stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจเอ็นอาร์ คลาสซี 56
การออกแบบ

ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น รถจักรไอน้ำขนาดใหญ่ไม่สามารถเข้าสู่เส้นทางสายรอง ซึ่งอยู่ต่ำกว่าเส้นทางหลักอย่างเห็นได้ชัด ด้วยเหตุนี้ รถจักรไอน้ำ C12 จึงสร้างขึ้นเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2475 สำหรับเส้นทางระยะใกล้ เป็นรถจักรไอน้ำขนาดเล็ก น้ำหนักเบา เดินหน้าถอยหลังได้สะดวก อย่างไรก็ตาม สำหรับเส้นทางเดินรถที่ค่อนข้างไกลรถจักรไอน้ำ C12 ไม่เหมาะสำหรับการใช้งาน เนื่องจากบรรทุกถ่านหินและน้ำได้น้อย ด้วยเหตุนี้ C56 จึงได้รับการออกแบบใหม่ให้เป็นรุ่นขนาดเล็กโดยถอดถังเก็บน้ำและที่เก็บถ่านหินออกจาก C12 และทั้งสองประเภทมีการออกแบบที่มีชิ้นส่วนทั่วไปจำนวนมาก ดูเหมือนว่าจะขึ้นอยู่กับวิธีการออกแบบของรถจักรแบบ 64 และรถจักรแบบเอ็นดะ 24 แบบที่ออกแบบมาสำหรับสายงานสาขาในเยอรมนี ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกรถจักรไอน้ำ[ต้องการอ้างอิง] รถจักรไอน้ำทั้งสองประเภทมีลักษณที่คล้ายคลึงกันกับ C12 และ C56 ตามลำดับ
ในเวลานั้นมีสถานที่เพียงไม่กี่แห่งที่ติดตั้งสแครช C12 เป็นรถจักรไอน้ำถัง ดังนั้นจึงง่ายต่อการถอยหลัง แต่ C56 เป็นรถจักรไอน้ำที่ได้ปรับแก้ ดังนั้นด้านข้างของหัวรถจักรจึงถูกตัดออกไปเป็นส่วนใหญ่เพื่อให้มองเห็นทัศนวิสัยด้านหลังได้ชัดเจน เพื่อไม่ให้มองเห็นด้านหลังได้ยาก เป็นลักษณะ อย่างไรก็ตาม ไม่เหมือนกับรุ่น C12 ตรงที่ไม่มีล้อตาม และลักษณะการวิ่งขณะถอยหลังลดลงอย่างมาก ด้วยเหตุนี้ รถจักรไอน้ำรุ่นนี้ได้ตกรางจึงเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ดังนั้นจึงกล่าวกันว่าการถอยหลังไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก ยกเว้นการสับรางด้วยความเร็วต่ำ[โดยใคร?]
การผลิต

สำหรับการรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น มีการผลิตรถจักร 160 คันระหว่างปี พ.ศ. 2478 (โชวะ 10) ถึง พ.ศ. 2482 (โชวะ 14) ผู้ผลิต ได้แก่ บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด, บริษัท ฮิตาชิ จำกัด (มหาชน), บริษัท นิปปอน ชาเรียว เซโซะ ไกรชะ จำกัด และ บริษัท มิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ จำกัด นอกจากนี้ ยังมีการผลิตรถจักร 4 คันสำหรับรถไฟคาระฟูโตะโชะ และอีกคันสำหรับภาคเอกชน
ปีที่การผลิตและการส่งมอบมีดังนี้
พ.ศ. 2478 - รถจักรหมายเลข C56 1 - C56 24
พ.ศ. 2479  - รถจักรหมายเลข C56 25 - C56 87
พ.ศ. 2480 - รถจักรหมายเลข C56 88 - C56 121
พ.ศ. 2481 - รถจักรหมายเลข C56 122 - C56 154
พ.ศ. 2482 - รถจักรหมายเลข C56 155 - C56 160
การผลิต > รถไฟคาระฟูโตะโชะ C52

ในปี พ.ศ. 2485 เกาะคาระฟูโตะโชะ อยู่ในภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น รถจักรไอน้ำ 4 คัน (C52 1 - 4 หมายเลขการผลิต 961 - 964) ผลิตโดย บริษัท นิปปอน ชาเรียว เซโซะ ไกรชะ จำกัด เหล่านี้รวมอยู่ในกระทรวงการรถไฟเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2486 (โชวะ 18) เนื่องจากมินามิคาราฟูโตะกลายเป็นทะเล และกลายเป็น C56 161 - 164 หลังจากนั้นในเดือนกันยายน พ.ศ. 2487 C56 103 และ 152 ถูกย้ายจากแผ่นดินใหญ่ไปยังสำนักงานการรถไฟคาระฟูโตะโชะ แต่ในปี พ.ศ. 2488 เมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 รถจักรไอน้ำทั้ง 6 คันจึงถูกสหภาพโซเวียตซึ่งครอบครองเกาะคาระฟูโตะโชะเข้ายึดแล้วกลายมาเป็นเกาะซาฮาลิน
รถจักรไอน้ำล็อตนี้ได้รับการเปลี่ยนแปลงจากห้องขับแบบเปิด มาเป็นห้องขับแบบปิดตามข้อกำหนดสำหรับภูมิภาคที่มีอากาศหนาวจัด ในปี พ.ศ. 2490 (โชวะ 22) พนักงานรถไฟชาวญี่ปุ่นที่ยังคงอยู่ในเกาะคาระฟูโตโชะหรือเกาะซาฮาลินที่เป็นทางรถไฟ พนักงานทำสีของโรงรถจักร Yuzhno-Sakhalinsk ตามข้อกำหนดของสหภาพแรงงานโซเวียต ได้มีการตั้งข้อสังเกตว่า แม้ว่าสีตัวถังจะเป็นสีดำ แต่ว่ากันว่าล้อกำลัง เป็นสีแดงและสีอ่อนเป็นสีฟ้าอ่อน นอกจากนี้ยังไม่มีเอกสารเกี่ยวกับการประท้วงหลังพิจารณาไม่ชัดเจน[ต้องการอ้างอิง] และว่ากันว่ายังคงอยู่จนถึงปี พ.ศ. 2503[ต้องการอ้างอิง]
รถจักรไอน้ำโมกุล C56 ในปัจจุบัน

เนื่องจากรถจักรไอน้ำโมกุล C56 ทุกคันถูกตัดเศษเหล็กที่โรงรถจักรทั่วประเทศ สำหรับประเทศไทยได้ปลดประจำการปี พ.ศ. 2520 และประเทศญี่ปุ่นได้ปลดประจำการปี พ.ศ. 2517 แต่ในส่วนของประเทศไทย บางคันได้ตั้งเป็นอนุสรณ์ที่สถานีรถไฟทั่วประเทศ และบางคันได้กลับสู่ประเทศญี่ปุ่นตามลำดับดังนี้
รถจักรไอน้ำโมกุล C56 ในปัจจุบัน > ผ่านการใช้งานในประเทศไทยและประเทศพม่าโดยกองทัพญี่ปุ่น (ความกว้างของรางรถไฟ: 1.000 เมตร) (Metre gauge)

ปัจจุบันรถจักรไอน้ำโมกุล C56 จากประเทศญี่ปุ่นที่ผ่านการใช้งานในประเทศไทยคงเหลืออยู่ 11 คัน และในประเทศพม่าคงเหลืออยู่ 1 คัน รวมทั้งหมด 12 คัน จอดเป็นอนุสรณ์ตามสถานที่ต่างๆทั้งหมด 9 คัน และยังสามารถใช้การได้ทั้งหมด 3 คัน แบ่งได้ดังนี้
รถจักรไอน้ำโมกุล C56 ในปัจจุบัน > ผ่านการใช้งานในประเทศไทยและประเทศพม่าโดยกองทัพญี่ปุ่น (ความกว้างของรางรถไฟ: 1.000 เมตร) (Metre gauge) > จอดเป็นอนุสรณ์ในประเทศไทยอยู่ 7 คัน

C56 4 (หมายเลขของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือ 702) (C564) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่ป้ายหยุดรถไฟน้ำตกไทรโยคน้อย, อำเภอไทรโยค, จังหวัดกาญจนบุรี
C56 16 (หมายเลขของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือ 714) (C5616) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่ด้านหลังอนุสรณ์ปฐมฤกษ์รถไฟหลวงบริเวณสถานีกรุงเทพ, เขตปทุมวัน, กรุงเทพมหานคร
C56 23 (หมายเลขของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือ 719) (C5623) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่ใกล้สะพานข้ามแม่น้ำแคว, อำเภอเมืองกาญจนบุรี, จังหวัดกาญจนบุรี
C56 36 (หมายเลขของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือ 728) (C5636) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่สถานีรถไฟนครลำปาง, อำเภอเมืองลำปาง, จังหวัดลำปาง
C56 41 (หมายเลขของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือ 733) (C5641) จอดอยู่ที่โรงงานมักกะสัน, เขตราชเทวี, กรุงเทพมหานคร
C56 47 (หมายเลขของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือ 738) (C5647) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่หอภาพยนตร์ (องค์การมหาชน), อำเภอพุทธมณฑล, จังหวัดนครปฐม
C56 53 (หมายเลขของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือ 744) (C5653) จอดอยู่ที่ด้านหน้าของบ้านสวนรถไฟรีสอร์ท บนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1269, อำเภอหางดง, จังหวัดเชียงใหม่
รถจักรไอน้ำโมกุล C56 ในปัจจุบัน > ผ่านการใช้งานในประเทศไทยและประเทศพม่าโดยกองทัพญี่ปุ่น (ความกว้างของรางรถไฟ: 1.000 เมตร) (Metre gauge) > จอดเป็นอนุสรณ์ในประเทศญี่ปุ่นอยู่ 1 คัน

C56 31 (หมายเลขของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือ 725) (C5631) เป็นรถจักรไอน้ำในพิธีเปิดทางรถไฟสายมรณะเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2486 และประเทศญี่ปุ่นได้ขอซื้อคืนกลับไปเมื่อปี พ.ศ. 2522 ปัจจุบันถูกทำสีกลับเป็นสีดำล้วนแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นและจัดแสดงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์ยูชูคาน ในส่วนของศาลเจ้ายาซูกูนิ ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
รถจักรไอน้ำโมกุล C56 ในปัจจุบัน > ผ่านการใช้งานในประเทศไทยและประเทศพม่าโดยกองทัพญี่ปุ่น (ความกว้างของรางรถไฟ: 1.000 เมตร) (Metre gauge) > จอดเป็นอนุสรณ์ในประเทศพม่าอยู่ 1 คัน

C56 56 (หมายเลขของการรถไฟพม่าคือ C.0522) (C5656) จอดเป็นอนุสรณ์ที่พิพิธภัณฑ์ทางรถไฟสายมรณะ, เมืองตานพยูซะยะ ในประเทศพม่า
รถจักรไอน้ำโมกุล C56 ในปัจจุบัน > ผ่านการใช้งานในประเทศไทยและประเทศพม่าโดยกองทัพญี่ปุ่น (ความกว้างของรางรถไฟ: 1.000 เมตร) (Metre gauge) > ใช้การได้ในประเทศญี่ปุ่นอยู่ 1 คัน

C56 44 (หมายเลขของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือ 735) (C5644) เดิมนั้น กองทัพญี่ปุ่นได้ตั้งชื่อรหัสรถจักร คือ C56-44 ใช้ในทางรถไฟสายมรณะ หลังสงครามครั้งที่ 2 ยุติลง รถจักรไอน้ำคันนี้ ได้ประจำการที่แขวงชุมพร จังหวัดชุมพร หลังการรถไฟแห่งประเทศไทยได้เลิกใช้รถจักรไอน้ำทั้งหมดที่ลากจูงรถโดยสารและรถสินค้าเมื่อปี พ.ศ. 2519-2520 รถจักรไอน้ำคันนี้ สังกัดสุดท้ายที่รถจักรคันนี้เคยอยู่ก่อนถูกนำกลับประเทศญี่ปุ่น คือ แขวงชุมพร โดยหลังจากที่การรถไฟได้เลิกการใช้งานรถจักรไอน้ำทุกชนิดในการลากจูงขบวนรถสินค้า,โดยสาร เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2519 - 2520 รถจักรไอน้ำหลายต่อหลายคันก็ได้ถูกจอดทิ้งเอาไว้ตามแขวงต่างๆ บางคันก็ถูกขายเป็นเศษเหล็ก บางคันโชคดีหน่อยทีทางการได้นำไปตั้งแสดงตามสถานี หรือ สถานที่ต่างๆ รวมทั้งบางส่วนที่มีผู้ติดต่อขอซื้อเอาไว้ หนึ่งในนั้นคือ รถจักรไอน้ำ C56-44 หมายเลข 735 (ร.ฟ.ท.) ซึ่งได้ถูกบริษัท Oigawa Railway หรือ Daitetsu ของประเทศญี่ปุ่นซื้อไป จนสุดท้ายรถจักรคันนี้ได้ถูกนำกลับบ้านเกิดในปีพ.ศ. 2522 และเคลื่อนย้ายมาอยู่ที่ Oigawa Railway แห่งนี้ และถูกขยายล้อเพื่อให้สามารถลงรางรถไฟขนาด 1.067 (Cape Guage) เมตรของประเทศญี่ปุ่นได้ รวมถึงทำสีกลับเป็นแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นโดยใช้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิงในการใช้งาน จนกระทั่งปี พ.ศ. 2550 รถจักรไอน้ำคันนี้ถูกทำสีกลับเป็นแบบสมัยใช้การในประเทศไทย โดยมีอักษร ร.ฟ.ท. อยู่บริเวณรถลำเลียงและหมายเลข 735 อยู่ด้านข้างห้องขับและด้านหน้าของตัวรถเพื่อทำขบวนรถพิเศษฉลองความสัมพันธ์ทางการทูต 120 ปี ไทย - ญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2550 และทำขบวนรถท่องเที่ยวในสีนี้จนถึงปี พ.ศ. 2553 ต่อมาถูกทำสีกลับเป็นแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นอีกครั้ง จนกระทั่งปี พ.ศ. 2558 ถูกทำเป็นสีแดงและตกแต่งภายนอกทุกอย่างให้เหมือนตัวละครรถจักรไอน้ำชื่อ James the Red Engine ในการ์ตูนเรื่อง Thomas & friends และล่าสุดปี พ.ศ. 2559 รถจักรไอน้ำคันนี้ถูกทำสีกลับเป็นแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นและยังคงใช้การจนถึงทุกวันนี้
รถจักรไอน้ำโมกุล C56 ในปัจจุบัน > ผ่านการใช้งานในประเทศไทยและประเทศพม่าโดยกองทัพญี่ปุ่น (ความกว้างของรางรถไฟ: 1.000 เมตร) (Metre gauge) > ใช้การได้ในประเทศไทยอยู่ 2 คัน โดย ร.ฟ.ท.

C56 15 และ C56 17 (หมายเลขของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือ 713 และ 715 ตามลำดับ) (C5615 และ C5617) รถจักรไอน้ำ 2 คันนี้ ได้รับการบูรณะพร้อมๆกับรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด หมายเลข 953 และรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด หมายเลข 962 รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 824 และรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค 850 ในต้นปี พ.ศ. 2529 ซึ่งรถจักรไอน้ำโมกุล C56 ทั้ง 2 คันนี้ยังคงใช้ฟืนเป็นเชื้อเพลิง และเคยทำการเดินขบวนเสด็จ หมายกำหนดการสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี จะเสด็จไปยังปราสาทเมืองสิงห์ จังหวัดกาญจนบุรี ในปี พ.ศ. 2529 รวมถึงทำขบวนรถจักรไอน้ำพิเศษนำเที่ยวเป็นเวลาหลายปี ในปัจจุบันรถจักรไอน้ำโมกุล C56 ทั้ง 2 คันนี้ใช้ไม้หมอนรองรางรถไฟเก่ามาตัดเป็นท่อนๆในการใช้เป็นเชื้อเพลิง และจะใช้ในงานสัปดาห์สะพานข้ามแม่น้ำแคว จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งจะจัดงานในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายนถึงต้นเดือนธันวาคมของทุกปี
รถจักรไอน้ำโมกุล C56 ในปัจจุบัน > ประเทศญี่ปุ่น (ความกว้างของรางรถไฟ: 1.067 เมตร) (Cape gauge)

รถจักรไอน้ำโมกุล C56 ที่ยังคงเก็บรักษาไว้ในประเทศญี่ปุ่นมีจำนวน 20 คัน ซึ่งจอดเป็นอนุสรณ์อยู่ตามที่ต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่น และบางคันยังคงอยู่ในสภาพใช้การได้ ได้แก่
C56 92 (C5692) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่ด้านหน้าสถานีรถไฟอิซูมิในจังหวัดคาโงชิมะ
C56 94 (C5694) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่สวนสาธารณะนิชิในเมืองโอมาจิ จังหวัดนางาโนะ
C56 96 (C5696) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่หมู่บ้านมินามิมากิ ในจังหวัดนางาโนะ
C56 98 (C5698) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่ห้องโถงศตวรรษที่ 19 บริเวณสถานีรถไฟโทรกโกะซางะ ในนครเกียวโต
C56 99 (C5699) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่ Dacho Dream Eco Land ในเมืองซัตสึมะเซ็นได, จังหวัดคาโงชิมะ
C56 101 (C56101) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่สวนสาธารณะในเมืองซากุ, จังหวัดนางาโนะ
C56 106 (C56106) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่สวนสาธารณะ ในเมืองฟูจู, จังหวัดฮิโรชิมะ
C56 108 (C56108) จอดอยู่ที่เมืองอุนนัง, จังหวัดชิมาเนะ
C56 110 (C56110) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่สวนสาธารณะในเมืองโซกะ, จังหวัดไซตามะ
C56 111 (C56111) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่โรงเรียนประถมศึกษาในเมืองทาการาซูกะ, จังหวัดเฮียวโงะ
C56 124 (C56124) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่ศูนย์การประชุมในเมืองอาซูมิโนะ, จังหวัดนางาโนะ
C56 126 (C56126) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่โรงเรียนประถมโคบูจิซาวะในเมืองโฮกูโตะ, จังหวัดยามานาชิ
C56 129 (C56129) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่สวนสาธารณะในเมืองอียามะ, จังหวัดนางาโนะ
C56 131 (C56131) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่สวนสาธารณะในเมืองมัตสึเอะ, จังหวัดชิมาเนะ
C56 135 (C56135) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่สวนสาธารณะในเมืองคาโต, จังหวัดเฮียวโงะ
C56 139 (C56139) ปัจจุบันใช้ทำการแสดงในส่วนของทางรถไฟสายคานางาวะริงไกในนครโยโกฮามะ, จังหวัดคานางาวะ
C56 144 (C56144) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่ปราสาทโคโมโระ เมืองโคโมโระ, จังหวัดนางาโนะ
C56 149 (C56149) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่ด้านหน้าสถานีรถไฟคิโยซาโตะ ในเมืองโฮกูโตะ, จังหวัดยามานาชิ
C56 150 (C56150) จอดเป็นอนุสรณ์อยู่ที่หมู่บ้านฮากูบะ, จังหวัดนางาโนะ
C56 160 (C56160) ปัจจุบันยังใช้การอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รถไฟเกียวโต โดยเจอาร์-เวสต์
รายชื่อหมายเลขรถจักร > รถไฟคาระฟูโตะโชะ

| หมายเลขรถไฟคาระฟูโตะโชะ | หมายเลข JNR | ป้ายหน้ารถ, ข้างรถ และ หลังรถของคาระฟูโตะโชะ | ป้ายหน้ารถ, ข้างรถ และ หลังรถของ JNR | ผู้ผลิต | ปีที่เข้าประจำการ | หมายเลขที่ผลิต | ขนาดความกว้างรางรถไฟ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| C52 1 | C56 161 | C521 | C56161 | Nippon Sharyo | พ.ศ. 2482 | 961 | 1.067 เมตร (Cape gauge) |  |
| C52 2 | C56 162 | C522 | C56162 | Nippon Sharyo | พ.ศ. 2482 | 962 | 1.067 เมตร (Cape gauge) |  |
| C52 3 | C56 163 | C523 | C56163 | Nippon Sharyo | พ.ศ. 2482 | 963 | 1.067 เมตร (Cape gauge) |  |
| C52 4 | C56 164 | C524 | C56164 | Nippon Sharyo | พ.ศ. 2482 | 964 | 1.067 เมตร (Cape gauge) |  |
รถจักรไอน้ำโมกุล C56 หมายเลข 735 (C56 44)

รถจักรไอน้ำโมกุล C56 หมายเลข 735 เดิมนั้น กองทัพญี่ปุ่นได้ตั้งชื่อรหัสรถจักร คือ C56 44 ใช้ในทางรถไฟสายมรณะ หลังสงครามครั้งที่ 2 ยุติลง รถจักรไอน้ำคันนี้ ได้ประจำการที่แขวงชุมพร จังหวัดชุมพร หลังการรถไฟแห่งประเทศไทยได้เลิกใช้รถจักรไอน้ำทั้งหมดที่ลากจูงรถโดยสารและรถสินค้าเมื่อปี พ.ศ. 2519-2520 รถจักรไอน้ำคันนั้น คือ รถจักร C56 44 หรือ หมายเลข 735 ตามหมายเลขที่เคยใช้ในการรถไฟแห่งประเทศไทย สังกัดสุดท้ายที่รถจักรคันนี้เคยอยู่ก่อนถูกนำกลับประเทศญี่ปุ่น คือ แขวงชุมพร โดยหลังจากที่การรถไฟได้เลิกการใช้งานรถจักรไอน้ำทุกชนิดในการลากจูงขบวนรถสินค้า,โดยสาร เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2518 - 2525 รถจักรไอน้ำหลายต่อหลายคันก็ได้ถูกจอดทิ้งเอาไว้ตามแขวงต่างๆ บางคันก็ถูกขายเป็นเศษเหล็ก บางคันโชคดีหน่อยทีทางการได้นำไปตั้งแสดงตามสถานี หรือ สถานที่ต่างๆ รวมทั้งบางส่วนที่มีผู้ติดต่อขอซื้อเอาไว้ หนึ่งในนั้นคือ รถจักรไอน้ำ C56 หมายเลข 735 (ไทย) ซึ่งได้ถูกบริษัท Oigawa Railway หรือ Daitetsu ของประเทศญี่ปุ่นซื้อไป จนสุดท้ายรถจักรคันนี้ได้ถูกนำกลับบ้านเกิดในปีพ.ศ. 2522 และเคลื่อนย้ายมาอยู่ที่ Oigawa Railway แห่งนี้และถูกทำสีกลับเป็นแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นโดยใช้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิงในการใช้งาน จนกระทั่งปี พ.ศ. 2550 รถจักรไอน้ำคันนี้ถูกทำสีกลับเป็นแบบสมัยใช้การในประเทศไทย โดยมีอักษร ร.ฟ.ท. อยู่บริเวณรถลำเลียงและหมายเลข 735 อยู่ด้านข้างห้องขับและด้านหน้าของตัวรถเพื่อทำขบวนรถพิเศษฉลองความสัมพันธ์ทางการทูต 120 ปี ไทย - ญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2550 และทำขบวนรถท่องเที่ยวในสีนี้จนถึงปี พ.ศ. 2553 ต่อมาถูกทำสีกลับเป็นแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นอีกครั้ง จนกระทั่งปี พ.ศ. 2558 ถูกทำเป็นสีแดงและตกแต่งภายนอกทุกอย่างให้เหมือนตัวละครรถจักรไอน้ำชื่อ James the Red Engine ในการ์ตูนเรื่อง Thomas & friends และล่าสุดปี พ.ศ. 2559 รถจักรไอน้ำคันนี้ถูกทำสีกลับเป็นแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นและยังคงใช้การจนถึงทุกวันนี้
บริษัทรถไฟโออิกาวาได้ซื้อรถจักรคันนี้กลับไปในปี พ.ศ. 2522 และได้นำมาบูรณะจนสามารถวิ่งใช้การได้อีกครั้ง ต่อมาเกิดปัญหาหม้อน้ำทะลุทำให้ต้องหยุดวิ่งไปชั่วคราว (เคยมีความคิดจะปลดระวางรถคันนี้หลังจากเกิดความเสียหายนี้ด้วย) ภายหลังได้มีการนำเอาหม้อน้ำของรถจักรไอน้ำ C12 ที่ไม่ได้ใช้งานแล้ว มาใส่ทดแทนของเดิมที่ชำรุด ดังนั้นรถจักรไอน้ำ C56 44 คันนี้จึงมีหม้อน้ำที่ได้รับการเปลี่ยนใหม่จากรถจักรตระกูลเดียวกัน บรรดาอุปกรณ์บางส่วนที่เคยใช้งานในสมัยที่ประจำการอยู่ในประเทศไทย ได้ถูกถอดออกแล้วนำมาแสดงไว้ที่สถานีเซนซุ อยู่ใกล้กับรถจักรไอน้ำ 49616 ที่ได้อธิบายไปก่อนหน้านี้ เป็นในลักษณะกึ่งพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งให้ผู้คนได้ทราบความเป็นมาของรถจักรคันนี้
ดูเพิ่ม

ซี56 31
แบบล้อของรถจักรไอน้ำโมกุล C56
เรือนเพลิงในหม้อน้ำของรถจักรไอน้ำโมกุล C56
ลูเป ปินตอร์

| ลูเป ปินตอร์ |
| --- | --- |
เกิด: โฆเซ กัวดาลูเป ปินตอร์ กุซมัน  (José Guadalupe Pintor Guzmán) 13 เมษายน พ.ศ. 2498 เมืองกัวยีมัลปา ประเทศเม็กซิโก
ชื่ออื่น: จอมเพชฌฆาต
สถิติขึ้นชก
ชกทั้งหมด: 72
ชนะ: 56
ชนะน็อก: 42
แพ้: 14
เสมอ: 2
 
กัวดา ลูเป ปินตอร์ (Lupe Pintor) หรือ โฆเซ กัวดาลูเป ปินตอร์ กุซมัน หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ลูเป ปินตอร์ นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2498 ที่เมือง กัวยีมัลปา ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 72 ครั้ง ชนะ 56 (น็อค 42) เสมอ 2 แพ้ 14 เป็นนักมวยสากลระดับอดีตแชมป์โลกของเม็กซิโก มีฉายาว่าจอมเพชฌฆาต เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2517 ได้ครองแชมป์โลกของสภามวยโลกสองรุ่นคือรุ่นแบนตัมเวทและรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท แขวนนวมไปเมื่อ พ.ศ. 2538
ประวัติ

ปินตอร์เกิดในครอบครัวที่ยากจนและเป็นกรรมกรใน Cuajimalpa นอกเมืองเม็กซิโกซิตี้เมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2498 และมีปัญหาขัดแย้งกับพ่ออย่างรุนแรง จนหนีออกจากบ้านมาอาศัยอยู่ข้างถนน จนสุดท้ายหันมาสนใจการชกมวยและขึ้นชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2517 เริ่มชกครั้งแรกชนะน็อค มานูเอล บัซเกซ ยก 2 จากนั้นได้ชกชนะสร้างชื่อเสียงมาเรื่อย ๆ จน 3 มิถุนายน พ.ศ. 2522 จึงได้ครองแชมป์โลก WBC รุ่นแบนตั้มเวท ชนะคะแนนการ์โลส ซาราเต ป้องกันตำแหน่งได้สองครั้งก่อนจะมาป้องกันตำแหน่งกับจอห์นนี โอเวน ที่สหรัฐ การชกครั้งนี้เกิดเหตุน่าสลดใจขึ้น เมื่อโอเวนเป็นฝ่ายแพ้น็อคปินตอร์ในยกที่ 12 อย่างบอบช้ำโดยถูกชกลงไปนัปแปดถึงสองครั้ง ก่อนจะถูกชกจนหมดสติคาเวที โอเว่นถูกนำส่งโรงพยาบาลด้วยอาการเลือดคั่งในสมอง และไม่สามารถช่วยชีวิตไว้ได้ โอเว่นเสียชีวิตในอีก 2 เดือนต่อมา ซึ่งมีผู้วิพากษ์วิจารณ์ว่าการชกครั้งนี้น่าจะยุติลงตั้งแต่ยก 10 แล้ว
หลังจากนั้น ปินตอร์ป้องกันตำแหน่งแชมป์ได้อีก 5 ครั้งก่อนจะสละตำแหน่ง ขึ้นไปชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท กับวิลเฟรโด โกเมซ เมื่อ พ.ศ. 2525 และเป็นฝ่ายแพ้น็อกในยกที่ 14 ปินตอร์หยุดชกไปใน พ.ศ. 2526 และกลับมาชกใหม่ใน พ.ศ. 2527 จน พ.ศ. 2528 ปินตอร์จึงได้ชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมอีกครั้ง คราวนี้เป็นฝ่ายชนะคะแนน ฆวน เมซา ได้ครองแชมป์โลก แต่เมื่อมาป้องกันตำแหน่งครั้งแรกในประเทศไทยกับสามารถ พยัคฆ์อรุณ ปินตอร์กลับทำน้ำหนักไม่ได้ ถูกปลดจากตำแหน่ง และเมื่อขึ้นชก ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อคสามารถในยกที่ 5
ปินตอร์หยุดชกไปหลายปี กลับมาชกใหม่ใน พ.ศ. 2537 ในรุ่นไลท์เวท แต่ก็ชกแพ้มากกว่าชนะ ขึ้นชิงแชมป์ WBC Fecarbox สองครั้งก็ไม่ประสบความสำเร็จ หลังจากแพ้น็อค รัวเซลล์ มอสลีย์ ยก 2 เมื่อ พ.ศ. 2538 ปินตอร์จึงแขวนนวมไป
ปินตอร์เป็นนักมวยคนหนึ่งที่บริหารการเงินของตัวเองได้ดี เลิกชกไปแล้ว เขาเปิดโรงเรียนสอนชกมวย และมีชีวิตไม่ลำบากนัก
เกียรติประวัติ

แชมป์โลก WBC รุ่นแบนตัมเวท
ชิง 3 มิถุนายน 2522 ชนะคะแนน การ์โลส ซาราเต ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 9 กุมภาพันธ์ 2523 ชนะน็อค อัลเบร์โต ซันโดบัล ยก 12 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 11 มิถุนายน 2523 เสมอกับ อิจิโร มูราตะ ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 19 กันยายน 2523 ชนะน็อค จอห์นนี โอเวน ยก 12 ที่ สหรัฐ (โอเวนเสียชีวิตหลังการชก)
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 19 ธันวาคม 2523 ชนะคะแนน อัลเบร์โต ดาบิลา ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 22 กุมภาพันธ์ 2524 ชนะคะแนน โฆเซ เฟลิกซ์ ยูซิกา ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 26 กรกฎาคม 2524 ชนะน็อค โยวิโต เรงอิโฟ ยก 8 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7, 22 กันยายน 2524 ชนะน็อค ฮูริกาเนะ เทรุ ยก 15 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 8, 3 มิถุนายน 2525 ชนะน็อค ลี เซืองฮุน ยก 11 ที่ เกาหลีใต้
สละแชมป์
แชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท
ชิง 18 สิงหาคม 2528 ชนะคะแนน ฆวน เมซา ที่ เม็กซิโก
เสียแชมป์ 18 มกราคม 2529 แพ้น็อค สามารถ พยัคฆ์อรุณ ยก 5 ที่ กทม. (ปินตอร์ถูกปลดก่อนหน้านี้เพราะทำน้ำหนักไม่ได้)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 3 ธันวาคม 2525 แพ้น็อค วิลเฟรโด โกเมซ ยก 14 ที่ สหรัฐ
ชิงแชมป์ WBC FECARBOX รุ่นไลท์เวทเมื่อ 2 เมษายน 2537 แพ้คะแนน เฟอร์นานโด ไซเซโด ที่ สหรัฐ
ชิงแชมป์ WBC FECARBOX รุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวทเมื่อ 13 สิงหาคม 2537 แพ้อาร์ทีดี เลโอนาร์โด มาส ยก 8
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก (อ)

| ด ค กรายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก |
| --- | --- |
 ก  ข  ค  ง  จ  ฉ  ช  ซ  ต  ถ  ท  น  บ  ป  ผ  ฝ  พ  ภ  ม  ย  ร  ล  ว  ส  ห  อ  ฮ 
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อของบุคคลในประวัติศาสตร์จีนในยุคสามก๊กที่มีชื่อขึ้นต้นด้วยตัวอักษร อ รายชื่อนี้แสดงชื่อตามสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ชื่อในภาษาจีนกลาง ชื่อในอักษรโรมัน และชื่อเขียนเป็นตัวอักษรจีน กรณีเป็นชื่อบุคคลที่ไม่ปรากฏในสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) จะแสดงเฉพาะชื่อในภาษาจีนกลาง ชื่อในอักษรโรมัน และชื่อเขียนเป็นตัวอักษรจีน
รายชื่อตัวละครสมมติ

บทความหลัก: รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
| ชื่อ | ชื่อรอง | ปีที่ เกิด (ค> ศ.) | ปีที่ เสียชีวิต (ค> ศ.) | บ้านเกิด (ในวงเล็บคือสถานที่ในปัจจุบัน) | บทบาท | สังกัด | เคยสังกัด | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อองก๋วน หวาง กว้าน Wang Guan 王瓘 |  |  | 260 |  | ขุนพล | วุยก๊ก |  | สามก๊ก ตอนที่ 114 |
| อองจิ๋น หวาง เจิน Wang Zhen 王真 |  |  | 257-258 |  | ขุนพล | วุยก๊ก |  | สามก๊ก ตอนที่ 112 |
| อองเซ็ก หวาง จื๋อ Wang Zhi 王垕 |  |  | 200 |  | ขุนพล | โจโฉ |  | สามก๊ก ตอนที่ 27 |
| อองโถ หวาง เทา Wang Tao 王韜 |  |  |  |  | ขุนนาง | วุยก๊ก |  | สามก๊ก ตอนที่ 109 |
| อองเฮา หวาง โฮ่ว Wang Hou 王垕 |  |  | 197 |  | ทหาร | โจโฉ |  | สามก๊ก ตอนที่ 17 |
| ออดกิด เยฺว่ จี๋ Yueji 越吉 |  |  | 228 |  | ขุนพล | เผ่าเกี๋ยง |  | สามก๊ก ตอนที่ 94 |
| อังเจี๋ยว วาง เจา Wang Zhao 汪昭 |  |  | 202 |  | ขุนพล | อ้วนถำ |  | สามก๊ก ตอนที่ 32 |
| อันเจ๋ง หาน เจิน Han Zhen 韓禎 |  |  |  |  | ขุนพล | จ๊กก๊ก |  | สามก๊ก ตอนที่ 94 |
| อาวต๋ง หู จง Hu Zhong 胡忠 |  |  |  |  | ขุนพล | จ๊กก๊ก |  | สามก๊ก ตอนที่ 102 |
| อิโต ฉุนยฺหวี เต่า Chunyu Dao 黃奎 |  |  | 208 |  | ขุนพล | โจโฉ |  | สามก๊ก ตอนที่ 41 |
| อินเอ๋ง ยฺหวินอิง Yunying 雲英 |  |  |  |  | ภรรยาน้อยของตังสิน |  |  | สามก๊ก ตอนที่ 23 |
| อุยกุ๋ย หฺวาง ขุย Huang Kui 黃奎 |  |  | 211 | อำเภออันลู่ เมืองกังแฮ (เมืองอันลู่ มณฑลหูเป่ย์) | ขุนนาง | ราชวงศ์ฮั่น |  | สามก๊ก ตอนที่ 57 |
| อุยหอง เว่ย์ หง Wei Hong 衛弘 |  |  |  |  | คหบดี |  |  | สามก๊ก ตอนที่ 5 |
| เอียวสง หยาง ซง Yang Song 楊松 |  |  | 215 |  | ที่ปรึกษา | เตียวฬ่อ |  | สามก๊ก ตอนที่ 64, 65, 67 |
| เอียวหอง หยาง เฟิ่ง Yang Feng 楊鋒 |  |  |  |  | ผู้นำท้องถิ่น | จ๊กก๊ก | เผ่าลำมัน | สามก๊ก ตอนที่ 88-90 |
| เอียวเหลง หยาง หลิง Yang Ling 楊齡 |  |  | 209 |  | ขุนพล | ฮันเหียน |  | สามก๊ก ตอนที่ 53 |
| เอียวเหลง หยาง หลิง Yang Ling 楊陵 |  |  | 228 | อำเภอเอ๊กก๋วน เมืองเทียนซุย (ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอกานกู่ มณฑลกานซู่) | ขุนนาง | วุยก๊ก |  | สามก๊ก ตอนที่ 92 |
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว. สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ. อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฟ่าน เย่. จดหมายเหตุราชวงศ์ฮั่นยุคหลัง (โฮ่วฮั่นชู).
ฝาง เสฺวียนหลิ่ง. จดหมายเหตุราชวงศ์จิ้น (จิ้นชู).
ซือหม่า กวาง. จือจื้อทงเจี้ยน
ล่อกวนตง. สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).
เจ้าพระยาพระคลัง (หน). สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน).
ลี ซึงฮุน

| ลี ซึงฮุน |
| --- | --- |
เกิด: 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 (64 ปี) จังหวัดชุงช็องเหนือ, เขตชุงวอน, เกาหลีใต้
ชื่ออื่น: ไข่มุกตะวันออก
สถิติขึ้นชก
ชกทั้งหมด: 52
ชนะ: 45
ชนะน็อก: 25
แพ้: 6
เสมอ: 1
 
ลี ซึงฮุน (เกาหลี: 이승훈; ฮันจา: 李承勳; อังกฤษ: Lee Seung-hoon) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 สถิติการชก 52 ครั้ง ชนะ 45 (น็อค 25) เสมอ 1 แพ้ 6
ประวัติ

ในการชกมวยสากลอาชีพ ลีเคยชกแพ้เนตรน้อย ศ.วรสิงห์ และคิม ฮวานจิน ใน พ.ศ. 2520 แต่ในปีถัดมา ลีก็ได้ครองแชมป์เกาหลีใต้รุ่นฟลายเวท และชกชนะคะแนน พรูเดนซิโอ คาร์โดนา ใน พ.ศ. 2522 ลีขยับขึ้นมาชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นนี้ของสภามวยโลก (WBC) แต่เป็นฝ่ายแพ้ราฟาเอล โอโรโนไป
ใน พ.ศ. 2524 ลีขึ้นมาชกในรุ่นแบนตัมเวท ชกชนะ คิม ซุงจุน แล้วขึ้นชิงแชมป์โลกกับกัวดา ลูเป้ พินเตอร์ เมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2525 แต่ไม่สำเร็จ แม้จะชกพินเตอร์ลงไปนับได้ก่อนในยกที่ 5 หลังจากนั้น ลีขึ้นไปชกในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ชกชนะอดีตแชมป์โลก ริคาร์โด คาร์โดนาและขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นนี้ของสมาคมมวยโลกกับวิคเตอร์ กาเลฮาสเมื่อ 2 ก.พ. 2528 แต่ไม่สำเร็จอีก
ต่อมาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 ลีมีโอกาสชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท สหพันธ์มวยนานาชาติ  (IBF) ที่ว่างเพราะคิม จีวอนสละตำแหน่ง การชกมีขึ้นในเดือนมกราคม 2530 ปรากฏว่าลีเป็นฝ่ายชนะประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ แม้จะป้องกันตำแหน่งได้ถึง 3 ครั้ง แต่ลีต้องสละตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2531 เพราะเกาหลีใต้ไม่สนับสนุน IBF ลีขึ้นชกชนะฮูเลียน โซลิสในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2531 จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทของ WBC กับดาเนียล ซาราโกซา แต่ไม่สำเร็จอีก ในที่สุดจึงแขวนนวมไปใน พ.ศ. 2532
เกียรติประวัติ

แชมป์เกาหลีใต้รุ่นฟลายเวท (2521)
แชมป์โลก IBF รุ่นจูเนียร์แบนตั้มเวท
ชิง 18 มกราคม 2530 ชนะน็อค ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ยก 9 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 5 เมษายน 2530 ชนะน็อค ฆอร์เฆ อูร์บินา ดิอัซ ยก 10 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 19 กรกฎาคม 2530 ชนะน็อค ลีออน คอลลิน ยก 5 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 27 ธันวาคม 2530 ชนะคะแนน โฮเซ ซานาบริอา ที่ เกาหลีใต้
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่น​จูเนียร์​แบนตั้มเวท​ เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2523 แพ้คะแนน ราฟาเอล โอโรโน่ ที่ เวเนซุเอลา
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นแบนตั้มเวท เมื่อ 3 มิถุนายน 2525 แพ้น็อค ลูเป ปินตอร์ ยก 11 ที่ สหรัฐ
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่น​จูเนียร์​เฟเธอร์เวท​ เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2528 แพ้คะแนน บิกตอร์ กาเยฮัส ที่ ปวยร์โตรีโก
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์​เฟเธอร์เวท​ เมื่อ 29 พฤษภาคม 2531 เสมอกับ ดานิเอล ซาราโกซา ที่ เกาหลีใต้
เหมืองแม่เมาะ

พระราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว สวนพฤกษชาติแม่เมาะ
เหมืองแม่เมาะ ตั้งอยู่อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง เป็นเหมืองถ่านหินลิกไนต์ ซึ่งใช้เป็นเชื้อเพลิงของโรงไฟฟ้าแม่เมาะ
ประวัติ > เหมืองแม่เมาะก่อนปี 2470

กิจการเหมืองลิกไนต์ เริ่มเมื่อปี 2460  ในสมัยรัชกาลที่ 6 ด้วยกรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน มีพระประสงค์จะสงวนป่าไม้ จึงโปรดให้ทำการสำรวจหาเชื้อเพลิงอย่างอื่น เพื่อนำเอามาใช้แทนฟืนสำหรับหัวรถจักรไอน้ำของรถไฟ    โดยว่าจ้างชาวต่างประเทศ   ให้มาดำเนินการสำรวจในระยะแรก     ต่อมาระหว่างปี  2464 - 2466 ได้ว่าจ้างผู้เชี่ยวชาญชาวต่างประเทศให้มาสำรวจอีก ปรากฏว่าพบถ่านลิกไนต์ ที่ "แม่เมาะ" จังหวัดลำปางและที่"คลองขนาน" จังหวัดกระบี่
เมื่อประทานบัตรสัมปทาน ซึ่งรัฐบาลได้อนุญาตให้บริษัทเอกชนเปิดการทำเหมืองลิกไนต์ที่ "บ้านดอน" จังหวัดสุราษฎร์ธานี หมดอายุลงในเดือนกุมภาพันธ์ 2470 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 มีพระบรมราชโองการถึงเจ้าพระยาพลเทพ ให้สงวนแหล่งถ่านหินที่มีอยู่ในประเทศไว้  เพื่อให้ทางราชการเป็นผู้ดำเนินงานเท่านั้น โดยมีใจความว่า
ด้วยประทานบัตร์บ่อถ่านศิลาที่บ้านดอน ซึ่งอนุญาตให้แก่บริษัทบ่อถ่านศิลาสยามจำกัด ทำนั้น, ได้หมดสิ้นไปแล้ว ฉันเห็นว่าถึงเวลาอันสมควรที่จะดำริรวบรวม บ่อถ่านศิลาในพระราชอาณาจักร ไว้สำหรับรัฐบาลทำเอง เพราะจะเปนประโยชน์แก่บ้านเมืองต่อไปหาน้อยไม่ เพราะฉะนั้น ต่อไปให้สงวนบ่อถ่านศิลาที่บ้านดอน, ที่แขวงเมืองกระบี่ และที่แม่เมาะ ไว้สำหรับรัฐบาลตรวจทำ ถ้ามีผู้ใดมาขอประทานบัตร์หรือสิทธิใดๆ ในเขตต์ทั้งหลายที่กล่าวแล้ว จงแจ้งให้ทราบว่า เปนที่ๆรัฐบาลสงวนไว้ใช้ราชการ

ประชาธิปก ปร.
16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2470 พระที่นั่งอัมพรสถาน