stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮาเก้น-ดาส
ประวัติ > 1910s

ผู้คิดค้นฮาเก้น-ดาส รูเบน แมททัส เกิดในประเทศโปแลนด์ เมื่อปี 1912 จากครอบครัวชาวยิว พ่อของเขาเสียชีวิตลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และแม่ของเขาจึงอพยพไปที่นิวยอร์กกับลูกทั้งสองคนในปี 1921 พวกเขาได้เข้าร่วมอยู่อสศัยกับลุงซึ่งมีธุรกิจ lemon-ice สไตล์อิตาเลี่ยนในเมืองบรุกลิน ปลายปี 1920 ครอบครัวนี้ได้เริ่มผลิตไอศกรีม และภายในปี 1929 ไอศกรีมเคลือบช็อคโกแลตแบบแท่งและแซนด์วิชภายใต้ชื่อ Senator Frozen Products ทางใต้ของเมืองบร็องซ์ ถูกขนส่งไปจำหน่ายด้วยรถม้าลากในเมืองข้างเคียงต่าง ๆ
แมททัสพบกับ โรส วีเซล ซึ่งเดินทางมานิวยอร์กกับพ่อแม่ชาวโปแลนด์-ยิว จากอังกฤษตอนอายุ 5 ขวบในเมืองบราวน์สวิว บรุกลิน หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมปลาย วีเซลเข้าทำงานด้านบัญชีในสภาในปี 1934 และทั้งคู่ได้แต่งงานกันในปี 1936
ประวัติ > 1950s

บริษัท ซีเนเตอร์ ผลิตภัณฑ์แช่แข็งได้ให้ผลกำไรแก่แมททัส แต่ในปี 1950 โรงงานไอศกรีมขนาดใหญ่เริ่มทำสงครามราคาที่แมททัสไม่สามารถสู้ได้ ด้วยเหตุผลนั้นทำให้แมททัสตัดสินใจทำไอศกรีมระดับไฮเอนด์ขึ้น
และในปี 1959 แมททัสตัดสินใจที่จะสร้างบริษัทไอศกรีมใหม่ควบคู่กับการใช้ชื่อที่แมททัสคิดว่าจะให้มีเสียงของภาษาเดนมาร์ก นั้นคือ Häagen-Dazs ที่ตอนนี้เป็นที่รู้จักในอุตสาหกรรมการตลาดในนามแบรนด์ต่างประเทศ
ประวัติ > 1980s

Haagen-Dazs ถูกซื้อมาโดย พิวส์บูรี่ (Pillsbury) ในปี 1983 และ เจเนรัลมิลส์ (General Mills) ได้ซื้อพิวส์บูรี่ อีกทีในปี 2001 แต่อย่างไรก็ตามผลิตภัณฑ์ Haagen-Dazs ในประเทศสหรัฐอเมริกาและแคนนาดา ผลิตโดยบริษัทดรายเออร์ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของเนสท์เล่ ซึ่งได้สิทธิ์ตามข้อตกลงซื้อขายบริษัทระหว่างเจเนรัลมิลส์ และ พิวส์บูรี่ ชื่อแบรนด์ยังคงเป็นของเจเนรัลมิลส์ แต่เนสท์เล่ได้ใบอนุญาตการผลิตในอเมริกาและแคนาดา
ประวัติ > 2000s

เพื่อแก้ไขปัญหาราคาต้นทุนของวัตถุดิบและการจัดส่งของผลิตภัณฑ์ที่สูงขึ้น Haagen-Dazs ได้ประกาศในเดือนมกราคม ปี 2009 ที่จะลดขนาดของกล่องไอศกรีมของพวกเขาลงในประเทศสหรัฐอเมริกา จาก 16 ออนซ์สหรัฐ (470 มล.) เป็น 14 ออนซ์สหรัฐ (410 มล.) นอกจากนี้พวกเขาได้ประกาศอีกในเดือนมีนาคม ปี 2009 ว่าพวกเขาจะทำภาชนะบรรจุให้เล็กลง จาก 32 ออนซ์สหรัฐ (950 มล.) เป็น 28 ออนซ์สหรัฐ (830 มล.) เบนแอนด์เจอร์รี่กล่าวว่าพวกเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงขนาดกล่องของพวกเขา และในปี 2009 มีสัญญาณที่จะเชิญชวนชาวต่างชาติมาเปิดร้าน Häagen-Dazs ในนิวเดลีประเทศอินเดีย และนั้นนำไปสู่การร้องเรียน Häagen-Dazs ในอินเดีย
ประวัติ > 2010

มกราคม ปี 2011 สินค้าของ Häagen-Dazs เริ่มขายในบางร้านค้าใจกลางเมืองและสนามบินของอเมริกาใต้ นอกจากนั้น Häagen-Dazs ก็ถูกซื้อมาในกรีสโดยกลุ่มบิทสาซิส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
สาขาแรกตั้งอยู่ที่ 120 Montague Street, บรุกลิน, นิวยอร์ก
รอแบร์ต กูบิตซา

| --- | --- |
กูบิตซาในปี 2023
ฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก
สัญชาติ:  Polish
ช่วงปี: 2006–2010, 2019, 2021
Teams: บีเอ็มดับเบิลยู เซาเบอร์, เรโนลต์, วิลเลี่ยมส์, อัลฟา โรเมโอ
หมายเลขรถ: 88
แข่ง: 99 (เริ่มต้น 99)
ชนะเลิศ: 0
ชนะ: 1
โพเดียม: 12
คะแนน: 274
ตำแหน่งโพล: 1
ทำรอบได้เร็วที่สุด: 1
แข่งครั้งแรก: 2006 ฮังกาเรียน กรังด์ปรีซ์
ชนะครั้งแรก: 2008 แคนาเดียน กรังด์ปรีซ์
แข่งครั้งล่าสุด: 2021 อิตาเลี่ยน กรังด์ปรีซ์
อันดับในปี 2021: 20th (0 pts)
โรเบิร์ต ยูแซฟ คูบิซา (อังกฤษ: Robert Józef Kubica)นักแข่งรถสูตรหนึ่งชาว โปแลนด์ จากทีม BMW Sauber เกิดเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1984 ที่เมืองคราคอฟ ประเทศโปแลนด์ เดิมเป็นนักแข่งสำรองของทีมต่อจาก ฌาคส์ วิลเนิฟ และ นิค ไฮด์เฟลด์ นักแข่งมือ 1 และมือ 2 ของทีมต่อมาเมื่อวิลเนิฟประสบอุบัติเหตุออกจากการแข่งขันในรอบที่ 31 ของเยอรมัน กรังด์ปรีซ์ปี 2006 ดร. มาริโอ ไทส์เซ่น ผู้จัดการทีมจึงดึงคูบิซาขึ้นมาขับแทนและในสนามแรกในชีวิตคือ ฮังกาเรียน กรังด์ปรีซ์ปี 2006 เขาทำผลงานได้อย่างดี
ด้วยการเข้าเส้นชัยในอันดับ 7 แต่เนื่องจากทำผิดกฎบางประการจึงถูกปรับและหลังจากสนามนี้วิลเนิฟก็ออกจากทีมไปคูบิซาจึงขึ้นมาขับแทนในที่สุดและในฤดู
กาลที่แล้วเขาจบฤดูกาลได้อย่างยอดเยี่ยมด้วยการจบฤดูกาลในอันดับ 4
ฝ่ายมหาอำนาจกลาง

ระวังสับสนกับ ฝ่ายอักษะ
ฝ่ายสัมพันธมิตร (และรัฐในอาณัติ)
  ฝ่ายมหาอำนาจกลาง (และรัฐในอาณัติ)
  ประเทศที่เป็นกลาง
ฝ่ายมหาอำนาจกลาง (อังกฤษ: Central Powers; เยอรมัน: Mittelmächte; ฮังการี: Központi hatalmak; ตุรกี: İttifak Devletleri / Bağlaşma Devletleri; บัลแกเรีย: Централни сили, อักษรโรมัน: Tsentralni sili) เป็นกลุ่มประเทศมหาอำนาจและเป็นพันธมิตรทางการทหารกลุ่มหนึ่งในทวีปยุโรป ซึ่งร่วมมือกันต่อสู้กับฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นำโดยจักรวรรดิเยอรมัน จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี และจักรวรรดิออตโตมัน
รัฐสมาชิก

ฝ่ายมหาอำนาจกลางมีสมาชิกอยู่ 4 ประเทศ
| ชาติ | ดินแดน | เข้าร่วม WWI |
| --- | --- | --- |
|   เยอรมนี  ปรัสเซีย   บาวาเรีย   ซัคเซิน   เวือร์ทเทิมแบร์ค   |  คาเมรัน  โตโกแลนด์  แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้  แอฟริกาตะวันออก  นิวกินี  ซามัว  เกียวโจว | 1 สิงหาคม 1914 |
|   ออสเตรีย-ฮังการี  ออสเตรีย-ซิสไลทาเนีย   ฮังการี-ทรานส์ไลทาเนีย   |  อาร์ชดัชชีออสเตรีย  ราชอาณาจักรฮังการี  โบฮีเมีย  แดลเมเชีย  กาลิเซียและโลโดเมเรีย  โครเอเชีย-สลาโวเนีย  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา | 28 กรกฎาคม 1914 |
|  จักรวรรดิออตโตมัน |   อิรัก   ซีเรีย | 29 ตุลาคม 1914 |
|  ราชอาณาจักรบัลแกเรีย |  | 14 ตุลาคม 1915 |

|  | ประชากร | พื้นที่ | จีดีพี |
| --- | --- | --- | --- |
| จักรวรรดิเยอรมัน (รวม อาณานิคม), 1914 | 67.0m (77.7m) | 0.5m km2 (3.5m km2) | $244.3b ($250.7b) |
| จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี, 1914 | 50.6m | 0.6m km2 | $100.5b |
| จักรวรรดิออตโตมัน, 1914 | 23.0m | 1.8m km2 | $25.3b |
| ราชอาณาจักรบัลแกเรีย, 1915 | 4.8m | 0.1m km2 | $7.4b |
| รวมมหาอำนาจกลางทั้งหมดในปี 1914 | 151.3m | 6.0m km2 | $376.6b |
|  | กองกำลัง | ทหารเสียชีวิต | ทหารบาดเจ็บ | ทหารหายสาบสูญ | รวมกำลังพลสูญเสีย | คิดเป็นร้อยละจากกำลังพลที่ระดมมา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรวรรดิเยอรมัน | 13,250,000 | 1,808,546 | 4,247,143 | 1,152,800 | 7,208,489 | 66% |
| จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี | 7,800,000 | 922,500 | 3,620,000 | 2,200,000 | 6,742,500 | 86% |
| จักรวรรดิออตโตมัน | 2,998,321 | 325,000 | 400,000 | 250,000 | 975,000 | 34% |
| ราชอาณาจักรบัลแกเรีย | 1,200,000 | 75,844 | 153,390 | 27,029 | 255,263 | 21% |
| รวมมหาอำนาจกลางทั้งหมด  | 25,248,321 | 3,131,890 | 8,419,533 | 3,629,829 | 15,181,252 | 66% |
ผู้นำในสงคราม

บทความหลัก: ผู้นำฝ่ายมหาอำนาจกลางระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ผู้นำทางทหารช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง: จอมพลฮินเดินบวร์ค (เยอรมนี), พลเอกลูเดินดอร์ฟ (เยอรมนี), จอมพลเรือเทียร์พิทซ์ (เยอรมนี), จอมพลฟรีดริช (ออสเตรีย-ฮังการี), จอมพลเรือเฮาส์ (ออสเตรีย-ฮังการี), พลจัตวาแอนแวร์ (ออตโตมัน), พลจัตวาเคมัล (ออตโตมัน) และพลโทเซคอฟ (บัลแกเรีย)
ผู้นำในสงคราม > จักรวรรดิเยอรมัน

จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 – ไคเซอร์แห่งจักรวรรดิเยอรมัน
เทโอบัลท์ ฟ็อน เบทมัน ฮ็อลเวค – นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมัน
เกออร์ค มิชชาเอลิส – นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมัน
เกออร์ค ฟ็อน แฮร์ทลิง – นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมัน
เจ้าชายมัคซีมีลีอานแห่งบาเดิน – นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมัน
ก็อตต์ลีบ ฟ็อน ยาโกว์ – รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศจักรวรรดิเยอรมัน
พลเอกอาวุโส เฮ็ลมูท ฟ็อน ม็อลท์เคอ – หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมัน
พลเอก เอริช ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์ – หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมัน
จอมพล เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค – หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมัน
พลเอก เอริช ลูเดินดอร์ฟ – เจ้าพนักงานใหญ่ผู้บัญชาการยุทธภัณฑ์จักรวรรดิเยอรมัน
เลโอพ็อลท์แห่งบาวาเรีย – ผู้บัญชาการทหารกลุ่มทัพบกเจ้าชายเลโอพ็อลท์แห่งบาวาเรีย
มกุฎราชกุมารวิลเฮ็ล์ม – ผู้บัญชาการทหารกองทัพบกที่ 5 และ กลุ่มทัพบกมกุฎราชกุมารเยอรมัน
รูพเพร็คท์แห่งบาวาเรีย – ผู้บัญชาการทหารกองทัพบกที่ 6 และ กลุ่มทัพบกรูพเพร็คท์แห่งบาวาเรีย
อัลเบร็คท์ ฟ็อน เวือร์ทเทิมแบร์ค – ผู้บัญชาการทหารกองทัพบกที่ 4 และ กลุ่มทัพบกดยุกอัลเบร็คท์
จอมพลเรือ อัลเฟรท ฟ็อน เทียร์พิทซ์ – รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือจักรวรรดิเยอรมัน
พลเอก แอนสท์ ฟ็อน ฮอปป์เนอร์ – ผู้บัญชาการทหารอากาศจักรวรรดิเยอรมัน
ผู้นำในสงคราม > จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี

จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 – ไคเซอร์แห่งจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
จักรพรรดิคาร์ลที่ 1 – ไคเซอร์แห่งจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
คาร์ล ฟ็อน ชเตือร์ค – มุขมนตรี (หัวหน้ารัฐบาล) จักรวรรดิออสเตรีย
เออร์เนสต์ ฟ็อน เคอร์เบอร์ – มุขมนตรี (หัวหน้ารัฐบาล) จักรวรรดิออสเตรีย
ไฮน์ริช แคลม-มาร์ตินิค – มุขมนตรี (หัวหน้ารัฐบาล) จักรวรรดิออสเตรีย
แอ็นสท์ ไซด์เลอร์ ฟ็อน ฟอยค์ทเทนแนค – มุขมนตรี (หัวหน้ารัฐบาล) จักรวรรดิออสเตรีย
มัคส์ ฮุสซาร์เรค ฟ็อน ไฮน์ไลน์ – มุขมนตรี (หัวหน้ารัฐบาล) จักรวรรดิออสเตรีย
อิชต์วาน ติซอ – นายกรัฐมนตรีราชอาณาจักรฮังการี
ซานดอร์ เวแคร์เล – นายกรัฐมนตรีราชอาณาจักรฮังการี
อาร์ชดยุกฟรีดริช – ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพบกจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
ฟรันทซ์ คอนราด ฟ็อน เฮิทเซนดอร์ฟ – หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
อาเทอร์ อาร์ซ ฟ็อน สเตราเซนเบิร์ก – หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
สเวโตซาร์ โบรูเอวิช – จอมพลแห่งออสเตรีย-ฮังการี และ ผู้บัญชาการทหารกองทัพบกที่ 3, กองทัพบกที่ 5
อันทวน เฮาส์ – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารเรือของกองทัพเรือจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
เอมิล อูเซลัก – ผู้บัญชาการทหารอากาศของกองกำลังทางอากาศจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
ผู้นำในสงคราม > จักรวรรดิออตโตมัน

สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 5 – สุลต่านจักรวรรดิออตโตมัน
สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 – สุลต่านจักรวรรดิออตโตมัน
เซด ฮาลิม พาชา – มหาเสนาบดี (หัวหน้ารัฐบาล) จักรวรรดิออตโตมัน
ทาลาต พาชา – มหาเสนาบดี (หัวหน้ารัฐบาล) จักรวรรดิออตโตมัน และ หนึ่งในสามพาชา
แอนแวร์ พาชา – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกจักรวรรดิออตโตมัน และ หนึ่งในสามพาชา
เจมัล พาชา – ผู้บัญชาการทหารกองทัพบกที่ 4 ในซีเรีย และ หนึ่งในสามพาชา
มุสทาฟา เคมัล พาชา − ผู้บัญชาการทหารที่มีชื่อเสียงจากการมีส่วนร่วมในการทัพกัลลิโพลี
ผู้นำในสงคราม > ราชอาณาจักรบัลแกเรีย

พระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 – พระมหากษัตริย์บัลแกเรีย
วาซิล ราโดสลาวอฟ – นายกรัฐมนตรีบัลแกเรีย
อเล็กซานดาร์ มาลินอฟ – นายกรัฐมนตรีบัลแกเรีย
นิโคลา เซคอฟ – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกบัลแกเรีย
แกออร์กี โทโดรอฟ – ผู้บัญชาการทหารกองทัพบกที่ 2, กองทัพบกที่ 3 ในการทัพโรมาเนีย และ รองหัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกบัลแกเรีย
คลิเมนต์ โบยาดจีฟ – ผู้บัญชาการทหารกองทัพบกที่ 1 ในการทัพเซอร์เบีย
ลำดับเหตุการณ์ > การก่อตั้ง

จักรวรรดิเยอรมันเริ่มผูกมิตรกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีตั้งแต่ พ.ศ. 2422 โดยการก่อตั้งไตรพันธมิตรและดำเนินนโยบายทางการเมืองในทางตรงข้ามกับประเทศอังกฤษ ฝรั่งเศสและรัสเซียที่รวมตัวเป็นกลุ่มไตรภาคี (ซึ่งเป็นเสาหลักของกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1)
การประกาศสงครามโลกเริ่มจากจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการียื่นคำขาดต่อเซอร์เบียเกี่ยวกับคดีลอบปลงพระชนม์มกุฎราชกุมาร อาร์คดยุค ฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์ แต่ทางการเซอร์เบียกลับปฏิเสธ ออสเตรีย-ฮังการีจึงประกาศสงครามกับเซอร์เบีย เยอรมนีเข้าช่วยจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ส่วนรัสเซียอยู่ข้างเดียวกับเซอร์เบีย การประกาศสงครามกับฝรั่งเศสของเยอรมนีและบุกฝรั่งเศสโดยผ่านเบลเยียมทำให้อังกฤษต้องเข้าร่วมสงครามโดยการประกาศสงครามกับเยอรมนี ทำให้สงครามนั้นขยายตัวจนกลายเป็นสงครามโลกในที่สุด
นอกจากเยอรมนีกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีแล้ว มีชาติอื่นเข้าร่วมมือกับฝ่ายมหาอำนาจกลางอีก 2 ชาติคือ จักรวรรดิออตโตมัน (ประเทศตุรกีในปัจจุบัน) และ ราชอาณาจักรบัลแกเรีย ส่วนชาติอื่น ๆ ประกาศสงครามกับฝ่ายมหาอำนาจทั้งหมด รวมถึงสยาม
ลำดับเหตุการณ์ > การเข้าร่วมของจักรวรรดิออตโตมัน

จักรวรรดิออตโตมัน (ตุรกี) มีความสัมพันธ์ที่ดีกับจักรวรรดิเยอรมันมาตั้งแต่ก่อนสงครามเริ่มต้น ผู้นำชาตินิยมของตุรกีมีความทะเยอทะยานในการได้ดินแดนของศัตรูเก่า คือรัสเซีย และตุรกีโกรธแค้นที่อังกฤษยึดเรือที่ตนสั่งต่อในอังกฤษ จึงนับว่าเพียงพอแล้วที่จะเข้าร่วมสงคราม จักรวรรดิออตโตมันเข้าร่วมสงครามโดยอยู่ข้างเดียวกับฝ่ายมหาอำนาจกลางในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1914
ลำดับเหตุการณ์ > การยอมแพ้

บัลแกเรียเป็นชาติแรกที่ยอมแพ้เมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2461 หลังจากถูกบุกโดยอังกฤษ ฝรั่งเศสและเซอร์เบียพร้อมกัน และเยอรมนีไม่อาจช่วยเหลือได้ ตุรกียอมแพ้เมื่อ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2461 ออสเตรียฯ ยอมแพ้เมื่อ 4 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เยอรมนียอมแพ้เป็นชาติสุดท้ายเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461
ดูเพิ่ม

ผู้นำฝ่ายมหาอำนาจกลางระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ผู้นำแห่งฝ่ายมหาอำนาจกลาง (ซ้ายไปขวา):
วิลเฮล์มที่ 2 ของเยอรมนี
ฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 ของออสเตรีย-ฮังการี
เมห์เหม็ดที่ 5 ของจักรวรรดิออตโตมัน
เฟอร์ดินานด์ที่ 1 ของบัลแกเรีย
วิลเฮล์มที่ 2, เมห์เหม็ดที่ 5, ฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 สามจักรพรรดิของฝ่ายมหาอำนาจกลาง
แผนผังแสดงของผู้บัญชาการทหารฝ่ายมหาอำนาจกลาง
แผนภูมิวงกลมแสดงจำนวนทหารฝ่ายมหาอำนาจกลางที่เสียชีวิต
จงโคร่ง

สำหรับซาลาแมนเดอร์ ดูที่ แอกโซลอเติล และ วงศ์หมาน้ำ
สำหรับเขียดหรือกบขนาดเล็ก ดูที่ เขียดว้าก
| จงโคร่ง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
อันดับ:: Anura
วงศ์:: Bufonidae
สกุล:: Phrynoidis
สปีชีส์:: P.  aspera
ชื่อทวินาม
Phrynoidis aspera (Gravenhorst, 1829)

ชื่อพ้อง
 Bufo asper Gravenhorst, 1829   Nectes obscurus Barbour, 1904   Phrynoidis asper Gravenhorst, 1829 
จงโคร่ง หมาน้ำ กง กระทาหอง กระหอง (ปักษ์ใต้) (ชื่อวิทยาศาสตร์: Phrynoidis aspera) เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกคางคกขนาดใหญ่ที่พบในประเทศไทยชนิดหนึ่ง
จงโคร่งนับเป็นคางคกชนิดที่ใหญ่ที่สุดที่พบได้ในประเทศไทย บริเวณหลังมีน้ำพิษเห็นเป็นปุ่มชัดเจน ตาใหญ่ ตัวมีสีน้ำตาลดำ ตัวผู้มักปรากฏลายสีเข้มเป็นแถบทั้งขาหน้า และขาหลัง บริเวณใต้ท้องมีสีขาวหม่น  ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 22 เซนติเมตร ขายาว 6-8 นิ้ว ขาหน้าสั้นกว่าขาหลัง นิ้วเท้ามี 4 นิ้ว สามารถเปลี่ยนสีลำตัวได้ตามสภาพแวดล้อม  โดยตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้
จงโคร่งเป็นสัตว์ที่พบได้เฉพาะในป่าดิบชื้น โดยจะอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำในป่า เช่น ลำธารน้ำตกหรือลำห้วย โดยมักใช้ชีวิตอยู่ในน้ำมากกว่าอยู่บนบก มักหลบอยู่ตามขอนไม้หรือก้อนหินขนาดใหญ่ หากินในเวลากลางคืน อาหารหลักได้แก่ แมลงและสัตว์น้ำขนาดเล็ก
มีเสียงร้องคล้ายสุนัขเห่า จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "หมาน้ำ"  โดยมีพฤติกรรมร้องเป็นจังหวะ ๆ ละ 6-10 วินาที  ลักษณะไข่เป็นฟองกลม ๆ อาจติดอยู่ตามขอบแหล่งน้ำที่อาศัย โดยฤดูกาลผสมพันธุ์อยู่ในช่วงฤดูฝนจนถึงต้นฤดูหนาว
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในป่าดิบชื้นในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย พบได้ในภาคเหนือ, ภาคตะวันตกและภาคใต้
ในความเชื่อของคนปักษ์ใต้ จงโคร่งหรือกงเป็นสัตว์นำโชค หากเข้าบ้านใครถือเป็นลางมงคล โดยเฉพาะทางจังหวัดนราธิวาส มีความเชื่อเรื่องนี้มาก โดยเรียกว่า 'กง' หากเข้าบ้านใคร เขาจะเลี้ยงดูอย่างดี มีการอาบน้ำปะแป้งให้ และมีคติว่า กงไม่ชอบให้คนในบ้านทะเลาะกัน หากทะเลาะกัน มันจะหนีไปอยู่ที่อื่น ทั้งนี้นิสัยของกง คือ จะเลือกอาศัยอยู่กับบ้านที่มันชอบเท่านั้น ถ้าไม่ชอบ ต่อให้จับมาเลี้ยง ก็หนีไป แต่ในบางท้องถิ่นมีการเอาหนังของจงโคร่งมาตากแห้งแล้วมวนผสมกับใบยาสูบสูบเหมือนยาสูบทั่วไป มีฤทธิ์แรงกว่ายาสูบหรือบุหรี่ทั่วไป  โดยมีความแรงเทียบเท่ากับกัญชา ในฟิลิปปินส์ก็นิยมทำเช่นเดียวกัน
ปัจจุบัน มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
ศัตรูของจงโคร่ง

มนุษย์
งูเห่า
งูสิง
หมา แมว
ปลา
ตะกวด ตัวเงินตัวทอง
แมงป่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Phrynoidis aspera ที่วิกิสปีชีส์
เฮลิแอร์โมนาโก

เฮลิแอร์โมนาโก (อังกฤษ: Heli Air Monaco) เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศโมนาโก สายการบินให้บริการเที่ยวบินประจำระหว่างโมนาโกและท่าอากาศยานนิสโกตดาซูร์ทุกๆ 20 นาที และให้บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำและชมวิวรอบโมนาโก
ฝูงบิน

ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2024 เฮลิแอร์โมนาโกมีอากาศยานประจำการในฝูงบินดังนี้:
| อากาศยาน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอช125 | 2 | — | 5 |  |
| แอร์บัส เอช130 | 1 | — | 6 |  |
| แอร์บัส เอเอส355เอ็น | 1 | — | 5 |  |
| รวม | 4 | — |  |  |
เฮลิแอร์โมนาโกมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 26.8 ปี
แอร์บัส เอช130 ของเฮลิแอร์โมนาโก
เควี 63

พื้นที่บริเวณเหนือห้อง ถ่ายในเดือนมีนาคม 2005 ในช่วงที่หลังค้นพบ เควี 63 ในช่วงแรก
เควี 63 (อังกฤษ: KV63) เป็นห้องที่ถูกค้นพบในหุบเขากษัตริย์ เดิมทีเชื่อว่าเป็นสุสาน แต่ปัจจุบันเชื่อว่าเป็นห้องเก็บของสำหรับขั้นตอนในการทำมัมมี่
ภายในห้องประกอบด้วยโลงศพไม้ 7 โลงและไหขนาดใหญ่หลายไห โลงศพทุกโลงได้ถูกผนึกออกแล้ว และสิ่งที่พบเป็นเพียงวัสดุสำหรับการทำมัมมี่ และไหก็บรรจุด้วยของสำหรับการทำมัมมี่ อย่างเช่นเกลือ ผ้าลินิน และเครื่องปั้นดินเผาที่แตกอย่างตั้งใจหลายชิ้น
ดินที่ผนึกไว้ยังมีอักษรอย่างเช่น ส่วนหนึ่งของคำว่า "พา อะเท็น"  (pa-aten) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชื่อมเหสีของตุตันคามุน ที่ชื่อ อังเคเซนามุน (Ankhesenamun) จากสิ่งจารึกของรูปแบบสถาปัตยกรรมของห้อง และรูปแบบของโลงและไหทำให้ชี้ยุคสมัยไปที่ราชวงศ์ที่ 18 ในยุคสมัยเดียวกับตุตันคามุน ที่มีสุสานอยู่ใกล้กับห้องนี้
อานนท์ นำภา

| อานนท์ นำภา |
| --- | --- |
อานนท์ ใน พ.ศ. 2565
เกิด: 18 สิงหาคม พ.ศ. 2527 (40 ปี) อำเภอทุ่งเขาหลวง จังหวัดร้อยเอ็ด
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยรามคำแหง
อาชีพ: ทนายความ
มีชื่อเสียงจาก: การเรียกร้องการปฏิรูปสถาบันกษัตริย์
รางวัล:  รางวัลควังจูเพื่อสิทธิมนุษยชน ประเทศเกาหลีใต้ (2564)  1 ใน 100 บุคคลสร้างแรงกระเพื่อมในสังคม โดย Time 100 Next , นิตยสาร TIME (2564)  รางวัล Person of The Year โดย Thailand Zocial Awards (2564) 
อานนท์ นำภา (เกิด 18 สิงหาคม พ.ศ. 2527) เป็นทนายความชาวไทย นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชน เดิมเป็นทนายความ และมีชื่ออยู่ในรายชื่อผู้กระทำผิดกฎหมายในยุคคณะรักษาความสงบแห่งชาติเนื่องจากกิจกรรมทางการเมือง ในการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2565 เป็นนักเคลื่อนไหวที่มีชื่อเสียงจากข้อเสนอการปฏิรูปสถาบันกษัตริย์ และเป็นบุคคลระดับแกนนำสำคัญของผู้ประท้วง
ประวัติ

เขาเกิดเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2527 ที่อำเภอธวัชบุรี (ปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวได้แยกออกมาเป็นอำเภอทุ่งเขาหลวง) จังหวัดร้อยเอ็ด สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย สำเร็จการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ต่อมาเอาดีทางด้านสิทธิมนุษยชนใน พ.ศ. 2549 ต่อมาใน พ.ศ. 2551 เขาประกอบอาชีพเป็นทนายความเพื่อสิทธิมนุษยชนและรับว่าความให้จำเลยนักเคลื่อนไหวคนสำคัญ รวมทั้งอำพล ตั้งนพกุล และ จตุภัทร์ บุญภัทรรักษา (ไผ่ ดาวดิน) ระหว่างการชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553 ทำให้ถูกตั้งชื่อว่า ทนายเสื้อแดง
หลังจากการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 เขารับว่าความคดีสิทธิมนุษยชนจำนวนมาก และเริ่มดำเนินกิจกรรมทางการเมืองเองด้วย เขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งและดูแลกองทุนราษฎรประสงค์ ในปี 2558 เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มพลเมืองโต้กลับ นับแต่นั้นเขาถูกทางการตั้งข้อหาว่าละเมิดกฎหมายหลายข้อหา
การเคลื่อนไหวทางการเมือง

ในการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563 เขาถูกมองว่าเป็นหนึ่งในแกนนำของผู้ประท้วง เป็นผู้ปราศรัยในการชุมนุมหลายครั้ง วันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2563 อานนท์เริ่มเป็นที่รู้จักอีกครั้งจากการชุมนุม "เสกคาถาปกป้องประชาธิปไตย" ณ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย โดยกลุ่มมหานครเพื่อประชาธิปไตยและกลุ่มมอกะเสด และมีการพูดถึงข้อเรียกร้องให้ปฏิรูปสถาบันกษัตริย์เป็นครั้งแรก หลังจากนั้นเขาถูกตั้งข้อหาจากการชุมนุมของเยาวชนปลดแอกที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในวันที่ 18 กรกฎาคม 2563 โดยมีข้อหาร่วมทั้งปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครอง
ในวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 มีรายงานว่าเขา ติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) ภายในเรือนจำ ก่อนรักษาตัว ณ โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ จนหายเป็นปกติ
18 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 มูลนิธิ 18 พฤษภารำลึก หรือ May 18 Memorial Foundation องค์กรส่งเสริมประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชน ประเทศเกาหลีใต้ จัดพิธีมอบรางวัลควังจูเพื่อสิทธิมนุษยชนประจำปี ค.ศ. 2021 ให้กับอานนท์ นำภา โดยเชิญให้อานนท์ร่วมผ่านทางวีดีโอคอนเฟอเรนซ์ แต่ทนายอานนท์ยังรักษาอาการจากเชื้อโควิด19 ที่ติดจากเรือนจำพิเศษกรุงเทพ ที่โรงพยาบาลธรรมศาสตร์ และยังอยู่ในการควบคุมตัว เพราะศาลไม่มีคำสั่งให้ประกันตัว จึงไม่สามารถร่วมพิธีได้
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 อานนท์ นำภา ได้รับการประกันตัวโดยคำสั่งของศาลอาญากรุงเทพใต้ ใน 2 คดี คือคดีม็อบแฮรี่พอตเตอร์บริเวณหน้าหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร และคดีการฝ่าฝืน พรก.ฉุกเฉินในการชุมนุมเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 บริเวณแยกราชประสงค์ โดยใช้วงเงินในการประกันตัวจำนวน 200,000 บาท และ 100,000 บาท และกำหนดเงื่อนไข 7 ข้อ ห้ามปลุกระดม ห้ามก่อความเสียหายต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ ห้ามออกนอกราชอาณาจักร ห้ามออกนอกบ้านพักยามวิกาล ต้องสวมกำไลอิเล็กทรอนิกส์ (EM) และต้องรายงานตัวต่อศาลทุก 30 วัน
ผลงานเพลง > ซิงเกิล (ร่วมกับกลุ่มพลเมืองโต้กลับ)

จูบเย้ยจันทร์ (โอชา) (พ.ศ. 2558)
เอาไม่ลง (พ.ศ. 2558)
16 เดือนแห่งความหลัง (พ.ศ. 2558)
อย่างนี้ต้องตีเข่า โหวตไม่เอาแล้วตีตก (พ.ศ. 2559)
รางวัลและเกียรติยศ

รางวัลจารุพงษ์ ทองสินธุ์ เพื่อประชาธิปไตย ประจำปี 2563 โดย สภานักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (พ.ศ. 2563)
รางวัลควังจูเพื่อสิทธิมนุษยชน ประเทศเกาหลีใต้ หรือ 518기념재단 May 18 Memorial Foundation (พ.ศ. 2564)
1 ใน 100 บุคคลสร้างแรงกระเพื่อมในสังคม (Time 100 Next) นิตยสาร TIME ประเทศสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2564)
รางวัล "Person of The Year" สาขา Social Movement โดย Thailand Zocial Awards 2021 (พ.ศ. 2564)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อานนท์ นำภา
| ด ค กผู้ได้รับรางวัลควังจูเพื่อสิทธิมนุษยชน |
| --- | --- |
 ชานานา กุฌเมา (2000)  Basil Fernando (2001)  สมาคมญาติประชาชนเกาหลีผู้ถูกคร่าชีวิตเพื่อประชาธิปไตย (2002)  Dandeniya Gamage Jayanthi (2003)  อองซานซูจี (2004)  วาร์ดะฮ์ ฮาฟิดซ์ (2005)  Malalai Joya (2006)  อังคณา นีละไพจิตร (2006)  Irom Chanu Sharmila (2007)  Lenin Raghuvanshi (2007)  Munir A. Malik (2008)  มี่นโกไนง์ (2009)  Sushil Pyakurel (2010)  Binayak Sen (2011)  Mun Jeong Hyeon (2012)  H.I.J.O.S (2013)  Mothers of Khavaran และ Adilur Rahman Khan (2014)  Latifah Anum Siregar (2015)  Nguyễn Đan Quế และ Bersih (2016)  จตุภัทร์ บุญภัทรรักษา (2017)  Fr. Nandana Manatunga (2018)  Joanna Cariño (2019)  อานนท์ นำภา (2021) 
การปราศรัย อานนท์ นำภา วันที่ 3 สิงหาคม 2564
เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน

| เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน |
| --- | --- |


รัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 19 กันยายน พ.ศ. 2488 – 31 มกราคม พ.ศ. 2489
นายกรัฐมนตรี: หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 12 มิถุนายน พ.ศ. 2454 จังหวัดลำพูน
เสียชีวิต: 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 (53 ปี)
ศาสนา: พุทธ
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์
คู่สมรส: นางเทวี ณ ลำพูน
เจ้านายฝ่ายเหนือ

เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน (12 มิถุนายน พ.ศ. 2454 - 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508) อดีตรัฐมนตรีในรัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน 2 สมัย ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2481
ประวัติ

เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน สูติวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2454 เป็นราชโอรสองค์เดียวในเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เจ้าผู้ครองนครลำพูนองค์สุดท้าย ที่ประสูติแต่แม่เจ้าแขกแก้ว จักรคำขจรศักดิ์ และมีพี่น้องต่างมารดา ได้แก่
เจ้าลำเจียก ณ ลำพูน
เจ้าวรรณรา ณ ลำพูน
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน
เจ้ารัทธาธร ณ ลำพูน
เจ้าประกายคำ ณ ลำพูน
เจ้าสุริยา ณ ลำพูน
เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน
เจ้าพัฒนา ณ ลำพูน
ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับนางเทวี ณ ลำพูน (สกุลเดิม วัฒนะทัสสี) มีบุตร 2 คน คือ เจ้าหญิงวรเทวี (ณ ลำพูน) ชลวณิช และเจ้าวีรทัศน์ ณ ลำพูน
ประวัติ > การศึกษา

เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนจักรคำคณาทร จังหวัดลำพูน และไปศึกษาต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อแผนกธรรมศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
บทบาททางการเมือง

เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2481 และได้รับเลือกอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ไม่สังกัดพรรค
เจ้าวรทัศน์ เคยได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี ในรัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2488 - 31 มกราคม พ.ศ. 2489 ในยุคหลังเลิกสงครามมหาเอเชียบูรพา
ถึงแก่อนิจกรรม

เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามอินโดจีน (ช.ร.)
คณะที่ปรึกษาทางการทหารสหรัฐ ประจำประเทศไทย

| --- | --- |
เครื่องหมายของคณะที่ปรึกษาให้ความช่วยเหลือทางทหาร ประจำประเทศไทย (MAAG Thailand) ก่อนเปลี่ยนมาเป็นจัสแมกไทย (JUSMAGTHAI)
ชื่อย่อ: จัดแมกไทย JUSMAGTHAI
ก่อนหน้า: คณะที่ปรึกษาให้ความช่วยเหลือทางทหาร ประจำประเทศไทย
สถาปนา: 22 กันยายน พ.ศ. 2496; 71 ปีก่อน (2496-09-22)
ประเภท: องค์กรความช่วยเหลือด้านความมั่นคง
สํานักงานใหญ่: 7 ถนนสาทรใต้ แขวงทุ่งมหาเมฆ เขตสาทร กรุงเทพมหานคร 10120
พื้นที่ให้บริการ :  ประเทศไทย
องค์กรปกครอง:  หน่วยบัญชาการทหารสหรัฐภาคอินโดแปซิฟิก
เว็บไซต์: www.jusmagthai.com
คณะที่ปรึกษาทางการทหารสหรัฐ ประจำประเทศไทย (อังกฤษ: Joint United States Military Advisory Group, Thailand: JUSMAGTHAI) หรือ จัสแมกไทย คือองค์กรความช่วยเหลือด้านความมั่นคงของกระทรวงกลาโหมสหรัฐในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2496 ซึ่งหัวหน้าของจัสแมกไทยคือเจ้าหน้าที่อาวุโสด้านกลาโหม (SDO) ของหน่วยบัญชาการทหารสหรัฐภาคอินโดแปซิฟิก (USPACOM) และรับหน้าที่ผู้ช่วยทูตด้านกลาโหมประจำประเทศไทยของสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐประจำประเทศไทย