stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วงศ์เม่นโลกใหม่
การจำแนก

วงศ์ย่อย Chaetomyinae
สกุล Chaetomys
เม่นบริสเตล (Chaetomys subspinosus)
วงศ์ย่อย Erethizontinae
สกุล Coendou
เม่นสองสี (Coendou bicolor)
เม่นแอนเดียน (Coendou quichua)
เม่นแคระดำ (Coendou nycthemera)
เม่นบราซิล (Coendou prehensilis)
เม่นรอธส์ไซด์ (Coendou rothschildi)
เม่นซานตามาเรีย (Coendou sanctemartae)
สกุล Echinoprocta
เม่นหางสั้น (Echinoprocta rufescens)
สกุล Erethizon
เม่นอเมริกาเหนือ (Erethizon dorsatum)
สกุล Sphiggurus
เม่นแคระลาย (Sphiggurus ichillus)
เม่นบาเอีย (Sphiggurus insidiosus)
เม่นแคระขนหางดำ (Sphiggurus melanurus)
เม่นเม็กซิกัน (Sphiggurus mexicanus)
เม่นขนน้ำแข็ง (Sphiggurus pruinosus)
เม่นรูส์มาเลน (Sphiggurus roosmalenorum)
เม่นปารากวัย (Sphiggurus spinosus)
เม่นสีน้ำตาล (Sphiggurus vestitus)
เม่นสีส้ม (Sphiggurus villosus)
ดูเพิ่ม

เม่นโลกเก่า
J

J (เจ) เป็นอักษรละติน ในลำดับที่ 10 เป็นตัวอักษรตัวสุดท้ายที่ถูกเพิ่มเข้ามาในอักษรละติน
ชื่อเรียก

ในภาษาอังกฤษ เรียกว่า "เจ" (ออกเสียง [dʒeɪ] ซึ่งใกล้เคียงกับคำว่า เจ)
ในภาษาสเปน เรียกว่า "โฆตา" ออกเสียง ['xo.ta] (หรือ "โฮตา" ออกเสียง ['ho.ta] ในบางภาษาถิ่น) เช่น คำว่า juan ออกเสียงว่า /ฆวน/ หรือ /ฮวน/
ในภาษาเยอรมัน เรียกว่า "ยอท" (Jott) ออกเสียงใกล้เคียงกับ ย.ยักษ์ ในภาษาไทย เช่น คำว่า Jahn ออกเสียงว่า /ยาน/
ในภาษาฝรั่งเศส เรียกว่า "ฌี"
ในภาษาอิตาลี เรียกว่า "อีลุงกา" (J เป็นอักษรละตินที่ไม่มีใช้ในภาษาอิตาลี)
ประวัติ

J เดิมเป็นตัวอักษรใหญ่ (capital) ของ I
ความหมาย

ในทางดาราศาสตร์ J เป็นสัญลักษณ์แทน ดาวพฤหัส (Jupiter)
ภาษาเจ เป็นภาษาโปรแกรมในทางคอมพิวเตอร์
j เป็นสัญลักษณ์ คู่กับ i สำหรับจำนวนเชิงซ้อน
J เป็นสัญลักษณ์ของ จูล หน่วยพลังงานในทางฟิสิกส์
เครื่องยนต์ JZ เป็นเครื่องยนต์ที่พัฒนาโดยโตโยต้า ในประเทศไทยบางครั้งเรียกย่อว่า เครื่องเจ
ดูเพิ่ม

เจ
| อักษร J ที่ประกอบกับอักษรละตินตัวอื่น |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| JA | JB | JC | JD | JE | JF | JG | JH | JI | JJ | JK | JL | JM | JN | JO | JP | JQ | JR | JS | JT | JU | JV | JW | JX | JY | JZ |
| AJ | BJ | CJ | DJ | EJ | FJ | GJ | HJ | IJ | JJ | KJ | LJ | MJ | NJ | OJ | PJ | QJ | RJ | SJ | TJ | UJ | VJ | WJ | XJ | YJ | ZJ |
โรงเรียนสตูลวิทยา

