stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระราชวังหลวงเซ็นโต
พระราชวังหลวงเซ็นโตเกียวโต

| พระราชวังหลวงเซ็นโต |
| --- | --- |
Sentō Imperial Palace   Sentō-Gosho
เรือนชงชาเซกะในพระราชวังหลวงเซ็นโต

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พระราชวัง
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมญี่ปุ่น
เมือง: นครเกียวโต
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1627
พระราชวังหลวงเซ็นโต (อังกฤษ: Sentō Imperial Palace , ญี่ปุ่น: 仙洞御所; โรมาจิ: Sentō-Gosho 22 เอเคอร์ (89,000 ตารางเมตร) เป็นสวนขนาดใหญ่ในเมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เดิมเคยเป็นพื้นที่พระราชวังของอดีตจักรพรรดิที่เสด็จมาประทับภายหลังการสละราชบัลลังก์ ปัจจุบันบริหารงานโดยสำนักพระราชวังญี่ปุ่นและเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม
พระราชวังหลวงเซ็นโตเกียวโต > ประวัติ

พระราชวังเซ็นโต (Sentō Imperial Palace) สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1630 สำหรับเป็นที่ประทับของจักรพรรดิโกะ-มิซุโนหลังจากการสละราชบัลลังก์ พร้อมด้วยพระราชวังโอมิยะสำหรับจักรพรรดินี พระราชวังทั้งสองถูกทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยไฟและสร้างขึ้นใหม่จนกระทั่งเกิดเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1854 หลังจากนั้นพระราชวังเซ็นโตก็ไม่เคยถูกบูรณะขึ้นใหม่อีกเลย (อย่างไรก็ตาม พระราชวังโอมิยะสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1867 และยังคงใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดิทุกครั้งที่เสด็จเยือนเกียวโต) ทุกวันนี้พระราชวังเซ็นโตเหลือเพียงอาคาร 2 หลังคือเรือนชงชาเซกะเทและยูชินเท สำหรับสวนที่ยอดเยี่ยมได้รับการจัดวางในปี ค.ศ. 1630 โดยศิลปินชื่อดัง โกโบริ มาซาคาซุ (โกโบริ เอ็งชู) ในตอนนี้ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลัก
พระราชวังหลวงเซ็นโตสมัยใหม่

สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะสละราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2019 ดังนั้นพระองค์และสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ จึงย้ายออกจากพระตำหนักฟูกิอาเงะซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณพระราชวังอิมพีเรียลเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2020 พระตำหนักฟูกิอาเงะได้รับการตั้งชื่อว่า พระราชวังหลวงเซ็นโตฟูกิอาเงะ (吹上仙洞御所, Fukiage Sentō Gosho) และจนกว่าพระตำหนักอากาซากะจะได้รับการตกแต่งใหม่เพื่อรองรับพระองค์และจักรพรรดินี พระองค์ก็ย้ายไปประทับอยู่ที่พระตำหนักทากานาวะเป็นการชั่วคราว ซึ่งได้กลายเป็น พระราชวังหลวงเซ็นโตชั่วคราว (仙洞仮御所, Sentō Kari Gosho)
พระเจดีย์คิริวีหระ

| พระเจดีย์คิริวีหระ |
| --- | --- |
කිරි වෙහෙර

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาพุทธ
เขต: Moneragala
จังหวัด: จังหวัดอูวะ 
ภูมิภาค: ภาคใต้
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: กัตรคาม ประเทศศรีลังกา
พิกัดภูมิศาสตร์: 06°42′N 81°33′E﻿ / ﻿6.700°N 81.550°E﻿ / 6.700; 81.550
สถาปัตยกรรม
ประเภท: เจดีย์
ผู้ก่อตั้ง: King Mahasena   (6th century BC)
วัดคิรีวีหาระ (อังกฤษ: Kiri Vehera) หรือ วัดคิรีวีหาระ เป็นวัดู่เจดีย์ู่ในศาสนาพุทธ ที่ตั้งอยู่ในเขตกัตรคาม ประเทศศรีลังกา สร้างขึ้นคู่วัดกัตรคามในศาสนาฮินดู
ภาพ

ถนนจากเทวสถานู่วัดกัตรคามสู่วัดพระเจดีย์คิริวีหระ
พระวิหารของเอเสเคียล

โครงสร้างพระวิหารที่ไม่ถูกสร้างที่บรรยายในหนังสือเอเสเคียลในคัมภีร์ไบเบิล
แผนผังพระวิหารของเอเสเคียลที่วาดโดย Bartelmeüs Reinders, Sr. (ค.ศ. 1893–1979) สถาปนิกชาวดัตช์
พระวิหารของเอเสเคียล (อังกฤษ: Ezekiel's Temple) เป็นโครงสร้างพระวิหารที่ไม่ได้ถูกสร้างที่บรรยายในหนังสือเอเสเคียลในคัมภีร์ไบเบิล
รายละเอียด

