stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดาวยักษ์แดง

แผนภาพของแฮร์ตสปรอง–รัสเซิล
ชนิดสเปกตรัม
ดาวแคระน้ำตาล
ดาวแคระขาว
ดาวแคระแดง
ดาวแคระเล็ก
ดาวแคระ
แถบลำดับหลัก
ดาวยักษ์เล็ก
ดาวยักษ์
ดาวยักษ์สว่าง
ดาวยักษ์ใหญ่
ดาวยักษ์ใหญ่ยิ่ง
โชติมาตร
สัมบูรณ์
(MV)
ขนาดของดวงอาทิตย์ปัจจุบัน (อยู่บนแถบลำดับหลัก) เปรียบเทียบกับขนาดโดยประมาณหากอยู่ในสภาวะดาวยักษ์แดง
ดาวยักษ์แดง (อังกฤษ: Red Giant) เป็นดาวฤกษ์มวลน้อยหรือมวลปานกลางขนาดยักษ์ที่ส่องสว่างมาก (มวลโดยประมาณ 0.5-10 เท่าของมวลดวงอาทิตย์) ซึ่งอยู่ในช่วงเวลาท้ายๆ ของวิวัฒนาการของดาวฤกษ์ บรรยากาศรอบนอกของดาวจะลอยตัวและบางมาก ทำให้รัศมีของดาวขยายใหญ่ขึ้นมาก และอุณหภูมิพื้นผิวก็ต่ำ อาจอยู่ที่ประมาณ 5000 เคลวินหรือน้อยกว่านั้น ภาพปรากฏของดาวยักษ์แดงจะมีสีตั้งแต่เหลืองส้มออกไปจนถึงแดง ครอบคลุมระดับสเปกตรัมในชั้น K และ M อาจบางทีรวมถึงชั้น S และดาวคาร์บอนจำนวนมากด้วย
ดาวยักษ์แดงส่วนใหญ่โดยทั่วไปมักเรียกกันเป็นแขนงดาวยักษ์เชิงเส้นกำกับ (RGB) ซึ่งยังมีการสังเคราะห์นิวเคลียสไฮโดรเจนไปเป็นฮีเลียมอยู่ แต่ที่แกนกลางจะเป็นฮีเลียมที่ไม่มีปฏิกิริยาแล้ว แต่ยังมีดาวยักษ์แดงอีกพวกหนึ่งคือที่อยู่ใน AGB ที่สร้างคาร์บอนจากฮีเลียมด้วยกระบวนการทริปเปิลอัลฟา ดาวยักษ์แดงประเภท AGB จะเป็นดาวคาร์บอนประเภท C-N หรือ C-R ช่วงปลายๆ
ดาวยักษ์แดงที่สว่างและโดดเด่นในยามค่ำคืน ได้แก่ ดาวอัลเดบาราน ดาวอาร์คตุรุส และแกมมากางเขนใต้ เป็นต้น ขณะที่ดาวที่ใหญ่ยิ่งกว่านั้นคือดาวปาริชาต และดาวบีเทลจุส เป็นดาวยักษ์ใหญ่แดง
ดาวยักษ์ใหญ่แดง

ดาวยักษ์ใหญ่แดง (อังกฤษ: Red Supergiant) เป็นดาวยักษ์ที่มีค่าสเปกตรัมชนิด K หรือ M เป็นดาวฤกษ์ขนาดใหญ่ที่สุดในเอกภพเมื่อดูในแง่ของปริมาตร แม้จะไม่ใช่ดาวที่มีมวลมากที่สุด ดาวที่รู้จักกันว่าเป็นดาวยักษ์ใหญ่แดง ได้แก่ ดาวบีเทลจุส และ ดาวปาริชาต
ดูเพิ่ม

วิวัฒนาการของดาวฤกษ์
| ด ค กดาวฤกษ์ |
| --- | --- |
ดาวฤกษ์ก่อนเกิด:  เมฆโมเลกุล บริเวณเอช 2  กลุ่มเมฆบอก  วัตถุดาวฤกษ์อายุน้อย  วัตถุเฮอร์บิก–อาโร  รอยฮายาชิ  ขีดจำกัดฮายาชิ  รอยเฮนเยย์  ดาวฤกษ์ก่อนเกิด  ที วัว  เอฟยู นายพราน  ดาวเฮอร์บิก เออี/บีอี 
วิวัฒนาการ:  กำเนิด  ก่อนลำดับหลัก  แถบลำดับหลัก  วิวัฒนาการหลังดาวยักษ์แดง  แขนงดาวยักษ์เชิงเส้นกำกับ  แผ่นยาวดาวแปรขนาดและแปรแสง  เนบิวลาดาวเคราะห์ก่อนเกิด  เนบิวลาดาวเคราะห์  ดาววอลฟ์–ราแย  นวดารา  มหานวดารา  ไฮเปอร์โนวา  แผนภาพของแฮร์ตสปรอง–รัสเซิล 
ประเภท:  ดาวแคระ น้ำเงิน  ส้ม  แดง  เหลือง  เหลือง-ขาว  ดาวยักษ์เล็ก  ดาวยักษ์ น้ำเงิน  แดง  ดาวยักษ์สว่าง  ดาวยักษ์ใหญ่ น้ำเงิน  แดง  เหลือง  ดาวยักษ์ใหญ่ยิ่ง เหลือง  ดาวแปลกพวกน้ำเงิน  ดาวแปรแสงแกมมาแคสซิโอเปีย  ดาวคาร์บอน ซีเอช  แบเรียม  เอส  ดาวฤกษ์ประหลาด  ดาวเทคเนเทียม  ดาวปรอท-มังกานีส  ดาวแปรแสง 
คุณสมบัติ:  การจัดประเภท  ดัชนีสียูบี-วี  การสังเคราะห์นิวเคลียส  อุณหภูมิยังผล  ความเป็นโลหะ  การหมุน  สนามแม่เหล็ก  การเคลื่อนไหวผิดปกติของบรรยากาศแบบไมโคร  ระบบดาวเคราะห์  ความเร็วแนวเล็ง  การเคลื่อนที่เฉพาะ  พารัลแลกซ์  ความเร็วของอวกาศ ดาวฤกษ์ความเร็วสูง - ดาวฤกษ์ความเร็วสูงยิ่งยวด 
โครงสร้าง:  แกน  เขตพาความร้อน  เขตแผ่รังสี  โฟโตสเฟียร์  โครโมสเฟียร์  โคโรนา  ลมดาวฤกษ์  โพรงลมดาวฤกษ์ 
ซากดาว:  ดาวแคระขาว  ดาวนิวตรอน  พัลซาร์  แมกนีทาร์  ดาวควาร์ก  ดาวส่วนประกอบประหลาด  หลุมดำ  หลุมดำดาวฤกษ์ 
รายชื่อดาวฤกษ์:  เรียงตามมวล  เรียงตามขนาด  เรียงตามโชติมาตรปรากฏ  เรียงตามโชติมาตรสัมบูรณ์  เรียงตามระยะห่าง
ดาวเทียมวินาแซท 1

ดาวเทียมวินาแซท 1 (อังกฤษ: Vinasat-1) เป็นดาวเทียมสื่อสารดวงแรกของเวียดนาม
มูลค่า 200 ล้าน ดอลลาร์สหรัฐ ดำเนินการโดย บรรษัทไปรษณีย์และโทรคมนาคมเวียดนาม (วีเอ็นพีที)
ส่งขึ้นด้วย จรวดคูรู จากฐานยิงในเฟรนช์เกียนา เมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2550
ดาววอลฟ์–ราแย

ภาพถ่ายเนบิวลา M1-67 รอบดาววอลฟ์-ราแย WR 124 โดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
ดาววอลฟ์–ราแย (อังกฤษ: Wolf–Rayet star, WR star) คือดาวฤกษ์มวลมาก (สูงกว่า 20 เท่าของมวลดวงอาทิตย์) ที่วิวัฒนาการแล้ว และสูญเสียมวลอย่างรวดเร็วโดยกลายเป็นลมดาวฤกษ์ที่แรงมาก ความเร็วสูงกว่า 2000 กิโลเมตร/วินาที ดวงอาทิตย์ของเราสูญเสียมวลโดยประมาณ 10−14 มวลดวงอาทิตย์ต่อปี ขณะที่ดาววอลฟ์–ราแย สูญเสียมวลโดยเฉลี่ย 10−5 มวลดวงอาทิตย์ต่อปี
ดาววอลฟ์–ราแยมีความร้อนสูงมาก อุณหภูมิยังผลที่พื้นผิวอยู่ระหว่าง 25,000 เคลวิน ถึง 50,000 เคลวิน
ชื่อดาวชนิดนี้ตั้งตามนักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส 2 คน คือ ชาร์ล วอลฟ์ และ ฌอร์ฌ ราแย ซึ่งเป็นผู้ค้นพบ
ดูเพิ่ม

แสงวาบรังสีแกมมา
ไฮเปอร์โนวา
ดาราจักรชนิดดาวกระจาย
เนบิวลาวอลฟ์–ราแย
WR 104
แหล่งข้อมูลอื่น

physics.usyd.edu.au Some Wolf–Rayet stars in binaries are close enough that we can image a rotating "pinwheel nebula" showing the dust generated by colliding winds in the binary system, from Aperture Masking Interferometry observations.
harvard.edu Wolf–Rayet Stars: Spectral Classifications
astro.lsa.umich.edu ApJ 525:L97-L100 Nov. 10, 1999. Monnier, Tuthill & Danchi: Pinwheel Nebula Around WR98a (PDF)
uk.arxiv.org เก็บถาวร 2015-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ApJ Jan. 3,2005. Dougherty, et al.: High Resolution Radio Observations of the Colliding Wind Binary WR140 (PDF)
harvard.edu A catalog of northern Wolf–Rayet Stars and the Central Stars of Planetary Nebulae (Harvard)
nytimes.com Scientists See Supernova in Action
nasa.gov เก็บถาวร 2013-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Big Old Stars Don't Die Alone (NASA)
| ด ค กดาวฤกษ์ |
| --- | --- |
ดาวฤกษ์ก่อนเกิด:  เมฆโมเลกุล บริเวณเอช 2  กลุ่มเมฆบอก  วัตถุดาวฤกษ์อายุน้อย  วัตถุเฮอร์บิก–อาโร  รอยฮายาชิ  ขีดจำกัดฮายาชิ  รอยเฮนเยย์  ดาวฤกษ์ก่อนเกิด  ที วัว  เอฟยู นายพราน  ดาวเฮอร์บิก เออี/บีอี 
วิวัฒนาการ:  กำเนิด  ก่อนลำดับหลัก  แถบลำดับหลัก  วิวัฒนาการหลังดาวยักษ์แดง  แขนงดาวยักษ์เชิงเส้นกำกับ  แผ่นยาวดาวแปรขนาดและแปรแสง  เนบิวลาดาวเคราะห์ก่อนเกิด  เนบิวลาดาวเคราะห์  ดาววอลฟ์–ราแย  นวดารา  มหานวดารา  ไฮเปอร์โนวา  แผนภาพของแฮร์ตสปรอง–รัสเซิล 
ประเภท:  ดาวแคระ น้ำเงิน  ส้ม  แดง  เหลือง  เหลือง-ขาว  ดาวยักษ์เล็ก  ดาวยักษ์ น้ำเงิน  แดง  ดาวยักษ์สว่าง  ดาวยักษ์ใหญ่ น้ำเงิน  แดง  เหลือง  ดาวยักษ์ใหญ่ยิ่ง เหลือง  ดาวแปลกพวกน้ำเงิน  ดาวแปรแสงแกมมาแคสซิโอเปีย  ดาวคาร์บอน ซีเอช  แบเรียม  เอส  ดาวฤกษ์ประหลาด  ดาวเทคเนเทียม  ดาวปรอท-มังกานีส  ดาวแปรแสง 
คุณสมบัติ:  การจัดประเภท  ดัชนีสียูบี-วี  การสังเคราะห์นิวเคลียส  อุณหภูมิยังผล  ความเป็นโลหะ  การหมุน  สนามแม่เหล็ก  การเคลื่อนไหวผิดปกติของบรรยากาศแบบไมโคร  ระบบดาวเคราะห์  ความเร็วแนวเล็ง  การเคลื่อนที่เฉพาะ  พารัลแลกซ์  ความเร็วของอวกาศ ดาวฤกษ์ความเร็วสูง - ดาวฤกษ์ความเร็วสูงยิ่งยวด 
โครงสร้าง:  แกน  เขตพาความร้อน  เขตแผ่รังสี  โฟโตสเฟียร์  โครโมสเฟียร์  โคโรนา  ลมดาวฤกษ์  โพรงลมดาวฤกษ์ 
ซากดาว:  ดาวแคระขาว  ดาวนิวตรอน  พัลซาร์  แมกนีทาร์  ดาวควาร์ก  ดาวส่วนประกอบประหลาด  หลุมดำ  หลุมดำดาวฤกษ์ 
รายชื่อดาวฤกษ์:  เรียงตามมวล  เรียงตามขนาด  เรียงตามโชติมาตรปรากฏ  เรียงตามโชติมาตรสัมบูรณ์  เรียงตามระยะห่าง
ดาวีชี

| ดาวีชี |
| --- | --- |
ดาวีชีในเดือนมีนาคม 2018 คัง มิน-กย็อง (ซ้าย) และ อี แฮ-รี (ขวา)
ข้อมูลพื้นฐาน
แนวเพลง: ป็อป อาร์แอนด์บี
ช่วงปี: ค.ศ. 2008 (2008)–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: คอร์คอนเทนส์ ซีเจ อีเอ็นเอ็ม (เอ็มเอ็มโอ/บีทูเอ็ม/สโตนมิวสิก/เวกวัน)

สมาชิก:  อี แฮ-รี  คัง มิน-กย็อง 

เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ดาวีชี (อังกฤษ: Davichi; เกาหลี: 다비치; อาร์อาร์: ทาบีชี) เป็นศิลปินดูโอแนวป็อปและบัลลาดจากประเทศเกาหลีใต้ ก่อตั้งโดยคอร์คอนเทนส์มีเดีย ในปี ค.ศ. 2008 และปัจจุบันเซ็นสัญญาอยู่สังกัดซีเจ อีแอนด์เอ็ม สมาชิกประกอบไปด้วยอี แฮ-รี และคัง มิน-กย็อง ชื่อวง "ดาวีชี " มาจากภาษาเกาหลีแปลว่า "เปล่งประกายเหนือทุกสิ่ง"
ดาวีชีปล่อยสตูดิโออัลบั้มมาแล้วสองอัลบั้ม ได้แก่ แอมมารานท์ และ มิสทิกบัลลาด กับอีกหกเอกซ์เทนเดดเพลย์ และร้องเพลงประกอบละครหลายเรื่อง เช่น เพลง "อิตส์โอเคแดตส์เลิฟ" ประกอบละคร ถ้ารักกัน มันก็โอเค (2014) และเพลง "ดิสเลิฟ" ประกอบละคร ชีวิตเพื่อชาติ รักนี้เพื่อเธอ (2016) ดูโอได้รับรางวัลศิลปินหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจากเพลง "ไอเลิฟยูอีเวนโทวไอเฮตยู" ในงานเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์ ปี ค.ศ. 2008
สมาชิก

| ชื่อ | รายละเอียด |
| --- | --- |
อี แฮ-รี:  ชื่อเกิด: อี แฮ-รี (이해리)  วันเกิด:  (1985-02-14) 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985 (39 ปี)  บ้านเกิด: โซล เกาหลีใต้  การศึกษา: มหาวิทยาลัยศิลปะชูกเย  ตำแหน่ง: หัวหน้าวง, นักร้องหลัก
คัง มิน-กย็อง:  ชื่อเกิด: คัง มิน-กย็อง (강민경)  วันเกิด:  (1990-08-03) 3 สิงหาคม ค.ศ. 1990 (34 ปี)  บ้านเกิด: โคยัง คย็องกี เกาหลีใต้  การศึกษา: มหาวิทยาลัยคย็องฮี  ตำแหน่ง: นักร้องนำ
ดาดา

ดาดา (อังกฤษ: Dada) หรือ คติดาดา (Dadaism) เป็นลัทธิหรือกระแสความเคลื่อนไหวทางศิลปะที่เกิดขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20  โดยมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับศิลปะในลัทธิเหนือจริง (surrealism)  ลักษณะโดยรวมของกลุ่มดาดานั้นจะมีน้ำหนักไปในแนวทางต่อต้านสังคมและกฎเกณฑ์ความงามของศิลปะแบบเดิม ๆ ซึ่งเคยเป็นที่ยอมรับกันทั่วไป กล่าวได้ว่า ดาดาใช้ศิลปะเป็นเครื่องมือในการกบฏต่อทุกสิ่งที่เคยมีมาในอดีต
ประวัติ

ในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นช่วงเวลาที่มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างมากมาย  เนื่องจากเป็นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และการปฏิวัติของรัสเซีย  และในช่วงนี้เอง ดาดาก็ได้กำเนิดขึ้นมาจากกลุ่มนักกวี นักประพันธ์ต่าง ๆ ในยุโรป พวกเขาสร้างผลงานแนวใหม่โดยเป็นปฏิปักษ์ศิลปะแบบเก่า และสร้างค่านิยมใหม่ที่มีความเป็นสากล เหตุผลต่าง ๆ มาจากการเกิดสงครามและมีศิลปินกลุ่มหนึ่งต้องการแสดงออกถึงอาการเยาะเย้ย ถากถางสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในสังคมและมองโลกในด้านลบว่าคนเลวทำร้ายทุกอย่างได้  กลุ่มดาดาจึงสร้างผลงานที่ผิดจากหลักการความจริง ทำให้เป็นเรื่องเหลวใหลน่าหัวเราะ
ขณะนั้น เมืองซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นแหล่งรวมคนที่หลบหนีและถูกบีบคั้นทางสังคมจากประเทศต่าง ๆ เพราะสวิตเซอร์แลนด์นั้นถูกกำหนดให้เป็นประเทศที่เป็นกลางทางสงคราม  ที่เมืองซูริกนี้เอง มีร้านเครื่องดื่มร้านหนึ่งชื่อว่า คาบาเรต์ วอลแตร์ (Cabaret Voltaire) ซึ่งมีความสำคัญในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของการเริ่มต้น "ดาดา" เมื่อราวเดือนกุมภาพันธ์ 1916 เพราะเป็นแหล่งชุมนุมรวมตัวของศิลปินและกวีที่มาพบปะพูดคุยกัน  โดยมี ฮูโก บัล นักประพันธ์ชาวเยอรมันผู้ลี้ภัยคนหนึ่งเป็นเจ้าของกิจการ ซึ่งเขาได้จัดสถานที่แห่งนี้ให้เป็นแหล่งชุมนุมสำหรับการปรับปรุงพัฒนาศีลธรรม วัฒนธรรม และคุณค่าทางสังคมที่สูญเสียเพราะสงครามขึ้นใหม่ และเมื่อปี 1927 บัลเสียชีวิตลง เขาได้รับการยกย่องให้เป็นดุจนักบุญทางศาสนาประจำเมืองอีกด้วย และถึงแม้ว่าผลงานของกลุ่มดาดาส่วนใหญ่จะล้อเลียนเสียดสีสังคม ทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องน่าขำ  จุดประสงค์หนึ่งก็เพื่อเตือนให้ผู้คนตระหนักถึงผลลัพธ์ของการทำสงคราม  แต่ก็มีกลุ่มดาดาที่รวมเอาศาสนาเข้ามาจับกับงานศิลปะ และก็มีกลุ่มของดาดาต่อต้านดาดาที่เอาศิลปะทางโลกมาต่อต้านเรื่องของศาสนา  สำหรับหลายคนอาจมองว่า ดาดาไม่ได้เป็นงานประวัติศาสตร์ศิลปะในช่วงศตวรรษที่ 20 แต่มองว่าดาดาเป็นงานศิลปะสมัยใหม่
ที่มาของคำว่า "ดาดา"

ชื่อ "ดาดา" นี้เกิดขึ้นมาจากกลุ่มศิลปินหลายคน อาทิ ตริสตัน ซารา, ฮูโก บัล, ริชาร์ด ฮูลเซนเบค, ควร์ท ชวิทเทิร์ส, ฮันส์ อาร์พ โดยพวกเขาใช้มีดพับสอดเข้าไปในพจนานุกรมภาษาเยอรมัน-ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นคู่รบกันในสงคราม ผลก็คือพวกเขาสุ่มได้คำว่า "ดาดา" (dada) เป็นสแลงในภาษาฝรั่งเศสแปลว่า ม้าโยก คำนี้จึงกลายเป็นชื่อกลุ่มนับแต่นั้นมา  ที่สำคัญ คำว่าดาดานี้ยังสอดคล้องกับบุคลิกลักษณะของศิลปินกลุ่มนี้ที่พยายามเยาะเย้ยสังคมอย่างสนุกราวกับเป็นเด็ก ๆ ที่ทำตัวไม่มีสาระและยุ่งเหยิง
ดาดาในปารีส

ตริสตัน ซาราเป็นผู้ที่นำคติดาดาไปเผยแพร่ยังกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส  โดยกลุ่มดาดาในปารีสนั้น ได้รับอิทธิพลจากการอ่านหนังสือ "การแปลความฝัน" ของซิกมุนด์ ฟรอยด์  ซึ่งพวกเขาใช้แนวคิดเรื่องจิตวิเคราะห์ของฟรอยด์มาใช้ในการสร้างสรรค์ผลงานเพื่อแสดงถึงความปรารถนาในจิตใต้สำนึก
ดาดาในสหรัฐอเมริกา

ดาดาในสหรัฐอเมริกา พบว่าเริ่มมีบทบาทเมื่อราวปี 1913  โดยมาร์แซล ดูว์ช็อง และฟร็องซิส ปีกาบียา มีศูนย์กลางที่ใช้เคลื่อนไหวอยู่ที่ร้านถ่ายภาพของอัลเฟรด สติกลิทซ์ ซึ่งเป็นช่างภาพ  อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาดังกล่าวนั้น สหรัฐอเมริกาก็เริ่มมีความวุ่นวายอันสืบเนื่องมาจากการทำสงครามโลกครั้งที่ 1
ผลกระทบต่อสังคม

คติดาดากลายเป็นกระแสลัทธิทางศิลปะที่เคลื่อนไหวไปในยุโรปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นในปารีส เบอร์ลิน โคโลญ อิตาลี ไอร์แลนด์ เนเธอร์แลนด์ รวมไปถึงทางฝั่งสหรัฐอเมริกา ด้วยเหตุที่ว่า ดาดาเป็นรูปแบบที่ไร้กฎข้อบังคับ มีอิสระเสรีในการสร้างผลงาน และต่อต้านขนบเดิมที่เคยมีอยู่  อีกทั้งยังมีปัจจัยเรื่องการต่อต้านสงคราม การต่อต้านสังคมและการเมืองการปกครองมาเกี่ยวข้องเหล่านี้ส่งผลให้ "ผลงานศิลปะ" ในแบบของดาดาถูกสร้างสรรค์ขึ้นจากวัสดุและวิธีคิดที่หลากหลาย ไม่จำกัดอยู่ในกรอบเดิม ๆ รวมไปถึงเรื่องของความงามหรือสุนทรียภาพของผลงานก็ถูกสร้างความหมายใหม่ขึ้น เรียกได้ว่า วัตถุธรรมดา ๆ ในชีวิตประจำวันกลายเป็นผลงานศิลปะได้เพียงแค่ตั้งชื่อและจัดแสดงมันในนิทรรศการศิลปะเท่านั้นเอง หรือในอีกทางหนึ่ง ศิลปะอาจเกิดจากความบังเอิญ คำพูด จินตภาพ หรือแม้กระทั่งความคิดต่อต้านศิลปะก็ได้
เทคนิคทางศิลปะที่ได้รับการพัฒนา

เทคนิคภาพปะติด (collage), เทคนิคการสร้างภาพประกอบรวม (photomontage), เทคนิคการผสมผเส (assemblage) และเทคนิคเรดดีเมดส์ (Readymades) ของมาร์แซล ดูว์ช็อง
เทคนิคทางศิลปะที่ได้รับการพัฒนา > ศิลปินคนสำคัญในคติดาดา

มาร์แซล ดูว์ช็อง
ตริสตัน ซารา
ฮูโก บัล
ควร์ท ชวิทเทิร์ส (Kurt Schwitters)
ฮันส์ อาร์พ (Hans Arp)
ราอูล เฮาส์มันน์ (Raoul Hausmann)
มักซ์ แอนสท์
ฟร็องซิส ปีกาบียา
แมน เรย์ (Man Ray)
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.freemedialibrary.com/index.php/Dada_Manifesto_%281918,_Tristan_Tzara%29 เก็บถาวร 2012-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.dadart.com/dadaism/dada/index.html
http://www.theartstory.org/movement-dada.htm
http://members.peak.org/~dadaist/Art/index.html
http://www.lib.uiowa.edu/dada/archive.html
http://chroniquart.craym.eu/mapage3/index.html เก็บถาวร 2012-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.nga.gov/education/classroom/pdf/dada_student_guide.pdf เก็บถาวร 2012-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ดาร์ธ นิฮิลัส

| --- | --- |
ตัวละคร สตาร์ วอร์ส
ดาร์ธ นิฮิลัส

ดาร์ธ นิฮิลัส จ้าวแห่งความกระหาย
ตำแหน่ง: ลอร์ดมืดแห่งซิธ
บ้านเกิด: ไม่ทราบ
เกิด: ไม่ทราบ
ตาย: 3,951 ก่อนยุทธการยาวิน
เผ่าพันธุ์: ไม่แน่ชัดว่ามนุษย์เผ่าใด
เพศ: ชาย
ส่วนสูง: 1.70 เมตร
สังกัด: ซิธ, ซิธผู้มีอำนาจทั้งสาม
นักแสดง: ไม่มี
หมวดหมู่ ตัวละครในสตาร์ วอร์ส
เขาคือบาดแผลของพลัง มากกว่าจะเป็นมนุษย์ธรรมดา และชีวิตของเขาไม่เหลืออะไร...สละมันเพื่อความกระหายในพลังของเขา
ดาร์ธ นิฮิลัส (อังกฤษ: ภาษาอังกฤษ: Darth Nihilus) เป็นลอร์ดมืดแห่งซิธ ในช่วงสงครามกลางเมืองเจไดและซิธผู้มีอำนาจทั้งสาม มีฉายาว่าจ้าวแห่งความกระหาย เขาเป็นผู้ริเริ่มหลักของการกวาดล้างเจไดครั้งแรก ซึ่งเกือบทำให้เจไดต้องหมดสิ้น เป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตจากยุทธการมาลาคอร์ 5 จุดเริ่มของสงครามแมนดาลอเรี่ยน เขาถูกทรยศโดยลูกศิษย์ของเขาเอง เป็นมามิราลูคาที่ชื่อวิซาส มาร์ เขาพ่ายแพ้ในยุทธการทีลอส 4 โดยย้ำมือของเจไดผู้ถูกเนรเทศ 3,951 ก่อนยุทธการยาวิน
ประวัติ

ไม่กี่คนที่เรียกว่าเขาคือสิ่งที่ดีกว่า—แม้ว่าความคิดที่ผิดทางของเขาจะดูดกลืนเขาเอง
ประวัติ > ที่มา

เป็นที่รู้กันว่านิฮิลัสคือผู้รอดชีวิตจากสงครามแมนดาลอเรี่ยนและถูกกลืนกินโดยด้านมืดบนมาลาคอร์ 5 แม้ว่าบทบาทของเขาในสงครามยังคงเป็นปริศนา มันอาจเป็นไปได้ว่าเขาเคยเป็นเจไดที่ออกจากนิกายและออกตามเรแวนไปทำสงคราม ในยุทธการมาลาคอร์ 5 สงครามกับผู้บุกรุกแมนดาลอเรี่ยน เขาติดกับบนดาวโดยเงามืดขนาดใหญ่พร้อมกับกองยานในอวกาศ ที่ซึ่งแมนดาลอเรี่ยนได้ใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชนะสาธารณรัฐกาแลกติก นายพลเจไดที่สั่งการกองยานของสาธารณรัฐเป็นผู้หญิงที่เห็นว่าชะตากรรมของนิฮิลัสนั้นไม่สามารถรู้ได้ แม้ว่าความเชื่อของอาจารย์เจไดวรูค ลามาร์และเครียว่าซิธลอร์ดได้เรียนรู้ที่จะเชื่อมต่อจากเจไดผู้ถูกเนรเทศจากสงคราม เมื่อผู้ถูกเนรเทศได้รับคำสั่งให้เปิดเครื่องสร้างเงา สุดยอดอาวุธที่ทำโดยบาโอ ดูร์ซึ่งฆ่าหลายชีวิตที่อยู่บนดาว นิฮิลัสใช้พลังยกยานราเวจเจอร์และหนีไปพร้อมกับมัน เขาได้ไปเยือนที่วิหารเทรอัสในส่วนลึกของดาว เขาถูกฝึกโดยดาร์ธ เทรย่าพร้อมกับดาร์ธ ไซออน ทั้งสองได้รับการสอนที่แตกต่างกันของด้านมืด พวกเขาทั้งสามกลายมาเป็นซิธผู้มีอำนาจทั้งสาม นิฮิลัสได้ฉายาว่าจ้าวแห่งความกระหาย
ความกระหายของเขามาจากการเติมเต็มโดยพลัง บางอย่างที่อาจารย์ของเขาเข้าใจว่าเป็นเป้าหมายของซิธที่เสื่อมลง แต่นั่นก็ทำให้เขาแข็งแกร่งใขช่วงหนึ่ง เขาคือบาดแผลในพลังและท้ายสุดพลังของเขาก็มากเกินกว่าที่เทรย่าจะต่อกรได้ เขาเป็นพันธมิตรกับดาร์ธไซออนและท้าทายเทรย่าและเมื่อเธอพ้าแพ้และถูกขับออกไป ซิธก็กระจัดกระจายอย่างไร้ผู้นำ ทั้งหมดต้องการจะสืบทอดจักรวรรดิซิธของเรแวน หลังจากการล่มลสายของซิธทั้งสาม ไซออนและนิฮิลัสก็ไปตามทางของพวกเขา แต่ละคนบัญชาการลูกน้องของตนเพื่อต่อสู้กับเจได ในสงครามแห่งความมืดและเงียบงัน
ในที่สุดนิฮิลัสได้กลายมาเป็นเหมือนสิ่งที่ดูดซับด้านมืดของพลังเอาไว้มากเสียจนมันเริ่มกัดกร่อนร่างกายของเขา ด้วยการที่รู้ว่าตนเองอาจตายได้หากไม่ทำอะไรสักอย่าง นิฮิลัสดึงวิญญาณของจากร่างและขังมันไว้ในเกราะที่เขาสวม ทำให้ด้านมืดกลืนกินเขา และร่างของเขาก็สลายไป ด้วยการใช้พลังเขาจึงสามารถทำให้ผ้าคลุม เกราะ และหน้ากากอยู่กันเป็นรูปร่างได้ มันยังทำให้เขาใช้พลังและถือกระบี่แสงได้อีกด้วย แต่สิ่งหนึ่งที่แตกต่างจากเดิมคือเขาไม่มีร่างกายทางกายภาพอีกต่อไป
ประวัติ > ลอร์ดมืดแห่งซิธ > เผชิญหน้ากับผู้ถูกเนรเทศ

มันไม่มีความแข็งแกร่งในความกระหายของเขา...และจิตเบื้องหลังพลังของเขาคือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ และมันกลืนกินเขาเหมือนกับที่เขากลืนกินสิ่งอื่น—เขาฆ่าทุกสิ่งรอบตัว อย่างช้าๆ เพื่อเติมเต็มตนเอง เขาตายไปแล้ว คำถามก็คือเขาฆ่าไปมากเท่าไหร่ก่อนที่เขาจะตาย
เมื่อเทรย่าถูกโค่นล้ม นิฮิลัสได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งที่มีอำนาจ สถาบันเทรอัสยังคงสร้างซิธลอร์ด มือลอบสังหาร และอาชญากรออกมาอีกมาก ผู้ซึ่งได้แพร่ความตายและด้านมืดออกไปเหมือนโรคร้าย ประสบการณ์ที่พวกเขาได้จากการขึ้นครองของนิฮิลัสทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นจนใกล้เคียงผู้ที่มีความรู้สึกทางพลัง และรู้สึกได้ถึงเหยื่อของพวกเขาผ่านทางพลัง เทคนิคนี้เป็นสิ่งที่นิฮิลัสเคยทำได้มาก่อนเพียงลำพัง อย่างไรก็ตาม เขาได้ทำลายคาทาร์และอาณานิคมมิราลูคาทั้งหมด รวมทั้งทุกชีวิตบนดาว ยกเว้นเพียงชาวมิราลูคาเพียงคนเดียวที่เขาเลือกให้มาเป็นศิษย์ของเขา—วิซาส มาร์
เมื่อเขาลงไปเดินบนพื้นดาว ดาร์ธ นิฮิลัสพบหญิงคนหนึ่ง ทำให้เธอหลับและพาเธอกลับไปที่ยานของเขา หลายวันต่อมา วิซาสตื่นขึ้นและเผชิญหน้ากับลอร์ดมืด เมื่อเธอถามเขาว่าทำไมจึงไว้ชีวิตของเธอ เขาไม่พูดสิ่งใด เขาแสดงให้เธอเห็นถึงนิมิตที่ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นผ่านทางพลังได้อีกต่อไปและทำให้ตาเธอบอด นิมิตของกาแลกซี่ที่เขาเห็นผ่านทางความรู้สึกของเขา ความโกลาหลที่เขานำมันมา ในที่สุดเธอก็กลายมาเป็นศิษย์และคนที่ไว้วางใจที่สุดของเขา
ในการทำลายคาทาร์ นิฮิลัสสังหารผู้คนไปมากมายพอๆ กับเจไดในที่ประชุมลับบนคาทาร์ ยานธงของเขา ราเวจเจอร์ อนุสรณ์จากยุทธการมาลาคอร์ 5 ได้เข้าไปในเขตชายแดนอวกาศใกล้คาทาร์ และแล้วนิฮิลัสก็พูดออกมา และทุกชีวิตที่สัมผัสกับพลังก็ถูกฆ่า
ถึงจุดนี้ ขั้นต่อไปของนิฮิลัสคือการเป็นพันธมิตรกับนายพลวาคลู ผู้นำของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนบนออนเดอรอนและเป็นญาติของราชินีทาเลีย ราชินีแห่งออนเดอรอน เขาต้องการช่วยวาคลูออกจากสาธารณรัฐ เพื่อที่ดาวจะได้ตกมาอยู่ในอิทธิพลของเขาและเป็นที่มั่นให้กับซิธ ผู้พันโทบิน รองผู้บัญชาการ จึงกลายมาเป็นผู้ติดต่อของนิฮิลัส
ขณะนั้นเองเจไดผู้ถูกเนรเทศได้กลับมาสู่อวกาศของสาธารณรัฐ และเมื่อเธอได้ติดต่อกับพลังอีกครั้ง นิฮิลัสรับรู้ถึงสิ่งรบกวนในพลัง วิซาสถูกส่งไปให้กำจัดผู้ถูกเนรเทศและนำตัวกลับมาให้นิฮิลัสเพื่อเขาจะได้ดูดเอาพลังจากผู้ถูกเนรเทศ แต่เมื่อเธอได้เอาชนะวิซาส เธอจงได้เข้าร่วมกับผู้ถูกเนรเทศเพื่อแก้แค้นการที่นิฮิลัสสังหารผู้คนของเธอ
แหล่งข้อมูลอื่น

Darth Nihilus ใน Wookieepedia: The Star Wars Wiki
ดาร์ธ นิฮิลัสพบกับวิซาส มาร์ในตอนที่เขาลงเดินบนดาวคาทาร์ที่ถูกวาดล้าง
ดาวนิวตรอน

การแผ่รังสีจากพัลซาร์ PSR B1509-58 ซึ่งเป็นดาวนิวตรอนที่หมุนอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดก๊าซเรืองแสงในบริเวณใกล้เคียงกับรังสีเอกซ์ (สีทองจาก Chandra) และส่องสว่างส่วนที่เหลือของเนบิวลา ที่มองเห็นได้ในอินฟราเรด (สีน้ำเงินและสีแดงจาก WISE)
ดาวนิวตรอน (อังกฤษ: Neutron Star) เป็นซากที่เหลือจากยุบตัวของการระเบิดแบบมหานวดารา (supernova) ชนิด IIb ,Ib หรือ Ic และจะเกิดเฉพาะดาวฤกษ์มวลมาก มีส่วนประกอบเพียงนิวตรอนที่อะตอมไร้ประจุไฟฟ้า (นิวตรอนมีมวลสารใกล้เคียงโปรตอน) และดาวประเภทนี้สามารถคงตัวอยู่ได้ด้วยหลักการกีดกันของเพาลีเกี่ยวกับแรงผลักระหว่างนิวตรอน
ดาวนิวตรอนมีมวลประมาณ 1.35 ถึง 2.1 เท่ามวลดวงอาทิตย์ และมีรัศมี 20 ถึง 10 กิโลเมตรตามลำดับ (เมื่อดาวนิวตรอนมีมวลเพิ่มขึ้น รัศมีของดาวจะลดลง) ดาวนิวตรอนจึงมีขนาดเล็กกว่าดวงอาทิตย์ 30,000 ถึง 70,000 เท่า ดังนั้นดาวนิวตรอนจึงมีความหนาแน่นที่  8*1013 ถึง 2*1015 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร ซึ่งเป็นช่วงของความหนาแน่นของนิวเคลียสอะตอม ต้องใช้ความเร็วหลุดพ้นประมาณ 150,000 กิโลเมตรต่อวินาที หรือประมาณครึ่งหนึ่งของความเร็วแสง  โดยทั่วไปแล้ว ดาวที่มีมวลน้อยกว่า 1.44 เท่ามวลดวงอาทิตย์ จะเป็นดาวแคระขาวตามขีดจำกัดของจันทรสิกขาร์ ถ้าอยู่ระหว่าง 2 ถึง 3 เท่ามวลดวงอาทิตย์อาจจะเป็นดาวควาร์ก (แต่ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่) ส่วนดาวที่มีมวลมากกว่านี้จะกลายเป็นหลุมดำ
เมื่อดาวฤกษ์มวลมากเกิดมหานวดาราและกลายเป็นดาวนิวตรอน ส่วนแก่นของมันจะได้รับโมเมนตัมเชิงมุมมา ซึ่งการเปลี่ยนแปลงรัศมีจากใหญ่ไปเล็กนั้นจะทำให้ความเร็วในการหมุนรอบตัวเองขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็จะหมุนรอบตัวเองช้าลงทีละน้อย ความเร็วในการหมุนรอบตัวเองของดาวนิวตรอนที่มีการบันทึกได้นั้นอยู่ระหว่าง 700 รอบต่อวินาทีไปจนถึง 30 วินาทีต่อรอบ ความเร่งที่พื้นผิวอยู่ที่ 2*1011 ถึง 3*1012 เท่ามากกว่าโลก ด้วยเหตุนี้ดาวนิวตรอนจึงสามารถส่งคลื่นวิทยุออกมาเป็นช่วงหรือพัลซาร์ และกระแสแม่เหล็กออกมาปริมาณมหาศาล การที่ดาวนิวตรอนสามารถส่งคลื่นวิทยุออกมาเป็นช่วงๆ นั้นทำได้อย่างไร ยังคงเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ แม้ว่าจะมีการวิจัยเรื่องนี้มานานกว่า 40 ปีแล้วก็ตามในดาราจักรทางช้างเผือกของเรานั้นเราพบเพียงไม่กี่สิบดวงเท่านั้น เรายังพบอีกว่า ดาวนิวตรอนน่าจะเป็นต้นกำเนิดของ แสงวาบรังสีแกมมา (Gamma-ray burst, GRB) ที่มีความสว่างมากกว่ามหานวดารา หลายเท่า  อีกทั้งดาวนิวตรอนยังมีความหนาแน่นรวมถึงนํ้าหนักของดาวนิวตรอนที่มากกว่าดวงดาวบางดวงอีกด้วย
โครงสร้าง

จากแบบจำลองที่ได้รับความเชื่อถือในปัจจุบัน ดาวนิวตรอนมีเปลือกนอกเป็นของแข็งซึ่งเกิดจากการบีบอัดของนิวเคลียสธาตุเหล็ก มีความหนา 1 ไมล์ โดยมีทะเลของอิเล็กตรอนไหลอยู่ระหว่างช่องว่างของเปลือก ส่วนภายในเป็นของเหลวที่ประกอบด้วยนิวเคลียสมวลเบาของไฮโดรเจนและฮีเลียม และแก่นกลางก็น่าจะประกอบด้วยนิวเคลียสของธาตุหนัก เช่น เหล็ก เป็นต้น ถ้าหากอุณหภูมิพื้นผิวสูงกว่า 1 ล้านเคลวิน พื้นผิวจะมีความลื่นกว่าดาวนิวตรอนที่มีอุณหภูมิต่ำกว่านั้น ส่วนชั้นบรรยากาศของดาวนิวตรอนน่าจะมีความหนาเพียง 1 เมตรเท่านั้น  ..
ประวัติการค้นพบ

ในปี ค.ศ. 1934 หลังเซอร์ เจมส์ แชดวิกได้พบนิวตรอนเป็นองค์ประกอบในนิวเคลียสของอะตอมเป็นเวลาปีเศษ วอลเตอร์ บาด์ นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน และฟริทซ์ สวิกกี้ นักดาราศาสตร์ชาวสวิตเซอร์แลนด์ได้ทำนายการมีอยู่ของดาวนิวตรอน ซึ่งเชื่อว่าอยู่ในภายในซูเปอร์โนวา
ในปี ค.ศ. 1965 แอนโทนี่ เฮวิช นักดาราศาสตร์วิทยุชาวอังกฤษ และแซมูเอล โอกาเย่ นักดาราศาสตร์ชาวไนจีเรีย ได้ค้นพบ "แหล่งกำเนิดคลื่นวิทยุประหลาดในเนบิวลาปู" ซึ่งต่อมาคือดาวนิวตรอนในเนบิวลาปู ในปี ค.ศ. 1967 ไอโอซิฟ สโคลลอฟสกี้ ตรวจจับคลื่นวิทยุจากแหล่งกำเนิด Scorpion X-1 เป็นหลักฐานว่ามีดาวนิวตรอนอยู่ในนั้นจริง
ดูเพิ่ม

นิวตรอน
พัลซาร์
ดาวควาร์ก
แบบจำลองแสดงองค์ประกอบภายในของดาวนิวตรอน
องค์ประกอบภายในดาวนิวตรอนเป็นชั้นๆ
การค้นพบดาวนิวตรอน อาร์เอกซ์ J185635-3754 เป็นการค้นพบครั้งแรกในขอบเขตของแสงที่มองเห็นได้
ดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก

ดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก (อังกฤษ: Near-Earth asteroids; NEA) คือดาวเคราะห์น้อยที่มีวงโคจรใกล้กับวงโคจรของโลก โดยมากมีวงโคจรอยู่ระหว่าง 0.983 ถึง 1.3 หน่วยดาราศาสตร์ จากดวงอาทิตย์ วงโคจรของดาวเคราะห์น้อยใกล้โลกบางส่วนตัดกับวงโคจรของโลก ซึ่งอาจมีความเสี่ยงที่จะปะทะกันได้ ดาวเคราะน้อยเหล่านี้อยู่ใกล้พอที่จะเดินทางไปถึงโดยยานอวกาศได้ บางดวงสามารถไปถึงได้โดยใช้เชื้อเพลิงน้อยกว่าการไปดวงจันทร์เสียอีก  ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ดาวเคราะห์น้อยกลุ่มนี้เป็นเป้าหมายที่น่าสำรวจอย่างยิ่ง มียานอวกาศไปเยือนดาวเคราะห์น้อยใกล้โลกสองดวงแล้ว คือ ยานสำรวจ Near Earth Asteroid Rendezvous ขององค์การนาซา  ไปสำรวจดาวเคราะห์น้อย 433 อีรอส และยานสำรวจ Hayabusa ของ JAXA ได้ไปเยือน 25143 Itokawa ดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก จัดว่าเป็นกลุ่มย่อยหนึ่งอยู่ในบรรดา วัตถุท้องฟ้าใกล้โลก
แหล่งข้อมูลอื่น

โครงการติดตามดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก (JPL Near Earth Asteroid Tracking program (NEAT)) เก็บถาวร 2015-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ข้อมูลล่าสุด พฤษภาคม ค.ศ. 2004)
ดาวเทียมแบล็กไนต์

ภาพถ่ายดาวเทียมแบล็กไนต์โดยองค์การนาซา โดยนาซาให้คำอธิบายว่าวัตถุดังกล่าวคือ "ขยะอวกาศ"
ดาวเทียมแบล็กไนต์ (อังกฤษ: Black Knight satellite) เป็นดาวเทียมที่โคจรอยู่ใกล้กับวงโคจรขั้วโลก ถูกคาดการณ์โดยนักทฤษฎีสมคบคิด ว่าเป็นดาวเทียมที่ถูกส่งมาจากสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวเมื่อราว 13,000 ปีที่แล้ว  นักวิจารณ์และสถาบันกระแสหลักได้เรียกข้อมูลดังกล่าวว่าเป็นทฤษฎีสมคบคิดเนื่องจากประกอบด้วยข้อมูลที่ยังไม่ถูกเปิดเผยจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1988 องค์การนาซาก็ได้ถ่ายภาพดาวเทียมดังกล่าวไว้ได้ ซึ่งผู้เชียวชาญได้ให้ความเห็นว่าน่าจะเป็นวัตถุที่หลุดมาจากการปฏิบัติภารกิจทางอวกาศมากกว่า
หลักฐานเกี่ยวกับดาวเทียมดวงนี้มีขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1899 เมื่อนิโคลา เทสลา กำลังทำการทดลอง เขาก็ได้ยินสัญญาณวิทยุประหลาดจากนอกโลก และครั้งต่อมาในปี 1928 เมื่อนักวิทยุสมัครเล่น เยอร์เกิน ฮัลส์ ในกรุงออสโลได้ยินเสียงก้องประหลาดจากนอกโลก สื่อรายงานว่าสัญญาณวิทยุในปี ค.ศ. 1899 และ ค.ศ. 1928 นั้นยังคงเป็นปริศนา เนื่อกจากขณะนั้นมนุษยชาติยังไม่มีดาวเทียมเป็นของตนเอง ต่อมาในปี ค.ศ. 1973 นักเขียนชาวสกอต ดังคัน ลูนัน ได้วิเคราะห์สัญญาณวิทยุที่ตรวจรับได้โดยฮัลส์และคนอื่น ๆ และได้คาดการณ์ว่าดาวเทียมดังกล่าว น่าจะเป็นของมนุษย์ต่างดาวและมีอายุราว 13,000 ปีมาแล้ว เขายังอธิบายอีกว่าดาวเทียมดังกล่าวน่าจะมีต้นกำเนิดมาจากระบบดาวเอปไซลอนคนเลี้ยงสัตว์ ซึ่งอยู่ห่างจากโลก 203 ปีแสง แม้เขาจะกลับคำในภายหลังว่าสมมติฐานของเขานั้นผิดผลาด และการคาดการณ์ดังกล่าวมีขึ้นโดยกระบวนการที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์
ดาวหางโบร์เรลลี

นิวเคลียสของดาวหางโบร์เรลลี
วงโคจรของดาวหางแบบมีคาบโคจร 3 ดวงคือ ดาวหางฮัลเล่ย์ ดาวหางโบเรลลี และดาวหางอิเกะยะ-จาง เทียบกับวงโคจรของดาวเคราะห์ชั้นนอกและดาวพลูโต
ดาวหางโบร์เรลลี (อังกฤษ: Comet Borrelly) หรือชื่อตามระบบดาวหางอย่างเป็นทางการ เรียกว่า  19P/Borrelly เป็นดาวหางแบบมีคาบโคจรซึ่งค้นพบโดย อัลฟองเซ หลุยส์ นิโคลัส โบร์เรลลี ระหว่างการสำรวจดาวหางบนท้องฟ้าตามปกติ ที่เมืองมาร์แซล ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1904   ยานอวกาศ ดีปสเปซ 1 ได้ไปเยือนดาวหางดวงนี้เมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 2001 และเก็บข้อมูลพื้นผิวดาวหาง ทำให้ทราบว่าพื้นผิวดาวหางมีความร้อนสูงมาก และแห้ง ไม่มีน้ำแข็งบนพื้นผิว
ข้อมูลของนิวเคลียส

ขนาด: 8×4×4 กม.
ความหนาแน่น: 0.3 g/cm³
มวล: 2 x 1013 กก.
สัมประสิทธิ์การสะท้อนแสง: 0.03