stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทางหลวงสายเอเชีย

แผนที่ทางหลวงสายเอเชีย
ป้ายทางหลวงเอเชียสาย 2 ที่จังหวัดราชบุรี ประเทศไทย
ป้ายทางหลวงสายเอเชีย ป้ายนี้ใช้ในทางหลวงเอเชียสาย 18
ทางหลวงสายเอเชีย (อังกฤษ: Asian Highway) หรือย่อเป็น AH เป็นโครงการความร่วมมือระหว่างประเทศในทวีปเอเชียและยุโรป และคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (เอสแคป) สหประชาชาติ เพื่อปรับปรุงระบบทางหลวงในเอเชีย เป็นหนึ่งในสามเสาหลักของโครงการการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งทางบกของทวีปเอเชีย อนุมัติโดยคณะกรรมการเอสแคป ในการประชุมครั้งที่ 48 ในปี ค.ศ. 1992 ซึ่งประกอบไปด้วย ถนนสายเอเชีย รถไฟสายทรานส์เอเชีย (TAR) และการอำนวยความสะดวกของโครงการการขนส่งทางบก ประเทศไทยรับผิดชอบจำนวน 12 สายทาง มีระยะทาง 6,731 กิโลเมตร  ตั้งแต่ปี 2540
ข้อตกลงได้รับการลงนามโดยประเทศต่าง ๆ รวม 32 ประเทศ เพื่อให้ทางหลวงมีเส้นทางเชื่อมต่อกันข้ามทวีป รวมถึงเชื่อมต่อกับทวีปยุโรปอีกด้วย บางประเทศมีส่วนร่วมในโครงการทางหลวง ได้แก่ อินเดีย ศรีลังกา ปากีสถาน จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ และบังกลาเทศ ส่วนใหญ่ของเงินทุนมาจากประเทศในเอเชียที่มีความเจริญก้าวหน้าทางเศรษฐกิจ เช่น ญี่ปุ่น อินเดีย และจีน ตลอดจนหน่วยงานระหว่างประเทศ เช่น ธนาคารพัฒนาเอเชีย
โครงการนี้มีจุดประสงค์เพื่อเพิ่มการใช้งานของทางหลวงที่มีอยู่ในทวีป แทนที่จะก่อสร้างทางหลวงสายใหม่ ยกเว้นในกรณีที่เส้นทางขาดหายไปในโครงข่าย ทำให้จำเป็นต้องมีการดำเนินการก่อสร้าง โดยในปัจจุบัน ทางหลวงสายเอเชียที่สร้างเสร็จและใช้การได้แล้วมีประมาณร้อยละ 80 ส่วนเส้นทางที่ยังใช้ไม่ได้ เช่น เส้นทางจากไทยผ่านพม่า และจากบังกลาเทศผ่านเนปาล ถ้าหากเส้นทางสายเอเชียสำเร็จเรียบร้อยตามโครงการที่เอสแคปได้วางไว้ ประชาชนในประเทศต่าง ๆ ก็จะสามารถเดินทางโดยรถยนต์ผ่านประเทศในเอเชีย และสามารถเข้าถึงประเทศในทวีปยุโรปได้
หมายเลขและป้ายสัญลักษณ์

รหัสหมายเลขทางหลวงขึ้นต้นด้วย "AH" มาจากคำว่า "ทางหลวงสายเอเชีย" และตามด้วยตัวเลขหนึ่งถึงสามตัว ทางหลวงหมายเลขหนึ่งตัวตั้งแต่ 1 ถึง 9 กำหนดใช้ในทางหลวงเอเชียสายหลัก ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างภูมิภาคในทวีป หมายเลขสองและสามหลักกำหนดใช้ในเส้นทางภายในภูมิภาค รวมทั้งเชื่อมต่อระหว่างภูมิภาคที่ใกล้เคียง และทางหลวงที่มีอยู่ในประเทศสมาชิก รหัสหมายเลขจะแสดงด้วยอักษรละตินและตัวเลขฮินดู-อารบิก และสามารถใช้ป้ายนี้ควบคู่กับป้ายหมายเลขทางหลวงที่มีอยู่แล้วในประเทศ เหมือนกับระบบทางหลวงยุโรป
รูปแบบป้ายในปัจจุบันยังไม่ได้เป็นมาตรฐาน มีเพียงแต่ตัวอักษรและตัวเลขที่อยู่ในสีขาวหรือสีดำ แต่สีป้าย รูปร่าง และขนาดของป้ายมีหลากหลายลักษณะ ดังตัวอย่างที่ใช้กันทั่วไปจะใช้ป้ายสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินกับตัวอักษรสีขาว (คล้ายกันกับป้ายทางหลวงออโตบาห์นของเยอรมนี) ส่วนรูปแบบอื่น ๆ เช่น ตัวอักษรขาวบนป้ายสีเขียว หรือตัวอักษรดำบนป้ายสีขาว
รายการเส้นทาง > สายประธาน

ทางหลวงเอเชียสายหลักที่มีเส้นทางข้ามทั้งทวีป กำหนดให้ใช้เลขหลักเดียว
| หมายเลข | ระยะทาง (กิโลเมตร) | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด |
| --- | --- | --- | --- |
| AH1 | 20,557 | โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น | Kapıkule ประเทศตุรกี (พรมแดนตุรกี–บัลแกเรีย) |
| AH2 | 13,177 | เดนปาซาร์ จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย | โคสราวี, ประเทศอิหร่าน |
| AH3 | 7,331 | อูลัน-อูเด ประเทศรัสเซีย | ถังกู ประเทศจีน |
| AH3 | 7,331 | เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน | เชียงราย ประเทศไทย และเชียงตุง ประเทศพม่า |
| AH4 | 6,024 | โนโวซีบีสค์ ประเทศรัสเซีย | การาจี ประเทศปากีสถาน |
| AH5 | 10,380 | เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน | Kapıkule ประเทศตุรกี (พรมแดนตุรกี–บัลแกเรีย) |
| AH6 | 10,475 | ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ | Krasnoye ประเทศรัสเซีย (พรมแดนรัสเซีย–เบลารุส) |
| AH7 | 5,868 | เยคาเตรินบุร์ก ประเทศรัสเซีย | การาจี ประเทศปากีสถาน |
| AH8 | 4,718 | Torfyanovka ประเทศรัสเซีย (พรมแดนรัสเซีย–ฟินแลนด์) | Bandar-e Emam Khomeyni ประเทศอิหร่าน |
รายการเส้นทาง > สายเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ทางหลวงสายเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กำหนดให้ใช้หมายเลข 10-29 รวมทั้งหมายเลขสามหลัก 100-299 ซึ่งเป็นโครงข่ายทางหลวงอาเซียน กำหนดขึ้นเพิ่มเติมโดยสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
| หมายเลข | ระยะทาง (กิโลเมตร) | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด |
| --- | --- | --- | --- |
| AH11 | 1,588 | เวียงจันทน์ ประเทศลาว | เมืองพระสีหนุ ประเทศกัมพูชา |
| AH12 | 1,195 | นาเตย ประเทศลาว | บ้านหินกอง จังหวัดสระบุรี ประเทศไทย |
| AH13 | 730 | เมืองไซ ประเทศลาว | นครสวรรค์ ประเทศไทย |
| AH14 | 2,077 | ไฮฟอง ประเทศเวียดนาม | มัณฑะเลย์ ประเทศพม่า |
| AH15 | 566 | วิญ ประเทศเวียดนาม | อุดรธานี ประเทศไทย |
| AH16 | 1,032 | ดองฮา ประเทศเวียดนาม | ตาก ประเทศไทย |
| AH17 | 980 | ดานัง ประเทศเวียดนาม | หวุงเต่า ประเทศเวียดนาม |
| AH18 | 1,042 | หาดใหญ่ ประเทศไทย | ยะโฮร์–สิงคโปร์คอสเวย์ โจโฮร์บะฮ์รู ประเทศมาเลเซีย |
| AH19 | 459 | นครราชสีมา ประเทศไทย | กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย |
| AH25 | 2,549 | บันดาอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย | เมรัก ประเทศอินโดนีเซีย |
| AH26 | 3,517 | Laoag ประเทศฟิลิปปินส์ | Zamboanga ประเทศฟิลิปปินส์ |
| AH111 |  | Loilem ประเทศพม่า | Thibaw ประเทศพม่า |
| AH112 |  | Thaton ประเทศพม่า | Kawthaung ประเทศพม่า |
| AH121 | 458.5 | มุกดาหาร ประเทศไทย | สระแก้ว ประเทศไทย |
| AH123 |  | ทวาย ประเทศพม่า | บ้านหาดเล็ก จังหวัดตราด ประเทศไทย |
| AH131 |  | หวุงอ๋าง ประเทศเวียดนาม | ท่าแขก ประเทศลาว |
| AH132 |  | จังหวัดกว๋างหงาย ประเทศเวียดนาม | แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว |
| AH140 |  | บัตเตอร์เวิร์ท ประเทศมาเลเซีย | Pasir Puteh ประเทศมาเลเซีย |
| AH141 |  | พอร์ตกลัง ประเทศมาเลเซีย | กวนตัน ประเทศมาเลเซีย |
| AH142 |  | Yong Peng ประเทศมาเลเซีย | Gambang ประเทศมาเลเซีย |
| AH143 |  | Sengkang ประเทศสิงคโปร์ | Senai ประเทศมาเลเซีย |
| AH150 |  | Semantan รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย | Tawau รัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย |
รายการเส้นทาง > สายเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ

ทางหลวงสายเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ กำหนดให้ใช้หมายเลข 30-39 และ 300-399
| หมายเลข | ระยะทาง (กิโลเมตร) | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด |
| --- | --- | --- | --- |
| AH30 | 2,739 | Ussuriysk ประเทศรัสเซีย | Chita ประเทศรัสเซีย |
| AH31 | 1,595 | Belogorsk ประเทศรัสเซีย | ต้าเหลียน ประเทศจีน |
| AH32 | 3,748 | Sonbong ประเทศเกาหลีเหนือ | Khovd, ประเทศมองโกเลีย |
| AH33 | 575 | ฮาร์บิน ประเทศจีน | Tongjiang ประเทศจีน |
| AH34 | 1,033 | Lianyungang ประเทศจีน | ซีอาน ประเทศจีน |
| AH368 |  | เกาะเช็คแลปก๊ก ฮ่องกง | Sha Tin ฮ่องกง[ต้องการอ้างอิง] |
| AH374 |  | กว่างโจว ประเทศจีน | Kennedy Town ฮ่องกง[ต้องการอ้างอิง] |
รายการเส้นทาง > สายเอเชียใต้

ทางหลวงสายเอเชียใต้ กำหนดให้ใช้หมายเลข 40-59
| หมายเลข | ระยะทาง (กิโลเมตร) | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด |
| --- | --- | --- | --- |
| AH41 | 948 | Teknaf ประเทศบังกลาเทศ | Mongla ประเทศบังกลาเทศ |
| AH42 | 3,754 | หลานโจว ประเทศจีน | Barhi ประเทศอินเดีย |
| AH43 | 3,024 | อัคระ ประเทศอินเดีย | Matara ประเทศศรีลังกา |
| AH44 | 107 | Dambulla ประเทศศรีลังกา | ตรินโคมาลี ประเทศศรีลังกา |
| AH45 | 2,030 | โกลกาตา ประเทศอินเดีย | เบงคลูรู ประเทศอินเดีย |
| AH46 | 1,967 | Hazira ประเทศอินเดีย | Howrah (โกลกาตา) ประเทศอินเดีย |
| AH47 | 2,057 | ควาลิยัร ประเทศอินเดีย | เบงคลูรู ประเทศอินเดีย |
| AH48 | 90 | Phuentsholing ประเทศภูฏาน | Changrabandha ประเทศอินเดีย (พรมแดนบังกลาเทศ–อินเดีย) |
| AH51 | 862 | เปศวาร์ ประเทศปากีสถาน | เควตตา ประเทศปากีสถาน |
รายการเส้นทาง > สายเอเชียเหนือ เอเชียกลาง และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้

ทางหลวงสายเอเชียเหนือ เอเชียกลาง และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ กำหนดให้ใช้หมายเลข 60-89
| หมายเลข | ระยะทาง (กิโลเมตร) | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด |
| --- | --- | --- | --- |
| AH60 | 2,151 | ออมสค์ ประเทศรัสเซีย | Burubaital ประเทศคาซัคสถาน |
| AH61 | 4,158 | Kashgar ประเทศจีน | พรมแดนระหว่างประเทศรัสเซียและประเทศยูเครน |
| AH62 | 2,722 | เปียโตรปัฟล์ ประเทศคาซัคสถาน | มะซารีชะรีฟ ประเทศอัฟกานิสถาน |
| AH63 | 2,434 | ซามารา ประเทศรัสเซีย | Guzar ประเทศอุซเบกิสถาน |
| AH64 | 1,666 | เปียโตรปัฟล์ ประเทศคาซัคสถาน | Barnaul ประเทศรัสเซีย |
| AH65 | 1,250 | Kashgar ประเทศจีน | Termez ประเทศอุซเบกิสถาน |
| AH66 | 995 | พรมแดนระหว่างประเทศจีนและประเทศทาจิกิสถาน | Termez ประเทศอุซเบกิสถาน |
| AH67 | 2,288 | Kuitun ประเทศจีน | Zhezkazgan ประเทศคาซัคสถาน |
| AH68 | 278 | Jinghe ประเทศจีน | Ucharal ประเทศคาซัคสถาน |
| AH70 | 4,832 | พรมแดนระหว่างประเทศยูเครนและประเทศรัสเซีย | บันดาร์อับบาส ประเทศอิหร่าน |
| AH71 | 426 | Dilaram ประเทศอัฟกานิสถาน | Dashtak ประเทศอิหร่าน |
| AH72 | 1,147 | เตหะราน ประเทศอิหร่าน | Bushehr ประเทศอิหร่าน |
| AH75 | 1,871 | Tejen ประเทศเติร์กเมนิสถาน | Chabahar ประเทศอิหร่าน |
| AH76 | 986 | Polekhumri ประเทศอัฟกานิสถาน | Herat ประเทศอัฟกานิสถาน |
| AH77 | 1,298 | Djbulsarcj ประเทศอัฟกานิสถาน | มารี ประเทศเติร์กเมนิสถาน |
| AH78 | 1,076 | อาชกาบัต ประเทศเติร์กเมนิสถาน | Kerman ประเทศอิหร่าน |
| AH81 | 1,143 | Larsi ประเทศจอร์เจีย | Aktau ประเทศคาซัคสถาน |
| AH82 | 1,261 | พรมแดนระหว่างประเทศรัสเซียและประเทศจอร์เจีย | Ivughli ประเทศอิหร่าน |
| AH83 | 172 | Kazakh ประเทศอาเซอร์ไบจาน | เยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย |
| AH84 | 1,188 | Doğubeyazıt ประเทศตุรกี | İçel ประเทศตุรกี |
| AH85 | 338 | Refahiye ประเทศตุรกี | Merzifon ประเทศตุรกี |
| AH86 | 247 | Askale ประเทศตุรกี | Trabzon ประเทศตุรกี |
| AH87 | 606 | อังการา ประเทศตุรกี | อิซมีร์ ประเทศตุรกี |
ระยะทางแต่ละประเทศ

โครงข่ายที่วางแผนไว้จะมีระยะทางทั้งหมด 140,479 กิโลเมตร (87,290 ไมล์)
| ประเทศ | ระยะทาง (กิโลเมตร) | ระยะทาง (ไมล์) |
| --- | --- | --- |
|  อัฟกานิสถาน | 4,247 | 2,639 |
|  อาร์มีเนีย | 958 | 595 |
|  อาเซอร์ไบจาน | 1,442 | 896 |
|  บังกลาเทศ | 1,804 | 1,121 |
|  ภูฏาน | 1 | 0.621 |
|  กัมพูชา | 1,339 | 832 |
|  จีน | 25,579 | 15,894 |
|  เกาหลีเหนือ | 1,320 | 820 |
|  จอร์เจีย | 1,154 | 717 |
|  ฮ่องกง ประเทศจีน | 91 | 57 |
|  อินเดีย | 11,432 | 7,104 |
|  อินโดนีเซีย | 3,989 | 2,479 |
|  อิหร่าน | 11,152 | 6,930 |
|  ญี่ปุ่น | 1,200 | 746 |
|  คาซัคสถาน | 13,189 | 8,195 |
|  คีร์กีซสถาน | 1,695 | 1,053 |
|  ลาว | 2,297 | 1,427 |
|  มาเลเซีย | 4,006 | 2,489 |
|  มองโกเลีย | 4,286 | 2,663 |
|  พม่า | 3,003 | 1,866 |
|  เนปาล | 1,321 | 821 |
|  ปากีสถาน | 5,377 | 3,341 |
|  ฟิลิปปินส์ | 3,517 | 2,185 |
|  เกาหลีใต้ | 907 | 564 |
|  รัสเซีย | 16,869 | 10,482 |
|  สิงคโปร์ | 19 | 12 |
|  ศรีลังกา | 650 | 404 |
|  ทาจิกิสถาน | 1,925 | 1,196 |
|  ไทย | 5,112 | 3,176 |
|  ตุรกี | 5,254 | 3,265 |
|  เติร์กเมนิสถาน | 2,204 | 1,370 |
|  อุซเบกิสถาน | 2,966 | 1,843 |
|  เวียดนาม | 2,678 | 1,664 |
อุจิวะ โอบิโตะ

| --- | --- |
อุจิวะ โอบิโตะ
อุจิวะ โอบิโตะ อายุ 31 ตาย
ชื่อภาษาญี่ปุ่น: うちはオビト
โรมะจิ: Uchiha Obito
ปรากฏตัวตอนแรก: ตอนที่ 32 ภาค 2
สังกัด: หมู่บ้านโคโนฮะ แสงอุษา
อาจารย์: โฮคาเงะรุ่นที่ 4,อุจิวะ มาดาระ
ลูกศิษย์: ไม่ปรากฏ
ทีม: ทีมมินาโตะ
ขั้น: Part I: จูนิน
วันเกิด: 10 กุมภาพันธ์
กรุ๊ปเลือด: O
ฉายา: ชายสวมหน้ากาก-ผู้กอบกู้-หน้ากากมาดาระ-อุจิวะ มาดาระ-โทบิ
หมวดหมู่ นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
อุจิวะ โอบิโตะ (ญี่ปุ่น: うちはオビト; โรมาจิ: Uchiha Obito) ตัวละครนินจาจากการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
| ด ค กแสงอุษา (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ) |
| --- | --- |
หัวหน้าแสงอุษา: ยาฮิโกะ • นางาโตะ • โอบิโตะ • ชิน
สมาชิกกลุ่มยาฮิโกะ: ยาฮิโกะ • นางาโตะ • โคนัน
สมาชิกกลุ่มนางาโตะ: เพน • โคนัน • โอโรจิมารุ • เดอิดาระ • ฮิดัน • คาคุซึ • ซาโซริ • อิทาจิ • คิซาเมะ • เซ็ตสึ (เซ็ตซึสีขาว • เซ็ตซึสีดำ) • โทบิ • จูโซ • คู่หูของคาคุซึ
สมาชิกกลุ่มโอบิโตะ: โอบิโตะ • คิซาเมะ • เซ็ตสึ (เซ็ตสึสีขาว • เซ็ตสึสีดำ)
สมาชิกกลุ่มชิน: ชิน • ชิน (ร่างโคลน)
ผลงานล่าสัตว์หาง: แรคคูน หนึ่งหาง (เดอิดาระ / ซาโซริ) • แมว สองหาง (ฮิดัน / คาคุซึ) • เต่า สามหาง (เดอิดาระ / โทบิ) • กอริลล่ายักษ์ สี่หาง (อิทาจิ / คิซาเมะ) • สุนัขจิ้งจอก ห้าหาง (ทั้งหมด) • ทาก หกหาง (เพน / โคนัน) • แมลงปอ เจ็ดหาง (ฮิดัน / คาคุซึ)
จิระพันธิ์ พุฒซ้อน

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
ชื่อเล่น: บอม
ทีมชาติ: ทีมชาติไทย
เกิด: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2536 (30 ปี)
บ้านเกิด: ปทุมธานี ประเทศไทย
ปีที่แข่งขัน: พ.ศ. 2556-
ส่วนสูง: 174
น้ำหนัก: 57
กีฬา
กีฬา: เรือพาย
จิระพันธิ์ พุฒซ้อน นักกีฬาเรือพายทีมชาติไทย เกิดที่จังหวัดปทุมธานี
ประวัติ

จิระพันธิ์ พุฒซ้อน ชื่อเล่น บอม เกิดวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2536อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลของโรงเรียนหนองเสือวิทยาคม หันมามีใจรักกีฬาเรือพาย ได้เดินทางไปแข่งขันในต่างประเทศมากมาย เช่น ประเทศสิงคโปร์ ประเทศจีน
การศึกษาตอนประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดปทุมนายก  มัธยมศึกษาศึกษาที่โรงเรียนหนองเสือวิทยาคม จ.ปทุมธานี ปัจจุบันศึกษาที่ คณะวิทย์การกีฬา วิทย์การกิฬา สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตลำปาง	ลำปาง
บอม ยังเป็นญาติของ เพชรราช พุฒซ้อน อดีตนักวอลเลย์บอลและผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลชายหาดหญิงทีมชาติไทย และ พัทรวาทย์ พุฒซ้อน (นักตบทีมชาติ และโค้ชวอลเลย์บอลชายหาด น้องชายเพชรราช พุฒซ้อน)
รางวัลการแข่งขัน

ถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช การแข่งขันเรือยาวประเพณี ประจำปี ๒๕๕๖
ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มากกว่า 10 กว่าถ้วย ของแชมป์
เหรียญทอง 26 มิถุนายน พ.ศ. 2556 เรือยาว 12 ฝีพาย ชาย ระยะ 1000 เมตร
เปรมชัย กรรณสูต

| เปรมชัย กรรณสูต |
| --- | --- |
เกิด: 9 มีนาคม พ.ศ. 2498 (69 ปี) จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
ผลงานเด่น: ประธานบริหารบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน)
ตำแหน่ง: ประธานบริหารบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนจำกัด (มหาชน)
คู่สมรส: นางคณิตา กรรณสูต
บิดามารดา: นพ.ชัยยุทธ กรรณสูต (บิดา) พญ.ม.ร.ว.พรรณจิตร กรรณสูต (ราชสกุลเดิม วรวรรณ) (มารดา)
เปรมชัย กรรณสูต (เกิด 9 มีนาคม พ.ศ. 2498) ประธานบริหารและกรรมการผู้จัดการบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) และกรรมการตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
ประวัติ

เปรมชัย เกิดเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2498 เป็นบุตรชายคนสุดท้องจากจำนวนพี่น้อง 5 คน (เอกชัย, พิไลจิตร, นิจพร, อรเอม และเปรมชัย) ของ นพ.ชัยยุทธ กรรณสูต บุตรนายเทียนเต็ก และนางริ้ว กรรณสูต และ พญ.ม.ร.ว.พรรณจิตร กรรณสูต (ราชสกุลเดิม วรวรรณ) ธิดาในหม่อมเจ้าวัลภากร วรวรรณ และหม่อมชั้น วรวรรณ ณ อยุธยา สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา และมัธยมศึกษาจากโรงเรียนจิตรลดา โดยเป็นพระสหายร่วมรุ่นในสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี จากนั้นได้ไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านวิศวกรรมเหมืองแร่ (Mining Engineering) จาก Colorado School of Mines รัฐโคโลราโด และระดับปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจ (MBA) จาก University of Southern California รัฐแคลิฟอร์เนีย ด้านการทำงาน นพ.ชัยยุทธ กรรณสูต ได้ก่อตั้งบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) ร่วมกับจิออร์จิโอ เจียรี เมื่อ พ.ศ. 2501 ภายหลังการเสียชีวิตของแบร์ลิงเจียรีในปี พ.ศ. 2518 หุ้นทั้งหมดก็ตกเป็นของครอบครัวกรรณสูต เปรมชัยเริ่มเข้ามาทำงานในบริษัทอิตาเลียนไทยเมื่อปี พ.ศ. 2522 แต่เดิมเอกชัย ลูกชายคนโตต้องสืบทอดตำแหน่งต่อ แต่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ในวัย 32 ปี เมื่อปี พ.ศ. 2522 จึงทำให้ตำแหน่งถูกตกไปที่เปรมชัย เปรมชัยขึ้นทะเบียนตลาดหลักทรัพย์เมื่อปี พ.ศ. 2537 โดยปัจจุบันเขาถือหุ้นสูงสุดที่ 14.88% หรือจำนวน 785,494,426 หุ้น
เปรมชัย ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับ พล.อ.อ.หม่อมหลวงชนากร วรวรรณ อดีตเจ้ากรมสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ทหารอากาศ ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับนางคณิตา กรรณสูต มีบุตร-ธิดา 3 คน ได้แก่ นายปีติ, นางสาวปราชญา และนายธรณิศ กรรณสูต
คดีความ

เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 เปรมชัยและคณะรวม 4 คน ถูกพบว่ามาตั้งค่ายพักในบริเวณจุดห้ามตั้งในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร เมื่อเจ้าหน้าที่เข้าตรวจสอบก็พบปืน กระสุนปืน มีดปลายแหลม อุปกรณ์ทำครัว ซากไก่ฟ้าหลังเทา และเนื้อเก้งซึ่งแช่อยู่ในถังน้ำแข็ง จึงถูกควบคุมตัว วันต่อมามีการกลับเข้าค้นและบริเวณข้างเคียงจนพบหลักฐานเพิ่มเติมพร้อมซากเสือดำ เจ้าหน้าที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรแจ้ง 8 ข้อหา และตำรวจแจ้งเพิ่มอีก 1 ข้อหาคดีอาวุธปืน โดยทนายของเปรมชัยได้ยื่นประกันหลักทรัพย์เป็นจำนวน 150,000 บาท ต่อคน เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2562 ศาลพิพากษาจำคุกเปรมชัยเป็นเวลา 16 เดือน ใน 3 ข้อหา ได้แก่ ฐานเป็นผู้สนับสนุนให้ผู้อื่นล่าสัตว์ป่าในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ร่วมกันมีซากสัตว์ป่าคุ้มครอง (ไก่ฟ้าหลังเทา) ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และพกพาอาวุธปืนในที่สาธารณะ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เขาเคยได้รับและถูกเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นต่าง ๆ ประกาศ ณ วันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2566 ดังนี้
พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย (บ.ม.)
พ.ศ. 2529 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี

เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี (ประสูติ 12 มีนาคม พ.ศ. 2506-) พระราชธิดาพระองค์กลางในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี กับจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี ชาห์และจักรพรรดินีองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ปาห์ลาวี และประเทศอิหร่าน
พระประวัติ

เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี เป็นพระราชธิดาพระองค์กลางในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี กับจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี โดยเจ้าหญิงฟาราห์นาซมีพระเชษฐา พระอนุชา และพระขนิษฐาอย่างละ 1 พระองค์ ได้แก่ มกุฎราชกุมารไซรัสเรซา, เจ้าชายอาลีเรซาที่สอง และเจ้าหญิงไลลา นอกจากนี้พระองค์ยังมีพระเชษฐภคิณีต่างพระมารดาคือ เจ้าหญิงชาห์นาซ
เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวีทรงได้ทูลเชิญสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เพื่อทอดพระเนตรการพัฒนาของประเทศทั้งสอง เพื่อนำมาใช้ประโยชน์ในประเทศไทย ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2520
การศึกษา

เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี ทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนพิเศษนีอาวารานในกรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน โรงเรียนอีเธล วอล์กเกอร์ ในเมืองซิมส์เบอร์รี รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา และวิทยาลัยอเมริกันไคโร กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1981-1982 พระองค์ได้ศึกษาต่อในวิทยาลัยเบนนิงตัน ในเมืองเบนนิงตัน รัฐเวอร์มอนต์ สหรัฐอเมริกา เจ้าได้รับปริญญาด้านสังคมสงเคราะห์จากมหาวิทยาโคลัมเบีย ใน ค.ศ. 1986 และปริญญาสาขาจิตวิทยาเด็กจากมหาวิทลัยเดียวกันในปี ค.ศ. 1990
ตามรายงานของหนังสือพิมพ์ The Los Angeles Times ปี ค.ศ. 2004 กล่าวว่า เจ้าหญิงฟาราห์นาซทรงต้องการทำงานองค์กรระดับประเทศหรือยูนิเซฟ แต่ภายหลังได้รับการปฏิเสธ
ปัจจุบันเจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี ทรงประทับอยู่ในมหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เกร็ดข้อมูล

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2000 มีการตั้งพระสาทิสลักษณ์ของเจ้าหญิงฟาราห์นาซเป็นฉากหลังในคอนเสิร์ตของกูกูส (Googoosh) นักร้องอิหร่าน ที่แมดิสันสแควร์การ์เดน มหานครนิวยอร์ก เมื่อการแสดงจบ จึงมีการสัมภาษณ์พระราชวงศ์อิหร่านที่เสด็จลี้ภัยในอเมริกาโดยนักข่าวนิวยอร์กเอง
เมื่อพิธีสวมมงกุฎพระราชบิดาของพระองค์ในปี ค.ศ. 1967 โดยขณะนั้นเจ้าหญิงมีพระชนมายุได้เพียง 4 ชันษา ใส่เพชรประดับมงกุฎสำหรับทำเป็น Van Cleef & Arpels
แหล่งข้อมูลอื่น

Bruges, Jean-Jacques de, "Shahbanou Farah", Point de Vue, 31 August-6 September 2005, Issue 2980
"Shah's Daughter Could Not Stand Exile," BBC News, 12 June 2001
"Victory of Light Over Darkness is Near in Iran", Iran Press Service, 27 July 2001 เก็บถาวร 2011-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Bahrampour, Tara, "Singer Revives Memories of Lost Youth and Lost Country", The New York Times, 28 August 2000
Krebs, Albin and Robert McG. Thomas, "Notes on People: Pahlevis [sic] Inquire About New England School", The New York Times, 16 November 1981, page B5
Krebs, Albin and Robert McG. Thomas, "Notes on People: A Daughter of Shah Auditing College Classes", The New York Times, 28 November 1981, page 39
"Princesse Farahnaz: Les 20 Ans", Point de Vue, March 1983
Marcisz, Christopher, "Son of Shah Advocates Democracy for Iran", Berkshire Eagle, 21 April 2004
O'Connor, Anne-Marie, "Style & Substance: A Widow's Look at a Shah's Legacy", The Los Angeles Times, 10 March 2004, page E1
Cunningham, Bill, "Spring Sightings", The New York Times, 28 March 2004, page 9
Beaumont, Peter, "Water Resource Development in Iran", The Geographic Journal, Vol. 140, No. 3 (October 1974), pages 418-431
ณรงค์ศักดิ์ เบี้ยทอง

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
ชื่อเล่น: โอ๊ด
ทีมชาติ: ทีมชาติไทย
เกิด: 16 มีนาคม พ.ศ. 2537 (30 ปี)
บ้านเกิด: ปทุมธานี ประเทศไทย
ปีที่แข่งขัน: พ.ศ. 2556-
ส่วนสูง: 174
น้ำหนัก: 57
กีฬา
กีฬา: เรือพาย
ณรงค์ศักดิ์ เบี้ยทอง นักกีฬาเรือพายทีมชาติไทย เกิดที่จังหวัดปทุมธานี
ประวัติ

ณรงค์ศักดิ์ เบี้ยทอง ชื่อเล่น โอ๊ด เกิดวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2537  ตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี โอ๊ดตอนเด็กชอบเล่นฟุตบอล แต่เปลี่ยนมาเล่นกีฬาเรือพายตอนเป็นผู้ใหญ่ ได้เดินทางไปแข่งขันในต่างประเทศมากมาย เช่น ประเทศสิงคโปร์ ประเทศจีน
การศึกษาตอนประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดปทุมนายก  มัธยมศึกษาศึกษาที่โรงเรียนหนองเสือวิทยาคม จ.ปทุมธานี ปัจจุบันศึกษาที่ สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตลำปาง
โอ๊ด ยังเป็นญาติกับ ลูกตั้ม - ธวัชชัย ทองอินทร์ เดอะ คอมเมเดียน ไทยแลนด์ ซีซั่นที่ 2 โดยเป็นญาติทางคุณตา โดยคุณตาของโอ๊ด ก็นามสกุล ทองอินทร์ พ่อของ ลูกตั้ม เป็นนักร้องท้องถิ่นในจังหวัดนครนายกและทั่วประเทศ
รางวัลการแข่งขัน

ถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช การแข่งขันเรือยาวประเพณี ประจำปี ๒๕๕๖
ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มากกว่า 10 กว่าถ้วย ของแชมป์
เหรียญทอง 26 มิถุนายน พ.ศ. 2556 เรือยาว 12 ฝีพาย ชาย ระยะ 1000 เมตร
แผ่นดินไหวในประเทศเนปาล เมษายน พ.ศ. 2558

| --- | --- |
บ้านเรือนเสียหายในกาฐมาณฑุ หลังเกิดแผ่นดินไหวหลักในเดือนเมษายน
กาฐมาณฑุ ศูนย์กลางแผ่นดินไหว
เวลาสากลเชิงพิกัด: 2015-04-25 06:11:25
รหัสเหตุการณ์ ISC: 607208674
USGS-ANSS: ComCat
วันที่ท้องถิ่น: 25 เมษายน ค.ศ. 2015 (2015-04-25)
เวลาท้องถิ่น: 11:56:25 NST
ขนาด: 7.8 Mw 8.1 Ms
ความลึก: 8.2 กิโลเมตร (5.1 ไมล์)
ศูนย์กลาง: 28°13′48″N 84°43′52″E﻿ / ﻿28.230°N 84.731°E﻿ / 28.230; 84.731
รอยเลื่อน: Main Himalayan Thrust
ประเภท: ย้อนมุมต่ำ
พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ: เนปาล อินเดีย จีน บังกลาเทศ
ความเสียหายทั้งหมด: $10 พันล้าน (ประมาณ 50% ของ GDP ของเนปาล)
ระดับความรุนแรงที่รู้สึกได้: X (อนุภาพรุนแรง) 
ค่าความเร่งสูงสุดของพื้นดิน: 0.25 g
ความเร็วสูงสุด: 108 cm/s
แผ่นดินไหวตาม: 7.3 Mw 25 เม.ย. 12:30 น. เวลาท้องถิ่น 6.7 Mw 26 เม.ย. 12:54 น. เวลาท้องถิ่น แผ่นดินไหวตามขนาด 459 Mw ขึ้นไป ณ วันที่ 24 พฤษภาคม 2016 
ผู้ประสบภัย: เสียชีวิตในประเทศเนปาล 8,857 คน และทั้งหมด 8,964 คน บาดเจ็บ 21,952 คน 3.5 ล้านคนไร้ที่อยู่อาศัย
แผ่นดินไหวในประเทศเนปาล พ.ศ. 2558 เกิดเมื่อเวลา 11:56 น. ตามเวลาในประเทศเนปาล (6:11:26 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ในวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2558 วัดขนาดได้ 7.8 ตามมาตราโมเมนต์ และวัดความรุนแรงได้ IX หรือระดับ 9 ตามมาตราเมร์กัลลี  โดยมีจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวอยู่ห่างจากเมืองลัมชุง ประเทศเนปาล ไปทางตะวันออก-ตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 34 กิโลเมตร และศูนย์เกิดแผ่นดินไหวอยู่ที่ระดับความลึกประมาณ 15 กิโลเมตร นับเป็นแผ่นดินไหวครั้งรุนแรงที่สุดของประเทศเนปาลนับแต่เหตุการณ์แผ่นดินไหวในประเทศเนปาล–รัฐพิหาร พ.ศ. 2477 จนถึงวันที่ 27 เมษายน มีรายงานผู้ต้องอุบัติเหตุในประเทศเนปาลและพื้นที่ใกล้เคียงของประเทศอินเดีย, จีน และบังกลาเทศ
แผ่นดินไหวนี้ยังทำให้เกิดหิมะถล่มบนยอดเขาเอเวอเรสต์ ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 17 ราย ยอดผู้เสียชีวิตเกินเหตุการณ์หิมะถล่มที่ยอดเขาเอเวอเรสต์ พ.ศ. 2557 ทำให้เป็นวันที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดบนเขาดังกล่าว อาคารเก่าแก่หลายศตวรรษที่แหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในหุบเขากาฐมาณฑุถูกทำลาย รวมทั้งบางส่วนของจัตุรัสกาฐมาณฑุดูร์บาร์
เกิดแผ่นดินไหวตามต่อเนื่องทั่วประเทศเนปาล มีครั้งหนึ่งขนาด 6.7 แมกนิจูด เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน เวลาสากลเชิงพิกัด 07:09:08 น.
แผ่นดินไหวใหญ่ครั้งที่สอง เกิดขึ้นในวันที่  12 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ที่เวลา 12:35 น. ที่ระดับความแรง 7.3 แมกนิจูด โดยศูนย์กลางของแผ่นดินไหวอยู่ใกล้ชายแดนจีน ระหว่างกาฐมาณฑุกับภูเขาเอเวอเรสต์
แผ่นดินไหว

แผ่นดินไหวเกิดขึ้นในวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2558 ที่เวลา 11:56 น. ของเวลามาตรฐานเนปาล (6:11:26 น. ของเวลาสากลเชิงพิกัด) ที่ระดับความลึกประมาณ 15 km (9.3 mi) กับจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวประมาณ 34 km (21 mi) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองลัมชุง ประเทศเนปาล เป็นเวลานานประมาณยี่สิบวินาที
ผลกระทบ

| ประเทศ | เสียชีวิต | บาดเจ็บ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
|  เนปาล | 8,857 | 22,304 |  |
|  อินเดีย | 78 | 560 |  |
|  จีน | 25 | 383 |  |
|  บังกลาเทศ | 4 | 200 |  |
| รวม | 8,964 | 23,447 |  |
| ประเทศ | เสียชีวิต | อ้างอิง |
| --- | --- | --- |
|  อินเดีย | 78  |  |
|  ฝรั่งเศส | 10 |  |
|  สเปน | 7 |  |
|  สหรัฐ | 7 |  |
|  เยอรมนี | 5 |  |
|  จีน | 4 |  |
|  อิตาลี | 4 |  |
|  แคนาดา | 2 |  |
|  รัสเซีย | 2 |  |
|  ออสเตรเลีย  อินเดีย | 1 |   |
|  เอสโตเนีย | 1 |  |
|  ฮ่องกง | 1 |   |
|  อิสราเอล | 1 |  |
|  ญี่ปุ่น | 1 |  |
|  มาเลเซีย | 1 |  |
|  นิวซีแลนด์ | 1 |  |
|  สหราชอาณาจักร | 1 |  |
| รวม | 127 |  |
มีรายงานการเสียชีวิตที่บริเวณยอดเขาเอเวอเรสต์ ซึ่งรวมผู้บริหารระดับสูงแห่งบริษัทกูเกิล และผู้ช่วยแพทย์หญิงสัญชาติไทย-อเมริกัน นอกจากนี้ยังทำให้โบราณหลายแห่งซึ่งบางส่วนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกถูกทำลายเสียหายยับเยิน อาทิเช่น ธาราฮารา หอคอยเก่าแก่ที่สูงที่สุดในเนปาล สถูปปูธานารถ เทวสถานสำคัญทางพุทธศาสนาในเนปาล สถูปเจดีย์เก่าแก่ ภายในจัตุรัสกาฐมาณฑุดูร์บาร์ เป็นต้น