stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอ็นสท์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

| แอนสท์ที่ 2 |
| --- | --- |

ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
ครองราชย์: 29 มกราคม พ.ศ. 2387 –22 สิงหาคม พ.ศ. 2436
ก่อนหน้า: แอนสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
ถัดไป: เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

ประสูติ: แอนสท์ เอากุส คาร์ล โจฮันน์ เลโอโพลด์ อเล็กซองเดอร์ เอดูอาร์ด 21 มิถุนายน พ.ศ. 2361 สมาพันธรัฐเยอรมัน
สิ้นพระชนม์: 22 สิงหาคม พ.ศ. 2436 (75 ปี) จักรวรรดิเยอรมัน
พระชายา: เจ้าหญิงอเล็กซานดรีเนอแห่งบาเดิน
ราชวงศ์:  ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์  แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา 
พระบิดา: แอนสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
พระมารดา: เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค
ศาสนา: ลูเทอแรน
แอนสท์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (อังกฤษ: Ernest II, Duke of Saxe-Coburg and Gotha) ประสูติเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน 2361 เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ใน แอนสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และ เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค มีพระอนุชา 1 พระองค์ คือ เจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ใน สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทำให้พระองค์ทรงเป็นพระปิตุลา (ลุงฝ่ายพ่อ) ใน สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร และยังเป็นพระภาติยะใน พระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงอเล็กซานดรีเนอแห่งบาเดิน ผู้เป็นพระปิตุจฉา (ป้าฝ่ายพ่อ) ใน สมเด็จพระราชินีวิกตอเรียแห่งสวีเดน แต่ไม่มีพระบุตร ทำให่ตำแหน่ง ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ตกไปเป็นของ เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระภาติยะของพระองค์
แอนสท์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2436 สิริพระชันษา 75 ปี โดยมีพระชันษายืนยาวกว่าพระอนุชา คือ เจ้าชายอัลเบิร์ต
แกนเชิงแสง

รังสีต่าง ๆ ที่ผ่านเลนส์ โดยเส้นสีแดงผ่านกลางแกนเชิงแสง
แกนเชิงแสง (optical axis) เป็นเส้นจินตภาพในระบบทางทัศนศาสตร์ ที่กำหนด (โดยการประมาณอันดับแรก) ว่าแสงจะผ่านระบบเชิงแสงอย่างไร ถ้าหากลำแสงเข้าไปในระบบโดยผ่านแกนเชิงแสง ลำแสงนั้นจะอยู่บนแกนเชิงแสงไปตลอดจนออกจากระบบ
หากระบบเชิงแสงมีสมมาตรแบบหมุน เช่น เลนส์ถ่ายภาพ หรือ กล้องจุลทรรศน์ โดยทั่วไป แกนเชิงแสงจะเป็นศูนย์กลางของการหมุนของระบบเชิงแสง และถ้าระบบเชิงแสงประกอบด้วย เลนส์ ธรรมดาและ กระจกเงา แกนเชิงแสงจะผ่านจุดศูนย์กลางของความโค้งของแต่ละระนาบ เช่น จุดโฟกัส โดยทั่วไป แกนเชิงแสงจะตรงกับจุดศูนย์กลางเชิงกลของระบบ แต่มีข้อยกเว้น เช่น ในระบบเชิงแสงห่างแกน
หากมุมระหว่างลำแสงและแกนลำแสงมีขนาดเล็กมาก และลำแสงอยู่ใกล้กับแกนของระบบเชิงแสง ก็สามารถคำนวณได้โดยการประมาณแบบใกล้แกนในทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต ซึ่งจะทำให้การคำนวณทางคณิตศาสตร์ง่ายขึ้น
ในใยแก้วนำแสง แกนเชิงแสงจะตรงกับ แกนเส้นใย (fiber core)
อ่านเพิ่ม

แสง
ทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต
เลนส์ (ทัศนศาสตร์)
เลนส์ถ่ายภาพ
ความยาวโฟกัส
จุดทิศหลัก (ทัศนศาสตร์)
แอ็กทิวิชัน

| --- | --- |

สำนักงานใหญ่เดิมในซานตาโมนิกาใน พ.ศ. 2551
ชื่อเดิม: Computer Arts, Inc. (พ.ศ. 2522) Activision, Inc. (พ.ศ. 2522–2531; 2535–2543) Mediagenic (พ.ศ. 2531–2535)
ประเภท: บริษัทย่อย
อุตสาหกรรม: วิดีโอเกม
ก่อตั้ง: 1 ตุลาคม 1979; 45 ปีก่อน (1979-10-01)
ผู้ก่อตั้ง: David Crane Alan Miller Bob Whitehead Jim Levy
สำนักงานใหญ่: 2701 โอลิมปิกบูเลอวาร์ด, แซนตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐ
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: Rob Kostich (ประธานกรรมการ) Josh Taub (กรรมการผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการ)
ผลิตภัณฑ์: ราบชื่อเกมแอ็กทิวิชัน
บริษัทแม่: Activision, Inc. (พ.ศ. 2543–2551) Activision Blizzard (พ.ศ. 2551–ปัจจุปัน)
เว็บไซต์: www.activision.com 
เชิงอรรถ / อ้างอิง 
บริษัทแอ็กทิวิชันพับลิชชิง (อังกฤษ: Activision Publishing, Inc.) เป็นบริษัทจัดจำหน่ายวิดีโอเกมสัญชาติอเมริกันที่ตั้งอยู่ในเมืองแซนตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยทำหน้าที่ในธุรกิจการจัดจำหน่ายให้กับแอ็กทิวิชันบลิซซาร์ด ซึ่งเป็นบริษัทแม่ และประกอบด้วยสตูดิโอในเครือหลายแห่ง แอ็กทิวิชันเป็นหนึ่งในผู้จัดจำหน่ายวิดีโอเกมบุคคลที่สามรายใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นผู้จัดจำหน่ายเกมอันดับต้น ๆ ของสหรัฐใน พ.ศ. 2559
บริษัทก่อตั้งขึ้นในชื่อ บริษัทแอ็กทิวิชัน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2522 ในเมืองซันนีเวล รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยอดีตผู้พัฒนาเกมอาตาริที่รู้สึกไม่สบายใจที่อาตาริปฏิบัติต่อพวกเขาเพื่อพัฒนาเกมของตนเองสำหรับอาตาริ 2600 เครื่องเล่นวิดีโอเกมในบ้านที่เป็นที่นิยม แอ็กทิวิชันเป็นผู้พัฒนาวิดีโอเกมคอนโซลอิสระบุคคลที่สามรายแรก วิกฤตการณ์วิดีโอเกมใน พ.ศ. 2526 ส่วนหนึ่งเกิดจากการที่บริษัทใหม่จำนวนมากพยายามเดินตามรอยเท้าของแอ็กทิวิชันโดยไม่มีประสบการณ์ของผู้ก่อตั้งแอ็กทิวิชัน ซึ่งส่งผลเสียต่อจุดยืนของแอ็กทิวิชันในเกมคอนโซล และบังคับให้บริษัทต้องกระจายเกมไปสู่คอมพิวเตอร์ครัวเรือน รวมถึงการซื้อกิจการอินโฟคอม หลังจากการเปลี่ยนแปลงฝ่ายบริหาร โดยที่จิม เลวี ประธานเจ้าหน้าที่บริหารเข้ามาแทนที่โดยบรูซ เอ็ม. เดวิส บริษัทได้เปลี่ยนชื่อตัวเองเป็น มีเดียเจนิก (Mediagenic) และแตกสาขาออกเป็นแอปพลิเคชันซอฟต์แวร์ทางธุรกิจ มีเดียเจนิกตกอยู่ในภาวะหนี้สินอย่างรวดเร็ว และบริษัทถูกซื้อไปในราคาประมาณ 500,000 ดอลลาร์สหรัฐโดยบ็อบบี โคทิค และนักลงทุนกลุ่มเล็ก ๆ ในช่วงประมาณ พ.ศ. 2534
โคทิคปรับปรุงและปรับโครงสร้างบริษัทใหม่อย่างมากเพื่อปลดหนี้ทั้งการไล่พนักงานส่วนใหญ่ออก การย้ายบริษัทไปที่ลอสแอนเจลิส และเปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อแอ็กทิวิชัน แอ็กทิวิชันที่นำโดยโคทิคสร้างขึ้นจากสินทรัพย์ที่มีอยู่ โดยแสวงหาโอกาสในการจัดจำหน่ายมากขึ้น และหลังจากฟื้นตัวจากปัญหาทางการเงินในอดีต โดยเริ่มซื้อสตูดิโอจำนวนมากและทรัพย์สินทางปัญญาหลายประเภทในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 และคริสต์ทศวรรษ 2000 หนึ่งในนั้นคือชุดเกม คอลล์ออฟดิวตี และ กีตาร์ฮีโร บริษัทโฮลดิ้งก่อตั้งขึ้นเป็นบริษัทแม่ของแอ็กทิวิชันเพื่อจัดการสตูดิโอทั้งภายในและสตูดิโอที่ได้มา ใน พ.ศ. 2551 บริษัทโฮลดิ้งนี้ได้ควบรวมกิจการกับวีว็องดีเกมส์ (บริษัทแม่ของบลิซซาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์) และก่อตั้งแอ็กทิวิชันบลิซซาร์ดโดยมีโคทิคเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ภายในโครงสร้างนี้ แอ็กทิวิชันจัดการสตูดิโอของบุคคลที่สามจำนวนมากและจัดจำหน่ายเกมทั้งหมดนอกเหนือจากที่สร้างโดยบลิซซาร์ด ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 ไมโครซอฟท์ได้เข้าซื้อกิจการบริษัทแม่แอ็กทิวิชันบลิซซาร์ด โดยยืนยันว่าบริษัทจะยังคงดำเนินธุรกิจแยกจากกันต่อไป แม้ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนกไมโครซอฟท์เกมมิงที่ใหญ่กว่า แต่แอ็กทิวิชันยังคงทำหน้าที่เป็นผู้จัดจำหน่ายเกมที่พัฒนาโดยสตูดิโอของพวกเขา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  ออสเตรเลีย 
อื่น ๆ:  มิวสิกเบรนซ์ ค่ายเพลง  IdRef
แอสโตรเลบ

อุปกรณ์ทางดาราศาสตร์
แอสโตรเลบแผนที่ฟ้าในแอฟริกาเหนือ คริสต์ศตวรรษที่ 9 จาก  Khalili Collections
แอสโตรเลบสมัยใหม่ สร้างในเมืองแทบรีซ ประเทศอิหร่าน ในปี ค.ศ. 2013
แอสโตรเลบ (อังกฤษ: astrolabe; กรีก: ἀστρολάβος astrolábos; อาหรับ: ٱلأَسْطُرلاب al-Asṭurlāb; เปอร์เซีย: ستاره‌یاب Setāreyāb) เป็นอุปกรณ์ทางดาราศาสตร์ซึ่งมีมาตั้งแต่ยุคโบราณ  ทำหน้าที่เป็นแผนที่ดาวและแบบจำลองทางกายภาพของวัตถุท้องฟ้าที่สามารถมองเห็นได้ แอสโตรเลบมีการใช้งานในฐานะเครื่องวัดมุมยก (inclinometer) อย่างละเอียดและเครื่องมือคำนวณแบบแอนะล็อกที่สามารถแก้ปัญหาปัญหาทางดาราศาสตร์ได้หลายหลายประเภท แอสโตรเลบรูปแบบที่เรียบง่ายที่สุดเป็นแผ่นโลหะที่มีแบบรูปของเส้นลวด รอยตัด และรูพรุน ซึ่งทำให้ผู้ใช้สามารถคำนวณตำแหน่งทางดาราศาสตร์ได้อย่างแม่นยำ แอสโตรเลบสามารถใช้วัดระดับความสูงเชิงมุมของวัตถุท้องฟ้าเหนือเส้นขอบฟ้าทั้งในเวลากลางวันและเวลากลางคืน สามารถใช้ระบุดาวฤกษ์หรือดาวเคราะห์ เพื่อกำหนดละติจูดในท้องถิ่นโดยให้เวลาท้องถิ่น (หรือในทางกลับกันคือกำหนดเวลาท้องถิ่นโดยให้ละติจูด) เพื่อสำรวจหรือเพื่อการสามเหลี่ยม (triangulation) แอสโตรเลบถูกใช้ในสมัยคลาสสิก, ยุคทองของอิสลาม, ยุคกลางของยุโรป และยุคแห่งการสำรวจด้วยความมุ่งหมายทั้งหมดนี้
แอสโตรเลบซึ่งเป็นต้นแบบของเครื่องวัดแดดหรือเซกซ์แทนต์ มีประสิทธิภาพในการกำหนดละติจูดบนพื้นดินหรือบนทะเลยามสงบ แม้ว่าจะมีความน่าเชื่อถือน้อยลงเมื่อใช้บนดาดฟ้าเรือในทะเลที่มีคลื่นลมแรง แต่ก็มีการพัฒนาแอสโตรเลบกะลาสี (mariner's astrolabe) เพื่อแก้ปัญหานี้
ดูเพิ่ม

ท้องฟ้าจำลอง
บรรณานุกรม

Evans, James (1998), The History and Practice of Ancient Astronomy, Oxford University Press, ISBN 0-19-509539-1
Stöffler, Johannes (2007) [First published 1513], Stoeffler's Elucidatio – The Construction and Use of the Astrolabe [Elucidatio Fabricae Ususque Astrolabii], แปลโดย Gunella, Alessandro; Lamprey, John, John Lamprey, ISBN 978-1-4243-3502-2
King, D. A. (1981), "The Origin of the Astrolabe According to the Medieval Islamic Sources", Journal for the History of Arabic Science, 5: 43–83
King, Henry (1978), Geared to the Stars: the Evolution of Planetariums, Orreries, and Astronomical Clocks, University of Toronto Press, ISBN 978-0-8020-2312-4
Krebs, Robert E.; Krebs, Carolyn A. (2003), Groundbreaking Scientific Experiments, Inventions, and Discoveries of the Ancient World, Greenwood Press, ISBN 978-0-313-31342-4
Laird, Edgar (1997),  Carol Poster and Richard Utz (บ.ก.), "Astrolabes and the Construction of Time in the Late Middle Ages", Constructions of Time in the Late Middle Ages, Evanston, Illinois: Northwestern University Press: 51–69
Laird, Edgar; Fischer, Robert, บ.ก. (1995), "Critical edition of Pélerin de Prusse on the Astrolabe (translation of Practique de Astralabe)", Medieval & Renaissance Texts & Studies, Binghamton, New York, ISBN 0-86698-132-2
Lewis, M. J. T. (2001), Surveying Instruments of Greece and Rome, Cambridge University Press, ISBN 978-0-511-48303-5
Morrison, James E. (2007), The Astrolabe, Janus, ISBN 978-0-939320-30-1
Neugebauer, Otto E. (1975), A History of Ancient Mathematical Astronomy, Springer, ISBN 978-3-642-61912-0
North, John David (2005), God's Clockmaker: Richard of Wallingford and the Invention of Time, Continuum International Publishing Group, ISBN 978-1-85285-451-5
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Astrolabe (หมวดหมู่)
Interactive digital astrolabe by Alex Boxer
A digital astrolabe (HTML5 and javascript)
Astrolabe Tech Made ... Not So Easy
paper astrolabe generator, from the ESO
"Hello World!" for the Astrolabe: The First Computer Video of Howard Covitz's Presentation at Ignite Phoenix, June 2009. Slides for Presentation Licensed as Creative Commons by-nc-nd.
Video of Tom Wujec demonstrating an astrolabe. เก็บถาวร 2012-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Taken at TEDGlobal 2009. Includes clickable transcript. Licensed as Creative Commons by-nc-nd.
Archive of James E. Morrison's extensive website on Astrolabes
A working model of the Dr. Ludwig Oechslin's Astrolabium Galileo Galilei watch เก็บถาวร 2012-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ulysse Nardin Astrolabium Galilei Galileo: A Detailed Explanation เก็บถาวร 2012-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Fully illustrated online catalogue of world's largest collection of astrolabes
Mobile astrolabe and horologium
Medieval equal hour horary quadrant
A Beginner's Guide to Basic Construction and Use of the Astrolabe (using ruler, protractor and compasses) (PDF), คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-06-17, สืบค้นเมื่อ 2018-10-26
วงศ์นกแซงแซว

| วงศ์นกแซงแซว |
| --- | --- |

นกแซงแซวหางบ่วงใหญ่

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
อันดับย่อย:: Passeri
วงศ์:: Dicruridae Vigors, 1825

สกุล
 Chaetorhynchus  Dicrurus
วงศ์นกแซงแซว  (อังกฤษ: Drongo) ลักษณะโดยทั่วไปนกในวงศ์นี้จะมีขนสีดำ ปลายหางเป็นรูปสองแฉก  บางชนิดตามีสีแดงเมื่อโตเต็มวัย ชอบอาศัยบนต้นไม้ สายตาจัดอยู่ในประเภทดีมาก  กินแมลงเป็นส่วนใหญ่ หากินในที่โล่ง มักพบอยู่เป็นคู่ พบรวมกันเป็นฝูงได้ในช่วงฤดูหนาว หรือช่วงอพยพ ร้องเสียงดังฟังดูเหมือนเกรี้ยวกราด นิสัยดุร้าย สามารถเลียนเสียงนกหรือสัตว์ชนิดอื่นได้ สร้างรังอยู่ตามง่ามไม้ ทั่วโลกมีทั้งหมด 22 ชนิด พบในประเทศไทย 7 ชนิด
| ชื่อ | ชื่อวิทยาศาสตร์ | สถานะ |
| --- | --- | --- |
| นกแซงแซวหางปลา | Dicrurus macrocercus | นกประจำถิ่น, นกอพยพ |
| นกแซงแซวสีเทา | Dicrurus leucophaeus | นกประจำถิ่น, นกอพยพ |
| นกแซงแซวปากกา | Dicrurus annectans | นกอพยพ, นกอพยพผ่าน |
| นกแซงแซวเล็กเหลือบ | Dicrurus aeneus |  |
| นกแซงแซวหางบ่วงเล็ก | Dicrurus remifer |  |
| นกแซงแซวหงอนขน | Dicrurus hottentottus | นกประจำถิ่น, นกอพยพ |
| นกแซงแซวหางบ่วงใหญ่ | Dicrurus paradiseus |  |
แอโฟรบาสเกตหญิง 2023

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: รวันดา
เมือง: คิกาลี
วันที่: 28 กรกฎาคม – 5 สิงหาคม
ทีม: 12 (จาก 1 สมาพันธ์)
สนาม: 1 (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับหลังจบการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  ไนจีเรีย (6th ครั้ง)
รองชนะเลิศ:  เซเนกัล
อันดับสาม:  มาลี
อันดับสี่:  รวันดา
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัด: 28
MVP: แม่แบบ:Bkwicon เอมี่ โอคอนคโว
ผู้ทำคะแนนสูงสุด: แม่แบบ:Bkwicon แจนนอน อ็อตโต (21.3 แต้มต่อเกม)
เว็บไซต์ทางการ
Website
← 2021 2025 → 
แอโฟรบาสเกตหญิง 2023 (อังกฤษ: 2023 Women's Afrobasket) เป็นการแข่งขันครั้งที่ 28 และจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 28 กรกฎาคม ถึง 5 สิงหาคม ค.ศ. 2023 ที่เมืองคิกาลี ประเทศรวันดา
ไนจีเรียเป็นผู้ชนะสมัยที่ 4 ติดต่อกันและสมัยที่ 6 หลังจากเอาชนะเซเนกัลในรอบชิงชนะเลิศ
การคัดเลือก

| ประเทศ | การคัดเลือก | วันที่ | เข้าร่วมครั้งล่าสุด | อันดับที่ดีที่สุด | WR |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  รวันดา | ประเทศเจ้าภาพ | 000000002021-09-23-000023 ก.ย. 2021 | 2011 | 9 !อันดับเก้า (2009, 2011) | 88 !88 |
|  ไนจีเรีย | ผู้เข้ารอบรองชนะเลิศ แอโฟรบาสเกตหญิง 2021 | 000000002021-09-23-000023 ก.ย. 2021 | 2021 | 1 !ชนะเลิศ (2003, 2005, 2017, 2019, 2021) | 15 !15 |
|  เซเนกัล | ผู้เข้ารอบรองชนะเลิศ แอโฟรบาสเกตหญิง 2021 | 000000002021-09-23-000023 ก.ย. 2021 | 2021 | 1 !ชนะเลิศ (1974, 1977, 1979, 1981, 1984, 1990, 1993, 1997, 2000, 2009, 2015) | 31 !31 |
|  แคเมอรูน | ผู้เข้ารอบรองชนะเลิศ แอโฟรบาสเกตหญิง 2021 | 000000002021-09-23-000023 ก.ย. 2021 | 2021 | 2 !รองชนะเลิศ (2015) | 50 !50 |
|  มาลี | ผู้เข้ารอบรองชนะเลิศ แอโฟรบาสเกตหญิง 2021 | 000000002021-09-23-000023 ก.ย. 2021 | 2021 | 1 !ชนะเลิศ (2007) | 26 !26 |
|  อียิปต์ | ผู้ชนะโซน 5 | 000000002023-02-19-000019 ก.พ. 2023 | 2021 | 1 !ชนะเลิศ (1966, 1968) | 42 !42 |
|  โมซัมบิก | ผู้ชนะโซน 6 | 000000002023-02-28-000028 ก.พ. 2023 | 2021 | 2 !รองชนะเลิศ (1986, 2003, 2013) | 47 !47 |
|  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก | ผู้ชนะโซน 4 | 000000002023-03-25-000025 มี.ค. 2023 | 2019 | 1 !ชนะเลิศ (1983, 1986, 1994) | 74 !74 |
|  แองโกลา | Wildcard | 000000002023-06-09-00009 มิ.ย. 2023 | 2021 | 1 !ชนะเลิศ (2011, 2013) | 48 !48 |
|  ยูกันดา | Wildcard | 000000002023-06-09-00009 มิ.ย. 2023 | 2015 | 9 !อันดับเก้า (1997) | 80 !80 |
|  โกตดิวัวร์ | ผู้ชนะโซน 2/3 | 000000002023-07-02-00002 ก.ค. 2023 | 2021 | 4 !อันดับสี่ (1977, 2009) | 54 !54 |
|  กินี | Wildcard | 000000002023-07-03-00003 ก.ค. 2023 | 2021 | 2 !รองชนะเลิศ (1966) | 99 !99 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
| ด ค กแอโฟรบาสเกตหญิง |
| --- | --- |
การแข่งขัน:  1966 กินี  1968 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   1970 โตโก   1974 ตูนิเซีย   1977 เซเนกัล   1979 โซมาเลีย   1981 เซเนกัล   1983 แองโกลา   1984 เซเนกัล   1986 โมซัมบิก   1990 ตูนิเซีย   1993 เซเนกัล   1994 แอฟริกาใต้   1997 เคนยา   2000 ตูนิเซีย   2003 โมซัมบิก   2005 ไนจีเรีย   2007 เซเนกัล   2009 มาดากัสการ์   2011 มาลี   2013 โมซัมบิก   2015 แคเมอรูน   2017 มาลี   2019 เซเนกัล   2021 แคเมอรูน   2023 รวันดา   
รอบคัดเลือก:  ...2005  2007  2009  2011  2013  2015  2017  2019  2021  2023 
ผู้เล่น:  1966  1968  1970  1974  1977  1979  1981  1983  1984  1986  1990  1993  1994  1997  2000  2003  2005  2007  2009  2011  2013  2015  2017  2019  2021  2023 
รางวัล:  All-Tournament Team  Most Valuable Player
แอสไพริน
ประวัติแอสไพริน

มีการกล่าวถึงยาที่ทำจากต้นวิลโลว์หรือพืชชนิดอื่นที่มีกรดซาลิซิลิกสูงในแผ่นจารึกดินเหนียวจากสมัยสุเมเรียนโบราณและในตำราการแพทย์ ebers papyrus ของอิยิปต์โบราณ แพทย์กรีกอย่างฮิปโปเครตีสก็เคยกล่าวถึงการใช้ชาซาลิซิลิกในการลดไข้ตั้งแต่ 400 ปีก่อนคริสตกาล และถูกบันทึกไว้เป็นส่วนหนึ่งของตำรามาตรฐานของการแพทย์ตะวันตกในยุคคลาสสิกและยุคกลาง
ค.ศ. 1763 เอ็ดวาร์ด สโตน (Edward Stone) แห่งออกฟอร์ดเชีย (Oxfordshire) ประเทศอังกฤษ พบว่าเปลือกหลิว (willow) มีสรรพคุณลดไข้ได้
ค.ศ. 1828 เฮนรี่ เลอร๊อกซ์ (Henri Leroux) เภสัชกรชาวฝรั่งเศส และ ราฟฟาเอล ปีเรีย (Raffaele Piria) นักเคมีชาวอิตาลีสามารถสกัด ซาลิซิน (salicin) ในรูปผลึกได้ซึ่งมีสมบัติทางเคมีเป็นกรดอย่างแรงในสารละลายที่อิ่มตัวจะมี pH = 2.4 และต่อมาพบว่าสารตัวนี้เป็น กรดซาลิไซลิก (salicylic acid) นั่นเอง
ค.ศ. 1897 ฟิลิกซ์ ฮอฟฟ์แมน (Felix Hoffmann) นักวิจัยของไบเออร์ได้เปลี่ยนแปลง หมู่ฟังก์ชันไฮดรอกซิล ของกรดซาลิไซลิกด้วยอะซิทิล กรุ๊ฟ ได้เป็น อะซิทิล เอสเตอร์ (acetyl ester) หรือ อะซิทิลซาลิไซลิก แอซิด (acetylsalicylic acid) ซึ่งเป็นสารเคมีที่สังเคราะห์ขึ้นโดยไม่เลียนแบบธรรมชาติเป็นตัวแรกของโลกด้วย และที่สำคัญสารเคมีตัวใหม่มีผลข้างเคียงน้อยกว่าเดิมมาก ฟิลิกซ์ได้ทดลองยาตัวนี้กับพ่อของเขาซึ่งเป็น โรคข้ออักเสบ ปรากฏว่าได้ผลดีและไม่มีอาการข้างเคียงด้วย เขาจึงเสนอบริษัทฯ ให้ทำตลาดยาตัวนี้
6 มีนาคม ค.ศ. 1899 ไบเออร์ได้จดสิทธิบัตรยาตัวนี้โดยใช้ชื่อการค้าว่า "แอสไพริน"
กลไกการออกฤทธิ์ของแอสไพริน
แหล่งข้อมูลอื่น

"Aspirin". Drug Information Portal. U.S. National Library of Medicine.
Ling G (2005). "Aspirin". How Products Are Made. Vol. 1. Thomson Gale.
| ด ค กยาระงับปวด |
| --- | --- |
กลุ่มระงับปวด: พาราเซตามอล · เอ็นเซด · โอปิแอต · เตตร้าไฮโดรแคนนาบินอล · เคตามีน
กลุ่มเอ็นเซด: กรดนิฟลูมิก · คีโตโปรเฟน · คีโตโรแลค · ซีลีคอกซิบ · ไดโคลฟีแนค · นาพรอกเซน · มีลอกซิแคม · ไพรอกซิแคม · เมตทิล ซาลิไซเลต · โรฟีคอกซิบ · อินโดเมตทาซิน · แอสไพริน · ไอบูโปรเฟน · อีโทโดแลค · ไดฟลูนิซอล · โลโซโปรเฟน · ทีนอกซิแคม · ไนมีซูไลด์ · มีฟีนามิก แอซิด
กลุ่มโอปิออยด์: คาร์เฟนทานิล · โคดีอีน · โคดีอิโนน · ซูเฟนทานิล  · เดกซ์โตรโพรพอไซฟีน · ไดไฮโดรโคดีอีน · ทรามาดอล · บิวพรีนอร์ฟีน · เฟนทานิล · เมทาโดน · มอร์ฟีน · มอร์ฟิโนน · เพทิดีน · รีมิเฟนทานิล · ออกซิโคโดน · ออกซิมอร์ฟีน · อัลเฟนทานิล · เฮโรอีน · ไฮโดรโคโดน · ไฮโดรมอร์โฟน
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
แอเรียล (ดาวบริวาร)

แอเรียลในภาพเฉดสีเทาโดยวอยเอจเจอร์ 2 เมื่อค.ศ. 1986
แอเรียล (อังกฤษ: Ariel)  เป็นดาวบริวารลำดับที่ 15 นับตามระยะทางจากดาวยูเรนัส แอเรียลเป็นดาวบริวารขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 4 รองจาก อัมเบรียล โอเบอรอน และทิทาเนียของดาวบริวารของดาวยูเรนัสที่รู้จักแล้ว 27 ดวง แอเรียลมีวงโคจรและการหมุนรอบตัวเองที่ตรงกับระนาบเส้นศูนย์สูตรของดาวยูเรนัส ซึ่งเกือบจะตั้งฉากกับวงโคจรของดาวยูเรนัสและเพื่อให้มีวงจรตามฤดูกาลมากกว่าปกติ
การค้นพบและชื่อ

แอเรียลถูกค้นพบเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1851 โดย วิลเลียม ลาสเซลล์ แอเรียลถูกตั้งชื่อตามจิตวิญญาณของท้องฟ้าในเรื่อง The Rape of the Rock ของ อเล็กซานเดอร์ โป๊ป และ เรื่อง The Tempest ของ วิลเลียม เชกสเปียร์
ทั้งแอเรียลและดาวบริวารของดาวยูเรนัสขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย ที่ชื่อว่า อัมเบรียล ถูกค้นพบโดย วิลเลียม ลาสเซลล์ ในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1851 แม้ว่า วิลเลียม เฮอร์เชล ผู้ค้นพบดาวบริวารที่มีขนาดใหญ่ที่สุด 2 ดวงแรก คือ โอเบอรอน และ ทิทาเนียใน ค.ศ. 1787 อ้างว่าได้ตั้งข้อสังเกตสี่ดาวบริวารของดาวยูเรนัสเพิ่มเติมก็ยังไม่เคยได้รับการยืนยันและบรรดาสี่ดาวบริวารที่กำลังคิดว่าตอนนี้จะเป็นวัตถุปลอม
ดาวบริวารทั้งหมดของดาวยูเรนัสถูกตังชื่อตามผลงานของวิลเลียม เชกสเปียร์หรือ เรื่อง The Rape of the rock ของ อเล็กซานเดอร์ โป๊ป ชื่อของดาวบริวารทั้ง 4 ดวง ของ ดาวยูเรนัสเป็นที่รู้กันว่า ถูกแนะนำโดย จอห์น เฮอร์เชลในปี ค.ศ. 1852ตามคำร้องขอของ วิลเลียม ลาสเซลล์ แอเรียลถูกตั้งชื่อตามซิลป์จากเรื่อง The Rape of the rock ของ อเล็กซานเดอร์ โป๊ป นอกจากนี้ยังเป็นชื่อจาก วรรณกรรมของเชกสเปียร์เรื่อง The Tempest แอเรียลมีชื่อเดิมว่า Uranus I
วงโคจร

ท่ามกลางดาวบริวารขนาดใหญ่ 5 ดวง แอเรียลเป็นดาวบริวารทีใกล้ที่สุดเป็นอันดับ 2 รองจาก มิแรนดา มีวงโคจรอยู่ที่ระยะห่าง 190,000 กม. จากดาวยูเรนัส แอเรียลมีวงโคจรที่มีค่าความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจรและค่าความเอียงของวงโคจรตามเส้นศูนย์สูตรของดาวยูเรนัสน้อยมาก แอเรียลใช้เวลาโคจรรอบดาวยูเรนัส 2.5 วันโลก ตรงกันกับเวลาการหมุนของดาวบริวารแอเรียล หมายความว่าอีกด้านหนึ่งของแอเรียลเหมือนกับพื้นผิวของดาวเคราะห์ หรือเป็นสภาพที่รู้จักกันว่าเป็นไทดอล ล็อค วงโคจรของแอเรียลตั้งอยู่อย่างสมบูรณ์ภายในสนามแม่เหล็กของดาวยูเรนัส
ดูเพิ่ม

ดาวบริวารของดาวยูเรนัส
| ด ค กดาวยูเรนัส |
| --- | --- | --- |
| ลักษณะทางกายภาพ | วงแหวน • ดวงจันทร์ |  |
| ดวงจันทร์ขนาดใหญ่ | พัก • มิแรนดา  • แอเรียล •  อัมเบรียล  • ไททาเนีย • โอเบอรอน |  |
| การสำรวจ | โปรแกรมวอยเอจเจอร์ (วอยเอจเจอร์ 2) •  Uranus orbiter and probe (proposed) |  |
| ผู้ค้นพบ | วิลเลียม เฮอร์เชล • วิลเลียม ลาสเซลล์ • เจอราร์ด ไคเปอร์  • เจมส์ แอล. เอลเลียต |  |
| อื่นๆ | 15 Orionis • Uranus-crossing minor planets • ดาวยูเรนัสในนิยาย |  |
| ด ค กดาวบริวารของดาวยูเรนัส |
| --- | --- | --- |
| ดาวบริวารชั้นใน | วงแหวนของดาวยูเรนัส • คอร์ดีเลีย • โอฟีเลีย • เบียงกา • เครสซิดา • เดสดิโมนา • จูเลียต • พอร์ชา • โรซาลินด์ • คิวปิด • เบลินดา  • เพอร์ดิตา • พัก •  แมบ |  |
| ดวงบริวารหลัก | มิแรนดา  • แอเรียล •  อัมเบรียล  • ไททาเนีย • โอเบอรอน |  |
| ดาวบริวารชั้นนอก | ฟรานซิสโก • คาลิบัน •  สเตฟาโน  • ทรินคูโล • ไซโครักซ์ • พรอสเพอโร • เซเตบอส •  เฟอร์ดินานด์ |  |
แอสตันมาร์ติน แวนเทจ (2005)

| แอสตันมาร์ติน วี8 แวนเทจ แอสตันมาร์ติน วี12 แวนเทจ |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: แอสตันมาร์ติน
เริ่มผลิตเมื่อ: ค.ศ. 2005 – ค.ศ. 2017
แหล่งผลิต: เกย์ดอน,  วอร์วิคเชียร์, สหราชอาณาจักร
ผู้ออกแบบ: เฮนริก ฟิสเคอร์ (Henrik Fisker)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งสมรรถนะสูง (Grand tourer)
รูปแบบตัวถัง: 2 ประตู คูเป  2 ประตู โรดสเตอร์
โครงสร้าง: เครื่องยนต์หน้าลำ ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (FR)
แพลตฟอร์ม: วีเอช แพลตฟอร์ม
จำนวนประตู: 2 แบบบานเปิดธรรมดา
รุ่นที่คล้ายกัน: แอสตันมาร์ติน ดีบี9 แอสตันมาร์ติน วี12 ซากาโท แอสตันมาร์ติน ดีบี10
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 4.3 L เครื่องแอสตันมาร์ติน 4.3/4.7 เอเจ V8 4.7 L เครื่องแอสตันมาร์ติน 4.3/4.7 เอเจ V8 5.9 L เอเอ็ม28 V12
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดา 6 จังหวะ เกียร์กึ่งอัตโนมัติสปอร์ตชิฟต์ 6 จังหวะ   เกียร์กึ่งอัตโนมัติ 7 จังหวะ   เกียร์ธรรมดาด็อดเลก 7 จังหวะ (รุ่น 2017 V12 Vantage S)
มิติ
ระยะฐานล้อ: ค.ศ. 2006–07 & 2010 – ปัจจุบัน: 102.4 in (2,601 mm) ค.ศ. 2008–2010: 102.5 in (2,604 mm)
ความยาว: 172.5 in (4,382 mm) ค.ศ. 2011 – ปัจจุบัน V12: 172.6 in (4,384 mm)
ความกว้าง: 73.5 in (1,867 mm) ค.ศ. 2011 – ปัจจุบัน V12: 73.4 in (1,864 mm)
ความสูง: ค.ศ. 2006–07: 49.4 in (1,255 mm) โรดสเตอร์: 2006–07: 50.0 in (1,270 mm) ค.ศ. 2008–2010: 49.5 in (1,257 mm) ค.ศ. 2011 – ปัจจุบัน V8: 49.6 in (1,260 mm) ค.ศ. 2011 – ปัจจุบัน V8: 49.2 in (1,250 mm)
น้ำหนัก: 1,548 kg (3,413 lb) 1,695 kg (3,737 lb) (V12 Vantage)    1,671 kg (3,684 lb) (V12 Vantage S)                                                          
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: แอสตันมาร์ติน แวนเทจ
รุ่นต่อไป: แอสตันมาร์ติน V8 แวนเทจ (2019)
แอสตันมาร์ติน วี8 แวนเทจ (อังกฤษ: Aston Martin V8 Vantage) และ แอสตันมาร์ติน วี12 แวนเทจ (อังกฤษ: Aston Martin V12 Vantage) เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนต์หน้าลำ ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (FR) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติ อังกฤษ แอสตันมาร์ติน ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 - ปัจจุบัน ได้รับการออกแบบโดย เฮนริก ฟิสเกอร์ (Henrik Fisker) โดยรถแต่ละคันจะถูกผลิตด้วยมือทั้งหมด (Hand-built) ชื่อ "แวนเทจ" สื่อถึงรถสมรรถนะแรงสูงของค่ายแอสตันมาร์ติน ในฐานะรถจีที 2 ประตู (GT) นอกจากนี้ ยังอิงไปถึงชื่อเก่าที่ได้ถูกนำกลับมาใช้ใหม่อีกครั้ง หลังจากยุติการผลิตลง ในปี ค.ศ. 1973 แอสตันมาร์ติน แวนเทจ เน้นเจาะตลาดในกลุ่มเดียวกับรุ่น ปอร์เช่ 911 ซึ่งมีเครื่องยนต์ กำลัง และราคา ใกล้เคียงกัน
รุ่นต่างๆ > Roadster

เปิดตัวครั้งแรกที่งานกรีเตอร์ลอสแอนเจลิสออโตโชว์ ปี ค.ศ. 2006 แอสตันมาร์ติน ก็ได้เปิดตัว "วี8 แวนเทจ โรดสเตอร์" (V8 Vantage Roadster) ซึ่งเป็นรุ่นเสริมสามารถเปิดประทุนได้ ทำให้ตัวรถมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นกว่า 200 ปอนด์จากรุ่นเดิม (คูเป) แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ในเรื่องของสมรรถนะก็ยังคงรักษาไว้ได้เท่ากับรุ่นปกติ สำหรับตัวหลังคา เป็นหลังคาผ้าใบควบคุมด้วยระบบไฟฟ้าอัตโนมัติ ใช้เวลาพับเปิด-ปิด ในเวลาเพียง 18 วินาที และสามารถกดสั่งการในขณะที่รถใช้ความเร็ว 30 ไมล์/ชม. (50 กม./ชม.) ได้ ตัวเครื่องยนต์คงไว้ที่ 4.3 ลิตร V8 มีกำลัง 380 bhp (283 kW; 385 PS) ที่ 7000 rpm และแรงบิดสูงสุดที่ 302 lb·ft (409 N·m) ที่ 5000 rpm ในเรื่องของสมรรถนะความเร็ว แวนเทจ สามารถทำความเร็วสูงสุดได้ที่ 178 ไมล/ชม. (286 กม./ชม.) และอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. ใช้เวลาเพียง 4.8 วินาทีเท่านั้น สำหรับตัวประตูรถ เป็นชนิด "ประตูปีกหงส์"  (Swan wing doors)
รุ่นต่างๆ > N400

ผลิตขึ้นมาเพื่อเฉลิมฉลองบริษัท จากความสำเร็จในการแข่งขันที่สนาม Nürburgring ซึ่งมีระยะทางถึง 1,000 กม. ทางค่าย แอสตันมาร์ติน จึงได้ออกมาเปิดตัว รุ่นจำกัดจำนวน เอน400 ในงานแฟรงเฟิร์ตมอเตอร์โชว์ ปี ค.ศ. 2007 มาพร้อมกับเครื่องยนต์ 4.3 ลิตร V8 ซึ่งสามารถให้กำลังได้ถึง 400 bhp (298 kW; 406 PS) กลายเป็นที่มาของตังเลขรุ่น "400" ภายนอกของ เอน400 จะทาในสีพิเศษ 3 สี คือ สีดำ (Bergwerk Black), สีเงิน (Lightning Silver) และ สีส้ม (Karussell Orange) เอน400 จะถูกออกมาวางจำหน่าย ทั้งแบบคูเป้ และแบบโรสเตอร์ เป็นจำนวนเพียง 240 คันเท่านั้น
รุ่นต่างๆ > V8 Vantage S

ในวันที่ 25 มกราคม 2011 แอสตันมาร์ติน ก็ได้เปิดตัว "วี8 แวนเทจ เอส" (V8 Vantage S) ทั้งแบบคูเป และแบบโรดสเตอร์ เปิดประทุน ออกแบบมาเพื่อให้มีความเป็นสปอร์ตมากขึ้นกว่า วี8 ธรรมดา สำหรับตัวเครื่องยนต์ยังคงไว้ที่ 4.7 ลิตร V8 เช่นเดิม แต่ต่างไปที่การแต่งรถรอบคัน และระบบภายใน ในเรื่องของกำลัง มีกำลังเพิ่มเป็น 430 แรงม้า และ 361 lb-ft ของแรงบิด ลดอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. เหลือเพียง 4.0 วินาที ซึ่งเร็วกว่ารุ่นธรรมดาที่ 0.3 วินาที ระบบเกียร์ เป็นชนิด ซิงเกิล-คลัทซ์ 7 จังหวะ (Single-clutch seven-speed)