stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไดออจะนีซ
ประวัติ > ในคอรินท์

ตามเรื่องราวที่ดูเหมือนว่าจะมีต้นกำเนิดมาจากเมนิปปัสแห่งกาดารา ไดออจะนีซถูกจับโดยโจรสลัดขณะเดินทางไปเอจีนาและขายเป็นทาสในครีตให้กับโครินเธียนที่ชื่อเซเนียดส์ เมื่อถูกถามเรื่องการค้าของเขา เขาตอบว่าเขาไม่รู้การค้าอะไรเลยนอกจากเรื่องชายที่ปกครอง และเขาอยากจะขายให้ชายที่ต้องการนาย เซเนียเดสชอบวิญญาณของเขาและจ้างไดออจะนีซให้สอนลูก ๆ ของเขา เป็นครูสอนลูกชายสองคนของเซเนียเดส ว่ากันว่าเขาอาศัยอยู่ในเมืองโครินธ์ตลอดชีวิตที่เหลือ ซึ่งเขาอุทิศตนเพื่อเทศนาหลักคำสอนเรื่องการรู้จักบังคับตนเองอย่างมีคุณธรรม  มีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ หลังจากที่เขาอยู่กับลูกชายสองคนของเซเนียเดส  มีเรื่องเล่าว่าเขาถูกปล่อยเป็นอิสระหลังจากที่เขากลายเป็น "สมาชิกในครอบครัวอันเป็นที่รัก" ในขณะที่มีคนบอกว่าเขาได้รับการปล่อยตัวเกือบจะในทันที และยังมีอีกคนหนึ่งกล่าวว่า "เขาแก่แล้วและเสียชีวิตที่บ้านของเซเนียดส์ในเมืองโครินธ์" เขายังกล่าวกับผู้ชมจำนวนมากที่ กีฬา อีสธ์เมียน.
แม้ว่าเรื่องราวส่วนใหญ่เกี่ยวกับการใช้ชีวิตในถังโหล ตั้งอยู่ในเอเธนส์ มีเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับชีวิตของเขาในโถใกล้โรงยิมครีเนียม ในเมืองคอรินธ์:
มีรายงานว่าฟิลิปกำลังเดินอยู่ในเมืองทำให้ชาวเมืองโครินธ์วุ่นวาย หนึ่งกำลังตกแต่งแขนของเขา หินล้ออีกก้อน ก้อนที่สามกำลังปะผนัง ก้อนที่สี่เสริมความแข็งแกร่งของเชิงเทิน ทุกก้อนทำให้ตัวเองมีประโยชน์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไดออจะนีซไม่มีอะไรทำ - แน่นอนว่าไม่มีใครคิดจะให้งานเขา - ถูกสายตาให้รวบรวมเสื้อคลุมของนักปรัชญาและเริ่มกลิ้งที่อยู่อาศัยในโถของเขาอย่างกระตือรือร้นขึ้นและลง ครีเนียม;  คนรู้จักถามและเข้าใจคำอธิบาย: "ข้าไม่ต้องการที่จะคิดว่าคนเกียจคร้านคนเดียวในฝูงชนที่วุ่นวายเช่นนี้ ข้ากำลังกลิ้งโถของข้าให้เป็นเหมือนคนอื่น ๆ "
ประวัติ > ไดออจะนีซ และ อเล็กซานเดอร์

ที่เมืองคอรินท์มีการสนทนาระหว่างอเล็กซานเดอร์มหาราชและไดออจะนีซ เรื่องราวเหล่านี้มีหลักฐานงานเขียนของ พลูทาร์ก ตามบันทึกเล่าว่าพวกเขาแลกเปลี่ยนคำกันเพียงไม่กี่คำ: ในขณะที่ ไดออจะนีซ กำลังพักผ่อนท่ามกลางแสงแดดยามเช้า อเล็กซานเดอร์ ตื่นเต้นที่จะได้พบกับนักปรัชญาที่มีชื่อเสียง แล้วถามว่ามีอะไรให้ข้าช่วยเหลือท่านได้บ้างไหม ไดออจะนีซตอบว่า "มี เจ้าบังแสงแดดของข้าอยู่ช่วยหลบหน่อยได้ไหม" (พร้อมท่าทางปัดมือ) อเล็กซานเดอร์จึงตอบว่า "ถ้าข้าไม่ใช่อเล็กซานเดอร์ ข้าก็จะอยากเป็นไดออจะนีซ" ไดออจะนีซตอบกลับว่า “ถ้าข้าไม่ใช่ไดออจะนีซ ข้าก็ยังอยากเป็นไดออจะนีซ” ในอีกเรื่องราวหนึ่งของการสนทนา อเล็กซานเดอร์พบว่านักปราชญ์มองดูกองกระดูกมนุษย์อย่างตั้งใจ ไดออจะนีซอธิบายว่า "ข้ากำลังค้นหากระดูกของพ่อเจ้า แต่ไม่สามารถแยกกระดูกออกจากกระดูกของทาสได้เลย"
ประวัติ > การเสียชีวิต

มีเรื่องราวที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับการเสียชีวิตของไดออจะนีซ ผู้ร่วมสมัยของเขากล่าวหาว่าเขากลั้นหายใจจนสิ้นชีวิต  แม้ว่ารายงานอื่น ๆ เกี่ยวกับการตายของเขาบอกว่าเขาป่วยจากการกินปลาหมึกดิบ หรือต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกสุนัขกัด เมื่อถูกถามว่าต้องการฝังอย่างไร เขาก็ทิ้งคำสั่งให้โยนออกไปนอกกำแพงเมืองเพื่อให้สัตว์ป่ากินร่างของเขา เมื่อถูกถามว่าเขาสนใจเรื่องนี้หรือไม่ ไดออจะนีซก็ตอบว่า "ไม่เลย ตราบใดที่เจ้าให้ไม้เท้าเพื่อไล่พวกมันออกไป!"  เมื่อถูกถามว่าเขาจะใช้ไม้เท้าได้อย่างไรในเมื่อเขาตายไปแล้ว ไดออจะนีซจึงตอบว่า: “ถ้าข้าตาย แล้วทำไมข้าต้องสนใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้าเมื่อข้าตายไปแล้ว?” ในท้ายที่สุด ไดออจะนีซล้อเลียนความกังวลที่มากเกินไปของผู้คนด้วยการรักษาคนตายที่ "เหมาะสม" ชาวคอรินธ์ได้สร้างเสาหลักสำหรับวางสุนัขหินอ่อน Parian ไว้ในความทรงจำของเขา
ปรัชญา > ความเห็นถากถางดูถูก

นอกเหนือจาก พรตนิยม และ ลังแห่งธีบส์ แล้ว ไดออจะนีซ ยังถือเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งความเห็นถากถางดูถูก แนวความคิดของไดออจะนีซก็เหมือนกับพวกไซนิกอื่น ๆ ส่วนใหญ่ จะต้องมาถึงทางอ้อม ไม่มีงานเขียนของไดออจะนีซที่อยู่รอดได้แม้ว่าเขาจะได้รับรายงานว่าเขาแต่งหนังสือมากกว่าสิบเล่ม จดหมายหลายฉบับ และโศกนาฏกรรมเจ็ดเรื่อง ความคิดถากถางถากถางแยกออกไม่ได้จากการปฏิบัติถากถางถากถาง  ดังนั้นสิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับไดออจะนีซจึงมีอยู่ในเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับชีวิตของเขาและคำพูดที่มาจากเขาในแหล่งข้อมูลคลาสสิกจำนวนมากที่กระจัดกระจาย
ไดออจะนีซยืนยันว่าการเติบโตเทียมของสังคมไม่สอดคล้องกับความสุขและศีลธรรมหมายถึงการกลับคืนสู่ความเรียบง่ายของธรรมชาติ ความเข้มงวดและความเรียบง่ายของเขายิ่งใหญ่มากจนในที่สุด ลัทธิสโตอิก จะอ้างว่าเขาเป็นคนฉลาดหรือ "โซโฟส" ในคำพูดของเขา "มนุษย์มีพรสวรรค์ที่เรียบง่ายทุกอย่างของพระเจ้า" แม้ว่าก่อนหน้านี้โสกราตีสจะระบุว่าตนเองเป็นทางโลก มากกว่าการเมือง ไดออจะนีซให้เครดิตกับการใช้คำว่า "สากล" เป็นครั้งแรก เมื่อถูกถามว่าเขามาจากไหน เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นพลเมืองของโลก (สากล) ” นี่เป็นข้ออ้างที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงในโลกที่อัตลักษณ์ของผู้ชายผูกติดอยู่กับความเป็นพลเมืองของเขาในเมืองรัฐหนึ่ง ๆ ไดออจะนีซผู้ถูกเนรเทศและถูกขับไล่ เป็นคนที่ไม่มีตัวตนทางสังคม
ไดออจะนีซไม่มีอะไรนอกจากดูถูกเพลโตและปรัชญานามธรรมของเขา ไดออจะนีซมองว่า แอนติสเธน เป็นลูกศิษย์ที่แท้จริงของโสกราตีส และแบ่งปันความรักในคุณธรรมและความเฉยเมยต่อความมั่งคั่ง ร่วมกับการดูหมิ่นความคิดเห็นทั่วไป ไดออจะนีซแบ่งปันความเชื่อของโสกราตีสว่าเขาสามารถทำหน้าที่เป็นหมอให้กับดวงวิญญาณของมนุษย์และปรับปรุงศีลธรรมได้ ในขณะเดียวกันก็ดูหมิ่นความละอายของพวกเขา เพลโตเคยอธิบายไดออจะนีซว่า "โสกราตีสบ้าไปแล้ว"
ปรัชญา > ลามกอนาจาร

ไดออจะนีซสอนโดยตัวอย่างชีวิต เขาพยายามแสดงให้เห็นว่าปัญญาและความสุขเป็นของคนที่เป็นอิสระจากสังคมและอารยธรรมนั้นถดถอย เขาดูถูกไม่เพียงแต่ครอบครัวและองค์กรทางสังคมและการเมืองเท่านั้น แต่ยังดูถูกสิทธิในทรัพย์สินและชื่อเสียงอีกด้วย เขายังปฏิเสธความคิดปกติเกี่ยวกับความเหมาะสมของมนุษย์ กล่าวกันว่าไดออจะนีซรับขอทานในตลาด แล้วฉี่รดคนที่ดูถูกเขา ถ่ายอุจจาระในโรงละคร และช่วยตัวเองในที่สาธารณะ และชี้นิ้วไปที่ผู้คนด้วยนิ้วกลางซึ่งถือเป็นการดูถูก เมื่อถูกถามเกี่ยวกับการรับประทานอาหารในที่สาธารณะ เขากล่าวว่า “ถ้าการรับประทานอาหารเช้าไม่ใช่เรื่องแปลก ก็ไม่มีสิ่งแปลกปลอมในตลาด แต่การรับประทานอาหารเช้าไม่ใช่เรื่องแปลก จึงไม่แปลกที่จะทานอาหารเช้าในตลาด” ในหื่นกามของการแสดงลามกอนาจารในที่สาธารณะ เขาจะพูดว่า "ถ้ามันง่ายพอ ๆ กับการขจัดความหิวด้วยการถูท้องของข้า"
ปรัชญา > ไดออจะนีซเป็นคนดื้อรั้นหรือเหมือนสุนัข

เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของ ไดออจะนีซ อ้างถึงพฤติกรรมเหมือนสุนัขของเขาและการยกย่องคุณธรรมของสุนัข ไม่มีใครรู้ว่า ไดออจะนีซ ถูกดูหมิ่นด้วยฉายา "หมา" หรือไม่ทำเป็นคุณธรรมหรือไม่ว่าครั้งแรกที่เขาหยิบธีมสุนัขขึ้นมาเอง เมื่อถูกถามว่าทำไมเขาถึงถูกเรียกว่าสุนัข เขาตอบว่า "ข้าประจบประแจงผู้ที่ให้อะไรข้า ข้าตะโกนใส่ผู้ปฏิเสธ และฟันของข้าเป็นพวกอันธพาล" ไดออจะนีซเชื่อว่ามนุษย์ใช้ชีวิตอย่างจอมปลอมและหน้าซื่อใจคด และน่าจะดูพวกสุนัขให้ดี นอกจากทำหน้าที่ของร่างกายตามธรรมชาติในที่สาธารณะอย่างสบาย ๆ แล้ว สุนัขจะกินอะไรก็ได้และไม่ต้องมานั่งกังวลว่าจะนอนที่ไหน สุนัขอยู่กับปัจจุบันโดยปราศจากความวิตกกังวล และไม่มีประโยชน์สำหรับข้ออ้างของปรัชญานามธรรม นอกจากคุณธรรมเหล่านี้แล้ว สุนัขยังรู้สัญชาตญาณว่าใครเป็นมิตรใครเป็นศัตรู สุนัขจะเห่าความจริงไม่เหมือนกับมนุษย์ที่หลอกคนอื่นหรือถูกหลอก ไดออจะนีซกล่าวว่า "สุนัขตัวอื่นกัดศัตรู ข้ากัดเพื่อนเพื่อช่วยพวกมัน"
คำว่า "ถากถาง" นั้นมาจากคำภาษากรีก κυνικός, kynikos, "เหมือนสุนัข" และมาจาก κύων, kyôn, "สุนัข" (สัมพันธการก: kynos) คำอธิบายหนึ่งที่เสนอในสมัยโบราณว่าทำไมพวกไซนิกถึงถูกเรียกว่าสุนัขก็คือที่ แอนติสเธน สอนในโรงยิม Cynosarges ที่กรุงเอเธนส์ คำว่า Cynosarges หมายถึงสถานที่ของสุนัขขาว ภายหลัง Cynics ก็พยายามที่จะเปลี่ยนคำพูดเพื่อประโยชน์ของพวกเขาตามที่ผู้วิจารณ์อธิบายในภายหลัง:
มีเหตุผลสี่ประการที่ชื่อ Cynics ประการแรกเนื่องจากความเฉยเมยต่อวิถีชีวิตของพวกเขา เพราะพวกเขาสร้างลัทธิที่ไม่แยแสและเช่นเดียวกับสุนัข กินและแสดงความรักในที่สาธารณะ เดินเท้าเปล่า และนอนในอ่างน้ำและที่ทางแยก เหตุผลประการที่สองคือ สุนัขเป็นสัตว์ไร้ยางอาย และพวกเขานับถือลัทธิไร้ยางอาย ไม่ใช่ว่าเป็นคนถ่อมตัว แต่เหนือกว่ามัน เหตุผลที่สามคือสุนัขเป็นผู้พิทักษ์ที่ดีและปกป้องหลักปรัชญาของพวกเขา เหตุผลที่สี่คือ สุนัขเป็นสัตว์แบ่งแยก ซึ่งสามารถแยกแยะระหว่างมิตรกับศัตรูได้ พวกเขาจึงรู้จักเป็นเพื่อนที่เหมาะกับปรัชญา และต้อนรับพวกเขาด้วยความกรุณา ขณะที่คนที่ไม่เหมาะสมก็ขับไล่พวกเขาออกไปด้วยการเห่าใส่พวกมัน
ตามที่ระบุไว้ (ดู ความตาย) ความสัมพันธ์ระหว่างไดออจะนีซกับสุนัขได้รับการจดจำโดยชาวคอรินเธียนส์ ซึ่งสร้างเสาหลักสำหรับวางสุนัขหินอ่อน Parian ไว้ในความทรงจำของเขา
กลุ่มอาการไดออจอินีส

บทความหลัก: กลุ่มอาการไดออจอินีส
ชื่อของไดออจะนีซถูกนำมาใช้กับความผิดปกติทางพฤติกรรมที่มีลักษณะโดยการละเลยและกักตุนตนเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ความผิดปกติดังกล่าวส่งผลกระทบต่อผู้สูงอายุและมีชื่อค่อนข้างไม่เหมาะสม เนื่องจากไดออจะนีซจงใจปฏิเสธมาตรฐานทั่วไปของความสะดวกสบายทางวัตถุ และเป็นเพียงผู้สะสมเท่านั้น ชื่อนี้มักถูกวิพากษ์วิจารณ์เนื่องจากไดออจะนีซเชื่อว่าเขาช่วยตัวเอง
บรรณานุกรม

Desmond, William D. 2008. Cynics. Acumen / University of California Press.
Dudley, Donald R. (1937). A History of Cynicism from Diogenes to the 6th Century A.D. Cambridge.
Laërtius, Diogenes; Plutarch (1979). Herakleitos & Diogenes. แปลโดย Guy Davenport. Bolinas, California: Grey Fox Press. ISBN 978-0-912516-36-3.
 (Contains 124 sayings of Diogenes)
Laërtius, Diogenes (1972) [1925]. "Διογένης (Diogenes)". Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων [Lives of eminent philosophers]. Vol. 2. แปลโดย Robert Drew Hicks (Loeb Classical Library ed.). Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-99204-7.
Long, A. A. (1996). "The Socratic Tradition: Diogenes, Crates, and Hellenistic Ethics".  ใน Bracht Branham, R.; Goulet-Cazé, Marie-Odile (บ.ก.). The Cynics: The Cynic Movement in Antiquity and Its Legacy. University of California Press. ISBN 978-0-520-21645-7.
Navia, Luis E. (2005). Diogenes The Cynic: The War Against The World. Amherst, N.Y: Humanity Books. ISBN 978-1-59102-320-3.
Prince, Susan (2005). "Socrates, Antisthenes, and the Cynics".  ใน Ahbel-Rappe, Sara; Kamtekar, Rachana (บ.ก.). A Companion to Socrates. Blackwell Publishing. ISBN 978-1-4051-0863-8.
Sloterdijk, Peter (1987). Critique of Cynical Reason. Translation by Michael Eldred; foreword by Andreas Huyssen. Minneapolis: University of Minnesota Press. ISBN 978-0-8166-1586-5.
อ่านเพิ่ม

Cutler, Ian (2005). Cynicism from Diogenes to Dilbert. Jefferson, Va.: McFarland & Company, Inc. ISBN 978-0-7864-2093-3.
Mazella, David (2007). The making of modern cynicism. Charlottesville, Va.: University of Virginia Press. ISBN 978-0-8139-2615-5.
Navia, Luis E. (1996). Classical cynicism : a critical study. Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 978-0-313-30015-8.
Navia, Luis E. (1998). Diogenes of Sinope : the man in the tub. Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 978-0-313-30672-3.
Hard, Robin (2012). Diogenes the Cynic: Sayings and Anecdotes, With Other Popular Moralists, Oxford University Press. ISBN 978-0-19-958924-1
Shea, Louisa (2010). The cynic enlightenment : Diogenes in the salon. Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-9385-8.
นีโคไล บุลกานิน

| จอมพลแห่งสหภาพโซเวียต นีโคไล บุลกานิน |
| --- | --- |
Николaй Булгaнин
บุลกานิน เมื่อ ค.ศ. 1955

ประธานสภารัฐมนตรีสหภาพโซเวียต
ดำรงตำแหน่ง 8 กุมภาพันธ์ 1958 – 27 มีนาคม 1958
ก่อนหน้า: เกออร์กี มาเลนคอฟ
ถัดไป: นีกีตา ครุชชอฟ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ดำรงตำแหน่ง 15 มีนาคม 1953 – 9 กุมภาพันธ์ 1955
หัวหน้ารัฐบาล: เกออร์กี มาเลนคอฟ
ก่อนหน้า: อะเลคซันดร์ วาซีเลฟสกี นีโคไล คุซเนซอฟ
ถัดไป: เกออร์กี จูคอฟ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 มิถุนายน ค.ศ. 1895(1895-06-11) นิจนีนอฟโกรอด, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975(1975-02-24) (79 ปี) มอสโก สาธารณรัฐรัสเซีย สหภาพโซเวียต
เชื้อชาติ: โซเวียต
พรรคการเมือง: คอมมิวนิสต์
รางวัล: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: สหภาพโซเวียต
สังกัด: กองทัพแดง
ประจำการ: พ.ศ. 2484–พ.ศ. 2492
ยศ: จอมพล
บังคับบัญชา: กองทัพโซเวียต
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่ 2

นีโคไล อะเลคซันโดรวิช บุลกานิน (รัสเซีย: Никола́й Алекса́ндрович Булга́нин; อังกฤษ: Nikolai Alexandrovich Bulganin; 11 มิถุนายน  2438 -  24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518) เป็นนักการเมืองโซเวียต เป็น ผู้บัญชาการประชากลาโหม
แห่งสหภาพโซเวียตภายใต้รัฐบาลโจเซฟ สตาลิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2496–พ.ศ. 2498) และประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียต (1955-1958) ภายใต้รัฐบาล นีกีตา ครุชชอฟ
ชีวิตช่วงแรก

บุลกานิน เกิดใน นิจนีนอฟโกรอด เขาเป็นบุตรชายของครอบครัวชนชั้นแรงงาน เขาได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ พ.ศ. 2460  และได้รับแต่งตั่งเป็นหัวหน้ากรมตำรวจเชการ์ ในปีพ.ศ. 2461-พ.ศ. 2465 (หลังจากสงครามกลางเมืองรัสเซีย) เขาได้เป็นผู้บริหารโรงอุตสาหกรรมและการไฟฟ้าจนกระทั่ง พ.ศ. 2470 เขาเป็น ผู้อำนวยการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งมอสโกในปี พ.ศ. 2470-พ.ศ. 2474 บุลกานิน เป็นประธานคณะกรรมการบริหารของมอสโกในปีพ.ศ. 2474-พ.ศ. 2477,
ในการประชุมครั้งที่ 17ในปี พ.ศ. 2477 บุลกานิน ได้ถูกรับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลาง ความจงรักภักดีเขาต่อสตาลินทำให้ได้รับการเลื่อนตำแหน่งสำคัญ ๆ แทนผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของการกวาดล้างใหญ่ของโจเซฟ สตาลิน ในปี พ.ศ. 2480-พ.ศ. 2481 ในเดือนกรกฎาคมปี พ.ศ. 2480 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้ารัฐบาลของสาธารณรัฐรัสเซีย (RSFSR) เขากลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของคณะกรรมการกลางหลังจากนั้นปีและในกันยายน พ.ศ. 2481 เขาได้รับตำแหน่งรองหัวหน้ารัฐบาลของสหภาพโซเวียตและหัวหน้าธนาคารกลางแห่งรัฐของสหภาพโซเวียต
สงครามโลกครั้งที่สอง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง บุลกานิน มีบทบาทนำในรัฐบาลและกองทัพแดงแม้ว่าเขาจะไม่เคยเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด เขาได้รับยศพันเอกและเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลาโหมของรัฐ เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นรองผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันในปีพ.ศ. 2487 และทำหน้าที่เป็นตัวแทนหลักของสตาลินในหน่วยบัญชาการกองทัพแดง พ.ศ. 2490 ในเขากลายเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมและได้รับการเลื่อนยศเป็นจอมพล นอกจากนี้เขายังกลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของพรรคคอมมิวนิสต์ เขาเป็นรองหัวหน้ารัฐบาลของสหภาพโซเวียตภายใต้สตาลิน ในปี พ.ศ. 2490 ถึง พ.ศ. 2493 และในปี พ.ศ. 2491 เขากลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของกระทรวงการต่างประเทศ
ตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาล

หลังถึงแก่อสัญกรรมลงของสตาลินในเดือนมีนาคมปี พ.ศ. 2496 บุลกานิน ได้ก้าวเข้าสู่ตำแหน่งผู้นำโซเวียตเป็นอันดับต้นๆโดยได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสำคัญของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เขาเป็นพันธมิตรของ นีกีตา ครุชชอฟ ในระหว่างการต่อสู้ทางการเมืองกับ เกออร์กี มาเลนคอฟ และในเดือนกุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2498 เขาได้ขึ้นดำรงประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียตแทน มาเลนคอฟที่ถูกบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งเขาเป็นผู้สนับสนุนการปฏิรูปของ ครุชชอฟ และ การกำจัดอำนาจเก่าของสตาลิน  เขาและครุสชอฟได้เดินทางเยือนด้วยกันทั้งอินเดีย, ยูโกสลาเวีย และ อังกฤษ ซึ่งเป็นที่รู้จักในฉายาของวงการสื่อมวลชนว่า "การแสดงของบีและเค (the B and K show)"อย่างไรก็ตาม ครุชชอฟ ได้เขียนลงบันทึกส่วนตัวของเขาว่า "ไม่สามารถพึ่งพาเขา (บุลกานิน) ได้อย่างเต็มที่"
ในช่วงวิกฤตการณ์คลองสุเอซ ในเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายนปี พ.ศ. 2499,  บุลกานิน ได้ส่งจดหมายไปยังรัฐบาลของสหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส และ อิสราเอล ขู่ว่าจะโจมตีด้วยขีปนาวุธใส่ ลอนดอน, ปารีส และ เทลอาวีฟหากพวกเขาไม่ถอนกองกำลังออกจากอียิปต์ โดยในจดหมายถึงหัวหน้ารัฐบาลอิสราเอลเดวิด เบนกูเรียนมีเนื้อความว่า "อิสราเอลกำลังเล่นกับชะตากรรมของสันติภาพกับชะตากรรมของประชาชนตนเองในทางผิดหลักและขาดความรับผิดชอบ [... ] ซึ่งจะวางคำถาม [เครื่องหมาย] ต่อการดำรงอยู่ในฐานะผู้นำของรัฐอิสราเอล "ครุชชอฟ ในบันทึกส่วนตัวของเขา ครุชชอฟเขาต้องระวังเรื่องความคิดเห็นต่อชาติตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลานั้นเขาไม่ได้มีขีปนาวุธข้ามทวีป พอที่ทำการโจมตีได้และในกรณีใด ๆ ก็ตาม เขาไม่ได้มีความตั้งใจที่จะทำสงครามในปี พ.ศ. 2499 นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2502 หน่วยสืบราชการลับของสหรัฐฯเปิดเผยว่าคลังแสงขีปนาวุธนิวเคลียร์ของโซเวียตมีขนาดเล็กกว่าของฝ่ายเนโท ดังนั้นโซเวียตจึงไม่มีจรวดเพียงพอที่จะโจมตีในสามทิศทางได้ จดหมายจากโซเวียตขู่จะช่วยให้อังกฤษและฝรั่งเศส มั่นใจว่าเนโท (รวมถึงประเทศสหรัฐอเมริกา) ยังสามารถป้องกันการโจมตีของโซเวียตได้
ในปี พ.ศ. 2500 อย่างไรก็ตาม บุลกานิน ได้มีส่วนพัวพันในการต่อต้านนโยบายปฏิรูปครุชชอฟ โดยกลุ่มผู้ต่อต้าน นำโดย วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ ในเดือนมิถุนายน โมโลตอฟและกลุ่มผู้ต่อต้านพยายามทำรัฐประหารกับครุสชอฟ แต่ล้มเหลวเนื่องจากการช่วยเหลือของจอมพลเกออร์กี จูคอฟนำกองกำลังยุติไว้ได้ เมื่อพวกพ้องกำลังพ่ายแพ้และถูกถอดออกจากอำนาจ บุลกานิน รอดจากการถูกถอดออกมาได้สักพักหนึ่ง แต่ในเดือนมีนาคมปี พ.ศ. 2501 ครุชชอฟได้บีบเขาให้ลาออกจากตำแหน่ง เขายังคงได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานของธนาคารแห่งชาติโซเวียต จนถึงเดือนกันยายน บุลกานิน ถูกถอดออกจากคณะกรรมการกลางและถอดยศจอมพล เขาถูกเนรเทศไปยังสตัฟโรปอลในฐานะประธานสภาเศรษฐกิจภูมิภาค ในเดือนกุมภาพันธ์ปี 1960 เขาได้เกษียณอายุและจากไปอย่างสงบในปี พ.ศ. 2518
รางวัลและเกียรติยศ

| --- | --- |
: วีรชนแรงงานแห่งสังคมนิยม (10 มิถุนายน พ.ศ. 2498)
: เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน สองครั้ง (พ.ศ. 2474 พ.ศ. 2498)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง (พ.ศ. 2486)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ซูโวรอฟ, ชั้นที่ 1 (พ.ศ. 2488) ชั้นที่ 2 (พ.ศ. 2486)
: เครื่องอิสริยาภรณ์คูตูซอฟ, ชั้นที่ 1,สองครั้ง (พ.ศ. 2486 พ.ศ. 2487)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ดาวแดง, สองครั้ง (พ.ศ. 2478 พ.ศ. 2496)
: เครื่องอิสริยาภรณ์สาธารณรัฐ (สาธารณรัฐประชาชนตูวา, 3 มีนาคม พ.ศ. 2485)
: Grand Cross of the Virtuti Militari (โปแลนด์)
แหล่งข้อมูลอื่น

นีโคไล บุลกานิน ที่ไฟน์อะเกรฟ
| ก่อนหน้า |  | นีโคไล บุลกานิน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เกออร์กี มาเลนคอฟ |  | ประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียต   (8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 – 27 มีนาคม พ.ศ. 2501) |  | นีกีตา ครุชชอฟ |
| ด ค กหัวหน้ารัฐบาลสหภาพโซเวียต |
| --- | --- |
ประธานคณะกรรมการราษฎร:  เลนิน (1923–24)  รืยคอฟ (1924–30)  โมโลตอฟ (1930–41)  สตาลิน  (1941–46) 
ประธานสภารัฐมนตรี:  สตาลิน (1946–53)  มาเลนคอฟ (1953–55)  บุลกานิน (1955–58)  ครุชชอฟ (1958–64)  โคซีกิน (1964–80)  ตีโฮนอฟ (1980–85)  รึจคอฟ (1985–91) 
นายกรัฐมนตรี:  ปัฟลอฟ (ม.ค.– ส.ค. 1991) 
ประธานคณะกรรมการบริหาร การดำเนินเศรษฐกิจโซเวียต:  ซีลาเยฟ (ส.ค.–ธ.ค. 1991) 
| ด ค กจอมพลแห่งสหภาพโซเวียต |
| --- | --- | --- |
|  โวโรชีลอฟ  ตูคาเชฟสกี  บูดิออนนืย  เยโกรอฟ  บลูย์เคียร์  ตีโมเชนโค  คูลิค  ชาปอชนีคอฟ  จูคอฟ  วาซีเลฟสกี  สตาลิน (จอมพลสูงสุด)  โคเนฟ  โกโวลอฟ  โรคอสซอฟสกี  มาลีนอฟสกี  ตอลบูคิน  เมเรตสคอฟ  เบรียา  โซโคลอฟสกี  บุลกานิน  บากราเมียน  บีรูย์ซอฟ  เกรชโค  เยเรเมนโก  มอสคาเลนโค  ชุยคอฟ  ซาคารอฟ  โกลีคอฟ  ครืยลอฟ  ยาคูบอฟสกี  บาติตสกี  โคเชวอย  เบรจเนฟ  อุสตีนอฟ  คูลีคอฟ  โอการ์คอฟ  โซโคลอฟ  อะโครเมเยฟ  คูร์คอตกิน  เปตรอฟ  ยาซอฟ  |  โวโรชีลอฟ  ตูคาเชฟสกี  บูดิออนนืย  เยโกรอฟ  บลูย์เคียร์  ตีโมเชนโค  คูลิค  ชาปอชนีคอฟ  จูคอฟ  วาซีเลฟสกี  สตาลิน (จอมพลสูงสุด)  โคเนฟ  โกโวลอฟ  โรคอสซอฟสกี  มาลีนอฟสกี  ตอลบูคิน  เมเรตสคอฟ  เบรียา  โซโคลอฟสกี  บุลกานิน  บากราเมียน  บีรูย์ซอฟ  เกรชโค  เยเรเมนโก  มอสคาเลนโค  ชุยคอฟ  ซาคารอฟ  โกลีคอฟ  ครืยลอฟ  ยาคูบอฟสกี  บาติตสกี  โคเชวอย  เบรจเนฟ  อุสตีนอฟ  คูลีคอฟ  โอการ์คอฟ  โซโคลอฟ  อะโครเมเยฟ  คูร์คอตกิน  เปตรอฟ  ยาซอฟ  |  |
บุลกานินและครุชชอฟ ในการเดินทางเยือนอินเดีย
บุลกานินและครุชชอฟ กับ เผิง เต๋อฮว้ายและYe Jianying ในจีน
ฟอสฟีน

Chemical compound
ฟอสฟีน (ชื่อไอยูแพ็ก: ฟอสเฟน) เป็นสารประกอบที่มีสูตรเคมีว่า PH3 จัดอยู่ในกลุ่มนิกโตเจนไฮไดรด์ เป็นแก๊สที่มีคุณสมบัติไร้สี ติดไฟได้ และเป็นพิษอย่างยิ่ง ฟอสฟีนบริสุทธิ์ไม่มีกลิ่น แต่ตัวอย่างเกรดเทคนิคจะมีกลิ่นไม่พึงประสงค์อย่างแรงเหมือนกระเทียมหรือปลาเน่า เนื่องจากมีอนุพันธ์ของฟอสฟีนและไดฟอสฟีน (P2H4) PH3 จะติดไฟได้เองในอากาศเมื่อมี P2H4
นอกจากนี้ฟอสฟีนยังเป็นชื่อของกลุ่มสารประกอบออร์แกโนฟอสฟอรัสที่มีฟอสเฟนโดยที่อะตอมไฮโดรเจนถูกแทนที่ด้วยอนุพันธ์อินทรีย์ มีสูตรทั่วไป PR3 ออร์แกโนฟอสฟีนมีความสำคัญเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาโดยที่เป็นคอมเพล็กซ์กับไอออนโลหะหลายตัว
ประวัติ

ฟิลิป เฌนฌ็องบร์ (fr) ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของอ็องตวน ลาวัวซีเยสามารถสังเคราะห์ฟอสฟีนได้เป็นครั้งแรกจากการต้มฟอสฟอรัสขาวในสารละลายโพแทสเซียมคาร์บอเนตในน้ำ
เนื่องจากฟอสฟีนเกี่ยวข้องกับธาตุฟอสฟอรัส ในสมัยก่อนจึงเชื่อกันว่าฟอสฟีนเป็นรูปแก๊สของธาตุฟอสฟอรัส อย่างไรก็ตาม ลาวัวซีเยพบใน ค.ศ. 1789 ว่าเป็นสารประกอบระหว่างฟอสฟอรัสและไฮโดรเจน และเรียกฟอสฟีนว่า phosphure d'hydrogène หรือฟอสไฟด์ของไฮโดรเจน
ใน ค.ศ. 1844 ปอล เทนาร์ ลูกชายของนักเคมีชาวฝรั่งเศส ลูย ฌัก เทนาร์ ได้ใช้อุปกรณ์ควบแน่นเพื่อแยกไดฟอสฟีนออกจากฟอสฟีนซึ่งเตรียมจากแคลเซียมฟอสไฟด์ และแสดงให้เห็นว่า P2H4 เป็นสาเหตุของความสามารถในการติดไฟได้เองของ PH3 และยังเป็นสาเหตุของคราบฟิล์มสีส้ม-น้ำตาลที่ปรากฏบนพื้นผิวอันเนื่องมาจากปฏิกิริยาพอลิเมอไรเซชัน เขาคิดว่าสูตรทางเคมีของไดฟอสฟีนคือ PH2 ซึ่งอยู่ระหว่างธาตุฟอสฟอรัส พอลิเมอร์สายยาวของฟอสฟีน และฟอสฟีน แคลเซียมฟอสไฟด์ (Ca3P2) ผลิต P2H4 ในปริมาณมากกว่าฟอสไฟด์ชนิดอื่นเนื่องจากพันธะฟอสฟอรัส–ฟอสฟอรัสที่มีอยู่แล้วในสารตั้งต้น
คำว่า "ฟอสฟีน" แต่เดิมใช้เรียกกลุ่มสารประกอบอินทรีย์ฟอสฟอรัสใน ค.ศ. 1857 ในลักษณะเดียวกับเอมีน (NR3)  ชื่อ "ฟอสฟีน" ถูกนำไปใช้เรียกแก๊ส PH3 ใน ค.ศ. 1865 หรือก่อนหน้านั้น
โครงสร้างและคุณสมบัติทางเคมี

โมเลกุลของ PH3 มีรูปร่างเป็นพีระมิดฐานสามเหลี่ยมซึ่งสมมาตรแบบ C3v พันธะฟอสฟอรัส–ไฮโดรเจนยาว 1.42 Å มุมพันธะไฮโดรเจน–ฟอสฟอรัส–ไฮโดรเจน 93.5° โมเมนต์ขั้วคู่ของพันธะเท่ากับ 0.58 D ซึ่งเมื่ออะตอมไฮโดรเจนถูกแทนที่ด้วยหมู่เมทิลจะทำให้โมเมนต์ขั้วคู่เพิ่มขึ้นเป็น 1.10 D ใน CH3PH2 1.23 D ใน (CH3)2PH และ 1.19 D ใน (CH3)3P ในทางกลับกัน ในเอมีนแนวโน้มเป็นไปในทางตรงกันข้าม โดยโมเมนต์ขั้วคู่จะลดลงเมื่ออะตอมไฮโดรเจนถูกแทนที่ ค่าโมเมนต์ขั้วคู่ที่ต่ำและมุมพันธะที่เกือบเป็นมุมฉากทำให้สรุปได้ว่าพันธะฟอสฟอรัส–ไฮโดรเจนใน PH3 เป็นลักษณะ pσ(P) – sσ(H) ในขณะที่ออร์บิทัล 3s ของอะตอมฟอสฟอรัสมีส่วนร่วมในการสร้างพันธะกับอะตอมไฮโดรเจนน้อยมาก ด้วยเหตุนี้จึงอาจสรุปได้ว่าอิเล็กตรอนคู่โดดเดี่ยวของฟอสฟีนน่าจะอยู่ในออร์บิทัล 3s ของอะตอมฟอสฟอรัส ค่าเคมิคัลชิฟต์ของอะตอมฟอสฟอรัสจากการวิเคราะห์ 31P NMR สอดคล้องกับข้อสรุปที่ว่าอิเล็กตรอนคู่โดดเดี่ยวอยู่ในออร์บิทัล 3s (Fluck, 1973) โครงสร้างอิเล็กตรอนลักษณะนี้ทำให้ฟอสฟีนเป็นนิวคลีโอไฟล์ที่อ่อน เป็นเบสอ่อน (pKaH = –14) และสร้างพันธะไฮโดรเจนอย่างอ่อน
PH3 ละลายน้ำได้เล็กน้อย (0.22 cm3 (แก๊ส) ในน้ำ 1 cm3) แต่ละลายได้ดีในตัวทำละลายไม่มีขั้วเนื่องจากพันธะฟอสฟอรัส–ไฮโดรเจนที่ไม่มีขั้ว แม้ว่าในทางทฤษฎีฟอสฟีนจะเป็นทั้งกรดและเบสในน้ำ แต่ความสามารถในการเป็นกรดหรือเบสในน้ำนั้นค่อนข้างต่ำ ฟอสฟีนเมื่อรับโปรตอนในกรดจะกลายเป็นฟอสโฟเนียมไอออน (PH+4) และเมื่อเสียโปรตอนในเบสจะกลายเป็นฟอสฟาไนด์ไอออน (PH−2) โดยมีค่าคงที่สมดุลของเบส Kb เท่ากับ 4×10−28 และของกรด Ka เท่ากับ 41.6×10−29
โครงสร้างและคุณสมบัติทางเคมี > ปฏิกิริยากับน้ำ

ฟอสฟีนสามารถทำปฏิกิริยากับน้ำที่อุณหภูมิและความดันสูงได้กรดฟอสฟอริกและไฮโดรเจน
โครงสร้างและคุณสมบัติทางเคมี > ปฏิกิริยาการเผาไหม้

เมื่อฟอสฟีนเผาไหม้ในอากาศจะได้ผลิตภัณฑ์เป็นฟอสฟอรัสเพนทอกไซด์ (P2O5) ซึ่งทำปฏิกิริยากับน้ำได้กรดฟอสฟอริก
อ่านเพิ่ม

Fluck, E. (1973). "The Chemistry of Phosphine". Topics in Current Chemistry. Fortschritte der Chemischen Forschung. 35: 1–64. doi:10.1007/BFb0051358. ISBN 3-540-06080-4.
World Health Organisation (1988). Phosphine and Selected Metal Phosphides. Environmental Health Criteria. Vol. 73. Geneva: Joint sponsorship of UNEP, ILO and WHO.
แหล่งข้อมูลอื่น

International Chemical Safety Card 0694
CDC – Phosphine – NIOSH Workplace Safety and Health Topic
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
ฟ้าแลบ

แสงของฟ้าแลบขณะเกิดฟ้าร้อง
ฟ้าแลบ คือปรากฏการณ์ธรรมชาติซึ่งเกิดจากการเคลื่อนที่ของประจุอิเล็กตรอนภายในเมฆ หรือระหว่างเมฆกับเมฆ หรือเกิดขึ้นระหว่างเมฆกับพื้นดิน เป็นแสงที่เกิดวาบขึ้นในท้องฟ้าลักษณะเป็นเส้นหรือแผ่น เกิดขึ้นเนื่องจากอิเล็กตรอนจำนวนมากเคลื่อนที่ผ่านอากาศเป็นเหตุให้เกิดความร้อนสูงมากจนปรากฏเป็นแสงสว่างวาบขึ้น
ฟ้าแลบและฟ้าร้องเกิดขึ้นพร้อม ๆ กัน แต่เรามองเห็นฟ้าแลบก่อนได้ยินเสียงฟ้าร้อง เนื่องจากแสงมีความเร็วมากกว่าเสียง แสงมีอัตราเร็ว 300,000 กิโลเมตรต่อวินาที ส่วนเสียงมีอัตราเร็วประมาณ 1/3 กิโลเมตรต่อวินาทีเท่านั้น
การเกิด

ฟ้าแลบเกิดขึ้นพร้อมกับฟ้าร้อง แต่มนุษย์เรามองเห็นฟ้าแลบก่อนได้ยินเสียงฟ้าร้อง เนื่องจากแสงเดินทางเร็วกว่าเสียง ประกายไฟฟ้าของฟ้าแลบ 1 ครั้ง มีปริมาณไฟฟ้าจำนวนสูงถึง 200,000 แอมแปร์ และมีความต่างศักย์ถึง 30 ล้านโวลต์ ฟ้าแลบเกิดจากประจุไฟฟ้าเคลื่อนที่จากก้อนเมฆสู่ก้อนเมฆ จากก้อนเมฆสู่พื้นดิน โดยมีขั้นตอนคือ ประจุไฟฟ้าที่เคลื่อนที่ถ่ายเทในก้อนเมฆมีการเคลื่อนที่หลุดออกมาและถ่ายเทสู่อาคารสิ่งก่อสร้าง หรือต้นไม้สูงบนพื้นดิน เหตุการณ์เหล่านี้ใช้เวลาน้อยกว่า 1 วินาที และเกิดเป็นแสงของฟ้าแลบ ซึ่งบางครั้งลำแสงมีความยาวถึง 60 - 90 เมตร
บรรณานุกรม

Rakov, Vladimir A.; Uman, Martin A. (2003). Lightning: Physics and effects. Cambridge, England: Cambridge University Press. ISBN 0521583276.
Uman, Martin A. (1986). All About Lightning. Dover Publications, Inc. pp. 103–110. ISBN 978-0-486-25237-7.
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Anders, André (2003). "Tracking Down the Origin of Arc Plasma Science I. Early Pulsed and Oscillating Discharges". IEEE Transactions on Plasma Science. 31 (4): 1052–1059. Bibcode:2003ITPS...31.1052A. doi:10.1109/TPS.2003.815476. S2CID 46204216. This is also available at Anders, A. (2003). "Energy Citations Database (ECD)" (PDF). IEEE Transactions on Plasma Science. 31 (5): 1052–1059. Bibcode:2003ITPS...31.1052A. doi:10.1109/TPS.2003.815476. S2CID 46204216. สืบค้นเมื่อ September 5, 2008.
Cooray, Vernon (2014). An Introduction to Lightning. Springer Verlag. doi:10.1007/978-94-017-8938-7. ISBN 978-94-017-8937-0. S2CID 127691542.
Field, P. R.; W. H. Hand; G. Cappelluti;  และคณะ (November 2010). "Hail Threat Standardisation" (PDF). European Aviation Safety Agency. Research Project EASA.2008/5. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ December 7, 2013.
Gosline, Anna (May 2005). "Thunderbolts from space". New Scientist. 186 (2498): 30–34. Sample, in .PDF form, consisting of the book through page 20.
"Effects of Lightning". The Mirror of Literature, Amusement, and Instruction. Vol. 12 no. 323. Columbia College, New York. July 19, 1828 – โดยทาง Project Gutenberg. Early lightning research.{{cite news}}:  CS1 maint: postscript (ลิงก์)