stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อินเดียนพรีเมียร์ลีก
ทีม > อดีตทีม

| ทีม | ทีม | เมือง | สนามเหย้า | เปิดตัวครั้งแรก | ยุบ | เจ้าของ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | เดคคาน ชาร์จเจอรส์ | Hyderabad, Telangana | Rajiv Gandhi International Stadium | 2008 | 2012 | Gayatri Reddy, T Venkattram Reddy |
|  | โกจีทัสเกอรส์เกราลา | Kochi, Kerala | Jawaharlal Nehru Stadium | 2010 | 2011 | Rendezvous Consortium |
|  | ปูเน วอร์ริเออรส์ อินเดีย | Pune, Maharashtra | DY Patil Stadium, Maharashtra Cricket Association Stadium | 2010 | 2014 | Subrata Roy |
|  | ไรซิ่ง ปูเน ซูเปอร์ไจแอนท์ | Pune, Maharashtra | Maharashtra Cricket Association Stadium | 2016 | 2018 | Sanjiv Goenka |
|  | คุชราตไลเอินส์ | Rajkot, Gujarat | Saurashtra Cricket Association Stadium | 2016 | 2018 | Keshav Bansal |
ดูเพิ่ม

คริกเกตทีมชาติอินเดีย
ปากีสถานซูเปอร์ลีก (ปากีสถาน)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Crowd during a match of the 2015 IPL season in Hyderabad, India.
อินเตอร์สเตต 45

| อินเตอร์สเตต 45 |
| --- | --- |

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 284.913 ไมล์ (458.523 กิโลเมตร)
มีขึ้นเมื่อ: ค.ศ. 1971–ปัจจุบัน
NHS: Entire route
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้:  SH 87 ใน แกลวิสตัน
 :    I-610 ใน  ฮิวสตัน   I-69 / US 59 ใน  ฮิวสตัน   I-10 / US 90 ใน  ฮิวสตัน   I-610 ใน  ฮิวสตัน     I-14 ใน  ฮันต์สวิลล์   I-20 ใน  ฮัตชินส์ 
ปลายทางทิศเหนือ:  I-30 / I-345 / US 75 ใน แดลลัส
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: เท็กซัส
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต  รายการ 
อินเตอร์สเตต 45 (อังกฤษ: Interstate 45 หรือ I-45) เป็นทางหลวงอินเตอร์สเตตสายสั้น ๆ ที่มีเส้นทางตลอดทั้งสายอยู่ในรัฐเท็กซัส ในขณะที่เส้นทางอินเตอร์สเตตที่ลงท้ายด้วยหมายเลข 5 ส่วนใหญ่เป็นเส้นทางในแนวเหนือ–ใต้เส้นหลักผ่านหลายรัฐของประเทศ อินเตอร์สเตต 45 มีเส้นทางเชื่อมต่อนครแดลลัสกับนครฮิวสตัน และมุ่งหน้าไปยังตะวันออกเฉียงใต้จากฮิวสตันไปยังนครแกลวิสตัน โดยผ่านแกลวิสตันคอสเวย์ (Galveston Causeway) ไปยังอ่าวเม็กซิโก
ภาพ

การอพยพเนื่องมาจากพายุเฮอริเคนริตา
อินเตอร์สเตต 45 และอินเตอร์สเตต 10 นอกดาวน์ทาวน์นครฮิวสตัน
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่เส้นทาง:
w:en:Template:Attached KML/Interstate 45
KML is from Wikidata
Interstate Guide: I-45 เก็บถาวร 2017-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
I-45 info/history page—from dfwfreeways.info
METRO - Gulf Freeway HOV system & map
| ด ค ก ทางหลวงอินเตอร์สเตตสายหลัก |
| --- | --- | --- |
| สหรัฐ |  2  4  5  8  10  11  12  14  15  16  17  19  20  22  24  25  26  27  29  30  35  37  39  40  41  43  44  45  49  55  57  59  64  65  66  68  69  70  71  72  73  74  75  76 (W)  76 (E)  77  78  79  80  81  82  83  84 (W)  84 (E)  85  86 (W)  86 (E)  87  88 (W)  88 (E)  89  90  91  93  94  95  96  97  99  |  |
| รัฐฮาวาย |  H-1  H-2  H-3  |  |
| รัฐอะแลสกา |  A-1  A-2  A-3  A-4  |  |
| เครือรัฐเปอร์โตริโก |  PRI-1  PRI-2  PRI-3  |  |
 รายชื่อทางหลวงอินเตอร์สเตต  อินเตอร์สเตตสายหลักถูกเน้นด้วยสีเหลือง
อินเตอร์สเตต 20

| อินเตอร์สเตต 20 |
| --- | --- |

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 1,539.38 ไมล์ (2,477.39 กิโลเมตร)
มีขึ้นเมื่อ: 1957–ปัจจุบัน
NHS: Entire route
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  I-10 ที่ Scroggins Draw เท็กซัส
 :    I-30 ใน อะลีโด เท็กซัส   I-35W ใน ฟอร์ตเวิร์ท เท็กซัส   I-35E ใน แดลลัส เท็กซัส   I-45 ใน แดลลัส เท็กซัส   I-49 ใน ชรีฟพอร์ต ลุยเซียนา   I-55 ใน แจ็กสัน มิสซิสซิปปี   I-59 จาก เมริเดียน มิสซิสซิปปี ถึง เบอร์มิงแฮม แอละแบมา   I-65 ใน เบอร์มิงแฮม แอละแบมา   I-75 / I-85 ใน แอตแลนตา จอร์เจีย   I-26 ใกล้ โคลัมเบีย เซาท์แคโรไลนา 
ปลายทางทิศตะวันออก:  I-95 / I-20 BS ใกล้ ฟลอเรนซ์ เซาท์แคโรไลนา
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: เท็กซัส ลุยเซียนา มิสซิสซิปปี แอละแบมา จอร์เจีย เซาท์แคโรไลนา
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต  รายการ 
อินเตอร์สเตต 20 (อังกฤษ: Interstate 20 หรือ I-20) เป็นทางหลวงอินเตอร์สเตตแนวตะวันออก–ตะวันตกสายหลักในสหรัฐใต้ อินเตอร์สเตต 20 มีระยะทาง 1,535 ไมล์ (2,470 กิโลเมตร) มีจุดเริ่มต้นใกล้กับเคนต์ รัฐเท็กซัส บนอินเตอร์สเตต 10 สิ้นสุดที่ฟลอเรนซ์ บนอินเตอร์สเตต 95 อินเตอร์สเตต 20 ผ่านรัฐต่าง ๆ ได้แก่ รัฐเท็กซัส รัฐลุยเซียนา รัฐมิสซิสซิปปี รัฐแอละแบมา รัฐจอร์เจีย และรัฐเซาท์แคโรไลนา เมืองใหญ่ที่อินเตอร์สเตต 20 เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน (จากตะวันตกไปตะวันออก) ได้แก่ ฟอร์ตเวิร์ท แดลลัส รัฐเท็กซัส, ชรีฟพอร์ต รัฐลุยเซียนา, แจ็กสัน รัฐมิสซิสซิปปี, เบอร์มิงแฮม รัฐแอละแบมา, แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย, และโคลัมเบีย รัฐเซาท์แคโรไลนา
จากปลายทางที่อินเตอร์สเตต 95 ทางหลวงสายนี้ได้มีเส้นทางต่อไปอีกประมาณ 2 ไมล์ (3.2 กิโลเมตร) ไปทางทิศตะวันออกเพื่อเข้าเมืองฟลอเรนซ์ ในฐานะที่เป็นสายแยกเข้าเมืองของอินเตอร์สเตต 20
ภาพ

อินเตอร์สเตต 20 ในทางใต้ของฟอร์ตเวิร์ท
ป้ายยินดีต้อนรับเข้าสู่รัฐมิสซิสซิปปี ขามุ่งหน้าตะวันตก
ทางออกของอินเตอร์สเตต 20 (หมายเลขซ้อนกับอินเตอร์สเตต 59) ไปยังอินเตอร์สเตต 65 ในดาวน์ทาวน์เบอร์มิงแฮม
อินเตอร์สเตต 20 ฝั่งมุ่งหน้าตะวันออก ที่ทางแยกต่างระดับตัดกับอินเตอร์สเตต 520 ในออกัสตา รัฐจอร์เจีย
ทางไปยังปลายทิศตะวันออกของอินเตอร์สเตต 20 ซึ่งสิ้นสุดที่อินเตอร์สเตต 95 ในฟลอเรนซ์ รัฐเซาท์แคโรไลนา
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่เส้นทาง:
w:en:Template:Attached KML/Interstate 20
KML is from Wikidata
I-20 on Interstate-Guide.com เก็บถาวร 2017-08-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Proposed I-20 extension in North Carolina เก็บถาวร 2005-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก ทางหลวงอินเตอร์สเตตสายหลัก |
| --- | --- | --- |
| สหรัฐ |  2  4  5  8  10  11  12  14  15  16  17  19  20  22  24  25  26  27  29  30  35  37  39  40  41  43  44  45  49  55  57  59  64  65  66  68  69  70  71  72  73  74  75  76 (W)  76 (E)  77  78  79  80  81  82  83  84 (W)  84 (E)  85  86 (W)  86 (E)  87  88 (W)  88 (E)  89  90  91  93  94  95  96  97  99  |  |
| รัฐฮาวาย |  H-1  H-2  H-3  |  |
| รัฐอะแลสกา |  A-1  A-2  A-3  A-4  |  |
| เครือรัฐเปอร์โตริโก |  PRI-1  PRI-2  PRI-3  |  |
 รายชื่อทางหลวงอินเตอร์สเตต  อินเตอร์สเตตสายหลักถูกเน้นด้วยสีเหลือง
อินเตอร์สเตต 4

| อินเตอร์สเตต 4 |
| --- | --- |

ข้อมูลของเส้นทาง
บำรุงรักษาโดย FDOT
ความยาว: 132.298 ไมล์ (212.913 กิโลเมตร)
มีขึ้นเมื่อ: ค.ศ. 1959–ปัจจุบัน
NHS: Entire route
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  I-275 ใน แทมปา
 :    US 41 ใน แทมปา   US 92 / US 301 ใกล้ ริเวอร์วิว   I-75 ใกล้ แบรนดอน   US 98 ใน เลกแลนด์   US 192 ใน เซเลเบรชัน   เทิร์นไพก์ ใน ออร์แลนโด   US 17 / US 92 / US 441 ใน ออร์แลนโด   US 17 / US 92 / SR 50 ใน ออร์แลนโด   US 17 / US 92 ใกล้ แซนฟอร์ด   US 92 ใน เดย์โทนาบีช 
ปลายทางทิศตะวันออก:  I-95 / SR 400 ใน เดย์โทนาบีช
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: ฟลอริดา
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต  รายการ  Florida State Highway System Interstate  US  SR Former  Pre-1945  Toll 
อินเตอร์สเตต 4 (อังกฤษ: Interstate 4 หรือ I-4) ป็นทางหลวงอินเตอร์สเตตสายหนึ่งในประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ภายในรัฐฟลอริดาตลอดทั้งเส้น มีความยาวทั้งสิ้น 132.30 ไมล์ (212.91 กิโลเมตร) มีเส้นทางต่อมาจากอินเตอร์สเตต 275 ในเมืองแทมปา รัฐฟลอริดา (ทางตะวันตก) จนถึงอินเตอร์สเตต 95 ในเมืองเดย์โทนาบีช รัฐฟลอริดา (ตะวันออก) อินเตอร์สเตต 4 เป็นหมายเลขที่ต่ำที่สุด ในระบบทางหลวงอินเตอร์สเตตของสหรัฐอเมริกา
อินเตอร์สเตต 4 เชื่อมโยงเมืองสำคัญเช่น แทมปา เลคแลนด์ ออร์แลนโด และเดย์โทนาบีช มักเรียกถนนสายนี้ว่า I-4 Corridor ตั้งแต่ที่เส้นทางเชื่อมโยงเมืองเหล่านี้
รายละเอียด

อินเตอร์สเตต 4 มีลักษณะเส้นทางเป็นแนวทแยง จากทิศตะวันออกเฉียงเหนือถึงตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านพื้นที่ส่วนใหญ่ของออเรนจ์เคาน์ตี และเซมิโนเลเคาน์ตี และเคาน์ตีอื่นๆ ได้แก่ ฮิลล์สโบโรฮ์เคาน์ตี พอร์คเคาน์ตี ออสเซโอลาเคาน์ตี และโวลูเซียเคาน์ตี มีความยาวทั้งหมดประมาณ 132 ไมล์ (212 กิโลเมตร) ในรัฐฟลอริดา
เส้นทางเริ่มต้นบริเวณทางตัดระหว่างอินเตอร์สเตต 275 ในเมืองแทมปา และเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก มุ่งไปทางตะวันออกจนตัดกับอินเตอร์สเตต 75 ที่ฮิลล์สโบโรฮ์เคาน์ตี เส้นทางก็เริ่มเปลี่ยนทิศมุ่งสู่ตะวันออกเฉียงเหนือ สู่เมืองออร์แลนโด ผ่านสถานที่สำคัญต่างๆ เช่น วอลต์ดิสนีย์เวิลด์รีสอร์ต ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอ เมื่อถึงจุดตัดอินเตอร์สเตต 95 ในเมืองเดย์โทนาบีช ซึ่งเป็นปลายทางของอินเตอร์สเตต 4 อย่างไรก็ตามยังมีทางหลวงฟลอริดา หมายเลข 400 ต่อไปทางตะวันออกจนถึงท่าอากาศยานนานาชาติเดย์โทนาบีช และเดย์โทนาอินเตอร์เนชั่นแนลสปีดเวย์
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่เส้นทาง:
w:en:Template:Attached KML/Interstate 4
KML is from Wikidata
| ด ค ก ทางหลวงอินเตอร์สเตตสายหลัก |
| --- | --- | --- |
| สหรัฐ |  2  4  5  8  10  11  12  14  15  16  17  19  20  22  24  25  26  27  29  30  35  37  39  40  41  43  44  45  49  55  57  59  64  65  66  68  69  70  71  72  73  74  75  76 (W)  76 (E)  77  78  79  80  81  82  83  84 (W)  84 (E)  85  86 (W)  86 (E)  87  88 (W)  88 (E)  89  90  91  93  94  95  96  97  99  |  |
| รัฐฮาวาย |  H-1  H-2  H-3  |  |
| รัฐอะแลสกา |  A-1  A-2  A-3  A-4  |  |
| เครือรัฐเปอร์โตริโก |  PRI-1  PRI-2  PRI-3  |  |
 รายชื่อทางหลวงอินเตอร์สเตต  อินเตอร์สเตตสายหลักถูกเน้นด้วยสีเหลือง 
ป้ายก่อนถึงทางตัดอินเตอร์สเตต 4 กับอินเตอร์สเตต 275
อินเตอร์สเตตเอช 3

| อินเตอร์สเตตเอช 3 |
| --- | --- |
จอห์น เอ. เบินส์ ฟรีเวย์

ข้อมูลของเส้นทาง
บำรุงรักษาโดย HDOT
ความยาว: 15.32 ไมล์ (24.66 กิโลเมตร)
มีขึ้นเมื่อ: 12 ธันวาคม ค.ศ. 1997–ปัจจุบัน
NHS: Entire route
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: ฮาวาย
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต  รายการ ทางหลวงในรัฐฮาวาย
อินเตอร์สเตตเอช 3 (อังกฤษ: Interstate H-3 หรือเขียนย่อเป็น H-3) เป็นทางหลวงอินเตอร์สเตตที่มีเส้นทางอยู่ภายในเกาะโอวาฮู รัฐฮาวาย สหรัฐอเมริกา รู้จักกันในชื่อ จอห์น เอ. เบินส์ ฟรีเวย์ มีเส้นทางข้ามยอดเขาโคเลา (Ko'olau Range) ซึ่งมีสะพานและผ่านอุโมงค์ที่ยาว 5,165 ฟุต (1,574 เมตร) ชื่ออุโมงค์ Tetsuo Harano และอีกอุโมงค์หนึ่งชื่ออุโมงค์ Hospital Rock
แม้ว่าหมายเลขของอินเตอร์สเตตสายนี้ คือ หมายเลข 3 แต่ก็เป็นทางหลวงในแนวตะวันออก–ตะวันตก มีปลายทางทิศตะวันตกอยู่ที่ทางแยกบนอินเตอร์สเตตเอช 1 ที่ Hālawa ใกล้กับเพิร์ลฮาร์เบอร์ และมีปลายทางทิศตะวันออกอยู่ที่ทางเข้าหลักของฐานนาวิกโยธินฮาวาย โดยเส้นทางสายนี้มีจุดประสงค์ในการป้องกันประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่เส้นทาง:
w:en:Template:Attached KML/Interstate H-3
KML is from Wikidata
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Interstate H-3
H-3: The Island Interstate (1993)
| ด ค ก ทางหลวงอินเตอร์สเตตสายหลัก |
| --- | --- | --- |
| สหรัฐ |  2  4  5  8  10  11  12  14  15  16  17  19  20  22  24  25  26  27  29  30  35  37  39  40  41  43  44  45  49  55  57  59  64  65  66  68  69  70  71  72  73  74  75  76 (W)  76 (E)  77  78  79  80  81  82  83  84 (W)  84 (E)  85  86 (W)  86 (E)  87  88 (W)  88 (E)  89  90  91  93  94  95  96  97  99  |  |
| รัฐฮาวาย |  H-1  H-2  H-3  |  |
| รัฐอะแลสกา |  A-1  A-2  A-3  A-4  |  |
| เครือรัฐเปอร์โตริโก |  PRI-1  PRI-2  PRI-3  |  |
 รายชื่อทางหลวงอินเตอร์สเตต  อินเตอร์สเตตสายหลักถูกเน้นด้วยสีเหลือง
อาหารไม่ย่อย

| อาหารย่อยไม่ดี  (Indigestion) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Dyspepsia
สาขาวิชา: วิทยาทางเดินอาหาร
อาหารไม่ย่อย
หรือ อาหารย่อยไม่ดี
(อังกฤษ: indigestion, dyspepsia)
เป็นการย่อยอาหารอย่างบกพร่อง
อาการอาจรวมท้อง (ส่วนบน) อืด แสบร้อนกลางอก คลื่นไส้ เรอ หรือปวดท้องด้านบน
ผู้มีอาการอาจรู้สึกอิ่มเร็วกว่าปกติ
นี่เป็นปัญหาที่สามัญและบ่อยครั้งมีเหตุจากโรคกรดไหลย้อนหรือกระเพาะอาหารอักเสบ
ในกรณีส่วนน้อย อาจเป็นอาการแรกของโรคแผลเปื่อยเพปติก คือเป็นแผลเปื่อยในกระเพาะอาหารและลำไส้เล็กส่วนต้น หรือบางครั้งเป็นมะเร็ง
ดังนั้น อาหารไม่ย่อยที่ยังไม่ทราบสาเหตุในผู้อายุมากกว่า 55 ปี หรือมีอาการน่าเป็นห่วงอื่น ๆ อาจต้องตรวจเพิ่ม
ส่วนคำภาษาอังกฤษว่า functional indigestion (อาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่ เคยเรียกว่า nonulcer dyspepsia [อาหารไม่ย่อยที่ไม่มีแผล])
เป็นอาหารไม่ย่อย "ที่ไม่มีหลักฐานว่าเป็นโรคกาย (organic disease) ที่อาจจะอธิบายอาการได้"
โดยมีผลกระทบต่อประชากร 15% ในประเทศตะวันตก
อาการ

ในกรณีโดยมาก ประวัติคนไข้จะมีประโยชน์จำกัดเพื่อแยกแยกระหว่างโรคทางกาย (organic) จากโรคโดยหน้าที่ (functional)
งานทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบปี 2006 ได้ประเมินประสิทธิผลของการวินิจฉัยโรคกายอาศัยความเห็นแพทย์ โดยเทียบกับเมื่อวินิจฉัยอาศัยแบบจำลองคอมพิวเตอร์ที่ใช้ใช้ข้อมูลทางประชากรศาสตร์ ปัจจัยเสี่ยง รายการประวัติ และอาการของคนไข้
งานศึกษาได้แสดงว่า ในบรรดาคนไข้ที่ส่งต่อให้ส่องกล้องดูทางอาหารส่วนบน 
ทั้งความเห็นแพทย์และแบบจำลองคอมพิวเตอร์ไม่สามารถแยกแยะโรคทางกายแยกจากโรคโดยหน้าที่ได้ดีพอ
งานหนึ่งเทียบคนไข้ที่มีโรคแผลเปื่อยเพปติกกับคนไข้ที่มีอาการอาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่เมื่อปรับอายุและเพศให้สมกันแล้ว
แม้กลุ่มคนไข้ที่มีอาการแบบโดยหน้าที่จะท้องอืดด้านบน คลื่นไส้ เป็นทุกข์และกังวลมากกว่า แต่อาการเกือบทั้งหมดก็มีในคนไข้ทั้งสองกลุ่ม
จึงเป็นเรื่องยากที่แพทย์จะระบุคนไข้ที่อาจมีโรคทางกาย และดังนั้น จึงควรตรวจเพิ่มเพื่อแยกคนไข้ที่มีโรคโดยหน้าที่ผู้ได้รับการทดลองรักษาด้วยยาตามอาการแล้ว โดยการตรวจควรมีเป้าหมายเพื่อระบุหรือกันออกเหตุของอาการโดยเฉพาะ ๆ 
ตามธรรมดาแล้ว คนไข้ที่เสี่ยงก็คือผู้ที่มีอาการน่าเป็นห่วง
แต่ประโยชน์ของอาการเช่นนี้ เพื่อกำหนดว่ามีมะเร็งหลอดอาหารหรือกระเพาะอาหารหรือไม่ ก็ยังเป็นเรื่องยังไม่ยุติ
งานวิเคราะห์อภิมานได้ตรวจความไวและความจำเพาะของอาการน่าเป็นห่วงต่าง ๆ แล้วพบค่าอยู่ที่ 0-83% และ 40-98% ตามลำดับ
แต่งานศึกษาที่ได้ตรวจดูก็มีความแตกต่างกันอย่างมากมาย
การตรวจร่างกายอาจพบอาการกดเจ็บที่ท้อง แต่นี่ไม่ได้แสดงอะไรโดยจำเพาะเจาะจง
ถ้าพบ Carnett sign คืออาการกดเจ็บที่ท้องที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากเกร็งท้องหรือเมื่อคลำตรวจ นี่จะแสดงนัยว่ามีสมุฏฐานจากกล้ามเนื้อผนังท้อง
การเจ็บปวดที่ผิวหนังโดยกระจายไปทั่ว dermatome อาจแสดง polyradiculopathy
ในระดับทรวงอก
ส่วนอาการกดเจ็บที่ท้องด้านขวาด้านบนอาจแสดงถุงน้ำดีอักเสบเรื้อรัง
เหตุ > ที่ไม่เกี่ยวกับแผลเปื่อย

ในบรรดาคนไข้อาหารไม่ย่อย ร้อยละ 50-70 จะไม่สามารถระบุโรคทางกายที่เป็นเหตุของอาการได้
ซึ่งในกรณีนี้ อาจเรียกว่าได้ว่า เป็นอาหารไม่ย่อยที่ไม่เกี่ยวกับแผลเปื่อย และวินิจฉัยอาศัยการมีการปวดที่ยอดอกเป็นอย่างน้อย 6 เดือน โดยไร้สาเหตุอื่นที่อาจอธิบายอาการได้
เหตุ > หลังติดเชื้อ

กระเพาะและลำไส้เล็กอักเสบอาจเพิ่มโอกาสเสี่ยงให้เกิดอาหารไม่ย่อยแบบเรื้อรัง
ส่วนอาหารไม่ย่อยหลังติดเชื้อ (infectious dyspepsia) เป็นคำที่ใช้เมื่อมีอาการอาหารไม่ย่อยหลังจากกระเพาะและลำไส้เล็กเกิดติดเชื้อแบบฉับพลัน
นักวิชาการเชื่อว่า มูลฐานของกลุ่มอาการลำไส้ไวเกินต่อการกระตุ้น (IBS) และอาหารไม่ย่อยหลังติดเชื้ออาจคล้ายกัน โดยเป็นด้านต่าง ๆ ของพยาธิสรีรวิทยาเดียวกัน
เหตุ > โดยหน้าที่/การทำงาน

อาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่/การทำงาน (functional dyspepsia) เป็นอาหารไม่ย่อยเรื้อรังแบบสามัญที่สุด
คือคนไข้อาการนี้ถึง 70% จะไม่สามารถตรวจพบว่าเป็นโรคกายที่เนื่องกับอาการ
โดยอาการอาจมาจากปฏิสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างระบบประสาท อาหารค้างอยู่ในกระเพาะนาน (เช่น เพราะเหตุอัมพฤกษ์กระเพาะ) หรือการปรับรับอาหารได้บกพร่อง
ความวิตกกังวลยังสัมพันธ์กับอาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่อีกด้วย
ในบางกรณี มันอาจเป็นอาการที่ปรากฏก่อนอาการลำไส้-ทางเดินอาหารอื่น ๆ
ในบางกรณี ความวิตกกังวลจะเกิดหลังจากเกิดอาการนี้ ซึ่งแสดงนัยว่ามีความผิดปกติในการส่งสัญญาณระหว่างลำไส้-ทางเดินอาหารกับสมอง
แม้ไม่เป็นโรคร้าย แต่อาการก็อาจเรื้อรังและรักษายาก
อาหารที่ประกอบด้วยข้าวสาลีและไขมันอาจทำให้อาหารไม่ย่อย ดังนั้น การลดหรือหยุดอาหารเหล่านั้นอาจทำให้อาการดีขึ้น
เหตุ > โรคทางเดินอาหาร

เมื่อสามารถหาเหตุได้ โดยมากก็จะเป็นโรคกรดไหลย้อนและโรคแผลเปื่อยเพปติก
เหตุที่สามัญน้อยกว่ารวมทั้งกระเพาะอักเสบ, มะเร็งกระเพาะอาหาร, มะเร็งหลอดอาหาร, coeliac disease,
แพ้อาหาร, โรคลำไส้อักเสบ, 
mesenteric ischemia ซึ่งเป็นภาวะที่ลำไส้เล็กบาดเจ็บเนื่องจากไม่ได้รับเลือดเพียงพอ,
และอัมพฤกษ์กระเพาะอาหาร
เหตุ > โรคตับและตับอ่อน

โรคตับและตับอ่อนที่ทำให้เกิดอาการนี้รวมทั้งโรคนิ่วน้ำดี ตับอ่อนอักเสบเรื้อรัง และมะเร็งตับอ่อน
เหตุ > การรับอาหารและยา

อาหารไม่ย่อยแบบฉับพลันโดยเป็นชั่วคราวอาจเกิดจากการทานอาหารมากเกินไป เร็วเกินไป ทานอาหารไขมันสูง ทานอาหารเมื่อเครียด หรือดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หรือกาแฟมากเกินไป มียาหลายชนิดทำให้อาหารไม่ย่อย รวมทั้ง
แอสไพริน
ยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ (NSAIDs)
ยาปฏิชีวนะ รวมทั้ง metronidazole, macrolides
ยารักษาโรคเบาหวาน รวมทั้ง เมตฟอร์มิน, Alpha-glucosidase inhibitor, amylin analogs, GLP-1 receptor antagonists
ยาลดความดัน รวมทั้ง ACE inhibitors, Angiotensin II receptor antagonist
ยาลดคอเลสเตอรอล รวมทั้งไนอาซิน, fibrate
ยารักษาโรคทางจิตเวช รวมทั้ง cholinesterase inhibitor เช่น donepezil, rivastigmine
ยากลุ่ม SSRI รวมทั้งฟลูอ็อกเซทีน, sertraline
ยากลุ่ม Serotonin norepinephrine reuptake inhibitor รวมทั้ง venlafaxine, duloxetine
ยารักษาโรคพาร์คินสันรวมทั้ง dopamine agonist, MAO-B inhibitors
corticosteroids
เอสโตรเจน
ดิช็อกซิน
เหล็ก
โอปิออยด์
เหตุ > การติดเชื้อ Helicobacter pylori

บทบาทของแบคทีเรีย Helicobacter pylori ในอาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่ยังเป็นเรื่องไม่ยุติ โดยยังไม่ปรากฏความสัมพันธ์แบบเป็นเหตุผลที่ชัดเจน
ซึ่งจริงทั้งในเรื่องของอาการและพยาธิสรีรวิทยา
แม้จะมีงานศึกษาทางวิทยาการระบาดบ้างที่ได้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างการติดเชื้อ H. pylori กับอาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่ แต่งานศึกษาอื่น ๆ ก็ไม่แสดง
ข้อขัดแย้งอาจมาจากความแตกต่างของวิธีการที่ใช้ และการไม่พิจารณาตัวแปรกวน เช่น ประวัติว่าเคยมีโรคแผลเปื่อยเพปติกมาก่อน และสถานะทางสังคม-เศรษฐกิจ
การทดลองที่มีกลุ่มควบคุมต่าง ๆ สรุปไม่เหมือนกันว่า การกำจัดเชื้อ H. pylori มีประโยชน์ต่ออาการอาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่หรือไม่ โดยการทดลองประมาณครึ่งหนึ่งแสดงว่ามีผลดี ส่วนอีกครึ่งไม่แสดงว่ามีประโยชน์
การทดลองรวมข้อมูลหลายศูนย์ในสหรัฐที่จัดคนไข้โดยสุ่มเข้ากลุ่มรักษาหรือกลุ่มยาหลอกแล้วติดตามคนไข้ 12 เดือนพบว่า 28% ของคนไข้ที่รักษาและ 23% ที่ได้รับยาหลอกรายงานว่า อาการบรรเทาลงเมื่อติดตามที่ 12 เดือน
เช่นเดียวกัน งานทดลองในยุโรปก็ไม่แสดงความแตกต่างการบรรเทาอาการที่สำคัญเมื่อกำจัดเชื้อ H. pylori เทียบกับกลุ่มควบคุม
มีงานปริทัศน์เป็นระบบหลายงานในเรื่องการกำจัดเชื้อ แต่ก็มีผลต่าง ๆ กันเช่นกัน
งานปริทัศน์เป็นระบบในวารสารแพทย์ Annals of Internal Medicine แสดงว่า ไม่มีผลที่มีนัยสำคัญทางสถิติ โดยมี OR ของการรักษาสำเร็จเทียบกับกลุ่มควบคุมที่ 1.29 (95% CI, 0.89-1.89; P = 0.18)
คือ ไม่ปรากฏกว่ามีผลไม่ว่าจะปรับการวิเคราะห์เพื่อลดความต่าง ๆ กันของงานทดลองและเพื่อแยกแยะว่าได้กำจัด/รักษาเชื้อ H. pylori ได้จริง ๆ ด้วยหรือไม่
ส่วนงานทบทวนแบบคอเครนพบผลเล็กน้อยแต่มีนัยสำคัญในการบรรเทาอาการเมื่อเทียบการกำจัด H. pylori กับยาหลอก คือ 36% vs 30% ตามลำดับ
เหตุ > โรคทั่วกาย

มีโรคทั่วกาย (systemic disease) จำนวนหนึ่งที่อาจมีอาการอาหารไม่ย่อย รวมทั้งโรคหลอดเลือดหัวใจ ภาวะหัวใจวาย โรคเบาหวาน ภาวะฮอร์โมนพาราไทรอยด์เกิน (hyperparathyroidism) โรคไทรอยด์ และโรคไตเรื้อรัง
พยาธิสรีรวิทยา

ปัจจัยทางกายเหตุจิตและปัจจัยทางประชานเป็นเรื่องสำคัญเมื่อประเมินคนไข้ที่มีอาหารไม่ย่อยแบบเรื้อรัง
สมมติฐานทางจิตเวชอ้างว่า อาการอาจมีเหตุจากความซึมเศร้า ความวิตกกังวลที่เพิ่มขึ้น หรือความผิดปกติทางกายเหตุจิต (somatization disorder)
งานศึกษาทางวิทยาการระบาดแสดงว่า อาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่สัมพันธ์กับความผิดปกติทางจิต
โดยอาการต่าง ๆ รวมทั้ง neurosis, 
ความวิตกกังวล, โรคคิดว่าตนป่วย, และโรคซึมเศร้าจะสามัญในบรรดาคนไข้ที่กำลังตรวจปัญหาทางเดินอาหารที่ไม่ทราบสาเหตุมากกว่าในกลุ่มควบคุมที่ปกติ
การเปรียบเทียบโรคโดยหน้าที่และโรคกายได้แสดงว่า คนไข้ที่มีโรคโดยหน้าที่จะมีโอกาสลดความวิตกกังวลน้อยกว่า เมื่อติดตามที่ปีหนึ่งหลังจากหมอให้ความมั่นใจแล้วว่า ไม่ใช่โรคหนักอะไร
ซึ่งแสดงนัยว่า เทียบกับโรคกาย อาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่อาจคงยืนเป็นเวลานาน และสัมพันธ์กับอารมณ์อย่างมีกำลัง
การวินิจฉัย

คนไข้อายุน้อยกว่า 55 ปีที่ไม่มีอาการน่าเป็นห่วงสามารถรักษาได้เลยโดยไม่ต้องตรวจเพิ่ม
คนไข้อายุมากกว่า 55 ปีที่เพิ่งเริ่มมีอาการ หรือว่าคนไข้ที่มีอาการน่าเป็นห่วงควรรีบส่องกล้องดูทางอาหารส่วนบน
ซึ่งจะช่วยกันโรคแผลเปื่อยเพปติก แผลเปื่อยเนื่องจากยา เนื้อร้าย และเหตุที่มีน้อยกว่าอื่น ๆ
คนไข้อายุน้อยกว่า 55 ปีที่ไม่มีอาการน่าเป็นห่วงไม่จำเป็นต้องส่องกล้อง แต่อาจพิจารณาตรวจดูว่ามีโรคแผลเปื่อยเพปติกที่มีเหตุจากติดเชื้อ Helicobacter pylori หรือไม่
ซึ่งจะทำเมื่อความชุกของโรคในพื้นที่สูง หรือคนไข้มีปัจจัยเสี่ยง เช่น โดยชาติพันธุ์ หรือเพราะย้ายที่อยู่มาจากเขตที่มีความชุกโรคสูง
ถ้ายืนยันการติดเชื้อได้ ก็จะสามารถกำจัดได้ด้วยยา[ต้องการอ้างอิง]
อาหารไม่ย่อยเนื่องจากยาปกติจะเกี่ยวกับยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ โดยอาจมีภาวะแทรกซ้อน เช่นเลือดออกหรือแผลเปื่อยบวกกับกระเพาะทะลุ
การรักษา

อาการแบบโดยหน้าที่หรือที่ยังไม่ได้แยกแยะ จะรักษาคล้าย ๆ กัน
การเลือกยารักษาอาจตัดสินใจได้ยาก เพราะการทดลองที่แสดงข้อมูลมักรวมอาการแสบร้อนกลางอกโดยเป็นส่วนหนึ่งของอาการนี้
ซึ่งทำให้มีผลนิยมยายับยั้งการหลั่งกรด (PPI) ซึ่งมีประสิทธิผลรักษาอาการแสบร้อนกลางอก
การรักษาทั่วไปสำหรับอาการนี้รวมทั้งการเปลี่ยนพฤติกรรม ยาลดกรด สารต้านตัวรับเอช2 ยาเพิ่มการบีบตัวของลำไส้เล็ก (prokinetic) และยาแก้ท้องอืด
อย่างไรก็ดี นักวิชาการได้ให้ข้อสังเกตว่า เรื่องน่าหนักใจอย่างหนึ่งในการรักษาโรคโดยหน้าที่ก็คือ วิธีการทั่วไปเหล่านี้ปรากฏกว่ามีประสิทธิผลน้อยมากหรือไม่มีเลย
การรักษา > ยาดลดกรด

ยาลดกรดและ sucralfate พบในงานทบทวนวรรณกรรมว่า ไม่ได้ดีกว่ายาหลอก
ส่วนสารต้านตัวรับเอช2พบว่า มีประโยชน์อย่างสำคัญในงานศึกษาที่มีคุณภาพต่ำ (คือ ความเสี่ยงสัมพัทธ์ลดลง 30%) แต่มีประโยชน์เพียงเล็กน้อยในงานทดลองที่มีคุณภาพดี
ส่วนยาเพิ่มการบีบตัวของลำไส้เล็กดูเหมือนจะได้ผลดี เพราะการค้างอยู่ในกระเพาะอาหารนานพิจารณาว่า เป็นกลไกหลักทางพยาธิสรีรวิทยาอย่างหนึ่งสำหรับอาการอาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่
โดยงานวิเคราะห์อภิมานแสดงการลดความเสี่ยงสัมพัทธ์ถึง 50% แต่งานศึกษาต่าง ๆ ที่พิจารณาเพื่อให้ได้ข้อสรุปนี้ใช้ยา cisapride ซึ่งได้นำออกจากตลาดแล้ว (โดยปัจจุบันมีขายเพียงเพื่อทดลองเท่านั้น)
เนื่องจากผลข้างเคียงหนักเกี่ยวกับหัวใจ (Torsades de pointes) และก็มีผู้อ้างว่า แสดงประโยชน์สูงเช่นนี้ก็เพราะมีความเอนเอียงในการตีพิมพ์
ส่วนยาเพิ่มการบีบตัวของลำไส้เล็กที่ยังใช้อยู่รวมทั้ง metoclopramide, อิริโทรมัยซิน และ tegaserod มีประสิทธิผลน้อยหรือไม่มีและบ่อยครั้งมีผลข้างเคียงมาก
ยาแก้ท้องอืดคือ simethicone ก็มีประโยชน์บ้าง โดยงานทดลองหนึ่งแสดงประโยชน์เหนือยาหลอก และอีกงานหนึ่งแสดงผลเท่ากับ cisapride
ดังนั้น เมื่อเกิดยากลุ่ม PPI เมื่อไม่นานนี้ คำถามก็คือ ยาใหม่ ๆ เหล่านี้มีผลดีกว่ายาที่เคยใช้มาก่อน ๆ หรือไม่[ต้องการอ้างอิง]
ปัจจุบัน องค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) ได้อนุมัติยากลุ่ม PPI โดยขึ้นอยู่กับยี่ห้อ ให้ใช้รักษาหลอดอาหารอักเสบแบบมีแผล, โรคกรดไหลย้อน, กลุ่มอาการโซลลิงเจอร์-เอลลิสัน, การกำจัดเชื้อโรค H. pylori, โรคแผลเปื่อยในลำไส้เล็กส่วนต้นและในกระเพาะอาหาร, และการรักษาและป้องกันแผลเปื่อยที่เกิดจาก NSAID แต่ก็ไม่ได้อนุมัติให้ใช้แก้ท้องอืดโดยหน้าที่
แม้ก็ยังมีแนวทางรักษาและวรรณกรรมอิงหลักฐานที่ได้ประเมินการใช้ PPI เพื่อข้อบ่งใช้นี้
งานปี 2006 ได้สรุปการทดลองสำคัญ ๆ เป็นตารางพร้อมกับแนวทางการรักษาอาการอาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่
การรักษา > ยาสมุนไพร

งานทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบปี 2002 ตรวจดูผลิตภัณฑ์สมุนไพรแล้วพบว่า สมุนไพรหลายอย่าง รวมทั้งมินต์ Mentha piperita (เปปเปอร์มินต์) และเทียนตากบ มีผลดีสำหรับอาหารไม่ย่อยซึ่งไม่มีแผลโดยมี "ลักษณะความปลอดภัยที่น่าชื่นใจ"
งานวิเคราะห์อภิมานปี 2004 ของงานศึกษาที่ตรวจสอบผลิตภัณฑ์สมุนไพรรวมกัน 9 อย่างที่เรียกว่า Iberogast (เริ่มต้นจากประเทศเยอรมนี) พบว่ามันมีประสิทธิผลดีกว่ายาหลอกสำหรับคนที่มีอาหารไม่ย่อยโดยหน้าที่
รากศัพท์

คำภาษาอังกฤษว่า dyspepsia มาจากคำกรีกโบราณ คือ dys- แปลว่า ไม่ดี หรือ ยาก และ πέψις (pepsis) แปลว่า ย่อยอาหาร
เชิงอรรถ

↑ -
Polyradiculoneuropathy หมายถึงภาวะที่ polyneuropathy และ polyradiculopathy เกิดขึ้นพร้อมกัน เช่น กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เร
Polyneuropathy เป็นความเสียหายหรือโรคที่มีผลต่อเส้นประสาทนอกระบบประสาทส่วนกลางในบริเวณคล้ายกันทั้งสองข้างของร่างกาย ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนเปลี้ย เกิดความชา หรือเจ็บแบบแสบร้อน
Radiculopathy หมายถึงกลุ่มสภาวะที่เส้นประสาทหนึ่ง ๆ เกิดความเสียหายและทำงานบกพร่อง (เป็นโรคเส้นประสาท) ความเสียหายจะอยู่ที่รากของเส้นประสาทซึ่งอาจมีผลเป็นความเจ็บปวด กล้ามเนื้ออ่อนเพลีย ชา หรือปัญหาควบคุมกล้ามเนื้อใดกล้ามเนื้อหนึ่งโดยเฉพาะ ๆ
↑  coeliac disease หรือ celiac disease เป็นโรคภูมิต้านตนเองระยะยาวที่โดยหลักมีผลต่อลำไส้เล็กและเกิดในบุคคลที่มีปัจจัยทางพันธุกรรม
อาการคลาสสิกรวมทั้งปัญหาในทางเดินอาหารเช่นท้องร่วงเรื้อรัง ท้องป่อง ดูดซึมอาหารผิดปกติ ไม่อยากอาหาร และไม่โตตามวัยในเด็ก
↑  neurosis หมายเอาความผิดปกติทางจิตจำนวนหนึ่งที่คนไข้มีความทุกข์เรื้อรังแต่ไม่มีอาการหลงผิดหรือประสาทหลอน
คำนี้ได้นำออกจากคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต (DSM-III) ตั้งแต่ปี 1980 จึงเลิกใช้ในบางที่แล้ว แต่ก็ยังมีอยู่ใน ICD-10
ไม่ควรสับสนคำนี้กับ psychosis ซึ่งหมายถึงการไม่รู้อะไรจริงอะไรไม่จริง และไม่ควรสับสนกับ neuroticism ซึ่งเป็นลักษณะทางบุคลิกภาพอย่างหนึ่งตามทฤษฎีทางจิตวิทยา
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: K30.k ICD-9-CM: 536.8 MeSH: D004415 DiseasesDB: 30831
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 003260 Patient UK: อาหารไม่ย่อย