stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1 พงศ์กษัตริย์ 9
บรรณานุกรม

Collins, John J. (2014). "Chapter 14: 1 Kings 12 – 2 Kings 25". Introduction to the Hebrew Scriptures. Fortress Press. pp. 277–296. ISBN 978-1451469233.
Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 978-0195288810.
Dietrich, Walter (2007). "13. 1 and 2  Kings".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 232–266. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Halley, Henry H. (1965). Halley's Bible Handbook: an abbreviated Bible commentary (24th (revised) ed.). Zondervan Publishing House. ISBN 0-310-25720-4.
Hayes, Christine (2015). Introduction to the Bible. Yale University Press. ISBN 978-0300188271.
Leithart, Peter J. (2006). 1 & 2 Kings. Brazos Theological Commentary on the Bible. Brazos Press. ISBN 978-1587431258.
McKane, William (1993). "Kings, Book of".  ใน Metzger, Bruce M; Coogan, Michael D (บ.ก.). The Oxford Companion to the Bible. Oxford University Press. pp. 409–413. ISBN 978-0195046458.
Metzger, Bruce M; Coogan, Michael D, บ.ก. (1993). The Oxford Companion to the Bible. Oxford University Press. ISBN 978-0195046458.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Melachim I - I Kings - Chapter 9 (Judaica Press). Hebrew text and English translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
1 Kings chapter 9. Bible Gateway
1 พงศ์กษัตริย์ 9. YouVersion
ชวาเบิน

| ชวาเบิน Schwaben |
| --- | --- |
ส่วนภูมิภาค
แผนที่ของรัฐบาวาเรีย แสดง เรกีรุงชเบเซิร์คชวาเบิน
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: บาวาเรีย
ศูนย์กลาง: เอาก์สบูร์ก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9,993.97 ตร.กม. (3,858.69 ตร.ไมล์)
ประชากร (30 มิถุนายน 2008)
 • ทั้งหมด: 1,787,995 คน
 • ความหนาแน่น: 180 คน/ตร.กม. (460 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: ชวาเบิน
ชวาเบิน (เยอรมัน: Schwaben) หรือชื่อในภาษาอังกฤษคือ สเวเบีย (อังกฤษ: Swabia) เป็นหนึ่งในเจ็ดส่วนภูมิภาค (เรกีรุงชเบเซิร์ค) ในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของบาวาเรียติดกับพรมแดนรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ทางทิศใต้ติดกับพรมแดนประเทศออสเตรีย ดินแดนนี้ในอดีตมีดยุกจากราชวงศ์โฮเอ็นชเตาเฟินเป็นผู้ปกครอง ต่อมาถูกผนวกเข้ากับรัฐบาวาเรียในค.ศ. 1803
| ด ค กส่วนภูมิภาคในรัฐไบเอิร์น |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  โอเบอร์ไบเอิร์น  นีเดอร์ไบเอิร์น  โอเบิร์ฟฟัล์ซ  โอเบอร์ฟรังเคิน  มิทเทิลฟรังเคิน  อุนเทอร์ฟรังเคิน  ชวาเบิน  |  โอเบอร์ไบเอิร์น  นีเดอร์ไบเอิร์น  โอเบิร์ฟฟัล์ซ  โอเบอร์ฟรังเคิน  มิทเทิลฟรังเคิน  อุนเทอร์ฟรังเคิน  ชวาเบิน  |  |
จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี
พระราชประวัติ

ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 27 มกราคม 1859 ที่วังมกุฎราชกุมาร (Kronprinzenpalais) ในกรุงเบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย พระองค์ประสูติแด่เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี พระชายาในเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม แห่งปรัสเซีย (จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 ในกาลต่อมา) พระมารดาเป็นธิดาองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร พระองค์จึงถือเป็นพระราชนัดดาองค์แรกของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร และซาร์นิโคไลที่ 2 แห่งรัสเซีย
การเสด็จพระราชสมภพด้วยการคลอดท่าก้นทำให้พระองค์มีพระอาการอัมพาตเอิร์บ ซึ่งส่งผลให้แขนซ้ายของพระองค์สั้นกว่าแขนขวาราว 15 เซนติเมตร เพื่อพยายามปกปิดความผิดปกตินี้ พระองค์มักจะทรงถือถุงมือไว้ที่มือซ้ายเสมอเพื่อทำให้แขนซ้ายดูยาวขึ้น บ้างก็ใช้มือซ้ายสอดไว้ที่ด้ามกระบี่ บ้างอาศัยการถือพระคฑา
ยามที่พระองค์ประสูติตรงกับรัชสมัยของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย ซึ่งยังไม่มีการสถาปนาจักรวรรดิเยอรมัน ขณะนั้น เสด็จปู่ของพระองค์มีตำแหน่งเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินปรัสเซีย เมื่อพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 เสด็จสวรรคตในปี 1861 พระราชอัยกาของพระองค์ก็เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย ส่วนพระบิดาก็ได้รับการสถาปนาเป็นมกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย ทำให้ตัวพระองค์กลายเป็นรัชทายาทลำดับสองของปรัสเซีย
พระเจ้าวิลเฮล์มที่ 1 ผู้เป็นเสด็จปู่ของพระองค์ปกครองปรัสเซียจนได้รับชัยชนะในสงครามหลายครั้งจนสามารถรวมชาติเยอรมันให้เป็นปึกแผ่น และสถาปนาจักรวรรดิเยอรมันขึ้นในปี 1871 พร้อมทั้งปราบดาภิเษกตนเป็นจักรพรรดิเยอรมัน ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเสด็จปู่ซึ่งนำพาเยอรมนีขึ้นเป็นมหาอำนาจ ได้ปลูกฝังความนิยมทหารและเป็นแรงบันดาลใจให้เจ้าชายตัวน้อย
พระราชประวัติ > สมัยต้นพระชนม์

ในปี 1863 เจ้าชายวิลเฮ็ล์มในวัยสี่ขวบถูกนำตัวไปอังกฤษเพื่อเข้าร่วมงานสมรสของเสด็จน้าเบอร์ตี้ (ต่อมาคือพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7) กับเจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งเดนมาร์ก ซึ่งในงานพิธี เจ้าชายวิลเฮ็ล์มชอบส่งเสียงดังอยู่เสมอ จนเสด็จน้าอย่างเจ้าชายอัลเฟรดวัยสิบแปดปี ต้องควบคุมเขาและบอกให้เขาเงียบ แต่วิลเฮ็ล์มกลับคว้ามีดสั้นประจำเครื่องแบบมาข่มขู่เจ้าชายอัลเฟรด เจ้าชายอัลเฟรดจึงใช้กำลังเข้าห้ามปราม วิลเฮ็ล์มจึงกัดเข้าที่ขาของอัลเฟรด
การที่วิลเฮ็ล์มเกิดมาแขนซ้ายสั้น ทำให้พระมารดากล่าวโทษองค์เองอยู่เสมอ เนื่องจากคิดว่าวิลเฮ็ล์มอาจจะไม่สามารถขี่ม้าอันเป็นหนึ่งในทักษะที่ควรมีของเจ้าชายทุกพระองค์ วิลเฮ็ล์มเริ่มเรียนขี่ม้าขณะมีอายุแปดขวบ ซึ่งเป็นวิชาที่ยากลำบากและต้องใช้ความอุตสาหะอย่างยิ่งสำหรับเขา วิลเฮ็ล์มร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำอีกขณะอยู่บนหลังม้าและบังคับให้ม้าเดิน เจ้าชายน้อยตกม้าหลายครั้งแต่ก็ปีนกลับขึ้นไปอยู่บนหลังม้าทุกครั้ง หลังร่ำเรียนอยู่หลายสัปดาห์ ในที่สุด วิลเฮ็ล์มก็สามารถนั่งบังคับม้าอย่างสมดุล
ในช่วงวัยรุ่น เจ้าชายวิลเฮ็ล์มได้รับการศึกษาที่เมืองคัสเซิล พระองค์สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในต้นปี 1877 และได้รับประทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เทอร์เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบสิบแปดปีจากเสด็จยายอย่างสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย หลังเรียนจบจากคัสเซิล เจ้าชายวิลเฮ็ล์มเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยบ็อนในสาขานิติศาสตร์และการเมือง เจ้าชายวิลเฮ็ล์มเป็นคนที่เรียนรู้เร็ว แต่ชอบแสดงพระอารมณ์ร้าย
ด้วยเหตุที่เจ้าชายวิลเฮ็ล์มมีเชื้อสายราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น พระองค์จึงคลุกคลีอยู่ในแวดวงนายทหารชนชั้นสูงของปรัสเซียตั้งแต่สมัยเด็ก ซึ่งปลูกฝังค่านิยมแบบทหารให้แก่พระองค์ พระองค์มักจะสวมใส่เครื่องแบบทหารอยู่เสมอในทุกโอกาสที่เป็นไปได้
พระราชโอรส-ธิดา

พระราชโอรส-ธิดาทั้งหมด ประสูติแด่พระมเหสีพระองค์แรก ท่านหญิงเอากุสเทอ วิคโทรีอา แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซ็อนเดอร์บวร์ค-เอากุสเทินบวร์ค
| พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส | พระบุตร |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| มกุฎราชกุมารวิลเฮ็ล์ม | 6 พฤษภาคม 1882 | 20 กรกฎาคม 1951 | ดัชเชสเซทซีเลียแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน | 6 พระองค์ |
| เจ้าชายไอเทิล ฟรีดริช | 7 กรกฎาคม 1883 | 8 ธันวาคม 1942 | ดัชเชสโซฟีอา ชาร์ล็อทเทอ แห่งอ็อลเดินบวร์ค | — |
| เจ้าชายอาดัลแบร์ท | 14 กรกฎาคม 1884 | 22 กันยายน 1948 | เจ้าหญิงอเดลาอีเดอแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน | 3 พระองค์ |
| เจ้าชายเอากุสท์ วิลเฮ็ล์ม | 29 มกราคม 1887 | 25 มีนาคม 1949 | เจ้าหญิงอเล็กซันดรา วิคโทรีอา แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซ็อนเดอร์บวร์ค-กลืคส์บวร์ค | 1 พระองค์ |
| เจ้าชายอ็อสคาร์ | 27 กรกฎาคม 1888 | 27 มกราคม 1958 | เคาน์เตสอีนา มารี ฟ็อน บัสเซอวิทซ์ | 4 พระองค์ |
| เจ้าชายโยอาคิม | 17 ธันวาคม 1890 | 18 กรกฎาคม 1920 | เจ้าหญิงมารี-เอากุสเทอ แห่งอัลฮัลท์ | 1 พระองค์ |
| เจ้าหญิงวิคโทรีอา ลูอีเซอ | 13 กันยายน 1892 | 11 ธันวาคม 1980 | แอ็นสท์ เอากุสทุส ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ | 5 พระองค์ |
ฐานันดรและพระอิสริยยศ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  |   27 มกราคม 1859 – 9 มีนาคม 1888: เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งปรัสเซีย   9 มีนาคม 1888 – 15 มิถุนายน 1888: มกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและแห่งปรัสเซีย   15 มิถุนายน 1888 – 18 พฤศจิกายน 1918: จักรพรรดิเยอรมัน กษัตริย์แห่งปรัสเซีย 18 พฤศจิกายน 1918 - 4 มิถุนายน 1941: จักรพรรดิเยอรมัน กษัตริย์แห่งปรัสเซีย (สมมุติไว้) |  |
| ธงพระยศไคเซอร์ |   27 มกราคม 1859 – 9 มีนาคม 1888: เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งปรัสเซีย   9 มีนาคม 1888 – 15 มิถุนายน 1888: มกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและแห่งปรัสเซีย   15 มิถุนายน 1888 – 18 พฤศจิกายน 1918: จักรพรรดิเยอรมัน กษัตริย์แห่งปรัสเซีย 18 พฤศจิกายน 1918 - 4 มิถุนายน 1941: จักรพรรดิเยอรมัน กษัตริย์แห่งปรัสเซีย (สมมุติไว้) | ธงพระยศกษัตริย์แห่งปรัสเซีย |
จักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา

| หลุยส์ผู้ศรัทธา |
| --- | --- |

จักรพรรดิแห่งชาวโรมัน
ครองราชย์: 813–840
ราชาภิเษก: 5 ตุลาคม 816
ก่อนหน้า: ชาร์เลอมาญ
ถัดไป: โลทาร์ที่ 1
กษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์
ครองราชย์: 814–840
ราชาภิเษก: 13 กันยายน 813
ก่อนหน้า: ชาร์เลอมาญ (คาร์ลที่ 1)
ถัดไป:   โลทาร์ที่ 1 ครองแฟรงก์กลาง  ลูทวิชที่ 2 ครองแฟรงก์ตะวันออก  คาร์ลหัวล้าน ครองแฟรงก์ตะวันตก 
กษัตริย์แห่งอากีแตน
ครองราชย์: 781–814
ก่อนหน้า: ชาร์เลอมาญ (คาร์ลที่ 1)  ในตำแหน่งกษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์
ถัดไป: เปแป็งที่ 1

ประสูติ: ค.ศ. 778 Cassinogilum
สวรรคต: 20 มิถุนายน ค.ศ. 840 อิงเงิลไฮม์
คู่อภิเษก: Ermengarde of Hesbaye Judith of Bavaria
พระบุตร:   โลทาร์ที่ 1  เปแป็งที่ 1 แห่งอากีแตน  ลูทวิชชาวเยอรมัน  คาร์ลหัวล้าน 
ราชวงศ์: การอแล็งเฌียง
พระบิดา: ชาร์เลอมาญ
พระมารดา: ฮิลเดอการ์เดอ
จักรพรรดิลูทวิชที่ 1 (เยอรมัน: Ludwig I) หรือนิยมเรียก หลุยส์ผู้ศรัทธา (อังกฤษ: Louis the Pious)  (ฝรั่งเศส:Louis le Pieux) บ้างเรียก หลุยส์ผู้เท่าเทียม (อังกฤษ: Louis the Fair) เป็นกษัตริย์แห่งอากีแตนตั้งแต่ปี 781 และต่อมาได้เป็นกษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์และขึ้นเป็นจักรพรรดิร่วมบัลลังก์กับชาร์เลอมาญผู้เป็นพระบิดา เนื่องด้วยทรงเป็นโอรสที่เหลืออยู่คนเดียวของชาร์เลอมาญ ทำให้เมื่อชาร์เลอมาญสวรรคตคตในปี 814 หลุยส์จึงได้ขึ้นสืบทอดจักรวรรดิและอาณาจักรทั้งหมดจนกระทั่งสวรรคต
ในช่วงที่ทรงปกครองอากีแตน หลุยส์รับผิดชอบการป้องกันชายแดนด้านตะวันตกเฉียงใต้ของจักรวรรดิ หลุยส์สามารถยึดบาร์เซโลนาจากพวกมุสลิมในปี 801 และแผ่ขยายอำนาจของชาวแฟรงก์เหนือชาวปัมโปลนาและชาวบาสก์ซึ่งอาศัยอยู่ทางใต้ของเทือกเขาพิเรนีสในปี 812 ต่อมาในช่วงที่หลุยส์ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิได้ไม่นาน หลุยส์เปิดทางพระโอรสสามคนมีส่วนร่วมในการปกครอง ได้แก่เจ้าชายโลทาร์, เจ้าชายเปแป็ง และเจ้าชายลูทวิช ทรงแบ่งจักรวรรดิออกเป็นสามและยกให้สามพระโอรสปกครอง ทศวรรษแรกที่ทรงปกครองถือเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความโศรกเศร้าและน่าละอาย ที่เด่นสุดคือการทารุณกรรมต่อแบร์นาร์ดแห่งอิตาลี ผู้เป็นหลานอา จนพระองค์ทรงประกาศแสดงความเสียพระทัยต่อหน้าสาธารณชน
ในทศวรรษที่ 830 จักรวรรดิตกอยู่ในภาวะศึกชิงดีชิงเด่นระหว่างสามพระโอรส จักรพรรดิหลุยส์เบื่อหน่ายและไม่พอใจพวกเขา และเริ่มโปรดปรานเจ้าชายคาร์ลหัวล้านผู้เป็นโอรสองค์เล็ก ในปี 837 จักรพรรดิหลุยส์เปิดทางให้พระโอรสองค์เล็กมีส่วนร่วมในการปกครองในสัดส่วนที่เท่าเทียมกับพี่ ในการนี้จึงต้องเจียดดินแดนของพี่มาให้น้อง จนในที่สุดก็เกิดเป็นสงครามกลางเมือง สุดท้ายแม้ว่ารัชสมัยของหลุยสฺจะจบลงด้วยดี บ้านเมืองกลับมาอยู่ในความสงบอีกครั้งหนึ่ง แต่ก็เป็นรัชสมัยที่เมื่อเทียบกับรัชสมัยของพระราชบิดาแล้วก็ไม่รุ่งเรืองเท่า
ประวัติ > วัยเด็กและชีวิตช่วงแรก

หลุยส์ที่ 1 เป็นพระโอรสคนที่สามของชาร์เลอมาญกับพระมเหสีคนที่สอง ฮิลเดอการ์ด พระเชษฐาของพระองค์คือชาร์ลส์กับเปแป็ง พระองค์เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 778 ในคฤหาสต์แกสซิโนฌิลุมของราชวงศ์การอแล็งเฌียงและใช้เวลาในวัยเยาว์ส่วนใหญ่ที่อากีแตน พระองค์ได้รับการศึกษาในทางธรรม
ในปี ค.ศ. 781 พระองค์ถูกแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งอากีแตน พระองค์กับพระเชษฐาต่างเติบโตในอาณาจักรที่ตนจะได้ปกครองเพื่อเรียนรู้ธรรมเนียมและจารีตท้องถิ่น แต่ละคนต่างก็เฝ้าระวังพรมแดนที่เป็นชายแดนของอาณาจักรของตนเอง หลุยส์ต้องจับตาดูชายแดนที่ติดกับสเปน พื้นที่กันชนระหว่างอากีแตนกับชาวมัวร์ในอัล-อันดาลุส
ในปี ค.ศ. 801 พระองค์พิชิตบาร์เซโลนาด้วยการปราบชาวมัวร์ที่เคยยึดแคว้นมาได้เมื่อสองปีก่อน
ในปี ค.ศ. 806 ชาร์เลอมาญแบ่งจักรวรรดิออกเป็นสามส่วนมอบให้กับพระโอรสแต่ละคน พระองค์ประกาศชื่อหลุยส์เป็นกษัตริย์แห่งอากีแตนอีกครั้ง ซึ่งรวมถึงเบอร์กันดีและชายแดนที่ติดกับสเปนด้วย ในช่วงเวลาไม่กี่ปีหลังจากนั้น ชาร์ลส์กับเปแป็งสิ้นพระชนม์ ทิ้งอาณาจักรของตนไว้ให้หลุยส์
ในปี ค.ศ. 813 ชาร์เลอมาญประกาศชื่อหลุยส์เป็นจักรพรรดิร่วม ตามจารีตธรรมเนียมที่ยืมมาจากชาวไบเซนไทน์ ปีต่อมา ชาร์เลอมาญสิ้นพระชนม์ ทิ้งให้หลุยส์เป็นผู้ปกครองเพียงคนเดียวของจักรวรรดิแฟรงก์
ประวัติ > หน้าที่การงาน

หลุยส์ที่ 1 สถาปนาตนเองที่ราชสำนักอาเคิน (เอ็กซ์-ลา-ชาเปล)  พระองค์ประกาศชื่อเบเนดิกต์แห่งอานีย็องส์เป็นหัวหน้าที่ปรึกษาด้านศาสนา และยังแต่งตั้งเขาเป็นพระอธิการแห่งอารามโคเนอลิมุนสแตร์ที่อยู่ใกล้ๆ เบอร์นาร์ดแห่งเซปติมาเนียและเอ็บโบ อาร์ชบิชอปแห่งแรงส์ ก็เป็นหนึ่งในที่ปรึกษาอาวุโสของพระองค์เช่นกัน
ในปี ค.ศ. 816 พระองค์ขอให้พระสันตะปาปาสวมมงกุฎจักรพรรดิให้พระองค์อีกครั้ง อันเป็นการส่งเสริมความยิ่งใหญ่ของพระสันตะปาปาและเป็นการเริ่มต้นจารีตธรรมเนียมที่ให้พระสันตะปาปาเป็นผู้สวมมงกุฎให้จักรพรรดิด้วยพระองค์เอง ในปีเดียวกันพระองค์จัดประชุมสภาครั้งแรกเพื่อปฏิรูปและเสริมความแข็งแกร่งให้คริสตจักรโรมันคาทอลิก
ในปี ค.ศ. 817 พระองค์แบ่งจักรวรรดิให้พระโอรสสามคน และประกาศชื่อพระโอรสคนโต โลแธร์ เป็นรัชทายาท อันเป็นการทำตามตัวอย่างและจารีตธรรมเนียมแบบแฟรงก์ของพระบิดา พระองค์ยังรับรองให้พระนัดดา (หลานที่เป็นลูกของพี่น้อง) เบอร์นาร์ดแห่งอิตาลี เป็นทายาทโดยชอบธรรมในบัลลังก์อิตาลี
เบอร์นาร์ดต้องการปกครองอย่างเป็นอิสระจึงหันมาต่อต้านหลุยส์ เมื่อหลุยส์เดินทัพไปปราบ เบอร์นาร์ดยอมจำนน แทนที่จะประหารชีวิตเขาด้วยข้อหาเป็นกบฏ หลุยส์กลับทำให้เขาตาบอด แต่เบอร์นาร์ดตายจากพิษบาดแผล หลุยส์ที่ตกใจกลัวกระทำการสำนึกบาปต่อหน้าพระสันตะปาปาในปี ค.ศ. 822
พระราชินีของหลุยส์ จูดิธ ต้องการให้พระองค์แบ่งจักรวรรดิอีกครั้งเพื่อให้พระโอรสของพระองค์ได้รับดินแดนบางส่วน ในปี ค.ศ. 829 พระองค์จึงแบ่งจักรวรรดิอีกครั้งและมอบหลายพื้นที่ของเยอรมนีให้ชาร์ลส์ที่ตอนนั้นพระชนมายุราว 6 พรรษา พระโอรสของพระองค์อีกสามคนก่อกบฏและโลแธร์แย่งชิงราชบัลลังก์ไป การขัดแย้งกันเองระหว่างพี่น้องทำให้หลุยส์เอาราชบัลลังก์กลับคืนมาได้
ในปี ค.ศ. 832 โลแธร์ก่อกบฏอีกครั้ง พระสันตะปาปาอยู่ข้างหลุยส์และหลุยส์ต้องยอมยกราชบัลลังก์ให้โลแธร์อีกครั้ง พระโอรสคนอื่นๆ อยู่ข้างหลุยส์ทำให้หลุยส์เอาราชบัลลังก์กลับคืนมาได้อีกครั้ง
เปแป็งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 838 และหลุยส์แบ่งจักรวรรดิใหม่อีกครั้งให้กับพระโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่ ในการแบ่งครั้งสุดท้ายนี้ พระโอรส หลุยส์ชาวเยอรมัน ได้แค่บาวาเรีย ขณะที่จักรวรรดิส่วนที่เหลือถูกแบ่งให้โลแธร์กับชาร์ลส์อย่างเท่าเทียมกัน โลแธร์ได้อิตาลีกับดินแดนทางตะวันออกของหุบเขาแม่น้ำโรน-ซวน ขณะที่ชาร์ลส์ได้ฝรั่งเศสตะวันตก
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัวและมรดก

หลุยส์ที่ 1 แต่งงานกับเอียร์เมนการ์ดในปี ค.ศ. 794/795 ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันสามคน คือ โลแธร์ที่ 1, เปแป็งแห่งอากีแตน และหลุยส์ชาวเยอรมัน เอียร์เมนการ์ดสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 819
หลุยส์แต่งงานกับจูดิธแห่งบาวาเรียในปี ค.ศ. 819 ไม่กี่เดือนหลังเอียร์เมนการ์ดสิ้นพระชนม์ ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันหนึ่งคน ซึ่งจะกลายเป็นที่รู้จักในชื่อชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน
หลังชนะสงครามครั้งสุดท้ายเหนือพระโอรส ไม่นานพระองค์ก็ล้มป่วย พระองค์สิ้นพระชนม์ที่กระท่อมล่าสัตว์ฤดูร้อนในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 840 พระโอรสของพระองค์ เปแป็ง สิ้นพระชนม์ก่อนหลุยส์ พระโอรสคนโต โลแธร์ พยายามอ้างสิทธิ์ในจักรวรรดิทั้งหมดหลังหลุยส์ที่ 1 สิ้นพระชนม์ ซึ่งหลุยส์ชาวเยอรมันกับชาร์ลส์ย่อมต่อต้าน ผลลัพธ์ที่ได้คือสงครามกลางเมืองที่ดำเนินอยู่เป็นเวลาสามปี ตามสนธิสัญญาแวร์เดิงในปี ค.ศ. 843 สามพี่น้องตกลงกันว่าใครจะปกครองอาณาจักรไหน โลแธร์ได้อาณาจักรแฟรงก์ตอนกลางไป ชาร์ลส์ได้อาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกไป ส่วนหลุยส์ชาวเยอรมันได้อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกที่วันหนึ่งจะกลายเป็นเยอรมนีในยุคใหม่ไป
พระโอรส

พระองค์มีพระโอรสสามคนกับพระมเหสีคนแรก เอียร์เมรการ์ดแห่งเฮสบาย
โลแธร์ (ค.ศ. 795–855) กษัตริย์แห่งฟรังเกียกลาง
เปแป็ง (ค.ศ. 797–838) กษัตริย์แห่งอากีแตน
หลุยส์ชาวเยอรมัน (ค.ศ. 806–876) กษัตริย์แห่งฟรังเกียตะวันออก
พระองค์มีพระโอรสอีกหนึ่งคนกับพระมเหสีคนที่สอง จูดิธแห่งบาวาเรีย
ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน กษัตริย์แห่งฟรังเกียตะวันตก
พระอิสริยยศ

สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 813 - ค.ศ. 840)
กษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ (ค.ศ. 814 - ค.ศ. 840)
กษัตริย์แห่งอากีแตน (ค.ศ. 781 - ค.ศ. 814)
แหล่งข้อมูล

Vita Hludovici Imperatoris , the main source for his reign, written c. 840 by an unknown author usually called "the Astronomer"
Vita Hludowici Imperatoris by Thegan of Trier on-line Latin text
https://www.thefamouspeople.com/profiles/louis-the-pious-5578.php
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์การอแล็งเฌียง
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
| ด ค กจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- | --- |
| จักรวรรดิการอแล็งเฌียง | คาร์ลที่ 1 มหาราช · ลูทวิชที่ 1 · โลทาร์ที่ 1 · ลูทวิชที่ 2 · คาร์ลที่ 2 · คาร์ลที่ 3 · กวีโด · แลมเบิร์ต · อาร์นัฟ · ลูทวิชที่ 3 · เบอร์เรนการ์ | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ | ออทโทมหาราช · ออทโทที่ 2 · ออทโทที่ 3 · ไฮน์ริชที่ 2 · คอนราดที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 3  · ไฮน์ริชที่ 4 · ไฮน์ริชที่ 5 · โลทาร์ที่ 3 · ฟรีดริชที่ 1 · ไฮน์ริชที่ 6 · ออทโทที่ 4 · ฟรีดริชที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 7 · ลูทวิชที่ 4 · คาร์ลที่ 4 · ซิกิสมุนด์ · ฟรีดริชที่ 3 · มักซีมีเลียนที่ 1 · คาร์ลที่ 5 · แฟร์ดีนันด์ที่ 1 · มักซีมีเลียนที่ 2 · รูดอล์ฟที่ 2 · มัททีอัส · แฟร์ดีนันด์ที่ 2 · แฟร์ดีนันด์ที่ 3 · เลโอโปลด์ที่ 1 · โยเซฟที่ 1 · คาร์ลที่ 6 · คาร์ลที่ 7 · ฟรันซ์ที่ 1 · โยเซฟที่ 2 · เลโอโปลด์ที่ 2 · ฟรันทซ์ที่ 2 | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
ชาร์เลอมาญสวมมงกุฎให้หลุยส์ผู้ศรัทธา
หลุยส์ผู้ศรัทธากระทำการสำนึกบาปที่แอตตินญีในปี ค.ศ. 822
1 พงศาวดาร 5

หนังสือพงศาวดาร ฉบับที่ 1 บทที่ 5
| 1 พงศาวดาร 5 |
| --- | --- |
← 1 พงศาวดาร 41 พงศาวดาร 6 →
หน้าของหนังสือพงศาวดาร (1 และ 2 พงศาวดาร) ในฉบับเลนินกราด (ค.ศ. 1008)
หนังสือ: หนังสือพงศาวดาร
หมวดหมู่: เคทูวีม
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 13
1 พงศาวดาร 5 (อังกฤษ: 1 Chronicles 5) เป็นบทที่ 5 ของหนังสือพงศาวดารในคัมภีร์ฮีบรู หรือหนังสือพงศาวดาร ฉบับที่ 1 ในพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ หนังสือพงศาวดารรวบรวมจากแหล่งข้อมูลที่เก่ากว่าโดยบุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่ไม่ทราบตัวตน ซึ่งนักวิชาการสมัยใหม่เรียกว่าเป็น "ผู้เขียนหนังสือพงศาวดาร" (the Chronicler) และมีรูปร่างสุดท้ายที่ทำขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 5 หรือ 4 ก่อนคริสตกาล บทที่ 5 ของ 1 พงศาวดารเน้นไปที่เผ่าฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนจากใต้ขึ้นเหนือ: รูเบน (วรรค 1–10), กาด (วรรค 11–17) และมนัสเสห์ครึ่งเผ่า (วรรค 23–24) รวมไปถึงเรื่องราวการทำสงครามกับชาวฮาการ์ (วรรค 10, 18–22) และเหตุผลที่เผ่าฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนถูกพาตัวไปเป็นเชลย (วรรค 25–26) บทนี้เป็นส่วนหนึ่งของตอนที่เน้นไปที่รายการลำดับพงศ์พันธุ์ตั้งแต่อาดัมจนถึงรายนามของผู้คนที่กลับจากการไปเป็นเชลยในบาบิโลน (1 พงศาวดาร 1:1 ถึง 1 พงศาวดาร 9:34)
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 26 วรรคในคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาไทยและภาษาอังกฤษ แต่แบ่งเป็น 41 วรรคในคัมภีร์ฮีบรูที่ใช้การกำหนดเลขวรรคที่แตกต่างออกไป (ดูด้านล่าง)
ต้นฉบับ > การกำหนดเลขวรรค

มีความแตกต่างบางประการในการกำหนดเลขวรรคของบทนี้ในคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาไทยและภาษาอังกฤษกับต้นฉบับภาษาฮีบรูดังต่อไปนี้:
| ไทย/อังกฤษ | ฮีบรู |
| --- | --- |
6:1–15: 5:27–41
6:16–81: 6:1–66
บทความนี้อิงตามกำหนดเลขวรรคในคัมภีร์ไบเบิลภาษาไทยและภาษาอังกฤษของศาสนาคริสต์โดยทั่วไป
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และ ฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
สำเนาต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
ต้นฉบับ > การอ้างอิงในพันธสัญญาเดิม

1 พงศาวดาร 5:1–3: ปฐมกาล 46:8 -9; อพยพ 6:14 ; กันดารวิถี 26:5 -9
โครงสร้าง

ทั้งบทนี้เป็นส่วนหนึ่งในการจัดลำดับที่ประกอบด้วย 1 พงศาวดาร 2:3-8:40 ได้แก่ เผ่าผู้ให้กำเนิดกษัตริย์คือเผ่ายูดาห์ (ดาวิด;
2:3–4:43) และเผ่าเบนยามิน (ซาอูล; 8:1–40) ขนาบชุดรายนามของเผ่าเลวีเผ่าของปุโรหิต (6:1–81) ยึดเป็นใจกลาง ตามลำดับต่อไปนี้:
ดูเพิ่ม

ลำดับเวลาของคัมภีร์ไบเบิล
ฮาการ์
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: ปฐมกาล 46, อพยพ 6, กันดารวิถี 3, กันดารวิถี 26, ผู้วินิจฉัย 2, ผู้วินิจฉัย 12, 2 พงศ์กษัตริย์ 15, 2 พงศ์กษัตริย์ 16, 2 พงศ์กษัตริย์ 17, 2 พงศ์กษัตริย์ 18, 2 พงศาวดาร 28
บรรณานุกรม

Ackroyd, Peter R (1993). "Chronicles, Books of".  ใน Metzger, Bruce M; Coogan, Michael D (บ.ก.). The Oxford Companion to the Bible. Oxford University Press. pp. 113–116. ISBN 978-0195046458.
Bennett, William (2018). The Expositor's Bible: The Books of Chronicles. Litres. ISBN 978-5040825196.
Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 9780195288810.
Endres, John C. (2012). First and Second Chronicles. Liturgical Press. ISBN 9780814628447.
Gilbert, Henry L (1897). "The Forms of the Names in 1 Chronicles 1-7 Compared with Those in Parallel Passages of the Old Testament". The American Journal of Semitic Languages and Literatures. Liturgical Press. 13 (4): 279–298. JSTOR 527992.
Hill, Andrew E. (2003). First and Second Chronicles. Zondervan. ISBN 9780310206101.
Mabie, Frederick (2017). "I. The Chronicler's Genealogical Survey of All Israel".  ใน Longman III, Tremper; Garland, David E (บ.ก.). 1 and 2 Chronicles. The Expositor's Bible Commentary. Zondervan. pp. 267–308. ISBN 978-0310531814. สืบค้นเมื่อ December 6, 2019.
Mathys, H. P. (2007). "14. 1 and 2 Chronicles".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 267–308. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Ulrich, Eugene, บ.ก. (2010). The Biblical Qumran Scrolls: Transcriptions and Textual Variants. Brill.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Divrei Hayamim I - I Chronicles - Chapter 5 (Judaica Press) translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
First Book of Chronicles Chapter 5. Bible Gateway
1 พงศาวดาร 5. YouVersion
2 คมล่าถล่มเมือง

สำหรับความหมายอื่นของ "Cold War" ดูที่ สงครามเย็น
| 2 คมล่าถล่มเมือง |
| --- | --- |

กำกับ: เหลียง หยงหมั่น ซันนี่ ลก
เขียนบท: บทภาพยนตร์: เหลียง หยงหมั่น ซันนี่ ลก
อำนวยการสร้าง: บิลล์ คง แมทธิว ถัง ไอวี โฮ
นักแสดงนำ: กัว ฟู่เฉิง เหลียง เจียฮุย
กำกับภาพ: เจสัน กวาน เคนนี ฉี
ดนตรีประกอบ: ปีเตอร์ กัม
ผู้จัดจำหน่าย: ไอเรสซิสทิเบิ้ล เดลต้า ลิมิเต็ด เอคโก้ ฟิล์ม ลิมิเต็ด  ซิล-เมโทรโพล ลิมิเต็ด  สตูดิโออารมณ์ดี  (ไทย)
วันฉาย: ปูซาน: 4 ตุลาคม 2012 ไทย: 29 พฤศจิกายน 2012
ความยาว: 102 นาที
ประเทศ: ฮ่องกง
ภาษา: กวางตุ้ง
ทำเงิน: 42,805,434 เหรียญฮ่องกง
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
2 คม ล่าถล่มเมือง (อังกฤษ: Cold War; จีนตัวเต็ม: 寒戰; จีนตัวย่อ: 寒战; พินอิน: Hán Zhàn) ภาพยนตร์ดราม่าแอ็คชั่นสัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 2012 กำกับและเขียนบทโดย เหลียง หยงหมั่น ซันนี่ ลก ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือ 2 คมล่าถล่มเมือง 2
เนื้อเรื่อง

"ฮ่องกง" เมืองที่ปลอดภัยที่สุดในเอเชีย เมืองการค้าระดับโลกที่ตำรวจเป็นใหญ่และไม่มีใครกล้าแตะต้อง แต่แล้วในกลางดึกคืนหนึ่ง มีโทรศัพท์ลึกลับโทรเข้ามายังสำนักงานตำรวจฮ่องกง แจ้งเบาะแสว่ารถตู้ขนอาวุธที่นำสมัยที่สุดของกรมตำรวจและเจ้าหน้าที่ระดับสูง 5 นาย ได้หายไปจากระบบติดตาม โจรที่ปฏิบัติการในครั้งนี้ ล่วงรู้ระบบการทำงานของตำรวจเป็นอย่างดี และยังรู้เท่าทันการทำงานของตำรวจ แต่ล้ำหน้าไปหนึ่งขั้นตลอดเวลา ตำรวจจะต้องทำตามข้อเรียกร้องที่พวกมันกำหนดขึ้นรวมทั้งเงินค่าไถ่จำนวนมหาศาล เพื่อแลกกับการปล่อยตัวประกัน ทุก ๆ เสี้ยววินาทีหมายถึงชีวิตของตัวประกัน เวลาเริ่มนับถอยหลังแล้ว
รองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติฝ่ายบริหาร หลิว ฉีฮวย และรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติฝ่ายปฏิบัติการ หลี่ เหวินปิง  ต่างแย่งชิงกันทำคดีนี้ ซึ่งคดีนี้ถูกตั้งรหัสภารกิจว่า "โคลด์ วอร์" หลิวต้องการต่อรองกับโจร ในขณะเดียวกันก็พยายามที่จะตามแกะรอยไปให้ถึงแหล่งที่ซ่อนของพวกมัน แต่ในขณะที่ หลี่พร้อมจู่โจมอย่างบ้าระห่ำไม่สนว่าจะต้องสูญเสียอะไรบ้าง สำหรับพวกเขาแล้วมันไม่ใช่แค่การเดิมพันชีวิตของตัวประกันหรือภาพลักษณ์ของกรมตำรวจ แต่มันหมายถึงอำนาจ เนื่องจากตำแหน่งผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติกำลังจะว่างลงในไม่ช้านี้ ภารกิจโคลด์ วอร์ จึงเปรียบเสมือนบันไดที่พวกเขาต้องแย่งชิงเพื่อชัยชนะและให้ได้มาซึ่งอำนาจ ก่อนที่ทั้งหมดจะถูกต้องสงสัยจากสำนักงานปราบปรามการทุจริตแห่งชาติว่าเป็นการคอร์รัปชั่นหรือไม่ ซึ่งทั้งหมดเป็นแผนการของตำรวจในกรมด้วยกันเอง
นักแสดง

กัว ฟู่เฉิง รับบทเป็น หลิว ฉีฮวย รองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติฝ่ายบริหาร
เหลียง เจียฮุย รับบทเป็น หลี่ เหวินปิง รองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติฝ่ายปฏิบัติการ
เฉิน เจียเล่อ รับบทเป็น วินเซนต์ ตำรวจใต้บังคับบัญชาของหลิว
หยาง ไฉ่หนี รับบทเป็น ฟีนิกซ์  หัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์ กรมตำรวจแห่งชาติ
หลิน เจียตง รับบทเป็น อัลเบิร์ต ตำรวจผู้เชี่ยวชาญกฎหมายใต้บังคับบัญชาของหลี่
อารีฟ ราห์มาน รับบทเป็น บิลลี่ เฉิง เจ้าหน้าที่สำนักงานปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ
เผิง อวี๋เยี่ยน รับบทเป็น หลี่ จาจิน นายตำรวจหนุ่มอายุน้อยฝีมือดี ลูกชายคนเดียวของหลี่ เหวินปิง
อัน จื้อเจี๋ย รับบทเป็น ไมเคิล ตำรวจฝ่ายปฏิบัติการใต้บังคับบัญชาของหลี่
นักแสดงรับเชิญ
หลิว เต๋อหัว โปรดิวเซอร์ของภาพยนตร์เรื่องนี้  รับบทเป็น เลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ
ไมเคิล หว่อง รับบทเป็น อธิบดีกรมตำรวจ