stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟรันท์ซิสคา แพร์
การแข่งขัน

ฟรันท์ซิสคาเข้าแข่งขันกีฬายิงปืนจากการชักนำโดยพ่อของเธอ โดยพวกเขาได้เข้าร่วมกิจกรรมที่สโมสรไรเฟิลอยู่บ่อยครั้ง ต่อมา มาร์คุส บิชเลอร์ ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนคนปัจจุบันของเธอได้ย้ายมายังสโมสรแห่งนี้ และพัฒนาฝีมือให้แก่เธอจนเป็นนักกีฬาชั้นนำได้อย่างรวดเร็ว
ใน ค.ศ. 2008 เธอได้ตัดสินใจที่จะฝึกฝนหน้าไม้อย่างจริงจังด้วยการปรับปรุงทางเทคนิค และใน ค.ศ. 2010 เธอได้รับการคัดเลือกสู่การแข่งขันยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก ที่ซึ่งทีมของเธอได้รับรางวัลสองเหรียญเงินจากการแข่งขันประเภททีม รวมถึงได้อันดับ 3 ในการแข่งขันประเภทบุคคล และใน ค.ศ. 2011 เธอได้แชมป์ยุโรป 10 ม. ตลอดจนได้รับเหรียญเงินและเหรียญทองแดงจากการแข่งขันชิงแชมป์ยุโรป ซึ่งจัดขึ้นที่อุนเทอร์เอเกอรีนี้เช่นกัน
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2012 เธอสามารถสร้างเกียรติประวัติจากความสำเร็จจากการแข่งขันยิงหน้าไม้ชิงแชมป์ยุโรป 2012 รวมถึงได้รับการเสนอเข้ารับรางวัลนักกีฬาหญิงแห่งปี 2011
ค.ศ. 2012 เป็นปีที่เธอประสบความสำเร็จมากที่สุด เธอเข้าแข่งขันชิงแชมป์โลกอีกครั้งที่เมืองวีลและได้รับเหรียญรางวัลถึง 6 เหรียญ (3 เหรียญทอง, 1 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง) และสามารถทำสถิติใหม่ในท่าคุกเข่า 30 ม. ซึ่งเป็นการประสบความสำเร็จสูงสุดในการแข่งขันรายการชิงแชมป์โลกดังกล่าว
ความสำเร็จ > ความสำเร็จสูงสุดด้านกีฬา

ค.ศ. 2012 อันดับ 1 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก 10 ม.บุคคล ที่เมืองวีล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ค.ศ. 2012 อันดับ 1 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก 10 ม.ทีม
ค.ศ. 2012 อันดับ 1 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก 30 ม.บุคคลคุกเข่า
ค.ศ. 2012 อันดับ 2 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก 30 ม.ทีม
ค.ศ. 2012 อันดับ 3 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก 30 ม.บุคคลยืน
ค.ศ. 2012 อันดับ 3 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก 30 ม.บุคคลท่ารวม
ค.ศ. 2011 อันดับ 1 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์ยุโรป 10 ม.บุคคล ที่เมืองอุนเทอร์เอเกอรี ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ค.ศ. 2011 อันดับ 1 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์ยุโรป 10 ม.ทีม
ค.ศ. 2011 อันดับ 2 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์ยุโรป 30 ม.ทีม
ค.ศ. 2011 อันดับ 3 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์ยุโรป 30 ม.บุคคลท่ารวม
ค.ศ. 2010 อันดับ 2 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก 30 ม.ทีม ที่เมืองฟงแตนโบล ประเทศฝรั่งเศส
ค.ศ. 2010 อันดับ 2 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก 10 ม.ทีม
ค.ศ. 2010 อันดับ 3 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก 10 ม.บุคคล
ค.ศ. 2008 อันดับ 4 ยิงหน้าไม้ชิงแชมป์โลก 10 ม.บุคคล ที่เมืองซุลเกิน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
อันดับหนึ่งในการแข่งขันระดับรัฐและระดับนานาชาติหลายรายการ
แหล่งข้อมูลอื่น

Homepage von Franziska Peer เก็บถาวร 2015-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Erfolge von Franziska Peer เก็บถาวร 2016-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระเจ้ารูด็อล์ฟที่ 1 แห่งเยอรมนี

| พระเจ้ารูด็อล์ฟที่ 1 แห่งเยอรมนี Rudolph I of Germany> พระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนี |
| --- | --- |
 สมเด็จพระเจ้ารูด็อล์ฟที่ 1 แห่งเยอรมนี
ราชวงศ์: ฮาพส์บวร์ค
ครองราชย์: ค.ศ. 1273 - 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1291
ประสูติ: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1218
สวรรคต: 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1291
กษัตริย์เยอรมัน
พระเจ้ารูด็อล์ฟที่ 1 แห่งเยอรมนี (อังกฤษ: Rudolph I of Germany) (1 พฤษภาคม ค.ศ. 1218 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1291) (เยอรมัน: Rudolph of Habsburg) รูด็อล์ฟทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันระหว่างปี ค.ศ. 1273 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1291 พระองค์ทรงเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการสร้างความมีอิทธิพลให้ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คเป็นราชวงศ์ชั้นนำในบรรดาราชวงศ์เยอรมันต่าง ๆ ในยุคกลาง และทรงเป็นสมาชิกของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คองค์แรกที่ได้รับดัชชีออสเตรียและดัชชีสติเรีย ซึ่งเป็นดินแดนที่จะกลายมาอยู่ภายใต้การปกครองของฮาพส์บวร์คต่อมาอีกกว่า 600 ปี และเป็นสองรัฐที่เป็นหลักของประเทศออสเตรียปัจจุบัน
ชีวิตเบื้องต้น

รูด็อล์ฟเป็นโอรสของอัลเบรชท์ที่ 4 เคานต์แห่งฮาพส์บวร์ค และ เฮ็ดวิกบุตรีของอุลริค เคานต์แห่งคีบูร์ก เกิดที่ปราสาทลิมบูร์กในไบร์สเกา เมื่ออัลเบร็คท์ที่ 4 เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1239 รูด็อล์ฟก็ได้ดินแดนของตระกูลในอาลซัสและอาร์เกา ในปี ค.ศ. 1245 รูด็อล์ฟสมรสกับเกอร์ทรูดบุตรสาวของบวร์คฮาร์ดที่ 3 เคานต์แห่งโฮเฮนบูร์ก ซึ่งทำให้รูด็อล์ฟกลายเป็นบริวารสำคัญของดัชชีชวาเบีย ซึ่งเป็นหนึ่งในดัชชีรากฐาน (stem duchy) ของเยอรมัน
รูด็อล์ฟทรงไปมาหาสู่กับราชสำนักของพระราชบิดาทูลหัวจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อย่างสม่ำเสมอ ความจงรักภักดีของพระองค์ต่อจักรพรรดิและพระเจ้าคอนราดที่ 4 แห่งเยอรมนีพระราชโอรสเป็นผลทำให้ได้รับพระราชทานดินแดนเป็นรางวัล แต่ในปี ค.ศ. 1254 รูด็อล์ฟทรงถูกคว่ำบาตรโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 เพราะทรงสนับสนุนพระเจ้าคอนราด ระหว่างที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์มีปัญหาขัดแย้งทางการเมืองกับพระสันตะปาปา ขณะนั้นพระเจ้าคอนราดทรงปกครองราชอาณาจักรซิซิลีและทรงต้องการที่จะวางรากฐานทางอำนาจทางตอนเหนือของอิตาลีโดยเฉพาะในลอมบาร์ดี ส่วนสถาบันพระสันตะปาปาผู้ทรงมีรัฐต่าง ๆ อยู่ระหว่างสองบริเวณดังกล่าวก็เกิดความระแวงถึงการขยายอำนาจที่อาจจะมีผลต่อความมีอิทธิพลเหนืออาณาจักรเหล่านี้
เรืองอำนาจ

ความระส่ำระสายในเยอรมนีหลังจการล่มสลายของราชวงศ์โฮเฮนชเตาเฟินเปิดโอกาสให้รูด็อล์ฟเพิ่มดินแดนเข้ามาในปกครอง พระชายาของพระองค์ก็ทรงเป็นทายาทของพระปิตุลาฮาร์ทมันน์ที่ 4 เคานท์แห่งคีบวร์ก เมื่อฮาร์ทมันน์สียชีวิตโดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1264 รูด็อล์ฟก็ยึดเคาน์ตีคีบูร์ก ความขัดแย้งที่รูด็อล์ฟมีชัยกับบิชอปแห่งชตรัสส์บูร์กและบาเซิลก็ยิ่งเป็นการเพิ่มดินแดนและความมั่งคั่งให้แก่รูด็อล์ฟด้วย รวมทั้งชื่อเสียง  หลังจากนั้นรูด็อล์ฟก็ยังได้ดินแดนเพิ่มเติมจากบิดาในบริเวณที่อยู่ในสวิตเซอร์แลนด์และอาลซัสปัจจุบัน
ความมีอิทธิพลและความมั่งคั่งที่ได้มาทำให้รูด็อล์ฟกลายเป็นเจ้าผู้ครองรัฐผู้มีอำนาจมากที่สุดในเยอรมนีตะวันตกเฉียงใต้ ในบริเวณที่ดัชชีชวาเบียสลายตัวลง ซึ่งทำให้บรรดารัฐบริวารมีอิสระขึ้นมา ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1273 เมื่อเจ้าผู้ครองรัฐต่าง ๆ มาประชุมกันที่แฟรงก์เฟิร์ตเพื่อจะเลือกตั้งพระมหากษัตริย์องค์ใหม่หลังจากการเสด็จสวรรคตของริชาร์ด เอิร์ลแห่งคอร์นวอลล์ รูด็อล์ฟก็ได้รับเลือกให้เป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่เมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1273 เมื่อมีพระชนมายุได้ 55 พรรษา การที่ได้รับเลือกเป็นผลมาจากการสนับสนุนของพระเชษฐาเขยฟรีดริชที่ 3 เบอร์เกรฟแห่งเนิร์นแบร์กและโฮเฮนโซลเลิร์น การสนับสนุนของอัลเบรชท์ที่ 2 ดยุกแห่งแซกโซนี (วิตเต็นแบร์ก) และของลุดวิกที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรีย เป็นเสียงที่ได้มาจากการซื้อโดยการหมั้นดยุกทั้งสองคนกับลูกสาวของตนเอง การสนับสนุนนี้ทำให้สมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ที่ 2 แห่งโบฮีเมียผู้เป็นพระนัดดาของฟิลิปแห่งชวาเบีย ผู้เป็นอีกผู้หนึ่งที่หาเสียงในการเลือกตั้งเป็นพระมหากษัตริย์แทบจะเป็นผู้หาเสียงผู้เดียวโดยไม่มีผู้สนับสนุน
การทำร้ายชาวยิว

ในปี ค.ศ. 1286 รูด็อล์ฟก็เริ่มดำเนินนโยบายการเบียดเบียนชาวยิวโดยประกาศว่าชาวยิวเป็น "servi camerae" (ข้าของพระคลัง) ที่เท่ากับว่าชาวยิวหมดเสรีภาพทางการเมือง ชาวยิวที่รวมทั้งราไบแมร์แห่งโรเทนบวร์กพยายามหนีออกจากเยอรมนีแต่ไปถูกจับที่ลอมบาร์ดีและนำกลับมาขังไว้ที่อัสซาซ กล่าวกันว่ามีผู้พยายามรวบรวมเงินเป็นจำนวนมาก (23,000 มาร์ค) เพื่อไถ่ตัว แต่งราไบแมร์ไม่ยอมเพราะเกรงว่าจะเป็นแบบฉบับให้มีการจับตัวราไบอื่นๆ เรียกค่าไถ่  ราไบแมร์เสียชีวิตเจ็ดปีหลังจากที่ถูกคุมขัง สิบสี่ปีหลังจากที่เสียชีวิตอเล็กซานเดอร์ เบ็น ชโลโมก็จ่ายเงินไถ่ร่างและนำไปฝังที่มาฮาราม
บั้นปลาย

รูด็อล์ฟเสียชีวิตที่สเปเยอร์เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1291 และร่างถูกฝังไว้ภายในมหาวิหารชไปเยอร์ แม้ว่าจะมีครอบครัวใหญ่แต่ผู้ที่มีชีวิตยืนกว่ารูด็อล์ฟก็มีแต่อัลเบรชท์ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าอัลเบรชท์ที่ 1 แห่งเยอรมนี
ข้อมูลเพิ่มเติม

ประวัติศาสตร์เยอรมนี
รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
| ด ค กพระเจ้าแผ่นดินเยอรมัน |
| --- | --- | --- |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง (843–911) |  ลูทวิชที่ 2  คาร์โลมัน  ลูทวิชที่ 3  คาร์ลที่ 3  อาร์นุลฟ  ลูทวิชที่ 4  |  |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก (911–962) |  คอนราดที่ 1  ไฮน์ริชที่ 1  ออทโทที่ 1  |  |
| ราชอาณาจักรเยอรมนี ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (843–1806) |  ออทโทที่ 1  ออทโทที่ 2  ออทโทที่ 3  ไฮน์ริชที่ 2  คอนราดที่ 2  ไฮน์ริชที่ 3  ไฮน์ริชที่ 4  ไฮน์ริชที่ 5  โลทาร์ที่ 3  คอนราดที่ 3  ฟรีดริชที่ 1  ไฮน์ริชที่ 6  ฟิลิป  ออทโทที่ 4  ฟรีดริชที่ 2  คอนราดที่ 4  รูดอล์ฟที่ 1  อดอล์ฟ  อัลเบร็คท์ที่ 1  ไฮน์ริชที่ 7  ลูทวิชที่ 4  คาร์ลที่ 4  เวนสเลาส  รูเปิร์ต  ซีกิสมุนด์  อัลเบร็คท์ที่ 2  ฟรีดริชที่ 3  มักซีมีเลียนที่ 1  คาร์ลที่ 5  แฟร์ดีนันด์ที่ 1  มักซีมีเลียนที่ 2  รูดอล์ฟที่ 2  มัททีอัส  แฟร์ดีนันด์ที่ 2  แฟร์ดีนันด์ที่ 3  เลโอโปลด์ที่ 1  โยเซฟที่ 1  คาร์ลที่ 6  คาร์ลที่ 7  ฟรันซ์ที่ 1  โยเซฟที่ 2  เลโอโปลด์ที่ 2  ฟรันทซ์ที่ 2  |  |
| สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ (1806–1813) |  นโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1815–1848) |  ฟรันทซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  แฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1848/1849) |  อาร์ชดยุกโยฮันน์แห่งออสเตรีย (สำเร็จราชการ)  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1850–1866) |  ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย-ฮังการี  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (1867–1871) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1  ฟรีดริชที่ 3  วิลเฮ็ล์มที่ 2  |  |
| อ้างสิทธิ |  วิลเฮ็ล์มที่ 2  วิลเฮ็ล์มที่ 3  ลุยส์ แฟร์ดีนันด์  เกออร์ค ฟรีดริช  |  |
ฟิลลิพ มิสเฟ็ลเดอร์

| ฟิลลิพ มิสเฟ็ลเดอร์ |
| --- | --- |


สมาชิกของบุนเดิสทาค
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2548 – พ.ศ. 2558
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 25 สิงหาคม พ.ศ. 2522 เก็ลเซินเคียร์เชิน รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี
เสียชีวิต: 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 (35 ปี) ดึลเมิน รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี
เชื้อชาติ:  เยอรมนี
พรรคการเมือง: สหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเทคนิคเบอร์ลิน
วิชาชีพ: นักประวัติศาสตร์
เว็บไซต์: www.philipp-missfelder.de

ฟิลลิพ มิสเฟ็ลเดอร์ (เยอรมัน: Philipp Mißfelder; 25 สิงหาคม พ.ศ. 2522 – 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2558) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมัน และสมาชิกของบุนเดิสทาค เขาเสียชีวิตกะทันหันเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ด้วยอาการสิ่งหลุดอุดหลอดเลือดของปอด
พอร์เชอ บ็อคชเตอร์

