stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิยุ นางาโอกะ
รางวัลที่ได้รับ > รางวัลรายบุคคล

2007: วอลเลย์บอลยุวชนชิงแชมป์เอเชีย : "ผู้เล่นทรงคุณค่า"  , "ตบยอดเยี่ยม"
2012-13: วี.พรีเมียร์ลีก : "ผู้เล่นทรงคุณค่า" , "หนึ่งใน 6 นักกีฬายอดเยี่ยม"
2013: คุโระวะชิกิออลเจแปนวอลเลย์บอลแชมเปียนชิพ : "หนึ่งใน 6 นักกีฬายอดเยี่ยม"
2013: มอนแทร็กซ์ วอลเลย์มาสเตอร์ : "ตบยอดเยี่ยม"
2013-14: วี.พรีเมียร์ลีก : "หนึ่งใน 6 นักกีฬายอดเยี่ยม"
2014: ชิงแชมป์สโมสรเอเชีย : "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2014: วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ : "ตบหัวเสายอดเยี่ยมอันดับ2"
2014-15: วี.พรีเมียร์ลีก : "จิตวิญญาณความเป็นนักสู้" , "หนึ่งใน 6 นักกีฬายอดเยี่ยม"
2015: วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2015 : "ตบหัวเสายอดเยี่ยม"
2015-16: วี.พรีเมียร์ลีก : "ผู้เล่นทรงคุณค่า" , "หนึ่งใน 6 นักกีฬายอดเยี่ยม"
2016-17: วี.พรีเมียร์ลีก : "หนึ่งใน 6 นักกีฬายอดเยี่ยม"
รางวัลที่ได้รับ > รางวัลรายทีม

2011-2012 - วี.พรีเมียร์ลีก -  รองแชมป์ในลีกวอลเลย์บอลญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2012 - ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระจักรพรรดินี -  คว้าแชมป์วอลเลย์บอลหญิงลีกอาชีพญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2012-2013 - วี.พรีเมียร์ลีก -  คว้าแชมป์ในลีกวอลเลย์บอลญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2013 - เจแปน-โคเรีย วี.ลีก ท็อปแมตช์ -  คว้าแชมป์ในลีกวอลเลย์บอลญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2013 - คุโระวะชิกิออลเจแปนวอลเลย์บอลแชมเปียนชิพ -  คว้าแชมป์ในลีกวอลเลย์บอลญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2013 - ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระจักรพรรดินี -  คว้าแชมป์วอลเลย์บอลหญิงลีกอาชีพญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2013-2014 - วี.พรีเมียร์ลีก -  คว้าแชมป์ในลีกวอลเลย์บอลญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2014 - วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย -  คว้าแชมป์สโมสรเอเชีย ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2014 - ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระจักรพรรดินี -  คว้าแชมป์วอลเลย์บอลหญิงลีกอาชีพญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2014-2015 - วี.พรีเมียร์ลีก -  รองแชมป์ในลีกวอลเลย์บอลญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2015 - วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย -  รองแชมป์สโมสรเอเชีย ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2015 - ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระจักรพรรดินี -  คว้าแชมป์วอลเลย์บอลหญิงลีกอาชีพญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2015-2016 - วี.พรีเมียร์ลีก -  คว้าแชมป์ในลีกวอลเลย์บอลญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
2016-2017 - วี.พรีเมียร์ลีก -  รองแชมป์ในลีกวอลเลย์บอลญี่ปุ่น ภายใต้ชื่อทีมฮิซามิตสึสปริงส์
รางวัลที่ได้รับ > รางวัลระดับทีมชาติชุดใหญ่

2013 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2013 -  เหรียญเงิน
2013 วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ 2013  -  เหรียญทองแดง
2014 วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2014 -  เหรียญเงิน
2014 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก -  อันดับที่7
2015 วอลเลย์บอลเวิลด์คัพ -  อันดับที่5
2016 โอลิมปิกฤดูร้อน -  อันดับที่5
รางวัลที่ได้รับ > รางวัลระดับทีมชาติชุดใหญ่ > รางวัลระดับทีมชาติยุวชนและเยาวชน

ญี่ปุ่น วอลเลย์บอลยุวชนชิงแชมป์เอเชีย 2007 -  เหรียญทอง
ญี่ปุ่น วอลเลย์บอลเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย 2008  -  เหรียญทอง
แหล่งข้อมูลอื่น

JVA Biography
V.League Biography เก็บถาวร 2014-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hisamitsu Springs Biography เก็บถาวร 2013-12-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นชุดปัจจุบัน |
| --- | --- |
 1 นะงะโอะกะ • 2 นากามิชิ • 4 ฮิระอิ • 5 นะงะมัตสึ • 6 มิยะชิตะ • 7 ซะโตะ • 8 ซะยะสุ • 9 อิชิดะ • 10 อิวะซะกะ • 12 อิชิอิ • 13 ริซะ • 14 เอะบะตะ • 16 ซาโกดะ • 17 โอะอุมิ • 19 โอะตะเกะ • ผู้ฝึกสอน:  มะซะโยะชิ มะนะเบะ
| ด ค กฮิซะมิสึสปริงส์ ฤดูกาล 2014-2015 |
| --- | --- |
สตาฟฟ์โค้ช:  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: คุมิ นะกะดะ  ผู้ฝึกสอน: โทะชิฮิเดะ โนะนะกะ  ผู้ฝึกสอน: โทะโยะกิ ฮะระทะกะชิ  ผู้ฝึกสอน: โยอิชิ คะโต 
ตัวเซ็ต:  2 ชิซึรุ โคะโต  11 ไมโกะ คะโน  12 มิซุกิ มินะมิ  24 อะยะโนะ นะกะโอจิ 
ตัวตบหัวเสา:  1 มิยุ นะงะโอะกะ  3 ริซะ ชินนะเบะ  6 ยุกิ อิชิอิ  8 ริกะ โนะโมะโตะ  9 มีฮาโลวิช  13 ชิโอะริ มุระตะ  14 มิกุ นัมบะ 
ตัวบล็อกกลาง:  4 นะนะ อิวะซะกะ  5 ยุมิ มิซุตะ  14 ฟุมิกะ โมริยะ  15 มิซะกิ ฮันดะ  16 คะนะเอะ โยะชิมะรุ  23 ริสะ อิชิบะชิ 
ตัวรับอิสระ:  10 โคะโตะกิ ซะยะซุ  18 มะนะ โทะเอะ  20 ซะยะกะ สึสึอิ
มิสทัวริซึมควีนไทยแลนด์ 2009

| มิสทัวริซึมควีนไทยแลนด์ 2009 |
| --- | --- |
วันที่: 1 สิงหาคม พ.ศ. 2552
สถานที่จัด: โรงยิมเนเซียม, ราชบุรี, ประเทศไทย
เข้าร่วมประกวด: 30
ผู้ชนะเลิศ: พีรีญา วิริยะพันธุ์ (นครราชสีมา)
2017 →
มิสทัวริซึมควีนไทยแลนด์ 2009 เป็นการประกวดมิสทัวริซึมควีนไทยแลนด์ครั้งที่ 1 การประกวดรอบตัดสินจัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ณ โรงยิมเนเซียม, ราชบุรี, ประเทศไทย, ประเทศไทย โดยผู้ชนะการประกวดในครั้งนี้ คือ พีรีญา วิริยะพันธุ์ ซึ่งจะได้เป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมประกวดมิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล 2009 และตำแหน่งรอง ชนะเลิศจะได้ดำรงตำแหน่ง Topmodel International Thailand โดยจะเป็นตัวแทนไปประกวด เวทีนางแบบโลกอีกด้วย
ผลการประกวด > ลำดับ

| ผลการประกวด | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
มิสทัวริซึมควีนไทยแลนด์ 2009:  นครราชสีมา – พีรีญา วิริยะพันธุ์
ท็อปโมอินเตอร์เนชันแนลไทยแลนด์ 2009:  นนทบุรี – สกาวรัตน์ ครุยทอง
รองอันดับที่ 1:  สวีเดน – อลิสซาเบธ สิทธิเจริญยศ
12 คนสุดท้าย:  แพร่ – อรพรรณ รัดดี  กรุงเทพมหานคร – ปิ่นอนงค์ โพธิ์สุภาพ  กรุงเทพมหานคร – จุฬลักษณ์ จุฬานนท์  ราชบุรี – กันตพัฒน์ พีรดาชัยนรินท์  กรุงเทพมหานคร – ฮุสนา การสะสม  ยะลา – จุฑามาศ ธานีมาศ  กรุงเทพมหานคร – รัตน์ระวี ศุภนคร  ชัยภูมิ– ชุตินันท์ แสงสุข  สงขลา – พัชราภา รัตน์มณี
รางวัลพิเศษ

| รางวัล | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
นางแบบหน้าใหม่โดยแฟชั่น ทีวี:  สวีเดน – อลิสซาเบธ สิทธิเจริญยศ
ยอดนางแบบไทย:  นนทบุรี – สกาวรัตน์ ครุยทอง
บุคลิกภาพยอดเยี่ยม:  กรุงเทพมหานคร – ปิ่นอนงค์ โพธิ์สุภาพ
นางงามมิตรภาพ:  เชียงใหม่ – สิขเรศ เชาว์สุรินทร์
ขวัญใจช่างภาพและสื่อมวลชน:  กรุงเทพมหานคร – อุสน่า การสะสม
แต่งกายยอดเยี่ยม:  ชัยภูมิ – ชุตินันท์ แสงสุข
ผู้เข้าประกวด

30 ผู้เข้าประกวดที่ได้รับการยืนยัน:
| หมายเลข | ผู้เข้าประกวด | ชื่อเล่น | อายุ | น้ำหนัก | ส่วนสูง | จังหวัด | ตำแหน่งในการประกวด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 01 | อรพรรณ รัดดี | น้ำฝน | 20 | 48 | 168 | แพร่ | 12 คนสุดท้าย |
| 02 | จารุวรรณ วงค์จิตต์ | นุ้ย | 19 | 58 | 166 | ลำปาง |  |
| 03 | เมนัส ศรยุทธเสนี | เมย์ | 23 | 56 | 172 | สมุทรสาคร |  |
| 04 | ปิ่นอนงค์ โพธิ์สุภาพ | แอปเปิ้ล | 23 | 50 | 169 | กรุงเทพมหานคร | 12 คนสุดท้าย |
| 05 | ขวัญข้าว ศรีสวัส | กิ๊ก | 20 | 50 | 175 | กรุงเทพมหานคร |  |
| 06 | ณัฐมา ไชยวรโยธิน | เดียร์ | 23 | 45 | 168 | กรุงเทพมหานคร |  |
| 07 | วัฒน์ธิดา ชุมสาย ณ อยุธยา | โอบอุ้ม | 20 | 50 | 169 | กรุงเทพมหานคร |  |
| 08 | พิจิตรา สาวิสิทธิ์ | แอม | 22 | 54 | 173 | อุตรดิตถ์ |  |
| 09 | พีรีญา วิริยะพันธุ์ | ส้ม | 21 | 47 | 169 | นครราชสีมา | มิสทัวริซึมควีนไทยแลนด์ 2009 |
| 10 | ณัฐการ์ ตันตสุทธิกุล | กุ๊กเก้ | 22 | 60 | 178 | กรุงเทพมหานคร |  |
| 11 | ชมพูนุช ซาริม | ไลลา | 23 | 50 | 169 | กรุงเทพมหานคร |  |
| 12 | รุ่งทิวา ประทุมพันธ์ | เกี๊ยว | 24 | 46 | 165 | อุบลราชธานี |  |
| 13 | จุฬลักษณ์ จุฬานนท์ | อมยิ้ม | 21 | 50 | 170 | กรุงเทพมหานคร | 12 คนสุดท้าย |
| 14 | สุภัฎฐา มานิต | กิ๊ฟ | 21 | 60 | 171 | กรุงเทพมหานคร |  |
| 15 | มิรันดี จิณะเสน | เบญ | 20 | 53 | 168 | น่าน |  |
| 16 | กันตพัฒน์ พีรดาชัยนรินท์ | น้องเล็ก | 23 | 57 | 173 | ราชบุรี | 12 คนสุดท้าย |
| 17 | ศรัญญา มหาพรชัยดี | แอ็ป | 22 | 49 | 175 | ชลบุรี |  |
| 18 | เปรมวดี อมราภรณ์พิสุทธฺ์ | บีบี | 25 | 56 | 165 | ลำปาง |  |
| 19 | ฮุสนา การสะสม | กอล์ฟ | 19 | 49 | 168 | กรุงเทพมหานคร | 12 คนสุดท้าย |
| 20 | อาภารัตย์ ศรีวงษ์คล | ฝน | 21 | 49 | 165 | กรุงเทพมหานคร |  |
| 21 | จุฑามาศ ธานีมาศ | น้ำหวาน | 24 | 51 | 170 | ยะลา | 12 คนสุดท้าย |
| 22 | สกาวรัตน์ ครุยทอง | ลูกน้ำ | 17 | 49 | 174 | นนทบุรี | 12 คนสุดท้าย |
| 23 | อนัญญา มงคลไทย | ใบเฟิร์น | 20 | 53 | 175 | กรุงเทพมหานคร |  |
| 24 | อลิสซาเบธ สิทธิเจริญยศ | โรส | 19 | 49 | 167 | สวีเดน | รองอันดับที่ 1 |
| 25 | รัตน์ระวี ศุภนคร | กุ๊กกิ๊ก | 22 | 52 | 174 | กรุงเทพมหานคร | 12 คนสุดท้าย |
| 26 | ภัคสุภัส์ เพชรวิวรรธน์ | ออม | 20 | 45 | 167 | ราชบุรี |  |
| 27 | สิขเรศ เชาว์สุรินทร์ | เปิ้ล | 22 | 55 | 167 | เชียงใหม่ |  |
| 28 | ชุตินันท์ แสงสุข | กานต์ | 22 | 48 | 172 | ชัยภูมิ | 12 คนสุดท้าย |
| 29 | พัชราภา รัตน์มณี | กลาง | 23 | 55 | 172 | สงขลา | 12 คนสุดท้าย |
| 30 | อุทัยวรรณ นาคบุญศรีสุข | บุ้งกี๋ | 22 | 46 | 167 | ไม่ทราบข้อมูล |  |
ดูเพิ่ม

| --- | --- |
 มิสไทยแลนด์เวิลด์  มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์  มิสแกรนด์ไทยแลนด์  มิสอินเตอร์เนชันแนลไทยแลนด์  มิสเอิร์ธไทยแลนด์:  รายชื่อตัวแทนประเทศไทยในงานประกวดความงามนานาชาติ  รายชื่อตัวแทนประเทศไทยในการประกวดชายงามนานาชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

↑  น้องส้ม สาวโคราช ทูตวัฒนธรรมฯ คนแรก . เรียกข้อมูลเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2561.
↑  Miss Tourism Queen Thailand 2009 . เรียกข้อมูลเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2561.
↑  Miss Tourism Queen Thailand 2009 . เรียกข้อมูลเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2561.
ลัทธิอนาธิปไตย-คอมมิวนิสต์

ลัทธิอนาธิปไตย-คอมมิวนิสต์, ลัทธิอนาธิปไตยคอมมิวนิสต์, ลัทธิคอมมิวนิสต์เสรี, ลัทธิคอมมิวนิสต์แบบอิสรนิยม, หรือ ลัทธิคอมมิวนิสต์อนาธิปไตย เป็นปรัชญาทางการเมืองและแนวคิดในการฝักฝ่ายอนาธิปไตย ซึ่งได้สนับสนุนในการล้มล้างรัฐ ทุนนิยม ค่าจ้างแรงงาน และทรัพย์สินส่วนบุคคล (ในขณะที่ยังคงไว้ในการเคารพสำหรับทรัพย์สินส่วนบุคคล พร้อมกับสินค้าที่เป็นเจ้าของโดยรวม สินค้าและบริการ) ในความนิยมของคอมมูนผู้เป็นเจ้าของร่วมกันของวิธีการผลิต ระบอบประชาธิปไตยโดยตรง(ระหว่างคอมมูน ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม) สหกรณ์ การกระจายของมีค่าอย่างเท่าเทียมกัน และเครือข่ายระดับระนาบของสภาแรงงานกับการผลิตและการบริโภคที่มีหลักการชี้นำเป็นพื้นฐาน: "จากแต่ละคนตามความสามารถ ให้แต่ละคนตามความต้องการ"
บางรูปแบบของอนาธิปไคยคอมมิวนิสต์ เช่น การก่อจลาจลอนาธิปไตย ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมากจากความเห็นแก่ตัวและลัทธิปัจเจกชนนิยม มีความเชื่อว่า อนาธิปไคยคอมมิวนิสต์เป็นระบบสังคมที่ดีที่สุดจากการตะหนักถึงเสรีภาพส่วนบุคคล นักอนาธิปไตย-คอมมิวนิสต์ส่วนใหญ่มักจะมองว่าอนาธิปไตยคอมมิวนิสต์เป็นวิธีการปรองดองของฝ่ายค้านระหว่างปัจเจกบุคคลและสังคม
ยศทหารเวเนซุเอลา

ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพเวเนซุเอลา
สัญญาบัตร

| ชั้นยศ> Equivalent NATO code | นายพล (นายธง) Oficiales Generales ó Almirantes> OF-10 | นายพล (นายธง) Oficiales Generales ó Almirantes> OF-9 | นายพล (นายธง) Oficiales Generales ó Almirantes> OF-8 | นายพล (นายธง) Oficiales Generales ó Almirantes> OF-7 | นายพล (นายธง) Oficiales Generales ó Almirantes> OF-6 | นายพัน Oficiales Superiores> OF-5 | นายพัน Oficiales Superiores> OF-4 | นายพัน Oficiales Superiores> OF-3 | นายร้อย Oficiales Subalternos> OF-2 | นายร้อย Oficiales Subalternos> OF-1 | นายร้อย Oficiales Subalternos> OF-1 | นักเรียนนายร้อย Oficiales Cadetes> OF-D | นักเรียนนายร้อย Oficiales Cadetes> OF-D |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

 กองทัพบก: 
| ภาษาสเปน | Generalisimo | General | Teniente General | Mayor general | General de Brigada | Coronel | Teniente Coronel | Mayor | Capitán | Primer Teniente | Segundo Teniente | Cadete |  |

| คำแปล | จอมพล | พลเอก | พลโท | พลตรี | พลจัตวา | พันเอก | พันโท | พันตรี | ร้อยเอก | ร้อยโท | ร้อยตรี | นักเรียนนายร้อย |  |

 กองทัพเรือ: 
| ภาษาสเปน |  | Almirante en Jefe | Almirante | Vicealmirante | Contralmirante | Capitán de Navío | Capitán de Fragata | Capitán de Corbeta | Teniente de Navio | Teniente de Fragata | Teniente de Corbeta | Guardiamarina |  |

| คำแปล | จอมพลเรือ | พลเรือเอก | พลเรือโท | พลเรือตรี | พลเรือจัตวา | นาวาเอก | นาวาโท | นาวาตรี | เรือเอก | เรือโท | เรือตรี | นักเรียนนายเรือ |  |

  กองทัพอากาศ: 
| ภาษาสเปน | Generalisimo | General | Teniente General | Mayor general | General de Brigada | Coronel | Teniente Coronel | Mayor | Capitán | Primer Teniente | Segundo Teniente | Officer cadet | Officer cadet |

| คำแปล | จอมพลอากาศ | พลอากาศเอก | พลอากาศโท | พลอากาศตรี | พลอากาศจัตวา | นาวาอากาศเอก | นาวาอากาศโท | นาวาอากาศตรี | เรืออากาศเอก | เรืออากาศโท | เรืออากาศตรี | นักเรียนนายเรืออากาศ | นักเรียนนายเรืออากาศ |
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:กองทัพเวเนซุเอลา
รถไฟใต้ดินกว่างโจว

รถไฟใต้ดินกว่างโจว (จีนตัวย่อ: 广州地铁; จีนตัวเต็ม: 廣州地鐵; พินอิน: Guǎngzhōu Dìtiě; ยฺหวิดเพ็ง: Gwong2 zau1 dei6 tit3) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองกว่างโจว ประเทศจีน ดำเนินการโดย Guangzhou Metro Corporation และเป็นเส้นทางรถไฟฟ้าแห่งที่สี่ของจีนแผ่นดินใหญ่ ต่อเนื่องจาก รถไฟใต้ดินปักกิ่ง รถไฟใต้ดินเทียนจิน และ เซี่ยงไฮ้เมโทร
ปัจจุบันประกอบไปด้วยเก้าเส้นทาง ให้บริการเวลา 6:00-24:00 น. จำนวนผู้โดยสารรายวัน 5.6 ล้านคน รถไฟใต้ดินกว่างโจว เป็นรถไฟใต้ดินที่มีผู้โดยสารหนาแน่นเป็นอันดับที่ 6 ของโลก รองจาก โตเกียวเมโทร รถไฟใต้ดินโซล รถไฟใต้ดินมอสโก รถไฟใต้ดินปักกิ่ง และ เซี่ยงไฮ้เมโทร
ปัจจุบันมีจำนวน 164 สถานี ระยะทาง 261 กิโลเมตร
เส้นทางที่ให้บริการในปัจจุบัน

| เส้นทาง> รถไฟใต้ดิน | เส้นทาง> รถไฟใต้ดิน | สถานีปลายทาง> รถไฟใต้ดิน | สถานีปลายทาง> รถไฟใต้ดิน | เปิดให้บริการครั้งแรก> รถไฟใต้ดิน | เปิดให้บริการครั้งล่าสุด> รถไฟใต้ดิน | ระยะทาง (กิโลเมตร)> รถไฟใต้ดิน | จำนวนสถานี> รถไฟใต้ดิน | จำนวนรถไฟฟ้า (2010)> รถไฟใต้ดิน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | สาย 1 | กว่างโจวตะวันออก | ซีหล่าง | 1997 | 1999 | 18.5 | 16 | 28 |
|  | สาย 2 | เจียเหอวั่งกั่ง | กว่างโจวใต้ | 2002 | 2010 | 31.4 | 24 | 36 |
|  | สาย 3 | แอร์พอร์ตเซาท์/เทียนเหอเค่ออวิ้น | ถี่อวี้ซีลู่/จัตุรัสผานอวี้ | 2005 | 2010 | 67.3 | 28 | 42 |
|  | สาย 4 | หวงชฺวิน | จินโจว | 2005 | 2010 | 43.7 | 16 | 30 |
|  | สาย 5 | เจี้ยวโข่ว | เหวินชง | 2009 | — | 31.9 | 24 | 30 |
|  | สาย 6 | สวินเฟิงกั่ง | เซียงเสวี่ย | 2013 | — | 24.5 | 22 |  |
|  | สาย 8 | เฟิ่งหวงซินชวิน | ว่านเซิ่งเหวย | 2003 | 2010 | 14.8 | 13 | 17 |
|  | สายกว่างฝู | ซินเฉิงตง | เยี่ยนกั่ง | 2010 | — | 20.4 | 14 | 14 |
รถไฟรางเบา
|  | APM | หลินเหอซี | กว่างโจวถ่า | 2010 | — | 3.9 | 9 | 6 |

สาย 1
สาย 2
สาย 3
สาย 4
สาย 5
สาย 6
สาย 8
สายกว่างฝู
สายซูเจียง
เส้นทางในอนาคต

สาย 7
สาย 9
สาย 13
สาย 21
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 โครงการในอนาคต
การรับกระแสไฟฟ้า

รถไฟฟ้าทุกสายยกเว้นสายเอพีเอ็ม รับไฟฟ้า 1,500 โวลต์ รถไฟฟ้าสาย 1, 2, 3, 6, 8 และสายกว่างฟู รับไฟฟ้าจากลวดเหนือหัว ขณะที่สาย 4, 5 และ 6 รับไฟฟ้าจากรางที่สาม เส้นทางในอนาคต เช่น สาย 7, 9 และ 13 จะใช้ไฟฟ้า 1,500 โวลต์ ส่วนรถไฟฟ้าเอพีเอ็มใช้ไฟฟ้า 600 โวลต์จากรางที่สาม
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

Guangzhou Metro (official website)
Urbanrail: Guangzhou
Guangzhou Metro route map and trip planner เก็บถาวร 2013-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official Guangzhou Metro Model Train
| ด ค ก รถไฟใต้ดินกว่างโจว |
| --- | --- | --- |
| เปิดให้บริการ |   1    2    3    4    5    6    8    Guangfo    APM   |  |
| กำลังก่อสร้าง |   6    7    9    13   |  |
| อนุมัติ |   11    14    21    Knowledge City   |  |
| โครงการ |   10    12    15    16    17    18    19    20   |  |
รถไฟฟ้าสาย 1 รับไฟฟ้าจากลวดเหนือหัว
ลกข้อง

ลกข้อง (陆抗) ชื่อรอง โหย่วเจี๋ย (幼節) เป็นขุนพลและขุนนางของง่อก๊กในยุคสามก๊ก เขาเป็นบุตรชายคนที่สองของลกซุนอัครมหาเสนาบดีคนที่สามของง่อก๊ก ลกข้องสืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดาของเขา แต่เขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองมากนัก เนื่องจากเขาทำหน้าที่ส่วนใหญ่ในกองทัพง่อ เขามีชื่อเสียงโด่งดังในรัชสมัยของจักรพรรดิง่อองค์ที่สี่และองค์สุดท้ายคือพระเจ้าซุนโฮ
ครอบครัว

บิดา ลกซุน
ตา ซุนเซ็ก
ยาย ไต้เกี้ยว
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
ระบบโพรงสมอง

| Brain: Cerebral ventricles |
| --- | --- | --- |

Scheme showing relations of the ventricles to the surface of the brain.

Drawing of a cast of the ventricular cavities, viewed from above.
NeuroNames: ancil-192
| MeSH | Cerebral+Ventricles |  |
ระบบโพรงสมองคือกลุ่มของช่องว่างในสมอง ภายในมีน้ำหล่อสมองไขสันหลัง ช่องว่างเหล่านี้เชื่อมต่อกับท่อกลางของไขสันหลัง
ส่วนประกอบ

ระบบโพรงสมองประกอบด้วยโพรงสมอง 4 อัน ได้แก่
โพรงสมองข้างด้านซ้ายและขวา
โพรงสมองที่สาม
โพรงสมองที่สี่
โพรงสมองเหล่านี้เชื่อมต่อกันด้วยช่องเปิดหลายตำแหน่ง อย่างไรก็ดีช่องเปิดที่จะกล่าวถึงต่อไปนี้ เฉพาะสองอันแรกเท่านั้นที่ถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของระบบโพรงสมอง
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ชื่อ | เชื่อมจาก | ไปยัง  |
| ช่องเปิดระหว่างโพรงสมองซ้ายและขวา (ช่องเปิดของมอนโร) | โพรงสมองข้าง (ทั้งสองข้าง) | โพรงสมองที่สาม   |
| ซีรีบรัล อะควีดัคท์ (ช่องเปิดของซิลเวียส) | โพรงสมองที่สาม | โพรงสมองที่สี่   |
| Median aperture (Magendie) | fourth ventricle | subarachnoid space/cisterna magna  |
| right and left Lateral aperture (Luschka) | fourth ventricle | subarachnoid space/cistern of great cerebral vein |
ลัทธิหลัว

ลัทธิหลัว (จีน: 羅教) เป็นศาสนาในประเทศจีน หลัว ชิงเป็นศาสดาผู้ก่อตั้งลัทธินี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1482 โดยอ้างว่าสืบมาจากนิกายเซนสำนักหลินจี้ แต่แนวคำสอนจริง ๆ เป็นการผสานความเชื่อของลัทธิขงจื๊อ ลัทธิเต๋า และศาสนาพุทธแบบจีน ลัทธิหลัวแพร่หลายอย่างมากและมีอิทธิพลต่อศาสนาต่าง ๆ ในประเทศจีนสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง เช่น ลัทธิอนุตตรธรรม ลัทธิเจ เป็นต้น
คัมภีร์สำคัญของลัทธินี้คือคัมภีร์อู่ปู้ลิ่วเช่อซึ่งศิษย์ของหลัว ชิง เรียบเรียงขึ้นจากคำสอนของหลัว ชิง ที่สาวกช่วยกันจดบันทึกไว้ คัมภีร์นี้แพร่หลายมากแม้แต่ในลัทธิอื่น ๆ เช่น ลัทธิเจและลัทธิอนุตตรธรรมที่ยอมรับนับถือทั้งคัมภีร์อู่ปู้ลิ่วเช่อและศาสดาหลัวชิง
ประวัติ

หลัว ชิง มีชิวิตอยู่ในช่วง ค.ศ. 1442 - 1527 เริ่มประกาศศาสนาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1482 ถึง ค.ศ. 1509 โดยมีสาวกช่วยกันจดบันทึกคำสอนไว้ เมื่อหลัว ชิง เสียชีวิตแล้วสาวกจึงเรียบเรียงคำสอนนั้นเป็นเล่มคัมภีร์ ชื่อว่า "อู่ปู้ลิ่วเช่อ" ซึ่งแปลว่า ห้าส่วนหกเล่ม  ลัทธิหลัวแพร่หลายมากในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง จนมีอิทธิพลต่อลัทธิศาสนาอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นตามมาในภายหลัง
ลัทธิที่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากลัทธิหลัว ได้แก่ ลัทธิอนุตตรธรรม และลัทธิเจ
ลัทธิอาจาลี่

วัดซิงเจียว (Xingjiao) ของชาวไป๋ สร้างในยุคราชวงศ์หมิง
ลัทธิอาจาลี่ (จีน: 阿吒力教; พินอิน: Āzhālìjiào) เป็นศาสนาพุทธนิกายวัชรยานรูปแบบหนึ่ง ปฏิบัติในกลุ่มชาวไป๋ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ชื่อลัทธิ "อาจาลี่" มาจากคำสันสกฤตว่า "อาจารฺย" (ācārya) ซึ่งเป็นนักบวชตันตระผู้เป็นกุญแจสำคัญของศาสนาสำหรับการใช้คาถาและเวทมนตร์
ลัทธิอาจาลี่ก่อตั้งขึ้นโดยจันทรคุปตะ (Candragupta) นักบวชชาวอินเดีย ที่เดินทางเผยแผ่ศาสนาจากทิเบตมาจนถึงอาณาจักรน่านเจ้า (653–902) ในปี ค.ศ. 839  ประเพณีของลัทธินี้เป็นการผสานความเชื่อแบบจีน, อินเดีย และพม่าไว้ด้วยกัน ลัทธินี้ได้เป็นศาสนาหลักของอาณาจักรต้าหลี่ (ค.ศ. 937–1253) มีการนับถือเทพมหากาลและกวนอิม นอกจากนี้ในถ้ำบนเขาชือเป่าซาน (Shibaoshan) มีงานศิลปะอย่างวัชรยานของลัทธิอาจาลี่
แม้เคยถูกคุกคามมาตั้งแต่ยุคราชวงศ์หยวนจนถึงชิง อาทิ การประกาศห้ามนับถือในปี ค.ศ. 1507 และการเผยแผ่ศาสนาของนิกายธยานแบบจีนฮั่น กระนั้นลัทธิอาจาลี่ก็ยังดำรงอยู่ในชุมชนชาวไป๋สืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Bryson, Megan (2013), Baijie and the Bai
Bryson, Megan (2016), Goddess on the Frontier: Religion, Ethnicity, and Gender in Southwest China, Stanford University Press
Huang, Zhengliang; Zhang, Xilu (2013). "Research Review of Bai Esoteric Buddhist Azhali Religion Since the 20th Century". Journal of Dali University.
Huang, Caiwen (2020), The Lancang Guard and the Construction of Ming society in northwest Yunnan
Wu, Jiang (2011). Enlightenment in Dispute: The Reinvention of Chan Buddhism in Seventeenth-Century China. USA: Oxford University Press. ISBN 0199895562.
มหาวิทยาลัยเวสต์ออฟอิงแลนด์

| --- | --- |

คติพจน์: อังกฤษ: Light Liberty Learning ไทย: แสงสว่าง อิสรภาพ และการเรียนรู้
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐบาล
สถาปนา: พ.ศ. 2535 - ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัย  พ.ศ. 2513 - วิทยาลัยเทคนิคบริสตอล
ที่ตั้ง: บริสตอล, สหราชอาณาจักร 51°30′01″N 2°32′51″W﻿ / ﻿51.50021°N 2.54749°W﻿ / 51.50021; -2.54749
วิทยาเขต: ชานเมืองหนาแน่น
สี: ขาว ดำ แดง
เครือข่าย: EUA AMBA  ยูนิเวอร์ซิตียูเค  สมาคมมหาวิทยาลัยเครือจักรภพ
เว็บไซต์: www.uwe.ac.uk

มหาวิทยาลัยเวสต์ออฟอิงแลนด์ หรือ มหาวิทยาลัยอังกฤษภาคตะวันตก (University of the West of England, ชื่อย่อ: UWE Bristol หรือ UWE) เป็นสถาบันอุดมศึกษาขนาดใหญ่ในสหราชอาณาจักร มีความเชี่ยวชาญในสาขาที่ต้องปฏิบัติและการจัดการ วิทยาเขตหลักตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองบริสตอล ใกล้กับทางหลวงพิเศษหมายเลข M32  และมีวิทยาเขตรองในเขตเมืองบริสตอล และเทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ มหาวิทยาลัยเป็นสถานศึกษาขนาดใหญ่ที่สุดในเมือง โดยมีจำนวนนักศึกษามากกว่ามหาวิทยาลัยบริสตอลที่อยู่ใกล้เคียง
มหาวิทยาลัยเวสต์ออฟอิงแลนด์ยกฐานะจากวิทยาลัยเทคนิคบริสตอลเมื่อ พ.ศ. 2535 ตามนัยแห่งพระราชบัญญัติการอุดมศึกษาชั้นสูงและการศึกษาต่อเนื่องที่ให้ยุบสภาทุนอุดหนุนวิทยาลัยเทคนิคเสีย มหาวิทยาลัยเป็นผู้ให้บริการรถบัส U+WE นอกเหนือจากที่บริษัทเฟิสต์จัดการเดินรถเป็นประจำอยู่แล้วเพื่อเป็นสวัสดิการแก่นักศึกษา คณาจารย์ พร้อมกับให้บริการกับบุคคลทั่วไปด้วย
ประวัติ

มหาวิทยาลัยเวสต์ออฟอิงแลนด์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2513 ในฐานะวิทยาลัยเทคนิคบริสตอล โดยอาศัยรากฐานจากโรงเรียนสมาคมพ่อค้าบริสตอล ซึ่งก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2138 ต่อมามหาวิทยาลัยบริสตอลและมหาวิทยาลัยบาธได้เข้ามาร่วมมือในการจัดการศึกษาของโรงเรียน จนสามารถแปรสภาพเป็นวิทยาลัยเทคนิคในเวลาต่อมา พื้นที่ของวิทยาลัยตั้งอยู่ที่ทุ่งแอชลีย์ (Ashley Down) ซึ่งปัจจุบันได้ยกให้วิทยาลัยนครบริสตอลไปแล้ว นอกจากวิทยาลัยเทคนิคแล้ว ยังมีวิทยาลัยศิลปกรรมอังกฤษตะวันตก (West of England College of Art) ซึ่งก่อตั้งในปี พ.ศ. 2512 ซึ่งตั้งที่ตำบลแอชตันเกต ทางตอนใต้ของแม่น้ำเอวอน และวิทยาลัยสาธารณสุขเอวอนและกลอสเตอร์เชอร์ ซึ่งตั้งที่ตำบลเกลนไซด์ สถาบันทั้งหมดเหล่านี้ได้ยุบรวมเข้ากับวิทยาลัยเทคนิคราว ๆ พ.ศ. 2519
ต่อมาตามนัยแห่งพระราชบัญญัติการอุดมศึกษาชั้นสูงและการศึกษาต่อเนื่อง พ.ศ. 2535 (Further and Higher Education Act, 1992) ทำให้วิทยาลัยต้องแปรสภาพมาเป็นมหาวิทยาลัย โดยใช้ชื่อว่า มหาวิทยาลัยอังกฤษภาคตะวันตก หรือ มหาวิทยาลัยเวสต์ออฟอิงแลนด์
ส่วนงาน

มหาวิทยาลัยทำการเรียนการสอนเป็นหลักในด้านการออกแบบและการจัดการ ซึ่งเป็นส่วนที่มหาวิทยาลัยบริสตอลไม่ได้เปิดสอน โดยมีคณะวิชา 4 คณะ ดังนี้
คณะศิลปะ การออกแบบอุตสาหกรรม และศึกษาศาสตร์
ภาควิชาอุตสาหกรรมศิลปะและวัฒนธรรม
ภาควิชาศิลปกรรมและการออกแบบ
ภาควิชาการศึกษา
ภาควิชาภาพยนตร์และวารสารศาสตร์
คณะบริหารธุรกิจและนิติศาสตร์
ภาควิชาบริหารธุรกิจ (Bristol Business School)
ภาควิชานิติศาสตร์ (Bristol Law School)
คณะสิ่งแวดล้อมและเทคโนโลยี
ภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์และสิ่งแวดล้อมการก่อสร้าง
ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีเชิงสร้างสรรค์
ภาควิชาวิศวกรรมการออกแบบและคณิตศาสตร์
ภาควิชาการจัดการภูมิศาสตร์และสิ่งแวดล้อม
คณะเวชศาสตร์ประยุกต์
ภาควิชาสหเวชศาสตร์
ภาควิชาวิทยาศาสตร์ชีวภาพ วิทยาศาสตร์ชีวเวช และวิทยาศาสตร์เชิงวิเคราะห์
ภาควิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพและสังคมศาสตร์
ภาควิชาพยาบาลศาสตร์และการผดุงครรภ์
ที่ตั้ง

มหาวิทยาลัยมีวิทยาเขตหลักที่ทางตอนเหนือของเมืองบริสตอล อยู่ติดกับสถานีรถไฟฟิลตันแอบบีย์วูดและบริสตอลพาร์กเวย์ มีรถบัสเข้าถึงสะดวกและมหาวิทยาลัยได้จัดให้มีรถบัส U+WE ระหว่างวิทยาเขตและเขตเมือง ดำเนินการโดยบริษัทเวสเซกส์บัส นอกเหนือจากที่บริษัทเฟิสต์จัดการเดินรถอยู่แล้ว เพื่อเป็นสวัสดิการแก่นักศึกษาและคณาจารย์ด้วย นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยยังมีวิทยาเขตรองที่บาวเวอร์แอชตัน ติดเขตเทศมณฑลซัมเมอร์เซต ซึ่งใช้เป็นที่ตั้งของคณะศิลปะ แต่เดิมเป็นวิทยาลัยศิลปกรรมอังกฤษตะวันตก ซึ่งย้ายมาบริเวณนี้เมื่อ พ.ศ. 2512 จากที่ตั้งเดิมที่สะพานคลิฟตัน (ปัจจุบันกลายเป็นหอศิลป์) มหาวิทยาลัยมีโครงการปรับปรุงทั้งวิทยาเขตรอง และขยายพื้นที่วิทยาเขตหลักให้กว้างขึ้น โดยซื้อที่ดินของบริษัทฮิวเลตต์-แพคการ์ด ขนาด 177 ไร่ เพื่อขยายที่ดินที่มีอยู่เดิม 202 ไร่ และรองรับการเรียนการสอนที่เพิ่มขึ้น นอกจากนี้มหาวิทยาลัยยังวางแผนจะย้ายคณะเวชศาสตร์จากโรงพยาบาลเกลนไซด์มาสอนที่นี่แทนหากการก่อสร้างแล้วเสร็จ ณ ปัจจุบัน การเรียนการสอนสายสุขภาพของมหาวิทยาลัย ปัจจุบันยังดำเนินการที่โรงพยาบาลเกลนไซด์ ซึ่งเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาดกลาง มีงานวิจัยหลักด้านตัวรับรู้ชีวภาพ (biosensor) และความยั่งยืนทางสิ่งแวดล้อม
วิทยาเขตเซนต์มัทเทียส (St Mathhias Campus) เดิมเคยเป็นของมหาวิทยาลัย เคยใช้ทำการเรียนการสอนสาขาวิชาศิลปะและการศึกษา อาคารหลักสร้างขึ้นในยุคสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย แต่ป้จจุบันมหาวิทยาลัยได้ขายที่ดินส่วนนี้ให้แก่โรงเรียนสไตเนอร์ แล้วย้ายอาคารเรียนไปสร้าง ณ วิทยาเขตรอง ณ ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยมีแผนสร้างสนามกีฬาเป็นของตนเองแต่ยังมิได้ดำเนินการใด ๆ