stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โคกินวากาชู

ส่วนหนึ่งจากเอกสารตัวเขียนโคกินวากาชู (ฉบับเก็นเอ, สมบัติแห่งชาติ); ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว
โคกินวากาชู (ญี่ปุ่น: 古今和歌集) เรียกสั้น ๆ ว่า โคกินชู (ญี่ปุ่น: 古今集) หมายถึง ประชุมบทร้อยกรองแบบญี่ปุ่นตั้งแต่โบราณถึงปัจจุบัน เป็นหนังสือประชุมบทร้อยกรองแบบวากะ ที่จัดทำโดยสำนักพระราชวังในต้นยุคเฮอัง โดยพระราชดำริของจักรพรรรดิอูดะ (Emperor Uda ค.ศ. 887–897) และจัดทำโดยพระราชรับสั่งของจักรพรรดิไดโงะ (Emperor Daigo ค.ศ 897–930) ราชโอรส ราวปี ค.ศ. 905 และสำเร็จในปี ค.ศ. 920 มีหลักฐานว่า ร้อยกรองบทสุดท้ายรวบรวมเข้าไปในราวปี ค.ศ. 914 ผู้รวมรวมเป็นกวีในราชสำนัก 4 คน นำโดย คิ โนะ สึรายูกิ (Ki no Tsurayuki), โอชิโกจิ มิตสึเนะ (Ōshikōchi Mitsune), มิบุ โนะ ทาดามิเนะ (Mibu no Tadamine) รวมถึง คิ โนะ โทโมโนริ (Ki no Tomonori) ซึ่งเสียชีวิตก่อนที่จะรวบรวมประชุมบทร้อยกรองนี้เสร็จ
ความสำคัญ

โคกินชู เป็นประชุมร้อยกรองแบบญี่ปุ่น 21 ประเภท (二十一代集, Nijūichidaishūthe) เล่มแรกที่รวบรวบขึ้นโดยพระราชประสงค์ของพระจักรพรรดิ และเป็นประชุมร้อยกรองที่แสดงถึงลักษณะของบทร้อยกรองแบบญี่ปุ่นในสมัยนั้นได้อย่างชัดเจน และกลายเป็นกฎของระบบการแต่งวากะ หรือ บทร้อยกรองแบบญี่ปุ่นสืบต่อมาจนถึงปลายศตวรรษที่ 19 เป็นประชุมร้อยกรองเล่มแรกที่แบ่งบทกวีออกเป็นประเภท กวีตามฤดูกาล และ บทกวีที่เกี่ยวกับความรัก บทกวีเกี่ยวกับฤดูกาลในโคกินชู สร้างแรงบันดาลใจจนพัฒนาเป็นรูปแบบของการแต่ง กวีแบบไฮกุ ในปัจจุบัน
คำนำของ โคกินชู ที่เขียนโดยคิ โนะ สึยูรายูกิ นั้นยังเขียนด้วยภาษาญี่ปุ่น ซึ่งแตกต่างจากหนังสือเล่มในยุกนั้นที่มักจะมีการเขียนคำนำเป็นภาษาจีน และในโคกินชู นี้ยังมีคำนำภาษาจีนที่เขียนโดยคิ โนะ โทโมโนริ (Ki no Tomonori) ด้วย ความคิดในการรวบรวมบทร้อยกรองตั้งแต่ยุคอดีตถึงปัจจุบันนั้น ยังเป็นความคิดสร้างสรรค์ที่สำคัญ ร้อยรองในประชุมร้อยกรอง จึงมีความหลากหลายทั้งรูปแบบและการใช้ภาษา แสดงให้เห็นรูปแบบของการพัฒนาของการแต่งกวีแบบวากะ
โครงสร้างหมวดหมู่

ยังไม่มีข้อสรุปในปัจจุบันว่า จำนวนบทร้อยกรองใน โคกินชู แท้จริงแล้วมีจำนวนเท่าไร แต่ โคกินวากาชู ฉบับออนไลน์ มีบทกวีจำนวน 1,111 บท แบ่งเป็น 21 ส่วน ตามแบบของประชุมบทร้อยกรองแบบจีนที่เคยจัดทำกันมาก่อนหน้านี้อย่างเช่น มันโยชู
การแบ่งหมวดหมู่ โคกินชู ตามชื่อภาษาญี่ปุ่น, แบบอ่านปัจจุบัน, และแปลภาษาอังกฤษ.
| หัวข้อ | การแบ่งภาค | การแบ่งภาค | การแบ่งภาค | การแบ่งภาค |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฤดูกาล | 1-2 | บทกวีฤดูวสันต์ | 春歌 | haru no uta |
| ฤดูกาล | 3 | บทกวีฤดูคิมหันต์ | 夏歌 | natsu no uta |
| ฤดูกาล | 4-5 | บทกวีฤดูสารท | 秋歌 | aki no uta |
| ฤดูกาล | 6 | บทกวีฤดูเหมันต์ | 冬歌 | fuyu no uta |
 : 
|   | 7 | บทกวีเฉลิมฉลอง | 賀歌 | ga no uta |
|   | 8 | บทกวีพลัดพราก | 離別歌 | wakare no uta |
|   | 9 | นิราศ | 羈旅歌 | tabi no uta |
|  | 10 | ปริศนากวี | 物名 | mono no na |
| ความรัก | 11-15 | ความรัก | 恋歌 | บทกวีรัก |
| อื่น ๆ | 16 | ความเศร้า | 哀傷歌 | aishō no uta |
| อื่น ๆ | 17-18 | เบ็ดเตล็ด | 雑歌 | kusagusa no uta |
| อื่น ๆ | 19 | รูปแบบเบ็ดเตล็ด | 雑躰歌 | zattai no uta |
| อื่น ๆ | 20 | Traditional Poems from the Bureau of Song | 大歌所御歌 | ōutadokoro no on'uta |
ประชุมบทกวียังบันทึกชื่อผู้แต่งของกวีในแต่ละบท และแรงบันดาล (ญี่ปุ่น: topic; โรมาจิ: 題; ทับศัพท์: dai) เท่าที่ทราบ กวรหลักในโคกินชู ประกอบด้วบ อาริวาระ โนะ นาริฮิระ (Ariwara no Narihira), โอโนะ โนะ โคมาจิ (Ono no Komachi), เฮ็นโจ (Henjō) ฟูจิวาระ โนะ โอกิกาเซะ (Fujiwara no Okikaze) และกวีมีชื่ออีกมากมาย นอกจากนั้น ยังรวบรวมบทกวีของผู้จัดทำทั้ง 4 คนด้วย และบทกวีของราชวงศ์
ข้อมูล

Saeki, Umetomo (1958). Nihon Koten Bungaku Taikei: Kokin Wakashū. Iwanami Shoten. ISBN 4-00-060008-7.
Kojima, Noriyuki; Eizō Arai (1989). Shin Nihon Koten Bungaku Taikei: Kokin Wakashū. Iwanami Shoten. ISBN 4-00-240005-0.
Miner, Earl; H. Odagiri; R. E. Morrell (1985). The Princeton Companion to Classical Japanese Literature. Princeton University Press. pp. 186–187. ISBN 0-691-06599-3.
McCullough, Helen Craig (1985). Kokin Wakashū: The First Imperial Anthology of Japanese Poetry. Stanford University Press. ISBN 0-8047-1258-1.
Brower, Robert H.; Earl Roy Miner (1961). Japanese court poetry. Stanford University Press. LCCN 61-10925.
แหล่งข้อมูลอื่น

Manuscript scans at Waseda University Library: 1 volume (unknown year), 2 volumes (unknown year), 1 volume (unknown year), 1553 (Sanjōnishi Kin'eda), 1510? (Ichijō Fuyuyoshi)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  IdRef
สันนิบาตผมแดง

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
ดันแคน รอสส์จับมือกับจาเบซ วิลสัน โดยมีวินเซนต์ สปอลดิงกำลังยืนมองอยู่ด้านข้าง  ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในปี ค.ศ. 1891
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Red-Headed League
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดการผจญภัย
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: สิงหาคม ค.ศ. 1891
เรื่องก่อนหน้า: เหตุอื้อฉาวในโบฮีเมีย 
เรื่องถัดไป: คู่หมั้นจำแลง 
ข้อความ: สันนิบาตผมแดง ที่ วิกิซอร์ซ
"สันนิบาตผมแดง" (อังกฤษ: The Red-Headed League) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสแตรนด์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1891 วาดภาพประกอบโดยซิดนีย์ พาเก็ต โคนัน ดอยล์จัดให้ "สันนิบาตผมแดง" อยู่ในอันดับที่ 2 ของรายการเรื่องราวเกี่ยวกับโฮมส์ 12 เรื่องที่ชื่นชอบ และยังเป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 2 จากทั้งหมด 12 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด การผจญภัย ในปี ค.ศ. 1892
เนื้อเรื่อง

จาเบซ วิลสัน (Jabez Wilson) เจ้าของโรงรับจำนำในกรุงลอนดอนมาขอคำปรึกษาจากเชอร์ล็อก โฮมส์และหมอวัตสัน ทั้งโฮมส์และวัตสันสังเกตว่าลูกความรายนี้มีผมสีแดง
วิลสันเล่าว่าเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน วินเซนต์ สปอลดิง (Vincent Spaulding) ผู้ช่วยหนุ่มของวิลสันชักชวนให้วิลสันไปสมัครงานตามโฆษณาทางหนังสือพิมพ์โดย "สันนิบาตผมแดง" ที่เสนองานที่ให้ค่าตอบแทนสูงเฉพาะสำหรับผู้สมัครชายที่มีผมสีแดงเท่านั้น เช้าวันรุ่งขึ้น วิลสันได้รับการว่าจ้างให้คัดลอกสารานุกรมบริแทนนิกา ซึ่งเขาได้รับค่าจ้าง 4 ปอนด์ต่อสัปดาห์ (เท่ากับ £468 ในปี 2021) งานนี้เป็นเพียงงานแต่ในนามที่ทำตามเจตจำนงของเศรษฐีชาวอเมริกาที่ต้องการสร้างสวัสดิการให้กับชายผมแดงอย่างเขา หลังจากผ่านไป 8 สัปดาห์ วิลสันเดินทางไปทำงานที่สำนักงาน แต่พบข้อความบนประตูที่ระบุว่าสันนิบาตผมแดงถูกล้มเลิกแล้ว วิลสันไปสอบถามกับเจ้าของห้องเช่าซึ่งก็ตอบมาว่าตนไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับสันนิบาตผมแดงนี้มาก่อน
วิลสันอธิบายลักษณะของสปอลดิงตามที่โฮมส์ถาม หลังจากนั้นโฮล์มส์และวัตสันก็ไปสำรวจบริเวณโรงรับจำนำ โฮมส์อนุมานว่าจะมีอาชญากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นที่ธนาคารใกล้กับโรงรับจำนำ โฮล์มส์จึงนัดพบวัตสัน สารวัตรโจนส์ (Inspector Jones) แห่งสกอตแลนด์ยาร์ด และมิสเตอร์เมอร์รีเวทเทอร์ (Mr. Merryweather) ผู้อำนวยการธนาคารในคืนนั้น
ทั้งสี่เดินทางไปซ่อนตัวอยู่ในห้องนิรภัยของธนาคารที่มืดมิด เมอร์รีเวทเทอร์เผยว่าในห้องนิรภัยนี้มีเหรียญทองคำจำนวนมากที่ยืมมาจากธนาคารในฝรั่งเศส โฮมส์สันนิษฐานว่าอาชญากรมีประกาศจับชื่อจอห์น เคลย์ (John Clay) กำลังวางแผนขโมยเหรียญทองเหล่านี้ หลังจากรอนานกว่าหนึ่งชั่วโมง เคลย์และอาร์ชี (Archie) ผู้สมรู้ร่วมคิดที่มีผมสีแดงเข้ามาในห้องนิรภัยทางอุโมงค์ที่เจาะไว้ด้านล่างพื้นห้องนิรภัย ทั้งคู่ถูกจับโดยตำรวจที่ดักรออยู่
โฮมส์กลับมาที่ถนนเบเกอร์ และอธิบายลำดับและเหตุผลของเหตุการณ์ให้วัตสันฟัง อาร์ชีและสปอลดิงซึ๋งโฮมส์อนุมานได้ว่าเป็นเคลย์จากคำอธิบายลักษณะที่วิลสันให้ไว้ ได้สร้างสันนิบาตผมแดงเพื่อให้วิลสันยุ่งอยู่กับงานตลอดทั้งวัน เพื่อให้เคลย์สามารถขุดอุโมงค์จากห้องใต้ดินของโรงรับจำนำไปยังห้องนิรภัยของธนาคารได้
ประวัติการตีพิมพ์

"สันนิบาตผมแดง" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1891 และในสหรัฐอเมริกาในในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1891 ภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 10 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต ตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด การผจญภัย ซีงตีพิมพ์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1892
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  Temple, Emily (22 May 2018). "The 12 Best Sherlock Holmes Stories, According to Arthur Conan Doyle". Literary Hub. สืบค้นเมื่อ 6 January 2019.
↑  UK Retail Price Index inflation figures are based on data from Clark, Gregory (2017). "The Annual RPI and Average Earnings for Britain, 1209 to Present (New Series)". MeasuringWorth. สืบค้นเมื่อ December 2, 2021.
↑  Smith (2014), p. 44.
1 2  Cawthorne (2011), p. 56.
↑  Cawthorne (2011), p. 54.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ สันนิบาตผมแดง ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สันนิบาตผมแดง
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดการผจญภัย รวมถึงเรื่อง สันนิบาตผมแดง ที่ Standard Ebooks
The Red Headed League หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด การผจญภัย โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "เหตุอื้อฉาวในโบฮีเมีย"  "สันนิบาตผมแดง "  "คู่หมั้นจำแลง"  "ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์"  "เมล็ดส้มห้าเมล็ด"  "ชายปากบิด"  "ทับทิมสีฟ้า"  "ห่วงแต้ม"  "นิ้วหัวแม่มือของวิศวกร"  "พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์"  "มงกุฎเพชรมรกต"  "คฤหาสน์อุบาทว์" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี 
วัตสันอ่านหนังสือพิมพ์ให้โฮมส์และวิลสัน
ภาษาโปรแกรม

ภาษาโปรแกรม คือภาษาประดิษฐ์ชนิดหนึ่งที่ออกแบบขึ้นมาเพื่อสื่อสารชุดคำสั่งแก่เครื่องจักร โดยเฉพาะอย่างยิ่งคอมพิวเตอร์ ภาษาโปรแกรมสามารถใช้สร้างโปรแกรมที่ควบคุมพฤติกรรมของเครื่องจักร และ/หรือ แสดงออกด้วยขั้นตอนวิธี (algorithm) อย่างตรงไปตรงมา ผู้เขียนโปรแกรมซึ่งหมายถึงผู้ที่ใช้ภาษาโปรแกรมเรียกว่า โปรแกรมเมอร์ (programmer)
ภาษาโปรแกรมในยุคแรกเริ่มนั้นเกิดขึ้นก่อนที่คอมพิวเตอร์จะถูกประดิษฐ์ขึ้น โดยถูกใช้เพื่อควบคุมการทำงานของเครื่องทอผ้าของแจ็กการ์ดและเครื่องเล่นเปียโน ภาษาโปรแกรมต่าง ๆ หลายพันภาษาถูกสร้างขึ้นมา ส่วนมากใช้ในวงการคอมพิวเตอร์ และสำหรับวงการอื่นภาษาโปรแกรมก็เกิดขึ้นใหม่ทุก ๆ ปี ภาษาโปรแกรมส่วนใหญ่อธิบายการคิดคำนวณในรูปแบบเชิงคำสั่ง อาทิลำดับของคำสั่ง ถึงแม้ว่าบางภาษาจะใช้การอธิบายในรูปแบบอื่น ตัวอย่างเช่น ภาษาที่สนับสนุนการเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชัน หรือการเขียนโปรแกรมเชิงตรรกะ
การพรรณนาถึงภาษาโปรแกรมหนึ่ง ๆ มักจะแบ่งออกเป็นสองส่วนได้แก่ วากยสัมพันธ์ (รูปแบบ) และอรรถศาสตร์ (ความหมาย) บางภาษาถูกนิยามขึ้นด้วยเอกสารข้อกำหนด (ตัวอย่างเช่น ภาษาซีเป็นภาษาหนึ่งที่กำหนดโดยมาตรฐานไอโซ) ในขณะที่ภาษาอื่นอย่างภาษาเพิร์ลรุ่น 5 และก่อนหน้านั้น ใช้การทำให้เกิดผลแบบอ้างอิง (reference implementation) เป็นลักษณะเด่น
ลักษณะของภาษาโปรแกรม

ภาษาโปรแกรมแต่ละภาษาสามารถพิจารณาว่าเป็นเซตของข้อกำหนดอย่างเป็นทางการของวากยสัมพันธ์ ศัพท์ และความหมาย
ข้อกำหนดเหล่านี้มักรวมถึง:
ข้อมูล และโครงสร้างข้อมูล
คำสั่ง และลำดับการทำงาน
ปรัชญาในการออกแบบ
สถาปัตยกรรมของภาษา
ภาษาส่วนใหญ่ที่มีการใช้งานอย่างกว้างขวาง หรือมีการใช้งานในระยะเวลาพอสมควร จะมีกลุ่มทำงานเพื่อสร้างมาตรฐาน ซึ่งมักจะมีการพบปะกันเป็นระยะๆ เพื่อสร้างและจัดพิมพ์นิยามอย่างเป็นทางการของภาษา รวมถึงการปรับปรุงเพิ่มเติมภาษาด้วย
ลักษณะของภาษาโปรแกรม > ชนิดข้อมูล

การจัดเก็บข้อมูลภายในคอมพิวเตอร์สมัยใหม่นั้น ภายในแล้วจะเก็บเป็นตัวเลขศูนย์และหนึ่ง (เลขฐานสอง) อย่างไรก็ตาม ข้อมูลมักถูกแทนสารสนเทศในชีวิตประจำวันเช่น ชื่อบุคคล เลขบัญชี หรือผลการวัด ดังนั้นข้อมูลแบบฐานสองจะถูกจัดการโดยภาษาโปรแกรม เพื่อทำให้รองรับการจัดเก็บข้อมูลที่ซับซ้อนขึ้นเหล่านี้
ระบบที่ข้อมูลถูกจัดการภายในโปรแกรมเรียกว่าชนิดข้อมูลของภาษาโปรแกรม การออกแบบและศึกษาเกี่ยวกับชนิดข้อมูลเรียกว่าทฤษฎีชนิด ภาษาโปรแกรมสามารถจัดออกได้เป็นกลุ่มภาษาที่มี การจัดชนิดแบบสถิตย์ และภาษาที่มี การจัดชนิดแบบพลวัต
ลักษณะของภาษาโปรแกรม > โครงสร้างข้อมูล

โครงสร้างข้อมูล คือรูปแบบของการจัดเก็บข้อมูล ที่เกิดจากการนำเอาตัวแปรประเภทต่าง ๆ กันมาประยุกต์รวมกันเพื่อให้ง่ายต่อการที่จะนำไปใช้ ในalgorithm ต่าง ๆ
ภาษาโปรแกรมที่นิยม

ภาษาเครื่อง (Machine Languages)
ภาษาแอสเซมบลี (Assembly)
ภาษาระดับสูง (High-level Languages)
ภาษาซี (C)
ภาษาซีพลัสพลัส (C++)
ภาษาซีชาร์ป (C#)
ภาษาโคบอล (COBOL)
ภาษาปาสกาล (Pascal)
ภาษาเบสิก (BASIC)
ภาษาฟอร์แทรน (FORTRAN)
ภาษาจาวา (Java)
ภาษาจาวาสคริปต์ (JavaScript)
ภาษาเพิร์ล (Perl)
ภาษาพีเอชพี (PHP)
ภาษาไพทอน (Python)
ภาษาโปรล็อก (Prolog)
ภาษาอ็อบเจกทีฟ-ซี (Objective-C)
ภาษารูบี้ (Ruby)
อนาเธอร์พาร์ตออฟมี

อนาเธอร์พาร์ตออฟมี (อังกฤษ: Another Part of Me) เป็นเพลงของศิลปินชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน แต่งโดยไมเคิล แจ็กสัน โปรดิวซ์โดยควินซี โจนส์ร่วมกับแจ็กสัน วางจำหน่ายเป็นซิงเกิลในวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 สำหรับอัลบั้มสตูดิโอชุดที่เจ็ด แบด (1987) เพลงนี้เป็นจุดเด่นดั้งเดิมในภาพยนตร์ 3 มิติของแจ็กสัน กัปตันอีโอ เป็นเพลงที่หกในอัลบั้ม เพลงนี้ยังปรากฏเป็นบทเพลงเต้นรำและเพลงระดับสำหรับการแก้ไขในภายหลังของวิดีโอเกม Moonwalker ของไมเคิล แจ็กสันด้วย
เช่นเดียวกับเพลงอื่น ๆ ก่อนหน้าในอาชีพของเขาอย่างเช่น "Can You Feel It" และ "วีอาร์เดอะเวิลด์" เนื้อเพลงนี้เน้นที่ความสามัคคีทั่วโลก ความรักและความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
เพลงนี้ยังให้ความสำคัญในตัวอย่างของภาพยนตร์ มูนวอคเกอร์ ดิ้นมหัศจรรย์ ของแจ็กสันในปี ค.ศ 1988
เพลงยังเป็นจุดเด่นในเรื่อง คู่ใหญ่ฟัดเต็มสปีด ภาพยนตร์แอคชั่นในปี ค.ศ 1998 จาก Brett Ratner โดยคาแร็กเตอร์ของ Chris Tucker นักสืบเจมส์ คาร์เตอร์ สามารถเห็นได้จากการเต้นในเวลาสั้น ๆ ในภาพยนตร์
รายชื่อเพลง

Another Part of Me (Single Mix) — 3:46
Another Part of Me (Instrumental) — 3:46
Another Part of Me (Extended Dance Mix) — 6:18
Another Part of Me (Radio Edit) — 4:24
Another Part of Me (Dub Mix) — 3:51
Another Part of Me (A Cappella) — 4:01
Another Part of Me (Single Mix)
Another Part of Me (Extended Dance Mix)
Another Part of Me (Radio Edit)
Another Part of Me (Dub Mix)
Another Part of Me (A Cappella)
สกอเปีย
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ > เมืองฝาแฝด

สกอเปียเป็นเมืองฝาแฝดกับ:
แบรดฟอร์ด สหราชอาณาจักร (ตั้งแต่ ค.ศ. 1961)
ดีฌง ฝรั่งเศส (ตั้งแต่ ค.ศ. 1961)
เดรสเดิน เยอรมนี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1967)
เทมเป สหรัฐ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1971)
รูแบ ฝรั่งเศส (ตั้งแต่ ค.ศ. 1973)
Waremme เบลเยียม (ตั้งแต่ ค.ศ. 1974)
เนือร์นแบร์ค เยอรมนี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1982)
Chlef แอลจีเรีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 1983)
หนานชาง จีน (ตั้งแต่ ค.ศ. 1985)
มานิซา ตุรกี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1985)
สุเอซ อียิปต์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1985)
พิตต์สเบิร์ก สหรัฐ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2002)
อิสตันบูล ตุรกี (ตั้งแต่ ค.ศ. 2003)
ลูบลิยานา สโลวีเนีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 2007)
พอดกอรีตซา มอนเตเนโกร(ตั้งแต่ ค.ศ. 2007)
ซาราโกซา สเปน (ตั้งแต่ ค.ศ. 2008)
ซาเกร็บ โครเอเชีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 2011)
ติรานา แอลเบเนีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 2016)
ซาราเยโว บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (ตั้งแต่ ค.ศ. 2017)
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ > ภาคี

อังการา ตุรกี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1995)
เบลเกรด เซอร์เบีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 2012)
บรรณานุกรม

Ramet, Sabrina P. (2006). The Three Yugoslavias: State-Building and Legitimation, 1918–2005. Indiana University Press. ISBN 9780253346568.
Papazoglu, Fanula (1978). The Central Balkan Tribes in pre-Roman Times: Triballi, Autariatae, Dardanians, Scordisci and Moesians. Amsterdam: Hakkert. ISBN 9789025607937.
Herold, Stephanie; Langer, Benjamin & Lechler, Julia (2010). Reading the city: Urban Space and Memory in Skopje. Universitätsverlag der Technischen Universität Berlin. ISBN 9783798321298.
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Ilká Thiessen (2007). Waiting for Macedonia: Identity in a Changing World. University of Toronto Press. ISBN 9781551117195.
Ivan Tomovski (1978). Skopje between the past and the future. Macedonian Review Editions.
Jovan Šćekić (1963). This Was Skopje. Yugoslav Federal Secretariat for Information.
M. Tokarev (2006). 100 години модерна архитектура. Pridonesot na Makedonija i Jugoslavija.
Danilo Kocevski (2008). Чај од јужните мориња. Маgor. ISBN 9789989183447.
D. Gjorgiev (1997). Скопје од турското освојување до крајот на XVIII vek. Institut za nacionalna istorija.
L. Kumbaracı-Bogoyeviç (2008). Üsküp'te osmanlı mimarî eserleri. ENKA.
แหล่งข้อมูลอื่น

Discover Skopje
City of Skopje Official Portal
Skopje at night, picture gallery.
Skopje | Between Byzantine and Ottomans เก็บถาวร 2019-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
การให้มีผู้แทนแบบจัดสรรปันส่วนผสม

ระบบเลือกตั้งแบบสัดส่วนผสม หรือ ระบบเลือกตั้งแบบสัดส่วนที่มีสมาชิกแบบผสม (อังกฤษ: mixed-member proportional representation; ย่อ: MMP/MMPR) เป็นระบบเลือกตั้งแบบผสมซึ่งผู้ออกเสียงลงคะแนนมีคะแนนเสียงสองเสียง โดยเสียงหนึ่งใช้ตัดสินผู้แทนสำหรับเขตเลือกตั้งแบบที่นั่งเดียว และอีกเสียงหนึ่งใช้ตัดสินเลือกพรรคการเมือง ที่นั่งในสภานิติบัญญัติจะจัดสรรให้แก่ผู้สมัครแบบแบ่งเขตที่ได้รับเลือกตั้งก่อน และลำดับที่สองจะจัดสรรให้แก่ผู้สมัครจากพรรคการเมืองโดยคิดตามร้อยละของคะแนนเสียงทั่วประเทศหรือทั่วพื้นที่หนึ่ง  ๆ ซึ่งแต่ละพรรคได้รับ ผู้แทนแบบแบ่งเขตจะใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (first-past-the-post) หรือระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า/ฝ่ายข้างมากอย่างอื่น ส่วนในระดับประเทศนั้นผู้แทนทั่วประเทศหรือภูมิภาคหนึ่ง ๆ มาจากบัญชีรายชื่อซึ่งมีการเผยแพร่ไว้ คล้ายกับการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ ในการได้มาซึ่งผู้แทนตัวประเทศ พรรคการเมืองอาจจำเป็นต้องได้ผู้สมัครแบบแบ่งเขตจำนวนหนึ่ง และร้อยละของจำนวนคะแนนเสียงของพรรคทั่วประเทศจำนวนหนึ่ง หรือทั้งคู่
ระบบเลือกตั้งแบบสัดส่วนผสม (MMP) แตกต่างจากการเลือกตั้งแบบคู่ขนาน (parallel voting) ตรงที่จำนวนที่นั่งในสภามีการจัดสรรแก่พรรคการเมืองแบบบังคับเพื่อชดเชยให้ได้ผลลัพธ์การเลือกตั้งแบบเป็นสัดส่วน และแตกต่างจากระบบเสียงเดียวผสมตรงที่ผู้ลงคะแนนสามารถออกเสียงลงคะแนนแยกให้กับพรรคการเมืองหนึ่งในระดับท้องถิ่นและอีกพรรคการเมืองหนึ่งในระดับชาติได้ ภายใต้ระบบ MMP พรรคการเมืองสองพรรคที่ได้คะแนนเสียงร้อยละ 25 เท่ากันอาจได้ที่นั่งร้อยละ 25 เท่ากันแม้พรรคการเมืองหนึ่งชนะเขตเลือกตั้งมากกว่าอีกพรรคหนึ่ง โดยผลลัพธ์ที่แน่นอนนั้นขึ้นอยู่กับระบบที่ใช้ในแต่ละประเทศซึ่งอาจจะมีรายละเอียดปลีกย่อยที่แตกต่างกันซึ่งทำให้ผลของความเป็นสัดส่วนนั้นต่างกันได้ โดยจะมีประเด็นเรื่องที่นั่งส่วนขยาย (overhang seats) ที่เกิดขึ้นโดยพรรคการเมืองใดที่ชนะการเลือกตั้งมากในแบบแบ่งเขตเลือกตั้ง จนกระทั่งว่าจำนวนที่นั่งแบบบัญชีรายชื่อไม่อาจชดเชยได้ครบถ้วนจะทำให้ความเป็นสัดส่วนลดลง โดยการแก้ปัญหาวิธีนี้ทำได้โดยการขยายขนาดสภา (เพิ่มจำนวนที่นั่ง) เพื่อให้สัดส่วนยังคงเดิมและลดความไม่เป็นสัดส่วนลง
เดิมระบบ MMP ใช้เริ่มแรกเพื่อเลือกตั้งผู้แทนในสภาบุนเดิสทาคของเยอรมนี และต่อมาโบลิเวีย เลโซโทและนิวซีแลนด์รับไปใช้ นอกจากนี้ยังมีการใช้ในโรมาเนียระหว่างการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาปี 2551 และ 2555 ในเยอรมนีนั้นใช้ทั้งในการเลือกตั้งระดับสหพันธ์และในระดับรัฐเกือบทั้งหมด โดยเรียกระบบการลงคะแนนแบบนี้ว่า "ระบบสัดส่วนแบบเฉพาะตัว" (เยอรมัน: personalisiertes Verhältniswahlrecht) ส่วนในสหราชอาณาจักร ระบบการลงคะแนนแบบสัดส่วนผสมแบบปรับเปลี่ยนได้นำมาใช้ในสกอตแลนด์ เวลส์ และสภาลอนดอน โดยเรียกว่า "ระบบสมาชิกเพิ่มเติม" (additional member system) ในรัฐเกแบ็กของแคนาดาซึ่งทำการศึกษาการเลือกตั้งแบบสัดส่วนผสมนี้ เรียกว่า "ระบบลงคะแนนแบบสมาชิกผสมแบบมีการชดเชย" (ฝรั่งเศส: système mixte avec compensation)
ขั้นตอน

ในระบบสัดส่วนผสมส่วนใหญ่จะดำเนินการดังนี้ ผู้ลงคะแนนมีคะแนนเสียงคนละสองคะแนน คะแนนแรกสำหรับผู้แทนแบบแบ่งเขต และอีกคะแนนสำหรับพรรคการเมือง ส่วนในแบบต้นฉบับที่ใช้ในเยอรมนีนั้น ผู้ลงคะแนนมีเพียงคะแนนเดียว กล่าวคือเมื่อทำการลงคะแนนเลือกผู้แทนจะถือว่าทำการเลือกพรรคการเมืองของผู้สมัครรายนั้นโดยอัตโนมัติ ต่อมาในรัฐส่วนใหญ่ของเยอรมนีได้เปลี่ยนไปใช้แบบสองคะแนนเพื่อให้ผู้แทนแบบแบ่งเขตนั้นมีความยึดโยงกับท้องถิ่นมากขึ้น โดยผู้ลงคะแนนสามารถลงคะแนนเลือกผู้สมัครจากท้องถิ่นในเขตเลือกตั้งนั้น ๆ โดยไม่จำเป็นจะต้องคำนึงถึงสังกัดพรรคการเมือง เนื่องจากคะแนนฝั่งพรรคการเมืองนั้นมาจากคะแนนในระบบบัญชีรายชื่อเท่านั้น ในการเลือกตั้งทั่วไปนิวซีแลนด์ ปีค.ศ. 2017 ผู้ลงคะแนนจำนวนร้อยละ 27.33 พบพฤติกรรมการแบ่งคะแนน (โดยผู้ลงคะแนนทำการเลือกผู้สมัครจากท้องถิ่นซึ่งต่างสังกัดกันกับพรรคการเมืองที่เลือกในแบบบัญชีรายชื่อ) ลดลงจากปีค.ศ. 2014 ที่มีมากถึงร้อยละ 31.64
ในแต่ละเขตเลือกตั้งนั้นจะมีผู้ชนะเพียงคนเดียว ปกติแล้วจะใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (ผู้ที่ได้คะแนนนำสูงสุดชนะ)
ในระบบบัญชีรายชื่อส่วนใหญ่ในแบบบัญชีปิดในการเลือกสมาชิกผู้แทนแบบไม่แบ่งเขต (หรือเรียกว่า "สมาชิกผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ") ในประเทศส่วนใหญ่สามารถส่งชื่อผู้สมัครรายเดียวกันได้ทั้งในแบบแบ่งเขต และแบบบัญชีรายชื่อพร้อม ๆ กัน (ในนิวซีแลนด์เรียกว่า "ผู้สมัครคู่") ในเวลส์ระหว่างปีค.ศ. 2006 จนถึงค.ศ. 2014 ห้ามการลงสมัครคู่ กล่าวคือผู้สมัครสามารถเลือกลงแข่งเลือกตั้งได้เพียงระบบแบ่งเขต หรือระบบบัญชีรายชื่อเท่านั้น โดยไม่สามารถเลือกลงสองระบบพร้อม ๆ กันได้ หากผู้สมัครรายนั้นอยู่ในบัญชีรายชื่อและชนะการเลือกตั้งในแบบแบ่งเขตด้วย จะไม่ถือว่าได้สองที่นั่ง โดยผู้สมัครรายนั้นจะถูกข้ามชื่อไปในระดับบัญชีรายชื่อโดยลำดับถัดไปจะได้รับเลือกแทน
ในบาวาเรีย คะแนนเสียงที่สองนั้นไม่เพียงให้แค่พรรคการเมืองเท่านั้น แต่ยังให้คะแนนเสียงผู้สมัครในระบบบัญชีรายชื่อท้องถิ่นด้วย โดยบาวาเรียนำระบบนี้มาใช้ในทั้งเจ็ดเขต ระบบบัญชีรายชื่อท้องถิ่นแบบบัญชีเปิด ได้ถูกเสนอโดยคณะกรรมาธิการเจนกินส์เพื่อนำมาใช้ในการปฏิรูประบบเลือกตั้งของสหราชอาณาจักร (ซึ่งเรียกว่า "ระบบสมาชิกเพิ่มเติม") และสำหรับแคนาดา ซึ่งแนะนำโดยคณะกรรมาธิการกฎหมายแห่งแคนาดา โดยทั้งสองกรณีไม่ได้รับการอนุมัติให้ใช้จริง
ในกรณีตรงข้ามกัน รัฐพรินซ์เอดเวิร์ดไอแลนด์ของแคนาดาได้เลือกระบบสัดส่วนผสมแบบบัญชีเปิด โดยผ่านการลงประชามติในปีค.ศ. 2016 สำหรับการปฏิรูประบบเลือกตั้งของรัฐ
ขั้นตอน > การคำนวณ

ในการเลือกตั้งระดับภูมิภาค หรือระดับชาตินั้น (ไม่ใช่แบบแบ่งเขตเลือกตั้ง) ใช้วิธีการคำนวณได้หลายวิธี แต่หลักการพื้นฐานของระบบสัดส่วนแบบสมาชิกผสม (MMP) คือจำนวนที่นั่งในสภาทั้งหมด โดยรวมทั้งแบบแบ่งเขตและแบบบัญชีรายชื่อรวมกันแล้วนำมาจัดสรรปันส่วนให้กับพรรคการเมืองตามสัดส่วนของคะแนนเสียงทั้งหมดที่แต่ละพรรคได้รับตามบัตรลงคะแนน โดยการคำนวณสามารถใช้วิธีเหลือเศษสูงสุด หรือวิธีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ วิธีโดนต์ และวิธีแซ็งต์-ลากูว์ โดยผลลัพธ์คือจำนวนที่นั่งพึงมีของแต่ละพรรคการเมือง แล้วนำไปลบด้วยจำนวนที่นั่งที่แต่ละพรรคได้รับจากแบบแบ่งเขต โดยส่วนต่างจากจำนวนที่นั่งพึงมีจะได้รับการชดเชย (ท็อปอัพ) หากเกิดกรณีที่จำนวนผู้แทนแบบแบ่งเขตมีจำนวนเกินกว่าจำนวนที่นั่งพึงมีของพรรค ที่นั่งส่วนที่เกินจะได้รับการจัดสรรเป็นที่นั่งส่วนขยาย (overhang seats) ทำให้ที่นั่งในสภามีจำนวนเพิ่มขึ้นเพื่อคงความเป็นสัดส่วนเท่าเดิม ในรัฐส่วนใหญ่ในเยอรมนี (ยกเว้นการเลือกตั้งระดับสหพันธ์) ก่อนการเลือกตั้งระดับสหพันธ์ในปีค.ศ. 2013 มีการใช้การปรับที่นั่ง (leveling seats) ซึ่งเพิ่มที่นั่งเพื่อชดเชยกับที่นั่งส่วนขยาย (overhang seats) ให้ได้สัดส่วนที่ถูกต้องอย่างสมบูรณ์ ในการเลือกตั้งครั้งหนึ่งในสกอตแลนด์ การคำนวณวิธีค่าเฉลี่ยสูงสุดนั้นทำให้ได้ผลลัพธ์ที่มีรัฐบาลพรรคชาติสกอตเสียงข้างมากซึ่งมีคะแนนเสียงรวมเพียงแค่ร้อยละ 44 อย่างไรก็ตาม ในสกอตแลนด์ใช้ระบบการลงคะแนนแบบสมาชิกเพิ่มเติมซึ่งมีลักษณะเดียวกันกับระบบสัดส่วนผสมอื่น ๆ ซึ่งได้ผลลัพธ์ที่เป็นสัดส่วนอย่างไม่ค่อยสมบูรณ์นัก ในรัฐบาวาเรีย คะแนนเสียงในแบบแบ่งเขตและคะแนนพรรคจะนำมารวมกันเพื่อกำหนดจำนวนที่นั่งพึงมีในสภา
ขั้นตอน > ที่นั่งส่วนขยาย

บทความหลัก: ที่นั่งส่วนขยาย
เมื่อพรรคการเมืองใดพรรคการเมืองหนึ่งชนะเลือกตั้งแบบแบ่งเขตได้จำนวนที่นั่งมากกว่าจำนวนที่นั่งพึงมี (จากการคำนวณคะแนนพรรค หรือบัญชีรายชื่อ) ในบางระบบจะอนุโลมให้มีการเพิ่มที่นั่ง หรือที่นั่งส่วนขยาย (overhang seats) ในสภาได้ กล่าวคือขนาดของสภาจะขยายใหญ่ขึ้นตามจำนวนที่นั่งขยายในสมัยเลือกตั้งนั้น ๆ
ในสภาบุนเดิสทาคของเยอรมนี และสภาผู้แทนราษฎรนิวซีแลนด์นั้นสมาชิกที่ได้รับเลือกตั้งจากระบบแบ่งเขตยังคงที่นั่งตัวเองไว้ได้ ตัวอย่างเช่น ในการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศนิวซีแลนด์ ค.ศ. 2008 พรรคเมารีชนะคะแนนเสียงพรรคเพียงร้อยละ 2.4 ซึ่งคำนวณออกมาได้ 3 ที่นั่งพึงมีในสภาผู้แทนราษฎร แต่พรรคสามารถชนะแบบแบ่งเขตได้ถึง 5 ที่นั่ง ทำให้มี 2 ที่นั่งถือเป็นที่นั่งส่วนขยาย ทำให้ขนาดของสภาผู้แทนราษฎรในสมัยนั้นจึงมีสมาชิกทั้งหมดเท่ากับ 122 คน ในทางกลับกันในกรณีที่คะแนนเสียงพรรคมีจำนวนตามสัดส่วนใกล้ ๆ กับจำนวนผู้แทนแบบแบ่งเขตสภาผู้แทนราษฎรในสมัยนั้นจะไม่มีที่นั่งส่วนขยายเพิ่ม
ขั้นตอน > เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ

บทความหลัก: เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ
ในการเลือกตั้งระบบสัดส่วนหลายแบบนั้นมีการใช้เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำสำหรับการได้ที่นั่งในแบบบัญชีรายชื่อซึ่งใช้กันในระบบสัดส่วนผสม ซึ่งพรรคการเมืองจะต้องได้รับคะแนนเสียงพรรค (บัญชีรายชื่อ) อย่างน้อยตามเกณฑ์ขั้นต่ำ มิฉะนั้นจะไม่ได้ที่นั่งในแบบบัญชีรายชื่อเลย โดยผู้ชนะในแบบแบ่งเขตยังคงที่นั่งไว้ได้เช่นเดิม ในนิวซีแลนด์ใช้เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำร้อยละ 5 โบลิเวียร้อยละ 3 เยอรมนีร้อยละ 5 เป็นต้น โดยพรรคการเมืองสามารถได้ที่นั่งในระบบบัญชีรายชื่อได้หากชนะการเลือกตั้งในแบบแบ่งเขตอย่างน้อยสามที่นั่งในเยอรมนี หรืออย่างน้อยหนึ่งที่นั่งในนิวซีแลนด์ ซึ่งการชนะที่นั่งให้ได้ในแบบแบ่งเขตจึงถือเป็นเป้าหมายสำคัญของพรรคการเมืองขนาดเล็กในนิวซีแลนด์