stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอเชียงกลาง
ประวัติ

อำเภอเชียงกลาง (คำเมืองออกเสียงว่า เจียงก๋าง) ตามคำบอกเล่าสรุปความว่า เดิมทีเดียวจังหวัดน่านมีที่ตั้งอยู่ที่อำเภอปัวเรียกว่า "วรนคร" และมีเมืองน้อยใหญ่เป็นเมืองบริวาร ทางเหนือของเมืองปัวมีเมืองเปือ เมืองงอบ และเมืองปอน ซึ่งสมัยนั้นข้าศึกที่มักยกกำลังมาย่ำยีคือ เงี้ยวหรือไทยใหญ่ หัวเมืองทางเหนือของเมืองปัวก็ได้แตกร่นถอยลงมาอยู่บริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำกอนที่มาบรรจบกับแม่น้ำน่านเรียกว่า "สบกอน" ในบริเวณที่ตั้งของเมืองที่แตกทัพร่นมาตั้งมั่นอยู่ตรงระหว่างเมืองเชียงกลางในปัจจุบัน
เดิมพื้นที่ของอำเภอเชียงกลางอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอทุ่งช้าง โดยเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2511 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลเปือ ตำบลเชียงกลาง ตำบลเชียงคาน และตำบลนาไร่หลวง ออกจากการปกครองของอำเภอทุ่งช้าง รวมจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอเชียงกลาง และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเชียงกลางเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
ต่อมาอำเภอเชียงกลางได้จัดตั้งตำบลใหม่ดังนี้
ตำบลนาไร่หลวง 8 หมู่บ้าน ได้แยกจัดตั้งเป็นตำบลชนแดนเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ.2521
ตำบลเปืออีก 7 หมู่บ้านได้แยกจัดตั้งเป็นตำบลพระธาตุในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ.2521
ตำบลเชียงกลาง 6 หมู่บ้านได้แยกจัดตั้งเป็นตำบลพญาแก้วเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ.2523 และแยกอีก 10 หมู่บ้านขึ้นเป็นตำบลพระพุทธบาท เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ.2526
ต่อมาได้มีการจัดตั้ง กิ่งอำเภอสองแคว โดยแยกตำบลนาไร่หลวง ตำบลชนแดน และตำบลยอด เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ.2535 และได้จัดตั้งเป็นอำเภอสองแควเมื่อ ปี พ.ศ.2540
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเชียงกลางแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 60 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เชียงกลาง |  | Chiang Klang | 13 | 7,095 |
| 2. | เปือ |  | Puea | 15 | 6,579 |
| 3. | เชียงคาน |  | Chiang Khan | 5 | 1,641 |
| 4. | พระธาตุ |  | Phra That | 10 | 3,639 |
| 5. | พญาแก้ว |  | Phaya Kaeo | 7 | 3,196 |
| 6. | พระพุทธบาท |  | Phra Phutthabat | 10 | 4,837 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเชียงกลางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเชียงกลาง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเชียงกลาง ตำบลเปือ และตำบลพญาแก้ว
เทศบาลตำบลพระพุทธบาทเชียงคาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชียงคานและตำบลพระพุทธบาททั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเชียงกลางพญาแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชียงกลางและตำบลพญาแก้ว (นอกเขตเทศบาลตำบลเชียงกลาง)
องค์การบริหารส่วนตำบลเปือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเปือ (นอกเขตเทศบาลตำบลเชียงกลาง)
องค์การบริหารส่วนตำบลพระธาตุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระธาตุทั้งตำบล
การเดินทาง

จากตัวเมืองไปตามเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1080 ระยะทางประมาณ 70 กิโลเมตร
ปาแลร์โม

| ปาแลร์โม |
| --- | --- |
เทศบาล
Città di Palermo
Clockwise from top: Quattro Canti in Maqueda Street, San Domenico Church, Pretoria Square and Santa Caterina Church, and view of downtown Palermo from Mount Pellegrino
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของปาแลร์โม 
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: ซิซิลี
จังหวัด: ปาแลร์โม (PA)
ก่อตั้ง: 736 BC
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Leoluca Orlando (I)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 158.9 ตร.กม. (61.4 ตร.ไมล์)
ความสูง: 14 เมตร (46 ฟุต)
ประชากร (31 January 2013)
 • ทั้งหมด: 676,118 (city)  1,300,000 (metro) คน
เดมะนิม: Palermitani or Panormiti La Cala
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 90100
รหัสเขตโทรศัพท์: 091
นักบุญองค์อุปถัมภ์: Saint Rosalia, Saint Agata, Saint Oliva and Saint Benedict the Moor
วันสมโภชนักบุญ: 14 July
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ปาแลร์โม (อิตาลี: Palermoไฟล์:It-Palermo.ogg; ซิซิลี: Palermu) เป็นเมืองเก่าทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี และเป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองซิซิลี
ปาแลร์โมเป็นเมืองที่มีประวัติยาวนานย้อนหลังไปถึง 800 ปีก่อนคริสตกาลและผ่านการยึดครองจากหลายชาติหลายภาษา ทำให้มีโบราณสถานโบราณวัตถุลักษณะและรูปแบบแตกต่างกันมีอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ละแห่งอยู่ไม่ห่างไกลกันนัก
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครปาแลร์โม> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 14.7 (58.5) | 14.5 (58.1) | 16.4 (61.5) | 18.7 (65.7) | 23.3 (73.9) | 27.2 (81) | 29.8 (85.6) | 30.5 (86.9) | 27.5 (81.5) | 23.5 (74.3) | 19.0 (66.2) | 15.8 (60.4) | 21.8 (71.2) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 12.5 (54.5) | 12.6 (54.7) | 13.5 (56.3) | 15.6 (60.1) | 18.9 (66) | 22.4 (72.3) | 25.6 (78.1) | 26.2 (79.2) | 24.0 (75.2) | 20.3 (68.5) | 16.8 (62.2) | 13.7 (56.7) | 18.5 (65.3) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 10.2 (50.4) | 10.1 (50.2) | 10.9 (51.6) | 12.9 (55.2) | 16.0 (60.8) | 19.7 (67.5) | 22.9 (73.2) | 23.6 (74.5) | 21.5 (70.7) | 17.8 (64) | 14.3 (57.7) | 11.5 (52.7) | 15.9 (60.6) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 71.6 (2.819) | 65.4 (2.575) | 59.5 (2.343) | 44.1 (1.736) | 25.5 (1.004) | 12.2 (0.48) | 5.1 (0.201) | 13.3 (0.524) | 41.5 (1.634) | 98.0 (3.858) | 94.3 (3.713) | 80.0 (3.15) | 610.5 (24.035) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 9.7 | 10.0 | 8.7 | 6.1 | 3.2 | 1.6 | 0.8 | 1.6 | 4.1 | 8.3 | 9.4 | 10.8 | 74.3 |
แหล่งที่มา: องค์การอุตุนิยมวิทยาโลก (สหประชาชาติ)
กันดะฮาร์

| กันดะฮาร์ کندهار قندهار |
| --- | --- |
นคร
บนลงล่างและซ้ายไปขวา: ทิวทัศน์เมืองกันดะฮาร์, สุสานมีร์วาอิส โฮตัก, สุสานอาห์มัด ชาห์ ดูร์รานี, ภาพมุมสูงของสุสานบาบาวาลี และแม่น้ำอาร์กันดาบอยู่ไกล ๆ
กันดะฮาร์ที่ตั้งในประเทศอัฟกานิสถานแสดงแผนที่ประเทศอัฟกานิสถานกันดะฮาร์กันดะฮาร์ (เอเชียตะวันตกและเอเชียกลาง)แสดงแผนที่เอเชียตะวันตกและเอเชียกลาง
พิกัด: 31°37′N 65°43′E﻿ / ﻿31.617°N 65.717°E﻿ / 31.617; 65.717
ประเทศ:  อัฟกานิสถาน
จังหวัด: กันดะฮาร์
อำเภอ: กันดะฮาร์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Mohammad Yousaf Wafa
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 273.37 ตร.กม. (105.55 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,010 เมตร (3,310 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 651,484 คน
เขตเวลา: UTC+4:30 (เวลามาตรฐานอัฟกานิสถาน)
เว็บไซต์: www.kandahar.gov.af
กันดะฮาร์ (อังกฤษ: Kandahar; ปาทาน: کندهار, อักษรโรมัน: kandahār; ดารี: قندهار, อักษรโรมัน: qandahār) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของอัฟกานิสถาน รองจากกรุงคาบูล ข้อมูลปี ค.ศ. 2015 มีประชากรทั้งหมด 614,118 คน ตั้งอยู่ในจังหวัดกันดะฮาร์ สูง 1,010 เมตรจากระดับน้ำทะเล แม่น้ำที่สำคัญได้แก่ แม่น้ำอาร์กันดับ
ภูมิศาสตร์

แม่น้ำ Arghandab ไหลผ่านทางตะวันตกของกันดะฮาร์ นครนี้แบ่งออกเป็น 15 เขตและมีพื้นที่รวม 27,337 เฮกเตอร์ จำนวนผู้อยู่อาศัยในนครอยู่ที่ 61,902 คน
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

กันดะฮาร์มีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (BWh)
| ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกันดะฮาร์ (ค> ศ. 1964–1983).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 25.0 (77) | 26.0 (78.8) | 36.5 (97.7) | 37.1 (98.8) | 43.0 (109.4) | 45.0 (113) | 46.5 (115.7) | 44.5 (112.1) | 41.0 (105.8) | 37.5 (99.5) | 31.5 (88.7) | 26.0 (78.8) | 46.5 (115.7) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 12.2 (54) | 14.8 (58.6) | 21.6 (70.9) | 28.1 (82.6) | 34.1 (93.4) | 39.1 (102.4) | 40.2 (104.4) | 38.2 (100.8) | 34.0 (93.2) | 27.5 (81.5) | 21.0 (69.8) | 15.4 (59.7) | 27.2 (81) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 5.1 (41.2) | 7.8 (46) | 13.9 (57) | 20.2 (68.4) | 25.4 (77.7) | 30.0 (86) | 31.9 (89.4) | 29.4 (84.9) | 23.5 (74.3) | 17.5 (63.5) | 11.0 (51.8) | 7.3 (45.1) | 18.58 (65.45) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 0.0 (32) | 2.4 (36.3) | 7.1 (44.8) | 12.3 (54.1) | 15.8 (60.4) | 19.5 (67.1) | 22.5 (72.5) | 20.0 (68) | 13.5 (56.3) | 8.5 (47.3) | 3.3 (37.9) | 1.0 (33.8) | 10.5 (50.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | −12.1 (10.2) | -10.0 (14) | −4.8 (23.4) | 2.0 (35.6) | 2.4 (36.3) | 8.5 (47.3) | 13.5 (56.3) | 9.0 (48.2) | 5.2 (41.4) | -2.2 (28) | −9.3 (15.3) | −11.4 (11.5) | −12.1 (10.2) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 54.0 (2.126) | 42.0 (1.654) | 41.1 (1.618) | 18.7 (0.736) | 2.2 (0.087) | 0 (0) | 2.3 (0.091) | 1.0 (0.039) | 0 (0) | 2.3 (0.091) | 7.0 (0.276) | 20.0 (0.787) | 190.6 (7.504) |
| ความชื้นร้อยละ | 58 | 59 | 50 | 41 | 30 | 23 | 25 | 25 | 24 | 29 | 40 | 52 | 38 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 6 | 6 | 6 | 4 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 2 | 3 | 29 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 198.4 | 183.6 | 235.6 | 255.0 | 347.2 | 369.0 | 341.0 | 337.9 | 324.0 | 306.9 | 264.0 | 217.0 | 3,379.6 |
แหล่งที่มา: NOAA (1964–1983)
บรรณานุกรม

Dupree, Nancy Hatch (1977) [1st Edition: 1970]. An Historical Guide to Afghanistan (2nd Edition, Revised and Enlarged ed.). Afghan Tourist Organization.
Hill, John E. 2004. The Peoples of the West from the Weilue 魏略 by Yu Huan 魚豢: A Third Century Chinese Account Composed between 239 and 265 CE. Draft annotated English translation.
Hill, John E. (2009) Through the Jade Gate to Rome: A Study of the Silk Routes during the Later Han dynasty, 1st to 2nd centuries CE. BookSurge, Charleston, South Carolina. ISBN 978-1-4392-2134-1.
Frye, Richard N. (1963). The Heritage of Persia. World Publishing company, Cleveland, Ohio. Mentor Book edition, 1966.
Toynbee, Arnold J. (1961). Between Oxus and Jumna. London. Oxford University Press.
Willem Vogelsang (1985). "Early historical Arachosia in South-east Afghanistan; Meeting-place between East and West." Iranica antiqua, 20 (1985), pp. 55–99.
Wood, Michael (1997). In the Footsteps of Alexander the Great: A Journey from Greece to Asia. University of California Press. ISBN 0-520-23192-9
แหล่งข้อมูลอื่น

Map of Kandahar, from Afghanistan Information Management Services
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่  Pleiades 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef  İslâm Ansiklopedisi
อาหสุเอรัส

พระนามของกษัตริย์หลายพระองค์ในคัมภีร์ฮีบรู
เอสเธอร์เบื้องพระพักตร์อาหสุเอรัส (ค.ศ. 1547–48), ตินโตเรตโต, งานสะสมศิลปะหลวงของพระราชวงศ์อังกฤษ
อาหสุเอรัส (อังกฤษ: Ahasuerus, /əˌhæzjuˈɪərəs/ ə-haz-ew-eer-əs; ฮีบรู: אֲחַשְׁוֵרוֹשׁ‎, ใหม่: ʾAḥašvērōš, ไทบีเรียน: ʾĂẖašwērōš, commonly Achashverosh; กรีกคอยนี: Ἀσουήρος, อักษรโรมัน: Asouḗros ในเซปทัวจินต์; ละติน: Assuerus ในวัลเกต) เป็นพระนามในคัมภีร์ฮีบรูที่ใช้เรียกกษัตริย์ 3 พระองค์ของเปอร์เซียโบราณและเป็นชื่อที่ใช้เรียกขุนนางของบาบิโลน (หรือกษัตริย์แห่งมีเดีย) ในหนังสือโทบิต ชื่อ "อาหสุเอรัส" เป็นชื่อในภาษาฮีบรูที่อาจแปลมาจากพระนามของกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1 หรือของอาร์ทาเซอร์ซีส ทั้งสองเป็นพระนามของกษัตริย์เปอร์เซียของราชวงศ์อะคีเมนิด
ศัพทมูล

เชื่อกันว่ารูปคำภาษาฮีบรูของ "อาหสุเอรัส" มาจากพระนามในภาษาเปอร์เซียโบราณของกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1, Xšayāršā (< xšaya 'กษัตริย์' + aršan 'ชาย' > 'กษัตริย์ของชายทั้งปวง; วีรชนท่ามกลางเหล่ากษัตริย์') ซึ่งกลายเป็นคำภาษาบาบิโลนว่า Aḫšiyâršu (𒄴𒅆𒐊𒅈𒋗, aḫ-ši-ia-ar-šu) และจากนั้นเป็น Akšîwâršu (𒀝𒅆𒄿𒈠𒅈𒍪, ak-ši-i-wa6-ar-šu) แล้วถูกยืมมาใช่ในภาษาฮีบรูว่า ฮีบรู: אֲחַשְׁוֵרוֹשׁ, อักษรโรมัน: Ăḥašwēroš จากนั้นจึงกลายเป็นภาษาละตินว่า Ahasuerus ซึ่งเป็นรูปคำดั้งเดิมที่ใช้ในคัมภีร์ไบเบิลภาษาอังกฤษ พระนามภาษาเปอร์เซียแปลเป็นภาษากรีกโบราณได้เป็น Ξέρξης Xérxēs การแปลและถอดความคัมภีร์ไบเบิลภาษาอังกฤษฉบับใหม่ ๆ หลายฉบับ ใช้พระนามว่า Xerxes
หนังสือเอสเธอร์

"อาหสุเอรัส" เป็นพระนามของกษัตริย์ผู้เป็นพระสวามีของเอสเธอร์ในหนังสือเอสเธอร์ ซึ่งระบุว่าอาหสุเอรัสเป็นผู้ "ทรงครอบครอง 127 มณฑล ตั้งแต่อินเดียถึงคูช" คือทั้งจักรวรรดิอะคีเมนิด ไม่มีการอ้างอิงถึงเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่ทราบในรัชสมัยของกษัตริย์เซอร์ซีสในหนังสือเอสเธอร์ บางคนเห็นว่าเรื่องเล่าในหนังสือเอสเธอร์เป็นการเล่าที่มาของเทศกาลปูริม และพระนามอาหสุเอรัสมักเข้าใจว่าหมายถึงกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1 ผู้ปกครองจักรวรรดิอะคีเมนิดระหว่าง 486 และ 465 ปีก่อนคริสตกาล บันทึกประวัติศาสตร์นอกเหนือจากหนังสือเอสเธอร์บันทึกว่ากษัตริย์เซอร์ซีสทรงสมรสกับอาเมสทริส ไม่ใช่วัชทีหรือเอสเธอร์ นอกจากนี้เป็นที่เข้าใจกันว่ากษัตริย์เปอร์เซียไม่สมรสกับหญิงนอกตระกูลขุนนางเปอร์เซียที่มีจำนวนจำกัด หนังสือเอสเธอร์ในเซปทัวจินต์ระบุถึงกษัตริย์ด้วยพระนาม 'อาร์ทาเซอร์ซีส' ผู้เป็นพระราชโอรสองค์เล็กของกษัตริย์เซอร์ซีส (กรีกโบราณ: Ἀρταξέρξης)
หนังสือเอสรา

อาหสุเอรัสยังถูกระบุในฐานะพระนามของกษัตริย์เปอร์เซียในหนังสือเอสรา นักวิจารณ์สมัยใหม่เชื่อมโยงพระนามนี้กับกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1 ผู้ทรงครองราชย์ตั้งแต่  486 ถึง 465 ปีก่อนคริสตกาล มีการระบุอื่น ๆ ว่าเป็นพระนามของกษัตริย์แคมไบซีสที่ 2 หรือบาร์ดิยา (ภาษากรีก Smerdis) ผู้ครองราชย์ (อาจเป็นผู้สวมรอยแทนพระองค์) เป็นเวลา 7 เดือนระหว่างรัชสมัยของกษัตริย์แคมไบซีสที่ 2 และดาริอุสที่ 1
บรรณานุกรม

Hill, Andrew E. (2009). "Daniel-Malachi".  ใน Longman, Tremper; Garland, David E. (บ.ก.). The Expositor's Bible Commentary. Vol. 8. Zondervan. ISBN 9780310590545.
แหล่งข้อมูลอื่น

McCullough, W. S. (1984). "Ahasureus". Encyclopaedia Iranica, Vol. I, Fasc. 6. pp. 634–635.
| ด ค กหนังสือเอสเธอร์ |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล:  เอสเธอร์ 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10 
สถานที่:  เปอร์เซีย  สุสา  เอธิโอเปีย  อินเดีย 
บุคคล:  บิกธานและเทเรช  เมมูคาน  โมรเดคัย  วัชที  เศเรช  อาบักธา  อาหสุเอรัส  เอสเธอร์  ฮามาน  เฮกัย 
วลี:  การอดอาหารของเอสเธอร์  ชาวอากัก  ปูริม 
ที่ตั้ง:  สุสานเอสเธอร์และโมรเดคัย 
ต้นฉบับ:  Hebrew Bible  Septuagint  Wycliffe Version  King James Version  American Standard Version  World English Version 
← หนังสือเนหะมีย์ (บทที่ 13) ในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์     หนังสือปัญญาจารย์ (บทที่ 12) ในคัมภีร์ฮีบรูหนังสือโยบ (บทที่ 1) ในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์s       หนังสือดาเนียล (บทที่ 1) ในคัมภีร์ฮีบรู →
งานเลี้ยงของอาหสุเอรัส โดย Aert de Gelder
อาหสุเอรัสและฮามานในงานเลี้ยงของเอสเธอร์ โดยแร็มบรันต์
ภูเขาไฟสตรอมโบลี

| ภูเขาไฟสตรอมโบลี |
| --- | --- |

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 924 เมตร (3,031 ฟุต) 
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 924 เมตร (3,031 ฟุต) 
พิกัด: 38°47′38″N 15°12′40″E﻿ / ﻿38.79389°N 15.21111°E﻿ / 38.79389; 15.21111 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ภูเขาไฟสตรอมโบลีหมู่เกาะเอโอเลียน ทางเหนือของแคว้นปกครองตนเองซิซิลี (อิตาลี) 
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
อายุหิน: ไม่ทราบ
ประเภทภูเขา: กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
การปะทุครั้งล่าสุด: พ.ศ. 2477 ถึงปัจจุบัน 
การพิชิต
เส้นทางง่ายสุด: ปีน
ภูเขาไฟสตรอมโบลี (เสียงอ่านภาษาอิตาลี: [ˈstromboli]; ซิซิลี: Struògnuli, ภาษากรีกโบราณ: Στρογγύλη, Strongulē) เป็นเกาะขนาดเล็กในทะเลติร์เรเนียนนอกชายฝั่งทางเหนือของซิซิลี เป็นหนึ่งในสามของภูเขาไฟมีพลังในอิตาลี สตรอมโบลีเป็นหนึ่งในแปดเกาะของหมู่เกาะเอโอเลียนซึ่งเกาะภูเขาไฟรูปโค้งทางเหนือของซิซิลี ชื่อของสตอมโบลีมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า Strongulē ที่ตั้งตามลักษณะลักษณะกลมพองของมัน เกาะแห่งนี้มีประชากรอาศัยอยู่ราว 500 คน ภูเขาไฟลูกนี้ปะทุค่อนข้างบ่อยและมีกิจกรรมทางภูเขาไฟกับปะทุเล็ก ๆ เป็นระยะ ๆ บ่อยครั้งสามารถสังเกตได้จากหลายจุดบนเกาะและจากทะเลโดยรอบ ทำให้ตั้งชื่อเล่นให้เกาะนี้ว่า "ประภาคารแห่งเมดิเตอร์เรเนียน"
การปะทุหลักครั้งล่าสุดของสตอมโบลีปะทุในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2552 สตอมโบลีสูงกว่าระดับน้ำทะเลประมาณ 926 เมตร 
และวัดจากฐานตรงจากก้นทะเลจะมีความสูงประมาณ 2,700 เมตร  และมีปล่องภูเขาไฟ 3 แห่งบนเกาะ ลักษณะทางธรณีวิทยาที่สำคัญของภูเขาไฟคือ ธารของไฟ (Sciara del Fuoco) ทางลาดรูปเกือกม้าขนาดใหญ่ที่เกิดการพังทลายกรวยภูเขาไฟด้านตะวันตกเฉียงเหนือเมือ 13,000 ปีที่แล้ว ทางตะวัรออกเฉียงเหนือของเกาะระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตรจะมีเกาะสตรอมโบลีคลิโอซึ่งเป็นเศษซากปลักภูเขาไฟของภูเขาไฟลูกเดิม
ภูเขาไฟ

สตอมโบลีปะทุอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่เกือบ 2,000 ปีที่แล้ว รูปแบบของการปะทุจะปะทุขึ้นที่ปล่องบนยอดภูเขา และปากครั้งก็มีการปะทุบอมบ์ภูเขาไฟออกมาเล็กน้อย เป็นระยะ ๆ ตั้งแต่นาทีจนถึงชั่วโมง การปะทุแบบนี้เรียกว่าการประทุแบบสตรอมโบเลียนซึ่งสามารถพบได้ในภูเขาไฟอื่น ๆ ทั่วโลก เป็นการระเบิดที่ไม่รุนแรงแต่ปะทุเป็นระยะ ๆ และมักปะทุเศษชิ้นส่วนเปลือกนอก ขี้เถ้า เศษหินและบอมพ์ภูเขาไฟ การปะทุของสตรอมโบลีนั้นมีการปะทุแบบเฉพาะตัว ส่วนการไหลของลาวานั้นจะออกมาเฉพาะช่วงที่มีกิจกรรมทางภูเขาไฟสูง เกิดการปะทุขึ้นครั้งแรกในรอบ 17 ปีใน พ.ศ. 2545 และอีกครั้งใน พ.ศ. 2546, พ.ศ. 2550 และ 2556-2557 การปลดปล่อยก๊าซของภูเขาไฟลูกนี้จะวัดโดยมัลติ-แก๊สซึ่งจะตรวจสอบการเพิ่มขึ้นของแม็กม่าล่วงหน้าซึ่งจะช่วยพยากรกิจกรรมทางภูเขาไฟได้ล่วงหน้า
การปะทุของสตอมโบลี
เจ้าส่วยแต้ก

| เจ้าฟ้าแห่งยองห้วยเจ้าส่วยแต้ก อัคคมหาสเรสิตู   อัคคมหาสิริสุธัมมะ |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีพม่า คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 4 มกราคม ค.ศ. 1948 – 12 มีนาคม ค.ศ. 1952
ก่อนหน้า: พระเจ้าจอร์จที่ 6 (ในฐานะกษัตริย์-จักรพรรดิ)
ถัดไป: บะอู้
เจ้าฟ้ายองห้วย
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1927 – 2 มีนาคม ค.ศ. 1962
ก่อนหน้า: เจ้าเมือง
ถัดไป: ยกเลิกระบอบเจ้าฟ้า
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 16 ตุลาคม พ.ศ. 2438 ยองห้วย รัฐชาน บริติชอินเดีย
เสียชีวิต: 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 (67 ปี) ย่างกุ้ง พม่า
ศาสนา: พุทธ
พรรคการเมือง: สันนิบาตเสรีภาพประชาชนต่อต้านฟาสซิสต์
คู่สมรส: เจ้าเฮินคำ   Mya Win   Nyunt May
ศิษย์เก่า: Shan Chiefs School, Taunggyi

เจ้าส่วยแต้ก (พม่า: စဝ်ရွှေသိုက်, ออกเสียง: [saʔ.ʃwè.θaɪ̯ʔ]) หรือ เจ้าคำศึก (ไทใหญ่: ၸဝ်ႈၶမ်းသိူၵ်ႈ, Tsaw³ Kham⁴soek³; 16 ตุลาคม ค.ศ. 1895 – 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962) พระนามเต็มในฐานะเจ้าฟ้าไทใหญ่แห่งเมืองยองห้วยคือ "เจ้าฟ้ากัมโพชรัฐสิริบวรมหาวงศาสุธรรมราชา" เป็นประธานาธิบดีแห่งสหภาพพม่าพระองค์แรกและเป็นเจ้าฟ้าพระองค์สุดท้ายของเมืองยองห้วย พระองค์เป็นผู้ที่ได้รับการยอมรับอย่างสูงทางการเมืองในหมู่ประชาชนชาวไทใหญ่ พระองค์สิ้นพระชนม์จากการถูกจับขังในคุกในย่างกุ้งหลังจากการรัฐประหารโดยนายพลเนวี่นในปี ค.ศ. 1962
เขตปกครองตนเองว้า

| เขตปกครองตนเองว้า ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ တိုင်း ไทใหญ่: တိူင်း ဝႃႉ ၽွင်းငမ်းႁင်းၶေ |
| --- | --- |
เขตปกครองตนเอง


พิกัด: 22°10′00″N 99°10′00″E﻿ / ﻿22.16667°N 99.16667°E﻿ / 22.16667; 99.16667
ประเทศ:  พม่า
รัฐ: รัฐชาน
เมืองหลวง: โหป่าง
การปกครอง
 • Chairman of the Executive Committee: Khun Tun Lu
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12,432 ตร.กม. (4,800 ตร.ไมล์)
ความสูง: 524 เมตร (1,719 ฟุต)
ประชากร (2014)
 • ทั้งหมด: 542,487 คน
 • ความหนาแน่น: 44 คน/ตร.กม. (110 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ว้า
เขตเวลา: UTC+6:30 (MMT)
เขตปกครองตนเองว้า (อังกฤษ: Wa Self-Administered Division; พม่า: ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ တိုင်း; ออกเสียง: wa̰ kòbàɪɴ ʔoʊʔtɕʰoʊʔ kʰwɪ̰ɴja̰ táɪɴ; ไทใหญ่: တိူင်း ဝႃႉ ၽွင်းငမ်းႁင်းၶေ) เป็นพื้นที่ที่จัดตั้งขึ้นโดยรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2551 ประกอบด้วย โหป่าง มองเมา ปางหวาย นาพาน (Nahpan), มัตมัน และ ปางซางหรือปางคำ (Pangkham) ในรัฐชาน ชื่ออย่างเป็นทางการได้ประกาศ เมื่อ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2553 เป็นเขตที่จัดให้ชาวว้าได้ปกครองตนเอง แต่ในปัจจุบัน ได้มีการรวบรวม รัฐว้า ในชื่อทางการว่า เขตพิเศษว้า 2 แห่งรัฐชาน
แม่น้ำคาบูล

แม่นำในอัฟกานิสถานและปากีสถาน
| คาบูล |
| --- | --- |
ภาพถ่ายทางอากาศของแม่น้ำคาบูลในบริเวณที่ราบน้ำท่วมถึงทางตะวันออกของคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน
เส้นทางแม่น้ำคาบูล 
ปากแม่น้ำคาบูลในประเทศปากีสถาน
ที่ตั้ง
ประเทศ: อัฟกานิสถานและปากีสถาน
เมือง: คาบูล, Surobi, จะลาลาบาด (อัฟกานิสถาน); เปศวาร์, ชาร์ซัดดาฮ์, Nowshera (ปากีสถาน)
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: เทือกเขาฮินดูกูช
 • ตำแหน่ง: จังหวัดมัยดานวาร์ดัก ประเทศอัฟกานิสถาน
 • พิกัด: 34°21′25″N 68°50′21″E﻿ / ﻿34.357°N 68.8392°E﻿ / 34.357; 68.8392
 • ระดับความสูง: 2,400 เมตร (7,900 ฟุต)
 
ปากน้ำ: แม่น้ำสินธุ
 • ตำแหน่ง: Attock แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน
 • พิกัด: 33°55′0″N 72°13′56″E﻿ / ﻿33.91667°N 72.23222°E﻿ / 33.91667; 72.23222
ความยาว: 700 กิโลเมตร (430 ไมล์)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 70,500 ตารางกิโลเมตร (27,200 ตารางไมล์)
ลุ่มน้ำ
ลำน้ำสาขา:  
 • ซ้าย: แม่น้ำปัญจชีร์, แม่น้ำ Alingar, แม่น้ำกุนาร์, แม่น้ำสวัต
 • ขวา: แม่น้ำโลการ์, แม่น้ำ Surkhab, แม่น้ำบารา
แม่น้ำคาบูล (ปาทาน: د کابل سیند; ดารี: دریای کابل; ฮินดี: काबुल नदी; สมัยคลาสสิกเรียก โคเฟน (Cophen, /ˈkoʊfeɪn/)) เป็นแม่น้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ของอัฟกานิสถานมีกำเนิดจากเทือกเขาบาบา เป็นแม่น้ำสายหลักในภาคตะวันออกของอัฟกานิสถาน ไหลผ่านจังหวัดคาบูลไปบรรจบกับสาขาที่ไหลมาจากฉนวนวาคาน ไหลเข้าสู่ประเทศปากีสถานทางด้านเหนือของช่องเขาไคเบอร์เป็นระยะทางรวม 700 กิโลเมตร (430 ไมล์) แล้วจึงรวมกับแม่น้ำสินธุ
น้ำในแม่น้ำคาบูลในช่วงฤดูร้อนมาจากหิมะที่ละลาย สาขาที่ใหญ่ที่สุดเป็นแม่น้ำกุนาร์ ซึ่งเริ่มต้นจากแม่น้ำมัสตุช ไหลมาจากธารน้ำแข็งเชียนตาร์ในไครัล และหลังจากที่ไหลลงใต้เข้าไปในอัฟกานิสถาน รวมกับแม่น้ำบัชกัลที่ไหลจากนูเรสถาน แม่น้ำกุนาร์นี้ไปบรรจบกับแม่น้ำคาบูลที่จาลาลาบาด ทั้ง ๆ ที่แม่น้ำกุนาร์มีปริมาณน้ำมากกว่าแม่น้ำคาบูล แต่ยังคงเรียกชื่อเป็นแม่น้ำคาบูลหลังจากที่บรรจบกัน เป็นเพราะมีนัยสำคัญทางการเมืองและประวัติศาสตร์ของชื่อ
ประวัติศาสตร์ > การรุกรานสู่เอเชียของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช

ในการทัพของอเล็กซานเดอร์โดยแอร์เรียน แม่น้ำคาบูลมีชื่อเรียกว่า Κωφήν Kōphēn (รูปละติน Cophen)
ศัพทมูลวิทยา > ในภาษาสันสกฤตและอเวสตะ

คำว่า กุภา (Kubhā) ซึ่งเป็นชื่อเก่าของแม่น้ำเป็นทั้งคำในภาษาสันสกฤตและภาษาอเวสตะ ภายหลังพัฒนาไปเป็น คาบูล
ศัพทมูลวิทยา > อัลบิรูนี

อัลบิรูนีเรียกแม่น้ำสายนี้ว่า "แม่น้ำแห่งฆอร์วันด์" ต่อมาชื่อของแม่น้ำสายนี้เปลี่ยนเป็นแม่น้ำตามชื่อจังหวัดคาบูล
ภาพ

แม่น้ำคาบูลในเมืองคาบูล ค.ศ. 1966
แม่น้ำคาบูลในเมืองคาบูล ค.ศ. 1982
แม่น้ำคาบูลในเมืองคาบูล ค.ศ. 2009 ซึ่งแห้งขอด
แม่น้ำที่แห้งขอดใจกลางเมืองคาบูล
หุบเขาริมแม่น้ำคาบูล
ช่องเขาริมแม่น้ำคาบูล ขนานกับถนนคาบูล-จะลาลาบาด
แม่น้ำคาบูลในบริเวณสะพานเบฮ์ซูด จะลาลาบาด ค.ศ. 2009
แม่น้ำคาบูลในบริเวณสะพานเบฮ์ซูด จะลาลาบาด ค.ศ. 2009
ถ้ำพุทธ ซึ่งถูกเจาะเข้าไปในหน้าผาทางเหนือของแม่น้ำคาบูล
เขื่อนกั้นแม่น้ำ
แม่น้ำคาบูลที่สะพานเบฮ์ซูด จะลาลาบาด
แหล่งข้อมูลอื่น

"Kabul River" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
33°55′0″N 72°13′56″E﻿ / ﻿33.91667°N 72.23222°E﻿ / 33.91667; 72.23222
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
ตำบลปล้อง

| ตำบลปล้อง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Plong
ตำบลปล้อง
พิกัด: 19°39′18″N 100°04′54″E﻿ / ﻿19.65500°N 100.08167°E﻿ / 19.65500; 100.08167
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: เชียงราย
อำเภอ: เทิง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 83  ตร.กม. (Formatting error: invalid input when rounding ตร.ไมล์)
ประชากร (2554)
 • ทั้งหมด: 10,343  คน
 • ความหนาแน่น: 124.61 คน/ตร.กม. (322.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 57230 (เฉพาะ ตำบลปล้อง เชียงเคี่ยน แม่ลอย ศรีดอนไชย หนองแรด และหมู่ที่ 5, 7, 12-13, 17, 19, 23 ของตำบลงิ้ว)
รหัสภูมิศาสตร์: 570403
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลปล้อง (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย ปัจจุบันมีทั้งส่วนที่อยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลปล้องและเทศบาลตำบลบ้านปล้อง มีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์หลายแห่ง เช่น พระธาตุจอมทอง วัดปงสนุก วัดดอนแก้ว วัดดอนแท่น เป็นต้น
ในช่วงปี พ.ศ. 2539 ยังมีการเสนอโครงการจัดตั้งกิ่งอำเภอต่างๆ หนึ่งในนั้นมีการเสนอให้แยกตำบลปล้อง ตำบลแม่ลอย ตำบลศรีดอนชัย และตำบลเชียงเคี่ยน ออกจากอำเภอเทิง เพื่อตั้งเป็นกิ่งอำเภอปล้อง
อาณาเขตตำบล

ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลงิ้ว อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย
ทิศใต้ ติดต่อกับ​ตำบลหนองแรด อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลศรีดอนชัย อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย
​ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเชียงเคี่ยน อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย และตำบลดอนลาน อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
ประวัติ

ประชาชนในตำบลปล้องเป็นชาวจังหวัดแพร่ จังหวัดลำปาง และจังหวัดเชียงใหม่ ได้พากันมาตั้งบ้านเรือนและได้มีการสร้างพระธาตุจอมทองขึ้น เพื่อเป็นที่สักการบูชาและเป็นที่รวมจิตใจของชาวตำบลในปี  พ.ศ. 2517
สภาพทั่วไปของตำบล

อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเทิง ประมาณ 12 กม. อยู่ห่างจาก จังหวัดเชียงราย 52 กม. มีแม่น้ำปล้อง และร่องผักหนาม ไหลผ่านเขตตำบลปล้อง
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลปล้องแบ่งพื้นที่เป็น 12 หมู่บ้าน
หมู่ 1 บ้านเหล่า
หมู่ 2 บ้านจำไฮ
หมู่ 3 บ้านปล้องใต้ (อยู่ในเขตเทศบาลตำบลบ้านปล้อง)
หมู่ 4 บ้านปล้องเหนือ (อยู่ในเขตเทศบาลตำบลบ้านปล้อง)
หมู่ 5 บ้านปล้องตลาด (อยู่ในเขตเทศบาลตำบลบ้านปล้อง)
หมู่ 6 บ้านดอนดินแดง
หมู่ 7 บ้านปล้องกลาง (อยู่ในเขตเทศบาลตำบลบ้านปล้อง)
หมู่ 8 บ้านปล้องส้าน
หมู่ 9 บ้านป่ามื่น
หมู่ 10 บ้านสันป่าสัก (อยู่ในเขตเทศบาลตำบลบ้านปล้อง บางส่วน)
หมู่ 11 บ้านปล้องน้ำล้อม (อยู่ในเขตเทศบาลตำบลบ้านปล้อง)
หมู่ 12 บ้านทุ่งเจริญ
วัดในเขตตำบล

วัดบ้านเหล่า (หมู่ที่ 1)
วัดดอนแท่น (หมู่ที่ 2)
วัดอภัย (หมู่ที่ 3)
พระธาตุจอมแว่ (หมู่ที่ 4)
วัดพระธาตุจอมทอง (หมู่ที่ 5)
วัดปงสนุก (หมู่ที่ 5)
วัดดอนแก้ว (หมู่ที่ 6)
วัดป่ามื่น (หมู่ที่ 9)
วัดปล้องส้าน (หมู่ที่ 12)
สถานที่สำคัญ > สถานที่ศักดิ์สิทธิ์

วัดพระธาตุจอมทอง
วัดดอนแก้ว
วัดดอนแท่น
วัดพระบรมธาตุเจดีย์ศรีรัชมงคลบพิธ
สถานที่สำคัญ > สถานที่ท่องเที่ยว

อ่างเก็บน้ำขุนปล้อง
น้ำตกแก่งขุนปล้อง
น้ำตกตาดบอน
สถานที่สำคัญ > สถานศึกษาในเขตตำบลปล้อง

โรงเรียนปล้องวิทยาคม
โรงเรียนบ้านดอนดินแดง
โรงเรียนบ้านป่ามื่น
โรงเรียนปล้องตลาด
โรงเรียนจำไฮบ้านเหล่า
โรงเรียนบ้านปล้องใต้
โรงเรียนบ้านปล้องส้าน