stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทากาชิ อูซามิ
สถิติอาชีพ > สโมสร

ณ วันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2016
| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย1> ลงเล่น | ถ้วย1> ประตู | ลีกคัพ2> ลงเล่น | ลีกคัพ2> ประตู | ทวีป3> ลงเล่น | ทวีป3> ประตู | อื่น ๆ4> ลงเล่น | อื่น ๆ4> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กัมบะ โอซากะ | 2009 | เจลีก ดิวิชัน 1 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 1 | - | - | 4 | 1 |
| กัมบะ โอซากะ | 2010 | เจลีก ดิวิชัน 1 | 26 | 7 | 4 | 2 | 2 | 0 | 4 | 2 | 1 | 0 | 37 | 11 |
| กัมบะ โอซากะ | 2011 | เจลีก ดิวิชัน 1 | 14 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 7 | 1 | - | - | 21 | 5 |
| กัมบะ โอซากะ | รวม | รวม | 43 | 11 | 4 | 2 | 2 | 0 | 12 | 4 | 1 | 0 | 62 | 17 |
| ไบเอิร์นมิวนิก | 2011–12 | บุนเดิสลีกา | 3 | 0 | 1 | 1 | - | - | 1 | 0 | - | - | 5 | 1 |
| ไบเอิร์นมิวนิก | รวม | รวม | 3 | 0 | 1 | 1 | - | - | 1 | 0 | - | - | 5 | 1 |
| ฮ็อฟเฟินไฮม์ | 2012–13 | บุนเดิสลีกา | 20 | 2 | 1 | 0 | - | - | - | - | - | - | 21 | 2 |
| ฮ็อฟเฟินไฮม์ | รวม | รวม | 20 | 2 | 1 | 0 | - | - | - | - | - | - | 21 | 2 |
| กัมบะ โอซากะ | 2013 | เจลีก ดิวิชัน 2 | 18 | 19 | 2 | 1 | - | - | - | - | - | - | 20 | 20 |
| กัมบะ โอซากะ | 2014 | เจลีก ดิวิชัน 1 | 26 | 10 | 4 | 6 | 7 | 5 | - | - | - | - | 37 | 21 |
| กัมบะ โอซากะ | 2015 | เจลีก ดิวิชัน 1 | 34 | 19 | 3 | 4 | 1 | 0 | 11 | 4 | 4 | 1 | 53 | 28 |
| กัมบะ โอซากะ | 2016 | เจลีก ดิวิชัน 1 | 17 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | 5 | 0 | 1 | 1 | 23 | 6 |
| กัมบะ โอซากะ | รวม | รวม | 95 | 53 | 9 | 11 | 8 | 5 | 16 | 4 | 5 | 2 | 133 | 75 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 163 | 66 | 15 | 14 | 10 | 5 | 29 | 8 | 6 | 2 | 221 | 95 |
1รวมถึง เอมเพอเรอร์สคัพ และ เดเอ็ฟเบ-โพคาล
2รวมถึง เจลีกคัพ
3รวมถึง เอเอฟแชมเปียนส์ลีก และ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
4รวมถึง เจลีกแชมเปียนชิป และ เจแปนนีสซูเปอร์คัพ
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 15 ปี: 
| ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 15 ปี | 2007 | 4 | 2 |
ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 16 ปี: 
| ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 16 ปี | 2007 | 3 | 3 |
| ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 16 ปี | 2008 | 4 | 2 |
| ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 16 ปี | รวม | 7 | 5 |
ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 17 ปี: 
| ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 17 ปี | 2009 | 5 | 3 |
ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 19 ปี: 
| ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 19 ปี | 2010 | 13 | 5 |
ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 22 ปี: 
| ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 22 ปี | 2011 | 4 | 0 |
แหล่งข้อมูลอื่น

ทากาชิ อูซามิ – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
Takashi Usami เก็บถาวร 2013-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Gamba Osaka official site (ญี่ปุ่น)
Takashi Usami เก็บถาวร 2015-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Yahoo! Japan sports (ญี่ปุ่น)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติญี่ปุ่น – ฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- | --- |
|  1 คาวาชิมะ  2 อูเอดะ  3 โชจิ  4 ฮนดะ  5 นากาโตโมะ  6 เอ็นโด  7 ชิบาซากิ  8 ฮารางูจิ  9 โอกาซากิ  10 คางาวะ  11 อูซามิ  12 ฮิงาชิงูจิ  13 มูโตะ  14 อินูอิ  15 โอซาโกะ  16 ยามางูจิ  17 ฮาเซเบะ (c)  18 โอชิมะ  19 เอช. ซากาอิ  20 มากิโนะ  21 จี. ซากาอิ  22 โยชิดะ  23 นากามูระ  ผู้ฝึกสอน: นิชิโนะ  |  1 คาวาชิมะ  2 อูเอดะ  3 โชจิ  4 ฮนดะ  5 นากาโตโมะ  6 เอ็นโด  7 ชิบาซากิ  8 ฮารางูจิ  9 โอกาซากิ  10 คางาวะ  11 อูซามิ  12 ฮิงาชิงูจิ  13 มูโตะ  14 อินูอิ  15 โอซาโกะ  16 ยามางูจิ  17 ฮาเซเบะ (c)  18 โอชิมะ  19 เอช. ซากาอิ  20 มากิโนะ  21 จี. ซากาอิ  22 โยชิดะ  23 นากามูระ  ผู้ฝึกสอน: นิชิโนะ  |  |
ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

