stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แกร์ฮาร์ท โดมัค

| แกร์ฮาร์ท โดมัค |
| --- | --- |

เกิด: แกร์ฮาร์ท โยฮันเนิส เพาล์ โดมัค 30 ตุลาคม ค.ศ. 1895(1895-10-30) ลาโก บรันเดินบวร์ค
เสียชีวิต: 24 เมษายน ค.ศ. 1964(1964-04-24) (68 ปี) บวร์คแบร์ค เคอนิชส์เฟ็ลท์อิมชวาทซ์วัลท์
สัญชาติ: เยอรมัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยคีล
มีชื่อเสียงจาก: พัฒนายากลุ่มซัลโฟนาไมด์ เช่น พรอนโตซิล
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ (ค.ศ. 1939) ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน (ค.ศ. 1959)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: วิทยาแบคทีเรีย
 
แกร์ฮาร์ท โยฮันเนิส เพาล์ โดมัค (เยอรมัน: Gerhard Johannes Paul Domagk; 30 ตุลาคม ค.ศ. 1895 – 24 เมษายน ค.ศ. 1964) เป็นพยาธิแพทย์และนักวิทยาแบคทีเรียชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองลาโก จังหวัดบรันเดินบวร์ค (ปัจจุบันคือเมืองวากุฟในประเทศโปแลนด์) เรียนที่โรงเรียนในเมืองซ็อมเมอร์เฟ็ลท์ (ปัจจุบันคือเมืองลุปสกอในโปแลนด์) และเรียนต่อด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยคีล โดมัคเข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและได้รับบาดเจ็บ จึงเปลี่ยนไปทำหน้าที่แพทย์สนามแทน หลังสงคราม โดมัคทำงานที่มหาวิทยาลัยไกรฟส์วัลท์ ในปี ค.ศ. 1925 โดมัคไปดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยมึนส์เทอร์และทำงานที่ห้องปฏิบัติการของบริษัทไบเออร์ในวุพเพอร์ทาล ในปีเดียวกัน โดมัคแต่งงานกับแกร์ทรูท ชตรือเบอ (Gertrud Strübe) ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 4 คน
ต่อมาโดมัคดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันพยาธิวิทยาและวิทยาแบคทีเรียของไบเออร์และศึกษาเกี่ยวกับยาปฏิชีวนะ โดมัคพบว่าพรอนโตซิล ซึ่งเป็นสารกลุ่มซัลโฟนาไมด์ มีฤทธิ์ต้านเชื้อสเตรปโตค็อกคัส (Streptococcus) จากการค้นพบนี้ทำให้โดมัคได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในปี ค.ศ. 1939 แต่รัฐบาลนาซีกดดันให้โดมัคปฏิเสธรางวัลและถูกคุมตัวนานกว่าสัปดาห์ จนในปี ค.ศ. 1947 โดมัคจึงได้รับรางวัลโนเบล ผลงานของโดมัคช่วยในการพัฒนายาต้านวัณโรคในยุโรปช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
โดมัคได้รับเลือกให้เป็นภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอนในปี ค.ศ. 1959 โดมัคหันไปสนใจด้านวัณโรคและการใช้เคมีบำบัดรักษาโรคมะเร็ง โดมัคเสียชีวิตที่บวร์คแบร์คในปี ค.ศ. 1964
แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง

| --- | --- |
ภาพปกฉบับพิมพ์ปี ค.ศ. 1958
ผู้ประพันธ์: เอริช มาเรีย เรอมาร์ค
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: All Quiet on the Western Front
ผู้แปล: หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร
ประเทศ: เยอรมัน
ภาษา: เยอรมัน
ประเภท: นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
สำนักพิมพ์: สำนักพิมพ์ Ballantine Books
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 1929 (พ.ศ. 2472)
แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง (เยอรมัน: Im Westen nichts Neues; อังกฤษ: All Quiet on the Western Front) เป็นนวนิยายของเอริช มาเรีย เรอมาร์ค ทหารผ่านศึกชาวเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่ 1 สะท้อนถึงความสยดสยองของสงคราม และความรู้สึกของเหล่าทหารเมื่อต้องกลับมาใช้ชีวิตแบบพลเรือนอีกครั้ง หนังสือตีพิมพ์ครั้งแรกในเยอรมัน ใช้ชื่อเรื่องว่า Im Westen nichts Neues ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1929 และต่อมาได้แปลออกไปกว่า 25 ภาษา ตีพิมพ์จำหน่ายมากกว่า 2 ล้าน 5 แสนเล่ม ภายในเวลาเพียงสิบแปดเดือนหลังจากพิมพ์ครั้งแรก
นวนิยายฉบับภาษาไทย ใช้ชื่อว่า แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นพระนิพนธ์แปลโดยหม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์รายเดือนชื่อ "ทหารราบ" ในปี พ.ศ. 2472 (ค.ศ. 1929) และรวมเล่มจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2478 โดยสำนักพิมพ์จำหน่าย "โชติ แพร่พันธุ์"
ในปี ค.ศ. 1930 มีการดัดแปลงจากนวนิยายไปเป็นภาพยนตร์ กำกับโดย ลิวอิส ไมล์สโตน ใช้ชื่อเดียวกันกับชื่อหนังสือและได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และผู้กำกับยอดเยี่ยม
Im Westen nichts Neues 1929
แหล่งข้อมูลอื่น

แนวรบด้านตะวันตกเหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง - ฉบับพิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร ท.จ. ณ เมรุหน้าพลับพลาอิสริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส วันที่ 22 มีนาคม พุทธศักราช 2510
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1927–1940:  วิงส์ (1928)  เดอะบรอดเวย์เมโลดี (1929)  แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง (ภาพยนตร์) (1930)  ซิมาร์รอน (1931)  แกรนด์โฮเทล (1932)  แควัลเคด (1933)  อิตแฮปเพนวันไนต์ (1934)  มูทีนีออนเดอะเบาน์ตี (1935)  เดอะเกรตซิกเฟลด์ (1936)  เดอะไลฟ์ออฟอีไมลีโซลา (1937)  ยูแคนต์เทกอิตวิทยู (1938)  วิมานลอย (1939)  รีเบกกา (1940) 
1941–1960:  ชีวิตต้องสู้ (1941)  มิสซิสมินิเวอร์ (1942)  คาซาบลังกา (1943)  โกอิงมายเวย์ (1944)  วันหยุดที่หายไป (1945)  วันชื่นคืนฝัน (1946)  เกียรติศักดิ์สุภาพบุรุษ (1947)  แฮมเลต (1948)  ออลเดอะคิงส์แมน (1949)  วิมานลวง (1950)  แอนอเมริกันอินปารีส (1951)  เดอะเกรตเทสต์โชว์ออนเอิร์ธ (1952)  ชั่วนิรันดร์ (1953)  แก๊งท่าเรือ (1954)  มาร์ตี คนขายเนื้อกับรักแท้ (1955)  80 วันรอบโลก  (1956)  สะพานเดือดเลือดเชลยศึก (1957)  จีจี้ สาวโลกีย์ (1958)  เบนเฮอร์ (1959)  ดิอพาร์ตเมนต์ (1960) 
1961–1980:  เวสต์ไซด์สตอรี่ (1961)  ลอเรนซ์แห่งอาราเบีย (1962)  ทอม โจนส์ เทพบุตรนักรัก (1963)  บุษบาริมทาง (1964)  มนต์รักเพลงสวรรค์ (1965)  อะแมนฟอร์ออลซีซันส์ (1966)  คืนเดือดคดีโฉด (1967)  หนูน้อยโอลิเวอร์ (1968)  คาวบอยตกอับย่ำกรุง (1969)  แพ็ตตัน นายพลกระดูกเหล็ก (1970)  มือปราบเพชรตัดเพชร (1971)  เดอะก็อดฟาเธอร์ (1972)  2 ผู้ยิ่งใหญ่ (1973)  เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974)  บ้าก็บ้าวะ! (1975)  ร็อคกี้ ราชากำปั้น ทุบสังเวียน (1976)  แอนนี ฮอล (1977)  เดอะเดียร์ฮันเตอร์ (1978)  พ่อ แม่ ลูก (1979)  เส้นทางมนุษย์ (1980) 
1981–2000:  เกียรติยศแห่งชัยชนะ (1981)  คานธี (1982)  ค่าแห่งความรัก (1983)  อมาเดอุส (1984)  รักที่ริมขอบฟ้า (1985)  พลาทูน (1986)  จักรพรรดิโลกไม่ลืม (1987)  อัจฉริยะแห่งออทิสติก (1988)  สู่มิตรภาพ ณ ปลายฟ้า (1989)  จอมคนแห่งโลกที่ 5 (1990)  อำมหิตไม่เงียบ (1991)  ไถ่บาปด้วยบุญปืน (1992)  ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม (1993)  อัจฉริยะปัญญานิ่ม (1994)  วีรบุรุษหัวใจมหากาฬ (1995)  ในความทรงจำ...ความรักอยู่ได้ชั่วนิรันดร์ (1996)  ไททานิค (1997)  กำเนิดรักก้องโลก (1998)  อเมริกัน บิวตี้ (1999)  นักรบผู้กล้าผ่าแผ่นดินทรราช (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  ผู้ชายหลายมิติ (2001)  ชิคาโก (2002)  ลอร์ดออฟเดอะริงส์: มหาสงครามชิงพิภพ (2003)  เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี (2004)  คน...ผวา (2005)  ภารกิจโหด แฝงตัวโค่นเจ้าพ่อ (2006)  ล่าคนดุในเมืองเดือด‎ (2007)  สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ‎ (2008)  หน่วยระห่ำ ปลดล็อกระเบิดโลก (2009)  ประกาศก้องจอมราชา (2010)  บรรเลงฝัน บันดาลรัก (2011)  แผนฉกฟ้าแลบ ลวงสะท้านโลก (2012)  ปลดแอก คนย่ำคน (2013)  เบิร์ดแมน มายาดาว (2014)  คนข่าวคลั่ง (2015)  มูนไลท์ ใต้แสงจันทร์ ทุกคนฝันถึงความรัก (2016)  เดอะ เชพ ออฟ วอเทอร์ (2017)  กรีนบุ๊ค (2018)  ชนชั้นปรสิต (2019)  โนแมดแลนด์ (2020)  โคด้า หัวใจไม่ไร้เสียง (2021)  ซือเจ๊ทะลุมัลติเวิร์ส (2022)  ออปเพนไฮเมอร์ (2023)
แบร์คไฮน์

