stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ

สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น ได้รับการก่อตั้ง ณ วันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 และได้รับการจัดโดยสภาแห่งชาติเป็นครั้งแรกในนครเกียวโตเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1948 ซึ่งองค์กรนี้มีรากฐานจากสมาคมคนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นในช่วงก่อนสงคราม ที่ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1915 โดยศิษย์เก่าของโรงเรียนโตเกียวเพื่อคนหูหนวก
ในช่วงเปลี่ยนแปลง สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้จดทะเบียนอย่างเป็นทางการกับกระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการ ณ วันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1950
ตลอดประวัติศาสตร์ของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้จัดประชุมและกิจกรรมมากมายสำหรับคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่น รวมทั้งการแข่งขันกีฬาและการสัมมนาทางกฎหมาย
ในปี ค.ศ. 1968 ได้มีการรณรงค์ที่จัดโดยสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น เพื่อกดดันให้รัฐบาลญี่ปุ่นอนุญาตให้คนหูหนวกที่มีคุณสมบัติเหมาะสมได้รับใบขับขี่ ซึ่งสิทธิดังกล่าวได้รับการระงับเนื่องจากสถานะทางกฎหมายของคนหูหนวกจัดให้เป็น "บุคคลเสมือนไร้ความสามารถ"
ในปี ค.ศ. 1969 สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้เริ่มเผยแพร่ตำรา และสื่อการเรียนรู้อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับภาษามือรวมถึงอาการหูหนวก ตลอดจนยังคงเผยแพร่จดหมายข่าวและหนังสือข้อความอัปเดตในปัจจุบัน นอกจากนี้ สหพันธ์คนหูหนวกได้เริ่มให้มีการสอบรับรองสำหรับล่ามภาษามือในปี ค.ศ. 1976 และช่วยก่อตั้งสถาบันฝึกอบรมภาษามือแห่งชาติในปี ค.ศ. 2002 โดยมีวัตถุประสงค์ในการให้ความรู้แก่ล่ามภาษามือ
อันเป็นผลมาจากการจัดประเภทคนหูหนวกเป็น "บุคคลเสมือนไร้ความสามารถ" พวกเขาได้รับการพิจารณาว่า "ไร้ความสามารถเนื่องด้วยจิตหรือความสามารถทางกายภาพลดลง และลักษณะวิสัยที่ไร้ประโยชน์" นอกจากนี้ พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้กระทำนิติกรรมที่เกี่ยวข้องกับทรัพย์สิน และไม่สามารถสมัครขอสินเชื่อที่อยู่อาศัย รวมทั้งไม่สามารถสืบทอดธุรกิจของครอบครัว สถานะเหล่านี้จึงถูกท้าทายโดยสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น และในปี ค.ศ. 1979 องค์กรก็ประสบความสำเร็จในการมีมาตรา 11 จากการแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งของประเทศญี่ปุ่น จึงทำให้คนหูหนวกมีส่วนร่วมในฐานะบุคคลผู้สามารถปฏิบัติได้อย่างเต็มที่ในทางกฎหมาย
ในปี ค.ศ. 2006 สำนักงานตำรวจแห่งชาติได้เริ่มกระบวนการของการแก้ไขกฎหมายญี่ปุ่นเกี่ยวกับการออกใบขับขี่ให้กับผู้ที่มีอาการหูหนวก
ประวัติ > ม้าน้ำ ตราสัญลักษณ์และตัวนำโชค

ม้าน้ำเป็นสัญลักษณ์ที่ได้รับการยอมรับของประชาคมคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่น โดยตามตำนานของญี่ปุ่น มังกรนั้นไม่มีหูและหูหนวก หูของมังกรตกลงไปในมหาสมุทร ซึ่งหูเหล่านั้นกลายเป็นม้าน้ำ อดีต"หูมังกร"เหล่านี้ จึงได้รับการนำเสนอกราฟิกเป็นม้าน้ำในฐานะตราสัญลักษณ์และตัวนำโชคของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น และกราฟิกเครื่องหมายนี้ยังพบในตราสัญลักษณ์อื่น ๆ ของประชาคมคนหูหนวก ตัวอย่างเช่น ภาพกราฟิกม้าน้ำของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้รับการจดทะเบียนเป็นตราสัญลักษณ์ขององค์กรคนหูหนวกอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นภายหลัง ดังเช่น สหพันธ์คนหูหนวกแห่งกรุงโตเกียว และสมาคมเทเบิลเทนนิสคนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น
เครือข่ายความสัมพันธ์

ทางสหพันธ์มีสมาคมที่เป็นสมาชิกในทุก 47 จังหวัดของญี่ปุ่น ซึ่งมีการประสานงานในระดับชาติโดยสภานิติบัญญัติและคณะกรรมการของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น
นอกจากนี้ สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นยังทำงานอย่างใกล้ชิดกับสมาคมวิจัยเพื่อล่ามภาษามือแห่งชาติ, สมาคมล่ามภาษามือแห่งประเทศญี่ปุ่น (JASI) และศูนย์การศึกษาภาษามือแห่งชาติ
ทั้งนี้ สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นมีสำนักงานทั้งในโตเกียวและเกียวโต
เครือข่ายความสัมพันธ์ > บริบทระหว่างประเทศ

