stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รอย ฮอดจ์สัน
การเป็นผู้จัดการ

ฮอดจ์สัน เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลที่แตกต่างกัน 16 ทีม ใน 8 ประเทศ ได้ช่วยให้ทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ เข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายในฟุตบอลโลก 1994 และเข้ารอบคัดเลือกในฟุตบอลยูโร 1996 โดยก่อนหน้านี้สวิตเซอร์แลนด์ไม่เข้ารอบสุดท้ายในรายการใหญ่ตั้งแต่ในคริสต์ทศวรรษ 1960 และตั้งแต่ปี 2006 ถึง 2007 ฮอดจ์สันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมชาติฟินแลนด์ ได้ทำให้ทีมติดอันดับสูงสุดในอันดับฟีฟ่า ที่อันดับ 33 และเกือบเข้าสู่รอบสุดท้ายในการแข่งขันใหญ่เป็นครั้งแรกของทีม
ฮอดจ์สันเป็นผู้จัดการทีมให้กับสโมสรชื่อดังอย่างเช่น มัมโม, แบล็กเบิร์นโรเวอร์ส, กราสฮอพเพอร์ส, โคเปเฮเกน, อูดีเนเซ, ไวกิง
ต่อมาในพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2009-2010 ฮอดจ์สันเป็นผู้จัดการทีมฟูแลม สามารถทำผลงานได้ดี ทำให้ในฤดูกาลต่อมาฮอดจ์สันได้รับการแต่งตั้งจากลิเวอร์พูล ให้เป็นผู้จัดการทีม แต่ทว่าผลงานกลับออกมาไม่ดี ถึงขนาดที่แฟนบอลขับไล่ จึงย้ายไปเป็นผู้จัดการทีมเวสต์บรอมมิชอัลเบียน ซึ่งก็มีผลงานไม่ได้ดีอะไร
แต่ต่อมาในต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 สมาคมฟุตบอลอังกฤษได้แต่งตั้งฮอดจ์สันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมชาติอังกฤษ เพื่อที่จะรองรับการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 ที่เกิดขึ้นในกลางปีเดียวกัน
แต่ผลงานของอังกฤษ ในฟุตบอลโลก 2014 ที่บราซิล ผลงานของอังกฤษในรอบแรกไม่ดีเลย โดยเป็นฝ่ายแพ้ต่ออิตาลีไป 2-1 และแพ้ต่ออุรุกวัย 2-1 ทำให้ต้องตกรอบแรก จึงมีเสียงเรียกร้องให้ปลดฮอดจ์สันออกจากตำแหน่ง แต่เจ้าตัวยืนยันที่ไม่จะลาออก
ฮอดจ์สัน ลาออกจากตำแหน่งทันที หลังจากอังกฤษแพ้ต่อไอซ์แลนด์ ที่ถูกมองว่าเป็นทีมรองกว่า ไป 1-2 ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย หรือรอบสอง ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ที่ฝรั่งเศส โดยในครั้งนี้ฮอดจ์สันถูกวิจารณ์อย่างมากในเรื่องการจัดตัวผู้เล่นลงแข่งขัน เช่น การเปลี่ยนตัวเวย์น รูนีย์ ออก แล้วให้แจ็ก วิลเชียร์ ที่ไม่ได้ลงเล่นมานาน ลงแทน, การให้แฮร์รี เคน ซึ่งเป็นกองหน้าตัวเป้าทำหน้าที่เตะมุมหรือยิงฟรีคิก ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไม่ถนัด หรือการให้ราฮีม สเตอร์ลิง ที่ถูกมองว่าเล่นได้ไม่ดี ลงเป็นตัวจริง
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการทีม

อัลสเว็นสกัน ชนะเลิศ 2 สมัย: 1976, 1979
อัลสเว็นสกัน ชนะเลิศ 5 สมัย: 1985, 1986, 1987, 1988, 1989
สเวนสคา คูเปน ชนะเลิศ 2 สมัย: 1985–86, 1988–89
ยูฟ่าคัพ รองชนะเลิศ 1 สมัย: 1997
เดนิชซูเปอร์ลีกา ชนะเลิศ 1 สมัย: 2000–01
เดนิชซูเปอร์คัพ ชนะเลิศ 1 สมัย: 2001
ยูฟ่ายูโรปาลีก รองชนะเลิศ 1 สมัย: 2010
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการทีมดีเด่น

แอลเอมเอล แมนเจอร์ ออฟ เดอะ เยียร์ 1 สมัย: 2010
แหล่งข้อมูลอื่น

Roy Hodgson สถิติอาชีพผู้จัดการ ที่ Soccerbase
Fulham FC profile
This is Anfield Profile
Collected Articles at the Guardian
รอเบิร์ต ออลต์แมน

| รอเบิร์ต ออลต์แมน |
| --- | --- |
รอเบิร์ต ออลต์แมน ปี ค.ศ. 1982
เกิด: Robert Bernard Altman 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1925(1925-02-20) Kansas City, Missouri, U.S.
เสียชีวิต: พฤศจิกายน 20, 2006(2006-11-20) (81 ปี) Los Angeles, California, U.S.
อาชีพ: ผู้สร้างภาพยนตร์
ปีปฏิบัติงาน: 1947–2006
คู่สมรส: LaVonne Elmer (สมรส 1946–1951) Lotus Corelli (สมรส 1954–1957) Kathryn Reed (สมรส 1959)
บุตร: 6
รอเบิร์ต เบอร์นาร์ด ออลต์แมน (อังกฤษ: Robert Bernard Altman; 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1925 – 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกันผู้เขียนบทและโปรดิวเซอร์ ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมถึงห้าครั้ง เขาได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในผู้สร้างภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลมากที่สุดในวงการภาพยนตร์อเมริกัน
รอย โจนส์ จูเนียร์

