stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศบาลเมืองนครปฐม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลเมืองนครปฐม เก็บถาวร 2013-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดนครปฐม |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร | นครปฐม |  |
| เทศบาลเมือง |  กระทุ่มล้ม  นครปฐม  ไร่ขิง  สามควายเผือก  สามพราน  |  |
| เทศบาลตำบล |  กำแพงแสน  ขุนแก้ว  คลองโยง  ดอนยายหอม  ตาก้อง  ธรรมศาลา  นครชัยศรี  บ่อพลับ  บางกระทึก  บางเลน  บางหลวง  โพรงมะเดื่อ  มาบแค  รางกระทุ่ม  ลำพญา  ศาลายา  ศีรษะทอง  สามง่าม  ห้วยพลู  อ้อมใหญ่  |  |
| ด ค กเทศบาลเมืองในประเทศไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  เขลางค์นคร  ดอกคำใต้  ต้นเปา  น่าน  พะเยา  พิชัย  แพร่  ลำพูน  เมืองแกนพัฒนา  แม่โจ้  แม่ฮ่องสอน  แม่เหียะ  ล้อมแรด  อุตรดิตถ์ 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  กระนวน  กันทรลักษ์  กาฬสินธุ์  กุฉินารายณ์  แจระแม  ชัยภูมิ  ชุมแพ  ชุมเห็ด  เดชอุดม  ท่าบ่อ  นครพนม  นางรอง  โนนสูง-น้ำคำ  บัวใหญ่  บ้านดุง  บ้านทุ่ม  บ้านไผ่  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  ปากช่อง  พิบูลมังสาหาร  มหาสารคาม  มุกดาหาร  เมืองปัก  เมืองพล  ยโสธร  ร้อยเอ็ด  เลย  วังสะพุง  วารินชำราบ  ศรีสะเกษ  ศิลา  สีคิ้ว  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  หนองสำโรง  อำนาจเจริญ 
ภาคกลาง:  กระทุ่มแบน  กระทุ่มล้ม  กำแพงเพชร  แก่งคอย  เขาสามยอด  คลองมะเดื่อ  คลองหลวง  คูคต  ชัยนาท  ชุมแสง  ตะพานหิน  ตาคลี  ทับกวาง  ท่าโขลง  ไทรม้า  นครนายก  นครปฐม  บางกรวย  บางกร่าง  บางกะดี  บางแก้ว  บางบัวทอง  บางคูรัด  บางคูวัด  บางมูลนาก  บางแม่นาง  บางระจัน  บางรักพัฒนา  บางศรีเมือง  บ้านกรด  บ้านหมี่  บึงยี่โถ  ปทุมธานี  ปากน้ำสมุทรปราการ  ปางมะค่า  ปู่เจ้าสมิงพราย  ผักไห่  พระประแดง  พระพุทธบาท  พิจิตร  พิมลราช  เพชรบูรณ์  แพรกษา  แพรกษาใหม่  ไร่ขิง  ลพบุรี  ลัดหลวง  ลาดสวาย  ลำตาเสา  ลำสามแก้ว  วิเชียรบุรี  ศรีสัชนาลัย  สนั่นรักษ์  สมุทรสงคราม  สระบุรี  สวรรคโลก  สองพี่น้อง  สามควายเผือก  สามพราน  สิงห์บุรี  สุโขทัยธานี  สุพรรณบุรี  เสนา  หนองปลิง  ใหม่บางบัวทอง  หล่มสัก  อโยธยา  อรัญญิก  อ่างทอง  อุทัยธานี 
ภาคตะวันออก:  ขลุง  จันทนิมิต  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ตราด  ท่าช้าง  ท่าใหม่  บ้านฉาง  บ้านบึง  บ้านสวน  ปรกฟ้า  ปราจีนบุรี  พนัสนิคม  พระตะบอง  มาบตาพุด  วังน้ำเย็น  ศรีราชา  สระแก้ว  สัตหีบ  แสนสุข  หนองกี่  หนองปรือ  อรัญญประเทศ  อ่างศิลา 
ภาคตะวันตก:  กาญจนบุรี  จอมพล  ชะอำ  ตาก  ท่าเรือพระแท่น  ท่าผา  บ้านโป่ง  ประจวบคีรีขันธ์  ปากแพรก  เพชรบุรี  โพธาราม  ราชบุรี  หัวหิน 
ภาคใต้:  กระบี่  กะทู้  กันตัง  กำแพงเพชร  เขารูปช้าง  คลองแห  ควนลัง  คอหงส์  ชุมพร  ดอนสัก  ตะกั่วป่า  ตะลุบัน  ตากใบ  ท่าข้าม  ทุ่งตำเสา  ทุ่งสง  นราธิวาส  นาสาร  บางริ้น  บ้านพรุ  เบตง  ปัตตานี  ปากพนัง  ปากพูน  ปาดังเบซาร์  ป่าตอง  พังงา  พัทลุง  ม่วงงาม  ระนอง  สตูล  สะเดา  สะเตงนอก  สิงหนคร  สุไหงโก-ลก  หลังสวน 
รายชื่อเรียงตามจำนวนประชากร
เมืองโบราณ

บทความนี้เกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ในจังหวัดสมุทรปราการ สำหรับหนังสือวารสาร ดูที่ วารสารเมืองโบราณ
| --- | --- |
พระที่นั่งสรรเพชญมหาปราสาทจำลอง หนึ่งในสัญลักษณ์สำคัญของเมืองโบราณ

ก่อตั้ง: 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 (52 ปี)
ที่ตั้ง: เลขที่ 296/1 หมู่ 7 ถนนสุขุมวิท ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ
ผู้อำนวยการ: ครอบครัววิริยะพันธุ์
เว็บไซต์: muangboranmuseum.com
"ศาลาพระอรหันต์" ศาลากลางน้ำขนาดใหญ่
ตลาดน้ำ ในส่วนภาคกลาง
เมืองโบราณ สมุทรปราการ เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนกลางแจ้งที่มีพื้นที่กว่า 800 ไร่[ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้] ตั้งอยู่ติดถนนสุขุมวิท ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2506 โดยคุณเล็ก และคุณประไพ วิริยะพันธุ์ นักธุรกิจเจ้าของบริษัทวิริยะประกันภัยและเครือธนบุรี ประกอบรถยนต์ เมืองโบราณ สมุทรปราการ เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515
ลักษณะที่ดินมีแผนผังคล้ายกับแผนที่ประเทศไทย[ต้องการอ้างอิง] และได้มีการจัดวางสถานที่ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศในทุกภาคตามแผนผังที่ดิน ภายในประกอบด้วยโบราณสถาน ปูชนียสถาน เช่น วัด ตลาดน้ำ ตลาดบก และ พระราชวัง เป็นต้น ซึ่งประกอบไปด้วยอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ด้วยการลดทอนสเกลลง และ อาคารจริงที่ย้ายมาจากสถานที่ต่างๆ ในประเทศไทย  ความประสงค์การสร้างเมืองโบราณ โดยคุณเล็ก และคุณประไพ วิริยะพันธุ์
เหตุการณ์สำคัญ

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 9) และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จพระราชดำเนินมายังเมืองโบราณ 2 ครั้ง ครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2514 (ทั้งสองพระองค์เสด็จเป็นการส่วนพระองค์ พร้อมด้วยสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอทุกพระองค์) และในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 เวลา 17.00 น. พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 9) และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิต์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินมายังเมืองโบราณ พร้อมด้วยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และพระราชสวามี
มีกรรมการของเมืองโบราณ นำโดย คุณประไพ วิริยะพันธุ์ เฝ้าฯ รับเสด็จ จากนั้นทั้ง 4 พระองค์ได้ประทับรถยนต์พระที่นั่ง ทอดพระเนตรโบราณวัตถุสถานสำคัญต่างๆ ภายในเมืองโบราณจนทั่ว
วันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย จำนวน 500 คน นำโดยนายวีระ สมความคิด ได้เดินทางมายังเมืองโบราณ เพื่ออ่านแถลงการณ์ในนามเครือข่ายภาคีทวงคืนดินแดนแผ่นดินไทย เพื่อทวงคืนแผ่นดินไทยรอบปราสาทพระวิหารมาเป็นของคนไทย
การเดินทาง > รถไฟฟ้า

รถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีเคหะฯ
การเดินทาง > รถโดยสารประจำทาง

รถสองแถวสาย 1140 (36) ปากน้ำ-บางปู
รถตู้ประจำทางสาย 1140 วิ่งระหว่างสำโรง-คลองด่าน
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ
ปราสาทสัจธรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของเมืองโบราณ
13°32′48″N 100°37′43″E﻿ / ﻿13.5467106°N 100.6286716°E﻿ / 13.5467106; 100.6286716
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ เมืองโบราณ
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
เทศบาลเมืองท่าโขลง

| เทศบาลเมืองท่าโขลง |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
ภาพถ่ายทางอากาศบริเวณวัดพระธรรมกาย

ทม.ท่าโขลงที่ตั้งสำนักงานเทศบาลเมืองท่าโขลง
พิกัด: 14°05′22.0″N 100°37′25.0″E﻿ / ﻿14.089444°N 100.623611°E﻿ / 14.089444; 100.623611
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปทุมธานี
อำเภอ: คลองหลวง
จัดตั้ง: 21 กรกฎาคม 2539 (ทต.ท่าโขลง) 10 ตุลาคม 2544 (ทม.ท่าโขลง)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: สุเทพ วงษ์แจ้ง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 63 ตร.กม. (24 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 77,243 คน
 • ความหนาแน่น: 1,226.08 คน/ตร.กม. (3,175.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04130201
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 1 หมู่ที่ 10 ถนนสีขาว ตำบลคลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี 12120
เว็บไซต์: thakhlong.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลเมืองท่าโขลง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคลองหนึ่งและตำบลคลองสอง เฉพาะฟากเหนือของถนนคลองหลวง (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3214)
ประวัติ

เทศบาลเมืองท่าโขลงได้รับการจัดตั้งตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลท่าโขลงเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 ประกอบด้วย 31 ชุมชน สภาพพื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม เดิมนั้นอาชีพของประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม แต่ในปัจจุบันพื้นที่เดิมที่เคยเป็นการเกษตรค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงเป็นพื้นที่อยู่อาศัยของประชาชนและโรงงานอุตสาหกรรม สภาพส่วนใหญ่เป็นชุมชนที่มีประชากรอาศัยอยู่ค่อนข้างหนาแน่น มีการขยายตัวอย่างรวดเร็วทั้งทางด้านสังคมและเศรษฐกิจ ต่อมาเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลเมืองท่าโขลง
ที่ตั้งและอาณาเขต

เทศบาลเมืองท่าโขลงตั้งอยู่ในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอคลองหลวงประมาณ 5 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดปทุมธานีประมาณ 16 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 63.00 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 2 ตำบล ได้แก่
ตำบลคลองหนึ่ง เฉพาะหมู่ที่ 9–15, 19–20 และบางส่วนของหมู่ที่ 8, 18
ตำบลคลองสอง เฉพาะหมู่ที่ 8–15 และบางส่วนของหมู่ที่ 7
โดยมีอาณาเขตติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตเทศบาลตำบลเชียงรากน้อย เขตเทศบาลตำบลพระอินทราชา (อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลพยอม (อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลคลองสาม (อำเภอคลองหลวง)
ทิศใต้ ติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองคลองหลวง (อำเภอคลองหลวง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางพูด (อำเภอเมืองปทุมธานี) เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านปทุม และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเชียงรากน้อย (อำเภอสามโคก)
การศึกษา > สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปทุมธานี

โรงเรียนสังข์อ่ำวิทยา
โรงเรียนลำสนุ่น
โรงเรียนปากคลองสอง
โรงเรียนไทยรัฐวิทยา 69 (คลองหลวง)
โรงเรียนชุมชนวัดบางขัน
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
โรงเรียนจารุศรบำรุง
โรงเรียนวันครู 2502
โรงเรียนวัดคุณหญิงส้มจีน
โรงเรียนวัดพืชนิมิตร
โรงเรียนประถมศึกษาธรรมศาสตร์
โรงเรียนธรรมศาสตร์คลองหลวงวิทยาคม
การศึกษา > สถานศึกษาเอกชน

โรงเรียนทวิวิชช์
โรงเรียนยิ่งยศอนุสรณ์
การศึกษา > สังกัดเทศบาลเมืองท่าโขลง

โรงเรียนเทศบาลท่าโขลง 1
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลเมืองท่าโขลง
การศึกษา > สถาบันอุดมศึกษา

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (เอไอที)
มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
ศาสนา

ศาสนาพุทธ มีวัดในเขตเทศบาล ได้แก่ วัดพระธรรมกาย วัดบางขัน วัดคลองสอง วัดทวีการะอนันต์ วัดพืชนิมิต วัดคุณหญิงส้มจีน
ศาสนาอิสลาม มีมัสยิดในเขตเทศบาล ได้แก่ มัสยิดลำสนุ่น มัสยิดเจริญอิสลาม
ศาสนาคริสต์ มีคริสตจักรสัมพันธ์คลองหลวง ระพีพัฒน์
สาธารณสุข

ในเขตเทศบาลเมืองท่าโขลงมีโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ ซึ่งเป็นโรงพยาบาลของรัฐ และโรงพยาบาลนวนคร ซึ่งเป็นโรงพยาบาลเอกชน มีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ได้แก่ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลคลองหนึ่ง หมู่ 13 และโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลคลองสอง หมู่ 13 และมีศูนย์บริการสาธารณสุขเทศบาลเมืองท่าโขลง
โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ
แผนภูมิเส้น

แผนภูมิเส้น เป็นวิธีการนำเสนอข้อมูล โดยใช้จุดและส่วนของเส้นตรงที่ลากเชื่อมต่อจุด ซึ่งแต่ละจุดจะบอกจำนวนหรือปริมาณของข้อมูลแต่ละรายการ นิยมใช้กราฟเส้นกับข้อมูลที่แสดงการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง ตามลำดับก่อนหลังของเวลา
แขวงพัฒนาการ

| แขวงพัฒนาการ |
| --- | --- |
แขวง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Khwaeng Phatthanakan
สถานีรถไฟหัวหมาก
แผนที่เขตสวนหลวง เน้นแขวงพัฒนาการ
ประเทศ:  ไทย
เขตปกครองพิเศษ: กรุงเทพมหานคร
เขต: สวนหลวง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8.533 ตร.กม. (3.295 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 30,676 คน
 • ความหนาแน่น: 3,594.98 คน/ตร.กม. (9,311.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 10250
รหัสภูมิศาสตร์: 103403
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
พัฒนาการ เป็นแขวงในเขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร เป็น 1 ใน 13 แขวงที่ตั้งขึ้นใหม่ล่าสุดตามประกาศการเปลี่ยนแปลงพื้นที่แขวงของกรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 โดยแยกจากแขวงสวนหลวงพร้อมกับแขวงอ่อนนุช และได้ชื่อตามชื่อถนนพัฒนาการซึ่งตัดผ่านท้องที่แขวง
ที่ตั้งและอาณาเขต

แขวงพัฒนาการครอบคลุมพื้นที่ด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเขตสวนหลวง มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติตต่อกับแขวงหัวหมาก (เขตบางกะปิ) มีคลองกะจะ คลองหัวหมาก และลำรางแบ่งเขตสวนหลวงกับเขตบางกะปิเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงทับช้าง (เขตสะพานสูง) และแขวงประเวศ (เขตประเวศ) มีคลองบึงบ้านม้าและลำรางข้างหมู่บ้านเอื้อสุขเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงอ่อนนุช (เขตสวนหลวง) มีคลองประเวศบุรีรมย์และคลองพระโขนงเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงสวนหลวง (เขตสวนหลวง) มีคลองจวน คลองหัวหมาก และคลองลาวเป็นเส้นแบ่งเขต
การคมนาคม

ทางสายหลักในพื้นที่แขวงพัฒนาการ ได้แก่
ถนนมอเตอร์เวย์
ถนนศรีนครินทร์
ถนนพระราม 9
ถนนพัฒนาการ
ทางพิเศษศรีรัช
ส่วนทางสายรองในพื้นที่แขวง ได้แก่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3701 (คู่ขนานมอเตอร์เวย์ด้านซ้าย)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3702 (คู่ขนานมอเตอร์เวย์ด้านขวา)
ถนนกำแพงเพชร 7
แขวงมักกะสัน

| แขวงมักกะสัน |
| --- | --- |
แขวง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Khwaeng Makkasan
สถานีมักกะสัน
แผนที่เขตราชเทวี เน้นแขวงมักกะสัน
ประเทศ:  ไทย
เขตปกครองพิเศษ: กรุงเทพมหานคร
เขต: ราชเทวี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2.283 ตร.กม. (0.881 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 15,837 คน
 • ความหนาแน่น: 6,936.93 คน/ตร.กม. (17,966.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 10400
รหัสภูมิศาสตร์: 103704
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
มักกะสัน เป็นแขวงหนึ่งของเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้งและอาณาเขต

แขวงมักกะสันตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเขตราชเทวี มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงถนนพญาไท (เขตราชเทวี) แขวงสามเสนใน (เขตพญาไท) แขวงดินแดง (เขตดินแดง) มีถนนดินแดงและคลองสามเสนเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงบางกะปิ (เขตห้วยขวาง) มีถนนอโศก-ดินแดงเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงคลองเตยเหนือ (เขตวัฒนา) และแขวงลุมพินี (เขตปทุมวัน) มีคลองแสนแสบเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงถนนเพชรบุรีและแขวงถนนพญาไท (เขตราชเทวี) มีถนนราชดำริและถนนราชปรารภเป็นเส้นแบ่งเขต
การคมนาคม

ถนนในพื้นที่แขวงมักกะสัน ได้แก่
ถนนเพชรบุรี
ถนนนิคมมักกะสัน
ถนนกำแพงเพชร 7
ถนนจตุรทิศ
ถนนดินแดง
ถนนดินแดงตัดใหม่
ถนนอโศก-ดินแดง
ถนนวิทยุ
ถนนชิดลม
ถนนราชดำริ
ถนนราชปรารภ
ทางพิเศษเฉลิมมหานคร
ทางพิเศษศรีรัช
เพศวิทยา

เพศศาสตร์ หรือ เพศวิทยา เป็นสหสาขาวิชาประกอบด้วยจิตวิทยา แพทยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และเพศศึกษา
เพศศาสตร์จะมีเนื้อหาเชิงสังคมและจิตวิทยามาก ตัวอย่างเช่น การให้คำปรึกษาทางด้านเพศ ปัญหาเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ ปัญหาผู้หญิงที่ถูกข่มขืน ผู้หญิงที่ถูกทารุณกรรมทางเพศ โดยผู้ที่เรียนสาขานี้ต้องผ่านการคัดเลือก วิชาชีววิทยา, สถิติ, คุณธรรมและจริยธรรม, การให้การปรึกษาเชิงจิตวิทยา และทัศนคติทางด้านเพศศาสตร์
ในประเทศไทยมีการสอนสาขาวิชานี้ในระดับปริญญาโท ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ดูเพิ่ม

สตรีศึกษา
แหล่งข้อมูลอื่น

หลักสูตรเพศศาสตร์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
| ด ค กโรคกามวิปริต |
| --- | --- |
 Abasiophilia  Acrotomophilia  Agalmatophilia  Agonophilia  Algolagnia  Andromimetophilia/Gynemimetophilia  Apotemnophilia  Autassassinophilia  Autoandrophilia/Autogynephilia  Biastophilia  Chremastistophilia  Chronophilia  Coprophilia  Dacryphilia  Dendrophilia  Dippoldism  Emetophilia  Erotic asphyxiation  Erotophonophilia  การแสดงอนาจาร  Formicophilia  อาการชอบถูไถอวัยวะเพศ  Gerontophilia  Hebephilia  Homeovestism  Hybristophilia  โรคใคร่ทารก  Jigsaw Squirting  Katoptronophilia  Kleptophilia  Klismaphilia  Lactaphilia  Macrophilia  Narratophilia  Nasophilia  อาการชอบสมสู่กับศพ  Object sexuality  Olfactophilia  Omorashi  Paraphilic infantilism  Partialism  Pecattiphilia  โรคใคร่เด็ก  Pictophilia  Pygophilia  Pyrophilia  ซาดิสม์และมาโซคิสม์  Salirophilia  การเกิดอารมณ์เพศจากสิ่งเฉพาะ  Somnophilia  Sthenolagnia  Symphorophilia  Tamakeri  Telephone scatologia  Transvestic fetishism  Transvestophilia  Trichophilia  Troilism  อาการชอบน้ำปัสสาวะ  Vorarephilia  โรคถ้ำมอง  อาการกระสันสัตว์  Zoosadism 
ดูเพิ่ม:  Courtship disorder  กิจกรรมทางเพศของมนุษย์  เพศวิทยา
แขวงมย็อง

