stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาร์เวล vs. แคปคอม 3: เฟทออฟทูเวิลด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Marvel vs. Capcom 3 website เก็บถาวร 2010-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
Marvel vs. Capcom 3 community site เก็บถาวร 2010-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official development blog เก็บถาวร 2019-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
| ด ค กเอ็กซ์เมน |
| --- | --- |
 ผู้สร้าง สแตน ลี แจ็ก เคอร์บี 
สมาชิก:  อาโนล  อาร์คแองเจิล  แอเรียล  อาร์เมอร์  ออโรร่า  แบนชี  บีสต์  บิชอป  บลินโฟลด์  บลิงก์  บูม-บูม  บ็อกซ์  เคเบิล  แคนนอนบอล  แชมเบอร์  เชนจ์ลิ่ง  ไซเปอร์  โคล้ก และ แด็กเกอร์  โคลอสซัส  ไซคลอปส์  ไซเฟอร์  ดาร์วิน  แดซเลอร์  เดดพูล  ด็อกเตอร์ เนเมซิส  มิสทีค  โดมิโน่  ดัสต์  อีลิกซ์เซอร์  แฟนธอเม็กซ์  ไฟร์สตาร์  ฟอร์ก  เฟรนซี่  เอมมา ฟรอสต์  แกมบิท  เจนเทิล  เกรย์มาลคิน  ฮาวอค  เฮลเลียน  เฮปซิบ้า  โฮป  ฮัสก์  ไอซ์แมน  อิงก์  โจเซฟ  จูบิลี่  คาร์ม่า  เลดี้ มาสเตอร์มายนด์  ไลฟ์การ์ด  ล็อกฮีด  ลองช็อท  เอ็ม  แม็กก็อตต์  มาจิค  แม็กมา  แมร์โร่ว์  แม็กนีโต้  เมอร์คิวรี่  มินิก  มูนสตาร์  นามอร์  ไนท์ครอว์เลอร์  นอร์ธสตาร์  โอเมก้า เซนติเนล  เพตรา  ฟินิกซ์  พิกซี่  โพลาริส  โพรดิกี้  ศาสตราจารย์ เอ็กซ์  ไซล็อกส์  รีแวนช์  ร็อคสไลด์  โร้ค  เซจ  ชาโดว์แคท  สลิปสตรีม  สเตซี่ เอ็กซ์  สตอร์ม  เรเชล ซัมเมอร์ส  ซันไฟร์  ซันสป็อต  เซิร์ก  ซาเวย์  ธันเดอร์เบิร์ด (จอหน์ พราวนด์สตาร์)  ธันเดอร์เบิร์ด (นีล ชาร่า)  วอร์ล็อค  วอร์แพธ  วูลฟ์คลับ  วูล์ฟเวอรีน  เอ็กซ์-23  เอ็กซ์แมน  เชน ซอร์น 
วายร้าย:  อะโพคาลิปส์  อซาเซล  จักเกอร์น็อต  เลดี้เดธสไตร์ค  แม็กนีโต้  มิสเตอร์ซินิสเตอร์  มิสทีค  โอเมก้าเรด  ออนสล็อจท์  เซเบอร์ทูธ  ชาโดว์คิง  ซิลเวอร์ซามูไร  วิลเลี่ยม สไตรเกอร์  เซบาสเตียน ชอว์  โทด  เคานท์เนเฟียเรีย  ครี  มาสเตอร์โมลด์  มาสเตอร์มายด์  เมสเมอโร่  โมโจ  เซนติเนลส์  บราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์ส 
ภาพยนตร์:  X-เม็น ศึกมนุษย์พลังเหนือโลก  X-เม็น 2  X-เม็น รวมพลังประจัญบาน  X-เม็น: กำเนิดวูล์ฟเวอรีน  X-เม็น รุ่น 1  เดอะ วูล์ฟเวอรีน  X-เม็น สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต  เดดพูล  X-เม็น อะพอคคาลิปส์  โลแกน เดอะ วูล์ฟเวอรีน  เดดพูล 2  X-เม็น ดาร์ก ฟีนิกซ์  เดดพูล วูล์ฟเวอรีน 
  หมวดหมู่ 
| ด ค กตัวละครจากเกมสตรีทไฟเตอร์ |
| --- | --- |
สตรีทไฟเตอร์:  เกคิ  เก็น  เคน  โจ  เบอร์ดี  ไมค์  ริว  เรทสึ  ลี  สกัด  อาดอน  อีเกิล 
สตรีทไฟเตอร์ II:  โกคิ  ไกล์  แคมมี  ชุนลี  แซนกีฟ  ดัลซิม  ดี เจย์  บลังก้า  บัลร็อก  เฟยหลง  ที.ฮอว์ก  เวก้า  เอ็ม.ไบสัน  อี.ฮอนดะ 
สตรีทไฟเตอร์ ZERO:  กาย  คาริน  โคดี  จูนิ  จูลี  ซากุระ  โซดอม  แดน ฮิบิกิ  แนช  มากิ  โรเลนโต  โรส  อาร์.มิกะ  อินกริด 
สตรีทไฟเตอร์ EX:  การูดา  แครกเกอร์ แจ็ค  ไคริ  ชาโดว์ไกส์  ชารอน  ดารัน  ดี.ดาร์ก  นานาเสะ  แบลร์ เดม  วัลเคโน รอสโซ  สคัลโลมาเนีย  อาเรีย  อัลเลน สไนเดอร์  แอซ  ฮายาเตะ  โฮคุโตะ 
สตรีทไฟเตอร์ III:  กิลล์  คิว  ฌอน  ดัดเล่ย์  ทเวลฟ์  เนโคร  มาโคโตะ  ยูเรน  เรมี  หยาง  หยุน  ออโร  อเล็กซ์  อิบุกิ  เอเลนา  ฮิวโก 
สตรีทไฟเตอร์ IV:  โกเค็น  จูริ  ซี.ไวเปอร์  เซธ  รูฟัส  อาเบล  เอล เฟอร์เต้  ฮาคาน 
อื่น ๆ:  โก ฮิบิกิ  ชาโดลู  แคปคอม vs. เอสเอ็นเค 2  ทัตสึโนโกะ vs. แคปคอม  มาร์เวล vs. แคปคอม 3  สตรีทไฟเตอร์ X เทคเคน  เทคเคน X สตรีทไฟท์เตอร์ 
เรียวตะ นิตสุมะ ผู้เคยร่วมงานในสตรีทไฟท์เตอร์ IV กับทัตสึโนโกะ vs. แคปคอม ในฐานะเกมโปรดิวเซอร์ และไดเรคเตอร์
มิซาโตะ คิมูระ

