stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอ็ม1 คาร์บิน

|  คาร์ไบน์, คาลิเบอร์> 30, เอ็ม 1  |
| --- | --- |
เอ็ม1 คาร์ไบน์
ชนิด:  M1, ปืนไรเฟิลสั้นแบบกึ่งอัตโนมัติ  M2/M3, ปืนไรเฟิลสั้นแบบมีระบบปรับโหมดการยิง 
แหล่งกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
บทบาท
ประจำการ: 1942–1973 (United States)
ผู้ใช้งาน: See Users
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง การก่อการกำเริบฮุกบาลาฮับ สงครามกลางเมืองจีน (limited) สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง สงครามเกาหลี วิกฤตการณ์มาลายา สงครามแอลจีเรีย วิกฤตการณ์คลองสุเอซ การปฏิวัติคิวบา สงครามเวียดนาม สงครามกลางเมืองลาว การบุกครองอ่าวหมู สงครามหกวัน สงครามกลางเมืองกัมพูชา The Troubles สงครามกลางเมืองแองโกลา กันยายนทมิฬ สงครามกลางเมืองเลบานอน สงครามยาเสพติดเม็กซิโก
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Frederick L. Humeston William C. Roemer David Marshall Williams
ช่วงการออกแบบ: 1938–1941
บริษัทผู้ผลิต: Military contractors Commercial copies
มูลค่า: $45 (WW2)
ช่วงการผลิต: July 1942–August 1945 (U.S. military) 1945–present (Commercial)
จำนวนที่ผลิต: 6,121,309 (WWII)
แบบอื่น: M1A1, M1A3, M2, M2A2, M3
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 5.2 lb (2.4 kg) empty 5.8 lb (2.6 kg) loaded w/ sling
ความยาว: 35.6 in (900 mm)
ความยาวลำกล้อง: 18 in (460 mm)

กระสุน: .30 Carbine (7.62×33mm)
การทำงาน: Gas-operated (short-stroke piston), rotating bolt
อัตราการยิง: Semi-automatic (M1/A1) 750 rounds/min (M2)
ความเร็วปากกระบอก: 1,990 ft/s (607 m/s)
ระยะหวังผล: 300 yd (270 m)
ระบบป้อนกระสุน: 15- or 30-round detachable box magazine
ศูนย์เล็ง: Rear sight:  aperture; L-type flip or adjustable, front sight: wing-protected post
เอ็ม1 คาร์บิน (ชื่ออย่างเป็นทางการว่า ปืนไรเฟิลสั้นสหรัฐ, คาลิเบอร์.30, เอ็ม 1) เป็นปืนไรเฟิลแบบสั้นกึ่งอัตโนมัติด้วยกระสุนขนาด .30 คาร์บิน(7.62x33 mm) ซึ่งน้ำหนักเบาและใช้งานง่าย มันเป็นอาวุธปืนแบบมาตรฐานสำหรับกองทัพสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี และสงครามเวียดนาม เอ็ม1 คาร์บิน ผลิตขึ้นในหลายรูปแบบและใช้งานกันอย่างแพร่หลายโดยไม่เพียงแค่กองทัพสหรัฐเท่านั้น แต่เป็นกองกำลังกึ่งทหารและกองกำลังตำรวจทั่วโลก มันยังเป็นอาวุธปืนสำหรับพลเรือนที่ได้รับความนิยม
เอ็ม2 คาร์บิน เป็นรูปแบบของเอ็ม1 คาร์บินที่มีระบบปรับโหมดการยิง(selective-fire)ที่สามารถยิงได้ทั้งในรูปแบบกึ่งอัตโนมัติและอัตโนมัติเต็มรูปแบบ เอ็ม3 คาร์บิน เป็นเอ็ม2 คาร์บินที่ติดตั้งด้วยกล้องสโคปแบบระบบอินฟาเรด
แม้จะมีชื่อและรูปร่างคล้ายกัน แต่เอ็ม1 คาร์บินนั้นไม่ใช่ปืนไรเฟิลสั้นในรูปแบบของไรเฟิลเอ็ม1 กาแรนด์ พวกเขาเป็นอาวุธปืนที่มีความแตกต่าง และพวกเขาใช้กระสุนที่มีความแตกต่าง เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1925 กองทัพสหรัฐได้เริ่มที่จะใช้ระบบการตั้งชื่อที่เป็นที่ยอมรับ เมื่อคำว่า "เอ็ม" เป็นชื่อย่อมาจาก "โมเดล" และหมายเลขแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอุปกรณ์และอาวุธตามลำดับ ดังนั้น "เอ็ม1 ไรเฟิล" จึงเป็นไรเฟิลแบบแรกที่ได้พัฒนาขึ้นภายใต้ระบบนี้ "เอ็ม1 คาร์บิน" เป็นปืนไรเฟิลสั้นแบบแรกที่ถูกพัฒนาขึ้นภายใต้ระบบนี้ เอ็ม3 คาร์บิน เป็นปืนไรเฟิลสั้นแบบที่สองที่ถูกพัฒนาขึ้นภายใต้ระบบนี้ ฯลฯ
เอ็มอาร์เอ็นเอ

วงชีวิตของ mRNA ในยูคาริโอต
เอ็มอาร์เอ็นเอ หรือ อาร์เอนเอนำรหัส (Messenger ribonucleic acid ; mRNA เป็นโมเลกุลของอาร์เอ็นเอที่บรรจุรหัสหรือพิมพ์เขียวของโปรตีน mRNA สร้างโดยการทรานสคริปชันจากแม่แบบที่เป็นดีเอ็นเอ จากนั้นจะนำข้อมูลทางพันธุกรรมมาสู่การสังเคราะห์โปรตีนโดยไรโบโซม ซึ่งเป็นการเปลี่ยนข้อมูลจากลำดับนิวคลีโอไทด์ไปสู่ลำดับกรดอะมิโน ข้อมูลทางพันธุกรรมใน mRNA จะอยู่ในรูปลำดับเบสของนิวคลีโอไทด์ที่เรียงเป็นรหัสพันธุกรรม ซึ่งหนึ่งรหัสประกอบด้วยนิวคลีโอไทด์สามเบส ซึ่งรหัสพันธุกรรมแต่ละตัวจะกำหนดกรดอะมิโนหนึ่งชนิดยกเว้นรหัสพันธุกรรมหยุด ซึ่งจะทำให้การสังเคราะห์โปรตีนสิ้นสุดลง กระบวนการนี้ต้องทำงานร่วมกับอาร์เอ็นเออีกสองชนิดคือ tRNA ที่จดจำรหัสพันธุกรรมและนำกรดอะมิโนเข้ามาต่อกัน กับ rRNAที่เป็นองค์ประกอบหลักของไรโบโซม
โครงสร้างของ mRNA ที่สมบูรณ์ในยูคาริโอต ประกอบด้วย 5' cap, 5' UTR, coding region, 3' UTR, and poly(A) tail
แหล่งข้อมูลอื่น

Life of mRNA เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Flash animation
↑  คลังศัพท์ไทย สวทช
แขวงบางโคล่

| แขวงบางโคล่ |
| --- | --- |
แขวง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Khwaeng Bang Khlo
วัดไผ่เงินโชตนาราม
แผนที่เขตบางคอแหลม เน้นแขวงบางโคล่
ประเทศ:  ไทย
เขตปกครองพิเศษ: กรุงเทพมหานคร
เขต: บางคอแหลม
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5.872 ตร.กม. (2.267 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 33,954 คน
 • ความหนาแน่น: 5,782.36 คน/ตร.กม. (14,976.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 10120
รหัสภูมิศาสตร์: 103103
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บางโคล่ เป็นแขวงหนึ่งของเขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้งและอาณาเขต

แขวงบางโคล่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเขตบางคอแหลม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติตต่อกับแขวงทุ่งวัดดอน (เขตสาทร) มีซอยเจริญราษฎร์ 8 (อยู่ดี), ซอยเจริญราษฎร์ 5 (อยู่ดี), ซอยจันทน์ 43 แยก 14 (อยู่ดี 20/1), ซอยจันทน์ 43 (วัดไผ่เงิน), ซอยจันทน์ 43 แยก 33 และซอยสาธุประดิษฐ์ 12 (ทวีสิทธิ์) เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงช่องนนทรีและแขวงบางโพงพาง (เขตยานนาวา) มีถนนสาธุประดิษฐ์, แนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างเขตยานนาวากับเขตบางคอแหลม, ถนนรัชดาภิเษก และคลองบางมะนาวเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงราษฎร์บูรณะและแขวงบางปะกอก (เขตราษฎร์บูรณะ) มีแนวกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงบางคอแหลมและแขวงวัดพระยาไกร (เขตบางคอแหลม) มีคลองวัดจันทร์ใน, แนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงบางคอแหลมกับแขวงบางโคล่, คลองวัดจันทร์ใน, แนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงบางคอแหลมกับแขวงบางโคล่, แนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงวัดพระยาไกรกับแขวงบางโคล่, ซอยชุมชนร่วมใจพัฒนา ซอย 4, แนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงวัดพระยาไกรกับแขวงบางโคล่ และถนนสุดประเสริฐเป็นเส้นแบ่งเขต
การคมนาคม

ถนนสายหลักในพื้นที่แขวงบางโคล่ได้แก่
ถนนพระรามที่ 3
ถนนเจริญราษฎร์
ถนนสาธุประดิษฐ์
ถนนรัชดาภิเษก
ทางพิเศษศรีรัช
ถนนสายรองและทางลัด ได้แก่
ถนนสุดประเสริฐ
ถนนแฉล้มนิมิตร
ซอยเจริญกรุง 107, ซอยเจริญราษฎร์ 7 และซอยเจริญราษฎร์ 10 (ประดู่ 1)
ซอยเจริญราษฎร์ 5, ซอยเจริญราษฎร์ 5 แยก 4, ซอยเจริญราษฎร์ 7 แยก 7 และซอยเจริญราษฎร์ 8 (อยู่ดี)
ซอยเจริญราษฎร์ 7 แยก 35 (ราษฎร์อุทิศ 1)
ซอยพระรามที่ 3 ซอย 19 (กรรณิการ์)
ซอยพระรามที่ 3 ซอย 23 (วาโก้)
ซอยสุดประเสริฐ 9 (บ้านใหม่)
ซอยจันทน์ 43 (วัดไผ่เงิน)
ซอยจันทน์ 43 แยก 14 (อยู่ดี 20/1)
ซอยจันทน์ 43 แยก 41 และซอยสาธุประดิษฐ์ 16 (ภักดีธรรม)
ซอยจันทน์ 43 แยก 45 และซอยสาธุประดิษฐ์ 20 (ศิริวัฒนา)
สถานที่สำคัญ

สถานที่สำคัญของแขวงบางโคล่ได้แก่
วัดจันทร์นอก
วัดจันทร์ใน
วัดไทร
วัดบางโคล่นอก
วัดเรืองยศสุทธาราม (บางโคล่ใน)
วัดไผ่เงินโชตนาราม
สวนสาธารณะเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบ พระชนมพรรษา
เอ็ม18 เฮลล์แคท

|  76 mm Gun Motor Carriage M18  |
| --- | --- |

ชนิด: รถถังพิฆาต
แหล่งกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
บทบาท
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี สงครามยูโกสลาเวีย
ประวัติการผลิต
ช่วงการออกแบบ: พ.ศ.2485
บริษัทผู้ผลิต: Buick Motor Division of General Motors
มูลค่า: $55,230
ช่วงการผลิต: มิถุนายน 2486 – ตุลาคม 2487
จำนวนที่ผลิต: 2,507
ข้อมูลจำเพาะ ()
มวล: 39,000 ปอนด์ (17.7 เมตริกตัน)
ความยาว: 17 ฟุต 4 นิ้ว (5.28 ม.) hull   21 ft 10 in (6.6 ม.) including gun
ความกว้าง: 9 ฟุต 5 นิ้ว (2.87 ม.)
ความสูง: 8 ฟุต 5 นิ้ว (2.57 ม.)
ลูกเรือ: 5 (ผู้บัญชาการรถถัง, พลปืน, พลบรรจุกระสุน, พลขับ, ผู้ช่วยพลขับ)

เกราะ: 4.8-25.4 มม. (0.19-1.0 นิ้ว)
อาวุธหลัก: 76 มม. gun M1A1, M1A1C, or M1A2  45 นัด
อาวุธรอง: .50 caliber (12.7 มม.) Browning M2HB machine gun  800 นัด
เครื่องยนต์: Continental R975-C1 or C4; 350 หรือ 400แรงม้า (261 kW-298 kW) at 2,400 รอบ/นาที
กำลัง/น้ำหนัก: 19.8 -22.6 horsepower/metric ton
เครื่องถ่ายกำลัง: 900T Torqmatic automatic transmission   3 speeds forward, 1 reverse
กันสะเทือน: Torsion bar
ความจุเชื้อเพลิง: 165 US gallons (625 ลิตร)
พิสัยปฏิบัติการ: 100 mi (160 km) on road
ความเร็ว: 45 ไมล์/ชม. (72 กม./ชม.) on road   26 ไมล์/ชม. (42 กม./ชม.) off road
เอ็ม18 เฮลล์แคท(ชื่ออย่างเป็นทางการว่า 76 mm Gun Motor Carriage M18 หรือ เอ็ม18 จีเอ็มซี) เป็นรถถังพิฆาตสัญชาติอเมริกันในสงครามโลกครั้งที่สอง ยังถูกใช้ในสงครามเกาหลี เป็นรถถังของสหรัฐที่เคลื่อนที่ได้เร็วบนท้องถนน ด้วยความเร็วนั้นจะเคลื่อนที่ได้โดยการเก็บรักษาเกราะที่เล็กน้อย ได้ใช้ระบบเกียร์อัตโนมัติแบบ Torqmatic ซึ่งเป็นนวัตกรรมใหม่ และติดตั้งบนยานพาหนะที่ค่อนข้างเบาด้วยเครื่องยนต์ที่ใช้เดียวกันกับรถถังเชอร์แมนที่มีขนาดใหญ่มาก
เฮลล์แคทเป็นรถถังพิฆาตของสหรัฐที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง มันมีอัตราสังหารที่สูงกว่าอัตราการสูญเสียของรถถังหรือรถถังพิฆาตอื่นๆที่ถูกนำใช้โดยกองทัพสหรัฐในสงครามโลกครั้งที่สอง
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 1

| อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 1 |
| --- | --- |
ประเภท: เรียลลิตี้
สร้างโดย: ไทรา แบงส์
พัฒนาโดย: Ken Mok Kenya Barris
ประเทศแหล่งกำเนิด:  สหรัฐ
จำนวนตอน: 9
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ไทรา แบงส์ Ken Mok
ความยาวตอน: 60 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: UPN
ออกอากาศ: 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 – 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2546
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล (หรือที่รู้จักกันในชื่อ America's Next Top Model, Cycle 1) รายการเรียลลิตี้ที่จัดทำโดยสุดยอดนางแบบและพิธีกรรายการโทรทัศน์ ไทร่า แบงส์ โดยมีจุดประสงค์เพื่อ "ค้นหาสุดยอดนางแบบเพียงหนึ่งเดียว"
ออกอากาศครั้งแรกที่สหรัฐอเมริกา ทางช่อง UPN เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2546  โดยมีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 10 คน ในรอบ 5 คนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ ได้ไปแข่งขันต่อที่ เมืองปารีส ประเทศฝรั่งเศส และผู้ชนะจะได้เซ็นสัญญากับบริษัท Wilhelmina ได้รับการสัญญาการทำงานกับบริษัทเครื่องสำอาง Revlon และถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสาร Marie Claire
และผู้ชนะก็คือ เอเดรียน เคอร์รี สาวสวยวัย 20 ปีจาก อิลลินอยส์ แต่ภายหลังเธออ้างว่าไม่ได้รับรางวัลใดๆ จากรายการนี้เลย ทำให้ความสัมพันธ์อันดีของเธอกับ ไทร่า แบงส์ หยุดชะงัก และเกิดอาการมองหน้าไม่ติดกันในที่สุด
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Wants It Bad

ออกอากาศ : 20 พฤษภาคม 2546
หลังการคัดเลือก ผู้เข้ารอบสุดท้าย 10 คนจากผู้เข้าแข่งขันทั้ง 20 คนเรียบร้อยแล้ว ไทร่าได้พาผู้เข้าแข่งขันมายังที่พักในมหานครนิวยอร์ก โดยให้อาศัยรวมกันในอพาร์ทเม้นต์ หลังจากที่ผู้เข้าแข่งขันได้เลือกห้องและแบ่งเตียงนอนกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไทร่าก็ได้พาผู้เข้าแข่งขันอีก 2 คนคือ จีเซลล์ และ เทซซ่า เข้ามาเพิ่มเติมทีหลัง
หลังจากที่ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 10 คน ทำการแวกซ์ขนด้วยบิกินี่และทำการชั่งน้ำหนักตัวเรียบร้อยแล้ว ผู้เข้าแข่งขันก็ต้องถ่ายภาพครั้งแรกในชุดบิกินี่ของ เจนนิเฟอร์ โลเปซ  ท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บบนยอดตึกระฟ้าใจกลางเมืองแมนฮัตตัน  ในการตัดสินครั้งแรก คณะกรรมการรู้สึกว่า เอลิส ดูค่อนข้างที่จะผอมมากจนเกินไป การโพสท่าของเทซซ่าดูธรรมดาจนน่าผิดหวัง และภาพถ่ายของ แชนน่อน ดูไม่น่าดึงดูดและยังไม่โดนแสงจนทำให้ภาพของเธอมืดเกินไป แต่สุดท้ายคนที่ถูกคัดออกในรอบแรกก็คือ เทซซ่า ซึ่งแม้รูปลักษณ์จะดูเป็นแฟชั่นชั้นสูงก็จริง แต่กลับไม่สามารถที่จะดึงเอาออกมาได้
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : เอโบนี่ เฮทธ์
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : แชนน่อน สจ๊วต และ เทซซ่า คาร์ลสัน
ผู้ที่ถูกคัดออก : เทซซ่า คาร์ลสัน
ช่างถ่ายภาพ : ดักลาส บิซาร์โร, อลิซาเบธ มอสส์
แขกรับเชิญพิเศษ : จอน ซิลเวอร์แมน, โจห์นิส พาดิลา
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Is Here To Win, Not Make Friends

ออกอากาศ : 27 พฤษภาคม 2546
บรรยากาศในบ้านเริ่มคุกรุ่นเมื่อสาวในบ้านเริ่มแตกกัน โรบินและแชนน่อนซึ่งรวมตัวกันเป็น "กลุ่มคริสเตียน" ได้ถกเถียงกับเอลิสในเรื่องความไม่เชื่อถือในศาสนาและพระเจ้าของเธอ และตั้งแง่รังเกียจการรักร่วมเพศของเอโบนี หลังจากที่ผู้เข้าแข่งขันได้เรียนรู้การเดินแบบจาก เจ.อเล็กซ์แซนเดอร์ แล้ว จีเซลล์ซึ่งเป็นผู้ชนะในการแข่งขันเดินแบบและรางวัลของเธอก็คือ การได้เข้าพบ ไวเคลฟ จีน โดยเธอเลือกให้เอเดรียนน์ นิโคล และเคธี่เป็นผู้ได้รางวัลร่วมกับเธอด้วย
สงครามในบ้านเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อ เอโบนี ตัดสินใจที่จะไม่ยอมบอก นิโคล และ เคธี่ เรื่องจดหมายของไทร่าและเกิดการโต้เถียงกันอย่างรุนแรง โรบินจึงได้พาสมาชิกในบ้านทุกคนเข้าพิธีชำระล้างบาปเพื่อยุติความบาดหมางของสมาชิกในบ้าน ซึ่งเหตุการณ์ในครั้งนี้สร้างความหงุดหงิดให้กับเอลิสเป็นอย่างมาก เธอจึงพูดระบายความรู้สึกไม่พอใจที่มีต่อการแข่งขันครั้งนี้ออกมา
การถ่ายภาพครั้งที่สอง ผู้เข้าแข่งขันต้องถ่ายภาพชุดว่ายน้ำสำหรับขึ้นปกนิตยสารสำหรับผู้หญิง เคสซี่กลายเป็นสองคนสุดท้ายเนื่องจากไม่สามารถเก็บอาการได้และร้องไห้ออกมาเมื่อได้ฟังคำวิจารณ์ที่รุนแรงของคณะกรรมการ แต่เคธี่เป็นผู้ที่ถูกคัดออก เพราะกรรมการรู้สึกว่ารูปลักษณ์ของเธอมีความเซ็กซี่และยั่วยวนเกินกว่าที่จะเป็นนางแบบแฟชั่นชั้นสูงได้
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : แชนน่อน สจ๊วต
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : เคธี่ เคลียร์รี่ และ เคสซี่ วอลล์เลซ
ผู้ที่ถูกคัดออก : เคธี่ เคลียร์รี่
ช่างถ่ายภาพ : แบร์รี่ ฮอลลิวู้ด
แขกรับเชิญพิเศษ : ไวเคลฟ จีน, เจ.อเล็กแซนเดอร์
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Gets Rushed To The Emergency Room

ออกอากาศ : 3 มิถุนายน 2546
ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือทั้ง 8 คนได้ถูกจับแปลงโฉมใหม่ให้ดูเป็นนางแบบมากยิ่งขึ้น จีเซลล์ที่ไม่พอใจในรูปโฉมใหม่ได้ร้องไห้โวยวาย และบ่นตลอดเวลาจนสร้างความรำคาญให้กับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ในขณะเดียวกันโรบินกับเอโบนีเองก็ไม่พอใจกับทรงผมใหม่ที่ได้รับเช่นกัน  หลังจากนั้นผู้เข้าแข่งขันต้องแข่งกันแต่งหน้า ซึ่งเอลิสเป็นผู้ชนะในการแข่ง และได้รางวัลคือการได้พบกับนักแฟชั่นชื่อดัง แม็กซ์ ทุซซี่ โดยเธอได้เลือกให้เอเดรียนน์ กับ นิโคล ได้รับรางวัลร่วมกันกับเธอด้วยเพื่อเป็นการขอบคุณที่ให้การช่วยเหลือเธอในการแข่ง แต่นิโคลกลับปฏิเสธที่จะไปโดยอ้างว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย แต่จริงๆ แล้วเธอต้องการที่จะอยู่โทรศัพท์คุยกับแฟนของเธอมากกว่า
หลังจากนั้นผู้เข้าแข่งขันต้องถ่ายภาพกับงู ซึ่งสร้างความหวาดกลัวให้กับโรบินเป็นอย่างมาก แต่ภาพของผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่ก็ออกมาดูมีพลัง หลังจากการถ่ายภาพ เอเดรียนน์ได้ป่วยหนักจนต้องถูกส่งเข้าโรงพยาบาล แต่เธอก็แอบหนีออกมาและกลับมาที่ห้องตัดสินได้ทัน ซึ่งสร้างความประทับใจให้กับคณะกรรมการเป็นอย่างมาก ที่ห้องผู้ตัดสิน เอโบนีได้รับคำวิจารณ์เกี่ยวกับสุขภาพผิวหนังของเธอ และนิโคลเป็นผู้ที่ถูกคัดออกเนื่องจากไม่มีความมุ่งมั่นเพียงพอที่จะแข่งขันต่อไป
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : แชนน่อน สจ๊วต
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : เอโบนี เฮทธ์ และ นิโคล แพนัทโทนี่
ผู้ที่ถูกคัดออก : นิโคล แพนัทโทนี่
ช่างถ่ายภาพ : จอห์น วอร์ด
แขกรับเชิญพิเศษ : คิม เลไพน์, จอน ซิลเวอร์แมน, แม็กซ์ ทุซชี่, เจนิส คอมบ์, คอนสแตนซ์ ไวท์, อนันด์ จอน, ดีเร็กค์ คาห์น
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Drives Everyone Crazy

ออกอากาศ : 10 มิถุนายน 2546
ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือทั้ง 7 คน ได้เรียนรู้เกี่ยวกับการฝึกทักษะการแสดง และผู้ชนะก็คือ โรบิน ซึ่งรางวัลของเธอก็คือการได้นวดสปาในอพาร์ทเมนท์ และเธอได้เลือกให้ แชนน่อน และ เคสซี่ ได้รับรางวัลร่วมกับเธอด้วย และสาวๆ คนอื่นที่แพ้การแข่งขันต้องไปเก็บกวาดอพาร์ทเม้นต์ให้สะอาด แต่จีเซลล์กลับไม่ยอมทำตามหน้าที่ และยังเรียกให้หมอนวดมาช่วยนวดตัวให้ ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับเอโบนีเป็นอย่างมาก และหลังจากนั้นเมื่อ คา แฟนสาวของเอโบนีมาเยี่ยมและทำความรู้จักกับสาวๆ ในบ้าน แชนน่อนและโรบินกลับเลือกที่จะเก็บตัวอ่านไบเบิลอยู่ในห้อง ซึ่งเป็นการเสียมารยาทเป็นอย่างมาก
สำหรับการแข่งขันครั้งนี้ สาวๆ ต้องถ่ายโฆษณาคอนแทคเลนส์ โดยเคสซี่ได้รับคำชมในเรื่องการแสดง เอเดรียนน์ถูกตำหนิในเรื่องสำเนียง และแชนน่อนถูกวิจารณ์เรื่องที่ไม่ยอมยิ้มและดูไม่ค่อยมีเสน่ห์เมื่อถ่ายโฆษณา  แต่คนที่เป็นสองคนสุดท้ายกลับเป็นจีเซลล์ และ เอโบนี โดยคณะกรรมการบอกว่าทั้งคู่ต่างก็มีประสิทธิภาพมากพอที่จะเป็นนางแบบได้ แต่จีเซลล์จำเป็นจะต้องมีความมั่นใจมากกว่านี้ และผู้ที่ถูกคัดออกกลับเป็นเอโบนีที่มีบุคลิกแข็งกร้าวและไม่เป็นที่ต้องการทางตลาดสำหรับวงการนี้
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : เคสซี่ วอลล์เลซ
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : เอโบนี เฮทธ์ และ จีเซลล์ แซมสัน
ผู้ที่ถูกคัดออก : เอโบนี เฮทธ์
ผู้กำกับโฆษณา : โลเรน เฮย์เนส
แขกรับเชิญพิเศษ : จอน ซิลเวอร์แมน, อลิส สไปแวคค์, เจ.อเล็กซ์แซนเดอร์, เทรซี่ สเตอัส
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Everyone Thinks Is Killing Herself

ออกอากาศ : 17 มิถุนายน 2546
ในสัปดาห์นี้ผู้เข้าแข่งขันจะต้องเรียนรู้ที่จะรับมือกับการถูกสัมภาษณ์และบอกจุดเด่นอย่างหนึ่งของตัวเอง ในระหว่างที่เอลิสกำลังให้สัมภาษณ์อยู่นั้น ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือต่างพาพูดคุยกันถึงเรื่องน้ำหนักรูปร่าง และพฤติกรรมการกินของเอลิส โดยสาวๆ ต่างมั่นใจว่าเอลิสต้องมีความผิดปกติในเรื่องการกินอย่างแน่นอน  ในการแข่งขันเอลิสเป็นผู้ชนะและได้รางวัลคือสามารถพาคนที่เธอรักมาเยี่ยมที่อพาร์ทเม้นต์ได้ โดยเธอสามารถเลือกเพื่อนให้ได้รับรางวัลร่วมกับเธอได้คนนึง ดังนั้นเธอเลือกเอเดรียนน์ที่ครอบครัวของเธอไม่มีเงินมากพอที่จะมานิวยอร์กเลยซักครั้งได้รางวัลร่วมกับเธอ
ในการถ่ายรูปครั้งนี้ มาร์ติน แฟนของเอลิส และแม่ของเอเดรียนน์ ได้รับอนุญาตให้เข้าชมการถ่ายภาพเคลื่อนไหวในการถ่ายโฆษณารองเท้าคู่กับนักร้องฮิป-ฮอป คลินตัน พอร์ทิส  ในห้องผู้ตัดสิน คณะกรรมการลงความเห็นว่า เอลิส ดูค่อนข้างจะผอมจนเกินไป แต่กลับเป็นจีเซลล์ที่ต้องตกรอบเพราะไม่สามารถที่จะดึงเอาความเชื่อมั่นในตัวเองออกมาได้จนความกังวลแสดงออกมาในรูปภาพ
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : เอเดรียนน์ เคอร์รี่
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : เอลิส ซีเวลล์ และ จีเซลล์ แซมสัน
ผู้ที่ถูกคัดออก : จีเซลล์ แซมสัน
ช่างถ่ายภาพ : แดเนียล การ์ริก้า
แขกรับเชิญพิเศษ : เจย์ แมนูเอล, ซินดี้ เบอเกอร์, จอน ซิลเวอร์แมน, คลินตัน พอร์ติส, คริสเตียน เคอร์รี่, ดีเร็กค์ คาห์น, สตีฟ ซานตากาติ
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Deals With A Pervert

ออกอากาศ : 24 มิถุนายน 2546
ในการแข่งขันครั้งนี้ ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือห้าคนสุดท้าย เคสซี่, โรบิน, เอลิส, แชนน่อน, และเอเดรียนน์  ได้บินไปปารีส มหานครแห่งแฟชั่นของโลก ที่ห้องพักในโรงแรม เนื่องจากมีจำนวนเตียงไม่พอ สาวๆ จึงต้องจับฉลากแบ่งที่นอนกัน และโรบินจับฉลากได้นอนกับพื้นซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับเธอเป็นอย่างมาก  การถ่ายภาพครั้งนี้ สาวๆ ต้องถ่ายแบบโฆษณาให้กับชุดชั้นใน วันเดอร์บรา คู่กับ แบรด พินเคิร์ท  นายแบบชื่อดังจากนิวยอร์ก แชนน่อน ตื่นเต้นมากเพราะเธอชื่นชมแบรดมานานแล้วถึงขนาดพกรูปเขาไปไหนมาไหนด้วย  และในการแข่งขันต่อมาสาวๆ ต้องออกหางานคือการไปโชว์ตัวกับเหล่าบรรดาดีไซน์เนอร์ต่างๆ ในปารีส
ในระหว่างที่ไปพบดีไซน์เนอร์ เอเดรียนน์ ถูกชายที่เธอเข้าไปถามทางลวนลามซึ่งทำให้เธอหงุดหงิดไม่พอใจเป็นอย่างมาก  เคสซี่ซึ่งมัวแต่เพลิดเพลินกับการเที่ยวชมเมืองปารีส ทำให้เธอพลาดโอกาสในการเข้าพบดีไซเนอร์ไปคนนึง  โรบินได้จ้างให้คนพาเธอไปพบดีไซน์เนอร์จนครบทุกคน แต่ก็ต้องถูกคณะกรรมการตำหนิว่าเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสมสำหรับคนที่เพิ่งจะเป็นนางแบบ  ในห้องตัดสิน เอลิสได้รับคำชมในการออกไปโชว์ตัวกับดีไซน์เนอร์  เอเดรียนน์และเคสซี่ต้องตกเป็นสองคนสุดท้ายเพราะไม่สามารถออกไปหางานได้ครบทุกคน และเคสซี่ต้องถูกคัดออกเนื่องจากไม่มีความตั้งใจเพียงพอในการแข่งขัน ซึ่งการจากไปของเธอครั้งนี้ทำให้ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือและคณะกรรมการถึงกับเสียน้ำตาออกมา
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : เอลิส ซีเวลล์
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : เอเดรียนน์ เคอร์รี่ และ เคสซี่ วอลล์เลซ
ผู้ที่ถูกคัดออก : เคสซี่ วอลล์เลซ
ช่างถ่ายภาพ : มิเชล แฮดดี้
แขกรับเชิญพิเศษ : พิงค์, แบรด พินเคิร์ท, เอมม่า แมคกี้, มาริลิน กาวเทียร์
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girls Get Really Naked

ออกอากาศ : 1 กรกฎาคม 2546
ในสัปดาห์นี้ ไทร่าได้เข้ามาถ่ายรูปให้กับผู้เข้าแข่งขันด้วยตัวเอง โดยในครั้งนี้เป็นการถ่ายรูปซูมโคลสอัพขาว-ดำของผู้เข้าแข่งขันทุกคน หลังจากนั้นจึงพาสาวๆ ไปยังเฮาส์ออฟคาร์เว่น ร้านเสื้อผ้าที่หรูและเก่าแก่ที่สุดในปารีส และได้สอนให้สาวๆ  ได้เรียนรู้เกี่ยวกับทัศนคติและการวางตัวให้เหมาะสมกับเสื้อผ้าที่ใส่  วันต่อมาไทร่าได้อนุญาตให้ผู้เข้าแข่งขันได้หยุดพักผ่อนหนึ่งวันเพื่อเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันในตอนกลางคืน  เอเดรียนน์อยากจะไปเยี่ยมชมหลุมศพของ จิม มอร์ริสัน แต่โรบินต้องการที่จะไปเดินช็อปปิ้งมากกว่าจึงเกิดการโต้เถียงกันอย่างรุนแรง สุดท้ายแล้วสาวๆ จึงตัดสินใจที่จะแยกไปเป็นสองกลุ่ม โดยเอลิสไปกับเอเดรียนน์ และแชนน่อนไปกับโรบิน
ในตอนเย็น ผู้เข้าแข่งขันต้องไปออกทานอาหารเย็นกับกรรมการพิเศษสี่คน ซึ่งจะเป็นผู้ตัดสินว่าใครวางตัวได้ถูกต้องเหมาะสมและเป็นกุลสตรีที่สุด ด้วยบุคลิกและอัธยาศัยของเอเดรียนน์ถูกใจกรรมการทั้งสี่คน และเธอก็ได้เป็นผู้ชนะในการแข่งครั้งนี้ รางวัลก็คือเธอจะได้ไปพักที่โรงแรมสุดหรู เลอเมอริเดียน หนึ่งคืน โดยเธอเลือกเอลิสให้ไปกับเธอด้วยเป็นการขอบคุณที่ยอมเสียเวลาออกไปกับเธอทั้งวัน วันต่อมาผู้เข้าแข่งขันต้องถ่ายภาพเปลือยเพื่อโฆษณาเครื่องเพชรที่บุดดาห์บาร์  โรบินกับแชนน่อนปฏิเสธที่จะถ่ายรูปเพราะขัดกับหลักความเชื่อทางศาสนาของพวกเธอ ถึงแม้ว่าเจย์ แมนูเอล จะเสนอให้เธอใช้แผ่นแถบบังแล้วก็ตาม
หลังจากนั้นผู้เข้าแข่งขันได้เดินทางกลับมาที่นิวยอร์กและต้องมาอยู่รวมกันที่ห้องมิลาน ในห้องตัดสิน ภาพถ่ายของเอลิสทำให้เธอถูกเรียกชื่อเป็นคนแรก ตามด้วยเอเดรียนน์ที่มีความโดดเด่นในภาพอย่างมาก  โรบินถูกกรรมการตำหนิที่มีพฤติกรรมหยาบคายกับ เจย์ แมนูเอล ที่บุดดาห์บาร์ แต่กลับปฏิเสธที่จะถ่ายภาพเปลือย  และแชนน่อนที่ไม่ได้ถ่ายรูปเช่นกัน และยังไม่รวบผมตามคำแนะนำของไทร่าที่จะทำให้ใบหน้าของเธอดูโดดเด่นขึ้นมาได้ แต่ด้วยบุคลิกภาพของเธอจึงทำให้เธอได้เข้ารอบต่อไปและทำให้โรบินต้องถูกคัดออก
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : เอลิส ซีเวลล์
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : โรบิน แมนนิ่ง และ แชนน่อน สจ๊วต
ผู้ที่ถูกคัดออก : โรบิน แมนนิ่ง
ช่างถ่ายภาพ : ไทร่า แบงส์, แพททริค แคทซ์แมน
แขกรับเชิญพิเศษ : พาสคัล มิลเลท, ดีเร็กค์ คาห์น
ข้อมูลการออกอากาศ > How The Girls Got Here

ออกอากาศ : 8 กรกฎาคม 2546
ประมวลเหตุการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมาของผู้เข้าแข่งขันจาก 10 คน เหลือ 3 คนสุดท้าย และภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่ไม่เคยเปิดเผยมาก่อน
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Becomes America's Next Top Model

ออกอากาศ : 15 กรกฎาคม 2546
ในรอบสามคนสุดท้าย  ผู้เข้าแข่งขันต้องถูกคณะกรรมการประเมินผลงานทั้งหมดที่ผ่านมาเพื่อคัดเลือกให้เหลือเพียงสองคนสำหรับเข้าสู่การเดินแบบรอบสุดท้าย โดยแชนน่อนเป็นคนแรกที่ผ่านเข้ารอบ และเอลิสกับเอเดรียนน์ที่เป็นสองคนสุดท้าย  และผู้ตัดสินต่างลงความเห็นว่าจนถึงตอนนี้เอลิสก็ยังไม่ยอมเปลี่ยนทัศนคติเกี่ยวกับการเป็นนางแบบไม่เพียงแต่สวยอย่างเดียวเท่านั้นยังต้องมีความฉลาดอีกด้วยและนั่นจึงทำให้เธอต้องตกรอบ
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : แชนน่อน สจ๊วต
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : เอเดรียนน์ เคอร์รี่ และ เอลิส ซีเวลล์
ผู้ที่ถูกคัดออก : เอลิส ซีเวลล์
หลังจากที่เอเดรียนน์และแชนน่อนได้เดินแบบให้กับโชว์ของเบบี้แฟทแล้ว สองสาวก็ต้องเข้าพบคณะกรรมการเพื่อให้ประเมินผลงานอีกเป็นครั้งสุดท้าย  การเดินแบบบนรันเวย์ของแชนน่อนได้รับคำชมจากกรรมการเป็นอย่างมาก และคณะกรรมการได้ลงความเห็นว่าเธอน่าจะขายได้ในวงการแฟชั่น ไทร่ารู้สึกแปลกใจที่เอเดรียนน์มาไกลได้ถึงขนาดนี้เพราะในตอนแรกทั้งรูปลักษณ์และการพูดจาของแอนเดรียนน์ไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่านางแบบเลยแม้แต่น้อย หลังจากที่ตัดสินใจกันได้เรียบร้อยแล้ว ไทร่าได้เรียกผู้เข้าแข่งขันทั้งสองกลับเข้ามาแล้วบอกว่าภาพที่อยู่ด้านหลังคณะกรรมการคือผู้ชนะ และเมื่อดึงผ้าที่ปิดอยู่ออกมาปรากฏว่า ผู้ชนะคนแรกของอเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดลก็คือ เอเดรียนน์ เคอร์รี่
ผู้ชิงตำแหน่งสองคนสุดท้าย : เอเดรียนน์ เคอร์รี่ และ แชนน่อน สจ๊วต
อเมริกา เน็กซต์ ทอป โมเดล : เอเดรียนน์ เคอร์รี่
แขกรับเชิญพิเศษ : ดรู ไลน์แฮม
ผู้เข้าแข่งขัน

(อายุเป็นไปตามช่วงเวลาที่ถ่ายทำรายการ)
| ผู้เข้าแข่งขัน | อายุ | รัฐที่ลงสมัคร | ผลการแข่งขัน | ลำดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เทสซา คาร์ลสัน | 19 | อิลลินอยส์ | ถูกคัดออกในตอนที่ 1 | 10 |
| เคที เคลียร์รี | 21 | อิลลินอยส์ | ถูกคัดออกในตอนที่ 2 | 9 |
| นิโคล แพนัทโทนี | 22 | แคลิฟอร์เนีย | ถูกคัดออกในตอนที่ 3 | 8 |
| แอโบนี เฮทธ์ | 24 | นิวยอร์ก | ถูกคัดออกในตอนที่ 4 | 7 |
| จีเซลล์ แซมสัน | 18 | แคลิฟอร์เนีย | ถูกคัดออกในตอนที่ 5 | 6 |
| เคสซี วอลล์เลซ | 21 | อาร์คันซอ | ถูกคัดออกในตอนที่ 6 | 5 |
| โรเบียนน์ "โรบิน" แมนนิง | 26 | เทนเนสซี | ถูกคัดออกในตอนที่ 7 | 4 |
| เอลิส ซีเวลล์ | 20 | นิวเม็กซิโก | ถูกคัดออกในตอนที่ 8 | 3 |
| แชนนอน สจวต | 18 | โอไฮโอ | รองชนะเลิศ | 2 |
| เอเดรียน เคอร์รี | 20 | อิลลินอยส์ | ชนะเลิศ | 1 |
สรุปผลการแข่งขัน > ลำดับการเรียกชื่อ

| ลำดับ | ตอนที่> 1 | ตอนที่> 1 | ตอนที่> 2 | ตอนที่> 3 | ตอนที่> 4 | ตอนที่> 5 | ตอนที่> 6 | ตอนที่> 7 | ตอนที่> 9 | ตอนที่> 9 | ตอนที่>  | ตอนที่>  | ตอนที่>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | นิโคล | เอโบนี | แชนนอน | แชนนอน | เคสซี | เอเดรียน | เอลิส | เอลิส | แชนนอน | เอเดรียน |  |  |  |
| 2 | โรบิน | เอลิส | นิโคล | เคสซี | เอลิส | เคสซี | แชนนอน | เอเดรียน | เอเดรียน | แชนนอน |  |  |  |
| 3 | เคสซี | เคสซี | จีเซลล์ | เอลิส | เอเดรียน | แชนนอน | โรบิน | แชนนอน | เอลิส |  |  |  |  |
| 4 | เอลิส | เอเดรียนน์ | โรบิน | จีเซลล์ | โรบิน | โรบิน | เอเดรียนน์ | โรบิน |  |  |  |  |  |
| 5 | เคธี | เคธี | เอเดรียน | เอเดรียน | แชนนอน | เอลิส | เคสซี |  |  |  |  |  |  |
| 6 | เอโบนี | นิโคล | เอโบนี | โรบิน | จีเซลล์ | จีเซลล์ |  |  |  |  |  |  |  |
| 7 | เอเดรียน | จีเซลล์ | เอลิส | เอโบนี | เอโบนี |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 8 | แชนนอน | โรบิน | เคสซี | นิโคล |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 9 | จีเซลล์ เทซซา | แชนนอน | เคธี่ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 10 | จีเซลล์ เทซซา | เทซซา |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
ผู้ชนะของรางวัลประจำสัปดาห์
ผู้ที่ถูกคัดออกจากการแข่งขัน
ผู้ที่ผ่านเข้ารอบโดยที่ไม่ได้ถ่ายรูป
ผู้ที่ไม่ได้ถ่ายรูป และ ถูกคัดออกจากการแข่งขัน
ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านการคัดเลือกเข้ามาเพิ่มเติมในบ้านทีหลัง
ผู้ที่ชนะเลิศการแข่งขัน
ในตอนที่ 1 ตอนแรกมีผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านการคัดเลือกมาอยู่ในบ้านแค่ 8 คนแต่ภายหลังมีมาเพิ่มอีก 2 คนรวมเป็น 10 คน
ตอนที่ 8 เป็นตอนประมวลภาพซ้ำในการแข่งขัน
สรุปผลการแข่งขัน > การแปลงโฉม

เอเดรียนน์ : ต่อผมยาวสีน้ำตาล และเพิ่มหน้าม้า
เอโบนี : โกนทั้งหัว
เอลิส : ตัดสั้น ให้ดูเหมือนภูตน้อยในเทพนิยาย
จีเซลล์ : ทำไฮไลท์สีแดง
เคสซี่ : ต่อผมยาวสีน้ำตาล ทรงไทร่า แบงค์ ในปี 1992
นิโคล : ยืดผมตรง
โรบิน : ต่อผมยาวสีน้ำตาลอ่อน
แชนน่อน : ต่อผมยาวสีบลอนด์
สรุปผลการแข่งขัน > การแข่งขัน

สัปดาห์ที่ 2 : ถ่ายภาพบิกินี่บนชั้นดาดฟ้าของตึกสูง ให้กับ เจแอลโอ โดย เจนนิเฟอร์ โลเปซ
สัปดาห์ที่ 3 : ถ่ายภาพบิกินี่ ให้กับนิตยสาร สตัฟฟ์
สัปดาห์ที่ 4 : ถ่ายภาพบิวตี้ ช็อทกับงู
สัปดาห์ที่ 5 : ถ่ายโฆษณา ให้กับ เฟรชลุคส์ คอนแทคเลนส์
สัปดาห์ที่ 6 : ถ่ายภาพขณะเต้น เคลื่อนไหวกับนักร้องฮิป-ฮอป คลินตัน พอร์ทิส ให้กับ รีบ็อกซ์
สัปดาห์ที่ 7 : ถ่ายภาพชุดชั้นใน กับฉากหอไอเฟล ให้กับ วันเดอร์บรา
สัปดาห์ที่ 8 : ถ่ายภาพบิวตี้ ช็อทขาว-ดำ บนระเบียงของ โรงแรมฮิลตัน ในกรุงปารีส,ถ่ายภาพนู้ด ให้กับ เมอร์ริท ไดมอนด์
รอบ 2 คนสุดท้าย : แข่งขันเดินแบบให้กับเสื้อผ้าจาก เบบี้ แฟท ในระดับมืออาชีพ