stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอเวียงแหง
สถานที่สำคัญ

บ่อน้ำช้างศึกสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
สถานที่สวรรคตสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
เมืองโบราณเมืองแหง มีคูน้ำกำแพงดินรอบเมือง
หอเจ้าเมืองแหง
วัดเวียงแหง
วัดห้วยหก
น้ำตกแม่หาด
ศาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
วัดพระธาตุแสนไหที่บรรจุพระเขี้ยวแก้ว ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า,กรมศิลปากรขุดพบพระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัยสมัยอยุธยา ศิลปะอู่ทองรุ่น 2 หน้าตักกว้าง 22 เซนติเมตร สูง 39 เซนติเมตร
วัดเปียงหลวง
วัดฟ้าเวียงอินทร์ (วัดสองแผ่นดิน)
ตลาดการค้าชายแดนไทย-พม่า บ้านหลักแต่ง
วัดพระธาตุเวียงแหง (สถานที่เก็บรักษาพระมาลาสมเด็จพระนเรศวรมหาราช)
สถานีสาธิตและถ่ายทอดการเกษตร ป่าไม้ สิ่งแวดล้อม ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิต์ พระบรมราชินีนาถ บ้านแปกแซม
โครงการบ้านเล็กในป่าใหญ่ ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิต์ พระบรมราชินีนาถ บ้านดอยดำ
ดอยสามหมื่น
ถ้ำแม่แตะ มนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์
บ้านเปียงหลวง
เนโบ

| เนบู |
| --- | --- |
เทพแห่งการรู้หนังสือ, ศาสตร์แห่งเหตุผล, อาลักษณ์ และปัญญา
รูปสลักของเนโบที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศกราช จากนิมรูด จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติอิรัก
ที่ประทับ: บอร์ซิปปา
ดาวพระเคราะห์: ดาวพุธ
สัญลักษณ์: แผ่นดินเหนียวและแท่งลิขิต
คู่ครอง: ทาชเมต
บิดา-มารดา: มาร์ดุกกับชาร์พานิทุม
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในกรีก: เฮอร์มีส
เทียบเท่าในโรมัน: เมอร์คิวรี
เทียบเท่าในEgyptian: ธอธ
เทียบเท่าในNorse: โอดิน
เนโบ (แอกแคด: อักษรรูปลิ่ม: 𒀭𒀝 Nabû ซีรีแอก: ܢܵܒܼܘܼ\ܢܒܼܘܿ\ܢܵܒܼܘܿ Nāvū หรือ Nvō หรือ Nāvō) หรือ นาบู เป็นเทพเจ้าแห่งปัญญาของชาวบาบิโลนและอัสซีเรีย ได้รับการนับถือโดยชาวบาบิโลนในฐานะโอรสแห่งเทพมาร์ดุกและนีสซาบา ทั้งนี้ ในฐานะเทพแห่งปัญญา เนโบอาจเทียบเท่าได้กับเทพเฮอร์มีสของกรีก และเทพเมอร์คิวรีของโรมัน นอกจากนี้ในโหราศาสตร์ของบาบิโลน เนโบถือเป็นตัวแทนของดาวพุธ
แหล่งข้อมูลอื่น

"Nebo" . New International Encyclopedia. 1905.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
ภาษาตูวาลู

| ภาษาตูวาลู |
| --- | --- |
Te Ggana Tuuvalu
ประเทศที่มีการพูด: ตูวาลู, ฟีจี, คิริบาส, นาอูรู, นิวซีแลนด์
จำนวนผู้พูด: 11,000 ในตูวาลู  (2015) 2,000 ในนิวซีแลนด์ (การสำรวจสำมะโนประชากร 2013)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียโอชีแอนิกพอลินีเชียเอลลิซภาษาตูวาลู
ระบบการเขียน: อักษรละติน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  ตูวาลู
รหัสภาษา
ISO 639-2: tvl
ISO 639-3: tvl
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
บันทึกของเปาโล ผู้พูดภาษาตูวาลู
ภาษาตูวาลู (ตูวาลู: Te Ggana Tuuvalu) เป็นภาษากลุ่มพอลินีเชียภาษาหนึ่งที่พูดกันในประเทศตูวาลู มีความเกี่ยวข้องไม่มากก็น้อยกับภาษากลุ่มพอลินีเชียอื่น ๆ ทั้งหมด (เช่น ภาษาฮาวาย ภาษามาวรี ภาษาตาฮีตี ภาษาซามัว ภาษาโตเกเลา ภาษาตองงา) และมีความเกี่ยวข้องมากที่สุดกับภาษาที่พูดกันในพื้นที่วัฒนธรรมเฉพาะพอลินีเชียในภูมิภาคไมโครนีเชียและภูมิภาคเมลานีเชียตอนเหนือและตอนกลาง ภาษาตูวาลูยืมคำจำนวนมากจากภาษาซามัวซึ่งเป็นภาษาที่เหล่ามิชชันนารีคริสเตียนใช้ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
ตูวาลูมีจำนวนประชากรประมาณ 10,645 คน (จากสำมะโนประชากรฉบับย่อ ค.ศ. 2017) มีผู้พูดภาษาตูวาลูมากกว่า 13,000 คนทั่วโลก ใน ค.ศ. 2015 มีการประมาณการว่ามีชาวตูวาลูมากกว่า 3,500 คนอาศัยอยู่ในนิวซีแลนด์ ประมาณครึ่งหนึ่งในจำนวนนั้นเกิดในนิวซีแลนด์ และร้อยละ 65 ของชุมชนตูวาลูในนิวซีแลนด์สามารถพูดภาษาตูวาลูได้
ธงชาติติมอร์-เลสเต

