stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก
แหล่งข้อมูลอื่น

Swadesh lists for Austro-Asiatic languages (from Wiktionary's Swadesh-list appendix)
| ด ค กตระกูลภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุด 10 อันดับ |
| --- | --- |
อินโด-ยูโรเปียน ·  จีน-ทิเบต ·  ไนเจอร์-คองโก ·  แอโฟรเอชีแอติก ·  ออสโตรนีเซียน ·  ดราวิเดียน ·  เตอร์กิก ·  ญี่ปุ่น  ·  ออสโตรเอเชียติก ·  ขร้า-ไท
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 2 
อื่น ๆ:  IdRef
ประเทศเชโกสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936

| ประเทศเชโกสโลวาเกีย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: TCH
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกเชโกสโลวาเกีย
ณ เบอร์ลิน
นักกีฬา: 190 คน  ใน 17 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Josef Klapuch
เหรียญ อันดับ 12:  ทอง 3 เงิน 5 ทองแดง 0 รวม 8 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1920 1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 โบฮีเมีย (1900–1912)  เช็กเกีย (1994–)  สโลวาเกีย (1994–)
ประเทศเชโกสโลวาเกีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 11 ค.ศ. 1936 (พ.ศ. 2479) ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 1-16 สิงหาคม พ.ศ. 2479 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเชโกสโลวาเกียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 190 คน ใน 17 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเชโกสโลวาเกียได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 3 เหรียญทอง 5 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 8 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1936
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Brzák-Felix, JanJan Brzák-Felix Syrovátka, VladimírVladimír Syrovátka | Canoeing | Men's C-2 1000 m |
| 1 ! ทอง | Mottl, VáclavVáclav Mottl Škrland, ZdeněkZdeněk Škrland | Canoeing | Men's C-2 10000 m |
| 1 ! ทอง | Hudec, AloisAlois Hudec | Gymnastics | Men's rings |
| 2 ! เงิน | Karlík, BohuslavBohuslav Karlík | Canoeing | Men's C-1 1000 m |
| 2 ! เงิน | Bajerová, JaroslavaJaroslava Bajerová Děkanová, VlastaVlasta Děkanová Dobešová, BoženaBožena Dobešová Foltová, VlastaVlasta Foltová Hřebřinová, AnnaAnna Hřebřinová Pálfyová, MatyldaMatylda Pálfyová Veřmiřovská, ZdeňkaZdeňka Veřmiřovská Větrovská, MarieMarie Větrovská | Gymnastics | Women's team all-around |
| 2 ! เงิน | Pšenička, VáclavVáclav Pšenička | Weightlifting | Men's heavyweight |
| 2 ! เงิน | Herda, JozefJozef Herda | Wrestling | Men's Greco-Roman lightweight |
| 2 ! เงิน | Klapuch, JosefJosef Klapuch | Wrestling | Men's freestyle heavyweight |
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศเชโกสโลวาเกียในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเชโกสโลวาเกียในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาเชโกสโลวาเกียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 ที่ เบอร์ลิน นาซีเยอรมนี |
| --- | --- |
แอฟริกา:   อียิปต์   แอฟริกาใต้ 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   เม็กซิโก   เปรู   สหรัฐ   อุรุกวัย 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   ไต้หวัน   อินเดีย   ญี่ปุ่น   ฟิลิปปินส์   ตุรกี 
ยุโรป:   ออสเตรีย   เบลเยียม   บัลแกเรีย   เชโกสโลวาเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลักเซมเบิร์ก   มอลตา   โมนาโก   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ยูโกสลาเวีย 
โอเชียเนีย:   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์
เอียนซี

เอียนซี (26 มกราคม ค.ศ. 183 – 4 สิงหาคม ค.ศ. 221) หรือในภาษาจีนกลางเรียกว่า เจินชื่อ (จีน: 甄氏; พินอิน: Zhēn Shì) ชื่อตัวไม่ปรากฏ เป็นภรรยาคนแรกของโจผี จักรพรรดิพระองค์แรกของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก ในปี ค.ศ. 226 ได้รับสมัญญานามย้อนหลังว่า เหวินเจาหฺวังโฮฺ่ว เมื่อโจยอยผู้บุตรชายได้สืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิแห่งวุยก๊กถัดจากโจผี
ประวัติ

