stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิลเดอบีสต์เคราขาว
ลักษณะและพฤติกรรม

จัดเป็นวิลเดอบีสต์อีกชนิดหนึ่ง  มีลักษณะขาคู่หน้ายาวกว่าขาคู่หลัง ใบหน้าเรียวยาวและแคบทำให้แลดูคล้ายวัว มีเขาทั้งตัวผู้และตัวเมีย แต่ตัวเมียจะมีเขารวมถึงรูปร่างเล็กกว่าตัวผู้ บนหลังคอมีแผงขนสีดำต่อไปถึงไหล่  มีลำตัวทั้งสีเทาเข้มและสีน้ำเงิน ใต้คางมีขนคล้ายเคราสีขาวหรือสีดำจนถึงช่วงล่างของลำคอ (แตกต่างกันไปตามชนิดย่อย) หางยาวมีขนคล้ายแส้หรือพู่สีดำ ตัวผู้มีความสูงตั้งแต่กีบเท้าถึงหัวไหล่ 145 เซนติเมตร (57 นิ้ว)  น้ำหนักมากกว่า 275 กิโลกรัม (606 ปอนด์) มีอายุขัยมากกว่า 20 ปี
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ตอนเหนือของเคนยา, ตอนใต้ของแทนซาเนีย, และจนไปถึงแอฟริกาใต้ มีพฤติกรรมรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ โดยมีตัวผู้ที่บึกบึนแข็งแรงเป็นจ่าฝูง มักรวมตัวกันที่ทุ่งหญ้าปะปนกับสัตว์กินหญ้าชนิดอื่น เช่น ม้าลาย บางครั้งมีจำนวนนับหมื่นตัว จะหากินหญ้าไปเรื่อย ๆ และอพยพย้ายถิ่นตามฤดูกาล
ถือเป็นแอนทีโลปที่พบได้ง่ายและมีจำนวนชุกชุมมากที่สุดในทวีปแอฟริกา มักตกเป็นอาหารของสัตว์ล่าเหยื่อต่าง ๆ เช่น สิงโต, ไฮยีนา, เสือดาว, เสือชีตาห์  ฤดูกาลอพยพจะเริ่มต้นในเดือนพฤษภาคม ฝูงวิลเดอบีสต์เคราขาวจะเริ่มอพยพจากทุ่งหญ้าเซเรงเกติในแทนซาเนีย เดินทางไกลกว่า 1,500 กิโลเมตร เพื่อไปสู่แหล่งอาหารที่อุดมกว่าที่ทุ่งหญ้ามาไซมารา ในเคนยา เป็นระยะเวลามากกว่า 2 เดือน จนกระทั่งเดือนกันยายนหรือตุลาคม ก็จะอพยพกลับมายังที่เดิม
ซึ่งภาพการอพยพของฝูงวิลเดอบีสต์เคราขาวนั้นน่าประทับใจมาก เพราะจะมีการรวมฝูงกันอพยพจำนวนกว่า 2,000,000 ตัว และทุกครั้งในการเดินทางทั้งไปและกลับจะมีวิลเดอบีสต์เคราขาวล้มตายประมาณ 200,000 ตัว ทั้งจากการเบียดเสียดกันและถูกจับกินเป็นอาหาร โดยเฉพาะการว่ายข้ามแม่น้ำมารา ซึ่งจะมีจระเข้แม่น้ำไนล์มาดักรองับเป็นอาหาร โดยจะถูกกัดกดให้จมน้ำตายและรุมกินอย่างดุเดือด และเมื่อขึ้นถึงฝั่งแล้วก็ยังจะถูกตามล่าอีกจากสัตว์นักล่าอื่น ๆ แต่เมื่อกลับไปถึงเซเรงเกติแล้ว วิลเดอบีสต์เคราขาวจะให้กำเนิดลูกที่เกิดใหม่ราว 500,000 ตัว ทดแทนจำนวนที่สูญเสียไป ในราวเดือนกุมภาพันธ์–มีนาคม ลูกที่เกิดใหม่ก็เตรียมตัวเพื่อรอการเดินทางอพยพที่จะมีขึ้นในเดือนพฤษภาคมอีกด้วย
การจำแนก

แบ่งออกเป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ 5 ชนิด
C. t. taurinus (วิลเดอบีสต์เคราขาวแอฟริกาใต้) เป็นวิลเดอบีสต์ชนิดธรรมดาทั่วไป
C. t. johnstoni (วิลเดอบีสต์เคราขาวไนยาซาแลนด์) พบในตอนใต้ของแทนซาเนีย และตอนเหนือของโมซัมบิค เป็นชนิดย่อยที่มีขนาดใหญ่ที่สุด
C. t. mearnsi (วิลเดอบีสต์เคราขาวตะวันตก) เป็นชนิดที่มีขนาดเล็ก พบในตะวันตกเฉียงใต้ของเคนยา และตะวันออกเฉียงเหนือของแทนซาเนีย มีลำตัวสีเข้มครึ้มและเคราสีอ่อน
C. t. albojubatus (วิลเดอบีสต์เคราขาวตะวันออก หรือวิลเดอบีสต์สีน้ำเงิน) มีลำตัวสีน้ำเงินและเคราสีดำ พบในตะวันออกเฉียงใต้ของเคนยา และตะวันออกเฉียงเหนือของแทนซาเนีย
C. t. cooksoni (วิลเดอบีสต์คุกสัน) พบเฉพาะแถบแม่น้ำลวงวา
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Connochaetes taurinus ที่วิกิสปีชีส์
ขณะรวมฝูงกับม้าลายที่ทุ่งหญ้ามาไซมารา
ขณะถูกจระเข้แม่น้ำไนล์จู่โจมตอนอพยพข้ามแม่น้ำมารา
ชนิดย่อย C. t. albojubatus (วิลเดอบีสต์สีน้ำเงิน)
วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์

| วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์  |
| --- | --- |
ถ่ายโดยอลิซ โบตัน เมื่อ ค.ศ. 1903
เกิด: 13 มิถุนายน ค.ศ. 1865(1865-06-13) ดับลิน, ไอร์แลนด์
เสียชีวิต: 28 มกราคม ค.ศ. 1939(1939-01-28) (73 ปี) ม็องตง, ฝรั่งเศส
อาชีพ: กวี
สัญชาติ: ไอร์แลนด์
ช่วงเวลา: ค.ศ. 1886 – ค.ศ 1938
แนวร่วมในทางวรรณคดี: สัญลักษณ์นิยม
ผลงานที่สำคัญ: The Tower (ค.ศ. 1928) The Winding Stair and Other Poems (ค.ศ. 1929)
วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ (อังกฤษ: William Butler Yeats) หรือ ดับเบิลยู. บี. เยตส์ (W. B. Yeats) (13 มิถุนายน พ.ศ. 2408 – 28 มกราคม พ.ศ. 2482) เป็นกวีชาวไอร์แลนด์ เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีความสำคัญต่อวงการวรรณกรรมในศตวรรษที่ 20 และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สร้างผลงานชิ้นสำคัญได้หลังจากได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 1923
ประวัติ

วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1865 ที่ดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ บิดาของเขาประกอบอาชีพเป็นจิตรกร ส่วนมารดาของเขามาจากตระกูลค้าขายที่มีฐานะ เขาเป็นพี่คนโตสุดในบรรดาพี่น้อง 6 คน ผลงานชิ้นแรกๆ ของเขาได้รับอิทธิพลจากเพอร์ซี เชลลีย์ (สามีของแมรี เชลลีย์) และเอ็ดมันด์ สเปนเซอร์ แต่ต่อมาเขาก็เปลี่ยนไปสนใจรหัสยลัทธิ, รหัสยศาสตร์, โหราศาสตร์ และความเชื่อแบบเจตนิยม (spiritualism)
เขาแต่งงานกับ Georgie Hyde-Lees (แต่เขามักจะเรียกเธอว่า จอร์จ) ขณะที่ตัวเองมีอายุได้ 52 ปี ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คน ในปี ค.ศ. 1923 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม สำหรับกวีนิพนธ์ที่แสดงออกถึงความรักชาติ เยตส์เป็นชาวไอร์แลนด์คนแรกที่ได้รับรางวัลนี้ ช่วงสุดท้ายของชีวิต เขาได้ดำรงตำแหน่งวุฒิสมาชิกสภาไอร์แลนด์ 2 สมัย
วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์เสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1939 ที่เมืองม็องตง ประเทศฝรั่งเศส รวมอายุได้ 73 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์
| ด ค กรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม |
| --- | --- |
ค.ศ. 1901–1925 (พ.ศ. 2444–2468): พรูดอม (1901) ·  ม็อมเซิน (1902) ·  บีเยินซ็อน (1903) ·  มิสทราล / เอย์ซากีร์เร (1904) ·  แชงกีเยวิตช์ (1905) ·  คาร์ดุชชี (1906) ·  คิปลิง (1907) ·  อ็อยเคิน (1908) ·  ลอเกร์เลิฟ (1909) ·  ไฮเซอ (1910) ·  มาแตร์แล็งก์ (1911) ·  เฮาพท์มัน (1912) ·  ฐากุร (1913) ·  รอล็อง (1915) ·  ไฮเดินสตัม (1916) ·  เกลเลอโรป / พอนทอปปีดัน (1917) ·  ชปิทเทอเลอร์ (1919) ·  ฮัมซัน (1920) ·  ฟร็องส์ (1921) ·  เบนาเบนเต (1922) ·  เยตส์ (1923) ·  แรย์มอนต์ (1924) ·  ชอว์ (1925)
ค.ศ. 1926–1950 (พ.ศ. 2469–2493): เดเลดดา (1926) ·  แบร์กซอน (1927) ·  อึนเซ็ต (1928) ·  มันน์ (1929) ·  ลูอิส (1930) ·  คาร์ลเฟลต์ (1931) ·  กอลส์เวอร์ธี (1932) ·  บูนิน (1933) ·  ปีรันเดลโล (1934) ·  โอนีล (1936) ·  มาร์แต็ง ดูว์ การ์ (1937) ·  บัก (1938) ·  ซิลลันแป (1939) ·  เยนเซน (1944) ·  มิสตรัล (1945) ·  เฮ็สเซอ (1946) ·  ฌีด (1947) ·  เอเลียต (1948) ·  ฟอกเนอร์ (1949) ·  รัสเซลล์ (1950)
ค.ศ. 1951–1975 (พ.ศ. 2494–2518): ลาเกอร์กวิสต์ (1951) ·  โมรียัก (1952) ·  เชอร์ชิลล์ (1953) ·  เฮมิงเวย์ (1954) ·  ลัฆส์แนส (1955) ·  ฆิเมเนซ (1956) ·  กามูว์ (1957) ·  ปัสเตร์นัค (1958) ·  กวาซีโมโด (1959) ·  แปร์ส (1960) ·  อานดริช (1961) ·  สไตน์เบ็ก (1962) ·  เซเฟริส (1963) ·  ซาทร์ (1964) ·  โชโลคอฟ (1965) ·  อักนอน / ซัคส์ (1966) ·  อัสตูเรียส (1967) ·  คาวาบาตะ (1968) ·  เบ็คเค็ทท์ (1969) ·  โซลเซนิตซิน (1970) ·  เนรูดา (1971) ·  เบิล (1972) ·  ไวต์ (1973) ·  จอห์นสัน / มาร์ตินสัน (1974) ·  มอนตาเล (1975)
ค.ศ. 1976–2000 (พ.ศ. 2519–2543): เบลโลว์ (1976) ·  อาเลย์กซันเดร (1977) ·  ซิงเกอร์ (1978) ·  เอลีติส (1979) ·  มีวอช (1980) ·  คาเนตติ (1981) ·  มาร์เกซ (1982) ·  โกลดิง (1983) ·  ไซเฟิร์ต (1984) ·  ซีมง (1985) ·  โชยิงกา (1986) ·  บรอดสกี (1987) ·  มะห์ฟูซ (1988) ·  เซลา (1989) ·  ปัซ (1990) ·  กอร์ดิเมอร์ (1991) ·  วอลคอต (1992) ·  มอร์ริสัน (1993) ·  โอเอะ (1994) ·  ฮีนีย์ (1995) ·  ชึมบอร์สกา (1996) ·  โฟ (1997) ·  ซารามากู (1998) ·  กรัส (1999) ·  เกา ซิงเจี้ยน (2000)
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน (พ.ศ. 2544–ปัจจุบัน): ไนพอล (2001) ·  แกร์เตส (2002) ·  คุตซี (2003) ·  เย็ลลีเน็ค (2004) ·  พินเทอร์ (2005) ·  พามุค (2006) ·  เลสซิง (2007) ·  เลอ เกลซีโย (2008) · มึลเลอร์ (2009) ·  โยซา (2010) ·  ทรานสเตรอเมอร์ (2011) ·  โม่เหยียน (2012) ·  มุนโร (2013) · มอดียาโน (2014) · อะเลคซีเอวิช (2015) · ดิลลัน (2016) · อิชิงูโระ (2017) · ตอการ์ตชุก (2018) · ฮันท์เคอ (2019) · กลิก (2020) · เกอร์นาห์ (2021)  ·  แอร์โน (2022)  ·  ฟ็อสเซอ (2023)  ·  คัง (2024)
วิลเลียม เพ็ตติ เอิร์ลที่ 2 แห่งเชลเบิร์น

ภาพวาดของวิลเลียม เพ็ตติ
วิลเลียม เพ็ตติ เอิร์ลที่ 2 แห่งเชลเบิร์น (อังกฤษ: William Petty, 2nd Earl of Shelburne, 2 พฤษภาคม 1737 – 7 พฤษภาคม 1805) เป็นรัฐบุรุษชาวแองโกล–ไอริชจากพรรควิก ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยคนแรกในปี 1782 และต่อมาเป็นนายกรัฐมนตรีในช่วงปี 1782–1783 ซึ่งตรงกับช่วงท้าย ๆ ของสงครามประกาศอิสรภาพอเมริกา เขาประสบความสำเร็จในการรักษาสันติภาพกับอเมริกา และความสำเร็จนี้ยังคงเป็นมรดกที่โดดเด่นที่สุดของเขา
ลอร์ดเชลเบิร์นเกิดในดับลินและใช้ชีวิตช่วงวัยเด็กในไอร์แลนด์ หลังจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด เขารับราชการเป็นทหารในกองทัพอังกฤษในช่วงสงครามเจ็ดปี เพื่อเป็นการตอบแทนสำหรับวีรกรรมอันกล้าหาญในยุทธการที่คลอสเตอร์แคมเปน เพ็ตติได้รับแต่งตั้งให้เป็นราชองครักษ์ของพระเจ้าจอร์จที่ 3 เขาผันตัวเข้าสู่วงการการเมือง และดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปี 1760 เมื่อพ่อของเขาเสียชีวิตในปี 1761 เขาได้รับสืบทอดตำแหน่งเป็นเอิร์ลที่ 2 แห่งเชลเบิร์นและได้เข้าร่วมประชุมในสภาขุนนาง
ในปี 1766 เชลเบิร์นได้รับแต่งตั้งเป็น Southern Secretary (เทียบได้กับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในปัจจุบัน) เขาดำรงตำแหน่งนี้อยู่เป็นเวลา 2 ปี เขาออกจากตำแหน่งระหว่างวิกฤตการณ์คอร์ซิกาและเข้าร่วมฝ่ายค้าน หลังจาก รัฐบาลนอร์ท ที่นำโดยเฟรเดอริก นอร์ทล่มสลาย เอิร์ลเชลเบิร์นเข้าร่วมรัฐบาลใหม่ภายใต้การนำของลอร์ดร็อกกิงแฮม เขาได้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปี 1782 หลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของร็อกกิงแฮม ขณะที่สงครามอเมริกายังคงดำเนินอยู่
เขาสูญเสียอำนาจและอิทธิพลหลังพ้นจากตำแหน่งเมื่ออายุ 45 ปีในปี 1783 เชลเบิร์นรู้สึกเสียใจที่อาชีพของเขาพังทลาย แม้จะดำรงตำแหน่งสำคัญมากมายตลอด 17 ปี และแสดงให้เห็นถึงทักษะการอภิปรายที่ยอดเยี่ยม แต่เขาโทษตัวเองที่ด้อยการศึกษา แม้จะมีการศึกษาที่ดีเหมือนคนทั่วไป แต่เขาประสบปัญหาในชีวิตเพราะมักจะคบหาสมาคมกับคนที่ฉลาดแต่ไม่เป็นที่นิยม
งานเขียน

Cannon, John. "Petty, William, second earl of Shelburne and first marquess of Lansdowne (1737–1805)", Oxford Dictionary of National Biography, (Oxford University Press, 2004); online edn, Sept 2013 accessed 16 Nov 2014 doi:10.1093/ref:odnb/22070
Fitzmaurice, Edmond.  Life of William, Earl of Shelburne. Macmillan & Co. (2nd ed., 1912 [1st ed. 1875], reprinted 2006). OCLC 3220064.
Fleming, Thomas. The Perils of Peace: America's Struggle for Survival After Yorktown. First Smithsonian books, 2008.
Middleton, Charles. The Bells of Victory: The Pitt-North Ministry and the Conduct of the Seven Years' War, 1757–1762. Cambridge University Press, 1985.
Nelson, Paul David. Sir Charles Grey, First Earl Grey: Royal Soldier, Family Patriarch. Associated University Presses, 1996.
Norris, John. Shelburne and Reform. Macmillan, 1963. online เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ritcheson, Charles R. "The Earl of Shelbourne and Peace with America, 1782–1783: Vision and Reality." International History Review (1983) 5#3 pp: 322–345. online
Schweizer, Karl W. (ed.) Lord Bute: Essays in Reinterpritation. Leicester University Press, 1998.
Simpson, W. O. "Lord Shelburne and North America." History Today (Jan 1960) 19#1 pp 52–62.
วิลเลียม ไฮเน็ค

วิลเลียม เอ็ลล์วู๊ด ไฮเน็ค
วิลเลียม เอ็ลล์วู๊ด ไฮเน็ค (อังกฤษ: William Ellwood Heinecke) หรือเป็นที่รู้จักอย่างทั่วไปว่า บิล ไฮเน็ค นักธุรกิจสัญชาติไทยเชื้อสายอเมริกัน  ผู้ก่อตั้ง เครือบริษัท ไมเนอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล หนึ่งในกลุ่มบริษัทด้านการบริการที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ
ไฮเน็คเกิดที่สหรัฐอเมริกา เมื่อ ค.ศ. 1949 ต่อมาเขาและครอบครัวย้ายมายังกรุงเทพในปี 1963 ซึ่งก่อนหน้านั้นเขาอาศัยอยู่ทั้งในญี่ปุ่น, ฮ่องกง และมาเลเซีย บิดาของเขาเป็นนายทหารในกองทัพสหรัฐอเมริกาซึ่งต่อมาได้ย้ายไปทำงานด้านการต่างประเทศ มารดาของเขาทำงานเป็นนักข่าวของนิตยสารไทม์ประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก เขาได้โอนสัญชาติมาเป็นพลเมืองไทยเมื่อปี ค.ศ. 1991 โดยเป็นการถอนสัญญาติอเมริกาอย่างสมบูรณ์
วิลเลียม โคเฮน

| วิลเลียม โคเฮน |
| --- | --- |
William Cohen


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ
ดำรงตำแหน่ง 24 มกราคม 1997 – 20 มกราคม 2001
ประธานาธิบดี: บิล คลินตัน
ก่อนหน้า: วิลเลียม เจ. เพอร์รี
ถัดไป: ดอนัลด์ รัมส์เฟลด์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1940-08-28) 28 สิงหาคม ค.ศ. 1940 (84 ปี) รัฐเมน, สหรัฐอเมริกา
พรรคการเมือง: ริพับลิกัน

วิลเลียม เซบัสเตียน โคเฮน (อังกฤษ: William Sebastian Cohen) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันสังกัดพรรคริพับลิกัน เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐคนที่ 20 ในสมัยรัฐบาลนายบิล คลินตัน เขาจบนิติศาสตร์บัณฑิตกฎหมายจากโรงเรียนกฎหมายแห่งมหาวิทยาลัยบอสตันในปี 1965 ก่อนที่จะทำงานสอนด้านกฎหมายที่วิทยาลัยฮัสสัน (Husson College) ในปี 1968 และสอนวิชาบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัยเมนจนถึงปี 1972
โคเฮนได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐในปี 1972 ตัวแทนจากรัฐเมนเขต 2 และได้รับเลือกเป็นวุฒิสมาชิกสหรัฐสามสมัยในปี 1978, 1984 และ 1990 รวมระยะเวลาที่เป็นวุฒิสมาชิกกว่า 18 ปี โคเฮนได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีกลาโหมในปี 1997 ซึ่งในตำแหน่งรัฐมนตรีกลาโหมนี้ เขามีบทบาทในการชี้นำปฏิบัติการทางทหารในประเทศอิรักและประเทศคอซอวอ
วิลเลียมแห่งซ็องส์

วิลเลียมแห่งซ็องส์ (อังกฤษ: William of Sens) เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศส มีชีวิตอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ได้รับการบันทึกไว้ในเดือน กันยายน ค.ศ. 1174 ว่าเป็นสถาปนิกที่ทำหน้าที่ก่อสร้างบริเวณร้องเพลงสวด (Choir) สำหรับมหาวิหารแคนเตอร์บรีในอังกฤษ ซึ่งถูกเพลิงไหม้เสียหายไปก่อนหน้านี้ในปีเดียวกัน
วิลเลียมเป็นคนที่มีลักษณะนิสัยทะเยอทะยาน เหล่านักบวชเห็นว่าเขาเป็นคนค่อนข้างจองหอง วันหนึ่งเมื่อเขาตกลงมาจากนั่งร้านที่ใช้ในการก่อสร้างและเกือบจะต้องเสียชีวิตนั้น นักบวชเหล่านี้เชื่อว่าเป็นการลงโทษจากพระเจ้า เพราะทำให้เขาทำงานไม่ได้อีก เขาได้ส่งต่องานก่อสร้างให้กับชายอีกคนที่ชื่อวิลเลียม เช่นกัน เรียกว่า วิลเลียมชาวอังกฤษ (William the Englishman)
เออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก สถาปนิกในศตวรรษที่ 19 ได้ทำการค้นคว้าเกี่ยวกับวิลเลียมแห่งซ็องส์อย่างมาก และจากการค้นพบความคล้ายคลึงระหว่างพื้นที่บริเวณร้องเพลงสวดของมหาวิหารแคนเตอร์บรีกับมหาวิหารแซ็งเตเตียนแห่งซ็องส์ที่สร้างในเวลาใกล้เคียงกันนั้น เป็นการแสดงให้เห็นการมีตัวตนอยู่จริงของวิลเลียม สถาปนิกชาวฝรั่งเศสที่ได้ไปสร้างสรรค์ผลงานให้กับโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ ที่เมืองแคนเตอร์บรีดังกล่าว แต่วียอแล-เลอ-ดุกก็ไม่สามารถหาข้อมูลเกี่ยวกับวิลเลียมได้มากกว่านั้น นอกไปจากว่าเขาได้เสียชีวิตลงหลังจากกลับมาพำนักที่ฝรั่งเศสได้ปีเดียว บันทึกทางประวัติศาสตร์มากมายได้ยกย่องวิลเลียมสำหรับผลงานของเขา โดยข้อมูลที่สมบูรณ์ที่สุดที่หาได้ทุกวันนี้คือ บันทึกของวียอแล-เลอ-ดุกเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมของมหาวิหารแห่งเมืองซ็องส์
วิลเลียม ฮาร์วีย์

| วิลเลี่ยม ฮาร์วี่ย์  William Harvey |
| --- | --- |

เกิด: 1 เมษายน ค.ศ. 1578
เสียชีวิต: 3 มิถุนายน ค.ศ. 1657
สัญชาติ: อังกฤษ
มีชื่อเสียงจาก: การทำงานของหัวใจและระบบการไหลเวียนของเลือดในร่างกาย
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: การแพทย์
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: ฮีโรนิมุส เฟบริซิอุส
 
ลายมือชื่อ

วิลเลี่ยม ฮาร์วี่ (อังกฤษ: William Harvey; 1 เมษายน ค.ศ. 1578 - 3 มิถุนายน ค.ศ. 1657) เป็นแพทย์ชาวอังกฤษผู้ลบความเชื่อเก่าๆของแพทย์ในยุคศตวรรษที่ 17 ที่มีความเชื่อเกี่ยวกับระบบโลหิตในร่างกาย เขาเป็นผู้ค้นพบการไหลเวียนโลหิตหากทว่ากว่าจะได้รับการยอมรับเขาเสียชีวิตไปเสียแล้ว
ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา

วิลเลี่ยม ฮาร์วี่เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1578 ที่เมืองฟอล์คสโตน ประเทศอังกฤษ ในครอบครัวที่ร่ำรวย บิดาของเขาเป็นนายกเทศมนตรีของเมืองชื่อว่า โทมัส ฮาร์วี่ (Thomas Harvey) ในวัยเยาว์วิลเลี่ยมได้มีโอกาสรับการศึกษาที่ดีจากโรงเรียนแคนเทอเบอรี่ แกรมมา สกูล (Canterbury Gramma School) ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียงของอังกฤษ จากนั้นเขาได้ศึกษาวิชาแพทย์ในมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ (Cambridge University) หลังจากจบวิชาแพทย์ในปี ค.ศ. 1597 วิลเลี่ยมได้เข้าเรียนต่อในระดับปริญญาโท ที่มหาวิทยาลัยปาดัว (Padua University) ประเทศอิตาลี
ระหว่างที่เขาศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยปาดัว เขามีโอกาสได้พบกับศาสตราจารย์ ฮีโรนิมุส เฟบริซิอุส (Heronimus Fabrisius) ผู้ซึ่งมีส่วนสำคัญที่ทำให้วิลเลี่ยมค้นพบระบบการไหลเวียนโลหิต หลังจากที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยดาปัวเขาได้เข้าทำงานเป็นแพทย์ประจำอยู่ที่โรงพยาบาลเซนต์บาร์โทโลมิวกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ต่อมาในปี ค.ศ.1607 เขาถูกเชิญให้เป็นสมาชิกของแพทย์สภาและในปีค.ศ. 1618 ได้รับตำแหน่งแพทย์ประจำพระองค์ของสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ และสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ โดยระหว่างนั้น วิลเลี่ยมได้ศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับระบบการไหลเวียนโลหิต ซึ่งใช้เวลาค้นคว้านานกว่า 10 ปี จากผู้ป่วยมากกว่า 100 คน จนกระทั่งพบระบบการไหลเวียนโลหิตที่ถูกต้อง
การค้นพบการทำงานของหัวใจและระบบการไหลเวียนของเลือดในร่างกาย

