stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หมู่เกาะเคย์แมนในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014

หมู่เกาะเคย์แมนในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ได้เข้าร่วมทำการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่เมืองโซชี, ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ถึง 23 กุมภาพันธ์  พ.ศ. 2557 โดยการแข่งขันครั้งนี้ มีนักกีฬาเข้าแข่งขัน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา คือ สกีลงเขา
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิก

| สหราชอาณาจักร ในโอลิมปิก |
| --- | --- |
ธงสหราชอาณาจักร
รหัสประเทศ: GBR
เอ็นโอซี: สมาคมโอลิมปิกอังกฤษ
เหรียญ อันดับ 4:  ทอง 297 เงิน 323 ทองแดง 331 รวม 951 
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูร้อน
1896 1900 1904 1908 1912 1920 1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูหนาว
1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1994 1998 2002 2006 2010 2014 2018 2022
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
โอลิมปิกซ้อน 1906
สหราชอาณาจักร เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของสหราชอาณาจักร คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ GBR
นับตั้งแต่สหราชอาณาจักรส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาสหราชอาณาจักรได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 883 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 274 เหรียญทอง 299 เหรียญเงิน และ 310 เหรียญทองแดง
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  เอเธนส์ 1896 | 8 | 2 | 3 | 2 | 7 | 5 |
|  ปารีส 1900 | 103 | 15 | 6 | 9 | 30 | 3 |
|  เซนต์หลุยส์ 1904 | 3 | 1 | 1 | 0 | 2 | 6 |
|  ลอนดอน 1908 | 676 | 56 | 51 | 39 | 146 | 1 |
|  สต็อกโฮล์ม 1912 | 293 | 10 | 15 | 16 | 41 | 3 |
|  แอนต์เวิร์ป 1920 | 204 | 15 | 15 | 13 | 43 | 3 |
|  ปารีส 1924 | 307 | 9 | 13 | 12 | 34 | 4 |
|  อัมสเตอร์ดัม 1928 | 234 | 3 | 10 | 7 | 20 | 11 |
|  ลอสแอนเจลิส 1932 | 74 | 4 | 7 | 5 | 16 | 8 |
|  เบอร์ลิน 1936 | 225 | 4 | 7 | 3 | 14 | 10 |
|  ลอนดอน 1948 | 375 | 3 | 14 | 6 | 23 | 12 |
|  เฮลซิงกิ 1952 | 293 | 1 | 2 | 8 | 11 | 18 |
|  เมลเบิร์น 1956 | 200 | 6 | 7 | 11 | 24 | 8 |
|  โรม 1960 | 252 | 2 | 6 | 12 | 20 | 12 |
|  โตเกียว 1964 | 199 | 4 | 12 | 2 | 18 | 10 |
|  เม็กซิโกซิตี 1968 | 237 | 5 | 5 | 3 | 13 | 10 |
|  มิวนิก 1972 | 310 | 4 | 5 | 9 | 18 | 12 |
|  มอนทรีอัล 1976 | 234 | 3 | 5 | 5 | 13 | 13 |
|  มอสโก 1980 | 222 | 5 | 7 | 9 | 21 | 9 |
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | 355 | 5 | 11 | 21 | 37 | 11 |
|  โซล 1988 | 382 | 5 | 10 | 9 | 24 | 12 |
|  บาร์เซโลนา 1992 | 389 | 5 | 3 | 12 | 20 | 13 |
|  แอตแลนตา 1996 | 303 | 1 | 8 | 6 | 15 | 36 |
|  ซิดนีย์ 2000 | 310 | 11 | 10 | 7 | 28 | 10 |
|  เอเธนส์ 2004 | 270 | 9 | 9 | 12 | 30 | 10 |
|  ปักกิ่ง 2008 | 313 | 19 | 13 | 19 | 51 | 4 |
|  ลอนดอน 2012 | 541 | 29 | 17 | 19 | 65 | 3 |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 366 | 27 | 23 | 17 | 67 | 2 |
|  โตเกียว 2020 | 376 | 22 | 20 | 22 | 64 | 4 |
|  ปารีส 2024 | 327 | 8 | 8 | 8 | 24 |  |
 ลอสแอนเจลิส 2028: 
| รวม | รวม | 285 | 317 | 314 | 916 | 3 |
ดูเพิ่ม

สหราชอาณาจักรในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติสหราชอาณาจักรในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาสหราชอาณาจักรที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินเดียตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
กองทัพสาธารณรัฐเวียดนาม

| กองทัพสาธารณรัฐเวียดนาม |
| --- | --- |
'Quân lực Việt Nam Cộng hòa'
ธงกองทัพ.
ธงประจำกองทัพสาธารณรัฐเวียดนาม
ก่อตั้ง: 30 ธันวาคม พ.ศ. 2498
ยุบเลิก: 30 เมษายน พ.ศ. 2518
เหล่า: กองทัพบก   กองทัพอากาศ   กองทัพเรือ   ตำรวจ 
กองบัญชาการ: ไซ่ง่อน
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บังคับบัญชาสูงสุด: โง ดินห์ เดียม (1955 - 1963) เหงียน วัน เถี่ยว (1967 - 1975)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม: ทราน เธียน เคียม
ประธานคณะเสนาธิการร่วม: เหงียน วัน วี
กำลังพล
ยอดประจำการ: 600,000
ยอดกำลังนอกประเทศ: 5,000,000 in 1972
อุตสาหกรรม
แหล่งผลิตนอกประเทศ:  สหรัฐอเมริกา    ออสเตรเลีย    ฝรั่งเศส    Iran    ญี่ปุ่น    นิวซีแลนด์    ฟิลิปปินส์    เกาหลีใต้    สเปน    ไต้หวัน    ไทย
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: ประวัติศาสตร์ทางทหารของเวียดนาม
ยศ: ยศทหาร เครื่องอิสริยาภรณ์
กองทัพสาธารณรัฐเวียดนาม หรือ กองทัพเวียดนามใต้ (อังกฤษ: Republic of Vietnam Military Forces - RVNMF เวียดนาม: Quân lực Việt Nam Cộng hòa - QLVNCH), เป็นชื่อกองกำลังทหารของสาธารณรัฐเวียดนาม (เวียตนามใต้) ตั้งแต่ ค.ศ. 1955 ถึง 1975 มีหน้าที่รับผิดชอบการป้องกันประเทศ
ประวัติ > ช่วงเวลาของสาธารณรัฐปกครองตนเองโคชินจีน (พ.ศ. 2489-2492)

ในระหว่างการยึดครองอินโดจีนกองทัพฝรั่งเศสคัดเลือกชาวเวียดนามให้รับใช้ในกองทัพเพื่อสนองความต้องการของสนามรบ ทหารเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนตามข้อบังคับของฝรั่งเศสและส่วนใหญ่เป็นทหารและนายทหารชั้นประทวนที่มีนายทหารจำนวนน้อยมาก
เมื่อสงครามแพร่กระจายเพื่อระดมกำลังคนมากขึ้นฝรั่งเศสจึงจัดตั้งกองกำลังหนุนหลังรวมทั้งทหารเกณฑ์เฉพาะที่ได้รับคำสั่งจากนายทหารฝรั่งเศส วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2489 กองกำลังรักษาความปลอดภัยแห่งชาติโคชินจีนได้ก่อตั้งขึ้นซึ่งเป็นกองกำลังทหารคนแรกของรัฐบาลเมืองโคชินประเทศจีน ในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2491 กองกำลังนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นทหารเวียตนามใต้ ในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2490 กองทัพคุ้มครองกำลังเกิดในเมืองเว้และในปี พ.ศ. 2491 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพเวียดนาม ในเดือนกรกฎาคม กองกำลังทหารเวียดนามในเมืองตังเกี๋ยถือกำเนิดเรียกว่าเปาชินห์ ในความเป็นจริงเหล่านี้เป็นกองกำลังทหารในท้องถิ่นที่จัดตั้งขึ้นเพื่อสนับสนุนกองทัพฝรั่งเศสในหลักการภายใต้รัฐบาลเวียดนามในความเป็นจริงยังคงนำโดยเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศส
ประวัติ > ยุคชาติเวียดนาม (พ.ศ. 2492-2498)

ตามข้อตกลง Élysée (1949) ระบุว่ารัฐเวียดนามก่อตั้งขึ้นโดยมีกองทัพและภารกิจทางการทูตเป็นของตัวเอง ซึ่งเป็นรัฐบาลที่จัดตั้งขึ้นโดยฝรั่งเศสในนามของการต่อต้านคอมมิวนิสต์และลัทธิชาตินิยมเพื่อต่อสู้กับเวียดมินห์และพรรคเดโมแครต สาธารณรัฐเวียดนาม. ตามพระราชกฤษฎีกาด้านการป้องกันประเทศเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2492 ได้มีการจัดตั้งกองกำลังทหารแห่งชาติขึ้นโดยใช้ชื่อว่าหน่วยพิทักษ์แห่งชาติเวียดนามใต้ กองทหารเวียด เป่า จิ๋น โดอัน และหน่วยพิทักษ์ภูเขา ได้ย้ายไปยังดินแดนแห่งชาติ
ในความพยายามที่จะจัดตั้งกองทัพแห่งชาติ ประเด็นพื้นฐานคือการฝึกอบรมนายทหารและนายทหารชั้นสัญญาบัตร รัฐบาลของประเทศเวียดนามรับทราบถึงการขาดแคลนผู้ฝึกทหาร แต่อ้างว่าด้วยเหตุผลทางการเมือง การใช้เจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสเป็นอุปสรรค ในขณะเดียวกัน ฝรั่งเศสไม่ยอมรับอาวุธยุทโธปกรณ์สำหรับหน่วยกองทัพแห่งชาติที่จัดตั้งขึ้นใหม่ เว้นแต่เวียดนามจะยอมรับนายทหารต่างชาติจำนวนหนึ่งในกองทัพแห่งชาติในช่วงเวลาของนายทหารเวียดนาม กำลังได้รับการฝึกอบรมในสถาบันฝึกอบรมที่จัดตั้งขึ้นใหม่ ฝรั่งเศสมีหน้าที่สนับสนุนเวียดนามในการฝึกอบรมเจ้าหน้าที่
เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 นายกรัฐมนตรี Tran Van Huu ได้ประกาศจัดตั้งกองกำลังป้องกันประเทศเวียดนามอย่างเป็นทางการ โดยมีทหารจำนวน 60,000 นายในขณะนั้น
เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ชาติเวียดนามและฝรั่งเศสได้ลงนามในข้อตกลงทางทหารในการจัดตั้งกองทัพแห่งชาติโดยการวางหน่วยทหารเวียดนามจำนวนหนึ่งที่ฝรั่งเศสจัดตั้งขึ้นภายใต้การบังคับบัญชาของรัฐเวียดนาม คาดว่ากองทัพจะรวมทหาร 120,000 นายและเจ้าหน้าที่ 4,000 นาย เจ้าหน้าที่ทุกคนจะต้องเป็นคนเวียดนาม จักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ทรงเป็นองค์จอมทัพบัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493-2498
หลังจากเปลี่ยนคณะรัฐมนตรีสองครั้งแล้ว จักรพรรดิบ๋าว ดั่ย หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยแห่งชาติได้ลงนามในพระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 43 เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 เพื่อจัดตั้งเจ้าหน้าที่ทั่วไปของกองทัพแห่งชาติ เสนาธิการทหารบกคนแรกเป็นนายทหารเวียดนามที่มีสัญชาติฝรั่งเศส อดีตพันเอก Chanh Vo แห่งสำนักงานของ Fuhrer พลตรี Nguyen Van Hinh คนใหม่ สำนักงานใหญ่ของเจ้าหน้าที่ทั่วไปตั้งอยู่ที่ 1 ถนน Galiéni เช่น ป้อมปราการ O Ma (Camp Aux Mares) เมืองไซง่อน เวียดนามทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นเขตทหาร 4 โซนแรกและนายทหารเวียดนามจำนวนหนึ่งจำนวนนับสิบคนได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการเขตทหาร เขตทหารที่หนึ่งในเวียดนามใต้ (ผู้บังคับการ: พันเอก Le Van Ty), เขตทหารที่สองใน Trung Viet (ผู้บัญชาการ: ผู้พัน Nguyen Ngoc Le), เขตทหารที่สามในเวียดนามเหนือ (ผู้บัญชาการ: ผู้พัน Nguyen) Van Van), ที่สี่ เขตทหารในที่ราบสูงตอนกลาง (ผู้บัญชาการ: พันเอก Linh Quang Vien) ในปีเดียวกันนั้น กองทัพเรือและกองกำลังทางอากาศได้ก่อตั้งขึ้น อย่างไรก็ตาม ผู้บังคับบัญชาภาคสนามของฝรั่งเศสมีสิทธิร้องขอให้หน่วยเวียดนามช่วยปฏิบัติการได้
ดูเพิ่ม

กองทัพอินโดจีนฝรั่งเศส
กองทัพเวียดนาม
อินฟราเรด

ภาพถ่ายมนุษย์ในย่าน mid-infrared เป็นภาพที่เกิดจากรังสีความร้อนที่แผ่ออกมาจากคน
รังสีอินฟราเรด (อังกฤษ: Infrared, IR) มีชื่อเรียกอีกชื่อว่า รังสีใต้แดง หรือรังสีความร้อน เป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความยาวคลื่นอยู่ระหว่างคลื่นวิทยุและแสงมีความถี่ในช่วง 1011 – 1014 เฮิร์ตซ์หรือความยาวคลื่นตั้งแต่ 1-1000 ไมโครเมตร มีความถี่ในช่วงเดียวกับไมโครเวฟ  มีความยาวคลื่นอยู่ระหว่างแสงสีแดงกับคลื่นวิทยุสสารทุกชนิดที่มีอุณหภูมิอยู่ระหว่าง -200 องศาเซลเซียสถึง 4,000 องศาเซลเซียส จะปล่อยรังสีอินฟราเรดออกมา คุณสมบัติเฉพาะตัวของรังสีอินฟราเรด เช่น ไม่เบี่ยงเบนในสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ที่แตกต่างกันก็คือ คุณสมบัติที่ขึ้นอยู่กับความถี่ คือยิ่งความถี่สูงมากขึ้น พลังงานก็สูงขึ้นด้วย
ถูกค้นพบโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ คือ เซอร์ วิลเลียม เฮอร์เชล ซึ่งได้ค้นพบ รังสีอินฟราเรดสเปกตรัมในปี ค.ศ. 1800 จากการทดลองโดยทดสอบว่าในเลนส์แต่ละสี จะเปลี่ยนค่าแสดงความร้อนของดวงอาทิตย์หรือไม่ จึงประดิษฐ์อุปกรณ์การทดลองเพื่อหาคำตอบใช้ปริซึมแยกแสง แล้วให้แสงต่างๆมาตกที่เทอร์โมมิเตอร์ก็ตั้งเทอร์โมมิเตอร์ตัวหนึ่งนอกเหนือจากแสงสีต่าง ๆ นั้น เพื่อเป็นตัวควบคุมการทดลอง ปรากฏว่า แสงสีต่าง มีอุณหภูมิสูงกว่าแสงสีขาว และอุณหภูมิสูงขึ้นจาก สีม่วง ไปหาสีแดง ปรากฏว่า เทอร์โมมิเตอร์ ตัวที่อยู่นอกเหนือจากแสงสีแดงนั้น กลับวัดได้อุณหภูมิสูงกว่าทุกตัว พบว่า ส่วนของแสงที่มองไม่เห็นแต่ร้อนกว่าสีแดงนี้ มีคุณสมบัติทางกายภาพเช่นเดียวกับคลื่นแสงที่มองเห็นได้ทุกประการ เช่น การหักเห ดูดซับ ส่องผ่านหรือไม่ผ่านตัวกลาง รังสีที่ถูกค้นพบใหม่นี้ตั้งชื่อว่า "รังสีอินฟราเรด" (ขอบเขตที่ต่ำกว่าแถบสีแดงหรือรังสีใต้แดง)
ในการใช้ประโยชน์ ใช้ในการควบคุมเครื่องใช้ระบบไกล (remote control) สร้างกล้องอินฟราเรดที่สามารถมองเห็นวัตถุในความมืดได้ เช่น อเมริกาสามารถใช้กล้องอินฟราเรดมองเห็นเวียตกงได้ตั้งแต่สมัยสงครามเวียดนาม และสัตว์หลายชนิดมีนัยน์ตารับรู้รังสีชนิดนี้ได้ ทำให้มองเห็นหรือล่าเหยื่อได้ในเวลากลางคืน
เรามองไม่เห็นรังสีอินฟราเรด แต่เราก็รู้สึกถึงความร้อนได้ สัตว์บางชนิด เช่น งู มีประสาทสัมผัสรังสีอินฟราเรด มันสามารถทราบตำแหน่งของเหยื่อได้ โดยการสัมผัสรังสีอินฟราเรดซึ่งแผ่ออกมาจากร่างกายของเหยื่อ รังสีที่มีความยาวคลื่นน้อยกว่าแสงสีม่วงเรียกว่า "รังสีอัลตราไวโอเลต"
โลกและสิ่งมีชีวิตแผ่รังสีอินฟราเรดออกมา เช่น คาร์บอนไดออกไซด์ และไอน้ำ ในบรรยากาศดูดซับรังสีนี้ไว้ ทำให้โลกมีความอบอุ่น เหมาะกับการดำรงชีวิตของเรา
รังสีอินฟราเรดสามารถแบ่งช่วงความยาวคลื่นได้เป็น 3 ช่วงคือ

ช่วงที่ 1 รังสีอินฟราเรดช่วงคลื่นสั้น (NIR) ช่วงคลื่นสั้นของรังสีอินฟราเรดจะมีความยาวคลื่นประมาณ 0.7 ไมโครเมตรจนถึง 1.5 ไมโครเมตรรังสีอินฟราเรดช่วงคลื่นสั้นมักจะประยุกต์ใช้ในงานถ่ายภาพความร้อน
ช่วงที่ 2 รังสีอินฟราเรดช่วงคลื่นกลาง (MIR) ช่วงคลื่นกลางของรังสีอินฟราเรดจะมีความยาวคลื่นประมาณ 1.5 ไมโครเมตรจนถึง 5.6 ไมโครเมตร อินฟราเรดระยะกลางมักประยุกต์ใช้กับระบบนำวิถีของจรวด Missile
ช่วงที่ 3 รังสีอินฟราเรดช่วงคลื่นยาว (FIR) ช่วงคลื่นยาวของรังสีอินฟราเรดจะมีความยาวคลื่นประมาณ 5.6 ไมโครเมตรขึ้นไป รังสีประเภทนี้เป็นช่วงคลื่นยาวจึงมีพลังงานความร้อนไม่มากนักจึงนิยมใช้ในการบำบัดผู้ป่วย เช่น อาการปวดเมื่อยเรื้อรัง และผู้ป่วยด้วยโรคความดันโลหิต รวมถึงการควบคุมน้ำหนัก เป็นต้
รังสีอินฟราเรดสามารถแบ่งช่วงความยาวคลื่นได้เป็น 3 ช่วงคือ > การประยุกต์ใช้อินฟราเรดในชีวิตประจำวัน

กล้องถ่ายรูปใช้กลางคืน และกล้องส่องทางไกลที่ใช้ในเวลากลางคืน แสดงภาพความร้อน  เพิ่มความปลอดภัยเวลาขับรถในเวลากลางคืน
รีโมทคอนโทรลในเครื่องใช้ไฟฟ้าก็เป็นอินฟราเรดอีกชนิดหนึ่ง
การไล่ล่าทางทหาร มิสไซล์ ที่ใช้ไล่ล่าเครื่องบินก็เป็นอินฟราเรดอีกชนิดหนึ่ง
เครื่องกำเนิดความร้อนทั่วไป เช่นเตาแก๊สอินฟราเรดในครัวเรือน เครื่องกำเนิดความร้อนในห้องซาวด์น่า
แผ่นกายภาพบำบัด มีเป็นประคบร้อนอินฟราเรด ปัจจุบันเป็นวิธีการ กายภาพบำบัดที่ปลอดภัยชนิดหนึ่ง
เช่น ความร้อนอุณหภูมิต่ำมาจากอินฟราเรด สามารถซึมเข้าลึกถึงผิวหนัง 1-1.5 นิ้ว ลดอาการปวดหัวเข่า หรือทำให้แผลเรื้อรัง โลหิตหมุนเวียนดีขึ้นจึงทำให้แผลหายเร็ว
ข้อดี
สามารถเคลื่อนย้ายอุปกรณ์ได้ง่าย
ไม่ต้องติดตั้งสัญญาณ
ข้อเสีย
ต้องไม่มีสิ่งใดมากีดขวางเส้นสายตาของทั้งเครื่องรับและเครื่องส่ง
ระยะทางในการส่งข้อมูลสั้น
ประวัติ

เซอร์ วิลเลียม เฮอร์เชล นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน ได้ค้นพบ อินฟราเรดสเปกตรัม ในปี 1800 โดยเขาได้ทำการทดลองวัดอุณหภูมิของแถบสีต่าง ๆ ที่เปล่งออกมาเป็นสีรุ้งจากปริซึม พบว่าอุณหภูมิความร้อนจะเพิ่มขึ้นตามลำดับจากสีม่วงและสูงสุดที่แถบสีสีแดง ซึ่งขอบเขตนี้เรียกว่า "อินฟราเรด" (ของเขตที่ต่ำกว่าแถบสีแดง)
หมู่เกาะบริติชเวอร์จินในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014

หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน หรือหมู่เกาะเวอร์จินของอังกฤษ ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ได้เข้าร่วมทำการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่เมืองโซชี, ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ถึง 23 กุมภาพันธ์  พ.ศ. 2557 โดยการแข่งขันครั้งนี้ มีนักกีฬาเข้าแข่งขัน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา คือ ฟรีสไตล์สกี
ซีเอสไอ: นิวยอร์ก

| ซีเอสไอ: นิวยอร์ก |
| --- | --- |
สัญลักษณ์รายการ ซีเอสไอ: นิวยอร์ก
สร้างโดย: แอนโทนี่ อี. ซุยเคอร์ (Anthony E. Zuiker)  คารอล เมนเดลซอห์น (Carol Mendelsohn)  แอน ดอนนาฮิว (Ann Donahue)
แสดงนำ: แกรี ซินีส (Gary Sinise) เซล่า วอร์ด (Sela Ward) คาร์มีน จีโอวินแน็ซโซ่ (Carmine Giovinazzo) แอนนา เบ็คแน็พ (Anna Belknap) โรเบิร์ต จอย (Robert Joy) เอ.เจ. บัคเล่ย์ (A.J. Buckley) ฮิล ฮาร์เพอร์ (Hill Harper) เอ็ดดี้ คาร์ฮิล (Eddie Cahill)
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: The Who: "Baba O'Riley"
ประเทศแหล่งกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา   แคนาดา
จำนวนฤดูกาล: 9
จำนวนตอน: 197 (รายชื่อตอน)
การผลิต
ความยาวตอน: ประมาณ 40 - 45 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ซีบีเอส
ออกอากาศ: 17 พฤษภาคม 2547 (ใน ซีเอสไอ: ไมอามี่) 22 กันยายน 2547 – 22 กุมภาพันธ์ 2556
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
ซีเอสไอ: ไครม์ซีนอินเวสติเกชั่น ซีเอสไอ: ไมอามี่
ซีเอสไอ: นิวยอร์ก (อังกฤษ: 'CSI: NY หรือชื่อเต็มว่า Crime Scene Investigation: New York') เป็นรายการซีรีส์ออกฉายทางโทรทัศน์ที่เกี่ยวกับการทำงานของตำรวจที่เป็นที่นิยมในสหรัฐอเมริกา ที่ผลิตโดยช่อง CBS ร่วมกับบริษัทกิจการบันเทิง Alliance Atlantis, ออกฉายในสหรัฐอเมริกา ที่มีเนื้อเรื่องคาบเกี่ยวมาจาก CSI: Crime Scene Investigation หรือ ซีเอสไอ ไครม์ซีนอินเวสติเกชั่น และ CSI: Miami หรือ ซีเอสไอ ไมอามี่ (ในประเทศไทย ซีรีส์ชุดนี้ถูกเรียกว่า ทีมปฏิบัติการล่าความจริง นิวยอร์ก ตามที่ออกฉายในช่อง AXN ของ True Visions และถูกเรียกว่า ไขคดีปริศนา นิวยอร์ก ตามที่ออกเป็นสื่อบันเทิงตามบ้าน ที่ผลิตและจัดจำหน่ายโดยบริษัท เอสทีจี มัลติมีเดีย จำกัด รวมถึงยังถูกเรียกว่า หน่วยเฉพาะกิจสืบศพระทึกนิวยอร์ก เมื่อนำมาออกฉายในช่อง โมโน29) รายการนี้มีศูนย์กลางของเรื่องอยู่ที่ทีมนักนิติเวชวิทยา ซึ่งตั้งอยู่ใน นิวยอร์ก
หน่วยนี้จะสืบสวนสอบสวนการเสียชีวิตที่เป็นปริศนา ผิดธรรมดา และบางครั้งก็น่าสยดสยอง เพื่อหาสาเหตุการตายที่แท้จริงและความเป็นมาของผู้ที่เสียชีวิต พวกเขายังสอบสวนอาชญากรรมร้ายแรงอื่น ๆ ด้วย แต่แกนสำคัญส่วนใหญ่ของเรื่องมักจะเป็นการฆาตกรรม
ซีเอสไอ นิวยอร์ก เป็นซี่รีส์เรื่องที่สองของตระกูลซีเอสไอ ที่ถูกยกเลิกการออกอากาศจากซีบีเอส หลังจากออกอากาศมาทั้งหมด 9 ฤดูกาล
รายชื่อตัวละคร

| ตัวละคร | แสดงโดย | บทบาท | ช่วงเวลาที่ปรากฏ |
| --- | --- | --- | --- |
| นักสืบระดับ 1 แม็ค เทย์เลอร์ (Detective First Grade: Mac Taylor) | แกรี ซินีส (Gary Sinise) | นักสืบระดับ 1 (Detective First Grade) // เจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุ ระดับ 3 (CSI Level 3) // หัวหน้าแผนกเจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุ (CSI Supervisor) | เป็นตัวละครหลักในชีซั่นที่ 1 - ฤดูกาลที่ 9 ตอน Today is Life |
| นักสืบระดับ 1 โจเซฟฟิน "โจ" แดนวิลล์ (Detective First Grade: Josephine "Jo" Danville) | เซล่า วอร์ด (Sela Ward) | นักสืบระดับ 1 (Detective First Grade) // เจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุ ระดับ 3 (CSI Level 3) // ผู้ช่วยหัวหน้าแผนกเจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุ (CSI Assistant Supervisor) | เป็นตัวละครหลักในชีซั่นที่ 7 - ฤดูกาลที่ 9 ตอน Today is Life |
| นักสืบระดับ 3 แดนนี่ เมสเซอร์ (Detective Third Grade: Danny Messer) | คาร์มีน จีโอวินแน็ซโซ่ (Carmine Giovinazzo) | นักสืบระดับ 3 (Detective Third Grade) // เจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุ ระดับ 3 (CSI Level 3) | เป็นตัวละครหลักในชีซั่นที่ 1 - ฤดูกาลที่ 9 ตอน Today is Life |
| นักสืบระดับ 3 ลินด์เซย์ มอนโร (Detective Third Grade: Lindsay Monroe) | แอนนา เบ็คแน็พ (Anna Belknap) | นักสืบระดับ 3 (Detective Third Grade) // เจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุ ระดับ 3 (CSI Level 3) | เป็นตัวละครหลักในฤดูกาลที่ 2 ตอน Zoo York - ฤดูกาลที่ 9 ตอน Today is Life |
| ด็อกเตอร์ ซิด แฮมเมอร์แบ็ค (Doctor Sid Hammerback) | โรเบิร์ต จอย (Robert Joy) | เจ้าหน้าที่นิติวิทยา (Medicial Examiner) | เป็นตัวละครหลักในฤดูกาลที่ 5 - ฤดูกาลที่ 9 ตอน Today is Life   เป็นตัวละครเสริมในฤดูกาลที่ 2 - 4 |
| อดัม รอส (Adam Ross) | เอ.เจ. บัคเล่ย์ (A.J. Buckley) | เจ้าหน้าที่เทคนิคแล็บ DNA (DNA Technician) | เป็นตัวละครหลักในฤดูกาลที่ 5 - ฤดูกาลที่ 9 ตอน Today is Life   เป็นตัวละครเสริมในฤดูกาลที่ 2 - 4 |
| นักสืบระดับ 3 ด็อกเตอร์ เชลดอน ฮอว์คส์ (Detective Third Grade: Doctor Sheldon Hawkes) | ฮิล ฮาร์เพอร์ (Hill Harper) | นักสืบระดับ 3 (Detective Third Grade) // เจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุ ระดับ 2 (CSI Level 2)   อดีตเจ้าหน้าที่นิติวิทยา (Former Medicial Examiner) | เป็นตัวละครหลักในชีซั่นที่ 1 - ฤดูกาลที่ 9 ตอน Today is Life |
| นักสืบระดับ 1 โดนัล "ดอน" แฟล็ค จูเนียร์ (Detective First Grade: Donald "Don" Flank Junior) | เอ็ดดี้ คาร์ฮิล (Eddie Cahill) | นักสืบระดับ 1 (Detective First Grade) // เจ้าหน้าที่แผนกสืบสวน  (Homicide Detective) | เป็นตัวละครหลักในชีซั่นที่ 1 - ฤดูกาลที่ 9 ตอน Today is Life |
| นักสืบระดับ 1 สเตลล่า โบนาเซร่า (Detective First Grade: Stella Bonasera) | เมลิน่า  คานาคารีเดส (Melina Kanakaredes) | อดีตนักสืบระดับ 1 (Former Detective First Grade) // อดีตเจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุ ระดับ 3 (Former CSI Level 3) // อดีตผู้ช่วยหัวหน้าแผนกเจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุ (Former CSI Assistant Supervisor)   ถูกเลื่อนเป็นหัวหน้าแผนกเจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุในนิวออร์ลีนส์ (Promoted to Supervisor of CSI: New Orleans) | อดีตตัวละครหลักในชีซั่นที่ 1 - 6 |
| นักสืบระดับ 3 เอเดน เบิร์น (Detective Third Grade: Aiden Burn) | วาเนสซ่า เฟอร์ลิโต้ (Vanessa Ferlito) | อดีตนักสืบระดับ 3 (Former Detective Third Grade) // อดีตเจ้าหน้าที่พิสูจน์ที่เกิดเหตุ (Former CSI)   ถูกไล่ออก (Fired)   เสียชีวิต (Deceased) | อดีตตัวละครหลักในฤดูกาลที่ 1 - 2 ตอน Grand Murder at Central Station |
รายชื่อตอน

ดูเพิ่มเติมที่: รายชื่อตอน ซีเอสไอ: นิวยอร์ก
เนื้อเรื่องคาบเกี่ยว

ซีเอสไอ นิวยอร์ก มีเนื้อเรื่องคาบเกี่ยวมาจาก ซีเอสไอ ไมอามี่ 2 ครั้ง ครั้งแรกในฤดูกาลที่ 2 ตอน MIA/NYC NonStop ในตอนนี้ วัยรุ่นสาวกลับจากงานปาร์ตี้ใหญ่ที่ ไนท์คลับที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เมื่อมาถึงที่บ้านก็พบว่า พ่อแม่ของเธอ ได้ถูกฆาตกรรมแล้ว จากหลักฐานที่พบในที่เกิดเหตุ ทำให้โฮราชิโอ้เชื่อว่าฆาตกรต้องอยู่ในนิวยอร์ก เมื่อเขาเดินทางไปยังนิวยอร์ก เขาได้รับความช่วยเหลือจากนักสืบ แม็ค เทย์เลอร์ หัวหน้าทีม ซีเอสไอ นิวยอร์ก และเหล่าลูกทีมของแม็ค ที่ประกอบไปด้วย นักสืบ สเตลล่า โบเนเซร่า, นักสืบ แดนนี่ เมสเซอร์, นักสืบ ไอเด้น เบิร์น (ตอนหลังเสียชีวิต ในฤดูกาลที่ 2 ตอน Heroes) และด็อกเตอร์ เชลดอน ฮอว์คส์ ในการคลี่คลายคดีนี้ว่าใครเป็นฆาตกร
ครั้งที่ 2 ในฤดูกาลที่ 4 ตอน Felony Flight ในตอนนี้ นักสืบ แม็ค เทย์เลอร์ จาก นิวยอร์ก เดินทางมายัง ไมอามี่ เพื่อช่วยเหลือ โฮราชิโอ้ ตามหาฆาตกรต่อเนื่อง เฮ็นรี่ เดนเรียส ก่อนที่เขาจะฆ่าเหยื่อรายต่อไป เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไปมาสู่ ซีเอสไอ นิวยอร์ก ฤดูกาลที่ 2 ตอน Manhattan Manhunt เมื่อ เฮ็นรี่ เดนเรียส ได้เดินทางหลบหนีมายัง นิวยอร์ก พร้อมตัวประกันซึ่งเป็นนักเรียน เพื่อเรียกค่าไถ่จากครอบครัวของเธอ โดยโฮราชิโอ้ ได้เดินทางกลับมายัง นิวยอร์ก พร้อมกับ แม็ค เพื่อออกตามหาเขาต่อไป
นอกจากนี้ยังมีเนื้อเรื่องคาบเกี่ยวกับของซีเอสไอทั้ง 3 เมือง ทั้งไมอามี่,นิวยอร์ก และลาสเวกัส โดยเนื้อเรื่องจะเริ่มขึ้นใน ซีเอสไอ ไมอามี่ ฤดูกาลที่ 8 ตอน Bone Voyage เป็นตอนแรก แล้วสานต่อเรื่องราวตอนที่สองใน ซีเอสไอ นิวยอร์ก ฤดูกาลที่ 6 ตอน Hammer Down แล้วไปจบที่ ซีเอสไอ ไครม์ซีนอินเวสติเกชั่น ฤดูกาลที่ 10 ตอน The Lost Girls
ดูเพิ่ม

ซีเอสไอ: ไครม์ซีนอินเวสติเกชัน
ซีเอสไอ: ไมแอมี