stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลินคอล์น คอนติเนนทัล
รุ่นที่ 4 (ค.ศ. 1970 - 1979)

คอนติเนนทัลรุ่นที่ 4 มีลูกเล่นใหม่คือการซ่อนไฟหน้า เมื่อไม่ได้ใช้งานไฟหน้า ไฟหน้าจะถูกซ่อนไว้ และจะโผล่ออกมาเมื่อเปิดไฟ และยังมีหน้าต่างขนาดเล็กบนเสาหลัง (Opera Window) และใน ค.ศ. 1974 ยังมีการตั้งชื่อเสริมพิเศษให้กับคอนติเนนทัลรุ่น 4 ประตูว่า คอนติเนนทัล ทาวน์ คาร์ (อังกฤษ: Lincoln Continental Town Car) และตั้งชื่อให้รุ่น 2 ประตูว่า คอนติเนนทัล ทาวน์ คูเป้ (อังกฤษ: Lincoln Continental Town Coupé) ซึ่งชื่อทาวน์คาร์ ต่อมาได้แยกออกเป็นรุ่นใหม่ อิสระไม่ขึ้นตรงกับคอนติเนนทัล
ในช่วงของการผลิตคอนติเนนทัลรุ่นที่ 4 ได้เกิดวิกฤติราคาน้ำมันแพงขึ้น 2 รอบซ้อน ในปี 1973 และ 1979 ส่งผลให้ราคาน้ำมันตลาดโลกพุ่งขึ้นรวม 10 เท่า (จาก 4 เป็น 40 ดอลลาร์สหรัฐต่อบาร์เรลในเจ็ดปี) ทำให้ประชาชนเกือบที่จะไม่สนใจรถใหญ่ที่ใช้น้ำมันมากอีกต่อไป ยอดขายรถใหญ่ทุกชนิดน้อยลงอย่างฮวบฮาบ ค่ายรถส่วนใหญ่เปลี่ยนไปเน้นพัฒนาให้รถมีขนาดเล็ก ประหยัดน้ำมัน แต่ไม่ใช่กับคอนติเนนทัล คอนติเนนทัลรุ่นที่ 4 สวนกระแส โดยได้เปลี่ยนระบบเกียร์เป็นเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด (เกียร์อัตโนมัติสมัยนั้นยังไม่พัฒนา) ส่วนเครื่องยนต์นั้นช่วงแรกจะใช้เครื่องยนต์ 6600 ซีซี วี8 ใช้เชื้อเพลิงเฉลี่ย 5 กิโลเมตรต่อลิตร แต่ช่วงหลังๆ ได้เปลี่ยนไปใช้เครื่องยนต์ 7500 ซีซี ใช้เชื่อเพลิง 4.2 กิโลเมตรต่อลิตร
นอกจากนี้การที่คอนติเนนทัล ไม่ลดขนาด ทำให้ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 คอนติเนนทัลเป็นรถที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับต้นๆ ในตลาดรถ แต่นั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้คอนติเนนทัลเริ่มเสื่อมความนิยมลงครั้งหนึ่ง
รุ่นที่ 5 (ค.ศ. 1980 - 1981)

ฟอร์ดจำเป็นต้องลดขนาดของคอนติเนนทัลรุ่นที่ 5 ลง ด้วยแรงกดดันจากวิกฤติน้ำมันและกระแสสังคม คอนติเนนทัลใหม่มีน้ำหนักเบาลง 363 กิโลกรัม ลดขนาดเครื่องยนต์จาก 7500 เป็น 4900 ซีซี ในรุ่นมาตรฐาน และ 5800 ซีซี ในรุ่นพิเศษ ทำให้สามารถประหยัดน้ำมันได้มากขึ้น และสามารถขายรถได้มากขึ้น ฟื้นฟูความนิยมของคอนติเนนทัลขึ้นได้อีกครั้ง
หลังจากยุติการผลิตรุ่นที่ 5 แล้ว ฟอร์ดได้แยกรุ่นคอนติเนนทัล ทาวน์คาร์ ออกมาเป็นรถรุ่นใหม่ เป็นอิสระไม่ขึ้นตรงกับคอนติเนนทัล โดยเป็จัดอยู่ในเกรดรถหรูหราขนาดใหญ่ (Full-size Luxury Car) แทนที่คอนติเนนทัล ส่วนคอนติเนนทัล (ที่เคยเป็นรถเกรดหรูหราขนาดใหญ่ดังกล่าว) ถูกลดเกรดลงเป็นรถหรูหราขนาดกลาง (Mid-size Luxury Car) ในรุ่นที่ 6
รุ่นที่ 6 (ค.ศ. 1982 - 1987)

