stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กมหาวิทยาลัยรามคำแหง |
| --- | --- | --- |
| สัญลักษณ์ | พ่อขุนรามคำแหงมหาราช • สีน้ำเงิน-สีทอง |  |
| วิทยาเขต | หัวหมาก • บางนา • สุโขทัย |  |
| คณะ | นิติศาสตร์ • บริหารธุรกิจ • มนุษยศาสตร์ • ศึกษาศาสตร์ • วิทยาศาสตร์ • รัฐศาสตร์ • เศรษฐศาสตร์ • วิศวกรรมศาสตร์ • ศิลปกรรมศาสตร์ • พัฒนาทรัพยากรมนุษย์ • สื่อสารมวลชน • ทัศนมาตรศาสตร์ • บัณฑิตวิทยาลัย • สถาบันการศึกษานานาชาติ |  |
| วิทยาเขตสุโขทัย | สาธารณสุขศาสตร์ • ธุรกิจการบริการ |  |
| สาขาวิทยบริการฯ | เชียงราย • เชียงใหม่ • แพร่ • ลพบุรี • เพชรบูรณ์ • อุทัยธานี • ปราจีนบุรี • กาญจนบุรี • อุดรธานี • นครพนม • ขอนแก่น • หนองบัวลำภู • ชัยภูมิ • อำนาจเจริญ • นครราชสีมา • สุรินทร์ บุรีรัมย์ • ศรีสะเกษ • พังงา • นครศรีธรรมราช • ตรัง • สงขลา |  |
| โรงเรียนสาธิต | โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง • โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง (ฝ่ายประถม) • โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา |  |
หมวดหมู่ •  โครงการ •  สถานีย่อย
เอียวฮอง (หยาง หง)

ขุนนางของรัฐจ๊กก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 228)
สำหรับบุคคลอื่นที่ชื่อ เอียวฮอง ดูที่ เอียวฮอง
| เอียวฮอง (หยาง หง) |
| --- | --- |
楊洪
รูปปั้นของเอียวฮองในศาลจูกัดเหลียงในนครเฉิงตู มณฑลเสฉวน

เจ้าหน้าที่ปกครอง (功曹 กงเฉา)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 214 (214) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าปี่
เจ้าเมืองจ๊ก (蜀郡太守 สู่จฺวิ้นไท่โฉฺ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 219 (219) – ค.ศ. 228 (228)
กษัตริย์: เล่าปี่ / เล่าเสี้ยน
ก่อนหน้า: หวดเจ้ง
ขุนพลซื่อสัตย์ภักดี (忠節將軍 จงเจี๋ยเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 223 (223) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
นายกองทหารม้าเร็ว (越騎校尉 เยฺว่ฉีเซี่ยวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 228 (228)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ เขตเผิงชาน มณฑลเสฉวน
เสียชีวิต: ค.ศ. 228
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: จี้ซิว (季休)
บรรดาศักดิ์: กวนไล่เหา (關內侯 กวานเน่ย์โหฺว)

เอียวฮอง (เสียชีวิต ค.ศ. 228) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หยาง หง (จีน: 楊洪; พินอิน: Yáng Hóng) ชื่อรอง จี้ซิว (จีน: 季休; พินอิน: Jìxiū) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติช่วงต้น

เอียวฮองเป็นชาวอำเภออู่หยาง (武陽) เมืองเฉียนเว่ย์ (犍為) ซึ่งตั้งอยู่ในเขตเผิงชาน มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน เมื่อเล่าเจี้ยงเป็นเจ้ามณฑลของมณฑลเอ๊กจิ๋ว เอียวฮองได้รับราชการในหลายเมืองต่อเนื่องกัน หลังเล่าปี่เข้ายึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วได้ ลิเงียมเสนอชื่อให้เอียวฮองเป็นเจ้าหน้าที่ปกครอง (功曹 กงเฉา) ภายหลังลิเงียมต้องการย้ายที่ว่าการเมืองเฉียนเว่ย์ แต่เอียวฮองคัดค้านอย่างหนักแน่น และท้ายที่สุดความเห็นของเอียวฮองก็ถูกเพิกเฉย ต่อมาเอียวฮองลาออกจากตำแหน่งเจ้าหน้าที่ปกครอง แต่ลิเงียมยังคงเสนอชื่อให้เอียวฮองมารับตำแหน่งเป็นขุนนางในนครหลวงของมณฑล
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
ฟุตบอลในประเทศโครเอเชีย

| ฟุตบอลในประเทศโครเอเชีย |
| --- | --- |
สนามเหย้าของสโมสรไฮจ์ดุกสปลิท
ประเทศ: โครเอเชีย
องค์กรบริหารดูแล: สหพันธ์ฟุตบอลโครเอเชีย
ทีมชาติ: ฟุตบอลชายทีมชาติ ฟุตบอลหญิงทีมชาติ
การแข่งขันระดับชาติ
 ฟุตบอลโครเอเชียคัพ
การแข่งขันของสโมสร
 1. ฮาเอนเอล 2. ฮาเอนเอล 3. ฮาเอนเอล
การแข่งขันระดับนานาชาติ
 แชมเปียนส์ลีก ยูโรปาลีก ซูเปอร์คัพ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก ฟุตบอลโลก (ทีมชาติ) ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป (ทีมชาติ) ยูฟ่าเนชันส์ลีก (ทีมชาติ)
ฟุตบอลในประเทศโครเอเชีย เรียกว่าโนโกเมต (nogomet) เป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมในประเทศและนำโดยสหพันธ์ฟุตบอลโครเอเชีย มีการเล่นในสี่ส่วนอย่างเป็นทางการ ได้แก่ ลีกในประเทศประกอบด้วยสามระดับลำดับชั้น และทีมชาติเดี่ยวซึ่งเป็นตัวแทนของรัฐประเทศ
สโมสรฟุตบอลในประเทศโครเอเชียสโมสรแรกได้รับการก่อตั้งขึ้นก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และมีส่วนร่วมในโครงสร้างลีกยูโกสลาเวียหลังจากประเทศโครเอเชียกลายเป็นส่วนหนึ่งของยูโกสลาเวียหลังสงคราม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940 ถึง ค.ศ. 1944 มีการแข่งนัดกระชับมิตรสิบเก้าแมตช์โดยทีมชาติโครเอเชียซึ่งเป็นตัวแทนของรัฐหุ่นเชิดยุคสงครามโลกครั้งที่สองของบาโนวีนาแห่งโครเอเชียและรัฐเอกราชโครเอเชีย ครั้นหลังสงคราม ส่วนใหญ่ของสโมสรยูโกสลาเวียที่โดดเด่น รวมทั้งสโมสรในโครเอเชีย ได้ถูกลบล้างและแทนที่ด้วยข้างใหม่โดยระบอบคอมมิวนิสต์ของจอมพลตีโต
ปัจจุบัน สโมสรฟุตบอลในโครเอเชียได้รับการครองตำแหน่งโดยไฮจ์ดุกสปลิทและดีนาโมซาเกร็บ นับตั้งแต่เป็นเอกราช ประเทศนี้ได้สร้างสายของผู้เล่นที่สร้างผลงานได้ดีในหลายลีกที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดในยุโรป รวมถึงพาทีมชาติขึ้นสู่อันดับสามในฟุตบอลโลก 1998  และรอบชิงชนะเลิศในฟุตบอลโลก 2018
รูปแบบ

การปกครองกีฬาฟุตบอลในโครเอเชียขึ้นกับสหพันธ์ฟุตบอลโครเอเชีย ซึ่งทำการดูแลองค์กรของ:
ลีก:
เพอร์วา ฮาเอนเอล
ดรูกา ฮาเอนเอล
เตรชา ฮาเอนเอล
เชตเวอร์ทา ฮาเอนเอล
คัพทัวร์นาเมนต์:
โครเอเชียคัพ
โครเอเชียซูเปอร์คัพ
ทีมชาติ:
ฟุตบอลทีมชาติโครเอเชีย
ฟุตบอลทีมชาติโครเอเชียรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี
ฟุตบอลทีมชาติโครเอเชียรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติโครเอเชียรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี
ฟุตบอลหญิงทีมชาติโครเอเชีย
หมายเหตุ: การแข่งขันดังกล่าวมีไว้สำหรับผู้ชายหากไม่ได้ระบุไว้อย่างชัดเจน ส่วนฟุตบอลหญิงนั้นมีอยู่ แต่ไม่ค่อยได้รับการพัฒนาหรือเป็นที่นิยม
แหล่งข้อมูลอื่น

League321.com - Croatian football league tables, records & statistics database. (อังกฤษ)
| ด ค ก ฟุตบอลในประเทศโครเอเชีย |
| --- | --- |
สหพันธ์ฟุตบอลโครเอเชีย (HNS)
ทีมชาติ:  โครเอเชีย  U21  U20  U19  U18  U17  หญิง 
ลีก:  ชาย 1. HNL  2. HNL  3. HNL  1.ŽNL  หญิง  1. HNLŽ 
ถ้วย:  โครเอเชียนฟุตบอลคัพ  ซูเปอร์คัพ  วีเมนส์คัพ 
 สถิติ  รายชื่อสโมสร  รายชื่อสนาม  นักฟุตบอลทีมชาติ ชาย  หญิง 
| ด ค กฟุตบอลในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
รัฐเอกราช: กรีซ · คอซอวอ · คาซัคสถาน · โครเอเชีย · จอร์เจีย · เช็กเกีย · ซานมารีโน · เซอร์เบีย · ไซปรัส · เดนมาร์ก · ตุรกี · นครรัฐวาติกัน · มาซิโดเนียเหนือ · นอร์เวย์ · เนเธอร์แลนด์ · บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา · บัลแกเรีย · เบลเยียม · เบลารุส · โปรตุเกส · โปแลนด์ · ฝรั่งเศส · ฟินแลนด์ · มอนเตเนโกร · มอลโดวา · มอลตา · โมนาโก · ยูเครน · เยอรมนี · รัสเซีย · โรมาเนีย · ลักเซมเบิร์ก · ลัตเวีย · ลีชเทินชไตน์ · ลิทัวเนีย · สเปน · สโลวาเกีย · สโลวีเนีย · สวิตเซอร์แลนด์ · สวีเดน · สหราชอาณาจักร (เวลส์ · สกอตแลนด์ · อังกฤษ · ไอร์แลนด์เหนือ) · ออสเตรีย · อันดอร์รา · อาเซอร์ไบจาน · อาร์มีเนีย · อิตาลี · อิสราเอล · เอสโตเนีย · แอลเบเนีย · ไอซ์แลนด์ · ไอร์แลนด์ · ฮังการี
รัฐที่ได้รับการรับรอง อย่างไม่สมบูรณ์:  ทรานส์นีสเตรีย  นอร์เทิร์นไซปรัส 
เขตสังกัด และดินแดนอื่น ๆ:  เดนมาร์ก หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์ หมู่เกาะโอลันด์  นอร์เวย์ ยานไมเอน  สฟาลบาร์  สหราชอาณาจักร เกิร์นซีย์  เจอร์ซีย์  ยิบรอลตาร์  ไอล์ออฟแมน
ภาวะหัวเล็กเกิน

| ภาวะหัวเล็กเกิน (Microcephaly) |
| --- | --- |

A  baby with microcephaly (left) compared to a baby with a typical head size
การออกเสียง: /ˌmaɪkroʊˈsɛfəliː/ 
สาขาวิชา: Medical genetics, Psychiatry, Neurology
อาการ: Abnormally small head and brain, neurological impairments
การตั้งต้น: Congenital
สาเหตุ: Usually genetic or toxin exposure during pregnancy
การป้องกัน: Avoiding alcohol consumption while pregnant
ความชุก: 2-12 per 10,000 births 
ภาวะหัวเล็กเกิน (อังกฤษ: microcephaly) เป็นความผิดปกติของการเจริญทางประสาท (neurodevelopmental disorder) เป็นอาการแสดงทางประสาทวิทยาที่สำคัญ แต่ไม่มีนิยามเป็นเอกภาพ โดยปกตินิยามว่าเส้นรอบวงศีรษะต่ำเกินสองส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานต่ำกว่าค่าเฉลี่ยสำหรับอายุและเพศ ภาวะหัวเล็กเกินอาจเป็นแต่กำเนิดหรืออาจเป็นในช่วงปีแรก ๆ ของชีวิต ความผิดปกตินี้อาจกำเนิดจากหลายภาวะซึ่งทำให้การเจริญของสมองผิดปกติ หรือจากกลุ่มอาการที่สัมพันธ์กับความผิดปกติของโครโมโซม
โดยทั่วไป อายุคาดหมายของปัจเจกบุคคลที่มีภาวะหัวเล็กเกินลดลงและพยากรณ์โรคสำหรับการทำหน้าที่ของสมองปกตินั้นเลว พยากรณ์โรคแตกต่างกันขึ้นอยู่กับการมีความผิดปกติร่วมด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

Microcephaly at NINDS
Microcephaly Support Group เก็บถาวร 2016-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: Q02 ICD-9-CM: 742.1 OMIM: 251200 MeSH: D008831 DiseasesDB: 22629
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 003272 Scholia: Q431643
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ
ภูมิประเทศแบดแลนด์

เชนเลย์แบดแลนด์ (Chinle Badlands) ที่Grand Staircase-Escalante National Monumentทางตอนใต้ของรัฐยูทาห์
แบดแลนด์ (อังกฤษ: badlands) เป็นภูมิประเทศที่เกิดจากหินตะกอนหรือชั้นดินเหนียวอ่อนนุ่มที่โดนน้ำและลมกัดเซาะ มีลักษณะคล้ายภูมิประเทศแบบแมลไพซ์ (Malpaís) หรือภูมิประเทศแบบหินภูเขาไฟ ภูมิประเทศจะประกอบด้วย เนินยอดป้าน เหว เป็นหลุม รอง หลืบ เสาหิน รูโพรง หรือลักษณะทางธรณีทั่ว ๆ ไป ไม่มีพืชปกคลุมและมักพบทางน้ำไหลผ่านบริเวณส่วนล่างของสัณฐาน ภูมิประเทศชนิดนี้สามารถพบได้บริเวณภูเขาริมน้ำ หรือ ที่ลาดเชิงเขาที่เกิดจากตะกอนเศษหินเชิงเขาที่ถูกกัดเซาะเป็นบริเวณกว้างจากลมและน้ำในลักษณะแนวราบและแนวลึก
เทียหยก

เทียหยก (อังกฤษ: Cheng Yu; จีน: 程昱) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก ที่ปรึกษาคนสำคัญของโจโฉ ให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์แก่โจโฉหลายครั้ง เป็นผู้ใช้อุบายดึงตัวชีซีจากเล่าปี่ และเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่าเรือเสบียงของอุยกายที่มาสวามิภักดิ์มีพิรุธ ซึ่งความจริงเป็นเรือเชื้อเพลิงของอุยกายที่ใช้เอาทัพเรือโจโฉตามอุบายของจิวยี่
ครอบครัว

ลูกชาย เทียบู
การรบที่สำคัญ

1.ยุทธการปราบลิโป้
2.ยุทธการกัวต๋อ
3.ยุทธนาวีเซ็กเพ็ก
เข้ารับราชการ

เทียหยกนั้นเข้ารับราชการตามคำเชิญของซุนฮก ร่วมกับกุยแก หมันทอง ลิยอย อิกิ๋ม มอกาย เล่าหัว และ เตียนอุย
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋
ฟุตบอลหญิงทีมชาตินอร์เวย์

ฟุตบอลหญิงทีมชาตินอร์เวย์ (นอร์เวย์: Norges kvinnelandslag i fotball) เป็นทีมตัวแทนการแข่งขันฟุตบอลหญิงระหว่างประเทศของประเทศนอร์เวย์ ทีมนี้ได้รับการควบคุมโดยสมาพันธ์ฟุตบอลนอร์เวย์ และเป็นอดีตทีมแชมป์โลก, ยุโรป รวมถึงโอลิมปิก ทีมนี้จึงเป็นหนึ่งในทีมชาติที่ประสบความสำเร็จสูงสุด แต่ก็ประสบความสำเร็จน้อยลงตั้งแต่สมัยฟุตบอลโลกหญิง 2011
ประวัติ

ฟุตบอลหญิงทีมชาตินอร์เวย์ได้สำแดงตนครั้งแรกในการแข่งขันฟุตบอลหญิงทีมชาตินอร์ดิก 1978 ซึ่งถือเป็นทีมแรก ๆ ของยุโรปตะวันตก แต่เป็นทีมท้าย ๆ ของกลุ่มนอร์ดิก โดยสามารถเป็นฝ่ายชนะทีมชาติไอซ์แลนด์ และมีการวางรากฐานเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับทีมสโมสรและระบบชุด ซึ่งทีมชาตินอร์เวย์มีความสูสีอย่างมากเมื่อเทียบกับทีมชาติสวีเดนและทีมชาติเดนมาร์ก โดยในช่วงต้นของประวัติศาสตร์ทีมนี้ได้แพ้ต่อประเทศเพื่อนบ้าน แต่แล้วในที่สุดทีมนี้ก็ได้เป็นฝ่ายชนะต่อทีมชาติไอร์แลนด์เหนือได้เป็นครั้งแรก
ประวัติ > แสนยานุภาพ

ในที่สุด ทีมชาตินอร์เวย์ก็สามารถพัฒนาผลงาน จนเป็นหนึ่งในทีมที่มีความแข็งแกร่งขึ้นกว่าหลายทีมในยุโรป จะด้อยกว่าก็แต่เพียงกลุ่มนอร์ดิก ทีมนี้สามารถเป็นฝ่ายชนะทีมชาติอังกฤษ, ฝรั่งเศส และสวิตเซอร์แลนด์ ในการคัดเลือกฟุตบอลหญิงชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปครั้งแรก ทีมชาตินอร์เวย์ได้พบกับทีมชาติสวีเดน, ฟินแลนด์ และไอซ์แลนด์ ซึ่งทีมชาตินอร์เวย์ได้เป็นฝ่ายแพ้ต่อทีมชาติสวีเดนทั้งสองแมตช์ แต่ก็มีชัยเหนือประเทศฟินแลนด์ทั้งสองแมตช์ และมีผลงานที่น่าแปลกใจเล็กน้อยเมื่อครั้งที่เสมอกับทีมชาติไอซ์แลนด์ในประเทศของตน ทีมชาตินอร์เวย์ได้อันดับสองของกลุ่มในรอบคัดเลือกจากการคัดเลือกทีมที่ดีที่สุดเพียงทีมเดียว ซึ่งในภายหลังทีมชาติสวีเดนได้เป็นทีมชนะเลิศการแข่งขันของปีดังกล่าว
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site
Kvinnefotball เก็บถาวร 2018-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Year-by-year results, from RSSSF
ภูเข้

| ภูเข้ |
| --- | --- |
ตำแหน่งเขตแดนระหว่างไทย-ลาว 
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 2,079 เมตร (6,821 ฟุต)
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 1,646 เมตร (5,400 ฟุต)
พิกัด: 19°19′28″N 101°14′27″E﻿ / ﻿19.32444°N 101.24083°E﻿ / 19.32444; 101.24083 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เขตแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศลาว
เทือกเขา: ทิวเขาหลวงพระบาง
ภูเข้  เป็นภูเขาในทิวเขาหลวงพระบางซึ่งแบ่งเขตแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศลาว ในเขตอำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน สูงจากระดับน้ำทะเล 2,079 เมตร  โดยมีหลักเขตแดนหลักที่ 3-37 ตั้งอยู่บนยอด   เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับ 6 ของประเทศไทย และสูงที่สุดในจังหวัดน่าน โดยมีสภาพภูมิอากาศที่เย็นสบายตลอดทั้งปี โดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาวจะมีสภาพอากาศที่หนาวจัด ภูเข้มีสภาพธรรมชาติที่มีความแตกต่างกันระหว่างท้องทุ่งหญ้ากับผืนป่าดิบเขาที่ยังสมบูรณ์ ผสมผสานไปกับความงดงามของทิวเขาสลับซับซ้อนทั้งในเขตพื้นที่ประเทศไทย และประเทศลาว ชนิดพันธุ์ไม้ที่พบเห็นในป่าบริเวณนี้ เช่น ก่วมแดง เฟิร์นมหาสดำ ขนุนดิน กล้วยป่า เจ้าแตรวง เป็นต้น
ภูเข้เป็นยอดเขาที่ได้รับความนิยมของนักท่องเที่ยวที่ชอบการผจญภัย เนื่องจากระยะทางการไปและกลับนั้นต้องพักค้างแรมในป่าด้วย
ภาษามลายูนาตูนา

ภาษามลายู
| ภาษามลายูนาตูนา |
| --- | --- |
Base Melayu Natuna
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิภาค: หมู่เกาะรีเยา
ชาติพันธุ์: ชาวมลายู (ผู้พูดรู้จักกันในชื่อ ชาวมลายูนาตูนา)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียมาเลย์อิกมลายูตรังกานูภาษามลายูนาตูนา
ภาษาถิ่น: รายการภาษาย่อย                   
ระบบการเขียน:  ละติน (ทั่วไปและทางการ)  ยาวี (ทางเลือก) 
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  อินโดนีเซีย
ผู้วางระเบียบ: Language Development and Fostering Agency
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษามลายูนาตูนา (มลายู: Base Melayu Natuna) เป็นวิธภาษาของภาษามลายูที่พูดโดยผู้คนบนหมู่เกาะนาตูนาและพื้นที่โดยรอบ ภาษามลายูนาตูนามีความคล้ายคลึงกับภาษามลายูตรังกานู เนื่องจากกล่าวกันว่าดาตุก กายา ผู้ปกครองนาตูนาองค์แรก เป็นลูกหลานจากอาณาจักรปัตตานีที่เคยควบคุมคาบสมุทรมลายูตอนเหนือ (รัฐกลันตันและรัฐตรังกานู)
ภาษาย่อย

ภาษามลายูนาตูนาแบ่งออกเป็นภาษาย่อยได้ ดังนี้;
อารุงอายัม
เจอรุก
กัมปุงฮีลีร์
มีได
ปูเลาเลาต์
ราไน
ปูเลาตีกา
เซอดาเนา
เซอราซัน
ซูบีเบอซาร์
ซูบีเกอจิล
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

| --- | --- |
Faculty of Public Health,   Ramkhamhaeng University

สถาปนา: 30 มิถุนายน พ.ศ. 2551
คณบดี: อาจารย์ ดร.สาโรจน์ นาคจู
ที่อยู่: คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร 10240
สี:   สีชมพูอมส้ม
เว็บไซต์: http://www.publichealth.ru.ac.th/
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง (อังกฤษ: Faculty of Public Health, Ramkhamhaeng University) เป็นคณะที่ดำเนินการสอนรายวิชาด้านสาธารณสุขศาสตร์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง และเป็นคณะที่จัดตั้งเป็นหน่วยงานภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง  โดยเริ่มเปิดสอน ระดับปริญญาตรี 1 หลักสูตร และ ระดับปริญญาโท 1 หลักสูตร
ประวัติ

ตามพันธกิจของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1 (พ.ศ. 2555 - 2559)
ข้อที่ (1) การพัฒนาคนและสังคมไทยสู่สังคมคุณภาพมุ่งสร้างภูมิคุ้มกันตั้งแต่ระดับปัจเจก ครอบครัวและชุมชนสู่สังคมที่มีคุณภาพ สามารถจัดการความเสี่ยงและปรับตัวเข้ากัยการเปลี่ยนแปลง 
รวมทั้งมีส่วนร่วมในการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ
ข้อที่ (2) การพัฒนาคนสู่สังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต ให้ความสำคัญกับการพัฒนาคุณภาพคนไทยทุกช่วงวัยให้มีภูมิคุ้มกันต่อการเปลี่ยนแปลง มีความพร้อมทั้งด้านร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง 
มีสติปัญญาที่รอบรู้และมีจิตใจที่สำนึกในคุณธรรม จริยธรรม มีความเพียร มีโอกาสและสามารถเรียนรู้ตลอดชีวิต ควบคู่กับการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมในสังคมและสถาบันทางสังคมและสถาบันสังคมให้เข้มแข็งและเอื้อต่อการพัฒนาคนนั้น
ทางมหาวิทยาลัยได้ตระหนักถึงความสำคัญดังกล่าว และเห็นว่ายังขาดแคลนสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตและด้านสาธารณสุขโดยตรงจึงได้มีการพัฒนาหลักสูตรทางด้านสาธารณสุขศาสตร์โดยคำนึงถึงสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงการยกระดับคุณภาพชีวิตสู่ความยั่งยืน และความต้องการในการพัฒนาด้านสาธารณสุขเพื่อตอบสนองความต้องการของสังคม
อาศัยมาตรา 18(4)แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยรามคำแหง พ.ศ. 2541 ประกอบมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการบริหารส่วนงานภายในของสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. 2550 ประกาศคณะกรรมการอุดมศึกษา เรื่อง หลักเกณฑ์การจัดตั้งส่วนงานภายในของสถาบันการศึกษา พ.ศ. 2551 และมติสภามหาวิทยาลัยรามคำแหงในการประชุมครั้งที่ 8/2551 วาระที่ 47 เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2551 
มีมติให้จัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์เป็นส่วนงานภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง ตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน 2551 เป็นต้นไป
ดังนั้นคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จึงได้กำหนดวันที่ 30 มิถุนายน ของทุกปีเป็นวันก่อตั้งคณะ ปัจจุบันคณะสาธารณสุขศาสตร์ได้ย้ายมาที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง หัวหมาก ตามที่สภามหาวิทยาลัย ในการประชุม ครั้งที่ 2/2563 วาระที่ 4.16 เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563
หลักสูตร

ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
| ปริญญาตรี | ปริญญาโท | ปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
|  หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขชุมชน หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย |  หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารสาธารณสุข |  หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิต |
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยรามคำแหง
มหาวิทยาลัยรามคำแหง จ.สุโขทัย http://www.publichealth.ru.ac.th/
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยรามคำแหง
| ด ค กมหาวิทยาลัยรามคำแหง |
| --- | --- | --- |
| สัญลักษณ์ | พ่อขุนรามคำแหงมหาราช • สีน้ำเงิน-สีทอง |  |
| วิทยาเขต | หัวหมาก • บางนา • สุโขทัย |  |
| คณะ | นิติศาสตร์ • บริหารธุรกิจ • มนุษยศาสตร์ • ศึกษาศาสตร์ • วิทยาศาสตร์ • รัฐศาสตร์ • เศรษฐศาสตร์ • วิศวกรรมศาสตร์ • ศิลปกรรมศาสตร์ • พัฒนาทรัพยากรมนุษย์ • สื่อสารมวลชน • ทัศนมาตรศาสตร์ • บัณฑิตวิทยาลัย • สถาบันการศึกษานานาชาติ |  |
| วิทยาเขตสุโขทัย | สาธารณสุขศาสตร์ • ธุรกิจการบริการ |  |
| สาขาวิทยบริการฯ | เชียงราย • เชียงใหม่ • แพร่ • ลพบุรี • เพชรบูรณ์ • อุทัยธานี • ปราจีนบุรี • กาญจนบุรี • อุดรธานี • นครพนม • ขอนแก่น • หนองบัวลำภู • ชัยภูมิ • อำนาจเจริญ • นครราชสีมา • สุรินทร์ บุรีรัมย์ • ศรีสะเกษ • พังงา • นครศรีธรรมราช • ตรัง • สงขลา |  |
| โรงเรียนสาธิต | โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง • โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง (ฝ่ายประถม) • โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา |  |
หมวดหมู่ •  โครงการ •  สถานีย่อย
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนการสาธารณสุขในประเทศไทย  |
| --- | --- |
มหาวิทยาลัยรัฐ: ราชภัฏเชียงราย • ราชภัฏนครราชสีมา • นเรศวร • รามคำแหง • มหาสารคาม • ศรีนครินทรวิโรฒ • อุบลราชธานี
มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ: เกษตรศาสตร์ • ขอนแก่น • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • ทักษิณ • สุรนารี • ธรรมศาสตร์ • บูรพา • พะเยา • มหิดล • แม่ฟ้าหลวง • วลัยลักษณ์
มหาวิทยาลัยเอกชน: เชียงราย • ปทุมธานี • หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ • เวสเทิร์น (กาญจนบุรี) • เวสเทิร์น (บุรีรัมย์)
วิทยาลัยในสังกัด คณะสาธารณสุขศาสตร์และสหเวชศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก: วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดขอนแก่น • วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดชลบุรี • วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดตรัง • วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดพิษณุโลก • วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดยะลา • วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดสุพรรณบุรี  • วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี  •
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
หันค่าย

ขุนนางของรัฐวุยก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 238)
| หันค่าย (หาน จี้) |
| --- | --- |
韓曁

เสนาบดีมหาดไทย (司徒 ซือถู)
ดำรงตำแหน่ง 12 กุมภาพันธ์ – 10 เมษายน ค.ศ. 238 (238)
กษัตริย์: โจยอย
ที่ปรึกษาราชวัง (太中大夫 ไท่จงต้าฟู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 234 (234) – 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 238 (238)
กษัตริย์: โจยอย
เสนาบดีพิธีการ (太常 ไท่ฉาง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 226 (226) – ค.ศ. 234 (234)
กษัตริย์: โจผี / โจยอย
นายร้อยโลหะ (司金都尉 ซือจินตูเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 226 (226)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้ (จนถึง ค.ศ. 220)  / โจผี (ตั้งแต่ ค.ศ. 220)
หัวหน้ารัฐบาล: โจโฉ (จนถึง ค.ศ. 220)
ผู้กำกับดูแลงานหลอมเหล็ก (監冶謁者 เจียนเหย่เย่เจ่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
หัวหน้ารัฐบาล: โจโฉ
เจ้าเมืองเล่าหลิง (樂陵太守 เล่าหลิงไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
หัวหน้ารัฐบาล: โจโฉ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ อำเภอฟางเฉิง มณฑลเหอหนาน
เสียชีวิต: 10 เมษายน พ.ศ. 238
บุตร: หาน เจ้า หาน เหยา
บุพการี: หาน ฉุน (บิดา)
ความสัมพันธ์: หาน ซิ่น (บรรพบุรุษ) หาน ชู่ (ปู่)
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: กงจื้อ (公至)
สมัญญานาม: กงโหว (恭侯)
บรรดาศักดิ์: หนานเซียงถิงโหว (南鄉亭侯)

หันค่าย (เสียชีวิต 10 เมษายน ค.ศ. 238) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หาน จี้ (จีน: 韓曁; พินอิน: Hán Jì) ชื่อรอง กงจื้อ (จีน: 公至; พินอิน: Gōngzhì) เป็นขุนนางชาวจีนผู้รับราชการในรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เดิมรับใช้ขุนศึกเล่าเปียวและโจโฉในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ประวัติช่วงต้น

หันค่ายเป็นชาวอำเภอตู่หยาง (堵陽縣 ตู่หยางเซี่ยน) เมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอฟางเฉิง มณฑลเหอหนาน บรรพบุรุษของหันค่ายคือหาน ซิ่น (韓信) หรือหานหวางซิ่น (韓王信) เป็นหนึ่งในผู้ปกครองของยุคสิบแปดรัฐในช่วงเปลี่ยนผ่านจากราชวงศ์จิ๋นเป็นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ปู่ของหันค่ายคือหาน ชู่ (韓術) และบิดาของหันค่ายคือหาน ฉุน (韓純) รับราชการเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองฮอตั๋ง (河東郡 เหอตงจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครยฺวิ่นเฉิง มณฑลชานซีในปัจจุบัน) และเมืองลำกุ๋น (南郡 หนานจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครจิงโจว มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) ตามลำดับในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
เมื่อหันค่ายอายุยังเยาว์ เฉิน เม่า (陳茂) ชายผู้มั่งคั่งและทรงอิทธิพลในอำเภอตู่หยางได้ใส่ร้ายบิดาและพี่ชายของหันค่ายในข้อหาอุกฉกรรจ์ เป็นผลทำให้บิดาและพี่ชายของหันค่ายถูกจับและถูกประหารชีวิต หันค่ายยังคงนิ่งเงียบต่อความอยุติธรรมที่ครอบครัวของตนได้รับ ขณะเดียวกันก็วางแผนอย่างลับ ๆ ที่จะแก้แค้นเฉิน เม่า หันค่ายหางานทำสะสมรายได้ และใช้เงินจ้างมือสังหารเพื่อช่วยในการแก้แค้น พวกเขาสะกดรอยตามเฉิน เม่าและสังหารเสีย ตัดศีรษะเฉิน เม่าไปวางเซ่นหลุมศพของบิดาหันค่าย หันค่ายกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงหลังจากเหตุการณ์นี้
หันค่ายได้รับการเสนอชื่อเป็นเซี่ยวเหลียน (ผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้ารับราชการพลเรือน) และได้รับเสนองานในสำนักของเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง) แต่หันค่ายปฏิเสธ เมื่อความวุ่นวายทั่วแผ่นดินจีนในทศวรรษ 180 หันค่ายปลอมตัวตนและไปอาศัยอยู่ในชนบทของอำเภอโลเอี๋ยง (魯陽縣 หลู่หยางเซี่ยน; ปัจจุบันคืออำเภอหลู่ชาน มณฑลเหอหนาน) เวลานั้นหันค่ายได้ยินว่าชาวบ้านกำลังวางแผนจะกลายเป็นโจรเพราะชีวิตยากลำบากเกินไป หันค่ายจึงใช้ทรัพย์สินส่วนตัวจัดงานเลี้ยงให้กับเหล่าผู้นำชาวบ้านและโน้มน้าวให้พวกเขายกเลิกแผนที่จะกลายเป็นโจร
ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 189 ถึง ค.ศ. 192 เมื่อขุนศึกอ้วนสุดครองเมืองลำหยง อ้วนสุดได้ยินชื่อเสียงของหันค่ายจึงเรียกหันค่ายมารับใช้ตน หันค่ายปฏิเสธและไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่เนินเขาใกล้อำเภอชานตู (山都縣 ชานตูเซี่ยน; อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของนครเซียงหยาง มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) เพื่อหลีกเลี่ยงอ้วนสุด เมื่อเล่าเปียวเจ้ามณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลหูเป่ย์และมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) พยายามจะเชิญหันค่ายมาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา หันค่ายก็หนีลงใต้ไปยังอำเภอช่านหลิง (孱陵縣 ช่านหลังเซี่ยน; ทางตะวันตกของอำเภอกงอาน มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) เพื่อหลบหลีกเล่าเปียว ภายหลังหันค่ายเป็นผู้บุคคลที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นับถือของผู้คนในท้องถิ่น เล่าเปียวรู้สึกไม่พอใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้ หันค่ายกลัวว่าเล่าเปียวจะดำเนินการรุนแรงกับตนจึงตกลงอย่างไม่เต็มใจที่จะรับใช้เล่าเปียว เล่าเปียวตั้งให้หันค่ายเป็นนายอำเภอ (長 จ่าง) ของอำเภอยี่เซง (宜城縣 อี๋เฉิงเซี่ยน; อยู่ในนครเซียงหยาง มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน)