stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบีย
ประวัติศาสตร์ > การปฏิรูปรัฐธรรมนูญ

ในปี 1988 ได้มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญยูโกสลาเวียฉบับใหม่ เริ่มกระบวนการทำให้เป็นประชาธิปไตย ระหว่างปี 1988 และ 1989 การรัฐประหารรอบที่ประสบความสำเร็จในการเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ หรือที่เรียกว่าการปฏิวัติต่อต้านระบบราชการ ในวอยวอดีนา คอซอวอ และมอนเตเนโกร ได้เข้ามาแทนที่ผู้นำที่ปกครองตนเองในภูมิภาคนี้ การรัฐประหารนำโดย สลอบอดัน มีลอเชวิช ผู้สนับสนุนลัทธิชาตินิยมเซอร์เบีย เหตุการณ์ดังกล่าวถูกประณามโดยรัฐบาลคอมมิวนิสต์ของสาธารณรัฐยูโกสลาเวียตะวันตก (โดยเฉพาะสโลวีเนียและโครเอเชีย) ซึ่งประสบความสำเร็จในการต่อต้านความพยายามที่จะขยายการจลาจลไปยังดินแดนของตน และหันมาต่อต้านมีลอเชวิชความเป็นปรปักษ์กันที่เพิ่มขึ้นส่งผลให้มีการสลายตัวของสันนิบาตคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวียที่ปกครองในปี 2533 และต่อมาเกิดการแตกแยกของยูโกสลาเวีย
ในปี 1989 มีลอเชวิชได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีแห่งเซอร์เบีย เขาเรียกร้องให้รัฐบาลกลางยูโกสลาเวียดำเนินการเพื่อผลประโยชน์ของเซอร์เบียในโคโซโวโดยส่งกองทัพประชาชนยูโกสลาเวียไปปราบปรามการแบ่งแยกดินแดนในจังหวัด ในเวลาเดียวกัน มีการเสนอให้มีการปฏิรูประบบการเลือกตั้งของรัฐบาลกลางหลายครั้ง โดยเซอร์เบียสนับสนุนระบบ "หนึ่งพลเมือง หนึ่งเสียง" ซึ่งจะมอบคะแนนเสียงส่วนใหญ่ให้กับชาวเซิร์บ เมื่อถึงเวลานั้น ความตึงเครียดทางชาติพันธุ์ในยูโกสลาเวียเพิ่มขึ้น และสันนิบาตคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวียที่ปกครองก็ล่มสลาย ตามมาด้วยวิกฤตสถาบันของรัฐบาลกลาง หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ ในปี 1989 สมัชชาแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมแห่งเซอร์เบียได้ลงมติให้แก้ไขรัฐธรรมนูญซึ่งยกเลิกอำนาจปกครองตนเองสูงสำหรับจังหวัดวอจโวดินาและโคโซโว
หลังจากที่ทางการสโลวีเนียห้ามกลุ่มชาวเซิร์บที่สนับสนุนการเมืองของเขารวมตัวกันในลูบลิยานา มิโลเซวิชก็เริ่มทำสงครามการค้ากับสาธารณรัฐสังคมนิยมสโลวีเนียในปลายปี 2532 ความขัดแย้งระหว่างเซอร์เบียและสโลวีเนียสิ้นสุดลงในเดือนมกราคม 2533 ในการประชุมสมัชชาสันนิบาตคอมมิวนิสต์ยูโกสลาเวียครั้งที่ 14 เมื่อ ชาวสโลวีเนียออกจากการประชุมตามด้วยผู้แทนชาวโครเอเชีย
หลังจากปี พ.ศ. 2533 รัฐนี้มีชื่อเรียกง่ายๆ ว่า สาธารณรัฐเซอร์เบีย (เซอร์เบีย-โครเอเชีย: Република Србија / Republika Srbija) และในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน มีลอเชวิชได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐ ในปี 1992 เมื่อสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียก่อตั้งขึ้น เซอร์เบียก็กลายเป็นหนึ่งในสองสาธารณรัฐที่มีส่วนประกอบ ในปี พ.ศ. 2546 สหภาพแห่งรัฐนี้ได้ก่อตั้งขึ้นใหม่เป็นเซอร์เบียและมอนเตเนโกร และในปี พ.ศ. 2549 เซอร์เบียกลายเป็นสาธารณรัฐอิสระหลังจากที่มอนเตเนโกรแยกตัวออกจากกัน
ข้อมูล

Bataković, Dušan T., บ.ก. (2005). Histoire du peuple serbe [History of the Serbian People] (ภาษาฝรั่งเศส). Lausanne: L’Age d’Homme. ISBN 9782825119587.
Bokovoy, Melissa K.; Irvine, Jill A.; Lilly, Carol S., บ.ก. (1997). State-Society Relations in Yugoslavia, 1945-1992. London: Palgrave Macmillan. ISBN 9780312126902.
Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing. ISBN 9781405142915.
Cox, John K. (2002). The History of Serbia. Westport, Connecticut: Greenwood Press. ISBN 9780313312908.
Dimić, Ljubodrag (2005). "Ideology and culture in Yugoslavia (1945-1955)". Velike sile i male države u hladnom ratu 1945–1955: Slučaj Jugoslavije. Beograd: Filozofski fakultet. pp. 303–320.
Jelavich, Barbara (1983). History of the Balkans: Twentieth Century. Vol. 2. Cambridge University Press. ISBN 9780521274593.
Miller, Nicholas (2005). "Serbia and Montenegro". Eastern Europe: An Introduction to the People, Lands, and Culture. Vol. 3. Santa Barbara, California: ABC-CLIO. pp. 529–581. ISBN 9781576078006.
Pavlowitch, Stevan K. (2002). Serbia: The History behind the Name. London: Hurst & Company. ISBN 9781850654773.
Tomasevich, Jozo (2001). War and Revolution in Yugoslavia, 1941–1945: Occupation and Collaboration. Vol. 2. San Francisco: Stanford University Press. ISBN 9780804779241.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Socialist Republic of Serbia
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data 
อื่น ๆ:  IdRef 
ธงชาติของพลพรรคเซอร์เบียและรัฐสหพันธ์เซอร์เบีย
เหตุระเบิดในประเทศไทยเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559

ผู้ก่อการร้ายโจมตีอำเภอหัวหิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2559
| เหตุระเบิดในประเทศไทยเดือนสิงหาคม พ> ศ. 2559 |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
สถานที่: ภูเก็ต, ตรัง, หัวหิน, สุราษฎร์ธานี,พังงา
วันที่: 11–12 สิงหาคม พ.ศ. 2559
ประเภท: ระเบิด
ตาย: 1 คน (11 สิงหาคม) 3 คน (12 สิงหาคม) รวม: 4 คน
เจ็บ: 36 คน
ผู้ก่อเหตุ: มุสลิมแบ่งแยกดินแดน (ต้องสงสัย)
เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ได้เกิดเหตุระเบิดสองครั้งในหัวหิน ซึ่งเป็นเมืองตากอากาศของไทย มีผู้เสียชีวิต 1 คน และบาดเจ็บ 23 คน ซึ่งเป็นนักท่องเที่ยวจำนวนมาก วันรุ่งขึ้น เกิดเหตุระเบิดอีกหลายครั้ง โดยมีเป้าหมายที่หัวหินอีกครั้ง ตลอดจนสุราษฎร์ธานี, ภูเก็ต พังงาและตรัง มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยสองคนและบาดเจ็บอีกหลายคน โดยทั้งหมด มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 4 คน และบาดเจ็บ 36 คน
วันที่ 11 สิงหาคม

ได้เกิดเหตุระเบิดสองลูกที่หัวหินเมื่อเวลาประมาณ 22:20 น. ตามเวลาท้องถิ่นของวันที่ 11 สิงหาคม หญิงไทยคนหนึ่งขายผลไม้ริมถนนเสียชีวิต และมีผู้ได้รับบาดเจ็บ 23 คน ในจำนวนนั้นเป็นชาวต่างชาติ 12 คน ผู้ได้รับบาดเจ็บประกอบด้วยชาวอังกฤษสองคน, ชาวดัตช์สองคน, ชาวเยอรมันหนึ่งคน และเจ็ดคนจากประเทศออสเตรียกับอิตาลี[ต้องการอ้างอิง]
วันที่ 12 สิงหาคม > หัวหิน

เกิดเหตุระเบิดอีกสามครั้งในหัวหินเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม โดยมีผู้เสียชีวิต 1 คน บาดเจ็บอย่างน้อย 4 คน[ต้องการอ้างอิง]
วันที่ 12 สิงหาคม > สุราษฎร์ธานี

เวลา 08.00 ระเบิดที่ซ่อนอยู่ในกระถางดอกไม้ได้ระเบิดหน้าสถานีตำรวจน้ำสุราษฎร์ธานี ซึ่งเป็นละแวกเดียวกับที่จัดงานวันแม่แห่งชาติ และมีผู้เสียชีวิตหนึ่งคน เป็นพนักงานเทศบาล
เวลา 08.30 เกิดเหตุระเบิดหน้า สภ.เมืองสุราษฎร์ธานี แต่ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต[ต้องการอ้างอิง]
วันที่ 12 สิงหาคม > ภูเก็ต

เกาะภูเก็ตถูกโจมตีด้วยระเบิดสองครั้งเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม โดยครั้งแรกเกิดขึ้นที่ลานโลมา ซึ่งเป็นพื้นที่ยอดนิยมของนักท่องเที่ยว ส่วนครั้งที่สองเกิดขึ้นที่หาดป่าตองใกล้กับสถานีตำรวจ[ต้องการอ้างอิง]
วันที่ 12 สิงหาคม > ตรัง

เกิดเหตุระเบิดที่ตรัง โดยมีผู้เสียชีวิตหนึ่งคน และบาดเจ็บหกคน
วันที่ 12 สิงหาคม > พังงา

ที่ตลาดบางเมียง อำเภอตะกั่วป่า จ.พังงา มีการวางระเบิด 2 ลูก ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บ รถยนต์ได้รับความเสียหาย 2 คัน
จำนวนผู้เสียชีวิตหรือได้รับบาดเจ็บ

| ประเทศ | เสียชีวิต | ได้รับบาดเจ็บ |
| --- | --- | --- |
|  ไทย | 4 | 26 |
|  อิตาลี |  | 3 |
|  เนเธอร์แลนด์ |  | 3 |
|  เยอรมนี |  | 3 |
|  สหราชอาณาจักร |  | 2 |
|  ออสเตรีย |  | 1 |

| รวมทั้งหมด | 4 | 36 |
ปฏิกิริยา

ไม่มีกลุ่มใดอ้างความรับผิดชอบ แต่ทางการสงสัยอย่างยิ่งว่ากลุ่มแบ่งแยกดินแดนปัตตานีอยู่เบื้องหลังการวางระเบิด
วันที่ 12 สิงหาคม นายกรัฐมนตรี ประยุทธ์ จันทร์โอชา ได้กล่าวถึง "คนไม่ดี [ที่] ทำมาตั้งแต่ก่อนการลงประชามติ" และ "[เรา] ต้องไม่โทษกันและกัน เราไม่เคยทำร้ายหรือขัดแย้งกับใครเลย ไม่ว่าจะในประเทศหรือต่างประเทศ"
ผู้ต้องสงสัยสองคนถูกจับกุมในคดีวางระเบิดสู่รัฐบาลไทย โดยระบุแรงจูงใจของพวกเขาคือ "เพื่อสร้างความสับสนวุ่นวาย"
ดูเพิ่ม

เหตุระเบิดในจังหวัดสงขลา พ.ศ. 2548
เหตุระเบิดในอำเภอหาดใหญ่ พ.ศ. 2549
เหตุระเบิดที่ภาคใต้ของประเทศไทย พ.ศ. 2555
สนามบินอู่ตะเภา (กองการบินทหารเรือ)

สำหรับการใช้งานด้านพลเรือน ดูที่ ท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา (ระยอง–พัทยา)
สนามบินทหารเรืออู่ตะเภา (อังกฤษ: U-Tapao Royal Thai Navy Airfield) หรือ สนามบินอู่ตะเภา คือฐานบินของกองทัพเรือไทย อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงเทพมหานครประมาณ 140 กิโลเมตร (87 ไมล์) ในอำเภอบ้านฉาง จังหวัดระยอง ใกล้กับอำเภอสัตหีบที่ตั้งอยู่ในอ่าวไทย เป็นที่ตั้งแห่งแรกและที่ตั้งหลักของกองการบินทหารเรือ
ประวัติ

ในปี พ.ศ. 2508 กองทัพเรือได้รับอนุญาตจากคณะรัฐมนตรีให้สร้างสนามบินยาว 1,200 เมตร (3,900 ฟุต) ใกล้หมู่บ้านอู่ตะเภา อำเภอบ้านฉาง จังหวัดระยอง ซึ่งในเวลานั้นเอง สหรัฐที่กำลังมองหาฐานทัพสำหรับ บี-52 ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้บรรลุข้อตกลงกับรัฐบาลไทยในการสร้างและดำเนินการฐานทัพร่วมกับกองทัพเรือไทย สหรัฐเริ่มก่อสร้างทางวิ่งและสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2508 และแล้วเสร็จในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2509 ฐานทัพดังกล่าวได้ส่งมอบให้กองทัพเรือไทยเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2509 ประกอบด้วยทางวิ่งขนาด 11,000 ฟุต (3,400 เมตร) เริ่มให้บริการในวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 และสนามบินกองทัพเรืออู่ตะเภาได้เป็นที่วางกำลังชุดแรกเป็นเครื่องบินบรรทุกน้ำมันทางยุทธศาสตร์ เคซี-135 ของหน่วยบัญชาการทางอากาศยุทธศาสตร์ กองทัพอากาศสหรัฐ (USAF) ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2509 กองทัพอากาศสหรัฐได้ทำการบินปฏิบัติการทิ้งระเบิด บี-52 ในปฏิบัติการอาร์คไลท์ (Operation Arc Light) จากฐานทัพอากาศคาเดนะ โอกินาวะ แต่โอกินาวะถูกประเมินว่าอยู่ไกลจากเวียดนามเกินกว่าจะปฏิบัติตามข้อกำหนดของภารกิจ ทางออกที่ดีที่สุดคือการวางฐาน บี-52 ในเวียดนามใต้หรือประเทศไทย อย่างไรก็ตาม ความมั่นคงของฐานในเวียดนามใต้ยังมีปัญหาอยู่ อู่ตะเภามีทางวิ่งที่เหมาะสมสำหรับเครื่องบินทิ้งระเบิด และค่าใช้จ่ายในการอัพเกรดฐานก็น้อยกว่ามาก ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2510 การเจรจาระหว่างรัฐบาลสหรัฐและไทยเริ่มต้นขึ้นที่อู่ตะเภา ข้อตกลงดังกล่าวบรรลุเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2510 อนุญาตให้เครื่องบิน บี-52 จำนวน 15 ลำและบุคลากรสนับสนุนมาประจำการอยู่ที่สนามบินทหารเรืออู่ตะเภา โดยมีข้อกำหนดว่าภารกิจที่บินจากประเทศไทยจะไม่บินผ่านลาวหรือกัมพูชาระหว่างทางไปยังเป้าหมายในเวียดนาม บี-52 ลำแรกมาถึงเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2510 และเริ่มปฏิบัติการในวันรุ่งขึ้นด้วยเครื่องบิน บี-52 จากอู่ตะเภา ภายในปี พ.ศ. 2515 มีเครื่องบิน บี-52 จำนวน 54 ลำ ประจำการในประเทศไทย
ประวัติ > การใช้สนามบินของสหรัฐในสงครามเวียดนาม

ก่อนปี พ.ศ. 2508 ฐานบินที่อู่ตะเภายังคงเป็นสนามบินขนาดเล็กของกองทัพเรือไทย ขณะเดียวกันกองทัพอากาศสหรัฐได้นำเครื่องบินบรรทุกน้ำมัน เคซี-135 สำหรับเติมเชื้อเพลิงให้กับเครื่องบินรบเหนือน่านฟ้าของอินโดจีน ประจำการที่ฐานทัพอากาศดอนเมืองในกรุงเทพมหานคร แม้ว่าประเทศไทยจะเป็นผู้มีส่วนร่วมสำคัญในสงครามเวียดนาม จากการส่งกองกำลังภาคพื้นดินไปประจำการในเวียดนามใต้และมีส่วนร่วมในสงครามลับกลางเมืองขนาดใหญ่ในลาว แต่การปรากฏตัวและการมองเห็นเครื่องบินของกองทัพอากาศสหรัฐในเมืองหลวงของไทยก็ยังก่อความไม่พอใจให้กับประชาชนบางส่วน และเพิ่มระดับความร้อนแรงของการเมืองภายในประเทศของรัฐบาลทหารของไทยในขณะนั้น
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2508 เครื่องบิน บี-52 ถูกใช้ครั้งแรกในสงครามเวียดนาม เครื่องบิน บี-52 จากกองบินทิ้งระเบิดที่ 7 และที่ 320 ถูกส่งไประเบิดยังบริเวณที่ต้องสงสัยว่ามีกลุ่มเวียดกงในเวียดนามใต้ ปฏิบัติการได้รับการสนับสนุนจาก เคซี-135เอเอส ซึ่งประจำการอยู่ที่ ฐานทัพอากาศคาเดนะในโอกินาวะ
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2509 เครื่องบินถ่ายทอดวิทยุ เคซี-135เอ Combat Lightning จำนวน 2 ลำ และบุคลากรได้รับคำสั่งให้ประจำการที่สนามบินทหารเรืออู่ตะเภาเพื่อรองรับปฏิบัติการทางอากาศในเวียดนามเหนือ
การขยายสนามบินทหารเรืออู่ตะเภาเริ่มขึ้นในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2508 ทางวิ่งขึ้นลงใช้เวลาสร้างแปดเดือนและฐานแล้วเสร็จในอีกสองปีต่อมา ทางวิ่งขนาด 11,500 ฟุต (3,505 เมตร) เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 และเครื่องบินลำแรกที่ลงจอดคือเฮลิคอปเตอร์แบบ HH-16 ของกองทัพอากาศไทย ต่อมาเป็นเครื่องบินบรรทุกสินค้ากองทัพอากาศสหรัฐ ซี-130 เฮอร์คิวลิส
เมื่อสนามบินอู่ตะเภาสร้างเสร็จ กองทัพสหรัฐส่วนใหญ่ย้ายจากดอนเมืองมาประจำการที่นี่ และสนามบินอู่ตะเภากลายเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกในแนวหน้าของกองทัพอากาศสหรัฐในประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509 ถึง 2518
กองกำลังกองทัพอากาศสหรัฐที่สนามบินอู่ตะเภาอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกองทัพอากาศสหรัฐแปซิฟิก (PACAF) โดยมีกองบัญชาการทางอากาศทางยุทธศาสตร์ (SAC) เป็นหน่วยดูแล APO สำหรับอู่ตะเภาคือ APO San Francisco, 96330
ประวัติ > กองบินยุทธศาสตร์ที่ 4258

กองบินยุทธศาสตร์ที่ 4258 (SAC) เริ่มดำเนินการในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2509 ที่สนามบินอู่ตะเภา กองพลบินที่ 3 ฐานทัพอากาศแอนเดอร์สัน เกาะกวม กองบินนี้มีหน้าที่รับผิดชอบในการสนับสนุนการเติมเชื้อเพลิงของเครื่องบินรบกองทัพอากาศสหรัฐในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงปฏิบัติภารกิจทิ้งระเบิดเป็นประจำทุกวัน
สนามบินอู่ตะเภามีความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องและได้รับการมอบหมายภารกิจเพิ่มเติม โดยเครื่องบินเติมน้ำมัน KC-135 ลำแรกเดินทางมาถึงในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2509 ภายในเดือนกันยายน ฐานบินได้รองรับเครื่องบินเติมน้ำมันกลางอากาศกว่า 15 ลำ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509 ถึง พ.ศ. 2513 กองบินเติมน้ำมันกลางอากาศที่ 4258 ได้ทำการบินมากกว่า 50,000 เที่ยวบินจากสนามบินอู่ตะเภา
ทัพอากาศที่เจ็ด (PACAF) ต้องการเพิ่มเติมภารกิจสำหรับ บี-52 ที่บินปฏิบัติการในเขตสงคราม อย่างไรก็ตาม ภารกิจของเครื่องบิน บี-52 จากฐาทัพอากาศแอนเดอร์สันและคาเนดะต้องใช้เวลาปฏิบัติภารกิจยาวนานและต้องใช้การเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศระหว่างทาง การประจำการเครื่องบินในเวียดนามมีความเสี่ยงต่อการถูกโจมตี จึงได้มีมติว่าจะใช้ฐานบินที่อู่ตะเภาจัดตั้งขึ้นเป็นฐานบินของเครื่องบินเติมน้ำมันกลางอากาศ เคซี-135 เพื่อย้ายอากาศยานทั้งหมดออกจากดอนเมือง และให้ตั้งฐานบินเครื่องบิน บี-52 ที่สนามบินอู่ตะเภาด้วย ทำให้สามารถบินได้โดยไม่ต้องเติมเชื้อเพลิงทั้งสองเส้นทาง คือการปฏิบัติการในเวียดนามเหนือและใต้
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2510 รัฐบาลไทยได้อนุมัติให้ประจำการเครื่องบิน บี-52 ที่สนามบินอู่ตะเภา เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2510 เครื่องบินทิ้งระเบิด บี-52 จำนวน 3 ลำ ได้ลงจอดที่สนามบินอู่ตะเภาหลังจากปฏิบัติภารกิจทิ้งระเบิดเหนือเวียดนาม ในวันรุ่งขึ้น เครื่องบินบี-52 เริ่มปฏิบัติการจากที่สนามบินอู่ตะเภา และภายในวันที่ 15 กรกฎาคม เครื่องบินบี-52 ได้เริ่มการปฏิบัติการจากอู่ตะเภา ภายใต้ปฏิบัติการอาร์คไลท์ กองบินเครื่องบินทิ้งระเบิดได้ปฏิบัติการโจมตีมากกว่า 35,000 ครั้งเหนือเวียดนามใต้ระหว่างปี พ.ศ. 2510 ถึง 2513
ในช่วงต้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2511 เครื่องบินเติมน้ำมันเคซี-135เอ (หมายเลข 55-3138) สูญเสียกำลังเครื่องยนต์ด้านนอกขวา (หมายเลข 4) ขณะเครื่องบินขึ้นที่สนามบินอู่ตะเภาและเกิดอุบัติเหตุ ส่งผลให้ลูกเรือทั้ง 4 คนเสียชีวิต
ประวัติ > กองบินยุทธศาสตร์ที่ 4258 > หน่วย SAC ที่รู้จักกันดีที่อู่ตะเภา

สนามบินอู่ตะเภาในช่วงแรกเป็นสนามบินส่วนหน้ามากกว่าที่เป็นฐานปฏิบัติการหลัก โดยมีหน้าที่รับผิดชอบในการกำหนดภารกิจที่ยังคงเหลือจากฐานทัพอากาศแอนเดอร์สัน เครื่องบินจำนวนไม่มากถูกดึงมาจากแต่ละหน่วย SAC บี-52ดี เพื่อสนับสนุนการประจำการในประเทศไทย ฝูงบินที่รู้จักซึ่งนำเครื่องบิน บี-52 และ เคซี-135 และส่งลูกเรือไปปฏิบัติงานที่สนามบินอู่ตะเภา ได้แก่:
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 2
ฝูงบินทิ้งระเบิด (หนัก) ที่ 6
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 9
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 77
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 69
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 322
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 325
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 328
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 329
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 337
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 346
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 348
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 367
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 393
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 486
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 528
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 716
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 736
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 764
ฝูงบินเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศที่ 305
ฝูงบินเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศที่ 911
ฝูงบินเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศที่ 912
ฝูงบินเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศที่ 920
หน่วยเหล่านี้มักจะมาวางกำลังครั้งละ 90 วันก่อนจะหมุนเวียนกำลัง
เครื่องบินบี-52 ประจำการที่สนามบินอู่ตะเภาโดยบินสนับสนุนนาวิกโยธินสหรัฐในยุทธการเคซัน ต่อมาต้นปี พ.ศ. 2511 ภายใต้ปฏิบัติการไนแอการา รูปขบวนเครื่องบินบี-52 จำนวน 6 ลำโจมตีทุก ๆ สามชั่วโมง โดยทิ้งระเบิดได้ใกล้ถึง 900 ฟุต (270 เมตร) จากเส้นรอบวงของด่านหน้า มีการบินปฏิบัติการบี-52 ทั้งหมด 2,548 เที่ยวบินเพื่อสนับสนุนการป้องกันเคซัน มีการทิ้งระเบิดทั้งหมด 54,129 ตัน (59,542 ตัน) เครื่องบินบี-52 จากสนามบินอู่ตะเภายังได้ทิ้งระเบิดบริเวณทางใต้สุดของเวียดนามเหนือใกล้กับเขตปลอดทหารของเวียดนาม
ประวัติ > กองบินยุทธศาสตร์ที่ 4258 > การบุกโจมตีในกัมพูชา

เริ่มตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2512 เครื่องบินบี-52 ไม่เพียงแต่โจมตีเวียดนามใต้และลาวเท่านั้น แต่ยังบุกกัมพูชาด้วย ฝ่ายบริหารของนิกสันได้อนุมัติการขยายสงครามนี้ไม่นานหลังจากเข้ารับตำแหน่งในฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2512 การโจมตีด้วยระเบิดของกัมพูชาในตอนแรกถูกเก็บเป็นความลับ และบันทึกของทั้ง SAC และกระทรวงกลาโหมก็ถูกปลอมแปลงเพื่อรายงานว่าเป้าหมายอยู่ในเวียดนามใต้
การโจมตีกัมพูชาดำเนินการในเวลากลางคืนภายใต้การดูแลของหน่วยภาคพื้นดินโดยใช้เรดาร์ MSQ-77 ซึ่งนำเครื่องบินทิ้งระเบิดไปยังจุดทิ้งและระบุช่วงเวลาการปล่อยระเบิดที่แม่นยำ สิ่งนี้ทำให้การหลอกลวงง่ายขึ้น เนื่องจากแม้แต่ลูกเรือบนเครื่องบินทิ้งระเบิดก็ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าพวกเขากำลังทิ้งระเบิดประเทศใด อย่างไรก็ตาม พิกัดการบินเฉพาะ (ลองจิจูดและละติจูด) ของจุดทิ้งระเบิดนั้นถูกบันทึกไว้ในบันทึกของนักเดินเรือเมื่อสิ้นสุดแต่ละภารกิจ และการตรวจสอบแผนที่อย่างง่าย ๆ ก็สามารถบอกลูกเรือได้ว่าพวกเขากำลังทิ้งระเบิดประเทศใด
ภายหลังการเปิดการทัพกัมพูชาในปลายเดือนเมษายน พ.ศ. 2513 การทิ้งระเบิดลับในปฏิบัติการเมนูได้สิ้นสุดลงในวันที่ 26 พฤษภาคม และกองทัพอากาศสหรัฐเริ่มปฏิบัติการอย่างเปิดเผยต่อกองกำลังเวียดนามเหนือและเวียดกงในกัมพูชาตะวันออก
ประวัติ > กองบินยุทธศาสตร์ที่ 307

เมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2513 กองบินยุทธศาสตร์ที่ 4258 ได้รับการจัดหน่วยใหม่ให้เป็นกองบินยุทธศาสตร์ที่ 307 กองบินที่ 307 เป็นกองบิน SAC ของกองทัพอากาศประจำการเพียงแห่งเดียวที่ประจำการอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กองบินยุทธศาสตร์ที่ 307 อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาและการควบคุมของทัพอากาศที่ 8 ซึ่งประจำอยู่ที่ฐานทัพอากาศแอนเดอร์สัน เกาะกวม
ฝูงบินชั่วคราว 4 ฝูงถูกจัดตั้งขึ้นภายใต้กองบินยุทธศาสตร์ที่ 307:
ฝูงบินทิ้งระเบิด (ชั่วคราว) ที่ 364, 1973–1975
ฝูงบินทิ้งระเบิด (ชั่วคราว) ที่ 365, พ.ศ. 2516–2517 ยุบ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2517
ฝูงบินทิ้งระเบิด (ชั่วคราว) ที่ 486, พ.ศ. 2513–2514
ฝูงบินเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ (ชั่วคราว) ที่ 901, พ.ศ. 2517–2518
นอกจากนี้ ยังได้มอบหมายฝูงบินทิ้งระเบิดสี่หลัก 2 ฝูง (4180, 4181) แต่ไม่ได้ร่วมปฏิบัติการ
หน่วยแยกที่ 12 ของฝูงบินกู้ภัยและกู้คืนการบินและอวกาศที่ 38 ซึ่งปฏิบัติการด้วย HH-43 จำนวน 2 ลำ ได้ทำหน้าที่ค้นหาและช่วยเหลือที่ฐานทัพ
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2513 เครื่องบินลำเลียงทางยุทธวิธีของกองทัพอากาศสหรัฐ ซี-130 ซึ่งประจำอยู่ที่ฐานทัพอากาศดอนเมืองได้ย้ายฐานปฏิบัติการไปยังสนามบินอู่ตะเภา และฝูงบินท่าอากาศที่ 6 ตามมาในเดือนกรกฎาคม ซี-130 และถอนกำลังในช่วงปลายปี พ.ศ. 2514 แต่กลับมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2515
ประวัติ > กองบินยุทธศาสตร์ที่ 307 > การโจมตีของหน่วยแซปเปอร์

เมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2515 ทหารคอมมิวนิสต์สามคนพยายามที่จะทำลาย เครื่องบินบี-52 ด้วยการใช้ระเบิดมือและการชาร์จกระเป๋า ผู้โจมตีเสียชีวิต 1 ราย ในขณะที่อีก 2 รายสามารถสร้างความเสียหายเล็กน้อยให้กับ B-52 สามลำก่อนจะหลบหนีออกจากฐาน
ประวัติ > กองบินยุทธศาสตร์ที่ 307 > ปฏิบัติการไลน์แบ็คเกอร์

ปลายเดือนมีนาคม พ.ศ. 2515 ฝ่ายเวียดนามเหนือเปิดฉากการรุกเต็มรูปแบบทั่วเขตปลอดทหารของเวียดนาม โดยได้รับการสนับสนุนจากรถถังและปืนใหญ่หนัก ในเวลานี้สหรัฐไม่ได้อยู่ในแนวหน้าของสงครามภาคพื้นดินอีกต่อไป แต่มีหน่วยเวียดนามใต้เป็นผู้นำ อย่างไรก็ตาม สหรัฐยังคงจัดหากำลังทางอากาศ และประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสันก็สั่งให้เพิ่มกำลังทางอากาศของสหรัฐเป็นจำนวนมากเพื่อตอบสนองต่อการโจมตีดังกล่าว แม้ว่าไม่มีการทัพโจมตีเวียดนามเหนือนับตั้งแต่สิ้นสุดปฏิบัติการโรลลิงธันเดอร์ ฝ่ายบริหารของนิกสันได้ออกคำสั่งให้โจมตีทางอากาศครั้งใหม่ โดยเริ่มแรกมีรหัสชื่อว่า ฟรีดอมเทรน Freedom Train ต่อมากลายเป็น ปฏิบัติการไลน์แบ็คเกอร์ Operation Linebacker โดยมีข้อ จำกัด ค่อนข้างน้อยเกี่ยวกับเป้าหมายที่สามารถโจมตีได้
ขณะนี้มีเครื่องบินบี-52 จำนวน 51 ลำประจำอยู่ที่อู่ตะเภา เครื่องบินบี-52 ได้ทำการโจมตีเวียดนามเหนือแบบจำกัดโดยเป็นส่วนหนึ่งของการรุกรานฤดูใบไม้ผลิ พ.ศ. 2515 แม้ว่าการโจมตีส่วนใหญ่จะอยู่ในภารกิจอาร์คไลท์ที่อื่นก็ตาม การรุกของเวียดนามเหนือถูกต่อต้านอย่างหนัก แต่การโจมตีในเวียดนามเหนือยังคงดำเนินต่อไป โดยยุติลงในเดือนตุลาคม ก่อนการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2515 ซึ่งส่งผลให้ริชาร์ด นิกสันได้รับการเลือกตั้งอีกครั้ง และการโจมตีก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน
ปลายปี พ.ศ. 2515 เครื่องบินบี-52 ต้องเผชิญกับระบบป้องกันขีปนาวุธจากพื้นสู่อากาศ (SAM) เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เครื่องบินบี-52ดี ได้รับความเสียหายจาก SA-2 SAM ในการโจมตีที่ Vinh ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางรถไฟที่สำคัญทางตอนใต้ของเวียดนามเหนือ นักบินทิ้งระเบิดสามารถนำเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้กลับมาประเทศไทยได้ก่อนที่ลูกเรือจะสละเครื่อง ทิ้งให้เครื่องบินตก ลูกเรือทั้งหมดได้รับการช่วยเหลืออย่างปลอดภัย
ประวัติ > กองบินยุทธศาสตร์ที่ 307 > ปฏิบัติการไลน์แบ็คเกอร์ II

ในปลายปี พ.ศ. 2515 ฝ่ายบริหารของนิกสันได้ออกคำสั่งให้โจมตีทางอากาศต่อเวียดนามเหนืออย่างเต็มกำลัง การโจมตีทิ้งระเบิดซึ่งมีชื่อรหัสว่า ปฏิบัติการไลน์แบ็คเกอร์ II Operation Linebacker II เริ่มต้นเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2515 โดยมีการโจมตีอย่างหนักด้วยเครื่องบินโจมตีเกือบทุกลำที่สหรัฐมีในยุทธบริเวณ โดยเครื่องบิน-52 มีบทบาทที่โดดเด่น แผนแรกกำหนดให้มีการโจมตีเป็นเวลาสามวัน พร้อมด้วยการโจมตีอย่างหนักโดยกองทัพอากาศสหรัฐและเครื่องบินทางยุทธวิธีของกองทัพเรือ เครื่องบินบี-52 จำนวน 129 ลำในการโจมตีสามระลอก (ห่างกันประมาณสี่ชั่วโมง) จากกองบินยุทธศาสตร์ที่ 307 ณ สนามบินอู่ตะเภา และ เครื่องบินบี-52ดี และ บี−52จี ของกองบินยุทธศาสตร์ที่ 43 และกองบินยุทธศาสตร์ (ชั่วคราว) ที่ 72 ทั้งสองจากฐานทัพอากาศแอนเดอร์สัน เครื่องบินบี-52ดี ในสนามบินอู่ตะเภาสามารถบรรทุกระเบิดได้มากกว่าและปฏิบัติการก่อกวนได้มากกว่าหน่วยอื่น ๆ ที่ใช้งานรุ่นที่มีความสามารถน้อยกว่าและต้องบินได้ไกลกว่ามากเพื่อไปถึงเป้าหมายในเวียดนามเหนือ
ใน 11 วันของการทิ้งระเบิดอย่างหนักหน่วง เครื่องบินบี-52 ได้เสร็จสิ้นการก่อกวน 729 ครั้งและทิ้งระเบิดจำนวน 13,640 ตัน (15,000 ตัน) เวียดนามเหนืออ้างว่าพลเรือนเกือบ 1,400 คนถูกสังหาร การทัพครั้งนี้มีราคาแพงที่สูงมาก เครื่องบินบี-52 สูญหายจำนวน 16 ลำและอีก 9 ลำได้รับความเสียหายอย่างหนัก โดยมีลูกเรือ 33 นายเสียชีวิตหรือสูญหายระหว่างปฏิบัติการ ในคืนวันที่ 26 ธันวาคม เครื่องบินบี-52 ถูกโจมตีโดย SAM ทำให้แพทหางเสียหาย และเครื่องยนต์ดับสี่เครื่อง เครื่องบินเสียหายอย่างหนักและประคองตัวเองกลับไปที่สนามบินอู่ตะเภาและประสบอุบัติเหตุขณะร่อนลง ส่งผลให้ลูกเรือสี่คนเสียชีวิต ขณะที่พลปืนหางและนักบินร่วมรอดชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งนี้
สนธิสัญญาสันติภาพปารีสลงนามเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2516 อย่างไรก็ตาม สงครามของบี-52 ยังไม่จบสิ้น โดยการโจมตีในปฏิบัติการอาร์คไลท์ต่อลาวดำเนินต่อไปในเดือนเมษายน และในกัมพูชาจนถึงเดือนสิงหาคม กองบินยุทธศาสตร์ที่ 307 ยุติปฏิบัติการรบทั้งหมดในวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2516
23 มีนาคม พ.ศ. 2516 ศูนย์ควบคุมเทคโนโลยีทั่วไปของกองทัพอากาศสหรัฐ ที่ฐานทัพอากาศตัน ซอน นุช ย้ายไปยังสนามบินอู่ตะเภากลายเป็นระบบการจัดการเทคโนโลยีแห่งรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งรับผิดชอบการปฏิบัติการของซี-130 ในอู่ตะเภา กองบินที่ 374 บินปฏิบัติเป็นกิจวัตรไปยังสถานที่ต่าง ๆ ในเวียดนามใต้ และบินไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อสนับสนุนการควบคุมและควบคุมและตรวจสอบสถานที่ต่าง ๆ ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2518 เครื่องบินซี-130 บินในกิจการเพียงเล็กน้อยเท่านั้นจนถึพฤษภาคม พ.ศ. 2517 ในกรณีที่ถูกยึดครองโดย BirdAir ซึ่งดำเนินการตามสัญญากับรัฐบาลสหรัฐ  นอกจากนี้เครื่องบินซี-123 ของกองทัพอากาศกัมพูชายังได้เริ่มบินส่งเสบียงจากสนามบินจากอู่ตะเภาไปยังฐานบินในกัมพูชา
ประวัติ > เวียดนามใต้ล่มสลาย พ.ศ. 2518

ในช่วงบ่ายของวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2518 หลังจากเสร็จสิ้นปฏิบัติการอีเกิลพูลการอพยพชาวอเมริกันและพันธมิตรกัมพูชาออกจากพนมเปญ HMH-462 CH-53 ได้บรรทุกเอกอัครราชทูตจอห์น กุนเธอร์ ดีน จากยูเอสเอสโอกินาวาไปยังสนามบินอู่ตะเภา วันที่ 13 เมษายน ผู้อพยพจากปฏิบัติการอีเกิลพูลได้บินไปยังสนามบินอู่ตะเภาด้วยเฮลิคอปเตอร์ HMH-462
ในช่วงสองปีหลังจากสนธิสัญญาสันติภาพปารีส กองทัพประชาชนเวียดนาม (PAVN) ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เพื่อชดใช้ความสูญเสียที่ได้รับระหว่างการรุกอีสเตอร์ปี พ.ศ. 2515 ที่ล้มเหลว เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2517 กองทัพเวียดนามโจมตีเฟื้อก ลอง แต่ไม่ได้รับการตอบสนองของสหรัฐฯ ทำให้ผู้นำเวียดนามเหนือเชื่อว่าถึงเวลาแล้วที่จะยึดเวียดนามใต้ และพวกเขาเปิดฉากการรุกฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2518 อย่างรวดเร็ว โดยยึดครองเมืองใหญ่ ๆ และที่มั่นป้องกันหลายแห่งในเวียดนามใต้ในช่วงเดือนมีนาคมและเมษายน
ภายในต้นเดือนเมษายน เวียดนามใต้ได้ยืนหยัดเป็นครั้งสุดท้ายที่เมือง Xuân Lộc ในแนวรับสุดท้ายก่อนไซ่ง่อน Xuân Lộc แตกเมื่อวันที่ 20 เมษายน และประธานาธิบดี เหงียน วัน เถี่ยว ของเวียดนามใต้ ลาออกในวันรุ่งขึ้น โดยหนีออกนอกประเทศในอีกสี่วันต่อมา
ชาวอเมริกันและประเทศที่สามประมาณ 8,000 คนจำเป็นต้องอพยพออกจากไซง่อนและเวียดนามใต้ที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยรัฐบาล พร้อมด้วยชาวเวียดนามที่ "ตกอยู่ในความเสี่ยง" หลายพันคนซึ่งเคยทำงานให้กับสหรัฐในช่วงสงคราม การอพยพโดยเครื่องบินปีกตรึงทั้งพลเรือนและทหารจากท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นเดือนมีนาคม และดำเนินต่อไปจนถึงวันที่ 28 เมษายน เมื่อการยิงปืนใหญ่ของกองทัพเวียดนามเหนือ (PAVN) ทำให้ทางวิ่งใช้งานไม่ได้ จึงต้องใช้การอพยพด้วยเฮลิคอปเตอร์ ซึ่งมีชื่อรหัสว่า ปฏิบัติการฟรีเควนซ์วินด์ Operation Frequent Wind โดยใช้สนามบินอู่ตะเภาและสิ่งอำนวยความสะดวกของกองทัพอากาศสหรัฐอื่น ๆ ในประเทศไทยสนับสนุนการอพยพ
เครื่องบิน C-47, C-119 และ C-130 ของกองทัพอากาศสาธารณรัฐเวียดนาม (RVNAF) ได้บรรทุกประชาชนและเด็กจนเต็มลำ และเริ่มบินเข้าสู่สนามบินอู่ตะเภาเมื่อวันที่ 28 เมษายน ขณะที่คำสั่งและการควบคุมพังทลายลง โดยมีเครื่องบินทั้งหมด 123 ลำ บินมาถึงสนามบินอู่ตะเภา หลังจากมาถึง ชาวเวียดนามก็ถูกแยกตัวอยู่ในเต็นท์ใกล้ทางวิ่ง ขณะที่ทางลาดจอดรถและพื้นที่หญ้าที่อยู่ติดกันเต็มไปด้วยเฮลิคอปเตอร์และเครื่องบินของเวียดนามใต้
VC-47A 084 ของสายการบินแอร์อเมริกา ประสบอุบัติเหตุตกขณะลงจอดจากเที่ยวบินจาก Tan Son Nhut
วันที่ 30 เมษายน รัฐบาลเวียดนามใต้ยอมจำนน เครื่องบินของกองทัพอากาศสาธารณรัฐเวียดนาม (RVNAF) จำนวนหนึ่งซึ่งทำการโจมตีทางอากาศครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้นภารกิจและบินไปยังสนามบินอู่ตะเภา
เครื่องบินซี-130 ของอดีตกองทัพอากาศสาธารณรัฐเวียดนามมาถึงประเทศไทยได้บินออกไปยังสิงคโปร์ ในขณะที่เครื่องบินเอ-37 จำนวน 27 ลำ, เอฟ-5 จำนวน 25 ลำ และ UH-1 จำนวน 50 ลำที่สนามบินอู่ตะเภา ได้รับการบรรทุกโดยเฮลิคอปเตอร์และเรือบรรทุกไปยังยูเอสเอส มิดเวย์เพื่อขนส่งไปสหรัฐอเมริกา