ระวังสับสนกับ ตำรวจสหประชาชาติ
| --- | --- |

ทีมตอบสนองเหตุฉุกเฉินของ UNDSS ณ อาคารสหประชาชาติ กรุงเทพฯ ทางด้านขวา พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจทางด้านซ้าย ระหว่างการประท้วงของกลุ่มทะลุฟ้า
ชื่อย่อ: UNDSS
ก่อตั้ง: 1 มกราคม พ.ศ. 2548; 19 ปีก่อน (2548-01-01)
หัวหน้า: รองเลขาธิการ จิลส์ มิโชด์
องค์กรปกครอง: สำนักเลขาธิการสหประชาชาติ
เว็บไซต์: www.un.org/en/safety-and-security
ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (อังกฤษ: Department of Safety and Security: UNDSS) เป็นทบวงของสหประชาชาติที่ให้บริการด้านความปลอดภัยและความมั่นคงแก่หน่วยงานและฝ่ายต่าง ๆ ของสหประชาชาติ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบการจัดการความปลอดภัยของสหประชาชาติ ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติรายงานตรงต่อเลขาธิการสหประชาชาติ ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติบริหารจัดการเครือข่ายที่ปรึกษา นักวิเคราะห์ เจ้าหน้าที่ และผู้ประสานงานด้านความปลอดภัยในกว่า 125 ประเทศทั่วโลก เพื่อสนับสนุนบุคลากรของสหประชาชาติประมาณ 180,000 คน ผู้ติดตาม 400,000 คน และสถานที่ของสหประชาชาติ 4,500 แห่งทั่วโลก ทบวงนี้ดำเนินการโดยรองเลขาธิการ จิลส์ มิโชด์ จากแคนาดา
อาณัติ > ภารกิจ

เพื่อทำให้ระบบการปฏิบัติงานของสหประชาชาติสามารถดำเนินต่อไปได้ผ่านความเป็นผู้นำและโซลูชั่นการรักษาความปลอดภัยที่เชื่อถือได้
อาณัติ > วิสัยทัศน์

ความมั่นคงขององค์การสหประชาชาติ เพื่อโลกที่ดีกว่า
อาณัติ > เอกสารทางกฎหมาย

ความมั่นคงของสหประชาชาติได้รับการสนับสนุนโดยเอกสารทางกฎหมายหลัก 5 ฉบับ ซึ่งระบุถึงความรับผิดชอบของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทั้งหมด ได้แก่
กฎบัตรสหประชาชาติ – มาตรา 104 และ 105
อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิพิเศษและเอกสิทธิ์คุ้มกันของสหประชาชาติ (พ.ศ. 2489 และ พ.ศ. 2490)
อนุสัญญาว่าด้วยความปลอดภัยและความมั่นคงของบุคลากรสหประชาชาติและบุคลากรที่เกี่ยวข้อง (พ.ศ. 2537) – พิธีสารเสริม (พ.ศ. 2548)
มติประจำปีของสมัชชาใหญ่ว่าด้วยความปลอดภัยและความมั่นคงของบุคลากรสหประชาชาติและบุคลากรที่เกี่ยวข้อง
คู่มือหลักนโยบายความปลอดภัยของทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
อาณัติ > วัตถุประสงค์

ความเป็นผู้นำ: ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (UNDSS) จะให้คำแนะนำที่สำคัญและความสามารถในการตัดสินใจอย่างรวดเร็วเกี่ยวกับนโยบายและประเด็นปฏิบัติการของระบบการจัดการความปลอดภัยของสหประชาชาติ (United Nations Security Management System: UNSMS) แก่สมาชิกระบบการจัดการความปลอดภัยแห่งสหประชาชาติ ผู้บริหารระดับสูงและบุคลากรของสหประชาชาติ
การจัดการความปลอดภัย: ทบวงนี้ให้บริการด้วยความสามารถในการจัดการความเสี่ยงด้านความปลอดภัยและกลยุทธ์เพื่อจัดการกับความท้าทายด้านความปลอดภัยหลายมิติ การจัดการความเสี่ยงด้านความปลอดภัย (Security Risk Management: SRM) จะระบุ วิเคราะห์ และจัดการความเสี่ยงด้านความปลอดภัยและความมั่นคงต่อบุคลากร ทรัพย์สิน และการปฏิบัติการของสหประชาชาติ
นโยบาย: ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (UNDSS) สนับสนุนกระบวนการตัดสินใจด้วยกรอบนโยบายที่มั่นคง โดยมีนโยบายด้านความปลอดภัยที่ครอบคลุมทุกด้านของการจัดการความปลอดภัยและสร้างความมั่นใจในความสอดคล้องภายในทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
กำลังคน: ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (UNDSS) พัฒนาและรักษากำลังคนด้านความปลอดภัยและความมั่นคงที่เป็นมืออาชีพและมีประสิทธิภาพ
บริการเฉพาะทาง: ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (UNDSS) มอบบริการด้านความปลอดภัยและความมั่นคงเฉพาะทางโดยนำเสนอความเชี่ยวชาญที่จำเป็นเพื่อให้ก้าวล้ำหน้าการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วในสภาพแวดล้อมด้านความปลอดภัย
ประวัติ

