stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สภาองคมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร
บรรณานุกรม

Blackstone, W. (1838). Commentaries on the Laws of England. New York: W.E. Dean.
Brazier, R. (1997). Ministers of the Crown. Oxford University Press. ISBN 0-19-825988-3.
Cox, H (1854). The British Commonwealth, Or, A Commentary on the Institutions and Principles of British Government. London: Longman, Brown, Green, and Longmans. p. 389. privy council reappointed demise.
Cox, N. (2002). "The Abolition or Retention of the Privy Council as the Final Court of Appeal for New Zealand: Conflict Between National Identity and Legal Pragmatism". New Zealand Universities Law Review. 20. doi:10.2139/ssrn.420373. S2CID 150529602.
—— (2008). "Peerage Privileges since the House of Lords Act 1999". Selected Works of Noel Cox. Berkeley Electronic Press. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 March 2009. สืบค้นเมื่อ 29 August 2008.
Dicey, A. (1887). The Privy Council: the Arnold prize essay, 1860. London.
Elton, Geoffrey Rudolph (1953). The Tudor Revolution in Government: Administrative Changes in the Reign of Henry VIII. Cambridge University Press. doi:10.1017/CBO9780511561115. ISBN 9780511561115.
Gay, O.; Rees, Aa. (2005). "The Privy Council" (PDF). House of Commons Library Standard Note. SN/PC/2708. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 15 June 2010. สืบค้นเมื่อ 13 May 2010.
Goodnow, F. (1897). Comparative Administrative Law: an Analysis of the Administrative Systems, National and Local, of the United States, England, France and Germany. New York: G.P. Putnam's Sons. ISBN 978-1-58477-622-2.
Hayter, P. (2007). Companion to the Standing Orders and guide to the Proceedings of the House of Lords (21st ed.). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 November 2008.
Iwi, E. (1937). "A Plea for an Imperial Privy Council and Judicial Committee". Transactions of the Grotius Society. Transactions of the Grotius Society, Vol. 23. 23: 127–146. JSTOR 742946.
Maitland, F. (1911). The constitutional history of England: a course of lectures. Cambridge.
Pulman, Michael (1971). The Elizabethan Privy Council in the Fifteen Seventies. University of California Press.
Rogers, David (2015). By Royal Appointment : Tales from the Privy Council—the unknown arm of Government. London: Biteback Publishing.
Torrance, David (2023). The Privy Council: history, functions and membership. London: House of Commons Library. สืบค้นเมื่อ 25 September 2023.
Warshaw, S. (1996). Powersharing: White House—Cabinet relations in the modern presidency. Albany, N.Y.: State University of New York Press. ISBN 0-7914-2869-9.
เวลา

สำหรับซีไรต์ ดูที่ เวลา (นวนิยาย)
นาฬิกาพก เครื่องมือที่ใช้ในการรักษาเวลา
เวลา ในมุมมองหนึ่งกล่าวว่า เวลาเป็นองค์ประกอบพื้นฐานหนึ่งของจักรวาล ให้เหตุการณ์ต่าง ๆ ดำเนินอยู่ในนั้น ซึ่งเป็นแนวคิดของไอแซก นิวตัน อีกมุมมองหนึ่งกล่าวว่า เวลาเป็นสิ่งสมมุติเช่นเดียวกับพื้นที่ (สเปซ) และตัวเลข มีเหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้นเป็นลำดับ แต่ไม่ได้หมายความว่าเวลากับเหตุการณ์เหล่านั้นจะรวมอยู่ด้วยกัน ซึ่งเป็นแนวคิดของอิมมานูเอล คานต์  และกอตฟรีด ไลบ์นิซ
บางที มุมมองทั้งสองเกี่ยวกับเวลาก็ยังน่าสับสนอยู่ จึงมีการนิยามโดยการปฏิบัติ ความหมายของการดำเนินงาน หรือ(operational definition) ซึ่งมักใช้การเคลื่อนที่หรือการเปลี่ยนแปลงแบบเป็นคาบของวัตถุเป็นตัววัดเวลา เช่น ดิถี (ข้างขึ้นข้างแรม) ของดวงจันทร์ การแกว่งของลูกตุ้ม การขึ้นและตกของดวงอาทิตย์
เวลา เป็นสาขาหนึ่งของวิทยาศาสตร์ ปรัชญา และศิลปศาสตร์ แต่ละสาขาก็มีมุมมองต่าง ๆ กันไป เช่น ในวิชาเศรษฐศาสตร์ อาจมองว่า "เวลาเป็นเงินทอง เป็นต้น
ความหมายของเวลาตามพจนานุกรม

ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช 2554 ให้คำนิยามของเวลาว่า
ชั่วขณะความยาวนานที่มีอยู่หรือเป็นอยู่ โดยนิยมกำหนดขึ้นเป็นครู่ คราว วัน เดือน ปี เป็นต้น.
การวัดเวลา

