stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การพลัดถิ่น
คริสต์ศตวรรษที่ 20 และอนาคต > สงครามเย็นและการก่อตั้งรัฐอิสระหลังการเป็นประเทศบริวาร

ระหว่างและหลังสมัยสงครามเย็นประชากรเป็นจำนวนมากอพยพออกจากบริเวณที่มีความขัดแย้งโดยเฉพาะจากประเทศที่กำลังพัฒนาไปยังประเทศต่างๆ
ความระส่ำระสายในตะวันออกกลางและในเอเชียกลางที่มีสาเหตุมาจากความขัดแย้งของสองมหาอำนาจสหรัฐอเมริกา และ สหภาพโซเวียตก่อให้เกิดกลุ่มผู้ลี้ภัยขึ้นเป็นจำนวนมากที่กลายมาเป็นการพลัดถิ่นระดับโลก ในปี ค.ศ. 1979 เมื่อสหภาพโซเวียตเข้ารุกรานอาฟกานิสถานที่ทำให้ผู้คนกว่า 6 ล้านคนกลายเป็นผู้พลัดถิ่นที่ทำให้จำนวนประชากรที่เป็นผู้ลี้ภัยทั่วโลกทวีคูณขึ้นเป็นจำนวนมาก หรือในปี ค.ศ. 1979 เมื่อชาห์มุฮัมมัด เรซา ปาเลวีล่มก็มีผู้ที่เป็นฝ่ายเดียวกับพระเจ้าชาห์หนีออกจากอิหร่านกันเป็นจำนวนมาก
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1970 เมื่อรัฐบาลเวียดนาม กัมพูชา และลาวล่ม ก็ก่อให้เกิดกลุ่มผู้ลี้ภัยจากประเทศเหล่านั้นเป็นจำนวนมากที่บางส่วนก็หนีข้ามพรมแดนเข้ามายังประเทศไทย หรือ ล่องเรือเข้ามาที่เรียกกันว่า “ชนเรือ” (Boat people) ก่อนที่จะถูกส่งต่อไปยังประเทศอื่นๆ ในทวีปอเมริกาและยุโรป
ในแอฟริกาก็มีระลอกการอพยพลี้ภัยเกิดขึ้นหลายครั้งหลังจากสมัยอาณานิคมสิ้นสุดลง เช่นเมื่อยูกันดาขับไล่ชาวอินเดีย 80,000 คนออกจากประเทศในปี ค.ศ. 1972 หรือเมื่อมีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่รวันดา (Rwandan Genocide) ในปี ค.ศ. 1994 ก็ทำให้ผู้คนต้องหลบหนีเข้าไปในประเทศเพื่อนบ้านเป็นจำนวนมาก หรือเมื่อสถานะการณ์ในZimbabweเริ่มเสื่อมทรามลงซิมบับเวก็ทำให้มีผู้ลี้ภัยจำนวนมากหนีเข้าไปในประเทศแอฟริกาใต้
ในอเมริกาใต้ผู้ลี้ภัยจากชิลีและอุรุกวัยก็พากันหลบนี้ไปตั้งหลักแหล่งในยุโรปกันเป็นจำนวนมากระหว่างสมัยการปกครองของรัฐบาลเผด็จการระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1970 จนถึง 1980 ผู้ลี้ภัยโคลอมเบียหนีออกจากประเทศมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1965 เพื่อหลบหนีความรุนแรงของเหตุการณ์ภายในประเทศและสงครามการเมืองที่เกิดขึ้นอันไม่หยุดยั้ง ในอเมริกากลางผู้ที่กลายเป็นผู้พลัดถิ่นก็มาจากนิการากัว, เอลซัลวาดอร์, กัวเตมาลา, ฮอนดูรัส, คอสตาริกาns and ปานามาผู้หลบหนีเพราะสภาวะทางเศรษฐกิจอันยากไร้
คริสต์ศตวรรษที่ 20 และอนาคต > การพลัดถิ่นที่เกิดจากการโยกย้าย: ปัญหาโต้เถียง

นักวิชาการบางท่านกล่าวว่าการอพยพเพราะเศรษฐกิจ (Immigration) ที่เป็นกลุ่มใหญ่นอกประเทศของตนเองเป็นกลุ่ม “ผู้พลัดถิ่น” ที่มีประสิทธิภาพ[ต้องการอ้างอิง] เช่นกลุ่มชาวตุรกีในเยอรมนีที่เรียกว่า “แรงงานรับเชิญ” (Gastarbeiter), ชาวเอเชียใต้ในอ่าวเปอร์เชีย, ชาวฟิลิปปินส์ ทั่วโลก หรือชาวจีนในญี่ปุ่น
ชาวฮิสปานิค (Hispanic) หรือ ชาวลาติโน (Latino) ในสหรัฐอเมริกาบางครั้งก็เรียกว่ากลุ่ม “ผู้พลัดถิ่น” ใหม่ กลุ่มต่างๆ เหล่านี้ก็ยังคงพยายามรักษาขนบประเพณีของตนเองไว้เช่นกลุ่มเม็กซิกัน-อเมริกัน, เปอร์โตริโก หรือ ชาวคิบัน-อเมริกันเป็นต้น ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ผู้อพยพชาวเม็กซิโกส่วนใหญ่เป็นผู้อพยพเพราะปัญหาทางเศรษฐกิจ เพื่อเข้ามาหางานที่ดีกว่าทำในสหรัฐอเมริกา บ้างก็ข้ามเขตแดนอย่างผิดกฎหมาย
การอพยพครั้งใหญ่ของสหรัฐก็ได้แก่การอพยพครั้งใหญ่ของชาวแอฟริกันอเมริกันจำนวน 6.5 ล้านคนจากทางใต้ขึ้นไปทางเหนือระหว่าง ค.ศ. 1910 ถึง ค.ศ. 1970 เพื่อไปสนองความต้องการทางแรงงานของเมืองต่างๆ ที่ขยายตัวขึ้น และเพื่อหลบหนีจากบริเวณของประเทศที่ยังถือผิว ยังมีโอกาสที่จะถูกทำร้าย และ จากความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจของรัฐทางภาคใต้
นักประวัติศาสตร์ระบุกลุ่มผู้พลัดถิ่นอีกกลุ่มหนึ่งที่เป็นผลมาจากเหตุการณ์พายุฝุ่น (Dust Bowl) ระหว่าง ค.ศ. 1930 ถึง ค.ศ. 1936 ที่เป็นผลทำให้เกิดความแห้งแล้งอย่างรุนแรงและสร้างความหายนะให้แก่เกษตรกรเป็นจำนวนมาก ผู้อพยพเหล่านี้ส่วนใหญ่ไปตั้งหลักแหล่งในรัฐแคลิฟอร์เนีย[ต้องการอ้างอิง]
องค์การผู้โยกย้ายถิ่นฐานนานาชาติ (International Organization for Migration)  กล่าวว่าในปัจจุบันมีผู้โยกย้ายถิ่นฐานด้วยกันกว่า 200 คนทั่วโลก ยุโรปเป็นจุดหมายใหญ่ที่สุดสำหรับผู้อพยพโดยรับผู้อพยพทั้งสิ้น 70.6 ล้านคนใน ค.ศ. 2005 โดยมีอเมริกาเหนือเป็นอันดับสองรับผู้อพยพทั้งสิ้นกว่า 45.1 ล้านคน ตามด้วยเอเชียเป็นจำนวนเกือบ 25.3 ล้านคน แรงงานนอกถิ่นฐาน (migrant workers) ในปัจจุบันส่วนใหญ่มาจากเอเชีย
ดูเพิ่ม

สมัยการโยกย้ายถิ่นฐานในยุโรป
การโยกย้ายประชากร
การอพยพของมนุษย์
การลี้ภัย
การค้าทาส
ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์
การพลัดถิ่นของกรีกในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช
การพลัดถิ่นของชาวเวียดนามหลังสงคราม
การล้อมไซดอน

การล้อมไซดอน (อังกฤษ: Siege of Sidon) เป็นการสู้รบที่เมืองไซดอน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเลบานอน) ระหว่างฝ่ายนักรบครูเสดกับฝ่ายมุสลิมแห่งราชวงศ์ฟาติมียะห์ ระหว่างวันที่ 19 ตุลาคม–5 ธันวาคม ค.ศ. 1110 ยุทธการครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากสงครามครูเสดครั้งที่ 1 และเป็นส่วนหนึ่งของสงครามครูเสดนอร์เวย์
ช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1110 กองเรือจำนวน 60 ลำของพระเจ้าซิเกิร์ดที่ 1 แห่งนอร์เวย์ (Sigurd I of Norway) ได้แล่นมาถึงเลแวนต์และขึ้นฝั่งที่เมืองเอเคอร์ พระองค์ได้รับการต้อนรับจากพระเจ้าบอลดวินที่ 1 แห่งเยรูซาเลม กษัตริย์สองพระองค์ได้เดินทางไปที่แม่น้ำจอร์แดน พระเจ้าบอลดวินได้ทูลขอให้พระเจ้าซิเกิร์ดช่วยตีเมืองท่าของมุสลิม ซึ่งพระเจ้าซิเกิร์ดตอบตกลงแล้วตรัสว่า "พระองค์มาที่นี่เพื่อรับใช้พระคริสต์เช่นกัน" กองทัพครูเสดซึ่งได้กองเรือสนับสนุนจากดยุกแห่งเวนิส ออร์เดลาโฟ ฟาลิเอโร (Ordelafo Faliero) บุกเข้าล้อมเมืองไซดอน เมืองชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่ราชวงศ์ฟาติมียะห์ได้สร้างปราการป้องกันไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1098 ทัพเยรูซาเลมล้อมเมืองทางบก ส่วนทัพเรือนอร์เวย์และเวนิสจะคอยสกัดกองเรือมุสลิมที่มาจากเมืองไทร์ ไซดอนเสียเมืองในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1110
หลังยึดเมืองได้สำเร็จ มีการสถาปนาตำแหน่งเจ้าเมืองไซดอน (Lordship of Sidon) โดยผู้ประเดิมตำแหน่งคือยูสเตส เกรนีเยร์ (Eustace Grenier) ด้านพระเจ้าบอลดวินและคณะอัครบิดรแห่งเยรูซาเลม (Patriarch of Jerusalem) ได้มอบกางเขนศักดิ์สิทธิ์แด่พระเจ้าซิเกิร์ด
การลาออก

การลาออก (อังกฤษ: Resignation) หมายถึง การแสดงให้เห็นว่าออกจากตำแหน่งการงานอย่างเป็นทางการ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อบุคคลซึ่งกำลังดำรงตำแหน่งจากผลของการเลือกตั้ง หรือได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ได้ละตำแหน่งของตนโดยสมัครใจ ในขณะที่ยังไม่ครบกำหนดวาระที่จะต้องลงจากตำแหน่ง เมื่อลูกจ้างเลือกที่จะละตำแหน่งการงานของตนจะถูกพิจารณาว่าเป็นการลาออก ซึ่งตรงกันข้ามกับ "การไล่ออก" ซึ่งลูกจ้างสูญเสียตำแหน่งการงานอย่างไม่เต็มใจ แต่ระหว่างการลาออกกับการไล่ออก ต่างก็เป็นหัวข้อถกเถียงกันในบางครั้ง เนื่องจากในหลายสถานการณ์ ลูกจ้างที่ถูกไล่ออกก็ควรที่จะได้รับเงินทำขวัญ หรือผลประโยชน์ที่ควรได้รับจากการถูกเลิกจ้าง ส่วนผู้ที่ลาออกด้ยวความสมัครใจไม่ควรที่จะได้รับสิทธิ์ดังกล่าว การสละราชสมบัติเป็นสิ่งที่มีลักษณะคล้ายกับการลาออกจากการครองราชสมบัติ โดยเชื้อพระวงศ์ พระสันตปาปา หรือตำแหน่งที่คล้ายกัน
การลาออกเป็นการตัดสินใจส่วนบุคคลที่จะออกจากตำแหน่ง แต่ก็อาจเกิดจากแรงกดดันภายนอกได้ในหลายกรณี ตัวอย่างเช่น ประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน ลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1974 เนื่องจากคดีวอเตอร์เกต เมื่อเขาเกือบจะถูกฟ้องโดยรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา
การลาออกสามารถใช้ในทางการเมืองได้ ดังที่เคยเกิดขึ้นในฟิลิปปินส์ ระหว่างเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2005 เมื่อรัฐมนตรี 10 คนลาออกจากตำแหน่งอย่างเป็นทางการ เพื่อกดดันให้ประธานาธิบดีกลอเรีย อาโรโยลาออก จากข้อกล่าวหาในการทุจริตการเลือกตั้ง และอาจเป็นอุบายทางการเมืองได้ เช่น ในปี ค.ศ. 1995 นายกรัฐมนตรีแห่งอังกฤษ จอห์น เมเจอร์ ได้ลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคอนุรักษนิยม เพื่อที่จะสงบการวิพากษ์วิจารณ์ภายในพรรคและอ้างสิทธิ์ในอำนาจของตนใหม่ โดยหลังจากการลาออก เขาก็ได้รับการเลือกตั้งกลับเข้ามาดำรงตำแหน่งอีกสมัยหนึ่ง
ถึงแม้ว่าข้ารัฐการอาจยื่นลาออก แต่ในบางครั้งการลาออกเหล่านั้นก็ไม่ได้ถูกตอบรับเสมอไป ซึ่งการเป็นการแสดงให้เห็นถึงความไว้วางใจในตำแหน่งการงาน ดังเช่นที่ประธานาธิบดี จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ปฏิเสธการลาออกทั้งสองครั้งของเลขาธิการความมั่นคง ดอนัลด์ รัมส์เฟลด์ อย่างไรก็ตาม การปฏิเสธการลาออกสามารถก่อให้เกิดการตำหนิอย่างรุนแรงเช่นกัน หากเป็นความพยายามที่จะหลบเลี่ยงการถูกไล่ออก
โดยแต่เดิมมาจากนักการเมืองที่ลงจากตำแหน่ง การลาออกจะเป็นโอกาสที่จะส่งการปราศรัยอำลาตำแหน่ง ซึ่งพวกเขาสามารถชี้แจงเหตุการณ์ที่ส่งผลให้เขาลงจากตำแหน่ง และในหลายกรณี คำปราศรัยนี้จะเป็นการปราศรัยที่ทรงพลัง ซึ่งมักจะเป็นที่สนใจ ซึ่งนักการเมืองสามารถใช้เพื่อให้เกิดผลกระทบในทางการเมืองอย่างใหญ่หลวง เมื่อนักการเมืองลงจากตำแหน่งแล้ว รัฐมนตรีเหล่านี้ก็ไม่ถูกผูกมัดโดยความรับผิดชอบร่วมกันและมีเสรีภาพมากขึ้นที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบันในมากขึ้น
การล้อมไทร์ (ค.ศ. 1187)

การล้อมไทร์ (อังกฤษ: Siege of Tyre) เป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายนักรบครูเสดกับมุสลิมราชวงศ์อัยยูบิด (Ayyubid) ที่เมืองไทร์ เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1187–1 มกราคม ค.ศ. 1188
หลังยุทธการฮัททินในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1187 พื้นที่ส่วนใหญ่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์รวมถึงเยรูซาเลมตกอยู่ใต้อำนาจของศอลาฮุดดีน นักรบครูเสดบางส่วนได้หนีไปที่เมืองไทร์ ซึ่งเป็นเมืองชายฝั่งเลแวนต์ที่ฝ่ายคริสต์ปกครองอยู่ ในขั้นแรกเรจินัลด์แห่งไซดอน (Reginald of Sidon) ตกลงจะให้เมืองนี้ยอมจำนนแก่ศอลาฮุดดีน แต่ต่อมาคอนราดแห่งมงแฟรา (Conrad of Montferrat) ได้ยกทัพมาที่เมืองนี้และประกาศจะไม่ยอมจำนน เรจินัลด์จึงถอนตัวจากเมือง ส่วนคอนราดสร้างปราการและคูเมืองต่าง ๆ ไว้รอรับศึกกับทัพมุสลิม ทัพมุสลิมบางส่วนมาถึงเมืองนี้ในวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1187 ก่อนทั้งหมดจะตามมาในอีก 13 วันต่อมา
การสู้รบเป็นไปอย่างรุนแรง ทัพมุสลิมใช้เครื่องทุ่นแรงช่วยในการทลายกำแพงเมือง ส่วนทัพครูเสดตอบโต้ด้วยกองเรือที่มีพลธนู พลหน้าไม้และเครื่องยิงหิน ศอลาฮุดดีนพยายามหาวิธีตีเมืองนี้แต่ไม่สำเร็จและต้องพบกับการโจมตีของทัพครูเสดที่นำโดยซันโช มาร์ติน (Sancho Martin) อัศวินชาวสเปนผู้มีฉายาว่า "อัศวินเขียว" (เรียกตามสีชุดเกราะ) ความกล้าหาญและฝีมือของมาร์ตินเป็นที่ยอมรับจากทั้งฝ่ายนักรบครูเสดและนักรบมุสลิม รวมถึงศอลาฮุดดีนที่เสนอทรัพย์สินให้หากเขายอมเปลี่ยนฝ่ายและหันมานับถือศาสนาอิสลาม แต่มาร์ตินปฏิเสธและยังคงนำทัพออกรบกับทัพมุสลิม
หลังการสู้รบอย่างยาวนาน ศอลาฮุดดีนคิดว่าหนทางเดียวที่จะยึดเมืองนี้ได้คือทางทะเล เขาจึงสั่งกองเรือ 10 ลำจากแอฟริกาเหนือ ในช่วงแรกกองเรือมุสลิมได้เปรียบในการรบ แต่ระหว่างคืนวันที่ 29–30 ธันวาคม กองเรือครูเสดได้โจมตีเรือรบมุสลิม 5 ลำ ส่วนที่เหลือถูกสั่งให้ถอนกำลัง ศอลาฮุดดีนสั่งให้ทัพมุสลิมโจมตีเมืองอีกครั้งแต่ก็ล้มเหลว สูญเสียกำลังพลไปมากมาย เขาจึงปรึกษากับผู้นำคนอื่น ๆ และประเมินสถานการณ์ก่อนจะสั่งถอยทัพไปที่เมืองเอเคอร์ การล้อมสิ้นสุดลงในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1188
ยุทธการครั้งนี้ช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจของนักรบครูเสดและมีผลต่อสงครามครูเสดครั้งที่ 3 ในเวลาต่อมา แต่สำหรับศอลาฮุดดีน ยุทธการครั้งนี้แสดงให้เห็นถึงจุดอ่อนของกองทัพหากต้องต่อสู้เป็นเวลายาวนาน
การล้างชาติพันธุ์

ระวังสับสนกับ การกำจัดชาติพันธุ์ หรือ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
ชาวบอสนีแอกที่เพิ่งถูกกองกำลังชาวโครแอตไล่ออกจากหมู่บ้านของพวกเขาในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาระหว่างสงครามบอสเนียเมื่อ พ.ศ. 2536 ในช่วงนั้น เมื่อชาวบอสนีแอกทั้งหมดในพื้นที่ท้องถิ่นถูกล้อม ชาวเซิร์บและชาวโครแอตจะไล่พวกเขาออกจากหมู่บ้านและเผาบ้านเรือนและทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อให้แน่ใจว่าชาวบอสนีแอกจะไม่สามารถกลับมาอยู่ในพื้นที่ที่มีกลุ่มประชากรผสมได้อีก
การล้างชาติพันธุ์ (อังกฤษ: ethnic cleansing) เป็นการบังคับกำจัดกลุ่มทางชาติพันธุ์ เชื้อชาติ และศาสนาอย่างเป็นระบบออกจากพื้นที่หนึ่ง ๆ โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้พื้นที่นั้น ๆ เป็นเนื้อเดียวกันทางชาติพันธุ์ นอกจากการกำจัด การทำลายล้าง การเนรเทศ หรือการย้ายถิ่นประชากรโดยตรงแล้ว การล้างชาติพันธุ์ยังรวมถึงวิธีการทางอ้อมที่มุ่งเป้าไปที่การบังคับย้ายถิ่นด้วยการบีบบังคับกลุ่มเหยื่อให้หนีไปและการป้องกันไม่ให้กลับมาอีก เช่น ฆาตกรรม การข่มขืน การทำลายทรัพย์สิน การล้างชาติพันธุ์ถือเป็นอาชญากรรมต่อมนุษยชาติและอาจอยู่ภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ถึงแม้ว่าศัพท์ การล้างชาติพันธุ์ จะไม่มีคำจำกัดความทางกฎหมายภายใต้กฎหมายอาญาระหว่างประเทศก็ตาม
ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ได้เกิดการล้างชาติพันธุ์ขึ้นหลายกรณี แต่ผู้ใช้ศัพท์ การล้างชาติพันธุ์ เป็นกลุ่มแรก ๆ คือผู้ก่อการในสงครามยูโกสลาเวียในคริสต์ทศวรรษ 1990 เพื่อกลบเกลื่อนความร้ายแรงของสถานการณ์ นับแต่นั้นมา ศัพท์นี้ก็แพร่หลายในวงกว้างเนื่องจากวงการหนังสือพิมพ์และสื่อได้นำศัพท์นี้มาใช้ในความหมายที่เป็นทั่วไปมากขึ้น
การลดลงของอุณหภูมิร่างกายหลังตาย

การลดลงของอุณหภูมิร่างกายหลังตาย (อังกฤษ: Algor Mortis) เป็นการเปลี่ยนแปลงหลังการตายตามธรรมชาติอย่างหนึ่งของร่างกายมนุษย์ เมื่อตายลงด้วยอุบัติเหตุ ฆาตกรรมหรือตายโดยไม่ทราบสาเหตุ ฯลฯ อุณหภูมิของร่างกายจะเกิดการเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติ คืออุณหภูมิภายในร่างกายจะค่อย ๆ ลดลงตามลำดับเช่น ตามปกติอุณหภูมิของร่างกายมนุษย์จะอยู่ที่อุณหภูมิประมาณ 36-37 องศาเซลเซียส เมื่อตายลงอุณหภูมิเฉลี่ยของร่างกายจะเกิดการเปลี่ยนแปลง โดยปกติหลังจากเสียชีวิต อุณหภูมิของร่างกายจะลดลงเฉลี่ย 1 องศาเซลเซียสต่อชั่วโมง ซึ่งการลดลงของอุณหภูมิร่างกายมนุษย์ อาจจะช่วยให้แพทย์ทางนิติเวชและพนักงานสอบสวน สามารถนำไปใช้ในการคำนวณเพื่อหาระยะเวลาการตายได้
การหาระยะเวลาการตาย

การคำนวณหาการลดลงของอุณหภูมิร่างกายหลังตายนั้น สามารถใช้เป็นเครื่องบ่งบอกระยะเวลาการตายได้ โดยมีรูปแบบหลายรูปแบบด้วยกัน ซึ่งวิธีการหาการลดลงของอุณภูมิร่างกายมนุษย์มีวิธีการคำนวณอย่างง่าย ๆ สองวิธีคือ
อุณหภูมิของร่างกายจะเริ่มลดลง 1.5 องศาฟาเรนไฮต์หรือประมาณ 0.83 องศาเซลเซียสต่อชั่วโมงในช่วงระยะเวลา 12 ชั่วโมงแรก และจะอุณหภูมิจะลดลงอีก 1 องศาฟาเรนไฮต์ในอีก 12 ชั่วโมงต่อมา
การใช้สูตรของมอร์ริทซ์ (อังกฤษ: Moritz’s Formular) โดยเอาตัวเลข 98.6 องศาฟาเรนไฮต์หรือประมาณ 37 องศาเซลเซียสเป็นตัวตั้ง แล้วนำอุณหภูมิของศพที่วัดได้จากทางทวารหนักมาลบ โดยจะคำนวณเป็นองศาฟาเรนไฮต์ แล้วหารด้วย 1.5 องศาฟาเรนไฮต์ ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้คือระยะเวลาการตายที่เป็นชั่วโมง
การลดลงของอุณหภูมิร่างกายหลังตาย เป็นการค้นหาระยะเวลาการตายอย่างหนึ่งทางนิติพยาธิวิทยา ซึ่งอาจเกิดความคลาดเคลื่อนบ้างเล็กน้อยในการใช้อุณหภูมิเพื่อสำหรับใช้ในการบอกระยะเวลาการตาย ซึ่งเมื่อตายลงจะไม่มีใครทราบมาก่อนว่า ก่อนตายนั้นผู้ตายมีอุณหภูมิในร่างกายประมาณกี่องศาเซลเซียส เพราะในช่วงต่างเวลาของแต่ละวัน อุณหภูมิภายในร่างกายก็มีความแตกต่างเช่นกันเช่น คนที่ปกติมีอุณหภูมิ 98.6 องศาฟาเรนไฮต์ หรือประมาณ 37 องศาเซลเซียส แต่ในตอนเช้าอาจมีอุณหภูมิลดลงเหลือ 97 องศาฟาเรนไฮต์ หรือประมาณ 37.111 องศาเซลเซียส และในช่วงตอนบ่ายอุณหภูมิของร่างกายอาจสูงถึง 99 องศาฟาเรนไฮต์ หรือประมาณ 37.222 องศาเซลเซียสก็ได้ ซึ่งการออกกำลังกายนั้นอาจทำให้อุณหภูมิภายในร่างกายเพิ่มสูงขึ้นถึง 101-104 องศาฟาเรนไฮต์ หรือประมาณ 38.333 - 40 องศาเซลเซียสได้โดยง่าย
นอกจากนี้ การเกิดโรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ ภายในร่างกายที่ผู้ตายเป็นอยู่ก่อนตายนั้น สามารถทำให้อุณหภูมิภายในร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงไปได้อย่างมาก ซึ่งนอกจากนี้ในการศึกษาของฮัทชิน (อังกฤษ: Hutchins) พบว่าในช่วงระยะแรกภายหลังจากการตายนั้น อุณหภูมิของศพจะเพิ่มสูงขึ้นจากเดิมเพียงเล็กน้อย และต้องใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง ก่อนที่อุณหภูมิของศพจะลดกลับลงมาถึงระดับอุณหภูมิปกติของร่างกายก่อนตาย โดยมีความเชื่อว่าการที่อุณหภูมิของศพเพิ่มขึ้นนั้น เกิดจากการที่เนื้อเยื่อบางส่วนยังมีปฏิกิริยาเคมีต่ออีกช่วงหนึ่งก่อนตาย ร่วมกับปฏิกิริยาทางเคมีของแบคทีเรียต่าง ๆ ภายในลำไส้อีกด้วย
อุณหภูมิร่างกายภายหลังการตาย

การคำนวณหาระยะเวลาการลดลงของอุณหภูมิร่างกายหลังตายนั้น สามารถใช้ได้กับผู้ตายที่ตายในทันที ถ้าในกรณีที่ผู้ตายไม่ได้ถึงแก่ความตายทันทีหลังการถูกทำร้ายเช่น ผู้ตายถูกทำร้ายและถูกทุบตีจนบาดเจ็บสาหัส สลบไม่รู้สึกตัวอยู่ชายทุ่งในสภาพจมอยู่ในน้ำครึ่งตัว หรือในสถานที่ที่ไม่มีผู้พบเห็น แต่ผู้ตายยังไม่ตายในทันทีและไม่มีใครเห็นหรือให้การช่วยเหลือ ผู้ตายนอนหมดสติอยู่หลายชั่วโมงจนกระทั่งเกิดการติดเชื้อที่ปอดและบริเวณบาดแผลที่ได้รับจากการถูกทำร้าย ทำให้ปอดและบาดแผลเกิดการอักเสบและมีไข้สูงก่อนตายในอีกสองวันต่อมา
ภายหลังจากเมื่อมีผู้มาพบศพและแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจตามกฎหมาย พยาธิแพทย์จะใช้การคำนวณหาการลดลงของอุณหภูมิร่างกายหลังตาย เพื่อเป็นการตรวจสอบการลดลงของอุณหภูมิเพื่อเป็นการบ่งชี้เวลาตาย แต่เนื่องจากผู้ตายไม่ได้ถูกพบศพโดยทันที การคำนวณหาการลดลงของอุณหภูมิร่างกายหลังตายย่อมเกิดการผิดพลาดจากระยะเวลาการตาย นอกจากนั้น กระแสลม บรรยากาศ อุณหภูมิของสิ่งแวดล้อม สภาพการเปียกการแห้งของร่างกายในขณะตาย ฯลฯ จะมีผลต่ออัตราการลดลงของอุณหภูมิได้เป็นอย่างมาก ซึ่งโดยสรุปแล้วการใช้อุณหภูมิของร่างกายจากศพที่ตายโดยไม่มีผู้พบเห็น มาใช้เพื่อคำนวณหาระยะเวลาการตายไม่ได้ เนื่องจากไม่มีใครทราบว่าผู้ตายรายนั้น ๆ มีอุณหภูมิตอนตายเท่าใดและมีอัตราการลดของอุณหภูมิเท่าใด
ดูเพิ่ม

การเปลี่ยนแปลงหลังการตาย
รอยเขียวช้ำหลังตาย
สภาพแข็งทื่อหลังตาย
การลงประชามติว่าด้วยสาธารณรัฐออสเตรเลีย พ.ศ. 2542

การลงประชามติว่าด้วยสาธารณรัฐออสเตรเลีย พ.ศ. 2542 (อังกฤษ: Australian republic referendum, 1999) จัดขึ้นเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 คือการลงประชามติเพื่อหยั่งเสียงของประชาชนต่อการแก้ไขรัฐธรรมนูญแห่งเครือรัฐออสเตรเลียซึ่งประกอบไปด้วยสองคำถาม คำถามแรกเป็นคำถามที่ว่าออสเตรเลียควรเปลี่ยนมาใช้ระบอบสาธารณรัฐ โดยมีประธานาธิบดีที่มาจากการแต่งตั้งโดยรัฐสภาตามรูปแบบการแต่งตั้งสองฝ่าย (bi-partisan appointment model) เป็นประมุขของประเทศหรือไม่ ทั้งนี้รูปแบบดังกล่าวได้รับการเห็นชอบจากสมัชชาร่างรัฐธรรมนูญ (Constitutional Convention) ที่จัดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 ณ กรุงแคนเบอร์รา ซึ่งประกอบไปด้วยสมาชิกที่มาจากการแต่งตั้งและการเลือกตั้งอย่างละครึ่ง ส่วนคำถามที่สองถามว่าควรเพิ่มบทนำ (preamble) เข้าไปในรัฐธรรมนูญด้วยหรือไม่ ทั้งนี้โดยทั่วไปแล้วถือว่าคำถามที่สองนั้นมีความสำคัญในเชิงการเมืองน้อยกว่าคำถามแรกเป็นอย่างมาก
ในขณะที่ผลการสำรวจความคิดเห็นของหลายสำนักในช่วงหลายปีบ่งชี้ตรงกันว่าผู้มีสิทธิ์ออกเสียงส่วนมากเห็นชอบแนวทางการเปลี่ยนไปใช้ระบอบสาธารณรัฐ อย่างไรก็ตามผลคะแนนจริงที่ออกมาแสดงให้เห็นถึงความพ้ายแพ้ของฝ่ายสนับสนุนสาธารณรัฐ อันมีสาเหตุมากจากเสียงคัดค้านรุนแรงจากกลุ่มราชาธิปไตยนิยมหลายกลุ่ม และความแตกแยกภายในฝ่ายสาธารณรัฐนิยมในประเด็นวิธีการเลือกประธานาธิบดี
ผลคะแนน

เนื่องจากมาตรา 128 แห่งรัฐธรรมนูญเครือรัฐออสเตรเลียกำหนดไว้ว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญจำเป็นต้องได้รับการเห็นชอบจาก เสียงส่วนมากสองชั้น (double majority) คือเสียงส่วนมากในระดับเขตปกครอง (เห็นชอบมากกว่า 4 แห่ง) และเสียงส่วนมากในระดับผู้มีสิทธิ์ออกเสียง ส่วนคะแนนของผู้มีสิทธิ์ออกเสียงในเขตปกครองที่มีสถานะเป็นดินแดน (เทร์ริทอรี) จะถูกนับในระดับที่สองเท่านั้น (ระดับผู้มีสิทธิ์ออกเสียง)
ในการลงประชามติครั้งนี้มีผู้มาใช้สิทธิ์รวมทั้งสิ้น 11,785,000 คน คิดเป็นร้อยละ 95.10 ของจำนวนผู้มีสิทธิ์ออกเสียงทั้งหมด (12,392,040 คน) ซึ่งในจำนวนนี้ มีคะแนนเสียงที่ถือเป็นโมฆะ (บัตรเสียหรือไม่ลงคะแนนเสียง) ประมาณ 100,000 เสียงหรือร้อยละ 0.9 ของคะแนนเสียงทั้งหมด
| การลงประชามติว่าด้วยสาธารณรัฐออสเตรเลีย พ> ศ. 2542.ทางเลือก | การลงประชามติว่าด้วยสาธารณรัฐออสเตรเลีย พ> ศ. 2542.คะแนนเสียง | การลงประชามติว่าด้วยสาธารณรัฐออสเตรเลีย พ> ศ. 2542. % |
| --- | --- | --- |
|  ไม่เห็นชอบ | 6,410,787 | 54.87% |
| เห็นชอบ | 5,273,024 | 45.13% |
| บัตรดี | 11,683,811 | 99.14% |
| บัตรเสียหรือไม่ลงคะแนน | 101,189 | 0.86% |
| คะแนนเสียงทั้งหมด | 11,785,000 | 100.00% |
อัตราการลงคะแนน: 95.10%


แหล่งอ้างอิง:
ผลคะแนน > ประเด็นสาธารณรัฐ

ร่างกฎหมาย: แก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อสถาปนาเครือรัฐออสเตรเลียในฐานะสาธารณรัฐ โดยสมเด็จพระราชินีนาถและผู้สำเร็จราชการถูกแทนที่ด้วยประธานาธิบดีซึ่งแต่งตั้งโดยเสียงส่วนมากสองในสามของสมาชิกรัฐสภาเครือรัฐออสเตรเลีย
ท่านเห็นชอบการเสนอแก้ไขนี้หรือไม่
| เขตปกครอง | จำนวนผู้มีสิทธิ์ทั้งหมด | จำนวนผู้มาใช้สิทธิ์ | สนับสนุน> คะแนน | สนับสนุน> ร้อยละ | คัดค้าน> คะแนน | คัดค้าน> ร้อยละ | โมฆะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  รัฐนิวเซาท์เวลส์ | 4,146,653 | 3,948,714 | 1,817,380 | 46.43 | 2,096,562 | 53.57 | 34,772 |
|  รัฐวิกตอเรีย | 3,164,843 | 3,016,737 | 1,489,536 | 49.84 | 1,499,138 | 50.16 | 28,063 |
|  รัฐควีนส์แลนด์ | 2,228,377 | 2,108,694 | 784,060 | 37.44 | 1,309,992 | 62.56 | 14,642 |
|  รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย | 1,176,311 | 1,114,326 | 458,306 | 41.48 | 646,520 | 58.52 | 9,500 |
|  รัฐเซาท์ออสเตรเลีย | 1,027,392 | 986,394 | 425,869 | 43.57 | 551,575 | 56.43 | 8,950 |
|  รัฐแทสเมเนีย | 327,729 | 315,641 | 126,271 | 40.37 | 186,513 | 59.63 | 2,857 |
|  ดินแดนออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี | 212,586 | 202,614 | 127,211 | 63.27 | 73,850 | 36.73 | 1,553 |
|  ดินแดนนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี | 108,149 | 91,880 | 44,391 | 48.77 | 46,637 | 51.23 | 852 |
|  รวมเครือรัฐออสเตรเลีย | 12,392,040 | 11,785,000 | 5,273,024 | 45.13 | 6,410,787 | 54.87 | 101,189 |
ผลคะแนนที่ได้คือไม่ได้รับการเห็นชอบจากเสียงส่วนมากทั้งในระดับเขตปกครองและระดับผู้มีสิทธิ์ออกเสียง (เสียงสนับสนุนน้อยกว่าเสียงคัดค้าน 1,137,763 คะแนน) ร่างกฎหมายที่เสนอให้แก้ไขรัฐธรรมนูญดังกล่าวจึงถูกตีตกไป
ผลคะแนน > ประเด็นบทนำ

ร่างกฎหมาย: แก้ไขเพื่อเพิ่มบทนำเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของรัฐธรรมนูญ
ท่านเห็นชอบการเสนอแก้ไขนี้หรือไม่
| เขตปกครอง | จำนวนผู้มีสิทธิ์ทั้งหมด | จำนวนผู้มาใช้สิทธิ์ | สนับสนุน> คะแนน | สนับสนุน> ร้อยละ | คัดค้าน> คะแนน | คัดค้าน> ร้อยละ | โมฆะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  รัฐนิวเซาท์เวลส์ | 4,146,653 | 3,948,482 | 1,647,378 | 42.14 | 2,261,960 | 57.86 | 39,144 |
|  รัฐวิกตอเรีย | 3,164,843 | 3,016,716 | 1,268,044 | 42.46 | 1,718,331 | 57.54 | 30,341 |
|  รัฐควีนส์แลนด์ | 2,228,377 | 2,108,659 | 686,644 | 32.81 | 1,405,841 | 67.19 | 16,174 |
|  รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย | 1,176,311 | 1,114,455 | 383,477 | 34.73 | 720,542 | 65.27 | 10,436 |
|  รัฐเซาท์ออสเตรเลีย | 1,027,392 | 986,535 | 371,965 | 38.10 | 604,245 | 61.90 | 10,325 |
|  รัฐแทสเมเนีย | 327,729 | 315,664 | 111,415 | 35.67 | 200,906 | 64.33 | 3,343 |
|  ดินแดนออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี | 212,586 | 202,618 | 87,629 | 43.61 | 113,293 | 56.39 | 1,696 |
|  ดินแดนนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี | 108,149 | 91,906 | 35,011 | 38.52 | 55,880 | 61.48 | 1,015 |
|  รวมเครือรัฐออสเตรเลีย | 12,392,040 | 11,785,035 | 4,591,563 | 39.34 | 7,080,998 | 60.66 | 112,474 |
ผลคะแนนที่ได้คือไม่ได้รับการเห็นชอบจากเสียงส่วนมากทั้งในระดับเขตปกครองและระดับผู้มีสิทธิ์ออกเสียง (เสียงสนับสนุนน้อยกว่าเสียงคัดค้าน 2,489,435 คะแนน) ร่างกฎหมายที่เสนอให้แก้ไขรัฐธรรมนูญดังกล่าวจึงถูกตีตกไป
การล้อมกรุงเวียนนา

การปิดล้อมกรุงเวียนนา (อังกฤษ: Siege of Vienna; 27 กันยายน-14 ตุลาคม ค.ศ. 1529) การปิดล้อมกรุงเวียนนาในปี ค.ศ. 1529 เป็นความพยายามครั้งแรกโดยจักรวรรดิออตโตมันที่นำโดยสุลต่านสุลัยมาน เพื่อที่จะยึดกรุงเวียนนาในออสเตรีย การปิดล้อมเมืองครั้งนี้ถือเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงอำนาจของจักรวรรดิออตโตมันซึ่งกำลังขยายถึงจุดสูงสุด ซึ่งมีอาณาเขตขยายมาจนถึงบริเวณยุโรปกลาง หลังจากนั้นความเป็นปฏิปักษ์ต่อกันก็ยืดเยื้อยาวนานออกไปกว่า 150 ปี และในที่สุดจึงกลายเป็นยุทธการเวียนนาใน ค.ศ. 1683 ซึ่งเป็นการเริ่มมหาสงครามตุรกี (Great Turkish War) โดยมหาอำนาจยุโรปในการพยายามกำจัดออตโตมันออกจากยุโรปกลาง การล้อมครั้งนี้จบลงด้วยความล้มเหลวของฝ่ายออตโตมันในการพยายามยึดที่มั่นสำคัญของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในขณะนั้น และเป็นจุดเปลี่ยนทิศทางของชัยชนะในยุโรปตะวันออกและยุโรปกลางของจักรวรรดิออตโตมันที่ได้รับชัยชนะมาตลอดก่อนหน้านั้น ซึ่งรวมถึงการได้ฮังการีตะวันออกเฉียงใต้ มาเป็นอาณาจักรในบริวารในยุทธการโมเฮ็คส์ (Battle of Mohács)
เหตุการณ์ครั้งนี้มักกล่าวกันว่าเป็นจุดที่เริ่มนำความตกต่ำมาสู่จักรวรรดิออตโตมันที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมหาอำนาจทางการทหารทั้งในยุโรปและเอเชีย และเป็นการพ่ายแพ้ทำความอัปยศให้แก่ออตโตมันในการมาพ่ายแพ้ต่อกองกำลังที่เล็กกว่าและมีประสิทธิภาพด้อยกว่า
นักประวัติศาสตร์บางท่านสันนิษฐานว่าจุดประสงค์หลักของสุลต่านสุลัยมานในการล้อมกรุงเวียนนาในปี ค.ศ. 1529 เป็นการแสดงอำนาจเหนือฮังการี เพราะด้านตะวันตกของฮังการีที่เรียกว่ารอยัลฮังการีที่ยังดำรงความเป็นอิสระจากออตโตมันอยู่ นอกจากนั้นการตัดสินใจเข้าโจมตีเวียนนาหลังจากการยุติการรณรงค์ในยุโรปของออตโตมันไปเป็นเวลานานทำให้คาดกันว่าเป็นการโจมตีแบบฉวยโอกาสหลังจากที่ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดในฮังการี ส่วนนักวิชาการผู้อื่นก็ตั้งทฤษฎีว่าการปราบปรามฮังการีเป็นเพียงบทนำของการเริ่มการเข้ามารุกรานยุโรปตามที่ได้วางแผนไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว
ดูเพิ่ม

การล้อมกรุงเวียนนา
จักรวรรดิออตโตมัน
สุลต่านสุลัยมานแห่งจักรวรรดิออตโตมัน
การล้อมมอลตา (ค.ศ. 1565)

การล้อมมอลตา (ค.ศ. 1565) (อังกฤษ: Siege of Malta หรือ Great Siege of Malta) เป็นการล้อมที่เป็นส่วนหนึ่งของสงครามออตโตมันในยุโรปและสงครามออตโตมัน-ฮับสบวร์กเมื่อจักรวรรดิออตโตมันรุกรานเข้าล้อมมอลตาที่เป็นที่ตั้งมั่นของอัศวินฮอสพิทาลเลอร์ ระหว่างวันที่ 18 พฤษภาคม จนถึงวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1565 ฝ่ายอัศวินฮอสพิทาลเลอร์เป็นฝ่ายที่ได้รับชัยชนะ การล้อมครั้งนี้เป็นการต่อสู้อันดุเดือดและนองเลือดที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ และเป็นยุทธการที่ยุโรปถือว่าเป็นยุทธการที่สำคัญที่สุดยุทธการหนึ่งของยุโรปที่วอลแตร์ถึงกับกล่าวว่า “ไม่มีสิ่งใดที่จะเป็นที่รู้จักกันมากเท่ากับการล้อมมอลตา” และเป็นยุทธการครั้งแรกที่ทำให้ยุโรปยุติความเชื่อในความคงกระพันของจักรวรรดิออตโตมัน และเป็นการเริ่มต้นของความมีอิทธิพลของสเปนในเมดิเตอเรเนียน สงครามครั้งนี้เป็นจุดสูงสุดของการแข่งขันทางอำนาจระหว่างพันธมิตรคริสเตียนและจักรวรรดิออตโตมันในการมีอำนาจในเมดิเตอเรเนียน การแข่งขันที่รวมทั้งการโจมตีมอลตาในปี ค.ศ. 1551 ก่อนหน้านั้นที่ฝ่ายออตโตมันทำลายกองเรือของฝ่ายพันธมิตรคริสเตียนอย่างย่อยยับในยุทธการดเจอร์บา (Battle of Djerba) ในปี ค.ศ. 1560
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิออตโตมัน
การล้ำหน้า (ฟุตบอล)

ผู้ช่วยผู้ตัดสิน แสดงการล้ำหน้า
การล้ำหน้า (อังกฤษ: Offside) ในกติกาของฟุตบอล หมายถึง ผู้เล่นที่อยู่ในตำแหน่งล้ำหน้าเมื่อลูกฟุตบอลสัมผัสหรือเล่นโดยผู้เล่นคนหนึ่งในทีมของเขา โดยผู้ตัดสินเห็นว่าเขามีส่วนร่วมกับการเล่นอย่างชัดเจน หรือ เกี่ยวข้องกับผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม หรือ อาศัยความได้เปรียบจากการอยู่ในตำแหน่งล้ำหน้าขณะนั้น แต่ไม่ถือเป็นการล้ำหน้า ในกรณีที่เตะจากประตู หรือเตะจากมุม หรือการทุ่ม
สำหรับการกระทำผิดจากการล้ำหน้า จะลงโทษ โดยให้ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามได้เตะฟรีคิกจากตำแหน่งล้ำหน้า
การล้อมเมืองโคลชิสเตอร์

| ด ค กสงครามกลางเมืองอังกฤษ |
| --- | --- |
ครั้งที่ 1 – ครั้งที่ 2 – ครั้งที่ 3
| ด ค กสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 |
| --- | --- |
เซนต์เฟกันส์ – เมดสตัน – เพมโบรค – โคลเชสเตอร์ เพรสตัน
การล้อมเมืองโคลชิสเตอร์ (อังกฤษ: Siege of Colchester) เป็นการล้อมเมืองที่เกิดขึ้นในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 ในฤดูร้อนระหว่างวันที่ 12 มิถุนายน ถึง 28 สิงหาคม ค.ศ. 1648 ที่เมืองโคลชิสเตอร์ในอังกฤษ
ก่อนหน้าที่จะเกิดขึ้นสงครามกลางเมืองเริ่มคุกรุ่นขึ้นอีกในหลายบริเวณในบริเตน โคลชิสเตอร์อยู่ท่ามกลางความขัดแย้งเมื่อฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 พยายามเดินทัพไปยังอีสต์แองเกลียเพื่อไปหนุนพระองค์ แต่ถูกกองทัพของลอร์ดแฟร์แฟกซ์ดักโจมตี ฝ่ายนิยมกษัตริย์เพลี่ยงพล้ำจนต้องถอยเข้าไปในเมืองโคลชิสเตอร์ เมื่อไม่ได้รับชัยชนะลอร์ดแฟร์แฟกซ์ก็ล้อมเมืองไว้ ฝ่ายนิยมกษัตริย์ตั้งมั่นอยู่ได้สิบเอ็ดอาทิตย์ก่อนที่จะยอมแพ้หลังจากการพ่ายแพ้ของยุทธการที่เพรสตันของฝ่ายเดียวกัน