พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ (พ.ศ. 2555)

สำหรับพายุลูกอื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ พายุพระพิรุณ
| --- | --- |
พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่  11 ตุลาคม พ.ศ. 2555
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา
ก่อตัว: 5 ตุลาคม พ.ศ. 2555
นอกเขตร้อน: 19 ตุลาคม พ.ศ. 2555
สลายตัว: 23 ตุลาคม พ.ศ. 2555
พายุไต้ฝุ่นกำลังแรงอย่างมาก
10-นาที ของเฉลี่ยลม  (JMA)
ความเร็วลมสูงสุด: 165 กม./ชม. (105 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 940 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 27.76 นิ้วปรอท
พายุไต้ฝุ่น
10-นาที ของเฉลี่ยลม  (TMD)
ความเร็วลมสูงสุด: 165 กม./ชม. (105 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 940 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 27.76 นิ้วปรอท
พายุไต้ฝุ่นระดับ 4
1-นาที ของเฉลี่ยลม  (SSHWS/JTWC)
ความเร็วลมสูงสุด: 215 กม./ชม. (130 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 930 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 27.46 นิ้วปรอท
ผลกระทบ
ผู้เสียชีวิต: ไม่มีการรายงาน
ความเสียหาย: ไม่มีการรายงาน
พื้นที่ได้รับผลกระทบ: กวม, ญี่ปุ่น
IBTrACS
ส่วนหนึ่งของ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2555
พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ (อักษรโรมัน: Prapiroon) หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุไต้ฝุ่นนีนา (ตากาล็อก: Nina) เป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกที่ยี่สิบเอ็ดในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกในช่วงปี พ.ศ. 2555 พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 30, พายุโซนร้อนลูกที่ 21 และพายุไต้ฝุ่นลูกที่ 12 ในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2555 ก่อตัวขึ้นจากหย่อมความกดอากาศต่ำเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ก่อตัวขึ้นห่างจากฮากัตญา ต่อมาพายุดีเปรสชันเขตร้อนก็ได้กลายเป็นพายุโซนร้อน เนื่องจากพายุได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วโดยมีแถบพายุดีเปรสชันเขตร้อนลึกห่อหุ้มจากทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปยังทางทิศตะวันออกของศูนย์กลางพายุในเช้าวันรุ่งขึ้น พายุโซนร้อนพระพิรุณก็ได้ทวีกำลังแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง และยังคงทวีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยมีแถบโค้งแน่นหนาเหนือศูนย์กลางของพายุในขณะที่พายุกำลังเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกตามสันเขากึ่งเขตร้อน
พายุโซนร้อนกำลังแรงพระพิรุณได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นในช่วงดึก เนื่องจากพายุมีแถบพายุฝนฟ้าคะนองลึกที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นตามแนวทิศใต้ และพายุเริ่มมีการพัฒนาลักษณะของตาพายุบนภาพถ่ายดาวเทียมในวันต่อมา พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณได้ทวีกำลังแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 เนื่องจากพายุเริ่มเคลื่อนตัวเกือบนิ่งเพราะจากสภาพแวดล้อมการบังคับทิศทางที่อ่อนแอระหว่างสันเขากึ่งเขตร้อนทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และสันเขาใกล้เส้นศูนย์สูตรทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ พายุเริ่มพัฒนาตาพายุประมาณ 33 กิโลเมตร (20 ไมล์) ซึ่งถึงสถานะกำลังแรงสูงสุดในระดับเทียบเท่ากับมีความเข้มข้นเทียบเท่าหมวด 3 ในระดับลมมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณมีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลม 165 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (105 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศที่ 940 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 27.76 นิ้วของปรอท) ในวันที่ 11 ตุลาคม หลังจากนั้นพายุไต้ฝุ่นพระพิรุณก็เริ่มอ่อนกำลังลงจนกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 เนื่องจากตาพายุเริ่มขรุขระพร้อมกับยอดเมฆที่อุ่นขึ้นในขณะที่พายุถูกบังคับทิศทางไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือโดยสันเขาใกล้เส้นศูนย์สูตรในวันที่ 13 ตุลาคม พายุได้อ่อนกำลังลงอีกเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1 เนื่องจากการเคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือ และพายุก็ได้ชะลอการเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ
พายุไต้ฝุ่นพระพิรุณกำลังเคลื่อนตัวช้า ๆ เนื่องจากสันเขากึ่งเขตร้อนทางทิศตะวันออกเริ่มควบคุมสภาพแวดล้อมการบังคับทิศทางในขณะที่สันเขาใกล้เส้นศูนย์สูตรอ่อนกำลังลง และการพาความร้อนจากศูนย์กลางของพายุก็ลดลงเช่นกัน พายุก็เริ่มมีกำลังแรงขึ้นอีกครั้งจนถึงระดับกำลังแรงสูงสุดในขณะนั้น และเกือบจะหยุดเคลื่อนตัวอีกครั้งเพราะเข้าสู่บริเวณคอลในขณะที่พายุโซนร้อนกำลังแรงมาเรียกำลังเคลื่อนตัวไปรอบสันเขากึ่งเขตร้อนที่อยู่ใกล้เคียงกับพายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ หลังจากนั้นพายุก็เริ่มอ่อนกำลังลงจนกลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงในขณะที่เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก และเริ่มเคลื่อนตัวเร็วขึ้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือในวันที่ 18 ตุลาคม พายุโซนร้อนพระพิรุณได้กลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน และเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือก่อนที่จะเปลี่ยนทิศทางไปทางทิศเหนือใกล้หมู่เกาะอะลูเชียน