| --- | --- |

อาคารไนต์คลับแบร์คไฮน์ ภาพปี 2022
ชื่อเดิม: อ็อสท์กูท (1998–2003)
ที่อยู่: Am Wriezener Bahnhof
ที่ตั้ง: เขตฟรีดริชส์ไฮน์ เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
พิกัด: 52°30′40″N 13°26′35″E﻿ / ﻿52.51111°N 13.44306°E﻿ / 52.51111; 13.44306
ชนิด: ไนต์คลับ
ความจุ: 1,500
เปิดใช้สนาม: 2004; 20 ปีที่แล้ว (2004)
แบร์คไฮน์ (เยอรมัน: Berghain, ออกเสียง: [bɛɐ̯khaɪn]) เป็นไนต์คลับในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในเขตฟรีดริชส์ไฮน์ใกล้กับพรมแดนเขตคร็อยทซ์แบร์ค ไม่ไกลจากสถานีรถไฟเบอร์ลินตะวันออก ไนต์คลับนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 2004 โดยนอร์แบร์ท ทอร์มัน (Norbert Thormann) และมิชชาเอล ท็อยเฟอเลอ (Michael Teufele) ซึ่งเป็นเพื่อนกัน และกลายเป็นหนึ่งในคลับที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก และได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองหลวงโลกของดนตรีเทคโน"
ห้องหลักของแบร์คไฮม์มุ่งเน้นไปที่ดนตรีเทคโน ชั้นบนมีพื้นที่เล็ก ๆ ชื่อ พาโนรามาบาร์ (Panorama Bar) ซึ่งเป็นดนตรีเฮาส์ ชั้นใต้ดินเปิดให้เข้าสำหรับผู้ชายเท่านั้น มีชื่อว่า "Lab.Oratory" (ลับโอราโทรี) โรลลิงสโตนเขียนบรรยายถึงส่วนชั้นใต้ดินนี้ไว้ในปี 2014 ว่าเป็น "ที่รู้กันในฐานะเซ็กซ์คลับที่สุดขั้วที่สุดของเบอร์ลิน" ภายในคลับยังมีดาร์กรูมซึ่งมีไว้ใช้ทำกิจกรรมทางเพศเป็นพิเศษ สื่อมักจะรายงานว่าผู้เข้าใช้บริการของคลับมักปล่อยตัวให้เปิดเผยต่อการมีเพศสสัมพันธ์อยู่เสมอ
วัฒนธรรม

ภายในมีกฎห้ามถ่ายภาพเป็นอันขาด ผู้ที่เข้าใช้บริการที่มีมือถือพกมาด้วยจะต้องได้รับสติกเกอร์ติดปิดที่กล้องของมือถือ กฎนี้ยังคงบังคับใช้แม้ในระหว่างปี 2020 ซึ่งคลับปิดให้บริการและแปลงไปเป็นพื้นที่จัดแสดงงานศิลปะชั่วคราวระหว่างการระบาดของโควิด-19 ในห้องส้วมของคลับไม่มีกระจก เพื่อให้ผู้เข้าใช้บริการไม่ต้องกังวลกับ "ความเสื่อมเสียเกียรติยศจนหมดสนุกหลังเห็นหน้าของตนหลังปาร์ตีที่สุดเหวี่ยง" ("buzzkilling indignity of seeing their own faces after an epic partying session")
ผลการค้นคว้าทางวิชาการในปี 2022 ระบุว่าแบร์คไฮน์เป็น "การรวมกันขององค์ประกอบต่าง ๆ ของตัณหาและยา" ('pharmacolibidinal constellation') ที่โดดเด่นเป็นพิเศษ รสนิยมทางเพศอาจเปลี่ยนแปร (sexual orientations may become porous) และพฤติกรรมที่มีอยู่เดิมเปลี่ยนแปลงไปได้ตามสภาพแวดล้อมพิเศษของคลับ
ระเบียบการผ่านประตูแบร์คไฮน์เป็นที่รู้จักในทางที่ไม่ดีเป็นพิเศษ ระเบียบประตูของแบร์คไฮน์ทั้งเคร่งครัดและไม่โปร่งใส และมักถูกกล่าวหาว่ามีอคติทางเชื้อชาติ และมักนำไปสู่ข้อสงสัยและข้อถกเถียงเกี่ยวกับนโยบายซึ่งขึ้นอยู่กับความรู้สึกของคนคุมประตูเป็นหลัก สเว็น มาร์ควาร์ท (Sven Marquardt) หัวหน้าคนคุมประตูผู้เป็นช่างภาพเช่นกัน กลายมาเป็นคนมีชื่อเสียงย่อย ๆ ในแวดวงเทคโน
แบร์เนอร์โอเบอร์ลันท์

เขาโอเบอร์ชไตน์แบร์คในแบร์เนอร์โอเบอร์ลันท์
แบร์เนอร์โอเบอร์ลันท์ (เยอรมัน: Berner Oberland) หมายถึงพื้นที่สูงในรัฐแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนด้านทิศใต้ของรัฐติดกับเทือกเขาแอลป์ นอกจากนี้ แบร์เนอร์โอเบอร์ลันท์ยังเป็นหนึ่งในห้าเขตปกครองส่วนภูมิภาคของรัฐแบร์น เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมหลายแห่งของประเทศ อาทิ ยุงเฟราย็อค, คันเดอร์ชเตค, กรินเดิลวัลท์, ไคลเนอไชเด็ค, คชตาท
แหล่งข้อมูลอื่น

Guide to climb the Abeni Flue - Oberland
Details about transport and sightseeing for visitors to the Berner Oberland
A large collection of landscape photos taken in the Berner Oberland
แม่น้ำอาเรอ

| แม่น้ำอาเรอ |
| --- | --- |

ลักษณะทางกายภาพ
ปากน้ำ: แม่น้ำไรน์
ความยาว: 295 กิโลเมตร (183 ไมล์)
อาเรอ (เยอรมัน: Aare) เป็นสาขาของแม่น้ำไรน์ เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดที่มีต้นกำเนิดและสิ้นสุดในภายในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ แม่น้ำมีความยาวตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนถึงจุดบรรจบกับแม่น้ำไรน์ มีความยาวราว 295 กม.
แบร์ชเทิสกาเดิน

