stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วอยีสลาฟ คอชตูนีตซา

| วอยีสลาฟ คอชตูนีตซา |
| --- | --- |
Војислав Коштуница
คอชตูนีตซาในปี 2006

นายกรัฐมนตรีเซอร์เบีย คนที่ 8
ดำรงตำแหน่ง 4 มีนาคม 2004 – 7 กรกฎาคม 2008
ประธานาธิบดี: ดราแกน มาร์ชิชานิน (รักษาการ) วอยีสลาฟ มิไฮโลวิช (รักษาการ) เปรดราก มาร์กอวิช (รักษาการ) บอริส ทาดิช
รอง: มิโรลจุบ ลาบุส อิวานา ดูลิช-มาร์โควิช โบซิดาร์ เดลลิช
ก่อนหน้า: โซราน ซิฟโควิช
ถัดไป: มีร์โก เวตโควิช
ประธานาธิบดียูโกสลาเวีย คนที่ 4
ดำรงตำแหน่ง 7 ตุลาคม 2000 – 7 มีนาคม 2003
นายกรัฐมนตรี: โมมีร์ บูลาโตวิช โซรัน ซิซิช ดรากีซา เปซิช
ก่อนหน้า: สลอบอดัน มีลอเชวิช
ถัดไป: สเวทอซาร์ มารอวิช
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1944-03-24) 24 มีนาคม ค.ศ. 1944 (80 ปี) เบลเกรด, เซอร์เบียภายใต้การยึดครอง
พรรคการเมือง: พรรคประชาธิปัตย์เซอร์เบีย (1990–1992) พรรคประชาธิปไตยเซอร์เบีย (1992–2014)
คู่สมรส: โซริกา ราโดวิช (สมรส 1976; 2015)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเบลเกรด
ลายมือชื่อ: 

วอยีสลาฟ คอชตูนีตซา (เซอร์เบีย: Војислав Коштуница, ออกเสียง: [ʋǒjislaʋ koʃtǔnit͡sa] ( ฟังเสียง); เกิด 24 มีนาคม 1944) เป็นอดีตนักการเมืองชาวเซอร์เบีย ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนสุดท้ายของสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย ตั้งแต่ปี 2000 ถึง 2003 และเป็นนายกรัฐมนตรีของเซอร์เบียตั้งแต่ปี 2004 ถึง 2008
คอชตูนีตซาชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดียูโกสลาเวียในปี 2000 ในฐานะผู้สมัครจากกลุ่มพันธมิตรประชาธิปไตยฝ่ายค้านแห่งเซอร์เบีย (DOS) ซึ่งนำไปสู่การโค่นล้มสลอบอดัน มีลอเชวิช และการยกเลิกการคว่ำบาตรระหว่างประเทศต่อยูโกสลาเวีย เขาคัดค้านความร่วมมืออย่างเคร่งครัดกับศาลอาญาระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวีย (ICTY) และพรรคของเขาออกจากรัฐบาลผสมเพื่อประท้วงการตัดสินใจส่งผู้ร้ายข้ามแดนไปยังศาลอาญาระหว่างประเทศ หลังการเลือกตั้งรัฐสภาเซอร์เบีย 2003 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งครั้งแรกหลังจากการยุบพันธมิตร DOS และการลอบสังหารนายกรัฐมนตรีซอรัน ดินดิช คอชตูนีตซาได้จัดตั้งรัฐบาลเสียงข้างน้อยโดยได้รับการสนับสนุนจากมีลอเชวิชและพรรคสังคมนิยมเซอร์เบีย และกลายเป็นหัวหน้ารัฐบาล เขาเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในการนำรัฐธรรมนูญฉบับแรกของเซอร์เบียที่เป็นเสรี รวมถึงการประกาศว่าเซอร์เบียเป็นประเทศที่เป็นกลาง ในช่วงรัฐบาลชุดที่ 2 ของเขา (2007-2008) เขาไม่เห็นด้วยกับการลงนามในข้อตกลงการรักษาเสถียรภาพและสมาคม (SAA) กับสหภาพยุโรป ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายของรัฐบาลหลังจากผ่านไปหนึ่งปี และการเลือกตั้งในช่วงต้นได้รับชัยชนะจากพรรคที่ฝักใฝ่ยุโรป
เขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งและเป็นประธานาธิบดีคนแรกของพรรคประชาธิปไตยเซอร์เบียนับตั้งแต่ก่อตั้งในปี 1992 จนถึงวันที่ 19 มีนาคม 2014 เมื่อเขาลาออกจากตำแหน่งประธานพรรคและออกจากการเมืองที่กระตือรือร้นหลังจากพรรคของเขาล้มเหลวในการเข้าสู่เกณฑ์ 5% เพื่อเข้าสู่เลือกตั้งรัฐสภาครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ในเดือนตุลาคม 2014 เขาออกจากพรรคหลังจากไม่เห็นด้วยกับผู้นำพรรคใหม่ในเรื่องที่เขามองว่าเป็นการละทิ้งนโยบายความเป็นกลางทางการเมือง ในเดือนพฤศจิกายน 2014 เขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง "ขบวนการรัฐแห่งเซอร์เบีย" ฝ่ายขวาที่ไม่เชื่อเรื่องเงินยูโร
วอลนอวาคา

| วอลนอวาคา |
| --- | --- |
นคร
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น
   ธง ตรา
วอลนอวาคาที่ตั้งนครวอลนอวาคาในประเทศยูเครน
พิกัด: 47°36′08″N 37°29′31″E﻿ / ﻿47.60222°N 37.49194°E﻿ / 47.60222; 37.49194
ประเทศ:  ยูเครน
แคว้น: ดอแนตสก์
เขต: วอลนอวาคา
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1881
สถานะนคร: ค.ศ. 1938
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 21 ตร.กม. (8 ตร.ไมล์)
ความสูง: 271 เมตร (889 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 21,441 คน
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
เว็บไซต์: www.volnovaha.net (เก็บถาวร)
วอลนอวาคา (ยูเครน: Волнова́ха) เป็นนครเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในประเทศยูเครน ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวอลนอวาคาซึ่งเป็นหนึ่งในสิบแปดเขตของแคว้นดอแนตสก์ ก่อนที่จะถูกทำลายระหว่างที่รัสเซียเข้ารุกรานยูเครนใน ค.ศ. 2022 นั้น นครนี้มีประชากรจำนวน 21,441 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
ระหว่างการรุกรานของรัสเซีย โครงสร้างพื้นฐานส่วนมากของวอลนอวาคาได้รับความเสียหายอย่างหนัก เมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2022 เปาลอ กือรือแลนกอ ผู้ว่าการแคว้นดอแนตสก์ กล่าวว่านครนี้ได้ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง
นอกจากตัวนครวอลนอวาคาแล้ว เขตเทศบาลนครวอลนอวาคายังครอบคลุมถึงหมู่บ้านนอวอฮรือฮอริวกา, นอวอเปาลิวกา และตรูดอแว
ราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา

| ราโมน บารังเกที่ 4 |
| --- | --- |
รูปปั้นแกะสลักของราโมน บารังเกที่ 4 ในเรติโรแห่งมาดริด ประเทศสเปน
เกิด: ค.ศ. 1114 รอแดซ
เสียชีวิต: 6 สิงหาคม ค.ศ. 1162 (48–49 ปี) บอร์โกซันดัลมัซโซ ปีเยมอนเต
สุสาน: ซันตามาริอาดาริโปลย์
ตำแหน่ง: เคานต์แห่งบาร์เซโลนา
วาระ: 19 สิงหาคม ค.ศ. 1131 – 6 สิงหาคม ค.ศ. 1162
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: ราโมน บารังเกที่ 3 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา
ผู้สืบตำแหน่ง: พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน
คู่สมรส: เปโตรนิยาแห่งอารากอน
บุตร: อินฟันเตเป-รา พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน ราโมน บารังเกที่ 3 เคานต์แห่งพรอว็องส์ ด็อลซาแห่งอารากอน พระราชินีแห่งโปรตุเกส ซันส์ เคานต์แห่งพรอว็องส์ ราโมน อัครมุขนายกแห่งนาร์บอน (นอกสมรส)
บิดามารดา: ราโมน บารังเกที่ 3 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา ดุสที่ 1 เคาน์เตสแห่งพรอว็องส์
ราโมน บารังเกที่ 4 (กาตาลา: Ramon Berenguer IV) หรือ นักบุญ (el Sant; ค.ศ. 1113 – 6 กันยายน ค.ศ. 1162) ดำรงตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งบาร์เซโลนาระหว่างปี ค.ศ. 1131–1162 เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งพรอว็องส์ระหว่างปี ค.ศ. 1144–1157 และปกครองเป็นเจ้าชายแห่งอารากอนระหว่างปี ค.ศ. 1137–1162
ราโมน บารังเกที่ 4 เป็นบุตรชายคนโตของราโมน บารังเกที่ 3 เขาสานต่อการทำสงครามครูเสดกับชาวมุสลิมอัลโมราวิดของบิดา หลังจากนั้นไม่นานราชอาณาจักรอารากอนร้องขอความช่วยเหลือจากราโมน บารังเกที่ 4 เพื่อต่อกรกับราชอาณาจักรกัสติยา ในการเจรจาตกลง เขาได้รับการสัญญาว่าจะได้แต่งงานกับเปโตรนิยา พระธิดาของพระเจ้ารามิโรที่ 2 กษัตริย์อารากอน ทั้งคู่แต่งงานกันในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1137 และไม่กี่เดือนต่อมา ในวันที่ 13 พฤศจิกายน พระเจ้ารามิโรที่ 2 สละราชสมบัติให้พระธิดาและพระชามาดา ราโมน บารังเกที่ 4 จึงเป็นเคานต์แห่งบาร์เซโลนาคนสุดท้ายที่ใช้ตำแหน่งดังกล่าวเป็นตำแหน่งหลัก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1137 เขากลายเป็นผู้ปกครองของอารากอนด้วย (แม้ตัวเขาจะไม่เคยอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งกษัตริย์) ตั้งแต่รัชสมัยของพระโอรสของพระองค์ที่ใน ค.ศ. 1162 ได้สืบทอดตำแหน่งต่อเป็นพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 เคานต์แห่งบาร์เซโลนามีตำแหน่งกษัตริย์แห่งอารากอนเป็นตำแหน่งหลัก
ในตอนที่บิดาของราโมน บารังเกที่ 4 เสียชีวิต เขาได้ยกเคาน์ตีพรอว็องส์ให้บุตรชายคนเล็ก เมื่อบุตรชายคนดังกล่าวเสียชีวิต ราโมน บารังเกที่ 4 ซึ่งเป็นพี่ชายได้ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินไปจนกระทั่งราโมน บารังเกที่ 3 เคานต์แห่งพรอว็องส์ ทายาทตามกฎหมายซึ่งเป็นหลานอาของราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนาเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวในปี ค.ศ. 1157 เมื่อเคานต์แห่งพรอว็องส์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1166 โดยไร้ทายาทเพศชาย พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน บุตรชายของราโมน บารังเกที่ 4 คือผู้สืบทอดตำแหน่งต่อ ราโมน บารังเกที่ 3 ได้สร้างอาณาเขตที่ชัดเจนให้ราชรัฐกาตาลุญญาด้วยการทำสงครามและพิชิตดินแดนต่าง ๆ มาจากชาวมัวร์ ได้แก่ ดินแดนโตร์โตซาในปี ค.ศ. 1148 แยย์ดา, เมกิเนนซา และฟรากาในปี ค.ศ. 1149 และปราเดสกับซิวรานาในปี ค.ศ. 1153
ต้นกำเนิดของตระกูล

ราโมน บารังเกที่ 4 เป็นบุตรชายของราโมน บารังเกที่ 3 กับดุสที่ 1 เคาน์เตสแห่งพรอว็องส์ จากทางฝั่งบิดาเขาเป็นหลานชายของราโมน บารังเกที่ 2 กับมาฟัลดาแห่งปุลยา และจากทางฝั่งมารดาเขาเป็นหลานชายของฌีลแบร์แห่งเฌโวด็องกับแฌร์แบร์ฌแห่งพรอว็องส์
เมื่อบิดาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1131 เขาได้เคาน์ตีบาร์เซโลนา ในขณะที่บารังเก ราโมน น้องชายฝาแฝดได้พรอว็องส์ เขาเป็นอัศวินเทมพลาร์เหมือนบิดา
วันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1135 เขาไปเลออนเพื่อร่วมพิธีราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิแห่งสเปนของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 ต่อหน้าผู้แทนพระองค์ของสมเด็จพระสันตะปาปาและขุนนางคนสำคัญในคาบสมุทรไอบีเรียและฝรั่งเศสใต้อันรวมถึงชาวมุสลิม
การแต่งงานกับเปโตรนิยาแห่งอารากอน

การสนับสนุนที่มีต่อพระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งอารากอนในการต่อกรกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนทำให้พระเจ้ารามิโรเสนอให้ราโมน บารังเกที่ 4 แต่งงานกับเปโตรนิยา พระธิดาวัย 1 พรรษา
พิธีแต่งงาน (ที่อายุแตกต่างกันมาก) ถูกจัดขึ้นในแยย์ดาในเดือนสิงหาคมของปี ค.ศ. 1150 วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1137 พระเจ้ารามิโรสละราชสมบัติให้พระชามาดาที่ไม่ได้เป็นกษัตริย์อย่างเต็มตัว แต่ครองตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งบาร์เซโลนาและเจ้าชายแห่งอารากอน (โดยมีพระราชินีคือเปโตรนิยา ภรรยาของเขา) ทำให้ราชอาณาจักรอารากอนกับเคาน์ตีบาร์เซโลนาถูกรวมเข้าด้วยกัน
บทบาทของราโมน บารังเกที่ 4 นับตั้งแต่หมั้นหมายในปี ค.ศ. 1137 คือการเป็นผู้บริหารปกครองให้ราชวงศ์อารากอนในฐานะผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของราชอาณาจักรอารากอน และออกเอกสารในฐานะเจ้าชาย ไม่ใช่กษัตริย์ เอกสารยังคงกล่าวถึงพระเจ้ารามิโรที่ 2 ว่าเป็น "ลอร์ด พระบิดา และกษัตริย์" และยังคงครองตำแหน่งกษัตริย์แห่งอารากอนไปจนสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1157
สงครามครูเสดและสงครามอื่น ๆ

ในช่วงปีกลาง ๆ ของการปกครอง ราโมน บารังเกมุ่งความสนใจไปที่การสู้รบกับชาวมัวร์ เดือนตุลาคม ค.ศ. 1147 เขาช่วยกัสติยาพิชิตอัลเมริอา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการทำสงครามครูเสดครั้งที่สอง จากนั้นได้รุกรานดินแดนของไตฟาอัลโมราวิด ราชอาณาจักรบาเลนเซีย และราชอาณาจักรมูร์เซีย เดือนธันวาคม ค.ศ. 1148 เขายึดโตร์โตซาได้หลังปิดล้อมอยู่สี่เดือนโดยมีผู้ทำครูเสดชาวฝรั่งเศสใต้, ชาวแองโกลนอร์มัน และชาวเจนัวให้การช่วยเหลือ ปีต่อมาฟรากา, แยย์ดา และมากิเนนซาที่ติดกับแม่น้ำเซกราและแม่น้ำเอโบรแตกพ่ายให้แก่กองทัพของเขา
ราโมน บารังเกยังสู้รบในพรอว็องส์ เพื่อช่วยบารังเก ราโมน น้องชายของตน กับราโมน บารังเกที่ 2 ผู้เป็นหลานอาต่อกรกับเคานต์แห่งตูลูซ ในช่วงวัยเยาว์ของราโมน บารังเกที่ 2 เคานต์แห่งพรอว็องส์ เคานต์แห่งบาร์เซโลนาได้ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของพรอว็องส์ด้วย (ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1144–1157) ในปี ค.ศ. 1151 ราโมนลงนามในสนธิสัญญาตูดิเลนกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยา สนธิสัญญากำหนดพื้นที่ที่สามารถพิชิตได้ในอันดาลูซิอาเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ปกครองทั้งสองขัดแย้งกัน
การเสียชีวิต

ราโมน บารังเกที่ 4 เสียชีวิตในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1162 ในบอร์โกซันดัลมัซโซ ปีเยมอนเต (ในประเทศอิตาลีปัจจุบัน) ทิ้งตำแหน่งเคานต์แห่งบาร์เซโลนาไว้ให้ราโมน บารังเก บุตรชายที่ยังมีชีวิตอยู่คนโตที่สืบทอดตำแหน่งกษัตริย์แห่งอารากอนหลังเปโตรนิยาแห่งอารากอน พระมารดาของตนสละราชสมบัติในอีกสองปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1164 พระองค์เปลี่ยนชื่อเป็นอัลฟอนโซเพื่อแสดงความเป็นชาวอารากอน และกลายเป็นพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน เป-รา บุตรชายคนเล็กของราโมน บารังเกได้รับมรดกเป็นเคาน์ตีซาร์ดัญญากับดินแดนทางเหนือของเทือกเขาพิรินี และเปลี่ยนชื่อเป็นราโมน บารังเก
ภาพวาดของพระราชินีเปโตรนิยาแห่งอารากอนกับเคานต์ราโมน บารังเกที่ 4 แห่งบาร์เซโลนา โดยพิพิธภัณฑ์ปราโดในปี ค.ศ. 1634
วอซแนแซนสก์

| วอซแนแซนสก์ |
| --- | --- |
นคร
ศาลาสวนแห่งหนึ่ง
   ธง ตรา
วอซแนแซนสก์ที่ตั้งนครวอซแนแซนสก์ในประเทศยูเครน
พิกัด: 47°34′N 31°18′E﻿ / ﻿47.567°N 31.300°E﻿ / 47.567; 31.300
ประเทศ:  ยูเครน
แคว้น: มือกอลายิว
เขต: วอซแนแซนสก์
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1795
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 22.56 ตร.กม. (8.71 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 34,050 คน
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
เว็บไซต์: www.voznesensk.org
วอซแนแซนสก์ (ยูเครน: Вознесе́нськ) เป็นนครในแคว้นมือกอลายิว ทางภาคใต้ของประเทศยูเครน และเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวอซแนแซนสก์ภายในแคว้นเดียวกัน นครมีประชากร 34,050 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
ระหว่างที่รัสเซียเข้ารุกรานยูเครนใน ค.ศ. 2022 วอซแนแซนสก์ถูกยิงด้วยปืนใหญ่และเกิดการสู้รบในฐานะส่วนหนึ่งของยุทธการที่มือกอลายิวและยุทธการที่วอซแนแซนสก์ เมื่อวันที่ 2 มีนาคม กองยานเกราะของรัสเซียพ่ายแพ้ต่อกองกำลังยูเครนในการรบที่บทความฉบับหนึ่งในหนังสือพิมพ์ เดอะวอลล์สตรีตเจอร์นัล อธิบายว่าเป็น "หนึ่งในความพ่ายแพ้อย่างเด็ดขาดที่สุดของสงคราม" กองทัพยูเครนร่วมมือกับเกษตรกรในท้องถิ่นทำลายสะพานแห่งหนึ่งที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์และสามารถกำจัดรถถังโจมตีของรัสเซียประมาณ 30 คัน รวมทั้งยานเกราะอื่น ๆ และเฮลิคอปเตอร์หนึ่งลำ จึงขัดขวางการรุกคืบของรัสเซียไปยังออแดซาและโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ยูเครนใต้ได้สำเร็จ
ลุดมีลา ปัฟลีเชนโค

| ลุดมีลา มีฮาอิลอฟนา ปัฟลีเชนโค |
| --- | --- |
ปัฟลีเชนโค ในปี 1943
ชื่อพื้นเมือง: Людмила Михайлівна Павличенко
ชื่อเกิด: ลุดมีลา มีฮาอิลอฟนา เบโลวา
ชื่อเล่น: Lady Death
เกิด: 12 กรกฎาคม [ตามปฎิทินเก่า: 29 มิถุนายน] 1916 บีลัตแซร์กวา, จักรวรรดิรัสเซีย  (ปัจจุปันคือยูเครน)
เสียชีวิต: 10 ตุลาคม ค.ศ. 1974(1974-10-10) (58 ปี) มอสโก, สาธารณรัฐรัสเซีย สหภาพโซเวียต
รับใช้:  สหภาพโซเวียต
แผนก/สังกัด:  กองทัพแดง
ประจำการ: 1941–1953
ชั้นยศ: ร้อยตรีในกองทัพบก นักวิจัยอาวุโสที่มียศพันตรีในกองทัพเรือโซเวียต
หน่วย: กรมทหารปืนไรเฟิลสเตนคา ราซินที่ 54 กองพลปืนไรเฟิลที่ 25 เจ้าหน้าที่กองทัพเรือโซเวียต
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่สอง การล้อมที่ออแดซา  การล้อมที่เซวัสโตปอล 
บำเหน็จ: วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต
คู่สมรส: Aleksey Pavlichenko
บุตร: Rostislav Pavlichenko
งานอื่น: คณะกรรมการทหารผ่านศึกสหภาพโซเวียต
ลุดมีลา มีฮาอิลอฟนา ปัฟลีเชนโค (รัสเซีย: Людми́ла Миха́йловна Павличе́нко; ยูเครน: Людмила Михайлівна Павличенко, สกุลเดิม: เบโลวา; 12 กรกฎาคม [ตามปฎิทินเก่า: 30 พฤษภาคม] 1916 – 10 ตุลาคม 1974) เป็นพลซุ่มยิงหญิงชาวโซเวียตของกองทัพแดงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เธอถูกบันทึกซึ่งได้รับการยืนยันในการฆ่าศัตรูจำนวน 309 คน ทำให้เธอเป็นพลซุ่มยิงหญิงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์ที่มีการบันทึกไว้
ปัฟลีเชนโคถูกตั้งฉายาว่า "สตรีแห่งความตาย" (Lady Death) เนื่องจากความสามารถของเธอกับปืนไรเฟิล เธอรับใช้กองทัพแดงระหว่างการล้อมที่ออแดซาและการล้อมที่เซวัสโตปอลในช่วงแรกของการสู้รบในมหาสงครามของผู้รักชาติ
หลังจากที่เธอได้รับบาดเจ็บจากการสู้รบด้วยกระสุนปืนครก เธอถูกอพยพไปกรุงมอสโก หลังจากที่เธอหายจากอาการบาดเจ็บ เธอได้ฝึกพลซุ่มยิงของกองทัพแดงคนอื่น ๆ และทำหน้าที่เป็นโฆษกให้กองทัพแดง ในปี 1942 เธอได้ไปท่องเที่ยวทั้งในสหรัฐ แคนาดา และบริเตนใหญ่ หลังจากสงครามสิ้นสุดลงในปี 1945 เธอได้รับมอบหมายใหม่ให้เป็นนักวิจัยอาวุโสของกองทัพเรือโซเวียต เธอเสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน สิริอายุ 58 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

การสัมภาษณ์โดยโทรทัศน์โซเวียตในปี 1973
ลุดมีลา ปัฟลีเชนโค ที่ไฟน์อะเกรฟ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  โปแลนด์
ลิลี เอลบี

| ลิลี เอลบี |
| --- | --- |
เอลบีเมื่อปี 1926
เกิด: 28 ธันวาคม ค.ศ. 1882(1882-12-28) ไวเล เดนมาร์ก
เสียชีวิต: 13 กันยายน ค.ศ. 1931(1931-09-13) (48 ปี) เดรสเดิน สาธารณรัฐไวมาร์
ชื่ออื่น: ลิลี อิลเซ เอลวีนส์ (ชื่อทางกฎหมาย)
คู่สมรส: เกอร์ดา เวเกอเนอร์  (สมรส 1904; 1930)
ลิลี อิลเซ เอลวีนส์ (เดนมาร์ก: Lili Ilse Elvenes; 28 ธันวาคม ค.ศ. 1882 – 13 กันยายน ค.ศ. 1931) หรือรู้จักกันในนาม ลิลี เอลบี (Lili Elbe) เป็นจิตรกรหญิงข้ามเพศชาวเดนมาร์กและเป็นหนึ่งในผู้เข้ารับการผ่าตัดแปลงเพศในยุคแรก ๆ
เธอเป็นจิตรกรภายใต้ชื่อเกิดของเธอ หลังผ่าตัดแปลงเพศในปี 1930 เธอเลิกเป็นจิตรกรและเปลี่ยนชื่อทางกฎหมายเป็น ลิลี อิลเซ เอลวีนส์ และใช้นามสกุลว่า เอลบี ในเวลาต่อมา เธอถือเป็นผู้เข้ารับการปลูกถ่ายมดลูกคนแรกที่พยายามจะตั้งครรภ์ แต่ภายหลังเสียชีวิตเนื่องจากภาวะแทรกซ้อนดังกล่าวตามมา
เรื่องเล่ากึ่งอัตชีวประวัติฉบับสหราชอาณาจักรและสหรัฐได้รับการตีพิมพ์หลังจากเธอเสียชีวิตในปี 1933 ภายใต้ชื่อ Man into Woman: An Authentic Record of a Change of Sex นอกจากนี้ ภาพยนตร์เรื่อง The Danish Girl (2015) ยังได้รับแรงบันดาลใจมาจากชีวิตของเธอด้วย
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

เทศกาลภาพยนตร์แอลจีบีทีคิว+ มิกซ์โคเปนเฮเกนได้มอบรางวัลชื่อ "ลิลี" จำนวนสี่รางวัลตามชื่อของเอลบี
ในปี 2000 เดวิด อีเบอร์ชอฟฟ์ ได้เขียนหนังสือเรื่อง The Danish Girl ซึ่งเป็นเรื่องราวสมมติเกี่ยวกับชีวิตของเอลบี หนังสือเล่มนี้กลายเป็นหนังสือขายดีระดับนานาชาติและได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ มากมาย และยังเป็นหนึ่งในนวนิยายเรื่องแรกที่เกี่ยวข้องกับการผ่าตัดแปลงเพศ อีกทั้งยังถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียว ซึ่งออกฉายในปี 2015
วันที่ 28 ธันวาคม 2022 กูเกิล ดูเดิล ฉลองครบรอบ 140 ปีของลิลี เอลบี
แหล่งข้อมูลอื่น

Lili Elbe on Biography.com
Lili Elbe on LGBT History Month
Lili Elbe Digital Archive
From the doll's pram into normative femininity. Lili Elbe and the journalistic staging of transsexuality in Denmark German journal article. NORDEUROPAforum 20 (2010:1–2), 33–61
Represented in ARKEN Museum of Modern Art's Gerda Wegener exhibition November 2015 – January 2017
วลาดิมีร์ โฮโรวิตซ์

Horowitz
โฮโรวิตซ์รับเครื่องรัฐอิสริยาภรณ์เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดีจากแนนซี เรแกนและโรนัลด์ เรแกนในปี 1986
วลาดิมีร์ ซามอยโลวิช โฮโรวิตซ์ (รัสเซีย: Владимир Самойлович Горовиц, Vladimir Samojlovich Gorovitz; ยูเครน: Володимир Самійлович Горовiць, Volodymyr Samiylovych Horovitz)  (1 ตุลาคม ค.ศ. 1903 - 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989) เป็นนักเปียโนชาวอเมริกัน-ยูเครนรัสเซียที่มีชื่อเสียงในระดับโลก มีผลงานการบันทึกเสียงดนตรีคลาสสิก การเรียบเรียง และประพันธ์จนได้การยอมรับว่าเป็นหนึ่งในนักเปียโนผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งในศตวรรษที่ 20
โฮโรวิตซ์เกิดในครอบครัวชาวยิวรัสเซียที่เมืองเคียฟ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศยูเครน) เริ่มหัดเล่นเปียโนตั้งแต่เด็กจากการฝึกสอนของมารดา เริ่มมีชื่อเสียงในรัสเซียตั้งแต่อายุ 17 ปี ในปี 1920 และมีชื่อเสียงในการแสดงดนตรีในยุโรปตั้งแต่ปี 1925 โดยออกตระเวนแสดงในเบอร์ลิน ปารีส ลอนดอน และนิวยอร์ก  เขาตัดสินใจตั้งรกรากในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี 1939 และได้รับสัญชาติอเมริกันในปี 1944
ด้านชีวิตส่วนตัว โฮโรวิตซ์สมรสกับแวนดา ตอสกานินี บุตรสาวของอาตูโร ตอสกานินี วาทยกรชื่อดังชาวอิตาลี มีบุตรสาวหนึ่งคน แต่ตลอดชีวิตของเขากลับมีข่าวลือมาตลอดว่าเป็นโฮโมเซ็กชวล
แหล่งข้อมูลอื่น

The Vladimir Horowitz Website (Fansite)
VlHorowitz.net เก็บถาวร 2017-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Fansite)
ลางโกช

| --- | --- |

ชื่ออื่น: ลาลังกา
ประเภท: แป้งทอด
แหล่งกำเนิด: ประเทศฮังการี
ภูมิภาค: ยุโรปตะวันออก
ผู้สร้างสรรค์: ชาวฮังการี
ส่วนผสมหลัก: แป้ง, ยีสต์, น้ำมัน, เกลือ
พลังงาน (ต่อ  หน่วยบริโภค): 350 กิโลแคลอรี (1465 กิโลจูล)
 ตำราอาหาร: ลางโกช   สื่อ: ลางโกช
ลางโกช (ฮังการี: lángos) คือ แป้งแผ่นทอดในน้ำมัน เป็นอาหารที่มีชื่อเสียงของประเทศฮังการี อาจปรุงรสด้วยวัตถุดิบอื่น ๆ เช่น ครีมเปรี้ยว, ชีส, หอมหัวใหญ่ ฯลฯ เพื่อความอร่อย
ประวัติและที่มาของชื่อ

คำว่า ลาง (láng) มาจากศัพท์ภาษาฮังการีที่แปลว่า "เปลวไฟ"
ในพจนานุกรมภาษาฮังการีที่เก่าแก่ที่สุด ชื่อ แบ็สแตร์แซ (Beszterce) ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ได้กล่าวถึงที่มาของแป้งทอดแบบแผ่นของชาวโรมัน มีชื่อว่า panis focacius (คำนี้กลายเป็นรากศัพท์ของคำว่าแป้งทอดแผ่น focaccia ในภาษาอิตาลี) ในจักรวรรดิโรมันโบราณ panis focacius หรือแป้งทอดแบบแผ่น จะถูกปรุงให้สุกโดยการนำไปอบในขี้เถ้าของเตาไฟ แต่แป้งทอดแผ่นในปัจจุบันของชาวฮังการีจะปรุงให้สุกด้วยการทอดในน้ำมัน (deep fry)
แป้งทอดแผ่นที่มีชื่อเรียกว่า ลาลังกา (lalanga) มีอยู่ในตำรับอาหารของจักรวรรดิไบแซนไทน์และจักรวรรดิออตโตมัน ในจักรวรรดิไบแซนไทน์ แป้งทอดถือเป็นอาหารว่าง แต่ในจักรวรรดิออตโตมัน แป้งทอดถือเป็นของหวานเมื่อรับประทานกับน้ำผึ้งและถือเป็นอาหารคาวหวานเมื่อรับประทานกับชีสเปรี้ยว ทุกวันนี้ ลาลังกายังมีรับประทานกันทั่วไปในตุรกี รวมถึงในกรีซ (โดยเฉพาะในเพโลพอนนีส) เรียกว่า ลาลาเกีย (Λαλάγγια)
การทำ

แป้งลางโกชทำจากน้ำ/นม, แป้ง, ยีสต์ และเกลือ แล้วนวดส่วนผสมด้วยมือหรือเครื่องนวด เมื่อยีสต์เริ่มเผาผลาญคาร์โบไฮเดรตในแป้ง คาร์บอนไดออกไซด์จะถูกปล่อยออกมา ซึ่งจะทำให้แป้งเพิ่มขึ้น ทำให้เกิดฟองอากาศในลางโกช โดยทั่วไปแป้งลางโกชจะเหมือนกับแป้งพิซซ่า แต่นำแป้งไปทอดในน้ำมันแทนการอบ การเพิ่มครีมโยเกิร์ตหรือมันฝรั่งบดลงในแป้งเป็นทางเลือกหนึ่งที่เป็นที่นิยมอย่างมาก ซึ่งเราเรียกลางโกชที่ผสมมันฝรั่งว่า "ลางโกชมันบด" (krumplis lángos) ลางโกชนิยมรับประทานอุ่น ๆ ราดด้วยครีมและชีสขูดหรือลิพเทาเออร์ (Liptauer) บางสูตรอาจใส่แฮม ไส้กรอก หรือที่พบเห็นได้มากที่สุดคือ การถูหน้าลางโกชด้วยกระเทียมหรือเนยกระเทียม หรือราดน้ำกระเทียม ส่วนผสมอื่น ๆ อาจเป็นเห็ด เนยแข็งควาร์ก มะเขือม่วง กะหล่ำปลี คีเฟอร์ (kefir) ไข่เจียว น้ำตาล หรือ แยม
ลางโกชเป็นอาหารที่นิยมรับประทานตลอดทั้งปี เนื่องจากเป็นอาหารราคาไม่แพงและเรียบง่ายมักมีร้านขายลางโกชรอบ ๆ สถานีรถโดยสารประจำทาง งานแสดงสินค้า และงานเทศกาลทั่วยุโรปตะวันออก มีการจำหน่ายลางโกชในร้านอาหารฟาสต์ฟูดมากมายหลายแห่ง ไม่เพียงแต่ในฮังการี แต่ขายในออสเตรียด้วย โดยเฉพาะในกรุงเวียนนาเมืองหลวง  ลางโกชเป็นอาหารจานด่วนที่เป็นที่นิยมในงานแสดงสินค้าและในสวนสนุกเช่น สวนสนุกพราเทอร์
ในเรื่องของภาษาที่ใช้เรียกลางโกชนั้น ในประเทศเช็กเกีย สโลวาเกีย และโครเอเชียเรียกว่า langoš ในเซอร์เบียเรียกว่า languš หรือ mekike ในสโลวีเนียเรียกว่า langaš ในบัลแกเรียเป็นที่รู้จักกันในชื่อ mekitsi นอกจากนี้ยังเป็นที่นิยมในโรมาเนีย (โดยเฉพาะในทรานซิลเวเนียซึ่งเคยเป็นเขตแดนของฮังการีในสมัยจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี) เรียกว่า langoși และยังเป็นที่นิยมอย่างมากในโปแลนด์ รู้จักกันในชื่อ langosz และในสหราชอาณาจักร เรียกอาหารชนิดนี้ว่า langos หรือ Hungarian Fried Bread ("ขนมปังทอดฮังการี")
อาหารที่คล้ายกัน

แป้งทอดลางโกชนั้นคล้ายกับขนมปังทอดชนิดหนึ่งของชนพื้นเมืองอเมริกา และคล้ายกับอาหารบัลแกเรียชื่อ mekitsa เหมือนอาหารในเอเชียกลางชื่อ shelpek แป้งทอดอินเดียชื่อ bhatoora และ BeaverTails ในแคนาดา
แป้งทอดลางโกชที่ทอดในกระทะตั้งน้ำมันขนาดใหญ่
ลางโกชทอด ราดด้วยน้ำกระเทียม ชีสขูด ครีมโยเกิร์ต และหอมหัวใหญ่ รับประทานคู่กับเหล้าผลไม้ชื่อ ปาลิงกอ ซึ่งเป็นเครื่องดื่มขึ้นชื่อของฮังการี
รูดอล์ฟ คาลมาน

| รูดอล์ฟ เอมิล คาลมาน Rudolf Emil Kálmán |
| --- | --- |
รูดอล์ฟ เอมิล คาลมาน
เกิด:  (1930-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1930 (94 ปี) บูดาเปสต์, ราชอาณาจักรฮังการี
สัญชาติ: ชาวฮังการี-โดยกำเนิด  สหรัฐ
ศิษย์เก่า: สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์;  มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
รางวัล: IEEE Medal of Honor; National Medal of Science; Charles Stark Draper Prize ; รางวัลเกียวโตปี ค.ศ. 1985 (Kyoto Prize) 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: วิศวกรรมไฟฟ้า;  คณิตศาสตร์;   ทฤษฎีระบบควบคุม
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด;  มหาวิทยาลัยฟลอริดา;  สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: จอห์น รากัซซินี
 
รูดอล์ฟ เอมิล คาลมาน (ฮังการี: Rudolf Emil Kálmán; เกิด 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1930 – ปัจจุบัน)   เป็นวิศวกรไฟฟ้า นักทฤษฎีระบบเชิงคณิตศาสตร์ และผู้พัฒนาตัวกรองคาลมาน (Kalman filter) และเป็นผู้นำเสนอแบบจำลองปริภูมิสถานะ และนำเสนอแนวคิดเรื่องสภาพควบคุมได้และสภาพสังเกตได้ มาใช้ในการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของระบบ อันเป็นการนำองค์ความรู้ของทฤษฎีระบบควบคุมไปสู่ยุคใหม่ ที่เรียกว่า ทฤษฎีระบบควบคุมสมัยใหม่ (modern control theory)
ประวัติ

รูดอล์ฟ คาลมาน เกิดที่เมืองบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี มีบิดาเป็นวิศวกรไฟฟ้า จึงเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเดินตามรอยเท้าของบิดา  ต่อมาครอบครัวอพยพมาสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1943 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีและโททางด้านวิศวกรรมไฟฟ้าจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ในปี ค.ศ. 1953 และ ค.ศ. 1954 ตามลำดับ และปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ในปี ค.ศ. 1957 โดยมีจอห์น รากัซซินีเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา
คาลมาน เริ่มงานเป็นนักคณิตศาสตร์ ที่สถาบันวิจัยสำหรับการศึกษาขั้นสูง (Research Institute for Advanced Studies) ในบอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์ ในปี ค.ศ. 1958 จนถึงปี ค.ศ. 1964 และเข้าดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดในปี ค.ศ. 1964 ถึงปี ค.ศ. 1971 และดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์และผู้อำนวยการศูนย์ทฤษฎีระบบเชิงคณิตศาสตร์ (Center for Mathematical System Theory) ที่มหาวิทยาลัยฟลอริดาในปี ค.ศ. 1971 ถึงปี ค.ศ. 1992 ในปี ค.ศ. 1973 คาลมานยังเข้าดำรงตำแหน่งประธานของภาควิชา ทฤษฎีระบบเชิงคณิตศาสตร์ที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช (ETH Zurich) อีกตำแหน่งด้วย
คาลมาน ยังเป็นสมาชิกของสมาคมวิทยาศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐอเมริกา (U.S. National Academy of Sciences) และสมาคมวิศวกรรมศาสตร์แห่งชาติ (National Academy of Engineering) และสมาคมศิลปะและวิทยาศาสตร์แห่งสหรัฐอเมริกา (American Academy of Arts and Sciences) นอกจากนี้ คาลมานยังเป็นสมาชิกชาวต่างชาติของ สมาคมวิทยาศาสตร์แห่งชาติของฮังการี ฝรั่งเศส และรัสเซีย และยังได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมาศักดิ์มหาวิทยาลัยต่างๆเป็นจำนวนมาก
คาลมาน ได้รับเหรียญเกียรติยศของสถาบันวิชาชีพวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (IEEE Medal of Honor) ในปี ค.ศ. 1974 และเหรียญ IEEE Centennial Medal ในปี ค.ศ.  1984 รางวัลเกียวโตจากกองทุนอินาโมริ (Kyoto Prize) ในสาขาเทคโนโลยีขั้นสูง ค.ศ. 1985 และ Steele Prize จากสมาคมคณิตศสตร์อเมริกัน (American Mathematical Society)ในปี ค.ศ. 1987 รางวัล Richard E. Bellman Control Heritage Awardในปี ค.ศ. 1997  และ Charles Stark Draper Prize จากสมาคมวิศวกรรมศาสตร์แห่งชาติใน ค.ศ. 2008 และในวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2009 คาลมาน ได้รับรางวัลเหรียญวิทยาศาสตร์แห่งชาติ (National Medal of Science) จากประธานาธิบดีบารัก โอบามา สำหรับผลงานทางด้านทฤษฎีระบบควบคุม
ผลงาน

โดยพื้นฐานแล้วคาลมานเป็นวิศวกรไฟฟ้า จากวุฒิการศึกษาในระดับปริญญาตรีจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ และปริญญาโทและเอกจาก มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เขาเป็นผู้ประดิษฐ์ร่วมตัวกรองคาลมาน หรือ ตัวกรองคาลมาน-บุทซี่ (Kalman-Bucy Filter) ซึ่งเป็นเทคนิคที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในสาขาของระบบควบคุม, ระบบนำทาง (navigation systems), การบิน (avionics), และการประยุกต์ใช้กับยานอวกาศห้วงลึก ในการการประมวลผลสัญญาณเพื่อที่จะสกัดสัญญาณออกจากสัญญาณรบกวนหรือการประมาณสถานะของระบบในกรณีที่ไม่สามารถทำการวัดสถานะนั้นได้
แนวความคิดของคาลมานเกี่ยวกับตัวกรองคาลมานนี้ถูกตั้งข้อสงสัยเป็นอย่างมากในช่วงเริ่มต้น จนทำให้คาลมานต้องแลกที่จะตีพิมพ์ผลงานของเขาในวารวารของสาขาวิศวกรรมเครื่องกลแทนที่จะเป็นวิศวกรรมไฟฟ้าหรือวิศวกรรมระบบควบคุม แต่อย่างไรก็ดี คาลมานประสบความสำเร้จในการนำแนวผลงานชิ้นนี้ของเขาให้ได้รับการยอมรับจากการได้พบกับ สแตนลี่ เอฟ. ชมิคท์ (Stanley F. Schmidt) แห่งศูนย์วิจัยแอมส์ ของนาซ่า (NASA Ames Research Center) ในช่วงทศวรรษที่ 1960 จนในที่สุดตัวกรองคาลมานได้ถูกนำไปใช้ในการควบคุมและกรองสัญญาณของยานอวกาศในโครงการอะพอลโล และหลังจากนั้นก็ถูกนำไปใช้อย่างแพร่หลายเรื่อยมา เช่น  โครงการกระสวยอวกาศของนาซ่า ในเรือดำน้ำ ในอวกาศยานไร้คนขับ ยานภาหนะต่างๆ จนไปถึงอาวุธเช่น ขีปนาวุธนำวิถี (cruise missile)
ผลงานตีพิมพ์ที่สำคัญ

Kalman, R.E. (1960). "A new approach to linear filtering and prediction problems" (PDF). Journal of Basic Engineering. 82 (1): 35–45. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2008-05-29. สืบค้นเมื่อ 2013-04-08.
Kalman, R.E. (1961). "New Results in Linear Filtering and Prediction Theory" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-01-24. สืบค้นเมื่อ 2013-04-08. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help); ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help)