stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การออกเสียงประชามติร่างรัฐธรรมนูญไทย พ.ศ. 2559
ผลคะแนนตามภูมิภาค > ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

| จังหวัด> จังหวัด.จังหวัด.จังหวัด | จังหวัด> จังหวัด.จังหวัด.จังหวัด | จังหวัด> จังหวัด.จังหวัด.จังหวัด | จำนวนผู้ไปใช้ สิทธิออกเสียง> จำนวนผู้ไปใช้ สิทธิออกเสียง.จำนวนผู้ไปใช้ สิทธิออกเสียง.จำนวนผู้ไปใช้ สิทธิออกเสียง | ประเด็นร่างรัฐธรรมนูญ> คะแนนเสียง.เห็นชอบ | ประเด็นร่างรัฐธรรมนูญ> คะแนนเสียง.ไม่เห็นชอบ | ประเด็นร่างรัฐธรรมนูญ> สัดส่วนคะแนนเสียง.เห็นชอบ | ประเด็นร่างรัฐธรรมนูญ> สัดส่วนคะแนนเสียง.ไม่เห็นชอบ | ประเด็นเพิ่มเติม> คะแนนเสียง.เห็นชอบ | ประเด็นเพิ่มเติม> คะแนนเสียง.ไม่เห็นชอบ | ประเด็นเพิ่มเติม> สัดส่วนคะแนนเสียง.เห็นชอบ | ประเด็นเพิ่มเติม> สัดส่วนคะแนนเสียง.ไม่เห็นชอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   | นครราชสีมา | 60.51% | 730,985 | 404,261 | 64.39 | 35.61 | 649,052 | 418,789 | 60.78 | 39.22 |
|   |   | บุรีรัมย์ | 55.88% | 365,041 | 241,101 | 60.22 | 39.78 | 317,347 | 246,433 | 56.29 | 43.71 |
|   |   | สุรินทร์ | 54.95% | 259,668 | 267,917 | 49.22 | 50.78 | 225,364 | 274,411 | 45.09 | 54.91 |
|   |   | ศรีสะเกษ | 57.38% | 244,499 | 331,314 | 42.46 | 57.54 | 205,001 | 331,359 | 38.22 | 61.78 |
|   |   | อุบลราชธานี | 59.47% | 413,901 | 341,848 | 54.77 | 45.23 | 353,493 | 355,885 | 49.83 | 50.17 |
|   |   | ยโสธร | 57.03% | 81,272 | 142,284 | 36.35 | 63.65 | 69,329 | 143,454 | 32.58 | 67.42 |
|   |   | ชัยภูมิ | 56.22% | 204,055 | 243,144 | 45.63 | 54.37 | 174,994 | 238,826 | 42.29 | 57.71 |
|   |   | อำนาจเจริญ | 59.91% | 87,314 | 72,346 | 54.69 | 45.31 | 74,976 | 75,344 | 49.88 | 50.12 |
|   |   | บึงกาฬ | 58.18% | 65,852 | 100,670 | 39.55 | 60.45 | 55,046 | 101,070 | 35.26 | 64.74 |
|   |   | หนองบัวลำภู | 54.91% | 77,167 | 116,958 | 39.75 | 60.25 | 66,883 | 115,350 | 36.70 | 63.30 |
|   |   | ขอนแก่น | 57.44% | 333,807 | 409,453 | 44.91 | 55.09 | 291,657 | 407,011 | 41.74 | 58.26 |
|   |   | อุดรธานี | 55.70% | 248,092 | 362,063 | 40.66 | 59.34 | 215,084 | 358,338 | 37.51 | 62.49 |
|   |   | เลย | 65.85% | 158,394 | 133,890 | 54.19 | 45.81 | 135,059 | 135,520 | 49.91 | 50.09 |
|   |   | หนองคาย | 54.37% | 86,557 | 108,874 | 44.29 | 55.71 | 74,924 | 108,005 | 40.96 | 59.04 |
|   |   | มหาสารคาม | 58.02% | 172,392 | 234,140 | 42.41 | 57.59 | 147,298 | 236,107 | 38.42 | 61.58 |
|   |   | ร้อยเอ็ด | 54.56% | 186,931 | 332,587 | 35.98 | 64.02 | 157,587 | 333,023 | 32.12 | 67.88 |
|   |   | กาฬสินธุ์ | 57.16% | 180,465 | 220,317 | 45.03 | 54.97 | 152,047 | 220,501 | 40.81 | 59.19 |
|   |   | สกลนคร | 56.95% | 217,372 | 236,497 | 47.89 | 52.11 | 183,391 | 245,699 | 42.74 | 57.26 |
|   |   | นครพนม | 58.40% | 139,497 | 155,830 | 47.23 | 52.77 | 114,920 | 158,949 | 41.96 | 58.04 |
|   |   | มุกดาหาร | 62.45% | 56,544 | 92,282 | 37.99 | 62.01 | 47,840 | 90,315 | 34.63 | 65.37 |
|   |   | รวม | 57.60% | 4,309,805 | 4,547,776 | 48.66 | 51.34 | 3,711,292 | 4,594,389 | 44.68 | 55.32 |
ผลคะแนนตามภูมิภาค > ภาคใต้

| จังหวัด> จังหวัด.จังหวัด.จังหวัด | จังหวัด> จังหวัด.จังหวัด.จังหวัด | จังหวัด> จังหวัด.จังหวัด.จังหวัด | จำนวนผู้ไปใช้ สิทธิออกเสียง> จำนวนผู้ไปใช้ สิทธิออกเสียง.จำนวนผู้ไปใช้ สิทธิออกเสียง.จำนวนผู้ไปใช้ สิทธิออกเสียง | ประเด็นร่างรัฐธรรมนูญ> คะแนนเสียง.เห็นชอบ | ประเด็นร่างรัฐธรรมนูญ> คะแนนเสียง.ไม่เห็นชอบ | ประเด็นร่างรัฐธรรมนูญ> สัดส่วนคะแนนเสียง.เห็นชอบ | ประเด็นร่างรัฐธรรมนูญ> สัดส่วนคะแนนเสียง.ไม่เห็นชอบ | ประเด็นเพิ่มเติม> คะแนนเสียง.เห็นชอบ | ประเด็นเพิ่มเติม> คะแนนเสียง.ไม่เห็นชอบ | ประเด็นเพิ่มเติม> สัดส่วนคะแนนเสียง.เห็นชอบ | ประเด็นเพิ่มเติม> สัดส่วนคะแนนเสียง.ไม่เห็นชอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   | นครศรีธรรมราช | 57.33% | 559,689 | 75,927 | 88.05 | 11.95 | 526,123 | 86,158 | 85.93 | 14.07 |
|   |   | กระบี่ | 61.99% | 161,520 | 30,787 | 83.99 | 16.01 | 151,725 | 35,241 | 81.15 | 18.85 |
|   |   | พังงา | 62.71% | 97,952 | 18,344 | 84.23 | 15.77 | 91,886 | 20,952 | 81.43 | 18.57 |
|   |   | ภูเก็ต | 54.78% | 125,643 | 17,081 | 88.03 | 11.97 | 118,969 | 20,022 | 85.59 | 14.41 |
|   |   | สุราษฎร์ธานี | 58.50% | 377,628 | 54,980 | 87.29 | 12.71 | 352,558 | 66,048 | 84.22 | 15.78 |
|   |   | ระนอง | 60.02% | 64,234 | 9,512 | 87.10 | 12.90 | 59,358 | 11,145 | 84.19 | 15.81 |
|   |   | ชุมพร | 62.87% | 208,068 | 23,004 | 90.04 | 9.96 | 196,293 | 28,023 | 87.51 | 12.49 |
|   |   | สงขลา | 63.21% | 506,752 | 109,283 | 82.26 | 17.74 | 475,959 | 117,052 | 80.26 | 19.74 |
|   |   | สตูล | 63.27% | 91,835 | 38,986 | 70.20 | 29.80 | 84,237 | 41,174 | 67.17 | 32.83 |
|   |   | ตรัง | 64.50% | 250,644 | 40,170 | 86.19 | 13.81 | 233,949 | 46,080 | 83.54 | 16.46 |
|   |   | พัทลุง | 66.58% | 213,900 | 39,087 | 84.55 | 15.45 | 199,195 | 45,591 | 81.38 | 18.62 |
|   |   | ปัตตานี | 62.24% | 89,952 | 166,900 | 35.02 | 64.98 | 85,976 | 164,449 | 34.33 | 65.67 |
|   |   | ยะลา | 65.47% | 81,759 | 122,988 | 39.93 | 60.07 | 77,963 | 120,792 | 39.23 | 60.77 |
|   |   | นราธิวาส | 66.10% | 109,348 | 194,020 | 36.04 | 63.96 | 103,969 | 189,858 | 35.38 | 64.62 |
|   |   | รวม | 61.71% | 2,938,924 | 941,069 | 75.75 | 24.25 | 2,758,160 | 992,585 | 73.54 | 26.46 |
ผลที่ตามมา

เป้าหมายถัดไปของการคณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญคือการเขียนกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญด้านการปกครองในระบอบการเมืองใหม่ หลังการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ฝ่ายทหารยังคงมีอำนาจต่อหลังจัดพิธีการสืบราชสันตติวงศ์ ร่างรัฐธรรมนูญไทยจะมีการเปลี่ยนแปลง 6 อย่างตามคำขอของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งขยายพระราชอำนาจของพระองค์ ก่อนที่จะให้การรับรองในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2560
มีการคาดหวังให้พรรคการเมืองยุบพรรคและปฏิรูปตนเอง ซึ่งอาจลงเอยด้วยการเป็นพรรคเล็กกว่าเดิม เนื่องจากระบบการลงคะแนนแบบใหม่ทำให้พรรคขนาดใหญ่ชนะเสียงข้างมากโดยรวมได้ยากขึ้น และมีแนวโน้มที่จะจัดตั้งรัฐบาลผสมมากขึ้น
ต่อมามีการจัดการเลือกตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2562 โดยพรรคพลังประชารัฐ พรรคที่สนับสนุนคณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง จัดตั้งรัฐบาลผสม ต่อมา ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีและหัวหน้ารัฐบาลทหาร ได้รับเลือกเป็นนายกรัฐมนตรีของรัฐบาลใหม่ โดยเหตุที่สามารถเสนอชื่อได้ เนื่องจากรัฐธรรมนูญฉบับใหม่อนุญาตให้ผู้ที่ไม่ใช่สมาชิกรัฐสภาเป็นนายกรัฐมนตรีได้
รัฐบาลใหม่จะต้องอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของวุฒิสภาที่ไม่ได้รับเลือกตั้ง (แต่งตั้ง) เช่นเดียวกับหน่วยงานอื่น ๆ ตามรัฐธรรมนูญ การฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่งของนักการเมืองทำได้ง่ายขึ้น และรัฐบาลในอนาคตจะต้องปฏิบัติตามยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี ของฝ่ายทหาร
ฝ่ายทหารจะยังคงมีบทบาทสำคัญต่อการเมืองไทยเป็นเวลาหลายปี
แหล่งข้อมูลอื่น

7 สิงหา – ออกเสียงประชามติ ข้อมูลการออกเสียงประชามติของคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) เก็บถาวร 2016-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์คณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ
ร่างรัฐธรรมนูญของกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ (ฉบับลงประชามติ) 29 มีนาคม 2559 สืบค้นวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2559
คำอธิบายสาระสำคัญของร่างรัฐธรรมนูญ (เล่มที่ 1) 12 เมษายน 2559 สืบค้นวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2559
คำอธิบายสาระสำคัญของร่างรัฐธรรมนูญ (เล่มที่ 2) อินโฟกราฟิก 12 เมษายน 2559 สืบค้นวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2559
ข้อมูลสถิติการออกเสียงประชามติ พ.ศ. 2559 โดยสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง สืบค้นวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2561
| ก่อนหน้า |  | การออกเสียงประชามติร่างรัฐธรรมนูญไทย พ> ศ. 2559 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| การออกเสียงประชามติร่างรัฐธรรมนูญไทย พ.ศ. 2550 |  | การออกเสียงประชามติร่างรัฐธรรมนูญไทย พ.ศ. 2559   (7 สิงหาคม พ.ศ. 2559) |  | ยังไม่มี |
| ด ค กประวัติศาสตร์ไทยหลัง พ> ศ. 2544 |
| --- | --- |
พระมหากษัตริย์:  พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี  เฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา  เฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ  การสวรรคต  ถวายพระเพลิงพระบรมศพ  พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว บรมราชาภิเษก  เฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 
นายกรัฐมนตรี:  ทักษิณ ชินวัตร การดำรงตำแหน่งนายกฯ  ครม. 54  ครม. 55  สุรยุทธ์ จุลานนท์ ครม. 56  สมัคร สุนทรเวช ครม. 57  สมชาย วงศ์สวัสดิ์ ครม. 58  อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ การดำรงตำแหน่งนายกฯ  ครม. 59  ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ครม. 60  ประยุทธ์ จันทร์โอชา ครม. 61  ครม. 62  เศรษฐา ทวีสิน ครม. 63  แพทองธาร ชินวัตร ครม. 64 
การเลือกตั้งทั่วไป:  2544  2548  2549โมฆะ  2550  2554  2557โมฆะ  2562  2566 
การประท้วง:  2548–49 พันธมิตรฯ  2551 พันธมิตรฯ  2552 นปช.  2553 นปช.  การสลายการชุมนุม  2556–57 กปปส.  นปช.  2563–64 กลุ่มราษฎร 
รัฐประหาร:  2549 คปค.  คมช.  2557 คสช. 
รัฐธรรมนูญ:  2540  2549ชั่วคราว  2550 ประชามติ  2557ชั่วคราว  2560 ประชามติ 
ความขัดแย้ง:  ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ เหตุการณ์กรือเซะ  กรณีตากใบ  กรณีพิพาทพรมแดนไทย–กัมพูชา 
เหตุการณ์:   เหตุการณ์สึนามิ พ.ศ. 2547   มหาอุทกภัย พ.ศ. 2554  การระบาดทั่วของโควิด-19 
← ประวัติศาสตร์ไทย (พ.ศ. 2516–2544)
หอกซัด

รูปวาดคนกำลังขว้างหอกซัดบนเครื่องปั้นดินเผาโบราณ
รูปปั้นสำริดคนกำลังขว้างหอกซัด ตามเอกลักษณ์ของชาวลาโคเนีย ประมาณ 600 ปีก่อนคริสตกาล
หอกซัด หรือเรียกอีกอย่างว่า แหลน (อังกฤษ: javelin) เป็นอาวุธลักษณะคล้ายหอกสั้น เป็นอาวุธโบราณที่ออกแบบมาให้ขว้างเป็นหลัก ซึ่งปัจจุบันใช้ในกีฬาพุ่งแหลน ส่วนใหญ่หอกซัดใช้มือขว้าง ต่างจากธนูหรือหนังสติ๊กที่ใช้กลไกยิงอาวุธ อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์ขว้างได้ถูกทำขึ้นเพื่อให้ผู้โยนแหลนสามารถขว้างออกไปได้ไกลมาก
คำว่า Javeline ในภาษาอังกฤษกลาง หรือคำว่า Javelin จากภาษาฝรั่งเศสเก่า มีรากศัพท์มาจากคำว่า Javelot ซึ่งแปลว่า หอก ที่มีต้นกำเนิดมาจากกลุ่มภาษาเคลต์
ยุคก่อนประวัติศาสตร์

มีหลักฐานทางโบราณคดีพบว่าได้มีการเริ่มใช้งานหอกซัดและกระบองขว้างตั้งแต่ช่วงปลายยุคหินเก่า มีการค้นพบวัตถุที่มีลักษณะคล้ายหอก 7 ชิ้นในเหมืองถ่านหินที่เมือง Schöningen ประเทศเยอรมนี จากการวิเคราะห์อายุจากการลำดับชั้นหิน ที่พบวัตถุดังกล่าวคาดว่ามีอายุมีอายุราว 400,000 ปี โดยชิ้นส่วนที่ขุดพบทำมาจากลำต้นของสปรูซ (Spruce) มีความยาวระหว่าง 1.83 ถึง 2.25 เมตร มันถูกประดิษฐ์ให้มีส่วนที่หนาและหนักอยู่บริเวณปลายด้านหน้าของด้ามหอกซัด ศูนย์โน้มถ่วงที่อยู่ด้านหน้าเหล่านี้แสดงว่ามีการใช้งานอาวุธด้ามยาวชนิดนี้ในลักษณะหอกซัด มีการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของม้าที่แผลบริเวณไหล่ซึ่งถูกบาดด้วยอาวุธขว้าง มีอายุประมาณ 500,000 ปี ค้นพบที่เหมืองหินกรวดในหมู่บ้าน Boxgrove ประเทศอังกฤษ ซึ่งจากการศึกษาพบว่าบาดแผลอาจเกิดขึ้นจากหอกซัด
ยุคโบราณ > กรีก

ทหารเพลแทส (Peltast) โดยทั่วไปมักจะทำหน้าที่เป็นทหารราบ ซึ่งถือหอกซัด 2-3 เล่ม และมักจะมีสายรัดเพื่อเพิ่มพลังในการขว้างปา ทหารเพลแทสต่อสู้ด้วยการซัดหอกใส่กองทหารที่แข็งแกร่งกว่าอย่างเช่น แฟลแลงคซ์ฮอพไลท์ (hoplite) เพื่อก่อกวนให้แตกแถว
ทหารเพลแทสพร้อมด้วยหอกซัด 3เล่ม โดยเล่มนึงอยู่ในมือพร้อมขว้าง และอีก 2 เล่มเป็นอาวุธสำรอง
โรงเรียนวัดบางพูดใน (นนทวิทยา)

| โรงเรียนวัดบางพูดใน (นนทวิทยา)> ที่ตั้ง |
| --- | --- |

16/1 หมู่ที่ 1 ถนนสุขาประชาสรรค์ 2 ตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 11120
พิกัด: 13°55′16″N 100°30′11″E﻿ / ﻿13.92111°N 100.50306°E﻿ / 13.92111; 100.50306
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ว.พ.
ประเภท: รัฐบาล สังกัด สพฐ.
คำขวัญ: สุวิชาโน ภวํ โหติ (ผู้รู้ดีเป็นผู้เจริญ)
สถาปนา: 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 (85 ปี)
ผู้ก่อตั้ง: พระครูนนทศีลวัตร   นายบริบูรณ์ สรชาติ
ผู้อำนวยการ: สุฑาสินี เมืองจันทร์
ครู/อาจารย์: 25 คน
จำนวนนักเรียน: 422 คน
โรงเรียนวัดบางพูดใน (นนทวิทยา)  เป็นโรงเรียนประถมศึกษา ประเภทสหศึกษา สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา นนทบุรี เขต 2 กองการประถมศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 โดยความร่วมมือของนาย บริบูรณ์ สรชาติ ศึกษาธิการอำเภอปากเกร็ดในขณะนั้น และ พระครูนนทศีลวัตร (เป้า ทีปโก) อดีตเจ้าอาวาสที่ต้องการให้เด็ก ๆ ในละแวกวัดบางพูดในได้รับการศึกษาที่ดีโดยในยุคแรกนั้นทางโรงเรียนได้ใช้ ศาลาการเปรียญ หลังเก่าของวัดเป็นอาคารเรียนชั่วคราวต่อมาทางโรงเรียนได้ย้ายที่ตั้งมายังสถานที่ปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงเรียนวัดบางพูดใน ที่เฟซบุ๊ก
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนวัดบางพูดใน (นนทวิทยา)ในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
โรงแรมรัตนโกสินทร์

| โรงแรมรัตนโกสินทร์   รอยัลรัตนโกสินทร์ |
| --- | --- |
Royal Rattanakosin Hotel
โรงแรมรัตนโกสินทร์เมื่อปี 2021

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: โรงแรม
สถาปัตยกรรม: คลาสสิกตะวันออก สถาปัตยกรรมคณะราษฎร
เมือง: เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ประเทศ: ประเทศไทย 
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2485 (82 ปี)
เจ้าของ: บริษัท อิทธิผล จำกัด
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: คอนกรีตเสริมเหล็ก
ภาพวาดโรงแรมรัตนโกสินทร์ในโฆษณาที่ตีพิมพ์ในวารสารหนึ่งจากปี 1954
โรงแรมรัตนโกสินทร์ หรือ รอยัลรัตนโกสินทร์ (อังกฤษ: Royal Rattanakosin Hotel) เป็นโรงแรมเก่าแก่ตั้งอยู่บริเวณถนนราชดำเนิน เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2485 และได้เปิดอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2486 โดยมีจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นประธานเปิด[ต้องการอ้างอิง] โดยการบริหารงานของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ต่อมาปี พ.ศ. 2513 บริษัท อิทธิผล จำกัด ได้เช่าดำเนินกิจการโรงแรมเรื่อยมา มีผู้จัดการคนแรกคือ นายยี่ทวน กาญจนนัค (สุรพงศ์ กาญจนนัค) โรงแรมรัตนโกสินทร์ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในโรงแรมที่สวยที่สุดและทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่งในสมัยนั้น ด้วยการขึ้นชื่อว่าเป็นโรงแรม 5 ดาว มีห้องพักถึง 45 ห้อง โดยแต่ละห้องตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ลวดลายกนกทองที่สวยงาม และรูปทรงภายนอกอาคารที่เป็นตึกสมัยใหม่ทรงเหลี่ยม
ในช่วงแรกโรงแรมมีแนวโน้มที่จะขาดทุน เนื่องจากอยู่ในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้นักทักเที่ยวได้ลดหายไปมาก จนเมื่อสงครามสิ้นสุดลง ในเดียวกันนี้เอง รัฐบาลได้จัดโรงแรมรับรองแห่งนี้เพื่อเป็นที่พักของนายทหารอังกฤษ และทหารอเมริกัน เมื่อทหารเหล่านี้เดินทางออกไปหมด แขกส่วนใหญ่จึงเหลือแต่เพียงเจ้าหน้าที่สถานทูตและเศรษฐีเท่านั้น ต่อมานายเสียง และ นายโหง๊วเอ๊งตั้ง นักธุรกิจชาวจีนเชื้อสายไหหลำ ได้ทำการเช่ากิจการแล้วดำเนินการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "โรงแรมรอยัล (โรงแรมรัตนโกสินทร์)" [ต้องการอ้างอิง]
ปัจจุบันโรงแรมแห่งนี้ได้ต้อนรับนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ มีจุดเด่นที่สำคัญคือที่ตั้งซึ่งติดกับพระบรมมหาราชวัง วัดพระศรีรัตนศาสดาราม และท้องสนามหลวง โรงแรมรัตนโกสินทร์ยังเป็นโรงแรมที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์การเมืองไทยมาอย่างยาวนานนับตั้งแต่ภายหลังปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 จนถึงพฤษภาทมิฬ พ.ศ. 2535 เป็นโรงแรมที่อยู่คู่กับถนนราชดำเนินเพียงแห่งเดียวในบริเวณนั้นและยังเป็นหนึ่งในโรงแรมที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในเขตพระนคร [ต้องการอ้างอิง]
หวอ เงวียน ซ้าป

| หวอ เงวียน ซ้าป |
| --- | --- |
25 สิงหาคม ค.ศ. 1911(1911-08-25) – 4 ตุลาคม ค.ศ. 2013(2013-10-04) (102 ปี)
 หวอ เงวียน ซ้าป ในปี ค.ศ. 2008
เกิดที่: จังหวัดกว๋างบิ่ญ อินโดจีนฝรั่งเศส
อนิจกรรมที่: กรุงฮานอย, เวียดนาม
เหล่าทัพ:  กองทัพประชาชนเวียดนาม
ปีปฏิบัติงาน: 1944–1991
ยศสูงสุด: พลเอกพิเศษ (Đại tướng)
รับใช้:  เวียดนาม
บัญชาการ: เวียดมินห์ กองทัพประชาชนเวียดนาม
การยุทธ: สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง สงครามเวียดนาม การรุกตรุษญวน การรุกอีสเตอร์ การพิชิตกรุงไซ่ง่อน
บำเหน็จ: อิสริยาภรณ์ดาวทอง  อิสริยาภรณ์โฮจิมินห์ (2 ครั้ง)
| --- | --- |

หวอ เงวียน ซ้าป
ชื่อภาษาเวียดนาม
ภาษาเวียดนาม: Võ Nguyên Giáp
ฮ้าน-โนม: 武元甲
 
หวอ เงวียน ซ้าป หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ  โวเหงียนเกี๊ยบ (เวียดนาม: Võ Nguyên Giáp; 25 สิงหาคม พ.ศ. 2454 - 4 ตุลาคม พ.ศ. 2556) เป็นนายทหารสังกัดกองทัพประชาชนเวียดนามและนักการเมือง เขาเป็นผู้บัญชาการหลักสงครามใหญ่ 2 ครั้ง คือ สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2489-2497) และสงครามเวียดนาม (อีกนัยหนึ่งคือสงครามอินโดจีนครั้งที่ 2,  พ.ศ. 2503-2518)  และมีส่วนร่วมในยุทธการครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์อันได้แก่ยุทธการที่หลั่งเซิน (พ.ศ. 2493) ยุทธการที่ฮหว่าบิ่ญ (พ.ศ. 2494-2495) ยุทธการที่เดียนเบียนฟู (1954) การรุกวันตรุษญวน (พ.ศ. 2511) การรุกวันอีสเตอร์ (ในเวียดนามเรียกชื่อว่า "การรุกเหงียนเว้", พ.ศ. 2515) การทัพโฮจิมินห์ (พ.ศ. 2518) และ สงครามจีน-เวียดนาม (พ.ศ. 2522) นอกจากนี้ย้าบยังเป็นนักหนังสือพิมพ์ รัฐมนตรีมหาดไทยในรัฐบาลเวียดมินห์ของโฮจิมินห์  ผู้บัญชาการทหารของเวียดมินห์ ผู้บัญชาการกองทัพประชาชนเวียดนาม รัฐมนตรีกลาโหม และรับตำแหน่งในคณะกรมการเมือง (โปลิตบูโร) ของพรรคแรงงานเวียดนาม (พรรคลาวด่ง) อีกด้วย
ซ้าปเป็นผู้บัญชาการทหารที่โดดเด่นที่สุดที่อยู่เคียงข้างประธานาธิบดีโฮจิมินห์ในช่วงสงคราม และรับผิดชอบในการนำปฏิบัติการต่างๆ ที่สำคัญมาโดยตลอดจนกระทั่งสงครามยุติ  นอกจากนี้ซ้าปยังเป็นที่จดจำว่ามีชีวิตอยู่ยืนยาวยิ่งกว่าประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นคู่สงครามทุกคน และเป็นนายทหารระดับสูงที่โดดเด่นที่สุดในช่วงสงครามเวียดนามซึ่งได้รับการยอมรับจากทั้งสองฝ่าย
ประวัติ

ซ้าบเกิดที่จังหวัดกว๋างบิ่ญทางเหนือของเว้ เขาเคยถูกฝรั่งเศสจับกุมใน พ.ศ. 2473 เพราะเป็นแกนนำในการประท้วงของนักศึกษา ซ้าปจบการศึกษาทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2480 และได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์ของโฮจิมินห์ หลังจากที่เขาหนีการจับกุมของตำรวจไปยังภาคใต้ของจีนเมื่อ พ.ศ. 2482 ส่วนบุตรและภรรยาของเขาถูกจับขังจนเสียชีวิตในคุก
ใน พ.ศ. 2484 ซ้าบกลับมายังเวียดนามในฐานะที่ปรึกษาของโฮจิมินห์และเป็นผู้ร้วมก่อตั้งเวียดมินห์ เพื่อต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส เมื่อประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2488 ซ้าบได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยและผู้บัญชาการทหารสูงสุด และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเมื่อ พ.ศ. 2491 และเป็นผู้บัญชาการฝ่ายทหารในยุทธการที่เดียนเบียนฟูเมื่อ พ.ศ. 2497 จนได้รับชัยชนะ
หลังจากการแบ่งแยกเวียดนามและจัดตั้งรัฐบาลเวียดนามเหนือ ซ้าบยังเป็นผู้นำกองทัพอย่างต่อเนื่องในการสู้รบกับเวียดนามใต้จนรวมชาติสำเร็จใน พ.ศ. 2518 ซ้าบลาออกจากตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดใน พ.ศ. 2519 และถูกปลดจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมใน พ.ศ. 2523 และลาออกจากคณะกรรมการเมืองใน พ.ศ. 2525 ซึ่งสันนิษฐานว่ามาจากการที่เขามีจุดยืนคัดค้านการรุกรานกัมพูชา หลังจากนั้น เขาได้กลายเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการประสานทางการทูตกับจีนและสหรัฐอเมริกา
หวอ เงวียน ซ้าป เสียชีวิตในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2556 สิริอายุได้ 102 ปี ศพถูกนำกลับไปฝังที่จังหวัดกว๋างบิ่ญ บ้านเกิด หวอ เงวียน ซ้าป ได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษอีกคนหนึ่งของเวียดนาม โดยเป็นที่เคารพนับถือของชาวเวียดนามเป็นอันดับสองรองจากโฮจิมินห์
แหล่งข้อมูลอื่น

บทสัมภาษณ์จาก CNN เก็บถาวร 2000-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติของหวอ เงวียน ซ้าป เก็บถาวร 2010-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลเกี่ยวกับเวียตมินห์
General Vo Nguyen Giap - Asian Hero เก็บถาวร 2006-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บทสัมภาษณ์จาก PBS
Bibliography: Writings of Vo Nguyen Giap, and Books about Him
Vo Nguyen Giap on Britannica
General History เก็บถาวร 2006-08-22 ที่ archive.today
Vietnam's General Vo Nguyen Giap dies
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
เล่าป๋า

| เล่าป๋า |
| --- | --- |
劉巴

หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 220 (220) – ค.ศ. 222 (222)
กษัตริย์: เล่าปี่
ก่อนหน้า: หวดเจ้ง
ช่างชู (尚書)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 219 (219) – ค.ศ. 220 (220)
กษัตริย์: เล่าปี่
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ อำเภอเช่าตง มณฑลหูหนาน
เสียชีวิต: ค.ศ. 222 เฉิงตู มณฑลเสฉวน
บุพการี: หลิว เสียง (บิดา)
ความสัมพันธ์: หลิว เย่า (ปู่)
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: จื่อชู (子初)
ชื่ออื่น: จาง ปา (張巴)

เล่าป๋า (เสียชีวิต ค.ศ. 222) มีชื่อรองว่า จื่อชู (จีน: 子初) เป็นขุนนางในรัฐจ๊กก๊กในสมัยสามก๊กของจีน เดิมเขารับใช้ภายใต้ขุนศึก เล่าเจี้ยง ก่อนที่จะกลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของ เล่าปี่ (จักรพรรดิผู้ก่อตั้งจ๊กก๊ก) หลังจากที่ เล่าเจี้ยง ยอมจำนนต่อ เล่าปี่ ในปี ค.ศ. 214 เล่าป๋า เป็นเครื่องมือในการช่วยให้ เล่าปี่ ให้รางวัลแก่ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาจากคลังสมบัติโดยไม่ทำให้ประชาชนทั่วไปยากจนลงหลังจากการพิชิต เอ๊กจิ๋ว เล่าป๋า ยังช่วยเขียน ฉู่ เก๋อ (蜀科) ประมวลกฎหมายของจ๊กก๊ก พร้อมด้วย จูกัดเหลียง, หวดเจ้ง, ลิเงียม และ อีเจี้ย เล่าป๋า สืบทอดตำแหน่งต่อจาก หวดเจ้ง ในตำแหน่งราชเลขาในปี ค.ศ. 220 และดำรงตำแหน่งจนถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 222
ชีวิตช่วงต้น

เล่าป๋าเกิดที่อำเภอเจิ้งหยาง เมืองหลิงหลิง (零陵郡) ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอเช่าตง มณฑลหูหนาน ตอนวัยหนุ่ม เขามีชื่อเสียงอยู่แล้ว
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 เป็นรายชื่อของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (NOCs) และทีมที่ไม่ใช่ NOC หนึ่งทีม ซึ่งจัดอันดับตามจำนวนเหรียญทองที่นักกีฬาของพวกเขาได้รับระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม พ.ศ. 2564
เหรียญ

ดูเพิ่ม: เหรียญรางวัลโอลิมปิก
ดูเพิ่ม

สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
รายชื่อรหัสประเทศโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
แหล่งข้อมูลอื่น

"โตเกียว 2020". Olympics.com. คณะกรรมการโอลิมปิกสากล. (ในภาษาอังกฤษ)
"2020 Summer Olympics". Olympedia.com. สืบค้นเมื่อ 10 July 2021.
| ด ค กสรุปเหรียญโอลิมปิก |
| --- | --- |
 เหรียญรางวัลโอลิมปิก  สรุปเหรียญโอลิมปิกตลอดกาล  เหรียญปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง  กีฬาโอลิมปิกซ้อน (1906) 
โอลิมปิกฤดูร้อน:  1896  1900  1904  1908  1912  1920  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024  2028  2032 
โอลิมปิกฤดูหนาว:  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1994  1998  2002  2006  2010  2014  2018  2022  2026  2030 
 รายชื่อผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก  รายชื่อผู้ที่ถูกริบเหรียญรางวัลโอลิมปิก  รายชื่อเหรียญรางวัลโอลิมปิกแบ่งตามประเทศเจ้าภาพ  รายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญรางวัลมากที่สุดในกีฬาโอลิมปิก  รายชื่อเหรียญรางวัลเสมอกันในโอลิมปิก
ดัชนีการพัฒนามนุษย์

แผนที่โลกแสดงดัชนีการพัฒนามนุษย์ (ข้อมูลใน พ.ศ. 2564 ซึ่งเผยแพร่เมื่อ 8 กันยายน พ.ศ. 2565)



  0.800–1.000 (สูงมาก)
  0.700–0.799 (สูง)
  0.550–0.699 (กลาง)

  0.350–0.549 (ต่ำ)
  ไม่มีข้อมูล
ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (อังกฤษ: Human Development Index) หรือ เอชดีไอ (HDI) คือดัชนีทางสถิติแบบองค์รวมที่รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับการคาดหมายคงชีพ การศึกษา และรายได้เฉลี่ยต่อหัว ซึ่งใช้จัดลำดับการพัฒนามนุษย์ในแต่ละประเทศเป็น 4 กลุ่ม ยิ่งประเทศใดมีระดับการคาดหมายคงชีพ การศึกษา และรายได้เฉลี่ยต่อหัวมาก ก็จะยิ่งส่งผลให้ระดับการพัฒนามนุษย์มากตามไปด้วย ทั้งนี้ดัชนีดังกล่าวได้รับการพัฒนาโดยนักเศรษฐศาสตร์ชาวปากีสถาน มาห์บับ อุล ฮัก ร่วมกับนักเศรษฐศาสตร์ชาวอินเดีย อมรรตยะ เสน ซึ่งได้วางกรอบการศึกษาไว้ว่าผู้คนสามารถที่จะ "เป็น" หรือ "กระทำ" สิ่งที่ตนปรารถนาในชีวิตได้หรือไม่ และเผยแพร่รายงานการศึกษาโดยโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ
ใน พ.ศ. 2553 รายงานการพัฒนามนุษย์ได้ริเริ่มดัชนีการพัฒนามนุษย์ปรับปรุงด้วยความไม่เท่าเทียมหรือ "ไอเอชดีไอ" (Inequality-adjusted Human Development Index; IHDI) ในขณะที่ดัชนีแบบเดิมยังถือว่ามีข้อมูลที่เป็นประโยชน์อยู่ โดยกล่าวว่า "ไอเอชดีไอคือดัชนีที่สะท้อนระดับการพัฒนามนุษย์ที่แท้จริง (เนื่องจากพิจารณาความไม่เท่าเทียมในสังคมด้วย)" และ "อาจมองได้ว่าดัชนีการพัฒนามนุษย์แบบเดิมคือศักยภาพในการพัฒนามนุษย์ (ดัชนีไอเอชดีไอสูงสุดที่เป็นได้ เนื่องจากเป็นกรณีที่สังคมมีความเท่าเทียมกันโดยสมบูรณ์)"
ดัชนีการพัฒนามนุษย์วัดความสำเร็จโดยเฉลี่ยของแต่ละประเทศในการพัฒนามนุษย์สามด้านหลัก ๆ ได้แก่
การมีชีวิตที่ยืนยาวและมีสุขภาพดี - วัดจากอายุขัย
ความรู้ - วัดจากการรู้หนังสือ (มีน้ำหนักเป็นสองในสามส่วน) และอัตราส่วนการเข้าเรียนสุทธิที่รวมกันทั้งระดับประถม มัธยม และอุดมศึกษา (มีน้ำหนักเป็นหนึ่งในสามส่วน)
มาตรฐานคุณภาพชีวิต - วัดจากผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (Gross Domestic Product - GDP) ต่อหัวและความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ (purchasing power parity - PPP)
ในแต่ละปี รัฐสมาชิกองค์การสหประชาชาติจะได้รับการจัดอันดับตามดัชนีนี้ ประเทศที่ได้รับการจัดอยู่ในอันดับต้น ๆ มักจะโฆษณาผลการจัดอันดับดังกล่าว (เช่น กรณีของนายฌอง เครเตียง อดีตนายกรัฐมนตรีของแคนาดา) เพื่อที่จะดึงดูดให้บุคลากรที่มีความสามารถอพยพเข้ามาในประเทศของตนมากขึ้น (เพื่อเป็นทรัพยากรมนุษย์ในทางเศรษฐกิจ) หรือเพื่อที่จะลดแรงจูงใจในการอพยพย้ายออก อย่างไรก็ดี องค์การสหประชาชาติยังมีวิธีการวัดความยากจนในแต่ละประเทศอีกด้วย โดยการใช้ดัชนีความยากจนมนุษย์ (Human Poverty Index)
ในปัจจุบันประเทศไทยได้รับการจัดเป็นประเทศที่มีดัชนีการพัฒนามนุษย์สูงมาก จากข้อมูลใน พ.ศ. 2564 ซึ่งเผยแพร่รายงานในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2565 โดยโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ
ดัชนีการพัฒนามนุษย์ พ.ศ. 2564

บทความหลัก: รายชื่อประเทศตามดัชนีการพัฒนามนุษย์
โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติได้เผยแพร่รายงานการพัฒนามนุษย์ พ.ศ. 2565 ในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2565 และได้คำนวณคะแนนสำหรับดัชนีการพัฒนามนุษย์จากประมาณการข้อมูลสำหรับ พ.ศ. 2564 ตารางด้านล่างต่อไปนี้คือกลุ่มประเทศที่มีระดับการพัฒนามนุษย์ "สูงมาก" จำนวน 66 ลำดับ
= สูงขึ้น
= คงเดิม
= ต่ำลง
ตัวเลขด้านข้างเครื่องหมายแสดงถึงอันดับที่เปลี่ยนแปลงไปจากปีก่อนหน้า
ประเทศไทย

ประเทศไทยได้รับการจัดอยู่ในกลุ่มประเทศที่มีการพัฒนามนุษย์ในระดับ "สูงมาก" ซึ่งสถิติคะแนนย้อนหลัง (สำหรับการประเมินใน พ.ศ. 2564) เป็นดังต่อไปนี้
| ประเทศ | อันดับล่าสุด (พ> ศ. 2567).อันดับล่าสุด (พ.ศ. 2567) | เปลี่ยนแปลงจากปีก่อน | คะแนน> 2567 | คะแนน> 2565 | คะแนน> 2564 | คะแนน> 2561 | คะแนน> 2560 | คะแนน> 2559 | คะแนน> 2558 | คะแนน> 2557 | คะแนน> 2556 | คะแนน> 2555 | คะแนน> 2554 | คะแนน> 2553 | คะแนน> 2548 | คะแนน> 2543 | คะแนน> 2538 | คะแนน> 2533 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ไทย | 47 | 🔺 8 | 0.857 | 0.083 | 0.723 | 0.795 | 0.790 | 0.785 | 0.781 | 0.778 | 0.747 | 0.746 | 0.743 | 0.737 | 0.706 | 0.653 | 0.619 | 0.576 |