stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อุบัติเหตุนิวเคลียร์เกาะทรีไมล์
ควันหลง > ผลกระทบต่อสุขภาพและระบาดวิทยา

บทความหลัก: ผลกระทบต่อสุขภาพจากอุบัติเหตุเกาะทรีไมล์
ในควันหลงของอุบัติเหตุ การสืบสวนมุ่งเน้นไปที่ปริมาณของรังสีที่ปล่อยออกมาจากอุบัติเหตุ ทั้งหมดประมาณ 2.5 megacuries (93 PBq) ของก๊าซกัมมันตรังสีและประมาณ 15 คูรี (560 GBq) ของไอโอดีน-131 ถูกปล่อยออกสู่สิ่งแวดล้อม ตามที่สมาคมนิวเคลียร์อเมริกัน โดยใช้ตัวเลขการปล่อยกัมมันตภาพรังสีอย่างเป็นทางการ "ปริมาณรังสีเฉลี่ยสำหรับคนที่อาศัยอยู่ภายในสิบไมล์ของโรงไฟฟ้าคือ 8 millirem และไม่เกิน 100 millirem สำหรับบุคคลคนเดียว 8 millirem มีค่าเท่ากับ X-ray หน้าอกและ 100 millirem มีค่าเท่ากับหนึ่งในสามของระดับของรังสีพื้นหลังเฉลี่ยที่ได้รับโดยผู้อาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกาในหนึ่งปี"
จากตัวเลขการปล่อยก๊าซเหล่านี้ สิ่งพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์ในช่วงต้น อ้างอิงตาม Mangano เกี่ยวกับผลกระทบต่อสุขภาพของฝุ่นผง (อังกฤษ: fallout) คาดว่าจะไม่มีการเสียชีวิตจากโรคมะเร็งที่เพิ่มขึ้นในพื้นที่รัศมี 10 ไมล์ (16 กิโลเมตร) รอบโรงไฟฟ้า อัตราของโรคในพื้นที่ไกลกว่า 10 ไมล์จากโรงไฟฟ้าไม่เคยถูกตรวจสอบ การเคลื่อนไหวท้องถิ่นในปี 1980s ที่ขึ้นอยู่กับการรายงานประวัติของผลกระทบต่อสุขภาพ นำไปสู่การศึกษาทางวิทยาศาสตร์ที่กำลังสรุป ความหลากหลายของการศึกษาด้านระบาดวิทยาได้ข้อสรุปว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นไม่ได้มีผลกระทบต่อสุขภาพที่สังเกตได้ในระยะยาว
โครงการสาธารณสุขและรังสี เป็นองค์กรหนึ่งที่มีความน่าเชื่อถือน้อยในหมู่นักระบาดวิทยา ได้อ้างถึงการคำนวณโดยสมาชิกของมัน นายโจเซฟ มังกาโน - ผู้ประพันธ์ 19 บทความในวารสารทางการแพทย์และหนังสือเรื่อง ระดับรังสีและโรคภูมิคุ้มกันที่ต่ำ - ที่รายงานยอดแหลมของอัตราการตายในทารกในชุมชนใต้ลมสองปีหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุ หลักฐานที่เล่าเรื่องราวยังบันทึกผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตในป่าของภูมิภาค ตัวอย่างเช่น อ้างถึงนักกิจกรรมต่อต้านนิวเคลียร์ นายฮาร์วีย์ Wasserman ฝุ่นละออง Fallout ทำให้เกิด "โรคระบาดแห่งความตายและการเกิดโรคในหมู่ของสัตว์ป่าและฟาร์มปศุสัตว์ในพื้นที่" รวมถึงการลดลงอย่างรวดเร็วของอัตราการเจริญพันธุ์ของม้าและวัวในภูมิภาคที่สะท้อนให้เห็นในสถิติจากกรมการเกษตรร้ฐเพนซิลเวเนีย แม้ว่าทางกรมจะปฏิเสธการเชื่อมโยงกับอุบัติเหตุก็ตาม
นายจอห์น Gofman ใช้โมเดลสุขภาพรังสีระดับต่ำของเขาเองที่ไม่ได้ทบทวนจากเพื่อนในการคาดการณ์การเสียชีวิตจากโรคมะเร็งหรือโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวส่วนเกิน 333 กรณีจาก อุบัติเหตุเกาะทรีไมล์ปี 1979  บทความวิจัยที่ผ่านการทบทวนโดยเพื่อนที่เขียนโดยดร. สตีเฟน วิง พบการเพิ่มขึ้นอย่างมากของโรคมะเร็งจากปี 1979-1985 ในหมู่ผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในรัศมีสิบไมล์จากเกาะทรีไมล์ ในปี 2009 ดร. วิง ระบุว่าการปลดปล่อยรังสีในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุอาจจะ "ยิ่งใหญ่นับพันเท่า" มากกว่าที่ประมาณการของ NRC การศึกษาย้อนหลังของระบบทะเบียนมะเร็งของรัฐเพนซิลเวเนีย พบว่ามีอุบัติการณ์ที่เพิ่มขึ้นของมะเร็งต่อมไทรอยด์ในมณฑลทางตอนใต้ของเกาะทรีไมล์และในกลุ่มอายุที่มีความเสี่ยงสูง แต่ไม่ได้เชื่อมโยงสาเหตุที่มีกับอุบัติการณ์เหล่านี้และกับการเกิดอุบัติเหตุ ห้องปฏิบัติการ Talbott ที่มหาวิทยาลัยพิตส์เบิร์กรายงานการพบความเสี่ยงของโรคมะเร็งที่เพิ่มขึ้นในประชากรของเกาะทรีไมล์ไม่มาก มีขนาดเล็ก ส่วนใหญ่ไม่ได้มีนัยสำคัญในทางสถิติ เช่นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวส่วนเกินไม่มีนัยสำคัญในหมู่เพศชายที่ถูกสังเกต การวิจัยทางระบาดวิทยาอย่างต่อเนื่องได้ทำพร้อมกับการอภิปรายของปัญหาในประมาณการของปริมาณรังสีเนื่องจากการขาดข้อมูลที่ถูกต้อง เช่นเดียวกับการจำแนกประเภทการเจ็บป่วย
ควันหลง > การเคลื่อนไหวและดำเนินการตามกฎหมาย

ดูเพิ่มเติม: รายชื่อของกลุ่มต่อต้านนิวเคลียร์ในประเทศสหรัฐอเมริกา§การแจ้งเตือนเกาะทรีไมล์
อุบัติเหตุที่ TMI เพิ่มความน่าเชื่อถือให้กับกลุ่มต่อต้านนิวเคลียร์ ผู้ที่เคยคาดการณ์ว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นสักวัน และกระตุ้นให้มีการประท้วงทั่วโลก (ประธานาธิบดีคาร์เตอร์-ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญในการใช้พลังงานนิวเคลียร์ในขณะที่อยู่ในกองทัพเรือสหรัฐฯ-บอกคณะรัฐมนตรีของเขาหลังจากการเยี่ยมชมโรงไฟฟ้าว่าอุบัติเหตุที่เกิดเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ตามรายงานเขาปฏิเสธที่จะพูดอย่างนั้นในที่สาธารณะเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้เกิดความขุ่นเคืองใจต่อพรรคฝ่ายซ้ายเดโมแครตที่ต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์)
สมาชิกของประชาชนชาวอเมริกันมีความกังวลกับการปลดปล่อยก๊าซกัมมันตรังสีจากอุบัติเหตุ พวกเขาเปิดฉากประท้วงต่อต้านนิวเคลียร์จำนวนมากทั่วประเทศในหลายเดือนต่อมา การเดินขบวนที่ใหญ่ที่สุดได้จัดขึ้นในนครนิวยอร์กในเดือนกันยายนปี 1979 และมีผู้เข้าร่วม 200,000 คนที่มีการกล่าวสุนทรพจน์โดยเจน ฟอนดาและราล์ฟ Nader การชุมนุมที่นิวยอร์กถูกจัดขึ้นร่วมกับชุดกลางคืนของคอนเสิร์ต "ไม่เอานิวเคลียร์" ที่เมดิสันสแควร์การ์เด้นจากวันที่ 19-23 กันยายนโดย 'สหพันธ์นักดนตรีเพื่อพลังงานที่ปลอดภัย' ในเดือนพฤษภาคมก่อนหน้านี้ประมาณ 65,000 คน - รวมทั้งผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย นายเจอร์รี่ บราวน์ - ได้เข้าร่วมการเดินขบวนและการชุมนุมต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์ในกรุงวอชิงตันดีซี
ในปี 1981 กลุ่มประชาชนประสบความสำเร็จในการฟ้องร้องต่อ TMI พวกเขาชนะได้เงิน $ 25 ล้านในการประนอมหนี้นอกศาล ส่วนหนึ่งของเงินจำนวนนี้ถูกใช้ในการจัดตั้ง กองทุนสาธารณสุข TMI ในปี 1983 คณะลูกขุนใหญ่ของรัฐบาลกลางฟ้องร้องบริษัท Metropolitan Edison ในข้อหาทางอาญาสำหรับการสร้างความเท็จในผลการทดสอบความปลอดภัยก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ ภายใต้ข้อตกลงการต่อรองถ้ารับสารภาพ Met Ed รับสารภาพกับศาลว่ามีการบันทึกเท็จและไม่ต่อสู้ในหกข้อหาอื่น ๆ ในจำนวนนั้นสี่ข้อหาถูกยกฟ้องและตกลงที่จะจ่ายค่าปรับ $ 45,000 และจัดตั้งกองทุนมูลค่า $ 1 ล้าน เพื่อช่วยการวางแผนฉุกเฉินในพื้นที่โดยรอบโรงไฟฟ้า
อ้างถึงนายเอริค Epstein ประธานของการแจ้งเตือนเกาะทรีไมล์ ผู้ประกอบการโรงไฟฟ้า TMI และ บริษัทประกันได้จ่ายไปแล้วอย่างน้อย $ 82 ล้านเพื่อชดเชยให้กับผู้อยู่อาศัยเป็นค่า "สูญเสียรายได้ทางธุรกิจและค่าใช้จ่ายในการอพยพและการเรียกร้องเพื่อสุขภาพ" กับนาย ฮาร์วีย์ Wasserman ก็เช่นกัน หลายร้อยกรณีของการประนอมหนี้นอกศาล (อังกฤษ: out-of-court settlement) ได้มาถึงผู้ที่ตกเป็นเหยื่อจาก fallout ที่มีจำนวนโดยรวมที่  $15 ล้าน ถูกจ่ายออกไปยังผู้ปกครองของเด็กที่เกิดมาพร้อมกับข้อบกพร่อง อย่างไรก็ตามการดำเนินคดีจากตัวแทนกลุ่ม (อังกฤษ: class action lawsuit) ได้กล่าวหาว่าอุบัติเหตุทำให้เกิดผลกระทบต่อสุขภาพที่เป็นอันตราย ผู้พิพากษาศาลแขวงสหรัฐแห่งแฮร์ริสเบอร์ก นายซิลเวีย แรมโบ้ ได้ยกฟ้องข้อกล่าวหานี้ การอุทธรณ์คำตัดสินต่อศาลอุทธรณ์วงจรที่สามของสหรัฐก็ล้มเหลวเช่นกัน
ควันหลง > บทเรียนที่ได้รับ

อุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์สร้างแรงบันดาลใจให้กับ 'ทฤษฎีอุบัติเหตุปกติ' ของนายชาร์ลส์ Perrow ในทฤษฎีนี้อุบัติเหตุได้เกิดขึ้นเป็นผลมาจากความล้มเหลวที่มีปฏิสัมพันธ์หลายชั้นที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนของระบบที่ซับซ้อนระบบเดียว TMI เป็นตัวอย่างหนึ่งของอุบัติเหตุประเภทนี้เพราะมันเป็นสิ่งที่ "ไม่คาดคิด ไม่สามารถเข้าใจได้ ไม่สามารถควบคุมได้ และไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้"
นาย Perrow สรุปว่าความล้มเหลวที่เกาะทรีไมล์เป็นผลที่ตามมาจากความซับซ้อนของระบบอันยิ่งใหญ่ ระบบทั้งหลายที่ทันสมัยและมีความเสี่ยงสูง​​ดังกล่าวเขาตระหนักว่ามีแนวโน้มที่จะเกิดความล้มเหลว แต่ดีที่ว่าพวกมันได้รับการจัดการที่ดี แต่ก็หนีไม่พ้นที่ว่าในที่สุดแล้วพวกมันจะได้รับความทุกข์ทรมาณในสิ่งที่เขาเรียกว่า 'อุบัติเหตุปกติ' ดังนั้นเขาแนะนำว่าเราอาจจะทำได้ดีกว่าโดยพิจารณาการออกแบบใหม่ที่ถึงรากถึงโคน หรือถ้าทำอย่างนั้นไม่ได้ก็ควรที่จะละทิ้งเทคโนโลยีดังกล่าวอย่างสิ้นเชิง
อุบัติเหตุ "ปกติ" หรือ 'อุบัติเหตุระบบ' จะถูกเรียกโดยนาย Perrow เพราะการเกิดอุบัติเหตุดังกล่าวเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในระบบที่ซับซ้อนมาก ๆ ถ้านำคุณลักษณะของระบบมาเกี่ยวข้อง ความล้มเหลวซ้ำซ้อนที่มีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกันก็จะเกิดขึ้น แม้จะมีความพยายามที่จะหลีกเลี่ยงพวกมัน เหตุการณ์ดังกล่าวอาจปรากฏขึ้นเล็กน้อยในช่วงเริ่มต้นก่อนที่จะเลื่อนไหลลงไปอย่างคาดเดาไม่ได้เป็นชั้น ๆ ผ่านระบบเพื่อสร้างเหตุการณ์ขนาดใหญ่กว่าและมีผลกระทบรุนแรงกว่า
อุบัติเหตุปกติ อุดหนุนแนวคิดที่สำคัญให้กับชุดของการพัฒนาทางปัญญาในปี 1980s ที่ปฏิวัติแนวความคิดของความปลอดภัยและความเสี่ยง มันสร้างกรณีสำหรับการตรวจสอบความล้มเหลวทางเทคโนโลยีในฐานะที่เป็นผลิตภัณฑ์ของระบบที่มีปฏิสัมพันธ์สูง และมันได้เน้นให้เห็นอย่างชัดเจนถึงปัจจัยของการจัดการและการจัดองค์กรว่าเป็นสาเหตุหลักของความล้มเหลว ภัยพิบัติทางเทคโนโลยีไม่สามารถอีกต่อไปที่จะถูกกำหนดให้เป็นเพราะความผิดปกติของอุปกรณ์ที่แยกส่วนหรือข้อผิดพลาดของผู้ประกอบการหรือการกระทำของพระเจ้า
สถานะปัจจุบัน

