stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงภาพยนตร์เฮาส์
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.houserama.com/ เก็บถาวร 2008-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทฤษฎีกราฟ

ข้อมูลเพิ่มเติม: กราฟ (คณิตศาสตร์) และ อภิธานศัพท์ทฤษฎีกราฟ
กราฟที่มีจุดยอด 6 จุด และเส้นเชื่อม 7 เส้น
ทฤษฎีกราฟ (อังกฤษ: graph theory) เป็นหนึ่งในสาขาคณิตศาสตร์และวิทยาการคอมพิวเตอร์ ที่ศึกษาถึงคุณสมบัติต่าง ๆ ของกราฟ
ประวัติ

ทฤษฎีกราฟนั้น มีจุดเริ่มจากผลงานตีพิมพ์ของ เลออนฮาร์ด ออยเลอร์ ภายใต้ชื่อ Solutio problematis ad geometriam situs pertinentis ในปี ค.ศ. 1736 (พ.ศ. 2279) หรือที่รู้จักกันในนาม ปัญหาสะพานทั้งเจ็ดแห่งเมืองโคนิกส์เบิร์ก (Seven Bridges of Königsberg) เขาสนใจวิธีที่จะข้ามสะพานทั้ง 7 แห่งนี้ โดยข้ามแต่ละสะพานเพียงครั้งเดียวเท่านั้น  ผลงานนี้ยังถือว่าเป็นงานแนวทอพอโลยีชิ้นแรกในเรขาคณิต กล่าวคือเป็นงานที่สนใจเฉพาะโครงสร้างของรูปเรขาคณิตที่ไม่ขึ้นกับขนาด ระยะ หรือการวัดใดๆ งานชิ้นสำคัญนี้ยังได้แสดงความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งระหว่างทฤษฎีกราฟและทอพอโลยี
ในปี ค.ศ. 1845 (พ.ศ. 2388) กุสตาฟ คีร์คฮอฟฟ์ ได้เผยแพร่ผลงานที่รู้จักกันภายใต้ชื่อกฎวงจรไฟฟ้าของคีร์คฮอฟฟ์ ที่แสดงความสัมพันธ์ของกระแสและความต่างศักย์ บนกราฟที่แทนวงจรไฟฟ้า
ต่อมาในปี ค.ศ. 1852 (พ.ศ. 2395) ฟรานซิส กัทธรี ได้ตั้งปัญหาสี่สี (Four color problem) เพื่อศึกษาถึงความเป็นไปได้ที่จะใช้สีเพียง 4 สี เพื่อระบายให้กับประเทศต่าง ๆ บนแผนที่ใด ๆ โดยที่ประเทศเพื่อนบ้านจะไม่มีสีเดียวกัน.  ปัญหานี้ได้ถูกแก้ในอีกมากกว่า 100 ปีถัดมา ในปี ค.ศ. 1976 (พ.ศ. 2519) โดย เคนเนธ แอปเพล และวูล์ฟกัง ฮาเคน ซึ่งใช้คอมพิวเตอร์เข้าช่วยในการพิสูจน์ ซึ่งทำให้ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง. อย่างไรก็ตามจากความพยายามในการแก้ปัญหา 4 สีนี้ ทำให้มีการสร้างแนวคิดและนิยามพื้นฐานในทฤษฎีกราฟขึ้นอย่างมากมาย  จนอาจจะกล่าวได้ว่าจุดเริ่มต้นของทฤษฎีกราฟเกิดจากปัญหาสี่สีนี้เอง
กราฟมักถูกนำเสนอในลักษณะของรูปภาพ โดยใช้จุดแทนจุดยอดแต่ละจุด และลากเส้นระหว่างจุดยอดถ้าจุดยอดทั้งสองนั้นมีเส้นเชื่อมถึงกัน  ถ้ากราฟมีทิศทาง ทิศทางของเส้นเชื่อมจะถูกระบุโดยใช้ลูกศร
เราไม่ควรจะสับสนระหว่างกราฟที่วาดออกมากับกราฟ (ที่เป็นโครงสร้างนามธรรม) เนื่องจากกราฟหนึ่ง ๆ สามารถเขียนออกมาได้หลายแบบ   และสาระหลักของกราฟนั้นมีแค่ว่าจุดยอดใด เชื่อมต่อกับจุดยอดใด ด้วยเส้นเชื่อมกี่เส้น ไม่ใช่วิธีการที่วาดมันออกมา    ในทางปฏิบัติแล้ว การจะตัดสินว่ากราฟที่วาดออกมาสองกราฟนั้น มาจากกราฟเดียวกัน    ในบางกรณี การวาดกราฟบางแบบอาจมีความเหมาะสมและทำให้เข้าใจได้ง่ายกว่าแบบอื่น
โครงสร้างข้อมูลกราฟ

บทความหลัก: กราฟ (โครงสร้างข้อมูล)
มีหลายวิธีในการจัดเก็บกราฟในระบบคอมพิวเตอร์ โดยโครงสร้างข้อมูลที่ใช้ขึ้นอยู่กับโครงสร้างของกราฟ และขั้นตอนวิธีสำหรับประมวลผลกราฟนั้น ในทางทฤษฎีเราอาจแยกแยะโครงสร้างที่เป็นแบบรายการกับที่เป็นเมทริกซ์ได้ แต่ในทางปฏิบัติมักพบว่าโครงสร้างที่ดีมักเป็นลูกผสมของโครงสร้างทั้งสองแบบ โครงสร้างแบบรายการนั้นมักใช้ในกรณีของกราฟเบาบาง (sparse graph) เนื่องจากมีการใช้หน่วยความจำที่น้อยกว่า ในทางกลับกันโครงสร้างแบบเมทริกซ์นั้น มีการเข้าถึงที่รวดเร็วกว่า แต่ก็ใช้หน่วยความจำขนาดใหญ่ถ้าจำนวนจุดยอดของกราฟมีมาก
โครงสร้างข้อมูลกราฟ > โครงสร้างแบบรายการ

รายการตกกระทบ (incidence list)
รายการประชิด (adjacency list)
โครงสร้างข้อมูลกราฟ > โครงสร้างแบบเมทริกซ์

เมทริกซ์ตกกระทบ (incidence matrix) - เป็นการจัดเก็บกราฟในเมทริกซ์ขนาด E (จำนวนเส้นเชื่อม) คูณ V (จำนวนจุดยอด) ซึ่ง [เส้นเชื่อม, จุดยอด] จะบรรจุข้อมูลของเส้นเชื่อมนั้น (เช่น 1 คือ เชื่อมต่อกัน, 0 คือ ไม่เชื่อมต่อกัน)
เมตริกซ์ประชิด (adjacency matrix) - เป็นการจัดเก็บกราฟในเมทริกซ์ขนาด N คูณ N เมื่อ N คือจำนวนของจุดยอดในกราฟ ถ้ามีเส้นเชื่อมจากจุดยอด x ไปจุดยอด y แล้ว สมาชิก  M_{x,y} จะเป็น 1 ไม่เช่นนั้น จะเป็น 0 ซึ่งทำให้ง่ายต่อการหากราฟย่อย และกราฟย้อนกลับ
เมตริกซ์แบบลาปลัส (Laplacian matrix หรือ admittance matrix)
การจำแนกชนิดของกราฟ

กราฟแบบมีทิศทาง (directed graph) และ กราฟแบบไม่มีทิศทาง (undirected graph)
กราฟแบบมีน้ำหนัก (weighted graph) และ กราฟแบบไม่มีน้ำหนัก (unweighted graph)
กราฟสมบูรณ์ (complete graph)
กราฟต่อเนื่อง (connected graph)
กราฟไม่ต่อเนื่อง (unconnected graph)
ต้นไม้ (โครงสร้างข้อมูล) (tree)
ทฤษฎีบทและปัญหาบนกราฟ > การค้นหากราฟย่อย

ปัญหากลุ่มพรรคพวก - การค้นหากราฟย่อยที่เป็นกราฟบริบูรณ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด  กราฟย่อยดังกล่าวเรียกว่ากลุ่มพรรคพวก (clique)
ปัญหาเซตอิสระ - การค้นหาเซตอิสระที่ใหญ่ที่สุด
ทฤษฎีบทและปัญหาบนกราฟ > การระบายสีกราฟ

ทฤษฎีบทสี่สี
ทฤษฎีบทและปัญหาบนกราฟ > ปัญหาเส้นทาง

ปัญหาสะพานทั้งเจ็ดแห่งเมืองโคนิกส์เบิร์ก (Euler circuit)
ปัญหาวิถีสั้นสุด (Shortest path problem)
การวิเคราะห์เส้นทางวิกฤต (Critical path analysis)
ทฤษฎีบทและปัญหาบนกราฟ > การไหลในเครือข่าย

การไหลในเครือข่าย
ทฤษฎีบทและปัญหาบนกราฟ > ปัญหากราฟการมองเห็น

ปัญหายามเฝ้าพิพิธภัณฑ์
ดูเพิ่ม

อภิธานศัพท์ทฤษฎีกราฟ
J.A. Bondy and U.S.R. Murty, Graph Theory with Applications  เก็บถาวร 2010-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Reinhard Diestel, Graph Theory Third Edition
Lawler E.L., Combinatorial optimization.. networks and matroids  เก็บถาวร 2009-02-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Einführung in Graphen und Algorithmen  เก็บถาวร 2005-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทองอินทร์ วงศ์โสธร

| รองศาสตราจารย์ทองอินทร์ วงศ์โสธร> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 1 มกราคม พ.ศ. 2488 (79 ปี)

รองศาสตราจารย์ ดร.ทองอินทร์ วงศ์โสธร อดีตอธิการบดี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติ

ทองอินทร์ วงศ์โสธร เกิดปี พ.ศ. 2488 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี (กศ.บ.) สาขามัธยมศึกษา จากวิทยาลัยการศึกษาปทุมวัน ระดับปริญญาโท (M.A.) สาขาบริหารการศึกษา จาก มหาวิทยาลัยมินนิโซตา ระดับปริญญาเอก (Ph.D.) สาขาบริหารการศึกษา จาก มหาวิทยาลัยมินนิโซตา และประกาศนียบัตรชั้นสูงกิตติมศักดิ์ สถาบันพระปกเกล้า
การทำงาน

ทองอินทร์ วงศ์โสธร รับราชการเป็นอาจารย์ประจำสาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และเคยดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรองปลัดทบวงมหาวิทยาลัย และเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ในระหว่างปี พ.ศ. 2543 ถึงปี พ.ศ. 2547
ในปี พ.ศ. 2549 ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (นายวิจิตร ศรีสอ้าน)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัตินายทองอินทร์ วงศ์โสธร จากเว็บไซต์กระทรวงศึกษาธิการ เก็บถาวร 2008-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | ทองอินทร์ วงศ์โสธร |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศ.ดร.เอี่ยม ฉายางาม |  |   อธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช  (22 มีนาคม พ.ศ. 2543 - 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2547) |  | ศ.ดร.ปรัชญา เวสารัชช์ |
| ด ค กอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช |
| --- | --- |
อธิการบดี:  วิจิตร ศรีสอ้าน(1-3)  เอี่ยม ฉายางาม (1-3)  ทองอินทร์ วงศ์โสธร  ปรัชญา เวสารัชช์  ปราณี สังขะตะวรรธน์ (1)  สมจินต์ สันถวรักษ์  ชัยเลิศ พิชิตพรชัย  สมจินต์ สันถวรักษ์  ภาณุมาศ ขัดเงางาม  ประสาท สืบค้า  ปราณี สังขะตะวรรธน์ (2)  มานิตย์ จุมปา 
ตัวเอียง หมายถึง รักษาราชการแทน
โรงเรียนอุทัยวิทยาคม

| โรงเรียนอุทัยวิทยาคม Uthaiwitthayakhom School> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
เลขที่55 หมู่ 2  ถนนพหลโยธิน  333 ตำบลสะแกกรัง อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี 61000
ข้อมูล
ชื่ออื่น: อ.ท.ว. (UTW)
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 42, สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 1061700260
ระดับปีที่จัดการศึกษา: ม.1 - ม.6
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ไทย
สี:    เหลือง-แดง
เพลง: มาร์ชอ.ท.ว.
เว็บไซต์: www.utw.ac.th
โรงเรียนอุทัยวิทยาคม เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดอุทัยธานี และเป็น 1 ในโรงเรียนที่มีอัตราการแข่งขันสูง ระดับมัธยมศึกษา ปีการศึกษา 2559 ตั้งอยู่เลขที่ 55 หมู่ที่ 2 ถนนพหลโยธิน 333 บ้านเนินตูม ตำบลสะแกกรัง อ.เมืองฯ จ.อุทัยธานี ติดกับถนนสายอุทัยธานี-พหลโยธิน เป็นโรงเรียนแบบ  สหศึกษาประจำจังหวัดอุทัยธานี ปี 2515 กระทรวงศึกษาธิการ ได้รวมโรงเรียนเบญจมราชูทิศอุทัยธานี ซึ่งเป็นโรงเรียนหญิงล้วน และโรงเรียนอุทัยทวีเวทซึ่งเป็นโรงเรียนชายล้วน เป็นโรงเรียนเดียวกันและเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนอุทัยวิทยาคม โดยยังใช้สถานที่เดิมแยกเป็นโรงเรียนอุทัยวิทยาคม 1 (เรียนที่โรงเรียนอุทัยทวีเวท) และโรงเรียนอุทัยวิทยาคม 2 (เรียนที่โรงเรียนเบญจมราชูทิศ) ขณะนั้น นายยงยุทธ สาธิตานันท์ เป็นครูใหญ่ เพื่อรอการก่อสร้างอาคาร เรียนในที่แห่งใหม่ ในท้องที่หมู่ 2 บ้านเนินตูม ตำบลสะแกกรัง อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี ซึ่งมี ผู้บริจาคที่ดินให้ประมาณ 77 ไร่ 10 ตารางวา วันที่ 26 พฤษภาคม 2520 ย้ายโรงเรียนจากโรงเรียนเดิมทั้ง 2 แห่ง มารวมกันที่โรงเรียนอุทัยวิทยาคม จนถึงปัจจุบัน
ประวัติ > ความเป็นมาของโรงเรียนเบญจมราชูทิศ

เดิมตั้งอยู่ตรงข้ามกับบ้านพักผู้พิพากษาหัวหน้าศาล เปิดทำการสอนครั้งแรก 21 กันยายน พ.ศ. 2456 ระยะแรก นายน้อม รักษาการแทน เพื่อรอ นายผัน ชูโชย ครูใหญ่ที่กระทรวงธรรมการส่งมา เป็นครั้งแรก เปิดสอนชั้น ป.1 – ป.4
เมื่อย้ายโรงเรียนไปสร้างใหม่ เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดอุทัยธานี “อุทัยทวีเวท” เมื่อ พ.ศ. 2465 โรงเรียนเบญจมราชูทิศตัวอย่าง ได้เป็นโรงเรียนประจำอำเภอ ส่วนนักเรียนโรงเรียนเบญจมราชูทิศ ได้เรียนรวมกันกับโรงเรียนอุทัยทวีเวท ที่อาคารหลังแรก จนถึงวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2468 จึงแยกเป็นโรงเรียนชาย และโรงเรียนหญิง
พ.ศ. 2468 ได้ย้ายมาสร้างอาคารเรียนใหม่ในที่ดินฟากคลองฉนวน ทางทิศเหนือยกฐานะเป็นโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดอุทัยธานี “เบญจมราชูทิศ” มี นางหาด ธนโกสัย เป็นครูใหญ่ (ปัจจุบันเป็นศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดอุทัยธานี)
2508 ได้รวมโรงเรียนการช่างสตรีอุทัยธานี กับโรงเรียนเบญจมราชูทิศ เข้าด้วยกันใช้ชื่อว่า โรงเรียนเบญจมราชูทิศ เปิดทำการสอนตามโครงการมัธยมแบบประสม
ประวัติ > ความเป็นมาของโรงเรียนอุทัยทวีเวท

พ.ศ. 2461 กระทรวงธรรมการได้ส่ง นายผูก นิลพงศ์ มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่ จึงอนุมัติให้สร้าง โรงเรียนขึ้นใหม่ หลังที่ว่าการอำเภอน้ำซึม (อำเภอเมืองอุทัยธานี) เป็นเนื้อที่ของโรงเรียนทั้งหมด 7 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นประโยคประถม จนถึงมัธยมปีที่ 4 เป็นแบบสหศึกษา เปิด ทำการสอนตั้งแต่วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2465 ให้ชื่อว่า “โรงเรียนประจำจังหวัดอุทัยธานีอุทัยเทวีเวท” (ปัจจุบัน เป็นโรงเรียนอนุบาลเมืองอุทัยธานี) ย้ายนักเรียนโรงเรียนเบญจมราชูทิศ มาสอนที่โรงเรียนอุทัยทวีเวท โรงเรียน เบญจมราชูทิศ ให้เป็นโรงเรียนประจำอำเภอ ต่อมาได้เป็นโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด ชื่อ โรงเรียนสตรี เบญจมราชูทิศ ใน พ.ศ. 2468 นักเรียนสตรีได้แยกจากโรงเรียนอุทัยทวีเวทไปรวมกับโรงเรียนสตรี เบญจมราชูทิศ ใช้ชื่อ “เบญจมราชูทิศ” (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดอุทัยธานี)
ประวัติ > ความเป็นมาของโรงเรียนอุทัยวิทยาคม

ปี 2515 กระทรวงศึกษาธิการ ได้รวมโรงเรียนเบญจมราชูทิศอุทัยธานี ซึ่งเป็นโรงเรียนหญิงล้วน และโรงเรียนอุทัยทวีเวทซึ่งเป็นโรงเรียนชายล้วน เป็นโรงเรียนเดียวกันและเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนอุทัยวิทยาคม โดยยังใช้สถานที่เดิมแยกเป็นโรงเรียนอุทัยวิทยาคม 1 (เรียนที่โรงเรียนอุทัยทวีเวท) และโรงเรียนอุทัยวิทยาคม 2 (เรียนที่โรงเรียนเบญจมราชูทิศ) ขณะนั้น นายยงยุทธ สาธิตานันท์ เป็นครูใหญ่ เพื่อรอการก่อสร้างอาคาร เรียนในที่แห่งใหม่ ในท้องที่หมู่ 2 บ้านเนินตูม ตำบลสะแกกรัง อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี ซึ่งมี ผู้บริจาคที่ดินให้ประมาณ 77 ไร่ 10 ตารางวา วันที่ 26 พฤษภาคม 2520 ย้ายโรงเรียนจากโรงเรียนเดิมทั้ง 2 แห่ง มารวมกันที่โรงเรียนอุทัยวิทยาคม จนถึงปัจจุบัน รายชื่อผู้บริจาคที่ดินให้มีดังนี้
ป้อมมูลนิธิ 27 ไร่ 2 งาน
จากมูลนิธิ 22 ไร่ 1 งาน
นายทวี เต่าทอง 11 ไร่ 1 งาน
นางสนิท กาญจโนภาส 10 ไร่
นายเทียน ขหัตถุ 3 ไร่ 2 งาน
นายมณเฑียร กฤษณพันธ์ 3 ไร่
นายพินิจ เลาหวิโรจน์ 10 ตารางวา
ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนอุทัยวิทยาคม

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| + |  = === ลำดับที่ ==== |  ชื่อ-สกุล |  ปี พ.ศ.ที่ดำรงตำแหน่ง |
| 1 | นายยงยุทธ สาธิตานันท์ | 2515 - 2520 |  |
| 2 | นายคำพันธุ์ คงนิล | 2520 - 2525 |  |
| 3 | นายวิรัตน์ กล้าวิกย์กรรม | 2525 - 2529 |  |
| 4 | นายเพิ่มยศ บุญปาน | 2529 - 2533 |  |
| 5 | นายสุธน จุลโมกข์ | 2533 - 2535 |  |
| 6 | นายจวง โอสถิกานนท์ | 2535 - 2537 |  |
| 7 | นายวิโรจน์ ฟักสุวรรณ์ | 2537 - 2540 |  |
| 8 | นายวิชิต บุญประดับ | 2540 - 2541 |  |
| 9 | นายเลอพงษ์ วงศ์สง่า | 2541 - 2542 |  |
| 10 | นายจำเนียร เหล่าเขตรกิจ | 2542 - 2545 |  |
| 11 | นายประเสริฐ เกษตรเอี่ยม | 2545 - 2546 |  |
| 12 | นายธนิต มณฑา | 2546 - 2548 |  |
| 13 | นายประเสริฐ เกษตรเอี่ยม | 2548 - 2552 |  |
| 14 | นายเรวัต จันทร์จินดา | 2553 - 2556 |  |
| 15 | นายจิณณาวัฒน์ โคมบัว | 2557 - 2563 |  |
| 16 | นายสมชาย ลักษณะ (รองผู้อำนวยการโรงเรียน รักษาการในตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียน) | 2563 - 2564 |  |
| 17 | นายประเสริฐ สุวรรณชัยเลิศ | 2564 - ปัจจุบัน |  |
อาคารและสถานที่ในโรงเรียนอุทัยวิทยาคม

อาคาร 1 อุทัยพิทักษ์ (ฝ่ายวิชาการ ธุรการ ห้องผู้บริหาร และกลุ่มงานคอมพิวเตอร์)
อาคาร 2 อุทัยทิฆัมพร (กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยและกลุ่มงานแนะแนว)
อาคาร 3 (กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์)
อาคาร 4 อุทัยอินทรารักษ์ (กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์และกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ)
อาคาร 5 อาคารเฉลิมพระเกียรติ 84 พรรษา (กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ)
อาคาร 6 กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม
ลานธรรมประชารวมใจไทยเศรษฐ์
โรงพลศึกษา
ร้านค้าสวัสดิการ
ห้องสมุด
ห้องดนตรีไทย
หอประชุมอาทิตย์อุทัย
หอประชุมอาทิตย์อุทัย 2
ศาลาอเนกประสงค์
ศูนย์สะเต็มศึกษาจังหวัดอุทัยธานี
ธนาคารโรงเรียน
ห้องประชุมเบญจมราชูทิศ
ห้องประชุมศุภรัตน์
รายนามศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

ภิรมย์ กมลรัตนกุล
ศุภรัตน์ ควัฒน์กุล
ชาดา ไทยเศรษฐ์
อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์
อิงฟ้า วราหะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนอุทัยวิทยาคม
| ด ค กโรงเรียนประจำจังหวัดในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  เชียงราย (ชาย/หญิง)  เชียงใหม่ (ชาย/หญิง/สหศึกษา)  น่าน (ชาย/หญิง)  พะเยา  แพร่ (ชาย/หญิง)  แม่ฮ่องสอน  ลำปาง (ชาย/หญิง)  ลำพูน (ชาย/หญิง)  อุตรดิตถ์ (ชาย/หญิง)  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  กาฬสินธุ์ (ชาย/หญิง)  ขอนแก่น (ชาย/หญิง)  ชัยภูมิ (ชาย/หญิง)  นครพนม (ชาย/หญิง)  นครราชสีมา  (ชาย/หญิง/สหศึกษา)  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  มหาสารคาม (ชาย/หญิง)  มุกดาหาร  ยโสธร  ร้อยเอ็ด (ชาย/หญิง)  เลย  ศรีสะเกษ (ชาย/หญิง)  สกลนคร  สุรินทร์  (ชาย/หญิง)  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อุดรธานี (ชาย/หญิง/สหศึกษา/สหศึกษา)  อุบลราชธานี (ชาย/หญิง)  อำนาจเจริญ  |  |
| ภาคกลาง |  กำแพงเพชร  ชัยนาท  นครนายก  นครปฐม (ชาย/หญิง)  นครสวรรค์ (ชาย/หญิง)  นนทบุรี (ชาย/หญิง)  ปทุมธานี (ชาย/หญิง)  พระนครศรีอยุธยา (ชาย/หญิง)  พิจิตร  พิษณุโลก (ชาย/หญิง)  เพชรบูรณ์ (ชาย/หญิง)  ลพบุรี  สมุทรปราการ (ชาย/หญิง)  สมุทรสงคราม (ชาย/หญิง)  สมุทรสาคร (ชาย/หญิง)  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย (ชาย/หญิง/สหศึกษา)  สุพรรณบุรี (ชาย/หญิง)  อ่างทอง (ชาย/หญิง)  อุทัยธานี  |  |
| ภาคตะวันออก |  จันทบุรี (ชาย/หญิง)  ฉะเชิงเทรา (ชาย/หญิง)  ชลบุรี (ชาย/หญิง)  ตราด (ชาย/หญิง)  ปราจีนบุรี (ชาย/หญิง)  ระยอง  สระแก้ว  |  |
| ภาคตะวันตก |  กาญจนบุรี (ชาย/หญิง)  ตาก (ชาย/หญิง)  ประจวบคีรีขันธ์  เพชรบุรี (ชาย/หญิง)  ราชบุรี (ชาย/หญิง)  |  |
| ภาคใต้ |  กระบี่  ชุมพร (ชาย/หญิง)  ตรัง (ชาย/หญิง)  นครศรีธรรมราช (ชาย/หญิง)  นราธิวาส (ชาย/หญิง)  ปัตตานี (ชาย/หญิง)  พังงา (ชาย/หญิง)  พัทลุง (ชาย/หญิง)  ภูเก็ต (ชาย/หญิง)  ยะลา (ชาย/หญิง)  ระนอง (ชาย/หญิง)  สงขลา (ชาย/หญิง)  สตูล  สุราษฎร์ธานี (ชาย/หญิง)  |  |
| อดีต |  พระนคร (ชาย/หญิง)  ธนบุรี (ชาย/หญิง)  มีนบุรี (ชาย/หญิง)  ธัญบุรี (ชาย/หญิง)  พระประแดง (ชาย/หญิง)  กระบินทร์บุรี (ชาย/หญิง)  ตะกั่วป่า (ชาย/หญิง)  สวรรคโลก (ชาย/หญิง)  หล่มศักดิ์ (ชาย/หญิง)  หลังสวน (ชาย/หญิง)  |  |
สัก สุตสคาน

นายพลสัก สุตสคาน (Sak Sutsakhan) เป็นนักการเมืองและทหารชาวกัมพูชา ที่มีบทบาทอย่างยาวนานภายในประเทศ เขาเป็นประมุขรัฐคนสุดท้ายของสาธารณรัฐเขมรก่อนจะถูกล้มล้างโดยเขมรแดงใน พ.ศ. 2518 เขาเป็นฝ่ายนิยมสหรัฐที่มักเรียกกันว่าเขมรขาว
ชีวิตช่วงแรก

สุตสคานเกิดที่พระตะบองเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2470 เขาเป็นญาติกับนวน เจียที่ต่อมากลายเป็นผู้นำเขมรแดง เขาได้รับการศึกษาในโรงเรียนนายทหารของฝรั่งเศสในปารีสและกลับมาเป็นทหารในกองทัพกัมพูชา เขาได้รับการสนับสนุนให้ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วในระบอบสังคมของพระนโรดม สีหนุจนได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมที่อายุน้อยที่สุดในกัมพูชาคือ 29 ปี เมื่อ พ.ศ. 2500
สมัยสาธารณรัฐเขมร

หลังการรัฐประหารใน พ.ศ. 2513 โดยลน นล สุตสคานยังคงเป็นทหารในกองทัพรัฐบาลและได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมหลายครั้ง รวมทั้งได้รับการยอมรับจากผู้สังเกตการณ์จากสหรัฐในฐานะบุคคลผู้มีความสามารถและไม่เกี่ยวข้องกับการฉ้อราษฎร์บังหลวง
หลังจากที่ชาวสหรัฐและประธานาธิบดีเซากัม คอยออกจากพนมเปญเมื่อ 12 เมษายน สมาชิกของคณะกรรมการสูงสุด 7 คน นำโดยสุตสคานได้เป็นผู้มีอำนาจปกครองสาธารณรัฐเขมรที่ใกล้ล่มสลาย สุตสคานดำรงตำแหน่งประมุขรัฐและประธานสภาแห่งรัฐซึ่งพยายามเจรจาสงบศึกกับเขมรแดงที่ล้อมพนมเปญอยู่ สุตสคานยังคงอยู่ในพนมเปญจนกระทั่งกองทัพคอมมิวนิสต์เข้าเมืองได้ในวันที่ 17 เมษายนด้วยเฮลิคอปเตอร์เที่ยวสุดท้าย สุตสคานแต่งงานและมีบุตร 4 คน
การลี้ภัยและแนวร่วมปลดปล่อยฯ

สุตสคานลี้ภัยมายังสหรัฐอเมริกาและได้สัญชาติสหรัฐ หลังจากที่เขมรแดงถูกกองทัพที่เวียดนามหนุนหลังโค่นล้มไปเมื่อ พ.ศ. 2522 ซอน ซานและเดียน เดลได้จัดตั้งแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมรซึ่งเป็นขบวนการต่อต้านคอมมิวนิสต์และนิยมสาธารณรัฐที่ใหญ่ที่สุดเพื่อต่อต้านสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา มีฐานที่มั่นตามแนวชายแดนไทย สุตสคานเดินทางมาร่วมด้วยใน พ.ศ. 2524 และได้เป็นผู้บัญชาการกองกำลังติดอาวุธของแนวร่วม
เมื่อมีการจัดตั้งแนวร่วมเขมรสามฝ่าย สุตสคานได้เข้าร่วมประชุมกับซอน เซนจากเขมรแดงและพระนโรดม รณฤทธิ์จากฟุนซินเปกเพื่อตกลงเกี่ยวกับความร่วมมือทางทหารใน พ.ศ. 2528 และในปีเดียวกันนี้ สุตสคานกับซอน ซานเริ่มมีความเห็นไม่ตรงกันเกี่ยวกับการดำเนินไปของสงคราม โดยเฉพาะประเด็นความร่วมมือกับกองทัพเจ้าสีหนุซึ่งสุตสคานต้องการร่วมมือด้วย นอกจากความสำเร็จทางด้านภาคตะวันตกเฉียงเหนือของกัมพูชาแล้ว ในบริเวณอื่น กองทัพของแนวร่วมปลดปล่อยแพ้กองกำลังของเวียดนามระหว่าง พ.ศ. 2527 – 2528 จนถูกจำกัดการเคลื่อนไหว
หลังข้อตกลงสันติภาพปารีส พ.ศ. 2534 สุตสคานแยกตัวออกจากกลุ่มของซอนซานและจัดตั้งพรรคประชาธิปไตยเสรีนิยม เขาเสียชีวิตที่ดีทรอยต์เมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2537
ผลงาน

ใน พ.ศ. 2523 สุตสคานได้เขียนหนังสือเรื่อง The Khmer Republic at War and the Final Collapse ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับสงครามกลางเมืองกัมพูชา (ดูได้ที่ The Khmer Republic at War and the Final Collapse)
แสงดา บันสิทธิ์

| แสงดา บันสิทธิ์ จ> ม. |
| --- | --- |

เกิด: แสงดา บันสิทธิ์ 14 เมษายน พ.ศ. 2462 บ้านท่าม่วง ตำบลสบเตี๊ยะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 11 มกราคม พ.ศ. 2536 (73 ปี) โรงพยาบาลแมคคอร์มิค จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย
อาชีพ: ครู,เกษตรกร
คู่สมรส: ดาบมาลัย บันสิทธิ์
บุตร: 1 คน
บิดามารดา: หมวก (บิดา) คำมูล (มารดา)
รางวัล: พ.ศ. 2529 – ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (การทอผ้า)
แสงดา บันสิทธิ์ (14 เมษายน พ.ศ. 2462 – 11 มกราคม พ.ศ. 2536) ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (การทอผ้า) พ.ศ. 2529
ประวัติ

แสงดา บันสิทธิ์ เกิดที่บ้านท่าม่วง ตำบลสบเตี๊ยะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2462 เป็นธิดาคนเดียวของนายหมวกและนางคำมูล ได้สมรสกับนายดาบมาลัย บัณสิทธิ์ เมื่อ พ.ศ. 2476 มีบุตรด้วยกัน 1 คน นายดาบมาลัย บัณสิทธิ์ ถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2503
แสงดา บัณสิทธิ์ ไม่ได้เข้าโรงเรียน แต่ได้ฝึกเรียนด้วยตนเองกับคุณลุง จนมีความสามารถอ่านออกเขียนได้
แสงดา ได้รับการสืบทอดความรู้จากคุณยายผู้ซึ่งมีความชำนาญในการย้อมผ้า ทอผ้า และรับจ้างย้อมสีผ้าฝ้ายด้วยสมุนไพรแบบโบราณ ได้กระทำมาเรื่อย ๆ จนเกิดความชำนาญและพัฒนาฝีมือได้ดียิ่งขึ้น เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ในยามที่ผ้าขาดตลาด แสงดาก็ได้ริเริ่มทอผ้าที่เรียกว่า “ ผ้าเปลือกไม้ ” สีกากี เพื่อใช้สำหรับตัดชุดข้าราชการให้สามีไปทำงาน ในขณะนั้นได้ใช้กี่สองหลังช่วยกันทอกับคุณแม่ ต่อมาแสงดาได้รวบรวมซื้อกี่ทอผ้าได้ 5 กี่ และชักชวนแม่บ้านมารวบรวมกลุ่มทอผ้า ซึ่งระยะเวลาก่อนที่แสงดาจะถึงแก่กรรมนั้น มีสมาชิกแม่บ้านและสตรีร่วมกลุ่มทอผ้าอยู่ถึง 42 คน และได้ใช้ชื่อกลุ่มว่า “ กลุ่มแม่บ้านบ้านไร่ไผ่งาม ” งานผลิตนั้นจะเน้นใช้ฝ้ายจากพื้นเมือง และการย้อมด้วยสมุนไพรมีลวดลายสวยงามไม่ซ้ำกันมากนัก เนื่องจากนางแสงดาเป็นผู้มีพรสวรรค์ในการคิดประดิษฐ์ลวดลายใหม่ ๆ ทำให้ผ้าฝ้ายของแสงดาและกลุ่มแม่บ้านบ้านไร่ไผ่งามได้รับการกล่าวขวัญถึง เป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป และได้รับการยกย่องตลอดมา
เกียรติคุณที่ได้รับ

แสงดา บันสิทธิ์ ได้รับเกียรติบัตร และโล่รางวัลต่าง ๆ ดังนี้
เกียรติบัตรของกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม เมื่อปี พ.ศ. 2525 ในฐานะผู้ประดิษฐ์สิ่งทอดีเด่น
เกียรติบัตรของกระทรวงอุตสาหกรรม ในฐานะผู้ประกอบการหัตถกรรมดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2525
โล่เชิดชูเกียรติศิลปินพื้นบ้านดีเด่น ในฐานะศิลปินพื้นบ้านดีเด่น (ศิลปินแห่งชาติ สาขาช่างทอผ้า) จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ ประจำปี พ.ศ. 2528 เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2529
เกียรติบัตรสมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ สาขาภาคเหนือ ในฐานะผู้มีผลงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีล้านนาดีเด่นในด้านสิ่งทอ ประจำปี พ.ศ. 2529 เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม
ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (การทอผ้า) พ.ศ. 2529
รับพระราชทานปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิตกิตติมศักดิ์  ปี 2530
คำประกาศเกียรติคุณ

แสงดา บันสิทธิ์ เป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถในการทอผ้า การย้อมผ้าด้วยสีสมุนไพร และการประดิษฐ์คิดลวดลายผ้า ได้อย่างสวยงามล้ำเลิศ ยากที่จะหาผู้ใดเทียบได้ ผลงานทอผ้าที่เผยแพร่ออกไปมากมายนับแสน ๆ เมตร นอกจากจะเป็นการอนุรักษ์ส่งเสริมและพัฒนาศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านแบบครบวงจรแล้วสิ่งที่ถือเป็นเอกลักษณ์อันสำคัญควรแก่การยกย่องก็คือ การใช้สีจากสมุนไพรล้วน ๆ ในการย้อมผ้า โดยไม่ใช้สารเคมีเจือปน ผ้าทุกผืนจึงมีสีงดงามจับตา สิ่งที่สร้างความนิยมให้แก่ศิลปหัตถกรรมแบบพื้นบ้านอย่างไม่มีวันจืดจางเลยก็คือ ความสามารถในการประดิษฐ์คิดลวดลายผ้าได้อย่างหลากหลายดุจสายน้ำ กล่าวได้ว่าผ้าหนึ่งหมื่นพับจะมีหนึ่งหมื่นลวดลาย จนทำให้แสงดา บัณสิทธิ์ เป็นที่รู้จัก อย่างกว้างขวางทั่วไปทั้งในหมู่ชาวไทยและชาวต่างประเทศ แสงดาเป็นผู้ที่ถึงพร้อมด้วยคุณธรรม มีเมตตาจิตต่อผู้สนใจใฝ่รู้ทั่วไป ถือเป็นแบบอย่างที่ดีงามในการดำเนินชีวิต และพัฒนาอาชีพของชาวไทย จึงสมควรยกย่องไว้ในฐานะศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (การทอผ้า) ประจำปีพุทธศักราช 2529
ถึงแก่กรรม

แสงดา บันสิทธิ์ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2536 ด้วยโรคมะเร็งลำไส้ ที่โรงพยาบาลแมคคอร์มิค จังหวัดเชียงใหม่
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
ธรรมรัตน์ นาคสุริยะ

| ธรรมรัตน์ นาคสุริยะ |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 12 ธันวาคม พ.ศ. 2477 ธรรมรัตน์ นาคสุริยะ
เสียชีวิต: 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 (87 ปี)
คู่สมรส: ยุพิน นาคสุริยะ
อาชีพ: นักร้อง พิธีกร นักแสดง นักพากย์
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2501 -  2565
ผลงานเด่น: พิธีกรรายการ "นาทีทอง" และ "ประตูดวง"
โทรทัศน์ทองคำ: พ.ศ. 2537 - นักพากย์ยอดเยี่ยม
เมขลา: พ.ศ. 2538 - พิธีกรโทรทัศน์ยอดเยี่ยม
ธรรมรัตน์ นาคสุริยะ (12 ธันวาคม พ.ศ. 2477 - 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565) นักร้อง พิธีกรรายการโทรทัศน์ นักแสดง นักพากย์  มีผลงานที่น่าจดจำ คือเป็นพิธีกรรายการ "นาทีทอง" และ "ประตูดวง" รายการที่มีผู้ชมสูงสุดทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ประวัติ

ธรรมรัตน์ จบการศึกษาจากโรงเรียนเพาะช่าง สาขาจิตรกรรม รุ่นเดียวกับสุเทพ วงศ์กำแหง ศิลปินแห่งชาติ เมื่อ พ.ศ. 2499 และเรียนต่อคณะเศรษฐศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รุ่นเดียวกับนายสมัคร สุนทรเวช อดีตนายกรัฐมนตรีและกำธร สุวรรณปิยะศิริ พร้อมกับรับราชการกระทรวงศึกษาธิการ และสมัครเป็นนักร้องกับชาลี อินทรวิจิตร
ธรรมรัตน์ รับราชการเป็นครูอยู่ 5 ปี จึงลาออกมาเป็นโฆษก ที่สถานีวิทยุ วปถ.1 (วิทยุทหารสื่อสารประจำถิ่น) กรมการทหารสื่อสาร  และสมัครสอบเข้าเป็นผู้ดำเนินรายการ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 (ช่อง 7 ขาวดำในอดีต)เมื่อ พ.ศ. 2507 และไปเป็นผู้ช่วยพิธีกรรายการป็อปท็อป ทางช่อง 5 ซึ่งมี พ.อ.การุณ เก่งระดมยิง เป็นพิธีกร
ธรรมรัตน์ ได้รับคัดเลือกเป็นผู้ดำเนินรายการทางช่อง 7 เป็นอันดับหนึ่งด้วยน้ำเสียงทุ้มเป็นเอกลักษณ์และมีท่าทางเป็นธรรมชาติ มีหน้าที่ทั้งเป็นผู้พากย์หนัง พากย์รายการมวย พูดโฆษณาสินค้า เป็นโฆษกการตัดสินรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ในขณะเดียวกันก็ยังเป็นนักร้อง และจัดรายการพิพิธภัณฑ์ดารา และรายการเพลงสุนทราภรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2517
ธรรมรัตน์ ได้เป็นพิธีกรรายการเกมโชว์ "นาทีทอง" ช่วงเที่ยงวันอาทิตย์ และ "ประตูดวง" ช่วงเย็นวันอาทิตย์  แทนอาคม มกรานนท์ พิธีกรคนเดิมที่ได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภา ทั้งสองรายการเป็นรายการที่มียอดผู้ชมสูงสุด และสร้างชื่อเสียงให้กับเขาเป็นอย่างมาก
ธรรมรัตน์ ลาออกจากช่อง  7 ในปี พ.ศ. 2528 เพื่อไปทำงานการเมืองกับกลุ่มรวมพลังของพลตรีจำลอง ศรีเมือง ลงสมัคร ส.ก.เขตลาดพร้าว  2 สมัย โดยในสมัยที่สองได้ดำรงตำแหน่งรองประธานสภา กทม.คนที่ 1
ธรรมรัตน์ ได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขานักพากย์ยอดเยี่ยม จากผลงานพากย์หนังชุด บิ๊กซินีม่า ทางช่อง 7  ในปี พ.ศ. 2537 และรับรางวัลพิธีกรโทรทัศน์ยอดเยี่ยม รางวัลเมขลาในปี พ.ศ. 2538  จากรายการ  20 คำถาม จากนั้นจึงเลิกผลิตรายการโทรทัศน์และเลิกเล่นการเมือง หันไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ จบการศึกษาในปี พ.ศ. 2541  จากนั้นจึงออกตระเวนเดินสายร้องเพลง และจัดรายการวิทยุภาคภาษาไทยที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา
จากนั้นในปี พ.ศ. 2543  และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) ในวันที่ 4 มีนาคม ใน กทม.ด้วย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ธรรมรัตน์ เดินทางกลับมาใช้ชีวิตในประเทศไทย ก่อตั้งสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม ชื่อ เอเชียน วิชั่น แชนแนล และยังรับงานพากย์ภาพยนตร์ และร้องเพลง
ชีวิตส่วนตัว ธรรมรัตน์สมรสกับยุพิน นาคสุริยะ มีธิดาคือปวันรัตน์ นาคสุริยะ นักแสดงและพิธีกร
ธรรมรัตน์เสียชีวิตจากโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 เวลา 04:00 น. โดยมีพิธีฌาปนกิจศพทันทีในวันเดียวกัน เวลา 13:00 น. ที่วัดภาณุรังษี เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
รายการโทรทัศน์

ประตูดวง
20 คำถาม
นาทีทอง
ผลงานการแสดงภาพยนตร์

เทวดาเดินดิน (2519)
เมืองขอทาน (ขี้กลากคอนกรีต) (2521) รับบท เจ้าชมพู่
อะไรกันวะ (2521) (รับเชิญ)
สัญชาตญาณโหด (2522)
น.ส. เย็นฤดี (2526) รับบท โฆษก
สวัสดีคุณนาย (2527) (รับเชิญ)
อีแต๋น ไอเลิฟยู (2527) (รับเชิญ)
นักเพลงผู้ยิ่งใหญ่ (2527) รับบท ธรรมรัตน์ (รับเชิญ)
ตุ๊กตาทองหลังโลงศพ (2530)
ล่าระเบิดเมือง (2542) รับบท เล่าซู
สุริโยไท (2544) รับบท พระสุนทรสงคราม
The Legend of Suriyothai (2546) รับบท พระสุนทรสงคราม