stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขตปกครองตนเองบูเกนวิลล์
แหล่งข้อมูลอื่น

Autonomous Bougainville Government
Autonomous Bougainville Government ที่เฟซบุ๊ก
Bougainville Inward Investment Bureau
Full text of the Peace Agreement for Bougainville[ลิงก์เสีย]
Constitution of Bougainville
UN Map #4089—United Nations map of the vicinity of Bougainville Island in PDF
Conciliation Resources—Bougainville Project
The Coconut Revolution, a documentary film about the Bougainville Revolutionary Army.
"Interview with Francis Ona" (1997)—Australian Broadcasting Corporation World in Focus; interview with Francis Ona. Interviewed by Wayne Coles-Janess.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
เขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรู

ทัศนียภาพของเขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรู
เขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรู (อังกฤษ: Samburu National Reserve) เป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติตั้งอยู่ในภาคกลางตอนบนของประเทศเคนยา มีพื้นที่กว้างประมาณ 165 ตารางกิโลเมตร (64 สแควร์ไมล์) หรือ 103,125 ไร่ และอยู่ห่างจากกรุงไนโรบี 350 กิโลเมตร มีอาณาเขตทางตอนใต้ติดต่อกับเขตอนุรักษ์บัฟฟาโลสปริงและเขตอนุรักษ์ชาบา
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่แห้งแล้ง มีภูมิประเทศที่สวยงาม และอุดมไปด้วยสัตว์ป่านานาชนิด จึงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงอีกแห่งหนึ่งของเคนยา และเป็นถิ่นที่อยู่ของปาล์มดูม อันเป็นพืชถิ่นเดียวที่ขึ้น ณ ที่แห่งนี้
เขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรู มีสัตว์ป่าที่ถือว่าเป็นไฮไลต์หรือเป็นที่ดึงดูดใจเป็นที่สนใจแก่นักท่องเที่ยว 5 ชนิด ที่เรียกว่าเป็น "ผู้ยิ่งใหญ่ทั้ง 5 แห่งแซมบูรู" ได้แก่ ยีราฟลายร่างแห, นกกระจอกเทศโซมาลี, ม้าลายเกรวี, เกรินุก และไบซาออริกซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ เขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรู
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
0°36′53″N 37°32′18″E﻿ / ﻿0.614793°N 37.538213°E﻿ / 0.614793; 37.538213
http://www.wdpa.org/siteSheet.aspx?sitecode=2298 เก็บถาวร 2010-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เขตเซนต์พอล

| เขตเซนต์พอล |
| --- | --- |
เขต
มาโอ
ที่ตั้งเขตเซนต์พอลในประเทศดอมินีกา
ประเทศ:  ดอมินีกา
เมืองหลัก: ปงกาเซ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 65.2 ตร.กม. (25.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 9,786 คน
 • ความหนาแน่น: 150 คน/ตร.กม. (390 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-4
ISO 3166-2: DM-10
เซนต์พอล (อังกฤษ: Saint Paul) เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์โจเซฟ (ทางทิศเหนือ) เขตเซนต์เดวิด (ทางทิศตะวันออก) และเขตเซนต์จอร์จ (ทางทิศใต้) มีพื้นที่ 67.4 ตารางกิโลเมตร (26.02 ตารางไมล์) และมีประชากร 8,397 คน เมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตได้แก่เคนฟีลด์ (ซึ่งเป็นที่ตั้งสนามบินแห่งที่สองของประเทศ) และมาโอ เขตนี้ยังเป็นที่ตั้งของโรงงานเบลฟาสต์เอสเตตหรือดอมินีกาโคโคนัตพรอดักตส์ (เปลี่ยนชื่อเป็น "ดอมินีกาคอลเกต-ปาล์มโอลีฟ" เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อบริษัทคอลเกต-ปาล์มโอลีฟผู้เป็นเจ้าของ)
เขตชีวภาพพาลีอาร์กติก

แผนที่แสดงอาณาเขตของเขตพาลีอาร์กติก
เขตชีวภาพพาลีอาร์กติก (อังกฤษ: Palearctic, Palaearctic ecozone) เป็นหนึ่งในแปดเขตชีวภาพของโลก
ในทางกายภาพแล้ว พาลีอาร์กติกเป็นเขตชีวภาพที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ซึ่งกินอาณาบริเวณภาคนิเวศยุโรป ทวีปเอเชียที่อยู่เหนือตีนเทือกเขาหิมาลัย แอฟริกาเหนือ ทางตอนเหนือและตอนกลางของคาบสมุทรอาหรับ
เขตทางนิเวศวิทยาที่สำคัญ

เขตชีวภาพพาลีอาร์กติกกินพื้นที่ภาคนิเวศเขตหนาวและเขตอบอุ่นเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งลากผ่านยูเรเชียจากยุโรปตะวันตกไปจนถึงทะเลแบริง
เขตทางนิเวศวิทยาที่สำคัญ > เขตยูโร-ไซบีเรียน

เขตยูโร-ไซบีเรียนซึ่งมีภูมิอากาศหนาวและอบอุ่นนี้เป็นเขตทางนิเวศวิทยาขนาดใหญ่ที่สุดของพาลีอาร์กติก ซึ่งไล่ตั้งแต่ทุนดราทางปลายสุดด้านเหนือของรัสเซียและสแกนดิเนเวียไปจนถึงไทกาอันกว้างใหญ่ ซึ่งเป็นป่าสนเขาเขตหนาวซึ่งพบในภาคพื้นทวีป ทางใต้ของไทกานั้นเป็นแถบป่าไม้ใบกว้างเขตอบอุ่น ป่าผสม และป่าสนเขาเขตอบอุ่น เขตยูโร-ไซบีเรียนอันกว้างใหญ่นี้มีความโดดเด่นตรงที่พบสปีชีส์พืชและสัตว์จำนวนมากร่วมกัน และมีความใกล้เคียงกันมากกับเขตอบอุ่นและเขตหนาวของภาคนิเวศเนียอาร์กติกของทวีปอเมริกาเหนือ ยูเรเซียและทวีปอเมริกาเหนือมักจะเชื่อมถึงกันโดยสะพานบกแบริง และมีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมและนกประจำภูมิภาคที่คล้ายคลึงกันมาก โดยสปีชีส์ในยูเรเซียกำลังอพยพเข้าสู่อเมริกาเหนือ และสปีชีส์ในอเมริกาเหนืออพยพเข้าสู่ยูเรเซียในสัดส่วนที่น้อยกว่า นักสัตววิทยาจำนวนมากเห็นว่าพาลีอาร์กติกและเนียอาร์ติกควรจะนับรวมกันเป็นเขตชีวภาพเดียวที่เรียกว่า ฮาลอาร์กติก พาลีอาร์กติกและเนียอาร์กติกยังพบสปีชีส์พืชแบบเดียวกันเป็นจำนวนมาก
เขตทางนิเวศวิทยาที่สำคัญ > ลุ่มเมดิเตอร์เรเนียน

พื้นดินซึ่งติดต่อกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในยุโรปใต้ แอฟริกาเหนือ และเอเชียตะวันตกเป็นที่ตั้งของภาคนิเวศลุ่มเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งประกอบด้วยเขตภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและแตกต่างกันมากที่สุดในโลก โดยปกติแล้วสภาพอากาศไม่รุนแรงนัก ฤดูหนาวมีฝนตก และฤดูร้อนร้อนและแห้งแล้ง พื้นที่ป่าเมดิเตอร์เรเนียน ป่าไม้ และป่าละเมาะเป็นถิ่นที่อยู่ของสัตว์ประจำถิ่นถึงกว่า 13,000 ชนิด ลุ่มเมดิเตอร์เรเนียนยังเป็นหนึ่งในเขตทางนิเวศวิทยาที่ถูกคุกคามมากที่สุดในโลก โดยมีเพียง 4% ของสัตว์กินพืชดั้งเดิมเท่านั้นที่ยังคงเหลือรอด และกิจกรรมของมนุษย์ รวมไปถึงการเลี้ยงปศุสัตว์อย่างกว้างขวาง การตัดไม้ทำลายป่า และการเปลี่ยนสภาพดินไปเป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ ที่ทำการเกษตร หรือเปลี่ยนเป็นเมือง ได้ลดคุณภาพของเขตทางนิเวศวิทยาดังกล่าวลงอย่างมาก
เขตทางนิเวศวิทยาที่สำคัญ > สะฮาราและทะเลทรายอาหรับ

แถบทะเลทรายอันกว้างใหญ่ รวมไปถึงทะเลทรายชายฝั่งแอตแลนติก ทะเลทรายสะฮารา และทะเลทรายอาหรับ ซึ่งแยกเขตชีวภาพพาลีอาร์กติกและอโฟรทรอพปิก แผนผังดังกล่าวรวมไปถึงเขตชีวภาพทะเลทรายเหล่านี้ในเขตชีวภาพพาลีอาร์กติก
เขตทางนิเวศวิทยาที่สำคัญ > เอเชียตะวันตกกับเอเชียกลาง

เทือกเขาคอเคซัส ซึ่งลากผ่านทะเลดำกับทะเลสาบแคสเปียน เป็นพื้นที่ที่มีป่าสนเขา ป่าใบกว้างและป่าผสมอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง และรวมไปถึงป่าฝนเขตอบอุ่นของภาคนิเวศป่าผลัดใบ Euxine-Colchic ส่วนเอเชียกลางและที่ราบสูงอิหร่านเป็นทุ่งหญ้าสเต็ปแห้งแล้งและลุ่มทะเลทราย โดยมีป่าบนภูเขา ป่าไม้ และทุ่งหญ้าในภูเขาและที่ราบสูงในพื้นที่
เขตเซนต์มาร์ก

| เขตเซนต์มาร์ก |
| --- | --- |
เขต
โบสถ์ในซูฟรีแยร์
ที่ตั้งเขตเซนต์มาร์กในประเทศดอมินีกา
ประเทศ:  ดอมินีกา
เมืองหลัก: ซูฟรีแยร์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 10.4 ตร.กม. (4.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 1,834 คน
 • ความหนาแน่น: 180 คน/ตร.กม. (460 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-4
ISO 3166-2: DM-08
เซนต์มาร์ก (อังกฤษ: Saint Mark) เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์ลู้ก (ทางทิศเหนือ) และเขตเซนต์แพทริก (ทางทิศตะวันออก)  มีพื้นที่เพียง 9.9 ตารางกิโลเมตร (2 ตารางไมล์) ทำให้เขตนี้เป็นเขตที่มีขนาดเล็กที่สุดในประเทศ และมีประชากร 1,834 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2011
เขตเซนต์ลู้ก