ลักษณะของวิหารได้รับการบรรยายโดยละเอียดในหนังสือเอเสเคียล ในรูปของนิมิตที่มอบให้กับผู้เผยพระวจนะเอเสเคียล มีการบรรยายถึงลักษณะทางกายภาพของโครงสร้างแผงไม้หลายระดับ เช่น ประตูทางเข้า ลานชั้นนอกและช้ั้นใน ห้องด้านข้างและโถงทางเข้า, ซุ้มประตู, ประตู,  หน้าต่าง, วิสุทธิสถาน และแท่นบูชา มีการให้รายละเอียดของสิ่งประดับ เช่น ภาพเครูบและต้นอินทผลัมที่แกะสลักบนประตูและผนัง มีการระบุวัตถุประสงค์ของห้องด้านข้าง เช่น สำหรับเป็นที่สวมเครื่องแต่งกายของปุโรหิต, สำหรับเป็นที่ที่ปุโรหิตรับประทานเนื้อของเครื่องบูชา และสำหรับนักร้อง ขนาดในส่วนต่าง ๆ ของพระวิหารวัดเป็นหน่วยศอก
ผังชั้นของพระวิหารที่เขียนตามความเห็นของรับบี Meir Leibush ben Yehiel Michal ต่อความบรรยายภาษาฮีบรูของเอเสคียล
ประตูทางเข้าพระวิหารของเอเสเคียล ตามที่บรรยายในหนังสือเอเสเคียล วาดโดย Bartelmeüs Reinders (ค.ศ. 1893–1979) สถาปนิกชาวดัตช์
พระเจ้าซัมกึนแห่งแพ็กเจ

พระเจ้าซัมกึน (อังกฤษ: Samgeun of Baekje, 465 – 479, ครองราชย์ 477 – 479) พระราชาลำดับที่ 23 แห่ง อาณาจักรแพ็กเจ หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ใน พระเจ้ามุนจู พระราชาลำดับที่ 22
พระราชพิธีกาญจนาภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย

พระราชพิธีกาญจนาภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ณ เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ วันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2430 (พ.ศ. 2430 - 2433) โดยวิลเลียม อีวาร์ต ล็อกฮาร์ต
เหรียญเงินพระราชพิธีกาญจนาภิเษก ฯ มูลค่าสองฟลอริน (0.2 ปอนด์สเตอร์ลิง) พ.ศ. 2430
พระราชพิธีกาญจนาภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย (อังกฤษ: Golden Jubilee of Queen Victoria) จัดขึ้นในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2430 เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองในวาระที่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียครองสิริราชสมบัติครบปีที่ 50 ซึ่งได้มีการทูลเชิญพระมหากษัตริย์และเจ้าชายจากประเทศต่าง ๆ ในยุโรปจำนวน 50 พระองค์ เสด็จ ฯ มาร่วมเฉลิมฉลองในครั้งนี้ด้วย
ประวัติศาสตร์

ในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2430 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสวยพระกระยาหารเช้าใต้ต้นไม้ ณ สวนฟร็อกมอร์ อันเป็นที่ฝังพระศพของเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี จากนั้นเสด็จพระราชดำเนินด้วยรถไฟพระที่นั่งจากพระราชวังวินด์เซอร์สู่เขตแพดดิงตันในกรุงลอนดอน จากนั้นจึงเสด็จ ฯ ต่อไปยังพระราชวังบักกิงแฮม เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงพระกระยาหารค่ำในช่วงเย็น ที่ซึ่งพระมหากษัตริย์และเจ้าชายจากประเทศในยุโรปกว่า 50 พระองค์ เสด็จ ฯ มาร่วมในงานเลี้ยงครั้งนี้ เช่นเดียวกับบรรดาผู้ปกครองดินแดนและอาณานิคมต่าง ๆ ของสหราชอาณาจักร ทรงบันทึกไว้ในบันทึกประจำวันส่วนพระองค์ว่า :
เสวยกระยาหารค่ำครั้งใหญ่ร่วมกับพระราชวงศ์ พระราชวงศ์เสด็จ ฯ มาถึงห้องโบว์ก่อน จากนั้นเราจึงร่วมเสวยกระยาหารที่ห้องซุปเปอร์ด้วยกัน ห้องนั้นแลดูโอ่โถงและวิเศษไปด้วยบุฟเฟต์บนจานทองคำ โต๊ะเสวยเป็นรูปเกือกม้าขนาดใหญ่ที่ประดับประดาไปด้วยเชิงเทียนมากมาย

พระราชาธิบดีเดนมาร์กทรงนำข้าพเจ้าเข้าสู่ห้องเสวยและนั่งประทับข้างข้าพเจ้า ส่วนอีกด้านหนึ่งเป็นที่นั่งประทับของวิลลีแห่งกรีซ เจ้าชายแต่ละพระองค์ล้วนแต่ฉลองพระองค์กันอย่างเต็มอิสริยยศ เช่นเดียวกับบรรดาเจ้าหญิงที่ล้วนฉลองพระองค์กันอย่างงดงาม จากนั้นเราทั้งหมดจึงย้ายไปยังห้องเต้นรำ ที่ซึงวงดนตรีของข้าพเจ้าทำการบรรเลงเพลง
ในวันถัดมา ทรงเสด็จพระราชดำเนินด้วยรถม้าพระที่นั่งแบบเปิดประทุนผ่านใจกลางกรุงลอนดอนสู่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ นำโดยกองทหารม้าอาณานิคมอินเดีย จากนั้นเสด็จ ฯ กลับสู่พระราชวังบักกิงแฮมและเสด็จออกมหาสมาคม ณ พระบัญชร ที่ซึ่งฝูงชนเปล่งเสียงร้องด้วยความปีติยินดี ต่อมาเสด็จ ฯ มายังห้องเต้นรำภายในพระราชวัง ทรงแจกจ่ายเข็มกลัดที่ระลึกในงานพระราชพิธี พระราชทานแก่พระญาติและพระราชวงศ์ของพระองค์ ในช่วงเย็น ทรงฉลองพระองค์ด้วยชุดคลุมยาวประดับด้วยดอกกุหลาบเงิน ดอกทริสเติล และดอกแชมรอค เข้าร่วมงานเลี้ยงพระกระยาหารค่ำ จากนั้นจึงทรงต้อนรับคณะทูตานุทูตและเช้าชายอินเดีย ก่อนจะเสด็จ ฯ ไปประทับบนเก้าอี้ในสวนของพระราชวังและทอดพระเนตรชมการแสดงพลุดอกไม้ไฟ
ในช่วงพระราชพิธีกาญจนาภิเษก ทรงรับสั่งให้ติดตามรับใช้โดยชาวมุสลิมอินเดียทั้งสอง หนึ่งในนั้นคืออับดุล คาริม ผู้ซึ่งถูกเลื่อนขั้นให้เป็น มุนชี (เลขานุการ) ประจำพระองค์ในเวลาต่อมา ทั้งยังเป็นเสมียนและผู้ถวายความรู้ด้านภาษาอูรดูแก่พระองค์อีกด้วย พระราชวงศ์และผู้ติดตามคนอื่น ๆ ของพระองค์ต่างรู้สึกประหลาดใจ และกล่าวหาว่าอับดุล คาริม ว่าเป็นสายลับของกลุ่มชาตินิยมมุสลิม รวมถึงสร้างอคติทางลบเกี่ยวกับศาสนาฮินดูให้แก่พระองค์ เฟรเดอริค พอนซอนบีย์ (บุตรชายของเซอร์เฮนรี) พบว่าอับดุล คาริม กล่าวเท็จเกี่ยวกับประวัติภูมิหลังของตน เขาจึงรายงานเรื่องนี้แก่ลอร์ดเอลกิน อุปราชแห่งอินเดีย ว่า "มุนชีมีสถานะเฉกเช่นเดียวกับอดีตข้าราชบริพาร จอห์น บราวน์" แม้กระนั้นก็ตาม สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงเพิกเฉยต่อเสียงพร่ำบ่นและอคติทางเชื้อชาติ ส่งผลให้อับดุล คาริม ยังคงเป็นข้าราชบริพารคนสนิทของพระองค์จนกระทั่งเสด็จสวรรคตและเดินทางกลับสู่อินเดียพร้อมด้วยเงินบำนาญ
เกร็ดสาระ

รูปแกะสลักครึ่งพระองค์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียในโอกาสเฉลิมฉลองพระราชพิธีกาญจนาภิเษก ถูกแกะสลักโดยช่างแกะสลัก ฟรานซิส จอห์น วิลเลียมสัน จากนั้นมีการแกะสลักจำลองจากของจริงขึ้นอีกหลายชิ้น และถูกแจกจ่ายไปทั่วจักรวรรดิอังกฤษ
แบล็คเอลค์ สมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิ และมกุฏราชกุมารีลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย เสด็จ ฯ เข้าร่วมพระราชพิธีกาญจนาภิเษกในครั้งนี้ด้วย
การประชุมอาณานิคมครั้งแรกถูกจัดขึ้นในกรุงลอนดอน อันเป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองปีที่ห้าสิบแห่งการครองราชย์
ในอาณานิคมมอลตา เมืองโรบาโตถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "วิกตอเรีย" ในวันที่ 10 มิถุนายน ในโอกาสเฉลิมฉลองพระราชพิธีกาญจนาภิเษก
ดูเพิ่ม

พระราชพิธีพัชราภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
บรรณานุกรม

Hibbert, Christopher (2000) Queen Victoria: A Personal History, London: HarperCollins, ISBN 0-00-638843-4
St Aubyn, Giles (1991) Queen Victoria: A Portrait, London: Sinclair-Stevenson, ISBN 1-85619-086-2
Waller, Maureen (2006) Sovereign Ladies: The Six Reigning Queens of England, London: John Murray, ISBN 0-7195-6628-2

​
พระวรสารนักบุญมาระโก

พระวรสารนักบุญมาระโก (ศัพท์คาทอลิก) หรือ พระกิตติคุณมาระโก (ศัพท์โปรเตสแตนต์) (อังกฤษ: Gospel of Mark) เป็นพระวรสารในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ และเป็นพระวรสารหนึ่งใน “พระวรสารสหทรรศน์” สามฉบับ
ผู้เขียนไม่ได้ระบุนามของตนเองไว้ แต่เชื่อกันทั่วไปว่าเขียนโดยมาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร ซึ่งเป็นบุตรชายของมารีย์ [ที่ไม่ใช่พระแม่มารีย์ (มารดาพระเยซู)] และเป็นลูกพี่ลูกน้องกับบารนาบัส มาระโกได้ร่วมเดินทางกับเปาโลและบารนาบัสในการเดินทาง เพื่อทำการประกาศข่าวดีครั้งแรก เปาโลกล่าวถึงมาระโกในฐานะของเพื่อนในกรุงโรมและยกย่องการรับใช้ของเขาเป็นอย่างสูง เชื่อกันว่าในบรรดาพระวรสารในสารบบทั้งสี่เล่ม พระวรสารนักบุญมาระโกถูกเขียนขึ้นเป็นฉบับแรก ในช่วงก่อนสงครามกลางเมืองในกรุงโรม เพราะฉะนั้นหนังสือเล่มนี้น่าจะถูกเขียนในราว ค.ศ.55
คริสตจักรยุคแรกมีความเห็นตรงกันว่า เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ถอดแบบมาจากคำสอนของเปโตร โดยเน้นที่การบันทึกข้อเท็จจริงของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จากลีลาการเขียนแสดงถึงการเขียนขึ้นอย่างเร่งรีบ ไม่ถูกผ่านการขัดเกลาให้สละสลวย ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่า หลายเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทันที การกระทำต่าง ๆ ที่ได้บันทึกไว้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งสังเกตได้จากคำว่า "ในทันใดนั้น" ถูกใช้มากกว่า 40 ครั้ง แม้ว่า พระวรสารนักบุญมาระโก จะมีความยาวน้อยที่สุดในบรรดาพระวรสารทั้งสี่เล่ม แต่ในบางเหตุการณ์กลับถูกบันทึกไว้โดยละเอียด นอกจากนี้ ยังมีบางบทที่ได้อธิบายถึงขนบธรรมเนียมของชาวยิวไว้ด้วย เพื่อให้ผู้อ่านชาวโรมันจะเข้าใจได้
วัตถุประสงค์ของ พระวรสารนักบุญมาระโก มีอยู่ 4 ประการ โดยประการแรกสำคัญที่สุดคือ มาระโกต้องการให้ผู้อ่านทราบว่า ข่าวดีคืออะไร นั่นคือการที่พระเยซูสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของเรา ถูกฝังไว้แล้วเป็นขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นมาระโกจึงให้ความสำคัญของเรื่องราวตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ จนถึงการคืนพระชนม์ของพระเยซูมากกว่าเรื่องอื่น หนังสือเล่มนี้มีทั้งหมด 16 บท ใน 10 บทแรก บันทึกเรื่องราวตั้งแต่พระเยซูรับบัพติศมา จนถึงเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นระยะเวลาประมาณ 3 ปี ในขณะที่อีก 6 บทที่เหลือ เป็นการบันทึกเรื่องราวช่วงสุดท้ายของชีวิตพระเยซู ซึ่งเป็นระยะเวลาเพียงแค่สัปดาห์เดียว แสดงให้เห็นว่ามาระโกต้องการเน้นว่า ข่าวดีคือหัวใจของหนังสือเล่มนี้
ประการที่สองที่มาระโกต้องการกล่าวคือ แม้ว่าพระเยซูคือพระบุตรพระเป็นเจ้า แต่พระเยซูทรงเป็นมนุษย์ พระองค์มีความรู้สึกเหน็ดเหนื่อย หิวโหย อ่อนล้า ฯลฯ เหมือนกับมนุษย์ พระเยซูจึงทรงเป็นแบบอย่างในการตอบสนองต่อความรู้สึกต่าง ๆ ดังนั้นในฐานะของคริสต์ศาสนิกชน ทุกคนควรเรียนรู้จากพระองค์และตอบสนองด้วยท่าทีอย่างเดียวกัน
ประการที่สาม มาระโกเขียนเพื่อหนุนใจคริสเตียนที่ถูกกดขี่ข่มเหง เมื่อพระเยซูทรงยืนหยัดในขณะที่ถูกต่อต้าน จะเป็นกำลังใจให้กับคริสเตียนที่อยู่ในภาวะเดียวกันได้
ประการสุดท้าย มาระโกต้องการให้ผู้อ่านทราบถึงฤทธิ์อำนาจของพระเยซู ซึ่งมีชัยชนะเหนือผี โรคร้าย และความตายได้
พระวรสารนักบุญมาระโก ใช้ “มาระโก” หรือ “มก” ในการอ้างอิง
โครงร่าง

บทนำเรื่อง 1:1 - 13
การปรนนิบัติของพระเยซู 1:14 - 9:1
พระเยซูทรงจำแลงพระกายและไปเยรูซาเล็ม 9:2 - 10:52
สัปดาห์สุดท้ายของพระเยซู 11:1 - 15:47
การคืนพระชนม์ของพระเยซู 16:1 - 20
พระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701

| --- | --- |
พระราชบัญญัติ
รัฐสภาแห่งอังกฤษ
ชื่อเต็ม: พระราชบัญญัติสำหรับเพิ่มเติมข้อจำกัดแห่งพระมหากษัตริย์ และเพื่อการปกป้องสิทธิและเสรีภาพในพระราชบัญญัตินี้
อ้างอิง: 12 และ 13 Will 3 c. 2
เขตอำนาจ: ราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรไอร์แลนด์
วาระ
ได้รับพระบรมราชานุญาต: ค.ศ. 1701
เริ่มใช้เมื่อ: ค.ศ. 1701 
การแก้ไขเพิ่มเติม
เกี่ยวข้องกับ: พ.ร.บ.สิทธิพื้นฐาน ค.ศ. 1689
สถานะ: มีการแก้ไขเพิ่มเติม
เนื้อความของกฎหมายตามที่ตราขึ้นในครั้งแรก
เนื้อความที่ปรับปรุงตามการแก้ไขเพิ่มเติม
พระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 (อังกฤษ: Act of Settlement 1701) เป็นพระราชบัญญัติที่ประกาศใช้โดยรัฐสภาอังกฤษเพื่อแก้ปัญหาเกี่ยวกับการสืบราชบัลลังก์แห่งอังกฤษต่อจากสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่ โดยมีการบัญญัติให้โซฟีแห่งฮันโนเฟอร์ พระราชนัดดา(หลานตา) ในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ และผู้สืบเชื้อสายต่อจากเจ้าหญิงโซฟีโดยต้องเป็นศาสนิกชนชาวโปรเตสแทนต์ เป็นรัชทายาท
เดิมพระราชบัญญัติได้นำเสนอต่อรัฐสภาอังกฤษใน ค.ศ. 1700 และรัฐสภามีมติรับหลักการในปีถัดมา ต่อมาได้มีเสนอญัตติแก้ไขข้อความในพระราชบัญญัติครอบคลุมไปถึงราชบัลลงก์แห่งสกอตแลนด์ตามความในพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707
ที่มา

เนื่องในการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ ลำดับการสืบสันตติวงศ์ของราชบัลลังก์อังกฤษจึงเป็นไปตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติสิทธิ ค.ศ. 1689 ซึ่งบัญญัติให้ถือว่าการเสด็จลี้ภัยไปต่างแดนของพระเจ้าเจมส์ ที่ 2เป็นการสละราชสมบัติโดยปริยาย และให้พระราชธิดาในพระเจ้าเจมส์ที่ 2 พร้อมด้วยพระราชสวามีเสด็จขึ้นทรงราชย์แทนเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2 และพระเจ้าวิลเลียม ที่ 3 ตามลำดับ โดยให้ปกครองประเทศร่วมกัน
ในกรณีนี้ ผู้มีสิทธิสืบราชสันตติวงศ์ต่อจากกษัตริย์ทั้งสองคือพระราชบุตรของทั้งสองพระองค์เอง ลำดับต่อมาได้แก่เจ้าหญิงแอนน์ น้องสาวของพระนางเจ้าแมรี ต่อมาได้แก่พระทายาทของเจ้าหญิงแอนน์ จากนั้นจึงเป็นพระราชบุตรของพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 หากทรงเสกสมรสใหม่ภายหลังการสวรรคตของพระนางเจ้าแมรี
อย่างไรก็ดีสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2 เสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1694 พระโอรสพระองค์สุดท้ายของเจ้าหญิงแอนน์สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1700 และพระเจ้าวิลเลียม ที่ 3 มิได้ทรงเสกสมรสใหม่ กับทั้งโอกาสที่เจ้าหญิงแอนน์จะมีพระราชบุตรอีกก็เป็นไปได้ยากเพราะมีพระชนมายุมากขึ้น จึงเกิดปัญหาว่าผู้ใดควรเป็นผู้สืบพระราชสันตติวงศ์นี้ต่อไป
รัฐบาลเห็นเป็นความจำเป็นที่จะต้องตราพระราชบัญญัตินี้เพื่อ
กำหนดให้แน่นอนซึ่งตัวบุคคลผู้สมควรสืบพระราชบัลลังก์ต่อจากกษัตริย์ทั้งสองพระองค์ข้างต้น โดยในพระราชบัญญัตินี้บัญญัติให้เป็นเจ้าหญิงแอนน์
กระทำให้มั่นใจว่าผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์เป็นศาสนิกชนชาวโปรเตสแตนต์
ป้องกันมิให้ผู้ไม่มีสิทธิในพระราชบัลลังก์อ้างสิทธิดังกล่าว ซึ่งได้แก่ เจมส์ ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด สจวต และ ลุยซา มาเรีย เทเรซา สจวต
พระราชบัญญัตินี้มีผลใช้บังคับตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1701
เนื้อหาของพระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ระบุว่าราชบัลลังก์อังกฤษจะผ่านไปยังสายของโซฟีแห่งฮันโนเฟอร์– พระราชนัดดาในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษและพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ– และผู้สืบเชื้อสายจากพระองค์ผู้เป็นโปรเตสแตนต์ผู้ที่ยังมิได้เสกสมรสกับผู้เป็นโรมันคาทอลิก; ผู้ที่เป็นโรมันคาทอลิกหรือเสกสมรสกับผู้เป็นโรมันคาทอลิกถูกห้ามจากการมีสิทธิในการครองราชบัลลังก์ “ตลอดกาล” อีกแปดมาตราของพระราชบัญญัติจะมีผลใช้ได้ก็เมื่อหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 และพระราชินีนาถแอนน์:
กษัตริย์ต้องทรงผู้นับถือ "คริสตจักรแห่งอังกฤษ" ซึ่งเป็นอีกมาตราหนึ่งที่เลี่ยงการมีกษัตริย์ผู้เป็นโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นการป้องกันจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ผู้ทรงเปลี่ยนไปเป็นโรมันคาทอลิกที่ทำให้เกิดความขัดแย้งภายในประเทศที่ในที่สุดก็นำมาสู่การปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ในปี ค.ศ.1688 ที่ได้มาซึ่งกษัตริย์ร่วมบัลลังก์ระหว่างพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 และสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2
ถ้าผู้ขึ้นครองราชย์มิใช่ชาวอังกฤษโดยกำเนิด อังกฤษจะไม่เข้าร่วมสงครามเพื่อยึดครองรัฐที่มิได้เป็นของราชบัลลังก์อังกฤษโดยมิได้รับอนุญาตจากรัฐสภา ข้อนี้เป็นข้อที่มองการณ์ไกล เพราะเมื่อราชวงศ์ฮันโนเฟอร์จากเยอรมนีขึ้นครองราชบัลลังก์อังกฤษ ผู้ที่ขึ้นครองก็ยังเป็นเจ้าผู้ครองรัฐฮันโนเฟอร์ (ปัจจุบันอยู่ในรัฐนีเดอร์ซัคเซินของเยอรมนี) มาตรานี้สิ้นสุดลงเมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสด็จขึ้นครองราชย์เพราะพระองค์ไม่สามารถเป็นผู้ครองรัฐฮันโนเฟอร์ได้ตามกฎบัตรซาลลิคที่ใช้กันในเยอรมนีขณะนั้น แต่มาตรานี้ก็อาจจะยังเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ในอนาคต
กษัตริย์ไม่สามารถออกจากอังกฤษ, สกอตแลนด์ หรือไอร์แลนด์ได้โดยมิได้รับการอนุมัติจากรัฐสภา มาตรานี้ถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 1716 โดยการขอของพระเจ้าจอร์จที่ 1 ผู้ทรงเป็นเจ้าชายอีเล็คเตอร์แห่งฮันโนเฟอร์และดยุคแห่งบรันสวิค-ลืนเนอร์เบิร์กแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ผู้ทรงมีความจำเป็นที่จะต้องเดินทางหรือมีพระประสงค์ที่จะไปพำนักที่ฮันโนเฟอร์บ่อยๆ
กิจการของรัฐบาลทุกเรื่องที่อยู่ภายไต้อำนาจของสภาองคมนตรีต้องปฏิบัติต่อหน้าสภาองคมนตรี และข้อตกลงทุกข้อของสภาองคมนตรีต้องได้รับการลงชื่อโดยผู้เห็นพ้องกับข้อตกลง ทั้งนี้ก็เพื่อให้รัฐสภาทราบว่าผู้ใดมีความรับผิดชอบต่อนโยบายใด แต่ข้อนี้ถูกยุบเลิกเมื่อต้นรัชสมัยของพระราชินีนาถแอนน์ เพราะองคมนตรียุติการเสนอความคิดเห็นหรือไม่ยอมเข้าประชุมเอาเลย
ชาวต่างประเทศรวมทั้งผู้ที่เปลี่ยนสัญชาตินอกจากว่าบิดามารดาจะเป็นชาวอังกฤษไม่มีสิทธิในการเป็นสมาชิกสภาองคมนตรีหรือเป็นสมาชิกทั้งสภาสามัญชนและสภาขุนนาง หรือมีตำแหน่งในกรมการทั้งทางทหารและพลเรือนที่สำคัญๆ หรือมีสิทธิในการเป็นเจ้าของที่ดินที่ได้รับจากกษัตริย์ แต่กฎหมายการเปลี่ยนสัญชาติต่อมาข้อนี้ไม่มีผลบังคับใช้ต่อผู้เปลี่ยนสัญชาติไม่ว่าจะในประเทศใด
ผู้ที่รับราชการในกษัตริย์หรือได้รับเบี้ยบำนาญจากกษัตริย์ไม่มีสิทธิในการเป็นสมาชิกรัฐสภา มาตรานี้ระบุไว้เพื่อป้องกันการมีสมาชิกที่มีอิทธิพลจากกษัตริย์ในรัฐสภา และยังคงใช้อยู่แต่มีข้อยกเว้นหลายประการ
ผู้พิพากษาเป็นผู้ดำรงตำแหน่งขณะที่ “quamdiu se bene gesserint” (มีความประพฤติดี) และถ้ามีปัญหาจะถูกปลดได้ก็ต่อเมื่อได้รับการอนุมัติจากทั้งสองรัฐสภาหรือเพียงรัฐสภาเดียวขึ้นอยู่กับโครงร่างของกฎหมาย มาตรานี้เป็นผลมาจากการที่กษัตริย์ทรงมีอิทธิพลในการตัดสินของผู้พิพากษาและเป็นการทำให้การตัดสินของผู้พิพากษาปราศจากอิทธิพลใดๆ
การพระราชทานอภัยโทษไม่เป็นการป้องกันการถูกไล่ออกจากสภาสามัญชน
ดูเพิ่ม

ลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น

ลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ (อังกฤษ)
พระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 2244 ฉบับสมบูรณ์ (อังกฤษ)
"ท่านหญิงโซฟีแห่งพาลาทิเนต" พระชายาในเจ้าผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์
ภาพเหมือนเขียนโดยน้องสาวหลุยส์ ฮอลแลนดีนราว ค.ศ. 1644
พระวรสารบรมราชาภิเษกเวียนนา

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ หนังสือพระวรสาร
| --- | --- |
หน้าปก “พระวรสารบรมราชาภิเษกเวียนนา”
ผู้ประพันธ์: ศิลปินไบแซนไทน์ของราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ ?
ศิลปินปก: ฮันส์ ฟอน รอยท์ลิงเง็น
ประเทศ: จักรวรรดิแฟรงค์
หัวเรื่อง: หนังสือพระวรสาร
วันที่พิมพ์: ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8
ชนิดสื่อ: หนังสือวิจิตร
พระวรสารบรมราชาภิเษกเวียนนา (อังกฤษ: Vienna Coronation Gospels หรือ Treasury Gospels - พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ, เวียนนา) เป็นหนังสือพระวรสารวิจิตรจากปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ตามความเชื่อตามประเพณีนิยมกล่าวว่าเป็นหนังสือเล่มเดียวกับที่พบในที่บรรจุพระบรมศพของจักรพรรดิชาร์เลอมาญเมื่อทำการเปิดในปี ค.ศ.  1000 โดยจักรพรรดิออตโตที่ 3 หน้าหนังสือย้อมเป็นสีม่วงและหมึกที่เขียนเป็นหมึกทอง งานตกแต่งเป็นแบบศิลปะคาโรแล็งเชียงที่มีอิทธิพลมาจากศิลปะไบแซนไทน์ ตรงขอบของหน้าแรกของพระวรสารนักบุญลูคมีชื่อภาษากรีก “Demetrius presbyter” เป็นอักษรตัวใหญ่เขียนด้วยทอง ที่อาจจะเป็นลายเซ็นของนักคัดหรือนักตกแต่งหนังสือวิจิตร ที่อาจจะเป็นศิลปินไบแซนไทน์ของราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ หน้าปกทองมาหุ้มภายหลังในปี ค.ศ. 1500 โดยช่างทองแห่งอาเคินฮันส์ ฟอน รอยท์ลิงเง็น
ดูเพิ่ม

พระวรสาร
หนังสือพระวรสาร
หนังสือวิจิตร
ศิลปะคาโรแล็งเชียง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระวรสารบรมราชาภิเษก
พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร

| พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
King of the United Kingdom
ตราอาร์มของสหราชอาณาจักร(ซ้าย) และ ตราอาร์มภายในสกอตแลนด์(ขวา)
อยู่ในราชสมบัติ

สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 ตั้งแต่ 8 กันยายน ค.ศ. 2022
 
รายละเอียด
รัชทายาท: เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวลส์
ที่ประทับ: พระราชวังบักกิงแฮม
เว็บไซต์: royal.uk
พระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร (อังกฤษ: Monarchy of the United Kingdom) บ้างเรียกว่า พระมหากษัตริย์บริติช (British Monarchy) เป็นระบบราชาธิปไตยแบบสืบสันตติวงศ์ ซึ่งทรงปกครองสหราชอาณาจักรและดินแดนโพ้นทะเลในฐานะประมุขแห่งรัฐ และมีพระราชอำนาจตามที่ถูกกำหนดไว้โดยธรรมนูญและประเพณีการปกครองสหราชอาณาจักร เจ้าแผ่นดินองค์ปัจจุบันคือสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 ซึ่งครองราชย์เมื่อวันที่ 8 กันยายน 2022
ที่มาของพระประมุขแห่งสหราชอาณาจักร

ในฐานะที่เป็นพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ อำนาจของพระองค์จึงจำกัดอยู่แต่เพียงอำนาจที่ไม่แสดงความเป็นฝักฝ่าย เช่น การมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์หรือเหรียญกล้าหาญ แต่อำนาจสูงสุดเหนือรัฐบาลแห่งสหราชอาณาจักรก็ยังถือว่าอยู่ใต้พระราชอำนาจที่ทรงใช้ได้ตามกฎหมายที่อนุมัติโดยรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร หรือภายในข้อจำกัดของจารีตที่ปฏิบัติกันมา
ระบอบราชาธิปไตยของสหราชอาณาจักรมีที่มาเริ่มต้นย้อนไปในสมัยกษัตริย์ในยุคของชาวแองเกิล (Kings of the Angles) และในยุคเริ่มของราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ในระหว่างปี ค.ศ. 1000 ราชอาณาจักรอังกฤษและสกอตแลนด์ได้รวมตัวและพัฒนามาจากเจ็ดอาณาจักรหรือเครือจักรภพแองโกล-แซ็กซอน ของช่วงต้นสมัยอังกฤษยุคกลาง และต่อมาในสมัยกษัตริย์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์แองโกล-แซ็กซัน ซึ่งก็คือ พระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน ได้ถูกรุกรานและพ่ายแพ้จนถูกปลงพระชมน์ในระหว่างการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันและหลังจากนั้นดยุกวิลเลียมแห่งนอร์ม็องดีจากฝรั่งเศสจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าวิลเลียมที่หนึ่งแห่งอังกฤษ เป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์นอร์มัน
ในปี ค.ศ. 1603 ภายหลังการสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ พระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์จากราชวงศ์สจวต พระญาติที่ใกล้ชิดที่สุดของพระราชินีนาถอลิซาเบธ จึงได้ครองบัลลังก์อังกฤษ เป็นพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ถือเป็นการรวมสองอาณาจักร (Union of Crowns) โดยพฤตินัย แต่ในทางนิตินัยแล้วสองอาณาจักรนี้ยังแยกกันอยู่ มีรัฐสภาเป็นของตน เพียงแต่มีกษัตริย์องค์เดียวกัน จนกระทั่งระหว่าง ค.ศ. 1649 ถึง ค.ศ. 1660 ซึ่งเป็นช่วงสงครามกลางเมืองของอังกฤษ ระบบราชาธิปไตยบนหมู่เกาะบริติช ถูกสั่นคลอนโดยขบวบการรวมชาติเป็นเครือจักรภพอังกฤษและสงครามสามอาณาจักร (War of the Three Kingdoms) พระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 เป็นพระราชบัญญัติที่ประกาศใช้โดยรัฐสภาอังกฤษเพื่อแก้ปัญหาเกี่ยวกับการสืบราชบัลลังก์แห่งอังกฤษต่อจากสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่ โดยมีการบัญญัติห้ามไม่ให้ผู้ที่เป็นโรมันคาทอลิก หรือเสกสมรสกับผู้เป็นโรมันคาทอลิกมีสิทธิในการขึ้นสืบราชบัลลังก์ได้ ต่อมาในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ ปี ค.ศ. 1707 ราชอาณาจักรอังกฤษและสกอตแลนด์ได้ตกลงร่วมกันในการออกพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 (Acts of Union 1707) ที่ควบรวมอังกฤษและสกอตแลนด์เป็นราชอาณาจักรเดียวกันในชื่อ ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ.1707 รัฐสภาของอังกฤษและสกอตแลนด์ยุบตัวลงเป็น รัฐสภาบริเตนใหญ่ มีศูนย์กลางอยู่ที่กรุงลอนดอน ต่อมาในรัชสมัยพระเจ้าจอร์จที่ 3 ได้มีการออกพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1800 ที่ผนวกราชอาณาจักรไอร์แลนด์ อันเป็นประเทศราชของอังกฤษมาตั้งแต่สมัยทิวดอร์ ควบรวมกับราชอาณาจักรบริเตนใหญ่เป็นสหราชอาณาจักร มีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 มกราคม ปี ค.ศ. 1801 หลังจากนั้นเป็นต้นมา ภายหลังไอร์แลนด์ประกาศอิสรภาพ สหราชอาณาจักรจึงครอบคลุมอยู่เพียงดินแดนทางตอนเหนือของไอร์แลนด์ในชื่อ ไอร์แลนด์เหนือ ราชวงศ์อังกฤษจึงเป็นสัญลักษณ์ของผู้นำสูงสุดแห่งจักรวรรดิอังกฤษที่ได้แผ่ขยายอาณานิคมไปเกือบหนึ่งในสี่ส่วนของพื้นที่ทุกภูมิภาคโลกในช่วงรุ่งเรืองสูงสุดในปี ค.ศ. 1921
ที่ประทับ

ที่ประทับอย่างเป็นทางการของกษัตริย์ในราชวงศ์อังกฤษคือพระราชวังบักกิงแฮมในกรุงลอนดอน และยังมีที่ประทับอย่างเป็นทางการอีกแห่งคือพระราชวังวินด์เซอร์ ซึ่งมักใช้พำนักในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เทศกาลอีสเตอร์ และระหว่างงานเทศกาลแข่งม้าที่รอยัลแอสคอต (Royal Ascot)  สำหรับที่ประทับอย่างเป็นทางการในสกอตแลนด์คือพระราชวังฮอลีรูดในเมืองเอดินบะระ เป็นที่แปรพระราชฐานของพระราชวงศ์อังกฤษ โดยจะเสด็จพระราชดำเนินไปประทับชั่วคราวที่พระราชวังฮอลีรูดอย่างน้อยนาน 1 สัปดาห์ เป็นประจำทุกปีในช่วงที่เสด็จพระราชดำเนินไปราชการที่สกอตแลนด์
พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ และหอคอยแห่งลอนดอน ซึ่งเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และเป็นสัญลักษณ์แห่งหนึ่งของเมืองลอนดอนก็เคยเป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการของกษัตริย์ในราชวงศ์อังกฤษในอดีต จนกระทั่งเมื่อพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 มีพระราชดำริให้ย้ายไปใช้ที่พำนักที่พระราชวังไวต์ฮอลเป็นที่ประทับแทน และต่อมาเมื่อพระราชวังไวต์ฮอลถูกไฟใหม้ในปี ค.ศ. 1698 จึงมีการย้ายที่ประทับของราชวงศ์อีกครั้งเป็นที่พระราชวังเซนต์เจมส์ จนมาในปี ค.ศ. 1837 สมัยพระราชินีวิคตอเรียเสด็จขึ้นครองราชย์ พระราชวงศ์อังกฤษจึงได้เปลี่ยนมาใช้พระราชวังบักกิงแฮมเป็นที่ประทับจนถึงปัจจุบัน
ยังมีพระราชวังที่ประทับแห่งอื่น คือ พระตำหนักเคลียร์เรนซ์, พระราชวังเค็นซิงตันในกรุงลอนดอน ซึ่งถือเป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการของรัชทายาทแห่งสหราชอาณาจักร, พระตำหนักซานดริงแฮมในนอร์ฟอล์ก และปราสาทแบลมอรัลในอเบอร์ดีนแชร์ เป็นต้น