stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โจว ฉู่
เสียชีวิต

โจว ฉู่ขึ้นมามีตำแหน่งเป็นผู้ช่วยขุนนางตรวจสอบ (御史中丞; ยฺหวี่ฉื่อจงเฉิง) ไม่หวั่นเกรงที่จะกล่าวโทษและเปิดเผยการกระทำผิดของขุนนางคนอื่น ๆ จึงทำให้หลายคนไม่พอใจโจว ฉู่รวมไปถึงซือหม่า หรง (司馬肜) บุตรชายของสุมาอี้ (司馬懿 ซือหม่า อี้) และเป็นพระปิตุลา (อา) ของสุมาเอี๋ยน (司馬炎 ซือหม่า เหยียน) หรือจักรพรรดิจิ้นอู่ตี้ ผู้สถาปนาราชวงศ์จิ้นตะวันตก ในปี ค.ศ. 296 เมื่อซือหม่า หรงได้ขึ้นเป็นมหาขุนพลในการนำทัพบุกตะวันตกปราบกบฏชี่ ว่านเหนียน โจว ฉู่ได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนพลทัพหน้า  ซุน ซิ่ว (孫秀) ขุนพลผู้ติดตามของโจว ฉู่แนะนำให้โจว ฉู่ไปอำลามารดาผู้ชราเป็นครั้งสุดท้าย โจว ฉู่ตอบว่า "ไม่มีใครสามารถบรรลุคุณธรรมของความกตัญญูและความภักดีได้ในเวลาเดียวกัน ในเมื่อข้าได้รับเลือกให้รับใช้แผ่นดินแล้ว ข้าก็ยอมตายเพื่อแผ่นดิน"
โจว ฉู่ได้รับมอบหมายให้นำทหาร 5,000 นายไปโจมตีข้าศึกที่แข็งแกร่ง 20,000 นาย หลังการโจมตีเริ่มต้นขึ้น ซือหม่า หรงก็สั่งให้ตัดการส่งเสบียงไปยังกองกำลังของโจว ฉู่ออกทั้งหมด กองกำลังของโจว ฉู่ใช้ลูกเกาทัณฑ์จนหมด และขุนพลที่ได้รับมอบหมายให้มาเสริมกำลังแก่โจว ฉู่ก็ไม่ได้เข้าช่วยเหลือ เมื่อเหล่าทหารขอให้โจว ฉู่หนีไป โจว ฉู่จึงตอบว่า "ข้าเป็นขุนนางของแผ่นดิน ไม่สมควรที่จะตายเพื่อแผ่นดินหรอกหรือ" โจว ฉู่ต่อสู้จนเสียชีวิตในที่รบ
ภาพพิมพ์แกะไม้ของโจว ฉู่ในอู๋ชฺวางผู่ (無雙譜, ทำเนียบผู้กล้าไร้เทียมทาน) ของจิน กู่เหลียง
โคอิ วะ ฟูตาโงะ เดะ วาริกิเรไน

ซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น
| --- | --- |
โคอิ วะ ฟูตาโงะ เดะ วาริกิเรไน
恋は双子で割り切れない (Koi wa Futago de Warikirenai)
แนว: สุขนาฏกรรมจินตนิยม
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: ชิฮง ทาคามูระ
วาดภาพโดย: อัลมิก
สำนักพิมพ์: แอสกีมีเดียเวิร์กส์
ในเครือ: เด็งเงกิบุงโกะ
กลุ่มเป้าหมาย: ผู้ชาย
วางจำหน่ายตั้งแต่: 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 6
มังงะ
เขียนโดย: ชิฮง ทาคามูระ
วาดภาพโดย: โอคาริ
สำนักพิมพ์: แอสกีมีเดียเวิร์กส์
ในเครือ: Dengeki Comics NEXT
นิตยสาร: Comic Dengeki Daioh "g" [ja]
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 27 เมษายน พ.ศ. 2565 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 3
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: โมโตกิ นากานิชิ
เขียนบทโดย: มิชิโกะ โยโคเตะ
ดนตรีโดย: คานะ อุตะทาเนะ
สตูดิโอ: ROLL2
ถือสิทธิ์โดย: ครันชีโรล
เครือข่าย: เอที-เอ็กซ์ , โตเกียวเอ็มเอ็กซ์, ซัน, เคบีเอส เกียวโต, บีเอส เอ็นทีวี
ฉาย:  10 กรกฎาคม พ.ศ. 2567  –  25 กันยายน พ.ศ. 2567
ตอน: 12
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
โคอิ วะ ฟูตาโงะ เดะ วาริกิเรไน (ญี่ปุ่น: 恋は双子で割り切れない, โรมาจิ: Koi wa Futago de Warikirenai) เป็นไลต์โนเวลญี่ปุ่นที่เขียนโดยชิฮง ทาคามูระ และวาดภาพประกอบโดยอัลมิก เริ่มตีพิมพ์ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 ภายใต้สำนักพิมพ์เด็งเงกิบุงโกะของแอสกีมีเดียเวิร์กส์โดยจำนวนมี 6 เล่มที่วางจำหน่ายเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567 มังงะที่ดัดแปลงโดย Okari ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร Comic Dengeki Daioh "g" [ja] ของแอสกีมีเดียเวิร์กส์ ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2565 โดยมีการรวบรวมตอนต่างๆ ตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง)เป็นจำนวน 3 เล่ม ณ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 อนิเมะซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ดัดแปลงโดยสตูดิโอ ROLL2 เริ่มออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2567
สื่อ > ไลต์โนเวล

