stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เมืองสวางคบุรี
พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ > ยุคธนบุรี (ภาวะจลาจลหลังเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2)

ดูเพิ่ม: ชุมนุมเจ้าพระฝาง
หลังจากเหตุการณ์ที่พม่ายกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาจนต้องเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2310 บรรดาหัวเมืองใหญ่ที่มีกำลังมากและไม่ได้รับผลกระทบจากสงครามระหว่างกรุงศรีอยุธยากับพม่า ต่างก็ตั้งตัวเป็นอิสระ และขยายอำนาจรวบรวมเมืองใกล้เคียงที่อ่อนแอกว่าไว้ในอำนาจ เพื่อที่จะสร้างอาณาจักรขึ้นมาใหม่ เมืองสวางคบุรีซึ่งเดิมตกเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรกรุงศรีอยุธยา แต่ไม่ได้รับผลกระทบจากสงครามครั้งนี้ ก็ได้ตั้งตัวเป็นอิสระในการปกครองอีกครั้งหนึ่ง ภายใต้การนำของพระพากุลเถร สังฆราชาแห่งเมืองสวางคบุรี หรือที่คุ้นชื่อกันดีในนาม “เจ้าพระฝาง” แต่หลังจากที่มีความรุ่งเรืองอยู่ไม่นานก็ถูกกองทัพของพระเจ้ากรุงธนบุรีปราบปรามลง ในปี พ.ศ. 2313  จนทำให้เมืองถูกทำลายเป็นอย่างมาก
สาเหตุที่กองทัพเจ้าพระฝางพ่ายแพ้ต่อกองทัพของพระเจ้ากรุงธนบุรีอย่างง่ายดายนั้น นอกจากจะมีกำลังพลที่น้อยกว่าและขาดอาวุธที่ทันสมัยและมีประสิทธิภาพแล้ว ยังมีนักวิชาการบางท่านวิเคราะห์ว่า กองทัพเจ้าพระฝางซึ่งแม้จะตีพิษณุโลกได้แล้วก็มิได้ย้ายศูนย์อำนาจจากเมืองฝางหรือสวางคบุรีมาตั้งมั่นที่เมืองพิษณุโลก เพราะอำนาจปาฏิหาริย์ของเจ้าพระฝาง หัวหน้าชุมนุมผูกพันอยู่กับความศักดิ์สิทธิ์ของพระธาตุเมืองฝางซึ่งผู้คนนับถือมาก จึงทำให้ชุมนุมนี้มีคนเข้าร่วมอย่างกว้างขวาง แต่ขาดระเบียบและการบริหารที่ดี  เมื่อกองทัพของพระเจ้ากรุงธนบุรียกมาตีจึงแตกโดยง่าย
หลังชุมนุมเจ้าพระฝางถูกปราบลงสำเร็จ พระเจ้ากรุงธนบุรีได้ทรงพักทัพอยู่ที่ค่ายพระตำหนักหาดสูง เมืองสวางคบุรี 3 เดือน ตลอดฤดูน้ำ เพื่อบัญชาการจัดระเบียบคณะสงฆ์หัวเมืองเหนือใหม่ทั้งหมดในปีเดียวกันนั้น และให้เกลี่ยกล่อมรวบรวมราษฎรที่หลบหนีภัยสงครามตามป่าเขา และจัดการการปกครองหัวเมืองฝ่ายเหนือใหม่ พร้อมทั้งสร้างวัดคุ้งตะเภา และสร้างศาลาบอกมูลฯ ขึ้นในจุดที่ตั้งของที่พักทัพไพร่พลของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช คราวกระทำศึกปราบชุมนุมเจ้าพระฝาง เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการรวบรวมชุมชนและเป็นที่พำนักสั่งสอนของพระสงฆ์ผู้ทรงภูมิธรรมที่ทรงอาราธนานิมนต์มาจากกรุงธนบุรี ปัจจุบันปรากฏซากเสาอาคารไม้ เศษอิฐโบราณ นอกจากนี้ยังพบหลักฐานสมุดไทยดำพระราชกำหนดบทพระอัยการลักษณะต่าง ๆ จำนวนมาก แสดงถึงการเป็นจุดศูนย์รวมสำคัญของชุมนุมผู้คนในสมัยอดีต ซึ่งอาจเป็นสิ่งที่ตกค้างมาจากการที่บริเวณนี้เคยเป็นที่ตั้งศูนย์กลางชั่วคราวของเมืองสวางคบุรีในอดีตหลังสงครามปราบชุมนุมเจ้าพระฝางยุติลง
หลังจากการทำสงครามดังกล่าวเสร็จสิ้น เจ้าพระฝางก็หายสาบสูญไป อำนาจที่ยิ่งใหญ่ของอาณาจักรเมืองสวางคบุรีของเจ้าพระฝางก็ล่มสลายลง ศูนย์กลางเมืองเหลือไว้แต่เพียงวัดพระมหาธาตุเมืองฝาง อันเคยเป็นศูนย์รวมใจของชาวเมืองสวางคบุรี ที่มีสภาพทรุดโทรมลงในระยะต่อมาจากการเคลื่อนย้ายของผู้คน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากการปราบปรามชุมนุมเจ้าพระฝางของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ส่งผลให้ตลาดการค้าของป่าที่เมืองสวางคบุรีซบเซา เพราะบอบช้ำจากภัยสงคราม และผู้คนจำนวนหนึ่งก็ค่อย ๆ อพยพย้ายถิ่นฐานไปอยู่ที่อื่น บริเวณคุ้งตะเภา ท่าเสา ท่าอิฐ บางโพ ตามลำดับ จึงอาจเรียกได้ว่าภาวะจลาจลหลังเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เป็นยุคที่เมืองสวางคบุรีมีความผกผันจากจุดรุ่งเรืองสูงสุด ลงสู่จุดที่บ้านเมืองมีสภาพบอบช้ำจากการสงครามในเวลาไม่นานนัก
พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ > ยุคกรุงรัตนโกสินทร์

ในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เมืองบางโพ-ท่าอิฐ ซึ่งอยู่ทางตอนใต้เมืองสวางคบุรีลงมา ได้กลายเป็นตลาดชุมทางการค้าที่มีบทบาทไม่ต่างไปจากเมืองฝาง  เนื่องจากเป็นชุมทางการค้าขนาดใหญ่และขยายตัวอย่างรวดเร็ว ที่เจริญขึ้นมาจากการค้าขายทั้งทางน้ำและทางบกกับหัวเมืองล้านนาและล้านช้างในบริเวณดังกล่าว นอกจากนั้น ยังมีความเหมาะสมในทางภูมิศาสตร์ไม่ต่างไปจากเมืองสวางคบุรี และยังสามารถเป็นทั้งชุมทางการค้าทางน้ำและทางบกที่สามารถเชื่อมต่อยังเมืองแพร่และเมืองสวรรคโลกได้ จนทำให้ได้รับพระราชทานชื่อ "อุตรดิตถ์" ในสมัยรัชกาลที่ 4 จนภายหลังมีการสร้างทางรถไฟ ได้มีการย้ายเมืองพิชัยมาตั้งอยู่ที่นั่น และกลายเป็นที่ตั้งของตัวจังหวัดอุตรดิตถ์ในปัจจุบัน
สภาพภูมิศาสตร์

ตำแหน่งที่ตั้งของเมืองสวางคบุรีเป็นที่ราบลุ่มริมฝั่งแม่น้ำน่าน  มีความอุดมสมบูรณ์เหมาะแก่การทำเกษตรกรรมเป็นอย่างมาก  ที่ราบลุ่มแห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยภูเขาถึงสามด้านด้วยกัน  ยกเว้นทางทิศตะวันตกด้านเดียวเท่านั้นที่ไม่มีภูเขากั้น  มีลักษณะเป็นแอ่งที่ราบลุ่มหุบเขา  และถือว่าเป็นที่ราบลุ่มแห่งแรกในลุ่มแม่น้ำน่านตอนล่าง  สภาพที่ตั้งเมืองสวางคบุรีจึงถือได้ว่าอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมแก่การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์
ไม่เพียงแต่จะเป็นที่ราบลุ่มเท่านั้น  บริเวณที่ตั้งเมืองสวางคบุรีนี้ยังเป็นชายขอบอำนาจการปกครองอาณาจักรสุโขทัย  ต่อมาก็เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรกรุงศรีอยุธยาและมีสถานะเป็นเมืองชายขอบเช่นเดิม  การที่เมืองฝางเป็นเมืองชายขอบอำนาจรัฐ  และอยู่บริเวณติดกับเขตแดนรอยต่อระหว่างกรุงศรีอยุธยากับรัฐล้านช้างและนครรัฐน่าน  ทำให้ในบางครั้งอำนาจจากส่วนกลางก็ไม่สามารถควบคุมเมืองสวางคบุรีโดยตรงได้  บางครั้งอาณาจักรล้านนาก็ยกทัพลงมายึดเอาเมืองสวางคบุรี
นอกจากนี้  การที่เมืองสวางคบุรีตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของอาณาจักรสุโขทัยซึ่งต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของกรุงศรีอยุธยากับรัฐล้านช้างและนครรัฐน่าน  ทำให้เมืองฝางได้รับอิทธิพลทางศิลปกรรมจากรัฐต่างๆ เหล่านี้  อย่างเช่น  การวางผังวิหารหลวงกับพระมหาธาตุแบบที่นิยมกันในสมัยสุโขทัย  รูปแบบโบสถ์วัดพระฝางที่มีสถาปัตยกรรมแบบอยุธยาตอนกลาง-ตอนปลาย  พระพุทธรูปพระฝางที่ประดิษฐานในโบสถ์ก็เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องปางมารวิชัยสมัยอยุธยาตอนปลาย  พระพุทธรูปไม้สลักซึ่งเป็นศิลปะผสมระหว่างสกุลช่างท้องถิ่นกับสกุลช่างเมืองน่าน  หลวงพ่อเชียงแสนซึ่งพระพุทธรูปสำริดขนาดใหญ่  พุทธลักษณะก็เป็นศิลปะผสมผสานระหว่างศิลปะสุโขทัย  ล้านนาและล้านช้าง  ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีการเดินทางหรือติดต่อสัมพันธ์ของผู้คนจากถิ่นต่างๆ กับชาวเมืองฝางเกิดขึ้นภายในเมืองนี้
ดูเพิ่ม

