stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เส้นสัมผัส
ระนาบสัมผัสกันกับพื้นผิว

แผ่นสัมผัส (Tangent Plane) ต่อพื้นผิวที่จุดกำหนด p ถูกกำหนดในลักษณะคล้ายกับเส้นสัมผัสในกรณีของเส้นโค้ง มันเป็นการประมาณที่ดีที่สุดของพื้นผิวโดยแผ่นที่จุด p และสามารถหามาได้จากตำแหน่งจำกัดของแผ่นที่ผ่านจุดสามจุดที่แตกต่างกันบนพื้นผิวที่ใกล้เคียงกับ p เมื่อตำแหน่งของจุดเหล่านี้เข้าใกล้ p ในทางคณิตศาสตร์ หากพื้นผิวถูกกำหนดโดยฟังก์ชัน  z=f(x,y) สมการของแผ่นสัมผัสที่จุด  (x_{0},y_{0},z_{0}) สามารถเขียนได้ว่า:
z-z_{0}={\frac {\partial f}{\partial x}}(x_{0},y_{0})(x-x_{0})+{\frac {\partial f}{\partial y}}(x_{0},y_{0})(y-y_{0})
ในที่นี้ 






∂
f


∂
x





{\textstyle {\frac {\partial f}{\partial x}}}

 และ 






∂
f


∂
y





{\textstyle {\frac {\partial f}{\partial y}}}

 คือ อนุพันธ์บางส่วนของฟังก์ชัน  f ตาม  x และ  y ตามลำดับ, ที่ประเมินที่จุด  (x_{0},y_{0}) โดยพื้นฐานแล้ว แผ่นสัมผัสจับพฤติกรรมท้องถิ่นของพื้นผิวที่จุดเฉพาะ p เป็นแนวคิดพื้นฐานที่ใช้ในแคลคูลัสและเรขาคณิตเชิงอนุพันธ์ ซึ่งมีความสำคัญในการเข้าใจการเปลี่ยนแปลงของฟังก์ชันในท้องถิ่นบนพื้นผิว
เส้นสัมผัส , เส้นคอร์ด, และเส้นตัด ต่อวงกลม
เส้นโค้งที่มีเส้นสัมผัสสองเส้นที่จุดกำเนิด
วงกลมสัมผัสสองคู่: ด้านบนสัมผัสภายใน และด้านล่างสัมผัสภายนอก
สมศักดิ์ ขวัญแก้ว

| สมศักดิ์ ขวัญแก้ว |
| --- | --- |
สมศักดิ์โบกมือลาเพื่อนขณะที่ถูกเจ้าหน้าที่พาตัวไปลานประหารชีวิต
เกิด: พ.ศ. 2486 ตำบลบางนา อำเภอพระโขนง จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
เสียชีวิต: 1 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ( อายุ 28 ปี ) เชิงเขาตะแบก ตำบลเขาตะแบก อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย
สาเหตุเสียชีวิต: ประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าเป็นชุด
สัญชาติ: ไทย
ชื่ออื่น: แขก, เทพ, ทอก
การศึกษา: มัธยมศึกษาปีที่ 3
อาชีพ: จัดหาแขกให้โสเภณี
สถานะทางคดี: จบการตัดสินคดี(รับโทษประหารชีวิต)
คู่สมรส: 8

ข้อหา: ฆาตกรรมและชิงทรัพย์
บทลงโทษ: ประหารชีวิต
รายละเอียด
วันที่: 20 พฤศจิกายน พ.ศ 2514 01.00 น.
ตำแหน่ง: ริมถนนสุขุมวิท หมู่ 4 ตำบลสัตหีบ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี
ตาย: นาวาอากาศโท แฮร์รี่ เอ็ม. ฟังค์ อายุ 40 ปี
อาวุธ: ปืนขนาด .22
วันที่ถูกจับ: 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
จำคุกที่: สถานีตำรวจภูธรอำเภอสัตหีบ
 
สมศักดิ์ หรือ แขก ขวัญแก้ว (พ.ศ. 2486 - 1 ธันวาคม พ.ศ. 2514) เป็นฆาตกรชาวไทยผู้ก่อเหตุฆาตกรรมนายทหารอากาศชาวอเมริกันที่อำเภอสัตหีบและเป็นบุคคลที่ถูกประหารชีวิตใกล้ที่เกิดเหตุคนแรกในสมัยจอมพลถนอม กิตติขจร
ประวัติ

สมศักดิ์เกิดที่จังหวัดพระนคร เขาสำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากโรงเรียนวัดชิโนรส ต่อมาได้ก่อเหตุทำร้ายร่างกายที่อำเภอพระโขนง ส่งผลให้เขาต้องเดินทางมายังอำเภอสัตหีบ เขาประกอบอาชีพผู้จัดหาแขกให้โสเภณี ซึ่งเขาติดกัญชาและสุราอย่างรุนแรง และมีประวัติการก่ออาชญากรรมหลายครั้ง เช่นความผิดฐานพยายามฆ่าในจังหวัดระยองและครอบครองอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต เขาเคยทำงานในสนามบินทหารอู่ตะเภา แต่ก็ถูกไล่ออก
การก่ออาชญากรรม

เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ 2514 นาวาอากาศโท แฮร์รี เอ็ม. ฟังก์ อายุ 40 ปี ซึ่งเป็นนายทหารอากาศชาวอเมริกัน ประจำการที่สนามบินอู่ทหารตะเภา และนิด ศรียาตรา อายุ 27 ปี ซึ่งเป็นเมียเช่าได้เดินทางออกจากโรงแรมสวอนเลค ไปยังบ้านของนิดซึ่งเช่าบ้านของละออง ศรีมา ต่อมาเวลา 01.00 น. หลังจากที่ทั้งสองได้ออกจากบ้านเช่า สมศักดิ์ได้ใช้ปืนขู่แฮร์รี โดยนิดได้พูดกับสมศักดิ์ว่า "อย่า เทพ" แต่ทว่าแฮร์รีได้ขัดขืนและต่อสู้กับสมศักดิ์ เขาจึงใช้ปืนยิงแฮร์รี 2 นัด และยิงแฮร์รีซ้ำจนเสียชีวิตขณะกำลังพยายามหลบหนี หลังจากนั้นสมเกียรติ ศรีมาและจอก พงษ์หัสบรรณ ได้นำศพของแฮร์รีไปทิ้งที่ข้างถนนและชิงทรัพย์ไป จากนั้นสมเกียรติได้พาละอองไปแจ้งความเพื่อเบี่ยงเบนคดี เขาถูกจับกุมที่วัดดาวคนอง เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจสืบสวนและพบว่าเขาเคยบวชที่วัดดาวคนองและที่อยู่อาศัยของแฟนสาวอยู่บริเวณสถานีรถไฟธนบุรี โดยจากการสอบสวนเขาได้ยอมรับว่าได้ก่อเหตุฆาตกรรม โดยแรงจูงใจคือต้องการนำเงินไปเที่ยวกับแฟนสาวสาวที่กรุงเทพแต่แฮร์รีขัดขืนทำให้ต้องฆาตกรรม โดยไม่ได้นำทรัพย์สินไป ซึ่งขณะก่อเหตุเขาเมากัญชา ในช่วงค่ำของวันเดียวกันเขาได้เปิดเผยว่านำปืนไปซ่อนที่พงหญ้าใกล้กับบ้านของญาติของเขาซึ่งห่างจากที่เกิดเหตุ 20 เมตร สองวันต่อมา สมศักดิ์ได้ยอมรับว่าแรงจูงใจของเขาคือประสงค์ต่อทรัพย์และนำนาฬิกาของแฮร์รีไปขายให้แฮร์รีในราคา 100 บาท
การประหารชีวิต

ในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2514 จอมพล ถนอม กิตติขจร ได้มีคำสั่งตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ให้พลเรือตรี สมุทร์ สหนาวิน ผู้บัญชาการสถานีทหารเรือสัตหีบเป็นประธานในการประหารชีวิตสมศักดิ์ที่เชิงเขาตะแบกซึ่งห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 1.5 กิโลเมตร ด้วยการยิงเป้า
ในช่วงเช้าของวันเดียวกัน สมศักดิ์ได้รับประทานอาหารเช้าเป็นข้าวราดแกงเนื้อ เมื่อเวลา 11.30 น. แม่ของสมศักดิ์ได้เดินทางมายังสถานีตำรวจภูธรอำเภอสัตหีบเพื่อขอเยี่ยมสมศักดิ์เป็นครั้งสุดท้ายแต่ก็ถูกปฏิเสธ โดยตำรวจขอให้ไปพบกับสมศักดิ์ที่สถานที่ประหาร ต่อมาเวลา 13.10 น. สมศักดิ์ถูกเบิกตัวออกจากสถานีตำรวจภูธรอำเภอสัตหีบ ขึ้นรถตู้เดินทางไปยังเขาตะแบกเพื่อประหารชีวิตในที่สาธารณะ หลังจากเดินทางมาถึงเขาตะแบก เจ้าหน้าที่ได้นำตัวเขาไปพิมพ์ลายนิ้วมือและเขียนพินัยกรรม โดยเขาได้บอกกับนักข่าวว่า "ที่ทำไปเพราะเมาทั้งเหล้าเมาทั้ง กัญชา ผมผิดไปแล้วก็ต้องยอม รับกรรม ลาก่อน.." ต่อมาเวลา 13.40 น. เจ้าหน้าที่ได้นำอาหารมื้อสุดท้ายมา แต่เขาพูดว่าอิ่มแล้วกินไม่ลง หลังจากนั้นนำเขาไปฟังเทศน์จากพระครูประดับ จันทโชโต เมื่อจบการเทศน์เขาได้ก้มกราบพระและใช้ปลายจีวรเช็ดน้ำตา เมื่อเวลา 14.15 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวเขาไปยังหลักประหาร และสารวัตรทหารเรือผูกมัดเขากับหลักประหาร หลังจากนั้นได้มีการอ่านคำสั่งหัวหน้าคณะปฏิวัติ เมื่ออ่านคำสั่งเสร็จสิ้น ผู้ควบคุมชุดเพชฌฆาตได้เรียกแถวสารวัตรทหารเรือ จำนวน 5 นายซึ่งเป็นเพชฌฆาต มายืนประจำจุดที่กำหนดไว้แล้วเล็งปืนเอ็ม2 คาร์บินไปยังเป้าตาวัวซึ่งติดอยู่บนแผงผ้าใบสีขาว หลังจากนั้นพลเรือตรีสมุทร์ สหนาวินได้ออกคำสั่งให้ยิง สมศักดิ์ถูกประหารชีวิตเมื่อเวลา 14.18 น. โดยกระสุนเข้าสู่ร่างกายของสมศักดิ์จำนวน 25 นัดหลังจากนั้นร่างของสมศักดิ์ถูกญาติของเขานำไปประกอบพิธีทางศาสนาที่วัดราษฎร์สามัคคี
ในช่วงประมาณปี พ.ศ. 2515 - 2516 ชาวบ้านได้ช่วยกันตั้งศาลโดยมีชื่อว่าศาลเจ้าพ่อเขาโค้งหรือศาลเจ้าพ่อเขาแขก ที่บริเวณริมถนนสุขุมวิท เชิงเขาตะแบก  เพื่อให้เป็นสิงห์สถิตดวงวิญญาณและกราบไหว้ขอพร  โดยมีความเชื่อว่าเวลาขับรถผ่านต้องบีบแตร ต่อมาในปี พ.ศ. 2562 สำนักก่อสร้างทางที่ 2 กรมทางหลวง ได้มีโครงการก่อสร้าง ปรับปรุง และแก้ไขปัญหาการจราจรบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 ช่วงอำเภอสัตหีบ ถึงอำเภอบ้านฉาง เป็นระยะทาง 10.141 กิโลเมตร โดยขยายช่องทางจราจรเป็น 6 – 11 ช่องจราจร ซึ่งการขยายช่องทางจราจร จะตัดผ่านทับบริเวณจุดที่ตั้งของศาลเจ้าพ่อแขก ในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 เจ้าหน้าที่ของโครงการได้พิธีขอย้ายศาล โดยอัญเชิญขึ้นไปบนเชิงเขาสูงจากที่ตั้งศาลเดิม 50 เมตร เพื่อไม่ให้ชาวบ้านและคนในชุมชนไม่สบายใจ
ดูเพิ่ม

โทษประหารชีวิตในประเทศไทย
รายชื่อบุคคลที่ถูกประหารชีวิตในที่สาธารณะตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีโดยทหารและตำรวจ
บุญเพ็งหีบเหล็ก ฆาตกรอีกคนที่มีการตั้งศาลให้หลังจากการประหารชีวิต
วินัย โพธิ์ภิรมย์ ฆาตกรปล้นฆ่าชิงทรัพย์ในพื้นที่จังหวัดพระนคร ซึ่งถูกประหารชีวิตในอีก 16 วันต่อมาหลังจากการประหารชีวิตสมศักดิ์ และนับเป็นบุคคลสองที่ถูกประหารชีวิต ตามคำสั่งของหัวหน้าคณะปฎิวัติ หลังจากการรัฐประหารตนเองของจอมพล ถนอม กิตติขจร เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
สารวัตรทหารเรือขณะประหารชีวิตสมศักดิ์หลังกล่องเป้าตาวัว
จู เต๋อ

นายพลและนักการเมืองชาวจีน (ค.ศ. 1886–1976)
จู เต๋อ หรือ จู เต้ (จีน: 朱德; พินอิน: Zhū Dé; เวด-ไจลส์: Chu Teh; 1 ธันวาคม ค.ศ. 1886 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1976) เป็นนายพล นักยุทธศาสตร์การทหาร นักการเมือง และนักปฏิวัติชาวจีนในพรรคคอมมิวนิสต์จีน
จูเกิดในครอบครัวยากจนเมื่อ ค.ศ. 1886 ในเสฉวน เขาถูกรับเลี้ยงโดยลุงผู้ร่ำรวยเมื่ออายุได้ 9 ปีและได้รับการศึกษาขั้นสูงในช่วงปฐมวัยที่นำไปสู่การเข้าศึกษาในโรงเรียนการทหาร หลังเรียนจบ เขาเข้าร่วมกองทัพกบฏและกลายเป็นขุนศึก หลังจากนั้นเขาได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีน เขาเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพลู่ที่แปดในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองและสงครามกลางเมืองจีน เมื่อสิ้นสุดสงครามกลางเมือง เขายังเป็นเจ้าหน้าที่พรรคระดับสูงอีกด้วย
จูถือเป็นผู้ก่อตั้งคนหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน และเป็นบุคคลทางการเมืองที่มีชื่อเสียงกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 1976 ใน ค.ศ. 1955 เขาได้รับยศเป็น 1 ใน 10 จอมพล เขาเป็นประธานคณะกรรมธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ถึง 1976
ประวัติ > ชีวิตช่วงต้น

จูเกิดเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1886 ในครอบครัวผู้เช่าไร่นาที่ยากจนในเมืองหุ่ง ในอำเภออี๋หล่ง จังหวัดหนานชง พื้นที่เนินเขาที่อยู่ห่างไกลทางตอนเหนือของมณฑลเสฉวน จากลูก ๆ 15 คนที่เกิดในครอบครัวมีเพียง 8 คนเท่านั้นที่รอดชีวิต ครอบครัวของเขาย้ายไปยังเสฉวนระหว่างการอพยพจากมณฑลหูหนานและมณฑลกวางตุ้ง บ่อยครั้งที่กล่าวกันว่าเขาสืบเชื้อสายจากชาวแคะ แต่ในชีวประวัติที่เขียนโดยแอกเนส สเมดลีย์ กล่าวว่าบรรพบุรุษของเขามาจากกวางตุ้งและพูดถึงชาวแคะเพียงแค่ว่าเป็นผู้ร่วมงานของเขา เธอยังเล่าอีกว่ารุ่นปู่ย่าตายายของเขาเคยพูดภาษา "กวางตุ้ง" (ซึ่งใกล้เคียงแต่อาจต่างจากภาษากวางตุ้งมาตรฐานในปัจจุบัน) และรุ่นของเขาพูดภาษาเสฉวน ภาษาถิ่นที่มาจากกลุ่มภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ที่ผู้พูดภาษาจีนมาตรฐานคนอื่น ๆ ไม่สามารถเข้าใจได้
แม้ครอบครัวของเขาจะมีฐานะยากจน แต่ด้วยการรวมทรัพย์สินที่มีอยู่ ทำให้จูได้รับเลือกให้ส่งไปเรียนที่โรงเรียนเอกชนระดับภูมิภาคใน ค.ศ. 1892 เมื่ออายุได้ 9 ปี เขาได้รับการรับเลี้ยงโดยลุงผู้มีฐานะมั่งคั่ง ซึ่งอิทธิพลทางการเมืองของลุงทำให้เขาสามารถเข้าเรียนที่โรงเรียนการทหารยูนนานได้ เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมเสฉวนราว ค.ศ. 1907 และสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1908 ต่อมาเขากลับไปที่โรงเรียนประถมของอี๋หล่งในฐานะครูสอนพละ ในฐานะผู้สนับสนุนวิทยาศาสตร์สมัยใหม่และการสอนการเมืองมากกว่าการศึกษาแบบเคร่งครัดตามแบบฉบับดั้งเดิมที่โรงเรียนจัดให้ เขาถูกไล่ออกจากตำแหน่ง และเข้าเรียนที่โรงเรียนการทหารยูนนานในคุนหมิง ที่นั่นเขาเข้าร่วมกองทัพเป่ย์หยางและสมาคมการเมืองลับถงเหมิงฮุ่ย (ต้นแบบของก๊กมินตั๋ง)
ประวัติ > ชาตินิยมและลัทธิขุนศึก

