stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พลูโทเนียม
การประยุกต์ใช้ > การใช้ประโยชน์จากกากเชื้อเพลิงนิวเคลียร์

PUREX เป็นกระบวนการที่นำกากเชื้อเพลิงนิวเคลียร์มาสกัดยูเรเนียมและพลูโทเนียมเพื่อให้กลายเป็นเชื้อเพลิงที่มีสารประกอบออกไซด์รวมอยู่ด้วย (MOX) สำหรับนำกลับมาใช้ใหม่ในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ พลูโทเนียมเกรดอาวุธสามารถนำไปเติมในเชื้อเพลิงผสมนั้นได้ เชื้อเพลิง MOX ที่ใช้ในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบน้ำมวลเบาประกอบไปด้วยพลูโทเนียม 60 กก.ต่อเชื้อเพลิงหนึ่งตัน หลังจากผ่านไป 4 ปี สามในสี่ส่วนของพลูโทเนียมจะเปลี่ยนกลายเป็นธาตุอื่นไป เครื่องปฏิกรณ์ที่เพาะเชื้อเพลิงในตัวเองนั้นจะออกแบบเป็นพิเศษให้สามารถสร้างวัสดุฟิชชันได้มากกว่าที่ใช้ไป
เชื้อเพลิง MOX เริ่มมีการใช้ตั้งแต่ในช่วงปี ค.ศ. 1980 และใช้กันอย่างกว้างขวางทั่วยุโรป ในเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 2000 สหรัฐอเมริกาและสหพันธรัฐรัสเซียทำข้อตกลงว่าด้วยการบริหารจัดการพลูโทเนียม ซึ่งมีใจความหนึ่งว่าจะทำลายพลูโทเนียมเกรดอาวุธจำนวนทั้งสิ้น 34 ตัน กระทรวงพลังงานสหรัฐอเมริกามีแผนที่จะกำจัดพลูโทเนียมเกรดอาวุธ 34 ตันในสหรัฐอเมริกาก่อนสิ้นปี ค.ศ. 2019 โดยเปลี่ยนไปเป็นเชื้อเพลิง MOX เพื่อใช้ในเครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ในเชิงพานิชย์
การเพิ่มประสิทธิภาพของเชื้อเพลิงสามารถทำได้ในกระบวนการนำกลับมาใช้ใหม่ด้วยเช่นกัน ในกระบวนการจะมีการจำกัดของเสียออกจากแท่งเชื้อเพลิงหลังจากใช้งานมาสามปี ประมาณ 3% จากน้ำหนักทั้งหมดของแท่งเชื้อเพลิง ไอโซโทปต่าง ๆ ของยูเรเนียมและพลูโทเนียมที่สร้างขึ้นในระหว่างการใช้งานในสามปีนั้นจะถูกกำจัดออกและแท่งเชื้อเพลิงจะกลับนำเข้าสู่กระบวนการผลิตใหม่ อย่างไรก็ตาม แกลเลียมประมาณ 1% ต่อน้ำหนักพลูโทเนียมเกรดอาวุธมีศักยภาพในการแทรกแซงในระยะยาวของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบน้ำมวลเบา
เมื่อเร็ว ๆ นี้มีการเสนอให้ใช้ 241Am เป็นตัวปรับโครงสร้างในแท่งเชื้อเพลิงพลูโทเนียมเพื่อทำให้ไม่สามารถนำแท่งเชื้อเพลิงนั้นไปผลิตเป็นอาวุธนิวเคลียร์ได้
การประยุกต์ใช้ > แหล่งพลังงานและความร้อน

ไอโซโทปพลูโทเนียม-238 (Pu-238) มีครึ่งชีวิต 87.5 ปี ซึ่งปลดปล่อยพลังงานความร้อนออกมาจำนวนมากในระดับต่ำ เป็นรังสีแกมมา/อนุภาคและรังสีนิวตรอนที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ/อนุภาค รังสีอนุภาคแอลฟาเป็นการรวมกันของการแผ่รังสีพลังงานสูงซึ่งมีการผ่านทะลุต่ำ และด้วยเหตุนั้นจึงป้องกันได้ง่าย เพียงแค่กำแพงกระดาษก็สามารถป้องกันการทะลุทะลวงของอนุภาคแอลฟาได้ โดย Pu-238 หนึ่งกิโลกรัมสามารถสร้างพลังงานความร้อนประมาณ 570 วัตต์
ด้วยลักษณะพิเศษนี้ทำให้พลูโทเนียมเหมาะสมในการใช้สร้างอุปกรณ์กำเนิดพลังงานไฟฟ้าที่ไม่ต้องการการซ่อมบำรุงตลอดเวลาหนึ่งชั่วอายุคน ดังนั้นจึงมีการใช้พลูโทเนียมในเครื่องผลิตไฟฟ้าด้วยความร้อนจากไอโซโทปรังสีและหน่วยผลิตความร้อนด้วยไอโซโทปแผ่รังสี เช่นในยานแคสซีนี, โครงการวอยเอจเจอร์ และยานนิวฮอไรซันส์ เทคโนโลยีพลังงานแบบเดียวกันแรกสุดถูกใช้ในระบบ ALSEP และ EASEP รวมถึงการทดลองเรื่องแผ่นดินไหวในปฏิบัติการบนดวงจันทร์ของยานอะพอลโล 14
พลูโทเนียม-238 เป็นแหล่งพลังงานของหัวใจเทียมเพซเมกเคอร์ (pacemaker:อุปกรณ์ไฟฟ้าที่ช่วยให้อัตราการเต้นของหัวใจสม่ำเสมอ) ที่ประสบความสำเร็จมาก เพราะช่วยลดความเสี่ยงต่อการผ่าตัดซ้ำๆเพื่อเปลี่ยนแหล่งพลังงาน ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเซลล์ปฐมภูมิที่ใช้ลิเทียมเป็นพื้นฐาน แต่ใน ค.ศ. 2003 ยังมีเพซเมกเคอร์ 50 ถึง 100 ชิ้นที่ใช้พลูโทเนียมเป็นแหล่งพลังงาน ถูกฝังอยู่ในร่างกายผู้ป่วยที่ยังมีชีวิตอยู่ นอกจากนี้ยังมีการศึกษา Pu-238 เพื่อใช้ในการให้ความร้อนในการดำน้ำแบบสคูบา พลูโทเนียม-238 ผสมกับเบริลเลียมถูกใช้ในการสร้างนิวตรอนเพื่อใช้ในงานวิจัย
ข้อควรระวัง > ความเป็นพิษ

ไอโซโทปและสารประกอบพลูโทเนียมเป็นสารพิษที่มีความเป็นพิษสูงซึ่งมีสาเหตุมาจากภาวะกัมมันตภาพรังสี การปนเปื้อนของพลูโทเนียมออกไซด์ (พลูโทเนียมรวมตัวกับออกซิเจนด้วยตนเอง) เป็นผลมาจากอุบัติเหตุนิวเคลียร์ทางทหารเมื่ออาวุธนิวเคลียร์ถูกเผา
พลูโทเนียมจะเป็นอันตรายมากถ้าเราหายใจเอาพลูโทเนียมเข้าไป อันตรายมากกว่าการรับประทานพลูโทเนียมเข้าไปเสียอีก ความเสี่ยงที่จะเป็นมะเร็งปอดจะเพิ่มขึ้นเมื่อรับรังสีในหนึ่งครั้งมีค่าปริมาณรังสีสมมูลของการหายใจเอารังสีเข้าไปเกินกว่า 400 mSv กระทรวงพลังงานแห่งสหรัฐอเมริกาประมาณว่าความเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งในช่วงชีวิตเมื่อสูดเอาพลูโทเนียมเข้าไป 5,000 อนุภาคซึ่งแต่ละอนุภาคมีขนาด 3 ไมครอน จะมีความเสี่ยงเพิ่มขึ้น 1% จากค่าเฉลี่ยในสหรัฐอเมริกา ร่างกายคนเราจะไม่ดูดซึมพลูโทเนียมจากการรับประทานเข้าไป (ร่างกายจะดูดซึมพลูโทเนียมออกไซด์เพียง 0.04% เท่านั้นจากการรับประทาน)  เมื่อพลูโทเนียมถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกาย จะถูกขับออกจากร่างกายอย่างช้าๆ ซึ่งมีครึ่งชีวิตทางชีวภาพ 200 ปี
รังสีแอลฟาที่พลูโทเนียมปล่อยออกมาไม่สามารถทะลุผิวหนังเข้าไปได้ แต่สามารถฉายเข้าไปในอวัยวะภายในได้เมื่อรับประทานหรือสูดดมพลูโทเนียมเข้าไป โดยเฉพาะกระดูกซึ่งดูดซับพลูโทเนียมอยู่บริเวณผิวหน้าของกระดูกและตับซึ่งจะสะสมพลูโทเนียมเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อพิจารณาภาพรวมแล้วพลูโทเนียมอาจเป็นเหตุของการรับพิษรังสีอย่างรุนแรงจนถึงตายได้ถ้าสูดดมหรือรับประทานเข้าไป อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีใครตายจากการสูดดมหรือรับประทานพลูโทเนียมและพบว่ามีหลายคนที่ตรวจพบพลูโทเนียมในร่างกาย
ข้อควรระวัง > ความสามารถในการเกิดวิกฤต

สิ่งที่ต้องระวังอีกอย่างหนึ่งคือ ต้องระวังไม่ให้พลูโทเนียมสะสมจนถึงค่าของมวลวิกฤต เนื่องจากมวลวิกฤตของพลูโทเนียมมีค่าหนึ่งในสามของยูเรเนียม-235 เท่านั้น พลูโทเนียมที่เกิดวิกฤตจะปลดปล่อยนิวตรอนและรังสีแกมมาออกมาทำให้ถึงตายได้ พลูโทเนียมในสารละลายสามารถมีมวลถึงระดับของมวลวิกฤตได้ง่ายกว่าของแข็งเพราะจากสารหน่วงนิวตรอนโดยไฮโดรเจนในน้ำ
ในอดีตพลูโทเนียมเคยมีมวลถึงระดับวิกฤตโดยอุบัติเหตุมาแล้ว โดยบางครั้งทำให้เกิดอันตรายจนถึงแก่ชีวิต การจัดการกับแท่งสารประกอบคาร์บอน-ทังสเตนที่ล้อมรอบพลูโทเนียมทรงกลมหนักประมาณ 6.2 กก.ซึ่งเป็นระดับทำให้เป็นอันตรายถึงชีวิต อย่างขาดความระมัดระวังที่ลอส อลามอส ในวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1945 เป็นผลให้ แฮรี่ เค เดกเลี่ยน จูเนียร์ (Harry K. Daghlian, Jr) นักวิทยาศาสตร์ โดยได้รับรังสีประมาณ 5.1 ซีเวอร์ต (510 rems) และตายใน 25 วันให้หลัง เก้าเดือนถัดมา ลูอิส สโลทิน (Louis Slotin) นักวิทยาศาสตร์อีกคนหนึ่งของลอส อลามอส ก็เสียชีวิตในอุบัติเหตุลักษณะเดียวกัน โดยเกิดจากตัวสะท้อนเบริลเลียมและแกนพลูโทเนียม (หรือที่เรียกว่า "แก่นปีศาจ") ชุดเดียวกันกับที่ทำให้เดกเลี่ยนเสียชีวิต เหตุการณ์นี้ถูกจำลองอยู่ในภาพยนตร์ ปี ค.ศ. 1989 เรื่อง แฟตแมนแอนด์ลิตเติลบอย
ในเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 1958 ระหว่างกระบวนการทำให้พลูโทเนียมบริสุทธิ์ที่ลอส อลามอสนั้น มวลในถังผสมได้เพิ่มขึ้นจนถึงระดับวิกฤต ทำให้ผู้ควบคุมเครนเสียชีวิต อุบัติเหตุในลักษณะเดียวกันนี้ได้เกิดขึ้นอีกในสหภาพโซเวียต ญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา และอีกหลายประเทศ
ข้อควรระวัง > ความสามารถในการติดไฟ

โลหะพลูโทเนียมเป็นวัตถุติดไฟอันตราย โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นผงละเอียด ในสิ่งแวดล้อมที่มีความชื้น พลูโทเนียมจะสร้างสารประกอบไฮโดรเจนบนผิวหน้าซึ่งอาจเกิดการลุกไหม้เองได้ในอากาศที่อุณหภูมิห้อง พลูโทเนียมเมื่อรวมตัวกับออกซิเจน ปริมาตรจะขยายมากกว่า 70% ของปริมาตรเดิม อาจทำให้หีบห่อที่บรรจุพลูโทเนียมนั้นแตกหักได้ กัมมันตภาพรังสีจากการไหม้ของวัสดุพลูโทเนียมจะยิ่งเพิ่มความอันตราย ทรายแม็กนีเซียมออกไซด์เป็นวัสดุที่ดีที่สุดในการใช้ดับไฟที่เกิดจากพลูโทเนียม โดยจะทำหน้าที่กันความร้อนและออกซิเจน วัสดุที่ช่วยระบายความร้อน เช่น ฮีตซิงก์ สามารถช่วยปิดกั้นออกซิเจนได้อีกด้วย ควรระมัดระวังเป็นพิเศษในการเก็บหรือใช้พลูโทเนียมในทุกรูปแบบ โดยทั่วไปแล้วจะเก็บในที่แห้งโดยมีบรรยากาศเป็นก๊าซเฉื่อย
เชิงอรรถ

↑  PuO2+ ไอออนนี้ไม่เสถียรจะเปลี่ยนไปเป็น Pu4+ และ PuO22+; Pu4+ จะรวมตัวกับออกซิเจนของ PuO2+ ที่เหลือ ไปเป็น PuO22+, ซึ่งจะลดทอนไปเป็น Pu3+ ดังนั้นสารละลายพลูโทเนียมที่เก็บไว้ระยะหนึ่งจึงมีส่วนผสมของ  Pu3+ และ PuO22+
Crooks, William J. (2002). "Nuclear Criticality Safety Engineering Training Module 10 – Criticality Safety in Material Processing Operations, Part 1" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ March 20, 2006. สืบค้นเมื่อ February 15, 2006.
↑  นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีผู้เสนอชื่อธาตุว่า "พลูโทเนียม" หนึ่งทศวรรษหลังแบเรียมถูกค้นพบ ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์เสนอว่าแบเรียมควรเปลี่ยนชื่อเป็น"พลูโทเนียม"เพราะธาตุไม่ได้เป็นธาตุหนัก (ตามการเสนอจากรากศัพท์ภาษากรีกของชื่อที่ตั้งขึ้น barys = หนัก) เขาให้เหตุผลว่าตั้งแต่มันถูกสร้างโดยเทคนิคใหม่ของการสกัดสารเคมีด้วยกระแสไฟฟ้า ชื่อของมันควรเกี่ยวข้องกับไฟ ดังนั้นเขาจึงเสนอว่าควรเป็นชื่อเทพเจ้าแห่งยมโลกของชาวโรมัน เทพพลูโต
↑  ตามบทความที่มี อ้างถึงข้อมูลที่ซีบอร์กกล่าว: "จริงๆแล้วสัญลักษณ์ควรจะเป็น Pl แต่ตลกดีเมื่อซีบอร์กเสนอให้เป็น Pu ซึ่งเหมือนคำที่เด็กร้องอุทาน 'Pee-yoo! (พี-ยู) ' เมื่อได้กลิ่นบางอย่างที่แย่ๆ ซีบอร์กคิดว่าเขาจะได้รับการวิจารณ์ที่เผ็ดร้อนในการเสนอสัญลักษณ์นี้ แต่คณะกรรมการการตั้งชื่อได้ยอมรับโดยปราศจากข้อโต้แย้ง"
↑  ห้อง 405 ของห้องปฏิบัติการจอร์จ เฮอร์เบิร์ต โจนส์ (George Herbert Jones) ซึ่งเป็นสถานที่แรกที่สามารถสกัดพลูโทเนียมได้ ได้ชื่อเป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1967
↑  ระหว่างโครงการแมนฮัตตัน มักเรียกพลูโทเนียมกันอย่างง่ายๆว่า "49" โดยหมายเลข 4 มาจากเลขตัวสุดท้ายของ 94 (เลขอะตอมของพลูโทเนียม) และ 9 คือเลขตัวสุดท้ายของ Pu-239 ซึ่งเป็นไอโซโทปของวัสดุฟิสไซล์เกรดอาวุธที่ใช้ทำระเบิดนิวเคลียร์
↑  The American Society of Mechanical Engineers (ASME, สมาคมวิศวกรเครื่องกลแห่งอเมริกา) กำหนดให้เครื่องปฏิกรณ์-บีเป็นสิ่งสำคัญเชิงวิศวกรรมเครื่องกลทางประวัติศาสตร์แห่งชาติในเดือนกันยายน ค.ศ. 1976 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2008 เครื่องปฏิกรณ์-บีได้ชื่อเป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐอเมริกา
↑  การคำนวณประสิทธิภาพอยู่บนพื้นฐานของข้อเท็จจริงที่ว่า Pu-239 (หรือ U-235) 1 กก. ผลการแตกตัวของนิวเคลียสของอะตอม ปลดปล่อยพลังงานประมาณ 17 kt ถ้าพลูโทเนียมทรงกลมประมาณ 1.2 กก. การแตกตัวของนิวเคลียสของอะตอมจะให้ผลลัพธ์ 20 kt
↑  พลูโทเนียมจำนวนมากนี้ถูกใช้สร้างแกนซึ่งแตกตัวได้ของอาวุธนิวเคลียร์ความร้อนที่ใช้การออกแบบเทลเลอร์-อูลาม  (Teller–Ulam design) หรือที่เรียกว่า 'ระเบิดไฮโดรเจน' เป็นอาวุธนิวเคลียร์ชนิดหนึ่งที่ใช้การระเบิดแบบแตกตัวไปกระตุ้นนิวเคลียร์ฟิวชั่นของไอโซโทปไฮโดรเจนหนัก ผลการทำลายโดยทั่วไปในความแรงเทียบเท่าระเบิดทีเอ็นทีหนึ่งล้านตันเปรียบเทียบได้กับกลไกแตกตัวความแรงเทียบเท่าระเบิดทีเอ็นทีหนึ่งพันตันเท่านั้น
↑  แกโดลิเนียม เซอร์โคเนียม ออกไซด์ (Gd2Zr2O7) ถูกพิจารณาเพราะมันสามารถหน่วงพลูโทเนียมได้มากกว่า 30 ล้านปี
↑  Breakdown of plutonium in a spent nuclear fuel rod: plutonium-239 (~58%), 240 (24%), 241 (11%), 242 (5%), and 238 (2%).
↑  มีไฟไหม้ที่เกิดจากพลูโทเนียมที่รอกกี แฟลตส์ แพลนต์ (Rocky Flats Plant) ใกล้กับโบลเดอร์, รัฐโคโลราโด ในปี ค.ศ. 1969
แหล่งข้อมูลอื่น