ระบบการไหลเวียนโลหิตในร่างกายมนุษย์ เป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์มีชีวิตอยู่ได้แต่ยังไม่มีนักวิทยาศาสตร์หรือนายแพทย์ท่านใดรู้ความจริงที่ว่าเลือดเดินทางอย่างไรในร่างกาย อีกทั้งหน้าที่ของหัวใจก็เป็นสิ่งสำคัญ เมื่อประมาณปี 600 ก่อนคริสต์ศักราช  นายแพทย์ชาวกรีก คลาดิอุส กาเลน (Clandius Galen) ได้ศึกษาและอธิบายว่า ระบบโลหิตในร่างกายมนุษย์มีลักษณะคล้ายน้ำขึ้นน้ำลง ส่วนหัวใจมีหน้าที่ในการทำให้เลือดอุ่น ส่วนหลอดเลือดแดง และหลอดเลือดดำไม่มีส่วนใดเกี่ยวข้องกันเลย เพราะฉะนั้นวิธีการรักษาเมื่อเลือดมีอุณหภูมิสูงขึ้น ทำได้โดยการผ่าตัดนำเลือดดำออกมา
ในปี ค.ศ. 1628 วิลเลี่ยมตีพิมพ์ผลงานลงในหนังสือ "การทำงานของหัวใจและระบบการไหลเวียนของเลือดในร่างกายสัตว์" มีรายละเอียดเกี่ยวกับการทำงานของหัวใจว่ามีหน้าที่ในการสูบฉีดโลหิต  ซึ่งมีรายละเอียดเกี่ยวกับการทำงานของหัวใจว่ามีหน้าที่ในการสูบฉีดโลหิต ลักษณะของหัวใจคล้ายกับถุงกล้ามเนื้อที่เต้นอยู่ตลอดเวลา และการเต้นของหัวใจก็ทำให้เกิดการไหลเวียนของโลหิตโดยมีเลือดแดงที่ไหลออกจากหัวใจไปหล่อเลี้ยงทุกส่วนของร่างกาย จากนั้นเลือดแดงจะกลายเป็นเลือดดำ และกลับขึ้นมาสู่หัวใจอีกครั้งหนึ่ง เลือดจะถูกส่งเข้าไปยังห้องหัวใจซีกขวาด้านบนก่อน จากนั้นจึงไหลเข้าสู่ห้องหัวใจซีกขวาด้านล่าง และส่งออกจากห้องนี้ไปสู่ปอด ซึ่งมีหน้าที่นำก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ (Carbondioxide) ในเลือดออกไป แล้วนำแก๊สออกซิเจนที่หายใจเข้าไปแทนที่ เมื่อปอดฟอกเลือดดำให้เป็นเลือดแดงแล้วจะถูกส่งกลับไปยังห้องหัวใจซีกซ้ายด้านบนอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นจะถูกส่งไปยังห้องหัวใจซีกซ้ายด้านล่าง ซึ่งมีหน้าที่ในการส่งเลือดไปเลี้ยงทุกส่วนของร่างกายและจะเป็นระบบเช่นนี้เรื่อยไป เพราะฉะนั้นเมื่อใดที่หัวใจหยุดเต้นก็เท่ากับว่าหยุดการสูบฉีดโลหิต เลือดในร่างกายก็จะกลายเป็นเลือดดำ ร่างกายไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้และเสียชีวิตในที่สุด
นอกจากนี้แล้ววิลเลี่ยมยังพบหน้าที่ของลิ้นหัวใจ ซึ่งอยู่ระหว่างห้องหัวใจต่าง ๆ ว่ามีหน้าที่ในการป้องกันไม่ให้เลือดไหลย้อนกลับไปทางเดิม เมื่อวิลเลี่ยมเผยแพร่ผลงานการค้นพบออกไปปรากฏว่าวงการแพทย์ไม่เห็นด้วยและถูกต่อต้านอย่างหนัก  วิลเลี่ยมทำงานเป็นแพทย์ประจำราชสำนักอยู่นานกว่า 25 ปี จนในที่สุดเขาก็ลาออกจากหน้าที่ในปี ค.ศ. 1646 เนื่องจากชราภาพมากแล้วและ เสียชีวิตในปีต่อมาที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1657การค้นพบของเขาไม่สูญเปล่า เมื่ออังตวน แวน เลเวนฮุค (Anton Van Leeuwenhoek) สามารถประดิษฐ์กล้องจุลทรรศน์ได้สำเร็จ ทำให้สามารถพิสูจน์ได้ว่าระบบการไหลเวียน โลหิตของมนุษย์เป็นอย่างที่วิลเลี่ยมได้เคยกล่าวเอา
วิลเลียม เฮสติงส์ บารอนเฮสติงส์ที่ 1