ในฐานะที่เป็นสมาชิกของสหพันธ์คนหูหนวกโลก ซึ่งมีสถานะเป็นที่ปรึกษาแก่สหประชาชาติ ทางสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้ดำเนินงานสำหรับมุมมองของคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่นสู่ระดับนานาชาติ
เครือข่ายความสัมพันธ์ > แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ

เครือข่ายความสัมพันธ์ของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้รับการท้าทายและเกิดความเข้มแข็งขึ้นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ ค.ศ. 2011 โดยทางสหพันธ์ได้เป็นหนึ่งในผู้จัดสิ่งของบรรเทาทุกข์สำหรับผู้รอดชีวิต
ในช่วงวิกฤต รัฐบาลญี่ปุ่นได้ให้สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นทำหน้าที่เป็นล่ามในการแถลงข่าวที่เกี่ยวข้องกับการเกิดแผ่นดินไหวและสึนามิ โดยรายการโทรทัศน์ได้ออกอากาศการแถลงข่าวของนายกรัฐมนตรีนาโอโตะ คัง และหัวหน้าเลขาธิการคณะรัฐมนตรียูกิโอะ เอดาโนะ รวมถึงล่ามของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นพร้อมกัน โดยยืนอยู่ข้างธงชาติญี่ปุ่นบนพื้นเวทีเดียวกัน
หนังสืออ่านเพิ่ม

Japanese Federation of the Deaf. (1996). Renmei no Genzai (The Current State of the Federation). Tokyo:
__________. (1997). 50-nen no Ayumi Shoshite Mirai e (Our 50 Year History and Future). Tokyo:
แหล่งข้อมูลอื่น

(
info/dl
)
ไฟล์เสียงนี้ถูกสร้างขึ้นจากรุ่นของบทความ "" เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2562  และอาจไม่ใช่การแก้ไขล่าสุด (วิธีใช้เสียง)
JFD released this 14-minute video message, in JSL with Japanese subtitles
日本聴力障害新聞（日聴紙）/季刊誌みみ（MIMI）
全日本ろうあ連盟スポーツ委員会 ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
全日本ろうあ連盟スポーツ委員会 ที่เฟซบุ๊ก
日聴紙（全日本ろうあ連盟） ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
全日本ろうあ連盟
ตราสัญลักษณ์ม้าน้ำของประชาคมคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่น
noicon
บทความเสียงวิกิพีเดีย
สนามกีฬาโอลิมปิก (มอนทรีออล)

| --- | --- |
The Big O


ที่ตั้ง: มอนทรีออล เกแบ็ก แคนาดา
ความจุ: 45,757 (กีฬาเบสบอล) 65,255 (กีฬาฟุตบอล) 78,322 (คอนเสิร์ต)
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 1973
เปิดใช้สนาม: 1976
ปรับปรุง: 1977
สนามกีฬาโอลิมปิก (มอนทรีออล) หรือที่รู้จักกันในชื่อ สนามกีฬาโอลิมปิกบิ๊กโอ ตั้งอยู่ที่เมืองมอนทรีออล รัฐเกแบ็ก ประเทศแคนาดา เริ่มก่อสร้างใน ค.ศ. 1973 แล้วเสร็จใน ค.ศ. 1976 ซึ่งเป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับที่ 1 ของแคนาดา
ใน ค.ศ. 1976 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโอลิมปิก ครั้งที่ 21 ที่แคนาดาเป็นเจ้าภาพ
กุหลาบราคี

| กุหลาบราคี |
| --- | --- |
สร้างโดย: บริษัท สองห้าห้าแปด จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์ : ลีนิน บทโทรทัศน์ : คนเขียนเงา
กำกับโดย: ปิยะพงษ์ คำภากุล
แสดงนำ: ณฐณพ ชื่นหิรัญ พัทธ์ธีรา ศรุติพงศ์โภคิน ณิชาวรินทร์ อรุณรุ่งไพศาล นราวิชญ์ จิตรบรรจง วรินทร์ลดา ปิยะวิรัทธิ์
จำนวนตอน: 26 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: อธิปติ ไพรหิรัญ ปฏิญาฉัตต์ ไพรหิรัญ
ผู้อำนวยการสร้าง: สมมาตร ไพรหิรัญ
ความยาวตอน: 1 ชั่วโมง/ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 3 เอสดี
ออกอากาศ: 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 – 7 สิงหาคม พ.ศ. 2560
กุหลาบราคี เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดราม่า-โรแมนติก ดัดแปลงมาจากนิยายเรื่อง หนี้รักจอมเผด็จการ จากบทประพันธ์โดย ลินิน ออกอากาศทาง ช่อง 3 เอสดี (SD หมายเลข 28) ในปี พ.ศ. 2560 ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 19:10-20:10 น. และวันศุกร์ เวลา 19:00-20:00 น. เริ่มตอนแรกวันจันทร์ที่ 3 กรกฎาคม – 7 สิงหาคม พ.ศ. 2560 ต่อจากละครเรื่องเหยื่อพยาบาท
เรื่องย่อ

พิมพ์พาย บัวมงคลหรือพิมพ์ (ณิชาวรินทร์ อรุณรุ่งไพศาล) สิบแปดมงกุฎสาวกุหลาบยามราตรี เธอหาเลี้ยงตัวเองเธอด้วยการหลอกลวงผู้คน เก็บเงินทุกบาททุกสตางค์เพื่อเป้าหมายสำคัญ นั่นคือ "การศัลยกรรมใบหน้า" ของเธอให้เหมือนกับ ภรันยา อัครศักดิ์ดาหรือรัน (พัทธ์ธีรา ศรุติพงศ์โภคิน) ภรันยา ลูกสาวเพียงคนเดียวของ ภิรมย์ อัครศักดิ์ดา (จักรกฤษณ์ อำมรัตน์) ซึ่งเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดพิมพ์พาย ด้วยเช่นกัน
นักแสดง > นักแสดงรับเชิญ

สโรชา วาทิตตพันธ์ รับบทเป็น ดวงจันทร์ บัวมงคล
เป็นแม่ของพิมพ์พาย อ่อนไหว อ่อนแอ คิดมาก ไม่สู้คน เก็บตัว เป็นแม่ที่มีความเป็นกุลสตรีสูง รักลูก ใจดี
กัลยา เลิศเกษมทรัพย์ รับบทเป็น นาถนารา อัครศักดิ์ดา
เป็นแม่ของภรันยา เป็นลูกเศรษฐี เป็นคนดี มีเมตตา สงบเสงี่ยม  เป็นภรรยาที่ดี พอรู้ว่าภิรมย์ได้ดวงจันทร์เป็นเมียเก็บก็เสียใจและตรอมใจตายเพราะการกระทำของภิรมย์
ณิชาวรินทร์ อรุณรุ่งไพศาล รับบทเป็น พิมพ์พาย บัวมงคล (พิมพ์) (ก่อนศัลยกรรม)
อายุ 23 ปี พี่สาวคนละแม่กับภรันยา พิมพ์พายเป็นลูกที่เกิดจากสาวใช้ในบ้าน ที่ไม่ได้รับการยอมรับ เป็นผู้หญิงกร้านโลก เอาตัวรอดเก่ง ฉลาดเฉลียว เจ้าเล่ห์ นำความฉลาดมาใช้ในทางที่ผิดคือการนำมาต้มตุ๋น เป็นสิบแปดมงกุฎ เป็นคนที่ไม่ยอมคน กล้าพูด กล้าด่า อยากได้อยากมี อิจฉาน้องสาวที่มีชีวิตที่ดีกว่า พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ โดยไม่สนใจวิธีการ เป็นคนแข็งนอกอ่อนใน โหยหาความรัก และต้องการเป็นคนสำคัญ เรียนจบแค่ชั้น ม.3 ก็หนีออกจากบ้านมาสู้ชีวิตด้วยตัวเอง
กิตติศักดิ์ อัศวศิริชัยกุล รับบทเป็น เชน
แฟนเก่าของวันทะรส ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน
ชินธันย์ เธียรกิตติพงษ์ รับบทเป็น นายแพทย์
กฤตภาส จันทนะโพธิ รับบทเป็น ทรงเกียรติ (พ่อของวันทะรส)
ชลมารค ธ.เชียงทอง รับบทเป็น วาสนา (แม่ของวันทะรส)
พจนีย์ ใยลออ รับบทเป็น ป้าพวง
ด.ช.ภคพล ตัณฑ์พาณิชย์ รับบทเป็น ภีมวัจน์ (ภีม) (วัยเด็ก)
ด.ญ.ทิพย์รดา ไมเออร์ รับบทเป็น ภรันยา (รัน) (วัยเด็ก)
ด.ญ.ปัณณรัตน์ ลาสุทธิ รับบทเป็น พิมพ์พาย (พิมพ์) (วัยเด็ก)
ด.ช.ปัญกร จันทศร รับบทเป็น พบธรรม (พบ) (วัยเด็ก)
แหล่งข้อมูลอื่น

เรื่องย่อละครกุหลาบราคี : ch3thailand.com เก็บถาวร 2017-07-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายชื่อนักแสดงและคาแรกเตอร์ ละคร กุหลาบราคี : เพลงละครช่อง3.com เก็บถาวร 2017-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กุหลาบราคี ที่สยามโซน
เรื่องย่อละครกุหลาบราคี : kapook.com
เรื่องย่อละครกุหลาบราคี : manager.co.th[ลิงก์เสีย]
อัลมาเตอ

| อัลมาเตอ АлматыAlmaty |
| --- | --- |
นคร
 ตามเข็มนาฬิกาจากบนสุด: ถนนคนเดินพันฟีลอฟ อาสนวิหารเสด็จสู่สวรรค์ รถกระเช้ากอกโตเบ ภูมิทัศน์ของอัลมาเตอยามค่ำคืน อาคารเคบีทียู โรงละครอุปรากรอาไบ
   ธง ตราอาร์ม
สมญา: เมืองหลวงภาคใต้, นครแอปเปิล, บิกแอปเปิล
อัลมาเตอที่ตั้งเมืองอัลมาเตอในประเทศคาซัคสถาน
พิกัด: 43°16′39″N 76°53′45″E﻿ / ﻿43.27750°N 76.89583°E﻿ / 43.27750; 76.89583
ประเทศ:  คาซัคสถาน
แคว้น: อัลมาเตอ
ตั้งถิ่นฐานครั้งแรก: ศตวรรษที่ 10 – 9 ก่อนคริสต์ศักราช
ก่อตั้งเมือง: ค.ศ. 1854
นครที่มีเทศบาล: ค.ศ. 1867
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Bauyrzhan Baybek
พื้นที่
 • นคร: 682 ตร.กม. (263 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 9,395 ตร.กม. (3,627 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 1,700 เมตร (5,600 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 500 เมตร (1,600 ฟุต)
ประชากร (1 มีนาคม 2020)
 • นคร: 1,927,672 คน
 • ความหนาแน่น: 2,800 คน/ตร.กม. (7,300 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,000,000 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 210 คน/ตร.กม. (550 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6 (UTC+6)
รหัสไปรษณีย์: 050000–050063
รหัสพื้นที่: +7 727
รหัส ISO 3166: ALA
ทะเบียนพาหนะ: 02 (A - ในป้ายเก่า)
ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2019): 0.855 สูงมาก
ภูมิอากาศ: Dfa
เว็บไซต์: almaty.kz
อัลมาเตอ (คาซัค: Алматы / Almaty) หรือ อัลมา-อาตา (รัสเซีย: Алма́-Ата́) และมีชื่อเดิมว่า เวียร์นืย (รัสเซีย: Ве́рный) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศคาซัคสถาน โดยมีประชากรประมาณสองล้านคน คิดเป็นร้อยละ 11 ของประชากรทั้งประเทศ และมีประชากรมากกว่า 2.7 ล้านคนที่อาศัยอยู่ในย่านชานเมืองตัลการ์ บอรัลได ออเตเกนบาตีร์ และย่านอื่น ๆ ที่ล้อมรอบนคร โดยนครเคยเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัคและคาซัคสถานในช่วง ค.ศ. 1929 – 1997 ต่อมาใน ค.ศ. 1997 รัฐบาลได้ย้ายเมืองหลวงไปตั้งที่อัสตานา ทางภาคเหนือของประเทศ
อัลมาเตอยังคงเป็นศูนย์กลางพาณิชยกรรมและวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ ในฐานะนครที่มีความเป็นสากลและมีประชากรมากที่สุดของประเทศ นครตั้งอยู่ในเขตภูเขาทางภาคใต้ของประเทศ ใกล้กับชายแดนประเทศคีร์กีซสถานซึ่งอยู่บริเวณตีนเขาทรานส์ - อีลี อะลาตอ ที่ระดับความสูง 700 – 900 เมตร (2,300 – 3,000 ฟุต) ที่แห่งนั้น แม่น้ำอัลมาตินกาทั้งสายใหญ่และสายเล็กได้ไหลลงสู่ที่ราบลุ่ม
นครเป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายนครสร้างสรรค์ของยูเนสโกในสาขาดนตรีนับตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 นครยังเคยเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมนานาชาติด้านบริการสุขภาพพื้นฐานในปี 1978 ซึ่งในครั้งนั้น มีคำแถลงการณ์อัลมาอาตา ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของวงการสาธารณสุขโลก
ประชากร

อัลมาเตอเป็นนครที่ประชากรหลายเชื้อชาติมากที่สุดของประเทศ ใน ค.ศ. 2018 ชาติพันธุ์คาซัคมีอยู่ประมาณร้อยละ 60 ของประชากรทั้งนคร ซึ่งเพิ่มขึ้นจากเดิมที่ร้อยละ 22 นับตั้งแต่ประเทศได้รับเอกราช
กลุ่มชาติพันธ์ (2020):
คาซัค: ร้อยละ 61.45
รัสเซีย: ร้อยละ 24.31
อุยกูร์: ร้อยละ 5.42
เกาหลี: ร้อยละ 1.81
ตาตาร์: ร้อยละ 1.31
อื่น ๆ: ร้อยละ 5.70
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 คณะกรรมการสถิติแห่งชาติรายงานว่า อัลมาเตอมีประชากร 1,797,431 ซึ่งเพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 37 จากเมื่อปี 1999 ที่มีประชากร 1,129,400 คน และเพิ่มขึ้นร้อยละ 44 จากยุคสหภาพโซเวียตเมื่อปี 1989 ที่มีประชากร 1,071,900
ประชากร > เขตปริมณฑล

เขตปริมณฑลของอัลมาเตอครอบคลุมพื้นที่นครและเมืองต่าง ๆ ได้แก่ Esik, Kaskelen, Talgar และ Kapchagay และยังครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขต Enbekshikazakh, Jambyl, Ile และ Talgar เขตปริมณฑลใช้เวลาเดินทางจากใจกลางนครไม่เกินหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัลมาเตอ> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 18.2 (64.8) | 21.9 (71.4) | 28.0 (82.4) | 31.8 (89.2) | 35.8 (96.4) | 37.7 (99.9) | 43.4 (110.1) | 39.7 (103.5) | 38.1 (100.6) | 32.1 (89.8) | 26.5 (79.7) | 19.2 (66.6) | 43.4 (110.1) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 0.6 (33.1) | 2.0 (35.6) | 8.7 (47.7) | 17.4 (63.3) | 22.6 (72.7) | 27.5 (81.5) | 30.2 (86.4) | 29.4 (84.9) | 24.5 (76.1) | 16.4 (61.5) | 8.1 (46.6) | 2.3 (36.1) | 15.8 (60.4) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -3.9 (25) | -2.6 (27.3) | 3.8 (38.8) | 11.7 (53.1) | 16.8 (62.2) | 21.5 (70.7) | 24.2 (75.6) | 23.1 (73.6) | 18.0 (64.4) | 10.5 (50.9) | 3.3 (37.9) | -2.0 (28.4) | 10.4 (50.7) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -8.4 (16.9) | -7.2 (19) | -1.2 (29.8) | 5.9 (42.6) | 11.0 (51.8) | 15.5 (59.9) | 18.1 (64.6) | 16.8 (62.2) | 11.5 (52.7) | 4.6 (40.3) | -1.5 (29.3) | -6.4 (20.5) | 4.9 (40.8) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -23.3 (-9.9) | -25.8 (-14.4) | -19.8 (-3.6) | -10.9 (12.4) | -3.9 (25) | 2.3 (36.1) | 8.3 (46.9) | 4.8 (40.6) | -0.7 (30.7) | -11.9 (10.6) | -23.8 (-10.8) | -26.1 (-15) | −26.1 (−15) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 34.2 (1.346) | 41.7 (1.642) | 74.4 (2.929) | 106.7 (4.201) | 107.8 (4.244) | 59.5 (2.343) | 46.9 (1.846) | 30.2 (1.189) | 25.1 (0.988) | 56.8 (2.236) | 57.9 (2.28) | 43.5 (1.713) | 684.7 (26.957) |
แหล่งที่มา: Погода в Алма-Аты
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อัลมาเตอ
City of Almaty Official website
Almaty Tourism Website เก็บถาวร 2020-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คู่มือการท่องเที่ยว Almaty จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Link to Almaty airport
อาคารใหม่และนักพัฒนาของ Almaty
| ด ค กเมืองเจ้าภาพเอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
| ฤดูร้อน |  1951:  นิวเดลี  1954:  มะนิลา  1958:  โตเกียว  1962:  จาการ์ตา  1966:  จังหวัดพระนคร  1970:  จังหวัดพระนคร  1974:  เตหะราน  1978:  กรุงเทพมหานคร  1982:  นิวเดลี  1986:  โซล  1990:  ปักกิ่ง  1994:  ฮิโรชิมะ  1998:  กรุงเทพมหานคร  2002:  ปูซาน  2006:  โดฮา  2010:  กว่างโจว  2014:  อินช็อน  2018:  จาการ์ตา–ปาเล็มบัง  2022:  หางโจว  2026:  นาโงยะ  2030:  โดฮา  2034:  รียาด  |  |
| ฤดูหนาว |  1986:  ซัปโปโระ  1990:  ซัปโปโระ  1996:  ฮาร์บิน  1999:  คังว็อน  2003:  อาโอโมริ  2007:  ฉางชุน  2011:  อัสตานา-อัลมาเตอ  2017:  ซัปโปโระ  2025:  ฮาร์บิน  2029:  ตรุจญีนา |  |
สเปอร์มีน

| --- | --- |

ชื่อ
IUPAC name N,N'-bis(3-aminopropyl)butane-1,4-diamine
ชื่ออื่น Gerontine Musculamine Neuridine
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 71-44-3 N
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ECHA InfoCard: 100.000.686 
IUPHAR/BPS: 710
MeSH: Spermine
ผับเคม CID: 1103
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID9058781 
 SMILES C(CCNCCCN)CNCCCN 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C10H26N4 
มวลโมเลกุล: 202.34 g/mol   
ความหนาแน่น: 0.937 g/cm3
จุดหลอมเหลว: 29 °C
จุดเดือด: 130 °C
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
สเปอร์มีน (Spermine)เป็นโพลีเอมีนที่มีส่วนร่วมในเมตาบอลิซึมของเซลล์ยูคาริโอตทั้งหมด สร้างมาจากสเปอร์มิดีน พบได้ในเนื้อเยื่อและสิ่งมีชีวิตหลายชนิด และเป็นปัจจัยสำคัญในการเจริญเติบโตของแบคทีเรียบางชนิด สเปอร์มีนมีความเกี่ยวข้องกับกรดนิวคลีอิกคาดว่าทำให้โครงสร้างเกลียวเฮลิกมีความคงตัวโดยเฉพาะในไวรัส
เกล็ดของสเปอร์มีนฟอสเฟตเปอร์ค้นพบครั้งแรกใน ค.ศ. 1678 ในน้ำอสุจิของมนุษย์โดย Anton Van Leeuwenhoek  สเปอร์มีนถูกใช้ครั้งแรกโดยนักเคมีชาวเยอรมัน Ladenburg และ Abel ในปีค.ศ. 1888  และโครงสร้างที่ถูกต้องของสเปอร์ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1926 พร้อมกันในประเทศอังกฤษ (โดย Dudley, Rosenheim, และ Starling)  และเยอรมนี ( โดย Wrede และคณะ)
ถนนราชดำเนิน (กรุงเทพมหานคร)

"ถนนราชดำเนิน" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ถนนราชดำเนิน (แก้ความกำกวม)
|  ถนนราชดำเนิน |
| --- | --- |
แผนที่ถนนราชดำเนิน
ภาพมุมสูงของถนนราชดำเนินช่วงอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 3.2 กิโลเมตร (2.0 ไมล์)
ประวัติ
ทางหลวงที่เป็น ส่วนประกอบ: ถนนราชดำเนินใน ถนนราชดำเนินกลาง ถนนราชดำเนินนอก
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงใต้:  แยกป้อมเผด็จ ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
 :  แยกผ่านพิภพลีลา ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร  แยกคอกวัว ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร  แยกป้อมมหากาฬ ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร  แยกผ่านฟ้าลีลาศ ในเขตพระนครและเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร  แยก จปร. ในเขตพระนครและเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร  แยกมัฆวาน ในเขตพระนครและเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร  แยกสวนมิสกวัน นเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
ปลายทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ:  ลานพระบรมรูปทรงม้า ในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงท้องถิ่น 
ถนนราชดำเนิน เป็นถนนสายประวัติศาสตร์สำคัญแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ตัดผ่านพื้นที่เขตพระนคร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย และเขตดุสิต เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2442 และแล้วเสร็จทั้งสายเมื่อ พ.ศ. 2446
ประวัติ

ถนนราชดำเนินเป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2442 เพื่อทรงใช้ในการเสด็จพระราชดำเนินระหว่างพระบรมมหาราชวังกับพระราชวังดุสิต เพื่อความสง่างามของบ้านเมืองและเพื่อให้ประชาชนได้เดินเที่ยวพักผ่อน จึงมีพระราชประสงค์ให้สร้างถนนราชดำเนินให้กว้างที่สุด แต่ทรงให้สองฟากถนนเป็นที่ตั้งของวังและสถานที่ราชการใหญ่ ๆ มิให้สร้างตึกแถวหรือร้านเล็ก ๆ ซึ่งจะทำให้กลายเป็นย่านการค้า โดยในชั้นแรกนั้นทรงมีพระราชดำริว่า เมื่อสร้างถนนที่ตำบลบ้านพานถมจะต้องรื้อป้อมหักกำลังดัสกร น่าจะรักษาชื่อป้อมไว้ใช้เป็นชื่อถนน แต่จะเรียกว่าถนนหักกำลังดัสกร "ก็ดูแปลไม่ได้ความกันกับถนน แต่พักเอาไว้ตรองทีหนึ่ง ควรจะต้องตั้งชื่อให้ทันก่อนตัดถนน"
สาเหตุของการตัดถนนเนื่องจากมีพระราชดำริว่า ท้องที่ตำบลบ้านพานถมถึงท้องที่ตำบลป้อมหักกำลังดัสกรเป็นที่เรือกสวนเปลี่ยวอยู่ระหว่างถนนพฤฒิบาศ (ปัจจุบันคือถนนนครสวรรค์) กับถนนสามเสน ยังไม่เป็นที่สมบูรณ์ทันเสมอท้องที่ตำบลอื่น เพราะยังไม่มีถนนหลวงที่จะทำให้ประชาชนทำการค้าขายสะดวกขึ้น จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างถนนขึ้นโดยตัดตั้งแต่ปลายถนนพระสุเมรุ ข้ามคลองรอบกรุงที่ตำบลบ้านพานถม ตรงไปยังป้อมหักกำลังดัสกร ข้ามคลองผดุงกรุงเกษมบรรจบกับถนนเบญจมาศ (ปัจจุบันคือส่วนหนึ่งของถนนราชดำเนินนอก) พระราชทานนามว่า "ถนนราชดำเนิน" เช่นเดียวกับถนนควีนส์วอล์ก (Queen’s walk) ในกรีนปาร์ก (Green Park) ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยาเทเวศรวงศ์วิวัฒน์ เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการและอธิบดีกรมสุขาภิบาล เป็นพนักงานจัดสร้างถนนราชดำเนิน ต่อมาโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายถนนราชดำเนินไปตัดทางในตำบลบ้านหล่อ เพื่อให้ถนนตรงได้แนวตลอดถนนเบญจมาศด้วย และโปรดเกล้าฯ ให้ตัดถนนเทวียุรยาตร (ปัจจุบันคือถนนประชาธิปไตย) ผ่านตำบลบ้านพานถมขึ้นแทน ถนนราชดำเนินนอกเริ่มตั้งแต่ถนนพฤฒิบาศ ผ่านตำบลบ้านหล่อไปออกตำบลป้อมหักกำลังดัสกร ข้ามคลองผดุงกรุงเกษมไปบรรจบกับถนนเบญจมาศ ถือเป็นถนนสายแรกที่ใช้วิธีการจ่ายค่าเวนคืนที่ดินเพื่อตัดถนน
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดถนนราชดำเนินนอก สะพานมัฆวานรังสรรค์ และถนนเบญจมาศ เนื่องในอภิลักขิตสมัยเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 50 พรรษา ต่อมาในปี พ.ศ. 2444 โปรดเกล้าฯ ให้สร้างถนนราชดำเนินกลาง ตั้งแต่สะพานเสี้ยว ตรงไปข้างคลองบางลำพูต่อกับถนนราชดำเนินนอก จึงโปรดเกล้าฯ ให้เรียกถนนราชดำเนินช่วงแรกว่าถนนราชดำเนินนอก ต่อมามีการก่อสร้างถนนราชดำเนินในมาจดถนนหน้าพระลาน โดยสร้างขยายแนวถนนจักรวรรดิวังหน้าเดิม เริ่มจากแยกจุดบรรจบระหว่างถนนหน้าพระลานและถนนสนามไชย เลียบท้องสนามหลวงฝั่งตะวันออก และไปบรรจบถนนราชดำเนินกลางที่สะพานผ่านพิภพลีลา แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2446
ถนนราชดำเนินเป็นถนนที่สวยงามและเป็นศรีสง่าของบ้านเมือง ตั้งแต่แรกสร้างมาจนถึงปัจจุบัน และเป็นถนนสายประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประวัติศาสตร์การเมืองไทย เพราะเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของประชาธิปไตย โดยจะถูกใช้เป็นสถานที่ชุมนุมทางการเมืองในช่วงวิกฤตการณ์ของประเทศหลายต่อหลายครั้ง
องค์ประกอบ

ถนนราชดำเนินแบ่งออกเป็นสามช่วง ได้แก่
ถนนราชดำเนินใน มีความยาวทั้งสิ้น 525 เมตร กว้าง 36 เมตร อยู่ในพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์ชั้นใน คือแขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร เริ่มจากถนนหน้าพระลาน เป็นแนวถนนต่อจากถนนสนามไชย เลียบท้องสนามหลวงฝั่งตะวันออกขึ้นไปทางทิศเหนือ และสิ้นสุดที่สะพานผ่านพิภพลีลาซึ่งเป็นสะพานข้ามคลองคูเมืองเดิม
ถนนราชดำเนินกลาง มีความยาวทั้งสิ้น 1,200 เมตร กว้าง 58 เมตร อยู่ในพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์ชั้นนอก เริ่มจากสะพานผ่านพิภพลีลา ไปทางทิศตะวันออก เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงตลาดยอดกับแขวงบวรนิเวศในพื้นที่เขตพระนคร ไปจนตัดกับถนนตะนาวที่แยกคอกวัว จากนั้นมุ่งหน้าไปทางทิศเดิมผ่านอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย และป้อมมหากาฬ และสิ้นสุดที่สะพานผ่านฟ้าลีลาศซึ่งเป็นสะพานข้ามคลองรอบกรุง
ถนนราชดำเนินนอก มีความยาวทั้งสิ้น 1,475 เมตร กว้าง 58 เมตร อยู่นอกพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์ เริ่มจากสะพานผ่านฟ้าลีลาศ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงบ้านพานถม เขตพระนคร กับแขวงวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย ถือเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างเขตพระนครกับเขตอื่นๆ เพียงเส้นเดียวที่เป็นถนน ระหว่างแบ่งเขต ถนนจะตัดกับถนนวิสุทธิกษัตริย์ (ทางแยก จ.ป.ร.) และถนนกรุงเกษม (ทางแยกมัฆวาน) ก่อนข้ามคลองผดุงกรุงเกษมที่สะพานมัฆวานรังสรรค์และเข้าสู่แขวงดุสิต เขตดุสิต ตัดกับถนนพิษณุโลก (ทางแยกสวนมิสกวัน) และมุ่งไปทางทิศเดิมจนไปสิ้นสุดที่แยกหน้าลานพระบรมรูปทรงม้า ตัดกับถนนศรีอยุธยา
สถานที่สำคัญบนถนนราชดำเนิน

ท้องสนามหลวง
สะพานผ่านพิภพลีลา
อุทกทาน
โรงแรมรัตนโกสินทร์
สำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาล
หอสมุดเมืองกรุงเทพมหานคร
อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
อนุสรณ์สถาน 14 ตุลา
โรงเรียนสตรีวิทยา
ศึกษาภัณฑ์พาณิชย์
สภาทนายความ
ศาลาเฉลิมไทย
ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์
โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร
สะพานผ่านฟ้าลีลาศ
นิทรรศน์รัตนโกสินทร์
ป้อมมหากาฬ
พิพิธภัณฑ์พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์
กระทรวงคมนาคม
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
สนามมวยราชดำเนิน
สำนักงานองค์การสหประชาชาติ ประจำประเทศไทย
สะพานมัฆวานรังสรรค์
กองบัญชาการกองทัพบก
ทำเนียบรัฐบาล
กระทรวงศึกษาธิการ
เหตุการณ์สำคัญบนถนนราชดำเนิน > พระราชพิธี

พิธีสวนสนามแสดงแสนยานุภาพของกองทัพไทย ในพระราชพิธีรัชดาภิเษก พ.ศ. 2514
พิธีสวนสนามแสดงแสนยานุภาพของกองทัพไทย ในพระราชพิธีกาญจนาภิเษก พ.ศ. 2539
การเสด็จออกมหาสมาคม ณ สีหบัญชร พระที่นั่งอนันตสมาคม ในพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
การเสด็จออกมหาสมาคม ณ สีหบัญชร พระที่นั่งอนันตสมาคม ในพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา 85 พรรษา พุทธศักราช 2555
เหตุการณ์สำคัญบนถนนราชดำเนิน > การเมือง

การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475
เหตุการณ์ 14 ตุลา
เหตุการณ์ 6 ตุลา
เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ
การชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2549
การชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551
เหตุการณ์ นปช. ปะทะกับกลุ่มพันธมิตรฯ 2 กันยายน พ.ศ. 2551
การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ เมษายน พ.ศ. 2552, มีนาคม - เมษายน พ.ศ. 2553
การชุมนุมของ กปปส. พ.ศ. 2556 - 2557
การประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563 - 2564
เหตุการณ์สำคัญบนถนนราชดำเนิน > อื่น ๆ

ราชดำเนิน เรดบูล กรุงเทพ 2010
ภาพปริทัศน์

ถนนราชดำเนินบริเวณสะพานผ่านฟ้าและลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ (จุดตัดระหว่างถนนราชดำเนินกลางและราชดำเนินนอก)
แหล่งข้อมูลอื่น

0.010729&t=k ภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนราชดำเนิน (กรุงเทพมหานคร)
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนราชดำเนิน (กรุงเทพมหานคร)
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′26″N 100°30′01″E﻿ / ﻿13.757099°N 100.500388°E﻿ / 13.757099; 100.500388
ภาพถ่ายถนนราชดำเนินในปี 1954
ถนนราชดำเนินในเลียบสนามหลวงฝั่งตะวันออก มองจากแยกสะพานผ่านพิภพลีลา
นิทรรศน์รัตนโกสินทร์ ตั้งอยู่บริเวณถนนราชดำเนินกลาง
หอสมุดเมืองกรุงเทพ ใช้อาคารเก่าซึ่งออกแบบโดยนายจิตรเสน อภัยวงศ์ ตั้งอยู่บริเวณถนนราชดำเนินกลาง
จิรัฐชัย ชยุติ

| จิรัฐชัย ชยุติ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เตชินท์  ชยุติ
รู้จักในชื่อ: เต , แป๋ง
เกิด: 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 (36 ปี)
ที่เกิด: ประเทศไทย
แนวเพลง: ป็อป
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดง, นายแบบ, พิธีกร, นักธุรกิจ, ยูทูบเบอร์
ช่วงปี: พ.ศ. 2550 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: บิ๊ก อายส์ (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
คู่สมรส: ลลิดา เต็มถาวรกุล (พ.ศ. 2560 – ปัจจุบัน)

เว็บไซต์: http://twitter.com/tetechin , http://www.facebook.com/techin0036
เตชินท์ เป็นนักร้องชาวไทย แจ้งเกิดจากเวทีดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล 2007 จบการศึกษาระดับ ป.ตรี จากคณะมนุษยศาสตร์ ภาควิชา ศิลปนิเทศ สาขาดนตรีตะวันตก เอกขับร้อง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน
ชีวิตส่วนตัว

ด้านชีวิตส่วนตัวปัจจุบันสมรสกับ ลลิดา เต็มถาวรกุล ชื่อเล่น หลิน แฟนสาวนอกวงการ ที่คบหาดูใจกันมากว่า 2 ปี เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ที่โรงแรมพลาซ่า แอทธินี
ผลงาน > อัลบั้มเดี่ยว

| อัลบั้ม | ปีที่จำหน่าย | รายชื่อเพลง |
| --- | --- | --- |
| เตชินท์ | 2009 | รายชื่อเพลง รักได้คนเดียว  คำตอบของหัวใจ  Ready to Love  ปวดร้าวเท่าๆกัน  คนที่มาช้าไป  รักกันแต่มันเหงา  แค่เรารักกัน  ต้องโทษดาว...  เสียใจได้ยินไหม |
| be your someone | 2010 | รายชื่อเพลง ความเหงาโทรเข้ามา  ฝากบอกเขาเรื่องเรายังไม่จบ  ผู้ร้ายตายตอนจบ  ยิ้มหน่อย  ตัวสำรอง  เพื่อนคู่ชีวิต (Ost.เมืองไทยประกันชีวิต)  คนไม่รู้ตัว (Ost.วิวาห์ว้าวุ่น)  เก็บเอาไว้คำว่ารักเธอ (Ost.หัวใจรักข้ามภพ)  อากาศ(ไม่ทำให้รักฉันเปลี่ยน) |
ผลงาน > อัลบั้มรวม > อัลบั้ม gift THE FINGERSTYLE

รักเธอสุดหัวใจ
แผลในใจ
ผลงาน > อัลบั้มรวม > อัลบั้ม We Love Bird

เงาที่หายไป