stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาร์เอ็มเอส อาควิเทเนีย
การออกแบบ การสร้าง และการเปิดตัว

อาควิเทเนียได้รับการออกแบบโดยเลนเนิร์ด เพสเกตต์ (Leonard Peskett) นาวาสถาปนิกของคูนาร์ด เรือลำนี้เป็นเรือที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเนื่องจากไม่มีเรือแฝดที่มีขนาดหรือการตกแต่งภายในที่เหมือนกันอย่างสิ้นเชิง ซึ่งต่างกับลูซิเทเนียกับมอริเทเนีย หรือโอลิมปิกกับไททานิก เพสเกตต์วาดแผนให้เรือลำนี้มีขนาดใหญ่และกว้างกว่าลูซิเทเนียและมอริเทเนีย (ยาวกว่าประมาณ 40 เมตร (130 ฟุต)) แม้จะมีปล่องไฟขนาดใหญ่ 4 ต้น แลดูคล้ายกับเรือแฝดความเร็วสูงชื่อดัง แต่เพสเกตต์ยังออกแบบโครงสร้างบนของเรือให้มีลักษณะ "โปร่งโล่งด้วยกระจก" ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากเรือลำเล็กกว่าอย่างอาร์เอ็มเอส คาร์เมเนีย (RMS Carmania) อีกหนึ่งผลงานการออกแบบของเขาเอง จุดเด่นอีกอย่างที่ดัดแปลงมาจากคาร์เมเนียคือการเพิ่มช่องระบายอากาศทรงสูง 2 ตัวที่หัวเรือ แม้จะมีขนาดภายนอกใหญ่กว่าโอลิมปิก แต่ระวางขับน้ำและระวางบรรทุกกลับมีขนาดน้อยกว่า ปลาย ค.ศ. 1910 ขณะวางกระดูกงูของอาควิเทเนีย เพสเกตต์ได้เดินทางไปกับโอลิมปิกในปี ค.ศ. 1911 เพื่อสัมผัสประสบการณ์บนเรือที่มีขนาดเกือบ 50,000 ตัน รวมทั้งศึกษาและเก็บข้อมูลรายละเอียดต่าง ๆ เพื่อนำไปปรับใช้กับเรือลำใหม่ของบริษัท
อาควิเทเนียถูกสร้างขึ้นที่อู่ต่อเรือของบริษัทจอห์นบราวน์แอนด์คอมปานี ในเมืองไคลด์แบงก์ ประเทศสกอตแลนด์ สถานที่ที่สร้างเรือส่วนใหญ่ของคูนาร์ด กระดูกงูถูกวางบนพื้นที่เดียวกันกับที่เคยใช้สร้างลูซิเทเนีย และต่อมาก็ได้ถูกใช้สร้างเรือควีนแมรี ควีนเอลิซาเบธ และควีนเอลิซาเบธ 2 ด้วย ในวันพิธีปล่อยเรือ ตัวเรือถูกทาด้วยสีเทาอ่อนเพื่อใช้ในการถ่ายภาพเช่นเดียวกับมอริเทเนีย ซึ่งเป็นเทคนิคที่นิยมใช้ในสมัยนั้นสำหรับเรือลำแรกในชั้นใหม่ เพราะสีนี้จะทำให้เส้นสายของเรือมีความชัดเจนขึ้นในภาพถ่ายขาวดำ หลังพิธีปล่อยตัวเรือก็ถูกทาสีดำอีกครั้งขณะอยู่ในอู่แห้ง
หลังเหตุการณ์ไททานิกอับปาง อาควิเทเนียกลายเป็นหนึ่งในเรือรุ่นใหม่ลำแรก ๆ ที่มีเรือชูชีพเพียงพอสำหรับผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด เรือชูชีพ 80 ลำรวมถึงเรือยนต์ 2 ลำที่ติดตั้งอุปกรณ์วิทยุไร้สายมาร์โคนีถูกบรรจุไว้ในทั้งเดวิตแบบคอหงส์ (swan-neck) และแบบเวลิน (Welin) ที่ทันสมัยกว่า นอกจากนี้ยังมีการสร้างท้องเรือสองชั้นและห้องผนึกน้ำที่ออกแบบมาเพื่อให้เรือยังคงลอยน้ำได้แม้จะมีน้ำท่วมห้องถึงห้าห้อง ตามข้อกำหนดกระทรวงทหารเรืออังกฤษ อาควิเทเนียได้รับการออกแบบมาให้สามารถดัดแปลงเป็นเรือพาณิชย์ลาดตระเวนติดอาวุธได้ และตัวเรือยังได้รับการเสริมความแข็งแรงเพื่อติดตั้งปืนสำหรับใช้งานในหน้าที่ดังกล่าว เรือลำนี้มีระวางขับน้ำประมาณ 49,430 ตัน แบ่งเป็นตัวเรือ 29,150 ตัน เครื่องจักร 9,000 ตัน และถ่านหิน 6,000 ตัน
อาควิเทเนียถูกปล่อยลงน้ำในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1913 หลังได้รับการทำพิธีโดยอลิซ สแตนลีย์ เคาน์เตสแห่งดาร์บี จากนั้นจึงมีการติดตั้งระบบไฟฟ้า ตกแต่งภายใน และปรับแต่งรายละเอียดต่าง ๆ ภายในเวลา 13 เดือน โดยการติดตั้งทั้งหมดนี้ได้รับการควบคุมดูแลโดยอาร์เทอร์ โจเซฟ เดวิส (Arthur Joseph Davis) และชาลส์ มิวส์ (Charles Mewès) วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1914 เรือได้รับการทดสอบเดินทะเลและสามารถทำความเร็วได้เกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ 1 นอต ต่อมาในวันที่ 14 พฤษภาคม เรือเดินทางมาถึงแม่น้ำเมอร์ซีย์และอยู่ที่ท่าเรือเป็นเวลา 15 วันเพื่อทำความสะอาดครั้งใหญ่และตกแต่งขั้นสุดท้ายก่อนออกเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์
ลักษณะเฉพาะของเรือ

