stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาสนวิหารกาวายง
ประวัติ

เสกในปี ค.ศ. 1251 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 5 ตัวอาคารมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์เป็นหลัก ประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์ที่มีความยาวห้าช่วงหลังคา เพดานโค้งแบบประทุน (barrel vault) และขนาบข้างด้วยชาเปลหลายหลัง บนหลังคามีหอหลังคาโดมทรงแปดเหลี่ยมซึ่งครอบบริเวณจุดตัดกับบริเวณร้องเพลงสวดซึ่งด้านบนเป็นที่ตั้งของหอระฆังของอาสนวิหาร บริเวณมุขโค้งด้านสกัดประกอบด้วยผนังจำนวน 5 ด้าน มุงด้วยเพดานแบบทรงกลม ด้านในเป็นที่ตั้งของฉากประดับแท่นบูชาอันวิจิตรซึ่งเป็นงานศิลปะสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18
ภายในอาสนวิหารยังพบภาพเขียนมากมายที่ยังอยู่ในสภาพดีของสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยจิตรกรเซแก็ง (Sequin) ภายในบริเวณกลางโบสถ์บริเวณช่องโค้งแบบครึ่งวงกลมตกแต่งด้วยหินแกะสลักเป็นรูปตราสัญลักษณ์ประจำองค์ของมุขนายกแห่งกาวายงในอดีต ส่วนช่องโค้งเหนือบริเวณร้องเพลงสวดตกแต่งด้วยลายเถาใบไม้ บริเวณหลังคาโดมด้านในเป็นลายเถาและดวงดาว บริเวณใต้ท้องของช่องโค้งเหนือมุขโค้งด้านสกัดวาดเป็นรูปวงกลมแบบเหรียญ และมีภาษาละตินกำกับว่า «Quam dilecta tabernacula tua domine virtutum»
งานก่อสร้างอาสนวิหารเริ่มขึ้นในส่วนของบริเวณกลางโบสถ์ก่อน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1115 แล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1125 และตามมาภายหลังคือส่วนของมุขโค้งด้านสกัดซึ่งเสร็จในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในสมัยสงครามศาสนาของฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 กองกำลังฝ่ายโปรเตสแตนต์ นำโดยฟร็องซัว เดอ โบมง บารอนแห่งอาแดร (François de Beaumont, baron des Adrets) เข้าบุกทำลายอาสนวิหาร ซึ่งอีกร้อยปีถัดมานั้นจึงได้มีการบูรณะครั้งใหญ่ ซึ่งเป็นที่มาของชาเปลด้านข้างทั้งหลายที่ตกแต่งด้วยผนังไม้แกะสลัก และภาพเขียนผลงานของนีกอลา มีญาร์ (Nicolas Mignard) และปารอแซล (Parrocel) ต่อมาในระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึง ค.ศ. 1867 ได้มีการบูรณะอีกครั้งหนึ่ง นำโดยโฌแซ็ฟ เดอ แตริส (Joseph de Terris) งานเด่น ๆ ในช่วงนี้คืองานจิตรกรรมฝาผนังและรูปปั้นบางส่วน.
ในบริเวณแวดล้อมยังมีวิหารคดแบบโรมาเนสก์ และซากปรักหักพังของชาเปล
ออร์แกน

บริเวณติดกับผนังทางทิศเหนือของบริเวณร้องเพลงสวด เป็นที่ตั้งของออร์แกนงานในสมัย ค.ศ. 1654 สร้างโดยฝีมือของนักทำออร์แกนชาวเฟลมมิช ชาร์ล รัวเย (Charles Royer) ซึ่งต่อมาได้สร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1966 โดยบริษัทกอนซาเลซ อำนวยการก่อสร้างโดยฌอร์ฌ ดานียง (Georges Danion) และแผนผังออร์แกนโดยมอริส ดูว์รูว์เฟล (Maurice Duruflé)
อาสนวิหารตูร์

|  อาสนวิหารนักบุญกาเซียงแห่งตูร์ |
| --- | --- |
ทัศนียภาพด้านหน้าของอาสนวิหาร

47°23′44″N 0°41′40″E﻿ / ﻿47.39556°N 0.69444°E﻿ / 47.39556; 0.69444
ที่ตั้ง: ตูร์ จังหวัดแอ็งเดรลัวร์
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: http://www.paroisse-cathedrale-tours.catholique.fr/
สถานะ: อาสนวิหาร
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: กอธิก
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1547
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1862)
อาสนวิหารตูร์ (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Tours) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญกาเซียงแห่งตูร์ (Cathédrale Saint-Gatien de Tours) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายก ประจำมุขมณฑลตูร์ ตั้งอยู่ที่เมืองตูร์ จังหวัดแอ็งเดรลัวร์ แคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้นักบุญกาเซียงแห่งตูร์ อดีตมุขนายกผู้ก่อตั้งมุขมณฑลตูร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 3
อาสนวิหารแห่งตูร์ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862
ประวัติ

อาสนวิหารสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1170 ถึง ค.ศ. 1547 ในขณะนั้นตั้งอยู่ระหว่างปลายสะพานทิศใต้จากที่ข้ามแคว้นลัวร์มุ่งหน้าจากปารีสไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส อาสนวิหารหลังนี้สร้างบนฐานเดิมของวิหารเก่าแบบโรมาเนสก์ โดยเริ่มจากบริเวณแขนกางเขนฝั่งทิศใต้และหอทั้งสองเมื่อ ค.ศ. 1170 บริเวณร้องเพลงสวดสร้างเมื่อ ค.ศ. 1236 ถึง ค.ศ. 1279 โดยเอเตียน เดอ มงตาญ ส่วนที่ใช้เวลาการก่อสร้างยาวนานที่สุดคือบริเวณกลางโบสถ์ ซึ่งสถาปนิกซีมง ดูว์ มอง ได้สร้างส่วนแขนกางเขนและตามด้วยบริเวณกลางโบสถ์ซึ่งประกอบด้วยหกช่วงเพดาน บริเวณทางเดินข้างและ]]ชาเปล]]สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 โดยบริเวณกลางโบสถ์สองช่วงแรกนั้นใกล้เคียงกับของวิหารหลังเดิมซึ่งสร้างในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในที่สุดบริเวณกลางโบสถ์ก็เสร็จสิ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยทีมสถาปนิกฌ็อง เดอ ดามาร์แต็ง, ฌ็อง ปาแป็ง และฌ็อง ดูว์ร็อง ด้วยเงินทุนจากพระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศส และดยุคฌ็องที่ 5 แห่งเบรอตาญ
ในระหว่างการก่อสร้างอาสนวิหารหลังนี้ บริเวณกลางโบสถ์ได้ขยายยาวขึ้นไปทางทิศตะวันตกและถูกขนาบทางเข้าด้วยหอทั้งสองซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนตั้งอยู่นอกตัวเมืองเก่าตูร์ ทำให้สามารถมองเห็นแนวกำแพงเมืองเก่าได้จากบนหอฝั่งทิศเหนือ หอทั้งสองนั้นสร้างเสร็จช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 ฝั่งทิศเหนือโดยปีแยร์ วาล็องส์ ในปี ค.ศ. 1507 และฝั่งทิศใต้โดยปีแยร์ กาดีเย ในปี ค.ศ. 1356 อาสนวิหารได้เปลี่ยนชื่อเพื่ออุทิศแด่นักบุญกาเซียงแห่งตูร์
บริเวณด้านหน้าของวิหารนั้นจะพบว่าบริเวณด้านล่างซึ่งมักจะเป็นที่ตั้งของรูปปั้นต่าง ๆ ได้ถูกทำลายลงโดยกองทัพฝ่ายโปรเตสแตนต์ในช่วงสงครามศาสนาฝรั่งเศส แต่อย่างไรก็ตาม ยังคงพบงานศิลปะและสถาปัตยกรรมที่จัดว่าสวยงามและละเอียดอ่อนอีกมากมายซึ่งเป็นหลักฐานมาถึงยุคปัจจุบัน
ขนาด

ความยาวรวม : 100 เมตร (330 ฟุต)
ความกว้างรวม : 28 เมตร (92 ฟุต)
ความกว้างของแขนกางเขน : 46 เมตร (151 ฟุต)
ความสูงจรดเพดาน : 29 เมตร (95 ฟุต) (37.50 เมตร (123.0 ฟุต) ที่อาสนวิหารชาทร์)
ความสูงบริเวณทางเดินข้าง : 11 เมตร (36 ฟุต)
ความสูงของหอฝั่งทิศเหนือ : 68 เมตร (223 ฟุต)
ความสูงของหอฝั่งทิศใต้ : 69 เมตร (226 ฟุต)
เนื่องจากการก่อสร้างของอาสนวิหารซึ่งกินเวลานานมาก โดยรวมแล้วถือว่าเป็นสถาปัตยกรรมทางคริสต์ศาสนาของประเทศฝรั่งเศสที่สวยงามและซับซ้อนที่สุดในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 16 อนึ่งบริเวณฐานเสาและครีบยันของหอทั้งสองสร้างในสมัยโรมาเนสก์ การตกแต่งรายละเอียดทั้งหมดเป็นแบบกอทิก และบริเวณยอดของหอทั้งสองนั้นเป็นแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาสมัยต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
ด้านใน
บริเวณร้องเพลงสวด
แผนผังของอาสนวิหาร
อาสนวิหารบาซัส

|   อาสนวิหารนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา แห่งบาซัส |
| --- | --- |
หน้าบันทิศตะวันตก

44°25′53″N 0°12′35″W﻿ / ﻿44.43139°N 0.20972°W﻿ / 44.43139; -0.20972
ที่ตั้ง: บาซัส จังหวัดฌีรงด์
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สถานะ: โบสถ์ประจำเขต   (อาสนวิหารจนกระทั่งปี ค.ศ. 1801)
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: กอทิก
แล้วเสร็จ: คริสต์ศตวรรษที่ 14
  อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1840)  มรดกโลก (ค.ศ. 1998) 
อาสนวิหารบาซัส (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Bazas) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมาแห่งบาซัส (Cathédrale Saint-Jean-Baptiste de Bazas) ปัจจุบันมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริช นิกายโรมันคาทอลิก ในอดีตเคยมีฐานะเป็นอาสนวิหารประจำมุขมณฑลบาซัส ซึ่งต่อมาถูกยุบลงโดยเขตปกครองบางส่วนตกเป็นส่วนหนึ่งของอัครมุขมณฑลบอร์โด และอีกส่วนหนึ่งผนวกเข้ากับมุขมณฑลอาแฌ็งและมุขมณฑลแอร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1801 เป็นต้นมา (ตามความตกลง ค.ศ. 1801) ตั้งอยู่ที่เมืองบาซัส จังหวัดฌีรงด์ แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา
อาสนวิหารนั้นเริ่มสร้างในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14 ในรูปแบบของอาสนวิหารขนาดใหญ่ตามแบบสถาปัตยกรรมกอทิกของทางภาคเหนือของฝรั่งเศส สร้างทับบริเวณที่เคยเป็นอาสนวิหารโบราณตั้งแต่ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 4 ภายในอาสนวิหารประกอบด้วยโถงกลาง (บริเวณกลางโบสถ์) ที่กว้างและยาวแต่ไม่พบส่วนแขนกางเขน บริเวณหน้าบันทิศตะวันตกนั้นค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์โดยแบ่งเป็นสามระดับตามความสูง ระดับแรกประกอบด้วยซุ้มประตูซึ่งยังคงพบงานปั้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในสภาพดี ระดับที่สองได้แก่หน้าต่างกุหลาบงานสมัยปี ค.ศ. 1537 และระดับที่สามได้แก่ยอดหน้าบันแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกซึ่งเป็นงานในสมัย ค.ศ. 1723 ส่วนหอระฆังบริเวณทิศเหนือเป็นงานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11
ซึ่งน่าเสียดายที่อาสนวิหารถูกทำลายลงในสมัยสงครามศาสนาของฝรั่งเศสโดยกองกำลังกลุ่มอูเกอโนในปี ค.ศ. 1561 อาสนวิหารที่เห็นในปัจจุบันนั้นสร้างขึ้นใหม่ระหว่างปี ค.ศ. 1583–1635
ในปี ค.ศ. 1530 อาสนวิหารนี้ยังใช้เป็นที่จัดงานอภิเษกสมรสของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศสกับเอเลนอร์แห่งออสเตรีย
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840 และยังเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก โดยเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
ระเบียงภาพ

วิวจากฝั่งทิศเหนือ
ซุ้มประตูซ้าย
ซุ้มประตูกลาง
ซุ้มประตูขวา
หน้าบันซุ้มประตูกลาง (ซีกซ้าย)
หน้าบันซุ้มประตูกลาง (ซีกขวา)
บริเวณพิธีจากด้านข้าง
ปนาลี
ภาพร่างโดย Léo Drouyn (ค.ศ. 1844)
ภาพร่างโดย Léo Drouyn (ค.ศ. 1846)
อาสนวิหารลารอแชล

|  อาสนวิหารนักบุญหลุยส์แห่งลารอแชล |
| --- | --- |
ด้านหน้าของอาสนวิหาร

46°09′41″N 1°09′12″E﻿ / ﻿46.16139°N 1.15333°E﻿ / 46.16139; 1.15333
ที่ตั้ง: ลารอแชล จังหวัดชาร็องต์-มารีตีม
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สถานะ: อาสนวิหาร
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก
ปีสร้าง: ค.ศ. 1742
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1857 ยกเว้นหอระฆัง
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1906)
อาสนวิหารลารอแชล (ฝรั่งเศส: Cathédrale de La Rochelle) หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญหลุยส์แห่งลารอแชล (Cathédrale Saint-Louise de La Rochelle) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิก และเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลลารอแชลและแซ็งต์ ตั้งอยู่ที่ในเขตเมืองลารอแชล จังหวัดชาร็องต์-มารีตีม ในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญหลุยส์ (อดีตพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส)
สืบเนื่องจากการผนวกระหว่างมุขมณฑลลารอแชล (ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1648) และมุขมณฑลแซ็งต์ เมื่อปี ค.ศ. 1852 อาสนวิหารแห่งใหม่ ประจำมุขมณฑลใหม่นี้ก็ยังคงมิได้วางศิลาฤกษ์แต่อย่างใด จนกระทั่งเมื่อปี ค.ศ. 1742 เนื่องจากได้ประสบปัญหาด้านเงินทุนก่อสร้าง สถาปนิกผู้เป็นเจ้าของแบบ คือ ฌัก กาบรีแยล ถึงแก่กรรมลง โดยมีบุตรชายของเขา อ็องฌ์-ฌัก กาบรีแยล เป็นผู้รับช่วงดูแลการก่อสร้างต่อ ถึงแม่ว่าจะยังไม่เสร็จสมบูรณ์แต่อาสนวิหารลารอแชลได้มีการเสกเมื่อปี ค.ศ. 1784 ตัวอาสนวิหารเป็นสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก
บริเวณมุขโค้งของวิหาร มีหอระฆังเก่ายุคกลางแบบสถาปัตยกรรมกอทิก ที่เคยอยู่ติดกับโบสถ์นักบุญบาร์เตเลมีซึ่งสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1152 และต่อมาถูกทำลายลงในระหว่างสงครามศาสนาของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1568 เหลือทิ้งไว้เพียงหอระฆัง ที่ในสมัยนั้นถือว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุด ต่อมายังได้ใช้หอระฆังนี้เป็นป้อมปืนใหญ่เพื่อต่อสู้กับกองทัพหลวงของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศสที่มาบุกล้อมเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1627
อาสนวิหารลารอแชลพร้อมทั้งหอระฆังแห่งโบสถ์นักบุญบาร์เตเลมีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1906
อาสนวิหารปามีเย

|  อาสนวิหารนักบุญอ็องตอแน็งแห่งปามีเย |
| --- | --- |
ทัศนียภาพของอาสนวิหาร

43°06′51″N 1°36′32″E﻿ / ﻿43.11417°N 1.60889°E﻿ / 43.11417; 1.60889
ที่ตั้ง: ปามีเย จังหวัดอาเรียฌ
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สถานะ: อาสนวิหาร
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: โรมาเนสก์ (บริเวณประตูทางเข้า) กอธิกแบบท้องถิ่น
แล้วเสร็จ: คริสต์ศตวรรษที่ 19
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1862)
อาสนวิหารปามีเย (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Pamiers) หรือมีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญอ็องตอแน็งแห่งปามีเย (Cathédrale Saint-Antonin de Pamiers) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิก อันเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลปามีเย กูเซอร็อง และมีร์ปัว ตั้งอยู่ที่เมืองปามีเย จังหวัดอาเรียฌ แคว้นอ็อกซีตานี ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญสำคัญประจำเมือง คือ นักบุญอ็องตอแน็ง
อาสนวิหารปามีเยได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906
ระเบียงภาพ

ประตูทางเข้าแบบศตวรรษที่ 12 ถูกซ้อนทับด้วยแบบกอธิกช่วงศตวรรษที่ 14
หอระฆังทรงกอธิกแบบท้องถิ่นแปดเหลี่ยม
ทัศนียภาพจากด้านนอก
รายละเอียดบริเวณออร์แกน
หอระฆังอันเป็นเอกลักษณ์ของเมืองปามีเย
อานาตอล ฟร็องส์

| อานาตอล ฟร็องส์ |
| --- | --- |
อานาตอล ฟร็องส์, ค.ศ. 1921
เกิด: 16 เมษายน ค.ศ. 1844 ปารีส, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 12 ตุลาคม ค.ศ. 1924 ตูร์, ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ชาวฝรั่งเศส
ชื่ออื่น: ฟร็องซัว-อานาตอล ตีโบ
อาชีพ: นักเขียนนวนิยาย
ตำแหน่ง: นักเขียน
รางวัล: รางวัลโนเบล ค.ศ. 1921
นักเขียนชาวฝรั่งเศส
อานาตอล ฟร็องส์ (ฝรั่งเศส: Anatole France, ฟังเสียง; ชื่อเมื่อเกิด: ฟร็องซัว-อานาตอล ตีโบ - François-Anatole Thibault; 16 เมษายน ค.ศ. 1844 - 12 ตุลาคม ค.ศ. 1924) อานาตอล ฟร็องส์เป็นนักเขียนนวนิยาย กวี และนักหนังสือพิมพ์คนสำคัญชาวฝรั่งเศส ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1921
งานเขียน > กวีนิพนธ์

Les Légions de Varus, poem published in 1867 in the Gazette rimée.
Poèmes dorés (1873)
Les Noces corinthiennes (The Bride of Corinth) (1876)
งานเขียน > นวนิยาย

Jocaste et Le Chat maigre (Jocasta and the Famished Cat) (1879)
Le Crime de Sylvestre Bonnard (The Crime of Sylvestre Bonnard) (1881)
Les Désirs de Jean Servien (The Aspirations of Jean Servien) (1882)
Abeille (Honey-Bee) (1883)
Balthasar (1889)
Thaïs (1890)
L’Étui de nacre (Mother of Pearl) (1892)
La Rôtisserie de la reine Pédauque (At the Sign of the Reine Pédauque) (1892)
Les Opinions de Jérôme Coignard (The Opinions of Jerome Coignard) (1893)
Le Lys rouge (The Red Lily) (1894)
Le Jardin d’Épicure (The Garden of Epicurus) (1895)
Le Puits de Sainte Claire (The Well of Saint Clare) (1895)
L’Histoire contemporaine (A Chronicle of Our Own Times )
1: L’Orme du mail (The Elm-Tree on the Mall)(1897)
2: Le Mannequin d'osier (The Wicker Woman) (1897)
3: L’Anneau d'améthyste (The Amethyst Ring) (1899)
4: Monsieur Bergeret à Paris (Monsieur Bergeret in Paris) (1901)
Clio (1900)
Histoire comique (A Mummer's Tale) (1903)
Sur la pierre blanche (The White Stone) (1905)
L'Affaire Crainquebille (1901)
L’Île des Pingouins (Penguin Island) (1908)
Les Contes de Jacques Tournebroche (The Merrie Tales of Jacques Tournebroche) (1908)
Les Sept Femmes de Barbe bleue et autres contes merveilleux (The Seven Wives Of Bluebeard and Other Marvellous Tales) (1909)
Les dieux ont soif  (The Gods Are Athirst) (1912)
La Révolte des anges (The Revolt of the Angels) (1914)
งานเขียน > อนุทิน

Le Livre de mon ami (My Friend's Book) (1885)
Pierre Nozière (1899)
Le Petit Pierre (Little Pierre) (1918)
La Vie en fleur (The Bloom of Life) (1922)
งานเขียน > บทละคร

Au petit bonheur (1898)
Crainquebille (1903)
La Comédie de celui qui épousa une femme muette (The Man Who Married A Dumb Wife) (1908)
Le Mannequin d'osier (The Wicker Woman) (1928)
งานเขียน > ชีวประวัติอิงประวัติศาสตร์

Vie de Jeanne d'Arc (The Life of Joan of Arc) (1908)
งานเขียน > บทวิพากษ์วรรณกรรม

Alfred de Vigny (1869)
Le Château de Vaux-le-Vicomte (1888)
Le Génie latin (1913)
งานเขียน > บทวิพากษ์สังคม

Opinions sociales (1902)
Le Parti noir (1904)
Vers les temps meilleurs (1906)
Sur la voie glorieuse (1915)
Trente ans de vie sociale, in four volumes, (1949, 1953, 1964, 1973)
คำกล่าวสำคัญ

"I prefer the folly of enthusiasm to the indifference of wisdom."
"The law, in its majestic equality, forbids rich and poor alike to sleep under bridges, to beg in the streets, and to steal their bread." (Le Lys Rouge)
"To accomplish great things, we must not only act but also dream, not only plan but also believe."
"Irony is the gaiety of reflection and the joy of wisdom."
"Wandering re-establishes the original harmony which once existed between man and the universe."
"For every monarchy overthrown the sky becomes less brilliant, because it loses a star. A republic is ugliness set free."
"She fought him off vigorously, scratched, cried that she will die before she submits, but the chevalier paid no attention to her words and took her. Afterwards, she smiled coyly and told him: "Do not think, dear chevalier, that you won me against my will. Better thank our good preacher who reminded me that we are mortal, and a pleasure missed today is missed forever. Now we can proceed, for I missed too many pleasures while being too prudent for my own good." (Fable by Anatole France.)
"Nine tenths of education is encouragement."
"All religions breed crime." (Thaïs)
"The people who have no weaknesses are terrible: there is no way of taking advantage of them." (The Crime of Sylvestre Bonnard)
"It is human nature to think wisely and act in an absurd fashion."
"The whole art of teaching is only the art of awakening the natural curiosity of young minds for the purpose of satisfying it afterwards."
"Until one has loved an animal, a part of one's soul remains unawakened."
"Stupidity is far more dangerous than evil, for evil takes a break from time to time, stupidity does not."
"All changes, even the most longed for, have their melancholy; for what we leave behind us is part of ourselves; we must die to one life before we can enter another."
"Of all sexual aberrations, chastity is the strangest."
"We have never heard the devil's side of the story, God wrote all the book."
อาลแบร์ แฟร์

| อาลแบร์ แฟร์ |
| --- | --- |
อาลแบร์ แฟร์
เกิด: 7 มีนาคม 2481 การ์กาซอน, ฝรั่งเศส
สัญชาติ:  ฝรั่งเศส
ศิษย์เก่า: École normale supérieure, ปารีส
มีชื่อเสียงจาก: ปรากฏการณ์ ความต้านทานแม่เหล็ก อย่างใหญ่ (Giant magnetoresistive effect)
รางวัล:  รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์  ปี 2550   รางวัล วูลฟ์ สาขาฟิสิกส์ 2549/2550    Médaille d'or du CNRS ปี 2546   รางวัล ฮิวเล็ตต์-เพคคาร์ด ยูโรฟิสิกส์ โดย สมาคมฟิสิกส์ชาวยุโรป ปี 2540   Grand Prix de Physique Jean Ricard of the Société française de Physique ปี 2537   รางวัลสภาพแม่เหล็ก จาก สหภาพระหว่างประเทศ ของ ฟิสิกส์บริสุทธิ์ และ ประยุกต์ (IUPAP) ปี 2537   รางวัลระหว่างประเทศ สำหรับ วัสดุใหม่ ของ สมาคมฟิสิกส์อเมริกัน ปี 2537
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: นักฟิสิกส์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยปารี-ซูด
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: แคมป์เบลล์ (I. A. Campbell)
 
อาลแบร์ แฟร์ (ฝรั่งเศส: Albert Fert) เกิดเมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2481 ณ เมืองการ์กาซอน ประเทศฝรั่งเศส เขาเป็นหนึ่งในนักฟิสิกส์ที่ค้นพบปรากฏการณ์ความต้านทานแม่เหล็กอย่างใหญ่ (Giant magnetoresistive effect) อันเป็นผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ในการสร้างฮาร์ดดิสก์ความจุระดับจิกะไบต์ ปัจจุบันเขาเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยปารี-ซูด ในออร์แซ และเป็นผู้อำนวยการวิทยาศาสตร์ของห้องวิจัยร่วมทางฟิสิกส์ (Unité mixte de physique) ระหว่างศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติ (ฝรั่งเศส) กับกลุ่มเธเลส (Thales Group)  เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในปี 2550 ร่วมกับเพเทอร์ กรืนแบร์ค นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
การศึกษา

แฟร์จบจาก École normale supérieure ในกรุงปารีส ในปี 2505 เขาได้รับปริญญามหาบัณฑิตในปี 2506 จากมหาวิทยาลัยปารีส และปริญญาดุษฎีบัณฑิตในปี 2513 จากมหาวิทยาลัยปารี-ซูด
งานวิจัย

ในปี 2531 เขาได้ค้นพบปรากฏการณ์ความต้านทานแม่เหล็กอย่างใหญ่ (Giant magnetoresistive effect ชื่อย่อ GMR) ในชั้นที่ซ้อนกันของเหล็กและโครเมียม ซึ่งได้ถูกจดจำไว้ในฐานะเป็นการกำเนิดขึ้นของสปินทรอนิกส์ ทั้งนี้ ปรากฏการณ์ความต้านทานแม่เหล็กอย่างใหญ่ได้รับการค้นพบขึ้นต่างหากในช่วงเวลาเดียวกันโดยนักวิจัยชาวเยอรมัน ชื่อ เพเทอร์ กรืนแบร์ค จากศูนย์วิจัยยือลิช อนึ่ง อาลแบร์ แฟร์ ได้มีส่วนในงานวิจัยด้านสปินทรอนิกส์มาตั้งแต่ปี 2531 จนกระทั่งปัจจุบัน
รางวัล

รางวัลระหว่างประเทศ สำหรับ วัสดุใหม่ ของ สมาคมฟิสิกส์อเมริกัน ปี 2537
Grand prix de physique Jean Ricard of the French Physical Society ปี 2537
รางวัลสภาพแม่เหล็ก จาก สหภาพระหว่างประเทศ ของ ฟิสิกส์บริสุทธิ์ และ ประยุกต์ (IUPAP) ปี 2537
รางวัล ฮิวเล็ตต์-เพคคาร์ด ยูโรฟิสิกส์ โดย สมาคมฟิสิกส์ชาวยุโรป ปี 2540
รางวัลเหรียญทอง จาก ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติ (ฝรั่งเศส) ปี 2546
ได้รับเลือกให้เข้าสมาคมวิชาการวิทยาศาสตร์ฝรั่งเศส ในปี 2547
รางวัล วูลฟ์ สาขาฟิสิกส์ ปี 2549/2550
รางวัล ญี่ปุ่น ปี 2550
รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์  ปี 2550 ร่วมกับเพเทอร์ กรืนแบร์ค "สำหรับการค้นพบปรากฏการณ์ความต้านทานแม่เหล็กอย่างใหญ่ ของพวกเขา"
อาสนวิหารกูต็องส์

|  อาสนวิหารแม่พระแห่งกูต็องส์ |
| --- | --- |
อาสนวิหารฝั่งทิศเหนือยามใกล้ค่ำ

49°02′51″N 1°26′39″W﻿ / ﻿49.04750°N 1.44417°W﻿ / 49.04750; -1.44417
ที่ตั้ง: กูต็องส์ จังหวัดม็องช์
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สถานะ: อาสนวิหาร
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: กอทิก
แล้วเสร็จ: คริสต์ศตวรรษที่ 13
ความสูงอาคาร: 77 เมตร (253 ฟุต)  (ยอดหอระฆัง)
ขนาดอื่น ๆ: ยาว 95.17 เมตร (312.2 ฟุต) กว้าง 33.70 เมตร (110.6 ฟุต)
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1862)
อาสนวิหารกูต็องส์ (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Coutances) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งกูต็องส์ (Cathédrale Notre-Dame de Coutances) เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายก ประจำมุขมณฑลกูต็องส์และอาวร็องช์ ตั้งอยู่ในเมืองกูต็องส์ จังหวัดม็องช์ ในแคว้นนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระแม่มารี
อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นที่ความสูงเหนือระดับน้ำทะเลประมาณ 90 เมตร ซึ่งเป็นจุดสนใจที่สำคัญของตัวเมืองกูต็องส์ อีกทั้งยังสามารถมองเห็นได้จากทะเลอีกด้วย ตามตำนานกล่าวว่าสามารถมองเห็นได้จากเกาะเจอร์ซีย์ ที่อยู่ห่างไปถึง 40 กิโลเมตร เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของอาคารที่อยู่ในระหว่างการเปลี่ยนผ่านทางสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์กับองค์ประกอบต่าง ๆ ที่ใหม่กว่าตามแบบกอทิก จะพบว่าด้านข้างของบริเวณกลางโบสถ์และหอสูงซึ่งขนาบทั้งสองข้างของหน้าบันหลักนั้นยังเป็นโครงสร้างแบบโรมาเนสก์ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 ซึ่งยังเห็นได้ชัดเจนจากบริเวณชั้นบนของวิหารในเวลาเยี่ยมชม
นอกจากนี้ยังประกอบด้วยยอดสูงถึงสองยอดบริเวณหน้าบันด้านหน้าวิหาร และหอรับแสง (tour-lanterne) ตรงกลางระหว่างหอสูงทั้งสอง และยังถือเป็นตัวอย่างที่สำคัญของสถาปัตยกรรมกอทิกนอร์มัน (gothique normand) ซึ่งโดดเด่นด้วยเส้นสายที่ตรงและสูงชะลูด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแนวดิ่ง
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862
ประวัติ

ประวัติการก่อสร้างเริ่มปรากฏในหลักฐานเมื่อปี ค.ศ. 430 มีการสร้างวิหารซึ่งเป็นบาซิลิกาแห่งแรกของเมือง โดยนักบุญเอเร็บติโอลัส ซึ่งเป็นมุขนายกองค์แรกของกูต็องส์ และต่อมาถูกทำลายลงโดยการรุกรานของชาวนอร์มันในปี ค.ศ. 866 ซึ่งทำให้เมืองกูต็องส์เว้นวรรคจากการมีอาสนวิหารไปค่อนข้างยาวนาน
ในสมัยช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 รอแบร์ มุขนายกองค์ถัดมา ได้ตัดสินใจสร้างอาสนวิหารขึ้นมาใหม่ ซึ่งได้แล้วเสร็จในสมัยมุขนายกอีกองค์ถัดไป ได้แก่ ฌอฟรัว เดอ มงแบร ซึ่งอาสนวิหารแห่งนี้ได้ประกอบพิธีเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารเมื่อปี ค.ศ. 1056 โดยมีดยุกกีโยมแห่งนอร์มัน (พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ สมัยก่อนพิธีราชาภิเษก) ร่วมในพิธี อาสนวิหารในขณะนั้นประกอบด้วยหอคู่แบบแปดเหลี่ยมขนาบบริเวณกลางโบสถ์ บริเวณเหนือจุดตัดกลางโบสถ์เป็นหอรับแสง และมีมุขโค้งด้านสกัด บริเวณร้องเพลงสวดในขณะนั้นยังไม่พบส่วนของจรมุข แต่ถูกขนาบด้วยทางเดินข้างสองชั้น
บริเวณภายใต้ส่วนของหินที่ตกแต่งในแบบสถาปัตยกรรมกอทิก ยังพบส่วนที่เป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ของอาสนวิหารในสมัยนั้น ได้แก่ บริเวณกลางโบสถ์ บริเวณทางเดินข้าง (ไม่พบชาเปลในบริเวณนั้น) รวมทั้งหน้าบันทางเข้าและหอคอยทั้งสอง ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 บริเวณร้องเพลงสวด บริเวณหอรับแสง และบริเวณแขนกางเขนของฝั่งทิศเหนือและใต้ซึ่งเคยเป็นแบบโรมาเนสก์ได้ถูกทำลายลงเพื่อทำการปรับปรุงให้เป็นแบบกอทิก ซึ่งในปัจจุบันยังพบส่วนที่เป็นโรมาเนสก์ได้ในบริเวณกำแพงด้านข้างของอาสนวิหาร
ประวัติ > อาสนวิหารแบบกอทิก

ต่อมาในปี ค.ศ. 1180 ได้เริ่มมีการปรับปรุงบูรณะบริเวณใต้หอทั้งสองเพื่อบรรจุออแกนขนาดใหญ่ในบริเวณระหว่างเสาของหอคอย และเมื่อมีการแต่งตั้งมุขนายกองค์ใหม่ ได้แก่ อูก เดอ มอร์วีล ได้เริ่มการสร้างและบูรณะใหม่ในแบบกอทิกจากทิศตะวันตกไปยังทิศตะวันออก โดยบริเวณกลางโบสถ์ได้เริ่มในช่วงราวสิบปีแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยใช้โครงสร้างโรมาเนสก์เดิมและตกแต่งใหม่ในแบบกอทิก ส่วนบริเวณแขนกางเขนควรจะต้องเริ่มราวปี ค.ศ. 1208 แต่ก็ล่าช้าโดยเริ่มในปี ค.ศ. 1218 ด้วยเหตุจากอัคคีภัย ซึ่งได้แล้วเสร็จต่อมาราวปี ค.ศ. 1225 พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ยังได้พระราชทานเงินสำหรับการก่อสร้างชาเปลจำนวน 6 หลัง ซึ่งเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1209
บริเวณร้องเพลงสวดนั้นยังเป็นข้อถกเถียงกันถึงช่วงเวลาการก่อสร้าง นักประวัติศาสตร์อ็องเดร มูว์ซา และเอลี ล็องแบร์ สันนิษฐานว่าประมาณปี ค.ศ. 1220 โดยได้พิจารณาว่าการก่อสร้างมีแบบแผนเดียวกันกับอาสนวิหารบูร์โกส ซึ่งเริ่มในปี ค.ศ. 1221 รอเบิร์ต แบรนเนอร์ สันนิษฐานว่าช่วงปี ค.ศ. 1230 และ ค.ศ. 1240 ส่วนฌ็อง บอนี และเออแฌน เลอแฟฟวร์-ปงตาลี เป็นช่วงปี ค.ศ. 1220-1255 และโจเอล เฮิร์ชมันน์ ได้สันนิษฐานว่าบริเวณจรมุขชั้นนอกและกำแพงของจรมุขชั้นในสร้างในช่วงปี ค.ศ. 1220-1235 และช่วงต่อมาเป็นการสร้างส่วนชั้นบนและเพดานโค้งของจรมุขชั้นใน ในช่วงปี ค.ศ. 1240
ในปี ค.ศ. 1223 มุขนายกอูก เดอ มอร์วีล สบทบทุนสร้างชาเปลอีก 2 หลัง ได้แก่ ชาเปลนักบุญจอร์จ และชาเปลนักบุญทอมัส แบ็กกิต บริเวณร้องเพลงสวดน่าจะเสร็จสิ้นราวปี ค.ศ. 1238 ซึ่งตรงกับพิธีปลงศพของมุขนายกอูก เดอ มอร์วีล มุขทางเข้าทิศใต้และตะวันตกเฉียงเหนือสันนิษฐานว่าเริ่มก่อสร้างราวปี ค.ศ. 1228 เนื่องจากใช้ช่างแกะสลักหินจากสำนักเดียวกับการก่อสร้างระเบียงคดของมง-แซ็ง-มีแชลที่แล้วเสร็จในปีเดียวกันคือ ค.ศ. 1228
บริเวณกลางโบสถ์ (ราวปี ค.ศ. 1220–1235) เป็นแบบกอทิกนอร์มันเหมือนกับบริเวณร้องเพลงสวด กล่าวคือ ยอดหัวเสาแบบทรงกลมกลวง ช่องโค้งที่เรียวสูง และความกลมกลืนกันของสถาปัตยกรรมขององค์ประกอบที่ตกแต่งต่าง ๆ (เช่น บัวประดับ ลายหน้าบัน ลายหัวเสา เป็นต้น) เป็นหลักฐานให้เห็นถึงการต่อต้านสถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศส และความเชื่อในประเพณีทางสถาปัตยกรรมแบบนอร์มอง ซึ่งยังเห็นได้ชัดบริเวณหน้าบันหลักของอาสนวิหาร ซึ่งประกอบด้วยเส้นตรงแนวดิ่งที่ปราศจากการประดับตกแต่งใด ๆ บริเวณเสา ต่อมาราวปี ค.ศ. 1270 ได้มีการเพิ่มชาเปลเข้าไปจำนวนหลายแห่งในช่องระหว่างเสาผนังของบริเวณกลางโบสถ์ ซึ่งมาสำเร็จในสมัยของมุขนายกฌ็อง แดแซ ชาเปลฝั่งทิศใต้ได้อุทิศให้มุขนายกรอแบร์ ดาร์กูร์
ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ได้มีการก่อสร้างชาเปลกลางขึ้นใหม่ อันเนื่องมาจากการปิดล้อมเมืองในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1358 โดยกองทัพทำโดยฌอฟรัว ดาร์กูร์ ได้ทำให้อาสนวิหารชำรุดเสียหาย ซึ่งเป็นเหตุให้มุขนายกในขณะนั้น คือ ซีลแว็สทร์ เดอ ลา แซร์แวล ได้ทำการเปิดกำแพงและทำลายเสาลง โดยในโอกาสนี้ได้เพิ่มชาเปลเข้าไปอีก 6 หลังบริเวณทางเดินข้างชั้นล่าง บริเวณชั้นบนซึ่งเป็นระเบียงแนบตกแต่งด้วยรูปดาวสี่แฉก (Quadriobe) พร้อมทั้งเพิ่มหน้าต่างกุหลาบบริเวณเหนือหน้าบัน รวมทั้งสร้างชาเปลขนาดใหญ่บริเวณจรมุขอีกด้วย
เพื่อรับมือกับการหลั่งไหลของผู้แสวงบุญที่อาสนวิหารแห่งนี้ จึงเป็นผลให้มีการขยายต่อเติมเพื่อเพิ่มขนาดของวิหารขึ้นหลายครั้งครา ตัวอย่างสำคัญได้แก่ จรมุขที่ซ้อนกันสองชั้น ซึ่งเป็นที่ตั้งของชาเปลมากมาย โดยลักษณะคล้ายคลึงกับวิหารเก่าในเมืองอ็องบี (Hambye)