stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำบลชะรัด
อาณาเขต

ตำบลชะรัด มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลต่าง ๆ ดังนี้
ทิศเหนือ จดตำบลสมหวัง อำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง
ทิศใต้ จดตำบลคลองเฉลิม อำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง
ทิศตะวันออก จดตำบลนาโหนด อำเภอเมือง จังหวัดพัทลุง
ทิศตะวันตก จดตำบลคลองทรายขาว อำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง
หมู่บ้าน

ตำบลชะรัดมีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 26.82 ตารางกิโลเมตร มีทั้งหมด 9 หมู่บ้าน ดังนี้
หมู่ที่ 1 บ้านควนท้อน
หมู่ที่ 2 บ้านวังปริง
หมู่ที่ 3 บ้านหัวหรั่ง
หมู่ที่ 4 บ้านท่ายาง
หมู่ที่ 5 บ้านชะรัด
หมู่ที่ 6 บ้านนามะพร้าว
หมู่ที่ 7 บ้านควนขี้แรด
หมู่ที่ 8 บ้านหูเล่
หมู่ที่ 9 บ้านสะพานแต้ว
เศรษฐกิจ

ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพหลัก คือ ทำสวน ทำนา รองลงมา คือ ค้าขาย รับจ้างทั่วไป และเลี้ยงสัตว์
ประชากรในตำบลชะรัด มีการประกอบอาชีพในภาคการเกษตรกรรม และนอกภาคเกษตรกรรมควบคู่กันไปอาชีพหลักของประชากรในตำบลชะรัด ได้แก่ การเกษตรกรรม นับได้ว่าเป็น
สาขาการผลิตหลักที่สำคัญของตำบล ซึ่งการเกษตรกรรมประกอบด้วย การกสิกรรม การประมง การปศุสัตว์ ทางด้านกสิกรรมพบว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ในตำบลเป็นการทำสวนยางพารา 
ปลูกข้าว การปลูกไม้ผล พืชไร่ และพืชผัก อาทิเช่น ถั่วลิสง ถั่วหรั่ง พริกขี้หนู ขมิ้น ตะไคร้ มังคุด เงาะ ทุเรียน สะเดาเทียม เป็นต้น สำหรับการปศุสัตว์นั้น ส่วนใหญ่เลี้ยงโค แพะ หมู เป็ด และไก่
ทางด้านการประมงมีการเลี้ยงปลาในบ่อเพาะเลี้ยง กระชัง และตามแหล่งน้ำธรรมชาติ ได้แก่ ปลาดุก ปลานิล ปลาตะเพียน เป็นต้น
สำหรับอาชีพนอกภาคเกษตรกรรม ได้แก่ การประกอบอุตสาหกรรมภายในครัวเรือน เช่น อุตสาหกรรมแปรรูปไม้ยางพารา น้ำยางพารา นอกจากนี้ มีอาชีพรับจ้าง และค้าขาย
ซึ่งการรับจ้างเป็นการรับจ้างแรงงานในตำบล และตำบลใกล้เคียง รวมถึงในเขตเทศบาลเมืองพัทลุง และจังหวัดใกล้เคียง เป็นแหล่งจ้างงานที่สำคัญ สำหรับการค้าขายของเบ็ดเตล็ดในหมู่บ้าน
หรือเป็นพ่อค้าคนกลางรับซื้อผลผลิตจากเกษตรกรในตำบลเพื่อจำหน่าย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลชะรัด
ข้อมูลตำบลชะรัด อำเภอกงหรา พัทลุง : ไทยตำบล เก็บถาวร 2015-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตำบลในจังหวัดพัทลุง |
| --- | --- | --- |
| อำเภอกงหรา |  กงหรา  ชะรัด  คลองเฉลิม  คลองทรายขาว  สมหวัง  |  |
| อำเภอเขาชัยสน |  เขาชัยสน  ควนขนุน  โคกม่วง  จองถนน  หานโพธิ์  |  |
| อำเภอควนขนุน |  ควนขนุน  ชะมวง  ดอนทราย  โตนดด้วน  ทะเลน้อย  นาขยาด  ปันแต  พนมวังก์  พนางตุง  มะกอกเหนือ  แพรกหา  แหลมโตนด  |  |
| อำเภอตะโหมด |  คลองใหญ่  ตะโหมด  แม่ขรี  |  |
| อำเภอบางแก้ว |  โคกสัก  ท่ามะเดื่อ  นาปะขอ  |  |
| อำเภอปากพะยูน |  เกาะนางคำ  เกาะหมาก  ดอนทราย  ดอนประดู่  ปากพะยูน  ฝาละมี  หารเทา  |  |
| อำเภอป่าบอน |  โคกทราย  ทุ่งนารี  ป่าบอน  วังใหม่  หนองธง  |  |
| อำเภอป่าพะยอม |  เกาะเต่า  บ้านพร้าว  ป่าพะยอม  ลานข่อย  |  |
| อำเภอเมืองพัทลุง |  เขาเจียก  ควนมะพร้าว  คูหาสวรรค์  โคกชะงาย  ชัยบุรี  ตำนาน  ท่าแค  ท่ามิหรำ  นาท่อม  นาโหนด  ปรางหมู่  พญาขัน  ร่มเมือง  ลำปำ  |  |
| อำเภอศรีนครินทร์ |  ชุมพล  บ้านนา  ลำสินธุ์  อ่างทอง  |  |
| อำเภอศรีบรรพต |  เขาปู่  เขาย่า  ตะแพน  |  |
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดพัทลุง |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  พัทลุง  |  |
| เทศบาลตำบล |  กงหรา  เกาะนางคำ  เขาเจียก  เขาชัยสน  เขาหัวช้าง  คลองทรายขาว  คลองใหญ่  ควนขนุน  ควนเสาธง  โคกชะงาย  โคกม่วง  จองถนน  ชะรัด  ชุมพล  ดอนทราย (อำเภอควนขนุน)  ดอนทราย (อำเภอปากพะยูน)  ดอนประดู่  ตะโหมด  โตนดด้วน  ทะเลน้อย  ท่าแค  ท่ามะเดื่อ  ท่ามิหรำ  นาขยาด  นาท่อม  นาโหนด  บางแก้ว  บ้านนา  บ้านพร้าว  บ้านสวน  ปรางหมู่  ปากพะยูน  ป่าบอน  พญาขัน  พนางตุง  แพรกหา  มะกอกเหนือ  แม่ขรี  ร่มเมือง  ลานข่อย  ลำสินธุ์  สมหวัง  หนองพ้อ  หารเทา  แหลมโตนด  อ่างทอง  อ่าวพะยูน  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  เกาะเต่า  เกาะหมาก  เขาชัยสน  เขาปู่  เขาย่า  คลองเฉลิม  ควนขนุน  ควนมะพร้าว  โคกทราย  โคกสัก  ชะมวง  ชัยบุรี  ตะแพน  ทุ่งนารี  นาปะขอ  ปันแต  ป่าบอน  ป่าพะยอม  ฝาละมี  พนมวังก์  ลำปำ  วังใหม่  หนองธง  หานโพธิ์  |  |
ชินจิไต

ชินจิไต (ชินจิไต: 新字体; คีวจิไต: 新字體; แปลว่า อักษรแบบใหม่) เป็นรูปแบบของตัวอักษรคันจิที่ใช้ในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่การประกาศใช้ชุดอักษรโทโยคันจิ (当用漢字 Tōyō kanji) หรือ "คันจิที่ใช้ทั่วไป" ที่ใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ตัวอักษรชินจิไตบางตัวเป็นตัวอักษรเดียวกับอักษรจีนตัวย่อ แต่อักษรชินจิไตจะมีหลักการย่อตัวอักษรที่แคบกว่าอักษรจีนตัวย่อ อย่างไรก็ตาม อักษรคันจิของญี่ปุ่นในปัจจุบันส่วนใหญ่มีความคล้ายคลึงกับอักษรจีนตัวเต็มมากกว่า แต่มีจำนวนน้อยกว่าตัวอักษรจีนที่ใช้กันในภาษาจีนในปัจจุบันหลายเท่า เนื่องจากมีคำในภาษาญี่ปุ่นจำนวนมากต้องเขียนด้วยอักษรฮิระงะนะเท่านั้น เช่น คำง่ายๆ และคำช่วย เป็นต้น และยังมีคำที่ต้องเขียนด้วยอักษรคะตะคะนะ เช่น คำเลียนเสียงธรรมชาติ คำทับศัพท์ และชื่อสัตว์บางชนิด เป็นต้น
อักษรแบบชินจิไต สร้างมาจากการย่อจำนวนขีดของอักษรแบบคีวจิไต (旧字体/舊字體 Kyūjitai) หรืออักษรแบบเก่า ซึ่งเทียบได้กับอักษรจีนตัวเต็ม (ในภาษาญี่ปุ่นจะเรียกว่า “เซจิ” (正字 seiji) แปลว่าอักษรที่ถูกต้อง) หลักการย่อ คือ จะย่อส่วนขวาของอักษรคันจิที่เรียกว่า “ทสึคุริ” (旁 tsukuri) ซึ่งเป็นส่วนบอกเสียงองของคันจิตัวนั้น โดยนำตัวอักษรที่มีเสียงองเดียวกัน แต่มีจำนวนขีดน้อยกว่ามาใส่แทน อีกวิธีหนึ่ง คือ ย่ออักษรส่วนที่เขียนซับซ้อน ด้วยตัวที่เขียนง่ายกว่า (จำนวนขีดน้อยกว่า)
การย่อตัวอักษร เริ่มมีมาตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1950 จนกระทั่งพ.ศ. 2524 ได้มีการประกาศชุดอักษรคันจิที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เรียกว่า โจโยคันจิ (常用漢字 Jōyō kanji) เป็นมาตรฐานของอักษรคันจิในปัจจุบัน
ประวัติ

การย่อตัวอักษรคันจิของญี่ปุ่น ได้เริ่มขึ้นมาตั้งแต่ทศวรรษที่ 1950 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง การย่อตัวอักษรในครั้งนั้น ได้ใช้หลักการย่อตามตัวอักษรเมื่อเขียนด้วยพู่กัน เรียกว่า เรียะคุจิ (略字 ryakuji) ที่ใช้กันในสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง กล่าวคือ เนื่องจากอักษรคันจิมีลักษณะที่ซับซ้อน เมื่อเขียนด้วยพู่กันจึงต้องลดจำนวนขีดลง อักษรเรียะคุจินี่เอง ที่เป็นต้นแบบของอักษรชินจิไต โดยได้คำนึงของความสวยงามของอักษรเมื่อย่อแล้วด้วย
| คีวจิไต | → | ชินจิไต | เสียงอง | เสียงคุน | คำแปล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 鐵 | → | 鉄 | tetsu |  | (นาม) เหล็ก |
| 與 | → | 与 | yo | ata(eru) | (กริยา) กำหนด, เสนอ |
| 學 | → | 学 | gaku | mana(bu) | (กริยา) เรียน |
| 體 | → | 体 | tai | karada | (นาม) ร่ายกาย |
| 臺 | → | 台 | tai |  | (นาม) ขาตั้ง, คำแรกของชื่อประเทศไต้หวัน |
| 國 | → | 国 | koku | kuni | (นาม) ประเทศ, อาณาจักร |
| 關 | → | 関 | kan | seki | (บุพบท) เกี่ยวข้องกับ |
| 寫 | → | 写 | sha | utsu(su) | (กริยา) ถ่าย(ภาพ), ลอกแบบ |
| 廣 | → | 広 | kō | hiro(i) | (คุณศัพท์) กว้างขวาง |
| 圓 | → | 円 | en | maru(i) | (นาม) เยน (สกุลเงินของญี่ปุ่น); (คุณศัพท์) กลม |
ดอยตุง

