stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กาวหลัญ
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกาวหลัญ> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 35.2 (95.4) | 35.1 (95.2) | 36.7 (98.1) | 37.4 (99.3) | 37.0 (98.6) | 35.4 (95.7) | 35.0 (95) | 34.6 (94.3) | 34.9 (94.8) | 33.4 (92.1) | 33.8 (92.8) | 33.5 (92.3) | 37.4 (99.3) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 30.0 (86) | 31.1 (88) | 32.8 (91) | 33.9 (93) | 33.3 (91.9) | 32.1 (89.8) | 31.6 (88.9) | 31.3 (88.3) | 31.1 (88) | 30.6 (87.1) | 30.2 (86.4) | 29.6 (85.3) | 31.5 (88.7) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 25.4 (77.7) | 26.1 (79) | 27.5 (81.5) | 28.7 (83.7) | 28.4 (83.1) | 27.7 (81.9) | 27.3 (81.1) | 27.4 (81.3) | 27.5 (81.5) | 27.4 (81.3) | 27.1 (80.8) | 25.8 (78.4) | 27.2 (81) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.2 (72) | 22.5 (72.5) | 23.9 (75) | 25.2 (77.4) | 25.5 (77.9) | 25.1 (77.2) | 24.8 (76.6) | 25.0 (77) | 25.1 (77.2) | 25.0 (77) | 24.8 (76.6) | 23.0 (73.4) | 24.3 (75.7) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 16.1 (61) | 18.1 (64.6) | 15.8 (60.4) | 20.0 (68) | 21.7 (71.1) | 21.5 (70.7) | 21.9 (71.4) | 19.0 (66.2) | 21.1 (70) | 21.3 (70.3) | 19.5 (67.1) | 16.8 (62.2) | 15.8 (60.4) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 10.3 (0.406) | 7.6 (0.299) | 19.8 (0.78) | 60.3 (2.374) | 140.9 (5.547) | 168.2 (6.622) | 186.1 (7.327) | 177.6 (6.992) | 239.1 (9.413) | 279.6 (11.008) | 145.9 (5.744) | 42.9 (1.689) | 1,481.1 (58.311) |
| ความชื้นร้อยละ | 81.8 | 80.6 | 78.3 | 79.0 | 83.5 | 85.1 | 85.8 | 85.8 | 85.4 | 85.3 | 82.6 | 81.2 | 82.8 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 2.0 | 0.9 | 1.9 | 4.9 | 14.4 | 16.6 | 18.2 | 18.1 | 19.4 | 20.6 | 12.5 | 5.6 | 136.0 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 255.7 | 248.6 | 269.4 | 258.9 | 220.3 | 186.6 | 188.2 | 187.3 | 172.8 | 189.3 | 212.7 | 230.4 | 2,617.7 |
แหล่งที่มา: สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการก่อสร้างแห่งเวียดนาม (Vietnam Institute for Building Science and Technology)
จังหวัดดั๊กนง

| จังหวัดดั๊กนง Tỉnh Đắk Nông |
| --- | --- |
จังหวัด
ภูมิลักษณ์ในจังหวัดดั๊กนง
ที่ตั้งของจังหวัดดั๊กนง (สีแดง) ในประเทศเวียดนาม
พิกัด:  11°59′N 107°42′E﻿ / ﻿11.983°N 107.700°E﻿ / 11.983; 107.700
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ที่สูงตอนกลาง
เมืองหลัก: ซาเหงีย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,515.6 ตร.กม. (2,515.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 571,300 คน
 • ความหนาแน่น: 88 คน/ตร.กม. (230 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม เอเด หนุ่ง M'Nông และตั่ย
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสพื้นที่: 501 (ถึงวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) 261 (ตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2017)
รหัส ISO 3166: VN-72
เว็บไซต์: www.daknong.gov.vn
ดั๊กนง (เวียดนาม: Đắk Nông, Ðắc Nông) เป็นจังหวัดในเขตที่สูงตอนกลางของประเทศเวียดนาม มีเมืองหลักคือ ซาเหงีย
จังหวัดดั๊กนงติดต่อกับจังหวัดดั๊กลักทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดเลิมด่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดบิ่ญเฟื้อกและประเทศกัมพูชาทางทิศตะวันตก สูงจากระดับน้ำทะเล 500 เมตร โดยมีภูมิประเทศลาดต่ำทางฝั่งตะวันตก มีทุ่งนาและทะเลสาบทางฝั่งใต้ แม่น้ำหลักที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำบาและแม่น้ำเซเรปก
อุณหภูมิโดยเฉลี่ยคือ 24 องศาเซลเซียส ฤดูฝนเริ่มในเดือนพฤษภาคม สิ้นสุดในเดือนตุลาคม ส่วนฤดูแล้ง เริ่มในเดือนพฤศจิกายน สิ้นสุดในเดือนเมษายน
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จักรพรรดิถั่ญ ท้าย

