stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พ.ศ. 2443
เหตุการณ์

18 พฤษภาคม – สหราชอาณาจักรประกาศว่าตองงาเป็นรัฐในอารักขา
5 มิถุนายน – สงครามโบเออร์: ทหารบริติช เข้ายึดเมืองพริทอเรีย เมืองหลวงของแอฟริกาใต้
2 กรกฎาคม – เรือเหาะเที่ยวบินแรก ขึ้นบินเหนือทะเลสาบคอนสแตนส์ ในประเทศเยอรมนี
9 กรกฎาคม – สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร พระราชทานพระบรมราชานุญาต สถาปนาเครือรัฐออสเตรเลีย รวมอาณานิคมบนทวีปออสเตรเลียให้อยู่ภายใต้รัฐบาลเดียวกัน
16 สิงหาคม - วันสถาปนาโรงเรียนปทุมคงคา
31 สิงหาคม - วางศิลาฤกษ์พระที่นั่งวิมานเมฆ
1 มกราคม - ออสเตรเลียเปลี่ยนสถานะจากอาณานิคมของอังกฤษเป็นประเทศในเครือจักรภพ
23 มกราคม - เปลี่ยนชื่อมณฑลตะวันออกเป็นมณฑลบูรพา มณฑลตะวันออกเฉียงเหนือเป็นมณฑลอีสาน มณฑลฝ่ายเหนือเป็นมณฑลอุดร และมณฑลตะวันตกเฉียงเหนือเป็นมณฑลพายัพ
16 มีนาคม – เซอร์ อาร์เธอร์ อีแวนส์ ซื้อซากเมืองนอสซัสบนเกาะครีต เพื่อการขุดค้นทางโบราณคดี
ไม่ระบุวัน - เมื่อ ร.ศ.119 (พ.ศ. 2443) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชกำเนิดโรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตร(โรงเรียนเบญจมบพิตรในอดีต) พระองค์ทรงกำหนดหลักสูตรแนวการสอนด้วยพระองค์เอง เป็นโรงเรียนในพระบรมราชูปถัมภ์โดยตรง ไม่ขึ้นตรงต่อกระทรวงธรรมการสมัยนั้น
เหตุการณ์ > ไม่ทราบวัน

ค้นพบ ธาตุเรดอน
วันเกิด

ข้อมูลเพิ่มเติม: หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2443
1 มกราคม – ชิอุเนะ ซุงิฮะระ นักการทูตชาวญี่ปุ่น (เสียชีวิต 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2529)
11 กุมภาพันธ์ – โจะเซ โทะดะ นายกสมาคมสร้างคุณค่า (เสียชีวิต 2 เมษายน พ.ศ. 2501)
21 กุมภาพันธ์ – จอมพลอากาศ ฟื้น รณนภากาศ ฤทธาคนี อดีตผู้บัญชาการทหารอากาศไทย (เสียชีวิตเมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2530)
31 มีนาคม – เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์ (สิ้นพระชนม์ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2517)
7 เมษายน – ครูบาอภิชัย (ขาวปี) พระภิกษุสงฆ์ชาวไทย (มรณภาพ 3 มีนาคม พ.ศ. 2520)
9 เมษายน – แฌร์แมน กอตี สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส (เสียชีวิต 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498)
11 พฤษภาคม – ปรีดี พนมยงค์ นายกรัฐมนตรีไทย (ถึงแก่อนิจกรรม 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2526)
17 พฤษภาคม – รูฮัลลาห์ โคไมนี อดีตผู้นำสูงสุดแห่งอิหร่าน (เสียชีวิต 3 มิถุนายน พ.ศ. 2532)
5 มิถุนายน – เดนนิส กาบอร์ นักประดิษฐ์และวิศวกรไฟฟ้าชาวอังกฤษเชื้อสายยิว-ฮังการี (เสียชีวิต 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522)
17 มิถุนายน – มนตรี ตราโมท นักดนตรีไทยและศิลปินแห่งชาติ (เสียชีวิต 6 สิงหาคม พ.ศ. 2538)
25 มิถุนายน – หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน เอิร์ลเมานต์แบ็ตเทนแห่งพม่า รัฐบุรุษและทหารเรือชาวอังกฤษ (เสียชีวิต 27 สิงหาคม พ.ศ. 2522)
29 มิถุนายน – อังตวน เดอ แซง-เตกซูเปรี นักบินและนักประพันธ์ชาวฝรั่งเศส (เสียชีวิต 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2487)
27 กรกฎาคม – เจ้าชายคนุด รัชทายาทแห่งเดนมาร์ก (สิ้นพระชนม์ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2519)
4 สิงหาคม – สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี (สวรรคต 30 มีนาคม พ.ศ. 2545)
8 กันยายน – แบลนช์ คอบบ์ บุคคลที่มีอายุยืนที่สุดในโลกเป็นอันดับที่ 7 (เสียชีวิต 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2558)
18 กันยายน – เสียง คำโสม บุคคลที่อายุยืนที่สุดในจังหวัดบึงกาฬ (เสียชีวิต 11 มกราคม พ.ศ. 2559)
22 กันยายน – หลวงทัศนัยนิยมศึก (ทัศนัย มิตรภักดี) สมาชิกคณะราษฎร (เสียชีวิต 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2558)
21 ตุลาคม – สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี (สวรรคต 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2538)
8 พฤศจิกายน – มาร์กาเร็ต มิตเชลล์ นักประพันธ์ชาวอเมริกัน (เสียชีวิต 16 สิงหาคม พ.ศ. 2492)
วันเกิด > ไม่ทราบวันที่

เย็น แก้วมะณี หรือ ปู่เย็น เจ้าของสมญานาม "เฒ่าทระนง" แห่งลุ่มน้ำเพชรบุรี (เสียชีวิต 12 ตุลาคม พ.ศ. 2551)
บุศย์ ปัทมศริน มหาดเล็กในรัชกาลที่ 8 (เสียชีวิต 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498)
ถัด พรหมมาณพ นักการเมืองชาวไทย (เสียชีวิต 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2502)
วันถึงแก่กรรม

ข้อมูลเพิ่มเติม: หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2443
11 เมษายน - สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ (ประสูติ 13 มกราคม พ.ศ. 2400)
5 มิถุนายน - โอ เฮนรี่ นักเขียนนิยายชาวอเมริกัน (เกิด ค.ศ. 1862)
29 กรกฎาคม - พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 1 แห่งอิตาลี (พระราชสมภพ 14 มีนาคม พ.ศ. 2387)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผ่องประไพ

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผ่องประไพ |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 5 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 19 ธันวาคม พ.ศ. 2410 พระบรมมหาราชวัง ประเทศสยาม
สิ้นพระชนม์: 11 มีนาคม พ.ศ. 2485 (74 ปี) พระบรมมหาราชวัง ประเทศไทย
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ในรัชกาลที่ 5
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผ่องประไพ หรือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผ่อง (เดิม หม่อมเจ้าผ่องประไพ; 19 ธันวาคม พ.ศ. 2410 – 11 มีนาคม พ.ศ. 2485) เป็นพระราชธิดาพระองค์แรกในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข
พระประวัติ > สิ้นพระชนม์

ภายหลังจากเจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ถึงแก่อนิจกรรม พระองค์เจ้าผ่องประไพได้ประทับในพระบรมมหาราชวังจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2485 สิริพระชันษา 75 ปี ซึ่งมีปรากฏหลักฐานจากพระหัตถเลขาของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ กราบทูล สมเด็จกรมพระยาดำรง ฯ ในสาสน์สมเด็จ ความว่า "องค์หญิงผ่อง สิ้นพระชนม์วันที่ 11 มีนาคม ประชวรพระโรคชรา รุ่งขึ้นวันที่ 12 เชิญพระศพออกไปที่หออุเทศทักษิณา สรงพระศพพระองค์เจ้าผ่องที่ตำหนัก แล้วเชิญพระโกศออกไปตั้งที่หออุเทศทักษิณา วันที่ 12 มีนาคม ให้ในพระราชสำนักไว้ทุกข์ถวายพระองค์เจ้าผ่อง 7 วัน พระราชกุศล 7 วัน ที่พระศพพระองค์เจ้าผ่อง ณ หออุเทศทักษิณา วันที่ 18 มีนาคม" ซึ่งต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงมีพระหัตถเลขากราบทูลกลับ ความว่า "เป็นความรู้ใหม่ที่พระองค์หญิงผ่องสิ้นพระชนม์ แต่พระชนมมายุได้ 75 ปี โดยเฉพาะที่เป็นพระเจ้าลูกเธอของสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง ก็ควรนับว่าพระชันษายืนมาก" พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2485 ส่วนหม่อมหลวงศรีฟ้า ลดาวัลย์ ได้ระบุว่าพระองค์เจ้าผ่องประไพสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2473 เมื่อพระชันษา 63 ปี
โดยรายละเอียดปรากฏในหมายกำหนดการพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผ่อง ดังนี้
"วันที่ ๑๙ ธันวาคม เวลา ๑๖ นาฬิกา คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มาที่หอนิเพธพิทยา มีพระธรรมเทศนากันฑ์ ๑ แล้วพระสงค์ ๔๐ รูปสดับปกรณ์
การแต่งกาย วันนี้แต่งเครื่องแบบครึ่งยศ ไว้ทุกข์ ประดับเครื่องราชอิสริยาภรน์
วันที่ ๒๐ ธันวาคม เวลา ๙ นาฬิกา เชิญพระศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุษบันบัวผัน และพระศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผ่อง จากพระบรมมหาราชวัง ไปสุสานหลวงวัดเทพศิรินทราวาส เวียนพระเมรุแล้วเชิญขึ้นตั้งบนพระเมรุ
เวลา ๑๐ นาฬิกา คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ไปยังพลับพลาอิสริยาภรน์ พระสงค์สดับปกรณ์พระศพละ ๒๐ รูป แล้วประธานคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เสด็จขึ้นพระเมรุ พระราชทานเพลิงพระศพ
การแต่งกาย วันนี้แต่งเครื่องแบบเต็มยศ ไว้ทุกข์ ประดับเครื่องราชอิศริยาภรณ์สวมสายสะพายเครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ หรือสายสะพายเครื่องราชอิสรยาภรณ์ช้างเผือก
วันที่ ๒๑ ธันวาคม เวลา ๑๐ นาฬิกา ๓๐ นาที พระราชวงศ์เสด็จไปเก็บพระอัฐิ แล้วเชิญไปประดิษฐานที่หอพระนาก ไนพระบรมมหาราชวัง
วันนี้แต่งเครื่องแบบปรกติ ไว้ทุกข์"
พระนาม