| แขวงมย็อง> การถอดเสียงภาษาเกาหลี |
| --- | --- |
 • ฮันกึล: 명동
 • ฮันจา: 明洞
 • อักษรโรมันปรับปรุง: Myeong-dong
 • แมกคูน–ไรซ์ชาวเออร์: Myŏng-dong
แขวงมย็อง, โซล

ประเทศ:  เกาหลีใต้
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 0.99 ตร.กม. (0.38 ตร.ไมล์)
ประชากร (2556)
 • ทั้งหมด: 3,320 คน
 • ความหนาแน่น: 3,400 คน/ตร.กม. (8,700 คน/ตร.ไมล์)
แขวงมย็อง (เกาหลี: 명동; ฮันจา: 明洞, แปล 'อุโมงค์แห่งความสว่างไสว') เป็น แขวงหนึ่งอยู่ในเขตชุง โซล ประเทศเกาหลีใต้ อยู่ระหว่างถนนชุงมู ถนนอึลจิ และถนนนัมแดมุน มีพื้นที่ 0.99 กม² มีประชากรประมาณ 3,320 คน ส่วนใหญ่เป็นย่านการค้า เป็นหนึ่งในย่านธุรกิจและการท่องเที่ยวหลักของโซล ในปี พ.ศ. 2554, 2555 และ 2556 แขวงมย็องอยู่ในรายชื่ออันดับ 9 ของถนนช็อปปิ้งที่มีราคาแพงที่สุดในโลก พื้นที่แห่งนี้มีสิ่งก่อสร้างสำคัญทางประวัติศาสตร์สองแห่งคือ อาสนวิหารมย็องดง และโรงละครนันทา-มย็องดง
ประวัติ

แขวงมย็องเมื่อย้อนกลับไปในสมัยราชวงศ์โชซ็อน มีชื่อเรียกว่า มย็องรเยบัง (เกาหลี: 명례방; ฮันจา: 明禮坊) เกือบทั้งหมดเป็นย่านที่อยู่อาศัย ระหว่างช่วงเกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น ชื่อของย่านนี้ได้เปลี่ยนเป็น มย็องชีจ็อง (เกาหลี: 명치정; ฮันจา: 明治町 หรือ เมจิโช ในภาษาญี่ปุ่น) และได้กลายมาเป็นย่านการค้า และทำให้การค้าในย่านถนนชุงโม เจริญมากยิ่งขึ้น และแขวงมย็องได้รับการยกฐานะเป็นแขวงอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2489 ภายหลังจากเกาหลีใด้รับเอกราชจากญี่ปุ่น
ภายหลังจากช่วงสงครามเกาหลี และในช่วงทศวรรษที่ 1960 ความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจและหน่วยงานภาคการเงินจากถนนนัมแดมุนและถนนอึลจิ ได้แผ่ขยายมาถึงแขวงมย็อง ทำให้พื้นที่ย่านนี้มีความเจริญรุ่งเรือง และมีการก่อสร้างตึกสูงตามมา ร้านค้าปลีก, ศูนย์การค้า, ร้านอาหาร, ร้านค้าแบรนด์เนมราคาสูง และร้านขายเสื้อผ้า ตั้งขึ้นในย่านธุรกิจของแขวงมย็อง และกลายเป็นศูนย์กลางของแฟชั่น และสมัยนิยมของวัยรุ่นเกาหลีใต้ในยุค 70
นอกจากแขวงมย็องจะเป็นย่านการค้าและย่านการเงินที่สำคัญแล้ว แขวงมย็องยังเป็นสถานที่ยอดนิยมในการจัดการประท้วงทางการเมือง โดยเฉพาะในช่วงยุคการเมืองเปลี่ยนจากช่วงเผด็จการก้าวเข้าสู่ยุคประชาธิปไตย ในยุค 80 และ 90 อาสนวิหารมย็องดง ได้กลายเป็นจุดรวมตัวในการประท้วงที่สำคัญตราบเท่าปัจจุบัน
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2543 แขวงมย็องได้ถูกกำหนดให้เป็นย่านส่งเสริมการท่องเที่ยว และเป็นจุดที่รถประจำทางรถนำเที่ยวของรัฐบาลแวะพักด้วย
ข้อมูลเพิ่มเติม

Visit Korea เก็บถาวร 2017-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Life in Korea
Myeongdong Tourist Zone เก็บถาวร 2017-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Korean)
แขวงมย็องขณะเกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
เหตุโจมตีทางไซเบอร์ประเทศยูเครน พ.ศ. 2565

เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2565 เกิดเหตุการโจมตีทางไซเบอร์ในเว็บไซต์ของหน่วยงานของรัฐบาลยูเครน ในช่วงวิกฤตการณ์รัสเซีย–ยูเครน พ.ศ. 2564–2565 ตามรายงานของทางการยูเครน เว็บไซต์ของรัฐบาลประมาณ 70 แหล่ง รวมไปยังกระทรวงการต่างประเทศ คณะรัฐมนตรี และคณะมนตรีความมั่นคงและพิทักษ์ถูกโจมตี เว็บไซต์ส่วนใหญ่ได้รับการกู้ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังการโจมตี หนึ่งเดือนต่อมา ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ การโจมตีทางไซเบอร์เกิดเหตุขึ้นอีกครั้งเว็บไซต์ของรัฐบาลและธนาคารหลายแห่งระบบล่มลง
เหตุโจมตี

เหตุโจมตีเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 14 มกราคม ประกอบด้วยนักเจาะระบบเปลี่ยนเว็บเพจของเว็บไซต์เป็นข้อความภาษายูเครน ภาษาโปแลนด์แบบไม่ถูกอักขระวิถี และภาษารัสเซียซึ่งระบุว่า "จงหยามเกรงพร้อมรอรับสิ่งที่เลวร้าย" และอ้างว่าข้อมูลส่วนบุคคลได้รั่วไหลไปทั่วอินเทอร์เน็ต เว็บไซต์ของรัฐบาลประมาณ 70 แหล่งรับผลกระทบ รวมถึงกระทรวงการต่างประเทศ คณะรัฐมนตรี และคณะมนตรีความมั่นคงและพิทักษ์ เอสบียูหรือสำนักบริการนิรภัยแห่งชาติยูเครน ระบุว่าไม่มีข้อมูลรั่วไหล ไม่นานหลังจากที่ข้อความปรากฏขึ้น เว็บไซต์ทุกแหล่งนั้นออฟไลน์ เว็บไซต์ถูกกู้ได้ในไม่กี่ชั่วโมง รองเลขาธิการเอ็นเอสดีซีหรือคณะมนตรีความมั่นคงและพิทักษ์ เซอร์ฮีย์ เดเมดยัค กล่าวว่าการสอบสวนการโจมตีของยูเครนประเด็นว่ามีการให้สิทธิ์บริษัทบุคคลที่สามสำหรับการโจมตี ซอฟต์แวร์ของบริษัทที่ไม่มีนามนี้ถูกใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2559 เพื่อพัฒนาเว็บไซต์ในหน่วยงานของรัฐบาล ซึ่งส่วนใหญ่รับผลกระทบจากการโจมตี รองเลขาธิการเอ็นเอสดีซีกล่าวหา UNC1151 ซึ่งเป็นกลุ่มนักเจาะระบบที่ถูกกล่าวโทษว่าเชื่อมโยงกับหน่วยข่าวกรองของประเทศเบลารุสโจมตีครั้งนี้
เหตุโจมตีทางไซเบอร์ตรวจพบครั้งแรกโดย ศูนย์ข่าวต้านภัยไมโคซอฟท์ (MSTIC) รายงานว่า มัลแวร์ได้รับการติดตั้งบนอุปกรณ์ที่เป็นของหน่วยงาน "รัฐบาลหลายแห่ง องค์กรไม่แสวงหากำไร และองค์กรสารสนเทศ" ในประเทศยูเครน ต่อมา มีรายงานติดตั้งมัลแวร์บนอุปกรณ์ของบริการฉุกเฉินของรัฐและสำนักขนส่งทางรถยนต์ ซอฟต์แวร์นี้มีชื่อว่า DEV-0586 ได้รับการออกแบบให้ดูเหมือนมัลแวร์เรียกค่าไถ่ แต่ไม่มีระบบการกู้คืน แสดงให้ชี้ว่ามีเจตนาที่จะทำลายไฟล์เพียงอย่างเดียวแทนที่จะเข้ารหัสเพื่อทำการเรียกค่าไถ่ เอ็มเอสทีไอซี รายงานว่ามัลแวร์ถูกตั้งโปรแกรมให้ทำงานเมื่อปิดอุปกรณ์เป้าหมาย มัลแวร์จะแสดงไฟล์ทับมาสเตอร์บูตเรคคอร์ด (MBR) ด้วยหมายเหตุเรียกค่าไถ่ทั่วไป ต่อมา มัลแวร์ดาวน์โหลดไฟล์ชนิด .exe เป็นไฟล์ที่สอง ซึ่งจะเขียนทับไฟล์ทั้งหมดที่มีนามสกุลบางส่วนจากรายการที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ซึ่งจะลบข้อมูลทั้งหมดที่อยู่ในไฟล์เป้าหมาย หน้าเล่นโหลดของมัลแวร์เรียกค่าไถ่นั้นแตกต่างจากการโจมตีมัลแวร์เรียกค่าไถ่มาตรฐานในหลายด้านอันแสดงถึงเจตนาในการทำลายล้างเพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ดี ผลกระทบเว็บไซต์ในภายหลังของข้อมูลกู้ไม่ได้ เป็นการเจตนาของผู้โจมตีไม่ได้ใส่การกู้ข้อมูลจากโปรแกรมเรียกค่าไถ่ในระบบคืน
เบิร์นอิตดาวน์ (เพลงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์)