ที่โรงเรียนการทหารยูนนานในคุนหมิง เขาพบกับไช่ เอ้อเป็นครั้งแรก เขาสอนหนังสือที่นั่นหลังสำเร็จการศึกษาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1911 หลังการปฏิวัติจีน เขาเข้าร่วมกับพลจัตวาไช่ เอ้อในกองกำลังรบนอกประเทศในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1911 ที่เดินทัพโจมตีกองกำลังราชวงศ์ชิงในเสฉวน เขาทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการกรมทหารในการทัพโค่นยฺเหวียน ชื่อไข่ในช่วง ค.ศ. 1915–16 เมื่อไช่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าการเสฉวนหลังจากยฺเหวียนเสียชีวิตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1916 จูก็ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการกองพลน้อย
หลังการเสียชีวิตของไช่ เอ้อ อาจารย์ของเขา และเซียว จฺวี๋ฟาง ภรรยาคนแรกใน ค.ศ. 1916 จูก็เริ่มติดฝิ่นอย่างหนักซึ่งเป็นปัญหารบกวนเขาหลายปีกระทั่งใน ค.ศ. 1922 เขาเข้ารับการบำบัดในเซี่ยงไฮ้ กองทหารของเขายังคงสนับสนุนเขา และด้วยเหตุนี้เขาจึงรวบรวมกำลังทหารของตนจนกลายเป็นขุนศึก ใน ค.ศ. 1920 หลังกองทหารของเขาถูกขับไล่จากเสฉวนไปยังชายแดนทิเบต เขากลับมายังยูนนานในฐานะกรรมาธิการความมั่นคงมหาชนของรัฐบาลมณฑล ในช่วงเวลานี้เขาตัดสินใจออกจากจีนเพื่อไปเรียนที่ยุโรป เขาเดินทางไปเซี่ยงไฮ้เป็นครั้งแรก ที่ซึ่งเขาเลิกเสพฝิ่น และพบปะกับซุน ยัตเซ็น ตามคำบอกเล่าของนักประวัติศาสตร์ก๊กมินตั๋ง เขาพยายามเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนในช่วงต้นปี ค.ศ. 1922 แต่ถูกปฏิเสธเนื่องจากเป็นขุนศึก
ประวัติ > การเปลี่ยนไปเป็นคอมมิวนิสต์

ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1922 จูเดินทางไปเบอร์ลินพร้อมกับเหอ จื้อหฺวา คู่หูของเขา เขาอาศัยอยู่ในเยอรมนีจนถึง ค.ศ. 1925 และศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงินอยู่ช่วงหนึ่ง ที่นี่เขาพบกับโจว เอินไหลและถูกไล่ออกจากเยอรมนีเพราะมีส่วนร่วมในการประท้วงนักศึกษาหลายครั้ง ในช่วงเวลานี้ เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีน โดยมีโจว เอินไหลเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนของเขา (การมีผู้สนับสนุนถือเป็นเงื่อนไขในการเป็นสมาชิกทดลองงาน ซึ่งเป็นขั้นตอนก่อนจะเป็นสมาชิกจริง) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1925 หลังถูกขับไล่ออกจากเยอรมนี เขาเดินทางไปยังสหภาพโซเวียตเพื่อศึกษาเรื่องการทหารและลัทธิมากซ์ที่มหาวิทยาลัยคอมมิวนิสต์แห่งกรรมกรตะวันออก ขณะอยู่ในมอสโก เหอ จื้อหฺวาได้ให้กำเนิดลูกสาวคนเดียวของเขาชื่อจู หมิ่น จูเดินทางกลับจีนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1926 เพื่อโน้มน้าวขุนศึกหยาง เซินแห่งเสฉวนให้สนับสนุนการกรีธาทัพขึ้นเหนือ แต่ไม่สำเร็จ
ใน ค.ศ. 1927 หลังแนวร่วมที่หนึ่งล่มสลาย ทางการก๊กมินตั๋งสั่งให้จูเป็นหัวหน้ากองกำลังต่อต้านการก่อการกำเริบหนานชางของโจว เอินไหลและหลิว ปั๋วเฉิง หลังช่วยวางแผนการก่อการกำเริบแล้ว จูและกองทัพของเขาจึงตัดสินใจออกจากก๊กมินตั๋ง อย่างไรก็ตาม การก่อการกำเริบไม่สามารถรวบรวมการสนับสนุนได้ และจูถูกบังคับให้หนีออกจากหนานชางพร้อมกับกองทัพของเขา ภายใต้ชื่อปลอมของหวัง ไข่ จูสามารถหาที่พักพิงให้กองกำลังที่เหลือของเขาได้โดยการเข้าร่วมกับขุนศึก ฟาน ฉือเชิง
ประวัติ > จูเหมา

ความสัมพันธ์อันใกล้ชิดระหว่างจูกับเหมา เจ๋อตงเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1928 เมื่อจูแปรพักตร์จากการปกป้องของฟ่าน ฉือเชิงด้วยความช่วยเหลือของเฉิน อี้และหลิน เปียว และยกกองทัพจำนวน 10,000 นายไปยังเจียงซีและเทือกเขาจิ่งกัง ที่นี่ เหมาได้ก่อตั้งโซเวียตขึ้นใน ค.ศ. 1927 และจูเริ่มสร้างกองทัพของเขาขึ้นเป็นกองทัพแดง รวบรวมและขยายพื้นที่ควบคุมของโซเวียต การประชุมซึ่งเกิดขึ้นบนสะพานหลงเจียงในวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1928 ได้รับการสนับสนุนจากเหมา เจ๋อถาน น้องชายของเหมาที่รับใช้ภายใต้การนำของจู เขานำจดหมายไปหาเหมา เจ๋อตง พี่ชายของเขา โดยจูกล่าวว่า "พวกเราต้องรวมพลังกันและดำเนินนโยบายการทหารและเกษตรกรรมที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน" การพัฒนาครั้งนี้กลายเป็นจุดเปลี่ยน เมื่อกองกำลังรวมตัวจัดตั้งเป็น "กองทัพแดงที่สี่" โดยมีจูเป็นผู้บัญชาการทหารและเหมาเป็นผู้แทนของพรรค
ความเป็นผู้นำของจูทำให้เขาเป็นบุคคลที่มีเกียรติอย่างยิ่ง ชาวบ้านยังยกย่องเขาว่ามีความสามารถเหนือธรรมชาติอีกด้วย ในช่วงเวลานี้ เหมาและจูมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมากจนชาวบ้านในท้องถิ่นเรียกพวกเขาโดยรวมว่า "จูเหมา" ใน ค.ศ. 1929 จูกับเหมาถูกบังคับให้หนีจากจิ่งกังชานไปยังรุ่ยจินภายหลังแรงกดดันทางทหารจากเจียง ไคเชก ที่นี่พวกเขาก่อตั้งโซเวียตเจียงซีขึ้น[ต้องการอ้างอิง] ใน ค.ศ. 1931 จูได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้นำกองทัพแดงในรุ่ยจินโดยผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีน เขาประสบความสำเร็จในการนำกองกำลังทหารแบบธรรมดาเข้าต่อสู้กับก๊กมินตั๋งในช่วงนำไปสู่การทัพต่อต้านการโอบล้อมครั้งที่สี่ อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถทำได้เช่นเดียวกันในช่วงการทัพต่อต้านการโอบล้อมครั้งที่ห้าและพรรคคอมมิวนิสต์จีนจึงหลบหนีไป จู ช่วยในการหลบหนีครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1934 อันเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทัพทางไกล
ประวัติ > ผู้นำกองทัพแดง

ระหว่างการเดินทัพทางไกล จูและโจว เอินไหลได้จัดการสู้รบบางอย่างร่วมกัน มีผลดีน้อยมากเนื่องจากอำนาจที่แท้จริงอยู่ในมือของปั๋ว กู่และอ็อทโท เบราน์ ในการประชุมจุนอี้ จูสนับสนุนการวิพากษ์วิจารณ์ปั๋วและเบราน์ของเหมา เจ๋อตง หลังการประชุม จูร่วมมือกับเหมาและโจวในด้านกิจการทหาร ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1935 จูและหลิว ปั๋วเฉิงอยู่ร่วมกับกองทัพแดงที่สี่ ขณะที่เหมา เจ๋อตงและโจว เอินไหลอยู่ร่วมกับกองทัพแดงที่หนึ่ง เมื่อมีการแยกเป็นสองฝ่าย จูถูกจาง กั๋วเทา ผู้นำกองทัพแดงที่สี่บังคับให้ไปทางใต้  กองทัพแดงที่สี่เกือบเอาชีวิตไม่รอดจากการล่าถอยผ่านมณฑลเสฉวน เมื่อมาถึงเหยียนอาน จูได้ดูแลการฟื้นฟูกองทัพแดงภายใต้การชี้นำทางการเมืองของเหมา
ในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองและสงครามกลางเมืองจีน เขาดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพแดง และใน ค.ศ. 1940 จูร่วมกับเผิง เต๋อหวย ได้คิดและจัดระเบียบการรุกร้อยกรม ในช่วงแรก เหมาสนับสนุนการรุกครั้งนี้ ขณะที่การทัพประสบความสำเร็จ เหมาในได้ระบุในเวลาต่อมาว่าการทัพดังกล่าวเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดนโยบาย Three Alls ของญี่ปุ่นที่เลวร้ายในเวลาต่อมา และใช้เรื่องนี้เพื่อวิพากษ์วิจารณ์เผิงที่การประชุมหลูชาน
ประวัติ > ชีวิตช่วงหลัง

ใน ค.ศ. 1949 จูได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพปลดปล่อยประชาชน ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1949 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1950 เขาทำหน้าที่เป็นเลขาธิการคณะกรรมการสอบวินัยส่วนกลางคนที่ 1 จูยังเคยดำรงตำแหน่งรองประธานพรรคคอมมิวนิสต์ (1956–1966) และรองประธานสาธารณรัฐประชาชนจีน (1954‐1959) อีกด้วย จูดูแลกองทัพปลดปล่อยประชาชนในช่วงสงครามเกาหลีภายใต้อำนาจของเขาในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุด[ต้องการอ้างอิง] ใน ค.ศ. 1955 เขาได้รับบรรดาศักดิ์เป็นจอมพล ในการประชุมหลูชาน เขาพยายามปกป้องเผิง เต๋อหวย ด้วยการวิพากษ์วิจารณ์เผิงเล็กน้อย แทนที่จะกล่าวประณามเขา เขากลับตำหนิสหายที่เป็นเป้าหมายของเหมาอย่างอ่อนโยน เหมาไม่พอใจกับพฤติกรรมของจู หลังการประชุม จูถูกปลดจากตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลาง ส่วนหนึ่งไม่ใช่เพราะความภักดีที่มีต่อเผิง
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1969 ระหว่างการประชุมสุดยอดของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม จูถูกปลดจากตำแหน่งในคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน และกิจกรรมของสภาประชาชนแห่งชาติถูกระงับ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1969  หลิน เปียวได้ออกคำสั่งที่มีชื่อว่า "คำสั่งหมายเลขหนึ่ง" ที่อพยพบุคลากรทางทหารที่สำคัญไปยังพื้นที่ห่างไกลเนื่องจากความตึงเครียดระหว่างจีนกับสหภาพโซเวียต และจูก็ถูกนำตัวไปที่กวางตุ้ง ใน ค.ศ. 1973 จูได้รับแต่งตั้งเป็นคณะกรรมาธิการสามัญกรมการเมืองอีกครั้ง
เขาทำงานในฐานะนักการเมืองกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1976 การเสียชีวิตของเขาเกิดขึ้นหกเดือนหลังการเสียชีวิตของโจว เอินไหล และเพียงสองเดือนก่อนการถึงแก่อสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง จูถูกฌาปนกิจและได้รับการฝังศพในอีกไม่กี่วันต่อมา
ชีวิตส่วนตัว > การแต่งงาน

จูแต่งงานสี่ครั้ง ตามชีวประวัติที่ยังเขียนไม่เสร็จของแอกเนส สเมดลีย์ อย่างไรก็ตาม ไม่มีหลักฐานว่าเขาแต่งงานกับแม่ของลูกสาวคนเดียวของเขา ความสัมพันธ์ที่ทราบของเขาได้แก่:
เซียน จฺวี๋ฟาง (จีน: 萧菊芳) เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของจูที่สถาบันครูคุนหมิง (昆明师范学院) ทั้งคู่แต่งงานกันใน ค.ศ. 1912 เซียวเสียชีวิตด้วยอาการไข้ใน ค.ศ. 1916 หลังให้กำเนิดจู เป่า ลูกชายคนเดียวของจู
เฉิน ยฺวี่เจิน (陈玉珍) หลังจากการเสียชีวิตของเซียว จฺวี๋ฟาง จูได้รับคำแนะนำให้หาแม่ให้กับลูกชายวัยทารกของเขา เขาได้รับการแนะนำให้รู้จักเฉินโดยเพื่อนในกองทัพ เฉินได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมปฏิวัติใน ค.ศ. 1911 เช่นเดียวกับใน ค.ศ. 1916 มีรายงานว่าเฉินตั้งเงื่อนไขว่าเธอจะไม่แต่งงานเว้นแต่ว่าสามีในอนาคตของเธอจะขอเธอแต่งงานเป็นการส่วนตัว ซึ่งจูก็ทำเช่นนั้น ทั้งสองแต่งงานกันใน ค.ศ. 1916 เฉินดูแลบ้านแม้กระทั่งสร้างห้องทำงานเพื่อให้จูและเพื่อนนักวิชาการของเขาได้พบกัน โดยเธอจัดเตรียมเอกสาร แผ่นพับ หนังสือ และแถลงการณ์เกี่ยวกับการปฏิวัติเดือนตุลาคมของรัสเซียให้ ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1922 จูออกจากบ้านเพื่อไปเยี่ยมหยาง เซิน ขุนศึกแห่งเสฉวน ตามชีวประวัติของแอกเนส สเมดลีย์ จูคิดว่าตนเองแยกทางกับเฉินแล้วหลังจากทิ้งเธอและรู้สึกอิสระที่จะแต่งงานอีกครั้ง แม้จะไม่มีการหย่าอย่างเป็นทางการก็ตาม เฉินถูกก๊กมินตั๋งสังหารใน ค.ศ. 1935
เฮ่อ จื้อหฺวา (贺治华) เธอพบกับจูในเซี่ยงไฮ้และติดตามเขาไปเยอรมนีในปลายปี ค.ศ. 1922 เมื่อจูถูกเนรเทศออกจากเยอรมนีใน ค.ศ. 1925 เธอกำลังตั้งครรภ์และต่อมาได้ให้กำเนิดลูหในหมู่บ้านหนึ่งนอกเขตชานเมืองมอสโก จูตั้งชื่อลูกสาวว่าซื่อสฺวิน (四旬) แต่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็ลดลง และเฮ่อปฏิเสธทางเลือกของเขา โดยตั้งชื่อทารกว่าเฟย์เฟย์ (菲菲) แทน เฮ่อส่งลูกสาวของเธอไปอาศัยอยู่กับน้องสาวของเธอที่เฉิงตูไม่นานหลังจากคลอด จากนั้นเธอก็แต่งงานกับฮั่ว เจียซิน (霍家新) ในปีเดียวกัน เขากลับมาเซี่ยงไฮ้ใน ค.ศ. 1928 มีรายงานว่าเธอทรยศต่อก๊กมินตั๋งที่ต้องการตัวคอมมิวนิสต์ ก่อนถูกทหารกองทัพแดงยิงจนตาบอดและสามีของเธอเสียชีวิต หลังจากนั้นเธอเดินทางกลับมายังเสฉวนและเสียชีวิตด้วยโรคร้ายก่อน ค.ศ. 1949[ต้องการอ้างอิง]
อู่ รั่วหลาน (伍若兰) เป็นลูกสาวของปัญญาชนจากจิ๋วเหยี่ยนถาง (九眼塘) ในหูหนาน จูพบกับเธอหลังจากโจมตีเหล่ย์หยางด้วยกองทัพชาวนาและกรรมกร ทั้งสองแต่งงานกันใน ค.ศ. 1928 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1929 จูและอู่ถูกกองกำลังก๊กมินตั๋งล้อมรอบที่วัดแห่งหนึ่งในเทือกเขาจิ่งกัง จูหลบหนีไปได้ แต่อู่ถูกจับตัวไป เธอถูกประหารชีวิตโดยการตัดศีรษะและศีรษะของเธอถูกส่งไปที่ฉางชาเพื่อประจาน
คัง เค่อชิง (康克清) จูแต่งงานกับคังใน ค.ศ. 1929 เมื่อเขาอายุ 43 ปี เธอเป็นสมาชิกกองทัพแดงและเป็นผู้นำชาวนาด้วย คังเป็นคนขยันเรียนมากและจูก็สอนให้เธออ่านและเขียนก่อนที่พวกเขาจะแต่งงาน คังมีชีวิตอยู่นานกว่าเขา ต่างจากผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เข้าร่วมการเดินทัพทางไกล เธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของหน่วยโฆษณาชวนเชื่อที่เดินขบวนอยู่ด้านหลัง คังต่อสู้เคียงข้างสามีของเธอ โดยโดดเด่นทั้งในฐานะทหารรบ นักแม่นปืน และผู้นำหน่วย
ชีวิตส่วนตัว > ลูก

จู เป่าจู้ (朱保柱) เกิด ในค.ศ. 1916 และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น จู ฉี (朱琦) เสียชีวิตจากอาการป่วยใน ค.ศ. 1974
จู หมิ่น (朱敏) เกิดที่มอสโกในเดือนเมษายน ค.ศ. 1926 เป็นลูกของเฮ่อ จื้อหฺวา (贺治华) จูเต๋อตั้งชื่อให้เธอว่าซื่อสฺวิน (四旬) แต่เธอปฏิเสธและเลือกชื่อเฟย์เฟย์ (菲菲) แทน เฮ่อ จื้อหฺวาส่งลูกสาวของเธอไปหาพี่สาวของเธอที่เฉิงตูไม่นานหลังจากเธอเกิด ซึ่งเธอใช้ชื่อว่าเฮ่อ เฟย์เฟย? (贺飞飞) เธอศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่มอสโกระหว่าง ค.ศ. 1949 ถึง 1953 ก่อนที่จะสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง เธอเสียชีวิตด้วยโรคภัยไข้เจ็บใน ค.ศ. 2009
ผลงาน

จู เต๋อ (1986). สรรนิพนธ์ของจู เต๋อ (1st ed.). ปักกิ่ง: สำนักพิมพ์ภาษาต่างประเทศ. ISBN 0-8351-1573-9. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2020. สืบค้นเมื่อ 7 พฤษภาคม 2020.
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 1949–1976)
รายชื่อนายพลของจีน
โครงร่างประวัติศาสตร์การทหารของสาธารณรัฐประชาชนจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

People's Daily Biography
"Zhu De". chineseposters.net.
| ก่อนหน้า> ตำแหน่งทางการเมือง  | ตำแหน่งทางการเมือง  | จู เต๋อ> ตำแหน่งทางการเมือง  | ตำแหน่งทางการเมือง  | ถัดไป> ตำแหน่งทางการเมือง  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| New title | รองประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีน ค.ศ. 1954–1959 | สมัยต่อมา ต่ง ปี้อู่ และซ่ง ชิ่งหลิง |  |  |
| ตำแหน่งทางทหาร  | ตำแหน่งทางทหาร  | ตำแหน่งทางทหาร  |  |  |
| New title | ผู้บัญชาการทหารสูงสุดกองทัพปลดปล่อยประชาชน ค.ศ. 1949–1954 | สมัยต่อมา จอมพล เผิง เต๋อหวย as รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม |  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 2 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC  IdRef 
จู เต๋อใน ค.ศ. 1916
จูในเบอร์ลิน (ค.ศ. 1922)
จู (ที่สองจากขวา) ถ่ายภาพร่วมกับเหมา เจ๋อตง, โจว เอินไหล (ที่สองจากซ้าย) และปั๋ว กู่ (ซ้าย) ใน ค.ศ. 1937
จูและเผิง เต๋อหวย (ซ้าย) ในพิธีมอบยศจอมพลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
บอบบี ฟิชเชอร์

| บอบบี ฟิชเชอร์ |
| --- | --- |
ฟิชเชอร์ในปี ค.ศ. 1972
เกิด: 9 มีนาคม พ.ศ. 2486 ชิคาโก อิลลินอย สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 17 มกราคม พ.ศ. 2551 (64 ปี) เรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์
สัญชาติ:  สหรัฐอเมริกา    ไอซ์แลนด์
บ็อบบี ฟิชเชอร์ หรือ โรเบิร์ต เจมส์ ฟิชเชอร์ (อังกฤษ: Robert James Fischer; 9 มีนาคม พ.ศ. 2486 — 17 มกราคม พ.ศ. 2551) เป็นนักหมากรุกชาวอเมริกันเชื้อสายยิว-เยอรมัน ที่มีพรสวรรค์และอุทิศตัวให้กับเกมหมากรุก จนถึงระดับที่ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักหมากรุกที่เก่งที่สุดตลอดกาล.  บ็อบบี ฟิชเชอร์ เคยเป็นทั้งแชมป์หมากรุกอเมริกา และแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมา (นับถึงช่วงเวลานั้น) ฟิชเชอร์ได้ฉายแววความอัจฉริยะในทักษะหมากรุกของตนตั้งแต่อายุยังน้อย. เกมที่ฟิชเชอร์เล่นชนะ โดนัล เบิร์น (Donald Byrne) ในปี ค.ศ. 1956 ในขณะที่ฟิชเชอร์อายุได้เพียง 13 ปี ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เกมหมากรุกแห่งศตวรรษ" (Game of the Century)  นอกจากนี้ บ็อบบี ฟิชเชอร์ ยังเป็นชาวอเมริกันเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่เคยเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากลอย่างเป็นทางการ (ก่อนหน้านี้มีเพียงนักหมากรุกอัจฉริยะชาวอเมริกันชื่อ พอล มอร์ฟี ที่เคยถูกยกย่องให้เป็นแชมป์หมากรุกโลกอย่างไม่เป็นทางการ ในระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึง ค.ศ. 1862) โดยเป็นฝ่ายชนะโบริส สปัสสกี อดีตแชมป์โลกชาวโซเวียตในการแข่งขันที่เรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ เขาเป็นแชมป์โลกระหว่างปี พ.ศ. 2515 ถึง 2518.  แมตช์แข่งขันชิงตำแหน่งแชมป์โลกระหว่าง บ็อบบี ฟิชเชอร์ และ โบริส สปัสสกี เป็นหนึ่งในเกมหมากรุกที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในประวัติศาสตร์ และมีบทบาทในการยกระดับกีฬาหมากรุกให้กลายเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมในวงกว้าง
ในบั้นปลายชีวิต บ็อบบี ฟิชเชอร์ กลายเป็นบุคคลที่เก็บตัวและมีอาการป่วยทางจิต โดยหมกมุ่นกับทฤษฎีสมคบคิดว่ายิวจะยึดครองโลก จนกระทั่งกลายเป็นผู้ฝักใฝ่ในลัทธิต่อต้านอเมริกัน และยังเผยแพร่ความคิดเห็นในทางเหยียดและต่อต้านยิว (ถึงแม้มารดาของเขาจะเป็นยิว) จนกระทั่งถูกเพิกถอนพาสปอร์ตอเมริกัน และถูกควบคุมตัวโดยทางการญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายเดือนในฐานะที่เป็นบุคคลไร้สัญชาติ  และใช้พาสปอร์ตอเมริกันที่ถูกระงับแล้ว
ในปี พ.ศ. 2548 ฟิชเชอร์ ได้สัญชาติไอซ์แลนด์ เขาเดินทางไปใช้ชีวิตที่ไอซ์แลนด์กระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่โรงพยาบาลแลนด์สปิตาลิในเมืองเรคยาวิกด้วยภาวะไตวาย
แหล่งข้อมูลอื่น

บอบบี ฟิชเชอร์ player profile at Chessgames.com
Good Bye ตายไม่รู้ตัว

| Good Bye ตายไม่รู้ตัว |
| --- | --- |
ประเภท: เกมโชว์
พิธีกร: เกียรติ กิจเจริญ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาไทย
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 10 (ณ วันที่ 10 มีนาคม 2568 (2568-03-10)) 
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: เวิร์คพอยท์สตูดิโอ
กล้อง: หลายกล้อง
ความยาวตอน: 75-90 นาที
บริษัทผู้ผลิต: เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่องเวิร์คพอยท์
ออกอากาศ: 6 มกราคม 2568 (2568-01-06) – ปัจจุบัน
Good Bye ตายไม่รู้ตัว เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทเกมโชว์ที่ปรับรูปแบบมาจากรายการหัวท้ายตายก่อน โดยนำเกม "ตายไม่รู้ตัว" ที่เคยนำมาใช้ในรายการหัวท้ายตายก่อนอยู่บ่อยครั้ง มาดัดแปลงเป็นรายการเต็มรูปแบบ ผลิตรายการโดย บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ดำเนินรายการโดย เกียรติ กิจเจริญ ออกอากาศทุกวันจันทร์ เวลา 20:05 – 21:30 น. ทางช่องเวิร์คพอยท์ แทนรายการหัวท้ายตายก่อน เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2568
รูปแบบรายการ

รูปแบบรายการหลายส่วนมีลักษณะคล้ายกับรายการหัวท้ายตายก่อน แต่มีการปรับเปลี่ยนในรายละเอียด ดังนี้
รูปแบบรายการ > รอบปกติ

ในการแข่งขันแต่ละครั้ง จะมีดารานักแสดงมาเป็นผู้เข้าแข่งขันจำนวนครั้งละ 7 หรือ 9 คน เพื่อเล่นเกมแข่งขันกันสัปดาห์ละ 3 หรือ 4 เกม ซึ่งจะสลับสับเปลี่ยนไปในการคัดผู้เข้าแข่งขันแต่ละรอบในทุก ๆ สัปดาห์ โดยเมื่อแข่งขันในแต่ละเกมเสร็จสิ้นลง ผู้เข้าแข่งขัน 1 หรือ 2 คนที่อยู่ในตำแหน่งที่ถูกกำหนดไว้ (ซึ่งจะกำหนดก่อนหรือหลังแข่งขันก็ได้) ในแต่ละเกมจะถูกคัดออก (ทางรายการจะใช้คำว่า "ตาย" และเรียกชื่อตำแหน่งที่ถูกกำหนดไว้ว่า "Good Bye" ตามชื่อรายการ) และจะถูกส่งไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเวทีเพื่อดูและวิเคราะห์การแข่งขันในเกมถัดไปของผู้เข้าแข่งขันที่เหลือ รวมถึงกำหนดตำแหน่ง Good Bye ในเกมนั้น ๆ โดยหลังจากแข่งขันครบแล้ว ผู้เข้าแข่งขัน 1 คนที่ชนะทุกเกมในสัปดาห์นั้น ๆ จะเป็นผู้ชนะประจำสัปดาห์
รูปแบบรายการ > รอบแจ็คพอต

รอบแจ็คพอตในรายการนี้ใช้รูปแบบเดียวกับรอบแจ็คพอตรูปแบบสุดท้ายของรายการหัวท้ายตายก่อน โดยมีแผ่นป้าย 7 แผ่นป้าย พิธีกรจะใบ้ของรางวัลในแต่ละแผ่นป้ายซึ่งจะมีความเกี่ยวข้องกับของรางวัลใหญ่ และให้ผู้ชนะเลือกของรางวัลให้ตนเองก่อน หากเลือกแล้วได้รับของรางวัลใหญ่ เกมจะจบทันที แต่หากเลือกแล้วไม่ได้รับของรางวัลใหญ่ จะต้องจับสลากหาผู้ที่ตกรอบขึ้นมาอีก 1 คน แล้วเลือกแผ่นป้ายของรางวัลให้คนดังกล่าว