stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สภากรรมการองคมนตรี
รายนามกรรมการองคมนตรี ในรัชกาลที่ 7 > ชุดที่หนึ่ง พ.ศ. 2470 - 2474

(2 กันยายน 2470 - 31 มีนาคม 2474)
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทศศิริวงศ์
หม่อมเจ้าบวรเดช กฤดากร
หม่อมเจ้าเสรฐศิริ กฤดากร
หม่อมเจ้าสิทธิพร กฤดากร
หม่อมเจ้าอมรทัต กฤดากร
หม่อมเจ้าอุปพัทธพงศ์ ศรีธวัช
เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม)
เจ้าพระยาวงศานุประพัทธ (หม่อมราชวงศ์สท้าน สนิทวงศ์)
เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา)
เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิต (แย้ม ณ นคร)
พระยาจินดาภิรมย์ราชสภาบดี (จิตร ณ สงขลา)
พระยาโชฎึกราชเศรษฐี (มิ้น เลาหเศรษฐี)
พระยาเทพวิทุรพหุลศรุตาบดี (บุญช่วย วณิกกุล)
พระยาเทพหัสดิน (ผาด เทพหัสดิน ณ อยุธยา)
พระยาเทพอรชุน (อุ่ม อินทรโยธิน)
พระยาบริบูรณ์ราชสมบัติ (หม่อมราชวงศ์มูล ดารากร)
พระยาเผด็จดุลบดี (เลียบ อรรถยุกติ)
พระยาเพชรดา (สอาด ณ ป้อมเพ็ชร์)
พระยาไพศาลศิลปสาตร์ (รื่น ศยามานนท์)
พระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์)
พระยามโหสถศรีพิพัฒน์ (เชิญ ปริชญานนท์)
พระยาวิสูตรสาครดิฐ (สาย โชติกเสถียร)
พระยาศรีธรรมาธิราช (เจิม บุณย์รัตพันธุ์)
พระยาจ่าแสนยบดี (ชิต สุวรรณวร)
พระยาศุภกรณ์บรรณสาร (นุ่ม วสุธาร)
พระยาสุรินทราชา (นกยุง วิเศษกุล)
พระยาสุริยานุวัตร (เกิด บุนนาค)
พระยาสุพรรณสมบัติ (ติณ บุนนาค)
พระยาอธิกรณ์ประกาศ (หลุย จาติกวณิช)
หม่อมเจ้าอลงกฎ ศุขสวัสดิ
หม่อมเจ้าถาวรมงคลวงศ์ ไชยันต์
พระยาราชนกูลวิบูลยภักดี (อวบ เปาโรหิตย์)
พระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (ศุข ดิษยบุตร์)
พระยาราชวังสัน (ศรี กมลนาวิน)
พระยามานวราชเสวี (ปลอด ณ สงขลา)
พระยาเฉลิมอากาศ (สุณี สุวรรณประทีป)
หม่อมเจ้าดำรัศดำรงค์ เทวกุล
พระยาอานุภาพไตรภพ (จำรัส เทพหัสดิน ณ อยุธยา)
พระยาโกมารกุลมนตรี (ชื่น โกมารกุล ณ นคร)
หม่อมเจ้าวิวัฒนไชย ไชยยันต์ (3 เมษายน 2471 แทนหม่อมเจ้าบวรเดช กฤดากร ที่ไปดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงกลาโหม)
พระยาสารศาสตร์ศิริลักษณ์ (สรรเสริญ สุขยางค์) (3 เมษายน 2471 แทน พระยาสุพรรณสมบัติ ที่ไปดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูต ประจำกรุงโตเกียว)
พระยาพิพิธสมบัติ (ตาบ กุวานนท์)
พระยาศรีธรรมราช (ทองคำ กาญจนโชติ)
เจ้าพระยาพิชัยญาติ (ดั่น บุนนาค) (3 เมษายน 2472 แทนพระยาจินดาภิรมย์ ที่ไปดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงยุติธรรม)
พระยาศรีวิสารวาจา (เทียนเลี้ยง ฮุนตระกูล) (3 เมษายน 2472 แทน หม่อมเจ้าอมรทัต กฤดากร ที่ไปดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูต ประจำกรุงวอชิงตัน)
รายนามกรรมการองคมนตรี ในรัชกาลที่ 7 > ชุดที่สอง พ.ศ. 2474 - 2475

(1 เมษายน 2474 - 31 มีนาคม 2476)   สิ้นสุดลงเมื่อคณะราษฎรได้มีประกาศยกเลิกพระราชบัญญัติองคมนตรี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์
หม่อมเจ้าสกลวรรณากร วรวรรณ
เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม)
เจ้าพระยาวงศานุประพัทธ (หม่อมราชวงศ์สท้าน สนิทวงศ์)
เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา)
เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิต (แย้ม ณ นคร)
เจ้าพระยาพิชัยญาติ (ดั่น บุนนาค)
เจ้าพระยาศรีพิพัฒน์ (หม่อมราชวงศ์มูล ดารากร)
พระยาเทพวิทุรพหุลศรุตาบดี (บุญช่วย วณิกกุล)
พระยาเทพหัสดิน (ผาด เทพหัสดิน ณ อยุธยา)
พระยาราชนกูลวิบูลยภักดี (รื่น ศยามานนท์)
พระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์)
พระยามโหสถศรีพิพัฒน์ (เชิญ ปริชญานนท์)
พระยาจ่าแสนยบดี (ชิต สุวรรณวร)
พระยาสุรินทราชา (นกยุง วิเศษกุล)
พระยาสุริยานุวัตร (เกิด บุนนาค)
พระยาอธิกรณ์ประกาศ (หลุย จาติกวณิช)
พระยามหาวินิจฉัยมนตรี (เภา ภวมัย)
พระยาอมเรศร์สมบัติ (ต่วน ศุขะวณิช)
พระยาพรหมทัตศรีพิลาต (แฉล้ม มิตรานนท์)
พระยาเมธาธิบดี (สาตร์ สุทธเสถียร)
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอลงกฎ
หม่อมเจ้าถาวรมงคลวงศ์ ไชยยันต์
เจ้าพระยามุขมนตรี (อวบ เปาโรหิตย์)
พระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (ศุข ดิษยบุตร)
พระยาราชวังสัน (ศรี กมลนาวิน)
พระยามานวราชเสวี (ปลอด ณ สงขลา)
พระยาเฉลิมอากาศ (สุณี สุวรรณประทีป)
พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์)
พระยาอานุภาพไตรภพ (จำรัส เทพหัสดิน ณ อยุธยา)
หม่อมเจ้าวิวัฒนไชย ไชยยันต์
พระยาพิพิธสมบัติ (ตาบ กุวานนท์)
พระยาสารศาสตร์ศิริลักษณ์ (สรรเสริญ สุขยางค์)
พระยาศรีวิสารวาจา (เทียนเลี้ยง ฮุนตระกูล)
หม่อมเจ้าวิบุลย์สวัสดิ์วงศ์ สวัสดิกุล
พระยาชลมารคพิจารณ์ (หม่อมหลวงพงษ์ สนิทวงศ์)
พระยากฤตราชทรงสวัสดิ์ (สุดใจ ไกรจิตติ)
พระยาอัชราชทรงสิริ (แม้น อรุณลักษณ์)
พระยาวิทุรธรรมพิเนตุ (โต๊ะ อัมระนันทน์)
พระยาโชฎึกราชเศรษฐี (ผ่อง โชติกะพุกกณะ)
ดูเพิ่ม

ความเคลื่อนไหวสู่การเปลี่ยนแปลงการปกครองสยาม
สภาที่ปฤกษาราชการแผ่นดิน
สภาที่ปฤกษาในพระองค์
คณะองคมนตรีไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

พระราชบัญญัติองคมนตรี พุทธศักราช ๒๔๗๐[ลิงก์เสีย] (PDF file)
องค์การบริหารส่วนตำบลกระสัง

องค์การบริหารส่วนตำบลกระสัง อาจหมายถึง
องค์การบริหารส่วนตำบลกระสัง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์
องค์การบริหารส่วนตำบลกระสัง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์
สิงคาลกสูตร

สิงคาลกสูตร  เป็นพระสูตรหนึ่งในพระสุตตันตปิฎก หมวดทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค ว่าด้วยทิศ 6 คือ บุคคล 6 ประเภทที่มีควารมสัมพันธ์ต่อบุคคล ๆ หนึ่ง และวิธีการปฏิบัติต่อบุคคลเหล่านั้น ว่าด้วยมิตรแท้และมิตรเทียม และยังว่าด้วยกรรมกิเลส 4 อบายมุข 6 และการไม่ทำความชั่วโดยฐานะ 4 รวมทั้งหมด 14 ประการ โดยผู้ที่ปราศจากความชั่ว 14 ประการ ถือเป็นผู้ปกปิดทิศ 6 ชื่อว่าปฏิบัติเพื่อชัยชนะในโลกทั้งสอง คือ โลกนี้และโลกหน้า  เมื่อตายไปก็จะเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์
อรรถกถาสิงคาลกสูตรในสุมังคลวิลาสินี กล่าวไว้ว่า "กรรมใดที่คฤหัสถ์ควรทำอย่างใดอย่างหนึ่ง กรรมนั้นอันพระผู้มีพระภาคเจ้ามิได้ตรัสไว้ ย่อมไม่มี พระสูตรนี้ ชื่อว่าคิหิวินัย เพราะฉะนั้น เมื่อฟังพระสูตรนี้แล้วปฏิบัติตามที่ได้สอนไว้ ความเจริญเท่านั้นเป็นอันหวังได้ ไม่มีความเสื่อมฉะนี้"
ฝ่ายปราชญ์ด้านพุทธศาสนา แสดงความเห็นว่า "พระสูตรนี้ชาวยุโรปเลื่อมใสกันมากว่าจะแก้ปัญหาสังคมได้ เพราะเสนอหลักทิศ 6 อันแสดงว่าบุคคลทุกประเภทในสังคมควรปฏิบัติต่อกันในทางที่ดีงาม ไม่มีการกดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลงไป"
ที่มา

พระโคตมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ ณ พระนครราชคฤห์ คราวที่ทรงประทับ ณ วัดเวฬุวันมหาวิหาร ในวันหนึ่ง "เวลาเช้า พระผู้มีพระภาคทรงครองอันตรวาสกแล้วทรงถือบาตรและจีวรเสด็จเข้าไปบิณฑบาตยังกรุงราชคฤห์ ได้ทอดพระเนตรเห็นสิงคาลกคฤหบดีบุตร ซึ่งลุกขึ้นแต่เช้า ออกจากกรุงราชคฤห์ มีผ้าชุ่ม มีผมเปียกประคองอัญชลี นอบน้อมทิศทั้งหลาย คือ ทิศเบื้องหน้า ทิศเบื้องขวา ทิศเบื้องหลัง ทิศเบื้องซ้าย ทิศเบื้องล่าง ทิศเบื้องบน" พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงถามว่า สิงคาลกคฤหบดีบุตรกำลังทำอะไร สิงคาลกคฤหบดีบุตรตอบว่ากำลังไหว้ทิศทั้ง 6 คามคำสั่งเสียของบิดา
เหตุที่สิงคาลกคฤหบดีบุตรออกมาไหว้ทิศทั้ง 6 นั้นสืบเนื่องจากบิดาและมารดาของสิงคาลกคฤหบดีบุตรล้วนแต่ศรัทธาในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และยังเป็นโสดาบัน (มารดาต่อมาได้ออกบวชเป็นภิกษุณี บรรลุอรหันต์ คือพระสิงคาลมาตาเถรี) แต่บุตรของคหบดีไม่ศรัทธาในพระพุทธองค์ เมื่อครั้นคหบดีจะสิ้นใจจึงเกิดความคิดว่า "เราจักให้โอวาทแก่บุตรอย่างนี้ว่า นี่แน่ลูก ลูกจงนอบน้อมทิศทั้งหลาย เขาไม่รู้ความหมาย จักนอบน้อมทิศทั้งหลาย ลำดับนั้น พระศาสดาหรือพระสาวกทั้งหลายเห็นเขาแล้ว จักถามว่า เธอทำอะไร แต่นั้น เขาก็จักกล่าวว่า บิดาของข้าพเจ้าสอนไว้ว่า เจ้าจงกระทำการนอบน้อมทิศทั้งหลาย ลำดับนั้น พระศาสดาหรือพระสาวกทั้งหลาย จักแสดงธรรมแก่เขาว่า บิดาของเธอจักไม่ให้เธอนอบน้อมทิศทั้งหลายเหล่านั้น แต่จักให้เธอนอบน้อมทิศเหล่านี้ เขารู้คุณในพระพุทธศาสนาแล้วจักทำบุญดังนี้" ครั้นแล้วคบบดีจึงบอกบุตรให้กระทำเช่นนั้น แล้วก็สิ้นชีพไป ส่วนผู้บุตรก็ปฏิบัติตามที่บิดาสั่งเสีย กระทั่งพระพุทธองค์ทรงมาพบเห็น แล้วทรงไต่ถาม ซึ่งสิงคาลกคฤหบดีบุตรตอบพระองค์ว่า ไหว้ทิศทั้ง 6 เพราะบิดาสั่งเสียไว้
เนื้อหา

สมเด็จพระสัมมาสมัพุทธเจ้าทรงสอนสิงคาลกคฤหบดีบุตรว่า ในอริยวินัยไม่พึงไหว้ทิศแบบนี้ เมื่อเขากราบทูลถามว่า พึงไหว้อย่างไร จึงตรัสว่า "อริยสาวกละกรรมกิเลสทั้ง 4 ได้แล้ว ไม่ทำบาปกรรมโดยฐานะ 4 และไม่เสพทางเสื่อมแห่งโภคะ 6 อริยสาวกนั้นเป็นผู้ปราศจากกรรมอันลามก 14 อย่างนี้แล้ว ย่อมเป็นผู้ปกปิดทิศ 6 ย่อมปฏิบัติเพื่อชำนะโลกทั้งสอง และเป็นอันอริยสาวกนั้นปรารภแล้ว ทั้งโลกนี้และโลกหน้าเบื้องหน้าแต่ตายเพราะกายแตก อริยสาวกนั้นย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์"  จากนั้นทรงแสดงธรรมเป็นลำดับโดยให้รายละเอียดเกี่ยวกับข้อธรรมต่าง ๆ ที่ทรงตรัสมา คือ
กรรมกิเลส 4 คือ การกระทำที่เศร้าหมอง มี    4 อย่างที่อริยสาวกละได้ คือ 1. ฆ่าสัตว์ 2. ลักทรัพย์ 3. ประพฤติผิดในกาม 4. พูดปด
ไม่ทำความชั่วโดยฐานะ 4 คือ อริยสาวกไม่ทำกรรมชั่วโดยฐานะ 4 คือ ความลำเอียง เพราะรัก, เพราะชัง, เพราะหลง, เพราะกลัว ทำกรรมชั่ว
อบายมุข 6 คือ อริยะสาวกไม่เสพปากทางแห่งความเสื่อมทรัพย์ 6 อย่าง คือ 1. เป็นนักเลงสุรา 2. เที่ยวกลางคืน 3. เที่ยวการเล่น 4. เล่นการพนัน 5. คบคนชั่วเป็นมิตร 6. เกียจคร้าน ครั้นแล้วทรงแสดงโทษของอบายมุขแต่ละข้อ ข้อละ 6 อย่าง
มิตรเทียม 4 ประเภท คือ 1. มิตรปอกลอก   2. มิตรดีแต่พูด 3. มิตรหัวประจบ 4. มิตรชวนในทางเสียหาย พร้อมทั้งแสดงลักษณะของมิตรเทียมทั้งสี่ประเภทนั้น ประเภทละ 4 ประการ
มิตรแท้ 4 ประเภท คือ 1. มิตรมีอุปการะ   2. มิตรร่วมทุกข์ร่วมสุข 3. มิตรแนะประโยชน์ 4. มิตรอนุเคราะห์ (อนุกัมปกะ) พร้อมทั้งแสดงลักษณะของมิตรแท้ทั้งสี่ประเภทนั้น ประเภทละ 4 ประการ
ทิศ 6 คือ บุคคล 6 ประเภท ตามนิยามของอริยสาวก คือ 1. ทิศเบื้องหน้า ได้แก่ มารดาบิดา 2. ทิศเบื้องขวา ได้แก่ อาจารย์ 3. ทิศเบื้องหลัง ได้แก่ บุตรภรรยา 4. ทิศเบื้องซ้าย ได้แก่ มิตรอำมาตย์ 5. ทิศเบื้องล่าง ได้แก่ ทาส กรรมกร 6. ทิศเบื้องบน ได้แก่ สมณพราหมณ์
เมื่อสิงคาลกคฤหบดีบุตรได้สดับพระธรรมเทศนาก็มีความเข้าใจแจ่มแจ้งในเรื่องทิศทั้ง 6 และการไม่กระทำกรรมชั่ว บังเกิดเลื่อมใสพระธรรมเทศนา แสดงตนเป็นอุบาสกถึงพระรัตนตรัยตลอดชีวิต อีกทั้งยัง "เฉลี่ยทรัพย์ 40 โกฏิ ไว้ในพระพุทธศาสนากระทำกรรมอันเป็นบุญ ได้เป็นผู้มีสวรรค์เป็นที่ไปในเบื้องหน้า"
องค์การบริหารส่วนตำบลกระดังงา

องค์การบริหารส่วนตำบลกระดังงา อาจหมายถึง
องค์การบริหารส่วนตำบลกระดังงา จังหวัดสมุทรสงคราม
องค์การบริหารส่วนตำบลกระดังงา จังหวัดสงขลา
สโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา ในฤดูกาล 2006

| สโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา ในฤดูกาล 2006 |
| --- | --- |

ลีก: ไทยแลนด์ลีก อันดับที่ 5
ระยะเวลา: ภายในปี พ.ศ. 2549
ฤดูกาล
2007 →
การแข่งขันวอลเลย์บอลของสโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา ประจำปี พ.ศ. 2549 หรือ ปี ค.ศ. 2006 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลในระดับสูงสุดของประเทศไทยเป็นครั้งแรก
อันดับการแข่งขัน

| อันดับ | ทีม |
| --- | --- |
5: สโมสรวอลเลย์บอลนครราชสีมา
ผลการแข่งขัน > รางวัลบุคคล

| ด ค กสโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา |
| --- | --- | --- |
 ฤดูกาลปัจจุบัน 
| ฤดูกาล |  2006  2007  2008  2009  2010  2010–11  2011–12  2012–13  2013–14  2014–15  2015–16  2016–17  2017–18  2018–19  2020  2020–21  2021–22  2022–23  2023–24  |  |
| รายการนานาชาติ |  ชิงแชมป์สโมสรเอเชีย  2015   2018   2021   2022  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  สโมสรวอลเลย์บอลหญิงนครราชสีมา  แมวโคราช  จังหวัดนครราชสีมา  |  |
สมเด็จพระวันรัต (จับ ฐิตธมฺโม)

| สมเด็จพระวันรัต (จับ ตธมฺโม) |
| --- | --- |

คำนำหน้าชื่อ: ท่านเจ้าประคุณ
ส่วนบุคคล
เกิด: 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2450 (88 ปี 362 วัน ปี)
มรณภาพ: 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539   โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า กรุงเทพมหานคร
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
การศึกษา: เปรียญธรรม 9 ประโยค
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดโสมนัสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
บรรพชา: มิถุนายน พ.ศ. 2466
อุปสมบท: 2 มิถุนายน พ.ศ. 2469
พรรษา: 70
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดโสมนัสราชวรวิหาร  เจ้าคณะภาค 16-17-18 (ธรรมยุต)
สมเด็จพระวันรัต นามเดิม จับ สุนทรมาศ ฉายา ตธมฺโม เป็นสมเด็จพระราชาคณะฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญในคณะสงฆ์ไทย เช่น เจ้าอาวาสวัดโสมนัสราชวรวิหาร เจ้าคณะภาค 16-17-18 (ธรรมยุต) และกรรมการมหาเถรสมาคม
ประวัติ > กำเนิด

สมเด็จพระวันรัต มีนามเดิมว่า จับ สุนทรมาศ เกิดเมื่อวันพุธ ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 4 ปีมะเมีย ตรงกับวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2450 (นับแบบใหม่) เป็นบุตรคนที่สามของนายผุดและนางร่ม ภูมิลำเนาอยู่ตำบลตะเครียะ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา เมื่อโตขึ้นได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนประชาบาลวัดตะเครียะ (ปัจจุบันคือโรงเรียนเกษตรชลธี) จนจบชั้นประถมศึกษา
ประวัติ > อุปสมบท

เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2466 ขณะอายุได้ 17 ปี ได้บบวชเป็นสามเณรที่วัดตะเครียะ โดยมีพระครูธรรมจักการาม (เทพ ตญาโณ) เจ้าอาวาสวัดประดู่หอม เจ้าคณะจังหวัดพัทลุงในขณะนั้น เป็นพระอุปัชฌาย์ ศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกธรรม จนสอบได้นักธรรมชั้นตรีในปี พ.ศ. 2467 และได้นักธรรมชั้นโทในปีถัดมา
วันพุธที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2469 ได้บวชเป็นพระภิกษุที่วัดศาลาหลวงล่าง โดยมีพระราชเมธี (จู อิสฺสรญาโณ) เจ้าอาวาสวัดมัชฌิมาวาส เจ้าคณะจังหวัดสงขลาในขณะนั้น เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูวิจารณ์ศีลคุณ (แดง ปุปฺผโก) เจ้าอาวาสวัดตะเครียะ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ได้ฉายาว่า ตธมฺโม
พ.ศ. 2471 ได้ย้ายมาอยู่วัดเขมาภิรตาราม แล้วย้ายไปอยู่วัดพระยายัง เพื่อให้สะดวกต่อการเดินทางไปศึกษาที่วัดเทพศิรินทราวาส ศึกษาอยู่ 2 ปี ก็สอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค และสอบได้ต่อเนื่องมาจนกระทั่งปี พ.ศ. 2474 จึงสอบได้นักธรรมชั้นเอกและเปรียญธรรม 5 ประโยค ปีต่อมาพระครูวิจารณ์ธุรกิจ (แต้ม โฆสโก) ได้นำท่านไปฝากอยู่วัดโสมนัสวิหาร ท่านเล่าเรียนต่อมาจนสอบได้เปรียญธรรม 9 ประโยคในปี พ.ศ. 2485
ประวัติ > ศาสนกิจ

วันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2479 ขณะยั้งเป็นพระเปรียญ 7 ประโยค ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นพระคณาจารย์ตรีในทางรจนา หลังจากจบการศึกษาแล้ว ท่านได้รับแต่งตั้งให้ปฏิบัติหน้าที่ต่าง ๆ เช่น กรรมการตรวจประโยคบาลีสนามหลวง กรรมการนักธรรมสนามหลวง เจ้าหน้าที่กองตำรามหามกุฏราชวิทยาลัย
เมื่อตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดโสมนัสราชวรวิหารว่างลง สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ ได้เสด็จมาที่วัดและประกาศแต่งตั้งพระมหาจับเป็นผู้รักษาการแทนในหน้าที่เจ้าอาวาสตั้งแต่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ครั้นถึงวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2491 จึงได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส นอกจากนี้ยังได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะภาค 16-17-18 (ธรรมยุต) ตั้งแต่วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2507 ได้เป็นกรรมการมหาเถรสมาคมตั้งแต่ พ.ศ. 2512 และเป็นกรรมการเถรสมาคมคณะธรรมยุตในปี พ.ศ. 2536 ตามลำดับ
เมื่อสมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ) ผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชในขณะนั้น เดินทางไปปฏิบัติศาสนกิจที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 13-18 เมษายน พ.ศ. 2532 สมเด็จพระวันรัต (จับ ฐิตธมฺโม) ในฐานะสมเด็จพระราชาคณะผู้อาวุโสสูงสุดโดยพรรษาในขณะนั้น จึงเป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชตั้งแต่วันที่ 13 เมษายาน พ.ศ. 2532 จนสมเด็จพระพุฒาจารย์กลับจากปฏิบัติศาสนกิจ
ลำดับสมณศักดิ์

1 มีนาคม พ.ศ. 2489 ตั้งเป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระอมรมุนี
พ.ศ. 2494 เลื่อนเป็นพระราชาคณะชั้นราชในราชทินนามเดิม
พ.ศ. 2496 เลื่อนเป็นพระราชาคณะชั้นเทพในราชทินนามเดิม
5 ธันวาคม พ.ศ. 2500 เลื่อนเป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ พระธรรมวราลังการ วิสุทธิญาณนายก ตรีปิฎกธรรมประสาธน์ ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
5 ธันวาคม พ.ศ. 2510 ได้รับสถาปนาเป็นรองสมเด็จพระราชาคณะที่ พระธรรมปัญญาจารย์ ปริยัติญาณโสภณ วิมลศีลาจารวัตร พุทธปริษัทปสาทกร สุนทรธรรมวินยวาที ตรีปิฎกวิภูสิต ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
5 ธันวาคม พ.ศ. 2520 ได้รับสถาปนาเป็นสมเด็จพระราชาคณะที่ สมเด็จพระวันรัต ปริยัติพิพัฒนพงศ์ วิสุทธิสงฆปริณายก ตรีปิฎกโกศล วิมลคัมภีรญาณสุนทร ธรรมยุตติกคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี อรัณยวาสี
พ.ศ. 2535 รัฐบาลพม่าถวายสมณศักดิ์ อัครมหาบัณฑิต
มรณภาพ

สมเด็จพระวันรัต มรณภาพด้วยโรคหัวใจล้มเหลว เมื่อวันเสาร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 เวลา 06.30 น. ณ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า สิริอายุได้ 88 ปี 362 วัน พรรษา 70 ตั้งศพบำเพ็ญกุศล ณ ศาลาสมเด็จ 80 ปี วัดโสมนัสราชวรวิหาร พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรพระราชทานโกศไม้สิบสองประกอบศพ และรับศพอยู่ในพระบรมราชานุเคราะห์โดยตลอด มีพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมเวลากลางคืน กำหนด 7 คืน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในรัฐอาหรับ

แหล่งมรดกโลก คือสถานที่ที่องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) คัดเลือกเพื่อแสดงว่าสถานที่นั้นมีความสำคัญทางวัฒนธรรมหรือธรรมชาติ รายชื่อด้านล่างคือรายชื่อแหล่งมรดกที่ตั้งอยู่ในรัฐอาหรับ ชื่อทางการเป็นชื่อที่ใช้ในการจดทะเบียนในบัญชีมรดกโลก ชื่อภาษาไทยเป็นชื่อที่แปลชื่อทางการ โดยศูนย์ข้อมูลมรดกโลก กระทรวงวัฒนธรรม ปี คือปีที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
สถิติ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ | จำนวนมรดกโลก | เกณฑ์พิจารณา |
|  โมร็อกโก | 9 แห่ง | วัฒนธรรม 9 แห่ง |
|  ตูนิเซีย | 9 แห่ง | วัฒนธรรม 8 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  ซาอุดีอาระเบีย | 7 แห่ง | วัฒนธรรม 6 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  แอลจีเรีย | 7 แห่ง | วัฒนธรรม 6 แห่ง, ผสม 1 แห่ง |
|  อียิปต์ | 7 แห่ง | วัฒนธรรม 6 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  อิรัก | 6 แห่ง | วัฒนธรรม 5 แห่ง, ผสม 1 แห่ง |
|  จอร์แดน | 6 แห่ง | วัฒนธรรม 5 แห่ง, ผสม 1 แห่ง |
|  ซีเรีย | 6 แห่ง | วัฒนธรรม 6 แห่ง |
|  เลบานอน | 5 แห่ง | วัฒนธรรม 5 แห่ง |
|  โอมาน | 5 แห่ง | วัฒนธรรม 5 แห่ง |
|  ลิเบีย | 5 แห่ง | วัฒนธรรม 5 แห่ง |
|  ปาเลสไตน์ | 4 แห่ง | วัฒนธรรม 4 แห่ง |
|  เยเมน | 4 แห่ง | วัฒนธรรม 3 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  ซูดาน | 3 แห่ง | วัฒนธรรม 2 แห่ง, ธรรมชาติ 1 |
|  บาห์เรน | 3 แห่ง | วัฒนธรรม 3 แห่ง |
|  มอริเตเนีย | 2 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง, ธรรมชาติ 1 |
|  กาตาร์ | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
|  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
| นครเยรูซาเลม | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |

ประเทศคูเวตไม่มีสถานที่ที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
กาตาร์

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกาตาร์
2556/2013 – แหล่งโบราณคดีอัซซุบาเราะฮ์
จอร์แดน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศจอร์แดน
2528/1985 – เปตรา
2528/1985 – กุศ็อยร์อัมเราะฮ์
2547/2004 – อุมมัรเราะศอศ (กาสตรอมเมฟาอา)
2554/2011 – พื้นที่คุ้มครองวาดีรุม
2558/2015 – แหล่งทำพิธีล้างบาป "เบทานีฟากตรงข้ามแม่น้ำจอร์แดน" (อัลมัฆฏ็อส)
2564/2021 – As-Salt - The Place of Tolerance and Urban Hospitality
2567/2024 – อุมมุลญิมาล
ซาอุดีอาระเบีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซาอุดีอาระเบีย
2551/2008 – แหล่งโบราณคดีอัลฮิจญร์ (มะดาอินศอเลียะห์)
2553/2010 – เขตอัฏฏุร็อยฟ์ในอัดดิรอียะฮ์
2557/2014 – เมืองประวัติศาสตร์ญิดดะฮ์ ประตูสู่มักกะฮ์
2558/2015 – ศิลปะหินในแคว้นฮาอิลแห่งซาอุดีอาระเบีย
2561/2018 – Al-Ahsa Oasis, an evolving Cultural Landscape
2564/2021 – พื้นที่วัฒนธรรมฮิมา
2566/2023 – อุรูกบะนีมะอาริฎ
2567/2024 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของพื้นที่โบราณคดีอัลฟาว
ซีเรีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซีเรีย
2522/1979 – นครโบราณดามัสกัส
2523/1980 – นครโบราณบอสรา
2523/1980 – แหล่งแพลไมรา
2529/1986 – นครโบราณอะเลปโป
2549/2006 – ครักเดเชอวาลีเยและก็อลอะฮ์เศาะลาฮุดดีน
2554/2011 – หมู่บ้านโบราณแห่งซีเรียตอนเหนือ
ซูดาน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซูดาน
2546/2003 – เจเบลบาร์คัลและแหล่งในภูมิภาคแนพาตา
2554/2011 – แหล่งโบราณคดีเกาะเมโรอี
2559/2016 – อุทยานแห่งชาติทางทะเลซังกาเนบและอุทยานแห่งชาติทางทะเลอ่าวดุงโกนับ–เกาะมุกกาวาร์
ตูนิเซีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศตูนิเซีย
2522/1979 – อัฒจันทร์โรมันแห่งแอลแจม
2522/1979 – แหล่งโบราณคดีคาร์เทจ
2522/1979 – ย่านเมืองเก่าตูนิส
2523/1980 – อุทยานแห่งชาติอิชเกิล
2528/1985 – เมืองพิวนิกแห่งแกร์กวนและสุสาน
2531/1988 – แกรูอ็อง
2531/1988 – ย่านเมืองเก่าซุส
2540/1997 – ดูกา / ทักกา
2566/2023 – ญิรบะฮ์ : พยานหลักฐานของรูปแบบการตั้งถิ่นฐานในดินแดนเกาะ
บาห์เรน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบาห์เรน
2548/2005 – ก็อลอะฮ์อัลบะห์ร็อยน์ ท่าจอดเรือโบราณและเมืองหลวงของดิลมูน
2555/2012 – การงมหอยมุกพยานหลักฐานของเศรษฐกิจเกาะ
2562/2019 – หลุมฝังศพสมัยดิลมูน
ปาเลสไตน์

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในรัฐปาเลสไตน์
2555/2012 – สถานที่ประสูติของพระเยซู : โบสถ์พระคริสตสมภพและเส้นทางการจาริกแสวงบุญ เบทเลเฮม
2557/2014 – ปาเลสไตน์ : ดินแดนแห่งมะกอกออลิฟและเหล้าองุ่น ภูมิทัศน์วัฒนธรรมทางทิศใต้ของเยรูซาเลม บะตีร
2560/2017 – เมืองเก่าเฮบรอน/อัลคาลิล
2566/2023 – เจริโคโบราณ/ตัลลุสซุลฏอน
2567/2024 – อารามนักบุญฮิลาเรียน/ตัลล์อุมม์อามิร
มอริเตเนีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอริเตเนีย
2532/1989 – อุทยานแห่งชาติบ็องดาร์แก็ง
2539/1996 – กซาร์โบราณแห่งวาดาน, ชิงเกตตี, ตีชิต และวาลาตา
โมร็อกโก

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโมร็อกโก
2524/1981 – ย่านเมืองเก่าแฟ็ส
2528/1985 – ย่านเมืองเก่ามาร์ราคิช
2530/1987 – กซาร์แห่งอายต์-แบน-ฮาดู
2539/1996 – นครประวัติศาสตร์แม็กแน็ส
2540/1997 – แหล่งโบราณคดีโวลูบิลิส
2540/1997 – ย่านเมืองเก่าเตตวน (เดิมเรียกว่า ตีตาวิน)
2544/2001 – ย่านเมืองเก่าแอซาวีรา (มูกาโดร์เดิม)
2548/2004 – นครโปรตุเกสแห่งมาซากัน (แอลฌาดีดา)
2555/2012 – ราบัต เมืองหลวงสมัยใหม่และนครประวัติศาสตร์ : มรดกร่วมกัน
เยเมน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเยเมน
2525/1982 – นครเก่าที่มีป้อมปราการแห่งชิบาม
2529/1986 – นครเก่าซานา
2536/1993 – เมืองประวัติศาสตร์ซะบีด
2551/2008 – กลุ่มเกาะโซโคตรา
เยรูซาเลม

2524/1981 – นครเก่าเยรูซาเลมและกำแพงเมือง (เสนอขึ้นทะเบียนโดยประเทศจอร์แดน)
ลิเบีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลิเบีย
2525/1982 – แหล่งโบราณคดีไซรีนี
2525/1982 – แหล่งโบราณคดีเลปติสแมกนา
2525/1982 – แหล่งโบราณคดีแซบราทา
2528/1985 – แหล่งศิลปะบนหินแห่งตาดราร์ตอากากุส
2529/1986 – เมืองเก่ากาดาแม็ส
เลบานอน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเลบานอน
2527/1984 – อันจาร์
2527/1984 – บาลเบก
2527/1984 – บิบลัส
2527/1984 – ไทร์
2541/1998 – วาดีกอดีชา (หุบเขาศักดิ์สิทธิ์) และป่าซีดาร์ของพระเจ้า (ฮัรช์อัรซัรร็อบ)
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
2554/2011 – แหล่งวัฒนธรรมแห่งอัลอัยน์ (ฮะฟีต, ฮีลี, บิดะอ์บินต์ซะอูด และพื้นที่โอเอซิส)
อิรัก

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอิรัก
2528/1985 – แฮตรา
2546/2003 – อาชูร์ (ก็อลอะฮ์ชัรกียะฮ์)
2550/2007 – นครโบราณคดีซามาร์รา
2557/2014 – ป้อมเอร์บีล
2559/2016 – อะฮ์วารแห่งอิรักตอนใต้ : ที่ปลอดภัยของความหลากหลายทางชีวภาพและภูมิทัศน์ที่เหลืออยู่ของนครเมโสโปเตเมีย
2562/2019 – บาบิโลน
อียิปต์

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอียิปต์
2522/1979 – อะบูมีนา
2522/1979 – ทีบส์โบราณและสุสาน
2522/1979 – เมืองประวัติศาสตร์ไคโร
2522/1979 – เมมฟิสและสุสาน – กลุ่มพีระมิดตั้งแต่กีซาถึงดาห์ชูร์
2522/1979 – โบราณสถานแห่งนิวเบียจากอะบูซิมเบลถึงฟีลี
2545/2002 – พื้นที่นักบุญแคเทอริน
2548/2005 – วาดีอัลฮีตาน (หุบเขาวาฬ)
แอลจีเรีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแอลจีเรีย
2523/1980 – อัลก็อลอะฮ์แห่งเบนีฮัมมาด
2525/1982 – เจมีลา
2525/1982 – หุบเขาอึมซาบ
2525/1982 – ตาซีลีนาแฌร์
2525/1982 – ตีมกาด
2525/1982 – ตีปาซา
2535/1992 – ก็อศบะฮ์แห่งแอลเจียร์
โอมาน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโอมาน
2530/1987 – ป้อมบะฮ์ลาอ์
2531/1988 – แหล่งโบราณคดีบาต, อัลคุฏม์ และอัลอัยน์
2537/1994 – เขตรักษาพันธุ์ออริกซ์อาระเบีย ถูกถอดจากบัญชีมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2550
2543/2000 – ดินแดนแห่งกำยาน
2549/2006 – ระบบชลประทานอัฟลาจญ์แห่งโอมาน
2561/2018 – นครโบราณคาลฮัท
แหล่งข้อมูลอื่น

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  (อังกฤษ) Qatar - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Jordan - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Saudi Arabia - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Syrian Arab Republic - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Bahrain - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Palestine - UNESCO World Heritage Centre |  (อังกฤษ) Yemen - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Lebanon - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) United Arab Emirates - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Iraq - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Oman - UNESCO World Heritage Centre |  |
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลก |
| --- | --- | --- |
| ที่ตั้ง |  ยุโรป ตะวันตก  ตะวันออก  ใต้  เหนือ  อเมริกา เหนือ  กลาง  แคริบเบียน  ใต้  เอเชีย ตะวันตก  ตะวันออก  ตะวันออกเฉียงใต้  ใต้  เหนือและกลาง  รัฐอาหรับ  แอฟริกา  โอเชียเนีย  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  แหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย  อดีตแหล่งมรดกโลก  คณะกรรมการมรดกโลก  |  |
 แหล่งมรดกโลก  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม  ความทรงจำแห่งโลก  ภูมิทัศน์วัฒนธรรม 
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปเอเชีย |
| --- | --- | --- |
| เหนือและกลาง |  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  รัสเซีย  อุซเบกิสถาน  |  |
| ตะวันตก (รวมรัฐอาหรับ) |  กาตาร์  จอร์แดน  จอร์เจีย  ไซปรัส  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ตุรกี  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  โอมาน  |  |
| ตะวันออก |  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน  ญี่ปุ่น  มองโกเลีย  |  |
| ใต้ |  เนปาล  บังกลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  ศรีลังกา  อัฟกานิสถาน  อินเดีย  |  |
| ตะวันออกเฉียงใต้ |  กัมพูชา  ไทย  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย  |  |
 ดูเพิ่ม ยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ แอฟริกา โอเชียเนีย 
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปแอฟริกา |
| --- | --- | --- |
| เหนือ (รวมรัฐอาหรับ) |  ซูดาน  ซูดานใต้  ตูนิเซีย  โปรตุเกส  โมร็อกโก  ลิเบีย  สเปน  อียิปต์  แอลจีเรีย  |  |
| กลาง |  กาบอง  แคเมอรูน  ชาด  เซาตูแมอีปริงซีป  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  แองโกลา  |  |
| ใต้ |  ซิมบับเว  นามิเบีย  บอตสวานา  เลโซโท  สหราชอาณาจักร  เอสวาตินี  แอฟริกาใต้  |  |
| ตะวันออก |  คอโมโรส  เคนยา  จิบูตี  เซเชลส์  แซมเบีย  โซมาเลีย  แทนซาเนีย  บุรุนดี  ฝรั่งเศส  มอริเชียส  มาดากัสการ์  มาลาวี  โมซัมบิก  ยูกันดา  รวันดา  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  |  |
| ตะวันตก (รวมรัฐอาหรับ) |  กานา  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โตโก  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเตเนีย  มาลี  ไลบีเรีย  |  |
 ดูเพิ่ม ยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ เอเชีย โอเชียเนีย 
เปตรา
อัลฮิจญร์
แพลไมรา
เมโรอี
แอลแจม
ดูกา
มาร์ราคิช
อายต์-แบน-ฮาดู
ชิบาม
เยรูซาเลม
แซบราทา
แฮตรา
กีซา
อะบูซิมเบล
ตีมกาด
ป้อมบะฮ์ลาอ์
สำเภา

สำเภาในศตวรรษที่ 13 สมัยราชวงศ์ซ่ง
สำเภา เป็นเรือที่มีท้ายเรือสูงและยื่นออกไป หัวเรือต่ำ มีจุดเด่นที่ใช้ใบแขวนชนิดที่มีพรวนใบ (ก้างใบ) ซึ่งมีลักษณะคล้ายพัดขนาดใหญ่ ใบแขวนแบบจีนนี้มีใช้กับเรือต่าง ๆ หลายชนิดในแถบเอเชียอาคเนย์ แต่บางเรือสำเภาบางลำที่มีการติดเครื่องยนต์จะไม่ใช้ใบ ส่วนเรืออื่น ๆ ใช้ใบแขวนชนิดตั้ง (ขอบล่างของใบข้างหนึ่งผูกยึดกับโคนเสา)