stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลในฤดูกาล 2023–24
การแข่งขัน > ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก > รอบแพ้คัดออก > รอบ 16 ทีมสุดท้าย

ผลของการจบอันดับสูงสุดของกลุ่ม, อาร์เซนอลได้เป็นทีมวางสำหรับการจับสลากรอบ 16 ทีมสุดท้าย ซึ่งเกิดขึ้นไปในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2023 และจะได้ลงเล่นนัดที่สองในบ้าน. พวกเขาถูกจับสลากพบกับทีมจากโปรตุเกส โปร์ตู, ผู้ที่จบอันดับที่สองในกลุ่ม เอช, โดยมีคะแนนเท่ากับ บาร์เซโลนา.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 เลกแรก | โปร์ตู  | 1–0 |  อาร์เซนอล | โปร์ตู, โปรตุเกส |
| 20:00 WET (20:00 GMT) |  กงไซเซา  52'  กอนซาเลซ  62'  กาเลนู  90+4' | รายงาน |  ไรซ์  2'  กีวียอร์  57'  ฮาเวิทซ์  61' | สนามกีฬา: อิชตาดียูดูดราเกา ผู้ชมในสนาม: 49,111 คน ผู้ตัดสิน: แซร์ดาร์ กอซือบือยืก (เนเธอร์แลนด์) |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 12 มีนาคม ค.ศ. 2024 เลกสอง | อาร์เซนอล  | 1–0 (ต่อเวลาพิเศษ)  (1–1 ผลประตูรวม)  (4–2 ลูกโทษ) |  โปร์ตู | ลอนดอน, อังกฤษ |
| 20:00 GMT |  ซาลีบา  39'  โตรสซาร์  41'  ฮาเวิทซ์  116' | รายงาน |  เปปี  73' | สนามกีฬา: เอมิเรตส์สเตเดียม ผู้ชมในสนาม: 60,257 คน ผู้ตัดสิน: เกลม็องต์ ตูร์ปิง (ฝรั่งเศส) |
|  | ยิงลูกโทษ | ยิงลูกโทษ | ยิงลูกโทษ |  |
|  |  เออเดอโกร์   ฮาเวิทซ์   ซากา   ไรซ์  |  |   เปปี   เวนเดลล์   กรูยิช   กาเลนู |  |
การแข่งขัน > ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก > รอบแพ้คัดออก > รอบก่อนรองชนะเลิศ

การจับสลากสำหรับรอบแพ้คัดออกที่เหลืออยู่ของการแข่งขันได้จัดขึ้นในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2024. อาร์เซนอลถูกจับสลากที่เผชิญหน้ากับฤดูกาลที่ผ่านมาของทีมแชมเปียนส์ บุนเดิสลีกา ไบเอิร์นมิวนิก ในรอบก่อนรองชนะเลิศ, กับเจ้าบ้านเลกแรก. ไบเอิร์นมิวนิก ชนะ กลุ่ม เอ และก้าวผ่าน ลัตซีโย 3–1 ด้วยผลประตูรวมใน รอบ 16 ทีมสุดท้าย.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 9 เมษายน ค.ศ. 2024 เลกแรก | อาร์เซนอล  | 2–2 |  ไบเอิร์นมิวนิก | ลอนดอน, อังกฤษ |
| 20:00 BST |  ซากา  12'  โตรสซาร์  76'  พาร์ทีย์  89' | รายงาน |  เดวีส์  9'  กนาบรี  18'  เคน  32' (ลูกโทษ),  55' | สนามกีฬา: เอมิเรตส์สเตเดียม ผู้ชมในสนาม: 60,221 คน ผู้ตัดสิน: Glenn Nyberg (สวีเดน) |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 17 เมษายน ค.ศ. 2024 เลกที่สอง | ไบเอิร์นมิวนิก  | 1–0  (3–2 ผลประตูรวม) |  อาร์เซนอล | มิวนิก, เยอรมนี |
| 21:00 CEST (20:00 BST) |  ไลเมอร์  55'  คิมมิช  63',  90+2' | รายงาน |  ไวต์  84'  กาบรีแยล เฌซุส  90+3' | สนามกีฬา: อัลลีอันทซ์อาเรนา ผู้ชมในสนาม: 75,000 คน ผู้ตัดสิน: Danny Makkelie (เนเธอร์แลนด์) |
อาณาจักรปตานี

อาณาจักรปตานี หรือเอกสารไทยเรียก ราชอาณาจักรปัตตานี (มลายู: كسلطانن ڤطاني; Kerajaan Patani) หรือ รัฐสุลต่านปตานีดารุสซาลาม (كسلطانن ڤطاني دارالسلام; Kesultanan Patani Darussalam) ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศไทย ในพื้นที่จังหวัดปัตตานี ยะลา นราธิวาส และสงขลาบางส่วนในปัจจุบัน อาณาจักรปัตตานีถือกำเนิดขึ้นจากการเป็นเผ่าเล็ก ๆ รวมตัวกัน มีประชากรอาศัย 200-250 คน มีชื่อว่า ปีสัง โดยแต่ละปีจะมีตูวอลา (หัวหน้าเผ่าในสมัยนั้น) มาปกครอง และจะสลับทุก ๆ 1 ปี ต่อมามีชนกลุ่มใหญ่เข้ามามีบทบาทในแถบนี้มากขึ้น จนในที่สุด ก็ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรลังกาสุกะ และเปลี่ยนจากชื่อ ปีสัง มาเป็น บาลูกา ซึ่งมีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 9 หลังจากนั้นราว 100 ปี ลูกชายกษัตริย์ลังกาสุกะได้เดินทางมาถึงที่นี้และรู้สึกประทับใจ เลยเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ปตาอีนิง แล้วก่อตั้งเป็นรัฐใหม่ ชื่อ รัฐปตาอีนิง จนมีพ่อค้ามากมายเข้ามาติดต่อค้าขายทั้งจีน อาหรับ แต่ชาวอาหรับเรียกที่นี้ว่า ฟาตอนี เลยมีคนเรียกดินแดนแห่งนี้แตกต่างกันออกไป เดิมอาณาจักรปัตตานีนับถือศาสนาพุทธนิกายมหายาน แต่ในราวพุทธศตวรรษที่ 21 ได้เริ่มเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม โดยบางช่วงอาณาจักรแผ่ขยายครอบคลุมถึงรัฐกลันตันและรัฐตรังกานู ตอนกลางของประเทศมาเลเซีย แต่หลังการสิ้นสุดราชวงศ์ศรีวังสา อาณาจักรปัตตานีก็เริ่มเสื่อมลง จนตกอยู่ในอำนาจของสยามในปี พ.ศ. 2329 และกลายเป็นเมืองขึ้นเรื่อยมาจนถึงปี พ.ศ. 2445 ก็ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสยาม
ประวัติศาสตร์ > รัตนโกสินทร์

ในปี พ.ศ. 2329 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงยกทัพตีเมืองปัตตานีไว้ได้ ปัตตานีจึงเป็นประเทศราชของสยามตั้งแต่นั้นมา กองทัพสยามยึดเอาทรัพย์สมบัติและปืนใหญ่ที่หล่อในสมัยรายาบีรูไป 3 กระบอก แต่เหลือมาถึงกรุงเทพเพียง 1 กระบอก คือปืนใหญ่พญาตานี ปัจจุบันอยู่หน้ากระทรวงกลาโหม ความไม่พอใจต่อการปกครองของชาวสยาม ก่อให้เกิดกบฏครั้งใหญ่ 4 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2334 และ พ.ศ. 2351 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงแยกอาณาจักรปัตตานีเป็น 7 หัวเมือง และในปี พ.ศ. 2374 และ พ.ศ. 2381 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตัดสินพระทัยให้ราชวงศ์กลันตันปกครองปัตตานีต่อมา กระทั่งปีพ.ศ. 2445 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเตรียมการปกครองแบบมณฑลเทศาภิบาล การปกครองโดยราชวงศ์กลันตันจึงยุติลง และถือเป็นปีสิ้นสุดของอาณาจักรปัตตานี ซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของสยามโดยสมบูรณ์ มณฑลปัตตานีก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2449 แต่ถึงปีพ.ศ. 2466 ชาวบ้านจำนวนมากก็ออกมาชุมนุมประท้วงข้าราชการและเจ้าหน้าที่ในท้องถิ่น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงออกพระบรมราโชบายสำหรับมณฑลปัตตานี เมื่อ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2466 ไว้ 6 ข้อเพื่อแก้ไขความไม่เป็นธรรมของเจ้าหน้าที่และข้าราชการ และนำไปสู่การยุบมณฑลปัตตานีเป็น 3 จังหวัด คือ ปัตตานี ยะลา และนราธิวาส จนถึงทุกวันนี้
แต่ถึงกระนั้นยังคงมีการชุมนุมประท้วงการปกครองจากรัฐบาลอยู่เสมอ เช่น พ.ศ. 2482 จอมพลแปลก พิบูลสงครามได้จัดตั้งสภาวัฒนธรรม บังคับให้ประชาชนสวมหมวก แต่งกายแบบไทย ทำตามวัฒนธรรมไทย ห้ามพูดภาษามลายู ฯลฯ รวมกับการกดขี่จากเจ้าหน้าที่รัฐจนลุกลามไปเป็นกบฏดุซงญอในพ.ศ. 2491 มีผู้เสียชีวิตกว่า 400 คน ตามมาด้วยการชุมนุมยืดเยื้อกว่า 45 วันของชาวจังหวัดปัตตานีนับแสนคนที่หน้ามัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี ในปีพ.ศ. 2518 หลังจากการวิสามัญฆาตกรรมชาวบ้าน 5 ศพ นำไปสู่เหตุวุ่นวายที่มีผู้ชุมนุมเสียชีวิต 12 ราย และการประท้วงของชาวบ้านกว่า 3 หมื่นคน ใน พ.ศ. 2528 เมื่อกระทรวงศึกษาธิการออกคำสั่งให้ประดิษฐานพระพุทธรูปในโรงเรียน และอีก 3 ปีต่อมาก็ออกคำสั่งห้ามคลุมศีรษะ (ฮิญาบ) เข้าสถานศึกษา หรือกรณีมัสยิดกรือเซะ ที่มีผู้เสียชีวิต 107 คน และเหตุการณ์ตากใบ ซึ่งมีผู้เสียชีวิตอีกกว่า 84 คน ซึ่งก่อนหน้านั้นได้มีการยักยอกปืนของหลวงเพื่อใช้ก่อความไม่สงบ
ศาสนาอิสลามในปัตตานี

