stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาปู้อี

| ภาษาปู้อี |
| --- | --- |
Haausqyaix
ประเทศที่มีการพูด: จีน (กุ้ยโจว ยูนนาน และเสฉวน) เวียดนาม
ชาติพันธุ์: ชาวปู้อี
จำนวนผู้พูด: 2.7 ล้านคน  (2543)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  ไทไทกลางภาษาปู้อี
ระบบการเขียน: อักษรละติน, สือดิบผู้จ่อง
รหัสภาษา
ISO 639-3: pcc
ภาษาปู้อี (ปู้อี: Haausqyaix หรืออาจพบสะกดเป็น Buyi, Bouyei, Tujia หรือ Puyi; จีน: 布依語; พินอิน: bùyī yǔ; เวียดนาม: tiếng người Bố Y) มีผู้พูดทั้งหมด 2,649,205 คน พบในจีน 2,600,000 คน (พ.ศ. 2543) ในบริเวณที่ราบกุ้ยโจว-ยูนนาน ในมณฑลยูนนานและเสฉวน พบในเวียดนาม 49,100 คน (พ.ศ. 2542) มีบางส่วนในฝรั่งเศสและสหรัฐ จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มกัม-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไท-แสก ส่วนใหญ่ใช้ในเขตปกครองตนเองของชาวปู้อี มีการออกหนังสือพิมพ์ในภาษานี้ เขียนด้วยอักษรละติน ในจีนจะพูดภาษาจีนเป็นภาษาที่สอง เรียงประโยคแบบประธาน–กริยา–กรรม ส่วนใหญ่เป็นพยางค์เดี่ยว มีวรรณยุกต์ 6 เสียงสำหรับคำเป็น และ 2 เสียงสำหรับคำตาย
ฝั่ม จี ลาน

ฝั่ม จี ลาน
ฝั่ม จี ลาน (เวียดนาม: Phạm Chi Lan) เกิดวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1945  เป็นผู้วิจัยเศรษฐกิจที่มีชื่อเสียงของเวียดนาม เธอทำหน้าที่เป็นเลขานุการและรองประธานสภาหอการค้าและอุตสาหกรรมเวียดนาม รวมถึงเป็นสมาชิกสถาบันวิจัยของสำนักนายกรัฐมนตรี
ประวัติ

ฝั่ม จี ลาน เกิดที่ อำเภอตื่อเลียม ฮานอย เธอเป็นบุตรสาวของ พันเอกฝั่ม จิญ ก๊าน ซึ่งเป็นผู้อำนวยการทางกฎหมายกองทัพบก กระทรวงกลาโหม เธอสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยพาณิชย์ ใน ค.ศ. 1966 ภายหลังจากสำเร็จการศึกษาแล้ว เธอก็ได้เข้าทำงานที่สภาหอการค้าและอุตสาหกรรมเวียดนาม
บทบาทสำคัญ

เนื่องด้วยในยุคของเธอมีผู้หญิงเป็นจำนวนน้อยที่ศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ จึงส่งผลให้เธอเป็นนักเศรษฐศาสตร์หญิงชั้นนำของประเทศ ฝั่ม จี ลานยังเคยร่วมอยู่ในคณะที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี แม้ภายหลังจากช่วงเกษียณแล้ว แต่ก็ยังได้รับความสนใจจากสังคมอย่างสูง ด้วยการแสดงแนวคิดที่ชาญฉลาด โดยมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลไกตลาดทางเศรษฐกิจ และในแง่ของการเป็นมืออาชีพ เธอเป็นบุคคลที่ได้รับการยอมรับและมีผู้คนสนใจบทสัมภาษณ์ของเธอเป็นอย่างมาก
พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3

| ชัยสิงหวรรมันที่ 3> พระมหากษัตริย์จามปา |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 1288–1307
ก่อนหน้า: อินทรวรรมันที่ 5
ถัดไป: ชัยสิงหวรรมันที่ 4

สวรรคต: ค.ศ. 1307 อาณาจักรจามปา
คู่อภิเษก: ภาสกรเทวี ตาปาซีแห่งชวา ฮเหวี่ยน เจิน
พระราชบุตร: ชัยสิงหวรรมันที่ 4
ราชวงศ์: จามปาที่ 11
พระราชบิดา: อินทรวรรมันที่ 5
พระราชมารดา: โคเรนทรักษมี
ศาสนา: ฮินดู
พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 (อักษรโรมัน: Jaya Siṃhavarman III) เอกสารเวียดนามออกพระนามว่า เจ๊ เมิน (เวียดนาม: Chế Mân, 制旻) หรือ โบ๋ ดิ๊ก (Bổ Đích, 補的) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรจามปา พระองค์มีบทบาทสำคัญในการปราบปรามการแผ่อำนาจลงใต้ของมองโกล
พระราชประวัติ

พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายหริชิต หรือ ซรี ฮารีจิต โป เดวาดา ซโวร์ (อักษรโรมัน: Sri Harijit Po Devada Svor) เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าอินทรวรรมันที่ 5 กับพระนางโคเรนทรักษมี
ในรัชกาลของพระราชชนก มองโกลแผ่อำนาจลงมาตอนใต้ กระทั่ง ค.ศ. 1282 กุบไลข่านส่งทูตเชิญบรรณาการไปรัฐจามปา แต่ทูตไม่ปฏิบัติตามธรรมเนียมจามจึงถูกกษัตริย์จามประหารชีวิต กุบไลข่านจึงไปตีจามปาจนสำเร็จในเดียวกันนั้น พระเจ้าอินทรวรรมันที่ 5 และเจ้าชายหริชิต พร้อมทั้งกองทัพที่ยังเหลืออยู่หลบหนีไปยังเขตภูเขา และใช้ยุทธวิธีซุ่มโจมตีแบบกองโจร ทำให้ทัพมองโกลต้องทุกข์ทนกับอากาศร้อน โรคภัย และขาดแคลนเสบียง ที่สุดจึงละทิ้งที่มั่น หลังการตายของซากาโถว ผู้นำระดับสูงของมองโกล การรุกรานจามปาและอันนัมของมองโกลจึงยุติลง
หลังเสวยราชสมบัติ พระองค์มีพระมเหสีเอกคือ พระนางภาสกรเทวี และพระนางตาปาซี ซึ่งเป็นเจ้าหญิงแห่งชวา แต่จากการที่พระองค์มีสัมพันธไมตรีกับจักรวรรดิด่ายเหวียต จึงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงฮเหวี่ยน เจิน พระราชธิดาของจักรพรรดิเจิ๊น เญิน ตง โดยมอบดินแดนจังหวัดโอและเล๊ เป็นข้อแลกเปลี่ยนกับด่ายเหวียด แต่หลังพระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1307 เจ้าหญิงฮเหวี่ยน เจินปฏิเสธที่จะเข้าพิธีสตีตามธรรมเนียมจาม ถือเป็นเรื่องอัปยศสำหรับชาวจาม ด้วยเหตุนี้พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 4 เป็นพระราชโอรสผู้เสวยราชย์ต่อมา จึงยกทัพไปตีดินแดนจังหวัดโอและเล๊คืนจากด่ายเหวียด แต่พระองค์พ่ายแพ้และถูกจับกุมไว้ จนกระทั่งสวรรคตในฐานะคนโทษในด่ายเหวียด
ฟิลลิพ เริสเลอร์

| ฟิลลิพ เริสเลอร์ |
| --- | --- |
Philipp Rösler
ฟิลลิพ เริสเลอร์

รองนายกรัฐมนตรีแห่งเยอรมนี
ดำรงตำแหน่ง 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 – 17 ธันวาคม ค.ศ. 2013
ก่อนหน้า: กีโด เว็สเทอร์เว็ลเลอ
ถัดไป: ซีคมาร์ กาบรีเอล
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและเทคโนโลยี (เยอรมนี)
ดำรงตำแหน่ง 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 – 7 ธันวาคม ค.ศ. 2013
ก่อนหน้า: ไรเนอร์ บรือเดอร์เลอ
ถัดไป: ซีคมาร์ กาบรีเอล (เศรษฐศาสตร์และพลังงาน)
หัวหน้าพรรคประชาธิปไตยเสรี
ดำรงตำแหน่ง 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 – 17 ธันวาคม ค.ศ. 2013
ก่อนหน้า: กีโด เว็สเทอร์เว็ลเลอ
ถัดไป: คริสทีอัน ลินด์เนอร์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข (เยอรมนี)
ดำรงตำแหน่ง 28 ตุลาคม ค.ศ. 2009 – 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2011
ก่อนหน้า: อุลลา ชมิท
ถัดไป: ดานีเอล บาร์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจ แรงงาน และคมนาคม (รัฐนีเดอร์ซัคเซิน)
ดำรงตำแหน่ง 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 – 22 ตุลาคม ค.ศ. 2009
ก่อนหน้า: วัลเทอร์ เฮียร์เชอ
ถัดไป: เยิร์ค โบเดอ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 (51 ปี) (ค.ศ. 1973) เวียดนามใต้
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
คู่สมรส: วีพเคอ เริสเลอร์, แพทย์
ศิษย์เก่า: โรงเรียนแพทย์ฮันโนเฟอร์
อาชีพ: แพทย์
เว็บไซต์: philipp-roesler.de

ฟิลลิพ เริสเลอร์ (เยอรมัน: Philipp Rösler) มีชื่อเกิดว่า เหงียน เติน ดิญ (เวียดนาม: Nguyễn Tân Đinh) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมัน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีของเยอรมนี ในรัฐบาลของอังเกลา แมร์เคิล และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและเทคโนโลยีด้วย
เริสเลอร์มีเชื้อสายเวียดนาม เกิดที่อำเภอคั้ญฮึง จังหวัดซ้อกจัง ประเทศเวียดนามใต้ เมื่อ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 (ค.ศ. 1973) เขาเกิดมากำพร้า เมื่ออายุได้ 9 เดือนสองสามีภรรยาคาทอลิกชาวเยอรมันรับไว้เป็นบุตรบุญธรรม และนำกลับมาเยอรมนี ฟิลลิพเติบโตที่ฮัมบวร์ค เรียนมัธยมปลายที่ฮันโนเฟอร์ เมืองหลวงของรัฐนีเดอร์ซัคเซิน
เริสเลอร์เข้าเรียนทหารเหล่าแพทย์ เมื่อ พ.ศ. 2545 จบการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิตจากวิทยาลัยแพทย์ฮันโนเฟอร์ เริสเลอร์สมรสกับแพทย์หญิงวีพเคอ เริสเลอร์ มีบุตรสาวฝาแฝด เมื่อปี พ.ศ. 2551
ภาษาปวก

| ภาษาปวก |
| --- | --- |
Puoc
Xinh Mun
ประเทศที่มีการพูด: ลาว เวียดนาม
ชาติพันธุ์: Ksingmul people
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (27,000 อ้างถึง1999 & 2005 censuses)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ขมุภาษาปวก
รหัสภาษา
ISO 639-3: puo
ภาษาปวก (Ksing Mul, Puoc, เวียดนาม: Xinh Mun, จีน: 欣门语) หรือภาษาข่าผู้ฮอก ภาษาข่าเนียง ภาษาลาวมุ ภาษาปัว มีผู้พูดทั้งหมด 20,182 คน พบในเวียดนาม 18,018 คน (พ.ศ. 2542) ในจังหวัดลายเจิวและจังหวัดเซินลา ทางเหนือของเวียดนามใกล้กับชายแดนลาว พบในลาว 2,164 คน (พ.ศ. 2528) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแขวงหัวพัน แขวงเชียงขวาง ใกล้ชายแดนเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรเหนือ สาขาย่อยขมุ
ฟร็องซิส การ์นีเย

| ฟร็องซิส การ์นีเย |
| --- | --- |
25 กรกฎาคม ค.ศ. 1839 – 21 ธันวาคม ค.ศ. 1873(1873-12-21) (34 ปี)
 ฟร็องซิส การ์นีเย ในเครื่องแบบนายเรือโทแห่งกองทัพเรือฝรั่งเศส
เกิดที่: แซ็งเตเตียน ประเทศฝรั่งเศส
อนิจกรรมที่: ฮานอย แคว้นตังเกี๋ย
เหล่าทัพ: ทหารเรือ
ยศสูงสุด: เรือเอก (lieutenant de vaisseau)
รับใช้:  จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3
การยุทธ: สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย การปราบปรามกลุ่มฮ่อธงดำ
บำเหน็จ: Grande Médaille d'Or des Explorations
อาชีพอื่น: นักสำรวจ
มารี โฌแซ็ฟ ฟร็องซัว การ์นีเย (ฝรั่งเศส: Marie Joseph François Garnier) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ ฟร็องซิส การ์นีเย (ฝรั่งเศส: Francis Garnier) และ หงัก ญี (เวียดนาม: Ngạc Nhi) เป็นทหารเรือและนักสำรวจชาวฝรั่งเศส เกิดที่เมืองแซ็งเตเตียน ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1839 เสียชีวิตในการรบที่เมืองฮานอย แคว้นตังเกี๋ย (ปัจจุบันคือประเทศเวียดนาม) เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1873 เขามีชื่อเสียงจากการทุ่มเทชีวิตในการสำรวจแม่น้ำโขง ในฐานะหัวหน้าคณะสำรวจแม่น้ำโขงของฝรั่งเศสระหว่างปี ค.ศ. 1866–1868
งานเขียน

La Cochinchine française en 1864, Paris, 1864
Voyage d'exploration en Indo-chine, effectué pendant les années 1866, 1867 et 1868, Paris, Hachette, 1873 (ตีพิมพ์ซ้ำโดย La Découverte, 1985)
Atlas du voyage d'exploration en Indo-Chine : effectué pendant les années 1866, 1867 et 1868 par une Commission française, Paris, Hachette, 1873 (เนื้อหา 2 เล่มจบ)
De Paris au Tibet : notes de voyage, Paris, Hachette, 1882. บทความชิ้นนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในวารสาร le Temps ระหว่างวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1873 - 13 มีนาคม ค.ศ. 1874
ลัทธิกาวด่าย

อาราม "อาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์" ในเมืองเต็ยนิญ เป็นศาสนสถานศูนย์กลางของลัทธิกาวด่าย
ลัทธิกาวด่าย (อังกฤษ: Caodaism; เวียดนาม: Đạo Cao Đài, 道高臺) เป็นลัทธิเอกเทวนิยมที่ได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1926 ที่เมืองเต็ยนิญ (Tây Ninh) ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม ชื่อเต็มของลัทธินี้คือ ดั่ยเด่าตามกี่โฝโดะ (Đại Đạo Tam Kỳ Phổ Độ) ซึ่งแปลว่า "ความเชื่ออันยิ่งใหญ่ที่จะพาไปสู่การไถ่บาปครั้งที่สาม" (The Great Faith [for the] Third Universal Redemption)
ส่วนคำว่า กาวด่าย (Cao Đài) แปลว่า "เทพเจ้าสูงสุด" หรือ "อำนาจสูงสุด" ซึ่งคือมหาเทพที่เชื่อว่าเป็นผู้ทรงสร้างจักรวาลทั้งหมด สัญลักษณ์ของลัทธิคือรูป "พระเนตรซ้ายของพระเจ้า" คล้ายกับสัญลักษณ์ดวงตาอิลลูมินาตี มีความหมายถึงหยินหยาง ปัจจุบันลัทธิกาวด่ายเป็นที่นิยมนับถือในเวียดนามตอนใต้และตอนกลาง รวมถึงในชาวเวียดนามโพ้นทะเลด้วย
ฝั่ม เหญิต เหวื่อง

| ฝั่ม เหญิต เหวื่อง |
| --- | --- |
เกิด:  (1968-08-05) 5 สิงหาคม ค.ศ. 1968 (56 ปี) ไฮฟอง เวียดนาม
สัญชาติ: เวียดนาม
พลเมือง: เวียดนาม
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเหมืองแร่และธรณีวิทยาแห่งฮานอย สถาบันสำรวจธรณีวิทยาแห่งมอสโก
อาชีพ: นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์
มีชื่อเสียงจาก: มหาเศรษฐีพันล้านคนแรกของเวียดนาม ผู้ก่อตั้งและประธานของวินกรุป
คู่สมรส: ฝั่ม ทู เฮือง
บุตร: 3
ลายมือชื่อ

ฝั่ม เหญิต เหวื่อง (เวียดนาม: Phạm Nhật Vượng; เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1968) เป็นนักธุรกิจและนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชาวเวียดนาม
ประวัติ

เหวื่องเกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1968 ที่เมืองไฮฟองในช่วงสงครามเวียดนาม บิดาเป็นทหารอากาศในกองทัพประชาชนเวียดนาม มารดาเป็นแม่ค้าในร้านน้ำชา ฐานะจึงค่อนข้างขัดสน เหวื่องเติบใหญ่ในฮานอยและจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายกีมเลียน ในปี ค.ศ. 1985 สองปีถัดจากนั้นได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเหมืองแร่และธรณีวิทยาแห่งฮานอย จากนั้นสามารถสอบชิงทุนไปศึกษาต่อที่คณะเศรษฐศาสตร์ สถาบันสำรวจธรณีวิทยาแห่งมอสโก ในสหภาพโซเวียตได้ด้วยความสามารถทางคณิตศาสตร์ที่เป็นเลิศ เหวื่องจบการศึกษาในปี ค.ศ. 1992 หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต และได้แต่งงานกับฝั่ม ทู เฮือง ภรรยาผู้พบรักกันตั้งแต่สมัยเรียนระดับมัธยม ก่อนจะย้ายไปอยู่ด้วยกันที่คาร์กิว ประเทศยูเครน
ประวัติ > เส้นทางผู้ประกอบการ

เหวื่องเปิดร้านอาหารเวียดนามเล็ก ๆ ในยูเครนด้วยเงินยืมจากเพื่อนและครอบครัว จากนั้นหันมาผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ได้ตั้งโรงงานผลิต Technocom จนกลายเป็นผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูปแห้งรายใหญ่ของยูเครน ซึ่งต่อมาเขาได้ขายให้กับบริษัทเนสท์เล่ด้วยมูลค่าสูงถึง 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2009
เมื่อเหวื่องเดินทางกลับเวียดนาม เขาได้เดินหน้าทำธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ เริ่มจากโครงการวินเพิร์ลญาจาง (เปิดบริการ ค.ศ. 2003) และวินคอมซิตีทาวเวอร์ใจกลางกรุงฮานอย (เปิดบริการ ค.ศ. 2004) เหวื่องควบรวมกิจการของวินเพิร์ลและวินคอมเข้าเป็นบริษัทเดียวกันในชื่อ วินกรุป และเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ในปี ค.ศ. 2007 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ทางตะวันออกของฮานอย
ในปี ค.ศ. 2015 เหวื่องกลายเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในเวียดนามด้วยมูลค่าทรัพย์สินราว 1.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ความมั่งคั่งยังเติบโตเรื่อยๆจากกิจการที่ขยายใหญ่จนมีทรัพย์สินสุทธิกว่า 7.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019
จักรพรรดินีนาม เฟือง

| นาม เฟือง |
| --- | --- |
จักรพรรดินีเวียดนาม

พระราชสมภพ: 14 ธันวาคม พ.ศ. 2457 ก่อกง โคชินไชนา อินโดจีนของฝรั่งเศส
สวรรคต: 16 ธันวาคม พ.ศ. 2506 (49 ปี) จังหวัดกอแรซ ประเทศฝรั่งเศส
คู่อภิเษก: บ๋าว ดั่ย
พระราชบุตร: เหงียน ฟุก บ๋าว ล็อง เหงียน ฟุก เฟือง มาย เหงียน ฟุก เฟือง เลียน เหงียน ฟุก เฟือง ซุง เหงียน ฟุก บ๋าว ทั้ง
ราชวงศ์: เหงียน
พระราชบิดา: เหงียน หืว ห่าว
พระราชมารดา: เล ถิ บิญ
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
จักรพรรดินีนาม เฟือง (เวียดนาม: Nam Phương Hoàng hậu, จื๋อโนม: 南芳皇后; 14 ธันวาคม พ.ศ. 2457 – 16 ธันวาคม พ.ศ. 2506) พระนามาภิไธยเดิม เหงียน หืว ถิ ลาน (Nguyễn Hữu Thị Lan, 阮有氏蘭) ศาสนนาม มารี-เตแรซ (Marie-Thérèse) เป็นพระอัครมเหสีในจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย จักรพรรดิพระองค์สุดท้ายของเวียดนาม เป็นจักรพรรดินีพระองค์ที่สองและพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์เหงียน
พระราชประวัติ > ภูมิหลัง

จักรพรรดินีนาม เฟือง มีพระนามาภิไธยเดิมว่า มารี-เตแรซ เหงียน หืว ถิ ลาน เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2457 ณ เมืองก่อกง อันเป็นเมืองแถบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ขึ้นกับโคชินไชนา หนึ่งในสามดินแดนอาณานิคมอินโดจีนของฝรั่งเศส
มีพระราชชนกคือ ปีแยร์ เหงียน หืว ห่าว (Nguyễn Hữu Hào, 阮有豪) พ่อค้าผู้มั่งคั่ง ซึ่งเดิมมีชาติกำเนิดเป็นคริสตังผู้ยากจนมาก่อน แต่จากการที่เขารู้จักกับอาร์ชบิชอปแห่งไซ่ง่อน จึงถูกแนะนำให้เข้าทำงานเป็นเลขานุการของฟีลิป เล ฟ้าต ดัต (Lê Phát Đạt) ดุ๊กแห่งล็องมี ซึ่งเป็นมหาเศรษฐี หลังจากนั้นเขาสมรสกับมารี เล ถิ บิญ (Lê Thị Binh, 黎氏萍) ธิดาของเล ฟ้าต ดัต และดำรงตำแหน่งดุ๊กแห่งล็องมีต่อจากพ่อภรรยา ทั้งนี้พระองค์เป็นญาติห่าง ๆ ของจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย พระราชสวามีในอนาคต
จักรพรรดินีนาม เฟืองเป็นพลเมืองฝรั่งเศสแปลงสัญชาติ เป็นรู้จักในนาม มารีแย็ต (Mariette) เข้าศึกษาที่กูว็องเดซัวโซ (Couvent des Oiseaux) โรงเรียนคาทอลิกในเนอยี-ซูร์-แซน ประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่พระชันษาได้ 12 ปี
พระราชประวัติ > อภิเษกสมรส

9 มีนาคม พ.ศ. 2477 มีการประกาศข่าวว่าบ๋าว ดั่ย กษัตริย์แห่งอันนัม หมั้นหมายกับเหงียน หืว ถิ ลาน บ๋าว ดั่ยทรงตรัสว่า "พระราชินีในอนาคตได้รับการเลี้ยงดูดุจเราชาวฝรั่งเศส เธอมีทั้งจรรยามารยาทอย่างตะวันตกและความงามอย่างตะวันออก หากได้พบเธอก็จะเห็นว่าเหมาะควรที่จะเป็นมิตรและร่วมทางกับเราในอนาคต เรารับรองว่าพฤติกรรมและการเป็นแบบอย่างที่ดีงามของเธอนั้นสมควรแล้วที่เราจะยกย่องให้สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของจักรวรรดิ" หลังจากนั้นจึงมีการจัดพระราชพิธีหมั้นอย่างเป็นทางการ ณ พระราชวังฤดูร้อนเมืองด่าหลัต และจัดพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับเหงียน หืว ถิ ลานเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2477 ณ เมืองเว้ โดยเป็นราชพิธีตามธรรมเนียมศาสนาพุทธ ซึ่งฝ่ายเจ้าสาวนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก จึงเกิดข้อถกเถียง ประชากรเองไม่เห็นด้วยกับการนับถือศาสนาของฝ่ายเจ้าสาวนัก หนังสือพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ระบุว่า "เกิดความไม่พอใจไปทั่วประเทศ" เพราะเหงียน หืว ถิ ลาน ปฏิเสธที่จะละทิ้งความเชื่อคาทอลิก จึงส่งเรื่องอุทธรณ์ไปยังสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11  พระองค์ส่งคำตอบมาให้ว่า "ให้เป็นคาทอลิกต่อได้ หากลูก ๆ ของหญิงนั้นยังเข้าโบสถ์"  นอกจากนี้ พระนางฮหว่าง ถิ กุ๊ก พระราชชนนีของบ๋าว ดั่ย ไม่พอพระทัยกับปัญหาอันซับซ้อนของการอภิเษกสมรสนี้นัก เพราะมีสตรีนางอื่นมาถวายตัวเป็นฝ่ายในแก่บ่าว ดั่ยจำนวนมาก แต่กลับไม่ถูกเลือก
หลังสิ้นพระราชพิธีอภิเษกสมรส เหงียน หืว ถิลาน ได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศเป็น "เจ้าหญิง" ทรงพระนามว่า "นาม เฟือง" แปลว่า "กลิ่นหอมแดนใต้" เพื่อสื่อถึงพระชาติกำเนิดจากภาคใต้ของพระองค์ จักรพรรดินีนาม เฟืองประสูติการพระราชโอรส-ธิดา 5 พระองค์ ทั้งหมดเข้ารีตคาทอลิกและใช้ชีวิตอยู่ในประเทศฝรั่งเศส ดังนี้
เหงียน ฟุก บ๋าว ล็อง (4 มกราคม พ.ศ. 2479 – 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2550)
เหงียน ฟุก เฟือง มาย (1 สิงหาคม พ.ศ. 2480 – 16 มกราคม พ.ศ. 2564) เสกสมรสกับปีเอโตร บาโดลโย ดยุกที่ 2 แห่งอาดดิสอาบาบา และมาร์ควิสแห่งซาโบตีโน มีพระโอรส-ธิดาสองคน
หงียน ฟุก เฟือง เลียน (ประสูติ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481)
เหงียน ฟุก เฟือง ซุง (ประสูติ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485)
เหงียน ฟุก บ๋าว ทั้ง (ประสูติ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2486)
พระราชประวัติ > จักรพรรดินี

ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง จักรวรรดิญี่ปุ่นเข้ายึดครองดินแดนตังเกี๋ย โคชินไชนา และอันนัม พระองค์เข้าร่วมวงไพบูลย์ร่วมแห่งมหาเอเชียบูรพา บ๋าว ดั่ยมีพระอิสริยยศเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิเวียดนามในฐานะรัฐหุ่นเชิดของญี่ปุ่น พระอัครมเหสีจึงได้รับการอวยยศเป็นจักรพรรดินีนาม เฟือง เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2488 ต่อมาใน พ.ศ. 2490 จักรพรรดินีนาม เฟืองและพระราชบุตรเสด็จไปประทับประเทศฝรั่งเศส โดยประทับที่ชาโตทอเรนซ์ (Château Thorenc) นอกเมืองกาน ซึ่งเป็นบ้านของพระอัยกาฝ่ายพระชนนีของบ๋าว ดั่ย และหลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่สองอาณานิคมโคชินไชนาประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส พ.ศ. 2492 บ๋าว ดั๋ยมีตำแหน่งเป็นประมุขแห่งรัฐ จนกระทั่ง พ.ศ. 2498 บ๋าว ดั่ย ถูกนายกรัฐมนตรีโง ดิ่ญ เสี่ยมบังคับให้สละราชสมบัติ และแต่งตั้งตนขึ้นเป็นประธานาธิบดีของสาธารณรัฐเวียดนาม ในปีเดียวกันนั้นนาม เฟือง ทรงแยกทางกับบ๋าว ดั่ย สองปีหลังจากนั้นรัฐบาลเวียดนามใต้ประกาศยึดทรัพย์สินของพระราชวงศ์ ยกเว้นอสังหาริมทรัพย์ของนาม เฟืองก่อนการอภิเษกสมรส รวมถึงวิลลาของดุ๊กแห่งล็องมี พระราชชนก ที่ด่าหลัต ปัจจุบันแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์เลิมด่ง
พระราชประวัติ > สวรรคต

จักรพรรดินีนาม เฟืองสวรรคตเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2506 จากพระอาการพระหทัยวาย ที่โดแมน-เดอ-ลา-แปร์ช (Domaine de La Perche) ที่ประทับใกล้ชาร์บีญัก จังหวัดกอแรซ ประเทศฝรั่งเศส พระศพถูกบรรจุไว้ในป่าช้าท้องถิ่น
ด่าม หวิญ ฮึง

| ด่าม หวิญ ฮึง |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ฮหวิ่ญ มิญ ฮึง  (Huỳnh Minh Hưng)
เกิด:  (1971-10-12) 12 ตุลาคม ค.ศ. 1971 (53 ปี)[ต้องการอ้างอิง] เวียดนาม
แนวเพลง: ป็อปเวียดนาม
อาชีพ: นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: นักร้อง
ช่วงปี: 1996–ปัจจุบัน

เว็บไซต์: damvinhhung.ws
นักดนตรี
ด่าม หวิญ ฮึง (เวียดนาม: Đàm Vĩnh Hưng; 12 ตุลาคม พ.ศ. 2514)[ต้องการอ้างอิง] เป็นผู้มีชื่อเสียงในประเทศเวียดนาม.
เขาได้กลายเป็นที่นิยมมากในประเทศเวียดนามเริ่มต้นด้วยผลงานเดี่ยวครั้งแรกของเขา Tình Ơi Xin Ngủ Yên อัลบั้มที่สองของเขา Bình Minh Sẽ Mang Em Đi ทำให้เขาเป็นนักร้องในเวียดนามที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ต่อมาเขาได้เปิดการแสดงสดอย่างเป็นทางการครั้งแรก คือ Liveshow : Trái tim hát ที่จัดขึ้นในปี พ.ศ. 2546 และกำกับโดยฮวิ่ญ ฟุก เดี่ยน ผู้กำกับที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในเวลานั้น[ต้องการอ้างอิง] ความสำเร็จของอัลบั้มของเขาเช่นเดียวกับคอนเสิร์ตของเขาได้นำเขาไปสู่​​รางวัลมากมาย เขาได้รับการเสนอชื่อเป็นหนึ่งใน 10 อันดับนักร้องของปีโดยหล่าน ซ้อง ซัญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่ได้รับรางวัล "ศิลปินชายที่ดีที่สุดประจำปี" จากโงย ซาว บัก กีม เป็นหลักฐานของความพยายามของเขา
ชีวิตในวัยเด็ก

ด่าม หวิญ ฮึง ชื่อจริง ฮวิ่ญ มิญ ฮึง (Huỳnh Minh Hưng) เขาเกิดที่อำเภอเดี่ยนบ่าน(จังหวัดกว๋างนาม) ในวันที่ 2 ตุลาคม ปี ค.ศ.1971(พ.ศ. 2514) ด่าม หวิญ ฮึงเริ่มเข้าสู่วงการนักร้องในปี พ.ศ. 2539 ก่อนที่จะเป็นนักร้องเขาได้เป็นช่างทำผมมาก่อน
อัลบั้ม

Tuổi Hồng Thơ Ngây (2012)
Góc Khuất (2012)
Ô Kìa...  (2014)
การแสดงสด

| ปีที่แสดง | ชื่อการแสดง | สถานที่แสดง |
| --- | --- | --- |
| 2003 | Liveshow : Trái tim hát | นครโฮจิมินห์ |
| 17,18,19/12/2004 | Liveshow : Giờ H | นครโฮจิมินห์ |
| 14/2/2007 | Liveshow : V-boys Ngày Không Em | นครโฮจิมินห์ |
| 2007 | Tour : Sinh Viên Họ Đàm | นครโฮจิมินห์, ฮานอย, เกิ่นเทอ, ดานัง |
| 2007 | Liveshow : Thương hoài ngàn năm | นครโฮจิมินห์, ฮานอย |
| 2008 | Liveshow : Dạ tiệc trắng | นครโฮจิมินห์, ฮานอย |
| 2009 | Liveshow : Người tình - The best of Dam Vinh Hung | นครโฮจิมินห์, ฮานอย |
| 2010 | Liveshow : Vũ khúc mùa đông | นครโฮจิมินห์, ฮานอย |
| 2011 | Tour : Mr.Đàm by night | นครโฮจิมินห์, ฮานอย |
| 2012 | Liveshow : Số phận | นครโฮจิมินห์, ฮานอย |
| 12-2014 | Liveshow : Thương hoài ngàn năm 2 | นครโฮจิมินห์, ฮานอย |
| 2016 | Diamonds Show | นครโฮจิมินห์, ฮานอย |
ผลงาน

| --- | --- |
 Tình Ơi Xin Ngủ Yên (1998)  Bình Minh Sẽ Mang Em Đi (2001)  1 Trái Tim Tình Si (2002)  Bao Giờ Người Trở Lại - Hãy Đến Đây Đêm Nay (2002)  Phôi Pha - Tình Khúc Trịnh Công Sơn (2002)  Cô Đơn Tiếng Sóng (2002)  Màu Tóc Nhung - Ft. Mỹ Tâm (2002)  Giọt Nước Mắt Cho Đời (2003)  Hưng (2004)  Tình Yêu Còn Đâu (2004)  Mắt Lệ Cho Người - Ft. Mỹ Tâm, Quang Dũng (2004)  Đàm 7 "Mr. Đàm" (2005)  Tình Khúc Nguyễn Nhất Huy - Vẫn Nợ Cuộc Đời - Ft. Mỹ Tâm (2005)  Hoa Học Trò (2005)  Tình Ca Hoài Niệm (2006)  Giải Thoát (2006)  Tình Tuyệt Vọng (2006)  Vùng Trời Bình Yên (2006)  Xin Lỗi Tình Yêu (2007)  Giã Từ (2007)  Lạc Mất Em (2007)  Hạnh Phúc Lang Thang - Dạ Khúc Cho Tình Nhân (2007)  Hạnh Phúc Lang Thang 2 - Dạ Khúc Cho Tình Nhân (2007)  Dạ Khúc Cho Tình Nhân 1 (2007)  Những Bài Hát Chọn Lọc (2007)  Bước Chân Mùa Xuân (2008):  Mùa Noel Đó (2008)  Muộn (2008)  Hạnh Phúc Cuối (2008)  Qua Cơn Mê - Dạ Khúc Cho Tình Nhân 2 (2008)  Nửa Vầng Trăng (2009)  Khoảng Cách (2010)  Những Bài Ca Không Quên - Dạ Khúc Cho Tình Nhân 3 (2011)  Cuộc Tình Đã Mất - Dạ Khúc Cho Tình Nhân 4 (2011)  3H (2011)  Sa Mạc Tình Yêu - Ft. Thanh Lam (2011)  Xót Xa - Dạ Khúc Cho Tình Nhân 5 (2011)  Anh Còn Nợ Em (2011)  Tuyển Chọn Dạ Khúc Cho Tình Nhân (2011)  Ca Dao Mẹ (2011)  Chúc Xuân - Bên Em Mùa Xuân - Ft. Dương Triệu Vũ, Tammy Nguyễn (Ngọc Thanh Tâm), Hoài Lâm, Hồng Ngọc (2012)  Số Phận (2012)  Góc Khuất (2012)  Giọng Hát Việt: That's How We Do It! - Ft. Hồ Ngọc Hà, Bức Tường, Thu Minh (2012)  Đừng Yêu Anh - Ft. Tinna Tình (Single 2012)  Thương Hoài Ngàn Năm (2012)  Xóa Tên Người Tình & Chờ Đông - Dạ Khúc Cho Tình Nhân 6 & 7 (2013)  Chiếc Vòng Cầu Hôn (2013)  Tình Buồn Của H (2014)  Cháy Cùng Em - Ft. Đức Thuận (2014)  Làm Sao Anh Biết (2014)  Ô kìa... (2014)  Khắc (2015)  Lời con dâng chúa (2015)  Tình ca mùa đông (2015)  Tình Không Biên Giới (2016)  Tan Vỡ (2016)  Diamond Songs (2016)  Vì Anh Là Soái Ca (2017)  14 Năm 9 Tháng (2017)  Tình Bơ Vơ (2017)
แหล่งข้อมูลอื่น

Dam Vinh Hung ที่ออลมิวสิก
"‘Lady’ in red pepper sprays Mr. Dam in California  เก็บถาวร 2012-07-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน", Thanh Nien, 	 7/23/2010.
ทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยม

ทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยม
ทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยม (เวียดนาม: Hồ Hoàn Kiếm; อังกฤษ: Lake of the Returned Sword, Lake of the Restored Sword, Hoan Kiem Lake) เป็นทะเลสาบน้ำจืดและสวนสาธารณะขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงใจกลางกรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม
น้ำในทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยมโดยปกติจะเป็นสีเขียว จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "ทะเลสาบหลุกถวี" (Lục Thủy) หมายถึง ทะเลสาบน้ำเขียว
ประวัติ

ทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยม ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เป็นเขตเมืองเก่า มีตำนานเล่าขานกันถึงสถานที่แห่งนี้เป็นตำนานการสร้างชาติเวียดนามว่า ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 จักรพรรดิเล เหล่ย แห่งราชวงศ์เล ได้ใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์ในการขับไล่ชาวจีนแห่งราชวงศ์หมิงที่รุกราน ให้ออกไปจากเวียดนาม ในขณะที่พระองค์ประทับบนเรือ ณ ทะเลสาบแห่งนี้ ก็มีตะพาบยักษ์ตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำและบอกให้พระองค์ส่งดาบนั้นกลับคืนแด่พญามังกร ดาบนั้นก็ได้พุ่งออกจากฝักดาบเข้าไปในปากของตะพาบก่อนที่จะหายกลับลงไปสู่ใต้ผิวน้ำ อันเป็นที่มาของชื่อทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยม
ซึ่งตะพาบยักษ์ชนิดนี้ก็คือ ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง (Rafetus swinhoei) ซึ่งเป็นตะพาบขนาดใหญ่และใกล้สูญพันธุ์มากที่สุดชนิดหนึ่งของโลก ที่อาศัยอยู่ ณ ทะเลสาบแห่งนี้ ซึ่งปัจจุบัน ใน "วัดหง็อกเซิน" (Ngọc Sơn) หรือ "วัดเนินหยก" ที่ตั้งอยู่ตอนเหนือของทะเลสาบ ก็มีตัวอย่างสตั๊ฟฟ์ของตะพาบชนิดนี้ให้ชมกันด้วย โดยการเดินทางไปวัดหง็อกเซิน จะมีสะพานไม้ ชื่อ "สะพานเทฮุก" (Thê Húc) หรือ "สะพานแสงอาทิตย์" มีสีแดงสดใสถือเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของฮานอย ข้ามจากฝั่งแผ่นดินใหญ่ไปยังวัดซึ่งตั้งอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของทะเลสาบ และยังมีหอคอยโบราณโผล่ขึ้นพ้นน้ำ สร้างขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 มีชื่อเรียกว่า "ท้าปสั่ว" (Tháp Rùa) ซึ่งหมายถึง "หอคอยเต่า" หรือ "หอคอยตะพาบ" และมีหลายคนได้เห็นตะพาบยักษ์โผล่ขึ้นมาหายใจบนผิวน้ำหลายต่อหลายครั้ง โดยเฉพาะในช่วงเปลี่ยนผ่านฤดูกาล ซึ่งเชื่อกันว่ามีอยู่ 4 ตัว ในสถานที่เลี้ยงในโลกเท่านั้น โดยเป็นตัวผู้ทั้งสี่ตัวโดยปัจจุบันตายลงแล้วทั้งหมด (ซากตัวหนึ่งเก็บไว้ในวัดหง็อกเซิน อีกตัวหนึ่งเก็บไว้ในคลังของพิพิธภัณฑ์ฮานอย และตัวที่สามถูกฆ่าในปี ค.ศ. 1962–1963 เมื่อคลานขึ้นในสวนดอกไม้จี๊ลิญ (Vườn hoa Chí Linh) ตะพาบที่รอดชีวิตเพียงตัวเดียว หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "จุ่สั่ว (Cụ Rùa)" ได้รับการนำขึ้นมาฟื้นฟูรักษาอาการบาดเจ็บในปี ค.ศ. 2011 และเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2016 ตะพาบตัวสุดท้ายได้ตายลง คาดว่ามีอายุราว 80–100 ปี
ปัจจุบัน ทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยมกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแบบพักผ่อนหย่อนใจของชาวฮานอย โดยมีการสร้างเป็นสวนสาธารณะล้อมรอบ และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวมีชื่อเสียงอีกแห่งของฮานอย ในแต่ละปีจะมีนักท่องเที่ยวเยี่ยมชมและถ่ายรูปเป็นจำนวนมาก
ภาพปริทัศน์

ภาพปริทัศน์ทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยมในยามค่ำคืน
ระเบียงภาพ

ทัศนียภาพทั่วไปของทะเลสาบ
หอคอยท้าปสั่วหรือหอคอยชมเต่า
สะพานเทฮุก
วัดหง็อกเซิน
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยม
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
21°01′44″N 105°51′09″E﻿ / ﻿21.028889°N 105.8525°E﻿ / 21.028889; 105.8525
ท่าอากาศยานนานาชาติวิญ

ท่าอากาศยานนานาชาติวิญ (เวียดนาม: Sân bay quốc tế Vinh) (IATA: VII, ICAO: VVVH) เป็นท่าอากาศยานในเมืองวิญ จังหวัดเหงะอาน ประเทศเวียดนาม เป็นสนามบินที่ผสมผสานการใช้งานเชิงพาณิชย์และการทหาร เคยเป็นหนึ่งในสองฐานทัพที่สำคัญของเวียดนาม อีกแห่งหนึ่งคือฐานทัพซาเลิม ในฮานอย
ช่วงระหว่างปี ค.ศ. 2002-2015 มีจำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้น 43.89% ซึ่งถือว่าเพิ่มเยอะที่สุดในประเทศ และในปี ค.ศ. 2014 มีจำนวนผู้โดยสารถึง 1.25 ล้านคน ในปี ค.ศ. 2015 ได้เปิดใช้งานอาคารผู้โดยสารแห่งใหม่ รองรับผู้โดยสารได้ 3 ล้านคนต่อปี
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
เจ็ทสตาร์แปซิฟิก: บวนมาถ็วต, กามซัญ, นครโฮจิมินห์
เวียดเจ็ทแอร์: บวนมาถ็วต, ด่าหลัต, นครโฮจิมินห์, เปล็ยกู
เวียดนามแอร์ไลน์: ดานัง, ฮานอย, นครโฮจิมินห์
เวียดนามแอร์ไลน์  ให้บริการโดยเวียดนามแอร์เซอร์วิสคอมปานี: ฮานอย
สถิติ

| ปี ค> ศ. | จำนวน ผู้โดยสาร (คน) | ร้อยละ ที่เปลี่ยนแปลง |
| --- | --- | --- |
| 2010 | 276,612 | — |
| 2012 | 635,000 | — |
| 2013 | 917,000 |  44.4 |
| 2014 | 1,220,000 |  33.2 |
| 2015 | 1,330,000 |  9.0 |
| 2016 | 1.563.387 |  17.3 |
ดูเพิ่ม

รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศเวียดนาม
แหล่งข้อมูลอื่น

Vinh Airport เก็บถาวร 2018-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน