stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อองซก

ขุนนางและบัณฑิตของรัฐวุยก๊ก (ค.ศ. 195–256)
| อองซก (หวาง ซู่) |
| --- | --- |
王肅


เสนาบดีพิธีการ (太常 ไท่ฉาง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 256 (256)
กษัตริย์: โจฮอง / โจมอ
เจ้าเมืองโห้หล้ำ (河南尹 เหอหนานอิ่น)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจฮอง
เจ้าเมืองกว่างผิง (廣平太守 กว่างผิงไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 240 (240) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจฮอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 195
เสียชีวิต: ระหว่างวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 256 และ 31 มกราคม ค.ศ. 257 (61 ปี)
คู่สมรส: หยางชื่อ (羊氏) เซี่ยโหวชื่อ (夏侯氏)
บุตร: หวาง ยฺวิ่น (王惲) หวาง สฺวิน (王恂) หวาง เฉียน (王虔) หวาง ข่าย (王恺) หวาง ยฺเหวียนจี (王元姬) ภรรยาของไขว่ จฺวิน (蒯钧) บุตรชายคนอื่น ๆ อีก 4 คน
บุพการี: อองลอง (บิดา)
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: จื่อยง (子雍)
สมัญญานาม: จิ่งโหว (景侯)
บรรดาศักดิ์: หลานหลิงโหว (蘭陵侯)

อองซก หรือ ออกสก (ค.ศ. 195–256) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง ซู่ (จีน: 王肅; พินอิน: Wáng Sù) ชื่อรอง จื่อยง (จีน: 子雍; พินอิน: Zǐyōng) เป็นขุนนางและบัณฑิตลัทธิขงจื๊อของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของอองลอง เมื่อบู๊ขิวเขียมเริ่มก่อกบฏในฉิวฉุน อองซกแนะนำสุมาสูให้บั่นทอนขวัญกำลังใจของกลุ่มกบฏโดยการปฏิบัติต่อครอบครัวของกลุ่มกบฏอย่างให้เกียรติ  ต่อมาออกซกทูลขอโจมอให้สุมาเจียวเป็นผู้สืบทอดอำนาจถัดจากสุมาสูในฐานะผู้สำเร็จราชการแห่งวุยก๊ก
บุตรสาวของอองซกชื่อหวาง ยฺเหวียนจี (王元姬) สมรสกับสุมาเจียวและให้กำเนิดสุมาเอี๋ยน (จักรพรรดิพระองค์แรกของราชวงศ์จิ้น) ในปี ค.ศ. 236 อองซกจึงเป็นตาของสุมาเอี๋ยน อองซกได้สืบทอดตำแหน่งและบรรดาศักดิ์หลานหลิงโหว (蘭陵侯) จากอองลองผู้บิดา
อองซกรวบรวมขงจื่อเจีย-ยฺหวี่ (孔子家語; คำสอนในสำนักของขงจื๊อ) ฉบับที่มีอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งเป็นหนังสือรวมคำสอนของขงจื๊อที่ไม่ได้รวมอยู่ในหลุน-ยฺหวี่ (論語) นักวิชาการกังขามาเป็นเวลานานว่าอาจเป็นงานปลอมแปลงโดยอองซก แต่ตำราที่ค้นพบในปี ค.ศ. 1977 จากสุสานซฺวางกู่ตุย (雙古堆; ปิดผนึกเมื่อ 165 ปีก่อนคริสตกาล) ที่มีชื่อว่า หรูเจียเจ่อเหยียน (儒家者言, คำสอนสำนักหรู) มีเนื้อหาที่คล้ายกับในขงจื่อเจีย-ยฺหวี่
ประวัติ