สมเด็จพระจักรพรรดิถั่ญ ท้าย (เวียดนาม: Thành Thái, 成泰; 14 มีนาคม ค.ศ. 1879 – 24 มีนาคม ค.ศ. 1954) แห่งราชวงศ์เหงียน พระนามเดิม เจ้าชายเหงียน ฟุก บื๋ว เลิน (Nguyễn Phúc Bửu Lân, 阮福寶嶙) พระราชโอรสของสมเด็จพระจักรพรรดิสุก ดึ๊ก และสมเด็จพระจักรพรรดินีตือ มิญ ครองราชย์ตั้งแต่ยังมีพระชนมายุ 10 พรรษา และทรงครองราชย์แต่ปี ค.ศ. 1889 – ค.ศ. 1907
พระราชประวัติ

เมื่อจักรพรรดิด่ง คั้ญขึ้นเถลิงราชสมบัติ เจ้าชายบืว เลินกับพระมารดาของพระองค์ถูกกักบริเวณไว้อยู่ในพระตำหนักจากการที่ได้มีการติดต่อกับผู้ที่ต่อต้านพระองค์ เมื่อจักรพรรดิด่ง คั้ญทรงเสด็จสวรรรคต เจ้าอาณานิคมฝรั่งเศสและเสนาบดีอำมาตย์ขุนนาง ตกลงปลงใจให้เจ้าชายบืว เลินเป็นผู้เหมาะสมต่อการสืบราชสมบัติ ด้วยความหลังอันเจ็บปวดพระทัยที่ได้สูญเสียพระสวามีไปจากการที่ถูกลอบปลงพระชนม์นั้น ผู้เป็นพระราชชนนีของพระองค์ได้ทรงกันแสงเมื่อพระราชโอรสของพระองค์ได้ถูกเชิญออกจากพระตำหนัก ด้วยความเกรงกลัวว่าพระองค์จะต้องพบกับชะตากรรมอย่างเดียวกับพระราชชนก หลังจากนั้นแล้ว พระองค์ได้ขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระจักรพรรดิแห่งเวียดนาม ประกาศใช้รัชศกว่า ถั่ญ ท้าย
ด้วยพระชนมายุเพียง 10 พรรษา พระองค์เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วว่าพระองค์ทรงมีความฉลาดเฉลียวมาก ขณะที่จักรพรรดิด่ง คั้ญ มีท่าทีที่เป็นมิตรของฝรั่งเศสนั้น จักรพรรดิถั่ญ ท้าย กลับทรงพยายามต่อต้านฝรั่งเศสอย่างลับๆ แม้ว่าพระองค์จะไม่ได้ก่อกบฏโดยทันที (ซึ่งเหมือนกับการปลงพระชนม์พระองค์เองในทางการเมือง) พระองค์จึงไม่ได้แสดงความคิดนั้นของพระองค์โดยตรง แต่ทรงพยายามแสดงท่าทีและพระดำรัสที่ค่อนข้างแอบกระแทกกระทั้นอยู่เสมอ เพื่อให้เห็นว่าพระองค์นั้นเป็นมิตรกับตะวันตก พระองค์ยังถือว่าพระองค์เป็นคนของประชาชน และเป็นจักรพรรดิผู้ปกป้องแผ่นดินอย่างถึงแก่น พระองค์มักจะเสด็จออกจากพระราชวังและสวมฉลองพระองค์อย่างสามัญชนและไต่ถามประชาชนเกี่ยวกับการปกครองอยู่เสมอ
