stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เคฮันชิง
มหานครเคฮันชิง

ชื่อ เคฮันชิง นั้น มาจากการรวมตัวอักษรคันจิสามตัวของ เคียวโตะ (京都), โอซากะ (大阪) และ โกเบะ (神戸) แล้วอ่านแบบอนโยะมิ (การอ่านแบบจีน) แทนการอ่านแบบคุนโยะมิ (การอ่านแบบญี่ปุ่น)
เขตมหานครมีประชากรทั้งหมดประมาณ (ข้อมูลเมื่อ 2015) 19,302,746 คนในพื้นที่ 13,228 ตารางกิโลเมตร (5,107 ตารางไมล์) และเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ รองจากเขตอภิมหานครโตเกียว คิดเป็นประมาณร้อยละ 15 ของประชากรประเทศญี่ปุ่น
ข้อมูลเมื่อ 2015 ผลิตภัณฑ์มวลรวมหรือจีดีพีในมหานครเคฮันชิงอยู่ที่ 681 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้เป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มีประสิทธิผลมากที่สุดในโลก ใกล้เคียงกับเขตเขตกรุงโซล, มหานครปารีสและเขตมหานครลอนดอน MasterCard Worldwide รายงานว่านครโอซากะ เมืองใหญ่ที่สุดของเคฮันชิงเป็นนครชั้นนำอันดับ 19 ของโลกและมีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจโลก ถ้าเคฮันชิงเป็นประเทศ นั่นจะทำให้เป็นประเทศที่มีเศรษฐกิจใหญ่อันดับ 16 ของโลก ด้วยจีดีพีเกือบ 953.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2012
สำนักงานสถิติแห่งประเทศญี่ปุ่นกำหนดพื้นที่มหานครใหญ่หรือ MMA เป็นชุดของเขตเทศบาลที่อย่างน้อย 1.5% ของประชากรที่อาศัยอยู่ที่อายุ 15 ปีขึ้นไปเดินทางไปโรงเรียนหรือทำงานในเมืองที่กำหนด (กำหนดเป็นพื้นที่หลัก) ถ้าเมืองที่กำหนดหลายเมืองอยู่ใกล้พอที่จะมีพื้นที่รอบนอกที่ทับซ้อนกันซึ่งรวมกันเป็นพื้นที่มัลติคอร์เดียวในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2548 เมืองที่กำหนดซึ่งใช้ในการกำหนด เขตมหานครเคฮันชิง คือโอซาก้า โกเบะ และเกียวโต ในเวลาต่อมาซาไก ได้กลายเป็นเมืองที่กำหนดเมืองที่ 4
ภูมิภาคมหานครนี้ประกอบด้วยการรวมกันของพื้นที่มหานครของโอซากะ โกเบะ เกียวโต และฮิเมจิ และยังรวมถึงพื้นที่รอบนอกเมืองหลายแห่ง (โดยเฉพาะในจังหวัดชิงะตะวันออก) ที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่มหานครทั้งสี่
ในปี 2015 มหานครเคฮันชิง ทั้งหมดมีประชากร 19,302,746 คน บนพื้นที่ 13,228 ตร.กม. (5,107 ตร.ไมล์)
เมืองหลัก

เมืองหลักที่ก่อตั้งเขตมหานครเคฮันชิง เป็นเมืองที่ออกแบบโดยรัฐบาล เมืองเหล่านี้ กำหนดให้สามเมืองใหญ่ที่สุดเป็นเมืองพิเศษร่วมกับโตเกียวในปี พ.ศ. 2432 โคเบะกำหนดให้เมืองใหญ่ที่สุดหกเมืองเป็นเมืองพิเศษในปี พ.ศ. 2465 และนำระบบวอร์ดมาใช้ในปี พ.ศ. 2474 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เมืองที่ใหญ่ที่สุดหกแห่งถูกแทนที่ด้วยระบบเมืองที่รัฐบาลกำหนดในปี 1956 หลังจากนั้น ซาไก ก็กลายเป็นเมืองที่รัฐบาลกำหนดในปี 2006
ปัจจุบันเมืองหลักของ เคฮันชิง ได้แก่
โอซากะ (ประชากร 2.75 ล้านคน)
โกเบะ (ประชากร 1.53 ล้านคน)
เกียวโต (ประชากร 1.46 ล้านคน)
ซาไก (ประชากร 826,447 คน)
โดยมีเขตปริมณฑลคือ เมืองหรือนครอื่นๆ ในเขตจังหวัดโอซากะ เกียวโต เฮียวโงะ วากายามะ จังหวัดนาระ และจังหวัดชิงะ
นครฮิเมจิ
นครอตสึ
นครนาระ
นครวากายามะ
เขตการจ้างงานในเมือง

เขตการจ้างงานในเมือง หรือ เขตมหานคร เป็นคำจำกัดความของเขตเมืองใหญ่ที่พัฒนาขึ้นโดยคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยโตเกียว คำจำกัดความนี้เทียบได้กับพื้นที่สถิตินครหลวงในสหรัฐอเมริกา โครงสร้างพื้นฐานคือเทศบาล
พื้นที่หลักคือชุดของเทศบาลที่ประกอบด้วยเขตที่มีคนอาศัยอยู่หนาแน่น หรือ densely inhabited district (DID) ซึ่งมีประชากรตั้งแต่ 10,000 คนขึ้นไป พื้นที่การจ้างงานในเขตเมืองเรียกว่าเขตการจ้างงานมหานคร เมื่อพื้นที่หลักมีประชากร DID 50,000 คนขึ้นไป มิฉะนั้นพื้นที่ดังกล่าวจะเรียกว่าพื้นที่การจ้างงานแบบ Micropolitan DID คือกลุ่มของเขตการแจงนับสำมะโนซึ่งมีประชากรหนาแน่น 4,000 คนขึ้นไปต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ห่างไกลคือเขตเทศบาลที่ประชากรมีงานทำตั้งแต่ 10% ขึ้นไปทำงานในพื้นที่หลักหรือในพื้นที่ห่างไกลอื่น ไม่อนุญาตให้ทับซ้อนกัน และพื้นที่ห่างไกลจะถูกกำหนดให้กับพื้นที่หลักซึ่งมีอัตราส่วนผู้โดยสารสูงสุด
คำจำกัดความนี้กำหนดเขตการจ้างงานในนครหลวงให้กับเมืองต่างๆ ในภูมิภาคเคฮันชินต่อไปนี้: โอซาก้า โกเบ เกียวโต ฮิเมจิ และวาคายามะ รายการด้านล่างระบุว่านครใดอยู่ในเขตมหานครใด โดยเมืองและหมู่บ้านไม่อยู่ในรายการ
เขตการจ้างงานในเมือง > เขตมหานครโอซากะ

| เขตการจ้างงานมหานครโอซากะ Osaka MEA |
| --- | --- |
Metropolitan Employment Area
(2015)
จังหวัด:    จังหวัดเกียวโต   จังหวัดโอซากะ   จังหวัดเฮียวโงะ   จังหวัดนาระ   จังหวัดวากายามะ 
Core cities:   โอซากะ  ซาไก  คาโดมะ  ฮิงาชิโอซากะ 
พื้นที่(2011)
 • ทั้งหมด: 4,291.37 ตร.กม. (1,656.91 ตร.ไมล์)
 • Inhabitable area: 2,509.71 ตร.กม. (969.00 ตร.ไมล์)
ประชากร (2015)
 • ทั้งหมด: 12,078,820 คน
 • อันดับ: อันดับ 2
 • ความหนาแน่น: 2,800 คน/ตร.กม. (7,300 คน/ตร.ไมล์)
GDP (nominal): 45.4 พันล้าน เยน (2010)
เขตการจ้างงานมหานครโอซากะ มีประชากรราว (ข้อมูลเมื่อ 2015) of 12,078,820 และประกอบด้วยนครต่างๆ ดังต่อไปนี้:
นครศูนย์กลาง: โอซากะ, ซาไก, คาโดมะ, ฮิงาชิโอซากะ
Outlying cities
จังหวัดโอซากะ (ทั้งจังหวัด)
จังหวัดเฮียวโงะ (ส่วนะวันออกเฉียงใต้): อามาซากิ, นิชิโนมิยะ, อาชิยะ, อิตามิ, ทาการาสุกะ, คาวานิชิ, ซันดะ
จังหวัดนาระ (ส่วนเหนือ): นาระ, เท็นริ, Yamatotakada, Yamatokōriyama, Kashihara, Sakurai, Ikoma, Kashiba, Katsuragi
นครอื่น ๆ: Yawata (Kyoto), Hashimoto (Wakayama)
เขตการจ้างงานในเมือง > เขตมหานครเกียวโต

The Kyoto Metropolitan Employment Area has a population (ข้อมูลเมื่อ 2015) of 2,801,044 and consists of the following cities:
Core cities: Kyoto, Kusatsu
Outlying cities
Kyoto Prefecture (southern part): Uji, Kameoka, Joyo, Muko, Nagaokakyo, Kyotanabe
Shiga Prefecture (southwestern part): Otsu, Moriyama
เขตการจ้างงานในเมือง > เขตมหานครโกเบะ

The Kobe Metropolitan Employment Area has a population (ข้อมูลเมื่อ 2015) of 2,565,501 and consists of the following cities:
Core cities: Kobe
Outlying cities
Hyōgo Prefecture (southern part): Akashi, Kakogawa, Takasago, Miki, and Ono
Hyōgo Prefecture (southeastern part): Amagasaki, Nishinomiya, Ashiya, Itami, Takarazuka, Kawanishi, Sanda
Hyōgo Prefecture (southern part): Akashi, Kakogawa, Takasago, Miki, and Ono
เขตการจ้างงานในเมือง > เขตนครฮิเมจิ

The Himeji Metropolitan Employment Area has a population (ข้อมูลเมื่อ 2015) of 773,389 and consists of the following cities:
Core cities: Himeji
Outlying cities
Hyōgo Prefecture (southwestern part): Aioi, Tatsuno
Hyōgo Prefecture (southern part): Akashi, Kakogawa, Takasago, Miki, and Ono
เขตการจ้างงานในเมือง > เขตนครวากายามะ

The Wakayama Metropolitan Employment Area has a population (ข้อมูลเมื่อ 2015) of 569,758 and consists of the following cities:
Core cities: Wakayama
Outlying cities
Wakayama Prefecture (northwestern part): Kainan
ประชากร

จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น เคฮันชิง (มีอีกชื่อว่า เขตมหานครโอซากะ (Greater Osaka)) มีประชากรเพิ่มขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยใน ค.ศ. 1960 ถึง 2010 ประชากรในนครเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าจาก 10.6 ล้านคนไปเป็น 19.3 ล้านคน นับตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 2010 ประชากรในเคฮันชิงเริ่มลดลงเล็กน้อย
| ปี | ประชากร |
| --- | --- |
1950: 7,005,000
1960: 10,615,000
1970: 15,272,000
1980: 17,028,000
1990: 18,389,000
2000: 18,660,180
2010: 19,341,976
2020: 19,223,980
สนามบิน

เคฮันชิง มีสนามบินหลัก 2 แห่งคือ ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ ค่อนข้างตั้งอยู่เหนือพรมแดนระหว่างเมืองอิตามิ และโทโยนากะ ให้บริการเส้นทางภายในประเทศเป็นหลัก
ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ เปิดในปี 1994 และปัจจุบันเป็น สนามบินระหว่างประเทศหลักสำหรับภูมิภาคนี้ ตั้งอยู่บน เกาะเทียม นอกชายฝั่งในอ่าวโอซากะ ไปทางจังหวัดวากายามะ คำว่า คันไซ เป็นคำทางภูมิศาสตร์สำหรับพื้นที่ทางตะวันตกของเกาะฮอนชูที่อยู่รอบๆ โอซาก้า สนามบินเชื่อมโยงเกาะไปยังแผ่นดินใหญ่ผ่านสะพายลอยฟ้า ซึ่งมีสะพานหกแห่ง ทางด่วนเลนและ Kansai Airport Line ทางรถไฟเชื่อมกับHanwa Line ซึ่งเชื่อมต่อวากายามะ กับโอซากะ รถไฟด่วนพิเศษวิ่งไม่หยุด ให้บริการไปยังโอซาก้าและต่อไปยังเกียวโต มีการเชื่อมต่อในท้องถิ่นไปยังพื้นที่อื่น ๆ รถบัสทางหลวงยังให้บริการในหลายพื้นที่
สนามบินโกเบ สร้างขึ้นบนเกาะที่ถูกยึดครองทางตอนใต้ของ เกาะพอร์ต เปิดให้บริการในปี 2549 ให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศ
เศรษฐกิจ > จีดีพี ค.ศ. 2015

ตามรายงานจากงานวิจัยโดยสถาบันบรูกกิงส์ใน ค.ศ. 2015 เมื่อเปรียบเทียบกับเขตเมืองอื่น ๆ ของโลก การรวมกลุ่มของโอซากะ-โคเบะเป็นเขตเมืองที่มีเศรษฐกิจใหญ่อันดับเก้า ในแง่ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในเขตเมือง ตามความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ (PPP)
| อันดับ | เขตปริมณฑล | ประเทศ | จีดีพี (พีพีพี)    (ในพันล้านดอลลาร์สหรัฐ) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | โตเกียว |  ญี่ปุ่น | 1,624 |
| 2 | นิวยอร์ก |  สหรัฐ | 1,492 |
| 3 | ลอสแอนเจลิส |  สหรัฐ | 927.6 |
| 4 | โซล-อินช็อน |  เกาหลีใต้ | 903.5 |
| 5 | ลอนดอน |  สหราชอาณาจักร | 831.1 |
| 6 | ปารีส |  ฝรั่งเศส | 818.5 |
| 7 | เซี่ยงไฮ้ |  จีน | 809.5 |
| 8 | มอสโก |  รัสเซีย | 749.7 |
| 9 | 'เคฮันชิง' |  ญี่ปุ่น | 681.0 |
| 10 | ปักกิ่ง |  จีน | 663.6 |
เศรษฐกิจ > พื้นที่จ้างงานในเขตมหานคร

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| + จีดีพีตามพีพีพี (ในพันล้านดอลลาร์สหรัฐ) | พื้นที่ | 1980 | 1985 | 1990 | 1995 | 2010 |
| โอซากะ | 119.5 | 162.5 | 235.7 | 272.2 | 406.3 |  |
| เกียวโต | 23.7 | 34.0 | 45.7 | 53.9 | 90.6 |  |
| โคเบะ | 22.0 | 31.0 | 44.0 | 48.7 | 75.5 |  |
| ฮิเมจิ | 7.3 | 10.1 | 13.7 | 17.3 | 26.4 |  |
| วากายามะ | 5.7 | 7.6 | 8.6 | 9.7 | 19.3 |  |
เศรษฐกิจ > จังหวัด

อัตราแลกเปลี่ยนโดยเฉลี่ยใน ค.ศ. 2014 (1 ดอลลาร์สหรัฐ = 110 เยน)
| จังหวัด | ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในจังหวัด  (ในพันล้านเยน) | ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในจังหวัด  (ในพันล้านดอลลาร์สหรัฐ) |
| --- | --- | --- |
|  จังหวัดโอซากะ | 37,934 | 358 |
|  จังหวัดเฮียวโงะ | 19,788 | 187 |
|  เกียวโต | 10,054 | 95 |
|  จังหวัดชิงะ | 5,846 | 55 |
|  จังหวัดวากายามะ | 3,579 | 34 |
|  จังหวัดนาระ | 3,541 | 33 |
| 'เคฮันชิง' | 80,741 | 762 |
เศรษฐกิจ > จีดีพี (เฉลี่ย) ค.ศ. 2014

ภูมิภาคคันไซและประเทศ 20 อันดับแรก
| อันดับ | ประเทศ | จีดีพี (ในดอลลาร์สหรัฐ) |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหรัฐ | 17.43 ล้านล้าน |  |
| 2 |  จีน | 10.53 ล้านล้าน |  |
| 3 |  ญี่ปุ่น | 4.85 ล้านล้าน |  |
･･･
| 15 |  เม็กซิโก | 1.30 ล้านล้าน |  |
| 16 |  ตุรกี | 934.1 พันล้าน |  |
| 17 |  อินโดนีเซีย | 891.1 พันล้าน |  |
| 18 |  เนเธอร์แลนด์ | 881.0 พันล้าน |  |
|  | ('เคฮันชิง') | 762.1 พันล้าน |  |
| 19 |  ซาอุดีอาระเบีย | 756.4 พันล้าน |  |
| 20 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 709.3 พันล้าน |  |
นครโอซากะ 1 ใน 4 เมืองหลักของเขตมหานคร
เขตการจ้างงานในเมืองของ 3 นครเคฮันชิง โอซากะ, โกเบะ, และเกียวโตปี 2015
A map of Kyoto metropolitan area as of 2015
A map of Kobe metropolitan employment area as of 2015
A map of Himeji metropolitan employment area as of 2010
A map of Wakayama metropolitan employment area as of 2010
สนามบินคันไซ
อูเมดะสกาย
สะพานอากาชิเชื่อมเมืองโคเบะและเกาะอาวาจิ
อ่าวโอซากะในเวลากลางคืน
โบมา (เทพปกรณัม)

หินสลักโบมาเหนือประตูปาดูรักซาในปูราปูเซะฮ์เดซา
โบมา (Bhoma) ในเชิงสถาปัตยกรรมบาหลีหมายถึงหินจำหลักชนิดหนึ่งที่ใช้ประดับปูรา ลักษณะคล้าย บาราตา กาลา ของชวา โบมานั้นเชื่อว่าเป็นผู้พิทักษ์ปูราอันศักดิ์สิทธิ์จากสิ่งชั่วร้ายและความอัปมงคล โบมาจึงมีลักษณะคล้ายปิศาจ มีหน้าตาถมึงทึง ดุร้าย และน่ากลัว และในปราสาทบรรจุศพในพิธีศพของบาหลี
ในเทพปกรณัมบาหลีได้ระบุว่าโบมาเป็นบุตรของพระวิษณุ และ พระแม่ปฤถวี วันหนึ่งขณะที่พระวิษณุกำลังทรงขุดเข้าไปในโลกภายใต้ปางอวตารหมูป่า "พระวราหะ" ท่านได้พบกับเทพีแห่งธรณีนามว่าพระแม่ปฤถวีและได้ทรงมีบุตรด้วยกันคือโบมา ที่มีลักษณะดุร้ายและน่ากลัว
คติโบมาจึงคล้ายคลึงกับยักษ์ในวัดไทย และ กีรติมุข (Kirtimukha) ในโบสถ์พราหมณ์ของอนุทวีปอินเดีย
โบยะญูน

โบยะญูน (Bo Ya Nyun) เป็นทหารม้าที่เคยรับราชการในสมัยพระเจ้ามินดงและพระเจ้าสีป่อ เมื่ออังกฤษเข้ายึดมัณฑะเลย์ เขาตัดสินใจรวบรวมกำลังต่อต้านอังกฤษ โดยใช้ทหารม้าที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาและอาสาสมัครที่เป็นชาวบ้าน กลุ่มของโบยะญูนต่อสู้กับอังกฤษนานถึง 5 ปี อังกฤษตอบโต้กลุ่มของโบยะญูนด้วยการเข้ายึดครองมยีนจาน บ้านเดิมของโบยะญูน เผาหมู่บ้าน จับญาติพี่น้องของเขาไปเข้าคุกหรือฆ่าทิ้ง ในที่สุด โบยะญูนต้องยอมมอบตัวต่ออังกฤษเพื่อไม่ให้คนในหมู่บ้านของเขาถูกฆ่า เขายอมมอบตัวเมื่อเมื่อ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2433 ตอนแรกเขาถูกพิพากษาให้ประหารชีวิต ต่อมาลดโทษเป็นจำคุกตลอดชีวิต และถูกนำไปกักขังที่หมู่เกาะอันดามัน
แซนโม

| --- | --- |
ชื่ออื่น: ซัลโม
มื้อ: อาหารหลัก
แหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภูมิภาค: ชุมชนกุฎีจีน กรุงเทพมหานคร
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อวัว (หรือเนื้อหมู), พริกไทย, เกลือ, หอมแดง, ลูกกระวาน, กานพลู, อบเชย, ซีอิ๊วดำ
 ตำราอาหาร: แซนโม
แซนโม หรือ ซัลโม เป็นอาหารประเภทตุ๋นอย่างหนึ่งของไทย พบได้ในชุมชนกุฎีจีน เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นชุมชนของผู้มีเชื้อสายโปรตุเกสในไทย เป็นอาหารพิเศษที่จะทำให้ช่วงเทศกาลคริสต์มาส วันขึ้นปีใหม่ หรือเทศกาลสำคัญอื่น ๆ ทางศาสนาของชุมชน เพราะมีกรรมวิธียุ่งยาก ทั้งนี้แซนโมจะมีรูปลักษณ์และรสชาติเข้มข้นหรือหวานฉ่ำไปตามความนิยมของแต่ละบ้าน อย่างไรก็ตามแซนโมถือเป็นอาหารที่ยังมีเค้าของอาหารยุโรปมากที่สุด
แซนโมจะใช้เนื้อวัวหรือเนื้อหมูเป็นส่วนประกอบหลักก็ได้ตามความชอบ โดยมากนิยมใช้เนื้อสะโพก บ้างใช้เนื้อสัน หากใช้เนื้อสะโพกจะตัดแบ่งเป็นชิ้น ๆ ชิ้นหนึ่งมีความหนา 2 นิ้ว และความกว้าง 16 นิ้ว แล้วนำมีดแหลมแทงไปในเนื้อเพื่อที่จะเอามันหมูที่หั่นเป็นเส้นยาวซึ่งคลุกเคล้าเข้ากับพริกไทย เกลือ และหอมแดงบุบยัดเข้าไป เพื่อทำให้เนื้อนิ่มขึ้น จากนั้นนำเนื้อดังกล่าวไปคลุกเคล้ากับพริกไทย เกลือ และหอมแดงบุบ ไปทอดในน้ำมันพอหอมแต่ไม่ถึงกับสุก แล้วนำเนื้อดังกล่าวไปต้มในน้ำแกงที่ผสมหัวหอม เกลือ ซอส และซีอิ๊วดำ เพียงเล็กน้อยเพื่อแต่งสีให้สวยงาม จากนั้นใส่ซอสที่หมักเนื้อก่อนหน้าลงไป พร้อมกับนำลูกกระวาน กานพลู พริกไทย และอบเชย ห่อใส่ผ้าขาวใส่ลงในหม้อ เมื่อเนื้อนุ่มดีแล้ว ก็เสิร์ฟด้วยการหั่นเป็นแว่น แลเห็นมันหมูเป็นไส้ข้างใน ส่วนน้ำมันที่ใช้ทอดจะนำไปเคี่ยวให้ข้นเป็นซอสไว้ราดบนเนื้อก่อนเสิร์ฟ โดยรับประทานกับข้าวสวย ขนมปัง หรือรับประทานกับซอสพริก รับประทานเคียงกับมันฝรั่ง แคร์รอต และถั่วลันเตาต้ม
ดูเพิ่ม

เซอมูร์ – สตูว์อย่างหนึ่งในอาหารอินโดนีเซีย
เส้นเมริเดียนที่ 35 องศาตะวันออก

เส้นเมริเดียนที่ 35 องศาตะวันออกของกรีนิช  คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปยุโรป ทวีปเอเชีย ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 35 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 145 องศาตะวันตก
ดูเพิ่ม

เส้นเมริเดียนที่ 34 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 36 องศาตะวันออก
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
ไมโครวินาที

| ไมโครวินาที |
| --- | --- |
ระบบการวัด: SI
เป็นหน่วยของ: เวลา
สัญลักษณ์: µs 
การแปลงหน่วย      
1 µs ใน ...: ... มีค่าเท่ากับ ...
 
   หน่วย SI:    10−6 วินาที
ไมโครวินาที (microsecond, สัญลักษณ์: µs) เป็นหน่วยวัดเวลา มีค่าเท่ากับหนึ่งในล้านของวินาที (10−6 s, 1/1,000,000 s)
คำว่า "ไมโครวินาที" ประกอบขึ้นมาจากคำอุปสรรคเอสไอ "ไมโคร" และ หน่วยฐานเอสไอ "วินาที" สัญลักษณ์ย่อที่ใช้คือ µs
1 ไมโครวินาที เท่ากับ 1000 นาโนวินาที และ 1/1000 มิลลิวินาที อันดับ 10−5 และ 10−4 วินาทีมักจะแสดงเป็นสิบหรือร้อยไมโครวินาที เนื่องจากหน่วย SI ถัดไปมีขนาดใหญ่กว่า 1,000 เท่า
ดูเพิ่ม

อันดับของขนาด (เวลา)
แกะ

| แกะ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
สัตว์เลี้ยงหรือปศุสัตว์ 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Artiodactyla
วงศ์:: Bovidae
วงศ์ย่อย:: Caprinae
สกุล:: Ovis
สปีชีส์:: O.  aries
ชื่อทวินาม
Ovis aries Linnaeus, 1758

ลูกแกะที่สวนสัตว์พาต้า
แกะ เป็นสัตว์สี่เท้าเคี้ยวเอื้องและเลี้ยงลูกด้วยนม แกะเป็นสัตว์กีบคู่เหมือนสัตว์กับเคี้ยวเอื้องส่วนใหญ่ แกะส่วนใหญ่เคยเป็นแกะป่าที่พบได้ตามป่าของเอเชียและยุโรป ซึ่งแกะป่าเป็นสัตว์ชนิดแรก ๆ ที่นำมาทำให้เชื่องเพื่อใช้งานเกษตรกรรม ขน หนัง เนื้อและนม ขนแกะเป็นเส้นใยจากสัตว์ที่ผู้คนใช้มากที่สุด ส่วนมากจะเก็บขนแกะด้วยการโกนขน เนื้อแกะจะมีทั้งเนื้อของลูกแกะและเนื้อของตัวโตเต็มวัย กินอาหารประเภทพืชและหญ้าเป็นหลัก มีขนหนาฟู ออกลูกเป็นตัวและเลี้ยงลูกด้วยน้ำนม แกะบางพื้นที่กินดอกไม้และแมลงบางชนิด เช่น แกะภูเขา ส่วนใหญ่แกะจะอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ มีถิ่นอาศัยอยู่ตามพื้นที่หนาวเย็น แถบภูเขาและพื้นที่ราบโล่ง เช่น ประเทศนิวซีแลนด์ และประเทศออสเตรเลีย อเมริกาตอนกลาง และตอนใต้ของประเทศแคนาดา โดยมีการกระจายอยู่ตลอดแถบประเทศเขตหนาว ในโลกนั้นมีมากกว่า 200 สายพันธุ์ โดยมีตั้งแต่สายพันธุ์ดังเดิมจนถึง สายใหม่ที่ถูกผสมพันธุ์โดยธรรมชาติ และสายพันธุ์ที่มนุษย์พัฒนาเพื่อเพิ่มคุณภาพของการใช้งานผลิตภัณฑ์ เช่น ขนสัตว์, เนื้อ, นม
ประเภทของแกะ

แบ่งออกเป็นหลายประเภท โดยแบ่งแยกตามกะโหลกศีรษะ มีอยู่เป็น 2 แบบ
กะโหลกแบบมีเขางอก เป็นแกะในจำพวกแกะภูเขา และแกะที่มีลักษณะขนสั้นแต่ใหญ่ เพื่อใช้ในการต่อสู้และป้องกันตัวตามธรรมชาติ
กะโหลกเล็กไม่มีเขางอก เป็นแกะบ้านเหมาะสำหรับการเลี้ยง เอาเนื้อ นม ขนไปใช้ มีหลากหลายพันธุ์ทั้งแบบขาวนวลและดำนวล โดยภายหลังมีการผสมได้สายพันธุ์ใหม่ ๆ อีกมากมาย
อาหารและผลิตภันฑ์

แกะถูกนำมาเป็นอาหารตั้งแต่เมื่อหลายร้อยปีก่อน ในการใช้เนื้อในการรับประทาน หนังเอามาใช้การทำเป็นเครื่องนุ่งห่ม โดยตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมามีการพัฒนาการใช้งานของแกะในทางอุตสาหกรรม แฟชั่น และการบำรุงร่างกาย
ในประเทศไทย

ในประเทศไทยนั้นมีการเริ่มทดลองเลี้ยงแกะในภูมิภาคที่มีอากาศหนาวและมีพื้นที่ใกล้เคียงกับภูมิประเทศของออสเตรเลีย เช่น จังหวัดเชียงราย จังหวัดราชบุรี เป็นต้น โดยเป็นการเลี้ยงในการท่องเที่ยวและตัดขนเป็นหลัก
โรคหนังแข็ง

| โรคหนังแข็ง |
| --- | --- |

Morphea
สาขาวิชา: Rheumatology
โรคหนังแข็งเป็นโรคภูมิต้านตนเองเรื้อรังซึ่งเกิดจากการแข็งของผิวหนัง หากเป็นรุนแรงอาจมีผลต่ออวัยวะภายในด้วย ยังไม่ทราบสาเหตุของโรคนี้ กลไกพื้นเดิมเกี่ยวข้องกับระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายโจมตีเนื้อเยื่อสุขภาพดี มีความสัมพันธ์อย่างเข้มกับการกลายบางจุดในยีน HLA มีปัจจัยสิ่งแวดล้อมมาเกี่ยวข้องด้วย
โรคนี้มีสองประเภทหลัก คือ รูปเฉพาะที่ (เรียก โรคหนังแข็งเฉพาะที่ โรคหนังแข็งจำกัด หรือมอร์เฟีย) กับรูปทั่วกาย (เรียก โรคหนังแข็งทั่วกาย โรคหนังแข็งกระจายหรือโรคหนังแข็งทั่วไป) โรคหนังแข็งจำกัดเกี่ยวข้องกับผิวหนังของมือ แขนและหน้าเป็นหลัก โรคหนังแข็งกระจายมีการลามอย่างรวดเร็วและเกิดในผิวหนังบริเวณกว้างและอวัยวะภายในตั้งแต่หนึ่งอวัยวะขึ้นไป มักเป็นไต หลอดอาหาร หัวใจและปอด โรคหนังแข็งรูปนี้ทำให้เกิดทุพพลภาพมาก ชนิดย่อยผิวหนังจำกัดเรียก กลุ่มอาการเครสต์ (CREST syndrome)
ไม้โอ

| อักษรไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
โ
รูปพยัญชนะ
| ก | ข | ฃ | ค | ฅ | ฆ | ง | จ |
| ฉ | ช | ซ | ฌ | ญ | ฎ | ฏ | ฐ |
| ฑ | ฒ | ณ | ด | ต | ถ | ท | ธ |
| น | บ | ป | ผ | ฝ | พ | ฟ | ภ |
| ม | ย | ร | ล | ว | ศ | ษ | ส |
|  |  | ห | ฬ | อ | ฮ |  |  |
รูปสระ
| ะ | –ั | า | –ํ | –ิ | ' | " |  |
| –ุ | –ู | เ | โ | ใ | ไ | –็ |  |
| อ | ว | ย | ฤ | ฤๅ | ฦ | ฦๅ |  |
รูปวรรณยุกต์
|  |  | –่ | –้ | –๊ | –๋ |  |  |
เครื่องหมายอื่น ๆ
|  |  | –์ | –๎ | –ฺ |  |  |  |
เครื่องหมายวรรคตอน
|  |  | ฯ | ฯลฯ | ฯลฯ | ๆ |  |  |
|  |  | ๏ | ๚ | ๛ | ┼ |  |  |
ไม้โอ (โ) ใช้เป็นสระ โอ เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะต้น และใช้ประสมสระ โอะ แบบไม่มีพยัญชนะสะกด
การประสมรูป

| การประสมรูป | ปรากฏ | ใช้เป็นสระ | สัทอักษรสากล |
| --- | --- | --- | --- |
| ไม้โอ + (พยัญชนะต้น) | โ– | โอ | /oː/ |
| ไม้โอ + (พยัญชนะต้น) + วิสรรชนีย์ | โ–ะ | โอะ (ไม่มีตัวสะกด) | /oʔ/ |
ไม้คาบ

ไม้คาบ  ไม้คาบนั้นใช้ในการนวดปลีตาล  มี 2 ชนิด คือ
1.  ไม้คาบตัวผู้ ใช้สำหรับนวดปลีของต้นตาลตัวผู้
2.  ไม้คาบตัวเมีย  ใช้สำหรับนวดงวงตาล
ลักษณะของไม้คาบ ไม้คาบมีลักษณะ ดังนี้
1.  ไม้คาบตัวเมียจะมีลักษณะ กลม หนาปานกลาง  มีความยาวประมาณ  2  เมตร
2.  ไม้คาบตัวผู้จะมีลักษณะบาง ยาวประมาณ  1.5  เมตร
แยกเอกมัยใต้

| --- | --- |
แยกเอกมัยใต้
ชื่ออักษรไทย: เอกมัยใต้
ชื่ออักษรโรมัน: Ekkamai Tai
รหัสทางแยก: 116 (กทม.), N268 (ESRI)
ที่ตั้ง: แขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
ทิศทางการจราจร
↑: ซอยสุขุมวิท 63 » แยกเอกมัยเหนือ
↘: ถนนสุขุมวิท » แยกพระโขนง
↓: สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย) » สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
↖: ถนนสุขุมวิท » แยกทองหล่อ
แยกเอกมัยใต้ เป็นทางแยกหนึ่งในพื้นที่เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดระหว่างถนนสุขุมวิท ซอยสุขุมวิท 63 (เอกมัย) และทางออกสถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย) ทางแยกนี้ยังตั้งอยู่ใกล้กับปากซอยสุขุมวิท 42 (กล้วยน้ำไท) ซึ่งเป็นทางเดินรถทางเดียวอีกด้วย
ไม้จัตวา

| อักษรไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
–๋
รูปพยัญชนะ
| ก | ข | ฃ | ค | ฅ | ฆ | ง | จ |
| ฉ | ช | ซ | ฌ | ญ | ฎ | ฏ | ฐ |
| ฑ | ฒ | ณ | ด | ต | ถ | ท | ธ |
| น | บ | ป | ผ | ฝ | พ | ฟ | ภ |
| ม | ย | ร | ล | ว | ศ | ษ | ส |
|  |  | ห | ฬ | อ | ฮ |  |  |
รูปสระ
| ะ | –ั | า | –ํ | –ิ | ' | " |  |
| –ุ | –ู | เ | โ | ใ | ไ | –็ |  |
| อ | ว | ย | ฤ | ฤๅ | ฦ | ฦๅ |  |
รูปวรรณยุกต์
|  |  | –่ | –้ | –๊ | –๋ |  |  |
เครื่องหมายอื่น ๆ
|  |  | –์ | –๎ | –ฺ |  |  |  |
เครื่องหมายวรรคตอน
|  |  | ฯ | ฯลฯ | ฯลฯ | ๆ |  |  |
|  |  | ๏ | ๚ | ๛ | ┼ |  |  |
ไม้จัตวา (◌๋) เป็นวรรณยุกต์ตัวหนึ่งของไทย ใช้เติมเหนือพยัญชนะต้นของคำ และเหนือสระบนขึ้นไปอีกถ้ามี เพื่อให้เกิดการผันเสียงวรรณยุกต์ซึ่งขึ้นอยู่กับไตรยางศ์ และเปลี่ยนความหมายของคำให้เป็นอย่างอื่น เช่น กา ◌๋ (ไม้จัตวา) ก๋า
ไม้จัตวาไม่ปรากฏอยู่ในศิลาจารึกของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช
ไม้จัตวามีลักษณะคล้ายรูปกากบาท หรือเครื่องหมายบวก (+)
เวค (ฟลิกส์)

รูปแบบคลื่นเคลวินที่เกิดจากเรือลำเล็ก
ใน พลศาสตร์ของไหล คำว่า เวค หรือ แนวคลื่น และร่องน้ำ (Wake) อาจหมายถึง:
บริเวณที่เกิดการไหลเวียนซ้ำด้านหลังของวัตถุที่เคลื่อนที่หรืออยู่กับที่ ซึ่งเกิดจาก ความหนืด ซึ่งอาจตามมาด้วย การแยกการไหล และ ความปั่นป่วน หรือ
รูปแบบคลื่นบนผิวน้ำที่เกิดจากวัตถุที่เคลื่อนที่ผ่านของไหล (เช่น เรือ) ซึ่งเกิดจากความแตกต่างของความหนาแน่นของของไหลเหนือและใต้ ผิวอิสระ และ แรงโน้มถ่วงของโลก (หรือ แรงตึงผิว)
ความหนืด

ร่องน้ำเป็นบริเวณที่การไหลของของไหลถูกทำให้ถูกรบกวน (มักเกิดความปั่นป่วน) ในด้านหลังของวัตถุทึบที่เคลื่อนที่ผ่านของไหล อันเกิดจากการไหลของของไหลรอบตัววัตถุ
สำหรับวัตถุที่ทึบใน การบินความเร็วต่ำ เช่น โมดูลบัญชาการอะพอลโล หรือ ยานออไรออน ในระหว่างการลงจอด ร่องน้ำจะเกิดการ แยกตัว อย่างมากและเกิดการไหลย้อนกลับมาทางด้านหลังของวัตถุ ซึ่งสามารถมองเห็นได้บ่อยใน การทดสอบในอุโมงค์ลม ของเครื่องบิน และมีความสำคัญมากเมื่อมีระบบ ร่มชูชีพ เข้ามาเกี่ยวข้อง เนื่องจากหากเส้นร่มไม่ยาวพอที่จะยื่นผ่านบริเวณที่เกิดการไหลย้อนกลับ ร่มอาจไม่กางออกและยุบตัวลงได้ ร่มที่กางออกในร่องน้ำจะได้รับแรงดันที่น้อยกว่าที่ควรจะเป็น ซึ่งจะลดแรงต้านของร่มลง
การจำลองการไหลของของไหลด้วย คอมพิวเตอร์พลศาสตร์ของไหล ความแม่นยำสูงมักถูกใช้ในการสร้างแบบจำลองการไหลของร่องน้ำ การจำลองแบบนี้มีความไม่แน่นอนที่เกี่ยวข้องกับการสร้างแบบจำลองความปั่นป่วน เช่นการใช้ สมการเรย์โนลด์เฉลี่ยนาฟิเยร์-สโตกส์ (RANS) เทียบกับการใช้ การจำลองกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ (LES) รวมถึงผลกระทบของการไหลที่ไม่คงที่ ตัวอย่างของการนำไปใช้รวมถึงการแยกชั้นจรวดและการแยกชั้นอากาศยาน
ความแตกต่างของความหนาแน่น

ในของไหลที่ไม่สามารถอัดตัวได้ (เช่น ของเหลว) เช่นน้ำ ร่องน้ำหัวคลื่นจะเกิดขึ้นเมื่อเรือเคลื่อนที่ผ่านสื่อนั้น เนื่องจากของเหลวไม่สามารถอัดได้ จึงต้องถูกแทนที่ ทำให้เกิดคลื่นขึ้น คลื่นจะกระจายออกจากแหล่งที่เกิดจนพลังงานของมันลดลงหรือสูญหายไป โดยปกติจะเกิดจาก แรงเสียดทาน หรือ การกระจายคลื่น (คลื่นน้ำ)
พารามิเตอร์ไร้มิติที่มีความสำคัญคือ Froude number
รูปแบบเมฆคลื่นในแนวคลื่นที่เกิดจาก Île Amsterdam (ด้านล่างซ้ายที่ "ยอด" ของรูปสามเหลี่ยมของเมฆ) ในมหาสมุทรอินเดียตอนใต้
คลื่นเมฆจาก Juan Fernández Islands
รูปแบบคลื่นในเมฆเหนือ Possession Island, East Island, Île aux Cochons, Île des Pingouins
รูปแบบคลื่นเคลวิน

Fr = 0.5
Fr = 1
Fr = 2
การจำลองคลื่นเคลวินสำหรับการบิดเบือนแบบเกาส์ (แสดงข้างคลื่น) ที่หมายเลขฟราวด์ต่างๆ
นกน้ำและเรือที่เคลื่อนที่ข้ามผิวน้ำสร้างรูปแบบ คลื่น ซึ่งอธิบายอย่างเป็นทางการโดย วิลเลียม ทอมสัน บารอนเคลวินที่ 1 และรู้จักกันในชื่อ รูปแบบคลื่นเคลวินรูปแบบคลื่นเคลวิน
รูปแบบนี้ประกอบด้วยสองเส้นคลื่นที่ก่อตัวเป็นแขนของเครื่องหมาย V โดยที่แหล่งกำเนิดคลื่นอยู่ที่ยอดของ V สำหรับการเคลื่อนที่ที่ช้าพอ เส้นคลื่นแต่ละเส้นจะอยู่ห่างจากเส้นทางของแหล่งคลื่นประมาณ arcsin(1/3) = 19.47° และประกอบด้วยคลื่นเล็กๆ ที่มีมุมประมาณ 53° กับเส้นทาง
ผลกระทบอื่น ๆ

สิ่งที่กล่าวมาข้างต้นเป็นร่องน้ำในอุดมคติ ที่การขับเคลื่อนของวัตถุไม่มีผลอื่นใดต่อผิวน้ำ ในความเป็นจริง รูปแบบคลื่นระหว่างคลื่นที่เป็นตัว V มักผสมกับผลกระทบจากแรงดันย้อนจากใบพัดและกระแสน้ำวนหลังท้ายเรือ
การสันทนาการ

เขต "ห้ามทำคลื่น" อาจห้ามการสร้างคลื่นใน ท่าเรือ, ใกล้ที่จอดเรือ และภายในระยะทางบางส่วนจากชายฝั่ง เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับการสันทนาการของเรืออื่น ๆ และลดความเสียหายที่คลื่นสร้างขึ้น เรือ นาร์โรว์โบ๊ตในคลองของอังกฤษไม่ได้รับอนุญาตให้สร้างคลื่นที่ทำให้เกิดคลื่นซัดใหญ่ (คลื่นที่ใหญ่พอที่จะทำให้เกิด คลื่นที่แตก ) ตามริมฝั่ง เนื่องจากจะทำให้เกิดการกัดเซาะ กฎนี้มักจำกัดเรือเหล่านี้ให้เดินทางไม่เกิน 4 นอต (4.6 ไมล์ต่อชั่วโมง; 7.4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) หรือช้ากว่า
คลื่นมักถูกใช้เพื่อการสันทนาการ สกีวินด์เซิร์ฟ, ผู้ที่ขี่อุปกรณ์กีฬาทางน้ำ และสัตว์ทะเล เช่น ปลาโลมา สามารถขี่คลื่นที่ปลายด้านหน้าได้ ในกีฬา เวคบอร์ด คลื่นจะถูกใช้เป็นจุดกระโดด คลื่นยังใช้เพื่อช่วยให้เซิร์ฟเวอร์เคลื่อนที่ในกีฬา เวคเซิร์ฟ ในกีฬา โปโลน้ำ ผู้ถือบอลสามารถว่ายน้ำในขณะที่พาบอลไปข้างหน้า โดยถูกผลักดันไปข้างหน้าด้วยคลื่นที่สร้างขึ้นจากการเปลี่ยนแขนใน การว่ายน้ำสไตล์ฟรี, เทคนิคที่เรียกว่า การดริบเบิลลิ่ง นอกจากนี้ ในกีฬาแคนูมาราธอน ผู้เข้าแข่งขันใช้คลื่นของเรือคายักคนอื่นเพื่อประหยัดพลังงานและสร้างข้อได้เปรียบ โดยการนั่งเรือของตนอยู่บนคลื่นของเรืออื่น เพื่อให้เรือของพวกเขาถูกดึงโดยแรงผลักของคลื่น
ดูเพิ่ม

คลื่นกระแทกหัว (แอโรไดนามิกส์)
กระแสลมพัดพา
ความปั่นป่วนในร่องน้ำ
ถนนกระแสน้ำวนคาร์มัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Erosion caused by boat wakes
NIST detailed derivation
ภาพแสดงการไหลของปรากฏการณ์ Kármán vortex street ในร่องน้ำด้านหลังวัตถุทรงกระบอกในอากาศ; การไหลถูกทำให้เห็นได้ชัดด้วยการปล่อยไอน้ำมันในอากาศใกล้กับวัตถุ