เวลา (Time) เป็นหนึ่งในปริมาณพื้นฐานซึ่งมีอยู่น้อยนิด ปริมาณมูลฐานเหล่านี้ไม่สามารถถูกนิยามได้จากปริมาณอื่น ๆ ด้วยเพราะความเป็นพื้นฐานที่สุดของปริมาณต่าง ๆ ที่เรารู้ เพราะฉะนั้น เราจึงต้องวัดปริมาณเหล่านี้แทนการนิยาม ในอดีตประมาณ 2000 ปี ก่อนคริสตกาล อารยธรรมสุเมเรียนได้ใช้ระบบเลขฐานหกสิบ (sexagesimal) เป็นหลักในการวัดเวลาในบางปริมาณ เช่น 60 วินาที เท่ากับ 1 นาที และ 60 นาที เท่ากับ 1 ชั่วโมง ทว่าบางปริมาณก็ยึดเลข 12 และ 24 เป็นหลัก คือชั่วโมง ซึ่ง 12 ชั่วโมง เท่ากับ 1 กลางวัน (โดยประมาณ) และ 1 กลางคืน (โดยประมาณ) และ 24 ชั่วโมง เท่ากับ 1 วัน ซึ่งเราก็ได้ใช้ระบบที่ชาวสุเมเรียนคิดไว้มาจนถึงปัจจุบันนี้
ในอดีต มีการใช้นาฬิกาแดด ซึ่งประกอบด้วยแท่งวัตถุรูปสามเหลี่ยม (gnomon) ซึ่งจะทำให้เกิดเงาบนขีดที่ขีดไว้บนแท่นของนาฬิกาแดด แต่นาฬิกาแดดต้องอาศัยการปรับเทียบกับละติจูด จึงจะสามารถบอกเวลาท้องถิ่นได้ถูกต้อง นักเขียนในอดีตนามว่า ไกอุส ไพลนิอุส เซกันดุส (Gaius Plinius Secundus) ชาวอิตาลี บันทึกว่านาฬิกาแดดเรือนแรกในกรุงโรมถูกปล้นมาจากเมืองกาตาเนีย (Catania) ที่เกาะซิซิลี (Sicily) ทางตอนใต้ของอิตาลี เมื่อ 264 ปี ก่อนคริสตกาล แต่ให้เวลาไม่ถูกต้อง จนกระทั่งมีการปรับเทียบกับละติจูดของกรุงโรมเมื่อ 164 ปี ก่อนคริสตกาล จากนั้น จึงมีการยึดเวลาเที่ยงตรง คือเวลาที่เงาของนาฬิกาแดดสั้นที่สุดเป็นเวลาเปิดศาลสถิตยุติธรรมในกรุงโรม
เครื่องมือวัดเวลาอีกชนิดหนึ่งที่แม่นยำก็คือ นาฬิกาน้ำ ซึ่งคิดค้นครั้งแรกในอียิปต์  ต่อมาก็เป็นที่แพร่หลายเนื่องจากสามารถใช้วัดเวลาในตอนกลางคืนได้ ทว่าต้องมียามรักษาเวลาคอยเติมน้ำมิให้พร่องอยู่เสมอ กล่าวกันว่า เพลโต ได้ประดิษฐ์นาฬิกาน้ำสำหรับปลุกนักเรียนของเขาให้ตื่นขึ้น โดยอาศัยหลักการเติมน้ำลงในภาชนะทรงกระบอก โดยในภาชนะนั้นจะมีภาชนะใส่ลูกตะกั่วหลาย ๆ ลูก ซึ่งถ้าน้ำมีมากจนล้น ลูกตะกั่วก็จะตกลงใส่ถาดทองแดง เกิดเสียงดังขึ้น
เครื่องมือวัดเวลาอีกชนิดหนึ่งคือ นาฬิกาทราย นิยมใช้ในการสำรวจเป็นระยะทางไกล ๆ เพราะพกพาง่าย ไม่คลาดเคลื่อน เฟอร์ดินันด์ มาเจลลัน นักสำรวจชาวโปรตุเกส ได้ใช้นาฬิกาชนิดนี้ในการสำรวจของเขามาแล้ว ธูป หรือเทียน สามารถที่จะใช้เป็นนาฬิกาได้ โดยเฉพาะก่อนที่จะมีนาฬิกาที่มีกลไกที่ชัดเจนดังเช่นในปัจจุบัน
ในปัจจุบัน เราใช้นาฬิกาแบบมีกลไก ซึ่งก็สามารถทำได้หลายวิธี เช่น ใช้ไฟฟ้า สปริง หรือลูกตุ้ม ขับเคลื่อนเข็มนาฬิกาให้บอกเวลาได้ ทั้งนี้ยังต้องมีโครโนมิเตอร์ (chronometer) สำหรับปรับเทียบเวลา โดยเฉพาะนาฬิกาข้อมือแบบใช้กลไก ในปัจจุบัน นาฬิกาที่แม่นยำที่สุดก็คือ นาฬิกาอะตอม ซึ่งใช้ปรับเทียบนาฬิกาชนิดอื่น ๆ และรักษาเวลามาตรฐาน
ด้วยความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีสารสนเทศ ทำให้ปัจจุบันเราสามารถใช้ระบบชี้ตำแหน่งบนผิวโลก (global positioning system) ร่วมกับโพรโทคอลเวลาเครือข่าย (network time protocol) เพื่อช่วยให้การรักษาเวลาทั่วโลกเป็นไปในทางเดียวกัน
ความหมายของเวลาแบบวิทยาศาสตร์

| หน่วยของเวลาที่ควรทราบ> หน่วย | หน่วยของเวลาที่ควรทราบ> ขนาด | หน่วยของเวลาที่ควรทราบ>  |
| --- | --- | --- |
| นาโนวินาที | 1/1,000,000,000 วินาที |  |
| ไมโครวินาที | 1/1,000,000 วินาที |  |
| มิลลิวินาที | 1/1,000 วินาที |  |
| วินาที | หน่วยฐานในระบบเอสไอ |  |
| นาที | 60 วินาที |  |
| ชั่วโมง | 60 นาที |  |
| วัน | 24 ชั่วโมง |  |
| สัปดาห์ | 7 วัน |  |
| ปักษ์ | 14 หรือ 15 วัน; 2 สัปดาห์ |  |
| เดือน | 28 ถึง 31 วัน |  |
| ไตรมาส | 3 เดือน |  |
| ปี (ปีปฏิทิน) | 12 เดือน |  |
| ปีสุริยคติ | 365.24219 วัน (โดยเฉลี่ย) |  |
| ทศวรรษ | 10 ปี |  |
| ศตวรรษ | 100 ปี |  |
| สหัสวรรษ | 1,000 ปี |  |
| ทศสหัสวรรษ | 10,000 ปี |  |
ตามระบบหน่วยเอสไอ ได้กำหนดให้หน่วยของเวลาเป็น วินาที ดังมีนิยามต่อไปนี้
วินาที มีค่าเท่ากับระยะเวลาที่เกิดการแผ่รังสีกลับไปมาระหว่างอะตอมซีเซียม-133 ที่บริสุทธิ์อย่างยิ่งยวด และอยู่ในสถานะพื้น สองอะตอม 9 192 631 770 ครั้ง (ไป-กลับ นับเป็น 1 ครั้ง)
โลก ถูกแบ่งออกเป็นเขตเวลาต่าง ๆ โดยกำหนดให้โดยเฉลี่ย 1 เขต กินเนื้อที่ 15 องศาของลองจิจูด (แต่อาจจะปรับได้ตามเขตแดนของแต่ละรัฐหรือประเทศ) แต่ละเขตเวลามีเวลามาตรฐานจากการบวกหรือลบชั่วโมงตามลองจิจูดที่อยู่ออกจากเวลามาตรฐานกรีนิช บางทีอาจจะบวกเวลาออมแสง (daylight saving time) ได้ตามความเหมาะสม ในบางกรณีที่ต้องการปรับแก้เวลาให้ตรงกับเวลาสุริยคติเฉลี่ย ก็สามารถบวกอธิกวินาที (leap second) ได้
อ่านเพิ่ม

Barbour, Julian (1999). The End of Time: The Next Revolution in Our Understanding of the Universe. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-514592-2.
Craig Callendar, Introducing Time, Icon Books, 2010, ISBN 978-1-84831-120-6
Das, Tushar Kanti (1990). The Time Dimension: An Interdisciplinary Guide. New York: Praeger. ISBN 978-0-275-92681-6. – Research bibliography
Davies, Paul (1996). About Time: Einstein's Unfinished Revolution. New York: Simon & Schuster Paperbacks. ISBN 978-0-684-81822-1.
Feynman, Richard (1994) [1965]. The Character of Physical Law. Cambridge (Mass): The MIT Press. pp. 108–126. ISBN 978-0-262-56003-0.
Galison, Peter (1992). Einstein's Clocks and Poincaré's Maps: Empires of Time. New York: W.W. Norton. ISBN 978-0-393-02001-4.
Benjamin Gal-Or, Cosmology, Physics and Philosophy, Springer Verlag, 1981, 1983, 1987, ISBN 0-387-90581-2, 0-387-96526-2.
Charlie Gere, (2005) Art, Time and Technology: Histories of the Disappearing Body, Berg
Highfield, Roger (1992). Arrow of Time: A Voyage through Science to Solve Time's Greatest Mystery. Random House. ISBN 978-0-449-90723-8.
Landes, David (2000). Revolution in Time. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-00282-1.
Lebowitz, Joel L. (2008). "Time's arrow and Boltzmann's entropy". Scholarpedia. 3 (4): 3448. Bibcode:2008SchpJ...3.3448L. doi:10.4249/scholarpedia.3448.
Mermin, N. David (2005). It's About Time: Understanding Einstein's Relativity. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-12201-4.
Morris, Richard (1985). Time's Arrows: Scientific Attitudes Toward Time. New York: Simon and Schuster. ISBN 978-0-671-61766-0.
Penrose, Roger (1999) [1989]. The Emperor's New Mind: Concerning Computers, Minds, and the Laws of Physics. New York: Oxford University Press. pp. 391–417. ISBN 978-0-19-286198-6. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 December 2010. สืบค้นเมื่อ 9 April 2011.
Price, Huw (1996). Time's Arrow and Archimedes' Point. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-511798-1. สืบค้นเมื่อ 9 April 2011.
Reichenbach, Hans (1999) [1956]. The Direction of Time. New York: Dover. ISBN 978-0-486-40926-9.
Rovelli, Carlo (2006). What is time? What is space?. Rome: Di Renzo Editore. ISBN 978-88-8323-146-9. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 January 2007.
Rovelli, Carlo (2018). The Order of Time. New York: Riverhead. ISBN 978-0735216105.
Stiegler, Bernard, Technics and Time, 1: The Fault of Epimetheus
Roberto Mangabeira Unger and Lee Smolin, The Singular Universe and the Reality of Time, Cambridge University Press, 2014, ISBN 978-1-107-07406-4.
Whitrow, Gerald J. (1973). The Nature of Time. Holt, Rinehart and Wilson (New York).
Whitrow, Gerald J. (1980). The Natural Philosophy of Time. Clarendon Press (Oxford).
Whitrow, Gerald J. (1988). Time in History. The evolution of our general awareness of time and temporal perspective. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-285211-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

Different systems of measuring time
Time on In Our Time at the BBC. (listen now)
Time in the Internet Encyclopedia of Philosophy, by Bradley Dowden.
Le Poidevin, Robin (Winter 2004). "The Experience and Perception of Time".  ใน Edward N. Zalta (บ.ก.). The Stanford Encyclopedia of Philosophy. สืบค้นเมื่อ 9 April 2011.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  เช็กเกีย
เวย์น เฮนเนสซีย์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เฮนเนสซีย์กับเวลส์ในปี 2016
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เวย์น โรเบิร์ต เฮนเนสซีย์
วันเกิด:   (1987-01-24) 24 มกราคม ค.ศ. 1987 (37 ปี)
สถานที่เกิด:  แบงกอร์ เวลส์
ส่วนสูง:  6 ft 6 in (1.98 m)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  นอตทิงแฮมฟอเรสต์
หมายเลข:  13
สโมสรเยาวชน
0000–2003:  แมนเชสเตอร์ซิตี
2003–2006:  วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2006–2014 |  วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ |  152 |  (0) |
| 2006 |  → บริสตอลซิตี (ยืม) |  0 |  (0) |
| 2007 |  → สต็อกพอร์ตเคาน์ตี (ยืม) |  15 |  (0) |
| 2013 |  → โยวิลทาวน์ (ยืม) |  12 |  (0) |
| 2014–2021 |  คริสตัลพาเลซ |  110 |  (0) |
| 2021–2022 |  เบิร์นลีย์ |  2 |  (0) |
| 2022– |  นอตทิงแฮมฟอเรสต์ |  4 |  (0) |
ทีมชาติ‡
|  |  เวลส์ อายุไม่เกิน 17 ปี |  6 |  (0) |
|  |  เวลส์ อายุไม่เกิน 19 ปี |  7 |  (1) |
| 2005–2009 |  เวลส์ อายุไม่เกิน 21 ปี |  6 |  (0) |
| 2007– |  เวลส์ |  109 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 23:20, 2 มกราคม ค.ศ. 2022 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2022 (UTC)
เวย์น โรเบิร์ต เฮนเนสซีย์ (เกิดวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวเวลส์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูแก่นอตทิงแฮมฟอเรสต์ สโมสรในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติเวลส์
เฮนเนสซีย์เริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นผู้รักษาประตูที่สามารถทำสถิติรักษาคลีนชีตส์ติดต่อกันได้มากที่สุดในฟุตบอลลีกเมื่อครั้งเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลสต็อกพอร์ตเคาน์ตีในอีเอฟแอลลีกทู ด้วยสัญญายืมตัวจาก วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ โดยเขาทำสถิติไม่เสียประตูถึง 9 นัดติดต่อกัน เมื่อหมดสัญญายืมตัวเฮนเนสซีย์กลับมาเล่นให้กับวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ โดยได้ลงเล่นให้กับสโมสรไป 166 นัดในช่วง 8 ฤดูกาล ซึ่งรวมถึงสามปีที่เล่นในพรีเมียร์ลีก ต่อมาเขาย้ายไปคริสตัลพาเลซใน ค.ศ. 2014
เฮนเนสซีย์ได้เล่นให้กับทีมชาติมาตั้งแต่ ค.ศ. 2007 เขาเป็น 1 ใน 3 นักฟุตบอลชาวเวลส์ที่ได้ลงเล่นให้กับทีมชาติมากถึง 100 นัด โดยลงสนามให้กับทีมชาติมากที่สุดเป็นอันดับ 3 รองจาก คริส กันเทอร์ และ แกเร็ธ เบล และเป็นผู้รักษาประตูที่ลงเล่นให้ทีมชาติมากที่สุดเป็นอันดับ 1 นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในผู้เล่นทีมชาติชุดฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 และ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ส่วนผลงานระดับสโมสรเขาเคยลงเล่นในระดับพรีเมียร์ลีกให้กับ วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์, คริสตัลพาเลซ และ เบิร์นลีย์
ทีมชาติ

เฮนเนสซีย์เคยเล่นให้กับทีมชาติเวลส์รุ่นอายุไม่เกิน 17, 19 และ 21 ปี เขาเคยทำประตูให้กับทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี ด้วยลูกยิงฟรีคิก 40 หลาในนัดที่พบกับตุรกี
เฮนเนสซีย์ลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชาติเวลส์ในนัดกระชับมิตรที่เสมอกับนิวซีแลนด์ 2–2 เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 และหลังจากนั้น เขาก็ได้กลายเป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีมชาติ เฮนเนสซีย์ลงเล่นให้กับเวลส์ครบ 50 นัดในวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2015 ในนัดที่เอาชนะไซปรัส 1–0 ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 รอบคัดเลือก
เฮนเนสซีย์ได้ลงเล่นให้กับเวลส์ครบทุกนัดในรอบคัดเลือกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยเสียประตูเพียง 4 ลูก ทำให้เวลส์ได้ผ่านเข้าไปเล่นในรายการระดับนานาชาติเป็นครั้งนับตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1958 เขามีชื่อเป็นหนึ่งใน 23 คนในชุดลุยศึกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยเขาถูกวางเป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่หลัง ทำให้เขาพลาดการลงเล่นในนัดเปิดสนามที่เอาชนะสโลวาเกีย 2–1 โดยมี แดนนี วอร์ด ลงเล่นแทน
เกียรติประวัติ

วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป: 2008–09
คริสตัลพาเลซ
เอฟเอคัพ รองชนะเลิศ: 2015–16
รางวัลส่วนตัว
ทีมยอดเยี่ยมแห่งปี พีเอฟเอ: แชมเปียนชิป 2007–08
ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งเดือน ลีกทู: กุมภาพันธ์ 2007
ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปี วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์: 2007–08
อัลฟะลัก

ซูเราะฮ์ อัลฟะลัก (อาหรับ: سورة الفلق, "รุ่งอรุณ") เป็นซูเราะฮ์ที่ 113 ของอัลกุรอาน โดยมี 5 อายะฮ์ที่กล่าวถึงการขอให้พระเจ้า (อัลลอฮ์) ปกป้องจากสิ่งชั่วร้ายที่มาจากซาตาน
اَلْفَلَق
ข้อความและความหมาย > ข้อความและการทับศัพท์

ฮัฟซ์จากอาศิม อิบน์ อบีอัลนะญูด
بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ‎


Bismi l-lāhi r-raḥmāni r-raḥīm(i)


قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلْفَلَقِ ۝‎


1 Qul ’a‘ūdhu birabbi l-falaq(i)


مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ۝‎


2 Min sharri mā khalaq(a)


وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ۝‎


3 Wamin sharri ghāsiqin ’idhā waqab(a)


وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّٰثَٰتِ فِى ٱلْعُقَدِ ۝‎


4 Wamin sharrin n-naffāthāti fi l-‘uqad(i)


وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ۝‎


5 Wamin sharri ḥāsidin idhā ḥasad(a)
วัรช์จากนาฟิอ์ อัลมะดะนี
بِسۡمِ اِ۬للَّهِ اِ۬لرَّحۡمَٰنِ اِ۬لرَّحِيمِ ‎


Bismi l-lāhi r-raḥmāni r-raḥīm(i)


قُلَ اَعُوذُ بِرَبِّ اِ۬لۡفَلَقِ ۝‎


1 Qula ‘ūdhu birabbi l-falaq(i)


مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ۝‎


2 Min sharri mā khalaq(a)


وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ اِذَا وَقَبَ ۝‎


3 Wamin sharri ghāsiqin idhā waqab(a)


وَمِن شَرِّ اِ۬لنَّفَّٰثَاتِ فِي اِ۬لۡعُقَدِ ۝‎


4 Wamin sharrin n-naffāthāti fi l-‘uqad(i)


وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ اِذَا حَسَدَ ۝‎


5 Wamin sharri ḥāsidin idhā ḥasad(a)
ข้อความและความหมาย > ความหมาย

1) จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) "ข้าพระองค์ขอความคุ้มครองต่อพระเจ้าแห่งรุ่งอรุณ


2) "ให้พ้นจากความชั่วร้ายที่พระองค์ได้ทรงบันดาลขึ้น


3) "และจากความชั่วร้ายแห่งความมืดของเวลากลางคืนเมื่อมันแผ่คลุม


4) "และจากความชั่วร้ายของบรรดาผู้เสกเป่าในปมเงื่อน


5) "และจากความชั่วร้ายของผู้อิจฉาเมื่อเขาอิจฉา"
บริบท

คำว่า "อัล-ฟะลัก" ในอายะฮ์แรก ถ้าดูตามความหมายทั่วไปคือ 'ซึ่งแยกออก' ส่วนใหญ่ถูกห้ามใช้ในการแปลอัลกุรอานแต่ให้ใช้คำว่า 'รุ่งอรุณ' แทน
โองการที่ 4 ของซูเราะฮ์นี้ได้อ้างอิงถึงคนที่ผูกเงื่อนแล้วร่ายมนตร์พร้อมกับผูกให้แน่น ในช่วงยุคก่อนศาสนาอิสลาม ผู้เผยพระวจนะได้กล่าวว่ามีพลังที่สามารถทำให้ผู้คนป่วย โดยสามารถจัดการได้โดยการคลายปมเงื่อนก่อนจึงจะกำจัดคำสาปได้
ดูเพิ่ม

อายะฮ์ อัลกุรซีย์
อัล-ฟาติฮะฮ์
อัน-นาส
เว็บที่เชื่อมโยง

ผลงานของ Abdullah Yusuf Ali ที่โครงการกูเทินแบร์ค
The Holy Qur'an, translated by Abdullah Yusuf Ali
Three translations at Project Gutenberg
ผลงานของ Marmaduke Pickthall ที่โครงการกูเทินแบร์ค
Felak suresi türkçe meali เก็บถาวร 2016-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คราวน์โคโลนี

คราวน์โคโลนี (อังกฤษ: Crown colony) หรือ อาณานิคมในพระองค์ เป็นประเภทหนึ่งของการบริการอาณานิคมของจักรวรรดิอังกฤษ
คราวน์โคโลนีถูกปกครองโดยข้าหลวงซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์อังกฤษ (และ ในภายหลัง รัฐมนตรีว่าการอาณานิคม) ถึงแม้ว่าคำดังกล่าวจะไม่ถูกใช้ตั้งแต่แรกก็ตาม อาณานิคมแห่งแรกซึ่งเป็นที่รู้จักกันว่าคราวน์โคโลนี คือ อาณานิคมเวอร์จิเนีย ในสหรัฐอเมริกาปัจจุบัน ในภายหลังจึงได้ถูกควบคุมโดยบริษัทเวอร์จิเนีย ในปี ค.ศ. 1624
จนกระทั่งกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำดังกล่าวมักจะหมายถึงอาณานิคมซึ่งอังกฤษได้มาจากสงคราม อย่างเช่น ตรินิแดด และบริติชกินี แต่หลังจากจุดนี้ คราวน์โคโลนีได้มีการใช้อย่างแพร่หลายโดยหมายความถึงอาณานิคมใด ๆ ก็ตามที่ไม่ใช่บริติชราช และอาณานิคมซึ่งเป็นถิ่นฐานของอังกฤษ อย่างเช่น ออสเตรเลีย แคนาดา และนิวซีแลนด์ ซึ่งในภายหลังกลายมาเป็นดินแดนในปกครอง
คำดังกล่าวได้มีการใช้เรื่อยมาจนกระทั่ง ค.ศ. 1981 เมื่อพระราชบัญญัติสัญชาติอังกฤษ ค.ศ. 1981 จัดระดับอาณานิคมอังกฤษที่เหลืออยู่เป็น "ดินแดนขึ้นกับอังกฤษ" และนับตั้งแต่ ค.ศ. 2002 เป็นต้นมา อาณานิคมเหล่านี้ได้เป็นที่รู้จักกันว่า อาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร
ประเภทของคราวน์โคโลนี

คราวน์โคโลนีสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภท ในปี ค.ศ. 1918 โดยแตกต่างกันในระดับของอิสรภาพในการปกครองตนเอง คราวน์โคโลนีที่มีสภาผู้แทนราษฎร เช่น เบอร์มิวดา จาไมกา ศรีลังกา และ ฟิจิ ซึ่งมีสภานิติบัญญัติ 1-2 สภา ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์หรือได้รับเลือกมาจากท้องถิ่น อาณานิคมเหล่าที่มีสภาซึ่งสมาชิกได้มาจากการเสนอชื่อ อย่างเช่น บริติชฮอนดูรัส เซียร์ราลีโอน เกรนาดา และ ฮ่องกง ซึ่งสมาชิกสภาทั้งหมดได้รับเลือกจากพระมหากษัตริย์ โดยบางส่วนได้รับแต่งตั้งผู้แทนจากประชาชนท้องถิ่น คราวน์โคโลนีประเภทที่สาม ซึ่งมีจำนวนน้อยที่สุด คือ อาณานิคมซึ่งปกครองโดยข้าหลวงโดยตรง อย่างเช่น บาซูโตแลนด์ ยิบรอลตาร์ เซนต์เฮเลนา และ สิงคโปร์
บรรณานุกรม

Jenks, Edward (1918). The Government of the British Empire. Little, Brown, and company.
Olson, James (1996). Historical Dictionary of the British Empire. Greenwood Publishing Group. ISBN 031329366X.
Porter, Andrew (1998). The Nineteenth Century, The Oxford History of the British Empire Volume III. Oxford University Press. ISBN 0199246785.
Wrong, Hume (1923). "The Old Representative System: The Change To Crown Colony Government". Government of the West Indies. England: Oxford University Press. p. 71. ISBN 1-113-74149-X. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 April 2022. สืบค้นเมื่อ 2010-03-30. The phrase 'Crown Colony Government' is used with various meanings. In the broadest, and perhaps most correct, sense it is applied to all the colonies in which the Crown retains the real control of the executive (i.e. to all the West Indian colonies). By both official and common usage, however, it is often narrowed as to exclude colonies with elected Assemblies, though without a responsible executive.
อองก๋วน

ขุนนางรัฐวุยก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 260)
| อองก๋วน (หวาง กวาน) |
| --- | --- |
王觀

เสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง)
ดำรงตำแหน่ง 6 กรกฎาคม ค.ศ. 260 (260) – พฤศจิกายนหรือธันวาคม ค.ศ. 260 (260)
กษัตริย์: โจฮวน
ก่อนหน้า: อองซอง
ถัดไป: หวาง เสียง
รองหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการฝ่ายซ้าย (尚書左僕射 ช่างชูจั่วผูเช่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 254 (254) – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 260 (260)
กษัตริย์: โจมอ
ที่ปรึกษาผู้ใหญ่ราชสำนัก (光祿大夫 กวางลู่ต้าฟู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 254 (254) – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 260 (260)
กษัตริย์: โจมอ
นายกองทหารม้าคุ้มกัน (駙馬都尉 ฟู่หม่าตูเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 249 (249) – ค.ศ. 254 (254)
กษัตริย์: โจฮอง
ราชเลขาธิการ (尚書 ช่างชู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 249 (249) – ค.ศ. 254 (254)
กษัตริย์: โจฮอง
เสนาบดีกรมราชรถ (太僕 ไท่ผู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 249 (249)
กษัตริย์: โจฮอง
เสนาบดีกรมมหาดเล็ก (少府 เฉาฝู่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 239 (239)
กษัตริย์: โจยอย
เจ้าเมืองโห้หล้ำ (河南尹 เหอหนานอิ่น)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจยอย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ อำเภอ-ยฺวิ่นเฉิง มณฑลชานตง
เสียชีวิต: พฤศจิกายนหรือธันวาคม ค.ศ. 260
บุตร: หวาง คุย (王悝)
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: เหว่ย์ไถ (偉臺)
สมัญญานาม: ซู่โหว (肅侯)
บรรดาศักดิ์: หยางเซียงโหว (陽鄉侯)

อองก๋วน (เสียชีวิต พฤศจิกายนหรือธันวาคม ค.ศ. 260) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง กวาน (จีน: 王觀; พินอิน: Wáng Guān) ชื่อรอง เหว่ย์ไถ (จีน: 偉臺; พินอิน: Wěitái) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เริ่มชีวิตในฐานะเด็กกำพร้าผู้สร้างชื่อเสียงให้ตนเองในฐานะข้าราชการท้องถิ่นผู้ซื่อสัตย์ ต่อมากลายเป็นพรรคพวกของตระกูลสุมาในการยึดอำนาจจากตระกูลโจและขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด แม้ว่าอองก๋วนได้ลาออกจากราชการภายหลังเหตุการณ์ที่จักรพรรดิโจมอถูกปลงพระชนม์
ประวัติช่วงต้น

อองก๋วนเป็นชาวอำเภอหลิ่นชิว (廩丘) ในเมืองตองกุ๋น (東郡 ตงจฺวิ้น) ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างมณฑลเหอหนานและมณฑลชานตงในปัจจุบัน อองก๋วนกำพร้าบิดามารดาตั้งแต่อายุยังน้อย และเติบโตมาด้วยฐานะยากจน แต่ก็กลายมาเป็นผู้มีพลังและทะเยอทะยาน
ในปี ค.ศ. 210 โจโฉผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีเรียกตัวอองก๋วนมารับราชการเป็นผู้ช่วยเขียนในสำนักของอัครมหาเสนาบดี ภายหลังอองก๋วนได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งนายอำเภอ (縣令 เซี่ยนลิ่ง) ของอำเภอเกาถาง (高唐), หยางเฉฺวียน (陽泉), จ้าน (酂) และเริ่น (任) อองก๋วนได้รับการยกย่องว่าปฏิบัติหน้าที่ได้เป็นอย่างดีในแต่ละตำแหน่งที่ได้รับ
การรับราชการกับจักรพรรดิวุยก๊ก

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 220 โจโฉเสียชีวิต โจผีบุตรชายคนโตสุดที่ยังมีชีวิตอยู่ของโจโฉได้สืบทอดตำแหน่งของโจโฉ  และในวันที่ 11 ธันวาคม พระเจ้าเหี้ยนเต้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกทรงสละราชบัลลังก์ โจผีขึ้นเป็นจักรพรรดิผู้ก่อตั้งของราชวงศ์วุย อองก๋วนถูกเรียกตัวไปยังนครหลวงเงียบกุ๋น (鄴 เย่) เพื่อมารับตำแหน่งเป็นขุนนางสำนักราชเลขาธิการ (尚書郎 ช่างชูหลาง) ต่อมามีตำแหน่งเป็นหัวหน้าสำนักตุลาการ (廷尉監 ถิงเว่ย์เจียน) ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองลำหยง (南陽 หนานหยาง) และเมืองตุ้นก้วน (涿 จัว) ที่เมืองตุ้นก้วนมีปัญหาพิเศษเกี่ยวกับการจู่โจมจากชนเผ่าเซียนเปย์ที่อยู่ใกล้เคียง อองก๋วนจึงมีคำสั่งให้ตระกูลใหญ่รวมกลุ่มกันเป็นกองทหารรักษาการณ์และสร้างป้อมปราการ ขณะเดียวกันอองก๋วนก็ส่งหนังสือไปยังราชสำนักขอให้ช่วยส่งเจ้าหน้าที่มาช่วยเหลือ ไม่ใช่ทุกคนที่จะกระตือรือร้นทำตามคำสั่งของอองก๋วน แต่อองก๋วนก็ไม่กำหนดเวลาเส้นตาย และเพราะไม่มีแรงกดดัน ผู้คนจึงร่วมมือกันสร้างกำแพงเสร็จอย่างรวดเร็ว กล่าวกันว่าทันทีที่สร้างเสร็จ การจู่โจมจากชนเผ่าเซียนเปย์ก็ยุติลง
โจผีสวรรคตในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 226 พระโอรสโจยอยได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิในวันเดียวกันนั้น โจยอยมีรับสั่งให้จัดระดับความร้ายแรงของสถานการณ์ความไม่สงบในแต่ละเมือง พื้นที่ที่ถูกระบุว่ามีสถานการณ์ที่ร้ายแรงจะทำให้ความต้องการแรงงานและภาษีจากพื้นที่นั้น ๆ ลดลง แต่หัวหน้าของพื้นที่นั้น ๆ จะต้องส่งสมาชิกครอบครัวมาเป็นตัวประกันเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เจ้าหน้าที่ต้องการกำหนดให้ตุ้นก้วนเป็นเมืองที่มีระดับความรุนแรงของสถานการณ์ต่ำ เพราะอองก๋วนมีบุตรชายเพียงคนเดียวซึ่งยังอยู่ในวัยเด็ก แต่อองก๋วนปฏิเสธ และส่งบุตรชายของตนไปเป็นตัวประกัน
ในระหว่างการเสด็จเยือนฮูโต๋ของโจยอยครั้งหนึ่ง อองก๋วนถูกเรียกตัวมายังนครหลง มารับราชการในฝ่ายตรวจการโดยมีอำนาจคุมเรือนจำ เวลานั้นแม้ว่าโจยอยทรงเป็นผู้มีอารมณ์หุนหันพลันแล่น แต่อองก๋วนก็ไม่ทูลเยินยอประจบพระองค์ สุมาอี้ผู้มีตำแหน่งเป็นเสนาบดีกลาโหม (太尉 ไท่เว่ย์) ได้ช่วยส่งเสริมอองก๋วนในหน้าที่ราชการ อองก๋วนจึงได้รับราชการในสำนักราชเลขาธิการ แล้วได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองโห้หล้ำ (河南尹 เหอหนานอิ่น) กำกับเมืองนครหลวง จากนั้นได้กลายเป็นหนึ่งในเก้าเสนาบดีในตำแหน่งเสนาบดีกรมมหาดเล็ก (少府 เฉาฝู่) รับผิดชอบด้านการเงินของราชวงศ์