ค กฟุตบอลระหว่างประเทศ |
| --- | --- | --- |
 ฟีฟ่า  สหพันธ์  ทีม  การแข่งขัน  ฟุตบอลโลก ยู-20  ยู-17  โอลิมปิก  โอลิมปิกเยาวชน  กีฬามหาวิทยาลัยโลก  อันดับโลก  รางวัลฟุตบอลยอดเยี่ยมของฟีฟ่า  ไทม์ไลน์ 
| แอฟริกา |  ซีเอเอฟ – แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ ยู-23  ยู-20  ยู-17  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (เหนือ, ตะวันตก, กลาง, ตะวันออก, ใต้)  ระหว่างทวีป (อาหรับ)  |  |
| เอเชีย |  เอเอฟซี – เอเชียนคัพ ยู-23  ยู-20  ยู-17  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (อาเซียน, ตะวันออก, ใต้, กลาง, ตะวันตก)  ระหว่างทวีป (อาหรับ)  |  |
| ยุโรป |  ยูฟ่า – ยูโร ยู-21  ยู-19  ยู-17  เนชันส์ลีก  |  |
| อเมริกาเหนือและกลาง และแคริบเบียน |  คอนคาแคฟ – โกลด์คัพ ยู-20  ยู-17  ยู-15  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (แคริบเบียน, อเมริกากลาง)  |  |
| โอเชียเนีย |  โอเอฟซี – โอเอฟซีเนชันส์คัพ ยู-20  ยู-16/ยู-17  |  |
| อเมริกาใต้ |  คอนเมบอล – โกปาอาเมริกา ยู-20  ยู-17  ยู-15  |  |
| กีฬาคนพิการ |  พาราลิมปิกเกมส์ ฟุตบอล 5 คน  ฟุตบอล 7 คน  ฟุตบอลผู้พิการทางสมองชิงแชมป์โลก  ฟุตบอลคนตาบอดชิงแชมป์โลก เวิลด์กรังด์ปรีซ์  ฟุตบอลคนหูหนวกชิงแชมป์โลก  ฟุตบอลผู้พิการขาขาดชิงแชมป์โลก  |  |
| ไม่ได้จัดโดยฟีฟ่า |  ซีโอเอ็นไอเอฟเอ – ซีโอเอ็นไอเอฟเอเวิลด์ฟุตบอลคัพ  ซีโอเอ็นไอเอฟเอยูโรเปียนฟุตบอลคัพ  ไอไอเอ – ไอแลนด์เกมส์  คณะกรรมการสหพันธ์ใหม่แห่งอเมริกาใต้ (ซีเอสเอเอ็นเอฟ)  พันธมิตรความสามัคคีแห่งฟุตบอลโลก (ดับเบิลยูยูเอฟเอ)  |  |
| เกมส์ |  ออลแอฟริกาเกมส์  เอเชียนเกมส์  อเมริกากลาง  อเมริกากลางและแคริบเบียน  ภูมิภาคเอเชียตะวันออก  แฟรงโคโฟนเกมส์  เกาะมหาสมุทรอินเดีย  ลูโซโฟนีเกมส์  เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์  แพนอเมริกันเกมส์  แพนอาหรับเกมส์  แปซิฟิกเกมส์  กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้  ซีเกมส์  |  |
 ดูเพิ่ม ภูมิศาสตร์  รหัส  สโมสร/ผู้เล่นแห่งศตวรรษ ฟุตบอลทีมหญิงระหว่างประเทศ ฟุตบอลผู้พิการทางสมองระหว่างประเทศ ฟุตบอลคนตาบอดระหว่างประเทศ ฟุตบอลคนหูหนวกระหว่างประเทศ ฟุตบอลผู้พิการขาขาดระหว่างประเทศ
อารามวัตรมหายาน

| อารามวัตรมหายาน มูลนิธิพุทธจักษุวิชชาลัย |
| --- | --- |
ชื่อสามัญ: อารามวัตรมหายาน วัดพระกษิติครรภ์
ที่ตั้ง: เลขที่ 88 หมู่ที่ 1 บ้านพริก ถ.ปื่นเกล้า-นครชัยศรี พุทธมณฑลสาย6 ตำบลหอมเกร็ด อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดในนิกายมหายาน
นิกาย: มหายาน จากสาธารณรัฐประชาชนจีน
พระพุทธรูปสำคัญ: พระกษิติครรภ์มหาโพธิสัตว์
เจ้าอาวาส: หลวงจีนวิศวภัทร มณีปัทมเกตุ (สือกว่างตู้)
เวลาทำการ: ทุกวัน เวลา 08.00 น. - 17.00น.
จุดสนใจ: พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ แกะสลักจากหินและไม้ พระวสุธราธรณี พระสังฆนายกหุ้ยเหนิง
กิจกรรม: สักการะพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ การบรรยายปาฐกถาธรรม พิธีขมากรรม
เว็บไซต์: http://www.mahayanathai.org/
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
อารามวัตรมหายาน มูลนิธิพุทธจักษุวิชชาลัย หรือที่คนส่วนใหญ่มักจะเรียกว่า วัดพระกษิติครรภ์ (จีน:大乘禪寺ヽ地藏道場ヽ佛眼弘法基金會) เป็นวัดพุทธในนิกายมหายาน ตั้งอยู่ เลขที่ 88 หมู่ที่ 1 บ้านพริก (ทางเข้าหมู่บ้านกฤษดา โครงการ27) ถ.ปื่นเกล้า-นครชัยศรี พุทธมณฑลสาย6 ตำบลหอมเกร็ด อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
ประวัติ

หลวงจีนวิศวภัทร มณีปัทมเกตุ ฉายา 釋廣度 หรือ สือกว่างตู้ ชาวไทยผู้อุปสมบทเป็นพระภิกษุในนิกายมหายาน สายฌาน หรือเซน และสายอวตังสกะ ได้ศึกษาพระธรรมวินัย พระสูตรและสมาธิกรรมฐานที่ภูเขาจิ่วหัวซาน （九華山）มณฑลสถานของพระกษิติครรภโพธิสัตว์ สาธารณรัฐประชาชนจีน ในปี พ.ศ.2548 เป็นชาวไทยคนเดียวที่ได้รับแต่งตั้งจากพระฌานาจารย์หุ้ยกวงเถระ กรรมการสมัชชาพุทธศาสนาแห่งชาติจีน รองประธานพุทธสมาคมแห่งภูเขาจิ่วหัวซาน เจ้าอาวาสอารามหัวเหยียน ผู้เป็นพระอุปัชฌาย์ในการบรรพชา ให้สืบทอดเป็นพระเถราจารย์รุ่นที่ 2 ด้วยการมอบบาตร จีวร คฑาขักขระ ตราประทับ คฑาหยู่อี่ ตราตั้ง และได้รับมอบตัวอักษรพู่กันจีนจากพระอุปัชฌาชย์ว่า 九華龍象 แปลว่า นาคะแห่งภูเขาจิ่วหัวซาน จากนั้น ท่านได้กลับมาประเทศไทย และได้ก่อตั้งมูลนิธิพุทธจักษุวิชชาลัย อารามวัตรมหายาน (大乘禪寺：佛眼弘法基金會:地藏道場) พุทธมณฑลสาย 6 อำเภอสามพราน เป็นวัดหรือธรรมสถาน เพื่ออุทิศแด่องค์พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์โดยเฉพาะ โดยสร้างองค์พระกษิติครรภ์ ด้วยหินแกรนิตแกะสลักสูงรวมฐาน 13.99 เมตร และพระกษิติครรภ์ 6 ปาง ที่มีคติมาจากปุณฑริกสมาธิสูตร (蓮華三昩經) ที่ว่าพระกษิติครรภ์นิรมาณกายไปโปรดสัตว์ทั้ง 6 ภูมิ พร้อมพญายมราชทั้ง 10 ซึ่งในสูตรฝ่ายมหายานกล่าวว่า เป็นพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์องค์สำคัญ 10 พระองค์ นิรมาณกายมาโปรดสัตว์ และปฏิมากรรมหินแกะสลักนายนิรยบาล เป็นหินแกะสลักสูงใหญ่กว่าคนอีกรวมทั้งสิ้น 25 องค์โดยช่างฝีมือจากประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ตามคติของพุทธมหายานแบบจีน และเผยแพร่กษิติครรภโพธิสัตว์มูลปณิธานสูตร (地藏本願經) และ กษิติครรภ์โพธิสัตว์ทศจักรสูตร （地藏十輪經) ซึ่งเป็นพระสูตรสำคัญของพระกษิติครรภ์ ซึ่งถือได้ว่าเป็นกษิติครรภมณฑล ที่มีอยู่ไม่กี่แห่งในโลก ยังเป็นที่ตั้งของโครงการแปลพระสูตรมหายานจีน-ไทยเฉลิมพระเกียรติ 崇聖大乘佛經中泰翻譯組 และ ศูนย์แลกเปลี่ยนวัฒนธรรมพระพุทธศาสนามหายานจีน-ไทย 中泰漢傳佛教文化交流中心 ต่อมา ในปี 2563 ได้สร้างอารามจีนปากช่องเขาใหญ่ เป่าซานซื่อ ที่อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา มีพระมหาไวโรจนปฐมพุทธเจ้า วัสดุทองเหลือง สูง 17.35 เมตรพร้อมรัศมีพระพุทธเจ้าพันพระองค์เป็นประธาน และสร้างพระโพธิสัตว์ประจำปีนักษัตร อัญเชิญจากสาธารณรัฐประชาชนจีน แห่งแรกในไทย
เรือดูโลส

เรือดูโลส ร้านหนังสือลอยน้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เรือดูโลส(MV Doulos) เป็นเรือขนาดบรรทุกเอาหนังสือกว่า 500,000 เล่ม เป็นร้านหนังสือลอยน้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลกและได้รับการบันทึกจากหนังสือกินเนสส์บุ๊กว่าเป็นเรือโดยสารทางทะเลที่เก่าแก่ที่สุดในโลก จะเดินทางไปยังประเทศต่างๆ รอบโลกโดย มีลูกเรือที่เป็นอาสาสมัครจาก 30 ประเทศทั่วโลกจำนวนกว่า 300 คน
ประวัติ

"ดูโลส" ภาษากรีกแปลว่า "ผู้รับใช้" ผลิตเมื่อ ค.ศ. 1914 (พ.ศ. 2457) ใช้ชื่อว่า "เอส เอส เมดินา" ทำหน้าที่ขนส่งหัวหอมจากนิวยอร์กไปกัลเวสตัน รัฐเท็กซัส ต่อมาในปีค.ศ. 1948 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรมา" และปีค.ศ. 1952 เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "ฟรัง กาซี" กระทั่งปี ค.ศ. 1977 เปลี่ยนใช้ชื่อว่า "เอ็ม.วี. ดู โลส"
ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เป็นเรือสนับสนุนของอเมริกา และสงครามโลกครั้งที่ 2 ถูกใช้เป็นเรือยามตรวจการณ์
สถาบันเซรุ่มแห่งอินเดีย

| --- | --- |
ประเภท: เอกชน
อุตสาหกรรม: เทคโนโลยีชีวภาพ เภสัชศาสตร์ชีวภาพ
ก่อตั้ง: 1966 (58 ปีที่แล้ว) (1966)
ผู้ก่อตั้ง: สายรัส เอส ปูนาวาลา
สำนักงานใหญ่: ปูเณ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: อาดาร์ ปูนาวาลา (CEO)
ผลิตภัณฑ์: วัคซีน เภสัชศาสตร์ชีวภาพ ยาสามัญ ยาตามร้านขายยา
รายได้:  แม่แบบ:INRconvert (FY 2019–20)
รายได้สุทธิ:  แม่แบบ:INRconvert (FY 2019–20)
บริษัทแม่: Cyrus Poonawalla Group
บริษัทในเครือ: Bilthoven Biologicals BV              Vakzine Projekt Management GmbH
เว็บไซต์: seruminstitute.com
สถาบันเซรุ่มแห่งอินเดีย (อังกฤษ: Serum Institute of India; SII) เป็นบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพ และ เภสัชศาสตร์ชีวภาพ สัญชาติอินเดีย สำนักงานใหญ่อยูที่ในเมืองปูเณ และเป็นผู้ผลิตวัคซีนที่ใหญ่ที่สุดในโลก บริษัทก่อตั้งขึ้นโดยสายรัส ปูนาวาลา ในปี 1966 และปัจจุบันเป็นบริษัทลูกในเครือสายรัส ปูนาวาลา (Cyrus Poonawalla Group)
ภาพรวม

สถาบันเซรุ่มแห่งอินเดียก่อตั้งขึ้นในปี 1966 ในเมืองปูเณ ประเทศอินเดีย โดยตั้งขึ้นเพื่อผลิตผลิตภัณฑ์ชีวภาพภูมิคุ้มกัน (immunobiologicals) ซึ่งก่อนหน้าจะต้องนำเข้ามายังอินเดียด้วยมูลค่ามหาศาล ในบรรดาผลิตภัณฑ์แรก ๆ ของบริษัท ที่ได้ผลิตในจำนวนมาก คือ เตตานัสแอนติท็อกซิน, แอนติเวนอมงู, วัคซีนไอกรน บาดทะยัก คอตีบ และ วัคซีนหัด คางทูม หัดเยอรมัน ปัจจุบันบริษัทผลิตวัคซีนทั้งวัคซีนต่อแบคทีเรีย, ไวรัส, วัคซีนรวม, วัคซีนไข้หวัดใหญ่, วัคซีนเมนิงโงค็อกคอล, แอนติเซอรา, น้ำเลือด และฮอร์โมนสังเคราะห์ ข้อมูลในปี 2014 ระบุว่าวัคซีนของบริษัทได้ถูกนำไปใช้ในโครงการสร้างภูมิคุ้มกันของทั้ง องค์การอนามัยโลก (WHO), UNICEF และ องค์การอนามัยแพนอเมริกัน (PAHO) ปัจจุบันบริษัทบริหารงานโดยเครือปูนาวาลา และใีกิจการในการวิจัย พัฒนา และผลิตผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง
ข้อมูลในปี 2020 ระบุว่าบริษัทเป็นผู้ผลิตวัคซีนรายใหญ่ที่สุดของโลกตามจำนวนโดสที่ผลิต โดยผลิตวัคซีนกว่า 1.5 พันล้านโดสต่อปี ผลิตภัณฑ์สำคัญของบริษัท เช่น วัคซีน Tubervac (BCG), Poliovac สำหรับ โปลิโอ และวัคซีนอื่น ๆ ตามโปรแกรมการฉีดวัคซีนในเด็ก
วัคซีนโควิด-19

บริษัทได้ร่วมมือกับบริษัทยาข้ามชาติ AstraZeneca ซึ่งกำลังพัฒนาวัคซีน AZD1222 (Covishield) ร่วมกับมหาวิทยาลัยออกซเฟิด มีรายงานว่าบริษัท SII จะสามารถผลิตวัคซีน 100 ล้านโดสให้กับอินเดีย และประเทศรายได้ปานกลางถึงต่ำประเทศอื่น ๆ This target was later increased to 1 billion doses by the end of 2021. โดยคาดการณ์ราคาจำหน่ายอยู่ที่ ₹225 (ราว 3 ดอลล่าร์, ราว 100 บาท) ต่อโดส
กระปุกวัคซีนโควิด-19 ของ Oxford-AstraZeneca ที่ผลิตโดย SII ภายใต้ชื่อ "Covishield"
สถานีนำร่อง (ประเทศไทย)

Lighthouse
| --- | --- |
th
ที่ตั้ง: ปากแม่น้ำเจ้าพระยาต่อเนื่องอ่าวไทย
พิกัด: 13°22′44.34″N 100°35′45.92″E﻿ / ﻿13.3789833°N 100.5960889°E﻿ / 13.3789833; 100.5960889
หอคอย
รากฐาน: ตอม่อ 4 ต้นบนสันดอนดิน
การก่อสร้าง: คอนกรีต
ความสูง: 38 เมตร (125 ฟุต)
รูปร่าง: กระโจมหอคอย
เครื่องหมาย: ทาสีแดงและขาวสลับกันแนวนอน
ผู้ดำเนินการ: กรมเจ้าท่า
กระโจมเรดาร์: O

แสงไฟ
เริ่มใช้งาน: 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2521; 46 ปีก่อน (2521-07-17)
พิสัย: 20 ไมล์ทะเล (37 กิโลเมตร)
ลักษณะ: วับเดี่ยว สีขาว ทุก ๆ 10 วินาที สว่าง 2 วินาที มืด 8 วินาที
รหัสประเทศไทย: PAT L-00 F2939
 
สถานีนำร่อง (อังกฤษ: Pilot station light) เป็นประภาคารควบคุมการเดินเรือบริเวณทางเข้าแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อผ่านร่องน้ำสันดอน และเป็นที่ทำการของพนักงานนำร่อง กรมเจ้าท่า
ประวัติ

สถานีนำร่อง เป็นประภาคารควบคุมการเดินเรือที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อแทนที่ประภาคารสันดอนปากน้ำเจ้าพระยา ซึ่งเป็นประภาคารหลังแรกของประเทศไทยในการนำร่องเรือเข้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยาระหว่างปี พ.ศ. 2417 จนถึงปี 2472 ซึ่งในระหว่างนั้นก็มีการนำเรือทุ่นไฟมาใช้งานเพื่อเตรียมเลิกใช้ประภาคารสันดอนปากแม่น้ำเพจ้าพระยา แต่ก็ต้องล้มเลิกความคิดเพราะมีค่าใช้จ่ายสูง
จากนั้นได้มีการสร้างประภาคารขึ้นมาใหม่ในปี พ.ศ. 2497 และเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480 ได้มีการเปิดใช้งานประภาคารสันดอนที่สร้างขึ้นมาใหม่ ซึ่งขณะนั้นอยู่ในความรับผิดชอบของกรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือ และได้สร้างเครื่องหมายทางเรือเพิ่มขึ้นอีกจำนวนหนึ่งเพื่อให้เพียงพอต่อการนำร่องเรือรบในราชการเข้าออกจากแม่น้ำ กระทั้งมีการก่อสร้างท่าเรือกรุงเทพ จึงได้มีการประชุมร่วมกันระหว่างการท่าเรือแห่งประเทศไทย กรมเจ้าท่า กองเรือยุทธการ กรมอุทกศาสตร์ เพื่อหารือเกี่ยวกับการวางระบบเครื่องหมายทางเรือให้สมบูรณ์ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 ผลการหารือคือกองทัพเรือจะถ่ายโอนเครื่องหมายทางเรือให้กับการท่าเรือแห่งประเทศไทยเป็นผู้ดูแลต่อหลังจากได้ดำเนินการขุดลอกร่องน้ำและดำเนินการโครงการเครื่องหมายทางเรือเสร็จสิ้น เว้นไว้แค่ประภาคารสันดอนไว้ที่กองทัพเรือจะขอดูแลเองสำหรับเป็นสถานีตรวจวัดน้ำขึ้นลง ซึ่งได้มีการมอบเครื่องหมายทางเรือให้การท่าเรือแห่งประเทศไทยดูแลชุดแรกในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2496 กองทัพเรือเหลือไว้เพียงกระโจมไฟนำ 2 คู่และประภาคารสันดอน
ต่อมาในวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2502 กองทัพเรือได้หารือไปยังกระทรวงคมนาคมเพื่อขอส่งมอบกระโจมไฟนำและประภาคารสันดอนที่ขณะนั้นทรุดโทรมมากให้กับการท่าเรือแห่งประเทศไทยเป็นผู้ดูแล เนื่องจากกองทัพเรือขาดงบประมาณในการดูแลและหมดความจำเป็นทีจะสงวนไว้ใช้งานเอง จึงได้มีการรับมอบเครื่องหมายทางเรือบริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยาส่วนที่เหลือตั้งแต่สันดอนปากแม่น้ำเจ้าพระยาจนถึงท่าเรือกรุงเทพไปดูแลในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 เป็นต้นมา โดยได้ทำการรื้อถอนประภาคารที่ได้รับมอบมา และก่อสร้างสถานีนำร่องขึ้นมาใหม่ในอีกพื้นที่ใช้เวลาในการก่อสร้างประมาณ 4 ปีครึ่ง วงเงินงบประมาณ 28 ล้านบาท แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 ภายใต้ความดูแลของกรมเจ้าท่าและใช้สถานีนำร่องเป็นหลักมาจนถึงปัจจุบัน
โครงสร้าง