| โรงเรียนสตูลวิทยา |
| --- | --- |
Satunwittaya School  (STW)
ที่ตั้ง
318 หมู่ 6 ตำบลคลองขุด อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ส.ว.
ประเภท: มัธยมศึกษาขนาดใหญ่ ประเภทสหศึกษา  สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 16 กระทรวงศึกษาธิการ
สถาปนา: 1 สิงหาคม พ.ศ. 2453
ผู้ก่อตั้ง: พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี๊ ณ ระนอง)
ผู้อำนวยการ: นายอรุณ โต๊ะหวันหลง
จำนวนนักเรียน: 1,911 คน
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ภาษาที่มีการเรียนการสอนในโรงเรียน      
สี: เขียว-เหลือง
คำขวัญ: วิริเยน ทุข มจฺเจติ  คนล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียร
เพลง: มาร์ชสตูลวิทยา
ต้นไม้: ต้นอินทนิล
เว็บไซต์: www.stw.ac.th
โรงเรียนสตูลวิทยาเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดสตูลตั้งอยู่ตำบลคลองขุด อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ให้การศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 ในระยะแรกตั้งขึ้นที่ถนนบุรีวานิช ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล (ห้องสมุดประชาชนประจำจังหวัดสตูลในปัจจุบัน) ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่ถนนสตูลธานี ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล และได้ย้ายมาอยู่ที่ถนนคลองขุด-นาแค ตำบลคลองขุด อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูลจนถึงปัจจุบัน
ในจังหวัดสตูล โรงเรียนสตูลวิทยา ถือว่าเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงในด้านกีฬาเป็นอย่างมาก เป็นสถาบันที่เป็นตัวแทนด้านกีฬาเยาวชนของจังหวัดสตูลมาอย่างช้านาน กีฬาที่โดดเด่นของโรงเรียนแห่งนี้คือ ฟุตบอล วอลเลย์บอลและกรีฑา ในด้านกีฬาฟุตบอล รร. สว. ถือเป็นแหล่งผลิดนักกีฬาฟุตบอลชั้นนำให้กับจังหวัดสตูลและประเทศชาติอย่างไม่ขาดสาย นักกีฬาเหล่านี้ได้แก่ น้อย สะอาดแก้ว, อาหมาด ดีนายัง, ศิลา โดยพิลา, เรน เตบสัน, พิเชษฐ์ สาดีน, ทอป สมใจ, สมปอง สอเหลบ, อดิศักดิ์ กานู, อนันต์ ยาง๊ะ, และไชยา นัครี ภายใต้การบ่มเพาะและดูแลของอาจารย์ อนิรุทธ์ กอมะด้วยความเสียสละและทุ่มเท ผลผลิตของสถาบันแห่งนี้ในยุคแล้วยุคเล่ายังคงมุ่งสร้างความประทับใจและความภูมิใจให้กับจังหวัดสตูลและทีมชาติไทยจวบจนทุกวันนี้
นอกจากจะเป็นโรงเรียนกีฬายังได้สนับสนุนด้านวิชาการไม่แพ้ด้านกีฬา และยังสอน ภาษา ทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาจีน ภาษามลายู และ ยังมีภาษาเกาหลีเปิดเป็นสายการเรียนในระดับชั้นมัธยมปลาย จวบจนปัจจุบัน
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนสตูลวิทยา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2453 โดย พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี๊ ณ ระนอง) สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต ณ บริเวณห้องสมุดประชาชนจังหวัดสตูลในปัจจุบัน ใช้ชื่อว่า "โรงเรียนไทยมลายู" เป็นโรงเรียนประชาบาล มีนายเจ๊ะหมาด เป็นครูใหญ่ มีนักเรียน 23 คน จัดสอนทั้งภาษามลายูและภาษาไทย
พ.ศ. 2460 กระทรวงธรรมการได้ยกฐานะโรงเรียนไทยมลายูให้เป็นโรงเรียนรัฐบาล และพลโท พระยาวิชิตวงศ์วุฒิไกร (หม่อมราชวงศ์สิทธิ์ สุทัศน์) สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต ได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนสตูลวิทยา
พ.ศ. 2461  พระยาสมันตรัฐบุรินทร์ (ตุ๋ย บินอับดุลลาห์) ผู้ว่าราชการจังหวัดสตูล ได้ย้ายโรงเรียนสตูลวิทยาไปยังสถานที่ใหม่ ณ บริเวณหน้าเรือนจำจังหวัดสตูล (สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสตูลในปัจจุบัน) และเป็นโรงเรียนเดียวที่เปิดสอนทั้งระดับประถมศึกษา (ประถมศึกษาปีที่ 1-3) และขยายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เป็นปีแรก
พ.ศ. 2463 เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนประจำจังหวัดสตูล "สตูลวิทยา"
พ.ศ. 2475 ขยายชั้นเรียนประถมศึกษาออกไปอีก 1 ปี เป็น ประถมศึกษาปีที่ 1-4
พ.ศ. 2479 ได้ยุบชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-2 ไปรวมกับโรงเรียนเทศบาลมำบัง และได้เปิดหลักสูตรครูประกาศนียบัตรชายจังหวัด เวลา 2 ปี นอกจากนี้โรงเรียนเตรียมย้ายที่ตั้งโรงเรียนไปยังทุ่งเฉลิมสุข เนื่องจากสถานที่เดิมจะสร้างเป็นโรงพยาบาลสตูล
พ.ศ. 2480  ย้ายนักเรียน ป.3-4 และ ม.1-3 ไปเรียนที่เรือนรับรองเจ้าคุณเทศาเป็นการชั่วคราวจนกว่าอาคารเรียนหลังใหม่จะสร้างเสร็จ ซึ่งเป็นอาคารเรียน 2 ชั้น จำนวน 12 ห้องเรียน
พ.ศ. 2481 ย้ายไปสถานที่ใหม่ทุ่งเฉลิมสุข (โรงเรียนพิมานพิทยาสรรค์ปัจจุบัน) และจัดชั้นเรียนเฉพาะมัธยมศึกษาเพียงระดับเดียว คือระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-4 และเปิดขยายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5-6 ไปปีละชั้น จนครบชั้นเรียนมัธยม เมื่อปี พ.ศ. 2483
พ.ศ. 2482 เปิดชั้นเรียน ม.1 พิเศษ รับนักเรียนจบชั้น ป.4 เข้าเรียนโครงการเร่งรัดผลิตครูมัธยมพิเศษ ใช้เวลาเรียน 2 ปี เพื่อแก้ปัญหาขาดแคลนครู มีนักเรียนสนใจเข้าเรียน 30 คน โครงการนี้ยกเลิกในปี พ.ศ. 2484
พ.ศ. 2496 นายไสว ทองสุก เป็นครูใหญ่ เปลี่ยนชื่อโรงเรียนจากโรงเรียนประจำจังหวัดสตูล "สตูลวิทยา" เป็นโรงเรียนสตูล "สตูลวิทยา"
พ.ศ. 2506 นายเฉลียว ศรีรัตน์ ปฏิบัติหน้าที่ครูใหญ่แทนนายผ่อง สุดเหลือ (ลาศึกษาต่อ)
ได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็นโรงเรียนสตูลวิทยา จังหวัดสตูล ต่อมาเรียกสั้น ๆ ว่า โรงเรียนสตูลวิทยา ดังปัจจุบัน และเปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแผนกวิทยาศาสตร์ สำหรับแผนกศิลปะ (ฝรั่งเศส) เริ่มเปิดสอนในปี พ.ศ. 2514
พ.ศ. 2515 มีนักเรียนเพิ่มมากขึ้นถึง 40 ห้องเรียน สถานที่คับแคบ ขยายไม่ได้ ทางจังหวัดจึงเสนอที่ดินทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่ตำบลคลองขุด ให้ในเนื้อที่ 200 ไร่ จัดสร้างโรงเรียนสตูลวิทยาแห่งใหม่
พ.ศ. 2517-2518  ผู้ปกครองนักเรียนร่วมกันสร้างอาคารเรียนชั่วคราวและย้ายนักเรียน ม.ศ.1 ไปเรียน ณ ที่ใหม่โดยอาศัยอาคารเรียนชั่วคราวและอาคารเรียน ต.ช.ด.
พ.ศ. 2519 โรงเรียนเข้าโครงการพัฒนาโรงเรียนในชนบท (ค.ม.ช) ได้งบประมาณสร้างอาคารเรียน อาคารประกอบเสร็จสมบูรณ์ตามโครงการในปี พ.ศ. 2520 และย้ายนักเรียน ม.ศ.2 และ   ม.ศ.3  ไปเรียนที่อาคารใหม่
พ.ศ. 2521 โรงเรียนได้ย้ายไปยังที่ตั้งแห่งใหม่ทั้งหมดในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2521 จนถึงปัจจุบัน
สายการศึกษามัธยมปลาย