คอนติเนนทัลรุ่นที่ 6 หลังจากถูกลดเกรดลง ลินคอล์น เวอร์ซาอิลเลส (อังกฤษ: Lincoln Versailles) ซึ่งเป็นรถหรูหราขนาดกลางของเดิมได้ถูกยกเลิกการผลิต คู่แข่งที่สำคัญของคอนติเนนทัลในช่วงนี้เปลี่ยนเป็น คาดิลแลค เซวิลล์ (อังกฤษ: Cadillac Seville) ซึ่งจุดแข็งของคอนติเนนทัลคือ รูปทรงที่หลายฝ่ายออกมาแสดงความคิดเห็นว่าดูสง่างามกว่าเซวิลล์ และเสียงตอบรับจากผู้ใช้ที่มองว่าคอนติเนนทัลมีภาพรวมที่แข็งแกร่งทนทาน ไม่มีปัญหาจุกจิก แต่ว่าเซวิลล์เองก็มีจุดแข็งที่ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า ซึ่งรถเกรดหรูหราที่ขับเคลื่อนล้อหน้ากำลังเป็นที่สนใจของลูกค้าที่มีกำลังซื้อมากในขณะนั้น ในขณะที่คอนติเนนทัลยังขับเคลื่อนล้อหลัง อีกทั้งเซวิลล์ก็ได้เปิดตัวรุ่นใหม่ก่อนคอนติเนนทัลนานถึง 2 ปี ทำให้ลูกค้าที่มีกำลังซื้อหลายคนได้ซื้อเซวิลล์ไปแล้ว และไม่ต้องการซื้อรถเพิ่ม ทำให้ทั้งสองรุ่นมีการต่อสู้ในภาพรวมที่สูสี
สำหรับเครื่องยนต์นั้น คอนติเนนทัลจะใช้เครื่อง 4900 ซีซี วี8 เป็นมาตรฐาน และมีเครื่องยนต์เทอร์โบดีเซล 2400 ซีซีเป็นรุ่นพิเศษ
รุ่นที่ 7 (ค.ศ. 1988 - 1994)

คอนติเนนทัลรุ่นที่ 7 ได้เปลี่ยนไปใช้เครื่องวี6 แทนเครื่อง วี8 ทั้งหมด เปลี่ยนไปใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า และลดขนาดเครื่องยนต์จาด 4900 เหลือ 3800 ซีซี ทำให้เครื่องยนต์ของคอนติเนนทัลใหม่ประหยัดน้ำมันมากขึ้น อีกทั้งยังมีการติดตั้งถุงลมนิรภัยด้านข้างเพื่อเพิ่มความปลอดภัย ที่นั่งภายใน 6 ที่นั่ง ปริมาตรช่องเก็บสัมภาระด้านหลังขึ้นเป็น 19 คิวบิกฟุต (ประมาณ 538 ลิตร) จาก 15 คิวบิกฟุต (425 ลิตร) ตัวรถยาวขึ้น 102 มิลลิเมตร แต่เบาลง 77 กิโลกรัม คู่แข่งที่สำคัญของคอนติเนนทัลในช่วงนี้คือ คาดิลแลค เดอวิลล์ (อังกฤษ: Cadillac Deville)
คอนติเนนทัลรุ่นที่ 7 มีราคาที่ถูกกว่ารุ่นก่อน และมีภาพรวมในช่วงแรกที่ดี จนได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในสิบรถยนต์ยอดเยี่ยมแห่งปี 1989 โดยนิตยสาร Car and Driver แต่เมื่อเวลาผ่านไป พบว่า คอนติเนนทัลรุ่นใหม่ไม่ทนทานเหมือนก่อน ผู้ใช้บางคนเริ่มพบปัญหาจุกจิกเมื่อใช้งานไปนานๆ ทำให้รถรุ่นนี้ เมื่อเก่าไปจึงไม่ใช่รถที่ผู้สนใจรถต้องการสักเท่าใด ราคาในตลาดรถ (มือสอง) ในปัจจุบันของคอนติเนนทัลรุ่นที่ 7 จึงไม่ต่างจากรถรุ่นอื่นๆ ทั่วๆ ไป และส่งผลกระทบให้ภาพพจน์ของคอนติเนนทัลเสื่อมเสียไปอย่างรุนแรง ซึ่งส่งผลทางอ้อมถึงขนาดที่ต้องยุติสายการผลิตของคอนติเนนทัลในเวลาต่อมา
รุ่นที่ 8 (ค.ศ. 1995 - 1997)

คอนติเนนทัลรุ่นที่ 8 ได้เปลี่ยนไปกลับใช้เครื่องยนต์แบบวี8 4600 ซีซี  32วาล์ว DOHC เป็นเครื่องรุ่นเดียวกันกับ ฟอร์ด มัสแตง คอบรา (มัสแตงรุ่นที่ 4) ให้กำลังสูงสุด 260 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 359 นิวตัน-เมตร ภายในรถตกแต่งด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย เช่น เครื่องเล่นซีดี เก็บแผ่นได้ 6 Disc (รถส่วนใหญ่ในยุคนั้นยังใช้เครื่องเล่นเทปคาสเซตต์) มีหลังคามูนรูฟ (หน้าต่างบนหลังคา สำหรับดูท้องฟ้า) แบบใช้ไฟฟ้าเปิด-ปิด และมีติดตั้งช่องแอร์ในที่นั่งด้านหลังด้วย แต่ภาพลักษณ์โดยรวมของรุ่นนี้ ก็ไม่โดดเด่นพอที่จะกู้ภาพลักษณ์ของคอนติเนนทัลได้มากนัก
รุ่นที่ 9 (ค.ศ. 1998 - 2002)

คอนติเนนทัลรุ่นที่ 9 ใช้เครื่องยนต์วี8 4600 ซีซี DOHC รุ่นเดิม แต่สามารถพัฒนาให้มีกำลังเพิ่มขึ้นเป็น 275 แรงม้า และแรงบิดเพิ่มเป็น 373 นิวตัน-เมตร มีราคามาตรฐานอยู่ที่ 38,325 ดอลลาร์สหรัฐ แต่มีชุดอุปกรณ์เสริมพิเศษขายมากมาย เช่น ชุด Remote Emergency Satellite Cellular Unit Package ที่จะสามารถระบุตำแหน่งของรถได้ทั่วโลก รวมทั้งสามารถส่งสัญญาณของความช่วยเหลือไปยังศูนย์บริการโดยอัตโนมัติหากเกิดอุบัติเหตุ ขาย 2,345 ดอลลาร์, โฮมลิงก์ไวร์เลสคอนโทรล 120 ดอลลาร์ และชุดแต่งอีกมากมาย
อย่างไรก็ตาม ผู้คนในยุคนั้นที่มีกำลังซื้อมากหมดความสนใจในรถหรูหราที่ขับเคลื่นล้อหน้า หันกลับไปสนใจรถหรูหราที่ขับเคลื่อนล้อหลัง จึงทำให้คอนติเนนทัลไม่สามารถขายได้ดีนัก อีกทั้งกับภาพลักษณ์ของชื่อคอนติเนนทัลที่เสื่อมเสียมาตั้งแต่รุ่นที่ 7 และรุ่นที่ 8 ก็มีภาพลักษณ์โดยรวมที่ไม่โดดเด่นนัก อีกทั้งรูปทรงที่คล้ายกับรุ่น 7 และรุ่น 8 ส่งผลให้ผู้คนยังตัดสินใจไปซื้อรถทางเลือกอื่นๆ จึงสายเกินไปที่จะกู้ภาพลักษณ์ของคอนติเนนทัล ทำให้ยอดขายของคอนติเนนทัลตกต่ำถึงขีดสุด จนต้องเลิกการผลิตคอนติเนนทัลในปี 2002 โดยต้องเปลี่ยนไปผลิตลินคอล์นอีกรุ่นหนึ่งมาเป็นรถหรูหราขนาดกลางแทนคอนติเนนทัล ชื่อว่า ลินคอล์น แอลเอส (อังกฤษ: Lincoln LS) เพื่อสร้างภาพลักษณ์ใหม่ที่ดีกว่า ตำนานของคอนติเนนทัลจึงสิ้นสุดลงหลังจากผ่านร้อนผ่านหนาวมาถึง 63 ปี
หลังจากที่การผลิตยุติลง รถธงของลินคอล์นเปลี่ยนจากคอนติเนนทัลเป็นรุ่น ลินคอล์น ทาวน์ คาร์
รุ่นที่ 10 (ค.ศ. 2017 - 2020)

หลังจากที่หายไปจากตลาด 15 ปี ลินคอล์นได้ออกมาประกาศว่าจะเริ่มการผลิตรุ่นคอนติเนนทัลอีกครั้ง และได้เปิดตัวรถต้นแบบในปี 2015 ก่อนที่รุ่นผลิตจริงถูกเปิดตัวเมื่อปี 2016 โดยใช้เครื่องยนต์ ฟอร์ด อีโค่บูสต์ วี 6 ขนาด 3000 ซีซี ทวินเทอร์โบ กำลังการผลิต 400 แรงม้า
ถือเป็นการกลับมาอย่างเป็นทางการ กับเรือธงโมเดลล่าสุดปี 2017 ซีดานขนาดใหญ่สุดแสนสบาย มุ่งเน้นเสนอความหรูหราแบบเรียบง่าย ดีไซน์ที่เรียบหรูสวยงามต่อเนื่องตลอดทั้งคัน เพื่อตลาดในอเมริกา และจีน ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงนี้
ลินคอล์นคอนติเนนทัล เดบิวต์ที่จะประโคมตันเท่านั้นที่จะได้พบกับตลาดทันทีและอย่างไร้ความปราณีย้ายจากรถซีดานไปยัง SUVs ดังนั้นข่าวลือเกี่ยวกับการตายของลินคอล์นคอนติเนนตัล เริ่มวนรอบไม่กี่เดือนที่ผ่านมา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาใกล้จะบรรลุผลแล้ว แถมมีข่าวลือเริ่มต้นระบุว่า Continental จะถูกยกเลิกในตอนท้ายของการรันโมเดลปัจจุบันและตามแหล่งข่าวในฟอร์ดที่พูดกับ Jalopnik นั่นน่าจะเป็นปี 2020 ผู้ใช้ในฟอรัม Blue Oval ดูเหมือนจะชี้ไปที่ข้อสรุปเดียวกับที่ผู้ใช้รายหนึ่งแจ้งว่าการเปลี่ยนแปลงการเปลี่ยนแปลงในโรงงานประกอบ Flat Rock กำลังจะมาถึงและพวกเขาอ้างว่า พวกเขาได้รับการบอก ว่า Continental จะยุติการผลิตในช่วงฤดูร้อนหน้า
ถึงแม้จะเลิกผลิตและขายในตลาดอเมริกา แต่ในตลาดจีน รุ่น Continental จะยังไม่เลิกผลิต และยังจำหน่ายอยู่
หลังจากนั้น ในวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ลินคอล์นก็ยุติการผลิตคอนติเนนทัล และไม่มีการผลิตรถซีดานประเภทหรูหราขนาดใหญ่อีกเลย
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 1
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 2
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 3
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 4
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 5
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 6
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 7
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 8
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 9
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 10
ลูกบาศก์แนแกร์

ลูกบาศก์แนแกร์
ลูกบาศก์แนแกร์ (อังกฤษ: Necker cube) เป็นภาพลวงตาชนิดหนึ่ง คิดค้นโดยหลุยส์ อาลแบร์ แนแกร์ นักผลิกศาสตร์ชาวสวิส ใน พ.ศ. 2375 เป็นภาพโครงสร้างของลูกบาศก์ ภาพนี้สามารถมองให้ด้านหน้าของลูกบาศก์เป็นด้านหน้าหรือด้านหลังของภาพก็ได้
ลีด

กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา คือเมืองลีดระดับแพลตตินัมแห่งแรกของโลก ในภาพคืออาคาร 1225 ถนนคอนเนตทิคัต ซึ่งเป็นอาคารสำนักงานแห่งแรกบนชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐที่ได้รับการพัฒนาใหม่และได้รับสถานะลีดในระดับแพลตตินัม
ศูนย์ประชุม David L. Lawrence ในพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา คือ ศูนย์ประชุมแห่งแรกของโลกที่ได้รับลีดในระดับโกลด์และแพลตตินัม
อาคารบริการนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยเท็กซัสแอทแดลลัส (University of Texas at Dallas) คืออาคารทางวิชาการแห่งแรกในเท็กซัส สหรัฐอเมริกาที่ได้รับสถานะลีดในระดับแพลตตินัม
อาร์ลิงตันเคาน์ตี้ในรัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา คือ ชุมชนลีดระดับแพลตินัมแห่งแรกของโลก ในภาพคืออาคาร 1812 N Moore เป็นอาคารลีดระดับแพลตตินัมที่สูงที่สุดในมหานครวอชิงตัน ดี.ซี.
อาคารไทเป 101 กรุงไทเป ไต้หวัน ได้รับลีดระดับแพลตตินัม มาตั้งแต่ ค.ศ. 2011
ศูนย์เอนเนอร์ยี่คอมเพล็กซ์ ของกระทรวงพลังงานและปตท. สำรวจและผลิตปิโตรเลียม เป็นอาคารที่ได้รับรางวัลลีด ระดับแพลตตินัม
ลีด (อังกฤษ: Leadership in Energy and Environmental Design: LEED) หรือการออกแบบเพื่อความเป็นผู้นําทางด้านพลังงานและสิ่งแวดล้อม คือระบบที่ถูกนำมาใช้ประเมินมาตรฐานอาคารประหยัดพลังงานและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และเป็นระบบอาคารเขียวที่ถูกนำมาใช้ทั่วโลก โดยสภาอาคารสีเขียวสหรัฐอเมริกาหรือ U.S. Green Building Council (USGBC) ได้เป็นผู้กำหนดเกณฑ์ในการประเมินอาคารต่างๆ ทั้งในสหรัฐอเมริกาและประเทศต่างๆ เกือบทั่วโลก มานานกว่า 10 ปี รวมถึงการตั้งระบบสำหรับการออกแบบ การก่อสร้าง การดำเนินงาน การบำรุงรักษาอาคารเขียว บ้านและพื้นที่โดยรอบ ซึ่งมีเป้าหมายให้เจ้าของและผู้ดำเนินการมีความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมและใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ
ระดับของการรับรอง

อาคารสามารถได้รับการรับรองคุณภาพแบ่งเป็น 4 ระดับ
ถูกรับรอง (Certified) ที่คะแนน 40-49
ระดับเงิน (Silver) ที่คะแนน 50-59
ระดับทอง (Gold) ที่คะแนน 60-79
ระดับแพลตตินัม (Platinum) ที่คะแนน 80 และมากกว่า
ระดับของการรับรอง > LEED แบ่งมาตรฐานออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ คือ

1. อาคารสร้างใหม่ (New Buildings) มุ่งเน้นเรื่องการออกแบบและการก่อสร้าง เพื่อให้เป็นอาคารที่ประหยัดพลังงานและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม
2. อาคารใช้งาน (Existing Buildings) จะพิจารณาจากประสิทธิภาพ ประสิทธิผล หรือ Performance ของการใช้อาคาร ซึ่งจะได้จากการวัดผลดำเนินการจริงและมาตรการควบคุม บำรุงรักษาการใช้งานอาคาร
ระดับของการรับรอง > หัวข้อย่อย ซึ่งมีให้เลือกดังนี้

1. LEED for Building Design and Construction (LEED BD+C) สำหรับอาคารที่สร้างใหม่หรืออาคารที่ปรับปรุงใหม่ โดยออกแบบสำหรับอาคารสำนักงานเป็นหลัก แต่สามารถใช้กับอาคารประเภทอื่น ๆ ได้ด้วย เช่น ห้างสรรพสินค้า โรงแรม โรงงาน เป็นต้น
2. LEED for Existing Buildings: Operations and Maintenance (LEED EB: OM) สำหรับอาคารที่สร้างเสร็จแล้ว หรืออาคารใช้งานที่ต้องการดูแลรักษาอาคารให้เป็นอาคารเขียว โดยอาคารที่ผ่านและไม่ผ่านการรับรองประเภท LEED BC+D สามารถสมัครขอรับรองประเภทนี้ได้
3. LEED for Core and Shell (LEED CS) สำหรับอาคารที่ผู้ประกอบการจะสร้างแต่เปลือกอาคารคือ กรอบผนังภายนอกและหลังคา และส่วนที่เป็นแกนบริการของอาคาร ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือลิฟต์ บันไดและช่องท่อต่างๆ แล้วทำการตลาดเพื่อขายหรือให้เช่าพื้นที่ภายใน โดยผู้เช่าจะเป็นผู้มาตกแต่งกั้นพื้นที่ภายในเอง
4. LEED for Commercial Interiors สำหรับการตกแต่งภายในสำหรับผู้เช่าอาคารและผู้ออกแบบ
5. LEED for Neighborhood Development สำหรับการพัฒนาชุมชน หมู่บ้าน การเข้าถึงการขนส่ง
6. LEED for Homes สำหรับบ้านพักอาศัย
7. LEED for Schools สำหรับโรงเรียนตั้งแต่อนุบาลถึงมัธยมปลาย
8. LEED for Retails สำหรับร้านค้าปลีกต่างๆ
หลักในการพิจารณาเพื่อประเมินระดับการรับรองของ LEED

1. การใช้น้ำอย่างมีประสิทธิภาพ (Water Efficiency: WE) : ลดความต้องการใช้น้ำประปาในพื้นที่ด้านสถาปัตยกรรมการออกแบบ ลดความต้องการน้ำประปาในการชำระล้างโถสุขภัณฑ์และโถปัสสาวะ ลดการใช้น้ำโดยรวมภายในอาคาร
2. การใช้ประโยชน์จากสถานที่ตั้งอย่างยั่งยืน (Sustainable Sites: SS) : การสร้างผลกระทบต่อที่ตั้งอาคารต่ำ ช่วยลดการใช้รถส่วนตัว เพิ่มพื้นที่เปิดโล่งสีเขียว ลดการเกิดน้ำท่วม ลดปรากฏการณ์เมืองร้อนและลดการก่อมลภาวะทางแสง
3. วัสดุและทรัพยากร (Materials and Resources: MR) : การเลือกใช้วัสดุและทรัพยากรในการก่อสร้าง คือ มีการเตรียมพื้นที่คัดแยกขยะเพื่อ การรีไซเคิล การนำอาคารหรือองค์ประกอบของอาคารมาใช้ใหม่ การลดขยะจากการก่อสร้าง การใช้วัสดุรีไซเคิล การใช้วัสดุพื้นถิ่น การใช้วัสดุปลูกทดแทนได้เร็ว และการใช้ไม้ที่ผ่านการรับรองว่ามาจากป่าทดแทนที่มีการรับรอง
4. คุณภาพสภาพแวดล้อมภายในอาคาร (Indoor Environmental Quality: IEQ) : การควบคุมสภาวะอากาศภายในอาคารเพื่อสภาวะอยู่สบายและสุขภาพที่ดีของผู้ใช้อาคาร โดยพิจารณาในเรื่องการระบายอากาศ การดำเนินการจัดการกับมลภาวะทางอากาศ ที่อาจจะเกิดขึ้นทั้งในระหว่างการก่อสร้างและระหว่างการใช้งานอาคาร การเลือกใช้วัสดุที่มีสารระเหยที่เป็นพิษต่ำ การส่งเสริมสภาวะอยู่สบายที่ผู้ใช้อาคารสามารถควบคุมได้เอง การใช้แสงธรรมชาติและการออกแบบอาคารให้มองเห็นบรรยากาศภายนอก รวมถึงการป้องกันการเกิดเชื้อราที่อาจจะเกิดขึ้นด้วย
5. พลังงานและบรรยากาศ (Energy and Atmosphere: EA) : การช่วยลดการใช้พลังงานของอาคาร สนับสนุนการใช้พลังงานหมุนเวียน การตรวจสอบการใช้พลังงานของอาคารที่เป็นระบบ สารทำความเย็นที่ส่งผลกระทบต่ำ การซื้อพลังงานไฟฟ้าจากโรงไฟฟ้าที่ผ่านการรับรองว่าผลิตไฟฟ้าจากพลังงานหมุนเวียน
6. ลำดับความสำคัญของท้องถิ่น (Regional Priority: RP) : เนื่องจากปัญหาทางสิ่งแวดล้อมอาจแตกต่างกันไปในแต่ละท้องถิ่น จึงต้องมีการเน้นย้ำถึงความสำคัญในแต่ละท้องถิ่น โดยการทำคะแนนในหัวข้อนี้ จะได้รับคะแนนทันทีถ้าดำเนินการตามหัวข้อที่กำหนด
7. นวัตกรรมในการออกแบบ (Innovation in Design: ID) : เพื่อเป็นการส่งเสริมให้เกิดการออกแบบอาคารด้วยรูปแบบใหม่ และการมีวิธีการหรือหลักเกณฑ์ใหม่ๆ มาใช้ในการทำอาคารที่ยั่งยืน (Sustainable Building) ทำได้โดยการนำวิธีการหรือผลิตภัณฑ์ที่ไม่มีกำหนดในมาตรฐานมาใช้ รวมถึงการทำได้มากกว่าที่เกณฑ์กำหนด
ดูเพิ่ม

LEED โดยสภาอาคารสีเขียวสหรัฐอเมริกา
TGBI สถาบันอาคารเขียวไทย เก็บถาวร 2020-07-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลูกบาศก์ที่เป็นไปไม่ได้

รูปทรงของลูกบาศก์ที่เป็นไปไม่ได้ที่ขัดแย้งกับกฎของรูปทรง
รูปทรงที่เป็นไปได้ของลูกบาศก์ที่เป็นไปไม่ได้หลังจากดูมุมมองอื่น
ลูกบาศก์ที่เป็นไปไม่ได้ (อังกฤษ: impossible cube) เป็นหนึ่งในวัตถุที่เป็นไปไม่ได้ที่คิดค้นโดยเมาริตส์ กอร์เนลิส แอ็ชเชอร์ เป็นรูปสองมิติที่ใช้มุมมองของลูกบาศก์ เป็นภาพที่คล้ายกับลูกบาศก์เนกเกอร์แต่เป็นสามมิติ
ดูเพิ่ม

สามเหลี่ยมเพนโรส
บิลเวท
ลูกหมาก (ข้อต่อ)

ลูกหมาก (อังกฤษ: Ball joint) เป็นข้อต่อชนิดรูปร่างกลม หน้าสัมผัสเรียบ ติดตั้งอยู่ในเบ้าซึ่งสามารถทำให้วัตถุที่ถูกเชื่อมต่อกันด้วยลูกหมากสามารถเคลื่อนไหวหรือหมุนได้มากถึง 360 องศา มีการดัดแปลงไปใช้งานเพื่อเป็นข้อต่อรูปแบบต่าง เช่น ในรถยนต์มักใช้สำหรับเป็นข้อต่อในระบบกันสะเทือน ระบบบังคับเลี้ยว
ลูกชายและคนรัก

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: ดี. เอช. ลอเรนซ์
ภาษา: อังกฤษ
ประเภท: นวนิยายเชิงอัตชีวประวัติ
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 1913
ชนิดสื่อ: การพิมพ์: (หนังสือปกแข็ง และ หนังสือปกอ่อน)
ISBN: NA ข้อผิดพลาดพารามิเตอร์ใน {{ISBNT}}: invalid character
ลูกชายและคนรัก (อังกฤษ: Sons and Lovers) เป็นนวนิยายเชิงอัตชีวประวัติที่เขียนโดยนักเขียนชาวอังกฤษดี. เอช. ลอเรนซ์ ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ ค.ศ. 1913 “ลูกชายและคนรัก” เป็นนวนิยายเล่มที่สามของลอเรนซ์ที่ได้รับการตีพิมพ์ที่เป็นเรื่องราวของพอล โมเรลชายวัยหนุ่มและศิลปินผู้กำลังเริ่มอาชีพ ริชาร์ด อัลดิงทันให้คำอธิบายเนื้อหาด้านอัตชีวประวัติของงานชิ้นนี้ว่า:
เมื่อได้อ่าน “ลูกชายและคนรัก” ผู้อ่านก็จะมีความรู้สึกเหมือนกับได้มีประสบการณ์ของความคับแค้นของลอเรนซ์ในวัยหนุ่มที่พยายามดิ้นรนหนีจากชีวิตเก่า โดยทั่วไปแล้วหนังสือไม่แต่จะแสดงภาพพจน์ที่กินใจของชนชั้นแรงงานในประชาคมของผู้ทำเหมือง แต่ยังเป็นการศึกษาความสัมพันธ์ของบุคคลในครอบครัว, ความสัมพันธ์ของชนชั้น และความสัมพันธ์ทางเพศเบื้องต้น
หนังสือฉบับที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1913 เป็นฉบับที่เนื้อหาถูกตัดออกไปมากโดยบรรณาธิการเอ็ดเวิร์ด การ์เนทท์ ผู้ตัดเนื้อหาออกไปถึง 80 ย่อหน้าหรือราวหนึ่งในสิบของหนังสือทั้งเล่ม หนังสืออุทิศให้แก่การ์เนทท์ ผู้มีบทบาทในการทำให้ลอเรนซ์เป็นที่รู้จักกันในวงการหนังสือในลอนดอนระหว่างปี ค.ศ. 1911 ถึงปี ค.ศ. 1912 “ลูกชายและคนรัก” ฉบับสมบูรณ์โดยไม่มีการตัดมาได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1992 โดยสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
“ลูกชายและคนรัก” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับเก้าที่ของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20
“ลูกชายและคนรัก” ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์หลายครั้งรวมทั้งเวอร์ชันที่ได้รับรางวัลออสคาร์ ในปี ค.ศ. 1960
ดูเพิ่ม

ดี. เอช. ลอเรนซ์
ลุค เคจ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์)

| ลุค เคจ |
| --- | --- |

ประเภท:   โลดโผน/ผจญภัย  ซูเปอร์ฮีโร 
เค้าโครงจาก: ลู้ก เคจ โดย อาร์ชี กู๊ดวิน จอห์น โรมิตา ซีเนียร์
พัฒนาโดย: เชโอ โฮดารี โคเกอร์
แสดงนำ:   ไมก์ โคลเตอร์  มาเฮอร์ชาลา อาลี  แอลฟรี วุเดิร์ด  ซิโมน มิสซิก  ธีโอ รอสซี  แฟรงก์ เวลีย์  โซเนีย บรากา 
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 13
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   คีโอ โอดาริ โคเกอร์  เจฟ โลบ 
สถานที่ถ่ายทำ: นิวยอร์ก
ผู้กำกับภาพ: มานูเอล บิลเลเตอร์
บริษัทผู้ผลิต:   มาร์เวลเทลิวิชัน  เอบีซี สตูดิโอส์ 
ออกอากาศ
เครือข่าย: เน็ตฟลิกซ์
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
ลู้ก เคจ (อังกฤษ: Luke Cage, ออกเสียง: /luːk/) เป็นภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกันแนวซูเปอร์ฮีโรของเน็ตฟลิกซ์ มีเค้าโครงมาจาก ลู้ก เคจ ของมาร์เวลคอมิกส์ เรื่องนี้อำนวยการสร้างโดยเชโอ โฮดารี โคเกอร์ และเจฟ โลบ และนำแสดงโดยไมก์ โคลเตอร์, มาเฮอร์ชาลา อาลี, แอลฟรี วุเดิร์ด เป็นต้น
นักแสดง

ไมก์ โคลเตอร์ รับบท ลู้ก เคจ
มาเฮอร์ชาลา อาลี รับบท คอร์เนล "คอร์เนล" สโตรค
ซิโมน มิสซิก รับบท มิสตี้ไนท์
ธีโอ รอสซี รับบท เฮอร์นัน "เชดส์" อัลวาเรซ
เอริก ลาเรย์ ฮาร์วีย์ รับบท วิลลิส สไตรเกอร์ / ไดมอนด์แบ็ก
โรซาริโอ ดอว์สัน รับบท แคลร์ เทมเพิล
แอลฟรี วุเดิร์ด รับบท มาร์ริยาห์ ดิลลาร์ด
มุสตาฟา ชาเกียร์ รับบท จอหน์ แม็กอายเวอร์
แกเบรียล เดนนิส รับบท ทิลดา จอหน์สัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Marvel's Luke Cage ที่ Netflix
Marvel's Luke Cage ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
–Marvel's Luke Cage ที่ทีวีดอตคอม
ลีแอนน์ หลี่

ลีแอนน์ หลี่ (อังกฤษ: Leanne Li) หรือ หลี่ ย่าหนาน (จีน: 李亞男; เกิด 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984) เป็นนักแสดงและพิธีกรรายการโทรทัศน์ชาวแคนาดาเชื้อสายจีน เจ้าของตำแหน่งมิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนล ประจำปี 2005 โดยเธอได้ครองตำแหน่งถัดจาก จง เจียซิน
ประวัติ

ลีแอนน์ หลี่ เกิดที่นครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน มีชื่อภาษาจีนว่า หลี่ ย่าหนาน เธอย้ายมาใช้ชีวิตที่ประเทศแคนาดาตามครอบครัวของเธอตั้งแต่ยังเด็ก โดยเธอศึกษาในระดับชั้นอุดมศึกษา ทางด้านวิจิตรศิลป์ ที่มหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบีย เมืองแวนคูเวอร์ และเข้าประกวดมิสไชนิสแวนคูเวอร์ ประจำปี 2004 ขณะเรียนอยู่ชั้นปีที่ 2
เข้าสู่วงการบันเทิง

เมื่ออายุได้ 20 ปี ลีแอนน์ หลี่ ตัดสินใจเข้าประกวดนางงามในเวทีมิสไชนิสแวนคูเวอร์ ครั้งที่ 10 ประจำปี ค.ศ. 2004 ที่ประเทศแคนาดา และได้ตำแหน่งชนะเลิศพร้อมกับได้รับรางวัลขวัญใจช่างภาพไปครอง จากการที่เธอได้รับตำแหน่งมิสไชนิสแวนคูเวอร์ ทำให้เธอได้เป็นตัวแทนของเมืองแวนคูเวอร์ ไปประกวดมิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนล ในปี ค.ศ. 2005 ที่ฮ่องกง
ในการประกวดมิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนล ประจำปี 2005 ลีแอนน์ หลี่ ที่เป็นตัวแทนจากเมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา สามารถคว้ารางวัลชนะเลิศมาครองได้สำเร็จ โดยเอาชนะ ฟาลา เฉิน ที่เป็นตัวแทนจากเมืองนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ทำให้เธอได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงของทีวีบีและมีผลงานการแสดงละครโทรทัศน์ให้กับทีวีบีอย่างต่อเนื่องถึง 10 ปี
ผลงานการแสดง > ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | ชื่อละครภาษาจีน | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |


| 2006 | หนี้รัก หักเหลี่ยมหัวใจ | 女人唔易做 |  | รับเชิญ |
| 2006 | ทีมประกันรัก ประกันชีวิต | 愛情全保 |  |  |
| 2006 | ไดซีบิซิเนส | 賭場風雲 |  |  |
| 2007 | สงครามชีวิต ลิขิตชะตา | 歲月風雲 |  |  |
| 2007 | วิมานสร้างรัก สถาปนิกลิขิตดวงใจ | 建築有情天 |  |  |
| 2008 | แม่ผัวจอมเฮี้ยบกับสะใภ้ซุ่มซ่าม | 野蠻奶奶大戰戈師奶 |  | รับเชิญ |
| 2008 | หน่วยเฉพาะกิจ พลิกคดีเด็ด 2 | 法證先鋒II |  |  |
| 2008 | ทีเด็ดแม่บ้านตลาดหุ้น | 師奶股神 |  |  |
| 2009 | ไฟนรก เพลิงชีวิต 3 | 烈火雄心 3 | พาน ข่ายหลิน (คริสตี) |  |
| 2009 | วุ่นนัก หัวใจปรุงรส | 有營煮婦 | แนนซี |  |
| 2010 | ลุ้นรักนักสืบ | 搜下留情 |  | รับเชิญ |
| 2010 | มือปราบพ่ายรัก | 大明宫词 | โบวี ชอย | รับเชิญ |
| 2011 | โอนลียู | 只有您 |  |  |
| 2011 | เปิดคดีเดือด | 真相 |  | รับเชิญ |
| 2011 | แค้นรักซาตาน | 不速之約 |  | รับเชิญ |
| 2012 | บริษัทวุ่นรักวลเวง | 衝呀！瘦薪兵團 | ดร.เสิ่น ซีเหวิน (ฟลอรา) |  |
| 2013 | หมอใจเด็ด 2 | 仁心解碼 II | จิตแพทย์ ถัง เจียลี่ |  |
| 2013 | พี่น้อง 2 คม | 巨輪 | จัวหนิง (เอมิลี) |  |
| 2014 | คนระห่ำคม | 叛逃 | หยาง เหรินเหม่ย (เบ็ตตี้) |  |
| 2014 | บุรุษ 2 คม | 忠奸人 | ชือ เจียลี่ (สการ์เล็ต) |  |
| 2014 | เชดส์ออฟไลฟ์ | 我們的天空 | กัว ลี่ชิง |  |
| 2014 | บริษัทลูกแท้วายป่วง | 老表，你好 hea！ | จิน ผิงเหมย |  |
| 2015 | ตำนานรักฟ้าลิขิต | 東坡家事 | องค์หญิงโซ่วอัน |  |
| 2016 | สงครามวงการแฟชั่น | 潮流教主 | มาร์ธา หม่าน |  |
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |


| 2015 | ล่าข้ามโลก แฮกเกอร์มหากาฬ | จนท.กู้ภัยฉุกเฉิน |  |
ลีโล่ แอนด์ สติทช์ อะโลฮ่า..เพื่อนฮาข้ามจักรวาล

| ลีโล่ แอนด์ สติทช์ อะโลฮ่า> .เพื่อนฮาข้ามจักรวาล |
| --- | --- |
กำกับ:   คริส แซนเดอร์ส  ดีน เดอบัวส์ 
บทภาพยนตร์:   คริส แซนเดอร์ส  ดีน เดอบัวส์ 
เนื้อเรื่อง: คริส แซนเดอร์ส
อำนวยการสร้าง: คลาร์ก สเปนเซอร์
นักแสดงนำ:   คริส แซนเดอร์ส  เดเวห์ เชส  เทีย คาร์เรเร  วิง ราเมส  เดวิด อ็อกเดน สเตียร์ส  เควิน แมคโดนัลด์  เจสัน สกอตต์ ลี  โซอี คาลด์เวลล์  เควิน ไมเคิล ริชาร์ดสัน 
ตัดต่อ: แดร์เรน ที. โฮล์มส์
ดนตรีประกอบ: แอลัน ซิลเวสตรี
บริษัทผู้สร้าง: วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ วอลต์ดิสนีย์ฟีเชอร์แอนิเมชัน 
ผู้จัดจำหน่าย: บวยนาวิสตาพิกเชอส์
วันฉาย:   21 มิถุนายน ค.ศ. 2002 (2002-06-21) 
ความยาว: 85 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 80 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 273.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ลีโล่ แอนด์ สติทช์ อะโลฮ่า...เพื่อนฮาข้ามจักรวาล (อังกฤษ: Lilo & Stitch) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกัน แนวตลก-ดรามาและนิยายวิทยาศาสตร์ ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2002 สร้างโดย วอลต์ดิสนีย์ฟีเชอร์แอนิเมชัน และจัดจำหน่ายโดย วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันขนาดยาวเรื่องที่ 42 ของดิสนีย์ เขียนบทและกำกับโดย คริส แซนเดอร์สและดีน เดอบัวส์ เป็นการกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของพวกเขา ภาพยนตร์แสดงนำโดยด้วย เดเวห์ เชสและแซนเดอร์ส ให้เสียงตัวละคร ลีโล่และสติทช์ ร่วมกับ เทีย คาร์เรเร, วิง ราเมส, เดวิด อ็อกเดน สเตียร์ส, เควิน แมคโดนัลด์, เจสัน สกอตต์ ลี, โซอี คาลด์เวลล์และเควิน ไมเคิล ริชาร์ดสัน ลีโล่ แอนด์ สติทช์ เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องที่สองของดิสนีย์ ที่ส่วนใหญ่สร้างที่ ฟลอริดาแอนิเมชันสตูดิโอใน ดิสนีย์สฮอลลีวูดสตูดิโอส์ (ในช่วงนั้นใช้ชื่อว่า "ดิสนีย์-เอ็มจีเอ็มสตูดิโอส์") ที่ วอลต์ดิสนีย์เวิร์ล ใกล้กับ ออร์แลนโด, ฟลอริดา (อีกสองเรื่องคือ มู่หลาน และ มหัศจรรย์หมีผู้ยิ่งใหญ่) ภาพยนตร์ฉายเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 2002 ได้การตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์และได้รับการเสนอชื่อใน รางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม ใน งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 75