stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาวะเหล็กเกิน
การวินิจฉัย

มีวิธีตรวจสอบภาวะเหล็กเกินหลายอย่างเกินรวมทั้ง
ระดับ ferritin ในเลือด ในชายและหญิงหลังวัยทอง ระดับที่สูงกว่า 300 ng/mL (670 pmol/L) แสดงว่าเกิน ส่วนในหญิงก่อนวัยทอง ระดับ ferritin ในเลือดเกิน 150 หรือ 200 ng/mL (330 หรือ 440 pmol/L) ชี้ว่าเหล็กเกิน
การตัดเนื้อตับออกตรวจ
มียีน HFE
การสร้างภาพอวัยวะโดย MRI
การตรวจระดับ ferritin ในเลือดเป็นวิธีที่ไม่แพง มีอยู่ทั่วไป และไม่เจ็บมากเพื่อประเมินการสะสมเหล็กในร่างกาย
แต่ว่า ปัญหาสำคัญในการใช้มันเป็นตัวบอกภาวะเหล็กเกินก็คือว่า มันสามารถสูงขึ้นโดยอาการอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวกับระดับเหล็กรวมทั้งการติดเชื้อ การอักเสบ ไข้ โรคตับ โรคไต และมะเร็ง
นอกจากนั้นแล้ว ระดับ total iron binding capacity ในเลือดอาจจะต่ำ แม้บางครั้งก็ยังปกติ
งานศึกษาปี 2553 ทบทวนวิธีการวินิจฉัยมาตรฐานของฮีโมโครมาโตซิส แล้วพบว่า
การวิเคราะห์ยีน HFE สามารถยืนยันข้อวินิจฉัยทางคลินิกว่ามีฮีโมโครมาโตซิสในบุคคลที่ไม่มีอาการแต่เลือดแสดงว่ามีการสะสมเหล็กเพิ่มขึ้น หรือใช้เป็น predictive testing สำหรับบุคคลที่ครอบครัวมีประวัติฮีโมโครมาโตซิส
ในคนไข้โรคฮีโมโครมาโตซิส ~80% จะมีอัลลีลที่ประเมินโดยการวิเคราะห์ยีน HFE
แต่ว่า ถ้าได้ผลลบ นี่ยังไม่ได้กันว่าไม่มีโรค
ในคนไข้ที่แสดงผลลบ ระดับเหล็กที่สูงขึ้นโดยไม่มีสาเหตุและประวัติครอบครัวที่มีโรคตับ เป็นตัวบ่งชี้ให้ตรวจระดับความเข้มข้นของเหล็กในตับ
ในกรณีนี้ การวินิจฉัยใช้ทั้งการวิเคราห์ะทางเคมี-ชีวภาพ และการตัดเนื้อตับออกตรวจ
การประเมินระดับ hepatic iron index (HII) ถือเป็น "มาตรฐานทอง" เพื่อวินิจฉัยฮีโมโครมาโตซิส
ส่วน MRI เป็นวิธีที่ไม่ต้องตัดผ่าที่สามารถประเมินการสะสมเหล็กในตับ หัวใจ ข้อต่อ และต่อมใต้สมอง ได้อย่างแม่นยำ
การวินิจฉัย > การตรวจคัดกรอง

สมาชิกครอบครัวของคนไข้ฮีโมโครมาโตซิสแบบปฐมภูมิควรจะตรวจคัดกรองเพื่อกำหนดว่าตนเป็นพาหะหรือสามารถจะเกิดโรคหรือไม่
ซึ่งช่วยให้ทำการป้องกันได้
ส่วนการตรวจคัดกรองประชากรโดยทั่วไปไม่แนะนำ
การรักษา

การรักษาประจำของคนที่สุขภาพอย่างอื่นดีทุกอย่างรวมทั้งการผ่าหลอดเลือดดำ (phlebotomy) เพื่อเอาเลือดออก หรือการแยกเอาเม็ดเลือดแดงเพียงอย่างเดียวออก (erythrocytapheresis)
เมื่อได้รับการวินิจฉัยในเบื้องต้น อาจจะต้องทำแบบนี้บ่อย ๆ จนกระทั่งระดับเหล็กกลับคืนสู่วิสัยปกติ
เมื่อเหล็กและตัวบ่งชี้อื่น ๆ อยู่ในระดับปกติแล้ว การรักษาอาจทำทุกเดือนหรือทุก 3 เดือนแล้วแต่เหตุของภาวะเหล็กเกินและปริมาณที่เกิน
การผ่าหลอดเลือดดำปกติจะเอาเลือดออกประมาณ 450 - 500 ซีซี
ข้อมูลเพิ่มเติม: การจัดการทาลัสซีเมีย § Deferoxamine
สำหรับคนที่ไม่สามารถเจาะเอาเลือดออกเป็นประจำได้ มียาขับเหล็ก (chelating agent) ที่สามารถใช้ได้
เช่นยา deferoxamine จะจับเหล็กในเลือดแล้วกำจัดออกทางปัสสาวะและอุจจาระ
ซึ่งโดยทั่วไปต้องฉีดยาใต้ผิวหนังเป็นช่วง 8-12 ชม. ต่อวัน[ต้องการอ้างอิง]
มียาขับเหล็กอีกสองอย่างที่ได้อนุมัติเพื่อใช้กับคนไข้ที่ถ่ายเลือดเป็นประจำเพื่อรักษาทาลัสซีเมีย (ซึ่งทำให้มีโอกาสมีภาวะเหล็กเกินบ่อย ๆ) ก็คือ deferasirox และ deferiprone
ข้อมูลเพิ่มเติม: การจัดการทาลัสซีเมีย § Deferasirox, และ การจัดการทาลัสซีเมีย § Deferiprone
การพยากรณ์โรค

คนไข้อายุ 40 ปีขึ้นที่มีระดับ ferritin ในเลือดสูงเสี่ยงต่อการมีตับแข็ง
ภาวะเหล็กเกินทำให้เสี่ยงมะเร็งเซลล์ตับ
ความเสี่ยงจะสูงกว่าในผู้ที่มีตับแข็ง แต่คนที่ตับไม่แข็งก็ยังเสี่ยงด้วย
ปัญหาระดับสำคัญจะเกิดขึ้นในอัตรา 1 ใน 10
วิทยาการระบาด

ภาวะเหล็กเกินสามัญที่สุดในกลุ่มประชากรยุโรปบางกลุ่ม (เช่นชาวไอริชหรือชาวนอร์เวย์) โดยเกิดขึ้นในอัตรา 0.6% ของประชากร
ชายที่มีโรคมีโอกาสประสบกับอาการ 24 เท่าเทียบกับหญิง
ศัพท์อภิธาน (อังกฤษ)

ตามประวัติแล้ว คำว่า haemochromatosis (หรือ hemochromatosis ตามภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน) เริ่มต้นใช้หมายถึงฮีโมโครมาโตซิสแบบ 1 (หรือ HFE-related hereditary haemochromatosis)
แต่ในปัจจุบัน คำนี้เมื่อไม่ใช้คำขยายเพิ่ม โดยมากหมายถึงภาวะเหล็กเกินที่มีเหตุจากพันธุกรรม คือมาจากเหตุปฐมภูมิ
หรือมาจากโรคทางเมแทบอลิซึม
แต่ก็ยังอาจหมายรวมเอาภาวะเหล็กเกินทุกอย่าง ดังนั้น จึงควรใช้คำโดยกำหนดเหตุ เช่น hereditary haemochromatosis
hereditary haemochromatosis เป็นโรคสืบทางกรรมพันธุ์โดยลักษณะด้อยผ่านออโตโซม (autosomal recessive) มีความชุกประเมินที่ 1 ใน 200 คนในบุคคลเชื้อสายยุโรป โดยมีความชุกต่ำกว่าในคนเชื้อสายอื่น ๆ
ยีนที่เป็นตัวการของการสืบทอด hereditary haemochromatosis ซึ่งเรียกว่ายีน HFE อยู่บนโครโมโซม 6
คนไข้ภาวะนี้โดยมากมีการกลายพันธุ์ที่ยีนนี้
ซึ่งเป็นโรคที่กำหนดโดยการดูดซึมเหล็กผ่านลำไส้อย่างรวดเร็วและการสะสมเหล็กภายในอวัยวะต่าง ๆ
ซึ่งมักจะปรากฏในช่วงอายุ 20-50 ปี แต่ก็อาจเกิดในเด็กด้วย
อาการปรากฏที่สามัญที่สุดก็คือตับแข็ง (liver cirrhosis) พร้อมกับต่อมใต้สมองทำงานไม่พอ (hypopituitarism) โรคกล้ามเนื้อหัวใจ (cardiomyopathy) เบาหวาน ข้ออักเสบ หรือการมีสารสีเกิน (hyperpigmentation)
เพราะว่ามีผลที่รุนแรงถ้าไม่รักษา และการรักษาก็ง่าย ดังนั้น การวินิจฉัยโรคก่อนมีอาการเป็นเรื่องสำคัญ
โดยทั่วไปแล้ว คำว่า haemosiderosis ใช้เพื่อระบุผลร้ายที่เหล็กสะสมมีต่ออวัยวะใดอวัยวะหนึ่ง ซึ่งมักสะสมในรูปแบบของ haemosiderin
แต่บางครั้งก็จะใช้แต่คำว่า siderosis เท่านั้น
นิยามอื่น ๆ ที่จำแนกคำว่า haemochromatosis และ haemosiderosis ที่บางครั้งก็ใช้เหมือนกันรวมทั้ง
haemosiderosis เป็น haemochromatosis ที่มีเหตุจากการถ่ายเลือดมากเกิน ดังนั้น haemosiderosis จึงเป็น haemochromatosis แบบทุติยภูมิ
haemosiderosis เป็นการสะสม haemosiderin ภายในเซลล์ ในขณะที่ haemochromatosis เป็น haemosiderin ที่อยู่ภายในเซลล์ และในเนื้อเยื่อระหว่าง ๆ (interstitium)
haemosiderosis เป็นภาวะเหล็กเกินที่ไม่ทำให้เนื้อเยื่อ (tissue) เสียหาย เทียบกับ haemochromatosis ซึ่งทำความเสียหาย
haemosiderosis จำแนกโดยพลการจาก haemochromatosis โดยเป็นการสะสมเหล็กแบบคืนสภาพได้ในระบบ reticuloendothelial (เซลล์กลืนกิน [phagocyte] ที่อยู่ที่ reticular connective tissue)
ดูเพิ่ม

การขาดธาตุเหล็ก
แหล่งข้อมูลอื่น

Dlouhy, Adrienne C.; Outten, Caryn E. (2013). "Chapter 8 The Iron Metallome in Eukaryotic cells".  ใน Banci, Lucia (Ed.) (บ.ก.). Metallomics and the Cell. Metal Ions in Life Sciences. Vol. 12. Springer. doi:10.1007/978-94-007-5561-1_8. ISBN 978-94-007-5560-4. electronic-book ISBN 978-94-007-5561-1 ISSN 1559-0836 electronic-ISSN 1868-0402
Rodot, S; Lacour, JP; Dageville, C; Castanet, J; Boutté, P; Ortonne, JP (1994). "["Bronze baby" syndrome]". Annales de dermatologie et de vénéréologie. 121 (8): 568–70. PMID 7755316.
GeneReview/NCBI/NIH/UW entry on HFE-Associated Hereditary Hemochromatosis
GeneReview/NCBI/NIH/UW entry on TFR2-Related Hereditary Hemochromatosis
GeneReview/NCBI/NIH/UW entry on Juvenile Hereditary Hemochromatosis
GeneReview/NCBI/NIH/UW entry on Aceruloplasminemia
การสะสมเหล็ก (น้ำเงิน) ใน beta cells ของ pancreatic islet ในตับอ่อน (แดง) เทียบกับของคนปกติ (รูปขวาล่าง)
อาสนวิหารนักบุญไอแซค

| อาสนวิหารนักบุญไอแซค Исаа́киевский Cобо́р Isaakievskiy Sobor |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: พิพิธภัณฑ์รัฐรัสเซีย คริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์
สถานะ: พิพิธภัณฑ์ มีบริการคริสต์จักรในโบสถ์น้อยด้านข้าง
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: จัตุรัสนักบุญไอแซค 4, เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก, ประเทศรัสเซีย
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: โอกุสต์ เดอ มงแฟร์ร็อง
รูปแบบ: คลาสสิกใหม่ตอนปลาย, ไบแซนไทน์และกรีก (โบสถ์แบบกากบาท)
เสร็จสมบูรณ์: 1858
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 12,000 คน 260,000 ลบ.ม. (ปริมาณ)
ความยาว: 104.5 เมตร (ภายใน) 111.3 เมตร (บันได)
ความกว้าง: 91 เมตร (ภายใน) 97.6 เมตร (บันได)
พื้นที่ภายใน: 7,000 ตร.ม. (ภายใน)  8,000 ตร.ม. (บันได)
ความสูงสูงสุด: 101.52 เมตร (ไม้กางเขนบนสุด)  31.5 เมตร (ภายในโบสถ์)  80 เมตร (เพดานโดม)
ขนาดโดม (ภายนอก): 25.8 เมตร
เว็บไซต์
Cathedral.ru
อาสนวิหารนักบุญไอแซค (รัสเซีย: Исаа́киевский Собо́р) เป็นอาสนวิหารของศาสนจักรออร์โธดอกซ์รัสเซีย ตั้งอยู่ในนครเซนต์ปีเตอส์เบิร์กของประเทศรัสเซีย อาสนวิหารนักบุญไอแซคเป็นอาสนวิหารออร์โธดอกซ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และยังเป็นอาสนวิหารคริสต์ที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของโลก ตั้งชื่อตามนักบุญไอแซคแห่งดัลเมเชีย ผู้เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ของพระเจ้าซาร์ปีเตอร์มหาราช ซึ่งทรงเสด็จพระราชสมภพตรงกับวันสมโภชฉลองนักบุญไอแซค
อาสนวิหารนี้ใช้เวลาสร้างถึง 4 ทศวรรษตั้งแต่ปี 1818 ถึง 1858 ตัวอาคารมีสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูคลาสสิก ออกแบบโดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส โอกุสต์ เดอ มงแฟร์ร็อง ผู้ซึ่งร่ำเรียนมาจากหอศิลป์ของ ชาร์ล แปร์ซิเยร์ นักออกแบบคนโปรดของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
ระเบียงภาพ

รูปหล่อนักบุญไอแซคกำลังประทานพรแก่จักรพรรดิธีโอโดเซียสและพระมเหสีแฟลคซิลลา
ประตูทองแดงของอาสนวิหาร
ภายในตัวอาสนวิหาร
จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมฝาผนังในโบสถ์น้อย
อารามเมื่อมองผ่านประตูศักดิ์สิทธิ์
ภายในบริเวณโถงโดม
แหล่งข้อมูลอื่น

The Main Cathedral of the Russian Empire Official website of the State Monument Museum
St Isaac's Cathedral
St Isaac's Cathedral guide, a large photo collection
St Isaac's Cathedral WebCam
59°56′03″N 30°18′22″E﻿ / ﻿59.9341°N 30.3062°E﻿ / 59.9341; 30.3062
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ภูมิศาสตร์:  Structurae 
อื่น ๆ:  IdRef
โรงเรียนช่างฝีมือในวัง

โรงเรียนช่างฝีมือในวัง (เดิมชื่อ วิทยาลัยในวัง หรือ โรงเรียนผู้ใหญ่พระตำหนักสวนกุหลาบ)  เป็นโรงเรียนในสังกัดกรมส่งเสริมการเรียนรู้ กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งขึ้นตามพระราชดำริในสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ที่จะให้มีการถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับงานช่างประดิษฐ์ของสตรีให้แพร่หลายในวงกว้าง และเป็นการสืบสาน ฟื้นฟูช่างฝีมือไทย และอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมไทย และฝึกสอนวิชาให้แก่ผู้ที่ต้องการนำไปประกอบอาชีพ
โรงเรียนช่างฝีมือในวัง (หญิง) จัดตั้งขึ้นโดยกรมการศึกษานอกโรงเรียน เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2529 ตามคำขอของสำนักพระราชวัง และเริ่มเปิดทำการสอนเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 ส่วนโรงเรียนช่างฝีมือในวัง (ชาย) เริ่มเปิดสอนเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยใช้สถานที่บริเวณอาคารเรือนห้องเครื่องสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ภายในเขตพระราชฐานชั้นใน พระบรมมหาราชวัง
ปัจจุบัน โรงเรียนช่างฝีมือในวัง แบ่งเป็น 2 ส่วน คือ
โรงเรียนช่างฝีมือในวัง (หญิง) ปัจจุบัน ตั้งอยู่ที่ตำหนักพระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา ในเขตพระราชฐานชั้นใน ตั้งแต่วันที่ 22 พฤษภาคม 2532 เปิดสอนหลักสูตร 3 แผนกวิชา คือ 1. วิชาอาหารและขนม สอนการทำอาหารคาว อาหารหวาน อาหารว่าง การแกะสลักผักผลไม้ การถนอมอาหาร และงานบริการอาหาร 2. วิชาช่างดอกไม้สด สอนการ ร้อยมาลัย การปักพุ่ม เครื่องแขวน  การประดิษฐ์ดอกไม้สดในงานพิธีต่าง ๆ 3. ช่างปักสะดึง สอนตั่งแต่การทำแม่สะดึง ขาสะดึง การปักสะดึงในแบบโบราณ
โรงเรียนช่างฝีมือในวัง (ชาย) ตั้งอยู่ที่อาคารหออุเทสทักสินา ริมถนนหน้าพระลาน เปิดสอนวิชางานเขียน งานแกะสลักงานลงรักปิดทอง งานลายรดน้ำ งานปั้นปูนสด งานเบญจรงค์ งานปักจักรอุตสาหกรรม
ตำหนักพระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา
แหล่งข้อมูลอื่น

คุณสมบัติของผู้สมัครเรียน เก็บถาวร 2007-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กพระบรมมหาราชวัง |
| --- | --- | --- |
| วัดพระแก้ว |  กลุ่มพระอุโบสถ  กลุ่มฐานไพที (พระศรีรัตนเจดีย์  พระมณฑป  ปราสาทพระเทพบิดร)  กลุ่มอาคารประกอบ (พระเศวตกุฏาคารวิหารยอด  หอพระมณเฑียรธรรม  หอพระนาก  พระอัษฏามหาเจดีย์  หอระฆัง)  |  |
| กลุ่มสวนศิวาลัย |  พระที่นั่งศิวาลัยมหาปราสาท  พระที่นั่งบรมพิมาน  พระที่นั่งมหิศรปราสาท  พระที่นั่งสีตลาภิรมย์  พระพุทธรัตนสถาน  พระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท  |  |
| หมู่พระมหามณเฑียร |  พระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน  พระที่นั่งไพศาลทักษิณ  พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย  พระที่นั่งเทพสถานพิลาศและพระที่นั่งเทพอาสน์พิไล  พระที่นั่งดุสิตาภิรมย์  พระที่นั่งราชฤดี  พระที่นั่งสนามจันทร์  หอพระสุราลัยพิมาน  หอพระธาตุมณเฑียร  หอศาสตราคม  เก๋งนารายณ์  |  |
| หมู่พระที่นั่งจักรีฯ |  พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท  พระที่นั่งมูลสถานบรมอาสน์  พระที่นั่งสมมติเทวราชอุปบัติ  พระที่นั่งบรมราชสถิตยมโหฬาร  พระที่นั่งเทวารัณยสถาน  พระที่นั่งอมรพิมานมณี  พระที่นั่งสุทธาศรีอภิรมย์  พระที่นั่งนิพัทธพงศ์ถาวรวิจิตร  พระที่นั่งดำรงสวัสดิ์อนัญวงศ์  พระที่นั่งบรรณาคมสรณี  พระที่นั่งปรีดีราชวโรทัย  พระที่นั่งเทพดนัยนันทยากร  สวนสวรรค์  |  |
| หมู่พระมหาปราสาท |  พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท  พระที่นั่งพิมานรัตยา  พระที่นั่งอาภรณ์ภิโมกข์ปราสาท  พระที่นั่งราชกรัณยสภา  ศาลาอรรถวิจารณ์  พระปรัศว์  เรือนจันทร์  หอธรรมสังเวช  ศาลาราชการุณย์  |  |
| เขตพระราชฐานชั้นใน |  พระตำหนักสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า  พระตำหนักสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี  ตำหนักเจ้าดารารัศมี พระราชชายา  ตำหนักพระองค์เจ้าอัพภันตรีปชาและพระองค์เจ้าทิพยาลังการ  เรือนเจ้าจอมมารดาแส  เรือนเจ้าจอมก๊กออ  แถวเต๊ง  สระพระองค์อรไทยฯ  |  |
| สถานศึกษา |  โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ  โรงเรียนช่างฝีมือในวัง  |  |
| อาคารอื่น ๆ |  พิพิธภัณฑ์วัดพระศรีรัตนศาสดาราม  ศาลาเครื่องราชอิสริยยศ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ และเหรียญกษาปณ์  อาคารราชบัณฑิตยสถาน (เดิม)  ประตูพระบรมมหาราชวัง  ป้อมรอบกำแพงพระบรมมหาราชวัง  พระที่นั่งไชยชุมพล  หอแก้วศาลพระภูมิ  ศาลาสหทัยสมาคม  |  |
| สถานที่ในอดีต |  พระอภิเนาว์นิเวศน์  พระที่นั่งอมรินทราภิเษกมหาปราสาท  พระที่นั่งเย็น  พระที่นั่งทองในสวนขวา  เก๋งโรงละครหรือเก๋งโรงมหาสภา  พระที่นั่งรอบสกุณวัน  พระที่นั่งทรงผนวช  |  |
| ด ค กสถานศึกษาในเขตพระนคร |
| --- | --- | --- |
| การศึกษาปฐมวัย |  โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ  โรงเรียนราชินี  |  |
| ประถมศึกษา |  โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ  โรงเรียนราชินี  |  |
| มัธยมศึกษา |  โรงเรียนบาลีเตรียมอุดมศึกษา  โรงเรียนบาลีสาธิตศึกษา  โรงเรียนเบญจมราชาลัย  โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ  โรงเรียนมัธยมวัดมกุฏกษัตริย์  โรงเรียนราชินี  โรงเรียนวัดบวรนิเวศ  โรงเรียนวัดราชบพิธ  โรงเรียนสตรีวิทยา  โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย  |  |
| อาชีวศึกษา |  โรงเรียนช่างฝีมือในวัง  โรงเรียนตั้งตรงจิตรพณิชยการ  วิทยาลัยนาฏศิลป  วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา  |  |
| อุดมศึกษา |  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์  มหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระ  สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์  วิทยาลัยเพาะช่าง  วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา  |  |
 รายชื่อโรงเรียนในกรุงเทพมหานคร  รายชื่อสถาบันอุดมศึกษาในกรุงเทพมหานคร
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสอางองค์

| พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสอางองค์ |
| --- | --- |
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นโท
ประสูติ: 27 ธันวาคม พ.ศ. 2403
สิ้นพระชนม์: 22 มกราคม พ.ศ. 2466 (62 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาวันดี
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสอางองค์ (27 ธันวาคม พ.ศ. 2403 – 22 มกราคม พ.ศ. 2466) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาวันดี มีพระโสทรเชษฐภคินี 1 พระองค์ คือ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพิมพับสรสร้อย ได้รับพระราชทานพระนาม และหีบหมากเสวยลงยา จากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4
พระประวัติ

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสอางองค์ เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาวันดี เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2403มีพระเชษฐภคินีร่วมเจ้าจอมมารดา 1 พระองค์คือ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพิมพับสรสร้อย
พระองค์เจ้าสอางองค์ประชวรพระโรคพระปับผาสะพิการ แพทย์ได้ถวายพระโอสถเป็นลำดับมา พระอาการก็ยังไม่ดีขึ้น จนกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อวันจันทร์ที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2465 (ปัจจุบันคือ พ.ศ. 2466) เวลา 18.30 นาฬิกา สิริพระชันษา 62 ปีพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์ เสด็จเป็นประธานสรงน้ำพระศพ แล้วเชิญพระศพออกทางประตูวิจิตรบรรจง ไปบำเพ็ญพระกุศล ณ พระราชวังบวรสถานมงคล ทรงพระราชทานพระโกศราชวงศ์ พระราชทานเพลิงพระศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2469
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าเจ้าสอางองค์ (27 ธันวาคม พ.ศ. 2403 – พ.ศ. 2411)
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเจ้าสอางองค์ (พ.ศ. 2411 – พ.ศ. 2430)
พระเจ้าบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสอางองค์ (พ.ศ. 2430 – 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสอางองค์ (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 – 22 มกราคม พ.ศ. 2466)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2436 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2447 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)
ประวัติศาสตร์ของมวยปล้ำอาชีพในสหรัฐ

ประวัติศาสตร์ของมวยปล้ำอาชีพในสหรัฐ เริ่มตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 ที่ถูกมองว่าเป็นกีฬาที่ถูกกฎหมาย
ในเวลาต่อมาถึงยุคโทรทัศน์คริสต์ทศวรรษ 1950 และโทรทัศน์เคเบิลในคริสต์ทศวรรษ 1980 มวยปล้ำอาชีพเริ่มปรากฏในสื่ออย่างเต็มตัว โดยเข้าถึงผู้ชมได้ไม่มากนัก และกลายเป็นปรากฏการณ์สากลที่มีการขยายตัวของ เวิลด์ไวด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น (WWF) ตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 มวยปล้ำอาชีพประสบความสำเร็จทั้งในด้านผู้ชมและความสำเร็จทางการเงินในช่วงเวลาที่มีการแข่งขันที่รุนแรงระหว่างการแข่งขัน เช่น WWF ,เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง, และเอ็กซ์ตรีมแชมเปียนชิพเรสต์ลิง
ลักษณะของมวยปล้ำอาชีพเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากเพื่อให้เหมาะกับโทรทัศน์เพิ่มลักษณะของตัวละคร และคาแรกเตอร์ โทรทัศน์ยังช่วยนักมวยปล้ำหลายคนบุกเข้าไปในสื่อกระแสหลักกลายเป็นดาราที่มีอิทธิพลและไอคอนของวัฒนธรรม ในสหรัฐ ยุคทองแรกของมวยปล้ำอาชีพในคริสต์ทศวรรษ 1940-1950 ซึ่งมี Gorgeous George เป็นความนิยมหลัก ตามมาในยุคทองที่ 2 ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 – 1990 ที่มีความนิยมหลักคือ Ric Flair, Andre the Giant, Hulk Hogan, Shawn Michaels, Bret Hart, Sting, The Undertaker, Stone Cold Steve Austin, The Rock, Kurt Angle, และTriple H
จุดเริ่มต้น (คริสต์ทศวรรษ 1860 –1940) > Carnival days

มวยปล้ำอาชีพในมุมมองของนักแสดงที่จ่ายเงิน เพื่อชมความบันเทิงในการแข่งขัน เริ่มขึ้นในช่วงหลังสงครามกลางเมืองอเมริกา ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1860 และ 1870
จุดเริ่มต้น (คริสต์ทศวรรษ 1860 –1940) > ยุค "Farmer" Burns and Frank Gotch

ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 - ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มวยปล้ำถูกครอบงำโดยMartin "Farmer" Burns และลูกศิษย์ของเขา Frank Gotch
จุดเริ่มต้น (คริสต์ทศวรรษ 1860 –1940) > การขยายตัวของสมาคมมวยปล้ำ

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1887 Evan Lewis ชนะ Joe Acton ในการชิงแชมป์ American Catch-as-Catch-Can championship ในเมืองชิคาโก ในเวลาต่อมา สมาคมมวยปล้ำทุกแห่งได้สร้างตำแหน่งแชมป์ขึ้นมาเอง ขณะที่สมาคมกำลังพยายามจะกลายเป็นประเทศที่มีชื่อเสียงการคว้าแชมป์จากคู่แข่งให้สำเร็จ
ในคริสต์ทศวรรษ 1930 และ 1940 สมาคมมวยปล้ำขนาดเล็กมีการแข่งขันที่รุนแรงซึ่งมักขโมยและ "บุกรุก" บริษัทคู่แข่งเพื่อเอาชนะแฟน ๆ ด้วยการแข่งขันระหว่างสมาคมที่เกิดขึ้นทั่วประเทศ ในปี ค.ศ. 1948 มวยปล้ำได้ก้าวสู่ยุคใหม่หลังจากที่มีการควบรวมกิจการกันระหว่าง บริษัทมวยปล้ำอิสระ ทีเป็นที่รู้จักในฐานะ National Wrestling Alliance (NWA) ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 - 1950 NWA เลือก Lou Thesz เพื่อรวมแชมป์โลกต่างๆ ให้เป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เส้นเดียวกัน
ยุคโทรทัศน์ (คริสต์ทศวรรษ 1950 –1970)

หลังจากการถือกำเนิดขึ้นของโทรทัศน์การแข่งขันมวยปล้ำอาชีพเริ่มออกอากาศทั่วประเทศในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ในการเข้าถึงแฟนๆมากกว่าเดิม โดยเป็นช่วงเวลาของมวยปล้ำอาชีพที่ขยายมากขึ้น เนื่องจากความต้องการที่เพิ่มขึ้นและการขยายตัวของประเทศ ทำให้เป็นรูปแบบความบันเทิงที่ได้รับความนิยมและร่ำรวยกว่าทศวรรษที่ผ่านมา ซึ่งเรียกว่า ยุคทอง สำหรับอุตสาหกรรมมวยปล้ำ ซึ่งเป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงทั้งในตัวละคร และความเป็นมืออาชีพของนักมวยปล้ำอันเป็นผลมาจากการอุทธรณ์ของโทรทัศน์
การขยายตัว (1980 - ปัจจุบัน) > ความเฟื่องฟูของมวยปล้ำอาชีพในคริสต์ทศวรรษ 1980

บทความหลัก: ความเฟื่องฟูของมวยปล้ำอาชีพในคริสต์ทศวรรษ 1980
การขยายตัว (1980 - ปัจจุบัน) > มันเดย์ไนท์ วอร์ (1995–2001)

บทความหลัก: มันเดย์ไนท์ วอร์
นับตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 การเติบโตของ WWF ถูกขัดขวางโดยแบรนด์คู่แข่ง และคู่แข่งทางกฎหมายที่จู้จี้ คู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดมาจาก WCW ซึ่งเป็นการแข่งขันสำหรับแฟน ๆ และมีอิทธิพลต่ออุตสาหกรรมในช่วงปี 1997 ถึง 1998 WWF ถูกบังคับให้เปลี่ยนแปลงรูปแบบ เพื่อเอาชนะการแข่งขันปรับปรุงรูปแบบ ด้วยคาแรกเตอร์แบบนองเลือดความรุนแรง,หยาบคาย ,เซ็กส์ มากขึ้น ในการเข้าสู่ยุคของ Attitude Era ได้อย่างรวดเร็ว ครอบงำรูปแบบของคู่แข่ง มุ่งเน้นไปทางวัยรุ่นที่มากขึ้นกว่าที่เคยมีมา และทำให้ WWF ฟื้นสถานะเป็น บริษัทชั้นนำของมวยปล้ำ
ภาพพจน์ของ WCW เปลี่ยนไปเมื่อ เอริก บิสชอฟฟ์ ได้รับการแต่งตั้งเป็น รองประธานกรรมการผู้บริหารของ WCW ในปลายปี ค.ศ. 1993 เขาได้เซ้นสัญญากับอดีตนักมวยปล้ำสตาร์ของ WWF ดังมาหลายคน ทำให้ WWF เริ่มประสบปัญหาทันที และเริ่มสร้างสตาร์ใหม่ มันเดย์ไนท์ วอร์ เริ่มต้นขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1995 เมื่อ WCW เริ่มต้นรายการ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู มันเดย์ ไนโตร โดยแข่งกับ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี รอว์ ในขณะที่การเริ่มต้นอย่างเป็นทางการของสงครามได้ขยายตัวขึ้นในปี ค.ศ. 1996 และการก่อกำเนิดของกลุ่มนักมวยปล้ำอธรรม นิวเวิลด์ออร์เดอร์ และช่วยให้ WCW ได้รับชัยชนะเรตติ้ง เมื่อพวกเขากลายเป็นกลุ่มมวยปล้ำอาชีพที่มีอิทธิพลมากที่สุด
ในขณะที่การแข่งขัน WWF และ WCW มีการผลิตสมาคมที่ 3 กำลังเติบโตขึ้นอย่างโดดเด่น NWA Eastern Championship Wrestling ได้เปลี่ยนชื่อสมาคมมาเป็ฯ "Extreme Championship Wrestling" (ECW) และออกจากสมาชิกของ NWA ECW ปรับรูปแบบมวยปล้ำมาเป็น hardcore style และทำให้ผู้ชมเห็นถึงระดับความรุนแรงที่ไม่เคยเห็นในมวยปล้ำ สไตล์ที่ไม่เหมือนกันของการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว และความกระหายเลือดของ ECW ทำให้แฟนๆ ได้รับความนิยมอย่างมากในกลุ่มอายุ 18 - 25 ปี
ในปี ค.ศ. 1998 WWF ได้รับแรงกระตุ้นด้วยการเริ่มต้นยุค ยุคแอตติจูด McMahon เปลี่ยนรูปแบบใหม่เป็นหัวหน้าอธรรมอย่างวางอำนาจที่รู้จักในชื่อ Mr. McMahon ในขณะที่คาแรกเตอร์ที่น่าสนใจก็คือความบาดหมางที่สมจริงของ McMahon กับ Stone Cold Steve Austin ที่ได้รับการพิสูจน์แล้วว่า เป็นบริษัทที่ทำเงินมหาศาลให้กับบริษัท และกลายเป็นนักมวยปล้ำที่ได้รับความนิยมสูงสุดของบริษัท ในช่วงเวลาที่ทำให้บริษัทนี้ครองส่วนแบ่งการแข่งขันได้เป็นอย่างดี นี่อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในบรรดาโครงเรื่องของ McMahon และมันก็เกิดขึ้นเมื่อ Bischoff ได้สูญเสียความแข็งแรงของเขาในกิจการของ WCW ออสติน เป็นซูเปอร์สตาร์ชั้นนำของบริษัท ซึ่งได้รับการกล่าวขวัญถึงเบียร์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นที่ต่อต้านการใช้วีรบุรุษผู้ซึ่งต่อต้านนายจ้างของเขา
ในต้นปี ค.ศ. 1999 ทั้งสองรายการได้เรตติ้ง 5.0 ขึ้นไปและมีผู้ชมกว่า 10 ล้านคนใน Raw และ Nitro ทุกสัปดาห์ มวยปล้ำยังคงเติบโตเป็นนักมวยปล้ำทีทำสื่อกระแสหลัก ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1998 โมเมนตัมของ WWF ได้รับความนิยมในช่วงที่เหลือของสงครามโดย Raw ครอบครองเรตติ้ง Nitro ได้มากกว่า
การขยายตัว (1980 - ปัจจุบัน) > การครอบงำของ WWE (2001– ปัจจุบัน)

ในปี ค.ศ. 2001 WWF กลายเป็นบริษัทที่โดดเด่นทุ่สุดในวงการมวยปล้ำอาชีพระดับโลก หลังจากเป็นจุดจบของคู่แข่งทั้งสองราย WCW และECW เมื่อ ECW อยู่ในช่องแคบทางการเงินเมื่อต้นปีและ Heyman ถูกยื่นฟ้องล้มละลายเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2001 ส่วน WCW ยังคงสูญเสียเงินมากขึ้น และจบลงในที่สุดเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2001 โดยการซื้อสมาคมของ McMahon หลังจากกว่า 15 ปี ในธุรกิจและเป็นสมาคมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ WWF มาจนถึงปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

ความเฟื่องฟูของมวยปล้ำอาชีพในคริสต์ทศวรรษ 1980
ประวัติของเวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง
ประวัติของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
มันเดย์ไนท์ วอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

House of Deception - Professional Wrestling History
Wrestling Information Archive - Wrestling Timeline เก็บถาวร 2006-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Professional Wrestling Online Museum
Pro Wrestling Illustrated Wrestling History เก็บถาวร 2012-09-10 ที่ archive.today
History of Regional Promotions
Wrestling and Fighting sports news/history site (UK) เก็บถาวร 2008-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Pro-Wrestling Title Histories
ProWrestlingHistory.com
The Wrestling Forum: Pro wrestling discussion group เก็บถาวร 2010-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Stone Cold Steve Austin ถูกเรียกเป็นหน้าตาของ Attitude Era, ในช่วงเวลา Monday Night Wars WWE เปลี่ยนรูปแบบให้มากขึ้นที่มุ่งเน้นวัยรุ่น
Triple H as the Undisputed WWF Champion, signifying the WWE's dominance in the industry
คูหาใต้ดินฮัลซัฟลีนี

| --- | --- |
"ห้องศักดิ์สิทธิ์ของศักดิ์สิทธิ์" ในชั้นกลางของคูหา ภาพถ่ายโดยริชาร์ด เอลลิส ก่อน ค.ศ. 1910
ที่ตั้งคูหาใต้ดินฮัลซัฟลีนีในประเทศมอลตา
ชื่ออื่น: คูหาใต้ดินก่อนประวัติศาสตร์ฮัลซัฟลีนี (ชื่อทางการ)
ที่ตั้ง: ราฮัลจดีต มอลตา
พิกัด: 35°52′10.5″N 14°30′24.5″E﻿ / ﻿35.869583°N 14.506806°E﻿ / 35.869583; 14.506806
พื้นที่: 500 ตร.ม.
ความเป็นมา
วัสดุ: หินปูน
สร้าง: ประมาณ 4,000 ปีก่อน ค.ศ. (จากซากที่เก่าแก่ที่สุด)
ละทิ้ง: ประมาณ 2,500 ปีก่อน ค.ศ.
สมัย: ระยะฮัลซัฟลีนี
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ขุดค้น: ค.ศ. 1903–1908, ค.ศ. 1990–1993
ผู้ขุดค้น: มานูเอล มากรี ทิมิสโตคลีส แซมมิต
สภาพ: บูรณะแล้วเสร็จใน ค.ศ. 2017
ผู้ถือกรรมสิทธิ์: รัฐบาลมอลตา
ผู้บริหารจัดการ: เฮริทิจมอลตา
การเปิดให้เข้าชม: เปิด (จำกัดผู้ชม)
เว็บไซต์: เฮริทิจมอลตา
| คูหาใต้ดินฮัลซัฟลีนี * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ลวดลายที่เพดาน "ห้องโหร" ในชั้นกลางของคูหา
ประเทศ:  มอลตา
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii)
อ้างอิง: 130
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1980 (คณะกรรมการสมัยที่ 4)
พื้นที่: 0.13 เฮกตาร์ (0.32 เอเคอร์)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
รูปปั้น "สตรีนิทรา"
คูหาใต้ดินฮัลซัฟลีนี (มอลตา: Ipoġew ta' Ħal Saflieni) เป็นโครงสร้างใต้ดินยุคหินใหม่ในเมืองราฮัลจดีต ประเทศมอลตา มีอายุย้อนไปถึงระยะฮัลซัฟลีนี (3,300–3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ของมอลตา เชื่อกันว่าคูหาใต้ดินแห่งนี้ทำหน้าที่เป็นทั้งบริเวณศักดิ์สิทธิ์และสุสาน โดยนักโบราณคดีได้ค้นพบและบันทึกการมีอยู่ของซากมนุษย์ประมาณกว่า 7,000 คนภายในคูหา ฮัลซัฟลีนีเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดของวัฒนธรรมการสร้างวิหารมอลตาซึ่งยังก่อกำเนิดหมู่วิหารหินใหญ่และวงหินอิชชาราด้วย