stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยาซูมิจิ คูชิดะ

| ยาซูมิจิ คูชิดะ |
| --- | --- |
櫛田 泰道
เกิด: 1 เมษายน ค.ศ. 1976(1976-04-01) จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 1 เมษายน ค.ศ. 2023(2023-04-01) (47 ปี)
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2003 – 2023
องค์การ: เมาซูโปรโมชัน
ส่วนสูง: 185 ซม.
ยาซูมิจิ คูชิดะ (ญี่ปุ่น: 櫛田 泰道; โรมาจิ: Kushida Yasumichi, 6 มิถุนายน 1976 - 1 เมษายน 2023) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น สังกัดเมาซูโปรโมชัน  เกิดที่จังหวัดอิบารากิ ส่วนสูง 185 ซม.
เสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2023 อายุ 46 ปี ไม่ทราบสาเหตุของการเสียชีวิต เป็นโสดมาตลอดชีวิต
มินัสทิริธ
มินัสทิริธในยุคที่หนึ่ง

สร้างโดย ฟินร็อด เฟลากุนด์ ตั้งอยู่ที่เกาะโทลซิริออน ซึ่งอยู่กลางแม่น้ำซิริออนช่วงที่ไหลผ่านช่องแคบซิริออน ระหว่างเทือกเขาเอเร็ดเวธรินกับที่ราบสูงดอร์โธนิออน เป็นด่านสำคัญที่กั้นการเดินทางจากทุ่งอาร์ด-กาเลน เข้ามาสู่แผ่นดินเบเลริอันด์
เมื่อฟินร็อดสร้างอาณาจักรนาร์โกธรอนด์เสร็จ เขาย้ายไปอยู่ที่นาร์โกธรอนด์และมอบหอคอยมินัสทิริธแห่งนี้ให้น้องชาย คือ โอโรเดร็ธ เป็นผู้ดูแล แต่ต่อมาเซารอนตียึดหอคอยแห่งนี้ไปได้ และเปลี่ยนชื่อเป็น โทล-อิน-เการ์ฮอธ ฟินร็อดต้องเดินทางผ่านเกาะนี้อีกครั้งเมื่อครั้งที่เข้าช่วยเหลือเบเรนในภารกิจชิงซิลมาริล พระองค์ถูกจำคุกอยู่ในตรุใต้ดินของหอคอยนี้ และสิ้นพระชนม์ในการต่อสู้กับมนุษย์หมาป่าเพื่อป้องกันเบเรน
พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา

พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา เป็นพงศาวดารสยาม ต้นฉบับเป็นสมุดไทยจำนวน 22 เล่ม เนื้อหาเริ่มตั้งแต่การสถาปนากรุงศรีอยุธยาจนถึง จ.ศ. 1152 (พ.ศ. 2333) ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงแต่งเนื้อหาเพิ่มเติมจนจบรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและทรงนิพนธ์คำอธิบายเพิ่มเติม ซึ่งได้จัดพิมพ์เป็น 2 เล่ม
ประวัติ

พระราชพงศาวดารฉบับนี้ไม่มีบานแพนกระบุที่มาการชำระ หอพระสมุดวชิรญาณรับซื้อมาราวปี พ.ศ. 2449-2450 มีจำนวน 22 เล่มสมุดไทย เนื้อความตรงกับพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน ต่างตรงที่ฉบับนี้เริ่มเรื่องตั้งแต่สถาปนากรุงศรีอยุธยา (แต่ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์เริ่มเรื่องที่พระเจ้าเชียงรายกับชาวเมืองอพยพมาสร้างเมืองไตรตฤงษ์) และมีลายมือเขียนแก้ไขเพิ่มเติมคำและสำนวนไว้ สอดคล้องกับพระราชหัตถเลขาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ทรงมีถึงเซอร์จอห์น เบาว์ริง ลงวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2398 ระบุว่าพระองค์กับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท กำลังร่วมกันแต่งตำนานกรุงสยามเริ่มความตั้งแต่การสร้างกรุงศรีอยุธยามาจนถึงราชวงศ์จักรี จึงเรียกพงศาวดารฉบับนี้ว่าพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา สันนิษฐานว่าพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงชำระต่อเนื่องมาจนสิ้นรัชกาล
ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าฯ กรมพระยาภาณุพันธุวงษ์วรเดช รับสั่งให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ชำระและจัดพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกในงานพระศพพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหลวงวรเสรฐสุดา พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร กรมขุนพิจิตรเจษฎ์จันทร์ และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล กรมขุนสวรรคโลกลักษณวดี ปี พ.ศ. 2455 ต่อมาสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเพิ่มเติมเนื้อหาจนจบรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกและเพิ่มคำอธิบายรัชกาลต่าง ๆ จนถึงรัชกาลสมเด็จพระเอกาทศรถ ได้ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2457 เป็น 2 เล่ม นับเป็นการพิมพ์ครั้งที่ 2
พระยาวิจารณ์จักรกิจ (บุญรอด สวาทะสุข)

| พลเรือตรีพระยาวิจารณ์จักรกิจ (บุญรอด สวาทะสุข) ท> ช., ต.ม. |
| --- | --- |

ผู้บัญชาการทหารเรือ
ดำรงตำแหน่ง 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 – 24 ตุลาคม พ.ศ. 2481
ก่อนหน้า: ตนเอง  (รักษาราชการแทน)
ถัดไป: พลเรือเอก หลวงสินธุสงครามชัย (สินธุ์ กมลนาวิน)
รักษาราชการผู้บัญชาการทหารเรือ
ดำรงตำแหน่ง 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 – 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2481
ก่อนหน้า: พลเรือเอก หลวงสินธุสงครามชัย (สินธุ์ กมลนาวิน)
ถัดไป: ตนเอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 17 มิถุนายน พ.ศ. 2433
เสียชีวิต: 20 มิถุนายน พ.ศ. 2510 (77 ปี)
คู่สมรส: เพียรผจง วิจารณ์จักรกิจ
บุพการี: สุก สวาทะสุข (บิดา) แสง สวาทะสุข (มารดา)
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
ยศ:  พลเรือตรี

พลเรือตรี พระยาวิจารณ์จักรกิจ (17 มิถุนายน 2433 – 20 มิถุนายน 2510) มีนามเดิมว่า บุญรอด อดีตผู้บัญชาการทหารเรือ ผู้ร่วมก่อตั้งโรงเรียนอาชีพช่างกล และเป็นต้นสกุล สวาทะสุข
ประวัติ

พระยาวิจารณ์จักรกิจ มีชื่อเดิมว่า บุญรอด (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น บุญชัย) มีพี่น้องรวมทั้งสิ้น 8 คน เป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 3 คน คือ พลเรือตรี พระยาวิจารณจักรกิจ (บุญรอด) นางเปี่ยม วีรเดช และนางปุก คงเปรม เคยดำรงตำแหน่งทางการเมืองในคณะรัฐมนตรีคณะที่ 6 และ คณะรัฐมนตรีคณะที่ 7 ในสมัยของพระยาพหลพลพยุหเสนา และยังดำรงตำแหน่งเป็นผู้รักษาราชการตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเรือ และผู้บัญชาการทหารเรือ โดยเมื่อขณะที่ศึกษาอยู่ ณ โรงเรียนนายเรือในช่วงเดือนตุลาคม ร.ศ. 124 (พ.ศ. 2448) กรมทหารเรือได้สั่งให้กรมยุทธศึกษาทหารเรือคัดเลือกนักเรียนนายเรือ 7 นาย เพื่อจะส่งไปศึกษาวิชาการทหารเรือ ณ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่ง นายบุญรอด (ต่อมาเป็นพลเรือตรี พระยาวิจารณ์จักรกิจ) เป็น 1 ใน 7 นักเรียนนายเรือที่ได้รับคัดเลือกในสมัยนั้นด้วย พลเรือตรี พระยาวิจารณ์จักรกิจ เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งโรงเรียนอาชีพช่างกล หรือสถาบันเทคโนโลยีปทุมวันในปัจจุบัน
ยศและบรรดาศักดิ์ > บรรดาศักดิ์

หลวงวิจารณ์จักรกิจ (บุญรอด)
พระยาวิจารณ์จักรกิจ (บุญรอด)
ยศและบรรดาศักดิ์ > ยศทหารเรือ

ว่าที่นายเรือโท
นายเรือเอก
นายนาวาเอก
พลเรือตรี
ตำแหน่งราชการ

เจ้ากรมอู่ทหารเรือ
ผู้ช่วยผู้บัญชาการ สถานีทหารเรือกรุงเทพฯ (ฝ่ายช่าง)
พ.ศ. 2475 คณะกรรมการกลางกลาโหม ฝ่ายทหารเรือ (กรรมการพิเศษ)
พ.ศ. 2476 – 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 รักษาการตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเรือ
22 กันยายน พ.ศ. 2477 – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2480 คณะรัฐมนตรี คณะที่ 6
10 สิงหาคม พ.ศ. 2480 – 10 ธันวาคม พ.ศ. 2480 คณะรัฐมนตรี คณะที่ 7
21 ธันวาคม พ.ศ. 2480 – 10 กันยายน พ.ศ. 2481 คณะรัฐมนตรี คณะที่ 8
พ.ศ. 2478 คณะกรรมการพิจารณาโครงการบำรุงกองทัพเรือ
10 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2481 ผู้บัญชาการทหารเรือ
10 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 – 24 ตุลาคม พ.ศ. 2481 ที่ปรึกษาการป้องกันพระราชอาณาจักร
11 กันยายน พ.ศ. 2481 – 16 ธันวาคม พ.ศ. 2481 รักษาการคณะรัฐมนตรี คณะที่ 8
พ.ศ. 2483 ที่ปรึกษาผู้บัญชาการเขตภายใน
18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 – 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 สมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 2 พ.ศ. 2489
พระราชทานนามสกุล

พระยาวิจารณ์จักรกิจ (บุญรอด) ได้รับพระราชทานนามสกุลว่า สวาทะสุข จากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 ตาม ประกาศพระราชทานนามสกุลครั้งที่ ๒๒ เป็นนามสกุลพระราชทานลำดับที่ 1,731 ใน สมุดทะเบียฬนามสกุลพระราชทาน  ก่อนได้รับพระราชทานนามสกุลเดิมใช้นามสกุลว่า ทองเอม[ต้องการอ้างอิง]
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2493 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2489 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2460 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย (บ.ม.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญราชนิยม
ยาซูตากะ ซาโต

ยาซูตากะ ซาโต ญี่ปุ่น: 佐藤 安孝; โรมาจิ: Satō Yasutaka เกิดวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายชาวญี่ปุ่น เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
แหล่งข้อมูลอื่น

第十九回　日本バレーボール栄光の日は再びくるのか？ เก็บถาวร 2007-09-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
profile เก็บถาวร 2011-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฟรานซิส รอว์ดอน-เฮสติงส์ ลอร์ด เฮสติงส์

| เดอะมอสต์ออนอระเบิลมาร์ควิสแห่งเฮสติงส์KG, PC |
| --- | --- |
ภาพเหมือนตนเองโดยมาร์ติน อาร์เชอร์ ชี

ผู้สำเร็จราชการอินเดีย
ดำรงตำแหน่ง 4 ตุลาคม ค.ศ. 1813 – 9 มกราคม ค.ศ. 1823
กษัตริย์: จอร์จที่ 3   จอร์จที่ 4
ก่อนหน้า: The Lord Minto
ถัดไป: จอห์น อาดัม ในฐานะรักษาการผู้สำเร็จราชการ
ผู้ว่าการมอลตา
ดำรงตำแหน่ง 22 มีนาคม ค.ศ. 1824 – 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1826
กษัตริย์: จอร์จที่ 4
ก่อนหน้า: โทมัส เมตแลนด์
ถัดไป: อเล็กซานเดอร์ จอร์จ วูดฟอร์ด ในฐานะรักษาการผู้ว่าการ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 9 ธันวาคม ค.ศ. 1754(1754-12-09) เทศมณฑลดาวน์  ไอร์แลนด์
เสียชีวิต: 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1826(1826-11-28) (71 ปี) ที่ทะเลนอกเนเปิลส์
เชื้อชาติ: บริติช
คู่สมรส: Flora Campbell, 6th Countess of Loudoun  (1780–1840)
บุตร: 6
บุพการี: John Rawdon, 1st Earl of Moira Elizabeth Hastings, 13th Baroness Hastings
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  บริเตนใหญ่
สังกัด: กองทัพบกสหราชอาณาจักร
ยศ: นายพล
บังคับบัญชา: จอมทัพแห่งอินเดีย
ผ่านศึก:  สงครามประกาศอิสรภาพอเมริกา สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่ง สงครามอังกฤษ-เนปาล สงครามอังกฤษ-มราฐีครั้งที่สาม

ฟรานซิส รอว์ดอน-เฮสติงส์ ลอร์ด เฮสติงส์ (9 ธันวาคม 2297 - 28 พฤศจิกายน 2369) เป็นนักการเมืองชาวแองโกล-ไอริช และนายทหารที่รับราชการเป็นผู้สำเร็จราชการประจำอินเดีย จากปี พ.ศ. 2356 ถึงปี พ.ศ. 2366 เขารับใช้กองทัพอังกฤษเป็นเวลาหลายปีระหว่างสงครามปฏิวัติอเมริกา และระหว่างสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่ง ในปี พ.ศ. 2337 เขาได้ใช้นามสกุล "เฮสติงส์" ในปี พ.ศ. 2333 ตามความประสงค์ของ ฟรานซิส เฮสติงส์ เอิร์ลแห่งฮันติงดอน ลุงฝั่งแม่ของเขา ซึ่งลอร์ดเฮสติงส์ผู้นี้คือคนเดียวกับที่ส่ง จอห์น ครอว์เฟิร์ด เข้ามายังสยาม
ความเป็นมา การศึกษา และอาชีพทหารขั้นต้น

เฮสติ้งส์เกิดที่ มอยรา เคาน์ตีดาวน์ เป็นบุตรชายของจอห์น โรว์ดอน เอิร์ลแห่งมอยราคนที่ 1 และเอลิซาเบธ เฮสติ้งส์ บารอนเนสคนที่ 13 แห่งเฮสติ้งส์ ซึ่งเป็นธิดาของ เอิร์ลคนที่ 9 แห่งฮันติงดอน เขารับบัพติศมา ที่โบสถ์เซนต์ออเดียน ดับลิน เมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1755 เขาเติบโตในมอยราและในดับลิน เขาเข้าร่วมกองทัพอังกฤษเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1771 เป็นร้อยตรีในกองร้อยทหารราบที่ 15 นับแต่นั้นมาตลอดชีวิตของเขาก็ได้รับใช้ชาติไปโดยสมบูรณ์ เขาเรียนที่โรงเรียนแฮร์โรว์และสอบเข้ามหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด แต่ลาออก เขากลายเป็นเพื่อนกับ Banastre Tarleton ที่นั่นกับลุงฝั่งแม่ของเขา ลอร์ด ฮันติงดอน พวกเขาเดินทางจารึกไปทั่วยุโรป เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1773 เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นร้อยโทในกองร้อยทหารราบที่ 5 เขากลับไปอังกฤษเพื่อเข้าร่วมกองทหารของเขา และแล่นเรือไปทวีปอเมริกาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1774
ข้อมูล

บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Hastings, Francis Rawdon-Hastings, 1st Marquess of" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 13 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. pp. 53–55.
"Hastings, Francis Rawdon". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/12568. (ต้องรับบริการหรือเป็นสมาชิกหอสมุดสาธารณะสหราชอาณาจักร)
Paul David Nelson (2005). Francis Rawdon-Hastings, Marquess of Hastings: Soldier, Peer of the Realm, Governor-General of India. Fairleigh Dickinson University Press. ISBN 978-0-8386-4071-5.
Beevor, R. J. (1931). Hastings of Hastings. Printed for Private Circulation.
Harrington, Jack (2010). Sir John Malcolm and the Creation of British India. New York: Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-10885-1.
Kelly, Ronan (2009). Bard of Erin: The Life of Thomas Moore. Penguin Books.
Morley, Vincent (2002). Irish opinion and the American Revolution, 1760–83. Cambridge University Press.
แหล่งข้อมูลอื่น

Hansard 1803–2005: ส่วนร่วมในรัฐสภาสหราชอาณาจักรของ the Marquess of Hastings
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์ 
ประชาชน:  ไอร์แลนด์  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
ยาซูนาริ คาวาบาตะ

ยาซูนาริ คาวาบาตะ ในปี ค.ศ. 1938
ยาซูนาริ คาวาบาตะ (ญี่ปุ่น: 川端康成; โรมาจิ: Kawabata Yasunari) (14 มิถุนายน ค.ศ. 1899 - 16 เมษายน ค.ศ. 1972) เป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้นชาวญี่ปุ่น เขาเป็นชาวญี่ปุ่นคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1968 คาวาบาตะมีผลงานที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในต่างประเทศโดยผลงานของเขาที่ได้รับการแปลเป็นภาษาต่างประเทศต่าง ๆ รวมทั้ง ยูกิงูนิ (Yukiguni: เมืองหิมะ) เซ็มบาซูรุ (Senbazuru: กระเรียนพันตัว) และโคโตะ (Koto: เมืองหลวงเก่า)
ลักษณะการเขียนที่เด่นชัดของเขาคือความงดงามของบทร้อยกรองแบบญี่ปุ่นด้วยความรู้สึกอันแหลมคม
พระครูธรรมานุกูล (ภู จนฺทเกสโร)

| พระครูธรรมานุกุล (ภู จนฺทเกสโร) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงปู่ภู , หลวงปู่ภู  วัดอินทรวิหาร
ส่วนบุคคล
เกิด: พ.ศ. 2373 (103 ปี)
มรณภาพ: 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2476
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดอินทรวิหาร กรุงเทพมหานคร
บรรพชา: พ.ศ. 2382
อุปสมบท: พ.ศ. 2394
พรรษา: 82
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดอินทรวิหาร
หลวปู่ภู  วัดอินทรวิหาร (พ.ศ. 2373 - 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2476) เป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งวัดอินทรวิหาร
ประวัติ

หลวปู่ภู  วัดอินทรวิหาร ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2373 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาเจษฎาบดินทร์ ฯ พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยบิดามีนามว่า นายคง โยมมารดามีนามว่า นางอยู่ เมื่ออายุได้ 9 ปี บิดามารดาท่านได้พาท่านไปบรรพชาเป็นสามเณรตรงกับปี พ.ศ. 2382 ที่วัดท่าคอย ได้ศึกษาเล่าเรียกอักขระสมัย (ภาษาขอม) และหนังสือไทย กับท่านอาจารย์ วัดท่าแค จนกระทั่งเมื่อมีอายุ 21 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2394 ณ พัทธสีมา วัดท่าคอย โดยมี พระอาจารย์อ้น วัดท่าคอย เป็นพระอุปัชฌาย์พระอาจารย์คำ วัดท่าแค เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์คำ วัดท่าแค เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์มา วัดน้ำหัด เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ฉายานามทางพระว่า "จนฺทสโร" หลังจากอุปสมบทแล้วท่านได้มาจำพรรษาอยู่ที่สำนักวัดท่าแคชั่วระยะหนึ่งก็ได้ออกเดินธุดงค์ จากจังหวัดตากมาพร้อมกับพระพี่ชาย คือ หลวงปู่ใหญ่ หลวงปู่ภูท่านได้เข้าไปในกรุงเทพมหานคร ได้ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดสระเกศ แล้วได้ไปช่วยรักษาคนไข้ที่บาดเจ็บ เป็นอหิวาตักโรค  ต่อมาท่านได้ย้ายไปจำพรรษาที่วัดสามปลื้ม ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นวัดจักรวรรดิ์ราชาวาสและได้ย้ายไปจำพรรษาอยู่ วัดโมลีโลกยาราม (วัดท้ายตลาด) ตามลำดับ และท่านได้ย้ายมาจำพรรษาอยู่ที่วัดอินทรารามเมื่อปี พ.ศ. 2432 และได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่อปี พ.ศ. 2434 ท่านได้รับสมณศักดิ์เป็นพระครูกิตติมศักดิ์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๖๓ จนถึงวันมรณภาพเป็นเวลา ๑๓ ปี ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก ฯ พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระจริยาวัตร

หลวงพ่อท่านได้ออกธุดงค์เป็นประจำไม่เคยขาด ร่วมเดินธุดงค์ไปกับท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) เป็นบางครั้งบางคราวบางทีท่านออกธุดงค์ก็มีพระภิกษุติดตามด้วยท่านได้เล่าให้ฟังว่า ถึงเรื่องแปลกๆที่ด้ออกรุกขมูลไปตามป่าเขามากมายหลายเรื่องซึ่งล้วนแล้วแต่ตื่นเต้นน่าอ่านมาก ตลอดระยะเวลาที่ท่านมีชิวิตอยู่ ท่านไม่เคยปล่อยเวลาว่างให้เป็นประโยชน์ มุ่งหน้าปฏิบัติมีพุทธภูมิเป็นที่ตั้ง การร่ำเรียนวิชาอาคมมา ก็เพียงเพื่อช่วยเหลือ ผู้ที่กำลังทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บนับว่าท่านมีเมตตาธรรมสูงส่ง ท่านปฏิบัติธรรมอย่าเคร่งครัด และออกบิณฑบาตเป็นประจำทุกวัน แต่ความจริงท่านไม่จำเป็นต้องออกก็ได้ เพราะ เจ้าฟ้าสมเด็จกรมพระนครสวรรค์พินิจ ได้จัดอาหารมาถวายทุกวัน แต่ท่านก็ออกไปบิณฑบาต เพราะเป็นกิจของสงฆ์ ท่านฉันจังหันเสร็จแล้ว ก็จะครองผ้าลงโบสถ์และลั่นดานประตู เพื่อมิให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนท่าน จะเจริญพุทธมนต์ถึง ๑๔ ผูก วันละ ๗ เที่ยวแล้วจึงนั่งวิปัสสนากรรมฐานต่อไปจนถึงเที่ยวทุกๆวัน ท่านเคยเล่าให้ศิษย์ใกล้ชิดฟังว่า ขณะที่นั่งกรรมฐานอยู่พอได้เวลาเที่ยง ทางการจะยิงปืนใหญ่ (เพื่อบอกเวลาว่าเที่ยงแล้ว)ในขณะที่ยิงปืนใหญ่ กูหงายหลังทุกทีท่านพักได้ชั่วครู่ก็จะบำเพ็ญเจริญภาวนาต่อไปจนถึงตีหนึ่ง จึงจะจำวัด ท่านสามารถรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า อย่างเช่น ในเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เป็นประชาธิปไตย เป็นต้น
พระราชพงศาวดาร ฉบับหมอบรัดเล

พระราชพงศาวดาร ฉบับหมอบรัดเล เป็นพงศาวดารสยามที่โรงพิมพ์หมอบรัดเลพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2407 เนื้อหาเริ่มตั้งแต่พระเจ้าอู่ทองสถาปนากรุงศรีอยุธยา จนจบความที่สิ้นรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ต่อมาภรรยาและบุตรของหมอบรัดเลได้จัดพิมพ์ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2434 โดยเพิ่มเนื้อหารัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชจบที่เมืองทวายสวามิภักดิ์ในปี พ.ศ. 2334
ประวัติ

พระราชพงศาวดารฉบับนี้ไม่มีบานแพนก จึงไม่ทราบว่าเรียบเรียงหรือชำระตั้งแต่เมื่อใด โรงพิมพ์หมอบรัดเลตีพิมพ์เอกสารนี้เผยแพร่ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2407 จึงได้ชื่อว่าพระราชพงศาวดาร ฉบับหมอบรัดเล และเนื่องจากเป็นหนังสือ 2 เล่มจบ จึงเรียกเอกสารนี้ว่าพระราชพงศาวดาร ฉบับพิมพ์ 2 เล่ม ในคำนำระบุว่า "พระศรีสุนทรโวหารได้ช่วยชำระดูสอบบ้าง เห็นว่าถูกต้องอยู่แล้ว" และมีข้อความในคำให้การขุนหลวงหาวัดแทรกอยู่หลายช่วง จึงทราบว่ามีการชำระในรัชกาลที่ 4 ก่อนนำมาตีพิมพ์
นอกจากนี้ยังเคยเชื่อว่าสมเด็จพระพนรัตน วัดพระเชตุพน เป็นผู้ชำระ จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่าพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน ซึ่งเป็นต้นฉบับจริง พบว่าเนื้อหาตั้งแต่รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศถึงต้นรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีต่างกันมาก จึงทราบว่าไม่ใช่ฉบับเดียวกัน แต่มีการนำฉบับหมอบรัดเลมาตีพิมพ์เผยแพร่โดยระบุว่าเป็นฉบับสมเด็จกรมพระปรมานุชิตชิโนรสบ้าง เป็นฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพนบ้าง
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงระบุในตำนานหนังสือพระราชพงศาวดาร (พิมพ์รวมในพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา) ว่าหนังสือนี้พิมพ์แพร่หลายมากจนเข้าใจกันว่าพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยามีแต่ฉบับนี้ฉบับเดียว
มินามาตะ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มินามาตะ (แก้ความกำกวม)
มินามาตะ (ญี่ปุ่น: 水俣市; โรมาจิ: Minamata-shi) เป็นนครในจังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านตะวันตกของเกาะคีวชู มินามาตะเริ่มก่อตั้งเป็นหมู่บ้านใน ค.ศ. 1889 ก่อนจะยกฐานะขึ้นเป็นเมืองใน ค.ศ. 1912 และขึ้นเป็นนครใน ค.ศ. 1949 จากการประมาณการประชากรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2023 มินามาตะมีประชากร 22,318 คน
มินามาตะเป็นที่รู้จักจากโรคมินามาตะ ซึ่งเป็นโรคที่เกิดจากการได้รับพิษปรอทและจัดเป็นหนึ่งในสี่โรคสิ่งแวดล้อมใหญ่ของประเทศญี่ปุ่น โรคนี้ถูกค้นพบใน ค.ศ. 1956 โดยบริษัทผลิตเคมีภัณฑ์ได้ปล่อยน้ำเสียที่ปนเปื้อนสารปรอทลงในอ่าวมินามาตะทำให้ชาวบ้านได้รับอันตรายจากปรอท
ภายหลังจากการค้นพบโรคมินามาตะ มินามาตะได้พัฒนาการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมเพื่อมุ่งหมายที่จะเป็นต้นแบบด้านสิ่งแวดล้อม โดยใน ค.ศ. 1999 มินามาตะได้ผ่านการประเมินมาตรฐาน ISO 14001 ด้านการจัดการสิ่งแวดล้อม และผ่านการประเมินให้เข้าร่วมโครงการเมืองสิ่งแวดล้อม (Eco Town Program) ใน ค.ศ. 2001 ใน ค.ศ. 2004 และ ค.ศ. 2005 มินามาตะชนะการประกวด Top Eco-City ของญี่ปุ่น
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

มินามาตะได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่น้องกับเดวอนพอร์ต รัฐแทสเมเนีย ประเทศออสเตรเลีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Minamata, Kumamoto
เว็บไซต์ทางการของนครมินามาตะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
ประเทศซามัวในโอลิมปิก

ประเทศซามัว เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศซามัว คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ SAM
นับตั้งแต่ประเทศซามัวส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาซามัวได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 1 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  โซล 1988 | 11 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  บาร์เซโลนา 1992 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  แอตแลนตา 1996 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ซิดนีย์ 2000 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  เอเธนส์ 2004 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ปักกิ่ง 2008 | 6 | 0 | 1 | 0 | 1 | − |
|  ลอนดอน 2012 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
 โตเกียว 2020: เหตุการณ์ในอนาคต
 ปารีส 2024: เหตุการณ์ในอนาคต
 ลอสแอนเจลิส 2028: เหตุการณ์ในอนาคต
| รวม | รวม | 0 | 1 | 0 | 1 | - |
ดูเพิ่ม

ประเทศซามัวในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติซามัวในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาซามัวที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
พระครูธรรมกิจโกศล (นอง ธมฺมภูโต)

| พระครูธรรมกิจโกศล (นอง ธมฺมภูโต) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: พระอาจารย์นอง
ส่วนบุคคล
เกิด: 15 ตุลาคม พ.ศ. 2462 (79 ปี)
มรณภาพ: 11 กันยายน พ.ศ. 2542
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดทรายขาว จังหวัดปัตตานี
บรรพชา: พ.ศ. 2481
อุปสมบท: 27 มิถุนายน พ.ศ. 2483
พรรษา: 58
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดทรายขาว
พระอาจารย์นอง ธัมมภูโต (15 ตุลาคม พ.ศ. 2462 - 11 กันยายน พ.ศ. 2542) ท่านเป็นสหธรรมิกที่ใกล้ชิดกับ หลวงปู่ทิม วัดช้างให้ ท่านมีส่วนร่วมในการจัดสร้างและปลุกเสกพระเครื่องหลวงปู่ทวดมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2497หลังจากที่ พระอาจารย์ทิม ได้มรณภาพลง ท่านได้กลายเป็นกำลังสำคัญในการทำพิธีต่าง ๆ อันเกี่ยวเนื่องกับพระเครื่องหลวงปู่ทวดแทนพระอาจารย์ทิม
ประวัติ

พระอาจารย์นอง ท่านเกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2462 ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 6 ณ บ้านนาประดู่ อำเภอมะกรูด จังหวัดปัตตานี เป็นบุตรของนายเรือง และนางทองเพ็ง หน่อทอง บรรพชาเมื่อปี พ.ศ. 2481 ขณะมีอายุได้ 19 ปี อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2483 เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ณ พัทธสีมา วัดนาประดู่ โดยมีพระครูพิบูลย์สมณวัตร วัดมุจลินทวาปีวิหาร เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการคำ ตสฺสโร วัดบุพพนิมิต และ พระอธิการแดง ธมฺมโชโต วัดนาประดู่ เป็นพระกรรมวาจาจารย์และพระอนุสาวนาจารย์ตามลำดับ
ผลงาน

ในปี พ.ศ. 2507 ได้เริ่มสร้างวัตถุมงคลเป็นครั้งแรก คือ พระเครื่องหลวงพ่อทวดหมานและพระสามทวด ปลุกเสกร่วมกับพระอาจารย์ทิม แห่งวัดช้างให้ ที่ได้รับความนิยมสูงสุด คือรุ้นที่สร้างในปี พ.ศ. 2514 ซึ่งเป็นพระพิมพ์หลวงปู่ทวด มีด้วยกันหลายพิมพ์ เครื่องราวของขลังที่ได้รับความนิยมคือ ตะกรุดลูกปืน (ตะกรุดนารายณ์แปลงรูป) นอกจากนี้ยังมีวัตถุมงคลรุ่นอื่นๆล้วนได้รับความนิยมจากนักสะสมพระเครื่องแทบทั้งสิ้นเนื่องจากมีประสบการณ์เกิดขึ้นมากมายโดยต่างก็รอดพ้นภยันตรายมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ เป็นที่โจษขานเล่าลือไปทั่วประเทศ
มรณภาพ

พระอาจารย์นอง ท่านได้ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2542 ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 9 รวมสิริอายุได้ 79 ปี 58 พรรษา ณ โรงพยาบาลโคกโพธิ์ มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ณ วัดทรายขาว จังหวัดปัตตานี
พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)

พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) เป็นพงศาวดารสยาม เนื้อหาเริ่มตั้งแต่แรกสถาปนากรุงศรีอยุธยาจนสิ้นสุดรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ต้นฉบับเป็นสมุดไทยจำนวน 22 เล่ม ในบางเล่มมีข้อความขาดหายบางส่วน แต่ปัจจุบันพบว่าเหลือเพียง 11 เล่ม