"Alsos Digital Library for Nuclear Issues – Plutonium". Washington and Lee University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 3, 2009. สืบค้นเมื่อ February 15, 2009.
Sutcliffe, W. G.;  และคณะ (1995). "A Perspective on the Dangers of Plutonium". Lawrence Livermore National Laboratory. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 29, 2006.
"Physical, Nuclear, and Chemical, Properties of Plutonium". IEER. 2005. สืบค้นเมื่อ February 15, 2009.
"A History of Plutonium" (ภาษาอังกฤษ). Los Alamos National Laboratory. สืบค้นเมื่อ 8 July 2023.
Bhadeshia, H. "Plutonium crystallography".
Samuels, D. (2005). "End of the Plutonium Age". Discover Magazine. 26 (11).
Pike, J.; Sherman, R. (2000). "Plutonium production". Federation of American Scientists. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 3, 2009. สืบค้นเมื่อ February 15, 2009.
"Plutonium Manufacture and Fabrication".
Ong, C. (1999). "World Plutonium Inventories". Nuclear Files.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 5, 2014. สืบค้นเมื่อ February 15, 2009.
"Challenges in Plutonium Science". Los Alamos Science. I & II (26). 2000. สืบค้นเมื่อ February 15, 2009.
"Plutonium". Royal Society of Chemistry. สืบค้นเมื่อ February 6, 2015.
"Plutonium". The Periodic Table of Videos. University of Nottingham. สืบค้นเมื่อ February 6, 2015.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
พลูโทเนียมมีอัญรูปที่ต่างกันโดยปกติ 6 ชนิดที่ความดันบรรยากาศ: แอลฟา  (α), บีตา  (β), แกมมา  (γ), เดลตา  (δ), พรี เดลตา  (δ'), & เอปซิลอน  (ε)
พลูโทเนียมเกรดสำหรับทำอาวุธ
สภาวะออกซิเดชันต่างๆของพลูโทเนียมในสารละลาย
การลุกไหม้ติดไฟได้เอง (Pyrophoric) ของพลูโทเนียมภายใต้เงื่อนไขที่เหมาะสมทำให้มันดูเหมือนถ่านแดง ๆ ที่คุติดไฟ
เกลนน์ ที. ซีบอร์ก และทีมงานที่เบิร์กลีย์สร้างพลูโทเนียมได้เป็นรายแรก
ด้านหน้าของเครื่องปฏิกรณ์-บีที่แฮนฟอร์ด เป็นเครื่องปฏิกรณ์พลูโทเนียมเครื่องแรกของโลก
เนื่องจากการมีอยู่ของ Pu-240 ในการเกิดพลูโทเนียมในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ การออกแบบการระเบิดจากภายในจึงถูกพัฒนาขึ้นมาสำหรับ "แฟตแมน" และ อาวุธที่ใช้ในการทดสอบ "ทรินนิที"
แบบอุโมงค์เก็บกากที่ถูกนำเสนอสำหรับที่เก็บกากนิวเคลียร์เทือกเขายุกคา
ระเบิดปรมาณูที่ทิ้งระเบิดลงเหนือนะงะซะกิ ประเทศญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1945 สร้างจากพลูโทเนียม
ก้อน 238PuO2 เรืองแสง
แบบจำลองพลูโทเนียมทรงกลมที่ล้อมรอบด้วยแท่งสารประกอบคาร์บอน-ทังสเตนสำหรับสะท้อนนิวตรอนในการจำลองการทดลองของแฮรี่ เดกเลี่ยน (Harry Daghlian) ในปี ค.ศ. 1945
เฮสเตีย

| เฮสเตีย |
| --- | --- |
เทพเจ้าแห่งเตาอิฐหรือบริเวณข้างกองไฟ
ประติมากรรมหินอ่อน "จุสตินิอานิเฮสเตีย" ภาพจาก O. Seyffert, Dictionary of Classical Antiquities, 1894
ที่ประทับ: เดลฟีหรือยอดเขาโอลิมปัส
สัญลักษณ์: เตาอิฐและไฟของเตาอิฐ
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: ไม่มี
บุตร - ธิดา: ไม่มี
บิดา-มารดา: โครนัสและเรีย
พี่น้อง: เฮดีส ดีมิเทอร์ โพไซดอน ฮีราและซูส
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในโรมัน: เวสตา
ในศาสนากรีกโบราณ เฮสเตีย (อังกฤษ: Hestia; กรีกโบราณ: Ἑστία, "เตาอิฐ" หรือ "บริเวณข้างเตาไฟ") ทรงเป็นเทพเจ้าพรหมจรรย์แห่งเตาอิฐ สถาปัตยกรรมกรีกโบราณ และการจัดระเบียบกิจกรรมในบ้าน ครอบครัวและรัฐที่ถูกต้อง ในเทพปกรณัมกรีก พระนางเป็นธิดาของโครนัสและเรีย
เฮสเตียทรงได้รับของบูชาที่ทุกการบวงสรวงในครัวเรือน ในที่สาธารณะ เตาอิฐของพริทเนียม (prytaneum) เป็นเสมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อย่างเป็นทางการของพระนาง เมื่อมีการก่อตั้งอาณานิคมใหม่ เพลิงจากเตาอิฐสาธารณะของเฮสเตียในนครแม่จะถูกนำไปยังนิคมใหม่ด้วย พระนางประทับนั่งบนบัลลังก์ไม้เรียบ ๆ โดยมีเบาะขนแกะสีขาว และไม่ทรงเลือกสัญลักษณ์ประจำพระองค์ ภาคโรมันของพระนาง คือ เวสตา
เฮสเตียทรงเป็นเทพเจ้าโอลิมปัสรุ่นแรก ร่วมกับดีมิเทอร์และฮีรา พระนางเป็นธิดาแห่งไททันโครนัสและเรีย พระเชษฐภคินีแห่งเฮดีส ดีมิเทอร์ โพไซดอน ฮีราและซูส โครนัสกลืนบุตรธิดาของตนทั้งหมดทันทีหลังคลอด ยกเว้นซูสบุตรคนสุดท้อง ต่อมาซูสบังคับให้โครนัสคายพี่น้องของพระองค์และทรงนำในสงครามกับบิดาและไททันอื่น เฮสเตียทรงเป็น "พระองค์แรกที่ถูกกลืนกิน... และพระองค์สุดท้ายที่ถูกขับออกอีกครั้ง" พระองค์จึงเป็นทั้งธิดาพระองค์แรกและพระองค์สุดท้าย การผกผันตำนานนี้พบในเพลงสวดสรรเสริญแอโฟรไดทีของกวีโฮเมอร์ (700 ปีก่อน ค.ศ.) เฮสเตียทรงปฏิเสธการเกี้ยวพาราสีของโพไซดอนและอพอลโล และทรงสาบานพระองค์เป็นพรหมจรรย์ตลอดกาล ซูสทรงบัญชาให้เฮสเตียทำหน้าที่เลี้ยงและรักษาไฟในเตาไฟโอลิมปัสด้วยส่วนที่ติดมันและติดไฟได้ของสัตว์ที่บูชาแด่พระเจ้า
สถานภาพเทพเจ้าโอลิมปัสของเฮสเตียนั้นกำกวม Kenneth Dorter บันทึกว่า ในเอเธนส์ ใน "ชีวิตของเพลโต" "มีข้อแตกต่างกันในรายพระนามพระเจ้าหลักสิบสองพระองค์ว่าจะรวมเฮสเตียหรือไดอะไนซัสเข้ากับอีกสิบเอ็ดพระองค์ที่เหลือ ตัวอย่างเช่น แท่นบูชาพระเจ้าที่อโกรา มีแท่นบูชาของเฮสเตีย แต่ที่แถบลายตกแต่งตะวันออกของวิหารพาร์เธนอนกลับมีแท่นบูชาของไดอะไนซัส" บางครั้งถือกันว่าการละเว้นเฮสเตียออกจากรายพระนามเทวสภาโอลิมปัสเป็นนิทัศน์ของธรรมชาติไม่โต้ตอบและไม่เผชิญหน้าของพระนาง โดยทรงยกบัลลังก์โอลิมปัสให้แก่ไดอะไนซัสเพื่อป้องกันความขัดแย้งบนสวรรค์ เฮสเตียเป็นที่รู้จักกันในความเมตตา แต่ไม่มีแหล่งข้อมูลหรือตำนานโบราณอธิบายการยอมจำนนหรือการถอนพระองค์นี้ Burkert ให้ข้อคิดเห็นว่า "เนื่องจากเตาอิฐไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ เฮสเตียจึงไม่อาจมีส่วนแม้ในกระบวนการแห่งพระเจ้า โดยทรงปล่อยการเล่นตลกอื่นของเทพเจ้าโอลิมปัสไว้" สถานภาพทางเทพปกรณัมของพระองค์ที่เป็นธิดาหัวปีของเรียและโครนัสเหมือนจะอธิบายประเพณีที่ว่าของบูชาเล็กน้อยส่วนหนึ่งถวายแด่เฮสเตียก่อนการบูชาอื่นทั้งหมด ("เฮสเตียทรงมาก่อน")
ความกำกวมในเทพปกรณัมของเฮสเตียตรงกับลักษณะประจำ บุคลิกและการบรรยายที่คลุมเครือของพระองค์ พระนางทรงถูกระบุด้วยเตาอิฐซึ่งเป็นวัตถุรูปธรรม และภาวะนามธรรมของชุมชนและกิจกรรมในบ้าน แต่ภาพของพระนางนั้นหายากและไม่ค่อยปลอดภัย ในศิลปะกรีกคลาสสิก บางครั้งมีผู้วาดพระนางเป็นสตรี มีผ้าคลุมศีรษะอย่างเรียบง่ายและถ่อมพระองค์ บางครั้งแสดงภาพพระนางมีไม้เท้าในพระหัตถ์หรือประทับอยู่ข้างกองไฟขนาดใหญ่
โฟร์น็อนบลอนส์

นักดนตรี
โฟร์น็อนบลอนส์ (อังกฤษ: 4 Non Blondes) เป็นวงร็อกอเมริกันจากแซนแฟรนซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1989 ประกอบด้วยสมาชิกคือ มือเบส คริสตา ฮิลเฮาส์, มือกีตาร์ ชอนนา ฮอล, มือกลอง วันดา เดย์ และนักร้องนำ/กีตาร์ ลินดา เพอร์รี ก่อนที่จะออกอัลบั้มแรก โรเจอร์ โรชาได้แทนที่ฮอลในตำแหน่งกีตาร์ และดอว์น ริชาร์ดสันแทนเดย์ ในตำแหน่งกลอง ซิงเกิลฮิตติดชาร์ตของวงในปี ค.ศ. 1993 คือซิงเกิล "What's Up" ถือเป็นซิงเกิลฮิตเดียวของวง จนเพอร์รีออกจากวงไปในปี ค.ศ. 1995 ไปเริ่มทำงานเดี่ยว ส่วนสมาชิกที่เหลือก็แยกย้ายกันไป
อิบน์ ตัยมียะฮ์

| อิบน์ ตัยมียะฮ์ ابن تيمية |
| --- | --- |
ชื่อของ อิบน์ ตัยมียะฮ์ ในการประดิษฐ์ตัวอักษรอิสลาม
คำนำหน้าชื่อ: ชัยคุลอิสลาม
ส่วนบุคคล
เกิด: 10 เราะบีอุลเอาวัล ฮ.ศ. 661 หรือ 22 มกราคม ค.ศ. 1263 ฮัรรอน, รัฐสุลต่านรูม  (ปัจจุบันคือ ฮัรรอน, ชันลืออูร์ฟา, ประเทศตุรกี)
มรณภาพ: 20 ษูลเกาะดะฮ์ ฮ.ศ. 728 หรือ 26 กันยายน ค.ศ. 1328 ดามัสกัส, รัฐสุลต่านมัมลูก (ปัจจุบันคือ ประเทศซีเรีย)
ศาสนา: ศาสนาอิสลาม
ยุค: ยุคกลาง
นิกาย: ซุนนะฮ์
สำนักคิด: ฮัมบะลี
ลัทธิ: อะษะรีย์
ตำแหน่งชั้นสูง
 ได้รับอิทธิจาก มาลิก อิบน์ อะนัส, อะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล, ฮะซัน อิบน์ อะลี อัลบัรบะฮารี, อิบน์ ฮัซม์, อับดุลกอดิร อัลญีลานี, อิบน์ อัลเญาซี, อับดุลเฆาะนี อัลมักดิซี, อิบน์ รุชด์ 
 มีอิทธิพลต่อ อิบน์ ก็ออยิม, อิบน์ กะษีร, อัซซะฮะบี, อัลมิซซี, อิบน์ อับดิลฮาดี, อิบน์ อับดิลวะฮ์ฮาบ, เราะชีด ริฎอ, อัลอัลบานี, อิบน์ บาซ, อิบน์ อุษัยมีน 
อิบน์ ตัยมียะฮ์  (22 มกราคม 1263 - 26 กันยายน 1368; อาหรับ: إبن تيمية) ชื่อเกิดคือ ตะกียุดดีน อะฮ์หมัด อิบน์ อับดุลฮะลีม อิบน์ อับดุสสะลาม อันนุมัยรี อัลฮัรรอนี (อาหรับ: تقي الدين أحمد بن عبد الحليم بن عبد السلام النميري الحراني) อุละมาอ์ซุนนะฮ์ มุฮัดดิษ, กอฎี (ผู้พิพากษา, ผู้วินิจฉัย),  นักศาสนศาสตร์ของซะละฟียะฮ์,  และนักคิดและบุคคลสำคัญทางการเมืองในบางครั้ง  เขาเป็นที่รู้จักจากการมีส่วนร่วมทางการทูตกับ ฆอซานข่าน ผู้ปกครองจักรวรรดิข่านอิล และการมีส่วนร่วมของเขาในยุทธการที่มัรญุศเศาะฟัร (ค.ศ. 1303) ซึ่งยุติการมองโกลรุกรานลิแวนต์. สมาชิกของมัซฮับฮัมบะลี,  ทรรศนะเชิงสัญลักษณ์ของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ที่ประณามการปฏิบัติของชาวบ้านจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับการเคารพนักบุญและการไปสักการะหลุมฝังศพทำให้เขาไม่เป็นที่นิยมในหมู่นักวิชาการและผู้ปกครองในยุคนั้น และเขาถูกจำคุกหลายครั้ง
บุคคลที่มีการแบ่งขั้วในสมัยของเขาเองและในศตวรรษต่อมา, อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้กลายเป็นหนึ่งในนักเขียนยุคกลางที่มีอิทธิพลมากที่สุดในฝ่ายซุนนะฮ์ยุคใหม่ตอนปลาย
ประเด็นสำคัญของคำสอนของเขา คือ การให้ความสำคัญต่อการเคารพสักการะพระเจ้าเพียงองค์เดียวที่แท้จริง คือ อัลลอฮ ตามแนวทางของศาสนทูต บรรดาสาวกและบรรดาลูกศิษย์ของสาวก(ชนสะลัฟ) และการรณรงค์เพื่อถอนรากถอนโคนสิ่งที่เขามองว่าเป็นชิริก (การบูชารูปเคารพ) มีอิทธิพลอย่างมากต่อมุฮัมมัด อิบนุ อับดุลวะฮาบ, ผู้ก่อตั้งขบวนการปฏิรูปฮัมบะลี ฝึกฝนในซาอุดีอาระเบียและนักวิชาการซุนนะฮ์คนอื่น ๆ ในภายหลัง มุฮัมมัด เราะชีด ริฎอ นักเทววิทยากลุ่มสะละฟีย์ ชาวซีเรีย (เกิดปี ค.ศ. 1935 ส.ศ. 1354) หนึ่งในผู้สนับสนุนผลงานสมัยใหม่ที่สำคัญของเขา กำหนดให้ อิบน์ ตัยมียะฮ์ เป็นมุญัดดิด (ผู้ฟื้นฟู) ของศตวรรษที่ 7 ของปีฮิจเราะห์
ชื่อ

ชื่อเต็มของอิบน์ ตัยมียะฮ์ คือ ตะกียุดดีน อะบูลอับบาส อะฮ์หมัด อิบน์ อับดุลฮะลีม อิบน์ อับดุสสะลาม อิบน์ อับดุลลอฮ์ อิบน์ อัลเคาะฎิร อิบน์ มุฮัมมัด อิบน์ อัลคิฎิร อิบน์ อิบรอฮีม อิบน์ อะลี อิบน์ อับดิลลาฮ์ อันนุมัยรี อัลฮัรรอนี (อาหรับ: أحمد بن عبد الحليم بن عبد السلام بن عبد الله بن الخضر بن محمد بن الخضر بن إبراهيم بن علي بن عبد الله النميري الحراني)
อิบน์ ตัยมียะฮ์ (ابن تيمية) ชื่อที่ผิดปกติเนื่องจากได้มาจากสมาชิกหญิงในครอบครัวของเขาซึ่งตรงข้ามกับสมาชิกชาย ซึ่งเป็นธรรมเนียมปกติในเวลานั้นและยังคงเป็นอยู่ในปัจจุบัน ชื่อ "ตัยมียะฮ์" มาจากมารดาของบรรพบุรุษของเขาที่เรียกว่า ตัยมียะฮ์ นางเป็นผู้ตักเตือนและเขาถูกกำหนดให้เป็นนางและกลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "อิบน์ ตัยมิยะฮ์"  ตัยมียะฮ์ เป็นผู้หญิงที่โดดเด่น มีชื่อเสียงในด้านทุนการศึกษาและความกตัญญู และชื่อ อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้รับการขนานนามจากลูกหลานชายหลายคนของนาง
ช่วงต้นของชีวิต > ตระกูล

บิดาของอิบน์ ตัยมียะฮ์ มีที่นั่งของฮัมบะลี ในฮัรรอน และต่อมาที่มัสยิดอุมัยยะฮ์ ฮัรรอน เป็นเมืองส่วนหนึ่งของรัฐสุลต่านรูม ปัจจุบัน ฮัรรอน เป็นเมืองเล็กๆ ที่ชายแดนซีเรีย และตุรกี ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดชันลืออูร์ฟา  ปู่ของเขาคือ มัจญ์ดุดดีน อิบน์ ตัยมียะฮ์ อัลฮัมบะลี (เสียชีวิต 1255) และ ฟัครุดดีน ลุงของเขา (เสียชีวิต 1225) เป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียงของมัซฮับฮัมบะลี ในทำนองเดียวกัน ความสำเร็จด้านวิชาการของบิดาของเขาคือ ชิฮาบุดดีน อับดุลฮะลีม อิบน์ ตัยมียะฮ์ (เสียชีวิต 1284) ก็เป็นที่รู้จักกันดีเช่นกัน
ช่วงต้นของชีวิต > การศึกษา

ในปี 1269 อิบน์ ตัยมียะฮ์ อายุเจ็ดขวบได้ออกจากฮัรรอน พร้อมกับพ่อและพี่น้องสามคนของเขา เมืองนี้ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงจากการรุกรานของมองโกลที่ตามมา  ครอบครัวของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ย้ายและตั้งรกรากในเมืองดามัสกัส, ประเทศซีเรีย, ซึ่งขณะนั้นปกครองโดย สุลต่านแห่งมัมลูก
ในดามัสกัส บิดาของเขาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการของซุกกะรียะฮ์ อัลมะดะเราะซะฮ์ ซึ่งเป็นสถานที่ซึ่ง อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้รับการศึกษาขั้นต้นเช่นกัน การศึกษาทางศาสนาของเขาเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วัยรุ่นตอนต้น เมื่อเขาท่องอัลกุรอานทั้งเล่มด้วยความทรงจำ และต่อมาเขาได้เรียนรู้หลักคำสอนของอิสลามเกี่ยวกับคัมภีร์อัลกุรอาน จากบิดาของเขา เขาได้เรียนรู้ศาสตร์ทางศาสนาของฟิกฮ์ (นิติศาสตร์) และ อุศูลุลฟิกฮ์ (หลักนิติศาสตร์) อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้เรียนรู้งานของอะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล, อะบูบักร์ อัลค็อลลาล, อิบน์ กุดามะฮ์ และงานของอะบูลบัรกาต มัจญ์ดุดดีน ปู่ของเขาด้วย การศึกษาวิชานิติศาสตร์ของเขาไม่ได้จำกัดอยู่เพียงมัซฮับของฮันบะลีเท่านั้น แต่เขายังได้เรียนรู้วิชานิติศาสตร์อื่นๆ ด้วย
จำนวนนักวิชาการที่เขาศึกษาหะดีษ กล่าวกันว่ามีจำนวนมากกว่าสองร้อยคน  สี่คนเป็นผู้หญิง บรรดาผู้ที่เป็นที่รู้จักตามชื่อมีจำนวนครูหะดีษสี่สิบคน ตามที่อิบน์ ตัยมียะฮ์บันทึกไว้ในหนังสือของเขาชื่อ อัรบะอูนหะดีษัน Serajul Haque กล่าวว่า จากสิ่งนี้ทำให้อิบน์ ตัยมียะฮ์ เริ่มฟังหะดีษตั้งแต่อายุห้าขวบกับครู หนึ่งของเขาเป็นหัวหน้าผู้พิพากษาฮัมบะลี คนแรกของซีเรียคือ ชัมซุดดีน อัลมักดิซีย์ ซึ่งดำรงตำแหน่งที่สร้างขึ้นใหม่โดย บัยบัร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิรูประบบตุลาการ อัลมักดิซีย์ได้ให้อนุญาตอิบน์ ตัยมียะฮ์ในการออกฟัตวา (คำตัดสินทางกฎหมาย) ดังนั้น ท่านกลายเป็นผู้ออกฟัตวาเมื่ออายุได้ 17 ปี
การศึกษาทางโลกของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ทำให้ท่านหันมาสนใจภาษาอาหรับและวรรณคดีอาหรับ โดยศึกษาไวยากรณ์และศัพท์ภาษาอาหรับภายใต้การสอนของอะลี อิบน์ อับดุลเกาะวี อัฏฏูฟีย์  ท่านยังคงเชี่ยวชาญหนังสือไวยากรณ์ภาษาอาหรับที่มีชื่อเสียง อัลกิตาบ โดย ซีบะวัยฮ์ นักไวยากรณ์ชาวเปอร์เซีย นอกจากนี้เขายังศึกษาคณิตศาสตร์, พีชคณิต, คัดลายมือ, เทววิทยา (อิลมุลกะลาม), ปรัชญา ประวัติศาสตร์ และลัทธินอกรีต  จากความรู้ที่ท่านได้รับจากประวัติศาสตร์และปรัชญา ท่านเคยหักล้างวาทกรรมทางปรัชญาที่แพร่หลายในยุคสมัยของท่าน หนึ่งในนั้นคือ ปรัชญาของอริสโตเติ้ล อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้เรียนรู้เกี่ยวกับศูฟีย์ และกล่าวว่าท่านได้ไตร่ตรองถึงผลงานของซะฮ์ล อัตตุสตะรี, ญุนัยด์ อัลบัฆดาดี, อะบูฏอลิบ อัลมักกี, อับดุลกอดิร อัลญีลานี, อะบูฮัฟศ์ อุมัร อัสซุฮ์เราะวัรดี และ อิบน์ อะเราะบี เมื่ออายุได้ 20 ปี ในปี ค.ศ. 1282 อิบน์ ตัยมียะฮ์ สำเร็จการศึกษา
ชีวิตการเป็นนักวิชาการ

หลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1284 เขารับตำแหน่งที่ว่างในขณะนั้นเป็นหัวหน้าของซุกกะรียะฮ์ อัลมะดะเราะซะฮ์ และเริ่มให้บทเรียนเกี่ยวกับหะดีษ   หนึ่งปีต่อมาเขาเริ่มสอนบทเรียนในฐานะประธานของสถาบันฮัมบะลี ในวันศุกร์ที่มัสยิดอุมัยยะฮ์ ในหัวข้อตัฟซีร (อรรถกถาของอัลกุรอาน)    ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1292 อิบน์ ตัยมียะฮ์ประกอบพิธีฮัจญ์ และหลังจากกลับมาในอีก 4 เดือนต่อมา เขาเขียนหนังสือเล่มแรกของเขาเมื่ออายุ 29 ปี ชื่อ มะนาสิก อัล-ฮัจญ์ (พิธีกรรมแสวงบุญ) ซึ่งเขาวิพากษ์วิจารณ์และประณามบิดอะฮ์ ที่เขาเห็นว่าเกิดขึ้นที่นั่น  อิบน์ ตัยมียะฮ์ เป็นตัวแทนของมัซฮับฮัมบะลี ในช่วงเวลานี้ มัซฮับฮัมบะลี ถูกมองว่าเป็นมัซฮับแบบดั้งเดิมที่สุดในบรรดาระบบกฎหมายทั้งสี่ (ฮะนะฟี, มาลิกี และ ชาฟิอี) เขายังคงถือต่อมัซฮับนี้ตลอดชีวิตของเขา ซึ่งหลักคำสอนที่เขาเชี่ยวชาญ แต่เขายังคงเรียกร้องให้อิจญ์ติฮาด (การให้เหตุผลอย่างอิสระโดยผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม) และ ตักลีด อย่างหมดใจ
ชีวิตในอียิปต์ > การถกเถียงเรื่องมานุษยวิทยาและการจำคุกของเขา

เมื่ออิบน์ ตัยมียะฮ์และนักวิชาการมัซฮับชาฟิอีมาถึงกรุงไคโรในปี ค.ศ. 1306 ได้มีการเปิดการประชุมขึ้น สุลต่านมัมลูก ในขณะนั้นคือ อันนาศิร มุฮัมมัด และรองผู้อำนวยการของเขาเข้าร่วมการประชุมแบบเปิด อิบน์ ตัยมียะฮ์ถูกพิสูจน์ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ แม้จะมีการประชุมแบบเปิด การคัดค้านเกี่ยวกับลัทธิของเขายังคงดำเนินต่อไป และถูกเรียกตัวไปที่ป้อมปราการในกรุงไคโรเพื่อเข้าร่วม มุนาซะเราะฮ์ (การอภิปรายทางกฎหมาย) ซึ่งมีขึ้นในวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1306 ในช่วง มุนาซะเราะฮ์ ทรรศนะของเขาเกี่ยวกับคุณลักษณะอันสูงส่งของอัลลอฮ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งว่าทิศทางนั้นควรมาจากอัลลอฮ์หรือไม่ ได้รับการถกเถียงโดยนักวิชาการชาวอินเดีย เศาะฟิดดีน อัลฮินดีย์ ต่อหน้าผู้พิพากษาอิสลาม  อิบน์ ตัยมียะฮ์ ล้มเหลวในการโน้มน้าวใจผู้พิพากษาถึงตำแหน่งของเขา ดังนั้นเขาจึงถูกคุมขังด้วยข้อหาเกี่ยวกับมนุษย์ตามคำแนะนำของอัลฮินดีย์  หลังจากนั้น เขากับพี่น้องสองคนถูกคุมขังในป้อมปราการแห่งภูเขา (ก็อลอัต อัลญะบัล) ในกรุงไคโรจนถึงวันที่ 25 กันยายน 1307   เขาเป็นอิสระจากความช่วยเหลือที่เขาได้รับจากอามีรสองคน; ซัยฟุดดีน สะลาร อัลมันศูรี และ มุฮันนา อิบน์ อีซา แต่เขาไม่ได้รับอนุญาตให้กลับไปซีเรีย จากนั้นเขาถูกเรียกตัวไปอภิปรายทางกฎหมายอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาทำให้ผู้พิพากษาเชื่อว่าความเห็นของเขาถูกต้องและเขาได้รับอนุญาตให้เป็นอิสระ