วัดพระฝางสวางคบุรีมุนีนาถ ศูนย์กลางเมืองสวางคบุรีโบราณ
ชุมนุมพระเจ้าฝาง ชุมนุมอิสระหลังเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
พระครูสวางคมุนี (จัน) เจ้าคณะใหญ่เมืองฝางสวางคบุรีรูปสุดท้ายในสมัยรัชกาลที่ 5
โบราณสถานวัดคุ้งตะเภา สถานที่เกี่ยวเนื่องกับที่ตั้งค่ายพระตำหนักหาดสูงคราวปราบชุมนุมพระเจ้าฝางตามพระราชพงศาวดาร
อนุสาวรีย์คู่บารมีกู้แผ่นดิน อนุสรณ์สถานการสิ้นสุดสภาพจลาจลหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองในเมืองสวางคบุรี
แหล่งข้อมูลอื่น

ธีระวัฒน์ แสนคำ (แต่ง), สุรพันธ์ เจริญทรัพย์ (บก.), สํานักงานวัฒนธรรมจังหวัดอุตรดิต (เผยแพร่). (สิงหาคม, 2564). เมืองสวางคบุรี : พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของชุมชนโบราณริมฝั่งแม่น้ำน่าน จังหวัดอุตรดิตถ์. เก็บถาวร 2021-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน พิษณุโลก : พิษณุโลกดอทคอม. 120 หน้า. ISBN 978-616-543-722-6
ศิลาจารึกวัดพระฝางอักษรไทยโบราณสมัยสุโขทัย สันนิษฐานว่าเป็นจารึกที่กล่าวถึงในจารึกนครชุม ว่าพญาลิไทโปรดให้สร้างขึ้น (เป็นศิลาจารึกโบราณที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดอุตรดิตถ์ ปัจจุบันยังไม่ได้มีการอ่านและแปลความ)
หลักประโคน เขตแดนสยาม-น่าน บ้านผาเต่า อ.ท่าปลา หมุดหมายเหนือสุดของเมืองสวางคบุรี และอาณาจักรอยุธยาโบราณ
สมุดไทยดำกฎหมายพระอัยการโบราณที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา
ซ้าย: กลองมโหระทึกสำริดในวัฒนธรรมดองซอน ขุดพบที่ม่อนวัดศัลยพงษ์ ตำบลท่าเสา ในปี พ.ศ. 2470
กลาง: ซากกระดูกที่กลายเป็นหินและโบราณวัตถุของมนุษย์สมัยก่อนประวัติศาสตร์ พบที่บ้านบุ่งวังงิ้ว ใกล้กับบึงกะโล่ (สองหลักฐานสำคัญที่แสดงให้เห็นถึงการเคลื่อนไหวและการตั้งถิ่นฐานของแหล่งชุมชนก่อนประวัติศาสตร์ที่มีอายุมากกว่า 2,000 ปี ใกล้กับเมืองสวางคบุรี) 
ขวา: ถ้วยกระเบื้องแบบจีน พบบนเนินทรายกลางแม่น้ำน่านบริเวณบ้านคุ้งตะเภา (หลักฐานสำคัญที่แสดงให้เห็นถึงความรุ่งเรืองของเส้นทางคมนาคมและชุมนุมการค้าสำคัญของสวางคบุรีช่วงต่อมา ก่อนจะหมดความสำคัญลงในยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์)
พระมหาธรรมราชาลิไท แห่งอาณาจักรสุโขทัย เคยเสด็จมาเมืองสวางคบุรี และสถาปนาศิลาจารึกไว้แก่พระมหาธาตุเมืองฝาง ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นจารึกที่กล่าวถึงในจารึกนครชุม ว่าพญาลิไทโปรดให้สร้างขึ้น
ภาพบุคคลปูนปั้นที่ผนังโบสถ์วัดพระฝางด้านนอก คล้ายพ่อค้าแขกเปอร์เซียยืนถือกริช แสดงให้เห็นว่า มีคนหลายกลุ่มเดินทางมา โดยเฉพาะในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
พระบรมราชานุสาวรีย์ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ประดิษฐาน ณ ที่ตั้งพระตำหนักค่ายหาดสูง ตามพระราชพงศาวดาร (วัดคุ้งตะเภา)
รูปหล่อบุคคลในพิพิธภัณฑ์วัดพระฝาง ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าเป็นรูปหล่อของเจ้าพระฝางเรือน อดีตผู้นำชุมนุมอิสระหลังเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
ภูเขาขุนฝาง ทางด้านทิศเหนือของเมืองสวางคบุรี ถ่ายบริเวณทุ่งสมรภูมิสวางคบุรี (ทุ่งบ่อพระ)
ภาพเก่าวัดพระฝางสวางคบุรีมุนีนาถ สถานที่ประดิษฐานพระมหาธาตุศูนย์กลางของเมืองสวางคบุรี
ซากโบราณสถานวัดคุ้งตะเภา ที่ตั้งค่ายพระตำหนักหาดสูงตามพระราชพงศาวดาร
โบราณสถานอุโบสถวัดดอยแก้ว ต.แสนตอ มีสถาปัตยกรรมคล้ายคลึงกับอุโบสถวัดพระฝาง
โบราณสถานวัดคุ้งตะเภา จุดที่ตั้งของที่พักทัพไพร่พลของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช คราวกระทำศึกปราบชุมนุมเจ้าพระฝาง เมืองสวางคบุรี
84

84 (แปดสิบสี่) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 83 (แปดสิบสาม) และอยู่ก่อนหน้า 85 (แปดสิบห้า)
คำเติมนำหน้า

ภาษากรีก - tetraoctaconta-
ภาษาละติน - quadroctaginti-
ความหมาย

84 เป็นเลขอะตอมของ พอโลเนียม
โทยามะ (เมือง)

| โทยามะ 富山市 |
| --- | --- |
นครศูนย์กลาง
สถานที่ต่าง ๆ ในนครโทยามะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของนครโทยามะ (เน้นสีชมพู) ในจังหวัดโทยามะ

โทยามะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 36°41′45.3″N 137°12′49.3″E﻿ / ﻿36.695917°N 137.213694°E﻿ / 36.695917; 137.213694
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชูบุ, โฮกูริกุ
จังหวัด:  โทยามะ
บันทึกครั้งแรก: คริสต์ศตวรรษที่ 6
จัดตั้งเทศบาลนคร: 1 เมษายน ค.ศ. 1889
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลนคร
 • นายกเทศมนตรี: ฮิโรฮิซะ ฟูจิอิ (藤井 裕久)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,241.77 ตร.กม. (479.45 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 เมษายน ค.ศ. 2023)
 • ทั้งหมด: 406,727 คน
 • ความหนาแน่น: 328 คน/ตร.กม. (850 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล (2015): 1,066,328 คน
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: เคยากิ (Zelkova serrata)
 • ดอกไม้: ทานตะวัน
 • ไม้ดอก: แต้ฮวย
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสท้องถิ่น: 16201-9
โทรศัพท์: 076-431-6111
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 7-38 Shinsakuramachi, Toyama-shi, Toyama-ken 930-8510
เว็บไซต์: www.city.toyama.toyama.jp
โทยามะ (ญี่ปุ่น: 富山市; โรมาจิ: Toyama-shi) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ติดชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นในภูมิภาคชูบุ ภาคกลางของเกาะฮนชู อยู่ทางทิศเหนือของนครนาโงยะไปประมาณ 200 กิโลเมตร และทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของโตเกียวประมาณ 300 กิโลเมตร นครโทยามะมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 1,241.77 ตารางกิโลเมตร (479.45 ตารางไมล์) มีประชากรประมาณ ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 406,727 คน และมีความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 328 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

นครโทยามะเป็นเมืองริมชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น ใจกลางเมืองตั้งอยู่กึ่งกลางของจังหวัดโทยามะ แต่เขตเทศบาลนครโทยามะทั้งหมดจะครอบคลุมทั้งพื้นที่ตอนกลางยาวไปจนถึงส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดโทยามะ
นครอิมิซุ
นครนาเมริกาวะ
นครโทนามิ
นครนันโตะ
เมืองคามิจิ
เมืองทาเตยามะ
หมู่บ้านฟูนาฮาชิ
จังหวัดนางาโนะ
นครโอมาจิ
จังหวัดกิฟุ
นครฮิดะ
นครทากายามะ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโทยามะ (1991−2020 สภาวะปกติ, สภาวะรุนแรง 1939−ปัจจุบัน)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 20.9 (69.6) | 22.5 (72.5) | 25.7 (78.3) | 32.4 (90.3) | 33.3 (91.9) | 36.4 (97.5) | 38.8 (101.8) | 39.5 (103.1) | 38.3 (100.9) | 33.3 (91.9) | 29.2 (84.6) | 24.8 (76.6) | 39.5 (103.1) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 6.3 (43.3) | 7.4 (45.3) | 11.8 (53.2) | 17.6 (63.7) | 22.7 (72.9) | 25.7 (78.3) | 29.8 (85.6) | 31.4 (88.5) | 27.0 (80.6) | 21.6 (70.9) | 15.7 (60.3) | 9.5 (49.1) | 18.9 (66) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 3.0 (37.4) | 3.4 (38.1) | 6.9 (44.4) | 12.3 (54.1) | 17.5 (63.5) | 21.4 (70.5) | 25.5 (77.9) | 26.9 (80.4) | 22.8 (73) | 17.0 (62.6) | 11.2 (52.2) | 5.7 (42.3) | 14.5 (58.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 0.2 (32.4) | 0.1 (32.2) | 2.6 (36.7) | 7.4 (45.3) | 12.9 (55.2) | 17.7 (63.9) | 22.1 (71.8) | 23.2 (73.8) | 19.1 (66.4) | 13.1 (55.6) | 7.3 (45.1) | 2.5 (36.5) | 10.7 (51.3) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -11.9 (10.6) | -11.1 (12) | -7.0 (19.4) | -2.2 (28) | 2.3 (36.1) | 7.7 (45.9) | 13.0 (55.4) | 14.1 (57.4) | 8.9 (48) | 1.9 (35.4) | -2.0 (28.4) | -8.5 (16.7) | −11.9 (10.6) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 259.0 (10.197) | 171.7 (6.76) | 164.6 (6.48) | 134.5 (5.295) | 122.8 (4.835) | 172.6 (6.795) | 245.6 (9.669) | 207.0 (8.15) | 218.1 (8.587) | 171.9 (6.768) | 224.8 (8.85) | 281.6 (11.087) | 2,374.2 (93.472) |
| ปริมาณหิมะ ซม (นิ้ว) | 104 (40.9) | 84 (33.1) | 17 (6.7) | 1 (0.4) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 49 (19.3) | 253 (99.6) |
| ความชื้นร้อยละ | 82 | 78 | 72 | 68 | 70 | 78 | 79 | 77 | 78 | 77 | 77 | 81 | 76 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 0.5 mm) | 23.7 | 19.9 | 18.2 | 13.5 | 12.0 | 12.1 | 15.3 | 11.6 | 13.7 | 14.2 | 17.9 | 23.0 | 194.9 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 68.1 | 89.7 | 135.9 | 173.6 | 199.9 | 154.0 | 153.3 | 201.4 | 144.2 | 143.1 | 105.1 | 70.7 | 1,647.2 |
แหล่งที่มา: สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
ประชากร

จากสำมะโนประชากรญี่ปุ่น จำนวนประชากรของนครโทยามะเริ่มคงที่หลังจากที่เพิ่มขึ้นมาเป็นเวลานาน
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1970  | 350,085 | —     |
|  1980  | 391,554 | +11.8% |
|  1990  | 408,942 | +4.4% |
|  2000  | 420,804 | +2.9% |
|  2010  | 421,953 | +0.3% |
|  2020  | 413,938 | −1.9% |
การเมืองการปกครอง

นครโทยามะปกครองในรูปแบบเทศบาลระบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครซึ่งเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียว มีสมาชิกจำนวน 38 คน นครโทยามะมีสถานะเป็นนครศูนย์กลาง ซึ่งมีอำนาจในการบริหารท้องถิ่นมากกว่านครทั่วไป
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ > เมืองพี่น้อง

โทยามะเป็นเมืองพี่น้องกับ
เวลลิงตัน รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย (ค.ศ. 1992)
เดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐ (ค.ศ. 1989)
โมฌีดัสกรูซิส รัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล (ค.ศ. 1979)
ควังจู ประเทศเกาหลีใต้ (ค.ศ. 2011)
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ > เมืองมิตรภาพ

ฉินฮวงเต่า มณฑลเหอเป่ย์ ประเทศจีน (ค.ศ. 1981)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
เว็บไซต์สำหรับชาวต่างชาติผู้มาเยือนโทยามะ เก็บถาวร 2008-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปราสาทโทยามะ
| ด ค ก จังหวัดโทยามะ |
| --- | --- | --- |
โทยามะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โทยามะ  |  |
| นคร |  คูโรเบะ  ทากาโอกะ  โทนามิ  นันโตะ  นาเมริกาวะ  อิมิซุ  อูโอซุ  โอยาเบะ  ฮิมิ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน |  อำเภอนากานีกาวะ คามิอิจิ  ทาเตยามะ  ฟูนาฮาชิ  อำเภอชิโมนีกาวะ นีวเซ็ง  อาซาฮิ  |  |
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef 
ศาลาว่าการนครโทยามะ
Philodinavidae

| Philodinavidae |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: Rotifera Rotifera
ชั้น:: Bdelloidea Bdelloidea
อันดับ:: Bdelloida Bdelloida
วงศ์:: Philodinavidae Philodinavidae
สปีชีส์:: Philodinavidae
ชื่อทวินาม
Philodinavidae 

Philodinavidae เป็นวงศ์ของโรติเฟอร์ที่อยู่ในอันดับ Bdelloidea
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Abrochtha Bryce, 1910
Henoceros Milne, 1916
Philodinavus Harring, 1913
Adenia globosa

Species of flowering plant
| Adenia globosa |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: อันดับโนรา Malpighiales
วงศ์:: วงศ์กะทกรก Passifloraceae
สกุล:: Adenia Adenia Engl.
สปีชีส์:: Adenia globosa
ชื่อทวินาม
Adenia globosa Engl.

Subspecies
 A. g. subsp. curvata (Verdc.) W.J.de Wilde  A. g. subsp. pseudoglobosa (Verdc.) W.J.de Wilde
Adenia globosa เป็นชนิดของของพืชมีดอกในวงศ์กะทกรก ถิ่นกำเนิดอยู่บริเวณเขตร้อนของแอฟริกา ในประเทศเอธิโอเปีย เคนยา โซมาเลีย และแทนซาเนียมีชื่อเรียกว่า mpaga ใน ภาษาสวาฮีลี.
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ลักษณะเป็นไม้พุ่มกิ่งเป็นเถาเลื้อยยาวสูงได้ถึง 8 เมตร มีหนามยาวได้ถึง 8 เซนติเมตร ลำต้นมีลักษณะอวบอ้วนเป็นทรงกลมกว้างได้ถึง 2 เมตร จัดเป็นพืชอวบน้ำ 
ลักษณะใบเรียงสลับ รูปทรงสามเหลี่ยมแยกเป็น 3 พู ยาวไม่เกิน 7 มิลิเมตร มี 1 ปมอยู่บริเวรฐานใบ
ดอกมีสีเขียวเป็นดอกเดี่ยว หรือเป็นช่อกระจุกมากถึง 5 ดอกที่บริเวณซอกใบ พืชชนิดนี้เป็นพืชแยกเพศต่างต้นกันคือ ดอกเพศผู้ และดอกเพศเมียอยู่คนละต้น ดอกเพศผู้ยาวถึง 2 เซนติเมตรมีเกสรเพศผู้ 5 อัน ส่วนดอกเพศเมียยาว 1 เซนติเมตรมีเกสรเพศเมีย 3 อัน
ผลมีสีเขียวอมเหลือง ลักษณะทรงกลม หรือทรงไข่ ยาว 3 เซนติเมตร มีขน
Adenia globosa 2 ต้นที่ทะเลสาบเอยาซี ใน ประเทศแทนซาเนีย
ที่สวนวัฒนธรรมดอกไม้ จังหวัดโอซาก้า
ลักษณะทรงต้นของ Adenia globosa
นิเวศวิทยา

พบที่ เอธิโอเปีย แทนซาเนีย เคนยา และทางตอนใต้ของโซมาเลีย ในเคนยาพบได้ทุ่งหญ้าสะวันนา ส่วนชนิดย่อย pseudoglobosa พบได้เฉพาะในหุบเขาทรุดที่ระดับความสูง 850-1650 เมตร แต่ชนิดธรรมดาไม่พบในหุบเขาทรุด พบได้ในความสูง 1 - 1500 เมตร。
ประโยชน์และการนำไปใช้ > ไม้ประดับ

เป็นที่นิยมเลี้ยงกันในหมู่นักเล่นและนักสะสมพันธุ์ไม้แปลกหายากทั่งในประเทศไทยและต่างประเทศทั่วโลก ส่วนใหญ่นิยมเป็นไม้ขุดจากป่าธรรมชาติเนื่องจากเป็นไม้โตช้าการเพาะจากเมล็ดใช้เวลานานกว่าจะได้รูปทรงที่สวยงามตามความนิยม การเลี้ยงในประเทศไทยทำได้ไม่ยาก มีข้อควรระวังคือไม่ควรชื้นหรือแฉะเพราะจะทำให้เน่า และควรพรางแสงไม่ให้ส่วนลำต้นหรือในภาษาวงการต้นไม้เรียกว่าโขดนั้นโดนแดดจัดโดยตรงเพราะจะทำให้ไหม้ได้
การขยายพันธุ์ทำได้โดยการเพาะเมล็ด และการปักชำกิ่ง ในประเทศไทยอาศัยการนำเข้าเมล็ดจากต่างประเทศมาเพาะ ยังไม่มีรายงานว่าสามารถผลิตเมล็ดได้ในประเทศไทย ส่วนการปักชำกิ่งนั้นสามารถทำได้ไม่ยาก แต่ข้อจำกัดคือกิ่งชำจะไม่มีส่วนของลำต้นหรือโขดเหมือนไม้เพาะเมล็ด กิ่งชำเมื่อเลี้ยงไปนาน ๆ อาจเกิดการสะสมอาหารที่กิ่งทำให้ดูอวบอ้วนคล้ายโขดขึ้นมาได้บ้าง แต่ใช้เวลานานและรูปทรงไม่สวยงามเหมือนไม้เพาะเมล็ด
ประโยชน์และการนำไปใช้ > ยา

พืชชนิดนี้ถูกใช้เป็นยาพื้นบ้านแอฟริกาสำหรับแก้ปวดท้อง และแก้คัน ชนเผ่ามาซายใช้พืชชนิดนี้เป็นยาสำหรับรักษาปศุสัตว์
Phiambolia

| Phiambolia |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
อันดับ:: คาร์เนชัน Caryophyllales
วงศ์:: ผักเบี้ยทะเล Aizoaceae
สกุล:: Phiambolia Phiambolia Klak
สปีชีส์:: Phiambolia
ชื่อทวินาม
Phiambolia Klak

Phiambolia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Aizoaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แอฟริกาตอนใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Phiambolia francisci (L.Bolus) Klak
Phiambolia gydouwensis (L.Bolus) Klak
Phiambolia hallii (L.Bolus) Klak
Phiambolia incumbens (L.Bolus) Klak
Phiambolia littlewoodii (L.Bolus) Klak
Phiambolia longifolia Klak
Phiambolia mentiens Klak
Phiambolia persistens (L.Bolus) Klak
Phiambolia similis Klak
Phiambolia stayneri (L.Bolus ex Toelken & Jessop) Klak
Phiambolia unca (L.Bolus) Klak
86

86 (แปดสิบหก) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 85 (แปดสิบห้า) และอยู่ก่อนหน้า 87 (แปดสิบเจ็ด)
คำเติมนำหน้า

ภาษากรีก - hexaoctaconta-
ภาษาละติน - sexoctaginti-
ความหมาย

ปี พ.ศ. 86 และ ค.ศ. 86
86 เป็นเลขอะตอมของ เรดอน
X86 หรือ 80X86 ไมโครโปรเซสเซอร์
โตโยต้า AE86 (พ.ศ. 2526 - 2530)
โตโยต้า 86 (พ.ศ. 2555 - ปัจจุบัน)
86 เพลงของวง กรีนเดย์
86 เป็นรหัสโทรศัพท์ระหว่างประเทศ ของประเทศจีน
TI-86 เครื่องคิดเลขของบริษัทเท็กซัสอินสตรูเมนต์
Phialucium

| Phialucium |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: ไนดาเรีย Cnidaria
ชั้น:: ไฮโดรซัว Hydrozoa
อันดับ:: Leptomedusae Leptomedusae
วงศ์:: Phialuciidae Phialuciidae
สกุล:: Phialucium Phialucium Maas, 1905
สปีชีส์:: Phialucium
ชื่อทวินาม
Phialucium Maas, 1905

Phialucium เป็นสกุลของไนดาเรียที่อยู่ในวงศ์ Phialuciidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในมหาสมุทรอินเดีย มาเลเซีย, ออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Phialucium carolinae (Mayer, 1900)
Phialucium condensum Kramp, 1953
Phialucium mbenga (Agassiz & Mayer, 1899)
Phialucium multitentaculatum Menon, 1932
Phialacanthus

| Phialacanthus |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: แอสเทอริด Asterids
อันดับ:: กะเพรา Lamiales
วงศ์:: เหงือกปลาหมอ Acanthaceae
สกุล:: Phialacanthus Phialacanthus Benth.
สปีชีส์:: Phialacanthus
ชื่อทวินาม
Phialacanthus Benth.

Phialacanthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Acanthaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางทิศตะวันออก หิมาลัย และ คาบสมุทรมาเลเซีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Phialacanthus griffithii Benth. & Hook.f.
Phialacanthus major C.B.Clarke
Phialacanthus minor C.B.Clarke
Phialacanthus pauper (C.B.Clarke) Bremek.
Phialacanthus wrayi C.B.Clarke
85

85 (แปดสิบห้า) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 84 (แปดสิบสี่) และอยู่ก่อนหน้า 86 (แปดสิบหก)
คำเติมนำหน้า

ภาษากรีก - pentaoctaconta-
ภาษาละติน - quinoctaginti-
ความหมาย

85 เป็นเลขอะตอมของ แอสทาทีน
Pherosphaera

| Pherosphaera |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: Gymnosperms Gymnosperms
หมวด:: Pinophyta Pinophyta
ชั้น:: Pinopsida Pinopsida
อันดับ:: Pinales Pinales
วงศ์:: Podocarpaceae Podocarpaceae
สกุล:: Pherosphaera Pherosphaera W.Archer bis
สปีชีส์:: Pherosphaera
ชื่อทวินาม
Pherosphaera W.Archer bis

Pherosphaera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Podocarpaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ออสเตรเลียตะวันออกเฉียงใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Pherosphaera fitzgeraldii (F.Muell.) F.Muell. ex Hook.f.
Pherosphaera hookeriana W.Archer bis
Philgamia

| Philgamia |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: อันดับโนรา Malpighiales
วงศ์:: วงศ์โนรา Malpighiaceae
สกุล:: Philgamia Philgamia Baill.
สปีชีส์:: Philgamia
ชื่อทวินาม
Philgamia Baill.

Philgamia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malpighiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือมาดากัสการ์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Philgamia brachystemon Arènes
Philgamia denticulata Arènes
Philgamia glabrifolia Arènes
Philgamia hibbertioides Baill.
Phidolopora

| Phidolopora |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
เคลด:: Lophophorata Lophophorata
ไฟลัม:: Bryozoa Bryozoa
ชั้น:: Gymnolaemata Gymnolaemata
อันดับ:: Cheilostomatida Cheilostomatida
วงศ์:: Phidoloporidae Phidoloporidae
สกุล:: Phidolopora Phidolopora Gabb & Horn, 1862
สปีชีส์:: Phidolopora
ชื่อทวินาม
Phidolopora Gabb & Horn, 1862

Phidolopora เป็นสกุลขอไบรโอซัวที่อยู่ในวงศ์ Phidoloporidae
สกุลนี้พบว่ามีการกระจายเกือบทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
Phidolopora avicularis (MacGillivray, 1883)
Phidolopora bartrumi (Brown, 1952)
Phidolopora chakra Boonzaaier-Davids, Florence & Gibbons, 2020
Phidolopora cyclops Boonzaaier-Davids, Florence & Gibbons, 2020
Phidolopora elongata (Smitt, 1866)
Phidolopora labiata Gabb & Horn, 1862
Phidolopora pacifica (Robertson, 1908)
Phidolopora pacificoidea Liu, 2001
Phidolopora robusta Canu & Bassler, 1927
Phidolopora trisinuata Liu, 2001