stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงพยาบาลพระจอมเกล้า
รายนามผู้บริหารโรงพยาบาล

| รายนามผู้บริหารโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี> ลำดับ | รายนามผู้บริหารโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี> รายนาม | รายนามผู้บริหารโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี> การศึกษา | รายนามผู้บริหารโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี> ชื่อตำแหน่งบริหาร | รายนามผู้บริหารโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี> ระยะเวลา | รายนามผู้บริหารโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | นายแพทย์สมประสงค์ วีระไวทยะ |  | แพทย์ใหญ่โรงพยาบาลเพชรบุรี | พ.ศ. 2494 – พ.ศ. 2497 |  |
| 2. | นายแพทย์ ม.ร.ว. ไพฑูรย์ สุทัศนีย์ |  | แพทย์ใหญ่โรงพยาบาลเพชรบุรี | พ.ศ. 2497 – พ.ศ. 2500 |  |
| 3. | นายแพทย์วุฒธิ โพธิสุนทร |  | แพทย์ใหญ่โรงพยาบาลเพชรบุรี | พ.ศ. 2500 – พ.ศ. 2503 |  |
| 4 | นายแพทย์มนู สาริกะภูติ |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเพชรบุรี | พ.ศ. 2503 – พ.ศ. 2517 |  |
| 5 | นายแพทย์บำเพ็ญ กำเนิดศิริ |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเพชรบุรี | พ.ศ. 2517 – พ.ศ. 2532 |  |
| 6. | นายแพทย์ธีระ พิทักษ์ประเวช |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2532 – พ.ศ. 2534 |  |
| 7. | นายแพทย์ถาวร ลอประยูร |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2534 – พ.ศ. 2538 |  |
| 8. | นายแพทย์วิชิต บุญยวรรธนะ |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2538 – พ.ศ. 2539 |  |
| 9. | นายแพทย์สวัสดิ์ เถกิงเดช |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2539 – พ.ศ. 2540 |  |
| 10. | นายแพทย์เจตน์ ศิรธรานนท์ |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2540 – พ.ศ. 2551 |  |
| 11. | นายแพทย์จินดา แอกทอง |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2551 – พ.ศ.2552 |  |
| 12. | นายแพทย์พูลสวัสดิ์ สมบูรณ์ปัญญา |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2552 – พ.ศ. 2556 |  |
| 13. | นายแพทย์สาธิต  รัตนศรีทอง |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2556 – พ.ศ. 2560 |  |
| 14. | นายแพทย์ชุมพล เดชะอำไพ |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2560 – พ.ศ. 2563 |  |
| 15. | นายแพทย์เกรียงศักดิ์ คำอิ่ม |  | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2564 – พ.ศ. 2564 |  |
| 16. | นายแพทย์พิเชษฐ พัวพันกิจเจริญ | พ.บ. (แพทยศาสตร์) | ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี | พ.ศ. 2565 – ปัจจุบัน |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของโรงพยาบาลพระจอมเกล้า เก็บถาวร 2009-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงพยาบาลพระจอมเกล้า
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°07′05″N 99°56′17″E﻿ / ﻿13.118056°N 99.938056°E﻿ / 13.118056; 99.938056
เทคโนโลยีขั้นสูง

โรงงานไฟฟ้าวินฟาสต์ที่ใช้ เทคโนโลยีหุ่นยนต์อุตสาหกรรม ที่เมืองไฮฟอง ประเทศเวียดนาม
เทคโนโลยีชั้นสูง (อังกฤษ: high technology, high tech หรือ high-tech, advanced tech,exotechnology) คือ เทคโนโลยีที่ล้ำหน้าที่สุด เป็นเทคโนโลยีขั้นสูงสุดที่มีอยู่ สามารถระบุได้ว่าเป็นเทคโนโลยีที่ซับซ้อนที่สุดหรือใหม่ล่าสุดในตลาด ตรงข้ามของเทคโนโลยีชั้นสูงคือ เทคโนโลยีระดับต่ำ ซึ่งหมายถึงเทคโนโลยีแบบเรียบง่าย มักจะเป็นแบบดั้งเดิมหรือเป็นเชิงกล ตัวอย่างเช่น สไลด์รูล เป็นอุปกรณ์คำนวณที่ใช้เทคโนโลยีระดับต่ำ เมื่อเทคโนโลยีขั้นสูงไม่ใช่เทคโนโลยีชั้นสูงอีกต่อไป ก็จะกลายเป็นเทคโนโลยีระดับต่ำ เช่น อิเล็กทรอนิกส์แบบหลอดสุญญากาศ นอกจากนี้เทคโนโลยีชั้นสูงยังมีความเกี่ยวข้องกับแนวคิดของเทคโนโลยีระดับกลาง ซึ่งคือความสมดุลระหว่างเทคโนโลยีระดับต่ำและเทคโนโลยีชั้นสูง เทคโนโลยีระดับกลางอาจเป็นสิ่งที่ผสมผสานประสิทธิภาพและความคล่องตัวของเทคโนโลยีดิจิทัล/อัตโนมัติเข้ากับศักยภาพของเทคโนโลยีระดับต่ำในด้านความเป็นอิสระและความยืดหยุ่น
โมจิซากูระ

โมจิซากูระ (ญี่ปุ่น: 桜餅; โรมาจิ: sakuramochi) เป็นชื่อของวางาชิ ชนิดหนึ่ง โดยโมจิซากูระทำมาจากถั่วแดงกวน (อังโกะ) ห่อด้วยแป้งสีดอกซากูระ (สีชมพู) และห่อด้วยใบซากูระดองแช่เกลือไว้ชั้นนอกสุด โมจิซากูระมักจะรับประทานในเทศกาลฮินะมัตสึริ (เทศกาลวันเด็กผู้หญิง) และเทศกาลชมดอกซากูระ (ฮานามิ) โมจิซากูระจัดอยู่ในขนมประเภทโมจิ ขนมชนิดนี้มีอีกชื่อหนึ่งคือ ซากูราโมจิ
โมจิซากูระตำรับคันไซ (โดเมียวจิ)
โมจิซากูระตำรับคันโต (โชเมียวจิ)
ประวัติ > ตำรับคันไซ (โดเมียวจิ)

โมจิซากูระตำรับคันไซมีรูปร่างลักษณะเป็นขนมโมจิรูปทรงกลมห่อด้วยแป้งโดเมียวจิ สอดไส้ถั่วแดงกวน (อังโกะ) โดยโมจิซากูระตำรับคันไซมีเอกลักษณ์อยู่ที่แป้งโมจิจะมีลักษณะเป็นเม็ด ๆ กรุบ ๆ ขณะรับประทาน โดยแป้งโดเมียวจิก็คือ แป้งที่ทำจากการนำข้าวเหนียวไปนึ่งและทำให้แห้งก่อนที่จะนำไปบดให้ละเอียด ซึ่งเป็นกรรมวิธีการถนอมอาหารของวัดโดเมียวจิในโอซาก้า ทำให้ถูกเรียกต่อ ๆ กันมาว่า "แป้งโดเมียวจิ"
ประวัติ > ตำรับคันโต (โชเมียวจิ)

เป็นโมจิรูปร่างคล้ายกับเครป นำแป้งโมจิมาปิ้งแล้วมาม้วนห่อด้วยถั่วแดงกวน (อังโกะ) ถือกำเนิดขึ้นใน ค.ศ.1717 ที่วัดโชเมียวจิซึ่งอยู่ติดกับแม่น้ำสุมิดะจากการเห็นใบซากูระที่ร่วงหล่นมากมาย จึงเกิดความคิดลองนำใบซากูระไปใช้ประโยชน์ โดยปรุงรสด้วยเกลือ แล้วนำไปห่อขนมโมจิวางขาย ปรากฏว่ากลายเป็นสินค้ายอดนิยมในเอโดะ (ปัจจุบันคือ โตเกียว) ขึ้นมาทันที จึงเรียกกันว่า"โชเมียวจิ" หรือ"โชเมจิโมจิ" ซึ่งเป็นโมจิซากูระประเภทที่ผู้คนนิยมกันมากในภูมิภาคคันโต
ส่วนผสม/วิธีการทำ (ตำรับคันไซ) > ตำรับคันไซ (โดเมียวจิ) > ส่วนผสม

แป้งข้าวเหนียว 120 กรัม
ถั่วแดงกวน (อังโกะ) 100 กรัม
น้ำ 180 มิลลิลิตร
แป้งสาลี 50 กรัม
ใบซากูระดอง 4–5 ใบ
น้ำตาล 2 ช้อนโต๊ะ
ส่วนผสม/วิธีการทำ (ตำรับคันไซ) > ตำรับคันไซ (โดเมียวจิ) > วิธีการทำ

เตรียมอุปกรณ์ เครื่องนวดแป้ง กระชอนร่อนแป้ง
ล้างใบซากูระดองให้สะอาด
เอาแป้งทั้งหมดมารวมกัน ใส่น้ำเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ กวนในกระทะ เติมสีผสมอาหารสีแดง กวนจนแป้งร่อนออกมา
นวดแป้งคลึงเป็นแผ่น แล้วแบ่งเป็นก้อน แล้วยัดไส้ด้วยถั่วแดงกวน
ปั้นกลมเป็นลูก และห่อด้วยใบซากูระดอง
ส่วนผสม/วิธีทำ (ตำรับคันโต) > ตำรับคันโต (โชเมียวจิ) > ส่วนผสม

ใบซากูระแช่เกลือ 8 ใบ
แป้งสาลี ½ ถ้วย (50 กรัม)
น้ำตาลทราย 1 ช้อนชา
เกลือ หยิบมือหนึ่ง
แป้งมันสำปะหลัง/แป้งข้าวโพด 1 ช้อนโต๊ะ
น้ำ ½ ถ้วย (100 มิลลิลิตร)
สีผสมอาหารสีแดงแบบผง เล็กน้อย
ถั่วแดงกวน 160 กรัม
น้ำมันสำหรับทอด เล็กน้อย
ส่วนผสม/วิธีทำ (ตำรับคันโต) > ตำรับคันโต (โชเมียวจิ) > วิธีการทำ

นำใบซากูระแช่เกลือไปแช่น้ำประมาณ 1 ชั่วโมงเพื่อล้างเกลือออก
เตรียมส่วนผสมของแป้งโดยผสมแป้งสาลี น้ำตาลทราย เกลือ และแป้งมันสำปะหลังหรือแป้งข้าวโพดในชามอ่าง เติมน้ำและคนให้เข้าเป็นเนื้อเดียวกัน ใส่สีผสมอาหารสีแดง ผสมให้เข้ากันดี
อุ่นกระทะ ทาน้ำมันบาง ๆ ตักส่วนผสมของตัวแป้งประมาณ 1 ช้อนโต๊ะเทลงไปในกระทะเบา ๆ และใช้ก้นช้อนแผ่ส่วนผสมของแป้งออกเป็นรูปวงรี ทอดด้วยไฟระดับปานกลางประมาณ 1 นาที ตักขึ้นใส่จานพักไว้ให้เย็น
นำใบซากูระขึ้นจากน้ำ เช็ดให้แห้ง ปั้นถั่วแดงกวนให้เป็นแท่งทรงกระบอก 8 แท่ง
วางถั่วแดงกวนบนแป้งที่ทอดแล้ว ม้วนแป้งรอบถั่วแดงกวน และห่อด้วยใบซากูระ ตั้งพักไว้สักครู่เพื่อให้กลิ่นหอมของใบซากูระซึมเข้าไปในแป้ง
โมจิซากูระในเทศกาลต่าง ๆ ของญี่ปุ่น

ชาวญี่ปุ่นนิยมรับประทานโมจิซากูระกันในเทศกาลฮินะมัตสึริ (เทศกาลวันเด็กผู้หญิง) และเทศกาลชมดอกซากูระ (ฮานามิ)
ดูเพิ่ม

วางาชิ ขนมหวานญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม
โมจิ
ซากูระ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โมจิซากูระ
การประชุมผู้ได้รับรางวัลโนเบล ณ เมืองลินเดา

การประชุมผู้ได้รับรางวัลโนเบล ณ เมืองลินเดา ประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี  เป็นการประชุมเพื่อสร้างเครือข่ายระหว่างผู้ได้รับรางวัลโนเบล กับเยาวชนและนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ โดยได้เชิญผู้ได้รับรางวัลโนเบล (Nobel Laureate) นักศึกษาและนักวิจัยจากทั่วโลก เข้าร่วมการประชุม
ประวัติ

การประชุมผู้ได้รับรางวัลโนเบล ได้จัดขึ้นครั้งแรกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494) ณ เมืองลินเดา เกาะขนาดเล็กทางตอนใต้ของประเทศ
สหพันธสาธารณรัฐเยอรมนี บริเวณทะเลสาบคอนสแตนซ์ (Lake Constance) พรมแดนธรรมชาติระหว่างเยอรมนี ออสเตรีย และสวิตเซอร์แลนด์
โดยมีวัตถุประสงค์เริ่มต้นเพื่อสร้างความร่วมมือและแลกเปลี่ยนกันระหว่างผู้ได้รับรางวัลโนเบลกับนักวิทยาศาสตร์ต่างชาติ
ซึ่งในปัจจุบันได้มุ่งเน้นผู้เข้าร่วมประชุมกลุ่มเยาวชน นักศึกษา และนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ที่มีศักยภาพสูงจากนานาประเทศ เพื่อให้บรรลุ
เป้าหมายตามคำขวัญ 3 ประการ คือ
ให้ความรู้ (educating)
สร้างแรงบันดาลใจ (inspiring) และ
เชื่อมโยงเครือข่าย (connecting)
ทั้งนี้ สภาการประชุมผู้ได้รับรางวัลโนเบล ณ เมืองลินเดา (The Council for the Lindau Nobel Laureate Meetings) ร่วมกับมูลนิธิผู้ได้รับรางวัลโนเบล ณ เมืองลินเดา ทะเลสาบคอนสแตนซ์ (Foundation Lindau Nobelprizewinners Meetings at Lake
Constance) จัดการประชุมนี้ทุกกลางปี (ประมาณปลายเดือนมิถุนายนถึงต้นเดือนกรกฎาคม) หมุนเวียนไปตามสาขา ได้แก่ ฟิสิกส์ เคมี และสรีรวิทยาหรือแพทยศาสตร์ สำหรับสาขาเศรษฐศาสตร์ จัดขึ้นทุก 2 ปีเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547)
ประเทศไทยกับโครงการลินเดา

ด้วยพระมหากรุณาธิคุณของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี โปรดเกล้าฯ ให้สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) จัดตั้งคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในประเทศไทยเพื่อดำเนินการร่วมกับคณะผู้จัดงานประชุม ณ เมืองลินเดา ในการคัดเลือกเยาวชนและนักวิทยาศาสตร์รุ่นเยาว์เป็นตัวแทนประเทศไทยเพื่อเข้าประชุม
เริ่มต้นรุ่นที่ 1 ในปี ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ซึ่งเป็นการประชุมครั้งที่ 58 สาขาฟิสิกส์ มีตัวแทนเยาวชนทั้งสิ้น 3 คน ได้แก่
นายปัทม์ วงษ์ปาน
นางสาวอัจฉรา ปัญญา
นางสาวสตรีรัตน์ โฮดัค (กำแพงแก้ว)
รุ่นที่ 2 ในปี ค.ศ. 2009 (พ.ศ. 2552) ซึ่งเป็นการประชุมครั้งที่ 59 สาขาเคมี มีตัวแทนเยาวชนทั้งสิ้น 6 คน ได้แก่
นางสาวรณพร ตันติเวชวุฒิกุล
นางสาวศิรินันท์ กุลชาติ
นายธนิษฐ์ ปราณีนรารัตน์
นายณิรวัฒน์ ธรรมจักร์
นางสาวรวิวรรณ เหล่าเจริญสุข
นางสาวปาริฉัตร วนลาภพัฒนา
รุ่นที่ 3 ในปี ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ซึ่งเป็นการประชุมครั้งที่ 60 สาขาเคมี สาขาฟิสิกส์ สาขาสรีรวิทยาหรือแพทย์ศาสตร์
อยู่ในระหว่างการคัดเลือกตัวแทนเยาวชนไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

www.lindau-nobel.de เก็บถาวร 2008-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - official website
Nobel laureates' lectures online เก็บถาวร 2010-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - video streams of all 2008 lectures
Interviews with Nobel Laureates attending the Lindau Meeting 2004/5/6
Hebel: Nobel Laureates meet Students, Lindau 1996-2005 - On the Edge of Knowledge. Copyright 2008, Deutscher Wissenschafts-Verlag, Baden-Baden, ISBN 978-3-935176-84-2[ลิงก์เสีย]
- Nature video interviews with Laureates
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 3 รอบ 5 ธันวาคม 2506

สำหรับพระราชพิธีแบบเดียวกันที่จัดขึ้นในสมัยอื่น ดูที่ พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 3 รอบ
| พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ครบ 3 รอบพระนักษัตร |
| --- | --- |
ธงประจำพระองค์ อักษรพระปรมาภิไธยย่อ ภปร
วันที่: 29–31 ตุลาคม และ 5–7 ธันวาคม พ.ศ. 2506
ประเทศ: ประเทศไทย
เหตุการณ์ก่อนหน้า: พระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2493
เหตุการณ์ถัดไป: พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 4 รอบ 5 ธันวาคม 2518
จัดโดย: รัฐบาลไทย และ สำนักพระราชวัง
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ครบ 3 รอบพระนักษัตร เป็นพระราชพิธีที่จัดขึ้น เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสที่ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงเจริญพระชนมพรรษา 3 รอบ ในวันที่ 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2506
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงมีหมายกำหนดการจัดงาน พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 3 รอบ ในระหว่าง วันที่ 29-31 ตุลาคม และ วันที่ 5 - 7 ธันวาคม พุทธศักราช 2506 รวมทั้งสิ้น 8 วัน
พระราชพิธีนี้ จัดขึ้นโดย สำนักพระราชวัง ตามพระบรมราชโองการดำรัสสั่ง ดังปรากฏเป็นเหตุการณ์ ดังต่อไปนี้
พระราชพิธี > วันอังคารที่ 29-วันพุธที่ 30 ตุลาคม พุทธศักราช 2506

พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนิน ไปยัง พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในการ พระราชพิธีหล่อพระพุทธปฏิมาชัยวัฒน์ประจำรัชกาล เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ครบ 3 รอบพระนักษัตร
พระราชพิธี > วันพฤหัสบดีที่ 31 ตุลาคม พุทธศักราช 2506

พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนิน ไปยัง พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ในการ พระราชพิธีฉลองสมโภชพระพุทธปฏิมาชัยวัฒน์
พระราชพิธี > วันพฤหัสบดีที่ 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2506

พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ประทับ ณ พระที่นั่งพุตตานกาญจนสิงหาสน์บนพระราชบัลลังก์เสด็จออกมหาสมาคม ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ พระบรมวงศานุวงศ์ คณะรัฐมนตรี ประธานรัฐสภา และข้าราชบริพารเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทถวายพระพรชัยมงคล ครั้นเมื่อมีพระราชดำรัสตอบจบ ชาวม่านปิดพระวิสูตร พนักงานให้สัญญาน ชาวพนักงานประโครมแตร กองเกียรติยศถวายความเคารพ แตรวงบรรเลงเพลงสรรเสริญพระบารมี เสด็จพระราชดำเนินสู่พระที่นั่งไพศาลทักษิน ทรงฉายพระบรมฉายาลักษณ์ พร้อมสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง, พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (พระอิสริยยศ สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าวชิราลงกรณ), สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (พระอิสริยยศ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิรินธรเทพรัตนสุดา กิติวัฒนาดุลโสภาคย์), สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี (พระอิสริยยศ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี)
จากนั้นในช่วงบ่าย พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เสด็จพระราชดำเนิน ไปยัง พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดารามทรงรับการถวายพระพร จาก บรรพชิตจีนนิกาย และอนัมนิกาย ที่มุขหน้า พระอุโบสถ จากนั้น พระสงฆ์ 5 รูป สวด "นวัคคหายุสมธัมม์" ทรงบูชาเทวดานพเคราะห์ และพระราชทานสังคหวัตถุ แก่ข้าทูลละอองทุลีพระบาทสูงอายุ จากนั้น เสด็จพระราชดำเนินไปยัง พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ทรงสถาปนาสมณศักดิ์ เจริญพระพุทธมนต์ เสร็จแล้ว พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทาน เครื่องราชอิสริยาภรณ์ปฐมจุลจอมเกล้าและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่าง ๆ แก่ข้าราชการ
พระราชพิธี > วันศุกร์ที่ 6 ธันวาคม พุทธศักราช 2506

พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนิน ไปยัง พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ในการ พระราชพิธีถวายภัตตาหารเพลแด่พระสงฆ์ และเสด็จพระราชดำเนิน ไปยังพระที่นั่งราชฤดี ทรงเครื่องเศวตพัสตร์ ประทับบนพระแท่นพระมุรธาภิเษกสนาน ในการพระราชพิธีสรงพระมุรธาภิเษก สมเด็จพระสังฆราชถวายน้ำพระพุทธมนต์ด้วยครอบพระกริ่ง พระราชวงศ์ผู้ใหญ่ทูลเกล้าทูลกระหม่อม ถวายน้ำพระพุทธมนต์ด้วยพระเต้าเบญจคัพย์รัชกาลที่ 5 และพระครูวามเทพมุนี ถวายน้ำเทพมนตร์ด้วยพระมหาสังข์ตามขัตติยราชประเพณี
จากนั้นช่วงบ่าย พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนิน ไปยัง พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ คณะทูตานุทูตต่างประเทศ และ ผู้แทนกงสุล เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ถวายพระพรชัยมงคล
พระราชพิธี > วันเสาร์ที่ 7 ธันวาคม พุทธศักราช 2506

ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดพระราชพิธีเสด็จพระราชดำเนินเลียบพระนครโดยกระบวนพยุหยาตราทางสถลมารค พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงเครื่องแบบจอมทัพ ประทับพระที่นั่งราชยานพุดตานทอง เสด็จพระราชดำเนินไปทรงบูชาพระรัตนตรัย ณ พระอุโบสถ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
รัฐพิธี

รัฐบาลไทยได้เตรียมการจัดรัฐพิธี เนื่องในวโรกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 3 รอบ 5 ธันวาคม 2506 โดยมีรายละเอียด ดังต่อไปนี้
วันอังคารที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2506 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปใน พิธีถวายสัตย์ปฏิญาณตนและสวนสนามของทหารรักษาพระองค์ เนื่องในวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ณ ลานพระราชวังดุสิต
วันจันทร์ที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2506 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้พระบรมวงศานุวงศ์ คณะรัฐมนตรี ข้าราชการ ทหาร ตำรวจ พลเรือน สมาชิกรัฐสภา และคณะทูตานุทูต เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทในงานราชอุทยานสโมสร ณ สวนศิวาลัย ในพระบรมมหาราชวัง (งดการจัดงานในปี พ.ศ. 2506 เนื่องจากไว้ทุกข์ การถึงแก่อสัญกรรมของ จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์)
ดูเพิ่ม

พระราชพิธีฉลองพระชนมายุ 3 รอบ 2 เมษายน 2534
พระราชพิธีฉลองพระชนมายุ 3 รอบ 4 กรกฎาคม 2536
พระราชพิธีฉลองพระชนมายุ 3 รอบ 8 มกราคม 2566
พีระมิดแห่งเจดเอฟเร

พีระมิดแห่งเจดเอฟเร เป็นพีระมิดที่ตั้งอยู่เหนือสุดของอียิปต์ เชื่อกันว่าโปรดให้สร้างขึ้นโดยฟาโรห์เจดเอฟเร ซึ่งเป็นพระราชโอรสและผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ต่อจากฟาโรห์คูฟู ปัจจุบันประกอบด้วยซากปรักหักพังส่วนใหญ่ที่อะบู เราะวัชในอียิปต์ รายงานการขุดค้นบริเวณพีระมิดถูกตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2011
ด้านทฤษฎี

แม้ว่านักไอยคุปต์วิทยาบางคนในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมาจะนำเสนอในประเด็นอื่น ๆ แต่การขุดค้นที่อะบู เราะวัชเมื่อเร็ว ๆ นี้ดำเนินการโดย ดร.มีแชล โบด์ จากพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในปารีส เสนอความเห็นที่ว่าจริง ๆ แล้วพีระมิดดังกล่าวสร้างเสร็จไปแล้วกว่าครึ่งแล้ว อย่างไรก็ตาม หากสร้างเสร็จ คาดว่าน่าจะมีขนาดพอ ๆ กับพีระมิดแห่งเมนคาอูเร ซึ่งเป็นพีระมิดที่ใหญ่เป็นอันดับสามของกลุ่มพีระมิดแห่งกิซา เชื่อกันว่าเดิมทีเป็นพีระมิดที่สวยงามที่สุด โดยมีภายนอกเป็นหินแกรนิตนำเข้าขัดเงา หินปูน และสวมยอดด้วยมงกุฏพีระมิดขนาดใหญ่ เชื่อกันว่าด้วยเหตุนี้พีระมิดที่สร้างแล้วเสร็จจึงถูกรื้อถอนออกส่วนใหญ่ในช่วงจักรวรรดิโรมัน เพื่อสร้างโครงการก่อสร้างของตนเองหลังจากการพิชิตอียิปต์โดยจักรพรรดิโรมันออกุสตุส ชื่อโบราณของพีระมิดคือ "ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวแห่งเจดเอฟเร" การทำลายพีระมิดเริ่มต้นเมื่อสิ้นสุดช่วงสมัยราชอาณาจักรใหม่อย่างช้าที่สุด และทำลายมากเป็นพิเศษในช่วงยุคโรมันและช่วงต้นของช่วงคริสตศาสนาในอียิปต์เมื่อมีการสร้างอารามคอปติกในวาดิ การินที่อยู่ใกล้เคียง ยิ่งไปกว่านั้น ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าในช่วงปลายคริสตศตวรรษที่ 19 ยังมีการลากหินออกไปในอัตราอูฐสามร้อยตัวต่อวัน
คำอธิบาย

พีระมิดแห่งเจดเอฟเรมีรูปแบบทางสถาปัตยกรรมที่แตกต่างจากพีระมิดรุ่นก่อน ๆ ตรงที่ห้องต่าง ๆ จะอยู่ใต้พีระมิดแทนที่จะเป็นด้านใน พีระมิดถูกสร้างขึ้นเหนือเนินดินธรรมชาติ และห้องต่าง ๆ ถูกสร้างขึ้นโดยใช้วิธี "หลุมและทางลาด" ซึ่งก่อนหน้านี้เคยใช้กับสุสานมาสตาบาบางแห่ง โดยที่ขุดหลุมขนาด 21 ม. x 9 ม. และลึก 20 ม. ในเนินธรรมชาติ ทางลาดถูกสร้างขึ้นที่มุม 22°35' และห้องและทางเข้าถูกสร้างขึ้นภายในหลุมและบนทางลาด เมื่อ 'ห้องด้านใน' เสร็จสิ้น หลุมและทางลาดก็ถูกถมให้เต็ม และสร้างพีระมิดไว้ด้านบน ซึ่งช่วยให้สามารถสร้างห้องต่าง ๆ ได้โดยไม่ต้องขุดอุโมงค์ และหลีกเลี่ยงความยุ่งยากทางโครงสร้างของการสร้างห้องต่าง ๆ ภายในตัวพีระมิดเอง นอกจากนี้ยังหวนกลับไปใช้รูปแบบการก่อสร้างแบบเดิมด้วยการสร้างกำแพงล้อมรอบสี่เหลี่ยมโดยวางแนวเหนือ-ใต้ คล้ายกับพีระมิดแห่งดโจเซอร์และเซเคมเคต
พีระมิดและวิหารพระอาทิตย์หลายแห่งถูกสร้างขึ้นเหนือเนินดินธรรมชาติ การใช้วิธีนี้อาจเป็นวิธีหนึ่งในการลดระยะเวลาการทำงานจริงที่ต้องการ ถึงแม้ว่าเนินดินอาจจะเป็นสัญลักษณ์ของเนินดึกดำบรรพ์แห่งตำนานการสร้างของชาวอียิปต์ก็ตาม
ดูเพิ่ม

รายชื่อพีระมิดอียิปต์
บรรณานุกรม

Bárta, Miroslav (2005). "Location of the Old Kingdom Pyramids in Egypt". Cambridge Archaeological Journal. 15 (2): 177–191. doi:10.1017/s0959774305000090. S2CID 161629772.
Budge, Ernest Alfred Wallis (1920). An Egyptian Hieroglyphic Dictionary: With an index of English words, King List and Geographical List with Indexes, List of Hieroglyphic Characters, Coptic and Semitic Alphabets, etc. Vol. 2. London: J. Murray. OCLC 697736910.
Edwards, Iorwerth (1975). The pyramids of Egypt. Harmondsworth: Penguin Books. ISBN 978-0-14-020168-0.
Lehner, Mark (2008). The Complete Pyramids. New York: Thames & Hudson. ISBN 978-0-500-28547-3.
Verner, Miroslav (2001d). The Pyramids: The Mystery, Culture and Science of Egypt's Great Monuments. New York: Grove Press. ISBN 978-0-8021-1703-8.
โครงการดินแดนบริสุทธิ์

ไปรษณียากรของสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1979 เนื่องในวาระฉลองครบรอบ 25 ปีโครงการดินแดนบริสุทธิ์
โครงการดินแดนบริสุทธิ์ (รัสเซีย: Освое́ние целины́, อักษรโรมัน: Osvoyeniye tseliny, แปลตรงตัว 'การบุกเบิกดินแดนบริสุทธิ์'; คาซัค: Тың игеру, [təŋ ɪjɡeɾʏw]) เป็นโครงการของนีกีตา ครุชชอฟ ใน ค.ศ. 1953 ในการส่งเสริมการผลิตทางการเกษตรของสหภาพโซเวียต เพื่อบรรเทาปัญหาการขาดแคลนอาหารที่เกิดขึ้นกับประชากรชาวโซเวียต
ประวัติ

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1953 คณะกรรมการกลางซึ่งประกอบด้วยครุชชอฟ ผู้ช่วย 2 คน บรรณาธิการจากหนังสือพิมพ์ ปราฟดา 2 คน และผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตร 1 คน ได้พบปะกันเพื่อตัดสินใจเกี่ยวกับความรุนแรงของวิกฤตการณ์การเกษตรในสหภาพโซเวียต ก่อนหน้านั้นใน ค.ศ. 1953 เกออร์กี มาเลนคอฟได้รับความไว้วางใจในการแนะนำการปฏิรูปเพื่อแก้ปัญหาการเกษตรในประเทศ รวมถึงการขึ้นราคาการจัดซื้อที่รัฐจ่ายสำหรับการส่งมอบนารวม การลดภาษี และการสนับสนุนให้ชาวนาแต่ละแปลง ครุชชอฟหงุดหงิดที่มาเลนคอฟได้รับความไว้วางใจสำหรับการปฏิรูปการเกษตร จึงแนะนำแผนการเกษตรของเขาเอง แผนของครุซชอฟทั้งขยายการปฏิรูปที่มาเลนคอฟได้เริ่มต้นและเสนอการไถและการเพาะปลูก 13 ล้านเฮกตาร์ (130,000 ตารางกิโลเมตร) ของพื้นที่รกร้างก่อนหน้านี้ใน ค.ศ. 1956 ที่ดินเป้าหมายรวมถึงพื้นที่บนฝั่งขวาของแม่น้ำวอลกาในภาคเหนือของคอเคซัสในตะวันตก ไซบีเรียและทางเหนือของคาซัคสถาน ในช่วงเวลาที่ครุชชอฟประกาศแสดงศักยภาพของดินแดนบริสุทธิ์ในคาซัคสถาน Zhumabay Shayakhmetov เลขาธิการลำดับที่หนึ่งของพรรคคอมมิวนิสต์คาซัค ไม่ต้องการให้ดินแดนคาซัคสถานอยู่ภายใต้การควบคุมของรัสเซีย โมโลตอฟ มาเลนคอฟ คากาโนวิช และสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ ชั้นนำอื่น ๆ แสดงความคัดค้านต่อโครงการดินแดนบริสุทธิ์ หลายคนมองว่าแผนนี้ไม่สามารถทำได้ในเชิงเศรษฐกิจหรือด้านลอจิสติกส์  มาเลนคอฟต้องการความคิดริเริ่มที่จะทำให้ที่ดินที่อยู่ภายใต้การเพาะปลูกมีประสิทธิผลมากขึ้น แต่ครุชชอฟยืนกรานที่จะนำที่ดินใหม่จำนวนมหาศาลมาทำการเพาะปลูก ซึ่งเป็นวิธีเดียวที่จะได้ผลผลิตพืชผลเพิ่มขึ้นอย่างมากในระยะเวลาอันสั้น
แทนที่จะเสนอสิ่งจูงใจให้ชาวนาที่ทำงานในนารวมอยู่แล้ว ครุซชอฟวางแผนที่จะรับสมัครแรงงานสำหรับดินแดนที่บริสุทธิ์ใหม่โดยการโฆษณาโอกาสนี้เป็นการผจญภัยแบบสังคมนิยมสำหรับเยาวชนโซเวียต ในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 1954 อาสาสมัครคอมโซมอลกว่า 300,000 คนเดินทางไปยังดินแดนบริสุทธิ์ หลังจากการเพาะปลูกดินแดนบริสุทธิ์อย่างรวดเร็วและการเก็บเกี่ยวที่ยอดเยี่ยมใน ค.ศ. 1954 ครุซชอฟได้เพิ่มเป้าหมายเดิมของพื้นที่ 13 ล้านเฮกตาร์ใหม่ภายใต้การเพาะปลูกภายใน ค.ศ. 1956 เป็น 28–30 ล้านเฮกตาร์ (280,000–300,000 ตารางกิโลเมตร) ระหว่าง ค.ศ. 1954 และ  ค.ศ. 1958 สหภาพโซเวียตใช้เงิน 30.7 ล้านรูเบิลในโครงการดินแดนบริสุทธิ์และในช่วงเวลาเดียวกัน รัฐได้จัดหาธัญพืชมูลค่า 48.8 พันล้านรูเบิล ตั้งแต่ ค.ศ. 1954 ถึง ค.ศ. 1960 พื้นที่เพาะปลูกทั้งหมดในสหภาพโซเวียตเพิ่มขึ้นเป็น 46 ล้านเฮกตาร์โดยเพิ่มขึ้น 90 เปอร์เซนต์เนื่องจากโครงการดินแดนบริสุทธิ์
โดยรวมแล้ว โครงการดินแดนบริสุทธิ์ประสบความสำเร็จในการเพิ่มการผลิตธัญพืชและบรรเทาการขาดแคลนอาหารในระยะสั้น ความสำเร็จในขั้นต้นและขนาดมหึมาของโครงการนี้ถือเป็นความสำเร็จครั้งประวัติศาสตร์ อย่างไรก็ตาม ผลผลิตธัญพืชที่ผันผวนอย่างกว้างขวางในแต่ละปี ความล้มเหลวของโครงการดินแดนบริสุทธิ์ที่จะเกินผลผลิตที่เป็นประวัติการณ์ใน ค.ศ. 1956 และผลผลิตที่ลดลงทีละน้อยหลัง ค.ศ. 1959 ปรากฏชัดว่าโครงการดินแดนบริสุทธิ์เป็นความล้มเหลว และแน่นอนว่าครุชชอฟขาดความทะเยอทะยานที่จะแซงหน้าผลผลิตธัญพืชของสหรัฐใน ค.ศ. 1960 อย่างไรก็ตาม ในมุมมองทางประวัติศาสตร์ โครงการนี้ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงอย่างถาวรในเศรษฐกิจทางเหนือของคาซัคสถาน แม้จะอยู่ในจุดต่ำสุดใน ค.ศ. 1998 ข้าวสาลีถูกหว่านบนพื้นที่เกือบสองเท่าของใน ค.ศ. 1953 และปัจจุบันคาซัคสถานเป็นหนึ่งในผู้ผลิตข้าวสาลีรายใหญ่ที่สุดของโลก
สิ่งที่ระลึก

ดาวเคราะห์น้อย 2111 เซลีนา ค้นพบเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1969 โดยตามารา สมีร์โนวา นักดาราศาสตร์ชาวโซเวียต โดยตั้งชื่อเพื่อระลึกครบรอบ 25 ปีของการพัฒนาดินบริสุทธิ์ในสหภาพโซเวียต
ในภาพยนตร์: เปียร์วืยเอเชลอน (ค.ศ. 1955) อีวานบรอฟกินนาเซลีเน (ค.ศ. 1959)
ดูเพื่ม

การก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า นโยบายร่วมสมัยในสาธารณรัฐประชาชนจีน
เมเนิงคาซัคสตาเนิม
เพตชอปบอยส์
ประวัติ > การก่อตั้งวงและช่วงแรกของวง: พ.ศ. 2524–2527

นีล เทนแนนต์ และ คริส โลว์ ได้พบกันในร้านขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใน Kings Road เชลซี กรุงลอนดอน เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2524 โดยตระหนักถึงความสนใจร่วมกันในแนวเพลงแดนซ์ พวกเขาเริ่มทำงานร่วมกันในเรื่องของเพลงครั้งแรกในแฟลตของเทนแนนต์ในเชลซีและตั้งแต่ปีพ.ศ. 2525 ในสตูดิโอเล็ก ๆ ในแคมเดนทาวน์ ในช่วงต้นปีที่ผ่านมามีการสร้างเพลงฮิตหลายเพลงขึ้นในอนาคตเช่น It's A Sin, West End Girls, Rent "และ" Jealousy.
ตอนแรกเทนแนนต์และโลว์เรียกตัวเองว่าวง เวสต์เอนด์ เพราะพวกเขาชื่นชอบเวสต์เอนด์ในลอนดอน (West End of London) แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้ชื่อใหม่ของวงว่า "เพตชอปบอยส์" ได้มาจากเพื่อนของพวกเขาที่ทำงานอยู่ในร้านขายสัตว์เลี้ยงในเอลลิ่ง (Ealing).
ช่วงพักใหญ่ของพวกเขาเกิดขึ้นในเดือนสิงหาคมปี 2526 เมื่อ แทนแนนต์ ได้รับมอบหมายจากนิตยสาร Smash Hits ให้สัมภาษณ์วง The Police ในนิวยอร์ก ทั้งคู่กำลังหมกมุ่นอยู่กับกระแสของเพลง Hi-NRG จากโปรดิวเซอร์ "บ็อบบี้ ออร์ลันโด" ซึ่งเป็นที่รู้จักกันเพียงแค่ชื่อย่อว่า บ็อบบี้ โอ. ตามที่เทนแนนต์พูด: "ผมคิดว่า: ดีถ้าผมต้องไปดูวงThe Policeแล้วผมก็ไปรับประทานอาหารเที่ยงกับบ๊อบบี้โอ" พวกเขาได้ร่วมและเค้กแครอท ที่ร้านอาหารชื่อ Applejack Diner เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม (สองปีนับตั้งแต่เทนแนนต์และโลว์ได้พบกัน) และหลังจากได้ฟังเพลงตัวอย่างจากดีโม่เทป (Demotape) ที่เทนแนนต์ได้นำไปพร้อม ๆ กับเขาออร์ลันโดได้เสนอให้ทำบันทึกกับวง "เพตชอปบอยส์"
ในปีพ.ศ. 2526-27 ออร์ลันโดได้บันทึกเสียง 11 เพลงร่วมกันทั้งเทนแนนต์และโลว์รวมไปถึงเพลง "West End Girls", "Opportunities (Let's Make Lots of Money)", "It's A Sin", "I Want A Lover", "I Get Excited", "Two Divided By Zero", "Rent", "Later Tonight", "Pet Shop Boys", "A Man Could Get Arrested" และ "One More Chance"ในเดือนเมษายนปี 2527 ออร์ลันโดได้โปรดิวเซอร์เพลง "West End Girls" ได้รับการเผยแพร่กลายเป็นสโมสรที่ได้รับความนิยมในลอสแอนเจลิสและซานฟรานซิสโก ในวันที่ 2 พฤศจิกายนได้รับเลือกให้เป็น "Screamer of the Week" จากผู้ฟังของ Long Island, New York Radio Station (WLIR).เป็นผลงานเพลงแดนซ์ที่ไม่ได้รับความนิยมในเบลเยี่ยมและฝรั่งเศสแต่มีเฉพาะในสหราชอาณาจักรเป็นแผ่นเสียงไวนิลซิงเกิลขนาด 12 นิ้ว.