stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล: เฟสสาม
สื่อไทอิน > ดิจิทัลซีรีส์ > เดอะเดลิบิวเกิล

เดอะเดลิบิวเกิล เป็นรายการข่าวที่รายงานเหตุการณ์ปัจจุบันในจักรวาล โดยทำหน้าที่เป็นแคมเปญการตลาดแบบปากต่อปากสำหรับ สไปเดอร์แมน: ฟาร์ ฟรอม โฮม โดยมีวิดีโอหกรายการที่เผยแพร่บนยูทูบในช่วงเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 มีพื้นฐานมาจากสำนักข่าวเชิงอื้อฉาวสมมติชื่อเดียวกัน ซึ่งปรากฏในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลและอิงจากหน่วยงานหนังสือพิมพ์ชื่อเดียวกันที่ปรากฏในสิ่งพิมพ์ของมาร์เวลคอมิกส์หลายฉบับ เจ. เค. ซิมมอนส์ กลับมารับบทเดิมเป็น เจ. โจนาห์ เจมสัน จากฉากกลางเครดิตใน ฟาร์ ฟรอม โฮม
สื่อไทอิน > ภาพยนตร์สั้น

| ภาพยนตร์ | วันวางจำหน่ายในสหรัฐ> ดิจิทัล | วันวางจำหน่ายในสหรัฐ> แผ่น | ผู้กำกับและผู้เขียนบท | ผู้อำนวยการสร้าง | วางจำหน่ายร่วมกับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ทีมธอร์ | 28 สิงหาคม ค.ศ. 2016 (2016-08-28) | 13 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-13) | ไทกา ไวทีที | เควิน ไฟกี | กัปตันอเมริกา: ศึกฮีโร่ระห่ำโลก |
| ทีมธอร์: พาร์ต 2 | 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 (2017-02-14) | 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 (2017-02-28) | ไทกา ไวทีที | เควิน ไฟกี | จอมเวทย์มหากาฬ |
| ทีมแดริล | 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 (2018-02-20) | 6 มีนาคม ค.ศ. 2018 (2018-03-06) | ไทกา ไวทีที | เควิน ไฟกี | ธอร์: ศึกอวสานเทพเจ้า |
สื่อไทอิน > หนังสือการ์ตูน

บทความหลัก: หนังสือการ์ตูนไทอินจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
| ชื่อ | จำนวนเล่ม | วันที่เผยแพร่> เผยแพร่ครั้งแรก | วันที่เผยแพร่> เผยแพร่ครั้งสุดท้าย | นักเขียน | ศิลปิน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| มาร์เวลส์ เจสซิกา โจนส์ | 1 | 7 ตุลาคม ค.ศ. 2015 (2015-10-07) | 7 ตุลาคม ค.ศ. 2015 (2015-10-07) | ไบรอัน ไมเคิล เบนดิส | ไมเคิล เกย์ดอส |
| มาร์เวลส์กัปตันอเมริกา: ซีวิลวอร์เพรลูด | 4 | 16 ธันวาคม ค.ศ. 2015 (2015-12-16) | 27 มกราคม ค.ศ. 2016 (2016-01-27) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | ไซมอน คูดรานสกีและลี เฟอร์กูสัน |
| มาร์เวลส์กัปตันอเมริกา: ซีวิลวอร์เพรลูดอินฟินิตคอมิก | 1 | 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 (2016-02-10) | 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 (2016-02-10) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | ลี เฟอร์กูสัน, โกรัน ซูดซูกาและกีเยร์โม โมกอร์รอน |
| มาร์เวลส์ด็อกเตอร์สเตรนจ์เพรลูด | 2 | 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 (2016-07-06) | 24 สิงหาคม ค.ศ. 2016 (2016-08-24) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | ฮอร์เก ฟอร์เนส |
| มาร์เวลส์ด็อกเตอร์สเตรนจ์เพรลูดอินฟินิตคอมิก – เดอะเซลอต | 1 | 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) | 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | ฮอร์เก ฟอร์เนส |
| มาร์เวลส์การ์เดียนส์ออฟเดอะกาแลกซี วอล. 2 เพรลูด | 2 | 4 มกราคม ค.ศ. 2017 (2017-01-04) | 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 (2017-02-01) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | คริสโตเฟอร์ อัลเลน |
| สไปเดอร์-แมน: โฮมคัมมิงเพรลูด | 2 | 1 มีนาคม ค.ศ. 2017 (2017-03-01) | 5 เมษายน ค.ศ. 2017 (2017-04-05) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | ท็อดด์ นอค |
| มาร์เวลส์ธอร์: รักนาร็อกเพรลูด | 4 | 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 (2017-07-05) | 16 สิงหาคม ค.ศ. 2017 (2017-08-16) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | เจ.แอล. ไจล์ส |
| มาร์เวลส์แบล็ค แพนเธอร์เพรลูด | 2 | 18 ตุลาคม ค.ศ. 2017 (2017-10-18) | 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 (2017-11-15) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | อันนาปาโอลา มาร์เตลโล |
| มาร์เวลส์อเวนเจอร์ส: อินฟินิตีวอร์เพรลูด | 2 | 18 ธันวาคม ค.ศ. 2017 (2017-12-18)24 มกราคม ค.ศ. 2018 (2018-01-24) | 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 (2018-02-05)28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 (2018-02-28) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | ไทจ์ วอล์คเกอร์และฮอร์เก ฟอร์เนส |
| มาร์เวลส์แอนท์-แมนแอนด์เดอะวอสพ์เพรลูด | 2 | 7 มีนาคม ค.ศ. 2018 (2018-03-07) | 4 เมษายน ค.ศ. 2018 (2018-04-04) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | คริส อัลเลน |
| มาร์เวลส์กัปตัน มาร์เวลเพรลูด | 1 | 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 (2018-11-14) | 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 (2018-11-14) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | อันเดรีย ดิ วิโต |
| มาร์เวลส์อเวนเจอร์ส: เอ็นเกมเพรลูด | 3 | 5 ธันวาคม ค.ศ. 2018 (2018-12-05) | 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 (2019-02-20) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | ปาโก ดิแอซ |
| สไปเดอร์-แมน: ฟาร์ฟรอมโฮมเพรลูด | 2 | 27 มีนาคม ค.ศ. 2019 (2019-03-27) | 24 เมษายน ค.ศ. 2019 (2019-04-24) | วิลล์ โคโรนา พิลกริม | ลูกา มาเรสกา |
แหล่งข้อมูลอื่น

