stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โดโรเธียแห่งบรันเดินบวร์ค
การอภิเษกสมรสกับคริสโตเฟอร์แห่งบาวาเรีย

ในวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1445 พระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์และโดโรเธียจัดขึ้นในโคเปนเฮเกน ตามมาด้วยพิธีสวมมงกุฎให้พระราชินีโดโรเธีย กษัตริย์ทรงพระราชทานเงินทุนพร้อมภาษีพิเศษแก่ทั้งสามราชอาณาจักร จึงถูกมองว่าเป็นวาระโอกาสที่พิถีพิถันที่สุดประวัติศาสตร์นอร์ดิกสมัยกลาง พิธีเฉลิมฉลองดำเนินไป 8 วัน และร่วมพิธีโดยเหล่าเจ้าชายผู้ปกครองนครเบราน์ชไวค์ เฮ็สเซินและบาวาเรีย และคณะทูตจากสันนิบาตฮันซา รวมถึงคณะอัศวินท็อยโทและเหล่าขุนนางเดนมาร์ก สวีเดนและนอร์เวย์ พระนางโดโรเธียเสด็จเข้าเมืองโดยมีขุนนางจากทั้งสามราชอาณาจักรสวมชุดปักสีทองขี่ม้าคอยคุ้มกัน และสวมมงกุฎเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก สวีเดนและนอร์เวย์ โดยบาทหลวงของทั้งสามอาณาจักรที่อารามวัดสเตนา ในวันที่ 15 กันยายน พระราชินีทรงได้รับสินสมรสศักดินาจากทั้งสามอาณาจักร ได้แก่ รอสคิลด์ ริงสเต็ด ฮารัลด์บอร์กและสกอยเดนเซของเดนมาร์ก แยมต์ลันด์ของนอร์เวย์ และเออเรบรู นาร์กและแวร์มลันด์ของสวีเดน หากพระนางเลือกที่จะประทับนอกสแกนดิเนเวียในฐานะตกพุ่มหม้าย พระนางจะได้รับทรัพย์จำนวน 45,000 ไรน์กิลเดอร์ ซึ่งเป็นจำนวนหนึ่งในสามของแต่ละอาณาจักร
สมเด็จพระราชินีโดโรเธียเสด็จออกจากสวีเดนพร้อมกษัตริย์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1446 ทั้งสองพระองค์เสด็จเยือนอารามวัดสเตนา และที่ดินสินสมรสของพระนางที่เออเรบรู ในช่วงนี้พระนางทรงพระราชทานพระวโรกาสให้คาร์ล เจ้ากรมวังแห่งสวีเดนเข้าเฝ้า ซึ่งต่อมาจะกลายเป็นศัตรูของพระนางในอนาคต ตามพงศาวดารคาร์ลสโคนนิคัน การพบปะครั้งนี้เป็นเรื่องดีและมีการถวายของกำนัลให้แก่พระนางและนางสนองพระโอษฐ์มากมาย ทั้งสองพระองค์เสด็จกลับเดนมาร์กในเดือนกันยายน การอภิเษกสมรสระหว่างพระนางโดโรเธียและกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์เป็นเรื่องดีในทางการเมือง โดยพระบิดาของพระนางปกครองดินแดนเยอรมันของกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ และเป็นทั้งผู้สนับสนุนตลอดจนที่ปรึกษาผู้ภักดี แต่ทั้งสองพระองค์ก็ไม่ทรงมีทายาท ตามบันทึกของอีริคัส โอไล ระบุว่าในความเป็นจริงแล้วการเสกสมรสครั้งนี้ไม่มีเรื่องของความสัมพันธ์ทางเพศเลย
การอภิเษกสมรสกับกษัตริย์คริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์ก > สมเด็จพระพันปีหลวง

กษัตริย์คริสเตียนที่ 1 สวรรคตในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1481 และผู้สืบราชบัลลังก์คือ พระเจ้าฮันส์แห่งเดนมาร์ก พระราชโอรสองค์ใหญ่ ขณะดำรงเป็นสมเด็จพระพันปีหลวง พระนางโปรดที่จะประทับในปราสาทคาลุนด์บอร์ก พระนางยังทรงมีบทบาททางการเมืองในรัชสมัยพระราชโอรสตราบจนสิ้นพระชนม์ พระนางได้พระราชทานดัชชีชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ แก่เจ้าชายเฟรเดอริก พระราชโอรสองค์เล็ก ซึ่งทำให้พระนางเกิดความขัดแย้งกับพระราชโอรสองค์ใหญ่ และสุดท้ายทรงยุติด้วยการแบ่งดัชชีระหว่างพระราชโอรสทั้งสอง
สมเด็จพระพันปีหลวงโดโรเธียยังทรงมีความทะเยอทะยานต่อไปในการรวมสหภาพคาลมาร์แห่งราชอาณาจักรนอร์ดิก โดยพระนางทรงโปรดให้พระราชโอรสครองราชย์เป็นกษัตริย์สวีเดนมากกว่าที่จะสนับสนุนพระราชสวามี ด้วยการขับไล่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งสวีเดนจากการปัพพาชนียกรรม ด้วยเขาทำการริบที่ดินสิทธิมรดกของพระนาง ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1482 พระนางทรงตรัสแผนการนี้แก่กษัตริย์ พระราชโอรส และในค.ศ. 1488 พระนางเสด็จไปเยือนบาร์บารา พระเชษฐภคินีที่มันตัวเป็นครั้งที่สอง ระหว่างทางพระนางทรงเข้าเฝ้าฯ จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ที่อินส์บรุค และเสด็จเข้าเฝ้าฯ สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 8 ที่กรุงโรม ซึ่งพระนางทรงกดดันให้มีการคว่ำบาตรผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งสวีเดนอีกครั้งและให้ราชอาณาจักรสวีเดนอยู่ในโทษต้องห้าม เฮ็มมิง กาห์ เอกอัครราชทูตสวีเดนพยายามอย่างยากลำบากที่ไม่ให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น สมเด็จพระพันปีหลวงทรงดำเนินการตามแผนการนี้ต่อไปจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ เรื่องนี้ก็ไม่ยุติจนกระทั่งหลังพระนางสิ้นพระชนม์ไปแล้วสามปี เมื่อพระราชโอรสของพระนางได้รับเลือกเป็นกษัตริย์สวีเดน และพระองค์ทรงยืนยันว่าจะไม่ดำเนินการเรื่องนี้ต่อไป แม้ว่าพระนางจะสิ้นพระชนม์ก่อนที่พระราชโอรสจะได้เป็นกษัตริย์สวีเดนสองปี แต่ก็ถือว่าความพยายามของพระนางส่งผลให้เกิดผลประโยชน์ดังกล่าว
สมเด็จพระพันปีหลวงโดโรเธียสิ้นพระชนม์ในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1495 และทรงได้รับการฝังพระศพเคียงข้างพระราชสวามี ณ มหาวิหารรอสกิลด์
พระโอรส-ธิดา

พระราชินีโดโรเธียกับพระเจ้าคริสเตียนที่ 1 ทรงมีพระโอรส-ธิดาทั้งหมด 5 พระองค์ ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา |
|  | เจ้าชายโอลาฟแห่งเดนมาร์ก | ค.ศ. 1450 | ค.ศ. 1451 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |

|  | เจ้าชายคนุตแห่งเดนมาร์ก | ค.ศ. 1451 | ค.ศ. 1455 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |

|  | พระเจ้าฮันส์แห่งเดนมาร์ก | 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1455 | 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1513 | อภิเษกสมรส วันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1478 กับ คริสตินาแห่งซัคเซิน มีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ ได้แก่ เจ้าชายจอห์น เจ้าชายเอิร์นส์ พระเจ้าคริสเตียนที่ 2 แห่งเดนมาร์ก เจ้าชายจาค็อบ เดอะดาเชียน เอลิซาเบธแห่งเดนมาร์ก อีเล็กเตรสแห่งบรันเดินบวร์ค เจ้าชายฟรานซิสแห่งเดนมาร์ก |

|  | มาร์เกรเธอแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสกอตแลนด์ | 23 มิถุนายน ค.ศ. 1456 | 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1486 | อภิเษกสมรส เดือนกรกฎาคมค.ศ. 1469 กับ พระเจ้าเจมส์ที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ มีพระโอรส 3 พระองค์ ได้แก่ พระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ เจมส์ สจวต ดยุกแห่งรอส จอห์น สจวต เอิร์ลแห่งมาร์ |

|  | พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 1 แห่งเดนมาร์ก | 7 ตุลาคม ค.ศ. 1471 | 10 เมษายน ค.ศ. 1533 | อภิเษกสมรสครั้งที่ 1 ค.ศ. 1502 กับ แอนนาแห่งบรันเดินบวร์ค มีพระโอรสธิดา 2 พระองค์ ได้แก่ พระเจ้าคริสเตียนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก โดโรเธียแห่งเดนมาร์ก ดัชเชสแห่งปรัสเซีย  อภิเษกสมรสครั้งที่ 2 วันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1518 กับ โซฟีแห่งพอเมอเรเนีย มีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ ได้แก่ จอห์นที่ 2 ดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ฮาเดอร์สเลฟ เอลิซาเบธแห่งเดนมาร์ก ดัชเชสแห่งเม็คเลนบวร์ก อดอล์ฟ ดยุกแห่งฮ็อลชไตน์-ก็อตท็อป เจ้าหญิงแอนน์แห่งเดนมาร์ก โดโรเธียแห่งเดนมาร์ก ดัชเชสแห่งเม็คเลนบวร์ก เจ้าชายบิชอปเฟรเดอริกแห่งเดนมาร์ก |
ขั้นตอนวิธีของแคนนอน

ขั้นตอนวิธีของแคนนอน (อังกฤษ: Cannon's algorithm) คือขั้นตอนวิธีสำหรับการคูณเมทริกซ์สองเมทริกซ์ที่มีมิติ  n\times n ด้วยการทำงานแบบขนาน นำเสนอโดย ลิน เอลเลียต แคนนอน (Lynn Elliot Cannon) ในปี ค.ศ. 1969
อธิบายขั้นตอนวิธี

ให้ A และ B เป็นเมทริกซ์ที่ถูกดำเนินการ และ C เป็นเมทริกซ์ผลลัพธ์
แบ่งเมทริกซ์สองเมทริกซ์ A และ B ให้เป็นเมทริกซ์จตุรัสย่อย ๆ จำนวน p เมทริกซ์ โดยที่ p คือจำนวนกระบวนการ (process) ทั้งหมด โดยที่ทุกกระบวนการทำงานไปพร้อม ๆ กัน และสามารถส่งผ่านข้อมูลระหว่างกันได้ ส่งเมทริกซ์ย่อย  A_{ij} และ  B_{ij} ลงในกระบวนการ  P_{ij}
เริ่มต้นเรียงตำแหน่งของเมทริกซ์ย่อย ให้แถวที่ i ของเมทริกซ์ A เลื่อนหมุนตามแนวนอนไปด้านซ้ายเป็นจำนวน i ช่อง และสดมภ์ที่ j ของเมทริกซ์ B เลื่อนหมุนตามแนวตั้งไปด้านบนเป็นจำนวน j ช่อง ( i และ j มีค่าตั้งแต่ 0 ถึง n-1 ) 
 

 ตัวอย่างการเรียงเริ่มต้นของเมทริกซ์ขนาด 4 x 4  

 เมทริกซ์ A  

 {\begin{bmatrix}A_{00}&A_{01}&A_{02}&A_{03}\\A_{10}&A_{11}&A_{12}&A_{13}\\A_{20}&A_{21}&A_{22}&A_{23}\\A_{30}&A_{31}&A_{32}&A_{33}\end{bmatrix}}
→
 {\begin{bmatrix}A_{00}&A_{01}&A_{02}&A_{03}\\A_{11}&A_{12}&A_{13}&A_{10}\\A_{22}&A_{23}&A_{20}&A_{21}\\A_{33}&A_{30}&A_{31}&A_{32}\end{bmatrix}} 
 

 เมทริกซ์ B  

 {\begin{bmatrix}B_{00}&B_{01}&B_{02}&B_{03}\\B_{10}&B_{11}&B_{12}&B_{13}\\B_{20}&B_{21}&B_{22}&B_{23}\\B_{30}&B_{31}&B_{32}&B_{33}\end{bmatrix}}
→
 {\begin{bmatrix}B_{00}&B_{11}&B_{22}&B_{33}\\B_{10}&B_{21}&B_{32}&B_{03}\\B_{20}&B_{31}&B_{02}&B_{13}\\B_{30}&B_{01}&B_{12}&B_{23}\end{bmatrix}}
ให้แต่ละกระบวนการ  P_{ij} คำนวณหาผลคูณของ  A_{ij} และ  B_{ij} ในกระบวนการนั้น ๆ แล้วนำไปบวกเพิ่มใน  C_{ij} จากนั้นเลื่อนเมทริกซ์ย่อยของ A ไปด้านซ้ายในแต่ละแถว และเมทริกซ์ย่อยของ B ไปด้านบนในแต่ละแถว
ทำเช่นเดิมทั้งหมด  {\sqrt {p}} ครั้ง จะได้เมทริกซ์ผลลัพธ์ คือ เมทริกซ์ C
ตัวอย่างการเลื่อนครั้งที่ 1 ของเมทริกซ์ขนาด 4 x 4  

 เมทริกซ์ A  

 {\begin{bmatrix}A_{00}&A_{01}&A_{02}&A_{03}\\A_{11}&A_{12}&A_{13}&A_{10}\\A_{22}&A_{23}&A_{20}&A_{21}\\A_{33}&A_{30}&A_{31}&A_{32}\end{bmatrix}}
→
 {\begin{bmatrix}A_{01}&A_{02}&A_{03}&A_{00}\\A_{12}&A_{13}&A_{10}&A_{11}\\A_{23}&A_{20}&A_{21}&A_{22}\\A_{30}&A_{31}&A_{32}&A_{33}\end{bmatrix}} 
 

 เมทริกซ์ B  

 {\begin{bmatrix}B_{00}&B_{11}&B_{22}&B_{33}\\B_{10}&B_{21}&B_{32}&B_{03}\\B_{20}&B_{31}&B_{02}&B_{13}\\B_{30}&B_{01}&B_{12}&B_{23}\end{bmatrix}}
→
 {\begin{bmatrix}B_{10}&B_{21}&B_{32}&B_{03}\\B_{20}&B_{31}&B_{02}&B_{13}\\B_{30}&B_{01}&B_{12}&B_{23}\\B_{00}&B_{11}&B_{22}&B_{33}\end{bmatrix}}
รหัสเทียม

s=sqrt(p)
//เรียงmatrixเริ่มต้น
for i=0 to s-1
   left-circular-shift each row of A by i
      up-circular-shift each column of B by i
//ดำเนินการหาผลคูณ
for k=0 to s-1
   for i=0 to s-1 and j=0 to s-1
      C(i,j) =C(i,j)  + A(i,j)*B(i,j)
      left-circular-shift each row of A by 1
      up-circular-shift each column of B by 1
วิเคราะห์ขั้นตอนวิธี

ทางด้านเวลาการทำงาน ถ้ากระบวนการทุกกระบวนการทำงานพร้อมกันแบบขนาน และกระบวนการแต่ละกระบวนการสามารถส่งเมทริกซ์ย่อยไปยังกระบวนการข้างเคียงได้เพียงหนึ่งกระบวนการต่อครั้ง จะเกิดการส่งเมทริกซ์ย่อยทั้งหมด  4{\sqrt {p}}-2 ครั้ง และการคูณเมทริกซ์ย่อยแต่ละครั้งใช้การคูณตัวเลขทั้งหมด  ({\frac {n}{\sqrt {p}}})^{3} จะได้เวลาการทำงานเป็น  {\boldsymbol {\Theta }}({\frac {n^{3}}{p}}) ทางด้านหน่วยความจำจะใช้หน่วยความจำคงที่เป็น  {\boldsymbol {\Theta }}(n^{2})
อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนวิธีนี้จะใช้ได้ก็ต่อเมื่อจำนวนกระบวนการเป็นตัวเลขที่เกิดจากการยกกำลังสอง เมทริกซ์ที่นำมาคูณกันเป็นเมทริกซ์จตุรัส และขนาดของเมทริกซ์หารจำนวนกระบวนการลงตัว
สารหน่วงไฟ

การทดสอบเปลวไฟเปรียบเทียบความไวไฟของโฟมโพลียูรีเทนที่ไม่ได้รับการปรับปรุง (ด้านบน) และตัวอย่างโฟมแบบเดียวกันที่เคลือบพื้นผิวด้วยวัสดุเคลือบแบบแซนวิชที่ผสมไฮดรอกไซด์สองชั้น เมื่อผ่านไป 90 วินาทีหลังจากจุดไฟ โฟมที่ไม่ได้รับการปรับปรุงถูกเผาจนหมด
สารหน่วงไฟ เป็นกลุ่มของสารเคมีที่หลากหลายซึ่งเติมลงในวัสดุที่ผลิตขึ้น เช่น พลาสติก สิ่งทอ และสารเคลือบผิวหรือการเคลือบต่าง ๆ สารหน่วงไฟจะทำงานเมื่อเกิดการเผาไหม้ โดยป้องกันหรือชะลอการลุกลามของเปลวไฟผ่านกลไกทางกายภาพและทางเคมีหลายอย่าง สารเหล่านี้อาจเติมเพื่อทำปฏิกิริยาเป็นโคพอลิเมอร์ในกระบวนการโพลีเมอไรเซชัน หรือเติมผสมกับพอลิเมอร์ในระหว่างกระบวนการขึ้นรูปหรือการอัดรีด โดยในกรณีของสิ่งทออาจใช้เคลือบพื้นผิวในภายหลัง สารหน่วงไฟประเภทแร่ธาตุมักเป็นสารเติมแต่ง ขณะที่สารออร์กาโนฮาโลเจนและออร์กาโนฟอสฟอรัสสามารถเป็นได้ทั้งชนิดทำปฏิกิริยาหรือชนิดเติมแต่งก็ได้
ประเภท

ทั้งสารหน่วงไฟชนิดแบบทำปฏิกิริยา (reactive) และชนิดเติมแต่ง (additive) สามารถแบ่งย่อยได้ออกเป็น 4 ประเภทหลัก:
แร่ธาตุ เช่น อะลูมิเนียมไฮดรอกไซด์ (ATH), แมกนีเซียมไฮดรอกไซด์ (MDH), ฮันไทต์ และ ไฮโดรมาจนีไซต์, รวมถึง ไฮเดรตต่างๆ, ฟอสฟอรัสแดง, และสารประกอบโบรอน โดยส่วนใหญ่เป็น บอเรต
สารประกอบออร์กาโนฮาโลเจน ได้แก่ ออร์กาโนคลอรีน เช่น อนุพันธ์ของ กรดคลอเรนดิก และ พาราฟินคลอรีน; สารหน่วงไฟชนิดบรอม เช่น ดีคาบรอมไดฟีนิลอีเทอร์ (decaBDE), ดีคาบรอมไดฟีนิลอีเทน (ทดแทน decaBDE), สารโพลีเมอร์ที่มีส่วนประกอบของบรอม เช่น โพลีสไตรีนบรอม, คาร์บอเนตโอลิโกเมอร์บรอม (BCOs), บรอมที่ใช้ในโพลีเมอร์อีพ็อกซี (BEOs), เตตระโบรโมฟทาลิกแอนไฮไดรด์, เตตระโบรโมบิสฟีนอล เอ (TBBPA) และ เฮกซาบรอโมไซโคลโดเดเคน (HBCD) โดยสารหน่วงไฟที่มีฮาโลเจนส่วนใหญ่จะถูกใช้ร่วมกับตัวเสริมประสิทธิภาพ เช่น แอนไทโมนีไตรออกไซด์ นอกจากนี้ยังใช้ แอนไทโมนีเพนทอกไซด์ และ โซเดียมแอนไทโมเนต ด้วย
สารประกอบออร์กาโนฟอสฟอรัส เช่น ออร์กาโนฟอสเฟต เช่น ไตรฟีนิลฟอสเฟต (TPP), เรซอร์ซินอลบิส(ไดฟีนิลฟอสเฟต) (RDP), บิสฟีนอล-เอ บิส(ไดฟีนิลฟอสเฟต) (BADP) และ ไตรเครซิลฟอสเฟต (TCP); ฟอสโฟเนต เช่น ไดเมทิลเมทิลฟอสโฟเนต (DMMP); และ ฟอสฟิเนต เช่น อะลูมิเนียมไดเอทิลฟอสฟิเนต. สารหน่วงไฟบางชนิดในกลุ่มนี้มีทั้งฟอสฟอรัสและฮาโลเจน เช่น ไตรส์(2,3-ไดโบรโมโพรพิล)ฟอสเฟต (บรอมิเนตไตรส์) และสารออร์กาโนฟอสเฟตคลอรีน เช่น ไตรส์(1,3-ไดคลอโร-2-โพรพิล)ฟอสเฟต (คลอริเนตไตรส์ หรือ TDCPP) และเตตระคิส(2-โคลอโรเอทิล)ไดคลอโรไอโซเพนทิลไดฟอสเฟต (V6).
สารประกอบอินทรีย์ เช่น กรดคาร์บอกซิลิก และ กรดซักซินิก
กลไกการหน่วงไฟ

กลไกพื้นฐานของสารหน่วงไฟจะแตกต่างกันไปตามชนิดของสารและวัสดุที่ใช้ สารหน่วงไฟแบบเติมแต่งและแบบทำปฏิกิริยาสามารถทำงานได้ทั้งในเฟสก๊าซ (vapor phase) และเฟสของแข็ง (condensed phase)
กลไกการหน่วงไฟ > การสลายตัวแบบดูดความร้อน (Endothermic degradation)

สารบางชนิดสามารถสลายตัวแบบปฏิกิริยาดูดความร้อน (endothermic reaction) เมื่อได้รับความร้อนสูง เช่น แมกนีเซียมไฮดรอกไซด์ และ อะลูมิเนียมไฮดรอกไซด์ รวมถึงคาร์บอเนตและไฮเดรตต่าง ๆ อย่างส่วนผสมของ ฮันไทต์ และ ไฮโดรแมกนีไซต์ การสลายตัวนี้ช่วยดูดซับความร้อนจากวัสดุ ทำให้ลดอุณหภูมิของวัสดุลง อย่างไรก็ตาม การใช้สารประเภทไฮดรอกไซด์และไฮเดรตมีข้อจำกัดเนื่องจากอุณหภูมิการสลายตัวต่ำ ซึ่งจำกัดอุณหภูมิสูงสุดในกระบวนการขึ้นรูปพอลิเมอร์ (มักใช้ในพอลิเมอร์โพลีโอเลฟินสำหรับสายไฟและสายเคเบิล)
กลไกการหน่วงไฟ > การสร้างเกราะความร้อน (Thermal shielding)

วิธีหนึ่งในการป้องกันการลุกลามของไฟบนพื้นผิววัสดุคือการสร้างเกราะฉนวนความร้อนระหว่างส่วนที่ถูกเผาไหม้และส่วนที่ยังไม่ถูกเผาไหม้ มักใช้สารเติมแต่งชนิดอินทูเมสเซนต์ (intumescent additives) ซึ่งช่วยเปลี่ยนพื้นผิวพอลิเมอร์ให้เป็นชั้นถ่าน (char) เพื่อแยกเปลวไฟออกจากวัสดุและชะลอการถ่ายเทความร้อน สารหน่วงไฟชนิดฟอสเฟตอนินทรีย์และอินทรีย์ที่ไม่มีฮาโลเจนมักใช้กลไกนี้ โดยสร้างชั้นโพลิเมอร์ที่เกิดจากกรดฟอสฟอริกที่ถูกเผาไหม้
กลไกการหน่วงไฟ > การเจือจางในเฟสก๊าซ (Dilution of gas phase)

ก๊าซเฉื่อย เช่น คาร์บอนไดออกไซด์ และน้ำที่เกิดจากการสลายตัวด้วยความร้อนของวัสดุ จะทำหน้าที่เจือจางก๊าซที่สามารถติดไฟได้ ลดความดันบางส่วนของออกซิเจน และชะลออัตราการเกิดปฏิกิริยา
กลไกการหน่วงไฟ > การยับยั้งอนุมูลอิสระในเฟสก๊าซ (Gas phase radical quenching)

สารหน่วงไฟที่มีคลอรีนและโบรมีนจะสลายตัวทางความร้อนและปล่อย ไฮโดรเจนคลอไรด์ และ ไฮโดรเจนโบรไมด์ หรือเมื่อใช้ร่วมกับสารเสริมฤทธิ์ เช่น แอนไทโมนไตรออกไซด์ จะได้ แอนไทโมนฮาไลด์ สารเหล่านี้ทำปฏิกิริยากับอนุมูล H· และ OH· ที่มีความว่องไวในเปลวไฟ ทำให้เกิดโมเลกุลที่ไม่ว่องไวและอนุมูล Cl· หรือ Br· ซึ่งมีความว่องไวน้อยกว่า H· หรือ OH· มาก จึงช่วยลดโอกาสในการเกิดปฏิกิริยาการเผาไหม้
วัสดุ > ผ้าฝ้ายหน่วงไฟ

ผ้าฝ้ายหน่วงไฟ หมายถึง ผ้าฝ้ายที่ผ่านการบำบัดเพื่อป้องกันหรือชะลอการติดไฟ โดยกระบวนการนี้จะใช้สารเคมีต่าง ๆ ระหว่างขั้นตอนการผลิต ซึ่งสารเคมีเหล่านี้อาจเป็นโพลิเมอร์, อนุพันธ์ที่ไม่ใช่โพลิเมอร์, หรือส่วนผสมของทั้งสองชนิด ที่มีองค์ประกอบอย่าง ไนโตรเจน, โซเดียม, ฟอสฟอรัส, ซิลิคอน, โบรอน, หรือ คลอรีน
วัสดุ > การผลิต

ในขณะที่ผ้าที่ไม่ใช่อินทรีย์มักได้รับคุณสมบัติหน่วงไฟโดยการผสมสารหน่วงไฟเข้ากับเมทริกซ์ของวัสดุ การปรับเปลี่ยนเฉพาะพื้นผิวเป็นวิธีที่สะดวกกว่าสำหรับผ้าที่มีองค์ประกอบอินทรีย์ เช่น ผ้าฝ้าย
วัสดุ > การใช้งาน

ผ้าฝ้ายถูกใช้อย่างแพร่หลายทั่วโลกเนื่องจากคุณสมบัติที่โดดเด่น เช่น การเป็นฉนวนความร้อน ความเข้ากันได้ทางชีวภาพ การดูดซับความชื้นที่ดี และการระบายอากาศที่ยอดเยี่ยม คุณสมบัติเหล่านี้ทำให้ผ้าฝ้ายเหมาะสำหรับการใช้งานในเสื้อผ้าป้องกัน และในด้านสุขภาพมนุษย์ อย่างไรก็ตาม ผ้าฝ้ายธรรมชาติมีข้อเสียสำคัญคือไวไฟสูงและติดไฟได้ง่าย ซึ่งถือเป็นความเสี่ยงที่อาจก่อให้เกิดอันตราย และจำกัดการใช้งานของผ้าฝ้าย ดังนั้น การปรับปรุงผ้าฝ้ายให้เป็นวัสดุทนไฟจึงเป็นสิ่งสำคัญ
เจ้าหน้าที่ดับเพลิงหรือผู้ที่ต้องเผชิญกับเปลวไฟเป็นประจำมักจะใช้ผ้าฝ้ายทนไฟเพื่อทั้งการปกป้องและความสบาย โดยทั่วไป ชุดชั้นในที่อยู่ใต้ชุดทนไฟที่หนักกว่ามักทำจากผ้าฝ้ายทนไฟหรือผ้าอินทรีย์ที่ระบายอากาศได้ชนิดอื่นที่ผ่านการเคลือบสารให้ทนต่อการติดไฟ
พอลิเมอร์ที่ประกอบด้วยไนโตรเจน, โซเดียม, และฟอสฟอรัส สามารถใช้เป็นวัสดุสำหรับสิ่งทอทนไฟ เช่น ผ้าฝ้ายหรือเรยอน พอลิเมอร์อินทรีย์สามารถทำหน้าที่เป็นสารหน่วงไฟได้เนื่องจากมีองค์ประกอบดังกล่าว ซึ่งสามารถมีอยู่ในพอลิเมอร์ตั้งแต่ต้นหรือเพิ่มเติมผ่านการปรับปรุงทางเคมี ปัจจุบัน มีการพัฒนาวัสดุและสารเคลือบหน่วงไฟที่มีฟอสฟอรัสและใช้วัตถุดิบชีวภาพ
วัสดุ > ข้อพิจารณาด้านความยั่งยืน

นอกจากความสามารถในการป้องกันไฟแล้ว การพัฒนาผ้าฝ้ายหน่วงไฟยังมีข้อพิจารณาเกี่ยวกับผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม การใช้สารเคมีที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม หรือวัตถุดิบชีวภาพ มีความสำคัญมากขึ้นในปัจจุบัน เพื่อให้แน่ใจว่าวัสดุเหล่านี้ไม่เพียงแต่ช่วยเพิ่มความปลอดภัย แต่ยังลดผลกระทบเชิงลบต่อโลกด้วย วัสดุหน่วงไฟที่มีฐานจากฟอสฟอรัส ซึ่งได้มาจากทรัพยากรชีวภาพและสามารถย่อยสลายได้ทางชีวภาพ กำลังได้รับความสนใจอย่างมาก เนื่องจากเป็นอีกทางเลือกที่มีความยั่งยืนและเหมาะสมสำหรับการใช้งานในอนาคต
โดยรวมแล้ว การพัฒนาผ้าฝ้ายหน่วงไฟถือเป็นนวัตกรรมที่มีศักยภาพในการขยายการใช้งานของผ้าฝ้าย ทั้งในด้านอุตสาหกรรมป้องกันภัยและสิ่งแวดล้อม โดยต้องคำนึงถึงทั้งคุณสมบัติด้านความปลอดภัยและความยั่งยืนในระยะยาว
การใช้งานและประสิทธิภาพ > มาตรฐานความปลอดภัยจากไฟ

สารหน่วงไฟมักถูกเติมลงในผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมและสินค้าอุปโภคบริโภคเพื่อให้เป็นไปตามมาตรฐานความไวไฟ เช่น เฟอร์นิเจอร์ สิ่งทอ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ และวัสดุก่อสร้าง เช่น ฉนวนกันความร้อน
การใช้งานและประสิทธิภาพ > รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

ในปี 1975 รัฐแคลิฟอร์เนียเริ่มบังคับใช้มาตรฐาน Technical Bulletin 117 (TB 117) ซึ่งกำหนดให้วัสดุ เช่น โฟมโพลียูรีเทนที่ใช้ในเฟอร์นิเจอร์ต้องทนต่อเปลวไฟขนาดเล็กเทียบเท่ากับเปลวเทียนอย่างน้อย 12 วินาที
ในโฟมโพลียูรีเทน ผู้ผลิตเฟอร์นิเจอร์มักใช้สารหน่วงไฟแบบเติมชนิดฮาโลเจนอินทรีย์เพื่อตอบสนองมาตรฐาน TB 117 แม้จะไม่มีรัฐอื่นในสหรัฐที่มีกฎระเบียบเช่นเดียวกัน แต่เนื่องจากแคลิฟอร์เนียเป็นตลาดขนาดใหญ่ ผู้ผลิตหลายรายจึงผลิตสินค้าให้ตรงตาม TB 117 เพื่อจำหน่ายทั่วประเทศสหรัฐอเมริกา การแพร่กระจายของสารหน่วงไฟ โดยเฉพาะชนิดฮาโลเจนอินทรีย์ในเฟอร์นิเจอร์ทั่วสหรัฐฯ มีความเชื่อมโยงอย่างชัดเจนกับ TB 117
จากความกังวลเกี่ยวกับผลกระทบด้านสุขภาพจากสารหน่วงไฟในเฟอร์นิเจอร์ ในเดือนกุมภาพันธ์ 2013 รัฐแคลิฟอร์เนียได้เสนอให้ปรับเปลี่ยน TB 117 โดยกำหนดให้ผ้าที่ใช้คลุมเฟอร์นิเจอร์ต้องผ่านการทดสอบการทนไฟแบบไหม้ช้า และยกเลิกข้อกำหนดเกี่ยวกับความไวไฟของโฟม ผู้ว่าการรัฐ เจอร์รี บราวน์ ลงนามใน TB 117-2013 ฉบับแก้ไขในเดือนพฤศจิกายน และเริ่มมีผลบังคับใช้ในปี 2014 กฎระเบียบฉบับแก้ไขไม่ได้กำหนดให้ลดการใช้สารหน่วงไฟ
การใช้งานและประสิทธิภาพ > สหภาพยุโรป

ในยุโรป มาตรฐานสารหน่วงไฟสำหรับเฟอร์นิเจอร์มีความแตกต่างกัน โดยเฉพาะในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ที่มีกฎระเบียบที่เข้มงวดที่สุด โดยทั่วไป การทดสอบมาตรฐานสารหน่วงไฟสำหรับเฟอร์นิเจอร์และเครื่องนอนทั่วโลก พบว่ามาตรฐาน TB 117-2013 ของแคลิฟอร์เนียง่ายที่สุดที่จะผ่าน ตามด้วยมาตรฐาน TB 117-1975 จากนั้นคือมาตรฐานของอังกฤษ BS 5852 และ TB 133 การทดสอบที่เข้มงวดที่สุดในโลกอาจเป็นการทดสอบของ US Federal Aviation Authority สำหรับที่นั่งเครื่องบิน ซึ่งใช้เครื่องพ่นไฟด้วยน้ำมันก๊าดในการทดสอบ
จากการศึกษาวิจัยของ Greenstreet Berman ในปี 2009 ซึ่งดำเนินการโดยรัฐบาลสหราชอาณาจักร พบว่า ระหว่างปี 2002 ถึง 2007 กฎระเบียบความปลอดภัยเฟอร์นิเจอร์ของสหราชอาณาจักรช่วยลดการเสียชีวิตได้ 54 รายต่อปี ลดการบาดเจ็บที่ไม่ถึงแก่ชีวิตได้ 780 รายต่อปี และลดจำนวนไฟไหม้ได้ 1,065 ครั้งต่อปี หลังจากการบังคับใช้กฎระเบียบในปี 1988
ประสิทธิภาพของสารหน่วงไฟ > ในเฟอร์นิเจอร์และสิ่งทอ

การศึกษาวิจัยจำนวนมากได้วัดประสิทธิภาพของสารหน่วงไฟในเฟอร์นิเจอร์และสิ่งทอ การวิจัยของ U.S. Consumer Product Safety Commission (CPSC) พบว่าสารหน่วงไฟ เช่น โพลีฟอสเฟต และสารหน่วงไฟชนิดฮาโลเจนในโฟมโพลียูรีเทน สามารถลดการติดไฟที่เกิดจากเปลวไฟขนาดเล็กได้อย่างมีนัยสำคัญ
ประสิทธิภาพของสารหน่วงไฟ > ในเครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์

สารหน่วงไฟถูกใช้ในวัสดุที่เป็นฉนวนไฟฟ้าสำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เช่น โทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ และอุปกรณ์ไฟฟ้าขนาดเล็ก เพื่อป้องกันการติดไฟหรือชะลอการแพร่กระจายของไฟ การศึกษาวิจัยพบว่าอุปกรณ์ที่มีสารหน่วงไฟสามารถช่วยลดอุบัติเหตุไฟไหม้ที่เกิดจากความร้อนสูงเกินไปได้อย่างมาก
ประสิทธิภาพของสารหน่วงไฟ > การลดความเสี่ยงไฟไหม้ในระดับประเทศ

สารหน่วงไฟมีส่วนสำคัญในการลดอัตราไฟไหม้ในประเทศที่มีการใช้กฎระเบียบเกี่ยวกับสารหน่วงไฟอย่างเข้มงวด ตัวอย่างเช่น ในสหรัฐฯ อัตราการเสียชีวิตจากไฟไหม้ในครัวเรือนลดลงถึง 30% ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา ซึ่งสัมพันธ์กับการใช้งานสารหน่วงไฟในเฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
ประสิทธิภาพของสารหน่วงไฟ > การทดสอบและข้อกำหนดทางเทคนิค

มาตรฐานการทดสอบ เช่น UL 94 และ IEC 60695 กำหนดเกณฑ์ในการวัดประสิทธิภาพของสารหน่วงไฟในวัสดุต่าง ๆ โดยเฉพาะในผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ การทดสอบเหล่านี้ช่วยให้ผู้ผลิตมั่นใจได้ว่าวัสดุสามารถทนต่อการติดไฟและลดความเสี่ยงจากการเกิดไฟลุกไหม้ได้ในสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้นจริง
ข้อกังวลเกี่ยวกับสุขภาพและสิ่งแวดล้อม > ผลกระทบต่อสุขภาพ

แม้ว่าสารหน่วงไฟจะมีบทบาทสำคัญในการลดความเสี่ยงจากการเกิดไฟไหม้ แต่สารบางชนิด เช่น PBDEs (Polybrominated Diphenyl Ethers) และ ฮาโลเจน ได้รับการระบุว่ามีผลกระทบต่อสุขภาพมนุษย์ การศึกษาวิจัยพบว่าสารหน่วงไฟบางประเภทสามารถสะสมในร่างกายและส่งผลกระทบต่อระบบฮอร์โมน การพัฒนาสมองของทารกในครรภ์ และเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดโรคมะเร็ง
นอกจากนี้ การเผาไหม้ของสารหน่วงไฟบางชนิด เช่น สารหน่วงไฟชนิดฮาโลเจน สามารถสร้างสารพิษ เช่น ไดออกซิน และ ฟิวแรน ซึ่งมีความเป็นพิษสูงและส่งผลกระทบต่อสุขภาพมนุษย์และสิ่งแวดล้อม
ข้อกังวลเกี่ยวกับสุขภาพและสิ่งแวดล้อม > ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

สารหน่วงไฟบางชนิดสามารถเข้าสู่สิ่งแวดล้อมผ่านการใช้งาน การทิ้งขยะ และการรีไซเคิล การปนเปื้อนของสารหน่วงไฟในดิน น้ำ และอากาศ ถูกพบในหลายพื้นที่ทั่วโลก โดยเฉพาะในแหล่งทิ้งขยะและโรงงานผลิตเฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
สารประเภท PBDEs ถูกระบุว่าเป็นสารมลพิษที่คงตัวในสิ่งแวดล้อม (Persistent Organic Pollutants - POPs) และสามารถสะสมในห่วงโซ่อาหาร ส่งผลกระทบต่อสัตว์ป่าและระบบนิเวศ
การใช้งานและประสิทธิภาพ > มาตรฐานความปลอดภัยจากไฟ

สารหน่วงไฟมักถูกเติมลงในผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมและสินค้าอุปโภคบริโภค เช่น เฟอร์นิเจอร์ สิ่งทอ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ และวัสดุก่อสร้าง เช่น ฉนวน เพื่อให้เป็นไปตามมาตรฐานการติดไฟ
การใช้งานและประสิทธิภาพ > มาตรฐานความปลอดภัยจากไฟ > รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

ในปี 1975 แคลิฟอร์เนีย ได้เริ่มบังคับใช้ Technical Bulletin 117 (TB 117) ซึ่งกำหนดให้วัสดุ เช่น โฟมโพลียูรีเทนที่ใช้บรรจุเฟอร์นิเจอร์ ต้องสามารถทนต่อเปลวไฟขนาดเล็ก เทียบเท่ากับเปลวเทียน เป็นเวลาอย่างน้อย 12 วินาที ในกรณีของโฟมโพลียูรีเทน ผู้ผลิตเฟอร์นิเจอร์มักปฏิบัติตาม TB 117 โดยใช้สารหน่วงไฟประเภทสารฮาโลเจนอินทรีย์แบบเติมเข้าไป แม้ว่ารัฐอื่น ๆ ในสหรัฐอเมริกาจะไม่มีมาตรฐานที่คล้ายกัน แต่เนื่องจากตลาดของแคลิฟอร์เนียมีขนาดใหญ่ ผู้ผลิตจำนวนมากจึงผลิตสินค้าที่สอดคล้องกับ TB 117 เพื่อจัดจำหน่ายทั่วทั้งประเทศ มาตรฐานนี้ส่งผลให้สารหน่วงไฟ โดยเฉพาะสารหน่วงไฟฮาโลเจนอินทรีย์ ถูกใช้ในเฟอร์นิเจอร์อย่างแพร่หลายในสหรัฐฯ ซึ่งเชื่อมโยงกับข้อกำหนดของ TB 117
จากความกังวลเกี่ยวกับผลกระทบต่อสุขภาพจากสารหน่วงไฟในเฟอร์นิเจอร์ที่หุ้มเบาะ ในเดือนกุมภาพันธ์ 2013 รัฐแคลิฟอร์เนียได้เสนอให้ปรับเปลี่ยน TB 117 โดยกำหนดให้ผ้าหุ้มเบาะเฟอร์นิเจอร์ต้องผ่านการทดสอบการคุกรุ่น (smolder test) และยกเลิกข้อกำหนดเกี่ยวกับความสามารถในการติดไฟของโฟม ผู้ว่าการ เจอร์รี บราวน์ ได้ลงนามใน TB 117-2013 ฉบับปรับปรุงในเดือนพฤศจิกายน และกฎหมายมีผลบังคับใช้ในปี 2014 อย่างไรก็ตาม ข้อบังคับที่ปรับปรุงใหม่นี้ไม่ได้บังคับให้ลดการใช้สารหน่วงไฟลงแต่อย่างใด
การใช้งานและประสิทธิภาพ > มาตรฐานความปลอดภัยจากไฟ > สหภาพยุโรป

ในยุโรป มาตรฐานสารหน่วงไฟสำหรับเฟอร์นิเจอร์มีความหลากหลาย โดยมีความเข้มงวดที่สุดในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ โดยทั่วไปแล้ว การจัดอันดับการทดสอบสารหน่วงไฟสำหรับเฟอร์นิเจอร์และสิ่งทอทั่วโลกแสดงให้เห็นว่า การทดสอบ Cal TB117 - 2013 ของแคลิฟอร์เนียผ่านได้ง่ายที่สุด ในขณะที่การทดสอบ Cal TB117 - 1975 มีความยากมากขึ้น ตามมาด้วยการทดสอบ BS 5852 ของอังกฤษ และการทดสอบ Cal TB133 ซึ่งยากที่สุด
หนึ่งในการทดสอบความสามารถในการทนไฟที่เข้มงวดที่สุดในโลกอาจเป็นการทดสอบของ Federal Aviation Authority ของสหรัฐอเมริกาสำหรับเบาะที่นั่งในเครื่องบิน ซึ่งใช้หัวเผาน้ำมันก๊าดที่เปลวไฟจะถูกพ่นไปยังตัวอย่างที่ทดสอบ
การศึกษาวิจัยของ Greenstreet Berman ในปี 2009 ซึ่งดำเนินการโดยรัฐบาลสหราชอาณาจักร ระบุว่าในช่วงปี 2002 ถึง 2007 กฎระเบียบด้านความปลอดภัยเฟอร์นิเจอร์และสิ่งทอทนไฟของสหราชอาณาจักรช่วยลดจำนวนผู้เสียชีวิตลงได้เฉลี่ยปีละ 54 ราย ลดจำนวนผู้บาดเจ็บที่ไม่ถึงขั้นเสียชีวิตได้ปีละ 780 ราย และลดจำนวนเหตุเพลิงไหม้ได้ปีละ 1,065 ครั้ง หลังจากที่กฎระเบียบด้านความปลอดภัยเฟอร์นิเจอร์ของสหราชอาณาจักรมีผลบังคับใช้ในปี 1988