เขียนโดยชิฮง ทาคามูระ และวาดภาพประกอบโดยอัลมิก โคอิ วะ ฟูตาโงะ เดะ วาริกิเรไนเริ่มตีพิมพ์เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 ภายใต้สำนักพิมพ์เด็งเงกิบุงโกะของแอสกีมีเดียเวิร์กส์ ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567 ได้มีการตีพิมพ์ไปแล้วจำนวน 6 เล่ม
| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  8 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-04-913732-3 |
| 2 |  6 สิงหาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-04-913941-9 |
| 3 |  8 มกราคม พ.ศ. 2565 | 978-4-04-914140-5 |
| 4 |  8 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-04-914461-1 |
| 5 |  10 มีนาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-914821-3 |
| 6 |  10 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-915277-7 |
สื่อ > มังงะ

มังงะที่ดัดแปลงโดยโอคาริ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Comic Dengeki Daioh "g" [ja] ของแอสกีมีเดียเวิร์กส์ เมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2565 ได้การรวมรวมตีพิมพ์(ทังโกบง)เล่มแรกได้วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ณ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 มีการตีพิมพ์แล้วจำนวน 3 เล่ม
| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 | 978-4-04-914735-3 |
| 2 |  26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-915163-3 |
| 3 |  27 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-915925-7 |
สื่อ > อนิเมะ

ได้รับการประกาศดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ในงานฉลองครบรอบ 30 ปีของเด็งเงกิบุงโกะ เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ผลิตโดย Infinite และแอนิเมชั่นโดยสตูดิโอ ROLL2 โดยมีโมโตกิ นากานิชิทำหน้าที่เป็นผู้กำกับ มิชิโกะ โยโคเตะเป็นผู้ดูแลบท ไม วาตานาเบะเป็นผู้ออกแบบตัวละคร และคานะ อุตะทาเนะเป็นผู้แต่งเพลง ซีรีส์นี้ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 10 กรกฎาคมถึง 25 กันยายน พ.ศ. 2567 บนช่องเอที-เอ็กซ์และเครือข่ายอื่น ๆ เพลงเปิดคือ "Parallel na Heart" (パラレルなハート, แปลว่า หัวใจคู่ขนาน) ร้องโดยมายะ อูจิดะ ในขณะที่เพลงปิดคือ "Honey Citron" ร้องโดยโมเอฮะ โนชิโมโตะและมายะ อูจิดะ
สื่อ > อนิเมะ > รายชื่อตอน

| ตอน | ชื่อ   | กำกับโดย  | เขียนโดย  | สตอรี่บอร์ดโดย  | วันฉายเดิม  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ถอดเสียง: "Kyō de Owari ni Shiyō" (ญี่ปุ่น: 今日で終わりにしよう) | โมโตกิ นากานิชิ | มิชิโกะ โยโคเตะ | ยูโกะ โฮริคาวะ, เคียวเฮ มารุยามะ | 10 กรกฎาคม 2567 (2567-07-10) |
| 2 | ถอดเสียง: "Moshi Dēto ni Sasowa Retara" (ญี่ปุ่น: もしデートに誘われたら) | ยาสุชิ โทโมดะ | มิชิโกะ โยโคเตะ | ยูโกะ โฮริคาวะ, เคียวเฮ มารุยามะ | 17 กรกฎาคม 2567 (2567-07-17) |
| 3 | ถอดเสียง: "Anata Wa Ichido Mo Watashi Ni Aishite Iru To Itta Koto Wa Arimasen" (ญี่ปุ่น: あなたは一度も私に愛していると言ったことはありません) | ฟูมิโตะ ยามาดะ | มิชิโกะ โยโคเตะ | เท็ตสึยะ มิยานิชิ | 24 กรกฎาคม 2567 (2567-07-24) |
| 4 | ถอดเสียง: "Anata ga Nozomu Mono wa Nandemo" (ญี่ปุ่น: あなたが望むものは何でも) | โอริ ยาสุคาวะ | มิชิโกะ โยโคเตะ | โอริ ยาสุคาวะ | 31 กรกฎาคม 2567 (2567-07-31) |
| 5 | ถอดเสียง: "Kantan ni Nattoku" (ญี่ปุ่น: 簡単に納得) | มินามิ ฮอนมะ | มิชิโกะ โยโคเตะ | มินามิ ฮอนมะ, ยูโกะ โฮริคาวะ, เคียวเฮ มารุยามะ | 7 สิงหาคม 2567 (2567-08-07) |
| 6 | ถอดเสียง: "Meiku Made" (ญี่ปุ่น: メイクまで) | เคียวเฮ ยามาโมโตะ, มินามิ ฮอนมะ | ฮายาชิ นาโอกิ | เคียวเฮ ยามาโมโตะ | 14 สิงหาคม 2567 (2567-08-14) |
| 7 | ถอดเสียง: "Tabun, Hoka ni Suki na Hito ga Iru. Soshite" (ญี่ปุ่น: 多分、他に好きな人がいる。そして) | ยามาดะ ฟูมิโตะ | นาโอกิ ฮายาชิ | โมเอะ คาโตะ | 21 สิงหาคม 2567 (2567-08-21) |
| 8 | ถอดเสียง: "Kangaete, Ippai Ippai Kangaete" (ญี่ปุ่น: 考えて、いっぱいいっぱい考えて) | มินามิ ฮอนมะ | นาโอกิ ฮายาชิ | มินามิ ฮอนมะ | 28 สิงหาคม 2567 (2567-08-28) |
| 9 | ถอดเสียง: "Tomete Hoshikattakedo, Tomete Kurenakatta" (ญี่ปุ่น: 止めてほしかったけど、止めてくれなかった) | ชุน นางาซาวะ,  ฟูจิสุเกะ | มิชิโกะ โยโคเตะ | ฮิโรยูกิ ฟุกุชิมะ | 4 กันยายน 2567 (2567-09-04) |
| 10 | ถอดเสียง: "Watashi No Joō Wa Mubōbide Wa Arimasen Ka?" (ญี่ปุ่น: 私の女王は無防備ではありませんか？) | เคียวเฮ ยามาโมโตะ | นาโอกิ ฮายาชิ | เคียวเฮ ยามาโมโตะ | 11 กันยายน 2567 (2567-09-11) |
| 11 | ถอดเสียง: "Chanto Kangaete Kureteru tte Wakatta Dake de, Watashi wa Jūfun" (ญี่ปุ่น: ちゃんと考えてくれてるってわかっただけで、私は十分) | เรียวทาโร อิโยะ  โมโตกิ นากานิชิ | มิชิโกะ โยโคเตะ | เคียวเฮ มารุยามะ,  ยูโกะ โฮริกาวะ | 18 กันยายน 2567 (2567-09-18) |
| 12 | ถอดเสียง: "Ima no Watashi no Kimochi" (ญี่ปุ่น: 今の私の気持ち) | โยชิทากะ นางาโอกะ | มิชิโกะ โยโคเตะ | ยูโกะ โฮริกาวะ,  เคียวเฮย์ มารุยามะ | 25 กันยายน 2567 (2567-09-25) |
ดูเพิ่ม

ตำนานวีรบุรุษนักสำรวจที่เริ่มจากตัวประกอบ ไลต์โนเวลอีกชุดที่มีผู้วาดภาพประกอบคนเดียวกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของไลต์โนเวลอย่างเป็นทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ของมังงะอย่างเป็นทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ของอนิเมะอย่างเป็นทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
โคอิ วะ ฟูตาโงะ เดะ วาริกิเรไน (นิยาย) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์ |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 2 พระองค์เจ้าชั้นเอก
ประสูติ: 27 กันยายน พ.ศ. 2346
สิ้นพระชนม์: 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2404 (57 ปี)
หม่อม: หม่อมแจ่ม
พระบุตร: 15 คน
ราชสกุล: มหากุล
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาเลี้ยง​ ในรัชกาลที่ 2
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์ (27 กันยายน พ.ศ. 2346 – 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2404) เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเลี้ยง เมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2346 มีพระนามเดิมว่า พระองค์เจ้าชายโต เป็นต้นราชสกุล มหากุล
ในปี พ.ศ. 2367 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น กรมหมื่นอินทรอมเรศ ต่อมาเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2394 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนกรมขึ้นเป็น กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2404 สิริพระชันษา 59 ปี
พระโอรส-พระธิดา

หม่อมเจ้าอิศรญาณ มหากุล (ผู้นิพนธ์อิศรญาณภาษิต)
หม่อมเจ้าปาน
หม่อมเจ้าวิลัย (พ.ศ. 2369 – 1 สิงหาคม พ.ศ. 2439)
หม่อมเจ้ารัฐยา (พ.ศ. 2376 – 19 มีนาคม พ.ศ. 2420)
หม่อมเจ้าประจง (พ.ศ. 2379 – 4 มีนาคม พ.ศ. 2417)
หม่อมเจ้าปรานี (สิ้นชีพิตักษัย 23 กันยายน พ.ศ. 2445)
หม่อมเจ้ารศ (สิ้นชีพิตักษัย 2 กันยายน พ.ศ. 2439)
หม่อมเจ้าจำรัส (ประสูติแต่หม่อมแจ่ม; พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2453)
หม่อมเจ้าใยยอง (พ.ศ. 2397 – 8 ธันวาคม พ.ศ. 2418)
หม่อมเจ้าพระธรรมุณหิศธาดา (สีขเรศ วุฑฺฒิสฺสโร) (สิ้นชีพิตักษัย 12 ธันวาคม พ.ศ. 2450)
หม่อมเจ้าทัศนา (พ.ศ. 2399 – 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2436)
หม่อมเจ้านภา มีโอรส คือ
หม่อมราชวงศ์จันทร์ มหากุล
หม่อมเจ้าแดง (19 ตุลาคม พ.ศ. 2401 – ?)
หม่อมเจ้านิล มหากุล
หม่อมเจ้าใหญ่ มหากุล
พระอิสริยยศ

หม่อมเจ้าโต
พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าโต
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าโต
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าโต
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นอินทรอมเรศ
พระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหมื่นอินทรอมเรศ
พระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์
อุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู

| อุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
เขามูลูมองจากระยะไกล
Gunung Muluที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู
ที่ตั้ง: อำเภอมารูดี เขตมีรี รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 04°02′33″N 114°48′45″E﻿ / ﻿4.04250°N 114.81250°E﻿ / 4.04250; 114.81250
พื้นที่: 528.64 ตารางกิโลเมตร (330,400 ไร่)
จัดตั้ง: 1974
ผู้ดำเนินงาน:   Sarawak Forestry Corporation  Borsarmulu Park Management Sdn Bhd 
เว็บไซต์: mulupark.com
| อุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเทศ:  มาเลเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (vii), (viii), (ix), (x)
อ้างอิง: 1013
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2543 (คณะกรรมการสมัยที่ 24)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
อุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู หรือเรียกสั้น ๆ ว่า อุทยานแห่งชาติมูลูคืออุทยานมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในรัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ติดกับชายแดนของประเทศบรูไน ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลก ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 ที่ประเทศออสเตรเลีย เมื่อปี พ.ศ. 2543 อุทยานแห่งชาติมีพื้นที่ประมาณ 754 ตร. กม. หรือ 471,250 ไร่ ข้อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2517
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว อุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Sarawak Forestry | อุทยานแห่งชาติมูลู
Gunung Mulu National Park UNESCO collection on Google Arts and Culture
Mulu Caves Project
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  มะละกาและจอร์จทาวน์ นครประวัติศาสตร์บนช่องแคบมะละกา  มรดกทางโบราณคดีแห่งหุบเขาเล็งกง  มรดกโบราณคดีแห่งกลุ่มถ้ำของอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อุทยานกีนาบาลู  อุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ด ค กอุทยานมรดกอาเซียน (ASEAN Heritage Parks) |
| --- | --- |
กัมพูชา (2):  อุทยานแห่งชาติพระมุนีวงศ์  อุทยานแห่งชาติวีรชัย 
ไทย (9):  อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน  อุทยานแห่งชาติเขาสก  อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่  อุทยานแห่งชาติตะรุเตา  อุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา–หมู่เกาะสุรินทร์–หมู่เกาะสิมิลัน  หาดเจ้าไหม–หมู่เกาะลิบง  อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว–อุทยานแห่งชาติน้ำหนาว  อุทยานแห่งชาติภูกระดึง 
บรูไน (1):  อุทยานมรดกตาเซ็กเมอริมบุน 
พม่า (8):  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทะเลสาบอี้นดอจี้  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเม่นมะละจู้น  เขตอนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ำทะเลสาบอี้นเล่  อุทยานแห่งชาติคากาโบราซี  อุทยานแห่งชาติทางทะเลเกาะลานบี  อุทยานแห่งชาตินะมะดอง  อุทยานแห่งชาติอะล่องดอกะตะปะ  Htamanthi Wildlife Sanctuary 
ฟิลิปปินส์ (9):  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าที่ลุ่มชื้นแฉะอากูซัน  เขตสงวนธรรมชาติเขามาคีลิง  อนุสรณ์สถานธรรมชาติติมโปโองและฮีโบก-ฮีโบก  อุทยานธรรมชาติเขาอาโป  อุทยานธรรมชาติทิวเขาคีตังลัด  อุทยานธรรมชาติทิวเขามาลินดัง  อุทยานธรรมชาติพืดหินปะการังตุบบาตาฮา  อุทยานแห่งชาติเขาอิกลิต–บาโค 
มาเลเซีย (3):  อุทยานแห่งชาติกีนาบาลู  อุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู  อุทยานแห่งชาติตามันเนอการา 
ลาว (1):  เขตป่าสงวนแห่งชาติน้ำฮา 
เวียดนาม (10):  อุทยานแห่งชาติกอนกากิญ  อุทยานแห่งชาติจือมอมซัย  อุทยานแห่งชาติบาเบ๋  อุทยานแห่งชาติบ๊ายตื๋อล็อง  อุทยานแห่งชาติบีดู๊ปนู้ยบ่า  อุทยานแห่งชาติหวูกวาง  อุทยานแห่งชาติอูมิญเถื่อง  อุทยานแห่งชาติฮหว่างเลียน  Lo Go-Xa Mat National Park  Ngoc Linh (Kon Tum) Nature Reserve 
สิงคโปร์ (2):  เขตสงวนธรรมชาติบูกิตตีมะฮ์  เขตสงวนพื้นที่ชุ่มน้ำซูไงบูโละฮ์ 
อินโดนีเซีย (7):  อุทยานแห่งชาติกูนุงเลอเซอร์  อุทยานแห่งชาติเกอปูเลาวันเซอรีบู  อุทยานแห่งชาติเกอรินจีเซอบลัต  อุทยานแห่งชาติบันตีมูรุง–บูลูซาเราง์  อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์  อุทยานแห่งชาติวากาโตบี  อุทยานแห่งชาติไวกัมบัซ 
ศูนย์อาเซียนว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
มณฑลไหหลำ

| มณฑลไหหลำ 海南省 |
| --- | --- |
มณฑล
การถอดเสียง 
 • ภาษาจีน: ไห่หนานเฉิ่ง (海南省 Hǎinán Shěng)
 • ชื่อย่อ: HI / ฉฺยง (พินอิน: Qióng; ยฺหวิดเพ็ง: king4; เป่อ่วยยี: khêng)
 • ภาษาไหหลำ: Hái-nâm-séng
 • ภาษาจีนกวางตุ้ง: Hoi2 Naam4 Saang2
ทิวทัศน์สวน Sanya Nanshan Dongtian
แผนที่แสดงที่ตั้งของมณฑลไหหลำ
พิกัด: 19°12′N 109°42′E﻿ / ﻿19.2°N 109.7°E﻿ / 19.2; 109.7
ตั้งชื่อจาก: ไห่ (海 hǎi) — "ทะเล"  หนาน (南 nán) — "ใต้" "ทางใต้ของทะเล (ช่องแคบฉฺยงโจว)"
เมืองหลวง (และเมืองใหญ่สุด): ไหโข่ว
เขตการปกครอง: 4 จังหวัด, 25 อำเภอ, 218 ตำบล
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรค: Feng Fei
 • ประธานสภาประชาชน: Feng Fei
 • ผู้ว่าการ: Liu Xiaoming
 • ประธาน CPPCC: Li Rongcan
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 35,191 ตร.กม. (13,587 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 28
ความสูงจุดสูงสุด (Wuzhi Shan): 1,840 เมตร (6,040 ฟุต)
ประชากร (2020)
 • ทั้งหมด: 10,081,232 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 28
 • ความหนาแน่น: 290 คน/ตร.กม. (740 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 17
ประชากรศาสตร์
 • ชาติพันธุ์: ฮั่น: 82.6% หลี: 15.84% ม้ง: 0.82% จ้วง: 0.67%
 • ภาษาและภาษาถิ่น: ภาษาไหหลำ, ภาษาจีนกวางตุ้ง, ภาษาไหล
รหัส ISO 3166: CN-HI
GDP (2017): 446.25 พันล้านเหรินหมินปี้ (อันดับที่ 28)
 • ต่อหัว: 48,429 (อันดับที่ 17)
HDI (2018): 0.750 (สูง) (อันดับที่ 19)
เว็บไซต์: ภาษาอังกฤษ ภาษาจีน
ไหหลำ หรือ ไห่หนาน (จีน: 海南ไฟล์:Hainan.ogg) เป็นมณฑลของสาธารณรัฐประชาชนจีนที่มีขนาดเล็กที่สุด ตั้งอยู่ทางใต้สุดของประเทศ ประกอบด้วย เกาะหลายเกาะในทะเลจีนใต้ โดยเกาะที่ใหญ่ที่สุดคือ เกาะไหหลำ ซึ่งมีช่องแคบฉฺยงโจวคั่นกลางระหว่างคาบสมุทรเหลย์โจวของมณฑลกวางตุ้งกับเกาะไหหลำ เมื่อชาวจีนพูดเกี่ยวกับ "ไห่หนาน" ในภาษาจีน มักจะหมายถึงเฉพาะเกาะไหหลำ เมื่อพูดถึงมณฑลไหหลำจะใช้คำว่า "ไห่หนานเฉิ่ง" เมืองหลวงคือ ไหโข่ว
ประวัติ

วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2527 รัฐบาลจีนได้ตั้งเป็นเขตปกครองไห่หนาน (海南行政区) ซึ่งยังคงเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลกวางตุ้ง และต่อมาในปี 2531 แยกออกจากมณฑลกวางตุ้งเป็นมณฑลไห่หนาน หลังการแยกออกเป็นมณฑล ไห่หนานถูกกำหนดให้เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษเพื่อการลงทุนโดยจากนักลงทุนชาวจีนโพ้นทะเล ซึ่งจัดอยู่ใน เขตเศรษฐกิจพิเศษของจีน (SEZs) ส่วนหนึ่งของการปฏิรูปเศรษฐกิจจีน
การแบ่งเขตการปกครอง

มณฑลไหหลำใช้ระบบการแบ่งเขตปกครองต่างจากมณฑลและเขตปกครองอื่น ๆ ของประเทศจีน โดยปกติ มณฑลส่วนใหญ่จะแบ่งออกเป็นระดับจังหวัด แต่ละจังหวัดแบ่งออกเป็นระดับอำเภอ ดังนั้น ระดับอำเภอจะไม่เป็นหน่วยย่อยของมณฑลโดยตรง แต่ในมณฑลไหหลำ เกือบทุกเขตปกครองระดับอำเภอจะเป็นหน่วยย่อยของมณฑลโดยตรง (ยกเว้น 8 เขตในไหโข่วและซานย่า) วิธีการปกครองแบบนี้เกิดจากประชากรของมณฑลไหหลำที่เบาบาง ซึ่งมีประมาณ 8 ล้านคน และสิ้นปี ค.ศ. 2020 มีประชากรจำนวน 10.08 ล้านคน
(1) นครไหโข่ว (海口市) ซึ่งแบ่งต่อออกไปอีก 4 เขต:
เขตหลงหฺวา (龙华区)
เขตซิ่วยิง (秀英区)
เขตฉยงชาน (琼山区)
เขตเหม่ย์หลาน (美兰区)
(2) นครซานย่า (三亚市)
เขตจี๋หยาง (吉阳区)
เขตเทียนหยา (天涯区)
เขตไห่ถัง (海棠区)
เขตหยาโจว (崖州区)
(19) นครซันชา (三沙市)
(3) นครตานโจว (儋州市)
นครระดับอำเภอ:
(8) นครเหวินชาง (文昌市)
(4) นครฉงไห่ (琼海市)
(5) นครวั่นหนิง (万宁市)
(6) นครอู๋จื่อชาน (五指山市)
(7) นครตงฟาง (東方市)
อำเภอ:
(9) อำเภอหลินเกา (臨高縣)
(10) อำเภอเฉิงไม่ (澄邁縣)
(11) อำเภอติ้งอัน (定安縣)
(12) อำเภอถุนชาง (屯昌縣)
เขตปกครองตนเอง:
(13) อำเภอปกครองตนเองชนชาติหลี ชางเจียง (昌江黎族自治縣)
(14) อำเภอปกครองตนเองชนชาติหลี ไป๋ชา (白沙黎族自治縣)
(15) อำเภอปกครองตนเองชนชาติหลีและม้ง ฉงจง (琼中黎族苗族自治縣)
(16) อำเภอปกครองตนเองชนชาติหลี หลิงฉุ่ย (陵水黎族自治縣)
(17) อำเภอปกครองตนเองชนชาติหลีและม้ง เป่าถิง (保亭黎族苗族自治縣)
(18) อำเภอปกครองตนเองชนชาติหลี เล่อตง (乐东黎族自治縣)
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

D'Arcy Brown, Liam (2003). Green Dragon, Sombre Warrior: travels to China's extremes. London: John Murray. ISBN 0-7195-6038-1
Edmonds, Richard Louis. "Hainan province and its impact on the geography of China", Geography, Vol. 74, No. 2 (April 1989), pp. 165–169
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Hainan จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์มณฑลไหหลำ, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 สิงหาคม 2013
Economic profile for Hainan ที่ HKTDC
Dr Howard M Scott "Hainan"
Resources on the Hainanese, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 สิงหาคม 2011 ที่ the National Library of Singapore
| ด ค ก เขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| มณฑล |  กวางตุ้ง  กานซู่  กุ้ยโจว  จี๋หลิน  เจ้อเจียง  เจียงซี  เจียงซู  ฉ่านซี  ชานซี  ชานตง  ชิงไห่  ไต้หวัน*  ฝูเจี้ยน  ยูนนาน  เสฉวน  หูเป่ย์  หูหนาน  เหลียวหนิง  เหอเป่ย์  เหอหนาน  ไหหลำ  อานฮุย  เฮย์หลงเจียง  |  |
| เขตปกครองตนเอง |  กว่างซี  ซินเจียง  ทิเบต  มองโกเลียใน  หนิงเซี่ย  |  |
| นครปกครองโดยตรง |  ฉงชิ่ง  เซี่ยงไฮ้  เทียนจิน  ปักกิ่ง  |  |
| เขตบริหารพิเศษ |  มาเก๊า  ฮ่องกง  |  |
*หมายเหตุ: ไต้หวันถูกอ้างสิทธิ์โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน แต่บริหารโดยสาธารณรัฐจีน
| ด ค กเขตพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| เขตเศรษฐกิจพิเศษ |  เชินเจิ้น  จูไห่  ซัวเถา (ชั่นโถว)  เซี่ยเหมิน  คัชการ์  มณฑลไหหลำ (ไห่หนาน)  |  |
| เขตพัฒนาใหม่ |  ต้าเหลียน  ชิงเต่า  ชินหฺวังเต่า  เหลียนหยุนกั่ง  ผู่ตง  ยานไถ  จั้นเจียง  หนิงปัว  เวินโจว  หนานทง  ฝูโจว  กว่างโจว  เป๋ย์ไห่  |  |
| ด ค กเกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก |
| --- | --- |
ขนาด 100,000 ตารางกิโลเมตร (39,000 ตารางไมล์) หรือมากกว่า:  กรีนแลนด์  นิวกินี  บอร์เนียว  มาดากัสการ์  แบฟฟิน  สุมาตรา  ฮนชู  วิกตอเรีย  บริเตนใหญ่  เอลสเมียร์  ซูลาเวซี  เซาท์ไอแลนด์  ชวา  นอร์ทไอแลนด์  ลูซอน  นิวฟันด์แลนด์  คิวบา  ไอซ์แลนด์ 
ขนาด 20,000–99,999 ตารางกิโลเมตร   (7,722–38,610 ตารางไมล์):  มินดาเนา  ไอร์แลนด์  ฮกไกโด  ฮิสปันโยลา  ซาฮาลิน  แบงส์  ศรีลังกา  แทสเมเนีย  เดวอน  อเล็กซานเดอร์  เซเวียร์นืย  ติเอร์ราเดลฟูเอโก  เบิร์กเนอร์  อักเซลไฮเบิร์ก  เมลวิลล์  เซาแทมป์ตัน  มาราฌอ  สปิตส์บาร์เกิน  คีวชู  ไต้หวัน  นิวบริเตน  พรินซ์ออฟเวลส์  ยุจนืย  ไหหลำ  แวนคูเวอร์  ติมอร์  ซิซิลี  ซัมเมอร์เซต  โคเตลนืย  ซาร์ดิเนีย  บานานัล 
รายชื่อเกาะเรียงตามขนาด
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  โปแลนด์ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
แผนที่ของมณฑลไหหลำ
พระนางชอริน

| --- | --- |
พระนางชอริน
ฮันกึล: 철인왕후
ฮันจา: 哲仁王后
อาร์อาร์: Cheorin wanghu 
เอ็มอาร์: Ch'ŏrin wanghu 
Pseudonym
ฮันกึล: 효휘전
ฮันจา: 孝徽殿
อาร์อาร์: Hyohwijeon 
เอ็มอาร์: Hyohwichŏn 
| --- | --- |
: บทความนี้อักษรเกาหลีปรากฏอยู่ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถามหรือสัญลักษณ์อื่นแทนตัวอักษร หากคอมพิวเตอร์ของคุณไม่สามารถแสดงผลอักษรฮันกึลและอักษรฮันจาได้อย่างถูกต้อง
พระนางชอริน (27 เมษายน ค.ศ. 1837 - 12 มิถุนายน ค.ศ. 1878) รู้จักกันในพระนาม พระพันปีมย็องซุน (명순대비) สมเด็จพระราชินีแห่งอาณาจักรโชซ็อน พระมเหสีของพระเจ้าช็อลจง กษัตริย์ลำดับที่ 25 ของโชซ็อน
พระราชประวัติ > พระราชสมภพ

พระนางชอริน เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ.1837 เป็นธิดาคนโตสุดของ คิม มุน-กึน (ฮันกึล: 김문근, ฮันจา: 金汶根)  และท่านผู้หญิงฮึงยัง จากตระกูลมินแห่งยอฮึง ภริยาคนที่สองของ คิม มุน-กึน
พระราชประวัติ > อภิเษกสมรส

พระนางชอรินได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าช็อลจง ในวันที่ 17 พฤษจิกายน ค.ศ. 1851 เมื่อพระชนมายุ 24 พรรษา ในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1858 พระนางชอรินได้ให้ประสูติพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวของพระเจ้าช็อลจงนามว่า ลี ยุง-จุน ที่พระราชวังชังด็อก พระราชโอรสเกิดมาดูแข็งแรงไม่เจ็บปวด แต่พระราชโอรสกลับสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันไปในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1859 ด้วยพระชันษาเพียง 6 เดือนเท่านั้น วันต่อมา พระราชาได้ประกาศว่าพระราชโอรสสิ้นพระชนม์แล้ว และได้สั่งเหล่าทหารให้ไปร่วมงานพระศพพระราชโอรส
พระราชประวัติ > จุดเริ่มต้นพระเจ้าโกจง

ในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1864 พระเจ้าช็อลจงเสด็จสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท ซึ่งในขณะดังกล่าวกลุ่มอันดง คิม เป็นกลุ่มที่ทรงอำนาจทางการเมืองมากที่สุด ซึ่งได้มาจากการสมรสกับราชวงศ์ลี การเลือกกษัตริย์พระองค์ต่อไปอยู้ในอำนาจของพระมเหสีหม้ายสามพระองค์ คือ พระนางซินจ็อง พระพันปีหลวง พระราชมารดาของพระเจ้าฮ็อนจง, พระนางฮโยจ็อง พระพันปีหลวง พระมเหสีของพระเจ้าฮ็อนจง และพระราชินีซอริน พระมเหสีของพระเจ้าช็อลจง แต่ผู้ที่มีสิทธิ์เลือกตามธรรมเนียมที่แท้จริงคือ พระนางซินจ็อง พระพันปีหลวง เนื่องจากเป็นพระพันปีหลวงที่มีอาวุโสสูงสุด ซึ่งมาจากกลุ่มพุงยัง โจ และเป็นกลุ่มที่เป็นศัตรูทางการเมืองของพระนางชอริน ที่อยู่ในกลุ่มอันดง คิม
ในขณะที่พระราชินีชอริน เป็นพระมเหสีของพระเจ้าช็อลจง และเป็นสมาชิกของกลุ่มอันดง คิม ก็ได้กล่าวอ้างสิทธิที่จะเลือกกษัตริย์พระองค์ต่อไป ถึงแม้ธรรมเนียม พระพันปีหลวงที่มีอาวุโสสูงสุดเพียงหนึ่งเดียวที่จะมีสิทธิเลือกกษัตริย์พระองค์ต่อไป ซึ่งพระนางซินจ็อง พระพันปีหลวง ถือสิทธิดังกล่าวอยู่
ในขณะที่พระเจ้าช็อลจงประชวรหนัก ลี ฮา-อึง ซึ่งสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าอินโจ ซึ่งพระบิดาของเขาเป็นบุตรบุญธรรมขององค์ชายอึนซิน พระราชนัดดาของพระเจ้าย็องโจแห่งโชซ็อน ได้เข้าหาทางพระนางซินจ็อง ซึ่งสาขาสกุลของ ลี ฮา-ฮึง ก็ได้อยู่ในสายที่จะสืบราชสมบัติได้ และเป็นสายที่อยู่รอดจากวิกฤติทางการเมืองในขณะนั้น และไม่ได้สร้างความขัดแย้งกับผู้ใด แต่ตัว ลี ฮา-อึง ก็ไม่มีสิทธิขึ้นครองราชสมบัติตามกฎมณเฑียรบาล ซึ่งกำหนดไว้ว่า ผู้ที่จะเป็นรัชทายาทสืบต่อราชสมบัติจากกษัตริย์พระองค์ก่อนต้องเป็นบุคคลรุ่นหลังจากกษัตริย์พระองค์ก่อน ทำให้ ลี อย็อง-บ๊ก โอรสของ ลี ฮา-อึง ซึ่งเป็นบุคคลรุ่นหลังพระเจ้าช็อลจง มีสิทธิที่จะสืบราชสมบัติ
พระนางซินจ็อง แห่งกลุ่มพุงยัง โจ มองเห็นว่าอี มย็อง-บก ซึ่งขณะนั้นอายุ 12 พรรษา ไม่สามารถที่จะบริหารราชการด้วยพระองค์เองจนกระทั่งถึงอายุที่เหมาะสม และกลุ่มพุงยัง โจ หวังว่าจะใช้อิทธิพลของตนผ่าน ลี ฮา-อึง ซึ่งจะทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เมื่อ ลี ม็อง-บก ขึ้นครองราชย์ ในไม่ช้าข่าวการสวรรคตของพระเจ้าช็อลจง ก็มาถึงหู ลี ฮา-อึง จากสายลับของตนอยู่ในวัง จากนั้น ลี ฮา-อึง และกลุ่มพุงยัง โจ ก็ได้เข้าครอบครองตราประทับของราชวงศ์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ตามกฎหมายโดยชอบธรรม ถ้าผู้มีไว้ในครอบครองจะได้รับความชอบธรรมและการยอมรับจากกลุ่มชนชั้นสูง ซึ่งมีอำนาจอย่างเด็กขาดที่จะเลือกกษัตริย์พระองค์ต่อไป ในเวลาที่พระเจ้าช็อลจงสวรรคต ตราประทับอยู่กับพระนางซินจ็อง ทำให้อำนาจโดยชอบธรรมที่จะเลือกกษัตริย์องค์ต่อไปของพระนางซอริน และกลุ่มอันดง คิม หมดลง
ในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1864 ลี มย็อง-บก ได้รับการสถาปนาเป็นองค์ชายอิ๊กซ็อง โดยพระนางซินจ็อง วันต่อมา ลี ฮา-อึง ได้รับการสถาปนาเป็น แทว็อนกุนฮึงซ็อน ต่อมาในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1864 องค์ชายอิ๊กซ็อง ได้ขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าโกจง และพระนางซินจ็อง ได้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ โดย ลี มย็อง-บก ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ด้วยเหตุผลว่า "เป็นทายาทสืบหลายโลหิตของสกุลลี ที่ยังมีชีวิตอยู่และเหมาะสม ประกอบกับมีสายโลหิตใกล้ชิดกับราชวงศ์"
ในขณะที่พระเจ้าโกจงยังทรงพระเยาว์ พระนางซินจ็องได้เชิญให้แดว็อนกุนมาเป็นผู้ช่วยเหลือพระเจ้าโกจงบริหารราชการแผ่นดิน ต่อมาพระนางซินจ็องได้สละสิทธิที่จะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ คงเหลือไว้แต่เพียงตำแหน่งเท่านั้น
พระราชประวัติ > สวรรคต

พระนางชอริน สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1878 ที่พระราชวังคย็องบก อาณาจักรโชซ็อน ทรงมีพระชนมายุเพียง 41 พรรษา พระศพถูกนำไปฝังที่สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน สุสานซอซัมนัง พระราชสุสานเยลึง เคียงคู่กับพระเจ้าช็อลจง
วัฒนธรรมร่วมสมัย

2001; Empress Myeongseong (เมียงซอง จักรพรรดินีที่โลกลืม) แสดงโดย ยู ฮเย-ย็อง
2020; Mr.Queen (รักวุ่นวาย นายมเหสีหลงยุค) แสดงโดย ชิน ฮเย-ซ็อน
แอ้ม ชลธิชา

| แอ้ม ชลธิชา |
| --- | --- |
เกิด: ชลธิชา ไชยมณี 28 มีนาคม พ.ศ. 2548 (19 ปี) อำเภอชานุมาน, จังหวัดอำนาจเจริญ, ประเทศไทย
การศึกษา: วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
อาชีพ: นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2565–ปัจจุบัน
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เพลงลูกทุ่ง 
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง
ค่ายเพลง: ภูไทเรคคอร์ด (2565-2566) ซองเดอ (2565-2566) แกรมมี่โกลด์ในเครือจีเอ็มเอ็ม มิวสิค (2566 - ปัจจุบัน)
 นักดนตรี
ชลธิชา ไชยมณี (28 มีนาคม พ.ศ. 2548 –) หรือชื่อในวงการคือ แอ้ม ชลธิชา เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงชาวไทยสังกัดแกรมมี่โกลด์ เธอเป็นที่รู้จักจากผู้ชนะเลิศ 21 สมัยจากรายการประกวดร้องเพลง ดวลเพลงชิงทุน ทางช่องวัน 31 และมีผลงานเพลงหลังจากการประกวดในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ในชื่อ คำสัญญาที่ชานุมาน