stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถานีโทรทัศน์เมียวดี

Myanmar military television network
| --- | --- |
ประเทศ:  พม่า
พื้นที่แพร่ภาพ:  ประเทศพม่า    ประเทศไทย (ตามแนวชายแดนไทย-พม่า)
คำขวัญ: For Your Satisfaction
แบบรายการ
ระบบภาพ: 1080i (16:9 HDTV)
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: กองทัพพม่า
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 27 มีนาคม 1995; 29 ปีก่อน (1995-03-27) (NTSC-M)   มกราคม 2555 (DVB-T)   14 มีนาคม 2563 (ดิจิทัล DVB-T2)
ยุติออกอากาศ: 13 มีนาคม 2563 (แอนะล็อก NTSC-M และดิจิทัล DVB-T)
ลิงก์
เว็บไซต์: https://www.myawady.net.mm/
ออกอากาศ

ภาคพื้นดิน
โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล   (พม่า): Channel 4 (HD)   RF Channel 42 642 MHz
MRTV   (Myanmar): Channel 15   RF Channel 31 554 MHz
Thaicom 8   (Thailand): 12728 V 30000 (HD)    KU-Band
Intelsat 39: 11140 V 30000 (HD)    KU-Band
 
สถานีโทรทัศน์เมียวดี (พม่า: မြဝတီ ရုပ်မြင်သံကြား; อังกฤษ: Myawaddy TV; หรือชื่อย่อ "MWD") เป็นสถานีโทรทัศน์ในประเทศพม่า ดำเนินงานโดยกระทรวงกลาโหมแห่งสาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า ในฐานะองค์กรสื่อของกองทัพพม่า ปัจจุบันสถานีโทรทัศน์เมียวดีดำเนินกิจการช่องโทรทัศน์ทั้งหมด 7 ช่อง บนโครงข่ายโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลของสถานีโทรทัศน์เมียวดี
ช่องรายการ

| ลำดับช่อง> MWD Digital MUX | ระบบภาพ> MWD Digital MUX | ชื่อช่อง> MWD Digital MUX | ลักษณะ> MWD Digital MUX | MWD Digital MUX |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1080i 16:9 | MWD Variety HD | ข่าวสาร และสาระบันเทิง |  |
| 2 | 1080i 16:9 | MWD Movies HD | ภาพยนตร์พม่า |  |
| 3 | 1080i 16:9 | MWD Education Knowledge and Sports HD | รายการเพื่อการศึกษา และ รายการกีฬา |  |
| 4 | 1080i 16:9 | MWD HD | รายการหลัก (ข่าวสาร และ ประชาสัมพันธ์กองทัพพม่า)  |  |
| 5 | 1080i 16:9 | MWD Family HD | รายการเพื่อเด็ก เยาวชน และครอบครัว |  |
| 6 | 1080i 16:9 | MWD Documentary HD | รายการสารคดี |  |
| 7 | 1080i 16:9 | MWD Shopping HD | รายการแนะนำสินค้า |  |
| 8 | ช่องความถี่เสียง | Thazin | สถานีวิทยุกระจายเสียงทะซิน (ทวนสัญญาณเสียงในระบบดิจิทัล) |  |
รุบอุลฮิซบ์

รุบอุลฮิซบ์
รุบอุลฮิซบ์ (อาหรับ: رُبْعْ اَلْحِزْبْ) เป็นสัญลักษณ์อิสลามที่มีรูปสี่เหลี่ยมสองรูปซ้อนกัน ในภาษาอาหรับ รุบอ์ หมายถึง "หนึ่งส่วนสี่" ส่วน ฮิซบ์ หมายถึง "กลุ่ม" ตอนแรกมีที่ใช้ในอัลกุรอาน โดยการแบ่งเป็น 60 ฮิซบ์ (60 กลุ่มของความยาวที่เท่ากันโดยประมาณ) ตัวสัญลักษณ์มักจะกำหนดทุก ๆ หนึ่งในสี่ของฮิซบ์ ในขณะที่ฮิซบ์คือครึ่งหนึ่งของยุซ หลังจากนั้นจึงถูกใช้เป็นตอนจบของบทในอักษรวิจิตรอาหรับ สัญลักษณ์นี้มีในยูนิโคด ۞ ที่ U+06DE
การใช้งาน

เราสามารถพบรุบอุลฮิซบ์ได้ใน:
ธงของราชวงศ์มารินิดและซะอาดีแห่งโมร็อกโก
ตราแผ่นดินของเติร์กเมนิสถานในปัจจุบัน
ตราแผ่นดินของอุซเบกิสถานในปัจจุบัน
ธงของพรรคอะซัด
ธงอย่างไม่เป็นทางการของคาซัคสถานในคริสตทศวรรษ 1990
ตราทางการของกองกำลังพิเศษ "บอสนา" (Special Police Squad "Bosna") ในกระทรวงมหาดไทยของสาธารณรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ในระหว่างการล้อมเมืองซาราเยโว
ธงสมมติของรัฐฮาทัยในภาพยนตร์ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 3 ตอน ศึกอภินิหารครูเสด
ตราขององค์การขบวนการลูกเสือคาซัคสถาน (Organization of the Scout Movement of Kazakhstan)
อดีตตราของสภาลูกเสือและเนตรนารีแห่งอิรัก (Iraq Boy Scouts and Girl Guides Council)
ตราของรถไฟใต้ดินไคโร
ตึกรูปแปดเหลี่ยม
อิสรออ์และมิอ์รอจญ์: การพบกันของพระจันทร์เสี้ยวและดวงดาว
รูปตัดของเปโตรนาสทาวเวอร์มีแบบจากรุบอุลฮิซบ์ แต่ได้เพิ่มวงกลมเล็ก ๆ อีกเพื่อเพิ่มพื้นที่ของชั้น
ธงขอโมร็อกโกที่ถูกใช้ใน ค.ศ. 1258–1659 โดยราชวงศ์มารินิด, วัตตาซิด และซะอาดี
ตราแผ่นดินของเติร์กเมนิสถาน ใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 2003
ตราแผ่นดินของอุซเบกิสถาน ใช้ตั้งแต่วันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1992
ธงพรรคอะซัด
ธงกรมศุลกากรของประเทศคาซัคสถาน
หลุมฝังพระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูงที่เดลฮี, ประเทศอินเดีย สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1572
ธงโมร็อกโกที่ถูกยึดโดยฝรั่งเศสที่ยุทธการที่อิสลีย์ ค.ศ. 1844
"รุบอุลฮิซบ์" ของจักรวรรดิข่านอิลที่มีมังกรฟ้าอยู่ข้างใน
ดาวอัลกุดส์

ดาวอัลกุดส์ (อาหรับ: نجمة القدس, najmat al-Quds) เป็นสัญลักษณ์รุบอุลฮิซบ์แบบอิสลามที่เจาะจงกับอัลกุดส์ (ป.ล. เยรูซาเลม)
ดูเพิ่ม

ดาวแห่งพระลักษมี
สุญูด ซึ่งใช้สัญลักษณ์นี้ ۩ ในกุรอานส่วนใหญ่
รายชื่อสัญลักษณ์ดาว
ดาวแปดแฉก
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.andalucia.cc/adarve/estrella.html เก็บถาวร 2013-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนการพัฒนาการเปโตรนาสทาวเวอร์หอที่ 1 ชั้น 43 หรือแผนจากสัญลักษณ์รุบอุลฮิซบ์
ดาวอัลกุดส์แบบมาตรฐาน
ลิงกาเยน

| ลิงกาเยน |
| --- | --- |
เทศบาล
เทศบาลลิงกาเยน
อาคารศาลากลาง
ที่ตั้งในจังหวัดปังกาซีนัน
ประเทศ: 
เขต: เขตอีโลโคส
จังหวัด: ปังกาซีนัน
District: 2nd district of Pangasinan
ก่อตั้ง: 6 มกราคม ค.ศ. 1614
บารังไกย์: 32
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Bayan
 • นายกเทศมนตรี: Josefina Vila Castañeda
 • รองนายกเทศมนตรี: Teng Tapia
 • ผู้สิทธิ์เลือกตั้ง: 57,617 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 62.76 ตร.กม. (24.23 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 103,278 คน
 • ความหนาแน่น: 1,600 คน/ตร.กม. (4,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
ZIP code: 2401
PSGC: 015522000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)75
ภูมิอากาศ: มรสุมเขตร้อน
ระดับรายได้: ระดับที่ 1
Revenue (₱): 34,272,131.60 (ค.ศ. 2016)
Poverty incidence: 9.40 (ค.ศ. 2012)
เทศบาลลิงกาเยน (ปังกาซีนัน: Baley na Lingayen; อีโลกาโน: Ili ti Lingayen; ฟิลิปปินส์: Bayan ng Lingayen) เป็นเทศบาลระดับที่หนึ่งของจังหวัดปังกาซีนัน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 103,278 คน
ลิงกาเยน เป็นศูนย์กลางของจังหวัดปังกาซีนัน และเป็นจุดยุทธศาสตร์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และเป็นบ้านเกิดของอดีตประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ ฟิเดล รามอส
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของลิงกาเยน> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 31 (88) | 31 (88) | 33 (91) | 34 (93) | 34 (93) | 33 (91) | 32 (90) | 31 (88) | 31 (88) | 32 (90) | 31 (88) | 31 (88) | 32 (89.6) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 21 (70) | 21 (70) | 23 (73) | 25 (77) | 25 (77) | 25 (77) | 25 (77) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 23 (73) | 22 (72) | 23.5 (74.3) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 4.3 (0.169) | 19.1 (0.752) | 27.3 (1.075) | 45.2 (1.78) | 153.3 (6.035) | 271.3 (10.681) | 411.1 (16.185) | 532.0 (20.945) | 364.4 (14.346) | 182.5 (7.185) | 56.3 (2.217) | 24.4 (0.961) | 2,091.2 (82.331) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 3 | 2 | 3 | 5 | 14 | 17 | 22 | 23 | 21 | 13 | 7 | 4 | 134 |
แหล่งที่มา: World Weather Online
การขนส่ง

บริษัทวิกตอรีไลเนอร์ ให้บริการรถโดยสารจากมะนิลา, บาเกียว และดากูปัน มายังลิงกาเยนทุกวัน นอกจากนี้ยังมีท่าอากาศยานลิงกาเยน ให้บริการเครื่องบินขนาดเล็กไปยังพื้นที่รอบข้าง
แหล่งข้อมูลอื่น

Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines เก็บถาวร 2017-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lingayen at the Pangasinan Government Website เก็บถาวร 2018-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Standard Geographic Code
Philippine Census Information
Pangasinan.org : Lingayen  Family and School Reunion Archives
Province of Pangasinan Official Website
วัดอินแปง

| วัดอินแปง ວັດອິນແປງ |
| --- | --- |
สิม

ที่ตั้ง: เวียงจันทน์  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดอินแปง (ลาว: ວັດອິນແປງ) เป็นวัดในเวียงจันทน์ ประเทศลาว เป็นวัดเก่าแก่ ไม่ทราบว่าสร้างขึ้นสมัยใด แต่จากหลักฐานทางโบราณคดี เช่น ใบเสมาหิน พระพุทธรูป เสาหิน ซึ่งเป็นวัฒนธรรมสมัยมอญและขอม แต่วัตถุเหล่านี้อาจมีการเคลื่อนย้ายมาก็ได้ สำหรับชื่อว่า คำว่า "อิน" อาจนำมาจากคำว่าพระอินทร์ อาจเป็นไปได้ว่าสร้างขึ้นเพื่อเป็นศาสนาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาพราหมณ์ หรือสถานที่ทางศาสนาสมัยมอญหรือขอม
วัดอินแปงโบราณเก่าแท้แต่แรกคงพังไปหมดแล้ว แต่การบูรณะต่อเนื่องมาจนถึงอย่างในปัจจุบันโดยเริ่มงานบูรณะมาตั้งแต่ พ.ศ. 2454 เรื่อยมาจนช่วงหลังปี พ.ศ. 2513 โดยประมาณ มีการบูรณะสิมและเขียนจิตรกรรมฝาผนังได้มาแล้วเสร็จในช่วงปี พ.ศ. 2523–2528
อาคารเสนาสนะ

สิมมีลักษณะล้านช้างรุ่นหลัง ตั้งอยู่บนฐานบัว อาคารไม่สูงมากนัก มีการซ้อนชั้นหลังคา และมีตับ 2 ตับ ลดชั้นหลังคาเท่ากันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ป้านลมอ่อนโค้งเล็กน้อย หน้าบันมีการประดับช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ ซึ่งเป็นอิทธิพลศิลปะรัตนโกสินทร์ สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างไทยจากจังหวัดอุดรธานี ภายในสิมประดิษฐาน พระเจ้าใหญ่อินแปง มีองค์เล็กเป็นพระพุทธรูปศิลปะล้านช้างอยู่เบื้องหน้า
หอพระไตรปิฎกแบบศิลปะล้านช้างเพียงแห่งเดียยวที่รอดจากการถูกทำลายในสมัยเจ้าอนุวงศ์ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดเล็กในผังสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฐานเป็นบัวเข่าพรหมที่มีลวดบัวแบบลาวอย่างซับซ้อน เรือนธาตุด้านหน้ามีประตู อีกสามด้านมีหน้าต่างที่มีรายละเอียดอย่างมาก ผนังด้านนอกประดับด้วยปูนปั้น โดยแบ่งเป็นช่อง ๆ เป็นภาพสวรรค์ ป่าหิมพานต์ ด้านในมีหงส์หันเข้าซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะล้านนา ยอดปราสาทด้านบนและทวารบาลมีรูปแบบคล้ายศิลปะล้านนา บริเวณหน้าบันมีจารึกระบุว่ามีการบูรณะเฉพาะส่วนหลังคา เมื่อ พ.ศ. 2503
วัดมีธาตุขนาดย่อม เป็นธาตุในผังแปดเหลี่ยม ยอดเป็นทรงดอกบัวเหลี่ยมซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ของศิลปะล้านช้าง ฐานเป็นฐานบัวเข่าพรหมในรูปของขาสิงห์ คงได้รับอิทธิพลจากศิลปะอยุธยาตอนกลางและคล้ายคลึงวัดศรีชมภูองค์ตื้อ จังหวัดหนองคาย
งานบุญนมัสการพระธาตุหลวง

งานบุญนมัสการพระธาตุหลวงซึ่งจัดขึ้นประมาณเดือนพฤศจิกายนของทุกปีนั้น จะเริ่มต้นงานบุญด้วยการแห่ปราสาทผึ้งและต้นกัลปพฤกษ์จากวัดสีเมือง แล้วไปพระธาตุหลวง ต่อมาเป็นวัดไตใหญ่ วัดองค์ตื้อ และวัดอินแปง ตามลำดับ
สถานีรถไฟฮานอย

สถานีรถไฟฮานอย
สถานีรถไฟฮานอย (เวียดนาม: Ga Hà Nội) เป็นสถานีรถไฟแห่งหนึ่งบนเส้นทางรถไฟสายเหนือ-ใต้ของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่เลขที่ 120 ถนนเล สวน (Lê Duẩn) แขวงเกื๋อนาม (Cửa Nam) เขตฮหว่านเกี๊ยม (Hoàn Kiếm) ของกรุงฮานอย และเป็นสถานีรถไฟหลักของประเทศอีกด้วย
ประวัติ

สถานีรถไฟฮานอย เปิดในปี ค.ศ. 1902
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีรถไฟฮานอย จาก รถไฟไทย.คอม
21°1′27″N 105°50′28″E﻿ / ﻿21.02417°N 105.84111°E﻿ / 21.02417; 105.84111
ลาวอิสระ

ลาวอิสระ (ลาว: ລາວອິດສະຫຼະ) หรือ รัฐบาลลาวอิสระแห่งพระราชอาณาจักรลาว (ลาว: ລັດຖະບານລາວອິດສະຫຼະ ແຫ່ງ ພຣະຣາຊອານາຈັກລາວ) เป็นขบวนการต่อต้านฝรั่งเศส โดยมีเป้าหมายคือประกาศเอกราชของลาวจากฝรั่งเศสซึ่งเน้นชาตินิยมและไม่นิยมคอมมิวนิสต์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2488 โดยเจ้าเพชรราช ขบวนการนี้เป็นขบวนการที่อายุสั้น ที่เกิดขึ้นหลังจากจักรวรรดิญี่ปุ่นพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สอง และกลายเป็นรัฐบาลลาวก่อนที่จะกลับมาเป็นรัฐบาลฝรั่งเศส เป้าหมายของขบวนการ คือ เพื่อป้องกันไม่ให้ฝรั่งเศสกลับมาปกครองลาวอีก ขบวนการนี้สลายตัวไปใน พ.ศ. 2492
เอกราชภายใต้การควบคุมของญี่ปุ่น

การสิ้นสุดการยึดครองลาวของจักวรรดิญี่ปุ่นเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2488 หลังจากที่ญี่ปุ่นเริ่มพ่ายแพ้ให้แก่ฝ่ายสัมพันธมิตร ญี่ปุ่นกดดันให้พระมหากษัตริย์ลาวแห่งหลวงพระบาง คือ สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ ให้ประกาศเอกราชแก่ลาวในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2488 เมื่อญี่ปุ่นยอมแพ้ในวันที่ 15 สิงหาคม เจ้าเพชรราชพยายามเสนอให้พระเจ้าสว่างวัฒนาประกาศรวมประเทศ ยกเลิกการเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส เพราะฝรั่งเศสไม่สามารถปกป้องลาวจากญี่ปุ่นได้ แต่พระเจ้าสว่างวัฒนากลับเห็นว่าลาวยังควรเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสต่อไป ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2488 กลุ่มผู้สนับสนุนเอกราชของลาวประกาศปลดเจ้ามหาชีวิตและจัดตั้งรัฐบาลลาวเรียกว่ารัฐบาลลาวอิสระ เพื่อแทนที่ภาวะสุญญากาศทางการเมืองของประเทศ
ความอ่อนแอของรัฐบาลลาวอิสระ

รัฐบาลลาวอิสระใช้เวลา 6 เดือนที่จะพยายามจัดตั้งสิทธิการปกครอง โดยจัดตั้งกองกำลังป้องกันประเทศ ที่มีเจ้าสุพานุวงเป็นผู้นำ และได้รับความช่วยเหลือจากเวียดมิญและรัฐบาลจีน อย่างไรสถานการณ์ในขณะนั้น ได้มีเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้ฝรั่งเศสกลับมาปกครองลาวอีก คือข้อตกลงระหว่างโฮจิมินห์กับรัฐบาลฝรั่งเศสในวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2489 และข้อตกลงในการถอนทหารจีน ทำให้รัฐบาลลาวอิสระถูกโดดเดี่ยว และอ่อนแอทางด้านการทหารมากเมื่อเทียบกับฝรั่งเศส
นอกจากจะไม่ได้รับความช่วยเหลือจากต่างประเทศ  ลาวอิสระยังมีความขัดแย้งภายในองค์กร ลาวอิสระมีผู้สนับสนุนในเมืองน้อย และไม่ได้รับการสนับสนุนจากชนเผ่าต่างๆ ทำให้แนวคิดการเป็นเอกราชของลาวอิสระล้มเหลว นอกจากนั้น ลาวอิสระไม่สามารถจัดการการเงินของประเทศที่เหมาะสมได้ กองทัพต้องการงบประมาณสูง และเจ้าสุพานุวงปฏิเสธที่จะแสดงบัญชีการใช้จ่าย ในเวลาช่วงสั้นๆ ลาวอิสระไม่มีเงินสำหรับการบริหาร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง กระต่าย ดอนสะโสฤทธิ์ อนุมัติเงินใหม่ตอนต้นปี พ.ศ. 2489 แต่พิมพ์ด้วยกระดาษคุณภาพต่ำจนใช้งานไม่ได้ จนเขาได้รับฉายาว่ากระต่ายใบตองแห้ง  จนกระทั่งปลายเดือนเมษายน พ.ศ. 2489 ฝรั่งเศสเข้ายึดครองเวียงจันทน์และเข้าสู่หลวงพระบางในเดือนพฤษภาคม ผู้นำลาวอิสระจึงลี้ภัยมายังประเทศไทย
ความแตกแยกภายในลาวอิสระและการสลายตัว

เมื่อฝรั่งเศสเข้ามาปกครองลาวอีกครั้ง และจัดตั้งหน่วยงานบริหารขึ้นใหม่ในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2489 ฝรั่งเศสประกาศจะรวมลาวเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพฝรั่งเศส เจ้าสุพานุวงแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนในการปฏิเสธรัฐบาลใหม่ที่เวียงจันทน์ และยังมีความขัดแย้งเป็นส่วนตัวระหว่างเจ้าสุพานุวงกับกระต่าย
ในวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ลาวอิสระได้ประกาศสลายตัวอย่างเป็นทางการเพราะขาดความร่วมมือภายในองค์กร และในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2496 มีการลงนามในสนธิสัญญาระหว่างลาวกับฝรั่งเศสเพื่อถ่ายโอนอำนาจให้รัฐบาลราชอาณาจักรลาวอย่างเป็นทางการ ยกเว้นอำนาจทางทหาร ก่อนที่ลาวจะได้เอกราชอย่างสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2497 ตามสนธิสัญญาเจนีวา
ธง

ธงของลาวอิสระมีลักษณะใกล้เคียงกับธงชาติไทย ได้ถูกนำกลับมาใช้อีกโดยขบวนการปะเทดลาว และกลายเป็นธงชาติลาวเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518
วิญ

| วิญ Vinh |
| --- | --- |
นครภายใต้จังหวัด (ชั้น 1)
Thành phố Vinh นครวิญ
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: จัตุรัสโฮจิมินห์, ท่าอากาศยานนานาชาติวิญ, มหาวิทยาลัยวิญ, ถนนเลนิน, สถานีรถไฟวิญ

วิญที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 18°40′N 105°40′E﻿ / ﻿18.667°N 105.667°E﻿ / 18.667; 105.667
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: เหงะอาน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 104.96 ตร.กม. (40.53 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 502,140 คน
 • ความหนาแน่น: 4,668.4 คน/ตร.กม. (12,091 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.vinhcity.gov.vn
วิญ (เวียดนาม: Vinh) เป็นนครศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจและวัฒนธรรมในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือ ประเทศเวียดนาม เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดเหงะอาน และเป็นจุดสำคัญในแนวระเบียงเศรษฐกิจตะวันออก–ตะวันตก ที่เชื่อมประเทศพม่า ประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศเวียดนาม ตัวเมืองตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดเหงะอาน อยู่ติดริมแม่น้ำก๋า (Sông Cả) หรือที่รู้จักในชื่อ แม่น้ำลาม (sông Lam) และตั้งอยู่บนเส้นทางขนส่งหลักแนวเหนือ–ใต้ของเวียดนาม สามารถเข้าถึงการขนส่งต่าง ๆ ได้อย่างสะดวก ทั้งทางถนน รถไฟ เรือ และทางอากาศ
เมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2008 วิญได้รับการยกฐานะจากนครชั้น 2 เป็นนครชั้น 1 โดยเป็นนครชั้น 1 ลำดับที่ 5 ต่อจากไฮฟอง ดานัง และเว้ วิญเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือ ด้วยจำนวนผู้อยู่อาศัยกว่า 490,000 คน (ประมาณการปี ค.ศ. 2015) วิญมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดห่าติ๋ญทางทิศใต้ อยู่ห่างจากฮานอยทางทิศใต้ประมาณ 300 กิโลเมตร (190 ไมล์) และห่างจากนครโฮจิมินห์ทางทิศเหนือประมาณ 1,400 กิโลเมตร (870 ไมล์) แบ่งการปกครองเป็น 16 แขวงในเขตเมือง และ 9 ตำบลในชานเมือง
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวิญ> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 35.0 (95) | 35.6 (96.1) | 38.9 (102) | 40.0 (104) | 41.1 (106) | 42.2 (108) | 41.1 (106) | 39.4 (102.9) | 39.4 (102.9) | 37.2 (99) | 36.1 (97) | 31.7 (89.1) | 42.2 (108) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 21.1 (70) | 21.1 (70) | 23.3 (73.9) | 28.3 (82.9) | 32.2 (90) | 34.4 (93.9) | 34.4 (93.9) | 33.9 (93) | 30.6 (87.1) | 28.3 (82.9) | 25.0 (77) | 22.2 (72) | 27.9 (82.2) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 18.1 (64.6) | 18.6 (65.5) | 20.6 (69.1) | 24.7 (76.5) | 28.1 (82.6) | 30.0 (86) | 30.0 (86) | 29.7 (85.5) | 27.2 (81) | 25.0 (77) | 22.0 (71.6) | 19.5 (67.1) | 24.5 (76.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 15.0 (59) | 16.1 (61) | 17.8 (64) | 21.1 (70) | 23.9 (75) | 25.6 (78.1) | 25.6 (78.1) | 25.6 (78.1) | 23.9 (75) | 21.7 (71.1) | 18.9 (66) | 16.7 (62.1) | 21.0 (69.8) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 3.9 (39) | 7.2 (45) | 10.0 (50) | 11.7 (53.1) | 15.0 (59) | 20.0 (68) | 22.2 (72) | 18.9 (66) | 17.2 (63) | 15.0 (59) | 8.3 (46.9) | 8.3 (46.9) | 3.9 (39) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 55.9 (2.201) | 48.3 (1.902) | 48.3 (1.902) | 66.0 (2.598) | 137.2 (5.402) | 114.3 (4.5) | 142.2 (5.598) | 177.8 (7) | 429.3 (16.902) | 360.7 (14.201) | 200.7 (7.902) | 78.7 (3.098) | 1,859.4 (73.205) |
| ความชื้นร้อยละ | 86 | 91 | 91 | 89 | 84 | 77 | 75 | 82 | 87 | 88 | 89 | 86 | 85.4 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 4 | 3 | 3 | 4 | 5 | 9 | 10 | 11 | 16 | 15 | 11 | 5 | 100 |
แหล่งที่มา 1: Sistema de Clasificación Bioclimática Mundial 
แหล่งที่มา 2: Weatherbase
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วิญ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
บริติชมาลายา

| บริติชมาลายา  |
| --- | --- |
1826–1957
   ธง
ดินแดนภายใต้อธิปไตยของสหราชอาณาจักรในมาลายาและสิงคโปร์ 1888
เดมะนิม: ชาวบริติช, ชาวมาลายา
สมาชิก: อาณานิคมช่องแคบ สหพันธรัฐมลายู รัฐมลายูนอกสหพันธรัฐ
การปกครอง: จักรวรรดิอังกฤษ

• 1826–1830 : จอร์จที่ 4
• 1830–1837 : วิลเลียมที่ 4
• 1837–1901 : วิกตอเรีย
• 1901–1910 : เอ็ดเวิร์ดที่ 7
• 1910–1936 : จอร์จที่ 5
• 1936–1936 : เอ็ดเวิร์ดที่ 8
• 1936–1941 : จอร์จที่ 6
• 1941–1945 : ช่วงว่างระหว่างรัชกาล
• 1946–1952 : จอร์จที่ 6
• 1952–1957 : เอลิซาเบธที่ 2
 
สภานิติบัญญัติ: รัฐสภา
• สภาสูง: สภาขุนนาง
• สภาล่าง: สภาสามัญชน
จักรวรรดิอังกฤษ

• สนธิสัญญาแองโกล–ดัตช์ 1824 : 17 มีนาคม 1824
• บริษัทอินเดียตะวันออก : 27 พฤศจิกายน 1826
• สนธิสัญญาปังกอร์ 1874 : 20 มกราคม 1874
• การยึดครองของญี่ปุ่น : 8 ธันวาคม 1941
• การปกครองของทหารอังกฤษ : 12 กันยายน 1945
• สหภาพมาลายา : 1 เมษายน 1946
• สหพันธรัฐมาลายา : 1 กุมภาพันธ์ 1948
• คณะกรรมาธิการเรด : 18 มกราคม 1956
• พระราชบัญญัติประกาศอิสรภาพของสหพันธรัฐมลายู 1957 : 31 กรกฎาคม 1957
• วันประกาศอิสรภาพสหพันธรัฐมาลายา : 31 สิงหาคม 1957
 
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ:  มาเลเซีย  สิงคโปร์
ธงของสหพันธรัฐมลายูในบริติชมาลายาระหว่าง พ.ศ. 2452 - 2489
บริติชมาลายาระหว่าง พ.ศ. 2452 - 2489
บริติชมาลายา (อังกฤษ: British Malaya /məˈleɪə/; มลายู: Tanah Melayu British) เป็นคำที่ใช้เรียกกลุ่มของรัฐบนคาบสมุทรมาเลย์และเกาะสิงคโปร์ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของอังกฤษระหว่างพุทธศตวรรษที่ 23 – 25 ซึ่งต่างจากบริติชอินเดียซึ่งไม่รวมรัฐราชบุตรของอินเดีย บริติชมลายามักใช้กล่าวถึงรัฐมาเลย์ที่ถูกอังกฤษควบคุมโดยอ้อม เช่นเดียวกับอาณานิคมช่องแคบที่อังกฤษปกครองโดยตรง ก่อนการจัดตั้ง สหภาพมลายาใน พ.ศ. 2489 เขตการปกครองนี้ไม่ได้รวมกันเป็นเอกภาพ บริติชมลายาประกอบด้วยนิคมช่องแคบ สหพันธรัฐมลายู และรัฐนอกสหพันธรัฐมลายู ภายใต้การปกครองของอังกฤษ มลายาเป็นเขตการปกครองที่สร้างกำไรให้แก่จักรวรรดิ เพราะเป็นแหล่งผลิตดีบุกที่ใหญ่ที่สุดในโลกและเป็นแหล่งผลิตยางพารา ญี่ปุ่นปกครองมลายาทั้งหมดเป็นหน่วยปกครองเดียวกันระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองแยกต่างหากจากสิงคโปร์
สหภาพมลายาสลายตัวและถูกแทนที่ด้วยสหพันธรัฐมลายาใน พ.ศ. 2491 ได้รับเอกราชอย่างสมบูรณ์เมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500  ต่อมา ในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 สหพันธรัฐได้รวมซาบะฮ์ ซาราวัก และสิงคโปร์ กลายเป็นสหพันธรัฐที่ใหญ่ขึ้นเรียก มาเลเซีย
การเข้ามาเกี่ยวข้องในการเมืองมาเลย์ในช่วงเริ่มต้น

อังกฤษเข้ามาเกี่ยวข้องกับการเมืองมาเลย์ใน พ.ศ. 2314 โดยสหราชอาณาจักรพยายามเข้ามาจัดตั้งท่าเรือการค้าในปีนัง ซึ่งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของเกอดะฮ์ อังกฤษยึดครองสิงคโปร์เป็นอาณานิคมใน พ.ศ. 2362
การเข้ามาเกี่ยวข้องในการเมืองมาเลย์ในช่วงเริ่มต้น > ปีนังและเกอดะฮ์

ในราวพุทธศตวรรษที่ 23 อังกฤษเข้ามามีส่วนร่วมในการค้าในคาบสมุทรมาเลย์ ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2314 จอร์เดน ซูลิแวน และ เด ซูซา ซึ่งเป็นหุ้นส่วนทางการค้ากับอังกฤษ มีฐานที่มั่นในมัทราส อินเดีย ได้ส่งฟรานซิส ไลท์เข้าพบสุลต่านแห่งเกอดะฮ์ มูฮัมหมัด ยีวา ชาห์ ให้เปิดตลาดการค้า ไลท์ยังเป็นกัปตันของบริษัทอินเดียตะวันออก ในขณะนั้น สุลต่านเกอดะฮ์เผชิญกับแรงกดดันมากมาย สยามซึ่งทำสงครามกับพม่าและมองเกอดะฮ์เป็นรัฐบรรณาการ ในการเจรจาระหว่างสุลต่านและไลท์ สุลต่านอนุญาตให้อังกฤษเข้ามาสร้างท่าเรือได้ ถ้าอังกฤษตกลงจะปกป้องเกอดะฮ์จากอิทธิพลภายนอก แต่เมื่อรายงานไปยังอินเดีย อังกฤษปฏิเสธข้อเสนอนี้
อีก 2 ปีต่อมา สุลต่านมูฮัมหมัด ยีวาสิ้นพระชนม์ สุลต่านอับดุลลอห์ มะห์รุม ชาห์ สุลต่านองค์ใหม่เสนอจะยกเกาะปีนังให้กับไลท์แลกกับการนำกองทหารมาคุ้มครองเกอดะฮ์ ไลท์ได้เสนอไปยังบริษัทอินเดียตะวันออก บริษัทได้สั่งให้ไลท์เข้ามายึดปีนังแต่ไม่ยืนยันการให้ความช่วยเหลือทางทหารตามที่ร้องขอมาแต่แรก ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2331 ไลท์ได้เสนอการตัดสินใจของบริษัท สุลต่านรู้สึกผิดหวังจึงสั่งให้ไลท์ออกจากปีนัง แต่ไลท์ปฏิเสธ
การปฏิเสธของไลท์ทำให้สุลต่านส่งทหารไปยังไปรซึ่งเป็นชายหาดฝั่งตรงข้ามกับปีนัง อังกฤษได้ยกทัพมายังไปรและกดดันให้สุลต่านลงนามในข้อตกลง ทำให้อังกฤษได้สิทธิครอบครองปีนัง สุลต่านได้ค่าเช่ารายปี ปีละ 6,000 เปโซสเปน ในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2334 ธงยูเนียนแจ๊กของอังกฤษชักขึ้นเหนือปีนังเป็นครั้งแรก  ใน พ.ศ. 2343 เกอดะฮ์มอบไปรให้กับอังกฤษและสุลต่านได้ค่าเช่าเพิ่มขึ้น 4,000 เปโซต่อปี  ไปรเปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดเวลเลสเลย์ ใน พ.ศ. 2364 สยามรุกรานเกอดะฮ์ ยึดครองอะลอร์สตาร์ และยึดไว้จนถึง พ.ศ. 2385
การขยายอำนาจของอังกฤษ

ปัจจัยหลายอย่าง เช่น ความต้องการวัตถุดิบและความปลอดภัยผลักดันให้อังกฤษดำเนินการรุกรานมากขึ้นต่อรัฐมาเลย์ ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 22 – 24 มะละกาอยู่ภายใต้การปกครองของดัตช์ ในสงครามนโปเลียนระหว่าง พ.ศ. 2354 – 2359 มะละกาอยู่ภายใต้การยึดครองของอังกฤษเช่นเดียวกับดินแดนอื่นของดัตช์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เพื่อป้องกันไม่ให้ฝรั่งเศสเข้ามาอ้างสิทธิ์ เมื่อสงครามสิ้นสุดลงใน พ.ศ. 2359 มะละกากลับมาอยู่ภายใต้การปกครองของดัตช์ ใน พ.ศ. 2367 อังกฤษและดัตช์ลงนามในข้อตกลงที่เรียกสนธิสัญญาแองโกล-ดัตช์  พ.ศ. 2367 ซึ่งเป็นการโอนมะละกาให้อังกฤษ สนธิสัญญานี้ยังแบ่งโลกมาเลย์เป็นสองฝั่ง และเป็นที่มาของการแบ่งแยกระหว่างมาเลเซียและอินโดนีเซียในปัจจุบัน
การขยายอำนาจของอังกฤษ > ยะโฮร์และสิงคโปร์

สิงคโปร์สมัยใหม่ก่อตั้งโดยเซอร์สแตมฟอร์ด รัฟเฟิล ก่อนการจัดตั้งสิงคโปร์  รัฟเฟิลเป็นรองผู้ว่าการชวาระหว่าง พ.ศ. 2354 – 2359 ใน พ.ศ. 2361 เขาเห็นว่าอังกฤษต้องการสถานีการค้าแห่งใหม่เพื่อต่อสู้กับอิทธิพลทางการค้าของดัตช์ เขาได้เดินทางไปสิงคโปร์ ซึ่งเป็นเกาะอยู่ปลายสุดของแหลมมลายู เกาะนี้ปกครองโดยเตอเมิงกุง
สิงคโปร์อยู่ภายใต้การควบคุมของเติงกูอับดุลเราะห์มาน สุลต่านแห่งยะโฮร์-รีเยาโดยอยู่ภายใต้อิทธิพลของดัตช์และบูกิส สุลต่านไม่เคยทำความตกลงกับอังกฤษเกี่ยวกับสิงคโปร์ สุลต่านอับดุลเราะห์มานครองราชย์หลังจากสุลต่านองค์ก่อนที่เป็นพระบิดาสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2355 และพี่ชายของพระองค์คือเติงกูฮุสเซนหรือเติงกูลงถูกตัดสิทธิ์เพราะเดินทางไปแต่งงานที่ปาหัง เติงกูฮุสเซนไม่พอใจและเตอเมิงกูที่สิงคโปร์นิยมเติงกูฮุสเซนมากกว่า
ในตอนแรก อังกฤษยอมรับสุลต่านอับดุลเราะห์มาน จนกระทั่ง พ.ศ. 2361 ฟาร์กวูฮารฺไปเยี่ยมเติงกูฮุสเซนที่เกาะเปอเญองัต ใกล้กับชายฝั่งบินตัน เมืองหลวงของรีเยา แผนการใหม่ได้ถูกร่างขึ้น และใน พ.ศ. 2362 รัฟเฟิลได้ติดต่อกับเติงกูฮุสเซน และทำข้อตกลงว่าอังกฤษจะยอมรับเติงกูฮุสเซนเป็นผู้ปกครองสิงคโปร์ถ้าเขาอนุญาตให้ตั้งสถานีการค้าที่นั่น และจะได้รับเงินรายปีจากอังกฤษ ได้ลงนามในสนธิสัญญาเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2361 ด้วยความช่วยเหลือของเตอเมิงกุง เติงกูฮุสเซนได้เดินทางมาถึงสิงคโปร์และตั้งตัวเป็นสุลต่าน ดัตช์ไม่พอใจการกระทำของรัฟเฟิล อย่างไรก็ตาม หลังการลงนามในสนธิสัญญาแองโกล-ดัตช์ พ.ศ. 2367 สนธิสัญญานี้ได้แบ่งรัฐยะโฮร์เดิมออกเป็นสองส่วนคือยะโฮร์สมัยใหม่และรัฐสุลต่านรีเยา
การขยายอำนาจของอังกฤษ > นิคมช่องแคบ

หลังจากที่อังกฤษได้สิงคโปร์มาตามสนธิสัญญาแองโกล-ดัตช์ พ.ศ. 2367 อังกฤษพยายามรวมศูนย์การบริหารปีนัง มะละกา และสิงคโปร์ ใน พ.ศ. 2369 ได้สร้างกรอบสำหรับนิคมช่องแคบโดยมีปีนังเป็นเมืองหลวง ต่อมาใน พ.ศ. 2375 ได้ย้ายเมืองหลวงไปสิงคโปร์ ต่อมา เกาะคริสต์มาส หมู่เกาะโคโคส ลาบวน และดินดิงในเปรักได้รวมเข้ามาในนิคมช่องแคบ แต่เดิม นิคมช่องแคบอยู่ภายใต้การควบคุมของบริษัทอินเดียตะวันออกที่กัลกัตตา จนบริษัทสลายตัวใน พ.ศ. 2401 และบริติชอินเดียจนถึง พ.ศ. 2410  แต่ต่อมา ได้เกิดความขัดแย้งในการบริหารงาน  ใน พ.ศ. 2410 ได้เปลี่ยนมาขึ้นกับสำนักงานอาณานิคมในลอนดอนโดยตรง ซึ่งแสดงถึงความเป็นอิสระและอิทธิพลภายในจักรวรรดิอังกฤษ
ใน พ.ศ. 2489 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 อาณานิคมได้สลายไป มะละกากับปีนังรวมเข้ากับสหภาพมลายา สิงคโปร์แยกออกมาเป็นอาณานิคมต่างหาก ต่อมา สหภาพมลายาถูกแทนที่ด้วยสหพันธรัฐมลายาใน พ.ศ. 2491 และใน พ.ศ. 2506 รวมกับบอร์เนียวเหนือ ซาราวัก และสิงคโปร์กลายเป็นมาเลเซีย