อองซกเป็นชาวอำเภอถาน (郯縣 ถานเซี่ยน) เมืองตองไฮ (東海郡 ตงไห่จฺวิ้น) ซึ่งอยู่บริเวณอำเภอถานเฉิง มณฑลชานตงในปัจจุบัน บิดาของอองซกคืออองลองขุนนางและขุนศึกในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก อองซกเกิดในปี ค.ศ. 195 ในเมืองห้อยเข (會稽郡 ไคว่จีจฺวิ้น) ขณะนั้นอองลองผู้บิดาดำรงตำแหน่งเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองห้อยเข
ในปี ค.ศ. 212 อองซกมีอายุ 18 ปี ได้ศึกษาคัมภัร์ไท่เสฺวียนจิง (太玄經) กับซงต๋ง (宋忠 ซ่ง จง)
ในรัชสมัยของโจผีจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐวุยก๊ก อองซกได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าพนักงานทหารม้ามหาดเล็ก (散騎侍郎 ซ่านฉีชื่อหลาง) และเจ้าพนักงานสำนักประตูเหลือง (黃門侍郎 หฺวางเหมินชื่อหลาง) ในราชสำนักวุยก๊ก
ในปี ค.ศ. 228 อองลองเสียชีวิต อองซกสืบทอดบรรดาศักดิ์หลานหลิงโหว (蘭陵侯) ของบิดา
ในปี ค.ศ. 229 อองซกขึ้นมามีตำแหน่งเป็นนายทหารม้ามหาดเล็ก (散騎常侍 ซ่านฉีฉางชื่อ) ภายหลังได้รับตำแหน่งเพิ่มเติมเป็นหัวหน้าห้องสมุดหลวง (祕書監 มี่ซูเจียน) และขุนนางผู้ประกอบพิธีบวงสรวงและสังเกตวรรณกรรม (崇文觀祭酒 ฉงเหวินกวานจี้จิ่ว)
ในปี ค.ศ. 240 อองซกดำรงตำแหน่งเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองกว่างผิง (廣平郡 กว่างผิงจฺวิ้น) ภายหลังราชสำนักเรียกตัวอองซกกลับมาด้วยราชการใหญ่ และแต่งตั้งให้อองซกเป็นขุนนางที่ปรึกษา (議郎 อี้หลาง) หลังจากนั้นไม่นานอองซกก็ได้ขึ้นเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง) และเลื่อนขึ้นเป็นเสนาบดีพิธีการ (太常 ไท่ฉาง) เวลานั้นโจซองขึ้นมามีอำนาจในราชสำนัก อองซกมีส่วนเกี่ยวข้องกับปัญหาด้านพิธีกรรมที่ศาลบรรพชนจึงถูกปลดจากตำแหน่ง ต่อมาไม่นานได้รับราชการในตำแหน่งเจ้าเมือง (尹 อิ่น) ของเมืองโห้หล้ำ (河南郡 เหอหนานจฺวิ้น)
ในปี ค.ศ. 254 โจฮองจักรพรรดิลำดับที่ 3 ของรัฐวุยก๊กถูกปลดจากตำแหน่งจักรพรรดิ อองซกได้ถืออาญาสิทธิ์ในตำแหน่งเสนาบดีพิธีการ และเดินทางไปยังงวนเสีย (元城 ยฺเหวียนเฉิง) เพื่อเชิญเสด็จโจมอมาขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่
ในปี ค.ศ. 255 บู๊ขิวเขียมและบุนขิมก่อกบฏ อองซกเสนอให้สุมาสูยกทัพไปปราบกบฏทันที ภายหลังจากที่กบฏถูกปราบปราม อองซกได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารกลาง (中領軍 จงลิ่งจฺวิน) ควบตำแหน่งนายทหารม้ามหาดเล็ก (散騎常侍 ซ่านฉีฉางชื่อ)
ในปี ค.ศ.256 อองซกเสียชีวิตและได้รับสมัญญานามว่าจิ่งโหว (景侯) บุตรชายอองซกชื่อหวาง ยฺวิ่น (王惲) ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ แต่ต่อมาหวาง ยฺวิ่นเสียชีวิตโดยไม่มีบุตรชาย เขตศักดินาที่ไม่มีผู้สืบทอดจึงถูกยกเลิกไป
ในปี ค.ศ. 263 หวาง สฺวิน (王恂) บุตรชายอีกคนของอองซกได้รับบรรดาศักดิ์หลานหลิงโหวซึ่งเป็นบรรดาศักดิ์แต่เดิมขอองอองซกอีกครั้ง
ในปี ค.ศ. 264 เมื่อมีการก่อตั้งระบบบรรดาศักดิ์ 5 ขั้น หวาง สฺวินได้รับการตั้งให้มีบรรดาศักดิ์เจิ๋งจื่อ (氶子) ซึ่งเป็นบรรดาศักดิ์ขั้นที่ 4 เนื่องด้วยคุณงามความดีของอองซกผู้บิดา
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฝาน เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
องค์ชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  เคาทู  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาหุน  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน
บุญส่ง สมใจ

| บุญส่ง สมใจม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 8 มกราคม พ.ศ. 2519 – 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519
นายกรัฐมนตรี: หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 กันยายน พ.ศ. 2472 อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี
เสียชีวิต: 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 (84 ปี) อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี
พรรคการเมือง: สหประชาไทย ธรรมสังคม สยามประชาธิปไตย ชาติไทย
คู่สมรส: ยุพิน สมใจ

บุญส่ง สมใจ (11 กันยายน พ.ศ. 2472 – 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปราจีนบุรี 9 สมัย
ประวัติ

บุญส่ง สมใจ เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2472 เป็นบุตรของนายสายหยุด กับ นางวิง สมใจ  สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จาก โรงเรียนปราจิณราษฎรอำรุง  สมรสกับ นางยุพิน สมใจ มีธิดา 4 คน คือ นางกัญญา คูหาเปรมกิจ, ดร.เขมา สมใจ, นางปภาดา แก่นสาร และ นางพนารักษ์ ทั่งทอง
งานการเมือง

บุญส่ง เคยดำรงตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรีเทศบาลเมืองปราจีนบุรี  ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปราจีนบุรี ครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2512 และได้รับเลือกเรื่อยมา จนถึง พ.ศ. 2538 รวม 9 สมัย
บุญส่ง ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (ทวิช กลิ่นประทม) ในปี พ.ศ. 2518 และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2519 ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช (ครม.36)
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

บุญส่ง สมใจ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 9 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 จังหวัดปราจีนบุรี สังกัดพรรคสหประชาไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 จังหวัดปราจีนบุรี สังกัดพรรคธรรมสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 จังหวัดปราจีนบุรี สังกัดพรรคธรรมสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 จังหวัดปราจีนบุรี สังกัดพรรคสยามประชาธิปไตย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 จังหวัดปราจีนบุรี สังกัดพรรคสหประชาธิปไตย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 จังหวัดปราจีนบุรี สังกัดพรรคชาติไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดปราจีนบุรี สังกัดพรรคชาติไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 จังหวัดปราจีนบุรี สังกัดพรรคชาติไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 จังหวัดปราจีนบุรี สังกัดพรรคชาติไทย
ถึงแก่อนิจกรรม

บุญส่ง สมใจ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2530 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2517 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พระเจ้านราสุริยวงศ์

| พระเจ้านราสุริยวงศ์> พระเจ้านครศรีธรรมราช |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ.2312-พ.ศ.2319
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้านครศรีธรรมราช (หนู)
รัชกาลถัดไป: พระเจ้านครศรีธรรมราช (หนู)
พิราลัย: พ.ศ.2319
ราชวงศ์: ธนบุรี
พระเจ้านราสุริยวงศ์ เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ได้รับการแต่งตั้งจากสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ให้มาเป็นเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช ในปี พ.ศ.2312 โดยมีพระยาราชสุภาวดี พระศรีไกรลาศ พระไชยนาท เป็นเสนาบดีข้าหลวงผู้รักษาเมืองและเป็นที่ปรึกษาในการครองเมืองให้แก่พระนราสุริยวงศ์ และสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีได้โปรดให้ยกหัวเมืองนครศรีธรรมราชเป็นประเทศราช เจ้าเมืองอยู่ในฐานะเจ้าประเทศราช และให้ปกครองเมืองปัตตานี ไทรบุรี ตรังกานู ตลอดจนหัวเมืองชายทะเลด้านนอกทั้งหมด จะเห็นได้ว่าเมืองนครศรีธรรมราชเป็นหัวเมืองฝ่ายใต้ที่คอยปกป้องขอบขัณฑสีมา และมีความสำคัญมากที่สุดเมืองหนึ่ง ในรัชสมัยของพระเจ้านราสุริยวงศ์ไม่มีเหตุการณ์อะไรเป็นพิเศษ และครองเมืองอยู่จนถึงปี พ.ศ. 2319 จึงถึงแก่พิราลัย สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีจึงทรงแต่งตั้งพระเจ้านครศรีธรรมราช (หนู)กลับมาครองนครศรีธรรมราชต่อ
รถไฟใต้ดินโซล สาย 3

| สาย 3 |
| --- | --- |

 โซลเมโทร 3000 ซีรีส์ อีเอ็มยู เมื่อเมษายน 2009 (รูปบน) โคเรล คลาส 3000 อีเอ็มยู เมื่อพฤษภาคม 2024 (รูปล่าง)
ข้อมูลทั่วไป
ชื่อลำลอง: 3호선（三號線） Sam Hoseon
สถานะ: ให้บริการ
ปลายทาง: แทฮวา ออกึม
จำนวนสถานี: 34
การดำเนินงาน
รูปแบบ: ขนส่งมวลชนเร็ว / ชานเมือง
ระบบ: รถไฟใต้ดินโซล
ผู้ดำเนินงาน: โซลเมโทร, โคเรล
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 12 กรกฎาคม 1985
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 57.4 km (35.7 mi)
จำนวนทางวิ่ง: 2
ระบบจ่ายไฟ: 1,500 V DC เหนือหัว
ความเร็ว: 80 km/h (50 mph)
รถไฟใต้ดินโซล สาย 3 (หรือ สายสีส้ม) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในโซล ประเทศเกาหลีใต้ วิ่งจากย่านตะวันตกเฉียงเหนือไปยังตะวันออกเฉียงใต้ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 มีการบันทึกว่าเป็นเขตที่มีการใช้วายฟายสูงที่สุดในโซล
แหล่งข้อมูลอื่น

Seoul Metropolitan Government's Line 3 extension page เก็บถาวร 2005-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เกาหลี) includes a route map and status information for the extension from Suseo to Garak Market.
UrbanRail.Net's Seoul Subway Page เก็บถาวร 2005-08-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Map, station and route finder เก็บถาวร 2012-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรถไฟใต้ดินโซล |
| --- | --- | --- |
| เขตเมือง |    สาย 1    สาย 2    สาย 3    สาย 4    สาย 5    สาย 6    สาย 7    สาย 8    สาย 9  |  |
| รอบนอก |    สาย 1    สาย 3    สาย 4    สายคย็องกุย–ชุงอัง    Suin–Bundang Line    สายคย็องกุย–ชุงอัง    Gyeongchun Line    Suin–Bundang Line    Suin–Bundang Line    เออาร์อีเอ็กซ์    สายซินบุนดัง  |  |
| อินช็อน |    อินช็อน สาย 1  |  |
| รางเบา |    สายยู    สายเอเวอร์ไลน์  |  |
จักรพรรดินีซุนมย็อง

| จักรพรรดินีซุนมย็องฮโย   순명효황후> สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งเกาหลี |
| --- | --- |
ก่อนหน้า: จักรพรรดินีมย็องซ็อง
ถัดไป: จักรพรรดินีซุนจ็อง

พระราชสมภพ: 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1872(1872-11-20)
สวรรคต: 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1904(1904-11-05) (31 ปี)
พระราชสวามี: จักรพรรดิซุนจง
ราชวงศ์: โชซ็อน
สมเด็จพระจักรพรรดินีซุนมย็องแห่งเกาหลี  เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิเกาหลี เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ.1872 อภิเษกสมรสกับจักรพรรดิซุนจง และเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ.1904 สิริพระชนมายุเพียง 31 พรรษา ภายหลังพระองค์ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินี
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีซุนมย็อง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินีมย็องซ็อง |  | สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งเกาหลี   |  | จักรพรรดินีซุนจ็อง |
ชูวงศ์ ฉายะบุตร

ระวังสับสนกับ ชูวงศ์ ฉายะจินดา
| ชูวงศ์ ฉายะบุตรม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

ปลัดกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2539 – 30 กันยายน พ.ศ. 2540
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 25 สิงหาคม พ.ศ. 2479
เสียชีวิต: 6 มิถุนายน พ.ศ. 2549 (69 ปี)
พรรคการเมือง: ชาติไทย (2543–2549)

ชูวงศ์ ฉายะบุตร (25 สิงหาคม พ.ศ. 2479 – 6 มิถุนายน พ.ศ. 2549) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติไทย อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย อดีตอธิบดีกรมการปกครอง อดีตนายกสมาคมศิษย์เก่ารัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด
ประวัติ

ชูวงศ์ ฉายะบุตร เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2479 จบการศึกษาปริญญาตรีรัฐศาสตบัณฑิต (เกียรตินิยม) และปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาโท สาขา MS.C (Econ) จาก LONDON SCHOOL OF ECONOMICS AND POLITICAL SCIENCE ปริญญาเอก PHD.POLITICAL SCIENCE จากมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ ประเทศอังกฤษ เมื่อปี พ.ศ. 2508
การทำงาน > งานราชการ

ชูวงศ์ ฉายะบุตร เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ที่คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก่อนโอนย้ายเข้ารับราชการในสังกัดกรมการปกครอง ได้รับแต่งตั้งเป็นนายอำเภอเมืองสมุทรปราการ นายอำเภอเมืองนครปฐม ปลัดจังหวัดนครสวรรค์ เป็นรองอธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน และผู้ว่าราชการจังหวัดอีกหลายจังหวัด ได้แก่ พิจิตร แพร่ ลำปางและ ปทุมธานี เป็นอธิบดีกรมการปกครอง ตำแหน่งสุดท้ายคือ ปลัดกระทรวงมหาดไทยจนเกษียณอายุราชการ
ชูวงศ์ ฉายะบุตร มีผลงานแต่งหนังสือชื่อ "การปกครองท้องถิ่นไทย" จัดพิมพ์โดย สมาคมนิสิตเก่ารัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี 2539
การทำงาน > งานการเมือง

ในปี พ.ศ. 2516 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ หลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 340 คน ทำหน้าที่ฝ่ายนิติบัญญัติ และ พ.ศ. 2539 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 7
ชูวงศ์ ฉายะบุตร เริ่มทำงานการเมืองในสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกโดยการสมัคร ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 7 พรรคชาติไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2544 และได้รับการเลื่อนเป็น ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อแทนผู้ไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี
ถึงแก่อนิจกรรม

ชูวงศ์ ฉายะบุตร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2549
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2532 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2527 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2540 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 1 (ส.ช.)
พ.ศ. 2526 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2522 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
จักรพรรดิหลิวซ่งอู่

จักรพรรดิหลิวซ่งอู่ (จีนตัวย่อ: (刘)宋武帝; จีนตัวเต็ม: (劉)宋武帝; พินอิน: Liú Sòng Wǔ Dì, 16 เมษายน 363 – 26 มิถุนายน 422) พระนามเดิม หลิวยฺวี่ (จีน: 劉裕; พินอิน: Liú Yù; เวด-ไจลส์: Liu Yu) พระนามรอง เต๋อซิ่ง (จีน: 德興; พินอิน: Déxìng; เวด-ไจลส์: Tehsing) ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์หลิวซ่งแห่งยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้
จักรพรรดิหลิวซ่งอู่ประสูติเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 363 พระราชบิดาของพระองค์คือ หลิวเฉียว ทายาทรุ่นที่ 20 ซึ่งสืบสายพระโลหิตจาก ฉู่กงหวัง เล่าเจียว (พินอิน: Liǘ Jīao) พระราชอนุชาใน จักรพรรดิฮั่นเกาจู่ ปฐมจักรพรรดิ ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ส่วนพระราชมารดาคือ เจ้าอันจง ซึ่งสิ้นพระชนม์หลังจากประสูติพระองค์ได้ไม่นานเมื่อจักรพรรดิอู่ตี้สถาปนาราชวงศ์หลิวซ่งใน ค.ศ. 420 ก็ได้สถาปนาพระราชมารดาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วให้มีสถานะเทียบเท่าพระพันปีหลวงมีพระนามว่า จักรพรรดินีเซี่ยวมู่ (พินอิน: Xiàomùhuànghòu) และได้สถาปนาพระราชบิดาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วเป็น จักรพรรดิเซี่ยวมู่ (พินอิน: Xiàomùdì)
ใน ค.ศ. 420 หลิวอวี้ซึ่งขณะนั้นเป็นขุนศึกแห่ง ราชวงศ์จิ้นตะวันออก ได้ทำการปลด จักรพรรดิจิ้นกง ลงจากราชบัลลังก์ทำให้ราชวงศ์จิ้นตะวันออกสิ้นสุดลงพร้อมกับสถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิหลิวซ่งอู่มีนามศักราชว่า หยงฉู่ (พินอิน: Yǒngchù; เวด-ไจลส์: Yung ch'u) แต่ครองราชบัลลังก์ได้เพียง 2 ปีก็สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 422 โดยมีองค์ชาย หลิวอี้ฝู ที่รัชทายาทขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิหลิวซ่งเฉ่า
พระเจ้าอินจงแห่งโชซ็อน

| พระเจ้าอินจง |
| --- | --- |
พระราชสุสานของพระเจ้าอินจง
พระมหากษัตริย์แห่งโชซ็อน
ครองราชย์: ค.ศ.1544–1545
ก่อนหน้า: พระเจ้าชุงจง
ถัดไป: พระเจ้ามย็องจง

พระราชสมภพ: 10 มีนาคม ค.ศ. 1515(1515-03-10) พระราชวังชังด็อกกุง เกาหลี
สวรรคต: 8 สิงหาคม ค.ศ. 1545(1545-08-08) (30 ปี) พระราชวังคย็องฮี เกาหลี
ราชวงศ์: โชซ็อน
พระราชบิดา: พระเจ้าชุงจง
พระราชมารดา: พระนางชังกย็อง
| --- | --- |
พระเจ้าอินจงแห่งโชซ็อน
ฮันกึล: 인종
ฮันจา: 仁宗
อาร์อาร์: Injong 
เอ็มอาร์: In-jong 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 이호
ฮันจา: 李峼
อาร์อาร์: I Ho 
เอ็มอาร์: Yi Ho 
พระเจ้าอินจง (เกาหลี: 인종; ฮันจา: 仁宗; อาร์อาร์: Injong; เอ็มอาร์: Inchong ค.ศ. 1515 - ค.ศ. 1545) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 12 แห่งราชวงศ์โชซ็อน (ค.ศ. 1544 - ค.ศ. 1545) พระราชสมภพเมื่อค.ศ. 1515 เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าชุงจง (중종, 中宗) และพระนางชังกย็อง (장경왕후, 章敬王后) จากตระกูลยุนแห่งพาพยอง (파평윤씨, 坡平尹氏) ซึ่งสวรรคตในระหว่างมีพระประสูติการพระเจ้าอินจง พระเจ้าอินจงทรงได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 1520 ใน ค.ศ. 1534 พระนางมุนจ็อง (문정왕후, 文定王后) พระมเหสีองค์ใหม่จากตระกูลยุนเช่นกัน ได้ประสูติพระอนุชาของพระเจ้าอินจงคือเจ้าชายคย็องว็อน (경원대군, 慶原大君) ทำให้ตระกูลยุนแตกออกเป็นสองฝ่าย ได้แก่ ฝ่ายยุนใหญ่ (대윤, 大尹) นำโดยยุนนิม (윤임, 尹任) พระเชษฐาของพระนางชังกย็องและพระมาตุลาของรัชทายาทสนับสนุนรัชทายาทให้ได้เป็นกษัตริย์ และฝ่ายยุนเล็ก นำโดยยุนวอนฮย็อง (윤원형, 尹元衡) พระอนุชาของพระนางมุนจอง สนับสนุนเจ้าชายคย็องว็อน
พระเจ้าชุงจงสวรรคตในค.ศ. 1544 รัชทายาทจึงได้ขึ้นครองราชสมบัติต่อ ฝ่ายยุนใหญ่จึงก้าวขึ้นมามีอำนาจเหนือฝ่ายยุนเล็ก แต่พระเจ้าอินจงนั้นมีพระพลานามัยไม่ค่อยดีนัก อยู่ในราชสมบัติได้แปดเดือนก็สวรรคตในค.ศ. 1545 เจ้าชายคย็องว็อนพระอนุชาจึงได้ขึ้นครองราชย์ต่อมาเป็นพระเจ้ามย็องจงแห่งโชซ็อน (명종, 明宗)
พระนามเต็ม

พระเจ้าอินจง  ยองจอง ฮอนมุน อึยมู จางซุก ฮุมฮโย แห่งเกาหลี
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา: พระเจ้าชุงจง (중종, 中宗)
พระราชมารดา: พระนางชังกย็อง ตระกูลยุน แห่งพาพยอง (장경왕후 윤씨)
พระมเหสี
พระนางอินซ็อง ตระกูลปาร์ค แห่งนาจู (인성왕후 박씨)
พระสนม
พระสนมซุกบิน จากตระกูลยุน แห่งพาพยอง
พระสนมฮเยบิน จากตระกูลจอง แห่งคยองจู
พระสนมควีอิน จากตระกูลจอง แห่งยอนอิล
พระสนมยังเจ จากตระกูลยุน แห่งพาพยอง (ยังเจคือพระสนมขององค์รัชทายาท)
พงศาวลี

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าอินจงแห่งโชซ็อน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าชุงจง |  | กษัตริย์แห่งโชซ็อน   (พ.ศ. 2087 - พ.ศ. 2088) |  | พระเจ้าเมียงจง |
| ด ค ก ราชวงศ์โชซ็อน (ราชสกุลอี)  |
| --- | --- |
 ราชอาณาจักรโชซ็อน และ จักรวรรดิเกาหลี (1392–1910) 
พระมหากษัตริย์แห่งโชซ็อน:  แทโจ  ช็องจง  แทจง  เซจง  มุนจง  ทันจง  เซโจ  เยจง  ซองจง  ย็อนซัน  ชุงจง  อินจง  มย็องจง  ซ็อนโจ  ควังแฮ  อินโจ  ฮโยจง  ฮย็องจง  ซุกจง  คย็องจง  ย็องโจ  ช็องโจ  ซุนโจ  ฮ็อนจง  ช็อลจง  โคจง 
จักรพรรดิเกาหลี:  โคจง  ซุนจง 
เฉลิมพระปรมาภิไธย:  มกโจ  อิกโจ  โทโจ  ฮวันโจ  ท็อกจง  ว็อนจง  จินจง  จังโจ  มุนโจ 
 เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น (1910–1945) 
พระมหากษัตริย์สกุลอี:  ซุนจง  อึยมิน 
 ดูเพิ่ม โชซ็อนโบราณ พูยอ โคกูรยอ แพ็กเจ ชิลลา พัลแฮ โครยอ โชซ็อน จักรวรรดิเกาหลี
ขึ้นฉ่าย

| ขึ้นฉ่าย |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: แอสเทอริด Asterids
อันดับ:: อันดับผักชี Apiales
วงศ์:: วงศ์ผักชี Apiaceae
สกุล:: Apium Apium L.
สปีชีส์:: Apium graveolens
ชื่อทวินาม
Apium graveolens L.

ชื่อพ้อง
 Apium australe var. latisectum H.Wolff    Apium celleri Gaertn.    Apium decumbens Eckl. & Zeyh.    Apium dulce Mill.    Apium graveolens convar. dulce (Mill.) Alef.    Apium graveolens convar. rapaceum (Mill.) Alef.    Apium graveolens subsp. butronense (D.Gómez & G.Monts.) Aizpuru    Apium graveolens subsp. dulce (Mill.) Schübl. & G.Martens    Apium graveolens subsp. rapaceum (Mill.) P.D.Sell    Apium graveolens subsp. rapaceum (Mill.) Schübl. & G.Martens    Apium graveolens var. album Alef.    Apium graveolens var. aromaticum Alef.    Apium graveolens var. bashmense Hosni    Apium graveolens var. butronense D.Gómez & G.Monts.    Apium graveolens var. crispum Nois.    Apium graveolens var. dulce (Mill.) Poir.    Apium graveolens var. erfurtense Alef.    Apium graveolens var. humile Alef.    Apium graveolens var. juglandinum Alef.    Apium graveolens var. laeve Alef.    Apium graveolens var. latifolium Nois.    Apium graveolens var. lusitanicum (Mill.) DC.    Apium graveolens var. maritimum Dumort.    Apium graveolens var. praecox Alef.    Apium graveolens var. rapaceum (Mill.) DC.    Apium graveolens var. rapaceum (Mill.) Poir.    Apium graveolens var. rubrum Alef.    Apium graveolens var. sativum Gaudin, nom. superfl.    Apium graveolens var. secalinum Alef.    Apium graveolens var. silvestre Alef.    Apium graveolens var. tuberosum Nois.    Apium graveolens var. variegatum Nois.    Apium graveolens var. venosum Alef.    Apium graveolens var. violaceum Alef.    Apium graveolens var. vulgare Nois.    Apium integrilobum Hayata    Apium lobatum Gilib., opus utique oppr.    Apium lusitanicum Mill.    Apium maritimum Salisb.    Apium palustre Thore    Apium rapaceum Mill.    Apium vulgare Bubani    Carum graveolens (L.) Koso-Pol.    Celeri graveolens (L.) Britton    Helosciadium graveolens (L.) Rojas Acosta    Helosciadium ruta DC.    Helosciadium rutaceum St.-Lag.    Selinum graveolens (L.) E.H.L.Krause, nom. illeg.    Seseli graveolens (L.) Scop.    Sison ruta Burm.f.    Sison trifidum Burm. ex DC., not validly publ.    Sium apium Roth    Sium graveolens (L.) Vest    Smyrnium laterale Thunb.   
ขึ้นฉ่าย (จีน: 芹菜) เป็นพืชล้มลุกชอบพื้นที่ลุ่ม อยู่ในวงศ์ Apiaceae เป็นผักและสมุนไพรที่มีกลิ่นหอม นิยมใช้ในการปรุงอาหารที่ต้องการดับกลิ่นคาว หรือเพิ่มความหอมของน้ำซุป หรือ นำไปผัดเพื่อดับคาวปลา ขึ้นฉ่ายมีลำต้นและใบหลากหลายตามพันธุ์ปลูกและสถานที่ปลูกซึ่งแบ่งกว้าง ๆ ได้ 3 กลุ่มคือ ขึ้นฉ่ายใบ ใช้กินใบและตกแต่งอาหาร, ขึ้นฉ่ายยักษ์ ใช้กินก้านที่อวบน้ำ และขึ้นฉ่ายหัว ที่ใช้หัวในการปรุงอาหาร เมล็ดขึ้นฉ่ายยังใช้เป็นเครื่องเทศและมีการใช้สารสกัดในยาสมุนไพร
คำว่า "ขึ้นฉ่าย" ในภาษาไทยมาจากภาษาจีนว่า 芹菜 โดยอ่านแบบแต้จิ๋วเป็น "ขึ่งไฉ่" (เพ็งอิม: keng5 cai3) ส่วนอ่านแบบจีนกลางจะเป็น "ฉินไช่" (พินอิน: qín cài)
ลักษณะ

เป็นพืชล้มลุกมีอายุ 1–2 ปี สูง 40–60 เซนติเมตร ใบประกอบแบบ ขนนกออก ตรงข้าม สีใบเป็น สีเหลืองอมเขียว ใบย่อยเป็นรูปลิ่มหยัก ขอบใบหยัก ก้านใบยาวแผ่ออกเป็นกาบ ดอกช่อสีขาว เป็นช่อดอกแบบซี่ร่ม (compound umbels) ผลมีขนาดเล็กมากเป็นสีน้ำตาล
| พันธุ์ปลูก | พันธุ์ปลูก | พันธุ์ปลูก | ภาพ | ภาพ | ชื่อวิทยาศาสตร์ | ลักษณะเด่น | การใช้ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ขึ้นฉ่ายใบ | 唐芹 | Leaf celery |  |  | Apium graveolens var. secalinum |  ใบใหญ่สีเขียวเข้ม  ก้านใบเรียวยาว | กินใบ |
| ขึ้นฉ่ายยักษ์ | 旱芹 | Celery |  |  | Apium graveolens var. graveolens |  ใบเล็กเมื่อเทียบกับก้าน  ก้านอวบ ยาว ตรง | กินใบและก้านใบ |
| ขึ้นฉ่ายหัว |  | Celeriac |  |  | Apium graveolens var. rapaceum |  ใบเหมือนขึ้นฉ่ายใบ  มีหัวขนาดใหญ่มาก | กินหัว |