stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย
การเรียนการสอน > กิจกรรม

ประเพณีการรับน้องใหม่ เรียกวันรับน้องใหม่ว่า  วันเพาะกล้าชงโค (กิจกรรมค่าย รู้จักตน รู้จักคน รู้จักเรียน)
การแข่งขันกีฬาภายในโรงเรียนงานกีฬาสี
งานแสดงมุทิตาจิต ต่อคุณครูที่เกษียณอายุราชการและคุณครูที่ลาออกก่อนเกษียณอายุราชการ
การแข่งขันกีฬา กรีฑา นักเรียน นักศึกษาและประชาชนจังหวัดภูเก็ต ซึ่งโรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัยดำเนิน การแปรอักษร มากว่า 30 ปี
การแข่งขันกีฬาประเพณีไตรภาคี' เป็นการแข่งขันกีฬาร่วมกันระหว่าง3โรงเรียนในจังหวัดภูเก็ต คือ โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย โรงเรียนสตรีภูเก็ต และ โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ภูเก็ต
กิจกรรม PKW Language’s Day
การแข่งขันกีฬาประเพณีฟุตซอลีกในระดับชั้น ม.5
วันเปิดประตูสู่สถานศึกษาภูเก็ตวิทยาลัย Open House
การแข่งขันกีฬาฟุตบอลประเพณีอำลาคัพ ซึ่งแข่งขันกันในระดับชั้น ม.3 และ ม.6
ประเพณีวันพี่อำลาน้อง จัดขึ้นในระดับ ม.6 เพื่อให้รุ่นพี่ชั้น ม.6 อำลารุ่นน้อง ซึ่งเป็นวันเปิดเรียนวันสุดท้ายของชั้น ม.6
งานปัจฉิมนิเทศ จัดขึ้นเพื่อแสดงความสำเร็จแก่นักเรียนชั้น ม.3 และ ม.6 เรียกว่า วันชงโคปัจฉิมนิเทศ
มารือ (เติร์กเมนิสถาน)

| มารือ เมิร์ฟ ยุคกลาง- ค> ศ. 1937 อเล็กซานเดรียมาร์กิอานา ยุคโบราณ |
| --- | --- |
พิพิธภัณฑ์ภูมิภาคในเมืองมารือ
มารือสถานที่ตั้งในเติร์กเมนิสถาน
พิกัด: 37°36′N 61°50′E﻿ / ﻿37.600°N 61.833°E﻿ / 37.600; 61.833
ประเทศ:  เติร์กเมนิสถาน
จังหวัด: จังหวัดมารือ
การปกครอง
 • ฮากิม: Kakageldi Gurbanov
ความสูง: 223 เมตร (732 ฟุต)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 126,000 คน
เขตเวลา: UTC+5
มารือ (เติร์กเมน: Mary) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดมารือ ประเทศเติร์กเมนิสถาน ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด 37°36′N 61°50′E﻿ / ﻿37.600°N 61.833°E﻿ / 37.600; 61.833 ตั้งอยู่ในโอเอซิสในทะเลทรายการากุม บนฝั่งแม่น้ำมูร์กาบ เมื่อปี ค.ศ. 2009 มีประชากร 123,000 คน
เดิมที่เป็นที่อยู่อาศัยของชนพื้นเมืองมารู เป็นเมืองสำคัญของราชอาณาจักรเก่าแก่หลายสมัย ตกอยู่ใต้การปกครองของชาวอาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 7-9 ต่อมาเป็นศูนย์กลางการศึกษาศาสนาอิสลาม ตกอยู่ใต้การปกครองของพวกเติร์กในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และถูกพวกมองโกลบุกทำลายใน ค.ศ. 1221 รัสเซียได้เข้ายึดครองใน ค.ศ. 1884
บอราบอรา

| --- | --- |
บอราบอรากับลากูนมองจากสถานีอวกาศนานาชาติ

ภูมิศาสตร์
พิกัด: 16°30′04″S 151°44′24″W﻿ / ﻿16.501°S 151.740°W﻿ / -16.501; -151.740
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะโซไซเอตี
พื้นที่: 30.55 ตารางกิโลเมตร (11.80 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 727 ม. (2385 ฟุต)
จุดสูงสุด: เขาโอเตมานู
การปกครอง
ฝรั่งเศส
อาณานิคมโพ้นทะเล: เฟรนช์พอลินีเชีย
เขตการปกครอง: หมู่เกาะลีเวิร์ด
เทศบาล: บอรา-บอรา
เมืองใหญ่สุด: ไวตาเป
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 10,605 (2017)
ความหนาแน่น: 347/กม.2 (899/ตารางไมล์)
เกาะบอราบอรา
บอราบอรา (อังกฤษ: Bora Bora, ออกเสียง: /ˈbɔːrə ˈbɔːrə/); บอรา-บอรา (ฝรั่งเศส: Bora-Bora, ออกเสียง: [bɔʀa bɔʀa]) หรือ ปอราปอรา (ตาฮีตี: Pora Pora) เป็นเกาะแห่งหนึ่งของหมู่เกาะโซไซเอตีในเฟรนช์พอลินีเชีย ดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ลักษณะเป็นเกาะที่ปกคลุมไปด้วยป่าเขตร้อน มีซากภูเขาไฟหลายลูก พื้นทะเลนิ่งเพราะมีเทือกปะการังล้อมรอบเกาะ และมีหาดทรายที่สวยงาม ภาษาที่ใช้กันบนเกาะคือภาษาตาฮีตีและภาษาฝรั่งเศส อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีประชากรมาท่องเที่ยวสูง ทำให้ชนพื้นเมืองเริ่มพูดภาษาอังกฤษได้
แหล่งข้อมูลอื่น

บอราบอรา ที่เว็บไซต์ Curlie
Bora Bora from space (2598 × 3071, 9.5 MB)
https://weather-and-climate.com/average-monthly-Rainfall-Temperature-Sunshine,Bora-Bora,French-Polynesia
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
ภาษาตองงา

| ภาษาตองงา |
| --- | --- |
lea faka-Tonga
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศตองงา; ชุมชนผู้อพยพที่สำคัญในนิวซีแลนด์และสหรัฐ
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (187,000  96,000 ในประเทศตองงา อ้างถึง1998) 73,000 ที่อื่น ๆ (ไม่มีวันที่), ส่วนใหญ่อยู่ในนิวซีแลนด์ สหรัฐ และออสเตรเลีย 
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียโอชีแอนิกพอลินีเชียตองงาภาษาตองงา
ระบบการเขียน: ฐานละติน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  ตองงา
รหัสภาษา
ISO 639-1: to
ISO 639-2: ton
ISO 639-3: ton
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาตองงา (ตองงา: lea faka-Tonga) เป็นภาษาราชการของประเทศตองงา โดยอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน พูดกันประมาณ 187,000 คน มีรูปแบบการเรียงประโยคแบบกริยา-ประธาน-กรรม มีความใกล้ชิดกับภาษานีวเว
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  เช็กเกีย
มาลาเอกูลา

ถนนกษัตริย์มุ่งหน้าสู่มาลาเอกูลา โดยมีหลุมฝังพระศพของพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 ในพื้นหลัง
มาลาเอกูลา (ตองงา: Malaʻekula หรือ Malaʻe Kula) (จตุรัสแดง) เป็นชื่อเรียกสุสานหลวงกลางกรุงนูกูอาโลฟาในราชอาณาจักรตองงา ประเทศทางตอนใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก สถานที่แห่งนี้เป็นที่ฝังพระบรมศพของพระมหากษัตริย์ตองงาและพระบรมวงศานุวงศ์ที่ใกล้ชิด (พระราชชายา, พระราชสวามี, พระราชบุตร) ส่วนพระบรมวงศานุวงศ์ที่สืบสายห่างออกไปจากสายหลัก เช่น พระภาดา พระภคินี พระชามาดา เป็นต้น จะได้รับการฝังพระบรมศพในบริเวณอื่น พระมหากษัตริย์ในอดีต เช่น ตูอีโตงา จะได้รับการฝังพระบรมศพในลางีที่เมืองมูอา
มาลาเอกูลาตั้งอยู่ทางตอนใต้ของพระราชวังในระยะทางที่ไม่ไกลนักไปตามฮาลาตูอิ (ถนนกษัตริย์) ถนนกษัตริย์เป็นชื่ออย่างเป็นทางการของถนนเส้นนี้ และจากชื่อก็สื่อถึงว่าเป็นถนนเส้นสุดท้ายที่พระมหากษัตริย์ตองงาทุกพระองค์ได้เดินทางในรัชสมัยของแต่ละพระองค์ เพื่อมุ่งสู่สุสานของพระองค์ที่มาลาเอกูลา ถนนแห่งนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อฮาลาไปนี (ถนนไพน์) เนื่องจากว่ามีการปลูกต้นสนฉัตร (ต้นไม้หลวงของตองงา) โดยชาวยุโรปตามแนวถนน แต่ปัจจุบันไม่มีปรากฎแล้ว เนื่องจากรากหยั่งลึกถึงน้ำเค็มใต้ดิน สุสานแห่งนี้ได้รับการสถานาเมื่อพระมหากษัตริย์ตองงายุคใหม่พระองค์แรก (พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1) สวรรคต หลุมฝังพระศพของพระองค์ตั้งอยู่ใจกลางของทุ่ง ซึ่งสามารถมองเห็นได้จากบริเวณพระราชวังไปตามฮาลาตูอิ
ศัพท์คำว่า มาลาเอ มีความหมายในภาษาตองงาว่า (หมู่บ้าน)-สีเขียว, สวน, สนามเด็กเล่นและอื่น ๆ แต่ยังเป็นคำราชาศัพท์ของคำว่า สุสาน อีกด้วย ส่วน กูลา มีความหมายว่า สีแดง ที่มาของชื่อเช่นนี้เป็นการระลึกถึงเทศกาลที่มีชื่อเสียงคือ กาโตอางากูลา (ตองงา: kātoanga kula) หรือเทศกาลแดงที่จัดขึ้น ณ ที่แห่งนี้เมื่อ ค.ศ. 1885 เทศกาลดังกล่าวเป็นการระดมเงินทุนสำหรับวิทยาลัยตองงา (ซึ่งมีสีประจำสถาบันเป็นสีชาด เปิดทำการใน ค.ศ. 1882) และในวันนั้นทุกคนต่างสวมชุดสีแดง
มีนาเรปากิสตาน

| มีนาเรปากิสตาน   مینارِ پاکستان |
| --- | --- |

ที่ตั้งในปากีสถาน
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เสร็จสมบูรณ์
ประเภท: อนุสรณ์สถานสาธารณะ
ที่ตั้ง: ลาฮอร์ แคว้นปัญจาบ  ปากีสถาน
พิกัด: 31°35′33″N 74°18′34″E﻿ / ﻿31.5925°N 74.3095°E﻿ / 31.5925; 74.3095
เริ่มสร้าง: 23 มีนาคม 1960
แล้วเสร็จ: 21 ตุลาคม 1968
ความสูง
หลังคา: 62 เมตร (203 ฟุต)
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: Nasreddin Murat-Khan
วิศวกรโครงสร้าง: A Rehman Niazi
วิศวกรบริการ: Mian Abdul Ghani Mughal
ผู้รับเหมาก่อสร้าง: Mian Abdul khaliq company
มีนาเรปากิสตาน (อูรดู: مینارِ پاکستان) เป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในลาฮอร์ ประเทศปากีสถาน การก่อสร้างเริ่มในปี 1960 และเสร็จในปี 1968 ณ จุดที่สันนิบาตมุสลิมแห่งอินเดียผ่านร่างข้อมติลาฮอร์เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 1940 ซึ่งเป็นการเรียกร้องอย่างเป็นทางการครั้งแรกให้จัดตั้งมาตุภูมิเอกเทศและเอกราชสำหรับมุสลิมในบริติชอินเดียตามทฤษฎีสองเชื้อชาติ (two-nation theory) ข้อมติดังกล่าวได้นำไปสู่การจัดตั้งรัฐปากีสถานเอกราชเมื่อปี 1947 ในที่สุด
ฟาตูมาโนงี

ที่ตั้งของฟาตูมาโนงี (ในรูปดาวสีแดง)
ฟาตูมาโนงี (ตองงา: Fatumanongi) เป็นเกาะหนึ่งของประเทศตองงา ตั้งอยู่ทางตอนกลางของกลุ่มเกาะฮาอะไป และอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองหลวงนูกูอาโลฟา
ดูเพิ่ม

รายชื่อเมืองในประเทศตองงา
เขตการปกครองของตองงา
แหล่งข้อมูลอื่น

Fatumanongi na locationdirectory.net เก็บถาวร 2015-12-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
มีนาฏจิโกยิล

มีนาฏจิโกยิล
มีนาฏจิจุนตเรจุวรรรโกยิล (ทมิฬ: மீனாட்சி சுந்தரேசுவரர் கோயில்) เรียกโดยย่อว่า มีนาฏจิโกยิล (மீனாட்சி கோயில்) เป็นโบสถ์พราหมณ์เก่าแก่ ตั้งอยู่บนฝั่งทิศใต้ของแม่น้ำไวไก (Vaigai River) ในเมืองมตุไร รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย สร้างถวายพระแม่มีนากษี ซึ่งเป็นอวตารปางหนึ่งของพระปารวตี และถวายพระสุนทเรศวร อวตารปางหนึ่งของพระศิวะ สวามีของพระองค์
แม้โบสถ์มีที่มาเก่าแก่ แต่สิ่งก่อสร้างส่วนใหญ่ในปัจจุบันสร้างขึ้นหลังคริสต์ศตวรรษที่ 14 ทั้งมีการบูรณะและต่อเติมอีกในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ตามบัญชาของติรุมาลัย นายก (Thirumalai Nayak) เจ้าเมืองมตุไร เพราะช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 กองทัพมุสลิมจากรัฐสุลต่านเดลี (Delhi Sultanate) เข้าโจมตีโบสถ์ แล้วปล้นเอาของมีค่า ก่อนทำลายศาสนสถานแห่งนี้ลงพร้อมกับแห่งอื่น ๆ ทั่วภาคใต้ของอินเดีย โบสถ์ที่เห็นในบัดนี้เป็นผลมาจากการสร้างขึ้นใหม่ภายใต้ดำริของกษัตริย์หลายพระองค์แห่งจักรวรรดิวิชัยนคร การต่อเติมครั้งสำคัญเกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ตามคำสั่งของวิศวนาถ นายก (Vishwanatha Nayak) และผู้สืบต่อตำแหน่งของเขา ปัจจุบัน ในเทวสถานประกอบด้วยโคปุระหรือซุ้มประตู 14 หลัง สูงราว 45–50 เมตร โคปุระหลังใต้มีความสูงมากที่สุด คือ 51.9 เมตร นอกจากนี้ ในโบสถ์ยังมีอาคารเสาสลักหลายหลัง และมีศาลอีกมากมายซึ่งสร้างถวายเทวดาในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ในศาลเหล่านี้มีวิมานตั้งอยู่เหนือครรภคฤห์หรือหอศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งปิดทอง เป็นที่ประทับของพระมีนากษีกับพระสุนทเรศวร
โบสถ์แห่งนี้เป็นจุดมุ่งหมายหลักในการแสวงบุญตามประเพณีลัทธิไศวะ ซึ่งถือพระศิวะเป็นใหญ่ แต่ก็มีสิ่งหลายสิ่งเกี่ยวข้องกับลัทธิไวษณพ ซึ่งถือพระวิษณุเป็นใหญ่ ทั้งนี้ เพราะถือว่าพระวิษณุเป็นพระภราดาของพระมีนากษี ในโบสถ์ยังมีเทวรูปของเทพองค์อื่น เช่น พระลักษมี ชายาพระวิษณุ, พระกฤษณะทรงขลุ่ย, นางรุกมินี ชายาพระกฤษณะ, พระพรหม, พระสรัสวดี ชายาพระพรหม, และเทพตามคัมภีร์ปุราณะ พร้อมด้วยงานศิลปะเกี่ยวข้องกับวรรณกรรมฮินดู นับเป็นที่หมาย (landmark) สำคัญที่สุดในเมืองมตุไร แต่ละวันมีผู้เข้าชมหลักหมื่น และเฉพาะช่วงสิบวันแห่งเทศกาลมีนากษีติรุกัลยาณัง (Meenakshi Tirukalyanam) ในเดือนจิตระ ซึ่งตกราวเดือนเมษายนหรือพฤษภาคมตามปฏิทินสุริยคติ จะมีผู้เข้าเยี่ยมชมเทวสถานรวมหลักล้าน
มักบะเรชาห์รุกเนอาลัม

| --- | --- |
مقبرہ شاہ رکن عالم
ศาลเจ้ารุกเนอาลัมในนิกายซูฟี
th
พิกัด: 30°11′56″N 71°28′17″E﻿ / ﻿30.19889°N 71.47139°E﻿ / 30.19889; 71.47139
ที่ตั้ง: มุลตาน แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน
ประเภท: ศาลเจ้าซูฟี
สร้างเสร็จ: ค.ศ. 1324
มักบะเรชาห์รุกเนอาลัม (อูรดู: مقبرہ شاہ رکن عالم) หรือ ที่ไว้ศพชาห์ รุกเนอาลัม (อังกฤษ: Tomb of Shah Rukn-e-Alam) เป็นที่ไว้ศพและศาลเจ้าในศาสนาอิสลามนิกายซูฟี ตั้งอยู่ในเมืองมุลตาน ประเทศปากีสถาน เป็นที่ไว้ศพสันตะของซูฟี เชคห์ รุกเนอูดดีน อาบูล ฟาเตห์ สถาปัตยกรรมที่ใช้ก่อสร้างมักบะรา (ที่ไว้ศพ) นี้ ถือเป็นตัวอย่างชิ้นแรก ๆ ของสถาปัตยกรรมตุฆลุก ในยุคก่อนการเข้ามาของสถาปัตยกรรมโมกุล และหนึ่งในศาลเจ้าซูฟีที่งดงามที่สุดในอนุทวีปอินเดีย มีศาสนิกชนจาริกมายังที่นี่มากกว่า 100,000 คนทุก ๆ ปีระหว่างเทศกาลประจำปี อูร์ส ซึ่งจัดขึ้นเพื่อระลึกถึงมรณกาลของท่าน
แหล่งข้อมูลอื่น

SN Bukhari (2009-08-24). "Tomb of Shah Rukne Alam Multan". YouTube.
มูอา

บริเวณที่ฝังพระบรมศพของพระเจ้าเลาฟิลิตองงา ตูอีโตงาพระองค์สุดท้าย
มูอา (ตองงา: Muʻa) เป็นหนึ่งในศูนย์กลางของวัฒนธรรมแลพีตาในตองงา เมื่อเวลา 2,000 ปีผ่านมาแล้ว และในระยะเวลาต่อมามูอาได้กลายมาเป็นศูนย์กลางการปกครองของจักรวรรดิตูอีโตงา หลังจากการแบ่งอำนาจของตูอีโตงาสู่ราชวงศ์อื่น ๆ มูอาจึงทำหน้าที่เป็นเพียงแค่เมืองหลวงของกษัตริย์ตูอีโตงาเท่านั้น ซึ่งไม่มีพระราชอำนาจทางการเมืองใดๆและมีบทบาทเพียงทางด้านพิธีการเท่านั้น
พระเจ้าอะโฮเออิตู

| พระเจ้าอะโฮเออิตู> ตูอีโตงาแห่งจักรวรรดิตูอีโตงา |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 950 - ??
รัชสมัย: ??
ราชาภิเษก: ค.ศ. 950
รัชกาลก่อนหน้า: ไม่มี สถาปนาจักรวรรดิใหม่
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าโลโลฟากันกาโล
พระมเหสี: ไม่มีข้อมูล
พระราชบุตร: พระเจ้าโลโลฟากันกาโล
สมเด็จพระเจ้าอะโฮเออิตู
ราชวงศ์: ตูอีโตงา
พระราชบิดา: เทพเจ้าตากาโลอา
พระราชมารดา: อีลาเฮวา วาเอโปปูอา
สมเด็จพระเจ้าอะโฮเออิตู (ตองงา: ʻAhoʻeitu) เป็นพระมหากษัตริย์ (ตูอีโตงา) พระองค์แรกของจักรวรรดิตูอีโตงา พระองค์สถาปนาจักรวรรดิขึ้นในปี ค.ศ. 950 ตามตำนานของตองงาเชื่อว่าพระองค์เป็นพระราชโอรสของเทพเจ้าจากท้องฟ้าคือเทพเจ้าตากาโลอากับพระราชมารดาที่เป็นมนุษย์คืออีลาเฮวา วาเอโปปูอา
ตำนานพระราชประวัติ

พระราชบิดาของพระองค์ได้เสร็จลงมาจากท้องฟ้าเพื่อลงมาหาพระราชมารดาของพระองค์เป็นครั้งคราว เดิมทีนั้นพระราชมารดาของพระองค์เป็นลูกสาวของหัวหน้าเผ่าแห่งเกาะนีอูเอ โดยหัวหน้าเผ่าแห่งเกาะนีอูเอปรารถนาที่จะให้ลูกสาวของตนแต่งงาน จึงส่งลูกสาวเลือกสถานที่อยู่จนเลือกได้ที่เกาะโตงาตาปู เมื่อพระองค์พระราชสมภพ ณ เกาะโตงาตาปูนั้นพระองค์ได้ตรัสถามพระราชมารดาถึงพระราชบิดาของพระองค์ ซึ่งพระราชมารดาของพระองค์ได้ชี้ว่าพระราชบิดาของพระองค์มาจากท้องฟ้า เมื่อพระองค์เจริญพระชนมพรรษาแล้วก็ตรัสถามพระราชมารดาถึงหนทางในการเดินทางสู่ท้องฟ้า ซึ่งพระราชมารดาของพระองค์ได้ชี้ไปที่ต้นโทอา ซึ่งพระองค์ได้ปีนขึ้นไปเรื่อยๆจนพบพระราชบิดาของพระองค์ พระราชบิดาของพระองค์ได้เชิญพระองค์ให้เสวยพระกระยาหารและดื่มน้ำคาวา หลังจากนั้นเทพเจ้าตากาโลอาได้แนะนำพระเชษฐา (ต่างพระมารดา) ของพระองค์ที่อาศัยอยู่บนสรวงท้องฟ้า เมื่อเหล่าพระราชโอรสของเทพเจ้าได้พบหน้ากันทั้งหมดแล้วได้เล่นเกมซิกาอูลูโตอา (เกมปาลูกดอกโดยใช้โตอา) อย่างไรก็ตามพระเชษฐาของพระองค์หลายคนต่างอิจฉา จึงจับพระองค์นำมาทำเป็นอาหารและกินพระองค์ยกเว้นพระเศียรของพระองค์
หลังจากนั้นไม่นาน เทพเจ้าตากาโลอา เออีตูมาตูปูส่งผู้หญิงไปเรียกอะโฮเออิตู แต่ผู้หญิงรายนั้นกลับมารายงานต่อเทพเจ้าตากาโลอาว่าหาไม่เจอ เทพเจ้าจึงมีพระราชบัญชาบังคับให้พระราชโอรสของพระองค์มาพร้อมหน้ากัน พร้อมกันนั้นได้บังคับให้เหล่าพระราชโอรสเหล่านั้นอาเจียรส่วนที่กินออกมาไว้ในชาม อย่างไรก็ตามมีส่วนพระเศียรและกระดูกที่หายไป องค์เทพเจ้าจึงส่งสารตามหาจนสามารถพบทุกอย่าง หลังจากนั้นได้นำทุกส่วนต่างๆของอะโฮเออิตูใส่ไว้ในชามและใช้โนนูฟิอาฟิอาซึ่งเป็นพืชที่มีสรรพคุณทางยาในการฟื้นชีวิตให้กับคนที่ใกล้ตาย ซึ่งสามารถทำได้สำเร็จโดยอะโฮเออิตูสามารถลุกขึ้นนั่งได้อีกครั้ง
หลังจากที่อะโฮเออิตูฟื้นขึ้นมาแล้ว เทพเจ้าทรงโกรธพระราชโอรสของพระองค์มากที่ร่วมมือกันลอบสังหารอะโฮเออิตู เพื่อเป็นการลงโทษจึงให้เหล่าบรรดาพระราชโอรสนั้นต้องอยู่บนท้องฟ้าต่อไป ส่วนอะโฮเออิตูจะถูกส่งลงไปในแผ่นดินตองงาเพื่อดำรงตำแหน่งเป็นพระมหากษัตริย์ แต่เหล่าพระราชโอรสที่เหลือได้ขอร้องให้พิจารณาให้ตนได้ลงจากท้องฟ้าไปด้วย เทพเจ้าจึงอนุญาตแต่มีข้อแม้ว่าแม้ว่าเหล่าพระราชโอรสเหล่านี้จะแก่พระชนมพรรษามากกว่า แต่ต้องเป็นข้ารับใช้ของอะโฮเออิตู
พระเชษฐา

พระเชษฐาของพระองค์มีรายพระนามดังต่อไปนี้
เจ้าชายตาลาฟาเล เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็น ตูอิฟาเลอัว (พระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์ที่ 2), โดยตำแหน่งนี้ถือว่าเป็นราชวงศ์สำรอง หากเชื้อสายของพระเจ้าอะโฮเออิตูไม่เหลือรัชทายาท นอกจากนี้ยังดำรงตำแหน่งเป็นตูอิเปเลหะเก
เจ้าชายมาตาเกเฮ พระองค์มีสถานะเป็นผู้พิทักษ์แห่งตูอีโตงา เชื้อสายชองพระองค์หมดลงในรัชสมัยพระเจ้าตูอิตาตูอิ
เจ้าชายมาลีเอโป เชื่อสายของพระองค์ต่อมามีสถานเป็นสัปเหร่อประจำราชวงศ์.
ตูอิโลโลโก
ตูอิโฟลาฮา พระองค์มีสถานะเป็นผู้พิทักษ์แห่งตูอีโตงา เชื้อสายของพระองค์หมดลงในรัชสมัยพระเจ้าตูอิตาตูอิ
การใช้ชื่ออะโฮเออิตู

อะโฮเออิตูเป็นชื่อที่ใช้มาจนถึงทุกวันนี้สำหรับผู้ที่มีสถานะเป็นเชื้อพระวงศ์หรือหัวหน้าเผ่า โดยมกุฎราชกุมารองค์ปัจจุบันก็ได้ใช้คำว่าอะโฮเออิตูเป็นส่วนหนึ่งของพระนามของพระองค์ที่ว่าเจ้าชายเซียโอซิ มานูมาตาองโก อาลาอีวาฮามามา โอ อะโฮเออิตู คอนสแตติน ตูกูอาโฮ
พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา

นวนิยายในปี พ.ศ. 2551 โดยออร์ฮัน พามุค
บทความนี้เกี่ยวกับหนังสือ สำหรับพิพิธภัณฑ์ ดูที่ พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา (พิพิธภัณฑ์)
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: ออร์ฮัน พามุค
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Masumiyet Müzesi
ผู้แปล: นพมาส แววหงส์
ประเทศ: ตุรกี
ภาษา: ตุรกี
สำนักพิมพ์: İletişim (ตุรกี) มติชน (ไทย)
วันที่พิมพ์: พ.ศ. 2551
พิมพ์ในภาษาไทย: พ.ศ. 2560
ชนิดสื่อ: สิ่งพิมพ์ (หนังสือปกแข็งและปกอ่อน)
หน้า: 592 หน้า (ต้นฉบับภาษาตุรกี)
ISBN: 978-975-05-0609-3 (ต้นฉบับภาษาตุรกี)
OCLC: 276510603
พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา (ตุรกี: Masumiyet Müzesi; อังกฤษ: The Museum of Innocence) เป็นนวนิยายที่เขียนโดยออร์ฮัน พามุค นักเขียนนวนิยายชาวตุรกีผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม หนังสือตีพิมพ์เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2560 หนังสือเป็นเรื่องราวในเมืองอิสตันบูลระหว่างปี ค.ศ. 1975 ถึง ค.ศ. 1984 เกี่ยวกับเรื่องราวความรักระหว่างเคมาลนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง และฟูซุนญาติห่าง ๆ ที่ยากจน พามุคกล่าวว่าตนใช้ยูทูบในการค้นคว้าเพลงและภาพยนตร์ตุรกีระหว่างเตรียมเขียนนวนิยาย
นวนิยายมีการแปลเป็นภาษาไทยโดยนพมาส แววหงส์ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชนเมื่อปี พ.ศ. 2560
พิพิธภัณฑ์

บทความหลัก: พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา (พิพิธภัณฑ์)
พามุคก่อตั้ง "พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา" ของจริงโดยอิงจากพิพิพิธภัณฑ์ที่ระบุในหนังสือ ตั้งอยู่ในอาคารของย่าน Çukurcuma ในเมืองอิสตันบูล และจัดแสดงสิ่งสะสมที่ระลึกถึงชีวิตประจำวันและวัฒนธรรมของอิสตันบูลตามช่วงเวลาในนวนิยาย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาตุรกี)
เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาอังกฤษ)
Review site for The Museum of Innocence
Interview with Orhan Pamuk, The Museum of Innocence: A Declaration of Love to the City of Istanbul เก็บถาวร 2013-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Observer review of novel
อาคารซึ่งเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา
ยือลันลือ

| ยือลันลือ กูร์บันซอลตัน เอเจ |
| --- | --- |
ยือลันลือที่ตั้งในประเทศเติร์กเมนิสถาน
พิกัด: 41°50′N 59°39′E﻿ / ﻿41.833°N 59.650°E﻿ / 41.833; 59.650
ประเทศ:  เติร์กเมนิสถาน
จังหวัด: ดาโชกุซ
อำเภอ: กูร์บันซอลตัน เอเจ
ประชากร (2009)
 • ทั้งหมด: 26,901 คน
เขตเวลา: UTC+5 (+5)
ยือลันลือ (เติร์กเมน: Ýylanly) หรือยีลันลี (Yilanli) เป็นเมืองและเมืองหลักของอำเภอกูร์บันซอลตัน เอเจในจังหวัดดาโชกุซของประเทศเติร์กเมนิสถาน ณ ค.ศ. 2009 ตัวเมืองมีประชากรประมาณ 26,901 คน
ในบางครั้ง ตัวเมืองถูกเปลี่ยนชื่อเป็นกูร์บันซอลตัน เอเจ มารดาของซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ อดีตประธานาธิบดี
พระเจ้าโมโม

| พระเจ้าโมโม> ตูอีโตงาแห่งจักรวรรดิตูอีโตงา |
| --- | --- |
ครองราชย์: ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 12
รัชสมัย: ไม่ทราบปีที่แน่นอน
ราชาภิเษก: ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 12
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระเจ้าอาฟูลูงา
รัชกาลถัดไป: สมเด็จพระเจ้าตูอิตาตูอิ
พระมเหสี: สมเด็จพระราชินีนูอา
พระราชบุตร: สมเด็จพระเจ้าตูอิตาตูอิ เจ้าหญิงลาตูตามา (ตูอีโตงาเฟฟีเน)
สมเด็จพระเจ้าโมโม
ราชวงศ์: ตูอีโตงา
พระราชบิดา: สมเด็จพระเจ้าอาฟูลูงา
พระราชมารดา: ไม่ทราบ
สมเด็จพระเจ้าโมโม (ตองงา: Momo) ทรงเป็นตูอีโตงา (พระมหากษัตริย์) พระองค์ที่ 10 แห่งจักรวรรดิตูอีโตงา พระองค์มีพระชนม์ชีพอยู่ในระหว่างประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 11 หรือ 12 พระนามของพระองค์มาจากมนุษย์กลุ่มแรกของโลกตามความเชื่อพื้นเมืองตองงาคือโกไฮ, โกเอา, โม โมโม ในรัชสมัยของพระองค์ถือได้ว่าเป็นยุคเริ่มต้นของความรุ่งเรืองของจักรวรรดิตูอีโตงา และเป็นรัชกาลแรกหลังจากรัชสมัยของพระเจ้าอะโฮเออิตูที่มีบันทึกและเรื่องเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในรัชสมัย
พระราชประวัติ

สมเด็จพระเจ้าโมโมเป็นพระราชโอรสที่ปรากฏพระนามเพียงพระองค์เดียวของสมเด็จพระเจ้าอาฟูลูงากับพระราชมารดาที่ไม่ทราบพระนาม เมื่อพระองค์ขึ้นครองราชย์สมบัติเป็นตูอีโตงาสืบต่อจากพระราชบิดานั้น พระองค์ได้ส่งราชทูตเลฮาอูลีสู่ของธิดาของโลเอา (ตูอิฮาอะเมอา) ซึ่งปกครองดินแดนอยู่ตอนกลางของเกาะโตงาตาปู อย่างไรก็ตามโลเอาได้แจ้งแก่ราชทูตว่าธิดาของตนคือนูอานั้นได้แต่งงานและมีลูกแล้ว ในขณะที่ธิดาของตนอีกคนหนึ่งก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ สำหรับสามีของนูอานั้นคือโงโงคิลิโตโต หัวหน้าของเผ่าฮาอะโงโงซึ่งอาศัยอยู่ที่มาลาโป อย่างไรก็ตามพระเจ้าโมโมต้องการนูอามาเป็นพระมเหสี ซึ่งท้ายที่สุดโงโงคิลิโตโตจำเป็นต้องยอม นูอาจึงกลายเป็นพระมเหสีของพระเจ้าโมโม
สำหรับพระราชโอรสและพระธิดาของพระเจ้าโมโมและพระมเหสีนูอาที่ปรากฏพระนามมี 2 พระองค์ดังนี้คือ
สมเด็จพระเจ้าตูอิตาตูอิ
เจ้าหญิงลาตูตามา
นอกจากนี้แล้วยังปรากฏนามบุตรคนสำคัญของนูอากับโงโงคิลิโตโตคือฟาซีอาปูเลซึ่งจะมีส่วนสำคัญในการช่วยเหลือพระเจ้าตูอิตาตูอิ
พระราชกรณียกิจ

พระองค์ย้ายที่ประทับมาอยู่ที่เฮเกตา ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับนีอูโทอัว ในรัชสมัยของพระองค์ประชาชนจะต้องก้มศีรษะให้ต่ำกว่าตูอีโตงาเพื่อเป็นการแสดงความเคารพ นอกจากนี้ยุคนี้ยังมีการเริ่มขยายอำนาจของจักรวรรดิให้กว้างขวางมากยิ่งขึ้นด้วย ซึ่งต่อมาจะประสบความสำเร็จในรัชสมัยของพระโอรสของพระองค์
รายการอ้างอิง

↑  "The 'Ahoe'itu Dynasty". Royalark. 14 January 2014.
↑  "TU'I TONGA 'Afulunga (d. date unknown)". familytreemaker. 14 January 2014.
1 2 3 4  "BACKGROUND TO TONGAN SOCIETY AT THE TIME OF CAPTAIN COOK'S VISITS" (PDF). The Journal of the Polynesian Society. 14 January 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-12-09. สืบค้นเมื่อ 2014-01-15.
↑  "TU'I TONGA Momo (d. date unknown)". familytreemaker. 15 January 2014.
↑  "The Ancient Capitals of the Kingdom of Tonga". UNESCO. 15 January 2014.
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโมโม |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระเจ้าอาฟูลูงา |  |   ตูอีโตงาแห่งจักรวรรดิตูอีโตงา  (ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 12) |  | สมเด็จพระเจ้าตูอิตาตูอิ |
ยาห์ยา ข่าน

| ยาห์ยา ข่าน |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีปากีสถาน คนที่ 3
ดำรงตำแหน่ง 25 มีนาคม ค.ศ. 1969 – 20 ธันวาคม ค.ศ. 1971
ก่อนหน้า: โมฮัมหมัด อัยยุบข่าน
ถัดไป: ซัลฟิการ์ อาลี บุตโต
ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของปากีสถาน
ดำรงตำแหน่ง 18 มิถุนายน ค.ศ. 1966 – 20 ธันวาคม ค.ศ. 1971
รอง: พลโท Abdul Hamid Khan
ก่อนหน้า: พลเอก Muhammad Musa
ถัดไป: พลโท Gul Hassan
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1917(1917-02-04) แคว้นปัญจาบ บริติชราช (ปัจจุบันคือปากีสถาน)
เสียชีวิต: 10 สิงหาคม ค.ศ. 1980(1980-08-10) (63 ปี) ราวัลปินดี แคว้นปัญจาบ ปากีสถาน
ที่ไว้ศพ: เปศวาร์
เชื้อชาติ: ชาวปากีสถาน
การศึกษา: Colonel Brown Cambridge School, Dehradun
บำนาญ:   Nishan-e-Pakistan (ถูกริบคืน)  Hilal-e-Pakistan (ถูกริบคืน)   Order of Pahlavi 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด:  British Indian Army (จนถึง พ.ศ. 2490)  กองทัพบกปากีสถาน
ประจำการ: พ.ศ. 2481–2514
ยศ:  พลเอก
หน่วย: กองพันที่ 4, กรมบาลุจที่ 10 (S/No. PA–98)
บังคับบัญชา:  C-in-C, Pakistan Army กองพลทหารราบที่ 7 เปศวาร์  กองพลทหารราบที่ 15 ซิอัลโกต  กองพลน้อยอิสระที่ 105 
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่ 2 ฉากเมดิเตอร์เรเนียน สงครามอินเดีย–ปากีสถาน พ.ศ. 2508 ยุทธการที่จวิณฑา สงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ สงครามอินเดีย–ปากีสถาน พ.ศ. 2514 
บำเหน็จ: Hilal-e-Jurat (ถูกริบคืน)

อากาห์ มูฮัมหมัด ยาห์ยา ข่าน (อูรดู: آغا محمد یحیٰی خان; 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2460 – 10 สิงหาคม พ.ศ. 2523) เป็นนายพลชาวปากีสถานซึ่งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดคนที่ 5 ของปากีสถาน เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 3 ของปากีสถานตั้งแต่วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2512 จนถึงวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ในสมัยที่ข่านปกครอง  เขาสั่งให้เริ่มปฏิบัติการปราบปรามชาตินิยมเบงกอลซึ่งก่อให้เกิดสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ เขามีส่วนเกี่ยวข้องในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในบังกลาเทศซึ่งส่งผลให้มีชาวเบงกอลเสียชีวิต 300,000–3,000,000 คน
ต่อมาเมื่อปากีสถานพ่ายแพ้ในสงครามบังกลาเทศ ข่านจึงลาออกจากตำแหน่งประธานาธบดีในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2514 โดยมอบอำนาจให้กับซัลฟิการ์ อาลี บุตโต เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีแทน
รถจี๊ปนีย์

รถจี๊ปนีย์
รถจี๊ปนีย์ (อังกฤษ: jeepney; ตากาล็อก: dyipni, dyip) เป็นประเภทหนึ่งของขนส่งมวลชนในประเทศฟิลิปปินส์ รถจี๊ปนีย์เป็นรถโดยสารประเภทเดียวกันกับรถแท็กซี่หรือรถสองแถว เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของฟิลิปปินส์
คำว่า "จี๊ปนีย์" เกิดจากการสมาสคำศัพท์ในภาษาอังกฤษ คือ "จี๊ป" (jeep) กับ "นีย์" (knee) ที่หมายถึง "หัวเข่า" เนื่องจากรถจี๊ปนีย์ในสมัยก่อนจะมีผู้โดยสารนั่งกันแออัด จนหัวเข่าชนหัวเข่า
รถจี๊ปนีย์ กำเนิดมาจากการที่ทหารอเมริกันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ได้ยึดเอาฟิลิปปินส์เป็นฐานที่มั่นและชัยภูมิในมหาสมุทรแปซิฟิก เมื่อสงครามยุติลงในปี ค.ศ. 1945 ก็ได้ทิ้งรถจี๊ปซึ่งเป็นพาหนะสำคัญที่ใช้ไว้เป็นจำนวนมาก จึงมีผู้นำมาดัดแปลงเป็นรถโดยสาร
รถจี๊ปนีย์ มีลักษณะคล้ายรถสองแถวในประเทศไทย แต่มีความยาวกว่า และถูกนำมาต่อเดิมด้วยสีสันลวดลายฉูดฉาดอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะประจำตัวที่ไม่เหมือนใคร รวมถึงลวดลายที่เกี่ยวข้องกับศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาธอลิค อันเป็นศาสนาประจำชาติของฟิลิปปินส์ด้วย
ค่าโดยสารรถจี๊ปนีย์ในปัจจุบันในกรุงมะนิลา เริ่มต้นที่ 4 กิโลเมตรแรก 8 เปโซ และกิโลเมตรต่อไปครึ่งเปโซ การขึ้น-ลงรถจี๊ปนีย์ไม่มีป้ายที่แน่นอนตายตัวเหมือนป้ายรถโดยสารประจำทาง ผู้โดยสารต้องการจะขึ้นหรือลงตรงไหนก็ได้ ซึ่งผู้ขับต้องมีทักษะเฉพาะในการขับและจดจำค่าโดยสารของผู้โดยสารแต่ละคนเป็นอย่างดี รถจี๊ปนีย์เป็นที่นิยมโดยเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ เหมือนกับรถตุ๊กตุ๊กในประเทศไทย
มุนิบา มะซาริ

| มุนิบา มะซาริ |
| --- | --- |
เกิด:  (1987-03-03) 3 มีนาคม ค.ศ. 1987 (37 ปี) ราฮิม ยาร์ ข่าน
สัญชาติ: ปากีสถาน
อาชีพ: ศิลปิน, นักกิจกรรม, นักพูดสร้างแรงบันดาลใจ, นักร้อง และนางแบบ
บุตร: 1 (บุญธรรม)
เว็บไซต์: www.munibamazari.com
มุนิบา มะซาริ บาโลช (อูรดู: منیبہ مزاری; Muniba Mazari Baloch, เกิด 3 มีนาคม 1987) เป็นนักกิจกรรม, ศิลปิน, นางแบบ และนักพูดสร้างแรงบันดาลใจชาวปากีสถาน ผู้เป็นที่รู้จักในชื่อ "สตรีเหล็กแห่งปากีสถาน" (Iron Lady of Pakistan)) เธอได้รับการแต่งตั้งเป็นทูตสตรีสหประชาชาติประจำประเทศปากีสถาน, 100 สตรีของบีบีซีในปี 2015 และ ฟอบส์ 30 อันเดอร์ 30 ในปี 2016
มุนิบาเป็นนางแบบและพิธีกรชาวปากีสถานคนแรกที่นั่งเก้าอี้รถเข็น เธอต้องใช้เก้าอี้รถเข็นนับตั้งแต่เธอบาดเจ็บในอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่ออายุ 21 ปี เมื่อปี 2008 ขณะเดินทางทางรถยนต์กับสามีของเธอจากเกตตาไปราฮิม ยาร์ ข่าน ที่ซึ่งการบาดเจ็บทำให้เธอเป็นอัมพาตซีกล่าง ซึ่งทำให้เธอต้องนอนติดเตียงเป็นเวลาสองปีก่อนจะค่อย ๆ ฟื้นฟูร่างกายและทำกายภาพบำบัด
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บทางการ
ภาษาทือกรึญญา

ระวังสับสนกับ ภาษาทือเกร
| ภาษาทือกรึญญา |
| --- | --- |
ትግርኛ

ออกเสียง: [tɨɡrɨɲːa]
ประเทศที่มีการพูด: เอริเทรีย, เอธิโอเปีย
ชาติพันธุ์: ชาวทือกรึญญา ชาวทือกรัย
จำนวนผู้พูด: 9.85 ล้านคน  (2020)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  เซมิติกเซมิติกตะวันตกเซมิติกใต้เซมิติกเอธิโอเปียเอธิโอเปียเหนือภาษาทือกรึญญา
ระบบการเขียน: อักษรกืออึซ (ชุดตัวหนังสือพยางค์ทือกรึญญา)
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  เอริเทรีย  เอธิโอเปีย
รหัสภาษา
ISO 639-1: ti
ISO 639-2: tir
ISO 639-3: tir
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาทือกรึญญา (ทือกรึญญา: ትግርኛ, ออกเสียง [tɨɡrɨɲːa]) เป็นภาษากลุ่มเซมิติกเอธิโอเปียภาษาหนึ่งที่ชาวทือกรึญญาและชาวทือกรัยใช้พูดกันในประเทศเอริเทรียและรัฐทือกรัยทางตอนเหนือของประเทศเอธิโอเปีย นอกจากนี้ยังเป็นภาษาพูดของชุมชนผู้พลัดถิ่นจากภูมิภาคเหล่านี้ด้วย