stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทวิพฤกษาแห่งวาลินอร์
การสร้างสรรค์และการทำลาย

แหล่งกำเนิดแสงสว่างแรกสำหรับอาร์ดาทั้งหมดเป็นตะเกียงอันยิ่งใหญ่สองดวงคือ 'อิลลูอิน' ดวงสีเงินทางเหนือ กับ'ออร์มัล' ดวงสีทองทางใต้ ตะเกียงทั้งสองถูกทำลายลงโดยเมลคอร์  หลังจากนั้นวาลาร์ได้ย้ายที่อยู่มายังวาลินอร์ และเทพียาวันนาได้ร้องเพลงเพื่อสร้างทวิพฤกษา คือ เทลเพริออน พฤกษาเงินและ เลาเรลิน พฤกษาทอง  โดยที่เทลเพริออนสื่อความหมายถึงผู้ชายและเลาเรลินหมายถึงผู้หญิง ต้นไม้ทั้งสองตั้งอยู่บนเนินเขา เอเซลโลฮาร์ นอกเขตวาลิมาร์ พวกมันเติบโตขึ้นต่อหน้าวาลาร์ทั้งหมด และได้รับน้ำจากน้ำตาของเทพีนิเอนนา
พฤกษาแต่ละต้นล้วนเป็นแหล่งกำเนิดแสงสว่าง คือ แสงสีเงินแห่งเทลเพริออน และแสงสีทองแห่งเลาเรลิน เทลเพริออนมีใบสีเข้ม (สีเงินอยู่บนด้านหนึ่ง) และน้ำค้างสีเงินของเขาถูกเก็บเป็นแหล่งของน้ำและแสงสว่าง เลาเรลินมีใบสีอ่อนประดับไปด้วยสีทอง และน้ำค้างของเธอก็ถูกเก็บไว้เช่นเดียวกันโดยเทพีวาร์ดา
หนึ่ง "วัน" ในยุคนั้นมีสิบสองชั่วโมง  ต้นไม้แต่ละต้นจะผลัดกันเปล่งแสงสว่างเป็นเวลาเจ็ดชั่วโมง (เพิ่มแสงจนสว่างสุดแล้วจางลงช้า ๆ อีกครั้ง) โดยมีช่วงคาบเกี่ยวกันตอนหนึ่งชั่วโมงของ "ยามเช้าตรู่" และ "ยามโพล้เพล้" จะมีแสงอ่อน ๆ ของทั้งพฤกษาทองและเงินเปล่งออกมาพร้อมกัน
เมลคอร์ผู้ริษยาได้ขอความช่วยเหลือจากสัตว์ประหลาดแมงมุมยักษ์ อุงโกเลียนท์ (แมงมุมยักษ์ตัวแรกและเป็นบรรพบุรุษของ ชีล็อบ) เพื่อทำลายทวิพฤกษา ด้วยการสร้างเมฆหมอกแห่งความมืดปกคลุมตัวไว้ เมลคอร์โจมตีต้นไม้แต่ละต้นและอุงโกเลียนท์จอมละโมบได้ตะกรามกินชีวิตและแสงสว่างที่อยู่ในทวิพฤกษานั้น
ยาวันนาได้ร้องเพลงอีกครั้งและนิเอนนาร่ำไห้ แต่พวกเธอกลับทำได้เพียงชุบชีวิตดอกไม้ดอกสุดท้ายของเทลเพริออน (ต่อมากลายเป็น  ดวงจันทร์) และผลสุดท้ายของเลาเรลิน (ต่อมากลายเป็น ดวงอาทิตย์) พวกมันถูกมอบหมายให้กับเทพไมอาร์สององค์ คือ เทพทิลิออน เป็นผู้ขับเคลื่อนเกาะแห่งดวงจันทร์ และ เทพีอาริเอน เป็นผู้บังคับนาวาแห่งดวงตะวัน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม ใน ลอร์ดออฟเดอะริงส์ จึงมักเรียกดวงอาทิตย์ว่า "เธอ" และเรียกดวงจันทร์ว่า "เขา"
อย่างไรก็ตามแสงอันบริสุทธิ์ของทวิพฤกษาก่อนที่จะถูกทำลายโดยอุงโกเลียนท์ กล่าวกันว่าถูกเก็บไว้ในซิลมาริลสามดวงเท่านั้น
ผู้สืบทอดของเทลเพริออน

เนื่องจากเอลฟ์ผู้มายังวาลินอร์รักใคร่นิยมเทลเพริออนเป็นพิเศษ เทพียาวันนาจึงได้สร้างพฤกษาอีกต้นหนึ่งที่เหมือนกันมอบให้ตั้งอยู่ในนครทิริออน ซึ่งชาววันยาร์ และชาวโนลดอร์อาศัยอยู่ด้วยกันในช่วงแรกๆ ต้นไม้นี้มีชื่อว่า กาลาธิลิออน มีลักษณะเหมือนกันกับเทลเพริออนทุกประการ เพียงแต่ไม่สามารถส่องแสงสว่างออกมาเท่านั้น มันแตกหน่อออกต้นอ่อนใหม่มากมาย หนึ่งในนั้นถูกเรียกว่า เคเลบอร์น และนำไปปลูกอยู่บนเกาะโทลเอเรสเซอา
ในยุคที่สอง ต้นอ่อนของเคเลบอร์นต้นหนึ่งถูกนำไปมอบเป็นของขวัญให้แก่ชาวนูเมนอร์ นั่นคือ นิมล็อธ พฤกษาขาวแห่งนูเมนอร์ มันคงอยู่ตลอดช่วงเวลาของอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ แต่เมื่อเซารอนเข้าควบคุมเกาะ เขาได้ล่อลวงให้กษัตริย์อาร์-ฟาราโซนโค่นมันลง
โชคดีที่อิซิลดูร์ ได้ลักลอบเก็บผลหนึ่งของต้นไม้นั้นมาไว้ ผลดังกล่าวกลายเป็น พฤกษาขาว แห่ง กอนดอร์ ในเวลาต่อมา
ผู้สืบทอดของเลาเรลิน

ไม่มีการกล่าวถึงต้นไม้ที่สร้างขึ้นให้เหมือนกับเลาเรลิน ไม่เหมือนกับเทลเพริออนซึ่งมีที่สร้างขึ้นมากมาย ด้วยเหตุว่าเทลเพริออนเป็นที่ชื่นชอบของพวกเอลฟ์มากกว่า อย่างไรก็ตาม กษัตริย์ทัวร์กอนได้สร้างแบบจำลองของเลาเรลินขึ้นเรียกว่า กลิงกัล ซึ่งหมายถึง 'โคมอัคคี' ประดับไว้ในนครกอนโดลินของชาวโนลดอร์พลัดถิ่น
นัยสำคัญในเรื่อง

ทวิพฤกษาแห่งวาลินอร์มีชีวิตอยู่ในยุคที่มีแหล่งกำเนิดแสงอื่นคือดวงดาวเท่านั้น (ซึ่งเทพีวาร์ดาสร้างขึ้นจากน้ำค้างที่เก็บจากต้นไม้ทั้งสอง เพื่อประโยชน์แก่พวกเอลฟ์) เมื่อทูตเอลฟ์ทั้งสามคนถูกพามาชมวาลินอร์เพื่อที่จะชักจูงเหล่าเอลฟ์ให้ยอมเดินทางมายังวาลินอร์ ดูเหมือนว่าทวิพฤกษาจะประทับใจพวกเขามากที่สุด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกษัตริย์ธิงโกล ได้ถูกกล่าวถึงว่าเขากระตือรือร้นที่จะเข้าร่วมการอพยพครั้งใหญ่ (The Great Journey) เนื่องจากปรารถนาจะได้เห็นแสงแห่งวาลินอร์อีกครั้ง (จนกระทั่งเขาได้พบแสงอันปรารถนานั้นในดวงหน้าของเทพีเมลิอัน) ในเวลาต่อมา พวกเอลฟ์ได้แบ่งออกเป็น คาลาเควนดิ คือ ผู้ที่เคยเห็นแสงแห่งพฤกษา กับ มอริเควนดิ คือผู้ที่ไม่เคยเห็น โดยกลุ่มที่เคยเห็นแสงแห่งพฤกษากลายเป็นกลุ่มที่มีความเหนือกว่าในหลายๆ แง่
ประวัติศาสตร์ทั้งหมดของยุคแรก ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากความปรารถนาของตัวละครต่าง ๆ มากมายเพื่อเป็นเจ้าของ ซิลมาริล ที่เก็บแสงบริสุทธิ์ที่เหลืออยู่ของทวิพฤกษาไว้
ในยุคที่สอง และยุคที่สาม พฤกษาขาวแห่งนูเมนอร์และกอนดอร์ ซึ่งกำเนิดสืบทอดมาจากเทลเพริออน มีนัยสำคัญเชิงสัญลักษณ์คือ เป็นทั้งสัญลักษณ์ของราชอาณาจักร และเป็นสิ่งระลึกถึงสัมพันธภาพที่สืบทอดมาแต่บรรพบุรุษระหว่างชาวดูเนไดน์ และพวกเอลฟ์ ความสัมพันธ์นี้อาจลึกกว่านั้น เนื่องจากการทำลายหนึ่งในต้นไม้เหล่านี้ได้สร้างปัญหาแก่อาณาจักรอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งหมายความถึงพันธะลึกลับที่แข็งแกร่งกว่านั้น
นัยสำคัญภายนอก

แสงสว่างโดยหลักการนั้นเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ โทลคีน ผู้เป็นชาวโรมันคาทอลิก น่าจะเปิดเผยนัยสำคัญของแสงสว่างในเชิงความหมายในศาสนาคริสต์ ต้นไม้ยังมีความสำคัญเป็นพิเศษต่อโทลคีน ดังจะเห็นได้จากเรื่องสั้นของเขา คือ "Tree and Leaf" ซึ่งเป็นนิทานเปรียบเทียบอันประณีตที่อธิบายกระบวนการสร้างสรรค์ของเขาเอง คือ นิกเกิล ตัวเอกในเรื่อง ได้ใช้ชีวิตทั้งชีวิตไปกับการทาสีต้นไม้ต้นหนึ่ง
พฤกษาเป็นการปรากฏอีกรูปแบบหนึ่งตามหลักการ 'ทองและเงิน' ที่แสดงไว้ในรูปแบบตำนาน พวกมันถูกสร้างขึ้นตามอย่างตะเกียงออร์มัลกับอิลลูอิน และยังเป็นที่มาของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ที่ถูกสร้างขึ้นภายหลัง
ชื่ออื่น ๆ

ทั้งเทลเพริออนและเลาเรลินมีชื่อเรียกหลายชื่อดังปรากฏต่อไปนี้: เทลเพริออนยังมีชื่อว่า ซิลพิออน (Silpion) และ นิงเควโลเท (Ninquelótë) ในขณะที่เลาเรลินมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า มาลินัลดา (Malinalda) และ คูลูริเอน (Culúrien)
ในงานเขียนแรก ๆ ของโทลคีน (ดูที่: ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ) ชื่อของเทลเพริออนได้แก่ ซิลพิออน (Silpion), บันซิล (Bansil) และ เบลธิล (Belthil)
ตำบลแสนสุข (อำเภอเมืองชลบุรี)

