stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ
การฉาย

ผู้อำนวยการสร้างและเอ็นบุเซมินาร์ โคจิ อิจิฮาชิ กล่าวว่าเป้าหมายแรกของภาพยนตร์เรื่องนี้คือการขายตั๋วภาพยนตร์ให้ถึงยอด 5,000 ใบ วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ เปิดฉายในประเทศญี่ปุ่นในโรงภาพยนตร์ขนาด 84 ที่นั่งด้วยรอบฉายเพียง 6 วัน ภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มเรียกความสนใจของนานาชาติหลังได้รับรางวัลรองชนะเลิศในสาขาผลโหวตผู้ชมที่งานเทศกาลภาพยนตร์ฟาร์อีสท์อูดีเน
หลังได้รับผลตอบรับเชิงบวกนอกประเทศญี่ปุ่น ในเดือนกรกฎาคม ภาพยนตร์นี้ได้รับการฉายใน 3 โรงภาพยนตร์ในโตเกียวโดยจะมอบส่วนลดให้แก่ผู้ชมที่แต่งกายเป็นซอมบีเพื่อช่วยสร้างความสนใจให้แก่ภาพยนตร์ แอสมิกเอซ เริ่มเข้ามีบทบาทในการเพิ่มรอบฉายในโรงภาพยนตร์ต่าง ๆ ในเดือนกรกฎาคม วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ ถูกนำมาฉายทั่วประเทศญี่ปุ่นกว่า 200 จอในเดือนมีนาคม 2018 จึงทำให้ได้รายได้ทั้งสิ้น 800 ล้านเยน
ผลตอบรับ > รายได้

ในประเทศญี่ปุ่น ภาพยนตร์นี้ได้ขายตั๋วไปทั้งสิ้น 2,149,449 ใบและทำรายได้ ¥3,040,246,069 ภายใน 136 วัน ซึ่งทำให้เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นลำดับ 7 ที่สามารถทำรายได้สูงที่สุดในปี 2018 โดยทำรายได้ 3.12 พันล้านเยน (89 ล้านบาท) ในประเทศญี่ปุ่น ถือได้ว่าเป็นประวัติศาสตร์ของภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่สามารถทำรายได้ให้สูงกว่าทุนสร้างเดิมกว่าพันเท่า
ขณะที่ต่างประเทศ ภาพยนตร์ทำรายได้ 53 ล้านNT$ (60 ล้านบาท) ในไต้หวัน 7.06 ล้านHK$ (30 ล้านบาท) ในฮ่องกง $154,123 (5 ล้านบาท) ในเกาหลีใต้ 52,406 ดอลลาร์สหรัฐ (1.7 ล้านบาท) ในสหรัฐและแคนาดา และ 2,903 ดอลลาร์สหรัฐ (90,000 บาท) ในไอซ์แลนด์ รายได้จากทั้งโลกรวมทั้งสิ้น 31,178,962 ดอลลาร์สหรัฐ (1 พันล้านบาท)
ผลตอบรับ > ข้อกล่าวหาการลอกเลียน

ในเดือนสิงหาคม 2018 เรียวอิจิ วาดะ ให้สัมภาษณ์ว่า วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ เป็นการดัดแปลงมาจาก โกชอินเดอะบ็อกซ์ และเขากำลังปรึกษากับตัวแทนทางกฎหมาย หนึ่งเดือนก่อนหน้า วาดะได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ในเชิงบวกบนโซเชียลมีเดียของเขา ขณะที่อูเอดะกล่าวว่าโกชอินเดอะบ็อกซ์ เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างจริง แต่ปฏิเสธว่าเขาไม่ได้ลอกเลียนแบบละครเวทีของวาดะ ทั้งอูเอดะและวาดะได้ตกลงที่จะให้เครดิตวาดะและละครเวทีโกชอินเดอะบ็อกซ์ ในช่วงเครดิตท้ายเรื่องของวันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ
ผลตอบรับ > รางวัล

| รางวัล | สาขา | ผลงานที่เข้าชิง | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 43rd Hochi Film Awards | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 43rd Hochi Film Awards | รางวัลพิเศษ | วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ | ชนะ |
| 43rd Hochi Film Awards | ผู้กำกับยอดเยี่ยม | ชินอิจิโร อูเอดะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 43rd Hochi Film Awards | ศิลปินมาใหม่ | ชินอิจิโร อูเอดะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 31st Nikkan Sports Film Awards | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 31st Nikkan Sports Film Awards | รางวัลยูจิโรอิชิฮาระ | วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ | ชนะ |
| 31st Nikkan Sports Film Awards | ผู้กำกับยอดเยี่ยม | ชินอิจิโร อูเอดะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 31st Nikkan Sports Film Awards | นักแสดงมาใหม่ดีเด่น | ชินอิจิโร อูเอดะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 40th Yokohama Film Festival | รางวัลผู้ตัดสินพิเศษ | วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ | ชนะ |
| 73rd Mainichi Film Awards | ผู้กำกับยอดเยี่ยม | ชินอิจิโร อูเอดะ | ชนะ |
| 73rd Mainichi Film Awards | บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | ชินอิจิโร อูเอดะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 61st Blue Ribbon Awards | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ | ชนะ |
| 61st Blue Ribbon Awards | ผู้กำกับยอดเยี่ยม | ชินอิจิโร อูเอดะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 28th Tokyo Sports Film Awards | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 28th Tokyo Sports Film Awards | ผู้กำกับยอดเยี่ยม | ชินอิจิโร อูเอดะ | ชนะ |
| 28th Tokyo Sports Film Awards | นักแสดงนำชายดีเด่น | ทากายูกิ ฮามัตสึ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 28th Tokyo Sports Film Awards | นักแสดงสมทบหญิงดีเด่น | ฮารูมิ ชูฮามะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 28th Tokyo Sports Film Awards | นักแสดงมาใหม่ดีเด่น | ฮารูมิ ชูฮามะ | ชนะ |
| 42nd Japan Academy Prize | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 42nd Japan Academy Prize | ผู้กำกับยอดเยี่ยม | อิจิโร อูเอดะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 42nd Japan Academy Prize | นักแสดงนำชายดีเด่น | ทากายูกิ ฮามัตสึ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 42nd Japan Academy Prize | บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | ชินอิจิโร อูเอดะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 42nd Japan Academy Prize | ดนตรีประกอบดีเด่น | โนบูฮิโระ ซูซูกิ, โชมะ อิโต และ ไคล์ นางาอิ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 42nd Japan Academy Prize | ถ่ายภาพยอดเยี่ยม | ทาเกชิ โซเนะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 42nd Japan Academy Prize | บันทึกเสียงยอดเยี่ยม | โคกิจิ โคโมดะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 42nd Japan Academy Prize | ลำดับภาพยอดเยี่ยม | ชินอิจิโร อูเอดะ | ชนะ |
| 13th Asian Film Awards | ผู้กำกับมาใหม่ดีเด่น | ชินอิจิโร อูเอดะ | เสนอชื่อเข้าชิง |
ภาคต่อ

One Cut of the Dead Spin-Off: In Hollywood  (ญี่ปุ่น: カメラを止めるな！スピンオフ ハリウッド大作戦！; โรมาจิ: Kamera wo Tomeru na! Supin-ofu: Hariuddo Daisakusen! เป็นภาพยนตร์ความยาว 59 นาทีที่สร้างในปี 2019 และออกอากาศบนโทรทัศน์ในประเทศญี่ปุ่น เล่าเรื่องลูกสาวของทากายูกิ ฮิงูราชิ ว่าเธอจะสร้างภาพยนตร์วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ อย่างไรเหมือนกับพ่อของเธอ
ระหว่างการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศญี่ปุ่น อูเอดะตัดสินใจที่จะผลิตภาพยนตร์สั้นขึ้นมาภายใต้ชื่อOne Cut of the Dead Mission: Remote (ญี่ปุ่น: カメラを止めるな！リモート大作戦！; โรมาจิ: Kamera wo Tomeru na! Rimōto Daisakusen!) ที่จะเป็นภาคต่อของวันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ ผู้ผลิตต้องการที่จะสร้างอะไรบางอย่างที่จะช่วยผ่อนคลายจิตใจในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 หลังจากการติดต่อนักแสดงเพื่อยืนยันว่าพวกเขาจะรับบทบาทแสดงตัวละครในภาพยนตร์อีกครั้ง อูเอดะเขียนบทภาพยนตร์ภายในคืนเดียวและจัดแจงภาระหน้าที่ผ่านระบบการประชุมทางไกล นักแสดงได้รับมอบหมายให้ถ่ายเซลฟีขณะแสดง และจากนั้นจึงส่งให้ผู้กำกับผ่านแอปพลิเคชันส่งข้อความ นอกจากนี้ อูเอดะได้ขอให้ผู้คนบนโซเชียลมีเดียอัปโหลดวิดีโอของพวกเขาขณะเต้นเพลงเพื่อนำไปใช้ในภาพยนตร์
การผลิตทั้งหมดของ One Cut of the Dead Mission: Remote ใช้เวลาราว 1 เดือนและภาพยนตร์ถูกอัปโหลดลงบนยูทูบสำหรับผู้เข้าชมโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายในวันที่ 1 พฤษภาคม 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

วันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
นักแสดงและผู้กำกับของวันคัท ซอมบี้งับๆๆๆ ในเดือนกรกฎาคม 2018
ชินอิจิโร อูเอดะ ผู้กำกับภาพยนตร์วันคัท ซอมบี้งับๆๆ
สกูบี้ดู! คลาสสิคครีปเคเปอรส์

| สคูบี้-ดู! คลาสสิก คลิป เคเปอร์ |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: Terraglyph Interactive Studios (นินเท็นโด 64) Digital Eclipse Software (เกมบอยคัลเลอร์)
ผู้จัดจำหน่าย: THQ
เครื่องเล่น: นินเทนโด 64, เกมส์บอยคัลเลอร์
วางจำหน่าย:  3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543
แนว: เกมแพลตฟอร์ม
รูปแบบ: เล่นคนเดียว
สคูบี้-ดู! คลาสสิก คลีป เคเปอร์ เป็นเกมส์บนเครื่อง นินเทนโด 64 และ เกมส์บอยคัลเลอร์ สร้างมาจากการ์ตูนของฮานน่า-บาเบร่าเรื่อง "สกูบี้-ดู" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 ในแต่ละห้องหรือส่วนใดส่วนหนึ่งของห้องจะแสดงมุมกล้องแบบไม่เคลื่อนที่ เมื่อผู้เล่นเดินผ่าน
เกมเพลย์

ตัวเกมจะติดตามแช้กกี้และสกูบี้-ดู ซึ่งพวกเขาต้องหาเบาะแสและชิ้นส่วนกับดักเพื่อผ่านด่าน โดยมีเฟร็ด,เวลม่า,และแดฟนี่ช่วยพวกเขา
เมื่อแช้กกี้กลัวมากๆ เขาจะออกจากพื้นที่นั้นและผู้เล่นจะต้องเริ่มเล่นพื้นที่นั้นใหม่ ความกล้วอาจจะมาจากสิ่งของ เช่น การเปิดหีบมัมมี่ หรือ อันตรายต่างๆ เช่นการถูกไดโนเสาร์ที่ขยับได้กัด "ความกล้า"สามารถหาได้จากการหาอาหารกินในโรงอาหารหรือหาขนมสกูบี้ที่วางอยู่ตามพื้น
ความคุ้นเคยกับการ์ตูนจะช่วยผู้เล่น ตัวอย่างเช่น ผู้เล่นจะต้องหลบภายในภาพวาดสองมิติเพื่อหลบหนีจากเหล่าวายร้าย
เหล่าวายร้ายในเกมนี้จะมาจากการ์ตูน ได้แก่ อัศวินดำ ปีศาจหิมะ แม่มดหมอผี และราชาปีศาจ(เป็นวายร้ายที่พบได้เฉพาะในเกมนี้)
ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ยองเบียน

ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ยองเบียน เป็นสิ่งก่อสร้างทางนิวเคลียร์หลักของประเทศเกาหลีเหนือ ดำเนินการเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แรก ๆ ของประเทศ ตั้งอยู่ในอำเภอนย็อนบย็อน จังหวัดพย็องอันเหนือ ห่างจากกรุงเปียงยางไปทางเหนือราว 90 กิโลเมตร ศูนย์ดังกล่าวผลิตวัสดุฟิสไซล์สำหรับการทดสอบอาวุธนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือในปี 2549 และ 2552 นับแต่นั้น ศูนย์ดังกล่าวกำลังพัฒนาเทคโนโลยีโรงไฟฟ้าเตาปฏิกรณ์น้ำมวลเบาในท้องถิ่น ล่าสุด ในเดือนมีนาคม 2556 รัฐบาลเกาหลีเหนือประกาศจะเริ่มปฏิบัติการที่ยองเบียนอีกครั้ง แถลงการณ์ดังกล่าวมีขึ้นไม่กี่วันหลังรัฐบาลประกาศ "สถานะสงคราม" ต่อประเทศเกาหลีใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

Facilities in the Democratic People´s Republic of Korea Under Agency Safeguards เก็บถาวร 2008-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – International Atomic Energy Agency, 31 December 2003
39°48′00″N 125°45′14″E﻿ / ﻿39.800°N 125.754°E﻿ / 39.800; 125.754
สาร

สาร อาจหมายถึง
สสาร วัตถุทางกายภาพ มีการเปลี่ยนสถานะ
สารเคมี สสารที่ได้จากกระบวนการทางเคมี
สารประกอบ สารเคมีที่เกิดจากการรวมตัวกันของธาตุเคมีต่างชนิด
สารละลาย สสารชนิดหนึ่งที่ละลายอยู่ในสสารอีกชนิดหนึ่งเป็นเนื้อเดียวกัน
สาร ความหมายเดียวกับ ข้อมูล ข้อความ เนื้อหา ในการสื่อสาร
สารสนเทศ ข้อมูลที่ผ่านการเลือกสรรสำหรับการใช้งาน
สายไหม

สายไหม อาจหมายถึง
ไหม (วัสดุ)
สายไหม (ขนม) ขนมชนิดหนึ่ง
โรตีสายไหม ขนมไทยชนิดหนึ่ง
เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร
แขวงสายไหม
ถนนสายไหม ถนนในท้องที่เขตดังกล่าว
เส้นทางสายไหม เส้นทางระหว่างเอเชียไมเนอร์ถึงประเทศจีน
เส้นทางสายไหม (สารคดี) สารคดีโดยเอ็นเอชเค อันมีแกนเรื่องเกี่ยวข้องกับเส้นทางดังกล่าว
วัดสายไหม
โรงพยาบาลสายไหม
สโมสรฟุตบอลเกร็กคู สายไหม ยูไนเต็ด
สายไหม ปลัดศรีช่วย อดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลทีมชาติไทย
ศูนย์วัฒนธรรมไทยทรงดำหรือลาวโซ่ง

ศูนย์วัฒนธรรมไทยทรงดำหรือลาวโซ่ง เป็นศูนย์วัฒนธรรมชาวลาวโซ่ง มีภาพชีวิตความเป็นอยู่ของชาวลาวโซ่งในสมัยก่อน ภายในการจัดแสดงเครื่องใช้อุปกรณ์ต่างๆในชีวิตประจำวันของไทยทรงดำ  บ้านจำลอง อักษรดั้งเดิม สาธิตการทอผ้า และการขายสินค้าของที่ระลึก อย่างเช่น เสื้อผ้า กระเป๋า เครื่องประดับ ทุกวันเสาร์จะมีการฝึกสอนฟ้อนรำ  มีบริการบ้านพักเป็นแบบลักษณะไทยทรงดำ วัฒนธรรมไทยทรงดำหรือลาวโซ่งเปิดให้เข้าชมในเวลา 10.00-12.00 นาฬิกา. ที่ตั้งอยู่ที่หมู่ 5 ตำบลเขาย้อย  เดินทางตามทางหลวง หมายเลข 4 และ เลยจากแยกอำเภอเขาย้อย มาถึงทางตัวเมืองเพชรบุรี ประมาณ 1 กิโลเมตร ให้เลี้ยวซ้ายตรงทางเข้าโรงเรียนบ้านวัง เข้าไปประมาณ 150 จะถึงศูนย์วัฒนธรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลศูนย์วัฒนธรรมไทยทรงดำหรือลาวโซ่ง เก็บถาวร 2008-09-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลิงจมูกยาว

| ลิงจมูกยาว |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
CITES Appendix I (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: อันดับวานร Primates
อันดับย่อย:: Haplorhini Haplorhini
อันดับฐาน:: Simiiformes Simiiformes
วงศ์:: Cercopithecidae Cercopithecidae
วงศ์ย่อย:: ค่าง Colobinae
เผ่า:: Presbytini Presbytini É. Geoffroy, 1812
สกุล:: Nasalis Nasalis Wurmb, 1787
สปีชีส์:: Nasalis larvatus
ชื่อทวินาม
Nasalis larvatus Wurmb, 1787


ลิงจมูกยาว หรือ ลิงจมูกงวง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Nasalis larvatus) เป็นลิงโลกเก่าที่มีจมูกขนาดใหญ่กว่าปรกติ ผิวสีน้ำตาลแดง และหางยาว เป็นสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นในเกาะบอร์เนียวของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และส่วนใหญ่พบในป่าชายเลนและพื้นที่ชายฝั่งของเกาะ
ลิงชนิดนี้อาศัยอยู่ร่วมกับอุรังอุตังบอร์เนียวกับลิงอย่างค่างเทา จัดเป็นเพียงชนิดเดียวในสกุล Nasalis
อนุกรมวิธานและชื่อ

ลิงจมูกยาวอยู่ในวงศ์ย่อย Colobinae ของวงศ์ลิงโลกเก่า โดยมีชนิดย่อย 2 ชนิด คือ:
N. l. larvatus (Wurmb, 1787), พบได้ทั่วไป
N. l. orientalis (Chasen, 1940), จำกัดเฉพาะกาลีมันตันตะวันออกเฉียงเหนือ
อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างระกว่างชนิดย่อยมีน้อย และใช่ว่าทั้งหมดจะยอมรับ N. l. orientalis.
ในประเทศมาเลเซียมีชื่อเรียกว่า monyet belanda
ถิ่นที่อยู่อาศัย

เป็นลิงที่พบเฉพาะเกาะบอร์เนียว อาศัยอยู่ในป่าชายเลนหรือป่าติดริมแม่น้ำ เช่น อุทยานแห่งชาติทันจุงปูติง, อุทยานแห่งชาติบาโก และคินาบาตางัน ในรัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ตลอดจนประเทศใกล้เคียง เช่น บรูไน และรัฐกาลีมันตัน ในอินโดนีเซีย ปัจจุบัน เหลือประมาณ 8,000 ตัว
ลักษณะ

ลิงจมูกยาว เป็นลิงจำพวกค่าง มีรูปร่างอ้วนลงพุง ขนตามลำตัวสีน้ำตาลแดง มีลักษณะเด่นคือ มีจมูกที่ยาวเหมือนงวงช้างห้อยเลยมาจนปิดปากตัวเอง ซึ่งมีเฉพาะในตัวผู้ในวัยที่โตเต็มที่แล้ว  ซึ่งในปัจจุบันยังไม่ทราบว่ามีไว้เพื่ออะไร นอกเหนือจากการหายใจ  ในขณะที่ตัวเมียและลิงตัวผู้วัยอ่อน จะไม่มีจมูกลักษณะดังกล่าวนี้ โดยจมูกของตัวผู้จะโตตามขนาดของร่างกาย
เคยมีการสันนิษฐานว่าจมูกที่ยาวของมีไว้เพื่อใช้ในการว่ายน้ำ แต่เหตุผลข้อนี้ก็ต้องตกไป เพราะตัวเมียก็ว่ายน้ำเหมือนกัน แต่ตัวเมียกลับมีจมูกที่เล็กกว่าครึ่งหนึ่งของตัวผู้ นักชีววิทยาบางกลุ่มก็สันนิษฐานว่า จมูกมีหน้าที่ในการระบายอากาศจากภายในร่างกาย เนื่องจากตัวผู้มีขนาดตัวและมีกระเพาะที่ใหญ่มาก ภายในร่างกายจึงมีความร้อนมาก บ้างก็อธิบายโดยใช้หลักการของชาร์ล ดาร์วิน ว่า ตัวเมียจะชอบตัวผู้ที่มีจมูกใหญ่ เมื่อนานเข้าตัวผู้ที่มีจมูกเล็กจึงลดจำนวนลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเหลือแต่ตัวที่จมูกใหญ่ คล้ายกับว่ายิ่งตัวผู้มีจมูกยาวใหญ่เท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นที่สนใจของตัวเมียมากขึ้นเท่านั้น
พฤติกรรม

ลิงจมูกยาว ก็เหมือนกับค่างชนิดอื่น ๆ ที่กระเพาะจะสามารถย่อยได้ดีแต่เฉพาะพืช ดังนั้น จึงกินอาหารจำพวก ใบไม้และผลไม้รสจืด รวมถึงเมล็ดพืชต่าง ๆ เป็นหลัก จะหากินในเวลาเช้าตรู่ โดยอาจหากินได้ไกลถึง 2 กิโลเมตร มากกว่าลิงชนิดอื่น ๆ มาก ก่อนจะเข้าสู่ป่าลึก จากนั้นในเวลาบ่ายจะออกมาอีกครั้งเพื่อนอนหลับ อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง โดยมีตัวเมียที่อายุมากที่สุดเป็นผู้นำในการออกหากิน และตัวผู้ที่มีอายุมากที่สุดเป็นผู้ปิดท้ายขบวน อาศัยอยู่เป็นฝูงประมาณ 9 ตัว โดยมีตัวผู้เป็นจ่าฝูง จะปกครองแบบฮาเร็ม ที่อาจครอบครองตัวเมียมากถึง 5-6 ตัว ลูกลิงจมูกยาวตัวผู้หากโตเต็มที่เมื่ออายุได้ 2 ปีแล้วจะถูกขับออกจากฝูง และลิงจมูกยาวตัวใดเมื่อเข้าสู่วัยชรา  ก็จะถูกลิงที่หนุ่มกว่าเข้าครอบครองฮาเร็มและตัวเมียแทน ตัวผู้ที่ชราแล้ว มักจะถูกทอดทิ้งให้อยู่ตามลำพังไปจนกระทั่งตาย ลิงจมูกยาวข่มขู่กันด้วยเสียงคำรามที่ดังและเป็นเอกลักษณะเฉพาะ หรือเกาะหรือขย่มกิ่งไม้ แต่จะไม่ถูกตัวกัน จะถูกตัวกันก็เฉพาะคู่ที่เป็นแม่ลูกกันเท่านั้น
ลิงจมูกยาว มีพฤติกรรมเคลื่อนไหวไปมาตามต้นไม้ด้วยวิธีการกระโดดที่ไม่เหมือนกับลิงชนิดอื่น คือ จะกระโดดไปมาตามต้นไม้ต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ อย่างว่องไวและไม่มีหยุด
การรับรู้ของมนุษย์และลักษณะพิเศษ

ลิงจมูกยาว มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นของชนพื้นเมืองว่า "ออรัง เบลันดา" (Orang Belanda) หมายถึง "ชาวดัตช์" (Orang-คน, มนุษย์; Belanda-ชาวดัตช์) อันเนื่องจากจมูกที่ใหญ่โตเหมือนกับดั้งจมูกของชาวดัตช์ ที่เป็นชาวตะวันตกที่เข้ามาปกครองดินแดนแถบนี้ในยุคอาณานิคม ส่วน Proboscis หมายถึง "ท่อ" หรือ "งวง"
ในระยะแรกที่ชาวตะวันตกได้รู้จักลิงชนิดนี้ ไม่สามารถเลี้ยงไว้ในที่เลี้ยงได้จนรอดไปตลอด มักจะตายอยู่บ่อย ๆ ซึ่งแตกต่างไปจากลิงส่วนใหญ่ที่มักจะปรับตัวและสามารถมีชีวิตอยู่ได้ สาเหตุใหญ่ที่ลิงจมูกยาวตาย ก็คือ เรื่องของอาหาร เนื่องจากมีกระเพาะอาหารแบบพิเศษ ที่มีระบบการย่อยซับซ้อน แตกต่างไปจากกระเพาะของลิงแสมหรืออุรังอุตัง เพราะมีลักษณะกระเพาะคล้ายกับกระเพาะของวัว ซึ่งภายในจะมีบัคเตรีหลายชนิดปะปนอยู่กับของเหลว โดยบัคเตรีจะทำหน้าที่ช่วยย่อยใบไม้ที่ลิงจมูกยาวกินเข้าไป และยังช่วยแยกสารพิษที่ติดมากับใบไม้อีกด้วย ทำให้ลิงจมูกยาวสามารถกินใบไม้บางชนิดที่เป็นพิษได้ ข้อสำคัญที่ทำให้ลิงจมูกยาวต้องตายในที่เลี้ยง ก็คือเนื่องจากไม่สามารถย่อยใบไม้หรือผลไม้ที่มีรสหวานเหมือนอย่างลิงชนิดอื่น เพราะจะทำให้ระบบการย่อยผิดปกติ ก่อให้เกิดแก๊สในช่องท้องเป็นจำนวนมาก จนทำให้ท้องอืดตาย
นอกจากนี้แล้วการให้ยาปฏิชีวนะมากหรือน้อยเกินไปก็ส่งผลต่อระบบการย่อยของลิงเช่นเดียวกัน เพราะยาจะเข้าไปทำลายบัคเตรีในกระเพาะทำให้ไม่สามารถย่อยอาหารได้ แต่ปัจจุบันมีสวนสัตว์บางแห่งสามารถเลี้ยงได้แล้ว โดยสร้างพื้นที่เลียนแบบถิ่นอาศัยดั้งเดิมตามธรรมชาติ และมีการควบคุมเรื่องอาหาร
แหล่งข้อมูลอื่น

ARKive – images and movies of the Proboscis monkey (Nasalis larvatus)
Primate Info Net Nasalis Factsheets
Save the Proboscis Monkeys Petition and weblog with info on the rare, endangered species.
A Video about proboscis monkeys เก็บถาวร 2020-11-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by National Geographic
John C. M. Sha, Ikki Matsuda & Henry Bernard (2011) The Natural History of the Proboscis Monkey
John C. M. Sha, Henry Bernard, and Senthival Nathan (2008) Status and Conservation of Proboscis Monkeys in Sabah, East Malaysia
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Nasalis larvatus:  Wikidata: Q192029  Wikispecies: Nasalis larvatus  ADW: Nasalis  ARKive: nasalis-larvatus  BOLD: 53162  EoL: 310436  Fossilworks: 231532  GBIF: 2436525  iNaturalist: 43538  IRMNG: 10216305  ITIS: 573040  IUCN: 14352  MSW: 12100619  NCBI: 43780  Species+: 10415 
Nasalis:  Wikidata: Q3336165  Wikispecies: Nasalis  BOLD: 53161  EoL: 15089  Fossilworks: 92696  GBIF: 2436524  iNaturalist: 43536  IRMNG: 1306849  ITIS: 572830  MSW: 12100618  NCBI: 43779 
เพศผู้
เพศเมีย
สาธารณรัฐไซปรัสในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014

ประเทศไซปรัสในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ได้เข้าร่วมทำการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่เมืองโซชี, ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ถึง 23 กุมภาพันธ์  พ.ศ. 2557 โดยการแข่งขันครั้งนี้ มีนักกีฬาเข้าแข่งขัน 2 คน ใน 1 ชนิดกีฬา คือ สกีลงเขา
ศูนย์วิจัยที่ 110

ศูนย์วิจัยที่ 110 (เกาหลี: 110호 연구소; ฮันจา: 110號硏究所; เอ็มอาร์: 110Ho Yŏn'guso) หรือทีมตรวจการณ์ทางเทคนิค (เกาหลี: 기술정찰조; ฮันจา: 技術偵察組; เอ็มอาร์: Kisulchŏngch'alcho) เป็นองค์กรแฮ็กเกอร์ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี สังกัดสำนักงานตรวจการณ์ทั่วไปของกองทัพประชาชนเกาหลี
เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 หน่วยข่าวกรองแห่งชาติเกาหลีใต้ได้รายงานต่อคณะกรรมการข่าวกรองของรัฐสภาว่าเมื่อปลายเดือนมิถุนายน ศูนย์วิจัยที่ 110 ได้ทำการจำลองการเจาะระบบซึ่งมุ่งเป้าไปที่เกาหลีใต้โดยปฏิบัติการในเฉิ่นหยาง ประเทศจีน
กำลังพลได้รับการสรรหาจากผู้ที่มีความเป็นเลิศซึ่งสำเร็จการศึกษาจาก มหาวิทยาลัยระบบการควบคุมอัตโนมัติเปียงยาง (지휘자동화대학), มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีคิมแชก (김책공업종합대학) และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์เปียงยาง (평양콤퓨터기술대학)
ดูเพิ่ม

หงเค่อ – กลุ่มแฮกเกอร์ในสาธารณรัฐประชาชนจีน
สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ – หน่วยงานข่าวกรองของกระทรวงกลาโหมสหรัฐ
วิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรมของกัมพูชา

บทความนี้เกี่ยวกับวิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรมตั้งแต่ปี 1969 ถึง 1990 สำหรับช่วงระหว่างปี 1975 ถึง 1979 ดูที่ การฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุชาวเขมร
ค่ายผู้อพยพหนองเสม็ด บริเวณชายแดน กัมพูชา-ไทย ในปี 1984
วิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรมของกัมพูชา ตั้งแต่ปี 1969 ถึง 1993 เป็นเหตุการณ์ต่อเนื่องหลายเหตุการณ์ที่ทำให้ชาวกัมพูชาหลายล้านคนเสียชีวิต, ถูกย้ายถิ่นฐาน, หรืออพยพไปยังต่างประเทศ
วิกฤตการณ์นี้มีหลายระยะด้วยกัน ระยะแรกคือ สงครามกลางเมืองกัมพูชา ระหว่างรัฐบาล ลอน นอล กับ เขมรแดง ตั้งแต่ปี 1970 ถึง 1975 ระยะนี้ยังมีการทิ้งระเบิดอย่างหนักจาก สหรัฐอเมริกา ในช่วงปี 1969 ถึง 1973 เพื่อต่อสู้กับเขมรแดงและฐานทัพของ กองทัพเวียดนามเหนือ ภายในกัมพูชา เพื่อหวังจะเอาชนะ สงครามเวียดนาม ระยะที่สองคือการปกครองของ กัมพูชาประชาธิปไตย โดยเขมรแดงตั้งแต่ปี 1975 ถึง 1979 ซึ่งเขมรแดงได้สังหารหรือปล่อยให้ประชาชนอดตายไปประมาณหนึ่งในสี่ของประชากร 8 ล้านคน ในเหตุการณ์ การฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุชาวเขมร
ในปี 1979 สงครามกัมพูชา-เวียดนาม ทำให้เวียดนามรุกรานกัมพูชาและโค่นล้มเขมรแดงลง หลังจากนั้น เวียดนามและรัฐบาลกัมพูชาที่พวกเขาก่อตั้งขึ้นได้ปกครองประเทศนี้ไปอีก 12 ปี เขมรแดงและกลุ่มอื่นๆ ได้ทำสงครามกองโจร ต่อสู้กับผู้ยึดครองเวียดนามและรัฐบาลกัมพูชา ในปี 1979 และ 1980 ความวุ่นวายนี้ทำให้ชาวกัมพูชาหลายแสนคนหนีไปที่ชายแดนไทยเพื่อหลีกหนีความรุนแรงและภาวะ ทุพภิกขภัย ที่คุกคามกัมพูชา องค์กรด้านมนุษยธรรมต้องจัดการกับวิกฤตการณ์นี้ด้วยโครงการ "สะพานแผ่นดิน" ซึ่งเป็นหนึ่งในความพยายามให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา
ตั้งแต่ปี 1981 ถึง 1991 สงครามกองโจรยังคงดำเนินต่อไป ชาวกัมพูชาหลายแสนคนยังคงอาศัยอยู่ในค่ายผู้ลี้ภัยในประเทศไทยหรือบริเวณชายแดนไทย ประมาณ 260,000 คนในจำนวนนี้ได้ถูกย้ายถิ่นฐานไปต่างประเทศ โดยกว่า ครึ่งหนึ่งไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ระยะสุดท้ายของวิกฤตการณ์มนุษยธรรมของกัมพูชา คือการแก้ไขปัญหาในช่วงปี 1991-1993 เมื่อเวียดนามถอนตัวออกจากประเทศ และ องค์การสหประชาชาติ นำพากัมพูชาไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง และได้ ส่งชาวกัมพูชา 360,000 คนกลับบ้าน ทำให้ค่ายผู้ลี้ภัยว่างเปล่าและปิดตัวลง
สงครามกลางเมืองและการทิ้งระเบิดของสหรัฐฯ

ดูเพิ่ม: สงครามกลางเมืองกัมพูชา
ในปี 1969 สหรัฐอเมริกาเริ่มทิ้งระเบิดครั้งใหญ่ในเขตที่มั่นและฐานทัพของเวียดนามเหนือ ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในภาคตะวันออกของกัมพูชา การทิ้งระเบิดต่อมาได้ขยายไปถึงการโจมตีเขมรแดง ในช่วงเวลาเดียวกัน เขมรแดงเริ่มเป็นกลุ่มกองกำลังปฏิวัติพื้นเมืองที่ท้าทายรัฐบาล ผลกระทบและความสัมพันธ์ระหว่างการทิ้งระเบิดกับการเติบโตของเขมรแดงเป็นเรื่องที่นักประวัติศาสตร์ยังถกเถียงกันอยู่
ในวันที่ 18 มีนาคม 1970 ลอน นอล ได้ทำการรัฐประหารโค่นล้มรัฐบาลของเจ้าชายนโรดม สีหนุ ลอน นอลได้เริ่มต้นการรณรงค์ที่ล้มเหลวในการขับไล่ทหารเวียดนามเหนือและตัดเส้นทางลำเลียงในกัมพูชา เพื่อตอบโต้ กองทัพเวียดนามเหนือได้ขยายพื้นที่ออกจากฐานทัพและยึดครองดินแดนเพิ่มเติมของกัมพูชา ซึ่งดินแดนเหล่านี้ถูกส่งมอบให้กับเขมรแดง ในช่วงเวลาเดียวกัน กองทัพสหรัฐฯ และเวียดนามใต้ได้เปิดฉากการโจมตีในปฏิบัติการกัมพูชาเพื่อขับไล่ทหารเวียดนามเหนือออกจากพื้นที่มั่น
ผลกระทบด้านมนุษยธรรมจากการทิ้งระเบิดของสหรัฐฯ มีสูงมาก สหรัฐฯ อาจทิ้งระเบิดใส่กัมพูชาเป็นจำนวนมากใกล้เคียงกับปริมาณระเบิดทั้งหมดที่ถูกทิ้งในสงครามโลกครั้งที่สอง ประมาณการการเสียชีวิตของทหารและพลเรือนกัมพูชาจากการทิ้งระเบิดระหว่างปี 1969-1973 มีตั้งแต่ 40,000 ถึงมากกว่า 150,000 คน
ผลกระทบจากการรุกรานของเขมรแดงต่อประชากรในชนบทเป็นเรื่องที่รุนแรง กลยุทธ์ของพวกเขาคือการใช้ "ความหวาดกลัว ความรุนแรง และการบังคับ" สงครามกลางเมืองได้บังคับให้ชาวกัมพูชาจำนวนมากในชนบทต้องหลบหนีเข้ามาในเมืองเพื่อความปลอดภัย จำนวนประชากรในพนมเปญเพิ่มขึ้นจาก 600,000 คน เป็นมากกว่า 2 ล้านคน การส่งเสบียงไปยังเมืองทางบกและทางทะเลถูกตัดขาดโดยเขมรแดง และเมื่อรัฐบาลยอมแพ้ในวันที่ 17 เมษายน 1975 ประชาชนจำนวนมากในเมืองกำลังเผชิญกับความอดอยาก ในช่วงสงครามกลางเมือง ชาวกัมพูชาจำนวน 200,000 ถึง 300,000 คนเสียชีวิตจากสาเหตุต่างๆ ทั้งหมด
การปกครองของเขมรแดง

ดูเพิ่ม: การฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุชาวเขมร และ กัมพูชาประชาธิปไตย
การกระทำแรกของเขมรแดงหลังจากยึดอำนาจในกรุงพนมเปญได้สำเร็จ คือการสั่งให้ประชาชนละทิ้งเมืองต่าง ๆ ของกัมพูชา "หนึ่งในสามถึงครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งหมดของประเทศถูกบังคับให้เดินทางเข้าสู่ชนบทภายใต้การคุกคามของอาวุธปืน ท่ามกลางสภาพอากาศร้อนและฝนมรสุม โดยไม่มีการจัดเตรียมอาหาร น้ำ ที่พักอาศัย ความปลอดภัย หรือการรักษาพยาบาล" ผู้ที่รอดชีวิตจากการอพยพออกจากเมืองถูกบังคับให้สร้างที่ตั้งถิ่นฐานใหม่ในป่า อดีตข้าราชการและทหารของรัฐบาลลอน นอล ถูกประหารชีวิต
ยอดผู้เสียชีวิตจากการประหารชีวิต ความอดอยาก และโรคภัยในช่วงเกือบสี่ปีที่เขมรแดงปกครองมักถูกประมาณไว้ระหว่างหนึ่งถึงสามล้านคน
การรุกรานของเวียดนามและภาวะอดอยาก

เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 1978 เวียดนามได้รุกรานกัมพูชาและยึดครองประเทศได้เกือบทั้งหมด โดยจัดตั้งรัฐบาลที่สนับสนุนเวียดนามขึ้นมาปกครองกัมพูชา ซึ่งเรียกว่า สาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา ชาวกัมพูชาหลายหมื่นคนถูกสังหารในระหว่างการรุกรานหรือถูกประหารโดยรัฐบาลใหม่ กองกำลังที่เหลือของเขมรแดงได้ล่าถอยไปยังทิวเขาบรรทัด ใกล้พรมแดนไทย และกลุ่มต่อต้านอื่น ๆ ก็เกิดขึ้นในกัมพูชาตะวันตก
ในช่วงการปกครองของเขมรแดง มีเพียงไม่กี่พันคนที่สามารถหลบหนีออกจากกัมพูชาและลี้ภัยไปยังประเทศไทยได้ แต่เมื่อเกิดการรุกรานของเวียดนาม ผู้คนจำนวนมากพยายามข้ามพรมแดนมายังประเทศไทย ในเดือนมิถุนายน 1979 รัฐบาลไทยได้บังคับให้ผู้ลี้ภัยชาวกัมพูชากว่า 40,000 คน กลับเข้าไปในกัมพูชาที่ปราสาทพระวิหาร โดยมีชาวกัมพูชามากกว่า 3,000 คนถูกสังหารขณะพยายามข้ามทุ่งระเบิด เหตุการณ์ปราสาทพระวิหารได้กระตุ้นให้ชุมชนมนุษยธรรมระหว่างประเทศเข้ามาช่วยเหลือชาวกัมพูชาที่มาถึงพรมแดนไทยในสภาพอดอยากขั้นรุนแรง
เมื่อสิ้นสุดปี 1979 การโจมตีของเวียดนามต่อเขมรแดงและกลุ่มต่อต้านอื่น ๆ รวมถึงการคุกคามจากภาวะอดอยากในกัมพูชา ได้บีบให้คนกว่า 750,000 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักรบต่อต้านเวียดนาม เดินทางมายังพรมแดนไทย คนส่วนใหญ่ถูกป้องกันไม่ให้เข้าประเทศไทย แต่ต้องอาศัยอยู่ในค่ายชั่วคราวตามแนวชายแดน แม้ว่าจะมีผู้ลี้ภัยกว่า 100,000 คนที่อยู่ในประเทศไทย ณ ศูนย์พักพิงเขาอีด่าง ผู้ลี้ภัยใหม่หลายคนขาดสารอาหารหรืออดอยาก
สะพานเเผ่นดิน

การต่อสู้ระหว่างกองกำลังเวียดนามและกลุ่มต่อต้านเวียดนามทำให้การผลิตข้าวในกัมพูชาถูกขัดขวางในปี 1979 จนทำให้คาดการณ์ว่าจะเกิดภาวะอดอยากทั่วประเทศในปี 1980 หน่วยงานบรรเทาทุกข์ประมาณว่าชาวกัมพูชามากถึง 2.5 ล้านคนตกอยู่ในความเสี่ยงที่จะอดอยากตาย รัฐบาลสนับสนุนเวียดนามในพนมเปญเรียกร้องให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมทั้งหมดถูกส่งผ่านทางรัฐบาลเท่านั้น องค์กรสหประชาชาติและหน่วยงานบรรเทาทุกข์บางแห่งพยายามทำงานร่วมกับรัฐบาล แต่มีรายงานเกี่ยวกับ "ปัญหาการส่งมอบและการแจกจ่าย"
"สะพานเเผ่นดิน" ซึ่งคิดค้นโดยเจ้าหน้าที่บรรเทาทุกข์ โรเบิร์ต แพทริก แอช เป็นมาตรการบรรเทาทุกข์ที่หลีกเลี่ยงรัฐบาลในพนมเปญ องค์กรด้านมนุษยธรรมและหน่วยงานช่วยเหลือระหว่างประเทศได้นำข้าวและเมล็ดข้าวไปยังค่ายผู้ลี้ภัยหนองจานที่ชายแดนกัมพูชา-ไทย และแจกจ่ายข้าวให้กับชาวกัมพูชาที่มาถึงชายแดน "ชาวกัมพูชาจำนวนมากขับรถเข็นวัวและจักรยานมาที่ชายแดนทุกวัน" และได้รับถุงข้าวเพื่อนำกลับบ้าน
สะพานเเผ่นดินเป็น "ปฏิบัติการขนาดใหญ่และประสบความสำเร็จ" โดยการกระจายข้าวไปพร้อมกับปฏิบัติการบรรเทาทุกข์อื่น ๆ ซึ่งรวมถึงการแจกจ่ายข้าวให้กับผู้คนในเมืองพนมเปญ โดยรวมแล้วมีการแจกจ่ายข้าวและเมล็ดข้าวกว่า 150,000 ตันระหว่างเดือนธันวาคม 1979 ถึงกันยายน 1980
แม้ว่าสะพานเเผ่นดินจะประสบความสำเร็จในการช่วยป้องกันการเกิดภาวะอดอยากในกัมพูชา แต่ก็เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันในหมู่หน่วยงานบรรเทาทุกข์ บางหน่วยงานสนับสนุนการร่วมมือกับรัฐบาลในพนมเปญ และกล่าวหาว่าสะพานเเผ่นดินส่งเสริมการค้าขายข้าวในตลาดมืดและช่วยเหลือกลุ่มต่อต้านรัฐบาล รวมถึงเขมรแดง ผลกระทบของสะพานเเผ่นดินไม่สามารถวัดได้อย่างเต็มที่เนื่องจากไม่มีวิธีติดตามผลการใช้งานอาหารที่แจกจ่ายออกไป