stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอเสเคียล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เอเสเคียล
Herbermann, Charles, บ.ก. (1913). "Ezechiel" . สารานุกรมคาทอลิก. New York: Robert Appleton Company.
Prophet Ezekiel Orthodox icon and synaxarion
| ด ค กผู้เผยพระวจนะในคัมภีร์ฮีบรู / พันธสัญญาเดิม |
| --- | --- |
ยุคก่อนปฐมบรรพบุรุษ:  อาเบล‡  เอโนค‡  โนอาห์‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ปฐมบรรพบุรุษ / ปฐมบรรพสตรี:  อับราฮัม  อิสอัค  ยาโคบ  ซาราห์ฺ 
ผู้เผยพระวจนะ ของวงศ์วานอิสลาเอลในโทราห์:  โมเสส (ในวรรณกรรมรับบี)  อาโรน  มิเรียม  เอลดาดและเมดาด  ฟีเนหัส 
ถูกกล่าวถึงใน หมวดผู้เผยพระวจนะยุคแรก:  โยชูวา  เดโบราห์  กิเดโอน  แซมสัน  เอลคานาห์  ฮันนาห์  อาบีกายิล  ซามูเอล  กาด  นาธัน  ดาวิด  ซาโลมอน  เยดูธูน  อาหิยาห์  เชไมยาห์  เอลียาห์  เอลีชา  อิดโด  ฮานานี  เยฮู  มีคายาห์  ยาฮาซีเอล  เอลีเอเซอร์บุตรโดดาวาหุ  เศคาริยาห์บุตรเยโฮยาดา  ฮุลดาห์ 
ผู้เผยพระวจนะใหญ่:  อิสยาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เยเรมีย์  เอเสเคียล  ดาเนียล‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ผู้เผยพระวจนะน้อย:  โฮเชยา  โยเอล  อาโมส  โอบาดีห์  โยนาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  มีคาห์  นาฮูม  ฮาบากุก  เศฟันยาห์  ฮักกัย  เศคาริยาห์  มาลาคี 
ลัทธิโนอาห์:  เบโอร์  บาลาอัม  โยบ (ในวรรณกรรมรับบี) 
อื่น ๆ:  อามอส  เบเออรี  บารุค  อากูร์  อุรียาห์  บุซี  โมรเดคัย  เอสเธอร์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เอสรา  เนหะมีย์  รูธ  โอเดด  อาซาริยาห์ 
 ชื่อเอียงแสดงถึงบุคคลที่สถานะผู้เผยพระวจนะไม่ได้รับการยอมรับในระดับสากล  ‡ แสดงถึงบุคคลที่มีสถานะผู้เผยพระวจนะเฉพาะในศาสนาคริสต์
เม่นบริสเตล

Species of rodent
| เม่นบริสเตล |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: อันดับสัตว์ฟันแทะ 
วงศ์:: วงศ์เม่นโลกใหม่  Thomas, 1897
วงศ์ย่อย:: Chaetomyinae  J. E> Gray, 1843
สกุล:: Chaetomys  (Olfers, 1818)
สปีชีส์:: Chaetomys subspinosus
ชื่อทวินาม
Chaetomys subspinosus (Olfers, 1818)


เม่นบริสเตล (Chaetomys subspinosus) เป็นสัตว์ฟันแทะที่อาศัยบนต้นไม้จากป่าแอตแลนติกในบราซิลตะวันออก มันเป็นชนิดเดียวของสกุล Chaetomys และวงศ์ย่อย Chaetomyinae. ได้รับการระบุอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2361 แต่แทบไม่มีใครพบเห็นอีกเลยจนกระทั่งเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 รัฐบาเยีย.  จากรัฐแซร์จีปีถึงรัฐเอชปีรีตูซังตู (ไม่มีบันทึกล่าสุดจากรัฐรีโอเดจาเนโร) แต่ยังคงหายากและตกอยู่ในภาวะคุกคามเนื่องจากการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัยการลักลอบล่าสัตว์และการที่สัตว์ประสบอุบัติเหตุตายบนท้องถนน
ปรากฏการณ์ 2012