พระนามของพระองค์ มีปรากฏอยู่สองพระนาม คือ
พระองค์เจ้าผ่องประไพ
พระองค์เจ้าผ่อง
ในคราวเป็นหม่อมเจ้าปรากฏพระนามว่า หม่อมเจ้าหญิงผ่องประไพ แต่พระบิดาสถาปนาเป็น พระองค์ผ่อง ทั้งสองพระนามนี้ปรากฏใช้อยู่ทั้งสอง ดังนี้
พระองค์เจ้าหญิงผ่องประไพ ปรากฏบนแผ่นจารึกหน้าที่บรรจุพระอังคารภายในอนุสาวรีย์เจ้าจอมมารดาแข สุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม
พระองค์เจ้าหญิงผ่อง ปรากฏที่ฐานพระพุทธรูปที่ทรงสถาปนาถวายเป็นพุทธบูชา
พระนามทั้งสองนี้ ปรากฏใช้ในบันทึกต่าง ๆ จึงเป็นที่สับสนเล็กน้อย
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผ่อง |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

หม่อมเจ้าผ่องประไพ (19 ธันวาคม พ.ศ. 2410 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2411)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าผ่องประไพ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
พระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้าผ่อง (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – 2 มีนาคม พ.ศ. 2478)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผ่อง (2 มีนาคม พ.ศ. 2478 – 11 มีนาคม พ.ศ. 2485)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2440 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)
พ.ศ. 2455 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 2 (จ.ป.ร.2)
พ.ศ. 2455 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 2 (ป.ป.ร.2)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
ภรรยา

ภรรยา หมายถึง คู่สมรสฝ่ายหญิง สิทธิและพันธะของภรรยาต่อคู่สมรสของเธอและคนอื่น และสถานะของเธอในชุมชนและตามกฎหมายแตกต่างกันไปตามวัฒนธรรมและยุคสมัย ในอดีต บางประเทศ ชายมีภรรยาได้ไม่จำกัดเพราะไม่มีกฎหมายบังคับ ในศาสนาคริสต์ ชายสามารถมีภรรยาได้หนึ่งคน ในศาสนาอิสลาม ชายสามารถมีภรรยาได้มากถึงสี่คน
ฟาโรห์คายู

ฟาโรห์อียิปต์
ฟาโรห์คายู พระนามของพระองค์ปรากฏในจารึกศิลาปาแลร์โม (Palermo Stone) ร่วมกับฟาโรห์แห่งอียิปต์ตอนล่างพระองค์อื่น ๆ เนื่องจากไม่มีหลักฐานอื่นมายืนยัน จึงอาจเป็นฟาโรห์ในตำนานที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง
ฟาโรห์คาบา

ฟาโรห์คาบา (หรืออ่านอีกแบบเป็น ฮอร์-คาบา) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในช่วงราชวงศ์ที่ 3 แห่งอาณาจักรเก่า ช่วงเวลาครองราชย์ของคาบานั้นไม่ชัดเจน แต่อาจอยู่ในช่วง 2670 ปีก่อน ค.ศ. และเกือบถึงช่วงสิ้นสุดราชวงศ์
พ.ศ. 2453

พุทธศักราช 2453 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1910 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันเสาร์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีจอ โทศก จุลศักราช 1272 (วันที่ 15 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์:
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468)
เจ้าประเทศราช:
เจ้าผู้ครองนครลำพูน: เจ้าอินทยงยศโชติ (3 มกราคม พ.ศ. 2441 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2454)
เจ้าผู้ครองนครลำปาง: เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต (3 มกราคม พ.ศ. 2441 - 5 ตุลาคม พ.ศ. 2465)
เจ้าผู้ครองนครน่าน: พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช (21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2437 - 5 เมษายน พ.ศ. 2461)
พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร:
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร (22 มกราคม พ.ศ. 2444 – 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2453)
สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร (6 พฤษภาคม พ.ศ. 2453 – 20 มกราคม พ.ศ. 2479)
เหตุการณ์

5 มกราคม - เจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้านครเชียงใหม่ องค์ที่ 8 ถึงแก่พิราลัย ด้วยพระชนมายุ 50 พรรษา
23 มกราคม - สถาปนาแต่งตั้งเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าอุปราชนครเชียงใหม่ เป็นเจ้านครเชียงใหม่ องค์ที่ 9
19 กุมภาพันธ์ - สนามโอลด์แทรฟฟอร์ดเปิดใช้งานเป็นครั้งแรก
10 พฤษภาคม - ตั้งเมืองแม่ฮ่องสอน
18 พฤษภาคม - โลกเคลื่อนผ่านแนวหางของดาวหางฮัลเลย์
24 มิถุนายน - ญี่ปุ่นบุกเข้าโจมตีเกาหลี
22 สิงหาคม - ญี่ปุ่นเข้ายึดครองเกาหลี รัฐบาลทั้งสองลงนามในสนธิสัญญาการผนวกดินแดนเกาหลี-ญี่ปุ่น
5 ตุลาคม - โปรตุเกส สถาปนาเป็นสาธารณรัฐ กษัตริย์มานูเอลที่2 แห่งโปรตุเกสเสด็จลี้ภัยไปอังกฤษ
11 พฤศจิกายน - พระราชพิธีบรมราชาภิเษก เฉลิมพระราชมณเฑียร พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
3 ธันวาคม - เป็นวันที่มีการสาธิตการใช้ไฟนีออนเป็นครั้งแรกในโลก ในงานแสดงรถยนต์ที่กรุงปารีส โดยนักฟิสิกส์ชื่อ จอร์ช คล้อด
29 ธันวาคม - พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานกำเนิดโรงเรียนมหาดเล็กหลวงขึ้น
2 มีนาคม - ตราพระราชบัญญัติธง ร.ศ. 129
วันเกิด

12 มกราคม - ลูอีเซอ ไรเนอร์ นักแสดงชาวเยอรมัน-อเมริกัน-บริติช (เสียชีวิต 30 ธันวาคม พ.ศ. 2557)
21 มกราคม - เอื้อ สุนทรสนาน นักร้อง นักประพันธ์เพลงชาวไทย (เสียชีวิต 1 เมษายน พ.ศ. 2524)
28 มีนาคม -  อิงกริดแห่งสวีเดน สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก พระราชมารดาในสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก (สวรรคต 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543)
12 พฤษภาคม - ปรีชา อินทรปาลิต (นามปากกา ป. อินทรปาลิต) นักประพันธ์ชาวไทย (เสียชีวิต 25 กันยายน พ.ศ. 2511)
3 กรกฎาคม - เจ้าหญิงฟีโอโดราแห่งเดนมาร์ก (สิ้นพระชนม์ 17 มีนาคม พ.ศ. 2518)
4 กรกฎาคม - กลอเรีย สจ๊วต นักแสดงชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 26 กันยายน พ.ศ. 2553)
21 กรกฎาคม - หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ รัชนี (สิ้นชีพิตักษัย 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534)
13 สิงหาคม - สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านซะอีด บิน เตมัวร์ (สวรรคต 19 ตุลาคม พ.ศ. 2515)
27 สิงหาคม - แม่ชีเทเรซา มิชชันนารีและนักมนุษยธรรมนิยมชาวแอลแบเนีย (มรณภาพ 5 กันยายน พ.ศ. 2540)
5 ตุลาคม - หม่อมราชวงศ์แสงสูรย์ ลดาวัลย์ (ถึงแก่กรรม 2 สิงหาคม พ.ศ. 2536)
12 ตุลาคม - พูนทรัพย์ นพวงศ์ ณ อยุธยา นักการศึกษาชาวไทย (อนิจกรรม 23 ตุลาคม พ.ศ. 2558)
19 ตุลาคม - สุบรามันยัน จันทรเสขรร นักฟิสิกส์ดาราศาสตร์ชาวอินเดียน-อเมริกัน (ถึงแก่กรรม 21 สิงหาคม พ.ศ. 2538)
27 พฤศจิกายน - พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล (สิ้นพระชนม์ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538)
วันถึงแก่กรรม

6 พฤษภาคม - สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร (พระราชสมภพ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2384)
18 พฤษภาคม - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด (ประสูติ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2410)
31 พฤษภาคม - อลิซาเบธ แบล็กเวลล์ แพทย์หญิงคนแรกของสหรัฐอเมริกา (เกิด 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2364)
10 มิถุนายน - พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา)
13 สิงหาคม - ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล พยาบาลชาวอังกฤษ (เกิด 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2363)
23 ตุลาคม - พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (พระราชสมภพ 20 กันยายน พ.ศ. 2396)
15 พฤศจิกายน - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัจฉรพรรณีรัชกัญญา (ประสูติ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2415)
รางวัล > รางวัลโนเบล

สาขาเคมี – Otto Wallach
สาขาวรรณกรรม – พอล โยฮัน ลุดวิก เฮย์เซ
สาขาสันติภาพ – International Peace Bureau
สาขาฟิสิกส์ – โยฮานัส ดิเดอริค วาน เดอ วาลส์
สาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ – อัลเบรชท์ คอสเซล
มหาวิทยาลัยศิลปะเบอร์ลิน

มหาวิทยาลัยศิลปะเบอร์ลิน (เยอรมัน: Universität der Künste Berlin - UdK) หรือ "อูเดคา" เป็นมหาวิทยาลัยในกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1975 โดยการควบรวมโรงเรียนวิจิตรศิลป์เบอร์ลิน (Staatlichen Hochschule für Bildende Künste) และโรงเรียนดนตรีและศิลปะการแสดงเบอร์ลิน (Staatlichen Hochschule für Musik und Darstellende Kunst) เข้าด้วยกัน 
ประวัติของมันย้อนกลับไปถึงสมัยการก่อตั้ง Akademie der Künste ใน ค.ศ. 1696
มหาวิทยาลัยมีสี่วิทยาลัย ซึ่งศึกษาเฉพาะทางในด้าน วิจิตรศิลป์, สถาปัตยกรรม, สื่อและการออกแบบ, ดนตรีและศิลปะการแสดง โดยมีจำนวนนักศึกษาเกือบ 4,500 คน มหาวิทยาลัยเป็นหนึ่งในสถาบันดนตรีและศิลปะที่ใหญ่ที่สุดในโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

Universität der Künste Berlin (เยอรมัน)(อังกฤษ) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัย
52°30′29″N 13°19′52″E﻿ / ﻿52.50806°N 13.33111°E﻿ / 52.50806; 13.33111
| ด ค กมหาวิทยาลัยในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- |
เบอร์ลิน:  มหาวิทยาลัยศิลปะเบอร์ลิน  FU เบอร์ลิน  HU เบอร์ลิน  TU เบอร์ลิน 
เบรเมิน:  มหาวิทยาลัยเบรเมิน  Jacobs University Bremen 
ฮัมบวร์ค:  มหาวิทยาลัยฮัมบวร์ค  TU ฮัมบวร์ค  HafenCity University Hamburg  มหาวิทยาลัยเฮ็ลมูท ชมิท 
รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค:  ไฮเดิลแบร์ค  ไฟรบวร์ค  KIT คาลส์รูเออ  ค็อนชตันทซ์  มันไฮม์  โฮเอนไฮม์  ชตุทท์การ์ท  ทือบิงเงิน  อุล์ม  Zeppelin University แห่งฟรีดริชส์ฮาเฟิน 
รัฐไบเอิร์น (บาวาเรีย):  เอาคส์บวร์ค  บัมแบร์ค  ไบร็อยท์  Catholic University of Eichstätt-Ingolstadt  แอร์ลังเงิน-เนือร์นแบร์ค  LMU มิวนิก  Bundeswehr University Munich  TU มิวนิก  มหาวิทยาลัยเสรียูเครนแห่งมิวนิก  พัสเซา  เรเกินส์บวร์ค  เวือทซ์บวร์ค 
รัฐบรันเดินบวร์ค:  TU บรันเดินบวร์ค  Frankfurt, Oder  พ็อทซ์ดัม 
รัฐเฮ็สเซิน:  TU ดาร์มชตัท  แฟรงก์เฟิร์ต, Main  กีเซิน  คัสเซิล  มาร์บวร์ค 
รัฐนีเดอร์ซัคเซิน:  TU เบราน์ชไวค์  TU Clausthal  เกิททิงเงิน  ฮันโนเฟอร์  ฮิลเดิสไฮม์  ลือเนอบวร์ค  อ็อลเดินบวร์ค  อ็อสนาบรึค  Vechta 
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น:  ไกรฟส์วัลท์  ร็อสท็อค 
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน:  อาเคิน  บีเลอเฟ็ลท์  Bochum  บ็อน  โคโลญ  TU ดอร์ทมุนท์  ดืสบวร์ค-เอ็สเซิน  ดึสเซิลดอร์ฟ  ฮาเกิน  มึนส์เทอร์  พาเดอร์บอร์น  ซีเกิน  Witten/Herdecke  วุพเพอร์ทาล 
รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์:  TU ไคเซิร์สเลาเทิร์น  โคเบล็นทซ์-Landau  ไมนซ์  Speyer  เทรียร์ 
รัฐซาร์ลันท์:  มหาวิทยาลัยซาร์ลันท์ 
รัฐซัคเซิน:  TU เค็มนิทซ์  TU เดรสเดิน  TU Freiberg  ไลพ์ซิช 
รัฐซัคเซิน-อันฮัลท์:  ฮัลเลอ-วิทเทินแบร์ค  มัคเดอบวร์ค 
รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์:  เฟล็นส์บวร์ค  คีล  ลือเบ็ค 
รัฐทือริงเงิน:  แอร์ฟวร์ท  TU Ilmenau  เยนา  ไวมาร์
ฟาโรห์กาเฮดเจต

กาเฮดเจต (หรือ ฮอร์-กาเฮดเจต) อาจจะเป็นพระนามฮอรัสของกษัตริย์แห่งอียิปต์โบราณ (ฟาโรห์) ซึ่งอาจจะทรงปกครองในช่วงราชวงศ์ที่สาม หรืออาจจะเป็นภาพตัวแทนของฟาโรห์ทุตโมสที่ 3 ที่โปรดให้ทำขึ้นโดยเจตนา เนื่องจากปรากฏวัตถุโบราณเพียงชิ้นเดียวที่ยืนยันถึงผู้ปกครองและพระนามของพระองค์ คือ จารึกขนาดเล็กที่ทำจากหินปูนขัดเงา ซึ่งยังมีความคลุมเครือในที่มาและเป็นของจริงหรือไม่ นักไอยคุปต์วิทยากำลังถกเถียงกันเกี่ยวกับตำแหน่งตามลำดับเวลาและตัวตนในทางประวัติศาสตร์ของพระองค์
การระบุตัวตนของฟาโรห์กาเฮดเจต

ฌาคส์ แวนดีเยร์ ผู้ซึ่งสันนิษฐานว่าจารึกดังกล่าวเป็นของจริง ได้เสนอความเห็นจากการศึกษาครั้งแรกเกี่ยวกับจารึกในปี ค.ศ. 1968 ว่าจารึกดังกล่าวไข้สร้างขึ้นในช่วงราชวงศ์ที่สาม จากรูปแบบสำนวนโวหารภาษา โดยเสนอความเห็นว่า ฟาโรห์กาเฮดเจตนั้นทรงมีความเกี่ยวข้องกับฟาโรห์ฮูนิ ซึ่งเป็นผู้ปกครองพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ ส่วนโทบี วิลกินสัน และเอียน ชอว์ มีความเห็นที่เหมือนกัน คือ คิดว่า "ฮอร์-กาเฮดเจต" เป็นพระนามเซเรคของฟาโรห์ฮอรัส ถึงแม้ว่าข้อสันนิษฐานดังกล่าวจะขึ้นอยู่กับว่า ฟาโรห์ฮูนิทรงเป็นฟาโรห์พระองค์เดียวของราชวงศ์นี้ ซึ่งไม่ทราบพระนามฮอรัสของพระองค์ (พระนาม "ฮูนิ" เป็นพระนามที่ปรากฏในคาร์ทูชเท่านั้น) ดังนั้น ข้อสันนิษฐานของทั้งสองจึงไม่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป
ในทำนองเดียวกัน เยือร์เกิน ฟ็อน เบ็คเคอราธ, เรเนอร์ ชตาเดลมันน์ และดีทริช วิลดุง ถือว่า ฟาโรห์กาเฮดเจตทรงได้ขึ้นปกครองในช่วงปลายราชวงศ์ที่สาม และอีกครั้ง ทฤษฎีของทั้งสามก็มีพื้นฐานอยู่บนความคล้ายคลึงทางรูปแบบระหว่างพระพักตร์ของฟาโรห์กาเฮดเจตและของฟาโรห์ดโจเซอร์บนภาพนูนต่ำจากกลุ่มพีระมิดของพระองค์
และสุดท้ายนี้ ปีเตอร์ คาพลอนีได้กำหนดระยะเวลาของจารึกดังกล่าวให้อยู่ในสมัยช่วงระหว่างกลางที่หนึ่งแห่งอียิปต์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2410
สิ้นพระชนม์: 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2453 (42 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง ในรัชกาลที่ 4
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด (24 พฤษภาคม พ.ศ. 2410 — 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2453) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง
พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด ประสูติวันศุกร์ที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2410 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง (สกุลเดิม ปาลกะวงศ์) ธิดาหม่อมเจ้านิ่ม ปาลกะวงศ์ มีพระโสทรเชษฐภคินีหนึ่งพระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประสานศรีใส
ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด ทรงได้เข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง ทั้งยังได้ทรงร่วมนิพนธ์วชิรญาณสุภาษิต ในโอกาสจัดงานฉลองหอพระสมุดวชิรญาณที่ได้ตั้งมาเป็นปีที่ 8 และพิธีเปิดอาคารใหม่ ณ บริเวณตึกโรงทองเก่า (ปัจจุบันคือ ตึกสำนักราชเลขาธิการ) วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2432 ด้วย พ.ศ.2440 พระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในได้ร่วมกันถวายปัจจัยเพื่อปฏิสังขรณ์วัดราชบุรณราชวรวิหาร พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด ทรงร่วมถวายเงิน 2 ชั่ง
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด ประชวรเป็นพระโรคพยาธิ แพทย์หลวงประกอบพระโอสถถวายพระอาการหาคลายไม่ มีแต่ทรงกับทรุด สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2453 พระชันษา 42 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุผ้าขาว วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร วันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2455
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด (24 พฤษภาคม พ.ศ. 2410 — 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411)
พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 — 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2453)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด (หลังการสิ้นพระชนม์; 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)
ภานุราช

ภานุราช  คือตัวละครยักษ์ในวรรณคดีเรื่อง รามเกียรติ์ เป็นเสนายักษ์ 1 ใน 20 ตนของเสนายักษ์กรุงลงกา มีบทบาทสำคัญคือเมื่อทศกัณฐ์รู้ว่าพระรามยกทัพมา จึงให้ภานุราชไว้แทรกแผ่นดิน เมื่อทัพพระรามมาก็ให้พลิกแผ่นดินเสีย
ลักษณะหัวโขน

ใบหน้าเดียว มีสีเขียว มี 2 มือ หัวโล้น
หัวโขนเสนายักษ์ภานุราช
มาลิมบา มาชอเคะ

มาลิมบา มาชอเคะ (เกิดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1941) เป็นนักการเมืองประเทศแซมเบีย โดยมาชอเคะดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 6 ตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1989 จนถึงวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1991 ซึ่งก่อนหน้านั้นเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1985 จนถึงปี ค.ศ. 1988 และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 จนถึงปี ค.ศ. 1989
ภาษาอาร์มีเนีย

| ภาษาอาร์มีเนีย |
| --- | --- |
հայերէն/հայերեն
วลี ภาษาอาร์มีเนีย ในชุดตัวอักษรอาร์มีเนีย
ออกเสียง: [hɑjɛˈɾɛn]
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอาร์มีเนีย
ชาติพันธุ์: ชาวอาร์มีเนีย
จำนวนผู้พูด: 5–7 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษาอาร์มีเนีย
รูปแบบก่อนหน้า: อาร์มีเนียดั้งเดิม อาร์มีเนียคลาสสิกอาร์มีเนียสมัยกลางภาษาอาร์มีเนีย 
รูปแบบมาตรฐาน: อาร์มีเนียตะวันออก อาร์มีเนียตะวันตก    
ระบบการเขียน:   ชุดตัวอักษรอาร์มีเนีย  อักษรเบรลล์อาร์มีเนีย 
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:    อาร์มีเนีย   นากอร์โน-คาราบัค  องค์การ:   สหภาพเศรษฐกิจยูเรเชีย 
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  สถานะทางการ (โดยนิตินัย):   ไซปรัส    ฮังการี    อิรัก    โปแลนด์    โรมาเนีย    ยูเครน   สถานะกึ่งทางการหรือไม่ทางการ (โดยพฤตินัย):   จอร์เจีย (แคว้นซัมสเฆ–จาวาเฆที)    เลบานอน    ตุรกี    สหรัฐ 
ผู้วางระเบียบ:   บัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งชาติอาร์มีเนีย (ภาษาอาร์มีเนีย)  มูลนิธิแคลูสต์ กุลเบงเกียน (ภาษาอาร์มีเนียตะวันตกโดยพฤตินัย) 
รหัสภาษา
ISO 639-1: hy
ISO 639-2: arm (B) hye (T)
ISO 639-3: มีหลากหลาย: hye – อาร์มีเนียตะวันออก hyw – อาร์มีเนียตะวันตก xcl – อาร์มีเนียคลาสสิก axm – อาร์มีเนียสมัยกลาง
Linguasphere: 57-AAA-a
การกระจายตัวของภาษาอาร์มีเนียในคอเคซัสใต้
  ภาษาทางการที่พูดโดยคนส่วนใหญ่   ภาษาชนกลุ่มน้อยที่ได้รับการยอมรับ   มีผู้พูดอยู่จำนวนหนึ่ง
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาอาร์มีเนีย (อักขรวิธีดั้งเดิม: հայերէն, อักขรวิธีปฏิรูป: հայերեն, ออกเสียง [hɑjɛˈɾɛn]) เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยูโรเปียนที่พูดในเทือกเขาคอเคซัส (โดยเฉพาะในประเทศอาร์มีเนีย) และใช้โดยชุมชนชาวอาร์มีเนียในต่างประเทศ เป็นแขนงย่อยของตัวเองในภาษาตระกูลอินโด-ยูโรเปียน โดยที่ไม่มีภาษาที่ใกล้เคียงที่ยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน ในปัจจุบัน มีหลายคนเชื่อว่าภาษาอาร์มีเนียเป็นภาษาที่สัมพันธ์ใกล้เคียงกับภาษาฟรีเจียน (Phrygian) ที่สูญพันธุ์ 
จากภาษาที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน ภาษากรีกน่าจะมีความสัมพันธ์ที่ใกล้เคียงทีสุดกับภาษาอาร์มีเนีย ภาษาอาร์มีเนียมีคำยืมจากภาษาเปอร์เซีย ซึ่งเป็นภาษากลุ่มอินโด-ยูโรเปียนด้วย จำนวนผู้พูดภาษาอาร์มีเนียทั่วโลกอาจมีจำนวนระหว่าง 5 ถึง 7 ล้านคน
บรรณานุกรม

Dum-Tragut, Jasmine (2009), Armenian: Modern Eastern Armenian, Amsterdam: John Benjamins Publishing Company
Fortson, Benjamin W. (2004), Indo-European Language and Culture, Oxford: Blackwell Publishing
Hübschmann, Heinrich (1875), "Über die Stellung des armenischen im Kreise der indogermanischen Sprachen", Zeitschrift für Vergleichende Sprachforschung, 23: 5–42, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2005-12-21
Livshits, Vladimir (2006). "Armeno-Partho-Sogdica". Iran & the Caucasus. 10 (1): 77–86. doi:10.1163/157338406777979412.
Price, G. (1998), Encyclopedia of European languages, Oxford University Press
อ่านเพิ่ม

Adjarian, Hrachya H. (1909) Classification des dialectes arméniens, par H. Adjarian. Paris: Honoré Champion.
Clackson, James. 1994. The Linguistic Relationship Between Armenian and Greek. London: Publications of the Philological Society, No 30. (and Oxford: Blackwell Publishing)
Holst, Jan Henrik (2009) Armenische Studien. Wiesbaden: Harrassowitz.
Mallory, J. P. (1989) In Search of the Indo-Europeans: Language, Archaeology and Myth. London: Thames & Hudson.
Martirosyan, Hrach (2013). "The place of Armenian in the Indo-European language family: the relationship with Greek and Indo-Iranian". Journal of Language Relationship. 10 (1): 85–138. doi:10.31826/jlr-2013-100107. S2CID 212688448.
Vaux, Bert. 1998. The Phonology of Armenian. Oxford: Clarendon Press.
Vaux, Bert. 2002. "The Armenian dialect of Jerusalem." in Armenians in the Holy Land. Louvain: Peters.
แหล่งข้อมูลอื่น

Armenian Lessons เก็บถาวร 2016-02-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (free online through the Linguistics Research Center at UT Austin)
Armenian Swadesh list of basic vocabulary words (from Wiktionary's Swadesh list appendix)
ARMENIA AND IRAN iv. History, discussion, and the presentation of Iranian influences in Armenian Language over the millennia
Nayiri.com (Library of Armenian dictionaries)
dictionaries.arnet.am Collection of Armenian XDXF and Stardict dictionaries
Grabar (Brief introduction to Classical Armenian also known as Grabar)
բառարան.հայ – พจนานุกรมภาษาอาร์มีเนีย
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
ฟาโรห์คามูเร

คามูเร เป็นผู้ปกครองในพื้นที่บางส่วนของอียิปต์โบราณในช่วงสมัยระหว่างกลางที่สอง ซึ่งอาจจะเป็นไปได้ว่าอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 17 ก่อนคริสตกาล และน่าจะอยู่ในช่วงราชวงศ์ที่สิบสี่ เช่นนี้พระองค์จะทรงปกครองจากที่เมืองอวาริส โดยครอบคลุมดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ฝั่งตะวันออก และอาจจะไปถึงดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำตะวันฝั่งตกด้วย ตำแหน่งและตัวตนตามลำดับเวลาของพระองค์ยังไม่ชัดเจน