stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟรันเชสโก ตอตตี
สถิติการลงเล่น > สถิติการลงเล่นและทำประตูในรายการต่าง ๆ

เซเรียอา : 527 นัด 226 ประตู
โกปปาอีตาเลีย : 48 นัด 17 ประตู
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา : 5 นัด 1 ประตู
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก : 50 นัด 16 ประตู
ยูฟ่ายูโรปาลีก : 38 นัด 21 ประตู
ฟุตบอลโลก : 11 นัด 1 ประตู
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป : 6 นัด 2 ประตู
วินเชนโซ จุสตีนีอานี

| วินเชนโซ จุสตีนีอานี |
| --- | --- |

เกิด: 13 กันยายน ค.ศ. 1564
เสียชีวิต: 27 ธันวาคม ค.ศ. 1637
อาชีพ: นายธนาคารและนักสะสมศิลปะ
มาร์เกเซ วินเชนโซ จุสตีนีอานี (อิตาลี: Marchese Vincenzo Giustiniani; 13 กันยายน ค.ศ. 1564 - 27 ธันวาคม ค.ศ. 1637) เป็นนายธนาคารและนักสะสมศิลปะคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 จุสตีนีอานีมีชื่อเสียงในปัจจุบันจากงานสะสมศิลปะที่พาลัซโซจุสตีนีอานี ใกล้ตึกแพนเทียนในกรุงโรมและที่ปาลัซโซของครอบครัวที่บัสซาโนโดยวินเชนโซและพี่ชายเบนเนเดตโต และในการเป็นผู้อุปถัมภ์การาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วินเชนโซ จุสตีนีอานี
สกูเดเรียอัลฟาทอรี

| --- | --- |
ชื่อเต็ม: สกูเดเรียอัลฟาทอรีฮอนด้า
ที่ตั้ง: ฟาเอนซา อิตาลี
หัวหน้าทีม: Helmut Marko (ที่ปรึกษาเร็ดบุล) Franz Tost (หัวหน้าทีม)
ผู้จัดการทีม: Graham Watson
ผู้อำนวยการด้านเทคนิค: Jody Egginton
ผู้ก่อตั้ง: Dietrich Mateschitz
เว็บไซต์: scuderiaalphatauri.com
ชื่อก่อนหน้า: สกูเดเรียโตโรรอสโซ
สถิติการแข่งขันรถสูตรหนึ่งชิงแชมป์โลก
แข่ง: 0
แชมป์ผู้ผลิต: 0
แชมป์ผู้ขับ: 0
ชนะ: 1
โพเดียมส์: 0
คะแนน: 0
ตำแหน่งโพล: 0
รอบที่เร็วที่สุด: 0
สกูเดเรียอัลฟาทอรี (อิตาลี: Scuderia AlphaTauri) หรือรู้จักกันในชื่อทั่วไปว่า อัลฟาทอรี และเข้าแข่งในชื่อ สกูเดเรียอัลฟาทอรีฮอนด้า เป็นทีมแข่งรถสูตรหนึ่งอิตาลีหนึ่งในสองทีมแข่งรถสูตรหนึ่งที่เร็ดบุลเป็นเจ้าของ ทีมนี้เตรีมลงแข่งขันครั้งแรกในออสเตรเลียนกรังด์ปรีซ์ 2020 ผลมาจากการที่เปลี่ยนชื่อจาก "โตโรรอสโซ" เป็น "อัลฟาทอรี" เพื่อโปรโมตสินค้าแฟชั่น และทำหน้าที่เป็นทีมพี่น้อง แทนการเป็นทีมเยาวชนของเร็ดบุลเรซซิง
ลุยจี กอนซากา

| นักบุญลุยจี กอนซากา |
| --- | --- |

นักบวช
เกิด: 9 มีนาคม ค.ศ. 1568(1568-03-09) เมืองกัสตีลโยเนเดลเลสตีวีเอเร ดัชชีมันโตวา
เสียชีวิต: มิถุนายน 21, 1591(1591-06-21) (23 ปี) กรุงโรม รัฐสันตะปาปา
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เป็นนักบุญ: 31 ธันวาคม ค.ศ. 1726 กรุงโรม รัฐสันตะปาปา  โดย สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13
สักการสถานหลัก: โบสถ์ซันตีญาซีโอดีโลโยลาดีกัมโปมาร์ซีโอ
วันฉลอง: 21 มิถุนายน
องค์อุปถัมภ์: เด็กนักเรียน
นักบุญลุยจี กอนซากา (อิตาลี: Luigi Gonzaga) เป็นนักบวชชาวอิตาลีคณะเยสุอิต แม้จะเป็นบุตรคนโตในครอบครัวขุนนาง แต่ท่านก็สละสิทธิของบุตรหัวปีเพื่อปฏิญาณตนเป็นนักบวชตั้งแต่อายุยังน้อย ท่านอุทิศตนกับการพยาบาลผู้ป่วยจนติดโรคที่ระบาดอยู่ในขณะนั้น และถึงแก่มรณกรรมขณะอายุได้เพียง 23 ปี
ประวัติ

ลุยจี กอนซากา เกิดเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1568 เป็นบุตรชายคนโตของแฟร์รันเต กอนซากา มาร์ควิสแห่งกัสตีลโยเน ขุนนางตระกูลกอนซากา กับนางมาร์ตา ตานา ดี ซันเตนา บิดาของท่านตั้งใจว่าเมื่อท่านโตขึ้นจะให้ท่านเป็นทหาร แต่เมื่อลุยจีอายุได้เพียง 9 ปี ก็ตัดสินใจจะเป็นนักบวชและถือพรหมจรรย์ตลอดชีพ ท่านพยายามควบคุมตนเองอย่างเข้มงวด ไม่มองหน้าสตรี ใช้เวลากับการอธิษฐานเป็นเวลานาน บิดาของของลุยจีเมื่อทราบเรื่องก็ไม่ยอมรับและพยายามขัดขวางทุกวิถีทางไม่ให้ท่านบวช แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนความตั้งใจของลุยจีได้
ลุยจีได้ปฏิญาณตนเป็นโนวิซในคณะเยสุอิตเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1585 และในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1587 ขณะอายุได้ 18 ปี ลุยจีก็ได้ปฏิญาณตนตลอดชีพ แล้วเข้าศึกษาด้านเทววิทยา เพื่อเตรียมจะรับศีลอนุกรมต่อไป และได้อาร์ชบิชอปโรแบร์โต เบลลาร์มีโน เป็นบิดาผู้ดูแลฝ่ายจิตวิญญาณ
ในปี ค.ศ. 1591 เกิดโรคระบาดทั่วกรุงโรม คณะเยสุอิตจึงไปเปิดโรงพยาบาลเพื่อช่วยเหลือผู้ป่วย ภราดาลุยจีอาสาไปช่วยพยาบาลผู้ป่วยด้วย และได้ทำงานอย่างอุตสาหะจนติดเชื้อไปด้วย อาการของภราดาลุยจีทรุดหนักลงเรื่อย ๆ จนถึงแก่มรณกรรมในวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1591 ขณะอายุได้เพียง 23 ปี
หลังมรณกรรม

หลังจากมรณกรรม ภราดาลุยจี กอนซากา ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1605 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1726 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13
ราชวงศ์ซาวอย

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ:  เคานท์แห่งซาวอย  ดยุคแห่งซาวอย  กษัตริย์แห่งอิตาลี  กษัตริย์แห่งสเปน  กษัตริย์แห่งโครเอเชีย  กษัตริย์แห่งแอลเบเนีย  กษัตริย์แห่งเอธิโอเปีย 
ปกครอง: อิตาลี ฝรั่งเศส สเปน และโครเอเชีย
เชื้อชาติ: ชาวอิตาลี, เดิมชาวแฟรงค์
สาขา: ซาวอย-คาริยัน ซาวอย-เอออสตา ซาวอย-เจนัว (สิ้นสุด ค.ศ. 1996)
ประมุขพระองค์แรก: อุมแบร์โตที่ 1
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: เจ้าชายเอมานูเอเล ฟีลีแบร์โตแห่งซาวอย เจ้าชายแห่งเวนิส หรือ  เจ้าชายไอโมน ดยุกแห่งอาพูเลีย
ประมุขพระองค์สุดท้าย: พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2
สถาปนา: ค.ศ. 1003
สิ้นสุด: ค.ศ. 1946
ด ค ก
ราชวงศ์ซาวอย (อิตาลี: Casa Savoia, อังกฤษ: House of Savoy) เป็นราชตระกูลที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1003ในภูมิภาคประวัติศาสตร์ซาวอย ราชตระกูลขยายตัวและรุ่งเรืองขึ้นจากราชตระกูลที่ปกครองอาณาจักรเคานท์ในบริเวณซาวอยไปจนในที่สุดก็ได้ปกครองราชอาณาจักรอิตาลีจนกระทั่งปลายสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อตำแหน่งพระมหากษัตริย์อิตาลีถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1946 ราชวงศ์ซาวอยเป็นราชตระกูลที่เก่าที่สุดในโลก , ฝรั่งเศส สเปน และ โครเอเชีย
ประวัติ

ตระกูลซาวอยเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับชุมชนอิสระในสวิตเซอร์แลนด์ปัจจุบัน ชื่อของตระกูลมาจากภูมิภาคประวัติศาสตร์ซาวอยที่ในปัจจุบันอยู่ในฝรั่งเศส ต่อมาตระกูลซาวอยก็ขยายตัวจากการเป็นผู้ปกครองบริเวณท้องถิ่นจนในที่สุดก็ได้ปกครองคาบสมุทรอิตาลีเกือบทั้งหมด แต่การขยายตัวมิได้เกิดจากการพิชิตดินแดนแต่การค่อย ๆ ขยายอาณาจักรทีละน้อยโดยการเสกสมรส และการวางแผนทางการเมืองอันฉลาดเฉลียวในการผนวกดินแดนเข้ามาในครอบครอง
ประวัติ > ประวัติเริ่มต้น

ราชวงศ์ซาวอยสืบเชื้อสายมาจากอุมแบร์โตเคานท์แห่งซาบอเดีย (Humbert I of Savoy)  (ค.ศ. 1003–ค.ศ. 1047 หรือ ค.ศ. 1048) เชื่อกันว่าครอบครัวของอุมแบร์โตเดิมมาจากบริเวณไม่ไกลจากมักเดบวร์ก (Magdeburg) ในแซกโซนี ขณะที่บันทึกแรกที่สุดของตระกูลเป็นบันทึกเกี่ยวกับพี่น้องสองคนในคริสต์ศตวรรษที่ 10 อามาเดอัสและอุมแบร์โต  แม้ว่าเดิมจะเป็นอาณาจักรเคานท์ที่มีฐานะไม่ค่อยดีนัก แต่ต่อมาผู้สืบเชื้อสายของตระกูลนี้เป็นผู้มีความสามารถทางการทูตและสามารถขยายอำนาจควบคุมเส้นทางสำคัญทางยุทธศาสตร์ผ่าน เทือกเขาแอลป์เส้นต่าง ๆ ได้ ลูกชายสองคนของอุมแบร์โตเป็นสังฆราชที่แอบบีแซงต์มอริซบนฝั่งแม่น้ำโรนทางตะวันออกของทะเลสาบเจนีวา และนักบุญมอริซก็ยังคงเป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซาวอย
ลูกชายของอุมแบร์โตออตโต เคานท์แห่งซาวอยขึ้นเป็นประมุขของตระกูลในปี ค.ศ. 1051 หลังจาการเสียชีวิตของพี่ชายคนโต อามาเดอัสที่ 1 เคานท์แห่งซาวอย และสมรสกับอเดลเลดแห่งตูรินที่ทำให้อาณาจักรมาควิสแห่งซูซาพร้อมด้วยเมืองตูรินและพิเนโรโลตกมาอยู่ในเป็นสมบัติของตระกูลซาวอย  ความสามารถทางการทูตนี้ทำให้มหาอำนาจในยุโรปที่รวมทั้งฝรั่งเศส อังกฤษ และ สเปน หันมาฟังความเห็นของดยุคแห่งซาวอย
ดูเพิ่ม

อาณาจักรดยุคแห่งซาวอย
ประวัติศาสตร์อิตาลี
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ประวัติศาสตร์สเปน
ประวัติศาสตร์โครเอเชีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ราชวงศ์ซาวอย
วิลเลียม เทลล์ (อุปรากร)

วิลเลียม เทล (ฝรั่งเศส: Guillaume Tell; อิตาลี: Guglielmo Tell; อังกฤษ: William Tell) เป็นอุปรากรความยาว 4 องก์ ที่แต่งโดยโจอากีโน รอสซีนี (1792 – 1868) คีตกวีชาวอิตาลี ดัดแปลงจากบทละครในปี ค.ศ. 1804 เรื่อง Wilhelm Tell ต้นฉบับภาษาเยอรมันของฟรีดิช ชิลเลอร์  (1759  – 1805) เป็นเรื่องราวของวิลเลียม เทล วีรบุรุษนักแม่นธนูชาวสวิสที่เป็นผู้นำการต่อต้านการปกครองของราชวงศ์ฮับส์บูร์กในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นผลงานอุปรากรชิ้นสุดท้ายของรอสซีนี ก่อนจะวางมือจากการเขียนอุปรากร
อุปรากรเรื่องนี้มีความยาวทั้งสิ้นประมาณ 4 ชั่วโมง ออกแสดงครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศสโดยคณะ Opéra de Paris เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1829 ที่โรงละคร Salle Le Peletier  และแสดงเป็นภาษาอิตาลี ที่โรงละคร Teatro di San Carlo ในเนเปิลส์ อิตาลี เมื่อปี ค.ศ. 1833 แต่เนื่องจากมีเนื้อหาเกี่ยวกับการเมือง และการต่อต้านอำนาจรัฐบาล จึงทำให้ถูกเซ็นเซอร์ และไม่ได้แสดงอีกเป็นเวลากว่า 50 ปี  จากนั้นได้ออกแสดงในเวนิส ที่โรงละคร Teatro La Fenice ในปี ค.ศ. 1856   ส่วนในเวียนนาซึ่งไม่มีปัญหาการเซ็นเซอร์ อุปรากรเรื่องนี้ได้รับความนิยมและได้ออกแสดงถึง 422 รอบ ระหว่างปี ค.ศ. 1830 ถึง 1907
อุปรากรเรื่องนี้มีท่อนโอเวอร์เชอร์ "William Tell Overture" ที่ได้รับความนิยมและถูกนำมาเล่นซ้ำอยู่เสมอ โดยดมีตรี ชอสตโกวิช นำมาบรรจุในในซิมโฟนีหมายเลข 15 ของเขาในปี ค.ศ. 1971, ไมค์ โอลด์ฟิลด์ นำมาบันทึกเสียงเป็นซิงเกิลในปี ค.ศ. 1977  นอกจากนั้นยังถูกนำมาใช้เป็นดนตรีประกอบภาพยนตร์โฆษณา และรายการโทรทัศน์อยู่เสมอ  รวมทั้งในซีรีส์ละครวิทยุและภาพยนตร์ โลนเรนเจอร์ และภาพยนตร์ของสแตนลีย์ คูบริก เรื่อง A Clockwork Orange (1971)
แหล่งข้อมูลอื่น

William Tell Overture เก็บถาวร 2011-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (MIDI Format)
ฟังผลงาน William Tell Overture ที่ มิวโซเพน
William Tell Overture
Cesare Sodero's band performs parts 3 (Ranz des vaches) and 4 (Finale) of the overture in 1914.
ลากวีลา

| ลากวีลา L'Aquila |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune dell'Aquila โกมูเนเดลลากวีลา
ภาพถ่ายทางอากาศเมืองลากวีลา
ลากวีลา
พิกัด: (72948) 42°21′N 13°24′E﻿ / ﻿42.350°N 13.400°E﻿ / 42.350; 13.400
ประเทศ:  อิตาลี
แคว้น: อาบรุซโซ
จังหวัด: ลากวีลา (AQ)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: มัสซีโม ชาเลนเต
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 466.87 ตร.กม. (180.26 ตร.ไมล์)
ความสูง: 714 เมตร (2,343 ฟุต)
ประชากร (31 ตุลาคม พ.ศ. 2551)
 • ทั้งหมด: 72,948 คน
 • ความหนาแน่น: 135 คน/ตร.กม. (350 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Aquilani
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสพื้นที่: 0862
Patron saint: นักบุญมักซีมุส, นักบุญเอกวีตีอุส, นักบุญปีเตอร์ เซเลสติน, นักบุญแบร์นาร์ดีโนแห่งซีเอนา
วันนักบุญ: 10 มิถุนายน
เว็บไซต์: www.comune.laquila.it
ลากวีลา (อิตาลี: L'Aquila มีความหมายว่า "นกอินทรี") เป็นเมืองทางภาคกลางของประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลักทั้งของแคว้นอาบรุซโซและจังหวัดลากวีลา มีจำนวนประชากร 72,913 คน แต่ในช่วงกลางวันจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็น 100,000 คนเนื่องจากมีผู้เข้ามาเรียน ค้าขาย ทำงาน และท่องเที่ยว เมืองนี้ตั้งอยู่ภายในกำแพงเมืองที่สร้างขึ้นในยุคกลางบนเนินเขาลูกหนึ่งในหุบเขาอันกว้างขวางของแม่น้ำอาแตร์โน-เปสการา ล้อมรอบด้วยเทือกเขาแอเพนไนน์ โดยมียอดเขากรันซัสโซดีตาเลียซึ่งเป็นภูเขาสูงและมีหิมะปกคลุมตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตัวเมือง
ลากวีลาเป็นเมืองที่สร้างขึ้นในยุคกลาง ถนนแคบ ๆ ในตัวเมืองตัดกันจนเหมือนเป็นเขาวงกต มีโบสถ์อาคารสมัยบารอกและสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตั้งอยู่เรียงราย จนกระทั่งมุ่งไปสู่จัตุรัสที่สง่างาม เนื่องจากเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยลากวีลา เมืองนี้จึงเป็นเมืองมหาวิทยาลัยที่มีชีวิตชีวาแห่งหนึ่งและมีสถาบันทางวัฒนธรรมมากมาย ได้แก่ โรงละคร วงดุริยางค์ซิมโฟนี สถาบันวิจิตรศิลป์ เรือนเพาะชำของรัฐ และสถาบันภาพยนตร์
เมืองพี่น้อง

ลากวีลามีความสัมพันธ์ในรูปแบบเมืองพี่น้องกับเมืองอื่น ๆ ดังนี้
รอทท์ไวล์, เยอรมนี
ยอร์ก, แคนาดา
เกวงกา, สเปน
โฮบาร์ต, ออสเตรเลีย
เจลอนากูรา, โปแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996
แบร์นัลดา, อิตาลี
บิสตรีตซา, โรมาเนีย
บาลเบ็ก, เลบานอน
ดูเพิ่ม

แผ่นดินไหวที่อิตาลี พ.ศ. 2552
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อิตาลี)
ภูเขากรันซัสโซ รูปภาพและข่าว (อิตาลี)
ลัมโบร์กีนี กัลลาร์โด

| ลัมโบร์กีนี กัลลาร์โด |
| --- | --- |
กัลลาร์โด แอลพี550-2 คูเป (โฉมที่สอง)
ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ลัมโบร์กีนี
เริ่มผลิตเมื่อ: ค.ศ. 2003–2013
รุ่นปี: ค.ศ. 2003–2013
แหล่งผลิต: Sant'Agata Bolognese, ประเทศอิตาลี
ผู้ออกแบบ: อิตัลดีไซน์จูจีอาโร (Italdesign Giugiaro) (ออกแบบช่วงต้น) ลุก ดังเคอร์เวิร์ค (Luc Donckerwolke) (ออกแบบช่วงท้าย)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งสมรรถนะสูง (Sports car)
รูปแบบตัวถัง: 2 ประตู คูเป  2 ประตู โรดสเตอร์
โครงสร้าง: เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสี่ล้อ (M4) ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) (ในรุ่น LP550-2)
จำนวนประตู: 2 แบบบานเปิดธรรมดา
รุ่นที่คล้ายกัน: ออดี อาร์8 ลัมโบร์กินี คอนเซ็ปต์ เอส ลัมโบร์กีนี เซสโต เอเลเมนโต
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 5.0 L V10 (โฉมแรก)  5.2 L V10 (โฉมที่สอง)
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดา 6 จังหวะ  เกียร์กึ่งอัตโนมัติ อี-เกียร์ 6 จังหวะ
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,560 mm (100.8 in)
ความยาว: 4,300–4,386 mm (169.3–172.7 in)
ความกว้าง: 1,900 mm (74.8 in)
ความสูง: 1,165 mm (45.9 in) (coupé) 1,184 mm (46.6 in) (spyder)
น้ำหนัก: 1,591 kg (3,507 lb) LP560-4   1,597 kg (3,520 lb) Gallardo   1,733 kg (3,820 lb) Spyder    1,558 kg (3,434 lb) Supperleggera  1,547 kg (3,410 lb) LP550-2 Valentino Balboni  1,520 kg (3,350 lb) LP570-4 Superleggera
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: ลัมโบร์กินี แจลปา
รุ่นต่อไป: ลัมโบร์กินี ฮูราแคน
ลัมโบร์กีนี กัลลาร์โด (อิตาลี: Lamborghini Gallardo; อ่านว่า "กัลญาร์โด") เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนตร์กลางลำท้าย ขับเคลื่อนทุกล้อ (M4)/ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัท ลัมโบร์กีนีจากอิตาลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 จนถึงปัจจุบัน กัลลาร์โด กลายเป็นรุ่นที่มียอดจำหน่ายดีที่สุดของลัมโบร์กีนี ด้วยยอดการผลิตทั้งหมดตลอดจนจบสายการผลิตคือ 14,022 คัน โดยชื่อ "กัลลาร์โด" มาจากชื่อ กระทิงที่มีชื่อเสียงจากกีฬาต่อสู้กระทิงของสเปน เครื่องยนต์ V10 ของกัลลาร์โด ได้กลายเป็นเครื่องยนต์ที่ใช้คู่กับรถรุ่นนี้มาโดยตลอด จนได้นำไปสู่การพัฒนาต่อยอดเป็น เครื่องยนต์ V12 สำหรับรุ่นต่อๆไป โดยรุ่นแรกคือ ลัมโบร์กีนี มูร์เซียลาโก และ ลัมโบร์กีนี อะเวนตาโดร์
ปัจจุบัน ลัมโบร์กีนี กัลลาร์โด ถือเป็นชื่อสายการผลิตที่ยาวนานที่สุดของลัมโบร์กีนี โดยสถิติก่อนหน้านี้คือรุ่นแจลปา (Lamborghini Jalpa) ซึ่งยกเลิกการผลิตไปในปี ค.ศ. 1988 และในปี ค.ศ. 2013 ทางบริษัทลัมโบร์กีนี ก็ได้ออกมาประกาศ ยกเลิกการผลิตกัลลาร์โดรุ่นนี้แล้ว และถูกแแทนที่ด้วยรุ่น ฮูราแคน (Huracan)
โฉมทั้งหมดของกัลลาร์โด > โฉมแรก

Gallardo - เปิดตัวในปี ค.ศ. 2004 : ถือเป็นรุ่นแรกและโฉมแรก ของ รุ่นกัลลาร์โด มาพร้อมกับเครื่องยนต์ขนาด 5 ลิตร (4961cc) V10 โดยนำเครื่อง V8 ของออดี้ มาเป็นฐานในการพัฒนา ซึ่งได้รับการพัฒนาโดย บริษัท คอสเวิร์ธ( Cosworth ) จากอังกฤษ โฉมนี้ได้ออกแบบระบบเกียร์ออกเป็น 2 ประเภท คือ ประเภทธรรมดา ( Manual ) 6 จังหวะ และ ประเภทเซมิ-ออโต ( Semi-automatic  ) 6 จังหวะ หรือคำย่อ ชื่อเกียร์ของลัมโบร์กีนีนี้ว่า "E Gear"
Spyder - เปิดตัวในเดือนมกราคม ปี ค.ศ. 2006 ที่งานลอสแองเจิลลิส ออโต้ โชว์ : เป็นโฉมที่ปรับหลังคาด้านบนให้เป็นแบบ หลังคาผ้าใบ หรือที่ภาษาอังกฤษเรียกว่า "Soft top"
Gallardo Superleggera - เปิดตัวในช่วงปี ค.ศ. 2007 ที่งานเจนีวา ออโต้ โชว์ : โฉมนี้ได้มีคำว่า "ซูเปอร์เล็กเกร่า" ตามหลังชื่อรุ่น ซึ่งเป็นชื่อที่ตั้งให้กับแนวการออกแบบสไตล์ใหม่ของลัมโบร์กีนี 350 จีที ซึ่งได้รับการสร้างและออกแบบโดยบริษัท Carrozzeria Touring จากอิตาลี จนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 ลัมโบร์กีนี ก็ได้ยุติการการสร้างโฉมนี้ลง จึงทำให้โฉมนี้ออกสู่ตลาดเพียง 172 คัน โดยแบ่ง เป็นสีขาว 10 คัน สีดำ 37 คัน สีเหลือง 45 คัน สีส้ม 46 คัน และสีชมพูเพียงแค่ 1 คัน
โฉมทั้งหมดของกัลลาร์โด > โฉมที่สอง

LP 560-4 - เปิดตัวในปี ค.ศ. 2008 ที่งานเจนีวา มอเตอร์ โชว์  : นับเป็นการเปลี่ยนโฉมหน้า ในโฉมที่ 2 ของกัลลาร์โด มาพร้อมกับเครื่องยนต์ใหม่ ขนาด 5.2 ลิตร V10 และใช้รหัส 560 เป็นแรงม้า มีการปรับลด การปล่อย CO2 ลงถึง 18% ขัดกับสมถนะที่สูงขึ้น สำหรับการออกแบบ ก็ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก ลัมโบร์กีนี มูร์เซียลาโก และ ลัมโบร์กีนี เรเบนตัน
LP 560-4 Spyder - เปิดตัวในปี 2008 ที่งาน แอลเอ ออโต้ โชว์  : เป็นโฉมเสริมต่อจาก LP 560-4 อีกที โดยการปรับหลังคาเป็นแบบเปิดประทุน สำหรับความเร็วและความเร่งถือว่า ลดลงเล็กน้อย
LP 570-4 Superleggera - เปิดตัวในเดือนมีนาคม ปี ค.ศ. 2010 : มาพร้อมกับขนาดที่เบากว่า ทำให้โฉมนี้เป็นโฉมที่เบาที่สุดในบรรดารถทุกคันของลัมโบร์กีนี รวมถึงสมถนะที่สูงขึ้นกว่า LP 560-4 ด้วยแรงม้า 570 แรงม้า ใช้อัตราเร่ง 0-100 เพียง 3.4 วินาที และความเร็วสูงสุดถึง 324 กม./ชม.
LP 570-4 Spyder Performante - ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 2010 : เป็นโฉมเสริมต่อจาก LP 570-4 Superleggera อีกที โดยการปรับหลังคาเป็นแบบเปิดประทุน สำหรับความเร็วและความเร่งยังคงสามารถรักษาสภาพเดิมไว้ได้อยู่
2013 LP 560-4 Coupe and Spyder - เปิดตัวในปี ค.ศ. 2012 ที่งาน ปารีส มอเตอร์ โชว์  : เป็นโฉมปรับแต่ง ในสไตล์ใหม่ อย่าง การแต่งด้านหน้า-หลัง ในรูปทรงสีเหลี่ยมคางหมู การใช้ยางขนาด 19 นิ้ว เป็นต้น
ดูเพิ่ม

ลัมโบร์กีนี
ลัมโบร์กีนี มูร์เซียลาโก
ลัมโบร์กีนี อะเวนตาโดร์
Lamborghini Gallardo ( ในโฉมที่  1)
วังปิตตี

| วังปิตตี |
| --- | --- |
วังปิตตี

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: วัง
สถาปัตยกรรม: สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
เมือง: ฟลอเรนซ์
ประเทศ: ประเทศอิตาลี
พิกัด: 43°45′53″N 11°15′00″E﻿ / ﻿43.76472°N 11.25000°E﻿ / 43.76472; 11.25000
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1458
วังปิตตี (อิตาลี: Palazzo Pitti) เป็นวังแบบเรอแนซ็องส์ที่ตั้งอยู่ที่ด้านใต้ของแม่น้ำอาร์โน ไม่ไกลจากสะพานเวกกีโอ (Ponte Vecchio) ในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ตัววังเดิมสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1458 และเดิมเป็นที่พำนักของลูกา ปิตตี (Luca Pitti) นายธนาคารชาวฟลอเรนซ์ ต่อมาวังก็ถูกตระกูลเมดีชีซื้อไปในปี ค.ศ. 1539 และกลายมาเป็นที่พำนักหลักของตระกูลแกรนด์ดุ๊กแห่งทัสกานี นอกจากนั้นก็ยังใช้เป็นที่สะสมงานศิลปะต่าง ๆ เป็นจำนวนมหาศาล
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 วังปิตตีใช้เป็นที่บัญชาการของจักรพรรดินโปเลียนแห่งฝรั่งเศส และต่อมาก็ใช้เป็นวังหลวงของอาณาจักรอิตาลีแต่ก็เพียงระยะเวลาอันสั้น วังและข้าวของภายในวังได้รับการอุทิศให้เป็นสมบัติของประชาชนอิตาลีโดยพระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 ในปี ค.ศ. 1919 ปัจจุบันเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้ และเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง มีงานสะสมต่าง ๆ นอกเหนือจากงานสะสมที่มาจากตระกูลเมดีชี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วังปิตตี



  
[[หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในฟลอเรนซ์}}
ศิลป์สงคราม

"ศิลป์สงคราม" ฉบับแปลโดย Peter Whitehorne ในปี 1573
ศิลป์สงคราม (อิตาลี: Dell'arte della guerra) เป็นพิชัยสงครามที่แต่งโดยนิกโกเลาะ มาเกียเวลลี นักปรัชญาการเมืองและนักประวัติศาสตร์ชาวอิตาลีแห่งยุคเรอแนซ็องส์ เขียนระหว่างปี 1519 ถึง 1520 และถูกตีพิมพ์ในปีถัดมา ถือเป็นงานเขียนฉบับเดียวของมาเกียเวลลีที่ถูกตีพิมพ์ในช่วงเวลาที่เขายังมีชีวิตอยู่
ตำราพิชัยชุดศิลป์สงคราม ประกอบด้วยอารัมภบทและเจ็ดเล่ม ศิลป์สงครามสะท้อนประเด็น, เรื่องราว, ความคิด และข้อเสนอ จากงานเขียนชิ้นก่อนหน้าของเขาอย่าง เจ้าผู้ปกครอง (Il Principe) และวจนิพนธ์ว่าด้วยสิบแรกของติตุส ลีวิอุส (Discorsi sopra la prima Deca di Tito Livio)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ ศิลป์สงคราม
Notable Quotes and Aphorisms from Art Of War
The Art of War and other writings
Machiavelli's The Art Of War at Project Gutenberg
สงครามกลางเมืองอิตาลี

สงครามกลางเมืองอิตาลี (อิตาลี: Guerra civile italiana) เป็นสงครามกลางเมืองในอิตาลีซึ่งเป็นการสู้รบระหว่างขบวนการต่อต้านอิตาลีและกองทัพบกร่วมทำสงครามอิตาลี (Italian Co-belligerent Army) กับฟาสซิสต์อิตาลีและสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี ตั้งแต่วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1943 (วันที่มีการลงนามของการสงบศึกที่แคสซิบีล) ถึง วันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 (วันที่กองทัพเยอรมันในอิตาลีได้ยอมจำนน) ขบวนการต่อต้านและกองทัพบกร่วมทำสงครามของอิตาลียังได้ร่วมมือกันต่อสู้กับกองทัพนาซีเยอรมัน ซึ่งเริ่มเข้ายึดครองอิตาลีโดยทันทีก่อนที่จะมีการลงนามของการสงบศึก จากนั้นจึงบุกเข้ายึดครองอิตาลีในพื้นที่ขนาดใหญ่มากขึ้นภายหลังจากการสงบศึก
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ภายหลังจากมุสโสลินีได้ถูกปลดและจับกุม เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 โดยพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 อิตาลีได้ลงนามการสงบศึกที่แคสซิบีล เมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1943 เป็นการยุติการทำสงครามกับฝ่ายสัมพันธมิตร อย่างไรก็ตาม กองทัพเยอรมันได้ประสบความสำเร็จในการเข้าควบคุมอิตาลีทางตอนเหนือและกลางไว้ได้ไม่นาน ได้สถาปนาก่อตั้งสาธารณรัฐสังคมอิตาลี โดยมุสโสลินีได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้นำ ภายหลังจากเขาได้รับการช่วยเหลือจากพลทหารโดดร่มเยอรมัน เยอรมนีซึ่งบางครั้งได้รับความช่วยเหลือจากฟาสซิสต์ได้ก่อการกระทำความโหดร้ายทารุณหลายครั้งต่อพลเรือนและทหารชาวอิตาลี ด้วยเหตุนี้ กองทัพร่วมทำสงครามอิตาลีจึงถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อต่อสู้รบกับสาธารณรัฐสังคมอิตาลีและเยอรมนีที่เป็นพันธมิตร ในขณะที่กองกำลังทหารอิตาลีอื่น ๆ ซึ่งยังจงรักภักดีต่อมุสโสลินี ยังคงต่อสู้รบเคียงข้างกับเยอรมนีในนามของกองทัพบกสาธารณรัฐแห่งชาติ นอกจากนี้ ขบวนการต่อต้านอิตาลีขนาดใหญ่ได้เริ่มทำสงครามแบบกองโจรซึ่งต่อกรกับกองกำลังฟาสซิสต์อิตาลีและเยอรมนี ด้วยชัยชนะของฝ่ายต่อต้านฟาสซิสต์ได้นำไปสู่การประหารชีวิตมุสโสลินี ปลดปล่อยประเทศจากเผด็จการ และการก่อกำเนิดของสาธารณรัฐอิตาลีภายใต้การควบคุมของรัฐบาลทหารฝ่ายสัมพันธมิตรในดินแดนที่ถูกยึดครองซึ่งปฏิบัติหน้าที่จนกระทั่งสนธิสัญญาสันติภาพกับอิตาลี ค.ศ. 1947
สตาดีโออัตเลตีอัซซูร์รีดีตาเลีย

| --- | --- |

th
ชื่อเดิม: Stadio Mario Brumana (ค.ศ. 1928–1945)
ที่ตั้ง: แบร์กาโม ประเทศอิตาลี
พิกัด: 45°42′32″N 9°40′51″E﻿ / ﻿45.70889°N 9.68083°E﻿ / 45.70889; 9.68083
เจ้าของ: Stadio Atalanta S.r.l.
ความจุ: 21,300
พื้นผิว: หญ้า 105x68 เมตร
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1927
เปิดใช้สนาม: 23 ธันวาคม ค.ศ. 1928
ปรับปรุง: ค.ศ. 1949 ค.ศ. 1984 ค.ศ. 2015
การใช้งาน
อาตาลันตา (ค.ศ. 1928–ปัจจุบัน) U.C. AlbinoLeffe (ค.ศ. 2003–ปัจจุบัน)
สตาดีโออัตเลตีอัซซูร์รีดีตาเลีย  (อิตาลี: Atleti Azzurri d'Italia) เป็นสนามฟุตบอลของอาตาลันตาแบร์กามัสกากัลโช และ U.C. AlbinoLeffe ในเมือง แบร์กาโม ประเทศอิตาลี มีความยาว 120 เมตร และความกว้าง 70 เมตร จุคนได้ 21,300 ที่นั่ง สนามแห่งนี้ถูกมองว่าล้าหลังเมื่อเทียบกับมาตรฐานของเซเรียอา เนื่องจากอัฒจันทร์ส่วนใหญ่ไม่มีหลังคาคลุม
ศาลรัฐธรรมนูญ (อิตาลี)

อาคารศาลที่วังกงสุล (Palazzo della Consulta) กรุงโรม
ศาลรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐอิตาลี (อิตาลี: Corte costituzionale della Repubblica Italiana) เป็นหนึ่งในสองศาลสูงสุดแห่งสาธารณรัฐอิตาลี อีกศาลหนึ่ง คือ ศาลยุติธรรมสูงสุด (Court of Cassation)
รัฐธรรมนูญอิตาลี มาตรา 134 ว่า ศาลมีอำนาจชำระคดีเกี่ยวกับความชอบด้วยรัฐธรรมนูญของกฎหมายที่ฝ่ายอาณาจักรหรือฝ่ายศาสนจักรตราขึ้น โดยอยู่ในเงื่อนไขตามรัฐธรรมนูญอิตาลี และเมื่อศาลวินิจฉัยว่า กฎหมายใดไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญแล้ว กฎหมายนั้นเป็นอันไร้ผลตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศคำวินิจฉัย นอกจากนี้ ศาลยังมีอำนาจชำระคดีเกี่ยวกับการขัดกันของอำนาจระหว่างฝ่ายอาณาจักรและฝ่ายศาสนจักร หรือระหว่างฝ่ายศาสนจักรด้วยกัน กับทั้งยังมีอำนาจชำระคดีซึ่งประธานาธิบดีเป็นจำเลย คำวินิจฉัยของศาลเป็นที่สุด ไม่มีอุทธรณ์
ศาลประกอบด้วยตุลาการ 15 คน อยู่ในตำแหน่งคนละ 9 ปี ในบรรดา 15 คนนี้ ประธานาธิบดีแต่งตั้ง 5 คน รัฐสภาเลือกตั้ง 5 คน และศาลยุติธรรมสูงสุดกับศาลปกครองสูงสุดเลือกตั้งมา 5 คน จากนั้น บุคคลเหล่านี้จึงเลือกกันเองเป็นประธาน 1 คนโดยวิธีลงคะแนนลับและด้วยเสียงข้างมากเด็ดขาด ถ้าไม่มีผู้ใดได้เสียงข้างมากเด็ดขาด จะเลือกเอาจากผู้ที่ได้คะแนนมากที่สุด 2 คน เมื่อได้ประธานแล้ว ประธานจะตั้งรองประธาน 1 หรือ 2 คน
ศาลนี้นับเป็นนวัตกรรมหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ครั้นการปรับปรุงหน่วยสืบราชการลับอิตาลีซึ่งได้รับความเห็นชอบในเดือนสิงหาคม 2007 มีผลใช้บังคับ การบอกปัดไม่ให้เข้าถึงเอกสารของศาลโดยอ้างความลับราชการก็เป็นอันทำไม่ได้อีกต่อไปนับแต่วันที่ 12 ตุลาคม 2007
ตั้งแต่ปี 1955 บัลลังก์ของศาลอยู่ที่วังกงสุล (Palazzo della Consulta) ในกรุงโรม บางครั้งจึงมีผู้เรียกศาลด้วยชื่อวังดังกล่าว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2011-06-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลุยจี กัลวานี

| ลุยจี กัลวานี |
| --- | --- |

เกิด: ลุยจี อาโลอีซีโอ กัลวานี 9 กันยายน ค.ศ. 1737(1737-09-09) โบโลญญา รัฐสันตะปาปา
เสียชีวิต: 4 ธันวาคม ค.ศ. 1798(1798-12-04) (61 ปี) โบโลญญา รัฐสันตะปาปา
สัญชาติ: อิตาลี
มีชื่อเสียงจาก: แม่เหล็กไฟฟ้าชีวภาพ
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์
 
ลุยจี อาโลอีซีโอ กัลวานี (อิตาลี: Luigi Aloisio Galvani, ละติน: Aloysius Galvani; 9 กันยายน ค.ศ. 1737 – 4 ธันวาคม ค.ศ. 1798) เป็นนักฟิสิกส์และแพทย์ชาวอิตาลี เป็นผู้บุกเบิกการศึกษาแม่เหล็กไฟฟ้าชีวภาพ
ประวัติ

ลุยจิ กัลวานี เกิดเมื่อ ค.ศ. 1737 เป็นบุตรของโดเมนีโกและบาร์บารา ฟอสกี เมื่อเติบโตเป็นวัยรุ่น กัลวานีมีความตั้งใจจะเป็นนักบวช แต่ทางบ้านไม่ยินยอม จึงเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยโบโลญญาแทน โดยเลือกเรียนวิชาแพทย์ กัลวานีศึกษางานของฮิปพอคราทีส, กาเลน และแอวิเซนนา และนอกจากนี้เขายังเรียนวิชาศัลยศาสตร์อีกด้วย ในปี ค.ศ. 1762 เขาก็ได้รับตำแหน่งอาจารย์และแต่งงานกับบุตรสาวของศาสตราจารย์คนหนึ่งในมหาวิทยาลัย
ต่อมากัลวานีได้ย้ายจากการสอนศัลยศาสตร์มาเป็นกายวิภาคศาสตร์ และเริ่มสนใจในการศึกษากระแสไฟฟ้าในสิ่งมีชีวิต เขาทำการทดลองโดยแตะคีมไปที่ขากบที่วางอยู่บนจานโลหะ ผลที่ได้คือขากบนั้นกระตุก จากผลการทดลองนี้ กัลวานีจึงสรุปว่าในตัวกบมีกระแสไฟฟ้าอยู่ ทำให้เกิดปฏิกิริยาขึ้นเมื่อใช้คีมแตะ เพราะคีมทำจากเหล็กซึ่งเป็นตัวนำไฟฟ้า เขาเรียกการหดตัวของกล้ามเนื้อเมื่อถูกกระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้าว่า แกลวานิซึม (galvanism) และเรียกพลังงานที่ทำให้ขากบกระตุกว่า "ไฟฟ้าชีวภาพ" (animal electricity)
กัลวานียังคงศึกษาเรื่องแม่เหล็กไฟฟ้าชีวภาพอย่างต่อเนื่อง จวบจนบั้นปลายชีวิตที่เขาต้องประสบกับสถานการณ์ทางการเมืองที่ผันผวน กัลวานีถูกขับออกจากตำแหน่งอาจารย์และถูกระงับเงินช่วยเหลือ เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1798 อย่างคนสิ้นเนื้อประดาตัว
สิ่งสืบเนื่อง

การทดลองขากบของกัลวานีเป็นแนวทางให้อาเลสซานโดร โวลตาใช้สร้างแบตเตอรีชิ้นแรกของโลก
ชื่อของกัลวานียังถูกนำไปใช้เรียกอุปกรณ์ไฟฟ้าต่างๆ อาทิเช่น เซลล์กัลวานิก, กัลวานอมิเตอร์, กัลวาไนเซชัน เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลุยจี กัลวานี
ลุยจี อาโลอีซีโอ กัลวานี (Luigi Galvani)
Encyclopedia.com -- Luigi Galvani
วิกิพีเดียภาษาอิตาลี

| --- | --- |

ภาพจับหน้าจอ หน้าหลักของวิกิพีเดียภาษาอิตาลีในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2008
ประเภท: สารานุกรมออนไลน์
ภาษาที่ใช้ได้: ภาษาอิตาลี
สำนักงานใหญ่: ไมแอมี รัฐฟลอริดา
เจ้าของ: มูลนิธิวิกิมีเดีย
สร้างโดย: ชุมชนวิกิภาษาอิตาลี
ยูอาร์แอล: it.wikipedia.org
เชิงพาณิชย์: ไม่
ลงทะเบียน: ไม่จำเป็น
เปิดตัว: 11 พฤษภาคม 2001; 23 ปีก่อน (2001-05-11)
วิกิพีเดียภาษาอิตาลี (อิตาลี: Wikipedia in italiano) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาอิตาลี เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาอิตาลีมีบทความ 1,889,667 บทความ (พฤศจิกายน 2024)