stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การใช้ดนตรีเป็นกลยุทธ์รับมือ
เทคนิคโดยเฉพาะ

มีเทคนิคเฉพาะอย่างหนึ่งในการใช้ดนตรีเป็นกลยุทธ์
ซึ่งก็คือการเลือกฟังประเภทดนตรีที่สัมพันธ์กับระดับความเครียดที่ต่ำกว่า
ยกตัวอย่างเช่น (ในประเทศตะวันตก) มีการเสนอว่าการฟังดนตรีคลาสสิกหรือการเลือกเพลงฟังเองสามารถลดระดับความเครียดในผู้ใหญ่
ส่วนดนตรีที่เร็ว เสียงดัง หรือที่มองโลกในแง่ร้ายอาจเพิ่มระดับความเครียด แต่ว่า คนหลายคนก็พบว่า การระบายอารมณ์จะเพิ่มขึ้นเมื่อฟังดนตรีที่เร่าร้อนเช่นนี้
ส่วนดนตรีแอมเบียนต์สัมพันธ์กับความสงบและการทบทวนความคิดความรู้สึกของตนเอง
และเมื่อฟังเพลงที่เลือกเอง จะทำให้รู้สึกว่าสามารถควบคุมเหตุการณ์ได้
ซึ่งอาจเป็นความรู้สึกที่บุคคลนั้นไม่ค่อยมีในช่วงนั้นของชีวิต
ดังนั้น การให้ความรู้สึกว่าควบคุมเหตุการณ์ได้ อาจเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับบุคคลที่กำลังรับมือกับความเครียด
ด้วยแนวคิดเยี่ยงนี้
มีเทคนิคโดยเฉพาะหลายอย่างเพื่อลดความเครียดและผลเกี่ยวกับความเครียด รวมทั้ง
ฟังดนตรีคลาสสิก
ฟังดนตรีที่เลือกเพื่อช่วยให้รู้สึกว่าสามารถควบคุมชีวิตได้
ฟังเพลงที่ทำให้นึกถึงความทรงจำที่เป็นสุข
ฟังเพลงที่ไม่ทำให้นึกถึงความทรงจำที่เศร้า
ฟังเพลงโดยเป็นวิธีสร้างความผูกพันในกลุ่มสังคม
ไม่ฟังเพลงที่ดังหรือเปี่ยมไปด้วยความโกรธ เช่น เฮฟวีเมทัล
เทคนิคโดยเฉพาะอีกอย่างที่ใช้ได้ก็คือใช้เป็นเครื่องย้อนเวลาในความจำ
ด้วยวิธีนี้ ดนตรีช่วยให้หนีไปสู่ความจำที่ดีหรือไม่ดีแล้วจุดชนวนการตอบสนองเพื่อรับมือ
มีการเสนอว่า ดนตรีสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับการประสบความรู้สึกในความทรงจำจากอดีตอีก ดังนั้น การเลือกดนตรีที่รู้สึกดีอาจจะเป็นวิธีการลดความเครียดอย่างหนึ่ง
เทคนิคหนึ่งที่เริ่มใช้มากขึ้นก็คือการบำบัดด้วยเสียงแบบ vibroacoustic
คือ ในช่วงการบำบัด คนไข้จะนอนลาดหลังบนที่นอนซึ่งมีลำโพงอยู่ข้างใน ที่ส่งคลื่นเสียงความถี่ต่ำ ซึ่งคล้ายกับนั่งบนลำโพง subwoofer
ซึ่งพบว่ามีประโยชน์ต่อโรคพาร์คินสัน ไฟโบรไมอัลเจีย และโรคซึมเศร้า
และก็ยังมีงานวิจัยที่ทำอยู่เพื่อตรวจดูว่า มีประโยชน์ต่อคนไข้โรคอัลไซเมอร์ขั้นอ่อนหรือไม่
ข้อขัดแย้ง

งานวิจัยที่หาหลักฐานเชิงประสบการณ์เพื่อแสดงสหสัมพันธ์ระหว่างการฟังดนตรีกับการลดการตอบสนองต่อความเครียด ถูกวิจารณ์ว่ามีขนาดตัวอย่างน้อยเกินไป
อีกอย่างก็คือเป็นการศึกษาที่ไม่ได้เป็นเรื่องการตอบสนองต่อตัวสร้างความเครียดอะไรอย่างใดอย่างหนึ่งโดยเฉพาะ
โดยอ้างว่า เพราะไม่ได้กำหนดตัวสร้างความเครียดโดยเฉพาะในงานมากมาย จึงยากที่จะกำหนดว่า การตอบสนองต่อความเครียดลดลงเพราะเหตุดนตรีหรือเพราะเหตุอื่น ๆ
ส่วนข้อวิจารณ์ทางทฤษฎีของการรับมือเช่นนี้ก็คือมันเป็นกลยุทธ์ระยะสั้น และไม่สามารถมีผลคงยืนในระยะยาว
โดยอ้างว่า แม้ดนตรีจะมีประสิทธิผลลดความรู้สึกว่าเครียดของคนไข้ แต่อาจจะไม่ได้ทำอะไรต่อเหตุจริง ๆ ของการตอบสนองแบบเครียด
เพราะว่าเหตุที่เป็นมูลของความเครียดไม่ได้แก้ และดังนั้น การตอบสนองแบบเครียดก็อาจจะกลับคืนมาหลังการบำบัดได้จบลง
ผู้ที่มีแนวคิดนี้สนับสนุนให้ใช้กลยุทธ์รับมือเพ่งที่ปัญหา ที่จัดการตัวก่อความเครียดที่มีผลโดยตรง
สรุปเนื้อความ

การใช้ดนตรีเป็นกลยุทธ์รับมือต่อความเครียดมีหลักฐานว่ามีผลต่อการตอบสนองทางความเครียดของมนุษย์
โดยหลักฐานแสดงว่าลดความรู้สึกว่าเครียด และลดอาการปรากฏทางกายของความเครียดอื่น ๆ ด้วย เช่น อัตราหัวใจเต้น ความดันโลหิต และระดับฮอร์โมนที่ปล่อยเมื่อเครียด
ดูเหมือนว่าดนตรีประเภทต่าง ๆ จะมีผลต่าง ๆ ต่อระดับความเครียด โดยดนตรีคลาสสิกและที่เลือกเองจะมีประสิทธิผลดีที่สุด
แต่ว่า แม้จะมีหลักฐานเช่นนี้ ก็ยังมีนักวิชาการเป็นจำนวนมากที่ตั้งข้อสงสัยต่อประสิทธิผลของการรับมือด้วยกลยุทธ์นี้
ถึงอย่างนั้น กลยุทธ์ก็ยังอาจเป็นทางเลือกอย่างหนึ่งสำหรับคนไข้ที่ต้องการหาการแก้/บรรเทาปัญหาที่ง่ายและไม่แพงเพื่อช่วยตอบสนองต่อความเครียด
ดูเพิ่ม

การรับมือ (จิตวิทยา)
การลดความเครียดอิงสติ
การจัดการความเครียด
อาณาจักรสุธรรมวดี

อาณาจักรสะเทิม, สุวรรณภูมิ หรือ สุธรรมวดี (พม่า: သထုံခေတ် [θətʰòʊ̯ɰ̃ kʰɪʔ] หรือ သုဝဏ္ဏဘူမိ [θṵwəna̰bʊ̀mḭ]) เป็นอาณาจักรมอญที่เชื่อว่าก่อตั้งในพม่าตอนล่างราวศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาลจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11 มีศูนย์กลางที่เมืองสะเทิม มีการติดต่อค้าขายใกล้ชิดกับอินเดียใต้และศรีลังกา และกลายเป็นศูนย์กลางหลักของพระพุทธศาสนาเถรวาทในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เหมือนกับอาณาจักรมอญอื่น ๆ อาณาจักรสะเทิมเผชิญกับการบุกรุกทีละน้อยจากจักรวรรดิเขมร แต่ถูกพิชิตโดยอาณาจักรพุกามจากทางเหนือใน ค.ศ. 1057
ชื่ออาณาจักร

ตามความเชื่อของชาวมอญ อาณาจักรนี้มีชื่อว่าสุวรรณภูมิ (พม่า: သုဝဏ္ဏဘူမိ) ซึ่งเป็นชื่อที่ประเทศไทยตอนล่างอ้างสิทธิและก่อตั้งเมื่อสมัยพุทธกาล ช่วงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช สะเทิมเป็นชื่อในภาษาพม่าของ Sadhuim ในภาษามอญ ซึ่งมาจากคำว่า สุธรรมปุระ ในภาษาบาลี จากสุธรรม (ศาสาสุธรรมา) สถานที่สำหรับประชุมของเหล่าเทวดา
ประวัติ

ตามความเชื่อของชาวมอญ อาณาจักรสุธรรมวดีก่อตั้งในสมัยพุทธกาล มีกษัตริย์ปกครองทั้งหมด 59 พระองค์ โดยเชื่อว่ากลุ่มผู้ลี้ภัยทางการเมืองได้ก่อตั้งเมืองหงสาวดี ขึ้นในปี ค.ศ. 573 มีการติดต่อค้าขายใกล้ชิดกับอินเดียใต้และลังกา และกลายเป็นศูนย์กลางหลักของพระพุทธศาสนาเถรวาทในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อาณาจักรสุธรรมวดีสลายลงเนื่องจากพระเจ้าอนิรุทธ์ กษัตริย์แห่งพุกามได้ยกทัพมาตีและกวาดต้อนผู้คน ทรัพย์สมบัติ พระสงฆ์ พระไตรปิฎก รวมทั้งพระเจ้ามนูหะ กษัตริย์แห่งสุธรรมวดี กลับไปพุกาม ซึ่งพระองค์ได้ทรงสร้างวัดมนูหะ หรือวิหารพระอึดอัดไว้ ณ ที่นั่น
ดูเพิ่ม

อาณาจักรมอญ
อาณาจักรหงสาวดี
อาณาจักรหงสาวดีใหม่
วีกเกสต์ลิงก์

วีกเกสต์ลิงก์ (อังกฤษ: Weakest Link) คือรายการควิซโชว์ ออกอากาศครั้งแรกในสหราชอาณาจักรทางช่อง BBC Two และ BBC One  เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ออกแบบรายการโดย ฟินตัน คอยล์ (Fintan Coyle)และ เคธี ดันนิง (Cathy Dunning) พัฒนาเพื่อการออกอากาศโดย บีบีซี เอนเทอร์เทนเมนท์ เป็นรายการที่ถอดแบบมาดำเนินรายการในรูปแบบภาษาต่าง ๆ ทั่วโลก ถูกเรียกว่า "เกมโชว์แบบเรียลลิตี้" เพราะมีลักษณะคล้ายเรียลลิตี้โชว์ และเป็นรากฐานแห่งเรียลลิตี้โชว์ในปัจจุบัน ในสหราชอาณาจักร ดำเนินรายการโดย แอนน์ รอบินสัน (Anne Robinson) โดยในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ออกอากาศเป็นตอนที่ 1,000 ส่วนในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2555 นั้นได้ออกอากาศตอนสุดท้าย
รูปแบบทั่วไปของรายการ

รูปแบบต้นฉบับมีลักษณะการแข่งขันแบบเป็นกลุ่ม 8-9 คน โดยผลัดกันตอบคำถามความรู้ทั่วไป เวลาในการตอบคำถามเวอร์ชันต้นฉบับจะมีเริ่มต้นที่ 3 นาที รอบถัดไปลดลงทีละ 10 วินาทีส่วนรอบสุดท้ายจะมีเวลา 1 นาที 30 วินาที เป้าหมายในแต่ละรอบคือการตอบคำถามให้ถูกต้องติดต่อกันเพื่อสะสมเงินรางวัลตามขั้น หากตอบคำถามผิดเงินรางวัลที่สะสมตามขั้นจะหายไป ก่อนการถามคำถามของผู้ดำเนินรายการผู้เข้าแข่งขันสามารถพูดคำว่า "เก็บ" ได้ (ภาษาอังกฤษ"Bank") ซึ่งจะทำให้เงินรางวัลตามขั้นที่สะสมถูกเก็บไว้เป็นเงินรางวัลรวมอย่างปลอดภัย และการสะสมเงินรางวัลก็จะเริ่มต้นขึ้นใหม่ เมื่อผู้ดำเนินรายการถามคำถามแก่ผู้เข้าแข่งขันแล้วผู้เข้าแข่งขันไม่สามารถตอบคำถามได้ หรือไม่ตอบคำถาม ก็จะถือว่าตอบคำถามผิด และเมื่อเวลาในการตอบคำถามของในแต่ละรอบหมดลงเงินรางวัลสะสมที่ไม่ได้ถูกเก็บก็จะหายไป
ในแต่ละรอบการแข่งขันผู้เล่นแต่ละท่านจะต้องลงคะแนนให้แก่ผู้เข้าแข่งขันท่านอื่นที่คิดว่าเป็น "จุดอ่อน" ผู้ที่ได้รับการลงคะแนนมากที่สุดจะถูกกำจัดออกไปจากเกม (กรณีคะแนนโหวตเสมอกันจะให้ผู้ที่แกร่งในแต่ละรอบเป็นผู้กำจัดออก) เมื่อมีผู้เข้าแข่งขันถูกกำจัดออกไป จะต้องสัมภาษณ์กับทีมงาน รวมทั้ง เวลาในการตอบคำถามในรอบต่อไปก็จะถูกลดลง 10 หรือ 15 วินาที ขึ้นอยู่กับแต่ละประเทศ
รูปแบบทั่วไปของรายการ > การลงคะแนน

เมื่อจบการถามคำถามในแต่ละรอบ ผู้เข้าแข่งขันจะต้องลงคะแนนให้ผู้เล่นที่พวกเขาคิดว่าเป็น "จุดอ่อน" ซึ่งผู้ที่เป็นจุดอ่อนอาจจะเข้าข่ายกรณีดังต่อไปนี้
ไม่เคยตอบคำถามถูก
ตอบผิดแล้วทำเงินรางวัลหายมากที่สุด
ใช้เวลาในการตอบคำถามนานเกินไป
ตอบคำถามผิดน้อยเกินไป
ในขณะลงคะแนนมีเพียงผู้ชมทางบ้านเท่านั้นที่ทราบผ่านทางผู้บรรยายว่าใครคือผู้ที่แกร่งที่สุด และใครคือจุดอ่อน โดยมาจากสถิติในการตอบคำถาม (ซึ่งในบ้างเทปจะให้คนดูในห้องส่งโหวตให้) ส่วนในขณะที่ผู้เข้าแข่งขันกำลังแข่งขันนั้นจะถูกกระตุ้นให้ไร้ความปราณีแก่ผู้เข้าแข่งขันท่านอื่น การลงคะแนนเป็นกลยุทธ์หนึ่งของผู้เล่นที่มีไหวพริบที่จะทำให้ตนชนะ และทำให้มีเงินรางวัลรวมมากที่สุด ระหว่างการลงคะแนนให้กับผู้เข้าแข่งขันที่เป็นจุดอ่อนผู้ดำเนินรายการจะถามผู้เข้าแข่งขันว่าเขาลงคะแนนให้ใคร และทำไมถึงลงคะแนนให้ผู้เข้าแข่งขันท่านนั้น  เมื่อถึงเวลาในการกำจัดผู้เข้าแข่งขันออก ผู้ดำเนินรายการจะกล่าวคำว่า "คุณคือจุดอ่อนของทีม เชิญค่ะ" (อังกฤษ: You are the weakest link — goodbye!) (ฮีบรู: !אתה החוליה החלשה, שלום) (ดัตช์: Jij bent de zwakste schakel, Tot ziens) (ฝรั่งเศส: Vous êtes le maillon faible)
รูปแบบทั่วไปของรายการ > กลยุทธ์ในการแข่งขัน

ผู้เล่นที่ตอบคำถามผิดบางครั้งอาจจะไม่ถูกเพ่งเล็ง นักวิเคราะห์แนะนำว่าการตอบคำถามถูกอย่างน้อยร้อยละ 60 จะเหมาะสมที่สุด ถ้าน้อยกว่านี้จะเสี่ยงต่อการถูกลงคะแนนให้ออกในสถานะจุดอ่อน เนื่องจากเงินรางวัลที่ผู้ชนะจะได้จะมาจากคำถามที่แต่ละคนตอบถูก ถ้าทำได้ดีมากกว่านั้นก็อาจจะถูกเพ่งเล็งจากผู้เข้าแข่งขันท่านอื่น โดยเกรงว่าผู้เข้าแข่งขันคนนั้นจะเป็นผู้ชนะ การวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์เกี่ยวกับเงินรางวัลรวม แนะนำให้ใช้วิธีเก็บเงินรางวัลหลาย ๆ วิธี โดยหากไม่เก็บเมื่อเงินรางวัลสะสมมากสุดก็เก็บเงินรางวัลสะสมในทุก ๆ คำถาม ส่วนมากกลุ่มผู้เข้าแข่งขันจะเก็บเงินรางวัลสะสมในทุก ๆ 3 - 4 คำถาม
รอบสุดท้าย

เมื่อเหลือผู้เข้าแข่งขัน 2 ท่าน พวกเขาจะต้องร่วมกันแข่งขันเกมในรอบสุดท้าย โดยจะมีกติกาเหมือนดังรอบก่อน ๆ มีเวลา 1 นาที 30 วินาที (90 วินาที) แต่ในรอบนี้เงินรางวัลที่สะสมได้เมื่อหมดรอบจะถูกเพิ่มเป็น 2 เท่าหรือ 3 เท่าก่อนที่จะถูกรวมเข้าไปในเงินรางวัลรวมเพื่อเป็นเงินรางวัลให้แก่ผู้ชนะเกม ในรอบนี้จะไม่มีผู้ที่ถูกกำจัดออก
รอบตัวต่อตัว

ในรอบนี้ผู้เข้าแข่งขัน 2 ท่านจะต้องตอบคำถามเป็นชุด คนละ 3-5 คำถาม ผู้ที่แกร่งที่สุดจากรอบที่แล้วจะได้เลือกว่าใครจะเป็นผู้ตอบคำถามก่อน ใครที่ตอบคำถูกมากที่สุดจะเป็นผู้ชนะ (ตอบคำถามถูกต้องสูงสุด 3 ข้อ) และจะกลับบ้านไปพร้อมเงินรางวัลทั้งหมดที่สะสมมา ส่วนผู้แพ้จะกลับบ้านมือเปล่าเช่นเดียวกับผู้เข้าแข่งขันอื่นที่ถูกกำจัดออก ในกรณีที่จำนวนข้อที่ผู้เข้าแข่งขันตอบถูกเสมอกันกับอีกคนหนึ่ง เกมจะเข้าสู่ช่วงต่อเวลา โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องตอบคำถามแบบข้อต่อข้อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะมีท่านใดท่านหนึ่งตอบถูกและอีกท่านตอบผิด
ในแต่ละตอน มีเงินรางวัลรวมมากที่สุด ซึ่งผู้ชนะได้รับเงินรางวัลสูงถึง 10,000 ปอนด์ และในตอนการแข่งขันของผู้มีชื่อเสียงเพื่อการกุศลมีเงินรางวัลสูงถึง 50,000 ปอนด์
ความสำเร็จของรายการ

ในสหราชอาณาจักร แอนน์ รอบินสัน (Anne Robinson) เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้รายการประสบความสำเร็จโดยในรายการกำจัดจุดอ่อนนี้เธอจะพูดจาเสียดสี แหน็บแนม และตำหนิ กลุ่มผู้เข้าแข่งขันที่ไม่สามารถทำเงินรางวัลสะสมได้ตามเป้าหมาย ซึ่งเป็นจุดขายของรายการ จนทำให้คำพูดที่กล่าวว่า "คุณคือจุดอ่อนที่สุดของทีม เชิญค่ะ" (อังกฤษ: You are the weakest link — goodbye!) เป็นคำพูดที่ติดปากผู้ชมอย่างรวดเร็ว (ผู้ที่คิดคำพูดนี้ขึ้นมาคือ Jeremy Paxman ผู้ดำเนินรายการ University Challenge) ผู้บรรยายในฉบับสหราชอาณาจักรคือ Jon Briggs
หลาย ๆ องค์ประกอบของรายการนี้มีแรงบันดาลใจมาจากรายการบิกบราเธอร์ และ Who Wants to Be a Millionaire? (เกมเศรษฐี) แต่รูปแบบของรายการนั้นค่อนข้างจะแปลกไปจากรายการอื่นอย่างชัดเจน กล่าวคือมีการเปิดฉากต่อสู้กันทางสีหน้า ท่าทางและวาจาของผู้เข้าแข่งขัน โดยใช้ผู้ดำเนินรายการเป็นตัวกระตุ้น ในบางประเทศรายการถูกสื่อต่าง ๆ วิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก แต่อย่างไรก็ตาม ในหลาย ๆ ประเทศ รายการนี้ก็ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก
กำจัดจุดอ่อน (ไทย)

รูปแบบภาษาไทย มีชื่อรายการว่า "กำจัดจุดอ่อน" เริ่มออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ผลิตโดย บริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน) (ในชื่อ บางกอกการละคอน) ดำเนินรายการโดย ดร. กฤษติกา คงสมพงษ์ ในเวลา 22.20 น.- 23.20 น. ทุกคืนวันพฤหัสบดี รูปแบบรายการเป็นมีลักษณะแบบเดียวกันในหลายประเทศ (กติกาจะเหมือนกับของเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา) จำนวนผู้เข้าแข่งขันมีทั้งหมด 8 ท่าน โดยมาจากการคัดเลือกจากทางบ้านเพื่อชิงเงินรางวัลสูงสุด 1,000,000 บาท
กำจัดจุดอ่อน (ไทย) > รูปแบบการแข่งขัน

| รอบที่ | จำนวนผู้เข้าแข่งขัน | ระยะเวลาที่ใช้ในการแข่งขัน |
| --- | --- | --- |
| 1 | 8 | 2 นาที 30 วินาที |
| 2 | 7 | 2 นาที 20 วินาที |
| 3 | 6 | 2 นาที 10 วินาที |
| 4 | 5 | 2 นาที |
| 5 | 4 | 1 นาที 50 วินาที |
| 6 | 3 | 1 นาที 40 วินาที |
| 7 | 2 (เงินรางวัล 2 เท่า) | 1 นาที 30 วินาที |
กำจัดจุดอ่อน (ไทย) > ระดับเงินรางวัล

| จำนวนคำถามที่ตอบถูกต้องติดต่อกัน | เงินรางวัลสะสม |
| --- | --- |
1: 1,000
2: 2,500
3: 5,000
4: 10,000
5: 25,000
6: 50,000
7: 75,000
8: 125,000
กำจัดจุดอ่อน (ไทย) > การตอบรับและกระแสวิพากษ์วิจารณ์

รายการนี้ได้รับกระแสตอบรับในทางลบ เนื่องจากถูกวิพากษ์วิจารณ์โดยสื่อสิ่งพิมพ์ในประเทศไทยบางสำนักบางยี่ห้อ รวมไปถึงผู้ชมบางส่วนที่ไม่เข้าใจกฎกติกาการเล่นเกมของรายการ โดยการกล่าวหามีลักษณะไปในทำนองว่า "เป็นรายการที่สร้างขัดแย้ง แก่งแย่งชิงดีชิงเด่น ไม่เหมาะสมต่อศีลธรรม และวัฒนธรรมของไทย" จึงทำให้ถูกเฝ้าจับตาโดยสื่อของประเทศไทย เช่นเดียวกับในประเทศฮ่องกง จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ที่มีผู้เข้าแข่งขันตัดสินใจฆ่าตัวตายหลังจากที่บันทึกเทปรายการเสร็จ ทางรายการก็ได้ปรับลดความดุดันลงเพื่อไม่ให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ซ้ำอีก แต่การปรับเนื้อหาดังกล่าวทำให้ความนิยมของรายการลดลงไปเช่นเดียวกันอันเนื่องจากการตัดรูปแบบเอกลักษณ์และเสน่ห์ของรายการ จนกระทั่งวันพฤหัสบดีที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2545 รายการ The Weakest Link กำจัดจุดอ่อน ได้ทำการออกอากาศเป็นตอนสุดท้ายและยุติการออกอากาศลงในที่สุดก่อน พ.ศ. 2546 โดยหลังจากนั้น ก็ได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบรายการเกมโชว์ใหม่พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อเป็นรายการ Magic Box กล่องวิเศษ ซึ่งออกอากาศต่อจากรายการนี้ ในวันและเวลาเดียวกันเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2546 โดยมีสรยุทธ สุทัศนะจินดา เป็นผู้ดำเนินรายการ
กำจัดจุดอ่อน (ไทย) > สื่อต่าง ๆ ในไทย

รายการกำจัดจุดอ่อนที่ฉายในประเทศไทยนั้นเป็นที่นิยม ต่อมาได้ถูกล้อเลียนในรูปแบบสื่อต่าง ๆ เช่น ตลก การ์ตูน รวมไปถึงเกมคอมพิวเตอร์ และในปัจจุบัน ถูกหยิบยกนำมาล้อเลียนอีกครั้งในรูปแบบสื่อออนไลน์ เช่น Youtube
กำจัดจุดอ่อน (ไทย) > ภาคตลก

สำหรับตลกกำจัดจุดอ่อนนั้นจะเป็นการแสดงตลกล้อเลียนรายการ ซึ่งมีการเปลี่ยนชื่อรายการเป็นชื่ออื่น ๆ เช่น
The Weakest Link กำจัดจุดอ่อน (ไม่มีการเปลี่ยนชื่อรายการ)  (ก่อนบ่ายคลายเครียด) พิธีกร: ธงธง มกจ๊กและตี๋ ดอกสะเดา
The Weakest Link กำจัดจุด...อ่อน ๆ (ตี 10) พิธีกร: เสนาลิง
จุดอ่อนของตึกสาม (ละครซิทคอม ตึกสามเพดานสูง) พิธีกร: ดารณีนุช โพธิปิติ
กำจัดใครก่อน พิธีกร: น้อย โพธิ์งาม
เดอะชิเก้นลิงก์ กำจัดไก่อ่อน (สาระแนโชว์) พิธีกร: เปิ้ล นาคร
เดอะวินตื้บลิงก์ กำจัดปัญญาอ่อน พิธีกร: อาคม ปรีดากุล (ค่อม ชวนชื่น)
เดอะโป๊กเกอร์ลิงก์ กำจัดวัยละอ่อน (ชิงร้อยชิงล้าน) พิธีกร: หม่ำ จ๊กมก
The Weakest Mom (5432 โชว์) พิธีกร: พุทธชาด พงศ์สุชาติ
กำจัดจุดอ่อน (ไทย) > ภาคตลก > กำจัดตลกอ่อน

เป็นรายการที่จัดโดยทีมงานของทางรายการกำจัดจุดอ่อนเอง โดยเป็นการแก้เผ็ดผู้เข้าแข่งขันที่ล้อเลียนรายการ โดยให้ผู้เข้าแข่งขันมาแข่งขันรายการ "กำจัดจุดอ่อน" ของจริง ซึ่งมีพิธีกรคือคุณกฤติกา คงสมพงษ์ ในรอบแรกนั้นพิธีกรจะถามเฉพาะคำถามที่ยากกว่าคำถามปกติที่ใช้ในการแข่งขันจริง ทำให้ผู้เข้าขันแต่ละคนถึงกับหน้าซีด แต่เมื่อจบการแข่งขันในรอบแรก ทางทีมงานจึงมาเฉลยว่าเป็นการแก้เผ็ดกับพิธีกรที่ล้อเลียนรายการ และให้เล่นเกมกันใหม่โดยไม่ใช้บรรยากาศแบบนี้ จึงได้มีการเล่นเกมใหม่โดยเปลี่ยนชื่อเป็น The Weakest Joker กำจัดตลกอ่อน ซึ่งมีแต่คำถามตลก ๆ และคำถามประหลาด ๆ โดยผลการแข่งขันปรากฏว่าผู้ที่ชนะและไม่ถูกกำจัดออกคือธงธง มกจ๊ก และในตอนท้ายทางรายการได้บริจาคเงินทั้งหมดหนึ่งแสนบาทแก่มูลนิธิการกุศล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลักฉบับสหราชอาณาจักร
↑
สัญลักษณ์ประจำรายการ กำจัดจุดอ่อน ในสหราชอาณาจักร เริ่มใช้เมื่อปี 2000-2008
ประเทศที่มีรายการในรูปแบบภาษา/ประเทศของตน
สัญลักษณ์ประจำรายการ กำจัดจุดอ่อน ในสหราชอาณาจักร เริ่มใช้เมื่อปี 2000-2008
หลุมเพดาน

หลุมเพดานภายในตึกแพนธีออนในกรุงโรม
หลุมเพดาน (อังกฤษ: coffer, coffering) เป็นหลุมที่มีลักษณะเป็นแผงติดต่อกัน (อาจจะเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส สี่เหลี่ยม แปดเหลี่ยม หรือผสมกันหลายทรง) ลึกเข้าไปในเพดานหรือภายใต้โค้งหรือส่วนราบแบนภายในสิ่งก่อสร้าง  แผงสี่เหลี่ยมลึกใช้เป็นเครื่องตกแต่ง บางครั้งก็เรียกว่า “caissons” (กล่อง) หรือ “lacunaria” (ช่อง) ทำให้บางครั้งก็เรียกว่า “lacunar ceiling” (เพดานช่อง) หลุมเพดานที่ทำด้วยหินของกรีกโบราณ และโรมันโบราณ เป็นตัวอย่างแรกของการสร้างเพดานลักษณะนี้ที่ยังเหลือให้เห็นอยู่ แต่เมื่อ 700 ปีก่อนคริสต์ศักราชใช้ในการสร้างห้องเก็บศพอิทรัสกันที่เนินสุสาน (necropolis) ที่ซานจูลิอาโนที่ตัดจากหินทูฟา หลุมเพดานที่ทำด้วยไม้สร้างกันเป็นครั้งแรกโดยการไขว้สลับคานบนเพดานเข้าด้วยกัน ที่ใช้ในการตกแต่งวังในบริเวณลุ่มแม่น้ำลัวร์ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น
การทดสอบรูปทรงของการวางหลุมเพดานจะเห็นได้ในทั้งสถาปัตยกรรมของอิสลามและสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา ปัญหาที่ซับซ้อนคือการค่อยลดขนาดของหลุมลงไปตามลำดับในการสร้างเพดานโค้งหรือโดม
ตัวอย่างของหลุมเพดานของโรมันที่ใช้การลดน้ำหนักของเพดานคือเพดานของโดมโรทันดา (Rotunda) ในตึกแพนธีออนในกรุงโรม
โดมไม้

“เจ่าจิ่ง” (จีน: 藻井; พินอิน: zǎojǐng) หรือโดมไม้หรือหลุมเพดานใช้ในสถาปัตยกรรมของจีนเหนือพระราชบัลลังก์หรือรูปปั้น
ระเบียงภาพ

หลุมเพดานปิดทองที่มหาวิหารโวลเทอร์ราในอิตาลี
หลุมเพดานปิดทองบนเพดานประทุนเหนือบริเวณพิธีที่นาซาเรในโปรตุเกส
หลุมเพดานที่ใช้กับโดมที่วัดซานคาร์โลที่ฟองทาเนในกรุงโรมในอิตาลี
หลุมเพดานบนเพดานราบโดยจูลิอาโน ดา ซานกาลโลที่มหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรม
แผงหลุมสลับแปดเหลี่ยมและสี่เหลี่ยมที่พระราชวังฟงแตนโบล
เพดานที่ประกอบด้วยหลุมทาสี 39 หลุมที่วังเว็คคิโอในฟลอเรนซ์
เพดานจากคริสต์ศตวรรษที่ 15 ภายในมหาวิหารปิซาในอิตาลี
เพดานภายในวังเชอนงโซในฝรั่งเศส
เพดานภายในศาลที่โตรอนโตในแคนาดา
เพดานสมัยใหม่ที่ใช้ที่สถานีรถใต้ดินเมโทรเซ็นเตอร์ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ที่กล่าวกันว่าทำให้ระบบเสียงดีพอที่จะเล่นดนตรีออเคสตราได้
ดูเพิ่ม

โดม
สถาปัตยกรรมตะวันตก
คริสต์ศาสนสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หลุมเพดาน
วิกิพจนานุกรม
มาซาฮิโระ โคอิชิกาวะ

มาซาฮิโระ โคอิชิกาวะ (ญี่ปุ่น: 小石川 正弘; โรมาจิ: Koishikawa Masahiro, 1952 – 26 สิงหาคม 2020) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดมิยางิ
ชีวประวัติ

เขาเกิดที่ย่านอายาชิในหมู่บ้านฮิโรเสะซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเขตอาโอบะ เมืองเซ็นได
หลังจากสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมเกษตรกรรมประจำจังหวัดมิยางิ เขาทำงานที่สถาบันวิจัยทัศนศาสตร์โกโต และตั้งแต่ปี 1972 ก็รับหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคที่หอดูดาวเมืองเซ็นได และยังได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกหอดูดาว เขาเกษียณในปี 2013 และตั้งแต่นั้นมาก็มีส่วนร่วมในกิจกรรมด้านการศึกษาในฐานะพนักงานสัญญาจ้างของเซ็นไดมีเดียธีก
เขาได้ทำการค้นพบดาวเคราะห์น้อยจำนวนมาก โดยเริ่มจาก 3994 อายาชิ ในเดือนธันวาคม 1988 จำนวนดาวเคราะห์น้อยที่เขาค้นพบมีถึง 19 ดวงระหว่างปี 1987 ถึง 1995 โดยเขาได้ตั้งชื่อดาวเคราะห์น้อยที่ค้นพบตามชื่อสถานที่ของเมืองเซ็นได และผู้คนที่เกี่ยวข้องกับดาวเคราะห์น้อย รวมไปถึงเมืองพี่น้องของเซ็นได นอกจากนี้ ในปี 2010 เขายังได้ค้นพบนวดาราในดาราจักรแอนดรอเมดา และมหานวดาราในปี 2010 และ 2012 ด้วย
เขาถึงแก่กรรมที่บ้านของเขาในเมืองเซ็นไดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2020
ดาวเคราะห์น้อย 6097 โคอิชิกาวะ ซึ่งค้นพบโดย คาซึโอะ วาตานาเบะ และ คิง เอ็นดาเตะ ในเดือนตุลาคม 1991 ได้รับการตั้งชื่อตามเขา
สะพานโกะเทะ

| สะพานโกะเทะ ဂုတ်ထိပ်တံတား |
| --- | --- |

พิกัด: 22°20′35″N 96°51′35″E﻿ / ﻿22.34306°N 96.85972°E﻿ / 22.34306; 96.85972
เส้นทาง: 1 ทางรถไฟ
ข้าม: ช่องเขาโกะเทะ
ที่ตั้ง: หนองเขียว ระหว่าง ล่าเสี้ยว และ ปยีนอู้ลวีน
ชื่อทางการ: สะพานโกะเทะ
ผู้ดูแล: กระทรวงการรถไฟประเทศพม่า
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: Trestle
ความยาว: 689 เมตร (2,260 ฟุต)
ความกว้าง: รางรถไฟเดี่ยว
ประวัติ
วันเริ่มสร้าง: 28 เมษายน พ.ศ. 2442
วันสร้างเสร็จ: 1 มกราคม พ.ศ. 2443
วันเปิด: 1 มกราคม พ.ศ. 2443
สถิติ
การจราจรโดยเฉลี่ย: สองขบวนทุกวัน มัณฑะเลย์ไปลาเสี้ยว และลาเสี้ยวไปมัณฑะเลย์
ค่าผ่าน: 4 ดอลลาร์สหรัฐ / 3950 จัต
ที่ตั้ง
th
สะพานโกะเทะ (พม่า: ဂုတ်ထိပ်တံတား, MLCTS: gu.hti.ta.aa.) เป็นสะพานรถไฟเหนือช่องเขาโกะเทะ บนแม่น้ำมยิแง ทางตะวันตกของรัฐฉาน ประเทศพม่า สะพานนี้อยู่ระหว่างเมืองหนองเขียวและโกะเทะ เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางรถไฟระหว่างปยีนอู้ลวีน เมืองหลวงฤดูร้อนของบริติชอดีตผู้ปกครองอาณานิคมในพม่า และล่าเสี้ยวเมืองหลักทางตอนเหนือของรัฐฉาน เป็นสะพานที่สูงที่สุดในประเทศพม่า และเมื่อสร้างเสร็จถือเป็นสะพานรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก อยู่ห่างจากมัณฑะเลย์ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 100 กม.
สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2442 โดยบริษัทก่อสร้างสะพานเพนซิลเวเนียและแมริแลนด์ และเปิดในปี พ.ศ. 2443 ส่วนประกอบต่าง ๆ ผลิตโดยบริษัทเหล็กเพนซิลเวเนียและถูกส่งมาจากสหรัฐ เส้นทางรถไฟถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยขยายอิทธิพลของจักรวรรดิบริติชในภูมิภาคนี้ โครงการก่อสร้างได้รับการดูแลโดยเซอร์อาเธอร์ เรนเดล วิศวกรของบริษัทการรถไฟพม่า
ข้อมูลสะพาน

สะพานมีความยาวจากปลายด้านหนึ่งถึงอีกด้าน 689 เมตร (2,260 ฟุต) และประกอบด้วยหอคอย 15 แห่งซึ่งกว้าง 12 เมตร (39 ฟุต) พร้อมด้วยหอคอยคู่ที่กว้าง 24 เมตร (79 ฟุต) หอคอยทั้ง 15 แห่งรองรับโครงถัก 10 ชั้น มีช่วงห่าง 37 เมตร (121 ฟุต) แหล่งข่าวหลายแห่งระบุความสูงของสะพานไว้ที่ 250 เมตร (820 ฟุต) คาดว่าเป็นการวัดจากระดับแม่น้ำที่ไหลลงอุโมงค์ใต้ดิน ณ จุดที่ไหลผ่านใต้สะพาน ความสูงที่แท้จริงของสะพานโดยวัดจากรางรถไฟถึงบริเวณล่องน้ำของหอคอยที่สูงที่สุดคือ 102 เมตร (335 ฟุต) งบก่อสร้างอยู่ที่ 111,200 ปอนด์สเตอร์ลิง
ทางเบี่ยง

เนื่องจากเส้นทางจากมัณฑะเลย์ไปยังลาเสี้ยวถือเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ เส้นทางเบี่ยงไปยังพื้นหุบเขาซึ่งมีทางโค้งรูปเกือกม้าอันน่าประทับใจจึงถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2519-2521 เพื่อให้รถไฟวิ่งต่อไปได้หากสะพานโกะเทะถูกก่อวินาศกรรม เส้นทางเหล่านี้ยังมองเห็นได้จากสะพานในปี พ.ศ. 2556 แต่เส้นทางเบี่ยงเหล่านี้ถูกปล่อยทิ้งร้างให้พืชปกคลุมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545
กล่าวถึง

สะพานแห่งนี้ได้รับการกล่าวถึงในหนังสือท่องเที่ยว The Great Railway Bazaar ของPaul Theroux เขาบรรยายสะพานแห่งนี้ว่า "สัตว์ประหลาดแห่งเรขาคณิตสีเงินในป่าและหินที่ขรุขระ การมีอยู่ของมันช่างแปลกประหลาด"
ดูเพิ่ม

การขนส่งระบบรางในประเทศพม่า
แหล่งข้อมูลอื่น

Wohlers, David. Potential structural deficiencies within the Gokteik Viaduct Railway Bridge in Upper Burma (https://www.icevirtuallibrary.com/doi/full/10.1680/jenhh.21.00102?src=recsys)
Wohlers, David C., and Tony Waters. 2022. "The Gokteik Viaduct: A Tale of Gentlemanly Capitalists, Unseen People, and a Bridge to Nowhere" Social Sciences 11, no. 10: 440.  https://www.mdpi.com/2076-0760/11/10/440
สะพานโกะเทะ พ.ศ. 2442 หรือ 2443
เดอะเลิฟอันลิมิเต็ดออร์เคสตรา

| เดอะเลิฟอันลิมิเต็ดออร์เคสตรา |
| --- | --- |
ที่เกิด: ซานปีโดร ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: โซล, ฟังก์, ริทึมแอนด์บลูส์, ดิสโก้
ช่วงปี: ค.ศ. 1973–1983
อดีตสมาชิก: เดวิด ที. วอล์กเกอร์ เอ็มเมตต์ นอร์ธ จูเนียร์ ดอน พีค เออร์นี วัตส์  จีน เพจ เคนนี จี ลี รีทนัวร์ สตีฟ กิลลอรี ซีเนียร์ เมลวิน เรจิน เรย์ พาร์กเกอร์ จูเนียร์  นาธาน อีสต์ สเตลลา คาสเตลูชี และอื่น ๆ
เดอะเลิฟอันลิมิเต็ดออร์เคสตรา (อังกฤษ: The Love Unlimited Orchestra) เป็นวงออร์เคสตรา 40 ชิ้นที่ก่อตั้งโดยแบร์รี ไวต์ เพื่อใช้เป็นวงดนตรีสนับสนุนให้กับไวต์และวงเลิฟอันลิมิเต็ด วงนี้ออกซิงเกิลและอัลบั้มในชื่อของตัวเองด้วย โดยมีซิงเกิลที่เป็นที่รู้จักคือ "เลิฟส์ธีม" ในปี ค.ศ. 1973 ซิงเกิลนี้อยู่ในอันดับที่ 1 ของชาร์ตเพลงในสหรัฐอเมริกานาน 1 สัปดาห์, อันดับที่ 10 ของชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 1974
ผลงาน > อัลบั้ม

| ปี | อัลบั้ม | อันดับสูงสุด> US  | อันดับสูงสุด> US R&B  | อันดับสูงสุด> AUS  | อันดับสูงสุด> CAN  | อันดับสูงสุด> UK  | รางวัล | ค่ายเพลง |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1974 | แรปโซดีอินไวต์ | 8 | 2 | 26 | 7 | 50 |  ทอง | ทเวนตีท์เซนจูรี |  |  |  |  |  |  |
| 1974 | ทูเกเทอร์บราเธอส์ | 85 | 15 | — | — | — |  | ทเวนตีท์เซนจูรี |  |  |  |  |  |  |
| 1974 | ไวต์โกลด์ | 28 | 10 | 93 | 52 | — |  ทอง | ทเวนตีท์เซนจูรี |  |  |  |  |  |  |
| 1975 | มิวสิกเมสโตรพลีส | 94 | 14 | — | — | — |  | ทเวนตีท์เซนจูรี |  |  |  |  |  |  |
| 1976 | มายสวีตซัมเมอร์สวีท | 123 | 35 | — | — | — |  | ทเวนตีท์เซนจูรี |  |  |  |  |  |  |
| 1978 | มายมิวสิคัลบูเกต์ | 201 | 53 | — | — | — |  | ทเวนตีท์เซนจูรี |  |  |  |  |  |  |
| 1979 | ซูเปอร์มูฟวีธีมส์: จัสต์อะลิตเติลบิตดิฟเฟรนต์ | — | — | — | — | — |  | ทเวนตีท์เซนจูรี |  |  |  |  |  |  |
| 1981 | เลตเอ็มแดนซ์ | — | — | — | — | — |  | อันลิมิเต็ดโกลด์ |  |  |  |  |  |  |
| 1981 | เวลคัมอะบอร์ด | — | — | — | — | — |  | อันลิมิเต็ดโกลด์ |  |  |  |  |  |  |
| 1983 | ไรส์ | — | — | — | — | — |  | อันลิมิเต็ดโกลด์ |  |  |  |  |  |  |
"—" หมายถึงไม่ติดอันดับหรือไม่ได้จำหน่ายในประเทศนั้น ๆ