| วิลเลียม เฮสติงส บารอนเฮสติงสที่ 1 |
| --- | --- |
เกิด: ราว ค.ศ. 1431
อสัญกรรม: 13 มิถุนายน ค.ศ. 1483 
บรรดาศักดิ์: ขุนนางอังกฤษผู้มีบทบาทใน ยุทธการมอร์ติเมอร์ครอส
ขุนนางอังกฤษ - กษัตริย์อังกฤษ - ชาวอังกฤษ
วิลเลียม เฮสติงส บารอนเฮสติงสที่ 1 (อังกฤษ: William Hastings, 1st Baron Hastings) (ราว ค.ศ. 1431 - 13 มิถุนายน ค.ศ. 1483) วิลเลียม เฮสติงสเป็นขุนนางชาวอังกฤษผู้มีบทบาทในสงครามดอกกุหลาบผู้มีอำนาจสูงสุดในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 เสด็จสวรรคตเฮสติงสก็หันไปสนับสนุนดยุคแห่งกลอสเตอร์ในการเป็นปฏิปักษ์ต่อพระราชินีหม้ายเอลิซาเบธ วูดวิลล์และพระญาติพระวงศ์ของพระองค์ แต่เฮสติงสไม่สนับสนุนความคิดของดยุคแห่งกลอสเตอร์ที่จะชิงราชบัลลังก์จากพระราชนัดดาสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 ดยุคแห่งกลอสเตอร์จึงกำจัดเฮสติงส
ดูเพิ่ม

สงครามดอกกุหลาบ
ราชวงศ์แลงคาสเตอร์
ราชวงศ์ยอร์ค
ยุทธการมอร์ติเมอร์ครอส
วิลเลียม แชตเนอร์

| วิลเลียม แชตเนอร์ |
| --- | --- |
William Shatner ในปี 2023
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1931-03-22) มีนาคม 22, 1931 (93 ปี) วิลเลียม อลัน แชตเนอร์ มอนทรีออล, รัฐควิเบก, แคนาดา
คู่สมรส: Gloria Rand   (1956–1969)   Marcy Lafferty Shatner   (1973–1994)   Nerine Kidd-Shatner   (1997–1999; her death)   Elizabeth Anderson   (2001–ปัจจุบัน)
อาชีพ: นักแสดง นักประพันธ์  โฆษก
ปีที่แสดง: 1950–ปัจจุบัน
วิลเลียม แชตเนอร์ (อังกฤษ: William Shatner) เกิดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1931 รัฐควิเบก ประเทศแคนาดา เป็นนักแสดง ศิลปินเพลง และนักเขียน มีชื่อเสียงจากการเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมในบทบาท เจมส์ ที. เคิร์ก กัปตันแห่งยานยูเอสเอส เอ็นเตอร์ไพรส์ ในซีรีส์ทางโทรทัศน์แนวนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง Star Trek ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1966 ถึง 1969, เรื่อง Star Trek: The Animated Series และภาพยนตร์ภาคต่อของ Star Trek จำนวน 7 ภาค เขายังเขยีนหนังสือหลายเล่มที่เกี่ยวกับการได้รับบทบาทเป็นกัปตันเคิร์ก และการเป็นส่วนหนึ่งของทีมเรื่อง Star Trek และได้ร่วมเขียนนวนิยายในจักรวาลของสตาร์เทร็กหลายเล่ม เขายังเขียนหนังสือชุดแนวนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง TekWar ซึ่งต่อมาถูกดัดแปลงเป็นรายการโทรทัศน์
ส่วนบทบาทอื่น แชตเนอร์ได้รับเป็นตำรวจในเรื่อง T. J. Hooker  จากปี ค.ศ. 1982 ถึง 1986 เขายังทำงานเป็นนักดนตรี นักประพันธ์ โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ และคนดังนักขายของ และตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 ถึง 2008 เขาแสดงในบทเดนนี เครน ในซีรีส์ทางโทรทัศน์แนวดราม่า เรื่อง The Practice และส่วนต่อยอด Boston Legal ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลเอมมี่ และรางวัลลูกโลกทองคำ
วิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธ

| วิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธ |
| --- | --- |
ภาพเหมือนของวิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธ โดย เบนจามิน โรเบิร์ต เฮย์ดอน (NPG)
เกิด: 7 เมษายน ค.ศ. 1770(1770-04-07) คอคเคอร์มัธ, อังกฤษ
เสียชีวิต: 23 เมษายน ค.ศ. 1850(1850-04-23) (80 ปี) เวสต์มอร์แลนด์, อังกฤษ
อาชีพ: กวี
แนว: กวีนิพนธ์
แนวร่วมในทางวรรณคดี: ยุคจินตนิยม
ผลงานที่สำคัญ: Lyrical Ballads, Poems in Two Volumes, The Excursion
วิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธ (อังกฤษ: William Wordsworth; 7 เมษายน ค.ศ. 1770 - 23 เมษายน ค.ศ. 1850) เป็นกวีจินตนิยมชาวอังกฤษ ผู้เริ่มยุคจินตนิยมของวรรณกรรมอังกฤษร่วมกับแซมมวล เทย์เลอร์ คอเลริดจ์ ในปี ค.ศ. 1798 ด้วยงานตีพิมพ์ร่วมชื่อ Lyrical Ballads
งานที่ได้รับยกย่องว่าเป็นผลงานชิ้นเอกของเวิร์ดสเวิร์ธ คือ The Prelude บทกวีกึ่งอัตชีวประวัติในช่วงแรกในชีวิตของเขาซึ่งได้ผ่านการปรับปรุงแก้ไขและต่อเติมมาเป็นจำนวนหลายครั้ง ชื่อผลงานนี้ตั้งขึ้นในโอกาสที่ตีพิมพ์หลังจากเขาเสียชีวิตแล้ว ก่อนหน้านั้นมันเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นบทกวี "แด่คอเลริดจ์"  เวิร์ดสเวิร์ธได้รับตำแหน่ง Poet Laureate (กวีของรัฐ) ของบริเตนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1843 จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1850
ผลงานที่สำคัญ

Lyrical Ballads, และบทกวีอื่นๆ (1798)
"Simon Lee"
"We are Seven"
"Lines Written in Early Spring"
"Expostulation and Reply"
"The Tables Turned"
"The Thorn"
"Lines Composed A Few Miles above Tintern Abbey"
Lyrical Ballads, และบทกวีอื่นๆ (1800)
Preface to the Lyrical Ballads
"Strange fits of passion have I known"
"She Dwelt among the Untrodden Ways"
"Three years she grew"
"A Slumber Did my Spirit Seal"
"I travelled among unknown men"
"Lucy Gray"
"The Two April Mornings"
"Nutting"
"The Ruined Cottage"
"Michael"
"The Kitten At Play"
Poems, in Two Volumes (1807)
"Resolution and Independence"
"I Wandered Lonely as a Cloud" หรือรู้จักในชื่อ "Daffodils"
"My Heart Leaps Up"
"Ode: Intimations of Immortality"
"Ode to Duty"
"The Solitary Reaper"
"Elegiac Stanzas"
"Composed upon Westminster Bridge, September 3, 1802"
"London, 1802"
"The World Is Too Much with Us"
The Excursion (1814)
Laodamia (1815, 1845)
The Prelude (1850)
Guide to the Lakes (1810)
วิลเลียม โฮลเดน

| วิลเลียม โฮลเดน |
| --- | --- |
วิลเลียม โฮลเดน ปี 1954
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 17 เมษายน ค.ศ. 1918(1918-04-17) วิลเลียม แฟรงคลิน บีเดิล จูเนียร์ O'Fallon, Illinois, สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1981(1981-11-12) (63 ปี) แซนตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: Brenda Marshall (1941-1971)
บุตร: 4 คน
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1939-1981
วิลเลียม โฮลเดน (อังกฤษ: William Holden) ชื่อเกิด วิลเลียม แฟรงคลิน บีเดิล จูเนียร์ (อังกฤษ: William Franklin, Jr.) (17 เมษายน ค.ศ. 1918 - 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1981) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน โฮลเดนได้รับรางวัลออสการ์ ในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในปี 1954 และได้รับรางวัลเอมมีในสาขานักแสดงนำยอดเยี่ยมในปี ค.ศ. 1974
เขามีชื่ออยู่ใน 10 อันดับดาราแห่งปี ถึง 6 ครั้ง (1954-1958, 1961) และมีชื่ออยู่ในการจัดอันดับของสถาบันภาพยนตร์อเมริกันในหัวข้อ 100 ดาราในรอบ 100 ปี ในอันดับที่ 25
วิลเลียม เฮิร์ต

| วิลเลียม เฮิร์ต |
| --- | --- |
เฮิร์ตในงานแจกลายเซ็นที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต ในปี 2005
เกิด: วิลเลียม แมคคอร์ด เฮิร์ต 20 มีนาคม ค.ศ. 1950(1950-03-20) วอชิงตัน ดี.ซี., สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 13 มีนาคม ค.ศ. 2022(2022-03-13) (71 ปี) พอร์ตแลนด์, ออริกอน สหรัฐอเมริกา
การศึกษา: มหาวิทยาลัยทัฟส์ โรงเรียนจูลิอาร์ด
อาชีพ: นักแสดง นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: 1977–2022
คู่สมรส: แมรี เบธ เฮิร์ต (1971–1982) ไฮดี เฮนเดอร์สัน (1989–1992)
คู่รัก: ซานดรา เจนนิงส์ (1981–1984) มาร์ลี แมทลิน (1985–1986) ซองดรีน บอนแนร์ (1992–1997)
วิลเลียม แมคคอร์ด เฮิร์ต (อังกฤษ: William McChord Hurt; เกิด 20 มีนาคม ค.ศ. 1950 – 13 มีนาคม ค.ศ. 2022) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเข้าเรียนการแสดงที่โรงเรียนจูลิอาร์ดและเริ่มการแสดงบนเวทีในปี 1970 เฮิร์ตเริ่มการแสดงเรื่องแรกในภาพยนตร์จินตนิยายเรื่อง Altered States (1980) ในบทศาสตราจารย์เอ็ดเวิร์ด เจสซัป ซึ่งทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำในสาขานักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม จากนั้นเขารับบทบาทเป็นนักทนายความผู้ที่ต้องทนทุกข์ความทรมานกับการล่อลวงของแคทลีน เทอร์เนอร์ในภาพยนตร๋นีโอนัวร์เรื่อง Body Heat (1981)
ในปี 1985 เฮิร์ตกวาดรางวัลด้านการแสดงในสาขานักแสดงนำรวมทั้งรางวัลออสการ์และรางวัลแบฟตา ในบท "นักโทษเกย์" ในภาพยนตร์เรื่อง Kiss of the Spider Woman เขายังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 2 ครั้ง สำหรับการแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง Children of a Lesser God (1986) และ Broadcast News (1987)
เขายังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งที่ 4 ในภาพยนตร์อาชญากรรม-ระทึกขวัญเรื่อง A History of Violence (2005) กำกับโดยเดวิด โครเนนเบิร์ก และมีผลงานภาพยนตร์อีกหลายเรื่องตามมา เช่น จักรกลอัจฉริยะ (2001), The Village (2004), Syriana (2005), The Good Shepherd (2006), Mr. Brooks (2007), Into the Wild (2007), มนุษย์ตัวเขียวจอมพลัง (2008) และ จอมโจรกู้แผ่นดินเดือด (2010)