stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชาวดัตช์

| --- | --- |
1st row: อีราสมุส • William of Orange • Johan van Oldenbarnevelt • Maurice of Nassau • Piet Hein 2nd row: Grotius • Frederick Henry of Orange • Jan Leeghwater • แร็มบรันต์ • Michiel de Ruyter 3rd row: Johan de Witt • สปิโนซา • คริสตียาน เฮยเคินส์ • วิลเลมที่ 3 แห่งออเรนจ์ • อันโตนี ฟัน เลเวินฮุก   4th row: Belle van Zuylen • Thorbecke • Multatuli • ฟินเซนต์ ฟัน โคค • Johannes van der Waals   5th row: แฮ็นดริก โลเรินตส์ • Aletta Jacobs • Wilhelmina • Willem Drees • โยฮัน ไกรฟฟ์
ประชากรทั้งหมด
25 ล้านคน (น้ำเงิน → โดยกำเนิด)   (เขียว → สืบเชื้อสาย) 
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 เนเธอร์แลนด์: 13,186,600  (เชื้อชาติดัตช์)  472,600   (ชาวยูเรเชียเชื้อสายดัตช์) 
 สหรัฐ: 5,087,191 (110,000)
 แอฟริกาใต้: ราว5,000,000 (45,000)
 แคนาดา: 923,310  (120,000)
 ออสเตรเลีย: ราว 270,000 (85,000)
 เยอรมนี: ราว 164,000, 41,000 อยู่ในบริเวณพรมแดน
 ซูรินาม: ราว 151,000
 เบลเยียม: 116,970
 นิวซีแลนด์: ราว 100,000 (25,000)
 ฝรั่งเศส: ราว 83,000 (30,000)
 สหราชอาณาจักร: 40,438 ไม่ทราบจำนวน
 อินโดนีเซีย: 15,000
อื่นๆ: 140,000     
ภาษา
ดัตช์
ศาสนา
โรมันคาทอลิก, โปรเตสแตนต์, Nontheism
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวอาฟริคาเนอร์, ฟรีเซียน, ชาวอังกฤษ
ชาวดัตช์ (ดัตช์: Dutch Nederlandersไฟล์:Nl-Nederlanders2.ogg) คือกลุ่มชาติพันธุ์ของประชากรส่วนใหญ่ของประเทศเนเธอร์แลนด์ นอกจากในประเทศเนเธอร์แลนด์แล้วชาวดัตช์หรือผู้สืบเชื้อสายมาจากชาวดัตช์ก็ยังตั้งถิ่นฐานในดินแดนต่างๆ ทั่วโลกโดยเฉพาะในแคนาดา,ออสเตรเลีย, สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ และในสหรัฐอเมริกา
ดูเพิ่ม

ประเทศเนเธอร์แลนด์
ประวัติศาสตร์เนเธอร์แลนด์
ชาร์เลเนอ จี การ์วัลยู-ไฮเนอเกิน

| ชาร์เลเนอ จี การ์วัลยู-ไฮเนอเกิน |
| --- | --- |
เกิด: ชาร์เลเนอ ไฮเนอเกิน  (1954-06-30) 30 มิถุนายน ค.ศ. 1954 (70 ปี) อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์
การศึกษา: Rijnlands Lyceum Wassenaar
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยไลเดิน
คู่สมรส: มีแกล จี การ์วัลยู
บุตร: 5
บิดามารดา: เฟร็ดดี ไฮเนอเกิน ลูซิลล์ คุมมินส์
ชาร์เลเนอ จี การ์วัลยู-ไฮเนอเกิน (ดัตช์: Charlene de Carvalho-Heineken) เกิดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1954 เป็นนักธุรกิจชาวดัตช์-อังกฤษ ทายาทบริษัทไฮเนอเกิน โดยมีหุ้น 25 เปอร์เซ็นต์ในบริษัทผู้ผลิตเบียร์รายใหญ่นี้ ทำให้ได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารฟอบส์ให้เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศเนเธอร์แลนด์ ด้วยมูลค่าทรัพย์สินสุทธิมากถึง 16.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2019
ประวัติ

ชาร์เลเนอ ไฮเนอเกิน เกิดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1954 เป็นบุตรสาวของนายเฟร็ดดี้ ไฮเนอเกิน นักอุตสาหกรรมเบียร์ชาวดัตช์และลูซิลล์ คุมมินส์ ชาวอเมริกันจากรัฐเคนทักกี ครอบครัวผู้ผลิตเบอร์เบินวิสกี้ (Bourbon whiskey) จบการศึกษาจากโรงเรียนมูลนิธิไรน์ลันด์ส ลีเซอุม ในเดอะเฮกก่อนจะศึกษาต่อระดับปริญญาตรีจนสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยไลเดิน
ชาร์เลเนอแต่งงานกับมีแกล จี การ์วัลยู ชาวอังกฤษเชื้อสายบราซิล นักการเงินและผู้อำนวยการของซิตีกรุ๊ป โดยพบกันครั้งแรกที่รีสอร์ตสกีแห่งหนึ่งในสวิตเซอร์แลนด์ มิเกลกลายเป็นที่ปรึกษาคนหนึ่งของบริษัทไฮเนอเกินในเวลาต่อมา ทั้งคู่อาศัยอยู่ในลอนดอน ประเทศอังกฤษและมีบุตรด้วยกัน 5 คน
เส้นทางธุรกิจ

หลังจากเฟร็ดดี ไฮเนอเกิน ผู้เป็นบิดาเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 2002 ชาร์เลเนอรับมรดก 3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้เธอกลายเป็นพลเมืองดัตช์ที่ร่ำรวยที่สุด
ชาร์เลเนอ ถือหุ้น 25 เปอร์เซ็นต์ในบริษัทไฮเนอเกิน ผู้ผลิตเบียร์รายใหญ่ของโลก และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการบริหารด้วย
คเณศมนเทียร (โมรคาว)

| श्री मयुरेश्वर मोरगांव ศรีมยุเรศวร โมรคาว |
| --- | --- |
ศิขรของมนเทียร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: อำเภอปูเน
เทพ: พระคเณศในปางของมยุเรศวร (Mayureshwar) หรือโมเรศวร (Moreshwar)
เทศกาล: คเณศจตุรถี, คเณศชยันตี , Shahi Dasara
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: โมรคาว
รัฐ: รัฐมหาราษฏระ
ประเทศ: ประเทศอินเดีย
ที่ตั้งในรัฐมหาราษฏระ
พิกัดภูมิศาสตร์: 18°16′33.8″N 74°19′17″E﻿ / ﻿18.276056°N 74.32139°E﻿ / 18.276056; 74.32139
สถาปัตยกรรม
เสร็จสมบูรณ์: ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 17
เว็บไซต์
www.facebook.com/mayureshwarmorgaon/
ศรีมยุเรศวรมนเทียร (มราฐี: श्री मयूरेश्वर मंदीर; Shri Mayureshwar Mandir) หรือ ศรีโมเรศวรมนเทียร (มราฐี: श्री मोरेश्वर मंदीर; Shri Moreshwar Temple) เป็นโบสถ์พราหมณ์ (มนเทียร) ที่บูชาพระพิฆเนศ ตั้งอยู่ที่โมรคาว (มราฐี: मोरगाव หรือ โมรเกาน์; Morgaon) ในอำเภอปูเน 65 กิโลเมตรจากเมืองปูเน ในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย มนเทียรนี้เป็นจุดเริ่มต้นและจุดสุดท้ายของการแสวงบุญตามมนเทียรของพระคเณศทั้งแปดแห่งที่เรียกว่า อัษฏวินายก (Ashtavinayaka)
โมรคาวเป็นศูนย์กลางและโบสถ์สำคัญของลัทธิคาณปัตยะในศาสนาฮินดู ลัทธิซึ่งบูชาพระคเณศเป็นเทพเจ้าสูงสุด ตำนานฮินดูเล่าว่าพระคเณศได้สังหารปีศาจสินธุ (Sindhu) ที่นี่ มนเทียรนี้ไม่ปรากฏว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่สันตะแห่งคาณปัตยะนามว่า โมรยา โคสาวี (Morya Gosavi) เชื่อกันว่ามีความเกี่ยวข้องกับการก่อสร้างมนเทียรนี้ มนเทียรนี้เจริญรุ่งเรืองขึ้นด้วยการสนับสนุนของผู้ปกครองเปศว (Peshwa) และลูกหลานของโมรยะ โคสวีเอง
ความสำคัญ

โมรคาวมนเทียรนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการจาริกแสวงบุญตามเส้นทางของอัษฏวินายกทั้ง 8 แห่งรอบ ๆ เมืองปูเน รัฐมหาราษฏระ และผู้แสวงบุญจะต้องเดินทางกลับมาที่มนเทียรนี้เมื่อได้จาริกไปครบทั้ง 8 มนเทียรจึงจะถือว่าได้เสร็จสิ้นอัษฏวินายกยาตร (การเดินทางเพื่อสักการะอัษฏวินายกทั้งแปด) อย่างสมบูรณ์ นอกจากนี้โมรคาวมนเทียรยังเป็น "โบสถ์พราหมณ์ที่สำคัญที่สุดในผู้นับถือพระพิฆเนศ" ("India's foremost Gaṇeśa (Ganesha) pilgrimage")
โมรเคาน์เป็น อธยปิฐา (adhya pitha) คือศูนย์กลางสำคัญที่สุดของนิกายคาณปัตยะที่บูชาพระพิฆเนศเป็นสูงสุดในศาสนาฮินดูมุทคลปุราณะ (Mudgala Purana) ใช้ 22 บทในการพรรณาถึงความยิ่งใหญ่ของโมรเคาน์ ส่วนในคเณศปุราณะระบุว่า โมรเคาน์ (มยุรปุรี - Mayurapuri) เป็นหนึ่งในสามสถานที่ที่ซึ่งมีความสำคัญมากต่อพระพิฆเนศ เป็นที่เดียวบนโลกมนุษย์ (ภูโลก - Bhuloka) อีกสองที่คือเขาไกลาศบนสวรรค์ และในวิมานของอธิเศษะใน ปาตาล (Patala - บาดาล) ในความเชื่อหนึ่เชื่อว่ามนเทียรนี้ไม่มีจุดเริ่มต้นและไม่มีจุดสิ้นสุด ในขณะที่อีกความเชื่อเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาปรรลัย (pralaya - การสลายสิ้นของโลก) พระคเณศจะเสด็จลงมาเข้าสู่โยคนิทรา (yoganidra) ณ ที่แห่งนี้ ความศักดิ์สิทธิ์ของที่นี่ถือได้ว่าเทียบเท่ากับเมืองพาราณสี
สถาปัตยกรรม

มนเทียรนั้นรายล้อมด้วยกำแพงหินสูงซึ่งมีหอสูงอยู่ที่มุมทั้ง 4 มุม แสดงให้เห็นนว่าอาจได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมมุสลิม ครั้งหนึ่งเคยมีประมุขมุสลิมเป็นผู้อุปถัมภ์ของมนเทียร มนเทียรนี้ประกอบทางเข้าออกสี่ทาง ตรงกับทิศสี่ทิศจากมูรติของพระคเณศในมนเทียร แต่ละทางเข้าออกแสดงภาพของพระองค์ในปางต่าง ๆ สี่วัย (ยุคะ - yuga) ที่ซึ่งแต่ละปางเกี่ยวข้องกับ ปุรุษารถะ (Puruṣārtha) หรือเป้าหมายทั้งสี่ในชีวิตตามคติฮินดู และมีองค์ประกอบอื่นเป็นเทวบุคคลอื่นอีกสององค์ประกบ ทางเข้าออกทางทิศตะวันออกแสดงภาพพาลลาลวินายก (Ballalvinayaka) ประกบด้วยพระราม (ปางหนึ่งของพระวิษณุ) และพระสีตา พระชายา เป็นสัญลักษณ์ถึงธรรม (ความถูกต้อง หน้าที่ จริยธรรม) ทางทิศใต้เป็นพระวิฆเนศวรประกบด้วยพระศิวะผู้ทรงเป็นพระบิดาและพระปารวตีผู้ทรงเป็นพระมารดา เป็นสัญลักษณ์ถึง อรรถ (Artha - ความั่งคั่งและชื่อเสียง) ทางทิศตะวันนตกเป็นภาพจินตมณี ประกบด้วยพระกามเทวะกับพระระตี (Rati) พระชายา แสดงถึงกามะ (Kama - ความปรารถนา ความรัก และความสุขทางอารมณ์) และสุดท้ายคือทางเข้าออกทิศเหนือเป็นพระมหาคณปติ ประกบด้วยพระวราหะ (Varaha) หรือปางอวตารเป็นหมูป่าของพระวิษณุ และพระปฤถวี พระชายา แสดงถึงขั้นการโมกษะ
บรรณานุกรม

Grimes, John A. (1995). Ganapati: Song of the Self. SUNY Series in Religious Studies. Albany: State University of New York Press. pp. 38–9. ISBN 0-7914-2440-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กพระคเณศ |
| --- | --- | --- |
| ปาง |  มหาคณปติ  พลคณปติ  หฤทรคณปติ  เหรัมพคณปติ  อุจฉิศตคณปติ  คังกิเต็ง  พระนาม  |  |
| การบูชา |  คาณปัตยะ  คเณศจตุรถี  คเณศชยันตี  สันกัศติจตุรถี  เทวสถาน  พระพิฆเนศในศาสนาต่าง ๆ  |  |
| กลุ่มเทวสถานอัษฏวินายก |  โมรคาว  สิทธเตก  ปาลี  มหัธ  เถอูร์  เลณยาทรี  โอฌร  ราญชณคาว  |  |
| ตำนานและงานเขียน |  คเณศปุราณะ  มุทคลปุราณะ  คณปติอถรรวศิรสะ  คเณศสหสรนาม  เรื่องเล่า  |  |
| เทพเจ้าที่เกี่ยวข้อง |  คณ  พระชายาในพระพิฆเนศ  วินายก  วินายกี  พระศิวะ  พระปารวตี  พระขันทกุมาร  |  |
| อื่น ๆ |  ศาสนาฮินดู  เทพปกรณัมฮินดู  โมทกะ  บนวิกิมีเดียคอมมอนส์  |  |
ประตูทางเข้าหลักของมนเทียร
การพิจารณาคดีโดยใช้วิธีทรมาน

ปีเตอร์ บาร์โทโลมิว (Peter Bartholomew) พิสูจน์ตนเองโดยการทรมานด้วยไฟโดย กุสตาฟว์ ดอเร (Gustave Doré)
รูปแกะนูนแสดงภาพพระชายาของจักรพรรดิไฮน์ริคที่ 2 ทรงพิสูจน์พระองค์เองว่าไม่ทรงมีชู้จริงโดยการเดินบนคันไถร้อน
นักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิพิสูจน์ความศรัทธาต่อคริสต์ศาสนาโดยการลุยไฟต่อหน้าสุลต่าน
ภาพเขียนจากคริสต์ทศวรรษ 1400 ของปาฏิหาริย์ Fanjeaux ที่หนังสือคาธาร์สและหนังสือโรมันคาทอลิกพิสูจน์ด้วยไฟที่ไม่ยอมไหม้หนังสือโรมันคาทอลิกสามครั้ง
การพิจารณาคดีโดยการทรมาน หรือ การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ (อังกฤษ: Trial by ordeal) เป็นการตัดสินหรือการพิสูจน์การผิดหรือไม่ผิดโดยการทรมานผู้ถูกกล่าวหา หรือการพิสูจน์ตนเองด้วยว่าถูกหรือผิดโดยการทรมานตนเอง ถ้าผ่านการทรมานโดยไม่มีการบาดเจ็บหรือบาดเจ็บแต่ก็เพียงเล็กน้อยและหายเร็วก็เท่ากับเป็นการพิสูจน์ว่าผู้ถูกกล่าวหาหรือผู้พิสูจน์ตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์
ที่มา

ในยุคกลางของยุโรป “การพิจารณาคดีโดยการทรมาน” ก็เช่นเดียวกับ “การพิจารณาคดีโดยการต่อสู้” ถือว่าเป็น “judicium Dei” คือเป็นปรัชญาที่อยู่บนพื้นฐานที่ว่าพระเจ้าจะเข้ามาช่วยแสดงปาฏิหาริย์ในนามของผู้บริสุทธิ์ แต่การใช้การวิธีพิสูจน์ความถูกผิดโดยการทรมานนี้มีมาก่อนสมัยการนับถือคริสต์ศาสนามานานก่อนหน้านั้น ตั้งแต่สมัยวัฒนธรรมลัทธิพหุเทวนิยม (polytheistic) หรือลัทธิการนับถือพระเจ้าหลายองค์และตั้งแต่กฎบัตรอัวร์-นัมมู (Code of Ur-Nammu) และในวัฒณธรรมชนเผ่าที่มีความเชื่อในลัทธิวิญญาณนิยม (animist) เช่นการพิสูจน์ความบริสุทธิ์โดยการดื่ม “น้ำแดง” (ถั่วคาลาบาร์) ในเซียร์ราลีโอนที่ทำให้เกิดความมหัศจรรย์แต่ไม่ใช่เป็นการพิสูจน์ความยุติธรรม
ในสังคมก่อนหน้าสังคมสมัยใหม่ การพิสูจน์ความบริสุทธิ์มีความสำคัญพอๆ กับการตั้งสัตย์ปฏิญาณและการเป็นพยานที่ทำให้สามารถนำมาซึ่งการตัดสินว่าผิดหรือถูก และอันที่จริงแล้วคำว่า “Ordeal” หรือ ภาษาอังกฤษเก่า “Ordǣl” แปลว่า “การตัดสินหรือคำพิพากษา” (เยอรมัน: Urteil และ ดัตช์: oordeel) ที่มาจากภาษาโปรโต-เจอร์มานิค “*uzdailjam” (ที่นำมาซึ่งการตัดสิน)
ในยุโรปการพิสูจน์ความบริสุทธิ์มักจะให้ผู้ถูกกล่าวหาพิสูจน์ตนเองด้วยไฟหรือน้ำ แต่วิธีการปฏิบัติก็แตกต่างกันไปตามกาลเวลาและสถานที่ ในอังกฤษ, การพิสูจน์ความบริสุทธิ์เป็นเหตุการณ์ที่พบกันตามปกติในสมัยแองโกล-แซ็กซอนและสมัยนอร์มัน การพิสูจน์ด้วยไฟมักจะใช้ทดสอบกับผู้มีบรรดาศักดิ์ ส่วนการพิสูจน์ด้วยน้ำมักจะใช้กับชนชั้นรองลงมาหรือชาวบ้าน
จากการประชุมสภาบาทหลวงแห่งแลตเตอรันครั้งที่ 4ในปี ค.ศ. 1215 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ประกาศห้ามไม่ให้นักบวชเข้ายุ่งเกี่ยวกับการพิจารณาคดีโดยไฟหรือน้ำและแทนที่ด้วย “การสาบานและเสนอพยานสนับสนุน” (compurgation)  การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ก็ยิ่งเกิดขึ้นน้อยครั้งลงในปลายยุคกลาง และมักจะแทนที่ด้วยการบังคับให้สารภาพโดยการทรมาน
ในปี ค.ศ. 1456 โยฮันเนส ฮาร์ทลีบ (Johannes Hartlieb) แพทย์ชาวบาวาเรียรายงานความเชื่องมงายที่นิยมกันในการให้ผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมยพิสูจน์ความบริสุทธิ์โดยการกินขนมปังหรือเนยแข็งที่เสก (Corsned) ถ้าเป็นขโมยจริงก็จะมีอันเป็นไปเช่นอาเจียน และเป็นวิธีที่ใช้กันทั่วไปโดยไม่มีการห้ามกันอย่างเป็นทางการ การพิจารณาคดีโดยการทรมานมายุติลงราวคริสต์ศตวรรษที่ 16
การพิสูจน์ด้วยความร้อน

การพิสูจน์วิธีนี้ผู้ถูกกล่าวหาจะต้องเดินช่วงระยะทางหนึ่งซึ่งมักจะราว 9 ฟุตโดยการเดินบนคันไถที่ร้อนเป็นไฟหรือเดินถือเหล็กร้อนเดิน การตัดสินว่าความบริสุทธิ์ก็จากการที่ผู้พิสูจน์ไม่มีอาการบาดเจ็บจากการทรมาน แต่ตามปกติแล้วผู้ถูกกล่าวหาก็จะได้รับการพันแผลและตรวจโดยนักบวชสามวันต่อมา นักบวชก็จะผู้ที่จะประกาศว่าพระเจ้ามาเป็นผู้ช่วยรักษาให้หาย แต่ถ้าแผลเป็นหนองขึ้นมาผู้ถูกกล่าวหาก็อาจจะถูกเนรเทศหรือประหารชีวิตตามแต่จะตัดสิน
กรณีที่เป็นที่รู้จักกันคือการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพระราชินีเอ็มมา ผู้ทรงถูกกล่าวหาว่าโดยพระราชโอรส พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ ว่าทรงมีชู้กับบาทหลวงแห่งวินเชสเตอร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถ้าบันทึกของวัดเป็นที่เชื่อได้พระราชินีเอ็มมาก็ทรงแสดงพระองค์ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์อย่างไม่มีที่สงสัย เมื่อทรงดำเนินบนมีดไปแล้วก็ทรงหันมามีพระโองการให้เริ่มการพิสูจน์เริ่มขึ้น
วิธีพิสูจน์อีกวิธีหนึ่งคือให้ผู้ถูกกล่าวหาล้วงก้อนหินจากหม้อน้ำ, น้ำมัน หรือตะกั่วที่เดือด การตัดสินว่าบริสุทธิ์หรือไม่ก็เช่นเดียวกับข้างบน นักบุญเกรกอรีแห่งทัวร์บรรยายการพิจารณาคดีโดยไม่มีระบบศาลในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ของการพิสูจน์ตนเองของนักบุญไฮยาซินธ์ โดยการล้วงลงไปหยิบหินในหม้อน้ำเดือดซึ่งใช้เวลาราวชั่วโมงหนึ่งจึงเสร็จ และเมื่อให้ผู้นอกรีตทำเช่นเดียวกันน้ำก็ลวกมือมาจนถึงข้อศอก
จิโอวานนิ ดา ปาน เดล คาร์ปิเนบรรยายว่าเมื่อเดินทางไปเฝ้าบาทูข่าน ประมุขชาวมองโกลก็ถูกบังคับให้เดินผ่านกองไฟสองข้าง เพื่อกำจัดสิ่งชั่วร้ายหรือพิษที่ติดตัวมา
การพิสูจน์ด้วยน้ำ > กฎหมายจารีตประเพณีของอังกฤษ

ในพระราชบัญญัติแคลเร็นดอน (Assize of Clarendon), ที่ประกาศใช้ในปี ค.ศ. 1166 ซึ่งเป็นกฎหมายสำคัญฉบับแรกของรัชสมัยพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ที่ระบุว่า: “ผู้ใดที่ถูกกล่าวหาโดยคำสาบานของลูกขุนว่าเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นโจร หรือฆาตกร ...จะถูกนำตัวไปพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำ”
การพิสูจน์ด้วยน้ำ > การพิสูจน์ด้วยน้ำร้อน

การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำร้อนกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ใน “กฎบัตรซาลลิค” วิธีนี้ผู้ถูกกล่าวหาต้องจุ่มมือลงไปในกาน้ำเดือด ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 สถาบันโรมันคาทอลิกจะให้ผู้ถูกกล่าวหาเอามือจ้วงลงไปในน้ำร้อน ถ้าภายในสามวันพระเจ้ายังรักษาแผลไม่หายก็แปลว่าเป็นผู้ทำผิดจริงตามที่ถูกกล่าวหา
การพิสูจน์ด้วยน้ำ > การพิสูจน์ด้วยน้ำเย็น

การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำเย็นมาจากประมวลกฎหมายฮัมมูราบีเมื่อผู้ถูกกล่าวหาว่าใช้เวทมนตร์ (sorcery) จะถูกจับให้ดำน้ำถ้ารอดก็แปลว่าบริสุทธิ์ กฎหมายนี้ใช้กันในหมู่ชนแฟรงค์ แต่ถูกยุบเลิกโดยพระเจ้าหลุยส์ผู้ศรัทธา (Louis the Pious) ในปี ค.ศ. 829 และกลับมาใช้กันอีกครั้งในปลายยุคกลาง ใน “Dreieicher Wildbann” ในปี ค.ศ. 1338 กล่าวว่าถ้าถูกกล่าวหาว่าลักลอบล่าสัตว์ ก็จะถูกกดลงไปในถังน้ำสามครั้งและถ้าจมลงไปถึงก้นถังก็แปลว่าผิด
นักบุญเกรกอรีแห่งทัวร์กล่าวถึงการผูกโม่หินรอบคอผู้ถูกกล่าวหาถ้าจมก็แปลว่าไม่บริสุทธิ์ และกล่าวถึง “ผู้นอกศาสนาที่เอาหินโม่หินผูกคอควิรินัส บาทหลวงแห่งซิสเซ็คและโยนลงไปในน้ำ แต่ควิรินัสก็ลอยตัวอยู่ได้ด้วยความช่วยเหลือจากพระเจ้า และแม้น้ำก็ไม่ได้ดึงตัวควิรินัสลงไปเพราะน้ำหนักของความผิดไม่ได้กดตัวท่าน”
การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำมาเกี่ยวข้องกับการล่าแม่มด (Witch-hunt) ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง 17 แต่สถานะการณ์และผลตรงกันข้ามกับตัวอย่างที่กล่าวข้างบน: ถ้าผู้ถูกกล่าวหาจม (และในที่สุดก็จมน้ำตาย) ผู้นั้นก็เป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ถ้าลอยก็ถือว่าเป็นผู้มีเวทมนตร์และถูกนำไปลงโทษ ผู้ศึกษาเกี่ยวกับมารวิทยา (Demonology) ต่างก็ตั้งข้อสันนิษฐานกันไปต่างๆ ว่าการลอยตัวเกิดขึ้นได้อย่างไร บ้างก็ว่าที่พ่อมดหรือแม่มดลอยได้ก็เพราะเป็นผู้สละการรับศีลจุ่มเมื่อเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแวดวงปีศาจหรือมาร เจคอป ริคเคียสอ้างว่าพ่อมดหรือแม่มดมีความเบากว่ามนุษย์ธรรมดาและเสนอวิธีอื่นแทนที่จะถ่วงน้ำ สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ทรงอ้างในหนังสือ “Daemonologie” ว่าน้ำเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์ที่สามารถกำจัดผู้มีความผิดได้
การพิสูจน์ด้วยกางเขน

การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยกางเขนเกิดขึ้นในสมัยต้นยุคกลางโดยสถาบันศาสนาในการพยายามที่จะยับยั้งการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยการต่อสู้ในหมู่ชนเจอร์มานิค ในการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยการต่อสู้ทั้งผู้กล่าวหาและผู้ถูกกล่าวหาต้องร่วมพิสูจน์ด้วยกันซึ่งต่างจากวิธีอื่นๆ ในการพิสูจน์ด้วยกางเขนทั้งสองฝ่ายยืนตรงข้ามกันสองข้างกางเขนและยื่นมือออกไป ผู้ใดที่มือตกก่อนก็ถือว่าเป็นผู้แพ้ การพิสูจน์ความบริสุทธิ์วิธีนี้ถูกประณามโดยชาร์เลอมาญ ในปี ค.ศ. 779 และอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 806 ในปี ค.ศ. 876 พระเจ้าโลทาร์ที่ 1 ทรงออกพระราชประกาศยุบเลิกการพิสูจน์ด้วยกางเขนเพื่อไม่ให้เป็นการดูหมิ่นสิ่งศักดิ์สิทธิทางศาสนา
การพิสูจน์ด้วยการกิน

กฎหมายของฟรังโคเนียนระบุให้ผู้ถูกกล่าวหากินขนมปังแห้งและเนยแข็งที่ได้รับการเจิมโดยนักบวช ถ้ากินลงไปแล้วติดคอก็แปลว่าผิด วิธีนี้แปลงไปเป็นการพิสูจน์ความบริสุทธิ์โดยการรับศีลศักดิ์สิทธิ์ที่กล่าวถึงโดยเรจิโนแห่งพรึม (Regino of Prüm) ราวปี ค.ศ. 900 ที่ผู้ถูกกล่าวหาต้องรับยูคาริสต์หลังจากสาบานว่าบริสุทธิ์ และเชื่อกันว่าถ้าผู้ถูกกล่าวหามีความผิดก็จะตายภายในปีเดียวกัน
ดูเพิ่ม

ความเชื่อ
ชาวเบลเยียม

| --- | --- |
ธงชาติเบลเยียม
ประชากรทั้งหมด
ป. 11–12 ล้านคน 
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 เบลเยียม       10,839,905
 สหรัฐ: 352,630
 แคนาดา: 176,615
 ฝรั่งเศส: 133,066
 เนเธอร์แลนด์: 117,495
 เยอรมนี: 20,000–50,000
 บราซิล: 6,000
 โปแลนด์: 5,000
 ตุรกี: 10,000
 แอฟริกาใต้: 13,000
 กรีซ: 5,000
 บัลแกเรีย: 3,000
 บุรุนดี: 1,000
 สเปน: 47,000
 สหราชอาณาจักร: 34,000
 โปรตุเกส: 3,000
 เดนมาร์ก: 2,000
ภาษา
ดัตช์ ฝรั่งเศส เยอรมัน
ศาสนา
ส่วนมาก: คริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ส่วนน้อย: คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์, อิสลาม และยูดาห์
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
กลุ่มชนเจอร์แมนิกและกลุ่มชนโรมานซ์อื่น ๆ  (โดยเฉพาะ ฝรั่งเศส, ดัตช์, ฟรีเชีย, ลักเซมเบิร์ก และเยอรมัน) 
ชาวเบลเยียม (ดัตช์: Belgen, ฝรั่งเศส: Belges, เยอรมัน: Belgier) คือพลเมืองของประเทศเบลเยียม
ดูเพิ่ม

ชาวเฟลมิช
ชาววัลลูน
ซายาท ข่าน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จักรพรรดิเหวินจง
โปเก ข่าน
ซายาท ข่าน (มองโกเลีย: заяат хаан) หรือ จักรพรรดิหยวนเหวินจง (จีน: 元文宗; 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1304 – 2 กันยายน ค.ศ. 1332) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์หยวน
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง) เมื่อรากิบัค ข่าน (จักรพรรดิหยวนเทียนชุ่น) สวรรคตลงใน ค.ศ. 1328 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์ ขณะชันษาได้ 24 พรรษา ทรงพระนามว่าซายาท ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหวินจง
ตลอดการครองราชย์ครั้งที่ 1 เพียง 1 ปี ทรงมีความรู้เรื่องประวัติศาสตร์และภาษาจีนรวมทั้งเรื่องวรรณกรรมและจิตรกรรมเป็นอย่างดี แต่ใน ค.ศ. 1329 ทรงถูกคุสเล็งผู้เป็นพระเชษฐายึดราชสมบัติ และได้ขึ้นเป็นโคทักท์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหมิงจง ต่อมาทรงได้กลับมาครองราชย์ครั้งที่ 2 ตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1329 – 2 กันยายน ค.ศ. 1332
ซายาท ข่าน สวรรคตเมื่อพระชนม์เพียง 29 พรรษา หลังจากพระองค์สวรรคต จักรพรรดิรัชกาลต่อมาคือรินชิมบัล ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหนิงจง ผู้เป็นพระราชนัดดาของพระองค์เอง
| ก่อนหน้า |  | ซายาท ข่าน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิหยวนเทียนชุ่น‎ (รากิบัค ข่าน) |  | จักรพรรดิจีน (ครั้งที่ 1)   (พ.ศ. 1871–1872) |  | จักรพรรดิหยวนหมิงจง (โคทักท์ ข่าน) |
| จักรพรรดิหยวนหมิงจง (โคทักท์ ข่าน) |  | จักรพรรดิจีน (ครั้งที่ 2)   (พ.ศ. 1872–1875) |  | จักรพรรดิหยวนหนิงจง (รินชิมบัล ข่าน) |
| ด ค กข่านแห่งมองโกล |
| --- | --- |
ข่านแห่งจักรวรรดิมองโกล:  เจงกิส ข่าน (1206–1227)  โทโลย ข่าน (1228)  โอเกเดย์ ข่าน (1229–1241)  กูยุก ข่าน (1246–1248)  มงค์ ข่าน (1251–1259)  กุบไล ข่าน (1260–1271) 
ข่านแห่งราชวงศ์หยวน ในจักรวรรดิมองโกล:  กุบไล ข่าน (1271–1294)  โทโมร์ ข่าน (1294–1307)  คูเล็ก ข่าน (1308–1311)  อาโยร์บาร์บัด ข่าน (1311–1320)  เกเกง ข่าน (1321–1323)  เยซนโทโมร์ ข่าน (1323–1328)  รากิบัค ข่าน (1328)  ซายาท ข่าน (1328–1329 / 1329–1332)  โคทักท์ ข่าน (1329)  รินชิมบัล ข่าน (1332)  ทอกอนโทโมร์ ข่าน (1333–1368) 
ข่านแห่งรัฐมองโกเลีย:  บ็อกด์ ข่าน (1911–1924) 
| ด ค กฮ่องเต้แห่งราชวงศ์หยวน |
| --- | --- |
ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์หยวน:  ไท่จู่  รุ่ยจง  ไท่จง  ดิงจง  เสียนจง  ซื่อจู  เฉินจง  อู่จง  เหรินจง   อิงจง  ไท่ติ้ง  เทียนชุ่น  เหวินจง (ครั้งที่ 1)  หมิงจง  เหวินจง (ครั้งที่ 2)  หนิงจง  ฮุ่ยจง 
ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์หยวนเหนือ:  ฮุ่ยจง  เจาจง  อี้จง 
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
จังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเบลเยียม)

บทความนี้เกี่ยวกับจังหวัดในประเทศเบลเยียม สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ลิมบืร์ค
| จังหวัดลิมบืร์ค Provincie Limburg (ดัตช์) |
| --- | --- |
จังหวัด
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 50°36′N 5°56′E﻿ / ﻿50.600°N 5.933°E﻿ / 50.600; 5.933
ประเทศ:  เบลเยียม
แคว้น:  แคว้นเฟลมิช
เมืองหลวง (และเมืองใหญ่สุด): ฮัสเซิลต์
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ: โยส ลันต์เมเติร์ส
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,427 ตร.กม. (937 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม 2019 )
 • ทั้งหมด: 874,048 คน
 • ความหนาแน่น: 360 คน/ตร.กม. (930 คน/ตร.ไมล์)
ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2018): 0.913 สูงมาก · อันดับที่ 7
เว็บไซต์: www.limburg.be
ลิมบืร์ค (ดัตช์: Limburgไฟล์:Nl-Limburg.ogg) เป็นจังหวัดที่อยู่ทางตะวันออกที่สุดของแคว้นเฟลมิชในประเทศเบลเยียม และอยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำเมิซ มีพื้นที่ทางเหนือติดต่อกับจังหวัดนอร์ทบราบันต์ของประเทศเนเธอร์แลนด์ ทางตะวันออกติดต่อกับจังหวัดลิมบืร์คของประเทศเนเธอร์แลนด์ ทางใต้ติดต่อกับจังหวัดลีแยฌ และทางตะวันตกติดต่อกับจังหวัดเฟลมิชบราบันต์และจังหวัดแอนต์เวิร์ป
ลิมบืร์คมีเมืองหลวงจังหวัดคือฮัสเซิลต์ และมีพื้นที่ 2,427 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 3 เขต ซึ่งแบ่งออกเป็นเทศบาลรวม 44 เทศบาล โดยเคงก์เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ และดีเปินเบกเป็นศูนย์กลางทางการศึกษาของจังหวัด ทั้งสองเมืองนี้อยู่ใกล้กับฮัสเซิลต์
"ลิมบืร์คไมน์ฟาเดอร์ลันด์" (Limburg mijn Vaderland; แปลว่า ลิมบืร์ค ปิตุภูมิของฉัน) เป็นเพลงประจำจังหวัดลิมบืร์คของทั้งประเทศเบลเยียมและเนเธอร์แลนด์
ลิมบืร์คเป็นจังหวัดที่มีคลองอาลแบร์และแม่น้ำเดเมอร์ไหลผ่าน ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดมีเนินเขาเตี้ย ๆ เป็นจำนวนมาก และในอดีตลิมบืร์คเคยมีพื้นที่ทำเหมืองถ่านหินอยู่มาก
เขตการปกครอง

จังหวัดลิมบืร์คประกอบด้วย 3 เขต (arrondissement) ได้แก่ เขตฮัสเซิลต์ เขตมาไซก์ และเขตโตงเงอเริน
เขตฮัสเซิลต์
เขตมาไซก์
เขตโตงเงอเริน
แบ่งเป็นเขตตุลาการ (gerechtelijke arrondissement) ได้ 2 เขต ได้แก่ เขตตุลาการฮัสเซิลต์และเขตตุลาการโตงเงอเริน
เขตตุลาการฮัสเซิลต์
เขตตุลาการโตงเงอเริน
และแบ่งย่อยเป็น 44 เทศบาล (gemeente) ดังนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  เขตฮัสเซิลต์:    2. อัส    3. เบอริงเคน (เมือง)    8. ดีเปินเบก  10. เคงก์ (เมือง)  11. คิงเคอโลม  12. ฮาเลิน (เมือง)  13. ฮัม  15. ฮัสเซิลต์ (เมือง)  18. แฮร์ก-เดอ-สตัด (เมือง)  20. เฮิสเดิน-โซลเดอร์  26. เลโอโปลด์สบืร์ค  28. ลึมเมิน  33. นีวเวอร์แกร์เกิน  34. โอปคลับเบก  38. ซินต์-เตรยเดิน (เมือง)  39. เทิสเซินเดอร์โล  43. โซนโฮเฟิน  44. ซือเตินดาล  |  เขตมาไซก์:    5. โบโคลต์    7. เบร (เมือง)    9. ดิลเซิน-สโตกเกม (เมือง)  14. ฮาโมนต์-อาเคิล (เมือง)  16. แฮ็คเติล-แอ็กเซิล  22. เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน  23. กินโรย  27. โลมเมิล (เมือง)  29. มาไซก์ (เมือง)  31. เมวเวิน-เครยโตรเดอ  32. เนียร์เพลต์  35. โอเวอร์เพลต์  36. เปร์ (เมือง)  |  เขตโตงเงอเริน:    1. อัลเกิน    4. บิลเซิน (เมือง)    6. บอร์คโลน (เมือง)  17. เฮียร์ส  19. แฮร์สตัปเปอ  21. ฮุเซิลต์  24. กอร์เตสเซม  25. ลานาเกิน  30. มาสเมเคอเลิน  37. รีมสต์  40. โตงเงอเริน (เมือง)  41. ฟุเริน  42. แว็ลเลิน  |
ดูเพิ่ม

จังหวัดลิมบืร์ค จังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเนเธอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กเทศบาลในจังหวัดลิมบืร์ค |
| --- | --- | --- |
| เขตฮัสเซิลต์ |  อัส  เบอริงเคน  ดีเปินเบก  เคงก์  คิงเคอโลม  ฮาเลิน  ฮัม  ฮัสเซิลต์  แฮร์ก-เดอ-สตัด  เฮิสเดิน-โซลเดอร์  เลโอโปลด์สบืร์ค  ลึมเมิน  นีวเวอร์แกร์เกิน  โอปคลับเบก  ซินต์-เตรยเดิน  เทิสเซินเดอร์โล  โซนโฮเฟิน  ซือเตินดาล  |  |
| เขตมาไซก์ |  โบโคลต์  เบร  ดิลเซิน-สโตกเกม  ฮาโมนต์-อาเคิล  แฮ็คเติล-แอ็กเซิล  เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน  กินโรย  โลมเมิล  มาไซก์  เมวเวิน-เครยโตรเดอ  เนียร์เพลต์  โอเวอร์เพลต์  เปร์  |  |
| เขตโตงเงอเริน |  อัลเกิน  บิลเซิน  บอร์คโลน  เฮียร์ส  แฮร์สตัปเปอ  ฮุเซิลต์  กอร์เตสเซม  ลานาเกิน  มาสเมเคอเลิน  รีมสต์  โตงเงอเริน  ฟุเริน  แว็ลเลิน  |  |
จังหวัดเฟลโฟลันด์

| เฟลโฟลันด์ |
| --- | --- |
จังหวัดของเนเธอร์แลนด์
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: วาร์ไวสเตเดินดุนเฟอร์ไรเซิน... ("Where We Let Cities Arise...")
ที่ตั้งของจังหวัดเฟลโฟลันด์ในประเทศเนเธอร์แลนด์
พิกัด: 52°32′N 5°40′E﻿ / ﻿52.533°N 5.667°E﻿ / 52.533; 5.667
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
การจัดตั้ง: 1 มกราคม ค.ศ. 1986
เมืองหลัก: เลลีสตัด
เมืองใหญ่สุด: อัลเมเรอ
การปกครอง
 • King's Commissioner: เลน เฟอร์เบก
พื้นที่
 • พื้นดิน: 1,419 ตร.กม. (548 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 993 ตร.กม. (383 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 11
ประชากร (2011)
 • พื้นดิน: 394,758 คน
 • อันดับ: ที่ 11
 • ความหนาแน่น: 280 คน/ตร.กม. (720 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 8
รหัส ISO 3166: NL-FL
ศาสนา (1999): โปรเตสแตนต์ ร้อยละ 25 โรมันคาทอลิก ร้อยละ 13
เว็บไซต์: www.flevoland.nl
เฟลโฟลันด์ (ดัตช์: Flevoland) เป็นจังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ ก่อตั้งเป็นจังหวัดเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1986 เมื่อเขตเฟลโฟโปลเดอร์สตะวันออกและใต้ผนวกรวมกันเป็นจังหวัดเดียวกัน อยู่ทางตอนกลางของประเทศ เป็นจังหวัดที่ 12 ของประเทศ มีประชากรราว 422,202 คน (ค.ศ. 2019) ประกอบด้วย 6 เทศบาล โดยมีเมืองเลลีสตัดเป็นเมืองหลวงของจังหวัด และมีเมืองอัลเมเรอเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด
เฟลโฟลันด์มีพื้นที่ติดกับจังหวัดฟรีสลันด์ทางตอนเหนือ จังหวัดโอเฟอไรส์เซิลทางตะวันออกเฉียงเหนือ ทางตะวันตกจรดกับอ่าวมาร์เกอร์เมร์และไอส์เซิลเมร์และ และติดกับจังหวัดเกลเดอร์ลันด์ทางตะวันออกเฉียงใต้
ประวัติศาสตร์

หลังเกิดน้ำท่วมใหญ่เมื่อ ค.ศ. 1916 เนเธอร์แลนด์ได้ตัดสินใจปิดล้อมอ่าวเซาเดอร์เซและถ่ายน้ำออกเพื่อสร้างผืนดินขึ้นในโครงการ เซาเดอร์เซเวิร์ค (Zuiderzee Works) เริ่มต้นดำเนินการอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1932 นับตั้งแต่ที่ได้มีการสร้างเขื่อนอัฟสเลาต์ไดค์แล้วเสร็จ หลังจากนั้น มีการแบ่งพื้นที่อ่าวเป็นอ่าวไอส์เซิลเมร์และมาร์เกอร์เมร์ รัฐบาลมีแผนจะสูบน้ำออกเพื่อสร้างผืนดินขึ้นใหม่ชื่อ มาร์เกอร์วาร์ด เช่นกันแต่แผนนี้ได้ถูกยกเลิกไปเนื่องจากเหตุผลทางเศรษฐกิจ
ส่วนแรกของผืนดินใหม่แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1942 ก่อนที่ส่วนต่อๆมาจะแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1968 แต่มีการเปลี่ยนแผนหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยให้มีการรักษาแนวคูคลองเดิมที่แบ่งระหว่างผืนดินใหม่กับผืนดินเดิมเอาไว้ เพื่อให้เมืองชายฝั่งของผืนดินเดิมยังมีทางออกทะเล และเป็นการรักษาระดับน้ำให้เสถียร ทำให้ผืนดินเฟลโฟโปลเดอร์สที่ได้เพิ่มมาใหม่นี้กลายเป็นเกาะเทียมที่เชื่อมต่อกับแผ่นดินหลักด้วยสะพาน
ในปี ค.ศ. 1986 เทศบาลของเกาะได้ลงประชามติให้แยกตัวเป็นจังหวัดใหม่ กลายเป็นจังหวัดล่าสุดในเนเธอร์แลนด์