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ดอยตุง (แก้ความกำกวม)
| ดอยตุง |
| --- | --- |
ดอยตุงประเทศไทย 
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 1,389 เมตร (4,557 ฟุต)
พิกัด: 20°20′45″N 99°50′04″E﻿ / ﻿20.34583°N 99.83444°E﻿ / 20.34583; 99.83444 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย
เทือกเขา: ดอยนางนอน ทิวเขาแดนลาว
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: แกรนิต
การพิชิต
เส้นทางง่ายสุด: รถยนต์
ดอยตุง เป็นภูเขาในเขตอำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย เป็นส่วนหนึ่งของทิวเขาแดนลาว มีผืนป่าธรรมชาติประมาณ 93,515 ไร่ มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 1,630 เมตร ทางด้านธรณีวิทยา ชั้นหินที่สำคัญในแนวนี้ประกอบด้วยหินยุคไซลูเรียน-ดีโวเนียน-คาร์บอนิเฟอรัส
ดอยตุงเป็นที่ตั้งของพระธาตุดอยตุง ตามตำนานมีชื่อว่า ดอยดินแดง ตามตำนานสิงหนติโยนกและตำนานพระธาตุดอยทุงเมืองเชียงแสนกล่าวว่า พระพุทธเจ้าได้เสด็จมายังดอยดินแดง ประทับบนหินก้อนหนึ่งมีรูปทรงเหมือนมะนาวผ่าซีก และทำนายว่าที่นี่จะเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุส่วนพระรากขวัญเบื้องซ้าย (กระดูกไหปลาร้า) เมื่อ พ.ศ. 1452 สมัยพระเจ้าอุชุตะราช รัชกาลที่ 3 แห่งราชวงศ์สิงหนวัต ผู้ครองนครโยนกนาคนคร ได้นำพระบรมสารีริกธาตุในส่วนของพระรากขวัญเบื้องซ้าย (ไหปลาร้า)  แล้วทรงสร้างพระสถูปขึ้น โดยนำธงตะขาบยาว 3,000 วา ไปปักไว้บนดอย เมื่อหางธงปลิวไปไกลเพียงใด ให้กำหนดเป็นฐานพระสถูปเพียงนั้น ดอยดินแดงจึงได้ชื่อใหม่ว่า "ดอยตุง" (ตุงมีความหมายว่าธง) ขณะที่ใน ตำนานขุนเจือง พงศาวดารล้านนาหลายฉบับบอกเล่าถึงความเป็นมาของบรรพบุรุษของขุนเจือง คือ ปู่เจ้าลาวจก ที่เป็นหัวหน้าของผู้คนที่อาศัยอยู่บนดอยตุง ต่อมาได้ลงจากดอยสูงลงมาพื้นที่ราบ สร้างหิรัญนครเงินยาง (เชียงแสน)
ดอยตุงยังเป็นที่ตั้งของพระตำหนักดอยตุง อาคารมีสถาปัตยกรรมล้านนากับลักษณะบ้านพื้นเมืองของสวิตเซอร์แลนด์
จองอี้

ขุนพลและนักการทูตชาวจีน (เสียชีวิต ค.ศ. 264)
| จองอี้ (จง ยฺวี่) |
| --- | --- |
宗預

มหาขุนพลพิทักษ์ทัพ (鎮軍大將軍 เจิ้นจฺวินต้าเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – ค.ศ. 263 (263)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
ข้าหลวงมณฑลกุนจิ๋ว (兗州刺史 เหยี่ยนโจวชื่อฉื่อ) (ในนาม)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – ค.ศ. 263 (263)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
มหาขุนพลโจมตีตะวันตก (征西大將軍 เจิงซีต้าเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 258 (258)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
ขุนพลทัพหลัง (後將軍 โฮ่วเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 258 (258)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
นายพันทหารม้าประจำการ (屯騎校尉 ถุนฉีเซี่ยวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 247 (247) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
ราชเลขาธิการ (尚書 ช่างชู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 247 (247)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
ขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครเติ้งโจว มณฑลเหอหนาน
เสียชีวิต: ค.ศ. 264
อาชีพ: ขุนพล, นักการทูต
ชื่อรอง: เต๋อเยี่ยน (德豔)
บรรดาศักดิ์: กวนไล่เฮา (關內侯 กวานเน่ย์โหว)

จองอี้ (ป. ค.ศ. 187 - 264) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จง ยฺวี่ (จีน: 宗預; พินอิน: Zōng Yù) ชื่อรอง เต๋อเยี่ยน (จีน: 德豔; พินอิน: Déyàn) เป็นขุนพลและนักการทูตของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน จองอี้ร่วมกับเลียวฮัวและเตียวเอ๊กเป็นขุนนางเพียงไม่กี่คนที่รับราชการกับรัฐจ๊กก๊กตั้งแต่เริ่มก่อตั้งจนล่มสลาย
การรับราชการช่วงต้น

จองอี้เกิดในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นชาวอำเภออันจงก๋วน (安眾縣 อานจ้งเซี่ยน) เมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) ซึ่งอยู่บริเวณนครเติ้งโจว มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน
ในปี ค.ศ. 214 จองอี้ติดตามขุนพลเตียวหุยไปยังมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) เพื่อนำกำลังเสริมไปช่วยขุนศึกเล่าปี่ผู้กำลังทำศึกเพื่อยึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วที่มีเล่าเจี้ยงเป็นเจ้ามณฑล
ภายหลังจากราชวงศ์ฮั่นตะวันออกล่มสลาย จองอี้ได้รับราชการในรัฐจ๊กก๊กซึ่งเล่าปี่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 221 เพื่อต่อต้านรัฐวุยก๊กที่ขึ้นแทนที่ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในปี ค.ศ. 220 ช่วงต้นศักราชเจี้ยนซิง (ค.ศ. 223–237) ในรัชสมัยของเล่าเสี้ยน จูกัดเหลียงผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กแต่งตั้งให้จองอี้เป็นนายทะเบียน (主簿 จู่ปู้) ของตน และภายหลังตั้งให้จองอี้เป็นเสนาธิการทัพ  (參軍 ชานจฺวิน) และขุนพลองครักษ์ฝ่ายขวา (右中郎將 โย่วจงหลางเจี้ยง)
การเดินทางไปง่อก๊กเพื่อการทูต

ภายหลังการเสียชีวิตของจูกัดเหลียงในปี ค.ศ. 234 ง่อก๊กซึ่งเป็นรัฐพันธมิตรของจ๊กก๊กกังวลว่าวุยก๊กจะฉวยโอกาสของสถานการณ์นี้เข้าโจมตีจ๊กก๊ก จึงส่งกองกำลังเพิ่มเติม 10,000 นายไปประจำการอยู่ที่ปากิ๋ว (巴丘 ปาชิว; ปัจจุบันคือนครเยฺว่หยาง มณฑลหูหนาน) โดยมีจุดมุ่งหมายอยู่ 2 ประการคือ 1. เพื่อเสริมกำลังให้จ๊กก๊กหากวุยก๊กบุกมา และ 2. เพื่อเข้ายึดครองอาณาเขตของจ๊กก๊กหากจ๊กก๊กไม่สามารถป้องกันตนเองจากวุยก๊กได้ เมื่อราชสำนักจ๊กก๊กได้รับข่าวกรองว่าง่อก๊กเสริมกำลังเพิ่มเติมที่ปากิ๋ว จ๊กก๊กจึงเร่งเสริมการป้องกันที่เองอั๋น (永安 หย่งอาน; ปัจจุบันคืออำเภอเฟิ่งเจี๋ย นครฉงชิ่ง) ใกล้กับชายแดนง่อก๊ก-จ๊กก๊กทันทีเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุไม่คาดฝัน
ต่อมาจ๊กก๊กส่งจองอี้เป็นทูตไปเข้าเฝ้าซุนกวนจักรพรรดิง่อก๊ก ซุนกวนตรัสถามจองอี้ว่า "ตะวันออก (ง่อก๊ก) และตะวันตก (จ๊ก) ก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน ข้าได้ยินมาว่าทางตะวันตกเสริมการป้องกันที่เป๊กเต้เสีย เหตุใดจึงทำเช่นนั้น" จองอี้ทูลตอบว่า "กระหม่อมเห็นว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่ตะวันตกต้องเสริมการป้องกันที่เป๊กเต้เสีย เช่นเดียวกับที่เป็นเรื่องธรรมดาที่ตะวันออกส่งกำลังเพิ่มเติมมาที่ปากิ๋ว กระหม่อมจึงเห็นว่านี่ไม่ใช่เหตุให้ต้องเป็นกังวล" ซุนกวนทรงพระสรวลและทรงยกย่องจองอี้ที่ทูลตอบอย่างกล้าหาญและตรงไปตรงมา ในหมู่ทูตของจ๊กก๊กที่เดินทางมายังง่อก๊ก จองอี้ได้รับความชื่นชมและนับถือจากซุนกวนมากที่สุดคนหนึ่ง เป็นรองเพียงเตงจี๋และบิฮุย
ต่อมาจองอี้ได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง) และเลื่อนขั้นเป็นราชเลขาธิการ (尚書 ช่างชู) ในสำนักเลขาธิการหลวง ในปี ค.ศ. 247 จองอี้ได้รับการแต่งตั้งเป็นนายพันทหารม้าประจำการ (屯騎校尉 ถุนฉีเซี่ยวเว่ย์)
ต่อมาจองอี้ได้เดินทางไปง่อก๊กและเข้าเฝ้าจักรพรรดิซุนกวนเพื่อเจรจาการทูตอีกครั้ง ก่อนที่จองอี้จะกลับไป ซุนกวนจับมือจองอี้ไว้และพูดทั้งน้ำตาว่า "ท่านได้รับมอบหมายให้กระชับความสัมพันธ์ะหว่างสองรัฐเราเป็นเวลาหลายปีแล้ว บัดนี้เราทั้งคู่ต่างก็ชราและอ่อนแอลงแล้ว ข้าเกรงว่าเราอาจจะไม่ได้พบกันอีกเลย!" จองอี้จึงทูลซุนกวนว่า "จ๊กเล็กและโดดเดี่ยว แม้ว่าเราจะเป็นบ้านใกล้เรือนเคืองกันแต่ในนาม แต่ตะวันออกและตะวันตกก็ต้องพึ่งพากันและกันอย่างแท้จริง ง่อก็ไม่อาจทำอะไรได้หากปราศจากจ๊ก จ๊กก็ไม่อาจทำอะไรได้หากปราศจากง่อ กระหม่อมหวังว่าฝ่าบาทจะตระหนักอยู่ในภายพระทัยว่าผู้ปกครองและราษฎรต้องการกันและกัน" จากนั้นก็ระบุตนเองว่า "ชราและขี้โรค" และแสดงออกซึ่งความกังวลของตนว่าอาจไม่ได้กลับมาเข้าเฝ้าซุนกวนอีก ซุนกวนพระราชทานไข่มุกขนาดใหญ่ปริมาณ 1 หู (斛) เป็นของขวัญอำลา
คัดง้างกับเตงจี๋

ในปี ค.ศ. 247 เมื่อเตงจี๋ขุนพลจ๊กก๊กกลับมาที่นครหลวงเซงโต๋เพื่อรับตำแหน่งใหม่เป็นขุนพลทหารม้าและรถรบ (車騎將軍 เชอฉีเจียงจฺวิน) เตงจี๋ได้เจอกับจองอี้ระหว่างทางไปราชสำนัก เตงจี๋จึงถามจองอี้ว่า "ตามจารีตแล้ว บุรุษพึงไม่รับราชการทหารต่อไปเมื่ออายุถึง 60 ปี เหตุใดท่านยังต้องการรับหน้าที่บัญชาการกองกำลังในวัยปูนนี้อีกเล่า" จองอี้ตอบว่า "ท่านก็อายุ 70 ปีแล้ว แต่ท่านยังไม่สละอำนาจบัญชาการกองกำลังอยู่อีก  แล้วเหตุใดข้าที่อายุเพียง 60 ปีจึงไม่สามารถรับมอบหมายให้บัญชาการกองกำลังได้เล่า"
เพื่อนขุนนางของเตงจี๋ รวมไปถึงมหาขุนพลบิฮุยที่เป็นผู้บังคับบัญชาของเตงจี๋ มักจะยอมโอนอ่อนให้กับท่าทางเย่อหยิ่งและมองคนอื่นว่าด้อยกว่าของเตงจี๋  มีเพียงจองอี้เพียงคนเดียวที่กล้าคัดง้างกับเตงจี๋
การรับราชการช่วงปลายและเสียชีวิต

ภายหลังจากจองอี้กลับมาจากการเดินทางไปง่อก๊กเพื่อเจรจาการทูตครั้งสุดท้าย จองอี้ก็ได้เลื่อนยศเป็นขุนพลทัพหลัง (後將軍 โฮ่วเจียงจฺวิน) และได้รับมอบหมายให้รักษาเตงอั๋น  (永安 หย่งอาน; ปัจจุบันคืออำเภอเฟิ่งเจี๋ย นครฉงชิ่ง) ใกล้กับชายแดนง่อก๊ก-จ๊กก๊ก ภายหลังยังได้เลื่อนยศเป็นมหาขุนพลโจมตีตะวันตก (征西大將軍 เจิงซีต้าเจียงจฺวิน) และได้รับบรรดาศักดิ์กวนไล่เหา (關內侯 กวานเน่ย์โหว)
ในปี ค.ศ. 258 จองอี้ถูกเรียกตัวกลับเซงโต๋เนื่องจากปัญหาสุขภาพ ภายหลังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นมหาขุนพลพิทักษ์ทัพ (鎮軍大將軍 เจิ้นจฺวินต้าเจียงจฺวิน) และได้รับแต่งตั้งให้เป็นข้าหลวงมณฑลกุนจิ๋ว (兖州刺史 เหยี่ยนโจวชื่อฉื่อ) แต่ในนาม
ราวปี ค.ศ. 261 เมื่อจูกัดเจี๋ยมบุตรชายของจูกัดเหลียงรับหน้าที่ดูแลราชสำนักจ๊กก๊ก  เลียวฮัวชวนจองอี้ให้ร่วมกันไปเยี่ยมจูกัดเจี๋ยม จองอี้ปฏิเสธและบอกเลียวฮัวว่า "เราทั้งคู่ต่างก็อายุเกิน 70 ปีกันแล้ว สิ่งที่เราปรารถนาได้ผ่านพ้นไปแล้ว ไม่มีอะไรนอกจากความตายที่ยังอยู่กับเรา เหตุใดต้องไปขอความช่วยเหลือจากคนรุ่นหนุ่มด้วยเรื่องเล็กน้อยด้วยเล่า"
จ๊กก๊กล่มสลายในปี ค.ศ. 263 เมื่อเล่าเสี้ยนจักรพรรดิจ๊กก๊กยอมจำนนต่อรัฐวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของจ๊กก๊ก ภายหลังจากวุยก๊กยกทัพบุกจ๊กก๊ก  ในปีถัดมา จองอี้และเลียวฮัวได้รับคำสั่งให้ย้ายไปอยู่ที่ลกเอี๋ยงนครหลวงของวุยก๊ก แต่ทั้งคู่เสียชีวิตด้วยอาการป่วยระหว่างเดินทาง
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
ดอยดงหญ้าหวาย

ดอยดงหญ้าหวาย
ดอยดงหญ้าหวาย เป็นยอดเขาในเขตอุทยานแห่งชาติดอยภูคา  ในอดีตเรียกว่า ภูประดิษฐ์  สูงจากระดับน้ำทะเล 1,939 เมตร แบ่งเขตอำเภอปัวกับอำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน  ดอยดงหญ้าหวายยังมีการสำรวจพบนกไต่ไม้สีสวย (Beautiful Nuthatch) ซึ่งเป็นนกในสกุลนกไต่ไม้ที่หายากชนิดหนึ่ง และกะท่างน้ำดอยภูคา (Tylototriton Phukhaensis) กะท่างน้ำชนิดใหม่ของโลก ซึ่งปัจจุบันมีรายงานการค้นพบได้เพียงแห่งเดียวเท่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

ทะเลหมอกแตะปลายหญ้าบน ดอยดงหญ้าหวาย
ชินซุเกะ อะชิดะ

ชินซุเกะ อะชิดะ (14 มีนาคม ค.ศ. 1914 - 10 มกราคม ค.ศ. 1999) เป็นนักแสดงชายชาวญี่ปุ่น แสดงภาพยนตร์มากถึง 90 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1952 ถึง ค.ศ. 1999
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Gendai-jin (1952)
An Actress (1956)
Underworld Beauty (1958)
Arashi no naka o tsuppashire (1958)
My Second Brother (1959)
Everything Goes Wrong (1960)
Shōsetsu Yoshida gakkō (1983) - Ichirō Hatoyama
Childhood Days (1990)
แหล่งข้อมูลอื่น

Shinsuke Ashida ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จังหวัดโออิตะ

จังหวัดโออิตะ (ญี่ปุ่น: 大分県; โรมาจิ: Ōita-ken) ตั้งอยู่บริเวณภาคคีวชูของประเทศญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่นครโออิตะ
ภูมิศาสตร์

จังหวัดโออิตะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคีวชู ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดฟูกูโอกะในขณะที่ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดคูมาโมโตะและจังหวัดมิยาซากิ ชายฝั่งด้านทิศเหนือและทิศตะวันออกติดต่อกับช่องแคบบุงโงะ
การปกครอง

จังหวัดโออิตะประกอบด้วย 14 นคร 3 อำเภอ 3 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครอง > นคร

คูนิซากิ (ญี่ปุ่น: 国東市; โรมาจิ: Kunisaki-shi)
คิตสึกิ (ญี่ปุ่น: 杵築市; โรมาจิ: Kitsuki-shi)
ซาอิกิ (ญี่ปุ่น: 佐伯市; โรมาจิ: Saiki-shi)
ทาเกตะ (ญี่ปุ่น: 竹田市; โรมาจิ: Taketa-shi)
นากัตสึ (ญี่ปุ่น: 中津市; โรมาจิ: Nakatsu-shi)
บุงโงตากาดะ (ญี่ปุ่น: 豊後高田市; โรมาจิ: Bungotakada-shi)
บุงโงโอโนะ (ญี่ปุ่น: 豊後大野市; โรมาจิ: Bungo-ōno-shi)
เบ็ปปุ (ญี่ปุ่น: 別府市; โรมาจิ: Beppu-shi)
ยูฟุ (ญี่ปุ่น: 由布市; โรมาจิ: Yufu-shi)
สึกูมิ (ญี่ปุ่น: 津久見市; โรมาจิ: Tsukumi-shi)
อูซะ (ญี่ปุ่น: 宇佐市; โรมาจิ: Usa-shi)
อูซูกิ (ญี่ปุ่น: 臼杵市; โรมาจิ: Usuki-shi)
โออิตะ (ญี่ปุ่น: 大分市; โรมาจิ: Ōita-shi)
ฮิตะ (ญี่ปุ่น: 日田市; โรมาจิ: Hita-shi)
การปกครอง > อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน

อำเภอคูซุ (ญี่ปุ่น: 玖珠郡 ; โรมาจิ: Kusu-gun )
เมืองคูซุ (ญี่ปุ่น: 玖珠町; โรมาจิ: Kusu-machi)
เมืองโคโกโนเอะ (ญี่ปุ่น: 九重町; โรมาจิ: Kokonoe-machi)
อำเภอฮายามิ (ญี่ปุ่น: 速見郡 ; โรมาจิ: Hayami-gun )
เมืองฮิจิ (ญี่ปุ่น: 日出町; โรมาจิ: Hiji-machi)
อำเภอฮิงาชิกูนิซากิ (ญี่ปุ่น: 東国東郡 ; โรมาจิ: Higashikunisaki-gun )
หมู่บ้านฮิเมชิมะ (ญี่ปุ่น: 姫島村; โรมาจิ: Himeshima-mura)
วัฒนธรรม > กีฬา

จังหวัดโออิตะมีสโมสรกีฬาต่าง ๆ ดังนี้
ฟุตบอล – โออิตะ ทรินิตา
บาสเกตบอล – โออิตะ ฮีตเดวิลส์
วอลเลย์บอล – โออิตะมิโยชิไวส์เซออัดเลอร์
ฟุตซอล – วาซาเจย์ โออิตะ
| ด ค ก จังหวัดโออิตะ |
| --- | --- | --- |
โออิตะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โออิตะ  |  |
| นคร |  คูนิซากิ  คิตสึกิ  ไซกิ  ทาเกตะ  นากัตสึ  บุงโงตากาดะ  บุงโงโอโนะ  เบ็ปปุ  ยูฟุ  สึกูมิ  อูซะ  อูซูกิ  ฮิตะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้านแบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคูซุ คูซุ  โคโกโนเอะ  อำเภอฮายามิ ฮิจิ  อำเภอฮิงาชิกูนิซากิ ฮิเมชิมะ  |  |
ถนอม นวลอนันต์

| ถนอม นวลอนันต์ |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 8 มกราคม พ.ศ. 2474 ถนอม นวลอนันต์
เสียชีวิต: 30 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ( 82 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง ตำรวจ
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2500 - 2556
จ่าสิบตำรวจ ถนอม นวลอนันต์ นักแสดงตลก นักแสดงลิเก ชาวไทย และนักร้องเพลงลูกทุ่งชาวไทย
ประวัติ

ถนอม นวลอนันต์ เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2474 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายของนายล้วนและ นางแนบ นวลอนันต์ โดยมีพี่น้อง 4 คน พี่ชาย พี่สาว และน้องสาวอย่างละ 1 คน 
เริ่มเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียลจนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ได้เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ต้องหยุดเรียนแล้วติดตามบิดา มารดาไปงานโรงลิเกต่างๆ จนเป็นที่ชื่นชอบในการเล่นลิเก จึงได้ฝึกฝนการแสดงร่ายรำและร้องเพลงในงานลิเก จนได้จัดตั้งคณะลิเกชื่อ พรภิรมย์ ร่วมกับ ขุนแผน กุมมารักษ์ ต่อมาเมื่อนำคณะลิเกไปแสดงกล่อมทหาร ตำรวจตระเวณชายแดนตามจังหวัดต่าง ๆ ทำให้ขุนแผน กุมมารักษ์ อยากเป็นตำรวจ จึงได้ออกจากคณะไปรับราชการ แต่ต่อมาได้ชักชวนถนอมให้รับราชการเป็นเพื่อน จึงเข้ารับราชการเป็นตำรวจในยศ จ่าสิบตำรวจ (จ.ส.ต.) สังกัดกองดุริยางค์กรมตำรวจ ต่อมาอาจารย์เสรี หวังในธรรม ได้ชักชวนให้มารับราชการอยู่ที่กรมศิลปากร ในตำแหน่งนาฏศิลปิน 5 จนกระทั่งเกษียณอายุราชการ จากนั้นสำนักการสังคีตกรมศิลปากร ได้จ้างต่อเป็นพนักงานราชการด้วยสัญญาจ้างปีต่อปี เป็นตลกหลวง มีผลงานการแสดงละครเวทีของกรมศิลปากรมากมาย นอกจากนี้ยังมีผลงานทางภาพยนตร์และละครโทรทัศน์อีกหลายเรื่อง เช่น เป็นข่าว ทางช่อง 3, นัดกับนัด ทางช่อง 9, กองร้อยกระทะเหล็ก ทางช่อง 3, ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๕ ยุทธหัตถี เป็นต้น และยังเป็นเจ้าของเสียงร้องเพลง หนุ่มบ้านตู้ ซึ่งเป็นเพลงแปลงล้อกับเพลง สาวบ้านแต้ คู่กับขุนแผน ภุมรักษ์ด้วย
ถนอม นวลอนันต์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ที่โรงพยาบาลนนทเวช ด้วยโรคเบาหวานและอาการแทรกซ้อนจากโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ซึ่งได้ป่วยด้วยโรคนี้ก่อนหน้านั้นมานาน สิริอายุได้ 82 ปี พิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2557 ณ วัดบัวขวัญ จังหวัดนนทบุรี
ผลงานละครโทรทัศน์

2516 หมอผี ช่อง 7
2521 สกาวเดือน ช่อง 9
2522 มหึมาจอมพลัง ช่อง 3
2523 บางระจัน ช่อง 3
2524 ตะวันตกดิน ช่อง 7
2524 มายา ช่อง 9
2524 รอยลิขิต ช่อง 5
2524 พิษสวาท ช่อง 3
2524 แดงสะพรั่งดั่งดวงใจ ช่อง 5
2525 เขี้ยวพิษ ช่อง 3
2526 ทุ่งทองกวาว ช่อง 3
2527 ทหารเสือพระเจ้าตาก ช่อง 3
2528 เขยบ้านนอก ช่อง 5
2528 พิมพิลาไลย ช่อง 5
2530 สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ช่อง 3
2530 มหาเวสสันดรชาดก ช่อง 5
2531 สงครามเก้าทัพ ช่อง 3 รับบท เจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ (บุญรอด)
2534 แก้วขนเหล็ก ช่อง 3
2534 พ่อปลาไหล แม่พังพอน ช่อง 5
2534 พระสุริโยทัย ช่อง 5
2535 รักในรอยแค้น ช่อง 5
2535 ทายาทอสูร ช่อง 5
2535 สมเด็จพระสุริโยทัย ช่อง 3
2536 โสนน้อยเรือนงาม ช่อง 7
2536 อยู่กับก๋ง ช่อง 3
2536 เทพบุตรสุดเวหา ช่อง 5 รับเชิญ
2537 ล่า ช่อง 5 รับเชิญ
2537 น้ำใสใจจริง ช่อง 7
2537 เพื่อเธอ ช่อง 5
2538 เมื่อหมอกสลาย ช่อง 7
2538 ชมรมขนหัวลุก ตอน โปรเเกรมผี ช่อง 5
2538 วิมานสลัม ช่อง 7
2539 ดั่งดวงหฤทัย ช่อง 7
2539 ฉก.เสือดำ ถล่มหินแตก ช่อง 5 (รับเชิญ)
2539 นายขนมต้ม ช่อง 7
2539 แสงเพลิงที่เกริงทอ ช่อง 5
2539 เพลิงพระนาง ช่อง 5 รับบท ท้าววงษา
2541 มุกมังกร ช่อง 7
2542 โดดเดี่ยวไม่เดียวดาย ช่อง 5
2542 ดาวกลางดง ช่อง 7 รับเชิญ
2543 หงส์เหนือมังกร ช่อง 5
2543 โสนบานเช้า คัดเค้าบานเย็น ช่อง 7
2543 ชาติมังกร ช่อง 7
2544 หนี้รัก ช่อง 5
2544 เขยซ่าส์ พ่อตาแสบ ช่อง 5
2545 รักในรอยแค้น ช่อง 5
2545 นางแมวป่า ช่อง 7
2545 สู่ฝันตะบันแข้ง ช่อง 3
2545 ระเบิดเถิดเทิง ตอน เชอร์ล็อกโหน่ง ช่อง 5
2546 พุทธานุภาพ ช่อง 3 รับบทเป็น ปู่แดง คู่กับ เมตตา รุ่งรัตน์ รับเชิญ ทั้งคู่
2547 เรือนไม้สีเบจ ช่อง 3
2547 แม่อายสะอื้น ช่อง 7
2548 แต่ปางก่อน ช่อง 3 รับเชิญ
2549 แคนลำโขง ช่อง 7
2552 เป็นต่อ ตอน บุญปีใหม่ ช่อง 3
2555 ลิขิตฟ้าชะตาดิน ช่อง 5
2555 เป็นข่าว ช่อง 3
2555 มนต์รักตลาดสด ช่อง 8 รับเชิญ
2556 กองร้อยกระทะเหล็ก ช่อง 3
2564 บัวแล้งน้ำ ช่อง 3
ผลงานภาพยนตร์

แหวนประดับก้อย (2512)
วิญญาณสุรพล (2512)
คฤหาสน์รัก (2512)
นางพญา (2512)
ลูกกบ (2512)
ไอ้เปีย (2512)
ตาลเดี่ยว (2512)
จอมบึง (2513)
แม่ย่านาง (2513)
ไอ้เบี้ยว (2513)
เสน่ห์ลูกทุ่ง (2513)
ลูกทุ่งเข้ากรุง (2513)
มันมากับความมืด (2514)
โกรธกันทำไม (2514)
รุ้งทอง (2514) รับบท ถนอม
ดวงใจสวรรค์ (2514)
มนต์รักป่าซาง (2514) รับบท ร ต ต เกษร
เพชรตาแมว (2515)
ขวัญใจลูกทุ่ง (2515)
ขวัญใจไอ้หนุ่ม (2515) รับบท เถ้าแก่ล้ง
กว๊านพะเยา (2515)
อเวจีสีชมพู (2515)
ชลาลัย (2516)
อำนาจเงิน (2516)
แหวนทองเหลือง (2516)
สายชล (2516)
ธนูสวาท (2516) รับบท มหาสุ่น
เทพธิดาโรงแรม (2517) (รับเชิญ)
ปล้นครั้งสุดท้าย (2518)
5 แผ่นดินเพลิง (2519)
เหมือนฝัน (2519)
สาวใช้แม่เอ๊ย (2522)
ปล้นบ้าๆ บวมส์ๆ (2522)
พรายมหากาฬ (2523)
ทหารอากาศขาดรัก (2524)
แก่นกะลาสี (2524)
เขยขัดดอก (2524)
รักของปรัศนีย์ (2527)
นายซีอุย แซ่อึ้ง (2534)
กาเหว่าที่บางเพลง (2537) รับบท ผู้ใหญ่
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๓ ยุทธนาวี (2554) รับบท ครูบาเฒ่า
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๕ ยุทธหัตถี (2557) รับบท ครูบาเฒ่า
ซารุโทบิ อายาเมะ

| ซารุโทบิ อายาเมะ |
| --- | --- |
ตัวละครใน กินทามะ

ปรากฏครั้งแรก: หนังสือการ์ตูน: บทเรียนที่  40  ภาพยนตร์การ์ตูน: ตอนที่ 1
สร้างโดย: ฮิเดอากิ โซราจิ
ให้เสียงโดย: ยู โคบายาชิ อรุณี นันทิวาส
ประวัติ
ชื่อเล่น: ซัทจัง
เผ่าพันธุ์: มนุษย์โลก
เพศ: หญิง
ส่วนสูง: 169 เซนติเมตร
น้ำหนัก: 52 กิโลกรัม
ซารุโทบิ อายาเมะ (ญี่ปุ่น: 猿飛あやめ; โรมาจิ: Sarutobi Ayame) หรือ ซัทจัง เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
ข้อมูลตัวละคร

ซารุโทบิ อายาเมะ มีชื่อเล่นว่าซัทจัง เป็นอดีตนินจาหญิงนักกวาดล้างจากกลุ่มโอนิวะบังซู เคยเรียนกับพ่อของฮัตโทริ เซ็นโซซึ่งเป็นเพื่อนร่วมสำนัก ปัจจุบันทำงานเป็นมือสังหาร มักจะทำงานลอบสังหารให้กับรุฐบาลบาคุฟุ  ซัทจังมีสายตาที่สั้นผิดปกติ เวลาไม่มีแว่นตาก็จะมองอะไรผิดไปหมด แล้วเธอก็มักทำแว่นตาตกเป็นประจำ จนทำให้คนรอบข้างเดือดร้อนกับอาการสายตาสั้นของเธอ
ในการลอบสังหารครั้งหนึ่ง ซัทจังได้รับมอบหมายให้ไปลอบสังหารพ่อค้าชาวสวรรค์แต่ทำงานผิดพลาดจึงหนีไปตามหลังคาบ้านแล้วจึงตกทะลุหลังคาของร้านรับจ้างสารพัดไปอยู่ในห้องนอนของกินโทกิ เธอจึงหลอกใช้กินโทกิเพื่อประโยชน์ในการปฏิบัติภารกิจลอบสังหาร โดยหลอกกินโทกิว่าเธอกับเขาเป็นสามีภรรยากันเป็นที่เรียบร้อยแล้วให้กินโทกิไปร่วมจัดการกับพ่อค้าชาวสวรรค์ที่ได้รับมอบหมายให้สังหาร แม้ว่าภายหลังกินโทกิจะรู้จากปากซัทจังว่าเธอหลอกใช้เขา กินโทกิก็ไม่ถือโทษ
ในเวลาต่อมา ซัทจังได้ตกหลุกรักกินโทกิหัวปักหัวปำ และพยายามเอาอกเอาใจขอ แต่กินโทกิกลับไม่เล่นด้วย พร้อมตวาดและใช้กำลังเพื่อให้เธอห่างจากเขา แต่ซัทจังกลับมีความสุขเวลาโดนกินโทกิตวาดหรือใช้กำลัง เนื่องจากเธอเป็นคนที่นิยมความเจ็บปวดและความรุนแรงหรือมาโซคิสม์
ซัทจังมีอาวุธประจำตัวคือถั่วหมัก(นัตโตะ) ซึ่งมักใช้ในการสาดใส่คนอื่นเพื่อทำให้ผู้นั้นเสียทีด้วยความเหม็นของถั่วหมัก
ชื่อของซัทจัง

ชื่อ ซารุโทบิ อายาเมะ มีที่มาจากชื่อของ ซารุโทบิ ซาสึเกะ นินจาในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ซารุโทบิใช้ชื่อเล่นว่า ซัทจัง ซึ่งย่อมาจากซารุโทบิ สาเหตุที่เธอไม่ชอบให้คนอื่นเรียกตนด้วยนามสกุลจริง เพราะนามสกุลจะสามารถพูดย่อได้ว่า ซารุ ที่แปลว่าลิง
การปรากฏตัวบนปก

ซัทจังปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 11  และได้ปรากฏตัวอีกครั้งบนปกหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 31 ร่วมกับคางุระ คิวเบ ซัทจัง และซึคุโยะ นอกจากนี้ยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 12
ดูเพิ่ม

กินทามะ
ดอยนางนอน

| ดอยนางนอน |
| --- | --- |
แนวทิวเขาทอดตัวคล้ายผู้หญิงนอนเหยียดยาว
จุดสูงสุด
ยอด: ดอยตุง
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 1,389 เมตร (4,557 ฟุต) 
พิกัด: 20°21′06″N 99°50′30″E﻿ / ﻿20.35167°N 99.84167°E﻿ / 20.35167; 99.84167 
ข้อมูลเชิงขนาด
ยาว: 30 กม. (19 ไมล์) NNE/SSW
กว้าง: 7 กม. (4 ไมล์) WNW/ESE
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ดอยนางนอนประเทศไทย 
ที่ตั้ง: อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ประเทศไทย
เทือกเขา: ทิวเขาแดนลาว
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทหิน: หินปูน
ดอยนางนอน เป็นทิวเขาในตำบลโป่งงาม ตำบลโป่งผา และตำบลเวียงพางคำ อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย บางส่วนของดอยนางนอนอยู่ในการดูแลของวนอุทยานถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน
เมื่อ พ.ศ. 2561 เป็นที่รู้จักจากเหตุการณ์ช่วยเหลือผู้ติดอยู่ในถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน ดอยนางนอน