stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ 2020
สนามแข่งขัน

การแข่งขันเกิดขึ้นที่สนามอัลลีอันทซ์อาเรนาซึ่งเป็นสนามเหย้าของไบเอิร์นมิวนิก เป็นปีแรกที่มีการเปลี่ยนแปลงกติกาโดยให้แชมป์บุนเดสลีกาเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันแทนแชมป์เดเอ็ฟเบ-โพคาลหรือทีมรองชนะเลิศจากบุนเดสลีกาในกรณีที่อีกทีมหนึ่งชนะเลิศทั้งสองรายการ โดยเป็นครั้งที่สองที่จัดที่สนามแห่งนี้ โดยก่อนหน้านี้เกิดขึ้นใน ค.ศ. 2012) และเป็นครั้งที่สามที่แข่งขันในเมืองมิวนิก (นอกจากนี้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1994 ที่โอลึมพีอาชตาดีอ็อน)
การแข่งขัน > รายละเอียด

20:30 CEST
| ไบเอิร์นมิวนิก | 3–2 | โบรุสซีอาดอร์ทมุนด์ |
| --- | --- | --- |
|  ตอลีโซ  18'  มึลเลอร์  32'  คิมมิช  82' | รายงาน |  บรันท์  39'  โฮลัน  55' |
ผู้ชม: 0
ผู้ตัดสิน: บีบีอานา ชไตน์เฮาส์ (ลังเงินฮาเกิน)
| --- | --- |
             ไบเอิร์นมิวนิก :              ดอร์ทมุนด์ 
| --- | --- |
 ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัด:  โยชัว คิมมิช (ไบเอิร์นมิวนิก) ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:  มาร์เซ็ล อุงเงอร์ (ฮัลเลอ)  โทมัส ชไตน์ (ไวเบิร์สบรุน)  ผู้ตัดสินที่สี่:  ฮาร์ม อ็อสเมิร์ส (ฮันโนเวอร์)  ผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอ:  ซาชา ชเตเกอมัน (นีเดอร์คัสเซิล)  ผู้ช่วยของผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอ:  เฟรเดอริค อัสมูท (โคโลญ):  กติกาการแข่งขัน แข่งขัน 90 นาทีในเวลาปกติ  ดวลลูกโทษ ทันทีหากเสมอกันในเวลาปกติ  สามารถใส่ชื่อตัวสำรองได้ 9 คน และเปลี่ยนตัวลงเล่นได้ 5 คน
ดูเพิ่ม

บุนเดิสลีกา ฤดูกาล 2019–20
เดเอ็ฟเบ-โพคาล ฤดูกาล 2019–20
บันทึก

1 2  ไม่อนุญาตให้มีผู้ชมในสนามเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศเยอรมนี
↑  แต่ละทีมได้รับโอกาสในการเปลี่ยนตัวสามครั้งโดยไม่รวมการเปลี่ยนตัวในช่วงพักครึ่งเวลา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กเดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ |
| --- | --- |
ไม่เป็นทางการ:  1940  1976  1982  2008  2009 
เดเอ็ฟเบ-ซูเพอร์คัพ:  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996 
เดเอ็ฟเบ-ลีกาโพคาล:  1972–73  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007 รายชื่อของแต่ละนัด 
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ:  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023 
| ด ค กฟุตบอลยุโรปในฤดูกาล 2020–21 (ยูฟ่า) |
| --- | --- |
ลีกภายในประเทศ:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส '20 '21  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  อังกฤษ  เอสโตเนีย '20 '21  หมู่เกาะแฟโร '20 '21  ฟินแลนด์ '20 '21  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย '20 '21  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  กรีซ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์ '20 '21  อิสราเอล  อิตาลี  คาซัคสถาน '20 '21  คอซอวอ  ลัตเวีย '20 '21  ลิทัวเนีย '20 '21  ลักเซมเบิร์ก  มอลตา  มอลโดวา  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์ท มาซิโดเนีย  ไอร์แลนด์เหนือ  นอร์เวย์ '20 '21  โปแลนด์  โปรตุเกส  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ '20 '21  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  สกอตแลนด์  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน '20 '21  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน  เวลส์ 
ถ้วยภายในประเทศ:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  อังกฤษ  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร '20 '21  ฟินแลนด์ '20 '21  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย '20 '21  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  กรีซ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์ '20 '21  อิสราเอล  อิตาลี  คาซัคสถาน '20 '21  คอซอวอ  ลัตเวีย '20 '21  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย '20 '21  ลักเซมเบิร์ก  มอลตา  มอลโดวา  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์ธมาซิโดเนีย  ไอร์แลนด์เหนือ  นอร์เวย์ '20 '21  โปแลนด์  โปรตุเกส  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ '20 '21  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  สกอตแลนด์  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน '19–'20 '20–'21  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน  เวลส์ 
ลีกคัพ:  อังกฤษ  เอสโตเนีย  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  ไอร์แลนด์เหนือ  โปรตุเกส  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ '20 '21  สกอตแลนด์  เวลส์ 
ซูเปอร์คัพ:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  อังกฤษ  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  คาซัคสถาน  คอซอวอ  ลิทัวเนีย  มอลตา  เนเธอร์แลนด์  ไอร์แลนด์เหนือ  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ '20 '21  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  สเปน  ตุรกี  ยูเครน 
การแข่งขันของยูฟ่า:  แชมเปียนส์ลีก รอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟ  รอบแบ่งกลุ่ม  รอบแพ้คัดออก  นัดชิงชนะเลิศ  ยูโรปาลีก รอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟ เส้นทางแชมเปียนส์  เส้นทางหลัก  รอบแบ่งกลุ่ม  รอบแพ้คัดออก  นัดชิงชนะเลิศ  ซูเปอร์คัพ  ยูธลีก เส้นทางยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก  เส้นทางแชมเปียนส์ภายในประเทศ  รอบแพ้คัดออก 
การแข่งขันระดับนานาชาติ:  ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก  ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก  ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2020–21 ลีก เอ  ลีก บี  ลีก ซี  ลีก ดี  รอบสุดท้าย  นัดชิงชนะเลิศ  ฟุตบอลโลกหญิงเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2021  ฟุตบอลโลกหญิงเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี 2021  2021 ยูโร อันเดอร์-21 รอบคัดเลือก  2019 ยูโร อันเดอร์-19 รอบคัดเลือก  2019 ยูโร อันเดอร์-17 รอบคัดเลือก
แยกโคกกลอย

| --- | --- |

ชื่ออักษรไทย: โคกกลอย
ที่ตั้ง: ตำบลโคกกลอย อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา
ทิศทางการจราจร
↑: 4 » ระนอง ต่อไปยัง อ.ท้ายเหมือง
→: 4 » พังงา
↓: 402 » ภูเก็ต  ต่อไปยัง สะพานท้าวเทพกระษัตรี-ท้าวศรีสุนทร
←: ทางหลวงชนบท พง.3006 » หาดเขาปิหลาย  
สี่แยกโคกลอย ตั้งอยู่บนจุดตัดของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4   และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402  ที่ตำบลโคกกลอย อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา
เย็น แก้วมะณี

| ปู่เย็น |
| --- | --- |
"ปู่เย็น" (เย็น แก้วมะณี) เฒ่าทระนงแห่งลุ่มน้ำเพชรบุรี
เกิด: พ.ศ. 2443 เมืองเพชรบุรี ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 12 ตุลาคม พ.ศ. 2551 (108 ปี) จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
ชื่ออื่น: เฒ่าทระนง
อาชีพ: ชาวประมง
คู่สมรส: เอิบ แก้วมะณี
เย็น แก้วมะณี หรือ "ปู่เย็น" (พ.ศ. 2443 - 12 ตุลาคม พ.ศ. 2551) เจ้าของสมญานาม "เฒ่าทระนง" แห่งลุ่มน้ำเพชรบุรี
ประวัติ

ปู่เย็นเกิดเมื่อปีฉลู พ.ศ. 2443 ที่จังหวัดเพชรบุรี เป็นบุตรของนายสุขและนางชม แก้วมะณี นับถือศาสนาอิสลาม มีที่อยู่ตามทะเบียนราษฎรเลขที่ 274/4 ถนนมาตยาวงศ์ ตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ท่านมีภรรยา 1 คนชื่อ นางเอิบ แก้วมะณี เป็นชาวจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ นับถือศาสนาพุทธ ทั้งสองอยู่ด้วยกันโดยไม่เปลี่ยนศาสนาและไม่มีบุตรธิดาเพราะปู่เย็นเป็นหมัน แต่ก็มีลูกสาวบุญธรรม 2 คน
ในสมัยหนุ่ม ๆ ปู่เย็นมีอาชีพรับจ้างเลี้ยงวัว เมื่อแก่ชราจึงอาศัยอยู่กับลูกสาวบุญธรรมคนหนึ่งและภรรยา จนกระทั่งเมื่อย่าเอิบผู้เป็นภรรยาเสียชีวิตในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2536 ปู่เย็นรู้สึกเสียใจมากร้องไห้นานถึง 3 เดือน หลังจากนั้นจึงตัดสินใจย้ายไปอาศัยอยู่ในเรือที่เชิงสะพานลำไยในแม่น้ำเพชรบุรี ดำรงชีวิตด้วยการดักอวนหาปลา ถ้าเหลือกินก็จะขายให้ในราคาถูก แต่ถ้าใครเอาเงินให้ปู่เย็นฟรี ๆ ท่านจะไม่รับและรู้สึกโกรธ เพราะอุปนิสัยของปู่เย็นคือไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร มีแต่ความสงสารและเกรงใจคนอื่น ๆ
ภาพลักษณ์และชื่อเสียง

ปู่เย็นเป็นที่รู้จักของคนทั้งประเทศเมื่อรายการ "คนค้นฅน" ซึ่งเป็นรายการสารคดีทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี นำเรื่องราวออกเผยแพร่ในชื่อตอน "ปู่เย็น เฒ่าทระนง" เมื่อคืนวันอังคารที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 และอีก 2 ตอนต่อมา และได้รับความนิยมจากผู้ชมทั่วประเทศ กระแสความนิยมปู่เย็นก็เกิดขึ้นจากคติการใช้ชีวิตซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเรียบง่าย ความพอเพียง และความอารมณ์ดีของตัวปู่เย็น  กระทั่งมีการเรียกร้องให้นำเอารายการดังกล่าวมาออกอากาศอีกครั้ง
จากการที่กระแสความนิยมของปู่เย็นเกิดขึ้นทั่วประเทศนี่เอง ชื่อของปู่เย็นจึงได้กลายเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของแม่น้ำเพชรบุรีและจังหวัดเพชรบุรีไปโดยปริยาย และมีคนมาเยี่ยมเยียนอยู่เสมอ ต่อมาปู่เย็นได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถโดยการรับพระราชทานเรือลำใหม่ซึ่งทำด้วยไฟเบอร์กลาส เพื่อใช้แทนเรือเหล็กลำเดิมที่อยู่ในสภาพทรุดโทรม เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2548 ซึ่งปู่เย็นได้อาศัยในเรือลำนี้มาตลอดจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต
แม้ปู่เย็นจะกลายเป็นคนดังแต่ปู่เย็นก็ยังคงใช้ชีวิตตามวิถีเดิมต่อไปไม่เปลี่ยนแปลง ระยะหลังชื่อของปู่เย็นค่อยๆ เงียบหายไปตามกาลเวลา แต่มีข่าวคราวบ้างเป็นครั้งคราวเกี่ยวกับอาการเจ็บป่วยต่าง ๆ ตามอายุที่เพิ่มขึ้น เช่น เหตุการณ์เรือของปู่เย็นล่มในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2551 เนื่องจากพายุฝน ต้องส่งเรือไปซ่อมที่วิทยาลัยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือพระนครศรีอยุธยา และได้มีการมอบเรือให้ปู่เย็นหลังซ่อมแซมเรียบร้อยเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ปีเดียวกัน จากเหตุการณ์ดังกล่าว ผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรีจึงได้สั่งการให้มีคณะพยาบาลคอยตรวจสุขภาพปู่เย็นเป็นประจำทุกวัน วันละ 2 ครั้ง
การเสียชีวิต

วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2551 คณะพยาบาลที่มาตรวจอาการปู่เย็นเป็นประจำเพื่อตรวจสุขภาพของปู่เย็นตามปกติ แต่เกิดผิดสังเกตที่ไม่มีเสียงขานรับจากปู่เย็นจึงได้ลงไปที่เรือและพบว่าปู่เย็นนอนหมดสติไม่รู้สึกตัว คณะพยาบาลจึงได้รีบนำตัวปู่เย็นส่งโรงพยาบาลพระจอมเกล้าเพื่อทำการช่วยชีวิต แต่ที่สุดปู่เย็นก็เสียชีวิตเมื่อเวลาประมาณ 10.30 น. เนื่องจากภาวะหัวใจล้มเหลว ขณะที่ปู่เย็นมีอายุได้ 108 ปี ทั้งนี้ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถได้พระราชทานเงินช่วยเหลืองานศพของปู่เย็นผ่านทางจังหวัดจำนวน 200,000 บาท โดยร่างของปู่เย็นได้มีการทำพิธีฝังศพที่กุโบร์ (สุสาน) ของมัสยิดกลางจังหวัดเพชรบุรี ตำบลท่าแร้ง อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
สะพานลำใย หน้าวัดมหาธาตุ จังหวัดเพชรบุรี สถานที่ปู่เย็นจอดเรืออยู่เป็นประจำ
หุ่นขี้ผึ้ง ปู่เย็น จัดแสดงที่ ณ สัทธา อุทยานไทย จังหวัดราชบุรี
เหมืองเงินอิวามิ

| เหมืองเงินอิวามิและภูมิทัศน์วัฒนธรรม * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก

พิกัด: 35°06′N 132°26′E﻿ / ﻿35.100°N 132.433°E﻿ / 35.100; 132.433
ประเทศ: จังหวัดชิมาเนะ    ญี่ปุ่น
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iii) (v)
อ้างอิง: 1246
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2550 (คณะกรรมการสมัยที่ 31)
พื้นที่: 529.17 ha (1,307.6 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 3,134 ha (7,740 เอเคอร์)
ที่ตั้งของแหล่งมรดกโลก ในประเทศญี่ปุ่น
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เหมืองเงินอิวามิ คือแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมและเป็นเหมืองเงินขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่เมืองโอดะ จังหวัดชิมาเนะ ถึงแม้ในปัจจุบันจะไม่มีการขุดขึ้นมาแล้ว แต่ร่องรอยของความเจริญรุ่งเรืองของเหมืองที่ประจักษ์ในสายตาของชาวต่างประเทศ เช่นชาวจีน โปรตุเกส เนเธอร์แลนด์ ยังมีลงเหลือให้เห็นได้ในปัจจุบัน
นอกจากเงินแล้ว ยังได้ขุดพบโลหะชนิดอื่น ๆ ได้แก่ทองคำ ทองแดง และตะกั่ว เป็นต้น
มรดกโลก

เหมืองเงินอิวามิขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "เหมืองเงินอิวามิและภูมิทัศน์วัฒนธรรม" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 31 เมื่อ พ.ศ. 2550 ที่เมืองไครสต์เชิร์ช ประเทศนิวซีแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา
เอ็ม x ซีโร่

| --- | --- |
เอ็ม x ซีโร่
エム×ゼロ
ชื่อภาษาอังกฤษ: M×0
แนว: แอ็คชั่น, แฟนตาซี, คอเมดี้
มังงะ
เขียนโดย: ยาสึฮิโระ คาโนะ
สำนักพิมพ์:  ชูเอชะ  เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
เอ็ม x ซีโร่ (ญี่ปุ่น: エム×ゼロ; โรมาจิ: Emu x Zero; ทับศัพท์: ทับศัพท์จาก MxZero) เป็นชื่อการ์ตูนญี่ปุ่น แนวขำขันและเวทมนตร์ เขียนโดย ยาสึฮิโร่ คาโน่ ผู้เขียน เก๋า โจ๋ โก๋พันธุ์สวย เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่ม คุซึมิ ไทงะ ที่ต้องการไปสอบเข้าโรงเรียนเอกชนเซย์นางิ แต่ก็ต้องสอบตกในการสอบสัมภาษณ์ด้วยคำถามที่ว่า "ถ้ามีเวทมนตร์ แล้วจะทำอะไร" เขากลับตอบไปว่า "ครองโลก" แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สามารถเข้าเรียนได้ เพราะไปร่วงรู้ว่าโรงเรียนนี้จริงๆแล้ว เป็นโรงเรียนเวทมนตร์
เอ็ม x ซีโร่ ถูกตีพิมพ์ลงในโชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม 2549 จนถึง 19 พฤษภาคม 2551 รวมทั้งหมด 10 เล่มจบ ในไทยลิขสิทธิ์โดย เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ ตีพิมพ์ลงในบูมรายสัปดาห์ ออกมาครบทั้ง 10 เล่มแล้วเช่นกัน
เนื้อเรื่อง

คุซึมิ ไทงะ ได้มายังโรงเรียนเอกชนเซย์นางิเพราะอยากพบกับ ไอกะ เด็กสาวที่ตนเองหลงรัก แต่ทว่า ที่ปรากฏแก่สายตาของเขานั้น...กลับเป็นโรงเรียนเวทมนตร์ที่ซึ่งทั้งอาจารย์และนักเรียนสามารถใช้เวทมนตร์ได้ไปซะนี่! คุซึมิได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเซย์นางิด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง (จากการไปหาเรื่องกับ อาจารย์ฮิอิรางิ เค็นจิโร่ พ่อของไอกะ) ทว่าเขากลับถูกเข้าใจผิดว่าเป็นนักเวทย์ระดับมืออาชีพทั้งๆที่ไม่มีพลังเวทย์แม้แต่น้อยและต้องเผชิญกับความยุ่งยากแทบทุกวัน ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกเพื่อนร่วมชั้นจับตามองในการฝึกเวทมนตร์ภาคปฏิบัติเข้าซะอีก หากถูกจับได้ว่าไม่มีพลังเวทย์ก็จะถูกไล่ออก และถูกลบกระทั่งความทรงจำไปด้วย... เพื่อไม่ให้เรื่องกลายเป็นแบบนั้น คุซึมิจึงต้องแก้ปัญหาเรื่องการใช้ชีวิตในโรงเรียนโดยไม่ใช้เวทมนตร์ให้ได้ บั้นปลายชีวิตในรั้วโรงเรียนของ  คุซึมิจะเป็นอย่างไรต่อไป!?
เพลท

เรดเพลท เป็นเพลทระดับแรกสุด แจกให้นักเรียนปี 1 ที่เข้าใหม่
M0 เพลท
I เพลท (ไอออนเพลท)
C เพลท (โครมเพลท)
WI เพลท (ไวท์ไอออนเพลท)
RB เพลท (redบร้อนซ์เพลท)
B เพลท (บรอนซ์เพลท)
ซิลเวอร์เพลท
โกลด์เพลท
แหล่งข้อมูลอื่น

เผยข้อมูล "เอ็มxซี่โร่" (ไทย)
เสือสั่งฟ้า

| เสือสั่งฟ้า |
| --- | --- |
ประเภท: แอคชั่น นักเลง ไสยศาสตร์
เขียนโดย: เพชรน้ำหนึ่ง
บทโดย: ดาวเหนือ
กำกับโดย: อนุวัฒน์ ถนอมรอด
แสดงนำ: เอก รังสิโรจน์ เคลลี่ ธนะพัฒน์ ชนะพล สัตยา กัญญาพัชญ์ ธนันต์ชัยกานต์ ปริยฉัตร ลิ้มธรรมมหิศร
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 19 (ณ วันที่ 27 ตุลาคม 2554 (2554-10-27)) 
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: สมสุข กัลย์จาฤก
ผู้อำนวยการสร้าง: สุรางค์ เปรมปรีดิ์
บริษัทผู้ผลิต: บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน)
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7
ออกอากาศ: 25 สิงหาคม 2554 (2554-08-25) – 27 ตุลาคม 2554 (2554-10-27)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
เสือสั่งฟ้า 2 พยัคฆ์ผยอง สัจจะในชุมโจร (เสือสั่งฟ้า 3)
เสือสั่งฟ้า เป็นละครโทรทัศน์ไทยออกอากาศทางช่อง 7 สี ตั้งแต่วันที่ 25 สิงหาคม ถึง 27 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ในวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 20.30 น. จำนวน 19 ตอน
เสือสั่งฟ้า ได้รับการเสนอเข้าชิงรางวัลนาฏราช ครั้งที่ 3 หลายสาขา ได้แก่  ละครยอดเยี่ยม, ผู้กำกับยอดเยี่ยม, ทีมนักแสดงยอดเยี่ยม, บทโทรทัศน์ยอดเยี่ยม, เครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม, ลำดับภาพยอดเยี่ยม และกำกับภาพยอดเยี่ยม แต่ไม่ได้รับรางวัลใด
เรื่องย่อ

ในปี พ.ศ. 2500 ประเทศไทยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีโจรผู้ร้ายชุกชุม พวกโจรผู้ร้ายเข้าปะทะกับตำรวจด้วยอาวุธร้ายแรงต่าง ๆ มนต์ดำ และคาถาอาคม
ร้อยตำรวจตรีเพชร ไพรีพ่าย (ชนะพล สัตยา) นายตำรวจหนุ่มได้รับคำสั่งจาก พลตำรวจตรียิ่งยศ ไพรีพ่าย (ชาติชาย งามสรรพ์) ผู้เป็นพ่อให้ไปปราบ เสือหาญ พันธุ์สิงห์ (เคลลี่ ธนะพัฒน์) และ เสือชัด (ศรุต สุวรรณภักดี) สมุนมือซ้ายและขวาของ เสือเมฆ บ้านพญาไฟ (รังสิโรจน์ พันธุ์เพ็ง) จนพลาดท่าถูกจับ ทำให้เขาต้องเข้าไปพัวพันกับคาถาอาคม รวมถึงได้ล่วงรู้ความจริงเรื่องชาติกำเนิดของเขา
นักแสดง

| บทบาท | นักแสดงหลัก |
| --- | --- |
เสือเมฆ บ้านพญาไฟ: เอก รังสิโรจน์
เสือหาญ พันธุ์สิงห์: เคลลี่ ธนะพัฒน์
ร้อยตำรวจตรี เพชร ไพรีพ่าย (หมวดเพชร): ชนะพล สัตยา
กระเต็น: กัญญาพัชญ์ ธนันต์ชัยกานต์
ดาริน (ดา): ปริยฉัตร ลิ้มธรรมมหิศร
บทบาท: นักแสดงสมทบ
พลตำรวจตรี ยิ่งยศ ไพรีพ่าย: ชาติชาย งามสรรพ์
คุณนายเกศินี: สินิทธา บุญยศักดิ์
ชิดใจ: บัณฑิตา ฐานวิเศษ
พลับพลึง: ณธิดา ภัทรชาญไชย
ศรีวรรณ: กวินตรา โพธิจักร
ผู้กองดามพ์: นนทพันธ์ ใจกันทา
เสือชัด: ศรุต สุวรรณภักดี
เสือทับ: อรุชา โตสวัสดิ์
ละออ: นิกัลยา ดุลยา
อาม่า: ศิริพิชญ์ วิมลโนช
อาจารย์อิน: ชุมพร เทพพิทักษ์
นางรื่น: รุ่งระวี บริจินดากุล
เสือแต้ม: ธราธิป สีหเดชรุ่งชัย
เสือแหลม: จอห์น บราโว่
ดาบแหวน: โย่ง เชิญยิ้ม
บานเย็น: วิยะดา อุมารินทร์
จ่าเฉย: ตูมตาม เชิญยิ้ม
กระทิง: สมรักษ์ คำสิงห์
หลวงปู่บุญทา: ยอดชาย เมฆสุวรรณ
ครูเซียนช้าง: ขาวผ่อง สิทธิชูชัย
เสี่ยไพบูลย์: กลศ อัทธเสรี
อธิบดีกรมตำรวจ: ราม ราชพงษ์
เสืออาจ: นิรุติ สาวสุดชาติ
เสือเรือง: ณัชฌุกรณ์ ไหมกัน
เสือมิ่ง: สายเชีย วงศ์วิโรจน์
เสือหยด: คำรณ ลาภาวิวัฒน์
เสือมาก: กชพร สายทอง
จุก: ด.ช. พีรพล เพิ่มเพ็ชร์
กุมารทอง: ด.ช. พัทธเศรษฐ์ คุณเจริญ
บทบาท: นักแสดงรับเชิญ
: สุทธิพร เมธา
จ่าสิบตรี จงอาง: จิรพัชร์ อินทรสถิตย์
เสี่ยเส็ง: จีระศักดิ์ ปิ่นสุวรรณ
เฮียสา: วสันต์ พัดทอง
: ศิวพงษ์ เผดิมชิต
เสือเม่น: ชลัฏ ณ สงขลา
: เจฟ บีบี
: นพวรรณ ดุจศรีวัชร์
: สุพจน์ ซาฮัด
: ณัฐวุฒิ วันเสาร์
กำนันสร้อย: ไพโรจน์ ใจสิงห์
ร้อยตำรวจตรี สุพจน์: สิริเวช เจริญชนม์
โจรจี้ตัวประกัน: แฮมเมอร์ สมบูรณ์
หลวงพ่อ: บดินทร์ หมู่หมื่นศรี
แจน วอลแมน

แจน วอลแมน (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1922 – 8 ตุลาคม ค.ศ. 2015) เป็นเจ้าของไนต์คลับชาวอเมริกันและเป็นโพรดิวเซอร์
ประวัติ

แจนเกิดที่เมืองราวด์อัพ รัฐมอนแทนา และศึกษาที่มหาวิทยาลัยมินนิโซตา เขาเริ่มเป็นผู้จัดการไนต์คลับ ชั้นบนในดูเพล็กซ์  นักแสดงหลายคนที่เริ่มต้นที่นั่นพวกเขามี บาร์บรา สไตรแซนด์, โจอัน ริเวอร์ และ วูดดี อัลเลน. ในปี ค.ศ. 1986 ได้มีการเฉลิมฉลองที่จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เธอที่คาร์เนกีฮอลล์
แหล่งข้อมูลอื่น

"Interviews With Jan Wallman". cabaretexchange.com. สืบค้นเมื่อ 2015-11-02.Retrieved 2015-11-02.
เฮิลมา ไซทซ์

| เฮิลมา ไซทซ์ |
| --- | --- |
เกิด: 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913(1913-02-23) Offenbach am Main, Germany
เสียชีวิต: 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1995(1995-07-11) (82 ปี) Cologne, Germany
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1962–1988
เฮิลมา ไซทซ์ (23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 – 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน เริ่มแสดงภาพยนตร์มากถึง 26 เรื่องตั้งแต่ปี ค.ศ. 1962 ถึง ค.ศ. 1988
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Escape from East Berlin (1962)
Der Tod läuft hinterher [de] (1967, ละครโทรทัศน์)
Babeck [de] (1968, ละครโทรทัศน์)
Alexander Zwo (1972–1973, ละครโทรทัศน์)
Fabian (1980)
แหล่งข้อมูลอื่น

Helma Seitz ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เหรียญรางวัลโอลิมปิก

| เหรียญรางวัลโอลิมปิก |
| --- | --- |
เหรียญเงินที่มอบให้กับผู้ชนะการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1896
มอบให้: มอบให้กับผู้เข้าแข่งขันที่ประสบความสำเร็จใน ชนิดกีฬาโอลิมปิกต่าง ๆ
นำเสนอโดย: คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
ประวัติ
รางวัลครั้งแรก: 1896
เว็บไซต์: www.olympic.org/
เหรียญรางวัลโอลิมปิก หรือ เหรียญโอลิมปิก เป็นเหรียญซึ่งมอบเป็นรางวัลให้แก่ผู้ที่ชนะการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เหรียญรางวัลมี 3 ประเภท ได้แก่ ทองคำมอบให้แก่ผู้ชนะเลิศ เงินมอบให้แก่รองชนะเลิศอันดับหนึ่ง และทองแดงมอบให้แก่รองชนะเลิศอันดับสอง รายละเอียดของการมอบรางวัลนั้นระบุไว้ในระเบียบวิธีโอลิมปิก
ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรก เมื่อปี ค.ศ. 1896 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ นักกีฬาที่ชนะเลิศจะได้รับเหรียญเงินพร้อมกับมงกุฎช่อมะกอก
ต่อมาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1904 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐ นับเป็นครั้งแรกที่มีการมอบเหรียญรางวัลให้นักกีฬาที่ได้อันดับ 1-3 ด้วยเหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง แบบครบถ้วน ซึ่งเป็นรูปแบบของการมอบเหรียญรางวัลในการแข่งขันครั้งต่อมาและเริ่มชัดเจนขึ้นตามลำดับ
โอลิมปิกฤดูร้อน 1928 ที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ได้นำภาพเทพีแห่งชัยชนะมาสลักไว้ในด้านหนึ่งของเหรียญเพื่อมอบให้ผู้ชนะใน 3 อันดับแรก ถือเป็นต้นแบบของเหรียญรางวัลโอลิมปิกฤดูร้อนเป็นต้นมา โดยด้านหนึ่งของเหรียญจะเป็นภาพเทพีแห่งชัยชนะอยู่บนพื้นหลังที่เป็นสนามกีฬาโอลิมปิก และมีสัญลักษณ์ของโอลิมปิก วงกลม 5 วงอยู่ด้านบน ส่วนอีกด้านของเหรียญจะเป็นสัญลักษณ์ประจำการแข่งขันที่เจ้าภาพจัดการแข่งขันแต่ละครั้งออกแบบมาแตกต่างกันออกไป
และเหรียญรางวัลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินการภายใต้แนวคิดใส่ใจสิ่งแวดล้อมเป็นหลัก กรุงโตเกียว เมืองเจ้าภาพ ได้ประกาศขอรับขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ประชาชนไม่ใช้กันแล้ว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2017 เช่น โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่า เป็นต้น ก่อนจะรวบรวมทั้งหมดมาหลอมรวมเป็นเหรียญรางวัลกว่า 5,000 ชิ้น กลายเป็นเหรียญโอลิมปิกในแบบรีไซเคิล ในส่วนของออกแบบเหรียญโตเกียวเกมส์ จะมีลักษณะคล้ายหินแร่ที่ถูกขัดจนมองได้เป็นอัญมณีที่เปล่งปลั่ง ซึ่งสื่อถึงพลังของเหล่านักกีฬาและกองเชียร์ ต้นแบบคัดเลือกมาจากผลงานของนักออกแบบมืออาชีพและนักศึกษาด้านการออกแบบกว่า 400 แบบ เป็นอีกครั้งที่เหรียญโอลิมปิกมีกระบวนการดำเนินการอย่างเป็นขั้นตอน โดยอาศัยเรื่องราวของวิถีชีวิตชาวญี่ปุ่นที่แม้จะก้าวหน้าทันสมัยด้วยเทคโนโลยีล้ำหน้า แต่สุดท้ายก็ยังไม่ลืมความเป็นไปของโลกที่ยังคงใส่ใจต่อสิ่งแวดล้อมอยู่
เฮียกไก ซูกัง

เฮียกไก ซูกัง (ญี่ปุ่น: 百怪図巻; โรมาจิ: Hyakkai-Zukan) เป็นม้วนภาพในยุคเอโดะที่วาดโดยซาวากิ ซูอูชิ โดยทำเสร็จใน ค.ศ. 1737 และภาพเหล่านี้มีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อภาพ โยไก ในญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายชั่วรุ่น
ภาพ

มิโกชิ-นีวโด (見越入道)
โชเกระ (しやうけら)
เฮียวซูเบะ (へうすへ)
นูเระ-อนนะ (ぬれ女)
คัปปะ (かわつは)
กาโงเซะ (がごぜ)
นูราริเฮียง (ぬらりひょん)
คาชะ (火車)
อูบูเมะ (うぶめ)
นุปเป็ปโป (ぬつへつほう)
ไวระ (わいら)
โอโตโรชิ (おとろし)
ยามาลิโกะ (山びこ)
นูริโบโตเกะ (ぬりぼとけ)
วาอุวาอุ (わうわう)
ยูเมะ โนะ เซเร (夢のせいれい)
ยามาอูบะ (山うは)
อินูงามิ (犬神)
นูเรกูบิ (ぬけくび)
ยามาวาราอุ (山わらう)
อูวัง (うわん)
อากางูจิ (あか口)
อูชิ-โอนิ (うし鬼)
เมฮิตตสึ-โบ (目ひとつぼう)
ยูเร (ゆふれゐ)
ฟูรารีบิ (ふらり火)
ยูกิ-อนนะ (ゆき女)
ยาโกะ (野狐)
เนโกมาตะ (猫また)
คามากิริ (かみきり)
ดูเพิ่ม

รายชื่อสิ่งมีชีวิตในตำนานจากประเทศญี่ปุ่น
เฮิลกา อันเดอร์ส

เฮิลกา อันเดอร์ส (11 มกราคม ค.ศ. 1948 – 30 มีนาคม ค.ศ. 1986)เป็นนักแสดงหญิงชาวออสเตรีย
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Congress of Love (1966)
Mädchen, Mädchen (1967)
Murderers Club of Brooklyn (Der Mörderclub von Brooklyn) (1967)
Tattoo (Tätowierung) (1967)
Zuckerbrot und Peitsche (1968)
What a Way to Die (Sommersprossen) (1968)
Run, Rabbit, Run (Häschen in der Grube) (1969)
The Unnaturals (Contronatura) (1969)
The Brutes (Mädchen mit Gewalt) (1970)
Derrick - Season 1, Episode 2: "Johanna" (TV series) (1974)
Das Blaue Palais Episode 5: "Unsterblichkeit" (TV series) (1976)
Derrick - Season 4, Episode 2: "Hals in der Schlinge" (TV series) (1977)
Derrick - Season 5, Episode 2: "Tod eines Fans" (TV series) (1978)
Derrick - Season 5, Episode 7: "Kaffee mit Beate" (TV series) (1978)
Temporale Rosy (1979)
Derrick - Season 7, Episode 8: "Auf einem Gutshof" (TV series) (1980)
Derrick - Season 8, Episode 2: "Der Kanal" (TV series) (1982)
Derrick - Season 11, Episode 13: "Der Klassenbeste" (TV series) (1984)
แหล่งข้อมูลอื่น

Helga Anders ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Biographical information
Short Biography (เยอรมัน)
เฮียงทง

ขุนพลของรัฐจ๊กก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 240)
| เฮียงทง (เซี่ยง ฉ่ง) |
| --- | --- |
向寵
รูปปั้นของเฮียงทงศาลจูกัดเหลียงในนครเฉิงตู มณฑลเสฉวน

ผู้บัญชาการทหารกลาง (中領軍 จงหลิ่งจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 240 (240)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
แม่ทัพทัพกลาง (中都督 จงตูตู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 223 (223) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
หัวหน้ารัฐบาล: จูกัดเหลียง
ขุนพลรักษาค่ายใหญ่ (牙門將 หยาเหมินเจี้ยง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 223 (223)
กษัตริย์: เล่าปี่
หัวหน้ารัฐบาล: จูกัดเหลียง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครอี๋เฉิง มณฑลหูเป่ย์
เสียชีวิต: ค.ศ. 240 อำเภอหลูชาน มณฑลเสฉวน
ญาติ: เซี่ยง ชง (น้องชาย) เอี่ยงลอง (อา) เซี่ยง เถียว (ลูกพี่ลูกน้อง)
อาชีพ: ขุนพล
บรรดาศักดิ์: ตูถิงโหว (都亭侯)

เฮียงทง หรือ เอียทง (เสียชีวิต ค.ศ. 240) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เซี่ยง ฉ่ง (จีน: 向寵; พินอิน: Xiàng Chǒng) เป็นขุนพลของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน ในฎีกาออกศึก (ชูชือเปี่ยว) จูกัดเหลียงระบุชื่อเฮียงทงว่าเป็นข้าราชบริพารผู้มีลักษณะดี มีความสามารถ และเชี่ยวชาญการทหาร จูกัดเหลียงทูลเสนอจักรพรรดิเล่าเสี้ยนให้นำความสามารถของเฮียงไปใช้ให้เกิดประโยชน์ เฮียงทงเป็นหลานอาของเอี่ยงลองบัณฑิตของจ๊กก๊ก
ประวัติ

เฮียงทงเป็นชาวอำเภอยี่เซง (宜城 อี๋เฉิง) เมืองซงหยง (襄陽 เซียงหยาง) ซึ่งปัจจุบันคือนครอี๋เฉิง มณฑลหูเป่ย์ อาของเฮียงทงคือเอี่ยงลอง (向朗 เซี่ยง หล่าง) รับราชการกับเล่าเปียว เจ้ามณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคุลมพื้นที่ของมณฑลหูเป่ย์และมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และภายหลังรับใช้ขุนศึกเล่าปี่ซึ่งภายหลังเป็นจักรพรรดิผู้สถาปนารัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก
เฮียงทงเริ่มรับราชการทหารในจ๊กก๊กในฐานะขุนพลรักษาค่ายใหญ่ (牙門將 หยาเหมินเจี้ยง) ในรัชสมัยของเล่าปี่ตั้งแต่ ค.ศ. 221 ถึง ค.ศ. 223 ในช่วงยุทธการที่อิเหลงในปี ค.ศ. 221–222 ระหว่างที่ทัพจ๊กก๊กถอยหนีหลังพ่ายแพ้ มีเพียงหน่วยทหารของเฮียงที่สามารถล่าถอยได้โดยไม่มีความสูญเสียใด ๆ ตลอดทาง จึงทำให้เฮียงทงได้รับการยกย่องอย่างสูงจากเล่าปี่
ในปี ค.ศ. 223 เมื่อเล่าเสี้ยนขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่หลังการสวรรคตของเล่าปี่พระบิดา เล่าเสี้ยนพระราชทานบรรดาศักดิ์ตูเซียงโหว (都亭侯) ให้เฮียงทง และแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพทัพกลาง (中都督 จงตูตู) ในหมู่ทหารราชองครักษ์ ราวปี ค.ศ. 227 หรือ ค.ศ. 228 เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กกำลังจะยกทัพบุกขึ้นเหนือครั้งแรกเพื่อรบกับวุยก๊กรัฐอริของจ๊กก๊ก จูกัดเหลียงเขียนฎีกาออกศึกถวายเล่าเสี้ยนเพื่อทูลอธิบายเหตุผลของการทำศึกต่อวุยก๊กและถวายคำแนะนำแก่จักรพรรดิเล่าเสี้ยนในเรื่องการปกครอง
ในฎีกาออกศึก จูกัดเหลียงระบุถึงเฮียงทงไว้ว่า "ขุนพลเฮียงทงเป็นผู้ประพฤติอย่างมีคุณธรรมและยุติธรรม และยังเชี่ยวชาญเรื่องการทหาร ในอดีตเขาได้รับการทดสอบและตอบปัญหาในเวลานั้่นได้เป็นอย่างดี จักรพรรดิองค์ก่อนทรงยกย่องเขาว่าเป็นผู้มีความสามารถ เฮียงทงจึงได้รับการเสนอขึ้นเป็นแม่ทัพ (督 ตู) ตามความต้องการของมวลชน ตามทัศนะอันต้อยต่ำของข้าพระพุทธเจ้าแล้ว กิจการการทหารควรหารือกับเฮียงทงก่อน แล้วกองทัพก็จะสามารถเดินหน้าประสานต่อไปได้เป็นแน่ เราจึงจะสามารถเก็บเกี่ยวชัยชนะมาได้"
ภายหลังเฮียงทงได้เลื่อนขึ้นเป็นผู้บัญชาการทหารกลาง (中領軍 จงหลิ่งจฺวิน) ในปี ค.ศ. 240 เฮียงทงถูกสังหารในที่รบระหว่างนำทัพจ๊กก๊กปราบกบฏที่ก่อขึ้นโดยชนเผ่าท้องถิ่นในเมืองฮั่นเจีย (漢嘉郡 ฮั่นเจียจฺวิ้น; อยู่บริเวณอำเภอหลูชาน มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
แจนน์ คาร์ลส์สัน

แจนน์ คาร์ลส์สัน (12 มีนาคม ค.ศ. 1937 – 31 สิงหาคม ค.ศ. 2017) เป็นนักร้อง นักแสดงชาวสวีเดน