stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศบาลตำบลสันกำแพง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลสันกำแพง เก็บถาวร 2010-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดเชียงใหม่ |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  เชียงใหม่  |  |
| เทศบาลเมือง |  ต้นเปา  เมืองแกนพัฒนา  แม่โจ้  แม่เหียะ  |  |
| เทศบาลตำบล |  ขัวมุง  ขี้เหล็ก (อำเภอแม่ริม)  จอมแจ้ง  จอมทอง  เจดีย์แม่ครัว  ชมภู  ช้างเผือก  เชิงดอย  เชียงดาว  ไชยปราการ  ไชยสถาน  ดอนแก้ว  ดอยแก้ว  ดอยสะเก็ด  ตลาดขวัญ  ตลาดใหญ่  ท่ากว้าง  ท่าข้าม  ท่าเดื่อ-มืดกา  ท่าผา  ท่าวังตาล  ท่าศาลา  ทุ่งข้าวพวง  ทุ่งต้อม  ทุ่งสะโตก  น้ำแพร่  น้ำแพร่พัฒนา  บวกค้าง  บ่อหลวง  บ้านกลาง  บ้านตาล  บ้านปง  บ้านแปะ  บ้านโป่ง  บ้านแม  บ้านแม่ข่า  บ้านหลวง  บ้านแหวน  ป่าแดด  ป่าตุ้ม  ป่าบง  ป่าป้อง  ป่าไผ่  ป่าเมี่ยง  ป่าไหน่  ปิงโค้ง  พระธาตุปู่ก่ำ  ฟ้าฮ่าม  เมืองงาย  เมืองนะ  เมืองเล็น  แม่ข่า  แม่คือ  แม่แจ่ม  แม่แตง  แม่ท่าช้าง  แม่นะ  แม่ปั๋ง  แม่ปูคา  แม่โป่ง  แม่แฝก  แม่ริม  แม่แรม  แม่วาง  แม่สอย  แม่หอพระ  แม่อาย  แม่ฮ้อยเงิน  ยางคราม  ยางเนิ้ง  ยุหว่า  ริมเหนือ  ลวงเหนือ  เวียงฝาง  เวียงพร้าว  สง่าบ้าน  สบเตี๊ยะ  สองแคว  สะเมิงใต้  สันกลาง  สันกำแพง  สันติสุข  สันทราย  สันทรายมหาวงศ์  สันทรายหลวง  สันนาเม็ง  สันป่าตอง  สันป่าเปา  สันปูเลย  สันโป่ง  สันผักหวาน  สันผีเสื้อ  สันพระเนตร  สันมหาพน  สารภี  สำราญราษฎร์  สุเทพ  แสนไห  หนองแก๋ว  หนองควาย  หนองจ๊อม  หนองตองพัฒนา  หนองบัว  หนองป่าครั่ง  หนองผึ้ง  หนองแฝก  หนองหอย  หนองหาร  หนองแหย่ง  ห้วยทราย  หางดง  หารแก้ว  เหมืองแก้ว  อมก๋อย  ออนใต้  อินทขิล  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กองแขก  กื้ดช้าง  ข่วงเปา  ขุนคง  เขื่อนผาก  แจ่มหลวง  ช่างเคิ่ง  ช้างเผือก  เชียงดาว  แช่ช้าง  ดอนแก้ว  ดอนเปา  ดอยเต่า  ดอยลาง  ดอยหล่อ  ท่าเดื่อ  ท่าตอน  ท่าวังพร้าว  ทาเหนือ  ทุ่งปี๊  ทุ่งรวงทอง  เทพเสด็จ  นาเกียน  นาคอเรือ  น้ำบ่อหลวง  บงตัน  บ่อแก้ว  บ่อสลี  บ้านกาด  บ้านจันทร์  บ้านช้าง  บ้านทับ  บ้านเป้า  บ้านสหกรณ์  บ้านหลวง  บ้านแอ่น  ปางหินฝน  ป่าแป๋  เปียงหลวง  โปงทุ่ง  โป่งน้ำร้อน  โป่งแยง  ม่อนจอง  ม่อนปิ่น  มะขามหลวง  มะขุนหวาน  เมืองก๋าย  เมืองคอง  เมืองแหง  แม่ก๊า  แม่คะ  แม่งอน  แม่แดด  แม่ตื่น  แม่ทะลบ  แม่ทา  แม่นาจร  แม่นาวาง  แม่วิน  แม่แวน  แม่ศึก  แม่สา  แม่สาบ  แม่สาว  แม่สูน  ยั้งเมิน  ยางเปียง  ร้องวัวแดง  เวียง  เวียงท่ากาน  ศรีดงเย็น  แม่หลอง  สบเปิง  สบแม่ข่า  สะเมิงเหนือ  สะลวง  สันกลาง  สันกำแพง  สันต้นหมื้อ  สันทราย  สันป่ายาง  ห้วยแก้ว  ห้วยทราย  หางดง  โหล่งขอด  อมก๋อย  ออนกลาง  ออนเหนือ  ฮอด  |  |
เทียนจี้

ศักราชของง่อก๊ก
เทียนจี้  (จีน: 天紀; พินอิน: Tiānjì) เป็นเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 8 ในรัชสมัยของจักรพรรดิซุนโฮ (อู๋มั่วตี้) แห่งง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจี้ยนเหิงตั้งแต่ปี ค.ศ. 277 ถึง ค.ศ. 280 รวมเวลา 4 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับสุดท้ายของง่อก๊ก
ในเดือน 3 ของศักราชเทียนจี้ปีที่ 4 ซุนโฮยอมจำนนต่อราชวงศ์จิ้น รัฐง่อก๊กล้มสลาย และเป็นการสิ้นสุดของยุคสามก๊ก
การเปลี่ยนชื่อศักราช

ศักราชเทียนสีปีที่ 2 (ค.ศ. 277) —— เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเทียนจี้ปีที่ 1
เหตุการณ์สำคัญ

ศักราชเทียนจี้ปีที่ 4 (ค.ศ. 280) —  เดือน 3 วันที่ 15 จักรพรรดิซุนโฮยอมจำนนต่อองโยยแม่ทัพของราชวงศ์จิ้น
ตารางเทียบศักราช

| เทียนจี้ | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ค.ศ. | 277 | 278 | 279 | 280 |
| ราชวงศ์จิ้นตะวันตก | เสียนหนิง 3 | เสียนหนิง 4 | เสียนหนิง 5 | เสียนหนิง 6 |
ดูเพิ่ม

ศักราชของจีน
บรรณานุกรม

李崇智 (December 2004). 中國歷代年號考. 北京: 中華書局. ISBN 7101025129.
鄧洪波 (March 2005). 東亞歷史年表. 臺北: 國立臺灣大學東亞經典與文化研究計劃. ISBN 9789860005189. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (pdf)เมื่อ 2007-08-25. สืบค้นเมื่อ 2021-11-26.
| ก่อนหน้า |  | เทียนจี้ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เทียนสี่ |  | ศักราชของง่อก๊ก  (ค.ศ. 277 - 280) |  | - |
| ด ค กศักราชในยุคสามก๊ก |
| --- | --- |
วุยก๊ก: อ้วยโช่ (หฺวางชู) ค.ศ. 220-226 → ไท่เหอ ค.ศ. 227-233 → ชิงหลง ค.ศ. 233-237 → จิ่งชู ค.ศ. 233-237 → เจิ้งฉื่อ ค.ศ. 240-249 → เจียผิง ค.ศ. 249-254 → เจงหงวน / ไกเจ้ง (เจิ้ง-ยฺเหวียน) ค.ศ. 254-256 → กำลอ (กานลู่) ค.ศ. 256-260 → จิ่ง-ยฺเหวียน ค.ศ. 260-264 → เสียนซี ค.ศ. 264-265
จ๊กก๊ก: เจี๋ยงบู๋ (จางอู่) ค.ศ. 221-223 → เจี้ยนซิง ค.ศ. 223-237 → เหยียนซี ค.ศ. 238-257 → จิ่งเย่า ค.ศ. 258-263 → เหยียนซิง ค.ศ. 263
ง่อก๊ก: หฺวางอู่ ค.ศ. 222-229 → หฺวางหลง ค.ศ. 229-231 → เจียเหอ ค.ศ. 232-238 → ชื่ออู ค.ศ. 238-251 → ไท่-ยฺเหวียน ค.ศ. 251-252 → เฉินเฟิ่ง ค.ศ. 252 → เจี้ยนซิง ค.ศ. 252-253 → อู่เฟิ่ง ค.ศ. 254-256 → ไท่ผิง ค.ศ. 256-258 → หย่งอาน ค.ศ. 258-264 → ยฺเหวียนซิง ค.ศ. 264-265 → กานลู่ ค.ศ. 265-266 → เป๋าติ่ง ค.ศ. 266-269 → เจี้ยนเหิง ค.ศ. 269-271 → เฟิ่งหฺวาง ค.ศ. 272-274 → เทียนเช่อ ค.ศ. 275-276 → เทียนสี่ ค.ศ. 276 → เทียนจี้ ค.ศ. 277-280
กองซุนเอี๋ยน: เช่าฮั่น ค.ศ. 237-238
เลียงจิ๋ว

มณฑลของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในปี ค.ศ. 189
เลียงจิ๋ว ในภาษาจีนกลางเรียกว่า เหลียงโจว (涼州) เป็นมณฑลทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีนโบราณ ในบริเวณที่เป็นมณฑลกานซู่ในปัจจุบัน ทางตะวันออกติดกับมณฑลซือลี่
ประวัติศาสตร์ > การก่อตั้ง

บริเวณที่เป็นมณฑลเลียงจิ๋วถูกยึดครองโดยชาวจีนฮั่นเมื่อราวทศวรรษ 120 ก่อนคริสตกาลในช่วงสงครามฮั่น-ซฺยงหนู และก่อตั้งในฐานะมณฑลในอีกหลายสิบปีต่อมา เส้นทางเหอซีทำหน้าที่เชื่อมจีนเข้ากับภูมิภาคตะวันตก ซึ่งช่วยรักษาส่วนสำคัญของเส้นทางสายไหมเข้าสู่เอเชียกลาง
ประวัติศาสตร์ > สิ้นสุดการปกครองภายใต้ราชวงศ์ฮั่น

ในปี ค.ศ. 184 เกิดกบฏในมณฑลเลียงจิ๋วขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกับกบฏโพกผ้าเหลือง ราชวงศ์ฮั่นกระทำการทัพเพื่อจะชิงพื้นที่คืนแต่ยังไม่รู้ผล และในปี ค.ศ. 189 เลียงจิ๋วกลายเป็นรัฐขุนศึกอิสระโดยพฤตินัยที่ปกครองโดยหันซุยและม้าเท้ง ขุนศึกโจโฉเริ่มรุกมณฑลเลียงจิ๋วในปี ค.ศ. 211 ได้รับชัยชนะครั้งสำคัญในยุทธการที่ตงก๋วน และพิชิตทั้งมณฑลได้ในปี ค.ศ. 215
แผนที่ของสงครามฮั่น-ซฺยงหนู
เหตุเรือข้ามฟากล่มในแซนซิบาร์

เหตุเรือข้ามฟากล่มในแซนซิบาร์ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2554 เรือโดยสารข้ามฟาก เอ็มวี สไปซ์ ไอแลนเดอร์ 1 บรรทุกผู้โดยสารอย่างน้อย 800 คน ล่มนอกชายฝั่งแซนซิบาร์ มียืนยันว่าอย่างน้อย 240 คนเสียชีวิต เรือโดยสารดังกล่าวกำลังเดินทางระหว่างอันกูจาและเพ็มบา ซึ่งอยู่นอกชายฝั่งแซนซิบาร์แผ่นดินใหญ่ เมื่อเรือเกิดพลิกคว่ำ ผู้โดยสารอย่างน้อย 620 คนได้รับการช่วยเหลือมาจากเรือข้ามฟากที่กำลังจมนั้น
เมื่อเวลา 21.00 น. ตามเวลาท้องถิ่น (19:00 UTC) เรือเอ็มวี สไปซ์ ไอแลนเดอร์ 1 แล่นออกจากอันกูจา เกาะหลักในกลุ่มเกาะแซนซิบาร์ ไปยังเกาะเพ็มบาห่างไปทางเหนือ ความจุอย่างเป็นทางการของเรือนั้นมีลูกเรือ 45 คน และผู้โดยสาร 645 คน (รวม 690 คน) แต่มีรายงานว่ามีผู้โดยสารมากกว่า 800 คนบนเรือ ราวสี่ชั่วโมงหลังเรือออกจากท่า สไปซ์ ไอแลนเดอร์ 1 ล่มลงระหว่างแซนซิบาร์กับเพ็มบา เรือนั้นคาดว่าเกิดพลิกคว่ำหลังสูญเสียกำลังเครื่องยนต์ ในบรรดาผู้ที่อยู่บนเรือนั้น ราว 620 คนได้รับความช่วยเหลือ ซึ่งในจำนวนนี้มี 40 คนได้รับบาดเจ็บสาหัส นอกเหนือไปจากจำนวนผู้โดยสารแล้ว เรือข้ามฟากดังกล่าวยังเชื่อว่าขนส่งสินค้าอย่างข้าวและสินค้าอื่นด้วย
ยอดผู้เสียชีวิตในช่วงแรกมีรายงานว่า เพียง 40 คน ก่อนอัปเดตเป็น 53 คน และ 163 คน ยอดผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการของรัฐบาลอยู่ที่ 197 คน เมื่อวันที่ 11 กันยายน วันรุ่งขึ้น ยอดผู้เสียชีวิตเพิ่มอีกเป็น 240 คน
เหตุเรือล่มในทะเลสาบวิกตอเรีย พ.ศ. 2561

| --- | --- |
 พื้นที่ที่เรือล่มในแผนที่ประเทศแทนซาเนีย
วันที่: 20 กันยายน ค.ศ. 2018 (2018-09-20)
ที่ตั้ง: ทะเลสาบวิกตอเรีย ใกล้เกาะอูคารา ประเทศแทนซาเนีย
พิกัด: 01°52′38″S 33°01′17″E﻿ / ﻿1.87722°S 33.02139°E﻿ / -1.87722; 33.02139
สาเหตุ: บรรทุกน้ำหนักเกิน และหักเลี้ยวเร็วเกินไป
ผล: พลิกคว่ำ
เสียชีวิต: 228
เหตุเรือล่มในทะเลสาบวิกตอเรีย เกิดขึ้นในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2561 ตามเวลาท้องถิ่น โดยเรือข้ามฟากชื่อ เอ็มวี นเยเรเร (MV Nyerere) ซึ่งออกจากเมืองบูโกโรราซึ่งอยู่บนเกาะอูเคเรเว เดินทางไปยังเกาะอูคารา ประสบเหตุพลิกคว่ำห่างจากท่าเทียบเรือของเกาะอูคารา 50 เมตร มีผู้เสียชีวิต 228 ราย รอดชีวิต 41 ราย ผู้โดยสารทั้งหมด 269 ราย หลังเกิดเหตุ ประธานาธิบดี จอห์น มากูฟูลี ประธานาธิบดีแทนซาเนีย สั่งให้ไว้ทุกข์ทั่วประเทศเป็นเวลา 4 วัน และให้จับกุมผู้จัดการเรือข้ามฟาก ผู้ที่ต้องรับผิดชอบในเหตุการณ์ และให้รัฐบาลรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในงานศพทั้งหมดต่อมา คาสซิม มาจาลิวา นายกรัฐมนตรีแทนซาเนีย ได้เป็นประธานในพิธีฝังศพแห่งชาติ ที่จัดขึ้นที่เกาะอูคารา ซึ่งเขาระบุว่าจะสร้างอนุสรณ์สถานขึ้นเพื่อรำลึกถึงผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนี้
เจ้าหน้าที่นั้นเชื่อว่าเรือได้บรรทุกผู้โดยสารมามากกว่า 400 คน ผู้โดยสารรายงานว่าคนขับเรือนั้นจอดเทียบท่าเรือผิดข้างโดยพื้นที่จอดนั้นอยู่ทางขวา แต่เรือนั้นอยู่ด้านซ้ายของท่าเรือ
เภสัชกรรมอาหรับสมัยกลาง

เภสัชกรรมในสมัยอาหรับ
เภสัชกรรมอาหรับยุคกลาง เป็นยุคในประวัติเภสัชกรรมที่กล่าวถึงพัฒนาการทางเภสัชกรรมอาหรับในช่วงตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดยมีศูนย์กลางอยู่บริเวณอ่าวเปอร์เซีย
ประวัติ

ชาวเนสตอเรีย ซึ่งเดิมเป็นผู้ปกครองกรุงคอนสแตนติโนเปิล ได้ย้ายไปตั้งเมืองในดินแดนเปอร์เซีย ซีเรีย และอินเดีย และได้เปิดสถาบันทางการศึกษาทั่วไป และนิยมแปลบทความจากอารยธรรมกรีก-โรมัน การแปลบทความของชาวอาหรับมิได้เป็นเพียงแปลวรรณคดีและบทประพันธ์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงวิทยาการทั้งศาสตร์ต่างๆอีกด้วย อารยธรรมกรีก-โรมันจึงเป็นรากฐานความรู้ของอารยธรรมอาหรับด้วย ซึ่งความรู้เหล่านี้เป็นสิ่งกระตุ้นให้นักวิทยาศาสตร์อาหรับค้นคว้าสิ่งใหม่ๆเพิ่มเติมด้วยตนเอง Theodoq แพทย์ชาวอาหรับได้เขียนเนื้อหาเกี่ยวกับยา, ผลิตภัณฑ์ยา และการเรียกชื่อยา ต่อมา Ibn Masawaih แพทย์ชาวอาหรับผู้เป็นบุตรของเภสัชกรได้เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับพืชสมุนไพรอะโรมาติก และได้กล่าวถึงสมุนไพรสำคัญ 5 ชนิดได้แก่สารที่มีกลิ่นฉุน (musk), ไขลำไส้ปลาวาฬ (ambergis), ยาดำหรือว่านหางจระเข้ (aloe), การบูร (camphor) และหญ้าฝรั่น (saffron) ความนิยมในการเขียนและแปลบทความของชาวอาหรับทำให้เกิดองค์ความรู้จำนวนมาก Sami K. Hamarneh จึงได้นำมาจัดแบ่งเป็น 4 ประเภทคือ สูตรตำรับ ซึ่งเป็นการรวบรวมสูตรตำรับตามลำดับอักษรอย่างเป็นระบบ และวิธีการปรุงเรียงรวมถึงวิธีการใช้, สมุนไพรและวัตถุทางการแพทย์ ซึ่งได้รับอิทธิพลจากอารยธรรมกรีก-โรมันของ Dioscorides อย่างมาก, พิษวิทยา เกี่ยวกับความเสี่ยงของความเป็นพิษโดยตั้งใจและมิได้ตั้งใจ และ การบำบัดด้วยความสัมพันธ์อาหารและยากับนิเวศวิทยาของมนุษย์
ประวัติ > การเติบโตและฝึกปฏิบัติเภสัชกรรม

ในสมัยอาหรับซึ่งมีความรู้ทางการแพทย์และเภสัชกรรมมากขึ้น ประกอบกับนโยบายของรัฐที่ส่งเสริมด้านสุขภาพแก่ประชากรชาวอาหรับ ทำให้เกิดการสร้างระบบสาธารณสุขขึ้นซึ่งส่งผลให้เภสัชกรมีลักษณะวิชาชีพที่จำเพาะของตนเอง เดิมการแพทย์ของอาหรับเป็นลักษณะการแพทย์โดยนักบวช แต่ภายหลังคริสต์ศตวรรษที่ 8 ได้มีการจัดตั้งโรงพยาบาลในเมืองดามัสกัสซึ่งเชื่อว่าเป็นโรงพยาบาลแห่งแรกของชาวอิสลาม ทำให้เกิดระบบสุขภาพที่ชัดเจนทำให้เภสัชกรรมได้รับการยกระดับขึ้นเป็นสาขาหนึ่งของวิทยาศาสตร์ โรงพยาบาลที่สนับสนุนโดยรัฐก็มีแผนกเภสัชกรรมเป็นของตนเอง โดยมีห้องปฏิบัติการเพื่อผสมยาและการจ่ายยาในเบื้องต้น เช่น ในรูปแบบไซรัป, อิลิกเซอร์ และยาขี้ผึ้ง  และในสมัยกาหลีบ Al-Mansur นครแบกแดดได้กลายเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้และการบริหาร การพัฒนาอย่างรวดเร็วทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกและองค์ความรู้ทำให้ราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีการเปิดร้านยามากมายในนครแบกแดดและเมืองใกล้เคียง เภสัชกรในสมัยนั้นอาศัยการฝึกปฏิบัติในร้านยาจนเกิดความชำนาญทั้งด้านการผสมยา, การเก็บรักษาและบรรจุภัณฑ์ และ นอกจากนี้ยังมีการตรวจสอบโดยผู้ที่รัฐบาลแต่งตั้งขึ้น (Muhtasib) เพื่อตรวจสอบมาตรฐานของร้านยาถึงมาตรฐานด้านการตวงวัดและความบริสุทธิ์ของตัวยา แต่ทว่าเป็นการประกอบการโดยผู้ที่ปราศจากความรู้ด้านเภสัชกรรม จึงทำให้เกิดการสอนเภสัชกรรมแก่กลุ่มพลเมืองชั้นสูงในสังคมโดยเรียกกลุ่มผู้ฝึกหัดว่า "sayadilah" ซึ่งยังคงเป็นคำที่ใช้เรียกผู้ฝึกหัดเภสัชกรรมในอาหรับจนกระทั่งปัจจุบัน
Al-Biruni ได้กล่าวว่าเภสัชกรรมเป็น "ศิลปะของความรู้เกี่ยวกับวัตถุทางการแพทย์ในชนิด, ประเภท และรูปร่างที่หลากหลาย จากสิ่งเหล่านี้ เภสัชกรจึงทำหน้าที่ผสมยาและจ่ายยาตามใบสั่งแพทย์" แนวคิดเหล่านี้ส่งผลให้สังคมสามารถพบผู้เชี่ยวชาญจากทั้งด้านเคมีและด้านการแพทย์ได้ในร้านยา และได้ขยายขอบเขตของเภสัชกรรมไปรวมถึงด้านเครื่องสำอางและเภสัชภัณฑ์อื่นๆ อีกมากมาย นอกจากนี้ชาวอาหรับยังมีการรวบรวมตำรับยาสำหรับเภสัชกรทั่วประเทศเรียกว่า Antidorium หมายถึง "การแก้ไขความเจ็บป่วยโดยใช้ยา" ซึ่งนับได้ว่าเป็นต้นแบบของการทำเภสัชตำรับ (pharmacopoeia)
เลียงกี๋

ขุนนางของรัฐวุยก๊ก
| เลียงกี๋ (เหลียง จี) |
| --- | --- |
梁幾

เสนาธิการทัพ (參軍 ชานจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจยอย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
อาชีพ: ขุนนาง

เลียงกี๋ มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เหลียง จี (จีน: 梁幾; พินอิน: Liáng Jī) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน และเป็นเสนาธิการทัพ (參軍 ชานจฺวิน) ใต้บังคับบัญชาของสุมาอี้
ประวัติ

ต้นรัชสมัยจักรพรรดิโจยอยแห่งวุยก๊ก ซินหงีเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองเว่ย์ซิง (魏興; อยู่บริเวณอำเภอฉือเฉฺวียนในมณฑลฉ่านซีและอำเภอยฺหวินซีในมณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) ลอบรายงานถึงราชสำนักวุยก๊กว่าเบ้งตัดเจ้าเมืองของเมืองซินเสีย (新城 ซินเฉิง) กำลังติดต่อกับรัฐจ๊กก๊ก แต่จักรพรรดิโจยอยทรงไม่เชื่อรายงาน สุมาอี้ซึ่งอยู่ประจำการที่อำเภออ้วนเซีย (宛 หว่าน; ปัจจุบันคือเขตหว่านเฉิง นครหนานหยาง มณฑลเหอหนาน) จึงส่งเลียงกี๋ไปตรวจสอบเบ้งตัดและเชิญเบ้งตัดให้เดินทางมานครหลวงลกเอี๋ยง ในเวลานั้นจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีและผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งรัฐจ๊กก๊กเขียนจดหมายถึงเบ้งตัดเพื่อเกลี้ยกล่อมให้เบ้งตัดแปรพักตร์กลับมาเข้าด้วยจ๊กก๊ก เบ้งตัดเกรงว่าเรื่องนี้จะถูกเปิดเผยจึงก่อกบฏขึ้นทันที
ในนิยายสามก๊ก

ในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ซึ่งเล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊ก ชื่อของเลียงกี๋เขียนด้วยอักษรจีนว่า 梁畿 ในนวนิยาย สุมาอี้ส่งเลียงกี๋ไปที่เมืองซินเสียและอ้างกับเบ้งตัดว่าสุมาอี้นำทัพไปยังเตียงฮันเพื่อต้านการบุกของรัฐจ๊กก๊ก เบ้งตัดได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกยินดีเพราะเข้าใจว่าสุมาอี้ไม่ได้ระแคะระคายเรื่องที่ตนวางแผนก่อกบฏ จึงจัดงานเลี้ยงรับรองเลียงกี๋และส่งเลียงกี๋ออกจากเมือง
เรื่องของเรา

| "เรื่องของเรา"> เพลงโดยดา เอ็นโดรฟิน.จากอัลบั้มดอกไม้ไฟ |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 24 สิงหาคม พ.ศ. 2554
บันทึกเสียง: พ.ศ. 2554
แนวเพลง: ป็อปร็อก, อาร์แอนด์บี, โซล
ความยาว: 3:53
ค่ายเพลง: ไวท์มิวสิค (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
ผู้ประพันธ์เพลง: เผ่าพันธุ์ อมตะ

มิวสิกวิดีโอ
"เรื่องของเรา" ที่ยูทูบ
 
"เรื่องของเรา" เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2554 ของนักร้อง ดา เอ็นโดรฟิน จากอัลบั้มในปี พ.ศ. 2554 "ดอกไม้ไฟ" ประพันธ์เนื้อร้องโดย เผ่าพันธุ์ อมตะ  แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย สุวัธชัย สุทธิรัตน์ ออกจำหน่ายในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2554 สังกัดค่ายไวท์มิวสิค ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
การตอบรับ

เพลง "รู้ทั้งรู้" ติดอันดับสูงสุด 1 จากการจัดอันดับของ ซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2554 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2554) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20: 1
เรื่องของชั้น

| "เรื่องของชั้น (M> Y.B.)".เพลงโดยจีน่า เดอซูซ่า |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 14 ธันวาคม พ.ศ. 2560
บันทึกเสียง: พ.ศ. 2560 ที่ Happy Hippo studio
แนวเพลง: ป็อป, ฮิปฮอป ,สแวกค์
ความยาว: 3:59
ค่ายเพลง: เอ็มบิโอ ทีนเอ็นเตอร์เทนเมนท์ (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
ผู้ประพันธ์เพลง: ปิยวัฒน์ มีเครือ (ปู๋ 25 Hours)
โปรดิวเซอร์: ประทีป สิริอิสสระนันท์ (โฟร์ 25 Hours)

มิวสิกวิดีโอ
"เรื่องของชั้น (M.Y.B.)" ที่ยูทูบ
 
"เรื่องของชั้น (M.Y.B.)" เป็นซิงเกิลที่ 2 ในปี พ.ศ. 2560 ของนักร้อง จีน่า เดอซูซ่า ประพันธ์เนื้อร้องโดย ปิยวัฒน์ มีเครือ (ปู๋ 25 Hours) แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย ประทีป สิริอิสสระนันท์ (โฟร์ 25 Hours) ออกจำหน่ายในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2560 สังกัดค่ายเอ็มบิโอ ทีนเอ็นเตอร์เทนเมนท์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ผู้มีส่วนร่วมทำเพลง

RULE TEEN - ดนตรี
ปิยวัฒน์ มีเครือ (ปู๋ 25 Hours) - เนื้อร้อง
ประทีป สิริอิสสระนันท์ (โฟร์ 25 Hours) - ทำนอง/เรียบเรียง/Engineered & Recorded/โปรดิวเซอร์/All Instruments
พูนศักดิ์ จตุระบุล (อ๊อฟ Big Ass) - Executive Producer
สถานที่บันทึกเสียง - Happy Hippo studio
ระวี กังสนารักษ์ - Mixed & Mastered
ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2561) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
จูกซ์ท็อป 100 ชาร์ต: 91
เนติมา อัมพุช

| เนติมา (NETIMA) |
| --- | --- |
อัลบั้มเต็มของ เนติมา
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เนติมา อัมพุช
รู้จักในชื่อ: เนติมา (เน)
เกิด: 22 ตุลาคม พ.ศ. 2520 (46 ปี)
ที่เกิด: กรุงเทพมหานคร
แนวเพลง: ป็อป, อัลเทอร์เนทีฟ
อาชีพ: นักร้อง, นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: กีตาร์
ช่วงปี: พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2541
ค่ายเพลง: BMG
เนติมา อัมพุช' (ชื่อเล่น: อ๊อฟ) เป็นนักร้อง และนักแต่เพลงชาวไทย มีผลงานเพลงแนวอัลเทอร์เนทีฟ ในช่วงปี พ.ศ. 2539 เป็นที่จดจำในฐานะนักร้องสาวอัลเทอร์เนทีฟ ในช่วงยุค 1990 มีผลงานพลงที่คุ้นหู คือเพลง "ไม่พร้อม"
ประวัติ

เนติมา อัมพุช เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เนติมา (NETIMA) เป็นนักร้องหญิงชาวไทย ในภาพลักษณ์นักร้องสาวผมยาว ผิวขาวหน้าตาสะสวย มีผลงานแนวเพลงป็อป, อะคูสติก, ออลเทอร์นาทิฟ ภายใต้ค่าย BMG มีผลงานช่วงปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2541
เนติมาจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-5 โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) จากนั้นได้สอบเทียบในระดับปริญญาตรีจาก คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปัจจุบันสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจาก มหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์ (The University of New South Wales) คณะการตลาด (Marketing)
เนติมา ออกอัลบั้มเดี่ยวเป็นของตนเองเมื่อปี พ.ศ. 2539 โดยออกอีพี (หรือมินิ อัลบั้ม) อัลบั้ม ชื่อชุด "NETIMA" ก่อนที่จะออกอัลบั้มเต็ม โดยใช้ชื่ออัลบั้มว่า "ดีกว่า" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2539 มีเพลงฮิตที่เป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องแนวอัลเทอร์เนทีฟ คือเพลง "ไม่พร้อม" ก่อนปล่อยซิงเกิลต่อมา เช่นเพลง "ฝาก (อย่าทำลาย)" และเพลง "ดีกว่า" เป็นต้น
ซึ่งในการทำงานในอัลบั้มนี้ เนติมามีส่วนร่วมในการแต่งเพลงเพลง และทำนองเพลงอีกด้วย เนติมาได้ออกผลงานอัลบั้มเดี่ยวเพียงหนึ่งชุดเท่านั้น
แต่เป็นที่จดจำในฐานะนักร้องแนวอัลเทอร์เนทีฟ ในยุค 1990 ปัจจุบันเธอเป็นนักร้องอยู่ที่ร้าน Honey Pie พระราม 6 และได้ทำงานอยู่ที่ Starcom Media
ผลงาน > ผลงานอัลบั้ม > อัลบั้ม "NETIMA" (E.P.)

เพลง เลิกคิดไปได้เลย
เพลง ไม่พร้อม
เพลง ฝาก (อย่าทำลาย)
เพลง ไม่มีอีกแล้ว
ผลงาน > ผลงานอัลบั้ม > อัลบั้ม "ดีกว่า" (อัลบั้มเต็ม)

เพลง ดีกว่า
เพลง เมื่อไหร่จะเข้าใจ
เพลง เลิกคิดไปได้เลย
เพลง ไม่รักไม่เอา
เพลง แค่ฝัน
เพลง ไม่พร้อม
เพลง ไม่มีอีกแล้ว
เพลง ฝาก
เพลง ไม่พร้อม (Rock)
เพลง เลิกคิด (Insrumental)
ผลงาน > ซิงเกิล

เพลง รักเธอไม่เท่าเดิม (Acoustic) (กรกฎาคม พ.ศ. 2559)
แก๊ง

แก๊ง อาจหมายถึง
พวกนักเลง
เกียน หุ่นยนต์ในแอนิเมชั่นญี่ปุ่น กันดั้ม
เปโดร

เปโดร สามารถหมายถึง
เปโดร ปัสกัล
เปโดร ดี เมนเดซ
เปโดร มาริโอ อัลบาเรซ
เปโดร โอเบียง
เปโดร อาดิเก จูเนียร์
เปโดร โมราเลส
เปโดร อารันดาดิอัซ มุญโญซ
เปโดร เลออน
เปโดร ซันเชซ
เปโดร (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2530)
เปโดร ดี เมนเดซ

เปโดร ดี เมนเดซ เป็นกัปตันเรือชาวโปรตุเกส ผู้พาเลมูเอล กัลลิเวอร์ไปผจญภัย ในวรรณกรรม กัลลิเวอร์ผจญภัย ในตอนที่กัลลิเวอร์ต้องการหลบหนีจากเกาะฮวีนเนม กัปตันเปโดรก็พาเขาหลบหนีออกมาได้สำเร็จ เปโดร ดี เมนเดซ ไม่ค่อยมีบทบาทในเรื่องนี้มากนัก เพราะเป็นเพียงแค่กัปตันที่ทำงานอยู่บนเรือเท่านั้น
| ด ค กการเดินทางของกัลลิเวอร์ |
| --- | --- |
ตัวละคร:  เลอมูเอล กัลลิเวอร์  เปโดร ดี เมนเดซ  กลัมดาลคลิช 
สถานที่:  บรอบ์ดิงแนก  กลับดับดริบ  ลากาโด  ลาพุตา  ลิลลิพุดและเบลฟุสคู  ลินดาลิโน  ลักแนก 
อื่น ๆ:  เดอะ เอนจิน  ฮวีนเนม  สตรัดบรูก  ยาฮู 
ภาพยนตร์:  ลี โวยาร์ก ดี กัลลิเวอร์ อะ ลิลลิพุด เอ็ท เช็ซ เลส จีเอนท์ (1902)  เดอะ นิว กัลลิเวอร์ (1935)  กัลลิเวอร์ผจญภัย (1939)  สามโลกของกัลลิเวอร์ (1960)  กัลลิเวอร์ผจญภัย บียอนด์ เดอะ มูน (1965)  กัลลิเวอร์ผจญภัย (1977)  กัลลิเวอร์ผจญภัย (2010) 
โทรทัศน์:  การผจญภัยของกัลลิเวอร์ (1968–1970)  กัลลิเวอร์ผจญภัย (1996)
เบรฟเซิร์ช

| --- | --- |
ภาพถ่ายหน้าจอเบรฟเซิร์ช
ประเภท: โปรแกรมค้นหาเว็บ
ยูอาร์แอล: search.brave.com 
ลงทะเบียน: ไม่จำเป็น
เปิดตัว: March 2021; 3 ปีก่อน (March 2021)
สถานะปัจจุบัน: เปิดให้บริการ
เบรฟเซิร์ช เป็นเครื่องมือค้นหาที่พัฒนาโดยบริษัทเบรฟซอฟต์แวร์ ซึ่งได้รับการกำหนดให้เป็นเครื่องมือค้นหาเริ่มต้นสำหรับผู้ใช้เว็บเบราว์เซอร์เบรฟในบางประเทศ
การวิพากษ์วิจารณ์

ในปี 2020 เบรฟแอบเปลี่ยนเส้นทางยูอาร์แอลไปยังบริษัทสกุลเงินดิจิทัลที่มีลิงก์พันธมิตรเพื่อหากำไร ทำให้ประธานบริหารออกมาขอโทษ เบรฟตั้งเซิร์ฟเวอร์ในสหรัฐซึ่งเป็นสมาชิกของห้าตา เบรฟเซิร์ชยังไม่ได้รับการเผยแพร่แบบโอเพนซอร์สเหมือนกับเบรฟซึ่งเบรนดัน ไอก์ กล่าวว่าทำเช่นนี้เพื่อความปลอดภัยจนกว่าจะมีการปรับปรุงให้ดีขึ้น (hardened)
แหล่งข้อมูลอื่น

เบรฟเซิร์ช
เภสัชกรรมสมัยกลาง

เภสัชกรรมสมัยกลาง เป็นยุคทางเภสัชกรรมในสมัยกลางของยุโรป ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกต่ออนารยชนเผ่าเยอรมันนั้น บริเวณประเทศอิตาลีได้แปรสภาพกลายเป็นสนามรบจากการุกรานของศัตรูและการแพร่ระบาดของโรคติดต่อทางผิวหนัง ประชากรล้มตายเป็นจำนวนมาก นับเป็นสถานการณ์อันไม่ส่งเสริมต่อการใฝ่หาความรู้ใหม่ของนักวิทยาศาสตร์หรือนักปราชญ์ทั่วไป ประชากรส่วนมากหันไปพึ่งบทบาททางศาสนาเป็นการทดแทน จนทำให้นักบวชของคริสต์ศาสนามีบทบาททางการรักษาโดยฝาแฝด Damian ซึ่งเป็นนักบวชชาวอาหรับได้รับบาดเจ็บจากการถูกทำร้ายในสงครามกลางเมืองสมัยจักรพรรดิไดโอคลีเชียนในราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 พวกเขาจึงหันไปอัปถัมภ์ผู้ป่วยด้วยความรู้ทางการแพทย์และเภสัชกรรมในหลายเมืองทั่วศาสนาจักร ในภายหลังได้มีนักบวชคนอื่นๆมาร่วมช่วยเหลืออีกด้วย อย่างไรก็ดีฝาแฝด Damian ก็ยังคงเป็นตัวแทนของเภสัชกรที่คุ้มครองผู้ป่วยยิ่งกว่าการบริการ
การแพทย์และเภสัชกรรมโดยนักบวช

ในช่วงยุคกลางตอนต้น ความรู้ทั้งศาสตร์และศิลป์ของกรีก-โรมันหลงเหลือในยุโรปไม่มากนัก มาร์คัส ออเรลิอัส คาสสิโอโดรัสเสนาบดีในพระเจ้าธีโอดอริคมหาราชได้ถวายคำแนะนำให้พระองค์แต่งตั้งตำแหน่งผู้ปกครองและให้อำนาจในการปกป้องศิลปกรรมทางประวัติศาสตร์รวมทั้งความรู้ช่วงประวัติศาสตร์ คาสสิโอโดรัสได้แก่ตั้งสถาบันการศึกษาทั่วไป ซึ่งการแพทย์และเภสัชกรรมได้รับการบรรจุเป็นส่วนหนึ่งในหนังสือ พื้นฐานวิทยาศาสตร์ยุคกลาง นอกจากนี้คาสสิโอโดรัสได้ตั้งกฎให้นักบวชที่ปฏิบัติในฐานะแพทย์ด้วยนั้น ต้องมีความรู้ในงานเขียนของไดออสเครติส สามารถอ่านและแปลภาษาละตินในงานเขียนของฮิปโปกราเตสและกาเลนได้ และต้องศึกษาการทำงานของ Caellius Aurelianus แพทย์ชาวโรมันในช่วงศตวรรษที่ 1 ดังนั้นคาสสิโอโดรัสจึงมีบทบาทสำคัญในด้านการแพทย์ที่บริบาลโดยนักบวชและการสืบทอดความรู้ของกรีก-โรมันให้คงอยู่
การแพทย์และเภสัชกรรมโดยนักบวชที่ใช้ความรู้เดิมซ้ำซากตามกฎของคาสสิโอโดรัสทำให้เป็นการปิดโอกาสในการแสวงหาความรู้ทางการแพทย์ใหม่ๆ แต่มีเพียงนักบวชบางส่วนเท่านั้นที่มีโอกาสศึกษาตำราอื่นๆนอกจากที่คาสสิโอโดรัสกำหนดไว้ เช่น บันทึกของพลินิผู้อาวุโส, Scribonius Largus เป็นต้น ซึ่งเป็นการอธิบายการแพทย์ในสมัยโรมัน การใช้สมุนไพรโบราณและวิธีการใช้ยาที่โบราณ ส่วนความรู้ในภาษากรีกส่วนใหญ่ที่ได้รวบรวมและรักษาไว้ยังมิได้มีการนำออกมาใช้ เนื่องจากนักบวชในสมัยนั้นส่วนใหญ่ยังไม่สามารถอ่านภาษากรีกได้ จนกระทั่งในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ได้กลับมามีการพัฒนาด้านความรู้อีกครั้งเมื่อคอนสแตนตินแห่งแอฟริกา (Constantine of Africa) ได้แปลบทความใหม่ๆในหลากหลายสาขา ซึ่งได้รับอิทธิพลจากการค้าขายของพ่อค้าชาวอาหรับ และบันทึกภาษากรีกที่ได้เก็บรักษาไว้ก็ได้นำมาใช้เมื่อนักปราชญ์ที่อาศัยในดินแดนกรีกมาค้นพบเอกสารดังกล่าว ซึ่งเป็นรากฐานอารยธรรมในยุคเรอเนซองส์
งานเขียนด้านเภสัชกรรมในสมัยกลางโดยนักบวชส่วนมากเป็นการรวบรวมจากบทความภาษาละตินที่เกี่ยวกับการใช้สมุนไพร เช่น De ciribus herbarum เป็นต้น จนกระทั่งในราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 จึงได้เริ่มมีการรวบรวมสมุนไพรในสมัยกลางอย่างแท้จริง หนังสือ Macer floridus เป็นหนังสือที่รวบรวมเรื่องราวของสมุนไพรที่เชื่อว่ากำเนิดในยุคกลางอย่างแท้จริง คือ มิได้อาศัยความรู้จากในสมัยกรีก-โรมัน
เปโซชิลี

เปโซชิลี 1875 เงิน
เปโซเป็นสกุลเงินของประเทศชิลี เปโซปัจจุบันได้แพร่สะพัดไปตั้งแต่ปี 1975 กับรุ่นก่อนหน้านี้การไหลเวียนระหว่าง 1817 และ 1960
| ด ค กสกุลเงินตราในทวีปอเมริกา |
| --- | --- |
อเมริกาเหนือ:  ดอลลาร์แคนาดา แคนาดา  แซ็งปีแยร์และมีเกอลง  โครนเดนมาร์ก กรีนแลนด์  ยูโร แซ็งปีแยร์และมีเกอลง  เปโซเม็กซิโก  ดอลลาร์สหรัฐ 
แคริบเบียน:  โฟลรินอารูบา  ดอลลาร์บาฮามาส  ดอลลาร์บาร์เบโดส  ดอลลาร์เบอร์มิวดา  ดอลลาร์หมู่เกาะเคย์แมน  เปโซคิวบา  คอนเวอร์ทิเบิลเปโซ  เปโซดอมินีกา  ดอลลาร์แคริบเบียนตะวันออก แองกวิลลา  แอนติกาและบาร์บูดา  ดอมินีกา  เกรเนดา  มอนต์เซอร์รัต  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ยูโร แซ็ง-มาร์แต็ง  แซ็ง-บาร์เตเลมี  กัวเดอลุป  มาร์ตีนิก  กูร์ดเฮติ  ดอลลาร์จาเมกา  กิลเดอร์เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส  กือราเซา  ซินต์มาร์เติน  ดอลลาร์ตรินิแดดและโตเบโก  ดอลลาร์สหรัฐ ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะเวอร์จิน  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  แคริบเบียนเนเธอร์แลนด์  หมู่เกาะเติกส์และเคคอส 
อเมริกากลาง:  ดอลลาร์เบลีซ  โกลอนคอสตาริกา  เกตซัลกัวเตมาลา  เลมปิราฮอนดูรัส  กอร์โดบานิการากัว  บัลโบอาปานามา  ดอลลาร์สหรัฐ เอลซัลวาดอร์  ปานามา 
อเมริกาใต้:  เปโซอาร์เจนตินา  โบลิเบียโนโบลีเวีย  เรอัลบราซิล  ปอนด์สเตอร์ลิง บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี  เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช  เปโซชิลี  เปโซโคลอมเบีย  เหรียญเซนตาโบเอกวาดอร์ เอกวาดอร์  ยูโร เฟรนช์เกียนา  ปอนด์หมู่เกาะฟอล์กแลนด์  ดอลลาร์กายอานา  กัวรานีปารากวัย  นูเอโบโซลเปรู  ดอลลาร์ซูรินาม  เปโซอุรุกวัย  ดอลลาร์สหรัฐ เอกวาดอร์  โบลิบาร์เวเนซุเอลา 
อดีตสกุลเงิน:  กรูเซย์รูบราซิล  เรอัลเม็กซิโก  ปอนด์จาเมกา 
สกุลเงิน: ทวีปยุโรป - ทวีปเอเชีย - ทวีปแอฟริกา - เขตโอเชียเนีย
เทศบาลตำบลสามโก้

| เทศบาลตำบลสามโก้ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.สามโก้
พิกัด: 14°36′02.8″N 100°15′35.3″E﻿ / ﻿14.600778°N 100.259806°E﻿ / 14.600778; 100.259806
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อ่างทอง
อำเภอ: สามโก้
จัดตั้ง: 25 พฤษภาคม 2542 (ทต.สามโก้)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: บุญชู ชูวงษ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 57.850 ตร.กม. (22.336 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด: 10,750 คน
 • ความหนาแน่น: 185.82 คน/ตร.กม. (481.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05150701
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 99 หมู่ที่ 10 ตำบลสามโก้ อำเภอสามโก้ จังหวัดอ่างทอง 14160
โทรศัพท์: 0 3569 7688
เว็บไซต์: www.samko.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลสามโก้ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในอำเภอสามโก้ จังหวัดอ่างทอง ที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลสามโก้ ตำบลราษฎรพัฒนา และตำบลมงคลธรรมนิมิต อยู่ห่างจากอำเภอเมืองอ่างทองประมาณ 24 กิโลเมตร เป็นเทศบาลที่เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการต่าง ๆ และเป็นศูนย์กลางความเจริญของอำเภอสามโก้
ที่มาของชื่อ

"สามโก้" ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นแหล่งผลิตเม็ดข้าวส่งพระนครเลี้ยงชาวกรุง ตำบลสามโก้เป็นที่ราบลุ่มมีน้ำทำการเกษตรทั้งปี และมีศิลปวัฒนธรรมเป็นของตนเองมาแต่สมัยโบราณ ในช่วงตั้งอำเภอเป็นที่ดินของนายจอง นายแขม เดิมเป็นที่รัก และเดิมชื่อบ้านสามตะโก และต่อมาเรียกเป็นสามโก้ จนถึงปัจจุบันนี้