ห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ โครงการ SMTE
ห้องสายวิทย์-พลังสิบ
ห้องสายวิทย์ - คณิต
ห้องสายศิลป์ คำนวณ
ห้องสายศิลป์ ศิลปะ-คอมพิวเตอร์
ห้องสายศิลป์ ดนตรี-คอมพิวเตอร
ศิลป์ภาษา ได้แก่
ศิลป์สูตรภาษาจีน
ศิลป์ภาษาเกาหลี
ศิลป์ภาษามลายู
เฮดจ์ฮอก

ระวังสับสนกับ เม่น
| เฮดจ์ฮอก |
| --- | --- |

เฮดจ์ฮอกยุโรป (Erinaceus europaeus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Eulipotyphla
วงศ์:: Erinaceidae
วงศ์ย่อย:: Erinaceinae G. Fischer, 1814

สกุล
 Atelerix Pomel, 1848   Erinaceus Linnaeus, 1758  Hemiechinus Fitzinger, 1866  Mesechinus Ognev, 1951  Paraechinus Trouessart, 1879
เฮดจ์ฮอก (อังกฤษ: hedgehog) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดเล็กที่อยู่ในวงศ์ย่อย Erinaceinae ในวงศ์ใหญ่ Erinaceidae มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับเม่น ซึ่งเป็นสัตว์ในอันดับสัตว์ฟันแทะ (Rodentia) ซึ่งอยู่กันคนละอันดับกัน คือ ด้านหลังของลำตัวปกคลุมไปด้วยขนที่มีลักษณะแข็งคล้ายหนาม ซึ่งไว้สำหรับป้องกันตัว แต่เฮดจ์ฮอกมีขนาดที่เล็กกว่ามาก และมีหนามที่สั้นกว่ามาก โดยขนของเฮดจ์ฮอกมีลักษณะเล็กแข็งคล้ายเสี้ยนหรือหนามมากกว่า มีส่วนใบหน้าคล้ายหนู แต่มีจมูกที่เรียวยาวที่ขมุบขมิบสำหรับดมกลิ่นอยู่ตลอด
เฮดจ์ฮอก นับเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับ Eulipotyphla ซึ่งสัตว์ในอันดับนี้จะหากินตามพื้นดินในเวลากลางคืน และกินแมลงเป็นอาหารหลัก เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ถือกำเนิดมาแล้วบนโลกไม่ต่ำกว่า 15 ล้านปี โดยไม่เปลี่ยนแปลงรูปร่าง จัดว่าที่มีความเก่าแก่มากที่สุดจำพวกหนึ่ง
นิรุกติศาสตร์

ชื่อ hedgehog พบมีการใช้ในราวปี ค.ศ. 1450 ซึ่งมาจากภาษาอังกฤษสมัยกลาง: heyghoge จาก heyg, hegge ("hedge") เพราะมันมักจะออกจากพุ่มไม้และ hoge, hogge ("hog") จากจมูกคล้ายหมู ชื่ออื่น ๆ ได้แก่ urchin, hedgepig และ furze-pig
ลักษณะ

ขนของเฮดจ์ฮอกตลอดทั้งตัวมีประมาณ 7,000 เส้น ในเส้นขนมีลักษณะกลวงแต่แข็งแรงด้วยสารประกอบเคราติน จึงมีน้ำหนักเบา และซับซ้อนเพื่อช่วยในการรับแรงกระแทกของสัตว์ใหญ่ที่เข้ามาจู่โจมหรือรับแรงกระแทกหากตัวเฮดจ์ฮอกต้องตกจากที่สูง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีความเชื่อว่า เฮดจ์ฮอกใช้เส้นขนนี้ในการเขย่าต้นแอปเปิลแล้วใช้ขนเสียบลูกแอปเปิล นำไปกินเป็นอาหารในรัง
เฮดจ์ฮอก เมื่อพบกับศัตรูจะขดตัวเป็นวงกลม และตั้งขนที่แหลมชูชันขึ้นมา โดยที่ช่วงท้องจะนุ่มไม่มีอะไรป้องกัน เฮดจ์ฮอกจะตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่กว่าเสมอ เช่น แบดเจอร์, วีเซล หรือมาร์เท็น เมื่อยามปกติขนของเฮดจ์ฮอกจะลู่ลงแนบกับลำตัว ลูกเฮดจ์ฮอกเมื่อแรกคลอดจะมีหนังหนาหลายชั้นปกคลุมขนแหลม หลังจากไม่กี่ชั่วโมงเมื่อคลอดออกมาขนแหลมชุดแรกจะแทงทะลุออกมา แต่จะเป็นสีขาว หลังจากนั้นไม่นานขนชุดแรกจะร่วง และมีขนชุดใหม่ที่สีเข้มและแข็งกว่างอกขึ้นมาแทน เฮดจ์ฮอกสามารถผลัดขนและงอกขึ้นใหม่ได้หลายครั้งตลอดชีวิต เมื่อพบกับสิ่งที่แปลกประหลาดหรือวัตถุที่มีพิษ เฮดจ์ฮอกจะกัดขนตัวเองและเลียจนกระทั่งมีฟองเต็มปาก และนำเอาฟองน้ำลายนี้ไปปายกับขน พฤติกรรมอันนี้ยังไม่ทราบสาหเตุที่แน่ชัด เชื่อว่าเป็นการกระทำเพื่อปกปิดตัวเอง หรือทำให้สัตว์นักล่าไม่สนใจในตัวเฮดจ์ฮอก หรือแม้กระทั่งเชื่อว่าเป็นไปเพื่อติดต่อสื่อสารกันเองหรือดึงดูดเพศตรงข้าม
พบกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรป, แอฟริกา และบางส่วนในเอเชีย แบ่งออกได้เป็น 5 สกุล (ดูในกล่องข้อมูล) 16 ชนิด บางชนิดนิยมเป็นสัตว์เลี้ยง เช่น เฮดจ์ฮอกสี่นิ้ว (Atelerix albiventris) ซึ่งชื่อเรียกติดปากในภาษาไทยจะนิยมเรียกว่า "เม่นแคระ" เนื่องจากมีลักษณะคล้ายกับเม่น ปัจจุบันได้มีการจำแนกสีของเฮดจ์ฮอกที่เพาะเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงได้มากถึง 92 สีด้วยกัน ซึ่งผู้เลี้ยงสามารถให้อาหารแมวกินได้ประจำ และให้แมลงอย่าง หนอนนก เป็นอาหารเสริมบ้าง
ในยุคกลาง เฮดจ์ฮอกเคยถูกเชื่อว่าเป็นตัวการที่ขโมยนมวัวในเวลากลางคืน รัฐสภาอังกฤษในยุคสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 จึงตั้งค่าหัวไว้หัวละ 3 เพนนี  และทำให้เฮดจ์ฮอกถูกฆ่าไปเป็นจำนวนหลายพันตัว  เฮดจ์ฮอกยังถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการ อาทิ เป็นตัวการ์ตูนชื่อ โซนิค เดอะ เฮดจ์ฮอก เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Erinaceinae
Hedgehogs (Species) ที่เว็บไซต์ Curlie
"Hedgehog" . Encyclopedia Americana. 1920.
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q6120  Wikispecies: Erinaceinae  ADW: Erinaceinae  Fossilworks: 67971  ITIS: 633423  MSW: 13600003  NCBI: 30577 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิกิพจนานุกรม
สถานศึกษาเคมีปฏิบัติ

สถานศึกษาเคมีปฏิบัติ เป็นหน่วยงานในสังกัดกรมวิทยาศาสตร์บริการ กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และเป็นสถาบันสมทบของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยเปิดการเรียนการสอนในระดับอนุปริญญา 3 ปี ปัจจุบัน หลักสูตรอนุปริญญาเคมีปฏิบัติไม่รับนิสิตเข้าศึกษาแล้วโดยนักศึกษารุ่นสุดท้ายสำเร็จการศึกษาเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
ประวัติ

สถานศึกษาเคมีปฏิบัติ สังกัดกรมวิทยาศาสตร์ กระทรวงอุตสาหกรรม โดยได้รับการจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480 โดย ดร. ตั้ว ลพานุกรม อธิบดีท่านแรกของกรมวิทยาศานตร์ศตเอกสาร 65 ปี สถานศึกษาเคมีปฎิบัติ มีจุดประสงค์เพื่ออบรมให้บัณฑิตมีความรู้ในเชิงเคมีปฏิบัติเข้ารับราชการในกรมวิทยาศาสตร์ และหน่วยงานรัฐบาลอื่น ๆ โดยเปิดหลักสูตร 2 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2497 ได้ขยายหลักสูตรเป็น 3 ปี โดยจะได้รับประกาศนียบัตรจากกรมวิทยาศาสตร์บริการ เทียบเท่าอนุปริญญา และในปี พ.ศ. 2502 ได้เข้าเป็นสถาบันสมทบในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อจบการศึกษาจะได้รับอนุปริญญาเคมีปฏิบัติ และสามารถเข้าเรียนที่คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ ตามเงื่อนไขที่มหาวิทยาลัยกำหนด ปัจจุบัน สถานศึกษาเคมีปฏิบัติอยู่ภายใต้การดำเนินงานของกองการศึกษาเคมีปฏิบัติ กรมวิทยาศาสตร์บริการ กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
หลักสูตร

หลักสูตรอนุปริญญาเคมีปฏิบัติ 3 ปี โดยเรียนเหมือนวิทยาศาสตร์ สาขาเคมี แต่จะเน้นการปฏิบัติในห้องปฏิบัติการ
การทำงาน

บัณฑิตสามารถประกอบอาชีพได้หลายอย่าง เช่น อาจารย์ นักวิจัย ทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม กองพิสูจน์หลักฐานของกรมตำรวจ หรือตัวแทนจำหน่ายยา ผลิตภัณฑ์ทางเคมีต่าง ๆ เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานศึกษาเคมีปฏิบัติ เก็บถาวร 2022-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กหน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม |
| --- | --- | --- |
 สึบทอดจาก:กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา  สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย  สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ 
| กรม |  สำนักงานรัฐมนตรี  สำนักงานปลัดกระทรวง  กรมวิทยาศาสตร์บริการ  สำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ  สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ  สถาบันอุดมศึกษาของรัฐที่เป็นส่วนราชการ  |  |
| รัฐวิสาหกิจ |  สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย  องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ  |  |
| องค์การมหาชน |  สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ (องค์การมหาชน)  สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน)  สถาบันวิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)  สถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)  สถาบันวิจัยแสงซินโครตรอน (องค์การมหาชน)  สถาบันสารสนเทศทรัพยากรน้ำ (องค์การมหาชน)  ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ (องค์การมหาชน)  |  |
| หน่วยงานอื่น ๆ |  สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ  สถาบันมาตรวิทยาแห่งชาติ  สำนักงานสภานโยบายการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ  สถานศึกษาเคมีปฏิบัติ (กรมวิทยาศาสตร์บริการ)  สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม  |  |
หมวดหมู่
รัชนู บุญชูดวง

| รัชนู บุญชูดวง |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: รัชนู บุญชูดวง
เกิด: 21 ตุลาคม พ.ศ. 2496 (71 ปี)
อาชีพ: นักแสดง, ผู้จัดละคร, พิธีกร
ผลงานเด่น: กระสือ (2521)   ใครกำหนด (2521)   ลูกทาส(2522)   อย่าลืมฉัน (2524)   พิษสวาท (2524)   นางทาส (2524)   ไฟรักไฟพยาบาท  (2524)   พรหมไม่ได้ลิขิต (2525)   ไฟ (2525)    พิษอามรณ์ (2526)   เปลวไฟในดวงตา (2527)   สาปอสูร (2527)
พระสุรัสวดี: รางวัลตุ๊กตาทองดารานำหญิงทีวีมหาชน  พ.ศ. 2525  - พรหมไม่ได้ลิขิต
สุพรรณหงส์: รางวัลนักแสดงสมทบฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม  พ.ศ. 2530  - รัก..ใคร่
เมขลา: รางวัลนักแสดงสนับสนุนหญิงยอดเยี่ยม  พ.ศ. 2524  -  ไฟรักไฟพยาบาท
รัชนู บุญชูดวง ชื่อเล่น อี๊ด เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย
ประวัติ

รัชนู บุญชูดวง  เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2496 ที่กรุงเทพมหานคร เรียนจบแผนกมัณฑนศิลป์ จากวิทยาลัยเพาะช่าง ก่อนเข้าวงการบันเทิงเคยทำงานที่บริษัทนำเที่ยวมาก่อน ต่อมาได้เป็นนางแบบแสดงแบบเสื้อและทรงผม
เริ่มต้นการแสดงจากการชักชวนของ ไพรัช สังวริบุตรหลังจากเห็นเธอทางโฆษณาและถ่ายแบบลงนิตยสารต่าง ๆ และเดินแบบชุดเจ้าสาวออกทีวีช่อง 5 โดยให้มาลงชิมลางภาพยนตร์ทีวี (ใช้พากย์เสียง) ยอดฮิตในขณะนั้น คือ กฎแห่งกรรม และ ขุนแผนผจญภัย เมื่อปี พ.ศ. 2519 ทางช่อง 7 สี จากนั้นก็มอบบทเด่นให้ เป็นนางเอกเต็มตัว จากภาพยนตร์ทีวีเรื่อง พระทิณวงศ์ ตามด้วย กระสือ ซึ่งโด่งดังไปถึงประเทศเพื่อนบ้านอย่าง  ลาว  เขมร พม่า จนไปเข้าตา อารีย์ นักดนตรี ที่เป็นทั้งอดีตนางเอกละครโทรทัศน์และเป็นผู้จัดละครให้ช่อง 9 อสมท. ขณะนั้น (ปัจจุบันคือ โมเดิร์นไนน์ทีวี) อี๊ดจึงมีผลงานละครเรื่องแรกคือ  คุ้มผาคำ ในปี พ.ศ. 2521 เป็นนางเอกประกบกับ กรรณิการ์ ธรรมเกษร ทำให้เริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้น เรื่องต่อมา ถูกดึงให้ไปรับบทหนัก เพราะเห็นในศักยภาพของเธอ จึงมอบบทนำให้ ประกบ 3 พระเอกดังในยุคนั้น นิรุตติ์ ศิริจรรยา, สุเชาว์ พงษ์วิไล  และ อัศวิน รัตนประชา ในละคร ใครกำหนด กับบท ทาริกา หรือ นิ่ม หญิงสาวผู้เกิดมาพร้อมกับชะตากรรมอันแสนรันทด ซึ่งก็ทำให้เธอเกิดในวงการละครสมใจ
เริ่มมีผลงานทางจอเงิน โดยเริ่มแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก คือ ดรรชนีไฉไล คู่กับ อาวุธ พิทักษ์พงษ์ โดยเล่นเป็นรุ่นลูกของ กรุง ศรีวิไล และ  อรัญญา นามวงษ์ จากนั้นจึงมีผลงานทั้งทางจอแก้วและจอเงิน สลับสับเปลี่ยนกันไป แต่ส่วนใหญ่เน้นไปที่ละครทีวี เธอมักได้รับบทนางเอกเจ้าน้ำตา และบทที่บีบคั้นคนดู ส่วนนใหญ่คู่กับ นิรุตติ์ ศิริจรรยา นางเอกดังร่วมยุคกับเธอในตอนนั้น คือ  เดือนเต็ม สาลิตุล, มยุรา เศวตศิลา, อุทุมพร ศิลาพันธุ์, คนางด์ ดำรงหัด, พรพรรณ เกษมมัสสุ, ลินดา ค้าธัญเจริญ, กาญจนา จินดาวัฒน์ และ ดวงใจ หทัยกาญจน์ ฯลฯ
เธอจบการศึกษาขั้นอุดมศึกษาจาก วิทยาลัยเพาะช่าง หรือมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ซึ่งนับว่าเท่ หรือดีมากในยุคนั้น
รัชนู บุญชูดวงมีผลงานที่คว้ารางวัลพิเศษ (นอกเหนือจากที่แสดงไว้ในกรอบ) มาครองมากมาย อย่างเช่น ปี 2525 เธอคว้ารางวัลดารานำหญิง 'ตุ๊กตาทองทีวีมหาชน' จากละครเรื่อง พรหมไม่ได้ลิขิต จากการจัดของหนังสือพิมพ์ 'บ้านเมือง' โดยรวบรวมคะแนนมาจากผู้อ่านและผู้ชมทางบ้าน ที่ส่งจดหมายเข้าไปโหวต และอีกรางวัล คือ รางวัลดาวเทียมทองคำ นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ปี 2525 จากละครเรื่อง นกยูง ซึ่งเป็นละครพิเศษ 1 ใน 10 เรื่อง ที่สร้างขึ้นมาเพื่อชิงรางวัลดาวเทียมทองคำทางช่อง 7 โดยเฉพาะ
ยังมีข้อน่าสังเกต และยังเป็นที่กังขาสำหรับแฟนละครตอนนั้น คือ ละคร 'ไฟรักไฟพยาบาท' ที่รัชนูรับบทเป็นนางเอกและมีบทเด่นตลอดเรื่อง แต่เธอกลับถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเมขลา ในฐานะดาราสนับสนุนหญิง แล้วก็ได้รับรางวัลไป ซึ่งในปีนั้น ลินดา ค้าธัญเจริญ เป็นผู้ที่ได้ครอบครองรางวัลนักแสดงนำหญิง จากละครเรื่อง ชลาลัย บ้างก็ว่าเป็นเพราะคณะกรรมการชอบบทบาทของทั้งสองจากละครทั้งสองเรื่อง แต่รางวัลดารานำหญิงมีแค่เพียงรางวัลเดียว
ผลงานละคร > ภาพยนตร์

ดรรชนีไฉไล ปี 2519
เท่งป๊ะต๊ะติ๊งโหน่ง ปี 2521
มือปืนนมสด ปี 2521 รับบท ดอกแก้ว
ไอ้ฟ้าผ่า ปี 2522
ชาติหินดินระเบิด ปี 2522
ยอดหญิงต๊ะติ๊งโหน่ง ปี 2522
นรกบนดิน ปี 2522
บัวแก้วบัวทอง ปี 2523
พ่อจ๋า ปี 2523
เดือนเสี้ยว ปี 2528
หัวใจเดียวกัน ปี 2529
รักใคร่ ปี 2530
พี่เลี้ยง ปี 2531
โกซิกส์ ๖ ตายท้าตาย ปี 2543
คืนบาปพรหมพิราม ปี 2546
แฝด ปี 2550
เพื่อน...กูรักมึงว่ะ 2550
นาคปรก ปี 2553
ผลงานละคร > ภาพยนตร์ทีวี (ช่อง 7)

กฎแห่งกรรม ปี 2519... (ละครชุด / รับเชิญ)
ขุนแผนผจญภัย ปี 2519... (ละครชุด / รับเชิญ นำแสดงโดย  สมชาย ศรีภูมิ, เผอิญ ผดุงผล)
พระทิณวงศ์ ปี 2520... (ปริญญา มิตรสุวรรณ, รัชนู, มนฤดี)
บัวแก้วบัวทอง ปี 2519... (จตุพล, รัชนู, ศิรดา ศิริวัฒน์)
กระสือ ปี 2521... (เสกศักดิ์ สันติพงษ์, รัชนู, น้ำเงิน บุญหนัก )
ทโมนไพร ปี 2523... (ยมนา ชาตรี, มนฤดี, รัชนู, เสกศักดิ์ สันติพงษ์)
โรงแรมวิปริต(พลังรัก) ปี 2526... (อัศวิน, รัชนู, ยมนา, เกษศริน )
ผลงานละคร > ละครสั้น

คานทอง
ฝันที่เป็นจริง ตอน คนขายขนมครก
ผลงานละคร > พิธีกร

รายการ (คู่หู) พลิกล็อก ปี 2525... (คู่กับ ปัญญา นิรันด์กุล และ ดี๋ ดอกมะดัน)
รายการชุมทางคนเด่น
รายการเพลงฮิตก่อนนิทรา
รายการคืนวันจันทร์
รายการถ่ายทอดสด การประกวดเทพีวิสุทธิ์กษัตริย์
รายการถ่ายทอดสด การประกาศรางวัลเมขลา
ผลงานละคร > ละครเวที

คฤหาสน์ดำ ปี 2523... (ของต้อ มารุต สาโรวาท ฝึกทำละครเวที ขณะที่ยังเป็นนักศึกษา)
คนบ้าบนหลังคา ปี 2530... (คู่กับ ดวงตา ตุงคะมณี แสดงที่ห้องมณเฑียรทองเธียเตอร์)
สาวเครือฟ้า ปี 2531... (ของมหาวิทยาลัยรามคำแหงเป็นผู้จัด)
กรุสมบัติ ปี 2531... (ละครเวทีของ วิก 07 คู่กับ ตุลชัย ธรรมดุษฎี และ วสันต์ อุตมะโยธิน )
รวมพลคนชื่ออี๊ด ... (ร่วมกับ สุประวัติ ปัทมสูตร และคนอื่นที่มีชื่อเล่นว่า..อี๊ด)
ผลงานละคร > ผลงานการเป็นผู้จัดละครทางช่อง 3

เงา ปี 2530... (ฉัตรชัย, นพพล, รัชนู, วรรณิศา, เอกพันธ์, สมภพ, รัญญา, ปนัดดา)
กฤตยา ปี 2532... (ฉัตรชัย, ชุดาภา, รัชนู, กาญจนา, อัญชลี)
สุดถนนบนทางเปลี่ยว ปี 2534... (ดาริน, รณ, รอน, รัชนู)
ฟ้าเพียงดิน ปี 2537... (นฤเบศร์, ขวัญฤดี, รัชนู)
เด็กชายจากดาวอื่น ปี 2539............................
ชาวกรง ปี 2540..........................................
เงาไม้ในน้ำ ปี 2541... (อภิ  ชาติ, คลาวเดีย, ไพโรจน์ สังวริบุตร, ริสา หงส์หิรัญ)  ไม่ได้ออกอากาศ
อำเภออาวะ (จังหวัดชิบะ)

ที่ตั้งของอำเภออาวะในจังหวัดชิบะ (เน้นสีเหลือง)
อำเภออาวะ (ญี่ปุ่น: 安房郡; โรมาจิ: Awa-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 45.17 ตารางกิโลเมตร (17.44 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2024 อำเภอนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 6,324 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 140 คนต่อตารางกิโลเมตร อำเภออาวะในปัจจุบันประกอบด้วยเทศบาลเพียงแห่งเดียวคือ เมืองเคียวนัง
ประวัติศาสตร์

อำเภออาวะเป็นหนึ่งในอำเภอของแคว้นในอดีตที่ชื่อแคว้นคาซูซะ และเดิมครอบคลุมพื้นที่ทางตอนใต้สุดของคาบสมุทรโบโซทั้งหมด ต่อมาใน ค.ศ. 718 พื้นที่บริเวณนี้ได้แยกออกมาจากแคว้นคาซูซะตั้งเป็นแคว้นอาวะ ซึ่งมีอยู่เรื่อยมาจนถึงการฟื้นฟูเมจิใน ค.ศ. 1868
ในการปฏิรูปที่ดินในยุคเมจิตอนต้น แคว้นอาวะถูกแบ่งออกเป็น 4 อำเภอใน ค.ศ. 1868 ได้แก่ อำเภออาวะ (ญี่ปุ่น: 安房郡), อำเภออาซาอิ (ญี่ปุ่น: 朝夷郡), อำเภอนางาซะ (ญี่ปุ่น: 長狭郡) และอำเภอเฮ (ญี่ปุ่น: 平郡; เดิมเรียกอำเภอเฮงูริ) ในขณะที่จัดตั้ง อำเภออาวะประกอบด้วยหมู่บ้านขนาดเล็ก 93 หมู่บ้าน แบ่งกันปกครองจำนวนเท่า ๆ กันระหว่างแคว้นศักดินาทาเตยามะและแคว้นศักดินานางาโอะ หมู่บ้านเหล่านี้ได้ควบรวมกันเมื่อ ค.ศ. 1889 กลายเป็น 2 เมือง (เมืองเทเตยามะ และเมืองโฮโจ) และ 9 หมู่บ้าน ต่อมาใน ค.ศ. 1897 อำเภออาซาอิ อำเภอเฮ และอำเภอนางาซะถูกรวมเข้ากับอำเภออาวะ ซึ่งในขณะนั้นอำเภออาวะประกอบด้วย 7 เมืองและ 37 หมู่บ้าน ต่อมาอำเภออาวะก็ค่อย ๆ ลดขนาดลงจากการที่มีเทศบาลแยกออกไปจัดตั้งเทศบาลนคร และปัจจุบันเหลือเมืองเคียวนังเพียงแห่งเดียว
ประวัติศาสตร์ > การควบรวมเทศบาล

11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 เมืองอามัตสึโกมินาโตะถูกรวมเข้ากับนครคาโมงาวะ
20 มีนาคม ค.ศ. 2006 เมืองจิกูระ, มารูยามะ, ชิราฮามะ, โทมิอูระ, โทมิยามะ และวาดะ และหมู่บ้านมิโยชิ รวมเข้าด้วยกันเพื่อก่อตั้งนครมินามิโบโซ
บรรณานุกรม

Awa-gun shi: History of Awa-county, Chiba prefecture. Chiba Prefectural Board of Education. 1926.
Districts in Chiba Prefecture. General Books. 2010. ISBN 1-158-37112-8.
Counties of Japan
35°7′N 139°50′E﻿ / ﻿35.117°N 139.833°E﻿ / 35.117; 139.833
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
แผนที่อดีตเมืองและหมู่บ้านในอำเภออาวะเมื่อ ค.ศ. 1897 พื้นที่สีต่าง ๆ แสดงถึงเทศบาลในปัจจุบัน สีแดงคือนครทาเตยามะ, สีชมพูคือนครคาโมงาวะ, สีม่วงคือนครมินามิโบโซ, และสีส้มคือเมืองเคียวนัง
ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น

| --- | --- |
ไข่ตุ๋นญี่ปุ่นในร้านอาหารที่เมืองฮามามัตสึ ประเทศญี่ปุ่น
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ญี่ปุ่นและพื้นที่ที่พูดภาษาญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก: ไข่ เมล็ดแปะก๊วย ซอสถั่วเหลือง ดาชิ มิริง เห็ดหอม คามาโบโกะ รากลิลี กุ้งต้ม
รูปแบบอื่น: ไข่ตุ๋นจีน, ไข่ตุ๋นเกาหลี (คเยรันจิม)
 ตำราอาหาร: ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น   สื่อ: ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น
ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น หรือ ชาวันมูชิ (ญี่ปุ่น: 茶碗蒸し; โรมาจิ: chawanmushi; แปลว่า "นึ่งในถ้วยชา") เป็นอาหารญี่ปุ่นทำจากไข่ มีลักษณะเป็นคัสตาร์ดแต่มักกินเป็นกับข้าวในมื้ออาหารแตกต่างจากคัสตาร์ดโดยทั่วไป เพราะมีส่วนผสมที่เป็นรสเค็มมากกว่ารสหวาน ประกอบด้วยส่วนผสมของไข่ปรุงรสด้วยซอสถั่วเหลือง ดาชิ และมิริง และใส่ส่วมผสมหลายอย่างเช่น เห็ดหอม คามาโบโกะ รากลิลี (ยูริเนะ) แปะก๊วย และกุ้งต้ม ใส่ในภาชนะที่มีลักษณะคล้ายถ้วยชา  สูตรอาหารมีความคล้ายคลึงกับไข่ตุ๋นจีน แต่ของแต่งหน้ามักแตกต่างออกไป ไข่ตุ๋นญี่ปุ่นเป็นหนึ่งในอาหารญี่ปุ่นไม่กี่ชนิดที่กินด้วยช้อนเพราะไม่สามารถใช้ตะเกียบคีบได้
ไข่ตุ๋นญี่ปุ่นสามารถรับประทานได้ทั้งแบบร้อนและแบบเย็น เมื่อใส่เส้นอูดงเป็นส่วนผสมจะเรียกว่า โอดามากิมูชิ หรือ โอดามากิอูดง
ดูเพิ่ม

ไข่ตุ๋นจีน
ไข่ตุ๋นเกาหลี (คเยรันจิม)
จารุศิริ ภูวนัย

| จารุศิริ คชหิรัญ |
| --- | --- |
เกิด: 3 สิงหาคม พ.ศ. 2519 (48 ปี) จารุศิริ คชหิรัญ
คู่สมรส: นรินทร์ หน่อทอง (2566-ปัจจุบัน)
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: (2541 - ปัจจุบัน)
สังกัด: ช่อง 7 บริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด (2541 - ปัจจุบัน)
จารุศิริ คชหิรัญ ชื่อเล่น ตู่ หรือเจ้าของฉายา ตู่ เมียกู เกิดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2519 เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นบุตรสาวของนาท ภูวนัย และ นิตยา ปานนะทึก และมีพี่สาวชื่อว่า พิมพ์ศิริ คชหิรัญ
ประวัติในวงการบันเทิง

จารุศิริ ภูวนัย ชื่อเดิม (จารุศิริ คชหิรัญ) เกิดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2519 เป็นบุตรสาวของนาท ภูวนัย และ นิตยา ปานนะทึก และมีพี่สาวชื่อว่า พิมพ์ศิริ คชหิรัญ ตู่เป็นักแสดงชาวไทย สังกัดช่อง 7และบริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับ นาย นรินทร์ หน่อทอง
จารุศิริ เริ่มเข้าสู่สายวงการบันเทิงไทยการแสดงภาพยนตร์และมิวสิกวิดีโอและมีผลงานละครและจักร ๆ วงศ์ ๆ อีกมากมายและเป็นนักแสดงชาวไทยเป็นที่รู้จักในวงการบันเทิงมีผลงานละครเช่น ตั้งไข่ล้ม พรหมไม่ลิขิต, ดั่งสวรรค์สาป และ แก้วตาหวานใจ เป็นต้น
ชีวิตส่วนตัว

จารุศิริ ได้เข้าสู่วิวาห์งานมงคลสมรสกับ นรินทร์ หน่อทอง ห่างกันอายุ 13 ปี ปัจจุบันจารุศิริได้คบหาดูใจมานาน 4 ปี งานวิวาห์มงคลสมรสจัดขึ้น เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2566
ผลงาน > ละครสั้น

ละคร เซน...สื่อรักสื่อวิญญาณ (รับเชิญ)
(พ.ศ. 2566) ละคร พิภพมัจจุราช ตอน ออฟฟิศนรก รับบทเป็น เจ๊พริ้ง
ผลงาน > ผลงานภาพยนตร์

(พ ศ. 2535) อนึ่ง คิดถึงพอสังเขป
ผลงาน > ละคร จักรวงศ์

(พ.ศ. 2543) ละคร พระสุธน-มโนห์รา ช่อง 7
(พ.ศ. 2544) ละคร แก้วหน้าม้า ช่อง 7
(พ.ศ. 2554)  ละคร เจ้าหญิงพิกุลทอง ช่อง 7
(พ.ศ. 2555) ละคร เจ้าหญิงแตงอ่อน ช่อง 7
(พ.ศ. 2556) ละคร มนต์นาคราช  ช่อง 7
(พ.ศ. 2557) ละคร ยอพระกลิ่น ช่อง 7
(พ.ศ. 2568) ละคร แม่ปลาบู่ ช่อง 7
แหล่งข้อมูลอื่น

จารุศิริ ภูวนัย ที่อินสตาแกรม