stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศไอซ์แลนด์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

ประเทศไอซ์แลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติไอซ์แลนด์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 20 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศไอซ์แลนด์ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ว่ายน้ำ

บทความหลัก: กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> เวลา | ฮีท> อันดับ | รอบรองฯ> เวลา | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> เวลา | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Kristinn Thorarinsson | 50 m backstroke | 27.05 | 22 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Kristinn Thorarinsson | 100 m backstroke | 57.98 | 26 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Kristinn Thorarinsson | 200 m backstroke | 2:07.53 | 25 | — | — | Did not advance | Did not advance |
| Kristinn Thorarinsson | 200 m individual medley | 2:06.90 | 15 | — | — | Did not advance | Did not advance |
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> Time | ฮีท> Rank | ชิงชนะเลิศ> Time | ชิงชนะเลิศ> Rank |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Sunneva Fridriksdottir | 400 m freestyle | 4:32.75 | 29 | Did not advance | Did not advance |
| Sunneva Fridriksdottir | 800 m freestyle | — | — | 9:28.68 | 27 |
ดูเพิ่ม

ประเทศไอซ์แลนด์ในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติไอซ์แลนด์ในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาไอซ์แลนด์ที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
ปุณณิศา ศิริสังข์

| ปุณณิศา ศิริสังข์ |
| --- | --- |
เกิด: 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 (32 ปี) ปุณณิศา ศิริสังข์
ส่วนสูง: 1.70 เมตร (5 ฟุต 7 นิ้ว)
อาชีพ: นักแสดง
ผลงานเด่น: ฝน - สงครามนางงาม 2 (2559)   สุจิรา - หน้ากากเเก้ว (2561)   หลิว - วิวาห์ฟ้าเเล่บ (2565)    เมธาวี - ร้ายนักนะ...รักของมาเฟีย (2565)
สังกัด: ช่องวัน เอ็กแซ็กท์
ปุณณิศา ศิริสังข์ (ชื่อเล่น: ใบเตย) เป็นนักแสดงชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 เริ่มเข้าวงการจากการประกวด นางสาวไทย ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1 กับรางวัลขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน ในปี 2555 และล่าสุดเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันรายการ สงครามนางงาม the casting project และผ่านเข้ารอบ 10 คนสุดท้าย
การศึกษา

เรียนจบ ปริญญาตรี จาก มหาวิทยาลัยกรุงเทพ คณะ นิเทศศาสตร์ ภาควิชา ประชาสัมพันธ์
ผลงาน > ละคร / ซีรีส์

| ปี | เรื่อง | ออกอากาศ | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2558 | สงครามนางงาม 2 | ช่องวัน | ดาริกา พื้นทอง (ฝน) |  |
| 2560 | นั่งติดผี The Shock On TV ตอน โรงแรมหลอน | ช่องวัน | หลิว |  |
| 2561 | หน้ากากแก้ว | ช่องวัน | สุจิรา | รับเชิญ |
| 2561 | สงครามนักปั้น | ช่องวัน | นางแบบ | รับเชิญ |
| 2562 | หนี้เสน่หา | ช่องวัน |  | รับเชิญ |
| 2563 | คดีรักข้ามภพ | ช่องวัน | กิ่ง |  |
| 2564 | พระจันทร์แดง | ช่องวัน | ครูฝน | รับเชิญ |
| 2565 | วิวาห์ฟ้าแล่บ | ช่องวัน | หลิว |  |
| 2565 | ร้ายนักนะ...รักของมาเฟีย  | GMM25 | เมธาวี |  |
| 2565 | Junkmail จดหมายที่ไม่ถูกเปิด  | ThaiPBS | ครู หวาน |  |
| 2565 | ทฤษฎีสีชมพู GAP The Series | ช่อง 3 | เกต |  |
| 2566 | ชีวิตภาคสอง | ช่องวัน | นริลญา | รับเชิญ |
| 2566 | ยอมเป็นของฮิม | GMM25 | พะพลอย |  |
| 2567 | ภูลังกา | ช่องวัน | นางปีศาจกล้วยไม้ |  |
| 2567 | มูลค่าดาวล้านดวง | ช่องพีพีทีวี | หญิงนิจ |  |
ผลงาน > ซิตคอม

| ปี | เรื่อง | ตอน | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2560 | เป็นต่อ | ตอน เจ๊ทุ่ม | แตง | รับเชิญ |
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2562 | Bloody Buddy เล่นให้ได้เลือด | เชอร์รี่ |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

ปุณณิศา ศิริสังข์ ที่อินสตาแกรม
ปุณณิศา ศิริสังข์  ที่ติ๊กต็อก
ม้า (หมากรุก)

ม้าของหมากรุกสากล


ม้า เป็นตัวหมากรุกที่ใช้ในหมากรุกไทยและหมากรุกสากล (ในหมากรุกสากล เรียกว่า knight) ม้าสามารถเดินในลักษณะแนวตั้ง 2 ช่องแล้วเดินในแนวนอน 1 ช่อง หรือแนวนอน 2 ช่องแล้วเดินในแนวตั้ง 1 ช่อง คล้ายรูปตัว L
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | a | b | c | d | e | f | g | h |  |
| 8 |      |      |      |      |      |      |      |      | 8 |
| 7 |      |      |      |      |      |      |      |      | 7 |
| 6 |      |      |      |      |      |      |      |      | 6 |
| 5 |      |      |      |      |      |      |      |      | 5 |
| 4 |      |      |      |      |      |      |      |      | 4 |
| 3 |      |      |      |      |      |      |      |      | 3 |
| 2 |      |      |      |      |      |      |      |      | 2 |
| 1 |      |      |      |      |      |      |      |      | 1 |
|  | a | b | c | d | e | f | g | h |  |
ตำแหน่งของม้าตอนเริ่มเกมในหมากรุกไทยและหมากรุกสากล
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | a | b | c | d | e | f | g | h |  |
| 8 |           |           |           |           |           |           |           |           | 8 |
| 7 |           |           |           |           |           |           |           |           | 7 |
| 6 |           |           |           |           |           |           |           |           | 6 |
| 5 |           |           |           |           |           |           |           |           | 5 |
| 4 |           |           |           |           |           |           |           |           | 4 |
| 3 |           |           |           |           |           |           |           |           | 3 |
| 2 |           |           |           |           |           |           |           |           | 2 |
| 1 |           |           |           |           |           |           |           |           | 1 |
|  | a | b | c | d | e | f | g | h |  |
ตำแหน่งที่ม้าสามารถเดินได้
ดูเพิ่ม

หมากรุก
มัสยิดมุฮัมมัดที่ 6 (ดาร์-เอส-ซาลาม)

| มัสยิดมุฮัมมัดที่ 6 |
| --- | --- |
Msikiti wa Mfalme Mohamed wa Sita  (สวาฮีลี)
หออะษานของมัสยิด
ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
นิกาย: ซุนนี (มัซฮับชาฟิอี)
หน่วยงานกำกับดูแล: BAKWATA
สถานะ: เปิดบริการ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ดาร์-เอส-ซาลาม
ประเทศ: แทนซาเนีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 6°47′23″S 39°16′05″E﻿ / ﻿6.7896°S 39.2680°E﻿ / -6.7896; 39.2680
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิดใหญ่
รูปแบบ: สถาปัตยกรรมมัวร์
ผู้ระดมทุน: สมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 6 แห่งโมร็อกโก
ลงเสาเข็ม: 25 ตุลาคม 2016
เสร็จสมบูรณ์: 15 เมษายน 2022
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 5,000 – 8,000
หอคอย: 1
พื้นที่ทั้งหมด: 7,400 ตารางเมตร (80,000 ตารางฟุต)
มัสยิดมุฮัมมัดที่ 6 เป็นมัสยิดใหญ่ในดาร์-เอส-ซาลาม ประเทศแทนซาเนีย มัสยิดนี้ยังทำหน้าที่เป็นสำนักงานใหญ่ของสภามุสลิมแห่งชาติแทนซาเนียด้วย
ภาพ

ข้างใน
มูลนิธิโทะกุงะวะเมโมเรียล

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 2003
ผู้ก่อตั้ง: โทะกุงะวะ สึเนะนะริ
สำนักงานใหญ่: 2-35-5 Uehara, Shibuya-ku, Tokyo
บุคลากรหลัก: President - Tokugawa Tsunenari
เว็บไซต์: www.tokugawa.ne.jp 
โทะกุงะวะเมโมเรียล เป็นมูลนิธิที่ไม่แสวงหากำไร ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2003 โดยประธานมูลนิธิคือโทกูงาวะ สึเนนาริ ผู้นำตระกูลโทกูงาวะ คนที่ 18
ภาพยนตร์สารคดี

ภาพยนตร์สารคดี เป็น ภาพยนตร์ (ที่อาจจะออกอากาศทางโทรทัศน์) ที่ไม่ใช่เรื่องแต่งมีเจตนาเพื่อบันทึกในแง่มุมความเป็นจริง โดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อสอน ให้ความรู้ หรือบันทึกข้อมูลทางประวัติศาสตร์
ผลงานภาพยนตร์สารคดี

กรุงเทพเมืองหลวงของเรา (249?)
ฯพณฯ จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ล้มป่วย และอสัญกรรม (2505)
เพลงเหย่อย (2507)
ไม้สัก (2505)
อนุทินวีรชน ๑๔ ตุลาคม ๒๕๑๖ (2517)
การต่อสู้ของกรรมกรหญิงโรงงานฮาร่า (2518)
ข้อเท็จจริงของเหตุการณ์ ๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๑๙ (2519)
ภัยเขียว (GREEN MENACE : THE UNTOLD STORY OF GOLF) (2536)
ม้ากระทืบโรง

| ม้ากระทืบโรง |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
หมวด:: Magnoliophyta
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ชั้น:: Magnoliopsida
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Rosales
วงศ์:: Moraceae
สกุล:: Ficus
สปีชีส์:: F.  foveolata

ม้ากระทืบโรง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Ficus foveolata  Wall) เป็นไม้ในวงศ์ MORACEAE มีชื่อท้องถิ่นอื่นว่า เช่น เดื่อเครือ ม้าทะลายโรง ม้าคอกแตก มันฤๅษี เป็นไม้พุ่มรอเลื้อย เลื้อยเกาะไปตามพรรณไม้อื่นมีน้ำยางขาว สูงถึง 25 เมตร กิ่งอ่อน ก้านใบผิวใบด้ายล่าง และฐานรองดอกอ่อนมีขน ใบเดี่ยว เรื่องสลับ รูปใบหอก รูปไข่หรือรูปของขนานแกมวงรี กว้าง 7-9 ซม. ยาว 12-18 ซม. เปลือกสีน้ำตาล มีปุ่มขึ้นคล้ายหนาม ดอกช่อ ลักษณะทรงกลมคล้ายผลออกเดี่ยวๆ ที่ซอกใบ แยกเพศ อยู่ในช่อเดี่ยวกัน ฐานรองดอกรูปทรงกลม ผลสด รูปทรงกลม ภายในสีแดง ขยายพันธุ์ ด้วยการตัดเถาม้ากระทืบโรงยาวประมาณ 1 คืบ นำมาปักชำได้
สรรพคุณ

สรรพคุณตามตำรายาไทย ใช้ เถา บำรุงกำลัง ต้น บำรุงร่างกาย บำรุงความกำหนัด ช่วยขับน้ำย่อย เนื้อไม้ แก้ปวดหลัง แก้ปวดหัว ทั้งต้น บำรุงธาตุ บำรุงกำลัง แก้ประดงเลือด ที่ทำให้เป็นจุดห้อเลือด เป็นเม็ดตุ่มตามผิวกาย แก้ประดงลม แก้น้ำเหลืองเสีย ช่วยย่อยอาหาร ทำให้อาหารมีรส ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ใช้ ลำต้น ผสมลำต้นคุย ต้มน้ำดื่ม บำรุงกำลัง เป็นยาอายุวัฒนะและยังช่วยในเรื่องระบบไหลเวียนโลหิต
-เถามีรสเย็นขื่น ใช้ดองกับสุรา หรือใช้ต้มดื่มช่วยบำรุงกำลัง หรือจะใช้เถาม้ากระทืบโรงที่ตากแห้งแล้วนำมาเข้าเครื่องยา ต้มน้ำดื่มเป็นยาบำรุงกำลัง แก้อาการปวดเมื่อยตามร่างกายก็ได้เช่นกัน
     -ลำต้นม้ากระทืบโรง ใช้ผสมกับลำต้นคุย นำมาต้มดื่มใช้เป็นยาอายุวัฒนะ
เถาม้ากระทืบโรง และลำต้นม้ากระทืบโรงช่วยบำรุงธาตุในร่างกาย
-ต้นม้ากระทืบโรง ช่วยบำรุงร่างกาย
      -ทั้งต้นม้ากระทืบโรงช่วยทำให้เจริญอาหาร 
      -เถาม้ากระทืบโรงช่วยบำรุงโลหิต ด้วยการใช้เถาต้มกับน้ำดื่ม หรือใช้ดองกับเหล้าก็ได้
      -ต้นม้ากระทืบโรง ช่วยแก้เลือดเสีย เลือดตกค้าง ซูบซีด 
      -เนื้อไม้ม้ากระทืบโรงช่วยแก้อาการปวดศีรษะ 
      -เถาม้ากระทืบโรงมีสรรพคุณช่วยแก้อาการปวดฟัน 
      -เถาม้ากระทืบโรงช่วยในการย่อยอาหาร ช่วยขับน้ำย่อย ช่วยทำให้อาหารมีรสชาติ
      -ทั้งต้นม้ากระทืบโรงช่วยแก้ริดสีดวงทวาร 
      -เถาม้ากระทืบโรงช่วยแก้น้ำเหลืองเสีย
      -เถาม้ากระทืบโรงมีสรรพคุณชวยแก้ประดงลม  
      -เถาม้ากระทืบโรงช่วยแก้ประดงเลือดที่ทำให้เป็นจุดห้อเลือด เป็นเม็ดตุ่มตามผิวกาย
      -เถา และเนื้อไม้ของม้ากระทืบโรงช่วยแก้อาการปวดเมื่อยตามร่างกาย เช่น ปวดหลัง ปวดเอว 
      -เถา และต้นม้ากระทืบโรงช่วยบำรุงกำหนัด
   
องค์ประกอบทางเคมี:
          ลำต้นพบสารกลุ่ม eudesmane sesquiterpene ได้แก่ foveolide A,foveoeudesmenone , 4(15)-eudesmene-1β,6α-diol, 4(15)-eudesmene-1β,5α-diol 
                      สารกลุ่ม sesquiterpenoid dimer คือ foveolide B 
                      สารกลุ่ม phenolic ได้แก่ foveospirolide, ethyl rosmarinate 
                      สารกลุ่มไตรเทอร์ปีนอยด์ ได้แก่ friedelin, taraxerol และ betulin 

        สาร foveolide A จากลำต้นแสดงความเป็นพิษระดับปานกลางต่อเซลล์มะเร็งลำไส้, เซลล์มะเร็งตับ, เซลล์มะเร็งเต้านม และเซลล์มะเร็งกระเพาะอาหาร และมีฤทธิ์ต้านเชื้อวัณโรค Mycobacterium tuberculosis โดยมีค่าความเข้มข้นต่ำสุดที่สามารถยับยั้งเชื้อได้คือ 200 ไมโครโมลาร์
มัศกอด

| --- | --- |
ชื่ออื่น: มัดสะกอด, มัสสะกอด
มื้อ: อาหารหวาน
แหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ส่วนผสมหลัก: แป้งสาลี, ไข่เป็ด (หรือไก่), น้ำตาล
 ตำราอาหาร: มัศกอด
มัศกอด, มัสสะกอด หรือ มัดสะกอด เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากอิหร่าน ทั้งยังเป็นอาหารเก่าแก่ที่มีมายาวนานตั้งแต่สมัยอาณาจักรอยุธยา และปรากฏใน กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ปัจจุบันถือเป็นหนึ่งในขนมหวานที่หารับประทานได้ยากในประเทศไทย
อย่างไรก็ตามมัศกอดในไทยแบ่งวิธีทำออกเป็นสามรูปแบบ รูปแบบแรกปรากฏในหนังสือ แม่ครัวหัวป่าก์ (2451) ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ระบุชื่อว่า มัสสะกอด มีลักษณะเดียวกับขนมไข่ ซึ่งเป็นขนมอบที่ใกล้เคียงกับคัปเค้ก แบบที่สองเรียกว่า สะกัดมัสสะกอด (อย่างสมเด็จพระพันพรรษา) ปรากฏอยู่ในหนังสือเล่มเดียวกัน มีลักษณะคล้ายเมอแร็งก์โรยมะพร้าวทึนทึกขูด แต่มัศกอดซึ่งยังตกทอดอยู่ในสำรับอาหารของแขกเจ้าเซ็นริมคลองบางหลวง กลับมีลักษณะเดียวกับฮะหรั่ว ซึ่งเป็นขนมกวน
ประวัติ

มีการสันนิษฐานว่า มัศกอดนี้เป็นขนมหวานที่มีมาแต่ยุคอาณาจักรอยุธยา โดยได้รับอิทธิพลจากชาวเปอร์เซียที่เข้ามาค้าขายในยุคสมัยนั้น โดยชื่อ "มัศกอด" มาจากชื่อเมืองมัสกัต เมืองท่าบริเวณอ่าวโอมาน และปัจจุบันเมืองท่าแห่งนี้ได้กลายเป็นเมืองหลวงของประเทศโอมาน บ้างก็อ้างว่าถูกทำขึ้นโดยท้าวทองกีบม้า (มารี กีมาร์) ซึ่งเป็นหญิงสยามเชื้อสายโปรตุเกส-ญี่ปุ่นก็ว่า มัศกอดมีเรื่อยมาและแพร่หลายไปยังราชสำนักในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยแห่งยุครัตนโกสินทร์ เข้าใจว่าขนมนี้คงเข้าไปโดยผ่านนางบาทบริจาริกาหรือนางในมุสลิมที่รับราชการเป็นเครื่องต้นหวาน ได้แก่ เจ้าจอมหงษ์ และเจ้าจอมจีบ (หรือจิตร) ซึ่งทั้งสองท่านเป็นธิดาของพระยาจุฬาราชมนตรี นอกจากนี้ยังมีเจ้านายชั้นสูงที่มีพระอัจฉริยภาพด้านการประกอบอาหาร คือ สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี ก็ทรงทำมัศกอดได้ด้วยพระองค์เอง ดังปรากฏใน กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ความว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| มัดสะกอดกอดอย่างไร |  | น่าสงสัยใคร่ขอถาม |
| กอดเคล้นจะเห็นความ |  | ขนมนามนี้ยังแคลง |


— กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน
ส่วนผสม

ในหนังสือ แม่ครัวหัวป่าก์ (2451) ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ บันทึกสูตรมัศกอดไว้สองสูตร โดยสูตรแรกเรียกว่า มัสสะกอด มีลักษณะเป็นขนมไข่ ประกอบด้วย ไข่เป็ดหรือไข่ไก่ แป้งสาลี น้ำมันมะพร้าวสำหรับทาถ้วยขนม น้ำตาล โดยนำไข่ น้ำตาล และแป้งมาผสมกันวิธีการทำดังเช่นทำขนมไข่หรือขนมฝรั่งกุฎีจีน คือใช้การอบแบบสุมไฟทั้งด้านบนและด้านล่าง หากแต่ตกแต่งด้วยไข่ขาวกวนน้ำตาลตีจนตั้งยอดแข็ง แล้วนำไปอบอีกครั้ง และโรยด้วยมะพร้าวทึนทึกขูดฝอย ขณะที่สูตรที่สองจะเรียกว่า สะกัดมัสสะกอด (อย่างสมเด็จพระพันพรรษา) จะมีลักษณะคล้ายเมอแร็งก์โรยมะพร้าวทึนทึกขูด ประกอบด้วย น้ำตาลทราย ไข่ และน้ำมันมะพร้าวสำหรับทาพิมพ์ โดยมีวิธีทำใกล้เคียงกันกับมัศกอดอย่างแรก แต่ต่างตรงที่ไม่ใช้ไข่แดงเป็นส่วนผสมหลัก และจะไม่ใช้แป้งสาลี โดยท่านผู้หญิงเปลี่ยนระบุถึงความแตกต่างของขนมทั้งสองอย่างนี้ไว้ว่า "...ขนมนี้พิมพ์เปนเฟืองกลมก็เรียกว่า ขนมมัดสะกอด ถ้าพิมพ์ ๔ เหลี่ยมเรียกขนมสะกัด แต่แป้ง ฤๅ ไข่วิธีทำอย่างเดียวกัน จึงได้รวมลงชื่อเรียกว่า ขนมสะกัดมัดสะกอด ตามแต่ผู้ทำจะเลือกทำเอาเอง ฉันบอกไว้ทั้งสองอย่างตามที่รู้"
ขณะที่มัศกอดของแขกเจ้าเซ็นริมคลองบางหลวง กรุงเทพมหานคร จะมีลักษณะที่ต่างออกไปคือจะมีลักษณะคล้ายกับฮะหรั่ว ซึ่งเป็นขนมกวน โดยจะกวนโดยใช้น้ำมันเนยแทนกะทิ จากนั้นใส่เมล็ดอัลมอนด์บุบ (แขกเจ้าเซ็นเรียก มะด่ำ หรือ บอดำ) ลงในขนม ด้วยเหตุนี้จึงเรียกนามขนมนี้ว่า ฮะหรั่วเนย หรือ ฮะหรั่วมัศกอด โดยจะรับประทานคู่กันกับแป้งข้าวเจ้าที่ต้องผ่านการนวด ต้ม และย่างจนแป้งสุกเสมอกัน เรียกว่า "ลุดตี่" (ซึ่งเป็นแป้งคนละชนิดกับอาหารคาวที่เรียกว่าลุดตี่เช่นกัน) โดยนำแป้งลุดตี่นี้ห่อเข้ากับฮะหรั่วมัศกอด ก็จะได้รสกลมกล่อมไม่หวานเลี่ยนเกินไป
พะยอม

| พะยอม |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ชบา Malvales
วงศ์:: วงศ์ยางนา Dipterocarpaceae
สกุล:: พะยอม Shorea G. Don
สปีชีส์:: Shorea roxburghii
ชื่อทวินาม
Shorea roxburghii G. Don

ชื่อพ้อง
 Shorea talura Roxb.
พะยอม เป็นไม้ยืนต้นประเภทพืชใบเลี้ยงคู่ชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ Dipterocarpaceae พบได้ในกัมพูชา, อินเดีย, ลาว, มาเลเซีย, พม่า, ไทย และเวียดนาม มีลักษณะใบที่เรียงสลับกัน ดอกมีสีขาว กลิ่นหอม นิยมนำเนื้อไม้ไปใช้ในการก่อสร้าง ลักษณะคล้ายกับต้นตะเคียน
พะยอมมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีก คือ กะยอม (เชียงใหม่) ชะยอม (ลาว) กะยอม (อีสาน) ขะยอมดง พะยอมดง (ภาคเหนือ) แคน (ร้อยเอ็ด) เชียง เชี่ยว (กะเหรี่ยง - เชียงใหม่) พะยอม (ภาคกลาง) พะยอมทอง (สุราษฎร์ธานี, ปราจีนบุรี) ยางหยวก (น่าน)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

พะยอมเป็นไม้ต้นสูง 15–30 เมตร เปลือกสีเทาเข้มแตกเป็นร่อง ใบเดี่ยวออกสลับ รูปขอบขนานกว้าง 3.5–6.5 เซนติเมตร ยาว 8–15 เซนติเมตร ปลายมนหรือเป็นติ่งสั้น ๆ โคนมน ขอบเป็นคลื่นผิวเกลี้ยงเป็นมัน ดอกสีขาว กลิ่นหอมจัด ออกเป็นช่อใหญ่ตามกิ่งและปลายกิ่ง กลีบเลี้ยง 5 กลีบ โคนเชื่อมติดกัน กลีบดอก 5 กลีบ เรียงเวียนกันแบบกังหันเมื่อบานเส้นผ่าศูนย์กลาง 1–2 เซนติเมตร เกสรตัวผู้ 15 อัน ผลรูปรีกว้างประมาณ 1 เซนติเมตร ยาวประมาณ 2 เซนติเมตร กลีบเลี้ยงเจริญไปเป็นปลีกยาว 3 ปีกสั้น 2 ปีกคล้ายผลยาง
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

พะยอมมีการกระจายพันธุ์ในอินเดียตะวันออก พม่า ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม และมาเลเซีย พบขึ้นทั่วไป แต่มักพบในป่าเบญจพรรณและป่าดงดิบที่มีดินเป็นดินทราย
ประโยชน์

เนื้อไม้นำไปใช้ในการก่อสร้าง เช่น ใช้ทำหมอนรองรางรถไฟ พื้น เป็นต้น
มีสรรพคุณทางยา
เปลือกต้น รสฝาด ต้มดื่มแก้ท้องร่วง แก้ลำไส้อักเสบ ฝนทาสมานบาดแผล ชำระแผลทุบใส่น้ำตาลสดกันบูด
ดอก รสหอมสุขุม ปรุงเป็นยาแก้ลม บำรุงหัวใจ ลดไข้
ดอกสามารถนำมาประกอบอาหารได้
เกร็ดความรู้

ต้นพะยอมเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดพัทลุง
ต้นพะยอมเป็นต้นไม้สำคัญของเส้นทางในอดีต จากสายโรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ไปจนถึงวัดสวนดอก
ต้นพะยอมเป็นต้นไม้ประจำโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย และโรงเรียนหาดใหญ่รัฐประชาสรรค์
ต้นพะยอมเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยรังสิต
ดอกพะยอมเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดกาฬสินธุ์และจังหวัดพัทลุง
ดอกพะยอมเป็นดอกไม้ประจำโรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย
ดอกพะยอมเป็นดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออกและมหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์
ยาแชมบีนา ตแชร์วอนา

| ยาแชมบีนา ตแชร์วอนา |
| --- | --- |
โปสเตอร์ของ ยาแชมบีนา ตแชร์วอนา ในภาษารัสเซีย
กำกับ: แอวา แปแตลสกา ตแชสวัฟ แปแตลสกี
บทภาพยนตร์: วัลเดมาร์ กอตอวิตช์  แอวา แปแตลสกา ตแชสวัฟ แปแตลสกี
สร้างจาก: ฟรอนตอแว ดรอกี โดย วัลแดมาร์ กอตอวิตช์
นักแสดงนำ: อันด์แซย์ กอปิตชึญสกี  ววาดือสวัฟ กอวัลสกี อันด์แชย์ วาปิตสกี อันด์แชย์ อันต์กอวีแยก
กำกับภาพ: กชึชตอฟ วีแญวิตช์
ดนตรีประกอบ: แยร์ซือ มักซือมีอุก
วันฉาย: 17 มกราคม พ.ศ. 2513
ความยาว: 127 นาที
ประเทศ: โปแลนด์
ภาษา: โปแลนด์
ยาแชมบีนา ตแชร์วอนา เป็นภาพยนตร์ขาวดำแนวสงครามในปีพ.ศ. 2512 ของโปแลนด์ กำกับการแสดงโดยแอวา แปแตลสกา และ ตแชสวัฟ แปแตลสกี ภาพยนตร์ได้เค้าโครงจากนวนิยายเรื่อง ฟรอนตอแว ดรอกี ของ วัลแดมาร์ กอตอวิตช์ ภาพยนตร์ถ่ายทำที่ชายหาดใกล้กับหมู่บ้านออกูนิตสา, เมืองสตาร์การ์ต, กอวอบแชก และ ชแชตชิน ภาพยนตร์เข้าฉายครั้งแรกในประเทศโปแลนด์ในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2513
แหล่งข้อมูลอื่น

ยาแชมบีนา ตแชร์วอนา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Jarzębina czerwona ที่ คีโนโปอีสค์
Jarzębina czerwona ที่ filmweb.pl
Jarzębina czerwona ที่ filmpolski.pl
ภาพเบื้องหลังการถ่ายทำ ที่ Fototeka
รอย ครัตเตนเดน

รอย ครัตเตนเดน (เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1925 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2019) เป็นนักกระโดดไกลจากสหราชอาณาจักร เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 เกิดที่เมืองไบรตัน รอย ครัตเตนเดนเป็นตัวแทนของประเทศอังกฤษในการแข่งขันกระโดดไกลในการแข่งขันกีฬาเครือจักรภพในปี ค.ศ. 1958 โดยได้อันดับที่ 5 ของการแข่งขัน
ภาษาลิเดีย

| ภาษาลิเดีย |
| --- | --- |
ภูมิภาค: ลิเดีย
สูญแล้ว: 57 ปีก่อนพุทธศักราช
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอานาโตเลียภาษาลิเดีย
รหัสภาษา
ISO 639-2: xlyd
ISO 639-3: xld
ภาษาลิเดีย เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียนเคยใช้พูดในรัฐลิเดียทางอานาโตเลียตะวันตก (ตุรกีปัจจุบัน) หลักฐานเกี่ยวกับภาษาลิเดียที่พบได้แก่ จารึกบนเหรียญทองแดงอายุราว 157 ปีก่อนพุทธศักราช และจารึกอายุราว พ.ศ. 43 – 143 ภาษาลิเดียเป็นภาษาตายเมื่อราว พ.ศ. 643 และถูกแทนที่ด้วยภาษากรีก
คำนามและคำคุณศัพท์แบ่งเป็นรูปเอกพจน์และรูปพหูพจน์ และมีสองเพศคือ มีชีวิตกับไม่มีชีวิต มีสามการกคือ ประธาน กรรม และกรรมรอง-สถานที่ การเรียงคำโดยทั่วไปเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา มีปรบทอยางน้อยหนึ่งคำ คำคุณศัพท์นำหน้านาม
ฟรีโม ฟามีโร่

| ฟรีโม ฟามีโร่ |
| --- | --- |
เกิด: 4 สิงหาคม พ.ศ. 2479
ฟรีโม ฟามีโร่ นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2479 สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 3) เสมอ 1 แพ้ 8
ประวัติ

ฟามีโรขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 มีนาคม พ.ศ. 2501 ชนะคะแนน เบบี้ เฮอร์นานเดซ ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นชกชนะรวดมาตลอด รวมทั้งชนะคะแนนสึโยะชิ นะกะมุระ ที่ ฟิลิปปินส์ ต่อมา ได้ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทที่ยี่ปุ่นเมื่อ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2505 แพ้คะแนน ซาดาโอะ ยาโออิตะ ฟามีโรได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเดิมที่ว่างอีกครั้งในอีก 3 เดือนต่อมาที่ฟิลิปปินส์แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชาติชาย เชี่ยวน้อยไปอีก ไม่ได้แชมป์ ฟามีโร่ยังคงชกมวยอย่างต่อเนื่อง โดยเสมอกับพันธุ์ทิพย์ แก้วสุริยะ ชนะคะแนน เบอร์นาเบ้ วิลลาแคมโป และแพ้คะแนน ริค มากราโม ต่อมา ฟามีโรได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทกับริค มากราโมเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ฟามีโรขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2509 แพ้คะแนน อัล ดิแอซ จากนั้นก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สาเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท 24 มิ.ย. 2505 แพ้คะแนน ซาดาโอะ ยาโออิตะ ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท 22 ก.ย. 2505 แพ้คะแนน ชาติชาย เชี่ยวน้อย ที่ ฟิลิปปินส์
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติการชก bocrec.com (อังกฤษ)