stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราเชล ซ่ง
ชีวิตช่วงแรกและการศึกษา

ซ่งเป็นลูกสาวของไมเคิล ซ่ง และจื่ออิง หลี่ ซึ่งพบกันขณะเข้าร่วมการแข่งเทเบิลเทนนิสในวิทยาลัยที่ไต้หวัน ซ่งเริ่มเล่นเทเบิลเทนนิสตั้งแต่อายุ 7 ขวบ เธอมีพี่สาวชื่อทรินิตี และมีพี่สาวฝาแฝดชื่อโจแอนนา ซึ่งเป็นนักเทเบิลเทนนิสเช่นกัน
ซ่งเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส โดยเธอเรียนเอกประชานศาสตร์ โดยเฉพาะด้านการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ และวิชาโทด้านภาพยนตร์, โทรทัศน์ และสื่อ เธอเป็นเพื่อนร่วมห้องกับเพื่อนร่วมทีมประเภทคู่และเป็นเพื่อนเก่าแก่ของเอมี หวัง
อาชีพ

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 เธอได้แข่งในรายการเทเบิลเทนนิสชิงแชมป์โลก 2021 ในประเภทคู่ร่วมกับโจแอนนา ซึ่งเป็นพี่สาวฝาแฝดของเธอ ส่วนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021 เธอได้เข้าแข่งเทเบิลเทนนิสเยาวชนชิงแชมป์โลก 2021 และได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งประเภทคู่รวมถึงประเภททีม จากนั้น เธอได้เข้าแข่งในรายการเทเบิลเทนนิสชิงแชมป์แพนอเมริกัน 2022 และได้รับรางวัลเหรียญทองจากประเภทคู่ รวมถึงเหรียญเงินจากประเภททีม
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 เธอได้เข้าแข่งแพนอเมริกันเกมส์ 2023 และได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งประเภทคู่รวมถึงประเภททีม
กระทั่งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 ซ่งได้รับเลือกให้เข้าร่วมทีมสหรัฐเพื่อแข่งในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 โดยในระหว่างการแข่งประเภททีม ซ่ง, เอมี หวัง และลิลี จาง เป็นฝ่ายแพ้ต่อเยอรมนีในรอบแรก
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:ITTF
ราเชล ซ่ง ที่ Olympics.com
Rachel Sung at Team USA
ราเชล ซ่ง ที่อินสตาแกรม
จักรพรรดิซ่งเกาจง

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จักรพรรดิเกาจง
จักรพรรดิซ่งเกาจง (12 มิถุนายน ค.ศ. 1107 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1187) พระนามเดิม "เจ้าโก้ว" ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์ซ่งของประเทศจีน และเป็นจักรพรรดิองค์แรกของแห่งราชวงศ์ซ่งใต้  ในปี ค.ศ. 1127 พระองค์ได้ละทิ้งราชธานีไคเฟิงหลังการรุกรานของชนเผ่านฺหวี่เจินหรือพวกจิน ไปตั้งมั่นที่เมืองหลินอัน (臨安; ปัจจุบันนี้คือเมืองหางโจว 杭州) จากนั้นจึงได้เสด็จขึ้นครองราชย์และสถาปนาราชวงศ์ซ่งขึ้นใหม่ในชื่อราชวงศ์ซ่งใต้ พระองค์ทรงอยู่ในราชสมบัติระหว่างปี ค.ศ. 1127 - 1162
พระราชประวัติ

จักรพรรดิซ่งเกาจงเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 5 ของจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง และเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของจักรพรรดิซ่งชินจง  พระราชมารดาของพระองค์เป็นพระสนมจากสกุลเว่ย (韋) ซึ่งได้รับการสถาปนาหลังการสิ้นพระชนม์จากจักรพรรดิซ่งเกาจงเป็นพระพันปีหลวงเสียงหยิน (顯仁皇后, ค.ศ. 1080 - 1159)
จักรพรรดิซ่งเกาจงทรงเคยปกครองพื้นที่แห่งหนึ่งราชวงศ์ซ่งเหนือมาก่อน ต่อมาหลังจักรพรรดิซ่งชินจงและจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงทรงถูกพวกจินจับกุมเป็นเชลยแล้ว  พระองค์จึงขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิลำดับถัดมาและสถาปนาราชวงศ์ซ่งใต้ขึ้น  ในรัชกาลของพระองค์นั้นจักรวรรดิซ่งใต้ต้องทำสงครามกับชาวจินอยู่เสมอ  ในชั้นต้นพระองค์ได้ให้แม่ทัพคนสำคัญ เช่น หลี่กัง งักฮุย หานซื่อจง และอวี่หยุนเหวิน ตรึงกำลังชาวจินไว้  อย่างไรก็ตาม หลังจากการต่อสู้ยาวนาหลายปีและประสบชัยชนะด้านการทหาร จักรพรรดิซ่งเกาจงก็ได้ทรงเปลี่ยนมาดำเนินนโยบายสันติและปกป้องดินแดนเป็นหลัก  หนึ่งในเหตุผลสำคัญในการดำเนินนโยบายดังกล่าวก็คือ พระองค์และอัครมหาเสนาบดีฉินฮุ่ยไม่ต้องการให้กองทัพซ่งใต้เอาชัยจากชาวจินอย่างเบ็ดเสร็จและช่วยเหลือจักรพรรดิซ่งชินจงและจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงได้ เพื่อว่าจักรพรรดิซ่งเกาจงจะได้อยู่ในราชสมบัติต่อไป  ผลที่ปรากฏคือพระองค์และฉินฮุ่ยได้วางแผนบังคับให้แม่ทัพงักฮุยต้องถอนทัพกลับมาด้วยคำสั่งที่กำกวม แล้วหาทางจับงักฮุยประหารชีวิตเสียโดยปราศจากความผิด และถอดถอนแม่ทัพหานซื่อจงออกจากตำแหน่งทางการทหารทั้งหมด  จากนั้นพระองค์ได้ลงพระนามใน “สัญญาสงบศึกเส้าซิง” กับชาวจิน ซึ่งสัญญาที่ซ่งใต้เสียเปรียบจินเป็นอย่างมาก กล่าวคือ ซ่งใต้ต้องยอมยกดินแดนจำนวนมากให้แก่ราชวงศ์จินเพื่อแลกกับการสงบศึก และต้องส่งบรรณาการให้กับชาวจินด้วย
จักรพรรดิซ่งเกาจงยังทรงเป็นกวีที่สำคัญพระองค์หนึ่งของจีน และทรงมีอิทธิพลอย่างสำคัญต่อกวีชาวจีนในรุ่นต่อมาด้วย ผลงานชิ้นหนึ่งของพระองค์ที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบันคือ "บทกวีสี่วรรคว่าด้วยภูเขาสวรรค์" (Quatrain on the Heavenly Mountain)
วันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1162 จักรพรรดิซ่งเกาจงสละราชย์ให้จ้าวเชิ่นพระโอรสบุญธรรม ขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง ส่วนจักรพรรดิซ่งเกาจงได้รับยศพระเจ้าหลวง (太上皇) และยังมีอำนาจทางการเมืองอยู่ต่อไป หลังครองราชย์นานกว่า 35 ปี แต่ยังทรงดำรงพระชนม์จนถึง ค.ศ. 1187 จึงเสด็จสวรรคต พระชนมายุได้ 80 พรรษา
ดูเพิ่ม

งักฮุย
ราชวงศ์ซ่ง
รายพระนามจักรพรรดิราชวงศ์ซ่ง
"บทกวีสี่วรรคว่าด้วยภูเขาสวรรค์" (Quatrain on the Heavenly Mountain) ลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิซ่งเกาจง
จักรพรรดิซ่งชินจง

ซ่งชินจง (จีน: 宋欽宗; พินอิน: Sòng Qīnzōng; 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1000 – 14 มิถุนายน ค.ศ. 1161) ชื่อตัวว่า จ้าว หฺวัน (จีน: 趙桓; พินอิน: Zhào Huán) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 ของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่งเหนือ (北宋朝) เสวยราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1126 จนถูกถอดจากราชสมบัติใน ค.ศ. 1127
จ้าว หฺวัน เป็นโอรสองค์หัวปีและเป็นรัชทายาทของจ้าว จี๋ (趙佶) ผู้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง (宋徽宗) กับนางหวัง (王氏) ชายาของจ้าว จี๋ ผู้ได้ฐานันดรศักดิ์ชั้นมเหสีว่า "เสี่ยนกงหฺวังโฮ่ว" (顯恭皇后)
ใน ค.ศ. 1126 ราชวงศ์จิน (金朝) ของชาวนฺหวี่เจิน (女真) รุกรานราชวงศ์ซ่ง และปิดล้อมเปี้ยนจิง (汴京) เมืองหลวงของจักรวรรดิซ่ง จ้าว จี๋ (จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง) ตกพระทัย จึงเวนราชสมบัติให้จ้าว หฺวัน โอรส ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งชินจง ส่วนจ้าว จี๋ ได้สมัญญาพระเจ้าหลวง (太上皇) แล้วหนีภัยสงครามไปอยู่ชนบท ปล่อยให้จ้าว หฺวัน รับศึกแต่ผู้เดียว จ้าว หฺวัน ตั้งขุนพลหลี่ กัง (李綱) ไปปราบศึก แต่ไม่นานก็ถอดหลี่ กัง จากตำแหน่ง แล้วส่งจ้าว โก้ว (趙構) อนุชาของตน ไปเจรจากับราชวงศ์จิน แต่จ้าว โก้ว ถูกราชวงศ์จินจับกุมเรียกค่าไถ่แทน
ในสงครามดังกล่าว ราชวงศ์จินต้องปิดล้อมเปี้ยนจิง 2 ครั้ง ในการปิดล้อมครั้งแรก จ้าว หฺวัน ตกลงจะยอมแพ้และมอบเมือง ราชวงศ์จินจึงเลิกการศึก จ้าว จี๋ บิดาของเขา พอทราบว่า ข้าศึกเลิกล้อมเมืองแล้ว ก็กลับคืนมา ขณะเดียวกัน จ้าว หฺวัน ลอบชวนให้ราชวงศ์เหลียว (遼朝) ที่ล่มจมไปแล้ว มาร่วมมือกันปราบราชวงศ์จิน แต่ราชวงศ์เหลียวหักหลังไปไขความลับให้จักรพรรดิจินไท่จง (金太宗) แห่งราชวงศ์จินทราบ จินไท่จงจึงส่งกำลังมาล้อมเปี้ยนจิงอีกครั้งใน ค.ศ. 1127 ครั้งนี้ ราชวงศ์จินยึดเมืองสำเร็จในเหตุการณ์จิ้งคัง (靖康事變) และจับตัวจ้าว หฺวัน พร้อมครอบครัว ซึ่งรวมถึงจ้าว จี๋ บิดาของเขา ไปเป็นเชลย แต่จ้าว โก้ว อนุชาของเขา หลีกเร้นรอดไปถึงภาคใต้ แล้วตั้งตนเป็นจักรพรรดิซ่งเกาจง (宋高宗) สืบราชวงศ์ซ่งต่อไป นักประวัติศาสตร์นับยุคสมัยจากนี้เป็นราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝)
จ้าว หฺวัน ถูกถอดจากราชสมบัติเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1127 และเนรเทศไปจังหวัดฮุ่ยหนิง (會寧府) เมืองหลวงราชวงศ์จิน เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1127 ต่อมาใน ค.ศ. 1128 จ้าว หฺวัน ถูกบังคับให้ไว้ทุกข์ให้แก่บรรพชนราชวงศ์จิน นอกจากนี้ จักรพรรดิจินไท่จงยังประทานฐานันดรศักดิ์ที่หยามเหยียดให้แก่จ้าว หฺวัน เป็น "ฉงฮุนโหฺว" (重昏侯; "หลวงโง่ซ้ำ") และให้จ้าว จี๋ บิดาของเขา เป็น "ฮุนเต๋อกง" (昏德公; "พระยางั่ง")
ค.ศ. 1141 ราชวงศ์จินฟื้นความสัมพันธ์อันดีกับราชวงศ์ซ่งที่ไปตั้งมั่นอยู่ทางใต้ จึงเปลี่ยนฐานันดรศักดิ์ให้จ้าว หฺวัน เป็น "เทียนชุ่ยจฺวิ้นกง" (天水郡公; "พระยาเขตเทียนชุ่ย") และไม่กี่เดือนให้หลัง ก็ยังเริ่มให้ค่าครองชีพที่สมฐานะแก่จ้าว หฺวัน ด้วย จ้าว หฺวัน จึงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในดินแดนราชวงศ์จินในฐานะเชลยศึก
ค.ศ. 1142 ราชวงศ์ซ่งทำสนธิสัญญาสันติภาพกับราชวงศ์จิน ทำให้จ้าว หฺวัน ไม่มีโอกาสได้กลับบ้านเกิดเมืองนอนอีก ต่อมาใน ค.ศ. 1156 ไห่หลิงหยางหวัง (海陵煬王) องค์ชายแห่งราชวงศ์จิน รับสั่งให้จ้าว หฺวัน ตีคลีประลองกับจักรพรรดิเหลียวเทียนจั้ว (遼天祚帝) ที่จับตัวมา จ้าว หฺวัน อ่อนแอเกินจึงตกม้า ส่วนเหลียวเทียนจั้วพยายามขับม้าหนี จึงถูกเกาทัณฑ์ยิงตาย
จ้าว หฺวัน ประชวรสิ้นพระชนม์ในดินแดนจินเมื่อ ค.ศ. 1161
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา: จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง (宋徽宗) พระนามเดิม จ้าว จี๋ (趙佶; ค.ศ. 1082–1135)
พระราชมารดา: จักพรรดินีเสี่ยนกง (顯恭皇后) จากตระกูลหวัง (王氏; ค.ศ. 1084–1108)
จักรพรรดินีเหรินหฺวาย (仁懷皇后) จากตระกูลจู (朱氏; ค.ศ. 1102–1127)
จ้าว เฉิน (趙諶; ค.ศ. 1117–1128), ทรงเป็นพระรัชทายาท ฐานันดรศักดิ์ "หวงไท่จื่อ" (皇太子)
พระราชธิดา (เกิด ค.ศ. 1121), ได้เป็นเจ้าหญิง พระนามว่า "โร่วเจียกงจู่" (柔嘉公主)
พระมเหสีเชิ่นเต๋อเฟย์ (慎德妃) จากตระกูลจู (朱氏; ค.ศ. 1110–1142)
จ้าว จิ่น (趙謹; เกิด ค.ศ. 1127)
นางจ้าว (趙氏; เกิด ค.ศ. 1130)
เจิ้ง ชิ่ง-ยฺหวิน (鄭慶雲), ฐานันดรศักดิ์ "ไฉเหริน" (才人)
จ้าว ซฺวิ่น (趙訓; เกิด ค.ศ. 1129)
ตี๋ อฺวี้ฮุย (狄玉輝; เกิด ค.ศ. 1114), ฐานันดรศักดิ์ "ไฉเหริน" (才人)
นางจ้าว (趙氏; เกิด ค.ศ. 1129)
บรรณานุกรม

Jing-shen Tao (1976) The Jurchen in Twelfth-Century China. University of Washington Press. ISBN 0-295-95514-7.
Herbert Franke, Denis Twitchett. Alien Regimes and Border States, 907–1368 (Cambridge History of China, vol. 6).  Cambridge University Press, 1994. ISBN 0-521-24331-9. Partial text on Google Books.
| ด ค กจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ซ่ง |
| --- | --- |
ราชวงศ์ซ่งเหนือ:  ไท่จู่ (จ้าว ควงอิ้น)  ไท่จง (จ้าว ควงอี้)  เจินจง (จ้าว เหิง)  เหรินจง (จ้าว เจิน)  อิงจง (จ้าว ฉู่)  เฉินจง (จ้าว ซฺวี)  เจ๋อจง (จ้าว ซฺวี่)  ฮุ่ยจง (จ้าว จี๋)  ชินจง (จ้าว หฺวัน) 
ราชวงศ์ซ่งใต้:  เกาจง (จ้าว โก้ว)  เซี่ยวจง (จ้าว เชิ่น)  กวังจง (จ้าว ตุน)  หนิงจง (จ้าว โค่ว)  หลี่จง (จ้าว ยฺหวิน)  ตู้จง (จ้าว ฉี)  กง (จ้าว เสี่ยน)  ตฺวันจง (จ้าว ชื่อ)  จ้าว ปิ่ง 
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ออสเตรเลีย 
ประชาชน:  Trove
ฟรันทซ์ ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์

ฟรันทซ์ ฟรีดริช อันโทน ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ (Franz Friedrich Anton, Duke of Saxe-Coburg-Saalfeld) เป็นหนึ่งในบรรดาดยุกผู้ปกครองรัฐทือริงเงินจากราชวงศ์เว็ททีน เป็นพระโอรสในดยุกแอ็นสท์แห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ กับเจ้าหญิงโซเฟีย อันโทเนียแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล และยังเป็นพระราชบิดาในพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม และทรงเป็นพระราชอัยกาฝ่ายพระราชชนนีในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
ดยุกฟรันทซ์ปกครองซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ ในฐานะแคว้นหนึ่งในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่ภายหลังจักรวรรดิฯพ่ายแพ้ต่อกองทัพของนโปเลียนในยุทธการที่เอาส์เทอร์ลิทซ์ จักรวรรดิก็ถึงคราวล่มสลาย ดยุกฟรันทซ์สิ้นพระชนม์เมื่อ 9 ธันวาคม 1806 ซึ่งเพียงหกวันหลังจากนั้น ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์พร้อมกับเครือดัชชีแอร์เน็สท์ก็เข้าร่วมสมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ภายใต้อิทธิพลของฝรั่งเศส
สมชาย วงศ์สวัสดิ์

นายกรัฐมนตรีไทย ในปี 2551
| สมชาย วงศ์สวัสดิ์ม> ป.ช. ม.ว.ม. |
| --- | --- |
สมชาย ใน พ.ศ. 2551

นายกรัฐมนตรีไทย คนที่ 26
ดำรงตำแหน่ง 18 กันยายน พ.ศ. 2551 – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 (2 เดือน 14 วัน)
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
รอง:  ดูรายชื่อ ชวรัตน์ ชาญวีรกูล ชวลิต ยงใจยุทธ สมพงษ์ อมรวิวัฒน์ โอฬาร ไชยประวัติ สนั่น ขจรประศาสน์ 
ก่อนหน้า: สมัคร สุนทรเวช
ถัดไป: ชวรัตน์ ชาญวีรกูล (รักษาการ)
รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 – 24 กันยายน พ.ศ. 2551 (7 เดือน 18 วัน)
นายกรัฐมนตรี: สมัคร สุนทรเวช
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ดำรงตำแหน่ง 24 กันยายน พ.ศ. 2551 – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 (2 เดือน 8 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ตนเอง
ก่อนหน้า: สมัคร สุนทรเวช
ถัดไป: ประวิตร วงษ์สุวรรณ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดำรงตำแหน่ง 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 – 24 กันยายน พ.ศ. 2551 (7 เดือน 18 วัน)
นายกรัฐมนตรี: สมัคร สุนทรเวช
ก่อนหน้า: วิจิตร ศรีสอ้าน
ถัดไป: ศรีเมือง เจริญศิริ
รักษาการหัวหน้าพรรคพลังประชาชน
ดำรงตำแหน่ง 30 กันยายน พ.ศ. 2551 – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 (2 เดือน 2 วัน)
ก่อนหน้า: สมัคร สุนทรเวช (หัวหน้าพรรค)
ถัดไป: ยงยุทธ วิชัยดิษฐ (หัวหน้าพรรคเพื่อไทย)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 31 สิงหาคม พ.ศ. 2490 (77 ปี) อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช ประเทศไทย
พรรคการเมือง: อิสระ
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: พลังประชาชน (2550–2551) เพื่อไทย (2554–2561, 2564–2567) เพื่อธรรม (2561–2563)
คู่สมรส: เยาวภา ชินวัตร
บุตร: ยศธนัน ชินณิชา ชยาภา
บุพการี: เจิม วงศ์สวัสดิ์ (บิดา) ดับ วงศ์สวัสดิ์ (มารดา)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นิด้า
ลายมือชื่อ: 

สมชาย วงศ์สวัสดิ์ ม.ป.ช. ม.ว.ม. (เกิด 31 สิงหาคม พ.ศ. 2490) เป็นนักการเมืองชาวไทย นายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 26 อดีตรองนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ผู้พิพากษา ปลัดกระทรวงยุติธรรม ปลัดกระทรวงแรงงาน ในขณะที่สมชายดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีนั้นเขาไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ในทำเนียบรัฐบาล เนื่องจากพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (พธม.) ยังคงยึดพื้นที่ไว้ตั้งแต่สมัยรัฐบาลสมัคร สุนทรเวช และได้ใช้ท่าอากาศยานดอนเมืองเป็นที่ทำการแทน
ประวัติ

สมชาย วงศ์สวัสดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2490 ที่ตำบลสวนขัน อำเภอฉวาง (ปัจจุบันคือ อำเภอช้างกลาง) จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นบุตรของเจิมและดับ วงศ์สวัสดิ์ สมรสกับเยาวภา วงศ์สวัสดิ์ ซึ่งเป็นน้องสาวของทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีคนที่ 23
มีบุตร 3 คน คือ
รศ.ดร.ยศชนัน วงศ์สวัสดิ์ (เชน) รองอธิการบดีฝ่ายวิจัยมหาวิทยาลัยมหิดลกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ (ด้านการบริหารจัดการและทรัพยากรบุคคล) ในคณะกรรมการสำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล สมรสกับ นันทกานต์ บุตรสาวของวิโรจน์ และภาวิณี ศิลป์เสวีกุล เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2558
ชินณิชา วงศ์สวัสดิ์ (เชียร์) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่ เขต 1
ชยาภา วงศ์สวัสดิ์ (เชอรี่) สมรสกับ นัม ลีนาล เจ้าหน้าที่ประจำสำนักงานคณะรัฐมนตรีกัมพูชา เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
ประวัติ > การศึกษา

สำเร็จการศึกษาชั้นต้นที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ชั้นมัธยมจากโรงเรียนอำนวยศิลป์  สำเร็จนิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2513 ต่อมาปี 2516 เข้าศึกษาต่อเนติบัณฑิตไทย (นบท.) สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา เมื่อ 2539 ปริญญาบัตร หลักสูตรป้องกันราชอาณาจักร วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 38 และในปี 2545 รัฐประศาสนศาสตร์ มหาบัณฑิต หลักสูตรการจัดการภาครัฐและภาคเอกชนมหาบัณฑิต สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า)
ในปี พ.ศ. 2555 ได้รับพระราชทานปริญญาบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (การจัดการ) จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา
ประวัติ > การงาน

หลังจากสำเร็จการศึกษาแล้วสอบบรรจุเข้าเป็นผู้ช่วยผู้พิพากษา กระทรวงยุติธรรม เมื่อ พ.ศ. 2517 ต่อมาได้เป็นผู้ช่วยผู้พิพากษาประจำกระทรวง พ.ศ. 2518 ผู้พิพากษาศาลแขวงเชียงใหม่ พ.ศ. 2519 จากนั้นได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้พิพากษาศาลจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2520 แล้วจึงย้ายไปเป็นผู้พิพากษาศาลจังหวัดเชียงราย พ.ศ. 2526 จากนั้นย้ายไปเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดพังงา พ.ศ. 2529 ต่อมาได้เป็นผู้พิพากษาหัวหน้าศาลคดีเด็กและเยาวชนจังหวัดระยอง พ.ศ. 2530 ย้ายไปเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดชลบุรี พ.ศ. 2531 ย้ายไปเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดนนทบุรี พ.ศ. 2532 ย้ายไปเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลอาญาธนบุรี พ.ศ. 2533 เลื่อนตำแหน่งผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 พ.ศ. 2536 ย้ายไปเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลอุทธรณ์ภาค 2 พ.ศ. 2540
ต่อมาได้เลื่อนตำแหน่งที่สูงขึ้นเป็นรองปลัดกระทรวงยุติธรรม ฝ่ายวิชาการ พ.ศ. 2541 หลังจากนั้นได้ย้ายไปเป็นรองปลัดกระทรวงยุติธรรม ฝ่ายบริหาร พ.ศ. 2542 หลังจากนั้นได้เลื่อนตำแหน่งสูงสุดเป็นปลัดกระทรวงยุติธรรม 11 พ.ย. 2542 หลังจากนั้นจึงย้ายไปเป็นปลัดกระทรวงแรงงาน 8 มีนาคม 2549 และได้ลาออกจากราชการในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550
นอกจากนี้ยังดำรงตำแหน่งประธานกรรมการสภาวิจัยแห่งชาติสาขานิติศาสตร์ พ.ศ. 2542–2549
กรรมการเนติบัณฑิตยสภา
ประธานคณะกรรมการตรวจสอบทรัพย์สินผู้เกี่ยวข้องกับยาเสพติดให้โทษ
กรรมการการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.)
กรรมการบริษัทผลิตไฟฟ้า จำกัด (มหาชน)
กรรมการธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน)
กรรมการ บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน)
กรรมการบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน)
กรรมการบริษัทไทยออยล์ จำกัด (มหาชน)
กรรมการคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด (ป.ป.ส.)
กรรมการคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน (ป.ป.ง.)
กรรมการคณะกรรมการกฤษฎีกา
กรรมการคณะกรรมการนโยบายตำรวจแห่งชาติ (ก.ต.ช.)
กรรมการคณะกรรมการข้าราชการตำรวจ (ก.ตร.)
กรรมการคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (กพ.)
กรรมการคณะกรรมการอัยการ (กอ.)
กรรมการคณะกรรมการตุลาการ
กรรมการคณะกรรมการข้อมูลข่าวสารแห่งชาติ
กรรมการสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาล
การดำรงตำแหน่งทางการเมือง

