stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อินเดียตะวันออก

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ บริษัทอินเดียตะวันออก (แก้ความกำกวม)
อินเดียตะวันออก
  อนุทวีปอินเดีย
  เกรตเตอร์อินเดีย
  นิวกินีตะวันตก
  อินเดียตะวันตก
  บางประเทศที่รวมอยู่ในอินเดียตะวันตก
อินเดียตะวันออก, อีสต์อินดีส หรือ อินดีส (อังกฤษ: East Indies หรือ Indies) เป็นคำที่ใช้บรรยายดินแดนที่รวมทั้งเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่เป็นที่ตั้งของประเทศอินเดีย, ปากีสถาน, บังกลาเทศ, พม่า, ศรีลังกา, มัลดีฟส์ และรวมทั้งไทย, กัมพูชา, ลาว, บรูไน, สิงคโปร์, ฟิลิปปินส์, ติมอร์-เลสเต, มาเลเซีย และอินโดนีเซีย ในความหมายที่จำกัดอินดีสหมายถึงหมู่เกาะทางตะวันออกเฉียงใต้ของเอเชียโดยเฉพาะหมู่เกาะมลายู อาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ในบริเวณนี้เรียกว่าหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ก่อนที่จะมาเป็นอินโดนีเซีย
อินเดียตะวันออก อาจจะรวมอินโดจีน, ฟิลิปปินส์, บรูไน, สิงคโปร์ และติมอร์-เลสเต แต่จะไม่รวมอินโดนีเซีย นิวกินีตะวันตก (ปาปัวตะวันตก) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเมลานีเชีย
ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในอินเดียตะวันออกบางครั้งก็เรียกว่า "ชาวอินเดียตะวันออก" เพื่อให้แตกต่างจากผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในเอเชียใต้, แคริบเบียน (ที่เรียกว่า “ชาวอินเดียตะวันตก”) และจากผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในทวีปอเมริกาที่เรียกว่า "ชาวอเมริกันอินเดียน" (แต่ในอเมริกาเหนือคำว่า "ชาวอินเดียตะวันออก" อาจจะหมายถึงผู้ที่มาจากอินเดียที่อยู่ในอเมริกาเหนือ) ชาวอินเดียตะวันออกมาจากหลายวัฒนธรรม หลายชาติพันธุ์ และหลายศาสนาที่ส่วนใหญ่รวมทั้งศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ และศาสนาอิสลาม ศาสนาของชนกลุ่มน้อยก็ได้แก่ศาสนาคริสต์, ศาสนาซิกข์, ศาสนาเชน และความเชื่ออื่น ๆ ในบางบริเวณ นอกจากนั้นภาษาที่พูดก็มาจากหลายตระกูล
ดูเพิ่ม

เอเชียใต้
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
| ด ค กภูมิภาคหลักและอนุภูมิภาคของโลก |
| --- | --- |
ทวีปแอฟริกา:  เมดิเตอร์เรเนียน  สะฮารา เหนือ อัลมัฆริบ  ตะวันออกกลาง  ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ  อัลมัชริก  ใต้สะฮารา ตะวันตก  ตะวันออก จะงอย  เกรตเลกส์  กลาง  ใต้  เกาะ 
ทวีปอเมริกา:  เหนือ แปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ  ตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐ  นิวอิงแลนด์  ตะวันตกกลาง  ตอนกลางของแอตแลนติก  ตะวันตกของสหรัฐ  ตะวันตกเฉียงใต้  รัฐแห่งขุนเขา  ใต้ตอนกลางของสหรัฐ  ใต้ของสหรัฐ  ชายฝั่งตะวันออก  ชายฝั่งตะวันตก  ไบเบิลเบลต์  แอปพาเลเชีย  เกรตเลกส์  ตะวันออกของแคนาดา  ตะวันตกของแคนาดา  Canadian Prairies  เหนือของแคนาดา  แอตแลนติกของแคนาดา  เหนือของเม็กซิโก  เอริโดอเมริกา  แคริบเบียน  หมู่เกาะเวสต์อินดีส  กลาง  ตอนกลาง  มีโซอเมริกา  แองโกล  ฝรั่งเศส  ลาติน ไอบีเรีย ฮิสแปนิก  โปรตุเกส  ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน 
ทวีปอเมริกาใต้:  กรวยใต้  เหนือ (รัฐเกียนา)  หมู่เกาะเวสต์อินดีส  ปาตาโกเนีย  แอมะซอน  ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน 
ทวีปเอเชีย:  กลาง ทะเลอารัล  ทะเลทรายอารัลคุม  ทะเลแคสเปียน  ตะวันออกไกล แปซิฟิกเอเชีย รัสเซียตะวันออกไกล  ตะวันออก ตะวันออกเฉียงเหนือ  เอเชียชั้นใน เกรตเตอร์เอเชียกลาง  ตะวันออกเฉียงใต้ ภาคพื้นทวีป  ภาคพื้นสมุทร  เหนือ ไซบีเรีย  ยูรัล  ใต้ รัฐหิมาลัย  อนุทวีปอินเดีย  ตะวันตก ลิแวนต์ ทะเลเดดซี  เมดิเตอร์เรเนียน  เกรตเตอร์อิหร่าน ที่ราบสูงอิหร่าน  คาบสมุทรอาหรับ  คอเคซัส คอเคซัสใต้  ตะวันออกกลาง ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ  ตะวันออกใกล้  อัลมัชริก  เอเชียแปซิฟิก 
ทวีปยุโรป:  กลาง  เหนือ บอลติก  บริติชไอลส์  นอร์ดิก  ตะวันตกเฉียงเหนือ  สแกนดิเนเวีย คาบสมุทรสแกนดิเนเวีย  ตะวันออก ตะวันออกเฉียงใต้  บอลข่าน  คอเคซัส คอเคซัสใต้  คอเคซัสเหนือ  รัสเซียตอนใต้  รัสเซียยุโรป  ใต้ ไอบีเรีย  อิตาลี คาบสมุทรอิตาลี  บอลข่าน  ตะวันออกเฉียงใต้  เมดิเตอร์เรเนียน  ตะวันออกกลาง  ตะวันตก แอตแลนติก  กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ  ตะวันตกเฉียงเหนือ  เยอรมัน  โรแมนซ์  เซลติก  สลาฟ 
โอเชียเนีย:  ออสตราเลเชีย ออสเตรเลีย  เกาะนิวกินี  ทวีปซีแลนเดีย  เกาะในแปซิฟิก ประเทศไมโครนีเชีย  เมลานีเชีย  พอลินีเชีย 
ขั้วโลก:  แอนตาร์กติก  อาร์กติก 
มหาสมุทร:  โลก (ทะเล)  แอนตาร์กติก/ใต้ การบรรจบกัน  อาร์กติก  แอตแลนติก  อินเดีย  แปซิฟิก เกรตแบร์ริเออร์รีฟ  ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา  วงแหวนไฟ  รายชื่อทะเล 
ภูมิภาคโลก ที่ไม่ใช่ทวีป:  โลกเหนือและโลกใต้ ทั่วโลกตะวันตกเฉียงเหนือ  ทั่วโลกตะวันตกเฉียงใต้  โกลบอลตะวันออก ทั่วโลกตะวันออกเฉียงใต้  แผ่นดินและซีกโลกน้ำ โลกตะวันตกเฉียงเหนือ  โลกตะวันตกเฉียงใต้  โลกตะวันออก โลกตะวันออกเฉียงใต้  แผ่นดินและซีกโลกน้ำ 
  ทวีปของโลก / รายชื่อทะเล
อินทรีฮาสท์

| อินทรีฮาสท์ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลสโตซีนถึงสมัยโฮโลซีนตอนปลาย |
| --- | --- |

หัวกะโหลกอินทรีฮาสท์ที่พิพิธภัณฑ์แคนเทอร์เบอรี (ไครสต์เชิร์ช)
สถานะการอนุรักษ์
 Extinct  (ประมาณ ค.ศ. 1400) (NZ TCS)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก 
อันดับ:: เหยี่ยว Accipitriformes
วงศ์:: เหยี่ยวและนกอินทรี Accipitridae
สกุล:: Hieraaetus  (Haast, 1872)
สปีชีส์:: †Hieraaetus moorei
ชื่อทวินาม
†Hieraaetus moorei (Haast, 1872)

ชื่อพ้อง
 Aquila moorei Haast, 1872  Harpagornis moorei Haast, 1872
อินทรีฮาสท์ (อังกฤษ: Haast's Eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: Hieraaetus moorei) คืออินทรีสายพันธุ์หนึ่งซึ่งสูญพันธุ์ไปแล้ว ครั้งหนึ่งมันเคยอาศัยอยู่ที่เกาะใต้ของนิวซีแลนด์ โดยทั่วไปยอมรับเป็นโปวาไกในตำนานมาวรี เป็นสายพันธุ์อินทรีที่เชื่อกันว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่มีมา โดยมีน้ำหนักประมาณ 15 กิโลกรัม (33 ปอนด์) เมื่อเทียบกับ นกอินทรีฮาร์ปี (Harpia harpyja) ที่มีขขนาดใหญ่รองลงมาที่ 9 กิโลกรัม (20 ปอนด์) ด้วยขนาดที่ใหญ่มากได้รับการอธิบายว่าเป็นผลจากการวิวัฒนาการต่อขนาดของเหยื่อที่เป็นนกโมอาบินไม่ได้ ซึ่งตัวที่มีขนาดใหญสุดสามารถมีน้ำหนักถึง 230 กิโลกรัม (510 ปอนด์) อินทรีฮาสท์สูญพันธุ์ประมาณ ค.ศ. 1400 หลังการเข้ามาของชาวมาวรีที่ล่าเหยื่อโมอามากกว่ามัน
รายละเอียด

อินทรีฮาสท์มีถิ่นกำเนิดในนิวซีแลนด์ ได้ชื่อว่าเป็นนกอินทรีที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมันมีความยาวจากปลายปีกข้างหนึ่งไปยังอีกข้างหนึ่งกว่า 10 ฟุต หรือสามเมตร น้ำหนักราว 15 -20 กิโลกรัม กรงเล็บของอินทรีฮาสท์มีขนาดพอ ๆ กับเล็บเสือโคร่ง จัดว่าเป็นนักล่าที่น่ากลัวที่สุดของนิวซีแลนด์ เนื่องจากนกอินทรีชนิดนี้อาศัยอยู่ในเกาะใต้ซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่ปกคลุมด้วยป่าหนาทึบ มันจึงมีปีกที่ค่อนข้างสั้นเมื่อเทียบตามสัดส่วนร่างกาย ทั้งนี้เพื่อให้เป็นประโยชน์ขณะที่บินล่าเหยื่อในป่า ช่วงปีกค่อนข้างสั้นและแผ่กว้างทำให้อินทรีฮาสท์ไม่ร่อนหาเหยื่อจากที่สูงเหมือนอย่างพวกแร้ง แต่มักจะบินไปตามแนวป่ามากกว่า
เหยื่อสำคัญของอินทรีฮาสท์คือบรรดานกโมอาชนิดต่าง ๆ โดยเฉพาะนกโมอายักษ์ที่หนักกว่า 250 กิโลกรัม แม้ว่าโมอายักษ์จะใหญ่กว่าอินทรีฮาสท์หลายเท่า แต่มันก็ค่อนข้างเชื่องช้าและยังมีคอและศีรษะขนาดเล็กทำให้ง่ายต่อการโจมตี โดยอินทรีฮาสต์จะโฉบลงที่ลำคอหรือไม่ก็ศีรษะของเหยื่อ ก่อนใช้กรงเล็บสังหารเหยื่อของมัน เนื่องจากเหยื่อของมันมีขนาดใหญ่มาก อินทรีฮาสต์จึงมักกินเหยื่อที่พื้นและอยู่กับซากเป็นเวลาหลายวัน การที่อินทรีฮาสต์ล่าเหยื่อขนาดใหญ่อย่างนกโมอายักษ์ ก็เพราะว่าในนิวซีแลนด์ มันเป็นนักล่าที่ใหญ่ที่สุดของดินแดนแห่งนี้ ตามปกติสัตว์จำพวกเหยี่ยวและนกอินทรีจะล่าเหยื่อที่มีขนาดเล็กกว่าพวกมันเพื่อให้ง่ายต่อการนำขึ้นไปกินบนกิ่งไม้สูงทั้งนี้ เพื่อไม่ให้ถูกสัตว์นักล่าบนพื้นดินชนิดอื่นที่แข็งแรงกว่ามาแย่งเหยื่อไป แต่ในนิวซีแลนด์ไม่มีสัตว์นักล่าบนพื้นดิน ที่แข็งแกร่งกว่าอินทรีฮาสท์ ทำให้พวกมันสามารถกินเหยื่อบนพื้นดินได้โดยไม่ต้องกลัวถูกแย่งไป ไม่เคยมีชาวผิวขาวคนใดได้เห็น นกอินทรีฮาสท์ คงมีเพียงชาวมาวรีเท่านั้นที่เคยเห็นมัน
กระดูกของอินทรียักษ์ ถูกค้นพบครั้งแรกในปี 1871  ระหว่างการขุดค้นกระดูกนกโมอาที่บึงเกลมมาร์ก (Glemmark) ในแคนเทอร์บรี (Canterbury) จากนั้นได้มีการศึกษา และตั้งชื่อในปีต่อมา กระดูกของอินทรีฮาสท์ไม่ได้พบทั่วไป แต่มีอยู่เฉพาะในเกาะใต้ และทางตอนใต้ของเกาะเหนือของประเทศนิวซีแลนด์เท่านั้น
นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่านกอินทรีฮาสท์เป็นนกนักล่าที่น่ากลัวที่สุดของนิวซีแลนด์ พวกมันสามารถล่าเหยื่อขนาดใหญ่อย่างนกโมอาที่หนักกว่า 250 กิโลกรัมได้ โดยนกอินทรีฮาสท์จะใช้วิธีพุ่งเข้าชนเหยื่อ แรงปะทะของมันจะทำให้นกโมอาเสียหลักล้มลง จากนั้นมันจึงเล่นงานด้วยกรงเล็บ นอกจากนี้พวกมันก็อาจเล่นงานชาวพื้นเมืองเหมือนดังในตำนานก็ได้
สูญพันธุ์

งานวิจัยหนึ่งประมาณการจำนวนประชากรอินทรีฮาสท์ไว้ที่ 3,000 ถึง 4,500 คู่ มนุษย์ที่ตั้งถิ่นฐานยุคแรกในนิวซีแลนด์ (บรรพบุรุษของชาวมาวรีเดินทางมาเมื่อประมาณ ค.ศ. 1280) ล่านกขนาดใหญ่ที่บินไม่ได้ ซึ่งรวมถึงโมอาทุกชนิด เป็นจำนวนมาก และทำให้พวกมันสูญพันธุ์เมื่อประมาณ ค.ศ. 1400 ทั้งอินทรีและชาวมาวรีน่าจะแข่งขันเพื่อหาอาหารชนิดเดียวกัน อินทรีชนิดนี้พึงพานกที่บินไม่ได้ขนาดปานกลางและขนาดใหญ่อย่างมาก ซึ่งต่างจากมนุษย์ การสูญเสียเหยื่อหลักทำให้อินทรีฮาสท์สูญพันธุ์เมื่อช่วงเดียวกันโดยประมาณ
ความสัมพันธ์กับมนุษย์

มีบางคนเชื่อว่านกชนิดนี้ปรากฏในตำนานของชาวมาวรีหลายแห่งภายใต้ชื่อ โปวาไก, hokioi หรือ ฮากาไว ข้อมูลที่เซอร์ จอร์จ เกรย์ ผู้ว่าการนิวซีแลนด์ยุคต้น ได้รับมา รายงานว่า Hokioi เป็นนกขนาดใหญ่สีดำ-ขาว ที่มีหน้าอกสีแดงและปลายปีกสีเหลือง-เขียว ในตำนานของชาวมาวรีบางเรื่อง Pouakai ฆ่ามนุษย์ ซึ่งนักวิทยาศาสตร์หลายคนเชื่อว่าอาจมีความเป็นไปได้หากชื่อนี้เกี่ยวข้องกับนกอินทรี เนื่องด้วยขนาดและความแข็งแกร่งที่ใหญ่โตของนก อย่างไรก็ตาม มีผู้โต้แย้งว่าตำนาน "hakawai" และ "hokioi" สื่อถึงนกปากซ่อม Coenocorypha นกชนิดหนึ่งที่สูญพันธุ์ในเกาะใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

Martinson, Paul (2006). "Haast's Eagle. Harpagornis moorei". Wellington: Te Papa Press. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2012. สืบค้นเมื่อ 6 May 2022. Artwork produced for the book Extinct Birds of New Zealand by Alan Tennyson
Wingspan Birds of Prey Trust
"Haast Eagle". New Zealand Birds Limited.
"New Zealand Eagle". NZ Conservation Trust. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 September 2007. Charles Douglas' reputed sighting
"Harpagornis Moorei". Te Papa Tongarewa: Museum of New Zealand.
Haast's Eagle on BBC
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q243451  Wikispecies: Hieraaetus moorei  Avibase: 2D2CDF6D4504E83B  Fossilworks: 143787  GBIF: 4850058  IRMNG: 11360653  NCBI: 307641  NZOR: 2a3e24c5-755c-4fe9-ba55-54ba5a7b69f1 
ภาพวาดนกอิทรียักษ์ฮาสท์กำลังล่านกโมอา
โครงร่างอินทรีที่ Macraes Flat
อินเตอร์ลิงค์

| อินเตอร์ลิงก์> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ที่ตั้ง: กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
เปิดตัว: พ.ศ. 2533
การใช้งาน: คอนโดมิเนียม
ความสูง
เสาอากาศ / ยอด: 160 เมตร
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 40 ชั้น
อาคารอินเตอร์ลิงก์ (อังกฤษ: Interlink Tower) หรือที่รู้จักทั่วไปในชื่อเดิมคือ อาคารเนชั่นทาวเวอร์ (อังกฤษ: Nation Tower) ตั้งอยู่เลขที่ 1858/121-122, 124-128 (เดิมเลขที่ 1854) ถนนเทพรัตน กิโลเมตรที่ 4.5 แขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร อาคารกลุ่มนี้มีจำนวนสองหลังคือ อาคารหลังเดิม (อาคาร 1) ขนาดความสูง 15 ชั้น เมื่อแรกเป็นสำนักงานกองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์เดอะเนชั่น ซึ่งย้ายมาจากอาคารแห่งเดิมภายในซอยสุขุมวิท 42 (ซอยกล้วยน้ำไท) ได้รับการออกแบบโดยสุเมธ ชุมสาย ณ อยุธยา ปัจจุบันเป็นที่ทำการของเนชั่นทีวี และอาคารหลังใหม่ (อาคาร 2) ขนาดความสูง 40 ชั้น บนพื้นที่ 48,000 ตารางเมตร ก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2533 โดยที่ชั้น 28 ถึงชั้น 31 เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ ของบริษัท เนชั่น กรุ๊ป (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) ผู้ดำเนินธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์และสื่อประสม ส่วนหนึ่งเป็นที่ทำการของสำนักข่าวเนชั่น, เดอะเนชั่นออนไลน์, คมชัดลึกออนไลน์, หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ และหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ นอกนั้นเป็นห้องสำนักงานแบ่งให้เช่า
แหล่งข้อมูลอื่น

แสดงที่ตั้งของอาคารเนชั่นทาวเวอร์
เครือเนชั่น
| ด ค กเครือเนชั่น |
| --- | --- |
สื่อและสิ่งพิมพ์: เดอะเนชั่น • กรุงเทพธุรกิจ • เนชั่นสุดสัปดาห์ • คมชัดลึก • เนชั่นจูเนียร์ · กรุงเทพธุรกิจบิซวีค • เดลี่เอ็กซ์เพรส
สื่ออื่น: บิสซิเนสรีวิว • ลลนา • บูม • เนชั่นจูเนียร์
สื่อโทรทัศน์: เนชั่นทีวี • สปริง 26
บริษัท: เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ • เนชั่น บุ๊กส์  • เนชั่น บรอดแคสติ้ง คอร์ปอเรชั่น
ผู้ก่อตั้งและผู้บริหาร: ธนาชัย ธีรพัฒนวงศ์ • สุนิดา กิติยากร • ธรรมนูญ มหาเปารยะ • เชวง จริยะพิสุทธิ์ • แซม กฤษณะ • ธนะชัย สันติชัยกูล
บุคคลสำคัญ: สุทธิชัย หยุ่น • เทพชัย หย่อง • สุภาพ คลี่ขจาย • สรยุทธ สุทัศนะจินดา • กนก รัตน์วงศ์สกุล · ธีระ ธัญไพบูลย์ • จอมขวัญ หลาวเพ็ชร์ • วีณารัตน์ เลาหภคกุล • กฤษนะ ละไล • กวี จงกิจถาวร • โสภณ องค์การณ์ • ก่อเขต จันทเลิศลักษณ์ • แอนดรูว์ บิ๊กส์ • วรเทพ สุวัฒนพิมพ์
รายการเด่น: เก็บตกจากเนชั่น • คมชัดลึก • ชีพจรโลกวันนี้ • ชีพจรโลกกับสุทธิชัย หยุ่น • เช้าข่าวข้น คนข่าวเช้า • ข่าวข้นคนข่าว • ข่าวข้นรับอรุณ • ข่าวข้นคนเนชั่น • จุดชนวนความคิด • อี-ไลฟ์ อี-บิสสิเนส • เขียวยกแผง • ก๊วนเศรษฐกิจ • สยามเช้านี้ • ถูกผิดคิดเอง • จมูกมด• ใช่หรือไม่ ได้รู้กัน
อาคารเนชั่นอินเตอร์ลิงก์ (เนชั่นทาวเวอร์) • มหาวิทยาลัยเนชั่น • หมวดหมู่
อินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| The Brickyard   Racing Capital of the World  | The Brickyard   Racing Capital of the World  |  |

| ภาพถ่ายทางอากาศของ อินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์ | ภาพถ่ายทางอากาศของ อินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์ |  |
| ที่ตั้ง | สปีดเวย์ รัฐอินดีแอนา สหรัฐอเมริกา |  |
| เขตเวลา | GMT - 5 |  |
| ความจุ | 257,325  เมื่อรวมที่นั่งในสนาม จะจุผู้ชมได้ประมาณ 400,000 คน |  |
| เจ้าของ | Hulman and Co. |  |
| ผู้ดำเนินการ | Indianapolis Motor Speedway Corporation (บริษัทในเครือ Hulman and Co.) |  |
| เริ่มก่อสร้าง | 15 มีนาคม ค.ศ. 1909 |  |
| เปิดดำเนินการ | 12 สิงหาคม ค.ศ. 1909 |  |
| ค่าก่อสร้าง | 3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ |  |
| ผู้ออกแบบ | Carl G. Fisher, James A. Allison, F. H. Wheeler และ Arthur Newby |  |
| เหตุการณ์สำคัญ | IRL IndyCar Series Indianapolis 500-Mile Race NASCAR Sprint Cup Series Allstate 400 at The Brickyard FIM MotoGP Indianapolis Grand Prix แพนอเมริกันเกมส์ 1987 |  |

Rectanglular Oval Track 
| พื้นผิว | อิฐเรียง ราดแอสฟัลต์ |  |
| ความยาว | 2.5 ไมล์ (4.023 กม.) |  |
| จำนวนโค้ง | 4 |  |
| ความลาดเอียง | ทางโค้ง - 9° 12´  ทางตรง - 0° |  |
| สถิติต่อรอบ | 37.616 (Arie Luyendyk, Treadway Racing, 1996, IRL IndyCar Series) |  |

Grand Prix Road Course 
| พื้นผิว | แอสฟัลต์ |  |
| ความยาว | 2.605 ไมล์ (4.192 กม.) |  |
| จำนวนโค้ง | 13 |  |
| สถิติต่อรอบ | 1:10.399 (Rubens Barrichello, เฟอร์รารี, 2004 ฟอร์มูลาวัน) |  |

Grand Prix Motorcycle Course
| พื้นผิว | แอสฟัลต์ |  |
| ความยาว | 2.601 ไมล์ (4.185 กม.) |  |
| จำนวนโค้ง | 16 |  |
อินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์ (อังกฤษ: Indianapolis Motor Speedway) ตั้งอยู่ที่เขตสปีดเวย์ เมืองอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา สหรัฐอเมริกา เป็นสนามแข่งรถที่จัดการแข่งขันอินเดียแนโพลิส 500 ที่มีชื่อเสียงมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2454 (ค.ศ. 1911) มีที่นั่งถาวรรองรับผู้ชมได้มากกว่า 257,000 คน  และติดตั้งที่นั่งชมภายนอกเพิ่มเติม สามารถรองรับผู้ชมได้ 400,000 คน นับเป็นสนามแข่งขันที่จุผู้ชมได้มากที่สุดในโลก
สนามแข่งขันดั้งเดิม เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า สร้างเพื่อจัดแข่งขันในเดือนสิงหาคม 1909 โดยใช้หินบดราดยางมะตอย แต่เกิดอุบัติเหตุจนต้องยกเลิกการแข่งขัน ได้มีการสร้างสนามขึ้นใหม่ในปี 1911 โดยใช้อิฐปูถนนจำนวน 3.2 ล้านก้อน เรียงหนา 3 ฟุต ราดทับผิวหน้าด้วยยางมะตอย ทำให้สนามแห่งนี้มีชื่อเรียกว่า "บริกยาร์ด" (brickyard)
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 สนามแห่งนี้ได้มีการปรับปรุง สร้างเส้นทางเพิ่มเพื่อรองรับการแข่งขันรถฟอร์มูลาวัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000
แหล่งข้อมูลอื่น

Indianapolis Motor Speedway - Official website
Unofficial Site - Amateur site with lots of history stats and photographs
Indianapolis Motor Speedway Forum เก็บถาวร 2021-01-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Site for fans to post views, opinions, and comments.
Indianapolis History and Statistics เก็บถาวร 2007-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
39°47′42″N 86°14′05″W﻿ / ﻿39.795°N 86.234722°W﻿ / 39.795; -86.234722
การแข่งขัน อินเดียแนโพลิส 500 ระยะทาง 500 ไมล์ ในปี 1916
การแข่งขัน อินเดียแนโพลิส 500 ในปัจจุบัน
การแข่งขัน ยูเอสกรังด์ปรีซ์ 2003
เสาไพลอนของอินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์
หอควบคุม
| สนามกีฬาแพนอเมริกันเกมส์ |
| --- | --- |
 บัวโนสไอเรส 1951 ·  เม็กซิโกซิตี 1955 ·  ชิคาโก 1959 ·  เซาเปาลู 1963 ·  วินนิเพก 1967 ·  กาลิ 1971 ·  เม็กซิโกซิตี 1975 ·  ซานฮวน 1979 ·  การากัส 1983 ·  อินเดียแนโพลิส 1987 ·  ฮาวานา 1991 ·  มาร์เดลปลาตา 1995 ·  วินนิเพก 1999 ·  ซานโตโดมิงโก 2003 ·  รีโอเดจาเนโร 2007 ·  กวาดาลาฮารา 2011 ·  โทรอนโต 2015 ·  ลิมา 2019 ·  ซานเตียโก 2023 ·  ลิมา 2027
| ด ค กสนามแข่งรถสูตรหนึ่ง |
| --- | --- |
ซีซั่น 2018:  Austin  Bahrain  Baku  Barcelona  ฮอคเคนไฮม์  Hungaroring  Interlagos  Marina Bay  Melbourne  Mexico City  มอนเตการ์โล  Montreal  Monza  Paul Ricard  เซี่ยงไฮ้  ซิลเวอร์สโตน  Sochi  สปา-ฟรองโกชองส์  Spielberg  ซูซูกะ  Yas Marina 
อดีต:  Adelaide  Aida  Ain-Diab  Aintree  Anderstorp  AVUS  Brands Hatch  Bremgarten  Buddh  Buenos Aires  Caesars Palace  Clermont-Ferrand  Dallas  Detroit  Dijon  ดอนิงตันพาร์ก  East London  Estoril  ฟูจิ  อิโมลา  อินเดียแนโพลิส  Istanbul  Jacarepaguá  Jarama  Jerez  Kyalami  Le Mans  Long Beach  Magny-Cours  Monsanto  Montjuïc  Mont-Tremblant  Mosport Park  Nivelles-Baulers  เนือร์บวร์คริง  Oporto  Pedralbes  Pescara  Phoenix  Reims  Riverside  Rouen  Sebring  เซปัง  Valencia  Watkins Glen  Yeongam  Zandvoort  Zeltweg  Zolder 
| ด ค กสนามแข่งกรังด์ปรีซ์มอเตอร์ไซค์เคิลเรซซิ่ง |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  Losail  Termas de Río Hondo  Austin  Jerez de la Frontera  Le Mans  Mugello  Montmeló  Assen  Sachsenring  Brno  Spielberg  Misano Adriatico  Alcañiz  บุรีรัมย์  Motegi  Phillip Island  เซปัง  Cheste 
อนาคต:  Iitti (new, TBA)  ซิลเวอร์สโตน (returning in 2019) 
อดีต:  Albi  Anderstorp  Bern  Buenos Aires  Charade  Clady  เดย์โทนา  ดอนิงตัน  Dundrod  Eastern Creek  Estoril  ฟูจิ  Geneva  Goiânia  Hedemora  ฮอคเคนไฮม์ริง  Hungaroring  Imatra  อิโมลา  อินเดียแนโพลิส  Sao Paulo  Isle of Man (Clypse Course)  Isle of Man (Mountain Course)  Istanbul  Jarama  Johor  Karlskoga  คริสเตียนสตัด  Kyalami  Magny-Cours  Laguna Seca  Montjuïc  Monza  Mosport  Nogaro  เนือร์บวร์คริง  Opatija  Le Castellet  Reims  Rijeka  Rio de Janeiro  Rouen  Salzburgring  San Carlos  Schotten  Sentul  Shah Alam  เซี่ยงไฮ้  Solitudering  สปา-ฟรองโกชองส์  ซูซูกะ  Tampere  Welkom  Zolder
อินทรีหัวขาว

| อินทรีหัวขาว ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลสโตซีน-ปัจจุบัน 0> 3–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

อินทรีหัวขาวที่รัฐมินนิโซตา

เสียงร้องของอินทรีหัวขาวที่อุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
CITES Appendix II (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก 
อันดับ:: เหยี่ยว Accipitriformes
วงศ์:: เหยี่ยวและนกอินทรี Accipitridae
สกุล:: Haliaeetus  (Linnaeus, 1766)
สปีชีส์:: Haliaeetus leucocephalus
ชื่อทวินาม
Haliaeetus leucocephalus (Linnaeus, 1766)

ชนิดย่อย
 H. l. leucocephalus – อินทรีหัวขาวใต้  H. l. washingtoniensis – อินทรีหัวขาวเหนือ

การกระจายพันธุ์ของอินทรีหัวขาว    แหล่งวางไข่   แหล่งวางไข่ช่วงฤดูร้อน   อพยพช่วงฤดูหนาว   เฉพาะตอนอพยพ ดาว: บันทึกพบโดยบังเอิญ
ชื่อพ้อง
 Falco leucocephalus (Linnaeus, 1766)
Haliaeetus leucocephalus
อินทรีหัวขาว หรือ อินทรีหัวล้าน (อังกฤษ: White-Head Eagle, Bald Eagle, American Eagle) เป็นนกอินทรีชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในจำพวกอินทรีทะเล มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Haliaeetus leucocephalus
เป็นนกขนาดใหญ่ มีจุดเด่น คือ ขนส่วนหัวจนถึงลำคอเป็นสีขาว ตัดกับสีขนลำตัวและปีกซึ่งเป็นสีดำ และปลายหางสีขาว ขณะที่กรงเล็บ รวมทั้งจะงอยปากเป็นสีเหลือง
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 70-102 เซนติเมตร (28-40 นิ้ว) ความยาวปีกเมื่อกางปีก 1.8-2.3 เมตร (5.9-7.5 ฟุต) และมีน้ำหนักประมาณ 2.5 ถึง 7 กิโลกรัม (9-12 ปอนด์) ขณะที่ตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ประมาณร้อยละ 25 สามารถบินได้เร็วประมาณ 48 กิโลเมตร/ชั่วโมง และมีสายตาที่สามารถมองได้ไกลประมาณ 1 ไมล์ (1.6 กิโลเมตร)
จัดเป็นนกที่มีความสวยงามและสง่างามมากชนิดหนึ่ง มีถิ่นกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาเหนือตลอดไปจนถึงเม็กซิโกตอนเหนือ และทะเลแคริบเบียน มักอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำหรือชายทะเล เพราะกินปลาเป็นอาหารหลัก
มีอายุขัยโดยเฉลี่ยประมาณ 25-30 ปี ในขณะที่ยังเป็นนกวัยอ่อนจนถึง 5 ขวบ ขนบริเวณหัวและปลายหางจะยังเป็นสีน้ำตาล ไม่เปลี่ยนไปเป็นสีขาว  อินทรีหัวขาวมีพฤติกรรมการเกี้ยวพาราสีกันค่อนข้างโลดโผน โดยนกทั้งคู่จะใช้กรงเล็บเกาะเกี่ยวกันกลางอากาศ แล้วทิ้งตัวดิ่งลงสู่พื้นดิน แต่เมื่อใกล้จะถึงพื้น ก็จะผละแยกออกจากกัน ซึ่งพฤติกรรมเช่นนี้เป็นไปเพื่อต้องการทดสอบความแข็งแกร่งของคู่ของตน ซึ่งจะทำให้ได้ลูกนกที่เกิดมาใหม่นั้นเป็นนกที่แข็งแรง อีกทั้งยังเป็นคู่ที่จับคู่กันตลอดชีวิตอีกด้วย เว้นแต่ตัวใดตัวหนึ่งตายไปเสียก่อน จึงจะหาคู่ใหม่
อินทรีหัวขาวถือเป็นสัญลักษณ์ของประเทศสหรัฐอเมริกา โดยปรากฏในตราประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา และอีกหลายหน่วยงานราชการในประเทศ
อินทรีหัวขาว เป็นนกที่ได้รับการคุ้มครองในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940 หลังจากอินทรีหัวขาวใน 48 รัฐ เหลือเพียง 417 รังเท่านั้น ต่อมาสถานการณ์เริ่มดีขึ้นในปี ค.ศ. 1963 เมื่อจำนวนรังเพิ่มขึ้นเป็น 7,066 รัง สาเหตุที่จำนวนอินทรีหัวขาวลดลง เนื่องจากการใช้ดีดีที และการทำลายแหล่งเพาะพันธุ์ จนกระทั่งในต้นปี ค.ศ. 2006 มีแนวคิดจะถอดถอนชื่อออกจากบัญชีสัตว์สงวนแห่งชาติ และต่อมาในปี ค.ศ. 2012 ก็ได้มีการอนุญาตให้ล่าได้เพื่อการประกอบพิธีทางศาสนาของอินเดียนแดง เพราะถึงแม้ว่าจะมีการถอนชื่อแล้วในปี ค.ศ. 2007 แต่ทว่าก็ยังมีกฎหมายฉบับอื่นให้การคุ้มครองอยู่
อ่านเพิ่ม

Beans, Bruce E. (1996). Eagle's Plume: The Struggle to Preserve the Life and Haunts of America's Bald Eagle. New York: Scribner. ISBN 978-0-684-80696-9. OCLC 35029744.
Gerrard, Jonathan M.; Bortolotti, Gary R. (1988). The Bald Eagle: Haunts and Habits of a Wilderness Monarch. Washington, DC: Smithsonian Institution Press. ISBN 978-0-87474-451-4. OCLC 16801779.
Isaacson, Philip M. (1975). The American Eagle (1st ed.). Boston, MA: New York Graphic Society. ISBN 978-0-8212-0612-6. OCLC 1366058.
Knight, Richard L.; Gutzwiller, Kevin J. (1995). Wildlife and Recreationists: Coexistence through Management and Research. Washington, DC: Island Press. ISBN 978-1-55963-257-7. OCLC 30893485.
Laycock, George (1973). Autumn of the Eagle. New York: Scribner. ISBN 978-0-684-13413-0. OCLC 754345.
Petersen, Shannon (2002). Acting for Endangered Species: The Statutory Ark. Lawrence: University Press of Kansas. ISBN 978-0-7006-1172-0. OCLC 48477567.
Spencer, Donald A. (1976). Wintering of the Migrant Bald Eagle in the Lower 48 States. Washington, DC: National Agricultural Chemicals Association. OCLC 2985418.
Temple, Stanley A. (1978). Endangered Birds: Management Techniques for Preserving Threatened Species. Madison: University of Wisconsin Press. ISBN 978-0-299-07520-0. OCLC 3750666.
อ่านเพิ่ม > เอกลักษณ์

Grant, Peter J. (1988) "The Co. Kerry Bald Eagle" Twitching 1(12): 379–80 – describes plumage differences between bald eagle and white-tailed eagle in juveniles
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Haliaeetus leucocephalus (หมวดหมู่)
The National Eagle Center
American Bald Eagle Foundation
American Bald Eagle Information เก็บถาวร 2009-01-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Bald eagle bird sound – Florida Museum of Natural History
แหล่งข้อมูลอื่น > ลิงก์วิดีโอ

"อินทรีหัวขาว media". Internet Bird Collection.
อินทรีหัวขาว photo gallery at VIREO (Drexel University)
Photo field guide on Flickr
100+ Bald Eagles เก็บถาวร 2017-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q127216  Wikispecies: Haliaeetus leucocephalus  ABA: baleag  ADW: Haliaeetus_leucocephalus  ARKive: haliaeetus-leucocephalus  Avibase: FED3756C12CF67FA  BirdLife: 22695144  BOLD: 10320  eBird: baleag  Fossilworks: 133778  GBIF: 2480446  IBC: bald-eagle-haliaeetus-leucocephalus  iNaturalist: 5305  IRMNG: 10195185  ITIS: 175420  IUCN: 22695144  NBN: NHMSYS0000532899  NCBI: 52644  Species+: 10241  WoRMS: 159374  Xeno-canto: Haliaeetus-leucocephalus 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA