stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาโลโลส

| มาโลโลส |
| --- | --- |
นคร
Lungsod ng Malolos
(จากบนสุด ซ้ายไปขวา): ศาลากลางหลังเก่า, ถนนจาซินโตในย่านใจกลางเมือง, ห้องสมุดประจำจังหวัดบูลาคัน, ห้างสรรพสินค้าโรบินสัน, ศาลากลางจังหวัดบูลาคัน, โบสถ์บาราโซอิน
สมญา: Cradle of the Philippine Republic
คำขวัญ: The Renaissance City of Malolos
ที่ตั้งในจังหวัดบูลาคัน
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: กิตนางลูโซน
จังหวัด: บูลาคัน
District: 1st District
ตั้งถิ่นฐาน: คริสต์ศตวรรษที่ 10 (part of the Huangdom of Ma-i)
ก่อตั้ง: ไม่ทราบ
Li-Han: 1225
Encomienda: November 14, 1571
เทศบาล: 11 มิถุนายน ค.ศ. 1580
นคร: 18 ธันวาคม ค.ศ. 1999
ผู้ก่อตั้ง: Miguel Lopez de Legazpi Marcos de Herrera Jeronimo Tirado
บารังไกย์: 51
การปกครอง
 • Representative1st District: Jose Antonio R. Sy-Alvarado (Liberal)
 • นายกเทศมนตรี: Christian D. Natividad (Liberal)
 • รองนายกเทศมนตรี: Gilbert T. Gatchalian (Liberal)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 67.25 ตร.กม. (25.97 ตร.ไมล์)
ความสูง: 19.4 เมตร (63.6 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 252,074 คน
 • ความหนาแน่น: 3,493.6 คน/ตร.กม. (9,048 คน/ตร.ไมล์)
 • Poverty rate:  4.1%
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 3000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)44
ระดับรายได้: ระดับที่ 1
• Income (2016):  PHP 861.55 million (8%)
• Expenses (2016):  PHP 784.56 million (4%)
• Assets (2016):  PHP 796.35 million (22%)
ไฟฟ้า: บริษัทการไฟฟ้ามะนิลา
• Consumption: 129.27 million kWh (2003)
เว็บไซต์: www.maloloscity.gov.ph
มาโลโลส (ฟิลิปปินส์: Lungsod ng Malolos) เป็นนครที่ก่อตั้งลำดับที่ 115 ของประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นเมืองหลักของจังหวัดบูลาคัน อยู่ห่างจากมะนิลาไปทางทิศเหนือ 45 กิโลเมตร (28 ไมล์) เป็นย่านชานเมืองที่ขยายออกมาจากเมโทรมะนิลา ตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดบูลาคันในเขตกิตนางลูโซน เกาะลูซอน มาโลโลสยังเป็นที่ตั้งของสถานศึกษาสำคัญหลายแห่งอีกด้วย
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาโลโลส> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 35 (95) | 34 (93) | 37 (99) | 39 (102) | 39 (102) | 37 (99) | 37 (99) | 34 (93) | 36 (97) | 35 (95) | 36 (97) | 34 (93) | 36.1 (97) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 28 (82) | 27 (81) | 30 (86) | 33 (91) | 33 (91) | 32 (90) | 31 (88) | 30 (86) | 30 (86) | 29 (84) | 29 (84) | 28 (82) | 30 (86) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 4.52 (0.178) | 37.21 (1.465) | 13 (0.51) | 19.52 (0.7685) | 154.68 (6.0898) | 162.09 (6.3815) | 346.4 (13.638) | 739.92 (29.1307) | 197.04 (7.7575) | 251.11 (9.8862) | 55.9 (2.201) | 79.5 (3.13) | 2,060.89 (81.1374) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 6 | 10 | 13 | 12 | 22 | 27 | 29 | 31 | 27 | 13 | 8 | 16 | 214 |
แหล่งที่มา: World Weather Online
เมืองพี่น้อง

บายัมบัง, จังหวัดปังกาซีนัน
Hagåtña, กวม
แหล่งข้อมูลอื่น

Malolos City Bulacan
Sangguniang Panlungsod of Malolos[ลิงก์เสีย]
Malolos City Charter
Senate Bill 1986 – Amending Malolos City Charter, "THE LONE CONGRESSIONAL DISTRICT OF THE CITY OF MALOLOS"
Official Website of the Province of Bulacan
Malolos City on the Official Website of Bulacan
The Malolos Republic
The First Philippine Republic at Malolos
The Malolos Constitution (Translated in English)
Women of Malolos Foundation, Inc. official Website เก็บถาวร 2008-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Standard Geographic Code เก็บถาวร 2012-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Census Information
The American Occupation of Malolos (1899)
ภาษาเซบัวโน

| ภาษาเซบู |
| --- | --- |
Sugboanon
ประเทศที่มีการพูด: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: ตอนกลางของหมู่เกาะวิซายัส และตอนเหนือและตะวันตกของมินดาเนา
จำนวนผู้พูด: ภาษาหลัก: 20ล้าน   ภาษาที่สอง: 11 ล้าน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลาโย-โพลีนีเซียบอร์เนียว-ฟิลิปปินส์เมโสฟิลิปปินส์ฟิลิปปินส์กลางบิสายันเซบวนภาษาเซบู
รหัสภาษา
ISO 639-2: ceb
ISO 639-3: ceb

ภาษาเซบู (อังกฤษ: Cebuano; ฟิลิปปินส์: Sebwano; เซบู: Sinugboanon) เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในฟิลิปปินส์ 18 ล้านคน ชื่อในภาษาอังกฤษมาจากชื่อเกาะเซบู รวมกับปัจจัยจากภาษาสเปน -ano หมายถึง ที่เกี่ยวกับเชื้อชาติ
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์

มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ในเกาะเซบู เกาะโบโฮล ทางตะวันออกของเกาะเนโกรส ทางตะวันตกของเกาะเลเตและบีลีรัน ทางใต้ของเกาะมัสบาเต และเกือบตลอดเกาะมินดาเนา มีผู้พูดเป็นบางเมืองในเกาะซามาร์ กระทั่ง พ.ศ. 2518 ภาษานี้เป็นรองภาษาตากาล็อกในด้านจำนวนผู้พูดทั้งหมด แต่ภาษาเซบูมีผู้พูดเป็นภาษาแม่มากกว่า การอพยพจากเซบู โบโฮล และเนโกรสเข้าสู่มินดาเนา ทำให้มีประชากรที่พูดภาษาเซบูมากขึ้น บางสำเนียงของภาษาเซบูเรียกชื่อเป็นภาษาใหม่ ผู้อยู่ในโบโฮลมักเรียกภาษาเซบูว่า โบล-อาโนน ในขณะที่ผู้พูดภาษาเซบูในเลเตเรียกภาษาของตนเองว่ากานา
นอกจากนั้น ภาษานี้ยังใช้โดยชาววาไรในซามาร์และเลเต ชาวโปโรฮาโนนในโปโร ชาวอีลองกอสในเนโกรสโอรีเยนตัล ชาวเอสกายาในโบโฮล และโดยชนกลุ่มน้อยทั้งที่เป็นชนพื้นเมืองและผู้อพยพในมินดาเนา ภาษาเซบูเรียงประโยคแบบกริยา-ประธาน-กรรม ส่วนแรกของประโยคเป็นส่วนที่เน้น คำนามและคำคุณศัพท์เชื่อมเข้าด้วยกันด้วยคำเชื่อม nga
เสียง

ภาษาเซบูมีพยัญชนะ 17 เสียง p, t, k, ʔ, b, d, g, m, n, ng, s, h, w, l, r, y, และ j มีสระ 4 เสียง คือ : i, e, a, และ u/o u และ o แทนเสียงเดียวกันโดย u มักใช้ต้นพยางค์ ส่วน o ใช้ตอนท้ายของพยางค์ แต่ก็มีข้อยกเว้น เช่น kamatuoran (ความจริง) hangtúd (จนกระทั่ง) e พบในคำบางคำเช่น  babaye (เด็กหญิง/ผู้หญิง) parayeg (ความรัก) pangadye (สวดมนต์) ในพยางค์ท้าย e มักเป็น I คำที่มี e มักเป็นคำยืมจากภาษาสเปน
คำศัพท์และคำยืม

ภาษาเซบูมีคำยืมจากภาษาสเปนมาก เช่น krus มาจาก cruz หมายถึง ตัด ข้าม merkado มาจาก mercado หมายถึงตลาด และมีคำยืมจากภาษาอังกฤษที่เปลี่ยนเสียงไปบ้าง เช่น hayskul มาจาก high school syapin มาจาก shopping และ drayber มาจาก driver ส่วนคำยืมจากภาษาอื่น ๆ ได้แก่ ภาษาอาหรับที่เข้ามาพร้อมศาสนาอิสลาม เช่น imam, sharif, jihad และภาษาสันสกฤต เช่น mahárlika karma เป็นต้น
ไวยากรณ์ > สรรพนาม

คำนามในภาษาเซบูผันตามบุคคล จำนวนและการก บุรุษที่หนึ่เอกพจน์ไม่มีการแยกเพศ แต่มีการแยกสรรพนามรวมและไม่รวมผู้ฟังสำหรับบุรุษที่หนึ่ง พหูพจน์ มีสี่การกคือสมบูรณ์ ความเป็นเจ้าของ (กำหนดก่อนหรือหลัง) และกรรม
|   | การกสัมบูรณ์ | การกเกี่ยวพัน₁  (Postposed)  | การกเกี่ยวพัน  (Preposed)  | การกกรรมตรง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  บุรุษที่ 1 เอกพจน์ | ako, ko | nako, ko | akong | kanako, nako |
| บุรุษที่ 2 เอกพจน์ | ikaw, ka | nimo, mo | imong | kanimo, nimo |
| บุรุษที่ 3 เอกพจน์ | siya | niya | iyang | kaniya, niya |
| บุรุษที่ 1 พหูพจน์ รวมผู้ฟัง | kita, ta | nato | atong | kanato, nato |
| บุรุษที่ 1 พหูพจน์ ไม่รวมผู้ฟัง | kami, mi | namo | among | kanamo, namo |
| บุรุษที่ 2 พหูพจน์ | kamo, mo | ninyo | inyong | kaninyo, ninyo |
| บุรุษที่ 3 พหูพจน์ | sila | nila | ilang | kanila, nila |
ไวยากรณ์ > การใช้ asa และ hain

ทั้งสองคำหมายถึง ที่ไหน แต่ใช้ต่างกันในการเขียนที่เป็นทางการ
Asa ใช้ถามเกี่ยวกับสถานที่ เช่น Asa ka padulong? คุณจะไปไหน  Asa ta molarga? เราจะไปเที่ยวที่ไหน
Hain ใช้ถามเกี่ยวกับคนหรือสิ่งของ เช่น Hain na ang gunting? กรรไกรอยู่ที่ไหน Hain na si Arsenia? อาร์เซเนียอยู่ที่ไหน
ภาษาเซบูที่ใช้ในการพูดปัจจุบัน มักใช้ asa แทนที่ hain จะพบการใช้ hain น้อยมาก และมักเป็นการใช้ของผู้พูดภาษาเซบูเป็นภาษาแม่ที่อายุมาก
การสนับสนุน

การใช้ภาษาตากาล็อกเป็นพื้นฐานของภาษาฟิลิปปินส์สร้างปัญหาให้กับผู้พูดภาษาอื่น ๆ ในฟิลิปปินส์ มีบางกลุ่มออกมาต่อต้าน บางกลุ่มใช้ภาษาเซบูแทนภาษาฟิลิปปินส์เช่นบนเกาะเซบู กลุ่มที่สนับสนุนภาษาเซบูมีเหตุผลดังนี้
ตามประวัติศาสตร์ เซบูเป็นเมืองแห่งแรกสุดและเก่าสุดของฟิลิปปินส์ เก่ากว่ามะนิลาและเคยเป็นเมืองสำคัญทางการค้ามาก่อน
ตามหลักของภาษา ภาษาเซบูเป็นภาษาที่มีผู้ใช้มากเป็นอันดับสองและเป็นภาษาแม่ของประชาชนบนเกาะเซบู และยังใช้พูดในมินดาเนา ตะวันออกของเนโกรส และโบโฮล
บริเวณที่ใช้ภาษาเซบูเป็นภาษาแม่กว้างกว่าของภาษาตากาล็อก
| ด ค กภาษาราชการและภาษาที่สำคัญของประเทศสมาชิกอาเซียน |
| --- | --- |
ภาษาราชการ   (ประเทศสมาชิก):  กัมพูชา : ภาษาเขมร •  ไทย : ภาษาไทย •  บรูไน : ภาษามลายู •  พม่า : ภาษาพม่า •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาฟิลิปปินส์ • ภาษาอังกฤษ •  มาเลเซีย : ภาษามลายู •  ลาว : ภาษาลาว •  เวียดนาม : ภาษาเวียดนาม •  สิงคโปร์ : ภาษามลายู • ภาษาอังกฤษ • ภาษาจีนมาตรฐาน • ภาษาทมิฬ •  อินโดนีเซีย : ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาราชการของประเทศสังเกตการณ์:  ติมอร์-เลสเต : ภาษาเตตุน • ภาษาโปรตุเกส •  ปาปัวนิวกินี : ภาษาอังกฤษ • ตอกปีซิน • ภาษาฮีรีโมตู
ภาษาเฉพาะถิ่นที่สำคัญ:  กัมพูชา : ภาษาจาม •  ไทย : ภาษามลายูปัตตานี •  บรูไน : ภาษามลายูบรูไน •  พม่า : ภาษากะเหรี่ยง • ภาษากะชีน • ภาษาไทใหญ่ • ภาษามอญ • ภาษายะไข่ • ภาษาโรฮีนจา •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาเซบัวโน • ภาษาตากาล็อก • ภาษาอีโลกาโน • ภาษามากินดาเนา •  ลาว : ภาษาม้ง •  เวียดนาม : ภาษาไทดำ •  อินโดนีเซีย : ภาษาชวา • ภาษาซุนดา • ภาษาบาหลี • ภาษาอาเจะฮ์
มัสยิด

มัสยิดแบดชาฮิในละฮอร์ ประเทศปากีสถาน เป็นหนึ่งในมัสยิดต้นแบบสถาปัตยกรรมมัสยิด
มัสยิด (อาหรับ: مسجد มัสญิด) หรือ สุเหร่า (มลายู: Surau) เป็นศาสนสถานของชาวมุสลิม คำว่า มัสยิด เป็นคำภาษาอาหรับแปลว่า สถานที่กราบ ชาวมุสลิมในแต่ละชุมชนจะสร้างมัสยิดขึ้นเพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติพิธีกรรมทางศาสนา อันได้แก่การนมาซ และการวิงวอน การปลีกตนเพื่อบำเพ็ญตบะ หาความสันโดษ (อิอการติกาฟ และ คอลวะหฺ)
นอกจากนี้มัสยิดยังเป็นโรงเรียนสอนอัลกุรอาน และศาสนา สถานที่ชุมนุมพบปะ ประชุม เฉลิมฉลอง ทำบุญเลี้ยง สถานที่ทำพิธีสมรส และสถานที่พักพิงของผู้สัญจรผู้ไร้ที่พำนัก โดยที่จะต้องรักษามารยาทของมัสยิด เช่นการไม่คละเคล้าระหว่างเพศชายและหญิง การกระทำที่ขัดกับบทบัญญัติห้ามของอิสลาม (ฮะรอม) ทั้งมวล
ชื่อ

ในไทยมีการเรียกมัสยิดหลายอย่าง เช่น
มัสยิด มาจากคำว่า มัสญิด (อาหรับ: مسجد masjid) เป็นคำที่ยืมมาจากภาษาอาหรับ แปลว่า "สถานที่กราบ" ราชบัณฑิตยสถานให้ความหมายว่า "สถานที่ซึ่งอิสลามิกชนใช้เป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาอิสลาม"  ในไทยใช้เรียกโรงสวดประจำเมืองใหญ่
สุเหร่า (มลายู: Surau) เป็นคำที่ยืมมาจากภาษามลายู แปลว่า "โรงสวด" ราชบัณฑิตยสถานให้ความหมายว่า "ที่ประชุมทำศาสนกิจของมุสลิม" ในไทยใช้เรียกโรงสวดขนาดย่อมประจำตำบลหรือหมู่บ้าน ชาวบ้านไม่นิยมใช้ทำละหมาดวันศุกร์
กะดี หรือ กุฎี  บ้างว่ามาจากคำว่า กะดีร์คุม ในภาษาเปอร์เซียและอาหรับ แปลว่า "ตำบลศักดิ์สิทธิ์ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างนครมักกะฮ์กับมะดีนะฮ์" บ้างว่ามาจากคำว่า กะเต ในภาษามลายูที่ยืมมาจากภาษาเปอร์เซียอีกที แปลว่า "พระแท่นที่ประทับ" ใช้เรียกศาสนสถานของทั้งชีอะฮ์และซุนนีย์ในภาคกลางของไทยและพบเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น เช่น กุฎีใหญ่, กุฎีเจริญพาศน์, กุฎีหลวง และกุฎีขาว เป็นต้น
อิหม่ามบารา หรือ อิมามบาระฮ์ มาจากคำว่า อิมาม ในภาษาอาหรับ หมายถึง "ผู้นำทางศาสนา" กับคำว่า บารา ในภาษาอูรดู แปลว่า "บ้าน" รวมกันมีความหมายว่า "เคหาสน์ของอิหม่าม" เป็นศัพท์ทางการใช้เรียกศาสนสถานของชีอะฮ์ในไทย สถานที่ที่เป็นอิหม่ามบารา เช่น กุฎีเจริญพาศน์, กุฎีบน และกุฎีใหญ่เติกกี้ เป็นต้น
นอกจากนี้ยังปรากฏในเอกสารและบันทึกโบราณอีกหลายฉบับเรียกศาสนสถานในศาสนาอิสลามไว้หลากหลาย อาทิ เสร่า, บาแล และโรงสวดแขก เป็นต้น
องค์ประกอบของมัสยิด

ดูเพิ่ม: สถาปัตยกรรมอิสลาม
ในคัมภีร์อัลกุรอานและบันทึกอัลฮะดีษมิได้มีการระบุกฎเกณฑ์อันตายตัวที่เกี่ยวข้องกับมัสยิดไว้ การจัดองค์ประกอบต่าง ๆ ล้วนแต่เกิดจากความจำเป็นด้านประโยชน์ใช้สอยและความเรียบร้อยสวยงาม โดยใช้มัสยิดของพระศาสดาเป็นต้นแบบ บ้างก็พัฒนาให้สอดคล้องกับยุคสมัยจนเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะเฉพาะ ซึ่งมีองค์ประกอบดังต่อไปนี้
โถงละหมาด เป็นพื้นที่สำหรับประกอบพิธีกรรมทางศาสนา เช่น การละหมาด, การศึกษาพระคัมภีร์, การรำลึกถึงพระเจ้า และการขอพร อาจมีการเปลี่ยนเพื่อรองรับกิจกรรมต่าง ๆ ของชุมชน เช่น การเลี้ยงอาหาร และการประชุมหมู่บ้าน โถงละหมาดมักเป็นที่โล่งที่ได้รับการดูแลจนสะอาด สงบ เป็นสัดส่วน และไร้สิ่งรบกวนต่าง ๆ เมื่อปฏิบัติศาสนกิจ ผู้ที่มาละหมาดสองแถวแรกจะประเสริฐกว่าแถวหลัง และไม่มีการแบ่งแยกตามตำแหน่งหรือฐานะ แต่จะแบ่งพื้นที่สำหรับหญิงและชายอย่างเป็นสัดส่วน
มิห์รอบ หรือ ชุมทิศ ในการละหมาดมุสลิมจะต้องหันหน้าไปยังทิศกิบละฮ์ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่มัสยิดอัลฮะรอมในมักกะฮ์ ดังนั้นภายในมัสยิดจึงมักมีซุ้มมิห์รอบสำหรับระบุทิศกิบละฮ์ด้านหน้าโถงละหมาด โดยทั่วไปมักเป็นซุ้มโค้งเว้าเข้าไปในผนังหรือเป็นผนังต่างระนาบที่ประดับลวดลายเป็นที่สังเกต ในประเทศไทยมิห์รอบหลายแห่งเป็นลักษณะศาลาหรือซุ้มที่ได้รับอิทธิพลแบบไทยจะเรียกว่า ซุ้มชุมทิศ เช่น มิห์รอบของมัสยิดต้นสนหลังเดิม  และมิห์รอบของมัสยิดบางหลวง
มิมบัร หรือ แท่นแสดงธรรม เป็นที่ให้อิหม่ามหรือคอเต็บ (ผู้แสดงธรรม) ขึ้นกล่าวคุตบะฮ์ (แสดงธรรม) แจ้งข่าว หรือปราศรัยในโอกาสที่มีการละหมาดในวันศุกร์ มักเป็นแท่นยืนที่มีที่นั่งพักและบันไดขึ้น มีความสูงเพียงพอที่ให้คนอยู่ไกลมองเห็นและได้ยินทั่วถึง มิมบัรในไทยบางแห่งอาจมีซุ้มเน้นทางขึ้นและมีหลังคาที่ได้รับอิทธิพลศิลปะของไทย เช่น มิมบัรของมัสยิดต้นสนเดิม โดยมากมิมบัรจะวางไว้ด้านขวาของมิห์รอบหรือกึ่งกลางโถงละหมาด เมื่อเสร็จจากการคุตบะฮ์อิหม่ามหรือคอเต็บจะลงมาละหมาดร่วมกับทุกคนโดยเท่าเทียม
โถงอเนกประสงค์ มักเชื่อมต่อกับโถงละหมาด ทำหน้าที่รองรับผู้คนเข้าออกจากโถงละหมาด และรองรับการขยายตัวของกิจกรรมในโถงละหมาดในวันสำคัญเพราะจะมีศาสนิกมากเป็นพิเศษ รวมถึงใช้จัดกิจกรรมทางสังคมที่ไม่ขัดกับหลักศาสนา ในไทยโถงอเนกประสงค์บางแห่งอาจเป็นใต้ถุนหรือพื้นที่ชั้นล่างของอาคาร บางครั้งชุมชนโดยรอบอาจใช้พื้นที่นี้ในการละหมาดจึงต้องรักษาความสะอาดและไม่ควรสวมรองเท้าเข้ามาในพื้นที่ดังกล่าว
ที่อาบน้ำละหมาด  ข้อบัญญัติของศาสนาอิสลามกำหนดให้มีการอาบน้ำละหมาด ซึ่งเป็นการทำความสะอาดร่างกาย เช่น มือ, ใบหน้า, แขน, เท้า เป็นต้น ดังนั้นก่อนการละหมาดต้องมาอาบน้ำที่มัสยิดหรืออาจจะอาบน้ำมาจากที่อื่นก็ได้  ที่อาบน้ำมักอยู่ในพื้นที่อเนกประสงค์ ในอดีตมัสยิดหลายแห่งใช้ศาลาริมน้ำเป็นพื้นที่อาบน้ำละหมาด
หออะซาน เป็นสถานที่ให้มุอัซซิน (ผู้ประกาศเวลาละหมาด) ขึ้นไปอะซาน (ประกาศ) ให้ได้ยินไปไกลที่สุดเพื่อเรียกให้ผู้คนทำละหมาดมารวมตัวกันที่มัสยิด  ท่านศาสดาได้กำหนดให้ผู้ได้ยินเสียงอะซานมาละหมาดรวมกันที่มัสยิด พื้นที่ในรัศมีเสียงอะซานจึงเป็นตัวกำหนดขอบเขตพื้นที่ของชุมชน  ในอดีตจะให้การตีกลองบอกเวลาละหมาดเนื่องจากสามารถได้ยินในระยะไกล แม้หออะซานจะลดความสำคัญลงเนื่องจากมีการใช้เครื่องกระจายเสียงแทน  แต่กระนั้นหออะซานก็ยังคงอยู่เป็นสัญลักษณ์ของมัสยิด ด้วยความสูงโดดเด่นเป็นภูมิสัญลักษณ์ที่สื่อถึงการดำรงอยู่ของชุมชนมุสลิม
ซุ้มประตู มัสยิดโดยทั่วไปจะมีการกำหนดขอบเขตหรือแยกพื้นที่สงบออกจากสิ่งรบกวน โดยอาจเป็นกำแพงหรือคูคลองโดยมีประตูเป็นตัวเชื่อมต่อที่บ่งบอกถึงการเข้าถึงมัสยิด ซุ้มประตูมักมีลักษณะเด่นมีการประดับประดาเช่นเดียวกับ โดม หรือหออะซาน
ศาสนสถานของศาสนาอิสลามที่สำคัญ

อัลมัสญิด อัลฮะรอม (มัสญิดต้องห้าม) ในนครมักกะหฺ อันเป็นที่ตั้งของกะอฺบะหฺ, มะกอมอิบรออีม (รอยเท้าของศาสดาอิบรอฮีม) ข้าง ๆ นั้นเป็น เนินเขา อัศศอฟา และ อัลมัรวะหฺ อ้ลมัสญิด อัลฮะรอม เป็นสถานที่นมาซประจำวัน และสถานที่บำเพ็ญฮัจญ์ เพราะยามที่มุสลิมประกอบพิธีฮัจญ์ต้องฏอวาฟรอบกะอฺบะหฺ นมาซหลังมะกอมอิบรอฮีม และเดิน(สะอฺยุ)ระหว่างอัศศอฟา และ อัลมัรวะหฺ
รองลงมาคือ อัลมัสญิด อัลนะบะวีย์ คือมัสญิดของศาสนทูตมุฮัมมัด ซึ่งมีร่างของท่านฝังอยู่
อัลมัสญิด อัลอักศอ เป็นมัสญิดที่มีความสำคัญทางประวัติศาตร์อิสลาม เพราะศาสนทูตมุฮัมมัดได้ขึ้นสู่ฟากฟ้า (มิอฺรอจญ์) จากที่นั่น
แหล่งข้อมูลอื่น

zillal-islam.com ทุกมิติของชีวิตเราจะอยู่ภายใต้ร่มเงาแห่งอิสลาม เก็บถาวร 2018-03-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อิสลาม.in.th : เพื่อความเข้าใจอิสลาม และมุสลิม เก็บถาวร 2009-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อิสรอฟีลดอตคอม อัลกุรอานคือทางนำของชีวิต เก็บถาวร 2010-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มัสยิดอัลฮะรอมและหินกะอ์บะฮ์ ในพิธีฮัจญ์ ค.ศ. 2008
มาเลเซียตะวันตก

ระวังสับสนกับ คาบสมุทรมลายู
4°0′N 102°30′E﻿ / ﻿4.000°N 102.500°E﻿ / 4.000; 102.500
ภาพโมเสกสีเท็จของมาเลเซียตะวันตกจากดาวเทียมแลนด์แซท
คาบสมุทรมาเลเซีย (มลายู: Semenanjung Malaysia) มีอีกชื่อว่า มาเลเซียตะวันตก อดีตมีชื่อว่า มาลายา เป็นส่วนของประเทศมาเลเซียที่กินพื้นที่ทางตอนล่างของคาบสมุทรมลายูในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะใกล้เคียง มาเลเซียตะวันตกกินพื้นที่ 132,265 ตารางกิโลเมตร (51,068 ตารางไมล์) ซึ่งเท่ากับพื้นที่เกือบ 40% ของประเทศ ส่วนอีก 60% อยู่ในมาเลเซียตะวันออก โดยมีชายแดนทางเหนือติดกับประเทศไทย
มาเลเซียตะวันตกติดต่อกับสิงคโปร์ทางใต้โดยมีช่องแคบยะโฮร์กั้นอยู่ ทางตะวันตกจรดกับช่องแคบมะละกาและทางตะวันออกจรดกับทะเลจีนใต้ มาเลเซียตะวันตกยังเป็นดินแดนส่วนแรกที่รวมตัวกันเป็นสหภาพมาลายา ก่อนที่มาเลเซียตะวันออกและสิงคโปร์จะเข้าร่วมและกลายเป็นสหพันธรัฐมาลายาในเวลาต่อมา (ภายหลังสิงคโปร์ได้แยกดินแดนออกไปตั้งรัฐของตนเอง)
รัฐและดินแดนสหพันธ์

มาเลเซียตะวันตกของประเทศมาเลเซียประกอบด้วย 11 จาก 13 รัฐ และสองในสามดินแดนสหพันธ์ และกัวลาลัมเปอร์ เมืองหลวงของประเทศก็อยู่ในมาเลเซียตะวันตก
ภาคเหนือ ประกอบด้วยรัฐปะลิส รัฐเกอดะฮ์ (ไทรบุรี) รัฐปีนัง และรัฐเปรัก
ภาคตะวันออก ประกอบด้วยรัฐกลันตัน รัฐตรังกานู และรัฐปะหัง
ภาคกลาง ประกอบด้วยรัฐเซอลาโงร์ ดินแดนสหพันธ์กัวลาลัมเปอร์ และดินแดนสหพันธ์ปูตราจายา
ภาคใต้ ประกอบด้วยรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน รัฐมะละกา และรัฐยะโฮร์
ศัพทมูลวิทยา

ดูเพิ่ม: ประเทศมาเลเซีย § ศัพทมูลวิทยา
คาบสมุทรมาเลเซียยังมีอีกชื่อว่า มาเลเซียตะวันตก (Malaysia Barat) หรือ รัฐมาลายา (Negeri-negeri Tanah Melayu)
เศรษฐกิจ

ใน ค.ศ. 2012 มาเลเซียตะวันตกผลิตน้ำมันที่ 520,000 บาร์เรลเทียบเท่าน้ำมันดิบต่อวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มาเลเซียตะวันตก
คู่มือการท่องเที่ยว มาเลเซียตะวันตก จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เช็กเกีย 
แผนที่มาลายา
ภูมิประเทศของคาบสมุทรมาเลเซียตะวันตก
รายาบีรู

| รายาบีรู> รายาแห่งปตานีดารุสซาลาม |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 2159 - 2167 (8 ปี)
ก่อนหน้า: รายาฮีเยา
ถัดไป: รายาอูงู
รายามูดา: รายาอูงู
อัครมหาเสนาบดี: เบินดาฮารา อังกูรัต มะตะรัม

สวรรคต: พ.ศ. 2167 กรือเซะ
ราชวงศ์: ศรีวังสา
พระราชบิดา: สุลต่านมันซูร์ ชาห์
ศาสนา: อิสลามนิกายซุนนี
รายาบีรู (มลายู: Raja Biru; راج بيرو) หรือ ราตูบีรู (Ratu Biru; راتو بيرو; พระราชสมภพ ประมาณ พ.ศ. 2109 – 2167)  เป็นพระราชธิดาพระองค์รองจากทั้งหมดห้าพระองค์ของสุลต่านมันซูร์ ชาห์ รายาบีรูสืบราชสันตติวงศ์รัฐสุลต่านปตานีดารุสซาลาม ช่วง พ.ศ. 2159 - 2169 ถัดจากรายาฮีเยา พระเชษฐภคินี หลังจากนั้นรายาอูงู พระขนิษฐาของพระองค์ครองราชย์ต่อ ในภาษามลายู พระนามของพระองค์หมายถึง "สีน้ำเงิน" หรือ "ราชินีน้ำเงิน"
รัชสมัย

รายาบีรูเสวยราชสมบัติเมื่อพระชนมายุราว 50 พรรษา ใน พ.ศ. 2159 ปาตานีถูกสยามรุกรานและแผ่อิทธิพลเข้ามา พระองค์จึงมีพระราชกระแสรับสั่งให้ชายเชื้อสายจีนนามว่าลิ้มโต๊ะเคี่ยม สร้างปืนใหญ่สามกระบอก ปืนใหญ่กระบอกหนึ่งชื่อพญาตานี ถูกสยามยึดมาและปัจจุบันตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานคร นอกจากนี้รายาบีรูยังเกลี้ยกล่อมให้รัฐสุลต่านกลันตันทางใต้ ผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของปาตานีด้วย รายาบีรูเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2167
ยุทธนาวีที่ซามาร์

ยุทธนาวีที่ซามาร์ (ฟิลิปปินส์: Labanan sa may Samar) เป็นส่วนหนึ่งของยุทธนาวีที่อ่าวเลย์เตซึ่งเป็นหนึ่งในสงครามทางเรือที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นในฟิลิปปินส์ ซึ่งเกิดเหตุการณืที่เกาะซามาร์ในประเทศฟิลิปปินส์เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 1944 โดยที่กองทัพเรืออเมริกันยังไม่ได้เตรียมตัวไว้กับกองกำลังฝ่ายอักษะถือว่าเป็นยุทธการทางทหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของกองทัพเรือ
ภูมิหลัง

ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพญี่ปุ่นพยายามตัดกำลังของฝ่ายสัมพันธมิตร ในขณะเดียวกัน จอมพลดักลาส แมคอาเธอร์ ได้ยกพลขึ้นบก 20,000 นายขึ้นฟิลิปปินส์ ทำให้ญี่ปุ่นเกิดตะหนักว่าหากสูญเสียฟิลิปปินส์ไปจะทำให้เส้นทางการขนส่งเสบียงไปยังกองทัพที่ประจำอยู่ในอินเดียตะวันออกจะถูกตัดไปและจะสูญเสียแหล่งน้ำมันไปด้วย ดังนั้นจึงคิดแผนการรบใหม่ที่ชื่อว่า แผน"โชโก" หรือ "แผนแห่งชัยชนะ" โดยมีเป้าหมายคือทำลายกองกำลังของแมคอาเธอร์บนชายหาดเลย์เต
แผนโชโก

เป็นแผนการดำเนินการรบของญี่ปุ่นโดยแบ่งออกเป็ย 3 กองกำลัง คือ กองกำลังทางเหนือ กองกำลังกลางและกองกำลังทางใต้ โดยมีขั้นตอนแผนดังนี้

1.กองกำลังกลาง นำโดย พลเรือเอก ทาเคโอะ คูริตะ จะมุ่งหน้าตรงไปยังเลย์เตผ่านทางช่องแคบ แซน เบอร์นาดิโน่

2.กองกำลังทางใต้จะแล่นขึ้นเหนือไปหากองกำลังของแมคอาเธอร์ผ่านช่องแคบซูริเกา

3.กองกำลังทางเหนือซึ่งมีแต่เรือลำเลียงปราศจากแสนยานุภาพทำหน้าที่เป็นนกต่อ โดยจะให้กองทัพเรือของ พลเรือเอก บูล ฮอลซีย์ ให้ผละออกไปเและให้กองกำลังกลางของญี่ปุ่นเข้า
สู่เลย์เตได้อย่างสะดวก
มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว

| --- | --- |
ມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດ

ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: ตุลาคม พ.ศ. 2539
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: ศ.สมสี ยอพันไซ (Somsy Gnophanxay) 
อาจารย์: 1,155 คน
เจ้าหน้าที่: 437 คน
ผู้ศึกษา: 26,673 คน (พฤษภาคม พ.ศ. 2548)
ที่ตั้ง: ตู้ ปณ. 7322 ดงโดก เวียงจันทน์,  ลาว 18°02′11″N 102°38′12″E﻿ / ﻿18.0365°N 102.6366°E﻿ / 18.0365; 102.6366
วิทยาเขต: 8 วิทยาเขต (ทั้งในเขตเมืองและชนบท) แต่ปัจจุบันมีเพียง 5 วิทยาเขต
ฉายา: NUOL, ມ.ຊ.
เครือข่าย: เครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน, เครือข่ายการพัฒนาเพื่อการศึกษาวิศวกรรมศาสตร์แห่งเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ [en] (AUN/SEED-NET), Agence universitaire de la Francophonie [en] (AUF)
เว็บไซต์: www.nuol.edu.la
เว็บย่อ
NUOL
มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว  (ลาว: ມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດ หรือ ມ.ຊ.; อังกฤษ: National University of Laos หรือ NUOL) เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศลาว ตั้งอยู่ที่นครหลวงเวียงจันทน์ สถาปนาจากรวมคณะต่าง ๆ ของวิทยาลัยที่มีมาก่อนแล้วเมื่อปี พ.ศ. 2539  มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวถือเป็นมหาวิทยาลัยหนื่งในสี่แห่งของประเทศ
มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวมีความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศมากมายโดยเฉพาะอย่างยิ่งมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น สำหรับความร่วมมือจากประเทศเพื่อนบ้าน มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว มีความร่วมมือกับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ มหาวิทยาลัยนานาชาติ จากประเทศกัมพูชา นอกจากนี้ทางมหาวิทยาลัยยังเข้าร่วมเครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน (ASEAN University Network: AUN) เครือข่ายการศึกษาและการวิจัยแห่งลุ่มแม่น้ำโขง (Greater Mekong Sub-region Academic and Research Network [en]: GMSARN) เครือข่ายมหาวิทยาลัยแห่งอาเซียน/เครือข่ายการพัฒนาเพื่อการศึกษาวิศวกรรมศาสตร์แห่งเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ (ASEAN University Network/Southeast Asia Engineering Education Development Network [en]: AUN/SEED-NET) และ Agence universitaire de la Francophonie [en]: AUF)
วิทยาเขต

วิทยาเขตดงโดก
วิทยาเขตโสกป่าหลวง
วิทยาเขตนาบง
วิทยาเขตดอนนกขุ้ม
วิทยาเขตเพียวัด
วิทยาเขตตาดทอง
วิทยาเขตหลักห้า
วิทยาเขตดอนกอย (โรงพยาบาลเสดถาทิลาด)
แต่ในปัจจุบันมีเพียง 5 วิทยาเขตเท่านั้น
วิทยาเขตดงโดก
วิทยาเขตโสกป่าหลวง
วิทยาเขตดอนนกขุ้ม
วิทยาเขตนาบง
วิทยาเขตตาดทอง
คณะที่เปิดสอน

คณะเกษตรศาสตร์ (ຄະນະກະເສດສາດ) (Faculty of Agriculture)
คณะทรัพยากรน้ำ (ຄະນະຊັບພະຍາກອນນ້ຳ) (Faculty of Water Resources)
คณะนิติศาสตร์และรัฐศาสตร์ (ຄະນະນິຕິສາດແລະລັດຖະສາດ) (Faculty of Law and Political Science)
คณะวิศวกรรมศาสตร์ (ຄະນະວິສະວະກຳສາດ) (Faculty of Engineering)
คณะวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ (ຄະນະວິທະຍາສາດທຳມະສາດ) (Faculty of Natural Sciences)
คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา (ຄະນະວິທະຍາສາດການກີລາ) (Faculty of Sports Science)
คณะวนศาสตร์ (ຄະນະວິທຍາສາດປ່າໄມ້) (Faculty of Forestry)
คณะวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม (ຄະນະວິທະຍາສາດສີ່ງແວດລ້ອມ) (Faculty of Environmental Sciences)
คณะสังคมศาสตร์ (ຄະນະວິທະຍາສາດສັງຄົມ) (Faculty of Social Science)
คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ (ຄະນະເສດຖະຊາດແລະບໍລິຫານທຸລະກິດ) (Faculty of Economics and Business Administration)
คณะศึกษาศาสตร์ (ຄະນະສຶກສາສາດ) (Faculty of Education)
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ (ຄະນະສະຖາປັດຕະຍະກຳສາດ) (Faculty of Architecture)
คณะอักษรศาสตร์ (ຄະນະອັກສອນສາດ) (Faculty of Arts)
ความร่วมมือกับประเทศไทย

ในปัจจุบันมหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว มีความร่วมมือกับสถาบันอุดมศึกษาในไทยอยู่สองโครงการดังต่อไปนี้
โครงการพัฒนาหลักสูตรนานาชาติระดับปริญญาโท สาขาการศึกษาทางด้านการพัฒนาของมหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว ได้รับความร่วมมือจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เพื่อพัฒนาหลักสูตรระดับปริญญาโท การสอนภาคพิเศษ (เสาร์–อาทิตย์) ด้านการศึกษาทางด้านการพัฒนานานาชาติ (International Development Studies)
โครงการยกระดับพนักงานของมหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวให้เป็นระดับปริญญาตรี ได้รับความร่วมมือจาก มูลนิธิมหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย และวิทยาลัยประชาคมนานาชาติอุดรธานี – หนองคาย เพื่อส่งเสริมให้บุคคลากรจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวที่วุฒิต่ำกว่าระดับปริญญาตรีจำนวน 114 คน ให้จบระดับปริญญาตรีศึกษาศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง โดยแบ่งเป็นสาขาเอกสังคมศาสตร์ 57 คน และวิชาเอกเทคโนโลยีการศึกษาจำนวน 57 คน โดยมีระยะเวลาการดำเนินโครงการระหว่าง พ.ศ. 2551–2553
ดูเพิ่ม

Agence universitaire de la Francophonie [en] (AUF)
เครือข่ายการศึกษาและการวิจัยแห่งลุ่มแม่น้ำโขง (Greater Mekong Sub-region Academic and Research Network [en]: GMSARN)
เครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน