stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮุเซิลต์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮุเซิลต์
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของฮุเซิลต์ (ดัตช์)
| ด ค กเทศบาลในจังหวัดลิมบืร์ค |
| --- | --- | --- |
| เขตฮัสเซิลต์ |  อัส  เบอริงเคน  ดีเปินเบก  เคงก์  คิงเคอโลม  ฮาเลิน  ฮัม  ฮัสเซิลต์  แฮร์ก-เดอ-สตัด  เฮิสเดิน-โซลเดอร์  เลโอโปลด์สบืร์ค  ลึมเมิน  นีวเวอร์แกร์เกิน  โอปคลับเบก  ซินต์-เตรยเดิน  เทิสเซินเดอร์โล  โซนโฮเฟิน  ซือเตินดาล  |  |
| เขตมาไซก์ |  โบโคลต์  เบร  ดิลเซิน-สโตกเกม  ฮาโมนต์-อาเคิล  แฮ็คเติล-แอ็กเซิล  เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน  กินโรย  โลมเมิล  มาไซก์  เมวเวิน-เครยโตรเดอ  เนียร์เพลต์  โอเวอร์เพลต์  เปร์  |  |
| เขตโตงเงอเริน |  อัลเกิน  บิลเซิน  บอร์คโลน  เฮียร์ส  แฮร์สตัปเปอ  ฮุเซิลต์  กอร์เตสเซม  ลานาเกิน  มาสเมเคอเลิน  รีมสต์  โตงเงอเริน  ฟุเริน  แว็ลเลิน  |  |
อันโตน ฟัน ไดก์

"ภาพเหมือนกับดอกทานตะวัน" แสดงให้เห็นเหรียญที่พระเจ้าชาลส์ที่ 1 พระราชทานเมื่อ ค.ศ. 1633 ดอกทานตะวันอาจจะเป็นสัญลักษณ์ของพระเจ้าแผ่นดิน หรือการอุปถัมภ์หลวง
ภาพเหมือนของครอบครัวโลเมลลี (Lomelli family) ค.ศ. 1623
ภาพเหมือนของลอร์ดจอห์น สจวต และน้องชายลอร์ดเบอร์นาร์ด สจวต--ลักษณะที่ผู้เป็นแบบมีเป็นความกันเองมากขึ้นที่ฟัน ไดก์มาวิวัฒนาการในอังกฤษ, ประมาณ ค.ศ. 1638
พระเจ้าชาลส์ที่ 1 (ราว ค.ศ. 1635)
อันโตน ฟัน ไดก์ (ดัตช์: Antoon van Dyck, Antoon van Dijck) หรือ แอนโทนี แวน ไดก์ (อังกฤษ: Anthony van Dyck; 22 มีนาคม ค.ศ. 1599 – 9 ธันวาคม ค.ศ. 1641) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวเฟลมมิชซึ่งมาเป็นจิตรกรคนสำคัญประจำราชสำนักพระเจ้าชาลส์ที่ 1ที่อังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพสีน้ำมัน โดยเฉพาะภาพเหมือน ภาพเขียนที่มีชื่อเสียงของฟัน ไดก์เป็นภาพเหมือนของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 และครอบครัวซึ่งวางท่าลักษณะสบายแต่สง่าแบบที่กลายมาเป็นแบบที่ใช้ในการเขียนภาพเหมือนต่อมาในอังกฤษเป็นเวลาราว 150 ปี
นอกจากภาพเหมือนแล้ว ฟัน ไดก์ยังเขียนภาพจากพระคัมภีร์และตำนานเทพ และเป็นจิตรกรคนสำคัญผู้ริเริ่มใช้สีน้ำและกลวิธีพิมพ์กัดกรด (etching)
ชีวิตเบื้องต้น

อันโตน ฟัน ไดก์เกิดในครอบครัวที่มั่งคั่งที่แอนต์เวิร์ปในประเทศเบลเยียมปัจจุบัน และเป็นผู้มีความสามารถทางการเขียนมาตั้งแต่ต้น ภายในปี ค.ศ. 1609 ก็ได้เข้าศึกษาการเขียนภาพกับแฮ็นดริก ฟัน บาเลิน (Hendrick van Balen) และเป็นช่างเขียนอิสระเมื่อปี ค.ศ. 1615 ตั้งโรงฝึกงานร่วมกับยัน เบรอเคิล ผู้ลูก (Jan Brueghel the Younger) เพื่อนรุ่นน้อง เมื่อมีอายุได้ 15 ปี อันโตน ฟัน ไดก์ก็เป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงแล้วจากที่เห็นได้จาก "ภาพเหมือนตนเอง" ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1613-1614 อันโตนได้รับเข้าเป็นสมาชิกของสมาคมช่างนักบุญลูกาแห่งแอนต์เวิร์ป ในฐานะช่างเขียนอิสระเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1618.
ภายในสองสามปึก็ได้เป็นผู้ช่วยเอกของเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ จิตรกรผู้มีชื่อเสียงของแอนต์เวิร์ปและทางตอนเหนือของยุโรปทั้งหมด ผู้ใช้วิธืจ้างโรงฝึกงานย่อย ๆ ให้ทำงานให้โรงฝึกงานใหญ่ของรือเบินส์เอง รือเบินส์มีอิทธพลต่อฟัน ไดก์เป็นอันมาก และกล่าวถึงลูกศิษย์อายุ 19 ปีว่าเป็น "ลูกศิษย์คนเก่งที่สุดในบรรดาลูกศิษย์คนอื่น ๆ" ลักษณะความสัมพันธ์ระหว่างลูกศิษย์กับอาจารย์จะเป็นอย่างไรไม่เป็นที่ทราบแน่นอน แต่สันนิษฐานกันว่าฟัน ไดก์เป็นลูกศิษย์ของรือเบินส์ตั้งแต่ราวปี ค.ศ. 1613 เพราะงานในสมัยนั้นมีลักษณะอิทธิพลของรือเบินส์ แต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไรแน่นอนไปกว่านี้ และอาจจะเป็นได้ว่า ถึงแม้ฟัน ไดก์จะกลับมาแอนต์เวิร์ปบ้างในบางครั้ง แต่ฟัน ไดก์ก็ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในต่างประเทศเพราะเมืองแอนต์เวิร์ปเริ่มหมดความสำคัญลง ในปี ค.ศ. 1620 รือเบินส์ได้รับงานชิ้นสำคัญในการเขียนภาพบนเพดานวัดเยสุอิตที่แอนต์เวิร์ป (ปัจจุบันถูกทำลายไปแล้ว) ฟัน ไดก์เป็นผู้หนึ่งที่ระบุไว้ว่าเป็นผู้วาดภาพจากการออกแบบของรือเบินส์
ชีวิตเบื้องต้น > อิตาลี

