stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตา (ค.ศ. 1939)

| --- | --- |
ยูเอสเอส แอละแบมา (BB-60) ในอ่าวคาสโก รัฐเมน ประมาณเดือนธันวาคม ค.ศ. 1942
ภาพรวมชั้น
ชื่อ::  เรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตา
ผู้สร้าง::   นิวยอร์กชิปบิลดิงคอร์ปอเรชั่น  นิวพอร์ตนิวส์ชิปบิลดิง  เบธเลเฮมสตีลคอร์ปอเรชั่น  อู่ทหารเรือนอร์ฟอล์ก 
ผู้ใช้งาน::   กองทัพเรือสหรัฐ
ก่อนหน้าโดย::  ชั้นนอร์ทแคโรไลนา
ตามหลังโดย::  ชั้นไอโอวา
สร้างเมื่อ::  1939–1942
 ในประจำการ::  1942–1947
เสร็จแล้ว::  4
ปลดประจำการ::  4
จำหน่ายทิ้ง::  2
เก็บรักษา::  2
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือประจัญบานเร็ว
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  35,412 ลองตัน (35,980 ตัน)  44,519 ลองตัน (45,233 ตัน) (เต็มที่)
ความยาว::  666 ฟุต (203 เมตร) (เส้นน้ำลึก)  680 ฟุต (207 เมตร) (ทั้งหมด)
ความกว้าง::  108 ฟุต 2 นิ้ว (33 เมตร)
กินน้ำลึก::  36 ฟุต 2 นิ้ว (11 เมตร)
ระบบพลังงาน::  8 × หม้อไอน้ำแบบท่อน้ำ  กำลัง 130,000 แรงม้า (97,000 กิโลวัตต์)
ระบบขับเคลื่อน::  4 × ใบจักร  4 × เครื่องยนต์กังหันไอน้ำแบบเฟือง
ความเร็ว::  27.5 นอต (50.9 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 31.6 ไมล์ต่อชั่วโมง)
พิสัยเชื้อเพลิง::  15,000 ไมล์ทะเล (28,000 กิโลเมตร; 17,000 ไมล์) ที่ 15 นอต (28 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 17 ไมล์ต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  1,793–2,634
ระบบตรวจการและปฏิบัติการ::  เรดาร์ค้นหาพื้นน้ำ/อากาศ SC  เรดาร์ค้นหาทางอากาศ SK  เรดาร์ค้นหาทางอากาศ SR (เซาท์ดาโคตา อินดีแอนา และแอละแบมา)
ยุทโธปกรณ์::  9 × ปืนหลัก 16 นิ้ว (406 มม.)/45 cal Mark 6  16–20 × ปืนรอง 5 นิ้ว (127 มม.)/38 cal Mark 12  76 × ปืนต่อสู้อากาศยาน 40 มม. (1.6 นิ้ว) Bofors L/60  67 × ปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน 20 มม. (0.8 นิ้ว) Oerlikon
เกราะ::  ข้างลำเรือ: 12.2 นิ้ว (310 มม.)  ผนังกั้นน้ำ: 11.3 นิ้ว (287 มม.)  ฐานป้อม: 11.3–17.3 นิ้ว (287–439 มม.)  ป้อมปืน: 18 นิ้ว (457 มม.)  หอบังคับการ: 16 นิ้ว (406 มม.)  ดาดฟ้า: 1.5 นิ้ว (38 มม.), 5.75–6.05 นิ้ว (146–154 มม.), 0.63–1 นิ้ว (16–25 มม.)
อากาศยาน::  2 × เครื่องบินน้ำ OS2U Kingfisher
อุปกรณ์สนับสนุนการบิน::  1 × เครื่องดีดส่งอากาศยาน
เรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตา (อังกฤษ: South Dakota-class battleship) เป็นชั้นเรือประจัญบานเร็วที่สร้างโดยกองทัพเรือสหรัฐ เป็นชั้นเรือประจัญบานรุ่นที่สองที่ตั้งชื่อตามรัฐเซาท์ดาโคตา มีทั้งหมด 4 ลำได้แก่ เซาท์ดาโคตา อินดีแอนา แมสซาชูเซตส์ และแอละแบมา เรือเหล่านี้ถูกออกแบบตามข้อกำหนดสนธิสัญญาเดียวกันกับเรือประจัญบานชั้นนอร์ทแคโรไลนา ที่มีระวางขับน้ำมาตรฐาน 35,000 ลองตัน (35,600 ตัน) และติดตั้งปืนใหญ่ Mark 6 ขนาด 16 นิ้ว/45 คาลิเบอร์ จำนวน 9 กระบอกใน 3 ป้อมปืน แต่มีขนาดที่เล็กกว่าและได้รับการป้องกันที่ดีกว่า จุดสังเกตที่แตกต่างจากเรือชั้นก่อนคือ ปล่องไฟเดี่ยว ในขณะที่เรือชั้นนอร์ทแคโรไลนามีปล่องไฟคู่
การก่อสร้างเรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตาเริ่มขึ้นก่อนสงครามโลกครั้งที่สองไม่นาน โดยใช้งบประมาณประจำปีงบประมาณ 1939 เรือทั้ง 4 ลำเริ่มประจำการตั้งแต่ช่วงฤดูร้อนปี 1942 โดยปฏิบัติภารกิจทั้งในมหาสมุทรแอตแลนติก เพื่อเตรียมสกัดเรือรบขนาดใหญ่ของเยอรมัน และในมหาสมุทรแปซิฟิก โดยทำหน้าที่เป็นส่วนหนึ่งของกองเรือบรรทุกเครื่องบินเร็ว และภารกิจโจมตีชายฝั่ง เรือทั้ง 4 ลำถูกปลดประจำการไม่นานหลังจบสงคราม เซาท์ดาโคตาและอินดีแอนาถูกนำไปแยกชิ้นส่วนในช่วงปี 1960 ส่วนแมสซาชูเซตส์และแอละแบมาได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นพิพิธภัณฑ์
การพัฒนา > เบื้องหลัง

กองทัพเรือสหรัฐอนุมัติการสร้างเรือประจัญบานชั้นนอร์ทแคโรไลนา 2 ลำในโครงการงบประมาณปี 1937 ต่อมาคณะกรรมการทหารได้ประชุมกันเพื่อหารือเกี่ยวกับเรือประจัญบานอีก 2 ลำที่จะจัดสรรให้กับโครงการงบประมาณปี 1938 คณะกรรมการได้เสนอให้สร้างเรือชั้นนอร์ทแคโรไลนาอีก 2 ลำ แต่พลเรือเอก วิลเลียม เอช. สแตนด์ลีย์ (William H. Standley) ผู้บัญชาการยุทธนาวี ต้องการให้เรือเป็นแบบใหม่ ซึ่งหมายความว่าการก่อสร้างจะไม่สามารถเริ่มได้ภายในปี 1938 ดังนั้นเรือจึงได้รับมอบหมายให้สร้างในโครงการงบประมาณปี 1939 งานออกแบบเริ่มต้นในเดือนมีนาคม 1937 แบบร่างเรือทั้งสองลำได้รับอนุมัติอย่างเป็นทางการจากรัฐมนตรีว่าการทบวงทหารเรือในวันที่ 23 มิถุนายน 1937 ข้อมูลจำเพาะที่ชัดเจนสำหรับเรือทั้งสองลำได้รับการอนุมัติในวันที่ 4 มกราคม 1938 และได้รับคำสั่งซื้ออย่างเป็นทางการในวันที่ 4 เมษายน 1938
ด้วยสถานการณ์ระหว่างประเทศที่เลวร้ายลงทั้งในยุโรปและเอเชีย สภาคองเกรสจึงอนุมัติให้สร้างเรือประจัญบานแบบใหม่เพิ่มอีก 2 ลำ รวมเป็น 4 ลำ ภายใต้พระราชบัญญัติการอนุมัติเงินขาดดุล (Deficiency Authorization Act) ลงวันที่ 25 มิถุนายน 1938 แม้ว่ากองทัพเรือสหรัฐจะใช้ "ข้อกำหนดบันไดเลื่อน" (escalator clause) ในสนธิสัญญานาวิกลอนดอนครั้งที่สอง เพื่อเริ่มดำเนินการสร้างเรือประจัญบานชั้นไอโอวาซึ่งเป็นรุ่นต่อมา แต่สภาคองเกรสอนุมัติให้สร้างเฉพาะเรือประจัญบานขนาด 35,000 ตันเท่านั้น
เรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตาถูกออกแบบมาเพื่อแก้ไขจุดบกพร่องหลายประการที่พบในเรือชั้นนอร์ทแคโรไลนา ดังนี้ ระบบป้องกันใต้น้ำที่ไม่เพียงพอ เครื่องยนต์กังหันที่ล้าสมัย และมีพื้นที่ไม่เพียงพอที่จะทำหน้าที่เป็นเรือธง เรือลำแรกของชั้นใหม่จึงถูกออกแบบให้มีชั้นดาดฟ้าพิเศษบนหอบังคับการเพื่อจุดประสงค์นี้ แม้ว่าพื้นที่และน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นจากการนี้จะทำให้ต้องตัดปืนคู่ขนาด 5 นิ้ว จำนวน 2 ชุดออกไป
ลักษณะจำเพาะ > ลักษณะทั่วไป

เรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตามีความยาว 666 ฟุต (203 เมตร) ที่เส้นแนวน้ำ จากหัวถึงท้ายเรือสุดมีความยาว 680 ฟุต (207.3 เมตร) และมีความกว้าง 108 ฟุต 2 นิ้ว (32.97 เมตร) ระวางขับน้ำมาตรฐานตามการออกแบบคือ 35,412 ลองตัน (35,980 ตัน) แต่เมื่อเรือเข้าประจำการในปี 1942 ก็มีการติดตั้งปืนต่อสู้อากาศยานเพิ่มเติม ส่งผลให้ระวางขับน้ำมาตรฐานเพิ่มขึ้นเป็น 37,682 ลองตัน (38,287 ตัน) ระวางขับน้ำเต็มที่เมื่อเข้าประจำการคือ 44,519 ลองตัน (45,233 ตัน) โดยมีระดับกินน้ำลึกเฉลี่ย 34 ฟุต 11.25 นิ้ว (10.6 เมตร) ที่ระวางขับน้ำดังกล่าว ระวางขับน้ำพร้อมรบตามการออกแบบอยู่ที่ 42,545 ลองตัน (43,228 ตัน) ระดับกินน้ำลึกเฉลี่ย 33 ฟุต 9.8 นิ้ว (10.3 เมตร) โดยมีความสูงจุดเปลี่ยนศูนย์เสถียร 7.18 ฟุต (2.2 เมตร) การเพิ่มปืนต่อสู้อากาศยานเพิ่มเติมระหว่างการประจำการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ส่งผลให้ระวางขับน้ำเต็มที่เพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงปลายสงคราม ในปลายสงครามปี 1945 ระวางขับน้ำเต็มที่ของเซาท์ดาโคตาอยู่ที่ประมาณ 46,200 ลองตัน (46,900 ตัน) ส่วนแมสซาชูเซตส์สูงถึง 47,006 ลองตัน (47,760 ตัน) ขณะบรรทุกฉุกเฉิน
ตัวเรือของเรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตามีลักษณะเด่นคือ มีหัวเรือแบบปลายทู่ (bulbous bow) ท้องเรือสามชั้นใต้บริเวณกลางลำเรือ และกระดูกงูตั้งท้ายเรือ (skeg) ซึ่งเอกลักษณ์ของเรือประจัญบานของกองทัพเรือสหรัฐทุกลำ อย่างไรก็ตาม เรือชั้นเซาท์ดาโตตามีความแตกต่างจากเรือชั้นนอร์ทแคโรไลนา (รุ่นก่อน) และเรือชั้นไอโอวา (รุ่นหลัง) ตรงที่ติดตั้งเพลาใบจักรด้านนอกไว้ในกระดูกงูตั้งท้ายเรือ ขณะที่เรือชั้นอื่น ๆ จะติดตั้งไว้ภายในตัวเรือ ด้วยรูปทรงตัวเรือที่สั้นกว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเรือชั้นนอร์ทแคโรไลนา ส่งผลให้เรือชั้นเซาท์ดาโคตามีความคล่องตัวกว่า และปัญหาการสั่นสะเทือนลดลงอย่างมาก
ลักษณะจำเพาะ > ยุทโธปกรณ์ > ปืนหลัก

เรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตาติดตั้งปืนหลัก (main battery) ขนาด 16 นิ้ว (406 มิลลิเมตร)/45 คาลิเบอร์ Mark 6 จำนวน 9 กระบอก ในป้อมปืน 3 ชุด ชุดละ 3 กระบอก ซึ่งเหมือนกับเรือชั้นนอร์ทแคโรไลนา โดย 2 ป้อมแรกวางแบบซ้อนกัน (superfiring pair) ที่หัวเรือ ส่วนป้อมที่ 3 ติดตั้งไว้ที่ท้ายเรือ หลังโครงสร้างส่วนบน (superstructure)
ปืนเหล่านี้ยิงกระสุนเจาะเกราะ (Armor Piercing shell; AP) Mark 8 ขนาด 2,700 ปอนด์ (1,200 กิโลกรัม) ด้วยอัตรา 2 นัดต่อนาทีต่อกระบอก สามารถเลือกใช้ปริมาณดินส่งกระสุน (propellant) ได้ 3 แบบ ได้แก่ เต็มพิกัด 535 ปอนด์ (243 กิโลกรัม) ลดกำลัง 295 ปอนด์ (134 กิโลกรัม) หรือลดกำลังแบบไร้แสง 315 ปอนด์ (143 กิโลกรัม) ซึ่งทำให้กระสุนมีความเร็วปลายกระบอกอยู่ที่ 2,300 ฟุตต่อวินาที (700 เมตรต่อวินาที) เมื่อใช้ดินส่งกระสุนเต็มพิกัด ในขณะที่ใช้ดินส่งกระสุนลดกำลังจะมีความเร็วปลายกระบอกที่ต่ำกว่าอยู่ที่ 1,800 ฟุตต่อวินาที (550 เมตรต่อวินาที) กระสุน 130 นัดถูกเก็บไว้สำหรับปืนแต่ละกระบอก รวมเป็น 1,170 นัด
ปืนแต่ละกระบอกในป้อมปืนทั้งสามสามารถยกขึ้นได้ถึง 45 องศา แต่เฉพาะป้อมปืนที่ 1 และ 3 เท่านั้นที่กดลงได้ถึง –2 องศา ยกเว้นป้อมปืนที่ 2 ที่อยู่ด้านบนไม่สามารถกดลงได้ สามารถยิงได้ไกลสูงสุด 36,900 หลา (33,700 เมตร) ด้วยกระสุน Mark 8 ป้อมปืนสามารถหมุนได้ 150 องศาในทั้งสองทิศทางจากเส้นกึ่งกลาง ทำให้สามารถยิงได้ในวงกว้าง ปืนสามารถยกหรือกดลงได้ด้วยความเร็ว 12 องศาต่อวินาที และป้อมปืนสามารถหมุนได้ 4 องศาต่อวินาที
ลักษณะจำเพาะ > ยุทโธปกรณ์ > ปืนรอง

ยูเอสเอส เซาท์ดาโคตา (BB-57) ได้รับการออกแบบมาให้เป็นเรือธงของกองเรือ โดยมีการติดตั้งดาดฟ้าพิเศษบนหอบังคับการเพื่อขยายพื้นที่สำหรับบัญชาการ ส่งผลให้ปืนรอง (secondary battery) ของเรือลดลงเหลือเพียง 16 กระบอก โดยเป็นปืนขนาด 5 นิ้ว (127 มิลลิเมตร)/38 คาลิเบอร์ Mark 12 ติดตั้งบนป้อมปืนคู่แบบเอนกประสงค์ (DP) Mark 28 Mod 0 จำนวน 8 ชุด จัดวาง 4 ชุดบนแต่ละข้างของโครงสร้างส่วนบน จำนวนปืนดังกล่าวถือว่าน้อยกว่าเรือในชั้นเดียวกัน 2 ชุด เนื่องจากเรือลำอื่น ๆ ติดตั้งป้อมปืนคู่แบบเอนกประสงค์ 10 ชุด รวมเป็นปืนทั้งหมด 20 กระบอก จัดวาง 5 ชุดบนแต่ละข้าง ป้อมปืนเหล่านี้มีน้ำหนัก 156,295 ปอนด์ (70,894 กิโลกรัม) สามารถกดปืนลงได้ถึง –15 องศา และยกปืนขึ้นได้ 85 องศา สามารถยิงกระสุนหลากหลายประเภท เช่น กระสุนต่อสู้อากาศยาน (AA) กระสุนส่องแสง (illumination) และกระสุนฟอสฟอรัสขาว (WP) ด้วยอัตราการยิง 15–22 นัดต่อนาที กระสุนต่อสู้อากาศยานมีความยาว 20.75 นิ้ว (52.7 เซนติเมตร) และหนัก 54–55 ปอนด์ (24–25 กิโลกรัม) ขึ้นอยู่กับรุ่น กระสุนส่องแสงและฟอสฟอรัสขาวมีขนาดที่เล็กกว่าเล็กน้อย โดยมีความยาว 20 นิ้ว (51 เซนติเมตร) กระสุนส่องแสงหนัก 54.4 ปอนด์ (24.7 กิโลกรัม) และกระสุนฟอสฟอรัสขาวหนัก 53 ปอนด์ (24 กิโลกรัม)
ปืนเหล่านี้ใช้ดินส่งกระสุน 3 แบบขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ได้แก่ เต็มพิกัด (full charge) เต็มพิกัดแบบไร้แสง (full flashless charge) และลดกำลัง (reduced charge) แบบเต็มพิกัดหนัก 15.2–15.5 ปอนด์ (6.9–7 กิโลกรัม) แบบไร้แสงหนักกว่าเล็กน้อยที่ 16 ปอนด์ (7.3 กิโลกรัม) และแบบลดกำลังมีขนาดเล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัดที่ 3.6 ปอนด์ (1.6 กิโลกรัม) ดินส่งกระสุนเต็มพิกัดทั้งสองแบบสามารถสร้างความเร็วปลายกระบอกได้ 2,600 ฟุต/วินาที (790 เมตร/วินาที) ในปืนใหม่ แต่เมื่อใช้งานอย่างต่อเนื่องจะทำให้ลำกล้องสึกหรอ ส่งผลให้ความเร็วปลายกระบอกลดลงเล็กน้อยเหลือ 2,500 ฟุต/วินาที (760 เมตร/วินาที)  ดินส่งแบบลดกำลังนั้นมีอัตราความเร็วปลายกระบอกที่ต่ำกว่าคือ 1,200 ฟุต/วินาที (370 เมตร/วินาที)
ปืนแต่ละกระบอกบรรจุกระสุนได้ 450 นัด และคาดว่าจะสามารถยิงได้ประมาณ 4,600 นัดก่อนที่จะสึกหรอจนต้องเปลี่ยนใหม่ ที่มุมยิง 45 องศา ซึ่งเป็นมุมที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในการโจมตีเป้าหมายภาคพื้นดิน ปืนสามารถยิงเป้าหมายได้ไกลถึง 17,392 หลา (15,903 เมตร) ความสูงสูงสุดที่สามารถยิงเครื่องบินได้คือ 37,200 ฟุต (11,300 เมตร)
ลักษณะจำเพาะ > ยุทโธปกรณ์ > ปืนต่อสู้อากาศยาน

เรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตาติดตั้งระบบต่อต้านอากาศยานหลายชนิด โดยมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบตามช่วงเวลา ดังนี้ ตามการออกแบบ ติดตั้งปืนกลขนาด .50 นิ้ว (12.7 มม.) จำนวน 12 กระบอก และปืนใหญ่อัตโนมัติขนาด 1.1 นิ้ว (27.9 มม.) จำนวน 12 กระบอก ในเดือนมีนาคม 1942 เมื่อเรือเซาท์ดาโคตาสร้างเสร็จ ระบบต่อต้านอากาศยานก็ได้รับการแก้ไขเป็นปืนกลขนาด .50 นิ้ว 8 กระบอก ปืนกลขนาด 1.1 นิ้ว 28 กระบอก และปืนใหญ่อัตโนมัติ Oerlikon ขนาด 20 มม. (1 นิ้ว) 16 กระบอก 16 กระบอก ในเดือนกันยายนปีเดียวกัน ปืนกลขนาด .50 นิ้วถูกถอดออก จำนวนปืนกลขนาด 1.1 นิ้วลดลงเหลือ 20 กระบอก ปืนขนาด 20 มม. เพิ่มเป็น 16 กระบอก และมีการติดตั้งปืน Bofors ขนาด 40 มม. (1.6 นิ้ว) 16 กระบอกในฐานยึดแบบ 4 กระบอก 4 ชุด
ในเดือนกุมภาพันธ์ 1943 ปืนขนาด 1.1 นิ้ว และปืน Oerlikon 1 กระบอก ถูกแทนที่ด้วยปืน Bofors 52 กระบอก รวมเป็นทั้งหมด 68 กระบอก ต่อมาในเดือน ธันวาคม 1944 ระบบต่อต้านอากาศยานก็ได้รับการปรับปรุงอีกครั้ง โดยติดตั้งปืน Oerlikon 72 กระบอก และปืน Bofors 72 กระบอก และครั้งสุดท้ายในเดือน มีนาคม 1945 มีการเพิ่มปืน Oerlikon 5 กระบอก และถอดปืน Bofors ออก 4 กระบอก ทำให้เรือมีปืนต่อสู้อากาศยานรวม 145 กระบอก ซึ่งเป็นจำนวนสูงสุด เรืออีก 3 ลำในชั้นก็ได้รับการปรับปรุงระบบต่อต้านอากาศยานในรูปแบบที่คล้ายกัน
ลักษณะจำเพาะ > ระบบขับเคลื่อน

เรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตาใช้หม้อไอน้ำแบบสามดรัมของบริษัท Babcock & Wilcox จำนวน 8 ตัว ผลิตแรงดันไอน้ำได้ 600 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว (4,100 กิโลปาสคาล) และอุณหภูมิ 850 องศาฟาเรนไฮต์ (454 องศาเซลเซียส) ไอน้ำนี้นำไปขับเคลื่อนกังหันไอน้ำแบบเฟือง 4 เครื่อง (1 เครื่องต่อเพลาใบจักร) เซาท์ดาโคตาและแมสซาชูเซตส์ ใช้กังหันของบริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริก ส่วนอินดีแอนาและแอละแบมา ใช้กังหันของบริษัทเวสติงเฮาส์ ซึ่งมีลักษณะที่เหมือนกัน
ระบบเครื่องจักรของเรือชั้นเซาท์ดาโคตานี้คล้ายกับเรือชั้นนอร์ทแคโรไลนา คือ แบ่งห้องเครื่องออกเป็น 4 ห้อง แต่ละห้องมีหม้อไอน้ำ 2 ตัวและกังหัน 1 เครื่อง เพื่อป้องกันความเสียหายต่อระบบขับเคลื่อนหลักกรณีที่เกิดน้ำท่วม นอกจากนี้ ยังไม่มีการติดตั้งผนังกั้นตามยาวในห้องเครื่อง เพื่อลดความเสี่ยงจากการเอียงและพลิกคว่ำเนื่องจากน้ำท่วมไม่เท่ากัน
เรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตามีใบจักรแบบสกรู 4 ใบ ใบละ 4 พวง โดย 2 ใบด้านนอกติดตั้งอยู่บนกระดูกงูตั้งท้ายเรือ และมีหางเสือกึ่งสมดุล 2 อัน ติดตั้งอยู่ด้านหลังใบจักรด้านใน 2 ใบ เมื่อแรกสร้าง เรือทั้งหมดติดตั้งใบพัดสี่ใบทั้งด้านในและนอก อย่างไรก็ตาม ผลการทดสอบการสั่นสะเทือนในช่วงหลังการสร้างส่งผลให้ใบจักรมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบตลอดช่วงสงคราม แมสซาชูเซตส์และแอละแบมามีใบจักร 5 พวงด้านนอก และ 4 พวงด้านใน ส่วนอินดีแอนามีใบจักร 3 พวงด้านใน เครื่องยนต์ของเรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตามีกำลังขับ 130,000 แรงม้า (97,000 กิโลวัตต์) ในภาวะปกติ แต่สามารถเร่งเครื่องได้สูงสุดถึง 135,000 แรงม้า (101,000 กิโลวัตต์) ซึ่งทำให้เรือสามารถแล่นด้วยความเร็วสูงสุดตามการออกแบบที่ 27.5 นอต (50.9 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 31.6 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ระวางขับน้ำของเรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สาเหตุหลักมาจากการติดตั้งปืนต่อสู้อากาศยานเพิ่มเติม และการบรรทุกน้ำมันเชื้อเพลิงมากขึ้นเพื่อเติมให้เรือบรรทุกเครื่องบินและเรือพิฆาตขนาดเล็ก ตัวอย่างเช่น ในปี 1945 ยูเอสเอส แอละแบมา (BB-60) มีระวางขับน้ำ 42,740 ลองตัน (43,430 ตัน) สามารถทำความเร็วได้ 27.08 นอต (50.2 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 31.2 ไมล์ต่อชั่วโมง) ด้วยกำลังเครื่องยนต์ 133,070 แรงม้า (99,230 กิโลวัตต์) นอกจากนี้ เรือยังบรรทุกน้ำมันเชื้อเพลิงได้ประมาณ 6,600 ลองตัน (6,700 ตัน) ซึ่งเพียงพอสำหรับการเดินทางไกล 15,000 ไมล์ทะเล (28,000 กิโลเมตร; 17,000 ไมล์) ด้วยความเร็ว 15 นอต (28 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 17 ไมล์ต่อชั่วโมง)
เรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตาแต่ละลำติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้ากังหันไอน้ำ (ship service turbogenerators; SSTG) จำนวน 7 เครื่อง แต่ละเครื่องมีกำลังไฟฟ้า 1,000 กิโลวัตต์ นอกจากนี้ ยังติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลฉุกเฉิน (emergency diesel generators) อีก 2 เครื่อง ซึ่งแต่ละเครื่องมีกำลังไฟฟ้า 200 กิโลวัตต์
เรือในชั้น

| ชื่อ | หมายเลขตัวเรือ | สร้างโดย | วางกระดูกงู | ปล่อยลงน้ำ | ประจำการ | ปลดประจำการ | ความเป็นไป |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เซาท์ดาโคตา (South Dakota) | BB-57 | นิวยอร์กชิปบิลดิงคอร์ปอเรชั่น, แคมเดน, รัฐนิวเจอร์ซีย์ | 5 กรกฎาคม 1939 | 7 มิถุนายน 1941 | 20 มีนาคม 1942 | 31 มกราคม 1947 | ขายแยกชิ้นส่วน 25 ตุลาคม 1962 |
| อินดีแอนา (Indiana) | BB-58 | นิวพอร์ตนิวส์ชิปบิลดิงแอนด์ดรายด็อก, นิวพอร์ตนิวส์, รัฐเวอร์จิเนีย | 20 กันยายน 1939 | 21 พฤศจิกายน 1941 | 30 เมษายน 1942 | 11 กันยายน 1947 | ขายแยกชิ้นส่วน 23 ตุลาคม 1963 |
| แมสซาชูเซตส์ (Massachusetts) | BB-59 | เบธเลเฮมสตีลคอร์ปอเรชั่น, อู่ทหารเรือฟอร์ริเวอร์, ควินซี, รัฐแมสซาชูเซตส์ | 20 กรกฎาคม 1939 | 23 กันยายน 1941 | 12 พฤษภาคม 1942 | 27 มีนาคม 1947 | เป็นพิพิธภัณฑ์เรือที่แบทเทิลชิปโคฟ ในฟอลล์ริเวอร์, รัฐแมสซาชูเซตส์ ตั้งแต่ 14 สิงหาคม 1965 |
| แอละแบมา (Alabama) | BB-60 | อู่ทหารเรือนอร์ฟอล์ก, พอร์ตสมัท, รัฐเวอร์จิเนีย | 1 กุมภาพันธ์ 1940 | 16 กุมภาพันธ์ 1942 | 16 สิงหาคม 1942 | 9 มกราคม 1947 | เป็นพิพิธภัณฑ์เรือที่อุทยานอนุสรณ์สถานเรือรบ ในโมบีล, รัฐแอละแบมา ตั้งแต่ 11 มิถุนายน 1964 |
การออกแบบเบื้องต้นของเรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตา
ยูเอสเอส เซาท์ดาโคตา ขณะกำลังก่อสร้างในเดือนเมษายน 1940
ยูเอสเอส เซาท์ดาโคตา แสดงระยะการยกปืนหลัก
ปืนขนาด 5 นิ้วของยูเอสเอส แมสซาชูเซตส์
อาวุธต่อต้านอากาศยานบนยูเอสเอส เซาท์ดาโคตา
เลดีฮอว์ก (นักดนตรี)

| เลดีฮอว์ก |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ฟิลลิปา บราวน์
ที่เกิด: มาสเตอร์ตัน เวลลิงตัน นิวซีแลนด์
แนวเพลง: นิวเวฟ อินดี้ร็อก อิเล็กโทรป็อป‎ ซินธ์ป็อป
อาชีพ: นักดนตรี, นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: ร้อง, กีตาร์เบส, กีตาร์ไฟฟ้า, กีตาร์อะคูสติก, กลอง, คีย์บอร์ด, ซินธิไซเซอร์
ช่วงปี: 2005 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Modular, Island

เว็บไซต์: www.ladyhawkemusic.com
ฟิลลิปา "ปิป" บราวน์ (อังกฤษ: Phillipa "Pip" Brown) เกิดเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1979 เป็นที่รู้จักกับดีในชื่อ เลดีฮอว์ก (อังกฤษ: Ladyhawke) เป็นนักร้องนักแต่งเพลงและนักดนตรีชาวนิวซีแลนด์ เธอเคยเป็นส่วนหนึ่งของวงจากเมืองเวลลิงตัน Two Lane Blacktop ซึ่งชื่อของวงได้มาจากชื่อภาพยนฅร์ในปี 1971 สำหรับชื่อ เลดีฮอว์ก นั้นมาจากภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1985 เรื่อง เลดีฮอว์กที่กำกับโดย ริชาร์ด ดอนเนอร์ เพลงของเธอเป็นที่รู้จักดีที่สุดได้แก่ "Paris Is Burning" และ "My Delirium" และ อัลบั้มแรกที่ใช้ชื่อของตนเอง Ladyhawke ที่ได้จัดจำหน่ายเมื่อ 22 กันยายน ศ.ค. 2008 โดยค่าย Modular Recordings ในอาเรียมิวสิกอวอร์ดสเธอได้รางวัล Breakthrough Artist ในทั้งสาขา อัลบั้ม และ ซิงเกิล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เลดีฮอว์ก

สำหรับนักดนตรีชาวนิวซีแลนด์ ดูที่ เลดีฮอว์ก (นักดนตรี)
| เลดีฮอว์ก |
| --- | --- |
กำกับ: ริชาร์ด ดอนเนอร์
เขียนบท: เรื่องราว: Edward Khmara บทภาพยนตร์: Edward Khmara Michael Thomas Tom Mankiewicz
อำนวยการสร้าง: ริชาร์ด ดอนเนอร์ ลอเรน ดอนเนอร์
นักแสดงนำ: แมททิว บรอเดริก รึตเคอร์ เฮาเออร์ มิเชลล์ ไฟฟ์เฟอร์ จอห์น วูด
กำกับภาพ: วิตโตริโอ สโตราโร
ตัดต่อ: สจวร์ต แบร์ด
ดนตรีประกอบ: แอนดรูว์ พาวเวลล์
ผู้จัดจำหน่าย: วอร์เนอร์บราเธอร์ส (ทวีปอเมริกาเหนือ) ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ (ไม่ใช่อเมริกา)
วันฉาย: 12 เมษายน ค.ศ. 1985
ความยาว: 121 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา 
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 18,432,000 ดอลลาร์สหรัฐ
เลดีฮอว์ก (อังกฤษ: Ladyhawke) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวจินตนิมิต ที่มีการดำเนินเรื่องเกิดขึ้นในสมัยกลางของอิตาลี ออกฉายในปี 1985 อำนวยการสร้างและกำกับการแสดงโดย ริชาร์ด ดอนเนอร์ นำแสดงโดย แมททิว บรอเดริก, รึตเคอร์ เฮาเออร์ และ มิเชลล์ ไฟฟ์เฟอร์ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ "ฟิลลิป กาสต็อง" หัวขโมยหนุ่มที่หลบหนีออกจากเรือนจำแห่งแคว้นลากวีลาจนได้มาพบกับ "เอเตียน แห่งนาวาร์" อดีตหัวหน้าทหารองครักษ์และ "อิซาโบ แห่งอ็องฌู" คนรักของเขา โดยทั้งคู่ต้องคำสาปของมุขนายกและกำลังถูกตามไล่ล่า
ภาพยนตร์เรื่องนี้ผลิตโดยทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์และวอร์เนอร์บราเธอส์ โดยทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ ได้สิทธิเผยแพร่จัดจำหน่ายทั่วโลก ยกเว้นในทวีปอเมริกาเหนือที่เผยแพร่จัดจำหน่ายโดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส โดยภาพยนตร์ได้รับรางวัลแซทเทิร์น สาขาภาพยนตร์แฟนตาซียอดเยี่ยม และได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์ 2 สาขา ได้แก่สาขาบันทึกเสียงยอดเยี่ยมและสาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยม
นักแสดง

แมททิว บรอเดริก แสดงเป็น ฟิลลิป กาสต็อง หัวขโมยที่หลบหนีออกมาจากเรือนจำแคว้นลากวีลา
รึตเคอร์ เฮาเออร์ แสดงเป็น เอเตียน แห่งแคว้นนาวาร์ อดีตหัวหน้าองครักษ์ ผู้ถูกตามล่าโดยมุขนายก
มิเชลล์ ไฟฟ์เฟอร์ แสดงเป็น อิซาโบ แห่งอ็องฌู
จอห์น วูด แสดงเป็น มุขนายกแห่งลากวีลา
ลีโอ แม็คเคิร์น แสดงเป็น อิมเพอเรียส บาทหลวงในปราสาทร้าง ผู้เคยรับใช้มุขนายกแห่งลากวีลา
เคน ฮัตชิสัน แสดงเป็น หัวหน้าองครักษ์มาร์เกต์
อัลเฟรด โมลินา แสดงเป็น เซซาร์ พรานดักสัตว์ที่ทำงานให้กับมุขนายก
จันการ์โล เปรเต แสดงเป็น ฟอร์นัก ทหารองค์รักษ์
เลดีเกรย์

ชาเลดีเกรย์
เลดีเกรย์ (อังกฤษ: Lady Gray) เป็นชาแดงเบลนด์ชนิดหนึ่ง ปรุงแต่งขึ้นมาจากชาเอิร์ลเกรย์โดยบริษัททไวนิงส์ มีกลิ่นของน้ำมันมะกรูดและเปลือกส้ม
ประวัติ

ทไวนิงส์ปรุงแต่งชาเลดีเกรย์ขึ้นในปี ค.ศ.1990 เพื่อตีตลาดกลุ่มประเทศนอร์ดิก เนื่องจากชาเอิร์ลเกรย์มีรสชาติที่เข้มข้นจึงมีการปรุงชาสูตรใหม่ขึ้นที่มีรสชาติอ่อนกว่ารวมทั้งมีการผสมผิวเลมอนและผิวส้มลงไป ทำให้มีกลิ่นของส้มออกมาเวลาดื่ม
เลดีเกรย์เริ่มจำหน่ายที่ประเทศนอร์เวย์เป็นประเทศแรกในปี ค.ศ.1994 และเริ่มจำหน่ายในสหราชอาณาจักรเมื่อปี ค.ศ.1996
เลดีอเล็กซานดรา อีเธอริงตัน

| เลดี อเล็กซานดรา อีเธอริงตัน |
| --- | --- |
เกิด: อเล็กซานดรา แคลร์ คาร์เนกี 20 มิถุนายน พ.ศ. 2502 (65 ปี) ลอนดอน ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร
มีชื่อเสียงจาก: พระนัดดาในเจ้าหญิงม็อด เคาน์เตสแห่งโซเทร็ค  พระปนัดดาในเจ้าหญิงลูอีส พระราชกุมารี
คู่สมรส: มาร์ค เฟล์มมิง อีเธอริงตัน
บุตร: อมีเลีย แมรี คาร์เนกี อีเธอริงตัน
บิดามารดา: เจมส์ คาร์เนกี ดยุกที่ 3 แห่งไฟฟ์ เลดีแคโรไลน์ เวอร์สลีย์
ญาติ: เจ้าหญิงม็อด เคาน์เตสแห่งโซเทร็ค (ย่า) เจ้าหญิงลูอีส พระราชกุมารี (ย่าทวด)
เลดีอเล็กซานดรา อีเธอริงตัน (อังกฤษ: Lady Alexandra Etherington)
ประวัติ

เลดีอเล็กซานดรา อีเธอริงตัน (สกุลเดิม: คาร์เนกี) เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2502 ณ ลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นธิดาคนใหญ่และคนเดียวในเจมส์ คาร์เนกี ดยุกที่ 3 แห่งไฟฟ์ และเลดีแคโรไลน์ เวอร์สลีย์ เธอเป็นพระนัดดาในเจ้าหญิงม็อด เคาน์เตสแห่งโซเทร็ค เป็นพระปนัดดาในเจ้าหญิงลูอีส พระราชกุมารี โดยเธอสืบเชื้อสายมาจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรผ่านทางสายบิดา ต่อมาเธอสมรสกับมาร์ค เฟล์มมิง อีเธอริงตัน และได้เปลี่ยนมาใช้นามสกุลของสามีคืออีริงตัน โดยมีลูกสาวด้วยกัน 1 คน คือ อมีเลีย แมรี คาร์เนกี อีเธอริงตัน
ชื่ออเล็กซานดราของเธอนั้นทำให้มีผู้สับสนกับเจ้าหญิงอเล็กซานดรา เลดีโอกิลวี ผู้เป็นพระญาติ ต่อมา เจมส์ คาร์เนกี ผู้เป็นบิดาได้ออกมาแถลงการณ์ว่า ขอให้เรียกอเล็กซานดราว่า เลดีอเล็กซานดรา เพื่อไม่ให้สับสนกับพระนามของเจ้าหญิงอเล็กซานดรา เลดีอเล็กซานดราปรากฏตัวในงานสำคัญต่าง ๆ ของพระราชวงศ์ ซึงเลดีอเล็กซานดราผู้นี้เคยได้รับการสั่งสอนจากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ในเรื่องการเดินและการวางตัวในวงสังคม ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2546 โซฟี เคาน์เตสแห่งเวสเซกซ์ พระชายาในเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เอิร์ลแห่งเวสเซกซ์ ได้มีพระประสูติกาลพระธิดาคือเลดีลูอีส วินด์เซอร์ เธอจึงได้รับบทบาทเป็นมารดาทูลหัวอีกด้วย
โทโง เฮฮาจิโร

| โทโง เฮฮาจิโร |
| --- | --- |
27 มกราคม ค.ศ. 1848 – 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1934   (86 ปี)
 
ฉายา/ราชทินนาม: "เนลสันแห่งบูรพา"
เกิดที่: ปราสาทคาโงชิมะ แคว้นซัตสึมะ ญี่ปุ่น
อนิจกรรมที่: โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
เหล่าทัพ:  กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
ยศสูงสุด:  จอมพลเรือ
บัญชาการ: กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
การยุทธ: สงครามอังกฤษ-ซัตสึมะ   สงครามโบชิง   สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง   สงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น
บำเหน็จ: เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันสูงส่งยิ่งดอกเบญจมาศ ชั้นสังวาล
อาชีพอื่น: พระอาจารย์ในมกุฎราชกุมารฮิโรฮิโตะ
จอมพลเรือ มาร์ควิส โทโง เฮฮาจิโร (ญี่ปุ่น: 東郷 平八郎; โรมาจิ: Tōgō Heihachirō) เป็นหนึ่งในจอมพลเรือแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น และถือเป็นหนึ่งในวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของกองทัพเรือญี่ปุ่น จนได้รับฉายาว่า "เนลสันแห่งบูรพา"
ประวัติ

โทโงเกิดเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1848 ที่ตำบลคาจิยะ ของเมืองคาโงชิมะในแคว้นซัตสึมะ (ปัจจุบันคือจังหวัดคาโงชิมะ) เป็นบุตรชายคนที่สามจากสี่คนของ โทโง คิจิซาเอมง ซามูไรผู้รับใช้ตระกูลชิมาซุ กับ โฮริ มาซูโกะ
ตำบลคาจิยะถือเป็นหนึ่งในบริเวณของคาโงชิมะที่ถูกปกครองโดยเหล่าซามูไร ซึ่งมีบุคคลจากที่นี่มากมายกลายเป็นตัวแปรสำคัญในการปฏิรูปเมจิ เช่นไซโง ทากาโมริ หรือโอกูโบะ โทชิมิจิ เป็นต้น ซึ่งพวกเขาล้วนอยู่ฝ่ายสนับสนุนราชสำนักเนื่องจากตระกูลชิมาซุเป็นขั้วอำนาจทางการเมืองและการทหารในสงครามโบชิง ที่ต่อต้านรัฐบาลเอโดะในช่วงการปฏิรูปเมจิ
ความขัดแย้งระหว่างราชสำนักกับฝ่ายโชกุน (1863-1869)

ประสบการในสนามรบครั้งแรกของโทโง เริ่มต้นเมื่อเขาอายุได้ 15 ปี ในเหตุการณ์การระดมยิงคาโงชิมะ (สิงหาคม 1863) ซึ่งเมืองคาโงชิมะ ได้ถูกระดมยิงปืนใหญ่จากกองเรือราชนาวีอังกฤษ เพื่อตอบโต้ไดเมียวแห่งแคว้นซัตสึมะ เกี่ยวกับคดีฆาตกรรม ชาลส์ เลนน็อกซ์ ริชาร์ดสัน พ่อค้าชาวอังกฤษ และญี่ปุ่นปัดที่จะรับผิดชอบใด ๆ
ในปีถัดมา ซัตสึมะได้จัดตั้งกองเรือของตนเอง ซึ่งโทโง และพี่น้องอีก 2 คน ก็ได้ร่วมกับกองเรือนี้ด้วย ต่อมาในเดือนมกราคม 1868 ระหว่างสงครามโบชิงโทโงได้รับมอบหมายให้ประจำการบนให้เรือรบไอน้ำพายล้อ นาม คาซูงะ ซึ่งได้ร่วมต่อสู้ในยุทธนาวีอาวะใกล้กับเมืองโอซากะ เพื่อต่อต้านกองเรือของโชกุนโทกูงาวะ ซึ่งเป็นครั้งแรกของกองเรือญี่ปุ่นที่รบด้วยเรือทันสมัย
เมื่อความขัดแย้งแพร่กระจายไปยังภาคเหนือของญี่ปุ่น โทโงในฐานะเจ้าหน้าที่ชั้น 3 บนเรือคาซูงะ ได้ร่วมสมรภูมิครั้งสุดท้ายกับเรือลำนี้ ในการกวาดล้างกองกำลังบางส่วนของโชกุนโทกูงาวะที่ยังหลงเหลืออยู่และกำลังถอยร่นไปฮกไกโด ในยุทธนาวีที่อ่าวมิยาโกะ และยุทธนาวีฮาโกดาเตะ