stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สนามกีฬาจาลันเบอซาร์

| --- | --- |

th
ที่ตั้ง: กัลลัง ประเทศสิงคโปร์
พิกัด: 1°18′36″N 103°51′37″E﻿ / ﻿1.310016°N 103.860347°E﻿ / 1.310016; 103.860347
เจ้าของ: การกีฬาสิงคโปร์
ผู้ดำเนินการ: การกีฬาสิงคโปร์
ความจุ: 6,000 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้าเทียม
ป้ายแสดงคะแนน: มี
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: พ.ศ. 2475
ปรับปรุง: พ.ศ. 2542–2546
การใช้งาน
ฟุตบอลทีมชาติสิงคโปร์ (พ.ศ. 2475–)   ยังไลออนส์ (พ.ศ. 2546–)   ฮูกังยูไนเต็ด (พ.ศ. 2562–)   ไลออนส์ทเวลฟ์ (พ.ศ. 2554–2558)
สนามกีฬาจาลันเบอซาร์ (มลายู: Stadium Jalan Besar; อังกฤษ: Jalan Besar Stadium; จีน: 惹兰勿刹体育场; ทมิฬ: ஜாலான் புசார் ஸ்டேடியம்) เป็นสนามฟุตบอลความจุ 6,000 ที่นั่ง ตั้งอยู่ในกัลลัง ประเทศสิงคโปร์ โดยสนามแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของศูนย์กีฬาและนันทนาการจาลันเบอซาร์ ซึ่งรวมไปถึงสนามกีฬาและสนามว่ายน้ำ โดยปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของยังไลออนส์และฮูกังยูไนเต็ด
สนามนี้เคยใช้เป็นสนามเหย้าหลักของทีมชาติสิงคโปร์ ในขณะที่สนามกีฬาแห่งชาติสิงคโปร์ กำลังก่อสร้าง และอาจจะใช้สนามนี้เป็นสนามแข่งขันในบางนัดด้วย
สนามกีฬาจาลันเบอซาร์ตั้งอยู่บนถนนทีริต (Tyrwhitt) ใกล้กับถนนจาลันเบอซาร์ซึ่งเป็นที่มาของชื่อสนาม
ประวัติ

สนามเปิดครั้งแรกในวันเปิดกล่องของขวัญ เมื่อ พ.ศ. 2472 (ค.ศ. 1929) และคาดว่าจึงเป็นที่มาของสันสถาปนาฟุตบอลสิงคโปร์ โดยการแข่งขันมาลายาคัพ ได้จัดที่สนามแห่งนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2475 จนถึง พ.ศ. 2509 และการแข่งขันมาเลเซียคัพตั้งแต่ พ.ศ. 2510 จนถึง พ.ศ. 2516
ช่วงระหว่างการยึดครองดินแดนสิงคโปร์จากญี่ปุ่น สนามนี้เป็นหนึ่งในเหตุการณ์การสังหารหมู่ซู่ชิง โดยระหว่างสงคราม สนามแห่งนี้ใช้เป็นศูนย์ภาษาเพื่อสอนภาษาญี่ปุ่นอีกด้วย
ใน พ.ศ. 2507 มีการชุมนุมที่สนามนี้เพื่อไว้อาลัยการเสียชีวิตของจาวาฮาร์ลาล เนรู นายกรัฐมนตรีของอินเดีย
สนามแห่งนี้เป็นสนามที่เคยจัดการแข่งขันมากมายในประวัติศาสตร์สิงคโปร์ เช่น เป็นสถานที่สำหรับการจัดงานเทศกาลเยาวชนสิงคโปร์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2498, งานกองทัพบกสิงคโปร์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2512 และขบวนพาเหรดวันชาติสิงคโปร์ใน พ.ศ. 2524
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2542 สนามได้ทำการปิดปรับปรุง และเปิดอีกครั้งในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2546 ด้วยความจุ 6,000 ที่นั่ง โดยตำแหน่งของสนามแข่งขันยังอยู่ที่เดิมเหมือนในยุคก่อนปรับปรุง
ใน พ.ศ. 2549 ภายใต้แผนของฟีฟ่า สนามแห่งนี้ได้ปูหญ้าเทียมด้วยมาตรฐานฟีฟ่า 1 ดาว โดยค่าใช้จ่ายในการปรับปรุงอยู่ที่ 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งได้รับทุนจากฟีฟ่าโกล และแผนการช่วยเหลือทางการเงินของฟีฟ่า ต่อมาใน พ.ศ. 2551 ได้มีการปูหญ้าใหม่ โดยมีค่าใช้จ่าย 400,000 ดอลลาร์สหรัฐ ด้วยหญ้ามาตรฐานฟีฟ่า 2 ดาว ซึ่งเป็นหญ้าเทียมที่มีคุณภาพดีกว่า โดยได้รับทุนจากฟีฟ่า
ในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 เบิร์นลีย์ ได้แข่งขันกับทีมรวมดาราสิงคโปร์ ในการแข่งขันเอฟไอเอสเอเชียนชาเลนจ์คัพ โดยสิงคโปร์แพ้ 0–1
ระหว่างการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่จัดขึ้นที่สิงคโปร์ สนามนี้เป็นสนามสำหรับจัดการแข่งขันฟุตบอลชายและหญิงของการแข่งขันนี้
ในระหว่งที่ไลออนส์ทเวลฟ์มีผู้สนับสนุนเป็นคิงส์เมน ได้มีการสร้างอัฒจันทร์คิงจอรส์ขึ้นใน พ.ศ. 2555 โดยเป็นอัฒจันทร์ชั่วคราว ทำให้สามารถจุผู้ชมได้เพิ่มเป็น 8,000 คน
ในวันที่ 30 ตุลาตม พ.ศ. 2555 ได้มีการติดตั้งจอแสดงผลคะแนนแบบแอลอีดีใหม่ที่มีคุณภาพที่ดีกว่าเดิม โดยสามารถแสดงภาพย้อนหลังระหว่างเกมในสนามได้ ซึ่งมีการติดตั้งจอทั้งหมด 2 จอ บนอัฒจันทร์หลักฝั่งทิศเหนือและทิศใต้
ในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 อัตเลติโกเดมาดริดได้ลงเล่นในสนามนี้กับทีมรวมดาราสิงคโปร์ ในการแข่งขันถ้วยการกุศลของปีเตอร์ ลิม โดยสิงคโปร์แพ้ 0–2.
แหล่งข้อมูลอื่น

Singapore Sports Council website page on the Jalan Besar Stadium
สหพรรคประชาชนซาบะฮ์

สหพรรคประชาชนซาบะฮ์ (มลายู: Parti Bersatu Rakyat Sabah; อังกฤษ: United Sabah People's Party) เป็นพรรคการเมืองขนาดเล็กที่มีฐานที่มั่นในซาบะฮ์ ก่อตั้งโดยอดีตสมาชิกของสหพรรคซาบะฮ์เมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2537 ต่อมาในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2537 พรรคนี้ได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในแนวร่วมแห่งชาติ หัวหน้าพรรคคือตัน ดาโต๊ะ เซอรี ปังลีมา โจเซฟ กูรุบ
สมิงสอตุต

| สมิงสอตุด   Smim Sawhtut   သမိန်စောထွတ်> กษัตริย์ แห่ง อาณาจักรหงสาวดี |
| --- | --- |
ครองราชย์: กลางมิถุนายน – สิงหาคม ค.ศ. 1550
ก่อนหน้า: พระเจ้าสการะวุตพี
รัชกาลถัดไป: สมิงทอ

สวรรคต: สิงหาคม ค.ศ. 1550 พะโค
ศาสนา: พุทธศานานิกายเถรวาท
สมิงสอตุด (พม่า: သမိန်စောထွတ်, ออกเสียง: [θə.mèɪ̯ɰ̃ sɔ́ tʰʊʔ]; สวรรคตสิงหาคม 1550) เป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ ราชอาณาจักรหงสาวดี และเป็นผู้ลอบสังหารพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ของราชวงศ์ตองอู เดิมเป็นขุนนางชาวมอญที่ได้รับราชการให้ไปปกครองเมืองสะโตงในรัชสมัยของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ ผู้ที่พิชิตราชอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญได้ในปี ค.ศ. 1539 เป็นผู้ที่ใกล้ชิดของกษัตริย์ เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1550 สมิงสอตุดและพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้เดินทางเข้าสู่พื้นที่ใกล้กับเมือง
ปันตานาว บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวะดี เพื่อค้นหาช้างเผือกและได้มีการปลงพระชนม์พระองค์
เมื่อปลงพระชนม์พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้แล้ว สมิงสอตุดได้หนีไปยังเมืองสะโตงพร้อมกับสถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์ ต่อมาขุนนางมอญในเมืองหงสาวดีได้ขับไล่รักษาการเจ้าเมือง เจ้ามังฆ้อง พระอนุชาพระองค์หนึ่งของพระเจ้าบุเรงนอง ซึ่งขณะนั้นพระเจ้าบุเรงนองไม่ได้ประทับอยู่ด้วย เนื่องจากต้องไปตามจับสมิงทอ ราชนิกุลมอญพระองค์หนึ่งซึ่งเป็นผู้ที่มีสิทธิครองราชบัลลังก์หงสาวดี ในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวะดี ขุนนางจึงได้เชิญสมิงสอตุดซึ่งมิใช่เชื้อสายราชนิกุลมอญมาครองราชบัลลังก์เพื่อฟื้นฟูราชวงศ์
สมิงสอตุดปกครองแผ่นดินอย่างเผด็จการ ทำให้ขุนนางและประชาชนเริ่มเสื่อมความนิยม เหล่าขุนนางจึงได้ไปเชิญสมิงทอซึ่งเป็นเชื้อสายราชนิกุลมอญมาครองราชบัลลังก์ สมิงทอได้เดินทางออกจากเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวะดีหลังการติดตามของพระเจ้าบุเรงนอง และเดินทางไปยังเมืองเมาะตะมะไปต่อยังเมืองหงสาวดี ซึ่งขณะนั้นพระเจ้าบุเรงนองได้เลิกติดตามพระองค์ชั่วคราว เพื่อเดินทางกลับไปยังตองอูเมืองเกิดของพระองค์ทางตอนเหนือ สำหรับเตรียมพร้อมการทำสงครามที่จะเกิดในภายภาคหน้า กองทัพของสมิงทอและสมิงสอตุดสู้รบกันภายนอกเมืองหงสาวดี ด้านสมิงทอได้รับชัยชนะ สมิงสอตุดถูกจับและถูกสำเร็จโทษเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1550 หลังจากครองสิริราชสมบัติได้เพียง 1 เดือนเศษ โดยสมิงทอผู้เป็นพระอนุชาของพระเจ้าสการะวุตพีกษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรหงสาวดีได้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ต่อมา
สมเด็จพระราชาธิบดีฮีซามุดดิน อาลัม ชาห์

| สมเด็จพระราชาธิบดีฮีซามุดดิน อาลัม ชาห์ |
| --- | --- |
ยังดี เปอร์ตวน อากงแห่งมาเลเซีย    สุลต่านแห่งรัฐเซอลาโงร์

ยังดี เปอร์ตวน อากง ลำดับที่ 2
ครองราชย์: 14 เมษายน พ.ศ. 2503 – 1 กันยายน พ.ศ. 2503
ก่อนหน้า: อับดุล ระห์มันแห่งเนอเกอรีเซิมบีลัน
ถัดไป: ปูตราแห่งปะลิส
นายกรัฐมนตรี: ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน
สุลต่านแห่งรัฐเซอลาโงร์
ครองราชย์: 4 เมษายน พ.ศ. 2481 – 15 มกราคม พ.ศ. 2485
ราชาภิเษก: 26 มกราคม พ.ศ. 2482
ก่อนหน้า: อลายุดดิน สุลัยมาน ชาฮ์
ถัดไป: มูซา เกียฮุดดิน เกียยาด ชาห์
ครองราชย์: 14 กันยายน พ.ศ. 2488 – 1 กันยายน พ.ศ. 2503
ก่อนหน้า: มูซา เกียฮุดดิน เกียยาด ชาห์
ถัดไป: ซาลาฮุดดีน อับดุล อาซิซ

พระราชสมภพ: 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2441 รัฐเซอลาโงร์ สหพันธรัฐมลายู บริติชมาลายา
สวรรคต: 1 กันยายน พ.ศ. 2503 (62 พรรษา) กรุงกัวลาลัมเปอร์ สหพันธรัฐมาลายา
คู่อภิเษก: รายา ประไหมสุหรี อากง ตวนกู อัมปวน เจะมะห์ 
พระราชบุตร: 8 พระองค์
พระราชบิดา: อลายุดดิน สุลัยมาน ชาฮ์
พระราชมารดา: โต๊ะ คิก หัสนะห์ บินตรี ปิลอง
ศาสนา: อิสลาม
สมเด็จพระราชาธิบดี สุลต่าน ฮิซามุดดิน อาลัม ชาฮ์ อัล-ฮัจ อิบนี อัลมาร์ฮุม สุลต่าน อาลาอุดดิน ซุไลมาน ชาห์ แห่งเซอลังงอร์ (มลายู: SUltan Hisamuddin Alam Shah Al-Haj ibni Almarhum Sultan Alauddin Sulaiman Shah, سلطان هشام الدين عالم شاه ابن المرحوم) มีพระนามเดิมว่า รายา ฮิซามุดดิน ประสูติเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2441 เป็นพระราชโอรสในสุลต่านอลายุดดิน สุลัยมาน ชาห์ อิบนี อัลมาร์ฮุมรายามุดา มูซา และโต๊ะ คิก หัสนะห์ บินตรี ปิลอง
สมเด็จพระราชาธิบดี สุลต่าน ฮิซามุดดิน อาลัม ชาฮ์  แห่งเซอลังงอร์ ได้รับการเสนอพระนามในที่ประชุมเพื่อคัดเลือกสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งมาเลเซียเป็นพระองค์ที่ 2 ต่อจากตวนกู อับดุลรามัน ยังดีเปอตวนเบอซาร์ จากทั้งหมด 9 รัฐในมาเลเซีย (ไม่รวมซาบะฮ์ ซาราวัก มะละกา และปีนังซึ่งไม่มีสุลต่านเป็นประมุข) ได้รับพระบรมราชาภิเษกเมื่อ วันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2503 และทรงดำรงตำแหน่งจนเสด็จฑิวงคต ในวันที่ 1 กันยายน ปีเดียวกัน สิริราชสมบัติในตำแหน่งสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งมาเลเซียได้ 4 เดือน กับอีก 16 วัน และดำรงพระยศเป็นเจ้าผู้ครองนครรัฐเซอลังงอร์ครั้งแรกตั้งแต่ปี 2480-2485 รวม 5 ปี ครั้งที่สองตั้งแต่ปี 2488-2503 ได้ 15 ปี รวมระยะเวลาทรงราชย์เป็นเจ้าผู้ครองนครรัฐ 20 ปี
| ด ค กพระมหากษัตริย์มาเลเซีย |
| --- | --- |
 อับดุล ระห์มัน  ฮีซามุดดิน อาลัม ชาห์  ซัยยิด ปุตรา  อิสมาอิล นาซีรุดดิน ชาห์  อับดุล ฮาลิม มูอัซซัม ชาห์  ยะห์ยา เปตรา  ฮัจญี อาห์หมัด ชาห์  อิสกันดาร์  อัซลัน มูฮิบบุดดิน ชาห์  จาฟาร์  ซาลาฮุดดีน อับดุล อาซิซ  ซัยยิด ซีรอญุดดีน  มีซัน ไซนัล อาบีดิน  มูฮัมมัดที่ 5  อับดุลละฮ์ ชะฮ์  อิบราฮิม อิซมาอิล
สภาโอลิมปิกมาเลเซีย

| --- | --- |
ประเทศ/ภูมิภาค:  มาเลเซีย
รหัสประเทศ: MAS
วันก่อตั้ง: 2496
วันรับรอง: 2497
สมาคม: สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
สำนักงานใหญ่: กัวลาลัมเปอร์
ประธาน: โมฮามัด โนร์ซา ซากาเรีย
เลขาธิการใหญ่: นาซีฟุดดิน นาจิบ
เว็บไซต์: www.olympic.org.my
สภาโอลิมปิกมาเลเซีย (มลายู: Majlis Olimpik Malaysia, MOM; รหัสไอโอซี: MAS) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของมาเลเซีย นอกจากนี้ยังเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบในการเป็นตัวแทนของมาเลเซียในการแข่งขันกีฬาเครือจักรภพ
ดูเพิ่ม

ประเทศมาเลเซียในโอลิมปิก
ประเทศมาเลเซียในเอเชียนเกมส์
แหล่งข้อมูลอื่น

Olympic Council of Malaysia
Olympic Council of Malaysia at Olympic Council of Asia website
| ด ค ก สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (OCA) |
| --- | --- |
เอเชียนเกมส์
โซน 1 เอเชียตะวันตกเฉียงใต้:  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก  อิหร่าน  โอมาน 
โซน 2  เอเชียกลาง:  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  อัฟกานิสถาน  อุซเบกิสถาน 
โซน 3 เอเชียใต้:  เนปาล  บังคลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  มัลดีฟส์  ศรีลังกา  อินเดีย 
โซน 4  เอเชียตะวันออก:  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  จีน  ญีปุ่น  ไต้หวัน  มองโกเลีย  มาเก๊า  ฮ่องกง 
โซน 5 เอเชียตะวันออกเฉียงใต้:  กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย
สหภาพประชาคมมุสลิมมาเลเซีย

สหภาพประชาคมมุสลิมมาเลเซีย (มลายู: Ikatan Masyarakat Islam Malaysia, IKATAN) เป็นพรรคการเมืองนิยมอิสลามขนาดเล็ก ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2534 มีฐานที่มั่นในรัฐตรังกานู ต่อมาเปลี่ยนชื่อพรรคเป็น พรรคยุติธรรมแห่งชาติ (Parti Keadilan Nasional) เมื่อ 4 เมษายน พ.ศ. 2542 และเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น พรรคความยุติธรรมเพื่อประชาชน (Parti Keadilan Rakyat) หลังจากที่รวมเข้ากับพรรคประชาชนมาเลเซีย (Parti Rakyat Malaysia) เมื่อ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2546
สภาบริหารแห่งรัฐ

| --- | --- |
နိုင်ငံတော်စီမံအုပ်ချုပ်ရေးကောင်စီ

ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 2 กุมภาพันธ์ 2021; 3 ปีก่อน (2021-02-02)
ประเภท: สภา
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: มี่นอองไลง์, ประธาน โซ่วี่น, รองประธาน
สภาบริหารแห่งรัฐ (พม่า: နိုင်ငံတော်စီမံအုပ်ချုပ်ရေးကောင်စီ; อังกฤษ: State Administration Council) เป็นคณะบุคคลที่บริหารประเทศพม่าอยู่ในปัจจุบัน กองทัพพม่าจัดตั้งสภานี้ขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 หลังจากที่ก่อรัฐประหาร พ.ศ. 2564 สภานี้มีสมาชิก 16 คน เป็นทหาร 8 คน พลเรือน 8 คน และมี มี่นอองไลง์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุด เป็นประธาน
คณะกรรมการผู้แทนสมัชชาแห่งสหภาพ รัฐบาลพลัดถิ่นของพม่า ได้ประกาศกำหนดให้สภานี้เป็น "กลุ่มก่อการร้าย"
สมาชิก

สภานี้มีสมาชิกดังนี้
| ชื่อ | ตำแหน่ง | พรรค |
| --- | --- | --- |
| พลเอกอาวุโส มี่นอองไลง์ | ประธาน | ทหาร |
| พลเอกรองอาวุโส โซ่วี่น | รองประธาน | ทหาร |
| พลเอก มยะทู่นอู้ | สมาชิก | ทหาร |
| พลเอก ทินอองซ่าน | สมาชิก | ทหาร |
| พลเอก มองมองจอ | สมาชิก | ทหาร |
| พลโท โม่มหยิ่นทู่น | สมาชิก | ทหาร |
| ปะโดม่านเญ่น-มอง | สมาชิก | พรรคประชาชนกะเหรี่ยง |
| เต้นหญุ่น | สมาชิก | พรรคพลังประชาธิปไตยแห่งชาติ |
| คีน-มองซเว | สมาชิก | พรรคพลังประชาธิปไตยแห่งชาติ |
| เอ้นุเซน | สมาชิก | พรรคแห่งชาติยะไข่ |
| เจ่งปังนอตอง | สมาชิก |  |
| ม่องฮา | สมาชิก |  |
| ไซ่ง์โล่นไซง์ | สมาชิก |  |
| ซอ แดเนียล | สมาชิก | พรรคกะเหรี่ยงก้าวหน้า |
| พลโท อองลี่น-ดเว่ | เลขานุการ | ทหาร |
| พลโท แยวี่นอู้ | เลขานุการร่วม | ทหาร |
ดูเพิ่ม

รัฐประหารในประเทศพม่า พ.ศ. 2564
สภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ สภาที่ปกครองประเทศพม่าตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 จนถึง พ.ศ. 2554
สะพานลังกาวีสกาย

สะพานลังกาวีสกาย (อังกฤษ: Langkawi Sky Bridge; มลายู: Jambatan Udara Langkawi) ตั้งอยู่ที่ เกาะลังกาวี รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2548 สะพานจะอยู่ในตำแหน่งสูงที่สุดของยอดเขาภูเลา สูงกว่าระดับน้ำทะเล 2,000 ฟุต ความยาว 125 เมตร สามารถเข้าถึงได้โดยบริการรถกระเช้าเคเบิลคาร์ มีทิวทัศน์งดงามมาก เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของเกาะลังกาวี
สอพินยา

สอพินยา (พม่า: စောဗညား, เสียงอ่านภาษาพม่า: [sɔ́ bəɲá]; สิ้นพระชนม์ 1541) อุปราชเจ้าเมือง เมาะตะมะ ระหว่างประมาณคริสต์ทศวรรษ 1510 ถึง 1541 และตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรหงสาวดี ระหว่าง ค.ศ. 1539 ถึง 1541 เดิมพระองค์ได้รับการแต่งตั้งครั้งแรกให้เป็นอุปราชแห่งเมืองเมาะตะมะ หนึ่งในสามเมืองสำคัญของอาณาจักรหงสาวดี โดย พญารามที่ 2 ซึ่งเมืองเมาะตะมะในสมัยการปกครองของพระองค์กลายเป็นเมืองท่าที่สำคัญและร่ำรวยจากการค้าขาย นอกจากนี้พระองค์ยังสร้างกองกำลังส่วนพระองค์ที่เข้มแข็งผสมกับกองทหารรับจ้างชาวโปรตุเกส ภายหลังพระองค์จึงปฏิเสธที่จะร่วมรบกับ พระเจ้าสการะวุตพี กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรหงสาวดีซึ่งมีศักดิ์เป็นพระเชษฐาพระมเหสีของพระองค์ ระหว่างการพิชิตอาณาจักรหงสาวดีของ อาณาจักรตองอู ช่วง ค.ศ. 1534 – 1541 หลังอาณาจักรตองอูยึดหงสาวดีได้และไม่ไว้พระทัยพระองค์ อาณาจักรตองอูจึงยกทัพมารบกับพระองค์จนถูกจับสำเร็จโทษเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1541
มินตะยาเมดอ

| มินตะยาเมดอ  မင်းတရား မယ်တော်> พระมเหสีวังตะวันตก |
| --- | --- |
ดำรงพระยศ: 10 ตุลาคม ค.ศ. 1581 – 19 ธันวาคม [ตามปฎิทินเก่า: 9 ธันวาคม] 1599
ก่อนหน้า: มหาเทวี
ถัดไป: ว่าง

ประสูติ: ในหรือก่อน ค.ศ. 1553/54 ในหรือก่อน 915 ME แปร
สวรรคต: ประมาณคริสต์ทศวรรษ 1610 อังวะ
คู่อภิเษก: พระเจ้านันทบุเรง
พระราชบุตร: ไม่มี
ราชวงศ์: ตองอู
พระราชบิดา: ตะโดธรรมราชาที่ 2
พระราชมารดา: สาลินมิบะยา
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระนางมินตะยาเมดอ (พม่า: မင်းတရား မယ်တော်, ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃ təjá mɛ̀dɔ̀]) เป็นพระมเหสีของพระเจ้านันทบุเรงแห่งราชวงศ์ตองอูของพม่าจาก ค.ศ. 1581 ถึง 1599 พระเจ้านันทบุเรงเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ของพระนาง พระนางกับพระราชสวามีไม่มีพระราชโอรสธิดา
หลังจากพระเจ้านันทบุเรงสูญเสียพระราชอำนาจใน ค.ศ. 1599 พระนางถูกกวาดต้อนไปอยู่ ตองอู นานนับ 10 ปีจนถึง ค.ศ. 1610 ในวันที่ 4 กันยายน [ตามปฎิทินเก่า: 25 สิงหาคม] 1610 พระเจ้าอะเนาะเพะลูนสามารถพิชิตนะฉิ่นเหน่าง์ กษัตริย์ผู้สถาปนาตนแห่งตองอู ได้มีพระบัญชาให้พระมเหสีมีนทเวแห่งตองอูและพระนางนัตชินเมดอ รวมถึงพระนางมินตะยาเมดอกลับอังวะ พร้อมคืนสถานะเดิมของแต่ละองค์
บรรณานุกรม

Kala, U (1724). Maha Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
Ni Ni Myint (2004). Selected Writings of Ni Ni Myint. Yangon: Myanmar Historical Commission.
Than Kho, Shin (1615). Minye Deibba Egyin (ภาษาพม่า) (1967 ed.). Yangon: Hanthawaddy Press.
สหพันธ์เซปักตะกร้อสิงคโปร์

| --- | --- |
กีฬา: เซปักตะกร้อ
ตัวย่อ: PERSES
วันที่ก่อตั้ง: ค.ศ. 1959
การติดต่อ: สหพันธ์เซปักตะกร้อนานาชาติ (ISTAF)
ที่ตั้ง: 07 ถนนเบโดกเหนือ 2, สิงคโปร์
ประธาน: อับดุล ฮาลิม คาเดอร์
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
www.perses.org

สหพันธ์เซปักตะกร้อแสิงคโปร์ (มลายู: Persekutuan Sepaktakraw Singapura; ย่อ PERSES; อังกฤษ: Singapore Sepaktakraw Federation) เป็นองค์กรปกครองระดับชาติสำหรับกีฬาเซปักตะกร้อในสิงคโปร์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2502 ที่อิสตานากัมปงกลาม และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในสมาคมชุมชนในปี พ.ศ. 2542 โดยรัฐบาลสมาคมประชาชน  บทบาทของสหพันธ์เซปักตะกร้อสิงคโปร์คือดำเนินการจัดการแข่งขันในประเทศ ได้แก่ พรีเมียร์ลีกและลีกแห่งชาติ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2534 ส่งเสริมและพัฒนาเซปักตะกร้อทั้งในประเทศและต่างประเทศ จัดทำแผนพัฒนานักกีฬาระยะยาวและพัฒนาหลักสูตรระดับชาติสำหรับเซปักตะกร้อด้วย มีหน้าที่คัดเลือกผู้เล่นสำหรับการแข่งขันระดับนานาชาติ ในปี พ.ศ. 2564 สหพันธ์เซปักตะกร้อสิงคโปร์ได้สร้างทีมชาติเซปักตะกร้อหญิงทีมแรกที่เข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์ 2021 ที่ประเทศเวียดนาม
สะพานสะโตง (โมะปะลีน)

| สะพานสะโตง (โมะปะลีน) |
| --- | --- |

พิกัด: 17°27′08″N 96°52′34″E﻿ / ﻿17.45222°N 96.87611°E﻿ / 17.45222; 96.87611
ข้าม: แม่น้ำสะโตง
ที่ตั้ง: อำเภอวอ ภาคพะโค และโมะปะลีน รัฐมอญ
ชื่อทางการ: စစ်တောင်းတံတား (မုပ္ပလင်)
ผู้ดูแล: กระทรวงคมนาคม
ข้อมูลจำเพาะ
ความยาว: 729.295 เมตร (2,392.7 ฟุต)
ความกว้าง: 12.192 เมตร (40.0 ฟุต)
ช่วงยาวที่สุด: 416.052 เมตร (1,365.0 ฟุต)
เคลียร์ตอนบน: 6.096 เมตร (20.0 ฟุต)
เคลียร์ตอนล่าง: 89.916 เมตร (295.0 ฟุต)
ประวัติ
วันเปิด: 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
ที่ตั้ง
th
สะพานสะโตง (โมะปะลีน) (พม่า: စစ်တောင်းတံတား (မုပ္ပလင်)) เป็นสะพานเหล็กทอดข้ามแม่น้ำสะโตง ระหว่างอำเภอวอ ภาคพะโค กับโมะปะลีน อำเภอไจโท รัฐมอญ ประเทศพม่า มีความยาว 729.295 เมตร (2,392.70 ฟุต) สามารถรองรับน้ำหนัก 50 ตัน เป็นสะพานข้ามแม่น้ำสะโตงแห่งที่สอง สะพานสะโตงเก่าที่เตนซะยะไม่สามารถรองรับรถบรรทุกที่หนักได้
สหพันธรัฐมาลายา

สหพันธรัฐมาลายา (อังกฤษ: Federation of Malaya; มลายู: Persekutuan Tanah Melayu) เป็นสหพันธรัฐที่จัดตั้งขึ้นจากรัฐมลายูและดินแดนต่าง ๆ รวม 11 รัฐ ซึ่งดำรงอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1948 - ค.ศ. 1963  ประกอบด้วยรัฐมลายู 9 รัฐ และดินแดนในอาณานิคมช่องแคบที่ปีนังและมะละกา รวม 2 แห่ง  สหพันธรัฐแห่งนี้มีฐานะเป็นรัฐในอารักขาของสหราชอาณาจักร แต่ต่อมา ก็ได้มีการประกาศเอกราช เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957 อันเป็นการสิ้นสุดการตกอยู่ภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร และสิ้นสภาพลงจากการจัดตั้งประเทศมาเลเซียในเวลาต่อมา
สะพานอังวะ

| สะพานอังวะ |
| --- | --- |

พิกัด: 21°52′16″N 95°59′33″E﻿ / ﻿21.87111°N 95.99250°E﻿ / 21.87111; 95.99250
ข้าม: แม่น้ำอิรวดี
ที่ตั้ง: ภาคมัณฑะเลย์, ประเทศพม่า
ข้อมูลจำเพาะ
วัสดุ: สะพานเหล็ก
ประวัติ
วันสร้างเสร็จ: พ.ศ. 2477, พ.ศ. 2497
ที่ตั้ง
th
สะพานอังวะ (พม่า: အင်းဝတံတား) เป็นสะพานที่มีความกว้าง 16 ช่วง ระหว่างเมืองอังวะและซะไกง์ ประเทศพม่า สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นโดยชาวอังกฤษในปี พ.ศ. 2477 สะพานแห่งนี้ถูกทำลายโดยกองทัพอังกฤษที่ล่าถอยช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2497 หลังพม่าได้รับเอกราช เป็นสะพานเดียวที่ทอดข้ามแม่น้ำอิรวดี จนกระทั่งเมื่อรัฐบาลได้ดำเนินการก่อสร้างสะพานเป็นจำนวนมาก รวมถึงสะพานอิรวดีแห่งใหม่
สะพานอัตตรัน

| สะพานอัตตรัน |
| --- | --- |

พิกัด: 16°28′25″N 97°40′16″E﻿ / ﻿16.47361°N 97.67111°E﻿ / 16.47361; 97.67111
เส้นทาง: 2 เลน, 2 ทางเดินเท้า
ข้าม: แม่น้ำอัตตรัน
ที่ตั้ง: มอละมไยน์และซาตะปยีน
ชื่อทางการ: အတ္တရံတံတား
ผู้ดูแล: กระทรวงคมนาคม
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานขึง
ความยาว: 1,420 ฟุต (430 เมตร)
ความกว้าง: 2 ช่องถนน, 2 ทางเดินเท้า
ช่วงยาวที่สุด: 590 ฟุต (180 เมตร)
ประวัติ
วันสร้างเสร็จ: พ.ศ. 2541
วันเปิด: มีนาคม พ.ศ. 2541
ที่ตั้ง
th
สะพานอัตตรัน (พม่า: အတ္တရံတံတား) เป็นสะพานในเมืองมอละมไยน์ รัฐมอญ ประเทศพม่า แขวนด้วยสายเคเบิลเหล็กพร้อมฐานคอนกรีตเสริมเหล็ก มีความยาว 1,420 ฟุต (430 เมตร) และกว้าง 24 ฟุต (7.3 เมตร) มีรายงานค่าใช้จ่าย 580.6 ล้านจัต สะพานแห่งนี้สร้างขั้นโดยเป็นส่วนหนึ่งของแผนโครงสร้างพื้นฐาน (สะพานสะโตง, เขื่อนกะไต, และอื่น ๆ) เพื่อพัฒนารัฐมอญในด้านสังคมและเศรษฐกิจ
สะพานอัตตรันเปิดอย่างเป็นทางการเดือนมีนาคม พ.ศ. 2541 เนื่องในโอกาสครบรอบ 53 ปี วันกองทัพพม่า โดยมีพลเอก คีนหญุ่น ประธานคณะกรรมธิการเพื่อการพัฒนาพื้นที่ชายแดนและกลุ่มชาติพันธุ์ กล่าวปราศรัย
สงครามสี่สิบปี

สงครามสี่สิบปี (พม่า: အနှစ်လေးဆယ်စစ်; อังกฤษ: Forty Years' War) หรือ สงครามพม่า-มอญ (Mon-Burmese War) หรือ สงครามหงสาวดี-อังวะ (Ava-Pegu War) เป็นการขัดกันทางทหารระหว่างฝ่ายพม่า คือ อาณาจักรอังวะ กับฝ่ายมอญ คือ อาณาจักรหงสาวดี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1385–1424 โดยรบรากันเป็นสองช่วงแยกกัน คือ ช่วงปี ค.ศ. 1385–1391 แล้วหย่าศึกกันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1391–1404 จึงกลับมาสับประยุทธ์กันอีกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1404–1424 สมรภูมิหลักนั้นปัจจุบันอยู่ในพม่าตอนล่าง พม่าตอนบน ฉาน และยะไข่ สงครามคราวนี้สิ้นสุดลงโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่อาจเอาชัยเหนือกัน กรุงหงสาวดีสามารถรักษาเอกราชไว้ได้ ขณะที่กรุงอังวะจำต้องเลิกล้มความพยายามที่จะสถาปนาอาณาจักรพุกามขึ้นอีกครั้ง
ช่วงแรก

พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาแห่งกรุงอังวะ อาศัยช่วงที่กรุงหงสาวดีประสบปัญหาการสืบราชสันตติวงศ์เข้ารุกรานกรุงหงสาวดี เกิดเป็นสงครามตั้งแต่ราวปี ค.ศ. 1384–1386 พระยาน้อย เจ้าชายผู้ทรงพระเยาว์ เสวยราชย์เป็นพระเจ้ากรุงหงสาวดีพระองค์ใหม่ ทรงพระนาม "พระเจ้าราชาธิราช" ทรงได้รับความช่วยเหลือจากแม่ทัพนายกองผู้มากความสามารถหลายนาย เช่น สมิงนครอินทร์ และสมิงอายมนทะยา เป็นเหตุให้กรุงหงสาวดีสามารถตีโต้การรุกรานของกรุงอังวะได้หลายครั้ง ในปี ค.ศ. 1391 กรุงอังวะจึงขอหย่าศึก การพักรบดำเนินมาจนถึงปี ค.ศ. 1404
ช่วงที่สอง

สงครามช่วงที่สองเนื่องจากกรุงอังวะผจญปัญหาการสืบราชบัลลังก์เช่นกัน พระเจ้าราชาธิราชจึงใช้โอกาสนี้ยกทัพเรือจำนวนมหาศาลขึ้นสู่พม่าตอนเหนือเมื่อปี ค.ศ. 1404 กรุงอังวะต่อต้านไว้ได้ พระเจ้าราชาธิราชแห่งกรุงหงสาวดี กับพระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง แห่งกรุงอังวะ จึงทรงพักรบกันในปี ค.ศ. 1406 แต่ไม่ถึงหนึ่งปี ในปี ค.ศ. 1406 นั้นเอง กรุงอังวะก็หันกลับมารุกรานกรุงหงสาวดีเพื่อขยายดินแดนต่อ สามารถยึดดินแดนหลายแห่งในตอนเหนือ คือ กะเล่กับโม่ญี่น รวมถึงดินแดนภาคตะวันตก คือ ยะไข่ ฝ่ายมอญเห็นว่าไม่อาจปล่อยให้พม่ามีกำลังกล้าแข็งได้อีกต่อไปจึงเข้าทำสงครามด้วย ครั้นปี ค.ศ. 1407 กองทัพมอญขับพม่าออกจากยะไข่ได้สิ้น ทั้งยังได้พันธมิตร คือ แสนหวี ซึ่งเข้าล่มหัวจมท้ายด้วยเพราะประสงค์จะหยั่งทราบความทะเยอทะยานของฝ่ายพม่า
ระหว่างปี ค.ศ. 1407–1413 กรุงอังวะจำต้องสู้หลายจุด คือ สู้แสนหวีทางเหนือ สู้หงสาวดีทางใต้ และสู้ยะไข่ทางตะวันตก กระนั้นภายในปี ค.ศ. 1413 ทัพอังวะซึ่งนำโดยมังรายกะยอชวา โอรสพระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง เริ่มรุกและกลับได้เปรียบ โดยสามารถปราบปรามแสนหวีและพันธมิตรจากราชวงศ์หมิงได้ ทั้งยังสามารถเคลื่อนพลเต็มรูปแบบเข้าสู่กรุงหงสาวดีได้ในปี ค.ศ. 1414 จนมีชัยเหนือดินแดนปากแม่น้ำอิรวดีได้ในปี ค.ศ. 1415 ส่งผลให้พระเจ้าราชาธิราชต้องเสด็จลี้ภัยจากกรุงหงสาวดีไปยังเมาะตะมะ ทว่า มังรายกะยอชวาถึงแก่พระชนม์ในระหว่างรบเสียก่อนเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1417
การสิ้นสุด

เมื่อสิ้นมังรายกะยอชวาแล้ว ทั้งพม่าและมอญก็เหนื่อยหน่ายกับสงคราม การรบสองครั้งหลังจากนั้นมา คือ ช่วงปี ค.ศ. 1417–1418 และช่วงปี ค.ศ. 1423 และ ค.ศ. 1424 เป็นไปอย่างอิดเอื้อน ในช่วงปี ค.ศ. 1421–1422 ผู้นำของทั้งสองฝ่าย คือ พระเจ้าราชาธิราชและพระเจ้าฝรั่งมังฆ้องก็สวรรคตทั้งสองพระองค์ การรบหนสุดท้ายมีขึ้นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1423 เมื่อ มังศรีสู โอรสของพระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง เสด็จขึ้นสืบราชสมบัติต่อ ทรงพระนาม "พระเจ้าฝรั่งมังศรี" หรือ "พระเจ้าสีหตูแห่งอังวะ" แล้วกรีธาทัพล่วงมายังอาณาจักรมอญระหว่างที่ยังวุ่นวายกันเรื่องสืบราชบัลลังก์ พระนางเชงสอบู จึงยอมสมรสกับพระเจ้าฝรั่งมังศรีเพื่อหย่าศึก ทัพพม่าถอยคืนไปในต้นปี ค.ศ. 1424 เป็นอันยุติสงครามยาวนานสี่สิบปี
สภาโอลิมปิกแห่งชาติบรูไนดารุสซาลาม

| --- | --- |

ประเทศ/ภูมิภาค:  บรูไน
รหัสประเทศ: BRU
วันก่อตั้ง: 1984
วันรับรอง: 1984
สมาคม: สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
ประธาน: HRH Prince Haji Sufri Bolkiah
เลขาธิการใหญ่: Mr Haji Zuraimi Haji Abdul Sani
เว็บไซต์: bruneiolympic.org
สภาโอลิมปิกแห่งชาติบรูไนดารุสซาลาม (มลายู: Majlis Olimpik Kebangsaan Negara Brunei Darussalam รหัส IOC: BRU) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศบรูไนดารุสซาลาม นอกจากนี้ยังเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบในการเป็นตัวแทนของบรูไนในการแข่งขันกีฬาเครือจักรภพ
ดูเพิ่ม

ประเทศบรูไนดารุสซาลามในโอลิมปิก
ประเทศบรูไนดารุสซาลามในเอเชียนเกมส์
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
| ด ค ก สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (OCA) |
| --- | --- |
เอเชียนเกมส์
โซน 1 เอเชียตะวันตกเฉียงใต้:  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก  อิหร่าน  โอมาน 
โซน 2  เอเชียกลาง:  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  อัฟกานิสถาน  อุซเบกิสถาน 
โซน 3 เอเชียใต้:  เนปาล  บังคลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  มัลดีฟส์  ศรีลังกา  อินเดีย 
โซน 4  เอเชียตะวันออก:  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  จีน  ญีปุ่น  ไต้หวัน  มองโกเลีย  มาเก๊า  ฮ่องกง 
โซน 5 เอเชียตะวันออกเฉียงใต้:  กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติมาเลเซีย

วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติมาเลเซีย (มลายู: Pasukan wanita Malaysia dalam bola tampar) เป็นตัวแทนของประเทศมาเลเซียในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติรวมถึงนัดกระชับมิตร
ทีมนี้เคยเข้าร่วมการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 1987 โดยจบอันดับที่ 9 ของการแข่งขัน
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย

1987 – อันดับที่ 9
1989 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1991 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1993 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1995 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1997 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1999 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2001 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2003 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2005 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2007 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2009 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2011 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2013 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2015 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2017 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2019 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชียนคัพ

2008 – อันดับที่ 8
2010 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2012 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2014 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2016 :  ไม่ผ่านการคัดเลือก
2018 :  ไม่ผ่านการคัดเลือก
2020 :
รางวัล > ซีเกมส์

2007 – อันดับที่ 5
2009 – อันดับที่ 7
2011 – อันดับที่ 5
2013 – อันดับที่ 5
2015 – อันดับที่ 7
2017 – อันดับที่ 5
2017 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
ดูเพิ่ม

วอลเลย์บอลชายทีมชาติมาเลเซีย