ในปี ค.ศ. 1620 โดยการแนะนำของพี่ชายของดุ๊กแห่งบักกิงงัม อันโตน ฟัน ไดก์เดินทางไปอังกฤษเป็นครั้งแรกเพื่อไปทำงานในราชสำนักของพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษเป็นเงินจำนวน 100 ปอนด์ ในลอนดอนฟัน ไดก์ได้เห็นงานของทิเชียนที่สะสมโดยทอมัส เฮาเวิร์ด เอิร์ลที่ 21 แห่งอารัลเดลเป็นครั้งแรกซึ่งเป็นงานการใช้สีและการวางองค์ประกอบที่ฟัน ไดก์นำมาปรับปรุงเข้ากับทฤษฏีที่เรียนมากับรือเบินส์มาเป็นการวางรูปและการใช้สีแบบใหม่ของฟัน ไดก์เอง
สี่เดือนหลังจากนั้นฟัน ไดก์ก็กลับไปฟลานเดอส์ และในปี ค.ศ. 1621 ก็ได้เดินทางต่อไปอิตาลี ไปเรียนเพิ่มความรู้ในการเขียนภาพและสร้างชื่อเสียงอยู่ที่นั่น 6 ปี เมื่ออยู่ที่นั่นฟัน ไดก์ก็มีชื่อเสียงว่าไม่เหมือนใคร เริ่มวางมาตรอย่างมิใช่คนอื่นซึ่งทำให้เป็นที่รำคาญของจิตรกรกลุ่มที่ใช้ชีวิตแบบโบฮีเมียที่โรม จนเบลลอรีกล่าวว่าฟัน ไดก์วางท่าเหมือนเซอูซิส เหมือนกับว่าฟัน ไดก์จะเป็นเจ้านายมากกว่ามนุษย์เดินดิน ฟัน ไดก์จะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่หรูหราเพราะความที่เคยอยู่ในแวดวงของรือเบินส์และคนชั้นสูง ๆ อื่น ๆ และตัวของฟัน ไดก์เองก็เป็นคนหัวสูงอยู่แล้วจึงต้องทำตัวให้เป็นที่เด่น โดยการแต่งตัวด้วยผ้าไหม ใส่หมวกปักขนนกกลัดด้วยเข็มกลัดอัญมณี ใส่สร้อยทองบนใหล่และมีคนใช้ติดตาม
ฟัน ไดก์ตั้งหลักแหล่งอยู่ที่เจนัวแต่ก็ท่องเที่ยวไปตามเมืองต่าง ๆ และไปอยู่ที่ปาแลร์โมในซิซิลีอยู่พักหนึ่ง ระหว่างที่อยู่เจนัวก็เขียนรูปให้กับเจ้านายที่นั่นโดยการเขียนภาพเหมือนแบบเต็มตัวที่ได้อิทธิพลมาจากการเขียนแบบเวโรนา, ทิเชียน และรือเบินส์ ซึ่งผู้เป็นแบบจะดูสูงแต่สง่าและมองลงมาหาผู้ดูอย่างทรนง ในปี ค.ศ. 1627 ฟัน ไดก์เดินทางกลับไปแอนต์เวิร์ปและไปอยู่ที่นั่นอีกห้าปีเขียนภาพให้กับชาวเฟลมมิชตามลักษณะที่เขียนที่เจนัวคือทำให้ผู้เป็นแบบมีลักษณะที่สง่าที่สุดเท่าที่จะทำได้ งานเขียนรูปเจ้าหน้าที่ของรัฐบาล 24 ภาพที่บรัสเซลส์ถูกทำลายไปหมดเมื่อปี ค.ศ. 1695 ฟัน ไดก์มีเสน่ห์กับลูกค้าและเหมือนกับรือเบินส์ที่เข้ากับเจ้านายได้อย่างสนิทสนมจึงสามารถได้รับสัญญาว่าจ้างจากลูกค้า เมื่อปี ค.ศ. 1630 ฟัน ไดก์ก็ได้เป็นช่างเขียนประจำสำนักของอาร์คดัชเชสอิสซาเบลลาผู้ว่าการฟลานเดอส์ของฮับส์บูร์ก ในระยะเดียวกันนี้ฟัน ไดก์ก็วาดจิตรกรรมทางศาสนาหลายชิ้นโดยเฉพาะฉากแท่นบูชาและเริ่มงานภาพพิมพ์ด้วย
ชีวิตเบื้องต้น > อังกฤษ

พระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ เป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์หนึ่งของอังกฤษที่นิยมการสะสมศิลปะเพราะทรงถือว่าเป็นเครื่องส่งเสริมความหรูหราโอ่อ่าของพระบารมีขึ้น ในปี ค.ศ. 1628 ทรงซึ้องานสะสมศิลปะของกอนซากา ดุ๊กแห่งมานตัวที่จำต้องขาย นอกจากนั้นก็ยังทรงพยายามชักชวนจิตรกรชาวต่างประเทศผู้มีชื่อเสียงเข้ามาทำงานกับราชสำนักตั้งแต่เริ่มขึ้นครองราชย์ เมื่อปี ค.ศ. 1625 ในปี ค.ศ. 1626 ทรงสามารถเชิญโอราซีโอ เจนตีเลสกี จากอิตาลีให้มาตั้งหลักแหล่งในอังกฤษได้ ต่อมาอาร์เตมีเซีย เจนตีเลสกี ลูกสาวและลูกชายบางคนก็ตามมาด้วย ศิลปินผู้ทรงอยากชวนให้มาจะให้มาที่สุดคือรือเบินส์ ผู้ซึ่งต่อมาก็มาอังกฤษในฐานะทางการทูตซึ่งก็มาเขียนรูปด้วย ในปี ค.ศ. 1630 และต่อมาอีกครั้งโดยเอาภาพเขียนจากแอนต์เวิร์ปมาด้วย ระหว่างที่มาอยู่ที่ลอนดอน 9 เดีอนก็ได้รับการรับรองเป็นอย่างดีและได้รับแต่งตั้งให้เป็นขุนนาง ดานีเยล ไมเตินส์ ชาวเฟลมมิชเป็นช่างเขียนภาพเหมือนของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ที่ไม่มีอะไรพิเศษนักและการที่พระเจ้าชาลส์ที่ 1 มีพระวรกายที่สูงเพียงไม่ถึงห้าฟุตก็มิได้ช่วยทำให้การเขียนภาพเหมือนของพระองค์ที่ทำให้ดูสง่าผึ่งผายง่ายขึ้นเท่าใดนัก
ขณะที่ไม่ได้อยู่อังกฤษฟัน ไดก์ก็ยังมีการติดต่อกับทางราชสำนักอังกฤษอยู่ และยังเป็นผู้ช่วยตัวแทนของราชสำนักอังกฤษในการเสาะหาภาพเขียนในยุโรปสำหรับการสะสมของพระเจ้าชาลส์ นอกจากนั้นก็ยังหาภาพของช่างเขียนคนอื่นแล้ว ฟัน ไดก์ก็ยังส่งงานของตนเองไปด้วยรวมทั้งภาพเหมือนของตนเองและเอ็นดิเมียน พอร์เตอร์ (Endymion Porter)--ตัวแทนของพระเจ้าชาลส์คนหนึ่ง--ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1623; ภาพตำนานเทพ "รินาลโดและอาร์มิลดา" (Rinaldo and Armida)-ค.ศ. 1629 ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะบอลทิมอร์; และงานศิลปะศาสนาสำหรับพระชายาของพระเจ้าชาลส์  ฟัน ไดก์เขียนภาพของอลิสซาเบ็ธแห่งโบฮีเมียผู้เป็นพระขนิษฐาของพระเจ้าชาลส์ที่กรุงเฮกเมื่อปี ค.ศ. 1632 ในเดือนเมษายนของปีเดียวกันฟัน ไดก์ก็กลับไปอังกฤษและได้เข้ารับราชการในราชสำนักทันที ในเดือนกรกฎาคมก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นขุนนางและได้รับค่าบำรุงปีละ 200 ปอนด์ต่อปี ตามคำบรรยายหน้าที่ว่า "ช่างเขียนเอกประจำพระองค์" นอกจากเงินประจำปีแล้วตามทฤษฏีจะได้ค่าจ้างเขียนภาพแต่ละภาพเป็นจำนวนมากต่างหาก แต่อันที่จริงแล้วพระเจ้าชาลส์มิได้จ่ายค่าบำรุงเป็นเวลาถึงห้าปีและลดราคาค่าเขียนภาพหลายภาพ นอกจากนั้นก็ยังมีบ้านให้ที่ริมแม่น้ำที่แบล็กไฟรเออส์ ซึ่งขณะนั้นอยู่นอกตัวเมืองลอนดอน ฉะนั้นจึงไม่ต้องขึ้นกับสมาคมช่างเขียนของลอนดอน (Worshipful Company of Painter-Stainers) สำหรับบ้านพักนอกเมืองก็เป็นห้องชุดที่วังเอลแธมซึ่งเป็นวังที่ราชวงค์มิได้ใช้แล้ว ห้องเขียนภาพที่แบล็คฟรายเออร์สซึ่งเป็นที่ที่พระเจ้าชาลส์และพระราชินีเฮ็นเรียตตา มาเรียพระชายาชอบเสด็จมาเยี่ยมบ่อย ๆ จนในที่สุดก็ต้องสร้างทางเดินเพื่อเข้าออกได้สะดวก หลังจากฟัน ไดก์เข้ามาเป็นช่างเขียนประจำพระองค์ พระเจ้าชาลส์ก็เกือบมิได้นั่งให้ช่างเขียนอื่นเขียนภาพของพระองค์อีก
ดูเพิ่ม

สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ภาพเหมือน
สมาคมช่างนักบุญลูกา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อันโตน ฟัน ไดก์
ชืวประวัติของ อันโตน ฟัน ไดก์ (Web Gallery of Art)
ภาพเขียนของ อันโตน ฟัน ไดก์: ภาพเหมือน (Web Gallery of Art)
ภาพเขียนของ อันโตน ฟัน ไดก์: ภาพเขียนอื่น ๆ (Web Gallery of Art)
ระเบียงภาพ

"ภาพเหมือนตนเอง"
ค.ศ. 1621
"เอเลเนอร์ กริมาลดี"
(Elena Grimaldi)
ค.ศ. 1623 เจนัว
"มารี ลุย เดอ แทสซีส์"
(Marie-Louise de Tassis)
ค.ศ. 1630 ประเทศเบลเยียม
"พระราชินีเฮ็นเรียตตา มาเรีย"
พระชายาของพระเจ้าชาลส์
ค.ศ. 1632 อังกฤษ
"พระเจ้าชาลส์" (ค.ศ. 1635-1636)
"เจมส์ สจ๊วต, ดุคแห่งริชมอนด์"
(James Stuart, Duke of Richmond)
ราวค.ศ. 1637 ประเทศเบลเยียม
"อามอร์ และ ไซคี"
(Amor and Psyche)
ค.ศ. 1638
"จอร์จ ดิ๊กบี, เอิร์ลแห่งบริสตอล" 
ราว ค.ศ. 1638
"เลดีอลิสซาเบธ ธิมเบิลบีและ
ไวท์เคาน์เตสโดรอธี"
(Lady Elisabeth Thimbleby and Vicountess Dorothy)
ค.ศ. 1637 ประเทศเบลเยียม
"ฟรานส์ ซไนเดอรส์และภรรยา"
ฮาเลิน

| ฮาเลิน |
| --- | --- |
เทศบาล
โบสถ์นักบุญปีเตอร์ในฮาเลิน
   ธง ตรา
ที่ตั้งของฮาเลินในเขตฮัสเซิลต์ (สีเทาเข้ม)
ฮาเลินที่ตั้งของฮาเลินในประเทศเบลเยียม
พิกัด:  50°56′53″N 05°06′52″E﻿ / ﻿50.94806°N 5.11444°E﻿ / 50.94806; 5.11444
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต:  แคว้นเฟลมิช
ชุมชน:  เฟลมิช
มณฑล:  ลิมเบิร์ก
เขตท้องถิ่น: เขตฮัสเซิลต์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Erik Van Roelen
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 36.29 ตร.กม. (14.01 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 9,480 คน
 • ความหนาแน่น: 261.19 คน/ตร.กม. (676.5 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal codes: 3545
รหัสพื้นที่: 013
เว็บไซต์: www.halen.be
ฮาเลิน (ดัตช์: Halen) เป็นเทศบาลที่อยู่ทางตะวันตกของมณฑลลิมเบิร์กในประเทศเบลเยียม มีประชากรประมาณ 9,000 คน ภายในพื้นที่ 3,629 เฮกตาร์ ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1965 ได้มีการควบรวมเขตย่อยฮาเลินและโลกส์เบอร์เคินขึ้นเป็นเทศบาล และวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1977 ได้มีการรวมเขตย่อยเซเลิมเข้ามาด้วย เมืองฮาเลินจึงมีเขตการปกครองย่อยลงไปอีก 3 เขตย่อย
เมืองพี่น้อง

ฮาเลินเป็นเมืองพี่น้องกับอีก 1 เมือง คือ
เยอรมนี : พาเซอวัลค์ (Pasewalk)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮาเลิน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของฮาเลิน[ลิงก์เสีย] (ดัตช์)
| ด ค กเทศบาลในจังหวัดลิมบืร์ค |
| --- | --- | --- |
| เขตฮัสเซิลต์ |  อัส  เบอริงเคน  ดีเปินเบก  เคงก์  คิงเคอโลม  ฮาเลิน  ฮัม  ฮัสเซิลต์  แฮร์ก-เดอ-สตัด  เฮิสเดิน-โซลเดอร์  เลโอโปลด์สบืร์ค  ลึมเมิน  นีวเวอร์แกร์เกิน  โอปคลับเบก  ซินต์-เตรยเดิน  เทิสเซินเดอร์โล  โซนโฮเฟิน  ซือเตินดาล  |  |
| เขตมาไซก์ |  โบโคลต์  เบร  ดิลเซิน-สโตกเกม  ฮาโมนต์-อาเคิล  แฮ็คเติล-แอ็กเซิล  เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน  กินโรย  โลมเมิล  มาไซก์  เมวเวิน-เครยโตรเดอ  เนียร์เพลต์  โอเวอร์เพลต์  เปร์  |  |
| เขตโตงเงอเริน |  อัลเกิน  บิลเซิน  บอร์คโลน  เฮียร์ส  แฮร์สตัปเปอ  ฮุเซิลต์  กอร์เตสเซม  ลานาเกิน  มาสเมเคอเลิน  รีมสต์  โตงเงอเริน  ฟุเริน  แว็ลเลิน  |  |
เคเลน

50°58′N 5°50′E﻿ / ﻿50.967°N 5.833°E﻿ / 50.967; 5.833
| เคเลน |
| --- | --- |
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: แม่แบบ:Coor dms
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
จังหวัด: ลิมเบิร์ก
Municipality: Sittard-Geleen
ประชากร (1 January 2006): 32.790 คน
Major roads: A76, A2, N276, N294
เคเลน (ดัตช์: Geleen) เป็นเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองมาสทริชท์ ในจังหวัดลิมเบิร์ก ศูนย์กลางของเมืองอยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง 60 เมตร
เขามาฉาปุจฉเร

| เขามาฉาปุจฉเร |
| --- | --- |
เขามัจฉาปุจฉเร, เขาหางปลา

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 6,993 เมตร (22,943 ฟุต) 
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 1,233 เมตร (4,045 ฟุต) 
พิกัด: 28°29′42″N 83°56′57″E﻿ / ﻿28.49500°N 83.94917°E﻿ / 28.49500; 83.94917 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เขามาฉาปุจฉเรเนปาล 
เทือกเขา: อันนปูรณะ
การพิชิต
พิชิตครั้งแรก: ไม่เคยถูกพิชิต (ห้ามปีนโดยเด็ดขาด)
มาฉาปุจฉเร (เนปาล: माछापुच्छ्रे, แปลว่า หางปลา; ตามู: कतासुँ क्लिको) เป็นภูเขาในมวลเขาสูงอันนปูรณะ รัฐคัณฑกี ประเทศเนปาล จุดสูงสุดของภูเขายังไม่เคยถูกพิชิตเนื่องจากรัฐบาลเนปาลปฏิเสธการให้ใบอนุญาตปีนเขาลูกนี้ ชื่อของภูเขาแปลว่า "หางปลา" ในภาษาเนปาล และได้รับการเรียกขานว่าเป็น "มัทเทอร์ฮอร์นแห่งเนปาล"
เขามาฉาปุจฉเรถือเป็นเขาศักดิ์สิทธิ์สำหรับชาวกูรุงและชาวชอมรอง (Chomrong)
มีความพยายามพิชิตเขามาฉาปุจฉเรเพียงครั้งเดียวที่มีการบันทึกไว้ คือในปี 1957 โดยทีมไต่เขาชาวอังกฤษที่นำโดยจิมมี รอเบิตส์ นักปีนเขาวิลฟรีด นอยส์ และเอ. ดี. เอ็ม. คอกซ์ (A. D. M. Cox) ได้ไต่ไปถึงความสูงอีก 150 m (492 ft) ถึงยอดเขา ผ่านทางเหนือ ที่ความสูง 22,793 ft (6,947 m) จากระดับน้ำทะเล สมเด็จพระเจ้ามเหนทระแห่งเนปาลทรงชื่นชมการพิชิตครั้งนี้ นอกจากนี้ คณะไต่เขายังลงจากเขาโดยไม่ได้เหยียบขึ้นไปบนยอดเขา นับจากนั้นก็ไม่ได้มีการออกใบอนุญาตให้ไต่เขานี้อีก เขานี้ถือกันว่าเป็นเขาศักดิ์สิทธิ์ และมีความเชื่อว่าเป็นที่ประทับของพระศิวะ
เคยมีรายงานว่าบิล เดนซ์ นักไต่เขาชาวนิวซีแลนด์ ได้พิชิตยอดเขาสำเร็จโดยไม่ถูกต้องตามกฎหมายในคริสต์ทศวรรษ 1980
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Machhapuchchhre (หมวดหมู่)
Machapuchare on Summitpost
The world's 19 most staggeringly beautiful mountains The Telegraph, April 2018.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
อาเลกซิส ซาเลอมาเกิร์ส

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อาเลกซิส แย็สเซอ ซาเลอมาเกิร์ส
วันเกิด:   (1999-06-27) 27 มิถุนายน ค.ศ. 1999 (25 ปี)
สถานที่เกิด:  ซินต์-อาคาตา-แบร์เคม เบลเยียม
ส่วนสูง:  1.80 เมตร (5 ฟุต 11 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  ปีก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  โรมา (ยืมตัวจากมิลาน)
หมายเลข:  56
สโมสรเยาวชน
2012–2018:  อันเดอร์เลคต์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2018–2020 |  อันเดอร์เลคต์ |  57 |  (2) |
| 2020 |  → มิลาน (ยืมตัว) |  13 |  (1) |
| 2020– |  มิลาน |  99 |  (5) |
| 2023–2024 |  → โบโลญญา (ยืมตัว) |  30 |  (4) |
| 2024– |  → โรมา (ยืมตัว) |  1 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2017–2018 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 19 ปี |  4 |  (0) |
| 2018–2020 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 21 ปี |  12 |  (0) |
| 2020– |  เบลเยียม |  4 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 21:39, 29 สิงหาคม 2021 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 23:48, 8 กันยายน 2021 (UTC)
อาเลกซิส แย็สเซอ ซาเลอมาเกิร์ส (ดัตช์: Alexis Jesse Saelemaekers; เกิด 27 มิถุนายน ค.ศ. 1999) เป็นนักฟุตบอลชาวเบลเยียมที่เล่นในตำแหน่งปีกให้แก่โรมา(ยืมตัวจากมิลาน) ในเซเรียอาและทีมชาติเบลเยียม นอกจากตำแหน่งกองกลางแล้ว เขายังสามารถเล่นในตำแหน่งฟูลแบ็กได้อีกด้วย
สโมสรอาชีพ > อันเดอร์เลคต์

เดือนตุลาคม ค.ศ. 2017 ซาเลอมาเกิร์สเซ็นสัญญากับอันเดอร์เลคต์จนถึงปี 2019 ต่อมาในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 เขาลงเล่นนัดแรกให้แก่สโมสรในนัดที่พบกับซินต์-เตรยเดิน ซึ่งเขาถูกเปลี่ยนตัวลงมาในนาทีที่ 77 ต่อมาในวันที่ 8 มิถุนายน 2018 เขาขยายสัญญากับสโมสรไปจนถึงปี 2022
สโมสรอาชีพ > เอซี มิลาน

วันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2020 มิลานได้ยืมตัวซาเลอมาเกิร์สพร้อมตัวเลือกซื้อขาด โดยมิลานได้ทำข้อตกลง 3.5 ล้านยูโรพร้อมโบนัสอีก 1 ล้านยูโรในกรณีที่เซ็นสัญญาถาวร เขาลงเล่นนัดแรกในฐานะตัวสำรองแทนดาวีเด คาลาเบรียในนัดที่เสมอกับเฮลแลสเวโรนา 1–1 เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020
วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ซาเลอมาเกิร์สเซ็นสัญญากับมิลานไปจนถึงวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2024 ต่อมาวันที่ 18 กรกฎาคม เขาทำประตูแรกให้แก่สโมสรในนัดที่เปิดบ้านเอาชนะโบโลญญา 5–1
ทีมชาติ

ซาเลอมาเกิร์สลงเล่นนัดแรกให้แก่ทีมชาติเบลเยียมในเกมกระชับมิตรที่เสมอกับโกตดิวัวร์ 1–1 เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

Belgium Stats at Belgian FA
Alexis Saelemaekers เก็บถาวร 2020-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at TBPlayers
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสมาคมกีฬาโรมา  |
| --- | --- |
 3 อังเคลินโญ่  4 กริสตันเต  5 เอ็นดิกก้า  7 เปลเลกรีนี (กัปตัน)  11 โดฟบิค  12 อับดุลฮามิด  14 โชมูโรดอฟ  15 ฮุมเมิลส์  16 ปาเรเดส  17 โคเน  18 โซว์เล  19 เชลิค  21 ดิบาลา  22 เอร์โมโซ  23 มันชีนี  26 ดาห์ล  28 เลอ ฟี  35 บัลดันซี  56 ซาเลอมาเกิร์ส  59 ซาลิวสกี  61 ปิซิลลี  66 ซังกาเร  89 มาริน  92 เอล ชาราวี  98 ไรอัน  99 สวิลาร์  ผู้จัดการ: -
ฮือโค ฟัน เดอร์คุส

ฮือโค ฟัน เดอร์คุส (ดัตช์: Hugo van der Goes; ราว ค.ศ. 1440 - ราว ค.ศ. 1482) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เรอแนซ็องส์) ของตระกูลการเขียนภาพแบบเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 เขาเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมันและบานพับภาพ
ฮือโค ฟัน เดอร์คุสเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1440 ที่เมืองเกนต์ เสียชีวิตที่ใกล้เมืองบรัสเซลส์เมื่อราว ค.ศ. 1482
ฮือโคเป็นสมาชิกของสมาคมช่างเขียนแห่งเกนต์ในฐานะมาสเตอร์ในปี ค.ศ. 1467 ในปี ค.ศ. 1468 ฮือโคก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตกแต่งเมืองบรูชเพื่อเตรียมการฉลองการเสกสมรสระหว่างชาร์ลพระเศียรล้าน ดุ๊กแห่งเบอร์กันดี (Charles the Bold) กับมาร์กาเรตแห่งยอร์ก (Margaret of York) และเป็นผู้ตกแต่งตราประจำพระองค์สำหรับขบวนการเสด็จเข้าเมืองเกนต์ของพระเจ้าชาร์ลในปี ค.ศ. 1469 และต่อมาในปี ค.ศ. 1472 ฮือโคก็ได้รับเลือกให้เป็นอธิการของสมาคมในปี ค.ศ. 1473 หรือปี ค.ศ. 1474
ในปี ค.ศ. 1475 หรือหลายปีต่อมา ฮือโคก็บวชเป็นพระที่สำนักสงฆ์โรดโกลสเตอร์ (Rood Klooster) ไม่ไกลจากบรัสเซลส์ที่เป็นของนิกายวินเดิสไฮม์ (Windesheim Congregation) และยังคงทำงานจิตรกรรมต่อจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1482 หรือในปี ค.ศ. 1483  ในปี ค.ศ. 1480 ฮือโคถูกเรียกตัวไปเมืองเลอเฟินเพื่อไปเขียน "Justice Scenes"  ที่ดีร์ก เบาตส์ เขียนค้างไว้ก่อนที่จะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1475 หลังจากนั้นไม่นานขณะที่ฮือโคเดินทางกลับจากโคโลญกับพระในสำนักก็เกิดความรู้สึกอยากจะฆ่าตัวตายและประกาศตัวเองว่าเป็นผู้ที่ถูกแช่ง แต่เมื่อกลับมาถึงโรดโกลสเตอร์ ฮือโคก็หายและเสียชีวิตที่นั่น ระยะเวลาที่พำนักที่สำนักสงฆ์ถูกบันทึกโดยคัสปาร์ โอฟเฮยส์ (Gaspar Ofhuys) นักบวชอีกองค์หนึ่ง รายงานโดยแพทย์ชาวเยอรมันฮีเยโรนือมุส มึนเซอร์ (Hieronymus Münzer) ในปี ค.ศ. 1495 ทีกล่าวถึงจิตรกรชาวเกนต์ตกอยู่ในอารมณ์เศร้าเพราะความกดดันที่จะเขียนภาพให้ดีเท่าฉากแท่นบูชาเกนต์ อาจจะหมายถึงฮือโค
งานเขียนชิ้นที่สำคัญที่สุดที่ยังเหลืออยู่คือฉากแท่นบูชาปอร์ตีนารี (หอศิลป์อุฟฟีซี เมืองฟลอเรนซ์) ที่เป็นงานที่จ้างสำหรับวัดซานเอจีดีโอในโรงพยาบาลของวัดซานตามารีอานูโอวาในฟลอเรนซ์ โดยตอมมาโซ ปอร์ตีนารี (Tommaso Portinari) ผู้จัดการสาขาบรูชของธนาคารเมดีชี ฉากแท่นบูชามาถึงฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 หลายปีหลังจากที่ฮือโคเขียนเสร็จ เป็นงานที่ชื่นชมกันในฟลอเรนซ์ จอร์โจ วาซารีในหนังสือ "ชีวิตศิลปิน" ของปี ค.ศ. 1550 เรียกฮือโคว่า "Ugo d'Anversa" (ฮือโคแห่งแอนต์เวิร์ป) ซึ่งเป็นหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าฮือโคเป็นผู้เขียนภาพ งานชิ้นอื่นใช้การวิจัยลักษณะการเขียนโดยการเปรียบเทียบกับฉากแท่นบูชานี้ในการบ่งว่าฮือโคเป็นผู้วาด
ดูเหมือนว่าฮือโคจะทิ้งงานร่างไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งอาจจะใช้โดยผู้นิยมในการสร้างงานเขียนที่ฮือโคไม่ได้วาดด้วยตนเอง ร่างภาพ "เจค็อบและเรเชล" อยู่ที่ไครสต์เชิร์ช เชื่อเป็นงานที่ลงชื่อในจำนวนไม่กี่ชิ้นที่เหลืออยู่
ดูเพิ่ม

ศิลปะคริสต์ศาสนา
ฉากแท่นบูชา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮือโค ฟัน เดอร์คุส
Artcyclopedia : ฮือโค ฟัน เดอร์คุส
เครื่องเสนาราชอิสริยาภรณ์วิลเลิม

| เครื่องเสนาราชอิสริยาภรณ์วิลเลิม Militaire Willems-Orde |
| --- | --- |
อัศวินแห่งเครื่องเสนาราชอิสริยาภรณ์ ชั้น จัตุรถาภรณ์ (รุ่นหลัง พ.ศ. 2543)
มอบโดย  พระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์
อักษรย่อ: MWO
ประเภท: เครื่องราชอิสริยาภรณ์อัศวิน 4 ชั้น
วันสถาปนา: 30 เมษายน ค.ศ.1815
ประเทศ: ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
ราชวงศ์: ออเรนจ์-นัสเซา
ผู้สมควรได้รับ: พระมหากษัตริย์ พระบรมวงศานุวงศ์ และผู้มีความกล้าหาญ มีความเป็นผู้นำ และมีความจงรักภักดี
สถานะ: ยังพระราชทานอยู่
ผู้สถาปนา: พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์
ประธาน: สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์
ลำดับชั้น:  ประถมาภรณ์  ทุติยาภรณ์  ตริตาภรณ์  จัตุรถาภรณ์ 
สถิติการมอบ
รายแรก: วิลเลิม เฟรอเดอริก เจ้าชายแห่งออเรนจ์
รายล่าสุด: พันตรี รอย เดอ รุยเตอร์
ทั้งหมด: 5,877 สำรับ
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: ไม่มี (เกียรติยศสูงสุด)
รองมา: เครื่องราชอิสริยาภรณ์สิงโตเนเธอร์แลนด์
 แพรแถบชั้นประถมาภรณ์ (Knight-Grand-Cross)  แพรแถบชั้นทุติยาภรณ์ (Commander)  แพรแถบชั้นตริตาภรณ์ (3rd class)  แพรแถบชั้นจัตุรถาภรณ์ (4th class)
เครื่องเสนาราชอิสริยาภรณ์วิลเลิม (ดัตช์: Militaire Willems-Orde อักษรย่อ: MWO) เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่เก่าแก่และมีเกียรติยศสูงสุดของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ถูกตั้งชื่อตามพระนามของ เซนต์วิลเลิมแห่งเกิลโลน เจ้าชายแห่งออเรนจ์พระองค์แรก เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้มีคำขวัญ คือ Voor Moed, Beleid en Trouw (แด่ความกล้าหาญ ความเป็นผู้นำ และความจงรักภักดี) ถูกสถาปนาขึ้นโดยพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 30 เมษายน 1815 สำหรับพระราชทานเพื่อเชิดชูความกล้าหาญในสมรภูมิและพระราชทานแก่ข้าราชการทหารชั้นผู้ใหญ่ในขณะนั้น โดยพระมหากษัตริย์สามารถพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ให้บุคคลใดก็ได้โดยไม่คำนึงถึงยศศักดิ์หรือฐานันดร ไม่เฉพาะในกองทัพดัตช์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงชาวต่างชาติด้วย  ในปัจจุบัน การเป็นสมาชิกในเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้เป็นไปได้ยากมาก เนื่องจากพระมหากษัตริย์จะพระราชทานเพื่อเชิดชูความองอาจหาญกล้าในการศึกสงครามเท่านั้น
กระทั่งในฤดูใบไม้ผลิปี 1940 มีการลงมติเห็นชอบให้พลเรือนสามารถได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ เพื่อเชิดชูการกระทำอันกล้าหาญในการต่อสู้เพื่ออิสรภาพ สิทธิและเสรีภาพของปวงชน หลังจากการได้รับเอกราชจากเนเธอร์แลนด์ของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกแล้ว มีสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีหลายท่านที่ได้ต่อต้านและเรียกร้องเอกราชได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้เช่นกัน
พระเจ้าวิลเลิมที่ 2 ทรงสายสะพายชั้นประถมาภรณ์ ในฐานะองค์ประธานแห่งเครื่องเสนาราชอิสริยาภรณ์วิลเลิม
ลำดับชั้น

ในปี 1945 เครื่องเสนาราชอิสริยาภรณ์วิลเลิม มีปรากฏลำดับชั้น ดังต่อไปนั้
ชั้นประถมาภรณ์ (Knight Grand Cross) – ประกอบด้วย ดวงตราประดับสายสะพายจากไหล่ขวาลงมาทางซ้าย และติดดาราเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่อกซ้าย
ชั้นทุติยาภรณ์ (Commander) – ประกอบด้วย ดวงตราประดับสายสร้อย และดาราเครื่องราชอิสริยาภรณ์ลักษณะเดียวกับดวงตรา ประดับที่อกซ้าย
ชั้นตริตาภรณ์ (Knight 3rd class) – ประกอบด้วย ดวงตราสีทองประดับแพรแถบ โดยมีดอกไม้จีบติดบนแพรแถบ ติดแพรแถบบนอกซ้าย
ชั้นจัตุรถาภรณ์ (Knight 4th class) – ประกอบด้วย ดวงตราสีเงินประดับแพรแถบ ติดแพรแถบบนอกซ้าย
| ประถมาภรณ์ สายสะพายและดารา | ทุติยาภรณ์ สายสร้อยและดารา | ตริตาภรณ์ แพรแถบดอกไม้จีบ | จัตุรถาภรณ์ แพรแถบ |
| --- | --- | --- | --- |
เจ้าชายอาแล็กซ็องดร์แห่งเบลเยียม

เจ้าชายอาแล็กซ็องดร์แห่งเบลเยียม (ฝรั่งเศส: Prince Alexandre de Belgique ดัตช์: Alexander van Beigië;18 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 - 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552) เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเลออปอลที่ 3 แห่งเบลเยียม ประสูติแต่พระราชชายา ลิเลียน เจ้าหญิงแห่งเรตี พระองค์มีศักดิ์เป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาใน สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม และมีศักดิ์เป็นพระราชปิตุลาใน สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม พระองค์อภิเษกสมรสกับ เจ้าหญิงเลอาแห่งเบลเยียม แต่พระองค์ไม่มีโอรส-ธิดา พระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยพระอาการหลอดพระโลหิตอุดตันในพระปัปผาสะ เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 สิริพระชันษา 67 ปี
เคอเคินฮอฟ

| เคอเคินฮอฟ |
| --- | --- |
ดอกทิวลิปที่เคอเคินฮอฟใน ค.ศ. 2009

ที่ตั้ง: ลิสเซอ ประเทศเนเธอร์แลนด์
นครที่ใกล้ที่สุด: ฮาร์เลม
พิกัดภูมิศาสตร์: 52°16′17″N 4°32′47″E﻿ / ﻿52.271256°N 4.546365°E﻿ / 52.271256; 4.546365
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1949 (1949)
เจ้าของ: Stichting Graaf Carel van Lynden
จำนวนผู้ใช้บริการ: 1500000 (in 2019)
Collections: ทิวลิป, กล้วยไม้
เว็บไซต์: www.keukenhof.nl
เคอเคินฮอฟ (ดัตช์: Keukenhof; เสียงอ่านภาษาดัตช์: [ˈkøːkə(n)ˌɦɔf]) มีอีกชื่อว่า สวนแห่งยุโรป เป็นหนึ่งในสวนดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ที่เทศบาลลิสเซอ ประเทศเนเธอร์แลนด์ รายงานจากเว็บไซต์ทางการ สวนเคอเคินฮอฟมีพื้นที่ 32 เฮกตาร์ (79 เอเคอร์) และมีการปลูกหน่อดอกไม้ประมาณ 7 ล้านดอกทุกปี เคอคเินฮอฟเป็นที่รู้จักจากดอกทิวลิป และมีดอกไม้ชนิดอื่น ๆ เช่น ไฮอะซินท์, แดฟโฟดิล, ลิลลี, กุหลาบ, คาร์เนชัน และไอริส
เคอเคินฮอฟตั้งอยู่ในจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ โดยอยู่ทางใต้ของฮาร์เลมและทางตะวันตกเฉียงใต้ของอัมสเตอร์ดัม แม้ว่าพื้นที่นี้จะเปิดสำหรับกิจกรรมส่วนตัวและเทศกาลตลอดทั้งปี แต่เคอเคินฮอฟเปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมเฉพาะในช่วงจัดแสดงทิวลิปเพียง 8 สัปดาห์ ตั้งแต่กลางเดือนมีนาคมถึงกลางเดือนพฤษภาคมเท่านั้น โดยช่วงที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดอยู่ใกล้ช่วงกลางเดือนเมษายน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศในฤดูปลูกที่แตกต่างกันไปทุกปี ใน ค.ศ. 2019 มีผู้เข้าชมเคอเคินฮอฟถึง 1.5 ล้านคน เทียบเท่ากับผู้เข้าชม 26,000 คนต่อวัน โดยเทียบกับจำนวนผู้เช้าชมในริกส์มิวเซียมเฉลี่ยที่ 8,000 คนต่อวัน และ Efteling มีผู้เข้าชม 14,000 คนต่อวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Keukenhof Gardens Creative Commons Photo Slideshow
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