| เขตเซนต์ลู้ก |
| --- | --- |
เขต
อ่าวซูฟรีแยร์ในปวงต์มีแชล
ที่ตั้งเขตเซนต์ลู้กในประเทศดอมินีกา
ประเทศ:  ดอมินีกา
เมืองหลัก: ปวงต์มีแชล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.8 ตร.กม. (3.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 1,668 คน
 • ความหนาแน่น: 210 คน/ตร.กม. (550 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-4
ISO 3166-2: DM-07
เซนต์ลู้ก (อังกฤษ: Saint Luke) เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์จอร์จ (ทางทิศเหนือ) เขตเซนต์แพทริก (ทางทิศตะวันออก) และเขตเซนต์มาร์ก (ทางทิศใต้) ด้วยประชากรเพียง 1,668 คน เขตเซนต์ลู้กจึงเป็นหนึ่งในเขตที่มีประชากรน้อยที่สุดในประเทศ ซึ่งอาศัยอยู่บนเนื้อที่เพียง 7.77 ตารางกิโลเมตร (3 ตารางไมล์) มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือปวงต์มีแชล (ลาปวงต์)
เขตเซนต์แอนดรูว์

| เขตเซนต์แอนดรูว์ |
| --- | --- |
เขต
ชายหาดแคลิบิชี
ที่ตั้งเขตเซนต์แอนดรูว์ในประเทศดอมินีกา
ประเทศ:  ดอมินีกา
เมืองหลัก: มารีโก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 178.1 ตร.กม. (68.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 9,471 คน
 • ความหนาแน่น: 53 คน/ตร.กม. (140 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-4
เซนต์แอนดรูว์ (อังกฤษ: Saint Andrew) เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดกับเขตเซนต์จอห์น เขตเซนต์ปีเตอร์ (ทางทิศตะวันตก) เขตเซนต์โจเซฟ (ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้) และเขตเซนต์เดวิด (ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้) ด้วยขนาดพื้นที่กว่า 178.27 ตารางกิโลเมตร (68.83 ตารางไมล์) ทำให้เขตเซนต์แอนดรูว์กลายเป็นเขตที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีประชากร 10,461 คน นับเป็นเขตที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองรองจากเขตเซนต์จอร์จ
เขตเซนต์เดวิด

| เขตเซนต์เดวิด |
| --- | --- |
เขต
ชายฝั่งดินแดนแคริบ
ที่ตั้งเขตเซนต์เดวิดในประเทศดอมินีกา
ประเทศ:  ดอมินีกา
เมืองหลัก: คาสเซิลบรูซ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 131.5 ตร.กม. (50.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 6,043 คน
 • ความหนาแน่น: 46 คน/ตร.กม. (120 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-4
ISO 3166-2: DM-03
เซนต์เดวิด (อังกฤษ: Saint David) เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์แอนดรูว์ (ทางทิศเหนือ) เขตเซนต์โจเซฟ เขตเซนต์พอล เขตเซนต์จอร์จ (ทางทิศตะวันตก) และเขตเซนต์แพทริก (ทางทิศใต้) มีพื้นที่ 131.6 ตารางกิโลเมตร (50.8 ตารางไมล์) และมีประชากร 6,789 คน
เขตอาศัยได้

ตัวอย่างของระบบตามความสว่างของดาวฤกษ์ เพื่อคาดการณ์ที่ตั้งของโซนอาศัยอยู่รอบ ๆ หลายประเภทของดาวฤกษ์ ขนาดดาวเคราะห์ ขนาดดาวฤกษ์ ระยะโคจร และขนาดโซนอาศัยไม่ได้ระดับ
เขตอาศัยได้ (อังกฤษ: habitable zone) ในทางดาราศาสตร์ หมายถึง ย่านหนึ่งในอวกาศที่ซึ่งดาวเคราะห์คล้ายโลกสามารถดำรงน้ำในสถานะของเหลวได้บนพื้นผิว และสามารถมีสิ่งมีชีวิตคล้ายกับสิ่งมีชีวิตบนโลก เขตอาศัยได้เป็นจุดตัดกันระหว่างสองเขตที่ต่างก็เอื้อต่อการให้กำเนิดชีวิต คือหนึ่ง ภายในระบบดาวเคราะห์ และสอง คือภายในดาราจักร ดาวเคราะห์และดวงจันทร์บริวารของมันที่อยู่ในเขตนี้มีโอกาสมากที่จะเป็นแหล่งอยู่อาศัยของมนุษย์ได้ จึงมีความเป็นไปได้ที่จะมีสิ่งมีชีวิตต่างดาวลักษณะคล้ายคลึงกับเราอยู่ที่นั่น
จะต้องไม่สับสนปนเประหว่าง เขตอาศัยได้ กับ ดาวเคราะห์ที่อยู่อาศัยได้ (planetary habitability) ซึ่งในข้อหลังนี้จะคำนึงถึงเงื่อนไขต่าง ๆ ของดาวเคราะห์ที่จำเป็นในการดำรงชีวิตของสิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นพื้นฐาน (carbon-based life) ขณะที่ เขตอาศัยได้ คำนึงถึงเงื่อนไขเกี่ยวกับดาวฤกษ์ซึ่งส่งอิทธิพลต่อการดำรงชีวิตของสิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นพื้นฐาน
แหล่งข้อมูลอื่น

The Encyclopedia of Astrobiology, Astronomy and Spaceflight
"Stars and Habitable Planets" at SolStation
On the Galactic Habitable Zone
Swiss Scientist: Search for Life Next
Stephen H. Dole and Issac Asimov's Planets for Man Defining what environment is habitable for people. (copyright 1964)
NASA: The Goldilocks Zone เก็บถาวร 2009-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Interstellar Real Estate: Location, Location, Location - Defining the Habitable Zone
Definition of "goldilocks" connoting "moderate characteristics" and examples referring to planets dating to 1935.
"Exoplanet Habitable Zone Candidates: exoplanets in terms of their historical chances for residing in the habitable zone". www.planetarybiology.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-03-06.
"Exoplanets in relation to host star's current habitable zone". www.planetarybiology.com.
"exoExplorer: a free Windows application for visualizing exoplanet environments in 3D". www.planetarybiology.com.
"Calculating the location of habitable zone at zero age main sequence (ZAMS)" (PDF). www.planetarybiology.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2008-07-04. สืบค้นเมื่อ 2008-11-10.
Shiga, David (2008-11-19). "Why the universe may be teeming with aliens". Space. NewScientist. สืบค้นเมื่อ 2009-11-19.
เขตเซนต์แพทริก

| เขตเซนต์แพทริก |
| --- | --- |
เขต
"หุบเขาแห่งความอ้างว้าง"
ที่ตั้งเขตเซนต์แพทริกในประเทศดอมินีกา
ประเทศ:  ดอมินีกา
เมืองหลัก: เบเรกัว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 87.5 ตร.กม. (33.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 7,622 คน
 • ความหนาแน่น: 87 คน/ตร.กม. (230 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-4
ISO 3166-2: DM-09
เซนต์แพทริก (อังกฤษ: Saint Patrick) เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์มาร์ก เขตเซนต์ลู้ก เขตเซนต์จอร์จ (ทางทิศตะวันตก) และเขตเซนต์เดวิด (ทางทิศเหนือ) มีพื้นที่ 84.4 ตารางกิโลเมตร (32.59 ตารางไมล์) และมีประชากร 8,383 คน
เกาะรามรี

| เกาะรามรี เกาะย่าน-บแย |
| --- | --- |
เกาะ
ทิวทัศน์ของแม่น้ำจากเกาะรามรี
เกาะรามรี
พิกัด:  19°04′16″N 93°49′01″E﻿ / ﻿19.07120°N 93.81702°E﻿ / 19.07120; 93.81702
ประเทศ:  พม่า
ภาค:  รัฐยะไข่
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,350 ตร.กม. (520 ตร.ไมล์)
ความสูง: 300 เมตร (984 ฟุต)
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
เกาะรามรี (อังกฤษ: Ramree Island) หรือ เกาะย่าน-บแย (พม่า: ရမ်းဗြဲကျွန်း) เป็นเกาะนอกชายฝั่งรัฐยะไข่ ประเทศพม่า เกาะรามรีเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดบนชายฝั่งยะไข่และใหญ่สุดในประเทศพม่า พื้นที่ของเกาะมีประมาณ 1,350 ตารางกิโลเมตร (520 ตารางไมล์) ศูนย์กลางประชากรหลักคือรามรี ในภาษาพม่าเกาะนี้เรียกว่าเกาะย่าน-บแย จังหวัดบนเกาะรามรีคือจังหวัดเจาะพยู และเจาะพยู เป็นเมืองใหญ่และเมืองหลักแห่งที่สองของรัฐยะไข่
ภูมิศาสตร์

เกาะนี้แยกจากแผ่นดินใหญ่ด้วยช่องแคบคล้ายคลองแคบ ๆ ซึ่งกว้างเฉลี่ย 150 เมตร (490 ฟุต) มีสะพานข้ามช่องแคบเชื่อมเกาะกับชายฝั่งทวีป จุดสูงที่สุดคือ ซิคาตอง ซึ่งเป็นภูเขาสูง 300 เมตร (980 ฟุต) ตั้งอยู่ใกล้ชายฝั่งตะวันตกด้านใต้ของเกาะ บนเกาะมีเนินพุโคลน
ภูมิศาสตร์ > เกาะใกล้เคียง

เกาะซะกู เป็นเกาะยาว 5 กิโลเมตร (3.1 ไมล์) และกว้าง 4 กิโลเมตร (2.5 ไมล์) ตั้งอยู่ทางใต้นอกแหลมเกาะรามรี โดยแยกออกจากเกาะรามรีด้วยช่องแคบกว้าง 2.4 กิโลเมตร (1.5 ไมล์)
เกาะมะจี้ เป็นเกาะขนาดเล็กยาว 2.2 กิโลเมตร (1.4 ไมล์) ตั้งอยู่ทางใต้ห่างจากปลายเกาะซะกู
เกาะชีดูบา ตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะรามรีราว 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์)
ประวัติศาสตร์

เดิมทีเกาะแห่งนี้เป็นสถานีการค้าของอาณาจักรมเยาะอู้ โดยมีหมู่บ้านชาวประมงกระจายอยู่ทั่วเกาะ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ยุทธการที่เกาะรามรีเกิดขึ้นในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการรุกคืบกองทัพภาคที่ 14 ของอังกฤษในแนวรบด้านใต้ของพม่าช่วงปี พ.ศ. 2487–88 เมื่อการสู้รบสิ้นสุดลง ทหารญี่ปุ่นถูกบังคับให้เข้าไปในหนองบึงที่อยู่รอบเกาะ และมีการกล่าวอ้างว่าจระเข้น้ำเค็มได้คร่าชีวิตทหารไปราว 400 ราย (หรือ 980 รายจากทั้งหมด มีเพียง 20 รายเท่านั้นที่รอดชีวิตตามรายงานฉบับหนึ่ง) ซึ่งบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ระบุว่าเป็น "ภัยพิบัติใหญ่สุดของมนุษย์ที่ประสบเหตุจากสัตว์" อย่างไรก็ตาม ความจริงของเรื่องนี้ยังคงเป็นที่ถกเถียง และข้อเท็จจริงชี้ให้เห็นว่ามีทหารญี่ปุ่นจำนวนน้อยที่เสียชีวิตเพราะจระเข้ ที่ยืนยันได้มีเพียงทหาร 10–15 นายที่ถูกจระเข้ฆ่าตายขณะข้ามแม่น้ำมูใกล้เมืองรามรี ทหารญี่ปุ่นส่วนใหญ่เสียชีวิตด้วยสาเหตุอื่น ๆ อีกมากมาย รวมถึงการขาดน้ำ การจมน้ำ การยิงปืนของอังกฤษ โรคบิด และอาจเสียชีวิตจากฉลามด้วย
เมืองรามรีเป็นที่พระราชสมภพของ พระเจ้ามหาธัมมตะ กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรมเยาะอู้
สัตว์ป่า

จระเข้น้ำเค็มยังคงเป็นสัตว์ที่พบเห็นได้ทั่วไปแถบเกาะรามรีจนถึงช่วงปี พ.ศ. 2503 นับจากนั้นแถบนี้ก็ไม่เป็นแหล่งอาศัยของจระเข้อีกต่อไป ซึ่งอาจเกิดจากการลักลอบล่า และในช่วงต้นทศวรรษ พ.ศ. 2523 ก็มีหลักฐานที่ชี้ให้เห็นว่ามีเพียงจระเข้ที่ยังคงอยู่อย่างกระจัดกระจายเท่านั้น
ท่อส่งน้ำมัน

เกาะรามรียังเป็นที่ตั้งของระบบท่อส่งก๊าซ ซึ่งส่งน้ำมันและก๊าซจากชายฝั่งมหาสมุทรอินเดียไปยังมณฑลยูนนาน ประเทศจีน จากท่าเรือน้ำลึกเมืองเจาะพยู บนเกาะรามรี รัฐยะไข่ น้ำมันจากตะวันออกกลางและก๊าซจากชายฝั่งมหาสมุทรของพม่าจะถูกขนส่งผ่านท่อส่งไปยังจีน ท่อส่งดังกล่าวทำให้จีนพึ่งพาการขนส่งน้ำมันและก๊าซทางทะเลผ่านช่องแคบมะละกา ที่อันตรายน้อยลง และยังช่วยลดระยะเวลาการขนส่งได้ถึงสองสัปดาห์ ค่าธรรมเนียมการขนส่งทางท่อเป็นแหล่งรายได้ของรัฐบาลพม่านอกเหนือจากการขายก๊าซ โดยเริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2554 ท่อส่งก๊าซส่วนพม่าสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2556 และก๊าซเริ่มไหลไปยังจีนเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ส่วนท่อส่งน้ำมันสร้างเสร็จในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เกาะรามรี
The Terrible Myth Behind Ramree Island – And The (Maybe) Real Truth
ซิคาตองจุดสูงสุดบนเกาะรามรี
เขตเซนต์โจเซฟ

| เขตเซนต์โจเซฟ |
| --- | --- |
เขต
โบสถ์ประจำเขตเซนต์โจเซฟ
ที่ตั้งเขตเซนต์โจเซฟในประเทศดอมินีกา
ประเทศ:  ดอมินีกา
เมืองหลัก: เซนต์โจเซฟ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 121.2 ตร.กม. (46.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 5,637 คน
 • ความหนาแน่น: 47 คน/ตร.กม. (120 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-4
ISO 3166-2: DM-06
เซนต์โจเซฟ (อังกฤษ: Saint Joseph) เป็นเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์ปีเตอร์ (ทางทิศเหนือ) เขตเซนต์แอนดรูว์ (ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ) เขตเซนต์เดวิด (ทางทิศตะวันออก) และเขตเซนต์พอล (ทางทิศใต้) มีพื้นที่ 120.1 ตารางกิโลเมตร (46.37 ตารางไมล์) และมีประชากร 5,765 คน
เมืองเซนต์โจเซฟเป็นเมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขต เคยเป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง เดอะเซเวนท์ไซน์ ในปี 1988 หมู่บ้านส่วนใหญ่ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทะเล เช่น ซอลส์บรี (เรียกอีกอย่างว่าบาวี), กูลีบิสทรี, เมโร, มอร์นราแก็ต เป็นต้น แต่มีหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งชื่อแบลตั้งอยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดิน เขตเซนต์โจเซฟยังเป็นที่ตั้งของแม่น้ำลายูซึ่งเป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดในประเทศ
เขตมีแสง

เขตมีแสง (อังกฤษ: Photic zone)  เป็นระดับน้ำที่อยู่ด้านบนสุดและสัมผัสกับแดด มีความลึก 0–200 เมตร เป็นชั้นที่มีออกซิเจนละลายมากที่สุด มีสารอาหารทำให้ปลาและแพลงก์ตอนชุกชุม มีความเอื้อต่อการสังเคราะห์แสงมีพืชและปะการังอยู่เป็นจำนวนมาก
ลักษณะสิ่งแวดล้อม

เป็นชั้นทะเลที่มีความอุมสมบูรณ์มีปลา, ปะการัง, กัลปังหา, สาหร่าย, แพลงก์ตอนและสัตว์น้ำชุกชุมซึ้งปลาบริเวณนี้เรียกว่าปลาผิวน้ำ
ลักษณะสิ่งแวดล้อม > อุณหภูมิ

จะอยู่ในอุณหภูมิน้ำปกติหรือประมาณ 26–28 ° C
ลักษณะสิ่งแวดล้อม > แสง

สามารถมีแสงอาทิตย์ส่องผ่านได้ดี
เขตเศรษฐกิจยุโรป

เขตเศรษฐกิจยุโรปประกอบด้วย;
  ประเทศสมาชิกเอฟตา (ยกเว้นสวิตเซอร์แลนด์)
  รัฐสมาชิกสหภาพยุโรป




 ออสเตรีย
  เบลเยียม
  บัลแกเรีย
  โครเอเชีย
  ไซปรัส
  เช็กเกีย
  เดนมาร์ก
  เอสโตเนีย
  ฟินแลนด์
  ฝรั่งเศส

 เยอรมนี
  กรีซ
  ฮังการี
 ไอซ์แลนด์
  ไอร์แลนด์
  อิตาลี
  ลีชเทินชไตน์
  ลัตเวีย
  ลิทัวเนีย
  ลักเซมเบิร์ก

 มอลตา
  เนเธอร์แลนด์ 
 นอร์เวย์ 
  โปแลนด์
  โปรตุเกส
  โรมาเนีย
  สโลวาเกีย
  สโลวีเนีย
  สเปน
  สวีเดน
เขตเศรษฐกิจยุโรป หรืออีอีเอ (อังกฤษ: European Economic Area หรือ EEA) เป็นผลจากข้อตกลงระหว่างรัฐสมาชิกของสมาคมการค้าเสรียุโรป (เอฟตา) ประชาคมยุโรป (อีซี) และสหภาพยุโรป (อียู) ทำให้ประเทศสมาชิกของเอฟตาสามารถเข้าร่วมตลาดร่วมกับสมาชิกสหภาพยุโรปได้ สมาชิกของเขตเศรษฐกิจยุโรปได้แก่ 27 รัฐสมาชิกอียูและอีอีซี และอีกสามประเทศจากเอฟตา ได้แก่ ไอซ์แลนด์ ลิกเตนสไตน์ และนอร์เวย์ สวิตเซอร์แลนด์เป็นสมาชิกของเอฟตา แต่ไม่เข้าร่วมเขตเศรษฐกิจยุโรปนี้
| ด ค กสหภาพยุโรป |
| --- | --- | --- |
| รัฐสมาชิก |  กรีซ  โครเอเชีย  เช็กเกีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  เนเธอร์แลนด์  บัลแกเรีย  เบลเยียม  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลตา  เยอรมนี  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวีเดน  ออสเตรีย  อิตาลี  เอสโตเนีย  ไอร์แลนด์  ฮังการี  |  |
| องค์กร |  รัฐสภายุโรป  คณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรป  คณะมนตรียุโรป  คณะกรรมาธิการยุโรป  ศาลยุติธรรมแห่งสหภาพยุโรป  ธนาคารกลางยุโรป  ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งยุโรป  สำนักงานผู้อำนวยการใหญ่เพื่อการคุ้มครองพลเมืองยุโรปและปฏิบัติการการช่วยเหลือมนุษยธรรม  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  ประชาคมเศรษฐกิจยุโรป  ธรรมนูญยุโรป  เขตเศรษฐกิจยุโรป  ยูโร  สมาคมการค้าเสรียุโรป  ความตกลงเชงเกน  การรวมกลุ่มในภูมิภาคยุโรป  การขยายสหภาพยุโรป  การสนับสนุนสหภาพยุโรป  ความเคลือบแคลงสหภาพยุโรป  การถอนตัวของสหราชอาณาจักร  |  |
เขม่าดำ

เขม่าดำ (อังกฤษ: carbon black) เป็นสสารเกิดจากการเผาไหม้อย่างไม่สมบูรณ์ซึ่งผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม เป็นต้นว่า น้ำมันดินที่เกิดจากการแตกโมเลกุลด้วยสารเร่งปฏิกิริยา น้ำมันถ่านหิน น้ำมันดินจากการแตกโมเลกุลของเอทิลีน และน้ำมันพืช โดยจัดเป็นเขม่าไร้รูปร่างรูปแบบหนึ่ง
เขา

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เขา (แก้ความกำกวม)
เขา (อังกฤษ: hill) เป็นธรณีสัณฐานที่สูงขึ้นจากภูมิประเทศแวดล้อม มักมียอดชัดเจน แม้ในพื้นที่ที่มีภูมิลักษณ์ผาชัน/มุมเท อาจเรียกส่วนใดส่วนหนึ่งของภูมิประเทศราบที่ไม่มียอดขนาดใหญ่ว่า "เขา" ก็ได้
เขตอัครบิดรเวนิส

มหาวิหารซันมาร์โก
เขตอัครบิดรเวนิส (อังกฤษ: Patriarchate of Venice) เป็นเขตอัครบิดรโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ภายในแคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี
เขตอัครบิดรเวนิสมีต้นกำเนิดมาจากมุขมณฑลโอลีโวโลซึ่งก่อตั้งมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 774 ต่อมาในปี ค.ศ. 1091 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมุขมณฑลกัสเตลโล และในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1451 จึงถูกยกสถานะขึ้นเป็นเขตอัครบิดร โดยยุบเขตอัครบิดรกราโดมารวมกับเขตอัครบิดรเวนิสในเวลาเดียวกันนี้ พระสันตะปาปาในสมณสมัยต่อ ๆ มายังขยายอาณาเขตของเขตอัครบิดรออกไปอีก โดยให้ยุบมุขมณฑลเอกวีลีโอมารวมในปี ค.ศ. 1466 และยุบมุขมณฑลตอร์เชลโลมารวมอีกในปี ค.ศ. 1818
ปัจจุบันเขตอัครบิดรมีเวนิสมีพื้นที่ 874 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 128 เขตแพริช มีคริสต์ศาสนิกชนโรมันคาทอลิกอาศัยอยู่ 349,163 คน (สถิติปี ค.ศ. 2011) มีมหาวิหารนักบุญมาระโกเป็นอาสนวิหารประจำเขต อัครบิดรของปัจจุบันคือพระคาร์ดินัลฟรันเชสโก โมราเกลีย ซึ่งได้รับแต่งตั้งมาตั้งแต่วันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2012
อัครบิดรแห่งเวนิส

ปัจจุบันมีอัครบิดรในคริสตจักรละตินอยู่ 5 ตำแหน่ง นอกจากอัครบิดรแห่งเวนิส ก็ได้แก่ อัครบิดรแห่งกรุงโรม อัครบิดรแห่งลิสบอน อัครบิดรแห่งอีสต์อินดีส์ และอัครบิดรละตินแห่งเยรูซาเลม
ในประวัติศาสตร์คริสตจักรโรมันคาทอลิกมีอัครบิดรแห่งเวนิส 3 องค์ได้รับการประกาศเป็นนักบุญ ได้แก่ นักบุญโลเรนโซ จุสตีนีอานี และนักบุญจูเซปเป เมลคีออร์เร และนักบุญอันเจโล จูเซปเป รอนกัลลี และมี 3 องค์ได้เป็นพระสันตะปาปา คือ สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 10 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 23 และสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 1
ปริมุขมณฑล

เขตอัครบิดรเวนิส มีสถานะเป็นอัครมุขมณฑลซึ่งมีปริมุขมณฑลในสังกัดรวมทั้งสิ้น 10 มุขมณฑล ได้แก่
มุขมณฑลอาดรีอา-โรวีโก
มุขมณฑลเบลลูโน-เฟลเตร
มุขมณฑลกีออจจา
มุขมณฑลกอนกอร์ดีอา-ปอร์เดโนเน
มุขมณฑลปาโดวา
มุขมณฑลเตรวีโซ
มุขมณฑลเวโรนา
มุขมณฑลวีเชนซา
มุขมณฑลวิตโตรีโอเวเนโต
อ่าวเบงกอล

| อ่าวเบงกอล |
| --- | --- |
แผนที่อ่าวเบงกอล
ที่ตั้ง: เอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 15°N 88°E﻿ / ﻿15°N 88°E﻿ / 15; 88
ชนิด: อ่าว
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: มหาสมุทรอินเดีย
ประเทศในลุ่มน้ำ: บังกลาเทศ อินเดีย อินโดนีเซีย พม่า ศรีลังกา

ช่วงยาวที่สุด: 2,090 กิโลเมตร (1,300 ไมล์)
ช่วงกว้างที่สุด: 1,610 กิโลเมตร (1,000 ไมล์)
พื้นที่พื้นน้ำ: 2,600,000 ตารางกิโลเมตร (1,000,000 ตารางไมล์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 2,600 เมตร (8,500 ฟุต)
ความลึกสูงสุด: 4,694 เมตร (15,400 ฟุต)
อ่าวเบงกอล (อังกฤษ: Bay of Bengal) เป็นอ่าวที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมหาสมุทรอินเดีย มีลักษณะคล้ายรูปสามเหลี่ยมล้อมรอบด้วยประเทศอินเดียและศรีลังกาทางด้านตะวันตก บังกลาเทศและรัฐเบงกอลตะวันตกของอินเดียทางด้านเหนือ (ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ) และประเทศพม่า ภาคใต้ของประเทศไทย หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ทางด้านตะวันออก อาณาเขตด้านใต้แผ่ถึงเส้นเขตจินตนาการที่ลากจากดอนดราเฮดตอนใต้ของศรีลังกาไปถึงปลายด้านเหนือของเกาะสุมาตรา
อ่าวเบงกอลมีเนื้อที่ 2,172,000 กม² มีแม่น้ำสำคัญหลายสายไหลมาลงทะเล เช่น แม่น้ำคงคา แม่น้ำพรหมบุตร แม่น้ำอิรวดี แม่น้ำโคทาวรี แม่น้ำมหานที แม่น้ำกฤษณา และแม่น้ำกาเวรี เมืองท่าสำคัญของอ่าวเบงกอล ได้แก่ กัททะลูร์ เจนไน กากีนาทะ มะจิลีปัตนัม วิศาขปัตนัม พาราทิพ โกลกาตา จิตตะกอง และย่างกุ้ง
ศัพทมูลวิทยา

ข้อพิพาทเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 10 (พ.ศ. 1444-1543) เป็นเหตุทำให้ต้องเรียกอ่าวเบงกอลว่า "ทะเลสาบโชลา" (The Chola Lake) ชื่อในภาษาฮินดีเรียก Bangal ki Khadi
คำว่าเบงกอลมาจากภาษาสันสกฤตว่า "พังคะ" (Banga)  หรือ "วังคะ" (Vanga) หมายถึงน้ำของดินดอนสามเหลี่ยมคงคา มีเรื่องปรัมปราเล่ากันมาว่าเกี่ยวกับบริเวณของเผ่าพันธุ์ดวงจันทร์แห่งเดลี (?)
แม่น้ำ

มีแม่น้ำสำคัญหลายสายที่ไหลจากทางตะวันตกสู่ตะวันออกของอ่าวเบงกอล ด้านเหนือมีแม่น้ำคงคา แม่น้ำเมฆนา และแม่น้ำพรหมบุตร ทางใต้มีแม่น้ำมหานทีไหลผ่านดินดอนสามเหลี่ยมมหานที แม่น้ำโคทาวรี แม่น้ำกฤษณา แม่น้ำอิรวดี และแม่น้ำกาเวรี แม่น้ำสั้นที่สุดที่ไหลลงอ่าวเบงกอลได้แก่แม่น้ำกูอุมที่ยาวเพียง 64 กิโลเมตร แม่น้ำพรหมบุตรมีความยาวเป็นอันดับที่ 28 ของโลก (2,948 กิโลเมตร) ไหลลงอ่าวเบงกอลผ่านอินเดีย จีน เนปาล บังกลาเทศ และภูฏาน มีป่าชายเลนที่เรียกชื่อว่าซุนดาร์บันส์ขึ้นอยู่บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมคงคา ปากแม่น้ำพรหมบุตรและแม่น้ำเมฆนาที่เป็นชายฝั่งของอ่าวเบงกอล
เกาะ

หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์
เป็นเกาะขนาดใหญ่ประกอบด้วย572เกาะตั้งอยู่บริเวณอ่าวเบงกอลและทะเลอันดามันมีมนุษย์อยู่อาศัยเพียง38เกาะประชากร3.5-3.8แสนคนเนื้อที่8295ตร.กม.ประกอบด้วยเกาะแฮพล็อก เกาะนีล เกาะอันดามัน เกาะเซาท์อันดามัน พอร์ทแบลร mahatma gandhi ma์rine national park เกาะอันดามันกลาง เกาะเซนทิเนลเหนือ
สมุทรศาสตร์ > พายุโซนร้อนและพายุหมุน

พายุเขตร้อนที่มีลมหมุนที่ความเร็วตั้งแต่ 119 กิโลเมตรต่อชั่วโมงขึ้นไปเรียกว่า "พายุหมุน" (cyclone) เมื่อมีกำเนิดในอ่าวเบงกอล แต่ถ้ามีกำเนิดในมหาสมุทรแอตแลนติกเรียกกันว่า "เฮอร์ริเคน" (hurricane)  มีผู้เสียชีวิตในบังกลาเทศระหว่าง 100,000 ถึง 500,000 คนเนื่องจากพายุหมุนเขตร้อนโบลาเมื่อ พ.ศ. 2513
พ.ศ. 2551 พายุหมุนนาร์กิสอันมีความรุนแรงระดับสูง
พ.ศ. 2550 พายุหมุนเขตร้อนขั้นรุนแรงมากชื่อ Sidr
พ.ศ. 2549 พายุหมุนเขตร้อนขั้นรุนแรงมากชื่อ Mala
พ.ศ. 2549 กันยายน พายุไต้ฝุ่นช้างสาร (Typhoon Xangsane)
พ.ศ. 2547 พฤศจิกายนพายุไต้ฝุ่นมุ่ยฟ้า
พ.ศ. 2545 พฤษภาคม พายุหมุนเขตร้อน ระดับ 2B
พ.ศ. 2534 เมษายน พายุหมุนเขตร้อนบังกลาเทศ
พ.ศ. 2532 พฤศจิกายน ไต้ฝุ่นเกย์
พ.ศ. 2528 พฤษภาคม พายุโซนร้อน ระดับ 1B
พ.ศ. 2525 เมษายน พายุหมุน ระดับ 1B
พ.ศ. 2525 พฤษภาคม พายุเขตร้อน ระดับ 2B
พ.ศ. 2525 ตุลาคม พายุเขตร้อน ระดับ 3B
พ.ศ. 2524 ธันวาคม พายุหมุน ระดับ 3B
พ.ศ. 2523 ตุลาคม พายุเขตร้อน ระดับ 1B
พ.ศ. 2523 ธันวาคม พายุไม่ทราบชื่อ ระดับ 4B
พ.ศ. 2523 ธันวาคม พายุเขตร้อน ระดับ 5B
พ.ศ. 2514 พายุหมุนโอริสสา
พ.ศ. 2513 พฤศจิกายน พายุหมุนโบลา
ดูเพิ่ม

หมู่เกาะอันดามัน - Andaman Islands
อ่านเพิ่ม

The Maritime Boundary Dispute Between Bangladesh and Myanmar: Motivations, Potential Solutions, and Implications by Jared Bissinger (Asia Policy, July 2010) published by National Bureau of Asian Research