stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซรีวีจายาแอร์ เที่ยวบินที่ 182

| --- | --- |
เครื่องทะเบียน PK-CLC ซึ่งเกิดอุบัติเหตุ (ภาพถ่ายเมื่อธันวาคม 2017)
สรุปเครื่องบินตก
วันที่: 9 มกราคม ค.ศ. 2021 (2021-01-09)
สรุป: ตก; อยู่ภายใต้การสอบสวน
จุดเกิดเหตุ: ใกล้หมู่เกาะเซอรีบู ทะเลชวา
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 737-524
ชื่ออากาศยาน: จีตรา (Citra)
ดําเนินการโดย: ซรีวีจายาแอร์
หมายเลขเที่ยวบิน IATA: SJ182
หมายเลขเที่ยวบิน ICAO: SJY182
รหัสเรียก: SRIWIJAYA 182
ทะเบียน: PK-CLC
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติซูปาดีโย ปนตียานัก ประเทศอินโดนีเซีย
จำนวนคน: 62
ผู้โดยสาร: 50
ลูกเรือ: 12
เสียชีวิต: 62
รอดชีวิต: 0
ศรีวิชัยแอร์ เที่ยวบินที่ 182 (อังกฤษ: Sriwijaya Air Flight 182; SJ182/SJY182) เป็นเที่ยวบินโดยสารภายในประเทศของศรีวิชัยแอร์ เดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา จาการ์ตา ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติซูปาดีโย ปนตียานักในประเทศอินโดนีเซีย ในช่วงกลางวันของวันที่ 9 มกราคม 2021 เครื่องบินสูญหายจากเรดาร์เป็นเวลาสี่นาทีหลังออกตัวจากท่าอากาศยาน เจ้าหน้าที่ทางการได้ยืนยันว่าเครื่องบินลำดับกล่าวตกในทะเลชวา บริเวณหมู่เกาะเซอรีบู ซึ่งห่างไปหลายกิโลเมตรจากที่เกิดเหตุ
อุปกรณ์บันทึกข้อมูลการบิน (FDR) เก็บกู้ขึ้นมาได้สำเร็จในวันที่ 12 มกราคม การค้นหาและกู้ชีพในพื้นที่พบซากเครื่องบิน เศษซากของศพ ของใช้และเสื้อผ้าของมนุษย์ แต่ไม่พบผู้รอดชีวิต ในวันที่ 21 มกราคม 2021 ได้มีการประกาศยุติการค้นหาผู้รอดชีวิตและการกู้ภัย และถือว่าผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมดบนเครื่องเสียชีวิต
เครื่องบิน

เครื่องบินลำที่ตกเป็นเครื่องบินโบอิง 737-524 จดทะเบียนภายใต้ชื่อ PK-CLC (MSN 27323) ผลิตในปี 1994 และส่งต่อให้กับสายการบินคอนติเนนตัลเป็นผู้ใช้งานแรกในวันที่ 31 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ภายใต้ชื่อจดทะเบียน N27610 ต่อมาได้ถูกรวมกับฝูงบินของสายการบินยูไนเต็ดภายใต้ชื่อจดทะเบียนเดิม ในวันที่ 1 ตุลาคม 2010 ก่อนที่จะเป็นส่วนหนึ่งของฝูงบินของศรีวิชัยในวันที่ 15 พฤษภาคม 2012 เป็นเครื่องบิน 737-500 ลำแรกในสิบห้าลำที่ซรีวีจายารับเข้าในปี 2012 เพื่อทดแทนฝูงบิน 737-200 เดิม เครื่องบินลำนี้ประกอบด้วยเครื่องยนต์ CFMI CFM56-3B1 สองอัน และซรีวีจายาตั้งชื่อเครื่องบินว่า "Citra" (จีตรา)
ดูเพิ่ม

ศรีวิชัยแอร์ เที่ยวบินที่ 62 เที่ยวบินแรกของสายการบินนี้ที่มีอุบัติเหตุเสียชีวิต ส่วนเที่ยวบินนี้เป็นครั้งที่สอง
อุบัติเหตุการบินในประเทศอินโดนีเซีย
อัลเบร็ชท์ ฟ็อน โรน

| กราฟอัลเบร็ชท์ ฟ็อน โรน |
| --- | --- |
Albrecht von Roon


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงครามปรัสเซีย
ดำรงตำแหน่ง 2 มกราคม 1919 – 13 กันยายน 1919
ก่อนหน้า: เอดูอาร์ท ฟ็อน โบนีน
ถัดไป: เกออร์ค ฟ็อน คาเมเคอ
มุขมนตรีราชอาณาจักรปรัสเซีย
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม 1873 – 9 พฤศจิกายน 1873
ก่อนหน้า: อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค
ถัดไป: อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 30 เมษายน ค.ศ. 1803(1803-04-30) พล็อยส์ฮาเกิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เสียชีวิต: 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1879(1879-02-23) (75 ปี) เบอร์ลิน จักรวรรดิเยอรมัน
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ราชอาณาจักรปรัสเซีย  สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ  เยอรมนี
สังกัด:  กองทัพบกปรัสเซีย
ประจำการ: 1821–1873
ยศ:  จอมพล

อัลเบร็ชท์ เทโอดอร์ เอมีล กราฟ ฟ็อน โรน (เยอรมัน: Albrecht Theodor Emil Graf von Roon) เป็นจอมพลเยอรมันและรัฐบุรุษปรัสเซีย ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีการสงครามปรัสเซียระหว่าง ค.ศ. 1859 ถึง 1873 ถือเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดในรัฐบาลปรัสเซียร่วมกับอ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค และเฮ็ลมูท ฟ็อน ม็อลท์เคอ และเป็นหนึ่งในผู้มีส่วนสำคัญต่อชัยชนะของปรัสเซียในสงครามกับเดนมาร์ก, ออสเตรีย และฝรั่งเศส อันนำไปสู่การรวมชาติเยอรมันที่มีปรัสเซียเป็นแกนนำ
อัลเบร็ชท์ ฟ็อน โรน เกิดในเมืองพล็อยส์ฮาเกิน (ปัจจุบันอยู่ในโปแลนด์) ราชอาณาจักรปรัสเซีย ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ครอบครัวเป็นชาวเนเธอร์แลนด์ที่มาตั้งรกรากในพอเมอเรเนีย บิดาเขาเป็นนายทหารในกองทัพบกปรัสเซียซึ่งเสียชีวิตอย่างอนาถาในช่วงที่ฝรั่งเศสยกทัพบุกปรัสเซีย (สงครามนโปเลียน) เด็กชายโรนเติบโตมาจากการเลี้ยงดูของยายของเขา โรนในวัย 13 ปี เข้าเรียนโรงเรียนเตรียมทหารใน ค.ศ. 1816 และสามารถเข้าศึกษาที่โรงเรียนทหารในเบอร์ลินใน ค.ศ. 1818 และเริ่มรับราชการในกรมทหารที่ 14 ใน ค.ศ. 1821 โรนยังเข้าศึกษาหลักสูตรทหารชั้นสูงต่อเป็นเวลาสามปีในกรุงเบอร์ลิน
ใน ค.ศ. 1826 เขาได้รับตำแหน่งอาจารย์โรงเรียนเตรียมทหารในเบอร์ลิน มีความเชี่ยวชาญด้านภูมิศาสตร์การทหารเป็นพิเศษ โรนยังเป็นลูกศิษย์ของคาร์ล ริทเทอร์ นักภูมิศาสตร์ที่มีชื่อเสียงซึ่งเป็นอาจารย์สอนที่นี่เช่นกัน โรนได้ตีพิมพ์หนังสือ หลักภูมิศาสตร์ ชาติพันธุ์วิทยา และรัฐศาสตร์ (Grundlage der Erd-, Völker- und Staaten-Kunde) จำนวนสามเล่มใน ค.ศ. 1832 ซึ่งสร้างชื่อเสียงให้แก่เขาอย่างมาก มีการพิมพ์หนังสือนี้กว่า 40,000 ฉบับในเวลาเพียงไม่กี่ปี และต่อมาได้ตีพิมพ์หนังสือ มูลฐานภูมิศาสตร์ (Anfangsgrunde der Erdkunde) ใน ค.ศ. 1834 ตามด้วย ภูมิศาสตร์การทหารยุโรป (Militärische Landerbeschreibung von Europa) ใน ค.ศ. 1837 และตามด้วย คาบสมุทรไอบีเรีย (Die Iberische Halbinsel) ใน ค.ศ. 1839
อำเภอโพนนาแก้ว

| อำเภอโพนนาแก้ว |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phon Na Kaeo
คำขวัญ: โพนนาแก้ว แนวหนองหาร บ้านดินดี มีเห็ดเผาะ เสนาะดนตรีพื้นเมือง งามประเทืองประตูน้ำก่ำ วัฒนธรรมผ้าลายมุก
แผนที่จังหวัดสกลนคร เน้นอำเภอโพนนาแก้ว
พิกัด: 17°13′18″N 104°17′24″E﻿ / ﻿17.22167°N 104.29000°E﻿ / 17.22167; 104.29000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สกลนคร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 352.0 ตร.กม. (135.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2567)
 • ทั้งหมด: 36,805 คน
 • ความหนาแน่น: 100 คน/ตร.กม. (270 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 47230
รหัสภูมิศาสตร์: 4717
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอโพนนาแก้ว ถนนนาแก้ว-ดงน้อย ตำบลนาแก้ว อำเภอโพนนาแก้ว จังหวัดสกลนคร 47230
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
โพนนาแก้ว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอำเภอเมืองสกลนคร
ประวัติ

อำเภอโพนนาแก้วเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองสกลนคร โดยวันที่ 31 มกราคม 2534 แยกพื้นที่ตำบลบ้านโพน ตำบลนาแก้ว ตำบลนาตงวัฒนา และตำบลบ้านแป้น อำเภอเมืองสกลนคร มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโพนนาแก้ว ขึ้นกับอำเภอเมืองสกลนคร
และต่อมาบ้านเชียงสือ หมู่ที่ 1 กับอีก 6 หมู่บ้าน รวม 7 หมู่บ้าน ได้ขอแยกการปกครองออกจากตำบลบ้านโพน โดยจัดตั้งเป็นตำบลเชียงสือเมื่อปี พ.ศ. 2535 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอโพนนาแก้วตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกุสุมาลย์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอปลาปาก (จังหวัดนครพนม)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวังยาง (จังหวัดนครพนม) อำเภอโคกศรีสุพรรณ และอำเภอเมืองสกลนคร
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองสกลนคร
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอโพนนาแก้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | บ้านโพน |  | (Ban Phon) |  | 9 หมู่บ้าน |  |
| 2. | นาแก้ว |  | (Na Kaeo) |  | 14 หมู่บ้าน |  |
| 3. | นาตงวัฒนา |  | (Na Tong Watthana) |  | 12 หมู่บ้าน |  |
| 4. | บ้านแป้น |  | (Ban Paen) |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 5. | เชียงสือ |  | (Chiang Sue) |  | 8 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอโพนนาแก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลนาแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาแก้วทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านโพน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโพนทั้งตำบล
เทศบาลตำบลเชียงสือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชียงสือทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาตงวัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาตงวัฒนาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแป้น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแป้นทั้งตำบล
ซันเนส

| ซันเนส |
| --- | --- |
เมืองและเทศบาล
ภาพตัวเมืองมองจากทิศใต้
   ตราอาร์ม

ซันเนสแสดงแผนที่นอร์เวย์ซันเนสแสดงแผนที่ยุโรป
พิกัด: 58°51′06″N 05°44′10″E﻿ / ﻿58.85167°N 5.73611°E﻿ / 58.85167; 5.73611
ประเทศ: นอร์เวย์
เทศบาล: ซันเนส
เทศมณฑล: รูกาลัน
อำเภอ: Jæren
เมือง: 6 เมษายน ค.ศ. 1861
การปกครอง
 • นายก: Stanley Wirak (พรรคแรงงาน)
พื้นที่
 • เทศบาล: 1,040.56 ตร.กม. (401.76 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 943.56 ตร.กม. (364.31 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 109
ประชากร (ไตรมาสที่ 3 ค.ศ. 2020)
 • เทศบาล: 80 704  คน
 • เขตเมือง: 237,369 คน
 • รวมปริมณฑล: 319,822 คน
 • อันดับเทศบาล/เมือง: อันดับที่ 7/อันดับที่ 3
 • อันดับปริมณฑล: อันดับที่ 3
รูปภาษา
 • รูปทางการ: รูปกลาง
เขตเวลา: UTC+01:00 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
เว็บไซต์: www.sandnes.kommune.no
ซันเนส (นอร์เวย์: Sandnes, ออกเสียง: [ˈsɑ̂nːeːs] ไฟล์:Sandnes.ogg) เป็นเมืองและเทศบาลในเทศมณฑลรูกาลัน ประเทศนอร์เวย์ เป็นเมืองใหญ่อันดับ 8 ของนอร์เวย์และตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมืองสตาวังเงอร์ ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับ 4 ของนอร์เวย์ พื้นที่ของสตาวังเงอร์และซันเนสรวมกันเป็นพื้นที่เขตเมืองใหญ่ที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของนอร์เวย์
เทศบาลที่มีพื้นที่ 304 ตารางกิโลเมตร (117 ตารางไมล์) นี้ เป็นเทศบาลที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 275 จาก 422 แห่งในนอร์เวย์ ซันเนสเป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 8 ของประเทศ มีประชากร 75,497 คน ความหนาแน่นของประชากรในเขตเทศบาลอยู่ที่ 264.8 คนต่อตารางกิโลเมตร (686 คนต่อตารางไมล์) และประชากรเพิ่มขึ้นร้อยละ 24.8 ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Rogaland จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
คู่มือการท่องเที่ยว Sandnes จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Municipal fact sheet from Statistics Norway (ในภาษานอร์เวย์)
Municipality website (ในภาษานอร์เวย์)
Region Stavanger & Ryfylke toursist website เก็บถาวร 2021-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Website about the city เก็บถาวร 2021-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศิลปิน:  KulturNav
อำเภอภูพาน

| อำเภอภูพาน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phu Phan
คำขวัญ: ธรรมชาติหลากหลาย มากมายไม้ผล ภูผายลภาพเขียนสีประวัติศาสตร์ สวยสะอาดเขื่อนน้ำพุง
แผนที่จังหวัดสกลนคร เน้นอำเภอภูพาน
พิกัด: 17°0′0″N 103°57′56″E﻿ / ﻿17.00000°N 103.96556°E﻿ / 17.00000; 103.96556
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สกลนคร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 559.0 ตร.กม. (215.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2567)
 • ทั้งหมด: 35,719 คน
 • ความหนาแน่น: 64 คน/ตร.กม. (170 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 47310
รหัสภูมิศาสตร์: 4718
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอภูพาน เลขที่ 216 หมู่ที่ 15 ถนนสกลนคร - กาฬสินธุ์ ตำบลโคกภู อำเภอภูพาน จังหวัดสกลนคร 47310
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ภูพาน  เป็นอำเภอลำดับที่ 18 ของจังหวัดสกลนคร ตั้งชื่อตามชื่อทิวเขาภูพานซึ่งเป็นที่ตั้งของอำเภอ
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอภูพานตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกุดบากและอำเภอเมืองสกลนคร
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองสกลนครและอำเภอเต่างอย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนาคู อำเภอห้วยผึ้ง และอำเภอสมเด็จ (จังหวัดกาฬสินธุ์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสมเด็จ อำเภอคำม่วง (จังหวัดกาฬสินธุ์) และอำเภอกุดบาก
ประวัติ

พื้นที่ของอำเภอภูพานเดิมเป็นท้องที่ของตำบล โคกภู ซึ่งเป็นตำบลเก่าแก่ อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอธาตุเชิงชุม จังหวัดสกลนครในขณะนั้น ต่อมาในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลกุดบาก ตำบลโคกภู และตำบลนาม่อง ออกจากการปกครองของอำเภอเมืองสกลนคร รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอกุดบาก และเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอกุดบากขึ้นเป็นอำเภอกุดบาก ทำให้ท้องที่แห่งนี้อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอกุดบาก
กระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาเห็นว่าราษฎรทั้งสามตำบล ได้แก่ ตำบลโคกภู ตำบลหลุบเลา และตำบลสร้างค้อ เป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุข ของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรทั้งสามตำบลดังกล่าวนี้ให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอกุดบาก รายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอภูพานขึ้น
ต่อมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลสร้างค้อ ตำบลหลุบเลา และตำบลโคกภู ออกจากการปกครองของอำเภอกุดบาก รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอภูพาน และในวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้โอนย้ายตำบลกกปลาซิวออกมาจากการปกครองของอำเภอเมืองสกลนคร มาขึ้นกับกิ่งอำเภอภูพาน จนกระทั่งเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2540 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอภูพาน จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอภูพาน แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 66 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | สร้างค้อ |  | (Sang Kho) |  | 23 หมู่บ้าน |  |  |  |
| 2. |  | หลุบเลา |  | (Lup Lao) |  | 15 หมู่บ้าน |  |  |  |
| 3. |  | โคกภู |  | (Khok Phu) |  | 18 หมู่บ้าน |  |  |  |
| 4. |  | กกปลาซิว |  | (Kok Pla Sio) |  | 10 หมู่บ้าน |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอภูพานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลโคกภู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกภูทั้งตำบล
เทศบาลตำบลสร้างค้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสร้างค้อทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหลุบเลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหลุบเลาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกกปลาซิว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกกปลาซิวทั้งตำบล
เทศบาลตำบลเจริญศิลป์

| เทศบาลตำบลเจริญศิลป์ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
   ตรา
คำขวัญ: ก้าวสู่ศูนย์กลางแหล่งท่องเที่ยว รุ่งเรืองเมืองน่าอยู่ อาชีพเฟื่องฟู ควบคู่คุณธรรม
ทต.เจริญศิลป์ที่ตั้งของเทศบาลตำบลเจริญศิลป์ในประเทศไทย
พิกัด: 17°35′01.3″N 103°32′31.9″E﻿ / ﻿17.583694°N 103.542194°E﻿ / 17.583694; 103.542194
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สกลนคร
อำเภอ: เจริญศิลป์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12.5 ตร.กม. (4.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2567)
 • ทั้งหมด: 6,708 คน
 • ความหนาแน่น: 540 คน/ตร.กม. (1,400 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05471601
ที่อยู่ สำนักงาน: ที่ตั้ง 444 หมู่ที่ 2 ตำบลเจริญศิลป์ อำเภอเจริญศิลป์ จังหวัดสกลนคร
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลเจริญศิลป์  เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอเจริญศิลป์ จังหวัดสกลนคร เป็นพื้นที่ราบสูง มีป่าไม้ และแหล่งน้ำธรรมชาติ อยู่ห่างจากจังหวัดสกลนคร 110 กิโลเมตร ห่างจากจังหวัดอุดรธานี 91 กิโลเมตร ห่างจากกรุงเทพมหานคร 600 กิโลเมตร
อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดกับองค์การบริหารส่วนตำบลเจริญศิลป์
ทิศใต้ ติดกับองค์การบริหารส่วนตำบลเจริญศิลป์
ทิศตะวันออก ติดกับองค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งแก
ทิศตะวันตก ติดกับองค์การบริหารส่วนตำบลเจริญศิลป์
ประวัติ

เทศบาลตำบลเจริญศิลป์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2535 ในชื่อ "สุขาภิบาลเจริญศิลป์" ซึ่งแบ่งท้องที่บางส่วนของตำบลเจริญศิลป์และตำบลทุ่งแก กิ่งอำเภอเจริญศิลป์ (ในขณะนั้น) ออกมาจัดตั้งตามประกาศกระทรวงมหาดไทย จนกระทั่งเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2542 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศเปลี่ยนแปลงฐานสุขาภิบาลเจริญศิลป์ เป็น เทศบาลตำบลเจริญศิลป์ มาจนถึงปัจจุบัน
ตราสัญลักษณ์

หม้อข้าว พร้อมรวงข้าว หมายถึง ความอุดมสมบูรณ์
ธรรมจักและดวงอาทิตย์ หมายถึง ความเจริญรุ่งเรืองทางศาสนาและวัฒนธรรม
มงกุฎเปล่งรัศมี หมายถึง สถาบันพระมหากษัตริย์ช่วยเหลือให้ความร่มเย็นแก่ราษฎร
การปกครอง

ประกอบด้วย 6 หมู่บ้าน 2 ตำบล คือ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ตำบลเจริญศิลป์ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ตำบลทุ่งแก |  |  |  |  |  |
| 1. | บ้านเจริญศิลป์ | หมู่ 1 |  |  |  |  |  |  |  |  | 4. | บ้านหนองน้อย | หมู่ 3 |  |  |  |  |
| 2. | บ้านเจริญศิลป์ | หมู่ 2 |  |  |  |  |  |  |  |  | 5. | บ้านทุ่งมน | หมู่ 7 |  |  |  |  |
| 3. | บ้านเจริญศิลป์ | หมู่ 12 |  |  |  |  |  |  |  |  | 6. | บ้านทุ่งมน | หมู่ 11 |  |  |  |  |

โดยแบ่งเป็น 17 ชุมชน ได้แก่
ชุมชนศิริราษฎร์
ชุมชนเจริญสุขสันต์
ชุมชนเจริญพัฒนา
ชุมชนศิริประชา
ชุมชนเจริญศิลป์วิทยา
ชุมชนม่วงงาม
ชุมชนเกษตรยั่งยืน
ชุมชนเกษตรสมบูรณ์
ชุมชนเกษตรก้าวหน้า
ชุมชนวัดใหม่เจริญศิลป์
ชุมชนน้อยพัฒนา
ชุมชนชัยชนะ
เจริญรุ่งเรือง
ชุมชนสมานมิตร
ชุมชนใหม่ชัยเจริญ
ชุมชนยิ่งเจริญ
ชุมชนพัฒนา
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
เรือชูชีพ

การจัดเรือชูชีพของโอลิมปิกในปี ค.ศ. 1911–1912 นั้นเหมือนกับไททานิก ประกอบด้วยเรือชูชีพไม้มาตรฐานของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ 14 ลำ (ระบุด้วยตัวเลข 1–14) แต่ละลำจุได้ 65 คน และเรือชูชีพแบบพับได้ของเองเกิลฮาดท์ 4 ลำ (ระบุด้วยตัวอักษร A–D) แต่ละลำจุได้ 47 คน นอกจากนี้ยังมีเรือชูชีพฉุกเฉินหรือเรือตัด (cutter) อีก 2 ลำ (หมายเลข 1 และ 2) จุคนได้ลำละ 40 คน รวมทั้งหมด 20 ลำ เรือชูชีพทั้งหมดถูกเก็บไว้อย่างแน่นหนาบนดาดฟ้าเรือด้วยการแขวนบนหลักเดวิต (davit) ด้วยเชือก ยกเว้นเรือพับ A และ B เรือชูชีพฝั่งกราบขวามีหมายเลขเรือเป็นเลขคี่ตั้งแต่ลำที่ 1–15 เรียงจากหัวไปท้ายเรือ ฝั่งกราบซ้ายมีหมายเลขเรือเป็นเลขคู่ตั้งแต่ลำที่ 2–16 เรียงลำดับแบบเดียวกัน เรือตัดทั้งสองลำถูกแขวนไว้บนเดวิทในตำแหน่งพร้อมใช้งานได้ทันที เรือชูชีพ C และ D ถูกเก็บไว้ด้านในของเรือชูชีพลำที่ 1 และ 2 ตามลำดับ ส่วนเรือชูชีพ A และ B ถูกเก็บไว้บนหลังคาที่พักของเจ้าหน้าที่ ทั้งสองข้างของปล่องไฟหมายเลข 1
สภาพภายในเรือ

บทความหลัก: เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก § ข้อมูลจำเพาะ
โอลิมปิกถูกออกแบบมาให้เป็นเรือที่มีความหรูหรา สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้โดยสาร การตกแต่ง ผังดาดฟ้า และสิ่งอำนวยความสะดวกทางเทคนิคส่วนใหญ่ของไททานิกนั้นเหมือนกับโอลิมปิก แม้ว่าจะมีความแตกต่างเล็กน้อย ผู้โดยสารชั้นหนึ่งสามารถเพลิดเพลินกับห้องโดยสารสุดหรูที่บางห้องยังมีห้องน้ำในตัว สามารถรับประทานอาหารในห้องอาหารขนาดใหญ่และหรูหราหรือในร้านอาหารตามสั่ง (À la carte) ที่เป็นส่วนตัวมากขึ้น มีบันไดใหญ่หรือแกรนด์สเตียร์เคส (grand staircase) ที่สร้างขึ้นสำหรับเรือชั้นโอลิมปิกโดยเฉพาะ พร้อมด้วยลิฟต์สามตัวที่อยู่ด้านหลังลงไปยังดาดฟ้า E ห้องสูบบุหรี่แบบจอร์เจียน ระเบียงคาเฟ่ (Veranda Café) ตกแต่งด้วยต้นปาล์ม สระว่ายน้ำ ห้องอาบน้ำแบบตุรกีสมัยวิกตอเรีย ห้องออกกำลังกาย และสถานที่อื่น ๆ อีกหลายแห่งสำหรับรับประทานอาหารและความบันเทิง
สิ่งอำนวยความสะดวกของผู้โดยสารชั้นสองประกอบด้วยห้องสูบบุหรี่ ห้องสมุด ห้องอาหารขนาดใหญ่ และลิฟต์
สุดท้าย ผู้โดยสารชั้นสามสามารถเพลิดเพลินไปกับที่พักที่เหมาะสมเมื่อเทียบกับเรือลำอื่น ๆ แทนที่จะเป็นหอพักรวมขนาดใหญ่ที่เรือส่วนใหญ่ในยุคนั้นให้บริการ ผู้โดยสารชั้นสามของโอลิมปิกสามารถพักในห้องโดยสารที่มี 2–10 เตียง สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับชั้นสามเช่น ห้องสูบบุหรี่ พื้นที่ส่วนกลาง และห้องอาหาร
โอลิมปิกมีรูปลักษณ์ที่ดูสะอาดและเรียบง่ายกว่าเรือลำอื่น ๆ ในสมัยนั้น เพราะฮาร์แลนด์แอนด์โวลฟ์เลือกใช้ช่องระบายอากาศขนาดเล็กพร้อมพัดลมไฟฟ้าแทนช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ภายนอก โดยใช้ปล่องไฟที่สี่สำหรับการระบายอากาศเพิ่เติม สำหรับระบบขับเคลื่อน ฮาร์แลนด์แอนด์โวลฟ์เลือกใช้การผสมผสานระหว่างเครื่องจักรลูกสูบไอน้ำกับกังหันไอน้ำแรงดันต่ำ ซึ่งแตกต่างจากกังหันไอน้ำล้วนที่ใช้ในลูซิเทเนียและมอริเทเนียของคูนารด์ไลน์ ไวต์สตาร์เคยทดสอบการใช้เครื่องยนต์แบบนี้บนเรือเอสเอส ลอเรนติก (SS Laurentic) มาก่อนแล้ว ซึ่งพบว่าประหยัดกว่าเครื่องจักรหรือกังหันไอน้ำเพียงอย่างเดียว โอลิมปิกใช้ถ่านหิน 650 ตันต่อวัน ด้วยความเร็วเฉลี่ย 21.7 นอต ในการเดินทางเที่ยวแรก เมื่อเทียบกับถ่านหิน 1,000 ตันต่อวัน ของทั้งลูซิเทเนียและมอริเทเนีย
ความแตกต่างจากไททานิก

โอลิมปิกและไททานิกมีลักษณะคล้ายคลึงกันมากเพราะใช้พื้นฐานการออกแบบเดียวกัน แต่มีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยในไททานิกและต่อมาในบริแทนนิก ซึ่งอิงจากประสบการณ์ที่ได้จากปีแรกของการให้บริการของโอลิมปิก การเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดที่สุดคือส่วนครึ่งหน้าของพื้นที่ทางเดินบนดาดฟ้า A ของไททานิกถูกปิดด้วยฉากเหล็กที่มีหน้าต่างบานเลื่อนเพื่อให้ได้ที่กำบังเพิ่มเติม ในขณะที่ของโอลิมปิกยังคงเปิดโล่งตลอดช่วง สิ่งนี้เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ไททานิกมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นเป็น 46,328 ตัน จาก 45,324 ตันของโอลิมปิก ซึ่งทำให้ไททานิกสามารถอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกได้
นอกจากนี้พื้นที่ทางเดินชั้นหนึ่งบนดาดฟ้า B ของโอลิมปิกแทบไม่ได้รับการใช้งานเลย เนื่องจากมีพื้นที่ทางเดินขนาดใหญ่บนดาดฟ้า A อยู่แล้ว ดังนั้นทอมัส แอนดรูส์ จึงตัดสิ่งนี้ออกในไททานิก และสร้างห้องโดยสารเพิ่มเติมที่มีห้องน้ำในตัว คาเฟ่ปารีเซียง (Café Parisien) ร้านกาแฟในแบบริมทางเท้าของฝรั่งเศสถูกเพิ่มเป็นส่วนต่อเติมของร้านอาหารตามสั่ง และตัวร้านอาหารเองก็ขยายไปยังกราบซ้ายของเรือ ข้อเสียอย่างหนึ่งของการทำเช่นนี้คือพื้นที่ทางเดินชั้นสองบนดาดฟ้า B ลดลงบนไททานิก
บริเวณรับรองสำหรับร้านอาหารถูกเพิ่มเข้าไปในโถงทางเดินบันไดใหญ่ดาดฟ้า B ด้านท้ายของไททานิกซึ่งไม่มีในโอลิมปิก และห้องรับรองหลักบนดาดฟ้า D ก็ถูกขยายขนาดเล็กน้อยเช่นกัน ระเบียงส่วนตัวขนาด 50 ฟุต (15 เมตร) ถูกเพิ่มเข้าไปในห้องนั่งเล่นสุดหรูสองห้องบนดาดฟ้า B ของไททานิก รวมถึงทางเข้าเพิ่มเติมสำหรับชั้นหนึ่งบนดาดฟ้า B ความแตกต่างด้านความสวยงามยังมีอยู่ระหว่างเรือทั้งสองลำ ที่เห็นได้ชัดที่สุดคือการใช้พรมในห้องสาธารณะส่วนใหญ่ของไททานิก ตรงกันข้ามกับเสื่อน้ำมันที่ทนทานกว่าบนโอลิมปิก
ข้อบกพร่องส่วนใหญ่ของโอลิมปิกได้รับการแก้ไขในการปรับปรุงใหม่ในปี ค.ศ. 1913 ซึ่งเปลี่ยนแปลงการจัดวางส่วนของผู้โดยสารชั้นหนึ่งให้คล้ายกับไททานิกมากขึ้น แม้ว่าพื้นที่ทางเดินบนดาดฟ้า A จะยังคงเปิดโล่งตลอดอายุการใช้งานของโอลิมปิก แต่พื้นที่ทางเดินบนดาดฟ้า B กลับถูกยกเลิกและมีการเพิ่มห้องโดยสารเช่นเดียวกับบนไททานิก รวมถึงคาเฟ่ปารีเซียงและห้องอาหารขนาดใหญ่ การปรับปรุงใหม่ใน ค.ศ. 1913 ยังรวมถึงการปรับปรุงความปลอดภัยให้มากขึ้นหลังการอับปางของไททานิก ซึ่งรวมถึงการเพิ่มเรือชูชีพและการเพิ่มผนังกั้นห้องภายในตัวเรือตลอดครึ่งหนึ่งของความยาวเรือ มีการเพิ่มผนังกั้นห้องอีกหนึ่งแนวทำให้มีห้องผนึกน้ำทั้งหมด 17 ห้อง ผนังกั้นห้อง 5 แนวถูกยกให้สูงขึ้นไปถึงดาดฟ้า B นอกเหนือจากการปรับปรุงเหล่านี้ ยังมีการปรับปรุงอื่น ๆ อีกมากมายที่รวมอยู่ในงานปรับปรุงใหม่ใน ค.ศ. 1913
ประวัติ

หลังจากสร้างเสร็จ โอลิมปิกได้ทำการทดสอบการเดินเรือในวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1911 โดยทดสอบการควบคุมทิศทาง เข็มทิศ และระบบโทรเลขไร้สาย แต่ยังไม่มีการทดสอบความเร็ว การทดสอบเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น จากนั้นโอลิมปิกก็ออกเดินทางออกจากเบลฟาสต์ไปยังลิเวอร์พูลเพื่อไปจดทะเบียนในวันที่ 31 พฤษภาคม ไวต์สตาร์ไลน์ตั้งใจให้การเดินทางครั้งแรกนี้ตรงกับช่วงเวลาที่ปล่อยเรือไททานิกเพื่อสร้างกระแสข่าว หลังจากเปิดให้ประชาชนขึ้นชมเรือที่ลิเวอร์พูลเป็นเวลา 1 วัน โอลิมปิกก็ออกเดินทางต่อไปยังเซาแทมป์ตัน และถึงในวันที่ 3 มิถุนายน เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง การมาถึงของเรือสร้างความตื่นเต้นให้กับลูกเรือและหนังสือพิมพ์เป็นอย่างมาก ท่าเรือน้ำลึกที่เซาแทมป์ตันหรือที่เรียกว่า "ท่าเรือไวต์สตาร์" (White Star Dock) ถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับเรือชั้นโอลิมปิกโดยเฉพาะ และเปิดใช้งานใน ค.ศ. 1911
การเดินทางเที่ยวแรกของโอลิมปิกเริ่มขึ้นในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1911 จากเซาแทมป์ตันโดยแวะที่แชร์บูร์และควีนส์ทาวน์ ก่อนจะถึงนครนิวยอร์กในวันที่ 21 มิถุนายน โดยมีผู้โดยสารบนเรือ 1,313 คน (ชั้นหนึ่ง 489 คน ชั้นสอง 263 คน และชั้นสาม 561 คน) การเดินทางครั้งนี้มีกัปตันเอ็ดเวิร์ด จอห์น สมิธ เป็นผู้บังคับการ ซึ่งต่อมาเสียชีวิตในเหตุการณ์ไททานิกอับปาง นาวาสถาปนิก ทอมัส แอนดรูส์ พร้อมด้วยวิศวกรหลายคนอยู่บนเรือในการเดินทางไปนิวยอร์กและกลับ เจ. บรูซ อิซเมย์ และกลุ่มรับประกันของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ซึ่งอยู่บนเรือเพื่อตรวจสอบปัญหาหรือพื้นที่ที่ต้องปรับปรุง แอนดรูส์เสียชีวิตในเหตุการณ์ไททานิกเช่นกัน
ในฐานะเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกและเป็นเรือลำแรกของกลุ่มเรือขนาดยักษ์ (superliner) การเดินทางครั้งแรกของโอลิมปิกจึงดึงดูดความสนใจจากสื่อมวลชนและสาธารณชนทั่วโลก หลังจากเดินทางมาถึงนิวยอร์ก โอลิมปิกได้เปิดให้ประชาชนเข้าชมและมีผู้มาเยี่ยมชมกว่า 8,000 คน มีผู้ชมมากกว่า 10,000 คนมาส่งเรือออกจากท่าเรือนิวยอร์กสำหรับการเดินทางกลับครั้งแรก ผู้โดยสารบนเรือในการเดินทางกลับมีจำนวน 2,301 คน (ชั้นหนึ่ง 731 คน ชั้นสอง 495 คน และชั้นสาม 1,075 คน) ในระหว่างการเดินทางข้ามมหาสมุทรครั้งที่สาม มีผู้สังเกตการณ์จากคูนาร์ดไลน์อยู่บนเรือเพื่อหาแนวคิดสำหรับเรือลำใหม่ที่กำลังก่อสร้างคือ อาร์เอ็มเอส อาควิเทเนีย (RMS Aquitania)