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ ตำบลแสนสุข
| ตำบลแสนสุข |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Saen Suk
ตำบลแสนสุขที่ตั้งของตำบลแสนสุข
พิกัด: 13°18′18.7″N 101°00′23.0″E﻿ / ﻿13.305194°N 101.006389°E﻿ / 13.305194; 101.006389
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ชลบุรี
อำเภอ: เมืองชลบุรี
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 38,224 คน
รหัสไปรษณีย์ : 20130
รหัสภูมิศาสตร์: 200104
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
แสนสุข เป็นตำบลหนึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี พื้นที่ตำบลอยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลเมืองแสนสุข ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ตำบลแสนสุขทั้งตำบล
ประวัติ

ตำบลแสนสุขนี้แต่เดิมเรียกว่า บ้านหนองมน คนโบราณได้เล่าติดต่อกันมาเรื่อยๆ ว่าเมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยาเสียครั้งที่ 2 ชาวไทยก็แบ่งเป็นชุมนุมหลายชุมนุม พระเจ้าตากก็เป็นหัวหน้าชุมนุมหนึ่ง และมีความปรารถนาจะปราบชุมนุมต่างๆ ให้ราบคาบ แล้วรวมกำลังให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเพื่อต่อต้านพม่า ในโอกาสนี้ พระเจ้าตากต้องการจะรวบรวมกำลังทางฝ่ายตะวันออก จึงยกทัพไปปราบเจ้าเมืองจันทบุรี ขณะนั้นเดินทางจากอยุธยามาพักที่หนองน้ำแห่งหนึ่ง (ซึ่งติดกับถนนสุขุมวิท ใกล้จะถึงทางแยกบางแสนอยู่ทางด้านตะวันตก) ณ หนองน้ำนี้ ผู้ศักดิ์สิทธิ์ได้ทำน้ำมนต์ลงในหนอง เพื่อจะได้ปลุกใจทหารและชาวบ้านที่จะไปปราบปรามชุมนุมจันทบุรี ฉะนั้น จึงเรียกว่าบ้านหนองมนต์ในภายหลัง และต่อมาคำว่าหนองมนต์ ได้กลายเป็น หนองมน เหตุที่กลายมาเป็นเช่นนี้เนื่องมาจากการเขียนหนังสือไม่เหมือนกัน เพราะบางรายเขียนว่า หนองมน หนองมณ หนองมนต์ ทำให้เกิดการยุ่งยากในการเขียน ในที่สุดก็ตกลงเขียนกันเสียใหม่ว่า หนองมน ซึ่งแปลว่า หนองแห่งน้ำใจ คือหมายถึงหนองน้ำที่ทหารและชาวบ้านได้มาร่วมน้ำใจกันไปปราบเจ้าเมืองจันทบุรีนั่นเอง ฉะนั้นจะเห็นคำว่า หนองมนต์ หรือ หนองมน นั้นความหมายในที่นี้ก็เป็นโดยนัยเดียวกัน ประกอบกับคำ หนองมน มีพยางค์น้อยกว่า หนองมนต์ จึงเป็นเหตุให้เขียนง่าย สะดวกแก่ผู้ที่เขียนหนังสือไม่ค่อยแตกในสมัยนั้น คำว่า หนองมน จึงนิยมเขียนสืบเนื่องกันมา ต่อมาในระยะหลังได้เปลี่ยนคำว่า หนองมน เสียใหม่ เพราะคำว่า หนองมน นั้นคนตำบลอื่นๆ มักจะล้อเลียนไปในทางที่ไม่เป็นมงคล พูดง่ายๆ ว่าเป็นคำที่ไม่เพราะเสียแล้ว จึงเปลี่ยนเสียใหม่ว่า แสนสุข ซึ่งสอดคล้องกับ บางแสน (สุข) นั่นเอง
แต่ถึงคำว่า แสนสุข จะเป็นชื่อใหม่ก็ตาม แต่บางท่านก็ยังนิยมใช้คำว่าหนองมนอยู่มิใช่น้อย จะเป็นว่าธนาคารออมสินก็ใช้คำว่า หนองมน ธนาคารพาณิชย์ก็ใช้คำว่าหนองมน ฯลฯ เหตุที่เป็นเช่นนี้อาจจะเนื่องมาจากท่านผู้รู้เหล่านี้ยังเสียดายคำว่า หนองมน อยู่ก็ได้
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลแสนสุขมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดกับตำบลบ้านปึก (อำเภอเมืองชลบุรี)
ทิศใต้ ติดกับตำบลบางพระ (อำเภอศรีราชา)
ทิศตะวันออก ติดกับตำบลเหมืองและตำบลห้วยกะปิ (อำเภอเมืองชลบุรี)
ทิศตะวันตก ติดกับอ่าวไทย
ชุมชน

ชุมชนในตำบลแสนสุขมี 25 ชุมชน ได้แก่
ชุมชนมณีแก้ว
ชุมชนดอนบน
ชุมชนตาลล้อม 1
ชุมชนตาลล้อม 2
ชุมชนวัดกลางดอน
ชุมชนแสนสุข
ชุมชนมาบมะยม
ชุมชนท้ายตลาด
ชุมชนร่วมใจพัฒนา
ชุมชนบางแสนบน
ชุมชนหาดวอนนภา
ชุมชนบางเป้ง
ชุมชนหน้ามอ
ชุมชนโชคดี
ชุมชนสมใจนึก
ชุมชนหน้าเทศบาล
ชุมชนวัดแสนสุข
ชุมชนมุขแสนเจริญ 1
ชุมชนมุขแสนเจริญ 2
ชุมชนเขาสามมุข
ชุมชนบ้านแหลมแท่น
ชุมชนบางแสนทาวเวอร์
ชุมชนบ้านเหมือง
ชุมชนพัฒนา 2
ชุมชนดอนนารา
ประชากร

จากการสำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2566 ตำบลแสนสุขมีประชากรทั้งสิ้น 38,224 คน รายละเอียดตามตารางมีดังนี้
| ส่วน | ชาย | หญิง | รวม | จำนวนบ้าน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ตำบลแสนสุข | 17,787 | 20,437 | 38,224 | 35,887 |
| รวม | 17,787 | 20,437 | 38,224 | 35,887 |
ที่มา: สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง
การคมนาคม

ถนนสายหลักในตำบลแสนสุข มีดังนี้
ถนนสุขุมวิท
ถนนข้าวหลาม
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3137 (ถนนลงหาดบางแสน)
สถานที่สำคัญ

สถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเล มหาวิทยาลัยบูรพา
มหาวิทยาลัยบูรพา
โรงเรียนสาธิต "พิบูลบำเพ็ญ" มหาวิทยาลัยบูรพา
วัดแสนสุขสุทธิวราราม
หาดบางแสน
เขาสามมุข
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลเมืองแสนสุข
| ด ค กตำบลในจังหวัดชลบุรี |
| --- | --- | --- |
| อำเภอเมืองชลบุรี |  คลองตำหรุ  ดอนหัวฬ่อ  นาป่า  บางทราย  บางปลาสร้อย  บ้านโขด  บ้านปึก  บ้านสวน  มะขามหย่ง  สำนักบก  เสม็ด  แสนสุข  หนองข้างคอก  หนองไม้แดง  หนองรี  ห้วยกะปิ  เหมือง  อ่างศิลา  |  |
| อำเภอบ้านบึง |  คลองกิ่ว  บ้านบึง  มาบไผ่  หนองชาก  หนองซ้ำซาก  หนองบอนแดง  หนองไผ่แก้ว  หนองอิรุณ  |  |
| อำเภอหนองใหญ่ |  เขาซก  คลองพลู  หนองเสือช้าง  หนองใหญ่  ห้างสูง  |  |
| อำเภอบางละมุง |  เขาไม้แก้ว  ตะเคียนเตี้ย  นาเกลือ  บางละมุง  โป่ง  ตำบลหนองปรือ  หนองปลาไหล  ห้วยใหญ่  |  |
| อำเภอพานทอง |  โคกขี้หนอน  บ้านเก่า  พานทอง  มาบโป่ง  หนองกะขะ  หนองตำลึง  หนองหงษ์  หน้าประดู่  |  |
| อำเภอพนัสนิคม |  กุฎโง้ง  โคกเพลาะ  ท่าข้าม  ทุ่งขวาง  นามะตูม  หมอนนาง  นาวังหิน  บ้านช้าง  บ้านเซิด  พนัสนิคม  ไร่หลักทอง  วัดโบสถ์  วัดหลวง  สระสี่เหลี่ยม  หนองขยาด  หนองปรือ  หนองเหียง  หน้าพระธาตุ  หัวถนน  |  |
| อำเภอศรีราชา |  เขาคันทรง  ทุ่งสุขลา  บ่อวิน  บางพระ  บึง  ศรีราชา  สุรศักดิ์  หนองขาม  |  |
| อำเภอเกาะสีชัง |  ท่าเทววงษ์  |  |
| อำเภอสัตหีบ |  นาจอมเทียน  บางเสร่  พลูตาหลวง  สัตหีบ  แสมสาร  |  |
| อำเภอบ่อทอง |  เกษตรสุวรรณ  ธาตุทอง  บ่อกวางทอง  บ่อทอง  พลวงทอง  วัดสุวรรณ  |  |
| อำเภอเกาะจันทร์ |  เกาะจันทร์  ท่าบุญมี  |  |
ธรณีวิทยาทางทะเล

ถ้าแผ่นเปลือโลกแยกตัวออกจะเกิดเทือกเขากลางสมุทร
หากอีกแผ่นมุดลงใต้อีกแผ่นจะเกิดร่องลึกก้นสมุทร
ธรณีวิทยาทางทะเล คือการศึกษาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และโครงสร้างของพื้นมหาสมุทรและศึกษาเกี่ยวข้องกับธรณีฟิสิกส์, ธรณีเคมี, ตะกอนวิทยาและบรรพชีวินวิทยาที่ค้นคว้าวิจัยและหาข้อมูลเกี่ยวกับพื้นมหาสมุทรและชายฝั่ง ธรณีสัณฐานวิทยาเป็นส่วนหนึ่งในสาขาของธรณีฟิสิกส์และสมุทรศาสตร์กายภาพ
การศึกษาเกี่ยวกับธรณีวิทยาทางทะเลมีความสำคัญมากในการหาข้อมูลและหลักฐานสำคัญเกี่ยวการขยายตัวของพื้นทะเลและเปลือกโลกในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองเนื่องจากทะเลลึกเป็นพื้นที่สุดท้ายที่ยังไม่ได้ทำการสำรวจและทำแผนที่โดยละเอียดจึงต้องเริ่มมีการสำรวจเพื่อวัตถุประสงค์ทางทหาร (เรือดำน้ำ) วัตถุประสงค์ทางเศรษฐกิจ (ปิโตรเลียมและเหมืองแร่โลหะ) และวัตถุประสงค์ด้านการวิจัย
ภาพรวม

วงแหวนแห่งไฟรอบมหาสมุทรแปซิฟิกกับการปะทุของภูเขาไฟและกิจกรรมเกี่ยวกับแผ่นดินไหวเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่หลวง การที่จะสามารถเตือนภัยล่วงหน้าเกี่ยวกับเหตุการณ์ร้ายแรงเหล่านี้จะต้องมีข้อมูล, รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับธรณีวิทยาทางทะเลและสภาพแวดล้อมของชายฝั่งและหมู่เกาะรูปโค้ง
การศึกษาชายฝั่ง การผุพัง การตกตะกอนของทะเลลึกและการละลายของแคลเซียมคาร์บอเนตในสภาพแวดล้อมทางทะเลต่าง ๆ มีผลกระทบที่สำคัญต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลก
การศึกษาและการค้นพบเทือกเขากลางสมุทรและปล่องแบบน้ำร้อนครั้งแรกในทะเลแดงและต้อมาที่เทือกเขากลางสมุทรแปซิฟิกตะวันออกและเทือกเขากลางมหาสมุทรแอตแลนติกทำให้กลายเป็นพื้นที่สำคัญในการวิจัยธรณีวิทยาทางทะเล อิกซ์ตรีโมไฟล์ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่เติบโตได้ดีในภาวะสุดขั้วในปล่องแบบน้ำร้อนทำให้เกิดความเข้าใจใหม่ว่าสิ่งมีชีวิตบนโลกอาจเริ่มต้นจากสภาพแวดล้อมเช่นนี้
ร่องลึกก้นสมุทรเป็นภูมิประเทศที่มีลักษณะยาว แคบ และโค้ง และถือว่าเป็นส่วนของมหาสมุทรที่ลึกที่สุด ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนาเป็นร่องลึกก้นสมุทรที่ลึกที่สุดในโลก เป็นร่องลึกที่เกิดจากแผ่นแปซิฟิกมุดตัวลงไปใต้แผ่นทะเลฟิลิปปิน
ข้อมูลเพิ่มเติม

Soundwaves Coastal Science & Research News from Across the USGS
Marine Geology and Geophysics - NOAA
Pacific Seafloor Mapping Project - USGS
Marine Geology and Geophysics at MIT
Ocean Drilling Program
| ด ค กสมุทรศาสตร์กายภาพ |
| --- | --- |
มหาสมุทรของโลก:  มหาสมุทรแปซิฟิก  มหาสมุทรแอตแลนติก  มหาสมุทรอินเดีย  มหาสมุทรอาร์กติก  มหาสมุทรใต้ 
ประเภท:  ทะเลปิด  ทะเลสาบปิด  ทะเลเปิด  ทะเลสาบเปิด  ทะเลชายขอบทวีป‎  ทะเลสาบ‎  ทะเลสาบน้ำเค็ม‎  ทะเลสาบน้ำจืด‎  เจ็ดสมุทร 
ระดับชั้นน้ำทะเล:  ท้องทะเล  เขตมีแสง ท้องทะเลตื้น  ทะเลลึก  เขตไร้แสง ท้องทะเลลึกปานกลาง  ท้องทะเลลึก  เขตความลึกก้นสมุทร 
คลื่น:  คลื่นใต้น้ำ  คลื่นสึนามิ 
กฎหมายทะเล:  เส้นฐาน  น่านน้ำภายใน  น่านน้ำอาณาเขต  เขตต่อเนื่อง  เขตเศรษฐกิจจำเพาะ  น่านน้ำนานาชาติ‎  การขนส่งทางน้ำนานาชาติ‎  การประมง‎  สนธิสัญญาควบคุมอาวุธบนพื้นสมุทร 
ลักษณะภูมิประเทศ:  ไหล่ทวีป  ลาดทวีป  ลาดตีนทวีป  ก้นสมุทร  เนินตะกอนรูปพัดก้นสมุทร  หุบผาชันใต้ทะเล  เขายอดราบใต้สมุทร  แอ่งสมุทร  ที่ราบก้นสมุทร  ภูเขาใต้ทะเล  ภูเขาไฟใต้ทะเล  ร่องลึกก้นสมุทร  เทือกเขากลางสมุทร  พืดหินปะการัง  อะทอลล์  ลากูน  ทะเล  อ่าว 
การแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค:  ธรณีวิทยาทางทะเล  การขยายตัวของพื้นมหาสมุทร  ปล่องแบบน้ำร้อน 
ปรากฏการณ์:  น้ำขึ้นลง  เอลนีโญ  ลานีญา  การกัดเซาะชายฝั่ง  กระแสน้ำย้อนกลับ 
กระแสน้ำมหาสมุทร:  กระแสน้ำกินี  กระแสน้ำญี่ปุ่น  กระแสน้ำมหาสมุทร  กระแสน้ำแลบราดอร์  กระแสน้ำศูนย์สูตรเหนือ  กระแสน้ำเบงเกวลา 
ธรณีสัณฐาน:  เนินทราย  เนินทรายรูปพระจันทร์เสี้ยว  เกาะ  เกาะเล็ก  เกาะหินโด่ง  คอคอด  ฟยอร์ด  เฟิร์ธออฟฟอร์ธ  สะพานแผ่นดิน  สันดอนจะงอย  สันดอนเชื่อมเกาะ  หาด  ดอนทรายใต้น้ำ  กลุ่มเกาะ‎  คาบสมุทร‎  ช่องแคบ‎  ชะวากทะเล‎  ชายฝั่ง‎  ชายหาด‎  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ‎  ถ้ำ‎  หน้าผา‎  แหลม‎ 
รูปแบบของร่องลึกซึ่งจะอยู่ระหว่างขอบของแผ่นเปลือกโลก 2 เปลือก
นิโจ มูเนโมโตะ

นิโจ มูเนโมโตะ (ญี่ปุ่น: 二条 宗基; โรมาจิ: Nijō Munemoto; 8 มิถุนายน ค.ศ. 1727 - 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1754) บุตรชายของคูโจ ยูกิโนริ และบุตรบุญธรรมของนิโจ มูเนฮิระ เป็นคูเงียว (ขุนนางในศาล) ญี่ปุ่นในยุคเอโดะ (1603–1868) เขามีบุตรสองคนคือ นิโจ ชิเงโยริ (1751-1768) ซึ่งเสียชีวิตตั้งแต่ยังเยาว์ และมีบุตรบุญธรรมชื่อ นิโจ ฮารูตากะ
ประหยัด มากแสง

| ประหยัด มากแสง  Prayad Marksaeng> ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- |
ฉายา: โปรหมาย
เกิด: 30 มกราคม พ.ศ. 2509 (58 ปี) อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
สัญชาติ:  ไทย
การเล่นอาชีพ
เริ่มเล่นอาชีพ: พ.ศ. 2534
ทัวร์ล่าสุด: เอเชียนทัวร์ เจแปน ซีเนียร์ ทัวร์
ชนะเลิศอาชีพ: 48
ผลงานที่ดีที่สุดในเมเจอร์แชมเปียนชิป 
มาสเตอส์ทัวร์นาเมนต์: พ.ศ. 2551
พีจีเอ แชมเปียนชิป: พ.ศ. 2551
ดิ โอเพน แชมเปียนชิป: พ.ศ. 2542
ประหยัด มากแสง (30 มกราคม พ.ศ. 2509 - ) หรือ โปรหมาย เป็นนักกอล์ฟชาวไทย
ปัจจุบันเล่นอยู่ในเจแปน ซีเนียร์ ทัวร์ เริ่มเล่นกอล์ฟตั้งแต่อายุ 14 ปี และเล่นอาชีพตั้งแต่ พ.ศ. 2534 และได้แชมป์มาแล้ว 48 รายการ
ประหยัดเคยร่วมการแข่งขันรายการเมเจอร์ครั้งแรกในรายการบริติชโอเพน ปี 1999 และได้รับเชิญเข้าร่วมการแข่งขัน "เดอะ มาสเตอร์ส" ยูเอสมาสเตอร์ส 2008 ที่สนามออกัสตา ระหว่างวันที่ 10-13 เมษายน พ.ศ. 2551 นับเป็นคนไทยคนที่สามที่ได้ร่วมแข่งในรายการนี้ ต่อจากสุกรี อ่อนฉ่ำ (พ.ศ. 2513-14) และธงชัย ใจดี (พ.ศ. 2549)
ประหยัดเป็นนักกอล์ฟอาวุโสคนแรกที่สามารถคว้าแชมป์ เจแปน ซีเนียร์โอเพ่น กอล์ฟแชมเปี้ยนชิพ 3 ปีติดต่อกันได้สำเร็จ (พ.ศ. 2559-2561)
เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2562 ประหยัดสามารถคว้าแชมป์ มารุฮาน คัพ ใน เจแปน ซีเนียร์ ทัวร์ ได้เป็นสมัยที่ 3 (เคยได้แชมป์ในปี 2016 และ 2018)
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติจาก เอเชียนทัวร์ เก็บถาวร 2008-03-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นครินทรา

| นครินทรา |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Angiosperms
ชั้น:: Eudicots
อันดับ:: Asterids
วงศ์:: Gesneriaceae
สกุล:: Paraboea
สปีชีส์:: Paraboea  sangwaniae
ชื่อทวินาม
Paraboea  sangwaniae Triboun

นครินทรา พรรณไม้ในพระนามาภิไธยสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี นครินทรา มี (ชื่อวิทยาศาสตร์: Paraboea sangwaniae Triboun) โดยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ใช้พระนามาภิไธย สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี  ในชื่อวิทยาศาสตร์ของพืชในวงศ์ชาฤๅษี ซึ่งเป็นพืชชนิดแรกของไทย และเป็นพืชชนิดใหม่ของโลก (New Species) ที่นักอนุกรมวิธานพืชจากกรมวิชาการเกษตรค้นพบ จัดเป็นพืชหายาก (rare plants)และพืชถิ่นเดียว พบเฉพาะในประเทศไทยเท่านั้น (endemic species) โดย ดร.ปราโมทย์ ไตรบุญ สำรวจและค้นพบบริเวณบริเวณยอดเขาหินปูน บริเวณดอยตุง อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย เมื่อปี พ.ศ. 2552  เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระราชชนนี ที่ทรงมีพระราชกรณียกิจเกี่ยวข้องด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โครงการพัฒนาดอยตุง  พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อพรรณไม้ว่า "นครินทรา" แปลว่า พรรณไม้ที่เป็นศรีสง่าแด่สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2554
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก สูง 20-60 เซนติเมตร
กิ่ง แตกกิ่งก้านเป็นพุ่มตั้งตรงหรือทอดเอนไปตามพื้นหิน กิ่งมีขนาดเล็กเรียว
ลำต้น ลำต้นส่วนล่างเป็นเนื้อไม้แข็งมีนวมหุ้ม 10-15 เซนติเมตร
ใบ ใบเป็นใบเดี่ยว 4-5 คู่ เรียงตรงข้ามสลับตั้งฉาก แผ่นเป็นรูป ปลายมน โคนรูปลิ่ม ขอบใบมีลักษณะหยักมน เป็นครีบสอบยาวเรียวเชื่อมต่อมาจากโคนแผ่นใบ
ช่อดอก ช่อดอกมีลักษณะเป็นกระจุก เกิดที่ยอดหรือซอกใบใกล้ปลายกิ่ง ใบประดับ และใบประดับย่อยรองรับดอกรูปร่างมน
กลีบเลี้ยง กลีบเลี้ยงมีห้ากลีบเป็นสีเขียว โคนเชื่อมติดกันเป็นหลอด
กลีบดอก กลีบดอกเป็นรูประฆังสีขาวอมม่วงอ่อน
ผล แบบผลแห้งแตก เมื่อผลแก่จะบิดเป็นเกลียว ภายในมีเมล็ดขนาดเล็กจำนวนมาก
ดูเพิ่ม

ภูมิพลินทร์
ชมพูสิริน
สิรินธรวัลลี
ไอยริศ
บิกโชว์และเคน

| Big Show and Kane |
| --- | --- |

ทีม
สมาชิก: Big Show Kane
ฉายา: Big Show and Kane The Authority
ส่วนสูง: Big Show:  7 ft 0 in (2.13 m) Kane:  7 ft 0 in (2.13 m)
น้ำหนัก รวม: 773 lb (351 kg)
เปิดตัว: November 29, 2001
แตกกลุ่ม: April 3, 2016
ช่วงที่ ปรากฏตัว: 2001–2002 2005–2006 2011 2014–2016
สมาคม: WWF/E
บิ๊กโชว์ และ เคน (Big Show and Kane) เป็นทีมนักมวยปล้ำสังกัดWWE เป็นแชมป์แท็กทีม WWEร่วมกัน 2สมัย
แชมป์และรางวัล

World Wrestling Entertainment/WWE
World Tag Team Championship (1 time)
WWE Tag Team Championship (1 time)
Andre the Giant Memorial Trophy (2015) - Big Show
Slammy Award for Match of the Year (2014) – Team Cena vs. Team Authority at Survivor Series
ปูนซ้าน

| ปูนซ้าน |
| --- | --- |

พิกัด:  10°25′30.28″S 105°41′06.31″E﻿ / ﻿10.4250778°S 105.6850861°E﻿ / -10.4250778; 105.6850861
ประเทศ: ออสเตรเลีย
ดินแดน: เกาะคริสต์มาส
ปูนซ้าน (อักษรโรมัน: Poon Saan; จีน: 半山; เยฺว่พิน: bun3 saan1) เป็นนิคมแห่งหนึ่งบนเกาะคริสต์มาส ประเทศออสเตรเลีย ถือเป็นนิคมใหญ่อันดับสองรองจากฟลายอิงฟิชโคฟ ชื่อเมืองเป็นภาษากวางตุ้งแปลว่า "ครึ่งทางขึ้นเขา" ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจีน ชาวยุโรปที่อาศัยบนเกาะจะเรียนภาษาจีนกลางกับชาวจีนในปูนซ้าน สิ่งก่อสร้างส่วนใหญ่เป็นแบบจีนเช่นเดียวกับสถาปัตยกรรมในประเทศสิงคโปร์ ต่างจากฟลายอิงฟิชโคฟที่สิ่งก่อสร้างล้วนเป็นแบบตะวันตก
รอบนอกปูนซ้านเป็นแหล่งอาศัยของนกกระจอกชวาจำนวนมาก
ท่ากรรเชียง 200 เมตรในโอลิมปิก

| ท่ากรรเชียง 200 เมตร ในโอลิมปิก |
| --- | --- |
รูปสัญลักษณ์กีฬาว่ายน้ำ
ภาพรวม
กีฬา: ว่ายน้ำ
เพศ: ชายและหญิง
ปีที่จัด: ชาย: 1900, 1964–2016   หญิง: 1968–2016
ผู้ชนะล่าสุด
ชาย:  ไรอัน เมอร์ฟี (USA)
หญิง:  มายา ดิราโด (USA)
การแข่งขันกีฬาว่ายน้ำรายการท่ากรรเชียง 200 เมตร เป็นการแข่งขันกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน การแข่งขันประเภทชายเปิดตัวในปี ค.ศ. 1900 และไม่จัดขึ้นอีกจนถึงปี ค.ศ. 1964 โดยมีการแข่งท่ากรรเชียง 100 เมตรมาแทนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1904 ถึง ค.ศ. 1960 เมื่อการแข่งขันกลับมาในปี ค.ศ. 1964 ได้แข่งขันแทนที่รายการท่ากรรเชียง 100 เมตรชายสำหรับปีนั้น ในปี 1968 มีแข่งขันทั้งรายการ 100 และ 200 เมตรสำหรับผู้ชาย ท่ากรรเชียง 200 เมตรจัดขึ้นในการแข่งขันกีฬาฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 19664 ท่ากรรเชียงของผู้หญิงได้รับการเปิดตัวในปี ค.ศ. 1968 และจัดขึ้นในโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เหรียญรางวัล > ประเภทชาย > นักว่ายน้ำชายที่ได้รับหลายเหรียญรางวัล

| อันดับ | นักว่ายน้ำ | ชาติ | โอลิมปิก | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | โรแลนด์ แมตเธส |  เยอรมนีตะวันออก | 1968–1972 | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 2 | อารอน เพียร์โซล |  สหรัฐ | 2000–2008 | 1 | 2 | 0 | 3 |
| 3 | ไรอัน ลอชเต |  สหรัฐ | 2008–2012 | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 4 | มิทช์ ไอวี่ย์ |  สหรัฐ | 1968–1972 | 0 | 1 | 1 | 2 |
เหรียญรางวัล > ประเภทชาย > ผู้ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งตามประเทศ

| อันดับ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| 1 |  สหรัฐ | 9 | 7 | 5 | 21 |
| 2 |  เยอรมนีตะวันออก | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 3 |  ฮังการี | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 4 |  เยอรมนี | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 4 |  สหภาพโซเวียต | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 4 |  สเปน | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 7 |  ออสเตรีย | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 8 |  ออสเตรเลีย | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 9 |  ฝรั่งเศส | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 9 |  ญี่ปุ่น | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 9 |  ทีมรวม | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 12 |  อิตาลี | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 12 |  รัสเซีย | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 14 |  แคนาดา | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 14 |  เนเธอร์แลนด์ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 14 |  นิวซีแลนด์ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 14 |  โรมาเนีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
เหรียญรางวัล > ประเภทหญิง > นักว่ายน้ำหญิงที่ได้รับหลายเหรียญรางวัล

| อันดับ | นักว่ายน้ำ | ชาติ | โอลิมปิก | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | คริสตินา อีเกอร์เซจิ |  ฮังการี | 1988–1996 | 3 | 0 | 0 | 3 |
| 2 | เคิร์สตี้ โคเวนทรี |  ซิมบับเว | 2004–2008 | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 3 | เบอร์จิต ทรีเบอร์ |  เยอรมนีตะวันออก | 1976–1980 | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 4 | เรโกะ นากามูระ |  ญี่ปุ่น | 2004–2008 | 0 | 0 | 2 | 2 |
เหรียญรางวัล > ประเภทหญิง > ผู้ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งตามประเทศ

| อันดับ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหรัฐ | 4 | 4 | 3 | 11 |
| 2 |  ฮังการี | 3 | 1 | 0 | 4 |
| 3 |  เยอรมนีตะวันออก | 2 | 3 | 2 | 7 |
| 4 |  ซิมบับเว | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 5 |  โรมาเนีย | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 6 |  เนเธอร์แลนด์ | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 7 |  รัสเซีย | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 8 |  แคนาดา | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 8 |  เยอรมนี | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 10 |  ฝรั่งเศส | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 11 |  ญี่ปุ่น | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 12 |  ออสเตรเลีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Swim Rankings results
| ด ค กกีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- |
| การแข่งขัน |  1896  1900  1904  1906 (ซ้อน)  1908  1912  1920  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024  |  |
| ประเภทในปัจจุบัน |  50 เมตร ฟรีสไตล์  100 เมตร ฟรีสไตล์  200 เมตร ฟรีสไตล์  400 เมตร ฟรีสไตล์  800 เมตร ฟรีสไตล์  1500 เมตร ฟรีสไตล์  100 เมตร กรรเชียง  200 เมตร กรรเชียง  100 เมตร กบ  200 เมตร กบ  100 เมตร ผีเสื้อ  200 เมตร ผีเสื้อ  200 เมตร เดี่ยวท่าผสม  400 เมตร เดี่ยวท่าผสม  4 × 100 เมตร ฟรีสไตล์ ผลัด  4 × 200 เมตร ฟรีสไตล์ ผลัด  4 × 100 เมตร ผลัดท่าผสม  10 กม.  |  |
| ประเภทในอดีต |  500 เมตร ฟรีสไตล์ (1896)  1000 เมตร ฟรีสไตล์ (1900)  1200 เมตร ฟรีสไตล์ (1896)  4000 เมตร ฟรีสไตล์ (1900)  400 เมตร กบ 1904  1912  1920  4 × 100 หลา ฟรีสไตล์ ผลัด (1904)  200 เมตร ทีม (1900)  200 เมตร สิ่งกีดขวาง (1900)  ใต้น้ำ (1900)  100 เมตร ฟรีสไตล์ กะลาสี (1896)  |  |
 สรุปเหรียญ ชาย  หญิง  สถิติกีฬาโอลิมปิก  สนามแข่งขัน
ตำบลแม่เย็น

ตำบลแม่เย็น เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
ภูมิศาสตร์

ตำบลแม่เย็นตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของอำเภอพาน ระยะห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 10 กิโลเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม และพื้นที่ราบระหว่างภูเขา ตำบลแม่เย็นมีอาณาเขตติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลม่วงคำ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอทานตะวัน
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลป่าแฝก อำเภอแม่ใจ (จังหวัดพะเยา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลป่าหุ่ง และอุทยานแห่งชาติดอยหลวง
ประวัติ

ตำบลแม่เย็น ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2440 โดยแยกมาจากตำบลฝั่งตื้น เดิมมีหมู่บ้านทั้งหมด 17 หมู่บ้าน ต่อมามีพระบรมราชบัญญัติปกครองท้องที่บังคับใช้ นายจันทร์แก้ว เชื้อเมืองพาน ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งกำนันตำบลแม่เย็น ในปี พ.ศ. 2475 และต่อมาในปี พ.ศ. 2529 ได้แยกตำบลแม่เย็นออกไปอีกหนึ่งตำบลคือ ตำบลทานตะวัน ปัจจุบันตำบลแม่เย็นจึงมีทั้งหมด 11 หมู่บ้าน
หมู่บ้าน

ตำบลแม่เย็นแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน
หมู่ที่ 1 บ้านปูแกง (Pukaeng)
หมู่ที่ 2 บ้านสันกอง (Sunkong)
หมู่ที่ 3 บ้านแม่เย็น (Mea Yen)
หมู่ที่ 4 บ้านป่าสักเหนือ (Pa Sak Nuea)
หมู่ที่ 5 บ้านแม่เย็นกลาง (Mae Yen Klang)
หมู่ที่ 6 บ้านสันไม้ฮาม (Sun Maiham)
หมู่ที่ 7 บ้านสันต้นแหน (Sun Tonhean)
หมู่ที่ 8 บ้านดงน้ำล้อม (Dong Nam Lom)
หมู่ที่ 9 บ้านสุขสันติ (Suk Sun Ti)
หมู่ที่ 10 บ้านอิงดอย (Eingdoi)
หมู่ที่ 11 บ้านดงดอนเต้า (Dong Don Tao)
สถานที่สำคัญ

วัดปูแกง
วัดสันกอง
วัดแม่เย็น
วัดป่าสักเหนือ
วัดสันไม้ฮาม
วัดสันต้นแหน
วัดดงน้ำล้อม
วัดพระธาตุจอมรุ่ง
วัดป่าพระธาตุหลวง (ดอนเต้า)
อุทยานแห่งชาติดอยหลวง
น้ำตกปูแกง
ฝายน้ำล้นห้วยปูแกง
โรงเรียน > โรงเรียนประถม สพฐ.

โรงเรียนบ้านสันต้นแหน
โรงเรียนบ้านดง
โรงเรียนบ้านป่าสัก