ในปี พ.ศ. 2550 เป็นรองหัวหน้าพรรคพลังประชาชน ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 เป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2551 ได้รับเลือกจากคณะรัฐมนตรีให้เป็นรักษาการนายกรัฐมนตรี
17 กันยายน 2551 ได้รับการเลือกจากสภาผู้แทนราษฎรให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนที่ 26 ของประเทศไทย โดยผลการลงคะแนนปรากฏว่าสมชาย วงศ์สวัสดิ์ ได้ 298 เสียง ส่วนอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะได้ 163 เสียง งดออกเสียง  5 เสียง ทำให้สมชาย ได้รับคะแนนเสียงเกินกึ่งหนึ่งตามรัฐธรรมนูญ จึงได้รับความเห็นชอบให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนที่ 26 ของประเทศไทย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 2
การดำรงตำแหน่งทางการเมือง > การปฏิบัติงาน

เพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์
การดำรงตำแหน่งทางการเมือง > ความมั่นคง

แก้ไขปัญหาความไม่สงบในจังหวัดชายแดนภาคใต้
ส่งเสริมความร่วมมือในการพัฒนาและสร้างสัมพันธไมตรีที่ดีในภูมิภาค
จัดตั้งสภาเกษตรกรและสร้างระบบประกันความเสี่ยง
การดำรงตำแหน่งทางการเมือง > เศรษฐกิจ

แก้ไขปัญหาวิกฤติสถาบันการเงินในประเทศ
เร่งรัดการลงทุนที่สำคัญของประเทศ
สร้างกลไกในการบริหารจัดการความเสี่ยงที่เกิดจากวิกฤติการเงินของโลกที่ส่งผลต่อการเคลื่อนย้ายเงินทุนทั้งระยะสั้นและระยะยาว
การดำรงตำแหน่งทางการเมือง > สิทธิมนุษยชน

เร่งรัดปราบปรามการค้ายาเสพติด ปราบปรามผู้มีอิทธิพล อบายมุขและสิ่งยั่วยุเยาวชน
การดำรงตำแหน่งทางการเมือง > ฉายานาม

วันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ธีรยุทธ บุญมี อาจารย์ประจำคณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แถลงข่าวถึงสถานการณ์ทางการเมือง ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ พร้อมทั้ง ตั้งฉายารัฐบาลสมชาย วงศ์สวัสดิ์ นายกรัฐมนตรี ว่าเป็น รัฐบาล "ชายกระโปรง"
การดำรงตำแหน่งทางการเมือง > ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยให้ยุบพรรค

เมื่อเวลา 12.30 น. ของวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ศาลรัฐธรรมนูญได้อ่านคำวินิจฉัยคดียุบพรรคพลังประชาชน พรรคชาติไทย และพรรคมัชฌิมาธิปไตย อันเนื่องมาจากกรณีทุจริตการเลือกตั้งของยงยุทธ ติยะไพรัช จากพรรคพลังประชาชน มณเฑียร สงฆ์ประชา จากพรรคชาติไทย และสุนทร วิลาวัลย์ จากพรรคมัชฌิมาธิปไตย ภายหลังบรรหาร ศิลปอาชา หัวหน้าพรรคชาติไทย และอนงค์วรรณ เทพสุทิน หัวหน้าพรรคมัชฌิมาธิปไตย แถลงด้วยวาจาเสร็จสิ้นแล้ว โดยไม่รอพรรคพลังประชาชนไม่ได้ส่งตัวเข้าแถลงปิดคดีแต่อย่างใด
ต่อมา ศาลรัฐธรรมนูญได้อ่านคำวินิจฉัยในส่วนของพรรคพลังประชาชน ด้วยมติเอกฉันท์ 9 ต่อ 0 ให้ยุบพรรคพลังประชาชน และตัดสิทธิทางการเมืองหัวหน้าพรรค และกรรมการบริหารพรรค 5 ปี (รวม 37 คน) ทำให้สมชาย วงศ์สวัสดิ์ ในฐานะรักษาการหัวหน้าพรรคพลังประชาชนต้องพ้นจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีโดยปริยาย
จากนั้นศาลรัฐธรรมนูญได้อ่านคำวินิจฉัยในส่วนของพรรคมัชฌิมาธิปไตย โดยมีมติให้ยุบพรรคมัฌชิมาฯ และตัดสิทธิทางการเมืองหัวหน้าพรรคและกรรมการบริหารพรรค 5 ปี (รวม 43 คน) ตามประกาศ คปค. เช่นกัน
ต่อมาศาลรัฐธรรมนูญมีมติเสียงข้างมาก 8 ต่อ 1 ให้ยุบพรรคชาติไทยตามไปอีกพรรค โดยศาลฯได้วินิจฉัยว่ามีความผิดตามมาตรา 237 วรรค 2 และมาตรา 68 ตามกฎหมายรัฐธรรมนูญ ถือว่าเป็นข้อเท็จจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ และกฎหมายได้เอาไว้เป็นเด็ดขาด แม้จะมีการโต้แย้งว่าหัวหน้าพรรคและกรรมการบริหารพรรคคนอื่นฟังไม่ขึ้น (รวม 29 คน) ตามประกาศ คปค.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

สมชาย วงศ์สวัสดิ์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งในและต่างประเทศ ดังนี้
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2542 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2551 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

เปรู : พ.ศ. 2551 –  เครื่องอิสริยาภรณ์พระอาทิตย์แห่งเปรู ชั้นเบญจมาภรณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติสมชาย วงศ์สวัสดิ์ จากเว็บไซต์ศูนย์ข้อมูลนักการเมือง - ThaisWatch.com
สมชาย วงศ์สวัสดิ์- ศูนย์ข้อมูลการเมืองไทย เก็บถาวร 2008-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | สมชาย วงศ์สวัสดิ์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมัคร สุนทรเวช |  |   นายกรัฐมนตรีไทย คนที่ 26 (ครม. 58)   (18 กันยายน พ.ศ. 2551 – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551) |  | อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ |
| สมัคร สุนทรเวช |  |   รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม  (24 กันยายน พ.ศ. 2551 – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551) |  | ประวิตร วงษ์สุวรรณ |
| วิจิตร ศรีสอ้าน |  |   รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ  (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 – 24 กันยายน พ.ศ. 2551) |  | ศรีเมือง เจริญศิริ |
| สมัคร สุนทรเวช |  |   หัวหน้าพรรคพลังประชาชน  (30 กันยายน พ.ศ. 2551 – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551) |  | ยงยุทธ วิชัยดิษฐ   (ในนามพรรคเพื่อไทย) |
| ด ค กนายกรัฐมนตรีไทย (รายชื่อ) |
| --- | --- | --- |
| รัชกาลที่ 7 |  พระยามโนปกรณ์นิติธาดา(1-3)  พระยาพหลพลพยุหเสนา(1-3)  |  |
| รัชกาลที่ 8 |  พระยาพหลพลพยุหเสนา(3-5)  แปลก พิบูลสงคราม(1-2)  ควง อภัยวงศ์(1)  ทวี บุณยเกตุ  เสนีย์ ปราโมช(1)  ควง อภัยวงศ์(2)  ปรีดี พนมยงค์(1-2)  |  |
| รัชกาลที่ 9 |  ปรีดี พนมยงค์(2-3)  ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์(1-2)  ควง อภัยวงศ์(3-4)  แปลก พิบูลสงคราม(3-8)  พจน์ สารสิน  ถนอม กิตติขจร(1)  สฤษดิ์ ธนะรัชต์  ถนอม กิตติขจร(2-4)  สัญญา ธรรมศักดิ์(1-2)  เสนีย์ ปราโมช(2)  คึกฤทธิ์ ปราโมช  เสนีย์ ปราโมช(3-4)  ธานินทร์ กรัยวิเชียร  เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์(1-2)  เปรม ติณสูลานนท์(1-3)  ชาติชาย ชุณหะวัณ(1-2)  อานันท์ ปันยารชุน(1)  สุจินดา คราประยูร  อานันท์ ปันยารชุน(2)  ชวน หลีกภัย(1)  บรรหาร ศิลปอาชา  ชวลิต ยงใจยุทธ  ชวน หลีกภัย(2)  ทักษิณ ชินวัตร(1-2)  สุรยุทธ์ จุลานนท์  สมัคร สุนทรเวช  สมชาย วงศ์สวัสดิ์  อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ  ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร  ประยุทธ์ จันทร์โอชา(1)  |  |
| รัชกาลที่ 10 |  ประยุทธ์ จันทร์โอชา(1-2)  เศรษฐา ทวีสิน  แพทองธาร ชินวัตร  |  |
 ในวงเล็บ คือสมัยที่ดำรงตำแหน่ง กรณีที่ดำรงตำแหน่งมากกว่า 1 สมัย
แอแดร์ซง โมไรส์

แอแดร์ซง ซังตานา จี โมไรส์ (โปรตุเกส: Ederson Santana de Moraes) หรือ แอแดร์ซง (Ederson, สำเนียงบราซิล: [ˈɛdɛʁsõ]; เกิด 17 สิงหาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ซิตีในตำแหน่งผู้รักษาประตู เขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในผู้รักษาประตูที่ดีที่สุดในโลก[ต้องการอ้างอิง] ด้วยความสุขุมเยือกเย็น การสร้างสถิติเก็บคลีนชีต การส่งบอล การเข้าสกัดบอล และการยืนคุมตำแหน่ง
เกียรติประวัติ > ริโอ เอฟ

รองชนะเลิศ โปรตุเกสคัพ 2013-2014
รองชนะเลิศ โปรตุเกสลีกคัพ 2013-2014
เบนฟิก้า
ชนะเลิศ ปรีไมลาลีกา 2015-2016,2016-2017
ชนะเลิศ โปรตุเกสคัพ 2016-2017
ชนะเลิศ โปรตุเกสลีกคัพ 2015-2016
เกียรติประวัติ > แมนเชสเตอร์ซิตี้

พรีเมียร์ลีก: 2017–18, 2018–19,2020–21,2021–22,2022–23
เอฟเอคัพ: 2018–19, 2022-2023
อีเอฟแอลคัพ:  2017–18, 2018–19, 2019-2020, 2020-2021
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์: 2018, 2019
ยูฟ่า​แชมเปียนส์​ลีก​ รองชนะเลิศ​ 2020–2021
เกียรติประวัติ > ชนะเลิศ2022-2023

สโมสรชิงแชมป์ฟุตบอลโลก ชนะเลิศ 2023
เกียรติประวัติ > ทีมชาติบราซิล

โกปาอเมริกา 2019
แหล่งข้อมูลอื่น

Benfica official profile เก็บถาวร 2016-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (โปรตุเกส)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี  |
| --- | --- |
 2 วอล์กเกอร์  3 ดียัช  4 ฟิลลิปส์  5 สโตนส์  6 อาเก  8 กอวาชิช  9 โฮลัน  10 กรีลิช  11 โดกูว์  12 อังเฆลิญโญ  16 โรดริ  17 เดอ เบรยเนอ  19 กึนโดอัน  20 เบ. ซิลวา  22 แมนดี  25 อาคันจี  27 กังเซลู  30 โอตาเมนดิ  31 แอแดร์ซง  34 ซันด์แลร์  47 โฟเดน  49 มูริช  33 คาร์สัน  80 พาล์มเมอร์  ผู้จัดการ: กวาร์ดิออลา
โนเกีย

สำหรับกิจการที่บริษัทได้ขายให้กับไมโครซอฟท์ ดูที่ ไมโครซอฟท์ โมบาย
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ที่เริ่มใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 2023
ประเภท: มหาชน  (OMX: NOK­1V, NYSE: NOK , FWB: NOA3)
อุตสาหกรรม: โทรคมนาคม เทคโนโลยี อิเล็กทรอนิกส์
ก่อนหน้า: Suomen Gummitehdas Suomen Kaapelitehdas 
ก่อตั้ง: 12 พฤษภาคม 1865; 159 ปีก่อน (1865-05-12) (ตัมเปเร ราชรัฐฟินแลนด์)
ผู้ก่อตั้ง: เฟรดริก อิเดสตัม ลีโอ มิเชลิน เอดวร์ด โปลอน
สำนักงานใหญ่:  เอสโป ฟินแลนด์
บุคลากรหลัก: ซาริ บัลดาอุฟ ประธานบริษัท เพ็คก้า ลุนด์มาร์ค ประธานบริษัท และ CEO
ผลิตภัณฑ์: โทรศัพท์เคลื่อนที่ สื่อประสม
รายได้:  24.91 พันล้านยูโร (2022)
รายได้จากการดำเนินงาน:  2.318 พันล้านยูโร (2022)
รายได้สุทธิ:  4.259 พันล้านยูโร (2022)
สินทรัพย์:  42.94 พันล้านยูโร (2022)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  21.43 พันล้านยูโร (2022)
พนักงาน:  86,896 (2022)
เว็บไซต์: www.nokia.com
โนเกีย (อังกฤษ: Nokia) เป็นบริษัทวิศวกรรมด้านเทคโนโลยีสื่อสารและโทรคมนาคมยักษ์ใหญ่​สัญชาติฟินแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ.1865 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองเอสโป เขตมหานคร เฮลซิงกิ​ ประเทศฟินแลนด์ ในปี ค.ศ. 2020 โนเกียได้จ้างพนักงานประมาณ 92,000 คน ดำเนินธุรกิจในจำนวนกว่า 130 ประเทศทั่วโลก โนเกียยังเป็นบริษัทมหาชนจำกัด ที่มีการจดทะเบียนเข้าตลาดหลักทรัพย์เฮลซิงกิ และตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก นอกจากนี้จากการจัดอันดับของ ฟอร์จูนโกลบอล 500 โนเกียยังเป็นบริษัทที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 415 ของโลก วัดจากรายได้ในปี ค.ศ. 2016 ประกอบด้วยยูโรสต็อกซ์ 50 และดัชนีตลาดหุ้น เคยติดอันดับสูงสุดถึงอันดับที่ 85 ในปี ค.ศ. 2009
โนเกียเริ่มดำเนินธุรกิจจากการทำเยื่อกระดาษ และอีกหลากหลายอุตสาหกรรม ก่อนที่จะมุ่งเน้นในโครงสร้างพื้นฐานด้านการโทรคมนาคมขนาดใหญ่ตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งมีส่วนสำคัญอย่างมากต่ออุตสาหกรรมโทรศัพท์เคลื่อนที่ และการพัฒนามาตรฐานโทรศัพท์มือถือ จีเอสเอ็ม, 3 จี และแอลทีอี รวมถึงโครงข่าย 5G ในยุคปัจจุบัน โดยในระหว่างปี ค.ศ. 1998 ถึง ค.ศ. 2012 โนเกียขึ้นเป็นบริษัทผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือขนาดใหญ่ที่สุดในโลกยาวนานถึง 14 ปี โนเกียมีส่วนในการผลักดันเทคโนโลยีหลายอย่างในสมาร์ทโฟน เช่น แอพลิเคชั่น, การทำโทรศัพท์ไร้เสาอากาศ, กล้องถ่ายภาพความละเอียดสูง, การรับส่งข้อความสั้น SMS และยังเป็นเจ้าของสิทธิบัตรเทคโนโลยีกว่า 60,000 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรมาตรฐานการผลิตสมาร์ทโฟนขั้นพื้นฐาน หรือ SEPs ที่หลายค่ายยังได้ใช้งานอยู่