stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โกณารักสูรยมนเทียร

| โกณารักสูรยมนเทียร |
| --- | --- |
สูรยเทวาลัย / อารักเกษตร
อาคารหลักของสูรยมนเทียร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: อำเภอปุรี
เทพ: พระสูรยะ
เทศกาล: จันทรภาคเมลา
หน่วยงานกำกับดูแล: ASI
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: โกณารัก
รัฐ: รัฐโอฑิศา
ประเทศ: อินเดีย
ที่ตั้งในรัฐโอริศาแสดงแผนที่รัฐโอริศาโกณารักสูรยมนเทียร (ประเทศอินเดีย)แสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 19°53′15″N 86°5′41″E﻿ / ﻿19.88750°N 86.09472°E﻿ / 19.88750; 86.09472
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: กลึงคะ
ผู้สร้าง: พระเจ้านรสิงหเทวะที่หนึ่ง
เสร็จสมบูรณ์: c. 1250
พื้นที่ทั้งหมด: 10.62 ha (26.2 เอเคอร์)
เว็บไซต์
konark.nic.in

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ที่ตั้ง: โกณารัก, รัฐโอฑิศา, ประเทศอินเดีย
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (i)(iii)(vi)
อ้างอิง: 246
ขึ้นทะเบียน: 1984 (สมัยที่ 8th)
 
โกณารักสุรยมนเทียร (โอเดีย: କୋଣାର୍କ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଦିର; Konark Surya Mandir) หรือ เทวสถานพระอาทิตย์โกณารัก (Konark Sun Temple) เป็นมนเทียรบูชาพระสูรยะ สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ตั้งอยู่ที่เมืองโกณารัก ราว 35 กิโลเมตร (22 ไมล์) ทางนะวันออกเฉียงเหนือของปุรี บนชายฝั่งของรัฐโอฑิศา ประเทศอินเดีย ผู้มีดำรัสสร้างคือพระเจ้านรสิงหเทวะที่หนึ่งแห่งจักรวรรดิคงคาตะวันออก ในราวปี 1250
หนึ่งลงในสิ่งก่อสร้างที่ยังคงเหลือในหมู่อาคารคือสูรยรถ (ราชรถพระสูรยะ) ความสูง 100-ฟุต (30-เมตร) ที่ซึ่งมีล้อและม้าสลักจากหินขนาดใหญ่ ที่ซึ่งในอดีตเคยมีความสูงถึง 200 ฟุต (61 เมตร) ปัจจุบันส่วนใหญ่ของหมู่อาคารเหลือเพียงซากปรักหักพัง โดยเฉพาะศิขรเหนือมนเทียรหลัก ที่ซึ่งในอดีตเคยสูงกว่ามณฑปที่เหลืออยู่ สิ่งก่อสร้างและองค์ประกอบที่เหลืออยู่แสดงให้เห็นถึงงานศิลปะ ประติมานวิทยา และการแกะสลักที่วิจิตรตระการตา เช่นฉากที่แสดง กามะ และ มิถุน ในรูปอีโรติก อีกชื่อหนึ่งของมนเทียรนี้คือ สูรยเทวาลัย สถาปัตยกรรมของสูรยเทวาลัยนี้เป็นรูปแบบหนึ่งของแบบโอฑิศา ที่เรียกว่าสถาปัตยกรรมกลึงคะ
สิ่งที่ทำให้สูรยเทวาลัยถูกทำลายจนเหลือเพียงทุกวันนี้ยังไม่เป็นที่ประจักษ์และยังคงเป็นที่ถกเถียง มีผู้เสนอแนวคิดตั้งแต่ผลจากภัยพิบัติทางธรรมชาติไปจนถึงการทำลายของกองทัพมุสลิมในศตวรรษที่ 15 ถึง 17 นักเดินทางชาวยุโรปได้เรียกเทวาลัยนี้ว่า "เจดีย์ดำ" (Black Pagoda) มีหลักฐานเก่าแก่ถึงปี 1676 ด้วยหอหลักเป็นสีดำ ควบคู่ไปกับชคันนาถเทวาลัยที่ปุรีซึ่งถูกเรียกว่า "เจดีย์ขาว" (White Pagoda) เจดีย์ทั้งสองนี้เป็นจุดสังเกตสำคัญของผู้ล่องเรือมาตามอ่าวเบงกอล
หมู่เทวาลัยที่เห็นอยู่ในปัจจุบันนั้นได้รับการบูรณะบางส่วนโดยนักโบราณคดีชาวบริเตนในยุคอาณานิคม ในปี 1984 สูรยเทวาลัยโกณารักได้รับการยกย่องเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ในปัจจุบันที่นี่ยังคงเป็นแหล่งจาริกแสวงบุญสำคัญของชาวฮินดูและเป็นหนึ่งในจุดหมายของเส้นทางจาริกที่มีขึ้นทุก ๆ ปีที่เรียกว่า จันทรภาคเมลา ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์
ศัพทมูล

คำว่า โกณารัก (Konark) มาจากการรวมคำภาษาสันสกฤตสองคำคือ โกณ (Kona; มุม/เทวดา) และ อารก (Arka; พระอาทิตย์) ความหมายของ โกณ ในที่นี้นั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่อาจสื่อถึงตำแหน่งที่เป็นตะวันออกเฉียงใต้ของมนเทียรหรืออาจของสูรยมนเทียรอื่น ๆ ในอนุทวีป ส่วนคำว่า อรกะ หมายถึงเทพเจ้าแห่งพระอาทิตย์ของฮินดู พระสูรยะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Konark Sun Temple (Official Website), Tourism Department, Government of Odisha
Konark Sun Temple, World Heritage Site, UNESCO
Konark Sun Temple, Archaeological Survey of India
Konark Dance Festival, Government of Odisha
Iconography at Konark Temple เก็บถาวร 2017-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Rusav Kumar Sahu (2011)
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ป้อมอาครา  ถ้ำอชันตา  ทัชมาฮาล  ถ้ำเอลโลรา  กลุ่มโบราณสถานแห่งมหาพลิปุรัม  เทวาลัยพระอาทิตย์ โกณารัก  โบสถ์และคอนแวนต์แห่งกัว  กลุ่มโบราณสถานแห่งขชุราโห  กลุ่มศาสนสถานแห่งหัมปี  ฟเตหปุระสีกรี  ถ้ำเอลิฟันตา  หมู่มหาเทวสถานโจฬะที่มีชีวิต  กลุ่มโบราณสถานแห่งปัฏฏทกัล  พุทธสถานที่สาญจี  ที่ไว้พระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง  กุตุบมีนาร์และโบราณสถาน เดลี  ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย  กลุ่มวัดมหาโพธิที่พุทธคยา  เพิงหินภีมเพฏกา  สถานีปลายทางฉัตรปติศิวาจี (สถานีปลายทางวิกตอเรียเดิม)  อุทยานโบราณคดีจัมปาเนร์-ปาวาครห์  ป้อมแดง  ชันตรมันตระ ชัยปุระ  หมู่ป้อมเนินแห่งรัฐราชสถาน  รานี-กี-วาว (บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี) ที่ปาฏัณ รัฐคุชราต  แหล่งโบราณคดีนาลันทามหาวิหาร (มหาวิทยาลัยนาลันทา) นาลันทา พิหาร  จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์ (ส่วนหนึ่งของงานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่)  นครประวัติศาสตร์อะหมดาบาด  กลุ่มอาคารกอทิกวิกตอเรียและอลังการศิลป์แห่งมุมไบ  เมืองชัยปุระ ราชสถาน  กากติยารุทเรศวรมนเทียร (รามัปปามนเทียร) เตลังคานา  โธฬาวีรา นครอารยธรรมฮารัปปา  ศานตินิเกตัน  กลุ่มปูชนียสถานของชาวโหยสฬะ  ไมดาม – ระบบเนินดินฝังศพของราชวงศ์อาหม  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อุทยานแห่งชาติกาซีรังคา  อุทยานแห่งชาติเกวลาเทวะ  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ามานสะ  อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน  อุทยานแห่งชาตินันทาเทวีและพนมบุปผา  เทือกเขาฆาฏตะวันตก  อุทยานแห่งชาติหิมาลัยใหญ่  |  |
| ผสม |  อุทยานแห่งชาติคังเซนซุงกา  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
คัชการ์

| คัชการ์ 喀什市 قەشقەر شەھرى |
| --- | --- |
นครระดับอำเภอ
จัตุรัสมัสยิดอิดกะฮ์
ที่ตั้ง (หมายเลข 1 สีแดง) ในจังหวัดคัชการ์
คัชการ์ที่ตั้งในประเทศจีน
พิกัด (Kashgar government): 39°28′05″N 75°59′38″E﻿ / ﻿39.4681°N 75.9938°E﻿ / 39.4681; 75.9938
ประเทศ: จีน
เขตปกครองตนเอง: ซินเจียง
จังหวัด: คัชการ์
พื้นที่ (2018)<
 • นครระดับอำเภอ: 555 ตร.กม. (214 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 130 ตร.กม. (50 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,818 ตร.กม. (1,088 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,270 เมตร (4,170 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2010)
 • นครระดับอำเภอ: 506,640 คน
 • ความหนาแน่น: 910 คน/ตร.กม. (2,400 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2018): 1,020,000 คน
 • รวมปริมณฑล: 819,095 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 290 คน/ตร.กม. (750 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+08:00 (CST)
: UTC+06:00 (Xinjiang Time (de facto))
รหัสไปรษณีย์: 844000
รหัสพื้นที่: 0998
เว็บไซต์: www.xjks.gov.cn
คัชการ์ (อักษรโรมัน: Kashgar), คาฉือ (จีน: 喀什) หรือ แกชแกร์ (Uyghur: قەشقەر) เป็นเมืองโอเอซิสแห่งหนึ่งในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของประเทศจีน ใกล้พรมแดนประเทศอัฟกานิสถาน คีร์กีซสถาน ปากีสถาน และทาจิกิสถาน มีประชากรกว่า 500,000 คน ในอดีตถือเป็นเมืองสำคัญแห่งหนึ่งบนเส้นทางสายไหม ที่เชื่อมจีนกับตะวันออกกลางและยุโรปตั้งแต่สองพันปีก่อน
ปัจจุบันคัชการ์เป็นนครระดับอำเภอของประเทศจีน และเป็นศูนย์กลางของจังหวัดคัชการ์ซึ่งมีพื้นที่ 162,000 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรทั้งหมดราว 4 ล้านคนใน ค.ศ. 2010
จากการสำรวจสำมะโนครัวพบว่า ประชากรส่วนใหญ่ของเมืองเป็นชาวอุยกูร์มุสลิม เมื่อเปรียบเทียบกับเมืองใหญ่สุดอย่างอุรุมชีจะพบว่าคัชการ์มีการผลิตอุตสาหกรรมและมีชาวจีนฮั่นอาศัยอยู่น้อยมาก ใน ค.ศ. 1998 มีประชากรทั้งหมด 311,141 คน แบ่งเป็นชาวอุยกูร์ร้อยละ 81 และชาวจีนฮั่นเพียงร้อยละ 18 จากการสำรวจใน ค.ศ. 2000 มีประชากร 340,640 คน กระทั่ง ค.ศ. 2010 พบว่าประชากรเพิ่มจำนวนเป็น 506,640 คน ซึ่งจำนวนที่เพิ่มขึ้นนี้ส่วนหนึ่งมาจากการเปลี่ยนแปลงอาณาเขตเมือง และอาจนับประชากรรอบนอกบางส่วนเข้าไปด้วย
เชิงอรรถ > แหล่งข้อมูล

Boulger, Demetrius Charles The Life of Yakoob Beg, Athalik Ghazi and Badaulet, Ameer of Kashgar (London: W.H. Allen & Co.) 1878
Chou, Bill; Ding, Xuejie (1 June 2015). "A Comparative Analysis of Shenzhen and Kashgar in Development as Special Economic Zones". East Asia (ภาษาอังกฤษ). 32 (2): 117–136. doi:10.1007/s12140-015-9235-5. ISSN 1874-6284. S2CID 255516254.
Gordon, T. E. 1876. The Roof of the World: Being the Narrative of a Journey over the high plateau of Tibet to the Russian Frontier and the Oxus sources on Pamir. Edinburgh. Edmonston and Douglas. Reprint: Ch'eng Wen Publishing Company. Taipei. 1971.
Hill, John E. 2004. "The Peoples of the West from the Weilüe" by Yu Huan: A Third Century Chinese Account Composed between 239 and 265 CE. เก็บถาวร 23 ธันวาคม 2017 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Draft annotated English translation.
Hulsewé, A. F. P. and Loewe, M. A. N. 1979. China in Central Asia: The Early Stage 125 BC − AD 23: an annotated translation of chapters 61 and 96 of the History of the Former Han Dynasty. E. J. Brill, Leiden.
Kim, Hodong Holy war in China. The Muslim Rebellion and State in Chinese Central Asia, 1864–1877 (Stanford University Press) 2004
Puri, B. N. Buddhism in Central Asia, Motilal Banarsidass Publishers Private Limited, Delhi, 1987. (2000 reprint).
Shaw, Robert. 1871. Visits to High Tartary, Yarkand and Kashgar. Reprint with introduction by Peter Hopkirk, Oxford University Press, 1984. ISBN 0-19-583830-0.
Stein, Aurel M. 1907. Ancient Khotan: Detailed report of archaeological explorations in Chinese Turkestan เก็บถาวร 4 กุมภาพันธ์ 2005 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2 vols. Clarendon Press. Oxford.
Stein, Aurel M. 1921. Serindia: Detailed report of explorations in Central Asia and westernmost China เก็บถาวร 4 กุมภาพันธ์ 2005 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 5 vols. London & Oxford. Clarendon Press. Reprint: Delhi. Motilal Banarsidass. 1980.
Tamm, Eric Enno. The Horse That Leaps Through Clouds: A Tale of Espionage, the Silk Road and the Rise of Modern China. Vancouver: Doulgas & McIntyre, 2010. See also http://horsethatleaps.com/chapter-6/ เก็บถาวร 6 สิงหาคม 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Yu, Taishan. 2004. A History of the Relationships between the Western and Eastern Han, Wei, Jin, Northern and Southern Dynasties and the Western Regions. Sino-Platonic Papers No. 131 March 2004. Dept. of East Asian Languages and Civilizations, University of Pennsylvania.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Kashgar" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 15 (11 ed.). 1911. pp. 685–686.
| ด ค กเขตพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| เขตเศรษฐกิจพิเศษ |  เชินเจิ้น  จูไห่  ซัวเถา (ชั่นโถว)  เซี่ยเหมิน  คัชการ์  มณฑลไหหลำ (ไห่หนาน)  |  |
| เขตพัฒนาใหม่ |  ต้าเหลียน  ชิงเต่า  ชินหฺวังเต่า  เหลียนหยุนกั่ง  ผู่ตง  ยานไถ  จั้นเจียง  หนิงปัว  เวินโจว  หนานทง  ฝูโจว  กว่างโจว  เป๋ย์ไห่  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  IdRef
คาร์กิว

| คาร์กิว |
| --- | --- |
นคร
การถอดเสียงภาษายูเครน
 • ทางการ: Kharkiv
 • เอแอลเอ-แอลซี: Kharkiv
 • บีจีเอ็น/พีซีจีเอ็น: Kharkiv
 • ทางวิชาการ: Charkiv
ทวนเข็มนาฬิกา: แดร์ฌปรอม, อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์, สภานครคาร์กิว, มหาวิทยาลัยแห่งชาติคาร์กิว, สถานีรถไฟคาร์กิว, อนุสาวรีย์ตารัส แชวเชนกอ
   ธง ตราอาร์ม แบรนด์มาร์ก
สมญา: นครอัจฉริยะ
คาร์กิวที่ตั้งนครคาร์กิวแสดงแผนที่แคว้นคาร์กิวคาร์กิวคาร์กิว (ประเทศยูเครน)แสดงแผนที่ประเทศยูเครนคาร์กิวคาร์กิว (ยุโรป)แสดงแผนที่ยุโรป
พิกัด: 49°59′33″N 36°13′52″E﻿ / ﻿49.99250°N 36.23111°E﻿ / 49.99250; 36.23111
ประเทศ:  ยูเครน
แคว้น:  คาร์กิว
เขต:  คาร์กิว
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1654
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: อีฮอร์ แตแรคอว์ (บลอกแกร์แนซา — อุสปิชนึยคาร์กิว)
พื้นที่
 • นคร: 350 ตร.กม. (140 ตร.ไมล์)
ความสูง: 152 เมตร (499 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2021)
 • นคร: 1,433,886  คน
 • ความหนาแน่น: 4,500 คน/ตร.กม. (12,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,032,400 คน
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
รหัสไปรษณีย์: 61001–61499
ป้ายทะเบียนรถ: AX, KX, ХА (เก่า), 21 (เก่า)
เว็บไซต์: city.kharkov.ua
คาร์กิว (ยูเครน: Ха́рків, ออกเสียง: [ˈxɑrkiu̯] ( ฟังเสียง)), ฮาร์คอฟ (รัสเซีย: Ха́рьков, ออกเสียง: [ˈxarʲkəf]), คาร์คิฟ (อังกฤษ: Kharkiv) หรือ คาร์คีฟ เป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สองของประเทศยูเครน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ เคยเป็นเมืองใหญ่ที่สุดในภูมิภาคสลอบอฌันช์ชือนา (ยูเครน: Слобожа́нщина) คาร์กิวเป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้นคาร์กิวและเขตคาร์กิว มีจำนวนประชากรประมาณการอยู่ที่ 1,433,886 คน ใน ค.ศ. 2021
คาร์กิวก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1654 ในฐานะป้อมปราการคาร์กิว และต่อมาได้เติบโตเป็นศูนย์กลางทางอุตสาหกรรม การค้า และวัฒนธรรมของยูเครนในสมัยจักรวรรดิรัสเซีย ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ประชากรส่วนใหญ่ของนครเป็นชาวรัสเซีย แต่ภายหลังนโยบายการทำให้กลายเป็นยูเครนโดยรัฐบาลโซเวียต ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวยูเครน แต่ยังคงมีชาวรัสเซียอยู่เป็นส่วนสำคัญ คาร์กิวเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน ตั้งแต่เดือนธันวาคม  ค.ศ. 1919 ถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1934 เมื่อมีการย้ายเมืองหลวงไปเคียฟ
ในปัจจุบัน คาร์กิวเป็นศูนย์กลางสำคัญหนึ่งของยูเครนในด้านวัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ การศึกษา การคมนาคม และอุตสาหกรรม มีทั้งสถานที่สำคัญ เช่น อาสนวิหารแม่พระรับสาร, อาสนวิหารแม่พระหลับใหล, หมู่อาคารแดร์ฌปรอมในจัตุรัสเสรีภาพ, มหาวิทยาลัยแห่งชาติคาร์กิว เป็นต้น
เชิงอรรถ

↑  ตัวอย่างสื่อที่ทับศัพท์ว่า "คาร์กิว" เช่น โพสต์ทูเดย์
↑  ตัวอย่างสื่อที่ทับศัพท์ว่า "คาร์คิฟ" เช่น PPTV, TNN Thailand
↑  ตัวอย่างสื่อที่ทับศัพท์ว่า "คาร์คีฟ" เช่น ไทยรัฐ, ผู้จัดการ
แหล่งข้อมูลอื่น

Citynet UA เก็บถาวร 2022-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Official website of Kharkiv City Information Centre (ในภาษาอังกฤษและยูเครน)
Misto Kharkiv เก็บถาวร 2022-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Official website of Kharkiv City Council (ในภาษาอังกฤษและยูเครน)
Study in Kharkiv เก็บถาวร 2021-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Official website of Kharkiv national Universities  (ในภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส และสเปน)
| ด ค ก เขตการปกครองของประเทศยูเครน |
| --- | --- |
เมืองหลวง: เคียฟ
แคว้น:  กีรอวอฮรัด  คแมลนึตสกึย  คาร์กิว  เคียฟ  แคร์ซอน  แชร์กาซือ  แชร์นิวต์ซี  แชร์นีฮิว  ซาการ์ปัจจา  ซาปอริฌเฌีย  ซูมือ  ฌือตอมือร์  ดนีปรอแปตร็อวสก์  ดอแนตสก์2  แตร์นอปิล  ปอลตาวา  มือกอลายิว  ริวแน  ลวิว  ลูฮันสก์2  วอลึญ  วินนึตเซีย  ออแดซา  อีวานอ-ฟรันกิวสก์ 
นครสถานะพิเศษ:  เคียฟ  แซวัสตอปอล1 
สาธารณรัฐปกครองตนเอง:  ไครเมีย1 
ศูนย์กลางการบริหาร:  กรอปึวนึตสกึย  คแมลนึตสกึย  คาร์กิว  เคียฟ  แคร์ซอน  แชร์กาซือ  แชร์นิวต์ซี  แชร์นีฮิว  ซาปอริฌเฌีย  ซิมแฟรอปอล  ซูมือ  แซวัสตอปอล  ฌือตอมือร์  ดนีปรอ  ดอแนตสก์2  แตร์นอปิล  ปอลตาวา  มือกอลายิว  ริวแน  ลวิว  ลุตสก์  ลูฮันสก์2  วินนึตเซีย  ออแดซา  อีวานอ-ฟรันกิวสก์  อุฌฮอรอด 
1ถูกอ้างกรรมสิทธิ์และควบคุมโดยรัสเซียในฐานะสาธารณรัฐไครเมียและนครสหพันธ์แซวัสตอปอล  2บางส่วนของแคว้นถูกควบคุมโดยสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์และสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ซึ่งเป็นรัฐแบ่งแยกดินแดนที่นิยมรัสเซีย
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  สารานุกรมอินเทอร์เน็ตของยูเครน  NARA  IdRef
โรงเรียนเทพศิรินทร์ สมุทรปราการ

| โรงเรียนเทพศิรินทร์ สมุทรปราการ (บางเมืองเขียนผ่องอนุสรณ์) Debsirin Samutprakan School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

799 หมู่ 6 ถนนเทพารักษ์ ต.บางเมืองใหม่ อ.เมืองสมุทรปราการ จ.สมุทรปราการ 10270
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ท.ศ.ส. / DSS
ประเภท: รัฐบาล
คำขวัญ: บาลี: น สิยา โลกวฑฺฒโน (ไม่ควรเป็นคนรกโลก)
สถาปนา: 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2521
ผู้ก่อตั้ง: จรูญ อินทรัมพรรย์   ประชุม อินทรัมพรรย์   ประชิต อินทรัมพรรย์
เขตการศึกษา: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสมุทรปราการ
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
สี:    สีเขียว-สีเหลือง
เพลง: บทร้องประจำโรงเรียนเทพศิรินทร์ (อโห กุมาร)
ดอกไม้ประจำโรงเรียน: ดอกรำเพย
เว็บไซต์: www.debsirinsp.ac.th
โรงเรียนเทพศิรินทร์ สมุทรปราการ เดิมชื่อว่า โรงเรียนบางเมืองเขียนผ่องอนุสรณ์ เปิดทำการสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 โดยการบริจาคที่ดินจำนวน 35 ไร่ ของผู้สืบสกุลอินทรัมพรรย์ คือ รองศาสตราจารย์ลินจง อินทรัมพรรย์, นายจรูญ อินทรัมพรรย์, นายประชิต อินทรัมพรรย์, นายแพทย์ประชุม อินทรัมพรรย์ ให้กรมสามัญศึกษาในขณะนั้น เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ พระจักราวุธ (อินทร์) ต้นตระกูลอินทรัมพรรย์, หลวงสำแดง เดช (เขียน อินทรัมพรรย์), นางเดชสำแดง (ผ่อง อินทรัมพรรย์) ซึ่งเป็น คุณทวด, คุณปู่, คุณย่า ของผู้บริจาค
พ.ศ. 2550 คณะกรรมการบริหารเครือข่ายเทพศิรินทร์ สมาคมนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ คณะรรมการบริหารสถานศึกษา ตลอดจนคณะครู นักเรียน โรงเรียนบางเมืองเขียนผ่องอนุสรณ์ มีฉันทานุมัติ ที่จะเข้าร่วมเครือข่ายเทพศิรินทร์ โดยได้รับความเห็นชอบจาก รองศาสตราจารย์ลินจง อินทรัมพรรย์ (ด้วยท่านเป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อก่อสร้างโรงเรียนในครั้งแรก) ดังนั้น โรงเรียนเทพศิรินทร์ สมุทรปราการ จึงได้รับการประกาศชื่อจากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 โดยใช้อักษรย่อว่า ท.ศ.ส. มีการบริหารจัดการตามนโยบายของโรงเรียนในเครือข่ายเทพศิรินทร์ เป็นสถาบันที่มุ่งมั่นในการหล่อหลอมให้เยาวชนของชาติ เป็นบุคคลที่มีคุณภาพ เป็นสุภาพบุรุษ สุภาพสตรี ที่มีความรู้ ความสามารถ อันจะเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนา และสร้างความเจริญรุ่งเรืองให้แก่ประเทศชาติ อย่างยั่งยืน สืบไป
ปัจจุบันตั้งอยู่เลขที่ 799 หมู่ 6 ถนนเทพารักษ์ ตำบลบางเมืองใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 10270 เปิดสอนแบบสหศึกษา ช่วงชั้นที่ 3 และ 4 ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6
ผู้อำนวยการ

| ทำเนียบผู้บริหาร> ลำดับ | ทำเนียบผู้บริหาร> รายนาม | ทำเนียบผู้บริหาร> วาระ | ทำเนียบผู้บริหาร> ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | นายจารึก อะยะวงค์ | พ.ศ. 2521 | รักษาการครูใหญ่ |
| 2 | นายนิยม บูรณะบุตร | พ.ศ. 2521-2523 | ครูใหญ่ |
| 3 | นายปรีชา สนแจ้ง | พ.ศ. 2523-2525 | ครูใหญ่ |
| 4 | นายบุญรอด วัฒนชัย | พ.ศ. 2525-2527 | อาจารย์ใหญ่ |
| 5 | นายบรรเลง รอดแดง | พ.ศ. 2527-2532 | ผู้อำนวยการ |
| 6 | นายสำอาง คำหริ่ม | พ.ศ. 2532-2533 | ผู้อำนวยการ |
| 7 | นายสุทธินันท์ พรหมปลอด | พ.ศ. 2533-2535 | ผู้อำนวยการ |
| 8 | นายสมบัติ คุ้มภู | พ.ศ. 2535-2539 | ผู้อำนวยการ |
| 9 | นายสุรลักษณ์ สื่อสุวรรณ | พ.ศ. 2539-2544 | ผู้อำนวยการ |
| 10 | นางสาวระเบียบ ก่อเกียรติคุณ | พ.ศ. 2544-2549 | ผู้อำนวยการ |
| 11 | นางลัดดา รื่นเริง | พ.ศ. 2549-2552 | ผู้อำนวยการ |
| 12 | นายอภิชาติ พลธรรม | พ.ศ. 2552-2559 | ผู้อำนวยการ |
| 13 | ดร.สถิตย์ สวนพรหม | พ.ศ. 2559-2561 | ผู้อำนวยการ |
| 14 | นายบรรหาร เอี่ยมสอาด | พ.ศ. 2561-2565 | ผู้อำนวยการ |
| 15 | นายศรายุทธ พุทธศรี | พ.ศ. 2565-2566 | รักษาการผู้อำนวยการ |
| 16 | ดร.รุ่งสุรีย์ สิงหราช | พ.ศ. 2566-ปัจจุบัน | ผู้อำนวยการ |
ประวัติศาสตร์และเหตุการณ์ > สถาปนา

เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 โรงเรียนบางเมืองเขียนผ่องอนุสรณ์ ได้เปิดทำการสอนครั้งแรก โดยการบริจาคที่ดินจำนวน 35 ไร่ ของผู้สืบสกุลอินทรัมพรรย์ คือ นายจรูญ อินทรัมพรรย์ นายแพทย์ประชุม อินทรัมพรรย์ และนายประชิต อินทรัมพรรย์ ให้กรมสามัญศึกษา ในขณะนั้น เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ “พระจักราวุธ” (อินทร์) ต้นสกุลอินทรัมพรรย์ หลวงสำแดงเดช (เขียน อินทรัมพรรย์) และ นางสำแดงเดช (ผ่อง อินทรัมพรรย์) คุณทวด คุณปู่ คุณย่า ของผู้บริจาค
ประวัติศาสตร์และเหตุการณ์ > เปลี่ยนชื่อเป็นเทพศิรินทร์

คณะกรรมการบริหารเครือข่ายเทพศิรินทร์ สมาคมนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ คณะกรรมการบริหารสถานศึกษา ตลอดจนคณะครู นักเรียนโรงเรียนบางเมืองเขียนผ่องอนุสรณ์ มีฉันทานุมัติ ที่จะเข้าร่วมเครือข่ายเทพศิรินทร์ โดยได้รับความเห็นชอบสนับสนุนจากรองศาสตราจารย์ ลินจง อินทรัมพรรย์ (ด้วยท่านผู้บริจาคที่ดินเพื่อก่อสร้างโรงเรียนในครั้งแรกเป็นนักเรียนเก่าโรงเรียนเทพศิรินทร์)
โรงเรียนเทพศิรินทร์ สมุทรปราการ ได้รับการประกาศชื่อจากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 โดยใช้อักษรย่อว่า ท.ศ.ส. มีการบริหารจัดการตามนโยบาย และปรัชญาของโรงเรียนในเครือข่ายเทพศิรินทร์ ตามพุทธสุภาษิตที่ว่า “น สิยา โลกวฑฺฒโน” แปลว่า ไม่ควรเป็นคนรกโลก เป็นสถาบันที่มุ่งมั่นในการหล่อหลอมให้เยาวชนของชาติ เป็นบุคคลที่มีคุณภาพ เป็นสุภาพบุรุษ สุภาพสตรี ที่มีความรู้ ความสามารถ อันจะเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนา และสร้างความเจริญรุ่งเรืองให้แก่ประเทศชาติอย่างยั่งยืนสืบไป
เกียรติประวัติ

รางวัลเกียรติคุณสัญญาธรรมศักดิ์ดีเด่น โครงการเชิดชูเกียรติสถานศึกษาที่สร้างคนดีให้สังคมรับ พระราชทานรางวัล จาก สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
รางวัลรองชนะเลิศระดับประเทศจากการประกวดวงโยธวาทิตนักเรียนนักศึกษาชิงถ้วยพระราชทาน ครั้งที่ 30 ประจำปีการศึกษา 2554 ได้รับ ถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี[ต้องการอ้างอิง]
โล่ประท
สถานศึกษาดีเด่นระดับเขตตรวจราชการ "ระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน" ตามโณงเรียนสานสายใจดูแลศิษย์[ต้องการอ้างอิง]
รองชนะเลิศการประกวดพูดสุนทรพจน์ รณรงค์การเลือกตั้งระดับประเทศ[ต้องการอ้างอิง]
รางวัลผลงานยอดเยี่ยม Trining The Trainer Tam Camp 2006 จากสำนักงานคณะกรรมการอุตสาหกรรมชอฟต์แวร์แห่งชาติ[ต้องการอ้างอิง]
รางวัลชนะเลิศ นักเรียนคุณธรรมจริยธรรมดีเด่นระดับประเทศ จากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน[ต้องการอ้างอิง]
รางวัลชนะเลิศ โรงเรียนรางวัลพระราชทาน เขตพื้นที่การศึกษาสมุทรปราการ เขต 1 [ต้องการอ้างอิง]
รางวัลเกียรติยศครูยอดนักอ่านระดับประเทศ[ต้องการอ้างอิง]
รางวัลชนะเลิศระดับภาค การประกวดโครงงานวิทยาศาสตร์ระดับภาคระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย สมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทยศูนย์ภาคกลาง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์[ต้องการอ้างอิง]
รางวัลชนะเลิศการประกวดแบบจำลองสิ่งประดิษฐ์ทางวิศวกรรมศาสตร์และเทศโนโลยีของคณะวิศวกรรมศาสตร์และอุตสาหกรรมมหาวิทยาลัยศิลปากร[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนเทพศิรินทร์ สมุทรปราการ
เฟซบุ๊กโรงเรียนเทพศิรินทร์ สมุทรปราการ
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงเรียนเทพศิรินทร์ สมุทรปราการ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°37′50″N 100°36′44″E﻿ / ﻿13.6306875°N 100.6121747°E﻿ / 13.6306875; 100.6121747
| ด ค กโรงเรียนเทพศิรินทร์ |
| --- | --- |
สัญลักษณ์: ตึกแม้นศึกษาสถาน
โรงเรียนเครือข่าย:  เทพศิรินทร์  ร่มเกล้า  ปทุมธานี  นนทบุรี  สระบุรี  กาญจนบุรี  ขอนแก่น  เชียงใหม่  สมุทรปราการ  เทพศิรินทร์ ๙  ชลบุรี 
กิจกรรม:  จตุรมิตรสามัคคี  สโมสรฟุตบอลเทพศิรินทร์ 
บุคคลสำคัญ:  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร  สมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี  สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช  หม่อมแม้น ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา 
 หมวดหมู่  โครงการวิกิ
โมเฮนโจ-ดาโร

| --- | --- |

แสดงที่ตั้งภายในแคว้นสินธ์แสดงแผนที่แคว้นสินธ์โมเฮนโจ-ดาโร (ประเทศปากีสถาน)แสดงแผนที่ประเทศปากีสถาน
ที่ตั้ง: ลาร์กานะฮ์, แคว้นสินธ์, ประเทศปากีสถาน
พิกัด: 27°19′45″N 68°08′20″E﻿ / ﻿27.32917°N 68.13889°E﻿ / 27.32917; 68.13889
ประเภท: ที่อยู่อาศัย
พื้นที่: 250 ha (620 เอเคอร์)
ความเป็นมา
สร้าง: ศตวรรษที่ 26–25 ก่อนคริสตกาล
ละทิ้ง: ศตวรรษที่ 19 ก่อนคริสตกาล
วัฒนธรรม: อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อทางการ: ซากโบราณคดีที่โมเฮนโจดาโร
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: ii, iii
อ้างอิง: 138
ขึ้นทะเบียน: 1980 (สมัยที่ 4th)
พื้นที่: 240 เฮกตาร์
 
โมเฮนโจ-ดาโร (อังกฤษ: Mohenjo-daro, /moʊˌhɛndʒoʊ ˈdɑːroʊ/; สินธ์: موهن جو دڙو‎, muˑənⁱ dʑoˑ d̪əɽoˑ แปลว่า เนินของคนตาย; อูรดู: موئن جو دڑو) เป็นโบราณสถานในแคว้นสินธ์, ประเทศปากีสถาน ถูกสร้างประมาณ 2500 ปีก่อนคริสตกาล เป็นหนึ่งในที่อยู่อาศัยที่ใหญ่ที่สุดในอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุโบราณ และหนึ่งในเมืองยุคแรกสุดของโลก คู่กับอารยธรรมอียิปต์โบราณ, เมโสโปเตเมีย, ไมนอส และการัล เมื่ออารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุสิ้นสุดลง โมเฮนโจ-ดาโร ก็ถูกทิ้งไปในศตวรรษที่ 19 ก่อนคริสตกาล และไม่มีใครพบอีกเลยจนกระทั่งคริสตทศวรรษที่ 1920 และกลายเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 1980 ปัจจุบัน บริเวณมีความเสี่ยงจากการสึกกร่อนและการบูรณะที่ไม่ถูกต้อง
ศัพทมูลวิทยา

ไม่มีใครทราบถึงชื่อเดิมของเมือง จากการวิเคราะห์ตราของโมเฮนโจ-ดาโร อิราวตัม มหาเทวัน (Iravatham Mahadevan) คาดการณ์ว่า ชื่อเก่าของเมืองนี้คือ กุกกุตารมะ (Kukkuṭārma "เมือง [-รมะ] ของไก่ตัวผู้ [กุกกุตะ]"). การแข่งไก่ชน อาจเป็นพิธีกรรมทางศาสนาของเมือง ซึ่งเต็มไปด้วยไก่ที่ใช้ในทางศาสนามากกว่าอาหาร โมเฮนโจ-ดาโรอาจเป็นจุดกระจายของการเลี้ยงไก่บ้านทั่วโลก
ชื่อปัจจุบันของโมเฮนโจ-ดาโรมาจากการตีความหลายแบบ เช่น "เนินของคนตาย" ในภาษาสินธี และ "เนินของโมฮัน" (โมฮันคือพระกฤษณะ).
ที่ตั้ง

โมเฮนโจ-ดาโร ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสินธุ ในอำเภอลาร์กานะฮ์, แคว้นสิทธ์, ประเทศปากีสถาน ซึ่งอยู่ตรงกลางระหว่างแม่น้ำสินธุกับแม่น้ำฆักการ์-ฮักรา (Ghaggar-Hakra River) ตัวเมืองตั้งอยู่ในที่ราบน้ำท่วมถึงของลุ่มแม่น้ำสินธุ ห่างจากเมืองลาร์กานะฮ์ไปประมาณ 28 กิโลเมตร (17 ไมล์) บริเวณสันเขาเคนเป็นที่โดดเด่นในอดีต เพราะสามารถป้องกันเมืองจากน้ำท่วม แต่หลังจากท่วมหลายครั้ง ทำให้สันเขาส่วนใหญ่จมลงไปในชั้นตะกอน แม่น้ำสินธุยังคงไหลในฝั่งตะวันออกของบริเวณนี้ แต่ทางที่แม่น้ำฆักการ์-ฮักราไหลผ่านในฝั่งตะวันตก ปัจจุบันแห้งสนิท
ประวัติ

โมเฮนโจ-ดาโรถูกสร้างในศตวรรษที่ 26 ก่อนคริสตกาล โดยเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุโบราณ ที่รู้จักกันในชื่อ อารยธรรมฮารัปปา ซึ่งพัฒนาประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล ในช่วงสูงสุด อารยธรรมสินธุขยายไปไกลทั่วปากีสถานและอินเดีย โดยฝั่งตะวันตกถึงชายแดนประเทศอิหร่าน ทางใต้ถึงรัฐคุชราตของอินเดีย และทางเหนือถึงด่านนอกที่แบกเตรีย ที่มีใจกลางเมืองที่สำคัญอยู่ที่ฮารัปปา, โมเฮนโจ-ดาโร, โลธาล, คาลิบันกาน, โธฬาวีรา (Dholavira) และราคิการ์ฮี (Rakhigarhi) โมเฮนโจ-ดาโรเป็นเมืองที่พัฒนาที่สุดในเวลานั้น เพราะมีระบบวิศวกรรมโยธาและการผังเมืองที่ซับซ้อน เมื่ออารยธรรมสินธุล่มสลายประมาณ 1900 ปีก่อนคริสตกาล โมเฮนโจ-ดาโรก็ถูกทิ้งไป
นักโบราณคดีบางคนเชื่อว่า น้ำท่วมครั้งสุดท้ายทำให้ตัวเมืองจมลงไปในโคลน เป็นสาเหตุให้ต้องทิ้งเมืองไป