เอียนซีเป็นหญิงสาวสามัญชนธรรมดาที่ฐานะไม่ร่ำรวยมากนัก ลักษณะนิสัยตามคำบรรยายในสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) เป็นคนนิสัยอ่อนโยน ค่อนข้างไว้ตัว เรียบร้อย มีอารมณ์ศิลปิน สามารถแต่งโคลงกลอนต่าง ๆ ได้ตั้งแต่เด็ก มักจะทำทานให้คนยากไร้เสมอ แต่งงานครั้งแรกกับอ้วนฮีลูกชายคนรองของอ้วนเสี้ยวเมื่ออายุได้ 16 ปี ต่อมาโจโฉทำศึกสงครามชนะอ้วนเสี้ยว จึงยึดเมืองและสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้าไปยังตำหนักของอ้วนเสี้ยวโดยเด็ดขาด เนื่องจากโจโฉแอบหลงรักเอียนซีที่หลบซ่อนอยู่ในตำหนัก
โจผีซึ่งติดตามโจโฉในการทำศึกกับอ้วนเสี้ยว ได้ฝ่าฝืนคำสั่งของโจโฉด้วยการแอบเข้าไปยังตำหนักอ้วนเสี้ยว รุ่งเช้าโจโฉพบโจผีอยู่กับเอียนซีและเอ่ยปากขอเอียนซีเป็นภรรยา สร้างความโกรธให้แก่โจโฉเป็นอย่างยิ่งจึงลงโทษฐานที่ขัดคำสั่งและกลายเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้โจโฉรักโจสิดมากกว่าโจผี หลังจากเอียนซีเป็นภรรยาของโจผี โจสิดเริ่มหลงรักและคิดแย่งชิงเอียนซีจากโจผี เพราะคิดว่าโจผีแย่งชิงมาจากโจโฉเช่นกัน หลังจากโจโฉเสียชีวิตและโจผีขึ้นครองราชย์แทน เอียนซีจึงเป็นฮองเฮาแห่งราชวงศ์วุย มีบุตรด้วยกันหนึ่งคนคือโจยอย ตามบันทึกจดหมายเหตุระบุว่าเอียนซีเสียชีวิตเพราะป่วย แต่ในเกร็ดพงศาวดารระบุว่าเอียนสีถูกสำเร็จโทษด้วยยาพิษ เพราะถูกจับได้ว่าแอบลอบคบกับโจสิด
แต่มีประวัติศาสตร์บางส่วนที่ระบุว่า เอียนซีเสียชีวิตจากการฆ่าตัวตาย และมีการทำลายร่างกายเธอหลังเธอเสียชีวิต แต่ก็เป็นที่สรุปแล้วว่าเธอเสียชีวิตในวันนี้จริง แต่ยังเป็นปริศนาเกี่ยวกับการตายของเธอ
ป้ายทะเบียนรถของประเทศไทย

Thailand vehicle license plates
| --- | --- |
ป้ายทะเบียนมาตรฐานตามกฎหมาย
ประเทศ:  ไทย
รหัสประเทศ: T
รูปแบบปัจจุบัน
ขนาด: 150 มม. × 340 มม. 5.9 นิ้ว × 13.4 นิ้ว
รูปแบบตัวเลข: ไม่ได้กำหนดมาตรฐาน
สี (ด้านหน้า): สีดำบนพื้นขาว
สี (ด้านหลัง): สีดำบนพื้นขาว
ด ค ก
ป้ายทะเบียนรถของประเทศไทย ออกโดยกรมการขนส่งทางบก กระทรวงคมนาคม ต้องแสดงไว้ในรถทุกคัน (ยกเว้นของพระมหากษัตริย์ ตำรวจ และทหาร) ตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 และพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 ป้ายทะเบียนมีรูปแบบ สี และขนาดแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับประเภทของรถ แต่โดยทั่วไปจะแสดงหมายเลขทะเบียน (ซึ่งประกอบด้วยตัวอักษร 2 ตัวหรือตัวเลขนำหน้า และตัวเลข 4 หลัก) และจังหวัดที่จดทะเบียนรถคันนั้น รายละเอียดทางเทคนิคมีกำหนดไว้ในกฎกระทรวงคมนาคม รูปแบบปัจจุบันเริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2518 สำหรับรถส่วนใหญ่ แต่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยและสำหรับจักรยานยนต์ในปี พ.ศ. 2540
ลักษณะ

ป้ายทะเบียนรถทุกประเภทมีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า แต่มีขนาดและสีแตกต่างกันไปตามประเภทของรถ ป้ายส่วนใหญ่จะแสดงหมายเลขทะเบียนรถซึ่งมักประกอบด้วยตัวอักษรไทยและหมายเลขอารบิก ส่วนจังหวัดที่จดทะเบียนรถจะแสดงอยู่ด้านล่าง พื้นป้ายมีลักษณะสะท้อนแสง ตัวอักษรและตัวเลขถูกปั๊มนูนออกจากผิวหน้าของป้ายทะเบียน และป้ายทั้งหมดมีการปั๊มนูนด้วยตราประทับที่มีตัวอักษรย่อของกรมการขนส่งทางบก คือ "ขส" ป้ายทะเบียนรูปแบบปัจจุบันอยู่ภายใต้การควบคุมของประกาศกรมการขนส่งทางบก ลงวันที่ พ.ศ. 2554 สำหรับรถโดยสารและรถบรรทุก และตามกฎกระทรวงออกเมื่อ พ.ศ. 2554 สำหรับรถยนต์ประเภทอื่น
↑  ยกเว้นอำเภอเบตง จังหวัดยะลา ที่เป็นแห่งเดียวซึ่งสามารถจดทะเบียนป้ายเป็นชื่ออำเภอได้
ลักษณะ > ป้ายทะเบียนรถส่วนบุคคล