หน่วยที่ 1 มีใบอนุญาตถูกแขวนชั่วคราวหลังจากดังต่อไปนี้เหตุการณ์เกิดขึ้นที่หน่วยที่ 2 แม้ว่าประชาชนในสามมณฑลรอบโรงไฟฟ้าได้โหวตด้วยเสียง 3:1 ให้ปลดระวางหน่วยที่ 1 อย่างถาวรก็ตาม[ต้องการอ้างอิง] มันก็ยังได้รับอนุญาตให้ดำเนินการต่อในปี 1985 บรรษัทสาธารณูปโภคทั่วไปที่เป็นเจ้าของโรงไฟฟ้าได้ก่อตั้งบรรษัทสาธารณูปโภคนิวเคลียร์ทั่วไปคอร์ปอเรชั่น (GPUN) ให้เป็นบริษัทย่อยแห่งใหม่ที่จะเป็นเจ้าของและดำเนินการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ของบริษัท รวมทั้งที่เกาะทรีไมล์ โรงไฟฟ้าเคยถูกดำเนินการก่อนหน้านี้โดยบริษัทเมโทรโพลิตันเอดิสัน (Met-ED) ซึ่งเป็นหนึ่งใน บริษัทที่ดำเนินงานยูทิลิตี้ในภูมิภาคของ GPU ในปี 1996 บริษัทสาธารณูปโภคทั่วไปเปลี่ยนชื่อให้สั้นลงเป็น GPU อินค์ เกาาะทรีไมล์หน่วยที่ 1 ถูกขายให้กับบริษัทพลังงาน AmerGen ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างบริษัทไฟฟ้าฟิลาเดลเฟีย (PECO) และบริษัทพลังงานอังกฤษในปี 1998  ในปี 2000 PECO ได้ควบรวมกับ Unicom คอร์ปอเรชั่น ตั้งขึ้นเป็นบริษัท Exelon คอร์ปอเรชั่น ซึ่งซี้อกรรมสิทธิ์มาจากหุ้นของบริษัทพลังงานอังกฤษของ AmerGen ในปี 2003 วันนี้ AmerGen LLC เป็นบริษัทย่อยที่ถือหุ้นเต็มของ Exelon Generation และเป็นเจ้าของ TMI หน่วยที่ 1 และโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ Oyster Creek และโรงไฟฟ้านิวเคลียร์คลินตัน ทั้งสามหน่วยนี้รวมกับหน่วยนิวเคลียร์อื่น ๆ ของ Exelon  ถูกดำเนินการโดย Exelon นิวเคลียร์อินค์ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของ Exelon[ต้องการอ้างอิง]
สาธารณูปโภคทั่วไป (GPU) ถูกบังคับตามกฎหมายให้ยังคงรักษาและตรวจสอบไซต์ ดังนั้นจึงยังคงไว้ซึ่งความเป็นเจ้าของของหน่วยที่ 2 เมื่อหน่วยที่ 1 ถูกขายให้กับ AmerGen ในปี 1998 GPU อินค์ถูกซื้อกิจการโดย FirstEnergy Corporation ในปี 2001 และต่อมาก็สลายตัว จากนั้น FirstEnergy ได้ว่าจ้างการบำรุงรักษาและการบริหารงานของหน่วยที่ 2 ให้กับ AmerGen หน่วยที่ 2 ถูกบริหารงานโดย Exelon นิวเคลียร์ตั้งแต่ปี 2003 เมื่อบริษัทแม่ของ Exelon นิวเคลียร์, บริษัท Exelon, ซื้อหุ้นที่เหลือของ AmerGen รับมรดกสัญญาการบำรุงรักษาของ FirstEnergy  หน่วยที่ 2 ยังคงได้รับใบอนุญาตและถูกควบคุมโดยคณะกรรมการกำกับดูแลนิวเคลียร์ในเงื่อนไขที่เรียกว่า Post Defueling Monitored Storage (PDMS).
วันนี้ เครื่องปฏิกรณ์ TMI-2 ถูกปิดลงอย่างถาวร โดยที่ระบบน้ำหล่อเย็นเตาปฏิกรณ์ถูกระบายทิ้ง น้ำกัมมันตรังสีถูกลบล้างการปนเปื้อนและปล่อยให้ระเหยทิ้งออกไป กากกัมมันตรังสีถูกจัดส่งออกนอกสถานที่ เชื้อเพลิงและเศษแกนกลางของเครื่องปฏิกรณ์ถูกจัดส่งออกนอกสถานที่ไปยังกรมโรงงานพลังงานและส่วนที่เหลือของโรงไฟฟ้ากำลังถูกเฝ้าตรวจสอบ เจ้าของบอกว่าจะจัดเก็บสิ่งอำนวยความสะดวกไว้ในที่เก็บระยะยาวที่มีการตรวจสอบจนกว่าใบอนุญาตการดำเนินงานสำหรับโรงงาน TMI-1 หมดอายุ ณ เวลานั้น โรงไฟฟ้าทั้งสองจะถูกรื้อถอน ในปี 2009 NRC ได้ขยายเวลาใบอนุญาตซึ่งจะยอมให้เครื่องปฏิกรณ์ TMI-1 ดำเนินงานได้จนถึงวันที่ 19 เมษายน 2034
เส้นเวลา

| วันที่ | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
1968–1970: ก่อสร้าง
April 1974: เคริ่องปฏิกรณ์-1 online
Feb 1978: เคริ่องปฏิกรณ์-2 online
มีนาคม 1979: เกิดอุบัติเหตุกับ TMI-2 น้ำหล่อเย็นถังบรรจุและปริมาณที่ไม่ทราบจำนวนของก๊าซปนเปื้อนกัมมันตรังสีได้รั่วไหลเข้าสู่สิ่งแวดล้อม
เมษายน 1979: ไอน้ำถังบรรจุถูกปล่อยเข้าสู่ชั้นบรรยากาศเพื่อคงสภาพแกนกลาง
กรกฎาคม 1980: ประมาณ 1,591 TBq (43,000 curies) ของ krypton ถูกระบายออกจากอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
กรกฎาคม 1980: มีบุคคลแรกเข้าไปในอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
พฤศจิกายน 1980: คณะลูกขุนที่ปรึกษาสำหรับการชำระล้างการปนเปื้อนของ TMI-2 ประกอบก้วยประชาชน นักวิทยาศาสตร์และเจ้าหน้าที่ของรัฐและของท้องถิ่น ได้มีการประชุมร่วมกันครั้งแรกในเมืองแฮริสเบอร์กรัฐเพนซิลเวเนีย
ธันวาคม 1980: การประชุมสภาคองเกรสของสหรัฐครั้งที่ 96 ได้ผ่านกฎหมายในการจัดตั้งโครงการห้าปีสำหรับการพัฒนา การสาธิต การวิจัยและความปลอดภัยด้านนิวเคลียร์
กรกฎาคม 1984: หัว (ยอด) ของอ่างเครื่องปฏิกรณ์ถูกถอดออก
ตุลาคม 1985: เริ่มต้นการถ่ายเชื้อเพลิงออก
กรกฎาคม 1986: เริ่มต้นการขนส่งเศษซากของแกนกลางเครื่องปฏิกรณ์ออกไปนอกสถานที่
สิงหาคม 1988: GPU ยื่นคำร้องขอการอนุมัติเพื่อแกัไขใบอนุญาตของ TMI-2 ให้เป็น "เพื่อการครอบครองเท่านั้น" และอนุญาตให้โรงไฟฟ้าเข้าสู่การจัดเก็บแบบเฝ้าดูระยะยาว
มกราคม 1990: การถ่ายเชื้อเพลิงเสร็จสิ้น
กรกฎาคม 1990: GPU ยื่นแผนการค้นหาสำหรับการวาง $229 ล้านในศูนย์รับฝากทรัพย์สินสำหรับการรื้อถอนกัมมันตรังสีของโรงไฟฟ้า
มกราคม 1991: เริ่มต้นการปล่อยให้ระเหยของน้ำที่เกิดจากอุบัติเหตุ
เมษายน 1991: NRC จัดพิมพ์ข้อสังเกตของโอกาศสำหรับการรับฟังต่อคำร้องของ GPU สำหรับการแก้ไขใบอนุญาต
กุมภาพันธ์ 1992: NRC เสนอรายงานการประเมินความปลอดภัยและอนุมัติการแก้ไขใบอนุญาต
สิงหาคม 1993: การแปรรูปน้ำ 2.3 ล้านแกลลอนที่เกิดจากอุบัติเหตุเสร็จสิ้น
กันยายน 1993: NRC ออกใบอนุญาตประเภทครอบครองเท่านั้น
กันยายน 1993: คณะลูกขุนที่ปรึกษาสำหรับการชำระล้างการปนเปื้อนของหน่วย TMI-2  ได้มีการประชุมครั้งสุดท้าย
ธันวาคม 1993: เริ่มต้นการจัดเก็บหลังการถ่ายเชื้อเพลิงที่มีการเฝ้าดู
ตุลาคม 2009: ใบอนุญาตของ TMI-1 ถูกขยายจากเมษายน 2014 ไปจนถึง 2034
แหล่งข้อมูลอื่น

TMI web page from the US Department of Energy's Energy Information Administration
"Three Mile Island 1979 Emergency" – website about the accident, with many reports and other documents relating to the accident, created by nearby Dickinson College
Step-By-Step account of the accident with illustrations from pbs.org
Three Mile Island Alert, the watchdog group that warned the public for nearly two years that reactor #2 was dangerously faulty.[ต้องการอ้างอิง] What's wrong with the "fact sheet" purports to correct errors in the NRC report.
EFMR citizens radiation monitoring group for the Three Mile Island and Peach Bottom nuclear plants
Annotated bibliography for Three Mile Island from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues เก็บถาวร 2014-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Video เก็บถาวร 2011-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน and audio เก็บถาวร 2011-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน relating to the Three Mile Island accident, from the Dick Thornburgh Papers เก็บถาวร 2011-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at University of Pittsburgh.
Killing Our Own a review of subsequent casualties by Harvey Wasserman and Norman Solomon with Robert Alveraez and Eleanore Walters
Three Mile Island – Failure Of Science Or Spin?, Science Daily
1979 – Three Mile Island A report from Steve Holt of WCBS Newsradio 880 (WCBS-AM New York) Part of WCBS 880's celebration of 40 years of newsradio.
Crisis at Three Mile Island by The Washington Post
Inside TMI – The Three Mile Island Accident, Moment by Moment เก็บถาวร 2011-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Scott Johnson
Dick Thornburgh Papers at the Archives Service Center, University of Pittsburgh Series XI. Governor of Pennsylvania, Subseries 7. Three Mile Island (TMI)
40°09′12″N 76°43′31″W﻿ / ﻿40.153293°N 76.72534°W﻿ / 40.153293; -76.72534
ภาพตัดขวางของวาวล์ระบายที่ทำงานด้วยนำร่อง (PORV) ถูกใช้สำหรับการระบายฉุกเฉินเมื่อเกิดความดันสูงเกิน (เช่น ถังถูกความร้อนมากเกินไป ทำให้ของเหลวภายในเกิดการขยายตัว เพิ่มความดันเข้าสู่ระดับที่เป็นอันตราย) วาวล์แบบนี้ใช้ความดันในการปิดผนึก ในขณะที่วาวล์ระบายความดันทั่วไปใช้สปริงเพื่อยึดจานหรือลูกสูบไว้กับฐาน
แผนภาพอย่างง่ายของโรงไฟฟ้า TMI-2
กราฟิกของ NRC แสดงรูปแบบการทำงานในช่วง end-state ของ TMI-2
ป้ายประกาศในปี 1999 ในเมืองมิดเดิลทาวน์ รัฐเพนซิลเวเนียที่อยู่ใกล้กับโรงไฟฟ้าที่อธิบายถึงการเกิดอุบัติเหตุและการอพยพของผู้อยู่อาศัยในพื้นที่
ประวัติศาสตร์การใช้พลังงานนิวเคลียร์ของโลก อุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์เป็นหนึ่งในปัจจัยที่อ้างถึงของการลดลงของการก่อสร้างเครื่องปฏิกรณ์ใหม่
คนงานทำความสะอาดกำลังทำงานเพื่อชำระล้างการปนเปื้อนของกัมมันตรังสีที่เกาะทรีไมล์
การประท้วงต่อต้านนิวเคลียร์หลังจากการเกิดอุบัติเหตุเกาะทรีไมล์, แฮร์ริสเบอร์ก, 1979
ภาพที่มองจากทางทิศตะวันออก เกาะทรีไมล์ในขณะนี้ใช้สถานีผลิตนิวเคลียร์แค่เพียงหนึ่งสถานีเท่านั้น คือ TMI-1 ซึ่งอยู่ทางด้านขวา ส่วน TMI-2 ที่อยู่ด้านซ้ายยังไม่ได้ถูกนำมาใช้นับตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ
ภาพแสดง TMI-2 ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2014 หอระบายความร้อนอยู่ด้านซ้าย บ่อเชื้อเพลิงใช้แล้วกับอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์อยู่ทางขวา
เขตซอ (อินช็อน)

| เขตซอ> การถอดเสียงภาษาเกาหลี |
| --- | --- |
 • ฮันกึล: 서구
 • ฮันจา: 西區
 • อักษรโรมันปรับปรุง: Seo-gu
 • แมกคูน–ไรซ์ชาวเออร์: Seo-gu
ที่ตั้งของเขตซอในอินช็อน
ประเทศ:  เกาหลีใต้
ภูมิภาค: ซูโดกว็อน
เขตการปกครอง: 20 ทง (แขวง)
การปกครอง
 • ประเภท: 区
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 111.2 ตร.กม. (42.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2006)
 • ทั้งหมด: 380,264 คน
 • ความหนาแน่น: 3,400 คน/ตร.กม. (8,900 คน/ตร.ไมล์)
ภาษาถิ่น: สำเนียงโซล
สะพานย็องจ็อง
เขตซอ (อังกฤษ: Seo District; ฮันกึล: 서구; ฮันจา: 西區) เป็นเขตที่ใหญ่ที่สุดในเมืองอินชอน ประเทศเกาหลีใต้ ปัจจุบันเขตการปกครองมีทั้งหมด 20 แขวง ประชากรในเขตนี้มีทั้งหมด 380,264 คน และมีเนื้อที่รวม 111.2 กม.
เขตการปกครอง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| # | แขวง | ฮันกึล | # | แขวง | ฮันกึล |  |
| 1 | แขวงค็อมอัมคย็องซอ | 검암경서동 | 2 | แขวงชินฮย็อนว็อนชาง | 신현원창동 |  |
| 3 | แขวงช็องลา 1 | 청라1동 | 4 | แขวงช็องลา | 청라2동 |  |
| 5 | แขวงย็อนฮูอี | 연희동 | 6 | แขวงคาจ็อง 1 | 가정1동 |  |
| 7 | แขวงคาจ็อง 2 | 가정2동 | 8 | แขวงคาจ็อง 3 | 가정3동 |  |
| 9 | แขวงซ็องนัม 1 | 석남1동 | 10 | แขวงซ็องนัม 2 | 석남2동 |  |
| 11 | แขวงซ็องนัม 3 | 석남3동 | 12 | แขวงคาจวา 1 | 가좌1동 |  |
| 13 | แขวงคาจวา 2 | 가좌2동 | 14 | แขวงคาจวา 3 | 가좌3동 |  |
| 15 | แขวงคาจวา 4 | 가좌4동 | 16 | แขวงค็อมดัน 1 | 검단1동 |  |
| 17 | แขวงค็อมดัน 2 | 검단2동 | 18 | แขวงค็อมดัน 3 | 검단3동 |  |
| 19 | แขวงค็อมดัน 4 | 검단4동 | 20 | แขวงค็อมดัน 5 | 검단5동 |  |
การคมนาคม > ทางรถไฟ

โคเรียล
การคมนาคม > ทางรถยนต์

ทางพิเศษคย็องอิน
ทางพิเศษท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน
แหล่งข้อมูลอื่น

Seo-gu homepage เก็บถาวร 2007-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กนครอินช็อน |
| --- | --- |
เขต:  เขตย็องพุบ  เขตทง  เขตคเยยัง  เขตชุง  เขตนัม  เขตนัมดง  เขตซอ  เขตย็อนซู 
อำเภอ:  คังฮวา  องจิน
เขตเซนต์ปีเตอร์

| เขตเซนต์ปีเตอร์ |
| --- | --- |
เขต
ถนนสายหลักเลียบชายฝั่งตะวันตกของประเทศ ระหว่างกอลีโอกับกูลีบิสทรี
ที่ตั้งเขตเซนต์ปีเตอร์ในประเทศดอมินีกา
ประเทศ:  ดอมินีกา
เมืองหลัก: กอลีโอ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 32.6 ตร.กม. (12.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 1,430 คน
 • ความหนาแน่น: 44 คน/ตร.กม. (110 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-4
ISO 3166-2: DM-11
เซนต์ปีเตอร์ (อังกฤษ: Saint Peter) เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์จอห์น (ทางทิศเหนือ) เขตเซนต์แอนดรูว์ (ทางทิศตะวันออก) และเขตเซนต์โจเซฟ (ทางทิศใต้) มีพื้นที่ 27.7 ตารางกิโลเมตร (10.74 ตารางไมล์) และมีประชากร 1,452 คน ถือเป็นเขตที่มีประชากรน้อยที่สุดในประเทศ
เขตหลัง (การทหาร)

ในการจัดดินแดนยามสงคราม เขตหลัง หรือ พื้นที่ส่วนหลัง (อังกฤษ: rear) เป็นส่วนหลังของยุทธบริเวณ ถือเป็นพื้นที่ซึ่งอยู่ห่างไกลข้าศึก แต่ไม่รวมถึงเขตภายใน อันเป็นดินแดนของประเทศที่ไม่รวมอยู่ในยุทธบริเวณ
ภาระหน้าที่ในเขตหลัง ประกอบด้วยการส่งกำลังบำรุงและการบริหารงานทางทหารทั้งปวงเพื่อสนับสนุนเขตหน้า ซึ่งโดยทั่วไปหมายถึง คลังเสบียง, คลังเครื่องกระสุน, โรงพยาบาลสนาม, โรงปฏิบัติงานจักรกล, สิ่งปลูกสร้างเพื่อการวางแผน/สื่อสาร, อาคารบัญชาการ ตลอดจนโครงสร้างพื้นฐานเช่นถนน, สะพาน, ลานบิน, อู่เรือ, และอู่รถไฟ กำลังพลส่วนใหญ่ในเขตหลังคือทหารฝ่ายช่วยรบ
ดูเพิ่ม

แนวรบ (line)
เขตหน้า (front)
เขตเซนต์จอห์น

| เขตเซนต์จอห์น |
| --- | --- |
เขต
อ่าวพรินซ์รูเพิร์ตไม่ไกลจากพอร์ตสมัท
ที่ตั้งเขตเซนต์จอห์นในประเทศดอมินีกา
ประเทศ:  ดอมินีกา
เมืองหลัก: พอร์ตสมัท
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 59.0 ตร.กม. (22.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 6,561 คน
 • ความหนาแน่น: 110 คน/ตร.กม. (290 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-4
ISO 3166-2: DM-05
เซนต์จอห์น (อังกฤษ: Saint John) เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์แอนดรูว์ (ทางทิศตะวันออก) และเขตเซนต์ปีเตอร์และแม่น้ำแอ็สปาญอล (ทางทิศใต้) มีพื้นที่ 59 ตารางกิโลเมตร (22.78 ตารางไมล์)
และมีประชากร 6,561 คน โดยเกือบครึ่งหนึ่งในจำนวนนี้ (2,977 คน) อาศัยอยู่ในเมืองหลักพอร์ตสมัท (หรือที่ชาวบ้านเรียกว่ากร็องต็องส์) ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศ
เขตสงวนอินเดียน

| เขตสงวนอินเดียน |
| --- | --- |
หรือเรียกว่า ประเทศที่พึ่งพาภายในประเทศ

หมวดหมู่: ฝ่ายการเมือง
ที่ตั้ง: สหรัฐอเมริกา
ก่อตั้ง: 1658 (เผ่า Powhatan)
จำนวน: 326
ประชากร: 123 (several) – 165,158 (Navajo Nation)
พื้นที่: ตั้งแต่สุสานของชนเผ่า Pit River Tribe ขนาด 1.32 เอเคอร์ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ไปจนถึงเขตสงวนแห่งชาตินาวาโฮขนาด 16 ล้านเอเคอร์ (64,750 ตารางกิโลเมตร) ที่ตั้งอยู่ในรัฐแอริโซนา รัฐนิวเม็กซิโก และรัฐยูทาห์
เขตสงวนอินเดียน (อังกฤษ: Indian reservation) เป็นเขตที่รัฐบาลสหรัฐกำหนดให้ชาวอเมริกันอินเดียนใช้เป็นที่ตั้งถิ่นฐานตามการประกาศของรัฐบาล ให้ชาวอินเดียนแดงทุกคนย้ายเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2419 (ค.ศ. 1876) ซึ่งมีการวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการกระทำที่โหดร้าย ทารุณต่อมนุษย์
ในสหรัฐอเมริกามีประมาณ 300 เขตสงวนซึ่งบางเผ่าอาจจะมีอยู่ภายในหลายเขตสงวน โดยมี 9 เขตสงวนที่ใหญ่กว่า 5,000 กม² และ 12 เขตสงวนที่มีขนาดใหญ่กว่า 3,000 กม² โดยในแต่ละเขตสงวนจะมีดินแดนที่ต่างกัน รวมถึงภูมิประเทศและภูมิอากาศ พื้นดินในบางดินแดนไม่สามารถทำเกษตรกรรมได้
ในปี พ.ศ. 2530 (ค.ศ. 1987) กฎหมายที่ให้ชาวอเมริกันอินเดียนเปิดกาสิโนอย่างถูกกฎหมายผ่านสภา ซึ่งรัฐบาลสหรัฐอเมริกาหวังว่าชาวอเมริกันอินเดียนสามารถมีรายได้เพียงพอสำหรับคนในเผ่า ภายใต้ชื่อว่า "1988 Indian Gaming Regulatory Act"
แหล่งข้อมูลอื่น

BIA full-size map of Indian reservations in the continental United States เก็บถาวร 2011-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
BIA index to map of Indian reservations in the continental United States เก็บถาวร 2011-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
US Census tallies for Indian reservations
Chapter 5: American Indian and Alaska Native Areas, U.S. Census Bureau, Geographic Areas Reference manual (PDF)
FEMA: Federally recognized Indian reservations เก็บถาวร 2007-09-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tribal Leaders Directory เก็บถาวร 2008-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Wheeler-Howard Act (Indian Reorganization Act) 1934 เก็บถาวร 2006-09-23 ที่ archive.today
Native American Technical Corrections Act of 2003 เก็บถาวร 2004-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Gambling on the reservation April 2004 Christian Science Monitor article with links to other Monitor articles on the topic.
เขตเซนต์จอร์จ

| เขตเซนต์จอร์จ |
| --- | --- |
เขต
ย่านเฟรนช์ควอร์เตอร์ในกรุงโรโซ
ที่ตั้งเขตเซนต์จอร์จในประเทศดอมินีกา
ประเทศ:  ดอมินีกา
เมืองหลัก: โรโซ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 56.2 ตร.กม. (21.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 21,141 คน
 • ความหนาแน่น: 380 คน/ตร.กม. (970 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-4
ISO 3166-2: DM-04
เซนต์จอร์จ (อังกฤษ: Saint George) เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์พอลและส่วนหนึ่งของแม่น้ำโบเอรี (ทางทิศเหนือ) เขตเซนต์เดวิดและเขตเซนต์แพทริก (ทางทิศตะวันออก) เขตเซนต์ลู้ก (ทางทิศใต้) มีเมืองหลักคือโรโซซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ เขตนี้มีพื้นที่ 56.1 ตารางกิโลเมตร (21.67 ตารางไมล์) และมีประชากร 20,211 คน (ค.ศ. 2001)
เขตปกครองตนเองบูเกนวิลล์

| เขตปกครองตนเองบูเกนวิลล์ Otonomos Region bilong Bogenvil |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: สันติภาพ, เอกภาพ, ความรุ่งเรือง
เพลงชาติ: มายบูเกนวิลล์
6°0′S 155°0′E﻿ / ﻿6.000°S 155.000°E﻿ / -6.000; 155.000
เมืองหลวง: บูกา 6°0′S 155°0′E﻿ / ﻿6.000°S 155.000°E﻿ / -6.000; 155.000
เมืองใหญ่สุด: อาราวา
ภาษาราชการ: อังกฤษ, ตอกปีซิน
ภาษาอื่น ๆ:  ภาษาประจำภูมิภาค  Askopan   Bannoni   Daantanaiʼ   Hahon   Hakö   Halia   Koromira   Lawunuia   Naasioi   Nagovisi   Nehan   Nukumanu   Nukuria   Ounge   Papapana   Petats   Ramopa   Rapoisi   Rotokas   Saposa   Simeku   Siwai   Solos   Takuu   Teop   Terei   Tinputz   Torau   Uisai  
การปกครอง: เขตปกครองตนเอง

• ประธาน : อิชมาเอล โตโรอามา
• รองประธาน : แพทริก นีซีรา
 
สภานิติบัญญัติ: สภาผู้แทนราษฎร
ก่อตั้ง

• สถานะปกครองตนเอง : 25 มิถุนายน พ.ศ. 2545
• โหวตเป็นเอกราช : 7 ธันวาคม พ.ศ. 2562
 
พื้นที่
• รวม: 9,384 ตารางกิโลเมตร (3,623 ตารางไมล์)
ประชากร
• 2554 ประมาณ: 249,358
เอชดีไอ (2562):  0.595 ปานกลาง
สกุลเงิน: กีนาปาปัวนิวกินี (PGK)
เขตเวลา: UTC+11 (เวลามาตรฐานบูเกนวิลล์)
ขับรถด้าน: ซ้ายมือ
รหัสโทรศัพท์: +675
บูเกนวิลล์ (อังกฤษ: Bougainville; ตอกปีซิน: Bogenvil) หรือชื่อทางการว่า เขตปกครองตนเองบูเกนวิลล์ (Autonomous Region of Bougainville; ตอกปีซิน: Otonomos Region bilong Bogenvil) และเคยเป็นที่รู้จักในชื่อ หมู่เกาะนอร์ทโซโลมอน (North Solomons) เป็นเขตปกครองตนเองในประเทศปาปัวนิวกินี เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือเกาะบูเกนวิลล์ (ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มเกาะโซโลมอนด้วย) เขตนี้ยังครอบคลุมเกาะบูกาและหมู่เกาะใกล้เคียงรวมถึงหมู่เกาะคาร์เทอริต เขตปกครองตนเองแห่งนี้มีประชากรจำนวน 249,358 คน (จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554)
ในทางนิเวศวิทยาและภูมิศาสตร์ เกาะบูเกนวิลล์เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะโซโลมอน แต่ในทางการเมืองไม่ถือเป็นส่วนหนึ่งของประเทศหมู่เกาะโซโลมอน เกาะบูกา, บูเกนวิลล์ และส่วนใหญ่ของหมู่เกาะโซโลมอนเป็นส่วนหนึ่งของภูมินิเวศป่าฝนหมู่เกาะโซโลมอน ความหลากหลายทางชีวภาพในเขตปกครองตนเองแห่งนี้ถูกคุกคามอย่างหนักจากกิจกรรมเหมืองแร่ซึ่งส่วนใหญ่ดำเนินการโดยนักลงทุนต่างชาติ
ดูเพิ่ม

การลงประชามติเอกราชบูเกนวิลล์ พ.ศ. 2562
อ่านเพิ่ม

Gillespie, Waratah Rosemarie (2009). Running with Rebels: Behind the Lies in Bougainville's hidden war. Australia: Ginibi Productions. ISBN 978-0-646-51047-7.
Oliver, Douglas (1973). Bougainville: A Personal History. Melbourne: Melbourne University Press.
Oliver, Douglas (1991). Black Islanders: A Personal Perspective of Bougainville, 1937–1991. Melbourne: Hyland House. Repeats text from previous 1973 reference and updates with summaries of Papua New Guinea press reports on the Bougainville Crisis.{{cite book}}:  CS1 maint: postscript (ลิงก์)
Pelton, Robert Young (2002). Hunter Hammer and Heaven, Journeys to Three World's Gone Mad. Guilford, Conn.: Lyons Press. ISBN 1-58574-416-6.
Quodling, Paul. Bougainville: The Mine and the People.
Regan, Anthony; Griffin, Helga, บ.ก. (2005). Bougainville Before the Crisis. Canberra: Pandanus Books.