stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อากาศยานไอพ่น

Boeing 747SP ของประเทศบาห์เรน
Lockheed Martin F-22 Raptor
อากาศยานไอพ่น (อังกฤษ: jet aircraft) คือ อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์ไอพ่นเป็นพลังงานขับเคลื่อน การเผาไหม้ของเชื้อเพลิงภายในเครื่องยนต์จะเกิดก๊าซร้อนมาก ซึ่งเมื่อพ่นออกมานั้นจะเกิดแรงดันไปในทิศทางตรงกันข้ามอย่างมหาศาล สามารถผลักดันให้อากาศยานเคลื่อนที่ไปได้อย่างรวดเร็วอากาศในท้องฟ้าระยะสูงจะมีความหนาแน่นน้อยลง แรงปะทะต้านทานก็น้อยลงไปด้วย แต่กำลังดันจากภายในเครื่องยนต์มิได้ลดน้อยลงเลย ดังนั้นอากาศยานไอพ่นจึงบินได้เร็วขึ้นในระยะสูงขึ้นตามลำดับ เพดานบินของอากาศยานไอพ่นจึงสูงกว่าอากาศยานธรรมดา ตามปกติเสียงวิ่งผ่านอากาศด้วยความเร็ว 1250 กิโลเมตร/ชั่วโมง หรือ 1 มัค  (mach) ถ้าเร็วกว่านั้นเป็นสองเท่าหรือสามเท่าของเสียงก็เรียกว่า มัค 2 หรือ มัค 3 ตามลำดับ  เครื่องบินไอพ่นเท่านั้นที่สามารถทำความเร็วได้สูงเช่นนี้ ในขณะที่บินด้วยความเร็วเหนือเสียงเราจะเรียกว่า โซนิค บูม (sonic boom)เป็นเหตุให้บานกระจก ประตูหน้าต่างแตกไปได้ เครื่องบินไอพ่นสมัยเริ่มแรกมิได้ศึกษาเรื่องนี้พอ จึงสร้างไว้ให้มีความแข็งแรงอย่างธรรมดา เมื่อบินเร็วมาก ๆถึงขั้นเจาะข้ามเขตกำแพงเสียง เครื่องบินไอพ่นก็จะเกิดระเบิดพังทลายเป็นชิ้นเล็ก ๆ ตกลงมา มีลักษณะเหมือนปาขวดแก้วให้แตกละเอียดที่กำแพงหิน ดังนั้นเครื่องบินไอพ่นสมัยใหม่ที่มีความเร็วตั้งแต่หนึ่งเท่าของเสียงขึ้นไป จึงต้องมีโครงสร้างเป็นโลหะที่แข็งแรงเป็นพิเศษ ยังมีเครื่องบินอีกประเภทหนึ่ง เป็นเครื่องบินไอพ่นซึ่งสามารถขึ้นและลงตรง ๆ ในทางดิ่งได้ คุณลักษณะอันนี้เกิดจากการใช้เครื่องยนต์ไอพ่นพุ่งลงมาข้างล่าง ต่อเมื่อเครื่องพุ่งขึ้นได้ระยะสูงปลอดภัยแล้ว นักบินจึงบังคับให้ท่อไอพ่นหมุนเพื่อพ่นไอเสียไปข้างหลัง จะได้ผลักให้ตัวเครื่องบินเคลื่อนที่ไปข้างหน้า เครื่องบินไอพ่นแบบนี้ ไม่ต้องมีทางวิ่ง จึงใช้ประโยชน์ได้ดีมากบนเรือบรรทุกเครื่องบินซึ่งมีดาดฟ้าที่คับแคบอยู่แล้ว ข้อเสียเปรียบก็มีอยู่ว่า ยังไม่สามารถสร้างเครื่องบินไอพ่นแบบนี้ให้บินได้นาน ๆ และไกล ๆ เท่าเครื่องบินไอพ่นธรรมดา
ตัวอย่างอากาศยานไอพ่นที่สามารถบินเร็วกว่าเสียง

เอฟ-22
มิก-25
มิก-31
เอฟ-16
มิก-29
เอฟ-15
ซู-47
คองคอร์ด
อาการชอบน้ำปัสสาวะ

อาการชอบน้ำปัสสาวะ (อังกฤษ: urophilia, undinism หรือ urolagnia) เป็นกามวิปริต (อังกฤษ: paraphilia) ประเภทหนึ่งซึ่งเป็นพฤติกรรมของมนุษย์ที่เมื่อได้เห็นหรือได้คิดคำนึงถึงปัสสาวะก็จะเกิดกามารมณ์ คำว่า urolagnia ในภาษาอังกฤษนั้นมีที่มาจากคำประสมในภาษาละติน คือ "ouron" ว่าปัสสาวะ + "lagneia" ว่าหื่นกาม
ผู้มีอาการชอบน้ำปัสสาวะบางทีมักชอบถ่ายปัสสาวะรดบุคคลอื่นหรือชอบที่จะถูกกระทำเยี่ยงนั้น บางคนก็ชอบบริโภคน้ำปัสสาวะซึ่งมีชื่ออาการทางแพทยศาสตร์ว่า "อาการชอบดื่มน้ำปัสสาวะ" (อังกฤษ: Urophagia) กิจกรรมเหล่านี้ในภาษาอังกฤษมักเรียกโดยภาษาปากว่า golden showers, watersports, piss play
ในประเทศนิวซีแลนด์ การเผยแพร่สิ่งใด ๆ เพื่อส่งเสริมหรือสนับสนุนให้เกิดอาการชอบน้ำปัสสาวะไม่ว่ากระทำโดยประการใด เป็นความผิดอาญาที่ระวางโทษจำคุกไม่เกินสิบปี
ลักษณะโดยสังเกต