| แบร์ชเทิสกาเดิน  |
| --- | --- |
เทศบาล
ภูเขาWatzmann เมื่อมองจากแบร์ชเทิสกาเดิน
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งของแบร์ชเทิสกาเดิน ในอำเภอBerchtesgadener Land  
แบร์ชเทิสกาเดิน แสดงแผนที่เยอรมนีแบร์ชเทิสกาเดิน แสดงแผนที่รัฐบาวาเรีย
พิกัด:  47°37′53″N 13°0′15″E﻿ / ﻿47.63139°N 13.00417°E﻿ / 47.63139; 13.00417
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: ไบเอิร์น
จังหวัด: โอเบอร์ไบเอิร์น  
อำเภอ: Berchtesgadener Land
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 34.78 ตร.กม. (13.43 ตร.ไมล์)
ความสูง: 700 เมตร (2,300 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 7,698 คน
 • ความหนาแน่น: 220 คน/ตร.กม. (570 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 83471
รหัสโทรศัพท์: +49 8652
ทะเบียนพาหนะ: BGL
เว็บไซต์: berchtesgaden.de
แบร์ชเทิสกาเดิน (เยอรมัน: Berchtesgaden) เป็นเทศบาลในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี เป็นเทศบาลซึ่งตั้งอยู่บริเวณเทือกเขาไบเอิร์นแอลป์ ใกล้กับชายแดนประเทศออสเตรีย อยู่ห่างจากเมืองซาลซ์บูร์กไปทางใต้ราว 30 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากนครมิวนิกไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 180 กิโลเมตร บริเวณทางใต้ของเมืองเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติแบร์ชเทิสกาเดินและเวิ้งหุบเขาอีกสามแห่ง
แบร์ชเทิสกาเดินเป็นที่ตั้งของภูเขาวัทซ์มันน์ (Watzmann) ซึ่งสูงเป็นอันดับ 3 ในเยอรมนีด้วยความสูง 2,713 เมตร ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ปีนยอดนิยม นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของเคอนิชส์เซ ซึ่งเป็นทะเลสาบธารน้ำแข็งซึ่งมีความลึก แบร์ชเทิสกาเดินเป็นเมืองที่มีทัศนียภาพงดงาม ผู้นำนาซีเยอรมนีอย่างอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ มีบ้านพักตากอากาศที่ชื่อ แบร์กฮอฟ อยู่ในเมืองนี้และยังมี รังอินทรี อยู่บนยอดเขาเคลชไตน์ ส่วนผู้นำระดับสูงคนอื่นๆอย่าง แฮร์มันน์ เกอริง, โยเซฟ เกิบเบลส์ และอัลแบร์ท ชเปียร์ ก็มักเดินทางมาพักตากอากาศที่เมืองนี้อยู่บ่อยครั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Municipal website (อังกฤษ)
Regional tourism portal เก็บถาวร 2012-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
↑   "Tabellenblatt "Daten 2", Statistischer Bericht A1200C 202041 Einwohnerzahlen der Gemeinden, Kreise und Regierungsbezirke". Bayerisches Landesamt für Statistik (ภาษาเยอรมัน). June 2021.
แฟร์ดีนันท์ เซาเออร์บรุค

| แฟร์ดีนันท์ เซาเออร์บรุค |
| --- | --- |

เกิด: 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1875(1875-07-03) บาร์เมิน, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1951(1951-07-02) (75 ปี) เบอร์ลิน เยอรมนีตะวันออก
สัญชาติ: เยอรมัน
รางวัล: กางเขนวีรกรรมสงคราม
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ศัลยศาสตร์, อวัยวะเทียม
 
แอ็นสท์ แฟร์ดีนันท์ เซาเออร์บรุค (เยอรมัน: Ernst Ferdinand Sauerbruch) เป็นศัลยแพทย์และแพทย์ทหารชาวเยอรมันผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงต่อแพทย์ศาสตร์ทรวงอกและอวัยวะเทียม เซาเออร์บรุคเป็นอาจารย์แพทย์ใหญ่, สมาคณะมนตรีแห่งรัฐ, สมาชิกคณะมนตรีการวิจัยแห่งไรช์ เป็นหนึ่งในศัลยแพทย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เซาเออร์บรุคเป็นผู้บุกเบิกศัลยกรรมทรวงอกและห้องสุญญากาศ
เซาเออร์บรุคศึกษาแพทยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยฟีลิพแห่งมาร์บวร์ค, มหาวิทยาลัยไกรฟส์วัลด์, มหาวิทยาลัยเยนา และมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช เมื่อจบการศึกษาจากไลพ์ซิชในปีค.ศ. 1902 เขาก็ไปทำงานในเมืองเบร็สเลาและประดิษฐ์เครื่องสุญญากาศขึ้นเพื่อใช้การเปิดคอหอยระหว่างการผ่าตัด ซึ่งถือเป็นอุปกรณ์ที่ปฏิวัติแพทย์ศาสตร์ทรวงอก เครื่องสุญญากาศสามารถลดความเสี่ยงในผ่าตัดหัวใจและคอหอยได้อย่างมาก ต่อมาในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เซาเออร์บรุคได้คิดค้นอวัยวะเทียมขึ้นมากมายหลายแบบ
เซาเออร์บรุคทำงานที่มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิกระหว่างปีค.ศ. 1918 ถึง 1927 โดยศึกษาเทคนิคศัลยศาสตร์และอาหารไดเอทสำหรับผู้ป่วยวัณโรค ต่อมาเขาเข้าทำงานที่แผนกศัลยกรรมที่โรงพยาบาลชารีเทในกรุงเบอร์ลินระหว่างตั้งแต่ปีค.ศ. 1928 และได้บรรจุเป็นแพทย์ทหารในปีค.ศ. 1942 เซาเออร์บรุคทำงานในโรงพยาบาลชาร์ลีจวบจนสิ้นสุดสงครามและยังคงทำงานที่นั่นต่อไป หลังจากนั้นก็เริ่มป่วยเป็นโรคสมองเสื่อมและเสียชีวิตในปีค.ศ. 1951
เล่ห์กลกับความรัก

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: ฟรีดริช ชิลเลอร์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Kabale und Liebe
ผู้วาดภาพประกอบ: ฟรีดริช ชิลเลอร์
ภาษา: ภาษาเยอรมัน
ประเภท: Sturm und Drang
สำนักพิมพ์: Reclam
วันที่พิมพ์: 13 เมษายน ค.ศ. 1784
ISBN: 3-15-000033-5
เล่ห์กลกับความรัก (เยอรมัน: Kabale und Liebe "คาบาเลอ อุนด์ ลีเบอ") เป็นนาฏกรรมเยอรมันที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนเยอรมัน นามว่า ฟรีดริช ชิลเลอร์ เนื้อเรื่องเกี่ยวกับความรักระหว่างลูกขุนนางแฟรดีนันท์ ฟอน วัลเทอร์ (Ferdinand von Walter) และลูกนักดนตรี ลูอีเซอ มิลเลอร์ (Luise Miller) ที่ถูกเล่ห์กลของพ่อแม่ทำลาย นาฏกรรมชิ้นนี้เป็นวรรณกรรมแบบอย่าง ซึ่งมักจะเป็นนาฏกรรมที่นำมาศึกษาตามโรงเรียนเยอรมัน
เบื้องหลัง

ในปี ค.ศ. 1784 นักประพันธ์เผยแพร่ทฤษฎีการใช้เวทีในฐานะเป็นโรงเรียนศิลธรรม (Die Schaubühne als eine moralische Anstalt betrachtet) นักประพันธ์เชื่อว่า เวลาผู้ชมดูละคร จะอินเข้าไปในละคร จะเอาใจเราไปใส่ใจเขาได้ รับรู้ความรู้สึกที่พระเอกได้รับ ฉะนั้นจึงเป็นเครื่องมือที่เหมาะสมในการสื่อปัญหาทางศิลธรรมให้เห็น นักประพันธ์ยังเชื่ออีกว่า เวทีเป็นสถานที่ ที่พระเจ้าคืนความยุติธรรมให้แก่มนุษย์ ที่ไม่ได้รับความยุติธรรมในชีวิตจริง ด้วยเหตุนี้จะทำให้ละครมีความเชื่อถือและมองว่ามีความยุติธรรม ละครบนเวทีจึงสถานที่ ที่มีเสรีภาพในการสอน โดยมากกรณีต้องโทษไม่ได้ จึงสามารถทำหน้าที่สื่อเสรีภาพและหน้าที่ต่อสังคมได้ดี นักประพันธ์ต้องการให้ผู้ชมออกจากการบังคับที่เกิดจากกฎทางศาสนา ทางศิลธรรม หรือทางสังคม ให้มองว่ามนุษย์มีความเป็นตัวของตนเอง ในขณะที่กฎเป็นสิ่งที่เสถียรและเอากฎแก้ทุกปัญหาไม่ได้
เล่ห์กลกับความรัก นาฏกรรม ซึ่งมีความคล้ายเคียงกับนาฏกรรมของเลสซิ้ง (Lessing) มาก ในละครนี้ชิลเลอร์แต่งละครโดยไม่เอาชีวิตขุนนางหรือพระราชาในวังเป็นจุดศูนย์กลาง ซึ่งในสมัยนั้นไม่ค่อยพบละครอย่างนี้ จึงเรียกความสนใจจากประชาชนได้มากขึ้นและชี้แนะความขัดแย้งระหว่างชนชั้นขุนนางกับชนชั้นกลางได้ดี เนื่องจากชิลเลอร์ซึ่งแต่งงานกับ Charlotte von Wolzogen ซึ่งพี่สาวมีเชื่อสายพระวงศ์ รู้ปัญหาเหล่านี้ จึงบอกผ่านละครให้ประชาชนรับรู้ ชี้แนะความขัดแย้งระหว่างชนชั้นขุนนางและชนชั้นกลางให้เห็น
เดือนกันยายน ค.ศ. 1782 ชิลเลอร์หนีไปยังมันไฮม์ (Mannheim) หลังจากที่โดนกักบริเวณ เนื่องจากออกนอกแคว้นเวือร์ทเทิมแบร์ค (Württemberg) ไปชมการแสดงครั้งแรกของ Die Räuber ซึ่งเป็นละครของเขาเช่นกัน โดยไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากแคว้น จึงโดนทำโทษกักบริเวณและโดนห้ามเขียน ด้วยเหตุนี้ในละครจึงสามารถพบข้อบกพร่องของสังคม ที่ชิลเลอร์ต้องการสื่อให้ผู้ชมเห็นด้วย อย่างเช่น
การใช้เงินฟุ่มเฟือย แคว้นเวือร์ทเทิมแบร์ค (Württemberg) เป็นแคว้นที่ในขณะนั้นจน ทั้งๆที่สถานภาพการเงินแย่ก็ยังทำกิจกรรมเลียนแบบไวแซร (Versaille) เช่นจัดงานเลี้ยง จัดงานเต้นรำ จัดงานล่าสัตว์ ฯลฯ ซึ่งผลาญเงินไปจำนวนมาก โดยให้ประชาชนต้องมารับภาระนี้แทน
การขายทหาร เนื่องจากต้องใช้เงินจำนวนมาก จึงขายทหารให้แก่อเมริกา โดยใช้กำลังหรือวางยาจับประชากร เช่นชาวนา ขายให้แก่เจ้านายต่างชาติ
ระบบพระสนม เนื่องจากเจ้าแคว้นมีพระสนมมากมาย จึงให้ผู้ชมเห็นชีวิตประจำวันของการเป็นพระสนม
เล่ห์เพทุบาย ในขณะที่ชิลเลอร์อยู่ที่แคว้นเวือร์ทเทิมแบร์คเห็นผู้ว่าการปลอมจดหมายเพื่อเล่นงานศัตรูและเพื่อรักษาตำแหน่งตัวเอง
การปกครองตามอำเภอใจ ชิลเลอร์เห็นนักข่าวที่ไม่เห็นด้วยกับระบบการปกครอง โดนจับกุมโดยไร้เหตุผล
เนื้อเรื่อง

แฟรดีนันท์ (Ferdinand)เป็นลูกขุนนางคนหนึ่ง ซึ่งหลงรักลูกสาวนักดนตรี ลูอีเซอ (Luise) ทั้งพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายต่างไม่เห็นด้วยที่สองคนรักกัน เนื่องจากพ่อของแฟรดีนันท์ต้องการให้ลูกชายแต่งงานกับเลดี้มิลฟอร์ด (Lady Milford) เพื่อขยายอิทธิพลในวัง แฟรดีนันท์เองไม่ยอมเชื่อฟังพ่อและชวนลูอีเซอหนี
เนื่องจากลูกชายไม่เชื่อฟัง พ่อของแฟรดีนันท์จึงวางแผน โดยให้จับพ่อแม่ของลูอีเซอและขู่ที่จะประหาร ลูอีเซอซึ่งมาขอให้ปล่อยพ่อแม่ ต้องเอาความรักที่มีต่อแฟรดีนันท์มาแลกกับชีวิตของพ่อแม่ เธอต้องเขียนจดหมายรักให้ผู้รักษาการในวัง ฟอน คาลบ์ (von Kalb) นอกจากนั้นยังต่อสาบานว่าจะต้องบอกว่าจดหมายนี้เขียนด้วยความสมัครใจของตนเอง
ต่อมาแฟนดินานได้รับจดหมายฉบับนี้ ซึ่งทำให้อิจฉามาก ลูอีเซอเองต้องการแสดงให้เห็นแฟรดีนันท์ว่า ความรักเธอหมั่นคง จึงจะฆ่าตัวตาย แต่พ่อของเธอมาห้ามเอาไว้ทัน โดยบอกว่าการฆ่าตัวตายนั้นเป็นบาปมาก
ครั้นเธอถูกห้ามฆ่าตัวตาย เธอจึงต้องเผจญข้อกล่าวหาของแฟรดีนันท์ ซึ่งยังสันนิษฐานว่าลูอีเซอมีคนรักคนใหม่แล้ว แฟรดีนันท์ซึงโกรธมาก จึงวางยาพิษ เพื่อตายรวมกัน ในขณะที่พิษกำลังออกฤทธิ์ลูอีเซอเปิดเผยความลับและให้อภัยที่แฟรดีนันท์วางยา ก่อนตายแฟรดีนันท์พ่อของแฟรดีนันท์เข้ามาพบ ซึ่งแฟรดีนันท์ก็ยื่นมี ซึ่งเป็นสัญลักษณ์การให้อภัยเช่นกัน
ตัวละครหลัก

Präsident von Walter – ขุนนาง
Ferdinand – ลูกชายของฟอนวัลเทอร์
Hofmarschall von Kalb – ผู้รักษาการในวัง
Lady Milford –คนโปรดของพระราชา
Wurm – ที่ปรึกษาของวัลเทอร์
Miller – นักดนตรี
Luise – ลูกสาวของมิลเลอร์
Sophie – สาวรับใช้ของเลดี้มิลฟอร์ด
กลุ่มตัวละคร > ชนชั้นกลาง

นักดนตรี มิลเลอร์ มีฐานะในชนชั้นกลาง ซึ่งยึดระบบชนชั้นมาก จึงไม่ต้องการให้ลูกสาวแต่งงานกับลูกขุนนาง แต่ในขณะเดียวกันให้เสรีภาพแก่ลูกสาวมาก เช่น ให้ลูกสาวเลือกคนในชนชั้นได้ นอกจากนั้นมิลเลอร์มีความมั่นใจสูง เช่นขณะที่ฟอน วัลเทอร์มา ก็ไม่เกรงกลัว บอกว่าสังคมในชนชั้นขุนนางไม่ดี แย่กว่าชนชั้นกลางมาก แต่มิลเลอร์ก็ยังเห็นแก่เงินในบางส่วน จึงค่อนข้างสุภาพต่อแฟรดีนันท์
ภรรยามิลเลอร์ เป็นตัวอย่างของกลุ่มใหญ่ในชนชั้นกลาง ซึ่งเกรงกลัวต่อชนชั้นขุนนางมาก ฝันที่จะมีฐานะดีขึ้น เนื่องจากการแต่งงาน จึงสนับสนุนความรักของแฟรดีนันท์และลุอีเส
ลุอีเส อายุ 16 ปี เป็นสาวที่สวยมาก รักครอบครัวมาก นอกจากนั้นนับถือศาสนาคริสมาก มีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อ เนื่องจากพ่อให้เสรีภาพมาก ลุอีเสไม่ค่อยชอบสังคมในวัง
วุรืม (แปลว่าไส้เดือน) ผู้ปรึกษาของฟอนวัลเทอร์ ทำทุกอย่างเพื่อเงินได้ เป็นคนที่ชอบฉวยโอกาส
กลุ่มตัวละคร > ชนชั้นขุนนาง

ฟอน วัลเทอร์ ข้ามศพประธานาธิบดีก่อนเพื่อครองตำแหน่งนี้ พยายามที่จะขยายอิทธิพล จึงต้องการให้ลูกชายแต่งกับ Lady Milford นอกจากนั้นยังมีความเห็นว่าการแต่งงาน เป็นเพียงแค่การขยายอำนาจเท่านั้น จึงไม่ต้องการให้ลูกชายแต่งกับลูกสาวชนชั้นกลาง แต่หลังจากการตายของลูกชายก็มองเห็นว่ามนุษย์ไม่ใช่เป็นหมากที่จับเดินได้ตามอำเภอใจ มีชีวิตจิตใจ จึงยอมสละตำแหน่งได้ยอมรับโทษ
แฟรดีนันท์ เป็นตัวอย่างของคนสมัย Sturm und Drang เติมไปด้วยความรู้สึก ไม่สนใจระบบชนชั้น มองมนุษย์ที่นิสัยใจคอ ไม่ใช่ที่ฐานะ จึงไม่ชอบระบบชนชั้นขุนนาง เนื่องจากเป็นคนที่รักสุดๆ จึงแค้นที่ลุอีเสปฏิเสธความรัก จึงยอมกอดคอกันตาย
เลดี้มิลฟอร์ด เป็นพระสนม ในละครนี้อยู่ระหว่าชนชั้นขุนนางและชนชั้นกลาง หนีมาจากอังกฤษและเนื่องจากสถานการณ์บังคับจึงตอบสนองความรักให้แก่พระราชา จึงเป็นพระสนม ในฐานะนี้เธอพยายามที่จะปรับปรุงระบบชนชั้นขุนนาง พยายามบอกให้พระราชาแก้ไข แต่ลึกๆในใจเธอแสวงหาความรักที่แท้จริง เธอพร้อมที่จะหนีไปกับแฟรดีนันท์ เพื่อไปสร้างชีวิตใหม่ แต่แฟรดีนันท์ไม่ตอบสนองเธอ แต่เธอก็พยายามที่จะบังคับ ใช้อำนาจของเธอบีบลุอีเส แต่ความรักลุอีเสมั่นคง เธอจึงไปต่างประเทศ เพื่อตัดทุกสิ่งทุกอย่าง เลดี้มิลฟอร์ดเป็นตัวอย่างที่ดีของคนที่เริ่มแรกไม่มีฐานะ ที่เต็มไปด้วยคุณธรรม หลงใหลในฐานะและเปลี่ยนไป ใช้อำนาจบีบบังคับผู้อื่น จนตัวเองไปส่วนของชนชั้นขุนนางไป
การใช้ภาษา

ชิลเลอร์ใช้ภาษาระดับสูง วาทศิลป์ และ การกล่าวเกินความเป็นจริง นิยามสังคมชนชั้นขุนนางที่เย็นและเยาะเย้ยอุดมคิตของมนุษย์ จะเห็นได้ว่ามีภาษาฝรั่งเศสมาแทรกบางส่วน เพื่อให้ผู้ชมเห็นว่าการสนทนานั้นไร้สาระ เพียงแต่มีเปลือกนอกเท่านั้น ส่วนวาจาของฟอนวัลเทอร์มีลักษณะ โอ้อวด และหยิ่ง ส่วนลูกน้องใช้ภาษาที่โอ้อวดและหยิ่งน้อยกว่า แต่ก็ยังเรียกได้ว่านายว่าขี้ข้าพลอย
ชิลเลอร์ใช้ภาษาแยกแยะชนชั้น โดยให้ชนชั้นกลางใช้ภาษาง่ายๆ อย่างเช่น "ฉันแดกจนอิ่มแล้ว" (Ich hab mich satt gefressen) เช่นเดียวกับภรรยามิลเลอร์ ที่ใช้คำทับศัพท์ผิด ซึ่งเป็นลักษณะทั่วไปของคนชนชั้นกลาง ส่วนเลดี้มิลฟอร์ดจะใช้ภาษาทั่วไปจึงเข้าใจได้ว่าเธออยู่ระหว่างสองชนชั้น
ภาพยนตร์

นำมาทำเป็นภาพยนตร์ดังนี้
2009, Kabale und Liebe โดย Andreas Kriegenburg
2005, Kabale und Liebe โดย Leander Haußmann
1980, Kabale und Liebe โดย Heinz Schirk
1967, Kabale und Liebe โดย Gerhard Klingenberg
1959, Kabale und Liebe โดย Harald Braun
โอเปร่าและลิเบรตโต

จูเซปเป แวร์ดี (Giuseppe Verdi) ได้นำมาทำเป็นอุปรากร นามว่า Luisa Millerโดยประพันธ์ดนตรี ในขณะที่บทร้อง(ลิเบรตโต)ประพันธ์โดยสาลวาโทอเร คัมมาราโน (Salvatore Cammarano) ซึ่งนำแสดงครั้งแรก วันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1849
แหล่งข้อมูลอื่น

เล่ห์กลกับความรัก (ฉบับเต็ม) (เยอรมัน)
แบร์นฮาร์ท ชมิท

แบร์นฮาร์ท ชมิท
กล้องโทรทรรศน์แบบชมิท ขนาด 2 เมตร ที่ หอดูดาวคาร์ล ชวาทซ์ชิลท์ ใน เทาเทินบวร์ค รัฐทือริงเงิน
พิพิธภัณฑ์ชมิทที่หอดูดาวแบร์เกอดอร์ฟ
แบร์นฮาร์ท ชมิท (เยอรมัน: Bernhard Schmidt, 30 มีนาคม 1879 – 1 ธันวาคม 1935) เป็นวิศวกรทางด้านทัศนศาสตร์ ชาวเยอรมัน เกิดที่เอสโตเนีย ทำงานในเยอรมนี ในปี 1931 เขาได้ประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์มุมมองกว้างซึ่งรู้จักกันดีในชื่อว่ากล้องโทรทรรศน์แบบชมิท เป็นที่นิยมใช้อย่างแพร่หลายตามหอดูดาวหลายแห่งทั่วโลก
ดาวเคราะห์น้อย (1740) ชมิท ได้รับการตั้งชื่อตามเขา
ชีวประวัติ

30 มีนาคม 1879 เกิดที่เกาะนัลเกิน ประเทศเอสโตเนีย ชาวเกาะพูดภาษาสวีเดน แต่บ้านของชมิทพูดภาษาเยอรมัน ตอนเด็ก ๆ เคยเล่นทรายทะเลบนชายหาดโดยเอาแก้วแบนสองชิ้นมาถูกันให้เกิดผิวเว้า ตอนอายุ 15 ปี เขาสูญเสียมือขวาไปเนื่องจากการทดลองดินปืนที่ล้มเหลว
ปี 1895 ย้ายไปทาลลินน์และทำงานเป็นช่างภาพจนถึงปี 1901
ปี 1900 ก่อตั้งโรงงานของตนเองที่เมือง มิทไวดา ราชอาณาจักรซัคเซิน ประเทศเยอรมนี และผลิตกล้องโทรทรรศน์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกิน 20 ซม.
ปี 1901 เริ่มศึกษาด้านวิศวกรรมเครื่องกลที่มิทไวดา
ปี 1904 เริ่มจำหน่ายอุปกรณ์เกี่ยวกับสายตาในเมืองมิทไวดา โดยจัดการกับเลนส์และกระจกเงาของกล้องโทรทรรศน์ที่ใช้ในหอสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์เป็นหลัก
ปี 1905 - ผลิตกล้องโทรทรรศน์แบบกัสแกร็ง ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 44 ซม. รูรับแสงจริง 41 ซม. กระจกเงาปฐมภูมิทรงกลม F2.26 และ กระจกเงาทุติยภูมิทรงไฮเพอร์โบลาอันดับสูงสำหรับหอดูดาวพ็อทซ์ดัม โดยแฮร์มัน คาร์ล โฟเกิล ซึ่งเป็นผู้อำนวยการหอดูดาวตอนนั้นได้ยกย่องกระจกเงานี้ว่าเป็น "กระจกเงาที่ดีที่สุดในโลกในตอนนี้"
ปี 1909 ผลิตเฮลิโอสแตตที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 40 ซม. และทางยาวโฟกัส 11 ม.
ปี 1914 เมื่อ สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ปะทุขึ้น ชมิทซึ่งมีพื้นเพมาจากเอสโตเนียซึ่งขณะนั้นเป็นดินแดนของรัสเซีย ถูกคุมขังในฐานะพลเมืองประเทศศัตรูเป็นเวลาหกเดือน หลังจากนั้น เขาก็อยู่ภายใต้การดูแลของตำรวจและได้รับความเดือดร้อนจากการถูกยึดอุปกรณ์บางส่วนของเขา แม้ว่าภายหลังสงครามจะสิ้นสุดลง เขาก็ต้องเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจ ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการลดลงของงานเนื่องจากปัญหาทางเศรษฐกิจในเยอรมนี
ปี 1920 ตามคำเชิญของ ริชาร์ท ช็อล เขาได้ผลิตกระจกเงาทรงพาราโบลาที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 55 ซม. ความยาวโฟกัส 11 ม. และเส้นผ่านศูนย์กลาง 60 ซม. ทางยาวโฟกัส 30 ม. สำหรับ หอดูดาวแบร์เกอดอร์ฟ หลังจากนั้นด้วยเหตุผลทางการเงินเขาทำงานให้กับหอดูดาวจนกระทั่งเสียชีวิต
ปี 1927 ย้ายจากมิทไวดาไปฮัมบวร์คใกล้กับหอดูดาว
ปี 1928 เริ่มถ่ายภาพ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ และ ดวงจันทร์ ด้วยอุปกรณ์สังเกตการณ์ที่สร้างขึ้นเอง
ปี 1930 - พัฒนากล้องโทรทรรศน์แบบชมิทขึ้นมา โดยกล้องตัวแรกจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ของหอดูดาวฮัมบวร์ค
1 ธันวาคม 1935 - เสียชีวิตด้วย โรคปอดบวม ในฮัมบวร์คหลังจากกลับจากทำงานในเนเธอร์แลนด์ได้ไม่นาน ศพของเขาถูกฝังอยู่ใกล้หอดูดาวฮัมบวร์ค
แจ็ค เคราซ์

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  แจ็ค เคราซ์
วันเกิด:  24 มิถุนายน พ.ศ. 2540 (27 ปี)
ส่วนสูง:  1.87 m (6 ft 1 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2562- |  สุโขทัย |  0 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2562 |  ทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 22 ปี |  0 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
แจ็ค เคราซ์ (เยอรมัน: Jack Krause, เกิด 24 มิถุนายน 2540) นักฟุตบอลอาชีพชาวไทยเชื้อสายเยอรมันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับ ทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 22 ปี
ประวัติ

แบร์เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 1997 ในครอบครัวที่มีพ่อชาวเยอรมันและคุณแม่ชาวไทย จังหวัดเพชรบูรณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ แจ็ค เคราซ์ ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
แม่น้ำรัวร์

| แม่น้ำรัวร์ |
| --- | --- |

ลักษณะทางกายภาพ
ปากน้ำ: แม่น้ำไรน์ 51°27′3″N 6°43′22″E﻿ / ﻿51.45083°N 6.72278°E﻿ / 51.45083; 6.72278
ความยาว: 217 กม.
แม่น้ำรัวร์ (เยอรมัน: Ruhr) เป็นแม่น้ำขนาดกลางในประเทศเยอรมนี ไหลไปทางตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันตก รวมกับแม่น้ำไรน์ที่ตำบลรูรอร์ท (ส่วนหนึ่งของเมืองดืสบวร์ค) แม่น้ำมีความยาว 217 กม. ลุ่มน้ำของแม่น้ำสายนี้เรียกชื่อว่า รัวร์เกอบีท เป็นเขตเหมืองแร่ มีเมืองอุตสาหกรรมหลายเมือง เช่น เอ็สเซิน, โบคุม, ดืสบวร์ค, เก็ลเซินเคียร์เชิน, ดอร์ทมุนท์
เฮ็ลมูท บรัช

เฮ็ลมูท บรัช
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ
:
เฮ็ลมูท บรัช (เยอรมัน: Helmut Brasch; ค.ศ. 1912–1987) เป็นนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ชาวเยอรมัน