stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ขั้นตอนวิธีของดีนิซ
ประวัติ

เยฟิม ดีนิทซ์ คิดค้นขั้นตอนวิธีนี้เพื่อตอบโจทย์แบบฝึกหัดก่อนชั้นเรียนในการเรียนขั้นตอนวิธีของอเดลสัน-เวลสกี ในขณะนั้นเขาไม่รู้ข้อเท็จจริงพื้นฐานเกี่ยวกับขั้นตอนวิธีของฟอร์ด-เฟิลเกอร์สัน
ดีนิทซ์กล่าวว่าการประดิษฐ์ขั้นตอนวิธีของเขาเกิดขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2512 และได้รับการตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2513 ในวารสาร Доклады Академии Наук СССР (Doklady Akademii Nauk SSSR ) ในปี พ.ศ. 2517 ชิมอน อีเวน (שמעון אבן) และ อลอน อีไต (אלון איתי , ซึ่งกำลังศึกษาปริญญาเอกในขณะนั้น) ที่สถาบันเทคโนโลยีอิสราเอลเทคนิออน (מכון טכנולוגי לישראל - הטכניון) ในไฮฟา มีความสนใจและประทับใจกับขั้นตอนวิธีของดีนิทซ์ รวมถึงแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับการปิดกั้นการไหลของอะเลคซันดร์ คาซานอฟ (Александр Викторович Карзанов) อย่างไรก็ตาม มันยากสำหรับพวกเขาที่จะถอดรหัสเอกสารทั้งสองฉบับนี้ โดยแต่ละฉบับมีเพียงสี่หน้าเพื่อให้เป็นไปตามข้อจำกัดของวารสาร Doklady Akademii Nauk SSSR โดยไม่ท้อถอยหลังจากสามวันของความพยายามก็สามารถทำความเข้าใจเอกสารทั้งสองฉบับได้ ยกเว้นปัญหาการบำรุงรักษาเครือข่ายแบบชั้น ในอีกสองสามปีต่อมาอีเวน ได้บรรยายเกี่ยวกับ "ขั้นตอนวิธีของ Dinic" โดยออกเสียงชื่อผู้เขียนผิดในขณะที่เผยแพร่ให้เป็นที่รู้จัก อีเวนและอีไตมีส่วนร่วมในขั้นตอนวิธีนี้ด้วยการรวมการค้นหาในแนวกว้าง (BFS) และการค้นหาในแนวลึก (DFS) ซึ่งปัจจุบันเป็นวิธีที่นำเสนอขั้นตอนวิธีนี้โดยทั่วไป
เป็นเวลาประมาณ 10 ปีหลังจากที่ขั้นตอนวิธีของฟอร์ด-เฟิลเกอร์สัน ถูกประดิษฐ์ขึ้น ไม่มีใครรู้ว่ามันสามารถมีจุดสิ้นสุดในเวลาพหุนามในกรณีทั่วไปของความจุที่มีค่าขอบเป็นจำนวนอตรรกยะได้หรือไม่ สิ่งนี้ทำให้ไม่มีขั้นตอนวิธีเวลาพหุนามที่รู้จักสำหรับการแก้ปัญหาการไหลสูงสุดในกรณีทั่วไป ขั้นตอนวิธีของดีนิทซ์ และขั้นตอนวิธีของเอ็ดมอนด์-คาป (เผยแพร่ในปี พ.ศ. 2515) ทั้งสองแบบต่างแสดงให้เห็นว่าในขั้นตอนวิธีของฟอร์ด-เฟิลเกอร์สัน หากวิถีแต่งเติมแต่ละเส้นสั้นที่สุด ความยาวของวิถีแต่งเติมจะไม่มีการลดลงและขั้นตอนวิธีจะมีจุดสิ้นสุดเสมอ
นิยาม

ให้  G=((V,E),c,s,t) เป็นเน็ตเวิร์ก มีเส้นเชื่อมจาก  u ไป  v โดยอนุญาตให้กระแสไหลผ่านได้  c(u,v) และมีกระแสไหลผ่านแล้ว  f(u,v)
เมื่อ  (u,v)\in E,
:  c_{f}(u,v)=c(u,v)-f(u,v)
:  c_{f}(v,u)=f(u,v)
นอกเหนือจากนี้  c_{f}(u,v)=0
ขั้นตอนวิธี

ขั้นตอนวิธีของดีนิซ
กำหนด f(e)=0 สำหรับทุก  e\in E
สร้าง  G_{L} จาก  G_{f} ของ  G ถ้า  \operatorname {dist} (t)=\infty  ให้หยุดและคืนค่า  f
หากระแสจำกัดการไหล  f\;' ใน  G_{L}
ขยายกระแส \ f ด้วย  f\;' จากนั้นกลับไปทำขั้นตอนที่ 2
วิเคราะห์

จะเห็นได้ว่าจำนวนของเส้นเชื่อมในทุก กระแสจำกัดการไหล จะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยที่ละ 1 ในการวน 1 รอบ และจะเพิ่มจนมีค่าไม่เกิน  V-1 โดย  V เป็นจำนวนปมทั้งหมดในเน็ตเวิร์ก กราฟระดับ  G_{L} สามารถสร้างได้จาก การค้นตามแนวกว้าง ในเวลา  O(E) โดย  E เป็นจำนวนเส้นเชื่อม และกระแสจำกัดการไหลในทุก ๆ กราฟระดับ จะสามารถหาได้ภายในเวลา  O(VE)  ดังนั้นขั้นตอนวิธีของดีนิซจึงใช้เวลาในการทำงานเป็น  O(V^{2}E)
นอกจากนี้ยังสามารถทำให้ขั้นตอนวิธีของดีนิซมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นด้วยการใช้โครงสร้างข้อมูลที่เรียกว่า ต้นไม้พลวัต (dynamic trees) ซึ่งจะทำให้เวลาการหากระแสจำกัดการไหลลดลงเป็น  O(E\log V) ทำให้ขั้นตอนวิธีโดยรวมใช้ทำงานเพียง  O(VE\log V)
วิเคราะห์ > กรณีพิเศษ

ในเน็ตเวิร์กที่มีความจุเอกลักษณ์ จะมีขอบเขตของเวลามากขึ้น แต่ละขั้นตอนการปิดกั้นการไหลสามารถพบได้ในเวลา  O(E) และสามารถแสดงให้เห็นว่าจำนวนเฟสไม่เกิน  O({\sqrt {E}}) และ  O(V^{2/3}) ดังนั้นขั้นตอนวิธีจะทำงานในเวลา  O(\min\{V^{2/3},E^{1/2}\}E)
ในเน็ตเวิร์กที่เกิดจากปัญหาบบการจับคู่สองส่วน]] จำนวนเฟสจะถูกจำกัดด้วย  O({\sqrt {V}}) จึงนำไปสู่ขอบเขตเวลา  O({\sqrt {V}}E) ขั้นตอนวิธีที่ได้นั้นเรียกอีกอย่างว่าขั้นตอนวิธีฮอปครอฟต์-คาป โดยทั่วไป ขอบเขตนี้มีไว้สำหรับเน็ตเวิร์กเอกลักษณ์ใด ๆ — เครือข่ายที่จุดยอดแต่ละจุด ยกเว้นต้นทางและปลายทาง อาจมีวิถีของความจุขาเข้าเดียว หรือวิถีความจุของขาออกเดียว และความจุอื่นทั้งหมดเป็นจำนวนเต็มใด ๆ
ตัวอย่าง

ให้ G เป็นเน็ตเวิร์กเริ่มต้น ซึ่งแต่ละเส้นเชื่อมจะมีขนาดของกระแสและความจุ  G_{L} เป็นกราฟระดับ ปมที่มีเลขเป็นสีแดงคือค่าของ  \operatorname {dist} (v) และวิถีสีน้ำเงินคือกระแสจำกัดการไหล
|  |  G |  G_{f} |  G_{L} |
| --- | --- | --- | --- |
1.: 
:  กระแสจำกัดการไหลได้แก่  \{s,1,3,t\} ด้วยกระแสขนาด 4 หน่วย   \{s,1,4,t\} ด้วยกระแสขนาด 6 หน่วย และ   \{s,2,4,t\} ด้วยกระแสขนาด 4 หน่วย ดังนั้นกระแสจำกัดการไหลมีทั้งหมด 14 หน่วย และ กระแส  |f| ทีค่าเท่ากับ 14 หมายเหตุ จะเห็นว่าทุก ๆ วิถีแต่งเติม ในกระแสจำกัดการไหลจะมี 3 เส้นเชื่อม
2.: 
:  กระแสจำกัดการไหลได้แก่  \{s,2,4,3,t\} ด้วยกระแสขนาด 5 หน่วย ดังนั้นกระแสจำกัดการไหลมีทั้งหมด 5 หน่วย และ กระแส  |f| ทีค่าเท่ากับ 14+5=19 หมายเหตุ จะเห็นว่าทุก ๆ วิถีแต่งเติม ในกระแสจำกัดการไหลจะมี 4 เส้นเชื่อม
3.: 
:  จะเห็นว่าในกราฟ  G_{f} ไม่มีวิถีที่จะไปถึง  t ได้แล้ว ขั้นตอนวิธีก็จะจบลงและคืนค่ากระแสที่มีค่าสูงสุดนั้นก็คือ 19 หมายเหตุ จะเห็นว่าจำนวนเส้นเชื่อมในวิถีแต่งเติมจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 1 ในทุก ๆ ครั้งที่หากระแสจำกัดการไหล
ดูเพิ่ม

ขั้นตอนวิธีของฟอร์ด-เฟอลเกอสัน
ขั้นตอนวิธีของเอ็ดมอนด์-คาป
เชิงอรรถ

↑  หมายถึงกราฟย่อยที่เกิดจากการลบวิถีที่อิ่มตัวทั้งหมด (วิถี  (u,v) โดย  f'(u,v)=c_{f}|_{E_{L}}(u,v)) ไม่มีวิถีใด ๆ จาก  s ถึง  t กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ การปิดกั้นการไหล นั้นทุกเส้นทางที่เป็นไปได้จาก  s ถึง  t มีวิถีอิ่มตัว
↑  การค้นหาการปิดกั้นการไหลสามารถทำได้ใน  O(E) รายวิถีโดยผ่านลำดับของการดำเนินการเดินหน้าและถอยกลับ (Advance and Retreat operations) ดูเพิ่มเติมที่ Blocking flows in unit-capacity graphs
บรรณานุกรม

Yefim Dinitz (2006). "Dinitz' Algorithm: The Original Version and Even's Version".  ใน Oded Goldreich; Arnold L. Rosenberg; Alan L. Selman (บ.ก.). Theoretical Computer Science: Essays in Memory of Shimon Even (PDF). Springer. pp. 218–240. ISBN 978-3540328803. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-08-20. สืบค้นเมื่อ 2011-09-08.
Tarjan, R. E. (1983). Data structures and network algorithms. Society for Industrial and Applied Mathematics. ISBN 978-0-89871-187-5. eISBN 978-1-61197-026-5. doi:10.1137/1.9781611970265.
B. H. Korte; Jens Vygen (2008). "8.4 Blocking Flows and Fujishige's Algorithm". Combinatorial Optimization: Theory and Algorithms (Algorithms and Combinatorics, 21). Springer Berlin Heidelberg. pp. 174–176. ISBN 978-3-540-71844-4.
เดดช็อต

| เดดช็อต |
| --- | --- |
เดดช็อตในหนังสือการ์ตูน Secret Six (Vol. 3) เล่มที่ 15 (2010) วาดโดยแดเนียล ลูวิซี
ข้อมูลการจัดพิมพ์
ผู้จัดพิมพ์: ดีซีคอมิกส์
ปรากฏตัวครั้งแรก: แบทแมน #59 (มิถุนายน/กรกฎาคม 1950)
สร้างสรรค์โดย: บ็อบ เคน เดวิด เวิร์น รีด ลิว ชวาตซ์
ข้อมูลในเรื่อง
ชื่อจริง: ฟลอยด์ ลอว์ตัน
สังกัดทีม: ซีเคร็ตซิกส์ ซุยไซด์สควอด คิลเลอร์อีลีต เช็คเมต อันเดอร์กราวด์โซไซตี
ความสามารถ:  นักวางแผน  เชี่ยวชาญการต่อสู้มือเปล่า  ยิงปืนแม่น 
เดดช็อต (อังกฤษ: Deadshot; ชื่อจริง ฟลอยด์ ลอว์ตัน (Floyd Lawton)) เป็นตัวละครของดีซีคอมิกส์ สร้างสรรค์โดยบ็อบ เคน, เดวิด เวิร์น รีดและลิว ชวาตซ์ ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน แบทแมน เล่มที่ 59 (มิถุนายน/กรกฎาคม 1950) มักจะปรากฏตัวในฐานะตัวร้าย เป็นศัตรูกับแบทแมน และบางครั้งเป็นตัวเอกปฏิลักษณ์ เดดช็อตมีความสามารถในการยิงปืนแม่น เป็นสมาชิกหลักของกลุ่มซุยไซด์สควอดและซีเคร็ตซิกส์
เดดช็อตอยู่ในอันดับที่ 43 ของ 100 อันดับสุดยอดตัวร้ายในหนังสือการ์ตูนตลอดกาลของไอจีเอ็น
ประวัติตัวละคร

เดดช็อตทำงานเป็นมือสังหารรับจ้าง ใช้อาวุธหลากหลายแต่นิยมใช้ปืนเก็บเสียงที่ติดอยู่ที่ข้อมือทั้งสองข้าง เดดช็อตปรากฏตัวที่เมืองก็อทแทมเพื่อปราบอาชญากร แต่ต่อมาเป็นศัตรูกับแบทแมนและถูกจับกุม เมื่อพ้นโทษเดดช็อตรับจ้างเป็นมือสังหารและเปลี่ยนมาสวมชุดสีแดงและติดอุปกรณ์เล็งเป้าที่ตาขวา ประวัติของเดดช็อตมีการเปิดเผยในภายหลังว่าชื่อจริงคือ ฟลอยด์ ลอว์ตัน เติบโตในครอบครัวที่บิดาชอบทำร้ายร่างกายและมีพี่ชายที่เขาเคารพรัก วันหนึ่งพี่ชายของเดดช็อตถูกบิดาทำร้าย เดดช็อตจึงใช้ปืนยิงบิดา แต่กระสุนกลับพลาดไปถูกพี่ชายเสียชีวิต เหตุการณ์นี้ส่งผลต่อชีวิตของเดดช็อตในเวลาต่อมา
เดดช็อตมีลูกชายชื่อ เอ็ดเวิร์ด ลอว์ตัน ที่ปรากฏตัวในซีรีส์เดิม ซึ่งต่อมาถูกเวส แอนเซล์มฆ่าตาย ในมินิซีรีส์ที่สองที่เผยแพร่ในปี 2005 เดดช็อตพบว่าตัวเองมีลูกสาวชื่อ โซอี ซึ่งเติบโตในย่านเสื่อมโทรมของเมืองสตาร์ซิตี เดดช็อตตั้งใจจะดูแลเธอและจัดการกับแก๊งอาชญากรรมที่ครองพื้นที่นั้น ในตอนจบเดดช็อตจัดฉากให้ตัวเองตาย หลังกำจัดแก๊งอาชญากรรมได้ เดดช็อตขอให้กรีนแอร์โรว์ช่วยดูแลพื้นที่ส่วนนี้ของเมือง
ความสามารถ

เดดช็อตมีความสามารถที่โดดเด่นคือการยิงปืนแม่น เคยหลับตายิงถูกแอปเปิลบนศีรษะของกัปตันบูมเมอแรงและตั้งใจยิงถากศีรษะของเอนแชนเทรสที่บินอยู่ นอกจากนี้เดดช็อตยังมีความสามารถในการต่อสู้มือเปล่า สามารถต่อสู้กับแบทแมนและโจ๊กเกอร์ได้อย่างสูสี
เดดช็อตมีความสามารถในการใช้อาวุธที่หลากหลาย โดยเฉพาะปืนไรเฟิลซุ่มยิงและปืนกลที่ติดอยู่ที่แขนสองข้าง
เดดช็อตพูดได้สองภาษาและเคยเรียนภาษารัสเซียสมัยเป็นวัยรุ่น
ในสื่ออื่น > คนแสดง

แบรดลีย์ สไตรเกอร์ รับบทเป็นเดดช็อตในละครชุดทางโทรทัศน์ สมอลล์วิลล์
ไมเคิล โรว์ รับบทเดดช็อตในละครชุดทางโทรทัศน์ โคตรคนธนูมหากาฬ
วิลล์ สมิธ รับบทเป็นเดดช็อตในจักรวาลขยายดีซีในภาพยนตร์ ทีมพลีชีพ มหาวายร้าย
โรคกรดไหลย้อนขึ้นมาที่คอและกล่องเสียง

ภาพระนาบแบ่งซ้ายขวาที่แสดงด้านหน้าของศีรษะและคอในมนุษย์
ในโรคกรดไหลย้อนขึ้นกล่องเสียงและคอหอย (LPR) ทั้งคอหอย (1) และกล่องเสียง (3) จะถูกกับกรดในกระเพาะที่ไหลย้อนขึ้นผ่านหลอดอาหาร (4)
โรคกรดไหลย้อนขึ้นมาที่คอและกล่องเสียง หรือที่นิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า โรค LPR
(อังกฤษ: laryngopharyngeal reflux, LPR) 
หรือ โรคกรดไหลย้อนออกนอกหลอดอาหาร (อังกฤษ: extraesophageal reflux disease, EERD) 
หรือ กรดไหลย้อนเงียบ (อังกฤษ: silent reflux)
หรือ กรดไหลย้อนออกเหนือหลอดอาหาร (อังกฤษ: supra-esophageal reflux)
เป็นการไหลย้อนของน้ำกรดน้ำย่อยของกระเพาะอาหารซึ่งมีฤทธิ์ระคายเคืองขึ้นไปถึงกล่องเสียงและคอหอยโดยไปกระทบกับทางเดินอาหาร-ลมหายใจส่วนบน
ซึ่งเป็นเหตุของอาการต่าง ๆ เช่น ไอและหายใจเสียงหวีด
โดยบ่อยครั้งสัมพันธ์กับปัญหาอื่น ๆ ที่ศีรษะและคอ เช่น ออกเสียงลำบาก เหมือนมีก้อนในลำคอ กลืนลำบาก
โรคอาจมีบทบาทในความผิดปกติอื่น ๆ รวมทั้งโพรงอากาศอักเสบ, หูชั้นกลางอักเสบ, เยื่อจมูกอักเสบ,
กล่องเสียงอักเสบเหตุกรดไหลย้อน, ช่องหว่างสายเสียงตีบ, มะเร็งกล่องเสียง, แกรนูโลมากล่องเสียง, แผลเปื่อยกล่องเสียง, ปุ่มที่สายเสียง,
กล่องเสียงกระตุก, การหยุดหายใจขณะหลับเหตุอุดกั้น (OSA), โรคหลอดลมพอง, และเยื่อจมูกและโพรงอากาศอักเสบ
โรคอาจเกิดร่วมกับโรคหืด
ปัจจัยเสี่ยงของโรครวมทั้งเป็นโรคกรดไหลย้อนในหลอดอาหารแบบเรื้อรังหรือแบบมีแผล (ERD), มีเยื่อบุผิวเสี่ยงมะเร็งในหลอดอาหารแบบ Barrett's esophagus, กระเพาะอาหารเลื่อนผ่านกะบังลม (hiatus hernia), โรคหืด, โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง, การหยุดหายใจขณะหลับเหตุอุดกั้น (OSA), โรคอ้วน, การสูบบุหรี่, การดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เป็นต้น
อาการเหนือหลอดอาหารมาจากทางเดินลมหายใจ-ทางเดินอาหารส่วนบนซึ่งถูกกับสิ่งที่ไหลย้อนมาจากกระเพาะอาหาร หรือเป็นการตอบสนองทางรีเฟล็กซ์เนื่องกับเส้นประสาทเวกัสที่จุดชนวนโดยกรดที่ถูกหลอดอาหาร
โดยสิ่งที่อยู่ในกระเพาะอาหารสามารถไหลย้อนขึ้นมาทางหลอดอาหารได้อาจเป็นเพราะหูรูดหลอดอาหารด้านล่างปิดได้ไม่ดี คือคลายตัวบ่อยเกิน บวกกับหูรูดหลอดอาหารด้านบนและหลอดอาหารที่บีบตัวอย่างบกพร่อง
คนไข้โรคนี้อาจต้องทุกข์ทรมานอยู่กับโรคนานเพราะวินิจฉัยได้ยาก เนื่องจากอาการต่าง ๆ ของโรคอาจมีสมุฏฐานอื่น ๆ รวมทั้งการติดเชื้อ การใช้เสียงเกิน ภูมิแพ้ การสูบบุหรี่ การสูดสิ่งที่ทำให้ระคายเคือง การดื่มสุราจัด และการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ที่ไม่ใช่โรค
นอกจากการสอบอาการแล้ว แพทย์อาจวินิจฉัยโรคโดยการลองรักษาด้วยยา การส่องกล้อง และการวัดความเป็นกรดด่างของหลอดอาหาร แต่สิ่งที่พบด้วยวิธีการตรวจเหล่านี้ บ่อยครั้งไม่ชัดเจนพอให้กำหนดได้ว่า เป็นโรคนี้หรือเป็นโรคอื่น
การรักษาปกติคือให้เปลี่ยนรูปแบบการดำเนินชีวิต การใช้ยายับยั้งการหลั่งกรด หรือบางครั้งการผ่าตัด
การเปลี่ยนวิถีชีวิตอาจรวมไม่นอนในระยะ 2-3 ชม. หลังทานอาหาร, ลดน้ำหนัก, เลี่ยงอาหารบางประเภท, เลิกสูบบุหรี่และหลีกเลี่ยงควันบุหรี่
โรครายงานว่า มีผลต่อประชากรสหรัฐและยุโรประหว่าง 7-30%
แพทย์หูคอจมูกตรวจคนไข้โรคนี้เพิ่มขึ้นถึง 500% ระหว่างปี 1990-2001
และเกิดกับบุคคลที่ออกเสียงลำบากถึง 50%
โรคที่ไม่ได้รักษาอาจเกิดอาการเรื้อรัง เกิดภาวะแทรกซ้อน ทำให้คุณภาพชีวิตด้านสุขภาพทั้งทางกายและจิตใจแย่ลง ทำให้ต้องไปหาแพทย์บ่อย ๆ ทำให้สังคมโดยรวมมีภาระค่าใช้จ่ายสูง และมีผลต่อประสิทธิภาพการทำงานและบุคลิกภาพของคนไข้อย่างสำคัญ
แม้ชื่อโรคอาจใช้โดยแลกเปลี่ยนกับโรคกรดไหลย้อน (GERD) แต่ก็มีลักษณะของโรค/พยาธิสรีรวิทยา ที่ต่างกัน
อาการ

อาการเหนือหลอดอาหารมาจากทางเดินลมหายใจ-ทางเดินอาหารส่วนบนซึ่งถูกกับสิ่งที่ไหลย้อนมาจากกระเพาะอาหาร หรือเป็นการตอบสนองทางรีเฟล็กซ์เนื่องกับเส้นประสาทเวกัสที่จุดชนวนโดยกรดที่ถูกหลอดอาหาร 
โดยอาการที่สามัญที่สุดก็คือมีเสมหะหรือเมือกในลำคอมาก อาจต้องขับออกบ่อย ๆ, ไอ, เสียงแหบหรือเสียงเปลี่ยน และเหมือนมีอะไรติดค้างหรือจุกแน่นที่ลำคอ อาการอาจไม่เท่ากันทั้งวันโดยทั่วไปจะแย่สุดตอนเช้าและดีขึ้นต่อ ๆ มา
และอาจไม่เท่ากันในอิริยาบถต่าง ๆ เช่น อาจเกิดเมื่อนั่ง ยืน เดิน มากกว่าเมื่อนอนราบ
อาการอื่น ๆ อาจรวมทั้ง คอเจ็บ, กลืนลำบาก, แน่นท้องเหมือนอาหารไม่ย่อย, ไอเรื้อรัง, หายใจเป็นเสียงหวีด,
แสบคอ แสบร้อนช่องปากหรือโคนลิ้นโดยเฉพาะในตอนเช้า, ไอหรือขับเสมหะบ่อย ๆ หลังทานอาหารหรือเอนตัวนอน, สำลักน้ำลายหรือหายใจลำบากตอนกลางคืน ซึ่งกวนการนอน, มีน้ำลายมาก, มีกลิ่นปาก, เรอเปรี้ยว, เรอขม, รู้สึกกรดในกระเพาะไหลย้อนขึ้น, แน่นกลางอก,  และอาการโรคภูมิแพ้ที่โพรงจมูกหรือโรคหืดหอบแย่ลง
คนไข้บางคนจะรู้สึกแสบร้อนกลางอก แต่คนอื่น ๆ ก็แทบจะไม่มี เพราะสิ่งที่ไหลย้อนจากกระเพาะไม่อยู่ในหลอดอาหารเป็นเวลานานพอที่จะระคายเคืองเนื้อเยื่อรอบ ๆ
บุคคลที่มีอาการรุนแรงอาจมีเคลือบฟันกร่อน เนื่องจากมีกรดในปากเป็นบางครั้งบางคราว
อนึ่ง โรคยังอจาทำให้ช่องเสียง (vocal tract) อักเสบซึ่งทำให้เสียงแหบ
โดยเสียงแหบพิจารณาว่า เป็นอาการหลักของโรค และสัมพันธ์กับปัญหาความเหนื่อยล้าในการออกเสียง ตึงกระดูกและกล้ามเนื้อ และการกระแทกลมออกเสียง (hard glottal attack)
ซึ่งล้วนอาจทำให้สื่อสารได้อย่างไม่มีประสิทธิภาพ
คนไข้อาจพยายามชดเชยเสียงแหบโดยเกร็งกล้ามเนื้อในช่องเสียง
การเพิ่มการทำงานของกล้ามเนื้อเพื่อตอบสนองต่อการอักเสบเพราะโรคเช่นนี้ อาจนำไปสู่ภาวะที่เรียกว่า การออกเสียงลำบากเพราะกล้ามเนื้อตึง (muscle tension dysphonia) ซึ่งอาจคงสภาพแม้หลังจากเสียงแหบและการอักเสบได้หายไปแล้ว
และอาจต้องอาศัยผู้บำบัดปัญหาทางการพูด-ภาษาเพื่อแก้ปัญหาการชดเชยที่มีผลเสียนี้
ปัญหาการวินิจฉัยโรคนี้ก็คือ อาการต่าง ๆ ไม่จำเพาะพอที่จะกันว่า ไม่ใช่โรคอื่น ๆ งานวิจัยหลายงานพบสหสัมพันธ์ที่ไม่ดีระหว่างอาการของโรค สิ่งที่พบเมื่อส่องกล้องในกล่องเสียง และค่าวัดความเป็นกรดด่างใต้กล่องเสียง
อาการ > การสอบอาการแบบ RSI

งานวิจัยปี 2002 ได้พัฒนาแบบสอบถามคนไข้ 9 คำถามที่สามารถทำเสร็จได้ภายใน 1 นาที โดยแต่ละคำถามจะตอบให้ค่าตั้งแต่ 0 (ไม่มีปัญหา) จนถึง 5 (ปัญหามากสุด) รวมค่าได้ทั้งหมด 45 คะแนน งานสรุปว่า ผลที่ได้จะคงเส้นคงวาและสมเหตุสมผลถ้าจัดค่าเกิน 13 ว่าเป็นโรค
โดยค่าเกิน 10 จัดว่า อาจเป็นโรค
ผู้พัฒนาเรียกแบบสอบถามนี้ว่า Reflux Symptom Index (RSI)
แบบบอกให้คนไข้กำหนดค่าที่อาการต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้เกิดปัญหาในระดับ 0-5 ภายในเดือนที่ผ่านมา คือ
เสียงแหบหรือปัญหาการออกเสียงอื่น ๆ
กระแอมขับเสมหะบ่อย ๆ
มีเสมหะหรือเมือกในลำคอมาก
มีปัญหากลืนของแข็ง ของเหลว หรือของที่เป็นเม็ด
ไอหลังจากทานอาหารหรือเมื่อเอนนอน
สำลักหรือหายใจลำบากเป็นครั้งเป็นคราว
ไอย่างน่ารำคาญหรือรบกวนชีวิตประจำวัน
เหมือนมีก้อนหรือสิ่งแปลกปลอมในคอ
แสบร้อน แสบร้อนกลางอก เจ็บปวดหรือแน่นหน้าอก อาหารไม่ย่อย หรือมีกรดไหลย้อน
อาการ > การส่งต่อหาแพทย์เฉพาะทาง

อาการที่ทำให้ควรส่งต่อแพทย์เฉพาะทางโดยเร็วเพื่อส่องกล้องดูกล่องเสียงรวมทั้ง
มีปัจจัยเสี่ยงอย่างสำคัญให้เกิดเนื้อร้ายที่ศีรษะและคอ (เช่น สูบบุหรี่หนัก/ดื่มเหล้า)
มีประวัติเนื้อร้ายที่ศีรษะและคอ
เสียงแหบอย่างต่อเนื่องที่เพิ่งเกิดสำหรับผู้สูบบุหรี่
น้ำหนักลดอย่างไม่มีสาเหตุ
การไอเป็นเลือด
อาการเป็นข้างเดียวในร่างกายอย่างมาก
เจ็บปวดมาก
อาการปวดหูแบบเกิดต่างที่
การกลืนลำบากแบบติดขวาง โดยเรอเปรี้ยวหรือไม่ก็ตาม
อาการ > ภาวะแทรกซ้อน

โรคอาจก่อภาวะแทรกซ้อนรวมทั้งเสียงแหบ, เสียงเปลี่ยน, ไอเรื้อรัง, เพิ่มความเสี่ยงการเกิดการอักเสบเรื้อรังในโพรงจมูกและโพรงอากาศ, ทำให้คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรดหืด โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง โรคหยุดหายใจเหตุอุดกลั้น ให้แย่ลง, และดูเหมือนจะเพิ่มโอกาสเกิดเนื้องอกและมะเร็งที่กล่องเสียง
อาการ > อาการในเด็ก

โรคนี้สามารถเป็นแบบเรื้อรังหรือแบบบางครั้งบางคราวในเด็ก
เด็กและทารกมักจะมีอาการโรคที่พิเศษ
อาการในเด็กรวมทั้งไอ, เสียงแหบ, หายใจเข้าเสียงฮื้ด (stridor), คอเจ็บ, โรคหืด, อาเจียน, เหมือนมีอะไรติดคอ, หายใจเสียงหวีด, สูดสิ่งต่าง ๆ (มีอาหารและเครื่องดื่มเป็นต้น) เข้าทางเดินลมหายใจ (aspiration), และปอดบวมซ้ำ ๆ
ส่วนอาการในทารกที่สามัญรวมทั้งหายใจมีเสียงหวีด, หายใจเข้าเสียงฮื้ด, ไอเรื้อรังหรือเป็นซ้ำ ๆ, การหยุดหายใจ, มีปัญหาการทาน, สูดสิ่งต่าง ๆ เข้าทางเดินลมหายใจ, การขย้อน, และน้ำหนักไม่สมวัย
อนึ่ง โรคในเด็กมักเกิดอย่างสามัญคู่กับความผิดปกติทางกล่องเสียงอื่น ๆ เช่น กล่องเสียงอ่อน (laryngomalacia) ช่องหว่างสายเสียงตีบ (subglottic stenosis) และเนื้องอกแบบพาพิลโลมาที่กล่องเสียง (laryngeal papillomatosis)
ความสัมพันธ์กับโรคกรดไหลย้อน

| โรคนี้ | โรคกรดไหลย้อน |
| --- | --- |
กรดไหลย้อนขึ้นไปถึงทางเดินอาหาร-ทางเดินอากาศ: กรดไลย้อนขึ้นผ่านหูรูดหลอดอาหารส่วนล่าง
เสียงแหบ เหมือนมีก้อนในลำคอ ไอ เมือก/มูก/เสมหะลงคอ: รู้สึกว่ามีกรดไหลย้อน แสบร้อนหรือเจ็บกลางอก
อาการแย่ลงเมื่อตัวตั้งขึ้น: อาการแย่ลงเมื่อนอน
ไม่สัมพันธ์กับโรคอ้วน/ดัชนีมวลกายสูง: สัมพันธ์กับโรคอ้วน/ดัชนีมวลกายสูง
คนไข้บอกว่าไม่แสบร้อนกลางอก ไม่มีกรดไหลย้อน: คนไข้บอกว่าแสบร้อนกลางอก มีกรดไหลย้อน

โรคบ่อยครั้งพิจารณาว่าเป็นแบบหนึ่งของโรคกรดไหลย้อน ที่เกิดเมื่อของในกระเพาะอาหารไหลผ่านหลอดอาหารขึ้นไปถึงกล่องเสียงและคอหอย
แต่โรคก็มีอาการที่ต่างกัน
เช่น ในเรื่องความชุกของการแสบร้อนกลางอกและการกระแอมขับเสมหะ
คือ การแสบร้อนกลางอกจะเกิดในโรคกรดไหลย้อนถึง 80% แต่เกิดเพียงแค่ 20% สำหรับโรคนี้
ส่วนการกระแอมแสดงความชุกในรูปแบบที่กลับกัน คือเกิด 87% ในโรคนี้ และ 5% ในโรคกรดไหลย้อน
อาการหลัก ๆ ของโรคกรดไหลย้อนคือแสบร้อนกลางอก แน่นกลางอก	เรอเปรี้ยว อาหารไม่ย่อย และไม่สบายท้องส่วนบน จะพบเพียงแค่ 40% ของผู้ป่วยโรคนี้
โดยไม่เหมือนโรคกรดไหลย้อน โรคนี้ยังเสี่ยงให้เกิดหลอดลมอักเสบและปอดอักเสบ (pneumonitis) เพราะกรดกระเพาะอาหารที่ไหลย้อนขึ้นมาจนถึงทางเดิมอาหาร-ลมหายใจ อาจสูดเข้าไปในปอดได้
โรคยังสัมพันธ์อย่างสามัญกับความแดง (erythema) และการบวมน้ำของเนื้อเยื่อในกล่องเสียงที่ถูกกับกรด
โดยเทียบกับแล้ว โรคกรดไหลย้อนโดยมากไม่ก่อแผลในหลอดอาหาร คือไม่ปรากฏปัญหาต่อเยื่อเมือกที่บุหลอดอาหารเนื่องจากถูกกรด
ความแตกต่างทางโครงสร้างระดับโมเลกุลของเนื้อเยื่อบุผิวที่เขตกล่องเสียงและคอหอย อาจเป็นเหตุให้มีอาการแตกต่างระหว่างโรคนี้กับโรคกรดไหลย้อน
คือเทียบกับเยื่อบุผิวแบบ stratified squamous epithelium ของหลอดอาหาร กล่องเสียงจะบุโดย respiratory epithelium ที่มีซิเลีย ซึ่งบอบบางกว่าและเสี่ยงเสียหายมากกว่า
ในขณะที่เยื่อบุผิวของหลอดอาหารสามารถทนการถูกกับกรดจากระเพาะถึง 50 ครั้งต่อวัน
ซึ่งเป็นค่าประเมินสูงสุดที่พิจารณาว่าอยู่ในพิสัยการทำงานทางสรีรภาพที่ปกติ
เยื่อบุกล่องเสียงอาจเสียหายหลังจากถูกกรดกระเพาะอาหารไม่กี่ครั้ง
เหตุทางพยาธิสรีรวิทยา

ร่างกายมีกลไกป้องกันไม่ให้สิ่งในกระเพาะอาหารไหลย้อนขึ้นโดยธรรมชาติ เริ่มตั้งแต่หูรูดหลอดอาหารส่วนล่าง (LES) ที่ปิดกันน้ำกรดน้ำย่อยไม่ให้ไหลย้อนเข้าไปในหลอดอาหาร, หลอดอาหารซึ่งบีบตัวจากบนลงล่างซึ่งกันไม่ให้เกิดการไหลย้อนขึ้น, และหูรูดหลอดอาหารส่วนบน โครงสร้างเหล่านี้ช่วยป้องกันสิ่งในกระเพาะอาหารรวมทั้งน้ำย่อยเพปซิน น้ำดี และฟองแก๊สไม่ให้ไหลขึ้นไปทำอันตรายต่อเยื่อบุหลอดอาหาร ลำคอ และกล่องเสียง ซึ่งอวัยวะเหล่านี้อยู่ติดกันรวมเป็นโครงสร้างที่เรียกว่าทางเดินอาหาร-ลมหายใจ คนไข้โรคนี้จะมีความผิดปกติของกลไกป้องกันดังกล่าว โดยมีทฤษฎีอธิบาย 2 อย่างดังต่อไปนี้
ทฤษฎีไหลย้อน - รวมความบกพร่องของหูรูดหลอดอาหารส่วนล่างซึ่งคลายตัวบ่อยกว่าปกติ จึงทำให้ของในกระเพาะไหลย้อนเข้าไปในหลอดอาหารได้ และความผิดปกติในการบีบตัวของหูรูดหลอดอาหารส่วนบนและหลอดอาหาร จึงทำให้น้ำกรดและน้ำย่อยไหลย้อนขึ้นไปถึงกล่องเสียงและคอได้
ทฤษฎีรีเฟล็กซ์ - สิ่งที่ไหลย้อนไปกระตุ้นประสาทเวกัส ทำให้เกิดรีเฟล็กซ์คือหลอดลมหดเกร็ง จึงเกิดอาการไอเรื้อรังและอาการคล้ายโรคหืดตามมา
การวินิจฉัย

โรคปรากฏโดยอาการที่ไม่จำเพาะเจาะจงคือคาบเกี่ยวกับของโรคอื่น ๆ ซึ่งทำให้วินิจฉัยได้ยาก
เพราะอาการต่าง ๆ ทางลมหายใจและกล่องเสียงอาจมีสมุฏฐานได้หลายอย่าง
การวินิจฉัยโรคนี้โดยอาการเพียงอย่างเดียวจึงอาจยังเชื่อถือไม่ได้
ก่อนจะวินิจฉัยโรคนี้ แพทย์จะต้องบันทึกประวัติคนไข้และถามรายละเอียดถึงอาการที่มี
แบบสอบถามเช่น Reflux Symptom Index (RSI), Quality-of-Life Index (QLI) for LPR, Glottal Closure/Function Index (GCI), และ Voice Handicap Index (VHI) สามารถใช้เพื่อสอบประวัติคนไข้และอาการ
แล้วก็จะต้องตรวจร่างกายโดยเล็งจุดสนใจไปที่ศีรษะและคอ
วิธีวินิจฉัยที่ใช้อย่างแพร่หลายอย่างหนึ่งก็คือการทดลองรักษาด้วยยายับยั้งการหลั่งกรด (PPI)
โดยให้ยา 2 ครั้งต่อวันเป็นเวลา 2-3 เดือน
ซึ่งถ้าอาการโรคหายไปก็จะเป็นการยืนยันวินิจฉัยของโรค
แต่วิธีการนี้ดีที่สุดก็เพื่อวินิจฉัยโรคกรดไหลย้อนธรรมดา
การใช้กล้องส่องต่อกับเส้นใยนำแสงสามารถค่อย ๆ ใส่ลงไปในคอแล้วแสดงภาพบนจอภาพ
ซึ่งให้ภาพที่ชัดเจนของคอและกล่องเสียง
อาการปรากฏของโรครวมทั้งความแดง ความบวม และความระคายเคืองที่ปรากฏชัด
การตรวจสอบอื่น ๆ รวมทั้ง, 24-hour ambulatory dual probe pHmetry (การวัดความเป็นกรดด่างของหลอดอาหารที่จุดสองจุดโดยใช้ชีวิตเป็นปกติ 24 ชม), pharyngeal pHmetry (การวัดความเป็นกรดด่างที่คอหอย), transnasal esophagoscopy (TNE, การส่องกล้องดูหลอดอาหารผ่านจมูก) และการตัดเนื้อออกตรวจ ก็สามารถใช้ได้ด้วย
ส่วนการทดสอบที่ไม่เจ็บของโรคก็คือ การเก็บของที่ไหลย้อนขึ้นมาเพื่อนำไปวิเคราะห์
ยังไม่มีเทคนิคการประเมินที่นักวิชาการมีมติร่วมกันเพื่อระบุโรคในเด็ก
เทคนิกการวัดความเป็นกรดด่างสองอย่างที่เสนอ คือ multichannel intraluminal impedance with pH monitoring (MII-pH) และ 24-hour dual probe pH monitoring มีค่าใช้จ่ายสูง และปกติจึงไม่ค่อยได้ใช้
การวินิจฉัย > การทดลองรักษาด้วยยา

การตอบสนองต่อการบำบัดโดยระงับกรดได้เสนอว่า สามารถใช้ยืนยันวินิจฉัยของโรค
แต่งานศึกษาต่าง ๆ ก็ได้แสดงว่า ในการทดลองที่อาศัยหลักฐาน การตอบสนองของคนไข้ต่อการรักษาประเภทนี้ (รวมทั้งยายับยั้งการหลั่งกรด) บ่อยครั้งน่าผิดหวัง
งานศึกษาหลายงานได้เน้นความสำคัญของการวัดการถูกกับกรดที่หลอดอาหารส่วนต้น หรือดีสุดคือที่กล่องเสียง ในคนไข้ที่มีอาการทางคลินิกของโรค เพื่อแสดงว่า กรดไหลย้อนเป็นเหตุ
การวินิจฉัย > การส่องกล้อง

การส่องกล้องดูกล่องเสียง (laryngoscopy) เช่น ความแดง ความบวมน้ำ แกรนูโลมาของกล่องเสียง (เป็นการอักเสบอย่างหนึ่ง) และการโตเกินของ interarytenoid fold สามารถใช้เพื่อวินิจฉัย
แต่ผลเหล่านี้ก็ยังไม่จำเพาะเจาะจง และปรากฏในบุคคลที่ไม่มีอาการของโรคโดยมากด้วย
ถึงกระนั้น วิธีการตรวจนี้ก็ยังอาจสำคัญเพราะความสัมพันธ์ของโรคนี้กับมะเร็งกล่องเสียง
งานวิจัยแสดงว่าคนไข้ 25% จะมีแผลในหลอดอาหาร และ 7% จะมีเยื่อบุผิวเสี่ยงมะเร็งในหลอดอาหารแบบ Barrett's esophagus
งานหนึ่งได้เสนอว่า แผลที่กล่องเสียง (lesion) มีความจำเพาะที่ 91% โดยคนไข้ที่มีอาการนี้ 88% จะตอบสนองต่อการรักษาด้วยยายับยั้งการหลั่งกรด (PPI)
และอีกงานหนึ่งได้สร้างแบบรวมคะแนน คือ Reflux finding score (RFS) ตามอาการต่าง ๆ ที่พบโดยส่องกล้องแบบติดเส้นใยนำแสง ซึ่งผู้พัฒนาพบว่า เมื่ออาการที่ส่องกล้องพบได้คะแนนรวมถึงระดับหนึ่ง จะเป็นตัวแสดงนัยถึงโรคนี้
กล้องชนิดต่าง ๆ ที่ใช้รวมทั้งกล้องตรวจเฉพาะกล่องเสียง (indirect หรือ rigid หรือ flexible), กล้องตรวจทางเดินอาหารส่วนบน (EGD), และ fibre-optic transnasal laryngoscopy (การส่องกล้องแบบเส้นใยนำแสงผ่านจมูก)
การวินิจฉัย > การวัดความเป็นกรดด่าง

ข้อมูลเพิ่มเติม: โรคกรดไหลย้อน § pH monitoring
การวัดการไหลย้อนของกรดที่ดีสุดก็คือวิธี  multichannel intraluminal impedance pH monitoring ซึ่งสามารถตรวจสิ่งไหลย้อนทั้งที่เป็นกรด ไม่เป็นกรด และเป็นของเหลวมากไปด้วยแก๊ส
ถึงอย่างนั้น ค่าวัดที่ได้ก็ต่าง ๆ กันอย่างมาก จึงไม่มีมติร่วมกันว่าอะไรเป็นค่าผิดปกติ
โดยอาจได้ค่าต่าง ๆ กันเพราะเหตุทางชีวภาพในแต่ละบุคคล
มีความไวต่อโรคนี้เมื่อวัดใต้กล่องเสียงเพียงแค่ 40%
และเป็นตัวใช้บ่งชี้ความรุนแรงของอาการโรคนี้ได้ไม่ดี
อนึ่ง ยังจัดเป็นหัตถการทำให้เจ็บ (invasive) มีค่าใช้จ่ายสูง ทำได้ในบางองค์กรเท่านั้น และไม่มีเกณฑ์มาตรฐานร่วมกันในการวินิจฉัยโรค 
ดังนั้น จึงมักใช้ในบางกรณีเท่านั้น เช่น ในงานวิจัยหรือในคนไข้ที่ต้องการผ่าตัด
การวินิจฉัย > ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ

อนึ่ง มีการตรวจสอบตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ (biomarker) ของโรคหลายอย่าง
ซึ่งรวมทั้งโปรตีน cytokine (ซึ่งมีบทบาทในการอักเสบ), carbonic anyhydrase, e-cadherin, และ mucin
แต่ความเป็นเหตุโดยตรงของโปรตีนพวกนี้ก็ยังไม่ได้หลักฐาน
การมีเพปซินซึ่งเป็นเอนไซม์ที่ผลิตในกระเพาะอาหารในคอหอยส่วนกล่องเสียง (hypopharynx) ก็เป็นตัวบ่งชี้ทางชีวภาพของโรคที่ได้วิจัยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
งานวิจัยแสดงว่า เพปซินมีบทบาทที่ขาดไม่ได้ในกลไกอันซับซ้อนของโรค
เช่นพบว่ากล่องเสียงจะเสียหายได้ก็จะต้องมีกรดบวกกับเพปซิน
เป็นตัวก่อความเสียหายในการไหลย้อนที่ไม่เป็นกรด,
เพราะสามารถคงสภาพอยู่ในกล่องเสียงได้แล้วทำความเสียหายอาศัยกรดจากภายในหรือแม้ภายนอกซึ่งมากระทบภายหลัง