stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปีเตอร์ ดรักเกอร์
ชีวประวัติและปรัชญา

ปีเตอร์ ดรักเกอร์ เป็นบุตรของทนายความซึ่งมีชื่อว่า อดอล์ฟ และมารดาชื่อ แคโรรีน ดรักเกอร์เกิดที่ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ณ วันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1909 ดรักเกอร์ย้ายไปหางานทำที่ฮัมบวร์คแล้วเริ่มฝึกทำงานที่บริษัทค้าฝ้าย แล้วเป็นนักเขียนข่าวให้กับหนังสือพิมพ์ Der Österreichische Volkswirt (ออสเตรีย อิโคโนมิสต์)  สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยแฟรงก์เฟิร์ต ผลงานของเขาสร้างความประทับใจต่อโจเซฟซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อเขาเอง เกี่ยวกับเรื่องแนวคิดของผู้ประกอบการ ดรักเกอร์ยังมีอิทธิพลต่อแนวคิดที่มีความแตกต่างไปจาก จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ ผู้ซึ่งได้บรรยายที่เคมบริดจ์ เมื่อ ค.ศ. 1934 ว่า "ผมเพิ่งเข้าใจว่านักเรียนเศรษฐศาสตร์ของเคนส์ล้วนปราดเปรื่องในห้องเรียนซึ่งสนใจเกี่ยวกับความนิยมด้านสินค้า" ในขณะที่ดรักเกอร์เขียนเอาไว้ว่า "ผมสนใจเกี่ยวกับพฤติกรรมของผู้คน"
ถัดจากนั้นอีก 70 ปี งานเขียนของดรักเกอร์ได้กลายเป็นเครื่องหมายโดยมุ่งเน้นถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ซึ่งตรงข้ามกับแนวคิดที่มีอยู่ทั่วไป หนังสือของเขาได้สอดแทรกบทเรียนที่เกี่ยวกับเรื่องของการทำอย่างไรองค์กรถึงจะสามารถสร้างคนที่ดีที่สุดขึ้นมาได้ และคนงานจะสามารถตระหนักถึงสภาพชุมชนได้อย่างไร รวมทั้งจะเป็นที่ยอมรับในการจัดตั้งสังคมสมัยใหม่โดยรอบได้อย่างไร
ขณะที่เขายังหนุ่ม ก็ได้เขียนผลงานขึ้นมาสองชิ้น — โดยเล่มหนึ่งกล่าวถึงนักปรัชญาชาวเยอรมันซึ่งมีชื่อว่า เฟดเดอริช จูเลียส สตาห์ล กับเรื่อง "คำถามของชาวยิวในเยอรมัน" (The Jewish Question in Germany)  — ซึ่งได้ถูกสั่งเผาและระงับการจัดพิมพ์โดยฝ่ายนาซี ปี ค.ศ. 1993 ได้เดินทางออกจากเยอรมันไปยังอังกฤษ ในกรุงลอนดอน เขาได้ทำงานในบริษัทประกัน หลังจากนั้นเขาได้เป็นผู้นำนักเศรษฐศาสตร์คนสำคัญในธนาคารอย่างเป็นการส่วนตัว เขายังได้ติดต่อกับ ดอริส ชมิตซ์ ผู้ซึ่งเป็นคนรู้จักจากมหาวิทยาลัยแฟรงก์เฟิร์ตอีกครั้ง ทั้งคู่ได้แต่งงานกันใน ค.ศ. 1934 (ทั้งนี้ รายชื่อในใบรับรองระบุชื่อของเขาว่า ปีเตอร์ จอร์จ ดรักเกอร์ ) และสองสามีภรรยาก็ได้ย้ายมาอยู่ที่สหรัฐ โดยเขาได้มาเป็นศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัย รวมถึงเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ตลอดจนเป็นที่ปรึกษาทางธุรกิจ (ดรักเกอร์ไม่ยอมรับกับคำว่า "กูรู" ซึ่งคนทั่วไปยอมรับในตัวเขา โดยเขายังกล่าวย้ำอีกด้วยว่า "ผมพูดมาหลายปีแล้ว เราจะใช้คำว่า "กูรู" ก็คงเสมือนกับว่าเราเป็น "นักต้มตุ๋น" จนอาจต้องถูกพาดหัวข่าวที่ยาวมาก")
ในปี ค.ศ. 1943 ดรักเกอร์โอนสัญชาติเป็นพลเมืองสหรัฐ เป็นผู้สอนที่วิทยาลัยเบนนิงตัน ช่วงปี ค.ศ. 1942 ถึง 1949 หลังจากนั้น เขาได้เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ช่วงปี ค.ศ. 1950 ถึง 1971 ดรักเกอร์เดินทางสู่แคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1971 ซึ่งได้พัฒนาหลักสูตรเอ็มบีเอด้านการบริหาร สำหรับฝึกอาชีพที่ มหาวิทยาลัยแคลมอนต์ เกรดูเอท (หลังจากนั้นเป็นที่รู้จักกันในชื่อของ โรงเรียนแคลมอนต์ เกรดูเอท) ช่วงปี ค.ศ. 1971 จนถึงช่วงที่เขาเสียชีวิต เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์พิเศษด้านสังคมศาสตร์ กับ การจัดการ ที่มหาวิทยาลัยแคลมอนต์ เกรดูเอท และได้ตั้งชื่อมหาวิทยาลัยขึ้นมาว่า "ปีเตอร์ เอฟ. ดรักเกอร์ เกรดูเอทสคูล ออฟ เมเนจเมนท์" (หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนมาเป็นชื่อในที่รู้จักกันว่า "ปีเตอร์ เอฟ. ดรักเกอร์ แอนด์ มาซาโตชิ อิโต้ เกรดูเอทสคูล ออฟ เมเนจเมนท์") เพื่อเป็นการให้เกียรติ เมื่อปี ค.ศ. 1987 เขาสอนในชั้นเรียนครั้งสุดท้ายเมื่อปีค.ศ. 2002 ในขณะที่มีอายุได้ 92 ปี
งานเขียน

ปีเตอร์ ดรักเกอร์ มีงานเขียนที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นจำนวนมาก และได้รับการแปลมาแล้วกว่า 30 ภาษาทั่วโลก โดยมีงานเขียนสองเรื่องเป็นนิยาย และอีกหนึ่งเรื่องเป็นอัตชีวประวัติ นอกจากนี้ มีบทความหลายชิ้นที่ได้รับการตีพิมพ์ลงในนิตยสารชั้นนำอย่าง ฮาวาร์ด บิสิเนส รีวิว,  ดิ แอตแลนติค มันธ์ลี่ และ ดิ อีโคโนมิสต์ ด้วยเช่นกัน และเขายังได้มีส่วนร่วมเป็นที่ปรึกษาทางธุรกิจกับองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรในช่วงวัยเก้าสิบต่างหากด้วย ดรักเกอร์ดรักเกอร์ถึงแก่กรรม ที่ เคลมอนต์ แคลิฟอร์เนีย สหรัฐ ณ วันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2005 สิริอายุได้ 95 ปี
แนวคิดพื้นฐาน

แนวคิดในการบริหารจัดการหลายประการมาจากงานเขียนของดรักเกอร์แทบทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็น: การกระจายอำนาจและการทำให้เข้าใจง่าย ดรักเกอร์ได้ลดคำสั่งกับรูปแบบการควบคุม และกล่าวว่าบริษัทที่มีการทำงานที่ดีที่สุดก็ต่อเมื่อมีการกระจายอำนาจ ตามแนวคิดของดรักเกอร์คือ บริษัทมักจะมีแนวโน้มที่จะผลิตสินค้ามากเกินไป รวมทั้งมีการจ้างพนักงานที่ไม่จำเป็น และมักขยายสู่ภาคเศรษฐกิจที่ควรหลีกเลี่ยง, ความสงสัยลึกซึ้งของทฤษฎีเศรษฐศาสตร์มหภาค ดรักเกอร์ได้โต้แย้งว่าเศรษฐศาสตร์ที่จัดสอนภายในโรงเรียนทั้งหมดไม่สามารถอธิบายถึงลักษณะสำคัญของเศรษฐกิจสมัยใหม่ได้แต่อย่างใด, จากการแสดงความเคารพต่อคนงาน ดรักเกอร์เชื่อว่าพนักงานทั้งหลายต่างเป็นทรัพย์สิน และไม่ได้เป็นหนี้สิน เขาสอนให้รู้ว่าความรู้ของคนงานเป็นส่วนประกอบสำคัญของเศรษฐกิจสมัยใหม่ ใจความสำคัญของแนวปรัชญานี้เป็นมุมมองว่าผู้คนต่างเป็นทรัพยากรที่มีค่าที่สุดขององค์กร และหน้าที่ของผู้จัดการก็คือการเตรียมการและให้ความเป็นเสรีต่อบุคลากรในการดำเนินการ
ความเชื่อในสิ่งที่เขาเรียกว่า "อาการป่วยของรัฐบาล" ดรักเกอร์ไม่ได้มีความลำเอียงต่อรัฐบาล โดยอ้างว่ารัฐบาลอาจไม่สามารถหรือไม่เต็มใจให้บริการใหม่ต่อสิ่งที่ผู้คนมีความจำเป็นหรือต้องการได้ แต่เขาก็เชื่อว่าอาการนี้มิใช่ของรัฐบาลโดยเนื้อแท้ ซึ่งมีอยู่ในบทความ The Sickness of Government (อาการป่วยของรัฐบาล) ในหนังสือ  The Age of Discontinuity โดยเป็นพื้นฐานของ New Public Management ซึ่งเป็นทฤษฎีในการรัฐประศาสน์ที่เป็นระเบียบวินัยครอบคลุมในช่วงยุค 1980 กับ 1990 , แนวคิดเกี่ยวกับการละทิ้งต่อแผนการ โดยทั้งภาคธุรกิจและรัฐบาลมักมีแนวโน้มที่จะยึดติดกับความสำเร็จในวันวาน มากกว่าที่จะเห็นถึงสิ่งที่เป็นประโยชน์ในระยะยาว, ความเชื่อของดรักเกอร์ ว่าการดำเนินการโดยปราศจากความคิด ย่อมเป็นสาเหตุของความล้มเหลวทุกประการ
สิ่งจำเป็นสำหรับชุมชน สำหรับในช่วงแรกเริ่มอาชีพของดรักเกอร์ เขาได้ทำนายถึง "จุดจบของมนุษย์เศรษฐกิจ" และสนับสนุนการสร้าง "ชุมชนโรงงาน" เมื่อบุคคลของสังคมมีความจำเป็นและต้องการที่จะพบเห็น ซึ่งต่อมาภายหลังเขาก็ได้รู้ว่าลักษณะชุมชนโรงงานมิได้มีลักษณะเป็นตัวตน และในช่วงยุค 1980 เขาได้ชี้ให้เห็นว่าในภาคของอาสาสมัครไม่แสวงหาผลกำไรเป็นกุญแจในการช่วยเหลือด้านสุขภาพสังคม ที่ผู้พบเห็นจะบังเกิดความภาคภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของชุมชน
เขายังให้แนวคิดด้านความจำเป็นในการบริหารธุรกิจ โดยให้ความสำคัญต่อหลายความต้องการและเป้าหมาย มากกว่าการอยู่ใต้คำบังคับบัญชาเพียงอย่างเดียว แนวคิดนี้เป็นการบริหารจัดการที่มีรูปแบบวัตถุประสงค์จากประเด็นสำคัญของเขาในปี ค.ศ. 1954 ซึ่งปรากฏในหนังสือ The Practice of Management (การปฏิบัติงานของฝ่ายบริหาร) , ในด้านความรับผิดชอบหลักของบริษัท คือการให้บริการต่อลูกค้า โดยที่กำไรไม่ใช่เป้าหมายหลัก หากแต่เป็นเงื่อนไขสำหรับการดำรงอยู่อย่างต่อเนื่องของบริษัท, องค์กรควรมีวิธีการที่เหมาะสมในการดำเนินการธุรกิจทุกกระบวนการ และมีความเชื่อในแนวคิดที่ว่าบริษัทยอดเยี่ยมควรจะมีอยู่ในการสร้างสรรค์สิ่งที่มีคุณค่าสูงสุดของมนุษย์
รางวัลเกียรติคุณ

9 กรกฎาคม ค.ศ. 2002 ได้รับรางวัล Presidential Medal of Freedom จากประธานาธิบดี จอร์จ ดับเบิลยู บุช
ได้รับเกียรติจากรัฐบาลญี่ปุ่น และออสเตรีย ให้เป็นประธาน มูลนิธิปีเตอร์ เอฟ. ดรักเกอร์ เพื่อการบริหารจัดการโดยไม่แสวงหาผลกำไร
สถาบัน Leader to Leader Institute ได้มอบรางวัล ผู้มีเกียรติสูงสุดแห่งมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก, ตามคำกล่าวอ้างของประธานแห่ง NYU
ได้รับดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัย 25 แห่งทั่วโลก ทั้งจากสหรัฐ, เบลเยียม, สาธารณรัฐเช็ก, อังกฤษ, สเปน และสวิตเซอร์แลนด์
บทวิเคราะห์

วอลสตรีทเจอนัล ได้วิเคราะห์ถึงงานบรรยายของเขาหลายรายการในปีค.ศ. 1987 และได้รายงานว่าเขาได้พลาดไปจากความจริงในบางครั้ง ดรักเกอร์ได้ออกจากความน่าจะเป็น ตัวอย่างเช่น เมื่อเขาพูดให้กับผู้เข้ารับฟังคำบรรยายให้กับเจ้าหน้าที่กลุ่มบริษัทมิตสึอิที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นภาษาอังกฤษ (คำให้การของดรักเกอร์: "ผมใช้เรื่องราวเพื่อสร้างประเด็น ไม่ใช่เพื่อเขียนประวัติศาสตร์) และขณะที่เขาเริ่มรู้ล่วงหน้า เขาก็ไม่ค่อยได้ทำนายออกมาอย่างถูกต้องเท่าใดนัก โดยเขาได้คาดการณ์ แล้วยกตัวอย่าง ถึงด้านศูนย์กลางการเงินของประเทศว่าจะเคลื่อนย้ายจากนิวยอร์กมายังวอชิงตัน
การรักษาใจความสำคัญของดรักเกอร์—“การบริหารจัดการโดยอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง”—คือข้อบกพร่องและไม่เคยทดสอบถึงประสิทธิผลที่แท้จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นักวิจารณ์กล่าวว่าระบบนั้นยากแก่การทำให้เกิดผล และบริษัทเหล่านั้นได้ควบคุมการเน้นย้ำขึ้นอยู่บ่อย ๆ โดยต่อต้านถึงความคิดสร้างสรรค์แบบเด็ก ๆ ถึงการพบเป้าหมายของพวกเขาเหล่านั้น
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์

Friedrich Julius Stahl: konservative Staatslehre und geschichtliche Entwicklung (1932)
The End of Economic Man: The Origins of Totalitarianism (1939)
The Future of Industrial Man (1942)
Concept of the Corporation (1945) (A study of General Motors)
The New Society (1950)
The Practice of Management (1954)
America's Next 20 Years (1957)
Landmarks of Tomorrow: A Report on the New 'Post-Modern' World (1959)
Power and Democracy in America (1961)
Managing for Results: Economic Tasks and Risk-Taking Decisions (1964)
The Effective Executive (1966)
The Age of Discontinuity (1968)
Technology, Management and Society (1970)
Men, Ideas and Politics (1971)
Management: Tasks, Responsibilities and Practices (1973)
"Managing Oneself" (1999)
The Unseen Revolution: How Pension Fund Socialism Came to America (1976)
An Introductory View of Management (1977)
Adventures of a Bystander (1979) (อัตชีวประวัติ)
Song of the Brush: Japanese Paintings from the Sanso Collection (1979)
Managing in Turbulent Times (1980)
Toward the Next Economics and Other Essays (1981)
The Changing World of the Executive (1982)
The Last of All Possible Worlds (1982)
The Temptation to Do Good (1984)
Innovation and Entrepreneurship: Practice and Principles (1985)
The Discipline of Innovation, Harvard Business Review, 1985
The Frontiers of Management (1986)
The New Realities (1989)
Managing the Non-Profit Organization: Practices and Principles (1990)
Managing for the Future: The 1990s and Beyond (1992)
The Post-Capitalist Society (1993)
The Ecological Vision: Reflections on the American Condition (1993)
The Theory of the Business, Harvard Business Review, September-October 1994
Managing in a Time of Great Change (1995)
Drucker on Asia: A Dialogue Between Peter Drucker and Isao Nakauchi (1997)
Peter Drucker on the Profession of Management (1998)
Management Challenges for the 21st century (1999)
Managing Oneself, Harvard Business Review, March-April 1999
The Essential Drucker: The Best of Sixty Years of Peter Drucker's Essential Writings on Management (2001)
Leading in a Time of Change: What it Will Take to Lead Tomorrow (2001; with Peter Senge)
The Effective Executive Revised (2002)
They're Not Employees, They're People, Harvard Business Review, February 2002
Managing in the Next Society (2002)
A Functioning Society (2003)
The Daily Drucker: 366 Days of Insight and Motivation for Getting the Right Things Done (2004)
What Makes An Effective Executive, Harvard Business Review, June 2004.
The Effective Executive in Action (2005)
Classic Drucker (2006)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปีเตอร์ ดรักเกอร์
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ ปีเตอร์ ดรักเกอร์
ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
Peter-drucker.com เก็บถาวร 2011-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Drucker Institute
Leader to Leader Institute เก็บถาวร 2010-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Definitive Drucker: Final Advice from the Father of Modern Management
How Peter Drucker Managed Himself over the Decades
Thought Leaders Forum: Peter F. Drucker เก็บถาวร 2007-04-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Business World According to Peter F. Drucker เก็บถาวร 2014-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Peter F. Drucker and Masatoshi Ito Graduate School of Management
Peter F. Drucker: A Biography in Progress เก็บถาวร 2005-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Drucker Workshop (ภาษาญี่ปุ่น)
Peter F. Drucker, a Pioneer in Social and Management Theory, Is Dead at 95 (The New York Times, November 12, 2005)
The Man Who Invented Management เก็บถาวร 2005-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (BusinessWeek)
Peter Drucker on Thinkers 50 เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Peter Drucker on managementdenker.com
Special report on Peter Drucker (The Economist, November 19, 2005)
The icon-speaks: An interview with Peter Drucker - Interview เก็บถาวร 2007-12-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Career moves for ages 20 to 70
Peter Drucker's at it Again! What He REALLY Thinks about Libraries and Librarians เก็บถาวร 2008-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Current Commentary on AI and Positive Change: Peter Drucker's Advice for Us on the New Ai Project: Business as an Agent of World Benefit เก็บถาวร 2005-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
More links[ลิงก์เสีย]
WikiPractice regroups by themes extracts of Peter Drucker's books เก็บถาวร 2008-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Leader to Leader: Complete Text Articles". Leader to Leader Institute . 23 September 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-07-04. สืบค้นเมื่อ 2009-12-16 .
Managing Knowledge Means Managing Oneself by Peter F. Drucker เก็บถาวร 2007-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The New Pluralism by Peter F. Drucker เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Civilizing the City by Peter F. Drucker เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Shape of Things to Come: An Interview with Peter F. Drucker by Peter F. Drucker เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Drucker, P. F. 2006. "What Executives Should Remember". Harvard Business Review, 84 (2) : 144 ? 152.
Drucker Archives เก็บถาวร 2008-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in the Claremont Colleges Digital Library
Drucker Society - First Global Peter Drucker Forum (Vienna) - November 19-20th 2009
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
เคอุง

เคอุง (ญี่ปุ่น: 慶雲; โรมาจิ: Keiun หรือ เคียวอุง เป็นชื่อศักราชของญี่ปุ่นที่อยู่หลังปีไทโฮและก่อนหน้าวาโด ช่วงปีนี้กินระยะเวลาจากเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 704 ถึงมกราคม ค.ศ. 708 จักรพรรดิที่ครองราชย์ในศักราชนี้คือจักรพรรดิมมมุและจักรพรรดินีเก็มเม
เปลี่ยนศักราช

ค.ศ. 704 เคอุงกันเน็ง (ญี่ปุ่น: 慶雲元年; โรมาจิ: Keiun gannen): เปลี่ยนศักราชใหม่ ศักราชเก่าสิ้นสุดในปีไทโฮที่ 4, วันที่ 7 เดือน 5 (ค.ศ. 704)
เหตุการณ์ในศักราชเคอุง

707 (ปีเคอุงที่ 4): จักรพรรดิมมมุสวรรคต แต่พระราชโอรสและรัชทายาทยังเด็กเกินไป ทำให้พระราชมารดาของรัชทายาทขึ้นครองราชชบัลลังก์เป็นจักรพรรดินีเก็มเมจนกว่าพระราชโอรสจะบรรลุนิติภาวะ
18 กรกฎาคม ค.ศ. 707 (ปีเคอุงที่ 4, วันที่ 15 เดือน 6): เก็มเมขึ้นครองราชย์ตอนพระชนมพรรษา 48 พรรษา
707 (ปีเคอุงที่ 4): มีรายงานว่าพบแหล่งทองแดงที่แคว้นมูซาชิในภูมิภาคที่รวมพื้นที่โตเกียวในปัจจุบัน
708 (ปีเคอุงที่ 5):, เตรียมเปลี่ยนชื่อศักราชเพื่อระบุช่วงจักรพรรดินีเก็มเมขึ้นครองราชย์ แต่มีการเลือก วาโด เป็นชื่อศักราชใหม่เพื่อระบุการค้นพบทองแดงในอำเภอชิจิบุ พื้นที่จังหวัดไซตามะในปัจจุบัน
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 58053128
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa. New York: Columbia University Press.  ISBN 9780231049405; OCLC 6042764
แหล่งข้อมูลอื่น

National Diet Library, "The Japanese Calendar" -- historical overview plus illustrative images from library's collection
ทอมออฟฟินแลนด์

| ทอมออฟฟินแลนด์ |
| --- | --- |
ลากโซเน็น ป. 1959
เกิด: ตูโก วาลิโอ ลากโซเน็น 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1920 คารีนา, ฟินแลนด์
เสียชีวิต: 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991(1991-11-07) (71 ปี) เฮลซิงกิ, ฟินแลนด์
มีชื่อเสียงจาก: รูปภาพที่กระตุ้นอารมณ์ทางเพศ
ผลงานเด่น: Kake
รางวัล: Puupäähattu Prize (The Finnish Comics Society, 1990),

ลายมือชื่อ

 
เว็บไซต์: www.tomoffinland.org
รูปภาพของทอมออฟฟินแลนด์ในหน้าปกนิตยสาร Physique Pictorial  ฉบับปีค.ศ. 1963
ตูโก วาลิโอ ลากโซเน็น (ฟินแลนด์: Touko Valio Laaksonen; 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1920 – 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991) หรือเป็นที่รู้จักในนาม ทอมออฟฟินแลนด์ (อังกฤษ: Tom of Finland) เป็นศิลปินชาวฟินแลนด์ สไตล์งานศิลปะของลากโซเน็นส่วนใหญ่จะเป็นในลักษณะโฮโมอีโรติกที่มีความเป็นชายสูง ซึ่งมีอิทธิพลในกลุ่มวัฒนธรรมเกย์ตั้งแต่ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 และได้รับการขนานนามว่าเป็น "ผู้ทรงอิทธิพลในการสร้างรูปภาพสื่อลามกเกย์" จาก โจเซฟ ดับเบิลยู. สะเลด นักประวัติศาสตร์วัฒนธรรม ตลอดระยะเวลากว่า 4 ทศวรรษเขาได้สร้างสรรค์ผลงานกว่า 3,500 ชิ้น ซึ่งโดยส่วนใหญ่จะเป็นรูปผู้ชายในผลงานของเขาจะแสดงออกถึงลักษณะทางเพศทั้งในแบบโดยตรง และแบบโดยอ้อมที่ค่อนข้างจะเกินจริง
ชีวิตส่วนตัว

ในช่วงเวลาที่เขายังมีชีวิตอยู่ลากโซเน็นได้คบกับ เวลิ "นิปา" แมกิเน็น ซึ่งเป็นนักเต้น ทั้งคู่คบกันเป็นระยะเวลา 28 ปีจนกระทั่งแมกิเน็นได้เสียชีวิตในปี ค.ศ.1981
การเสียชีวิต

ลากโซเน็นได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคถุงลมโป่งพองในปีค.ศ. 1988 ผลกระทบจากโรคและการรักษาทำให้เขามีอาการมือสั่น และส่งผลทำให้เขาได้เปลี่ยนอุปกรณ์การวาดจากดินสอมาเป็นดินสอสีเทียน ลากโซเน็นได้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1991 จากโรคหลอดเลือดสมองตีบที่เกิดจากภาวะถุงลมโป่งพอง
อ้างอิงเพิ่มเติม

Arell, Berndt; Mustola, Kati (2006). Tom of Finland: Ennennäkemätöntä – Unforeseen. Like. ISBN 952-471-843-X.
Hooven, F. Valentine (1993). Tom of Finland: His Life and Times. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-09325-X.
Hooven, F. Valentine III (2012). Tom of Finland: Life and Work of a Gay Hero. Berlin: Bruno Gmünder Verlag. ISBN 978-3-86787-166-2.
Löfström, Jan (1998), "Scandinavian homosexualities: essays on gay and lesbian studies", Journal of homosexuality, Routledge, vol. 35 no. 3–4, pp. 189–206, ISBN 0-7890-0508-5
Ramakers, Mischa. Dirty Pictures: Tom of Finland, Masculinity and Homosexuality. New York: St. Martin's Press, 2001. ISBN 0-312-20526-0
Suárez, Juan A. (1996). Bike Boys, Drag Queens, and Superstars: Avant-Garde, Mass Culture, and Gay Identities in the 1960s Underground Cinema. Bloomington and Indianapolis: Indiana University Press. ISBN 0-253-32971-X.
Tom of Finland: The Art of Pleasure. Mischa Ramakers, ed. London: Taschen, 1998, ISBN 3-8228-8598-3
Tom of Finland: The Comic Collection. Vol. 1–5. Dian Hanson, ed. London: Taschen, 2005. ISBN 978-3-8228-3849-5
Needham, Alex (1 August 2017). "World of leather: how Tom of Finland created a legendary gay aesthetic". The Guardian. สืบค้นเมื่อ 1 August 2017.
หนังสือเพิ่มเติม

Kalin, Kaj (1990). "Tom of Finland". Image (Interview) (ภาษาฟินแลนด์). No. 3. Helsinki. pp. 104–119.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทอมออฟฟินแลนด์
สุสานของตูโก ลากโซเน็น
มูลนิธิทอมออฟฟินแลนด์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิตาลี  ฟินแลนด์  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์  โปรตุเกส 
ศิลปิน:  พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่  RKD Artists  ULAN 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
อากะ อากาซากะ

| อากะ อากาซากะ 赤坂 アカ |
| --- | --- |
เกิด:  (1988-08-29) สิงหาคม 29, 1988 (36 ปี) ซาโดะ, นีงาตะ, ประเทศญี่ปุ่น
สาขา: ศิลปินมังงะ, นักเขียน
ผลงานโดดเด่น: สารภาพรักกับคุณคางุยะซะดี ๆ ~สงครามประสาทความรักของเหล่าอัจฉริยะ~ เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ
รางวัล: รางวัลโชงะกุกังมังงะ
อากะ อากาซากะ (ญี่ปุ่น: 赤坂 アカ; โรมาจิ: Akasaka Aka; เกิด 29 สิงหาคม ค.ศ. 1988) เป็นศิลปินมังงะและนักเขียนชาวญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักจากผลงานซีรีส์ของเขา สารภาพรักกับคุณคางุยะซะดี ๆ ~สงครามประสาทความรักของเหล่าอัจฉริยะ~ และ เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ
ชีวประวัติ

อากาซากะมีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์พื้นหลังของวิดีโอเกมวิชวลโนเวล  วันเดอร์ฟูลเอวรีเดย์ ซึ่งวางจำหน่ายในญี่ปุ่นใน ค.ศ. 2010 ซีรีส์ของเขา สารภาพรักกับคุณคางุยะซะดี ๆ ~สงครามประสาทความรักของเหล่าอัจฉริยะ~ ได้รับการตีพิมพ์ใน มิราเคิลจัมป์ ของชูเอชะ ระหว่างเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 ถึงมกราคม ค.ศ. 2016 จากนั้นจึงย้ายไป วีกลียังจัมป์ ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2016 เป็นมังงะที่ขายดีที่สุดอันดับที่ 9 ในญี่ปุ่นใน ค.ศ. 2019 ด้วยยอดขายมากกว่า 4 ล้านเล่ม  ใน ค.ศ. 2020 เขาได้รับ รางวัลโชงะกุกังมังงะครั้งที่ 65 ในประเภทมังงะทั่วไป ตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2020 ผลงานของเขา เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ  ซึ่งวาดภาพประกอบโดยเม็งโกะ โยโกยาริ ได้รับการตีพิมพ์ในวีกลียังจัมป์ และถือเป็นซีรีส์ที่มีผลงานชุดที่สองของเขาในนิตยสาร  ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2021 เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ ได้รับ รางวัลเนกซ์มังงะในประเภทงานพิมพ์
หลังจาก สารภาพรักกับคุณคางุยะซะดี ๆ ~สงครามประสาทความรักของเหล่าอัจฉริยะ~ จบลง อากาซากะประกาศในวันที่ 3 พฤษจิกายน ค.ศ. 2022 ว่าเขาจะยุติอาชีพวาดมังงะและหันมาให้ความสำคัญที่การเขียนเนื้อเรื่องมากขึ้น
ผลงาน > มังงะ

เปียโนโซนาต้าแห่งการอำลา (ญี่ปุ่น: さよならピアノソナタ, อักษรโรมัน: Sayonara Piano Sonata) (ค.ศ. 2011–2012, เนื้อเรื่องโดย ฮิการุ ซูกิอิ, ออกแบบตัวละครโดย Ryō Ueda)
ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนเป็นศัตรูของผม (ญี่ปุ่น: ib －インスタントバレット－, อักษรโรมัน: Ib: Instant Bullet) (ค.ศ. 2013–2015)
สารภาพรักกับคุณคางุยะซะดี ๆ ~สงครามประสาทความรักของเหล่าอัจฉริยะ~ (ญี่ปุ่น: かぐや様は告らせたい ～天才たちの恋愛頭脳戦～, อักษรโรมัน: Kaguya-sama wa Kokurasetai: Tensai-tachi no Ren'ai Zunōsen) (ค.ศ. 2015–2022)
เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ (ญี่ปุ่น: 【推しの子】, อักษรโรมัน: 【Oshi No Ko】) (ค.ศ. 2020–ปัจจุบัน, วาดโดย เม็งโกะ โยโกยาริ)
ตัวแทนแห่งความรัก (ญี่ปุ่น: 恋愛代行, อักษรโรมัน: Ren'ai Daikō) (ค.ศ. 2023–ปัจจุบัน, วาดโดย นิชิซาวะ 5มม.)
ผลงาน > วีดีโอเกมส์

วันเดอร์ฟูลเอวรีเดย์ (งานศิลปะพื้นหลัง)
รางวัลและการเสนอชื่อ

| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2015 | รางวัลเนกซ์มังงะ | มังงะที่ฉันอยากขายในอนาคต | ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนเป็นศัตรูของผม | อันดับที่ 13 |  |
| 2017 | รางวัลเนกซ์มังงะ | งานพิมพ์มังงะ | สารภาพรักกับคุณคางุยะซะดี ๆ ~สงครามประสาทความรักของเหล่าอัจฉริยะ~ | ชนะ |  |
| 2020 | รางวัลโชงะกุกังมังงะ | มังงะทั่วไป | สารภาพรักกับคุณคางุยะซะดี ๆ ~สงครามประสาทความรักของเหล่าอัจฉริยะ~ | ชนะ |  |
| 2020 | รางวัลบุ๊กวอล์กเกอร์ | รางวัลสูงสุด | สารภาพรักกับคุณคางุยะซะดี ๆ ~สงครามประสาทความรักของเหล่าอัจฉริยะ~ | ชนะ |  |
| 2021 | มังงะไทโช | — | เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ | อันดับที่ 5 |  |
| 2021 | รางวัลเนกซ์มังงะ | งานพิมพ์มังงะ | เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ | ชนะ |  |
| 2022 | รางวัลโชงะกุกังมังงะ | มังงะทั่วไป | เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | รางวัล Tezuka Osamu Cultural | Grand Prize | เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | มังงะไทโช | — | เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ | อันดับที่ 8 |  |
| 2022 | รางวัล Kodansha Manga | มังงะทั่วไป | เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

อากะ อากาซากะ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์) (ในภาษาญี่ปุ่น)
เฮจิ

| เฮจิ |
| --- | --- |
9 พฤษภาคม 1159 – 18 กุมภาพันธ์ 1160
พระมหากษัตริย์: จักรพรรดินิโจ
เหตุการณ์สำคัญ: กบฏปีเฮจิ
ช่วงเวลา: 
เฮจิ (ญี่ปุ่น: 平治; โรมาจิ: Heiji) เป็นปีศักราชของญี่ปุ่นหลังปีโฮเง็ง และก่อนปีเอเรียกุ ช่วงเวลานี้กินเวลาตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 1159 - เดือนมกราคม ค.ศ. 1160 จักรพรรดิผู้ครองราชย์คือ จักรพรรดินิโจ (二条天皇)
เปลี่ยนปีรัชศก

21 มกราคม ค.ศ. 1159: ได้มีการประกาศใช้ปีรัชศกใหม่คือปี เฮจิ เพื่อแสดงถึงการเริ่มต้นรัชสมัยของจักรพรรดิองค์ใหม่คือ จักรพรรดินิโจ เนื่องจากปีรัชศกก่อนหน้าคือปี โฮเง็ง ได้สิ้นสุดลงแล้วและได้มีการบังคับใช้เมื่อปีโฮเง็งที่ 4 วันที่ 20 เดือน 4 ตรงกับวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1159
เหตุการณ์ในปีเฮจิ

23 มกราคม ค.ศ. 1159 (ปีเฮจิที่ 1, วันที่ 3 เดือน 1):องค์จักรพรรดิเสด็จพระราชดำเนินไปเยี่ยมพระราชบิดา
19 มกราคม - 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1159 (ปีเฮจิที่ 1 , วันที่ 9-26 เดือน 1): เกิดเหตุการณ์ที่เรียกว่า กบฏปีเฮจิ
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 58053128
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa. New York: Columbia University Press. ISBN 9780231049405; OCLC 6042764
แหล่งข้อมูลอื่น

National Diet Library, "The Japanese Calendar" -- historical overview plus illustrative images from library's collection
| ก่อนหน้า |  | เฮจิ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โฮเง็ง |  |   ศักราชของญี่ปุ่น  (1159 - 1160) |  | เอเรียกุ |
จั๊กกะบุ๋ม เชิญยิ้ม

| จั๊กกะบุ๋ม เชิญ​ยิ้ม |
| --- | --- |
เกิด: 20 มิถุนายน พ.ศ. 2522 (45 ปี) สมชาติ ทรงกลด
คู่ครอง: ลดา เมลีส (เลิกรา)
อาชีพ: นักแสดงตลก
นรเศรษฐ์ ชงทรงกลด (นามเดิม สมชาติ ทรงกลด; เกิด 20 มิถุนายน พ.ศ. 2522) เป็นที่รู้จักในนาม จั๊กกะบุ๋ม เชิญ​ยิ้ม เป็นนักแสดงตลกชาวไทย อดีตสมาชิกคณะเชิญยิ้ม เริ่มเข้าวงการจากการชักชวนของธงชัย งามจันทร์ หรือ ตู่ ตาหวาน จึงได้นำเขามาฝึกเล่นตลกให้พ้นจากวงจรยาเสพติดก่อนจะเป็นที่รู้จักจากรายการก่อนบ่ายคลายเครียด และโด่งดังจากซิตคอม บุญดีผีคุ้ม, ผู้พิทักษ์รักเธอ, เล่ห์ภุมเรศ, วิญญาณหฤหรรษ์, ฝนสามฤดู, บ้านนี้มีรัก