stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดแก่งคอย
ส่วนประกอบของวัด

ภายในวัดนี้มีสถานที่น่าสนใจหลายแห่ง เช่น พระมหาธาตุเจดีย์ศรีป่าสัก ซึ่งเป็นเจดีย์ที่บรรจุพระธาตุศักดิ์สิทธิ์ขององค์พระพุทธเจ้าประดิษฐานอยู่ โดยมีประชาชนมาสักการะพระบรมสารีริกธาตุดังกล่าว
ส่วนวิหารพระพุทธไสยาสน์นิมิตมงคลมุนีศรีแก่งคอย ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ อาคารนี้สร้างในสมัยเดียวกับพระมหาธาตุเจดีย์ศรีป่าสัก และหลวงพ่อลาสร้างพระพุทธรูปองค์นี้เพื่อรำลึกถึงมารดาของท่าน
รวมถึงมีแบบจำลองพระธาตุไจที่โย่ ซึ่งเป็นเจดีย์ศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่งของพม่า ที่คนไทยเรียกว่าพระธาตุอินทร์แขวน โดยเจดีย์นี้ได้รับการสร้างขึ้นบนเนินเขาเล็ก ๆ ริมฝั่งแม่น้ำป่าสัก และผู้คนนิยมไปสักการะที่นั่น นอกจากนี้ ที่ตั้งดังกล่าวยังมองเห็นแม่น้ำป่าสักในมุมกว้าง
ตลอดจนถ้ำพญานาค อันเป็นถ้ำเทียมที่มีห้องต่าง ๆ โดยแต่ละห้องมีรูปปั้นพญานาค (พญานาค "งูศักดิ์สิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่") จำนวนมาก ซึ่งถือเป็นจุดเด่นและลับตาของวัด
นอกจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ แล้ว ยังมีสิ่งปลูกสร้างที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ท้องถิ่นในบริเวณวัดเช่นกัน เช่น อนุสาวรีย์ผู้ประสบภัยทางอากาศ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งฝ่ายสัมพันธมิตรทิ้งระเบิดอย่างหนักในบริเวณนี้เพื่อโจมตีกองทหารญี่ปุ่น เนื่องจากกองทัพญี่ปุ่นได้เข้ายึดพื้นที่แก่งคอยเป็นจุดยุทธศาสตร์ในการขนส่งยุทโธปกรณ์ทางเส้นทางรถไฟ และการโจมตีทิ้งระเบิดใส่กองกำลังญี่ปุ่นที่แก่งคอยครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2488 โดยหลังจากการทิ้งระเบิด ได้มีการสร้างอนุสาวรีย์เพื่อรำลึกถึงเหยื่อของเหตุระเบิดดังกล่าว ข้างอนุสาวรีย์นั้นยังมีแผ่นหินอ่อนที่มีตัวอักษรญี่ปุ่น ที่สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงทหารญี่ปุ่นที่เสียชีวิตในสงครามครั้งนี้ รวมถึงชื่อของผู้เสียชีวิตทั้งหมดจะได้รับการจารึกไว้ที่อนุสาวรีย์
ส่วนด้านหน้าอนุสาวรีย์ทั้งสองมีแบบจำลองหัวรถจักร และงานศิลปะที่แสดงพื้นที่แก่งคอยที่ถูกทิ้งระเบิด
ที่ตั้ง

วัดแก่งคอยอยู่บนถนนสุดบรรทัด ตรงข้ามทางออกตลาดแก่งคอย ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟชุมทางแก่งคอย
แหล่งข้อมูลอื่น

Wat Kaengkhoi, Thailand Tourism Directory
WAT KAENG KHOI วัดแก่งคอย, Temple-Thai ฝรั่งเศส: French
ใจกลางเมือง (ละครโทรทัศน์)

| ใจกลางเมือง |
| --- | --- |
แนว: Comedy Drama
สร้างโดย: จีเอ็มเอ็มบราโว
กำกับโดย: พงศธร ทองเจริญ
แสดงนำ: วายุ เกษสุวิทย์ เอกพล ดีบุญมี ณ ชุมแพ นัฐพงษ์ บุญยืน ธนดล เอื้อพงษ์ มาร์ติน ไซเดิ้ล ณิชาภัทร ฉัตรชัยพลรัตน์ นฤภรกมล ฉายแสง จิดาภา ศิริบัญชาวรรณ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 13
การผลิต
ควบคุมงานสร้าง: เอกชัย เอื้อครองธรรม
ความยาวตอน: 40 minutes
บริษัทผู้ผลิต: บราโวสตูดิโอส์
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: จีเอ็มเอ็ม 25
ออกอากาศ: 27 สิงหาคม 2562 (2562-08-27) – 19 พฤศจิกายน 2562 (2562-11-19)
ใจกลางเมือง เป็นละครโทรทัศน์ไทยปี 2562 นำแสดงโดยวายุ เกษสุวิทย์, เอกพล ดีบุญมี ณ ชุมแพ, นัฐพงษ์ บุญยืน, ธนดล เอื้อพงษ์, มาร์ติน ไซเดิ้ล, ณิชาภัทร ฉัตรชัยพลรัตน์, นฤภรกมล ฉายแสง และจิดาภา ศิริบัญชาวรรณ เป็นละครที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเพลงฮิตชื่อเดียวกันของวงลาบานูน นักแสดงนำชายในละครเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของ BRAVO! BOYS ซึ่งเป็นโครงการเฟ้นหานักแสดงชาย ที่จัดโดยจีเอ็มเอ็มบราโว ในปี 2561
กำกับการแสดงโดย พงศธร ทองเจริญ และควบคุมงานสร้างโดยเอกชัย เอื้อครองธรรม ภายใต้บริษัท บราโว่ สตูดิโอส์ เป็นหนึ่งในละครโทรทัศน์หลายเรื่องที่ช่องจีเอ็มเอ็ม 25 เปิดตัวในงาน "Fun Fact Stories" เมื่อวันที่ 15 มกราคม 2562 ละครเรื่องนี้ออกอากาศตอนแรกทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2562 ทุกวันอังคาร เวลา 21:25 น. (เวลามาตรฐานอินโดจีน) ละครชุดเรื่องนี้ได้ออกอากาศตอนจบเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2562
นอกจากนี้ยังสามารถรับชมได้แบบสตรีมมิงบนเน็ตฟลิกซ์
เรื่องย่อ

ใจกลางเมือง เล่าเรื่องราวของกลุ่มหนุ่มวัยทำงาน 5 คน ที่มาจากหลากหลายอาชีพ อาศัยอยู่ในบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ใจกลางกรุงเทพฯ ย่านสาทร พวกเขาต้องเผชิญกับปัญหาชีวิตประจำวันและเรื่องราวความรักที่ซับซ้อน
มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์

| --- | --- |
ตราอาร์ม
ละติน: Universitas Cantabrigiensis
ชื่ออื่น: The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge
คติพจน์: ละติน: Hinc lucem et pocula sacra "[จาก]ที่แห่งนี้ [พวกเราจักได้รับ] แสงสว่างแห่งปัญญา และ วิชชาอันประเสริฐ"
คติพจน์อังกฤษ: Literal: From here, light and sacred draughts. Non literal: From this place, we gain enlightenment and precious knowledge.
ประเภท: รัฐ มหาวิทยาลัยวิจัย
สถาปนา: ป. 1209; 816 ปีที่แล้ว (1209)
สังกัดวิชาการ:   กลุ่มรัสเซล  EUA  Golden Triangle  LERU  IARU  Universities UK 
ทุนทรัพย์: £7.121 พันล้าน (รวมวิทยาลัย)
งบประมาณ: £2.308 พันล้าน (ไม่รวมวิทยาลัย)
อธิการบดี: The Lord Sainsbury of Turville
รองอธิการบดี: Anthony Freeling
อาจารย์: 6,170 (2020)
เจ้าหน้าที่: 3,615 (ไม่รวมวิทยาลัย)
ผู้ศึกษา: 24,450 (2020)
ปริญญาตรี: 12,850 (2020)
บัณฑิตศึกษา: 11,600 (2020)
ที่ตั้ง: เคมบริดจ์, อังกฤษ
วิทยาเขต: เมืองมหาลัย 288 เฮกตาร์ (710 เอเคอร์)
สี:   เคมบริดจ์บลู
เครือข่ายกีฬา: The Sporting Blue
เว็บไซต์: cam.ac.uk
มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ (อังกฤษ: University of Cambridge) เป็นสถาบันอุดมศึกษาขนาดกลางค่อนข้างใหญ่ในสหราชอาณาจักร มีความเก่าแก่เป็นอันดับที่สองของสหราชอาณาจักร ก่อตั้งเมื่อ  พ.ศ. 1752 โดยมหาวิทยาลัยที่ก่อตั้งก่อนหน้านั้นคือ มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด นอกจากนี้ยังเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่เป็นอันดับที่สี่ของโลกที่ยังเปิดดำเนินการอยู่อีกด้วย มหาวิทยาลัยก่อกำเนิดจากคณาจารย์และนักวิจัยของมหาวิทยาลัยซึ่งขัดแย้งกับชาวบ้านที่เมืองออกซฟอร์ด มหาวิทยาลัยเคมบริจด์และมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดมักได้รับการจัดอันดับต้น ๆ ของการจัดอันดับโดยสำนักต่าง ๆ จนมีการเรียกรวมกันว่า ออกซบริดจ์ ในปีพ.ศ. 2562 มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ รั้งตำแหน่งอันดับที่หนึ่งในสหราชอาณาจักร และอันดับที่สองของโลก ในบรรดามหาวิทยาลัยที่มีผู้ได้รางวัลโนเบลสูงที่สุด กล่าวคือ 121 รางวัล
นิสิตและคณาจารย์ของมหาวิทยาลัย จะถูกจัดให้สังกัดแต่ละวิทยาลัยแบบคณะอาศัย (College) จำนวนทั้งสิ้น 31 แห่ง โดยคละกันมาจากคณะวิชา (School) 6 คณะ โดยวิทยาลัยแต่ละแห่งอาศัยบริหารงานอย่างเป็นอิสระไม่ขึ้นแก่กัน ลักษณะการบริหารเช่นนี้มีให้เห็นในมหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ด มหาวิทยาลัยเคนต์ และมหาวิทยาลัยเดอรัม อาคารต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยเป็นอาคารแทรกตัวตามร้านรวงในเมือง แทนที่จะเป็นกลุ่มอาคารในพื้นที่ของตนเองเช่นมหาวิทยาลัยยุคใหม่ อาคารเหล่านั้นบางหลังมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์อย่างมาก มหาวิทยาลัยจัดให้มีสำนักพิมพ์เป็นของตนเอง ซึ่งถือเป็นสำนักพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของโลกที่สังกัดมหาวิทยาลัย นอกจากนี้มหาวิทยาลัยยังมีห้องสมุดขนาดใหญ่อีกด้วย
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1209 ผู้ก่อตั้งเป็นกลุ่มคณาจารย์และนิสิตที่ย้ายมาจาก มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ตำนานกล่าวว่าเดิมทีอาจารย์ในมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดเกิดข้อพิพาทกับเมืองออกซฟอร์ดอย่างรุนแรง ด้วยสาเหตุที่มีโสเภณีนางหนึ่งถูกฆาตกรรม เมืองออกซฟอร์ดตัดสินแขวนคออาจารย์ซึ่งเป็นสมาชิกของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ด้วยเหตุที่สมัยก่อนมหาวิทยาลัยกับเมืองนั้นค่อนข้างมีอิสระต่อกัน ดังนั้นคณาจารย์ของออกซฟอร์ดจึงไม่พอใจการตัดสินของเมืองอย่างมากเพราะถือว่าการกระทำของอาจารย์ควรจะอยู่ภายใต้การตัดสินของมหาวิทยาลัย คณาจารย์กลุ่มหนึ่งจึงประท้วงโดยแยกตัวออกไปจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดบ้างก็ไปที่เมืองเรดิง บ้างก็ไปที่ที่เมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งริมฝั่ง แม่น้ำแคม แล้วรวมตัวกันสอนจนเกิดเป็นมหาวิทยาลัยขึ้นมา มหาวิทยาลัยมีคอลเลจ (College) ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นคณะอาศัย ซึ่งไม่เหมือนวิทยาลัยในความเข้าใจโดยทั่วไป ปีเตอร์เฮาส์ Peterhouse คือคอลเลจแห่งแรกของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ซึ่งให้ความสะดวกด้านที่พักและกิจกรรมปฏิสัมพันธ์ในหมู่นิสิตและอาจารย์มหาวิทยาลัย ซึ่งระบบการเรียนการสอนของ ม. เคมบริดจ์และ ม.ออกซฟอร์ดใช้ระบบเดียวกัน นิสิตและครูอาจารย์ของสองมหาวิทยาลัยนี้เรียกรวม ๆ ว่า ออกซบริดจ์
ต่อมา ม.เคมบริดจ์ได้ขยายตัวและรับนิสิตเพิ่มขึ้นจึงมีการจัดตั้งคอลเลจเพิ่มขึ้น จนปัจจุบัน ม.เคมบริดจ์ประกอบด้วย 31 คอลเลจ ระบบคอลเลจนี้มีลักษณะคล้าย ระบบบ้านพักของนักเรียนในหนังสือ แฮร์รี่ พอตเตอร์ คือ พอเข้าอาศัยที่ไหนแล้วก็ไม่เปลี่ยนและเป็นสมาชิกตลอดชีพ (ยกเว้นตอนเปลี่ยนระดับการศึกษา อาจขอเปลี่ยนได้) แม้นักเรียนจากแต่ละคอลเลจจะไปเรียนร่วมกันในคณะ/สาขาต่าง ๆ แต่จะมีระบบติวเฉพาะตัวหรือกลุ่มเล็ก ๆ (Supervision) ซึ่งจัดการโดยคอลเลจโดยตรง  นักเรียนแต่ละคอลเลจจะแข่งขันกัน ทั้งด้านการเรียน และกิจกรรม ทุกคอลเลจจะมีประเพณีของตัวเอง มีประวัติศาสตร์เก่าแก่ของตัวเอง มีสีและสัญลักษณ์ของตัวเอง และ มีทรัพย์สินอาคารบ้านเรือนของตัวเอง (เช่น สระว่ายน้ำ สนามสควอช ที่ให้เช่าริมฝั่งแม่น้ำ Thame หอศิลป์ โบสถ์ อาคารธุรกิจ หุ้นในประเทศต่าง ๆ ฯลฯ) ดังนั้น คอลเลจของเคมบริดจ์หลาย ๆ แห่ง จึงมีฐานะร่ำรวย และชอบที่จะแข่งขันกันว่าใครจะให้ความสะดวกแก่เด็กตัวเองได้มากกว่ากัน หรือจ้างอาจารย์หรือ Fellow ที่มีชื่อเสียงมาเป็นที่ปรึกษาด้านวิชาการให้คอลเลจของตน อาจารย์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ส่วนใหญ่ก็จะมีคอลเลจสังกัด แต่เวลาสอน ก็สอนเด็กทุกวิทยาลัย ฐานะทางการเงินที่คล่องตัวของคอลเลจนี้จะตรงข้ามกับตัวมหาวิทยาลัย เพราะตัวมหาวิทยาลัยยังต้องพึ่งพางบประมาณจากรัฐเป็นหลัก
ส่วนงาน > ส่วนงานทางวิชาการ

มหาวิทยาลัยแบ่งส่วนงานทางวิชาการออกเป็นทั้งสิ้น 6 คณะ (School) แต่ละคณะมีมีภาควิชา (Faculty) และสาขาวิชา (Department หรือ Division) ทั้งหมดนี้ให้บริการในด้านการเรียนการสอนและวิจัย คณะวิชาของมหาวิทยาลัยมีดังนี้
ส่วนงาน > ส่วนงานทางวิชาการ > คณะศิลปศาสตร์และมนุษยศาสตร์

ภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์และประวัติศาสตร์ศิลปะ
สาขาวิชาสถาปัตยกรรม
สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ
ภาควิชาเอเชียตะวันออกและตะวันออกกลางศึกษา (Asian and Middle Eastern Studies, เดิมคือภาควิชาบูรพคดีศึกษา Oriental Studies)
สาขาวิชาเอเชียตะวันออกศึกษา (East Asian Studies)
สาขาวิชาตะวันออกกลางศึกษา (Middle Eastern Studies)
ภาควิชาศิลปคลาสสิก (Classics)
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีคลาสสิก
ภาควิชาเทววิทยา (Divinity)
ภาควิชาภาษาอังกฤษ
สาขาวิชาแองโกล-แซกซัน นอร์ส และเซลติก
ภาควิชาภาษาสมัยใหม่และภาษายุคกลาง
สาขาวิชาภาษาฝรั่งเศส
สาขาวิชาภาษาเยอรมันและดัตช์
สาขาวิชาภาษาอิตาเลียน
สาขาวิชาสลาฟศึกษา (Slavonic studies)
สาขาวิชาภาษาสเปนและโปรตุเกส
สาขาวิชาภาษากรีกสมัยใหม่
สาขาวิชาภาษาลาตินใหม่ (Neo-Latin)
ภาควิชาดุริยศาสตร์
ภาควิชาปรัชญา
ศูนย์วิจัยศิลปศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์
ศูนย์ภาษา
ส่วนงาน > ส่วนงานทางวิชาการ > คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์

ภาควิชามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และรัฐศาสตร์
สาขาวิชาโบราณคดีและมานุษยวิทยา
สาขาวิชาโบราณคดี
สาขาวิชามานุษยวิทยาเชิงชีวภาพ
ศูนย์ศึกษาวิวัฒนาการมนุษย์ลีเวอร์ฮูล์ม (Leverhulme Centre for Human Evolutionary Studies)
สาขาวิชามานุษยวิชาเชิงสังคม
หน่วยศึกษามองโกเลียและเอเชียตอนใน
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีและมานุษยวิทยา
สถาบันวิจัยโบราณคดีแมกโดนัลด์ (McDonald Institute for Archaeological Research)
สาขาวิชารัฐศาสตร์และนานาชาติศึกษา
ศูนย์เพศศึกษา
ศูนย์แอฟริกันศึกษา
ศูนย์ศึกษาการพัฒนา
ศูนย์ลาตินอเมริกันศึกษา
ศูนย์เอเชียใต้ศึกษา
สาขาวิชาสังคมวิทยา
ภาควิชาเศรษฐศาสตร์
ภาควิชาครุศาสตร์
ภาควิชาประวัติศาสตร์
สาขาวิชาประวัติและปรัชญาวิทยาศาสตร์
พิพิธภัณฑ์ประวัติวิทยาศาสตร์วิพเพิล (Whipple Museum of the History of Science)
ภาควิชานิติศาสตร์
ศูนย์กฎหมายระหว่างประเทศเลาเทอร์พัคท์ (Lauterpacht Centre for International Law)
สถาบันอาชญาวิทยา
สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ที่ดิน
ส่วนงาน > ส่วนงานทางวิชาการ > คณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพ

ภาควิชาชีววิทยา
สาขาวิชาชีวเคมี
ศูนย์วิจัยครอบครัว
สาขาวิชาพันธุศาสตร์
สาขาวิชาพยาธิวิทยา
สาขาวิชาเภสัชวิทยา
สาขาวิชาสรีรวิทยา การพัฒนา และประสาทศาสตร์
สาขาวิชาพืชศาสตร์
สวนพฤกษศาสตร์
สาขาวิชาจิตวิทยา
ศูนย์เจตมิติ (psychometrics)
สาขาวิชาสัตววิทยา
ภาควิชาสัตวแพทยศาสตร์
สาขาวิชาสัตวแพทยศาสตร์
ศูนย์วิจัยเซลล์ต้นกำเนิดเวลคัมทรัสต์
สถาบันเกอร์ดอนว่าด้วยการวิจัยมะเร็ง
ศูนย์ชีววิทยาระบบเคมบริดจ์
ห้องปฏิบัติการเซนสบรี (Sainsbury Laboratory)
ส่วนงาน > ส่วนงานทางวิชาการ > คณะวิทยาศาสตร์กายภาพ

ภาควิชาโลกศาสตร์และภูมิศาสตร์
สาขาวิชาโลกศาสตร์
พิพิธภัณฑ์โลกศาสตร์เซดจ์วิก (Sedgwick Museum of Earth Sciences)
สาขาวิชาภูมิศาสตร์
ศูนย์วิจัยขั้วโลกสกอตต์
พิพิธภัณฑ์ขั้วโลก
ภาควิชาคณิตศาสตร์
สาขาวิชาคณิตศาสตร์ประยุกต์และฟิสิกส์ทฤษฎี
สาขาวิชาคณิตศาสตร์บริสุทธิ์และสถิติเชิงคณิตศาสตร์
ห้องปฏิบัติการสถิติ
ภาควิชาฟิสิกส์และเคมี
สาขาวิชาดาราศาสตร์
สาขาวิชาเคมี
สาขาวิชาวัสดุศาสตร์และโลหวิทยา
สาขาวิชาฟิสิกส์
สถาบันคณิตศาสตร์ไอแซก นิวตัน
ส่วนงาน > ส่วนงานทางวิชาการ > คณะแพทยศาสตร์

ภาควิชาชีวเคมีคลินิก
ห้องปฏิบัติการวิจัยเมทาบอลิก
ภาควิชาประสาทศาสตร์คลินิก
ศูนย์เคมบริดจ์ว่าด้วยการซ่อมแซมสมอง
หน่วยวิจัยประสาทวิทยา
สาขาวิชาการผ่าตัดประสาท
ศูนย์วิจัยการถ่ายภาพสมองวูล์ฟสัน (Wolfson Brain Imaging Centre)
ภาควิชาโลหิตวิทยา
สาขาวิชาเวชศาสตร์การถ่ายเลือด
ภาควิชาพันธุเวชศาสตร์
ภาควิชาแพทยศาสตร์
สาขาวิชาวิสัญญีวิทยา
สาขาวิชาเภสัชวิทยาคลินิก
สาขาวิชาวักกเวชศาสตร์ (renal medicine)
ภาควิชาสูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา
ภาควิชาวิทยาเนื้องอก
ภาควิชาจิตเวชศาสตร์
หน่วยวิจัยด้านผังสมอง
สาขาวิชาจิตเวชศาสตร์เด็ก
ภาควิชาสาธารณสุขและการดูแลปฐมภูมิ
หน่วยวิจัยการดูแลปฐมภูมิ
สาขาวิชาเวชศาสตร์ผู้ชรา (gerontology)
ภาควิชารังสีวิทยา
ภาควิชาศัลยกรรม
สาขาวิชาศัลยกรรมในผู้ป่วยรุนแรงและออร์โทพีดิกส์
สถาบันวิจัยแพทยศาสตร์เคมบริดจ์
ส่วนงาน > ส่วนงานทางวิชาการ > คณะเทคโนโลยี

ภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์
สาขาวิชาพลังงาน กลศาสตร์ของไหล และเครื่องกลเทอร์โบ
สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า
สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล วัสดุ และการออกแบบ
สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา
สาขาวิชาการผลิตและจัดการ
สาขาวิชาวิศวกรรมสารสนเทศ
ภาควิชาบริหารธุรกิจและการจัดการ (หรือ วิทยาลัยธุรกิจเคมบริดจ์จัดจ์ (Cambridge Judge Business School))
ศูนย์วิจัยธุรกิจ
ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยี
ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์
ภาควิชาวิศวกรรมเคมีและชีวเทคโนโลยี
สถาบันภาวะผู้นำอย่างยั่งยืน
ส่วนงาน > ส่วนงานทางวิชาการ > ศูนย์ไม่สังกัดคณะ

ศูนย์วิจัยเชิงประยุกต์ว่าด้วยเทคโนโลยีการศึกษา
ศูนย์อิสลามศึกษา
สถาบันการศึกษาต่อเนื่อง
หน่วยบริการสนเทศมหาวิทยาลัย
หอสมุด
เกียรติภูมิของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์

มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ได้รับการจัดอันดับสถาบันอุดมศึกษาจากหลายหน่วยงาน เช่น Complete, Guardian, Times/Sunday Times ให้เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดอันดับหนึ่งของสหราชอาณาจักรติดต่อกันหลายปี กระทั่งถึงปัจจุบันนี้ (พ.ศ. 2562) และตามมาด้วยมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดที่รั้งอันดับที่สอง
มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์เป็นหนึ่งในหลาย ๆ สถาบันการศึกษาในโลกที่ได้รับการจับตามอง ระหว่างที่ประเทศโลกเสรีพยายามพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเพื่อป้องกันประเทศ เมื่อเกิดภัยคุกคามจากเยอรมนี ซึ่งมี อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ เป็นผู้นำ ระหว่างนี้ มหาวิทยาลัยหลายแห่ง มีการเคลื่อนไหวทางวิชาการอย่างคึกคัก เพราะรัฐบาลได้สนับสนุนงบประมาณการวิจัยเป็นจำนวนมหาศาล อาทิเช่น มหาวิทยาลัยปารีส มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด มหาวิทยาลัยมอสโกสเตท มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด มหาวิทยาลัยเยล สถาบันเอ็มไอที ฯลฯ มหาวิทยาลัยเหล่านี้จึงแข่งขันกันอยู่ในที บางทีก็มีการดึงเอาคณาจารย์จากกันไปโดยเพิ่มเงินเดือนให้สูงกว่าก็มี
เมื่อเทียบกับหลายมหาวิทยาลัยในโลก เคมบริดจ์ได้เปรียบทางวิทยาศาสตร์อยู่มาก เพราะรากฐานทางวิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยนี้เข้มแข็งมาช้านาน ดังนั้น ตั้งแต่อดีตจวบจนยุคปัจจุบัน นอกจากจะได้รับการยกย่องว่าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นเยี่ยมในด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของอังกฤษแล้ว ยังเป็นมหาวิทยาลัยลัยที่มีผู้ได้รางวัลโนเบลสูงที่สุดในโลกลำดับที่ 2 (ถัดจากฮาวาร์ด) กล่าวคือมีถึง 121 รางวัล เพราะความมีชื่อเสียงในด้านการวิจัยนี้เอง ในระยะหลัง เคมบริดจ์ได้รับการช่วยเหลือสนับสนุนด้านเงินทุนจากหลายหน่วยงาน เช่น EPSRC และ Gates Foundation ทำให้เคมบริดจ์มีสถานะการเงินที่ดีกว่ามหาวิทยาลัยในอังกฤษอื่น ๆ หลายแห่ง
ที่จริงแล้ว มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์เป็นสถาบันการศึกษาแห่งแรกที่จัดตั้งสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย แต่บังเอิญว่างานวิจัยส่วนใหญ่เป็นงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ซึ่งสมัยก่อนนั้น ยังไม่มีการนำไปใช้เชิงพาณิชย์เท่าใดนัก จึงขยายตัวสู้สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดซึ่งเกิดทีหลัง แต่มีปริมาณงานวิจัยทางสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์มากกว่าไม่ได้ แต่ระยะหลัง สำนักพิมพ์ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ก็เริ่มพัฒนาขึ้นอย่างมาก เห็นได้จากปริมาณงานทางสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ซึ่งมีเพิ่มขึ้น
ในปี พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005) วารสาร The Times Higher Education Supplement ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์มีคะแนนรวมเป็นอันดับ 3 ของโลก โดยแบ่งเป็น: อันดับ 1 ของยุโรปในคะแนนรวม, เป็นอันดับ 1 ของโลกด้านวิทยาศาสตร์, เป็นอันดับ 6 ของโลกทางด้านเทคโนโลยี, อันดับ 2 ของโลกทางด้านชีวเวช, อันดับ 8 ของโลกด้านสังคมศาสตร์ และ อันดับ 3 ของโลกด้านศิลปศาสตร์และมนุษยศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006), ปี พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007), และปี พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019) วารสาร The Times Higher Education Supplement ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ให้มีคะแนนรวมเป็นอันดับ 2 ของโลก
ดูเพิ่ม

สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
ดูเพิ่ม > รายชื่อมหาวิทยาลัยที่ใช้ระบบวิทยาลัยแบบคณะอาศัย

มหาวิทยาลัยเคนต์
มหาวิทยาลัยยอร์ก
มหาวิทยาลัยเดอรัม
มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น

University of Cambridge
เกียรติภูมิด้านวิทยาศาสตร์ของเคมบริดจ์ เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Cambridge University Thai Society (CUTS)
ระบบการศึกษาของเคมบริดจ์ เก็บถาวร 2006-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Cambridge Society เก็บถาวร 2007-07-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Thai Cambridge Network เก็บถาวร 2020-02-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สามัคคีสมาคม ในพระบรมราชูปถัมภ์ สมาคมนักเรียนไทยในสหราชอาณาจักร
| ด ค กกลุ่มรัสเซล (Russell Group) |
| --- | --- |
 เบอร์มิงแฮม  บริสตอล  เคมบริดจ์  คาร์ดิฟฟ์  เดอรัม  เอดินบะระ  เอ็กซิเตอร์  กลาสโกว์  อิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน  คิงส์คอลเลจลอนดอน  ลีดส์  ลิเวอร์พูล  วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์  แมนเชสเตอร์  นิวคาสเซิล  นอตทิงแฮม  ออกซฟอร์ด  ควีนส์  วิทยาลัยควีนแมรี  เชฟฟีลด์  เซาแทมป์ตัน  มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน  วอริก  ยอร์ก 
อาคารวิทยาลัยเก่า ปัจจุบันถูกใช้เป็นตึกบริหาร
ภาพ King's College Chapel ใจกลางเมืองเคมบริดจ์
เพียงแค่ใจเรารักกัน (ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้)

สำหรับละครโทรทัศน์ไทยชื่อเดียวกัน ดูที่ เพียงแค่ใจเรารักกัน (ละครโทรทัศน์)
| เพียงแค่ใจเรารักกัน |
| --- | --- |
บทประพันธ์: ยุน ซ็อง-ฮี
กำกับโดย: อี จัง-ซู
แสดงนำ: อี บย็อง-ฮ็อน ชเว จี-อู รยู ชี-ว็อน อี ช็อง-ฮย็อน
ประเทศแหล่งกำเนิด: เกาหลีใต้
ภาษาต้นฉบับ: เกาหลี
จำนวนตอน: 24
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: เกาหลีใต้
ความยาวตอน: 60 นาที
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: เอสบีเอส
ออกอากาศ: 14 มีนาคม ค.ศ. 2001 (2001-03-14) – 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 (2001-05-31)
เพียงแค่ใจเรารักกัน เป็นละครโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ปี 2001 นำแสดงโดยอี บย็อง-ฮ็อน, ชเว จี-อู, รยู ชี-ว็อน และอี ช็อง-ฮย็อน ละครเรื่องนี้เป็นผลงานเรื่องแรกในไตรภาคสวรรค์ของผู้กำกับอี จัง-ซู ซึ่งรวมถึง ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า ในปี 2003 และ สุดปลายฟ้า สัญญารักนิรันดร์ ในปี 2006 ออกอากาศทางช่องเอสบีเอส ตั้งแต่วันที่ 14 มีนาคม ถึง 31 พฤษภาคม 2001 ในวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 21:55 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) จำนวน 24 ตอน
เรื่องย่อ

เพียงแค่ใจเรารักกันเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งในความสัมพันธ์ในครอบครัว เช่นเดียวกับรักสามเส้า
อี มิน-ช็อล (อี บย็อง-ฮ็อน) กลับมาจากเรียนที่อเมริกา เพื่อมาสานต่อธุรกิจ Victory Records ซึ่งเป็นธุรกิจเพลงของพ่อเขา ปรากฎว่าพ่อของเขา (อี ช็อง-กิล) มีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดพลาดในอดีต เช่นเดียวกับการฆาตกรรมพ่อของซุนแจ (รยู ชี-ว็อน) น้องชายบุญธรรมของมิน-ช็อล
การออกอากาศในต่างประเทศ

ซีรีส์นี้ออกอากาศในญี่ปุ่นทางช่องเอ็นเอชเค ในเดือนตุลาคม 2004 ได้รับความนิยมและได้รับการตอบรับอย่างดีจากผู้ชมชาวญี่ปุ่น ที่ประเทศอินโดนีเซีย ออกอากาศครั้งแรกทางช่อง TV7 ทุกวันเสาร์ เวลา 16.30 น. เริ่มตั้งแต่ 9 พฤศจิกายน 2002 ในประเทศไทย ออกอากาศครั้งแรกทางช่อง 3 ทุกวันศุกร์และวันเสาร์ เวลา 22.30 น. เริ่มตั้งแต่ 6 มกราคม ถึง 30 มีนาคม 2550
พูกักซัน

| พูกักซัน |
| --- | --- |
พูกักซันและพระราชวังคย็องบก
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 342 เมตร (1,122 ฟุต)
ชื่อ
ศัพทมูล: ภูเขาเหนือ
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
พูกักซัน 
ประเทศ: โซล เกาหลีใต้

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 북악산
ฮันจา: 北岳山
อาร์อาร์: Bugaksan 
เอ็มอาร์: Pugaksan 
ชื่ออื่น
ฮันกึล: 백악산
ฮันจา: 白岳山
อาร์อาร์: Baegaksan 
เอ็มอาร์: Paegaksan 
 
พูกักซัน (เกาหลี: 북악산) เป็นภูเขาทางตอนเหนือของกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ภูเขาลูกนี้มองเห็นพระราชวังคย็องบกและทำเนียบประธานาธิบดีได้อย่างชัดเจน พูกักซัน รวมทั้งอินวังซัน นักซัน และนัมซัน ล้อมรอบแอ่งโซล เป็นภูเขาชั้นหินแกรนิต สูงประมาณ 342 เมตร (1,122 ฟุต)
ในอดีตภูเขานี้เคยมีชื่อเรียกอื่น ๆ มากมาย รวมถึง แพกักซัน (백악산)
Aspergillus flavus

| Aspergillus flavus |
| --- | --- |

โคนิดิโอสปอร์ของ A. flavus

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: เห็ดรา Fungi
หมวด:: แอสโกไมโคตา 
ชั้น:: Eurotiomycetes 
อันดับ:: Eurotiales 
วงศ์:: Aspergillaceae 
สกุล:: Aspergillus  Link (1809)
สปีชีส์:: Aspergillus flavus
ชื่อทวินาม
Aspergillus flavus Link (1809)

เชื้อรา Aspergillus flavus ในจานเพาะเชื้อ
เชื้อรา Aspergillus flavus เป็นจุลชีพที่อาศัยซากสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วหรือเกิดตามผิวดินที่มีอาหารและก่อโรคได้ ซึ่งมีการกระจายพันธุ์ทั่วโลก เป็นที่รู้จักกันดีในการปลูกพืชจำพวกธัญพืช พืชตระกูลถั่ว และถั่วเปลือกแข็ง ซึ่งอาการเน่าหลังการเก็บเกี่ยวโดยทั่วไปจะเกิดขึ้นในระหว่างการเก็บเกี่ยว การจัดเก็บ และหรือการขนส่ง โดยชื่อเฉพาะของรานี้คือ flavus ซึ่งมาจากคำภาษาละตินที่แปลว่าสีเหลือง ซึ่งอ้างอิงถึงสีของสปอร์ที่พบเห็นได้ทั่วไป การติดเชื้อ A. flavus อาจเกิดขึ้นได้ในขณะที่พืชยังคงอยู่ในแปลงเพาะปลูก (ก่อนการเก็บเกี่ยว) แต่บ่อยครั้งที่ไม่แสดงอาการ (ระยะพักตัว) จนกว่าจะเก็บหรือขนส่งหลังการเก็บเกี่ยว
นอกจากจะทำให้เกิดการติดเชื้อก่อนและหลังการเก็บเกี่ยวแล้ว ในหลายชนิดยังสร้างสารพิษจำนวนมากที่เรียกว่า ไมโคทอกซิน ซึ่งเมื่อบริโภคเข้าไปจะเป็นพิษต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม A. flavus ยังเป็นจุลชีพก่อโรคแบบเชื้อฉวยโอกาสในมนุษย์และสัตว์ ทำให้เกิดโรคแอสเปอร์จิลโลซิส ในบุคคลที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง
เชื้อราและสิ่งมีชีวิตที่ถูกเบียน

พบเชื้อรา Aspergillus flavus ทั่วโลกในรูปของแซโพรทรอฟิก ในดินและทำให้เกิดโรคในพืชผลทางการเกษตรที่สำคัญหลายชนิด แหล่งอาศัยทั่วไปของจุลชีพก่อโรคนี้ ได้แก่ ธัญพืช พืชตระกูลถั่ว และถั่วเปลือกแข็ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการติดเชื้อ A. flavus ทำให้เกิดโรคเน่าในข้าวโพดและโรคราสีเหลืองในถั่วลิสงก่อนหรือหลังการเก็บเกี่ยว
การติดเชื้ออาจเกิดขึ้นได้ในแปลงเพาะปลูก ก่อนการเก็บเกี่ยว, หลังการเก็บเกี่ยว, ระหว่างการจัดเก็บ และระหว่างการขนส่ง เป็นปกติที่เชื้อราจะเริ่มเกิดขึ้นในขณะที่พืชยังคงอยู่ในไร่ อย่างไรก็ตาม อาการและสัญญาณของเชื้อราก่อโรคมักไม่ปรากฏให้เห็น A. flavus มีความสามารถที่จะติดเชื้อต้นกล้าโดยการสร้างสปอร์บนเมล็ดที่ได้รับความเสียหาย
ในเมล็ดพืช เชื้อราสามารถบุกรุกเข้าไปในต้นอ่อนของเมล็ดพืชและทำให้เกิดการติดเชื้อ ซึ่งจะทำให้การอัตราการงอกลดลง และอาจทำให้เมล็ดพืชที่ปลูกในแปลงเพาะปลูก ได้รับเชื้อได้ เชื้อรายังสามารถทำให้ต้นอ่อนเปลี่ยนสี สร้างความเสียหายต่อต้นกล้า และฆ่าต้นกล้าได้ ส่งผลให้เกรดและราคาของเมล็ดพืชลดลง การติดเชื้อ Aspergillus flavus มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเมื่อมีแมลงและความเครียดใด ๆ ต่อพืชในแปลงเพาะปลูก อันเป็นผลมาจากความเสียหาย ซึ่งความเครียดนี้ ได้แก่ ลำต้นเน่า ภัยแล้ง ใบเสียหายอย่างรุนแรง และหรือสภาวะการเก็บรักษาที่ไม่เหมาะสม
โดยทั่วไปแล้ว สภาพความชื้นที่มากเกินไปและอุณหภูมิสูงในระหว่างการเก็บรักษาธัญพืชและพืชตระกูลถั่วจะเพิ่มโอกาสในการเกิดการผลิตอะฟลาทอกซินของ A. flavus ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เชื้อราสามารถก่อให้เกิดมะเร็งตับได้ผ่านการบริโภคอาหารที่ปนเปื้อนหรือโรคแอสเปอร์จิลโลสิสจากการเจริญเติบโตแบบรุกล้ำ
สัณฐานวิทยาและพยาธิวิทยา