ไทม์ไลน์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล วิกิ
อินโฟกราฟิกส์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
แอนโทนีและโจ รุสโซ ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง กัปตันอเมริกา: มัจจุราชอหังการ, กัปตันอเมริกา: ศึกฮีโร่ระห่ำโลก, อเวนเจอร์ส: มหาสงครามล้างจักรวาล และ อเวนเจอร์ส: เผด็จศึก
เจมส์ กันน์ ผู้กำกับภาพยนตร์ รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล
จอน วอตส์ ผู้กำกับภาพยนตร์ สไปเดอร์แมน
เพย์ตัน รีด ผู้กำกับภาพยนตร์ แอนท์-แมน
วัดปากน้ำ (จังหวัดสมุทรสงคราม)

สำหรับวัดปากน้ำทองแห่งอื่น ดูที่ วัดปากน้ำ
| วัดปากน้ำ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดปากน้ำ, วัดอมรวิมลจันทร์
ที่ตั้ง: เลขที่ 62 หมู่ที่ 6 ทางหลวงชนบท สส.4013 ตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม 75110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปากน้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านปากน้ำ ตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ

วัดปากน้ำหรือ วัดอมรวิมลจันทร์ เป็นวัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยสันนิษฐานได้จากโบราณวัตถุที่ยังหลงเหลืออยู่ มีรอยพระพุทธบาทและพระพุทธไสยาสน์เป็นต้น ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่เพิ่งขอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 และได้รับวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน วัดมีความเจริญสูงสุดเมื่อพระครูวิมลศีลาจารย์เป็นเจ้าอาวาส และท่านเป็นเจ้าคณะอำเภออัมพวาด้วย มีความเจริญทางด้านการศึกษา ทั้งด้านศาสนาและการศึกษาสามัญ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาทอดพระเนตรวัดนี้เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังมีประตูทางเข้าด้านละ 1 ประตู ซุ้มประตูปูนปั้นตกแต่งด้วยเศษเครื่องถ้วย เป็นรูปพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ มีมังกรดั้นเมฆเลื้อยอยู่ด้านบน และมีอักษรระบุศักราช 2458 ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัย และยังมีพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะปางอุ้มบาตรเป็นของเก่าคู่มากับวัด
กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวิหารที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์เป็นโบราณสถานแห่งชาติ มีภาพผนังนูนปูนปั้นประดับกระเบื้องเคลือบฝีมืองดงามมาก วิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูปจำลองหลวงพ่อบ้านแหลม พระพุทธฉาย ก่อสร้างด้วยไหโบราณ วิหารที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท 4 รอย พระปรางค์ก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมมีระเบียงล้อมรอบ ฐานพระปรางค์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น เรือนธาตุมีซุ้มหน้านางซ้อนกันด้านละ 2 ซุ้มทั้งสี่ด้านยอดปรางค์ นอกจากนี้ยังมีอาคารอื่น ๆ ของวัดที่กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถานไว้ ได้แก่ ศาลาท่าน้ำเก่า วิหารน้อย เรือนไทยไม้สักทรงปั้นหยาขนมปังขิง ศาลาการเปรียญไม้สักทรงไทย และกุฏิเก๋งจีน วัดมีพระพุทธรูปหลวงพ่อทันใจประทับนั่งปางมารวิชัย สีเหลืองทององค์ใหญ่ ประดิษฐานอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองหน้าวัด
วัตถุมงคล

วัตถุมงคลที่สร้างโดยเกจิอาจารย์ หลวงพ่อช่วงหรือพระครูวิมลศิลาจารย์ ที่ได้รับความนับถือมากคือตะกรุดและเหรียญ เมื่อปี พ.ศ. 2463 หลวงพ่อช่วงได้สร้างเหรียญหล่อเป็นรูปหลวงพ่อวัดบ้านแหลม และเมื่อปี พ.ศ 2471 ลูกศิษย์ลูกหาของหลวงพ่อช่วงได้ขออนุญาตหลวงพ่อช่วงสร้างเหรียญที่ระลึกในการทำบุญอายุหลวงพ่อช่วง อายุครบ 6 รอบ 72 ปี เป็นเหรียญปั๊มรูปหลวงพ่อครึ่งองค์ด้านหลัง เป็นรูปพระปิดตา และมียันต์ล้อมรอบ พุทธคุณเด่นทางด้านมหาอุด แคล้วคลาด และเมตตามหานิยม
วัดเกษตรพันธาราม

| วัดเกษตรพันธาราม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลแคราย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร 74110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเกษตรพันธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแคราย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน
วัดเกษตรพันธาราม เดิมเป็นสำนักสงฆ์ ชื่อว่า สำนักสงฆ์เกษตรชยาราม โดยมี นายดินและนางเชิญ เกิดนา สร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาในพื้นที่ของตนและได้ร่วมกับชาวบ้านช่วยกันสร้างกุฏิ และได้นิมนต์พระสงฆ์มาจำพรรษา ต่อมาได้ขอตั้งเป็นวัดได้นามว่า "วัดเกษตรพันธาราม" ตั้งเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ชื่อวัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูลหมื่นชาติเกษตรพันธ์ นอกจากนั้นวัดยังโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมที่เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2537 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2562
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถซึ่งภาพยในมีพระประธานมีพระนามว่า หลวงพ่อโพธิ์ พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร หอสวดมนต์ กว้าง 4 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 16 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
วัดเกริน

| วัดเกริน |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 11 หมู่ที่ 1 ซอยถนนบางกะดีสายใน 25 ถนนบางกะดีสายใน ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี 12000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปทุมธรรมาภรณ์ (มนต์ชัย สุภมนฺโต)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเกริน [เกฺริน] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านเกริน ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
วัดเกรินตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2468 แต่หากพิจารณาลักษณะอุโบสถสภาพก่อนการปฏิสังขรณ์ซึ่งเป็นแบบมหาอุดและพระประธานที่ประดิษฐานอยู่ภายใน พออนุมานได้ว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย อุโบสถปัจจุบันได้รับการปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2547 เนื่องจากชำรุดทรุดโทรมมาก ทางวัดจึงกะเทาะปูนเก่าออก แต่ยังคงโครงสร้างและฐานรากเดิมไว้ ใต้ฐานอุโบสถมีท่อนซุงไม้สักเรียงรายรองรับอยู่ ซึ่งเป็นวิธีการสร้างอาคารบนพื้นที่ลุ่มน้ำท่วมถึง ส่วนพระประธานในอุโบสถเดิมปรากฏรอยคมเลื่อยปาดพระศอไปครึ่งหนึ่ง ทางวัดจึงบูรณะและปิดทองใหม่ทั้งองค์ หลังจากปฏิสังขรณ์อุโบสถแล้วเสร็จ ช่างหนุ่มสาวซึ่งเป็นอดีตนักศึกษาวิทยาลัยเพาะช่างได้เขียนจิตรกรรมเรื่องพุทธประวัติไว้บนผนังภายในโดยรอบ
ศาลาการเปรียญซึ่งเดิมตั้งอยู่กลางลานวัด เป็นอาคารไม้โถงยกพื้นสูง แต่ตัวอาคารอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2548 โดยตัดเสาส่วนที่ผุแล้วดีดขึ้นโดยย้ายมาตั้งที่ด้านข้างของลานวัด ยังมีกุฏิซึ่งเดิมสร้างเป็นแบบหมู่เรือนไทยภาคกลางตามประเพณีนิยม กุฏิของท่านพระครูนั้นแยกออกไปต่างหาก เคยพบซากของฐานเจดีย์หลายองค์บรรจุอัฐิเมื่อครั้งปรับพื้นที่ก่อสร้างกุฏิ ต่อมาได้ย้ายอัฐิเหล่านั้นไปบรรจุไว้ใต้ฐานพระประธานในศาลาการเปรียญ
ยามานาชิ (เมือง)

| ยามานาชิ 山梨市 |
| --- | --- |
นคร
ทิวทัศน์นครยามานาชิมองจากสวนผลไม้ฟูเอฟูกิงาวะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของยามานาชิ (เน้นสีชมพู) ในจังหวัดยามานาชิ

ยามานาชิที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°41′36.4″N 138°41′12.8″E﻿ / ﻿35.693444°N 138.686889°E﻿ / 35.693444; 138.686889
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชูบุ, โทไก
จังหวัด:  ยามานาชิ
จัดตั้งเทศบาลนคร: 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1954
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลนคร
 • นายกเทศมนตรี: ฮารูโอะ ทากางิ (高木 晴雄; ตั้งแต่ตุลาคม ค.ศ. 2017)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 289.80 ตร.กม. (111.89 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 พฤษภาคม ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 32,022 คน
 • ความหนาแน่น: 110 คน/ตร.กม. (300 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: สนเขา
 • ดอกไม้: กุหลาบพันปี
 • นก: นกหัวโต
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
โทรศัพท์: 0553-22-1111
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 955 Kohara-nishi, Yamanashi City, Yamanashi-ken 405-8501  955 โคฮาระนิชิ นครยามานาชิ จังหวัดยามานาชิ 405-8501
รหัสท้องถิ่น: 19205-8
เว็บไซต์: www.city.yamanashi.yamanashi.jp
ยามานาชิ (ญี่ปุ่น: 山梨市; โรมาจิ: Yamanashi-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 289.80 ตารางกิโลเมตร (111.89 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 นครยามานาชิมีจำนวนประชากรประมาณ 32,022 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 110 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

นครยามานาชิตั้งอยู่ในตอนเหนือของจังหวัดยามานาชิ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของลุ่มน้ำโคฟุ ทางตอนใต้ของเมืองมีลักษณะเป็นที่ราบ และทางตอนเหนือมีลักษณะเป็นภูเขา มีแม่น้ำฟูเอฟูกิไหลผ่านเมือง
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดยามานาชิ
นครฟูเอฟูกิ
นครโคฟุ
นครโคชู
จังหวัดไซตามะ
นครชิจิบุ
จังหวัดนางาโนะ
อำเภอมินามิซากุ: หมู่บ้านคาวากามิ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

นครยามานาชิมีภูมิอากาศแบบชื้นภาคพื้นทวีป โดยมีลักษณะเฉพาะคือฤดูร้อนที่ร้อนชื้น และฤดูหนาวที่ค่อนข้างรุนแรง (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Dfb) อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในยามานาชิอยู่ที่ 6.4 °C ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,834 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคม อยู่ที่ประมาณ 18.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคม อยู่ที่ประมาณ -5.5 °C
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของนครยามานาชิลดลงตั้งแต่ ค.ศ. 2000
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1940  | 37,229 | —     |
|  1950  | 46,185 | +24.1% |
|  1960  | 43,434 | −6.0% |
|  1970  | 38,748 | −10.8% |
|  1980  | 39,142 | +1.0% |
|  1990  | 39,263 | +0.3% |
|  2000  | 39,797 | +1.4% |
|  2010  | 36,832 | −7.5% |
|  2020  | 33,435 | −9.2% |
ประวัติศาสตร์

หมู่บ้านยามานาชิจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1942 โดยการควบรวมกันของหมู่บ้านเล็ก ๆ สองแห่งภายในอำเภอฮิงาชิยามานาชิ ต่อมาหมู่บ้านยามานาชิได้ควบรวมเมืองและหมู่บ้านข้างเคียงและยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1954
เมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2005 นครยามานาชิได้ผนวกรวมเมืองมากิโอกะ และหมู่บ้านมิโตมิ (ทั้งสองเทศบาลมาจากอำเภอฮิงาชิยามานาชิ) เข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง
การเมืองการปกครอง

ยามานาชิมีการปกครองรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา มีนายกเทศมนตรีมาจากเลือกตั้งโดยตรง และมีสภานิติบัญญัติระบบสภาเดียวที่มีสมาชิกจำนวน 16 คน
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจหลักของยามานาชิคือการทำพืชสวน โดยมีองุ่นและลูกพีชเป็นพืชเศรษฐกิจหลัก
การศึกษา

โรงเรียนสังกัดเทศบาลนครยามานาชิ ประกอบด้วยโรงเรียนประถม 12 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 3 แห่ง และโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดยามานาชิ ประกอบด้วยโรงเรียนมัธยมปลาย 2 แห่ง
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก: สายหลักชูโอ
สถานี: ยามานาชิชิ – ฮิงาชิยามานาชิ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 140
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 411
เมืองพี่น้อง

ซูซิตี [en] รัฐไอโอวา สหรัฐ - ตั้งแต่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003
เขตเซียวชาน นครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน - ตั้งแต่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1993 (เมืองมิตรภาพ)
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น

เซฮากุจิ (清白寺) - วัดพุทธ
ศาลเจ้าฮาจิมังโออิมาตากูโบะ (大井俣窪八幡神社)
สวนผลไม้ฟูเอฟูกิงาวะ (笛吹川フルーツ公園)
บุคคลที่มีชื่อเสียง

คาซูฟูมิ มิยาซาวะ - นักดนตรี ผู้ก่อตั้งวงร็อก เดอะบูม
เนซุ คาอิจิโร - นักอุตสาหกรรม นักการเมือง และนักการกุศลในยุคเมจิ ผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์เนซุ
จัมโบ สึรูตะ - นักมวยปล้ำอาชีพ
เท็ตสึยะ มัตสึโมโตะ - นักเบสบอลอาชีพ
มาซาฮิโกะ โคเบะ - เชฟผู้มีชื่อเสียงในด้านอาหารอิตาเลียน และเป็นที่รู้จักในชื่อ "ไอออนเชฟอิตาเลียน" ในรายการยุทธการกระทะเหล็ก
ชิโร ซาโนะ - นักแสดง
ภาพ

ใจกลางเมืองยามานาชิมองจากแม่น้ำฟูเอฟูกิ
ทิวทัศน์ภูเขาฟูจิ มองจากเขาเค็นโตกุ
ทิวทัศน์เทือกเขาชิจิบุ มองจากเขาเค็นโตกุ
ทิวทัศน์มุมกว้างของนครยามานาชิและแอ่งโคฟุ มองจากเนินเขาของสวนผลไม้ฟูเอฟูกิงาวะ
ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของนครยามานาชิและแอ่งโคฟุ มองจากสวนผลไม้ฟูเอฟูกิงาวะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดยามานาชิ |
| --- | --- | --- |
โคฟุ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โคฟุ  |  |
| นคร |  ชูโอ  ฟูเอฟูกิ  ฟูจิโยชิดะ  โฮกูโตะ  คาอิ  โคชู  มินามิแอลป์  นิราซากิ  โอสึกิ  สึรุ  อูเอโนะฮาระ  ยามานาชิ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคิตะสึรุ โคซูเงะ  ทาบายามะ  อำเภอมินามิโกมะ ฮายากาวะ  ฟูจิกาวะ  มิโนบุ  นัมบุ  อำเภอมินามิสึรุ โดชิ  ฟูจิกาวางูจิโกะ  นารูซาวะ  นิชิกัตสึระ  โอชิโนะ  ยามานากาโกะ  อำเภอนากาโกมะ โชวะ  อำเภอนิชิยัตสึชิโระ อิจิกาวามิซาโตะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศาลาว่าการนครยามานาชิ
ยุมิ

ยุมิ, ลูกธนู และที่ใส่ลูกธนู
ยุมิ (ญี่ปุ่น: 弓; โรมาจิ: Yumi) เป็นธนูชนิดหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยปีกธนูที่ยาวกว่าเรียกว่า ไดกีว (daikyū, 大弓) และปีกธนูที่สั้นกว่า ฮังกีว (hankyū, 半弓) ยุมิเป็นอาวุธที่สำคัญมากของซามูไรในช่วงสงครามระหว่างไดเมียวของแต่ละแคว้นของญี่ปุ่น
ประวัติที่มาของยุมิ

ในช่วงเริ่มต้นประเทศญี่ปุ่นมีการใช้ธนูหลากหลายประเภทแต่ส่วนใหญ่จะเป็นธนูสั้นที่มีด้ามจับอยู่ตรงช่วงกึ่งกลาง โดยช่วง 300 ปีก่อนคริสตกาล ธนูได้มีขนาดเพิ่มขึ้นจนมีขนาดความยาวเกือบถึง 2 เมตร
คันธนูชนิดได้ เรียกว่า มะรุกิยุมิ สร้างมาจากไม้ลวกหรือกิ่งไม้ขนาดเล็ก ซึ่งไม่ทราบที่มาว่าทำไมสัดส่วนของธนูชนิดนี้ถึงไม่สมมาตรกัน แต่ได้มีการค้นพบบันทึกต้นฉบับภาษาจีนถึงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 ซึ่งบรรยายถึงผู้คนบนเกาะญี่ปุ่นที่ใช้ ธนูที่มีความยาวของปีกธนูด้านบนและปีกธนูด้านล่างต่างกัน และลูกธนูที่มีก้านธนูทำด้วยไม้ไผ่กับหัวธนูที่ทำด้วยกระดูกหรือเหล็ก ยุมิที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดค้นพบในเมืองนะระซึ่งคาดว่าน่าจะมาจากช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5
ในช่วงสมัยเฮอัง (ค.ศ. 794 - ค.ศ. 1185) ความยาวของยุมิได้ถูกสร้างให้มีขนาดประมาณเกิน 2 เมตรเล็กน้อย และใช้รูปแบบการสร้างของไม้ลามิแนต (ไม้ที่ประกอบด้วยชั้นหลายชั้น) ที่มีการประยุกต์มาจากประเทศจีน ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 ชาวญี่ปุ่นได้มีการพัฒนาโดยการใช้ไม้ลามิแนตที่มีส่วนผสมของไม้ไผ่และแผ่นไม้ 2ชิ้นประกบเข้าเป็นยุมิ กว่าหลายร้อยปีที่ยุมิได้มีการวิวัฒนาการเพิ่มขึ้นจนถึงช่วงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 16 การออกแบบของยุมิได้ถือว่าเกือบจะสมบรูณ์แบบ ปัจจุบันรูปทรงของธนูไม้ไผ่ยุมิเกือบจะเสมือนธนูในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17
ลักษณะของยุมิ

ยุมิ เป็นธนูที่มีความสูงเป็นพิเศษเกินกว่า 2 เมตร และมีความสูงเหนือความสูงของนักธนู ตามแบบดั้งเดิมมันถูกสร้างด้วยแผ่นไม้ไผ่ ไม้ และหนังสัตว์ ด้วยกรรมวิธีที่ไม่เปลี่ยนแปลงมานานหลายศตวรรษ แม้ว่านักธนูบางคน(โดยเฉพาะนักธนูมือใหม่) อาจใช้คันธนูที่สร้างจากวัสดุสังเคราะห์
สัดส่วนที่ไม่สมมาตรกันของยุมิ ตามที่สหพันธ์นิปปงคีวโดได้กำหนดไว้ว่า นิงิริ (ด้ามจับ) จะต้องอยู่ในตำแหน่งประมาณสองในสามของระยะคันธนูจากส่วนปลายด้านบน
ปีกด้านบนและปีกด้านล่างก็มีความโค้งแตกต่างกัน จากสมมุติฐานหลายคนได้แสดงความคิดเห็นว่ารูปร่างที่ไม่สมมาตรของคันธนูนี้ได้ถูกออกแบบมาสำหรับการใช้งานบนหลังม้า โดยเฉพาะการหันคันยุมิจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งในขณะที่อยู่บนหลังม้า อย่างไรก็ตาม จากตำแหน่งด้ามจับที่โผล่มาขณะง้างธนูอยู่บนหลังม้าก็ทำให้กินพื้นที่เป็นวงกว้างมาก (ดูเพิ่ม ยะบุซะเมะ)
สายธนู

สายธนู (สึรุ) ของยุมิแบบดั้งเดิมสร้างจากเชือกปอ ถึงแม้ว่าสายของธนูสมัยใหม่ส่วนใหญ่จะใช้วัสดุสังเคราะห์เช่น เส้นใยเคฟลาร์ ซึ่งมีอายุการใช้งานนานกว่า โดยปรกติสายธนูมักจะไม่มีการเปลี่ยนจนกว่ามันจะถูกใช้งานจนขาด ซึ่งจะมีผลให้คันยุมิบิดงอไปในทิศทางตรงกันข้ามกับทิศทางที่ใช้ดึงปรกติ และจะทำให้อายุการใช้งานของยุมิสั้นลง จุดกระแทกปลายลูกธนูในสายธนูถูกทากาวไว้เพื่อป้องกันสายธนูและให้มีความหนาเพื่อความสะดวกในการจับปลายน็อก(ฮะซุ) ของลูกธนู(ยะ) ในตำแหน่งนั้นขณะง้างสายยุมิ
การดูแลรักษา

ธนูยุมิต้องอาศัยความระมัดระวังเป็นพิเศษ โดยหากไม่ระวัง อาจจะทำให้รูปทรงของคันธนูบิดเบี้ยวผิดรูปและในที่สุดอาจจะทำให้ไม่สามารถใช้งานได้ รูปทรงของธนูยุมิจะเปลี่ยนขณะใช้งานปรกติและสามารถคืนรูปกลับได้ เพื่อไม่ให้เกิดแรงกดมากนักเมื่อไม่ต้องการใช้งานควรปลดหรือหย่อนสายคล้องออก
รูปทรงโค้งของปีกธนูยุมิมีผลอย่างมากต่อการยิงธนู ธนูยุมิที่มีความโค้งมากเกินไปจะทำให้ธนูไม่มีพลังในช่วงเวลาที่ง้างสาย
ความยาวของยุมิ

| ความสูงของนักธนู | ความยาวของลูกธนู | ความยาวของยุมิ |
| --- | --- | --- |
| < 150 cm | < 85 cm | Sansun-zume (212 cm) |
| 150–165 cm | 85–90 cm | Namisun (221 cm) |
| 165–180 cm | 90–100 cm | Nisun-nobi (227 cm) |
| 180–195 cm | 100–105 cm | Yonsun-nobi (233 cm) |
| 195–205 cm | 105–110 cm | Rokusun-nobi (239 cm) |
| > 205 cm | > 110 cm | Hassun-nobi (245 cm) |
โครงสร้างของยุมิแบ่งตามประวัติศาสตร์

| ช่วงเวลา | ชนิดของธนู | การขึ้นรูปคันธนู |
| --- | --- | --- |
| ก่อนประวัติศาสตร์ | มะรุกิ | ทำด้วยไม้ชิ้นเดียว |
| ค.ศ. 800-900 | ฟุเซะตะเกะ | ทำด้วยไม้ ด้านหน้าประกบด้วยไม้ไผ่ |
| ค.ศ. 1100 | ซัมไมอุชิ | ทำด้วยไม้ ประกบด้วยไม้ไผ่ทั้งด้านหน้าและหลัง |
| ค.ศ. 1300–1400 | ชิโฮะชิกุ | ทำด้วยไม้ไผ่ ประกบด้วยไม้ทั้งด้านหน้าและหลัง |
| ค.ศ. 1550 | ซัมบงฮิโงะ (ฮิโงะยุมิ) | แกนกลางทำด้วยแผ่นไม้ไผ่ 3 ชั้น แผ่นไม้ด้านข้าง ประกบด้วยไม้ไผ่ทั้งด้านหน้าและหลัง |
| ค.ศ. 1600 | โยะฮนฮิโงะ (ฮิโงะยุมิ) | แกนกลางทำด้วยแผ่นไม้ไผ่ 4 ชั้น แผ่นไม้ด้านข้าง ประกบด้วยไม้ไผ่ทั้งด้านหน้าและหลัง |
| ค.ศ. 1650 | โกะฮนฮิโงะ (ฮิโงะยุมิ) | แกนกลางทำด้วยแผ่นไม้หรือไม้ไผ่ 5 ชั้น แผ่นไม้ด้านข้าง ประกบด้วยไม้ไผ่ทั้งด้านหน้าและหลัง |
| ค.ศ. 1971-ปัจจุบัน | เส้นใยแก้ว | แกนกลางทำด้วยแผ่นไม้ลามิแนต, เอฟอาร์พี(เส้นใยแก้วชนิดพิเศษ) ประกบด้านหน้าและหลัง |
รูปตัวอย่าง

โมะโตะฮะซุ (ปลายปีกธนูด้านล่าง)
นิงิริ (ด้ามจับธนู)
:อุระฮะซุ
(ปลายปีกธนูด้านบน)
สึรุมะกิ (ที่คล้องสายธนู)
และสึรุ (สายธนู)
ปีกยุมิโบราณส่วนฮังกีว
ปีกยุมิโบราณส่วนไดกีวและฮังกีว
ยุมิบุกุโระ (ซองผ้าใส่คันธนู)
หนังสืออ่านเพิ่ม

Herrigel, Eugen (1999). Zen in the Art of Archery. Vintage. ISBN 0-375-70509-0.
Michael, Henry N. (1958). "The Neolithic Age in Eastern Siberia". Transactions of the American Philosophical Society. New Series. Philadelphia: The American Philosophical Society (ตีพิมพ์ April 1958). 49 (2): 1–108. doi:10.2307/1005699. สืบค้นเมื่อ 2008.02.13.. {{cite journal}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
ส่วนต่าง ๆ ของยุมิ
ยุมิ, ธนูที่ใหญ่ที่สุดในโลก
วัดเกษมประทีป

| วัดเกษมประทีป |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดเกษมประทีป, วัดเกาะสะท้อน
ที่ตั้ง: ตำบลเกาะสะท้อน อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเกษมประทีป เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะสะท้อน อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส มีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 76 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 37 ไร่ 3 งาน
วัดเกษมประทีป หรือ วัดเกาะสะท้อน สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2310 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 177 เมตร ยาว 202 เมตร และผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2320 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน มีพื้นที่
โบราณสถาน 1 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2564
จากโบราณคดีที่หลงเหลืออยู่ล้วนเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 25 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิมีลักษณะสถาปัตยกรรมภาคใต้ เป็นอาคารไม้ยกพื้นสูง ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคามุงกระเบื้องดินเผา มีมุขยื่นออกมาทางด้านหน้า มีบันไดขึ้นลงขนาบทั้ง 2 ข้าง ตัวอาคารทั้งด้านนอกและด้านในประดับตกแต่งด้วยไม้แกะฉลุลงสีเป็นรูปต่าง ๆ เช่น ลายดอกไม้และพรรณพฤกษา มีหน้าต่างและช่องลูกกรงไม้สำหรับระบายอากาศ
วัดปากน้ำญี่ปุ่น

| วัดปากน้ำญี่ปุ่น |
| --- | --- |
บรรยากาศภายในพระอุโบสถ

ชื่อสามัญ: วัดปากน้ำญี่ปุ่น
ที่ตั้ง: เลขที่ 294-1 อาซาเซ็นโดได นากาโนะ ตำบลไทเอ อำเภอคาโตริ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปากน้ำญี่ปุ่น เป็นวัดไทยแห่งแรกในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่ อาซาเซ็นโดได นากาโนะ ตำบลไดเอ อำเภอคาโตริ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นศูนย์รวมทางจิตใจ บำเพ็ญบุญกุศล เผยแผ่พระพุทธศาสนาตลอดจนศิลปวัฒนธรรมของไทย สร้างขึ้นด้วยแรงศรัทธาของพุทธศาสนิกชนไทยและญี่ปุ่น
ประวัติ

การจัดซื้อที่ดินเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2539 จากนั้นปีต่อมาได้ทำการซ่อมแซมอาคาร และมีพระสงฆ์เข้าจำพรรษาจำนวน 5 รูป ปี พ.ศ. 2541 จัดซื้อที่ดินเพิ่มบริเวณด้านหน้าของวัด เพื่อใช้สำหรับก่อสร้างพระอุโบสถ วางศิลาฤกษ์ และจัดงานทอดกฐินไปในคราวเดียวกัน
พ.ศ. 2542 เจ้าอาวาสวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ และวัดปากน้ำญี่ปุ่น ประเทศญี่ปุ่น เจ้าประคุณสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ ได้มีการจัดการสร้างอุโบสถเพื่อเป็นการถวายเป็นพระราชกุศลเฉลิมพระเกียรติแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ ในโอกาสที่ทรงจริญพระชนมพรรษา 72 พรรษา และขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตอัญเชิญพระปรมาภิไธยย่อ ภปร. กับพระนามาภิไธยย่อ สก. และตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม 2542 ประดิษฐานไว้ที่หน้าบัน 3 ด้านของจตุรมุข เพื่อเป็นเครื่องอนุสรณ์ถึงวโรกาสอันพิเศษ
พ.ศ. 2554 วัดดังกล่าวได้เป็นสถานที่สำคัญ ในการพักพิงของชาวไทยในประเทศญี่ปุ่นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ
พื้นที่

พื้นที่รวมทั้งหมดประมาณ 7 ไร่ สิ่งปลูกสร้างทั้งหมด 5 หลัง ประกอบด้วย:
อาคารพระมงคลเทพมุนี
อาคารสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์
อาคารสามัคคีรังสฤษฎ์
อาคารพิมทิตยารักษ์
อาคารสัคคโสปาณ
ซึ่งอาคารเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งปลูกสร้างที่มีอยู่แต่เดิม ทางวัดฯได้ทำการดัดแปลงให้ตรงกับวัตถุประสงค์ทางด้านศาสนกิจ
การเดินทาง

รถยนต์ วัดปากน้ำญี่ปุ่นอยู่ห่างจากท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ ประมาณ 10 กิโลเมตร หากเดินทางจากพื้นที่อื่นใช้ทางด่วนสายฮิงาชิกันโต (ญี่ปุ่น: 東関東自動車道; โรมาจิ: Higashi Kantō Jidōshadō) ออกจากทางด่วนที่ทางออกไทเอ (ญี่ปุ่น: 大栄出口; โรมาจิ: Taiei Exit) จากนั้นใช้ทางหลวงจังหวัดหมายเลข 79
แหล่งข้อมูลอื่น

วัดปากน้ำญี่ปุ่น ประเทศญี่ปุ่น เก็บถาวร 2011-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดปากน้ำภาษีเจริญ
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดปากน้ำญี่ปุ่น
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
35°50′50″N 140°23′48″E﻿ / ﻿35.847096°N 140.396744°E﻿ / 35.847096; 140.396744
วัดปากน้ำฝั่งเหนือ

| วัดปากน้ำฝั่งเหนือ |
| --- | --- |
อุโบสถ

ที่ตั้ง: เลขที่ 183 ซอยปากน้ำฝั่งเหนือ 19 ถนนปากน้ำฝั่งเหนือ แขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร 10170
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหาราศรี สุทฺธิญาโณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปากน้ำฝั่งเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางเชือกหนังฝั่งเหนือในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานครในที่ดินของวัดมีโรงเรียนและหน่วยราชการ ได้แก่ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กหลวงพ่อเพชร (ของทางวัด) โรงเรียนวัดปากน้ำฝั่งเหนือ (สังกัดกรุงเทพมหานคร) โรงเรียนอุบลรัตนราชกัญญาราชวิทยาลัย กรุงเทพมหานคร (สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ) และศูนย์บริการสาธารณสุข 49 วัดชัยพฤกษมาลา สาขาบางเชือกหนัง