stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การขริบหนังหุ้มปลาย

| การขริบหนังหุ้มปลาย |
| --- | --- |
การแทรกแซง
การขริบหนังหุ้มปลายด้วยกรรไกรและคีมคีบห้ามเลือด
ICD-10-PCS: Z41.2
ICD-9-CM: V50.2
MeSH: D002944
OPS-301 code:: 5–640.2
MedlinePlus: 002998
eMedicine: 1015820
การขริบหนังหุ้มปลาย (อังกฤษ: Circumcision) หรือเรียกกันว่า สุนัต คือ การผ่าตัดเพื่อเอาหนังหุ้มปลายของอวัยวะสืบพันธุ์ชายออกไป โดยมีจุดประสงค์เพื่อการรักษาความสะอาดที่ง่ายขึ้น หรือ การผ่าตัดเพื่อผู้ที่มีหนังหุ้มหนาเกินไปจนไม่สามารถเปิดออกเองได้ และเกิดความเจ็บปวดเวลาอวัยวะเพศแข็งตัว
การขริบหนังปลายอวัยวะเพศ เป็นสิ่งที่ทำมาเป็นพัน ๆ ปีแล้ว ในหลายกลุ่มวัฒนธรรม ศาสนา และเชื้อชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มชาวยิวและมุสลิม เมื่อประมาณหลายสิบปีก่อนหน้านี้ ในสหรัฐอเมริกาจะมีการขริบหนังหุ้มปลายอวัยวะในทารกแรกเกิดเป็นส่วนใหญ่ ในปัจจุบันมีการถกเถียงว่าการขริบสามารถลดการติดเชื้อเอดส์และมะเร็งได้จริงหรือไม่ และคุ้มค่าหรือไม่กับการสูญเสียความรู้สึกทางเพศ โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับวิธีป้องกันอื่น ๆ ที่มีอยู่ รวมถึงเรื่องการละเมิดสิทธิเด็ก
เหตุผลทางการแพทย์

เหตุผลทางการแพทย์ของการขริบ คือ
หนังหุ้มปลายไม่เปิด (Phimosis) ในเด็กแรกเกิดส่วนใหญ่จะไม่เปิด ทารกเพียงร้อยละ 4 เท่านั้นที่มีหนังหุ้มปลายรูดเปิดได้ หลัง 3 ขวบจะค่อยๆ รูดเปิดได้ และหลังอายุ 5 ขวบเด็กส่วนใหญ่รูดเปิดหนังหุ้มปลายได้ ร้อยละ 98-99 กระทั่งผู้ชายอายุ 18 สามารถรูดเปิดหนังหุ้มปลายได้
มีการอักเสบที่ปลายอวัยวะเพศ (Balanitis) บางคนที่มีหนังหุ้มปลายรูดเปิดยาก หรือไม่ค่อยรูดเปิดทำความสะอาด หรือในบางรายที่แพ้สบู่ น้ำยาซักผ้า หรือน้ำยาฆ่าอสุจิในถุงยางอนามัย จะมีการอักเสบที่ปลายอวัยวะเพศ และอาจมีการติดเชื้อยีสต์แทรกซ้อนได้
ในผู้ชายที่มีหนังหุ้มปลายรัดตึง จนมีอาการเจ็บเวลามีเพศสัมพันธ์
ข้อโต้แย้ง

ในบรรดาผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับการขริบ มีข้อโต้แย้งเช่น
ในเรื่องการลดการติดต่อทางเพศสัมพันธ์เช่นเอดส์และมะเร็งนั้น ข้อมูลยังไม่ชัดเจน และการป้องกันด้วยถุงยางอนามัยให้ผลที่แน่นอนกว่ามากโดยไม่ต้องขริบ  นอกจากนี้อาจเกิดความเข้าใจผิดว่าขริบแล้วไม่จำเป็นต้องสวมถุงยางอนามัย ทำให้เสี่ยงต่อการแพร่เชื้อโรคขึ้นอีก
ในเรื่องการทำความสะอาดอวัยวะเพศ ผู้ปกครองสามารถสอนเด็กให้ทำได้เองตั้งแต่เล็กโดยไม่ต้องขริบ
ที่ปลายอวัยวะเพศมีปมประสาทจำนวนมากที่ให้ความสุขในการมีเพศสัมพันธ์ ซึ่งจะถูกทำลายเมื่อถูกขริบ  และตามธรรมชาติหนังหุ้มปลายมีหน้าที่ปกป้องหัวลึงค์ซึ่งไวต่อสัมผัส เมื่อถูกขริบไปทำให้หัวลึงค์ต้องถูกเสียดสีโดยตรง เป็นการทำลายความไวต่อสัมผัสอีกต่อหนึ่ง  ผู้โต้แย้งการขริบเห็นว่าการขริบตามหลักศาสนาทั้งหญิงและชายนั้นเป็นการทำเพื่อลดความสุขทางเพศ โดยเฉพาะการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง ทำให้คนหมกมุ่นทางเพศน้อยลง
การขริบถือเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัวสำหรับเด็ก โดยเฉพาะการขริบตามประเพณีที่มักกระทำโดยผู้ที่ไม่ใช่แพทย์และไม่มีกรรมวิธีที่ถูกต้อง เช่น ไม่ใช้ยาชา อาจทำให้เด็กเกิดแผลในใจและนำไปสู่ความเกลียดกลัวการมีเพศสัมพันธ์ ในทารกแรกเกิดนั้นก็สามารถรับรู้ความเจ็บปวดได้ และแม้เด็กจะจำไม่ได้แต่ความรู้สึกนั้นจะฝังลงในจิตใต้สำนึกและอาจกลายเป็นปัญหาในตอนโต
การขริบเด็กและทารกที่ไม่สามารถให้ความยินยอมได้เองนั้นถือเป็นการละเมิดสิทธิเด็ก ผู้ปกครองและแพทย์ควรทำเพียงให้ความรู้ แล้วปล่อยให้เด็กตัดสินใจเองเมื่อบรรลุนิติภาวะแล้วว่าจะขริบหรือไม่ ในประเทศที่ถือสิทธิส่วนบุคคลอย่างมากเช่นแถบสแกนดิเนเวีย การขริบเด็กโดยไม่มีเหตุผลทางการแพทย์อันควรถือเป็นเรื่องผิดกฎหมาย  ที่ประเทศเยอรมนี การขริบเด็กด้วยเหตุผลทางศาสนาอย่างเดียวโดยไม่มีเหตุผลทางการแพทย์รองรับถือเป็นความผิดอาญาอุกฉกรรจ์ เพราะผู้ปกครองไม่มีสิทธิ์เลือกศาสนาให้เด็ก เมื่อเด็กโตขึ้นเด็กอาจเลือกนับถือศาสนาอื่นที่ไม่มีข้อบังคับเรื่องขริบ (หรือไม่นับถือศาสนาเลยก็ได้) แต่การขริบสร้าง "ความเสียหายอย่างถาวร" ให้กับให้กับอวัยวะเพศไปแล้ว โดยที่เด็กไม่สามารถโต้แย้งขัดขืน หรือรักษาอวัยวะเพศให้กลับไปเหมือนเดิมได้
วงจรสะพาน

วงจรสะพาน (อังกฤษ: bridge circuit) เป็นประเภทหนึ่งของวงจรไฟฟ้า ในวงจรนี้จะมีสองสาขาที่อยู่ในแนวขนานกัน โดยมีสาขาที่สามเป็น "สะพาน" ที่เชื่อมต่อระหว่างสองสาขาแรกที่จุดกลางระหว่างสองสาขานั้น แต่เดิมสะพานถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อวัตถุประสงค์ในการตรวจวัดในห้องปฏิบัติการ และหนึ่งในจุดเชื่อมกลางสะพานมักจะปรับได้เมื่อนำมาใช้ในงานดังกล่าว วงจรสะพานในขณะนี้สามารถพบได้ในการใช้งานมากมาย ทั้งเชิงเส้นและไม่เชิงเส้น รวมทั้งใน เครื่องมือวัด, การกรอง และ การแปลงพลังงานไฟฟ้า
แผนผังของสะพานแบบ Wheatstone
วงจรสะพานที่รู้จักกันดีที่สุด สะพานแบบ Wheatstone ถูกคิดค้นโดย ซามูเอล ฮันเตอร์ คริสตี้ และทำให้เป็นที่นิยมโดย ชาลส์ วีทสโตน มันถูกใช้สำหรับวัด ความต้านทาน มันถูกสร้างขึ้นมาจากตัวต้านทานสี่ตัว มีสองตัวที่รู้ค่าเป็น R1 และ R3 (ดูภาพ) Rx เป็นความต้านทานที่ต้องการรู้ค่า และ R2 สามารถปรับค่าได้และผ่านการสอบเทียบแล้ว  สองจุดที่อยู่ตรงข้ามกันในแนวดิ่งจะเชื่อมต่อเข้ากับแหล่งที่มาของกระแสไฟฟ้า เช่นแบตเตอรี่ และมี มิเตอร์แรงดัน เชื่อมต่อคร่อมอีกสองจุดในแนวนอน R2 จะถูกปรับจนกระทั่งมิเตอร์อ่านค่าที่ศ​​ูนย์ ดังนั้นหมายความว่าอัตราส่วนระหว่าง R2 ต่อ R1 จะมีค่าเท่ากับอัตราส่วนระหว่าง Rx ต่อ R3 ดังนั้นค่าของ Rx จึงสามารถคำนวณได้
สะพานแบบ Wheatstone ยังถูกทำให้เป็นสากลเพื่อวัด อิมพีแดนซ์ ในวงจร AC และเพื่อวัดค่าความต้านทาน, ค่าการเหนี่ยวนำ, ค่าความจุ และ ปัจจัยการกระจายพลังงาน ได้แยกต่างหาก การจัดเรียงชิ้นส่วนในรูปแบบอื่นๆที่รู้จักกันได้แก่ สะพานแบบ Wien สะพานแบบแมกซ์เวลล์ และ สะพานแบบ Heaviside วงจรทั้งหมดนี้จะขึ้นอยู่บนหลักการเดียวกันซึ่งก็คือเพื่อเปรียบเทียบขาออกของสอง โปเทนฉิโอมิเตอร์ ที่ใช่แหล่งจ่ายไฟร่วมกัน
ในการออกแบบแหล่งจ่ายไฟ วงจรสะพานหรือ วงจรเรียงกระแสแบบสะพาน (อังกฤษ: Bridge Rectifier) เป็นจัดเรียงของ ไดโอด หรืออุปกรณ์ที่คล้ายกันจะถูกใช้ในการทำให้กระแสไฟฟ้าไหลในทิศทางเดียว ซึ่งก็คือการแปลงจากไฟฟ้าที่ไม่รู้จักขั้วหรือไฟฟ้าสลับให้เป็นกระแสตรงที่รู้จักกันขั้ว
ใน ตัวควบคุมมอเตอร์ บางตัว สะพานแบบ H จะถูกใช้ในการควบคุมทิศทางการหมุนของมอเตอร์
โดโด

"โดโด้" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับโดโด หรือ โดโด้ ในความหมายอื่น ดูที่ โดโด้ (แก้ความกำกวม)
| โดโด ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยโฮโลซีน |
| --- | --- |

การฟื้นฟูโดโดสะท้อนงานวิจัยใหม่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
สถานะการอนุรักษ์
 สูญพันธุ์  (ประมาณ พ.ศ. 2243)  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Columbiformes
วงศ์:: Columbidae
สกุล:: Raphus Brisson, พ.ศ. 2303
สปีชีส์:: R.  cucullatus
ชื่อทวินาม
Raphus cucullatus Linnaeus, พ.ศ. 2301


