กลุ่มอาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
อาการ

ผลการขาดยาเนื่องกับหยุดใช้ยาระงับประสาทหรือยานอนหลับ (sedative-hypnotics) เช่น เบ็นโซไดอาเซพีน บาร์บิเชอริต หรือแอลกอฮอล์ อาจทำให้มีภาวะแทรกซ้อนอย่างรุนแรง
ซึ่งอาจจัดเป็นอันตรายยิ่งกว่าการขาดยากลุ่มโอปิออยด์
โดยคนไข้ก็มักไม่ได้รับคำแนะนำและการสนับสนุนเพื่อหยุดยา
อาการขาดยาบางอย่างจะคล้ายกับอาการดั้งเดิมที่หมอสั่งยาเพื่อระงับ 
และอาจเป็นเพียงชั่วคราวหรือเป็นอย่างยืดเยื้อ
อาการเนื่องกับเบ็นโซไดอาเซพีนที่มีครึ่งชีวิตยาวอาจเกิดช้าจนถึง 3 อาทิตย์แม้อาการเนื่องกับยาที่มีฤทธิ์สั้นอาจเกิดตั้งแต่เนิ่น ๆ โดยปกติใน 24-48 ชม.
อาการที่เกิดจากการหยุดใช้ยาขนาดน้อยอาจไม่ต่างอย่างสำคัญกับเมื่อใช้ยาขนาดมาก แต่ก็มักหนักกว่าเมื่อใช้ยาในขนาดมาก
เมื่อติดแล้ว อาจเกิดอาการขาดยาที่มีแบบ 3 อย่างคือ reemergence, rebound withdrawal (อาการเด้ง) และ interdose withdrawal
แบบ reemergence เป็นการได้คืนอาการของโรคที่หมอสั่งยาเพื่อระงับ เทียบกับอาการเด้งซึ่งเป็นการได้คืนอาการของโรคแต่ในระดับที่รุนแรงกว่า
และ interdose withdrawal ซึ่งฤทธิ์ยาที่กินก่อนหมดไปแล้วเกิดวงจรอาการขาดยาใหม่
ซึ่งจะหายไปเมื่อกินยาต่อมา แต่หลังจากหมดฤทธิ์ยานั้นก็จะเกิดวงจรการขาดยาใหม่อีก อาการขาดยาระหว่างกินยานี้จึงเรียกว่า interdose withdrawal 
ซึ่งถ้าไม่รักษาให้ดีอาจเกิดซ้ำ ๆ อย่างไม่หยุดหย่อน
โดยอาจรักษาด้วยยาเบ็นโซไดอาเซพีนที่มีครึ่งชีวิตนาน เช่น ไดแอซิแพม เพราะฤทธิ์ยาจะไม่หมดไปในระหว่างมื้อยา
อาการขาดยาอาจปรากฏหลังลดขนาดยา อาการรวมทั้งนอนไม่หลับ วิตกกังวล เป็นทุกข์ น้ำหนักลด เวียนหัว เหงื่อออกกลางคืน สั่น กล้ามเนื้อกระตุก เสียการสื่อความ (aphasia) ตื่นตระหนก (panic attack) ซึมเศร้า ความจริงวิปลาส (derealization) หวาดระแวง อาหารไม่ย่อย ท้องร่วง กลัวแสง (photo phobia) เป็นต้น และมักเกิดเพราะใช้ยาเบ็นโซไดอาเซพีนที่มีฤทธิ์สั้น เช่น triazolam
อาการตอนกลางวันอาจเกิดหลังระยะหลายวันหรือหลายสัปดาห์ที่ได้ใช้เบ็นโซไดอาเซพีนทุกคืน
โดยยานอนหลับใหม่กลุ่ม z-drug เช่น zopiclone ก็มีผลเช่นกัน
การนอนไม่หลับแบบเป็นอาการเด้ง (rebound) เนื่องกับขาดยาจะแย่กว่าอาการเบื้องต้น
ซึ่งตามงานศึกษาขนาดเล็ก (n=18) ปี 1991 อาจเกิดกับยาชนิดที่ร่างกายกำจัดได้เร็วแม้เมื่อใช้เพียงระยะสั้น ๆ และเว้นระยะรวมทั้ง triazolam (ครึ่งชีวิตที่ 1.5-5.5 ชม.) และ temazepam (ครึ่งชีวิตที่ 8-20 ชม.)
อาการต่อไปนี้อาจเกิดหลังลดยาทั้งแบบค่อย ๆ ลดหรือลดกะทันหัน
นั่งไม่ติดที่ (akathisia)
กายใจไม่สงบ (agitation) และวิตกกังวล โดยอาจเกิดอาการกลัว (terror) และตื่นตระหนก (panic attack)
ตามัว
เจ็บหน้าอก
บุคลิกวิปลาส และความจริงวิปลาส (รู้สึกเหมือนอยู่ในโลกไม่จริง)
ความซึมเศร้า (อาจรุนแรง) โดยอาจคิดเกี่ยวกับการฆ่าตัวตาย
รูม่านตาขยาย
เวียนหัว
ปากแห้ง/คอแห้ง
อารมณ์ละเหี่ย (dysphoria)
ความดันเลือดสูงขึ้น
ล้าและอ่อนเพลีย
ปัญหาทางเดินอาหาร (รวมคลื่นไส้ ท้องร่วง อาเจียน)
ปัญหาการได้ยิน
ปวดศีรษะ
ร้อน ๆ หนาว ๆ
จมูกไวมาก (hyperosmia)
ความดันโลหิตสูง
ประสาทหลอนเมื่อจะตื่นหรือจะหลับ (hypnagogic hallucination)
โรคคิดว่าตนป่วย (hypochondriasis)
ไวสัมผัสเพิ่ม
ปัสสาวะถี่ขึ้น
นอนไม่หลับ
ความจำหรือสมาธิไม่ดี
เบื่ออาหารและน้ำหนักลด
เสียการสื่อความ (aphasia) อย่างอ่อน ๆ จนถึงปานกลาง
อารมณ์แปรปรวน
กล้ามเนื้อกระตุก ตะคริว ไม่สบาย หรือ fasciculation (กล้ามเนื้อกระตุกเหตุกลุ่มใยกล้ามเนื้อที่อยู่ติด ๆ กัน)
ฝันร้าย
โรคย้ำคิดย้ำทำ
ความรู้สึกทางสัมผัสเพี้ยน (paraesthesia)
หวาดระแวง (paranoia)
เหงื่อออก
กลัวแสง (photophobia)
หน้ามืด/ความดันต่ำเมื่อลุก (postural hypotension)
การหลับในช่วง REM นาน ถี่ และลึกขึ้น (REM sleep rebound)
ขาอยู่ไม่เป็นสุข (restless legs syndrome) คือต้องขยับขาอย่างผิดปกติ
ข้อตึง (stiffness)
ปัญหาการรู้รสและกลิ่น
หัวใจเต้นเร็ว
เสียงในหู
อาการสั่น (tremor)
ปัญหาการเห็น
การหยุดยาอย่างกะทันหันอาจก่ออาการรุนแรงกว่าดังต่อไปนี้
อาการเคลื่อนไหวน้อยหรือมากเกิน (catatonia) ซึ่งอาจทำให้ถึงตาย
สับสน
ชัก ซึ่งอาจทำให้ถึงตาย
โคม่า(น้อย)
สั่นเพ้อเหตุขาดสุรา (delirium tremens)
ไข้สูง
ฟุ้งพล่าน (เมเนีย)
อาการคล้ายกับ neuroleptic malignant syndrome (NMS) (น้อย) ซึ่งเกิดเป็นปฏิกิริยาต่อยารักษาโรคจิต มีอาการรวมทั้งไข้สูง สับสน กล้ามเนื้อแข็งตึง ความดันไม่สม่ำเสมอ เหงื่อออก และหัวใจเต้นเร็ว
ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ (PTSD)
อาการโรคจิต (psychosis)
คิดฆ่าตัวตาย หรือฆ่าตัวตาย
รุนแรงหรือดุ
เมื่ออาการขาดยามีต่อไปเรื่อย ๆ คนไข้มักพบว่า สุขภาพกายและจิตดีขึ้นโดยมีอารมณ์ดีขึ้นและการทำงานทางประชาน/ความคิดอ่านดีขึ้น