วันที่ในแบบMaya Long Count บนฝั่งตะวันออกของ Stela C จากQuirigua แสดงถึงวันสุดท้าย. ซึ่งอ่านว่า 13.0.0.0.0 4 อะเจา 8 ชุมคู และมักจะมีความสัมพันธ์กับวันที่ 11 หรือ 13 สิงหาคม 3114 ก่อนคริสตกาลในProleptic Gregorian calendar. ส่วนวันที่ 13.0.0.0.0 4 อะเจา 3 คันคิน มักจะมีความสัมพันธ์กับวันที่ 21 หรือ 23 ธันวาคม ค.ศ.2012.
ปรากฏการณ์ 2012 ประกอบด้วยขอบเขตความเชื่อทางโลกาวินาศศาสตร์ว่าจะมีเหตุการณ์อันนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงหรือวินาศภัยฉับพลันเกิดขึ้นในวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ซึ่งวันนั้นกล่าวกันว่าเป็นวันสิ้นสุดของวัฏจักรปฏิทินแบบนับยาวเมโสอเมริกา 5,125 ปี มีการเสนอข้อสนับสนุนทางดาราศาสตร์และสูตรพยากรณ์ที่เกี่ยวข้องกับวันดังกล่าวออกมาเป็นจำนวนมาก แต่ทั้งหมดล้วนไม่ได้รับการยอมรับจากวิชาการกระแสหลัก
การเปลี่ยนผ่านนี้ ขบวนการยุคใหม่ตีความว่า วันนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของเวลาซึ่งโลกและพลโลกอาจมีการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพหรือทางจิตวิญญาณในทางบวก และวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2012 อาจเป็นจุดเริ่มต้นของยุคใหม่ คนอื่นเสนอว่า วันนั้นเป็นจุดสิ้นสุดของโลกหรือมหันตภัยที่คล้ายกัน มีการเสนอสมมติสภาพการสิ้นสุดของโลกต่าง ๆ ตั้งแต่การมาถถึงของโซลาร์แม็กซิมัมครั้งถัดไป ปฏิกิริยาระหว่างโลกกับหลุมดำ ณ ใจกลางดาราจักร หรือการชนกับดาวเคราะห์ชื่อ "นิบิรุ"
นักวิชาการหลายสาขาไม่สนใจความคิดว่าจะเกิดมหันตภัยใน ค.ศ. 2012 นักวิชาการเรื่องมายาอาชีพกล่าวว่า การคาดคะเนเคราะห์ที่ใกล้เข้ามานั้นไม่เคยถูกพบในบันทึกมายาดั้งเดิมเท่าที่มีอยู่เลย และความคิดที่ว่าปฏิทินแบบนับยาว "สิ้นสุด" ลงใน ค.ศ. 2012 เป็นการตีความประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมมายาที่ผิด มายาสมัยใหม่ไม่สนใจว่าวันดังกล่าวมีความสำคัญ และแหล่งข้อมูลดั้งเดิมเกี่ยวกับประเด็นดังกล่าวมีน้อยและไม่ลงรอยกัน โดยเสนอว่า มีการตกลงที่เป็นสากลน้อยมากถึงไม่มีเลยในหมู่พวกเขาว่าหากจะมีอะไรเกิดขึ้น วันดังกล่าวน่าจะมีความหมายอย่างไร นอกจากนั้น นักดาราศาสตร์และนักวิทยาศาสตร์อื่น ๆ เห็นว่าการทำนายวันสิ้นโลกเป็นการสรุปผลโดยปราศจากเหตุผล โดยกล่าวว่าเหตุการณ์ที่คาดการณ์ไว้นั้นขัดแย้งกับการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์อย่างง่าย
ปฏิทินแบบนับยาวเมโสอเมริกา

เดือนธันวาคม ค.ศ. 2012 เป็นการสิ้นสุดของแบ็กทัน (b'ak'tun) ระยะเวลาในปฏิทินแบบนับยาวเมโสอเมริกาซึ่งถูกใช้ในอเมริกากลางก่อนการมาถึงของชาวยุโรป แม้ปฏิทินดังกล่าวน่าจะคิดค้นขึ้นโดยโอลเมกมากที่สุด แต่ได้กลายมามีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับอารยธรรมมายา ซึ่งยุคคลาสสิกของมายากินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 250 ถึง 900 ระบบการเขียนของมายาคลาสสิกได้ถอดรหัสไว้อย่างชัดเจน หมายความว่า รวมเรื่องเขียนของมายาและแผ่นวัตถุที่ได้รับการจารึกอยู่รอดมาได้จากก่อนการยึดครองของชาวยุโรป
ไม่เหมือนกับโซลคิน (tzolk'in) 260 วันที่ชาวมายายังใช้ในปัจจุบัน ปฏิทินแบบนับยาวเป็นแบบตรงมากกว่าวัฏจักร และรักษาเวลาคร่าว ๆ หน่วยละ 20 คือ 20 คิน (วัน) เป็น 1 อุยนัล, 18 อุยนัล (360 วัน) เป็น 1 ทัน, 20 ทัน เป็น 1 คาทัน และ 20 คาทัน (144,000 วัน) เป็น 1 แบ็กทัน สำหรับวิธีการอ่าน วันที่มายา 8.3.2.10.15 จะหมายถึง 8 แบ็กทัน 3 คาทัน 2 ทัน 10 อุยนัล และ 15 คิน
ปฏิทินแบบนับยาวเมโสอเมริกา > วันสิ้นโลก

ดูเพิ่ม: โลกที่ห้า (เทพปกรณัมกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกัน)
ในวรรณกรรมมายามีประเพณีเกี่ยวกับ "ยุคสมัยของโลก" อย่างชัดเจน แต่บันทึกได้ถูกบิดเบือนไป ทิ้งให้ความเป็นไปได้หลายประการต้องตีความต่อไป ตามโพโพล วูห์ บันทึกตำนานที่รวบรวมรายละเอียดของตำนานสร้างโลกซึ่งเป็นที่รู้จักกันในหมู่มายากีเชแห่งที่สูงยุคอาณานิคม เรากำลังอาศัยอยู่ในโลกที่สี่ โพโพล วูห์อธิบายว่า พระเจ้าสร้างโลกที่ล้มแล้วขึ้นมาก่อนสามใบ ตามด้วยโลกที่สี่ที่สัมฤทธิ์ผล ซึ่งมนุษยชาติถูกจัดให้อยู่อาศัย ในปฏิทินแบบนับยาวมายา โลกที่แล้วสิ้นสุดหลัง 13 แบ็กทัน หรือราว 5,125 ปี "วันที่ศูนย์" ของปฏิทินแบบนับยาวเป็นจุดในอดีตที่เป็นจุดสิ้นสุดของโลกที่สามและเป็นจุดเริ่มต้นของโลกปัจจุบัน ซึ่งตรงกับวันที่ 11 หรือ 13 สิงหาคม 3114 ปีก่อนคริสตกาลในปฏิทินก่อนเกรโกเรียน นี่หมายความว่าโลกที่สี่จะมาถึงจุดสิ้นสุดของแบ็กทันที่สิบสามเช่นเดียวกัน หรือวันที่มายา 13.0.0.0.0 หรือตรงกับวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2012
ใน ค.ศ. 1957 ผู้เชี่ยวชาญเรื่องมายาและนักดาราศาสตร์ โม วูสเตอร์ มาเคมสัน เขียนว่า "การครบรอบของวัฎจักรใหญ่นาน 13 แบ็กทันจะมีความสำคัญสูงสุดต่อชาวมายา" ใน ค.ศ. 1966 ไมเคิล ดี. โคล เขียนในหนังสือเดอะมายา ว่า:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | มีข้อเสนอแนะ... ที่ว่าอาร์มาเกดดอนจะตามทันพลโลกที่เสื่อมทรามและการสรรค์สร้างทั้งหลายในวันสุดท้ายของ[แบ็กทัน]ที่สิบสาม ด้วยเหตุนี้ เอกภพของเราในปัจจุบันจะถูกทำลาย[ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2012] เมื่อวัฏจักรใหญ่ของปฏิทินแบบนับยาวเวียนมาบรรจบอีกครั้งหนึ่ง | ” |
ปฏิทินแบบนับยาวเมโสอเมริกา > การคัดค้าน

แม้นักวิชาการคนอื่นกล่าวซ้ำการตีความของโคลช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 แต่นักวิจัยภายหลังกล่าวว่า การสิ้นสุดของแบ็กทันที่ 13 อาจเป็นเหตุควรเฉลิมฉลองก็เป็นได้ และมิได้เป็นจุดจบของปฏิทิน ใน ค.ศ. 1990 นักวิชาการเรื่องมายา ลินดา เชอเล และเดวิด ไฟรเดล แย้งว่าอารยธรรมมายา "มิได้เข้าใจว่านี่เป็นจุดจบแห่งการสรรค์สร้างตามที่หลายฝ่ายเสนอมา" ซูซาน มิลบราธ ภัณฑารักษ์ของส่วนศิลปะและโบราณคดีละตินอเมริกาที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติฟลอริดากล่าวว่า "เราไม่มีบันทึกหรือความรู้ว่า [ชาวมายา]จะคิดว่าโลกจะมาถึงกาลสิ้นสุด" ใน ค.ศ. 2012 "สำหรับชาวมายาโบราณ มันเป็นการเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ที่เวลาผ่านไปสิ้นสุดทั้งวัฏจักร" แซนดรา โนเบิล ผู้เป็นผู้อำนวยการมูลนิธิเพื่อความคืบหน้าในการศึกษาเมโสอเมริกาในคริสตอลริเวอร์ รัฐฟลอริดา กล่าว และ "การกุเรื่องขึ้นทั้งหมดและเป็นโอกาสทำเงินของคนจำนวนมาก" อี. วิลลิส แอนดรูส์ วี ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยอเมริกากลางมหาวิทยาลัยทูเลน (MARI) "เรารู้ว่าชาวมายาคิดว่ามีวัฎจักรอันหนึ่งก่อนหน้าวัฏจักรอันนี้ และนั่นสื่อว่าพวกเขารู้สึกสบายใจกับแนวคิดที่ว่าจะมีวัฏจักรต่อจากนี้อีก" นักโบราณคดีคนหนึ่งให้ข้อคิดเห็นเกี่ยวกับปฏิทินใหม่ที่พบในซุลตัน (Xultún) ว่า "มายาโบราณทำนายว่าโลกจะดำเนินต่อไป ว่า 7,000 ปีนับจากนี้ ทุกสิ่งจะเหมือนเดิมอย่างนี้ เราคอยมองหาจุดจบ ชาวมายากำลังมองหาการประกันว่าทุกสิ่งจะไม่เปลี่ยนแปลง มันเป็นทัศนะที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง"
ปัจเจกบุคคลที่โดดเด่นหลายคนผู้เป็นตัวแทนของมายาแห่งกัวเตมาลาประณามการเสนอว่าโลกจะสิ้นสุดในแบ็กทันที่ 13 ริการ์โด กาคัส ประธานกลุ่มองค์การชนพื้นเมืองแห่งกัวเตมาลา (Colectivo de Organizaciones Indígenas de Guatemala) กล่าวว่า วันที่นั้นมิได้เป็นการสิ้นสุดของมนุษยชาติ หรือการเติมเต็มคำทำนายหายนะที่พบในมายาชีลัมบาลัม แต่วัฏจักรใหม่ "สมมุติการเปลี่ยนแปลงในการรับรู้ของมนุษย์" มาร์ติง ซากัลซอลแห่งผู้ตรวจการสิทธิมนุษยชนของกัวเตมาลา กล่าวว่า การสิ้นสุดของปฏิทินไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับจุดจบของโลก หรือ ค.ศ. 2012
ปฏิทินแบบนับยาวเมโสอเมริกา > ความเห็นร่วมก่อนหน้า

