stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถานีโทรทัศน์แห่งชาติมาเก๊า

| --- | --- |
ประเทศ: เขตบริหารพิเศษมาเก๊า แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
พื้นที่แพร่ภาพ: เขตบริหารพิเศษมาเก๊า จีน
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์ (บริการสาธารณะ)
แบบรายการ
ภาษา: ภาษาจีนกวางตุ้ง, ภาษาจีนกลาง,ภาษาโปรตุเกส,ภาษาอังกฤษ
ระบบภาพ: 1080i (16:9 ภาพคมชัดสูง)
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 26 มีนาคม พ.ศ. 2525 (42 ปี)
สถานีโทรทัศน์แห่งชาติมาเก๊า (โปรตุเกส: TDM - Teledifusão de Macau, S. A. ชื่อย่อ : TDM) (จีน: 澳門廣播電視股份有限公司) เป็นผู้ให้บริการวิทยุกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะในเขตบริหาพิเศษมาเก๊า แห่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยมีช่องทีวีดาวเทียม 1 ช่อง และ ช่องสัญญาณวิทยุ 2 ช่อง เป็นผู้ให้บริการช่อง TDM แก่ผู้ชมในท้องถิ่นโดยมีเนื้อหาหลากหลายในภาษาทางการจีน และ โปรตุเกส ซึ่งมีสองภาษาในมาเก๊า รวมทั้งมีช่วงเวลาสำหรับรายการภาคภาษาอังกฤษ และอินโดนีเซีย และภาษาตากาล็อก (ฟิลิปปินส์) ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงลักษณะความหลากหลายทางวัฒนธรรมของเมืองโดย 95% ของประชากรเป็นชาวจีนและอีก 5% เป็นชาวโปรตุเกสและกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ
ในยุคสื่อใหม่ TDM ได้ขยายบริการโดยการพัฒนาแพลตฟอร์มมัลติมีเดียรวมถึงเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (tdm.com.mo) แอปบนอุปกรณ์เสมาร์ทโฟน (TDM App) โซเชียลมีเดีย และ แพลตฟอร์มแชร์เนื้อหาทำให้ผู้เข้าชมในท้องถิ่นและต่างประเทศสามารถเข้าถึงได้ทันที ถึงข้อมูลเกี่ยวกับมาเก๊า
TDM ส่งสัญญาณโทรทัศน์ทั้งแปดช่องจากจีนแผ่นดินใหญ่ รวมถึง CCTV-1, CCTV-13, CGTN, CGTN Documentery, SETV, หูหนานทีวีเวิลด์, และ GDTV World
แหล่งข้อมูล

Website เก็บถาวร 2012-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (จีน)
Website เก็บถาวร 2012-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (โปรตุเกส)
Website เก็บถาวร 2010-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
สนธิสัญญาลูว์เนวีล

| ฝรั่งเศส: Traité de Lunéville |
| --- | --- |
วันลงนาม: 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1801 ลูว์เนวีล, ฝรั่งเศส
ภาคี: สาธารณรัฐฝรั่งเศส จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สนธิสัญญาลูว์เนวีล (อังกฤษ: Treaty of Lunéville) เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันที่เมืองลูว์เนวีล ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1801 ระหว่างสาธารณรัฐฝรั่งเศสผู้ลงนามโดยโจเซฟ โบนาปาร์ต กับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้ลงนามโดยเคานท์ลุดวิก ฟอน โคเบ็นเซิล
กองทัพออสเตรียได้รับความพ่ายแพ้ต่อนโปเลียนในยุทธการที่มาเรงโก (Battle of Marengo) ในอิตาลีเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1800 และต่อมาโดยฌ็อง วิกตอร์ มารี มอโร (Jean Victor Moreau) ในยุทธการที่โฮเฮนลินเดิน (Battle of Hohenlinden) เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ซึ่งทำให้ฝ่ายออสเตรียต้องพยายามหาทางทำสัญญาสงบศึกที่ตามด้วยสนธิสัญญาหลายฉบับ สนธิสัญญาเป็นการยุติสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่สอง (Second Coalition) ซึ่งทำให้เหลือแต่บริเตนเท่านั้นที่ยังคงต่อสู้อยู่กับฝรั่งเศส
สนธิสัญญาลูว์เนวีลระบุว่า "ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปและตลอดไปจะมีแต่ความสันติ, ความเป็นพันธมิตร, และความเข้าใจอันดีต่อกัน" สนธิสัญญาระบุให้ออสเตรียบังคับใช้ข้อตกลงที่ระบุในสนธิสัญญากัมโปฟอร์มีโอ (Treaty of Campo Formio) ที่ลงนามกันก่อนหน้านั้นเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1797 ออสเตรียต้องสละดินแดนในปกครองในเยอรมนี และจักรพรรดิออสเตรียต้องสละสิทธิทุกอย่างอันเกี่ยวกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อำนาจของฝรั่งเศสขยายตัวไปจนถึงฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ อาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งทัสกานีตกไปเป็นของฝรั่งเศส ทั้งสองฝ่ายตกลงยอมรับฐานะอันเป็นอิสระของสาธารณรัฐบาตาเวีย, สาธารณรัฐซิซาลไพน์, สาธารณรัฐเฮลเวติค และสาธารณรัฐลีกูเรีย ทางตอนหนือของอิตาลีอาณาจักรสังฆราชกึ่งอิสระแห่งเทร็นโท และเบรสซาโนเน/บริกเซนถูกยุบและผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของออสเตรีย ออสเตรียกลับเข้าร่วมสงครามนโปเลียนอีกครั้งในปี ค.ศ. 1805
ดูเพิ่ม

