stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เครื่องพ่นยา

เครื่องพ่นยา หรือ เครื่องพ่นสาร เป็นอุปกรณ์หรือเครื่องมือที่ใช้ฉีดพ่นของเหลวออกไปสู่เป้าหมาย
ในทางเกษตรกรรม เครื่องพ่นยา เป็นอุปกรณ์ที่มีหัวฉีดใช้สำหรับการฉีดพ่นยากำจัดวัชพืช ยาฆ่าแมลง และสารเคมีเกษตรอื่น ๆ รวมทั้งปุ๋ยทางใบ ไปที่พืช
เครื่องพ่นยาทางเกษตรกรรม

เครื่องพ่นยาที่ใช้ในทางเกษตรกรรมมีอยู่หลายชนิด โดยเกษตรกรส่วนใหญ่นิยมใช้เครื่องพ่นยาแบบสูบโยกสะพายหลัง (knapsack sprayer) นอกจากนั้นยังมี เครื่องยนต์พ่นยาแบบสะพายหลัง (motorized knapsack sprayer หรือ mist blower), เครื่องพ่นยาแรงดันสูง (high pressure sprayer), เครื่องพ่นยาติดท้ายรถแทรคเตอร์ (air-blast), เครื่องพ่นยาแบบใช้น้ำน้อย (Low-Volume sprayer หรือ LV) ไปจนถึง เครื่องพ่นยาแบบไม่มีการผสมน้ำ (Ultra-Low-Volume sprayer หรือ ULV) เป็นต้น
การฉีดพ่นนั้นอัตราการใช้จะขึ้นกับสารเคมีเกษตรชนิดที่ใช้ฉีดพ่น คำแนะนำมักจะเป็นอัตราการผสมต่อน้ำ 20 ลิตร โดยปริมาณการฉีดพ่นต่อไร่นั้นก็จะขึ้นกับชนิดของเครื่องพ่นยาด้วย ดังแสดงในตารางด้านล่าง
| ปริมาณการฉีดพ่นที่แนะนำ (ลิตร/ไร่) |
| --- | --- | --- |

วิธีการพ่นสาร: ปริมาตรของสารผสม (ลิตร/ไร่)
| วิธีการพ่นสาร | พืชไร่ และข้าว | ไม้ยืนต้น และไม้พุ่ม |
| น้ำมาก (High Volume HV) | >96 | >160 |
| น้ำปานกลาง (Medium Volume MV) | 32-96 | 80-160 |
| น้ำน้อย (Low Volume LV) | 8-32 | 32-80 |
| น้ำน้อยมาก (Very Low Volume VLV หรือ mist blower) | 0.8-8 | 8-32 |
| ไม่มีการผสมน้ำ (Ultra Low Volume ULV) | <0.8 | <8 |
เควิน เฮกเตอร์

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  เควิน เจมส์ เฮกเตอร์
วันเกิด:   (1944-11-02) 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 (79 ปี)
สถานที่เกิด:  ลีดส์,  อังกฤษ
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1962—1966 |  แบรดฟอร์ด พาร์ก อเวนิว |  176 |  (113) |
| 1966—1978 |  ดาร์บีเคาน์ตี |  430 |  (147) |
| 1980—1982 |  ดาร์บีเคาน์ตี |  56 |  (8) |
ทีมชาติ
| 1973 |  อังกฤษ |  2 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เควิน เจมส์ เฮกเตอร์ (อักษรโรมัน: Kevin James Hector; เกิด 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ที่ ลีดส์) อดีตนักฟุตบอลชาว อังกฤษ ที่ทำประตูได้ทั้งสิ้น 268 ประตูจากทั้งหมด 668 นัดจากการลงเล่นให้กับ แบรดฟอร์ด (พาร์ก อเวนิว) และ ดาร์บีเคาน์ตี โดยสถิติการลงเล่นกว่า 400 นัดของเขาสำหรับดาร์บีเคาน์ตีนับเป็นสถิติของสโมสรที่ยังคงอยู่จนถึงทุกวันนี้และเขาลงเล่น 2 นัดในนาม ทีมชาติอังกฤษ
อาชีพ

หลังจากประสบความสำเร็จกับสโมสรเล็ก ๆ ในลีกระดับล่างอย่าง แบรดฟอร์ด พาร์ก อเวนิว ทิม วอร์ด ผู้จัดการทีม ดาร์บีเคาน์ตี ในขณะนั้นได้เซ็นสัญญากับเขาใน ค.ศ. 1966 ซึ่งเขาเป็นผู้เล่นที่เป็นกุญแจในความสำเร็จภายใต้การคุมทีมของ ไบรอัน คลัฟ และ เดฟ แม็คเคย์ ในไม่กี่ฤดูกาลถัดมาโดยเขาจับคู่กับ จอห์น โอแฮร์ ซึ่งเฮกเตอร์ลงเล่นให้กับ เดอะแรมส์ (ฉายาของทีมดาร์บีเคาน์ตี) ทั้งสิ้น 12 ปีโดยพวกเขาสามารถคว้าแชมป์ ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 (เดิม) ได้ถึง 2 สมัย (สมัยแรกใน ค.ศ. 1972 ภายใต้คลัฟและสมัยที่ 2 ใน ค.ศ. 1975 ภายใต้แม็คเคย์) โดยดาร์บีสามารถคว้าแชมป์ ฟุตบอลลีกดิวิชัน 2 (เดิม) ใน ค.ศ. 1969 ทำให้เลื่อนชั้นขึ้นสู่ดิวิชัน 1 และสามารถเข้าสู่รอบรองชนะเลิศของ ยูโรเปียน คัพ เอฟเอคัพ และ ลีกคัพ
เขาย้ายออกจากทีมดาร์บีไปใน ค.ศ. 1978 และกลับมาร่วมทีมแกะเขาเหล็กใน ค.ศ. 1980 โดยเขาลงเล่นเป็นสถิติทั้งสิ้น 589 นัดให้กับทีมแกะเขาเหล็กทั้งสองช่วงแบ่งเป็น 486 นัดในลีกก่อนจะประกาศแขวนสตั๊ดใน ค.ศ. 1994
อิงลิชเบรคฟาสต์

| อิงลิชเบรคฟาสต์ |
| --- | --- |
สัญลักษณ์ของรายการ
แสดงนำ: วรินท์ แพททริค แม็คเบลน  สุผจญ กลิ่นสุวรรณ
การผลิต
ความยาวตอน: 30 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์ทีวีไทย
ออกอากาศ: 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 – ปัจจุบัน
อิงลิชเบรกฟาสต์ ออกอากกาศวันเสาร์-อาทิตย์ 09.30 - 10.00 น. เป็นรายการผสมระหว่างซิทคอมควบคู่รายการข่าว ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย ในช่วงเวลาสาย แรก ๆ ออกอากาศในวันเสาร์-อาทิตย์ อีกช่วงหนึ่งจึงย้ายมาออกอากาศวันอาทิตย์และในปีพ.ศ. 2552รายการก็ได้กลับมาออกอากาศในวันเสาร์-อาทิตย์เช่นเดิม มีคำขวัญประจำรายการว่า "เรียนรู้ภาษาจากสิ่งใหม่ ๆ" เมื่อรายการเริ่มออกอากาศ คำขวัญก็เปลี่ยนมาเป็น "เติมอาหารจานใหญ่ใส่สมอง มีพิธีกรคือ ด.ช.วรินท์ แพททริค แม็คเบลน และ นายสุผจญ กลิ่นสุวรรณ ครีเอทีฟประจำรายการ ซึ่งเป็นอดีตนักข่าวการเมืองภาคสนามและผู้ประกาศข่าวทีวีไทย แต่ในปัจจุบันได้โอนย้ายมาทำรายการอิงลิชเบรกฟาสต์เต็มตัว ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม 2552 โดยมิได้กลับไปอ่านข่าวอีก¹ และ เมษายน 2556 ออกอากาศวันอาทิตย์ 09.00 - 09.30 น.
ตัวละคร

วรินท์ แพททริค แม็คเบลน แสดงและลงเสียง
คุกกี้ (Cookie) เป็นเจ้าของร้านกาแฟ
แพท (Pat) เป็นเพื่อนของพี่เต้ทำงานนักข่าว
โบรว์ โฮมบอย (Bro Homeboy) เป็นตัวละครที่สักลายเสือไว้ที่แขนทั้งสองข้าง ค่อนข้างเจ้าเล่ห์
นู้บบี้ เนิร์ด (Noobie Nerd) เป็นตัวละครที่ไม่สันทัดในการพิมพ์ภาษาอังกฤษนัก
Same same กับ Different เป็นฝาแฝดกัน สอนเรื่องคำพ้อง (ใช้เทคโนโลยีโฮโลกราฟี)
Ajarn Warin (อาจารย์วาริน) เป็นอาจารย์ที่เป็นพิธีกรในรายการ Ask Ajarn Warin
คุณสุผจญ กลิ่นสุวรรณ แสดงและลงเสียง
พี่เต้ (P'Tae) เป็นลูกค้าในร้านกาแฟ ทำงานเป็นนักข่าว
ดู๊ด โฮมบอย (Dude Homeboy) เป็นตัวละครที่สักลายมังกรไว้ที่แขนทั้งสองข้าง ซี้กับโบรว์มาก ๆ
โนว์ออล เนิร์ด (Knowall Nerd) เป็นตัวละครที่ค่อนข้างจะรู้เหนือกว่านู้บบี้
จิมมี่ ริดเดิ้ล:บุคคลลึกลับ (Jimmy Riddle:Man of mystery) เป็นผู้นำปริศนาภาษาอังกฤษมาให้เราทายเล่น
ลุงลัง (Loong Lang) เป็นตัวละครที่นำหัวข้อข่าวจากหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ มาขยายความให้เราเข้าใจ หรือมาแสดงร่วมกันในช่วงซิทคอม
ตัวละครอื่น ๆ
ดร.เอ๊กซ์ (Dr.X) (ผศ.ดร.ภคพล อนุฤทธิ์) เป็นผู้สัมภาษณ์ชาวต่างชาติภายใต้หัวข้อประจำตอนนั้น
พี่นุ้ย (P'Nui) (สมิตา หมวดทอง) สอนเกร็ดต่าง ๆ เกี่ยวกับภาษาอังกฤษ
อานตี้ปู เลิฟกูรู (Auntie Poo, Love Guru) (นวลผ่อง ณ ถลาง) เป็นผู้ให้คำปรึกษาเกี่ยวกับความรัก
วีเจ เฟียต (VJ Fiat) (ธัชนนท์ จารุพัชนี) เป็นผู้นำคำศัพท์จากเนื้อเพลงต่าง ๆ มาให้เราศึกษา
วีเจ นิกกี้ (VJ Nicky) (การณิก ทองเปี่ยม) เป็นผู้นำคำศัพท์จากเนื้อเพลงต่าง ๆ มาให้เราศึกษา
ช่วงรายการ > ช่วงซิทคอม

เป็นช่วงของการแสดงละครตลกโดยมีร้านกาแฟเป็นฉากในรายการ ทุก ๆ ตอนจะมีตัวละครที่ต่างกัน แต่แสดงด้วยคนสองคน
ช่วงรายการ > ช่วงข่าว

จะมีช่วงข่าว ส่วนมากเน้นข่าวต่างประเทศ
ช่วงรายการ > ช่วงอื่น ๆ

เป็นช่วงสอนภาษาอังกฤษ ได้แก่
Planet Tuktuk พิธีกรประจำคือ ดร.เอ๊กซ์ (Dr.X) เป็นช่วงสัมภาษณ์ผู้คนภายใต้หัวข้อประจำตอน
Just ask พิธีกรประจำคือ พี่นุ้ย (P'Nui) เป็นช่วงที่สอนเกร็ดต่าง ๆ เกี่ยวกับภาษาอังกฤษ
Same same but Different เป็นช่วงที่สอนเรื่องคำพ้องเสียง
Auntie Poo, Love Guru เป็นช่วงที่ให้คำปรึกษาเกี่ยวกับความรัก (ได้ยกเลิกในปี 2553)
Track Attack พิธีกรประจำคือ วีเจ เฟียต (VJ Fiat) และ วีเจ นิกกี้ (VJ Nicky) ช่วงที่นำคำศัพท์จากเนื้อเพลงมาให้เราศึกษา
Jimmy Riddle:Man of mystery เป็นช่วงที่นำปริศนาภาษาอังกฤษมาทาย
Dig The Papers With Loong Lang เป็นช่วงที่คั่นรายการข่าวของ EB พิธีกรคือ Loong Lang เป็นการนำหัวข้อข่าวหนังสือพิมพ์มาขยายความให้เราเข้าใจ
Tea Break เป็นช่วงที่พี่เต้และแพทริคไปสัมภาษณ์ดารา
Jobs Jobs เป็นช่วงที่พี่เต้และแพทริคไปสัมภาษณ์คนที่เป็นอาชีพต่าง ๆ (เพิ่มเมื่อเดือน พ.ย. 53)
มุขตลก

มุขตลกที่แทรกมาในรายการ ส่วนมากเป็นมุขต่าง ๆ เช่น มุขจีบสาว มุขสั่งน้ำชา มุขดูดาว ฯลฯ ในช่วงข่าว ได้ใส่มุขตลกว่า "รถยนต์ที่ใช้ไฟคืออะไร ซาเล้ง"
สปอตโปรโมทรายการ

สปอตโปรโมทรายการ จะเป็นภาพของพิธีกรทำสิ่ง ๆ ต่าง มักออกอากาศในช่วงวันศุกร์ ก่อนรายการออกอากาศ 1 วัน มักมีเนื้อหาตามชื่อตอนที่จะแสดง เช่น ในช่วงตอนพิเศษโอลิมปิก ก็จะให้พิธีกรคนที่ 2 เล่นกีฬาชนิดต่าง ๆ ในสปอตโปรโมทรายการ โฆษกจะออกเสียงชื่อสถานีแบบยืดยานว่า "โอนลีออนทายย พีบีเอส" ในปี 2552 โฆษกออกเสียงชื่อสถานีว่า"โอนลี่ออน ทีวีทายย"
รายชื่อแขกรับเชิญในรายการ

| ชื่อตอน | วันที่ออกอากศ | แขกรับเชิญ |
| --- | --- | --- |
| ตอนพิเศษวันตรุษจีน | 25 มกราคม 2552 | บารัก โอบามา (หุ่น) |
| ไดโนเสาร์ | 14 มีนาคม- 15 มีนาคม 2552 | ทอแสงรัศมี ถีถะแก้ว |
| ตอนพิเศษวันสงกรานต์ | 12 เมษายน- 13 เมษายน 2552 | ลุงลัง |
| อิสรภาพ | 7 มิถุนายน 2552 | อองซาน ซูจี |
| LLFB | 20 มีนาคม 2553 | ไทเกอร์ วูดส์ |
อิทธิพล > ข่าวลือเกี่ยวกับการจากไปของรายการ

อนึ่ง ในเทปตอนว่า "ความจริง" ได้มีการขึ้นตัววิ่งว่าจะมีการปรับรูปแบบรายการ แต่เรื่องในตัววิ่งก็ไม่เป็นจริง
อิทธิพล > อิทธิพลทางโทรทัศน์

อิทธิพลของรายการได้ถูกเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมสมัยนิยม ไตเติ้ลรายการก็ถูกนำไปทำเป็นไตเติลรายการบุษบาบานเช้า
อิทธิพล > การกินเวลารายการ

สาเหตุของการกินเวลารายการคือการรายงานข่าว อนึ่งในเทปวันที่ 11 เมษายน 2552 ต้องถูกกินเวลาถึง 2 ครั้งเพื่อรายงานข่าวการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง
อิทธิพล > โฆษณาปลอม

บางตอนของรายการจะมีโฆษณาปลอมของร้านคุกกี้คาเฟ่ เช่น ตอนไดโนเสาร์ จะมีโฆษณาปลอมซึ่งทำขึ้นมาของรายการอาหารพิเศษชุดโลกล้านปี
อิทธิพล > ธุรกิจในรายการ

บู๊บทูบ;เว็บไซต์แลกเปลี่ยนวิดีโอ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์รายการ
เกาะชิโกกุ

| --- | --- |
เกาะชิโกกุ ประเทศญี่ปุ่น
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออก
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะญี่ปุ่น
จุดสูงสุด: เขาอิชิซูจิ
การปกครอง
ญี่ปุ่น
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 4,141,955
ชิโกกุ (ญี่ปุ่น: 四国; โรมาจิ: Shikoku; ทับศัพท์: ชิโกกุ; แปลตรงตัว: สี่แคว้น) เป็นเกาะที่เล็กที่สุดในบรรดาสี่เกาะหลักของญี่ปุ่น มีพื้นที่ 18,783 ตารางกิโลเมตร ถูกล้อมรอบ 3 ด้านด้วยเกาะฮนชูและเกาะคีวชู ตอนกลางของเกาะมีภูเขาสูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,000-2,000 เมตร มีประชากรประมาณ 4.2 ล้านคนอาศัยอยู่กระจายตามที่ลุ่มชายฝั่งทะเล หากเทียบกับอีก 3 เกาะหลักของญี่ปุ่นแล้ว ชิโกกุมีความเงียบสงบและยังคงบรรยากาศแบบธรรมชาติไว้ได้ โดยที่ไม่ถูกกลืนโดยวัฒนธรรมสมัยใหม่ ชิโกกุถูกแบ่งออกเป็นตอนเหนือและตอนใต้โดยภูเขาสูงชัน ทางเหนือมีปริมาณน้ำฝนน้อยและมีเมืองอุตสาหกรรมอยู่ตลอดแนว ส่วนทางใต้ด้านมหาสมุทรแปซิฟิกนั้นจะเป็นป่ารก อากาศจะอบอุ่น ปริมาณน้ำฝนมีมาก อากาศบนเกาะจะอบอุ่นสบายในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ และช่วงเริ่มฤดูใบไม้ร่วง นอกจากอุตสาหกรรมผลิตเหล็กและเคมีแล้ว การประมงกับการเกษตรกรรมแบบเร่งผลผลิตทำกันอย่างแพร่หลาย บนที่ราบของเมืองโคจิชายฝั่งทะเลแปซิฟิก มีการมีการทำไร่ผลไม้ และการปลูกผักในเรือนกระจก เกาะชิโกกุถูกเชื่อมต่อกับเกาะฮนชูด้วยสะพานเซโตโอฮาชิ ซึ่งเป็นสะพานหกสาย ใช้เกาะเล็ก ๆ 5 แห่งเป็นจุดเชื่อมต่อ ด้วยความยาวถึง 12.3 กิโลเมตร ทำให้สะพานแห่งนี้ เป็นหนึ่งในสะพานสองชั้นที่มีความยาวมากกว่าสะพานแห่งอื่น ๆ ในโลกเกาะ
ลักษณะภูมิประเทศ

เกาะชิโกกุถูกแบ่งออกเป็นตอนเหนือและตอนใต้โดยภูเขาสูงชัน สิ่งสำคัญอีกอย่างในเกาะชิโกกุก็คือ ตัวเกาะจะเชื่อมต่อกับเกาะฮนชูด้วยสะพานเซโตโอฮาชิ (Seto-Ohashi Bridge) [ต้องการอ้างอิง] ซึ่งเป็นสะพานหกสาย ใช้เกาะเล็ก ๆ 5 แห่งเป็นจุดเชื่อมต่อ ด้วยความยาวถึง 12.3 กิโลเมตร
ชิโกกุประกอบไปด้วย 4 จังหวัด ได้แก่
จังหวัดโทกูชิมะ
จังหวัดคางาวะ
จังหวัดเอฮิเมะ
จังหวัดโคจิ
เผ่าคราม

| เผ่าคราม |
| --- | --- |

Indigofera astragalina

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Faboideae
เผ่า:: Indigofereae (Benth.) Hutch. 

เผ่าคราม (Indigofereae) เป็นการแบ่งย่อยระดับเผ่าของวงศ์ Fabaceae  ซึ่งสกุลในเผ่านี้ได้แก่:
Cyamopsis DC.
Indigastrum Jaub. & Spach
Indigofera L.
Microcharis Benth.
Phylloxylon Baill.
Rhynchotropis Harms.
Vaughania S. Moore
เผ่าลาน

| เผ่าลาน |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Arecales
วงศ์:: Arecaceae
วงศ์ย่อย:: Coryphoideae
เผ่า:: Corypheae

Subtribes
 Coryphinae  Livistoninae  Sabalinae  Thrinacinae
เผ่าลาน หรือ Corypheae เป็นเผ่าของพืชวงศ์ปาล์ม วงศ์ย่อยCoryphoideae ปาล์มที่สูญพันธุ์ไปแล้วคือสกุล Palaeoraphe อยู่ในเผ่าย่อย Livistoninae
เดจิมีทส์เกิร์ล

| --- | --- |
เดจิมีทส์เกิร์ล
でーじミーツガール (Dēji Mītsu Gāru)
ชื่อภาษาอังกฤษ: "Deji" Meets Girl
แนว: จินตนิมิต
มังงะ
เขียนโดย: Akane Malbeni
สำนักพิมพ์: Flex Comix
นิตยสาร: Comic Polaris
กลุ่มเป้าหมาย: โชโจะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: 30 กันยายน พ.ศ. 2564 – ปัจจุบัน
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: อูชิโอะ ทาซาวะ
เขียนบทโดย: อากาเนะ มัลเบนิ
ดนตรีโดย: ฮิโรชิ นากามูระ
สตูดิโอ: ไลเดนฟิมส์
เครือข่าย: MBS, TBS
ฉาย:  2 ตุลาคม พ.ศ. 2564  –  18 ธันวาคม พ.ศ. 2564
ตอน: 1
เดจิมีทส์เกิร์ล (ญี่ปุ่น: でーじミーツガール; โรมาจิ: Dēji Mītsu Gāru) เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ขนาดสั้นของญี่ปุ่นผลิตโดยสตูดิโอไลเดนฟิมส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2564 ทางผังรายการ Super Animeism
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
ทวิตเตอร์ทางการ (ญี่ปุ่น)
เดจิมีทส์เกิร์ล (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
เดจิมีทส์เกิร์ล ใน ปีลีปีลี
เจรียง

เจรียง หรือ จำเรียง ภาษาเขมรในสุรินทร์เรียกว่า จรีง หรือ จำรึ่ง เป็นการละเล่นพื้นเมืองที่เน้นการขับร้องมากกว่าการร่ายรำ มักจะใช้กลอนสดเป็นส่วนใหญ่ เนื้อร้องเป็นภาษาเขมร บรรยายถึงสภาพทางภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ เหตุการณ์ในอดีตและปัจจุบัน การเรียกเจรียง จะเรียกตามชนิดของเครื่องดนตรีที่เล่นประกอบการเจรียง เช่น ถ้าใช้ปี่ที่มีชื่อว่า เป์ยจรวง เป่าประกอบเรียกว่า เจรียงจรวง ถ้าใช้ซอบรรเลงประกอบเรียก เจรียงตรัว และหากนำเจรียงไปขับขานกับการละเล่นพื้นบ้านอะไรก็จะใช้คำว่า เจรียงนำการละเล่นนั้น ๆ ซึ่งการละเล่นของชาวไทยเชื้อสายเขมรในอีสานใต้และตามแนวชายแดนติดกับประเทศกัมพูชาจะเน้นในการขับร้อง (เจรียง) มากกว่าการร่ายรำ มีทั้งเจรียงที่ร้องโต้ตอบเป็นคู่ ๆ ระหว่างชายหญิง และมีการร้องกันเป็นกลุ่ม ซึ่งมีผู้นำขับร้อง เรียกว่า หัวหน้า หรือ พ่อเพลง และแม่เพลง อาจจะมีลูกคู่คอยร้องรับในจังหวะ เช่น เจรียงซันตูจ เจรียงตรด เจรียงเบริน เป็นต้น ปัจจุบัน การละเล่นเจรียงเกือบทุกประเภทที่เคยได้รับความนิยมในอดีตได้ถูกหลงลืม และลดความสำคัญไปจากสังคมชาวไทยเขมร จนแทบจะไม่มีให้ชมให้ฟังอีกเลย
ประเภท

การเจรียงแบ่งออกได้หลายแบบ เช่น
เจรียงซันตรูจ เป็นการร้องเล่นในเทศกาลต่าง ๆ โดยชายหนุ่มจะหาคันเบ็ดมาหนึ่งคัน แล้วใช้ขนมต้มหรือผลไม้ผูกไว้ที่เชือกเบ็ด แล้วนำเบ็ดไปหย่อนล่อหญิงสาวถ้าหญิงสาวผู้ใดรับเหยื่อก้แสดงว่ารัก
เจรียงกันกรอบกัย (เพลงปรบไก) เป็นการเล่นเจรียงคนเดียว ไม่มีดนตรีเป็นแบบแผน ส่วนใหญ่ใช้วิธีตบมือหรือสีซอเป็นการเจรียงแบบตลก
เจรียงจาเป็ย เป็นการขับร้องเดียวเป็นนิทาน ประกอบพิณกระจับปี่ มีผู้เล่นคนเดียวเป็นผู้ขับร้องและดีดจาเป็ย
เจรียง-จรวง แปลว่าขับร้องโดยปี่จรวงเป่าประกอบ เป็นการขับร้องโต้ถามกันเป็นเรื่องตำนาน สุภาษิตต่าง ๆ เดิมใช้ปี่จรวงประกอบแต่ปัจจุบันใช้ซอแทน
เจรียงนอรแก้ว มีผู้แสดงประกอบด้วยชาย 2 คน หญิง 2 คน เป็นการเล่นโต้ตอบระหว่างชายหญิง โดยแต่ละฝ่ายจะมีพ่อเพลงและแม่เพลงร้องนำและมีลูกคู่ร้องตาม ต่อจากนั้นชาย-หญิงแต่ละฝ่ายจึงร้องโต้ตอบกันเป็นคู่ ๆ โดยไม่มีเครื่องดนตรีประกอบ
เจรียงปังนา เป็นการขับร้องคล้ายกับเจรียงนอรแก้ว แต่มีจังหวะเร็วกว่า มีผู้แสดงประกอบด้วยชาย 1 คน หยิง 1 คน กลองโทน 1 คน ขับร้องโดยบรรยายเรื่องราวตามต้องการ
เจรียงเบริน เป็นการร้องเพลงคลอกับซอแบบร้องคู่ชาย-หยิง คล้าย "หมอลำกลอน" ของชาวอีสานเป็นทำนองขับลำนำเรื่องราวหรือโต้ตอบซักถามนิทานชาดก
เจรียงตรุษ เป็นการร้องรำเป็นกลุ่มในวันขึ้นปีใหม่ (13 เมษายน) โดยมีพ่อเพลงร้องนำแล้วลูกคู่ก็ร้องตาม หรือร้องรับเดินทางเป็นคณะไปร้องอวยพรตามบ้านต่าง ๆ เมื่ออวยพรเสร็จก็จะขอบริจาคเงินเพื่อไปทำสาธารณะประโยชน์ต่าง ๆ ลักษณะการร้องรำอันนี้คล้ายกับการเซิ้งบั้งไฟของชาวอีสานเหนือ
เจรียงกันตรึม ใช้ในงานมงคลโดยเฉพาะ เช่น กล่อมหอ ในงานแต่งงานขึ้นบ้านใหม่ มีผู้เล่นประกอบ 4 คน เป็นชายทั้งหมด เครื่องดนตรีประกอบด้วย ปี่อ้อ 1 คน ซอด้วง 1 คน กลองโทน 2 คน คนตีกลองจะเป็นผู้ขับร้อง
เดช ป.เปาอินทร์

| เดช ป> เปาอินทร์ |
| --- | --- |
เกิด: นายสุวิทย์ วงศ์ช่าง
เดช ป.เปาอินทร์ หรือนายสุวิทย์ วงศ์ช่าง  เป็นชาวจังหวัดมหาสารคาม สถิติการชก 6 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 4) แพ้ 2
ประวัติ

เดชขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2537 ชนะน็อค ยอดสนั่น ส.นันทชัย ยก 6 จากนั้น ขึ้นชกอีกครั้งกลับเป็นฝ่ายแพ้น็อค หลุยส์ อัลเบอร์โต วาร์กัส หรือสันต์ ส.เพลินจิต ยก 7 ที่กรุงเทพ เดชหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2539 ซึ่งเดชชกชนะรวด 3 ครั้ง รวมทั้งชนะน็อค บูลัน บูกียาร์โซ ยก 3 ที่ กำแพงเพชร เดชจึงได้ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ปรากฏว่า เดชเป็นฝ่ายแพ้น็อคซุกบายาร์ เนเมกบายาร์ไปในยก 11 ไม่ได้แชมป์ จากนั้นก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทที่ว่าง 16 ก.พ. 2540 แพ้ทีเคโอ​ ซูครีย์ เนเมกบาร์ยา (มองโกเลีย) ยก 11 ที่ จ.ฉะเชิงเทรา
เคลิ้ม (เพลงสล็อต แมชชีน)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เคลิ้ม (วงดนตรี)
| "เคลิ้ม (Kloem)" |
| --- | --- |

เพลงโดยสล็อต แมชชีน
จากอัลบั้มRainbow
วางจำหน่าย: 27 ตุลาคม พ.ศ. 2556
แนวเพลง: อัลเทอร์เนทีฟ ร็อก, โมเดิร์น ร็อก
ความยาว: 3:54
ค่ายเพลง: บีอีซี-เทโร มิวสิค
ผู้ประพันธ์เพลง: Po Posayanukul
 
มิวสิกวิดีโอ
"เคลิ้ม" ที่ยูทูบ
 
เคลิ้ม (Kloem) เป็นซิงเกิลที่ 2 ของวงดนตรีสล็อต แมชชีน จากสตูดิโออัลบั้มที่ 6 Rainbow จากค่ายบีอีซี-เทโร มิวสิค ประพันธ์คำร้อง-ทำนองและเรียบเรียงโดย Po Posayanukul เพลงนี้มีความโดดเด่นทางด้านการใช้สัมผัสคล้อง­จองท่อนเพลง และยังเลือกใช้สำนวนภาษาเชย ๆ  ออกจำหน่ายในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2556 และมิวสิกวีดิโอกำกับโดย John Kittithat และเผยแพร่ในยูทูบ วันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556
การตอบรับ

เพลง เคลิ้ม ได้อันดับ 15 จากการจัดอันดับของ 95.5 FM Virgin Hitz หมวดเพลงไทยสากล ประจำวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2556) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20: 5
95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40: 15

| ชาร์ต (พ> ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
บางกอกซิงเกิล ชาร์ต 40: 6
95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40: 7
เผือกทอดสอดไส้

| --- | --- |

ประเภท: ติ่มซำ
แหล่งกำเนิด: จีน
ส่วนผสมหลัก: เผือก แป้งสาลี หมูสับ
 ตำราอาหาร: เผือกทอดสอดไส้   สื่อ: เผือกทอดสอดไส้
เผือกทอดหรือเผือกทอดสอดไส้ เป็นอาหารว่างของจีนประเภทติ่มซำยอดนิยมชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งตังหมิ่นผสมกับเผือกนึ่งบด ห่อไส้ที่ทำจากหมูสับ ไก่ กุ้ง  เป็นติ่มซำมาตรฐานในภัตตาคารในฮ่องกง ตัวแป้งจะผสมแอมโมเนียลงไปด้วย เพื่อให้เกิดการแตกตัวเวลานำไปทอดในอุณหภูมิที่พอเหมาะ โรงแรมในไทยนิยมเสิร์ฟคู่กับน้ำจิ้มบ๊วยหวาน
ในไทยมีอาหารอีกชนิดหนึ่งเรียกเผือกทอดเช่นกันซึ่งจะหั่นเผือกเป็นชิ้นใหญ่แล้วชุบแป้งทอดแบบเดียวกับกล้วยทอดหรือจำปาดะทอดซึ่งไม่ใช่ติ่มซำ
เมารี เดกซ์เตอร์

แม่แบบ:Use mdy dates
เมารี่ เด็กซ์เตอร์ (12 มิถุนายน ค.ศ. 1927 – 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2017) เป็นผู้ผลิตและผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
ผลงาน

Walk Tall (1960)
Young Guns of Texas (1962)
The Day Mars Invaded Earth (1963)
The Young Swingers (1963)
House of the Dammed (1963)
Surf Party (1965)
Django the Condemned (1967)
The Mini-Skirt Mob (1968)
Maryjane (1968)
แหล่งข้อมูลอื่น

เมารี เดกซ์เตอร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เปแตร์ เดล มอนเต

| เปแตร์ เดล มอนเต |
| --- | --- |

เกิด:  (1943-07-29) 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 (81 ปี)
ปีปฏิบัติงาน: 1969-ปัจจุบัน
เปแตร์ เดล มอนเต (29 กรกฎาคม ค.ศ. 1943) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์และนักเขียนบทชาวอิตาลี กำกับภาพยนตร์มากถึง 15 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1969
ผลงาน

Fuoricampo (1969)
Le parole a venire (1970)
Le ultime lettere di Jacopo Ortis (1973)
Irene, Irene (1975)
L'altra donna (1980)
Piso pisello (1982)
Invitation au voyage (1982)
Piccoli fuochi (1985)
Giulia e Giulia (1987)
Étoile (1988)
Tracce di vita amorosa (1990)
Compagna di viaggio (1996)
La ballata dei lavavetri (1998)
Controvento (2000)
Nelle tue mani (2007)
No one Can Brush My Hair Like the Wind (Nessuno mi pettina bene come il vento) (2014)
แหล่งข้อมูลอื่น

Peter Del Monte ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
No one Can Brush My Hair Like the Wind at Eurochannel
ฮิงาชิอิซุ

| ฮิงาชิอิซุ 東伊豆町 |
| --- | --- |
เมือง
ฮกกาวะอนเซ็งในเมืองฮิงาชิอิซุ
   ธง ตรา

ที่ตั้งของเมืองฮิงาชิอิซุในจังหวัดชิซูโอกะ (เน้นสีเหลือง)
ฮิงาชิอิซุที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 34°46′N 139°2′E﻿ / ﻿34.767°N 139.033°E﻿ / 34.767; 139.033
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชูบุ (โทไก)
จังหวัด: ชิซูโอกะ
อำเภอ: คาโมะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 77.83 ตร.กม. (30.05 ตร.ไมล์)
ประชากร (30 มิถุนายน 2019)
 • ทั้งหมด: 12,155 คน
 • ความหนาแน่น: 160 คน/ตร.กม. (400 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: ซากูระ
 • ดอกไม้: อิโซบูกิ
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
โทรศัพท์: 0557-95-1100
ที่อยู่: 3354 Inatori, Higashiizu-chō, Kamo-gun, Shizuoka-ken 413-0411
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ศาลาว่าการเมืองฮิงาชิอิซุ
อาตางาวะอนเซ็งในเมืองฮิงาชิอิซุ
ฮิงาชิอิซุ (ญี่ปุ่น: 東伊豆町; โรมาจิ: Higashiizu-chō) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคาโมะ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 30 มิถุนายน 2019 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 12,155 คน 6,264 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 160 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 77.83 ตารางกิโลเมตร (30.05 ตารางไมล์)
ภูมิศาสตร์

ฮิงาชิอิซุขนาบข้างด้วยเทือกเขาอามางิทางทิศตะวันตก และอ่าวซางามิ มหาสมุทรแปซิฟิก ทางทิศตะวันออก มีบ่อน้ำร้อนจำนวนมาก บริเวณนี้ได้รับความอบอุ่นจากกระแสน้ำอุ่นคูโรชิโอะ ทำให้มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร โดยมีฤดูร้อนที่ร้อนชื้นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบาย ส่วนหนึ่งของเมืองอยู่ในอาณาเขตของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

อิโต
อิซุ
คาวาซุ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

เมืองนี้มีฤดูร้อนที่ร้อนและชื้น และฤดูหนาวที่ไม่ค่อยรุนแรง (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในฮิงาชิอิซุคือ 14.8 °C ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,259 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.9 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.6 °C
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของเมืองฮิงาชิอิซุได้ลดลงอย่างช้า ๆ ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1940  | 10,118 | —     |
|  1950  | 13,310 | +31.5% |
|  1960  | 15,246 | +14.5% |
|  1970  | 16,220 | +6.4% |
|  1980  | 17,030 | +5.0% |
|  1990  | 16,719 | −1.8% |
|  2000  | 15,807 | −5.5% |
|  2010  | 14,065 | −11.0% |
ประวัติศาสตร์

ในยุคเอโดะ พื้นที่ทั้งหมดของแคว้นอิซุเป็นดินแดนที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ พื้นที่ของเมืองฮิงาชิอิซุในสมัยนั้นประกอบด้วย 5 หมู่บ้าน ได้แก่ อินาโตริ นาราโมโตะ ชิราตะ คาตาเซะ และโอกาวะ ต่อมาเมื่อมีการก่อตั้งระบบเทศบาลในยุคเมจิในปี 1889 พื้นที่แห่งนี้ได้แบ่งเขตการปกครองใหม่เป็น 2 หมู่บ้าน ได้แก่ อินาโตริ และโจโต ขึ้นกับอำเภอคาโมะ หมู่บ้านอินาโตริได้รับการยกฐานะเป็นเมืองในเดือนธันวาคม 1920 เมืองฮิงาชิอิซุก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 1959 โดยการควบรวมเมืองอินาโตริกับหมู่บ้านโจโต
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจที่สำคัญของฮิงาชิอิซุ คือ การท่องเที่ยว ซึ่งหลัก ๆ จะเป็นอุตสาหกรรมรีสอร์ตบ่อน้ำร้อนอนเซ็ง และการประมงเชิงพาณิชย์
การศีกษา

ฮิงาชิอิซุมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 3 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 2 แห่ง และมีโรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่งที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาประจำจังหวัดชิซูโอกะ
การขนส่ง > รถไฟ

สายอิซุคีวโก
สถานี: อิซุ-โอกาวะ – อิซุ-ฮกกาวะ – อิซุ-อาตางาวะ – คาตาเซะ-ชิราตะ – อิซุ-อินาโตริ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 135
สถานที่ท่องเที่ยว

สวนเขตร้อนและจระเข้อาตางาวะ [en; ja] (熱川バナナワニ園)
สวนพฤกษศาสตร์เขตร้อนชิโมกาโมะ [en; ja] (下賀茂熱帯植物園)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการเมืองฮิงาชิอิซุ (ภาษาญี่ปุ่น)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ฮิงาชิอิซุ ที่โอเพินสตรีตแมป
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Higashiizu, Shizuoka
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เดจิมะ

เกาะเดจิมะ (ญี่ปุ่น: 出島; โรมาจิ: Dejima; ทับศัพท์: เกาะทางออก) เป็นเกาะเทียมเล็ก ๆ ถูกสร้างขึ้นในอ่าวนางาซากิ เมื่อปี 1634 ด้วยการขุดคลองผ่านคาบสมุทรเล็ก ๆ เพื่อให้พ่อค้าชาวโปรตุเกสได้เข้ามาค้าขายและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม จนเมื่อถึงปี 1638 ชาวโปรตุเกสก็ถูกขับไล่ออกไป และชาวดัตช์ก็เข้ามาแทนที่ โดยเกาะแห่งนี้เป็นสถานที่เดียวที่ญี่ปุ่นจะสามารถรับวิทยาการและวัฒนธรรมแบบตะวันตก ในช่วงก่อนปี 1854
ประวัติ

ความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่นและยุโรปเริ่มต้นขึ้นเมื่อกลุ่มพ่อค้าชาวโปรตุเกสเดินทางมาค้าขายที่ทาเนงาชิมะในปี 1543 หกปีต่อมามิชชันนารีนิกายเยสุอิตฟรานซิสซาเวียร์ก็เดินทางได้มาที่เมืองคาเงชิมะ ในตอนแรกชาวโปรตุเกสได้ตั้งหลักอยู่ที่เมืองฮิราโดะ แต่พวกเขาต้องการท่าเรือที่ดีกว่า ทำให้ในปี 1570 ไดเมียวโอมูระ ซูมิตากะ ได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ และได้ทำข้อตกลงให้ชาวโปรตุเกสช่วยพัฒนาเมืองนางาซากิ ทำให้ท่าเรือสามารถเปิดทำการค้าขายได้ ต่อมาในปี 1580 ไดเมียวโอมูระ ซูมิตากะ ได้มอบอำนาจศาลของนางาซากิให้กับนิกายเยสุอิต และชาวโปรตุเกสได้รับเอกสิทธิ์ที่จะทำการค้าไหมกับจีนผ่านมาเก๊า
ในปี 1634 โชกุนโทกูงาวะ อิเอมิตสึมีคำสั่งให้สร้างเกาะเทียมขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับพ่อค้าชาวโปรตุเกสที่อาศัยอยู่ในนางาซากิ และขัดขวางการเผยแพร่ศาสนาคริสต์ของพวกเขา แต่หลังจากการจลาจลของประชากรส่วนใหญ่ที่นับถือศาสนาคริสต์ในชิมาบาระและอามากูซะ โชกุนตัดสินใจที่จะขับไล่ชาติตะวันตกทุกชาติออกไป ยกเว้นชาวดัตช์ที่ทำงานในบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
ตั้งแต่ปี 1609 ชาวดัตช์ก็ได้ทำการค้าในฮิราโดะ พวกเขาได้รับอนุญาตให้ทำการค้าขายอย่างอิสระ อย่างเต็มที่ ร้านค้าในฮิราโดะกินพื้นที่ไปอย่างกว้างใหญ่ไพศาล จนเมื่อปี 1637 และ 1639 ก็ได้มีการสร้างคลังสินค้าหินขึ้นมาในร้านค้านี้อีก และการที่พวกเขาใช้หินในการก่อสร้างคลังสินค้านี้ ก็ถูกนำมาใช้เป็นข้ออ้างในการทำลายสิ่งก่อสร้างในฮิราโดะและย้ายร้านค้าไปยังเมืองนางาซากิ
ในปี 1639 ชาวโปรตุเกสกลุ่มสุดท้ายก็ถูกขับไล่ออกจากญี่ปุ่นไป แต่นั้นก็ทำให้เดจิมะเริ่มที่จะล้มเหลวในการลงทุน และเมื่อไม่มีเรือโปรตุเกสที่ทำการค้าจากมาเก๊า เศรษฐกิจของนางาซากิได้รับความเดือดร้อนอย่างมาก ถึงพวกเขาก็ยังสามารถอดทนได้ แต่ด้วยนโยบายอีกมากมายและยังเป็นศัตรูกับสเปนและโปรตุเกส ซึ่งทั้งสองประเทศก็ที่มีทั้งศาสนาและพื้นฐานทางการเมืองที่ต่างจากญี่ปุ่นมาก ชาวดัตช์เป็นคนกลุ่มเดียวที่ได้รับการยกเว้นจากการถูกขับไล่ แต่พวกเขาก็ถูกรัฐบาลญี่ปุ่นย้ายให้ไปอยู่ที่เดจิมะ
ตั้งแต่ปี 1641 มีเพียงเรือจีนและเรือดัตช์เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในญี่ปุ่นและมีทางเข้าเพียงทางเดียวคือท่าเรือนางาซากิ