stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กิเยร์โม ริกอนโด
เกียรติประวัติ

แชมป์ WBA - NABA รุ่นซูเปอร์​แบนตัมเวท
ชิง , 18 กันยายน 2552 ชนะทีเคโอ​ ฌิอูวังนิ อังดราดือ  ( บราซิล) ยก 3 ที่ โรงแรมฟอนเทนเบลอ ไมแอมี​ รัฐฟลอริดา สหรัฐ
แชมป์เฉพาะกาล WBA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
ชิง , 13 พฤศจิกายน​ 2553 ชนะคะแนน ริการ์โด กอร์โดบา ( ปานามา) ที่ เอทีแอนด์ทีสเตเดียม อาร์ลิงตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐ
ป้องกันครั้งที่ 1 , 19 มีนาคม​ 2554 ชนะทีเคโอ วิลลี เคซีย์ ( ไอร์แลนด์) ยก 1 ที่ ซิตีเวสท์โฮเทล ดับลิน ประเทศไอร์แลนด์
แชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
ชิง , 21 มกราค​ม 2555  ชนะน็อก ริโค รามอส ( สหรัฐ) ยก 6 ที่ ปาล์มคาสิโนรีสอร์ท ลาสเวกัส รัฐเนวาดา สหรัฐ
ป้องกันครั้งที่ 1 , 9 มิถุนายน​ 2555 ชนะทีเคโอ เทออน เคนเนดี ( สหรัฐ) ยก 5 ที่ เอ็มจีเอ็ม​แกรนด์​ลาสเวกัส​ ลาสเวกัส​ รัฐเนวาดา สหรัฐ
ป้องกันครั้งที่ 2 , 15 กันยายน​ 2555 ชนะคะแนน โรเบอร์โต มาร์โรควิน ( สหรัฐ) ที่ โธมัสแอนด์แม็กเซนเตอร์ ลาสเวกัส​ รัฐเนวาดา สหรัฐ (ต่อมา WBA เลื่อนตำแหน่งให้ริกอนโดเป็นซูเปอร์แชมป์)
แชมป์โลก WBA (ซูเปอร์แชมป์) รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท​
ป้องกันครั้งที่ 1 และชิงแชมป์โลก WBO และ The ring ในรุ่นเดียวกัน , 13 เมษายน​ 2556 ชนะคะแนน โนนิโต โดแนร์ ( ฟิลิปปินส์) ที่ เรดิโอซิตีมิวสิกฮอล นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
ป้องกันครั้งที่ 2 , 7 ธันวาคม 2556 ชนะคะแนน โจเซฟ อักเบโก ( กานา) ที่ บอร์ดวอล์กฮอล แอตแลนติกซิตี รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ
ป้องกันครั้งที่ 3 , 19 กรกฎาคม​ 2557 ชนะน็อก สด ปูนอินทรียิม ( ไทย) ยก 1 ที่ เดอะเวนีเชียนมาเก๊า มาเก๊า ประเทศจีน
ป้องกันครั้งที่ 4 , 31 ธันวาคม 2557 ชนะอาร์ทีดี ฮิซาชิ อามางาซะ ( ญี่ปุ่น) ยก 11 ที่ ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ โอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
ป้องกันครั้งที่ 5 , 13 พฤศจิกายน​ 2553  ชนะอาร์ทีดี เจสซา ดิกเกน ( สหราชอาณาจักร) ยก 2  ที่ ไอซ์อารีนาเวลส์ คาร์ดิฟฟ์ ประเทศเวลส์ สหราชอาณาจักร
ป้องกันครั้งที่ 6 และชิงแชมป์​โลก​ IBO ในรุ่น​เดียวกัน​ , 17 มิถุนายน​ 2560 ชนะทีเคโอ​ มอยเซส โฟลเรส ( เม็กซิโก) ยก 2 ที่ แมนดะเลย์เบย์ ลาสเวกัส​ รัฐเนวาดา สหรัฐ (ภายหลังคณะกรรมการกีฬารัฐเนวาดาได้เปลี่ยนผลการชกเป็นไม่มีการตัดสิน)
​ สละแชมป์
แชมป์ WBC International (แชมป์เงา WBC) รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท​
ชิง , 21 พฤศจิกายน​ 2558  ชนะคะแนน เดรียน ฟรานซิสโก ( ฟิลิปปินส์) ที่ แมนดะเลย์เบย์ ลาสเวกัส รัฐเนวาดา สหรัฐ
สละแชมป์​
แชมป์โลก WBA รุ่นแบนตัมเวท
ชิง (ที่ว่าง) , 8 กุมภาพันธ์​ 2563 ชนะคะแนน ลิโบริโอ โซลิส ( เวเนซุเอลา) ที่ พีพีแอลเซนเตอร์ อเลนทาวน์ รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ
ถูกปลด 14 สิงหาคม 2564
เคย​ชิงแชมป์​ต่อไปนี้​แต่​ไม่​ส​ำ​เร็จ​
ชิงแชมป์โลก WBO รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท , 9 ธันวาคม​ 2560 แพ้อาร์ทีดี วาซีล โลมาเชนโก ( ยูเครน) ยก 6 ที่ เมดิสันสแควร์การ์เดน นครนิวยอร์ก​ รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
ชิงแชมป์โลก WBO รุ่นแบนตัมเวท , 14 สิงหาคม​ 2564 แพ้คะแนน จอห์น ริเอล คาซิเมโร ( ฟิลิปปินส์) ที่ ดิกนีตีเฮลท์สปอร์ตพาร์ก คาร์สัน รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
ชิงแชมป์เงา WBC รุ่นแบนตัมเวท , 26 กุมภาพันธ์​ 2565 แพ้คะแนน บินเซนต์ อัสโตรลาบิโอ ( ฟิลิปปินส์) ที่ เอมิเรตส์กอล์ฟคลับ ดูไบ​ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
คณะกรรมการพาราลิมปิกปารากวัย

คณะกรรมการพาราลิมปิกปารากวัย (สเปน: Comité Paralímpico Paraguayo; อังกฤษ: Paraguayan Paralympic Committee; PPC, รหัสไอโอซี: PAR) เป็นคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศปารากวัยสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาพาราลิมปิก มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศปารากวัย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2562 เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากปารากวัยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล (ไอพีซี) และเป็นสมาชิกของคณะกรรมการพาราลิมปิกอเมริกา (เอพีซี)
คณะกรรมการพาราลิมปิกปารากวัย (PPC) ได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการกำกับดูแลพาราลิมปิกระหว่างประเทศ (IPC) ในฐานะสมาชิกชั่วคราว การตัดสินใจยังคงต้องได้รับการอนุมัติจากสมาชิกในสมัชชาใหญ่ปี ค.ศ. 2019
สมาชิกชั่วคราวมีสิทธิเช่นเดียวกับสมาชิกเต็ม เว้นแต่จะเสนอชื่อผู้สมัครและลงคะแนนเสียงในสมัชชาใหญ่ไม่ได้
ดูเพิ่ม

ประเทศปารากวัยในพาราลิมปิก
ประเทศปารากวัยในโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค ก คณะกรรมการพาราลิมปิกอเมริกา (APC) |
| --- | --- |
 แอนทีกาและบาร์บิวดา  อาร์เจนตินา  อารูบา  บาร์เบโดส  เบอร์มิวดา  บราซิล  แคนาดา  ชิลี  โคลอมเบีย  คอสตาริกา  คิวบา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เอกวาดอร์  เอลซัลวาดอร์  เกรนาดา  กัวเตมาลา  กายอานา  เฮติ  ฮอนดูรัส  จาเมกา  เม็กซิโก  นิการากัว  ปานามา  ปารากวัย  เปรู  ปวยร์โตรีโก  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ซูรินาม  ตรินิแดดและโตเบโก  สหรัฐ  อุรุกวัย  เวเนซุเอลา  หมู่เกาะเวอร์จิน
การสงครามภูเขา

การฝึกการสงครามภูเขาของกองทัพบกสหรัฐเมื่อ ค.ศ. 2016
การสงครามบนภูเขา (อังกฤษ: mountain warfare) หมายถึงการสู้รบในภูเขาหรือภูมิประเทศที่คล้ายคลึงกัน การสงครามประเภทนี้เรียกอีกอย่างว่าการสงครามแอลไพน์ ตามชื่อเทือกเขาแอลป์ การสงครามบนภูเขาเป็นหนึ่งในประเภทของการทำศึกที่อันตรายที่สุดเนื่องจากเกี่ยวข้องกับการเอาตัวรอด ไม่เพียงแต่ต้องต่อสู้กับศัตรูเท่านั้น หากแต่ยังรวมถึงสภาพอากาศที่รุนแรงและภูมิประเทศที่เป็นอันตราย
เทือกเขามีความสำคัญเชิงกลยุทธ์เนื่องจากมักจะทำหน้าที่เป็นแนวชายแดนตามธรรมชาติ และอาจเป็นต้นกำเนิดของแหล่งน้ำ (เช่น ที่ราบสูงโกลัน – ความขัดแย้งด้านทรัพยากรน้ำ) การโจมตีตำแหน่งข้าศึกที่เตรียมพร้อมอยู่ในภูมิประเทศภูเขานั้น ต้องมีอัตราส่วนของการโจมตีทหารต่อการป้องกันทหารมากกว่าการทำสงครามบนพื้นราบ เทือกเขาไม่ว่าเวลาใด ๆ ของปีต่างก็เป็นอันตราย โดยอาจมีฟ้าแลบ, ลมกระโชกแรง, กองหินที่ร่วงลงมา, หิมะถล่ม, ทุ่งหิมะที่ละลายช้า ๆ, น้ำแข็ง, อากาศหนาวจัด, ธารน้ำแข็งที่มีรอยแยกในน้ำแข็งบนภูเขา และภูมิประเทศทั่วไปที่ไม่เรียบ รวมถึงก้าวช้า ๆ ของทหาร ตลอดจนการเคลื่อนย้ายวัสดุที่ต่างเป็นภัยคุกคามเพิ่มเติมทั้งหมดต่อผู้ทำการรบ ส่วนการเคลื่อนที่, การเสริมกำลัง รวมถึงการส่งกลับสายแพทย์ขึ้นและลงทางลาดชัน ตลอดจนพื้นที่ที่แม้แต่สัตว์บรรทุกไม่สามารถเข้าถึงได้ ก็จะต้องใช้การออกแรงของพลังงานอย่างมหาศาล
ประวัติ > ประวัติตอนต้น

คำว่าการสงครามบนภูเขากล่าวกันว่าเกิดขึ้นในสมัยกลางหลังจากพระมหากษัตริย์แห่งทวีปยุโรปพบว่าเป็นการยากที่จะต่อสู้กับกองทัพสวิสในเทือกเขาแอลป์ เพราะชาวสวิสสามารถต่อสู้ในหน่วยที่เล็กลง และใช้จุดได้เปรียบมาต่อสู้กับกองทัพที่ไม่มีใครสามารถรบได้ รูปแบบที่คล้ายกันของการโจมตีและป้องกันในภายหลังถูกใช้โดยการรบแบบกองโจร, พลพรรค และทหารที่ไม่ได้อยู่ในประจำการซึ่งซ่อนตัวอยู่ในภูเขาหลังจากการโจมตี ทำให้มันเป็นเรื่องท้าทายสำหรับกองทัพประจำการที่จะต้องต่อสู้กลับ ส่วนในการทัพอิตาลีของโบนาปาร์ต และกบฏ ค.ศ. 1809 ในทีโรล การสงครามบนภูเขามีบทบาทสำคัญอย่างมาก
อีกตัวอย่างหนึ่งของการสงครามบนภูเขา คือ การข้ามเทือกเขาแอนดีส ที่ทำให้สำเร็จโดยกองทัพแห่งเทือกเขาแอนดีส (สเปน: Ejército de los Andes) ของอาร์เจนตินา และบัญชาการโดยนายพล โฆเซ เด ซาน มาร์ติน เมื่อ ค.ศ. 1817 นับเป็นหนึ่งในกองพลที่ปฏิบัติการในระดับสูงกว่า 5,000 เมตร
ประวัติ > สงครามพิวนิกครั้งที่สอง

ใน 218 ปีก่อนคริสตกาล (DXXXVI a.u.c.) ผู้บัญชาการกองทัพคาร์เธจชื่อแฮนนิบัล ได้ยกทัพกองทหารม้า และช้างแอฟริกา ข้ามเทือกเขาแอลป์เพื่อพยายามพิชิตโรม กลยุทธ์คือการเข้าถึงจากทางตอนเหนือของคาบสมุทรอิตาลี ฝ่ายรัฐบาลโรมันรู้สึกชะล่าใจเนื่องด้วยเห็นได้ชัดว่าเทือกเขาแอลป์เป็นอุปสรรคทางธรรมชาติซึ่งปลอดภัยจากผู้บุกรุก ซึ่งในเดือนธันวาคม 218 ปีก่อนคริสตกาลกองกำลัคาร์เธจได้ปราบกองทัพโรมันทางเหนือโดยใช้ช้าง ทว่า ช้างจำนวนมากไม่สามารถอยู่รอดได้ในสภาพอากาศที่หนาวเย็นและโรคที่เป็นเรื่องปกติของภูมิอากาศในยุโรป กองทัพของแฮนนิบัลต่อสู้กับกองทัพโรมันในอิตาลีเป็นเวลา 15 ปี แต่ล้มเหลวในการเอาชนะโรม ในที่สุดฝ่ายคาร์เธจก็พ่ายแพ้นายพลโรมัน สคิปิโอ แอฟริกานัส ที่ซามา ในแอฟริกาเหนือเมื่อ 202 ปีก่อนคริสตกาล (DLII a.u.c.)
ประวัติ > สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

การสงครามบนภูเขามาถึงก่อนอีกครั้งในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อบางประเทศที่เกี่ยวข้องในสงครามมีกองพลภูเขาที่ไม่เคยทดสอบมาก่อน การป้องกันของออสเตรีย-ฮังการีได้ผลักไสไล่ส่งการโจมตีของอิตาลีเนื่องจากพวกเขาใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศที่เป็นภูเขาส่วนใหญ่ในจูเลียนแอลป์และโดโลมีตี ที่ซึ่งโรคความเย็นกัดและหิมะถล่มได้พิสูจน์แล้วว่าอันตรายยิ่งกว่ากระสุน ส่วนในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 1918 ยุทธการที่ซันมัตเตโอเกิดขึ้นที่แนวรบอิตาลี ซึ่งการรบครั้งนี้เป็นการต่อสู้ที่ระดับความสูงมากที่สุดของสงคราม และในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1914 การรุกอื่นได้เปิดตัวโดยผู้บัญชาการทหารสูงสุดของตุรกี แอนแวร์ พาชา กับกองทหาร 95,000–190,000 นายเพื่อต่อสู้รัสเซียในคอเคซัส การยืนกรานในการจู่โจมซึ่งอยู่ด้านหน้าเพื่อต่อสู้กับตำแหน่งของรัสเซียที่ภูเขาในใจกลางฤดูหนาว ผลลัพธ์ที่ได้คือความฉิบหาย และแอนแวร์สูญเสียกองกำลังของเขาไป 86 เปอร์เซ็นต์ นอกจากนี้ การทัพอิตาลีในสงครามโลกครั้งที่สอง, ความขัดแย้งเซียเชน ก็เป็นตัวอย่างของการสงครามบนภูเขาขนาดใหญ่เช่นกัน
ประวัติ > สงครามโลกครั้งที่สอง

ตัวอย่างของการสงครามภูเขาที่ใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้แก่: ยุทธการที่นาร์วิก, ยุทธการที่คอเคซัส, การทัพเส้นทางโคโคดา, ปฏิบัติการเรนเดียร์, ปฏิบัติการฝ่าอันตราย และปฏิบัติการอังคอร์
ประวัติ > กรณีพิพาทแคชเมียร์

นับตั้งแต่การแบ่งแยกอินเดียใน ค.ศ. 1947 อินเดียและปากีสถานมีความขัดแย้งกันในภูมิภาคแคชเมียร์ พวกเขาได้รบในสองสงคราม และต่อสู้อย่างประปรายเพิ่มเติม หรือเกิดความขัดแย้งชายแดนในภูมิภาคหลายครั้ง โดยแคชเมียร์ตั้งอยู่ในเทือกเขาหิมาลัย ซึ่งเป็นเทือกเขาที่สูงที่สุดในโลก
การสู้รบครั้งแรกระหว่างทั้งสองประเทศ ในสงครามอินเดีย-ปากีสถาน ค.ศ. 1947 ได้แสดงให้เห็นว่าทั้งคู่ไม่พร้อมที่จะต่อสู้ท่ามกลางความหนาวเหน็บ โดยไม่เอ่ยถึงที่ระดับความสูงที่สุดในโลก และระหว่างสงครามจีน-อินเดีย ค.ศ. 1962 ได้เกิดสงครามระหว่างอินเดียและจีนในพื้นที่เดียวกัน
สงครามอินเดีย-ปากีสถาน ค.ศ. 1965 ที่ตามมาระหว่างอินเดียและปากีสถานส่วนใหญ่รบในหุบเขาแคชเมียร์มากกว่าภูเขาเอง แม้ว่าจะมียุทธการบนภูเขาหลายครั้ง ส่วนในสงครามการคิล (ค.ศ. 1999) กองกำลังของอินเดียพยายามกำจัดศัตรูที่ยึดที่มั่นบนภูเขาออกไป โดยสงครามตัวแทนดังกล่าวใน ค.ศ. 1999 เป็นสงครามสมัยใหม่เพียงสงครามเดียวที่รบกันบนภูเขาเท่านั้น หลังสงครามการคิล กองทัพอินเดียได้ดำเนินการฝึกผู้ชำนาญการเกี่ยวกับการใช้ปืนใหญ่บนภูเขา โดยที่วิถีโพรเจกไทล์มีลักษณะแตกต่างจากที่ระดับน้ำทะเล
หนังสืออ่านเพิ่ม

Govan, Thomas P. (1946-09-01). Training for mountain and winter warfare. AGF Study, no. 23. [Washington, D.C.]: Historical Section, Army Ground Forces. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-27. สืบค้นเมื่อ 2011-01-28.
Malik, Muhammad Asim (2004-09-10). "Mountain warfare: the need for specialized training" (PDF). Military Review. 84 (5): 94–102. ISSN 0026-4148. OCLC 2558412. สืบค้นเมื่อ 2011-01-28.[ลิงก์เสีย]
Pierce, Scott W. (2008-05-22). Mountain and cold weather warfighting: critical capability for the 21st century. SAMS Monograph. Fort Leavenworth, Kans.: School of Advanced Military Studies, United States Army Command and General Staff College. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-27. สืบค้นเมื่อ 2011-01-28.
แหล่งข้อมูลอื่น

Official page of documentary film GLOBAL WARNING on the Mountain War 1915–1918 Global Warning
Mountain War in World War I The war in the Italian Dolomites (Italian)
Historic films showing Mountain Warfare in World War I at europeanfilmgateway.eu
Mountain Combat World War II Militaria: Combat Lessons
High Altitude Warfare School of the Indian Army
Official Italian Army website page on Alpine Troops Command
Official page of 11th Mountain Infantry Battalion (Brazil)
แนวรบอิตาลีใน ค.ศ. 1915–1917: ยุทธการที่อีซอนโซสิบเอ็ดครั้งและการรุกอาซีอาโก ในสีน้ำเงิน เป็นการพิชิตของอิตาลีแรกเริ่ม
ควน ปอนเซ เด เลออน

| มาร์ควิสควน ปอนเซ เด เลออน |
| --- | --- |
ภาพของควน ปอนเซ เด เลออน ในศตวรรษที่ 17 (ยังไม่ยืนยัน)

ข้าหลวงแห่งปวยร์โตรีโกคนที่ 1, 3 และ 7
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ.1508–ค.ศ.1509
ก่อนหน้า: ก่อตั้งตำแหน่ง
ถัดไป: Juan Cerón
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ.1510–ค.ศ.1511
ก่อนหน้า: Juan Cerón
ถัดไป: Juan Cerón
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ.1515–ค.ศ.1519
ก่อนหน้า: Cristóbal de Mendoza
ถัดไป: Sánchez Velázquez/Antonio de la Gama
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ.1474 Santervás de Campos, ราชบัลลังก์กัสติยา
เสียชีวิต: กรกฎาคม 1521(1521-07-00) (46–47 ปี) ฮาวานา, คิวบา
ที่ไว้ศพ: Catedral Metropolitana Basílica de San Juan Bautista, ซานฮวน, ปวยร์โตรีโก
เชื้อชาติ: สเปน
คู่สมรส: (ไม่ทราบชื่อ), Leonor Ponce de León
ญาติ:   Juana Ponce de León (ลูกสาว)  Juan Ponce de León II (หลานชาย)  Juan Ponce de León y Loayza (เหลนชาย) 
วิชาชีพ: นักสำรวจ
ลายมือชื่อ: 

ควน ปอนเซ เด เลออน (สเปน: Juan Ponce de León; ค.ศ. 1474 – กรกฎาคม ค.ศ. 1521) เป็นนักสำรวจและกองกิสตาดอร์ชาวสเปน เขาเป็นผู้ว่าราชการเปอร์โตริโกคนแรกโดยพระมหากษัตริย์สเปนทรงแต่งตั้ง เขานำคณะสำรวจยุโรปคณะแรกเท่าที่ทราบไปลาฟลอริดาที่เขาตั้งชื่อ และสัมพันธ์กับตำนานน้ำพุแห่งความเยาว์วัย (Fountain of Youth) ซึ่งเชื่อว่าอยู่ในฟลอริดา
กิเยร์โม เดล โตโร

| กีเยร์โม เดล โตโร |
| --- | --- |
เดล โตโร ในงาน เทศกาลภาพยนตร์ซิดจัส 2017
เกิด: กิเยร์โม เดล โตโร โกเมซ  (1964-10-09) ตุลาคม 9, 1964 (60 ปี) กัวดาลาฮารา, รัฐฮาลิสโก, เม็กซิโก
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยกัวดาลาฮารา
อาชีพ: ผู้ผลิตภาพยนตร์ นักประพันธ์นวนิยาย
ปีปฏิบัติงาน: 1985–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ลอเรนซา นิวตัน  (สมรส 1986–2017)
บุตร: 2
ลายมือชื่อ

กิเยร์โม เดล โตโร โกเมซ (สเปน: Guillermo del Toro Gómez เสียงอ่านภาษาสเปน: [ɡiˈʝeɾmo ðel ˈtoɾo]; เกิด 9 ตุลาคม ค.ศ. 1964) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท โปรดิวเซอร์ นักประพันธ์นวนิยาย ชาวสเปน ในการผลงานสร้างภาพยนตร์ เดล โตโรมีภาพยนตร์ภาษาสเปนแนวจินตนิมิตด้านมืด (dark fantasy) อย่างเช่น ภาพยนตร์แนวกอทิกสยองขวัญเรื่อง The Devil's Backbone (2001) และ Pan's Labyrinth (2006) เขายังมีผลงานภาพยนตร์อเมริกันกระแสหลักแนวโลดโผน อย่างภาพยนตร์โลโผนซูเปอร์ฮีโรแวมไพร์เรื่อง Blade II (2002) ภายยนตร์ซูเปอร์ฮีโรเหนือธรรมชาติเรื่อง Hellboy (2004), และภาคต่อ Hellboy II: The Golden Army (2008) และภาพยนตร์สัตว์ประหลาดแนวนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง Pacific Rim (2013) ผลงานภาพยนตร์เรื่อง The Shape of Water (2017) ได้รับคำวิจารณ์ที่ดี และได้รับรางวัลสิงโตทองคำจากเทศกาลภาพยนตร์เวนิซ รวมถึงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
นอกจากผลงานกำกับ เดล โตโร ยังเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีผลงานมากมาย อย่าง The Orphanage (2007), Julia's Eyes (2010), Biutiful (2010), Kung Fu Panda 2 (2011), Puss in Boots (2011), และ Mama (2013) เดิมทีเขายังได้รับเลือกจากปีเตอร์ แจ็กสัน ให้กำกับภาพยนตร์ชุด The Hobbit แต่เขาออกจากโครงการนี้ก่อนเนื่องจากปัญหาด้านการผลิต แต่ยังได้รับเครดิตเป็นผู้เขียนร่วมที่เขามีส่วนในการช่วยเขียนบท
ผลงานภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | จัดจำหน่ายโดย |
| --- | --- | --- |
| 1993 | โครนอส (Cronos) | ออคโทเบอร์ ฟิล์ม |
| 1997 | มิมิค: อสูรสูบคน (Mimic) | มิราแม็กซ์ ฟิล์ม |
| 2001 | เด็กผีวิญญาณพยาบาท (The Devil's Backbone) | โซนี่ พิกเจอส์ คลาสสิก |
| 2002 | เบลด 2: นักล่าพันธุ์อมตะ (Blade II) | นิว ไลน์ ซีนีม่า |
| 2004 | เฮลล์บอย: ฮีโร่พันธุ์นรก (Hellboy) | โคลัมเบีย พิกเจอส์ |
| 2006 | อัศจรรย์แดนฝัน มหัศจรรย์เขาวงกต (Pan's Labyrinth) | วอร์เนอร์ บราเธอส์ พิกเจอส์ |
| 2008 | เฮลล์บอย 2: ฮีโร่พันธุ์นรก (Hellboy II: The Golden Army) | ยูนิเวอร์แซล พิกเจอส์ |
| 2013 | แปซิฟิค ริม: สงครามอสูรเหล็ก (Pacific Rim) | วอร์เนอร์ บราเธอส์ พิกเจอส์ |
| 2015 | คริมสัน พีค: ปราสาทสีเลือด (Crimson Peak) | ยูนิเวอร์แซล พิกเจอส์ |
| 2017 | เดอะ เชพ ออฟ วอเทอร์ (The Shape of Water) | ฟ็อกซ์ เสิร์ชไลท์ พิกเจอส์ |
| 2021 | ไนท์แมร์ แอร์ลีย์: ทางฝันร้าย สายมายา (Nightmare Alley) | เสิร์ชไลท์ พิกเจอส์ |
| 2022 | พิน็อกคิโอ: หุ่นน้อยผจญภัย (Pinocchio) | เน็ตฟลิกซ์ |
ผลตอบรับ

ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 12 เรื่องของ กีเยร์โม เดล โตโร
| ปี | เรื่อง | รอตเทนโทเมโทส์ | เมทาคริติก | เมทาคริติก | ไอเอ็มดีบี | ทุนสร้าง | รายได้ทั่วโลก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1993 | โครนอส |  89% (7.20/10) (57 รีวิว) |  | 70 (12 รีวิว) | 6.7 (31,975) | $2,000,000 | $621,392 |
| 1997 | มิมิค: อสูรสูบคน |  65% (6.40/10) (46 รีวิว) |  | 55 (15 รีวิว) | 6.0 (53,769) | $30,000,000 | $25,480,803 |
| 2001 | เด็กผีวิญญาณพยาบาท |  93% (7.60/10) (121 รีวิว) |  | 78 (30 รีวิว) | 7.4 (68,919) | $4,500,000 | $6,582,065 |
| 2002 | เบลด 2: นักล่าพันธุ์อมตะ |  57% (6.00/10) (150 รีวิว) |  | 52 (28 รีวิว) | 6.7 (226,796) | $54,000,000 | $155,010,032 |
| 2004 | เฮลล์บอย: ฮีโร่พันธุ์นรก |  81% (6.80/10) (202 รีวิว) |  | 72 (37 รีวิว) | 6.8 (339,935) | $66,000,000 | $99,823,958 |
| 2006 | อัศจรรย์แดนฝัน มหัศจรรย์เขาวงกต |  95% (8.60/10) (243 รีวิว) |  | 98 (37 รีวิว) | 8.2 (684,074) | $19,000,000 | $83,862,032 |
| 2008 | เฮลล์บอย 2: ฮีโร่พันธุ์นรก |  86% (7.20/10) (250 รีวิว) |  | 78 (36 รีวิว) | 7.0 (279,536) | $85,000,000 | $168,319,243 |
| 2013 | แปซิฟิค ริม: สงครามอสูรเหล็ก |  72% (6.60/10) (296 รีวิว) |  | 65 (48 รีวิว) | 6.9 (515,856) | $190,000,000 | $411,002,906 |
| 2015 | คริมสัน พีค: ปราสาทสีเลือด |  73% (6.60/10) (285 รีวิว) |  | 66 (37 รีวิว) | 6.5 (153,553) | $55,000,000 | $74,679,822 |
| 2017 | เดอะ เชพ ออฟ วอเทอร์ |  92% (8.40/10) (466 รีวิว) |  | 87 (53 รีวิว) | 7.3 (434,280) | $19,500,000 | $195,333,312 |
| 2021 | ไนท์แมร์ แอร์ลีย์: ทางฝันร้าย สายมายา |  81% (7.40/10) (351 รีวิว) |  | 70 (55 รีวิว) | 7.0 (154,635) | $60,000,000 | $39,629,195 |
| 2022 | พิน็อกคิโอ: หุ่นน้อยผจญภัย |  97% (8.20/10) (277 รีวิว) |  | 79 (49 รีวิว) | 7.6 (101,667) | $35,000,000 | $109,846 |
| เฉลี่ย และ รวม | เฉลี่ย และ รวม |  82% (7.25/10) | 73 | 73 | 7.0 | $620 ล้าน | $1,260,454,606 |
0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ  60–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
$ ดอลลาร์สหรัฐ
รางวัลที่ได้รับ

จำนวนรางวัลที่เข้าชิงและได้รับจากภาพยนตร์ของ กิเยร์โม เดล โตโร
| ปี | เรื่อง | รางวัลออสการ์> เสนอชื่อเข้าชิง | รางวัลออสการ์> ชนะ | รางวัลแบฟตา> เสนอชื่อเข้าชิง | รางวัลแบฟตา> ชนะ | รางวัลลูกโลกทองคำ> เสนอชื่อเข้าชิง | รางวัลลูกโลกทองคำ> ชนะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2006 | อัศจรรย์แดนฝัน มหัศจรรย์เขาวงกต | 6 | 3 | 8 | 3 | 1 |  |
| 2008 | เฮลล์บอย 2: ฮีโร่พันธุ์นรก | 1 |  |  |  |  |  |
| 2013 | แปซิฟิค ริม: สงครามอสูรเหล็ก |  |  | 1 |  |  |  |
| 2017 | เดอะ เชพ ออฟ วอเทอร์ | 13 | 4 | 12 | 3 | 7 | 2 |
| 2021 | ไนท์แมร์ แอร์ลีย์: ทางฝันร้าย สายมายา | 4 |  | 3 |  |  |  |
| 2022 | พิน็อกคิโอ: หุ่นน้อยผจญภัย | 1 | 1 | 3 | 1 | 3 | 1 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 25 | 8 | 27 | 7 | 11 | 3 |
คณะกรรมการพาราลิมปิกอาร์เจนตินา

คณะกรรมการพาราลิมปิกอาร์เจนตินา (สเปน: Comité Paralímpico Argentino; COPAR, อังกฤษ: Argentine Paralympic Committee; COPAR, รหัสไอโอซี: ARG) เป็นคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศอาร์เจนตินาสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาพาราลิมปิก มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศอาร์เจนตินา ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2547 เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากอาร์เจนตินาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล (ไอพีซี) และเป็นสมาชิกของคณะกรรมการพาราลิมปิกอเมริกา (เอพีซี)
ดูเพิ่ม

ประเทศอาร์เจนตินาในพาราลิมปิก
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการพาราลิมปิกอาร์เจนตินา
| ด ค ก คณะกรรมการพาราลิมปิกอเมริกา (APC) |
| --- | --- |
 แอนทีกาและบาร์บิวดา  อาร์เจนตินา  อารูบา  บาร์เบโดส  เบอร์มิวดา  บราซิล  แคนาดา  ชิลี  โคลอมเบีย  คอสตาริกา  คิวบา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เอกวาดอร์  เอลซัลวาดอร์  เกรนาดา  กัวเตมาลา  กายอานา  เฮติ  ฮอนดูรัส  จาเมกา  เม็กซิโก  นิการากัว  ปานามา  ปารากวัย  เปรู  ปวยร์โตรีโก  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ซูรินาม  ตรินิแดดและโตเบโก  สหรัฐ  อุรุกวัย  เวเนซุเอลา  หมู่เกาะเวอร์จิน
การ์โลส โซเลร์

การ์โลส โซเลร์ บาร์รากัน (สเปน: Carlos Soler Barragán; เกิดวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1997) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวกลาง และกองกลางตัวขวาให้แก่ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง สโมสรในลีกเอิง และทีมชาติสเปน
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | ทวีป> ลงเล่น | ทวีป> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | ทั้งหมด> ลงเล่น | ทั้งหมด> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| บาเลนเซีย เบ | 2014–15 | เซกุนดาดิบิซิออน เบ | 2 | 0 | — | — | — | — | — | — | — | — | 2 | 0 |
| บาเลนเซีย เบ | 2015–16 | เซกุนดาดิบิซิออน เบ | 28 | 2 | — | — | — | — | — | — | — | — | 28 | 2 |
| บาเลนเซีย เบ | 2016–17 | เซกุนดาดิบิซิออน เบ | 9 | 1 | — | — | — | — | — | — | — | — | 9 | 1 |
| บาเลนเซีย เบ | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 39 | 3 | — | — | — | — | — | — | — | — | 39 | 3 |
| บาเลนเซีย | 2016–17 | ลาลิกา | 23 | 3 | 3 | 0 | — | — | — | — | — | — | 26 | 3 |
| บาเลนเซีย | 2017–18 | ลาลิกา | 33 | 1 | 4 | 0 | — | — | — | — | — | — | 37 | 1 |
| บาเลนเซีย | 2018–19 | ลาลิกา | 31 | 2 | 7 | 0 | — | — | 11 | 2 | — | — | 49 | 4 |
| บาเลนเซีย | 2019–20 | ลาลิกา | 28 | 2 | 3 | 0 | 5 | 1 | 1 | 0 | 37 | 3 |  |  |
| บาเลนเซีย | 2020–21 | ลาลิกา | 32 | 11 | 2 | 1 | — | — | — | — | 34 | 12 |  |  |
| 2021–22 | ลาลิกา | 3 | 3 | 0 | 0 | — | — | — | — | 3 | 3 |  |  |  |
| รวม | รวม | 150 | 22 | 18 | 1 | 18 | 3 | 1 | 0 | 188 | 26 |  |  |  |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 189 | 25 | 18 | 1 | 18 | 3 | 1 | 0 | 227 | 29 |  |  |
↑  ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
↑  ลงเล่นในซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมขาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| สเปน | 2021 | 3 | 2 |
| รวม | รวม | 3 | 2 |
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ > ประตูในนามทีมชาติ

| ลำดับที่ | วันที่ | สนาม | ลงเล่นเป็นนัดที่ | คู่แข่ง | ประตู | ผล | รายการ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 2 กันยายน 2021 | เฟรนด์สอาเรนา ซอลนา สวีเดน | 1 |  สวีเดน | 1–0 | 1–2 | ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก |
| 2 | 5 กันยายน 2021 | สนามกีฬานูเอโบบิเอโร, บาดาฆอซ, สเปน | 2 |  จอร์เจีย | 2–0 | 4–0 | ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก |
เกียรติประวัติ

บาเลนเซีย
โกปาเดลเรย์: 2018–19
สเปน อายุไม่เกิน 23 ปี
กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน เหรียญเงิน: 2020
สเปน อายุไม่เกิน 21 ปี
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี: 2019 รองชนะเลิศ 2017
แหล่งข้อมูลอื่น

โปรไฟล์ที่เว็บไซต์สโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (สเปน)
ประวัติของ การ์โลส โซเลร์ ที่ BDFutbol
ข้อมูลของ การ์โลส โซเลร์ ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย  |
| --- | --- |
 1 Doménech  3 Ruiz  4 Medrán  5 กาบรีแยล  6 Kondogbia  7 กาบานิ  8 โซเลร์  9 Gameiro  10 Parejo (c)  11 เชรืยเชฟ  12 Diakhaby  13 ซิลเลิสเซิน  14 กายา  15 Vallejo  16 Lee  17 กอเกอแล็ง  18 Wass  19 โรดริโก  20 Torres  21 Piccini  22 Gómez  23 Jason  24 กาไร  — Costa  — ม็องกาลา  — Sobrino  Manager: กัตตูโซ 
| ด ค กฟุตบอลชายทีมชาติสเปน – เหรียญเงิน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- | --- |
|  1 ซิมอน  2 มิงเกซา  3 กูกูเรยา  4 ตอร์เรส  5 บาเยโฆ  6 ซูบิเมนดี  7 อาเซนซิโอ  8 เมริโน  9 มีร์  10 เซบาโยส (กัปตัน)  11 โอยาร์ซาบัล  12 การ์ซิอา  13 อัลบาโร เฟร์นันเดซ  14 โซเลร์  15 มองกาโยลา  16 เปดริ  17 ปัวโด  18 โอสการ์ ฆิล  19 โอลโม  20 มิรันดา  21 บรายัน ฆิล  22 บิลลาร์  ผู้ฝึกสอน: เด ลา ฟูเอนเต  |  1 ซิมอน  2 มิงเกซา  3 กูกูเรยา  4 ตอร์เรส  5 บาเยโฆ  6 ซูบิเมนดี  7 อาเซนซิโอ  8 เมริโน  9 มีร์  10 เซบาโยส (กัปตัน)  11 โอยาร์ซาบัล  12 การ์ซิอา  13 อัลบาโร เฟร์นันเดซ  14 โซเลร์  15 มองกาโยลา  16 เปดริ  17 ปัวโด  18 โอสการ์ ฆิล  19 โอลโม  20 มิรันดา  21 บรายัน ฆิล  22 บิลลาร์  ผู้ฝึกสอน: เด ลา ฟูเอนเต  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติสเปน – ฟุตบอลโลก 2022 |
| --- | --- | --- |
|  1 ซันเชซ  2 อัซปิลิกูเอตา  3 การ์ซิอา  4 เปา ตอร์เรส  5 บุสเกตส์ (กัปตัน)  6 โยเรนเต  7 โมราตา  8 โกเก  9 กาบิ  10 อาเซนซิโอ  11 เฟร์รัน ตอร์เรส  12 นิโก วิเลียมส์  13 รายา  14 กายา  15 กิยามอน  16 โรดริ  17 ปิโน  18 อัลบา  19 โซเลย์  20 การ์บาฆัล  21 โอลโม  22 ซาราเบีย  23 ซิมอน  24 ลาปอร์ต  25 ฟาตี  26 เปดริ  ผู้ฝึกสอน: ลุยส์ เอนริเก  |  1 ซันเชซ  2 อัซปิลิกูเอตา  3 การ์ซิอา  4 เปา ตอร์เรส  5 บุสเกตส์ (กัปตัน)  6 โยเรนเต  7 โมราตา  8 โกเก  9 กาบิ  10 อาเซนซิโอ  11 เฟร์รัน ตอร์เรส  12 นิโก วิเลียมส์  13 รายา  14 กายา  15 กิยามอน  16 โรดริ  17 ปิโน  18 อัลบา  19 โซเลย์  20 การ์บาฆัล  21 โอลโม  22 ซาราเบีย  23 ซิมอน  24 ลาปอร์ต  25 ฟาตี  26 เปดริ  ผู้ฝึกสอน: ลุยส์ เอนริเก  |  |
คตินิยมแบบโบลิบาร์

คตินิยมแบบโบลิบาร์ (สเปน: bolivarianismo) เป็นกระแสความคิดทางการเมืองซึ่งในทางทฤษฎีมีพื้นฐานมาจากชีวิตและผลงานของซิมอน โบลิบาร์ ผู้นำการเคลื่อนไหวให้อเมริกาใต้ตอนบนเป็นเอกราชจากจักรวรรดิสเปน โดยเมื่อเวลาผ่านไป เขาได้กลายเป็นปูชนียบุคคลด้วยความนิยมไม่มากก็น้อยในประเทศโบลิบาร์ทั้งหก (โคลอมเบีย, โบลิเวีย, ปานามา, เปรู, เวเนซุเอลา และเอกวาดอร์)
คตินิยมแบบโบลิบาร์ในฐานะอุดมการณ์ทางการเมืองได้รับการพัฒนาและส่งเสริมจากบรรดาพรรคการเมืองในลาตินอเมริกาที่ประกาศตัวว่าอยู่ฝ่ายซ้ายมาร์กซิสต์และรวมตัวกันในที่ประชุมเซาเปาลู โดยนำกระแสความรักปิตุภูมิฮิสแปนิกอเมริกา คตินิยมแบบสาธารณรัฐแนวมนุษยนิยมพลเมือง และสังคมนิยม มารวมกันเพื่อต่อต้านความอยุติธรรมจากจักรวรรดินิยม ความเหลื่อมล้ำ และการทุจริตในตำแหน่งหน้าที่ อย่างไรก็ตาม มีผู้ตั้งข้อสังเกตว่าอุดมการณ์สังคมนิยมกับคตินิยมแบบโบลิบาร์นั้นไม่น่าเข้ากันได้เมื่อพิจารณาจากบริบททางประวัติศาสตร์ เนื่องจากโบลิบาร์มีความคิดโน้มเอียงไปทางเสรีนิยมมากกว่า โดยเฉพาะในด้านเศรษฐกิจ
ทุกวันนี้ ผู้นำทางการเมืองหลายคนรวมถึงประชาคมและขบวนการทางสังคมอีกหลายกลุ่มได้กำหนดนโยบายของตนโดยนำอุดมการณ์ของโบลิบาร์มาตีความในรูปแบบที่แตกต่างกันไป ตัวอย่างหนึ่งคือแผนงานที่ริเริ่มโดยอูโก ชาเบซ (อดีตประธานาธิบดีเวเนซุเอลา) และเป็นแรงบันดาลใจแก่ผู้นำลาตินอเมริกาอย่างราฟาเอล กอร์เรอา (อดีตประธานาธิบดีเอกวาดอร์) และเอโบ โมราเลส (ประธานาธิบดีโบลิเวีย) ซึ่งนำอุดมการณ์ของโบลิบาร์มาตีความและปรับใช้เช่นกัน โดยอยู่ในกรอบของหลักการที่เรียกว่า สังคมนิยมในคริสต์ศตวรรษที่ 21
ดูเพิ่ม

การปฏิวัติโบลิบาร์
ลัทธิชาเบซ