stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมาคมฟุตบอลนามิเบีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Namibia เก็บถาวร 2018-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the FIFA website
Namibia at CAF Online
Namibia Football Association at the Namibia Sports Commission
| ด ค กสมาคมฟุตบอลแห่งชาติของแอฟริกา (CAF) |
| --- | --- |
แอฟริกาเหนือ (UNAF):  แอลจีเรีย  อียิปต์  ลิเบีย  โมร็อกโก  ตูนิเซีย 
แอฟริกาตะวันตก (WAFU-UFOA):  เบนิน  บูร์กินาฟาโซ  กาบูเวร์ดี  แกมเบีย  กานา  กินี  กินี-บิสเซา  โกตดิวัวร์  ไลบีเรีย  มาลี  มอริเตเนีย  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โตโก 
แอฟริกากลาง (UNIFFAC):  แคเมอรูน  แอฟริกากลาง  ชาด  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  อิเควทอเรียลกินี  กาบอง  เซาตูเมและปรินซีปี 
แอฟริกากลาง-ตะวันออก (CECAFA):  บุรุนดี  จิบูตี  เอริเทรีย  เอธิโอเปีย  เคนยา  รวันดา  โซมาเลีย  เซาท์ซูดาน  ซูดาน  แทนซาเนีย  ยูกันดา  แซนซิบาร์† 
แอฟริกาใต้ (COSAFA):  แองโกลา  บอตสวานา  คอโมโรส  เอสวาตินี  เลโซโท  มาดากัสการ์  มาลาวี  มอริเชียส  โมซัมบิก  นามิเบีย  เซเชลส์  แอฟริกาใต้  แซมเบีย  ซิมบับเว 
สมาชิกนอกภูมิภาค:  เรอูว์นียง† 
†สมาชิกสมทบของซีเอเอฟ
สมาคมฟุตบอลซิมบับเว

| CAF |
| --- | --- |
ก่อตั้ง:   1892 (เซาเทิร์นโรดีเชีย)  1964 (ประเทศโรดีเชีย)  1979 (ประเทศซิมบับเว)  
สำนักงานใหญ่: ฮาราเร
สมาชิกฟีฟ่า: 1965
สมาชิกCAF: 1980
สมาชิกCOSAFA: 1997
ประธาน: Felton Kamambo
เว็บไซต์: www.zifa.org.zw
สมาคมฟุตบอลซิมบับเว (อังกฤษ: Zimbabwe Football Association, หรือ ZIFA) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศซิมบับเว มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ฮาราเร ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2522 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา (ซีเอเอฟ) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศซิมบับเวรวมถึงฟุตบอลทีมชาติซิมบับเว
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศซิมบับเว
ฟุตบอลทีมชาติซิมบับเว
ฟุตบอลหญิงทีมชาติซิมบับเว
ฟุตบอลทีมชาติซิมบับเวรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลทีมชาติซิมบับเวรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติซิมบับเวรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์
ซีเอเอฟแชมเปียนส์ลีก
ซีเอเอฟคอนเฟเดอเรชันส์คัพ
ซีเอเอฟซูเปอร์คัพ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
Zimbabwe เก็บถาวร 2018-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FIFA website
Zimbabwe at CAF Online
| ด ค กสมาคมฟุตบอลแห่งชาติของแอฟริกา (CAF) |
| --- | --- |
แอฟริกาเหนือ (UNAF):  แอลจีเรีย  อียิปต์  ลิเบีย  โมร็อกโก  ตูนิเซีย 
แอฟริกาตะวันตก (WAFU-UFOA):  เบนิน  บูร์กินาฟาโซ  กาบูเวร์ดี  แกมเบีย  กานา  กินี  กินี-บิสเซา  โกตดิวัวร์  ไลบีเรีย  มาลี  มอริเตเนีย  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โตโก 
แอฟริกากลาง (UNIFFAC):  แคเมอรูน  แอฟริกากลาง  ชาด  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  อิเควทอเรียลกินี  กาบอง  เซาตูเมและปรินซีปี 
แอฟริกากลาง-ตะวันออก (CECAFA):  บุรุนดี  จิบูตี  เอริเทรีย  เอธิโอเปีย  เคนยา  รวันดา  โซมาเลีย  เซาท์ซูดาน  ซูดาน  แทนซาเนีย  ยูกันดา  แซนซิบาร์† 
แอฟริกาใต้ (COSAFA):  แองโกลา  บอตสวานา  คอโมโรส  เอสวาตินี  เลโซโท  มาดากัสการ์  มาลาวี  มอริเชียส  โมซัมบิก  นามิเบีย  เซเชลส์  แอฟริกาใต้  แซมเบีย  ซิมบับเว 
สมาชิกนอกภูมิภาค:  เรอูว์นียง† 
†สมาชิกสมทบของซีเอเอฟ
สมาคมฟุตบอลตรินิแดดและโตเบโก

| คอนคาแคฟ |
| --- | --- |

ก่อตั้ง: 1908; 116 ปีที่แล้ว (1908)
สมาชิกฟีฟ่า: 1944
สมาชิกคอนคาแคฟ: 1964
ประธาน: Robert Hadad
เว็บไซต์: thettfa.com
สมาคมฟุตบอลตรินิแดดและโตเบโก (อังกฤษ: Trinidad and Tobago Football Association, หรือ TTFA) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศตรินิแดดและโตเบโก มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่คูวา ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2451 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน (คอนคาแคฟ) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศตรินิแดดและโตเบโกรวมถึงฟุตบอลทีมชาติตรินิแดดและโตเบโก
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศตรินิแดดและโตเบโก
ฟุตบอลทีมชาติตรินิแดดและโตเบโก
ฟุตบอลหญิงทีมชาติตรินิแดดและโตเบโก
ฟุตบอลทีมชาติตรินิแดดและโตเบโกรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลทีมชาติตรินิแดดและโตเบโกรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติตรินิแดดและโตเบโกรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
คอนคาแคฟโกลด์คัพ
คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website
Soca Warriors Online, Flex Football Site
Trinidad and Tobago เก็บถาวร 2018-07-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FIFA website
Trinidad and Tobago เก็บถาวร 2014-01-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at CONCACAF site
| ด ค กสมาคมฟุตบอลแห่งชาติของอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน (CONCACAF) |
| --- | --- |
อเมริกาเหนือ (NAFU):  แคนาดา  เม็กซิโก  สหรัฐ 
อเมริกากลาง (UNCAF):  เบลีซ  คอสตาริกา  เอลซัลวาดอร์  กัวเตมาลา  ฮอนดูรัส  นิการากัว  ปานามา 
แคริบเบียน (CFU):  แองกวิลลา  แอนทีกาและบาร์บิวดา  อารูบา  บาฮามาส  บาร์เบโดส  เบอร์มิวดา  โบแนเรอ2  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  หมู่เกาะเคย์แมน  คิวบา  กือราเซา  ดอมินีกา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เฟรนช์เกียนา1 2  กรีเนดา  กัวเดอลุป2  กายอานา1  เฮติ  จาเมกา  มาร์ตีนิก2  มอนต์เซอร์รัต  ปวยร์โตรีโก  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  แซ็ง-มาร์แต็ง2  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ซินต์มาร์เติน2  ซูรินาม1  ตรินิแดดและโตเบโก  เติกส์และเคคอส  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
 1 สมาชิกอเมริกาใต้แต่สังกัด CONCACAF และ CFU  2 สมาชิก CONCACAF เต็มรูปแบบ แต่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ FIFA
สมัยเมียวลิงเจียน

สมัยที่สามของยุคแคมเบรียน
สมัยเมียวลิงเจียน (อังกฤษ: Miaolingian) เป็นหินสมัยที่สามของยุคแคมเบรียน และได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการในปี 2561 มีช่วงระยะเวลาตั้งแต่ประมาณ 509 ถึง 497 ล้านปีก่อน และแบ่งออกเป็น 3 หินช่วงอายุตามลำดับดังนี้ อูลิวอัน ดรูเมียน และกูจางเจียน สมัยเมียวลิงเจียนนั้นอยู่ถัดจากหินสมัยแคมเบรียน 2 ที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ และตามด้วยหินสมัยฝูหรงเจียน
ชื่อเมียวลิงเจียน มาจากเทือกเขาเมียวหลิงในมณฑลกุ้ยโจวตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน
นิยาม

มีการเสนอการใช้ซากดึกดำบรรพ์และชั้นหินแบบฉบับหลายครั้งก่อนที่จะมีการให้การรับรองอย่างเป็นทางการในปี 2561 ซากดึกดำบรรพ์ที่เป็นเครื่องหมายที่มีแนวโน้มดีที่สุดได้รับการพิจารณาให้เป็นการปรากฏขึ้นครั้งแรกของสิ่งมีชีวิตในกลุ่มไทรโลไบต์สปีชีส์โอวาโตรีคโตคารา กรานูลาตา (Ovatoryctocara granulata) หรือออรีคโตเซฟาลัส อินดิคัส (Oryctocephalus indicus) ซึ่งทั้งสองชนิดมีอายุใกล้เคียงกันประมาณ 509 ล้านปีก่อน หลังจากการพิจารณา การปรากฏขึ้นครั้งแรกของออรีคโตเซฟาลัส อินดิคัส ได้ถูกเลือกเป็นเครื่องหมายขอบเขตล่าง และจุด GSSP ถูกวางไว้ในหมวดหินคายหลี อู่หลิว-เจิ้งเจียหยาน มณฑลกุ้ยโจว ประเทศจีน
ขอบเขตระหว่างเมียวลิงเจียนและฟูหรงเจียนมีคำนิยามเดียวกันกับหินช่วงอายุไผเบียน โดยมีการกำหนดเป็นการปรากฏขึ้นครั้งแรกของกลิปตาโนสตุส เรติคูเลตุส (Glyptagnostus reticulatus) ประมาณ 497 ล้านปีก่อน
การแบ่งย่อย

สมัยเมียวลิงเจียนแบ่งออกได้เป็นดังนี้
| สมัย / หินสมัย | ช่วงอายุ / หินช่วงอายุ | ขอบล่างของช่วงอายุ (ล้านปีก่อน) |
| --- | --- | --- |
ฝูหรงเจียน: 
| ฝูหรงเจียน | หินช่วงอายุ 10 | 489.5 |
| ฝูหรงเจียน | เจียงชานเนียน | 494 |
| ฝูหรงเจียน | ไผเบียน | 497 |
เมียวลิงเจียน: 
| เมียวลิงเจียน | กูจางเจียน | 500.5 |
| เมียวลิงเจียน | ดรูเมียน | 504.5 |
| เมียวลิงเจียน | อูลิวอัน | 509 |
หินสมัย 2: 
| หินสมัย 2 | หินช่วงอายุ 4 | 514 |
| หินสมัย 2 | หินช่วงอายุ 3 | 521 |
หินช่วงอายุออร์เดียน (Ordian stage) ซึ่งใช้ในมาตราการลำดับชั้นหินตามอายุกาลของออสเตรเลีย เดิมถูกกำหนดให้เป็นขั้นต่ำสุดของหินสมัยเมียวลิงเจียน แต่มีความเป็นไปได้ว่าอาจอยู่ในตอนบนของหินสมัย 2 จนถึงปี 2567 ฐานของหินช่วงอายุออร์เดียนยังไม่ได้ถูกกำหนดขึ้น
เหตุการณ์สำคัญ

ในช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างหินสมัยแคมเบรียน 2 และเมียวลิงเจียน ได้เกิดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของไทรโลไบต์ครั้งแรก ซึ่งรู้จักกันในชื่อ ขอบเขตโอลเลเนลลิดไบโอเมียร์ (Olenellid Biomere boundary) โดยเฉพาะไทรโลไบต์ในวงศ์โอลเลเนลลุสและเรดลิเคีย ได้สูญพันธุ์ในลอเรนเทียและจีนใต้ ตามลำดับ ไทรโลไบต์ชนิดออรีคโตเซฟาลัส อินดิคัส (O. indicus) ได้ปรากฏขึ้นครั้งแรกหลังจากการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งนี้ และในพื้นที่ที่ไม่พบซากดึกดำบรรพ์ของออรีคโตเซฟาลัส อินดิคัส การกำหนดช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างหินสมัยแคมเบรียน 2 และเมียวลิงเจียนจะถูกกำหนดโดยข้อมูลการลำดับชั้นหินตามเคมี
บรรพชีวินวิทยา

แกรพโตไลต์ชนิดอยู่ก้นท้องน้ำได้กระจายตัวอย่างกว้างขวางในสมัยเมียวลิงเจียน อาณานิคมของวงศ์แรบโดพลูริดา (Rhabdopleuridae) ซึ่งหุ้มด้วยเปลือกแข็งและอาณานิคมที่เติบโตในลักษณะแตกกิ่งก้านยืนตรงของวงศ์ดิเทโคเดนดริเด (Dithecodendridae) ได้วิวัฒนาการขึ้นตั้งแต่ช่วงต้นของสมัยเมียวลิงเจียน สกุลแกรพโตไลต์ที่พบมากที่สุดในช่วงอายุอูลิวอันคือ สฟีโนเซียม (Sphenoecium) ซึ่งมีอาณานิคมที่แข็งแรงถูกพบทั่วโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

"Combined Image for Wuliuan Stage: GSSP of the Miaolingian Series and Wuliuan Stage in the Wului-Zengjiayan Section, Guizhou, China". Geologic Timescale Foundation. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-26.
Yuanlong Zhao; Jinliang Yuan; Loren E. Babcock; Qingjun Guo; Jin Peng; Leiming Yin; Xinglian Yang; Shanchi Peng; Chunjiang Wang; Robert R. Gaines; Jorge Esteve; Tongsu Tai; Ruidong Yang; Yue Wang; Haijing Sun; Yuning Yang (June 2019). "Global Standard Stratotype-Section and Point (GSSP) for the conterminous base of the Miaolingian Series and Wuliuan Stage (Cambrian) at Balang, Jianhe, Guizhou, China" (PDF). Episodes. 42 (2): 165–184. doi:10.18814/epiiugs/2019/019013. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-03-04. สืบค้นเมื่อ 19 March 2024.
สมาคมฟุตบอลตองงา

| OFC |
| --- | --- |

ก่อตั้ง: 1965
สำนักงานใหญ่: Loto-Tonga Soka Centre
สมาชิกฟีฟ่า: 1994
สมาชิกOFC: 1994
ประธาน: Ve’ehala
รองประธาน: Paul Ma’u
เว็บไซต์: tongafootball.to
สมาคมฟุตบอลตองงา (อังกฤษ: Tonga Football Association) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศตองงา มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่Loto-Tonga Soka Centre ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2508 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลโอเชียเนีย (โอเอฟซี) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศตองงารวมถึงฟุตบอลทีมชาติตองงา
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศตองงา
ฟุตบอลทีมชาติตองงา
ฟุตบอลหญิงทีมชาติตองงา
ฟุตบอลทีมชาติตองงารุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลทีมชาติตองงารุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติตองงารุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
โอเอฟซีวีเมนส์เนชันส์คัพ
โอเอฟซีเนชันส์คัพ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2010-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Tongaเก็บถาวร 2011-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the FIFA website.
Tonga at OFC site
Tonga national football team picture
| ด ค กสมาคมฟุตบอลแห่งชาติของโอเชียเนีย (OFC) |
| --- | --- |
 อเมริกันซามัว (FFAS)  หมู่เกาะคุก (CIFA)  ฟีจี (FFA)  คิริบาส (KIFF)†  นิวแคลิโดเนีย (FCF)  นิวซีแลนด์ (NZF)  ปาปัวนิวกินี (PNGFA)  ซามัว (SFF)  หมู่เกาะโซโลมอน (SIFF)  ตาฮีตี (FTF)  ตองงา (TFA)  ตูวาลู (TNFA)†  วานูอาตู (VFF) 
† สมาชิกสมทบ - ไม่ใช่สมาชิกของ FIFA
สมาคมฟุตบอลบอตสวานา

| CAF |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1966
สำนักงานใหญ่: กาโบโรเน
สมาชิกฟีฟ่า: 1978
สมาชิกCAF: 1976
ประธาน: Maclean Letshwiti
เว็บไซต์: http://www.bfa.co.bw/
สมาคมฟุตบอลบอตสวานา (อังกฤษ: Botswana Football Association, หรือ BFA) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศบอตสวานา มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กาโบโรเน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2509 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา (ซีเอเอฟ) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศบอตสวานารวมถึงฟุตบอลทีมชาติบอตสวานา
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศบอตสวานา
ฟุตบอลทีมชาติบอตสวานา
ฟุตบอลหญิงทีมชาติบอตสวานา
ฟุตบอลทีมชาติบอตสวานารุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลทีมชาติบอตสวานารุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติบอตสวานารุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์
ซีเอเอฟแชมเปียนส์ลีก
ซีเอเอฟคอนเฟเดอเรชันส์คัพ
ซีเอเอฟซูเปอร์คัพ
แหล่งข้อมูลอื่น

Botswana Football Association เก็บถาวร 2007-02-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Botswana at the FIFA websiteเก็บถาวร 2011-07-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสมาคมฟุตบอลแห่งชาติของแอฟริกา (CAF) |
| --- | --- |
แอฟริกาเหนือ (UNAF):  แอลจีเรีย  อียิปต์  ลิเบีย  โมร็อกโก  ตูนิเซีย 
แอฟริกาตะวันตก (WAFU-UFOA):  เบนิน  บูร์กินาฟาโซ  กาบูเวร์ดี  แกมเบีย  กานา  กินี  กินี-บิสเซา  โกตดิวัวร์  ไลบีเรีย  มาลี  มอริเตเนีย  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โตโก 
แอฟริกากลาง (UNIFFAC):  แคเมอรูน  แอฟริกากลาง  ชาด  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  อิเควทอเรียลกินี  กาบอง  เซาตูเมและปรินซีปี 
แอฟริกากลาง-ตะวันออก (CECAFA):  บุรุนดี  จิบูตี  เอริเทรีย  เอธิโอเปีย  เคนยา  รวันดา  โซมาเลีย  เซาท์ซูดาน  ซูดาน  แทนซาเนีย  ยูกันดา  แซนซิบาร์† 
แอฟริกาใต้ (COSAFA):  แองโกลา  บอตสวานา  คอโมโรส  เอสวาตินี  เลโซโท  มาดากัสการ์  มาลาวี  มอริเชียส  โมซัมบิก  นามิเบีย  เซเชลส์  แอฟริกาใต้  แซมเบีย  ซิมบับเว 
สมาชิกนอกภูมิภาค:  เรอูว์นียง† 
†สมาชิกสมทบของซีเอเอฟ
สมาคมฟุตบอลบาฮามาส

| คอนคาแคฟ |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1967
สมาชิกฟีฟ่า: ค.ศ. 1968
สมาชิกคอนคาแคฟ: ระหว่าง ค.ศ. 1961 และ 1973 
ประธาน: แอนตัน ซีลีย์
เว็บไซต์: http://bahamasfa.com/
สมาคมฟุตบอลบาฮามาส (อังกฤษ: Bahamas Football Association, หรือ BFA) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศบาฮามาส มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่แนสซอ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2510 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน (คอนคาแคฟ) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศบาฮามาสรวมถึงฟุตบอลทีมชาติบาฮามาส
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศบาฮามาส
ฟุตบอลทีมชาติบาฮามาส
ฟุตบอลหญิงทีมชาติบาฮามาส
ฟุตบอลทีมชาติบาฮามาสรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลทีมชาติบาฮามาสรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติบาฮามาสรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
คอนคาแคฟโกลด์คัพ
คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site เก็บถาวร 2015-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Bahamas เก็บถาวร 2018-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FIFA site
Bahamas at CONCACAF site
Bahamas National Beach Soccer Team
| ด ค กสมาคมฟุตบอลแห่งชาติของอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน (CONCACAF) |
| --- | --- |
อเมริกาเหนือ (NAFU):  แคนาดา  เม็กซิโก  สหรัฐ 
อเมริกากลาง (UNCAF):  เบลีซ  คอสตาริกา  เอลซัลวาดอร์  กัวเตมาลา  ฮอนดูรัส  นิการากัว  ปานามา 
แคริบเบียน (CFU):  แองกวิลลา  แอนทีกาและบาร์บิวดา  อารูบา  บาฮามาส  บาร์เบโดส  เบอร์มิวดา  โบแนเรอ2  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  หมู่เกาะเคย์แมน  คิวบา  กือราเซา  ดอมินีกา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เฟรนช์เกียนา1 2  กรีเนดา  กัวเดอลุป2  กายอานา1  เฮติ  จาเมกา  มาร์ตีนิก2  มอนต์เซอร์รัต  ปวยร์โตรีโก  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  แซ็ง-มาร์แต็ง2  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ซินต์มาร์เติน2  ซูรินาม1  ตรินิแดดและโตเบโก  เติกส์และเคคอส  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
 1 สมาชิกอเมริกาใต้แต่สังกัด CONCACAF และ CFU  2 สมาชิก CONCACAF เต็มรูปแบบ แต่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ FIFA
สมัยกลาง
นิรุกติศาสตร์และการแบ่งช่วงเวลา

สมัยกลางเป็นหนึ่งในสามยุคหลักตามแบบแผนนิยมทั่วไปในการศึกษาประวัติศาสตร์ยุโรป ได้แก่ อารยธรรมคลาสสิคหรือสมัยคลาสสิก สมัยกลาง และสมัยใหม่ เลโอนาร์โด บรูนี คือนักประวัติศาสตร์ท่านแรกที่ใช้การจัดแบ่งช่วงเวลาทั้งสามนี้ในงานประพันธ์ ประวัติศาสตร์แห่งชาวฟลอเรนซ์ (History of the Florentine People; ค.ศ. 1442) ของเขา คำว่า "สมัยกลาง" ปรากฏครั้งแรกในภาษาละตินปี ค.ศ. 1469 ในคำว่า เมดิอาเทมปีสตัส (media tempestas) แปลว่า มัชฌิมฤดู การใช้ในช่วงแรกมีหลากหลาย เช่น เมดิอุมเอวุม (medium aevum) แปลว่า สมัยกลาง พบบันทึกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1604 หรือ เมดิอาเชคูลา (media scecula) แปลว่า สมัยกลาง พบบันทึกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1625 การแบ่งช่วงเวลาออกเป็นสามสมัยกลายมาเป็นมาตรฐานสากล เมื่อนักประวัติศาสตร์ชาวเยอรมันนามว่า คริสตอฟ เซลลาเรียส ตีพิมพ์ ประวัติศาสตร์สากลแยกเป็น สมัยโบราณ, สมัยกลาง และสมัยใหม่ (Universal History Divided into an Ancient, Medieval, and New Period) ในปี ค.ศ. 1683 ซึ่งภาษาอังกฤษเป็นเพียงภาษาหลักที่ยังคงพหุรูปแบบเช่นนั้นไว้ดังเดิม
ปีเริ่มแรกของสมัยกลางที่เป็นที่นิยมที่สุดคือ ค.ศ. 476,  ซึ่งมีการถือนับปีนี้ครั้งแรกโดยเลโอนาร์โด บรูนี และสำหรับทั่วทั้งทวีปยุโรปแล้ว ค.ศ. 1500 มักจะถูกพิจารณาว่าเป็นจุดสิ้นสุดของสมัยกลาง ซึ่งไม่ได้มีการกำหนดวันสิ้นสุดอย่างแน่ชัดในระดับสากล หากขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่ต่างกันออกไป เช่น วันที่คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ออกเดินทางสู่ทวีปอเมริกาเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1492, การเข้ายึดครองกรุงคอนสแตนติโนเปิลโดยชาวเติร์กในปี ค.ศ. 1453 หรือการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ในปี ค.ศ. 1517 ก็ถูกนำมาใช้ในบางกรณี ในทางกลับกัน นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษนิยมใช้ยุทธการที่บอสเวิร์ธฟิลด์ในปี ค.ศ. 1485 เป็นจุดสิ้นสุดของยุคกลาง ส่วนสเปนมักถือเอาวันสวรรคตของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 ในปี ค.ศ. 1516, วันสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลลาที่ 1 ในปี ค.ศ. 1504 หรือวันสิ้นสุดลงของสงครามกรานาดาในปี ค.ศ. 1492
นักประวัติศาสตร์ในกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษากลุ่มโรมานซ์มักจะจำแนกสมัยกลางออกเป็นสองช่วง คือ สมัยกลางตอนต้นและสมัยกลางตอนปลาย แต่นักประวัติศาสตร์ในกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษยึดถือการจำแนกแบบเยอรมันซึ่งแบ่งออกเป็นสามช่วง คือ สมัยกลางตอนต้น, ตอนกลาง และตอนปลาย ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นักประวัติศาสตร์ชาวเบลเยียม อ็องรี ปิเยนน์ และนักประวัติศาสตร์ชาวดัตช์ โยฮัน เฮอร์ซิงกา ได้จำแนกสมัยกลางออกเป็นช่วงย่อยซึ่งต่อมาการจำแนกนี้แพร่หลายอย่างมาก คือ ต้นสมัยกลางตั้งแต่ ค.ศ. 476 - 1000 ยุคกลางตอนกลางตั้งแต่ ค.ศ. 1000 - 1300 และยุคกลางตอนปลายตั้งแต่ ค.ศ. 1300 - 1453 ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตลอดช่วงสมัยกลางทั้งหมดมักถูกกล่าวถึงว่าเป็นยุคมืด แต่ด้วยการจำแนกช่วงเวลาของปิเยนน์และเฮอร์ซิงกานี้ ยุคมืดจะหมายถึงยุคกลางตอนต้นเท่านั้น อย่างน้อยก็ในหมู่นักประวัติศาสตร์
การล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน

จักรวรรดิโรมันแผ่ขยายอาณาเขตรอบทะเลเมดิเตอร์ราเนียนจนมีอาณาเขตสูงสุดในศตวรรษที่ 2 แต่อาณาจักรโรมันที่ใหญ่เกินไปทำให้ยากแก่การปกครอง ทำให้ต้องแบ่งจักรวรรดิออกเป็นตะวันออกและตะวันตก ในค.ศ. 330 จักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราชตั้งเมืองไบแซนติอุม (Byzantium) เป็นเมืองหลวงใหม่แทนที่โรม ตั้งชื่อใหม่เป็นโรมใหม่ (Nova Roma) แต่ผู้คนมักจะเรียกว่า เมืองของพระเจ้าคอนสแตนติน คอนสแตนติโนเปิล (Constantinople) สงครามกับชนเผ่าเยอรมัน ในยุโรปกลางและตะวันออกในปัจจุบัน ทำให้ชาวโรมันเหนื่อยล้า ในศตวรรษที่ 4 พวกชนฮั่น (Huns) จากเอเชียบุกเข้ามาในยุโรปสังหารเผ่าเยอรมันอย่างโหดเหี้ยม ทำให้เผ่าเยอรมันต่าง ๆ มาขออาศัยในจักรวรรดิ แลกเปลี่ยนกับการถูกเกณฑ์ไปรบ ใน ค.ศ. 378 ในการรบที่อเดรียโนเปิล (Adrianople) เผ่าวิสิโกธ เอาชนะทัพโรมันและยึดแคว้นดาเชีย (Dacia โรมาเนียในปัจจุบัน) เป็นที่มั่น
ในค.ศ. 391 จักรพรรดิธีโอโดซิอุสออกกฎหมายให้คริสต์ศาสนาเป็นศาสนาเพียงหนึ่งเดียวของจักรวรรดิโรมัน ความเชื่อตามหลักของคริสต์ศาสนานั้นบรรเทาความกระหายสงครามของชาวโรมันจนเกือบหมด ทำให้ต้องจ้างทหารเผ่าเยอรมันเพื่อให้สู้กับพวกเยอรมันเอง กองทัพโรมันจึงอ่อนแอลง
พระเจ้าธีโอโดซิอุสทรงแบ่งอาณาจักรโรมันออกเป็นตะวันออกและตะวันตก การแบ่งจักรวรรดิเป็นการตัดเนื้อร้ายของจักรวรรดิ คือ ฝั่งตะวันตกที่ย่อยยับด้วยการรุกรานของเผ่าอนารยชน ทำให้จักรวรรดิฝั่งตะวันออก ที่รุ่งเรืองด้วยการค้ากับเส้นทางสายไหม ยังคงอยู่รอดเป็นจักรวรรดิไบแซนไทน์ไปอีกพันปี
ใน ค.ศ. 409 เผ่าแวนดัล (Vandals) ทนการโจมตีของชาวฮันไม่ไหว จึงข้ามแม่น้ำไรน์ที่เป็นน้ำแข็งมาในแคว้นโกล (Gaul) ปล้นสะดมไปตามทางและตั้งรกรากที่คาบสมุทรไอบีเรีย ในค.ศ. 410 พระเจ้าอลาริค (Alaric) แห่งชาววิซิกอททำทัพบุกยึดกรุงโรม เผาทำลายเมืองจนพินาศ จนจักรพรรดิโฮโนริอุสแห่งจักรวรรดิตะวันตกยกแคว้นอากีแตนในฝรั่งเศสปัจจุบันให้กับพวกวิซิกอท พวกวิซิกอทจากอากีแตนก็บุกไอบีเรียขับพวกแวนดัลไปแอฟริกาเหนือในค.ศ. 429 พวกแวนดัลจากแอฟริกายกทัพเรือกลับมาโจมตีทำลายกรุงโรมใน ค.ศ. 455
ใน ค.ศ. 476 โอโดอาเซอร์ (Odoacer) จากเผ่าเยอรมันโจมตีกรุงโรม และปลดจักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งฝั่งตะวันตก คือ จักรพรรดิโรมุลุส ออกุสตุส (Romulus Augustus) ทำให้จักรพรรดิฝั่งตะวันออกส่งพระเจ้าธีโอโดริค (Theodoric) แห่งชาวออสโตรกอท (Ostrogoths) มายึดโรมคืน แต่ธีโอโดริคก็ตั้งอาณาจักรในอิตาลีเสียเอง
ยุคมืด

บทความหลัก: ยุคมืด
ชนเผ่าเยอรมันต่าง ๆ เข้ามาแทนที่จักรวรรดิโรมัน ได้แก่ ชาวแองเกิลส์และชาวแซกซันในอังกฤษ ชาวแฟรงก์ในฝรั่งเศส ชาววิซิกอธในสเปน ชาวแวนดัลในแอฟริกา ชาวออสโตรกอธในอิตาลี แต่จักรวรรดิโรมันตะวันออกนั้นยังอยู่ยั้งยืนยง แต่ในยุโรปตะวันตกนั้น อารยธรรมโรมันค่อย ๆ สูญสลาย เมื่อบ้านเมืองไม่มีขื่อแป การค้าขายและคุณภาพชีวิตจึงเสื่อมลง มีเพียงคริสตจักรที่ยังคงประดิษฐานมั่นคงเป็นที่พึ่งของประชาชน สมัยนี้จึงเรียกว่ายุคมืดซึ่งไม่เกี่ยวกับความมืดมนแต่อย่างใดแต่เป็นสมัยที่บันทึกและหลักฐานทางประวัติศาสตร์ไม่มีหรือครุมเครือ
จักรพรรดิจัสติเนียนแห่งโรมันตะวันออกทรงต้องการจะรื้อฟื้นจักรวรรดิโรมันที่ยิ่งใหญ่ เลยทรงทำมหาสงครามยึดดินแดนต่าง ๆ คืน โดยทรงทำลายอาณาจักรพวกแวนดัลในค.ศ. 533 และพวกออสโตรกอธใน ค.ศ. 552 แต่ดินแดนที่พระองค์ยึดมาได้นั้นจะหลุดมือไปอย่างรวดเร็ว ด้วยการรุกรานของชาวมุสลิมในศตวรรษที่ 7 และ 8 ชาวอาหรับยึดได้แอฟริกาเหนือทั้งหมด และทำลายอาณาจักรชาววิซิกอธและยึดสเปนในค.ศ. 711 รวมทั้งบุกอิตาลีด้วย
แต่การรุกรานของชาวมุสลิมก็สามารถต้านท้านไว้ได้โดยชาวแฟรงก์ พวกแฟรงก์เรืองอำนาจในศตวรรษที่ 9 ภายใต้ราชวงศ์การอแล็งเฌียง ปราบปรามเผ่าเยอรมันอื่น ๆ และพิชิตเยอรมนี แผ่ขยายอิทธิพลของคริสต์ศาสนา จักรวรรดิไบแซนไทน์ที่อ่อนแอลงทำให้ควบคุมอิตาลีไม่ได้ ชาวลอมบาร์ด (Lombards เผ่าเยอรมันอีกเผ่า) จึงเข้ารุกรานอิตาลี พระสันตะปาปาทรงขอให้พระเจ้าชาร์เลอมาญ (Charlemagne) แห่งชาวแฟรงก์ช่วยเหลือ พระเจ้าชาร์เลอมาญทรงสามารถขับชาวลอมบาร์ดได้ และได้รับราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิโรมันใน ค.ศ. 800 เป็นจุดเริ่มต้นของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรวรรดิของพระเจ้าชาร์เลอมาญถูกแบ่งเป็นสามส่วนตามสนธิสัญญาแวร์เดิง (Verdun) ในค.ศ. 843 เป็นอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ตะวันตก และกลาง แต่อิทธิพลของราชวงศ์คาโรแลงเจียนก็เสื่อมลง ประจวบกับการรุกรานของชาวไวกิง (Vikings) จากสแกนดีเนเวีย บุกปล้นสะดมเมืองชายฝั่งต่าง ๆ ทั่วยุโรป ทำให้การค้าล่มสลาย กษัตริย์ทรงมิอาจจะต้านการรุกรานได้ ประชาชนจึงต้องพึ่งขุนนางท้องถิ่น ทำให้ขุนนางท้องที่มีอำนาจขึ้นมา เกิดระบบเจ้าขุนมูลนายที่ทำให้อำนาจเป็นของขุนนาง ขณะที่สถาบันกษัตริย์นั้นอ่อนแอลงเรื่อย ๆ
สมัยกลางเรืองอำนาจ

ระบอบศักดินาสวามิภักดิ์ในอาณาจักรแฟรงก์ต่าง ๆ นั้นจะเป็นลักษณะของสมัยกลาง คือ นาย (lord) มีที่ดิน แบ่งที่ดิน (fief) ให้ลูกน้อง (vassal) ไปเพาะปลูกเกษตรกรรมและสร้างกองทัพ ขณะเดียวกันลูกน้องต้องทำหน้าที่ คือ จงรักษ์ภักดี (homage) และช่วยรบในสงคราม และลูกน้องก็อาจจะมีลูกน้องอีกทีเป็นขั้น ๆ นายที่ใหญ่ที่สุด คือ กษัตริย์ แบ่งที่ดินเป็นแคว้น ๆ ให้ขุนนางใหญ่ปกครอง และขุนนางเหล่านั้นก็มีขุนนางใต้บังคับบัญชาอีกที
ราชวงศ์การอแล็งเฌียงในอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกและตะวันตกสิ้นสุด อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกกลายเป็นจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ใน ค.ศ. 962 ด้วยการที่พระสันตะปาปาราชาภิเษกออทโทเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในปี ค.ศ. 1072 เกิดข้อขัดแย้งเรื่องการสถาปนาสมณศักดิ์ระหว่างสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7 กับจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ที่สุดจักรพรรดิไฮร์ริชต้องทรงเดินข้ามเทือกเขาแอลป์เพื่อขอโทษพระสันตะปาปา เป็นชัยชนะของฝ่ายคริสตจักรต่อฝ่ายอาณาจักร การเสื่อมอำนาจของพระจักรพรรดิทำให้นครรัฐต่าง ๆ ในอิตาลีเรืองอำนาจขึ้นมา
อาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกกลายเป็นอาณาจักรฝรั่งเศส ภายใต้ราชวงศ์กาเปเซียง อาณาจักรฝรั่งเศสเป็นที่ที่ระบอบศักดินาสวามิภักดิ์ส่งผลร้ายแรงที่สุด ฝรั่งเศสแตกเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อย กษัตริย์ฝรั่งเศสทรงไม่มีพระราชอำนาจในการควบคุมขุนนาง ทรงมีเพียงที่ดินรอบ ๆ กรุงปารีสเท่านั้น ขุนนางฝรั่งเศสคนหนึ่งได้เป็นกษัตริย์อังกฤษ และด้วยการแต่งงานทำให้ได้ที่ดินมากมายในฝรั่งเศสเป็นของตนทำให้มีอำนาจมากกว่ากษัตริย์ฝรั่งเศสเองเสียอีก
สมัยกลางเรืองอำนาจ > สงครามครูเสดในสมัยกลาง

บทความหลัก: สงครามครูเสด
แม้ชาวมุสลิมจะยึดครองดินแดนศักดิ์สิทธิ์ คือ กรุงเยรูซาเล็ม (Jerusalem) ไป แต่ก็ให้เสรีภาพแก่ผู้แสวงบุญชาวคริสต์ที่จะเดินทางไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่ในศตวรรษที่ 11 เซลจุคเติร์กเข้ายึดครองดินแดนศักดิ์สิทธิ์และขัดขวางการเดินทางแสวงบุญของชาวคริสต์ รวมทั้งได้รับแรงบันดาลใจจากการต่อสู้เพื่อขับไล่ชาวมุสลิมในสเปน ประกอบกับการร้องขอจากจักรพรรดิอเล็กซิอุสที่ 1 แห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ให้มาช่วยรบพวกเติร์ก สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 1 จึงประชุมสภาคลีมองต์ (Council of Clermont) ประกาศว่าทุกคนที่ไปช่วยยึดดินแดนศักดิ์สิทธิคืนจะได้รับพระคุณการุญ (indulgence) ทำให้ทั้งขุนนางและชาวบ้านยกพลกันไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ จนยึดดินแดนเยรูซาเล็มได้ในค.ศ. 1099 ตั้งรัฐนักรบครูเสดต่าง ๆ เช่น ราชอาณาจักรเยรูซาเล็ม อัศวินคณะต่าง ๆ เช่น อัศวินเทมพลาร์ (Knights Templar) หรืออัศวินฮอสปิทัลเลอร์ (Hospitallers) ทำสงครามกับพวกเติร์ก
แต่รัฐครูเสดเหล่านี้อยู่ได้ร้อยกว่าปีก็เสียให้ชาวมุสลิมไปในที่สุด โดยเฉพาะสุลต่านศอลาฮุดดีนแห่งไคโร ยึดกรุงเยรูซาเล็มคืนในค.ศ. 1291 ชาวยุโรปจึงถูกขับออกจากตะวันออกกลางไปในที่สุด สงครามครูเสดครั้งต่อ ๆ มา เปลี่ยนเป้าหมายไปอย่างสิ้นเชิง ใน ค.ศ. 1204 สงครามครูเสดครั้งที่ 4 ลงเอยด้วยการยึดจักรวรรดิไบแซนไทน์ ตั้งจักรวรรดิละติน (Latin Empire) และรัฐครูเสดต่าง ๆ ในกรีซ หรือสงครามครูเสดตอนเหนือโดยอัศวินทิวทอนิก (Teutonic Knights) ปราบปรามชาวบอลติกอย่างโหดร้ายให้มาเข้ารีตศาสนาคริสต์
ฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 13 พระเจ้าฟิลิปที่ 2 ออกุสตุส ปราบปรามและยึดที่ดินจากขุนนางต่าง ๆ ขยายอำนาจของกษัตริย์ฝรั่งเศสจนกลายเป็นมหาอำนาจของสมัยกลาง ขณะที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จักรพรรดิทรงมุ่งจะกู้เมืองต่าง ๆ ในอิตาลีที่เป็นอิสระและสนับสนุนพระสันตะปาปา ทรงให้อำนาจขุนนางในเยอรมนี ทำให้เยอรมนีแตกเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อยมาก
ดูเพิ่ม

การก่อการกำเริบของประชาชนในยุโรปช่วงปลายสมัยกลาง
ศิลปะสมัยกลาง
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

ชูสิริ จามรมาน. (2528). ยุโรปในมัธยมสมัย. กรุงเทพฯ: รักษ์สิปป์.
จิราธร ชาติศิริ. (2564). อยู่อย่างไรในยุคกลาง: สังเขปประวัติศาสตร์ชีวิตชาวอังกฤษในสมัยกลาง. ขอนแก่น: สาขามนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อนันต์ชัย เลาหะพันธุ. (2550). เรื่องน่ารู้ในยุโรปสมัยกลาง. กรุงเทพฯ: ศักดิโสภาการพิมพ์.
“ความโทมนัส” โดย จอตโต ดี บอนโดเน
ยุโรปประมาณค.ศ. 450
สมาคมฟุตบอลบาร์เบโดส

| CONCACAF |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1910
สำนักงานใหญ่: บริดจ์ทาวน์
สมาชิกฟีฟ่า: 1968
สมาชิกCONCACAF: 1967
ประธาน: Randy Harris
เว็บไซต์: http://www.barbadosfa.com/home/
สมาคมฟุตบอลบาร์เบโดส (อังกฤษ: Barbados Football Association) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศบาร์เบโดส มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่บริดจ์ทาวน์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2453 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน (คอนคาแคฟ) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศบาร์เบโดสรวมถึงฟุตบอลทีมชาติบาร์เบโดส