สงครามนโปเลียน
ราชวงศ์โบนาปาร์ต

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ:  จักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส  กษัตริย์แห่งอิตาลี  กษัตริย์แห่งสเปน  กษัตริย์แห่งฮอลแลนด์  กษัตริย์แห่งเว็สท์ฟาเลิน  กษัตริย์แห่งนาโปลี 
ปกครอง:  จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง และ สอง  ราชอาณาจักรอิตาลี  ราชอาณาจักรสเปน  ราชอาณาจักรฮอลแลนด์  ราชอาณาจักรนาโปลี  ราชอาณาจักรเว็สท์ฟาเลิน  ราชรัฐเอลบา  ราชรัฐอันดอร์รา  แกรนด์ดัชชีแบร์ค  ราชรัฐลุกกาและปีออมบีโน
เชื้อชาติ: อิตาลี, คอร์ซิกา, ฝรั่งเศส
สาขา: สายเจ้าชายคานิโน  สายเจ้าชายนโปเลียน
ประมุขพระองค์แรก: จักรพรรดินโปเลียนที่ 1
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์:   ชาร์ล & ฌ็อง-คริสตอฟ นโปเลียน
ประมุขพระองค์สุดท้าย: จักรพรรดินโปเลียนที่ 3
สถาปนา: ค.ศ. 1804
สิ้นสุด: ค.ศ. 1815, ค.ศ. 1870
ด ค ก
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ฝรั่งเศส: Maison de Bonaparte) เป็นอดีตราชวงศ์จักรวรรดิและราชสำนักของยุโรปที่มีต้นกำเนิดจากเกาะคอร์ซิกา สถาปนาขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1804 โดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 บุตรชายของคนสูงศักดิ์ชาวคอร์ซิกานามว่า คาร์โล โบนาปาร์ต และเลตีเซีย โบนาปาร์ต (ราโมลีโน) นโปเลียนเป็นผู้นำทางทหารของฝรั่งเศสที่ได้เถลิงอำนาจในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส และใน ค.ศ. 1804 ได้เปลี่ยนสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่หนึ่งมาเป็นจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง ห้าปีหลังจากการก่อรัฐประหารในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1799 (รัฐประหาร 18 บรูว์แมร์) นโปเลียนและกร็องด์อาเม(กองทัพใหญ่) ต้องต่อสู้รบกับประเทศมหาอำนาจที่สำคัญทุกแห่งของยุโรป (ยกเว้นประเทศที่เป็นพันธมิตร รวมทั้งเดนมาร์ก-นอร์เวย์) และครอบงำยุโรปภาคพื้นทวีปด้วยชัยชนะทางทหารหลายครั้งในช่วงสงครามนโปเลียน พระองค์ได้แต่งตั้งสมาชิกราชวงศ์ของพระองค์ให้นั่งบนบัลลังก์ของรัฐบริวาร ได้ขยายอำนาจของราชวงศ์
ราชวงศ์โบนาปาร์ตได้ก่อตั้งราชวงศ์จักรวรรดิแห่งฝรั่งเศสในช่วงจักรวรรดิฝรั่งเศส ร่วมกับสมาชิกราชวงศ์ที่ไม่ใช่โบนาปาร์ตบางส่วน นอกจากจะครองตำแหน่งจักรพรรดิแห่งชาวฝรั่งเศสแล้ว ราชวงศ์โบนาปาร์ตยังได้ครอบครองตำแหน่งและดินแดนอื่น ๆ อีกมากมายในช่วงสงครามนโปเลียน ได้แก่ ราชอาณาจักรอิตาลี ราชอาณาจักรสเปน ราชอาณาจักรเว็สท์ฟาเลิน ราชอาณาจักรฮอลแลนด์ และราชอาณาจักรนาโปลี ราชวงศ์นี้ได้กุมอำนาจประมาณหนึ่งทศวรรษจนกระทั่งสงครามนโปเลียนได้เริ่มส่งผลกระทบอย่างร้ายแรง ได้สร้างศัตรูที่ทรงอำนาจมากมาย เช่น ออสเตรีย อังกฤษ รัสเซีย และปรัสเซีย ตลอดจนขบวนการฟื้นฟูพวกนิยมเจ้า(โดยเฉพาะราชวงศ์บูร์บง) ในฝรั่งเศส สเปน ซิซิลีทั้งสอง และซาร์ดิเนีย ในที่สุดราชวงศ์ได้ถึงคราวล่มสลาย เนื่องจากความพ่ายแพ้ครั้งสุดท้ายของนโปเลียนในยุทธการที่วอเตอร์ลู และการฟื้นฟูราชวงศ์เก่าโดยการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา
ในรัชสมัยของนโปเลียนที่ 1 ราชวงศ์จักรวรรดิประกอบไปด้วยความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดของจักรพรรดิ - พระมเหสี พระราชโอรส พี่น้องของพระองค์ และญาติใกล้ชิดคนอื่น ๆ เช่น ฌออากีม มูว์รา ผู้เป็นน้องเขย โฌแซ็ฟ เฟสช์ ผู้เป็นลุง และเออแฌน เดอ โบอาร์แน พระโอรสบุญธรรม
ระหว่าง ค.ศ. 1852 และ ค.ศ. 1870 ฝรั่งเศสได้กลายเป็นจักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง เมื่อสมาชิกคนหนึ่งของราชวงศ์โบนาปาร์ตได้ปกครองฝรั่งเศสอีกครั้ง: นโปเลียนที่ 3 พระราชโอรสองค์เล็กของหลุยส์ โบนาปาร์ต อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ค.ศ. 1870-1871 ราชวงศ์ได้ถูกปลดออกจากบัลลังก์จักรวรรดิอีกครั้ง นับตั้งแต่นั้นมาก็ได้มีผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์หลายคน ผู้สนับสนุนการอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสของราชวงศ์โบนาปาร์ตได้ถูกเรียกว่า โบนาปาร์ติสต์ ประมุขคนปัจจุบันนามว่า ฌ็อง-คริสต็อฟ เจ้าชายนโปเลียน มีพระราชมารดาที่มาจากราชวงศ์บูร์บง
พระนามแบ่งตามอิสริยยศ > จักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส

นโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส (1804–1814, 1815) และทรงเป็น กษัตริย์แห่งอิตาลี (1805–1814) และหลังถูกเทรเทศได้รับยศเป็น จักรพรรดิแห่งเอลบา (1814–1815)
นโปเลียนที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (1815) อ้างเป็นกษัตริย์แห่งโรมตั้งแต่เกิด แต่ไม่ได้ขึ้นครองราชย์
นโปเลียนที่ 3 แห่งฝรั่งเศส (1852–1870)
พระนามแบ่งตามอิสริยยศ > กษัตริย์แห่งฮอลแลนด์

หลุยส์ที่ 1 แห่งฮอลแลนด์ (1806–1810)
หลุยส์ที่ 2 แห่งฮอลแลนด์ (1810) เป็นแกรนด์ดยุกแห่งแบร์ก (1809–1813)
พระนามแบ่งตามอิสริยยศ > กษัตริย์แห่งนาโปลี

โยเซฟที่ 1 แห่งนาโปลี (1806–1808)
พระนามแบ่งตามอิสริยยศ > กษัตริย์แห่งเว็สท์ฟาเลิน

เยโรมที่ 1 แห่งเว็สท์ฟาเลิน (1807–1813)
พระนามแบ่งตามอิสริยยศ > กษัตริย์แห่งสเปน

โฆเซที่ 1 แห่งสเปน (1808–1813)
พระนามแบ่งตามอิสริยยศ > แกรนด์ดัชเชสแห่งตอสคานา

เอลีซา โบนาปาร์ต (1809–1814)
ประมุขราชวงศ์โบนาปาร์ต (ตั้งแต่ 1852)

นโปเลียนที่ 3 (1852-1873)
นโปเลียนที่ 4 (1873-1879) (โอรสของนโปเลียนที่ 3)
นโปเลียนที่ 5 วิคเตอร์ (1879-1926) (หลานปู่ของเฌโรม โบนาปาร์ต)
นโปเลียนที่ 6 หลุยส์ (1926-1997) (โอรสของนโปเลียนที่ 5 วิคเตอร์)
พิพาทตั้งแต่ปี 1997:
นโปเลียนที่ 7 ชาร์ล (1997 - ปัจจุบัน) (โอรสของนโปเลียนที่ 6 หลุยส์)
นโปเลียนที่ 8 ฌ็อง-คริสตอฟ (1997 - ปัจจุบัน) (หลานชายของนโปเลียนที่ 6 หลุยส์)
ตราอาร์ม

ตราอาร์มประจำตระกูลโบนาปาร์ต (ก่อนการตั้งราชวงศ์)
ตราอาร์มประจำตัวกงสุลนโปเลียน (ค.ศ. 1799-1804)
ตราอาร์มของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และ จักรพรรดินโปเลียนที่ 2 ในฐานะจักรพรรดิฝรั่งเศส (ค.ศ. 1804-1815)
ตราอาร์มในสมัยของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ในฐานะจักรพรรดิของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง (ค.ศ. 1852–1870)
ตราอาร์มของนโปเลียนที่ 1 และ นโปเลียนที่ 2 ในฐานะพระมหากษัตริย์อิตาลี
ตราอาร์มของโฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต ในฐานะพระมหากษัตริย์นาโปลี
ตราอาร์มของโฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต ในฐานะพระมหากษัตริย์สเปน
ตราอาร์มของหลุยส์ โบนาปาร์ต ในฐานะพระมหากษัตริย์ฮอลแลนด์
ตราอาร์มของเฌโรม โบนาปาร์ต ในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งเว็สท์ฟาเลิน
สนธิสัญญาอาเมียง

| --- | --- |

ประเภท: สนธิสัญญาสันติภาพ
วันลงนาม: 25 มีนาคม 1802
ที่ลงนาม: อาเมียง ประเทศฝรั่งเศส
วันมีผล: 27 มีนาคม 1802
วันหมดอายุ: 18 พฤษภาคม 1803
ผู้ลงนาม:  Joseph Bonaparte  Marquess Cornwallis  José Nicolás de Azara  Rutger Jan Schimmelpenninck
ภาษา: อังกฤษและฝรั่งเศส
สนธิสัญญาอาเมียง (อังกฤษ: Treaty of Amiens) หรือ สันติภาพอาเมียง (ฝรั่งเศส: la paix d'Amiens) เป็นการยุติความเป็นศัตรูกันชั่วคราวระหว่างสาธารณรัฐฝรั่งเศสกับสหราชอาณาจักร และถือเป็นจุดสิ้นสุดของสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สอง และสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส สนธิสัญญาฉบับนี้ทำให้เกิดสันติชั่วคราวประมาณหนึ่งปีในยุโรป
สาระสำคัญ

ปล่อยตัวเชลยและตัวประกันในสงคราม
สหราชอาณาจักรยอมคืนอาณานิคมแหลมให้แก่สาธารณรัฐบาตาเวีย
สหราชอาณาจักรยอมคืนดัตช์เกียนาให้แก่สาธารณรัฐบาตาเวีย
สหราชอาณาจักรถอนทหารออกจากอียิปต์
สาธารณรัฐบาตาเวียยอมยกซีลอน (ศรีลังกา) ให้แก่สหราชอาณาจักร
สเปนยอมให้สหราชอาณาจักรปกครองตรินิแดด
ฝรั่งเศสถอนทหารจากรัฐสันตะปาปาและราชอาณาจักรนาโปลี
ยิบรอลตาร์ยังคงอยู่ในปกครองของสหราชอาณาจักร
สหราชอาณาจักรยอมคืนมินอร์กาให้แก่สเปน
สนธิสัญญาเบรตีญี

ฝรั่งเศสหลังจากที่ลงนามในสนธิสัญญา
สนธิสัญญาเบรตีญี (ฝรั่งเศส: Traité de Brétigny; อังกฤษ: Treaty of Brétigny) เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1360 ระหว่างพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ กับพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ซึ่งหากมองย้อนกลับไป สนธิสัญญานี้ถือกันว่าเป็นเครื่องแสดงการยุติสงครามร้อยปีในระยะแรก (ค.ศ. 1337-1453) และแสดงให้เห็นถึงการครองความเป็นใหญ่ของอังกฤษเหนือยุโรปภาคพื้นทวีป
สนธิสัญญานี้ลงนามที่หมู่บ้านเบรตีญี ใกล้กับเมืองชาทร์ และต่อมาได้รับสัตยาบันในชื่อ สนธิสัญญากาแล เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1360
ดูเพิ่ม

รายชื่อสนธิสัญญา
สนธิสัญญาเนอยี-ซูร์-แซน

| --- | --- |
ดินแดนของบัลแกเรียที่มีการเปลี่ยนแปลงจากสนธิสัญญาเนอยี-ซูร์-แซน
วันลงนาม: 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1919
ที่ลงนาม: เนอยี-ซูร์-แซน ฝรั่งเศส
เงื่อนไข: สัตยาบันโดยบัลแกเรียและสี่มหาสัมพันธมิตร
ผู้ลงนาม:  บัลแกเรีย  จักรวรรดิบริติช   ฝรั่งเศส   อิตาลี   ญี่ปุ่น   สหรัฐ   กรีซ   โรมาเนีย   ยูโกสลาเวีย   พันธมิตรอื่น ๆ   เบลเยียม    จีน    คิวบา    โปแลนด์    โปรตุเกส    สยาม    เชโกสโลวาเกีย  
ผู้เก็บรักษา: รัฐบาลฝรั่งเศส
ภาษา: ฝรั่งเศส, อังกฤษ, อิตาลี
สนธิสัญญาเนอยี-ซูร์-แซน (ฝรั่งเศส: Traité de Neuilly-sur-Seine; อังกฤษ: Treaty of Neuilly-sur-Seine) เป็นสนธิสัญญาสันติภาพที่ลงนามระหว่างบัลแกเรียกับประเทศฝ่ายพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
สนธิสัญญาเนอยี-ซูร์-แซน ที่ลงนามโดยพระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 แห่งบัลแกเรียและอาแลกซันดาร์ สตัมบอลีย์สกี
ดูเพิ่ม

สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ราชอาณาจักรบัลแกเรีย
สนามกีฬามหาวิทยาลัยลิสบอน

| --- | --- |
Estádio Universitário de Lisboa

ที่ตั้ง: ลิสบอน, ประเทศโปรตุเกส
ความจุ: 8,000 คน
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 1956
การใช้งาน
ลูโซโฟนีเกมส์ 2009
สนามกีฬามหาวิทยาลัยลิสบอน (โปรตุเกส: Estádio Universitário de Lisboa) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัยลิสบอน กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ใช้จัดงานลูโซโฟนีเกมส์ 2009
สนามกีฬาพานาธิเนอิก

| --- | --- |
Παναθηναϊκό Στάδιο


ที่ตั้ง: เอเธนส์, กรีซ
ความจุ: 45,000
พื้นผิว: ทราย
การก่อสร้าง
ปรับปรุง: 1896
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูร้อน 1896 โอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สนามกีฬาพานาธิเนอิก (กรีก: Παναθηναϊκό στάδιο) ตั้งอยู่ที่เมืองเอเธนส์ กรีซ
ในปี ค.ศ. 1896 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬา โอลิมปิก ครั้งที่ 1 ที่กรีซเป็นเจ้าภาพ
สนธิสัญญาแบร์น

| --- | --- |
วันลงนาม: 9 ตุลาคม ค.ศ. 1874 (1874-10-09)
ที่ลงนาม: แบร์น รัฐแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ภาคี:   ออสเตรีย-ฮังการี   เบลเยียม   เดนมาร์ก   รัฐเคดีฟอียิปต์   ฝรั่งเศส   เยอรมนี   กรีซ   อิตาลี   ลักเซมเบิร์ก   เนเธอร์แลนด์   จักรวรรดิออตโตมัน   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ราชรัฐเซอร์เบีย   สเปน   สวิตเซอร์แลนด์   สหราชอาณาจักร   สหราชอาณาจักรสวีเดนและนอร์เวย์   สหรัฐ 
ข้อความทั้งหมด
 Treaty of Bern ที่ วิกิซอร์ซ
สนธิสัญญาแบร์น (ฝรั่งเศส: Traité de Berne; อังกฤษ: Treaty of Bern) ซึ่งมีการลงนามเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1874 เป็นสนธิสัญญาซึ่งก่อตั้งสหภาพไปรษณีย์ทั่วไป ซึ่งในปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นสหภาพสากลไปรษณีย์นับตั้งแต่ ค.ศ. 1878 เนื่องจากมีประเทศสมาชิกเพิ่มขึ้น
สนธิสัญญาดังกล่าวมีการลงนามในกรุงแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อสนธิสัญญา เป็นผลมาจากการประชุมระหว่างประเทศซึ่งจัดขึ้นโดยรัฐบาลสวิสเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1874 ในการประชุมมีผู้แทนจาก 22 ประเทศเข้าร่วม แผนสำหรับการประชุมได้ถูกร่างขึ้นโดยเฮนริช ฟอน สเตฟาน เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ชาวเยอรมัน
จุดประสงค์ของสนธิสัญญาเพื่อประสานและวางระเบียบบริการไปรษณีย์ เพื่อให้การแลกเปลี่ยนไปรษณีย์ระหว่างประเทศเป็นไปอย่างเสรี ประเทศผู้ลงนามในสนธิสัญญา ณ ขณะนั้น ได้แก่ จักรวรรดิเยอรมัน จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี เบลเยี่ยม เดนมาร์ก อียิปต์ สเปน สหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร กรีซ อิตาลี ลักเซมเบิร์ก เนเธอร์แลนด์ โปรตุเกส โรมาเนีย จักรวรรดิรัสเซีย เซอร์เบีย สหราชอาณาจักรสวีเดนและนอร์เวย์ สวิตเซอร์แลนด์ และจักรวรรดิออตโตมัน
วันที่ 9 ตุลาคมของทุกปีจะมีการจัดงานวันไปรษณีย์โลก เพื่อรำลึกถึงวันที่มีการลงนามในสนธิสัญญาดังกล่าว
แหล่งข้อมูลอื่น

Universal Postal Union - About us เก็บถาวร 2010-03-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สนามกีฬาแห่งชาติมาแน การิงชา

| --- | --- |
มาแน การิงชา
ภาพสนามที่จะถูกปรับปรุงเพื่อใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014

ที่ตั้ง: SRPN Estádio Nacional Mané Garrincha   บราซิเลีย ประเทศบราซิล
เจ้าของ: รัฐบาลเขตสหพันธ์
ความจุ: 42,200 ที่นั่ง 70,064 ที่นั่ง (หลังจากปรับปรุงเสร็จ)
พื้นผิว: หญ้า
เปิดใช้สนาม: 10 มีนาคม พ.ศ. 2517
การใช้งาน
เลฌีเยาฟูเตบอลกลูบี ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2013 ฟุตบอลโลก 2014
สนามกีฬาแห่งชาติบราซิเลีย มาแน การิงชา (โปรตุเกส: Estádio Nacional de Brasília Mané Garrincha) หรือที่รู้จักกันในชื่อ สนามกีฬาแห่งชาติมาแน การิงชา, สนามกีฬาแห่งชาติบราซิเลีย หรือเรียกสั้น ๆ ว่า มาแน การิงชา เป็นสนามกีฬาที่ตั้งอยู่ในกรุงบราซิเลีย ประเทศบราซิล ใช้จัดการแข่งขันกีฬาได้หลายประเภท แต่มักจะถูกใช้จัดการแข่งขันฟุตบอล สนามแห่งนี้สามารถจุผู้คนได้ 70,064 คน หลังจากการปรับปรุงสนามใหม่ ชื่อสนามตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่มาแน การิงชา นักฟุตบอลที่เป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลโลก 1958 และฟุตบอลโลก 1962 ร่วมกับทีมชาติบราซิล
สนามกีฬาโอลิมปิกนิลตง ซังตุส

| --- | --- |
เอ็งเฌเญา


ชื่อเต็ม: สนามกีฬาโอลิมปิกนิลตง ซังตุส
ที่ตั้ง: รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล
เจ้าของ: รีโอเดจาเนโร
ผู้ดำเนินการ: บอตาโฟกู
ความจุ: 46,931 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้า (105 × 68 ม.)
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: ค.ศ. 2003–2007
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 2007
งบประมาณในการก่อสร้าง: 192 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (380 ล้านเรอัลบราซิล) 
สถาปนิก: การ์ลุส โปร์ตู
การใช้งาน
บอตาโฟกู โอลิมปิกฤดูร้อน 2016 พาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 มิลลิทรีเวิลด์เกมส์ 2011
สนามกีฬาโอลิมปิกนิลตง ซังตุส (โปรตุเกส: Estádio Olímpico Nilton Santos) หรือมีชื่อเดิมว่า สนามกีฬาโอลิมปิกโฌเอา อาเวลังฌี (Estádio Olímpico João Havelange) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ที่ย่านเอ็งเฌญูจีเด็งตรูในเมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล โดยมากมักใช้เป็นสนามแข่งกีฬาฟุตบอลและกรีฑา และเป็นสนามกีฬาเหย้าของสโมสรฟุตบอลบอตาโฟกู ชื่อของสนามกีฬาเดิมตั้งเป็นเกียรติแก่โฌเอา อาเวลังฌี ประธานฟีฟ่าระหว่าง ค.ศ. 1974–1998
สนามกีฬาแห่งนี้จะใช้เป็นสนามแข่งกรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016, พาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 และมิลิทรีเวิลด์เกมส์ 2011 สนามกีฬาสามารถเพิ่มความจุได้ถึง 60,000 คน
วอลเลย์บอลชายทีมชาติแคนาดา

| เหรียญรางวัล> แพนอเมริกันเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  | 1979 ซานฮวน | ทีม |
|  | 1999 วินนิเพก | ทีม |
|  | 2015 โทรอนโต | ทีม |
วอลเลย์บอลชายทีมชาติแคนาดา (อังกฤษ: Canada men's national volleyball team; ฝรั่งเศส: Équipe du Canada de volley-ball) เป็นตัวแทนของประเทศแคนาดาในการการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ อยู่ภายใต้การควบคุมของวอลเลย์บอลแคนาดา ทีมแคนาดาได้อันดับที่ 3 ในการแข่งขันแพนอเมริกันเกมส์ ปี 1979, 1999 และ 2015
รางวัล

ชนะเลิศ    รองชนะเลิศ    อันดับที่ 3    อันดับที่ 4
รางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

ชนะเลิศ    รองชนะเลิศ    อันดับที่ 3    อันดับที่ 4
| กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน> ปี | กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน> รอบ | กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน> อันดับ | กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน> แข่ง | กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน> ชนะ | กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน> แพ้ | กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน> เซ็ทชนะ | กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน> เซ็ทแพ้ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 1964: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 1968: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 1972: ไม่ผ่านการคัดเลือก
|  1976 | รอบแรก | อันดับที่ 9 | 4 | 0 | 4 | 0 | 12 |
 1980: คว่ำบาตร
|  1984 | รอบรองชนะเลิศ | อันดับที่ 4 | 6 | 3 | 3 | 10 | 9 |
 1988: ไม่ผ่านการคัดเลือก
|  1992 | รอบชิงอันดับที่ 9–10 | อันดับที่ 10 | 6 | 1 | 5 | 11 | 15 |
 1996: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 2000: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 2004: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 2008: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 2012: ไม่ผ่านการคัดเลือก
|  2016 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | อันดับที่ 5 | 6 | 3 | 3 | 10 | 10 |
|  2020 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | อันดับที่ 8 | 6 | 2 | 4 | 9 | 12 |
| รวม | 0 ครั้ง | 5/15 | 28 | 9 | 19 | 40 | 58 |
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก

| วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก> ปี | วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก> รอบ | วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก> อันดับ | วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก> แข่ง | วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก> ชนะ | วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก> แพ้ | วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก> เซ็ทชนะ | วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก> เซ็ทแพ้ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 1949: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 1952: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 1956: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 1960: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 1962: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 1966: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 1970: ไม่ผ่านการคัดเลือก
|  1974 | รอบจัดอันดับ 19–24 | อันดับที่ 20 | 10 | 5 | 5 | 18 | 20 |
|  1978 | รอบจัดอันดับ 17–20 | อันดับที่ 20 | 9 | 3 | 6 | 12 | 18 |
|  1982 | รอบจัดอันดับ 9–12 | อันดับที่ 11 | 9 | 4 | 5 | 16 | 18 |
 1986: ไม่ผ่านการคัดเลือก
|  1990 | รอบจัดอันดับ 9–12 | อันดับที่ 12 | 6 | 1 | 5 | 3 | 16 |
|  1994 | รอบสุดท้าย | อันดับที่ 9 | 4 | 1 | 3 | 5 | 9 |
|  1998 | รอบจัดอันดับ 9–12 | อันดับที่ 12 | 12 | 4 | 8 | 15 | 28 |
|  2002 | รอบแรก | อันดับที่ 17 | 3 | 1 | 2 | 4 | 7 |
|  2006 | รอบจัดอันดับ 9–12 | อันดับที่ 11 | 11 | 5 | 6 | 18 | 24 |
|  2010 | รอบแรก | อันดับที่ 19 | 3 | 1 | 2 | 3 | 7 |
|  2014 | รอบสอง | อันดับที่ 7 | 9 | 6 | 3 | 18 | 13 |
|  2018 | รอบสอง | 9th | 8 | 5 | 3 | 18 | 14 |
|  2022 | รอบแรก | 17th | 3 | 1 | 2 | 3 | 6 |
| รวม | 0 ครั้ง | 12/20 | 87 | 37 | 50 | 133 | 180 |
รางวัล > เวิลด์คัพ

บทความหลัก: วอลเลย์บอลเวิลด์คัพ
| ปี | อันดับ |
| --- | --- |
 1995: 9
 1999: 8
 2003: 7
 2007: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 2011: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 2015:
รางวัล > วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก

บทความหลัก: วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์นอร์เซกา

บทความหลัก: วอลเลย์บอลชิงแชมป์นอร์เซกา
รางวัล > แพนอเมริกันเกมส์

| ปี | อันดับ |
| --- | --- |
 1955: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 1959: 6
 1963: 8
 1967: 6
 1971: 9
 1975: 6
 1979: 3 !
 1983: 5
 1987: 5
 1991: 6
 1995: 5
 1999: 3 !
 2003: 5
 2007: 7
 2011: 6
 2015: 3 !
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
FIVB profile
| ด ค กทีมวอลเลย์บอลแห่งอเมริกาเหนือ และอเมริกากลาง |
| --- | --- |
  แองกวิลลา   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบอร์มิวดา   เบลีซ   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   เฮติ   ฮอนดูรัส   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   จาเมกา   เซนต์ลูเชีย   เม็กซิโก   มอนต์เซอร์รัต   นิการากัว   ปานามา   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
สถานีกลาง

สถานีกลางเบอร์ลิน
ป้ายของด็อยท์เชอบานในสามภาษา (เยอรมัน, อังกฤษ และฝรั่งเศส) บอกทางไปยังสถานีกลางโคเบล็นทซ์
สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์เป็นสถานีกลางของประเทศไทย
สถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) เป็นอดีตสถานีกลางของประเทศไทย
สถานีกลาง (อังกฤษ: central station; ฝรั่งเศส: gare centrale; เยอรมัน: Hauptbahnhof, แปลว่า สถานีหลัก) เริ่มมีขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยสถานีรถไฟที่เดิมสร้างขึ้นบริเวณขอบของใจกลางเมือง ได้ถูกโอบล้อมด้วยการขยายตัวของเมืองและกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของใจกลางเมืองไปโดยปริยาย  ด้วยเหตุนี้ "สถานีกลาง" จึงมักเป็นส่วนหนึ่งของชื่อที่ถูกต้องของสถานีรถไฟที่เป็นศูนย์กลางหรือศูนย์กลางรถไฟหลักของเมือง แต่ก็ไม่ใช่เสมอไป
สำหรับในประเทศไทยนั้น มีสถานีกลางคือสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ [ก่อนหน้านี้สถานีกลางคือสถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง)]
การพัฒนา > การเกิดขึ้นและการเจริญเติบโต

สถานีกลางเกิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในช่วงที่เรียกกันว่า "ยุครถไฟ" ในช่วงแรก สถานีรถไฟถูกสร้างขึ้นที่บริเวณขอบของใจกลางเมือง แต่ในเวลาต่อมา เมื่อเมืองขยายตัว สถานีรถไฟก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของใจกลางเมืองไปโดยปริยาย
ตัวอย่างเช่น สถานีรถไฟกลางแห่งแรกในเยอรมนีคือ สถานีกลางฮันโนเฟอร์ซึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2422 อันเป็นแบบอย่างให้กับนครใหญ่อื่น ๆ ในเยอรมนี แฟรงก์เฟิร์ตสร้างสถานีกลางตามมาใน พ.ศ. 2431 และโคโลญก็สร้างสถานีกลางในช่วง พ.ศ. 2433 สถาปัตยกรรมสถานีรถไฟกลางแบบคลาสสิกของเยอรมนี "บรรลุถึงจุดสูงสุด" ด้วยการสร้างสถานีกลางฮัมบวร์คอันเป็นที่เสร็จสิ้นใน พ.ศ. 2449 และสถานีกลางไลพ์ซิชอันเป็นที่เสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2458
ในยุโรป ที่หน่วยงานต่าง ๆ มักจะมีอำนาจควบคุมการพัฒนาระบบรางรถไฟมากกว่าในอังกฤษ นี่ทำให้การวางผังเมืองมักจะพุ่งความสนใจไปที่สถานีกลาง "อันที่จริง ในนครใหญ่ ๆ ในยุโรปภาคพื้นทวีปโดยส่วนใหญ่ มีการจงใจออกแบบให้สถานีเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสเพื่อให้ด้านหน้าดูโดดเด่น" ในคริสต์ทศวรรษ 1880 "ความเป็นผู้นำระดับโลกในการออกแบบสถานีขนาดใหญ่ตกไปอยู่ในมือของเยอรมนี ซึ่งเงินทุนของรัฐช่วยให้สามารถสร้างสถานีกลางได้อย่างโอ่โถง"  ในทางกลับกัน ความที่อังกฤษเน้นไปที่ผู้ประกอบการ ทำให้สิทธิ์กระจัดกระจายออกไป ทำให้การก่อสร้างสถานีใหญ่ ๆ เป็นไปอย่างทุลักทุเล
เมื่อเวลาผ่านไป การขยายตัวของเมืองทำให้สถานีต่าง ๆ เหล่านี้ก็อยู่ในใจกลางเมืองไปด้วย ทำให้สถานีเหล่านี้ล้อมจากตัวเมือง ทำให้สถานีเหล่านี้มักอยู่ห่างไกลจากสนามบินหรือศูนย์กลางการขนส่งอื่น ๆ เช่น สถานีรถประจำทาง ส่งผลให้ขาดความสอดคล้องและการเชื่อมต่อระหว่างรูปแบบการขนส่งต่าง ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Main train stations
สถานีกลางชตุทการ์ท
ศาลา

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ศาลา, ซุ้ม, ปะรำ หรือ พิดาน
สะพานห้าศาลาในประเทศจีน
หนึ่งในสองศาลาที่ใช้ที่พลาสเดส์โวสในปารีส
ศาลา (อังกฤษ: pavilion, ฝรั่งเศส: pavillon, ละติน: papilio) แบ่งออกเป็นสองอย่าง
สิ่งก่อสร้างอิสระ

ศาลาอาจจะหมายถึงสิ่งก่อสร้างอิสระที่สร้างไม่ไกลนักจากสิ่งก่อสร้างสำหรับการเป็นที่อยู่อาศัยที่สร้างขึ้นเพื่อความสำราญ ขนาดก็อาจจะใหญ่หรือเล็กก็ได้แต่จุดประสงค์ก็เพื่อใช้เป็นการพักผ่อนและหาความสำราญ ศาลาที่สร้างที่ใช้ประโยชน์หรือคำนึงถึงทิวทัศน์เรียกว่า “ศาลาสวน”
ศาลาที่ว่านี้อาจจะเป็นสิ่งก่อสร้างในสวนที่คล้ายคลึงกับเรือนฤดูร้อน (summer house) หรือ ศาลาเล็ก (kiosk) ที่นิยมสร้างกันในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่เปรียบได้กับสิ่งก่อสร้างของอิตาลีที่เรียกว่า “คาสินา” ที่มาเรียกกันว่า  “คาสิโน” ในภาษาอังกฤษ ลักษณะของศาลาจะคล้ายกับวัดแบบกรีก/โรมัน ศาลาที่สร้างโดดอาจจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวสิ่งก่อสร้างหลักก็ได้เช่นศาลาหลวงที่ไบรตัน ในอังกฤษ ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะเป็นแบบอินเดีย แต่ที่เรียกว่าเป็นศาลาแม้จะมีขนาดใหญ่โตเพราะจุดประสงค์ของการก่อสร้างก็เพื่อใช้เป็นสถานที่สำหรับการพักผ่อนและหาความสำราญ
ศาลากีฬามักจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างติดกับบริเวณที่เล่นกีฬาที่ใช้สำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือดื่มเครื่องดื่ม และมักจะมีระเบียงที่มีที่บังแดดที่ยื่นออกมาเพื่อใช้เป็นที่สำหรับสังเกตการณ์ คำว่าศาลาก็มักจะใช้กับสนามกีฬาโดยเฉพาะกับสนามเบสบอลเพื่อแสดงความแตกต่างระหว่างที่นั่งที่ราคาแพงที่มีร่มเงากับที่นั่งที่ราคาถูกกว่าที่ไม่มีร่มเงา
สถาปัตยกรรมคลาสสิก

สิ่งที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งคือการวางความสมดุลของสิ่งก่อสร้างของสถาปัตยกรรมคลาสสิกที่วาง “เอกมณฑล” (corps de logis) ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่สำคัญที่สุดไว้ตรงกลางโดยมีปีกยื่นออกไปทางซ้ายและขวา ปีกสองข้างนี้อาจจะหยุดลงด้วย  “ศาลา” ซึ่งเป็นการแสดงถึงจุดจบของสิ่งก่อสร้างเหมือนกับการใช่จุดเมื่อจบประโยคในภาษาอังกฤษ
พลาสเดส์โวส (Place des Vosges) ในปารีส (ค.ศ. 1605-ค.ศ. 1612) ใช้ศาลาสองข้างที่หมายว่าเป็นตอนกลางของทางด้านเหนือและทางด้านใต้ที่เรียกว่า “ศาลาราชา” และ “ศาลาราชินี” ศาลาที่ว่านี้เป็นซุ้มสามโค้งซึ่งเป็นเหมือนเรือนเฝ้าประตู (gatehouse) ที่เป็นทางเข้าอันสมศักดิ์ศรีเข้ามาในจัตุรัส การสร้างเรือนเฝ้าประตูในฝรั่งเศสในรูปของศาลามีมาร้อยปีก่อนหน้านั้นแล้ว
ในชนบทศาลาเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใช้ในการล่าสัตว์  “ศาลาแห่งกาลอง” (Pavillon de Galon) ในลูเบอรองในฝรั่งเศสเป็นตัวอย่างที่แสดงลักษณะของการก่อสร้างของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ของศาลาล่าสัตว์ของเจ้านายในสมัยนั้น ศาลาตั้งอยู่บนสถานที่เดิมเป็นคฤหาสน์โรมันที่มีสวนแบบฝรั่งเศสที่ใช้ในการรับรองแขก
ดูเพิ่ม

ศาลาไทย
ศาลาสวน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศาลา
สนามกีฬามัคแมน

| --- | --- |
McMahon Stadium Stade des McMahon
 

ที่ตั้ง: แคลกะรี ประเทศแคนาดา
ความจุ: 30,000
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 1960
ปรับปรุง: ค.ศ. 2001 ค.ศ. 2005
ต่อเติม: ค.ศ. 1969 ค.ศ. 1973 ค.ศ. 1975 ค.ศ. 1988
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูหนาว 1988
สนามกีฬามัคแมน (อังกฤษ: McMahon Stadium /məkˈmæn/, ฝรั่งเศส: Stade des McMahon) ตั้งอยู่ที่เมืองแคลกะรี แคนาดา เป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับที่ 4 ของแคนาดา
ในปี ค.ศ. 1988 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของโอลิมปิกฤดูหนาว 1988