stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เฮซุส โรฮัส
เกียรติประวัติ

แชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท
ชิง 30 กันยายน 2532 ชนะคะแนนฟิเดล บาซา ที่โคลอมเบีย
เสียแชมป์ 10 มีนาคม 2533 แพ้คะแนนอี ย็อล-อู ที่เกาหลีใต้
แชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวท
ชิง 26 พฤศจิกายน 2536 ชนะทีเคโอ​โฮเซ โบนิยา ยก 11 ที่เวเนซุเอลา
เสียแชมป์ 10 กันยายน 2537 แพ้คะแนนดานิ นุญเญซ ที่สหรัฐ
แชมป์เวเนซุเอลารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (2539)
แชมป์ WBA Fedelatin รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ชิง 3 ตุลาคม 2541 ชนะทีเคโอ​เอบังเฮลิโอ เปเรซ ยก 7 ที่เวเนซุเอลา
แชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์​ฟลายเวท
ชิง 23 ธันวาคม 2541 ชนะคะแนนซาโตชิ อิดะ ที่ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่1, 28 มีนาคม 2542 เสมอโดยเทคนิค ฮิเดกิ โทดากะ ยก 4 ที่ญี่ปุ่น
เสียแชมป์ 31 กรกฎาคม 2542 แพ้คะแนน ฮิเดกิ โทดากะ ที่ญี่ปุ่น
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 6 ธันวาคม 2533 เสมอ เล็ปเพิร์ด ทามากูมะ ที่ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 10 เมษายน 2537 แพ้คะแนน แสน ส.เพลินจิต ที่สมุทรปราการ
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 8 สิงหาคม 2540 แพ้คะแนน หยกไท ศิษย์ อ. ที่กรุงเทพมหานคร
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 1 กันยายน 2544 แพ้คะแนน เซเลส โคบายาชิ ที่ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์ WBO NABO รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทเมื่อ 20 มีนาคม 2547 แพ้คะแนนเอริก โมเรล ที่ปวยร์โตรีโก
เอสปอร์ตินเดฆิฆอน

ราชสโมสรกีฬาฆิฆอน (สเปน: Real Sporting de Gijón; อัสตูเรียส: Real Sporting de Xixón) หรือเรียกอย่างย่อว่า เอสปอร์ตินเดฆิฆอน, เรอัลเอสปอร์ติน และ เอสปอร์ติน เป็นสโมสรฟุตบอลสเปนจากเมืองฆิฆอน แคว้นอัสตูเรียส ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1905 ปัจจุบันเล่นในเซกุนดาดิบิซิออน มีสนามกีฬาเหย้าคือสนามกีฬาเอลโมลินอน เป็นสนามฟุตบอลที่เก่าแก่ที่สุดในสเปนที่ยังคงใช้อยู่ เปิดมาอย่างน้อยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1908
สีและตราสโมสร

ราชสโมสรกีฬาฆิฆอนใส่เสื้อแถบสีแดงและขาวมาตั้งแต่วันเปิดตัว โดยเป็นทีมแรกของสเปนที่ใส่ชุดสีนั้น เนื่องจากทั้งอัตเลติกเดบิลบาโอกับอัตเลติโกเดมาดริดเคยสวมชุดน้ำเงินและขาวจนถึง ค.ศ. 1909 สีเหล่านี้เป็นสีจากธงฆิฆอนที่ใช้งานใน ค.ศ. 1845 สีของกางเกงขาสั้นยังคงใช้สลับกันระหว่างสีน้ำเงินและขาว จนกระทั้งในคริสต์ทศวรรษ 1910 ที่มีการจัดตั้งสีกางเกงขาสั้นชุดแรกเป็นสีน้ำเงิน
ตราของสโมสรคือรูปสามเหลี่ยมที่มีแถบแนวตั้งสีขาวและแดง ซึ่งมีอักษร 'S' (สำหรับ Sporting) และ 'G' (สำหรับ Gijón) สีทองพันกัน ข้างบนมีมงกุฏ ซึ่งสื่อถึงการได้รับพระราชอุปถัมภ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์สโมสรอย่างเป็นทางการ
เอสปอร์ตินเดฆิฆอน ที่ BDFutbol
เอสปอร์ตินเดฆิฆอน ที่ UEFA
Sporting de Gijón news from Marca (ในภาษาสเปน)
Sporting de Gijón news at AS (ในภาษาสเปน)
| ด ค กลาลิกา |
| --- | --- | --- |
| สโมสรในฤดูกาล 2022–23 | อัลเมริอา · อัตเลติกเดบิลบาโอ · อัตเลติโกเดมาดริด · บาร์เซโลนา · เบติส · กาดิซ · เซลตาเดบิโก · ราโยบาเยกาโน · อัสปัญญ็อล · เอลเช · เรอัลมาดริด · เรอัลโซซิเอดัด · เซบิยา · เฆตาเฟ · ฌิโรนา · โอซาซูนา · บาเลนเซีย · มายอร์กา · เรอัลบายาโดลิด · บิยาร์เรอัล |  |
| สโมสรที่เคยอยู่ในลาลิกา | กรานาดา · เลบันเต · อาลาเบส · อัลบาเซเต · อัลโกยาโน · อาเด อัลเมริอา · อารีนัสเกซโช · อัตเลตีโกเตโตอูอัน · บูร์โกส · กัสเตยอน · กอมโปสเตลา · กอนดัล · กอร์โดบา · กุลตูรัลเลโอเนซา · เอวโรปา · เอซเตรมาดูรา · ฌิมนัสติก · เดปอร์ติโบลาโกรูญา · เอร์กูเลส · คาเอน · ลัสปัลมัส ·  เลกาเนส · เยย์ดา · เซเด โลโกรเญส · มาลากา · อูเอสกา · เซเป เมริดา · เรอัลมูร์เซีย · นูมันเซีย · เรอัลโอบิเอโด · ปอนเตเบดรา · ราซินเดซันตันเดร์ · เอย์บาร์ · เรอัลบูร์โกส · เรอัลอูนีออน · เรเกรอาตีโบอูเอลบา · ซาบาเดลย์ · ซาลามังกา · เตเนรีเฟ · เคเรซ · ซาราโกซา · อูเอสกา · เอสปอร์ตินเดฆิฆอน |  |
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF 
ธงฆิฆอน
ธงสโมสร
แคว้นโลสลาโกส

| แคว้นโลสลาโกส Región de Los Lagos |
| --- | --- |
แคว้น
อุทยานแห่งชาติกอร์โกบาโด
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งแคว้นโลสลาโกสในประเทศชิลี
พิกัด: 41°28′18″S 72°56′12″W﻿ / ﻿41.47167°S 72.93667°W﻿ / -41.47167; -72.93667
ประเทศ:  ชิลี
เมืองหลัก: ปูเอร์โตมอนต์
จังหวัด: ชิโลเอ ปาเลนา ยังกิเว โอซอร์โน
การปกครอง
 • ผู้แทนประธานาธิบดี: โยบานา โมเรย์รา อัลโมนาซิด
 • ผู้ว่าการ: ปาตริซิโอ บาเยสปิน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 48,583.6 ตร.กม. (18,758.2 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 5
ความสูงจุดสูงสุด: 2,450 เมตร (8,040 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2017)
 • ทั้งหมด: 823,204 คน
 • อันดับ: 7
 • ความหนาแน่น: 17 คน/ตร.กม. (44 คน/ตร.ไมล์)
จีดีพี (พีพีพี)
 • ทั้งหมด: 1.1131 หมื่นล้านดอลลาร์ (ค.ศ. 2014)
 • ต่อหัว: 12,335 ดอลลาร์ (ค.ศ. 2014)
รหัส ISO 3166: CL-LL
เอชดีไอ (ค.ศ. 2019): 0.795 สูง
เว็บไซต์: www.goreloslagos.cl
โลสลาโกส (สเปน: Los Lagos, ออกเสียง: [loz ˈlaɣos], แปลว่า หมู่ทะเลสาบ) เป็นหนึ่งในสิบหกแคว้นของประเทศชิลี ประกอบด้วย 4 จังหวัดคือ ชิโลเอ, ยังกิเว, โอซอร์โน และปาเลนา แคว้นนี้มีเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของประเทศ คือ เกาะชิโลเอ และทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของประเทศ คือ ทะเลสาบยังกิเว
เมืองหลักของแคว้นคือ ปูเอร์โตมอนต์ เมืองสำคัญอื่น ๆ เช่น โอซอร์โน, กัสโตร, อังกุด และปูเอร์โตบารัส เศรษฐกิจที่สำคัญของแคว้นคือภาคบริการ แต่ก็มีพื้นฐานอยู่บนการทำประมง การเพาะเลี้ยงแซลมอน การป่าไม้ การทำฟาร์มปศุสัตว์ การท่องเที่ยวยังถือเป็นเศรษฐกิจที่สำคัญบริเวณเทือกเขาแอนดีส บ้านพักตากอากาศสำหรับเล่นสกี น้ำพุร้อน และการตกปลาเพื่อนันทนาการได้รับความนิยมในแถบนี้
เลโอนอร์แห่งกัสติยา

| เลโอนอร์แห่งกัสติยา |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
ดำรงพระยศ: 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1272 - 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1290

พระราชสมภพ: ค.ศ. 1241 บูร์โกส กัสติยา สเปน
สวรรคต: 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1290 (พระชนมายุ 49 พรรษา) ฮาร์บีย์, น็อตติ้งแฮมเชียร์
คู่อภิเษก: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ
พระบุตร: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ
ราชวงศ์: แพลนทาเจเน็ท
พระบิดา: พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยา
พระมารดา: ฌานแห่งดามาร์แต็ง สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา
เลโอนอร์แห่งกัสติยา (สเปน: Leonor de Castilla; อังกฤษ: Eleanor of Castile; ค.ศ. 1241 – 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1290) เป็นพระราชินีแห่งอังกฤษ โดยทรงเป็นพระอัครมเหสีพระองค์แรกของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1
เป็นที่รู้กันว่าทั้งคู่มีชีวิตสมรสที่ใกล้ชิดสนิทสนมกันเป็นพิเศษ พระราชินีเลโอนอร์ติดตามพระสวามีทุกหนทุกแห่ง เมื่อพระนางสิ้นพระชนม์ใกล้กับลิงคอล์น พระสวามีของพระนางได้สั่งให้สร้างกางเขนหินอันโด่งดังตามจุดแวะพักระหว่างการแห่ศพจากลิงคอล์นมาลอนดอน สิ้นสุดที่แยกเชอริง
พระราชินีเลโอนอร์มีการศึกษาที่สูงกว่าพระราชินีในสมัยกลางส่วนใหญ่และมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมของชาติเป็นอย่างมาก พระนางเป็นผู้อุปถัมภ์ในด้านวรรณกรรม และส่งเสริมการใช้ผ้าทอ, พรม และเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารตามแบบสเปน รวมถึงออกแบบสวนรูปแบบใหม่ในทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
การเสด็จพระราชสมภพ

เลโอนอร์แห่งกัสติยาเสด็จพระราชสมภพในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1241 ที่บูร์โกส โดยทรงเป็นพระราชบุตรคนที่สองในห้าของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยากับพระราชินีฌานแห่งดามาร์แต็ง เคาน์เตสแห่งปงตีเยอตามสิทธิ์ของตนเองซึ่งเป็นพระมเหสีคนที่สองของกษัตริย์แห่งกัสติยา พระองค์ได้รับตั้งชื่อตามเอลินอร์แห่งอังกฤษ พระอัยกีฝั่งมารดาของพระบิดาซึ่งเป็นพระธิดาของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 2 แห่งอังกฤษ กับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน และเป็นพระมเหสีของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา นอกเหนือจากพี่น้องร่วมพระบิดามารดาเดียวกัน เลโอนอร์ยังมีพี่น้องต่างมารดาซึ่งเป็นพระราชบุตรของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 ซึ่งเกิดจากเอลิซาเบธแห่งชวาเบิน พระมเหสีคนแรกอีก 10 คน หนึ่งในนั้นคือพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยา ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระบิดา
ในตอนที่พระราชบิดาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1252 เลโอนอร์อยู่ที่เตียงสิ้นพระชนม์ของพระองค์ ผู้สืบทอดบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 คือ พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 พระเชษฐาต่างมารดาซึ่งมีพระชนมายุมากกว่าเลโอนอร์ 20 พรรษา เลโอนอร์ได้รับการศึกษาในระดับสูงกว่ามาตรฐานในยุคนั้น
การอภิเษกสมรส

หลังการสมรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษกับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน กษัตริย์อังกฤษได้ดินแดนมากมายในฝรั่งเศสมาอยู่ในการครอบครองเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอ็องฌู แต่ภายหลังในรัชสมัยของกษัตริย์คนต่อๆ มาอังกฤษได้เสียดินแดนดังกล่าวไปจนเหลือเพียงกัสกอญ ในปี ค.ศ. 1252 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยาได้ใช้สิทธิ์ในการเป็นลูกหลานของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 อ้างสิทธิ์ในกัสกอญ ในปี ค.ศ. 1254 ได้มีการเจรจาเรื่องการสมรสระหว่างอินฟันตาเลโอนอร์ พระขนิษฐาต่างมารดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 กับเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด พระโอรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษ
การสมรสแบบคลุมถุงชนของเลโอนอร์กับอนาคตพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ (ขณะนั้นยังเป็นเพียงเจ้าชาย) ได้รับข้อสรุปในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1254 ทั้งคู่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันในลำดับที่สองโดยมีบรรพบุรุษร่วมกันคือพระเจ้าเฮนรีที่ 2 อินฟันตาเลโอนอร์แห่งกัสติยาวัย 13 พรรษาสมรสกับลอร์ดเอ็ดเวิร์ด พระโอรสวัย 15 พรรษาของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษที่อารามลัสฮูเอลกัสในบูร์โกสในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1254 เพื่อเป็นเกียรติแก่การสมรสพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 พระเชษฐาของเลโอนอร์ได้ยกการอ้างสิทธิ์ในกัสกอญให้แก่เอ็ดเวิร์ด ทั้งยังแต่งตั้งเอ็ดเวิร์ดเป็นอัศวินก่อนเข้าพิธีสมรส
สองสามีภรรยาวัยหนุ่มสาวอาศัยอยู่ในกัสกอญเป็นเวลาหนึ่งปีเพื่อให้เอ็ดเวิร์ดได้ฝึกการบริหารบ้านเมืองโดยมีเลโอนอร์คอยให้ความช่วยเหลือ การสมรสน่าจะสมบูรณ์ในเวลาไม่นานเนื่องจากเลโอนอร์ได้ให้กำเนิดพระธิดาที่สิ้นพระชนม์หลังการประสูติในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1255 ในตอนนั้นเลโอนอร์มีพระชนมายุเพียง 14 พรรษาการให้กำเนิดบุตรจึงเป็นเรื่องยาก ทั้งคู่เดินทางกลับอังกฤษในช่วงปลายปี ค.ศ. 1255
สงครามบารอนครั้งที่สอง

ในช่วงปี ค.ศ. 1260 ถึง ค.ศ. 1263 เลโอนอร์กับเอ็ดเวิร์ดเดินทางไปยังทวีปใหญ่ (ทวีปยุโรป) ในปี ค.ศ. 1264 เมื่อบารอนฝ่ายตรงข้ามของพระเจ้าเฮนรีเข้ายึดอำนาจอังกฤษในช่วงสงครามบารอนครั้งที่สอง ทั้งคู่ได้เดินทางกลับมาอังกฤษพร้อมกับพลธนูจากเคานตีปงตีเยอในฝรั่งเศสของพระมารดาของเลโอนอร์ ลือกันว่าพระนางพยายามจะนำกองทหารจากกัสติยาเข้ามาในอังกฤษ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1264 หลังความพ่ายแพ้ของฝ่ายกษัตริย์ที่สมรภูมิลูอิส พระเจ้าเฮนรีที่ 3 และเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดถูกจับกุมตัว ซิมง เดอ มงต์ฟอร์ ผู้นำกลุ่มบารอนได้สั่งให้เลโอนอร์ย้ายออกจากปราสาทวินด์เซอร์ พระนางถูกกักบริเวณในพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ เดอ มงฟอร์ได้เข้ามาควบคุมการบริหารบ้านเมืองและเรียกประชุมสภาครั้งแรกในปี ค.ศ. 1265 ไม่นานเอ็ดเวิร์ดก็หาทางหนีออกมาจากคุกได้และได้บดขยี้กลุ่มกบฏที่สมรภูมิอีฟแชม
สงครามครูเสด

ตั้งแต่ ค.ศ. 1270 จนถึง ค.ศ. 1273 เลโอนอร์ติดตามเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดไปทำสงครามครูเสดครั้งที่ 8 ซึ่งมีพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส พระมาตุลาของเอ็ดเวิร์ดเป็นผู้นำ พระเจ้าหลุยส์สิ้นลมหายใจที่คาร์เธจในทวีปแอฟริกาก่อนที่ทั้งคู่จะเดินทางไปถึง เลโอนอร์กับเอ็ดเวิร์ดจึงใช้เวลาในช่วงฤดูหนาวที่ซิซิลี ทั้งคู่ไปถึงกรุงเอเคอร์ในปาเลสไตน์ (ปัจจุบันอยู่ในอิสราเอล) ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1271 แม้สงครามครูเสดจะดำเนินไปอย่างเรื่อยๆ และไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ใดๆ แต่ชื่อเสียงของเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดในฐานะนักรบเป็นที่เลื่องลือจนทำให้เกิดพยายามลอบสังหารพระองค์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1272  ด้วยการให้เอมีร์คนหนึ่งไปเจรจากับเจ้าชายอังกฤษโดยอ้างว่าต้องการให้พระองค์ช่วยทำภารกิจลับ ระหว่างการพูดคุยพระองค์ถูกลอบทำร้ายด้วยกริชอาบยาพิษจนได้รับบาดเจ็บที่แขน เกิดเป็นแผลติดเชื้อร้ายแรง พระองค์รอดชีวิตได้ด้วยการช่วยเหลือของศัลยแพทย์อังกฤษที่ตัดเนื้อส่วนที่ติดเชื้อทิ้ง แต่ต่อมามีการใส่สีเติมแต่งว่าเลโอนอร์ได้ช่วยชีวิตพระองค์ด้วยการดูดพิษจากบาดแผล
หลังเหตุการณ์ดังกล่าวสองสามีภรรยาได้เดินทางออกจากปาเลสไตน์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1272 ในเดือนธันวาคมระหว่างอยู่ในซิซิลีทั้งคู่ได้ทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 3 สองสามีภรรยาจึงรีบเดินทางกลับอังกฤษ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1273 ทั้งคู่เดินทางผ่านโรมและได้แวะเยี่ยมเยียนสมเด็จพระสันตะปาปา ทั้งคู่เดินทางไปถึงกัสกอญในฤดูร้อน จากนั้นได้เดินทางไปปงตีเยอเพื่อเยี่ยมเยียนพระมารดาของเลโอนอร์ สุดท้ายจึงข้ามช่องแคบอังกฤษไปเข้ารับการสวมมงกุฎพร้อมกันที่วิหารเวสต์มินสเตอร์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1274 ซึ่งนับเป็นครั้งแรกที่กษัตริย์และพระราชินีราชาภิเษกร่วมกันนับตั้งแต่การพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มัน
พระมารดาของเลโอนอร์สิ้นพระชนม์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1279 พระนางได้สืบทอดตำแหน่งเป็นเคาน์เตสแห่งปงตีเยอต่อจากพระมารดาแต่ไม่เคยได้ใช้ยศดังกล่าวในอังกฤษ
การสมรสกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดของเลโอนอร์ไม่เป็นที่นิยมของประชาชนที่ไม่ไว้ใจ "ชาวต่างชาติ" ความคิดที่จะนำกองทัพจากสเปนเข้ามาในช่วงสงครามบารอนครั้งที่สองสร้างความกังวลให้แก่ชาวอังกฤษ เลโอนอร์ให้การสนับสนุนพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 กษัตริย์แห่งกัสติยาและเลอนผู้เป็นพระเชษฐาเสมอ แต่พระนางทำอย่างระวังตัวเพื่อไม่ให้เป็นการสร้างศัตรู ทรงใช้วิธีจับคู่สมรสด้วยการให้ญาติหญิงของพระองค์สมรสกับบารอนอังกฤษ
แม้การสมรสจะถูกมองในแง่ลบแต่เลโอนอร์กับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็เป็นคู่สมรสที่ซื่อสัตย์ต่อกัน พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 เป็นหนึ่งในกษัตริย์สมัยกลางไม่กี่คนที่ไม่มีความสัมพันธ์ชู้สาวนอกสมรสและไม่มีบุตรนอกสมรส ทั้งคู่มีชีวิตสมรสที่เต็มไปด้วยความรักและไม่เคยแยกจากกันตลอดการสมรส เลโอนอร์ติดตามพระสวามีไปทุกหนทุกแห่ง
พระราชินีคู่สมรสแห่งอังกฤษ

หลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 พระราชินีม่ายอะลิอูโนแห่งพรอว็องส์  พระมารดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดยังคงอยู่ในอังกฤษและช่วยเลี้ยงดูพระนัดดาซึ่งเป็นพระโอรสธิดาของพระราชินีเลโอนอร์ เมื่อเฮนรี พระนัดดาที่อยู่ในการดูแลของพระนางสิ้นพระชนม์ พระราชินีม่ายโศกเศร้าเป็นอย่างมาก ทรงก่อตั้งศาสนสำนักกิลด์ฟอร์ดขึ้นมาเพื่อเป็นการระลึกถึงพระนัดดา เมื่อพระโอรสคนที่สามของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและเลโอนอร์ประสูติที่บายอนในกัสกอญในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1273 พระองค์ได้รับการตั้งชื่อตามพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยา พระมาตุลาซึ่งเป็นพ่อทูนหัว จึงมีชื่อว่าอัลฟอนโซซึ่งไม่มีความเป็นอังกฤษ พระราชินีเลโอนอร์ให้กำเนิดอนาคตพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ที่ปราสาทคายร์นาร์วอนในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1284 หลังพระอนุชาประสูติได้ไม่นานอัลฟอนโซก็สิ้นพระชนม์ด้วยวัยเพียง 10 พรรษา เอ็ดเวิร์ดวัย 4 เดือนจึงกลายเป็นทายาทของพระราชบิดา ตลอดชีวิตสมรส 36 ปี แม้ไม่ชัดเจนว่าทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันกี่คน แต่เท่าที่รู้คือมีพระธิดา 11 คนและพระโอรสอีก 4-5 คนเป็นอย่างน้อย ได้แก่
พระธิดา (ประสูติ ค.ศ. 1255) สิ้นพระชนม์ตอนคลอด
แคทเธอรีน (ประสูติ ค.ศ. 1261) สิ้นพระชนม์หลังพระบิดาถูกจับกุมตัวที่สมรภูมิลูอิสและพระมารดาถูกสั่งให้ออกจากปราสาทวินด์เซอร์
โจน (ประสูติ ค.ศ. 1265) ประสูติหลังสิ้นสุดสงครามบารอนครั้งที่ 2 สิ้นพระชนม์ในวัยทารก
จอห์น (ประสูติ ค.ศ. 1266) สิ้นพระชนม์ในวัยเด็ก
เฮนรี (ประสูติ ค.ศ. 1268) สิ้นพระชนม์ในวัยเยาว์
เอลิเนอร์ (ประสูติ ค.ศ. 1269) ถูกหมั้นหมายกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 แห่งอารากอน แต่คู่หมายสิ้นพระชนม์ก่อนที่การสมรสจะเกิดขึ้น ต่อมาสมรสกับอ็องรีที่ 3 เคานต์แห่งบาร์
พระธิดา (ประสูติ ค.ศ. 1271) ประสูติในช่วงสงครามครูเสด สิ้นพระชนม์หลังคลอด
โจนแห่งเอเคอร์ (ประสูติ ค.ศ. 1272) ประสูติในช่วงสงครามครูเสด สมรสครั้งแรกกับกิลเบิร์ต เดอ แคลร์ เอิร์ลที่ 7 แห่งกลอสเตอร์ ต่อมาสมรสครั้งที่สองกับราล์ฟ บารอนมอนเธอร์เมอร์ที่ 1
อัลฟอนโซ เอิร์ลแห่งเชสเตอร์ (ประสูติ ค.ศ. 1273) ประสูติที่กัสกอญระหว่างพระบิดามารดาเดินทางกลับจากสงครามครูเสด สิ้นพระชนม์ในวัยเยาว์
มาร์กาเร็ต (ประสูติ ค.ศ. 1275) สมรสกับจอห์นที่ 2 ดยุคแห่งบราบองต์
เบเรนกาเรีย (ประสูติ ค.ศ. 1276) สิ้นพระชนม์ในวัยเด็ก
พระธิดา (ประสุติ ค.ศ. 1277/8) สิ้นพระชนม์ในวัยทารก
แมรี (ประสูติ ค.ศ. 1279) แม่ชีคณะเบเนดิกติน
พระโอรส (ประสูติ ค.ศ. 1280/1) สิ้นพระชนม์ในการคลอด
เอลิซาเบธ (ประสูติ ค.ศ. 1282) สมรสครั้งแรกกับจอห์นที่ 1 เคานต์แห่งฮอลแลนด์ ต่อมาสมรสครั้งที่สองกับฮัมฟรีย์ เดอ โบฮัน เอิร์ลที่ 4 แห่งเฮริฟอร์ดและเอิร์ลที่ 3 แห่งเอสเซ็กซ์
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ (ประสูติ ค.ศ. 1284) หรือเอ็ดเวิร์ดแห่งคายร์นาร์วอน
แม้จะมีพระโอรสธิดาด้วยกันมากมายแต่มีเพียง 6 คนที่มีชีวิตอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ คือ เอลิเนอร์แห่งอังกฤษ เคาน์เตสแห่งบาร์, โจนแห่งเอเคอร์, มาร์กาเร็ตแห่งอังกฤษ ดัชเชสแห่งบราบองต์, แมรีแห่งวูดสต็อก, เอลิซาเบธแห่งริดแลน และพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ พระโอรสเพียงคนเดียวที่มีชีวิตอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่
การสิ้นพระชนม์

หลังให้กำเนิดพระโอรสธิดามากมายสุขภาพของเลโอนอร์เริ่มทรุดโทรมลง ใน ค.ศ. 1287 ระหว่างอยู่ในกัสกอญทรงป่วยเป็นไข้จับสั่น ซึ่งคาดว่าน่าเป็นโรคมาลาเรียสายพันธุ์ร้ายแรง ในฤดูใบไมผลิของ ค.ศ. 1290 ข่าวการสิ้นพระชนม์ของมาร์กาเร็ต สาวน้อยแห่งนอร์เวย์ ทายาทแห่งสกอตแลนด์มาถึงราชสำนัก พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเข้าร่วมการประชุมสภานิติบัญญัติที่นอตทิงแฮมเชอร์และตัดสินใจพำนักอยู่ในทางตอนเหนือของอังกฤษต่อ เลโอนอร์ติดตามพระสวามีขึ้นเหนืออย่างไม่รีบร้อน ระหว่างที่สองสามีภรรยากำลังมุ่งหน้าไปยังลิงคอล์น  พระราชินีเลโอนอร์ล้มป่วยเป็นไข้ คาดว่าไข้จับสั่นที่พระนางเคยเป็นใน ค.ศ. 1287 อาจกำเริบ อาการของพระนางทรุดลงเมื่อทั้งคู่ไปถึงหมู่บ้านฮาร์บีย์ในนอตทิงแฮมเชอร์ซึ่งอยู่ห่างจากลิงคอล์น 22 ไมล์ ทรงสิ้นพระชนม์ที่นั่นในบ่ายของวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1290 ด้วยวัย 49 พรรษา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดอยู่ที่เตียงสิ้นพระชนม์และโศกเศร้าอย่างมากกับการสูญเสียครั้งนี้
การสิ้นพระชนม์ของพระนางส่งผลกระทบอย่างมากต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1291 พระองค์ได้เขียนจดหมายเพื่อหาคนมาสวดมนต์ให้แก่ดวงวิญญาณของพระมเหสีผู้ล่วงลับ "ผู้เป็นที่รักยิ่งของเราในยามที่มีวิต และผู้ที่ความตายไม่สามารถบั่นทอนความรักของเราได้" หลังการสิ้นพระชนม์ร่างของพระนางถูกนำไปทำการดองศพที่ศาสนสำนักนักบุญแคทเธอรีนในลิงคอล์น การดองศพในคริสต์ศตวรรษที่ 13 จะมีการควักอวัยวะภายในออกมา เครื่องในและอวัยวะภายในของเลโอนอร์ถูกฝังไว้ในอาสนวิหารลิงคอล์น ขณะที่หัวใจและร่างถูกนำไปลอนดอนเพื่อฝังที่วิหารเวสต์มิสเตอร์ ขบวนแห่พระศพอันยิ่งใหญ่จากลิงคอร์นสู่ลอนดอนใช้เวลาเดินทาง 12 วันผ่านทางแยกสิบสองแห่ง พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้สั่งให้สร้างอนุสาวรีย์ "แยกเลโอนอร์" อันโด่งดังเพื่อเป็นที่ระลึกถึงพระมเหสีผู้ล่วงลับที่ทางแยกทั้งสิบสองแห่ง คือ  ลิงคอล์น, แกรนแธม, สแตมฟอร์ด, เก็ดดิงตัน, ฮาร์ดิงสโตนใกล้กับนอร์แทมป์ตัน, สโตนีสแตร็ตฟอร์ด, โวเบิร์น, ดันสเตเบิล, เซนต์อัลบันส์, วอลแธม, เวสต์ชีพ และเชอริง (เพี้ยนมาจาก เชอร์ เรน์ ครอส - แยกราชินีผู้เป็นที่รัก) ปัจจุบันอนุสาวรีย์ที่ศาสนสำนักของนักบุญแคทเธอรีนซึ่งตั้งอยู่ที่ปราสาทลินคอล์นหลงเหลืออยู่เพียงบางส่วน ขณะที่อีกแห่งในเก็ดดิงตัน, ฮาร์ดิงตัน และวอลแธมยังคงสภาพสมบูรณ์ ทั้งยังมีอนุสาวรีย์จำลองอยู่ในที่อื่นๆ เช่นที่แบนบรี พิธีฝังศพของเลโอนอร์ในวิหารเวสต์มินสเตอร์ถูกจัดขึ้นในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1290
หลังพระราชินีเลโอนอร์สิ้นพระชนม์ได้สิบปีพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดอภิเษกสมรสใหม่กับมาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส พระธิดาของพระเจ้าฟีลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส พระธิดาคนเดียวของทั้งคู่ถูกตั้งชื่อว่าเอลิเนอร์เพื่อเป็นการระลึกถึงอดีตพระมเหสี (เอลิเนอร์ในภาษาอังกฤษ = เลโอนอร์ในภาษาสเปน) หลังพระองค์สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1307 ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์คือเอ็ดเวิร์ดแห่งคายร์นาร์วอน พระโอรสที่เกิดจากเลโอนอร์เพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่
รูปปั้นแกะสลักของเลโอนอร์แห่งกัสติยากับระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษที่อาสนวิหารลิงคอล์น
ภาพเลโอนอร์กำลังดูดพิษจากบาดแผลของเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด
ตราประจำพระองค์ของพระราชินีเลโอนอร์แห่งกัสติยาในฐานะพระราชินีคู่สมรสแห่งอังกฤษ
รูปแกะสลักหลุมศพของเลโอนอร์แห่งกัสติยาที่อาสนวิหารลิงคอล์น
อนุสาวรีย์แยกเลโอนอร์ในเก็ดดิงตัน ประเทศอังกฤษ
แม่น้ำปารากวัย

แม่น้ำปารากวัย
แม่น้ำปารากวัย (สเปน: Río Paraguay; โปรตุเกส: Rio Paraguai; กวารานี: Ysyry Paraguái) เป็นแม่น้ำที่สำคัญของประเทศปารากวัย ต้นกำเนิดแม่น้ำอยู่ในประเทศบราซิล มีความยาวทั้งสิ้น 2,000 กิโลเมตร ไหลผ่านบราซิล ผ่านกลางประเทศปารากวัย ก่อนจะรวมกับแม่น้ำปารานาที่พรมแดนปารากวัยกับอาร์เจนตินา
แม่น้ำกาตาตุมโบ

| --- | --- |
กาตาตุมโบ

River

 Catatumbo lightning 
ประเทศ: Colombia, Venezuela
รัฐ: Norte de Santander Department, Zulia




ต้นกำเนิด: 
 - ระดับ: 
ปากแม่น้ำ: Maracaibo Basin


ความยาว: 500 km (311 mi)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 22,317 ตร.กม. (8,617 ตร.ไมล์)


แม่น้ำกาตาตุมโบ (สเปน: Río Catatumbo) เป็นแม่น้ำในทวีปอเมริกาใต้ ต้นน้ำอยู่ทางตอนเหนือของประเทศโคลอมเบีย ไหลไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามเขตแดนประเทศเวเนซุเอลา แล้วไหลลงทะเลสาบมาราไกโบ แม่น้ำมีความยาว 210 ไมล์ (338 กม.)
แม่น้ำปัส

| --- | --- |
แม่น้ำปัส
แม่น้ำ

ประเทศ: ประเทศสเปน
รัฐ: แคว้นกันตาเบรีย
ดินแดน: หุบเขาปัส, อ่าวซันตันเดร์



ต้นกำเนิด: 
 - ตำแหน่ง: กัสโตรบัลเนรา
 - ระดับ: 
ต้นกำเนิด: เปญญัสเนกรัส
 - ตำแหน่ง: เบกาเดลปัส
 - ระดับ: 
ปากแม่น้ำ: ริอาเดโมโกร
 - ตำแหน่ง: อ่าวซันตันเดร์, ทะเลกันตาเบรีย
 - ระดับ: 

ความยาว: 57 กิโลเมตร (35 ไมล์)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 649 ตร.กม. (251 ตร.ไมล์)
การไหล: ปากแม่น้ำ
 - เฉลี่ย: 18.1 ลูกบาศก์เมตร/วินาที (639 ลูกบาศก์ฟุต/วินาที)

ปัส (สเปน: Pas) เป็นแม่น้ำในแคว้นกันตาเบรียทางตอนเหนือของประเทศสเปน แม่น้ำนี้ไหลผ่านแคว้นแล้วไหลลงสู่ทะเลกันตาเบรีย
แม่น้ำกัวดัลกิบีร์

| แม่น้ำกัวดัลกิบีร์ |
| --- | --- |
เส้นทางแม่น้ำกัวดัลกิบีร์ในประเทศสเปน
ระบบอุทกวิทยา
ลุ่มน้ำ: ลุ่มน้ำกัวดัลกิบีร์
ชื่อแหล่งน้ำ: แม่น้ำกัวดัลกิบีร์
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: แม่น้ำ
ที่ตั้ง: สเปน
ความยาว: 657 กิโลเมตร
แม่น้ำกัวดัลกิบีร์ (สเปน: Guadalquivir) เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดของแคว้นอันดาลูซิอา ทางภาคใต้ของประเทศสเปน ชื่อแม่น้ำมาจากภาษาอาหรับว่า "อัลวาดีลกะบีร" (al-wādī l-kabīr; اَلْوَادِي الْكَبِيرْ) ซึ่งหมายถึง "แม่น้ำใหญ่" แม่น้ำสายนี้เคยมีชื่อเรียกว่า เบติส (Betis) หรือ ไบติส (Baetis) ตั้งแต่สมัยก่อนโรมันจนกระทั่งถึงสมัยอัลอันดะลุส (ช่วงที่ชาวมุสลิมปกครองสเปน) มณฑลในคาบสมุทรไอบีเรียของจักรวรรดิโรมันที่แม่น้ำสายนี้ไหลผ่านนั้นจึงมีชื่อว่า ฮิสปาเนียไบตีกา
แม่น้ำกัวดัลกิบีร์ที่เมืองเซบิยา
แม่น้ำกัวดัลกิบีร์มีความยาว 657 กิโลเมตร มีพื้นที่ลุ่มน้ำมระมาณ 58,000 กิโลเมตร เริ่มต้นที่กัญญาดาเดลัสฟูเอนเตสในทิวเขากาซอร์ลา ผ่านเมืองกอร์โดบาและเมืองเซบิยา และสิ้นสุดที่หมู่บ้านทำประมงชื่อโบนันซา ในเมืองซันลูการ์เดบาร์ราเมดา โดยไหลลงสู่อ่าวกาดิซ (ส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติก) พื้นที่ต่ำและชื้นแฉะบริเวณปากน้ำนั้นมีชื่อเรียกว่า "ลัสมาริสมัส" (Las Marismas) มีพื้นที่ติดต่อกับอุทยานแห่งชาติดอญญานา (Doñana National Park)
แม่น้ำกัวดัลกิบีร์เป็นหนึ่งในแม่น้ำขนาดใหญ่ไม่กี่สายของประเทศที่ใช้เดินเรือได้ ซึ่งปัจจุบันสามารถเดินเรือเข้าไปได้ถึงเมืองเซบิยา แต่ในสมัยโรมันนั้น เรือสามารถแล่นลึกเข้าไปถึงเมืองกอร์โดบา กล่าวกันว่าเมืองโบราณเมืองหนึ่งในประวัติศาสตร์สเปนที่ชื่อตาร์เตสโซส (Tartessos) ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำสายนี้ แต่ก็ยังไม่พบร่องรอย
แม่น้ำกัวดัลกิบีร์ เมืองกอร์โดบา
แม่น้ำกัวดัลกิบีร์และสะพานสมัยโรมัน ที่เมืองกอร์โดบา
แม่น้ำกัวดัลกิบีร์และสะพานกินโตเซนเตนารีโอ ("ศตวรรษที่ 5") เมืองเซบิยา
นกกาน้ำในแม่น้ำกัวดัลกิบีร์ตอนใต้ (อุทยานแห่งชาติดอญญานา)
แม่น้ำปารานา

แม่น้ำปารานา (สเปน: Río Paraná; โปรตุเกส: Rio Paraná) เป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับสองในทวีปอเมริกาใต้รองจากแม่น้ำแอมะซอน แม่น้ำปารานามีความยาวประมาณ 4,880 กิโลเมตร ต้นกำเนิดแม่น้ำอยู่ในประเทศบราซิล ไหลผ่านปารากวัยและอาร์เจนตินา ก่อนที่จะไหลออกมหาสมุทรแอตแลนติกที่ปากแม่น้ำรีโอเดลาปลาตา แม่น้ำปารานาเป็นแม่น้ำที่สำคัญสายหนึ่งเพราะเรือขนาดใหญ่สามารถแล่นผ่านไปได้ไกลกว่า 1,600 กิโลเมตร จนสามารถแล่นเข้าไปได้ไกลถึงกรุงอาซุนซิออนในประเทศปารากวัยได้
เอเซกิเอล ลาเบซิ

เอเซกิเอล อิบัน ลาเบซิ (สเปน: Ezequiel Iván Lavezzi) เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1985 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา เคยเล่นฟุตบอลให้กับสโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็งในลีกเอิง ลงเล่นในตำแหน่งกองหน้าและปีก
เกียรติประวัติ > ระดับสโมสร

อาร์เจนไทน์ปริเมราดิบิซิออน: 2007 เกลาซูรา
โกปปาอีตาเลีย: 2011–12
เกียรติประวัติ > ระดับทีมชาติ

เหรียญทองโอลิมปิกฤดูร้อน: 2008
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile - Ezequiel Ivan Lavezzi เก็บถาวร 2010-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน SSC Napoli
Profile - Ezequiel Ivan Lavezzi เก็บถาวร 2011-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน FutbolPunto (สเปน)
Profile - Lavezzi Ezequiel Futbol360 (สเปน)
แม่น้ำมักดาเลนา

ปากแม่น้ำมักดาเลนา
แม่น้ำมักดาเลนา (Magdalena River) หรือชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า แม่น้ำยูมา (สเปน: Río Yuma) แม่น้ำมักดาเลนามีต้นกำเนิดจากบริเวณเทือกเขาแอนดีสในประเทศโคลอมเบีย มีความยาวประมาณ 1,600 กิโลเมตร เป็นแม่น้ำสายสำคัญของประเทศโคลอมเบีย ไหลลงสู่ทะเลแคริบเบียนบริเวณภาคเหนือของโคลอมเบีย
แม่น้ำยากิ

แม่น้ำยากิ
แม่น้ำยากิ (สเปน: río Yaqui) เป็นแม่น้ำในรัฐโซโนรา ประเทศเม็กซิโก อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ เป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่สุดของรัฐโซโนรา แม่น้ำมีความยาวประมาณ 320 กม. (200 ไมล์) ไหลลงสู่อ่าวกาลิฟอร์เนีย ใกล้กับเมืองโอเบรกอน
แม่น้ำริมัก

แม่น้ำริมัก
แม่น้ำริมัก (สเปน: Rímac) เป็นแม่น้ำทางทิศตะวันตกของประเทศเปรู เป็นแหล่งน้ำสายสำคัญที่สุดที่ใช้บริโภคในเขตมหานครลิมาและกายาโอ เป็นลุ่มแม่น้ำทางฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก มีความยาว 204 กิโลเมตร แม่น้ำเริ่มต้นจากที่ราบสูงในจังหวัดอัวโรชิริในแคว้นลิมา และมีปากแม่น้ำอยู่ที่เมืองกายาโอ ใกล้สนามบินนานาชาติฆอร์เฆชาเบซ
ชื่อของแม่น้ำ  Rímac มาจากภาษาเกชัว คำว่า rimaq ที่มีความหมายว่า "ผู้พูด กำลังพูด" จึงทำให้แม่น้ำมาฉายาว่า  El Río Hablador ("the talking river"; แม่น้ำพูด)