Former range (in red)
ชื่อพ้อง
 Struthio cucullatus Linnaeus, 1758 Didus ineptus Linnaeus, 1766
โดโด (อังกฤษ: Dodo) เป็นนกชนิดหนึ่ง อาศัยอยู่แถบหมู่เกาะมอริเชียสในมหาสมุทรอินเดีย เป็นนกที่บินไม่ได้อยู่ในตระกูลเดียวกับนกพิราบ
ในปี พ.ศ. 2048 ชาวโปรตุเกสเป็นชาวยุโรปพวกแรกที่พบ และเพียงประมาณปี พ.ศ. 2224 มันก็สูญพันธุ์อย่างรวดเร็วโดยมนุษย์ รวมถึงสุนัขล่าเนื้อ หมู หนู ลิง ที่ถูกนำเข้าโดยชาวยุโรป
โดโด ไม่ใช่นกเพียงชนิดเดียวในมอริเชียสที่สูญพันธุ์ในศตวรรษนี้ จากนกกว่า 45 ชนิดที่พบบนเกาะ มีเพียง 21 ชนิดเท่านั้นที่เหลือรอด นกสองชนิดซึ่งเป็นญาติใกล้ชิดกับโดโดก็สูญพันธุ์ไปเช่นกัน คือ Reunion solitaire (Raphus solitarius) ประมาณปี พ.ศ. 2289 และ Rodrigues solitaire (Pezophaps solitaria) ประมาณปี พ.ศ. 2333 เมื่อทศวรรษ พ.ศ. 2533 วิลเลียม จ. กิบบอนส์ นำคณะสำรวจขึ้นค้นหาบนเขาบนเกาะมอริเชียส แต่ก็ไม่มีใครค้นพบ จึงประกาศการสูญพันธุ์อย่างเป็นทางการ
ลักษณะทางกายภาพ

น้ำหนัก : โตเต็มที่หนักประมาณ 23 กิโลกรัม (50 ปอนด์)
สูง : ประมาณ 1 เมตร
ความรู้ปัจจุบันเกี่ยวกับโดโด มาจากทั้งบันทึกและข้อเขียนของกะลาสีและกัปตันเรือที่ขึ้นฝั่งมอริเชียส เมื่อ พ.ศ. 2143-พ.ศ. 2243
ภาพวาดจากผู้คนน้อยนิดที่เคยเห็นขณะพวกมันมีชีวิต (แม้ว่าจะไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าศิลปินเหล่านั้นตอกไข่ใส่สีโดโดจากที่เห็นบ้างหรือไม่)
ซากฟอสซิลเล็กน้อยที่ขุดค้นได้จากเกาะถูกเก็บรักษาที่บริติชมิวเซียม รอยเท้ารอยจิกถูกเก็บรักษาไว้ที่ออกซฟอร์ด จากบันทึกและภาพเหล่านี้ นักวิทยาศาสตร์และนักปักษีวิทยาร่วมกันปะติดปะต่อรายละเอียดที่ประกอบขึ้นเป็นโดโด
ธันวาคม พ.ศ. 2548 พบหลักฐานสำคัญบนเกาะมอริเชียส พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งดับลินรวบรวมข้อมูลจากกระดูกเท้าและหัวที่ยังไม่บุบสลาย ซึ่งบรรจุเนื้อเยื่ออ่อนของสัตว์ชนิดนี้ ซากโดโดสต๊าฟชิ้นสุดท้ายที่พิพิธภัณฑ์ Ashmolean Museum ในออกซฟอร์ดถูกเผาในปี ค.ศ. 1755 โดยสามารถกู้เท้าและหัวได้และถูกจัดแสดงถึงปัจจุบัน
โดโด ตัวใหญ่
หนักถึง 23 กิโลกรัม (50 ปอนด์)
มีขนสีเทาถึงน้ำเงิน 23 เซนติเมตร (9 นิ้ว)
หัวมีสีเทาเทาอ่อนกว่าตัว ตาเล็กสีเหลือง
ปากโต โค้งและเป็นตะขอ สีเขียวอ่อนหรือเหลืองเพล อันเป็นจุดเด่นที่สุด
จะงอยปากค่อนข้างดำ มีจุดแดงเรื่อ
ปกคลุมด้วยขนสีเทาอ่อนนุ่ม มีปุยสีขาวหยิกชูเชิดเป็นหาง
โครงสร้างหน้าอกไม่รองรับการบิน
ปีกไร้ประโยชน์ที่เล็กมาก บอบบางเกินจะยกโดโดขึ้นจากพื้น จึงบินไม่ได้
ผู้คนที่เคยเห็นมักคิดว่ามันไม่มีปีก อย่างที่เขาเรียกว่า ปีกเล็กที่เล็ก (little winglets)
เพราะเป็นนกบนพื้นดิน ที่วิวัฒนาการมาเฉพาะนิเวศวิทยาของเกาะ ซึ่งไม่เคยมีสัตว์นักล่า
อย่างไรก็ตาม การศึกษาจากกระดูก
โดโดอาจใช้ปีกง่ายกว่าการบิน นั่นคือใช้ว่ายอย่างปีกเพนกวิน
ขาสั้น อ้วนเตี้ย หนาแข็งแรง สีเหลือง มีนิ้วเท้าหนากลม 4 นิ้ว
3 นิ้วข้างหน้าและ 1 นิ้วโป้งอยู่ข้างหลัง มีเล็บสีดำ
แหล่งที่อยู่

หมู่เกาะแห่งมอริเชียส เป็นบ้านของแหล่งนิเวศหลากหลาย ทั้งที่ราบ ภูเขาลูกเล็ก ป่าโปร่ง ป่าดิบ
และแนวปะการังขนานตลอดชายฝั่ง
ป่าดงดิบเขตร้อน ป่าละเมาะเขตร้อน ทุ่งหญ้าสะวันนาเขตร้อน
แม้ว่าภาพและเรื่องประมาณมากมายจะสื่อว่าโดโดอยู่ตามชายฝั่งทะเลของมอริเชียส แต่ที่จริงมันเป็นนกป่า
โดโดทำรังอย่างง่าย ๆ บนพื้นป่า
อุปนิสัยการกิน

เชื่อว่า กินผลไม้เป็นอาหาร
กะลาสีบางคนคุยว่าเคยเห็นโดโดลุยลงสระน้ำไปจับปลา
อ้างว่า มันเป็นนักล่าที่แข็งแรงและจอมเขมือบ
ซึ่งกล่าวเกินจริง
อย่างไรก็ตาม อาจเป็นความจริงที่ว่า โดโดกินหินและก้อนโลหะบ่อย ๆ อย่างไม่เดือดร้อน
คาดว่าหินช่วยให้ย่อยง่าย
(ซึ่งเป็นธรรมดาพบเห็นได้บ่อย ที่สัตว์กินพืชเช่นนกหรือวัว กลืนหินลงกระเพาะ เพื่อช่วยบดพืชซึ่งย่อยยาก)
ภาพของโดโดนั้น อ้วน งุ่มง่าม
ถูกค้านโดย แอนดรูว์ คิทเชนเนอร์ นักชีววิทยาจากพิพิธภัณฑ์แห่งชาติสกอตแลนด์
ในรายงานข่าวของเนชันแนลจีโอกราฟิก กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545
ใครจะเชื่อว่า วาดเขียนเก่าแก่ทั้งหลาย วาดเกินจริง
ขณะที่ มอริเชียส อยู่ระหว่างฤดูฝนและหนาว
โดโดอาจจะอ้วนขึ้น ด้วยผลไม้สุกเมื่อปลายฤดูฝน เพื่อให้รอดตลอดฤดูหนาวที่อาหารขาดแคลน
ในรายงานเดียวกัน อ้างถึงคำกล่าวอ้างที่ว่า นกพวกนี้กินอย่างตะกละตะกรามหิวกระหาย
ด้วยเหตุนี้ ขณะที่นกยังหาอาหารได้ ก็จะกินเกินพิกัดได้ง่าย ๆ
พวกมันมีชีวิตอยู่เป็นเวลากว่า 1,000 ปี บนมอริเชียส โดยปราศจากนักล่า
ซ้ำยังเป็นสัตว์ตัวใหญ่สุดบนเกาะ (ก่อนหน้านี้มอริเชียสไม่เคยมีมนุษย์ชนพื้นเมืองมาก่อน)
การวิจัยเมื่อเร็ว ๆ นี้ได้ค้านคำอธิบายที่สืบเนื่องกันมา
จากการตรวจวัดกระดูกจาก oxford ร่วมกับอีกกว่า 100 ชิ้นที่สะสมใน Natural History Museum and the Cambridge Zoology Museum
นำมาคำนวณว่า น้ำหนักเท่าไหร่ที่มันจะแบกไหว
พบว่า โดโดที่อ้วนมาก จะหนักเกินกว่ากระดูกจะรับได้ ถึงขั้นกระดูกหัก
ปะติดปะต่อใหม่ได้ว่า โดโดต้องผอมบางกว่าที่จินตนาการ
การสืบพันธุ์

เฉพาะการจับคู่และระยะเวลาฟักไข่ ที่ไม่รู้
หลายคนอ้างว่า รังนกโดโด อยู่ลึกในป่า ในรังหญ้า
ที่นั่น ตัวเมียจะวางไข่ 1ฟอง ซึ่งมันจะปกป้องและเลี้ยงดู
กะลาสีผู้หนึ่งเล่าว่า ได้ยินเสียงร้องของลูกโดโดที่อยู่ในรัง เสียงเหมือนลูกห่าน
พฤติกรรม

ที่มาของชื่อโดโดมีแนวคิด 2 ทาง
ที่ยอมรับกันทั่วไปคือ ภาษาดัชท์
dodaar หมายถึง เฉื่อยชา
อีกแนวคิดหนึ่งว่า
มาจาก ภาษาโปรตุเกส
doudo หมายถึง โง่เง่าตัวตลก
กะลาสีที่ขึ้นฝั่ง มอริเชียส พบความขบขันยิ่งนัก เมื่อเฝ้าดูพฤติกรรมงุ่มง่ามของโดโด
มีเรื่องเล่าถึง โดโดที่พยายามวิ่งลนลาน ขณะที่มันกำลังเดินโซเซ พุงของมันจะลากไปกับพื้น ทำให้มันวิ่งช้า
ทั้งโดโดก็ไม่กลัวคนด้วย
ส่วนใหญ่แล้วโดโดถูกกล่าวถึงในแง่ความเฉื่อยชา ค่อนข้างไปทางตลกโง่เง่า
มันไม่มี กลไกการป้องกันตัวจากผู้ล่า ที่เห็นได้ชัด
เว้นแต่ จะงอยปากใหญ่โต ซึ่งกัดได้อย่างน่ากลัว ถ้ามีจังหวะ
แต่ปกติก็ไม่ค่อยได้ใช้ นอกจากเพื่อปกป้องตัวเองและลูกน้อย
ประกอบกับที่มันบินไม่ได้ด้วย
เหตุผลเหล่านี้รวมกัน ทำให้ถูกล่าโดยง่าย
โดโดกับมนุษย์ และเหตุการณ์การสูญพันธุ์

กะลาสี ล่ามันมาเป็นอาหารอยู่บ่อย ๆ เมื่อครั้งยังไม่สูญพันธุ์บนเกาะมอริเชียส
แม้จะมักถูกกล่าวถึงว่า เนื้อโดโด ไม่อร่อย แต่ก็ยังถูกล่ามากมาย เพราะจับง่าย
บางครั้งกะลาสีนำกลับมาได้ถึง 50 ตัวในครั้งเดียว
ถ้ากินไม่หมด ก็ดองและนำกลับไปด้วย
เกาะนี้ถูกค้นพบครั้งแรกโดยชาวโปรตุเกส แต่ชาวดัตช์เป็นผู้ยึดครองอย่างถาวรแท้จริง
เชื่อว่า กะลาสีกลุ่มแรกที่มาถึง มอริเชียส เป็นชาวโปรตุเกส นำโดยกัปตัน มาสคาแร็กนาส ใน พ.ศ. 2048-พ.ศ. 2050
พวกเขาตั้งใจไปตั้งถิ่นฐานด้วยความหวังในแอฟริกาใต้ แต่ติดพายุทำให้ติดเกาะและลงเอยที่ มอริเชียส
คณะเดินทางอื่น ๆ หลังจากโปรตุเกสในปีต่อ ๆ มา มีทั้งดัทช์ บริติช และอื่น ๆ
นกโดโด กะลาสีได้พบขบขัน และเมื่อพวกเขาขาดอาหารประทังชีวิต ก็ได้อาหาร
ชาวดัตช์ ประกาศ มอริเชียส เป็นอาณานิคม เรือนำแมว สุนัข หมู และลิง มาพร้อมกับผู้คนกลุ่มหนึ่ง
สัตว์ต่างถิ่นแพร่พันธุ์และรุกรานป่าอย่างรวดเร็ว เหยียบย่ำรังนก ทำให้นกเสียขวัญ ล่าทำลายไข่กับลูกอ่อนของโดโด
ทั้งการล่าเป็นอาหารอย่างต่อเนื่องจากมนุษย์ ประกอบกับการแทรกแซงจากสัตว์ต่างถิ่น นำมาสู่การสูญพันธ์ ประมาณ พ.ศ. 2236
เดวิด รอเบิตส์ (David Roberts) แถลงการสูญพันธุ์ของโดโดอย่างเป็นทางการถึง ซึ่งยืนยันการพบเห็นครั้งสุดท้ายเมื่อ พ.ศ. 2205 ที่รายงานโดยกะลาสีเรืออับปาง วอลเกนต์ เอเวอร์ตซ (Volkert Evertsz) ซึ่งตรวจพบต่อมาใน พ.ศ. 2224
โรเบิร์ตชี้ว่า จากการที่คำบอกเล่าของอธิการโบสถ์ พ.ศ. 2181-พ.ศ. 2205
ดูเหมือนว่ามันจะหาได้ยากแล้วเมื่อ พ.ศ. 2203
อย่างไรก็ตาม ทางสถิติวิเคราะห์ จากบันทึกการล่าของ ไอแซค โจน ลาโมเทียส
ได้คะเนเวลาที่สูญพันธุ์ ใน พ.ศ. 2236 และเชื่อมั่นถึง 95% ว่าเกิดขึ้นในช่วง พ.ศ. 2231-พ.ศ. 2258
ที่แน่ชัดคือ โดโดถูกฆ่ามากภายใน 100 ปีหลังการค้นพบสปีชีส์นี้ ไม่มีตัวอย่างที่สมบูรณ์ถูกรักษาไว้ แม้แต่สักพิพิธภัณฑ์ที่จะเก็บกระดูกมันไว้
ไข่โดโดใบหนึ่งถูกจัดแสดงที่ East London museum ในแอฟริกาใต้
หลักฐานทางพันธุกรรมมาจากสิ่งนี้ เมื่อวิเคราะห์ดีเอ็นเอ ยืนยันว่าโดโดเป็นญาติใกล้ชิดกับนกพิราบ ซึ่งมีถิ่นกำเนิดคาบเกี่ยวกัน คือในแอฟริกาถึงเอเชียใต้
ไม่มีใครสนใจอย่างจริงจังในการสูญพันธุ์ของมัน กระทั่งถูกเอาชื่อไปเป็นตัวละครในนิยาย อลิซผจญภัยในแดนมหัศจรรย์ ของ ลูอิส คาร์รอลล์ ทำให้เกิดคำสแลงว่า "ตายอย่างโดโด"
มีความพยายามที่จะนำโดโดกลับมามีชีวิต ถ้าสำเร็จผู้ดำเนินการจะได้ประโยชน์จากการท่องเที่ยวดูนกที่ไม่เหมือนใครทั่วยุโรป แสดงพวกมันในกรงและสาธิตนกกินหินกินเหล็กดังที่ตำนานอ้างไว้
วงศ์ ราฟิเด และนกสายพันธุ์ใกล้กัน

โดโดถูกจัดหมวดหมู่ไว้ในตระกูล Raphidae แบ่งย่อยมาอยู่ในวงศ์ Columbiformes ซึ่งเป็นวงศ์หนึ่งจาก 2 วงศ์ที่อยู่ในตระกูลนี้ อีกวงศ์หนึ่งคือ Columbidae ซึ่งได้แก่ นกพิราบและนกเขาทั้งหลาย
นกตระกูลเดียวกับโดโด ที่เรียกว่า นกช้อน หรือ โซลิแตร์ ถูกรายงานโดยกะลาสีที่อาศัยบนเกาะใกล้ ๆ มอริเชียส
ปี พ.ศ. 2156 พบ Reunion solitaire หรือ Raphus solitarius บนเกาะเรอูว์นียง (reunion)
และปี พ.ศ. 2234 พบ Rodrigues solitaire หรือ Pezophaps solitarius บนเกาะร๊อดริเกส (rodrigues)