"ปตานีดารุสซาลาม" (فطانى د ارالسلام) มีความหมายว่า "ปตานี นครรัฐแห่งสันติภาพ" ได้เป็นนามเรียกขานภายหลังการเข้ารับอิสลามของสุลต่าน อิสมาอีล ชาห์ ซิลลุลลอฮฺ ฟิลอาลัม (ชื่อเดิมคือ พญาตูนักปาอินทิรามหาวังสา) ในราวปี ค.ศ.1457
ดูเพิ่ม

ปตานี
ราชวงศ์ศรีวังสา
รายาฮีเยา
รายาบีรู
ลังกาสุกะ
กบฏดุซงญอ
ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติศาสตร์อาณาจักรมลายูปัตตานี
| ด ค กลำดับราชวงศ์ในประวัติศาสตร์ไทย |
| --- | --- |
อาณาจักรสุโขทัย:  ราชวงศ์ศรีนาวนำถุม  ราชวงศ์พระร่วง 
อาณาจักรอยุธยา:  ราชวงศ์อู่ทอง  ราชวงศ์สุพรรณภูมิ  ราชวงศ์สุโขทัย  ราชวงศ์ปราสาททอง  ราชวงศ์บ้านพลูหลวง 
อาณาจักรธนบุรี:  ราชวงศ์ธนบุรี 
อาณาจักรรัตนโกสินทร์:  ราชวงศ์จักรี (ปัจจุบัน) 
ราชวงศ์ภายใต้การปกครองของสยาม:  ราชวงศ์ขุนหลวงพล  ราชวงศ์ศรีธรรมาโศกราช  ราชวงศ์ศรีวังสา  ราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์  ราชวงศ์ทิพย์จักราธิวงศ์  ราชวงศ์เทพวงศ์  ราชวงศ์สุวรรณปางคำ  ราชวงศ์กลันตัน 
ฮิกายัต ปัตตานี
แผนที่การเดินทางของเจ้อเหอ เมื่อปีคริสตทศวรรษที่ 1420 แสดงให้เห็นถึงอาณาจักรลังกาสุกะ โดยปรากฎชื่ออาณาจักปตานี
แผนที่อ่าวสยาม สำรวจโดย Isaac de Graaff ที่แสดงถึงตำแหน่งของปาตานี (ด้านล่างสุด)
ปืนใหญ่พญาตานี (ชื่อเดิม: ศรีปัตตานี) ซึ่งกองทัพของกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ได้นำมาไว้ที่กรุงเทพฯ เมื่อครั้งสยามยกทัพไปตีเมืองปัตตานีสำเร็จใน พ.ศ. 2329
"บุหงามาศ" (bunga mas) หรือ ต้นไม้เงินต้นไม้ทอง บรรณาการแด่สยาม
มัสยิดกรือเซะ สัญลักษณ์แห่งความรุ่งเรืองในอดีตของอาณาจักรปัตตานี
มณฑลปัตตานี พ.ศ. 2449-2466
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 5 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 31 ตุลาคม พ.ศ. 2432
สิ้นพระชนม์: 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478 (45 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาแส ในรัชกาลที่ 5
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา (31 ตุลาคม พ.ศ. 2432 – 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478) ชาววังออกพระนามว่า เสด็จพระองค์หญิงขาว เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแส เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 12 ขึ้น 8 ค่ำ ปีฉลู เอกศก จ.ศ. 1251 ตรงกับวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2432
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา มีพระโสทรเชษฐาและพระโสทรขนิษฐา 2 พระองค์ คือ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเขจรจิรประดิษฐ (23 กรกฎาคม พ.ศ. 2431 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2431)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ (17 มกราคม พ.ศ. 2434 – 4 มิถุนายน พ.ศ. 2475)
พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา เป็นพระราชธิดาซึ่งเป็นที่สนิทสิเนหาและได้รับพระเมตตากรุณาจากสมเด็จพระบรมชนกนาถพระปิยมหาราชเป็นอันมาก เมื่อมีพระชันษาครบกำหนดโสกันต์ก็ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งพิธีโสกันต์ตามพระราชประเพณี และให้ทรงศึกษาวิชาหนังสือไทยบ้าง ฝรั่งบ้าง ประกอบทั้งการฝีมือเย็บปักถักร้อย ด้วยเหตุนี้พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชาจึงได้เป็นนักศึกษา มีวิชาความรู้ทันสมัย มีพระจริยามารยาทงดงาม พระทัยโอบอ้อมอารี และได้ทรงประกอบความดีไว้หลายประการ เป็นต้นว่า
ในพระพุทธศาสนา ทรงบำเพ็ญพระกุศลเป็นเนืองนิจได้ทรงปฏิสังขรณ์วัดมัชฌันติการาม อำเภอ บางซื่อ จังหวัดพระนครซึ่งเจ้าจอมมารดาเที่ยง ในรัชกาลที่ 4 ได้สร้างไว้ และเป็นวัดของสกุลโรจนดิศ และถวายจตุปัจจัยแก่วัดนั้นเกือบทุกปี ได้ทรงบวชกุลบุตรที่มีศรัทธาจะบรรพชาอุปสมบทในพระพุทธศาสนาเมื่อทรงสงเคราะห์ให้ได้บวชแล้ว ก็ถวายนิจภัตต์ ประจำเดือนด้วยใครมาเรี่ยไรทำการอันใดเกี่ยวกับการศาสนาก็มักไม่ได้กลับไปมือเปล่าคงทรงร่วมการกุศลด้วยเสมอ
ในทางพยาบาล ก็ได้ทรงออกเงินช่วยเหลือเนือง ๆ เมื่อเจ้าจอมมารดาแสของพระองค์ท่านถึงอสัญกรรมแล้ว ก็ได้ทรงอุทิศเงินตั้งเป็นทุนไว้ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ พร้อมด้วยพระขนิษฐา เรียกว่า “ทุนพระธิดาเจ้าจอมมารดาแส” และทรงเพิ่มเติมทุนนั้นเกือบทุกปี
ในทางการศึกษา ทรงเก็บเงินตั้งโรงเรียนขึ้นในที่ส่วนพระองค์ ทรงยกตึก 2 ชั้น ที่เคยประทับอยู่นั้นให้เป็นโรงเรียน ภายหลังเสด็จออกไปจากสวนสุนันทา ซึ่งแต่ก่อนเคยไปประทับที่ตึกนั้นก็ไม่ได้ประทับ ไปประทับในเรือนเล็ก ๆ มอบตึกใหญ่ให้เป็นโรงเรียน  โรงเรียนนี้เมื่อตั้งมาหลายปีก็เจริญยิ่งขึ้นโดยลำดับ เสนาบดีกระทรวงธรรมการครั้งนั้นเห็นว่าจะเป็นโรงเรียนที่ถาวรมั่นคงต่อไป เพราะมีนักเรียนถึง 400 เศษ และตั้งอยู่ในย่านตำบลที่ไม่มีโรงเรียนสตรี จึงได้ประทานนามว่าโรงเรียน “ขัตยาณีผะดุง” ภายหลังได้เปลี่ยนเป็นโรงเรียน “อภันตรีผะดุง” ในพระนามของพระองค์ เพราะได้ทรงออกทุนรอนตั้งขึ้น และทรงทำนุบำรุงมาช้านาน
ในทางช่วยเหลือประเทศในยามคับขัน ก็ได้ทรงกระทำโดยการซื้อใบกู้ของรัฐบาลสยามด้วยพระองค์เอง และทรงแนะนำชักชวนให้ผู้อื่นซื้อใบกู้อีกเป็นจำนวนไม่น้อย
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา ได้ประชวรพระโรควักกะประมาณ 25 ปี มีพระอาการมากบ้างน้อยบ้างตลอดมา ครั้นถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2477 ก็เริ่มมีพระอาการมากขึ้น ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกันมีพระอาการประชวรไข้หวัดใหญ่และการอักเสบที่พระทนต์และพระศอเข้าผสม พระอาการทางไตก็กำเริบขึ้นโดยลำดับ จนเป็นเหตุสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 8 เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 4 ขึ้น 5 ค่ำ ปีระกา เบญจศก จ.ศ. 1295 ตรงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478 สิริพระชันษา 45 ปี
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระราชอิสริยยศ

พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา (31 ตุลาคม พ.ศ. 2432 - 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 - 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468)
พระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา (26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 - 2 มีนาคม พ.ศ. 2477)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา (2 มีนาคม พ.ศ. 2477 - 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2439 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2443 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2442 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 2 (จ.ป.ร.2)
พ.ศ. 2456 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 2 (ป.ป.ร.2)
ราชตระกูล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา  | พระชนก: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระอัยกาฝ่ายพระชนก: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระปัยกาฝ่ายพระชนก: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา  | พระชนก: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระอัยกาฝ่ายพระชนก: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนก: สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา  | พระชนก: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก: สมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี | พระปัยกาฝ่ายพระชนก: สมเด็จพระบรมราชมาตามหัยกาเธอ กรมหมื่นมาตยาพิทักษ์ |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา  | พระชนก: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก: สมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนก: หม่อมน้อย |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา  | พระชนนี: เจ้าจอมมารดาแส ในรัชกาลที่ 5 | พระอัยกาฝ่ายพระชนนี: พระยาอัพภันตริกามาตย์(ดิศ โรจนดิศ) | พระปัยกาฝ่ายพระชนนี: จมื่นอินทร์ประพาส (เลี้ยง) |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา  | พระชนนี: เจ้าจอมมารดาแส ในรัชกาลที่ 5 | พระอัยกาฝ่ายพระชนนี: พระยาอัพภันตริกามาตย์(ดิศ โรจนดิศ) | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนนี: ท้าวมังสี (ขำ) |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา  | พระชนนี: เจ้าจอมมารดาแส ในรัชกาลที่ 5 | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี: ขรัวยายบาง | พระปัยกาฝ่ายพระชนนี:  ไม่ทราบ |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา  | พระชนนี: เจ้าจอมมารดาแส ในรัชกาลที่ 5 | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี: ขรัวยายบาง | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนนี: ไม่ทราบ |
แกรนด์ดัชชีลิทัวเนีย

แกรนด์ดัชชีลิทัวเนีย (ลิทัวเนีย: Lietuvos Didžioji Kunigaikštystė อังกฤษ: Grand Duchy of Lithuania) เป็นอดีตรัฐในทวีปยุโรปที่ดำรงอยู่ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง ค.ศ. 1795 เมื่อดินแดนของแกรนด์ดัชชีถูกแบ่งระหว่าง จักรวรรดิรัสเซีย ราชอาณาจักรปรัสเซีย และ จักรวรรดิออสเตรีย
แกรนด์ดัชชีลิทัวเนียก่อตั้งขึ้นโดย ชาวลิทัวเนีย หนึ่งในชนเผ่าที่นับถือความเชื่อแบบ พหุเทวนิยม จากดินแดนบริเวณ "อักซุสตราเจีย" (ลิทัวเนีย: Aukštaitija) หรือบริเวณที่ราบสูงของลิทัวเนีย
แกรนด์ดัชชีลิทัวเนียทำสงครามขยายอิทธิพลจนมีดินแดนอันกว้างใหญ่ อันประกอบด้วยดินแดนของอดีต จักรวรรดิเคียฟรุส ดินแดนของชนเผ่าสลาฟอื่นๆ รวมทั้ง ประเทศเบลารุส ในปัจจุบัน บางส่วนของ ประเทศยูเครน ประเทศโปแลนด์ และ ประเทศรัสเซีย เมื่อแกรนด์ดัชชีก้าวสู่ยุคเจริญรุ่งเรืองในคริสต์วรรษที่ 15 แกรนด์ดัชชีลิทัวเนียถือว่าเป็นรัฐที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ที่สุดในยุโรป ณ เวลานั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

History of the Grand Duchy of Lithuania
Cheryl Renshaw. The Grand Duchy of Lithuania 1253–1795
Grand Duchy of Lithuania
Grand Duchy of Lithuania administrative map เก็บถาวร 2023-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lithuanian-Ruthenian state at the Encyclopedia of Ukraine
Zenonas Norkus. The Grand Duchy of Lithuania in the Retrospective of Comparative Historical Sociology of Empires
ฟุตบอลทีมชาติแคเมอรูน

ฟุตบอลทีมชาติแคเมอรูน (ฝรั่งเศส: Équipe nationale du camerounaise de football) เป็นตัวแทนทีมฟุตบอลจากประเทศแคเมอรูน อยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลแคเมอรูน ในฐานะสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) และ สมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา
แคเมอรูนเป็นหนึ่งในชาติที่ประสบความสำเร็จที่สุดมากที่สุดในทวีปแอฟริกา โดยผ่านเข้าไปเล่นรอบสุดท้ายฟุตบอลโลก 8 ครั้ง คือในปี 1982, 1990, 1994, 1998, 2002, 2010 2014 และ 2022 มากกว่าชาติใดในแอฟริกา แต่เคยผ่านรอบแบ่งกลุ่มเพียงครั้งเดียว นอกจากนั้น แคเมอรูนยังเป็นทีมแรกในทวีปที่ผ่านเข้าถึงรอบ 8 ทีมสุดท้ายในฟุตบอลโลกโดยทำได้ในฟุตบอลโลก 1990 ซึ่งพวกเขาแพ้ทีมชาติอังกฤษในช่วงต่อเวลาพิเศษ พวกเขายังชนะการแข่งขันแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 5 ครั้ง และคว้าเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000
แคเมอรูนเป็นเพียงประเทศเดียวจากทวีปแอฟริกาหากนับจนถึงปี 2022 ที่เอาชนะทีมชาติบราซิลได้ในการแข่งขันทางการ โดยทำได้ในฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2003 และฟุตบอลโลก 2022 ด้วยผลประตู 1–0 ทั้งสองครั้ง
ประวัติ > ยุคแรก (1956–2000)

แคเมอรูนลงแข่งขันครั้งแรกพบกับสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกใน ค.ศ. 1956 และแพ้ด้วยผลประตู 3–2 ต่อมา พวกเขาผ่านเข้าไปเล่นแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1970 แต่ตกรอบแรก และอีกสองปีถัดมา แคเมอรูนในฐานะเจ้าภาพจบอันดับสามในรายการนี้หลังจากแพ้ทีมชาติคองโกในรอบรองชนะเลิศ 1–0 แต่ยังเอาชนะสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกในนัดชิงอันดับสาม 5–2 และพวกเขาไม่สามารถผ่านเข้ามาเล่นในรายการนี้ได้อีกเป็นเวลากว่าสิบปี
แคเมอรูนลงแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งแรกในฟุตบอลโลก 1982 ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีการเพิ่มจำนวนทีมจาก 16 ทีมเป็น 24 ทีม แคเมอรูนเป็นหนึ่งในสองชาติจากทวีปแอฟริการ่วมกับแอลจีเรียในการแข่งขันครั้งนี้ แคเมอรูนเริ่มต้นด้วยการเสมอเปรู และ โปแลนด์ 0–0 ทั้งสองนัด และแม้จะทำผลงานยอดเยี่ยมด้วยการเสมออิตาลี 1–1 ในนัดสุดท้ายและไ่ม่แพ้ทีมใด ทว่านั่นก็ไม่พอต่อการผ่านเข้ารอบต่อไป เนื่องจากยิงประตูได้น้อยกว่าอิตาลีแม้จะมีคะแนนเท่ากันที่ 3 คะแนน
สองปีต่อมา แคเมอรูนลงแข่งขันแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 1984 ณ ประเทศโกตดิวัวร์ โดยจบอันดับสองของกลุ่มมีผลงานคือการชนะ 2 และ แพ้ 1 นัด ตามด้วยการเอาชนะจุดโทษแอลจีเรียในรอบรองชนะเลิศ 5–4 หลังจากเสมอกันในเวลาปกติ 0–0 เข้าชิงชนะเลิศและคว้าแชมป์สมัยแรกโดยเอาชนะไนจีเรีย 3–1 จากประตูของเรอเนย์ เอ็นเจยา, ธีโอฟิลเลีย อาเบกา และเออร์เนสต์ เอบงเก และได้รองแชมป์ในปี 1986 โดยแพ้จุดโทษอียิปต์หลังเสมอกัน 0–0 ก่อนจะกลับมาคว้าแชมป์สมัยที่สองในปี 1988 ด้วยการเอาชนะโมร็อกโก และไนจีเรียในรอบรองชนะเลิศและชิงชนะเลิศ 1–0 ทั้งสองนัด
แคเมอรูนผ่านเข้าสู่ฟุตบอลโลก 1990 ด้วยการเอาชนะไนจีเรีย และตูนิเซียในรอบเพลย์ออฟ พวกเขาทำผลงานยอดเยี่ยมด้วยการเอาชนะแชมป์โลกอย่างอาร์เจนตินา 1–0 จากประตูของฟร็องซัว โอมัม-บียิก ตามด้วยการชนะโรมาเนีย 2–1 และแพ้สหภาพโซเวียต 4–0 แม้จะแพ้ แต่พวกเขาทำสถิติเป็นทีมแรกในฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายที่เข้ารอบในฐานะอันดับ 1 ของกลุ่มโดยมีจำนวนผลต่างประตูได้-เสียติดลบ ตามด้วยการเอาชนะโคลอมเบียในรอบ 16 ทีมในช่วงต่อเวลา 2–1 ด้วยสองประตูของผู้เล่นตำนานอย่างโรเจอร์ มิลลาในวัย 38 ปี และยุติเส้นทางในรอบ 8 ทีมจากการแพ้อังกฤษในช่วงต่อเวลา 3–2 แคเมอรูนเกือบจะเป็นฝ่ายชนะแต่พวกเขาพลาดเสียจุดโทษในช่วงท้ายเกมและแกรี ลินิเกอร์ยิงไม่พลาด ทำให้ต้องต่อเวลาพิเศษ และลินิเกอร์เป็นผู้ทำประตูชัยในนาทีที่ 105 ทีมชุดนี้อยู่ภายใต้การฝึกสอนของวาเลรี เนปอมเนียชี ชาวรัสเซีย
ฟุตบอลโลก 1994 มีการปรับโควตาทีมตัวแทนจากทวีปแอฟริกาจากสองทีมเพิ่มเป็นสามทีม โดยแคเมอรูนเป็นตัวแทนร่วมกับไนจีเรีย และโมร็อกโก แคเมอรูนเสมอสวีเดนในนัดแรก 2–2 และตกรอบแรกจากการแพ้บราซิลและรัสเซีย โดยในนัดสุดท้ายที่แพ้รัสเซียนั้น โรเจอร์ มิลลา สร้างสถิติเป็นผู้เล่นอายุมากที่สุดที่ทำประตูในฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายด้วยวัย 42 ปี และเขาเกษียณตนเองจากการเล่นทีมชาติในปีนี้ แคเมอรูนอยู่ภายใต้ผู้ฝึกสอนอย่างอ็องรี มีแชล ชาวฝรั่งเศส ต่อมาในฟุตบอลโลก 1998 ที่ฝรั่งเศส มีการเพิ่มจำนวนทีมลงแข่งขันจาก 24 เป็น 32 ทีม แคเมอรูนอยู่กลุ่มบีและตกรอบแรกอีกครั้ง โดยเสมอออสเตรียในนัดแรก 1–1, แพ้อิตาลี 3–0 และเสมอชิลี 1–1 โดยทั้งสองนัดที่เสมอนั้น พวกเขาเป็นฝ่ายออกนำคู่แข่งจนถึงนาทีที่ 90 ของการแข่งขัน พวกเขามีผู้เล่นได้รับใบแดงถึง 3 คนในรอบแบ่งกลุ่มครั้งนี้ มากกว่าทุกทีมที่ลงแข่ง และยังมีจำนวนค่าเฉลี่ยใบเหลืองและใบแดงต่อเกมสูงกว่าทุกทีม (เฉลี่ย 4 ใบต่อ 1 นัด) อย่างไรก็ตาม ฟุตบอลโลกครั้งนี้ถือเป็นทัวร์นาเมนต์แจ้งเกิดของว่าที่กองหน้าคนสำคัญในอนาคตอย่างซามุแอล เอโต เขาเป็นผู้เล่นอายุน้อยที่สุดในฟุตบอลโลกครั้งนี้ร่วมกับไมเคิล โอเวน ผู้ฝึกสอนของแคเมอรูนในครั้งนี้คือ โกลด เลอรัว
อดีตผู้เล่นที่มีชื่อเสียง

โรเจอร์ มิลลา
ซามุแอล เอโต
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
RSSSF archive of results 1960–
2010 World Cup ESPN Profile เก็บถาวร 2012-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ผู้เล่นทีมชาติแคเมอรูน
ราชรัฐเซอร์เบีย

ราชรัฐเซอร์เบีย (เซอร์เบีย: Кнежевина Србија, อักษรโรมัน: Kneževina Srbija) เป็นราชรัฐอิสระในคาบสมุทรบอลข่าน ก่อตั้งขึ้นภายหลังจากการปฏิวัติเซอร์เบีย ช่วงระหว่างการลุกฮือของชาวเซิร์บ ค.ศ. 1804 (ครั้งที่ 1) และ ค.ศ. 1817 (ครั้งที่ 2) ราชรัฐได้รับการสถาปนาขึ้นจากการพบปะเจรจาครั้งแรกระหว่างมิโลส โอเบรโนวิก ผู้นำแห่งการจราจลชาวเซิร์บครั้งที่สอง และมาราชลี ปาชาแห่งออตโตมัน ราชรัฐได้รับเอกราชโดยพฤตินัยในปี ค.ศ. 1867 หลังจากการถอนกำลังของกองทัพออตโตมันจากป้อมปราการแห่งเบลเกรดและประเทศเซอร์เบีย อย่างไรก็ตาม ราชรัฐได้รับการยอมรับจากสากลในปี ค.ศ. 1878 โดยสนธิสัญญาเบอร์ลิน และในปี ค.ศ. 1882 ประเทศได้รับการสถาปนาเป็นราชอาณาจักร
ภูมิหลังและการสถาปนา

ผู้นำการปฏิวัติชาวเซอร์เบีย—คนแรกคือ คาราจอร์เจ และจากนั้น มิโลส โอเบรเรโนวิช ประสบความสำเร็จในเป้าหมายในการปลดปล่อยเซอร์เบียจากการปกครองของตุรกีที่ยาวนานหลายศตวรรษ ทางการตุรกียอมรับรัฐในปี 1830 โอเบรโนวิชกลายเป็นเจ้าชายของราชรัฐเซอร์เบีย เซอร์เบียเป็นจังหวัดปกครองตนเองโดยนิตินัยของจักรวรรดิออตโตมัน การปกครองตนเองถูกจำกัดโดยการปรากฏตัวของกองทัพตุรกี และถูกบังคับให้จ่ายส่วยให้อิสตันบูลปีละ 2.3 ล้านกรอสเชน ซึ่งคิดเป็นประมาณ 10% ของประเทศ งบประมาณ.
ในตอนแรก อาณาเขตรวมเฉพาะอาณาเขตของอดีตปาชาลุคแห่งเบลเกรด แต่ในปี ค.ศ. 1831–33 ก็ได้ขยายออกไปทางตะวันออก ใต้ และตะวันตก ในปี 1856 เซอร์เบียเริ่มการรณรงค์เพื่อก่อตั้งพันธมิตรบอลข่านกลุ่มแรกโดยลงนามในข้อตกลงกับหน่วยงานอื่น ๆ ของบอลข่านในช่วง 1856 เมื่อวันที่ 18 เมษายน 1867 รัฐบาลออตโตมันได้สั่งให้กองทหารออตโตมัน ซึ่งตั้งแต่ปี 1826 เป็นตัวแทนครั้งสุดท้ายของอำนาจปกครองของออตโตมันในเซอร์เบีย ถอนตัวออกจากป้อมปราการเบลเกรด ข้อกำหนดเพียงอย่างเดียวคือธงออตโตมันยังคงโบกสะบัดเหนือป้อมปราการเคียงข้างธงเซอร์เบีย เซอร์เบียได้รับเอกราชโดยพฤตินัยจากเหตุการณ์นี้ รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ในปี 1869 กำหนดให้เซอร์เบียเป็นรัฐเอกราช เซอร์เบียขยายไปทางตะวันออกเฉียงใต้มากขึ้นในปี 1878 เมื่อเอกราชจากจักรวรรดิออตโตมันได้รับการยอมรับจากนานาชาติอย่างเต็มที่ในสนธิสัญญาเบอร์ลิน ราชรัฐจะคงอยู่จนถึงปี 1878 เมื่อได้รับการยกระดับเป็นราชอาณาจักรเซอร์เบีย
กาแบ่งเขตการปกครอง

อาณาเขตถูกแบ่งออกเป็นสิบเจ็ดเขตที่รู้จักกันในชื่อ Okrug ซึ่งต่อมาแบ่งออกเป็นหลายตำบลที่เรียกว่า Sres ตามขนาดของเขต อาณาเขตมีทั้งหมดหกสิบหก Sres
กองทัพ

กองกำลังติดอาวุธแห่งราชรัฐเซอร์เบียเป็นกองกำลังติดอาวุธ ก่อตั้งขึ้นในปี 1830 และกลายเป็นกองทัพประจำการเพื่อเข้าร่วมในสงครามเซอร์โบตุรกีครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สองในปี 1876-1878 ซึ่งเป็นความขัดแย้งครั้งแรกในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของประเทศ หลังจากนั้นประเทศได้รับเอกราชอย่างเต็มที่ และเปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพเซอร์เบีย
ประชากรศาสตร์

ในช่วงทศวรรษแรก ประชากรประมาณ 85% เป็นชาวเซิร์บ และ 15% ไม่ใช่ชาวเซิร์บ ในจำนวนนั้นส่วนใหญ่เป็นชาววลาช และมีชาวแอลเบเนียมุสลิมบางส่วน ซึ่งเป็นชาวมุสลิมส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในสเมเดเรโว กลาโดโว และเชอูปรียา รัฐใหม่มีเป้าหมายเพื่อทำให้ประชากรเป็นเนื้อเดียวกัน เป็นผลให้ตั้งแต่ปี 1830 ถึงสงครามในปี 1870 ซึ่งชาวแอลเบเนียถูกขับไล่ออกจากบริเวณนีช มีการประมาณว่าชาวแอลเบเนียมากถึง 150,000 คนที่อาศัยอยู่ในอาณาเขตของเซอร์เบียถูกขับไล่
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
| 1834 | 678,192 | —     |
| 1841 | 828,895 | +22.2% |
| 1843 | 859,545 | +3.7% |
| 1846 | 915,080 | +6.5% |
| 1850 | 956,893 | +4.6% |
| 1854 | 998,919 | +4.4% |
| 1859 | 1,078,281 | +7.9% |
| 1863 | 1,108,668 | +2.8% |
| 1866 | 1,216,219 | +9.7% |
| 1878 | 1,669,337 | +37.3% |
| ชื่อ | การสำมะโน ปี 1876 | จำนวน |
| --- | --- | --- |
ชาติพันธุ์: 
| เซิร์บ | 1,057,540 | 87% |
| วลาช | 127,326 | 10.5% |
| โรมา | 25,171 | 2.1% |
| อื่นๆ | 5,539 | 0.5% |
ศาสนา: 
| ออร์ทอดอกซ์ | 1,205,898 | 99.20% |
| อิสลาม | 6,498 | 0.54% |
| คาทอลิก | 4,161 | 0.31% |
| อื่นๆ |  | 0.2% |
ราชรัฐเซอร์เบียในปี 1817
ราชรัฐเซอร์เบียในปี 1833
ราชรัฐเซอร์เบียในปี 1833–1878
รัฐสุลต่านอาเจะฮ์

รัฐสุลต่านอาเจะฮ์ (อังกฤษ: Sultanate of Aceh) หรือชื่อทางการคือ ราชอาณาจักรอาเจะฮ์ดารุสซาลาม (อังกฤษ: Kingdom of Aceh Darussalam; อาเจะฮ์: Keurajeuën Acèh Darussalam / كاورجاون اچيه دارالسلام) เป็นรัฐที่มีสุลต่านเป็นผู้ปกครองอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือจังหวัดอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย ครองอำนาจในราวพุทธศตวรรษที่ 21 – 22 ก่อนจะเสื่อมอำนาจลง เมืองหลวงตั้งอยู่ที่กูตาราจา ปัจจุบันคือบันดาอาเจะฮ์ ในช่วงที่มีอำนาจ อาเจะฮ์พยายามเข้ายึดครองรัฐสุลต่านยะโฮร์ และมะละกาที่อยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกส พยายามเข้าควบคุมช่องแคบมะละกา และพื้นที่ที่มีพริกไทยและดีบุกมาก อาเจะฮ์เป็นศูนย์กลางของนักปราชญ์อิสลามและการค้า