สถานีนำร่องในส่วนของฐาน เป็นอาคารคอนกรีตเสริมแรงความสูง 3 ชั้น รูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส มีความกว้างด้านละ 24 เมตร ตัวอาคารทาสีขาวสลับกับสีแดง ตั้งอยู่บนตอม่อขนาดใหญ่จำนวน 4 ต้น ซึ่งฝังลึกลงไปในดินประมาณ 12 เมตร เหนือชั้น 3 ขึ้นไปเป็นประภาคารความสูง 16.36 เมตร บนยอดหอคอยติดตั้งสัญญาณไฟที่ให้ความสว่างรอบทิศทาง
สถานีนำร่องแต่ละส่วน ประกอบไปด้วย
ชั้นฐานเหนือตอม่อ เป็นที่ตั้งของบ่อเก็บน้ำจืด และเครื่องผลิตไฟฟ้า
อาคารชั้นที่ 1 เป็นที่ตั้งของห้องพักของนายท้ายเรือยนต์และกะลาสี ที่คอยรับส่งเจ้าพนักงานนำร่องระหว่างสถานีนำร่องและเรือสินค้าที่รับการนำร่องทั้งขาเข้าและขาออกจากร่องน้ำเจ้าพระยา
อาคารชั้นที่ 2 เป็นที่ตั้งของห้องวิทยุสื่อสาร ห้องปฏิบัติงานด้านอุตุนิยมวิทยาและเครื่องมือตรวจวัด ห้องรับประทานอาหาร ห้องครัว และห้องพักของเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติงานในชั้นที่ 2 คือเจ้าหน้าที่สื่อสาร เจ้าหน้าที่อุตุนิยมวิทยา พนักงานบริการ และคนครัว
อาคารชั้นที่ 3 เป็นที่ตั้งของห้องนั่งเล่นและส่วนของห้องพักเจ้าพนักงานนำร่อง จำนวน 15 ห้อง
ชั้นดาดฟ้า เป็นที่ตั้งของกระโจมหอคอยของประภาคาร และที่ติดตั้งสายอากาศวิทยุพร้อมกับเครื่องมือตรวจวัดทางอุตุนิยมวิทยา
ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ จำนวน 1 ลาน เป็นลานแยกออกไปจากตัวอาคาร
รายละเอียด

สถานีนำร่อง ตามทำเนียบไฟและทุ่นในน่านน้ำประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ละติจูดที่ 13 องศา 22 ลิปดา 44.34 ฟิลิปดาเหนือ ลองติจูดที่ 100 องศา 35 ลิปดา 45.92 ฟิลิปดาตะวันออก ลักษณะไฟเป็นไฟวับเดี่ยวสีขาว ทุก ๆ 10 วินาที โดยจะสว่าง 2 วินาที และมืด 8 วินาที ส่งสัญญาณผ่านกระโจมเรดาร์เป็นรหัสมอร์สอักษร โอ (O) ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของกรมเจ้าท่า
ภารกิจ

เนื่องจากสถานีนำร่องเป็นทั้งประภาคารและสถานีนำร่องสำหรับเรือที่จะเดินทางเข้าไปขนส่งสินค้ายังท่าเรือกรุงเทพหรือท่าเรืออื่น ๆ ภายในแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งเป็นระบบนิเวศแบบแม่น้ำ ทำให้เกิดการพัดพาตะกอนจากบนแผ่นดินใหญ่ออกมากลายเป็นสันดอนบริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งโดยปกติจะไม่สามารถใช้เรือขนาดใหญ่สัญจรไปมาได้ ทำให้ต้องขุดร่องน้ำลึกสำหรับเดินเรือและมีการวางทุ่นตลอดแนวร่องน้ำจนเข้าไปถึงส่วนของแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเป็นส่วนที่เดินเรือโดยยากลำบากเช่นกัน ทำให้ต้องใช้เจ้าหน้าที่นำร่องท้องถิ่น
สำหรับประเทศไทยผู้ได้รับอนุญาตมีเพียงเจ้าพนักงานนำร่อง ของกรมเจ้าท่า ในการนำร่องเรือเข้าสู่ร่องน้ำและคอยจัดการควบคุมการเดินเรือรวมถึงประสานงานกับเจ้าพนักงานนำร่องบนเรือลำอื่น ๆ ที่สัญจรสวนกัน เนื่องจากทั้งสภาพการไหลเวียนของน้ำและสภาพของแม่น้ำทำให้เกิดอุบัติเหตุหลายครั้งระหว่างการนำร่อง เจ้าพนักงานนำร่องจึงจำเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งเจ้าพนักงานนำร่องจะใช้สถานีนำร่องในการเป็นจุดพักหลังจากนำร่องเรือออกมาจากแม่น้ำเจ้าพระยา และออกจากสถานีนำร่องเพื่อนำเรือลำใหม่เข้าสู่แม่นำเจ้าพระยาไปยังท่าเรือกรุงเทพหรือท่าเทียบเรือเอกชนอื่น ๆ ต่อไป
แกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก

| กีโยมที่ 4 |
| --- | --- |

แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก
ครองราชย์: 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 -  25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455
ก่อนหน้า: อดอล์ฟ
ถัดไป: มารี-อาเดลาอีด

ประสูติ: 22 เมษายน พ.ศ. 2395 พระราชวังบรีบริช,วีสบาเดิน,ประเทศเยอรมนี
สิ้นพระชนม์: 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 (พระชนมายุ 59 พรรษา) ปราสาทเบิร์ก,คอลมาร์-เบิร์ก,ประเทศลักเซมเบิร์ก
พระราชบุตร: แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงอีลดาแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงอ็องตัวแน็ตแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ตแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงโซฟีแห่งลักเซมเบิร์ก
ราชวงศ์: ราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บวร์ก
พระราชบิดา: แกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก
พระราชมารดา: เจ้าหญิงอาเดิลไฮท์-มารีอาแห่งอันฮัลท์-เดสซู
| ธรรมเนียมพระยศของ แกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: His Royal Highness (ใต้ฝ่าละอองพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Royal Highness (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
แกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก (22 เมษายน พ.ศ. 2395 - 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455) ทรงดำรงเป็นแกรนด์ดยุคผู้ปกครองแห่งราชรัฐลักเซมเบิร์กตั้งแต่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ เป็นพระบิดาของแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์กและแกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก ทรงครองราชบัลลังก์สืบต่อจากแกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก พระบิดา และพระองค์ทรงอ้างสิทธิในบรรดาศักดิ์ ดยุกแห่งนัสเซา พระองค์ทรงเป็นแกรนด์ดยุกพระองค์สุดท้ายแห่งลักเซมเบิร์กที่สิ้นพระชนม์ขณะยังเป็นพระประมุข
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม อาเล็คซานเดอร์ทรงประสูติในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2395 ณ พระราชวังบรีบริช,วีสบาเดิน โดยเป็นพระราชโอรสพระองค์โตในดยุกอดอลฟ์แห่งนัสเซากับพระมเหสีพระองค์ที่สอง เจ้าหญิงอาเดิลไฮท์-มารีอาแห่งอันฮัลท์-เดสซู
ตั้งแต่ประสูติพระองค์ทรงได้เป็นรัชทายาทแห่งนัสเซา พระราชบิดาของพระองค์ทรงสนับสนุนจักรวรรดิออสเตรียในสงครามออสเตรีย-ปรัสเซียปีพ.ศ. 2406 หลังจากจักรวรรดิออสเตรียพ่ายแพ้ในสงคราม นัสเซาได้ถูกผนวกเข้ากับราชอาณาจักรปรัสเซียและทำให้พระราชบิดาสูญเสียราชบัลลังก์ในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2409
ในราชสำนักลักเซมเบิร์ก

ในปีพ.ศ. 2422 พระญาติของพระองค์ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาของดยุกอดอลฟ์ พระราชบิดา คือ เจ้าหญิงเอ็มมาแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ได้อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าวิลเลิมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ซึ่งทรงเป็นแกรนด์ดยุคแห่งลักเซมเบิร์กด้วย ในปีพ.ศ. 2433 พระเจ้าวิลเลิมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์เสด็จสวรรคต มีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวได้สืบราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์เป็น สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ เนื่องจากพระราชโอรสของพระองค์สิ้นพระชนม์ก่อนหน้านี้แล้ว พระนางวิลเฮลมินาทรงถูกตัดสิทธิ์ในราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์กอันเนื่องมาจากกฎหมายแซลิกที่ไม่อนุญาตให้สตรีครองบัลลังก์
ราชรัฐซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่พ.ศ. 2358 ได้ผ่านราชบัลลังก์ไปสู่พระราชบิดาของพระองค์ซึ่งได้ขึ้นครองราชย์เป็น แกรนด์ดยุกอดอลฟ์แห่งลักเซมเบิร์ก ด้วยข้อสัญญาราชสกุลนัสเซา นับได้ว่าแกรนด์ดยุคอดอล์ฟทรงมีศักดิ์เป็นพระญาติลำดับที่ 17 ของพระเจ้าวิลเลมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ โดยสืบราชสกุลผ่านทางบุรุษ ที่ซึ่งมีความเกี่ยวพันที่ห่างกันมากที่สุดในประวัติศาสตร์
เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม อาเล็คซานเดอร์ทรงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นเจ้าชายกีโยม อาแล็กซ็องดร์ แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก
ครองราชย์

ในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 แกรนด์ดยุคอดอลฟ์สิ้นพระชนม์ แกรนด์ดยุกรัชทายาทกีโยม อาแล็กซ็องดร์ได้ครองราชบัลลังก์สืบต่อเป็น แกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก พระองค์ทรงเป็นโปรแตสแตนต์ และทรงอภิเษกสมรสตั้งแต่ก่อนครองราชย์ กับอิงฟังตามารีอา อานาแห่งโปรตุเกสพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกสกับเจ้าหญิงอาเดิลไฮท์แห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์คในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2436 ณ ปราสาทฟิสช์ฮอร์น แซล อัม ซี ออสเตรีย พระองค์ทรงเชื่อว่าการอภิเษกสมรสกับพระราชธิดาจากประเทศโรมันคาทอลิกจะนำมาสู่การมีพระประมุขที่เป็นโรมันคาทอลิกด้วย โดยนับตั้งแต่หลังรัชสมัยแกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 พระประมุขทุกพระองค์ล้วนเป็นคาทอลิก
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระปิตุลา เจ้าชายนิโคเลาส์-วิลเฮล์มในปีพ.ศ. 2448 สายสกุลบุรุษองค์เดียวที่ถูกต้องตามกฎหมายของราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บวร์กคือ พระญาติของแกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 เจ้าชายเกออร์ค นิโคเลาส์, เคานต์แห่งมาเรินแบร์ค ซึ่งเป็นพระโอรสจากการแต่งงานต่างฐานันดร ดังนั้นในพ.ศ. 2450 แกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 ทรงประกาศให้เคานต์แห่งมาเรินแบร์คไม่ใช่ราชนิกุล โดยทรงประกาศให้พระราชธิดาพระองค์โต เจ้าหญิงมารี-อาเดลาอีดขึ้นเป็นทายาทโดยสันนิษฐานแห่งราชบัลลังก์ของราชรัฐ
สิ้นพระชนม์

แกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์กสิ้นพระชนม์ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 ณ ปราสาทเบิร์ก ในเมืองคอลมาร์-เบิร์ก ประเทศลักเซมเบิร์ก สิริพระชนมายุ 59 พรรษา พระองค์ทรงเป็นแกรนด์ดยุกพระองค์สุดท้ายแห่งลักเซมเบิร์กที่สิ้นพระชนม์ขณะยังเป็นพระประมุข พระราชธิดาได้ขึ้นครองราชย์ต่อเป็น แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก ภายใต้การสำเร็จราชการของพระนางมารี อาน พระชายาของพระองค์ และต่อมาแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงทำให้เกิดวิกฤตในการดำรงอยู่ของสถาบันประมุขแห่งรัฐลักเซมเบิร์ก และแกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก พระราชธิดาองค์รองของพระองค์ซึ่งจะได้ครองราชย์สืบต่อจากแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีด ทรงสามารถแก้ไขวิกฤตต่างๆที่เกิดขึ้นในสมัยพระเชษฐภคินีได้
พระอิศริยยศ

22 เมษายน พ.ศ. 2395 - 20 กันยายน พ.ศ. 2409 : เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม อาเล็คซานเดอร์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งนัสเซา
20 กันยายน พ.ศ. 2409 - 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2433 : เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม อาเล็คซานเดอร์แห่งนัสเซา-ไวล์บวร์ค
23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2433 - 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 : เจ้าชายกีโยม อาแล็กซ็องดร์ แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก, เจ้าชายแห่งนัสเซา-ไวล์บวร์ค
17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 - 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 : แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก
พระราชธิดา

แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์กมีพระราชธิดาร่วมกับเจ้าหญิงมารี แอนน์แห่งโปรตุเกส 6 พระองค์ แต่ไม่มีพระราชโอรส พระราชธิดาได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา |
|  | แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก | 189414 มิถุนายน พ.ศ. 2437 | 192424 มกราคม พ.ศ. 2467 | ไม่ทรงอภิเษกสมรส |
|  | แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก | 189623 มกราคม พ.ศ. 2439 | 19859 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 | อภิเษกสมรส วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 กับ เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งบูร์บง-ปาร์มา มีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ ได้แก่ แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงเอลิซาเบธ ดัชเชสแห่งโฮเฮนเบิร์ก เจ้าหญิงมารี แอดิเลดแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงมารี กาบรีแยลแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าชายชาร์ลแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงอาลิกซ์ เจ้าหญิงแห่งลีญ |
|  | เจ้าหญิงอีลดาแห่งลักเซมเบิร์ก | 189715 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 | 19798 กันยายน พ.ศ. 2522 | อภิเษกสมรส วันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2473 กับ อดอล์ฟ ชวาร์ทเซินแบร์ค ไม่มีพระโอรสธิดา |
|  | เจ้าหญิงอ็องตัวแน็ตแห่งลักเซมเบิร์ก | 18997 ตุลาคม พ.ศ. 2442 | 195431 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 | อภิเษกสมรส วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2464 กับ เจ้าชายรูพเพ็ชลท์ มกุฎราชกุมารแห่งบาวาเรีย มีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ ได้แก่ เจ้าชายไฮน์ริชแห่งบาวาเรีย เจ้าหญิงอาร์มีการ์ดแห่งบาวาเรีย เจ้าหญิงอีดิธาแห่งบาวาเรีย เจ้าหญิงฮิลดาแห่งบาวาเรีย เจ้าหญิงกาเบรียลแห่งบาวาเรีย เจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย |
|  | เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ตแห่งลักเซมเบิร์ก | 19017 มีนาคม พ.ศ. 2444 | 19502 สิงหาคม พ.ศ. 2493 | อภิเษกสมรส วันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 กับ เจ้าชายลูทวิช ฟิลลิพแห่งทวร์นและทัคซิส มีพระโอรสธิดา 2 พระองค์ ได้แก่ เจ้าชายอันเซล์มแห่งทวร์นและทักซิส เจ้าหญิงอีนีกาแห่งทวร์นและทัคซิส |
|  | เจ้าหญิงโซฟีแห่งลักเซมเบิร์ก | 190214 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445 | 194124 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 | อภิเษกสมรส วันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2464 กับ เจ้าชายแอนสท์ ไฮน์ริชแห่งแซ็กโซนี มีพระโอรส 3 พระองค์ ได้แก่ เจ้าชายอัลเบิร์ต ดีโมแห่งแซ็กโซนี เจ้าชายจอร์จ ทีโมแห่งแซ็กโซนี เจ้าชายรูเพิร์ต เจโรแห่งแซ็กโซนี |
เชิงอรรถ

↑  Almanach de Gotha (1901), article "Luxembourg"
↑  Members of the German Ducal Houses uses the style of Highness
1 2 3  It was customary for a reigning Grand Duke, his heir apparent, and their spouses to use the style of Royal Highness
พระบรมสาทิสลักษณ์แกรนด์ดยุกอดอลฟ์(ซ้าย)และแกรนด์ดยุกวิลเลม พระโอรส(ขวา)
แกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์กกับอิงฟังตามารีอา อานาแห่งโปรตุเกสในวันอภิเษกสมรส วันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2436
เรือสำราญ

เอ็มเอส โอเอซิสออฟเดอะซีส์ ขณะเทียบท่าที่เมืองนัสซอ ประเทศบาฮามัส
เรือสำราญ (อังกฤษ: cruise ship) เป็นเรือขนส่งผู้โดยสารที่มีจุดประสงค์ด้านการพักผ่อนและความบันเทิงเป็นหลัก เรือสำราญมักล่องเป็นเวลา 2-3 วันโดยไม่แวะจอดที่ท่าเรือใด ๆ
เรือสำราญมักถูกเรียกว่าเป็น "โรงแรมลอยน้ำ" ซึ่งจะมีพนักงานคอยให้บริการในพื้นที่ต่าง ๆ ภายในเรือสำราญ ต่างจากเรือทั่วไปที่จะมีเพียงลูกเรือ โดยมักจะมีจำนวนมากกว่าผู้โดยสารที่มาใช้บริการ ภายในเรือสำราญแต่ละลำที่ให้บริการจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ แตกต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็น ร้านอาหาร ร้านค้าต่าง ๆ บาร์ สปา โรงภาพยนตร์ ที่พัก ฯลฯ
ดูเพิ่ม

รายชื่อเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลก