stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประวัติศาสตร์หน่วยเงินในประเทศไทย
ประวัติศาสตร์เงินไทย > สมัยรัชกาลที่ 4

สมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว การค้าระหว่างไทยกับต่างประเทศได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว เงินตราหลักในช่วงต้นรัชกาลยังคงเป็นเงินพดด้วงประทับตราพระแสงจักรเป็นตราประจำแผ่นดิน และเปลี่ยนตราประจำรัชกาล เป็น “ตรามงกุฎ” มีความหมายสืบเนื่องถึงพระนามเดิมของพระองค์ คือ “เจ้าฟ้ามงกุฎ”
ขณะนั้นประเทศไทยประสบปัญหาการผลิตพดด้วงไม่ทันต่อความต้องการและมีผู้ทำปลอมกันมาก พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดให้แก้ไขโดยให้ผลิตเงินกระดาษ  เรียกว่า “หมาย” ซึ่งใช้วิธีการพิมพ์บนกระดาษอย่างง่าย ๆ ออกใช้ควบคู่กับเงินพดด้วง แต่เงินกระดาษรุ่นนี้ราษฎรไม่นิยมใช้ และถือได้ว่ารัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นยุคของการเปลี่ยนแปลงรูปแบบเงินตราครั้งใหญ่ของไทย จากเงินพดด้วงที่ใช้กันมายาวนานตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นเหรียญกลมแบน รวมทั้งนับเป็นจุดกำเนิดของธนบัตรไทยในภายหลัง
ในปี  พ.ศ. 2400  สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรได้จัดส่งเครื่องผลิตเหรียญกษาปณ์ขนาดเล็กเข้ามาถวายเป็นราชบรรณาการ  พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ ให้จัดทำเหรียญกษาปณ์จากเครื่องจักรขึ้นเป็นครั้งแรก  เรียกกันว่า “เหรียญบรรณาการ”  แต่เนื่องจากเครื่องจักรมีขนาดเล็กผลิตเหรียญได้เพียงวันละเล็กน้อย จึงโปรดให้เลิกใช้ในที่สุด  ประกอบกับได้รับเครื่องผลิตเหรียญกษาปณ์แรงดันไอน้ำมาใหม่ จึงโปรดให้สร้างโรงงานผลิตเหรียญกษาปณ์ขึ้นที่หน้าพระคลังมหาสมบัติ ในพระบรมมหาราชวัง  พระราชทานนามว่า “โรงกระสาปน์สิทธิการ” เงินเหรียญชุดแรกที่ผลิตจากเครื่องจักรนี้ มีลักษณะคล้ายกับเหรียญชุดบรรณาการและให้ใช้ควบคู่ไปกับพดด้วง แต่ห้ามไม่ให้ผลิตพดด้วงเพิ่มขึ้นอีก
นอกจากนั้นในสมัยนี้ยังได้มีการผลิตเหรียญกษาปณ์ที่ระลึกขึ้นเป็นครั้งแรก คือ เหรียญกษาปณ์ที่ระลึกตรามหามงกุฎ - กรุงสยาม หรือที่นิยมเรียกว่า “เหรียญแต้เม้ง” เพื่อเป็นที่ระลึกในงานพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระชนมายุครบ 5 รอบ เมื่อ พ.ศ. 2407 มี 2 ชนิด คือ ชนิดทองคำ ราคา 4 บาท และชนิดเงิน ราคา 4 บาท
ส่วนการทำสนธิสัญญาเบาว์ริงส่งผลให้มีเงินต่างประเทศเข้ามาแพร่หลายในประเทศไทยมาก พอรัฐบาลให้ราษฎรใช้เงินเหรียญ ต่างก็เอาเงินบาทไปซ่อนไม่ยอมเอามาเสียภาษี ส่งผลให้เกิดการตัดขัดทางการค้าในช่วง พ.ศ. 2399-2400 รัฐบาลให้ช่างไปช่วยกงสุลอังกฤษและสหรัฐอเมริกาผลิตเงินเหรียญ ไม่พอผลิตเงินบาท จึงให้คณะทูตที่เดินทางไปเจริญสัมพันธไมตรีซื้อเครื่องจักรทำเงินเหรียญมาด้วย พอติดตั้งแล้วก็ผลิตเงินแบบเงินเหรียญ เรียกว่า "เงินแป" เงินแปมีตั้งแต่บาทหนึ่ง สองสลึง สลึงและเฟื้อง มีตราหน้าหนึ่งรูปพระมหาพิไชยมงกุฎอยู่กล้าง มีฉัตรอยู่สองข้าง มีกิ่งไม้เป็นเปลวแทกรอยู่ในท้องลาย อีกหน้าหนึ่งมีรูปจักร ใจกลางมีรูปช้าง รอบวงจักรชั้นนอกมีดาวแสดงมูลค่าของเงิน นอกจากนี้ยังผลิตเงินออกมาอีกแบบหนึ่ง ทำจากทองคำ มีราคาสิบสลึง ต่อมาก็ได้ผลิตเงินทำจากทองแดงออกมาอีกสองชนิด คือ ซีก และเสี้ยว
ประวัติศาสตร์เงินไทย > สมัยรัชกาลที่ 5

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ระยะแรกได้มีการผลิตเหรียญดีบุกโสฬสออกใช้ในรัชกาล  ด้านหน้าเป็นตราพระเกี้ยวหรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าตราพระจุลมงกุฎ  อันเป็นตราประจำรัชกาลของพระองค์  ด้านหลังเป็นรูปช้างในวงจักร
ในปี  พ.ศ. 2418 ได้โปรดให้สร้างโรงกษาปณ์แห่งใหม่ขึ้น พร้อมทั้งติดตั้งเครื่องจักรใหม่ที่มีกำลังผลิตและประสิทธิภาพสูงกว่าเดิม และได้เริ่มผลิตเหรียญเงิน ตราพระบรมรูป- ตราอาร์ม (ตราแผ่นดิน) ซึ่งนับเป็นเหรียญรุ่นแรกที่มีพระบรมรูปพระมหากษัตริย์บนหน้าเหรียญตามแบบสากลนิยมและได้ถือปฏิบัติมาจนถึงรัชกาลปัจจุบัน
นอกจากนั้นยังทรงปฏิรูประบบเงินตราครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่ง โดยมีการปรับเปลี่ยนหน่วยเงินตราของไทยที่มีมาแต่เดิมจากหน่วยเรียกตามน้ำหนัก ได้แก่ ทศ พิศ พัดดึงส์ ชั่ง ตำลึง บาท สลึง เฟื้อง ไพ ซีก  เสี้ยว อัฐ และโสฬส ซึ่งเป็นระบบที่ยากต่อการคำนวณและการจัดทำบัญชี  ด้วยการนำเอาระบบทศนิยมตามแบบสากลมาใช้  คือหน่วยเงินบาท  และสตางค์  อันเป็นมาตราเงินตราไทยมาจนถึงทุกวันนี้
สำหรับเงินพดด้วงซึ่งได้หยุดผลิตตั้งแต่ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นต้นมา แต่ยังไม่มีการประกาศยกเลิกใช้อย่างเป็นทางการ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการผลิตเงินพดด้วงขึ้นอีก 2 ครั้ง  ครั้งที่ 1 เพื่อเป็นที่ระลึกในงานพระราชพิธีศพพระองค์หญิงเจริญกมลศุขสวัสดิ์ พระราชธิดาองค์สุดท้ายในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้งที่ 2 เนื่องในการบำเพ็ญพระราชกุศลถวายสมเด็จพระเทพสิรินทรามาตย์ พระบรมราชชนนี และในวันที่ 28 ตุลาคม 2447 ได้มีการประกาศยกเลิกการใช้พดด้วงทุกชนิดราคา หลังจากที่ได้ใช้มาเป็นเวลานานกว่า 6 ศตวรรษ  ซึ่งนับว่าเป็นยุคสิ้นสุดของเงินพดด้วงอย่างแท้จริง
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดให้โรงกษาปณ์ปารีส ผลิตเหรียญตราพระบรมรูป-ไอราพต เพื่อนำออกใช้หมุนเวียนแทนเงินตรารุ่นเก่า แต่ยังไม่ทันออกใช้พระองค์ได้เสด็จสวรรคตเสียก่อน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเป็นที่ระลึกในงานพระเมรุพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  ซึ่งต่อมาเหรียญดังกล่าวได้รับความนิยมในหมู่ประชาชนอย่างมาก และนิยมเรียกว่า “เหรียญหนวด”
ประวัติศาสตร์เงินไทย > สมัยรัชกาลที่ 6 - 8

ในสมัยรัชกาลที่ 6 - 8 เป็นช่วงที่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ อันเป็นผลมาจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนั้นยังเป็นช่วงของการเปลี่ยนแปลงการปกครองครั้งสำคัญของประเทศไทย
สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เงินตราที่ใช้ในช่วงต้นรัชกาลยังคงเป็นเหรียญกษาปณ์ที่ผลิตตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาจึงทรงให้กรมกระสาปน์สิทธิการผลิตเหรียญกษาปณ์ชนิดเงินราคาหนึ่งบาท ด้านหน้าเป็นพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ด้านหลังเป็นรูปไอราพตออกใช้หมุนเวียน
รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการผลิตเหรียญประจำรัชกาลออกใช้  เป็นเหรียญกษาปณ์เงินพระบรมรูป ชนิดราคา  50 สตางค์ และ 25 สตางค์
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล ได้มีการผลิตเหรียญชนิดราคา 50 สตางค์ 25 สตางค์ 10 สตางค์ และ 5 สตางค์  ออกใช้หมุนเวียนในรัชกาล  2 รุ่น รุ่นแรกมีพระบรมรูปขณะทรงพระเยาว์ประทับด้านหน้า ส่วนด้านหลังเป็นพระครุฑพ่าห์ รุ่นที่สองมีลักษณะด้านหน้าและด้านหลังเหมือนกับรุ่นแรก แต่พระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลเปลี่ยนเป็นพระบรมรูปเมื่อครั้งเจริญพระชนมพรรษา
ประวัติศาสตร์เงินไทย > สมัยรัชกาลที่ 9

ในปี พ.ศ. 2493 ได้มีการผลิตเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนรุ่นแรกออกใช้ เป็นเหรียญอะลูมิเนียมบรอนซ์ หรือทองแดง ชนิดราคา 5 สตางค์ 10 สตางค์ 25 สตางค์ และ 50 สตางค์  ลวดลายด้านหน้าเป็นพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชด้านหลังเป็นตราแผ่นดินของไทย
และในปี พ.ศ. 2529 ได้มีการปรับเปลี่ยนการผลิตเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนครั้งใหญ่ทุกชนิดราคา ทั้งส่วนผสม ขนาด และรูปแบบ รวมทั้งได้กำหนดให้มีการผลิตเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชนิดราคา 10 บาท และ 10 สตางค์ ขึ้นเป็นครั้งแรก  ทำให้เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนที่นำออกใช้มี 8 ชนิดราคา ได้แก่ ชนิดราคา 10  บาท 5 บาท  1 บาท 50 สตางค์ 25 สตางค์ 10 สตางค์ 5 สตางค์ และ 1 สตางค์ และในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการผลิตเหรียญกษาปณ์หมุนเวียน ชนิดราคา  2 บาท ออกใช้เพิ่มขึ้นอีก 1 ชนิดราคา ทำให้เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนที่ออกใช้ในปัจจุบันมี 9 ชนิดราคาด้วยกัน แต่เหรียญกษาปณ์ชนิดราคา 1 สตางค์ 5 สตางค์ 10 สตางค์ ไม่ได้นำออกใช้หมุนเวียนในชีวิตประจำวัน หากแต่ผลิตขึ้นเพื่อใช้ในระบบบัญชีเท่านั้น
นอกจากนั้นยังมีการจัดทำเหรียญกษาปณ์ที่ระลึกขึ้นในโอกาสและเหตุการณ์สำคัญ ๆ โดยมีสภาพเป็นเงินตราสามารถชำระหนี้ได้ตามกฎหมายตามราคาที่ปรากฏบนหน้าเหรียญ  โดยเหรียญกษาปณ์ที่ระลึกที่ผลิตเป็นเหรียญแรกในรัชสมัยนี้  คือ เหรียญกษาปณ์ที่ระลึกเสด็จนิวัตพระนคร ซึ่งผลิตขึ้นในปี พ.ศ. 2504 ในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ  เสด็จนิวัตพระนครหลังจากเสด็จพระราชดำเนินเยือนสหรัฐอเมริกา อังกฤษ และประเทศในภาคพื้นยุโรป เป็นเหรียญชนิดนิกเกิล ราคา 1 บาท มีลวดลายด้านหน้าเป็นพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช  และพระบรมรูปสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ซึ่งนับเป็นเหรียญแรกที่ปรากฏพระรูปเจ้านายฝ่ายหญิงบนเหรียญกษาปณ์ไทย ส่วนด้านหลังมีตราอาร์มและข้อความบอกราคา
ในปี พ.ศ. 2525 ได้มีการทดลองผลิตเหรียญกษาปณ์ที่ระลึกชนิดพิเศษซึ่งได้รับความนิยมในหมู่นักสะสมเหรียญทั่วโลก  เป็นเหรียญขัดเงา (Proof Coin) ขึ้นเป็นครั้งแรก เนื่องในโอกาสสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี โดยนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายเฉพาะราชวงศ์ ไม่ได้นำออกจ่ายแลกให้กับประชาชนทั่วไป จนกระทั่งในวโรกาสที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ทรงเจริญพระชนมายุ 60 พรรษา 12 สิงหาคม 2535 จึงได้มีการผลิตเหรียญกษาปณ์ที่ระลึกประเภทขัดเงาให้ประชาชนแลกซื้อได้เป็นครั้งแรก  ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก  ดังนั้น จึงได้มีการผลิตเหรียญประเภทขัดเงาควบคู่ไปกับเหรียญกษาปณ์ที่ระลึกในโอกาสต่าง ๆ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นอกจากนี้ยังมีการผลิตเหรียญกษาปณ์ที่ระลึกในโอกาสต่าง ๆ ร่วมกับองค์การระหว่างประเทศด้วย
และในปี พ.ศ. 2549 ซึ่งนับเป็นปีแห่งการครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช  เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองในวโรกาสดังกล่าว กรมธนารักษ์ได้มีการผลิตเหรียญประเภทขัดเงาและลงสีขึ้นเป็นครั้งแรก โดยได้สั่งผลิตเหรียญที่ใช้เทคนิคการพิมพ์สีลงบนโลหะเงินบริสุทธิ์จากโรงกษาปณ์เพิร์ท ประเทศออสเตรเลีย ในการผลิตเหรียญกษาปณ์ที่ระลึกเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช  เนื่องในโอกาสที่สำนักงานโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายรางวัลความสำเร็จสูงสุดด้านการพัฒนามนุษย์ ซึ่งนับเป็นนวัตกรรมใหม่ของการผลิตเหรียญกษาปณ์ไทย
ดูเพิ่ม

สกุลเงินบาท
ประวัติศาสตร์ไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

http://emuseum.treasury.go.th/th/home/ เก็บถาวร 2011-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำนักกษาปณ์
เงินพดด้วงสมัยกรุงศรีอยุธยาในหนังสือ Histoire générale des voyages ของ อาเบ เพรว็อสต์ แดกซีล์ (ฝรั่งเศส: Abbé Antoine François Prévost d’Exiles.) บาทหลวงชาวฝรั่งเศสที่เข้ามาพำนักในกรุงศรีอยุธยาในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
พลังอะเดลข้ามขอบฟ้าโค่น 5 อภิมหาภัย

| พลังอะเดลข้ามขอบฟ้าโค่น 5 อภิมหาภัย |
| --- | --- |

กำกับ: ลุค เบซอง
เขียนบท: ลุค เบซอง   ฌาคส์ ทาร์ดิ
อำนวยการสร้าง: ลุค เบซอง
นักแสดงนำ: หลุยส์ บูร์ฌวง   มาติเยอ อมัลริค   จิลล์ เลอลูช   ฟิลิเป้ นาฮอน
วันฉาย:  14 เมษายน พ.ศ. 2553    23 กันยายน พ.ศ. 2553
ประเทศ: ฝรั่งเศส
ภาษา: ฝรั่งเศส
ข้อมูลจาก IMDb
พลังอะเดลข้ามขอบฟ้าโค่น 5 อภิมหาภัย (อังกฤษ: The Extraordinary Adventures of Adèle Blanc-Sec ; ฝรั่งเศส: Les aventures extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec) เป็นภาพยนตร์ฝรั่งเศสที่เข้าฉายในปี พ.ศ. 2553 โดยสร้างจากการ์ตูนของ ฌาคส์ ทาร์ดิ เรื่องราวเกิดขึ้นในช่วง ค.ศ. 1920 ว่าด้วยนักข่าวสาว อะเดล บลอง-เซ็ค กับการคลายปมลึกลับพิศวงที่เปรียบเหมือนอินเดียน่าโจนส์สาวแห่งเมืองน้ำหอม
นักแสดง

หลุยส์ บูร์ฌวง (Louise Bourgoin) รับบท อะเดล บลอง-เซ็ค (Adèle Blanc-Sec)
มาติเยอ อมัลริก (Mathieu Amalric) รับบท ดิเยอเลอวูลต์ (Dieuleveult)
ฌอง-ปอล รูฟว์ (Jean-Paul Rouve) รับบท ฌุสแต็ง เดอ แซงต์ อูแบร์ (Justin de Saint-Hubert)
จิลล์ เลอลูช (Gilles Lellouch) รับบท กาโปนี
ฌาคกี เนร์เซสเซียง (Jacky Nercessian) รับบท เอสเปอรองดิเยอ (Marie-Joseph)
ลอร์ เดอ เคลร์มงต์-ตงแนร์ (Laure de Clermont-Tonnerre) รับบท อกาธ (Agathe Blanc-Sec)
ฟิลิเป้ นาฮอน (Philippe Nahon) รับบท Professor Ménard
ปาทริส เอวรา

ปาทริส ลาตีร์ เอวรา (ฝรั่งเศส: Patrice Latyr Evra) เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1981 เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสเชื้อสายเซเนกัล
เอวรามีบิดาเป็นนักการทูต เขาเกิดที่กรุงดาการ์ ประเทศเซเนกัล โดยมีพี่น้องถึง 26 คน เอวราได้ย้ายมาอยู่ในยุโรปโดยผ่านทางประเทศเบลเยียมเมื่ออายุได้ 6 ปี เขาเติบโตขึ้นที่เมืองเลซูว์ลิส (Les Ulis) จังหวัดเอซอน (Essonne) ชานกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ที่ซึ่งเขาอาศัยอยู่กับครอบครัวจนกระทั่งเขาย้ายไปเมืองมาร์ซาลา (Marsala) บนเกาะซิซิลี (Sicily) ของประเทศอิตาลี เพื่อเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลในปี ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541)
เส้นทางอาชีพนักฟุตบอล

ช่วงเริ่มต้นของการเล่นฟุตบอล
ในช่วงที่เป็นวัยรุ่น เอวราเริ่มต้นเล่นในตำแหน่งปีกให้กับทีมเยาวชนของปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รับสัญญาให้เล่นในระดับอาชีพ เขายังได้รับความสนใจจากแมวมองของสโมสรฟุตบอลเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของอิตาลีที่ชื่อว่ามาร์ซาลา ซึ่งต่อมาเอวราได้เซ็นสัญญากับสโมสรแห่งนี้ ที่ซึ่งเขาได้เล่นตำแหน่งปีกตัวรุก เอวราได้รับโอกาสลงสนาม 27 นัด และยิงไป 6 ประตู ในฤดูกาลต่อมาเขาย้ายไปอยู่กับสโมสรมอนซาในเซเรียเบของอิตาลี แต่ได้ลงสนามเพียงแค่ 3 นัดเท่านั้น
เส้นทางอาชีพนักฟุตบอล > นีซ

เอวรากลับมาเล่นในฝรั่งเศสกับสโมสรนิสในดิวิชัน 2 ในช่วงแรก ๆ เขาเล่นเป็นกองหน้า แต่เนื่องด้วยสโมสรประสบปัญหาผู้เล่นบาดเจ็บ ทำให้เขาต้องเปลี่ยนตำแหน่งมาเล่นแบ็กซ้ายเป็นครั้งแรกในระหว่างนัดที่พบกับสตาดลาวาลัว (Stade Lavallois) ซึ่งในนัดต่อ ๆ มา ซานโดร ซัลโวนี ผู้จัดการทีมได้ลองให้เอวราเล่นตำแหน่งต่าง ๆ ในแนวรับ จนกระทั่งเขาสร้างผลงานได้ดีในการเล่นตำแหน่งในแนวรับและได้ถูกเสนอชื่อให้เป็นแบ็กซ้ายยอดเยี่ยมของดิวิชัน 2 ฝรั่งเศส
เส้นทางอาชีพนักฟุตบอล > อาแอ็สมอนาโก

ดีดีเย เดช็อง ผู้จัดการทีมสโมสรอาแอ็สมอนาโกในขณะนั้นประทับใจฟอร์มการเล่นของเอวราในตำแหน่งแบ็กซ้าย เอวราจึงได้ย้ายมาอยู่กับสโมสรอาแอ็สมอนาโก ที่ซึ่งเขากลายเป็นนักเตะตัวหลักในแนวรับของทีมร่วมกับเซบัสเตียง สกีลาซี, กาแอล ฌีแว และฌูว์เลียง โรกรีเกซ เพียงแค่ในฤดูกาลแรกเขาได้มีส่วนร่วมในการนำสโมสรเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ในปี ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) ซึ่งพ่ายต่อสโมสรโปร์ตูไป 0-3 โดยเอวราได้เล่นครบ 90 นาทีในนัดนั้น จากฟอร์มการเล่นที่ยอดเยี่ยมของเขาทำให้เขาถูกเรียกตัวติดทีมชาติฝรั่งเศส ต่อมาในปีค.ศ. 2005 (พ.ศ. 2548) เอวราได้รับโอกาสเป็นกัปตันทีมในบางครั้ง แต่สโมสรอาแอ็สมอนาโกมีผลงานที่ไม่ดีตลอดทั้งฤดูกาล และยังตกรอบคัดเลือกยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกอีกด้วย
เส้นทางอาชีพนักฟุตบอล > แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

เอวราเซ็นสัญญากับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) ด้วยค่าตัว 5.5 ล้านปอนด์ โดยเซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดตัดสินใจที่จะเซ็นสัญญากับเอวราในขณะนั้นเนื่องจากประสบปัญหาผู้เล่นในแนวรับบาดเจ็บ โดยเฉพาะกาเบรียล เอย์นเซ แบ็กซ้ายชาวอาร์เจนตินา ซึ่งภายหลังเอย์นเซได้ย้ายออกจากทีมไปอยู่กับเรอัลมาดริด ประกอบกับฟอร์มการเล่นที่ดีของเอวรา ทำให้เอวราได้กลายเป็นผู้เล่นหลักในตำแหน่งแบ็กซ้ายของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดมานับตั้งแต่นั้น
เส้นทางอาชีพนักฟุตบอล > ยูเวนตุส

เอวรา เข้าร่วมงานกับยูเวนตุสด้วยสัญญา 2 ปี ในวันที่ 6 มิถุนายน 2015 เอวราลงเตะฟุตบอลแชมเปี้ยนลีกนัดชิงชนะเลิศระหว่างยูเวนตุสกับบาร์เซโลนา ซึ่งผลการแข่งขันบาร์เซโลนาเป็นฝ่ายชนะไป 3-1 นับเป็นการลงเตะนัดชิงชนะเลิศในถ้วยนี้ครั้งที่ 5 ของเขา โดยเป็นนักเตะคนแรกที่แพ้ในรอบชิงดังกล่าวถึง 4 ครั้ง
เส้นทางอาชีพนักฟุตบอล > มาร์แซย์

เอวราเข้าร่วมงานกับมาร์แซย์ด้วยสัญญา 18 เดือน ในวันที่ 2 พฤศจิกายน 2017 เอวรามีปัญหากระทบกระทั่งกับแฟนบอลของมาร์แซย์ในระหว่างการอบอุ่นร่างกายในการแข่งขันฟุตบอลยูฟา ยูโรป้าลีก กับวิตอเรีย กิมาไรช์ ของโปรตุเกส ทำให้โดนใบแดงตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่งขัน ซึ่งต่อมาทางยูฟาได้ลงโทษห้ามเขาลงแข่งขันในรายการของยูฟาจนจบฤดูกาลและมาร์แซย์ได้ยกเลิกสัญญากับเขาในเวลาต่อมาอีกด้วย
เส้นทางอาชีพนักฟุตบอล > เวสต์แฮม

เอวราได้เซ็นสัญญากับเวสต์แฮมเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2018 โดยสัญญาจะสิ้นสุดในเดือนมิถุนายน 2018 ทำให้เขาได้กลับไปร่วมงานกับเดวิด มอยส์อีกครั้ง
เกียรติประวัติ > สโมสร

Coupe de la Ligue (1) : 2002–03
พรีเมียร์ลีก (5) : 2006-2007, 2007-2008, 2008-2009, 2010-2011, 2012-2013
ฟุตบอลลีกคัพ (3) : 2005-2006, 2008-2009, 2009-2010
เอฟเอคอมมูนิตีชีลด์ (5) : 2007, 2008, 2010, 2011, 2013
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก (1) : 2007-2008
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก (1) : 2008
เซเรียอา (2): 2014–15, 2015–16
โกปปาอีตาเลีย (2): 2014–15, 2015–16
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา (1): 2015
เกียรติประวัติ > ส่วนตัว

UNFP Ligue 1 Young Player of the Year (1): 2003–04
UNFP Ligue 1 Team of the Year (1): 2003–04
PFA Premier League Team of the Year (3): 2006–07, 2008–09, 2009–10
FIFA FIFPro World XI (1): 2009
UEFA Team of the Year (1): 2009
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at ManUtd.com
Profile at StretfordEnd.co.uk
สถิติของ Patrice Evra ที่ Soccerbase
พัทยา อะฮ่า อะฮ่า

| พัทยา อะฮ่า อะฮ่า |
| --- | --- |
กำกับ: ฟร็องก์ กัสต็องบิด
เขียนบท: ฟร็องก์ กัสต็องบิด Stéphane Kazandjian
อำนวยการสร้าง: เอริก อัลต์มาเยอร์ นิโคลัส อัลต์มาเยอร์ Pascal Bonnet
นักแสดงนำ: ฟร็องก์ กัสต็องบิด มาลิก บิน ฏ็อลฮะฮ์ Anouar Toubali
กำกับภาพ: Renaud Chassaing
ตัดต่อ: Laure Gardette
ดนตรีประกอบ: DJ Kore
บริษัทผู้สร้าง: Mandarin Films 
ผู้จัดจำหน่าย: กาอูมอท์ฟิล์มคอมพานี
วันฉาย:   24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 (2016-02-24) 
ความยาว: 97 นาที
ประเทศ: ฝรั่งเศส
ภาษา: ฝรั่งเศส
ทุนสร้าง: 7.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 13.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
พัทยา อะฮ่า อะฮ่า (ฝรั่งเศส: Pattaya) รู้จักกันในนานาชาติว่า กูดกายโกทูเฮฟเวน, แบดกายโกทูพัทยา (อังกฤษ: Good Guys Go to Heaven, Bad Guys Go to Pattaya) เป็นภาพยนตร์ตลกภาษาฝรั่งเศสใน ค.ศ. 2016 ที่กำกับและนำแสดงโดยฟร็องก์ กัสต็องบิด
แหล่งข้อมูลอื่น

Pattaya ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงก์ตะวันตก
ครองราชย์: 29 มิถุนายน 922 - 15 มิถุนายน 923
ราชาภิเษก: 29 มิถุนายน 922
ก่อนหน้า: ชาร์ลที่ 3
ถัดไป: โรดอล์ฟ

พระราชสมภพ: 15 สิงหาคม 866
สวรรคต: 15 มิถุนายน 923 (พระชนมายุ 56 พรรษา)
ราชวงศ์: ราชวงศ์กาโรแล็งเชียง
พระราชบิดา: โรเบิร์ตผู้แข็งแกร่ง
พระราชมารดา: อเดลาอิเดแห่งตัวร์
พระเจ้าโรแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Robert I de France) (15 สิงหาคม 866 - 15 มิถุนายน 923) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงค์ตะวันตก พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 11 ในราชวงศ์กาโรแล็งเชียง นอกจากนี้พระองค์ยังทรงพระอิสริยยศเป็นเคานต์แห่งพอยตีร์ส มาร์ควิสแห่งเนอุสเตรียและออร์ลีนส์ และเคาน์ต์แห่งปารีส
พระเจ้าโรแบร์ที่ 1 เป็นพระโอรสในโรเบิร์ตผู้แข็งแกร่งกับอเดลาอิเดแห่งตัวร์ พระองค์เป็นพระอนุชาในโอโด เคานต์แห่งปารีส หลังจากที่โอโดพระเชษฐาของพระองค์สิ้นพระชนม์พระองค์ก็ไม่ได้เรียกร้องสิทธิที่จะปกครองฝรั่งเศส พระองค์ทรงปล่อยให้พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3ปกครองฝรั่งเศส ในขณะเดียวกันพระองค์เองก็ทรงปกครองราชอาณาจักรแฟรงก์ทางเหนือ
ต่อมาประชาชนเริ่มไม่พอใจกฎหมายที่ไม่เป็นธรรมของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 ทำให้มีประชาชนเริ่มสนับสนุนพระองค์และต้องการให้พระองค์เป็นกษัตริย์แทน พระองค์จึงก่อกบฏ สุดท้ายพระองค์ถูกสังหารในสงคราม แต่กองทัพของพระองค์ได้รับชัยชนะ และพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 ถูกจับกุม
ประวัติ

รอแบต์ประสูติในปี ค.ศ. 866 พระองค์เป็นบุตรชายที่เกิดหลังการเสียชีวิตของบิดา รอแบต์ผู้แข็งแกร่ง เคานต์แห่งอ็องฌู และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าโอโดที่ได้รับเลือกให้เป็นกษัตริย์ของอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกในปี ค.ศ. 888 ซึ่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกจะวิวัฒนาการกลายเป็นราชอาณาจักรฝรั่งเศส และภายใต้การปกครองของพระเจ้าโอโด ปารีสถูกกำหนดให้เป็นเมืองหลวง พระเจ้ารอแบต์และพระเจ้าโอโดเป็นกษัตริย์ที่มาจากราชวงศ์รอแบเตียง
ในปี ค.ศ. 885 รอแบต์เข้าร่วมป้องกันปารีสในตอนที่ชาวไวกิงปิดล้อมโจมตีเมืองปารีส พระเจ้าโอโดได้แต่งตั้งให้พระองค์เป็นผู้ปกครองเคานตีต่างๆ เช่น เคานตีปารีส และเป็นพระอธิการผู้ดูแลผลประโยชน์ของวิหารหลายแห่ง รอแบต์ยังดำรงตำแหน่งเป็นดยุคของชาวแฟรงก์ ตำแหน่งสูงสุดในทางทหาร
เมื่อพระเชษฐาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 898 พระองค์ไม่ได้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ของอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก กลับกันทรงยอมรับอำนาจสูงสุดของกษัตริย์ราชวงศ์การอแล็งแฌียง พระเจ้าชาร์ลส์ผู้เรียบง่าย ต่อมาพระเจ้าชาร์ลส์ทรงรับรองตำแหน่งและการครอบครองของรอแบต์ หลังจากที่รอแบต์คุ้มกันอาณาจักรแฟรงก์ตอนเหนือจากการโจมตีของชาวไวกิงได้อย่างต่อเนื่อง รอแบต์ปราบกองกำลังกลุ่มใหญ่ของไวกิงในหุบเขาแม่น้ำลัวร์ได้ในปี ค.ศ. 921 หลังการพ่ายแพ้ผู้รุกรานได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์และตั้งถิ่นฐานอยู่ใกล้กับน็องต์ส์
ครองราชย์เป็นกษัตริย์

สันติภาพระหว่างพระเจ้าชาร์ลส์ผู้เรียบง่ายกับข้าราชบริพารผู้ทรงอำนาจของพระองค์แตกหักในปี ค.ศ. 921 เมื่อความโปรดปรานของชาร์ลส์ที่มีต่อฮากาโนจุดชนวนให้เกิดการก่อกบฏ ด้วยการสนับสนุนของกลุ่มนักบวชและกลุ่มขุนนางชาวแฟรงก์ผู้ทรงอำนาจ รอแบต์หยิบอาวุธขึ้นมาขับไล่ชาร์ลส์ไปลอร์แรนและสวมมงกุฎให้ตนเองเป็นกษัตริย์ของชาวแฟรงก์ที่แร็งส์ในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 922
ในปี ค.ศ. 911 การปกครองของรอแบต์ถูกท้าทายโดยผู้นำชาวไวกิง รอลโล ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในดัชชีนอร์ม็องดีตามที่พระเจ้าชาร์ลส์ผู้เรียบง่ายได้เคยอนุญาต ในช่วงรัชสมัยของรอแบต์ รอลโลยังคงภักดีต่อชาร์ลส์ที่พยายามแย่งชิงบัลลังก์กลับคืนมา พระองค์รวบรวมกองทัพ เดินทัพมาต่อสู้กับรอแบต์จนรอแบต์ถูกสังหารในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 923 ที่สมรภูมิซวยส์ซงส์ ทว่ากองทัพของรอแบต์ชนะศึกและชาร์ลส์ถูกจับกุมตัวได้ ชาร์ลส์ถูกคุมขังจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 929 บุตรเขยของรอแบต์ รุดอล์ฟ ดยุคแห่งเบอร์กันดี สืบทอดตำแหน่งต่อเป็นกษัตริย์ในชื่อพระเจ้าราอูล
ครอบครัว

พระมเหสีคนแรกของรอแบต์คือไอลิส ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ
พระธิดาไม่ทราบชื่อ (มักถูกเรียกว่าอาเดลา) แต่งงานกับแอแบต์ที่ 2 แห่งแวร์ม็องดัวส์
เอ็มมาแห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 894 – 935) แต่งงานกับรุดอล์ฟ ดยุคแห่งเบอร์กันดี
รอแบต์แต่งงานครั้งที่สองในปี ค.ศ. 890 กับเบียทริซแห่งแวร์ม็องดัวส์ บุตรสาวของแอแบต์ที่ 1 แห่งแวร์ม็องดัวส์ ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ
อูกมหาราช (ค.ศ. 898 – 956) ที่ต่อมากลายเป็นดยุคของชาวแฟรงก์ อูกเป็นบิดาของอนาคตพระเจ้าอูก กาเปต์ กษัตริย์ของชาวแฟรงก์
ปาแลการ์นีเย

|  ปาแลการ์นีเย Palais Garnier |
| --- | --- |
โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: โรงอุปรากร
สถาปัตยกรรม: ฟื้นฟูบาโรก
เมือง: ปารีส
ประเทศ: ฝรั่งเศส
พิกัด:  48°52′19″N 2°19′54″E﻿ / ﻿48.87194°N 2.33167°E﻿ / 48.87194; 2.33167
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1862
ผู้สร้าง: จักรพรรดินโปเลียนที่ 3
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: ชาร์ล การ์นีเย
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์  Opéra       
บันไดเอก
ห้องโถงเอก
ปาแลการ์นีเย (ฝรั่งเศส: Palais Garnier) บ้างเรียก หออุปรากรปารีส (Opéra de Paris) หออุปรากรการ์นีเย (Opéra Garnier) เป็นโรงละครโอเปราตั้งอยู่ในปารีส ประเทศฝรั่งเศส ที่สร้างโดย ชาร์ล การ์นีเย เป็นสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูบาโรก โรงอุปรากรปาแลการ์นีเยถือกันว่าเป็นงานสถาปัตยกรรมชิ้นเอกของยุค
เมื่อทำการเปิดในปี ค.ศ. 1875 หออุปรากรมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า “Académie Nationale de Musique - Théâtre de l'Opéra” (วิทยาลัยแห่งชาติ สาขาคีตกรรม และโรงละครโอเปราแห่งปารีส) ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้กันมาจนกระทั่งปี 1978] เมื่อได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น “Théâtre National de l'Opéra de Paris” (โรงละครแห่งชาติเพื่อการแสดงอุปรากรแห่งปารีส) แต่หลังจากคณะอุปรากรแห่งปารีส (Opéra National de Paris) เลือกโรงอุปรากรบัสตีย์ซึ่งเป็นโรงอุปรากรที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่เป็นโรงอุปรากรหลักแล้ว โรงละครแห่งชาติก็เปลี่ยนชื่อเป็น “ปาแลการ์นีเย” แม้ว่าจะมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า “Académie Nationale de Musique” (สถาบันดนตรีแห่งชาติ) แม้ว่าคณะอุปรากรจะย้ายไปยังโรงอุปรากรบัสตีย์ แต่ “ปาแลการ์นีเย” ก็ยังคงเรียกกันว่า “โรงอุปรากรปารีส”
ประวัติ

ปาแลการ์นีเยออกแบบให้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่ของปารีสของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 ที่ริเริ่มโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ผู้ทรงเลือกชอร์ช-เออแชน โอสแมนน์ให้เป็นผู้ดูแลการก่อสร้าง ในปี ค.ศ. 1858 จักรพรรดินโปเลียนก็มีพระบรมราชโองการให้เคลียร์พื้นที่ 12,000 ตารางเมตรที่ใช้ในการสร้างโรงละครที่สองสำหรับคณะนักแสดงอุปรากรและบัลเลต์ที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลกของปารีส โครงการนี้ได้เปิดแข่งขันประมูลกันในปี ค.ศ. 1861 โดยมีชาร์ล การ์นีเยเป็นผู้ประมูลได้ ในปีเดียวกันก็ได้ทำการวางศิลาฤกษ์ และการก่อสร้างเริ่มขึ้นในปีต่อมาในปี ค.ศ. 1862 มีเรื่องเล่ากันว่าจักรพรรดินีเออเชนีเดอมองติโคตรัสถามการ์นีเยระหว่างการก่อสร้างว่าจะสร้างเป็นแบบโรมันหรือกรีก ซึ่งการ์นีเยก็ถวายคำตอบว่าจะเป็น “แบบนโปเลียนที่ 3”[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติ > อุปสรรค

การก่อสร้างโรงอุปรากรประสบกับอุปสรรคต่าง ๆ หลายอย่าง อุปสรรคที่สำคัญอย่างหนึ่งคือการเลื่อนเวลาการเทฐานคอนกรีตลงบนพื้นดินที่เป็นเลนแฉะที่ภายใต้เป็นทะเลสาบใต้ดิน ที่ต้องใช้เวลาตลอดแปดเดือนเต็มในการใช้เครื่องสูบน้ำดูดน้ำออก จากนั้นก็ประสบกับสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย, การล่มสลายของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2  และ การปกครองภายใต้รัฐบาลปารีสคอมมีน ระหว่างนั้นการก่อสร้างก็สร้าง ๆ หยุด ๆ เป็นพัก ๆ และถึงกับมีข่าวลือว่าโครงการจะถูกระงับลงโดยสิ้นเชิง[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติ > เพลิงไหม้

เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1873 ปัจจัยที่ทำให้จำเป็นที่จะต้องสร้างปาแลการ์นีเยให้เสร็จมาจากโรงอุปรากรปารีสเดิมที่เรียกว่า “โรงละครแห่งราชสถาบันการดนตรี” (Théâtre de l'Académie Royale de Musique) ถูกเพลิงเผาไหม้อยู่ 27 ชั่วโมงจนไม่เหลือซาก
ประวัติ > การก่อสร้าง

เมื่อมาถึงปลาย ค.ศ. 1874 การ์นีเยก็สร้างปาแลการ์นีเยเสร็จ และเปิดดำเนินการเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1875 ด้วยการแสดงอันยิ่งใหญ่ งานแสดงฉลองประกอบด้วยองค์ที่สามของอุปรากร  La Juive โดย Fromental Halévy และบางตอนของอุปรากร Les Huguenots โดย Giacomo Meyerbeer คณะบัลเลต์แสดง Grand Divertissement ที่ประกอบด้วยฉาก Le Jardin Animé จากบัลเลต์  Le Corsaire โดย Joseph Mazilier ด้วยดนตรีโดย Léo Delibes.[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติ > แฟนธอม

ในปี ค.ศ. 1896 โคมระย้าของโรงอุปรากรก็ร่วงลงมาทำให้มีผู้เสียชีวิตไปคนหนึ่ง เหตุการณ์นี้และการมีทะเลสาบใต้ดิน ห้องใต้ดินและองค์ประกอบอื่นทำให้กัสตง เลอรูซ์นำเอาไปเขียนนวนิยายกอธิค เรื่อง "เดอะแฟนธอมออฟดิโอเปรา" ในปี ค.ศ. 1909