ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
ประวัติ > การพัฒนาระบบการจัดการความปลอดภัย

ระบบการจัดการความปลอดภัยของสหประชาชาติได้รับการออกแบบมาเพื่อตอบสนองความต้องการด้านปฏิบัติการที่มีอยู่ตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นของสหประชาชาติ เพื่อให้สหประชาชาติสามารถตอบสนองต่อความต้องการใหม่ ๆ ในสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้อนุมัติให้เพิ่มจำนวนเจ้าหน้าที่ของสำนักงานผู้ประสานงานด้านความมั่นคงของสหประชาชาติ (UN Security Coordinator: UNSECOORD) โดยเน้นที่ภาคสนามเป็นหลัก ในปี พ.ศ. 2544 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้อนุมัติให้จัดตั้งผู้ประสานงานด้านความมั่นคงของสหประชาชาติแบบเต็มเวลาในระดับผู้ช่วยเลขาธิการ ในปี พ.ศ. 2545 จำนวนตำแหน่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแบบมืออาชีพในภาคสนามมีจำนวน 100 ตำแหน่งสำหรับเจ้าหน้าที่มืออาชีพ และอีก 200 ตำแหน่งสำหรับกำลังในท้องถิ่น
ผู้ประสานงานด้านความมั่นคงของสหประชาชาติทำหน้าที่กำกับดูแลกิจกรรมต่าง ๆ ของระบบการจัดการความมั่นคงภาคสนามของสหประชาชาติ และเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสที่ได้รับการแต่งตั้งโดยเลขาธิการ สำนักงานมีหน้าที่รับผิดชอบด้านนโยบายและขั้นตอนที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงทั้งหมด เพื่อให้แน่ใจว่าสหประชาชาติจะตอบสนองอย่างสอดคล้องกันต่อสถานการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ การประสานงาน วางแผน และดำเนินการตามแผนงานด้านความปลอดภัยระหว่างหน่วยงาน และทำหน้าที่เป็นจุดศูนย์กลางสำหรับความร่วมมือระหว่างหน่วยงานเกี่ยวกับประเด็นด้านความปลอดภัยทั้งหมด และการตัดสินใจเกี่ยวกับการโยกย้าย / อพยพบุคลากรและผู้ติดตามที่มีสิทธิ์ออกจากพื้นที่ที่ไม่ปลอดภัยและความเสี่ยงสูง
นอกเหนือจากสำนักงานผู้ประสานงานด้านความมั่นคงของสหประชาชาติ (UNSECOORD) แล้ว ทบวงปฏิบัติการรักษาสันติภาพ (DPKO) ยังมีโครงสร้างความปลอดภัยแยกต่างหากสำหรับบุคลากรพลเรือนในการปฏิบัติการรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ ภารกิจทางการเมืองของทบวงกิจการการเมืองที่ได้รับการสนับสนุนทางการบริหารโดยทบวงปฏิบัติการรักษาสันติภาพ (DPKO) ยังคงอยู่ภายใต้ระบบการจัดการความปลอดภัยภาคสนามของสหประชาชาติ สถานที่ตั้งหลักของสหประชาชาติแต่ละแห่งทั่วโลกต่างก็มีหน่วยงานด้านความปลอดภัยและความมั่นคงของตนเอง ซึ่งดำเนินการแยกจากระบบการจัดการความปลอดภัยของสหประชาชาติและจากทิศทางการควบคุมจากส่วนกลาง
หน่วยบริการความมั่นคงและความปลอดภัย (Security and Safety Service: SSS) ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกที่สำนักงานใหญ่ของสหประชาชาติในปี พ.ศ. 2491 เป็นเวลาหลายทศวรรษที่หน่วยบริการความมั่นคงและความปลอดภัยปฏิบัติงานในนิวยอร์กและที่สำนักงานใหญ่ของสำนักงานเลขาธิการอีก 7 แห่งทั่วโลก (เจนีวา, เวียนนา, ไนโรบี, กรุงเทพมหานคร, เบรุต, อาดดิสอาบาบา และซานติอาโก) ดำเนินการแยกจากกันและไม่มีโครงสร้างการกำกับดูแลร่วมกัน บทบาทของหน่วยงานเหล่านี้คือการดูแลความปลอดภัยให้กับบุคลากรของสำนักงานใหญ่ สถานที่ และการปฏิบัติงานในสถานที่เหล่านั้น ตลอดจนปกป้องผู้แทนและผู้มาเยือนสถานที่ดังกล่าว และให้รายละเอียดด้านความปลอดภัยส่วนบุคคลแก่เจ้าหน้าที่ระดับสูงของสหประชาชาติและบุคคลสำคัญที่มาเยือน
ระหว่างปี พ.ศ. 2545 ถึง พ.ศ. 2546 ผู้ประสานงานด้านความมั่นคงของสหประชาชาติได้พยายามปรับปรุงระบบรักษาความปลอดภัยขององค์กรสำหรับบุคลากรโดยการปรับปรุงการคัดเลือกและการฝึกอบรม และสถาปนาการประสานงานด้านความปลอดภัยระหว่างหน่วยงาน กองทุน และโครงการของสหประชาชาติผ่านการจัดตั้งเครือข่ายการจัดการด้านความปลอดภัยระหว่างหน่วยงาน (Inter-Agency Security Management Network: IASMN) อย่างไรก็ตาม โครงสร้างด้านความปลอดภัยในทบวงปฏิบัติการรักษาสันติภาพ (PKO) และ SPM ขณะที่ในสถานที่ของสหประชาชาติ หน่วยบริการความมั่นคงและความปลอดภัย (SSS) ยังคงทำหน้าที่เป็นหน่วยงานหลักที่แยกจากโครงสร้างที่มีอยู่สำหรับภาคสนาม
ในช่วงต้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2546 ผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยอิสระได้ดำเนินการวิเคราะห์ระบบการจัดการความปลอดภัยของสหประชาชาติ และสรุปได้ว่า การพัฒนาและการนำกรอบการกำกับดูแลและความรับผิดชอบด้านความปลอดภัยโดยรวมมาใช้ ซึ่งรวมถึงสำนักงานใหญ่ เจ้าหน้าที่ด้านมนุษยธรรมและการพัฒนา และเจ้าหน้าที่พลเรือนในภารกิจรักษาสันติภาพ จะทำให้ระบบการจัดการความปลอดภัยแข็งแกร่งขึ้นและเป็นหนึ่งเดียว