stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปืนกลเอ็ม 60

|  ปืนกลสหรัฐ, คาลิเบอร์ 7> 62 มม, เอ็ม60  |
| --- | --- |
ชนิด: ปืนกลอเนกประสงค์
แหล่งกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
บทบาท
ประจำการ: ค.ศ. 1957–ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน: ดู ผู้ใช้
สงคราม: สงครามเวียดนาม สงครามกลางเมืองลาว สงครามกลางเมืองกัมพูชา Moro conflict สงครามกัมพูชา–เวียดนาม Salvadoran Civil War The Troubles Operation Just Cause สงครามอ่าวเปอร์เซีย สงครามในอัฟกานิสถาน สงครามกลางเมืองเลบานอน สงครามอิรัก กรณีพิพาทพรมแดนไทย–กัมพูชา Colombian armed conflict Insurgency in the Philippines Bougainville Civil War และอื่น ๆ
ประวัติการผลิต
ช่วงการออกแบบ: ค.ศ. 1952–1957
บริษัทผู้ผลิต: Saco Defense U.S. Ordnance
มูลค่าต่อหน่วย: 6,000 ดอลลาร์
ช่วงการผลิต: ค.ศ. 1957–ปัจจุบัน
แบบอื่น: See Variants
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 10.5 kg (23.15 lb)
ความยาว: 1,105 mm (43.5 in)
ความยาวลำกล้อง: 560 mm (22.0 in)

กระสุน: 7.62×51mm NATO  
ขนาดลำกล้องปืน: 7.62 mm (0.308 in)
การทำงาน: Gas-operated, short-stroke gas piston, open bolt
อัตราการยิง: 550 RPM
ความเร็วปากกระบอก: 2,800 ft/s (853 m/s)
ระยะหวังผล: 1,200 yd (1,100 m)
ระบบป้อนกระสุน: Disintegrating belt with M13 Links
ศูนย์เล็ง: Iron sights
เอ็ม60 ชื่ออย่างเป็นทางการว่า ปืนกลสหรัฐ, คาลิเบอร์ 7.62 มม, เอ็ม60 เป็นตระกูลของปืนกลอเนกประสงค์สัญชาติอเมริกัน ซึ่งยิงด้วยกระสุนขนาด 7.62×51มม. นาโต้ จากการกระจัดกระจายของสายพานกระสุนของเอ็ม13 ลิงก์​ มีกระสุนหลายประเภทที่ได้รับการอนุมัติให้ใช้สำหรับปืนกลเอ็ม60 รวมทั้งกระสุนหัวบอล กระสุนส่องวิถี และกระสุนเจาะเกราะ
ได้ถูกนำเสนอในปี ค.ศ. 1957 มันได้เข้าประจำการในกองทัพสหรัฐและยังคงมีการใช้งานในกองกำลังติดอาวุธอื่น ๆ มันได้ถูกผลิตและอัพเกรดอย่างต่อเนื่องสำหรับกองทัพ และการสั่งซื้อขายยังคงดำเนินต่อไปในศตวรรษที่ 21 แม้ว่ามันจะถูกแทนที่หรือเสริมเพิ่มเติมในหน้าที่ส่วนใหญ่โดยการออกแบบอื่น ๆ ที่โดดเด่นมากที่สุดคือ ปืนกลเอ็ม240 ที่ประจำการในกองทัพสหรัฐ
ภาพรวม

เอ็ม 60 เป็นปืนกลใช้ระบบป้อนกระสุนแบบสายพาน ที่ยิงกระสุนปืน 7.62×51 มม. นาโต (คล้ายกับ .308 วินเชสเตอร์)
ผู้ใช้

แอลจีเรีย
ออสเตรเลีย: ถูกแทนที่ด้วย FN Minimi (บทบาทเบา)และ FN MAG (บทบาทเอนกประสงค์)
โบลิเวีย
บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
บราซิล
กัมพูชา
ชิลี
จีน: ยึดปืนกลจากสงครามจีน-เวียดนามและ ความขัดแย้งจีน-เวียดนาม[ต้องการอ้างอิง]
โคลอมเบีย
คอสตาริกา
เช็กเกีย: M60E4 ถูกใช้ในจำนวนเล็กน้อยโดยหน่วยพิเศษของกองทัพเช็ก ทราบว่าถูกใช้โดยกองกำลังพิเศษกลุ่มที่ 601 ในปี 2549 เพื่อแทนที่ UK-59L
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
เดนมาร์ก: ตั้งแต่ปี 2558 กองทัพเดนมาร์กจะได้รับ M60E6 มากกว่า 600 กระบอก
สาธารณรัฐโดมินิกัน
เอลซัลวาดอร์
อียิปต์
ฟีจี
กานา
กรีซ
เฮติ
ฮอนดูรัส
อิตาลี
อินโดนีเซีย
จอร์แดน
เลบานอน
ไลบีเรีย
ลิทัวเนีย: ได้รับมอบ M60 จำนวน 75 กระบอก ในปี 2545 จาก "สำนักงานส่งกำลังบำรุงกลาโหม" ของสหรัฐอเมริกา
ลักเซมเบิร์ก: ใช้มา พ.ศ. 2500 – 2515 แทนที่ด้วย FN MAG
มาเลเซีย: M60E3 ใช้ในกองทัพมาเลเซีย Grup Gerak Khas.
เม็กซิโก
โมร็อกโก
เนเธอร์แลนด์
นิการากัว
ปานามา
ปาปัวนิวกินี
เปรู
ฟิลิปปินส์
โปรตุเกส: กองทัพโปรตุเกสใช้ M60E และ D ติดตั้งบน V-150 Commando
เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
เซเนกัล: ได้รับมอบ M60 จำนวน 2,500 ลำในปี 2545 จาก "สำนักงานส่งกำลังบำรุงกลาโหม" ของสหรัฐอเมริกา.
เกาหลีใต้: ผลิตภายใต้ลิขสิทธิ์ตั้งแต่ปี 1974
เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
สเปน
ซูดาน
ไต้หวัน: ผลิตในประเทศ
ไทย
ตรินิแดดและโตเบโก
ตูนิเซีย
ตุรกี
ยูกันดา
สหราชอาณาจักร: ใช้โดยกองทัพอากาศ ติดตั้งบนเฮริคอปเตอร์ Chinook
สหรัฐ: มีโดยกองทัพบกสหรัฐ และกองทัพเรือสหรัฐ (บางหน่วย, บางรัฐได้ปลดประจำการ)
เวเนซุเอลา
เวียดนาม: ใช้โดย กองทัพประชาชนเวียดนามและอดีตของกองทัพบกเวียดนามใต้
ผู้ใช้ > ผู้ใช้ที่ไม่ใช่รัฐ

Amal Movement
Army of Free Lebanon (AFL)[ต้องการอ้างอิง]
Bougainville Revolutionary Army (BRA)[ต้องการอ้างอิง]
Lebanese Arab Army (LAA)[ต้องการอ้างอิง]
Lebanese Forces[ต้องการอ้างอิง]
Revolutionary Armed Forces of Colombia (FARC)[ต้องการอ้างอิง]
Moro Islamic Liberation Front (MILF)
Nicaraguan Contras
Progressive Socialist Party/People's Liberation Army (PLA) of Lebanon[ต้องการอ้างอิง]
Provisional Irish Republican Army
Lord Resistance Army
ทหารราบที่พรางตัวกับอาวุธปืนกลเอ็ม 60
ทหารเกาหลีใต้ใช้ปืนM60
Moro Islamic Liberation Front militant lying prone with an M60.
Portuguese Army V-150 Commando armed with an M60D.
สหรัฐอเมริกา Airman กับ M60 มอบหมายให้กองกำลังรักษาความปลอดภัยที่ 52 (SFS) ที่ Spangdahlem Air Base (AB), เยอรมนี
Senegalese soldier with an M60 in 2016.
การยุบเชโกสโลวาเกีย

| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของผลพวงจากการปฏิวัติ ค.ศ. 1989
เชโกสโลวาเกียระหว่างปี ค.ศ. 1968 (รัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐ) จนถึงปี ค.ศ. 1989 (การปฏิวัติกำมะหยี่)
วันที่: วันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1992 – วันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1992 (5 เดือน 2 สัปดาห์)
ที่ตั้ง:  สหพันธ์สาธารณรัฐเช็กและสโลวัก: แม่แบบ:Country data Czech Socialist Republic→ เช็กเกีย  แม่แบบ:Country data Slovak Socialist Republic→ สโลวาเกีย 
ผล:  การล่มสลายของเชโกสโลวาเกียนำไปสู่การสถาปนาของสาธารณรัฐเช็กและสาธารณรัฐสโลวักในเวลาต่อมา 
การยุบเชโกสโลวาเกีย (เช็ก: Rozdělení Československa, สโลวัก: Rozdelenie Česko-Slovenska) ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1992 เป็นเหตุการณ์การแยกตัวของสหพันธ์สาธารณรัฐเชโกสโลวาเกียออกเป็นรัฐอิสระสองประเทศ ได้แก่ สาธารณรัฐเช็กและสโลวาเกีย โดยแนวคิดนี้เริ่มมีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1969 โดยพรรคสังคมนิยมเช็กและพรรคสังคมนิยมสโลวักภายใต้ขอบข่ายการดำเนินงานในรูปแบบสหพันธ์สาธารณรัฐ
เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ การแตกแยกกำมะหยี่ (Velvet Divorce) ซึ่งอ้างถึงการปฏิวัติกำมะหยี่ในปี ค.ศ. 1989 ซึ่งไม่มีเหตุการณ์นองเลือดใด ๆ เกิดขึ้นซึ่งส่งผลให้อำนาจการปกครองของพรรคคอมมิวนิสต์เชโกสโลวาเกียสิ้นสุดลงและเปลี่ยนประเทศไปเป็นรัฐแบบทุนนิยม
เบื้องหลัง

ประเทศเชโกสโลวาเกียได้ถูกก่อตั้งขึ้นหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยได้มีการจัดการประชุมขึ้นในปี พ.ศ. 2461 ที่พิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา ซึ่งในการประชุมครั้งนั้น โทมาช การิก มาซาริก ซึ่งต่อมาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเชโกสโลวาเกียได้ลงนามความตกลงพิตต์สเบิร์กกับกลุ่มผู้แทนชาวเช็กและสโลวัก ซึ่งมีข้อตกลงว่าจะเป็นรัฐร่วมซึ่งประกอบด้วยชาติทั้งสองที่เท่าเทียมกันคือ สโลวัก และเช็ก
อย่างไรก็ตาม ชาวสโลวักบางคนไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนแปลงนี้ และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2482 ก็ได้มีการก่อตั้งสาธารณรัฐสโลวักที่ 1 ซึ่งเป็นรัฐบริวารของนาซีเยอรมนีที่มีอำนาจอธิปไตยจำกัดภายใต้แรงกดดันของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ต่อมาถูกสหภาพโซเวียตยึดครองในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองทำให้เกิดการรวมประเทศอีกครั้งเป็นสาธารณรัฐเชโกสโลวักที่ 3
ในปี พ.ศ. 2511 ได้มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ส่งผลให้สิทธิของรัฐบาลกลางถูกลิดรอนอย่างเป็นทางการ แต่ต่อมา กุสตาว ฮูซาก ได้กลับมาควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของปราก ซึ่งสนับสนุนให้มีการแบ่งแยกดินแดนขึ้นใหม่หลังจากการล่มสลายของลัทธิคอมมิวนิสต์
การยุบประเทศ

เมื่อปี พ.ศ. 2534 ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศต่อหัวของเช็กสูงกว่าของสโลวาเกียร้อยละ ​20 โดยได้มีการยกเลิกกฎที่เช็กต้องโอนงบประมาณให้กับสโลวาเกียซึ่งใช้มาเป็นเวลานานในปีเดียวกัน
ชาวเช็กและชาวสโลวักส่วนใหญ่ต้องการให้ประเทศเชโกสโลวาเกียคงอยู่ต่อไปในรูปแบบสหพันธรัฐ แต่พรรคหลักบางพรรคของสโลวาเกียต้องการแยกตัวออกเป็นรัฐอิสระและมีอำนาจอธิปไตยเป็นของตนเอง ต่อมาพรรคต่าง ๆ ของทั้งสองประเทศได้รวมตัวกันอีกครั้ง แต่พรรคของแต่ละประเทศไม่มีบทบาทใด ๆ ซึ่งกันและกัน แต่เพื่อให้การบริหารประเทศเป็นไปอย่างราบรื่น รัฐบาลจึงต้องการให้อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลกลาง แต่ฝ่ายสโลวักต้องการแยกตัว
ต่อมาเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 รัฐสภาสโลวักได้ประกาศแยกตัวจากเชโกสโลวาเกียเพื่อก่อตั้งเป็นประเทศใหม่ขึ้น (ซึ่งต่อมาก็คือประเทศสโลวาเกียในปัจจุบัน) หลังจากนั้นหกเดือนต่อมา ได้มีการจัดประชุมขึ้นที่บราติสลาวา ซึ่งในที่ประชุมได้มีมติให้แยกตัวออกเป็นประเทศใหม่ ต่อมา วาตสลัฟ ฮาแว็ล ประธานาธิบดีเชโกสโลวาเกียในขณะนั้นได้ลาออกจากตำแหน่งเนื่องจากเขาคัดค้านแนวคิดดังกล่าว และในการสำรวจความคิดเห็นจากประชาชนเมื่อเดือนกันยายนในปีเดียวกัน ผลปรากฏว่ามีประชาชนชาวสโลวักเพียงร้อยละ 37 และชาวเช็กเพียงร้อยละ 36 เท่านั้นที่สนับสนุนแนวคิดดังกล่าว
ต่อมาเป้าหมายในการยุบประเทศได้เปลี่ยนไปให้เป็นไปอย่างสันติสุข โดยเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน สมัชชาแห่งชาติได้ผ่านรัฐบัญญัติซึ่งกำหนดการแบ่งเส้นเขตแดนระหว่างดินแดนเช็กและสโลวาเกียเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ซึ่งมีผลตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2535
การยุบประเทศสำเร็จโดยปราศจากความรุนแรง ซึ่งไม่เหมือนกับรัฐคอมมิวนิสต์อื่น ๆ ที่มีการใช้ความรุนแรง เช่น ในการล่มสลายของสหภาพโซเวียตและการล่มสลายของยูโกสลาเวีย โดยประเทศเชโกสโลวาเกียถือเป็นรัฐสังคมนิยมเพียงรัฐเดียวที่มีการแยกประเทศอย่างสันติสุข
เดอะเฮาส์มาร์ตีนส์

นักดนตรี
เดอะเฮาส์มาร์ตีนส์ (อังกฤษ: The Housemartins) เป็นวงอินดี้ป็อปจากอังกฤษที่ได้อยู่ในช่วงปีทศวรรษ 1980 หลายเนื้อร้องของเดอะเฮาส์มาร์ตีนส์ได้รวมลัทธิมาร์กซ์ การเมือง, และศาสนาคริสต์ สะท้อนให้เห็นถึงนักร้อง พอล ฮีตัน จากความเชื่อที่เห็น (ด้านหลังของปกอัลบั้ม London 0 Hull 4 ที่มีข้อความว่า "Take Jesus - Take Marx - Take Hope")
ผลงาน > อัลบั้ม

| ปี | รายละเอียดอัลบั้ม | ซาร์ตสูงสุด> UK Album Chart | ซาร์ตสูงสุด> New Zealand Album Chart | ซาร์ตสูงสุด> Swedish Album Chart | ซาร์ตสูงสุด> Norwegian Album Chart | ได้การรับรอง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1986 | London 0 Hull 4 จำหน่าย: ตุลาคม 1986  ค่าย: Go! Discs | 3 | 21 | 3 | 9 |  UK: Platinum |
| 1987 | The People Who Grinned Themselves to Death จำหน่าย: กันยายน 1987  ค่าย: Go! Discs | 9 | 34 | 25 | - |  UK: Silver |
ผลงาน > ซิงเกิล

"Flag Day" (ตุลาคม 1985)
"Sheep" (มีนาคม 1986, UK # 56)
"Happy Hour" (พฤษภาคม 1986, UK # 3)
"Think for a Minute" (กันยายน 1986, UK # 18)
"Caravan of Love" (พฤศจิกายน 1986, UK # 1)
"Five Get Over Excited" (พฤษภาคม 1987, UK # 11)
"Me and the Farmer" (สิงหาคม 1987, UK # 15)
"Build" (พฤศจิกายน 1987, UK # 15)
"There Is Always Something There to Remind Me" (เมษายน 1988, UK # 35)
ผลงาน > อัลบั้มรวมเพลง

The Housemartins Christmas Box Set (พฤศจิกายน 1986) UK # 84
Now That's What I Call Quite Good (เมษายน 1988) UK # 8
The Best of the Housemartins (มีนาคม 2004)
Live At The BBC (2006, Universal)
Soup (ธันวาคม 2007) UK # 15
ริชาร์ด เกียร์

| Richard Gere |
| --- | --- |
เกียร์ ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ 2024
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1949-08-31) 31 สิงหาคม ค.ศ. 1949 (75 ปี) Richard Tiffany Gere
คู่สมรส: ซินดี ครอว์ฟอร์ด  (สมรส 1991; หย่า 1995) Carey Lowell  (สมรส 2002; หย่า 2016) Alejandra Silva  (สมรส 2018)
บุตร: 3 คน
ปีที่แสดง: 1973 - ปัจจุบัน
รางวัล
ลูกโลกทองคำ: Best Actor - Motion Picture Musical or Comedy 2003 Chicago
ริชาร์ด ทิฟฟานี เกียร์ (อังกฤษ: Richard Tiffany Gere) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1949 มีผลงานเป็นที่รู้จักในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ ต่อมาถึง 1990-2000 ผลงานดังเช่น Pretty Woman, Primal Fear, และ Chicagoซึ่งจากเรื่องนี้ทำให้ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากรางวัลลูกโลกทองคำ
ประวัติ > ชีวิตช่วงแรกและผลงานละครเวที

ริชาร์ด เกียร์ เกิดที่ฟิลาเดลเฟีย ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก เขาสามารถเล่นเครื่องดนตรีได้หลายชนิด ทั้งยังแต่งเพลงให้วงดนตรีของโรงเรียนสมัยมัธยม และได้ทุนนักกีฬายิมนาสติกไปเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ในสาขาปรัชญา แต่เรียนถึงชั้นปีที่ 2 ก็มาเล่นละครเพลงของลอนดอน รับบทนำเป็น แดนนี ซูโก เรื่อง Grease ในปี 1973 และต่อมาได้ก้าวสู่นักแสดงประจำที่โรงละครโพรวินซ์ทาวน์เพลย์เฮาส์ และโรงละครซีแอตเทิล เรเพอร์โตรี เธียเตอร์ ทั้งยังแสดงละครเวทีในนิวยอร์กอีกหลายเรื่อง แสดงเป็น ริชาร์ด ฟารินา ใน Long Time Coming and Long Time Gone หรืออย่างละครเวทีสองเรื่อง Back Bog Beast Bait และ Killers Head ของผู้กำกับฯ แซม เชพเพิร์ด
หลังจากแสดงในละครบรอดเวย์ร็อกโอเปร่าเรื่อง Soon และในละครฟาร์ซอังกฤษฉบับงานสร้างนิวยอร์กอย่าง Habeus Corpus ก็มีผลงานการแสดงของเขาใน A Midsummer Nights Dream ที่ลินคอล์น เซ็นเตอร์ และใน The Taming of the Shrew ฉบับงานสร้างของโรงละครลอนดอน ยัง วิก เธียเตอร์ เขาได้กลับคืนสู่ละครบรอดเวย์อีกครั้งในปี 1980 ในเรื่อง Bent รับบทเป็นนักโทษเกย์ในเรือนจำ ซึ่งทำให้เกียร์คว้ารางวัลเธียเตอร์ เวิลด์ อวอร์ด
ประวัติ > วงการภาพยนตร์

ใน 1978 เกียร์ เริ่มมีผลงานภาพยนตร์ ในภาพยนตร์เรื่อง Days of Heaven จากเรื่องนี้เองทำให้เขาได้รับตุ๊กตาทองของอิตาลีมาครอง ผลงานต่อมาก็เช่น Looking for Mr. Goodbar ร่วมแสดงกับ ไดแอน คีตัน, Blood Brothers, ภาพยนตร์เรื่อง Yanks ของผู้กำกับฯ จอห์น ชเลซิงเกอร์ และ American Gigolo และภาพยนตร์ทำเงินในปี 1982 เรื่อง An Officer and a Gentleman รวมไปถึงต่อ ๆ มาอย่าง Breathless, Beyond the Limit, The Cotton Club, Power, No Mercy พร้อมด้วย Miles From Home
ปี 1990 เกียร์ แสดงในภาพยนตร์เรื่อง Infernal Affairs ซึ่งได้รับการกล่าวขานอย่างมากกับบท ตำรวจเลว และต่อมาแสดงใน ภาพยนตร์ที่ครองตำแหน่งรายได้สูงสุดมาหลายปีอย่าง Pretty Woman ที่ร่วมแสดงกับ จูเลีย โรเบิร์ตส์ ปีถัดมา เกียร์แวะไปเป็นแขกรับเชิญใน Rhapsody in August ภาพยนตร์ของผู้กำกับฯชาวญี่ปุ่น อากิระ คุโรซาวา นอกจากนี้ ยังแสดงใน Red Corner โดยผู้กำกับฯ จอน อาฟเนต  และรับบทในภาพยนตร์รีเมกของยูนิเวอร์แซล พิคเจอร์สเรื่อง The Jackal โดยผู้กำกับฯ ไมเคิล เคตัน โจนส์ รวมทั้งยังเป็นนักแสดงคนแรกที่ตกลงแสดงในภาพยนตร์ของเอชบีโอ เรื่อง And The Band Played On ซึ่งดัดแปลงมาจากหนังสือของ แรนดี ชิลต์ซ ว่าด้วยเรื่องของห้าปีแรกที่โรคเอดส์บุกอเมริกา โดยเกียร์รับบทเป็นนักออกแบบท่าเต้นตามเรื่องราวในหนังสือ
และในปี 2000 กลับมาอีกครั้งกับภาพยนตร์ทำรายได้ เรื่อง Run Away Bride ที่กลับมาทำงานร่วมอีกครั้งทั้งผู้กำกับฯ แกรี มาร์แชล และนักแสดงร่วมอย่าง จูเลีย โรเบิร์ตส์ และต่อมาได้แสดงในภาพยนตร์โดยผู้กำกับฯ โรเบิร์ต อัลต์แมน เรื่อง Dr. T and The Women รับบทเป็นสูตินรีแพทย์ โดยแสดงร่วมกับ เฮเลน ฮันท์, ลิฟ ไทเลอร์, ฟาร์ราห์ ฟอว์เซตต์ และ เคต ฮัดสัน
นอกจากผลงานการแสดง เกียร์ยังเป็นนักเปียโนและนักแต่งเพลงฝีมือดี มีผลงานบนถนนดนตรีเล็ก ๆ น้อย ๆ มากมาย รวมไปถึงใหญ่ ๆ อย่างงานดูแลการทำดนตรีในอัลบั้มให้กับ Final Analysis, Mr.Jones และ Summersby
ปี 2001 เกียร์แสดงในภาพยนตร์ของฟ็อกซ์ เซิร์ชไลท์ เรื่อง Unfaithful กำกับโดย เอเดรียน ลิน ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของนักวิจารณ์อย่างมาก มี ไดแอน เลน และ โอลิวิเย มาร์ติเนซ ร่วมแสดง มีเนื้อหาเกี่ยวกับ สามีภรรยาคู่หนึ่งในเขตรอบนอกนครนิวยอร์ก ที่ชีวิตคู่ของสามีภรรยากำลังจะจบลงภรรยาปันใจให้ชู้รัก และยังมีผลงานแนวไซโคธริลเลอร์ของโซนี พิคเจอร์สเรื่อง Mothman Prophecies ประกบ เดบรา เมสซิง ต่อมาช่วงคริสต์มาสปี 2002 เขาได้แสดงในภาพยนตร์ระดับออสการ์อย่าง Chicago โดยรับบทเป็น บิลลี ฟลินน์  ซึ่งเขาก็ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่องนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้แสดงร่วมกับนักแสดงอย่าง  แคเธอรีน ซีตา โจนส์ ในบท เวลมา และ เรเน่ เซลล์เวเกอร์ ในบท ร็อกซี ฮาร์ต
ปี 2004 เกียร์ร่วมแสดงกับ ซูซาน ซาแรนดอน และ เจนนิเฟอร์ โลเปซ ในโรแมนติกคอมเมดีเรื่องดัง Shall We Dance? และต่อมาในปี 2005 เกียร์แสดงในภาพยนตร์เรื่อง Bee Season ภาพยนตร์ดัดแปลงจากนิยายขายดีในชื่อเดียวกัน
ปี 2009 เกียร์ได้ทุ่มทุนสร้างภาพยนตร์และนำแสดงเองในเรื่อง Hachiko: A Dog's Story โดยเป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากเรื่องจริงสุดประทับใจของชาวญี่ปุ่น ด้วยความจงรักภักดีของสุนัขพันธุ์อากิตะ ชื่อฮาชิโกะ ที่มารอคอยเจ้าของที่สถานีรถไฟชิบูย่าทุกวัน นานนับเป็นเวลากว่า 10 ปี โดยที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าของได้เสียชีวิตไปแล้ว ทำให้ประชาชนทั่วญี่ปุ่นต่างซาบซึ้งกับความรักอันบริสุทธิ์ที่สุนัขจะมีให้แก่มนุษย์ที่เป็นเจ้าของได้อย่างสุดหัวใจ จนถูกสร้างขึ้นเป็นอนุสาวรีย์ตั้งโดดเด่นอยู่ที่ประตูทางเข้าสถานีรถไฟชิบูย่าจวบจนทุกวันนี้ ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายในปี 2010
งานอื่นและงานการกุศล

เกียร์เป็นผู้ศึกษาธรรมกับองค์ดาไลลามะ ตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมา เขาได้เดินทางทั่วชมพูทวีป ทั้งอินเดีย เนปาล และทิเบต เลยไปจนถึง มองโกเลีย และจีน ทั้งยังทำหน้าที่เป็นช่างภาพในที่ที่เขาไป จนในปี1997 จึงตีพิมพ์เป็นหนังสือเล่มแรกชื่อ PILGRIM โดยสำนักพิมพ์ลิตเติล บราวน์ แอนด์ คัมปะนี พร้อมด้วยคำนำจากทะไลลามะ องค์ที่สิบสี่ นำเสนอเรื่องราวบนเส้นทางพุทธศาสนาของเขา ที่เขาเดินทางไปกว่า 25 ปี
ทางด้านงานเพื่อสังคม เขายังเป็นกระบอกเสียงในเรื่องสิทธิมนุษยชน และประชาสัมพันธ์ให้ผู้คนตระหนักถึงเรื่องน่าสะเทือนใจที่เกิดขึ้นกับทิเบตภายใต้การถือครองของจีน เขายังได้ก่อตั้งมูลนิธิ เกียร์ เฟาน์เดชั่น ซึ่งคอยสนับสนุนโครงการสุขศึกษา โครงการสิทธิมนุษยชนต่าง ๆ รวมไปถึงให้ความสำคัญในการประชาสัมพันธ์ให้สาธารณชนรับรู้ถึงภัยต่าง ๆ ที่กำลังเปลี่ยนโฉมหน้าดั้งเดิมของทิเบต และยังคอยให้ความช่วยเหลือองค์ดาไลลามะ ช่วยเหลือชุมชนทิเบตพลัดถิ่น และเกียร์ยังเป็นประธานก่อตั้งองค์กรทิเบต เฮาส์ในนิวยอร์ก ในปี 1987 และออกจากองค์กรในปี 1991 เพื่อมาเป็นสมาชิกในคณะกรรมการผู้กำกับภาพยนตร์แห่งชาติรณรงค์เพื่อทิเบต และยังได้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการในปี 1996 และออกแถลงในฐานะตัวแทนของทิเบตต่อหน้าสภาสูงของประเทศต่าง ๆ ทั้งยังเข้าร่วมประชุมทางด้านสิทธิมนุษยชน แถลงต่อหน้ารัฐสภาของประเทศต่าง ๆ ในยุโรป รวมไปถึงองค์กรความร่วมมือระหว่างประเทศและคณะอนุกรรมการสิทธิมนุษยชนอื่น ๆ อีกมากมาย
ริชาร์ด เกียร์ และทะไลลามะ องค์ที่สิบสี่
พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย

ระวังสับสนกับ พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย (แดง)

พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย (อินโดนีเซีย: Partai Komunis Indonesia, PKI) เป็นพรรคคอมมิวนิสต์ที่ไม่ได้มีอำนาจปกครองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก พรรคนี้ถูกปราบปรามอย่างหนักใน พ.ศ. 2508 และถูกคว่ำบาตรในปีต่อมา
องค์กรที่เกิดขึ้นก่อน

องค์กรเริ่มต้นที่สำคัญก่อตั้งโดยนักสังคมนิยมชาวดัตช์ เฮก เซฝลีตใน พ.ศ. 2457 ในชื่อสมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีส (Indies Social Democratic Association; ภาษาดัตช์: Indische Sociaal-Democratische Vereeniging, ISDV) มีสมาชิก 85 คน จากพรรคการเมืองนิยมสังคมนิยมของดัตช์ 2 พรรคคือ SDAP และพรรคสังคมนิยมเนเธอร์แลนด์ที่ต่อมากลายเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เนเธอร์แลนด์ (SDP) ที่มีสาขาในดัตช์อีสต์อินดีส สมาชิกขององค์กรนี้ได้นำแนวคิดลัทธิมาร์กมากระตุ้นให้ชาวอินโดนีเซียต่อต้านระบอบอาณานิคม
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2458 สมาคมได้ตีพิมพ์หนังสือภาษาดัตช์ โลกเสรี (Het Vrije Woord) บรรณาธิการคือ อดอล์ฟ บาร์ สมาคมนี้ไม่ได้มีเป้าหมายในการเรียกร้องเอกราชเมื่อแรกก่อตั้ง ในช่วงดังกล่าวสมาคมนี้มีสมาชิกประมาณ 100 คน เป็นชาวอินโดนีเซียเพียง 3 คน สมาคมนี้ได้กลายเป็นสมาคมหัวรุนแรงและต่อต้านการควบคุมจากศูนย์กลาง สมาชิกพรรค SDAP ในเนเธอร์แลนด์เริ่มลำบากใจที่จะร่วมมือกับสมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีส ใน พ.ศ. 2460 กลุ่มปฏิรูปของสมาคมได้แยกตัวออกไปตั้งพรรคประชาธิปไตยสังคมอินดีส ในปีเดียวกันนี้ สมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีสได้ตีพิมพ์เอกสารเป็นภาษาอินโดนีเซียครั้งแรกในชื่อ เสียงเสรีภาพ (Soeara Merdeka)
เซฝลีต ผู้นำสมาคมเห็นว่าการปฏิวัติเดือนตุลาคมเป็นสิ่งที่ควรทำตามในอินโดนีเซีย สมาคมได้จัดตั้งผู้พิทักษ์แดง มีสมาชิกประมาณ 3,000 คน ใน พ.ศ. 2460 ได้เกิดการต่อสู้และจัดตั้งโซเวียตในสุราบายา รัฐบาลอาณานิคมได้กดดันโซเวียตและสมาคม ผู้นำสมาคมถูกส่งตัวกลับไปเนเธอร์แลนด์ รวมทั้งเซฝลีต ผู้นำทหารในการลุกฮือขึ้นก่อการ ถูกตัดสินจำคุก 40 ปี
ในเวลาต่อมา สมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีสได้เป็นสมาชิกภายในสหภาพอิสลามซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์ สมาชิกสหภาพ 2 คนจากเซอมารังคือ เซอมวน และดาร์โซโนได้สนใจแนวคิดของเซฝลีต ในที่สุดสมาชิกสหภาพอิสลามได้ตกลงจะจัดตั้งองค์กรที่เน้นการปฏิวัติด้วยลัทธิมาร์กคือสหภาพประชาชน สมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีสยังคงดำเนินงานต่อไปและตีพิมพ์ เสียงจากประชาชน ต่อมา สมาชิกภายในองค์กรได้เปลี่ยนจากที่แต่เดิมเป็นชาวดัตช์เป็นส่วนใหญ่กลายเป็นมีชาวอินโดนีเซียเป็นส่วนใหญ่ ใน พ.ศ. 2462 เหลือสมาชิกชาวดัตช์เพียง 25 คน จากสมาชิก 400 คน
การก่อตั้งและการเติบโต

ในการประชุมสมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีสเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2463 ในเซอมารังได้เปลี่ยนชื่อเป็นสมาคมคอมมิวนิสต์อินดีส (ภาษาอินโดนีเซีย: Perserikatan Komunis di Hindia) เซอมวนเป็นหัวหน้าพรรคและดาร์โซโนเป็นรองประธาน ส่วนเลขาธิการพรรคเป็นชาวดัตช์ สมาคมนี้ถือเป็นพรรคคอมมิวนิสต์พรรคแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พรรคนี้เข้าร่วมคอมมิวนิสต์สากลใน พ.ศ. 2464
ในการประชุมสหภาพอิสลาม พ.ศ. 2464 สมาชิกกังวลเกี่ยวกับกลยุทธของเซฝลีตและพยายามหยุดยั้ง อากุส ซาลิม เลขาธิการขององค์กรได้สั่งคว่ำบาตรสมาชิกพรรคที่เป็นสมาชิกพรรคอื่นด้วย แม้จะมีการต่อต้านจากตัน มะละกาและเซอมวน แต่ก็ได้บังคับให้กลุ่มคอมมิวนิสต์เปลี่ยนกลยุทธ ในเวลาเดียวกัน รัฐบาลเจ้าอาณานิคมเข้ามาควบคุมกิจกรรมทางการเมือง สหภาพอิสลามจึงหันมาสนใจกิจกรรมทางศาสนาแทน ปล่อยให้กลุ่มคอมมิวนิสต์เป็นกลุ่มชาตินิยมที่ทำงานอยู่องค์กรเดียว
เซอมวนได้ไปร่วมประชุมแรงงานตะวันออกไกลที่มอสโกในราว พ.ศ. 2464 ร่วมกับ ตัน มะละกา เมื่อกลับมา ตัน มะละกาพยายามจัดตั้งสหภาพแรงงานอินโดนีเซียเพื่อนัดหยุดงานระดับชาติแต่ล้มเหลว ตัน มะละกาถูกจับและเขาตัดสินใจลี้ภัยไปรัสเซียในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2465 เซอมวนเดินทางกลับจากรัสเซียและเริ่มจัดตั้งสหภาพแรงงาน และได้จัดตั้งองค์กรแรงงานสหภาพแห่งอินโดนีเซีย (Persatuan Vakbonded Hindia) สำเร็จเมื่อ 22 กันยายน
ในการประชุมโคมินเทิร์น พ.ศ. 2467 ได้กล่าวถึงสมาคมคอมมิวนิสต์อินดีสว่าได้เริ่มเน้นการสร้างสหภาพ จำเป็นต้องปรับปรุงวินัย และต้องจัดตั้งสาธารณรัฐโซเวียตอินโดนีเซียขึ้น สมาคมคอมมิวนิสต์อินดีสได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียใน พ.ศ. 2467
การปฏิวัติ พ.ศ. 2469

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2468 คณะกรรมการสูงสุดของโคมินเทิร์นได้สั่งให้คอมมิวนิสต์ในอินโดนีเซียเข้าร่วมต่อต้านจักรวรรดินิยมกับองค์กรที่ไม่เป็นคอมมิวนิสต์ แต่กลุ่มที่สุดโต่งนำโดยอาลีมินและมุสโก เรียกร้องให้ปฏิวัติล้มล้างรัฐบาลอาณานิคมของดัตช์ ในการประชุมที่ปรัมบานัน ชวากลาง สหภาพการค้าที่ถูกควบคุมโดยคอมมิวนิสต์ตัดสินใจปฏิวัติโดยเริ่มจากการนัดหยุดงานของคนงานทางรถไฟ ซึ่งจะเป็นสัญญาณ จากนั้น การปฏิวัติจะเริ่มขึ้น
แผนการปฏิวัติเริ่มต้นที่ปาดัง ในเกาะสุมาตรา แต่เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเข้าปราบปรามให้สงบได้ ตั้งแต่ พ.ศ. 2469 การจับกุมสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ทำให้พรรคต้องต่อสู้ใต้ดิน ความแตกแยกในกลุ่มผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย ทำให้การปฏิวัติไม่ได้วางแผนดีพอ ตัน มะละกาซึ่งในขณะนั้นเป็นตัวแทนโคมินเทิร์นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และออสเตรเลีย ไม่ได้เห็นด้วยกับแผนนี้ เพราะเขาเชื่อว่าพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียยังได้รับการสนับสนุนไม่มากพอ ในที่สุด แผนการปฏิวัติในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2469 ถูกยกเลิกไป แต่ก็มีการปฏิวัติในขอบเขตจำกัดขึ้นในปัตตาเวีย ในวันที่ 12 พฤศจิกายน มีเหตุการณ์คล้ายๆกันนี้เกิดขึ้นที่ปาดัง บันตัม และสุราบายา การปฏิวัติในปัตตาเวียเกิดขึ้นเพียง 1-2 วัน และใช้เวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์ก็สามารถปราบปรามได้ทั้งประเทศ ผลจากการปฏิวัตที่ล้มเหลว มีผู้ถูกจับกุม 13,000 คน ถูกจำคุก 4,500 คน ถูกกักขัง 1,308 คน และลี้ภัยไปเมืองดิกุล นิวกีนีตะวันตก 823 คน มีคนตายในเมืองหลวงหลายคน นักการเมืองที่ไม่ได้นิยมคอมมิวนิสต์หลายคนกลายเป็นเป้าหมายของรัฐบาลอาณานิคมระหว่างที่มีการควบคุมการปฏิวัติของฝ่ายคอมมิวนิสต์ พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียกลายเป็นพรรคนอกกฎหมายโดยรัฐบาลดัตช์อีสต์อินดีสใน พ.ศ. 2470 ทำให้พรรคต้องกลายเป็นองค์กรนอกกฎหมายและต่อสู้ใต้ดินจนถึงยุคที่ญี่ปุ่นเข้ามาปกครอง
การดำเนินงานในช่วงแรกของพรรคหลังกลายเป็นพรรคนอกกฎหมายมีจำกัด เพราะผู้นำพรรคส่วนมากถูกจำคุก จนกระทั่ง พ.ศ. 2478 มุสโซ ผู้นำพรรคกลับมาจากการลี้ภัยในมอสโก ได้จัดตั้งองค์กรของพรรคขึ้นมาใหม่ พรรคทำงานภายในแนวร่วมที่หลากหลาย เช่น เฆอรินโด และสหภาพการค้า ในฮอลแลนด์ พรรคคอมมิวนิสต์เข้าไปทำงานในกลุ่มนักศึกษาอินโดนีเซีย ในองค์กรชาตินิยม และต่อมาก็สามารถควบคุมองค์กรนั้นได้
หลังสงครามโลก

พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียปรากฏขึ้นมามีบทบาททางการเมืองอีกครั้ง หลังจากญี่ปุ่นยอมแพ้เมื่อ พ.ศ. 2488 ในการต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชจากเนเธอร์แลนด์ หน่วยติดอาวุธจำนวนมากถูกพรรคคอมมิวนิสต์ควบคุมหรือมีอิทธิพล แม้ว่ากองทัพของพรรคคอมมิวนิสต์มีบทบาทที่สำคัญในการต่อสู้ต่อต้านเนเธอร์แลนด์ ประธานาธิบดีซูการ์โนมีความกังวลกับบทบาทของพรรคคอมมิวนิสต์และทำให้เกิดปัญหาในกลุ่มนักการเมืองฝ่ายขวาและมหาอำนาจต่างชาติโดยเฉพาะสหรัฐ ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์กับกองกำลังอื่นๆมีความยากลำบาก ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 พรรคคอมมิวนิสต์และพรรคสังคมนิยมได้จัดตั้งแนวร่วมประชาธิปไตยประชาชน ต่อมา พรรคสังคมนิยมได้รวมเข้ากับพรรคคอมมิวนิสต์ พรรคคอมมิวนิสต์จึงได้ควบคุมกองทัพเปอซินโด ในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2491 มุสโซได้เดินทางมายังจาการ์ตาหลังจากลี้ภัยไปยังสหภาพโซเวียต 12 ปี และได้จัดตั้งคณะกรรมการโปลิตบูโรของพรรคขึ้นอีกครั้ง
หลังการลงนามในข้อตกลงเรฟิลใน พ.ศ. 2491 กองทัพส่วนใหญ่ของฝ่ายสาธารณรัฐกลับจากพื้นที่ความขัดแย้งทำให้กองทัพฝ่ายขวาเชื่อมั่นว่าสามารถต่อต้านกองทัพของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียได้ กองโจรและทหารที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียถูกคว่ำบาตร ในมาดียุน กองทหารของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียที่ปฏิเสธการปลดอาวุธถูกฆ่า ในเดือนกันยายน ปีเดียวกัน การฆ่านี้ทำให้เกิดความรุนแรงขึ้น พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียประกาศตั้งสาธารณรัฐโซเวียตอินโดนีเซียในวันที่ 18 กันยายน โดยมุสโซเป็นประธานาธิบดี และอามีร์ ซารีฟุดดินเป็นนายกรัฐมนตรี กองทัพฝ่ายสาธารณรัฐเข้ามาปราบปรามและเข้ายึดครองมาดียุนได้ในวันที่ 30 กันยายน สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียราวพันคนถูกฆ่า และถูกจำคุก 36,000 คน ผู้นำหลายคนรวมทั้งมุสโซถูกประหารชีวิตเมื่อ 31 ตุลาคม หลังจากพยายามหนีออกจากที่คุมขัง ไอดิตและลุกมันลี้ภัยไปยังสาธารณรัฐประชาชนจีน อย่างไรก็ตาม พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียไม่ถูกคว่ำบาตรและยังคงดำเนินกิจกรรมทางการเมืองต่อไปได้ พรรคถูกฟื้นฟูอีกครั้งใน พ.ศ. 2492
ใน พ.ศ. 2493 พรรคได้ปรากฏตัวอีกครั้ง โดยเป็นกลุ่มชาตินิยมภายใต้การนำของดีปา นูยันตารา ไอดิต ต่อต้านอาณานิคมและนโยบายนิยมตะวันตกของประธานาธิบดีซูการ์โน ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2494 พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียเริ่มก่อตั้งกองทหารในเมดานและจาการ์ตา ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียหลบไปอยู่ใต้ดินในช่วงเวลาสั้นๆ