| พอร์เชอ บ็อคชเตอร์ พอร์เชอ 718 บ็อคซเตอร์ |
| --- | --- |
บ็อคชเตอร์ (โฉมที่ 4; 718)
ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: พอร์เชอ
เริ่มผลิตเมื่อ: ค.ศ. 1996 – ปัจจุบัน
รุ่นปี: ค.ศ. 1997 – ปัจจุบัน
แหล่งผลิต: ชตุทท์การ์ท (ซัฟเฟนเฮาเซน), ประเทศเยอรมนี (ค.ศ. 1996 – ปัจจุบัน) Uusikaupunki, ประเทศฟินแลนด์  (วอลเม็ท, ค.ศ. 1997 – 2011) ออสนาบรึค, ประเทศเยอรมนี (ค.ศ. 2012 – ปัจจุบัน)
ผู้ออกแบบ: โฉมแรก; แกรนต์ ลาร์สัน (Grant Larson), ฮาร์ม ลากาเอย์ โฉมที่ 2; พินคีย์ ลาย (Pinky Lai) โฉมที่ 3; โทนี เฮตเทอร์ (Tony Hatter) โฉมที่ 4; ปีเตอร์ วาร์กา (Peter Varga)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งสมรรถนะสูง (Sports compact)
รูปแบบตัวถัง: 2 ประตู โรดสเตอร์
โครงสร้าง: เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR)
จำนวนประตู: 2 แบบบานเปิดธรรมดา
รุ่นที่คล้ายกัน: พอร์เชอ เคย์แมน รูฟ อาร์เค คูเป พอร์เชอ 911
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 2.0/2.5 H4 / 2.7/2.9/3.2/3.4/3.8/4.0 H6
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: พอร์เชอ 968
พอร์เชอ บ็อคชเตอร์ (เยอรมัน: Porsche Boxster) เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนตร์กลางลำท้าย ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RWD) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ขนาด 6 สูบ (H6) ผลิตโดยบริษัท พอร์เชอ จากเยอรมนี ภาพรวมของบ็อคชเตอร์มีความคล้ายคลึงทุกประการกับเคย์แมน เพียงแค่เป็นรุ่นเปิดประทุน นอกจากนี้ยังถือเป็นชื่อรุ่นโรดสเตอร์รุ่นที่สองของค่ายพอร์เชอ นับตั้งแต่ พอร์เชอ 550 เป็นต้นมา และเป็นรุ่นเดียวของพอร์เชอ ที่ออกแบบมาเพื่อเปิดประทุนโดยเฉพาะ
โมเดลแรกของ พอร์เชอ บ็อคชเตอร์ (ใช้รหัสว่า 986) ได้นำมาจำหน่าย ในปี ค.ศ. 1996 ตั้งแต่โมเดลแรกจนถึงปัจจุบัน พอร์เชอ บ็อคชเตอร์ ได้ออกโฉมมาแล้วทั้งหมด 4 โฉม ได้แก่ 986 987 981 และ 718
986 (ปี ค.ศ. 1996 - 2004)

เป็นโฉมแรกของรุ่นนี้ เปิดตัวในปี  ค.ศ. 1996 ซึ่งเป็นรุ่นที่มาแทนพอร์เชอ 968 ออกแบบโดยนักออกแบบชาวดัตซ์ ฮาร์ม แลกเกย์ (Harm Lagaay) ซึ่งได้แรงบรรดาลใจมาจาก พอร์เชอ 356 และพอร์เชอ 550 สไปเดอร์
บ็อคชเตอร์ 986 มาพร้อมกับเครื่องยนต์ 6 สูบ (H6) ขนาด 2.5 ลิตร, 2.7 ลิตร และ 3.2 ลิตร เกียร์ 5 จังหวะ และ 6 จังหวะทั้งระบบอัตโนมัติ และกึ่งอัตโนมัติ ด้านอัตราเร่ง 0-100 อยู่ในช่วง มากสุด 7.6 และต่ำสุดที่ 5.9 วินาที ส่วนความเร็วสูงสุดอยู่ในช่วง 240 - 260 กม./ชม.
บ็อคชเตอร์รุ่นจำกัดที่มีชื่อว่า "550 Spyder 50th Anniversary Edition" ซึ่งผลิตมาเพียง 1953 คัน เท่านั้น โดยที่ทุกคันใช้สีเงินเมทาลิก (GT Silver Metallic) ซึ่งเป็นสีเดียวกับ พอร์เชอ คาเรร่า จีที และตกแต่งภายในด้วยหนังสัตว์ สีน้ำตาล โกโก้ บางคันตกแต่งด้วยงานสีพิเศษ ตามความต้องการของลูกค้า
987 (ปี ค.ศ. 2005 - 2011)

เป็นโฉมที่สองของพอร์เชอ บ็อซเตอร์ เปิดตัวครั้งแรกพร้อมกับ พอร์เชอ 997 ในปี ค.ศ. 2004 ที่งานปารีส มอเตอร์โชว์  และจำหน่ายในปี ค.ศ. 2005 นับเป็นโฉมที่มีรุ่นเสริมมากที่สุดของ บ็อคชเตอร์ นอกจากนี้ บ็อคชเตอร์ 987 ยังแบ่งโฉมย่อยเป็นอีก 2 โฉม โดยโฉมที่ 2 เปิดตัวในปี ค.ศ. 2008 ที่งาน นานาชาติ ลอสแอนเจลิส มอเตอร์โชว์  และจำหน่ายในปี ค.ศ. 2009 ใช้คำลงท้ายว่า บ็อคชเตอร์ เอส
ในรูปลักษณ์ที่ปรากฏ ไม่ต่างกับรุ่นก่อนหน้านี้มากนัก โดยมีรูปลักษณ์คล้ายกับพอร์เชอ เคย์แมน รุ่นแรกมาก ความแตกต่างระหว่าง 986 กับ 987 คือ มีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย มีการเปลี่ยนไฟหน้ารถ ซึ่งใช้รูปแบบเหมือนกับ พอร์เชอ คาเรร่า จีที มีการเปลี่ยนยางเป็น 19 นิ้ว เป็นต้น
บ็อคชเตอร์ 987 มาพร้อมกับเครื่องยนต์ 6 สูบ (H6) ขนาด 2.7 ลิตร, 2.9 ลิตร, 3.2 ลิตร และ 3.4 ลิตร เกียร์ 5 จังหวะ, 6 จังหวะและ 7 จังหวะทั้งระบบอัตโนมัติ, กึ่งอัตโนมัติและระบบส่งกำลังแบบคลัตซ์คู่ (PDK) ด้านอัตราเร่ง 0-100 อยู่ในช่วง มากสุด 6.5 และต่ำสุดที่ 4.5 วินาที ส่วนความเร็วสูงสุดอยู่ในช่วง 256 - 272 กม./ชม.
981 (ปี ค.ศ. 2012 - 2016)

เป็นโฉมที่สามและเป็นโฉมล่าสุดของพอร์เชอ บ็อซเตอร์ เปิดตัวครั้งแรก ในวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 2012 ที่งานเจนีวาออโต้โชว์  และจำหน่ายก่อนช่วงซัมเมอร์ปี 2012 นับเป็นโฉมที่มีความแตกต่างกับรุ่นก่อนหน้านี้มากที่สุด ทั้งรูปลักษณ์ภายในและภายนอก หลังคาซึ่งเป็นแม็กนีเซียมหุ้มด้วยผ้า ซึ่งแข็งแรงและเบา สามารถพับเก็บได้ มีความยาวเพิ่มขึ้น แต่ความสูงต่ำลง มีสปอยเลอร์พับเก็บได้
บ็อคชเตอร์ 981 มาพร้อมกับเครื่องยนต์ 6 สูบ (H6) ขนาด 2.7 ลิตร และ 3.4 ลิตร เกียร์ 6 จังหวะ และ 7 จังหวะทั้งระบบกึ่งอัตโนมัติและระบบส่งกำลังแบบคลัตซ์คู่ ด้านอัตราเร่ง 0-100 อยู่ในช่วง มากสุด 5.8 และต่ำสุดที่ 4.8 วินาที ส่วนความเร็วสูงสุดอยู่ในช่วง 262 - 279 กม./ชม.
718 (ปี ค.ศ. 2016 - ปัจจุบัน)

พอร์เชอ 718 บ็อคชเตอร์/บ็อคชเตอร์ เอส เปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 2016 โฉม 718 ได้นำเสนอเครื่องยนต์แบบใหม่ คือเครื่องยนต์ระบบ 4 สูบ (H4) ขนาด 2.0 และ 2.5 ลิตร ซึ่งสามารถเพิ่มแรงม้าและแรงบิดมากขึ้น แต่ลดการใช้พลังงานลง ต่างจากโฉมก่อนหน้าที่ใช้เครื่อง H6 และขนาดเครื่องที่ลดลงไปมาก
สำหรับรุ่น 718 Boxster GTS มีให้เลือกทั้ง เครื่องยนต์ระบบ 4 สูบ (H4) ขนาด 2.5 ลิตร และ เครื่องยนต์ระบบ 6 สูบ (H6) ขนาด 4.0 ลิตร และรุ่น 718 Spyder มีเฉพาะเครื่องยนต์ระบบ 6 สูบ (H6) ขนาด 4.0 ลิตร
แกลลอรี่

พอร์เชอ 718 บ็อคชเตอร์ เอส
พอร์เชอ 718 บ็อคชเตอร์ ที
พอร์เชอ 718 Spyder
ห้องโดยสารของ พอร์เชอ 718 Spyder
ดูเพิ่ม

พอร์เชอ
พอร์เชอ 911
พอร์เชอ เคย์แมน
บ็อคชเตอร์ 986
บ็อคชเตอร์ 987
บ็อคชเตอร์ 981
718 บ็อคชเตอร์ 982
ฟิลลิพ ลูทวิช ฟ็อน ไซเดิล

ฟิลลิพ ลูทวิช ฟ็อน ไซเดิล
ฟิลลิพ ลูทวิช ฟ็อน ไซเดิล (เยอรมัน: Philipp Ludwig von Seidel, 24 ตุลาคม 1821 – 13 สิงหาคม 1893) เป็น นักคณิตศาสตร์ ช่างแว่นตา และ นักดาราศาสตร์ ชาวเยอรมัน เขาศึกษาด้านทัศนศาสตร์ และเป็นที่รู้จักจากเรื่อง ความคลาดไซเดิล
ไซเดิลเกิดในซไวบรึคเคิน ในปี 1846 เขาได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยมิวนิก สำหรับการวิจัยเกี่ยวกับทัศนศาสตร์ของกล้องโทรทรรศน์ ในปี 1847 เขาได้เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยมิวนิค ในปี 1856 เขาได้ตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับทฤษฎี ความคลาดทางทัศนศาสตร์ ซึ่งได้กลายมาเป็นมาตรฐานในสาขานี้ต่อมา
เขาได้ทำงานวิจัยร่วมกับคาร์ล เอากุสท์ ฟ็อน ชไตน์ไฮล์ เขาประกาศวิธีเกาส์–ไซเดิล ซึ่งเป็นวิธีการแก้ระบบสมการเชิงเส้น ตั้งแต่ปี 1879 ถึง 1882 เขารับช่วงตำแหน่งผู้อำนวยการหอดูดาวโบเกินเฮาเซินต่อจากโยฮัน ฟ็อน ลาม็อนท์
ฟิลลิงเงิน-ชเว็นนิงเงิน

| ฟิลลิงเงิน-ชเว็นนิงเงิน   |
| --- | --- |
Stadt/Town
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งของฟิลลิงเงิน-ชเว็นนิงเงิน  ในอำเภอSchwarzwald-Baar-Kreis  
ฟิลลิงเงิน-ชเว็นนิงเงิน  แสดงแผนที่เยอรมนีฟิลลิงเงิน-ชเว็นนิงเงิน  แสดงแผนที่รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
พิกัด:  48°03′37″N 08°27′31″E﻿ / ﻿48.06028°N 8.45861°E﻿ / 48.06028; 8.45861
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: บาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
จังหวัด: ไฟรบวร์ค
อำเภอ: Schwarzwald-Baar-Kreis
เขตการปกครอง: Stadtbezirk
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 165.47 ตร.กม. (63.89 ตร.ไมล์)
ความสูง: 704 เมตร (2,310 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 85,686 คน
 • ความหนาแน่น: 520 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 78001–78056
รหัสโทรศัพท์: 07721, 07720, 07425, 07705
ทะเบียนพาหนะ: VS
เว็บไซต์: http://www.villingen-schwenningen.de
ฟิลลิงเงิน-ชเว็นนิงเงิน (เยอรมัน: Villingen-Schwenningen) เป็นเมืองทางใต้ของรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี ในอดีต ชเว็นนิงเงินเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ จนกระทั่งเมื่อมีโรงงานผลิตนาฬิกาในปี ค.ศ. 1858 หมู่บ้านนี้กลายเป็นศูนย์กลางของการผลิตนาฬิกาในบาเดิน เมืองชเว็นนิงเงินได้รวมเข้ากับเมืองฟิลลิงเงินใน ค.ศ. 1972 กลายเป็นเมืองฟิลลิงเงิน-ชเว็นนิงเงิน
↑   "Bevölkerung nach Nationalität und Geschlecht am 31. Dezember 2020" [Population by nationality and sex as of December 31, 2020] (CSV). Statistisches Landesamt Baden-Württemberg (ภาษาเยอรมัน). มิถุนายน 2021. สืบค้นเมื่อ 17 ตุลาคม 2021.
ฟริทซ์ ล็อนด็อน

| ฟริทซ์ ล็อนด็อน |
| --- | --- |
ล็อนด็อนในปี ค.ศ. 1928
เกิด: ฟริทซ์ ว็อล์ฟกัง ล็อนด็อน 7 มีนาคม ค.ศ. 1900(1900-03-07) เบร็สเลา จังหวัดไซลีเชีย เยอรมนี
เสียชีวิต: มีนาคม 30, 1954(1954-03-30) (54 ปี) เดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐอเมริกา
สัญชาติ: เยอรมัน
ศิษย์เก่า:   มหาวิทยาลัยบ็อน  มหาวิทยาลัยเกอเทอแห่งแฟรงก์เฟิร์ต  มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน  มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก 
มีชื่อเสียงจาก:   สมการของล็อนด็อน  งานด้านทฤษฎีควอนตัม  โมเมนต์ล็อนด็อน  แรงแผ่กระจายล็อนด็อน 
รางวัล: เหรียญโลเรินตส์ (ค.ศ. 1953)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์ทฤษฎี
สถาบันที่ทำงาน:   มหาวิทยาลัยดุ๊ก  มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน  มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด  วิทยาลัยฝรั่งเศส 
อาจารย์ที่ปรึกษา: มัคซ์ ฟ็อน เลาเออ
 
ฟริทซ์ ว็อล์ฟกัง ล็อนด็อน (เยอรมัน: Fritz Wolfgang London; 7 มีนาคม ค.ศ. 1900 – 30 มีนาคม ค.ศ. 1954) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองเบร็สเลา (ปัจจุบันคือเมืองวรอตสวัฟ ประเทศโปแลนด์) เป็นบุตรของฟรันซ์ ล็อนด็อนและลุยส์ ฮัมบัวร์เกอร์ มีน้องชายที่เป็นนักฟิสิกส์เช่นกันคือ ไฮนทซ์ ล็อนด็อน เรียนระดับมหาวิทยาลัยที่เมืองบ็อน แฟรงค์เฟิร์ตและมิวนิก ในปี ค.ศ. 1933 ล็อนด็อนซึ่งเป็นชาวยิวถูกไล่ออกจากตำแหน่งอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลินเนื่องจากกฎหมายที่ผ่านโดยรัฐบาลนาซี ต่อมาล็อนด็อนย้ายไปอยู่ที่อังกฤษและฝรั่งเศส ก่อนจะย้ายไปที่สหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1939 ล็อนด็อนดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยดุ๊กและได้รับเหรียญโลเรินตส์ในปี ค.ศ. 1953
ด้านชีวิตส่วนตัว ล็อนด็อนแต่งงานกับอีดิธ แคสพารีในปี ค.ศ. 1929 มีบุตรด้วยกัน 2 คน เขาเสียชีวิตที่เมืองเดอแรมในปี ค.ศ. 1954
ผลงาน

ล็อนด็อนเริ่มต้นการทำงานในด้านปรัชญา แต่ต่อมาสนใจในด้านฟิสิกส์ ล็อนด็อนมีผลงานที่สำคัญหลายอย่าง เช่น ร่วมกับวอลเตอร์ ไฮต์เลอร์ศึกษาพันธะเคมี, ศึกษาแรงระหว่างโมเลกุลและนิยามคำว่า "แรงแผ่กระจาย" เพื่ออธิบายแรงดึงดูดระหว่างอะตอมของแก๊สมีสกุล (ปัจจุบันแรงดังกล่าวเรียกว่าแรงล็อนด็อน), ศึกษาของไหลยวดยิ่งซึ่งเกี่ยวข้องกับของเหลวผลควบแน่นโบส–ไอน์สไตน์, ร่วมกับน้องชาย ไฮนทซ์ ล็อนด็อนศึกษาตัวนำยวดยิ่งจนค้นพบสมการของล็อนด็อนและโมเมนต์ล็อนด็อน
สิ่งสืบเนื่อง

ในปี ค.ศ. 1972 จอห์น บาร์ดีน นักฟิสิกส์ผู้ได้รับรางวัลโนเบล 2 ครั้ง จัดตั้งมูลนิธิรางวัลเพื่อระลึกถึงฟริทซ์ ล็อนด็อน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฟริทซ์ ล็อนด็อน
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ ฟริทซ์ ล็อนด็อน
Fritz London | Duke Physics เก็บถาวร 2016-03-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พีอา ววทซ์บัค

| พีอา อาลอนโซ ววทซ์บัค |
| --- | --- |

เกิด: พีอา อาลอนโซ ววทซ์บัค  (1989-09-24) กันยายน 24, 1989 (35 ปี) ชตุทท์การ์ท รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี
บ้านเกิด: คากายันเดโอโร จังหวัดซีลางังมีซามิส ประเทศฟิลิปปินส์
อาชีพ: นางงาม, นักแสดง, นางแบบ
ส่วนสูง: 1.73 m
Measurements: 34 - 23 - 35
เป็นที่รู้จักจาก: นางงามจักรวาล 2015  มิสยูนิเวิร์สฟิลิปปินส์ 2015
ผู้ดำรงตำแหน่งการประกวดความงาม
สีผม: สีน้ำตาล
สีตา: สีน้ำตาล
รางวัล: บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2013 (รองชนะเลิศอันดับ 1) บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2014 (15 คนสุดท้าย) บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2015 (ชนะเลิศ) นางงามจักรวาล 2015 (ชนะเลิศ)
พีอา อาลอนโซ ววทซ์บัค (เยอรมัน: Pia Alonzo Wurtzbach; เกิด 24 กันยายน ค.ศ. 1989 ) นางแบบ นักแสดง และนางงามชาวฟิลิปปินส์-เยอรมัน ซึ่งเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในการประกวดนางงามจักรวาล 2015 เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2015
ประวัติ

พ่อของเธอเป็นชาวเยอรมันและแม่ของเธอมาจากประเทศฟิลิปปินส์ เธอเกิดในชตุทท์การ์ท รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค เธอจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่ ABS-CBN Distance Learning School ในเกซอนซิตี และสาขาศิลปะการประกอบอาหารที่ Center for Asian Culinary Studies ในซานฮวน เมโทรมะนิลา
การประกวด > บีนีบีนิงปีลีปีนัส

ววทซ์บัคประกวดบีนีบีนิงปีลีปีนัสมาทั้งหมด 3 ครั้งคือ ปี ค.ศ. 2013 ได้รับรางวัลรองอันดับ 1, ค.ศ. 2014 ผ่านเข้าสู่รอบ 15 คนสุดท้าย และ ค.ศ. 2015 ได้รับรางวัลชนะเลิศบีนีบีนิงปีลีปีนัส
การประกวด > นางงามจักรวาล 2015

ววทซ์บัคเป็นผู้ชนะในการประกวดนางงามจักรวาล 2015 เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2015 ในลาสเวกัส รัฐเนวาดา สหรัฐ ในช่วงท้ายของการประกวดพิธีกร (สตีฟ ฮาร์วีย์) ประกาศว่ามิสโคลอมเบีย อาเรียดนา กูติเอร์เรซ เป็นผู้ชนะ แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาทีสตีฟได้กล่าวว่าเขาประกาศผลรางวัลผิด และผู้ชนะนางงามจักรวาล 2015 คือ พีอา ววทซ์บัค และเปาลินา เบกา นางงามจักรวาล 2014 ได้ถอดมงกุฎจากศีรษะของอาเรียดนา สวมให้แก่ววทซ์บัค
แหล่งข้อมูลอื่น

พีอา ววทซ์บัค ที่อินสตาแกรม
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | พีอา ววทซ์บัค> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เปาลินา เบกา |  | นางงามจักรวาล  (2015) |  |  อีริส มีเตอนาร์ |
| แมรี จีน ลาสติโมซา |  |  มิสฟิลิปปินส์   (2015) |  | แมกซีน เมดีนา |
ฟัลเชียร์มเยเกอร์

| ฟัลเชียร์มเยเกอร์ Fallschirmjäger |
| --- | --- |
เครื่องหมายฟัลเชียร์มเยเกอร์
ประจำการ: 1935–1945
ประเทศ:  ไรช์เยอรมัน
เหล่า: Luftwaffe
รูปแบบ: พลร่ม ทหารราบเหล่าอากาศ ปฏิบัติการพิเศษ
ขึ้นกับ: ลุฟท์วัฟเฟอ
กองบัญชาการ: เบอร์ลิน
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการปัจจุบัน: ควร์ท ชตูเด็นท์
ฟัลเชียร์มเยเกอร์ (เยอรมัน: Fallschirmjäger) หรือ พลจู่โจมดิ่งพสุธา เป็นหน่วยพลร่มสังกัดลุฟท์วัฟเฟอในช่วงก่อนและระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ถือเป็นทหารพลร่มหน่วยแรกของประเทศเยอรมนีที่ได้ออกปฏิบัติการขนาดใหญ่ นอกจากนี้ พลจู่โจมดิ่งพสุธายังเป็นที่รู้จักในฉายา ปีศาจเขียว (Green devil) โดยทหารฝ่ายสัมพันธมิตร พลจู่โจมดิ่งพสุธาออกปฏิบัติหน้าที่แบบหน่วยรบพิเศษในการตีฉาบฉวย อยู่ภายใต้บัญชาของนายพลควร์ท ชตูเด็นท์
บรรณานุกรม

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Fallschirmjäger (Wehrmacht)
Ailsby, Christopher (2000). Hitler's Sky Warriors: German Paratroopers in Action, 1939-1945. Staplehurst, UK: Spellmount Limited. ISBN 1-86227-109-7.
The Fall of Eben Emael Belgium 1940 by Chris McNab
Fallschirmjager at the Gran Sasso:The Liberation of Mussolini by the German parachutist on 12 September 1943 by Oscar Gonzalez Lopez
ฟีเซอเลอร์ ฟี 103

|  ฟีเซอเลอร์ ฟี 103 Fieseler Fi 103  |
| --- | --- |
ฟีเซอเลอร์ ฟี 103 ในพิพิธภัณฑ์ที่เมืองเพเนอมึนเดอ
ชนิด: อาวุธปล่อยครูซ
แหล่งกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
บทบาท
ประจำการ: 1944–1945
ผู้ใช้งาน: กองทัพอากาศเยอรมัน
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Robert Lusser
บริษัทผู้ผลิต: ฟีเซอเลอร์
มูลค่า: 5,090 ไรชส์มาร์ค
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 2,150 kg (4,740 lb)
ความยาว: 8.32 m (27.3 ft)
ความกว้าง: 5.37 m (17.6 ft)
ความสูง: 1.42 m (4 ft 8 in)

หัวรบ: Amatol-39, later Trialen
น้ำหนักหัวรบ: 850 kg (1,870 lb)

เครื่องยนต์: Argus As 109-014 Pulsejet
พิสัยปฏิบัติการ: 250 km (160 mi)
ความเร็ว: 640 km/h (400 mph) บินระหว่าง 600 ถึง 900 m (2,000 ถึง 3,000 ft)
ระบบนำวิถี: Gyrocompass based autopilot
อาวุธแก้แค้น 1 (เยอรมัน: Vergeltungswaffe 1) หรือชื่อตามเอกสารของกระทรวงเดินอากาศคือ ฟีเซอเลอร์ ฟี 103 (Fieseler Fi 103) หรือชื่อที่สัมพันธมิตรใช้เรียกคือ ระเบิดบิน วี-1 (flying bomb V-1) คือมิสไซล์ในสมัยบุกเบิก สร้างโดยบริษัทฟีเซอเลอร์ของนาซีเยอรมนี และใช้งานในสงครามโลกครั้งที่สอง
ฟีเซอเลอร์ ฟี 103 เป็นมิสไซล์รุ่นที่ 1 ในตระกูล "อาวุธแก้แค้น" (Vergeltungswaffe) ซึ่งถูกออกแบบเพื่อการทิ้งใส่กรุงลอนดอน มันถูกพัฒนาขึ้นที่ศูนย์วิจัยทหารบกเพเนอมึนเดอ ในปี 1939 โดยลุฟท์วัฟเฟอ ในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งในช่วงต้นของการพัฒนา มันมีชื่อรหัสโครงการว่า  เคียร์ชแคร์น (Kirschkern)
เนื่องจากมีพิสัยจำกัดเพียง 250 กิโลเมตร วีหนึ่งจึงถูกยิงเข้าสู่อังกฤษจากฐานยิงบนแนวชายฝั่ง​ฝรั่งเศส (บริเวณจังหวัดปาดกาแล) และชายฝั่งเนเธอร์แลนด์ มันถูกยิงเข้าสู่ลอนดอนเป็นครั้งแรกเมื่อ 13 มิถุนายน 1944 หนึ่งสัปดาห์หลังทหารสัมพันธมิตรสามารถการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี ทั้งนี้ในบางสัปดาห์มีการยิงจรวดวี-1 กว่าหนึ่งร้อยลูกต่อวันไปยังทางตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ (รวมจำนวนทั้งหมด 9,521 ลูก)
หลังการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี การยิงจรวดวีหนึ่งโดยทหารเยอรมันก็ลดลงตามลำดับ เนื่องจากฐานยิงทยอยถูกทหารสัมพันธมิตรบุกยึด และแล้วในเดือนตุลาคม 1944 ฐานยิงแห่งสุดท้ายที่สามารถยิงถึงอังกฤษก็ถูกบุกยึดโดยทหารสัมพันธมิตร หลังจากนั้น วีหนึ่งถูกทหารเยอรมันนำไปใช้ป้องกันท่าเรือแอนต์เวิร์ป และเป้าหมายอื่นๆในเบลเยียม เป็นจำนวน 2,448 ลูก การโจมตีด้วยวีหนึ่งหยุดลงเพียงหนึ่งเดือนก่อนที่สงครามในยุโรปจะสิ้นสุดลง เมื่อฐานยิงแห่งสุดท้ายในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำได้ถูกบุกยึด เมื่อวันที่ 29 มีนาคม 1945
ฝ่ายอังกฤษได้ปฏิบัติการเตรียมความพร้อมในการป้องกันทางอากาศ รวมทั้งปืนต่อต้านอากาศยาน และเครื่องบินรบขับไล่ เพื่อสกัดกั้นระเบิดก่อนที่จะไปถึงเป้าหมายซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการหน้าไม้ ในขณะที่ฐานยิงและโรงคลังเก็บจรวดวี-1 ในใต้ดินได้ตกเป็นเป้าหมายของการทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์