stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจนเนอรัล มอเตอร์ส ประเทศไทย

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทในเครือ
อุตสาหกรรม: ยานยนต์
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2536
เลิกกิจการ: พ.ศ. 2563; 4 ปีก่อน
สาเหตุ: ยุติการผลิตและจำหน่ายรถยนต์
ถัดไป: เกรท วอลล์ มอเตอร์ ประเทศไทย
สำนักงานใหญ่: อำเภอปลวกแดง จังหวัดระยอง กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์ เครื่องยนต์สันดาปภายใน
ผลผลิต: รถยนต์ 1,361,000 คัน และระบบส่งกำลัง 500,000 เครื่อง (รวม ณ เดือนสิงหาคม 2562)
ตราสินค้า: เชฟโรเลต ซ้าบ โฮลเด้น (ส่งออก)
พนักงาน: 1,900 คน (กุมภาพันธ์ 2563)
บริษัทแม่: เจเนรัลมอเตอร์ (100%)
บริษัทในเครือ: บริษัท เจนเนอรัล มอเตอร์ส เพาเวอร์เทรน (ประเทศไทย) จำกัด บริษัท เชฟโรเลต เซลส์ (ประเทศไทย) จำกัด
เว็บไซต์: chevrolet.co.th
บริษัท เจนเนอรัล มอเตอร์ส (ประเทศไทย) จำกัด (อังกฤษ: General Motors (Thailand) Limited) เป็นอดีตบริษัทผู้ถือหุ้นหลักของบริษัทในเครือที่ทำหน้าที่ทั้งจำหน่ายและผลิตรถยนต์ของเจเนรัลมอเตอร์ (จีเอ็ม) ในประเทศไทย
บริษัทนี้ได้จดทะเบียนก่อตั้งเป็นบริษัทด้านการขายในปี พ.ศ. 2536 และต่อมาได้เปิดโรงงานผลิตในปี พ.ศ. 2543 ในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด จีเอ็ม ประเทศไทย สามารถส่งออกรถยนต์ไปยังแทบทุกภูมิภาคของโลก รวมถึงอเมริกาใต้ อเมริกากลาง ยุโรป แอฟริกา ตะวันออกกลาง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ออสเตรเลีย และญี่ปุ่น
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เจเนรัลมอเตอร์ได้ประกาศยุติการดำเนินธุรกิจในประเทศไทย และโรงงานที่จังหวัดระยองได้ถูกบริษัท เกรท วอลล์ มอเตอร์ เข้าซื้อกิจการไปภายในปลายปี พ.ศ. 2563 ถึงแม้จะยุติการผลิต แต่บริษัทยังคงให้การสนับสนุนลูกค้าเชฟโรเลตที่มีอยู่เดิมด้วยบริการหลังการขาย การรับประกัน และการดูแลรักษาอย่างต่อเนื่อง
ผลิตภัณฑ์ > ผลิตโดย เจนเนอรัล มอเตอร์ส (ประเทศไทย)

เชฟโรเลต โคโลราโด (2547–2563)
เชฟโรเลต เทรลเบลเซอร์ (2555–2563)
เชฟโรเลต แคปติวา (2550–2561)
เชฟโรเลต ครูซ (2553–2560)
เชฟโรเลต โซนิค (2555–2558)
เชฟโรเลต อาวีโอ (2549–2555)
เชฟโรเลต ออพตร้า (2546–2553)
เชฟโรเลต ซาฟิร่า (2543–2550)
ซูบารุ ทราวิค (2544–2547)
อัลฟ่า โรมีโอ 156 (2545–2547)
ผลิตภัณฑ์ > ไม่ได้ผลิตโดย เจนเนอรัล มอเตอร์ส (ประเทศไทย)

โอเปิล โอเมก้า B1 (2537–2542)
โอเปิล แอสตร้า (2536–2541)
โอเปิล คอร์ซา สวิง (2536–2543)
โอเปิล คอร์ซ่า เซล (2536–2543)
ผลิตภัณฑ์ > นำเข้า

เชฟโรเลต แคปติวา (2562–2563, นำเข้าจาก เอสจีเอ็มดับเบิลยู อินโดนีเซีย)
เชฟโรเลต สปิน (2556–2558, นำเข้าจาก เจเนรัลมอเตอร์ อินโดนีเซีย)
เชฟโรเลต ลูมินา (2546–2548, นำเข้า โฮลเดน ออสเตรเลีย)
โอเปิล เวคตร้า A (2536–2539, นำเข้าจาก โอเปิล)
โฮลเดน คามิรา (2530–2532, นำเข้าจาก โฮลเดน ออสเตรเลีย)
โฮลเดน คอมโมดอร์ (VK) (2527–2529, นำเข้าจาก โฮลเดน ออสเตรเลีย)
โฮลเดน คาเลส์ (VP) (2535–2541, นำเข้าจาก โฮลเดน ออสเตรเลีย)
โอเปิล เรคอร์ด E2 (2525–2529), นำเข้าจาก โอเปิล)
ยอดขายในประเทศ

| ปี | ยอดขาย | อันดับ |
| --- | --- | --- |
| 2548 | 33,939 | 6 |
| 2554 | 31,503 |  |
| 2557 | 25,799 | 8 |
| 2558 | 17,456 | 9 |
| 2559 | 14,931 | 9 |
| 2560 | 18,771 | 9 |
| 2561 | 20,313 | 10 |
| 2562 | 15,161 | 10 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (archived, 6 Apr 2010)
Chevrolet Thailand
ตลอดระยะเวลาดำเนินกิจการ จีเอ็ม ประเทศไทย ได้ผลิตเชฟโรเลต โคโลราโด จำนวน 934,758 คัน
เจมส์ บัตเลอร์ เอิร์ลแห่งออร์มอนด์ที่ 5

| เจมส์ บัตเลอร์ เอิร์ลแห่งออร์มอนด์ที่ 5 |
| --- | --- |
เกิด: 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1420 
อสัญกรรม: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1461 
บรรดาศักดิ์: ผู้สนับสนุนฝ่ายแลงคาสเตอร์
คู่สมรส: เอวิซ สตาฟฟอร์ด เอเลเนอร์ โบฟอร์ท
ขุนนางอังกฤษ - กษัตริย์อังกฤษ - ชาวอังกฤษ
เจมส์ บัตเลอร์ เอิร์ลแห่งออร์มอนด์ที่ 5 (อังกฤษ: James Butler, 5th Earl of Ormond) (24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1420 - 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1461) เป็นขุนนางชาวอังกฤษผู้มีบทบาทในสงครามดอกกุหลาบผู้สนับสนุนฝ่ายแลงคาสเตอร์ เจมส์เป็นบุตรของเจมส์ บัตเลอร์ เอิร์ลแห่งออร์มอนด์ที่ 4 และโจน บัตเลอร์ เคานเทสแห่งออร์มอนด์ เจมส์ถูกประหารชีวิตโดยการตัดคอที่นิวคาสเซิลหลังจากที่พ่ายแพ้ต่อฝ่ายยอร์คในยุทธการโทว์ทัน
ดูเพิ่ม

สงครามดอกกุหลาบ
ราชวงศ์แลงคาสเตอร์
ราชวงศ์ยอร์ค
เจมส์ จอร์จ เฟรเซอร์

| เจมส์ จอร์จ เฟรเซอร์ |
| --- | --- |

เกิด: 1 มกราคม ค.ศ. 1854(1854-01-01) กลาสโกว์, สกอตแลนด์, สหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1941(1941-05-07) (87 ปี) เคมบริดจ์, อังกฤษ, สหราชอาณาจักร
สัญชาติ: สกอตแลนด์
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยกลาสโกว์
มีชื่อเสียงจาก: การศึกษาปรัมปราวิทยาและศาสนาเปรียบเทียบ
รางวัล: ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: มานุษยวิทยาสังคม
 
เซอร์ เจมส์ จอร์จ เฟรเซอร์ (อังกฤษ: James George Frazer; 1 มกราคม ค.ศ. 1854 – 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1941) เป็นนักมานุษยวิทยาสังคมชาวสกอตแลนด์ เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งวิชามานุษยวิทยา และริเริ่มการศึกษาปรัมปราวิทยาและศาสนาเปรียบเทียบ
ประวัติ

เจมส์ จอร์จ เฟรเซอร์ เกิดที่เมืองกลาสโกว์ เมื่อ ค.ศ. 1854 เป็นบุตรคนโตในบรรดาสี่คนของแดเนียล เอฟ. เฟรเซอร์ เภสัชกร และแคเทอรีน เฟรเซอร์ ผู้สืบเชื้อสายมาจากทูตคนแรกที่เดินทางไปเจริญสัมพันธไมตรีกับทิเบต เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ เมื่อ ค.ศ. 1869 ห้าปีต่อมา เฟรเซอร์ก็เรียนต่อที่วิทยาลัยทรินิที้ ในเคมบริดจ์ ในสาขาวิชาศิลปะคลาสสิก หลังจากเรียนจบ เขาได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านมานุษยวิทยาสังคมที่ลิเวอร์พูล แต่ต่อมาก็ลาออกกลับมาอยู่ที่เคมบริดจ์จนกระทั่งเสียชีวิต
เฟรเซอร์มีผลงานที่เป็นที่รู้จักคือหนังสือ The Golden Bough (คาคบทองคำ) ซึ่งมีแนวคิดสำคัญถึงวิวัฒนาการสามขั้นของเวทมนตร์, ศาสนา และวิทยาศาสตร์ในสังคมมนุษย์ โดยขั้นแรก มนุษย์พยายามจะเอาชนะธรรมชาติโดยใช้ไสยศาสตร์ เวทมนตร์ พ่อมด หรือหมอผี โดยจะใช้วิธีการเซ่นสรวงบูชา การเต้นรำขับร้อง และการทำนาย, ขั้นที่สอง มนุษย์มีศาสนาจึงเกิดพวกนักบวชขึ้นมา ใช้วิธีการสวดมนต์ อ้อนวอน และทำพิธีกรรมต่าง ๆ เพื่อให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่นับถือเกิดความพอใจและขั้นสุดท้าย มนุษย์มีความเจริญในทางวิทยาศาสตร์ การอธิบายสิ่งต่าง ๆ โดยอาศัยหลักของเหตุผลจึงเกิดขึ้นอย่างกว้างขวาง ถึงแม้แนวคิดนี้จะมีนักวิชาการหลายท่านไม่เห็นด้วย แต่แนวคิดของเฟรเซอร์ก็มีส่วนสำคัญในการตีความ "ความเชื่อในเทวราชย์" (divine kingship) ซึ่งเป็นผลมาจากการสร้างความเชื่อและพิธีกรรมโบราณขึ้นมาใหม่ และก่อให้เกิดความคิดชาตินิยม ซึ่งสร้างความเข้มแข็งให้กับอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ และแสดงให้เห็นความพยายามในการต่อสู้เพื่ออิสรภาพทางการเมือง
เฟรเซอร์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอัศวินในปี ค.ศ. 1914 เขาเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1941 ขณะมีอายุได้ 87 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจมส์ จอร์จ เฟรเซอร์
เจมส์ จูล

| เจมส์ จูล |
| --- | --- |
เกิด: 24 ธันวาคม พ.ศ. 2361 อังกฤษ
เสียชีวิต: 11 ตุลาคม พ.ศ. 2432 อังกฤษ
สัญชาติ: ชาวอังกฤษ
อาชีพ: นักฟิสิกส์
มีชื่อเสียงจาก: ได้ถูกตั้งชื่อเป็นหน่วยพลังงานในระบบหน่วยเอสไอ
เจมส์ เพรสคอต จูล (อังกฤษ: James Prescott Joule) นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ เป็นผู้ค้นพบธรรมชาติของความร้อนและความสัมพันธ์กับพลังงานกล ซึ่งก่อให้เกิดหลักการอนุรักษ์พลังงาน ซึ่งนั่นก็คืออุณหพลศาสตร์ และเขายังได้ค้นพบความสัมพันธ์ของความต้านทานไฟฟ้าและความร้อนที่ปล่อยออกมา ซึ่งนั้นคือ กฎของจูล ต่อมาชื่อของเขาได้ถูกตั้งให้เป็นชื่อหน่วยของงานและพลังงาน ในระบบหน่วยเอสไอ
ประวัติชีวิต

เจมส์ จูล เกิดที่เมืองแซลฟอร์ด ใกล้กับเมืองแมนเชสเตอร์ พ่อชื่อ เบนจามิน จูล ซึ่งร่ำรวยจากธุรกิจผลิตสุรา เจมส์ จูล ได้เรียนหนังสือที่บ้าน อายุ 16 ปี ได้ไปศึกษากับจอห์น ดาลตันในวิชาคณิตศาสตร์และเรขาคณิต แต่ศึกษาได้เพียงสองปี ดาลตันก็เจ็บป่วยจนต้องเลิกสอน จูลสนใจในวิชาไฟฟ้ามาก
ต่อมาเขาต้องรับช่วงกิจการของพ่อ แต่กิจการถูกขายไปเมื่อ พ.ศ. 2377
เจมส์ จูล ถึงแก่กรรม เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2432 อายุได้  71 ปี
ผลงาน

เมื่อ พ.ศ. 2390 จูลได้ทดลองเอาค้อนทุบปลายท่อนเหล็กแล้วลองจับดู จะรู้สึกว่าร้อน ทั้งนี้เป็นเพราะการเปลี่ยนรูปพลังงานจากพลังงานกลของแขนไปเป็นพลังงานความร้อนและพลังงานรูปอื่นๆ  ซึ่งเขาได้ทดลองหลายครั้งจนค้นพบว่า สมมูลกลของความร้อน คือปริมาณงานที่สิ้นเปลืองไปในการทำให้เกิดความร้อน 1 หน่วยพอดี
เจมส์ มาร์สเตอร์ส

| เจมส์ มาร์สเตอร์ส |
| --- | --- |
มาร์สเตอร์สที่งาน 2016 Paradise City Comic Con
เกิด: เจมส์ เวสลีย์ มาร์สเตอร์ส  (1962-08-20) สิงหาคม 20, 1962 (62 ปี) Greenville, รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
การศึกษา: Allan Hancock College Juilliard School
อาชีพ:  นักแสดง  นักดนตรี  นักเขียนหนังสือการ์ตูย 
ปีปฏิบัติงาน: 1987–ปัจจุบัน
คู่สมรส:   Liane Davidson (สมรส 1989; หย่า 1997)  Patricia Jasmin Rahman (สมรส 2011; แยก 2021) 
บุตร: 1 คน
เจมส์ เวสลีย์ มาร์สเตอร์ส (อังกฤษ: James Wesley Marsters; เกิด 20 สิงหาคม พ.ศ. 2505) เป็นนักแสดง, นักดนตรี และนักเขียนหนังสือการ์ตูนชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงจากการรับบท สไปค์แวมไพร์สชาวอังกฤษในซีรีส์ช่องเดอะดับเบิลยูบีเรื่อง มือใหม่ปราบผี และภาคแยกออกมาเรื่อง แองเจิล ตั้งแต่นั้นมาเขาได้รับบทเป็น เบรนนิแอค ตัวร้ายในซีรีส์เรื่องสมอลล์วิลล์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากซูเปอร์แมน, รับบทกัปตันจอห์นฮาร์ทในเรื่อง ทอร์ชวูด และผู้ก่อการร้ายบาร์นาบัสในซ๊รีส์ช่องSyfy'sเรื่อง คาปริกา เขารับบทสนับสนุนในภาพยนตร์เรื่อง ป.ล.ผมจะรักคุณตลอดไป, แสดงเป็นวิกเตอร์ เฮสส์ในการรีบูตเรื่องมือปราบฮาวาย และแสดงเป็นวิกเตอร์ สไตน์ในซีรีส์ของมาร์เวลเรื่อง รันอเวย์ส
เจฟฟ์ เฟเนค

| เจฟฟ์ เฟเนค |
| --- | --- |
เกิด: เจฟฟ์ เฟเนค 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 (60 ปี)
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.โอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- |
|  |  ลอสแอนเจลิส 1984  | แบนตัมเวท |
เจฟฟ์ เฟเนค (อังกฤษ: Jeff Fenech; เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 ที่เมืองซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย) นักมวยสากลอาชีพและสากลสมัครเล่นชาวออสเตรเลีย  เป็นนักมวยที่ชกในสไตล์ไฟเตอร์ เดินหน้าบุกเข้าแลกหมัดตลอด เป็นแชมป์โลก 3 รุ่นคนแรกของออสเตรเลีย ปัจจุบันมีค่ายมวยเป็นของตนเองที่ออสเตรเลียบ้านเกิด
ประวัติ

เฟเนค เคยชกมวยสากลสมัครเล่นมาก่อน และประสบความสำเร็จได้เหรียญทองแดงจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ที่ลอสแอนเจลิส ในปี พ.ศ. 2527 และจากนั้นก็หันมาชกมวยสากลอาชีพ เพียง 7 ครั้งเท่านั้น เฟเนคก็สามารถคว้าแชมป์โลกรุ่นแรกมาได้โดยชนะน็อกยก 9 ซาโตชิ ชิงงากิ นักมวยชาวญี่ปุ่น ของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF)ในรุ่นแบนตัมเวท ได้ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2528 และเฟเนคก็ป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ 3 ครั้ง ก่อนจะสละตำแหน่งเพื่อขึ้นไปชกในรุ่นที่ใหญ่กว่า โดยเอาชนะทีเคโอยก 4 สามารถ พยัคฆ์อรุณ ไปได้เมื่อปี พ.ศ. 2530 ได้แชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท
เจฟฟ์ เฟเนค ชกป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ 2 ครั้ง จึงสละตำแหน่งเนื่องจากควบคุมน้ำหนักตัวไม่ไหวในปลายปีนั่นเอง และปีต่อมา ก็สามารถคว้าแชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นเฟเธอร์เวท ไปได้เป็นรุ่นที่ 3 ในการชิงแชมป์ที่ว่าง โดยชนะน็อก บิกตอร์ กาเยฮัส นักมวยชาวปวยร์โตรีโก ในยกที่ 10 และป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้ไว้ได้ 4 ครั้ง ก่อนจะหยุดชกชั่วคราวเนื่องจากพักรักษาอาการบาดเจ็บที่ข้อมือ ทำให้ต้องสละแชมป์โลกไปโดยปริยาย
จากนั้นในปี พ.ศ. 2534 เฟเนคกลับมาชกอีกแค่ครั้งเดียว ก็ขึ้นชิงแชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท กับ อซูม่าห์ เนลสัน นักมวยชาวกานา แต่ครั้งนี้เฟเนคไม่ประสบความสำเร็จ โดยผลออกมาทั้งคู่เสมอกัน ไปแบบที่เฟเนคน่าจะเป็นฝ่ายชนะ ทั้งคู่จึงชกอีกครั้งในอีก 9 เดือนต่อมา ที่เมลเบิร์น ถิ่นของเฟเนคเอง แต่คราวนี้เฟเนคกลับเป็นฝ่ายแพ้น็อกเนลสันไปในยกที่ 8 จากนั้นเฟเนคก็หยุดชกไปนานถึง 15 เดือน ก่อนที่จะกลับมาชกอีกครั้งกับ คัลวิน โกรฟ อดีตแชมป์โลกในรุ่นเฟเธอร์เวท ชาวอเมริกัน ผลการชกออกมาปรากฏว่า เฟเนคเป็นฝ่ายแพ้น็อกโกรฟไปในยกที่ 7 แบบที่เฟเนคสลบไปนานหลายนาทีคาเวทีก่อนที่จะฟื้น และจากนั้น เฟเนคก็ประกาศแขวนนวมไป
อีก 2 ปี ต่อมา เจฟฟ์ เฟเนค ก็กลับมาชกมวยใหม่ โดยชกอีก 2 ครั้ง และขึ้นชิงแชมป์โลกในรุ่นไลท์เวท ของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) กับ ฟิลลิป ฮอลิเดย์ นักมวยชาวแอฟริกาใต้ และเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปเพียงยก 2 เท่านั้น และเป็นการชกมวยครั้งสุดท้ายของเฟเนค
เกียรติประวัติ

แชมป์ออสเตรเลียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (พ.ศ. 2527)
แชมป์แปซิฟิกใต้และทะเลใต้รุ่นแบนตัมเวท (พ.ศ. 2528)
แชมป์โลก IBF รุ่นแบนตัมเวท
ชิง 26 เมษายน พ.ศ. 2528 ชนะน็อค ซาโตชิ ชิงงากิ ยก 9 ที่ ออสเตรเลีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 23 สิงหาคม พ.ศ. 2528 ชนะน็อค ซาโตชิ ชิงงากิ ยก 4 ที่ ออสเตรเลีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 2 ธันวาคม พ.ศ. 2528 ชนะคะแนน เจโรม คอฟฟี ที่ ออสเตรเลีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 ชนะน็อค สตีฟ แมคคลอรี ยก 14 ที่ ออสเตรเลีย
สละแชมป์
แชมป์ออสเตรเลียรุ่นเฟเธอร์เวท (พ.ศ. 2530)
แชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท
ชิง 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 ชนะทีเคโอ สามารถ พยัคฆ์อรุณ ยก 4 ที่ อสเตรเลีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1,10 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 ชนะน็อค เกรก ริชาร์ดสัน ยก 5 ที่ออสเตรเลีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 16 ตุลาคม พ.ศ. 2530 ชนะน็อค คาร์ลอส ซาราเต้ ยก 4 ที่ออสเตรเลีย
สละแชมป์
แชมป์โลก WBC รุ่นเฟเธอร์เวท
ชิง 12 สิงหาคม พ.ศ. 2531 ชนะน็อค ไทโรน ดาวเนส ยก 5 ที่ ออสเตรเลีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 ชนะน็อค จอร์กี นาวาร์โร ยก 5 ที่ ออสเตรเลีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 8 เมษายน พ.ศ. 2532 ชนะคะแนน มาร์กอส วีญาซานา ที่ ออสเตรเลีย
สละแชมป์
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท เมื่อ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2534 เสมอกับ อาซูม่าห์ เนลสัน ที่ สหรัฐ
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท เมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2535 แพ้น็อค อาซูม่าห์ เนลสัน ยก 8 ที่ ออสเตรเลีย
ชิงแชมป์โลก IBF รุ่นไลท์เวท เมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 แพ้น็อค ฟิลิป ฮอลิเดย์ ยก 2 ที่ ออสเตรเลีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เทปการชกของเจฟฟ์ เฟเนค
เว็บไซต์ค่ายมวยของเจฟฟ์ เฟเนค เก็บถาวร 2011-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เจมส์ บูชานัน ดุ๊ก

| เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก James Buchanan Duke |
| --- | --- |

เกิด: 23 ธันวาคม ค.ศ. 1856(1856-12-23) เมืองเดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา
เสียชีวิต: 10 ตุลาคม ค.ศ. 1925(1925-10-10) (68 ปี) นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก
สุสาน: มหาวิทยาลัยดุ๊ก
บุตร: ดอริส ดุ๊ก
บิดามารดา: วอชิงตัน ดุ๊ก
เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก (อังกฤษ: James Buchanan Duke)  (23 ธันวาคม ค.ศ. 1856 – 10 ตุลาคม 1925) เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกันและเป็นผู้ใจบุญผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยดุ๊ก ในปีค.ศ. 1890 ดุ๊กเป็นประธานบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี (American Tobacco Company) ซึ่งควบคุมตลาดผูกขาด ผู้ผลติ มีอำนาจในการกำหนดราคาแต่เพียงผู้เดียวจนกระทั่งในปีค.ศ. 1911 โดนกฎหมายต่อต้านการผูกขาด (Antitrust Law)  บังคับให้แบ่งบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี ออกเป็นบริษัทเล็กๆ จำนวนหลายบริษัทเพื่อวัตถุประสงค์ในการจัดสรรทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ อันนำไปสู่สวัสดิการสูงสุดของสังคม โดยควบคุมมิให้หน่วยผลิตใช้อำนาจเหนือตลาดอย่างไม่เหมาะสม หรือเจรจาเพื่อจัดทำความตกลงซึ่งเป็นการจำกัดการแข่งขันที่จะสร้างผลเสียต่อสวัสดิการทางเศรษฐกิจ อย่างไรก็ตามเมื่อดุ๊กร่ำรวยอย่างมหาศาลเขาตัดสินใจสร้างมูลนิธิ The Duke Endowment ขึ้นเพื่อช่วยเหลือสังคม
ประวัติ

เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก เกิดเมื่อวันที่  23 ธันวาคม ค.ศ. 1856 ที่ไร่นาเล็กๆแห่งหนึ่งไกล้กับเมืองเดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา ในปีที่ดุ๊กเกิดเป็นช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกัน ไร่นาของครอบครัวเขาจึงถูกทหารฝั่งเหนือหรือสหรัฐอเมริกา (Union Army) เผาทำลาย หลังจบสงครามพ่อของเขา วอชิงตัน ดุ๊ก (Washington Duke) ผู้ซึ่งกลับมาจากการเป็นทหารของฝ่ายสมาพันธรัฐอเมริกา (Confederate States of America) ได้ตัดสินใจเริ่มต้นธุรกิจครอบครัวใหม่ด้วยเงินเพียง 50 เซนต์ ครอบครัวดุ๊กได้เริ่มทำธุรกิจขายโทแบคโค(บุหรี่) ในปีค.ศ. 1872 ครอบครัวดุ๊กสามารถขายบุหรี่ได้ถึง 125,000 ปอนด์ต่อปีสร้างความร่ำรวยให้แก่ตระกูลดุ๊กเป็นอย่างมาก
ใน ปี.ค.ศ. 1881 เจมส์ บอนแสค (James Bonsack) สามารถประดิษฐ์เครื่องมวนใบยาด้วยกระดาษอัตโนมัติ บอนแสคได้ผลิตใบยาที่ห่อด้วยกระดาษออกมาอย่างรวดเร็วและมากมาย โดยเรียกผลิตภัณฑ์นี้ว่าซิกาแรต (บุหรี่) แต่ปัญหาเริ่มขึ้นเมื่อบอนแสคไม่ทราบว่าจะเอาบุหรี่ที่ผลิตออกมานี้ไปขายให้ใครจึงตัดสินใจนำเครื่องจักรไปขายต่อให้แก่ เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก ด้วยประสิทธิภาพของเครื่องมวนใบยาอัตโนมัติ ดุ๊ก ได้ตั้งบริษัทผลิตใบยาใหญ่โตขึ้นที่รัฐนิวยอร์ก ใช้วิธีการโฆษณาเจาะตลาดอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะตลาดต่างประเทศ ในเวลา 3 ปีให้หลังดุ๊กก็สามารถควบคุมธุรกิจโทแบคโคไว้ได้ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว
ในปี ค.ศ. 1940 บริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี สามารถควบคุม 90 เปอร์เซ็นของตลาดบุหรี่ในสหรัฐอเมริกาและประมาณ 50 เปอร์เซ็นของตลาดโลก เมื่อบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี มีมูลค่า 500 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ศาลฎีกาแห่งสหรัฐอเมริกาก็บังคับใช้กฎหมายต่อต้านการผูกขาด (Antitrust Law)  และบังคับให้แบ่งบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี ออกเป็นบริษัทเล็กๆ จำนวนหลายบริษัทเพื่อวัตถุประสงค์ในการจัดสรรทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ อันนำไปสู่สวัสดิการสูงสุดของสังคม โดยควบคุมมิให้หน่วยผลิตใช้อำนาจเหนือตลาดอย่างไม่เหมาะสม หรือเจรจาเพื่อจัดทำความตกลงซึ่งเป็นการจำกัดการแข่งขันที่จะสร้างผลเสียต่อสวัสดิการทางเศรษฐกิจ
นอกจากดุ๊กจะเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมหาศาลแล้วขายังเป็นผู้ใจบุญอีกด้วย ดุ๊กบริจาคเงินมหาศาลให้แก่โรงพยบาลและโบสถ์ และในที่สุดจึงตัดสินใจสร้างมูลนิธิ The Duke Endowment ขึ้นเพื่อช่วยเหลือสังคม เงินบริจาคก้อนหนึ่งได้ถูกจัดเก็บไว้เพื่อช่วยเหลือวิทยาลัยไทรนิทีในเมื่องบ้านเกิดของเขา เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ตระกูลดุ๊ก วิลเลียม ฟิวส์ เพรสตัน อาจาร์ใหญ่ของวิทยาลัยไทรนิทีในเวลานั้นได้เปลี่ยนชื่อวิทยาลัยไทรนิทีเป็นมหาวิทยาลัยดุ๊ก
เจมส์ อี. เวบบ์

| เจมส์ เวบบ์ James Webb |
| --- | --- |


ผู้อำนวยการบริหารองค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง 14 กุมภาพันธ์ 1961 – 7 ตุลาคม 1968
ประธานาธิบดี: จอห์น เอฟ. เคนเนดี ลินดอน บี. จอห์นสัน
ก่อนหน้า: T. Keith Glennan
ถัดไป: Thomas O. Paine
รองรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่ง 28 มกราคม 1949 – 29 กุมภาพันธ์ 1952
ประธานาธิบดี: แฮร์รี เอส. ทรูแมน
ก่อนหน้า: Robert A. Lovett
ถัดไป: David Bruce
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: James Edwin Webb 7 ตุลาคม ค.ศ. 1906(1906-10-07) Tally Ho, North Carolina, U.S. (now Stem)
เสียชีวิต: 27 มีนาคม ค.ศ. 1992(1992-03-27) (85 ปี) Washington, D.C., U.S.
พรรคการเมือง: เดโมแครต
การศึกษา: มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา แชเปิลฮิลล์  มหาวิทยาลัยจอร์จวอชิงตัน
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  สหรัฐ
สังกัด:  เหล่านาวิกโยธินสหรัฐ
ประจำการ: 1930–1932 1944–1945
ยศ:  พันโท  [ต้องการอ้างอิง]

เจมส์ เอ็ดวิน เวบบ์ (อังกฤษ: James Edwin Webb) เป็นนายทหารและเจ้าหน้าที่รัฐบาลชาวอเมริกัน เขาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการบริหารคนที่สองขององค์กรนาซาระหว่างปี 1961 ถึง 1968
เวบบ์ได้บริหารนาซาตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นสมัยรัฐบาลประธานาธิบดีเคนเนดีจนถึงสิ้นสุดสมัยรัฐบาลประธานาธิบดีจอห์นสัน ได้ควบคุมปฏิบัติการทางอวกาศหลายรายการ รวมถึงปฏิบัติการส่งมนุษย์ขึ้นไปบนอวกาศครั้งสำคัญๆ ตั้งแต่โครงการเมอร์คิวรี่จนถึงโครงการเจมินี เป็นผู้รับผิดชอบและจัดการเหตุการณ์เพลิงไหม้ยานอพอลโล 1 หลังจากนั้นจึงยุติบทบาท เขาไม่ได้มีส่วนบริหารงานในปฏิบัติการส่วนใหญ่ของโครงการอพอลโลที่นำมนุษย์ไปยังดวงจันทร์
กล้องโทรทัศน์อวกาศรุ่นใหม่ซึ่งมีแผนจะถูกส่งขึ้นไปยังอวกาศในปี ค.ศ. 2018 ได้รับการตั้งชื่อว่ากล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์ เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
เจมส์ อาร์. ชเลซิงเงอร์

| เจมส์ อาร์>  ชเลซิงเงอร์ |
| --- | --- |
James R. Schlesinger


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานสหรัฐ
ดำรงตำแหน่ง 9 สิงหาคม 1977 – 23 สิงหาคม 1979
ประธานาธิบดี: จิมมี คาร์เตอร์
ก่อนหน้า: John F. O'Leary
ถัดไป: Charles Duncan Jr.
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ
ดำรงตำแหน่ง 2 กรกฎาคม 1973 – 19 พฤศจิกายน 1975
ประธานาธิบดี: ริชาร์ด นิกสัน เจอรัลด์ ฟอร์ด
ก่อนหน้า: เอลลิออต ริชาร์ดสัน
ถัดไป: ดอนัลด์ รัมส์เฟลด์
ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลาง
ดำรงตำแหน่ง 2 กุมภาพันธ์ 1973 – 2 กรกฎาคม 1973
ประธานาธิบดี: ริชาร์ด นิกสัน
รอง: Vernon A. Walters
ก่อนหน้า: Richard Helms
ถัดไป: Vernon A. Walters (รักษาการ)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เจมส์ ร็อดนีย์ ชเลซิงเงอร์ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929(1929-02-15) นครนิวยอร์ก สหรัฐ
เสียชีวิต: 27 มีนาคม ค.ศ. 2014(2014-03-27) (85 ปี) บอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์  สหรัฐ
พรรคการเมือง: ริพับลิกัน
คู่สมรส: Rachel Line Mellinger (สมรส 1954; เสียชีวิต 1995)
บุตร: 8 คน
การศึกษา: มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

เจมส์ ร็อดนีย์ ชเลซิงเงอร์ (อังกฤษ: James Rodney Schlesinger) เป็นนักเศรษฐศาสตร์และรัฐกรชาวอเมริกัน ซึ่งดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมคนที่ 12 ระหว่างปี 1973 ถึง 1975 ภายใต้ประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน และเจอรัลด์ ฟอร์ด ก่อนที่เขาจะเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เขาเคยดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการพลังงานปรมาณูระหว่างปี 1971 ถึง 1973 และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลางคนที่ 9 เป็นระยะเวลาไม่นานในปี 1973 ไม่เท่านั้น ชเลซิงเงอร์ยังเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานคนแรกภายใต้ประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ ระหว่างปี 1977 ถึง 1979
ระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เขาคัดค้านการนิรโทษกรรมผู้ต่อต้านร่างกฎหมายและกดดันให้มีการพัฒนาระบบอาวุธนิวเคลียร์ที่ซับซ้อนมากขึ้น นอกจากนี้ เขายังสนับสนุนโครงการอากาศยานรบ A-10 (ต่อมาคือ F-16) จนทำให้เกิดความมั่นใจว่าจะโครงการจะดำเนินจนเสร็จสิ้น
เจมส์ ฮอร์เนอร์

| เจมส์ ฮอร์เนอร์ |
| --- | --- |
ฮอร์เนอร์ ใน ค.ศ. 2010
เกิด: เจมส์ รอย ฮอร์เนอร์ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1953(1953-08-14) ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
เสียชีวิต: 22 มิถุนายน ค.ศ. 2015(2015-06-22) (61 ปี) Los Padres National Forest รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
คู่สมรส: ซารา เนลสัน
บุตร: 2 คน
บิดามารดา: แฮร์รี ฮอร์เนอร์ (บิดา)
ญาติ: คริสโตเฟอร์ ฮอร์เนอร์ (brother)
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เพลงประกอบภาพยนตร์
อาชีพ: Composer วาทยากร ผู้ประพันธ์ โปรดิวเซอร์เพลง นักแต่งเพลง
ช่วงปี: 1978–2015
 นักดนตรี
เจมส์ รอย ฮอร์เนอร์ (อังกฤษ: James Roy Horner; 14 สิงหาคม ค.ศ. 1953 –22 มิถุนายน ค.ศ. 2015) เป็นนักประพันธ์ทำนองเพลง วาทยากร และผู้ประพันธ์เพลงสำหรับออร์เครสตราชาวอเมริกัน มีผลงานดนตรีประกอบภาพยนตร์มากกว่า 100 เรื่อง เป็นที่รู้จักจากการนำดนตรีประสานเข้ากับองค์ประกอบดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ และมักใช้ดนตรีเซลติกเข้ามาด้วย
ผลงานสำคัญแรกของฮอร์เนอร์คือในภาพยนตร์เรื่อง The Lady in Red ปี 1979 แต่ก็ยังไม่ถือเป็นผู้ประพันธ์ดนตรีหลักของภาพยนตร์ จนกระทั่งงานในปี 1982 เรื่อง Star Trek II: The Wrath of Khan ผลงานการทำสกอร์ภาพยนตร์เรื่อง ไททานิค ในปี ค.ศ. 1997 กำกับโดยเจมส์ แคเมรอน ถือเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์แนวออร์เครสตราที่มียอดขายมากที่สุดตลอดกาล เขายังประพันธ์ดนตรีในภาพยนตร์ทำรายได้สูงสุดอันดับหนึ่งตลอดกาลเรื่อง อวตาร ของแคเมรอน
ฮอร์เนอร์เสียชีวิตจากเครื่องบินตกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2015 เขานั่งเครื่องบินชอร์ตทูคาโน โดยเขาเป็นผู้โดยสารคนเดียวบนเครื่อง โดยบินตกที่ป่าลอสแพเดรส ใกล้เมืองเวนทูโคปา รัฐแคลิฟอร์เนีย
เจฟฟรี่ บีลล์

| เจฟฟรี่ บีลล์ |
| --- | --- |

สัญชาติ: อเมริกัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียสเตต นอร์ธริดจ์ มหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตต มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา
อาชีพ: บรรณารักษ์ ที่ มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์
มีชื่อเสียงจาก: การวิจารณ์สำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อ
เว็บไซต์: Scholarly Open Access: scholarlyoa.com
เจฟฟรี่ บีลล์ (อังกฤษ: Jeffrey Beall) เป็นบรรณารักษ์และรองศาสตราจารย์ ที่หอสมุดออราเรีย ณ มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ เขาเป็นผู้วิจารณ์ขบวนการของสำนักพิมพ์แบบเปิด และเป็นที่รู้จักจากบล็อก ของเขาที่ชื่อว่า 	การเข้าถึงวิชาการแบบเสรี (Scholarly Open Access) ซึ่งเฝ้าดู  "สำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อ" ตามชื่อที่เขาตั้งขึ้นมาเอง
การศึกษาและอาชีพ

บีลล์ได้จบปริญญาตรีสาขาภาษาสเปน จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียสเตต นอร์ธริดจ์ (2525) รวมไปถึงศิลปศาสตร์มหาบัณฑิตสาขาภาษาอังกฤษจากมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตต (2530) และวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบรรณารักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา (2533) บีลล์ทำงานให้กองบรรณาธิการของCataloging & Classification Quarterly จนถึงธันวาคม ปี 2555
การวิจารณ์สำนักพิมพ์แบบเปิด

บีลล์ได้กล่าวไว้ว่า "ต้นแบบที่ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริงที่ผมเคยเห็น มีเพียงต้นแบบการจัดพิมพ์แบบดั้งเดิมเท่านั้น" ในเดือนธันวาคม ปี 2556 บีลล์เผยแพร่ข้อคิดเห็นใน ทริบเปิ้ลซี  ซึ่งเป็นวารสารที่เข้าถึงได้แบบเสรี โดยรวบรวมบทวิจารณ์ต่อสำนักพิมพ์แบบเปิดโดยรวมไว้ในข้อคิดเห็นนั้น เค้ามองว่าสำนักพิมพ์แบบเปิดนั้นเป็นเหมือนขบวนการต่อต้านบรรษัทนิยม ซึ่งให้การสนับสนุนเป้าหมายที่จะ "หักล้มสำนักพิมพ์ที่แสวงหากำไร และทำให้สำนักพิมพ์ทางวิชาการเป็นวิสาหกิจเพื่อสังคม"
การวิจารณ์สำนักพิมพ์แบบเปิด > การวิจารณ์ของสำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อ

บีลล์เป็นที่รู้จักจากการสืบสวนของเขาเกี่ยวกับสำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อซึ่งเป็นคำที่เค้าคิดขึ้นเอง เขาได้เผยแพร่บทวิเคราะห์จำนวนหนึ่งเกี่ยวกับสำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อ เช่นที่เกี่ยวกับ Bentham Open ใน The Charleston Advisor เมื่อปี 2552 ทว่าความสนใจของเขาในวารสารเหล่านี้นั้นเริ่มต้นในปี 2551 ตอนที่เขาเริ่มได้คำร้องขอจำนวนมากให้เข้าร่วมกองบรรณาธิการจากวารสารทางวิชาการที่น่าสงสัย เขาได้กล่าวไว้ว่าเขานั้น "เกิดความสนใจทันที เนื่องจากอีเมลส่วนใหญ่นั้นเต็มไปด้วยการใช้ไวยากรณ์แบบผิดๆ" ตั้งแต่ปี 2552 เขาได้เป็นที่รู้จักและได้อัปเดตบัญชีรายชื่อที่เขารวบรวม "สำนักพิมพ์ทางวิชาการแบบเปิด ที่มีแนวโน้ม ความเป็นไปได้ หรือความน่าจะเป็นที่จะทำการล่าเหยื่อ" อย่างต่อเนื่อง บีลล์ได้ทำการประมาณว่าสำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อตีพิมพ์ประมาณ 5-10% ของบทความวิชาการแบบเสรี ทั้งหมด และมีวารสารทางวิชาการอย่างน้อย 25 % ที่เข้าค่ายล่าเหยื่อ
การวิจารณ์สำนักพิมพ์แบบเปิด > การโต้ตอบการวิจารณ์

ฟิลล์ เดวีส์ (Phil Davies) สังเกตว่า "บีลล์ได้กล่าวหาเกือบหนึ่งในห้าว่าเป็น 'สำนักพิมพ์ทางวิชาการแบบเปิด ที่มีแนวโน้ม ความเป็นไปได้ หรือความน่าจะเป็นที่จะทำการล่าเหยื่อ' แบบผิดๆจากลักษณะภายนอกอย่างเดียว" เขายังบอกอีกว่า เจฟฟรี่ บีลล์ ควรพิจารณาการบันทึกบัญชีรายชื่อใหม่โดยรอจนกว่าจะมีหลักฐานจึงค่อยเพิ่มรายชื่อ
การคุกคามทางกฎหมาย

ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2556 สำนักพิมพ์แบบเปิดของ ศูนย์กลางสำหรับวิทยาศาสตร์และการศึกษาประเทศแคนาดาได้ส่งจดหมายหาบีลล์ มีความว่าการที่บีลล์ใส่ชื่อบริษัทของพวกเขาในบัญชีรายชื่อสำนักพิมพ์แบบเปิดที่น่าสงสัยนั้นเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาท จดหมายยังบอกอีกว่าหากบีลล์ไม่ยอมถอนชื่อบริษัทออกจากรายชื่อของเขานั้น เขาจะถูกนำเนินทางตามกฎหมาย
ในเดือนพฤษภาคม ปี 2556 มีรายงานว่า OMICS Publishing Group ซึ่งถูกจัดอยู่ในบัญชีรายชื่อของบีลล์เช่นเดียวกัน ได้ส่งจดหมายเตือนให้บีลล์ และบอกอีกว่าตั้งใจจะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายเป็นจำนวน 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ OMICS ได้ระบุในจดหมายยาวหกหน้าว่าบล็อกของบีลล์นั้น "น่าขบขัน ไม่มีมูล ไม่เข้าเรื่อง" และ "เหมือนการประกาศความไม่เป็นมืออาชีพและความดื้อรั้น" บีลล์ได้บอกว่าจดหมายนั้น "เขียนอย่างชุ่ยๆ และเน้นไปทางขมขู่" เขายังกล่าวอีกว่าเขาคิดว่า "...จดหมายเป็นเหมือนความพยายามที่จะเบนความสนใจจากความเลวทรามของบทปฏิบัติจากบรรณาธิการของ OMICS"