ซึ่งพันธุ์หลังได้สูญพันธ์เช่นกัน ระหว่างปี พ.ศ. 2303
ไม่มีหลักฐานใดรองรับการมีอยู่ของ Reunion solitaire
นักปักษีวิทยาเชื่อว่า นกที่เห็นแท้จริงคือนกช้อนบินไม่ได้บนเกาะเรอูว์นียง หรือ Threskiornis solitarius ซึ่งก็สูญพันธุ์ไปเช่นกัน
เพราะมันสืบพันธุ์ด้วยกัน จึงถูกเรียกว่า โดโดสีขาว
อย่างที่นักเดินทางอธิบายว่า นกช้อนบินไม่ได้ ที่ถูกต้องเป็นสีขาวเป็นหลัก
และอย่างที่ปรากฏในภาพเขียนบางชิ้นของโดโดสีขาว
เชื่อว่าแสดงถึง โดโดตัวปลอมที่ถูกทึกทักแห่งเกาะเรอูว์นียง
อย่างไรก็ตาม คำพรรณนาน้อยนิดที่ให้ความชัดเจนว่า ปีกและหางของ Reunion solitaire มีสีดำ
เหมือนที่พบได้ใน นกช้อนคอถุง (Sacred Ibis) ญาติใกล้ชิด
ขณะที่ภาพวาดแสดงให้เห็นว่านกเป็นสีขาวทั้งตัว (ไม่นับว่ากรณีเป็นไปได้ว่าเป็นรอยเปื้อนสกปรกของขน)
ภาพวาดส่วนมาก เป็นนกที่ขังในโรงเลี้ยงชาวยุโรป จะแสดงปากที่เป็นวง ไม่ใช่แค่ตะขอ ดูเหมือนใช้เป็นสัญญาณเตือนป้องกันผู้บุกรุก (นักเดินทางอ้างว่า ถ้าต้อนเข้ามุมโดโดจะกัดโมโหร้ายทีเดียว ขนาดคาดหวังให้เฝ้าสินค้าสำคัญทั้งกองได้)
ภาพวาดโดโดสีขาวจากแหล่งที่คล้ายกันส่วนใหญ่มี โดโดเผือก เพียงน้อย
บางทีอาจมีเพียงหนึ่ง ที่ถึงมือชาวยุโรปและถูกเก็บรักษาอย่างสนใจใคร่รู้
ดร.อลัน คูเปอร์ กับ ดร.เบธ ชาปิโร จาก ศูนย์ชีวโมเลกุลโบราณเฮนรีเวลคัมแห่งออกซฟอร์ด,
ดร.ดีแอน ซิบธอร์ปี, แอนดรูว์ แรมบอต, ดร.แกรแฮม แวรกก์, ดร.โอลาฟ บ.อีมอนด์ส กับ ดร.แพทรีเซีย ลี จากภาควิชาสัตววิทยาแห่งออกซฟอร์ด, และ ดร.เจเรมี ออสติน จากพิพิธภัณฑ์ประวัติธรรมชาติลอนดอน
ร่วมกันวิจัย ในปี พ.ศ. 2545 สกัดชิ้นส่วนเล็กน้อยของดีเอ็นเอโดโด
ตัวอย่างถูกนำมาจาก หลักฐานชิ้นเดียวซึ่งมีเนื้อเยื่ออ่อน อายุ 300 ปีที่หลงเหลือ จากพิพิธภัณฑ์ประวัติธรรมชาติมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
ทั้งสกัดดีเอ็นเอจากกระดูกของโซลิแตร์ด้วย กระดูกขุดจากถ้ำบนเกาะร็อดริเกส
ผลลัพธ์การวิเคราะห์แสดงว่าโดโดและ โซลิแตร์ เป็นญาติใกล้ชิดกันมาก
และแยกมาเล็กน้อยจากวงศ์ของ นกพิราบ
ผลของดีเอ็นเอสรุปว่าโดโดและโซลิแตร์ ที่จริงเป็นอยู่ในตระกูลเดียวกับตระกูลนกพิราบ
และเป็นญาติใกล้ชิดกับพิราบนิโคบาร์ หรือชื่อวิทยาศาสตร์ Caloenus nicobarica
ในปี พ.ศ. 2516 นักวิทยาศาสตร์พบว่า พันธุ์ไม้บนมอริเชียสที่ชื่อ ต้นโดโด หรือชื่อวิทยาศาสตร์ Sideroxylon grandiflorum หรือ Calvaria major กำลังผลัดใบ มีเพียง 13 ตัวอย่าง ที่ไม่พบรายงาน และพวกมันทั้งหมดอายุประมาณ 300 ปี นับจากโดโดตัวสุดท้ายถูกฆ่า
พบว่านกโดโดกินเมล็ดของต้นโดโดแล้วเมล็ดก็ผ่านทางเดินอาหารของโดโด ออกมาทางอุจจาระ และตื่นตัวเริ่มงอก
หลังจากที่พบว่าเกิดผลแบบเดียวกันกับการให้ไก่งวงกินเมล็ดนี้ พันธุ์ไม้นี้จึงยังคงอยู่รอด
อย่างไรก็ตาม รายงานเมื่อเร็ว ๆ นี้สืบพบว่า ตัวอย่างพืชรุ่นใหม่ ไม่ได้ด้อยลง
อาจเป็นไปได้ที่ นกแก้วจะงอยกว้างที่สูญพันธุ์แล้ว หรือ Lophopsittacus mauritianus ต่างหาก
ที่มีความสำคัญต่อการกระจายเมล็ด ยิ่งกว่าโดโด
รายละเอียดเพิ่มเติม ให้ศึกษาจากบทความเกี่ยวกับ ต้นโดโด (dodo tree)
ดูเพิ่ม

สูญพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Raphus cucullatus ที่วิกิสปีชีส์
http://animaldiversity.ummz.umich.edu/accounts/raphus/r._cucullatus$narrative.html
http://www.davidreilly.com/dodo/ เก็บถาวร 2006-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.dodoisland.com/
https://web.archive.org/web/20091027104009/http://geocities.com/didus.geo/indexi.html
http://www.potomitan.info/dodo/c25.php
รถอเนกประสงค์ขนาดเล็กทางทหาร

ฮัมวี เป็นแพลตฟอร์มยานพาหนะขนาดเล็กทางทหารของสหรัฐ เนื่องจากมีการผลิตเป็นจำนวนมากตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1980
รถอเนกประสงค์ขนาดเล็กทางทหาร (อังกฤษ: Military light utility vehicle) หรือเรียกเพียงแค่ รถอเนกประสงค์ขนาดเล็ก (อังกฤษ: Light Utility Vehicle; อักษรย่อ: LUV) เป็นคำที่ใช้สำหรับหมวดหมู่รถทหารน้ำหนักเบาที่สุด ยานพาหนะขับเคลื่อนสี่ล้อที่เหมือนรถจี๊ปสำหรับใช้งานทางทหาร โดยนิยามว่าเบากว่ารถบรรทุกและยานพาหนะทางทหารอื่น ๆ ขนาดกะทัดรัดโดยเนื้อแท้และมักจะไม่มีอาวุธ ด้วยส่วนยื่นลำตัวสั้นเพื่อความคล่องตัวในทุกสภาพภูมิประเทศ และมักมีความจุผู้โดยสารประมาณ 4 นาย
ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง – รถจี๊ปวิลลีส์ เอ็มบี ของกองทัพบกสหรัฐนี้ กลายเป็นสินค้าหลักของกองทัพคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทั่วโลก และเป็นต้นแบบยานพาหนะทางทหารขนาดเล็ก
ทั่วโลก และตั้งแต่การใช้เครื่องจักรกลขนาดใหญ่แรกสุดของกองทัพ ยานพาหนะขนาดเล็กหลายร้อยคันถูกนำมาใช้สำหรับราชการทหารแบบอเนกประสงค์ ตั้งแต่ผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ที่พร้อมใช้งาน เพียงทาสีใหม่ในสีทหาร ไปจนถึงยานพาหนะทางยุทธวิธีที่ออกแบบมาเพื่อวัตถุประสงค์เฉพาะ ที่ได้รับการพัฒนาเป็นพิเศษสำหรับการใช้งานทางทหารและปฏิบัติการในพื้นที่ส่วนหน้า ยานพาหนะเอนกประสงค์ขนาดเล็กมักเป็นแบบทั่วไปหรือใช้งานได้หลากหลาย – ใช้เพื่อลำเลียงกองกำลัง, บุคลากร, อาวุธ (ติดตั้ง), เสบียง, อพยพทหารบาดเจ็บ และบทบาทที่หลากหลายอื่น ๆ อีกมาก
มันมีต้นกำเนิดทางประวัติศาสตร์ในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบ เมื่อความทันสมัยของกองทัพหมายถึงการแทนที่ม้าและสัตว์ลากอื่น ๆ ผ่านการเปลี่ยนไปใช้เครื่องจักร ตลอดจนการเพิ่มความคล่องตัวของทหารราบ เพื่อให้ได้เปรียบทางยุทธวิธีที่สำคัญ ธรรมชาติและสภาพแวดล้อมในการปฏิบัติการสำหรับยานพาหนะขนาดเล็กที่สุดทางทหารเปลี่ยนไปนับจากนั้น ในภารกิจคริสต์ศตวรรษที่ 21 อาวุธปืนขนาดเล็กและระเบิดแสวงเครื่อง (IEDs) ก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อทหารราบเคลื่อนที่อย่างต่อเนื่อง และยานพาหนะอเนกประสงค์ขนาดเล็กที่สุดทางทหารหนักขึ้นและใหญ่ขึ้น อันเป็นผลมาจากการเพิ่มเกราะ เพื่อจุดประสงค์ในการป้องกันลูกเรือ[ต้องการอ้างอิง] การออกแบบสำหรับแพลตฟอร์มยานพาหนะทางทหารขนาดเล็กสมัยใหม่ต้องปรับความคล่องแคล่ว, ความเร็ว, ประสิทธิภาพของอาวุธ, ความอยู่รอด และบรรทุกได้ – ทั้งหมดมีความสำคัญมากต่อกองกำลังภาคพื้นดินในการปฏิบัติการ[ต้องการอ้างอิง]
การดัดแปลงทางพลเรือนจากรถจี๊ปวิลลีส์ เอ็มบี และแลนด์โรเวอร์ นับเป็นรถอเนกประสงค์แรก และรถอเนกประสงค์บางรุ่นเช่น เชฟวี เบลเซอร์ ได้รับการนำมาใช้ในฐานะรถอเนกประสงค์ขนาดเล็กทางทหาร
ความสำคัญของยานพาหนะทางทหารประเภทนี้ได้รับการสรุปโดยนายพลไอเซนฮาวร์ ผู้ซึ่งเขียนว่าเจ้าหน้าที่อาวุโสส่วนใหญ่มองว่ารถจี๊ปเป็นหนึ่งในหกยานพาหนะที่สำคัญที่สุดของสหรัฐในสงครามโลกครั้งที่สอง ยิ่งไปกว่านั้น นายพล จอร์จ มาร์แชลล์ ยังขนานนามแก่รถจี๊ปว่า “ผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอเมริกาในการสงครามสมัยใหม่” ยานพาหนะที่คล้ายกันนั้นเป็นยานพาหนะทางทหารที่พบได้บ่อยที่สุดในกองทัพของประเทศส่วนใหญ่
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ รถอเนกประสงค์ขนาดเล็กทางทหาร
วงล้อฟอลเคิร์ก

วงล้อฟอลเคิร์ก
วงล้อฟอลเคิร์ก (อังกฤษ: Falkirk Wheel) เป็นลิฟต์เรือ ที่ตั้งชื่อตามเมืองฟอลเคิร์ก ในสกอตแลนด์ ซึ่งเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ใกล้กับลิฟต์เรือนี้ วงล้อฟอลเคิร์กเชื่อมต่อระหว่างคลอง Forth and Clyde และคลองยูเนียน มีความสูง 24 เมตร เปิดใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 โดยมีสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เสด็จมาเป็นประธานในงานเปิด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในงานฉลองครองราชย์ครบ 50 ปีของพระองค์ด้วย
55°59′57″N 3°50′29″W﻿ / ﻿55.99917°N 3.84139°W﻿ / 55.99917; -3.84139
ไตรเทอร์พีน

โครงสร้างของสควอลีน
โครงสร้างของโฮเพน
ไตรเทอร์พีน (อังกฤษ: triterpene) เป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนที่ประกอบด้วยเทอร์พีน 3 หน่วยหรือไอโซพีน 6 หน่วย มีสูตรโมเลกุลคือ C30H48 ไตรเทอร์พีนมีโครงสร้างที่แตกต่างกันกว่า 200 แบบ โดยแบ่งได้ตามจำนวนวงแหวน ตัวอย่างในตาราง:
| จำนวนวงแหวน | ตัวอย่าง |
| --- | --- |
0: สควอลีน
1: 
2: พอลิพอดะเททระอีน
3: แมลาบาริเคน
4: แลโนสเทน
5: โฮเพน
6: โอลีนเนน
ไตรเทอร์พีนอยด์

ไตรเทอร์พีนอยด์ (triterpenoid) เป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนเช่นเดียวกับไตรเทอร์พีน แต่จับกับหมู่ฟังก์ชัน บางครั้งสองคำนี้ใช้แทนกันได้ ไตรเทอร์พีนอยด์เป็นสารที่มีคุณค่าทางเคมีและเภสัชวิทยา
ไตรเทอร์พีนอยด์ > สเตอรอยด์

สเตอรอยด์มีแกนเป็นคิวเคอร์บิเทน ซึ่งเป็นสารกลุ่มไตรเทอร์พีนกลุ่มหนึ่ง สเตอรอยด์มีหน้าที่สำคัญสองอย่างในร่างกายคือ เป็นส่วนประกอบของเยื่อหุ้มเซลล์และส่งสัญญาณให้ตัวรับฮอร์โมนสเตอรอยด์ทำงาน สเตอรอยด์สามารถแบ่งออกเป็นสองกลุ่มที่สำคัญคือ สเตอรอลและคิวเคอร์บิทาซิน
ไตรเทอร์พีนอยด์ > ไตรเทอร์พีนอยด์ซาโปนิน

ไตรเทอร์พีนอยด์ซาโปนินเป็นสารไตรเทอร์พีนที่จับกับซาโปนิน พืชผลิตสารนี้เพื่อใช้ป้องกันตนเอง สารไตรเทอร์พีนอยด์ซาโปนินที่สำคัญได้แก่ จินเซนโนไซด์ อีลิวเทอโรไซด์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ไตรเทอร์พีน
โครงสร้างของคอเลสเตอรอล
แลงเชน

| --- | --- |

นักพัฒนา: Harrison Chase
วันที่เปิดตัว: ตุลาคม 2022; 2 ปีที่แล้ว (2022-10)

รุ่นเสถียร: 0.1.16    / 11 เมษายน 2024; 7 เดือนก่อน (11 เมษายน 2024)
 
ที่เก็บข้อมูล: github.com/langchain-ai/langchain
ภาษาที่เขียน: ภาษาไพธอน และ จาวาสคริปต์
ประเภท: ซอฟต์แวร์เฟรมเวิร์กเพื่อการพัฒนาแบบจำลองภาษาขนาดใหญ่
สัญญาอนุญาต: MIT
เว็บไซต์: LangChain.com
LangChain เป็นเฟรมเวิร์กที่ออกแบบมาเพื่อลดความซับซ้อนในการสร้างโปรแกรมประยุกต์โดยใช้แบบจำลองภาษาขนาดใหญ่ (LLM) เนื่องจากเป็นเฟรมเวิร์กควบรวมแบบจำลองภาษา กรณีการใช้งานของ LangChain จึงทับซ้อนกับกรณีการใช้แบบจำลองภาษาทั่วไป เช่น การแยกวิเคราะห์และ การสรุปความเอกสาร, จักรกลสนทนา และ การวิเคราะห์โค้ด
ประวัติศาสตร์

LangChain เปิดตัวเป็นโครงการโอเพนซอร์ส ในเดือนตุลาคม 2022 โดย Harrison Chase ซึ่งก่อนหน้านี้เคยทำงานที่ Robust Intelligence ซึ่งเป็นวิสาหกิจเริ่มต้นด้านการเรียนรู้ของเครื่อง โครงการนี้ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว ด้วยการปรับปรุงโดยผู้ร่วมให้ข้อมูลหลายร้อยคนบน GitHub การสนทนาที่กำลังมาแรงบน Twitter กิจกรรมที่ใช้งานอยู่บนเซิร์ฟเวอร์ Discord ของโปรเจ็กต์ บทแนะนำการใช้งาน YouTube มากมาย และการพบปะในซานฟรานซิสโกและลอนดอน
ในเดือนเมษายน ปี 2023 LangChain ได้ตั้งตัวเป็นนิติบุคคล และวิสาหกิจเริ่มต้นใหม่ทำเงินได้ถึง 20 ล้านดอลลาร์จาก Sequoia Capital ที่มูลค่าอย่างน้อย 200 ล้านดอลลาร์ หนึ่งสัปดาห์หลังจากประกาศการลงทุน 10 ล้านดอลลาร์จาก ทุนกิจการ Benchmark
ในเดือนตุลาคม ปี 2023 LangChain ได้ประกาศเปิดตัว LangServe ซึ่งเป็นเครื่องมือปรับใช้ที่ออกแบบมาเพื่ออำนวยความสะดวกในการเปลี่ยนจากต้นแบบ LCE (LangChain Expression Language) ไปเป็นโปรแกรมประยุกต์ที่พร้อมสำหรับการใช้งานจริง
วงจรปาเปซ

วงจรปาเปซ (อังกฤษ: Papez circuit) เป็นวิถีประสาทในสมองที่เจมส์ ปาเปซ (James Papez) นักประสาทกายวิภาคศาสตร์ชาวอเมริกัน อธิบายเป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1937 ปาเปซเชื่อว่าวงจรนี้เกี่ยวข้องกับอารมณ์ นับแต่การค้นพบวงจรดังกล่าว มีการทดลองจำนวนมากเพื่อสำรวจระบบนี้และวิธีที่โครงสร้างของมันทำงานร่วมกัน ภายหลัง วงจรปาเปซถูกดัดแปลงโดย พอล ดี. แม็กลีน (Paul D. MacLean) นักประสาทวิทยาศาสตร์และแพทย์ชาวอเมริกัน ปัจจุบัน วงจรนี้เรียก วงจรลิมบิกกลาง (medial limbic circuit) ความเสียหายต่อบางส่วนของวงจรปาเปซให้ความรู้ไม่เพียงแต่หน้าที่ของมัน แต่ยังการวินิจฉัยความผิดปกติต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับความจำด้วย
กายวิภาคศาสตร์

วงจรปาเปซเกี่ยวข้องกับหลายโครงสร้างของสมอง เริ่มและสิ้นสุดด้วยฮิปโปแคมปัส (หรือฮิปโปแคมปอลฟอร์เมชัน) การตัดเส้นใยชี้ว่า วงจรนี้มีขนาดเฉลี่ย 350 มิลลิเมตร วงจรปาเปซผ่านวิถีประสาทดังนี้
ฮิปโปแคมปอลฟอร์เมชัน (ซูบิคูลัม) → ส่วนโค้ง → แมมิลารีบอดี → ลำเส้นใยแมมิโลทาลามิก → นิวเคลียสทาลามัสหน้า → ซิงกูลัม → เปลือกเอ็นโตไรนอล → ฮิปโปแคมปอลฟอร์เมชัน
ภาพถ่ายมุมกลางล่างของสมองเมื่อผ่าแสดงผังของวงจรปาเปซอย่างชัดเจน เนื่องจากที่ตั้งและโครงสร้างในวงจร รูปทรงที่ได้จึงเป็นลิมบัส (limbus) อันเป็นสิ่งที่ทำให้แม็กลีนเรียกวงจรนี้ว่าระบบลิมบิกเมื่อต่อมาเขาแก้ไขวงจรนี้
หลายการศึกษาชี้ว่า วงจรปาเปซได้รับอิทธิพลอย่างมากจากสมองน้อย และบางทีฮิปโปแคมปัสอาจมิใช่จุดเริ่มต้นของวงจร ในทางกายวิภาคศาสตร์ จะสมเหตุสมผลเพราะสมองน้อยเชื่อมต่อกับวงจรดังกล่าวด้วยเส้นใยละเอียดและมัดเส้นใยจำนวนมาก รอยโรคเคมีต่อสมองน้อยดูเหมือนมีผลยับยั้งต่อวงจร การศึกษาพฤติกรรมสัตว์แสดงว่า การกระตุ้นสมองน้อยหน้าด้วยไฟฟ้าสามารถให้เกิดการเร้า การโจมตีล่าเหยื่อและการสนองการกิน ซึ่งทั้งหมดเชื่อว่าเป็นการแสดงอารมณ์ โดยรวมแล้ว การศึกษาเหล่านี้ให้หลักฐานว่าสมองน้อยอาจรวมอยู่ในระบบอารมณ์ของสมองด้วย