"เบิร์นอิตดาวน์" (อังกฤษ: Burn It Down) เป็นเพลงของวงดนตรีเฮฟวีเมทัลชาวอเมริกัน อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ จากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 ของวง ซิตีออฟอีวิล ซิงเกิลออกจำหน่ายในวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2548 ผ่านค่ายเพลงวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ เพลงลำดับก่อนหน้าในอัลบั้ม ซึ่งคือเพลง "บีสต์แอนด์เดอะฮาร์ล็อตส์" มีเสียงเชื่อมต่อกับเพลง "เบิร์นอิตดาวน์" โดยเพลงนี้เป็นเพลงที่สั้นที่สุดในอัลบั้ม และเป็นเพลงเดียวที่มีความยาวน้อยกว่า 5 นาที นอกจากนี้ เพลง "เบิร์นอิตดาวน์" ยังเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ ซอว์ 3
รายชื่อเพลง

เพลงทั้งหมดแต่งโดยอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Burn It Down" (เวอร์ชันอัลบั้ม) | 4:59 |
| 2. | "Syn's Solo" (ไลฟ์) |   |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Burn It Down" (เวอร์ชันอัลบั้ม) | 4:59 |
| 2. | "Burn It Down" (มิวสิกวิดีโอ) | 5:09 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Burn It Down" (เวอร์ชันอัลบั้ม) | 4:59 |
บุคคลที่เกี่ยวข้อง

เอ็ม. แชโดวส์ – ร้องนำ
แซกกี เวนเจนซ์ – จังหวะกีตาร์
เดอะเรฟ – กลอง
ซินนิสเตอร์ เกตส์ – กีตาร์นำ
จอห์นนี คริสต์ – กีตาร์เบส
แหล่งข้อมูลอื่น

เนื้อเพลงเต็มของเพลงนี้ ที่เมโทรลิริกส์
| ด ค กอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ |
| --- | --- |
 เอ็ม. แชโดวส์  แซกกี เวนเจนซ์  ซินนิสเตอร์ เกตส์  จอห์นนี ไครสต์  บรุกส์ แวกเกอร์แมน แอริน อิเลไฮ  เดอะเรฟ  แมตต์ เวนดต์  จัสติน เซน  เดเมียน แอช 
สตูดิโออัลบั้ม:  ซาวน์ดิงเดอะเซเวนท์ทรัมเปต  เวกกิงเดอะฟอลเลน  ซิตีออฟอีวิล  อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์  ไนต์แมร์  เฮลทูเดอะคิง  เดอะสเตจ  ไลฟ์อิสบัตอะดรีม... 
วิดีโอ:  ออลเอ็กเซส  ไลฟ์อินดิแอลบีซีแอนด์ไดมอนส์อินเดอะรัฟ 
อีพี:  วอร์มเนสออนเดอะโซล  เวลคัมทูเดอะแฟมิลี 
ซิงเกิล:  "วอร์มเนสออนเดอะโซล"  "อันโฮลีคอนเฟสชันส์"  "เบิร์นอิตดาวน์"  "แบตคันทรี"  "บีสต์แอนด์เดอะฮาร์ลอต"  "ซีซเดอะเดย์"  "วอล์ก"  "คริทิคัลอักเคลม"  "ออลโมสต์อีซี"  "แอฟเตอร์ไลฟ์"  "เดียร์ก็อด"  "สกรีม"  "ไนต์แมร์"  "เวลคัมทูเดอะแฟมิลี"  "โซฟาร์อะเวย์"  "นอตเรดีทูดาย"  "เบรีด์อะไลฟ์"  "แคร์รีออน"  "เฮลทูเดอะคิง"  "เชเพิร์ดออฟไฟเออร์"  "ดิสมีนส์วอร์"  "เดอะสเตจ" 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  ผลงาน  วอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์  โฮปเลสเรเคิดส์  กูดไลฟ์เรเคิดดิงส์  แคปิตอลเรเคิดส์ 
   หมวดหมู่:อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
เอ็งกะ

| เอ็งกะ |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: เรียวโกกะ (Ryūkōka) • โรเกียวกุ (Rōkyoku) • มินโย (Min'yō) • แทงโก (Tango) • บลูส์ (Blues)
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ประเทศญี่ปุ่นในคริสต์ทศวรรษ 1950
เครื่องบรรเลงสามัญ: ร้อง • กีตาร์ • กีตาร์เบส • กลองชุด • เปียโน • แซ็กโซโฟน • ทรัมเพ็ต • ทร็อมโบน • ชะมิเซ็ง • ชะกุฮะชิ
เอ็งกะ (ญี่ปุ่น: 演歌; โรมาจิ: Enka) (演 (เอ็ง) แปลว่า การแสดง ความบันเทิง / 歌 (คะ) แปลว่า เพลง) คือ รูปแบบดนตรีที่มีการผสมผสานกันระหว่างแนวดนตรีสองแนวที่แตกต่างกัน แนวแรกคือแนวดนตรีแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นในช่วงยุคเมจิ (พ.ศ. 2411 – 2455) กับยุคไทโช (พ.ศ. 2455 – 2469) ส่วนแนวที่สองคือแนวเพลงประโลมโลกแบบป็อปของญี่ปุ่นที่มีกลิ่นอายของเพลงสไตล์คันทรีแบบอเมริกันผสมอยูด้วย โดยเอ็งกะในปัจจุบันนั้น จะหนักไปทางแนวที่สองมากกว่า
เอ็งกะกำเนิดขึ้นครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น สมัยยุคเมจิ โดยได้รับอิทธิพลหรือมีรากฐานมาจากเพลงทางเกาหลีหรือจีน ในช่วงแรก เพลงแนวนี้ถูกนำมาใช้ในด้านการเมืองอยู่บ่อย ๆ อย่างเช่นนำมาใช้แปลงบทแถลงการณ์ต่าง ๆ ให้เป็นทำนองเพลงเพื่อง่ายต่อการเผยแพร่ เป็นต้น แต่ในเวลาต่อมา การใช้ประโยชน์ในด้านนี้ก็ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว
แนวเพลงเอ็งกะนี้ ถือได้ว่าเป็นแนวเพลงแรกที่สังเคราะห์เอาสเกลโน้ตเพ็นทาโกนิคของเพลงญี่ปุ่นรวมเข้ากับท่วงทำนองของดนตรีสไตล์ตะวันตกได้เป็นอย่างดี เนื้อร้องของเพลงแนวนี้ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่เรื่องความรักและการสูญเสีย ความเหงา ความรันทด ความทุกข์ยากลำบาก ไปจนถึงความตายและการฆ่าตัวตาย เอ็งกะจะสะท้อนให้เห็นถึงประเพณี อุดมการณ์ หรือความเย้ายวนใจในมุมมองของวัฒนธรรมหรือทัศนคติในแบบของญี่ปุ่น คล้ายกับแนวเพลงคันทรีของอเมริกันและเพลงสไตล์ตะวันตก
นักร้องเพลงแนวเอ็งกะที่โด่งดังและเป็นที่รักมากที่สุดคือ ฮิบาริ มิโซระ (พ.ศ. 2480 – พ.ศ. 2532) เธอได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชินีเพลงเอ็งกะ" และ "ราชินีแห่งยุคโชวะ" ในช่วงที่เธอยังมีชีวิตอยู่และได้รับความนิยมมากที่สุด
เอ็งกะได้รับความนิยมมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงช่วงทศวรรษล่าสุดนี้เองที่เพลงเอ็งกะได้เสื่อมความนิยมลงทั้งทางด้านยอดขายและการยอมรับ ประจวบกับการที่เพลงแนวเจ-ป็อปแบบอเมริกันโด่งดังขึ้นมาแทนที่พอดี เหตุหนึ่งที่เอ็งกะเดินทางมาถึงช่วงขาลงตรงจุดนี้ก็เพราะว่านักฟังชาวญี่ปุ่นรุ่นใหม่ ๆ ไม่ประทับใจแนวเพลงดั้งเดิม แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีชาวญี่ปุ่นอีกหลาย ๆ คนที่ยังหลงใหลกับเพลงแนวเอ็งกะนี้อยู่ จนกระทั่งต่อมา เมื่อนักร้องขวัญใจวัยรุ่นของญี่ปุ่นในช่วงนั้นอย่างคิโยชิ ฮิกาวะ และยูโกะ นากาซาวะ (อดีตสมาชิกรุ่นที่ 1 ของมอร์นิงมูซูเมะ) หันมาร้องเพลงแนวเอ็งกะบ้าง ก็ทำให้แฟนเพลงหนุ่มสาวของญี่ปุ่นหันมานิยมเพลงแนวนี้ได้พอสมควร
การแต่งกายของนักร้องเอ็งกะเวลาขึ้นแสดงส่วนใหญ่ ถ้าหากว่าเป็นผู้หญิงพวกเธอจะใส่ชุดกิโมโนหรือไม่ก็ชุดราตรีในการแสดง และถ้าหากว่าเป็นผู้ชายพวกเขาจะใส่ชุดที่เป็นทางการหรือไม่ก็ชุดญี่ปุ่นที่ถูกต้องตามประเพณี
เครื่องดนตรีที่ใช้ในเพลงแนวเอ็งกะก็จะเหมือนกันกับที่ใช้ในเพลงดั้งเดิมของญี่ปุ่นทั่วไป อย่างเช่น ชิโนบูเอะ และชามิเซ็ง เป็นต้น ส่วนแหล่งที่จะสามารถฟังเพลงเหล่านี้ได้ในญี่ปุ่น นอกจากจะในรายการโทรทัศน์และวิทยุแล้ว ก็คือที่ร้านอาหาร ร้านสุรา คาเฟ่ และสถานที่ให้บริการคาราโอเกะ
ในสหรัฐอเมริกา เอ็งกะก็ยังได้รับความนิยมอยู่ในกลุ่มคนที่มีเชื้อสายญี่ปุ่น-อเมริกัน (โดยเฉพาะที่สูงอายุแล้ว) แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีแฟนเพลงเอ็งกะที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่นอยู่ด้วย นอกจากนั้นแล้ว ในอเมริกาก็ยังมีวงดนตรีและนักร้องแนวเอ็งกะอยู่ด้วยเหมือนกัน อย่างเช่นวง ซานโฮเซ จิโดริ ที่เปิดการแสดงในเทศกาลโอบงในช่วงฤดูร้อนอยู่เป็นครั้งคราว เป็นต้น