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ ensign
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 (48 ปี) (โดยพฤตินัย) 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 (22 ปี) (โดยนิตินัย)
ลักษณะ: รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดง ทางซ้ายมือเป็นรูปสามเหลี่ยมสีเหลือง ทับด้วยรูปสามเหลี่ยมสีดำ ภายในรูปสามเหลี่ยมสีดำมีรูปดาว 5 แฉกเวียนไปทางซ้าย
 
ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเต (เตตุน: Bandeira Timór Lorosa'e nian; โปรตุเกส: Bandeira de Timor-Leste) ประกาศใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 โดยรัฐบาลติมอร์-เลสเต เมื่อสาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเตได้รับเอกราชจากอินโดนีเซีย ความหมายของสีธงชาติที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญดังนี้ สามเหลี่ยมสีเหลือง (PMS 123) หมายถึง "ประวัติศาสตร์ยุคอาณานิคมโปรตุเกส ". สามเหลี่ยมสีดำ หมายถึง "การกดขี่ และ ความเจ็บปวดในอดีต"; พื้นธงสีแดง (PMS 485) หมายถึงการต่อสู้เพื่อเอกราช และ เสรีภาพ"; ดาว 5 แฉก, หรือ "แสงสว่างนำทางของชาติ", สีขาว หมายถึง สันติภาพ และ ความสงบสุข.
รายละเอียดแบบธงชาติ

รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเต, หมวดที่ I, มาตรา 15:
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติติมอร์ตะวันออก ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติของประเทศและธงของดินแดนในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจียย  จอร์แดน  จีน  ญี่ปุ่น  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซียย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจานย  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
ดินแดน:  ฮ่องกง  ชัมมูและกัศมีร์  เคอร์ดิสถาน  มาเก๊า  นากอร์โน-คาราบัคย  ไต้หวัน  สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ  อับฮาเซีย  เซาท์ออสซีเชีย 
องค์กรกีฬา:  ซีเกมส์  อาเซียนพาราเกมส์  สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย  สหพันธ์กีฬาเฟสปิก 
(ย) อาจจัดให้อยู่ในทวีปยุโรป
ดิลี

| ดิลี |
| --- | --- |
เมืองหลวง
(จากบนสุดซ้ายไปขวา) ตัวเมืองดิลี, ทำเนียบรัฐบาล, ดวงอาทิตย์ตกที่ดิลี และ หาด Jesus Backside
ดิลี
พิกัด: 8°34′S 125°34′E﻿ / ﻿8.567°S 125.567°E﻿ / -8.567; 125.567
ประเทศ:  ติมอร์-เลสเต
เทศบาล:  ดิลี
ก่อตั้งขึ้นเมื่อ: 1520
การปกครอง
 • ผู้บริหารเทศบาล: ไจเม คอร์เรีย (2012)
พื้นที่
 • เมืองหลวง: 48.268 ตร.กม. (18.636 ตร.ไมล์)
ความสูง: 11 เมตร (36 ฟุต)
ประชากร (2010)
 • เมืองหลวง: 193,563 คน
 • ความหนาแน่น: 4,000 คน/ตร.กม. (10,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 234,331 คน
ดิลี (เตตุน: Dili; โปรตุเกส: Díli) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศติมอร์-เลสเต ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ และยังเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่มีประชากรอาศัยประมาณ 150,000 คน (สถิติปี 2021)
การคมนาคม

ดิลีเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติประธานาธิบดีนีกูเลา ลูบาตู (Presidente Nicolau Lobato International Airport) เป็นสนามบินนานาชาติเพียงแห่งเดียวในติมอร์-เลสเต และท่าเรือดิลี ท่าเรือสำคัญของประเทศ
เมืองพี่น้อง

| เมือง | เขตการปกครอง | ประเทศ | ปี |
| --- | --- | --- | --- |
| กูอิงบรา |  เขตกูอิงบรา |  โปรตุเกส | 2002 |
| ดาร์วิน |  นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี |  ออสเตรเลีย | กันยายน 2003 |
การร้องเพลงด้วยลำคอแบบตูวา

วงอาลัช ซึ่งเป็นวงร้องเพลงด้วยลำคอจากสาธารณรัฐตูวา
การร้องเพลงด้วยลำคอแบบตูวา (อังกฤษ: Tuvan throat singing) หรือที่รู้จักด้วยชื่อเทคนิกหลักในการร้องที่เรียกว่า ฆูมีย์ (ตูวา: хөөмей, อักษรโรมัน: xöömej; มองโกเลีย: хөөмий; ᠬᠦᠭᠡᠮᠡᠢ, อักษรโรมัน: khöömii; รัสเซีย: хоомей; จีน: 呼麦; พินอิน: hūmài; อักษรโรมัน: khoomei) เป็นรูปแบบหนึ่งของการขับร้องแบบโอเวอร์โทนในสาธารณรัฐตูวาของประเทศมองโกเลียและในไซบีเรีย ในปี 2009 การขับร้องนี้ได้รับการบรรจุเป็นรายการผู้แทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติโดยยูเนสโก คำว่า hömey / kömey แปลว่า คอ และ ลาริงซ์ ในภาษากลุ่มเติร์ก ซึ่งอาจจะมาจากคำว่า khooloi ในภาษามองโกเลียซึ่งแปลว่าคอเช่นกัน และมาจากรากโปรโตมองโกเลีย *koɣul-aj
เข้าใจว่าความนิยมในการขับร้องด้วยลำคอในตูวามาจากลักษณะทางภูมิศาสตร์ของพื้นที่และวัฒนธรรม ภูมิทัศน์กว้างเรียบของตูวาทำให้เสียงสามารถเดินทางไปได้ไกลกว่า ส่วนงานชาติพันธุ์วรรณาทางดนตรีพบว่า khoomei เป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณนิยมที่ยังคงปฏิบัติสืบเนื่องมาถึงปัจจุบัน บ่อยครั้งที่นักร้องจะเดินทางออกไปยังพื้นที่ห่างไกล หาแม่น้ำที่ใช้ หรือเดินขึ้นไปตามทุ่งหญ้าเสต็ปในภูเขา เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการขับร้องด้วยลำคอ
การขับร้องด้วยลำคอแบบตูวามีอยู่หลายวิธี วิธีที่เป็นที่นิยมและรู้จักมากที่สุดคือ khoomei (ฆูมีย์) ซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนเสียงของลมที่พัดผ่านตามหิน, นอกจากนี้ยังมีวิธีการขับร้องแบบ sygyt และ kargyraa เป็นต้น
เทศบาลดิลี

| ดิลี |
| --- | --- |
เทศบาล
นาข้าวในเขตเทศบาลดิลี
   ธง
ที่ตั้งของเทศบาลดิลีในประเทศติมอร์-เลสเต
พิกัด: 8°34′S 125°35′E﻿ / ﻿8.567°S 125.583°E﻿ / -8.567; 125.583
ประเทศ:  ติมอร์-เลสเต
เมืองหลัก: ดิลี
ตำบล: อาเตารู กริชตูเรย์ ดงอาไลชู เมตีนารู นาอิงเฟตู เวรากรุช
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 367 ตร.กม. (142 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 13
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 268,005 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 1
 • ความหนาแน่น: 730 คน/ตร.กม. (1,900 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 1
ครัวเรือน
 • ทั้งหมด: 42,485 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 1
เขตเวลา: UTC+9 (เวลาในติมอร์-เลสเต)
รหัส ISO 3166: TL-DI
เอชดีไอ (2560): 0.733 สูง · อันดับที่ 1
ดิลี (โปรตุเกส: Município Díli; เตตุน: Munisípiu Dili) เป็นหนึ่งใน 13 เทศบาลของประเทศติมอร์-เลสเต เป็นที่ตั้งของดิลีเมืองหลวงของประเทศ และเป็นเทศบาลที่มีประชากรและความหนาแน่นประชากรมากที่สุด โดยมีประชากรใน พ.ศ. 2558 ที่ 277,279 คน
ตำบล

ตำบลในเทศบาลดิลีแบ่งออกเป็นดังนี้:
อาเตารู
กริชตูเรย์
ดงอาไลชู
เมตีนารู
นาอิงเฟตู
เวรากรุช
เขตการปกครองของเทศบาลดิลี
เมืองในเขตเทศบาลดิลี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เทศบาลดิลี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
โมซูล

| โมซูล الموصل |
| --- | --- |
นคร
บนลงล่าง ซ้ายไปขวา: ทิวทัศน์เหนือแม่น้ำไทกริส   โบสถ์นักบุญโทมัส • ฮัตรา   พื้นที่เมืองโมซูล  • ประตูแม่น้ำ   พิพิธภัณฑ์โมซูล • บ้านมรดก
สมญา: Nīnwē ܢܝ݂ܢܘܹܐ   ไข่มุกตอนเหนือ
โมซูลที่ตั้งในประเทศอิรัก
พิกัด: 36°20′N 43°08′E﻿ / ﻿36.34°N 43.13°E﻿ / 36.34; 43.13
ประเทศ:  อิรัก
เขตผู้ว่าการ: นิเนเวห์
อำเภอ: โมซูล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 180 ตร.กม. (70 ตร.ไมล์)
ความสูง: 223 เมตร (732 ฟุต)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 1,683,000 คน
 : Macrotrends
เขตเวลา: UTC+3 (AST)
รหัสพื้นที่: 60
แผนที่โมซูลและย่านในนครนี้
โมซูล (อังกฤษ: Mosul; ตุรกี: Musul) หรือ อัลเมาศิล (อาหรับ: الموصل, อักษรโรมัน: al-Mawṣil; เคิร์ด: مووسڵ, อักษรโรมัน: Mûsil; ซีรีแอก: ܡܘܨܠ, อักษรโรมัน: Māwṣil) เป็นนครหลักในอิรักตอนเหนือ ทำหน้าที่เป็นเมืองหลักของเขตผู้ว่าการนิเนเวห์ นครนี้มีประชากรและพื้นที่มากเป็นอันดับสองของประเทศ รองจากกรุงแบกแดด โดยมีประชากรมากกว่า 3.7 ล้านคน โมซูลตั้งอยู่ทางเหนือของแบกแดดประมาณ 400 กิโลเมตร (250 ไมล์)
โมซูลและพื้นที่รอบ ๆ มีประชากรที่หลากหลาย ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวอาหรับ ส่วนชาวอัสซีเรีย, เติร์กเมน และเคิร์ด กับชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ถือเป็นชนกลุ่มน้อย ในนครนี้มีผู้นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนีมากที่สุด แต่ก็ยังมีผู้นับถือศาสนาคริสต์อยู่จำนวนหนึ่ง พร้อมกับผู้ที่นับถือนิกายอื่น ๆ ของศาสนาอิสลาม และศาสนาของชนกลุ่มน้อย
ในอดีต โมซูลมีผลิตภัณฑ์ที่สำคัญอย่างหินอ่อนและน้ำมัน โมซูลเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยโมซูล และวิทยาลัยแพทย์ ศูนย์กลางการศึกษาและวิจัยใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในตะวันออกกลาง
โมซูลกับที่ราบนิเนเวห์ถือเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของชาวอัสซีเรีย
ในเดือนมิถุนายน 2557 นครถูกรัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ยึดระหว่างการรุกภาคเหนือของอิรักปี 2557 รัฐบาลยึดคืนได้ในเดือนกรกฎาคม 2560
ภูมิประเทศ

โมซูลตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 223 เมตร ในภูมิภาคเมโสโปเตเมียตอนเหนือของตะวันออกกลาง ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับทะเลทรายซีเรีย ส่วนทิศตะวันออกติดกับเทือกเขาซากรอส
ภูมิประเทศ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของโมซูล> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 21.1 (70) | 26.9 (80.4) | 31.8 (89.2) | 35.5 (95.9) | 42.9 (109.2) | 44.1 (111.4) | 47.8 (118) | 49.3 (120.7) | 46.1 (115) | 42.2 (108) | 32.5 (90.5) | 25.0 (77) | 49.3 (120.7) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 12.4 (54.3) | 14.8 (58.6) | 19.3 (66.7) | 25.2 (77.4) | 32.7 (90.9) | 39.2 (102.6) | 42.9 (109.2) | 42.6 (108.7) | 38.2 (100.8) | 30.6 (87.1) | 21.1 (70) | 14.1 (57.4) | 27.76 (81.97) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 7.3 (45.1) | 9.1 (48.4) | 13.1 (55.6) | 18.2 (64.8) | 24.5 (76.1) | 30.3 (86.5) | 34.0 (93.2) | 33.4 (92.1) | 28.7 (83.7) | 22.1 (71.8) | 14.2 (57.6) | 9.0 (48.2) | 20.33 (68.59) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 2.2 (36) | 3.4 (38.1) | 6.8 (44.2) | 11.2 (52.2) | 16.2 (61.2) | 21.3 (70.3) | 25.0 (77) | 24.2 (75.6) | 19.1 (66.4) | 13.5 (56.3) | 7.2 (45) | 3.8 (38.8) | 12.83 (55.09) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -17.6 (0.3) | -12.3 (9.9) | -5.8 (21.6) | -4.0 (24.8) | 2.5 (36.5) | 9.7 (49.5) | 11.6 (52.9) | 14.5 (58.1) | 8.9 (48) | -2.6 (27.3) | -6.1 (21) | -15.4 (4.3) | −17.6 (0.3) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 62.1 (2.445) | 62.7 (2.469) | 63.2 (2.488) | 44.1 (1.736) | 15.2 (0.598) | 1.1 (0.043) | 0.2 (0.008) | 0.0 (0) | 0.3 (0.012) | 11.8 (0.465) | 45.0 (1.772) | 57.9 (2.28) | 363.6 (14.315) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 11 | 11 | 12 | 9 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | 5 | 7 | 10 | 71 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 158 | 165 | 192 | 210 | 310 | 363 | 384 | 369 | 321 | 267 | 189 | 155 | 3,083 |
แหล่งที่มา 1: องค์การอุตุนิยมวิทยาโลก (UN)
แหล่งที่มา 2: Weatherbase (เฉพาะสูงสุด)
ข้อมูล

Nasiri, Ali Naqi; Floor, Willem M. (2008). Titles and Emoluments in Safavid Iran: A Third Manual of Safavid Administration. Mage Publishers. p. 309. ISBN 978-1933823232.
Oberling, P. (1984). "AFŠĀR". Encyclopaedia Iranica, Vol. I, Fasc. 6. pp. 582–586. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-29.
Rothman, E. Nathalie (2015). Brokering Empire: Trans-Imperial Subjects between Venice and Istanbul. Cornell University Press. ISBN 978-0801463129.
แหล่งข้อมูลอื่น

ninava-explorer เก็บถาวร 2017-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Iraq Image – Mosul Satellite Observation
Detailed map of Mosul by the National Imagery and Mapping Agency, from lib.utexas.edu
ArchNet.org. "Mosul". Cambridge, Massachusetts, USA: MIT School of Architecture and Planning. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-10. สืบค้นเมื่อ 2013-04-15.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
ตองจี

| ตองจี |
| --- | --- |
เมือง
เมืองตองจี
ตองจีที่ตั้งเมืองตองจีในประเทศพม่า
พิกัด: 20°47′01.08″N 97°02′07.30″E﻿ / ﻿20.7836333°N 97.0353611°E﻿ / 20.7836333; 97.0353611
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐฉาน
จังหวัด: ตองจี
อำเภอ: ตองจี
ความสูง: 4,590 ฟุต (1,400 เมตร)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 200,000 คน
 • ชาติพันธุ์: ไทใหญ่, ปะโอ, พม่า, พม่าเชื้อสายจีน, พม่าเชื้อสายอินเดีย, กุรข่า
 • ศาสนา: พุทธ, คริสต์, อิสลาม
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ตองจี (พม่า: တောင်ကြီး; เอ็มแอลซีทีเอส: taungkri:, ออกเสียง: [tàʊ̯ɰ̃.d͡ʑí]; ไทใหญ่: တွင်ႇၵျီး, ออกเสียง: [tɔ̀ŋ.kjí] ต่องกฺยี๊) เป็นเมืองหลักของรัฐฉานในประเทศพม่า ห่างจากอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 480 กิโลเมตร ตั้งอยู่บนภูเขาสูง เนื้อที่ประมาณ 24 ตารางกิโลเมตร อากาศค่อนข้างเย็นตลอดปี สูงกว่าระดับน้ำทะเล 4,712 ฟุต ชื่อตองจีเป็นภาษาพม่า มาจากคำว่า ตอง แปลว่า ภูเขา และ จี้ แปลว่า ใหญ่
ประวัติ

ก่อนที่จะมีการล่าอาณานิคมของประเทศอังกฤษ ตองจีเป็นเพียงแค่หมู่บ้านขนาดเล็ก ประกอบด้วยกระท่อมเพียงไม่กี่หลัง ตั้งอยู่บนพื้นที่ของไหล่เขาสะตวงในภูเขาฉาน อาศัยโดยชนชาติไทใหญ่ในเวลานั้น
แต่เมื่ออังกฤษได้ยึดครองพม่าแล้ว หมู่บ้านตองจีได้พัฒนากลายเป็นหัวเมืองใหญ่และถูกตั้งเป็นเมืองหลวงของรัฐฉานใต้ ซึ่งการพัฒนาความทันสมัยของตองจีเริ่มในปี พ.ศ. 2437 เมื่ออังกฤษย้ายสำนักงานบริหารมาตั้ง ณ ฝั่งตะวันออกของทะเลสาบอี้นเล่ ด้วยเหตุผลด้านสุขภาพและภูมิศาสตร์
จนกระทั่งปี พ.ศ. 2449 มีการตั้งบ้านเรือนนับพันหลัง เนื่องจากความไม่สงบในรัฐฉานในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 ตองจีซึ่งเป็นเมืองหัวหน้ากองทหารตำรวจและศูนย์กลางการจัดหาอาหารของกองทัพ ทำให้คนหลายเชื้อชาติเข้ามาอาศัยอยู่ ณ ที่นี่
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองประเทศไทยได้ส่งกองทัพพายัพเข้าผนวกเมืองตองจีรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐไทยเดิม จนกระทั่งภายหลังสงครามไทยได้ส่งมอบเมืองคืนให้กับกองพลอินเดียที่ 7 เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2488 รัฐบาลไทยสมัยนายควง อภัยวงศ์ คืนดินแดนส่วนนี้ให้กับสหประชาชาติ ภายหลังอังกฤษได้รวมดินแดนนี้เข้ากับพม่าในเวลาต่อมา
เศรษฐกิจ > การท่องเที่ยว

เมืองตองจีนับเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมของนักท่องเที่ยว ภายในเมืองมีตลาดห้าวัน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เกษตรกรจากทั่วพื้นที่จะนำผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรมาจำหน่าย แต่เมื่อมีการพัฒนาเมืองมากขึ้นความสำคัญของตลาดสดก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรก็ตามประเพณีการซื้อขายในตลาดยังคงได้รับความสนใจในเมืองเล็ก ๆ ที่ห่างไกล เช่น บริเวณทะเลสาบอี้นเล่ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีผลิตภัณฑ์หัตถกรรมและสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง
เศรษฐกิจ > อุตสาหกรรม

ไม่มีอุตสาหกรรมสำคัญในตองจี อดีตตองจีเคยเป็นจุดแลกเปลี่ยนสินค้าสำคัญสำหรับผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรของเมืองต่างๆในรัฐฉานใต้ อย่างไรก็ตามเนื่องจากข้อบังคับเกี่ยวกับการกำหนดเขตแดนที่เพิ่งมีการปรับเปลี่ยนของรัฐบาลพม่า การค้าขายส่วนใหญ่จึงได้ถูกย้ายไปยังเมืองใหม่ เอทาร์ยา
เศรษฐกิจ > การเกษตร

อีกหนึ่งรายได้เศรษฐกิจของตองจี คือการทำฟาร์มและเกษตรกรรมต่าง ๆ  เกษตรกรในเขตตองจี ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ไทใหญ่และปะโอ ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรหลักของตองจีคือ มันฝรั่ง ใบชา มะเขือเทศ ถั่ว และผลไม้ตามฤดูกาล
การปกครอง

ตองจีแบ่งการปกครองเป็น 20 เขต  ได้แก่
เขตเจ้าสามทุน
เขตหนองพิอู
เขตนาซิฮี
เขตซานดากอง
เขตยะแม่ตาชี
เขตมงซุน
เขตซีกอน
เขตกางตา
เขตซีฟาน
เขตซานตา
เขตตองจีซู
เขตเอียมาเอีย
เขตมาโอ
เขตซีปาน
เขตนาออก
เขตโปตา
เขตเมงกะลาอูโกโฮง
เขตลางมาตอ
เขตลิตอง
แหล่งข้อมูลอื่น

สำรวจ "เชียงราย-ตองจี" เส้นทางท่องเที่ยว-การค้า สายใหม่
| ด ค กเมืองใหญ่ในรัฐฉาน |
| --- | --- |
100,000+ คน:  ตองจี  ล่าเสี้ยว  หมู่เจ้  เชียงตุง 
30,000+ คน:  อองปาน  ล้อกจ๊อก  หอปอง  แสนหวี  เมืองล้า  ท่าขี้เหล็ก
ภาษารูซึน

| ภาษารูซึน |
| --- | --- |
русинськый язык; руски язик rusîns'kyj jazyk; ruski jazik
ชาติพันธุ์: ชาวรูซึน
จำนวนผู้พูด: 623,500 คน  (2000–2006) สำมะโนประชากร: 76,000, ข้อมูลจากสำนักสถิติแห่งชาติ: สโลวาเกีย - 38,679 เซอร์เบีย - 15,626 โปแลนด์ - 10,000 ยูเครน - 6,725 โครเอเชีย - 2,337 ฮังการี - 1,113 เช็กเกีย - 777
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  บอลต์-สลาฟสลาฟภาษารูซึน
ระบบการเขียน: อักษรซีริลลิก อักษรละติน (สโลวาเกีย)
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  โครเอเชีย  เช็กเกีย  ฮังการี  โปแลนด์  โรมาเนีย  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย
รหัสภาษา
ISO 639-3: rue
Linguasphere: 53-AAA-ec < 53-AAA-e (varieties: 53-AAA-eca to 53-AAA-ecc)

บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษารูซึน (รูซึนคาร์เพเทีย: русиньскый язык, อักษรโรมัน: rusîn'skyj jazyk; รูซึนพันโนเนีย: руски язик, อักษรโรมัน: ruski jazik) หรือในคำเก่า ภาษารุสนัก (руснацькый язык, rusnac'kyj jazyk, 'Rusnak language') เป็นวิธภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาสลาฟตะวันออก พูดโดยประชากรชาวรูซึนที่ตั้งถิ่นฐานในยุโรปตะวันออก
มีการถกเถียงกันอยู่หลายครั้งว่าภาษารูซึนมีสถานะเป็นภาษาหนึ่ง หรือเป็นเพียงแค่ภาษาถิ่นเท่านั้น โดยนักภาษาศาสตร์ชาวเช็ก สโลวัก ฮังการี (รวมถึงอเมริกัน โปแลนด์ และเซอร์เบียบางส่วน) ถือว่าภาษารูซึนเป็นภาษาเอกเทศภาษาหนึ่ง ส่วนนักวิชาการบางส่วน (โดยเฉพาะชาวยูเครน รวมถึงโปแลนด์ เซอร์เบีย และโรมาเนีย) ถือว่าภาษารูซึนเป็นเพียงภาษาถิ่นตะวันตกเฉียงใต้ของภาษายูเครน
อักษร

| ตัวนำ | ตัวตาม | ชื่อ | อักษรโรมัน | อักษรโรมัน | อักษรโรมัน | อักษรโรมัน | อักษรโรมัน | เสียง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  | ALA | BGN | Euro | IDS | ISO |  |  |
| А | а | a | a | a | a | a | a | /a/ |  |
| Б | б | бэ | b | b | b | b | b | /b/ |  |
| В | в | вэ | v | v | v | v | v | /v/ |  |
| Г | г | гэ | h | h | h | h | h | /ɦ/ |  |
| Ґ | ґ | ґэ | g | g | g | g | g | /ɡ/ |  |
| Д | д | дэ | d | d | d | d | d | /d/ |  |
| Е | е | e | e | e | e | e | e | /ɛ/ |  |
| Є | є | є | i͡e | je | je/'e | je | ê | /je, ʲe/ |  |
| Ё | ё | ё | ë | jo | jo/'o |  | ë | /jo/ | ไม่ปรากฏในภาษารูซึนเล็มโก หรือ รูซึนพันโนเนีย |
| Ж | ж | жы | z͡h | ž | ž | ž | ž | /ʒ/ |  |
| З | з | зы | z | z | z | z | z | /z/ |  |
| І | і | i | i | I | i | I | ì | /i/ | ไม่ปรากฏในภาษารูซึนพันโนเนีย |
| Ї | ї | ї | ï | ji | ji/'i | ï | ï | /ji/ | ไม่ปรากฏในภาษารูซึนเล็มโก |
| И | и | и | i/y | y | î | I | I | /ɪ/ | ภาษารูซึนพันโนเนียใช้อักษรนี้วางหลังอักษร з, เช่นเดียวกับอักษรภาษายูเครน ตามการถอดเป็นอักษรโรมันของ ALA–LC สำหรับภาษารูซึนพันโนเนียจะถอดเป็นอักษร i และภาษาอื่นเป็น y |
| Ы | ы | ы | ŷ | y | y | y/ŷ | y | /ɨ/ | ไม่ปรากฏในภาษารูซึนพันโนเนีย |
| Й | й | йы | ĭ | j | j | j | j | /j/ |  |
| К | к | кы | k | k | k | k | k | /k/ |  |
| Л | л | лы | l | l | l | l | l | /l/ |  |
| М | м | мы | m | m | m | m | m | /m/ |  |
| Н | н | ны | n | n | n | n | n | /n/ |  |
| О | о | o | o | o | o | o | o | /ɔ/ |  |
| П | п | пы | p | p | p | p | p | /p/ |  |
| Р | р | ры | r | r | r | r | r | /r/ |  |
| С | с | сы | s | s | s | s | s | /s/ |  |
| Т | т | ты | t | t | t | t | t | /t/ |  |
| У | у | у | u | u | u | u | u | /u/ |  |
| Ф | ф | фы | f | f | f | f | f | /f/ |  |
| Х | х | хы | k͡h | ch | ch | ch | h | /x/ |  |
| Ц | ц | цы | t͡s | c | c | c | c | /t͡s/ |  |
| Ч | ч | чы | ch | č | č | č | č | /t͡ʃ/ |  |
| Ш | ш | шы | sh | š | š | š | š | /ʃ/ |  |
| Щ | щ | щы | shch | šč | šč | šč | ŝ | /ʃt͡ʃ/ |  |
| Ю | ю | ю | і͡u | ju | ju/'u | ju | û | /ju/ |  |
| Я | я | я | i͡a | ja | ja/'a | ja | â | /ja/ |  |
| Ь | ь | мнягкый знак (ірь) | ′ | ’ | ' | ′ | ′ | /ʲ/ | "เครื่องหมายกำกับเสียงเบา": กำหนดให้พยัญชนะนำหน้าเป็นเสียงใช้เพดานแข็ง (เสียงเบา) |
| Ъ | ъ | твердый знак (ір) | ″ | ’ | " | – | ″ |  | "เครื่องหมายกำกับเสียงหนัก": กำหนดให้พยัญชนะนำหน้าไม่ใช่เสียงใช้เพดานแข็ง (เสียงหนัก), ไม่ปรากฏในภาษารูซึนพันโนเนีย |
ในประเทศยูเครน, พบการใช้อักษร о̄ และ ӯ
จนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการใช้อักษร ѣ (їть หรือ yat'), ซึ่งออกเสียง /ji, ʲi/ หรือ /i/ (ออกเสียงไฟล์:Close front unrounded vowel.ogg) อักษรนี้ยังคงใช้อยู่ในส่วนของบทความในวิกิพีเดียภาษารูซึน
แหล่งข้อมูลอื่น

ของWiktionary ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
The World Academy of Rusyn Culture
Rusyn Greco Catholic Church in Novi Sad (Vojvodina-Serbia)
Rusyn-Ukrainian Dictionary
Course of Lemko-Rusyn Language (in Polish and Lemko)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  ลัตเวีย
สาธารณรัฐตูวา

| สาธารณรัฐตูวา |
| --- | --- |
สาธารณรัฐ
Республика Тыва
การถอดเสียงอื่น
 • ตูวา: Тыва Республика
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: Men – Tyva Men เพลงประจำประจำสาธารณรัฐตูวา

พิกัด: 51°47′N 94°45′E﻿ / ﻿51.783°N 94.750°E﻿ / 51.783; 94.750
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: ไซบีเรีย
เขตเศรษฐกิจ: ไซบีเรียตะวันออก
สถาปนา: 31 มีนาคม 1992
เมืองหลวง: คีย์ซิลย์
การปกครอง
 • องค์กร: Great Khural
 • ประธานรัฐบาล: Sholban Kara-ool
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 170,500 ตร.กม. (65,800 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 21st
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 307,930 คน
 • ประมาณ (2018): 321,722 (+4.5%) คน
 • อันดับ: 77th
 • ความหนาแน่น: 1.8 คน/ตร.กม. (4.7 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 53.1% คน
 • นอกเมือง: 46.9% คน
เขตเวลา: UTC+7 ()
รหัส ISO 3166: RU-TY
ทะเบียนรถ: 17
รหัส OKTMO: 93000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย; ตูวา
เว็บไซต์: http://gov.tuva.ru/
ตูวา (อังกฤษ: Tuva; รัสเซีย: Тува́; ตูวา: Тыва) หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐตูวา (อังกฤษ: Tuvan Republic; รัสเซีย: Респу́блика Тыва́; ตูวา: Тыва Республика) เป็นหนึ่งในเขตการปกครองรูปแบบสาธารณรัฐของประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ในเขตสหพันธ์ไซบีเรีย
นิวบริเตน

| --- | --- |
นิวบริเตนจากอวกาศในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005
นิวบริเตน
ภูมิศาสตร์
พิกัด: 5°44′S 150°44′E﻿ / ﻿5.733°S 150.733°E﻿ / -5.733; 150.733
กลุ่มเกาะ: กลุ่มเกาะบิสมาร์ก
พื้นที่: 36,520 ตารางกิโลเมตร (14,100 ตารางไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 38
ความยาว: 520 กม. (323 ไมล์)
ความกว้าง: 146 กม. (90.7 ไมล์)
ระดับสูงสุด: 2,334 ม. (7657 ฟุต)
จุดสูงสุด: เขาอูลาวุน
การปกครอง
ปาปัวนิวกินี
จังหวัด: นิวบริเตนตะวันตก, นิวบริเตนตะวันออก
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 513,926 (2011)
ความหนาแน่น: 14.07/กม.2 (36.44/ตารางไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวปาปัวและออสโตรนีเซีย
เกาะนิวบริเตน (อังกฤษ: New Britain; ตอกปีซิน: Niu Briten) เป็นเกาะใหญ่ที่สุดในกลุ่มเกาะบิสมาร์ก ของประเทศปาปัวนิวกินี แบ่งแยกออกจากนิวกีนีโดยช่องแคบแดมเปียร์และช่องแคบวีเตียซ และแบ่งแยกออกจากเกาะนิวไอร์แลนด์ โดยช่องแคบเซนต์จอร์จ มีเมืองสำคัญบนเกาะคือ ราเบา/โกโกโป และคิมเบ เกาะมีขนาดราวเกาะไต้หวัน ในขณะที่เกาะเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมัน มีชื่อว่า Neupommern  (โพเมราเนียใหม่)