stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พายุไต้ฝุ่นวิภา (พ.ศ. 2556)

สำหรับพายุลูกอื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ พายุวิภา
| --- | --- |
พายุไต้ฝุ่นวิภาขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่  13 ตุลาคม พ.ศ. 2556
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา
ก่อตัว: 9 ตุลาคม พ.ศ. 2556
นอกเขตร้อน: 16 ตุลาคม พ.ศ. 2556
สลายตัว: 22 ตุลาคม พ.ศ. 2556
พายุไต้ฝุ่นกำลังแรงอย่างมาก
10-นาที ของเฉลี่ยลม  (JMA)
ความเร็วลมสูงสุด: 185 กม./ชม. (115 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 925 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 27.32 นิ้วปรอท
พายุไต้ฝุ่น
10-นาที ของเฉลี่ยลม  (TMD)
ความเร็วลมสูงสุด: 185 กม./ชม. (115 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 925 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 27.32 นิ้วปรอท
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4
1-นาที ของเฉลี่ยลม  (SSHWS/JTWC)
ความเร็วลมสูงสุด: 240 กม./ชม. (150 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 920 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 27.17 นิ้วปรอท
ผลกระทบ
ผู้เสียชีวิต: 41 ราย
ความเสียหาย: $405 ล้านดอลลาร์สหรัฐ  (ค่าเงินปี พ.ศ. 2556 USD)
พื้นที่ได้รับผลกระทบ: หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา,  กวม, ญี่ปุ่น, รัฐอะแลสกา,  รัสเซียตะวันออกไกล
IBTrACS
ส่วนหนึ่งของ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2556
พายุไต้ฝุ่นวิภา หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นตีโน (ตากาล็อก: Tino) เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีขนาดใหญ่ และสร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางในประเทศญี่ปุ่นเมื่อกลางเดือนตุลาคมในปี พ.ศ. 2556 ก่อตัวขึ้นจากหย่อมความกดอากาศต่ำเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2556 และพายุลูกนี้เกิดจากพายุดีเปรสชันเขตร้อนทางตะวันออกของกวม พายุได้เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกโดยพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกนี้ก่อตัวช้าในช่วงแรก อย่างไรก็ตาม สภาพบรรยากาศที่เอื้ออำนวยทำให้พายุได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุโซนร้อน และได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พายุเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ พายุไต้ฝุ่นวิภาได้กลายเป็นพายุที่มีขนาดใหญ่มาก และมีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลม 10 นาทีที่ 185 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (115 ไมล์ต่อชั่วโมง) ความกดอากาศที่ 925 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 27.32 นิ้วของปรอท) พายุไต้ฝุ่นวิภาเปลี่ยนทิศทางไปทางทิศเหนือมากขึ้น และได้อ่อนกำลังลง เนื่องจากสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยต่อพายุ พายุได้เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนืออย่างรวดเร็วเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม เนื่องจากพายุได้ปะทะกับแนวปะทะที่หยุดนิ่งทางตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่น และต่อมาพายุก็เริ่มเปลี่ยนสถานะเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน ซึ่งกระบวนการดังกล่าวได้สลายไปในช่วงเช้าของวันที่ 16 ตุลาคม
พายุไต้ฝุ่นวิภาอ่อนกำลังลงเมื่อเคลื่อนตัวผ่านทางตะวันออกของประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม แม้ว่าพายุจะสร้างความเสียหายเพียงเล็กน้อย แต่ก็ก่อให้เกิดดินถล่มขนาดใหญ่บนอิซุโอชิมะที่คร่าชีวิตผู้คนไปอย่างน้อยประมาณ 31 ราย และมีผู้สูญหายอีกประมาณ 13 ราย นอกจากนี้ ยังมีผู้เสียชีวิตเป็นเด็กนักเรียน 1 ใน 2 ราย ที่หายตัวไปใกล้กับจังหวัดคานางาวะในเวลาต่อมา นอกจากนี้ ยังมีรายงานว่าชายคนหนึ่งในชิบะ และเด็กอีกคนได้สูญหายไปนอกเหนือจากผู้คนบนโอชิมะ บ้านเรือนอย่างน้อยประมาณ 350 หลัง ได้รับความเสียหายอย่างหนักในอิซุโอชิมะ
ขณะที่พายุไต้ฝุ่นวิภาเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จึงทำให้เกิดฝนตกหนักในโอชิมะโดยมีปริมาณน้ำฝนรวมต่อชั่วโมงอยู่ที่ประมาณ 100 มิลลิเมตร (3.9 นิ้ว) และปริมาณน้ำฝนรวม 24 ชั่วโมง อยู่ที่ประมาณ 824 มิลลิเมตร (32.4 นิ้ว) เนื่องมาจากฝนตกหนัก ซึ่งส่งผลกระทบให้เกิดดินถล่มหลายแห่ง เศษซากของความลาดชันในชั้นเถ้าภูเขาไฟบาง ๆ บนพื้นผิวเนินเขา ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยประมาณ 41 ราย และพายุได้ทำให้เกิดความเสียหายในประเทศญี่ปุ่นอยู่ที่ประมาณ 40 พันล้านเยน (404.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา

ประวัติทางอุตุนิยมวิทยาของพายุไต้ฝุ่นวิภา
วันที่ 8 ตุลาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานว่าเกิดการรบกวนของหย่อมความกดอากาศต่ำขึ้นภายในบริเวณที่มีลมเฉือนแนวตั้งต่ำถึงระดับปานกลางประมาณ 670 กิโลเมตร (415 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของฐานทัพอากาศแอนเดอร์สันบนกวมในระหว่างวันนั้น และพายุเริ่มก่อตัวเป็นศูนย์กลางการหมุนเวียนระดับต่ำที่รวมตัวกัน
วันที่ 9 ตุลาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) เริ่มตรวจสอบพายุดังกล่าวว่าเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนในช่วงเช้าของวันนี้
วันที่ 10 ตุลาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้เริ่มออกคำเตือนเกี่ยวกับพายุ และยกระดับจากหย่อมความกดอากาศต่ำให้กลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน พายุได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว และได้รับการประกาศว่าเป็นพายุโซนร้อนในขณะที่สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้กำหนดให้ชื่อ วิภา เป็นพายุ
วันที่ 11 ตุลาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ยกระดับจากพายุโซนร้อนให้กลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงเมื่อพายุทวีกำลังแรงขึ้น
วันที่ 12 ตุลาคม พายุโซนร้อนวิภาได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นในขณะที่พายุเคลื่อนตัวช้า ๆ และได้เข้าสู่พื้นที่ที่มีน้ำอุ่นกับลมเฉือนต่ำ
วันที่ 13 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นวิภาได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 ด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 240 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (150 ไมล์ต่อชั่วโมง) เมื่อเป็นเช่นนั้น พายุได้พัฒนาตาพายุที่เล็ก กะทัดรัด และชัดเจน ในเที่ยงวันของวันนี้ สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้สังเกตเห็นว่าพายุได้เคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของประเทศฟิลิปปินส์ และได้กำหนดชื่อท้องถิ่นว่า ตีโน
วันที่ 15 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นวิภาได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 และหลังจากนั้นก็กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 พายุได้เคลื่อนตัวออกจากพื้นที่รับผิดชอบของประเทศฟิลิปปินส์ เนื่องจากน้ำทะเลรอบ ๆ พายุเริ่มเย็นลงในขณะที่พายุกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ประเทศญี่ปุ่นด้วยสถานะพายุไต้ฝุ่นระดับ 1
วันที่ 16 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นวิภาได้เคลื่อนตัวเข้าสู่สถานะพายุหมุนนอกเขตร้อนในช่วงดึกของวันนี้ และส่วนที่เหลือของพายุยังคงเคลื่อนตัวเข้าสู่สถานะพายุหมุนนอกเขตร้อน เนื่องจากพายุลูกนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของคาบสมุทรคัมชัตคาในวันถัดไป
วันที่ 18 ตุลาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้รายงานว่าพายุยังคงเคลื่อนตัวด้วยความเร็ว และสลายอยู่นอกเขตร้อน
การเตรียมการ > ประเทศญี่ปุ่น

ด้วยความคาดหมายว่าจะมีฝนตกหนักที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่งที่พังทรุดโทรม และบริษัท โตเกียว อิเล็คทริค พาวเวอร์ ได้วางกระสอบทรายรอบ ๆ คูระบายน้ำเพื่อกักเก็บน้ำที่มีกัมมันตภาพรังสี สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้กล่าวว่าพายุลูกนี้ถือเป็น “พายุลูกหนึ่งในรอบทศวรรษ” โรงเรียนทั่วโตเกียวได้หยุดการเรียนการสอนในวันที่ 16 ตุลาคม และการคมนาคมขนส่งก็ได้หยุดชะงักลง ผู้คนประมาณกว่า 60,000 คน ต้องยกเลิกเที่ยวบิน และสถานีรถไฟในบางพื้นที่ของเมืองได้ทำการปิดบริการชั่วคราว บริษัทน้ำมัน 3 แห่ง ได้ถูกระงับการจัดส่งทางตะวันออกของประเทศญี่ปุ่น เช่น บริษัท คอสโมออยล์ บริษัท ฟูจิออยล์ บริษัท อิเดมิตสึ โคซัง และบริษัท อีนีออส โฮลดิ้งส์ ในขณะที่บริษัท นิสสันมอเตอร์ จำกัด ได้ทำการยกเลิกการจัดส่งในวันนั้น
การเตรียมการ > ประเทศญี่ปุ่น > เกาะอิซุโอชิมะ

เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ออกคำเตือนเกี่ยวกับโคลนถล่มสำหรับเกาะภูเขาไฟ 2 แห่ง เช่น เกาะอิซุโอชิมะ และเกาะมิยาเกะ ซึ่งต่อมาได้ส่งต่อไปยังรัฐบาลโตเกียว และได้ส่งโทรสารไปยังรัฐบาลท้องถิ่นที่ได้รับผลกระทบในขณะที่รัฐบาลมิยาเกะได้รับคำเตือน และแนะนำให้ประชาชนอพยพ เจ้าหน้าที่ในสำนักงานโอชิมะก็ได้ออกไปทั้งวันโดยเหลือเพียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเท่านั้น และเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นก็ไม่เห็นคำแนะนำดังกล่าวจนกระทั่งประมาณเที่ยงคืนตามเวลาท้องถิ่น ซึ่งเมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาก็ตัดสินใจว่ามันอันตรายเกินไปที่จะขอให้ผู้อยู่อาศัยออกจากบ้าน และไม่ออกคำสั่งอพยพ
ผลกระทบ > ประเทศญี่ปุ่น > เกาะอิซุโอชิมะ

เมื่อวันที่ 16 กันยายน ขณะที่พายุไต้ฝุ่นวิภาเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จึงทำให้เกิดฝนตกหนักในโอชิมะโดยมีปริมาณน้ำฝนรวมต่อชั่วโมงอยู่ที่ประมาณ 100 มิลลิเมตร (3.9 นิ้ว) และปริมาณน้ำฝนรวม 24 ชั่วโมง อยู่ที่ประมาณ 824 มิลลิเมตร (32.4 นิ้ว) เนื่องมาจากฝนตกหนัก ซึ่งส่งผลกระทบให้เกิดดินถล่มหลายแห่ง เศษซากของความลาดชันในชั้นเถ้าภูเขาไฟบาง ๆ บนพื้นผิวเนินเขา ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยประมาณ 41 ราย และพายุได้ทำให้เกิดความเสียหายในประเทศญี่ปุ่นอยู่ที่ประมาณ 40 พันล้านเยน (404.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ในระหว่างเหตุการณ์หลังระบบรัฐบาลของประเทศญี่ปุ่นได้จัดตั้งสำนักงานตอบสนองภัยพิบัติในโอชิมะอย่างรวดเร็วเพื่อสนับสนุนการอพยพผู้อยู่อาศัย และช่วยป้องกันภัยพิบัติรองใด ๆ รัฐบาลได้ส่งกองกำลังควบคุมเหตุฉุกเฉินทางเทคนิค และกองกำลังป้องกันตนเองของประเทศญี่ปุ่น ไปยังเกาะเพื่อดำเนินการค้นหา และช่วยเหลือ ประเมินขอบเขตของความเสียหาย และช่วยป้องกันภัยพิบัติรอง รัฐบาลของโตเกียวถูกสื่อวิพากษ์วิจารณ์จากการใช้โทรสารเพื่อส่งคำเตือน แม้จะมีการปรับปรุงเทคโนโลยีอย่างมากมายก็ตาม อย่างไรก็ตาม รัฐบาลจะยืนหยัดในการใช้โทรสารเพื่อเผยแพร่คำเตือน เนื่องจากสามารถส่งคำเตือนได้ในคราวเดียวในวันที่ 17 ตุลาคม นายกเทศมนตรีของอิซุโอชิมะได้ออกคำขอโทษต่อสาธารณชนที่ไม่ได้ออกคำสั่งอพยพ และยอมรับว่าคำสั่งดังกล่าวอาจช่วยชีวิตได้
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยพายุหมุนเขตร้อน
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2556
รายชื่อของพายุวิภา
พายุไต้ฝุ่นที่มีเส้นทางที่คล้ายกัน
พายุไต้ฝุ่นไอดา พ.ศ. 2501
พายุไต้ฝุ่นแนนซี พ.ศ. 2504
พายุไต้ฝุ่นทิป พ.ศ. 2522
พายุไต้ฝุ่นชบา พ.ศ. 2547
พายุไต้ฝุ่นเชบี พ.ศ. 2561
พายุไต้ฝุ่นฮากีบิส พ.ศ. 2562
แหล่งข้อมูลอื่น

พายุหมุนเขตร้อนระบบดิจิทัล (Digital Typhoon) ข้อมูลของพายุไต้ฝุ่นวิภา (1326)
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นวิภา (1326)
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาไทย (TMD) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นวิภา (1326)
ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ข้อมูลเส้นทางของพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นวิภา (25W)
แผนที่แสดงเส้นทาง และความรุนแรงของพายุตามมาตราส่วนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
ความรุนแรงของพายุ
มาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
  พายุดีเปรสชันเขตร้อน (≤62 กม./ชม.)

  พายุโซนร้อน (63–117 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 1 (118–153 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 2 (154–177 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 3 (178–208 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 4 (209–251 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 5 (≥252 กม./ชม.)

  พายุที่ไม่ทราบความเร็วลม


ประเภทของพายุ
 พายุหมุนเขตร้อน
 พายุหมุนกึ่งเขตร้อน
 พายุหมุนนอกเขตร้อน / หย่อมความกดอากาศต่ำที่หลงเหลือ / รบกวนของเขตร้อน / ลมมรสุมพายุดีเปรสชั่นเขตร้อน
ภาพเคลื่อนไหวจากดาวเทียมของพายุไต้ฝุ่นวิภา
พายุไต้ฝุ่นวิภากำลังเคลื่อนตัวเข้าประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2556
สถานที่ฟื้นฟูภัยพิบัติการไหลของเศษซากอิซุโอชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
เศษซากดินถล่มในอิซุโอชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
ภาวะเสียการคำนวณ

| ภาวะเสียการคำนวณ  (Acalculia)> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: F81.2
ICD-9: 784.69
ภาวะเสียการคำนวณ (อังกฤษ: Acalculia) เป็นภาวะบกพร่องที่ได้รับมา (acquired) ของผู้ป่วย มีอาการบกพร่องในกระบวนการทางคณิตศาสตร์ง่ายๆ เช่น การบวก, การลบ, การคูณ, หรือแม้กระทั่งการเปรียบเทียบระหว่างจำนวนว่าจำนวนใดมากกว่า ภาวะเสียการคำนวณแตกต่างจากภาวะบกพร่องการเรียนรู้การคำนวณ (dyscalculia) ซึ่งเป็นความผิดปกติของพัฒนาการ แต่ภาวะเสียการคำนวณเกิดจากการบาดเจ็บของระบบประสาทเช่นโรคหลอดเลือดสมอง
ความแปรผัน

ภาวะเสียการคำนวณเกี่ยวข้องกับรอยโรคที่สมองกลีบข้าง (parietal lobe) (โดยเฉพาะที่ลอนสมองแองกูลาร์ (angular gyrus)) และสมองกลีบหน้า (frontal lobe) ของซีรีบรัม และมีอาการแสดงแรกคือมีภาวะสมองเสื่อม (dementia) ในผู้ป่วยบางคนอาจพบอาการของการเสียการคำนวณเพียงอย่างเดียว แต่โดยทั่วไปจะพบกลุ่มอาการอื่นๆ ร่วมด้วย เช่น ภาวะเสียการเขียนสื่อความ (agraphia) , ภาวะเสียการระลึกรู้นิ้วมือ (finger agnosia) , และอาการสับสนทิศทางซ้ายขวา ซึ่งเกิดจากความเสียหายของลอนสมองแองกูลาร์ข้างซ้าย หรือที่เรียกกันว่า กลุ่มอาการเกอรสต์มานน์ (Gerstmann's syndrome)
จากการศึกษาผู้ป่วยซึ่งมีรอยโรคที่สมองกลีบข้างแสดงให้เห็นว่ารอยโรคที่ลอนสมองแองกูลาร์จะมีแนวโน้มเกิดความบกพร่องในการจำข้อเท็จจริงทางคณิตศาสตร์มากกว่า เช่น สูตรคูณ โดยไม่มีความบกพร่องในการลบเลข ในทางกลับกันผู้ป่วยที่มีรอยโรคบริเวณร่องอินทราพาไรทัล (intraparietal sulcus) จะมีแนวโน้มเกิดความบกพร่องในการลบเลข แต่ยังมีความสามารถในการคูณเลข จากการศึกษาข้างต้นแสดงให้เห็นว่าบริเวณต่างๆ ของสมองกลีบข้างทำหน้าที่แตกต่างกันในกระบวนการทางคณิตศาสตร์
ภาวะหัวใจวาย
ดูเพิ่ม

โรคหัวใจ
แหล่งข้อมูลอื่น

Heart failure, American Heart Association – information and resources for treating and living with heart failure
Heart Failure Matters – patient information website of the Heart Failure Association of the European Society of Cardiology
Heart failure in children by Great Ormond Street Hospital, London, UK
"Heart Failure". MedlinePlus. U.S. National Library of Medicine.
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: I50, I11.0, I13.0, I13.2, I97.1, P29.0 ICD-9-CM: 428.0 MeSH: D006333 DiseasesDB: 16209
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000158 Patient UK: ภาวะหัวใจวาย
| ด ค กอวัยวะล้มเหลว |
| --- | --- |
ทั่วไป:  หัวใจล้มเหลว  การหายใจล้มเหลว  ตับล้มเหลว เฉียบพลัน  เรื้อรัง  ไตล้มเหลว เฉียบพลัน  เรื้อรัง  โรคสมอง 
หลายระบบ:  อวัยวะล้มเหลวหลายระบบ
ภาษากะตาง

| ภาษากะตาง |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ลาว
จำนวนผู้พูด: 107, 350 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรมอญ-เขมรตะวันออกภาษากลุ่มกะตูภาษากะตาง
รหัสภาษา
ISO 639-3: kgd
ภาษากะตาง (อังกฤษ: Kataang) หรือภาษากะตัง มีผู้พูดทั้งหมด 107,350 คน (พ.ศ. 2543) ทางภาคใต้ของลาวในแขวงสาละวัน สุวรรณเขต และจำปาศักดิ์ อยู่ใกล้เคียงกับจังหวัดอุบลราชธานี จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู
ภาวะเสียการรับรู้สัณฐานโดยคลำ

บทความหลัก: ภาวะเสียการระลึกรู้
| ภาวะเสียการระลึกรู้สัณฐานโดยคลำ (Astereognosis) |
| --- | --- |
สาขาวิชา: ประสาทวิทยา
ภาวะเสียการรับรู้สัณฐานโดยคลำ   (อังกฤษ: Astereognosis  หรือเรียกว่า  tactile agnosia  ถ้าเป็นเพียงแค่มือเดียว)  เป็นความไม่สามารถที่จะระบุวัตถุโดยการลูบคลำด้วยมืออย่างเดียว  โดยไม่ใช้ความรู้สึกทางอื่น ๆ  เช่นทางตาช่วย
บุคคลมีภาวะนี้  ไม่สามารถระบุวัตถุต่าง ๆ โดยเพียงแค่จับต้องได้  แม้ว่า  ความรู้สึกที่มือจะเป็นปกติ
คือ  ถ้าปิดตา  คนไข้ไม่สามารถระบุสิ่งที่อยู่ในมือได้
นี้ตรงข้ามกับ  ภาวะเสียการระลึกรู้ทางตา  (visual agnosia)  ซึ่งคนไข้ไม่สามารถระบุวัตถุโดยใช้สายตาเพียงอย่างเดียวได้
ส่วนคนไข้ภาวะ  tactile agnosia  (แปลว่าไม่รู้สัมผัส)  อาจจะสามารถระบุชื่อ  ประโยชน์  และความเป็นมาของวัตถุที่อยู่ในมือข้างซ้าย  แต่บอกไม่ได้ด้วยมือข้างขวา  หรือว่าในนัยตรงข้าม  หรือว่าไม่สามารถบอกได้ด้วยทั้งสองมือ
ภาวะเสียการรับรู้สัณฐานโดยคลำ  (astereognosis)  มุ่งหมายเอาคนไข้เหล่านั้นที่ไม่สามารถระบุวัตถุด้วยมือทั้งสอง  แม้ว่า  คนไข้อาจจะสามารถระบุรูปร่างทั่วไปเช่น  เป็นรูปพีระมิด  เป็นรูปร่างกลม ๆ  แม้ว่าอาจจะมีความยากลำบากบ้าง  แต่ก็จะไม่สามารถระบุวัตถุสามัญว่าคืออะไรโดยสัมผัส  แม้ว่าวัตถุนั้นอาจมีลักษณะที่รู้ได้ง่ายและไม่เหมือนวัตถุอื่นเช่นซี่ของส้อม  แต่คนไข้อาจจะแจ้งความรู้สึกถึงวัตถุโลหะยาวมีซี่หลายซี่แยกออกมาจากฐานเดียวกันในทิศทางเดียวกัน แต่ไม่สามารถระบุวัตถุว่าคือส้อม
อาการต่าง ๆ เหล่านี้บอกเป็นนัยว่า  มีส่วนในสมองโดยเฉพาะที่ทำความสัมพันธ์ระหว่างตัวกระตุ้นทางสัมผัสต่าง ๆ กับหน้าที่หรือความเกี่ยวข้องต่อกันและกันของตัวกระตุ้นเหล่านั้น  เพราะมีความเป็นไปที่เฉพาะเจาะจงอย่างนี้  และเพราะความที่สภาวะนี้มีผลเสียหายค่อนข้างน้อยต่อคุณภาพชีวิตของคนไข้  จึงเป็นเหตุให้ไม่ค่อยมีรายงานและงานวิจัยเกี่ยวกับคนไข้ที่มีภาวะนี้
ภาวะเสียการรับรู้สัณฐานโดยคลำมีความสัมพันธ์กับรอยโรคในสมองกลีบข้าง  (parietal lobe),  หรือ  dorsal column,  หรือส่วนสมองที่อยู่ติดกันของสมองกลีบข้าง สมองกลีบขมับ (temporal lobe) และสมองกลีบท้ายท้อย  (occipital lobe)  ที่เป็นจุดเชื่อมที่เรียกว่า  เขตสัมพันธ์ด้านหลัง  (posterior association areas)  ในซีกสมองซีกใดซีกหนึ่ง
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑", ให้ความหมายของ  stereognosis  ว่า  "การรับรู้สัณฐานโดยคลำ"
1 2 3  O'Sullivan, S.B.; Schmitz, T.J. (2007). Physical Rehabilitation (5th ed.). Philadelphia: F.A. Davis Company. pp. 1180–1181.
1 2 3  Gerstmann, J. (2001). Pure Tactile Agnosia Cognitive Neuropsychology. pp. 267–274.
ภาษากระเว็ต

| ภาษากระเว็ต |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชา
จำนวนผู้พูด: 3,012 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรมอญ-เขมรตะวันออกภาษากลุ่มบะห์นาริกภาษากระเว็ต
รหัสภาษา
ISO 639-3: krv
ภาษากระเว็ต (อังกฤษ: Kravet) หรือภาษาโกเว็ต ภาษาขเว็ต มีผู้พูด 3,012 คน (พ.ศ. 2531) อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชา จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
ภาวะสมองขาดเลือดชั่วคราว

| โรคขาดเลือดไปเลี้ยงสมองชั่วคราว (transient ischemic attack) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Mini-strokes
สาขาวิชา: Neurology, Vascular surgery
พยากรณ์โรค: Survival rate ~ 91% (To hospital discharge) 67.2% (five years)
ภาวะสมองขาดเลือดชั่วคราว (อังกฤษ: transient ischemic attack, TIA) หรือ มินิสโตรก (อังกฤษ: mini-stroke) คือภาวะที่ผู้ป่วยมีการสูญเสียการทำงานของระบบประสาทไปชั่วครู่ ซึ่งเกิดจากการขาดเลือดเฉพาะที่ของสมอง ไขสันหลัง หรือจอตา ลดลง โดยไม่ทำให้เกิดการตายของเนื้อเยื่อที่เป็นผลมาจากการขาดเลือด กลไกการเกิดภาวะนี้เป็นกลไกเดียวกันกับที่ทำให้เกิดโรคสมองขาดเลือดเฉียบพลัน แต่ดั้งเดิมแล้วจะแยกกันโดยอาศัยระยะเวลาที่เกิดอาการเป็นหลัก อย่างไรก็ดีในปัจจุบันจะแยกออกจากกันโดยดูจากภาพถ่ายรังสีว่ามีการตายของเนื้อเยื่อสมองหรือไม่
อาการ

อาจมีอาการได้หลากหลายขึ้นอยู่กับบริเวณของสมองที่ได้รับผลกระทบ อาการที่พบบ่อยเช่นการสูญเสียการมองเห็นชั่วคราว (amaurosis fugax), พูดลำบาก (aphasia), ชาครึ่งซีก (hemiparesis), เหน็บ (paresthesia) ซึ่งมักเป็นครึ่งซีก ภาวะการรับรู้บกพร่องนั้นพบไม่บ่อย เคยมีรายงานกรณีผู้ป่วยที่เป็นอัมพาตในบางส่วนของใบหน้าหรือลิ้นด้วย
การวินิจฉัย > การวินิจฉัยแยกโรค

| --- | --- |
การวินิจฉัย: สิ่งตรวจพบ
เนื้องอกของสมอง: ปวดหัวรุนแรงข้างใดข้างหนึ่ง ร่วมกับคลื่นไส้และอาเจียน
การติดเชื้อในระบบประสาทกลาง (เช่น เยื่อหุ้มสมองอักเสบ สมองอักเสบ): ไข้, ปวดหัว, สับสน, คอแข็งเกร็ง, คลื่นไส้, อาเจียน, ตากลัวแสง, ระดับการรู้สึกตัวเปลี่ยนแปลง
บาดเจ็บ: ปวดศีรษะ, สับสน, มีรอยฟกช้ำ
น้ำตาลในเลือดต่ำ: สับสน, อ่อนแรง, เหงื่อออกมาก
ไมเกรน: ปวดศีรษะรุนแรง, อาจมีตากลัวแสงหรือไม่มีก็ได้, อายุน้อย
โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง: เห็นภาพซ้อน, แขนขาอ่อนแรง, ชา, ปัสสาวะไม่ออก, เส้นประสาทตาอักเสบ
โรคชักต่างๆ: มีอาการสับสนโดยอาจหมดสติหรือไม่หมดสติ, ปัสสาวะราด, กัดลิ้น, เคลื่อนไหวแบบเกร็งสลับกระตุก
เลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง: ปวดศีรษะรุนแรง ตากลัวแสงเฉียบพลัน
อาการเวียนศีรษะหมุน (ทั้งแบบส่วนกลางและนอกส่วนกลาง): เวียนศีรษะ เหงื่อแตก อาจมีหูอื้อหรือไม่มีก็ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: G45.9 ICD-9-CM: 435.9 MeSH: D002546 DiseasesDB: 13253
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000730 eMedicine: emerg/604
ภาษากะดู

| ภาษากะดู |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: พม่า
จำนวนผู้พูด: 37,000 คน (พ.ศ. 2550)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  กลุ่มภาษาทิเบต-พม่ากลุ่มภาษาจิงผ่อ-กอนยัก-โบโด กลุ่มภาษาจิงผ่อ-ลูอิช ภาษากะดู
รหัสภาษา
ISO 639-3: kdv
ภาษากะดู (อังกฤษ: Kadu language) หรือภาษากะโด มีผู้พูดในพม่าทั้งหมด 37,000 คน (พ.ศ. 2550) ในมัณฑะเลย์และรัฐยะไข่ จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขาจิงผ่อ-กอนยัก-โบโด สาขาย่อยจิงผ่อ-ลูอิช ส่วนใหญ่พูดภาษาพม่าได้ด้วย เขียนด้วยอักษรละตินและอักษรพอลลาร์ด แม้ว ภาษานี้เป็นคนละภาษากับภาษากะตูที่เป็นภาษากลุ่มมอญ-เขมร
ภาษากะตูตะวันตก

| ภาษากะตูตะวันตก |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ลาว
จำนวนผู้พูด: 14,700 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรมอญ-เขมรตะวันออกภาษากลุ่มกะตูภาษากะตูตะวันตก
รหัสภาษา
ISO 639-3: kuf
ภาษากะตูตะวันตก (อังกฤษ: Western Katu) มีผู้พูดทั้งหมด 14,700 คน (พ.ศ. 2541) อยู่ทางตอนบนของแม่น้ำเซกองตามแนวชายแดนเวียดนามของแขวงเซกอง สาละวันและจำปาศักดิ์ ประเทศลาว มีตัวอักษรเป็นของตัวเองเรียกอักษรเลียก จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู
ภาพเหมือนของมาดามเอ็กซ์

| ภาพเหมือนของมาดามเอ็กซ์ |
| --- | --- |

ศิลปิน: จอห์น ซิงเกอร์ ซาร์เจนท์ 
ปี: ค.ศ. 1884
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันผ้าใบ
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน, นครนิวยอร์ก
ภาพเหมือนของมาดามเอ็กซ์ (อังกฤษ: Portrait of Madame X) เป็นภาพเหมือนที่เขียนโดยจอห์น ซิงเกอร์ ซาร์เจนท์จิตรกรชาวอเมริกัน ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์กในสหรัฐอเมริกา
“ภาพเหมือนของมาดามเอ็กซ์” เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1884 เป็นภาพเหมือนของมาดามเวอร์จินี อเมลี อเว็นโย โกโทรภรรยาของปิแยร์ โกโทร เวอร์จินีเป็นชาวอเมริกันที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในปารีสที่แต่งงานกับนายธนาคารฝรั่งเศสและกลายเป็นคนสำคัญในสังคมชั้นสูงในฝรั่งเศส ผู้มีชื่อเสียงในทางที่ไม่ซื่อตรงต่อสามี เวอร์จินีมีความภูมิใจในความงามของตัวเองและหาวิธีต่างๆ ที่ช่วยเพิ่มและรักษาความงามนั้น
“ภาพเหมือนของมาดามเอ็กซ์” ไม่ใช่ภาพที่ซาร์เจนท์ได้รับการจ้างให้เขียนแต่เป็นการขอร้องจากตัวซาร์เจนท์เอง เป็นภาพของความตรงกันข้าม สตรีในภาพยืนอย่างสง่าในชุดซาตินสีดำที่มีสายคล้องบ่าเป็นอัญมณี ชุดที่ทั้งเปิดเผยแต่ก็ปิดบังในขณะเดียวกัน และความตัดกันของผิวของตัวแบบที่ขาวกับเสื้อผ้าและฉากหลังที่เป็นสีมืด
สำหรับซาร์เจนท์ข่าวลือที่น่าเสียหายหลังจากการตั้งแสดงภาพนี้เป็นครั้งแรกในงานนิทรรศการศิลปะแห่งปารีส ในปี ค.ศ. 1884 ทำให้ความหวังที่จะทำงานเป็นช่างเขียนภาพเหมือนอย่างถาวรในฝรั่งเศสต้องมาสิ้นสุดลง
เบื้องหลัง

เวอร์จินีผู้มีความเลื่องลือเรื่องความงามเป็นสัญลักษณ์ของความเป็น “ปาริเซียน” ซึ่งเป็นสตรีฝรั่งเศสแบบใหม่ที่มีความเป็นผู้ดีชั้นสูง (sophistication) นอกจากนั้นก็ในภาษาอังกฤษมีการใช้คำว่า “professional beauty” ที่แปลว่าสตรีที่ใช้ความงามในการสร้างความก้าวหน้าทางฐานะให้แก่ตนเองในสังคมชั้นสูงในการบรรยายลักษณะของเวอร์จินี ความงามอันเป็นที่เลื่องลือทำให้เวอร์จินีกลายเป็นสิ่งที่สร้างความดึงดูดใจให้กับจิตรกรหลายคน จิตรกรอเมริกัน[Edward Simmons (painter)|เอ็ดเวิร์ด ซิมมอนส์]]อ้างว่าตนเอง “ไม่สามารถยับยั้งตัวเองจากการติดตามเธอเหมือนคนติดตามกวาง” ซาร์เจนท์เองก็มีความประทับใจและคาดการณ์ว่าภาพเขียนของเวอร์จินีจะสร้างความตื่นเต้นให้แก่การแสดงนิทรรศการที่จะมาถึง และจะเป็นการเผยแพร่ชื่อเสียงของตนเองและเรียกลูกค้าใหม่ได้ ซาร์เจนท์เขียนจดหมายถึงเพื่อนว่า: “ผมมีความต้องการอย่างรุนแรงที่จะเขียนภาพของเธอ และมีเหตุผลพอที่จะเชื่อว่าเธอเองก็ต้องการให้ผมเขียน และกำลังรอให้ใครสักคนเสนอความคิดนี้เพื่อเป็นสรรเสริญความงามของเธอ...คุณอาจจะบอกกับเธอว่าผมเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่จะทำดังว่า”
แม้ว่าจะปฏิเสธคำขอทำนองเดียวกันนี้จากจิตรกรอื่นมาแล้ว แต่เวอร์จินีตกลงตามคำของซาร์เจนท์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1883 ซาร์เจนท์และเวอร์จินีต่างก็เป็นชาวอเมริกันผู้ตั้งถิ่นฐานอยู่ในต่างประเทศ ฉะนั้นความร่วมมือกันของทั้งสองคนจึงเป็นการตีความหมายกันไปว่าเป็นความต้องการของทั้งสองฝ่ายที่จะสร้างความก้าวหน้าให้แก่ตนเองในสังคมฝรั่งเศส
การศึกษาก่อนเขียน

ความก้าวหน้าเรื่องการเขียนภาพก็คืบไปเพียงเล็กน้อยระหว่างฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1883 เพราะเวอร์จินียุ่งอยู่กับงานด้านสังคม และยังไม่มีความต้องการที่จะนั่งนิ่งเป็นแบบให้เขียนภาพ เวอร์จินีเสนอให้ซาร์เจนท์เดินทางไปเยี่ยมที่คฤหาสน์ในบริตานีในเดือนมิถุนายน ที่ซาร์เจนท์ทำการเตรียมงานเขียนโดยการร่างภาพด้วยดินสอ, สีน้ำ และสีน้ำมัน ซาร์เจนท์ได้ภาพสำหรับเตรียมเขียนมาราวสามสิบภาพ เช่นภาพร่างสีน้ำมัน “มาดามโกโทรดื่ม”  (พิพิธภัณฑ์อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์) เป็นภาพด้านข้างเปลือยไหล่ชูแก้วเหล้าบนฉากหลังที่มืด แต่เป็นภาพที่ใช้ฝีแปรงที่หยาบและเป็นภาพที่ไม่เป็นทางการ
แม้ในบ้านที่ชนบทก็เช่นเดียวกับในปารีสเวอร์จินีก็ยังคงมีภารกิจเกี่ยวกับกิจการในสังคม นอกไปจากการที่จะต้องดูแลลูกสาวอายุสี่ขวบ, มารดา, แขกของบ้าน และผู้ทำงานในบ้าน ซาร์เจนท์บ่นถึง “ความงามอันเขียนไม่ได้และความเกียจคร้านอันพรรณาได้ยากของมาดามโกโทร”
การเขียนภาพ

ภาพนี้ก็เช่นเดียวกับภาพ “ลูกสาวของเอ็ดเวิร์ด ดาร์ลีย์ บอยท์” และ “นักเต้นรำสเปน” (El Jaleo) ที่แสดงในงานนิทรรศการในปีก่อนหน้านั้น ซาร์เจนท์เลือกผ้าใบผืนใหญ่ที่จงใจจะให้เตะตาผู้เข้าชมนิทรรศการอย่างแน่นอน การวางท่าเป็นท่าที่ต่างไปจากภาพร่างที่วาดเตรียมไว้ก่อหน้านั้น ร่างของเวอร์จินียืนหันมาทางซาร์เจนท์แต่ใบหน้าหันไปทางอื่น แขนขวาเท้าโต๊ะเล็กน้อยเพื่อรับน้ำหนัก การวางท่าเป็นการเน้นรูปทรงอันงดงามของผู้เป็นแบบ ส่วนเขียนผิวที่ขาวผิดธรรมชาติซาร์เจนท์ใช้สีขาวตะกั่ว, rose madder, แดงชาด, เขียวอมน้ำเงิน (viridian) และสีดำกระดูกในการเขียน
แม้ว่าจะตกลงกันได้แล้วในการวางท่าและงานเขียนที่เริ่มขึ้นไปแล้ว แต่ความคืบหน้าของการเขียนก็เป็นไปอย่างเชื่องช้า เมื่อมาถึงฤดูใบไม้ร่วงซาร์เจนท์จึงมีความรู้สึกว่าเขียนเสร็จ
เนื้อหาของภาพ

“ภาพเหมือนของมาดามเอ็กซ์” เป็นภาพที่แสดงแสดงความเด่นของบริเวณผิวที่ขาวจัด — ตั้งแต่หน้าผากเรื่อยลงมาถึงคอระหง, ไหล่ และแขน แม้ว่าเครื่องแต่งกายจะดูท้าทายแต่ก็เป็นสีดำและดูลึกลับ สีรอบตัวเป็นสีน้ำตาลที่สว่างพอที่จะช่วยขับสีผิวให้เรืองรองขึ้น แต่สิ่งที่เด่นในภาพนี้คือความขาวของผิว ที่เรียกได้ว่าเป็นสี “ขาวผู้ดี” (aristocratic pallor) แต่หูสีออกแดงเป็นเครื่องเตือนให้เห็นสีผิวส่วนที่ไม่ได้ทำให้ขาวผ่อง
ซาร์เจนท์เลือกการวางท่าอย่างพิถีพิถัน ร่างทั้งร่างหันมาทางผู้ดูแต่ใบหน้าหันไปทางด้านข้าง ซึ่งทั้งแสดงความมั่นใจในตนเองในขณะเดียวกับที่กึ่งซ่อนเร้น ใบหน้าอีกครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่แต่ส่วนที่เห็นก็เป็นใบหน้าที่ดูเหมือนจะให้ความหมายมากกว่าการที่จะเขียนทั้งใบหน้า
โต๊ะทางซ้ายของภาพเป็นที่อิงรับ และช่วยเน้นความโค้งเว้าของร่างกาย ในสมัยนั้นการว่าท่าเช่นว่าถือว่าเป็นการท้าทายทางเพศ ภาพเดิมที่เขียนสายคาดไหล่ข้างหนึ่งหลุดลงมาจากบ่าขวาที่เป็นท่าทางอันเป็นนัยยะของความเป็นไปได้ถึงสิ่งที่จะตามมา; นักวิพากษ์ของ Le Figaro กล่าวว่า “ถ้าไหวตัวอีกนิด สตรีผู้เป็นแบบก็คงจะเป็นอิสระ” (อาจจะเป็นได้ว่านักวิพากษ์ไม่ทราบว่าชุดที่สวมเป็นผ้าที่เย็บบนโครงที่ทำด้วยกระดูกวาฬ และไม่มีทางที่จะหลุดจากร่าง สายคาดไหล่เป็นแต่เพียงเครื่องตกแต่งเท่านั้น)
ภาพที่ยั่วยวนอารมณ์เป็นเชิงภาพของชนชั้นสูงที่มีผิวขาวนวลผิดธรรมชาติ เอวกิ่ว ความโค้งเว้าที่เห็นได้ชัดแจ้ง และการเน้นรูปร่างลักษณะที่ถือกันว่าเป็นลักษณะของผู้เป็นชนชั้นสูงที่มีนัยยะของความเป็นสตรีแต่อยู่ภายใต้การควบคุมของผู้เป็นแบบ แทนที่จะปล่อยให้ผู้ดูชื่นชมด้วยความพึงพอใจโดยไม่มีขอบเขต
ที่มาของท่าอาจจะมาจากการวางท่าแบบคลาสสิก เช่นในจิตรกรรมฝาผนังโดยฟรานเชสโค เดอ รอซซิที่กล่าวกันว่าอาจจะเป็นที่มาของการวางท่านี้ นอกจากนั้นภาพในภาพเองก็มีนัยยะอื่นถึงคลาสสิก: บนขาโต๊ะแต่งด้วยไซเรนส์จากตำนานเทพกรีก และมงกุฎพระจันทร์เสี้ยวที่เวอร์จินีสวมที่เป็นนัยยะถึงเทพีไดแอนนา ซึ่งไม่ใช่ความคิดของซาร์เจนท์ แต่เป็นการแสดงตนเองของเวอร์จินี