ในช่วงครึ่งศตวรรษแรกของสหประชาติ หากเจ้าหน้าที่ของสหประชาชาติตกเป็นเป้าหมายโดยตรง เหตุการณ์ดังกล่าวมักถูกมองว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยลำพัง ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 สภาพแวดล้อมทางความมั่นคงของสหประชาชาติได้เปลี่ยนแปลงไปและกลายเป็นภัยคุกคามสูงขึ้น จำนวนเจ้าหน้าที่ที่เสียชีวิตและบาดเจ็บเพิ่มขึ้นอันเป็นผลจากการกระทำที่พุ่งเป้าไปที่เจ้าหน้าที่ ทำให้ภารกิจของสหประชาชาติก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย ส่งผลให้เจ้าหน้าที่ของสหประชาชาติมีจำนวนมากขึ้น โดยเฉพาะจากหน่วยงานด้านมนุษยธรรม ถูกส่งไปปฏิบัติภารกิจที่อาจก่อให้เกิดอันตราย ในเวลาเดียวกัน ภารกิจรักษาสันติภาพก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นในพื้นที่ที่มีสงครามหรือในสถานการณ์ที่มีความเสี่ยงสูง เจ้าหน้าที่ด้านมนุษยธรรมถูกส่งไปร่วมกับหน่วยทหารรักษาสันติภาพในภารกิจสหวิชาชีพที่บูรณาการกันมากขึ้น
ประวัติ > คณะอะห์ติซาริ

แม้จะมีความกังวลด้านความปลอดภัยที่เพิ่มมากขึ้นและมีการพยายามแก้ไขปัญหาดังกล่าว สำนักงานใหญ่ของสหประชาชาติที่โรงแรมคาแนลในกรุงแบกแดดได้ถูกโจมตีเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2546 การโจมตีดังกล่าวดำเนินการโดยผู้ก่อเหตุระเบิดฆ่าตัวตายที่ขับรถบรรทุกบรรจุวัตถุระเบิด ได้สังหารเจ้าหน้าที่สหประชาชาติและนักท่องเที่ยวไป 22 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บมากกว่า 150 ราย การโจมตีครั้งนี้ถือเป็นการโจมตีครั้งแรกที่มีเป้าหมายชัดเจนต่อสหประชาชาติ ส่งผลให้มีการเรียกร้องให้มีการประสานงานและความร่วมมือที่มีจำกัดของข้อกำหนดด้านความปลอดภัยสำหรับเจ้าหน้าที่และสถานที่ของสหประชาชาติทั่วโลก การโจมตีดังกล่าวส่งผลให้คณะกรรมการอิสระด้านความปลอดภัยและความมั่นคงของบุคลากรสหประชาชาติในอิรัก ซึ่งนำโดย มาร์ตติ อะห์ติซาริ หรือที่เรียกว่าคณะกรรมการอะห์ติซาริ ดำเนินการทบทวนระบบความปลอดภัยเป็นครั้งที่สองโดยด่วน
จากข้อมูลที่เผยแพร่บนเว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มก่อการร้ายทั่วโลก สหประชาชาติอาจเป็นเป้าหมายการโจมตีในลักษณะเดียวกันนี้ได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าจะเป็นในกรุงแบกแดด กรุงคาบูล กรุงไนโรบี กรุงจาการ์ตา กรุงเจนีวา หรือนครนิวยอร์กก็ตาม ไม่มีข้อบ่งชี้ว่าผู้ก่อเหตุทั้งสองครั้งในกรุงแบกแดดจะละเว้นการโจมตีเป้าหมายอื่น ๆ ของสหประชาชาติทั่วโลก หากการโจมตีดังกล่าวให้ประโยชน์เพิ่มเติม
คณะกรรมาธิการอะห์ติซาริเรียกร้องให้มีการปรับปรุงกลยุทธ์ด้านความปลอดภัยใหม่สำหรับสหประชาชาติอย่างจริงจัง โดยคณะกรรมาธิการได้เสนอแนะว่าองค์ประกอบหลักของกลยุทธ์ใหม่นี้ ได้แก่ การกำหนดความรับผิดชอบของสหประชาชาติอย่างชัดเจนในการรับรองความปลอดภัยของบุคลากร การจัดตั้งเครื่องมือประเมินระดับมืออาชีพสำหรับการวิเคราะห์ภัยคุกคามและความเสี่ยงสำหรับปฏิบัติการของสหประชาชาติทั่วโลก ระบบการจัดการความปลอดภัยที่แข็งแกร่งพร้อมมาตรการทางวินัยที่เหมาะสมเพื่อต่อต้านการไม่ปฏิบัติตาม ความรับผิดชอบในทุกระดับของผู้บริหารสำหรับการนำกฎระเบียบด้านความปลอดภัยไปปฏิบัติ และเพิ่มทรัพยากรอย่างมากเพื่อพัฒนาและบำรุงรักษาโครงสร้างพื้นฐานด้านความปลอดภัยที่จำเป็น
ประวัติ > การก่อตั้งทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

ในปี พ.ศ. 2547 ข้อเสนอสำหรับการเสริมสร้างและการรวมระบบการจัดการความปลอดภัยของสหประชาชาติถูกนำเสนอต่อสมัชชาใหญ่สมัยที่ 59 ในรายงาน A/59/365 เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ซึ่งส่งผลให้มีการนำมติของสมัชชาใหญ่ (A/RES/59/276 เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2547) มาใช้ ซึ่งได้จัดตั้งทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงขึ้น โดยผนวกองค์ประกอบการจัดการความปลอดภัยของสำนักงานผู้ประสานงานด้านความปลอดภัยของสหประชาชาติ (UN Security Coordinator: UNSECOORD) และหน่วยงานด้านความมั่นคงและบริการด้านความปลอดภัย (Security and Safety Services: SSS) เข้าด้วยกันที่สำนักงานใหญ่และที่สำนักงานนอกสำนักงานใหญ่ (รวมถึงคณะกรรมาธิการระดับภูมิภาค)
นอกจากนี้ มติยังกำหนดให้หัวหน้าทบวงคนใหม่ต้องมีเจ้าหน้าที่อาวุโสระดับรองเลขาธิการสหประชาชาติเป็นหัวหน้า โดยมีวาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปี โดยไม่สามารถต่ออายุได้ สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติยังได้มีมาตรการเสริมกำลังปฏิบัติการรักษาความปลอดภัยในทุกสถานที่ และตัดสินใจที่จะจัดตั้งการทำงานที่มีศักยภาพแบบรวมศูนย์สำหรับนโยบาย มาตรฐาน การประสานงาน การสื่อสาร การปฏิบัติตาม และการประเมินภัยคุกคามและความเสี่ยง
ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (UNDSS) ได้ถูกก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2548
การวิจารณ์และการโต้แย้ง

แม้ว่ากลุ่มทำงานของสหประชาชาติจะมีจุดยืนอย่างเป็นทางการในการต่อต้านการใช้บริษัททหารและรักษาความปลอดภัยเอกชน ยกเว้นในกรณีที่ไม่มีทางเลือกอื่น ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (UNDSS) ก็ได้ทำสัญญากับบริษัททหารเอกชนจำนวนมากในการประจำการในประเทศต่าง ๆ การตรวจสอบเพิ่มเติมโดยหน่วยตรวจสอบร่วมของสหประชาชาติเผยให้เห็นว่าแม้จะมีอำนาจหน้าที่ในการรวมการตอบสนองด้านความปลอดภัยให้เป็นหนึ่งเดียว ทบวงความปลอดภัยและความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (UNDSS) ก็ประสบปัญหาด้านความเป็นผู้นำ บุคลากร และเงินทุน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องมาจากการขาดการประสานงานระหว่างหน่วยงานของสหประชาชาติและหน่วยงานหลายระดับของระบบการจัดการความปลอดภัยของสหประชาชาติที่รับผิดชอบในการรับรองความปลอดภัยของเจ้าหน้าที่สหประชาชาติ
ยศและหน่วย

เจ้าหน้าที่ของหน่วยความมั่นคงมียศต่าง ๆ ดังต่อไปนี้: เจ้าหน้าที่ใหม่ (Recruit), เจ้าหน้าที่ (Officer), เจ้าหน้าที่อาวุโส (Senior Officer), จ่า (Sergeant), หมวด (Lieutenant), ผู้กอง (Captain), สารวัตร (Inspector)
มีหน่วยคุ้มกันส่วนบุคคลและกองทหารเกียรติยศ ซึ่งทำหน้าที่หลักในการคุ้มกันผู้ปราศรัยภายในสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site
Report of the Secretary-General on the Safety and Security of Humanitarian Personnel and Protection of United Nations Personnel
United Nations Charter – articles 104 and 105
Conventions on Privileges and Immunities of the United Nations (1946 and 1947)
Convention on Safety and Security of United Nations Personnel and Associated Personnel (1994) – Optional Protocol (2005)
Annual Resolutions of the General Assembly on Safety and Security of UN personnel and associated personnel
UNSMS Security Policy Manual - 2017 (Archived)
เจ้าหน้าที่ด้านความปลอดภัยแห่งสหประชาชาติในการประชุมการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของสหประชาชาติปี พ.ศ. 2552 ที่กรุงโคเปนเฮเกน
คาร์ล เดอนิทซ์

| จอมพลเรือคาร์ล เดอนิทซ์ |
| --- | --- |
Karl Dönitz
คาร์ล เดอนิทซ์ในตำแหน่งยศจอมพลเรือ ณ ปี ค.ศ. 1943

ประธานาธิบดีเยอรมนี
ดำรงตำแหน่ง 30 เมษายน 1945 – 23 พฤษภาคม 1945
หัวหน้ารัฐบาล: โยเซ็ฟ เกิบเบิลส์
ก่อนหน้า: อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (ฟือเรอร์แห่งเยอรมนี)
ถัดไป: เทโอดอร์ ฮ็อยส์ (ประธานาธิบดีแห่งเยอรมนีตะวันตก) วิลเฮ็ล์ม พีค (ประธานาธิบดีแห่งเยอรมนีตะวันออก)
ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ
ดำรงตำแหน่ง 30 มกราคม 1943 – 1 พฤษภาคม 1945
ฟือเรอร์: อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ 
ก่อนหน้า: เอริช เรเดอร์
ถัดไป: ฮันส์-เกออร์ค ฟ็อน ฟรีเดอบวร์ค
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 16 กันยายน ค.ศ. 1891(1891-09-16) เบอร์ลิน, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 24 ธันวาคม ค.ศ. 1980(1980-12-24) (89 ปี) เอามือเลอ, รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์, เยอรมนีตะวันตก
เชื้อชาติ: เยอรมัน
ศาสนา: ลูเทอแรน
พรรคการเมือง: พรรคนาซี (สมาชิกกิตติมศักดิ์, 1944–1945)
ลายมือชื่อ: 
ชื่อเล่น: จอมสิงห์ (The Lion)
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เยอรมนี (1910–18)  เยอรมนี (1920–33)  ไรช์เยอรมัน (1933–45)
สังกัด: กองทัพเรือ
ประจำการ: 1910–1918 1920–1945
ยศ:  จอมพลเรือ (Großadmiral)
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง

คาร์ล เดอนิทซ์ (เยอรมัน: Karl Dönitz) เป็นจอมพลเรือชาวเยอรมันผู้มีบทบาทสำคัญในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่กองทัพเรือเยอรมันตั้งแต่ปีค.ศ. 1943 จวบจนเดอนิทซ์สืบทอดตำแหน่งประมุขแห่งรัฐเยอรมนีหลังจากฮิตเลอร์ฆ่าตัวตายในสัปดาห์สุดท้ายของสงคราม
เขาเริ่มอาชีพในกองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมันก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ใน ค.ศ. 1918 ขณะที่เขาบังคับการเรือดำน้ำ UB-68 เรือถูกกองทัพบริติชจมและเดอนิทซ์ถูกจับเป็นเชลย ระหว่างอยู่ในค่ายเชลยศึก เขาสรุปสิ่งที่ต่อมาเขาเรียกว่ารูเดิลทัคทิค ("ยุทธวิธีฝูง" หรือเรียกทั่วไปว่า "ฝูงหมาป่า") เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองอุบัติ เขาเป็นนายทหารเรือดำน้ำอาวุโสในครีคส์มารีเนอ ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1943 เขาได้ยศจอมพลเรือ และสืบตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่กองทัพเรือจากจอมพลเรือ เอริช เรเดอร์
หลังการอสัญกรรมของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945 พินัยกรรมของฮิตเลอร์ได้แต่งตั้งเขาเป็นผู้สืบทอดประมุขแห่งรัฐจากฮิตเลอร์ ทั้งตำแหน่งประธานาธิบดีเยอรมนีและผู้บัญชาการทหารสูงสุด วันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 เขาสั่งให้อัลเฟรท โยเดิล หัวหน้าเสนาธิการของกองบัญชาการทหารสูงสุด ลงนามตราสารยอมจำนนในแร็งส์ ประเทศฝรั่งเศส เดอนิทซ์ยังเป็นหัวหน้ารัฐบาลเฟล็นส์บวร์คจนถูกฝ่ายสัมพันธมิตรยุบเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ที่การพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค เขาถูกพิพากษาลงโทษฐานอาชญากรรมสงครามและตัดสินลงโทษจำคุกสิบปี หลังการปล่อยตัว เขาใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งใกล้ฮัมบวร์คจนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1980
เกียรติยศ > อิสริยาภรณ์เยอรมัน

กางเขนเหล็ก (1914) ชั้นสอง และชั้นหนึ่ง
กางเขนฟรีดริช ชั้นหนึ่ง
เหรียญซูเดเทินลันท์
เครื่องหมายสงครามเรือดำน้ำ (1939) ประดับเพชร
เข็มกลัดกางเขนเหล็ก (1939) ชั้นสอง และชั้นหนึ่ง
กางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็ก
กางเขนอัศวิน เมื่อวันที่ 21 เมษายน 1940
ติดใบโอ็ค เมื่อวันที่ 6 เมษายน 1943
เข็มตราพรรคทองคำ เมื่อปี 1943
เกียรติยศ > ยศทหาร

เมษายน 1911 : นักเรียนทำการนายเรือ (Fähnrich zur See)
กันยายน 1913 : เรือตรี (Leutnant zur See)
มีนาคม 1916 : เรือโท (Oberleutnant zur See)
มกราคม 1921 : เรือเอก (Kapitänleutnant)
พฤศจิกายน 1928 : นาวาตรี (Korvettenkapitän)
ตุลาคม 1933 : นาวาโท (Fregattenkapitän)
ตุลาคม 1935 : นาวาเอก (Kapitän zur See)
มกราคม 1939 : นาวาเอกพิเศษ (Kommodore)
ตุลาคม 1939 : พลเรือตรี (Konteradmiral)
กันยายน 1940 : พลเรือโท (Vizeadmiral)
มีนาคม 1942 : พลเรือเอก (Admiral)
แต่งตั้งข้ามยศนี้ : พลเรือเอกอาวุโส (Generaladmiral)
มกราคม 1943 : จอมพลเรือ (Großadmiral)
ทฤษฎีพฤติกรรมทางการเมือง

ทฤษฎีพฤติกรรมทางการเมือง (อังกฤษ: Theories of political behavior) ในฐานะที่เป็นแง่มุมหนึ่งของรัฐศาสตร์ พยายามที่จะหาปริมาณและอธิบายอิทธิพลที่กำหนดมุมมองทางการเมือง อุดมการณ์ และระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของบุคคล พฤติกรรมทางการเมืองเป็นส่วนย่อยของพฤติกรรมมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับการเมืองและอำนาจ นักทฤษฎีที่มีอิทธิพลต่อสาขานี้ ได้แก่ คาร์ล ดอยช์ (Karl Deutsch) และ ธีโอดอร์ ดับเบิลยู. อาดอร์โน (Theodor W. Adorno)
อิทธิพลระยะยาวต่อแนวโน้มทางการเมือง

การมีปฏิสัมพันธ์กับมุมมองทางการเมืองของบุคคลในครอบครัวมักถูกมองว่าเป็นอิทธิพลระยะยาวหลักที่มีต่อแนวโน้มทางการเมืองและความเต็มใจที่จะมีส่วนร่วมในระบบการเมือง
ครู และบุคลากรทางการศึกษาอื่น ๆ มักถูกมองว่ามีอิทธิพลอย่างมากต่อแนวโน้มทางการเมือง ในช่วงปีการศึกษา 2546-2547 ในสหรัฐอเมริกา นักเรียนใช้เวลาเฉลี่ย 180.4 วันในการศึกษาขั้นพื้นฐานและมัธยมศึกษาในแต่ละปี โดยวันเรียนถูกกำหนดไว้ที่ประมาณ 6.7 ชั่วโมงเรียน ซึ่งหมายความว่าโดยเฉลี่ยแล้วนักเรียนจะใช้เวลาเรียนในชั้นเรียนประมาณ 1,208.68 ชั่วโมงในแต่ละปี อุดมศึกษา (Post-secondary education) ดูเหมือนจะมีผลกระทบต่อทั้งอัตราการลงคะแนนเสียงและการระบุตัวตนทางการเมือง จากการศึกษาในนักศึกษาจำนวน 9,784,931 คน พบว่าพวกเขาลงคะแนนเสียงในอัตรา 68.5% ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559 (2016 United States presidential election)  เมื่อเทียบกับค่าเฉลี่ย 46.1% สำหรับประชาชนอายุ 18-29 ปีที่ลงคะแนนเสียง
เพื่อนฝูงก็ส่งผลต่อแนวโน้มทางการเมืองเช่นกัน บ่อยครั้ง (แต่ไม่จำเป็น) เพื่อนมักมีข้อได้เปรียบที่เป็นส่วนหนึ่งของคนรุ่นเดียวกัน ซึ่งโดยรวมแล้วพัฒนากลุ่มประเด็นทางสังคมที่ไม่เหมือนใคร เอริค แอล. ดี (Eric L. Dey) ได้โต้แย้งว่า "การขัดเกลาทางสังคมเป็นกระบวนการที่บุคคลได้รับความรู้ นิสัย และค่านิยมที่จะเป็นประโยชน์ในอนาคต" ความสามารถในการเชื่อมโยงในระดับทั่วไปนี้เป็นสิ่งที่กระตุ้นและช่วยให้การเติบโตทางอุดมการณ์ในอนาคตเป็นไปได้
นักสังคมวิทยาและนักรัฐศาสตร์ถกเถียงกันถึงความสัมพันธ์ระหว่างอายุและการก่อตัวของทัศนคติทางการเมือง สมมติฐานปีแห่งความประทับใจ (impressionable years hypothesis) ตั้งสมมติฐานว่าแนวโน้มทางการเมืองจะแข็งตัวในช่วงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น ในทางตรงกันข้าม "สมมติฐานการคงอยู่ที่เพิ่มขึ้น" (increasing persistence hypothesis) ตั้งสมมติฐานว่าทัศนคติมีโอกาสน้อยที่จะเปลี่ยนแปลงเมื่อบุคคลมีอายุมากขึ้น ในขณะที่ "สมมติฐานการเปิดกว้างตลอดชีวิต" (life-long openness hypothesis) เเสดงให้เห็นว่าทัศนคติของบุคคลยังคงยืดหยุ่นได้โดยไม่คำนึงถึงอายุ
อิทธิพลระยะสั้นต่อแนวโน้มทางการเมือง

ปัจจัยระยะสั้นก็ส่งผลต่อพฤติกรรมการลงคะแนนเสียงเช่นกัน สื่อมวลชน และผลกระทบของประเด็นการเลือกตั้ง แต่ละครั้งเป็นปัจจัยเหล่านี้ ปัจจัยเหล่านี้แตกต่างจากปัจจัยระยะยาวเนื่องจากมักจะอยู่ได้ไม่นาน อย่างไรก็ตาม ปัจจัยเหล่านี้มีความสำคัญพอ ๆ กันในการปรับเปลี่ยนแนวโน้มทางการเมือง วิธีการตีความแหล่งข้อมูลทั้งสองนี้มักขึ้นอยู่กับอุดมการณ์ทางการเมืองเฉพาะของแต่ละบุคคลที่เกิดขึ้นจากปัจจัยระยะยาว
นักรัฐศาสตร์ ส่วนใหญ่เห็นพ้องต้องกันว่าสื่อมวลชนมีผลกระทบอย่างมากต่อพฤติกรรมการลงคะแนนเสียง ผู้เขียนคนหนึ่งยืนยันว่า "มีน้อยคนที่จะโต้แย้งกับแนวคิดที่ว่าสถาบันของสื่อมวลชนมีความสำคัญต่อการเมืองร่วมสมัย ... ในการเปลี่ยนผ่านสู่การเมืองแบบประชาธิปไตยเสรีนิยมในสหภาพโซเวียต และยุโรปตะวันออก สื่อเป็นสนามรบหลัก"
ประการที่สอง มีประเด็นการเลือกตั้ง ซึ่งรวมถึงประเด็นการรณรงค์ การโต้เถียง และโฆษณา ปีที่มีการเลือกตั้งและการหาเสียงทางการเมืองสามารถเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมทางการเมืองบางอย่างได้โดยพิจารณาจากผู้สมัครที่เกี่ยวข้อง ซึ่งมีประสิทธิภาพในการโน้มน้าวผู้มีสิทธิเลือกตั้งในระดับที่แตกต่างกัน
ชีววิทยาและรัฐศาสตร์

การศึกษาแบบสหวิทยาการในชีววิทยาและรัฐศาสตร์ (biology and political science) มีเป้าหมายเพื่อระบุความสัมพันธ์ของพฤติกรรมทางการเมืองกับแง่มุมทางชีววิทยา ตัวอย่างเช่น การเชื่อมโยงของชีววิทยาและแนวโน้มทางการเมือง (biology and political orientation) แต่ยังรวมถึงแง่มุมอื่น ๆ เช่น พรรคการเมือง (การเมือง) (partisanship) และพฤติกรรมการลงคะแนนเสียง (voting behavior)  สาขาวิชานี้มักเรียกว่าการเมืองระหว่างเผ่าพันธุ์ (genopolitics) แม้ว่าบางครั้งจะเรียกว่าชีวการเมือง (biopolitics)  แม้ว่าคำนี้จะมีความหมายอื่นที่เกิดขึ้นจากงานของมีแชล ฟูโก (Michel Foucault)
การศึกษาพื้นฐานทางพันธุกรรมที่เป็นไปได้ของพฤติกรรมทางการเมืองเติบโตขึ้นตั้งแต่ทศวรรษ 1980 คำว่า การเมืองระหว่างเผ่าพันธุ์ (genopolitics) ได้รับการบัญญัติขึ้นโดยเจมส์ เอช. ฟาวเลอร์ (James H. Fowler) นักรัฐศาสตร์ ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 เพื่ออธิบายการวิจัยในการระบุยีนตัวขนส่ง/ตัวรับเฉพาะที่รับผิดชอบต่อแนวคิดทางอุดมการณ์ที่อยู่นอกเหนือขอบเขตทางจิตสังคมของการขัดเกลาทางสังคมทางการเมือง
การวิจัยอื่น ๆ เกี่ยวกับการเมืองระหว่างเผ่าพันธุ์ รวมถึงบทความเรื่อง "ยีนมีส่วนทำให้เกิด “ช่องว่างระหว่างเพศ” หรือไม่" ซึ่งพยายามสำรวจอิทธิพลทางพันธุกรรมระหว่างเพศ และยีนมีส่วนทำให้เกิดความชอบทางการเมืองหรือไม่ ผู้เขียนสรุปว่า “ผลการวิจัยสนับสนุนข้ออ้างที่ว่า สิ่งแวดล้อม (ทางสังคมหรืออื่น ๆ ) ไม่สามารถนำมาใช้อธิบายความแตกต่างของพฤติกรรมระหว่างเพศชายและเพศหญิงได้เพียงอย่างเดียว และความแตกต่างทั้งหมดในพฤติกรรมทางการเมืองสมัยใหม่ระหว่างเพศไม่สามารถนำมาประกอบกับยีนหรือข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับมนุษย์ดึกดำบรรพ์ได้”
การมีส่วนร่วมทางการเมือง

นักรัฐศาสตร์ยังมุ่งมั่นที่จะทำความเข้าใจว่าอะไรที่ผลักดันให้บุคคลมีส่วนร่วมในกระบวนการประชาธิปไตย ไม่ว่าจะโดยการลงคะแนนเสียง อาสาสมัครในการหาเสียง ลงชื่อในคำร้อง หรือประท้วง การมีส่วนร่วมไม่สามารถอธิบายได้ด้วยพฤติกรรมที่มีเหตุผลเสมอไป ตัวอย่างเช่น ความขัดแย้งของคอนดอร์เซต์ (voting paradox) ชี้ให้เห็นว่า การลงคะแนนเสียงอาจไม่ใช่ผลประโยชน์ของพลเมือง เพราะความพยายามในการลงคะแนนเสียงมักจะมากกว่าผลประโยชน์ของการลงคะแนนเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาว่าการลงคะแนนเสียงเพียงครั้งเดียวนั้นไม่น่าจะเปลี่ยนแปลงผลการเลือกตั้งได้ นักรัฐศาสตร์เสนอว่า พลเมืองลงคะแนนเสียงด้วยเหตุผลทางจิตวิทยาหรือสังคม ตัวอย่างเช่น การศึกษาแสดงให้เห็นว่า บุคคลมีแนวโน้มที่จะลงคะแนนเสียงมากขึ้น หากพวกเขาเห็นเพื่อนของพวกเขาลงคะแนนเสียง  หรือหากมีคนในครัวเรือนของพวกเขาได้รับการกระตุ้นให้ลงคะแนนเสียง
จิตวิทยาการเมือง

บทความหลัก: จิตวิทยาการเมือง
จิตวิทยาการเมือง มีเป้าหมายเพื่ออธิบายพฤติกรรมทางการเมืองผ่านการวิเคราะห์ทางจิตวิทยา ตัวอย่างของทฤษฎี ได้แก่ อำนาจนิยมฝ่ายขวา แนวโน้มการครอบงำทางสังคม และทฤษฎีความชอบธรรมของระบบ
ดูเพิ่ม

สหภาพแรงงาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Political Behavior, academic journal
การเยือนภาคใต้ของเติ้ง เสี่ยวผิง

รูปปั้นของเติ้ง เสี่ยวผิง ที่สวนสาธารณะเหลียน-ฮฺวาชาน ในนครเชินเจิ้น ประเทศจีน
การเยือนภาคใต้ของเติ้ง เสี่ยวผิง (จีนตัวย่อ : 邓小平南巡; จีนตัวเต็ม : 鄧小平南巡) หรือ การเยือนภาคใต้ ค.ศ. 1992 (จีนตัวย่อ: 九二南巡; จีนตัวเต็ม: 九二南巡) เป็นการเยือนภาคใต้ของจีนของเติ้ง เสี่ยวผิง อดีตผู้นำสูงสุดของจีน ได้แก่ เชินเจิ้น จูไห่ กว่างโจว และเซี่ยงไฮ้ ระหว่างวันที่ 18 มกราคม – 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 การพูดคุยและข้อสังเกตของเติ้งระหว่างการเยือนได้ตอกย้ำการดำเนินตามโครงการปฏิรูปเศรษฐกิจจีนของเขาในจีนแผ่นดินใหญ่ซึ่งหยุดชะงักลงหลังการปราบปรามของทหารในการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 จากคำสั่งของเติ้งเอง การเยือนภาคใต้ ค.ศ. 1992 ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นจุดสำคัญในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของจีน เนื่องจากมีส่วนช่วยรักษาการปฏิรูปเศรษฐกิจของจีน ตลอดจนตลาดทุน และเสถียรภาพของสังคม
ในระหว่างการเยือน เติ้งได้เน้นย้ำกับผู้นำทหารหลายคนของกองทัพปลดปล่อยประชาชน คือ หยาง ช่างคุน หลิว หฺวาชิง และหยาง ไป่ปิง ว่า "ผู้ที่ไม่ส่งเสริมการปฏิรูปสมควรถูกถอดจากตำแหน่งผู้นำ" และบังคับให้เจียง เจ๋อหมิน ซึ่งขณะนั้นเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน สนับสนุนและดำเนินโครงการปฏิรูปเศรษฐกิจต่อไป นอกจากนี้เขายังหวังว่ามณฑลกวางตุ้งจะตามทัน "สี่เสือแห่งเอเชีย" ในแง่ของการพัฒนาเศรษฐกิจภายใน 20 ปี ข้อสังเกตและความเห็นที่โดดเด่นบางประการจากเติ้งในระหว่างการเยือน ได้แก่ "ไม่สำคัญว่าแมวจะสีดำหรือขาว ขอแค่จับหนูได้มันก็เป็นแมวที่ดี" (不管黑猫白猫，能捉到老鼠就是好猫) ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกโดยเขาคริสต์ในทศวรรษ 1960 และ "การพัฒนาคือคำตอบสุดท้าย (发展才是硬道理)" และ "รัฐบาลเชินเจิ้นควรเข้มงวดในการปฏิรูปเศรษฐกิจมากขึ้น กล้าทดลอง และไม่ควรทำตัวเป็นผู้หญิงรัดเท้า"
อย่างไรก็ตาม แม้เติ้งเองจะกล่าวว่าต้องบังคับใช้การต่อต้านการทุจริตตลอดกระบวนการปฏิรูปและการเปิดประเทศทั้งหมด และเน้นย้ำถึงความสำคัญของหลักนิติธรรม แต่ในความเป็นจริงการเยือนภาคใต้ไม่ได้แก้ไขปัญหาการทุจริต ตลอดจนความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจในจีน และไม่ได้ดำเนินการปฏิรูปการเมืองของจีนต่อซึ่งล้มเหลวและสิ้นสุดลงในการประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989