โดยทั่วไปแล้ว โคโลนีของเชื้อรา Aspergillus flavus เป็นกลุ่มสปอร์สีเหลืองอมเขียวที่มีลักษณะเป็นผงบนพื้นผิวด้านบนและมีสีทองอมแดงบนพื้นผิวด้านล่าง ในทั้งธัญพืชและพืชตระกูลถั่ว การติดเชื้อจะถูกจำกัดให้อยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ และมักจะพบการเปลี่ยนสีและความหมองคล้ำในบริเวณที่ได้รับผลกระทบ มีการเจริญเติบโตที่รวดเร็วและมีเนื้อสัมผัสคล้ายแป้ง
การเจริญเติบโตของไฮฟา (เส้นใย) โดยปกติเกิดขึ้นโดยการแตกแขนงคล้ายเส้นด้ายและสร้างไมซีเลียม (กลุ่มของเส้นใย) เส้นใยจะมีผนังกั้นและมีลักษณะใส และเมื่อสร้างเสร็จแล้ว ไมซีเลียมจะหลั่งเอนไซม์หรือโปรตีนที่สามารถย่อยสลายสารอาหารที่ซับซ้อนได้ โดยทั่วไปไม่สามารถมองเห็นเส้นใยแต่ละเส้นได้ด้วยตาเปล่า อย่างไรก็ตาม มักพบเห็นเส้นใยโคนิเดีย ซึ่งสร้างแผ่นไมซีเลียมหนาได้บ่อย โคนิดิโอสปอร์ เป็นสปอร์แบบไม่อาศัยเพศ ที่สร้างโดย A. flavus ในระหว่างการสืบพันธุ์
โคนิดิโอฟอร์ของ A. flavus มีลักษณะขรุขระและไม่มีสี ไฟอะลายด์มีทั้งรูปแบบยูนิซิริเอต (เรียงเป็นแถวเดียวกัน) และไบซิรีเอต (จัดเรียงสองแถว)
เมื่อเร็ว ๆ นี้ พบว่า Petromyces เป็นระยะการสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศของ Aspergillus flavus โดยแอสโคสปอร์ จะพัฒนาภายในสเคอโรเดีย สภาวะทางเพศของเชื้อราที่มีการผสมข้ามชนิดนี้ จะเกิดขึ้นเมื่อสายพันธุ์ที่มีชนิดการผสมตรงข้ามถูกเพาะเลี้ยงร่วมกัน ซึ่งการสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศเกิดขึ้นระหว่างสายพันธุ์ที่เข้ากันทางเพศได้ ซึ่งอยู่ในกลุ่มความเข้ากันได้ทางพืชที่แตกต่างกัน
เชื้อรา Aspergillus flavus มีสัณฐานวิทยาที่ซับซ้อน ซึ่งสามารถจำแนกได้เป็น 2 กลุ่มตามขนาดของสเคลอโรเทียที่สร้างขึ้น กลุ่มที่ 1 ประกอบด้วยสายพันธุ์ L ที่มีสเคลอโรเทียที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 400 μm กลุ่มที่ 2 ประกอบด้วยสายพันธุ์ S ที่มีสเคลอโรเทียที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางต่ำกว่า 400 μm ทั้งสายพันธุ์ L และ S สามารถผลิตอะฟลาทอกซินสองชนิดที่พบบ่อยที่สุด (B1 และ B2) ได้ สายพันธุ์ S มีการผลิตอะฟลาทอกซิน G1 และ G2 ที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งโดยทั่วไปแล้ว A. flavus ไม่สามารถผลิตได้ สายพันธุ์ L มีความก้าวร้าวมากกว่าสายพันธุ์ S แต่ผลิตแอฟลาทอกซินน้อยกว่าภายในสภาพแวดล้อมที่เพาะเลี้ยง สายพันธุ์ L ยังมีจุดภาวะธำรงดุลทางกรด ที่เป็นกรดมากกว่าและผลิตสเคลอโรเทียได้น้อยกว่าสายพันธุ์ S ภายในสภาพแวดล้อมที่เพาะเลี้ยง
วงจรโรค

เชื้อรา Aspergillus flavus จะข้ามฤดูหนาวในดินและปรากฏในรูปของหน่อพันธุ์บนวัตถุที่กำลังเน่าเปื่อย โดยปรากฏได้ทั้งในรูปแบบของไมซีเลียมหรือสเคลอโรเทีย สเคลอโรเทียงอกเพื่อสร้างไฮฟา (เส้นใย) เพิ่มเติมและสปอร์แบบไม่อาศัยเพศที่เรียกว่าโคนิเดีย กล่าวกันว่าเหล่านี้ถือเป็นเชื้อตั้งต้นหลักสำหรับ A. flavus ส่วนของหน่อพันธุ์ในดินซึ่งปัจจุบันคือโคนิเดีย ถูกแพร่กระจายโดยลมและแมลง เช่น มวนง่ามหรือมวนพิฆาต โคนิเดียสามารถเกาะและแพร่ไปยังเมล็ดพืชหรือพืชตระกูลถั่วได้
ซึ่งสปอร์จะเข้าไปในข้าวโพดผ่านไหมข้าวโพดและทำให้เมล็ดข้าวโพดติดเชื้อ โคนิดิโอฟอร์และโคนิเดียเกิดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิจากพื้นผิวของสเคลอโรเทีย และมีเชื้อต้นต้นรองของ A. flavus ซึ่งคือโคนิเดียที่พบบนส่วนต่าง ๆ ของใบและใบไม้ A. flavus เติบโตบนใบหลังจากที่ใบได้รับความเสียหายจากแมลงกินใบ แมลงถือเป็นแหล่งของการเพาะเชื้อตั้งต้นและส่งเสริมการสร้างเชื้อตั้งต้น