stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พราว
ข้อมูลเพิ่มเติม

หลังจาก พราว หยุดการทำเพลงลง สมาชิกแต่ละคนต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง
ชัยบรรฑิต พืชผลทรัพย์ เคยก่อตั้งค่ายเพลง ชื่อ แลมด้า เรคคอร์ดส (Lambda Records) มีศิลปินในสังกัดอย่าง ซีเอดี (C.A.D.), ลูซี่ ซุยไซด์ (Lucy Suicide) , โซลิด สเตท (Solid State), สี่เต่าเธอ และ กรู๊ฟวี่ แอร์ไลน์ (Groovy Airline)
นิตินาท สุขสุมิตร เป็นสมาชิกของกลุ่ม กรู๊ฟวี่ แอร์ไลน์ ที่มีผลงานออกมาเป็นระยะ
สุรชัย กิจเกษมสิน ออกผลงานอัลบั้มเดี่ยว โดยใช้ชื่อ "เล็ก แอนด์ เฟรนด์" ในชุดแรกและ "สุรชัย กิจเกษมสิน" ในชุดต่อๆ มาจนถึงปัจจุบัน
เจตมนต์ มละโยธา ร่วมกับ รุ่งโรจน์ อุปถัมภ์โพธิวัฒน์ และ เชาวเลข สร่างทุกข์ ก่อตั้งค่ายเพลง สมอลล์รูม ที่มีผลงานเพลงต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน และใช้ชื่อ "เพนกวินวิลล่า" เป็นชื่อเรียกตัวเองในตลาดดนตรีแทนชื่อจริงในการออกอัลบั้มใหม่
| ด ค กพราว |
| --- | --- |
สุรชัย กิจเกษมสิน   • เจตมนต์ มละโยธา  •  ชัยบรรฑิต พืชผลทรัพย์  •  นิตินาท สุขสุมิตร
อัลบั้ม: พราว (2538)
อีพีและซิงเกิล: L'amour (2539)
ดูเพิ่มเติม: กรู๊ฟวี่ แอร์ไลน์  •   เพนกวินวิลล่า
วิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช

| --- | --- |
Institute of Metropolitan Development, Navamindradhiraj University

ชื่ออื่น: วพม. / IMD
สถาบันหลัก: มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช
สถาปนา: 12 เมษายน พ.ศ. 2551; 16 ปีก่อน (2551-04-12) (สถาบันพัฒนาเมือง สำนักผังเมือง กรุงเทพมหานคร) 26 ธันวาคม พ.ศ. 2556; 11 ปีก่อน (2556-12-26) (วิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช)
ผู้อำนวยการ: มนูธรรม มานวธงชัย (รักษาการ)
ที่อยู่: 198 ซอยสามเสน 13 (ฝั่งราชวิถี) ถนนสามเสน แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300
เว็บไซต์: imd.nmu.ac.th
วิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช (อังกฤษ: Institute of Metropolitan Development) เป็นส่วนงานหนึ่งเทียบเท่าคณะและวิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช
หลักสูตร

| หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช> หน่วยงาน | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช> ระดับปริญญาบัณฑิต | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช> ระดับปริญญามหาบัณฑิต |
| --- | --- | --- |
|  วิทยาลัยพัฒนามหานคร |  หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.) | Bechelor of Arts (B.A.) สาขาวิชานวัตกรรมการบริการ | Service Innovation วิชาเอกการบริการในธุรกิจการบิน  วิชาเอกการบริการในสถานพยาบาล หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต (รป.บ.) | Bachelor of Public Administration (B.P.A.) สาขาวิชาการบริหารจัดการเมือง | Urban Administration and Management |  หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.) | Master of Science (M.Sc.) สาขาวิชาการพัฒนาและจัดการเมือง | Urban Development and Management หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (รป.ม.) | Master of Public Administration Program (M.P.A.) สาขาวิชาการพัฒนาและจัดการมหานครอย่างยั่งยืน | Sustainable Metropolitan Development and Management |
ทำเนียบผู้อำนวยการวิทยาลัย

นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน วิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช มีผู้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการมาแล้ว 7 คน ดังรายนามต่อไปนี้
| ทำเนียบผู้อำนวยการวิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช> รายนามผู้อำนวยการ | ทำเนียบผู้อำนวยการวิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช> วาระการดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- |
1. รองศาสตราจารย์ ดร. บรรณโสภิษฐ์ เมฆวิชัย: พ.ศ. 2556 - พ.ศ. 2561
2. รองศาสตราจารย์ ดร. ชูเกียรติ วิเชียรเจริญ: ตุลาคม พ.ศ. 2561 - ธันวาคม พ.ศ. 2561
3. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. พวงผกา กรีทอง (รักษาการผู้อำนวยการ): มกราคม พ.ศ. 2562 - มิถุนายน พ.ศ. 2562
4. ศาสตราจารย์ ดร. ธเรศ ศรีสถิตย์: กรกฎาคม พ.ศ. 2562 - ธันวาคม พ.ศ. 2564
5. รองศาสตราจารย์ ดร. มณีรัตน์ องค์วรรณดี (รักษาการผู้อำนวยการ): มกราคม พ.ศ. 2565 - มิถุนายน พ.ศ. 2565
6. รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ มนูธรรม มานวธงชัย (รักษาการผู้อำนวยการ): กรกฎาคม พ.ศ. 2565 - ธันวาคม พ.ศ. 2565
7. รองศาสตราจารย์ วันชัย มีชาติ: ธันวาคม พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน
ซุนฮี

ขุนพลของรัฐง่อก๊ก
| ซุนฮี (ซุน อี้) |
| --- | --- |
孫異

ขุนพลนำทัพ (領軍将軍 ลิ่งจฺวินเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: ซุนฮิว
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
บุพการี: ซุนเสียว (บิดา)
ญาติ: ซุนเข (孫楷 ซุน ข่าย; พี่ชาย) ซุน เยฺว่ (孫越; พี่ชาย) ซุน อี้ (孫奕; น้องชาย) ซุน ฮุย (孫恢; น้องชาย)
อาชีพ: ขุนพล

ซุนฮี มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซุน อี้ (จีน: 孫異; พินอิน: Sūn Yì) เป็นขุนพลและเชื้อพระวงศ์ของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ

บทความหลัก: การพิชิตจ๊กก๊กโดยวุยก๊ก § กำลังเสริมของง่อก๊ก
ซุนฮีเป็นบุตรชายของซุนเสียว (孫韶 ซุน เฉา) ขุนพลของง่อก๊ก ซุนฮีมีพี่ชายคือซุนเข (孫楷 ซุน ข่าย) และซุน เยฺว่ (孫越) มีน้องชายคือซุน อี้ (孫奕) และซุน ฮุย (孫恢) ซุนฮีดำรงตำแหน่งราชการสูงสุดเป็นขุนพลนำทัพ (領軍將軍 หลิ่งจฺวินเจียงจฺวิน)
ในปี ค.ศ. 241 ซุนเสียวบิดาของซุนฮีเสียชีวิต ซุน เยฺว่พี่ชายของซุนฮีได้สืบทอดบรรดาศักดิ์เจี้ยนเต๋อโหว (建德侯) ของบิดา
ในช่วงระหว่างวันที่ 18 พฤศจิกายนถึง 17 ธันวาคม ค.ศ. 263 รัฐวุยก๊กซึ่งเป็นรัฐอริของรัฐง่อก๊กยกทัพบุกรัฐจ๊กก๊กที่เป็นรัฐพันธมิตรของง่อก๊กในเดือน 10 ของศักราชหย่งอาน (永安) ปีที่ 6 (ค.ศ. 263) จ๊กก๊กจึงติดต่อกับง่อก๊กเพื่อขอให้ยกมาช่วยเหลือ ต่อมาในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 264 ซุนฮิวจักรพรรดิแห่งง่อก๊กจึงมีรับสั่งให้นายทหารห้านายนำกองกำลังสามกองแยกกันเข้าไปโจมตีอาณาเขตของวุยก๊ก โดยหวังจะเบี่ยงเบนความสนใจของวุยก๊กออกจากจ๊กก๊ก เตงฮองเข้าโจมตีฉิวฉุน (壽春 โช่วชุน; ปัจจุบันคืออำเภอโช่ว มณฑลอานฮุย) หลิว ผิง (留平) และชือ จี (施績) เข้าโจมตีลำกุ๋น (南郡 หนานจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครจิงโจว มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) ติง เฟิง (丁封) และซุนฮีเข้าโจมตีอาณาเขตของวุยก๊กตลอดตอนกลางของแม่น้ำไกซุย (沔水 เหมียนฉุ่ย) หลังจากเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กยอมจำนนต่อทัพวุยก๊ก ทัพง่อก๊กจึงถอนทัพกลับ
ดูเพิ่ม

พงศาวลีง่อก๊ก#ซุน เหอ (ปั๋วไห่)
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟางหลาน 
ราชนิกูล:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว  ซุนฮี 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  เจียวเอี๋ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  หลิว จี  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  ติง เฟิง  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
หิน

แกรนด์แคนยอน แสดงให้เห็นชั้นแยกของหินตะกอน
หินทราย
หิน เป็นของแข็งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ ซึ่งเป็นสารผสมที่เกิดจากการเกาะตัวกันแน่นของแร่ตั้งแต่ 1 ชนิดขึ้นไป หรือเป็นสารผสมของแร่กับแก้วภูเขาไฟ หรือแร่กับซากดึกดำบรรพ์ หรือของแข็งอื่น ๆ หินมีหลายลักษณะ รูปร่างที่แตกต่างกันออกไป มีสีสันที่ต่างกันออกไป  ตามถิ่นที่อยู่
เราสามารถจำแนกหินที่อยู่บนเปลือกโลกทางธรณีวิทยาออกได้เป็น 3 พวกใหญ่ ๆ คือ
หินอัคนี (Igneous Rocks)
หินตะกอน (Sedimentary Rocks)
หินแปร (Metamorphic Rocks)
แต่เนื่องจากลักษณะที่หินตะกอนในประเทศไทยเรามักแสดงลักษณะชั้น (bed) เนื่องจากการตกตะกอนให้เห็นเด่นชัด  จึงทำให้ในอดีตมีหลายท่านเรียกชื่อหินตะกอนเหล่านี้อีกอย่างหนึ่งว่า หินชั้น แต่ในปัจจุบันพบว่าการเรียกชื่อหินตะกอนว่าหินชั้นนั้น ไม่ค่อยได้รับการนิยมเท่าใดนัก เนื่องจากนักธรณีวิทยาพบว่ามีหลายครั้งๆ ที่หินอัคนีหรือหินแปรก็แสดงลักษณะเป็นชั้นๆเช่นกัน เช่น ชั้นลาวาของหินบะซอลต์ หรือริ้วรอยชั้นเนื่องจากการแปรสภาพของหินไนส์ และในบางครั้งหินตะกอนก็ไม่แสดงลักษณะเป็นชั้นๆก็มี
ดังนั้นทางด้านการศึกษาธรณีวิทยาของประเทศไทยจึงพยายามรณรงค์ให้กลุ่มนิสิตนักศึกษาและประชาชนทั่วไปให้ใช้ชื่อ หินตะกอน ในการเรียกชื่อหินตะกอนแทนคำว่า หินชั้น
หิน คือ มวลของแข็งที่ประกอบไปด้วยแร่ชนิดเดียวกัน หรือหลายชนิดรวมตัวกันอยู่ตามธรรมชาติ เนื่องจากองค์ประกอบของเปลือกโลกส่วนใหญ่เป็นสารประกอบซิลิกอนไดออกไซด์ (SiO2) ดังนั้นเปลือกโลกส่วนใหญ่มักเป็นแร่ตระกูล
ซิลิเกต นอกจากนั้นยังมีแร่ตระกูลคาร์บอเนต เนื่องจากบรรยากาศโลกในอดีตส่วนใหญ่เป็นคาร์บอนไดออกไซด์ น้ำฝนได้ละลายคาร์บอนไดออกไซด์บนบรรยากาศลงมาสะสมบนพื้นดินและมหาสมุทร สิ่งมีชีวิตอาศัยคาร์บอนสร้างธาตุอาหารและร่างกาย แพลงตอนบางชนิดอาศัยซิลิกาสร้างเปลือก เมื่อตายลงทับถมกันเป็นตะกอน หินส่วนใหญ่บนเปลือกโลกจึงประกอบด้วยแร่ต่างๆ
แร่ประกอบหิน

ตระกูลซิลิเกต
เฟลด์สปาร์ (Feldspar) เป็นกลุ่มแร่ที่มีมากกว่าร้อยละ 50 ของเปลือกโลก ซึ่งเป็นองค์ประกอบส่วนใหญ่ของหินหลายชนิดในเปลือกโลก เฟลด์สปาร์มีองค์ประกอบหลักเป็นอะลูมิเนียมซิลิเกต รูปผลึกหลายชนิด เมื่อเฟลด์สปาร์ผุพังจะกลายเป็นอนุภาคดินเหนียว (Clay minerals)
ควอตซ์ (SiO2) เป็นซิลิกาไดออกไซด์บริสุทธิ์ มีรูปผลึกทรงหกเหลี่ยมยอดแหลม มีอยู่ทั่วไปในเปลือกทวีป แต่หาได้ยากในเปลือกมหาสมุทรและแมนเทิล เมื่อควอตซ์ผุพังจะกลายเป็นอนุภาคทราย (Sand) ควอตซ์มีความแข็งแรงมาก ขูดแก้วเป็นรอย
ไมก้า (Mica) เป็นกลุ่มแร่ซึ่งมีรูปผลึกเป็นแผ่นบาง มีองค์ประกอบเป็นอะลูมิเนียมซิลิเกตไฮดรอกไซด์ มีอยู่ทั่วไปในเปลือกทวีป ไมก้ามีโครงสร้างเช่นเดียวกับ แร่ดินเหนียว (Clay minerals) ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของดิน
แอมฟิโบล (Amphibole group) มีลักษณะคล้ายเฟลด์สปาร์แต่มีสีเข้ม มีองค์ประกอบเป็นอะลูมิเนียมซิลิเกตไฮดรอกไซด์ ที่มีแมกนีเซียม เหล็ก หรือ แคลเซียม เจือปนอยู่ มีอยู่แต่ในเปลือกทวีป ตัวอย่างของกลุ่มแอมฟิโบลที่พบเห็นทั่วไปคือ แร่ฮอร์นเบลนด์ ซึ่งอยู่ในหินแกรนิต
ไพร็อกซีน (Pyroxene group) มีสีเข้ม มีองค์ประกอบที่เป็นแมกนีเซียมและเหล็กซิลิเกตอยู่มาก มีลักษณะคล้ายแอมฟิโบล มีอยู่แต่ในเปลือกมหาสมุทร
โอลิวีน (Olivine) มีองค์ประกอบหลักเป็นแมกนีเซียมและเหล็กซิลิเกต มีอยู่น้อยมากบนเปลือกโลก กำเนิดจากแมนเทิลใต้เปลือกโลก
ตระกูลคาร์บอเนต
แคลไซต์ (Calcite) เป็นแคลเซียมคาร์บอเนต (CaCO3) เป็นองค์ประกอบหลักของหินปูนและหินอ่อน โดโลไมต์ (Dolomite) ซึ่งเป็นแร่คาร์บอเนตอีกประเภทหนึ่งที่มีแมงกานีสผสมอยู่ CaMg(CO3) 2 แร่คาร์บอเนตทำปฏิกิริยากับกรดเป็นฟองฟู่ให้แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ออกมา
จังหวัดซาวัว

ระวังสับสนกับ ซาวอย
| จังหวัดซาวัว Département de la Savoie (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
จังหวัด
จากบนลงล่าง: เทรแซฟว์ริมทะเลสาบบูร์แฌ, ลาปลาญ, อาคารศาลากลางจังหวัดที่ช็องเบรี, สถานตากอากาศสกีเลซาร์ก, อุทยานแห่งชาติวานวซ, อาสนวิหารมูตีเย และตีญ
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของจังหวัดซาวัวในประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 45°35′N 6°20′E﻿ / ﻿45.583°N 6.333°E﻿ / 45.583; 6.333
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
แคว้น: โอแวร์ญ-โรนาลป์
เมืองหลัก: ช็องเบรี
เมืองรอง: แซ็ง-ฌ็อง-เดอ-มอเรียน อาลแบร์วีล
การปกครอง
 • ประธานสภาจังหวัด: แอร์เว แกมาร์ (แอลแอร์)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,028 ตร.กม. (2,327 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,595 เมตร (5,233 ฟุต)
ความสูงจุดสูงสุด: 3,855 เมตร (12,648 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 208 เมตร (682 ฟุต)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 433,724 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 57
 • ความหนาแน่น: 72 คน/ตร.กม. (190 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
หมายเลขจังหวัด: 73
เขต: 3
อำเภอ: 19
เทศบาล: 273
เว็บไซต์: www.savoie.fr
ซาวัว (ฝรั่งเศส: Savoie; อาร์เปอตัง: Savouè d’Avâl) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดซาวัวตั้งอยู่ในบริเวณเทือกเขาแอลป์ โดยมีช็องเบรีเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 436,434 คน
ซาวัวเป็นหนึ่งในสองจังหวัดของบริเวณซาวอยที่ถูกผนวกเข้ามาเป็นของฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาตูริน อีกจังหวัดหนึ่งคือโอต-ซาวัว
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดซาวัว ได้แก่ อาสนวิหารนักบุญฟร็องซัว เดอ ซาลแห่งช็องเบรีและอาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งมูตีเย
ดูเพิ่ม

ซาวอย
แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดซาวัว
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์สภาจังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์จังหวัด
Regional Tourism Agency
Gallery Photos and pictures of Savoie เก็บถาวร 2007-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Photos of Savoie mountains เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กจังหวัดของประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
แผ่นดินแม่:  01 แอ็ง  02 แอน  03 อาลีเย  04 อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์  05 โอตซาลป์  06 อาลป์-มารีตีม  07 อาร์แด็ช  08 อาร์แดน  09 อาเรียฌ  10 โอบ  11 โอด  12 อาแวรง  13 บุช-ดูว์-โรน  14 กาลวาโดส  15 ก็องตาล  16 ชาร็องต์  17 ชาร็องต์-มารีตีม  18 แชร์  19 กอแรซ  2A กอร์ส-ดูว์-ซูด  2B โอต-กอร์ส  21 โกต-ดอร์  22 โกต-ดาร์มอร์  23 เคริซ  24 ดอร์ดอญ  25 ดู  26 โดรม  27 เออร์  28 เออเรลัวร์  29 ฟีนิสแตร์  30 การ์  31 โอต-การอน  32 แฌร์  33 ฌีรงด์  34 เอโร  35 อีเลวีแลน  36 แอ็งดร์  37 แอ็งเดรลัวร์  38 อีแซร์  39 ฌูว์รา  40 ล็องด์  41 ลัวเรแชร์  42 ลัวร์  43 โอต-ลัวร์  44 ลัวรัตล็องติก  45 ลัวแร  46 ล็อต  47 ลอเตการอน  48 ลอแซร์  49 แมเนลัวร์  50 ม็องช์  51 มาร์น  52 โอต-มาร์น  53 มาแยน  54 เมอร์เตมอแซล  55 เมิซ  56 มอร์บีอ็อง  57 มอแซล  58 เนียฟวร์  59 นอร์  60 อวซ  61 ออร์น  62 ปาดกาแล  63 ปุย-เดอ-โดม  64 ปีเรเน-อัตล็องติก  65 โอต-ปีเรเน  66 ปีเรเน-ออรีย็องตาล  67 บา-แร็ง  68 โอ-แร็ง  69 โรน  70 โอต-โซน  71 โซเนลัวร์  72 ซาร์ต  73 ซาวัว  74 โอต-ซาวัว  75 ปารีส  76 แซน-มารีตีม  77 แซเนมาร์น  78 อีฟว์ลีน  79 เดอ-แซฟวร์  80 ซอม  81 ตาร์น  82 ตาร์เนการอน  83 วาร์  84 โวกลูซ  85 ว็องเด  86 เวียน  87 โอต-เวียน  88 โวฌ  89 อียอน  90 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์  91 เอซอน  92 โอดแซน  93 แซน-แซ็ง-เดอนี  94 วาล-เดอ-มาร์น  95 วาล-ดวซ 
โพ้นทะเล:  971 กัวเดอลุป  972 มาร์ตีนิก  973 เฟรนช์เกียนา  974 เรอูว์นียง  976 มายอต 
 หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส แคว้น จังหวัด เมือง เมืองแบ่งตามจังหวัด
เกาะกระดาน

| --- | --- |

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ช่องแคบมะละกา
พิกัด: 7°18′49″N 99°15′13″E﻿ / ﻿7.31361°N 99.25361°E﻿ / 7.31361; 99.25361
กลุ่มเกาะ: กลุ่มเกาะลิบง
พื้นที่: 1.725 ตารางกิโลเมตร (0.666 ตารางไมล์)
การปกครอง
 ไทย
จังหวัด: ตรัง
อำเภอ: กันตัง
ตำบล: เกาะลิบง
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
รหัสไปรษณีย์: 92110
รหัสภูมิศาสตร์: 920213
เกาะกระดาน เป็นเกาะในท้องที่หมู่ที่ 2 ตำบลเกาะลิบง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง พื้นที่บนเกาะแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนของเขตอุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมและส่วนของเอกชน พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตความรับผิดชอบของหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมที่ 3 (เกาะกระดาน) ทางด้านตะวันออกเป็นสวนยาง สวนมะพร้าว และสถานตากอากาศของเอกชน
ด้วยความที่อยู่ไกลจากชายฝั่งจึงทำให้เกาะกระดานมีน้ำทะเลเขียวใส มีแนวชายหาดเกือบรอบเกาะเหมาะกับการเล่นน้ำ จึงเคยได้รับเลือกให้เป็นสถานที่จัดงานวิวาห์ใต้สมุทรของจังหวัดตรัง เกาะกระดานอยู่ทางด้านตะวันตกของเกาะมุกและเกาะลิบง โดยใช้เวลาเดินทางจากปากเมง ประมาณ 1 ชั่งโมง 40 นาที หรือจากท่าเรือควนตุงกู (เรียกอีกชื่อว่า ท่าเรือเกาะมุกต์) โดยใช้เวลาเดินทางประมาณ 50 นาที
ใน พ.ศ. 2566 เวิลด์บีชไกด์ซึ่งเป็นเว็บไซต์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวชายหาดของประเทศอังกฤษได้เผยแพร่ผลการจัดอันดับชายหาดที่ดีที่สุดในโลก 100 แห่ง ชายหาดของเกาะกระดานอยู่ในอันดับที่ 1 ของการจัดอันดับดังกล่าว
ใน พ.ศ. 2567 เวิลด์บีชไกด์ซึ่งเป็นเว็บไซต์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวชายหาดของประเทศอังกฤษได้เผยแพร่ผลการจัดอันดับชายหาดที่ดีที่สุดในโลก 100 แห่ง ชายหาดของเกาะกระดานอยู่ในอันดับที่ 1 ของการจัดอันดับดังกล่าว โดยมีอีก 4 ชายหาดของไทยที่ติดอันดับ
ใน พ.ศ. 2568 เวิลด์บีชไกด์ซึ่งเป็นเว็บไซต์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวชายหาดของประเทศอังกฤษได้เผยแพร่ผลการจัดอันดับชายหาดที่ดีที่สุดในโลก 100 แห่ง ชายหาดของเกาะกระดานอยู่ในอันดับที่ 1 ของการจัดอันดับดังกล่าว นับเป็นปีที่ 3 ติดต่อกัน
ชายหาด

เกาะกระดานมีชายหาดอยู่ 4 แห่ง ชายหาดเป็นทรายขาวละเอียด น้ำใส จนมองเห็นริ้วทรายใต้พื้นน้ำ สุดชายหาดด้านเหนือมีแนวปะการังทอดยาวออกไปในทะเล บริเวณชายฝั่งเป็นปะการังน้ำตื้น ชายหาดบนเกาะได้แก่
ชายหาดเกาะกระดาน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะ มีชายหาดขาวยาวประมาณ 2 กิโลเมตร บริเวณด้านหน้าของชายหาดนักท่องเที่ยวนิยมมาดำน้ำดูปะการัง ซึ่งยาวตลอดแนวชายหาด จากชายหาดสามารถมองเห็นเกาะลิบง เกาะแหวน เกาะมุก และเกาะเชือก ชายหาดแห่งนี้เป็นที่ตั้งของหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมที่ 3
ชายหาดอ่าวเนียง ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของที่ทำการหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมที่ 3 เป็นหาดทรายขาวยาวประมาณ 800 เมตร ด้านหน้าชายหาดนักท่องเที่ยวนิยมดำน้ำดูปะการัง ซึ่งมีตลอดแนวชายหาด จากชายหาดนี้สามารถมองเห็นเกาะลิบงได้
ชายหาดอ่าวไผ่ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของที่ทำการหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมที่ 3 เป็นหาดทรายขาวยาวประมาณ 200 เมตร ด้านหน้าของชายหาดไม่มีแนวปะการัง สามารถมองเห็นเกาะเชือก เกาะแหวน เกาะมุก
ชายหาดอ่าวช่องลม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะ อยู่เหนือที่ทำการหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมที่ 3 ห่างไปประมาณ 800 เมตร สามารถเดินเท้าขึ้นเนินไปชมดวงอาทิตย์ตก มองเห็นเกาะรอกได้อย่างชัดเจน
กำแพงเพชร (แก้ความกำกวม)

กำแพงเพชร อาจหมายถึง
หน่วยการปกครอง > จังหวัดกำแพงเพชร

จังหวัดกำแพงเพชร
อำเภอเมืองกำแพงเพชร
เทศบาลเมืองกำแพงเพชร อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
หน่วยการปกครอง > จังหวัดสงขลา

ตำบลกำแพงเพชร อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา
เทศบาลเมืองกำแพงเพชร อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา
เทศบาลตำบลกำแพงเพชร อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา
ถนน > กรุงเทพมหานคร

ถนนกำแพงเพชร
ถนนกำแพงเพชร 1
ถนนกำแพงเพชร 2
ถนนกำแพงเพชร 3
ถนนกำแพงเพชร 4 (บริเวณจตุจัตร)
ถนนกำแพงเพชร 5 (เลียบทางรถไฟขนานกับถนนสวรรคโลก)
ถนนกำแพงเพชร 6 (เลียบทางรถไฟขนานกับถนนวิภาวดีรังสิต)
ถนนกำแพงเพชร 7 (เลียบทางรถไฟขนานกับถนนเพชรบุรีตัดใหม่)
ความหมายอื่น

สถานีกำแพงเพชร - สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล
อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร
สโมสรฟุตบอลจังหวัดกำแพงเพชร
กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน - พระราชโอรสในรัชกาลที่ 5
ภาษามอลโดวา
แหล่งข้อมูลอื่น

Chase Faucheux, "Language classification and manipulation in Romania and Moldova", thesis, 2006, Louisiana State University
Eleonora Rusnac, "Translation of Russian loans and irregularities of the spoken language in the Republic of Moldova", Association of Professional Translators of Moldova
"Moldova", Ethnologue report
Academy of Sciences of Moldova
Cărăuș, Tamara (April–May 2002). "Republica Moldova: identităţi false, adevărate sau naţionale?" [Republic of Moldova: False, true or national identities?]. Contrafort (ภาษาโรมาเนีย). Chişinău, Moldova. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 February 2006. (โรมาเนีย)
บรรดาศักดิ์กัมพูชา

ออกญาวังวรเวียงชัย (จวน) มหาอัครเสนาบดีแห่งพระราชอาณาจักรกัมพูชา ผู้ได้รับสมญานาม "โชกุนแห่งกัมพูชา"
บรรดาศักดิ์กัมพูชา เป็นชนชั้นทางสังคมที่ประกอบด้วยข้าราชการหรือขุนนางประเทศกัมพูชาที่มีบรรดาศักดิ์ซึ่งทำหน้าที่รับใช้พระมหากษัตริย์ พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของระบบสังคมที่มีลำดับชั้นซึ่งพัฒนาขึ้นตั้งแต่สมัยอาณาจักรพระนคร แม้ว่าตำแหน่งทั้งหมดจะถูกยกเลิกโดยพอล พตภายใต้การปกครองของกัมพูชาประชาธิปไตย แต่ตำแหน่งเหล่านี้ได้รับการฟื้นคืนและมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นนับตั้งแต่การฟื้นฟูสถาบันกษัตริย์ในปี 1990 โดยพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุพระวรราชบิดา
ตำแหน่งขุนนางเขมรประกอบด้วยยศและตำแหน่งซึ่งแสดงถึงตำแหน่งหรือตำแหน่งของผู้ได้รับตำแหน่ง ซึ่งแตกต่างจากชนชั้นขุนนางในยุโรป ตำแหน่งขุนนางเขมรไม่ได้รับการสืบทอด แต่ได้รับมอบให้เป็นรายบุคคลตามผลงานส่วนบุคคล อย่างไรก็ตาม อิทธิพลของครอบครัวมีมากและสามารถระบุราชวงศ์ได้ เช่น ตระกูลออกญาวังวรเวียงชัย (จวน) ซึ่งรับใช้พระราชสำนักกัมพูชามานานหลายทศวรรษ
อัตลักษณ์ของขุนนางเขมร > เนี๊ยก เมียน บอน

ชาวเขมรมักเคารพตำแหน่งขุนนาง มนเตร็ย  (มนตรี) ในฐานะ เนี๊ยก เมียน บอน (ผู้ได้รับอาณัติจากสวรรค์) นักวิชาการด้านสังคมชาวกัมพูชา เซย์ บอรี บรรยายแนวคิดนี้ไว้ในวิทยานิพนธ์เรื่อง "การบริหารงานในชนบทของกัมพูชาและโครงการปฏิรูป" เมื่อปีพ.ศ. 2518 ว่าเป็น "แนวคิดที่ขับเคลื่อนด้วยเหตุการณ์" เนื่องจากแนวคิดนี้กำหนดที่มาของอำนาจโดยเหตุการณ์ที่ไม่ธรรมดาซึ่งแทบจะอธิบายไม่ได้ด้วยเหตุผลอย่างแท้จริง
อัตลักษณ์ของขุนนางเขมร > ตำแหน่งที่ขึ้นอยู่กับความภักดีต่อพระมหากษัตริย์โดยสมบูรณ์

ตามลำดับชนชั้นในคัมภีร์พระธรรมศาสตร์ (มนูพระธรรมศาสตร์) ได้รับอิทธิพลตามหลักอินเดียโบราณ การจัดตั้งองค์กรของ มนเตร็ย เพื่อการอุทิศตนถือเป็นหน้าที่อย่างหนึ่งต่อองค์พระมหากษัตริย์ หน้าที่หมายถึงความเคารพซึ่งกันและกันแท้จริงแล้ว พระมหากษัตริย์เขมรมักมองว่า มนเตร็ย ในยามทุกข์ยากเป็นพันธมิตรที่มั่นคง และในยามสุขก็มองว่าเป็นผู้รับใช้ที่มีประสิทธิภาพ
อัตลักษณ์ของขุนนางเขมร > ราชาศัพท์: คำศัพท์ของราชวงศ์

ลำดับชนชั้นทางสังคมกัมพูชามักมีการระบุด้วยคำศัพท์เฉพาะซึ่งจัดเป็น "ขุนนางชั้นสูง". สำหรับกษัตริย์และขุนนางที่ดำรงตำแหน่งสูงสุดในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช คำศัพท์เฉพาะที่เรียกว่า "กบวนรีชซับ" (ក្បួនរាជសព្ទ) ("กระบวนราชศัพท์") ยังคงใช้กันอยู่ แม้ว่าในยุคสาธาณรัฐเขมรและยุคเขมรแดงจะพยายามยกเลิกคำราชาศัพท์เพื่อความเท่าเทียมทางชนชั้นเหล่านี้อย่างไร้ผลก็ตาม หนังสืออ้างอิงเกี่ยวกับคำศัพท์ของราชวงศ์ได้รับการตีพิมพ์ในปีพ.ศ. 2484 ในกรุงพนมเปญ และยังคงใช้มาจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ > ยุคมืดของกัมพูชา-ยุคสมัยอุดง

หลังจากการล่มสลายของอาณาจักรพระนครในปี พ.ศ. 1974 ชาวสยามได้บันทึกคำอธิบายอย่างละเอียดครั้งแรกเกี่ยวกับขุนนางของตนซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากขุนนางขอมในการปฏิรูปการปกครองที่นำมาใช้ในปี พ.ศ. 1991 โดยพระเจ้าบรมไตรโลกนาถแห่งกรุงศรีอยุธยา ซึ่งในขณะนั้นได้กลายเป็นระบอบการเมืองที่ครอบงำในภูมิภาค โดยแทนที่อิทธิพลของจักรวรรดิพระนครวัด
ระบบบรรดาศักดิ์เขมรยุคก่อนพระนครและสมัยพระนคร (พุทธศตวรรษที่ ๑๒-๑๘) ไม่ปรากฎตำแหน่งบรรดาศักดิ์ เจ้าพระยา พระยา ออกญา จมื่น หลวง ขุน หมื่น พัน นาย 
เจ้า หลวง ขุน หมื่น มีรากศัพท์จากคำในภาษาตระกูลภาษาไท จากการศึกษาสันนิษฐานว่าราชสำนักเขมรอาจจะเป็นฝ่ายรับมาจากรัฐในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในช่วงหลังยุคพระนครหลังจากอาณาจักรอยุธยาได้เข้าโจมตีอาณาจักรเขมรในรัชสมัยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 (เจ้าสามพระยา) ทำให้อาณาจักรเขมรตกเป็นประเทศของกรุงศรีอยุธยาในที่สุด
ระบอบกษัตริย์เขมรในยุคหลังอาณาจักรพระนครจึงมีระบบลำดับชั้นเช่นเดียวกับกรุงศรีอยุธยา เพื่อให้สามารถใช้คำสั่งได้ เช่น
สมเด็จ
อ็อกเญีย ("ឧកញ៉ា") (ออกญา)
เฉาเปรี๊ยะเญีย (เจ้าพระยา)
เปรี๊ยะหลวง (พระหลวง)
หลวง
ขุน
เมื่อน หรือ ม͈ืน ("ម៉ឺន") หรือ ("ហ្មឺន") (หมื่น),
เนย์ ("នាយ") (นาย)
ตามคำกล่าวของ คิน ซก สมเด็จ และ ออกญา ถือเป็น มหามนตรี ส่วนที่เหลือเป็นเพียงข้าราชการระดับกลางและระดับผู้น้อย.
ประวัติ > ยุคในอารักขาของฝรั่งเศส (พระราชอาณาจักรกัมพูชาในอารักขา)

ขณะที่ทางการฝรั่งเศสสนับสนุนการขยายอาณาจักรกัมพูชาและการคืนจังหวัดทางตะวันตกของกัมพูชาในบริเวณเสียมเรียบ และพระตะบอง ฝรั่งเศสต้องเผชิญกับการต่อต้านจากขุนนางไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ราชสกุลอภัยวงศ์ ซึ่งปกครองพื้นที่บางส่วนของกัมพูชา ความขัดแย้งนี้ดำเนินมาจนถึงกรณีพิพาทอินโดจีน ครั้งล่าสุดและแม้กระทั่งหลังจากที่กัมพูชาได้รับเอกราช โดยราชวงศ์อภัยวงศ์ให้การสนับสนุนเขมรอิสระและต่อมาก็รวมถึงเขมรแดงด้วยในการพยายามยึดดินแดนที่สูญเสียไปคืน
ประวัติ > ยุคสาธารณรัฐเขมร-เขมรแดง

ในช่วงรัฐประหารในประเทศกัมพูชา พ.ศ. 2513 ของนายพลลอน นอล ได้มีการล้มล้างพระราชอาณาจักรกัมพูชาภายใต้การบริหารของพระนโรดม สีหนุ เปลี่ยนการปกครองเป็นสาธารณรัฐเขมร  อิทธิพลแห่งพระราชสำนักถูกกวาดล้าง บรรดาศักดิ์และราชาศัพท์ถูกเลิก การดำเนินการนี้สืบเนื่องมาถึงยุคเขมรแดง
ประวัติ > การฟื้นฟูระบบบรรดาศักดิ์กัมพูชา

ลำดับชนชั้นทางสังคม (บรรดาศักดิ์) หาใช่การกดขี่ไม่ แต่คือความงดงามทางวัฒนธรรม
นับตั้งแต่การฟื้นฟูราชอาณาจักรกัมพูชาในช่วงทศวรรษ 1990 ราชอาณาจักรได้มีการเลือกตั้งและฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์อีกครั้ง มีสมเด็จกรมพระนโรดม รณฤทธิ์เป็นนายกรัฐมนตรีร่วมกับฮุน เซนได้มีการนำระบบบรรดาศักดิ์ของราชวงศ์กลับมาใช้อีกครั้ง ในขณะที่ขุนนางเขมรจำนวนมากถูกสังหารอย่างย่อยยับภายใต้การฆ่าล้างเผ่าพันธ์ของเขมรแดง หรือหนีลี้ภัยออกนอกประเทศ ขุนนางหลายคน เช่น พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุพร้อมด้วยพระราชินีโมนิกต่างได้เสด็จนิวัตพระนครเขมรอีกครั้ง
ในบรรดาบรรดาศักดิ์มากมายนั้น บรรดาศักดิ์ออกญาได้รับการฟื้นคืนมาอีกครั้ง เนื่องจากการได้รับบรรดาศักดิ์นี้ทำให้กัมพูชาสามารถฟื้นฟูชนชั้นสูงในราชอาณาจักรได้ ในขณะที่บางคนวิพากษ์วิจารณ์ระบบเผด็จการบางรูปแบบในขณะที่กำลังทำการซื้อขายบรรดาศักดิ์โดยการบริจาคโดยเครือข่ายตระกูลหรือข้าราชการร่ำรวย
ประวัติ > สมเด็จ

บทความหลัก: สมเด็จ
สมเด็จ เป็นตำแหน่งบรรดาศักด์ของกัมพูชาหรือนามยศที่พระมหากษัตริย์กัมพูชาพระราชทานแก่บุคคลที่ถือว่าได้สร้างคุณูปการสำคัญต่อประเทศชาติ
ดูเพิ่ม

บรรดาศักดิ์ไทย
ภาพแกะสลักสมัยอาณาจักรพระนครแสดงชนชั้นขุนนางเขมรโบราณ
วัดกลาง (อำเภอเมืองบุรีรัมย์)

สำหรับวัดกลางแห่งอื่น ดูที่ วัดกลาง
| วัดกลาง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดกลาง, วัดกลางบุรีรัมย์, วัดแปะใหญ่
ที่ตั้ง: ตำบลในเมือง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกลาง หรือ วัดกลางบุรีรัมย์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ มีพระธรรมวชิรสุตาภรณ์ เป็นเจ้าคณะจังหวัดบุรีรัมย์ และเจ้าอาวาสวัดกลาง
วัดกลางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325  มีประวัติเล่าว่าสมัยกรุงธนบุรี เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) นำทัพไปปราบเจ้าเมืองนางรองซึ่งเป็นกบฏและได้หยุดพักทัพที่บริเวณนี้ซึ่งมีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่ จึงโปรดเกล้าให้ยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์ให้ชื่อว่า วัดแปะใหญ่ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกลาง" ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงแห่งแรกของบุรีรัมย์เมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นที่ตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรม เป็นที่ตั้งศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เป็นศูนย์พุทธศาสตร์ หน่วยเผยแพร่ศีลธรรม
อาคารเสนาสะที่สำคัญ มีอุโบสถ 1 หลัง ศาลาหอพระไตรปิฎก ที่ใช้เป็นสถานที่จัดกิจกรรมของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัด ภายในบริเวณวัดยังมี สระสิงโต  เป็นสระน้ำโบราณซึ่งได้นำน้ำทูลเกล้าฯ ถวายในพระราชพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา เมื่อครั้งมีพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ครบ 5 รอบ วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2530