พระองค์ยังเป็นพระจักรพรรดิพระองค์แรกของเวียดนามที่ทรงตัดพระเกศาเป็นแบบฝรั่งเศสและทรงเรียนรู้การขับรถ พระองค์ยังสนับสนุนการศึกษาแบบฝรั่งเศส แต่ยังทรงเก็บความรู้สึกอันขมขื่นต่อการปกครองของฝรั่งเศสในแผ่นดินของพระองค์ นอกจากนี้ พระองค์ยังสนับสนุนโครงการการก่อสร้างเป็นอันมากและยังทรงสนพระทัยต่อการดำเนินชีวิตประจำวันของราษฎรด้วย เมื่อพระองค์ทรงเสด็จพบกับกลุ่มประชาชน พระองค์จะทำในสิ่งที่ประชาชนอเมริกาเรียกว่า "การประชุมเมือง" (Town Hall meetings) ซึ่งพระองค์จะประทับบนเสื่อกับบรรดาราษฎรที่เข้าเฝ้าพระองค์ที่ร่ายล้อมอยู่รอบพระองค์ เพื่อที่พระองค์จะปรึกษาหารือรับฟังความเห็นของราษฏรอยู่ต่อเนื่องทุกวัน
จากนั้น พระจักรพรรดิทรงเริ่มรู้ถึงการที่มีสายของฝรั่งเศสเข้ามาแฝงอยู่ในพระราชวังของพระองค์ พระองค์จึงแกล้งเสียพระสติเพื่อที่จะไม่ให้มีการตรวจสอบพระองค์ได้ กับบรรดาผู้จับตาของพระองค์เชื่อว่าพระองค์เสียพระสติอย่างไม่น่าจะเป็นอันตรายอะไรนัก พระองค์จึงสามารถดำเนินพระราชกรณียกิจได้มากขึ้นเพื่อความเป็นเอกราชของเวียดนามขณะที่พระองค์เริ่มรอวันที่จะโค่นล้มอำนาจอาณานิคมนี้ออกไป พระองค์ได้พยายามเข้าร่วมกับขบวนการต่อต้านฝรั่งเศสแต่ถูกฝรั่งเศสจับได้และประกาศว่าพระองค์เสียพระสติและบังคับพระองค์ให้สละราชสมบัติ
ปี ค.ศ. 1907 พระราชโอรสของพระองค์ขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิซวี เติน พระองค์ถูกเนรเทศไปยังเมืองหวุงเต่าในเวียดนามใต้ และเมือพระราชโอรสพยายามก่อกบฏอีก ทั้งสองพระองค์จึงถูกเนรเทศไปยังเกาะเรอูนียง ในปี ค.ศ. 1916
พระองค์ยังไม่เคยยอมแพ้ต่อการพยายามปลดปล่อยแผ่นดินจนกระทั่งปี ค.ศ. 1945 พระองค์ได้รับอนุญาตให้เสด็จกลับเวียดนามแต่ยังทรงถูกกักบริเวณในเมืองหวุงเต่า พระองค์เสด็จสวรรคตที่เมืองไซง่อน ในวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1954
พระเกียรติยศ

เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ สาธารณรัฐฝรั่งเศส – ค.ศ. 1889
เครื่องราชอิสริยาภรณ์พระราชอาณาจักรกัมพูชา ราชอาณาจักรกัมพูชา – ค.ศ. 1889
จังหวัดบิ่ญถ่วน

ระวังสับสนกับ จังหวัดนิญถ่วน
| จังหวัดบิ่ญถ่วน Tỉnh Bình Thuận |
| --- | --- |
จังหวัด
ที่ตั้งของจังหวัดบิ่ญถ่วนในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 10°56′N 108°6′E﻿ / ﻿10.933°N 108.100°E﻿ / 10.933; 108.100
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ชายฝั่งตอนกลางใต้
เมืองศูนย์กลางการปกครอง: นครฟานเที้ยต
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: ฮหวิ่ญ วัน ตี๊
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: ฮหวิ่ญ เติ๊น ถั่ญ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7,992 ตร.กม. (3,086 ตร.ไมล์)
ประชากร (2004)
 • ทั้งหมด: 1,140,429 คน
 • ความหนาแน่น: 140 คน/ตร.กม. (370 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ชนชาติ: เวียดนาม, จาม, ฮว้า, Cơ Ho, Ra Glai
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 62
รหัส ISO 3166: VN-40
เว็บไซต์: Tỉnh Bình Thuận
บิ่ญถ่วน (เวียดนาม: Bình Thuận) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางใต้ของประเทศเวียดนาม ไม่ไกลจากนครโฮจิมินห์ บางครั้งได้รับการจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงใต้ บิ่ญถ่วนเป็นจังหวัดที่มีชื่อเสียงด้านทิวทัศน์และชายหาด นอกจากนี้ยังมีสถานที่ที่มีความสำคัญทางโบราณคดีอีกจำนวนหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการจังหวัดบิ่ญถ่วน เก็บถาวร 2010-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ข่าวท้องถิ่นจังหวัดบิ่ญถ่วน เก็บถาวร 2015-09-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
จังหวัดบิ่ญดิ่ญ

| จังหวัดบิ่ญดิ่ญ Tỉnh Bình Định |
| --- | --- |
จังหวัด
ภูมิลักษณ์ในจังหวัดบิ่ญดิ่ญ
ที่ตั้งของจังหวัดบิ่ญดิ่ญ (สีแดง) ในเวียดนาม
พิกัด:  14°10′N 109°0′E﻿ / ﻿14.167°N 109.000°E﻿ / 14.167; 109.000
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ชายฝั่งตอนกลางใต้
เมืองหลัก: กวีเญิน
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: เหงียน ซวน เซือง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: หวู ฮหว่าง ห่า
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,850.6 ตร.กม. (2,645.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 1,962,266 คน
 • ความหนาแน่น: 290 คน/ตร.กม. (740 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • เชื้อชาติ: เวียดนาม, จาม, Ba Na, H're
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสพื้นที่: 56 (ถึง 16 กรกฎาคม 2017) 256 (17 มิถุนายน 2017 ถึงปัจจุบัน)
รหัส ISO 3166: VN-31
เว็บไซต์: www.binhdinh.gov.vn
บิ่ญดิ่ญ (เวียดนาม: Bình Định) เป็นจังหวัดทางชายฝั่งตอนกลางใต้ของประเทศเวียดนาม
การขนส่งภายในจังหวัดที่สำคัญ ได้แก่ ทางถนน มีผู้โดยสาร 22.77 ล้านคน และสินค้า 7,928 ตัน ที่เดินทางภายในจังหวัด (ข้อมูลปี ค.ศ. 2009) จังหวัดนี้มีทางหลวงแห่งชาติระยะทาง 208 กิโลเมตร และทางหลวงจังหวัด 458.5 กิโลเมตร
ส่วนทางรถไฟ มีสายเหนือ-ใต้ ผ่านจังหวัดนี้เป็นระยะทาง 134 กิโลเมตร รถไฟด่วนทุกขบวนจะจอดที่สถานีรถไฟเซียวจี่ นอกจากนี้ยังมีสถานีรถไฟกวีเญิน โดยมีรถไฟวิ่งให้บริการจากกวีเญินไปไซ่ง่อนทุกวัน และไปวิญ 3 ครั้งต่อสัปดาห์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการจังหวัดบิ่ญดิ่ญ เก็บถาวร 2011-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ส่งเสริมการลงทุนในจังหวัดบิ่ญดิ่ญ เก็บถาวร 2006-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชีวิตในกวีเญิน
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
ก่าเมา

| ก่าเมา Cà Mau |
| --- | --- |
นครภายใต้จังหวัด (ชั้น 2)
Thành phố Cà Mau นครก่าเมา
อนุสาวรีย์ใจกลางเมือง ล้อมรอบด้วยศาลากลางจังหวัด ที่ทำการไปรษณีย์ และธนาคาร

ก่าเมาที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 9°11′N 105°9′E﻿ / ﻿9.183°N 105.150°E﻿ / 9.183; 105.150
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: ก่าเมา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 249.23 ตร.กม. (96.23 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2019)
 • ทั้งหมด: 226,372 คน
 • ความหนาแน่น: 910 คน/ตร.กม. (2,400 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 143,341 คน
 • นอกเมือง: 83,031 คน
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาอินโดจีน)
เว็บไซต์: tpcm.camau.gov.vn
ก่าเมา (เวียดนาม: Cà Mau; ฟังไฟล์:Ca Mau.ogg) เป็นเมืองทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม และเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดก่าเมา ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงซึ่งเป็นภูมิภาคใต้สุดของประเทศ เป็นบ้านเกิดของนายกรัฐมนตรีเวียดนาม เหงียน เติ๊น สุง ตัวเมืองนี้มีคลองหลายสาย จึงมีการขนส่งทางน้ำเป็นหลัก
ประชากรมีประมาณ 204,895 คน (ค.ศ. 2010) ส่วนใหญ่เป็นชาวเวียดนาม และยังมีชาวเขมรและชาว Hoa ก่าเมาอยู่ห่างจากนครโฮจิมินห์ 360 กิโลเมตร โดยทางหลวงหมายเลข 1A นอกจากนี้ยังมีท่าอากาศยานก่าเมา เขตการปกครองในตัวเมืองประกอบด้วย 8 phuong และ 7 xa
ระเบียงภาพ

ถนน Phan Ngoc Hien
เมืองก่าเมา
เมืองก่าเมา
เมืองก่าเมา
เมืองก่าเมา
แหล่งข้อมูลอื่น

Ground-breaking ceremony of gas-power-fertilizer project เก็บถาวร 2006-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
9°11′N 105°09′E﻿ / ﻿9.183°N 105.150°E﻿ / 9.183; 105.150
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดฟู้เอียน

| จังหวัดฟู้เอียน Tỉnh Phú Yên |
| --- | --- |
จังหวัด
เมืองตวีฮหว่า
ที่ตั้งของจังหวัดฟู้เอียน (สีแดง) ในเวียดนาม
พิกัด:  13°10′N 109°10′E﻿ / ﻿13.167°N 109.167°E﻿ / 13.167; 109.167
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ชายฝั่งตอนกลางใต้
เมืองหลัก: ตวีฮหว่า
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5,045.3 ตร.กม. (1,948.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2009)
 • ทั้งหมด: 862,000 คน
 • ความหนาแน่น: 170 คน/ตร.กม. (440 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • เชื้อชาติ: เวียดนาม, จาม, เอเด, Ba Na
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสพื้นที่: 57
รหัส ISO 3166: VN-32
เว็บไซต์: www.phuyen.gov.vn
ฟู้เอียน (เวียดนาม: Phú Yên) เป็นจังหวัดริมชายฝั่งตอนกลางใต้ของประเทศเวียดนาม และเป็นจังหวัดที่อยู่ทางตะวันออกสุดบนแผ่นดินใหญ่ของประเทศ
จังหวัดฟู้เอียนติดต่อกับจังหวัดบิ่ญดิ่ญทางทิศเหนือ และจังหวัดคั้ญฮหว่าทางทิศใต้ แม่น้ำสายหลักที่ไหลผ่านจังหวัดนี้คือ แม่น้ำด่าสั่ง ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนามตอนกลาง นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำบ่านถักและแม่น้ำกี่โหละ สถานที่ทางธรรมชาติที่สำคัญ ได้แก่ ทะเลสาบซงฮิญ ซึ่งเป็นทะเลสาบขุดขนาดใหญ่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website[ลิงก์เสีย] of the Phú Yên Province People's Committee
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จักรพรรดิสุก ดึ๊ก

| สมเด็จพระจักรพรรดิสุก ดึ๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิแห่งเวียดนาม
ครองราชย์: 20-23 กรกฎาคม ค.ศ. 1883
ก่อนหน้า: สมเด็จพระจักรพรรดิตึ ดึ๊ก
ถัดไป: สมเด็จพระจักรพรรดิเหียป ฮหว่า
ประสูติ: 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1852(1852-02-23)
สวรรคต: 6 ตุลาคม ค.ศ. 1883(1883-10-06) (31 ปี)
คู่อภิเษก: สมเด็จพระจักรพรรดินีตื่อ มิญ
พระราชบุตร: เจ้าชายเหงียน ฟุก บื๋ว เลิน
ราชวงศ์: ราชวงศ์เหงียน
พระราชบิดา: เจ้าชาย เหงียน ฟุก ห่ง อี เจ้าชายแห่งถวั่ยท้าย
พระราชมารดา: เจิ่น ถิ งา
สมเด็จพระจักรพรรดิสุก ดึ๊ก (เวียดนาม: Dục Đức, 育德 ) พระนามเดิม เจ้าชายเหงียน ฟุก อึง อ๊าย (Nguyễn Phúc Ưng Ái, 阮福膺𩡤; ค.ศ. 1852 – 6 ตุลาคม ค.ศ. 1883) เป็นจักรพรรดิแห่งเวียดนามเพียง 3 วัน ตั้งแต่ 20-23 กรกฎาคม ค.ศ. 1883 เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์เหงียน และเป็นพระราชชนกของสมเด็จพระจักรพรรดิถั่ญ ท้าย
พระชนม์ชีพช่วงแรก

สมเด็จพระจักรพรรดิสุก ดึ๊ก มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายเหงียน ฟุก อึง อ๊าย และภายหลังเมื่อมีพระชนมายุได้ 17 พรรษา ได้ทรงเปลี่ยนเป็น เจ้าชายเหงียน ฟุก อึง เจิน (Nguyễn Phúc Ưng Chân, 阮福膺禛) พระองค์เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของเจ้าชายเหงียน ฟุก ห่ง อี (Nguyễn Phúc Hồng Y) พระอนุชาพระองค์ที่ 4 ของสมเด็จพระจักรพรรดิตึ ดึ๊ก ซึ่งพระองค์และพระภราดร คือ เจ้าชายจั๊ญ มง และเจ้าชายเสือง เถี่ยน พระโอรสของเจ้าชายเหงียน ฟุก ห่ง กาย ทรงได้รับการชุบเลี้ยงเป็นพระราชโอรสบุญธรรมของจักรพรรดิตึ ดึ๊ก ที่ไม่มีพระราชโอรสสืบสกุล
หลังจากจักรพรรดิตึ ดึ๊ก เสด็จสวรรคต ผู้สำเร็จราชการทั้ง 3 คน คือ เหงียน วัน เตื่อง (Nguyễn Văn Tường), โตน เทิ้ต เทวี้ยต (Tôn Thất Thuyết) และเจิ่น เตี๋ยน ถั่ญ (Trần Tiễn Thành) ตัดสินใจให้เจ้าชายเหงียน ฟุก อึง เจิน ขึ้นสืบบัลลังก์ต่อไป การขึ้นครองราชบัลลังก์มีข้อโต้แย้งหลายประการ นักประวัติศาสตร์ฝั่ม วัน เซิน (Phạm Văn Sơn) และอีกหลายคนกล่าวว่า จักรพรรดิตึ ดึ๊ก เห็นว่า เจ้าชายเหงียน ฟุก อึง เจิน ไร้ความสามารถเกินกว่าที่จะปกครองบ้านเมือง และทรงเปลี่ยนพระพินัยกรรมให้เจ้าชายเสือง เถี่ยน ขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากพระองค์แทน อย่างไรก็ตาม บรรดากลุ่มนางในและสตรีผู้มีอำนาจในพระราชวังโปรดปรานเจ้าชายเหงียน ฟุก อึง เจิน มากกว่า และขอร้องให้ผู้สำเร็จราชการแปลงพระพินัยกรรมแล้วแต่งตั้งเจ้าชายเป็นจักรพรรดิแทน
ขึ้นครองบัลลังก์และเสด็จสวรรคต

จักรพรรดิสุก ดึ๊ก ทรงครองราชย์เพียง 3 วันก่อนจะทรงถูกถอดจากราชบัลลังก์และถูกสำเร็จโทษโดยผู้สำเร็จราชการที่ได้นำพระองค์ขึ้นครองราชบัลลังก์ สาเหตุจูงใจนั้นยังไม่มีใครทราบแน่ชัด ฝั่ม วัน เซิน เขียนว่า พระองค์ทรงทำให้ราชสำนักขายหน้าจากความประพฤติเสเพลในพิธีราชาภิเษกมากเสียจนโตน เทิ้ต เทวี้ยต ยอมเปิดเผยพระพินัยกรรมส่วนที่ถูกปลอมแปลงของจักรพรรดิตึ ดึ๊ก ราชสำนักได้ตัดสินสำเร็จโทษพระองค์อย่างรวดเร็วด้วยการให้พระองค์เสวยยาพิษฐานละเมิดกฎการไว้ทุกข์ และพระศพของพระองค์ถูกฝังไว้ในสุสานที่ไม่มีเครื่องหมายบอกใด ๆ อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์คนอื่น ๆ กล่าวว่า พระองค์ไม่ได้ถูกสำเร็จโทษ แต่ทรงถูกจองจำอยู่ในเรือนจำหลวงจนเสด็จสวรรคต ซึ่งน่าจะเป็นผลสืบเนื่องที่เป็นไปได้เมื่อพิจารณาว่าพระองค์ยังดำรงพระชนม์ชีพอยู่อีก 3 เดือน สาเหตุที่แท้จริงของการล้มราชบัลลังก์อาจเป็นเรื่องการเมือง กล่าวคือ บรรดาผู้สำเร็จราชการอาจกลัวว่าจักรพรรดิสุก ดึ๊ก จะขับพวกเขาลงจากอำนาจที่ตนเองมีอย่างล้นเหลือในช่วงที่จักรพรรดิตึ ดึ๊กทรงพระประชวร
หลังจากนั้นแล้ว ผู้สำเร็จราชการได้นำเจ้าชายเหงียน ฟุก ห่ง เสิ่ต พระอนุชาต่างพระราชชนนีของจักรพรรดิตึ ดึ๊ก ขึ้นเป็นจักรพรรดิเหียป ฮหว่า ทั้งนี้เพื่อเป็นการลดแรงต่อต้านจากบรรดานางในซึ่งโปรดปรานจักรพรรดิสุก ดึ๊ก ในช่วงรัชสมัยระยะสั้น ๆ ของจักรพรรดิเหียป ฮหว่า ก็ไม่ต่างกับจักรพรรดิสุก ดึ๊ก เพราะพระองค์พยายามลดอำนาจของผู้สำเร็จราชการ แต่ปรากฏว่าทรงถูกบังคับสละราชสมบัติและบังคับให้กระทำอัตวินิบาตกรรมเช่นเดียวกับผู้เป็นพระจักรพรรดิก่อนหน้า
หลังจากผ่านความวุ่นวายไปหลายปี สมเด็จพระจักรพรรดิถั่ญ ท้าย พระราชโอรสของจักรพรรดิสุก ดึ๊ก ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 1889 ทรงให้สร้างสุสานและศาลบูชาให้กับพระราชชนกในเว้ เป็นที่รู้จักในชื่อว่า สุสานสุก ดึ๊ก (安陵, Lăng Dục Đức) ซึ่งได้กลายเป็นสุสานของพระราชวงศ์ในเวลาต่อมา
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิสุก ดึ๊ก |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระจักรพรรดิตึ ดึ๊ก |  |   สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งเวียดนาม (เหงียน)   (20-23 กรกฎาคม ค.ศ. 1883) |  | สมเด็จพระจักรพรรดิเหียป ฮหว่า |
| ด ค กจักรพรรดิราชวงศ์เหงียน |
| --- | --- |
 ซา ล็อง  มิญ หมั่ง  เถี่ยว จิ  ตึ ดึ๊ก  สุก ดึ๊ก  เหียป ฮหว่า  เกี๊ยน ฟุก  ห่าม งี  ด่ง คั้ญ  ถั่ญ ท้าย  ซวี เติน  ขาย ดิ่ญ  บ๋าว ดั่ย
ซวน กวิ่ญ

ซวน กวิ่ญ (เวียดนาม: Xuân Quỳnh) เป็นนามปากกาของเหงียน ถิ ซวน กวิ่ญ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2485 ที่จังหวัดห่าเต็ย บิดาเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย เมื่อมารดาเสียชีวิต บิดาของเขาแต่งงานใหม่ กวิ่ญจึงต้องอาศัยอยู่กับย่า กวิ่ญเข้าร่วมงานกับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามตั้งแต่ พ.ศ. 2485 โดยทำงานในแผนกศิลปะการแสดง ต่อมาย้ายไปทำงานในกองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์วันเหงะเมื่อ พ.ศ. 2507 เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์พร้อมกับลืว กวาง หวู สามี และลืว กวิ่ญ เทอ ลูกชายอายุ 12 ปี เมื่อ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2531
กวิ่ญเป็นกวีที่ได้รับการยกย่องจากผู้อ่านเป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นบทกวีเกี่ยวกับความรัก โดยบทที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือ “คลื่น”
กาเลวาลา

| --- | --- |
กาเลวาลา ฉบับพิมพ์ครั้งแรก ค.ศ. 1835
ผู้ประพันธ์: เอเลียส เลินน์รูต
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Kalevala
ประเทศ: ฟินแลนด์
ภาษา: ฟินแลนด์
ประเภท: มหากาพย์
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 1835
กาเลวาลา (ฟินแลนด์: Kalevala, Kalewala) เป็นบทกวีมหากาพย์ ซึ่งนักปรัชญาชาวฟินแลนด์ เอเลียส เลินน์รูต เรียบเรียงขึ้นจากลำนำพื้นบ้านในภาษาฟินแลนด์และภาษาคาเรเลียในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 บทกวีนี้ได้รับยกย่องให้เป็นมหากาพย์แห่งประเทศฟินแลนด์ และเป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่สุดของประวัติศาสตร์ฟินแลนด์ มีส่วนสำคัญในการกระตุ้นจิตวิญญาณของพลเมือง ทำให้ฟินแลนด์สามารถแยกตัวเป็นเอกราชจากรัสเซียได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1917
เนื้อเรื่องของ กาเลวาลา เล่าถึงตำนานการสร้างโลก การกำเนิดของเทพเจ้า และการต่อสู้ของวีรบุรุษแห่งกาเลวา เพื่อต่อต้านอำนาจชั่วร้าย คือฝ่ายศัตรูแห่งแผ่นดินโปห์โยลา ซึ่งได้ครอบครองของวิเศษชื่อ ซัมโป วีรบุรุษแห่งกาเลวาได้แก่ ไวแนเมยเนน อิลมาริเนน และเลมมินไกเนน เป็นผู้เดินทางไปทำสงครามช่วงชิง ซัมโป เพื่อทำลายแผ่นดินโปห์โยลา เนื้อหาส่วนใหญ่ของมหากาพย์เกี่ยวข้องกับชีวิตและการเดินทางของไวแนเมยเนน ซึ่งเป็นตัวละครเอกและเป็นบุตรแห่งเทพสายลม ในตอนท้ายของเรื่อง ไวแนเมยเนนเดินทางออกจากโลกนี้ไป แล้วบุตรแห่งมาเรียตตาจึงได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งคาเรเลีย เป็นสัญลักษณ์สื่อถึงการรับศาสนาคริสต์เข้ามาในประเทศ
กาเลวาลา มีอิทธิพลอย่างสูงต่อแนวคิดศิลปะ วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์ของประเทศฟินแลนด์ ชื่อบุคคลและสถานที่ต่างๆ ในเรื่องนำไปใช้เป็นชื่ออาคารสถานที่และวันเทศกาลเฉลิมฉลองต่างๆ ทั้งที่เกี่ยวข้องและไม่เกี่ยวข้องกับ กาเลวาลา ทั้งยังส่งอิทธิพลต่อการสร้างผลงานทางดนตรี ภาพยนตร์ และภาพวาด รวมถึงส่งอิทธิพลต่อการสร้างสรรค์งานวรรณกรรมจำนวนมากทั้งในและนอกประเทศฟินแลนด์ วรรณกรรมชิ้นสำคัญที่ได้รับอิทธิพลจาก กาเลวาลา คือ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ และ ตำนานบุตรแห่งฮูริน ผลงานของนักเขียนชาวอังกฤษ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน