stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ความสัมพันธ์จีน–ญี่ปุ่น
ความร่วมมือทางวิทยาศาสตร์ การศึกษา วัฒนธรรมและสาธารณสุข

หลังจากความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับญี่ปุ่นได้เข้าสู่ภาวะปกติแล้ว ทั้งสองฝ่ายได้บรรลุซึ่งความร่วมมือทางวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีระหว่างรัฐบาลกับรัฐบาล ทั้งลงนามในข้อตกลงว่าด้วยความร่วมมือทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ระหว่างจีนและญี่ปุ่น เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2523 หลังจากนั้น การแลกเปลี่ยนและความร่วมมือทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระหว่างสองประเทศได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็ว ทั้งได้ขยายตัวกว้างขึ้น จนได้ก่อรูปขึ้นเป็นสภาวะที่มีหลายรูปแบบ หลายแนวทาง ทั้งภาครัฐบาลและภาคเอกชน
เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2522 จีนและญี่ปุ่นได้ลงนามในข้อตกลงว่าด้วยการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมจีน-ญี่ปุ่น ตกลงพัฒนาการแลกเปลี่ยนระหว่างสองประเทศในด้านวัฒนธรรม การศึกษา วิชาการ การกีฬาและด้านอื่น ๆ เมื่อปี พ.ศ. 2545 รัฐบาลสองประเทศตกลงจัดปีวัฒนธรรมจีนและปีวัฒนธรรมญี่ปุ่น นอกจากนี้ ทั้งสองฝ่ายยังได้จัดค่ายพักแรมฤดูร้อนของเยาวชนและอนุชนจีน–ญี่ปุ่น–เกาหลีใต้ การประกวดความรู้ทางโทรทัศน์จีน–ญี่ปุ่น–เกาหลีใต้ และการสัมมนาทางเศรษฐกิจจีน-ญี่ปุ่น เป็นต้น
หนังสืออ่านเพิ่ม

วุฒิชัย มูลศิลป์. (2545). เมื่อประวัติศาสตร์เป็นเหตุแห่งความขัดแย้งระหว่างชาติในเอเชีย. วารสารประวัติศาสตร์. น. 2-19.
Barnouin, Barbara & Yu Changgen (1998) Chinese Foreign Policy during the Cultural Revolution, Columbia University Press
Berger, Thomas U., Mike M. Mochizuki & Jitsuo Tsuchiyama [eds.] (2007) Japan in international politics: the foreign policies of an adaptive state, Lynne Rienner
Dent, Christopher M. [Ed.] (2008) China, Japan and regional leadership in East Asia Edward Elgar
Drifte, Reinhard (2002) Japan's Security Relations with China since 1989: From Balancing to Bandwagoning? Routledge
Emmott, Bill (2008) Rivals: How the Power Struggle between China, India and Japan Will Shape Our Next Decade, Harcourt
Hunt, Michael H. (1996) The Genesis of Chinese Communist Foreign Policy, Columbia University Press
Iechika, Ryoko (2003) Nittchu Kankei no Kihon Kozo: Futatsu no Mondaiten/Kokonotsu no Kettei Jiko [The Fundamental Structure of Sino-Japanese Relations: Two problems, nine decision matters], Koyo Shobo
Iriye, Akira (1992) China and Japan in the global setting, Harvard University Press
Jian, Sanqiang (1996) Foreign Policy Restructuring as Adaptive Behavior: China’s Independent Foreign Policy 1982-1989, University Press of America
Jin, Xide (2004) 21 Seiki no Nittchu Kankei [Sino-Japanese Relations of the 21st Century], Nihon Chohosha
Kawashima, Shin [Ed.] (2007) Chugoku no Gaiko: Jiko Ninshiki to Kadai [Chinese diplomacy: Self-awareness and problems], Yamakawa Shuppansha
Kawashima, Yutaka (2003) Japanese Foreign Policy at the Crossroads: Challenges and Options for the Twenty-First Century, Brookings Institution Press
Ogata, Sadako (1988) Normalization with China: A Comparative Study of U.S. and Japanese Processes, University of California
Rose, Caroline (1998) Interpreting history in Sino-Japanese relations: a case study in political decision making, Routledge
Rose, Caroline (2005) Sino-Japanese Relations: Facing the Past, Looking to the Future? Routledge
Söderberg, Marie (2002) Chinese-Japanese Relations in the Twenty-first Century: Complementarity and Conflict, Routledge
Stegewerns, Dick [Ed.] (2003) Nationalism and Internationalism in Imperial Japan, Routledge
Verschuer, Charlotte von. Kristen Lee Hunter (trans) (2006) " Across the Perilous Sea: Japanese Trade with China and Korea from the Seventh to the Sixteenth Centuries", Cornell University East Asia Program
Vogel, Ezra F., Yuan Ming & Tanaka Akihiko [eds.] (2003) The Golden Age of the US-China-Japan Triangle, 1972-1989’, Harvard University Press
Wan, Ming (2006) Sino-Japanese Relations: Interaction, Logic, and Transformation, Stanford University Press
Whiting, Allen S. (1989) China Eyes Japan, University of California Press
Yabuki, Susumu (1988) Posuto Toshohei [After Deng Xiaoping], Sososha
Zhao, Quansheng (1996) Japanese Policymaking: the Politics behind Politics: Informal Mechanisms & the Making of China Policy, [New Ed.] Oxford University Press
แหล่งข้อมูลอื่น

Ministry of Foreign Affairs of Japan
Scarred by history: The Rape of Nanjing BBC
ODA looks wasted on China | The Japan Times Online
Shiokawa calls ODA to China foolish | The Japan Times Online
Japan, China strike deal on gas fields | The Japan Times Online
asahi.com: Settlement of Japan-China trade dispute vital
Japan Relations with China
Ministry of Foreign Affairs of the People's Republic of China: Japan
Ministry of Foreign Affairs of Japan: Japan-China Relations
Russian Embassy in China: Russia and China เก็บถาวร 2014-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
U.S. Department of State: China
"China & Japan: Rival giants" BBC, May 2008. Overview of Sino-Japanese relations, including historical background and current key issues
Rare Earth Elements, Asia's Energy Security, and Sino-Japanese Relations 5/12/11 Expert Q&A on how China's rare earth production affects Japan
กระเบื้อง

ตัวอย่างของกระเบื้องรูปแบบต่าง ๆ
กระเบื้องคือวัตถุที่บางและมักมีรูปร่างจตุรัสหรือสี่เหลี่ยม กระเบื้องผลิตขึ้นจากวัสดุซึ่งสึกกร่อนยากเช่น เซรามิก หิน โลหะ ดินเผา หรือแม้แต่แก้ว และโดยทั่วไปไว้ใช้มุงหลังคา ปูพื้น บุผนัง หรือใช้บนวัตถุอื่น ๆ เช่นโต๊ะ ในบางกรณีคำว่ากระเบื้องสามารถหมายถึงวัตถุอีกแบบที่คล้ายกันแต่ผลิตมาจากวัสดุน้ำหนักเบาอย่างเช่นเพอร์ไลต์ ไม้ และใยแร่ (mineral wool) ซึ่งไว้ใช้สำหรับผนังและเพดาน
กระเบื้องสามารถมีรูปร่างที่ซับซ้อนได้เช่นกระเบื้องโมเสก กระเบื้องส่วนใหญ่ทำจากเซรามิกซึ่งเคลือบเงาสำหรับใช้ภายในและไม่เคลือบสำหรับใช้มุงหลังคา แต่วัสดุอื่นก็มีใช้ด้วยเช่น แก้ว ไม้ก๊อก คอนกรีต วัสดุเชิงประกอบอื่น ๆ และหิน กระเบื้องหินมักทำจากหินอ่อน โอนิกซ์ หินแกรนิตหรือหินชนวน
อิฐสีและงานกระเบื้องตกแต่ง

งานกระเบื้องตกแต่งหรือศิลปะกระเบื้อง (tile art) แตกต่างจากงานโมเสกซึ่งประกอบขึ้นจากกระเบื้องเทสเซรา (tessera) ชิ้นเล็ก ๆ แต่ละสีที่ทำจากแก้ว เซรามิก หรือหินที่ถูกจัดตำแหน่งอย่างไม่สม่ำเสมอ รูปแบบการปูกระเบื้องมีหลายรูปแบบเช่น แบบก้างปลา (Herringbone pattern) แบบก่ออิฐ แบบออฟเซ็ต แบบตาราง แบบกังหัน แบบตะกร้าสาน แบบทแยงมุม แบบเชฟรอน และแบบปาร์เกต์ (Parquetry) โดยสามารถมีขนาด รูปร่าง ความหนา และสีที่ต่างกันไป
ประวัติศาสตร์ > ตะวันออกกลาง

หลักฐานของอิฐเคลือบที่เก่าแก่ที่สุดชิ้นหนึ่งเป็นอิฐเคลือบซึ่งถูกค้นพบในวิหารอีลาไมท์ที่ โชกา ซานบิล (Chogha Zanbil) โดยมีอายุเก่าแก่ตั้งแต่สมัยเอลาไมท์ยุคกลาง (1500 - 1100 ปีก่อนคริสตกาล) อิฐเคลือบและอิฐสีถูกใช้เพื่อสร้างประติมากรรมแบบนูนต่ำในเมโสโปเตเมียโบราณ ที่โด่งดังเช่นประตูอิชตาร์แห่งบาบิโลน (ราวปี 575 ก่อนคริสตกาล) ซึ่งปัจจุบันบางส่วนถูกสร้างขึ้นมาใหม่ในกรุงเบอร์ลิน และส่วนอื่น ๆ ในที่อื่น
อิฐตากแห้งหรืออิฐดินดิบ (Adobe) เป็นวัสดุหลักในการก่อสร้างอาคารในเมโสโปเตเมีย ซึ่งเป็นที่ซึ่งอุดมไปด้วยดินเหนียวแม่น้ำตามแนวแม่น้ำไทกริสและยูเฟรตีส การขาดแคลนหินในบริเวณนี้อาจเป็นสิ่งจูงใจให้เกิดการพัฒนาเทคโนโลยีการผลิตอิฐเตาเผาขึ้นมาใช้แทน อิฐเผาถูกนำมาใช้เป็นชั้นป้องกันด้านนอกกำแพงซึ่งถูกสร้างขึ้นมาจากอิฐตากแห้งของอาคารสำคัญต่าง ๆ เช่นวิหาร ซิกกุรัต และวัง อิฐดินเหนียวเผาเป็นวัสดุที่คงทนมากที่สุดชนิดหนึ่ง การผลิตอิฐเผาคือการนำก้อนดินเหนียวมาเผาในเตาเผาอิฐ โดยใช้แม่พิมพ์ไม้ในการผลิตเหมือนอิฐตากแห้ง
ประวัติศาสตร์ > ตะวันออกกลาง > อิหร่านโบราณ

อาคารในสมัยของจักรวรรดิอะคีเมนิดถูกตกแต่งด้วยกระเบื้องอิฐเคลือบอย่างเช่นในพระราชวังของดาไรอัสมหาราชที่ซูซา (Susa) และอาคารต่าง ๆ ในเปอร์เซเปอลิส
ต่อมาในจักรวรรดิซาเซเนียน ได้มีการนำกระเบื้องลวดลายเชิงเรขาคณิต, ดอกไม้, ต้นไม้, สัตว์ปีก และผู้คน ที่ถูกเคลือบหนาถึงหนึ่งเซนติเมตรมาใช้
ประวัติศาสตร์ > อนุทวีปอินเดีย

ห้องที่มีพื้นกระเบื้องที่ทำมาจากดินเหนียวซึ่งมีการตกแต่งด้วยลวดลายวงกลมเชิงเรขาคณิตถูกค้นพบในโบราณสถานที่กาลีพังคาน (Kalibangan), โกต บาลา (Kot Bala) และอัลลอฮ์ดิโน (Allahdino)
กระเบื้องถูกนำมาใช้ในศรีลังกาโบราณในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 2 ในรูปของหินเรียบและหินขัดบนพื้นและในสระน้ำ กระเบื้องจากช่วงเวลานี้สามารถพบได้ในกุฏฏัมปกกุณะ (Kuttam Pokuna) ในเมืองอนุราธปุระ และที่อื่น ๆ
ประวัติศาสตร์ > เอเชียตะวันออก

ตัวอย่างของกระเบื้องเซรามิกหรืออิฐเคลือบที่ใช้ในการตกแต่งในเอเชียตะวันออกเช่นเจดีย์กระเบื้องเคลือบนานกิงซึ่งถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถูกทำลายลงไปในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และถูกสร้างขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 2015
ประวัติศาสตร์ > เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ > ไทย

ตัวอย่างของการใช้กระเบื้องในการตกแต่งที่มีชื่อเสียงในประเทศไทย เช่นพระปรางค์วัดอรุณฯซึ่งถูกตกแต่งด้วยลวดลายที่ทำจากงานกระเบื้องที่มีรูปร่างและสีต่าง ๆ กว่า 120 ลวดลาย
การใช้งานกระเบื้องในรูปแบบต่าง ๆ มีในประเทศไทยมาแต่อดีต โดยเฉพาะสิ่งปลูกสร้างในวัด ในงานศึกษาเกี่ยวกับกระเบื้องยุคสุโขทัย มักพบเศษกระเบื้องกระจัดกระจายอยู่ตามบริเวณรอบโบสถ์วิหาร ตัวอย่างเช่น ซี่ลูกกรงของพนังกำแพงแก้วของวัดมังกรในเมืองเก่าสุโขทัยซึ่งยังหลงเหลืออยู่เป็นสังคโลก ต่อมาในสมัยอยุธยาตอนต้น ยังมีการผลิตเครื่องกระเบื้องสังคโลกจนเมื่อทำสงครามกับพม่า คนในเมืองสุโขทัยถูกกวาดต้อนและเทคโนโลยีการผลิตเครื่องกระเบื้องก็ถูกทิ้งไป วัดส่วนใหญ่จึงเปลี่ยนมาใช้กระเบื้องดินเผาไม่เคลือบ ซึ่งหยาบ มีสีดิน สีอิฐ กระเบื้องเคลือบกลายเป็นของหายากและมีราคาสูง วัดที่ใช้กระเบื้องเคลือบก็จะถูกพูดถึงเป็นอย่างมาก เช่นวัดบรมพุทธารามซึ่งถูกเรียกอีกชื่อว่าวัดกระเบื้องเคลือบ
ในสมัยรัตนโกสินทร์ การติดต่อค้าขายกับจีนทำให้ได้รับอิทธิพลทางสถาปัตยกรรมทั้งวัสดุก่อสร้างและเครื่องตกแต่งจากประเทศจีนมาใช้ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องกระเบื้องในรูปแบบต่าง ๆ เช่นกระเบื้องดินเผา กระเบื้องเคลือบ ภาชนะอย่างเครื่องถ้วยเบญจรงค์ เครื่องถ้วยจีน เครื่องถ้วยลายครามน้ำเงินขาว ทั้งเป็นภาชนะทั้งใบหรือเป็นเศษกระเบื้อง หรือที่เป็นลวดลายดอกไม้ ใบไม้ วงกลมอยู่แล้วประกอบในลวดลายปูนปั้น ในช่วงรัชกาลที่ 2-3 จึงนำมาตกแต่งวัด เช่น วัดเทพธิดา วัดเฉลิมพระเกียรติ วัดราชโอรสาราม และวัดกัลยาณมิตร มีการตั้งโรงเผากระเบื้องเคลือบใช้เองที่วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร จนในสมัยรัชกาลที่ 5 มีการใช้กระเบื้องที่ผลิตขึ้นเองในประเทศ ซึ่งมีลวดลายทั้งในแบบไทย จีน และตะวันตก และมีการนำกระเบื้องสีเบญจรงค์แบบไทยมาตกแต่งโบสถ์ วิหาร และพระเจดีย์ของวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม แต่เป็นกระเบื้องสั่งทำจากจากประเทศจีน
ประวัติศาสตร์ > ตะวันตก

กระเบื้องเขียนลายถูกใช้เป็นจำนวนมากในยุโรปยุคกลาง บางส่วนมีรูปแบบที่ซับซ้อนมาก ซึ่งมีเพียงส่วนน้อยที่ยังหลงเหลืออยู่ เรื่องราวทางศาสนาและฆราวาสถูกวาดบนกระเบื้อง เช่นกระเบื้องปูพื้นจินตภาพในจิตกรรมสีน้ำมันชื่อ แม่พระรับสาร ที่ วอชิงตัน ดี.ซี. (Annunciation (van Eyck, Washington)) ของ ยัน ฟัน ไอก์ ใน ค.ศ. 1434 ซึ่งแสดงฉากในพันธสัญญาเดิม "กระเบื้องทริง" จากโบสถ์ในเมืองทริง (Tring) ที่พิพิธภัณฑ์บริติชซึ่งแสดงภาพฉากสมัยเด็กจากชีวิตของพระเยซู อาจถูกใช้ปูผนังแทนพื้น ในขณะที่ "กระเบื้องเชิร์ตซี" ซึ่งมาจากแอบบีย์ในเมืองเชิร์ตซี (Chertsey) จากคริสต์ศตวรรษที่ 13 แสดงภาพฉากการต่อสู้ระหว่างริชาร์ดใจสิงห์กับเศาะลาฮุดดีน กระเบื้องตัวอักษรยุคกลาง (Medieval letter tiles) ถูกใช้ปูพื้นของโบสถ์เพื่อจารึกข้อความต่าง ๆ ในศาสนาคริสต์
เครื่องกระเบื้องเดลฟท์ซึ่งเป็นกระเบื้องที่มีลายภาพวาดสีขาวน้ำเงินซึ่งมีต้นกำเนิดจากประเทศเนเธอร์แลนด์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 กระเบื้องเดลฟท์ได้รับอิทธิพลจากกระเบื้องจีน และถูกส่งออกไปทั่วทั้งทวีปยุโรปจนเริ่มหมดความนิยมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 หลายแห่งมีห้องที่ผนังทั้งหมดถูกปูด้วยกระเบื้องเคลือบ ตัวอย่างที่ยังหลงเหลืออยู่เช่นที่ พิพิธภัณฑ์กาโปดิมอนเต (Museo di Capodimonte) ที่เมืองนาโปลี พระราชวังมาดริด (Royal Palace of Madrid) และพระราชวังอารังฆูเอซ (Royal Palace of Aranjuez)
จากซ้ายไปขวา   หรือกระเบื้องอาซูเลโฆแบบพรม (คริสต์ศตวรรษที่ 17) ณ พิพิธภัณฑ์ไรญาโดนาลียูโนร์ เมืองแบฌา ประเทศโปรตุเกส  ภาพยุทธการที่บูซากู (Battle of Buçaco) บนกระเบื้องอาซูเลโฆ  กระเบื้องอาซูเลโฆสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ใน กาซา เด โลส อาซูเลโฆส (Casa de los Azulejos) เม็กซิโกซิตี
กระเบื้องอาซูเลโฆหากอ่านตามภาษาสเปน หรืออาซูเลฌูตามภาษาโปรตุเกส (Azulejo) มาจากกระเบื้องซัลลีจญ์ทั้งตัวกระเบื้องเองและชื่อของมัน กระเบื้องอาซูเลโฆเป็นเอกรงค์สีขาวน้ำเงินและมีลวดลายเป็นรูปภาพ หรืออาจมีสีอื่น สิ่งก่อสร้างแนวบารอกมีการใช้กระเบื้องอาซูเลโฆ กระเบื้องอาซูเลโฆยังถูกนำมาใช้ในสถาปัตยกรรมละตินอเมริกัน
ภาพการตกแต่งด้วยกระเบื้องอาซูเลโฆซึ่งยังมีใช้ในปัจจุบัน
ประเทศโปรตุเกสและเมืองเซาลูอีสยังคงธรรมเนียมการใช้กระเบื้องอาซูเลโฆมาถึงปัจจุบัน โดยถูกใช้ตกแต่งอาคาร เรือ และแม้แต่ก้อนหินเองก็ตาม
งานกระเบื้องถูกฟื้นฟูขึ้นมาใหม่อีกครั้งในสมัยวิกตอเรีย เนื่องจากสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกและการเคลื่อนไหวทางศิลปหัตถกรรม (Arts and Crafts movement) กระเบื้องลายหรือกระเบื้องที่ปูเป็นลวดลายถูกผลิตแบบมวลรวมด้วยเครื่องจักรเรียบพอสำหรับการปูพื้นและราคาถูกลง และถูกนำมาปูพื้นและผนังเช่นในโบสถ์ โรงเรียน และอาคารสาธารณะ รวมไปถึงโถงทางเดินและห้องน้ำภายในบ้าน
การใช้งาน > กระเบื้องมุงหลังคา

กระเบื้องมุงหลังคาถูกออกแบบสำหรับใช้กันฝนและความร้อน กระเบื้องทำขึ้นจากวัสดุตามดั้งเดิมที่มีอยู่ในท้องถิ่น เช่น ดินเหนียว ดินเผา หินแกรนิต หรือหินชนวน หรือวัสดุสมัยใหม่ เช่น คอนกรีต แก้ว และพลาสติก กระเบื้องมุงหลังคามีรูปทรงที่หลากหลาย
การใช้งาน > กระเบื้องปูพื้น

กระเบื้องปูพื้นมีทั้งเซรามิก หิน ยาง พลาสติก หรือแม้แต่แก้ว ซึ่งอาจถูกทาสีหรือเคลือบ หรือเป็นกระเบื้องโมเสกซึ่งถูกปูเป็นลวดลาย กระเบื้องปูพื้นถูกปูลงบนปูนซึ่งประกอบด้วยทราย ซีเมนต์ และสารเติมแต่งน้ำยาง ช่องว่างระหว่างกระเบื้องแต่ละแผ่นจะถูกเติมด้วยยาแนว (grout) ที่อาจถูกขัดหรือไม่ด้วยกระดาษทราย แต่โดยดั้งเดิมแล้วจะใช้ปูน
ในการผลิตกระเบื้องหินแกรนิตและหินอ่อน หินจะถูกนำมาตัดก่อนนำมาขัดถูผิวด้านบน ในขณะที่กระเบื้องหินธรรมชาติชนิดอื่นเช่นหินชนวนใช้วิธีการกะเทาะด้านบนหินให้แยกออกจากกัน
การใช้งาน > กระเบื้องฝ้าเพดาน

กระเบื้องฝ้าเพดานหรือแผ่นฝ้าเพดานเป็นแผ่นกระเบื้องซึ่งถูกนำมาใช้กับเพดานของอาคาร เพดานเหล่านี้มีคุณสมบัติแตกต่างกัน เช่นเพดานแขวน ซึ่งอยู่ต่ำลงมาจากเพดานโครงสร้าง สำหรับการถอดประกอบที่สะดวก เพดานซับเสียงเพื่อทำให้คุณสมบัติทางเสียงของห้องดีขึ้น หรือเพดานขึงตึงซึ่งทำจากอะลูมิเนียมหรือพลาสติก PVC เพื่อปกปิดงานท่อ สายไฟต่าง ๆ
กระเบื้องฝ้าเพดานอาจถูกทำมาจากวัสดุหลายอย่าง เช่นฝ้าเพดานแผ่นยิปซัม ฝ้าเพดานไฟเบอร์ซีเมนต์ ฝ้าเพดานไม้ ฝ้าเพดานไวนิล และฝ้าเพดานอะลูมิเนียม ตัวอย่างของฝ้าเพดานที่ทำมาจากอิฐเช่นเพดานโค้งกาตาลัน (Catalan vault)
นอกจากนั้นยังทำหน้าที่เป็นสิ่งกีดขวางการแพร่กระจายของเปลวไฟและควัน การทำลาย การเคลื่อนย้าย หรือการถอดกระเบื้องฝ้าเพดานออกจะทำให้เซนเซอร์ตรวจจับและหัวกระจายน้ำดับเพลิงทำงานได้ช้าลงและปล่อยให้ไฟลามได้เร็วขึ้น
วัสดุและกระบวนการ > เซรามิก

กระเบื้องอาจทำจากวัสดุเซรามิกเช่นเครื่องดินเผา (earthenware) เครื่องหิน (stoneware) และเครื่องเคลือบดินเผา ในขณะที่เทอราคอตตา (Terracotta) เป็นวัสดุซึ่งตามดั้งเดิมถูกนำมาใช้ทำกระเบื้องมุงหลังคา
วัสดุและกระบวนการ > เซรามิก > กระเบื้องพอร์ซเลน

กระเบื้องพอร์ซเลนเป็นกระเบื้องหรือแผ่นปูพื้นโมเสกเซรามิกซึ่งผลิตจากส่วนผสมของวัสดุต่าง ๆ ผ่านการขึ้นรูปด้วยการอัดแบบแห้ง (dry pressing) และได้ออกมาเป็นแผ่นกระเบื้องที่มีความหนาแน่น เนื้อละเอียด และเรียบ มีผิวหน้าที่คมชัดและมีเนื้อตัน กระเบื้องชนิดนี้มักมีสีที่สว่างและสดใส อิงตามมาตรฐานเอเอสทีเอ็ม C242
วัสดุและกระบวนการ > หินอ่อน

ชาวโรมันมักปูพื้นห้องชั้นล่างด้วยกระเบื้องโมเสกซึ่งทำจากหินอ่อนก้อนสี่เหลี่ยมชิ้นเล็ก ๆ วางต่อกันเป็นรูปแบบที่มีสีสัน และใช้กระเบื้องหินอ่อนขนาดใหญ่รูปสีเหลี่ยมจตุรัส วงกลม ฯลฯ ในห้องที่รับรองคนจำนวนมาก เพราะกระเบื้องโมเสกไม่สามารถทนจำนวนคนได้เป็นเวลานาน และอิฐมีไว้ใช้กับทางเดินทั่วไปเท่านั้น
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 หนังสือศัพทานุกรมสำหรับงานหินอ่อนให้นิยามกับกระเบื้องไว้ว่าเป็นแผ่นที่ทำมาจากหินหรือหินอ่อนซึ่งถูกตัดเป็นชิ้นส่วนรูปร่างต่าง ๆ เช่นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสหรือสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน รูปแปดเหลี่ยม ฯลฯ
จากซ้ายไปขวา  บ้านของ เจสัน แมกนัส ที่ซิเรเน ประเทศลิเบีย  กระเบื้องหินอ่อนในแตร์เม ตาอูรีเน (terme taurine)  และ  งานฝังประดับวัสดุที่เฮอร์คิวเลเนียม
วัสดุและกระบวนการ > หินกรวด

คล้ายกับกระเบื้องโมเสกหรือลวดลายชนิดอื่น ๆ กระเบื้องหินกรวดเป็นกระเบื้องที่ทำจากหินกรวดก้อนเล็ก ๆ ที่ติดกับแผ่นรองอย่างหนึ่ง โดยมักออกแบบมาเป็นลวดลายที่ประสานเข้ากันเพื่อให้การติดตั้งในตอนสุดท้ายดูเข้ากันและไม่มีรอยต่อ
วัสดุและกระบวนการ > พิมพ์ลาย

การพิมพ์กระเบื้องใช้เทคนิคการพิมพ์และการดัดแปลงศิลปะและภาพถ่ายดิจิทัล การพิมพ์ลงบนกระเบื้องได้หลากหลายชนิดด้วยคุณภาพเทียบเท่ากับภาพถ่ายเป็นไปได้ด้วยการพิมพ์สีระเหิด (Dye-sublimation printing) การพิมพ์แบบพ่นหมึก หมึกพิมพ์เซรามิก และโทนเนอร์เซรามิก ภาพแรสเตอร์/บิตแมปถูกจัดเตรียมในซอฟต์แวร์แก้ไขรูปภาพ (Image editing) โดยการจับภาพดิจิทัลด้วยเครื่องกราดภาพหรือกล้องดิจิทัล เทคนิคการพิมพ์ลงบนกระเบื้องแบบพิเศษที่ใช้ความร้อนและความดันหรือเตาเผาที่อุณหภูมิสูงถูกใช้เพื่อถ่ายโอนภาพลงบนสารตั้งต้นบนกระเบื้อง เทคนิคการลงสีลงบนกระเบื้องมีเช่น การพิมพ์สกรีนแบบแบน การพิมพ์สกรีนแบบหมุนซึ่งมีสองรูปแบบคือการใช้ล้อหมุนซิลิโคนที่แกะลวดลายด้วยเลเซอร์ หรือล้อหมุนที่เอาลวดลายจากการสกรีนแบบแบนมาอยู่ในรูปวงล้อแทนเพื่อให้สามารถผลิตได้อย่างต่อเนื่องและไม่ต้องหยุดทำทีละแผ่น และการพิมพ์กระเบื้องแบบพ่นหมึกโดยตรง (DCIJP) กระเบื้องเหล่านี้ถูกใช้ปูผนังของห้องครัว ห้องน้ำ หรือใช้ทางพาณิชย์ในร้านอาหาร โรงแรม และห้องพักแขก เป็นเครื่องตกแต่ง
คณิตศาสตร์ของการปูกระเบื้อง

กระเบื้องบางรูปร่างสามารถปูเรียงซ้ำกันให้คลุมพื้นผิวอันหนึ่งได้โดยไม่เหลือช่องว่าง ตัวอย่างเช่นรูปสี่เหลี่ยมมุมฉาก รูปร่างเหล่านี้กล่าวได้ว่าสามารถเทสเซลเลต (จาก tessella ภาษาละตินแปลว่า 'กระเบื้อง') และการปูกระเบื้องในรูปแบบนี้เรียกว่าเทสเซลเลชัน ลวดลายการปูกระเบื้องหลากสีแบบอิสลาม (Islamic geometric pattern) บางรูปแบบมีความซับซ้อนและคล้ายกับการปูกระเบื้องแบบเพนโรส (Penrose tiling) เช่นกระเบื้องกิริฮ์ (Girih tiles)
ดูเพิ่ม

เซลล์แสงอาทิตย์แบบบูรณาการกับอาคาร (Building integrated photovoltaics)
หินประดับ (Dimension stone)
เพดานแขวน (Dropped ceiling)
กระเบื้องแก้ว (Glass tile)
หินอ่อน
กระเบื้องพอร์ซเลน (Porcelain tile)
ชิงเกิลมุงหลังคา (Roof shingle)
จิตรกรรมฝาผนัง
แหล่งข้อมูลอื่น

Carboni, S.; Masuya, T. (1993). Persian tiles. นิวยอร์ก: พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน.
Marilyn Y. Goldberg, "Greek Temples and Chinese Roofs," American Journal of Archaeology, ปีที่ 87, ฉบับที่ 3. (ก.ค. 1983), หน้า 305–310
Örjan Wikander, "Archaic Roof Tiles the First Generations," Hesperia, ปีที่ 59, ฉบับที่ 1. (ม.ค.–มี.ค. 1990), หน้า 285–290
William Rostoker; Elizabeth Gebhard, "The Reproduction of Rooftiles for the Archaic Temple of Poseidon at Isthmia, Greece," Journal of Field Archaeology, ปีที่ 8, ฉบับที่ 2. (ฤดูร้อน 1981), หน้า 211–227
Michel Kornmann และ CTTB, "Clay bricks and roof tiles, manufacturing and properties", Soc. Industrie Minerale, ปารีส (2007) ISBN 2-9517765-6-X
หนังสืออิเล็กทรอนิกส์เกี่ยวกับการผลิตกระเบื้องมุงหลังคาในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ ค.ศ. 1910
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
กระเบื้องนวศิลป์ในบรัสเซลส์ (เบลเยียม)
ภาพนูนที่ทำจากกระเบื้องอิฐเคลือบ ส่วนหนึ่งของการตกแต่งแบบอะคีเมนิดที่พระราชวังดาไรอัสในซูซา (Palace of Darius in Susa)
กระเบื้องดินเผาที่ทาสีเคลือบ (ceramic glaze) หลากสีลงบนพื้นหลังเคลือบสีขาว (อิหร่าน คริสต์ศตวรรษที่ 19)
มูการ์นา (muqarna) เคลือบเทอร์คอยส์ตีมูริด สมัยครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในชาห์อิซินดา (Shah-i-Zinda)
Tilework in Jameh Mosque of Isfahan, Isfahan, Iran
มัสยิดชาห์ในเอสแฟฮอน อิหร่าน
รูปนกฟีนิกซ์เหนือประตูของมัดเราะซะฮ์นาดีร์ดีวอนเบย์กี (Nadir Divan-Begi Madrasah) เมืองบุคอรอ (Bukhara) ประเทศอุซเบกิสถาน
งานกระเบื้องซัลลีจญ์ (Zellige) ในวังอัลฮะดีม (Palace El-Hedine) เมืองแม็กแน็ส ประเทศโมร็อกโก
ภาพส่วนหนึ่งของพระปรางค์วัดอรุณฯ งานกระเบื้องก่อนมีการบูรณะครั้งล่าสุดระหว่าง พ.ศ. 2556 ถึง 2560
กระเบื้องเอ็นคอสติก (encaustic tile) ยุคกลางที่คลีฟแอบบีย์ ประเทศอังกฤษ
เครื่องกระเบื้องเดลฟท์สีน้ำเงินและขาวลายสัตว์ประหลาดทะเล สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17
ตู้คีออสนวศิลป์ตอนปลาย (ค.ศ. 1923) ที่ลัสปัลมัสเดกรันกานาเรียซึ่งถูกปูด้วยกระเบื้องจากมานิเซส ประเทศสเปน
กระเบื้องในผับในเมืองยูเทรกต์
หลังคาปูกระเบื้อง "หางบีเวอร์" (beaver tail) ใน ดิงเคิลส์บืล (Dinkelsbühl), เยอรมนี
กระเบื้องปูพื้นในประเทศไซปรัส
การผลิตกระเบื้องโมเสก
กระเบื้องหินปูพื้นลานกลางอาคาร (Patio) รัฐฮาวาย สหรัฐฯ ค.ศ. 1960
กระเบื้องพอร์ซเลนปูพื้นขนาด 6นิ้วx6นิ้ว
บ้านของ เจสัน แมกนัส ที่ซิเรเน ประเทศลิเบีย
เกาะสิงคโปร์

เกาะหลักในสาธารณรัฐสิงคโปร์
| --- | --- |
แผนที่เกาะสิงคโปร์ของ CIA ใน ค.ศ. 1994
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กลุ่มเกาะ: กลุ่มเกาะมลายู
แหล่งน้ำใกล้เคียง: ทะเลจีนใต้
พื้นที่: 710 ตารางกิโลเมตร (270 ตารางไมล์)
จุดสูงสุด: เนินเขาบูกิตตีมะฮ์ - 164 เมตร
การปกครอง
 สิงคโปร์
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 5,882,440 (2021)
ความหนาแน่น: 7,704/กม.2 (19953/ตารางไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวสิงคโปร์เชื้อสายจีน   ชาวสิงคโปร์เชื้อสายมลายู   ชาวสิงคโปร์เชื้อสายอินเดีย   ชาวสิงคโปร์แถบยูเรเชีย   โอรังเซอเลอตาร์
เกาะสิงคโปร์ (อังกฤษ: Singapore Island) หรือ สิงคโปร์แผ่นดินใหญ่ (Mainland Singapore) มีชื่อในอดีตว่า ปูเลาอูจง (มลายู: Pulau Ujong; แปลว่า 'เกาะ ณ จุดปลายสุด') เป็นเกาะส่วนแผ่นดินใหญ่ของประเทศสิงคโปร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะมลายู และตั้งอยู่ทางใต้สุดของคาบสมุทรมลายู เกาะนี้มีที่อยู่อาศัยจำนวนมากทั้งในด้านพื้นที่และประชากร เนื่องจากไม่ค่อยมีผู้ตั้งถิ่นฐานในหมู่เกาะเล็กรอบ ๆ เกาะนี้ ใน ค.ศ. 2021 มีประชากรในเกาะนี้ 5,882,440 คน ซึ่งกระจุกอยู่ในเกาะที่มีพื้นที่ 709.2 ตารางกิโลเมตร (273.8 ตารางไมล์) ทำให้เป็นเกาะที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 20 ของโลกและเป็นมีประชากรบนเกาะหนาแน่นมากเป็นอันดับที่ 31 ของโลก
ศัพทมูลวิทยา

เกาะนี้ถูกกล่าวถึงในบันทึกช่วงแรกเป็นปูเลาอูจง ส่วนบันทึกชาวจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 3 กล่าวถึงเกาะนี้ว่า Po Lo Chung (蒲羅中; ผูหลัวจง) ซึ่งเป็นการทับศัพท์จากภาษามลายู นักเดินทางจากช่องแคบมะละกาไปยังทะเลจีนใต้จะต้องผ่านเกาะนี้ จึงทำให้เกิดชื่อนี้ เหมือนกับชื่อเก่าของรัฐยะโฮร์ อูจงตานะฮ์ มีความหมายว่า "สุดดินแดน" ในขณะที่โอรังเลาต์เรียกบริเวณนี้ว่า ปูเลาอูจง ซึ่งแปลตรงตัวว่า "เกาะปลายสุด" ข้อมูลของชาวยุโรปมักใช้ชื่ออูจงตนะฮ์หรือคำอื่น ๆ ไว้สื่อถึงสิงคโปร์
ภูมิศาสตร์

เกาะนี้มีความยาวจากตะวันออกไปทางตะวันตก 50 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 26 กิโลเมตร ซึ่งมีพื้นที่ชายฝั่ง 193 กิโลเมตร จุดสูงสุดของเกาะคือเนินเขาบูกิตตีมะฮ์ เป็นเนินแกรนิตชนิดหินอัคนีที่มีความสูง 165 เมตร ฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะเต็มไปด้วยเนินและหุบเขาหินตะกอน ส่วนฝั่งตะวันออกมีแต่พื้นที่ราบและดินทราย มีการถมดินมาตั้งแต่ ค.ศ. 1822 โดยอังกฤษที่ควบคุมเกาะในเวลานั้นและรัฐบาลสิงคโปร์ ทำให้มีพื้นที่เกาะเพิ่มขึ้นจาก 580 ตารางกิโลเมตร (224 ตารางไมล์) ในคริสต์ทศวรรษ 1960 ไปเป็น 710 ตารางกิโลเมตร (274 ตารางไมล์) ในปัจจุบัน
อ่านเพิ่ม

Kwa Chong Guan; Peter Borschberg (2018). Studying Singapore before 1800. NUS Press. ISBN 978-981-4722-74-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

1°22′N 103°48′E﻿ / ﻿1.367°N 103.800°E﻿ / 1.367; 103.800
นกติ๊ดสีน้ำเงิน

| นกติ๊ดสีน้ำเงิน |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Paridae
สกุล:: Cyanistes
สปีชีส์:: C.  caeruleus
ชื่อทวินาม
Cyanistes caeruleus (Linnaeus, 1758)


ชื่อพ้อง
 Parus caeruleus Linnaeus, 1758
ขณะทำการกินถั่วลิสงจากที่ให้อาหารนกในสวน ในประเทศอังกฤษ
Cyanistes caeruleus
นกติ๊ดสีน้ำเงิน (อังกฤษ: Blue Tit; ชื่อวิทยาศาสตร์: Cyanistes caeruleus หรือ Parus caeruleus) เป็นนกขนาดเล็กในสกุลนกติ๊ด นกชนิดนี้เป็นที่จดจำได้โดยง่ายจากขนสีฟ้าและสีเหลืองของมัน
นกติ๊ดสีน้ำเงินเป็นนกประจำถิ่นและไม่ใช่นกอพยพย้ายถิ่น มีการพบพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ในทวีปยุโรปและเอเชียตะวันตก ในป่าเต็งรังหรือป่าผสมที่มีไม้โอ๊คเป็นจำนวนมาก พวกมันจะทำรังอยู่ในรูตามต้นไม้ ถึงกระนั้น พวกมันก็สามารถปรับตัวเข้ากับรังนกกล่องไม้เมื่อจำเป็น คู่แข่งหลักในการสร้างรังและหาอาหารของพวกมันคือนกติ๊ดใหญ่ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า
นกติ๊ดสีน้ำเงินชอบกินแมลงและแมงมุมเป็นอาหาร ส่วนนอกฤดูผสมพันธุ์ พวกมันจะกินเมล็ดพืชและอาหารที่เป็นพืชชนิดอื่นๆ นกติ๊ดสีน้ำเงินมีชื่อเสียงจากทักษะของพวกมัน ที่สามารถยึดกิ่งด้านนอกสุดและกลับตัวห้อยหัวลงเพื่อมองหาอาหารได้
รูปพรรณสัณฐาน

ขนาดโดยปกติของนกติ๊ดสีน้ำเงิน จะอยู่ที่ 12 เซนติเมตร (4.7 นิ้ว) และช่วงปีกกว้าง 18 เซนติเมตร (7.1 นิ้ว) ในทุกเพศภาวะ และมีน้ำหนักประมาณ 11 กรัม (0.39 ออนซ์)
การอนุรักษ์

นกติ๊ดสีน้ำเงิน จัดเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (เวอร์ชัน 3.1) และเป็นสิ่งมีชีวิตที่ระดับกรีนสเตตัสของราชสมาคมเพื่อการคุ้มครองนกในสหราชอาณาจักร
แหล่งข้อมูลอื่น

The Royal Society for the Protection of Birds (Blue Tit)
Blue Tit videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection.