stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟุตบอลโลก 2014 รอบชิงชนะเลิศ

ฟุตบอลโลก 2014 รอบชิงชนะเลิศ กำหนดแข่งขันในวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 ที่มารากานัง ในรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล เพื่อตัดสินหาทีมชนะเลิศของการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014
การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศเป็นการแข่งขันระหว่างเยอรมนีและอาร์เจนตินา นัดนี้ได้ย้อนเหตุการณ์ที่ทั้งสองทีมเคยพบกันมาแล้วถึงสองครั้งด้วยกัน (ในรอบชิงชนะเลิศปี 1986 และปี 1990) และเหตุการณ์นี้กลายเป็นการซ้ำรอยฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายที่ผ่านมา
เยอรมนีได้เข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลโลกเป็นครั้งที่เจ็ด (หกครั้งในนามเยอรมนีตะวันตก ตั้งแต่ปี 1954 ถึง 1990), ชนะเลิศสามครั้ง (1954, 1974, 1990) และรองชนะเลิศสี่ครั้ง (1966, 1982, 1986, 2002); ในขณะที่อาร์เจนตินาได้เข้าชิงชนะเลิศมาแล้วสี่ครั้ง, ชนะเลิศสองครั้ง (1978, 1986) และรองชนะเลิศสองครั้ง (1930, 1990)
ในรอบรองชนะเลิศ เยอรมนีชนะบราซิล 7–1 ประตู และอาร์เจนตินาชนะด้วยการยิงลูกโทษในเกมที่พบกับเนเธอร์แลนด์ (0–0 หลังต่อเวลาพิเศษ)
เยอรมนีชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลโลก 1-0 หลังต่อเวลาพิเศษ จากการทำประตูของ มารีโอ เกิทเซอ ทำให้เยอรมนีคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกสมัยที่สี่มาครอบครองได้สำเร็จ นับเป็นแชมป์ครั้งแรกหลังการรวมประเทศเยอรมนี
ภูมิหลัง

ทั้งสองทีมเคยพบกันมาแล้วทั้งสิ้น 20 นัด ผลคือ เยอรมนีชนะ 6 ครั้ง, เสมอกัน 5 ครั้ง, และอาร์เจนตินาชนะ 9 ครั้ง และทั้งสองทีมทำประตูรวมกันได้ถึง 28 ประตู 6 นัดเกิดขึ้นในฟุตบอลโลก สองครั้งในจำนวนนี้เกิดขึ้นในรอบชิงชนะเลิศ ดังนี้
ในฟุตบอลโลก 1958 กลุ่ม 1, เยอรมนีตะวันตก ชนะ อาร์เจนตินา 3–1.
ในฟุตบอลโลก 1966 กลุ่ม 2, เยอรมนีตะวันตก เสมอ อาร์เจนตินา 0–0.
ในฟุตบอลโลก 1986 รอบชิงชนะเลิศ, อาร์เจนตินา ชนะ เยอรมนีตะวันตก 3–2 ส่งผลให้พวกเขาคว้าแชมป์โลกมาครองเป็นสมัยที่สอง.
ในฟุตบอลโลก 1990 รอบชิงชนะเลิศ, เยอรมนีตะวันตก ชนะ อาร์เจนตินา 1–0 ส่งผลให้พวกเขาคว้าแชมป์โลกมาครองเป็นสมัยที่สาม.
ในฟุตบอลโลก 2006 รอบก่อนรองชนะเลิศ, เยอรมนี ชนะจุดโทษ อาร์เจนตินา 4–2 (หลังต่อเวลาพิเศษ เสมอ 1–1).
ในฟุตบอลโลก 2010 รอบก่อนรองชนะเลิศ, เยอรมนี ชนะ อาร์เจนตินา 4–0.
การแข่งขัน > รายละเอียด

13 กรกฎาคม 2557
16:00 
  02:00
| เยอรมนี  | 1–0 (ต่อเวลาพิเศษ) |  อาร์เจนตินา |
| --- | --- | --- |
| มารีโอ เกิทเซอ  113' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 74,738 คน
ผู้ตัดสิน: นีโกลา ริซโซลี (อิตาลี)
| --- | --- |
             เยอรมนี :              อาร์เจนตินา
การแข่งขัน > สถิติ

|  | เยอรมนี | อาร์เจนตินา |
| --- | --- | --- |
| ประตู | 1 | 0 |
การยิงรวม: 10
| เข้ากรอบ | 7 | 2 |
| การครอบครองบอล | 60% | 40% |
| การเตะมุม | 5 | 3 |
| การทำฟาวล์ | 20 | 16 |
| การล้ำหน้า | 3 | 2 |
ใบเหลือง: 2
| การเซฟประตู | 2 | 6 |
ใบเหลืองใบที่สอง/ใบแดง: 0
ใบแดง: 0
แขกสำคัญในนัดชิงชนะเลิศ

จิลมา รูเซฟ ประธานาธิบดีบราซิล ได้เชิญผู้นำที่เข้าร่วมประชุมกลุ่มประเทศที่มีเศรษฐกิจที่เติบโตอย่างรวดเร็ว (BRIC) ครั้งที่ 6 เข้าร่วมชมการแข่งขัน โดย วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย เจ้าภาพฟุตบอลโลกครั้งต่อไป และจาค็อบ ซูมา ประธานาธิบดีแอฟริกาใต้ เจ้าภาพฟุตบอลโลกครั้งที่แล้ว ได้เข้าร่วมชมในวันจริง นอกจากนี้ โยอาคิม เกาค์ ประธานาธิบดีเยอรมนี และอังเกลา แมร์เคิล นายกรัฐมนตรีเยอรมนี ประเทศคู่ชิงชนะเลิศ ได้เข้าร่วมชมการแข่งขันด้วย ส่วน กริสตีนา เฟร์นันเดซ เด กีร์ชเนร์ ประธานาธิบดีอาร์เจนตินา คู่ชิงชนะเลิศอีกประเทศหนึ่ง ไม่สามารถเข้าร่วมชมการแข่งขันได้ เนื่องจากวันดังกล่าวเป็นวันเกิดหลาน และมีอาการเจ็บคอ นอกจากนี้ยังมีบุคคลจากวงการกีฬาและบันเทิงเข้าร่วมชมการแข่งขัน ได้แก่ มิค แจ็คเกอร์ เดวิด เบคแคม ฟาบิโอ คันนาวาโร่ โลธาร์ มัทเธอุส แอชตัน คุชเชอร์ แดเนียล เคร็ก เลบรอน เจมส์ ริอานนา และ เปเล่
ก่อนการแข่งขันจะเริ่มต้น มีการแสดงในพิธีปิด โดยชากีรา นักร้องชาวโคลอมเบีย และคาร์ลอส ซานตาน่า นักดนตรีชาวเม็กซิโก ได้ร่วมแสดงในพิธีดังกล่าว หลังจากนั้น จิเซล บุนเชน นางแบบชาวบราซิล และการ์เลส ปูยอล นักฟุตบอลทีมชาติสเปน แชมป์เมื่อครั้งที่แล้ว ได้นำถ้วยฟุตบอลโลกฟีฟ่าเข้าสู่สนาม โดยในพิธีมอบรางวัลหลังการแข่งขันเสร็จสิ้นนั้น รูเซฟเป็นผู้มอบถ้วยดังกล่าวแก่ทีมชนะเลิศ นับเป็นสตรีคนแรกที่เป็นผู้มอบถ้วยชนะเลิศฟุตบอลโลก
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนันตการฤทธิ์

| พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายุคันธร กรมหมื่นอนันตการฤทธิ์ |
| --- | --- |

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ
ประสูติ: 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2355
สิ้นพระชนม์: 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2423 ( 67 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
ราชสกุล: ยุคันธร
พระบิดา: สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาน้อยเล็ก
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนันตการฤทธิ์ (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2355 — 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2423) มีพระนามเดิมว่า พระองค์เจ้ายุคันธร เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์  ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อยเล็ก
พระประวัติ

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนันตการฤทธิ์ ประสูติเมื่อวันอาทิตย์ เดือน 12 แรม 11 ค่ำ ปีวอก จัตวาศก จ.ศ. 1174 ตรงกับวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2355 มีพระเชษฐาร่วมพระมารดา คือ พระองค์เจ้าฤกษ์ (ต่อมาคือ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์) และ พระองค์เจ้าสาททิพากร ในรัชกาลที่ 4 ทรงสถาปนาเป็น พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนันตการฤทธิ์ เมื่อวันจันทร์ เดือนอ้าย ขึ้น 13 ค่ำ ปีเถาะ นพศก จ.ศ. 1229 ตรงกับวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2410 สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันเสาร์ เดือน 8 อุตราษาฒ แรม 10 ค่ำ ปีมะโรง โทศก จ.ศ. 1242 ตรงกับวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2423 พระชันษา 67 ปี
พระองค์ทรงเป็นต้นราชสกุลยุคันธร ทรงมีพระโอรสและพระธิดา ดังนี้
หม่อมเจ้าอุทัย ยุคันธร (ประสูติ พ.ศ. 2381 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2467 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2469)
หม่อมเจ้าหญิงลมัย ยุคันธร (ประสูติ พ.ศ. 2381)
หม่อมเจ้าแฉ่ง ยุคันธร
หม่อมเจ้าหญิงเสงี่ยม ยุคันธร (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2450 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2451)
ทายาทรุ่นสุดท้ายของราชสกุล ยุคันธร ได้แก่ หม่อมหลวงสุหร่าย ยุคันธร (ภาวิไล) มารดาของ ศาสตราจารย์ระวี ภาวิไล
พระกรณียกิจ

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนันตการฤทธิ์ ได้ทรงกำกับกรมทหารช่างเมืองญวน ในสมัยรัชกาลที่ 4 ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นสภาที่ปฤกษาในพระองค์ หรือ ปรีวีเคาน์ซิล มีหน้าที่ถวายคำปรึกษาส่วนพระองค์ สืบสวนข้อเท็จจริงในราชการต่างๆ เพื่อกราบบังคมทูลและถวายความเห็นให้ทรงทราบ สอดส่องเหตุการณ์สำคัญในบ้านเมือง รวมไปถึงการชำระความฎีกาที่มีผู้นำมาถวาย
พระกรณียกิจ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2422 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
ภาษาซองคา

| ภาษาซองคา |
| --- | --- |
ภาษาภูฏาน
རྫོང་ཁ་

ประเทศที่มีการพูด: ประเทศภูฏาน
ชาติพันธุ์: ชาวภูฏาน
จำนวนผู้พูด: 171,080  (2013) รวม: 640,000
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ทิเบต-กาเนารี?โบดิชภาษากลุ่มทิเบตDzongkha–Lhokäภาษาซองคา
รูปแบบก่อนหน้า: ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษาทิเบตเก่าภาษาทิเบตคลาสสิกภาษาซองคา 
ภาษาถิ่น: ลายา ลูนานา อาดัป                 
ระบบการเขียน: อักษรทิเบต อักษรเบรลล์ซองคา
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  ภูฏาน
ผู้วางระเบียบ: Dzongkha Development Commission
รหัสภาษา
ISO 639-1: dz
ISO 639-2: dzo
ISO 639-3: dzo – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: lya – ลายา luk – ลูนานา adp – อาดัป
Linguasphere: 70-AAA-bf
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาซองคาในอำเภอของประเทศภูฏานเป็นสีเหลือง
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาซองคา (རྫོང་ཁ་สัทอักษรสากล: [dzoŋ.kʰa])เป็นภาษาประจำชาติของภูฏาน อยู่ในตระกูลจีน-ทิเบต สาขาทิเบต-พม่า ใกล้เคียงกับภาษาสิกขิมและภาษาอื่น ๆ ของชาวภูฏาน ระบบเสียงใกล้เคียงกับภาษาทิเบตสมัยใหม่ เทียบได้กับความแตกต่างระหว่างภาษาสเปนกับภาษาอิตาลี พระในทิเบตและภูฏาน เรียนภาษาทิเบตโบราณเพื่อการอ่านคัมภีร์พุทธศาสนา คำว่าซองคาหมายถึง ภาษา (คา) ที่พูดในวัดที่มีลักษณะเป็นป้อมปราการ (ซอง) ภาษานี้แพร่เข้ามาในภูฏานเมื่อราว พ.ศ. 2200 โดย ชับดรุง งาวัง นัมกเยล
ภาษาซองคาและภาษาถิ่นอื่น ๆ เป็นภาษาแม่ของภูฏานตะวันตก มีผู้พูดภาษานี้ในเมืองกาลิมปงของอินเดียที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของภูฏาน แต่ปัจจุบันอยู่ในรัฐเบงกอลตะวันตก ภาษาซองคาเป็นภาษาที่ใช้ในโรงเรียน เป็นภาษากลางในภูฏานตอนใต้และตะวันออกที่ไม่ได้ใช้ภาษานี้เป็นภาษาแม่ เขียนด้วยอักษรทิเบต หนังสือพิมพ์ด้วยอักษรทิเบตแบบอูคันซึ่งเป็นแบบเดียวที่ใช้พิมพ์ภาษาทิเบต
ตัวอย่าง

นี่คือตัวอย่างประโยคในข้อที่ 1 ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน:
ภาษาซองคาในอักษรทิเบต
ทับศัพท์ด้วยอักษรโรมัน
แปล
ดูเพิ่ม

อักษรเบรลล์ซองคา
ตัวเลขซองคา
ภาษาในประเทศภูฏาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Bhutanese literatures   เก็บถาวร 2021-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dzongkha Development Commission Thimphu, Bhutan
Dzongkha-English Dictionary
Dzongkha podcast
Dzongkha Romanization for Geographical Names
Free textbooks and dictionaries published by the Dzongkha Development Commission
Bhutan National Policy and Strategy for Development and Promotion of Dzongkha
Dzongkha Unicode เก็บถาวร 2021-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – site  The National Library of Bhutan (en – dz เก็บถาวร 2019-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
แหล่งข้อมูลอื่น > คำศัพท์

Online searchable dictionary (Dz-En, En-Dz, Dz-Dz) or Online Dzonkha-English Dictionary  – site  Dzongkha Development Commission (en – dz)
Dzongkha Computer Terms เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน(pdf)
English-Dzongkha Pocket Dictionary(pdf)
Rigpai Lodap: An Intermediate Dzongkha-English Dictionary(pdf)
Kartshok Threngwa: A Book on Dzongkha Synonyms & Antonyms(pdf)
Names of Countries and Capitals in Dzongkha(pdf)
A Guide to Dzongkha-Translation(pdf)
แหล่งข้อมูลอื่น > ไวยากรณ์

A colloquial grammar of the Bhutanese language. by Byrne, St. Quintin. Allahabad: Pioneer Press, 1909 เก็บถาวร 2021-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dzongkha transliteration เก็บถาวร 2021-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – site  National Library of Bhutan (en – dz เก็บถาวร 2021-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
Dzongkha, The National Language of Bhutan – site  Dzongkha Linux (en – dz)
Romanization of Dzongkha
Dzongkha : Origin and Description
Dzongkha language, alphabet and pronunciation
Dzongkha in Wikipedia: Русский, Français, 日本語, Eesti, English
Pioneering Dzongkha Text To Speech Synthesis เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน(pdf)
Dzongkha Grammar & other materials – site  The Dzongkha Development Commission (en – dz)
Коряков Ю.Б. Практическая транскрипция для языка дзонг-кэ
Classical Tibetan-Dzongkha Dictionary(pdf)
| ด ค กกลุ่มภาษาหลักในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า |
| --- | --- |
ภาษาในพม่าและไทย:  ก่อ (อึมปี้)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กฺ๋อง  พม่า  มูเซอ  เมี่ยน  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อาข่า  ฮานี 
ภาษาในจีน:  ไป๋  ตังกุต  ทิเบต  น่าซี  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อี๋  เอ้อซู 
ภาษาในเอเชียใต้:  กอกโบรอก  กินเนารี  คาม  ชันเตียล  ซองคา  ทูลุง  นัรพู  เนวาร์  บัลติ  บาฮิง  เบลฮาเร  โบโด  ปูมา  มณีปุระ  มีโซ  ลาดัก  ลิมบู  เลปชา  โลทา  วัมบูเล  เศรปา  สิกขิม  องามี  เอา  ฮมาร์
มาตี (จังหวัดซีลางังดาเบา)

| มาตี |
| --- | --- |
นคร
สวนสาธารณะริมอ่าวมาตี
สมญา: เมืองแห่งมะพร้าว
ที่ตั้งในจังหวัดซีลางังดาเบา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ดาเบา
จังหวัด: ซีลางังดาเบา
District: 2nd District
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1861
รวมตัว: ค.ศ. 1903
นคร: 16 มิถุนายน ค.ศ. 2007
บารังไกย์: 26
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • นายกเทศมนตรี: Carlo Luis P. Rabat (UNA)
 • รองนายกเทศมนตรี: Ma. Glenda Monette S. Rabat-Gayta (UNA)
 • ผู้เลือกตั้ง: 73,912 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 588.63 ตร.กม. (227.27 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 141,141 คน
 • ความหนาแน่น: 240 คน/ตร.กม. (620 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: มาตีโนส
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 8200
PSGC: 112509000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)87
ภูมิอากาศ: แบบป่าดิบชื้น
ระดับรายได้: นครระดับที่ 5
เว็บไซต์: mati.gov.ph
มาตี เป็นนครระดับที่ 5 และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดซีลางังดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 141,141 คนในปี ค.ศ. 2015 เมืองตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะมินดาเนา แบ่งการปกครองออกเป็น 26 บารังไกย์
มาตีเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ห้าของเขตดาเบา รองจากดาเบาซิตี, ตากุม, ปานาโบ และดีโกส โดยประชากรส่วนใหญ่ในตัวเมืองอพยพมาจากเกาะวิซายัส
เมืองพี่น้อง

ตากุม จังหวัดฮีลากังดาเบา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเมืองมาตี
Pujada Island - Resort Development Opportunity
Philippine Standard Geographic Code
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2012-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Mindanao SAGA Flying Club
ยุฟฟี คิซารางิ

ยุฟฟี่ คิซารากิ หรืออีกชื่อ นักล่ามาเทเรีย นิสัยขี้เล่น ซุกซน อาวุธคือชูริเคนขนาดใหญ่ โดยแรกเริ่ม ยุฟฟี่ เป็นเด็กสาวชาว วูไท หลังจากกองกำลังทหารของวูไทถูกปราบปรามโดยทหารของชินระชื่อ แซ็ค และ แองจีล  เธอได้ออกติดตามล้างแค้นแซ็ค โดยการขัดขวางการทำภารกิจของแซ็ค แรกๆ เธอใช้ชื่อว่า 'เจ้าหญิงขุมทรัพย์' และขโมยสมบัติที่แซ็คเจอ (ขโมยแบบต่อหน้าต่อตา) เนื่องจากการกลั่นแกล้งของยุฟฟี่ในทุกๆภารกิจ ความสัมพันของทั้งคู่เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จากล้างแค้น เป็น กลั่นแกล้ง เป็น หยอกล้อ ในภารกิจสุดท้ายของแซ็คก่อนที่จะไปทำภารกิจนีเบิลไฮม์ ยุฟฟี่ได้ขโมยมาเทเรีย'บาฮามุท เรซึ' (บาฮามุธที่มีพลังมากพอที่จะทำร้ายโลกได้ง่าย) แซ็คได้รู้และตกใจมาก หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์วิ่งไล่จับระหว่างทหารกับนินจาสาว วันต่อมา แซ็คได้รับของขวัญจากยุฟฟี่ ซึ่งก็คือ มาเทเรียบาฮามุธ เรซึ
| ด ค กไฟนอลแฟนตาซี VII และผนวก |
| --- | --- |
วีดีโอเกม:  ไฟนอลแฟนตาซี VII รีเมค  บีฟอร์ไครซิส  เดิร์จออฟเซอร์เบรัส  ไครซิสคอร์  เดอะ เฟิร์สท์ โซลเจอร์  เอเวอร์ไครซิส 
สื่ออื่นๆ:  แอดเวนต์ชิลเดรน  ลาสต์ออร์เดอร์  ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ สำหรับนินเทนโด 3DS และ Wii U 
ตัวละคร:  คลาวด์ สไตรฟ์  บาร์เร็ต วัลเลซ  ทีฟา ล็อกฮาร์ท  แอริธ เกนส์เบอรู  เซฟีรอธ  วินเซนต์ วาเลนไทน์  ยุฟฟี คิซารางิ  แซค แฟร์
มาซาโมริ โทกูยามะ

| มาซาโมริ โทกูยามะ |
| --- | --- |
เกิด: ฮง ชัง-ซู  (Hong Chang-Soo) 17 กันยายน พ.ศ. 2517
มาซาโมริ โทกูยามะ (ญี่ปุ่น: 徳山昌守; โรมาจิ: Tokuyama Masamori) หรือในชื่อจริง ฮง ชัง-ซู (เกาหลี: 홍창수; ฮันจา: 洪昌守) นักมวยสากลชาวเกาหลีเหนือ เกิดเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2517 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 32 (น็อค 8) เสมอ 1 แพ้ 3  เป็นแชมป์โลกมวยสากลคนแรกของประเทศเกาหลีเหนือ
เกียรติประวัติ

แชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท
ชิง 17 กันยายน 2542 ชนะคะแนน โผน แสงมรกต ที่ โอซากะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 13 ธันวาคม 2542 ชนะคะแนน ลี กังวุง ที่ โอซากะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 20 พฤษภาคม 2543 ชนะน็อค แจ็ก ซียาฮายา ยก 2 ที่ โอซากะ
สละแชมป์
แชมป์โลก WBC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ชิง 27 สิงหาคม 2543 ชนะคะแนน โช อินจู ที่ โอซากะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 12 ธันวาคม 2543 ชนะคะแนน อากิฮิโกะ นาโงะ ที่ โอซากะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 20 พฤษภาคม 2544 ชนะน็อค โช อินจู ยก 5 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 24 กันยายน 2544 ชนะคะแนน เจอร์รี่ พีญาโลซ่า ที่ โยโกฮามะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 23 มีนาคม 2545 ชนะน็อค คาซูฮิโระ รีวโก ยก 9 ที่ โยโกฮามะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 26 สิงหาคม 2545 ชนะน็อค อีริค โลเปซ ยก 6 ที่ ไซตามะ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 20 ธันวาคม 2545 ชนะคะแนน เจอร์รี่ พีญาโลซ่า ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7, 23 มิถุนายน 2546 ชนะคะแนน คัตสึชิเงะ คาวาชิมะ ที่ โยโกฮามะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 8, 3 มกราคม 2547 ชนะคะแนน ดมิทรี คิริลลอฟ ที่ โอซากะ
เสียแชมป์ 28 มิถุนายน 2547 แพ้น็อค คัตสึชิเงะ คาวาชิมะ ยก 1 ที่ ญี่ปุ่น
แชมป์โลก WBC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ชิง 18 กรกฎาคม 2548 ชนะคะแนน คัตสึชิเงะ คาวาชิมะ ที่ โอซากะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 27 กุมภาพันธ์ 2549 ชนะคะแนน โฮเซ นาบาโร ที่ โอซากะ
สละแชมป์
มาซาโตโมะ นากาซาวะ

| มาซาโตโมะ นากาซาวะ |
| --- | --- |
中澤 まさとも
เกิด:  (1983-02-14) 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1983 (41 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: 中澤 匡智
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: สมาคมสหกรณ์ผู้บริโภคนักแสดงโตเกียว
ส่วนสูง: 170 ซม.
มาซาโตโมะ นากาซาวะ (中澤 まさとも, 14 กุมภาพันธ์ 1983 - ) เป็นนักพากย์และนักแสดงชาวญี่ปุ่น สังกัดสมาคมสหกรณ์ผู้บริโภคนักแสดงโตเกียว เกิดในเขตเนริมะ โตเกียว ชื่อจริงและชื่อเดิมในวงการเขียนเป็น 中澤 匡智 (อ่านเหมือนกันแต่ใช้คันจิล้วน)
ผลงานพากย์

DRAMAtical Murder (เคลียร์)
given (นากายามะ ฮารุกิ)
NOBLESSE (ทาโอะ)
ขังดวลแข้ง (คุอง วาตารุ)
ราชาวีรชน เกิดใหม่เพื่อขัดเกลาวิถีต่อสู้ และ กลายเป็นอัศวินฝึกหัดที่แกร่งสุดในโลก♀ (เธโอดอร์)
ชมรมนี้มีเรื่องรัก (ชิกาตานิ อิตสึกิ)
ยูริกะ คูโบะ

| ยูริกะ คูโบะ |
| --- | --- |
久保 ユリカ
เกิด: คูโบะ ยูริกะ (久保 由利香)  (1989-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 (35 ปี) จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: ยูริกะ นาราฮาระ (楢原 ゆりか)
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: สเตย์ลัก
ส่วนสูง: 163 ซม.
ยูริกะ คูโบะ (ญี่ปุ่น: 久保 ユリカ; โรมาจิ: Kubo Yurika; ชื่อจริง: 久保 由利香 (อ่านออกเสียงเหมือนกัน); 19 พฤษภาคม 1989 -) เป็น นักพากย์ นักร้อง และ นางแบบ ชาวญี่ปุ่น เกิดที จังหวัดนาระ  สังกัดสเตย์ลัก ค่ายเพลงโพนีแคนยอน เป็นสมาชิกของวงนักพากย์ μ's เคยใช้ชื่อว่า ยูริกะ นาราฮาระ (楢原 ゆりか)
ผลงานเด่นได้แก่ โคอิซึมิ ฮานาโยะ ในเลิฟไลฟ์! ปฏิบัติการไอดอลจำเป็น ชิเรโตโก ริง ใน High School Fleet
รถแห่ดนตรีสด

รถแห่ดนตรีสด หรือเรียกสั้น ๆ ว่า รถแห่ เป็นการแสดงรูปแบบหนึ่งที่ได้รับความนิยมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย โดยจะดัดแปลงรถบรรทุกให้มีลักษณะรถเครื่องเสียงเคลื่อนที่ ให้สามารถแสดงดนตรีและขับร้องสดจากนักร้องนักดนตรีประจำรถแห่ เล่นตามงานประเพณีต่าง ๆ รวมถึงงานที่ได้รับการว่าจ้าง ในแต่ละท้องที่อาจเล่นเพลงที่แตกต่างกันไป เช่นอีสานตอนใต้เน้นเพลงแนวกันตรึมที่รับแนวทางมาจากฝั่งกัมพูชา ส่วนอีสานตอนกลางก็จะเน้นเล่นแนวหมอลำ ในปัจจุบันอาจมีเล่นเพลงไทยป็อปตามความนิยม
ประวัติ > ภูมิหลัง

ก่อนพุทธทศวรรษ 2520 ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เป็นยุคที่นำเอาเครื่องดนตรีพื้นบ้านอีสานบรรเลงดนตรีทำนองพื้นบ้านเรียกว่า "ลาย" เช่น ลายเต้ย ลายลดพัดพร้าว สายสรภัญ เป็นต้น การแสดง ดนตรีลักษณะนี้มีเพียงการบรรเลงดนตรีเพียงอย่างเดียว
จนประมาณพุทธทศวรรษ 2520 เป็นยุคที่นำเอาเครื่องดนตรีพื้นบ้านมาผสมกับเครื่องดนตรีสากลจนเป็นวงที่ใหญ่ขึ้น เช่น คีย์บอร์ด กีตาร์ เบส เป็นต้น แต่ยังคงเครื่องดนตรีพื้นบ้านอย่างพิณหรือแคน เริ่มมีการต่อสายเครื่องดนตรีกับเครื่องขยายเสียงจากแบตเตอร์รีของรถยนต์ ใช้รถเข็นแห่รอบหมู่บ้าน ยังคงบรรเลงในลักษณะทำนองพื้นบ้าน ไม่มีคำร้อง
ประมาณกลางพุทธทศวรรษที่ 2530 มีการแห่ดนตรีที่ใช้รถในการบรรเลง หรือเรียกว่า "รถแห่ซาวด์" โดยใช้รถบรรทุกขนดสี่ล้อมาบรรทุกเครื่องเสียงไว้บริเวณท้ายกระบะเชื่อมต่อระบบเข้ากับเครื่องเสียงที่ติดอยู่กับตัวรถ แต่การแห่ในยุคนี้ไม่มีการแสดงสด เป็นการเปิดเพลงผ่านลำโพง เพลงมีทั้งเพลงบรรเลงและดนตรีที่มีเนื้อร้อง รวมถึงมีการแห่ดนตรีในกิจกรรมที่มีความหลายหลายมากกว่าแต่เดิมที่เป็นพิธีทางประเพณี เช่น การแห่เพื่อโฆษณาประชาสัมพันธ์ เป็นต้น
ประวัติ > ยุครถแห่ดนตรีสด

ปลายพุทธทศวรรษที่ทศวรรษที่ 2550 เป็นยุคที่นำรถแห่ดนตรีมาพัฒนาให้สามารถบรรเลงดนตรีและขับร้องสดได้บนรถ มีความแตกต่างจากเดิมคือนำรถบรรทุกขนาดใหญ่ (หกล้อ) มาเป็นบรรทุกเครื่องขยายเสียงที่มีขนาดใหญ่เท่ากับตัวรถทำให้คล้ายกับเวทีหมอลำ บรรเลงเพลงทั้งทำนองพื้นบ้านและดนตรีที่มีคำร้อง แสดงสดในงานบุญประเพณีต่าง ๆ และงานที่เจ้าภาพจ้างไปแสดงเช่น งานแต่งงาน งานขึ้นบ้านใหม่ เป็นต้น คณะรถแห่ที่ชื่อ "รถแห่ดาราทอง มิวสิก" มีสำนักงานอยู่ที่จังหวัดบุรีรัมย์ ถือเป็นคณะรถแห่ที่มีบทบาทสำคัญในวงการรถแห่
จากข้อมูลระหว่าง พ.ศ. 2559-2563 มีรถแห่ดนตรีสดมากกว่า 400 คัน
ในช่วงฤดูฝนไม่มีงานในท้องถิ่นอีสาน รถแห่เหล่านี้จะออกนอกพื้นที่เพื่อรับงานตามเมืองใหญ่ ในพื้นที่โรงงานอุตสาหกรรม เขตปริมณฑลกับในภาคตะวันออก
รถแห่

รถแห่เป็นการนำรถบรรทุก 6 ล้อ บรรทุกเครื่องขยายเสียงที่มีขนาดใหญ่ ทำรถให้คล้ายเวที มีเครื่องปั่นไฟบนรถ มีระบบแสง สี เสียง ข้างรถมีการติดลวดลายสติ๊กเกอร์ มีลายตั้งแต่ชื่อวง สัญลักษณ์ของวง ยี่ห้อเครื่องเสียงที่รถแห่เลือกใช้ ช่างหรือร้านแต่งเครื่องเสียงที่รถแห่ใช้บริการ
สมาชิกรถแห่หนึ่งคันอาจมีสมาชิกตั้งแต่ 8-12 คน ประกอบด้วย คนขับรถซึ่งโดยมากคือเจ้าของรถวงดนตรี มีนักร้องนำ มือกีตาร์ มือเบส มือกลองและมือคีย์บอร์ด และผู้ติดตาม เช่น ช่างภาพประจำวงบันทึกภาพนิ่งและวิดีโอ เพื่อเผยแพร่ทางยูทูบหรือเฟซบุ๊ก เพื่อเสริมรายได้ของวง
มาซาโตชิ อากิฮาระ

มาซาโตชิ อากิฮาระ (ญี่ปุ่น: 秋原 正俊; โรมาจิ: Akihara Masatoshi) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น
ผลงาน

Umi no Yume, Tokai no Kyo (海の夢、都会の虚) (2004)
Break Out (ブレイクアウト!) (2005)
Flowers at Noon (ญี่ปุ่น: 真昼の花; โรมาจิ: Marihu no hana) (2005)
I Carry the Ticket of Eternity (ญี่ปุ่น: 銀河鉄道の夜; โรมาจิ: Ginga tetsudō no yoru) (2006)
Gojū no Tō (五重塔) (2007)
White Camellia (ญี่ปุ่น: 白椿; โรมาจิ: Shirotsubaki) (2007)
The Story of Ito (ญี่ปุ่น: 伊藤の話; โรมาจิ: Ito no Hanashi) (2008)
The Setting Sun (ญี่ปุ่น: 斜陽; โรมาจิ: Shayō) (2009)
Rupan no kiganjô (ルパンの奇蹟) (2011)
Kumo no ito (雲の伊藤) (2011)
แหล่งข้อมูล

"Matsatoshi Akihara". IMDb. สืบค้นเมื่อ 2010-10-20.
"秋原正俊 (Akihara Matsatoshi)" (ภาษาญี่ปุ่น). JMDb. สืบค้นเมื่อ 2010-10-20.
秋原正俊 あきはら・まさとし (ภาษาญี่ปุ่น). All Cinema. สืบค้นเมื่อ 2010-10-20.
"Matsatoshi Akihara". IMDb. สืบค้นเมื่อ 2018-10-08.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF
รถไฟใต้ดินเฉิงตู สาย 2

| รถไฟใต้ดินเฉิงตู สาย 2 |
| --- | --- |
2

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดให้บริการ
เจ้าของ: เฉิงตู
ที่ตั้ง: เฉิงตู
ปลายทาง: สถานีสถานีขนส่งผู้โดยสารชาเดียนซี สถานีการปกครองเฉิงตู
จำนวนสถานี: 20
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินเฉิงตู
เส้นทาง: 1
ผู้ดำเนินงาน: Chengdu Metro Limited
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 22.47 km (13.96 mi)
จำนวนทางวิ่ง: 2
ลักษณะทางวิ่ง: ใต้ดิน
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
รถไฟใต้ดินเฉิงตู สาย 2 (จีน: 成都地铁2号线; พินอิน: Chéngdū Dìtiě Èr Hào Xiàn) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าแห่งที่สองในระบบรถไฟใต้ดินเฉิงตู เปิดให้บริการวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2012
รายชื่อสถานี

| สถานี | สถานี | เชื่อมต่อ | ที่ตั้ง |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| สถานีซีผู่ | 犀浦 | Chengdu–Dujiangyan ICR | เขตผีตู |  |  |
| สถานีเทียนเหอ | 天河路 |  | เขตผีตู |  |  |
| สถานีถนนไป๋เฉ่า | 百草路 |  | เขตผีตู |  |  |
| สถานีถนนจินโจว | 金周路 |  | เขตจินหนิว |  |  |
| สถานีจินเคอเป่ย์ลู่ | 金科北路 |  | เขตจินหนิว |  |  |
| สถานีหยิงปินต้าเต้า | 迎宾大道 |  | เขตจินหนิว |  |  |
| สถานีฉาเตี้ยนจื่อเค่ออวิ้น | 茶店子客运站 |  | เขตจินหนิว |  |  |
| สถานีหยางซีลี่เจียว | 羊犀立交 |  | เขตจินหนิว |  |  |
| สถานียี่ผินเทียนเซี่ย | 一品天下 | 7 (not open) | เขตจินหนิว |  |  |
| สถานีสู่ฮั่นลู่ตง | 蜀汉路东 |  | เขตจินหนิว |  |  |
| สถานีไป๋กว่อหลิน | 白果林 |  | เขตจินหนิว |  |  |
| สถานีโรงพยาบาลจงยีต้าเสิ่ง | 中医大省医院 | 4 (not open) | เขตชิงหยาง |  |  |
| สถานีทงฮุ่ยเหมิน | 通惠门 |  | เขตชิงหยาง |  |  |
| สถานีสวนสาธารณะประชาชน (หรงหมินกงหยวน) | 人民公园 |  | เขตชิงหยาง |  |  |
| สถานีจัตุรัสเทียนฝู | 天府广场 | 1 | เขตชิงหยาง |  |  |
| สถานีถนนชุนซี | 春熙路 | 3 (not open) | เขตจินเจียง |  |  |
| สถานีตงเหมินต้าเฉียว | 东门大桥 |  | เขตจินเจียง |  |  |
| สถานีหนิวหวังเมี่ยว | 牛王庙 |  | เขตจินเจียง |  |  |
| สถานีหนิวซื่อโข่ว | 牛市口 |  | เขตจินเจียง |  |  |
| สถานีถนนตงต้า | 东大路 |  | เขตจินเจียง |  |  |
| สถานีสวนถาจื่อซาน | 塔子山公园 |  | เขตจินเจียง |  |  |
| สถานีรถไฟเฉิงตูตะวันออก | 火车东站 | Chengdu East 7 (not open) | Chenghua |  |  |
| สถานีเฉิงอวี๋ลี่เจียว | 成渝立交 |  | Chenghua |  |  |
| สถานีฮุ่ยหวังหลิง | 惠王陵 |  | เขตหลงเฉฺวียนยี่ |  |  |
| สถานีหงเหอ | 洪河 |  | เขตหลงเฉฺวียนยี่ |  |  |
| สถานีวิทยาลัยเฉิงตูสิงเจิ้ง | 成都行政学院 |  | เขตหลงเฉฺวียนยี่ |  |  |
ยุพยง เหมะศิลปิน

| รองศาสตราจารย์ ยุพยง เหมะศิลปิน ม> ว.ม., ป.ช. |
| --- | --- |
สัญชาติ: ไทย
ศิษย์เก่า: โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยอิลลินอย เออร์แบนา-แชมเปญจน์
รองศาสตราจารย์ยุพยง เหมะศิลปิน เป็นสถาปนิก อดีตนายกสภาสถาปนิก เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นสถาปนิกออกแบบอาคารต่าง ๆ ภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ปรับปรุงหลักสูตร ประเมินผลงานทางวิชาการ เป็นประธานอนุกรรมการจัดทำคลังข้อสอบ จัดสอบความรู้ และสอบเทียบวิทยฐานะผู้ขอรับใบประกอบวิชาชีพ สถาปัตยกรรมควบคุม และเป็นผู้มีบทบาทในการประสานเครือข่าย ความร่วมมือจากภาควิชาการ เข้าสู่วิชาชีพในฐานะกรรมการสมาคมสถาปนิกสยาม
ยุพยงศึกษาระดับชั้นอนุบาลถึง มศ.5 จากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย ศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากนั้นทำงานเป็นสถาปนิกโทที่การประปานครหลวงที่แม้นศรี เป็นสถาปนิกคนแรกของการประปา แล้วเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้เรียนระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยอิลลินอย เออร์แบนา-แชมเปญจน์ เมื่อศึกษาจบได้ร่วมกับทองพันธุ์ พูนสุวรรณวางผังและพัฒนาพื้นที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ทั้งที่วิทยาเขตบางเขนและวิทยาเขตกำแพงแสน ได้เป็นกรรมการตรวจการจ้างก่อสร้างอาคารต่าง ๆ เกือบทุกงานที่ออกแบบ
ยุพยงสอนวิชาออกแบบสถาปัตยกรรมในหลักสูตรวิศวกรรมโยธาตั้งแต่ พ.ศ. 2513 จนเมื่อ พ.ศ. 2538 เริ่มจัดตั้งภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ยุพยงเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง จากนั้นดำรงตำแหน่งนายกสภาสถาปนิก วาระ พ.ศ. 2553–2558 ถือว่าเป็นนายกสภาสถาปนิกหญิงคนแรกและคนเดียวของสภาสถาปนิก ยุพยงได้รับการยกย่องเป็นสถาปนิกดีเด่น เมื่อ พ.ศ. 2558
ด้านชีวิตส่วนตัวสมรสกับวิวัฒน์ เหมะศิลปิน ซึ่งเป็นสถาปนิกเช่นกัน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2538 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
ยุนโฮ (1424)

| ยุนโฮ |
| --- | --- |
จารึกหน้าป้ายหลุมศพของยุนโฮ
เกิด: พ.ศ. 1967
ถึงแก่กรรม: 9 เมษายน พ.ศ. 2039
ตำแหน่ง: เจ้ากรมกลาโหม
บุตร: พระนางช็องฮย็อน
ตระกูล: สกุลยุนแห่งพาพยอง
ยุนโฮ (เกาหลี: 윤호; ค.ศ. 1424 — 9 เมษายน ค.ศ. 1496) เป็นขุนนาง 7 แผ่นดินและเป็นพระบิดาของ พระนางช็องฮย็อน พระมเหสีองค์ที่ 3 ใน พระเจ้าซ็องจง กษัตริย์ลำดับที่ 9 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน
ประวัติ

ยุนโฮ เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1424 เข้ารับราชการในรัชสมัย พระเจ้าเซจงมหาราช และทำความดีความชอบมาเรื่อย ๆ จนได้เป็น เจ้ากรมกลาโหม ในรัชสมัย พระเจ้าซ็องจง ต่อมาได้ถวายตัวธิดาเข้าเป็นพระสนม
ยุนโฮถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1496 ขณะอายุได้ 72 ปี