stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมเพียร เอกสมญา

| พลตำรวจเอก สมเพียร เอกสมญา ป> ม., ต.ช., ร.ม.ก. |
| --- | --- |
สมเพียรในปี 2513
เกิด: เนี้ยบ แซ่เจ่ง 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 จังหวัดสงขลา ประเทศไทย
เสียชีวิต: 12 มีนาคม พ.ศ. 2553 (59 ปี) จังหวัดยะลา ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
อาชีพ: ตำรวจ
มีชื่อเสียงจาก: เสียชีวิตระหว่างการปราบปรามพวกก่อความไม่สงบในจังหวัดยะลา และการทำเรื่องย้ายที่ไม่สำเร็จ
คู่สมรส: พิมพ์ชนา ภูวพงษ์พิทักษ์
บุตร: ชุมพล เอกสมญา เสรฐวุฒิ เอกสมญา อรรถพร เอกสมญา ส.ต.อ.โรจนินทร์ ภูวพงศ์พิทักษ์
| --- | --- |
รับใช้: สำนักงานตำรวจแห่งชาติ   ตำรวจภูธรภาค 9
ประจำการ: พ.ศ. 2513 – 2553
ชั้นยศ:  พันตำรวจเอก (พ.ศ. 2550)  พลตำรวจเอก (พ.ศ. 2553)
การยุทธ์: ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย †
พลตำรวจเอก สมเพียร เอกสมญา (6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 – 12 มีนาคม พ.ศ. 2553) เคยดำรงตำแหน่งผู้กำกับสถานีตำรวจภูธรบันนังสตา จังหวัดยะลา รับราชการตำรวจตั้งแต่เป็น สิบตำรวจตรี จนถึงยศพันตำรวจเอก ได้ฉายาว่าจ่าเพียร นักสู้แห่งเทือกเขาบูโดและจ่าเพียร ขาเหล็ก จากการปฏิบัติหน้าที่อยู่ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นเวลากว่า 40 ปี เขาได้รับเลื่อนขั้นเป็นพลตำรวจเอกหลังจากเสียชีวิต และเกิดเป็นประเด็นขึ้นมาหลังทราบว่าเขาพยายามขอย้ายแต่ไม่ได้
ชีวิตส่วนตัว

พล.ต.อ.สมเพียร เมื่อกำเนิดมีชื่อว่า เนี้ยบ แซ่เจ่ง ชื่อจริงว่า สมเพียร ถูกตั้งโดยครู เมื่อครั้งเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนวังใหญ่ ส่วนนามสกุล "เอกสมญา" ได้เปลี่ยนเมื่อเข้าเรียนโรงเรียนตำรวจ โดยอาศัยใช้นามสกุลของนายตำรวจผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง
พล.ต.อ.สมเพียร สมรสกับ นางสาวพิมพ์ชนา ภูวพงษ์พิทักษ์ บุตรสาวของนายตำรวจโรงพักปันนังสตา เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2514 มีบุตรชาย 4 คนได้แก่ นายชุมพล เอกสมญา, นายเสรฐวุฒิ เอกสมญา, นายอรรถพร เอกสมญา และ ส.ต.อ.โรจนินทร์ ภูวพงศ์พิทักษ์
จากทำงานในพื้นที่มาอย่างโชกโชนและยาวนาน ทำให้ทางครอบครัวเกิดความวิตกพร้อมทั้งขอให้เปลี่ยนนามสกุลใหม่เป็น "ภูวพงษ์พิทักษ์" เพื่อเป็นสิริมงคล แต่ พล.ต.อ.สมเพียร ได้ขอกลับมาใช้นามสกุลเดิม ส่วนนามสกุลใหม่มีภรรยาและบุตรชายคนที่ 2 - 3 ใช้ จนกระทั่งวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2553 กลุ่มคนร้ายได้ลอบวางระเบิดขึ้นหลายจุดในพื้นที่วางแผนให้ พล.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา นำกำลังเดินทางเข้าไป จนถูกคนร้ายระเบิดรถยนต์ที่นั่งคันเดียวกันนี้ ได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะเล็กน้อย บริเวณบ้านยีลาปัน หมู่ที่ 11 ต.ตลิ่งชัน อ.บันนังสตา จ.ยะลา บนถนนสาย 410 ยะลา – เบตง
ทำการเรื่องย้าย

วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2553 พล.ต.อ. สมเพียร เดินทางมาร้องเรียนกับ พล.ต.อ. ปทีป ตันประเสริฐ รักษาการผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ และนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี หลังการแต่งตั้งโยกย้ายนายตำรวจระดับรองผบก.-สว.ครั้งที่ผ่านมาว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมจากคำสั่งแต่งตั้งโยกย้าย เพราะพล.ต.อ. สมเพียรขอให้ผู้บังคับบัญชาพิจารณาโยกย้ายไปเป็นผกก.สภ.กันตัง จังหวัดตรัง พื้นที่ของตำรวจภูธรภาค 9 ซึ่งมีตำแหน่งว่างอยู่ และเห็นว่าเป็นปีสุดท้ายก่อนที่จะเกษียณราชการในปี พ.ศ. 2553 นี้แล้ว หลังจากที่รับราชการตำรวจตั้งแต่ชั้นประทวนมาเป็นเวลา 40 ปี แต่สุดท้ายไม่ได้รับการพิจารณา โดยไม่ทราบเหตุผลชัดเจน จนต้องร้องเรียนเรื่องนี้ให้รัฐบาลรับทราบ
เพื่อขอความเป็นธรรมกรณีไม่ได้รับการพิจารณาแต่งตั้งโยกย้าย และขอความเป็นธรรมให้ข้าราชการตำรวจที่มีผลงานในจังหวัดชายแดนภาคใต้ผ่านศูนย์รับเรื่องร้องทุกข์ ทำเนียบรัฐบาล โดย พล.ต.อ. สมเพียร กล่าวว่า ตนได้ทำหนังสือผ่าน พล.ต.อ. อดุลย์ แสงสิงแก้ว ที่ปรึกษา สบ.10 เพื่อขอย้ายไปเป็นผู้กำกับสถานีตำรวจภูธร อ.กันตัง จ.ตรัง ซึ่งทราบจากสื่อมวลชนว่ารายชื่อของตนได้มีการบรรจุในบัญชีการแต่งตั้งโยกย้ายในกองบัญชาการตำรวจภูธรภาค 9 แล้ว แต่ปรากฏว่าเมื่อถึงเวลาทางภาค 9 กลับไม่ยินยอม กลับมีชื่อนายตำรวจคนอื่นไปรับตำแหน่งผู้กำกับสถานีตำรวจภูธร อ.กันตัง แทน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตำแหน่งดังกล่าวว่างอยู่ ทางผู้บังคับบัญชาส่วนใหญ่ไม่ขัดข้องที่จะให้ตนไปรับตำแหน่ง แต่เมื่อถึงเวลาตนกลับไม่ได้รับการพิจารณา ทั้งที่รับราชการในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้มา 30 ปี และเหลือชีวิตราชการอีกเพียง 18 เดือน จะขอย้ายกลับไปพักผ่อนกับครอบครัวบ้างกลับไม่ได้รับการพิจารณา
กระแสข่าวกล่าวว่า เดิมผู้บังคับบัญชากำหนดให้ พล.ต.อ. สมเพียร จะมาดำรงตำแหน่งผกก.สภ.กันตัง จังหวัดตรัง แต่ต้องหลีกทางให้กับนายตำรวจอีกคนหนึ่งที่ย้ายมาจาก สภ.หาดสำราญ จังหวัดตรัง โดยจะย้ายพล.ต.อ. สมเพียรไปเป็นผกก.สภ.เมืองตรัง แทนคนเดิมที่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็น รอง ผบก.จว.ตรัง ในที่สุดกลับต้องหลีกทางให้นายตำรวจอีกคนหนึ่งที่ถูกผู้บังคับบัญชาต้องการให้ย้ายออกจากตำแหน่งผกก.สภ.หาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ไปประจำ สภ.บันนังสตา แต่เนื่องจากนายตำรวจคนนั้นไม่อยากย้ายไปอยู่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ จึงได้วิ่งเต้นกับนักการเมืองในจังหวัดสงขลาและจังหวัดตรังให้ย้ายตนไปเป็นผกก.สภ.เมืองตรังแทน โดย พล.ต.อ. สมเพียรต้องดำรงตำแหน่ง ผกก.สภ.ปันนังสตา ตามเดิม
อย่างไรก็ตาม สำนักงานตำรวจแห่งชาติได้ออกมาชี้แจงว่าคณะกรรมการ ก.ตร. ได้เตรียมพิจารณาข้อเรียกร้องของ พล.ต.อ. สมเพียรในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2553 โดยจะพิจารณาเลื่อนตำแหน่งเป็น รอง ผบก. แต่ พล.ต.อ. สมเพียรได้เสียชีวิตเสียก่อน
การเสียชีวิต

วันที่ 12 มีนาคม 2553 ในขณะที่ พล.ต.อ.สมเพียร นั่งรถยนต์กระบะยี่ห้อโตโยต้าไฮลักซ์วีโก้ 4 ประตู สีน้ำตาล หมายเลขทะเบียน กข 9302 ยะลา พร้อมลูกน้อง 3 นาย และอส.คนสนิท อีก 1 นาย คือ ร.ต.ท.กิตติศักดิ์ โรมา รองสว.สส.สภ.บันนังสตา, ด.ต.โสภณ อินทรบวร,ส.ต.ท.ระวิกรณ์ สังข์ศิริ และอส.อับดุลอาซิ กาจะลากี ออกไปติดตามหาข่าวความเคลื่อนไหวของกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบ หลังทราบข่าวว่า กลุ่มผู้ก่อความไม่สงบ ได้ออกมาเคลื่อนไหวในพื้นที่ เพื่อเตรียมก่อเหตุร้ายครั้งใหญ่ เมื่อขับรถยนต์มาถึงบริเวณที่เกิดเหตุ มีคนร้ายไม่ทราบกลุ่ม จำนวน 5-8 คน กดระเบิดที่ฝังไว้ และใช้อาวุธสงครามยิงเข้าใส่ จำนวนหลายชุด เกิดการปะทะกันประมาณ 10 นาที เมื่อกำลังเสริมเข้าไปกลุ่มคนร้ายได้ล่าถอยเข้าไปในป่า ทั้งหมดถูกลำเลียงทั้งทางรถยนต์ และทางเฮลิคอปเตอร์เป็นการด่วน แรงระเบิดและคมกระสุนส่งผลให้ พล.ต.อ.สมเพียร ทนพิษบาดแผลไม่ไหวเสียชีวิตที่ รพ.ศูนย์ยะลา สิริอายุ 59 ปี ส่วนลูกน้องคนสนิท 4 นาย บาดเจ็บสาหัส ส่วน ด.ต.โสภณ อินทรบวร เสียชีวิตในเวลาต่อมา และได้รับพระราชทานยศ พลตำรวจเอก​ และเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย เป็นกรณีพิเศษ
ต่อมา เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เจ้าหน้าที่สามารถยิงคนที่ทำ พล.ต.อ.สมเพียร เสียชีวิตได้, เป็นแกนนำระดับสูงชื่อ มะแอ อภิบาลแบ ที่มีคดีอยู่ 28 คดี
การพระราชทานยศเป็นกรณีพิเศษ

หลังจาก พล.ต.อ.สมเพียร เสียชีวิต ทางสำนักงานตำรวจแห่งชาติได้พิจารณาตอบแทนให้เลื่อนขั้น 7 ขั้นยศเป็น พลตำรวจเอก ในวันที่ 13 มีนาคม มอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์และมอบเงินสวัสดิการตำรวจที่จะช่วยเหลือแก่ครอบครัวผู้เสียชีวิตจำนวนเงิน 3 ล้านบาท พร้อมดูแลการศึกษาของทายาทจนจบระดับปริญญาตรี หรือการรับเข้าทำงานราชการตำรวจต่อไป ซึ่งจะช่วยเหลืออย่างเต็มที่
หลังจากเกิดเหตุ ชาวบ้านในพื้นที่ อ.บันนังสตา ได้แจ้งข้อมูลข่าวสารมายัง สายด่วน 1880 ของศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ ว่าชุดที่ก่อเหตุลอบวางระเบิดรถ ผกก.สมเพียร คือ กลุ่มของนายมุตา อาลีมามะ แกนนำคนสำคัญที่เคลื่อนไหวอยู่ในพื้นที่ ต.บาเจาะ ต.ตลิ่งชัน และ ต.ตาเนาะปูเต๊ะ อ.บันนังตา และ ชุดสืบสวนสอบสวนของ สภ.บันนังสตา ทราบตัวผู้ก่อเหตุ และได้ขออนุญาตศาลออกหมายจับ นายมะตอแฮ สิแล อายุ 31 ปี อยู่ในพื้นที่ หมู่ที่ 9 ต.ตาเนาะปูเต๊ะ อ.บันนังสตา จ.ยะลา หมายจับเลขที่ 160/50 มีคดีความมั่นคงในการร่วมก่อเหตุความไม่สงบในพื้นที่หลายคดี และนายยูกีบือลี เจ๊ะดีแม อายุ 31 ปี อยู่ หมู่ที่ 4 ต.ตาเนาะปูเต๊ะ อ.บันนังสตา จ.ยะลา หมายจับเลขที่ 121/51 ในคดีร่วมกันฆ่าเจ้าหน้าที่ ทั้งนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.บันนังสตาได้ออกติดตามไล่ล่าบุคคลทั้งสอง ซึ่งคาดว่ายังคงเคลื่อนไหว หลบซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่ ต.ตลิ่งชัน ต.ตาเนาะปูเต๊ะ และเขตร่อยต่อ อ.กรงปินัง จ.ยะลา
วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2553 เมื่อเวลา 14.00 น. พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์เพื่อเป็นองค์ประธานในพิธีพระราชทานเพลิงศพ พล.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา อดีต ผกก.สภ.บันนังสตา จ.ยะลา ณ วัดคลองเปล ต.คอหงส์ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา ยังความปลื้มปีติให้แก่ครอบครัวของ พล.ต.อ.สมเพียร เป็นล้นพ้น
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.) (หลังเสียชีวิต)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2525 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้นที่ 5 เหรียญรามมาลาเข็มกล้ากลางสมร (ร.ม.ก.)
พ.ศ. 2556 –  เหรียญกล้าหาญ (ร.ก.) (ทายาทเป็นผู้รับแทน)
พ.ศ. 2521 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2525 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2529 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2553 –  เหรียญลูกเสือสรรเสริญ ชั้นที่ 1
ปฏิกิริยาตอบรับ

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 ผู้อำนวยการสำนักวิจัยเอแบคโพลล์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ เปิดเผยผลสำรวจกลุ่มตัวอย่างประชาชนอายุมากกว่า 18 ปี ใน 17 จังหวัด จำนวน 2,071 ตัวอย่าง รายงานผลว่า สมเพียร เอกสมญา เป็นบุคคลที่น่าชื่นชมที่สุดแห่งปี 2553 คิดเป็นร้อยละ 69.2 ของผู้ตอบแบบสอบถาม
แหล่งข้อมูลอื่น

บทสัมภาษณ์สุดท้าย พล.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา...อยากให้ผู้บังคับบัญชารับรู้ว่าพวกเราทำงานกันอย่างไร เก็บถาวร 2010-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก ศูนย์ข่าวอิศรา, สถาบันอิศรา, มูลนิธิพัฒนาสื่อมวลชนแห่งประเทศไทย
รูปภาพพิธีพระราชทานเพลิงศพ ที่ฟลิคเกอร์
พ.ต.อ. สมเพียร เอกสมญา วีรบุรุษแห่งบันนังสตา เก็บถาวร 2010-03-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประชาชนเข้าร่วมพิธีพระราชทานเพลิงศพ พล.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา ณ วัดคลองเปล อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2553
เพอร์ซี วัตสัน

| Percy Watson |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Nicholas Christopher McNeil
เกิด:  (1981-08-19) สิงหาคม 19, 1981 (43 ปี) Leland, North Carolina, United States
ที่พัก: Wilmington, North Carolina, United States
การศึกษา: Western Carolina University
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Nick McNeil Chris McNeil Percy Watson Cordell Porter
ส่วนสูง: 6 ft 3 in (1.91 m)
น้ำหนัก: 245 lb (111 kg)
มาจาก: South Beach, Florida
เปิดตัว: 2009
รีไทร์: 2014
นิโคลัส คริสโตเฟอร์ แม็กเนล (Nicholas Christopher McNeil) หรือ เพอร์ซี วัตสัน (Percy Watson) เกิดวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1981 นักมวยปล้ำอาชีพและอดีตนักฟุตบอลชาวอเมริกันที่ทำงานกับWWE เคยเข้าร่วมแข่งขันNXTซีซั่น2
ผลงานความ​สำเร็จ

Pro Wrestling Illustrated
PWI ranked him #238 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2010
แหล่งข้อมูลอื่น

เพอร์ซี วัตสัน ที่ WWE.com
FCW Profile
College Football profile เก็บถาวร 2012-03-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สถิติฟุตบอลโลก

รายการต่อไปนี้เป็น บันทึกและสถิติของฟุตบอลโลก
ณ ฟุตบอลโลก 2022 มีฟุตบอลทีมชาติ 80 ทีมเข้าร่วมแข่งขันในการแข่งขันรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลก นับจนถึงปัจจุบัน บราซิล เป็นทีมเดียวที่เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 22 ครั้ง เยอรมนี เข้าร่วม 20 ครั้ง อิตาลี และ อาร์เจนตินา 18 และ เม็กซิโก 17 ครั้ง จนถึงปัจจุบันมี 8 ชาติที่ชนะการแข่งขัน ผู้ชนะครั้งแรกในปี ค.ศ. 1930 ได้แก่ อุรุกวัย; ผู้ชนะปัจจุบันคือ อาร์เจนตินา ประเทศที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในการแข่งขันคือประเทศบราซิล ซึ่งคว้าแชมป์โลกได้ถึง 5 สมัย ทีมจากทวีปยุโรปชนะการแข่งขันมากถึง 12 ครั้ง ตามมาด้วยอเมริกาใต้ 10 ครั้ง มี 5 ทีมที่เข้าแข่งขันรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลโลกโดยไม่ชนะ ในขณะที่มีอีก 12 ทีมที่เข้าถึงเพียงรอบรองชนะเลิศ
การแข่งขัน

| ปี | เจ้าภาพ | ผู้ชนะ | ผู้ฝึกสอนทีมชนะ | ผู้ทำประตูสูงสุด | รางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยม | แหล่งที่มา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1930 |  อุรุกวัย |  อุรุกวัย |  อัลแบร์โต ซัปปิชี |  กิลเลอร์โม สตาบิลี (8) | ไม่มีการมอบรางวัล |  |
| 1934 |  อิตาลี |  อิตาลี |  วิตตอริโอ โปซโซ |  โอลด์ริช เนเจดลี (5) | ไม่มีการมอบรางวัล |  |
| 1938 |  ฝรั่งเศส |  อิตาลี |  วิตโตรีโอ ปอซโซ |  เลโอนิดาส (7) | ไม่มีการมอบรางวัล |  |
| 1950 |  บราซิล |  อุรุกวัย |  ฮวน โลเปซ |  อาเดมีร์ (9) | ไม่มีการมอบรางวัล |  |
| 1954 |  สวิตเซอร์แลนด์ |  เยอรมนีตะวันตก |  เซปป์ เฮอร์เบอร์เกอร์ |  ซานดอร์ โคซิส (11) | ไม่มีการมอบรางวัล |  |
| 1958 |  สวีเดน |  บราซิล |  บิเซนเต้ ฟีโอล่า |  ฌุสต์ ฟงแตน (13) | ไม่มีการมอบรางวัล |  |
| 1962 |  ชิลี |  บราซิล |  ไอโมเร โมเรรา | ผู้เล่น 6 คน (4) | ไม่มีการมอบรางวัล |  |
| 1966 |  อังกฤษ |  อังกฤษ |  อาล์ฟ แรมซีย์ |  ยูเซบิโอ (9) | ไม่มีการมอบรางวัล |  |
| 1970 |  เม็กซิโก |  บราซิล |  มาริโอ ซากัลโล |  แกร์ด มึลเลอร์ (10) | ไม่มีการมอบรางวัล |  |
| 1974 |  เยอรมนีตะวันตก |  เยอรมนีตะวันตก |  เฮลมุท เชิน |  เกรเซกอร์ซ ลาโต (7) | ไม่มีการมอบรางวัล |  |
| 1978 |  อาร์เจนตินา |  อาร์เจนตินา |  ซีซาร์ หลุยส์ เมนอตติ |  มาริโอ เคมเปส (6) |  มาริโอ เคมเปส |  |
| 1982 |  สเปน |  อิตาลี |  เอนโซ แบร์ซอต |  เปาโล รอสซี (6) |  เปาโล รอสซี |  |
| 1986 |  เม็กซิโก |  อาร์เจนตินา |  คาร์ลอส บิลาร์โด |  แกรี่ ลินิเกอร์ (6) |  ดิเอโก มาราโดนา |  |
| 1990 |  อิตาลี |  เยอรมนีตะวันตก |  ฟรันทซ์ เบ็คเคินเบาเออร์ |  ซัลวาตอเร ชิลลาซี (6) |  ซัลวาตอเร ชิลลาซี |  |
| 1994 |  สหรัฐ |  บราซิล |  คาร์ลอส อัลแบร์โต ปาร์เรรา |  ฮริสโต สตอยคอฟ (6)  โอเลก ซาเลนโก (6) |  โรมารีอู |  |
| 1998 |  ฝรั่งเศส |  ฝรั่งเศส |  เอเม่ จาเค็ต |  ดาวอร์ ชูเกร์ (6) |  โรนัลโด |  |
| 2002 |  เกาหลีใต้  ญี่ปุ่น |  บราซิล |  ลุยซ์ เฟลิเป สโคลารี |  โรนัลโด (8) |  อ็อลลีเวอร์ คาห์น |  |
| 2006 |  เยอรมนี |  อิตาลี |  มาร์เชลโล ลิปปี |  มีโรสลัฟ โคลเซอ (5) |  ซีเนดีน ซีดาน |  |
| 2010 |  แอฟริกาใต้ |  สเปน |  บิเซนเต เดล โบสเก | ผู้เล่น 4 คน (5) |  ดิเอโก ฟอร์ลัน |  |
| 2014 |  บราซิล |  เยอรมนี |  โยอาคิม เลิฟ |  ฮาเมส โรดริเกซ (6) |  ลิโอเนล เมสซิ |  |
| 2018 |  รัสเซีย |  ฝรั่งเศส |  ดีดีเย เดช็อง |  แฮร์รี เคน (6) |  ลูกา มอดริช |  |
| 2022 |  กาตาร์ |  อาร์เจนตินา |  ลิโอเนล สกาโลนี |  กีลียาน อึมบาเป (8) |  ลิโอเนล เมสซิ |  |
สถิติของทีมผู้สืบทอด

| ทีม | Part | Pld | W | D | L | GF | GA | GD | Pts |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  เชโกสโลวาเกีย (1934–1990) | 8 | 30 | 11 | 5 | 14 | 44 | 45 | −1 | 38 |
|  เช็กเกีย (2006–ปัจจุบัน) | 1 | 3 | 1 | 0 | 2 | 3 | 4 | −1 | 3 |
| ทีม | Part | Pld | W | D | L | GF | GA | GD | Pts |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  เยอรมนี (1934–1938) | 2 | 6 | 3 | 1 | 2 | 14 | 13 | +1 | 10 |
|  เยอรมนีตะวันตก (1950–1990) | 10 | 62 | 36 | 14 | 12 | 131 | 77 | +54 | 122 |
|  เยอรมนี (1994–ปัจจุบัน) | 8 | 44 | 29 | 6 | 9 | 87 | 40 | +46 | 93 |
| ทีม | Part | Pld | W | D | L | GF | GA | GD | Pts |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  สหภาพโซเวียต (1958–1990) | 7 | 31 | 15 | 6 | 10 | 53 | 34 | +19 | 51 |
|  รัสเซีย (1994–ปัจจุบัน) | 4 | 14 | 4 | 4 | 6 | 24 | 20 | +4 | 16 |
| ทีม | Part | Pld | W | D | L | GF | GA | GD | Pts |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ยูโกสลาเวีย (1930–1990) | 8 | 33 | 14 | 7 | 12 | 55 | 42 | +13 | 49 |
|  ยูโกสลาเวีย (1998) | 1 | 4 | 2 | 1 | 1 | 5 | 4 | +1 | 7 |
|  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร (2006) | 1 | 3 | 0 | 0 | 3 | 2 | 10 | −8 | 0 |
|  เซอร์เบีย (2010–ปัจจุบัน) | 3 | 9 | 2 | 1 | 6 | 9 | 15 | −6 | 7 |
สถิติรอบชิงชนะเลิศแยกตามทีม

| ประเทศ | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- |
|  บราซิล | 5 | 2 |
 เยอรมนี: 4
|  อิตาลี | 4 | 2 |
 อาร์เจนตินา: 3
 ฝรั่งเศส: 2
|  อุรุกวัย | 2 |  |
|  อังกฤษ | 1 |  |
|  สเปน | 1 |  |
|  เนเธอร์แลนด์ |  | 3 |
|  ฮังการี |  | 2 |
|  เชโกสโลวาเกีย |  | 2 |
|  สวีเดน |  | 1 |
|  โครเอเชีย |  | 1 |
เชิงอรรถ

1 2  เยอรมนีมีชื่ออย่างเป็นทางการคือสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 โดยมีหน่วยงานปกครองเดียวกันคือ สมาคมฟุตบอลเยอรมัน (DFB) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1904 หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 และการแบ่งประเทศเยอรมนี DFB ได้เข้าร่วมฟีฟ่าอีกครั้งหลังฟุตบอลโลกปี ค.ศ. 1950 ในชื่อเยอรมนีตะวันตก ซาร์เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกปี ค.ศ. 1954 ก่อนเข้าร่วมเยอรมนีตะวันตกในปี ค.ศ. 1956 เยอรมนีตะวันออกเข้าร่วมแข่งขันด้วยทีมของตนเองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1958 ถึง 1990 ก่อนเข้าร่วมกับเยอรมนีตะวันตกและ DFB ระหว่างการรวมชาติของเยอรมัน ฟีฟ่าระบุผลการแข่งขันระดับนานาชาติทั้งหมดของทีม DFB อย่างเป็นทางการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1908 เป็นของเยอรมนี รวมถึงผลงานของเยอรมนีตะวันตก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954–1990
↑  สหภาพโซเวียตผ่านเข้ารอบ 7 ครั้งก่อนการสลายตัวในปี ค.ศ. 1991 และ 15 ชาติที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐโซเวียตตอนนี้แข่งขันแยกกัน ฟีฟ่าถือว่ารัสเซียเป็นทีมสืบต่อจากสหภาพโซเวียต
↑  ฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวียผ่านเข้ารอบ 8 ครั้งในยุคของราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย (1930) และ สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย (1950–1990) พวกเขามีผ่านรอบคัดเลือกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930–1990 ภายใต้ชื่อ ยูโกสลาเวีย ก่อนที่จะมีการล่มสลายในปี ค.ศ. 1992 โดยการแยกตัวของสาธารณรัฐที่เป็นส่วนประกอบจำนวนมาก พวกเขาผ่านเข้ารอบครั้งเดียวในปี ค.ศ. 1998 ในชื่อ สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย จากนั้นเปลี่ยนชื่อเป็น เซอร์เบียและมอนเตเนโกร ในปี ค.ศ. 2003 เข้ารอบภายใต้ชื่อนั้นในปี ค.ศ. 2006 เท่านั้น ทีมเหล่านี้ทั้งหมดถือเป็นชาติดั้งเดิมของทีมเซอร์เบียในปัจจุบันโดยฟีฟ่า ซึ่งผ่านเข้ารอบภายใต้ชื่อนั้นในปี ค.ศ. 2010 ทีมชาติอื่น ๆ ซึ่งเป็นผลมาจากการล่มสลายของ SFR ยูโกสลาเวียในปี ค.ศ. 1992 — โครเอเชีย, สโลวีเนีย, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และ มาซิโดเนียเหนือ — ได้รับการพิจารณาว่าเป็นองค์กรที่แตกต่างจากยูโกสลาเวีย ทีมปี ค.ศ. 1930–1990 มอนเตเนโกร ตอนนี้ยังแข่งขันแยกกันหลังจากได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 2006 และ โคโซโว ได้รับการยอมรับจากฟีฟ่าในปี ค.ศ. 2016
↑  เชโกสโลวาเกียผ่านเข้ารอบ 8 ครั้งก่อนที่ถูกแบ่งเป็น สโลวาเกีย และ สาธารณรัฐเช็ก ในปี ค.ศ. 1993 ฟีฟ่าถือว่าสาธารณรัฐเช็กเป็นทีมสืบต่อจากเชโกสโลวาเกีย ทีมชาติอื่น ๆ ที่เกิดจากการแยกตัวของเชโกสโลวาเกียคือ สโลวาเกีย ถือเป็นองค์กรที่แตกต่างจากทีมเชโกสโลวาเกีย ทีมชาติสาธารณรัฐเช็กผ่านเข้ารอบฟุตบอลโลกเป็นครั้งแรกในฐานะชาติที่แยกจากกันในปี ค.ศ. 2003 โดยสโลวาเกียทำได้เช่นเดียวกันในปี ค.ศ. 2010
↑  อินโดนีเซียแข่งขันในฐานะหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ในปี ค.ศ. 1938
↑  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก แข่งขันในนาม ซาอีร์ ในปี ค.ศ. 1974
เตียวฮอ

ขุนพลของรัฐวุยก๊ก
| เตียวฮอ (จาง หู่) |
| --- | --- |
張虎

ขุนพลรอง (偏將軍 เพียนเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 225 (225) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจผี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
บุตร: จาง ถ่ง
บุพการี: เตียวเลี้ยว (บิดา)
อาชีพ: ขุนพล
บรรดาศักดิ์: จิ้นหยางโหว (晉陽侯)

เตียวฮอ หรือ เตียวฮอง  มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง หู่ (จีน: 張虎; พินอิน: Zhāng Hǔ) เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของเตียวเลี้ยวขุนพลคนสำคัญของรัฐวุยก๊ก
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 222 เตียวเลี้ยวบิดาของเตียวฮอป่วยเสียชีวิตที่อำเภอเจียงตู (江都; ปัจจุบันคือเขตเจียงตู นครหยางโจว มณฑลเจียงซู) เตียวฮอได้สืบทอดบรรดาศักดิ์จิ้นหยางโหว (晉陽侯) ของบิดา ต่อมาในปี ค.ศ. 225 เตียวฮอได้รับยศเป็นขุนพลรอง (偏將軍 เพียนเจียงจฺวิน) หลังจากเตียวฮอเสียชีวิต จาง ถ่ง (張統) บุตรชายของเตียวฮอก็ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อมา
ในนิยายสามก๊ก

ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 เตียวฮอเป็นขุนพลคนหนึ่งที่ติดตามสุมาอี้ในการรบกับรัฐจ๊กก๊ก มักจะมีบทบาทร่วมกับงักหลิมบุตรชายของงักจิ้นที่เป็นขุนพลของวุยก๊กอีกคน ต่อมาเตียวฮอยังได้เข้าร่วมในการทัพรบกับกองซุนเอี๋ยนด้วย
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
ฮินะมัตสึริ

| ฮินะมัตสึริ |
| --- | --- |
ชุดตุ๊กตาฮินะเจ็ดชั้น
ชื่ออื่น: เทศกาลตุ๊กตาญี่ปุ่น, วันเด็กผู้หญิง
จัดขึ้นโดย: ประเทศญี่ปุ่น
ประเภท: ศาสนา
วันที่: 3 มีนาคม
ความถี่: ทุกปี
ส่วนเกี่ยวข้อง: Shangsi Festival, Samjinnal
ฮินะมัตสึริ (ญี่ปุ่น: 雛祭り; โรมาจิ: Hina-matsuri) รู้จักกันในชื่อ วันตุ๊กตา หรือ วันเด็กผู้หญิง เป็นวันพิเศษในประเทศญี่ปุ่นที่ฉลองในวันที่ 3 มีนาคมของทุกปี จะมีการปูพรมแดงบนแท่นวางเพื่อจัดแสดงเซ็ตของตุ๊กตาประดับ (ญี่ปุ่น: 雛人形; โรมาจิ: hina-ningyō) ที่แสดงถึงจักรพรรดิ, จักรพรรดินี, บริวาร และนักดนตรีในชุดศาลแบบดั้งเดิมของยุคเฮอัง.
ขนบธรรมเนียม

ฮินะมัตสึริเป็นหนึ่งในเทศกาลประจำฤดูกาลทั้ง 5 (ญี่ปุ่น: 五節句; โรมาจิ: go-sekku) ที่จัดขึ้นตามวันที่ในปฏิทินจีน ได้แก่: วันแรกของเดือนที่ 1, วันที่สามของเดือนที่ 3 เป็นต้น หลังจากนำรูปแบบปฏิทินกริกอเรียนมาใช้ ก็มีการจัดวันที่ใหม่ในวันที่ 1 มกราคม, 3 มีนาคม, 5 พฤษภาคม, 7 กรกฎาคม และ 9 กันยายน เทศกาลนี้มีอีกชื่อหนึ่งว่าเทศกาลลูกท้อ (ญี่ปุ่น: 桃の節句; โรมาจิ: Momo no Sekku) เพราะผลลูกท้อเริ่มออกดอกในช่วงนี้ ถึงแม้ว่ามันไม่เป็นความจริงอีกต่อไปเพราะการเปลี่ยนไปใช้ปฏิทินกริกอเรียน ชื่อและลูกท้อยังคงเป็นสัญลักษณ์ของเทศกาลเช่นเดิม
แง่มุมหลักของฮินะมัตสึริคือการจัดวางดุ๊กตาชายและหญิง (โอบีนะ ญี่ปุ่น: 男雛; โรมาจิ: obina กับเมบีนะ ญี่ปุ่น: 女雛; โรมาจิ: mebina แปลตรงตัว "ตุ๊กตาชาย" และ "ตุ๊กตาหญิง") ซึ่งแสดงถึงงานแต่งงานยุคเฮอัง แต่มักอธิบายเป็นจักรพรรดิกับจักรพรรดินีญี่ปุ่น) ซึ่งใส่เสื้อคลุมแดง และมีการจัดชั้นวางตุ๊กตา (ญี่ปุ่น: 雛壇; โรมาจิ: hinadan) อีกหลายชั้นที่แสดงถึงนางสนองพระโอษฐ์, นักดนตรี และผู้เข้าร่วมคนอื่น ๆ เซ็ตตุ๊กตากับเครื่องประดับทั้งหมดเรียกว่า ฮินากาซาริ (ญี่ปุ่น: 雛飾り; โรมาจิ: hinakazari)
ครอบครัวต่าง ๆ ต้องมั่นใจว่าเด็กหญิงมีตุ๊กตาสองตัวหลักก่อนที่จะเริ่มฮินะมัตสึริครั้งแรก โดยตุ๊กตาเหล่านี้มักมีราคาแพง (1,500 ถึง 2,500 ดอลลาร์สหรัฐต่อเซ็ตตุ๊กตาห้าชั้น ขึ้นอยู่กับคุณภาพ) และพวกเด็กหญิงกับแม่ของพวกเธอเริ่มจัดของในไม่กี่วันก่อนวันที่ 3 มีนาคม (เด็กชายมักไม่เข้าร่วม เพราะในวันที่ 5 พฤษภาคม วันเด็กในปัจจุบัน เคยถูกเรียกเป็น "วันเด็กผู้ชาย" มาก่อน) ตามธรรมเนียม กลุ่มตุ๊กตาควรถูกทิ้งหลังวันฮินะมัตสึริ โดยมีความเชื่อว่าการตั้งตุ๊กตานานกว่านี้ จะทำให้การแต่งงานของลูกสาวล่าช้า แต่บางครอบครัวยังคงตั้ตไว้ทั้งเดือนมีนาคม ถ้าพูดไปตามตรง การรีบกำจัดทิ้งให้เร็ว มีไว้เพื่อหลีกเลี่ยงฤดูฝนกับความชื้นที่ตามฮินะมัตสึริไป ตามประวัติศาสตร์แล้ว ตุ๊กตาเหล่านี้เคยเป็นของเล่นมาก่อน แต่ในปัจจุบัน พวกมันเป็นแค่ของจัดแสดงอย่างเดียว และจะเลิกจัดงานนี้เมื่อเด็กหญิงมีอายุ 10 ขวบ
ในช่วงฮินะมัตสึริและวันถัดมา ผู้หญิงจะจัดงานเลี้ยงกับเพื่อน โดยทำอาหารในเทศกาลนี้ เช่น ฮินะ-อาราเระ (ญี่ปุ่น: 雛あられ; โรมาจิ: hina-arare; ข้าวเกรียบหลากสี), จิราชิซูชิ (ญี่ปุ่น: ちらし寿司; โรมาจิ: chirashizushi; ชามข้าวหรือกล่อง เบ็นโต ที่มีปลาดิบกับผัก), ฮิชิโมจิ (ญี่ปุ่น: 菱餅; โรมาจิ: hishi mochi; เค้กข้าวหลากสี), อิจิโงะ ไดฟูกุ (ญี่ปุ่น: いちご大福; โรมาจิ: ichigo daifuku; สตรอเบอร์รีห่อด้วยแผ่นถั่วอะซูกิ), ซากุระโมจิ (ญี่ปุ่น: 桜餅; โรมาจิ: Sakura mochi) และอูชิโอจิรุ (ญี่ปุ่น: うしお汁; โรมาจิ: ushiojiru; ซุปหอยที่เป็นคู่ติดกัน) เครื่องดื่มในประเพณีนี้ได้แก่ ชิโรซาเกะ (ญี่ปุ่น: 白酒; โรมาจิ: shirozake; แปล "ซาเกะขาว") ซึ่งถูกเรียกเป็น อามาซาเกะ (ญี่ปุ่น: 甘酒; โรมาจิ: amazake; แปล. "ซาเกะหวาน") โดยเป็นเหล้าสาเกที่ไม่มีแอลกอฮอล์
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
วันหยุดราชการในประเทศญี่ปุ่น
เทศกาลของชาวญี่ปุ่น
ทังโงะ โนะ เซ็กกุ
โฮโกะ (ตุ๊กตา) – ตุ๊กตาเครื่องรางที่ให้แก่หญิงตั้งท้อง เพื่อปกป้องแม่และลูกของเธอ
สารานุกรม

Ishii, Minako. Girls' Day/Boys' Day. Honolulu: Bess Press Inc.,　2007. ISBN 1-57306-274-X. A children's picture book.
แหล่งข้อมูลอื่น

Hinamatsuri (Doll's Festival)
Hinamatsuri in Sado, Niigata, Japan (Doll's Festival)
Video on Hinamatsuri  (Hinamatsuri Girls' Day | Doll's Festival)
“ฮินะมัตสึริ” เทศกาลตุ๊กตาสำหรับเจ้าหญิงตัวน้อยแห่งแดนอาทิตย์อุทัย
เดดมูน

คณะละครสัตว์เดดมูน (ญี่ปุ่น: デッドムーンサーカス; โรมาจิ: Deddo Mūn Sākasu) เป็นกลุ่มตัวละครฝ่ายร้ายในเรื่อง เซเลอร์มูนซีรีส์ที่ 4 ในอนิเมะจะมีหน้าหากระจกความฝันสีทองซึ่งจะชี้ทางแหล่งที่อยู่ของเอริออส ผู้ที่ถือโกลเด้นคริสตัล แต่ในมังงะหน้าที่ของเดดมูนคือครองโลกแล้วก็ให้เลมเลสกัดกินความฝันของมนุษย์ ซึ่งหัวหน้าของเหล่าร้ายในภาคนี้คือ ราชินีเนเฮเรเนีย
เหล่าร้ายในเดดมูน

เป็นผู้ควบคุม อเมซอนทรีโอ และอเมซอนเนสควอเต็ท รูปร่างอัปลักษณ์ แก่เหี่ยว และเป็นผู้รับคำสั่งจากเนเฮเรเนียอีกทีนึง มักจะให้ซิลคอน หาเหยื่อที่คิดว่ามีความฝันสีทอง
หัวหน้าใหญ่ของคณะละครสัตว์เดดมูน ในมังงะและ พริตตี้ การ์เดี้ยน เซเลอร์มูน อีเทอร์นัล เดอะ มูฟวี่ กล่าวไว้ว่าในอดีต ราชินีเซเรนิตี้ ได้กักขังราชินีเนเฮเรเนียไว้ในกระจก ทำให้เนเฮเรเนียได้ฝากคำสาปแช่งให้กับเจ้าหญิงเซเรนิตี้ไว้ว่า ซิลเวอร์มิเรเนียมจะล่มสลาย ซึ่งต่อมาก็เป็นจริง เมื่อดาร์กคิงดอมมาทำสงคราม ความขัดแย้งระหว่างโลกและดวงจันทร์ ทำให้ ซิลเวอร์มิเรเนียม ล่มสลายในที่สุด ซึ่งต่อมาเป้าหมายของเนเลเนียต้องการยึดครองโลก โดยใช้พลังจากดวงจันทร์ข้างขึ้น
ในอนิเมะ กล่าวไว้ว่า เนเฮเรเนียต้องการโกลเด้นคริสตัลจากเขาของเพกาซัส เพื่อให้ตนยึดครองโลก และแก้แค้นเจ้าหญิงเซเรนิตี้ นอกจากนี้เนเฮเรเนียก็กินความฝันของเหล่าบริวาร ประชาชน เพื่อให้ความงามอยู่ชั่วนิรันดร์ ซึ่งในภาคซุปเปอร์เอส โดนมนต์สะกดกักขังอีกครั้งนึง โดยการใช้โกลเด้นคริสตัลของเซเลอร์มูนและเซเลอร์มูนน้อย ต่อมาเนเฮเรเนียได้ถูกปล่อยออกมา โดยเซเลอร์กาแล็กเซีย ซึ่งทำให้เนเฮเรเนียวางแผนแก้แค้น เซเลอร์มูน ซึ่งการกลับมาของเนเฮเรเนีย มีผลต่อการฟื้นพลังของ เซเลอร์แซทเทิร์นอีกด้วย
อเมซอนทรีโอ

อเมซอนทรีโอ
(ญี่ปุ่น: Amazon Trio; โรมาจิ: アマゾントリオ; ทับศัพท์: Amazon Torio) 
กลุ่มกะเทย 3 คนที่มีหน้าที่รับคำสั่งในช่วงแรกจากซิงโคเนีย ให้หากระจกความฝันที่เปกาซัสซ่อนอยู่ ซึ่งตอนท้ายได้กลับตัวช่วยเหลือเซเลอร์มูน แต่แล้วก็ถูกเรมเรสของอเมซอนเนสควอเท็ต ทำร้ายจนถึงปางตาย สุดท้ายเปกาซัสได้ช่วยเหลือให้ทั้ง 3 กลายเป็นมนุษย์ที่มีกระจกความฝัน
ไทเกอร์อาย (ญี่ปุ่น: Tiger's Eye; โรมาจิ: タイガーズ・アイ; ทับศัพท์: Taigāzu・Ai) พากย์เสียงโดย เรียวทาโร โอะกิอะยุ
กะเทยคนแรกที่รูปร่างจริงนั้นเป็นเสือ เป้าหมายเจ้าของกระจกความฝันมักเป็นหญิงสาวที่บริสุทธิ์ ในมังงะถูกเซเลอร์มาร์สจัดการด้วย มาร์ส เฟรม สไนเปอร์ ในบ้านกระจก
ฮอว์คอาย (ญี่ปุ่น: Hawk's Eye; โรมาจิ: ホークス・アイ; ทับศัพท์: Hōkusu・Ai) พากย์เสียงโดย โทชิโอ ฟูรุคาว่า
ฮอว์คอายนั้นร่างที่แท้จริงเป็นนกเหยี่ยว เป้าหมายมักจะเป็นหญิงสาวที่มีอายุมาก ซึ่งแผนของฮอว์คอายเรียกว่า มาดามคิลเลอร์ ในมังงะ ถูกเซเลอร์จูปิเตอร์จัดการด้วยพลัง จูปิเตอร์ โอ๊ค อีโวลูชั่น ในร้านขายสมุนไพรจากป่าอเมซอน
ฟิชอาย (ญี่ปุ่น: Fisheye; โรมาจิ: フィッシュ・アイ; ทับศัพท์: Fisshu・Ai) พากย์เสียงโดย อากิระ อิชิดะ
สมาชิกคนสุดท้าย ฟิชอาย เป้าหมายมักจะเป็นชายหนุ่มรูปงาม เพราะฟิชอายนั้น สามารถแต่งตัวเป็นหญิงได้ ในมังงะถูกเซเลอร์เมอร์คิวรี่จัดการด้วย เมอร์คิวรี่ อะควา แรปโซดี้ ในแมนชั่นของเธอ