อาควิเทเนียเป็นเรือลำแรกของคูนาร์ดที่มีความยาวเกิน 900 ฟุต (270 เมตร) และมีความต่างจากเรือเดินสมุทรสี่ปล่องไฟบางลำเช่นเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกของไวต์สตาร์ไลน์ อาควิเทเนียไม่มีปล่องไฟปลอม แต่ละปล่องถูกใช้งานเพื่อระบายควันจากหม้อไอน้ำของเรือจริง
ไอน้ำถูกผลิตโดยหม้อไอน้ำสกอตช์แบบปลายคู่ (double-ended Scotch boilers) จำนวน 21 ใบ แต่ละใบมีเตาไฟ 8 เตา ยาว 22 ฟุต (6.7 เมตร) และมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 17 ฟุต 8 นิ้ว (5.4 เมตร) ถูกจัดไว้ใน 4 ห้องหม้อไอน้ำ แต่ละห้องมีเครื่องไล่เถ้า 7 ตัวที่มีกำลังสูบประมาณ 4,500 ตันต่อชั่วโมง และสามารถใช้เป็นเครื่องสูบน้ำท้องเรือฉุกเฉินได้ด้วย
ไอน้ำถูกส่งไปขับเคลื่อนกังหันไอน้ำพาร์สันส์ในห้องเครื่อง 3 ห้องในระบบขยายแรงดันสามเท่า (triple expansion system) สำหรับ 4 เพลาใบจักร ห้องเครื่องยนต์กราบซ้ายติดตั้งกังหันแรงดันสูงเดินหน้า (หนัก 240 ตัน ยาว 40 ฟุต 2 นิ้ว (12.2 เมตร) ขยายแรงดันสี่ช่วง) และกังหันถอยหลัง (หนัก 120 ตัน ยาว 22 ฟุต 11 นิ้ว (7.0 เมตร)) สำหรับเพลาใบจักรซ้าย ห้องเครื่องยนต์กลางติดตั้งกังหันแรงดันต่ำสองตัวที่สามารถเดินหน้าและถอยหลังได้ในตัวเดียวกัน (ยาว 54 ฟุต 3 นิ้ว (16.5 เมตร) ขยายแรงดันเก้าช่วงในกังหันเดินหน้า และสี่ช่วงในกังหันถอยหลัง) สำหรับเพลาใบจักรกลางสองเพลา และห้องเครื่องยนต์กราบขวาติดตั้งกังหันแรงดันปานกลางเดินหน้า (ยาว 41 ฟุต 6.5 นิ้ว (12.7 เมตร)) และกังหันแรงดันสูงถอยหลัง (เหมือนกับกังหันแรงดันสูงกราบซ้าย) สำหรับเพลาใบจักรขวา
ห้องไฟฟ้าตั้งอยู่บนชั้น G ใต้ระดับน้ำ ประกอบด้วยเครื่องกำเนิดไฟฟ้าของบริติชเวสติงเฮาส์ขนาด 400 กิโลวัตต์ 4 เครื่อง ผลิตไฟกระแสตรง 225 โวลต์พร้อมระบบไฟฟ้าฉุกเฉินจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลขนาด 30 กิโลวัตต์บนชั้น A จ่ายไฟให้กับหลอดไฟประมาณ 10,000 ดวงและมอเตอร์ไฟฟ้าประมาณ 180 ตัว อาควิเทเนียมีหวูดไอน้ำทำจากทองเหลืองติดตั้งอยู่ที่ปล่องไฟต้นที่ 1 และ 2
ลักษณะเฉพาะของเรือ > สัดส่วนเรือ

ความยาว: 901 ฟุต (274.6 เมตร)
ความกว้าง: 97 ฟุต (29.6 เมตร)
ความสูง:
164 ฟุต (50 เมตร) จากกระดูกงูถึงปลายปล่องไฟ
94 ฟุต (28.6 เมตร) จากกระดูกงูถึงดาดฟ้าชั้นเรือบด
กินน้ำลึก: 36 ฟุต (11 เมตร)
ขนาด: 45,647 ตันกรอส, ระวางขับน้ำ 49,430 ตัน
ลักษณะเฉพาะของเรือ > ความเร็ว

ความเร็วบริการ: 24 นอต (44 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 28 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ความเร็วสูงสุด: 25 นอต (45 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 29 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ลักษณะเฉพาะของเรือ > ลักษณะทั่วไป

ปล่องไฟ: 4 ต้น สูงต้นละ 70 ฟุต (21 เมตร) ใช้เส้นเคเบิลตรึงปล่องละ 10 คู่ รวมทั้งหมด 20 เส้น ติดหวูดไอน้ำบนปล่องที่ 1 และ 2
การทาสี: ปลายปล่องไฟทาสีดำ ตัวปล่องทาสีแดง (สีแดงคูนาร์ด) มีแถบสีดำ 3 แถบคาดรอบปล่อง, โครงสร้างบนทาสีขาวงาช้าง, ตัวเรือทำสีดำ, ท้องเรือใต้ระดับน้ำทาสีแดง มีแถบสีขาวคั่นระหว่างตัวเรือกับท้องเรือ, ใบจักรสีทองบรอนซ์
หัวเรือ: เสากระโดงเรือ 1 ต้น, สมอเรือ 2 ตัว, ปั้นจั่น 7 ตัว สำหรับสมอเรือ 1 ตัว, ช่องสินค้า 2 ช่อง
ท้ายเรือ: เสากระโดงเรือ 1 ต้น, สะพานเทียบเรือ, หางเสือ 1 ตัว, สมอเรือ 2 ตัว, ปั้นจั่น 3 ตัว, ช่องสินค้า 1 ช่อง
ห้องเก็บสินค้า: 10 ห้อง (ห้องมาตรฐาน 5 ห้อง, ห้องแช่แข็ง 2 ห้อง, ห้องเก็บสัมภาระ 2 ห้อง และห้องไปรษณีย์ 1 ห้อง)
ใบจักร: 4 เพลา เพลาละ 4 พวง
ดาดฟ้า: 10 ชั้น; ชั้นเรือบด, ชั้น A–H และชั้นห้องเครื่อง
เรือบด: 80 ลำ, มีเครื่องยนต์ 2 ลำพร้อมวืทยุไร้สาย
ความจุผู้โดยสาร:
ค.ศ. 1914: 3,230 คน แบ่งเป็นชั้นหนึ่ง 618 คน, ชั้นสอง 614 คน และชั้นสาม 2,004 คน
ค.ศ. 1926: 2,200 คนแบ่งเป็น ชั้นหนึ่ง 610 คน, ชั้นสอง 950 คน และชั้นสาม 640 คน
ลูกเรือ: 972 คน
ภายใน

ใน ค.ศ. 1914 อาควิเทเนียมีความจุผู้โดยสาร 3,220 คน (ชั้นหนึ่ง 618 คน ชั้นสอง 614 คน และชั้นสาม 2,004 คน) แต่หลังการปรับปรุงใหม่ใน ค.ศ. 1926 จำนวนตัวเลขก็ลดลงเหลือชั้นหนึ่ง 610 คน ชั้นสอง 950 คน และชั้นนักท่องเที่ยว 640 คน แม้ข้อกำหนดเดิมจะระบุจำนวนลูกเรือไว้ที่ 972 คน แต่บางครั้งเรือลำนี้ก็บรรทุกลูกเรือประมาณ 1,100 คน
แม้รูปลักษณ์ของอาควิเทเนียจะขาดความเพรียวบางคล้ายเรือยอช์ตเหมือนดังเรือแฝดอย่างมอริเทเนียและลูซิเทเนีย แต่ความยาวและความกว้างที่เพิ่มขึ้นทำให้ห้องส่วนกลางมีขนาดใหญ่และกว้างขวางขึ้น พื้นที่ส่วนกลางของเรือออกแบบโดยอาร์เทอร์ โจเซฟ เดวิส สถาปนิกชาวอังกฤษจากบริษัทตกแต่งภายในมิวส์แอนด์เดวิส (Mewès and Davis) ที่เคยดูแลการก่อสร้างและตกแต่งโรงแรมริตซ์ในกรุงลอนดอน และตัวเดวิสเองก็เคยออกแบบธนาคารหลายแห่งในเมืองนั้น ชาลส์ มิวส์ หุ้นส่วนของเขาได้ออกแบบการตกแต่งภายในของโรงแรมริตซ์ในกรุงปารีส และได้รับการว่าจ้างโดยอัลเบิร์ต บัลลิน จากสายการเดินเรือแฮมเบิร์กอเมริกา (HAPAG) ของเยอรมันให้ตกแต่งภายในเรือเอสเอส อเมริกา (SS Amerika) ลำใหม่ของบริษัทในปี ค.ศ. 1905
ในช่วงหลายปีก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มิวส์ได้รับมอบหมายให้ตกแต่งเรือลำใหม่ขนาดยักษ์ทั้งสามลำของ HAPAG ได้แก่เอสเอส อิมเพอราทอร์, ฟาเทอร์ลันท์ และบิสมาร์ค ขณะที่เดวิสได้รับมอบหมายให้ตกแต่งเรืออาควิเทเนีย ในข้อตกลงระหว่างคูนาร์ดกับแฮมเบิร์กอเมริกาไลน์ซึ่งเป็นคู่แข่งกัน มิวส์และเดวิสได้ทำงานแยกกัน โดยมิวส์ทำงานในเยอรมัน และเดวิสทำงานในอังกฤษ แต่ละฝ่ายไม่สามารถเปิดเผยรายละเอียดงานของตนให้ฝ่ายตรงข้ามทราบ แม้ข้อตกลงนี้จะถูกละเมิดไปแล้วเกือบจะแน่นอน แต่การตกแต่งภายในชั้นหนึ่งของอาควิเทเนียส่วนใหญ่เป็นผลงานของเดวิส ห้องอาหารแบบหลุยส์ที่ 16 นั้นได้รับอิทธิพลจากผลงานของมิวส์ในเรือของ HAPAG แต่ดูเหมือนว่าการทำงานร่วมกันมายาวนานหลายปีจะทำให้ผลงานของทั้งสองแทบแยกไม่ออก อันที่จริงเดวิสควรได้รับเครดิตสำหรับห้องสูบบุหรี่สไตล์คาโรลีนและห้องรับรองสไตล์ปัลลาดีโอ ซึ่งเป็นการตีความรูปแบบของสถาปนิกจอห์น เวบบ์
ชั้นสองมีห้องรับอาหาร ห้องนั่งเล่นหลายห้อง ห้องสูบบุหรี่ ร้านกาแฟ และยิมเนเซียม ซึ่งเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกที่หาได้ยากในชั้นสองของเรือโดยสารข้ามมหาสมุทรของอังกฤษในสมัยนั้น ชั้นสามมีพื้นที่ส่วนกลางหลายแห่ง ระเบียงทางเดิน และห้องน้ำรวมสามห้อง ห้องโดยสารของอาควิเทเนียให้ความสะดวกสบายอย่างมาก ชั้นหนึ่งประกอบด้วยห้องชุดสุดหรู 8 ห้องที่ตั้งชื่อตามจิตรกรชื่อดัง ห้องโดยสารชั้นหนึ่งจำนวนมากมีห้องน้ำแต่ไม่ใช่ทั้งหมด ห้องโดยสารชั้นสองมีขนาดใหญ่กว่าปกติ ส่วนใหญ่สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 3 คนแทนที่จะเป็น 4 คนตามมาตรฐาน สิ่งอำนวยความสะดวกของชั้นสามนั้นเพิ่มขึ้นมากกว่าเรือลำอื่น ๆ อย่างมาก ขณะที่เรือส่วนใหญ่ของคูนาร์ดจะจำกัดพื้นที่ชั้นสามที่ไว้บริเวณส่วนหน้าของเรือ แต่บนอาควิเทเนียพื้นที่ดังกล่าวกลับทอดยาวไปตลอดความยาวของเรือ และมีพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่หลายแห่ง ห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่สามห้อง และระเบียงทางเดินทั้งกลางแจ้งและแบบปิด
ตลอด 35 ปีของการให้บริการ สิ่งอำนวยความสะดวกภายในเรืออาควิเทเนียมีการปรับเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ตัวอย่างเช่น การเพิ่มโรงภาพยนตร์ในระหว่างการปรับปรุงเรือระหว่าง ค.ศ. 1932–1933 และการปรับปรุงชั้นนักท่องเที่ยวในคริสต์ทศวรรษ 1920 เพื่อมอบความสะดวกสบายที่มากขึ้นให้กับผู้โดยสารที่มีงบประมาณจำกัด
ระหว่างสงคราม

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1919 อาควิเทเนียเริ่มให้บริการแบบ "รัดเข็มขัด" ของคูนาร์ดไลน์ระหว่างเซาแทมป์ตัน แชร์บูร์ และนิวยอร์ก ในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน อาควิเทเนียถูกนำเข้าอู่เรืออาร์มสตรองวิทเวิร์ธในนิวคาสเซิล เพื่อทำการปรับปรุงสำหรับให้บริการหลังสงคราม เรือถูกเปลี่ยนจากการใช้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิงมาเป็นการใช้น้ำมันแทน ซึ่งช่วยลดจำนวนลูกเรือในห้องเครื่องได้มาก อุปกรณ์และงานศิลปะดั้งเดิมที่ถอดออกไปเมื่อคราวปรับปรุงเรือเพื่อใช้ทางทหารถูกนำออกมาจากคลังและติดตั้งใหม่ ในช่วงเวลานี้มีการสร้างสะพานเดินเรือขึ้นมาใหม่ด้านบน เนื่องจากเจ้าหน้าที่ร้องเรียนเกี่ยวกับทัศนวิสัยเหนือหัวเรือ ห้องควบคุมเรือชั้นที่สองนี้สามารถพบได้ในภาพถ่ายในช่วงหลัง และสะพานเดินเรือชั้นล่างเดิมก็ถูกติดแผ่นเหล็กปิดหน้าต่าง
ระหว่างสงคราม > คริสต์ทศวรรษ 1920

อาควิเทเนียกลับมาให้บริการเชิงพาณิชย์อีกครั้งในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1920 โดยออกเดินทางจากลิเวอร์พูลพร้อมผู้โดยสาร 2,433 คน การเดินทางครั้งนี้ประสบความสำเร็จ เรือสามารถรักษาความเร็วได้ดี ขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นว่าการใช้เชื้อเพลิงน้ำมันนั้นประหยัดกว่าถ่านหินอย่างมาก การเดินทางมาถึงท่าเรือนิวยอร์กของเรือลำนี้ถูกบันทึกเป็นภาพยนตร์สารคดีเรื่อง Manhatta ภาพยนตร์สารคดีรุ่นบุกเบิกใน ค.ศ. 1921 โดยแสดงภาพเรือที่ถูกเรือลากจูงผลักไปยังจุดหมาย เดือนต่อ ๆ มาก็เป็นไปในทิศทางที่ดีเช่นกันแม้ว่าจะมีการนัดหยุดงานของพนักงานต้อนรับบนเรือในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1921 ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ อาควิเทเนียเป็นเรือโดยสารขนาดใหญ่เพียงลำเดียวที่ให้บริการของคูนาร์ดไลน์ เนื่องจากมอริเทเนียกำลังซ่อมแซมหลังเกิดเพลิงไหม้ ดังนั้น ค.ศ. 1921 จึงเป็นปีพิเศษของอาควิเทเนีย ในปีนั้นเรือได้ข้ามแอตแลนติกไป 30 ครั้ง (ไปกลับ 15 เที่ยว) และทำลายสถิติโดยขนส่งผู้โดยสารไปทั้งหมด 60,587 คน (26,331 คนในชั้นสาม) เฉลี่ยกว่า 2,000 คนต่อการเดินทางหนึ่งครั้ง ในปีถัดมา มอริเทเนียกลับมาร่วมให้บริการกับคูนาร์ดไลน์อีกครั้ง อาควิเทเนียจึงร่วมให้บริการกับมอริเทเนียและเบเรนแกเรีย (เดิมคือเอสเอส อิมเพอราทอร์ ของเยอรมัน) ภายหลังทั้งสามลำนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "เดอะบิกทรี" (The Big Three)
ใน ค.ศ. 1924 สหรัฐออกกฎหมายจำกัดคนเข้าเมืองใหม่ ทำให้จำนวนผู้โดยสารชั้นสามลดลงอย่างมากจากจำนวนกว่า 26,000 คนที่อาควิเทเนียขนส่งใน ค.ศ. 1921 เหลือประมาณ 8,200 คนใน ค.ศ. 1925 เป็นผลให้จำนวนลูกเรือลดลงเหลือประมาณ 850 คนจากเดิม 1,200 คน ชั้นสามจึงไม่ใช่กุญแจสำคัญในการทำกำไรของเรือลำนี้อีกต่อไป คูนาร์ดจึงต้องปรับตัว ชั้นสามค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นชั้นนักท่องเที่ยว ซึ่งให้บริการที่ดีในราคาประหยัด ใน ค.ศ. 1926 เรือผ่านการปรับปรุงครั้งใหญ่ซึ่งลดจำนวนผู้โดยสารเหลือประมาณ 2,200 คนจากเดิม 3,300 คน
อย่างไรก็ตาม คูนาร์ดได้ประโยชน์จากการห้ามขายสุราในสหรัฐที่เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1919 เนื่องจากเรือสหรัฐถือเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนสหรัฐตามกฎหมาย ดังนั้นจึงไม่สามารถเสิร์ฟเครื่องดื่มแอลกอฮอล์บนเรือเหล่านั้นได้ ผู้โดยสารที่ต้องการดื่มจึงเลือกเดินทางด้วยเรืออังกฤษแทนเพื่อจะทำเช่นนั้น อาควิเทเนียประสบความสำเร็จอย่างมากและสร้างผลกำไรแก่บริษัทเป็นจำนวนมาก ใน ค.ศ. 1929 เรือได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ โดยมีการเพิ่มห้องน้ำในห้องโดยสารชั้นหนึ่งหลายห้องและปรับปรุงห้องโดยสารชั้นนักท่องเที่ยว แม้จะมีคู่แข่งรายใหม่เช่น เอสเอส เบรเมิน ของเยอรมันเข้ามาให้บริการ แต่อาควิเทเนียก็ยังคงได้รับความนิยมอย่างมากหลังให้บริการมาแล้ว 15 ปี
ระหว่างสงคราม > วิกฤตการณ์ ค.ศ. 1929 และผลพวง

หลังเกิดเหตุการณ์ตลาดหลักทรัพย์ตกใน ค.ศ. 1929 เรือหลายลำได้รับผลกระทบจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำและจำนวนผู้โดยสารที่ลดลง อาควิเทเนียเองก็ประสบปัญหาเช่นกันเนื่องจากมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถจ่ายค่าโดยสารราคาแพงได้ คูนาร์ดจึงส่งอาควิเทเนียไปล่องเรือสำราญราคาถูกในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะชาวอเมริกันที่ต้องการเลี่ยงการห้ามขายสุราในประเทศตน นอกจากนี้ ยังเกิดปัญหาอีกประการหนึ่งนั่นคือเอสเอส เบรเมิน และเอสเอส อ็อยโรปา ของบริษัทนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์สามารถชิงบลูริบบันด์และลูกค้าไปได้จำนวนมาก ใน ค.ศ. 1934 จำนวนผู้โดยสารบนอาควิเทเนียลดลงเหลือประมาณ 13,000 คนจากเดิม 30,000 คนใน ค.ศ. 1929 แม้กระนั้น เรือลำนี้ก็ยังคงได้รับความนิยมอย่างมาก และในต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 อาควิเทเนียเป็นเรือที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับสามรองจากเรือของเยอรมันอีกสองลำ
เพื่อให้เรือยังคงทันสมัย คูนาร์ดได้ทำการปรับปรุงอาควิเทเนียโดยเพิ่มโรงภาพยนตร์เข้าไประหว่าง ค.ศ. 1932–1933 ในขณะเดียวกัน เพื่อปรับปรุงฝูงเรือให้ทันสมัย บริษัทได้สั่งต่อเรืออาร์เอ็มเอส ควีนแมรี แต่ด้วยภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ทำให้บริษัทไม่สามารถระดมทุนสร้างเรือได้เต็มจำนวน บริษัทจึงตัดสินใจควบรวมกิจการกับคู่แข่งอย่างไวต์สตาร์ไลน์ใน ค.ศ. 1934 เพื่อดำเนินการสร้างควีนแมรีให้สำเร็จซึ่งเริ่มให้บริการใน ค.ศ. 1936 "ซี. อาร์. บอนซอร์ ผู้เขียนในปี ค.ศ. 1963 กล่าวว่า "ตั้งแต่ปี 1936 เป็นต้นมา มีความจำเป็นต้องเร่งความเร็วสูงสุดของอาควิเทเนียเพื่อให้สามารถแล่นคู่กับควีนแมรีได้อย่างเหมาะสม ดังนั้นการเดินทางด้วยความเร็ว 24 นอตจึงกลายเป็นเรื่องปกติ
อาควิเทเนียเกยตื้นในช่องแคบโซเลนต์ในวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1934 แต่สามารถลอยตัวได้อีกครั้งในวันเดียวกัน การรวมกิจการของทั้งสองบริษัทกลายเป็นบริษัทคูนาร์ด–ไวต์สตาร์ไลน์ ทำให้เกิดเรือส่วนเกินจำนวนมากภายใต้การเป็นเจ้าของโดยบริษัทเดียว ดังนั้นเรือเก่าเช่นมอริเทเนียและโอลิมปิกจึงถูกปลดระวางและส่งไปอู่ตัดเรือทันที อย่างไรก็ตาม อาควิเทเนียกลับไม่ได้ถูกปลดระวางแม้จะมีอายุมากแล้วก็ตาม วันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1935 อาควิเทเนียเกยตื้นที่ทอร์นโนลล์ ในช่องแคบโซเลนต์ใกล้กับเซาแทมป์ตัน แต่ด้วยความช่วยเหลือของเรือลากจูงสิบลำในช่วงน้ำขึ้นสูง เรือก็สามารถลอยตัวได้อีกครั้ง เมื่ออาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ (RMS Queen Elizabeth) มีกำหนดเข้าประจำการใน ค.ศ. 1940 หนังสือพิมพ์ต่างคาดการณ์ว่าอาควิเทเนียจะถูกขายเป็นเศษเหล็กในปีนั้น เนื่องจากควีนเอลิซาเบธเข้ามาแทนที่เรือลำนี้ในเส้นทางแอตแลนติกเหนือ อย่างไรก็ตาม ผลงานและประสิทธิภาพของเรือยังคงสร้างความพอใจแก่บริษัทและสงครามโลกครั้งที่สองก็ได้ปะทุขึ้น ทำให้เรือเดินสมุทรลำเก่านี้กลับมาใช้งานได้อีกครั้ง ใน ค.ศ. 1939 จำนวนผู้โดยสารที่ร่ำรวยบนเรือเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ในขณะนั้นเรือจะมีอายุถึง 26 ปีแล้วก็ตาม
หลังสงครามและปลดระวาง

หลังเสร็จสิ้นภารกิจขนส่งทหาร เรือก็ถูกส่งคืนคูนาร์ด–ไวต์สตาร์ไลน์ใน ค.ศ. 1948 และผ่านการปรับปรุงเพื่อกลับมาให้บริการขนส่งผู้โดยสาร จากนั้นจึงถูกใช้ในการขนส่งเจ้าสาวสงครามและลูก ๆ ของพวกเขาไปยังแคนาดาภายใต้สัญญาเช่าจากรัฐบาลแคนาดา บริการครั้งสุดท้ายนี้สร้างความผูกพันพิเศษระหว่างอาควิเทเนียกับแฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชีย ท่าเรือปลายทางของการเดินทางอพยพเหล่านี้
อาควิเทเนียออกเดินทางในเที่ยวเรือเชิงพาณิชย์ครั้งสุดท้ายจากแฮลิแฟกซ์ไปยังเซาแทมป์ตันระหว่างวันที่ 24 พฤศจิกายน ถึง 1 ธันวาคม ค.ศ. 1949 หลังทำหน้าที่เสร็จสิ้น อาควิเทเนียก็ถูกปลดระวางในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1949 เมื่อใบรับรองของคณะกรรมการการค้าหมดอายุ เนื่องจากสภาพของเรือเสื่อมโทรม และการปรับปรุงเรือให้ได้มาตรฐานความปลอดภัยใหม่โดยเฉพาะกฎระเบียบเกี่ยวกับอัคคีภัยนั้นมีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป ดาดฟ้ารั่วในสภาพอากาศเลวร้าย ผนังกั้นน้ำและปล่องไฟผุกร่อนจนสามารถแทงนิ้วทะลุผ่านได้ มีข่าวลือว่าในระหว่างงานเลี้ยงอาหารกลางวันของบริษัทบนเรือ มีเปียโนตกลงมาจากดาดฟ้าชั้นบนทะลุผ่านหลังคาของห้องอาหารแห่งหนึ่ง ภายหลังได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นเรื่องเท็จ
หลังการเดินทางครั้งสุดท้ายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1950 จากเซาแทมป์ตันไปยังฟาสเลน เรือลำนี้ก็ถูกขายให้กับบริษัทเหล็กและเหล็กกล้าแห่งอังกฤษ (British Iron and Steel Corporation) เพื่อนำไปตัดเป็นเศษเหล็กในราคา 125,000 ปอนด์ ที่ฟาสเลน ประเทศสกอตแลนด์ การรื้อถอนเรือใช้เวลานานกว่าหนึ่งปี และแล้วเสร็จในที่สุดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1951 เป็นการปิดฉากอาชีพการเดินเรือที่ครอบคลุมระยะทาง 3 ล้านไมล์ในการเดินทางไปกลับ 450 เที่ยว อาควิเทเนียขนส่งผู้โดยสาร 1.2 ล้านคน ตลอดเวลาการให้บริการทางทะเลที่ยาวนานเกือบ 36 ปี ทำให้เป็นเรือด่วนที่ให้บริการยาวนานที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 อาควิเทเนียเป็นเรือโดยสารขนาดใหญ่ลำเดียวและลำสุดท้ายที่ให้บริการและรอดจากสงครามโลกทั้งสองครั้ง นอกจากนี้ยังเป็นเรือโดยสารสี่ปล่องไฟลำสุดท้ายที่ถูกขายเป็นเศษเหล็ก สามารถชมพังงาเรือและแบบจำลองของอาควิเทเนียในมาตราส่วนละเอียดได้ที่นิทรรศการของคูนาร์ดไลน์ ณ พิพิธภัณฑ์ทางทะเลแห่งแอตแลนติก ในแฮลิแฟกซ์
ใน ค.ศ. 1963 นักเขียนทางทะเล เอ็น. อาร์. พี. บอนเซอร์ ได้เขียนถึงอาควิเทเนียไว้ว่า "คูนาร์ดได้รับเรือลำเก่าของพวกเขากลับคืนมาในปี 1948 แต่ไม่คุ้มค่าที่จะซ่อมแซม ในช่วง 35 ปีที่ให้บริการ อาควิเทเนียแล่นไปแล้วกว่า 3 ล้านไมล์ และนอกเหนือจากเรือกลไฟของอัลแลนไลน์อีกหนึ่งหรือสองลำแล้ว ก็ไม่มีเรือลำใดให้บริการภายใต้เจ้าของเดียวมานานเท่านี้"
บรรณานุกรม

Chirnside, Mark (2008). RMS Aquitania: The Ship Beautiful. The History Press. ISBN 9-780752-444444.
Gill, G. Hermon (1957). Royal Australian Navy, 1939–1942. Australia in the War of 1939–1945. Series 2 – Navy. Vol. 1. Canberra: Australian War Memorial. OCLC 848228.
Gill, G. Hermon (1968). Royal Australian Navy, 1939–1942. Australia in the War of 1939–1945. Series 2 – Navy. Vol. 2. Canberra: Australian War Memorial. OCLC 65475.
Hudson, Henry W. (1946). The Story of SNAG 56. Cambridge, Mass.: Harvard University Press.
"The New Cunard Express Liner Aquitania". International Marine Engineering. Aldrich Publishing Company. XIX (July 1914): 277–283. 1914. สืบค้นเมื่อ 19 October 2014.
Layton, Kent; Fitch, Tad (2016). The Unseen Aquitania: the ship in rare illustrations. Stroud, Gloucestershire: The History Press. ISBN 978-0750967358.
Leighton, Richard M; Coakley, Robert W (1968) [1st. Pub. 1955]. The War Department – Global Logistics And Strategy 1940–1943. United States Army in World War II. Vol. 1. Washington, DC: Center of Military History, United States Army. LCCN 55060001.
Leighton, Richard M; Coakley, Robert W (1968) [1st. Pub. 1955]. The War Department – Global Logistics And Strategy 1943–1945. United States Army in World War II. Vol. 2. Washington, DC: Center of Military History, United States Army. LCCN 55060001.
Le Goff, Olivier (1998). Les Plus Beaux Paquebots du Monde (ภาษาฝรั่งเศส). Solar. ISBN 978-2263027994.
Navy Department – Headquarters of the Commander in Chief, United States Fleet; Commander, Tenth Fleet (1945). "United States Naval Administration in World War II – History of Convoy and Routing". Naval History & Heritage Command. สืบค้นเมื่อ 20 October 2014.
Osborne, Richard; Spong, Harry & Grover, Tom (2007). Armed Merchant Cruisers 1878–1945. Windsor, UK: World Warship Society. ISBN 978-0-9543310-8-5.
Piouffre, Gérard (2009). Le Titanic ne répond plus (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Larousse. ISBN 978-2-03-584196-4.
แหล่งข้อมูลอื่น

Aquitania Home at "Atlantic Liners.com"
"Aquitania". Chris' Cunard Page. สืบค้นเมื่อ 16 February 2010.
A First-Hand Account of a Second World War Voyage on the Aquitania (PDF Download)
Aquitania on Lost Liners.com เก็บถาวร 1 เมษายน 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Atlantic Liners: A Trio of Trios, by J. Kent Layton
Grace's Guide page on Aquitania
Great Ships
University of Kentucky
Liverpool Echo
Lloyd's Register Foundation
RMS Aquitania Archival Collection - GG Archives
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก และไททานิก คู่แข่งสำคัญของอาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย และมอริเทเนีย
อาควิเทเนียระหว่างการสร้างใน ค.ศ. 1913
อาควิเทเนียก่อนปล่อยลงน้ำ
ภาพวาดทางเทคนิคฝั่งกราบขวาของอาควิเทเนีย
ห้องอาหารผู้โดยสารชั้นหนึ่ง
บันไดใหญ่ของอาควิเทเนีย
อาร์เทอร์ โจเซฟ เดวิส ผู้ออกแบบภายในอาควิเทเนีย
ไปรษณียบัตรรูปอาร์เอ็มเอส อาควิเทเนีย
เอชเอ็มเอชเอส อาควิเทเนีย ทำหน้าที่เป็นเรือพยาบาลในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ภาพถ่ายอาควิเทเนียที่ถูกแปลงเป็นเรือขนส่งทหารพร้อมลายพราง ถ่ายที่แฮลิแฟกซ์ ประเทศแคนาดา เมื่อ ค.ศ. 1918
อาควิเทเนียหลังปรับปรุงใน ค.ศ. 1920
อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ คือเรือที่เข้ามาแทนอาควิเทเนียใน ค.ศ. 1940 เดิมทีมีแผนปลดระวางอาควิเทเนีย แต่ด้วยสงครามโลกครั้งที่สอง จึงทำให้เรือถูกเลื่อนการปลดระวางออกไป
อาควิเทเนียในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
อาควิเทเนียถูกทาสีเทาในสงครามโลกครั้งที่สอง
อาควิเทเนียที่อู่ทหารเรือบอสตันในเดือนกันยายน ค.ศ. 1942
อาควิเทเนีย (ซ้าย) และเอสเอส อีล-เดอ-ฟร็องส์ ในระหว่างปฏิบัติการแพมเฟล็ต
ในช่วงปีสุดท้ายของการให้บริการ อาควิเทเนียยังคงใช้สีเทาตามแบบที่ใช้ในช่วงสงคราม แต่ปล่องไฟทาสีตามแบบของคูนาร์ด
ภาพจิตรกรรมฝาผนังของอาควิเทเนีย 'เรือที่สวยงาม'
หลังให้บริการมานานหลายปี อาควิเทเนียสิ้นสุดอาชีพที่ฟาสเลน ประเทศสกอตแลนด์ โดยถูกนำไปตัดเป็นเศษเหล็กใน ค.ศ. 1950
องครักษ์

สำหรับอำเภอในจังหวัดนครนายก ดูที่ อำเภอองครักษ์
องครักษ์ (อังกฤษ: bodyguard) หรือเจ้าหน้าที่อารักขาใกล้ชิด (อังกฤษ: close protection officer) เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหรือเจ้าพนักงานบังคับใช้กฎหมายของรัฐบาลหรือทหารประเภทหนึ่งที่ทำหน้าที่คุ้มครองบุคคลหรือกลุ่มบุคคล มักเป็นข้าราชการหรือเจ้าพนักงานระดับสูง ผู้มั่งมี และผู้มีชื่อเสียง จากอันตราย โดยทั่วไปได้แก่โจรกรรม การทำร้ายร่างกาย การลักพาตัว การลอบฆ่า การก่อกวน การเสียสารสนเทศลับ คำขู่และความผิดทางอาญาอื่น
บุคคลสาธารณะสำคัญที่สุดเช่น ประมุขแห่งรัฐ หัวหน้ารัฐบาล และผู้ว่าราชการมีองครักษ์หรือมองครักษ์จากหน่วยงาน กองทัพหรือกำลังตำรวจคุ้มกัน (เช่น ในสหรัฐได้แก่ ราชการลับสหรัฐหรือราชการความปลอดภัยทางทูตของกระทรวงการต่างประเทศ) ในประเทศส่วนใหญ่ที่ประมุขแห่งรัฐเป็นผู้นำทหารด้วย องครักษ์ของผู้นำตามประเพณีเป็นราชองครักษ์ (Royal Guard), องครักษ์สาธารณรัฐ (Republican Guard) และหน่วยทหารชั้นยอดอื่น บุคคลสาธารณะที่มีความสำคัญรองลงมาหรือมีความเสี่ยงต่ำกว่าอาจมีองครักษ์คนเดียวที่ทำหน้าที่เป็นสารถีด้วย
ประวัติศาสตร์

ในจักรวรรดิยุคเฮลเลนนิสติก หน้าที่ของการปกป้องบุคคลของผู้ปกครองเรียกว่า สมาโทฟิลาคิยา และดำเนินการโดยบุคคลที่ได้รับความไว้วางใจ ซึ่งได้รับการคัดเลือกเป็นพิเศษโดยพระมหากษัตริย์ ที่มักให้รางวัลพวกเขาด้วยบทบาทหรือ ตำแหน่งของรัฐ
ในกรุงโรมโบราณ องครักษ์ของพระราชาถูกเรียกว่า satelles (satellites ในรูปพหูพจน์) ในขณะที่จักรพรรดิจะสร้างกองทหารรักษาการณ์: ผู้กำกับยามรักษาการณ์จะควบคุมการทำงานของพวกเขา และในช่วงที่เสื่อมถอย เขาจะชี้นำมรดกสืบทอดตำแหน่งของพระมหากษัตริย์เช่นกัน
คุณสมบัติ

งานของเขาส่วนใหญ่ประกอบด้วยการวางแผนเส้นทาง การตรวจสอบสถานที่และอาคารที่ลูกค้าจะไปเยือน ศึกษาประวัติของบุคคลที่ลูกค้าจะติดต่อด้วย การจัดหายานพาหนะ และการคุ้มกันลูกค้าอย่างรอบคอบในกิจกรรมประจำวันของเขา
ภารกิจนี้ต้องการการฝึกอบรมที่เหมาะสมในด้านเทคนิคความปลอดภัยและการป้องกันส่วนบุคคล รวมถึงความสามารถที่ยอดเยี่ยมในการประเมินความเสี่ยงและการตัดสินใจที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพในสถานการณ์ฉุกเฉิน การทำงานจำเป็นต้องมีการเตรียมตัวในด้านยุทธวิธีและกลยุทธ์ การตรวจสอบ การตรวจตรา การวิเคราะห์สถานการณ์ และการคาดการณ์เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายทุกชนิดที่อาจเกิดขึ้นกับบุคคลที่ต้องปกป้อง ขณะเดียวกันต้องพร้อมที่จะเข้าแทรกแซง โดยในแง่นี้มักใช้กลยุทธ์การป้องกันตัวและการต่อสู้ป้องกันตัว (เช่นการฝึกศิลปะการต่อสู้) บางครั้งอาจใช้เครื่องมือป้องกัน อุปกรณ์เล็ก ๆ ที่ไม่เป็นอันตราย หรือในกรณีจำเป็น อาจใช้สเปรย์ OC บนพื้นฐานของแคปไซซัมเพื่อทำให้ผู้โจมตีไร้พิษภัยชั่วคราว เช่นเดียวกับอาวุธปืน แม้ว่ากฎหมายท้องถิ่นจะไม่ได้อนุญาตเสมอไป
หน่วยพิเศษขององค์รักษ์ทางสถาบันก่อตั้งขึ้นโดยเฉพาะเพื่อปกป้องบุคคลสำคัญ ในหลายประเทศ ประมุขแห่งรัฐจะมี "ยามเกียรติยศ" ของตนเอง
โปรแกรมจัดการรหัสผ่าน

โปรแกรมจัดการรหัสผ่าน หรือ โปรแกรมเก็บรหัสผ่าน (อังกฤษ: password manager) เป็นโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ให้ผู้ใช้เก็บและจัดการข้อมูลบัญชีและรหัสผ่าน
เพื่อใช้กับแอปคอมพิวเตอร์หรือกับบริการออนไลน์ เช่น โปรแกรมประยุกต์บนเว็บ การซื้อของออนไลน์ หรือสื่อสังคม
แม้เว็บเบราว์เซอร์ปกติจะมีตัวจัดการรหัสผ่านในตัว 
แต่ก็มักมีข้อติเพราะไม่เก็บรหัสผ่านให้ปลอดภัยโดยเป็นค่าเบื้องต้น (เช่น ไม่เข้ารหัสลับ) จึงทำให้ถูกแฮ็กได้
โปรแกรมเช่นนี้ปกติจะสามารถใช้สร้างรหัสผ่าน
และกรอกแบบฟอร์มบนเว็บ
อาจมีรูปแบบเป็นทั้งแอปคอมพิวเตอร์ แอปอุปกรณ์เคลื่อนที่ และส่วนขยายเว็บบราวเซอร์
โปรแกรมสามารถช่วยสร้างรหัสผ่านที่ซับซ้อนและปลอดภัย
แล้วเก็บไว้ในฐานข้อมูลที่ปกติเข้ารหัสลับ
นอกจากรหัสผ่าน โปรแกรมอาจช่วยเก็บข้อมูลอื่น ๆ เช่น บัตรเครดิต ที่อยู่ และข้อมูลสมาชิกต่าง ๆ
ประโยชน์หลักของโปรแกรมนี้ก็เพื่อแก้ปัญหาความมั่นคงคอมพิวเตอร์ที่ผู้ใช้เบื่อการจำรหัสผ่านที่ต่าง ๆ กันสำหรับบริการต่าง ๆ
โปรแกรมปกติจะมีรหัสผ่านหลักเพื่อปลดล็อกและเข้าถึงข้อมูลที่เก็บไว้ในแอป
โปรแกรมอาจจะมีลูกเล่นให้พิสูจน์ตัวจริงด้วยปัจจัยหลายอย่าง
เช่น พิสูจน์ด้วยลายนิ้วมือหรือด้วยใบหน้า
แม้ปกติจะไม่บังคับ