ปัสสาวะมักพุ่งไปยังผู้อื่น
เสื้อผ้าเปียก : บุคคลนั้นจะถูกกระตุ้นทางเพศโดยการทำให้เสื้อผ้าเปียกหรือสังเกตเห็นผู้อื่นทำเช่นนั้น เพราะเขาจะชอบที่ขาของเขาเปียก(หรือส่วนอื่นๆ ของร่างกาย) เปียกโชกไปด้วยปัสสาวะ ความรู้สึกอบอุ่นที่รู้สึกได้เมื่อปัสสาวะหยดลงบนร่างกายจะให้ความรู้สึกผ่อนคลายและน่าพึงพอใจอย่างมากแก่บุคคลนั้น ในหลายกรณี บุคคลนั้นยังถูกกระตุ้นด้วยการดมกลิ่นส่วนต่างๆ ของร่างกายที่มีกลิ่นปัสสาวะด้วย บางคนถูกปลุกเร้าด้วยการบอกบางคนว่าพวกเขาสูญเสียการควบคุมและทำให้ตัวเองเปียก บางคนชอบใส่เสื้อผ้าบางประเภทเพื่อให้ปัสสาวะ
การแอบดู : การเห็นปัสสาวะอีกคนโดยที่บุคคลนั้นไม่ทราบ ไม่ว่าจะบันทึกเทปวิดีโอด้วยกล้องที่ซ่อนอยู่ หรือซุ่มซ่อนในสถานที่ที่ผู้คนกำลังปัสสาวะหรือมีโอกาสปัสสาวะ
ดูเพิ่ม

อาการชอบดื่มน้ำปัสสาวะ (อังกฤษ: urophagia)
อาการไม่พึงประสงค์จากยา

| อาการไม่พึงประสงค์จากยา (Adverse drug reaction) |
| --- | --- |

ผื่นแพ้ยาเป็นอาการไม่พึงประสงค์จากยาประเภทหนึ่ง
อาการไม่พึงประสงค์จากยา (อังกฤษ: adverse drug reaction, ADR) คือภาวะซึ่งมีผลเสียจากการใช้ยาในขนาดปกติ ในการให้ยาแบบปกติ อาจเกิดหลังการให้ยาเพียงครั้งเดียว หรือเมื่อให้เป็นเวลานาน หรือเมื่อให้พร้อมกับยาอื่น ก็ได้ ภาวะนี้แตกต่างจากผลข้างเคียงของยาตรงที่ผลข้างเคียงของยานั้นไม่จำเป็นจะต้องเป็นผลที่ไม่พึงประสงค์แต่เพียงอย่างเดียว วิชาที่ว่าด้วยการศึกษาเกี่ยวกับอาการไม่พึงประสงค์จากยาเรียกว่า pharmacovigilance
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: T88.7, Y40-Y59 ICD-9-CM: 995.2, E850-E858 MeSH: D004362 DiseasesDB: 295
| ด ค กความเสียหายทางการแพทย์ |
| --- | --- |
มโนทัศน์:  โรคหมอทำ  ทุรเวชปฏิบัติ  ความผิดพลาดทางการแพทย์  ความปลอดภัยของผู้ป่วย  หนี้ทางการแพทย์  บริการสุขภาพที่ไม่จำเป็น  ผลไม่พึงประสงค์  การละเมิดผู้ป่วย 
ข้อกังวลที่เกี่ยวข้อง:  อาการไม่พึงประสงค์จากยา  ปอดอักเสบติดเชื้อในโรงพยาบาล  การติดเชื้อในโรงพยาบาล  ภาวะโลหิตจางซึ่งมีสาเหตุจากแพทย์  การล้างมือ 
ระเบียนและประวัติ:  มลพิษจากยา (รายการเหตุการณ์การปนเปื้อนยา) 
| ด ค กDrug reactions (Y40-Y59, E930-E949) |
| --- | --- |
Adverse drug reaction/ drug eruption: antibiotics: Penicillin drug reaction ·  Sulfonamide hypersensitivity syndrome ·  Urticarial erythema multiforme ·  Adverse effects of fluoroquinolones hormones: Steroid acne ·  Steroid folliculitis chemotherapy: Chemotherapy-induced acral erythema ·  Chemotherapy-induced hyperpigmentation ·  Scleroderma-like reaction to taxanes ·  Hydroxyurea dermopathy ·  Exudative hyponychial dermatitis blood: Anticoagulant-induced skin necrosis ·  Warfarin necrosis ·  Vitamin K reaction ·  Texier's disease anticonvulsant: Anticonvulsant hypersensitivity syndrome water-balance/acid-base: Allopurinol hypersensitivity syndrome pulmonary: Leukotriene receptor antagonist-associated Churg–Strauss syndrome vaccine: Eczema vaccinatum other specified agents: Adverse reaction to biologic agents ·  Adverse reaction to cytokines · Bromoderma ·  Halogenoderma ·  Iododerma ·  Red man syndrome ·  Methotrexate-induced papular eruption unspecified agent: Acute generalized exanthematous pustulosis ·  Bullous drug reaction ·  Drug-induced acne ·  Drug-induced angioedema ·  Drug-related gingival hyperplasia ·  Drug-induced lichenoid reaction ·  Drug-induced lupus erythematosus ·  Drug-induced nail changes ·  Drug-induced pigmentation ·  Drug-induced pseudolymphoma ·  Drug-induced urticaria ·  Fixed drug reaction ·  Stevens–Johnson syndrome ·  Injection site reaction ·  Linear IgA bullous dermatosis ·  Toxic epidermal necrolysis ·  HIV disease-related drug reaction ·  Photosensitive drug reaction ·  Serum sickness-like reaction
อาคารเลขที่ 111 ถนนที่ 57 ตะวันตก

| อาคารเลขที่ 111 ถนนที่ 57 ตะวันตก |
| --- | --- |
ถ่ายเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021
th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เสร็จสมบูรณ์
ประเภท: ที่อยู่อาศัย
ที่ตั้ง: แมนแฮตตัน นิวยอร์ก สหรัฐ
พิกัด: 40°45′54″N 73°58′39″W﻿ / ﻿40.7649°N 73.9775°W﻿ / 40.7649; -73.9775
เริ่มสร้าง: 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 (อาคารที่อยู่อาศัย) มิถุนายน ค.ศ. 1924 (สเตนเวย์ฮอลล์l)
วางยอด: ตุลาคม ค.ศ. 2019 (อาคารที่อยู่อาศัย)
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 2021 (อาคารที่อยู่อาศัย) 27 ตุลาคม ค.ศ. 1925 (สเตนเวย์ฮอลล์)
ปรับปรุง: ค.ศ. 2019–2021 (สเตนเวย์ฮอลล์)
ค่าก่อสร้าง: 2 พันล้านดอลลาร์
ความสูง
ตัวอาคาร: 1,428 ft (435 m)
ปลายยอด: 1,428 ft (435 m)
ชั้นบนสุด: 91
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: โครงข้อแข็งคอนกรีต
จำนวนชั้น: 84 ชั้น
พื้นที่แต่ละชั้น: 572,348 sq ft (53,172.9 m2)
ลิฟต์: 14
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: ชอปอาร์คิเทกตส์ (Steinway Hall conversion; อาคารที่อยู่อาศัย) วอร์เรนแอนด์เวตมอร์ (สเตนเวย์ฮอลล์)
ผู้พัฒนาโครงการ: เจดีเอส ดิเวลอปเมนต์กรูปและพรอเพอร์ตีมาร์เกตส์กรูป
วิศวกรโครงสร้าง: WSP
เว็บไซต์
เว็บไซต์ทางการ


 New York City Landmark
ขึ้นเมื่อ: 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001
เลขอ้างอิง: 2100
Designated entity: ด้านหน้าอาคารสเตนเวย์ฮออล์
 
 New York City Landmark
ขึ้นเมื่อ: 10 กันยายน ค.ศ. 2013
เลขอ้างอิง: 2551
Designated entity: ห้องโถงกลมสเตนเวย์ฮออล์
 
 
 
อ้างอิง

อาคารเลขที่ 111 ถนนที่ 57 ตะวันตก (อังกฤษ: 111 West 57th Street) หรือที่รู้จักในชื่อ สเตนเวย์ทาวเวอร์ (Steinway Tower) เป็นตึกระฟ้าที่พักอาศัยซูเปอร์ทอลในย่านมิดทาวน์แมนแฮตตันของนครนิวยอร์ก พัฒนาโดยเจดีเอส ดิเวลอปเมนต์กรูปและพรอเพอร์ตีมาร์เกตส์กรูป ตั้งอยู่ที่บิลเลียนแนส์โรว์ทางฟากเหนือของถนนที่ 57 ใกล้ซิกซท์อะเวนิว ส่วนหลักของตึกระฟ้าเป็นหอคอยสูง 84 ชั้น 1,428 ฟุต (435 เมตร) ซึ่งออกแบบโดยชอปอาร์คิเทกตส์ และสร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 2010 อาคาร สเตนเวย์บิลดิง (หรือ สเตนเวย์ฮอลล์) ร้านเดิมของสเตนเวย์แอนด์ซันส์ซึ่งมีความสูง 16 ชั้นและได้รับการออกแบบโดยวอร์เรนแอนด์เวตมอร์ในคริสต์ทศวรรษ 1920 ได้รับการเก็บรักษาไว้ที่ฐานของตึกระฟ้านี้
อาชีวอนามัย

ภาพการประเมินและการจัดการความเสี่ยงการสัมผัสซึ่งเกี่ยวข้องกับการคาดคะเน การรับรู้ การประเมิน การควบคุมและยืนยัน
อาชีวอนามัย (อังกฤษ: occupational hygiene หรือ industrial hygiene) เป็นการคาดคะเน การรับรู้ การประเมิน การควบคุมและป้องกันภัยจากงานซึ่งอาจส่งผลให้เกิดการบาดเจ็บ การเจ็บป่วย หรือมีผลกระทบต่อความเป็นอยู่ดีของคนงาน ภัยหรือสิ่งเร้าความเครียดเหล่านี้มักแบ่งเป็นทางชีววิทยา เคมี กายภาพ การยศาสตร์และจิตสังคม ความเสี่ยงของผลต่อสุขภาพจากสิ่งเร้าความเครียดหนึ่ง ๆ เป็นฟังก์ชันของภัยคูณด้วยการสัมผัสของปัจเจกหรือกลุ่ม สำหรับสารเคมี สามารถเข้าใจภัยได้เป็นโพร์ไฟล์การตอบสนองขนาด (dose response profile) ซึ่งมักยึดตามการศึกษาหรือแบบจำลองทางพิษวิทยา นักอาชีวอนามัยทำงานใกล้ชิดกับนักพิษวิทยาในการทำความเข้าใจภัยทางเคมี นักฟิสิกส์สำหรับภัยทางกายภาพ และแพทย์และนักจุลชีววิทยาสำหรับภัยทางชีวภาพ นักอนามัยสิ่งแวดล้อมและอาชีวอนามัยถือเป็นผู้เชี่ยวชาญในศาสตร์การสัมผัส (exposure science) และการจัดการความเสี่ยงสัมผัส นักอนามัยจะใช้ความเชี่ยวชาญด้านศาสตร์การสัมผัสเพื่อป้องกันคนงาน ผู้บริโภค และชุมชน หรืออย่างใดอย่างหนึ่ง ขึ้นอยู่กับชนิดของงาน
อาคารพีเรลลี่ทายร์

| อาคารพีเรลลี่ทายร์ |
| --- | --- |
อาคารพีเรลลี่ทายร์ ด้านหลังเห็นอิเกียซึ่งอยู่ติดกัน
ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: บรูทัลลิสต์
ที่ตั้ง: 500 ซารเจนต์ไดรฟ์ นิวแฮเวน รัฐคอนเนทิคัต 06511
พิกัด: 41°17′47″N 72°55′07″W﻿ / ﻿41.2965°N 72.9187°W﻿ / 41.2965; -72.9187
เริ่มสร้าง: 1968
แล้วเสร็จ: 1970
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 6
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: มาร์เซล บรูเออร์
อาคารพีเรลลี่ทายร์ (อังกฤษ: Pirelli Tire Building) หรือ อาคารอาร์มสตรองรับเบอร์ (อังกฤษ: Armstrong Rubber Building) เป็นอดีตอาคารสำนักงานเก่าแก่ในย่านลองวาร์ฟ นิวแฮเวน รัฐคอนเนทิคัต สหรัฐ ผลงานออกแบบโดยสถาปนิก มาร์เซล บรูเออร์ ด้วยสถาปัตยกรรมแบบบรูทัลลิสต์ สร้างเสร็จในปี 1970 และนับตั้งแต่ปี 2020 ได้เปลี่ยนการใช้งานเป็นโรงแรม ในปี 2021 อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติของสหรัฐ
บทความหนึ่งในปี 2018 ของบิสซิเนสอินไซเดอร์พบว่าประชาชนชาวรัฐคอนเนทิคัตให้คะแนนอาคารนี้เป็นอาคารที่ "น่าเกลียดที่สุด" ในรัฐ
ในเดือนธันวาคม 2019 มีการซื้อที่ดินและอาคารเพื่อพัฒนาเป็นโรงแรม ขนาด 165 ห้อง ในชื่อ "โรงแรมมาร์เซล" (Hotel Marcel) ตามชื่อของสถาปนิก
แหล่งข้อมูลอื่น

Hotel Marcel management website เก็บถาวร 2021-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ

อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ (อังกฤษ: crime against humanity) เป็นการซึ่งกระทำลงโดยไตร่ตรองไว้ก่อน เป็นส่วนหนึ่งของการโจมตีอย่างเป็นระบบหรือเป็นวงกว้าง หรือการโจมตีแบบเอกเทศ ต่อบุคคลพลเรือนคนใด ๆ หรือต่อกลุ่มคนที่ระบุตัวได้ในหมู่ประชากรพลเรือน การดำเนินคดีอาชญากรรมต่อมนุษยชาติเกิดขึ้นครั้งแรกในคดีเนือร์นแบร์ก และนับแต่นั้น การดำเนินคดีอาชญากรรมดังกล่าวก็กลายเป็นหน้าที่ของศาลระหว่างประเทศ เช่น ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ, คณะตุลาการอาญาระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวีย, และศาลอาญาระหว่างประเทศ แต่การดำเนินคดีโดยศาลในประเทศก็มีบ้าง กฎหมายเกี่ยวกับอาชญากรรมต่อมนุษยชาตินั้นพัฒนาขึ้นผ่านวิวัฒนาการของกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ อาชญากรรมต่าง ๆ ที่กระทำต่อมนุษยชาตินั้นยังไม่มีประมวลไว้ในกฎหมายระหว่างประเทศฉบับใด ๆ แต่องค์การระหว่างประเทศ ซึ่งมีโครงการริเริ่มกฎหมายอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ (Crimes Against Humanity Initiative) เป็นโต้โผ พยายามที่จะสร้างกฎหมายดังกล่าวให้ได้ในเร็ววัน
อาชญากรรมต่อมนุษยชาติต่างจากอาชญากรรมสงครามตรงที่อาชญากรรมต่อมนุษยชาติจะเกิดในยามสงครามหรือในเวลาอื่นก็ได้ แต่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยตัวเองหรือเกิดนานทีปีหน หากแต่เป็นเหตุการณ์ซึ่งอาจเป็นส่วนหนึ่งของนโยบายของรัฐ หรือเป็นส่วนหนึ่งของความโหดร้ายป่าเถื่อนที่กระทำเป็นวงกว้าง แล้วรัฐเพิกเฉยหรือไม่เอาโทษ ความผิดอาญา อย่างเช่น อาชญากรรมสงคราม, การฆ่าคน, การสังหารหมู่, การลดความเป็นมนุษย์, การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, การกวาดล้างชาติพันธุ์, การเนรเทศ, การทดลองมนุษย์โดยผิดจรรยาบรรณ, วิสามัญฆาตกรรม, การประหารแบบรวบรัด, การใช้อาวุธทำลายล้างสูง, การก่อการร้ายของรัฐ, การก่อการร้ายที่รัฐสนับสนุน, การสังหารหมู่, การลักพา, การบังคับให้บุคคลสูญหาย, การใช้เด็กทางทหาร, การกักกัน, การเอาคนลงเป็นทาส, การกินเนื้อมนุษย์, การทรมาน, การข่มขืนกระทำชำเรา, การเบียดเบียนทางการเมือง, การเลือกปฏิบัติเพราะเหตุแห่งเชื้อชาติ, และการละเมิดสิทธิมนุษยชน อาจเข้าข่ายอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ ถ้าเป็นส่วนหนึ่งของการกระทำอย่างเป็นระบบหรือเป็นวงกว้าง
ความเป็นมาของอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ ยังไม่มีความชัดเจน มีนักวิชาการเห็นว่า เริ่มใช้ในปลายศตวรรษที่ 18 ถึงต้นศตวรรษที่ 19 ในบริบทของทาสและการค้าทาส โดยมีความเชื่อมโยงกับกลุ่มจักรวรรดิยุโรปในแอฟริกา นักวิชาการบางส่วนเห็นว่า มาจากการประกาศของฝ่ายสัมพันธมิตร ได้แก่ ฝรั่งเศส อังกฤษ รัสเซีย ค.ศ. 1915 เพื่อประณามการสังหารหมู่ชาวอาร์มีเนียในจักรวรรดิออตโตมัน
อาชีวศึกษา

สถาบันอาชีวศึกษาวิทยาลัยจอห์น เอฟ. รอสส์ เป็นสถาบันการศึกษาสายอาชีพในเมืองเกวลฟ์  รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ซึ่งถือว่าเป็นหนึ่งในสถาบันแห่งแรก ๆ ในประเทศ
นิทรรศการอาชีวศึกษาของวิทยาลัยเกษตรออริกอน ในงานแสดงสินค้ารัฐออริกอน ปี พ.ศ. 2464
อาชีวศึกษา หรือ การศึกษาสายอาชีพ (อังกฤษ: vocational education) คือการศึกษาที่มุ่งเตรียมความพร้อมให้กับผู้เรียนเพื่อประกอบอาชีพเฉพาะทาง โดยมุ่งเน้นไปที่การฝึกฝนทักษะที่จำเป็นในการเป็นช่างฝีมือ ช่างเทคนิค หรือผู้ประกอบวิชาชีพอื่น ๆ  อาชีวศึกษายังสามารถถือได้ว่าเป็นการให้ความรู้อย่างเฉพาะเจาะจง เพื่อเตรียมความพร้อมให้ผู้เรียนสามารถทำงานประจำหรือประกอบอาชีพอิสระด้วยทักษะที่จำเป็นและเพียงพอ
การศึกษาสายอาชีพเป็นที่รู้จักในหลากหลายชื่อ ขึ้นอยู่กับประเทศนั้น ๆ ตัวอย่างเช่น การศึกษาด้านอาชีพและเทคนิค (career and technical education) ในสหรัฐ, การฝึกอบรมด้านเทคนิคและอาชีวศึกษา (TVET) ในประเทศที่กำลังพัฒนา และ การศึกษาด้านเทคนิคและการศึกษาต่อเนื่อง (TAFE) ในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์
สถาบันการอาชีวศึกษา (vocational school) เป็นสถาบันการศึกษาประเภทหนึ่งที่ออกแบบมาเพื่อจัดให้มีการศึกษาประเภทนี้โดยเฉพาะ
การศึกษาสายอาชีพสามารถเกิดขึ้นได้ในระดับหลังมัธยมศึกษา การศึกษาต่อเนื่อง หรือระดับอุดมศึกษา และสามารถผสมผสานกับระบบการฝึกงานได้ ในระดับหลังมัธยมศึกษา ผู้จัดการศึกษาสายอาชีพส่วนใหญ่ได้แก่ สถาบันการอาชีวศึกษาเฉพาะทาง วิทยาลัยเทคนิค วิทยาลัยชุมชน วิทยาลัยการศึกษาเพิ่มเติม (สหราชอาณาจักร) มหาวิทยาลัยอาชีวศึกษา และสถาบันเทคโนโลยี (เดิมเรียกว่าสถาบันสารพัดช่าง)
อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก

| อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 13 สิงหาคม ค.ศ. 1899 เซอร์ อัลเฟร็ด โจเซฟ ฮิตช์ค็อก
เสียชีวิต: 29 เมษายน ค.ศ. 1980(1980-04-29) (80 ปี) ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: อัลม่า เรวิลล์
รางวัล
ออสการ์: เสนอชื่อ ผู้กำกับยอดเยี่ยม 1940 – Rebecca 1944 – Lifeboat 1945 – Spellbound  1954 – Rear Window  1960 – Psycho
ฐานข้อมูล
IMDb
อัลเฟร็ด  ฮิตช์ค็อก (อังกฤษ: Alfred Hitchcock; 13 สิงหาคม 1899 — 29 เมษายน 1980) ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงมากในแนวระทึกขวัญหรือ ทริลเลอร์ ฮิตช์ค็อกได้เริ่มต้นกำกับภาพยนตร์ในอังกฤษ ก่อนที่จะไปกำกับที่อเมริกาในปี 1939
ฮิตช์ค็อกถือเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ที่เป็นตำนานบนแผ่นฟิล์มของฮอลลีวู้ดและของโลก ในด้านการทำภาพยนตร์แนวทริลเลอร์ และผู้กำกับภาพยนตร์รุ่นหลัง ๆ ต่อมา ก็มีหลายคน ที่ยกย่องฮิตช์ค็อกซ์ และเอาสไตล์ของฮิตช์ค็อกเป็นต้นแบบในการทำหนัง
ถึงแม้ภายในช่วงชีวิตของฮิตช์ค็อกเมื่ออยู่ในอเมริกานั้นเขาจะโด่งดังและมีชื่อเสียงมาก แต่กลับไม่ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีนักจากนักวิจารณ์ในสมัยนั้น
ภาพยนตร์ของเขาส่วนใหญ่ที่สร้างขึ้น จะเน้นทางด้านความแฟนตาซี และความหวาดกลัวของมนุษย์ในรูปแบบต่าง ๆ และชอบใช้เหตุการณ์ที่มีตัวละครที่ไม่รู้ประสีประสา ให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่อยู่เหนือการควบคุมของตัวละครนั้น ๆ ซึ่งนักวิจารณ์หลายคนกล่าวว่า ฮิตช์ค็อกนั้นไม่ได้กำกับภาพยนตร์แต่กำกับอารมณ์ของคนดูมากกว่า และตัวฮิตช์ค็อกเองก็เคยกล่าวว่า เขาสนุกกับการได้เล่นกับความรู้สึกของคนดู
ฮิตช์ค็อกเปิดเผยว่า เมื่อตอนอายุได้ 5 ขวบ เขาจำได้ว่าเคยถูกพ่อส่งตัวไปให้ตำรวจจับเข้าคุกเป็นเวลา 10 นาที เป็นการลงโทษเนื่องจากความซุกซน นั่นทำให้เขาหวาดกลัวมาก และเป็นอิทธิพลส่งผลให้ผลงานภาพยนตร์แต่ละเรื่องของเขา เจ้าหน้าที่ตำรวจหรือนักสืบผู้เชี่ยวชาญจะไม่ใช่ตัวละครสำคัญหรือเป็นเงื่อนไขในการคลี่คลายปมลับเลย ซ้ำในบางเรื่องยังทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิมหรือยุ่งยากยิ่งขึ้นไปอีก
นอกจากนี้แล้ว อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก ยังมีรูปแบบการมีส่วนร่วมในภาพยนตร์ของตัวเองที่ไม่เหมือนใคร  ไม่เพียงแต่กำกับเท่านั้น เขายังมักปรากฏตัวในหนังแต่ละเรื่องด้วย โดย การเดินผ่านไปมาหน้ากล้อง หรือโผล่มาเป็นตัวประกอบในฉากต่าง ๆ ซึ่งทางภาษาภาพยนตร์เรียกว่า cameo
รายชื่อภาพยนตร์ของฮิตช์ค็อก

(ภายในวงเล็บ คือ ปีที่เริ่มฉาย, ตัวดำ คือ ผลงานเด่น)
รายชื่อภาพยนตร์ของฮิตช์ค็อก > ภาพยนตร์เงียบ

No. 13  (1922)
Always Tell Your Wife (1923)
The Pleasure Garden (1927)
The Mountain Eagle (1927)
The Lodger: A Story of the London Fog (1927), เป็นภาพยนตร์ในแนวตื่นเต้นระทึกขวัญเรื่องแรกของฮิตช์ค็อก
Downhill (1927)
Easy Virtue (1927)
The Ring (1927)
The Farmer's Wife (1928)
Champagne (1928)
The Manxman (1928)
รายชื่อภาพยนตร์ของฮิตช์ค็อก > ภาพยนตร์เสียง (ภาพยนตร์สมัยใหม่)

Blackmail (1929), เป็นภาพยนตร์เสียงในฟิล์มเรื่องแรกของฮิตช์ค็อกและเรื่องแรกของอังกฤษด้วย
Juno and the Paycock (1930)
Murder! (1930)
Elstree Calling (1930)
The Skin Game (1931)
Mary (1931)
Number Seventeen (1932)
Rich and Strange (1932)
Waltzes from Vienna (1933)
The Man Who Knew Too Much (1934)
The 39 Steps (1935)
Secret Agent (1936)
Sabotage (1936), ดัดแปลงมาจากนิยายของโจเซฟ คอนราด เรื่อง The Secret Agent
Young and Innocent (1938)
The Lady Vanishes (1938)
Jamaica Inn (1939)
Rebecca (1940), เป็นเรื่องเดียวที่ฮิตช์ค็อกได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากอคาเดมี่อวอร์ด
Foreign Correspondent (1940)
Mr. & Mrs. Smith (1941)
Suspicion (1941)
Saboteur (1942)
Shadow of a Doubt (1943)
Lifeboat (1944)
Aventure Malgache (1944), เป็นภาพยนตร์ภาษาฝรั่งเศสสร้างขึ้นเพื่อการโฆษณาชวนเชื่อของรัฐบาลอังกฤษในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
Bon Voyage (1944), คล้ายกับเรื่อง Aventure Malgache
Spellbound (1945), ซาลวาดอร์ ดาลี เป็นผู้ออกแบบไตเติลให้
Notorious (1946)
The Paradine Case (1947)
Rope (1948), เป็นภาพยนตร์สีเรื่องแรกของฮิตช์ค็อกและใช้การตัดต่อเพียงแค่ 11 ครั้งเท่านั้น
Under Capricorn (1949)
Stage Fright (1950)
Strangers on a Train (1951)
I Confess (1953)
Dial M for Murder (1954), เป็นภาพยนตร์สามมิติ
Rear Window (1954)
To Catch a Thief (1955)
The Trouble with Harry (1955), เป็นภาพยนตร์ตลกที่แหวกแนวของฮิตช์ค็อกไป แต่ก็ยังคงอารมณ์ขันแบบร้าย ๆ อยู่
The Man Who Knew Too Much (1956), สร้างใหม่ แต่ใช้เค้าโครงเดิมจากปี 1934
The Wrong Man (1956)
Vertigo (1958)
North by Northwest (1959)
Psycho (1960)
The Birds (1963)
Marnie (1964)
Torn Curtain (1966)
Topaz (1969)
Frenzy (1972)
Family Plot (1976)
แหล่งข้อมูลอื่น

อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Alfred Hitchcock at the British Film Institute
ภาพเหมือนของ อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ที่หอศิลป์ภาพเหมือนแห่งชาติ
| ด ค กภาพยนตร์โดย อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก  |
| --- | --- | --- |
| 1920s | The Pleasure Garden (1925) ·  The Mountain Eagle (1926; lost) ·  The Lodger: A Story of the London Fog (1927) ·  The Ring (1927) ·  Downhill (1927) ·  The Farmer's Wife (1928) ·  Easy Virtue (1928) ·  Champagne (1928) ·  The Manxman (1929) ·  Blackmail (1929) |  |
| 1930s | Juno and the Paycock (1930) ·  Murder! (1930) ·  The Skin Game (1931) ·  Mary (1931) ·  Rich and Strange (1931) ·  Number Seventeen (1932) ·  Waltzes from Vienna (1934) ·  The Man Who Knew Too Much (1934) ·  The 39 Steps (1935) ·  Secret Agent (1936) ·  Sabotage (1936) ·  Young and Innocent (1937) ·  The Lady Vanishes (1938) ·  Jamaica Inn (1939) |  |
| 1940s | Rebecca (1940) ·  Foreign Correspondent (1940) ·  Mr. & Mrs. Smith (1941) ·  Suspicion (1941) ·  Saboteur (1942) ·  Shadow of a Doubt (1943) ·  Lifeboat (1944) ·  Spellbound (1945) ·  Notorious (1946) ·  The Paradine Case (1947) ·  Rope (1948) ·  Under Capricorn (1949) |  |
| 1950s | Stage Fright (1950) ·  Strangers on a Train (1951) ·  I Confess (1953) ·  Dial M for Murder (1954) ·  Rear Window (1954) ·  To Catch a Thief (1955) ·  The Trouble with Harry (1955) ·  The Man Who Knew Too Much (1956) ·   The Wrong Man (1956) ·  Vertigo (1958) ·  North by Northwest (1959) |  |
| 1960s | Psycho (1960) ·  The Birds (1963) ·  Marnie (1964) ·  Torn Curtain (1966) ·  Topaz (1969) |  |
| 1970s | Frenzy (1972) ·  Family Plot (1976) |  |
อาการหลอนคิดว่ามือถือสั่น

อาการหลอนคิดว่ามือถือสั่น (อังกฤษ: Phantom vibration syndrome) เป็นอาการที่คิดว่าโทรศัพท์มือถือมีการสั่นหรือเสียงเรียกเข้าเมื่อจริง ๆแล้วไม่มีใครโทรเข้า บางครั้งเรียกว่า ริงโทนวิตกกังวล (ringxiety) หรือ ฟอซอะลาม (fauxcellarm มาจากคำว่า"faux" /fō/ แปลว่า ปลอม หรือ ผิด และ มือถือ (cellphone) และเสียงร้อง (alarm)) หรือ โฟนทอม (phonetom) (เป็นการรวมกันระหว่าง phone และ phantom) ดอกเตอร์ไมเคิล โรธเบิร์กกล่าวว่า อาการหลอนคิดว่ามือถือสั่นไม่ใช่กลุ่มของอาการโรคแต่เป็นการหลอนของประสาทสัมผัสที่สมองรับรู้ถึงความรู้สึกที่ไม่มีอยู่จริง บางครั้งอาจเกิดระหว่างอาบน้ำ ดูโทรทัศน์ หรือใช้เครื่องมือที่มีเสียงดัง มนุษย์มักจะเซนซิทีฟกับโทนเสียงในช่วง 1,000 ถึง 6,000 เฮิรตซ์ และเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือมักอยู่ในช่วงนี้ อาการหลอนคิดว่ามือถือสั่นจะเกิดขึ้นหลังผู้ใช้พบมือถือที่ตั้งระบบสั่นไว้ นักวิจัยมิเชล ดรูอินพบว่าเกือบ 9 ใน 10 นักศึกษาปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยของเธอมีอาการนี้
วิทยาการระบาด

การศึกษาส่วนใหญ่พบว่า ผู้ใช้โทรศัพท์มักอาการหลอนคิดว่ามือถือสั่นหรือได้ยินเสียงเรียกเข้า รายงานระบุว่าตั้งแต่ร้อยละ 27.4 ถึง ร้อยละ 89 เคยมีอาการนี้ หนึ่งครั้งทุก 2 สัปดาห์เป็นค่าเฉลี่ยนปกติ และคนส่วนใหญ่ไม่รู้สึกว่าอาการนี้กวนใจ
การจัดการ

มีวิจัยจำนวนน้อยมากที่ศึกษาเกี่ยวกับการรักษาอาการหลอนคิดว่ามือถือสั่น พบว่าการเก็บมือถือไว้ในที่ที่ต่างออกไปสามารถบรรเทาอาการนี้ได้ในบางราย วิธีอื่นได้แก่การปิดระบบสั่น การเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าหรือการสั่น หรือการใช้เครื่องมือถืออื่น
ไทยออยล์

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทมหาชน
การซื้อขาย: SET:TOP 
อุตสาหกรรม: น้ำมันหรือแก๊ส
ก่อตั้ง: 3 สิงหาคม พ.ศ. 2504 (63 ปี)
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 555/1 ศูนย์เอนเนอร์ยี่ คอมเพล็กซ์ อาคารเอ ชั้น 11 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พื้นที่ให้บริการ: ประเทศไทย
บุคลากรหลัก: พลอากาศเอก ชานนท์ มุ่งธัญญา (ประธานกรรมการบริษัท) บัณฑิต ธรรมประจำจิต ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร
รายได้:  390,090 ล้านบาท (2557)
รายได้สุทธิ:  (4,026) ล้านบาท (2557) 
สินทรัพย์:  192,802 ล้านบาท (2557) 
บริษัทแม่: บริษัท ปตท. จำกัด
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
บริษัท ไทยออยล์ จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Thai Oil Public Company Limited) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ไทยออยล์ เป็นผู้ประกอบธุรกิจการกลั่นและจำหน่ายนํ้ามันปิโตรเลียมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย และเป็นโรงกลั่นที่มีประสิทธิภาพสูงสุดแห่งหนึ่งในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2504 โดยมีธุรกิจหลักคือ การกลั่นนํ้ามันปิโตรเลียม ปัจจุบันมีกำลังการผลิต 275,000 บาร์เรลต่อวัน พลอากาศเอก ชานนท์ มุ่งธัญญา เป็น ประธานกรรมการบริษัท นาย บัณฑิต ธรรมประจำจิต เป็น ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่
นอกจากนี้ ไทยออยล์มีระบบการบริหารจัดการที่มุ่งมั่นสู่ความเป็นเลิศ (Operational Excellence) โดยบริหารงานเป็นกลุ่มที่มีการเชื่อมโยงธุรกิจ ทั้งธุรกิจการกลั่นน้ำมัน ธุรกิจปิโตรเคมีและธุรกิจน้ำมันหล่อลื่นพื้นฐาน โดยร่วมวางแผนการผลิตก่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดและสามารถผลิตผลิตภัณฑ์ที่มีต้นทุนต่ำ ขณะเดียวกันมีคุณภาพสูงในระดับโรงกลั่นชั้นนำ (Top quartile) ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก ทำให้ได้เปรียบเชิงต้นทุนการผลิต เพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน นอกจากนั้น ยังมีธุรกิจที่เกี่ยวข้องหลากหลาย เช่น ธุรกิจไฟฟ้า ธุรกิจสารทำละลาย ธุรกิจบริหารการขนส่งทางเรือและทางท่อ ธุรกิจพลังงานทดแทน ธุรกิจผลิตสารตั้งต้นสำหรับการผลิตผลิตภัณฑ์สารทำความสะอาด ธุรกิจบริการจัดเก็บนํ้ามันดิบ นํ้ามันปิโตรเลียม และผลิตภัณฑ์ปิโตรเคมี และธุรกิจให้บริการด้านการสรรหาและคัดเลือกบุคลากรสำหรับกลุ่มไทยออยล์
ธุรกิจของกลุ่มไทยออยล์ > ธุรกิจการกลั่นน้ำมัน

ปัจจุบันโรงกลั่นนํ้ามันไทยออยล์สามารถผลิตนํ้ามันปิโตรเลียมสำเร็จรูปประมาณ 14,000 ล้านลิตรต่อปีหรือประมาณร้อยละ 25 ของกำลังการกลั่นรวมภายในประเทศ โดยมีการจำหน่ายในประเทศประมาณร้อยละ 85 ของกำลังการผลิตทั้งหมด โรงกลั่นนํ้ามันไทยออยล์ได้รับการออกแบบให้สามารถสร้างมูลค่าสูงสุดจากระบบการผลิตได้อย่างเต็มที่ และด้วยเหตุที่เป็นโรงกลั่น Complex Refinery ดังกล่าว จึงมีกระบวนการกลั่นหลายขั้นตอนคือมีทั้งหน่วยกลั่นนํ้ามันดิบ หน่วยเพิ่มคุณภาพ และหน่วยเพิ่มคุณค่าผลิตภัณฑ์ ซึ่งสามารถผลิตผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมสำเร็จรูปที่มีคุณค่าสูงในสัดส่วนที่สูงมากที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชียแปซิฟิกโดยมีความยืดหยุ่นสูงในการใช้วัตถุดิบหรือนํ้ามันดิบจากแหล่งต่างๆสามารถปรับเปลี่ยนระดับการผลิตผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมสำเร็จรูปแต่ละชนิดให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาดภายในประเทศ
ธุรกิจของกลุ่มไทยออยล์ > ธุรกิจการกลั่นน้ำมัน > ลักษณะของธุรกิจ

โรงกลั่นไทยออยล์ประกอบด้วยหน่วยกลั่นหลักๆ 3 ประเภท ดังนี้
ธุรกิจของกลุ่มไทยออยล์ > ธุรกิจการกลั่นน้ำมัน > ผลิตภัณฑ์และบริการ

นํ้ามันเบนซิน (Gasoline)
นํ้ามันดีเซล (Diesel / Gas Oil)
นํ้ามันอากาศยาน (Jet Fuel)
นํ้ามันก๊าด (Kerosene)
นํ้ามันเตา (Fuel Oil)
ก๊าซปิโตรเลียมเหลว (LPG)
ธุรกิจของกลุ่มไทยออยล์ > ธุรกิจปิโตรเคมี (TPX)

บริษัท ไทยพาราไซลีน จำกัด (TPX)
โรงงานผลิตผลิตภัณฑ์ปิโตรเคมีของ บจก. ไทยพาราไซลีน ซึ่งไทยออยล์ถือหุ้นทั้งหมด จะมีบทบาทในการสร้างเสริมรายได้ให้แก่กลุ่มบริษัทไทยออยล์
ธุรกิจของกลุ่มไทยออยล์ > ธุรกิจปิโตรเคมี (TPX) > ผลิตภัณฑ์และบริการ

ธุรกิจปิโตรเคมี
พาราไซลีน (Paraxylene)
เบนซีน (Benzene)
โทลูอีน (Toluene)
มิกซ์ไซลีน (Mixed Xylenes)