stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กวาง
การจำแนกวงศ์สัตว์

วงศ์ Cervidae
วงศ์ย่อย Muntiacinae คือ เก้ง
สกุล Muntiacus
Muntiacus muntjak (เก้งธรรมดา)
Muntiacus reevesi
Muntiacus crinifrons (เก้งดำเมืองจีน)
Muntiacus feae (เก้งหม้อ, เก้งดำ หรือ เก้งดง)
Muntiacus atherodes (เก้งเหลืองบอร์เนียว)
Muntiacus rooseveltorum (เก้งอินโดจีน)
Muntiacus gongshanensis
Muntiacus vuquangensis (เก้งยักษ์)
Muntiacus truongsonensis (เก้งตรองซอน)
Muntiacus putaoensis
สกุล Elaphodus
Elaphodus cephalophus (กวางจุก)
วงศ์ย่อย Cervinae
สกุล Cervus
สกุลย่อย Cervus
Cervus elaphus (กวางแดง)
Cervus wallichi
Cervus canadensis (กวางเอลก์)
สกุลย่อย Przewalskium
Cervus albirostris
สกุลย่อย Sika
Cervus nippon (กวางซีก้า กวางซิกะ หรือ กวางญี่ปุ่น)
สกุลย่อย Rucervus
Cervus duvaucelii (กวางบึง)
Cervus schomburgki (สมัน; สูญพันธุ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938)
Cervus eldii (ละองละมั่ง)
ละองละมั่งที่พบในประเทศไทยเป็นชนิดย่อย ละองละมั่งพันธุ์ไทย (Cervus eldii thamin) และ ละองละมั่งพันธุ์พม่า Cervus eldii siamensis
สกุลย่อย Rusa
Cervus unicolor (กวางป่า หรือ กวางม้า)
กวางป่าที่พบในประเทศไทยเป็นชนิดย่อย Cervus unicolor equinus
Cervus timorensis (กวางรูซ่า)
Cervus mariannus
Cervus alfredi
สกุล Axis
สกุลย่อย Axis
Axis axis (กวางดาว)
สกุลย่อย Hyelaphus
Axis porcinus (เนื้อทราย)
Axis calamianensis (กวางคาลาเมียน)
Axis kuhlii (กวางบาวีน)
สกุล Elaphurus
Elaphurus davidianus (กวางปักกิ่ง)
สกุล Dama
Dama dama (กวางฟอลโล)
Dama mesopotamica
Megaloceros giganteus
วงศ์ย่อย Hydropotinae
สกุล Hydropotes
Hydropotes inermis (กวางน้ำจีน)
วงศ์ย่อย Odocoileinae / Capreolinae
สกุล Odocoileus
Odocoileus virginianus (กวางหางขาว)
Odocoileus hemionus (กวางหางดำ)
สกุล Blastocerus
Blastocerus dichotomus
สกุล Ozotoceros
Ozotoceros bezoarticus (กวางปัมปัส)
สกุล Mazama
Mazama americana
Mazama bricenii
Mazama chunyi
Mazama gouazoubira
Mazama nana
Mazama pandora
Mazama rufina
สกุล Pudu
Pudu mephistophiles (ปูดูเหนือ; เป็นกวางเล็กที่สุดในโลก)
Pudu pudu (ปูดูใต้)
สกุล Hippocamelus
Hippocamelus antisensis (กวางกูเอมาลเปรู)
Hippocamelus bisulcus (กวางกูเอมาลชิลี)
สกุล Capreolus
Capreolus capreolus (กวางโรตะวันตก)
Capreolus pygargus (กวางโรตะวันออก)
สกุล Rangifer
Rangifer tarandus (กวางเรนเดียร์ หรือ กวางแคริบู)
สกุล Alces
Alces alces (กวางมูส; เป็นกวางใหญ่ที่สุดในโลก)
การปรับตัวต่อถิ่นอาศัย

จากการศึกษาวิวัฒนาการของสัตว์วงศ์กวางและกระจง ซึ่งเป็นสัตว์เคี้ยวเอื้องที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน พบว่ามีหลายชนิดที่มีลักษณะการปรับตัวทางวิวัฒนาการเป็นแบบเข้าหากัน คือ กวางและกระจงที่มีถิ่นอาศัยต่างถิ่นกัน อาจมีรูปร่างภายนอกที่คล้ายคลึงกันได้ หากสภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาของถิ่นอาศัยนั้นมีสภาพใกล้เคียงกัน  ซึ่งภายใต้สภาพการเลี้ยงในสวนสัตว์ในแต่ละที่ แต่ละกลุ่มประชากรในถิ่นอาศัยที่มีสภาพทางนิเวศวิทยาที่แตกต่างกันนั้น อาจจะเป็นคนละชนิด ซึ่งมีลักษณะแตกต่างกันก็ได้
ความสำคัญต่อมนุษย์

กวางเป็นสัตว์ที่มีบทบาทสำคัญต่อการตำรงชีวิตของมนุษย์มานานแล้ว ตั้งแต่ยุคที่มีการล่าสัตว์เพื่อนำมาทำเป็นอาหาร เอาหนังมาทำเครื่องนุ่งห่ม ต่อมาได้มีการนำกวางมาเป็นสัตว์เลี้ยงเพื่อบริโภคเนื้อ เป็นเกมกีฬาของชนชั้นสูงและมีการพัฒนาขึ้นมาจนเกิดเป็นอุตสาหกรรมการเลี้ยงกวางหรือฟาร์มกวาง
นอกจากนี้แล้ว กวาง ยังเป็นสัญลักษณ์แห่งดาวโชคลาภ กวาง ในภาษาจีนจะเรียกว่า "ลู่" (鹿)  เป็นสัตว์สิริมงคลตามความเชื่อของจีน ซึ่งหมายถึงเทพดาวลก (ผู้เป็น 1 ใน 3 เทพดาว ฮก ลก ซิ่ว) ดังนั้นกวางจึงมีความหมายในเชิงสัญลักษณ์ เป็นตัวแทนหมายถึง เทพแห่งดาวโชคลาภและชื่อเสียง กวางหลายชนิดถูกจัดอยู่ในสัตว์ป่าคุ้มครอง สถานภาพทางกฎหมายตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 ที่อนุญาตให้เพาะพันธุ์ได้
การสู้วัวกระทิง

การสู้วัวกระทิง
การสู้วัวกระทิง คือ ศิลปะวัฒนธรรม หรือกีฬาอย่างหนึ่งของประเทศสเปน การสู้วัวกระทิงมีมาตั้งแต่ยุคสมัยโรมันช่วงศตวรรษที่ 8ปัจจุบันการสู้วัวกระทิงในประเทศสเปนถือว่ามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก
การสู้วัวกระทิง

| เทศกาลวิ่งหนีวัวกระทิง (Running of the bulls) |
| --- | --- |
The bull run in Pamplona
วันที่: 7–14 กรกฎาคม (ในปี พ.ศ. 2565)
ที่ตั้ง: ปัมโปลนา และ อื่นๆ
ผู้เข้าร่วมวิ่งหนีวัวกระทิง จะต้องแต่งกายด้วยชุดสีขาวและแขวนผ้าพันคอสีแดง เพื่อล่อหรือดึงดูดสายตาจากวัว โดยในตอนเช้าจะมีการปล่อยวัวเพื่อให้คนวิ่งหนี โดยวิ่งภายในเส้นทางที่กำหนด ส่วนตอนบ่ายจะมีการต่อสู้กับวัวภายในสนาม โดย จะมีมาทาดอร์เป็นคนต่อสู้กับวัว และพวกวัวถูกฆ่าตาย
การทรมานวัว

ถึงแม้ประเพณีสู้วัวกระทิงจะมีมาอย่างยาวนาน แต่ก็มีกลุ่มผู้รักสัตว์มองเรื่องการสู้วัวเป็นเรื่องที่โหดร้าย เป็นการทรมานสัตว์ ซึ่งกลุ่มดังกล่าวไม่เห็นด้วยกับประเพณีสู้วัวกระทิงและอยากให้ยกเลิกประเพณีสู้วัวกระทิง
รูปปั้นในเมืองปัมโปลนา
รายชื่อสนามแข่งขันกีฬาซอฟต์บอลในโอลิมปิก

สำหรับโอลิมปิกฤดูร้อน มีทั้งหมด 4 สนามที่เคยใช้หรือจะใช้สำหรับแข่งขันกีฬาซอฟต์บอล
| การแข่งขัน | สนาม | กีฬาชนิดอื่นที่จัดในสนามสำหรับการแข่งขันเดียวกัน | ความจุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แอตแลนตา 1996 | Golden Park | ไม่มี | 8,800 |  |
| ซิดนีย์ 2000 | Blacktown Olympic Park | เบสบอล | 8,000 |  |
| เอเธนส์ 2004 | Olympic Softball Stadium | ไม่มี | ไม่ระบุ |  |
| ปักกิ่ง 2008 | Fengtai Softball Field | ไม่มี | 13,000 |  |
| โตเกียว 2020 | Yokohama Stadium, Fukushima Azuma Stadium | เบสบอล | 24,046, 30,000 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กกีฬาซอฟต์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  1992  1996  2000  2004  2008  2020  2028  |  1992  1996  2000  2004  2008  2020  2028  |  |
 รายชื่อผู้ที่ได้รับเหรียญ  รายชื่อสนามกีฬาโอลิมปิก
รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนสนามบินเฮลิคอปเตอร์

ด้านล่างนี้เป็น รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนสนามบินเฮลิคอปเตอร์ซึ่งเป็นข้อมูลจากเดอะเวิลด์แฟกต์บุ๊กซี่งรวมข้อมูลเกี่ยวกับเฮลิคอปเตอร์ของกองบินปีกหมุนของกองทัพด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

Heliports around China เก็บถาวร 2012-11-28 ที่ archive.today
Helipads, Heliports and Private airports around the world
Rotorcraft Operations and Statistics March 2011 เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"HAI Helicopter Annual Report 2011" (PDF). เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 3 มิถุนายน 2016. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2016.
Global Military Helicopters Market
China boosts helicopter industry
อำเภอหนองไผ่

| อำเภอหนองไผ่ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Nong Phai
คำขวัญ: สระหลวงคู่หนองไผ่ น้ำใสฝายคลองยาง พระปรางค์เก่าบ้านโภชน์ วังโบสถ์ผ้าทอพื้นบ้าน งามตระการน้ำตกชับชมภู
แผนที่จังหวัดเพชรบูรณ์ เน้นอำเภอหนองไผ่
พิกัด: 15°59′25″N 101°3′45″E﻿ / ﻿15.99028°N 101.06250°E﻿ / 15.99028; 101.06250
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เพชรบูรณ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,360.2 ตร.กม. (525.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 110,480 คน
 • ความหนาแน่น: 81.22 คน/ตร.กม. (210.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 67140
รหัสภูมิศาสตร์: 6707
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอหนองไผ่ หมู่ที่ 6 ถนนสระบุรี-หล่มสัก ตำบลหนองไผ่ อำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์ 67140
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หนองไผ่ เป็นอำเภอหนึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดเพชรบูรณ์ มีพื้นที่ 1,360.2 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2564 มีประชากรอาศัยอยู่ 110,480 คน
ประวัติ

บริเวณหนองไผ่ในสมัยก่อนเรียกว่า "โคกหมาหิว" หรือ "ทุ่งหมาหิว" อยู่ในเขตตำบลกองทูล อำเภอวิเชียรบุรี เมื่อมีผู้คนอพยพเข้ามาอยู่มากขึ้นจึงเรียกกันต่อ ๆ มาว่า "บ้านหนองไผ่" ซึ่งมีที่มาจากภายในบริเวณหมู่บ้านมีหนองน้ำเดิมเป็นหนองช้างนอนในสมัยโบราณจึงเกิดเป็นแอ่งน้ำหรือหนองน้ำเล็ก ๆ มีต้นไผ่ขึ้นล้อมรอบ ซึ่งปัจจุบันเทศบาลตำบลหนองไผ่ได้ปรับปรุงเป็นสวนสาธารณะ มีชื่อว่า สระหลวง
เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2504 หนองไผ่ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นกิ่งอำเภอหนองไผ่ โดยมีนายสมบูรณ์ อมรบุตร เป็นหัวหน้ากิ่งอำเภอหนองไผ่คนแรก มีเขตการปกครอง 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลกองทูล ตำบลกันจุ และตำบลบ้านโภชน์ และในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 ได้รับโอนตำบลนาเฉลียง ตำบลท่าแดง ของอำเภอเมืองเพชรบูรณ์มาขึ้นกับกิ่งอำเภอหนองไผ่ด้วย และเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอหนองไผ่เป็นอำเภอหนองไผ่ โดยมี ร.ต.ต.ประทวน สิทธิธูรณ์ (หรือสิทธิกุล) เป็นนายอำเภอคนแรกและมีการจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลตามประกาศกระทรวงมหาดไทยในราชกิจจานุเบกษา ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 รัฐบาลได้ตัดถนนเป็นเส้นทางจากตำบลวังชมภู อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ ไปอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี ซึ่งต่อมาเรียกว่า ถนนสระบุรี–หล่มสัก
ซึ่งภายหลังได้มีการแบ่งพื้นที่ตั้งเป็นตำบลใหม่ อาทิ โอนพื้นที่ 6 หมู่บ้านของตำบลท่าแดง ตั้งเป็นตำบลบ่อไทย และต่อมาได้แบ่งพื้นที่ในตำบลบ้านโภชน์ทั้งหมด 23 หมู่บ้านสมัยนั้นได้แยกออกมาตั้งเป็นตำบลซับสมอทอด เมื่อปี พ.ศ. 2511 แยกตำบลกันจุ 7 หมู่บ้าน ตั้งเป็นตำบลเพชรละคร และตำบลซับสมอทอดอีก 9 หมู่บ้านเป็นตำบลหนองแจง และอีก 11 หมู่บ้านเป็นตำบลซับไม้แดงในปี พ.ศ.2513
ซึ่งต่อมาเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ตำบลซับสมอทอด พร้อมด้วยตำบลซับไม้แดง ตำบลหนองแจง และตำบลกันจุ ได้แยกออกมาจากอำเภอหนองไผ่และจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอบึงสามพัน และยกฐานะเป็นอำเภอโดยสมบูรณ์เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2522
ซึ่งอำเภอหนองไผ่ได้มีการแยกการปกครองออกมาอีกครั้ง ดังนี้
พ.ศ. 2520 บ้านห้วยโป่ง หมู่ที่ 9 และอีก 5 หมู่บ้านของตำบลนาเฉลียงแยกจัดตั้งเป็นตำบลห้วยโป่ง
พ.ศ. 2527 บ้านวังท่าดี หมู่ที่ 4 และอีก 8 หมู่บ้านของตำบลท่าแดงแยกจัดตั้งเป็นตำบลวังท่าดี
พ.ศ. 2528 บ้านบัววัฒนา หมู่ที่ 6 และอีก 6 หมู่บ้านของตำบลบ้านโภชน์แยกจัดตั้งเป็นตำบลบัววัฒนา
พ.ศ. 2532 บ้านวังโบสถ์ หมู่ที่ 6 และอีก 7 หมู่บ้านของตำบลบ่อไทยแยกจัดตั้งเป็นตำบลวังโบสถ์ และบ้านหนองไผ่ หมู่ที่ 4 และอีก 9 หมู่บ้านของตำบลกองทูลแยกจัดตั้งเป็นตำบลหนองไผ่
พ.ศ. 2534 ตำบลนาเฉลียงอีก 8 หมู่บ้านแยกจัดตั้งเป็นตำบลยางงาม
พ.ศ. 2536 บ้านท่าด้วง หมู่ที่ 8 และอีก 7 หมู่บ้านของตำบลวังท่าดีแยกจัดตั้งเป็นตำบลท่าด้วง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอหนองไผ่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองเพชรบูรณ์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหนองบัวแดงและอำเภอภักดีชุมพล (จังหวัดชัยภูมิ)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบึงสามพัน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอชนแดน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอหนองไผ่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 13 ตำบล 142 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | หมู่บ้าน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | กองทูล | (Kong Thun) | 1. วังชงโค 2. กองทูล 3. กองทูล 4. น้ำเขียว 5. เนินมะเกลือ 6. ท่าทอง 7. เนินพัฒนา 8. หนองบัวทอง |
| 2. | นาเฉลียง | (Na Chaliang) | 1. วังรี 2. ปากคลองกรวด 3. โรงบ่ม 4. หัวโตก 5. ต้นยาง 6. นาเฉลียงใต้ 7. หนองไลย์ 8. ห้วยน้ำบ่อ 9. โคกสว่าง  10. น้ำพุ |
| 3. | บ้านโภชน์ | (Ban Phot) | 1. โภชน์ 2. น้ำวิ่ง 3. โภชน์ 4. คลองกระโบน 5. คลองไพร 6. ซับเดื่อ 7. เนินสวรรค์ 8. ซับชมภู 9. สามแยก 10. ทรัพย์สมบูรณ์ 11. สามแยกตะวันออก 12. โพธิ์เจดีย์ลอย  13. คลองกระโบนพัฒนา |
| 4. | ท่าแดง | (Tha Daeng) | 1. ท่าแดง 2. ท่าสวาย 3. ลำกง 4. ท่าเยี่ยม 5. ไร่  6. นาทุ่ง 7. โคกสูง 8. เนินคนธา 9. เนินสะเดา 10. โคกสระแก้ว 11. หนองม่วง 12. ปากโบสถ์ 13. โคกพัฒนา 14. หนองระหาร 15. โพธิ์เงิน |
| 5. | เพชรละคร | (Phet Lakhon) | 1. เพชรละคร 2. เนินมะค่า 3. สามสวน 4. ลำลวงใต้ 5. ท่าเสาตะวันตก 6. สระเกษ 7. ท่าเสาตะวันออก 8. เกษมสุข 9. ซับตะเคียนทอง 10. สระแก้ว 11. เนินสวรรค์ 12. เรืองสำราญ 13. ไผ่ทอง 14. เจริญทรัพย์ |
| 6. | บ่อไทย | (Bo Thai) | 1. โคกเจริญ 2. ตีบใต้ 3. โนนสีทอง 4. วังสงวน 5. บ่อไทย 6. โนนดู่ 7. นาวังแหน 8. วังเจริญรัตน์ 9. ซับป่าคาย 10. โนนตูม 11. เนินสว่าง 12. โนนสมบูรณ์ 13. ไทรงาม 14. เจริญพัฒนา |
| 7. | ห้วยโป่ง | (Huai Pong) | 1. กกตะแบก 2. ห้วยโป่ง 3. ไผ่ขวาง 4. ใหม่สามัคคี 5. ปู่จ้าว 6. เขาถ้ำพระ 7. เขาถ้ำโถ |
| 8. | วังท่าดี | (Wang Tha Di) | 1. ขอนยางขวาง 2. คลองยาง 3. กลาง 4. ลำพาด 5. วังท่าดี 6. เนินสะแก 7. โคกกลาง 8. ดงกระถิน 9. นาประดู่ |
| 9. | บัววัฒนา | (Bua Watthana) | 1. บัววัฒนา 2. ไร่เหนือ 3. เนินมะค่าน้อย 4. วังอ่าง 5. โคกพัฒนา 6. ลำตาเณร 7. ซับวารินทร์ 8. ลำประสาน |
| 10. | หนองไผ่ | (Nong Phai) | 1. หนองไผ่ใต้ 2. พงษ์เพชร 3. สะพานกลางดง 4. หนองไผ่ 5. นาประดู่ 6. เนินมะกอก 7. หนองไผ่ 8. คลองศรีเทพ 9. คลองยาง 10. ลำพาด 11. ไผ่แก้ว 12. พรประเสริฐพัฒนา 13. โคกประดู่ 14. เขาดินทอง 15. หนองขาม 16. หนองไผ่ทอง |
| 11. | วังโบสถ์ | (Wang Bot) | 1. วังสะตือ 2. ไทรทอง 3. สระหมื่นเชียง 4. ตะกุดงาม 5. นาข้าวดอ 6. วังโบสถ์ 7. คลองตะพานหิน 8. อีสานสามัคคี 9. วังประสาน 10. โคกสง่า |
| 12. | ยางงาม | (Yang Ngam) | 1. นาเฉลียง 2. นาเฉลียง 3. ร่องค้า 4. วังเหว 5. ทรัพย์สีทอง 6. ซับมะขาม 7. ด่านบุญธรรม 8. ปากตก 9. ยางงาม 10. คลองสาม |
| 13. | ท่าด้วง | (Tha Duang) | 1. ปางยาง 2. ซับชมภู่ 3. ไทรงาม 4. เฉลียงทอง 5. โป่งสะทอน 6. สันเจริญ 7. ห้วยตลาด 8. ท่าด้วง |
การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอหนองไผ่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลนาเฉลียง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาเฉลียงและตำบลยางงาม
เทศบาลตำบลหนองไผ่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองไผ่
เทศบาลตำบลเฉลียงทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเฉลียง (นอกเขตเทศบาลตำบลนาเฉลียง)
เทศบาลตำบลบ่อไทย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อไทยทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบัววัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบัววัฒนาทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านโภชน์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโภชน์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกองทูล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกองทูลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าแดงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเพชรละคร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเพชรละครทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยโป่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยโป่งทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังท่าดี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังท่าดีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองไผ่ (นอกเขตเทศบาลตำบลหนองไผ่)
องค์การบริหารส่วนตำบลวังโบสถ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังโบสถ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลยางงาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางงาม (นอกเขตเทศบาลตำบลนาเฉลียง)
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าด้วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าด้วงทั้งตำบล
รายชื่อนายอำเภอ/ปลัดอำเภอผู้เป็นหัวหน้าประจำกิ่งอำเภอ

| ลำดับ | ชื่อ | ปีที่ดำรงตำแหน่ง (พ> ศ.) |
| --- | --- | --- |
ปลัดอำเภอผู้เป็นหัวหน้าประจำกิ่งอำเภอ
| 1. | นายบุญ อมรบุตร | 2504 - 2506 |
| 2. | นายวิกรม จตุพรชัย | 2506 - 2506 |
นายอำเภอ
| 1. | ร.ต.ต.ประทวน สิทธิธูรณ์ | 2506 - 2508 |
| 2. | นายเปล่ง จุลเนตร | 2508 - 2512 |
| 3. | นายประสาร คุณกำจร | 2512 - 2516 |
| 4. | นายสุวิทย์ มุสิกานนท์ | 2516 - 2518 |
| 5. | นายสมศักดิ์ ศรีวรรธนะ | 2518 - 2520 |
| 6. | ร้อยตรีธงชัย ทรงประศาสน์ | 2520 - 2523 |
| 7. | นายฉนวน ชาญวิทย์การ | 2523 - 2525 |
| 8. | นายสุชิน คชินทร | 2525 - |
คาโมะนัมบัง

คาโมะนัมบัง

คาโมะนัมบัง (ญี่ปุ่น: 鴨南蛮, かもなんばん; โรมาจิ: kamo nanban) เป็นอาหารจากเส้นของญี่ปุ่น เป็นโซบะตามฤดูกาลพร้อมซุปร้อนที่มีเนื้อเป็ดและต้นหอมเป็นส่วนประกบ
บางครั้งใช้เนื้อไก่ แทนเนื้อเป็ด ซึ่งในกรณีนี้บางครั้งเรียกว่า โทรินัมบัง (鶏南蛮) หรือ คาชิวะนัมบัง (かしわ南蛮) บางครั้งก็เรียกง่าย ๆ ว่า นัมบังโซบะ (南蛮蕎麦) หรืออาจเรียกแค่ นัมบัง เฉย ๆ โดยนัมบังในที่นี้หมายถึงต้นหอม ถือเป็นเมนูหนึ่งที่พบบ่อยในร้านโซบะ
ลูเช

สัญลักษณ์นำโชคประจำปีศักดิ์สิทธิ์ 2025
| ลูเช |
| --- | --- |
ปรากฏครั้งแรก: 28 ตุลาคม ค.ศ. 2024
สร้างโดย: ซีโมเน เลญโญ
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
อาชีพ: นักจาริกแสวงบุญ
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
ลูเช (อิตาลี: Luce, ˈluːtʃe, แปลว่า แสง) เป็นสัญลักษณ์นำโชคทางการประจำปีศักดิ์สิทธิ์ 2025 (2025 Jubilee) ออกแบบโดยซีโมเน เลญโญ (Simone Legno) ผู้ก่อตั้งโทกิโดกิ ลูเชเป็นตัวแทนของนักจาริกแสวงบุญคาทอลิก เธอมีสัตว์เลี้ยงเป็นสุนัขชื่อซันตีโน (Santino) และมีเพื่อนชื่อเฟ (Fe) ซิน (Xin) และสกาย (Sky)  การออกแบบลูเซและเพื่อนได้รับการเทียบกับตัวละครอนิเมะ
ลักษณะ

ลูเชมีผมสีฟ้าและสวมเสื้อกันฝนสีเหลืองซึ่งเป็นสีที่อ้างอิงถึงธงชาตินครรัฐวาติกันและยังเป็นสัญลักษณ์ของ "การเดินทางผ่านมรสุมของชีวิต" เธอถือไม้เท้านักจาริกแสวงบุญซึ่งสื่อถึง "การจาริกแสวงบุญสู่ชีวิตนิรันดร์" และสวมรองเท้าบูตเปื้อนโคลนซึ่งสื่อถึง "การเดินทางอันยาวนานและยากลำบาก" ดวงตาของเธอมีลวดลายเป็นรูปเปลือกหอยเชลล์หรือหอยพัด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ดั้งเดิมของผู้จาริกแสวงบุญคาทอลิก ดวงตาที่เป็นประกายของเธอได้รับการระบุว่าเป็น "สัญลักษณ์ของความหวังในหัวใจ" เธอยังสวมสายประคำด้วย
ซีโมเน เลญโญกล่าวว่าตนหวังไว้ว่า "ลูเชจะสามารถสื่อถึงความรู้สึกที่ก้องอยู่ในหัวใจของคนรุ่นใหม่ได้"
ประวัติ

ลูเชได้รับการเปิดตัวโดยอัครมุขนายกรีโน ฟีซีเกลลา (Rino Fisichella) ในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2024 ฟีซีเกลลากล่าวว่าลูเชได้รับแรงบันดาลใจจากความปรารถนาของคริสตจักรคาทอลิก "ที่จะคงอยู่แม้ในวัฒนธรรมประชานิยมเพื่อให้เป็นที่รักของเยาวชนของเรา" ลูเชได้รับการกำหนดให้เป็นตัวแทนของนครรัฐวาติกันในงานลุกกาคอมิกส์แอนด์เกมส์ (Lucca Comics & Games) ในปี ค.ศ. 2024 ซึ่งเป็นครั้งแรกที่นครรัฐวาติกันเข้าร่วมงานคอมิกอย่างเป็นทางการ ลูเชยังเป็นตัวแทนของนครรัฐวาติกันในงานเอ็กซ์โป 2025 ที่นครโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
การตอบรับ

หลังการเปิดตัวลูเช เธอก็กลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีมและแฟนอาร์ตอย่างรวดเร็ว ผู้ใช้บนเว็บไซต์เช่นทวิตเตอร์ล้อเรื่องที่คริสตจักรคาลอทิกใช้ภาพแบบอนิเมะ และบางคนเปรียบเทียบระหว่างการออกแบบของลูเชกับการออกแบบตัวละครโอโตะ ไอซึ่งเป็นตัวละครเอกของซีรีส์อนิเมะเรื่องวันเดอร์เอ็ก ไพรออริตี รวมถึงการออกแบบตัวละครอายานามิ เรย์ ตัวละครผมสีน้ำเงินจากอนิเมะเรื่องอีวานเกเลียน มหาสงครามวันพิพากษา
ลูซได้รับปฏิกิริยาที่หลากหลายจากชาวคาทอลิกออนไลน์ ในขณะที่หลายคนยอมรับลูเช แต่ผู้ออกความเห็นที่ยึดถือแนวทางอนุรักษ์นิยมวิจารณ์ว่าลูเชนั้น "ทันสมัยและไร้เหตุผลเกินไป" ที่จะสื่อถึงคริสตจักรโรมันคาทอลิก
คว็อน ฮย็อก (นักเบสบอล)

| --- | --- |
คว็อน ฮย็อก
ฮันกึล: 권혁
ฮันจา: 權赫
อาร์อาร์: Kwon Hyeok 
เอ็มอาร์: Kwŏn Hyŏk 
คว็อน ฮย็อก (เกาหลี: 권혁; ฮันจา: 權赫; อังกฤษ: Kwon Hyuk; เกิด 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 ในแทกู, ประเทศเกาหลีใต้) เป็นนักกีฬาเบสบอล จากประเทศเกาหลีใต้ เขาได้รับเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติอาชีพและข้อมูลผู้เล่นจาก Baseball Reference (Minors)
สถิติอาชีพและข้อมูลผู้เล่น จาก KBO League
โฮมเพจขนาดเล็ก คว็อน ฮย็อก (นักเบสบอล) ที่ไซเวิลด์
นางงามนานาชาติ 2010

| นางงามนานาชาติ 2010 |
| --- | --- |
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2553
พิธีกร: หยวน ลี, คอลีน เคน เบนเนตต์, อนากาเบลล่า เอสปิโนซ่า
สถานที่จัด: มณฑลเสฉวน ยิมเนเซียม, เฉิงตู, จีน
ถ่ายทอดทาง: เชงดู ทีวี
เข้าร่วมประกวด: 70
ผ่านเข้ารอบ: 15
เข้าร่วมครั้งแรก: ลิทัวเนีย, มอริเชียส
ถอนตัว: อาร์เจนตินา, คิวบา, เอลซัลวาดอร์, เอธิโอเปีย, กาบอง, ฮอนดูรัส, คีร์กีซสถาน, มอลโดวา, หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา, โรมาเนีย, ซูดาน, แทนซาเนีย, ยูกันดา
กลับมาเข้าร่วม: ชิลี, คอสตาริกา, เดนมาร์ก, กวม, กัวเตมาลา, ฮาวาย, อิตาลี, จาเมกา, เคนยา, เนปาล, นิวซีแลนด์, เซอร์เบีย, ศรีลังกา, สวีเดน, ตาฮีตี
ผู้ชนะเลิศ: อลิซเบธ มอสเควร่า   เวเนซุเอลา
นางงามมิตรภาพ: ซัคเรียตุล ฮาฟิซาห์    อินโดนีเซีย
ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม: ลิเลียน ลอปีช เปเรย์รา    บราซิล
ขวัญใจช่างภาพ: กาเบรียลา ปาลาซิออส    เม็กซิโก
← Miss International 2009Miss International 2011 →
นางงามนานาชาติ 2010 (อังกฤษ: Miss International 2010) จะเป็นการประกวดนางงามนานาชาติครั้งที่ 50 จัดเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 (ตามเวลาในประเทศไทย) โดยจะจัดขึ้นที่เมืองเฉิงตู ประเทศจีน  โดย อนากาเบลล่า เอสปิโนซ่า นางงามนานาชาติ 2009 มอบมงกุฎให้แก่ อลิซเบธ มอสเควร่า สาวงามจากเวเนซุเอลา วัย 19 ปี ครองตำแหน่งนางงามนานาชาติ 2010
ผลการประกวด > ลำดับ

| Final results | Contestant |
| --- | --- |
นางงามนานาชาติ 2010:   เวเนซุเอลา – อลิซเบธ มอสเควร่า
รองอันดับ 1:   ไทย – ปิยะภรณ์ ดีจริง
รองอันดับ 2:   จีน – หยวน สิยิ
15 คนสุดท้าย:   คอสตาริกา – มาเรียล่า อะแปรีเซีย   ฝรั่งเศส – ฟลอริมา เทยเบอร์   เยอรมนี – โยฮานนา แอคส์   อินเดีย – นีฮ่า ฮินเจ   ญี่ปุ่น – อัสซึโกะ กานะเกะ   เกาหลีใต้ – โกะ เฮออน-เยออง   เปรู – ลอว์ร่า สโปย่า   ฟิลิปปินส์ – คริสต้า เอเรียต้า คาเอียนี่   ปวยร์โตรีโก – ไอเดลิซ ฮิดาลโกะ   เซอร์เบีย – แอนจา ซาราโนวิค   สเปน – เดสิรีย์ พาแนล   ตุรกี – ดิลาย กอกมาซ
ผู้เข้าประกวดที่ยืนยันแล้ว

ยืนยันเมื่อวันที่ 21 เมษายน 2553
| ประเทศ | ผู้เข้าประกวด | อายุ | ความสูง (ซม> ) | ความสูง (ฟุท) | เมือง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  อารูบา | ไอเวร่า เวอร์เลแมน  | 21 | 172 | 5'7.5" | ออรานเจสต์ |
|  เบลเยียม | เลียน ไอโนส | 18 | 174 | 5'8.5" | เอเวอลด์ |
|  โบลิเวีย | ซีมิน่า เวกัส | 22 | 175 | 5'.9" | ซานตาครูซ |
|  โคลอมเบีย | เลดี้ วิเวียนน่า โกเมซ | 21 | 170 | 5'.7" | โยโตโก |
|  คอสตาริกา | มาเรียล่า อะแปรีเซีย  เก็บถาวร 2011-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน | 23 | 175 | 5'.9" | เซเรดอน เปอเรซ |
|  เช็กเกีย | ลูเซีย สมาตาโรว่า | 23 | 174 | 5'8.5" | ปราก |
|  เดนมาร์ก | เนดจา เปอเดอเซน | 20 | -- | -- | โคเปนเฮเกน |
|  เอกวาดอร์ | แอนเดรีย ซัวเรซ | 23 | 180 | 5'.11" | โลจา |
|  ฟินแลนด์ | ซูซานนา เตอจา | 21 | 172 | 5'.7.5" | เฮลซิงกิ |
|  ฮอนดูรัส | ไออาร์เลีย จอห์นซัน | 21 | 175 | 5'.9" | เอล โปเกสโซ |
|  อินโดนีเซีย | ซัคเรียตุล ฮาฟิซาห์ | 22 | 170 | 5'.7" | ปะดัง |
|  ญี่ปุ่น | อัสซึโกะ กานะเกะ | 23 | 168 | 5'.6" | โอซาก้า |
|  นิวซีแลนด์ | เอ็มม่า แม็คโดนัล | 20 | 170 | 5'.7" | คริสชูริส |
|  นิการากัว | อินเดียร่า โรจาจ | 24 | 172 | 5'7.5" | ริเวส |
|  ฟิลิปปินส์ | คริสต้า เอเรียต้า คาเอียนี่ | 20 | 179 | 5'10.5" | เกซอนซิตี้ |
|  สโลวาเกีย | มาร์ติน่า เดวิโดว่า | 21 | 177 | 5'9.5" | บรานส์ก้า บายสติสก้า |
|  ตุรกี | ดิลาย กอกมาซ | 19 | 183 | 6'.0" | อังการา |
|  สหราชอาณาจักร | แคทเทอรีน บราวน์ | 22 | 180 | 5'.11" | ดับเบิร์น |
|  เวเนซุเอลา | อลิซเบธ มอสเควร่า | 19 | 177 | 5'9.5" | วาเรล่า |
National Pageant Notes

เดนมาร์ก เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดเมื่อปี 2538
ตาฮิตี เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดเมื่อปี 2543
มาซิโดเนียเหนือ เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดเมื่อปี 2545
คอสตาริกา เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดเมื่อปี 2550
กัวเตมาลา ,  นิวซีแลนด์ ,  ซูรินาม เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดเมื่อปี 2551
Contestant Notes

โบลิเวีย : ซีมินา เวกัส เข้าร่วมการแข่งขันมิสทัวร์ลิซึมอินเตอร์เนชั่นแนล 2551 ที่มาเลเซีย
สหราชอาณาจักร : แคทเทอรีน บราวน์ เคยเข้าร่วมการแข่งขันมิสเวิลด์ 2551 ที่แอฟริกาใต้
เวเนซุเอลา : อลิซาเบธ มอสเควล่า เคยเข้าร่วมการแข่งขัน Reinado Internacional del Café 2553 ที่โคลอมเบีย และเธอได้ตำแหน่งรองอันดับ 3
แผนที่แสดงผลการประกวดนางงามนานาชาติ 2010 ของประเทศที่เข้าร่วม
ปอโตเฟอ

| --- | --- |
ปอโตเฟอฝรั่งเศส
ประเภท: สตู
แหล่งกำเนิด: ฝรั่งเศส
ส่วนผสมหลัก: เนื้อวัว, ผัก (แคร์รอต, เทอร์นิป, กระเทียมต้น, ขึ้นฉ่าย, หอมใหญ่), เนื้อกระดูกอ่อน (หางวัว,   ไขกระดูก)
 ตำราอาหาร: ปอโตเฟอ   สื่อ: ปอโตเฟอ
ปอโตเฟอ
ผักที่ใช้ในปอโตเฟอ : แคร์รอต, เทอร์นิป, กระเทียมต้น, หอมใหญ่
ปอโตเฟอ (ฝรั่งเศส: pot-au-feu, ออกเสียง: [pɔt‿o fø] ( ฟังเสียง), แปลตามตัวอักษรว่า "หม้อบนไฟ") เป็นสตูเนื้อแบบฝรั่งเศส เชฟแรมง บล็อง กล่าวว่า ปอโตเฟอเป็นอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศฝรั่งเศส
รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อที่สเตรย์คิดส์ได้รับ

นี่คือรายชื่อของรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิงของกลุ่มนักร้องไอดอลชายเกาหลีใต้ สเตรย์คิดส์ ตั้งแต่เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2561
น้ำส้มสายชูดำ

น้ำส้มสายชูซานซีหลงเฉิน
น้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง เข้มทั้งสีและกลิ่น
น้ำส้มสายชูดำ (จีน: 黑醋; พินอิน: hēicù หรือ ญี่ปุ่น: 黒酢; โรมาจิ: kurozu) เป็น น้ำส้มสายชูชนิดหนึ่งที่ทำจากธัญพืช ลักษณะเด่นคือมีสีดำ อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างในวัตถุดิบระหว่างน้ำส้มสายชูดำของญี่ปุ่นและน้ำส้มสายชูดำของจีน ในญี่ปุ่นอาจเรียกอีกอย่างว่าน้ำส้มสายชูไห (つぼ酢) หรือน้ำส้มสายชูข้าวดำ (米黒酢)
ในวิธีการดั้งเดิมจะต้มโดยวิธีแซ็กคาริฟิเคชัน การหมักแอลกอฮอล์ และการหมักกรดน้ำส้มโดยใช้ไหที่ตั้งวางไว้ในที่โล่ง
จิ๊กโฉ่ว

จิ๊กโฉ่ว (จีน: 浙醋; พินอิน: zhè cù; เพ็งอิม: zig4 cou3) เป็นยี่ห้อน้ำส้มสายชูดำที่เป็นที่นิยมในประเทศไทย ทำให้ในไทยมักใช้คำว่าจิ๊กโฉ่วเพื่อเรียกน้ำส้มสายชูดำไปด้วย
การก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า

การก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า (อังกฤษ: Great Leap Forward; จีน: 大跃进) หรือแผนห้าปีฉบับที่สอง ของสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นการรณรงค์ทางเศรษฐกิจและสังคมซึ่งมีพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CPC) เป็นผู้นำระหว่างปี 1958 ถึง 1962 ประธานเหมา เจ๋อตงเปิดฉากการณรงค์เพื่อบูรณะประเทศจากเศรษฐกิจการเกษตรเป็นสังคมคอมมิวนิสต์ผ่านการตั้งคอมมูนประชาชน เหมาสั่งการเร่งความพยายามให้เพิ่มผลผลิตเมล็ดพันธุ์เป็นทวีคูณ และขยายอุตสาหกรรมออกสู่ชนบท ข้าราชการท้องถิ่นต่างกริ่งเกรงการรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวาและแข่งกันบรรลุให้เท่าหรือมากกว่าโควตาตามข้ออ้างที่เกินจริงของเหมา โดยเก็บรวบรวม "ส่วนเกิน" ซึ่งไม่มีอยู่จริงแล้วปล่อยให้เกษตรกรอดอยาก ข้าราชการระดับสูงไม่กล้ารายงานภัยพิบัติทางเศรษฐกิจที่เกิดจากนโยบายเหล่านี้ และข้าราชการระดับชาติโทษว่าผลผลิตอาหารที่ลดลงเกิดจากลมฟ้าอากาศที่เลว และไม่ดำเนินการใดหรือดำเนินการน้อยมาก การก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้าส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายสิบล้านคน โดยมีประมาณพิสัยระหว่าง 18 ถึง 45 ล้านคน อัตราการเกิดเสียชีวิตหรือเลื่อนไปจำนวนประมาณเท่า ๆ กัน ทำให้ทุพภิกขภัยจีนใหญ่ เป็นทุพภิกขภัยใหญ่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
การเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของชาวจีนในชนบทที่สำคัญ ได้แก่ การค่อย ๆ เพิ่มการรวมอำนาจการผลิตเกษตกรรมแบบบังคับ มีคำสั่งห้ามการกสิกรรมของเอกชน และผู้ที่ประกอบกสิกรรมดังกล่าวถูกบีฑาหรือตีตราว่าเป็นผู้ต่อต้านการปฏิวัติ การจำกัดประชากรชนบทมีการใช้บังคับผ่านการประชุมเพื่อรีดคำสารภาพ (struggle session) และการกดดันทางสังคม นอกจากนี้ยังเผชิญกับการบังคับใช้แรงงานด้วย การทำให้ชนบทเป็นอุตสาหกรรมซึ่งเป็นลำดับความสำคัญของการรณรงค์อย่างเป็นทางการ พบว่า "การพัฒนา... ถูกยกเลิกโดยข้อผิดพลาดของการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า" นโยบายดังกล่าวเป็นหนึ่งในสองช่วงเวลาระหว่างปี 1953 ถึง 1976 ที่เศรษฐกิจจีนหดตัว
ในปี 1959 เหมา เจ๋อตงยกตำแหน่งผู้นำบริหารประจำวันแก่นักคิดสายกลางเน้นปฏิบัติอย่างหลิว เช่าฉีและเติ้ง เสี่ยวผิง และ CPC ศึกษาความเสียหายที่เกิดขึ้นในการประชุมปี 1960 และ 1962 เหมาไม่ยอมถอนนโยบายนี้และกลับโทษปัญหาว่าเกิดจากการนำไปปฏิบัติที่เลวและ "ฝ่ายขวา" ที่คัดค้านเขา เขาริเริ่มการปฏิวัติทางวัฒนธรรมในปี 1966 เพื่อกำจัดการต่อต้านและรวบอำนาจของเขา นอกจากนี้ มีการสร้างเขื่อนนับสิบแห่งในจูหม่าเตี้ยน มณฑลเหอหนาน ซึ่งแตกในปี 1975 ระหว่างการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้าภายใต้อิทธิพลของพายุไต้ฝุ่นนีนา ส่งผลให้เกิดภัยพิบัติจากฝีมือมนุษย์ครั้งใหญ่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ โดยมียอดผู้เสียชีวิตโดยประมาณระหว่างหลายหมื่นถึง 240,000 คน
ซอสเปรี้ยวหวาน

ไก่ทอดซอสเปรี้ยวหวาน
หมูทอดซอสเปรี้ยวหวาน
ซอสเปรี้ยวหวาน (จีน: 糖醋醬; แปลว่า ซอสน้ำส้มสายชูหวาน) หมายถึงซอสประเภทต่าง ๆ ที่ผสมรสเปรี้ยวและหวานเข้าด้วยกัน ส่วนใหญ่ใช้ในอาหารจีนซึ่งเป็นต้นกำเนิด แต่ปัจจุบันก็พบว่าเป็นส่วนประกอบในอาหารอเมริกันและยุโรปต่าง ๆ มากมาย
ในเปรู ซอสเปรี้ยวหวานเรียกว่า ซัลซาเดตามารินโด (สเปน: salsa de tamarindo) แปลว่า "ซอสมะขาม" แม้ว่าจริง ๆ แล้วจะไม่มีส่วนผสมของมะขามก็ตาม