stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชี่นโล่น
เกร็ดน่ารู้

ชี่นโล่นในภาษาพม่าแปลว่า "ตะกร้ากลม" ลูกชี่นโล่นสานจากหวายจากธรรมชาติ เมื่อถูกกระทบด้วยส่วนต่าง ๆ ของร่างกายถือเป็นเสน่ห์งดงามอย่างหนึ่งของชี่นโล่น
นักชี่นโล่นส่วนใหญ่เล่นด้วยเท้าเปล่า แม้ในระยะหลังจะมีรองเท้าชี่นโล่นโดยเฉพาะ (ทำด้วยผ้าหรือหนังที่บางเบาและยืดหยุ่นโค้งงอได้ดี สำหรับเล่นท่าทางได้หลากหลายมากกว่ารองเท้ากีฬาทั่วไป) แต่ยังไม่เป็นที่นิยมมากนัก โดยเฉพาะนักชี่นโล่นฝีเท้าเลิศยังลังเลใจที่จะใช้รองเท้า เนื่องจากทำให้ศักยภาพการเล่นด้อยลงไป
สนามขนาดวงมาตรฐานมีความเส้นผ่าศูนย์กลาง 6.7 เมตร (22 ฟุต) พื้นผิวที่ดีที่สุดสำหรับการเล่นชี่นโล่นคือพื้นดินเหนียวนุ่มและแห้ง แต่โดยปกติแล้วสามารถเล่นบนพื้นใด ๆ ก็ได้ที่มีความราบเรียบเพียงพอ
ชาวพม่านิยมจัดให้มีการเล่นชี่นโล่นในเทศกาลต่าง ๆ ซึ่งจะมีวงชี่นโล่นเข้าร่วมมากมาย มีโฆษกคอยพากย์ชื่อท่าที่เล่นและให้ความบันเทิงผู้ชมด้วยถ้อยคำหยอกล้อสนุกสนาน มีดนตรีปี่พาทย์หรือวงมโหรีบรรเลงประกอบทำให้เกิดความเร้าใจแก่ผู้เล่นและผู้ชม
ทั้งผู้ชายผู้หญิง เด็กและผู้ใหญ่ มักจะเล่นชี่นโล่นวงเดียวกันได้เป็นปกติ แต่นอกเหนือจากการเล่นแบบวง ซึ่งเรียกว่า "เวนกะ" (wein kat) แล้วยังมีการแสดงเดี่ยวโดยไม่มีวงประกอบ เรียกว่า "ตะปานไดง์" (tapandaing) ที่ตามธรรมเนียมแล้วแสดงโดยผู้หญิงเท่านั้น
การจะเล่นชี่นโล่นวงได้ดีนั้นสมาชิกในวงทั้งหมดต้องจดจ่ออยู่กับปัจจุบันขณะนั้น จิตใจไม่อาจวอกแวกไปไหนไม่เช่นนั้นลูกชี่นโล่นจะตก ประสบการณ์สงบนิ่งและเข้มข้นของจิตใจเช่นนี้ บางคนเปรียบเทียบว่าคล้ายกับการได้สมาธิในทางพุทธศาสนา
ชี่นโล่นเป็นการละเล่นหนึ่งในตระกูลเกมบอลซึ่งเล่นกันทั่วโลก ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีเกมที่คล้ายคลึงกัน เช่น ตะกร้อวงในไทย เซปักรากาในมาเลเซีย ซีปาในฟิลิปปินส์ กะต้อในลาว เป็นต้น
คลังภาพ

ภาพถ่ายการเล่นชี่นโล่น ค.ศ. 1899
ภาพวาดสีน้ำการเล่นชี่นโล่นจากคริสต์ศตวรรษที่ 19
การเล่นชี่นโล่นแบบเดี่ยว
สนามชี่นโล่น
ชาวฟิลิปปินส์

| Mga Pilipino |
| --- | --- |
ธงชาติฟิลิปปินส์
ประชากรทั้งหมด
ประมาณ 108 ล้านคน (ชาวฟิลิปปินส์โพ้นทะเล ป. 11–12 ล้านคน) 
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 ฟิลิปปินส์ ประมาณ 100 ล้านคน
 สหรัฐ: 3,416,840
 ซาอุดีอาระเบีย: 938,490
 แคนาดา: 837,130
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: 679,819
 มาเลเซีย: 245,000
 ญี่ปุ่น: 325,000
 กาตาร์: 236,000
 ออสเตรเลีย: 232,386
 สิงคโปร์: 175,000
 อิตาลี: 167,859
 ฮ่องกง: 130,810
 ฝรั่งเศส: 50,000 (2013)
 สหราชอาณาจักร: 200,000 (2017)
 สเปน: 115,362
 ไต้หวัน: 108,520
 เกาหลีใต้: 63,464
 นิวซีแลนด์: 40,347
 บาห์เรน: 40,000
 อิสราเอล: 31,000
 บราซิล: 29,578
 ปาปัวนิวกินี: 25,000
 เนเธอร์แลนด์: 20,937
 เยอรมนี: 20,589
 ไทย: 17,574
 มาเก๊า: 14,544
 สวีเดน: 13,000
 ไอร์แลนด์: 12,791
 ออสเตรีย: 12,474
 นอร์เวย์: 12,262
 จีน: 12,254
 สวิตเซอร์แลนด์: 10,000
 คาซัคสถาน: 7,000
 ปาเลา: 7,000
 กรีซ: 6,500
 ฟินแลนด์: 5,665
 ตุรกี: 5,500
 รัสเซีย: 5,000
 อินโดนีเซีย: 4,800
 ไนจีเรีย: 4,500
 อียิปต์: 4,178
 หมู่เกาะเคย์แมน: 4,119
 โมร็อกโก: 3,000
ภาษา
ส่วนใหญ่พูดฟิลิปีโน, อังกฤษ และภาษาอื่น ๆ
ศาสนา
ส่วนใหญ่นับถือคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ส่วนน้อย: โปรเตสแตนต์ อิสลาม พุทธ ฮินดู ซิกข์ พยานพระยะโฮวา Iglesia ni Cristo Members Church of God International ศาสนาพื้นเมืองฟิลิปปินส์ดั้งเดิม อเทวนิยม
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวออสโตรนีเซียน, อินโดนีเซียพื้นเมือง 
ชาวฟิลิปปินส์ (ฟิลิปปินส์: Mga Pilipino) เป็นบุคคลที่ระบุตนว่าเกี่ยวข้องกับประเทศฟิลิปปินส์ จากสำมะโนประชากร ค.ศ. 2010 มีชาวฟิลิปปินส์ทั้งหมด 92,337,852 คน และประมาณ 10 ล้านคนอาศัยอยู่นอกประเทศฟิลิปปินส์
การใช้คำว่า "ฟิลิปีโน" (ฟิลิปปินส์) เริ่มขึ้นในสมัยที่ฟิลิปปินส์เป็นอาณานิคมของสเปน โดยมีความหมายเดิมคือ "ผู้สืบสกุลจากชาวสเปนที่เกิดในฟิลิปปินส์" บุคคลที่ไม่ได้มีเชื้อสายสเปนเรียกว่า "อินดิโอ" (ผู้มีเชื้อสายชาวออสโตรนีเซียนโดยแท้), "ชิโน" (จีน) หรือ "โมโร" (มุสลิม)
ประชาชนในประเทศฟิลิปปินส์พูดภาษาและภาษาถิ่นต่าง ๆ ประมาณ 180 ภาษา ภาษาส่วนใหญ่อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ภาษาที่มีผู้พูดเป็นภาษาแม่มากที่สุดคือภาษาตากาล็อกและเซบัวโน ภาษาทางการของประเทศฟิลิปปินส์คือภาษาฟิลิปีโนและอังกฤษ และชาวฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่พูดได้สองภาษาหรือสามภาษา
ชาวฟิลิปปินส์เป็นเสมือนภาพต่อของอิทธิพลที่ปรากฏตลอดประวัติศาสตร์หลายร้อยปีร่วมกับประเทศเพื่อนบ้านและนักล่าอาณานิคมจากแดนไกล อัตลักษณ์ชาวฟิลิปปินส์ (ซึ่งมีรากเหง้าเป็นชาวออสโตรนีเชียน) พัฒนาขึ้นมาโดยได้รับอิทธิพลจากชาวจีน อินเดีย ญี่ปุ่น สเปน และอเมริกัน
ประเทศฟิลิปปินส์เป็นอาณานิคมของสเปนเป็นเวลา 333 ปี ก่อให้เกิดรากฐานของวัฒนธรรมฟิลิปปินส์ร่วมสมัย ภายใต้การปกครองของสเปน ชาวฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่ยอมรับนับถือนิกายโรมันคาทอลิก แต่ก็มีการลุกขึ้นต่อต้านชนชั้นปกครองหลายครั้ง เนื่องจากแผนการที่วางไว้ในสมัยอาณานิคม ราษฎรเกือบทั้งหมดจึงใช้นามสกุลภาษาสเปนจากเอกสารรายการนามสกุลตามลำดับตัวอักษร (Catálogo alfabético de apellidos) ที่รัฐบาลอาณานิคมสเปนตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1849 เนื่องจากรัฐบาลในอดีตและการสถิติแห่งชาติในสมัยใหม่ไม่ได้อธิบายเรื่องพื้นเพทางชาติพันธุ์ของบุคคลเอาไว้ ทำให้สัดส่วนของชาวฟิลิปปินส์เชื้อสายสเปนไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด
สิ่งตีพิมพ์

Peter Bellwood (July 1991). "The Austronesian Dispersal and the Origin of Languages". Scientific American. 265 (1): 88–93. Bibcode:1991SciAm.265a..88B. doi:10.1038/scientificamerican0791-88.
Bellwood, Peter; Fox, James; Tryon, Darrell (1995). The Austronesians: Historical and comparative perspectives. Department of Anthropology, Australian National University. ISBN 978-0-7315-2132-6.
Peter Bellwood (1998). "Taiwan and the Prehistory of the Austronesians-speaking Peoples". Review of Archaeology. 18: 39–48.
Peter Bellwood; Alicia Sánchez-Mazas (June 2005). "Human Migrations in Continental East Asia and Taiwan: Genetic, Linguistic, and Archaeological Evidence". Current Anthropology. 46 (3): 480–485. doi:10.1086/430018. S2CID 145495386.
David Blundell. "Austronesian Disperal". Newsletter of Chinese Ethnology. 35: 1–26.
Robert Blust (1985). "The Austronesian Homeland: A Linguistic Perspective". Asian Perspectives. 20: 46–67.
Peter Fuller (2002). "Asia Pacific Research". Reading the Full Picture. Canberra, Australia: Research School of Pacific and Asian Studies. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-27. สืบค้นเมื่อ July 28, 2005.
"Homepage of linguist Dr. Lawrence Reid". สืบค้นเมื่อ July 28, 2005.
Malcolm Ross & Andrew Pawley (1993). "Austronesian historical linguistics and culture history". Annual Review of Anthropology. 22: 425–459. doi:10.1146/annurev.an.22.100193.002233.
Frederic H. Sawyer (1900). The Inhabitants of the Philippines. Library of Alexandria. ISBN 978-1-4655-1185-0.
Scott, William Henry (1984). Prehispanic Source Materials for the study of Philippine History. New Day Publishers. ISBN 978-971-10-0227-5. สืบค้นเมื่อ August 5, 2008. ISBN 978-971-10-0226-8.
John Edward Terrell (December 2004). "Introduction: 'Austronesia' and the great Austronesian migration". World Archaeology. 36 (4): 586–591. doi:10.1080/0043824042000303764. S2CID 162244203.
Zaide, Sonia M. (1999) [1994]. The Philippines: A Unique Nation. All-Nations Publishing. ISBN 978-971-642-071-5.
Jocano, F. Landa (2001). Filipino Prehistory: Rediscovering Precolonial Heritage. Quezon City: Punlad Research House, Inc. ISBN 978-971-622-006-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชาวฟิลิปปินส์
| ด ค กชนชาติในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ |
| --- | --- |
 กัมพูชา  ลาว  เมียนมา  ไทย  มาเลเซีย  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย  บรูไน  ฟิลิปปินส์  
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
ญะอ์ฟัร อัศศอดิก

| ญะอ์ฟัร อัศศอดิก |
| --- | --- |

คำนำหน้าชื่อ: อิมามะฮ์  รายการ aṡ-Ṣādiq̈ (ภาษาอาหรับหมายถึงซื่อสัตย์) al-Fādhil (ภาษาอาหรับหมายถึงเที่ยงธรรม) aṫ-Ṫāhir (ภาษาอาหรับหมายถึงบริสุทธิ์) Altıncı Ali (ภาษาตุรกีหมายถึงอะลีที่ 6) 
ชื่ออื่น: ญะฟัร อิบน์ มุฮัมมัด อิบน์ อะลี
ส่วนบุคคล
เกิด: ป. ค.ศ.702   17 รอบีอุลเอาวัล ฮ.ศ.83 มะดีนะฮ์, รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์
มรณภาพ: ค.ศ.765   15 เชาวาล ฮ.ศ.148 (63 ปี)  มะดีนะฮ์, รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
ที่ฝังศพ: อัลบะกีอ์, มะดีนะฮ์, ประเทศซาอุดีอาระเบีย 24°28′1″N 39°36′50.21″E﻿ / ﻿24.46694°N 39.6139472°E﻿ / 24.46694; 39.6139472
ศาสนา: อิสลาม
คู่สมรส: Fatima bint al-Hussain'l-Athram   Hamīdah al-Barbariyyah
บุตร:  รายการ Musa al-Kadhim Isma'il ibn Jafar Abdullah al-Aftah Ishaq ʿAli al-Uraidhi Al-Abbas Muhammad al-Dibaj Fātimah Umm Farwah Asmaa 
บุพการี: Muhammad al-Baqir   Farwah bint al-Qasim
สาย: บนูฮาชิม
ชื่ออื่น: ญะฟัร อิบน์ มุฮัมมัด อิบน์ อะลี
ตำแหน่งชั้นสูง
ช่วงที่ดำรงตำแหน่ง: ค.ศ.733–765
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้า: มุฮัมมัด อัล-บากีร์
ผู้ดำรงตำแหน่งถัดมา: เป็นที่โต้แย้ง   ชีอะฮ์สิบสองอิมาม — มูซา อัล-คาดิม   อิสมาอีลียะฮ์ — อิสมาอิล อิบน์ ญะฟัร   อัฟตาฮิยะฮ์ — อับดุลลอฮ์ อัล-อัฟตะฮ์ Shumattiyyah - มุฮัมมัด อิบน์ ญะฟัร อัศศอดิก อะลี อัล-อุไรดี อิบน์ ญะฟัร อัศศอดิก
ญะอ์ฟัร อิบน์ มุฮัมมัด อัศศอดิก (อาหรับ: جعفر بن محمد الصادق; อังกฤษ: Jaʿfar ibn Muhammad al-Sādiq) หรือเรียกสั้น ๆ ในภาษาไทยว่า อิมามศอดิก เป็นอิมามที่ 6 ของชีอะฮ์ เกิดในปี ฮ.ศ. 83 (ค.ศ. 702) เป็นบุตรของอิมามบากิร และนางอุมฟัรวะหฺ บุตรีกอซิม บินมุฮัมมัด บินอะบีบักรฺ เสียชีวิตในปี ฮ.ศ. 148 (ค.ศ. 765)
อิมามอัศศอดิกมีชีวิตใน 10 แผ่นดิน นั่นคือ ได้มีการเปลี่ยนแปลงเคาะลีฟะฮ์ถึงสิบคนในสองอาณาจักร คือ อาณาจักรอุมัยยะฮ์และอาณาจักรอับบาซียะฮ์
ท่านมีสานุศิษย์ 4,000 คน ในจำนวนนั้นได้แก่ ญาบิร บินฮัยยาน, อะบูหะนีฟะฮ์ และมาลิก บินอะนัส
บทบาทของอิมามอัศศอดิก

อิมามญะอ์ฟัร อัศศอดิก (อ) สามารถเผยแผ่วิชาการอิสลามได้มากกว่ายุคใดทั้งหมด สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะว่าอิมามอัลบากิร (อ) ได้สร้างฐานเอาไว้แล้วส่วนหนึ่ง ท่านได้เผยแผ่และเชิญชวนผู้คนมาสู่อิสลามเป็นจำนวนมากมาย ซึ่งผู้คนเหล่านั้นต่างกระหายในวิชาการอิสลามและความรู้ของอะหฺลุลบัยตฺ ไม่ใช้อิสลาม
อีกด้านหนึ่ง ราชวงศ์อุมัยยะฮ์กำลังจะสิ้นสุดอำนาจและราชวงศ์อับบาสก็ยังยึดอำนาจไม่ได้ทั้งหมด ซึ่งก้าวขึ้นสู่อำนาจของพวกอับบาสได้โดยอาศัยบารมีของอะหฺลุลบัยต (อ) โดยใช้การโศกนาฏกรรมของบรรดาอะหลุลบัยตฺในกัรบะลาอ์เป็นสิ่งนำและเรียกร้องความสนใจของประชาชน
ขณะที่อิมามอัศศอดิก (อ) ได้สั่งสอนและขยายความรู้ออกไปอย่างกว้างขวาง โดยมีผู้รู้นักปราชญ์และนักวิชาการจากทั่วสารทิศแห่กันมายังนครมะดีนะหฺ เพื่อมาศึกษาหาความรู้จากอิมามอัศศอดิก (อ) ในศาสตร์ต่าง ๆ จนได้รับฉายานามว่า "บิดาแห่งความรู้" ท่านเป็นคนแรกที่สอนวิทยาศาสตร์ทั้งวิทยาศาสตร์กายภาพและวิทยาศาสตร์ประยุกต์
อิมามอัศศอดิก (อ) ได้แลกเปลี่ยนความรู้กับผู้คนมากมายหลายเชื้อชาติและต่างศาสนา ต่อมาท่านได้สอนลูกศิษย์ให้มีความรอบรู้และความสันทัดด้านวิทยาศาสตร์ไว้หลายคนด้วยกัน มีตำราหลายร้อยเล่มที่ได้บันทึกฮะดีษต่าง ๆ คำอธิบายและถ่ายทอดความรู้ของอิมามศอดิกเอาไว้ ตำราเหล่านั้นเรียกว่า "อุศูล"
อิมามอัศศอดิก (อ) ได้หยิบฉวยโอกาสสั้น ๆ นั้นสั่งสอนลูกศิษย์และสร้างนักปราชญ์เอาไว้มากมายในสาขาวิชาต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความรู้เกี่ยวกับอิสลามและวัฒนธรรมอิสลาม จำนวนลูกศิษย์ที่ได้รับความรู้โดยตรงจากอิมามอัศศอดิก (อ) มีมากเกิน 4,000 คน อิมามอัศศอดิก (อ) ได้สั่งบรรดาลูกศิษย์ของท่านให้จดบันทึกความรู้เอาไว้และรักษาความรู้เหล่านั้นไว้ให้ดี เพราะท่านทราบดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับโลกอิสลามในวันข้างหน้า ถึงเวลานั้นตำราเหล่านี้จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง เพราะมันจะเป็นทีย้อนกลับของศาสนาความรู้และมวลมุสลิมทั้งหลาย ด้วยเหตุนี้เอง บรรดาลูกศิษย์ของอิมามอัศศอดิก (อ) จึงเตรียมสมุดปากกามาทุกครั้งเพื่อจดบันทึกทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้ยินจากอิมามอัศศอดิก (อ)
อิมามอัศศอดิก (อ) ได้ใช้เวลาส่วนมากในการสอนสานุศิษย์มากกว่าทำอย่างอื่น ความรู้ของท่านได้ซึมลึกลงไปในหมู่ของประชาชนที่มีทั้งฉลาดและโง่เขลา อิมามอัศศอดิกเป็นเสมือนกระจกเงาแห่งวิชาการของท่านศาสดา (ศ) ที่แท้จริง หลังจากที่ความรู้ของท่านศาสดาได้ถูกคนทรยศทำลาย มันได้ถูกฟื้นฟูให้รุ่งเรืองอีกครั้งหนึ่งโดยอิมามศอดิก ด้วยเหตุนี้เอง ต่อมาภายหลังจึงขนานนามท่านว่าเป็นผู้สถาปนาแนวทางของชีอะฮ์และเรียกกันจนติดปากว่า "ตะชัยยุอฺ"หรือ"ญะอฺฟะรีย์"
ตะคีนเมียะ

| ตะคีนเมียะ |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง กันยายน 1946 – 10 มิถุนายน 1947
นายกรัฐมนตรี: อองซาน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 10 มิถุนายน 1947 – 19 กรกฎาคม 1947
นายกรัฐมนตรี: อองซาน
ก่อนหน้า: อู้ทินทุ
ถัดไป: อู้ทินทุ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 ตุลาคม ค.ศ. 1897(1897-10-07) Htonbo แปร พม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1947(1947-07-19) (49 ปี) ย่างกุ้ง พม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร
ที่ไว้ศพ: Martyrs' Mausoleum พม่า
พรรคการเมือง: สันนิบาตเสรีภาพประชาชนต่อต้านฟาสซิสต์
การศึกษา: วิทยาศาสตรบัณฑิต, นิติศาสตรบัณฑิต
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง
วิชาชีพ: นักกฎหมาย

ตะคีนเมียะ (พม่า: သခင်မြ, ออกเสียง: [θəkʰɪ̀ɰ̃ mja̰]) เกิดเมื่อ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2440 เป็นทนายความและนักกฎหมายชาวพม่า สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง เคยเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายในในพม่าก่อนได้รับเอกราช เมียะและคณะรัฐมนตรีอีก 6 คนรวมทั้งนายกรัฐมนตรีอองซานถูกลอบสังหารในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ในย่างกุ้ง วันที่ 19 กรกฎาคมกลายเป็นวันผู้พลีชีพในพม่า สวนสาธารณะตะคีนเมียะในย่างกุ้งตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
ชาวอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์

| --- | --- |
แผนที่แสดงชาวฟิลิปปินส์ในสหรัฐ ตามสำมะโน ค.ศ. 2000
ประชากรทั้งหมด
4.2 ล้านคน (2019)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
สหรัฐฝั่งตะวันตก, ฮาวาย โดยเฉพาะในเขตปริมณฑลและที่อื่น ๆ ใน ค.ศ. 2010
รัฐแคลิฟอร์เนีย: 1,651,933
รัฐฮาวาย: 367,364
รัฐเท็กซัส: 194,427
รัฐวอชิงตัน: 178,300
รัฐเนวาดา: 169,462
รัฐอิลลินอย: 159,385
รัฐนิวยอร์ก: 144,436
รัฐฟลอริดา: 143,481
รัฐนิวเจอร์ซีย์: 129,514
รัฐเวอร์จิเนีย: 108,128
ภาษา
อังกฤษ, ตากาล็อก (ฟิลิปิโน), อีโลกาโน, ปังกาซีนัน, กาปัมปางัน, บีโคล, กลุ่มภาษาวิซายัน (เซบัวโน, ฮีลีไกโนน, วาไร, ชาบากาโน), และอื่น ๆ, ญี่ปุ่น, สเปน, จีน (ฮกเกี้ยน, แมนดาริน)
ศาสนา
65% โรมันคาทอลิก 21% โปรเตสแตนต์ 8% ไม่มีศาสนา 1% พุทธ
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวฟิลิปปินส์โพ้นทะเล 
ชาวอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์ (ฟิลิปปินส์: Mga Pilipinong Amerikano) เป็นชาวอเมริกันที่มีเชื้อสายมาจากชาวฟิลิปปินส์ มีจำนวนประมาณ 4.1 ล้านคน หรือ 1.23% ของประชาชนอเมริกัน ชาวอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวเอเชียที่มีรายงานว่ามีจำนวนมากที่สุดอันดับที่สองของประเทศ รองจากชาวอเมริกันเชื้อสายจีน จากข้อมูลการสำรวจของสำนักงานสำมะโนประชากรของสหรัฐฯ ในปี ค.ศ. 2018
คำว่า Filipino American บางครั้งย่อเป็น "ฟิลแอมส์" (Fil-Ams) หรือ "พินอย" (Pinoy) ดอว์น มาบาลอน นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์ กล่าวว่า คำว่า “พินอย” และ “พิเนย์” (Pinay) ปรากฏครั้งแรกในแถลงการณ์นักศึกษาฟิลิปปินส์ บทความที่มีคำดังกล่าวคือ "Filipino Women in U.S. Excel in Their Courses: Invade Business, Politics." ชาวฟิลิปปินส์บางคนเชื่อว่าคำว่า พินอย ถูกสร้างขึ้นโดยชาวฟิลิปปินส์ที่เดินทางมาสหรัฐอเมริกา เพื่อแยกตัวเองออกจากชาวฟิลิปปินส์ที่อาศัยในประเทศฟิลิปปินส์
ชาวฟิลิปปินส์ในทวีปอเมริกาเหนือมีการบันทึกครั้งแรกในศตวรรษที่ 16 โดยมีเริ่มมีชุมชนขนาดเล็กในศตวรรษที่ 18 การอพยพครั้งใหญ่เกิดขึ้นในต้นศตวรรษที่ 20 เมื่อประเทศฟิลิปปินส์ถูกสเปนยกให้สหรัฐอเมริกาในสนธิสัญญาปารีส (1898) สหรัฐอเมริกาตระหนักถึงอิสรภาพของฟิลิปปินส์ในวันที่ 4 กรกฎาคม 1946 หลังจากการลงนามสนธิสัญญามะนิลา การอพยพลดน้อยลงอย่างมากระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1930 ยกเว้นชาวฟิลิปปินส์ที่ประจำการที่กองทัพเรือสหรัฐที่เพิ่มขึ้น โดยต่อมาในยุค 1960 มีการอพยพที่เพิ่มขึ้น
ประชากรศาสตร์

จากการสำรวจสำมะโนสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2010 นับชาวอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์ได้ 3.4 ล้านคน ขณะที่กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกาประมาณการใน ค.ศ. 2011 ว่ามีจำนวน 4 ล้านคน ชาวอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์เป็นมีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่สองของชาวเอเชียอเมริกัน และมากที่สุดในจำนวนชาวฟิลิปปินส์จากแดนไกล ชาวอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์จำนวนมากสามารถพบได้ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ฮาวาย ย่านมหานครนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ อิลลินอยส์ และเท็กซัส
อ่านเพิ่ม

Espiritu, Yen (1995). Filipino American Lives. Temple University Press. p. 232. ISBN 978-1-56639-317-1.
Crisostomo, Isabelo T. (1996). Filipino achievers in the USA & Canada: profiles in excellence. Bookhaus Publishers. p. 369. ISBN 978-0-931613-11-1.
Bankston III, Carl L. (2005). "Filipino Americans".  ใน Min, Pyong Gap (บ.ก.). Asian Americans: Contemporary Trends and Issues. Pine Forge Press. pp. 180–202, 368. ISBN 978-1-4129-0556-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-05-09. สืบค้นเมื่อ 2015-10-16.
Isaac, Allan Punzalan (2006). American Tropics: Articulating Filipino America. U of Minnesota Press. p. 256. ISBN 978-0-8166-4274-8.
Melendy, H. Brett. "Filipino Americans." in Gale Encyclopedia of Multicultural America, edited by Thomas Riggs, (3rd ed., vol. 2, Gale, 2014), pp. 119–135. online
Pido, Antonio J. A. (1986). The Pilipinos in America: macro/micro dimensions of immigration and integration. CMS Migration and Ethnicity Series. Center for Migration Studies. p. 151. ISBN 978-0-913256-78-7.
Posades, Barbara M. The Filipino Americans (1999) excerpt เก็บถาวร 2012-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tiongson, Antonio; Gutierrez, Ricardo; Guiterrez, Edgardo, บ.ก. (2006). Positively No Filipinos Allowed: Building Communities and Discourse. Temple University Press. p. 272. ISBN 978-1-59213-121-1.
Stephen M. Cherry (2014). Faith, Family, and Filipino American Community Life. Rutgers University Press. ISBN 978-0-8135-7085-3.
Cannery Workers and Farm Laborers Union, Local 7 Records เก็บถาวร 2011-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 1915–1985; Predominantly 1933–1982. 46.31 cubic feet. At the Labor Archives of Washington State, University of Washington Libraries Special Collections เก็บถาวร 2011-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Carlos Bulosan Papers, 1914–1976. เก็บถาวร 2011-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 4.65 cubic feet, 17 microfilm reels. At the Labor Archives of Washington State, University of Washington Libraries Special Collections เก็บถาวร 2011-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Chris D. Mensalvas Papers, 1935–1974. เก็บถาวร 2011-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน .25 cubic feet, 1 sound cassette. At the Labor Archives of Washington State, University of Washington Libraries Special Collections เก็บถาวร 2011-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Chris D. Mensalvas Photograph Collection, 1937–1956. เก็บถาวร 2011-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 1 folder of photographic prints. At the Labor Archives of Washington State, University of Washington Libraries Special Collections เก็บถาวร 2011-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Trinidad Rojo Papers, 1923–1991. เก็บถาวร 2011-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2.81 cubic feet. At the Labor Archives of Washington State, University of Washington Libraries Special Collections เก็บถาวร 2011-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
"Philippine and Filipino American History & Heritage" (23 January 2019) [Archives and Manuscripts]. Research Guides. College Park, Maryland: University Libraries, University of Maryland.
แหล่งข้อมูลอื่น

Eloisa Gomez Borah (2012). "Americans of Filipino Descent – FAQs". UCLA Anderson School of Management. University of California, Los Angeles. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-07. สืบค้นเมื่อ 2021-10-29.
"FANHS National". Filipino American National Historical Society. 2014.
"Filipino American Heritage Website". Smithsonian Asian Pacific American Program. Smithsonian Institution. 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-01. สืบค้นเมื่อ 2009-04-05.
de Castro, Christian; Abarquez-de la Cruz, Prosy (9 October 2012). "The Filipino American Library". Filipino American Heritage Institute.
"Filipino American Resources". Lemieux Library. Seattle University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2014-11-01.
"Smithsonian Asian Pacific American Center". Smithsonian Institution.
Filipino American National Historical Society Hampton Roads Chapter; Council of United Filipino Organizations of Tidewater; MacArthur Memorial Museum; Virginia Beach City Public Schools (2019). "Born of Empires - Content Academy". Filipino American National Historical Society Hampton Roads Chapter.
ตันจุงบูงะฮ์

| ตันจุงบูงะฮ์ Tanjung Bungah |
| --- | --- |
ชานเมืองในจอร์จทาวน์
การถอดเสียงอักษรอื่น ๆ
 • ยาวี: تنجوڠ بوڠاه
 • จีน: 丹绒武雅 (ตัวย่อ)  丹絨武雅 (ตัวเต็ม)
 • ฮกเกี้ยน: Tan-jiông-bú-ngá (Tâi-lô)


ตันจุงบูงะฮ์
พิกัด: 5°27′54.36″N 100°16′55.92″E﻿ / ﻿5.4651000°N 100.2822000°E﻿ / 5.4651000; 100.2822000
ประเทศ: มาเลเซีย
รัฐ: ปีนัง
อำเภอ: เกาะปีนังตะวันออกเฉียงเหนือ
เมือง: จอร์จทาวน์
การปกครอง
 • รัฐบาลท้องถิ่น: สภานครเกาะปีนัง
 • นายกเทศมนตรีเกาะปีนัง: ยู ตุง เซียง
 • สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตันจุงบูงะฮ์: ไซริล คีร์ โจฮารี (PH-DAP)
 • สมาชิกรัฐสภาบูกิตเบินเดอรา: หว่อง ฮน ไว (PH-DAP)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลาในประเทศมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): ไม่สังเกต
รหัสไปรษณีย์: 11200
เว็บไซต์: mbpp.gov.my
ตันจุงบูงะฮ์ (มลายู: Tanjung Bungah) หรือ ตันจงบูงะฮ์ (มลายู: Tanjong Bungah) ปรากฏในเอกสารไทยว่า ตันหยงบุหงา เป็นย่านหนึ่งทางตะวันตกเฉียงเหนือของจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทางเหนือของเกาะปีนัง โดยอยู่ระหว่างย่านบาตูเฟอร์ริงฆีกับย่านตันจุงโตกง และอยู่ห่างจากจอร์จทาวน์ 6.5 กิโลเมตร
ตันจุงบูงะฮ์มีชื่อเสียงด้านที่พัก โรงแรมและรีสอร์ตจำนวนมากเรียงรายอยู่รอบชายหาด แต่จากการพัฒนาในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา ทำให้ที่นี่เต็มไปด้วยที่อยู่อาศัย ค.ศ. 2010 มีประชากรต่างด้าวอาศัยในตันจุงบูงะฮ์อยู่ราวร้อยละ 5.7 ก่อนหน้านี้เคยมีกองทัพอากาศออสเตรเลียเข้ามาประจำการบนเกาะในคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970
จังหวัดฮึงเอียน

| จังหวัดฮึงเอียน Tỉnh Hưng Yên |
| --- | --- |
จังหวัด

สมญา: ความเจริญรุ่งเรืองที่งดงาม
ที่ตั้งของจังหวัดฮึงเอียนในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 20°50′N 106°5′E﻿ / ﻿20.833°N 106.083°E﻿ / 20.833; 106.083
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง
เมืองหลัก: ฮึงเอียน
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: กาว วัน เกื่อง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: เหงียน วัน เกื่อง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 923.1 ตร.กม. (356.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 1,252,731 คน
 • ความหนาแน่น: 1,400 คน/ตร.กม. (3,500 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, ตั่ย, หนุ่ง, ฮวา
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 321
รหัส ISO 3166: VN-66
เว็บไซต์: Hung Yen Portal
ฮึงเอียน (เวียดนาม: Hưng Yên) เป็นจังหวัดตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ครอบคลุมพื้นที่ 930.22 ตร.กม. (359.2 ตร.ไมล์) โดยมีประชากรมากกว่า 1 ล้านคนในปี 2562 ฮึงเอียน มีลักษณะของจังหวัดสามเหลี่ยมปากแม่น้ำกล่าวคือมีภูมิประเทศที่ราบเรียบไม่มีเนินเขาและภูเขา โดยมีพื้นที่เกษตรกรรม 61,037 เฮกตาร์ โดย 55,645 เฮกตาร์ (91%) สำหรับการเพาะปลูกต่อปี และส่วนที่เหลือสำหรับการเพาะปลูกไม้ยืนต้น การเลี้ยงปลา การเพาะปลูกเฉพาะทาง และวัตถุประสงค์อื่นๆ พื้นที่ธรรมชาติที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์มีประมาณ 7,471 เฮกตาร์ ซึ่งทั้งหมดมีไว้สำหรับการผลิตและพัฒนาการเกษตร
ฮึงเอียนมีแหล่งน้ำจืดที่อุดมสมบูรณ์เพราะล้อมรอบด้วยแม่น้ำห่งและแม่น้ำหล็วก แหล่งน้ำใต้ดินยังอุดมสมบูรณ์ด้วยสำรองขนาดใหญ่ อีกทั้งมีเหมืองน้ำใต้ดินขนาดมหึมาที่มีน้ำสำรองหลายล้านลูกบาศก์เมตร ซึ่งไม่เพียงแต่สามารถจัดหาน้ำสำหรับการพัฒนาอุตสาหกรรมและการบริโภคประจำวันในเมืองเท่านั้น แต่ยังสามารถจ่ายน้ำขนาดใหญ่ ปริมาณน้ำสำหรับท้องที่ข้างเคียง
แหล่งลิกไนต์ของ ฮึงเอียน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของลุ่มน้ำสีน้ำตาลในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงและมีปริมาณสำรอง 30 พันล้านตัน ยังไม่ถูกใช้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม มีศักยภาพสูงในการพัฒนาอุตสาหกรรมเหมืองแร่ ตอบสนองความต้องการด้านพลังงานของตลาดในประเทศและการส่งออก
ประวัติ

เป็นที่อยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ ห่งบ่าง โดยปรากฏหลักฐานการอยู่อาศัยมาแต่โบราณ
ประวัติ > การล่าอาณานิคมของฝรั่งเศส

ชื่อ ฮึงเอียน ปรากฏอย่างเป็นทางการในสารบบของประเทศในปี 1831 ด้วยเหตุนี้ ก่อนการยึดครองเวียดนามของฝรั่งเศส ฮึงเอียน จึงเป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่สองฝั่งของแม่น้ำ Luộc ตั้งแต่ก่อตั้ง อาณาเขตของจังหวัดมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 興安 ซึ่งแปลว่า "ความเจริญรุ่งเรืองและความสงบสุข"