ป้ายทะเบียนรถยนต์ รถตู้ รถกระบะ รถสามล้อ รถพ่วง รถบดถนน รถแทรกเตอร์ และรถใช้งานเกษตรกรรม ล้วนใช้รูปแบบเดียวกัน คือมีขนาด 15 × 34 เซนติเมตร (5.9 × 13.4 นิ้ว) พื้นป้ายมีลักษณะสะท้อนแสง ตัวอักษรและตัวเลขถูกปั๊มนูนออกจากผิวหน้าของป้ายทะเบียน
หมายเลขทะเบียนประกอบด้วยตัวอักษรไทยหมวดละ 2 ตัว ตามด้วยหมายเลขอารบิกสูงสุด 4 หลัก ตั้งแต่ 1 ถึง 9999 โดยไม่มีเลขศูนย์นำหน้า ตัวอย่างเช่น "กข 1" หรือ "กข 1234" ในกรณีที่หมายเลขทะเบียนรูปแบบนี้ถูกออกใช้จนหมด อาจมีการเพิ่มตัวเลขด้านหน้าตัวอักษรได้ เช่น ในกรุงเทพมหานคร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 เป็นต้นมา ป้ายทะเบียนจะใช้รูปแบบ "1กข 1234" ส่งผลให้ขนาดตัวอักษรของป้ายทะเบียนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 มีขนาดเล็กลง เพื่อคงขนาดของป้ายทะเบียนไว้
จังหวัดที่จดทะเบียนรถจะแสดงเป็นภาษาไทยใต้หมายเลขทะเบียน ยกเว้นจังหวัดยะลา ที่สามารถนำรถไปจดทะเบียนที่อำเภอเบตงได้ เนื่องจากมีระยะทางที่ห่างไกลจากอำเภอเมืองยะลา ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานขนส่ง
สีของตัวอักษรและพื้นหลังขึ้นอยู่กับประเภทของรถ โดยมีรายละเอียดตามตารางด้านล่าง:
| ประเภทรถ | สีพื้นหลัง | สีตัวอักษร | พยัญชนะตัวแรก | ภาพตัวอย่าง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| รถรับจ้างระหว่างจังหวัด | เหลือง | แดง |  |  |
| รถรับจ้าง | เหลือง | ดำ | ท ม |  |
| รถสามล้อเครื่อง (ตุ๊กตุ๊ก) | เหลือง | เขียว | ส |  |
| รถกระป๊อ | เหลือง | ฟ้า |  |  |
| รถยนต์บริการธุรกิจ รถยนต์บริการทัศนาจร และรถยนต์บริการให้เช่า | เขียว | ขาว | ฌ ฎ ณ |  |
| รถยนต์นั่งส่วนบุคคลไม่เกิน 7 ที่นั่ง และรถกระบะ 4 ประตู | ขาว | ดำ | ก ข ค ง จ ฉ ฐ ธ พ ภ ว ศ ษ ส ช ฌ ฎ ญ |  |
| รถยนต์นั่งส่วนบุคคลเกิน 7 ที่นั่ง | ขาว | ฟ้า | น ห ฬ อ ฮ |  |
| รถยนต์บรรทุกส่วนบุคคล (รถกระบะ) | ขาว | เขียว | บ ผ ย ร ล ป ณ ต ถ ฒ |  |
| รถสามล้อ | ขาว | แดง | ศ |  |
| รถพ่วง รถบดถนน รถแทรกเตอร์ และรถใช้งานเกษตรกรรม | แสด | ดำ |  |  |
ลักษณะ > ป้ายทะเบียนรถส่วนบุคคล > ป้ายทะเบียนกราฟิก (ประมูล)

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 กรมการขนส่งทางบกได้ริเริ่มนำป้ายทะเบียนหมายเลขลักษณะพิเศษ ออกจำหน่ายผ่านระบบการประมูล โดยหมายเลขที่เปิดประมูล ได้แก่ เลขตัวเดียว (เช่น 1) เลขเรียงกัน (เช่น 11, 111, 1111) เลขลงท้ายด้วยเลขศูนย์ (เช่น 1000) เลขเรียงกันสามหรือสี่หลัก (เช่น 123, 1234) เลขคู่เหมือนกันสองคู่ (เช่น 1122, 1212, 1221) ป้ายทะเบียนประเภทนี้จะมีลักษณะพิเศษ คือ มีพื้นหลังป้ายทะเบียนที่ออกแบบเฉพาะสำหรับแต่ละจังหวัด ป้ายทะเบียนเหล่านี้เรียกว่า "ป้ายประมูล" หรือ "ป้ายทะเบียนรถเลขสวย" ทั้งนี้ ในช่วงแรก ป้ายทะเบียนประมูลมีเฉพาะรถยนต์นั่งส่วนบุคคลเท่านั้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 กรมการขนส่งทางบกได้อนุญาตให้รถกระบะส่วนบุคคลและรถตู้ส่วนบุคคล สามารถเข้าร่วมประมูลป้ายทะเบียนพิเศษได้เช่นกัน
ในปี พ.ศ. 2557 ป้ายทะเบียน "1กก 1111 กรุงเทพมหานคร" ประมูลได้ในราคา 25,000,000 บาท ซึ่งถือเป็นราคาที่สูงมากจนกรมการขนส่งทางบกอนุญาตให้ผู้ซื้อออกแบบพื้นหลังป้ายทะเบียนเองได้ ต่อมาในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ป้ายทะเบียน "8กก 8888 กรุงเทพมหานคร" ได้ทำลายสถิติราคาประมูลไปด้วยราคา 28,100,000 บาท และล่าสุดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2565 การประมูลป้ายทะเบียนรถเลขสวยหมวด 9 กก คือ "9กก 9999 กรุงเทพมหานคร" ได้กลายเป็นป้ายทะเบียนประมูลที่ราคาแพงที่สุดในประวัติศาสตร์ไทย ด้วยราคา 45,090,000 บาท
ในปี พ.ศ. 2564 กรมการขนส่งทางบกได้เปิดเผยแผนการออกป้ายทะเบียนอักษรส่วนบุคคลสำหรับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลประเภทประมูล โดยตัวอักษรชุดพิเศษนี้สามารถเป็นคำหรือชื่อบุคคลที่เขียนด้วยอักษรไทย ซึ่งมีความยาวมากกว่าป้ายทะเบียนมาตรฐาน 2-3 ตัวอักษร และสามารถใช้วรรณยุกต์ได้อีกด้วย การประมูลป้ายทะเบียนอักษรส่วนบุคคลครั้งแรก จัดขึ้นที่กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2565  โดยมีป้ายทะเบียนกรุงเทพมหานครจำนวน 84 ชุด  ส่วนใหญ่เป็นคำมงคลและหมายเลขมงคล นอกจากนี้ ยังมีป้ายทะเบียนที่มีชื่อหรือชื่อเล่นผสมกับหมายเลขอีกด้วย
ลักษณะ > ป้ายทะเบียนรถส่วนบุคคล > หมวดอักษร

ป้ายทะเบียนรถยนต์ของประเทศไทยมีการกำหนดหมวดอักษรเพื่อระบุประเภทของรถ เมื่อกรมการขนส่งทางบกจดทะเบียนรถยนต์ประเภทนั้น ๆ จนครบทั้งหมด 9,999 หมายเลขแล้ว ก็จะเริ่มต้นใช้หมวดอักษรชุดใหม่ ในกรณีที่หมวดอักษรชุดเดิมหมดลง กรมการขนส่งทางบกก็จะใช้ตัวเลขนำหน้าตัวอักษรชุดเดิม เช่น 1กก, 1กข...
รถยนต์ส่วนบุคคล เริ่มต้นด้วย ก, ข, ง, จ, ฉ, ธ, ฐ, พ, ภ, ว, ศ, ษ, ส, ช, ฌ, ญ, ฎ และ ฆ (กรุงเทพมหานครใช้ กก (1ก ของป้ายทะเบียนแบบเก่า) – พล (9ณ ของป้ายทะเบียนแบบเก่า) สำหรับการเปลี่ยนจากป้ายทะเบียนแบบเก่ามาเป็นแบบใหม่)
ป้ายทะเบียนรถยนต์ส่วนบุคคลแบบเก่า เริ่มต้นด้วย ก, ข, ค, ง, จ, ฉ, ช, ธ, ว, อ, ฮ, ฐ, ศ, ฬ, ษ, ณ.
รถกระบะส่วนบุคคล เริ่มต้นด้วย ฒ, ณ, ต, ถ, บ, ป, ผ, ย, ร และ ล
รถตู้ เริ่มต้นด้วย น, ฬ, อ และ ฮ.
รถแท็กซี่สาธารณะ เริ่มต้นด้วย ท (เรียงตามลำดับ  ทค, ทง, ทจ, ทฉ, ทต, ทท, ทธ, ทน, ทพ, ทม, ทย, ทร, ทล, ทว, ทศ, ทษ, ทส, ทห, ทฬ, ทอ และ ทฮ), (ทก, ทข ใช้สำหรับรถแท็กซี่ส่วนบุคคลแบบไม่ติดมิเตอร์ ที่ได้รับใบอนุญาตแบบถาวร ปัจจุบันหยุดการออกใบอนุญาตประเภทนี้แล้ว)
รถแท็กซี่สีเหลือง–เขียวสาธารณะ เริ่มต้นด้วย ม (เรียงตามลำดับ มก, มข, มค, มง, มจ, มฉ, มช, มฎ, 1มก, 1มข, 1มค, 1มฆ)
รถสองแถวสาธารณะ เริ่มต้นด้วย ฟ
รถตุ๊ก ๆ เริ่มต้นด้วย ศ (เฉพาะ ศข) และ ส (เฉพาะ สก และ สข)
ป้ายทะเบียนรถบางประเภทที่มีเริ่มต้นด้วย ฌ, ณ บนพื้นหลังสีเขียว ตัวอักษรสีขาว ใช้สำหรับรถบริการ
รถพ่วง รถบดถนน รถแทรกเตอร์ และรถใช้งานเกษตรกรรม เริ่มต้นด้วย ซ หรือ ฆ สำหรับบางจังหวัด
กรมการขนส่งทางบกจะประกาศหมวดอักษรประจำป้ายทะเบียนรถใหม่เป็นชุด ๆ นายทะเบียนประจำจังหวัดแต่ละแห่งจะทำการจดทะเบียนรถใหม่ตามหมวดอักษรชุดล่าสุดที่ได้รับแจ้งจนกว่าจะครบ 9,999 หมายเลข จากนั้นจึงจะเปลี่ยนไปใช้หมวดตัวอักษรชุดถัดไป ทั้งนี้ ตัวอักษรที่มีลักษณะคล้ายกันจนอาจทำให้เกิดความสับสน รวมถึงหมวดอักษรที่มีความหมายไม่สุภาพจะถูกยกเว้นการใช้ เช่น ชน ตด
ลักษณะ > ป้ายทะเบียนรถส่วนบุคคล > ป้ายทะเบียนในอดีต

แม้ป้ายทะเบียนรถน่าจะถูกนำมาใช้ตั้งแต่มีการประกาศใชัพระราชบัญญัติรถยนต์ ร.ศ. 128 (พ.ศ. 2453) แต่กฎหมายฉบับแรกที่มีรายละเอียดให้ศึกษาได้อย่างชัดเจนที่สุดคือกฎหมายที่ประกาศใช้ในปี พ.ศ. 2510 ขนาดของป้ายทะเบียนถูกกำหนดให้กว้าง 11 เซนติเมตร ยาว 39 เซนติเมตร โดยมีตัวอักษรสีขาวบนพื้นหลังสีดำ ด้านซ้ายของป้ายแสดงอักษรย่อจังหวัด 2 ตัวเรียงกันในแนวตั้ง และด้านขวาแสดงหมายเลขทะเบียน ซึ่งประกอบด้วยตัวเลข 5 หลัก หรือ อักษร 1 ตัวตามด้วยตัวเลข 4 หลัก ตัวอย่างเช่น "(ก.ท.) 01234" หรือ "(ก.ท.) ก-0123" ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 ได้มีการเปลี่ยนมาใช้ป้ายทะเบียนขนาด 15 × 30 เซนติเมตร โดยมีพื้นหลังสีขาว ตัวอักษรสีดำ หมายเลขสำหรับรถที่จดทะเบียนในกรุงเทพมหานครก็มีการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน โดยประกอบด้วยตัวเลข 1 ตัว ตามด้วยตัวอักษร 1 ตัว แล้วตามด้วยเครื่องหมายขีด และตัวเลข 4 ตัว ตัวอย่างเช่น "1ก-0123" และระบุชื่อจังหวัดเต็มไว้ใต้หมายเลขดังกล่าวเช่นเดียวกับระบบปัจจุบัน หมายเลขทะเบียนรถเดิมนั้นมีการแสดงเลขศูนย์นำหน้า ซึ่งได้ถูกตัดออกไปพร้อมกับเครื่องหมายขีดเมื่อมีการนำรูปแบบปัจจุบันมาใช้ในปี พ.ศ. 2540
ลักษณะ > ป้ายทะเบียนจักรยานยนต์

ป้ายทะเบียนจักรยานยนต์มีขนาด 17.2 × 22 เซนติเมตร มีเส้นขอบล้อมรอบ ข้อมูลต่าง ๆ ถูกแสดงใน 3 แถวแนวนอน แถวบนสุดแสดงอักษรชุด และตัวเลขนำ เช่น "1กข" ส่วนแถวล่างแสดงหมายเลขซึ่งมีได้มากที่สุด 4 หลัก เช่น "1234" ส่วนแถวกึ่งกลางระบุจังหวัดที่จดทะเบียนรถ ตัวอักษรเป็นสีดำบนพื้นหลังสีขาวสำหรับจักรยานยนต์ส่วนบุคคล และสีเหลืองสำหรับจักรยานยนต์รับจ้าง
ลักษณะ > ป้ายทะเบียนรถโดยสารและรถบรรทุก

หมายเลขทะเบียนประกอบด้วยตัวเลขหมวดละ 2 ตัว มีขีดคั่นกลาง ตามด้วยหมายเลขอารบิก 4 หลัก ตั้งแต่ 0001 ถึง 9999 ตัวอย่างเช่น "10-0001" หรือ "81-1234" ในกรณีที่หมายเลขทะเบียนรูปแบบนี้ถูกออกใช้จนหมด อาจมีการเพิ่มตัวเลขด้านหน้าได้ เช่น ในกรุงเทพมหานคร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2567 เป็นต้นมา ป้ายทะเบียนในหมวดรถบรรทุกไม่ประจำทางจะใช้รูปแบบ "700-1234" ส่งผลให้ขนาดตัวอักษรของป้ายทะเบียนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2567 มีขนาดเล็กลง เพื่อคงขนาดของป้ายทะเบียนไว้
หมวดทะเบียนรถโดยสารและรถบรรทุกว่าด้วยพระราชบัญญัติ​การขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มีเลขหมวดทะเบียนรถดังนี้
10-19 รถโดยสารประจำทาง
20-29 รถโดยสารขนาดเล็ก (ปัจจุบัน​ไม่ค่อยพบเห็นแล้ว)
30-35 รถโดยสารไม่ประจำทาง
36-39 รถโดยสารไม่ประจำทาง มาตรฐาน​ 2 จ (รถตู้)
40-49 รถโดยสารส่วนบุคคล
50-59 รถบรรทุกส่วนบุคคล (เดิมเป็นหมวดของรถโดยสารส่วนบุคคล แต่เลขหมวดของรถบรรทุกส่วนบุคคล 80-99 จดเต็มหมดแล้ว ทางขนส่งเลยใช้เลขนี้แทน)
60-69 รถบรรทุกไม่ประจำทาง (เดิมเป็นเลขหมวดของรถบรรทุกประจำทาง)
70-79 รถบรรทุกไม่ประจำทาง
81-99 รถบรรทุกส่วนบุคคล
700 เป็นต้นไป รถบรรทุก​ไม่ประจำทาง (เนื่องจากเลขหมวดของรถบรรทุก​ไม่ประจำทาง 70-79 , 60-69 ของกรุงเทพมหานคร จดเต็มหมดแล้ว ทางขนส่งเลยบัญญัติเลขนี้มาแทน ซึ่งเริ่มใช้ตั้งแต่เดือน พฤษภาคม​ พ.ศ. 2567 เป็นต้นไป)
ป้ายทะเบียนรถเลขสวยของจังหวัดเชียงใหม่
ป้ายทะเบียนจักรยานยนต์ก่อนปี พ.ศ. 2556
เฉา ก้าน

เจ้าชายแห่งรัฐวุยก๊ก (ค.ศ. 214–261)
เฉา ก้าน (จีน: 曹幹; พินอิน: Cáo Gàn; ค.ศ. 214 – 14 กันยายน ค.ศ. 261) หรือ เฉา เหลียง (จีน: 曹良; พินอิน: Cáo Liáng) เป็นเจ้าชายของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน
เฉา ก้านเป็นบุตรชายของโจโฉ ขุนศึกผู้มีชื่อเสียงในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นและเป็นผู้วางรากฐานให้กับรัฐวุยก๊ก มารดาผู้ให้กำเนิดเฉา ก้านคือเฉินเชี่ย (陳妾) อนุภรรยาของโจโฉ แต่เฉา ก้านได้รับการเลี้ยงดูโดยหวางฟูเหริน (王夫人) อนุภรรยาอีกคนของโจโฉ เพราะเฉินเชี่ยเสียชีวิตก่อนเวลาอันควร
ดูเพิ่ม

พงศาวลีวุยก๊ก#ภรรยาและบุตรคนอื่น ๆ ของโจโฉ
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  เซียวค้า  เซียวหลวน  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลิว ฉือ  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน (เว่ย์ กว้าน)  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  คูเกี๋ยน  เคาทู  เคาหงี  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนไค  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตงต๋ง  เตนซก  เตาอี้  เติ้ง ตุน  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  เถียน จาง  บังเต๊ก  บังโฮย  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกิ๋น  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน (หฺวาง เฉฺวียน)  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  เอียวหัว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาเกียน  เฮาหุน  เฮาเหลก  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  จู เจี้ยนผิง  เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  โจว เซฺวียน  โจวุนซก  ตู้ ขุย  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  สฺวิน ช่าน  หลิว เป้า  หลิว ฮุย  หวาง ปี้  หฺวางฝู่ มี่  ห่อปี  หูฉูเฉฺวียน  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา
เทเบิลเทนนิส

| --- | --- |
เทเบิลเทนนิสในการแข่งขันลีกาโปร
สมาพันธ์สูงสุด: สหพันธ์เทเบิลเทนนิสนานาชาติ (ITTF)
ชื่ออื่น: ปิงปอง, วิฟฟ์-วัฟฟ์
เล่นครั้งแรก: คริสต์ศตวรรษที่ 19 อังกฤษ, สหราชอาณาจักร
ลักษณะเฉพาะ
การปะทะ: ไม่
ผู้เล่นในทีม: เดี่ยวหรือคู่
หมวดหมู่: กีฬาแร็กเกต, ในร่ม
อุปกรณ์: โพลี, 40 มิลลิเมตร (1.57 นิ้ว), 2.7 กรัม (0.095 ออนซ์)
จัดแข่งขัน
โอลิมปิก: ตั้งแต่ โอลิมปิกฤดูร้อน 1988
พาราลิมปิก: เปิดตัวตั้งแต่ พาราลิมปิกฤดูร้อน 1960
เทเบิลเทนนิส หรือ ปิงปอง เป็นกีฬาโดยมีผู้เล่นสองหรือสี่คน ซึ่งยืนเล่นกันคนละด้านของโต๊ะปิงปอง โดยตีลูกโต้กันให้ข้ามตาข่ายเน็ตกั้นกลางโต๊ะปิงปองไปมา ผู้เล่นมีสิทธิ์ให้ลูกบอลเด้งกระดอนตกพื้นโต๊ะฝั่งตนเองได้เพียง 1 ครั้งเท่านั้น แล้วจึงตีโต้ข้ามฟากให้เด้งกระดอนไปกระทบกับพื้นโต๊ะฝ่ายตรงข้าม ถ้าลูกไม่กระทบกับพื้นโต๊ะของฝ่ายตรงข้ามก็ถือว่าเสีย แต่ถ้าเป็นลูกดีฝ่ายตรงข้ามก็จะตีโต้กลับมาฝั่งเรา
เทเบิลเทนนิสเป็นเกมที่โต้รับกันอย่างรวดเร็ว ผู้เล่นที่มีฝีมือสามารถตีลูกสปินได้ ทำให้ปิงปองนั้นหมุนเร็ว ซึ่งจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามรับได้ยากยิ่งขึ้น
เทเบิลเทนนิสเป็นที่นิยมอย่างมาก โดยเฉพาะในแถบเอเชียตะวันออก และเมื่อเทียบกันกับกีฬาชนิดอื่นแล้วปิงปองถือว่าเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมอย่างยิ่ง ในฐานะที่เป็นกีฬาชนิดใหม่ที่กำลังได้รับความนิยมอย่างมากในปัจจุบัน
พิงพัง ฉิว (จีน: 乒乓球; พินอิน: Pīng Pāng Qiú) : ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการของกีฬาเทเบิลเทนนิสในประเทศจีน ฮ่องกง ไต้หวัน และมาเก๊า
ทักคิว (ญี่ปุ่น: 卓球; โรมาจิ: Takkyu) : ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการของกีฬาเทเบิลเทนนิสในประเทศญี่ปุ่น
ทักกุ (เกาหลี: 탁구; อาร์อาร์: ak-gu) : เป็นชื่อของกีฬาเทเบิลเทนนิสในประเทศเกาหลี
ลักษณะทั่วไป

เทเบิลเทนนิสเป็นกีฬาโอลิมปิก โดยมีผู้เล่นสองหรือสี่คนตีลูกบอลกระทบหน้าไม้หรือหลังไม้ให้ข้ามไปยังอีกฝากหนึ่งของโต๊ะ ซึ่งคล้ายกับกีฬาเทนนิส กฎกติกามีความแตกต่างกันบ้าง แต่มองภาพรวมแล้วเทเบิลเทนนิสกับเทนนิสมีลักษณะคล้ายกัน ในเกมเดียว ไม่จำเป็นต้องตีลูกบอลให้ข้ามไขว้จากฝั่งขวามือของผู้ส่งไปยังฝั่งขวามือของผู้รับ(หรือซ้ายมือผู้ส่ง ไปยังซ้ายมือของผู้รับ)เหมือนกับเทนนิส อย่างไรก็ดี การเสิร์ฟไขว้ในลักษณะนั้นจำเป็นต้องมีในเกมเล่นคู่ ลูกสปิน ลูกเร็ว ลูกหยอด ซึ่งกลยุทธ์และเทคนิคการเล่นก็มีความสำคัญสำหรับเกมแข่งขันที่มีการชิงชัยชนะความเร็วของลูกบอลนั้นเริ่มจากการพุ่งด้วยความเร็วต่ำๆ ไปจนถึงการพุ่งด้วยความเร็วสูง ๆ โดยเฉพาะในลูกสปิน ซึ่งสามารถทำความเร็วได้ที่ 112.5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หรือ 69.9 ไมล์ต่อชั่วโมง
กีฬาเทเบิลเทนนิสมักใช้เนื้อที่ในการเล่นทางยาวประมาณ2. เมตร(9ฟุต) ทางกว้างประมาณ 1.525(5ฟุต) เมตร และสูงจากพื้นราวประมาณ 0.76 เมตร(2.6ฟุต) แต่ทางสมาพันธ์กีฬาเทเบิลเทนนิสสากล กำหนดไว้ว่าต้องมีเนื้อที่เล่นทางยาวไม่น้อยกว่า 14 เมตร ทางกว้าง 7 เมตร และสูงจากพื้นประมาณ 5 เมตร สำหรับเกมการแข่งขัน ไม้ตีปกติแล้วมีแผ่นยางบางติดอยู่หน้าไม้ ยางมีปุ่มเล็กๆอยู่ด้านหนึ่ง เป็นชั้นบาง ๆอยู่ระหว่างตัวไม้ตีกับผิวหน้าฟองน้ำรองหน้าไม้อีกชั้นหนึ่ง ตั้งแต่การเล่นสปินได้เข้ามามีบทบาทเพิ่มขึ้นอย่างมากในกีฬาเทเบิลเทนนิสของปัจจุบัน ได้มีการปรับคุณภาพของตัวยาง ฟองน้ำ และวิธีการประกอบยางเข้ากับตัวฟองน้ำ เพื่อเพิ่มความเร็วและอัตราการหมุนของลูกจากปกติ ส่วนเทคนิคการปรับเพิ่มคุณภาพอย่างอื่นได้แก่ การใช้คาร์บอนหรือวัสดุสังเคราะห์อื่นเข้ามาประกอบกัน เพื่อทำให้เพิ่มความแม่นยำในการตีลูกให้มากขึ้นลูกบอลที่ใช้ในกีฬาเทเบิลเทนนิสมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 40 มม. มักทำมาจากเซลลูลอยด์และมีด้านในกลวง ๆ ตราสามดาวที่ติดอยู่บนลูกบอล หมายถึง คุณภาพที่ดีเยี่ยมของลูกนั้นเองเมื่อเปรียบเทียบกับลูกอื่น ๆ ผู้ชนะ คือ คนที่ทำแต้มได้ 11 คะแนนก่อน และมีการเปลี่ยนเสิร์ฟลูกในทุกๆ 2 แต้ม หากมีผลการแข่งกันเป็น 10-10 ผู้เล่นจะสลับกันเสิร์ฟ (และผู้เล่นชนะ คือคนที่ทำคะแนนได้ 2 แต้มติดต่อกัน) เกม 11 คะแนน เป็นเกมการแข่งขันที่ได้มีขึ้นจากสมาพันธ์กีฬาเทเบิลเทนนิสสากล (ITTF) การเปลี่ยนแปลงนี้ได้มีขึ้นในปี ค.ศ. 2001 ทุกเกมที่เล่นกันในระดับชาติหรือระดับทัวร์นาเม้นต์สากลมักเป็นเกม 11 คะแนน ส่วนระดับชิงแชมป์เป็นเกม 7 คะแนน และในระดับที่ย่อมลงมาเป็นเกม 5 คะแนน
แหล่งข้อมูลอื่น

International Table Tennis Federation
| ด ค ก กีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- |
กีฬาบังคับ:  กีฬาทางน้ำ ระบำใต้น้ำ  กระโดดน้ำ  ว่ายน้ำมาราธอน  ว่ายน้ำ  โปโลน้ำ  ยิงธนู  กรีฑา  แบดมินตัน  บาสเกตบอล 3x3  มวยสากล  เรือแคนู สลาลม  สปรินท์  จักรยาน บีเอ็มเอ็กซ์  บีเอ็มเอ็กซ์ฟรีสไตล์  เสือภูเขา  ถนน  ลู่  ขี่ม้า ศิลปะบังคับม้า  อีเวนติง  กระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง  ฟันดาบ  ฮอกกี้  ฟุตบอล  กอล์ฟ  ยิมนาสติก สากล  ลีลา  แทรมโพลีน  แฮนด์บอล  ยูโด  ปัญจกีฬาสมัยใหม่  เรือพาย  รักบี้ 7 คน  เรือใบ  ยิงปืน  สเกตบอร์ด  ปีนหน้าผา  โต้คลื่น  เทเบิลเทนนิส  เทควันโด  เทนนิส  ไตรกีฬา  วอลเลย์บอล วอลเลย์บอลชายหาด  ยกน้ำหนัก  มวยปล้ำ ฟรีสไตล์  เกรโก-โรมัน 
กีฬาเลือก:  เบสบอล / ซอฟต์บอล  คริกเกต  แฟลกฟุตบอล  ลาครอส  สควอช 
 ดูเพิ่ม: กีฬาในพาราลิมปิก และกีฬาในโอลิมปิกฤดูหนาว 
โต๊ะมาตรฐาน พร้อมไม้ตีและลูกบอล
โจหิม

โจหิม (ทำกิจกรรม คริสต์ทศวรรษ 200 - คริสต์ทศวรรษ 210) เป็นโอรสในโจโฉ ขุนศึกที่ขึ้นมามีอำนาจในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่น และวางรากฐานรัฐวุยก๊กในสมัยสามก๊กของจีน ไม่มีการกล่าวถึงประวัติของโจหิมมากนัก แต่ทราบเพียงว่าเสียชีวิตตั้งแต่ยังหนุ่ม มารดาของพระองค์คือเปียนซี ผู้ให้กำเนิดพระโอรสสามองค์กับโจโฉ คือ โจผี โจเจียง และโจสิด โจหิมถือเป็นโอรสองค์สุดท้อง
ใน ค.ศ. 221 หลังโจผียุบเลิกราชวงศ์ฮั่นและสถาปนาวุยก๊ก พระองค์ให้พระนามหลังสวรรคตของโจหิมเป็น "เซียวหฺวายกง" (蕭懷公) จากนั้นใน ค.ศ. 229 ในรัชสมัยโจยอย พระราชโอรสในโจผี โจหิมได้รับการเลื่อนสถานะหลังสวรรคตเป็นอ๋อง ทำให้พระนามหลังสวรรคตของพระองค์กลายเป็น "เซียวหฺวายอ๋อง" (蕭懷王)
สืบทอด

ใน ค.ศ. 234 เฉา ปิ่ง (曹炳) บุตรโจหิม ได้รับตำแหน่งอ๋องพร้อมบริเวณที่เก็บภาษีได้ 2,500 ครัวเรือน ตำแหน่งนั้นมีชื่อว่า "เซียว" (蕭) ตามชื่อหลังเสียชีวิตของโจหิม จากนั้น 6 ปีต่อมา เฉา ปิ่งเสียชีวิตโดยไม่มีบุตรสืบทอด ทำให้ต้องยุบเลิกพื้นที่นี้ เขาได้รับชื่อหลังเสียชีวิตเป็น "ไออ๋อง" (哀王)
ในนิยาย สามก๊ก

โจหิมได้รับการกล่าวถึงเพียงเล็กน้อยใน สามก๊ก วรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ใน ค.ศ. 220 เมื่อโจโฉสวรรคต โจหิมปฏิเสธที่จะเสด็จไปลั่วหยางเพื่อเข้าเยี่ยมพิธีศพของพระราชบิดา โจผีจึงส่งผู้ส่งสาส์นเพื่อตำหนิพระอนุชา ตามคำแนะนำของฮัวหิม แต่ภายหลังผู้ส่งสาสน์กลับมา และรายงานว่าโจหิมผูกพระศอตายด้วยความกลัวต่อพระราชอาญา โจผีจึงให้ทำพิธีศพแก่พระอนุชาและให้ตำแหน่งหลังสวรรคตเป็น "เซียวหฺวายอ๋อง"