| รอย โจนส์ จูเนียร์ |
| --- | --- |
เกิด: รอย ลีเวสตา โจนส์ จูเนียร์ 16 มกราคม พ.ศ. 2512
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.โอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- |
|  |  โซล 1988  | ไลท์มิดเดิลเวท |
รอย โจนส์ จูเนียร์ (อังกฤษ: Roy Jones, Jr.) มีชื่อจริงว่า รอย ลีเวสตา โจนส์ จูเนียร์ (Roy Levesta Jones, Jr.) นักมวยสากลชาวอเมริกัน เขาคืออดีตแชมป์โลกสี่รุ่น และได้รับการยอมรับอย่างมากว่าเป็นหนึ่งในนักมวยที่เก่งที่สุดตลอดกาล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ส่วนตัว (อังกฤษ)
รอเบิร์ต ฮุก

รอเบิร์ต ฮุก
รอเบิร์ต ฮุก (อังกฤษ: Robert Hooke; 18 กรกฎาคม พ.ศ. 1635 - 3 มีนาคม พ.ศ. 1703) เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษเจ้าของคำพูดที่ว่า “ความจริงเท่านั้นที่รู้” เป็นผู้ได้ใช้กล้องจุลทรรศน์ส่องพบเซลล์ในจุกไม้คอร์ก และอีกไม่นานก็พบในเนื้อเยื่อพืชที่ยังมีชีวิต เขาเป็นผู้บัญญัติคำว่า "เซลล์" ขึ้นเป็นครั้งแรก
ฮุกได้ค้นพบกฎของฮุกว่าด้วยเรื่องความยืดหยุ่นและแรงเครียดในสปริง เขาได้พัฒนาสปริงสมดุล (hairspring) ขึ้น ซึ่งต่อมานำไปใช้ในการประดิษฐ์นาฬิกา เพื่อให้ได้ความเที่ยงตรงดีพอจะยอมรับได้ ปี ค.ศ. 1665 ฮุกได้ตีพิมพ์ผลงานเรื่อง  Micrographia ซึ่งมีภาพวาดจากการสังเกตการณ์ผ่านกล้องจุลทรรศน์มากมาย รวมถึงผลสังเกตการณ์ทางด้านชีววิทยาเบื้องต้น ฮุกเรียกชื่อหน่วยย่อยที่สุดของสิ่งมีชีวิตว่า "เซลล์" จากผลการสังเกตเซลล์ในพืช ซึ่งเขาเห็นว่ามีลักษณะคล้ายหัองพักของเหล่านักบวช ซึ่งเรียกกันว่า เซลลูลา (cellula)
นอกจากนี้ ฮุกยังเป็นสถาปนิกคนสำคัญ โดยได้เป็นผู้สำรวจลอนดอนอย่างเป็นทางการหลังเหตุการณ์ไฟไหม้ใหญ่ในปี ค.ศ. 1666 และนำเสนอผังเมืองใหม่ของลอนดอน ร่วมกับสถาปนิกอีกสองคนคือ แวเลนไทน์ ไนต์ และริชาร์ด นิวคอร์ต ฮุกเป็นผู้ออกแบบอาคารสำคัญหลายแห่งเช่น โรงพยาบาล Bethlem Royal, อาคารราชวิทยาลัยแห่งนักฟิสิกส์ และ Ragley Hall ในวอริกเชอร์ เป็นต้น
รอเบิร์ต ดอแนต

| รอเบิร์ต ดอแนต |
| --- | --- |
ดอแนตในปี ค.ศ. 1939
เกิด: ฟรีดริช รอเบิร์ต ดอแนต 18 มีนาคม ค.ศ. 1905(1905-03-18) วิธดิงตัน แมนเชสเตอร์ อังกฤษ
เสียชีวิต: 9 มิถุนายน ค.ศ. 1958(1958-06-09) (53 ปี) ลอนดอน อังกฤษ
สาเหตุเสียชีวิต: หลอดเลือดในสมองอุดตัน
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1924–1958
คู่สมรส: เอลลา แอนเนสลีย์ วอยเชลส์ (1929–1946) เรเน แอชเชอร์สัน (1953–1958)
ฟรีดริช รอเบิร์ต ดอแนต (อังกฤษ: Friedrich Robert Donat; 18 มีนาคม ค.ศ. 1905 − 9 มิถุนายน ค.ศ. 1958) เป็นนักแสดงละครเวทีและภาพยนตร์ชาวอังกฤษ เขาเป็นที่จดจำจากบทบาทการแสดงในบทอัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ในภาพยนตร์เรื่อง The 39 Steps (1935) และ Goodbye, Mr. Chips (1939) ที่ทำให้เขาชนะรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
ดอแนตเป็นนักแสดงที่ประสบความสำเร็จคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าเขาจะต้องเผชิญกับโรคหืดก็ตาม เขายังมีชื่อบนดวงดาวในฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม และยังมีป้าย Blue Plaque ติดเอาไว้ในฐานะสถานที่สำคัญของประเทศอังกฤษ รอเบิร์ต ดอแนต เสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1958 อายุได้ 53 ปี ในลอนดอน ผู้เขียนชีวประวัติของเขา เคนเนต บาร์โรว์ ได้เขียนสาเหตุของการเสียชีวิตของเขาไว้ว่า "บางทีโรคหืดอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาอ่อนแอลง แต่ในความเป็นจริงพบว่าเขามีเนื้องอกในสมองขนาดของมันเท่าไข่เป็ด และหลอดเลือดในสมองอุดตันได้รับการรับรองว่าเป็นสาเหตุหลักของการเสียชีวิต"
แหล่งข้อมูลอื่น

รอเบิร์ต ดอแนต ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)
รอเบิร์ตแห่งเซนต์ออลบันส์

| รอเบิร์ตแห่งเซนต์ออลบันส์ |
| --- | --- |
เสียชีวิต: ป. ค.ศ. 1187
อาชีพ: อัศวินเทมพลาร์ ภายหลังเป็นทหารบกของเศาะลาฮุดดีน
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1180 – 1187
มีชื่อเสียงจาก: นักรบครูเสดที่เข้ารับอิสลาม และสู้รบต่อฝ่ายครูเสด
รอเบิร์ตแห่งเซนต์ออลบันส์ (อังกฤษ: Robert of St. Albans; เสียชีวิต ค.ศ. 1187) เป็นอัศวินเทมพลาร์ชาวอังกฤษที่เข้ารึตจากศาสนาคริสต์ไปเป็นอิสลาม เขานำกองทัพแก่เศาะลาฮุดดีนใน ค.ศ. 1187 เพื่อสู้รบต่อนักรบครูเสดในยุทธการที่ฮัททินและการพิชิตเยรูซาเลมอีกครั้งจากการควบคุมของชาวแฟรงก์
รอเบิร์ตภายหลังแต่งงานกับหลานสาวของเศาะลาฮุดดีน แต่เขาถูกฆ่าตอนอยู่นอกเยรูซาเลมเพียงไม่นาน
การเข้ารับอิสลามของรอเบิร์ตสร้างความตกตะลึงอย่างมากในหมู่ชาวคริสต์และจุดประกายความประสงค์ร้ายต่ออัศวินเทมพลาร์โดยทั่วไป
รอเบิร์ต มอรันต์

ภาพถ่ายของเซอร์รอเบิร์ต ลอรี มอรันต์
เซอร์ รอเบิร์ต ลอรี มอรันต์ (อังกฤษ: Robert Laurie Morant, 7 เมษายน 1863 – 13 มีนาคม 1920) เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารการศึกษาและนักการศึกษาชาวอังกฤษ
ภาพรวมอาชีพ

มอรันต์เกิดในแฮมป์สเตด เป็นพี่ชายของเอมี มอรันต์ นักเคลื่อนไหวทางการเมือง เขาจบการศึกษาจากวิทยาลัยวินเชสเตอร์ และวิทยาลัยนิว มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ดในสาขาเทววิทยาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1
มอรันต์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระอาจารย์ของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร เมื่อกลับจากสยาม เขาได้ทำงานที่ตึกเซตทอยน์บีฮอลล์ในย่านอีสต์เอนด์ของกรุงลอนดอน
รอเบิร์ต ไคลฟ์

| พลตรี เดอะไรต์ออนะระเบิลท่านลอร์ดไคลฟ์ |
| --- | --- |


ข้าหลวงแห่งเขตปกครองฟอร์ตวิลเลียม แคว้นเบงกอล
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1757 – 1760
ก่อนหน้า: รอเจอร์ เดรก ในตำแหน่งประธาน
ถัดไป: เฮนรี แวนซิตทาร์ต
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1765 – 1766
ก่อนหน้า: เฮนรี แวนซิตทาร์ต
ถัดไป: แฮร์รี เวเรลช์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 29 กันยายน ค.ศ. 1725(1725-09-29) ชาร์ปเชอร์ ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1774(1774-11-22) (49 ปี) เวสต์มินสเตอร์, กรุงลอนดอน
เชื้อชาติ: อังกฤษ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  บริเตนใหญ่ / จักรวรรดิอังกฤษ
สังกัด: กองทัพบกบริเตน
ประจำการ: 1746–1774
ยศ: พลตรี
หน่วย:  บริษัทอินเดียตะวันออก
บังคับบัญชา: ผู้บัญชาการสูงสุดประจำอินเดีย
ผ่านศึก: สงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย สงครามคาร์เนติกครั้งที่สอง สงครามเจ็ดปี ยุทธการที่ปลาศี

พลตรี รอเบิร์ต ไคลฟ์ บารอนที่ 1 แห่งไคลฟ์ (อังกฤษ: Robert Clive, 1st Baron Clive; 29 กันยายน ค.ศ. 1725 – 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1774) หรือเป็นที่รู้จักในนาม ไคลฟ์แห่งอินเดีย (Clive of India) เป็นหนึ่งในนักการทหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอังกฤษ เขาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของบริติชอินเดีย เขาสามารถมีชัยในยุทธการที่ปลาศีในปี ค.ศ. 1757 ทำให้แคว้นเบงกอลซึ่งเป็นแคว้นที่ร่ำรวยที่สุดของอินเดียในขณะนั้นตกเป็นดินแดนในบังคับของบริษัทอินเดียตะวันออกโดยสมบูรณ์ สร้างความมั่งคั่งให้กับราชสำนักและรัฐบาลอังกฤษอย่างมาก หลังปกครองเบงกอลแล้ว เขาใช้เบงกอลเป็นฐานอำนาจของอังกฤษในการขยายอิทธิพลเพื่อยึดครองแคว้นและอาณาจักรต่างๆในอนุทวีปอินเดีย นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกรัฐสภาสังกัดพรรคทอรี
บิดาของไคลฟ์ได้แนะนำให้เขาเข้ารับราชการในตำแหน่งผู้แทนค้าต่างประจำบริษัทอินเดียตะวันออก ไคลฟ์จึงออกเดินทางไปยังอินเดียในปี ค.ศ. 1743 และไปแวะพักอยู่ที่บราซิลเป็นเวลาเก้าเดือน ทำให้เขาพอรู้ภาษาโปรตุเกส ในขณะนั้น บริษัทอินเดียตะวันออกมีเพียงนิคมขนาดเล็กๆชื่อว่าป้อมเซนต์จอร์จ (เมืองเจนไนในปัจจุบัน) ตั้งอยู่ริมชายฝั่งตะวันออกในอินเดียใต้ เขาเดินทางถึงป้อมเซนต์จอร์จในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1744 และเริ่มรับราชการที่นั่น อาทิ เป็นเสมียนร้านค้า, ผู้นับสต็อคสินค้าของบริษัทฯ ต่อมาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1746 ป้อมเซนต์จอร์จถูกโจมตีโดยกองทหารฝรั่งเศส (เนื่องจากอังกฤษ-ฝรั่งเศสขัดแย้งกันอยู่ในสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย) หลังถูกปิดล้อมได้หลายวันป้อมเซนต์จอร์จก็ถูกฝรั่งเศสเข้ายึดครอง
ไคลฟ์และพลเรือนอังกฤษบางส่วนไม่ยอมจำนนต่อฝรั่งเศส เขาและพวกเดินทางไปยังป้อมเซนต์เดวิด (หนึ่งในป้อมของอังกฤษ) ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ราว 80 กิโลเมตร และขอเข้าสมัครเป็นทหาร ซึ่งถือเป็นตำแหน่งราชการที่ต่ำกว่าผู้แทนค้าต่าง ไคลฟ์ได้รับการบรรจุเป็นนายธงในปี ค.ศ. 1747 ต่อมา ความกล้าหาญของไคลฟ์เป็นที่เข้าตาของพันตรีลอว์เรนต์ ซึ่งเดินทางมาเป็นผบ.ป้อมเซนต์เดวิด ตั้งแต่นั้น ไคลฟ์ได้เจริญก้าวหน้าในราชการทหารเรื่อยมา
รอเบิร์ต เซซิล มาร์ควิสที่ 3 แห่งซอลส์บรี

| เดอะโมสออนะระเบิลมาร์ควิสแห่งซอลส์บรี |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร
ดำรงตำแหน่ง 25 มิถุนายน ค.ศ. 1895 – 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1902
กษัตริย์: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7
ก่อนหน้า: เอิร์ลแห่งโรสบรี
ถัดไป: อาเธอร์ บัลโฟร์
ดำรงตำแหน่ง 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1886 – 11 สิงหาคม ค.ศ. 1892
กษัตริย์: พระราชินีนาถวิกตอเรีย
ก่อนหน้า: วิลเลียม แกลดสตัน
ถัดไป: วิลเลียม แกลดสตัน
ดำรงตำแหน่ง 23 มิถุนายน ค.ศ. 1885 – 28 มกราคม ค.ศ. 1886
กษัตริย์: พระราชินีนาถวิกตอเรีย
ก่อนหน้า: วิลเลียม แกลดสตัน
ถัดไป: วิลเลียม แกลดสตัน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1830 แฮ็ทฟิลด์, อังกฤษ
เสียชีวิต: 22 สิงหาคม ค.ศ. 1903 แฮ็ทฟิลด์, อังกฤษ
ศาสนา: นิกายอังกลิคัน
พรรคการเมือง: พรรคอนุรักษ์นิยม
คู่สมรส: จอร์เจีย แอลเดอร์สัน
ลายมือชื่อ: 

รอเบิร์ต อาเทอร์ ทัลบอต แกสคอยน์-เซซิล มาร์ควิสที่ 3 แห่งซอลส์บรี (อังกฤษ: Robert Arthur Talbot Gascoyne-Cecil, 3rd Marquess of Salisbury) หรือที่เรียกกันว่า “ลอร์ดซอลส์บรี” ก่อนปี ค.ศ. 1865 และ “ไวเคานต์แครนบอร์น” ระหว่างปี 1865 ถึงปี 1868 เป็นรัฐบุรุษชาวอังกฤษและเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรสามแผ่นดินที่รวมเวลาทั้งสิ้นกว่าสิบสามปี สองแผ่นดินแรกในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร ระหว่างปี 1885 ถึงปี 1886 และ ระหว่างปี 1886 ถึงปี 1892 แผ่นดินที่สามในรัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ระหว่างปี 1895 ถึงปี 1902 เขาเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 และเป็นนายกรัฐมนตรีที่มาจากสภาขุนนาง
ลอร์ดรอเบิร์ต เซซิลเป็นบุตรของเจมส์ แกสคอยน์-เซซิล มาร์ควิสแห่งซอลส์บรีที่ 2 เมื่อยังเด็กได้รับการศึกษาเบื้องต้นที่วิทยาลัยอีตันและต่อมาเข้าศึกษาที่ไครสต์เชิร์ช, ออกซฟอร์ด เมื่อได้รับปริญญาแล้วลอร์ดรอเบิร์ต เซซิลก็ได้รับเลือกให้เป็นเฟลโลว์ที่วิทยาลัยออลโซลส์ ต่อมาก็ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาสามัญชนจากแสตมฟอร์ดในลิงคอล์นเชอร์ในพรรคคอนเซอร์เวทีฟในปี ค.ศ. 1853 และปฏิบัติหน้าที่จนได้เป็นขุนนางสืบตระกูล
| ด ค กนายกรัฐมนตรีแห่งบริเตนใหญ่และสหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| บริเตนใหญ่ |  วอลโพล ·  เอิร์ลแห่งวิลมิงตัน ·  เพแลม ·  ดยุกแห่งนิวคาสเซิล ·  ดยุกแห่งเดวอนเชอร์ ·  ดยุกแห่งนิวคาสเซิล ·  เอิร์ลแห่งบิวต์ ·  เกรนวิลล์ ·  มาร์ควิสแห่งร็อกกิงแฮม ·  เอิร์ลแห่งแชแทม ·  ดยุกแห่งกราฟตัน ·  ลอร์ดนอร์ท ·  มาร์ควิสแห่งร็อกกิงแฮม ·  เอิร์ลแห่งเชลเบิร์น ·  ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ ·  พิตต์ ผู้เยาว์ |  |
| สหราชอาณาจักร | พิตต์ ผู้เยาว์ · แอดดิงตัน · พิตต์ ผู้เยาว์ · ลอร์ดเกรนวิลล์ · ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ · เพอร์ซิวัล · เอิร์ลแห่งลิเวอร์พูล · แคนนิง · ไวเคานต์โกดริช · ดยุกแห่งเวลลิงตัน · เอิร์ลเกรย์ · ไวเคานต์เมลเบิร์น · ดยุกแห่งเวลลิงตัน · พีล · ไวเคานต์เมลเบิร์น · พีล · เอิร์ลรัสเซล · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · เอิร์ลแห่งแอเบอร์ดีน · ไวเคานต์พาเมอร์สตัน · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · ไวเคานต์พาเมอร์สตัน · เอิร์ลรัสเซล · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · ดิสราเอลี · แกลดสตัน · เอิร์ลแห่งเบคอนสฟิลด์ · แกลดสตัน · มาร์ควิสแห่งซอลสบรี · แกลดสตัน · มาร์ควิสแห่งซอลส์บรี · แกลดสตัน · เอิร์ลแห่งโรสเบรี · มาร์ควิสแห่งซอลสบรี · บัลโฟร์ · แคมพ์เบลล์-แบนเนอร์มัน · แอสควิธ · จอร์จ · ลอว์ · บอลดวิน · แมกดอนัลด์ · บอลดวิน · แมกดอนัลด์ · บอลดวิน · เชมเบอร์ลิน · เชอร์ชิล · แอตต์ลี · เชอร์ชิล · อีเดน · แมคมิลแลน · ฮิวม์ · วิลสัน · ฮีธ · วิลสัน · คัลลาฮาน · แทตเชอร์ · เมเจอร์ · แบลร์ · บราวน์ · แคเมอรอน · เมย์ · จอห์นสัน · ทรัสส์ · ซูแน็ก · สตาร์เมอร์ |  |
รายนาม
รอเบิร์ต ฟรอสต์

| รอเบิร์ต ฟรอสต์ |
| --- | --- |
รอเบิร์ต ฟรอสต์ในปี ค.ศ. 1941
เกิด: รอเบิร์ต ลี ฟรอสต์ 26 มีนาคม ค.ศ. 1874(1874-03-26) ซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
เสียชีวิต: 29 มกราคม ค.ศ. 1963(1963-01-29) (88 ปี) บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐ
อาชีพ: กวี, นักเขียนบทละคร
จบจาก:   วิทยาลัยดาร์ตมัธ (ไม่ได้รับปริญญา)  มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (ไม่ได้รับปริญญา) 
ผลงานที่สำคัญ: A Boy's Will, North of Boston
คู่สมรส: เอลิเนอร์ มีเรียม ไวต์ (สมรส 1895; เสียชีวิต 1938)
บุตร: 6

ลายมือชื่อ: 
รอเบิร์ต ลี ฟรอสต์ (อังกฤษ: Robert Lee Frost, 26 มีนาคม ค.ศ. 1874 – 29 มกราคม ค.ศ. 1963) เป็นกวีชาวอเมริกัน บทกวีของเขามักพรรณนาถึงชีวิตชนบทในนิวอิงแลนด์ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ด้วยสำนวนภาษาปากแบบอเมริกัน ฟรอสต์เป็นกวีคนเดียวที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ 4 ครั้ง ในปี ค.ศ. 1960 เขาได้รับเหรียญทองรัฐสภาสหรัฐจากผลงานด้านกวีนิพนธ์
รอเบิร์ต ฟรอสต์เกิดในปี ค.ศ. 1874 ที่เมืองซานฟรานซิสโก เป็นบุตรของวิลเลียม เพรสคอต ฟรอสต์ จูเนียร์กับอิซาเบลล์ มูดี หลังบิดาของฟรอสต์เสียชีวิต ครอบครัวย้ายไปอยู่ที่เมืองลอว์เรนซ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ฟรอสต์เรียนที่โรงเรียนมัธยมลอว์เรนซ์ก่อนจะเรียนต่อที่วิทยาลัยดาร์ตมัธในเมืองฮันโนเวอร์ รัฐนิวแฮมป์เชอร์ แต่ภายหลังเขากลับมาทำงานที่บ้าน ระหว่าง ค.ศ. 1897–1899 ฟรอสต์เรียนที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดแต่ไม่สำเร็จการศึกษาเนื่องจากเจ็บป่วย หลังจากนั้นฟรอสต์ทำงานที่ฟาร์มและเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่วิทยาลัยพิงเกอร์ตันในเมืองเดอร์รี รัฐนิวแฮมป์เชอร์
ในปี ค.ศ. 1912 ฟรอสต์และครอบครัวย้ายไปตั้งรกรากที่เมืองเบกคอนส์ฟิลด์ ประเทศอังกฤษ และตีพิมพ์กวีนิพนธ์ A Boy's Will และ North of Boston ซึ่งส่งผลให้ฟรอสต์มีชื่อเสียง ได้รับคำชื่นชมจากกวี เอซรา เพาด์ วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ และริชาร์ด อัลดิงตัน ระหว่าง ค.ศ. 1911–1914 ฟรอสต์เป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มกวีดีมอก (Dymock poets) ซึ่งเป็นกลุ่มของกวี 6 คนที่อาศัยอยู่ใกล้หรือเคยมาเยี่ยมเยือนหมู่บ้านดีมอกในมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ สมาชิกคนอื่นนอกเหนือจากฟรอสต์ ได้แก่ รูเพิร์ต บรูก เอ็ดเวิร์ด ทอมัส ลาสเซลส์ อะเบอร์ครอมบี วิลฟริด วิลสัน กิบสัน และจอห์น ดริงวอเตอร์ ต่อมาเมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอุบัติ ฟรอสต์กลับไปสหรัฐและทำงานด้านการสอนและบรรยายในหลายสถาบัน เช่น วิทยาลัยแอเมิร์สในรัฐแมสซาชูเซตส์ วิทยาลัยภาษาอังกฤษเบรดโลฟในรัฐเวอร์มอนต์ และมหาวิทยาลัยมิชิแกน ปี ค.ศ. 1924 ฟรอสต์ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขากวีนิพนธ์ครั้งแรก ก่อนจะได้รับรางวัลอีกสามครั้งในปี ค.ศ. 1931 1937 และ 1943 ในปี ค.ศ. 1961 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกวีแห่งรัฐเวอร์มอนต์คนแรก
ด้านชีวิตส่วนตัว ฟรอสต์แต่งงานกับเอลิเนอร์ มีเรียม ไวต์ในปี ค.ศ. 1895 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 6 คน ฟรอสต์เสียชีวิตที่โรงพยาบาลปีเตอร์ เบนต์ บริกแฮมที่เมืองบอสตันในปี ค.ศ. 1963
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ รอเบิร์ต ฟรอสต์
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ รอเบิร์ต ฟรอสต์
วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ รอเบิร์ต ฟรอสต์
"Robert Frost: Biographical Profile of the Famous Poet". ThoughtCo.
ระฆังเสรีภาพ

ระฆังเสรีภาพ (อังกฤษ: Liberty Bell) ตั้งอยู่ในอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติ ในเมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย มีการตีระฆังเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1753 และในปี ค.ศ. 1776 เป็นการตีระฆังเพื่อเป็นการประกาศอิสรภาพของอเมริกาจากสหราชอาณาจักร ระฆังถูกย้ายไปมาระหว่างสงครามกับอังกฤษ
ปัจจุบันอยู่ในหอระฆังที่อยู่ด้านหลังของ หอประชุมที่ประกาศอิสรภาพ (Independence Hall)
รหัสสายการบิน

สายการบินแต่ละสายการบินจะมี รหัสประจำสายการบิน ซึ่งจะเป็นตัวอักษรสองถึงสามตัว หรือในบางครั้งอาจมีตัวเลข มารวมกันเพื่อบ่งบอกถึงสายการบินต่างๆ โดยจะมีสมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศและองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศเป็นสองหน่วยงานที่ดูแลการออกรหัสให้แก่สายการบินต่างๆ ทั่วโลก โดยทั้งสองหน่วยงานจะมีรูปแบบของรหัสแตกต่งกันไป
รหัสสายการบินไออาตา

รหัสสายการบินไออาตา (อังกฤษ: IATA airline designators) เป็นรหัสสองตัวอักษรที่ออกให้สายการบินต่างๆ ทั่วโลกโดยสมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ (IATA) โดยมีระเบียบและข้อบังคับในการออกรหัสของไออาตา เดิมรหัสไออาตามีพื้นฐานมาจากรหัสของไอเคโอ ซึ่งเริ่มใช้ในปี 1947 ที่เป็นตัวอักษรละตินสองตัวต่อกัน (ระบบการเขียนด้านล่าง) ต่อมาไออาตาได้นำมาปรับปรุงโดยให้สามารถมีตัวอักษรละตินหนึ่งตัวและตัวเลขหนึ่งตัวได้ (หรือในทางกลับกัน) เช่นรหัส U2 ของอีซี่ย์เจ็ต ซึ่งเริ่มใช้หลังจากไอเคโอเปลี่ยนรูปแบบรหัสในปี 1982 จากเดิมที่ใช้ระบบสองตัวอักษรเปลี่ยนมาใช้ระบบสามตัวอักษรแทน
รหัสของไออาตาจะใช้รูปแบบ xx(a) คือ ตัวอักษรสองตัว (ตัวอักษรหรือตัวเลข) และตัวอักษรตัวเลือกตัวที่สาม แม้ไออาตาที่มีระบบการให้รหัสสามตัวอักษร แต่สมาคมก็ไม่เคยออกรหัสที่มีตัวอักษรที่สามเลย เพราะระบบคอมพิวเตอร์ที่ใช้ไม่รองรับรหัสระบบนี้ถึงแม้จะใช้ระบบรหัสนี้มากว่า 20 ปีแล้วก็ตาม ในปัจจุบันไออาตาใช้ระบบสองตัวอักษร ซึ่งเป็นไปตามมติที่ 762 ของสมาคมและมาตรฐานการออกรหัสสายการบินในปัจจุบัน
สายการบินจะนำรหัสไออาตานำเลขเที่ยวบินแต่ละเที่ยวบินตามกำหนด รวมถึงจะนำมาใช้ในการจองตั๋ว ออกตั๋ว ใช้ในตารางบิน ภาษี และการขนส่งสินค้า
เมื่อสายการบินใดๆ มีการเปลี่ยนรหัส หรือเลิกดำเนินการ ไออาตาจะนำรหัสนั้นออกจากรายชื่อและเปิดให้สายการบินอื่นๆ มาใช้ได้หลังจากครบเวลาหกเดือน และสามารถออกรหัสซ้ำได้ โดยไออาตาจากออกรหัสซ้ำให้กับสายการบินระดับภูมิภาคที่เส้นทางบินจะไม่ไปทับซ้อนกัสายการบินรายอื่นๆ เช่นรหัส 7Y ซึ่งอ้างถึงทั้งมิดแอร์ไลน์ สายการบินเช่าเหมาลำสัญชาติซูดาน และเมดแอร์เวย์ สายการบินเช่าเหมาลำสัญชาติเลบานอน (เลิกดำเนินการในปี 2015 และได้มีเส้นทางบินไปซูดาน)
โดยปกติสายการบินเมื่อเปลี่ยนชื่อจะใช้รหัสไออาตาเดิม เช่นรหัส AY ที่ให้กับ แอโรโอวาย ซึ่งปัจจุบันใช้ชื่อฟินน์แอร์ และรหัส FI ที่ให้กับ Flugfélag Íslands ที่ปัจจุบันใช้ชื่อไอซ์แลนด์แอร์
รหัสสายการบินไอเคโอ

รหัสสายการบินไอเคโอ (อังกฤษ: ICAO airline designator) เป็นรหัสที่ออกโดยองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ICAO) ให้กับหน่วยงานปฏิบัติการอากาศยาน หน่วยงานการบิน และบริการที่เกี่ยวข้องกับการบินระหว่างประเทศ ซึ่งแต่ละรหัสจะประกอบไปด้วยตัวอักษรสามตัวและเครื่องระบุโทรศัพท์ รหัสเหล่านี้เป็นรหัสเฉพาะของแต่ละสายการบิน ซึ่งแตกต่างจากรหัสกำหนดสายการบินของไออาตา
รหัสไอเคเริ่มมีการใช้ครั้งแรกในปี 1947 เดิมรหัสไอเคโอใช้ระบบตัวอักษรสองตัวเหมือนกับรหัสไออาตาในปัจจุบัน โดยหลังจากที่สายการบินเข้าร่วมไออาตาแล้ว รหัสไอเคโอที่มีอยู่จะถูกแทนที่เป็นรหัสไออาตาแทน เนื่องจากทั้งสององค์กรใช้ระบบรหัสเดียวกัน โดย ณ เวลานั้นจะมีปัญหาที่จะไม่สามารถระบุได้ว่าสายการบินนั้นเป็นสมาชิกขององค์กรใดเพียงแค่ดูจากรหัสเท่านั้น เช่น ในปี 1970 บริติชแอร์เวย์ ซึ่งมีตัวย่อ BA ใช้ตัวย่อนี้เป็นทั้งรหัสไออาตาและไอเคโอ ในขณะที่สมาชิกที่ไม่ได้เป็นสมาชิกของไออาตาเช่น คอร์ทไลน์ ใช้ตัวย่อสองตัวเป็นรหัสไอเคโอเท่านั้น ไอเคโอจึงได้เริ่มระบบตัวอักษรสามในปี 1982 ซึ่งถูกใช้มาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้นอกจากจะทำให้สามารถแยกรหัสทั้งสองได้แล้วยังสามารถรองรับกับจำนวนสายการบินที่เพิ่มขึ้นได้จากจำนวนตัวอักษรที่เพิ่มขึ้น จากเดิมที่รองรับได้แค่ 936 สายการบิน มาเป็น 17,576 ที่รองรับได้ โดยไอเคโอได้นำระบบนี้มาเป็นมาตรฐานการตั้งรหัสสายการบินในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1987 เป็นเวลากว่าห้าปีหลังจากการเริ่มใช้งานระบบนี้ ในขณะที่ไออาตายังคงใช้ระบบตัวอักษรสองตัวแบบเก่าที่ไอเคโอเคยนำมาใช้ตั้งแต่ปี 1947
ไอเคโอจะไม่อนุญาตให้ใช้การผสมตัวอักษรบางแบบ เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนกับระบบอื่นๆ หรือชื่ออื่นๆ โดยเฉพาะที่ขึ้นต้นด้วย Y และ Z จะสงวนไว้สำหรับองค์กรภาครัฐ รหัส YYY ใช้สำหรับผุู้ดำเนินการที่ยังไม่มีรหัสไอเคโอ ณ เวลานั้น
รหัสเรียก

สายการบินส่วนใหญ่ใช้สัญญาณเรียกขานเป็นจะกำหนดไว้เพื่อแทนอากาศยานเมื่อมีการสื่อสารทางวิทยุในท่าอากาศยานหรือขณะทำการบิน ตามภาคผนวกไอเคโอที่ 10 บทที่ 5.2.1.7.2.1 สัญญาณเรียกขานต้องเป็นประเภทใดประเภทหนึ่งดังต่อไปนี้
ประเภท A: ตัวอักษรที่สอดคล้องกับเครื่องหมายทะเบียนของเครื่องบิน หรือทะเบียนเครื่องบิน
ประเภท B: รหัสโทรศัพท์ของหน่วยงานปฏิบัติการอากาศยาน ตามด้วยอักขระสี่ตัวสุดท้ายของเครื่องหมายจดทะเบียนของเครื่องบิน
ประเภท C: รหัสโทรศัพท์ของหน่วยงานปฏิบัติการเครื่องบิน ตามด้วยรหัสเที่ยวบิน
ประเภทที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในการบินเชิงพาณิชย์คือประเภท C รหัสเที่ยวบินมักจะเหมือนกับหมายเลขเที่ยวบิน แต่ก้ไม่ได้เป็นเช่นนันเสมอไป ในกรณีที่เกิดสับสนรหัสเรียก สามารถเลือกรหัสเที่ยวบินใหม่ได้ แต่หมายเลขเที่ยวบินจะยังคงเหมือนเดิม การสับสนรหัสเรียกสามารถเกิดขึ้นได้เมื่อเที่ยวบินสองเที่ยวบินขึ้นไปที่มีหมายเลขเที่ยวบินคล้ายกันบินอยู่ใกล้กัน เช่น KLM 645 และ KLM 649 หรือ Speedbird 446 และ Speedbird 664
รหัสเรียกมักมีความเกี่ยวข้องกับสายการบินนั้นๆ โดยส่วนมากจะมาจากชื่อของสายการบิน แต่ในบางครั้งอาจมาจากประวัติของสายการบิน เช่น เซาท์แอฟริกันแอร์เวส์ใช้รหัสเรียก "Springbok" ซึ่งมาจากโลโก้เก่าของสายการบิน ในบางครั้งอาจเป็นการหลีกเลี่ยงความสับสนกับรหัสเรียกของสายการบินอื่นๆ ในบางครั้งเมื่อสายการบินเมื่อผนวกกิจการเข้ากับสายการบินอื่น สายการบินนั้นอาจเลือกใช้รหัสเรียกของสายการบินอื่นนั้นแทนเช่น บริติชแอร์เวย์ ที่เกิดจากการควบรวมกิจการระหว่างบีโอเอซีและบริติชยูโรเปียนแอร์เวย์ ใช้รหัสเรียก "Speedbird" ตามบีโอเอซี
รหัสเรียกควรมีลักษณะคล้ายกับชื่อของผู้ดำเนินการ และไม่ทำให้สับสนกับรหัสเรียกที่ผู้ดำเนินการรายอื่นใช้ รหัสเรียกควรออกเสียงได้ง่ายในภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นภาษาสากลของการบิน เช่น รหัสเรียกของแอร์ฟรานซ์ คือ "Airfrans" ซึ่ง 'frans' เป็นการสะกดแบบออกเสียงของ 'ฝรั่งเศส'
ดูเพิ่ม

รหัสท่าอากาศยานไออาตา
รหัสท่าอากาศยานไอเคโอ
ระดับพลังงานแฟร์มี

ระดับพลังงานแฟร์มี (อังกฤษ: Fermi level) คือระดับพลังงานศักย์ของอิเล็กตรอนภายในของแข็งแบบผลึกในสมมุติฐานทางทฤษฎี การที่อิเล็กตรอนอยู่ในระดับพลังงานนี้จะหมายความว่า อิเล็กตรอนนั้นมีพลังงานศักย์เป็น  \epsilon  ซึ่งมีค่าเท่ากับพลังงานศักย์เคมี  \mu  ค่าทั้งสองนี้อยู่ในฟังก์ชันการกระจายตัวของแฟร์มี-ดิแรก (Fermi-Dirac distribution function)
ซึ่งสามารถคำนวณความน่าจะเป็นที่อิเล็กตรอนซึ่งมีพลังงาน  \epsilon  สามารถครอบครองสถานะควอนตัมของอนุภาคเดี่ยวหนึ่งๆ ภายในของแข็งดังกล่าวนั้น T หมายถึง อุณหภูมิสัมบูรณ์ และ k คือค่าคงตัวของโบลทซ์มานน์