ความเห็นร่วมเกี่ยวกับมายากับอวสานวิทยาของชาวยุโรปสืบย้อนไปได้ถึงยุคคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ผู้รวบรวมผลงานชื่อ Libro de las profecias ระหว่างการเดินทางทางเรือใน ค.ศ. 1502 เมื่อเขาได้ยินเกี่ยวกับ "ไมอา" ครั้งแรกบนกัวนากา เกาะนอกชายฝั่งทางเหนือของฮอนดูรัส โดยได้รับอิทธิพลจากงานเขียนของบิชอปปีแยร์ ดิแอลลี โคลัมบัสเชื่อว่าการค้นพบดินแดน "ห่างไกลที่สุด" ของเขา (และยังรวมไปถึงชาวมายาเอง) มีการทำนายไว้แล้วและจะนำมาซึ่งการสิ้นโลก ความกลัวอนันตกาลแพร่ขยายไประหว่างช่วงแรกของการพิชิตของสเปนอันเป็นผลมาจากการทำนายทางโหราศาสตร์ที่ด้รับความนิยมในยุโรปถึงมหาอุทกภัยที่สองใน ค.ศ. 1524
ต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 นักวิชาการชาวเยอรมัน แอร์นสท์ เฟิร์สเทมันน์ ตีความเดรสเดนโคเด็กซ์หน้าสุดท้ายว่า แสดงจุดจบของโลกในอุทกภัยที่ก่อให้เกิดความหายนะรุนแรง เขาอ้างถึงการทำลายล้างโลกและอะพอคะลิพส์ แม้เขาจะมิได้อ้างถึงแบ็กทันที่ 13 หรือ ค.ศ. 2012 และไม่ชัดเนว่าเขากำลังหมายถึงเหตุการณ์ในอนาคตหรือไม่ ความคิดของเขาถูกกล่าวซ้ำโดยนักโบราณคดี ซิลวานัส มอร์เลย์ ผู้ถอดความจากเฟิร์สเทมันน์โดยตรง และเสริมลงไปในรูปของมหาอุทกภัย ความเห็นเหล่านี้ภายหลังถูกกล่าวซ้ำในหนังสือ ดิแอนเชียนมายา ของมอร์เลย์ ฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกซึ่งตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1946
การกล่าวถึงแบ็กทันที่ 13 ของชาวมายา

ชาวมายาในปัจจุบันทั้งหมดมิได้ยึดติดกับความสำคัญของแบ็กทันที่ 13 มากนัก ถึงแม้ว่าชนเผ่ามายันบางเผ่าซึ่งอาศัยอยู่บริเวณที่ราบสูงกัวเตมาลาจะยังคงใช้ระบบรอบปฏิทินกันอยู่ แต่ปฏิทินแบบนับยาวเป็นปฏิทินที่ใช้กันเพียงอย่างเดียวในสมัยคลาสสิก แต่ปัจจุบันได้รับการค้นพบเฉพาะการค้นหาของนักโบราณคดีเท่านั้น ผู้อาวุโสชาวมายัน อะโปลินาริโอ ชิลี พิกซ์ตัน และนักโบราณคดีชาวเม็กซิกัน กุยเลอโม เบอร์นอล ทั้งสองได้กล่าวว่า "การสิ้นโลก" เป็นแนวคิดตะวันตกซึ่งมีเพียงส่วนน้อยหรือไม่มีส่วนใดเลยที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อของชาวมายา เบอร์นอลเชื่อว่าแนวคิดดังกล่าวได้รับการยัดเยียดให้แก่ชาวมายาโดยชาวตะวันตก เนื่องจากตำนานอภินิหารของพวกเขา "ใช้ไปจนหมดแล้ว"
การให้ความสำคัญต่อแบ็กทันที่ 13 ของชาวมายาสมัยคลาสสิกยังคงไม่เป็นที่ทราบกันแน่ชัด จารึกมายาสมัยคลาสสิกส่วนใหญ่มุ่งเขียนถึงประวัติศาสตร์และไม่ได้เขียนคำนายอะไรไว้เลย อย่างไรก็ตาม มีหลักฐานสองชิ้นในคลังข้อมูลประวัติศาสตร์มายาที่อาจกล่าวถึงจุดสิ้นสุดของแบ็กทันที่ 13: อนุสาวรีย์ทอร์ทูกัวโร 6 และชีลัมบาลัม ซึ่งอาจมีความเป็นไปได้เช่นเดียวกัน
การกล่าวถึงแบ็กทันที่ 13 ของชาวมายา > วันที่หลังแบ็กทันที่ 13

บางครั้ง จารึกมายาได้อ้างถึงเหตุการณ์ที่ถูกทำนายไว้ในอนาคตหรือการระลึกถึงที่จะเกิดขึ้นหลังจากการสิ้นสุดของแบ็กทันที่ 13 การระบุดังกล่าวนี้ส่วนใหญ่อยู่ในรูปของ "วันที่ระยะห่าง" การระบุแบบนี้จะระบุวันที่ในปฏิทินแบบนับยาว พร้อมกับตัวเลขระยะห่าง ซึ่งเมื่อบวกเพิ่มเข้าไปในวันที่ของปฏิทินแบบนับยาวแล้ว จะทำให้ทราบว่าเหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้นเมื่อใดในอนาคตได้ บนแผ่นกระดานด้านตะวันตกที่วิหารแห่งคำจารึกในปาเลงเก ส่วนหนึ่งของข้อความเสนอเหตุการณ์ในอนาคตถึงการครบรอบปฏิทินที่ 80 ของการขึ้นครองราชย์ของผู้ปกครองปาเลงเก คินิช จานาบ ปากาล (ตรงกับวันที่ 9.9.2.4.8 หรือตรงกับวันที่ 27 กรกฎาคม 615 ศักราชกลาง ในปฏิทินก่อนเกรโกเรียน ซึ่งสามารถคำนวณได้โดยใช้วันที่ประสูติของปากาลเป็นตัวตั้ง (9.8.9.13.0) บวกเข้ากับตัวเลขระยะห่าง 10.11.10.5.8 การคำนวณดังกล่าวตรงกับการครบรอบปฏิทินที่ 80 นับตั้งแต่การขึ้นครองราชย์ของปากาล ซึ่งเกิดขึ้นในอนาคตถึง 4,000 ปี หรือตรงกับวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 4772
อีกตัวอย่างหนึ่ง คือ ศิลาจารึก 1 ที่โคบา ซึ่งกล่าวถึงวันที่ในหน่วยยี่สิบเหนือแบ็กทันขึ้นไปอีก โดยกล่าวว่ามันคือปีที่เกิดขึ้นถัดจากนี้ไปอีก 4.134105 × 1028 ปี หรือระยะเวลาที่ห่างจากปัจจุบันเท่ากันในอดีต แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม วันที่ดังกล่าวคิดเป็น 1018 เท่าเมื่อเทียบกับอายุปัจจุบันของเอกภพ ซึ่งได้แสดงให้เห็นว่าไม่ใช่ชาวมายันทั้งหมดที่พิจารณาว่าวัฏจักรยาว 5,125 ปีมีความสำคัญที่สุด
หอดูดาวสทราซบูร์

| --- | --- |

หน่วยงาน: มหาวิทยาลัยสทราซบูร์
รหัสหอดูดาว: 522
ที่ตั้ง: สทราซบูร์ ประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 48°35′0″N 7°46′5″E﻿ / ﻿48.58333°N 7.76806°E﻿ / 48.58333; 7.76806
ระดับความสูง: 142 ม.
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1881
เว็บไซต์: astro.u-strasbg.fr
หอดูดาวหอดูดาวสทราซบูร์ (ฝรั่งเศส: Observatoire astronomique de Strasbourg) เป็นหอดูดาวในเมืองสทราซบูร์ ประเทศฝรั่งเศส
หลังจากสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียในปี 1870–1871 สทราซบูร์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ จักรวรรดิเยอรมัน มหาวิทยาลัยสทราซบูร์ได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในปี 1872 และในปี 1875 ได้มีการก่อสร้างหอดูดาวแห่งใหม่ขึ้น อุปกรณ์หลักคือกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงขนาด 50 ซม. ซึ่งเริ่มแสงแรกในปี 1880 เป็นอุปกรณ์ที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิเยอรมันในเวลานั้น ในปี 1881 การประชุมสมาคมดาราศาสตร์เยอรมนีครั้งที่ 9 จัดขึ้นที่เมืองสทราซบูร์เพื่อเฉลิมฉลองการเปิดตัว

หอดูดาวแห่งนี้ตั้งอยู่ที่นี่เพื่อวัตถุประสงค์ในการสอนและสัญลักษณ์ทางการเมืองเป็นหลัก ไม่ใช่เพื่อคุณภาพในการสังเกตการณ์ เพราะบริเวณนี้เป็นที่ลุ่มต่ำซึ่งมีแนวโน้มที่จะเกิดหมอกควัน ในช่วงก่อนปี 1914 มีเจ้าหน้าที่น้อยเกินไปที่จะใช้งานเครื่องมือนี้ งานวิจัยทางวิชาการจึงได้รับการตีพิมพ์เพียงเล็กน้อยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 วัตถุท้องฟ้าหลักที่สังเกตการณ์คือดาวหางและดาวแปรแสง หลังปี 1909 เครื่องมือเหล่านี้ยังใช้ในการสังเกตระบบดาวคู่และการวัดแสงของเนบิวลา
ปัจจุบันหอดูดาวแห่งนี้เป็นที่ตั้งของศูนย์ข้อมูลดาราศาสตร์สทราซบูร์ซึ่งเป็นฐานข้อมูลที่รวบรวมและเผยแพร่ข้อมูลทางดาราศาสตร์ รวมถึง SIMBAD (ฐานข้อมูลวัตถุท้องฟ้า), VizieR (สารบัญแฟ้มทางดาราศาสตร์) และ Aladin Sky Atlas (แผนที่ดาวเชิงโต้ตอบ) หอดูดาวแห่งนี้ล้อมรอบด้วยสวนพฤกษศาสตร์มหาวิทยาลัยสทราซบูร์
ในห้องใต้ดินด้านล่างหอดูดาวมีพิพิธภัณฑ์ที่ดำเนินการโดยมหาวิทยาลัย เรียกว่า คริปโตเซตวล (Crypte aux étoiles) ที่นี่จัดแสดงกล้องโทรทรรศน์เก่าและอุปกรณ์ทางดาราศาสตร์โบราณอื่น ๆ เช่น นาฬิกา อุปกรณ์วัดตำแหน่ง เป็นต้น
สนามบินจันทบุรี

สนามบินเนินพลอยแหวน หรือ สนามบินท่าใหม่ หรือ สนามบินจันทบุรี เป็นสนามบินในจังหวัดจันทบุรี ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าใหม่ อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี โดยมีกองทัพอากาศเป็นเจ้าของพื้นที่และให้กองทัพเรือใช้ประโยชน์ในพื้นที่แห่งนี้ ปัจจุบันสนามบินแห่งนี้ไม่มีการบริการเชิงพาณิชย์ แต่ใช้ในกิจการทางการทหาร การเกษตรและการวิจัยและพัฒนา
ประวัติ > การบินของไทย และการใช้สนามบินเนินพลอยแหวน

พ.ศ. 2445 ขณะที่จอมพลสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ ดำรงตำแหน่งเสนาธิการทหารบก ทรงจัดตั้งแผนกการบิน กองทัพบก ที่สนามราชกรีฑาสโมสร (สนามม้าสระปทุม) และคัดเลือกนายทหาร 3 นายไปศึกษาการบิน ณ ประเทศฝรั่งเศส, กห.สั่งซื้อ บ.จากฝรั่งเศส 8 เครื่อง
1 มีนาคม พ.ศ. 2457 ทรงย้ายที่ตั้งแผนกการบินไปที่ อ.ดอนเมือง และทรงยกฐานะแผนกการบิน เป็นกองบินทหารบก เมื่อ 27 มี.ค.2457
พ.ศ. 2457-2461 สงครามโลกครั้งที่ 1 (ได้ทรงนำกองบินทหารบก เข้าร่วมราชการสงคราม) หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 พระองค์ส่งเสริมการบินทั้งกิจการทางทหารและพลเรือน โดยวันที่ 17 ก.พ.2462 กระทรวงกลาโหม สั่งการให้กรมอากาศยานทหารบกทดลองใช้เครื่องบินนำถุงไปรษณีย์จากสนามบินดอนเมือง ไปสนามบินเนินพลอยแหวน อ.ท่าใหม่ จว.จันทบุรี เป็นเพื่อทดลองการคมนาคมในอากาศและแสดงการบินแก่ประชาชนชาวจันทบุรี ซึ่งการคมนาคมขนส่งทางอากาศเป็นครั้งแรกในประเทศสยาม
ต่อมา ได้พัฒนาการบินในด้านการคมนาคมเพิ่มเติม เช่น การส่งเวชภัณฑ์และลำเลียงผู้ป่วยทางอากาศ นับเป็นการวางรากฐานการเสริมสร้างกำลังทางอากาศของประเทศไทย
จังหวัดจันบุรีได้ร่วมกันพัฒนาพื้นที่สนามบินเนินพลอยแหวน แล้วได้มอบสนามบินให้แก่กองทัพอากาศเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2480
ปฏิบัติการ > ทางการทหาร

ข้อมูลการใช้ประโยชน์สนามบินเนินพลอยแหวน และข้อมูลด้านที่ดินราชพัสดุ[ต้องการอ้างอิง]
การใช้ประโยชน์สนามบินเนินพลอยแหวน: ปัจจุบัน กองทัพอากาศกำหนดให้สนามบินเนินพลอยแหวน เป็นฐานบินปฏิบัติการสำรอง ใช้เป็นสนามบินสำรองในกรณีจำเป็นเพื่อการปฏิบัติการทางอากาศ สามารถพัฒนาเป็นฐานบินปฏิบัติการหน้าเมื่อได้รับการสนับสนุนจากส่วนกลาง สามารถให้การสนับสนุนหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน และหน่วยงานต่างประเทศ เพื่อการพัฒนาประเทศและช่วยเหลือประชาชนตามความเหมาะสม โดยสงวนสิทธิ์ไว้ใช้ในการสนับสนุนทางยุทธการในการใช้พื้นที่บริเวณดังกล่าวเมื่อกองทัพอากาศมีความจำเป็นด้านยุทธการในอนาคต[ต้องการอ้างอิง]
กองทัพเรือ ได้ขอใช้ประโยชน์ที่ดินบางส่วน ตั้งแต่ พ.ศ. 2520 โดยให้หมวดบิน 31 ฝูงบินทหารเรือ 3141 วางกำลัง และกองทัพเรือได้มีหนังสือถึงกองทัพอากาศเมื่อปี พ.ศ. 2553 เพื่อขอใช้ประโยชน์พื้นที่ต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน[ต้องการอ้างอิง]
ที่ดินสนามบินเนินพลอยแหวน ขนาดเนื้อที่ทั้งหมด 793 – 1 – 76.5 ไร่ เมื่อปี พ.ศ. 2564 กองทัพอากาศได้มอบหมายให้กองบิน 3 เป็นหน่วยกำกับดูแลที่ดินราชพัสดุสนามบินเนินพลอยแหวน ซึ่งในพื้นที่นั้น มีส่วนราชการใช้ประโยชน์ได้แก่ หมวดบิน 31 ฝูงบินทหารเรือ 3141 จำนวน 592 ไร่เศษ และมีหน่วยบินฝนหลวง กรมฝนหลวงและการบินเกษตร วางกำลังเพื่อทำภารกิจฝนหลวงในพื้นที่ภาคตะวันออก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 ระหว่างเดือนมีนาคม - พฤษภาคม ของทุกปี[ต้องการอ้างอิง]
ปฏิบัติการ > ทางการเกษตร

สนามบินจันทบุรี เป็นอีกฐานปฏิบัติการของกรมฝนหลวงและการบินเกษตรในการปฏิบัติการฝนหลวงในฤดูร้อน ประมาณเดือนมีนาคม - พฤษภาคม เนื่องจากความเหมาะสมของสภาพพื้นที่ที่อยู่ในทิศทางต้นลม สามารถทำฝนเพื่อตอบสนองพื้นที่เกษตรกรรมในจังหวัดระยอง จังหวัดจันทบุรี จังหวัดตราด และจังหวัดสระแก้วตอนล่าง
สายการบิน > สายการบินระหว่างประเทศ

ไม่มีสายการบินพาณิชย์เปิดให้บริการ
สายการบิน > สายการบินภายในประเทศ

ไม่มีสายการบินพาณิชย์เปิดให้บริการ
การทดลองเดินอากาศ ณ สนามบินเนินพลอยแหวน
ประกาศการใช้งานสนามบินในราชกิจจานุเบกษา
ศาลาสนามบินในอดีต
ราชรัฐเรเกินส์บวร์ค

ราชรัฐเรเกินส์บวร์ค (เยอรมัน: Fürstentum Regensburg) เป็นราชรัฐบริวารของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์  ราชรัฐเรเกินส์บวร์คก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1803 และมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1810 ราชรัฐตั้งอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือบาวาเรียในประเทศเยอรมนีโดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เรเกินส์บวร์ค
ประวัติ

ราชรัฐถูกสร้างขึ้นในฐานะเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกฝ่ายศาสนาสำหรับอัครมุขนายกคาร์ล เทโอดอร์ ฟอน ดัลแบร์ก ซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าผู้เลือกตั้งและอัครมหาเสนาบดีแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และเคยเป็นอัครมุขนายกแห่งไมนทซ์ ภายหลังจากที่ไมนทซ์ถูกฝรั่งเศสผนวกไปตามสนธิสัญญาลูว์เนวีล อาณาเขตส่วนใหญ่ของราชรัฐใหม่นี้ประกอบด้วยดินแดนเดิมของราชรัฐมุขนายกเรเกินส์บวร์ค นอกจากนี้ยังรวมถึงเขตปกครองของโดนาสเตาฟ์, เวิร์ท, โฮเฮินบวร์ค, อดีตนครเรเกินส์บวร์ค รวมถึงอารามนักบุญเอมเมอรัม โบสถ์โอบาร์มึนสเตอร์ และนีเดอร์มึนสเตอร์ ซึ่งตั้งอยู่ภายในเมืองเรเกินส์บวร์ค นอกจากนี้ ดัลแบร์กยังได้รับราชรัฐอาชัฟเฟนบวร์คที่ถูกตั้งขึ้นใหม่ตามแนวแม่น้ำไมน์
ดัลแบร์กได้เป็นเจ้าผู้คัดเลือกที่เคยมอบให้แก่อัครมุขนายกไมนทซ์ ทำให้ราชรัฐนี้เป็นที่รู้จักในภาษาเยอรมันว่า Kurfürstentum Regensburg ("รัฐผู้คัดเลือกแห่งเรเกินส์บวร์ค") เนื่องจากตำแหน่งอัครมุขนายกแห่งไมนทซ์ถูกโอนไปยังสังฆมณฑลเรเกินส์บวร์ค อาณาเขตนี้จึงถูกเรียกในภาษาอังกฤษว่า Archbishopric of Regensburg ("อัครมุขนายกผู้คัดเลือกแห่งเรเกินส์บวร์ค")
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากบาวาเรียอ้างสิทธิ์เหนือเรเกินส์บวร์ค ดัลแบร์กจึงไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นอัครมุขนายกจนถึงวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1805 ต่อมาราชรัฐนี้สูญเสียสถานะเจ้าผู้คัดเลือกในปี ค.ศ. 1806 พร้อมกับการที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถูกยุบ และได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ในปีเดียวกัน จากนั้นได้มีการบังคับใช้ประมวลกฎหมายนโปเลียนในปี ค.ศ. 1809
ช่วงสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่ห้า กองทัพออสเตรียเข้ายึดครองเรเกินส์บวร์คเมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1809 ต่อมาอีกสามวัน เมืองถูกโจมตีและยึดคืนโดยกองทัพฝรั่งเศส ตามสนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1810) ดัลแบร์กต้องยกเรเกินส์บวร์คให้แก่ราชอาณาจักรบาวาเรีย ซึ่งได้ผนวกเมืองอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1810 เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ดัลแบร์กได้รับดินแดนฮาเนาและฟุลดา ซึ่งรวมเข้ากับราชรัฐแห่งอาชัฟเฟนบวร์คเพื่อก่อตั้งแกรนด์ดัชชีแฟรงก์เฟิร์ต แม้ว่าดัลแบร์กจะสูญเสียราชรัฐเรเกินส์บวร์คไปแล้ว แต่เขายังคงดำรงตำแหน่งอัครมุขนายกแห่งเรเกินส์บวร์คจนกระทั่งถึงแก่มรณกรรมในปี ค.ศ. 1817 หลังจากนั้น ตำแหน่งอัครมุขนายกแห่งเรเกนสบวร์กถูกลดระดับลงเป็นเพียงสังฆมณฑลสาขาของสังฆมณฑลมิวนิกและไฟรซิง
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ฟาโรห์อเคนาเทน

อเคนาเทน (อังกฤษ: Akhenaten, /ˌækəˈnɑːtən/ ออกเสียงไฟล์:Akhenaten pronunciation (en).ogg) บางครั้งสะกดเป็น อเคนาทอน (Akhenaton) หรือ เอคนาทอน (Echnaton; อียิปต์โบราณ: ꜣḫ-n-jtn ʾŪḫə-nə-yātəy, ออกเสียง: [ˈʔuːχəʔ nə ˈjaːtəj] ไฟล์:Akhenaten pronunciation (egy).ogg, หมายถึง 'Effective for the Aten') เป็นฟาโรห์อียิปต์โบราณที่ครองราชย์ ป. 1353–1336 หรือ 1351–1334 ปีก่อน ค.ศ. เป็นพระมหากษัตริย์ลำดับที่ 10 แห่งราชวงศ์ที่สิบแปด ก่อนหน้าปีที่ 5 ในรัชสมัยของพระองค์ พระองค์มีพระนามว่า อาเมนโฮเทปที่ 4 (อียิปต์โบราณ: jmn-ḥtp หมายถึง "Amun is satisfied", แผลงกรีกเป็น อาเมโนฟิสที่ 4)
ฟาโรห์แอเคนาเทน มีพระมเหสีที่เป็นราชินีที่มีชื่อเสียงโด่งดัง คือ ราชินีเนเฟอร์ติติ (Nefertiti) และพระราชโอรสที่มีชื่อเสียงอีกเช่นกัน คือ ฟาโรห์ทุตอังค์อามุน (Tutankhamun)
ฟาโรห์แอเคนาเทน ขึ้นครองราชย์ระหว่าง 1350 ปีก่อนคริสต์ศักราช และครองราชย์อยู่นาน 17 ปี ปัจจุบัน นักประวัติศาสตร์เชื่อว่า พระองค์เป็นฟาโรห์องค์แรกที่ปฏิวัติความเชื่อในอาณาจักรอียิปต์ พระองค์ทรงนับถือพระเจ้าเพียงองค์เดียว คือ อาเตน (Aten) (สุริยเทพ สันนิษฐานว่าเป็นไปได้ว่าอาจเป็นองค์เดียวกับ รา) ถึงขนาดสร้างเมืองใหม่ที่ชื่อ อมาน่า (Amarna) ที่มีศาสนสถานขนาดใหญ่เพื่อบูชาเทพอาเตน พร้อมกับเปลี่ยนพระนามใหม่เป็น แอเคนาเทน ด้วย เพื่อให้เชื่อมโยงกับคำว่า อาเตน (แอเคนาเทน แปลว่า "มีประโยชน์ต่ออาเตน") ซึ่งนักประวัติศาสตร์เชื่อว่า การที่นับถือเทพเจ้าเพียงองค์เดียวของพระองค์นั้น เป็นแรงบันดาลใจให้โมเสสเป็นกบฏต่อฟาโรห์แรเมซีสที่ 2 (Ramesses II) ในอีกราว 50 ปี ต่อมาที่วิหารและราชวังในเมือง อะมานา พระองค์ได้สร้างศิลปกรรมฝาผนังไว้อย่างงดงาม ที่มีบทสรรเสริญเทพอาเตน แต่เมื่อพระองค์สวรรคตลง เมืองอมาน่าแห่งนี้ก็ได้ถูกทิ้งร้างทันที ทายาทรุ่นหลังได้ทำลายวิหารและบทสรรเสริญเหล่านี้เสีย รวมทั้งได้ประณามพระองค์และทำลายรูปสลักพระพักตร์ของพระองค์ด้วย ซึ่งเชื่อว่า ทั้งนี้เป็นเพราะต้องการทำลายหลักความเชื่อของการนับถือเทพเจ้าองค์เดียว (Monotheism)
ภาพฝาผนังที่แสดงถึงฟาโรห์แอเคนาเทน พระนางเนเฟอร์ติติ และพระธิดา 3 องค์ ที่แสดงถึงความนับถือต่อเทพอาเตน (เทพเจ้าทรงฉายแสงอยู่ข้างบน)
ดูเพิ่ม

ฟาโรห์ในคัมภีร์ไบเบิล
โอซาร์เซฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

Akhenaten on In Our Time at the BBC. (listen now)
The City of Akhetaten
The Great Hymn to the Aten
M.A. Mansoor Amarna Collection
Grim secrets of Pharaoh's city BBC
Ancestry and Pathology in King Tutankhamun's Family Hawass
The Long Coregency Revisited: the Tomb of Kheruef เก็บถาวร มิถุนายน 13, 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Peter Dorman, University of Chicago
Royal Relations, Tut's father is very likely Akhenaten. National Geographic 09. 2010 เก็บถาวร สิงหาคม 9, 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  กรีซ  เนเธอร์แลนด์  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie
สนิท จันทรวงศ์

สนิท จันทรวงศ์ เป็นนักการเมืองชาวไทย เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี 3 สมัย และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ดำรงตำแหน่งในขณะที่แยกจังหวัดอำนาจเจริญ
ประวัติ

สนิท จันทรวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 จบการศึกษาคุรุศาสตรบัณฑิต สาขาอุตสาหกรรมศิลป์ จากวิทยาลัยครูอุบลราชธานี
การทำงาน

สนิท จันทรวงศ์ เข้าสู่งานการเมืองโดยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งยกทีม (สนิท จันทรวงศ์ ธีระชัย ศิริขันธ์ และธนา เมตตาริกานนท์) และได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 ในสังกัดพรรคกิจสังคม เช่นเดิม
สนิท จันทรวงศ์ อยู่ในกลุ่มพระพาย ซึ่งย้ายไปร่วมงานกับพรรคความหวังใหม่ ได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 ในนามพรรคความหวังใหม่ ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. เขตเลือกตั้งที่ 3 อำเภอม่วงสามสิบ, อำเภอเขื่องใน, อำเภออำนาจเจริญ, อำเภอพนา, อำเภอหัวตะพาน และ กิ่งอำเภอลืออำนาจ ต่อมาในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2536 ได้มีการจัดตั้งจังหวัดอำนาจเจริญขึ้น ส่งผลให้นายสุทัศน์ เงินหมื่น นายวิฑูรย์ นามบุตร และนายสนิท จันทรวงศ์ จึงเป็น ส.ส.ชุดแรกของจังหวัดอำนาจเจริญ
ในปี 2544 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเป็นการเลือกตั้งใหม่ตามมติ กกต.
สนิท จันทรวงศ์ เคยดำรงตำแหน่งทางการเมือง อาทิ เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ที่ปรึกษารองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 1 และที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)