มิซาโตะ คิมูระ (ญี่ปุ่น: 木村美里; อังกฤษ: Misato Kimura; 29 ตุลาคม ค.ศ. 1991 – ) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวญี่ปุ่น ผู้มาจากอะกิรุโนะ กรุงโตเกียว และมีชื่อเล่นคือ มิซาโตะ (ミサト) ปัจจุบัน เธอทำหน้าที่ร่วมสังกัดสโมสรโทเรย์แอร์โรส์ในการแข่งขันวี.ลีก นอกจากนี้ เธอยังเป็นน้องสาวของซะโอะริ คิมุระ
ประวัติ

มิซาโตะ คิมูระ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายชิโมะกิทะซะวะเซโทะกุ และได้เข้าร่วมการแข่งขันอินเตอร์ไฮ รอบคัดเลือก โดยได้อันดับ 3 เมื่อครั้งที่เธออยู่ชั้นปีที่ 2
ปี ค.ศ. 2010 เธอได้เข้าร่วมทีมโทเรย์แอร์โรส์ซึ่งเป็นสังกัดทีมเดียวกันกับพี่สาวของเธอ ถัดจากชุดของ 2 พี่น้องคะนะ โอยะมะ และมิกิ โอยะมะ (ที่ได้ออกจากทีมภายในปีเดียวกัน)
และในปี ค.ศ. 2010 เธอยังได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนของทีมชาติญี่ปุ่น ในการเข้าร่วมการแข่งขันวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์ 2010
ผลงานที่ผ่านมา

ประวัติการร่วมทีม
เกียรติประวัติ > สโมสร

รองชนะเลิศ - วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2012
ดูเพิ่ม

ซะโอะริ คิมุระ (พี่สาว)
แหล่งข้อมูลอื่น

木村 美里 - 東レアローズ女子バレーボール部 - TORAY เก็บถาวร 2013-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
東レアローズ女子バレーボール部 - TORAY
Vリーグ 公式プロフィール เก็บถาวร 2016-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กโทเรย์แอร์โรส์ (ทีมหญิง) ฤดูกาล 2014-2015 |
| --- | --- |
สตาฟฟ์โค้ช:  ผู้อำนวยการฝึกสอน: โคอิชิโร คันโนะ  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: ยะซุฮิโระ ฟุกุดะ  ผู้ฝึกสอน: โยเฮ ทะกะซุกิ  ผู้ฝึกสอน: อะกิระ โคะชิยะ 
ตัวเซ็ต:  1 ฮิโตะมิ นะกะมิชิ   7 คะนะมิ ทะชิโระ  12 คะนะ ชิโมะฮิระ  19 มิซะกิ ชิระอิ 
ตัวตบหัวเสา:  2 อะริซะ ทะกะดะ  3 ซะโอะริ คิมุระ  4 ซะโอะริ ซะโกะดะ  6 ซะกิ มิเนะมุระ  9 มะริ โฮะริกะวะ  11 คะโฮะ โอโนะ  13 อะซุกะ โนะมุระ  16 วะกะบะ ซุงิฮะระ 
ตัวบล็อกกลาง:  10 อะซุซะ ฟุทะมิ  14 ยุกิ โมะริ  15 โนะโซะมิ อิโต  18 ยุกินะ ฮะยะชิ 
ตัวรับอิสระ:  5 คะโอะริ โคะไดระ  8 มิซะโตะ คิมุระ  17 คะโฮะ ฟุจิโมะโตะ
ภาษาไอนุ

| ภาษาไอนุ |
| --- | --- |
Ainuic
ภูมิภาค:: ปัจจุบันอยู่ในเกาะฮกไกโด; อดีตรวมถึงพื้นที่เกาะซาฮาลินตอนใต้และตอนกลาง หมู่เกาะคูริล และอาจรวมถึงเกาะฮนชูตอนเหนือ
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: หนึ่งในตระกูลของภาษาหลักของโลก
กลุ่มย่อย::   ไอนุฮกไกโด  †ไอนุซาฮาลิน  †ไอนุคูริล  
ISO 639-2 / 5:: ain
ISO 639-3:: ain
กลอตโตลอก:: ainu1252
แผนที่บริเวณที่มีการใช้ภาษาและภาษาย่อยไอนุ
ภาษาไอนุ หรือ ไอนู /ˈaɪnuː/  (ไอนุ: アイヌ イタㇰ ไอนู อีตัก; ญี่ปุ่น: アイヌ語 ไอนูโงะ) เป็นภาษาของชาวไอนุ ชนกลุ่มน้อยในเกาะฮกไกโด ครั้งหนึ่งเคยใช้พูดในหมู่เกาะคูริล ทางภาคเหนือของเกาะฮนชูและภาคใต้ของเกาะซาฮาลิน คำหลายคำของภาษาไอนุก็ได้กลายเป็นคำในภาษาญี่ปุ่นเลยด้วย เช่นชื่อเมืองซัปโปโระบนเกาะฮกไกโด และคำว่ารักโกะ ที่แปลว่าแมวน้ำ
การจัดลำดับ

Vovin (1993) แยก "ภาษาย่อย" ไอนุได้ ดังนี้:
ไอนุดั้งเดิม
ฮกไกโด–คูริลดั้งเดิม
ภาษาย่อยฮกไกโด
ภาษาย่อยคูริล
ซาฮาลินดั้งเดิม
ภาษาย่อยซาฮาลิน
ไวยากรณ์

ภาษาไอนุเรียงประโยคแบบประธาน - กรรม - กริยา ใช้ปรบท  ประธานและกรรมระบุด้วยปรบทคำนามสามารถจับกลุ่มกันเพื่อขยายกันเอง คำหลักอยู่ข้างท้าย  ลักษณะทางไวยากรณ์ทั่วไปใกล้เคียงกับภาษาญี่ปุ่นและภาษาเกาหลี
สัทศาสตร์ > เสียงสระ

ภาษาไอนุมีสระอยู่ 5 เสียง โดยในสำเนียงฮกไกโดจะไม่มีการแยกความยาวเสียงสระ แต่สำเนียงซาฮารินจะมีการแยกความแตกต่างระหว่างเสียงสั้นกับเสียงยาว
| คาตากานะ | อักษรละติน | IPA | เทียบภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- |
| ア | a | a | อา |
| イ | i | i | อี |
| ウ | u | u | อู |
| エ | e | e | เอ |
| オ | o | o | โอ |
สัทศาสตร์ > เสียงพยัญชนะต้น

ภาษาไอนุมีเสียงพยัญชนะต้นอยู่ 12 เสียง โดยจะไม่มีการแยกเสียงพ่นลมกับเสียงไม่พ่นลม และเสียงก้องกับเสียงไม่ก้อง โดยพื้นฐานแล้ว k, t, c, p จะออกเสียงเป็นแบบไม่ก้องไม่พ่นลม [k], [t], [t͡ʃ], [p] (เทียบเท่ากับเสียง ก, ต, จ, ป ในภาษาไทย) แต่ก็สามารถออกเสียงเป็น [g], [d], [d͡ʒ], [b] ได้เช่นกัน โดยถือเป็นหน่วยเสียงเดียวกัน
s [s] กับ sh [ʃ] ถือเป็นหน่วยเสียงเดียวกัน ไม่มีการแยกความแตกต่าง แต่อาจออกเสียงต่างไปตามสำเนียงหรือผู้พูดหรือตำแหน่งในคำ
| คาตากานะ | อักษรละติน | IPA | เทียบภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- |
| ア, イ, ウ, エ, オ | - | ʔ | อ |
| カ, キ, ク, ケ, コ | k | k ~ g | ก |
| サ, シ, ス, セ, ソ シャ, シュ, シェ, ショ | s sh | s ʃ | ซ ช |
| タ, トゥ, テ, ト | t | t ~ d | ต |
| チャ, チ, チュ, チェ, チョ | c | t͡ʃ ~  	d͡ʒ t͡s ~ d͡z | จ |
| ナ, ニ, ヌ, ネ, ノ | n | n | น |
| ハ, ヒ, フ, ヘ, ホ | h | h | ฮ |
| パ, ピ, プ, ペ, ポ | p | p ~ b | ป |
| マ, ミ, ム, メ, モ | m | m | ม |
| ヤ, ユ, イェ, ヨ | y | j | ย |
| ラ, リ, ル, レ, ロ | r | ɾ | ร |
| ワ, ウィ, ウェ, ウォ | w | w | ว |
สัทศาสตร์ > เสียงตัวสะกด

ภาษาไอนุมีเสียงตัวสะกดทั้งหมด 10 เสียง อย่างไรก็ตาม เสียงตัวสะกด h จะมีในสำเนียงซาฮารินเท่านั้น ไม่มีในสำเนียงฮกไกโด
| คาตากานะ | อักษรละติน | IPA | เทียบภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- |
| ㇰ | -k | -k̚ | ก |
| ㇱ, ㇲ | -s -sh | -s -ɕ | ส ช |
| ッ, ㇳ | -t | -t̚ | ต |
| ㇴ, ン | -n | -n | น |
| ㇵ, ㇶ,ㇷ, ㇸ, ㇹ | -h | -x | ฮ |
| ㇷ゚ | -p | -p̚ | ป |
| ㇺ | -m | -m | ม |
| イ | -y | -j | ย |
| ㇻ, ㇼ, ㇽ, ㇾ, ㇿ | -r | -ɾ | ร์ |
| ウ | -w | -w | ว |
ในการเขียนด้วยอักษรคาตากานะ อักษรตัวเล็กจะถูกใช้แทนตัวสะกด เช่น ㇰ, ㇷ゚, ㇺ เป็นอักษรตัวเล็กของ ク, プ, ム ใช้แทนตัวสะกด ก, ป, ม เป็นต้น
สำหรับ r นั้นจะใช้ ㇻ, ㇼ, ㇽ, ㇾ, ㇿ (อักษรตัวเล็กของ ラ, リ, ル, レ, ロ) ขึ้นอยู่กับเสียงสระที่นำหน้า
ผู้พูด

ภาษาไอนุถือเป็นภาษาใกล้ตายหรือใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤต ในปี ค.ศ. 1960 ชาวไอนุในญี่ปุ่นกว่า 15,000 คน ใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแม่เพียงภาษาเดียว ปี ค.ศ. 1980 ในเมืองนิบูตานิยังเหลือผู้ใช้ภาษาไอนุกว่าร้อยคนแต่มีเพียง 15 คนเท่านั้นที่ใช้พูดกันในชีวิตประจำวัน และในปี พ.ศ. 2550 มีผู้พูดเหลืออยู่เพียง 10 คน ซึ่งผู้พูดมีอายุมากกว่า 80 ปี และผู้ใช้ที่พูดเป็นภาษารองหรือพอพูดได้บ้างก็มีอายุกว่า 60 ปี
บรรณานุกรม

Vovin, Alexander (1993). A Reconstruction of Proto-Ainu. Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-09905-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Literature and materials for learning Ainu
The Book of Common Prayer in Ainu, translated by John Batchelor, digitized by Richard Mammana and Charles Wohlers
Institute for the Study of Languages and Cultures of Ainu in Samani, Hokkaido
A Grammar of the Ainu Language by John Batchelor
An Ainu-English-Japanese Dictionary, including A Grammar of the Ainu Language by John Batchelor
"The 'Greater Austric' hypothesis" by John Bengtson (undated)
Ainu for Beginners by Kane Kumagai, translated by Yongdeok Cho
(ในภาษาญี่ปุ่น) Radio lessons on Ainu language presented by Sapporo TV
A talking dictionary of Ainu: a new version of Kanazawa's Ainu conversational dictionary, with recordings of Mrs. Setsu Kurokawa
| ด ค ก ภาษาในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
ภาษาประจำชาติ:  ญี่ปุ่น สำเนียง 
ภาษาของชนพื้นเมือง:  ไอนุ  โอร็อก†  นิฟค์†  ฮาจิโจ  รีวกีว อามามิ โอชิมะ  คิไก  คูนิงามิ  มิยาโกะ  โอกินาวะ  โอกิโนเอราบุ  โทกูโนชิมะ  ยาเอยามะ  โยนางูนิ  โยรง 
ภาษาของชนภายนอก:  โปรตุเกสแบบบราซิล  จีน กวางตุ้ง  ฮกเกี้ยน  ฝูโจว  จีนกลาง  อังกฤษ  รัสเซีย  ตุรกี  เวียดนาม  เกาหลีไซนิจิ 
ภาษาลูกผสม:  อังกฤษแบบโบนิน  ญี่ปุ่นผสมแก้ขัดโยโกฮามะ† 
ภาษามือ:  ภาษามือญี่ปุ่น  ภาษามืออามามิ โอชิมะ  ภาษามือมิยากูโบะ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  IdRef 
พิพิธภัณฑ์ปีร์กาโคตัน ศูนย์กลางภาษาและวัฒนธรรมไอนุในเมืองซัปโปะโระ
ยันม่าร์

| --- | --- |

สำนักงานใหญ่บริษัทยันม่าร์ (ประเทศญี่ปุ่น)
ชื่อท้องถิ่น: ヤンマー株式会社
ประเภท: เอกชน
อุตสาหกรรม:   ยานยนต์  อุปกรณ์หนัก  เครื่องจักรกลการเกษตร 
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2455; 112 ปีก่อน
ผู้ก่อตั้ง: มาโกกิชิ ยามาโอกะ
สำนักงานใหญ่:  1-32, ชายามาชิ, เขตคิตะ, โอซากะ, ประเทศญี่ปุ่น
บุคลากรหลัก: ทาเคฮิโตะ ยามาโอกะ (ประธาน)
ผลิตภัณฑ์:   อุปกรณ์ก่อสร้าง  รถแทรกเตอร์  พาหนะทางน้ำ  อากาศยานไร้คนขับ  เครื่องยนต์ดีเซล 
รายได้: 703.8 พันล้านเยน (มีนาคม 2559)
พนักงาน: 17,974 คน (2559)
เว็บไซต์: www.yanmar.com/global
บริษัท ยันม่าร์ จำกัด (อังกฤษ: Yanmar Co., Ltd.; ญี่ปุ่น: ヤンマー株式会社, อักษรโรมัน: Yanmā Kabushiki-Gaisha) เป็นบริษัทผู้ผลิตเครื่องยนต์ดีเซล เครื่องจักรกลหนัก และเครื่องจักรกลการเกษตรของญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2455 ที่นครโอซากะ ยันม่าร์ผลิตและจำหน่ายเครื่องยนต์สำหรับการใช้งานที่หลากหลาย เช่น เรือเดินทะเล เรือสำราญ อุปกรณ์ก่อสร้าง อุปกรณ์การเกษตร และชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้า นอกจากนี้ยังผลิตและจำหน่ายระบบควบคุมอุณหภูมิ ระบบการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ และระบบควบคุมและจัดการจากระยะไกล
ประวัติ

ยันม่าร์ก่อตั้งขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2455 ณ นครโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น โดยมาโกกิชิ ยามาโอกะ
เมื่อบริษัทเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2455 บริษัทก็ได้เริ่มผลิตเครื่องยนต์ที่ใช้น้ำมันเบนซิน ในปี พ.ศ. 2463 บริษัทได้เริ่มผลิตเครื่องยนต์น้ำมันก๊าดขนาดเล็ก ในปี พ.ศ. 2476 บริษัทได้เปิดตัวเครื่องยนต์ดีเซลขนาดเล็กที่ใช้งานได้จริงเครื่องแรกของโลก นั่นคือรุ่น HB
ในปี พ.ศ. 2504 ยันม่าร์ได้จัดตั้งแผนกเครื่องจักรกลการเกษตร
ยันม่าร์ยังได้เริ่มจัดหาเครื่องยนต์ให้กับรถแทรกเตอร์ของจอห์น เดียร์ และเครื่องทำความเย็นของเทอร์โมคิง (Thermo King) บางรุ่นสำหรับใช้ในรถบรรทุกห้องเย็น
ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ยันม่าร์ได้สร้างการเติบโตในตลาดอากาศยานไร้คนขับ (UAV) ในญี่ปุ่นและที่อื่น ๆ ด้วยโดรนขนาดเล็กที่ใช้ในการฉีดพ่นทางการเกษตร และการใช้งานทางอากาศในรูปแบบอื่น ๆ
ตามที่อธิบายในเว็บไซต์ของบริษัท "ชื่อยันม่าร์ เป็นการผสมผสานระหว่าง "ยันมะ" (สายพันธ์แมลงปอชนิดหนึ่ง) และ "ยามา" จากชื่อผู้ก่อตั้งบริษัท มาโกกิจิ ยามาโอกะ"
เครื่องยนต์ดีเซลทางทะเล ยันม่าร์ 2GM20 ติดตั้งในเรือใบ
รถเทตีนตะขาบยันม่าร์
เส้นเวลา

พ.ศ. 2455: มาโกกิชิ ยามาโอกะ ได้ก่อตั้งบริษัทของตนภายใต้ชื่อ ยามาโอกะ ฮัตสึโดกิ เซซาคุโชะ (โรงงานผลิตเครื่องยนต์ยามาโอกะ)
พ.ศ. 2476: เริ่มผลิตเคี่องยนต์ดีเซลขนาดเล็กที่ใช้งานได้จริงเครื่องแรกของโลก
พ.ศ. 2504: ก่อตั้งแผนกเครื่องจักรกลการเกษตร
พ.ศ. 2535: ผลิตเครื่องยนต์ดีเซลครบ 10 ล้านเครื่อง
พ.ศ. 2558: เข้าซื้อกิจการฮิโมอินซา (HIMOINSA) ผู้ผลิตชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสัญชาติสเปน 70%
พ.ศ. 2559: เพิ่มสัดส่วนการถือหุ้นในบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนล แทรคเตอร์ส (International Tractors) สัญชาติอินเดีย ผู้ผลิตรถแทรกเตอร์ยี่ห้อโซนาลิกา (Sonalika) เป็น 30% นอกจากนี้ บริษัทยังได้ซื้อกิจการแชฟฟ์ (Schaeff) ผู้ผลิตอุปกรณ์ขนาดกะทัดรัดของเยอรมันจากเทเร็กซ์ (Terex) และได้ร่วมมือกับโตโยต้าเพื่อพัฒนา "ตัวเรือรุ่นต่อไป" สำหรับเรือ
พ.ศ. 2562: ขยายโรงเรียนฝึกอบรมในต่างประเทศในจีน ฟิลิปปินส์ และอินเดีย
นิจิเร็นโชชู

อนุสาวรีย์พระนิจิเร็ง ด้านนอกฮนโนจิ ใน อำเภอเทรามาชิ นครเกียวโต
นิกายนิจิเร็นโชชู (ญี่ปุ่น: 日蓮正宗) คือหนึ่งในนิกายฝ่ายมหายานของพระพุทธศาสนานิกายนิจิเร็ง โดยยึดตามคำสอนของพระนิจิเร็นไดโชนิง ซึ้งเชื่อในหมู่ผู้นับถือว่าคือพระพุทธเจ้าแท้จริง มีต้นกำเนิดจากประเทศญี่ปุ่น การปฏิบัติที่รู้จักกันดีคือการสวดไดโมกุ หรือ ธรรมสารัตถที่ว่านัมเมียวโฮเร็งเงเกียว นิกายนี้จัดเป็นนิกายที่มีคำสอนตรงกันข้ามและหักล้างนิกายอื่นๆอย่างชัดเจน อาทิเช่น นิกายเซ็น นิกายชิงงง นิกายสุขาวดี และวัชรยาน เป็นต้น ซึ่งนิจิเร็งได้เห็นความเบี่ยนเบนทางคำสอนของพระพุทธศาสนา และได้หักล้างความเบี่ยนเบนต่าง ๆ เหล่านั้น สาวกคนสำคัญของพระนิจิเร็นไดโชนิง พระนิกโค โชนิง เป็นผู้ก่อตั้งวัดใหญ่ไทเซกิจิ ปัจจุบันมีพุทธศาสนิกชนแพร่กระจายอยู่ทั่วโลก มีวัดสาขาและศูนย์กลางเผยแผ่ประจำในประเทศต่าง ๆ เช่น สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส เกาหลีใต้ ไต้หวัน อินโดนีเซีย ศรีลังกา สิงคโปร์ กานา บราซิล อาร์เจนตินา ฮ่องกง มาเลเซีย สเปน และอินเดีย เป็นต้น
คำสอนของนิกายได้รับการดัดแปลงและเผยแพร่โดยองค์กรทางพุทธศาสนาบางองค์กรจนแตกต่างไปในปัจจุบัน ดังนั้นนิกายนิจิเร็นโชชูจึงไม่มีความเกี่ยวข้องกับองค์กรเหล่านั้นแต่อย่างใด
นิจิเร็นโชชูได้มีการจัดพิธีเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสครบรอบ 750 ปีแห่งการก่อตั้งนิกายเมื่อปี ค.ศ. 2002
ประวัติ

พระนิจิเร็นไดโชนิงคือผู้สถาปนาคำสอนเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1253 ขณะที่อายุ 32 ปี ณ เมืองคามากูระ 7 ปีต่อมาท่านได้แต่งหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ ริชโชอังโกกูรงหรือการยังสันติสุขสู่บ้านเมืองด้วยการเผยแผ่คำสอนศาสนาพุทธที่แท้จริง เมื่อ ค.ศ. 1260 เพื่อยื่นเสนอต่อรัฐบาลทหารคามากูระซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของผู้สำเร็จราชการลำดับที่ 5 โฮโจ โทกิโยริ ใจความหนังสือเสนอให้รัฐบาลและชาวญี่ปุ่นเลิกนับถือสนับสนุนคำสอนและนิกายอื่น ๆ ของศาสนาพุทธ และให้หันมาปฏิบัติคำสอนแท้จริงสูงสุดเพียงหนึ่งเดียวคือสัทธรรมปุณฑริกสูตร โดยกล่าวว่าคำสอนต่าง ๆ ที่แพร่หลายในขณะนั้นล้วนแต่นอกรีตบิดเบือนเจตนาที่แท้จริงของพระพุทธ ปฏิเสธพระพุทธ ปะปนคำสอนจนคลุมเครือปราศจากความถูกต้องและไม่เหมาะกับยุคสมัย ท่านเชื่อว่ารากฐานอันมั่นคงที่เกิดจากคำสอนพุทธศาสนาที่แท้จริงจะทำให้ญี่ปุ่นและทั่วโลกสงบสุขและปลอดภัย เนื่องจากญี่ปุ่นในสมัยนั้นประสบปัญหานานัปการ ทั้งภัยธรรมชาติจากแผ่นดินไหวและพายุที่รุนแรง สภาพอากาศผิดธรรมชาติ โรคระบาด ข้าวยากหมากแพง ความระส่ำระสายแย่งชิงอำนาจภายใน และการคุกคามจากจักรวรรดิมองโกล แต่รัฐบาลทหารคามากูระปฏิเสธข้อเรียกร้องของท่านทุกครั้งที่ท่านยื่นหนังสือฉบับนี้ ท่านจึงปลีกตัวจากคามากูระและเริ่มเตรียมรากฐานการเผยแผ่หลักธรรม
เกี่ยวกับนิกาย

นิจิเร็นโชชูเป็นนิกายดั้งเดิมของศาสนาพุทธแท้ของพระนิจิเร็นไดโชนิง โดยมีสมาชิกอยู่ทั่วโลก วัดใหญ่ของนิจิเร็นโชชู "วัดไทเซกิจิ" ได้ตั้งอยู่ที่เชิงเขาฟูจิ ประเทศญี่ปุ่น ชื่อของนิกายนี้คือ นิจิเร็นโชชู แปลว่า "นิกายนิจิเร็งดั้งเดิม" และ ในบางครั้งจะถูกเรียกว่า "นิกายฟูจิ" เพราะที่ตั้งของวัดใหญ่นั้นอยู่ที่เชิงเขาฟูจินั่นเอง นิจิเร็นโชชูมีความเชื่อเรื่อง มรดกแห่งหลักธรรม ซึ่งเป็นการส่งต่อแก่นแท้ของคำสอนศาสนาพุทธของพระนิจิเร็นไดโชนิงให้กับพระสังฆราชนิกโกโชนิง ซึ่งเป็นสาวกคนสำคัญของพระนิจิเร็นไดโชนิง ซึ่งได้ถูกเลือกโดยพระนิจิเร็นไดโชนิงให้เป็นพระสังฆราชที่รับหน้าที่เผยแผ่หลักธรรมของศาสนาพุทธแท้ของพระนิจิเร็นไดโชนิงในสมัยปัจฉิมธรรมหลังการดับขันธ์ของท่าน การส่งต่อมรดกแห่งหลักธรรมนี้ถูกส่งมอบให้กับบุคคลเพียงคนเดียว ตามที่ได้ถูกกล่าวไว้ในงานเขียนของพระนิจิเร็นไดโชนิง เรื่อง "หนึ่งร้อยและหกบทความ"
สิ่งสักการบูชาของนิจิเร็นโชชู คือ ไดโงฮนซง (โกฮนซงที่ยิ่งใหญ่) โกฮนซงทั้งหมดจะถูกคัดลอกโดยสมเด็จพระสังฆราชของนิจิเร็นโชชู โดยทำการคัดลอกจากไดโงฮนซง และสร้างความสัมพันธ์กับไดโงฮนซงด้วยพิธีเปิดเนตรโกฮนซงเหล่านี้ต่อหน้าไดโงฮนซง วัดใหญ่ไทเซกิจินั้นได้มีผู้นับถือนิจิเร็นโชชูจากทั่วโลกเดินทางมานมัสการไดโงฮนซงเป็นจำนวนมากทุกปี นิจิเร็นโชชูมีวัดกว่า 700 วัดในประเทศญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมีวัดในต่างประเทศถึง 22 วัด โดยมี 6 วัดในสหรัฐอเมริกา 9 วัดในไต้หวัน 2 วัดในอินโดนีเซีย รวมไปถึง บราซิล ฝรั่งเศส สเปน สิงคโปร์ และกานา
นิจิเร็นโชชูในปัจจุบันอยู่ภายใต้การนำของประมุขสงฆ์ลำดับที่ 68 พระนิชิเนียว โชนิง ซึ่งได้สืบทอดมรดกแห่งหลักธรรมมาตั้งแต่สมัยของพระนิกโกโชนิง โดยได้ส่งต่อมรดกนี้มาเป็นเวลา 750 ปี
พระสงฆ์นิจิเร็นโชชู ได้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างจากพระสงฆ์นิกายอื่น ๆ โดยจะใส่เฉพาะจีวรสีเทาและขาว เท่านั้น ซึ่งเหมือนกับที่พระนิจิเร็นไดโชนิงได้สวมใส่ในขณะที่ท่านมีชีวิตอยู่
นิกายนี้ยึดมั่นในคัมภีร์สัทธรรมปุณฑรีกสูตร (โฮเคเคียว) เป็นหลักโดยถือว่าพระสูตรนี้คือคำสอนที่แท้จริงของพระศากยมุนีพุทธะ พระสูตรอื่น ๆ เป็นเพียงกุศโลบายที่พระองค์ใช้เทศนาสรรพสัตว์เพื่อให้เข้าถึงพระสูตรนี้ในท้ายที่สุด โดยอธิบายว่าพระสูตรอื่น ๆ ในช่วง 42 ปีแรกแห่งการเคลื่อนพระธรรมจักรของพระศากยมุนีคือคำสอนตามใจและสติปัญญาผู้ฟัง ส่วนสัทธรรมปุณฑริกสูตรที่พระองค์เทศนาในช่วง 8 ปีสุดท้ายแห่งพระชนม์ชีพคือคำสอนตามใจและสติปัญญาพระพุทธะเอง
เป้าหมายอีกประการคือมุ่งหวังให้ผู้คนในโลกนับถือคำสอนนี้ทั่วกันทุกคนซึ่งเรียกว่าบรรลุ โคเซ็นรูฟุ พระสงฆ์และฆราวาสจึงร่วมกันเผยแผ่ธรรมะโดยถือเป็นวัตรปฏิบัติอย่างหนึ่งเรียกว่าชากูบูกุ และมีการเยี่ยมเยียนบ้านผู้นับถือด้วยกันเพื่อสวดมนต์ร่วมกัน ศึกษาธรรมะร่วมกัน และหรือให้กำลังใจ ให้คำชี้นำในการปฏิบัติแก่ผู้นับถือใหม่
นิจิเร็นโชชูจะมีการรวมตัวกันเพื่อสวดมนต์ ศึกษาธรรมะอย่างน้อยเดือนละครั้งจนถึงสัปดาห์ละครั้ง ณ สมาคมผู้ปฏิบัติ และหรือเข้าฟังเทศนาธรรมะจากพระสงฆ์ในกรณีที่มีศูนย์กลางเผยแผ่ที่มีพระสงฆ์ประจำหรือวัดในพื้นที่นั้น ๆ
พุทธมามกะนิจิเร็นโชชูจะเรียกสังกัดตนเองว่าฮกเกโกะตามที่ปรากฏในไดโงฮนซง
ข้อคติที่แตกต่างจากนิกายอื่น

ปฏิเสธคำสอนและคัมภีร์ของเถรวาท และของมหายานหลาย ๆ นิกาย ยกเว้นพระสัทธรรมปุณฑริกสูตร
ถือคติว่าพระศากยมุนีตรัสรู้พระโพธิญาณมานานแล้ว 500 ธุลีกัป ก่อนหน้าพระชาติเจ้าชายสิทธัตถะ
พุทธภาวะนั้นนิรันดร์ ไม่ดับสูญ
ปฏิเสธการนิพพานหรือการไม่มาเกิดอีก
พุทธเกษตรที่แท้จริงคือสหาโลก ไม่มีโลกอื่น
พระพุทธะองค์อื่น ๆ คือบุคลาธิษฐานของพระศากยมุนี
พระศากยมุนีพุทธะถ่ายโอนคำสอนทั้งมวลแก่พระโพธิสัตว์จากพื้นโลกที่นำโดยพระวิศิษฐ์จาริตรโพธิสัตต์
สานุศิษย์ส่วนใหญ่ในนิกายนิจิเร็งสายอื่นๆ เชื่อว่าพระนิจิเร็นไดโชนิงผู้ก่อตั้งเป็นเพียงพระวิศิษฐ์จาริตรโพธิสัตต์มาปรากฏตัวตามคำพยากรณ์ในสัทธรรมปุณฑริกสูตร
สานุศิษย์นิจิเร็นโชชูเชื่อว่าพระนิจิเร็นไดโชนิงเป็นการอุบัติของพระพุทธะแห่งอนาธิกาลแห่งอดีตที่ยาวนานไม่มีจุดเริ่มต้นและสิ้นสุด ด้วยเหตุนี้นิจิเร็นโชชูจึงขานนามท่านว่า ไดโชนิง ที่แปลว่า มหาปราชญ์ ขณะที่นิกายนิจิเร็งสายอื่นขานนามเพียง โชนิง
สิ่งสักการระบูชาที่แท้จริงและสูงสุดคือ ไดโงฮนซง
ไม่มีการกราบไหว้เทพเจ้า พระพุทธรูป ภูติผีปิศาจใด ๆ ไม่ว่าจะของญี่ปุ่นหรืออินเดีย
ไม่มีการนั่งสมาธิวิปัสสนา กรรมฐาน
สิ่งเคารพบูชา

นิกายนี้มีสิ่งสักการบูชาเป็นของตนเรียกว่า โกฮนซง หรือ พระบรมปูชนียวัตถุ ซึ่งเป็นดั่งแผนภูมิจำลองธรรมสภาที่ปรากฏในสัทธรรมปุณฑริกสูตร และเป็นดั่งการจำลองพระสูตรให้เป็นกายภาพ จารึกด้วยอักขระจีนโดยมีคำว่านามูเมียวโฮเร็งเงเกียวนิจิเร็ง (นโม สัทธรรมปุณฑริกสูตร นิจิเร็ง) อยู่ตรงกลางในลักษณะแนวตั้งรายล้อมด้วยตัวแทนสภาพภูมิชีวิตต่าง ๆ สี่มุมของโกฮนซงมีชื่อของท้าวจตุโลกบาลปรากฏอยู่ และปรากฏข้อความสิ่งสักการบูชาสูงสุดของโลกนับจากหลังการปรินิพพานของพระพุทธะ
โกฮนซงประดิษฐานโดยการแขวนไว้ในตู้ไม้ (บุตสึดัง) และมีโต๊ะบูชาที่ประกอบด้วยแจกันใบไม้สีเขียว เชิงเทียน กระถางธูปแนวนอน ระฆังทรงบาตรหงาย มีการถวายถ้วยน้ำและถ้วยข้าวที่หุงขึ้นเองเป็นพุทธบูชาทุกวัน บางโอกาสอาจมีการถวายผลไม้หรืออาหารหรือขนมที่ไม่มีกลิ่นฉุนด้วย โกฮนซงตามบ้านเป็นม้วนกระดาษ ที่ประดิษฐานตามวัดจะจารึกสร้างจากแผ่นไม้โดยประดิษฐานบนแท่นสลักดอกบัว 
การสร้างโกฮนซงเริ่มขึ้นในสมัยพระนิจิเร็นไดโชนิงด้วยตัวท่านเองเพื่อมอบให้สานุศิษย์ โดยโกฮนซงองค์แรกเกิดขึ้นภายหลังเหตุการณ์บีฑาธรรมที่ ทัตสึโนกูชิ ขณะที่ท่านถูกเนรเทศไปเกาะซาโดะ ทุกวันนี้ยังมีโกฮนซงเหล่านั้นบางองค์ตกทอดมาถึงปัจจุบัน
เมื่อผู้นับถือใหม่ผ่านพิธีรับศีล (โกจูไก) ซึ่งประกอบพิธีโดยพระสงฆ์เบื้องหน้าโกฮนซงประจำวัด (โจจูโกฮนซง) จึงจะได้รับมอบโกฮนซงส่วนบุคคลจากทางวัดเพื่อประดิษฐานไว้บูชาในที่พักอาศัย และจะถือเป็นหน้าที่ต้องปกป้องโกฮนซงตลอดไปเสมือนการปกป้องพระพุทธะ ถือประหนึ่งว่าได้นิมนต์พระนิจิเร็นไดโชนิงเข้ามาพำนักในที่พักอาศัยของตน และจะได้รับโกฮนซงเพียงองค์เดียวตลอดชีวิต จะมีการถ่ายโอนให้แก่ลูกหลานที่เป็นนิจิเร็นโชชูเสมือนมรดกทางธรรมะในกรณีเมื่อตนสิ้นชีวิตเท่านั้น หากไม่มีผู้สืบทอดโกฮนซงองค์นั้นจะถูกส่งคืนทางวัดไปเพื่อทำพิธีปิดเนตร แต่เป็นสิ่งที่สะเทือนความรู้สึกชาวนิจิเร็นโชชูเป็นอย่างยิ่ง
โกฮนซงนิจิเร็นโชชูทุกองค์ถือเป็นทรัพย์สินของศาสนจักร โดยถือว่าเป็นการยืมมาสักการะในที่พักอาศัยเท่านั้นและไม่มีการเรียกคืนหรือแลกเปลี่ยนใด ๆ
นิจิเร็นโชชูไม่มีการบูชาเซ่นสรวงพลีกรรมรูปเคารพ พระพุทธรูป เทพเจ้า เทวดาอารักข์ พระภูมิเจ้าที่ต่าง ๆ และเคร่งครัดอย่างยิ่งที่จะไม่ปฏิบัติในศาสนกิจของศาสนาหรือความเชื่ออื่น ๆ อีก
ไดโงฮนซง

สิ่งสักการบูชาสูงสุดและเป็นศูนย์รวมความศรัทธาของนิจิเร็นโชชูคือ ไดโงฮนซง (Daigohonzon-Great gohonzon) หรือพระมหาบรมปูชนียวัตถุ มหามณฑลซึ่งจารึกสร้างขึ้นโดยพระนิจิเร็นไดโชนิง เมื่อ ค.ศ. 1279 ด้วยเหตุปัจจัยจากการประสบบีฑาธรรมร่วมกับสานุศิษย์ที่สละชีวีตของตน ณ ตำบลอัตสึฮาระ โดยถือเป็นโกฮนซงที่จะเปิดสู่สาธารณชนเมื่อการโคเซ็นรูฟุบรรลุผล นิจิเร็นโชชูเชื่อว่าชีวิตจิตใจของพระนิจิเร็นไดโชนิงและพลังพุทธานุภาพไร้ขอบเขตสถีตในไดโงฮนซงองค์นี้
โกฮนซงที่ประดิษฐานตามวัดสาขาหรือตามบ้านของสานุศิษย์ทุกองค์ล้วนมีจุดกำเนิดและรูปแบบจากมหามณฑลนี้ โดยมีพระสังฆนายกเป็นผู้คัดลอกเและประกอบพิธีเบิกเนตรโกฮนซงองค์ใหม่เบื้องหน้าไดโงฮนซงเท่านั้น
ปัจจุบันไดโงฮนซงประดิษฐานอยู่ ณ หอประดิษฐานสถานโฮอันโดะ วัดไทเซกิจิ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น วัดนี้จัดอยู่ในทะเบียนสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นอีกด้วย ในแต่ละปีจะมีพุทธศาสนิกชนนิจิเร็นโชชูทั้งในญี่ปุ่นและต่างประเทศ เดินทางมาแสวงบุญ (การโทซัง) ที่วัดไทเซกิจิเพื่อเข้าสักการะไดโงฮนซงเป็นจำนวนมาก (พิธีโกไคฮิ) และเป็นการเจริญรอยตามสานุศิษย์นิจิเร็นโชชูรุ่นแรก ๆ ที่เดินทางเป็นระยะทางไกลเพื่อเยี่ยมเคารพพระนิจิเร็นไดโชนิง
ความสำคัญพิเศษอีกประการหนึ่งคือการกล่าวถึงมหาธรรมเร้นลับ 3 ประการ (ซันไดฮิโฮ) ซึ่งได้แก่
สิ่งสักการบูชาแห่งคำสอนที่แท้จริง (ฮมมนโนฮนซน) หมายถึงไดโงฮนซง
คำสวดแห่งคำสอนที่แท้จริง (ฮมมนโนไดโมกุ) หมายถึงนัมเมียวโฮเร็งเงเคียว
มหาวิหารแห่งคำสอนที่แท้จริง (ฮมมนโนไกดัง) หมายถึงสถานที่ที่ไดโงฮนซงประดิษฐานซึ่งก็คือวัดไทเซกิจิ
ทั้งสามประการขยายมาจากมหาธรรมเร้นลับ 1 ประการซึ่งคือ"ไดโงฮนซงแห่งมหาวิหารที่แท้จริงแห่งคำสอนที่แท้จริง" (ฮมมงไกดังโนไดโงฮนซง) ที่ว่าเร้นลับเพราะนิจิเร็นโชชูเชื่อว่าเป็นส่วนที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกระหว่างบรรทัดของสัทธรรมปุณฑริกสูตร ไม่มีการเปิดเผยตลอดช่วงเวลาก่อนพระนิจิเร็งไดโช
เมื่อความมุ่งหวังให้ทุกตัวคนในโลกปฏิบัติศรัทธาธรรมะนี้ประสบเป็นจริง วัดไทเซกิจิจะถูกเปลี่ยนชื่อเป็นวัดฮมมนจิ (วัดแห่งคำสอนแท้จริง) ตามคำบัญชาของพระนิจิเร็นไดโชนิงก่อนการดับขันธ์
นิจิเร็นโชชูอุปมาความสัมพันธ์ของแหล่งกำเนิดแห่งกุศลผลบุญไว้ว่าไดโงฮนซงเปรียบเสมือนรากของต้นไม้ โกฮนซงตามวัดสาขาเป็นดั่งกิ่งก้าน และโกฮนซงตามบ้านสานุศิษย์คือใบไม้
อนึ่งนิกายนิจิเร็งสายอื่น ๆ ไม่ถือคติว่าไดโงฮนซงคือจุดหมายในการมาเกิดของพระนิจิเร็นไดโชนิงเหมือนนิจิเร็นโชชู และไม่สังกัดต่อวัดไทเซกิจิ  บางนิกายสักการะพระพุทธรูป รูปปั้นหรือภาพวาดพระพุทธะองค์อื่นหรือของพระโพธิสัตต์ บางนิกายสักการะเทวรูปหรือยันต์ของชินโต หรือผสมผสานกัน
นิกายและลัทธิที่แตกแขนง

คำสอนและคำสวดของนิกายเป็นที่ดลใจให้เกิดลัทธิใหม่ๆในญี่ปุ่น บางลัทธิยืมคำสวดแต่สร้างหรือดัดแปลงคำสอนขึ้นเอง เช่น สมาคมมิตรแห่งจิตวิญญาณหรือไรยูไก (ค.ศ. 1925) ริซโซโกไซไก (ค.ศ. 1938) และสมาคมสร้างคุณค่าหรือโซกางักไกนานาชาติ (SGI) ซึ่งในปัจจุบันลัทธิเหล่านี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับนิกายนิจิเร็นโชชูทั้งสิ้น
นิกายและลัทธิที่แตกแขนง > นิกายที่แตกแขนงจากนิจิเร็นโชชู

นิจิเร็นชู
ฮมมมบุตสึริวชู
เค็มปงฮกเกะ
ฮกเกชู
ฮมมงฮกเกะ
นิจิเร็งฮอนชู
นิจิเร็นชูฟูจิฟูเซฮะ
ฮกเกนิจิเร็งชู
ฮมปานิจิเร็งชู
ฮงเกนิจิเร็งชู
ฟูจิฟูเซนิจิเร็งคมมนชู
โชโบฮกเกชู
ฮมมงเกียวโอชู
นิจิเร็งโกมนชู
นิกายและลัทธิที่แตกแขนง > ลัทธิที่แตกแขนงจากนิจิเร็นโชชู

เคนโชไคอิ - ถูกคว่ำบาตร
โชชินไคอิ - ถูกคว่ำบาตร
โซกางักไก หรือ สมาคมสร้างคุณค่า