stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ประวัติ > ความนิยมในคริสต์ทศวรรษ 1990 > บริตป็อป

บทความหลัก: บริตป็อป
เมื่อกระแสแมดเชสเตอร์เสื่อมลง และชูเกซซิงก็ดูขาดเสน่ห์ กรันจ์ในอเมริกาก้าวสู่ขาขึ้น ยังมีอิทธิพลต่อกระแสออลเทอร์นาทิฟในอังกฤษ และสื่อดนตรีในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 การตอบสนองคือ วงอังกฤษปะปรายได้เกิดขึ้นมาด้วยความปรารถนาที่จะ "กำจัดเพลงกรันจ์" และ "ประกาศสงครามแก่อเมริกา" ได้เข้ามาครอบงำมวลชนและสื่อดนตรีท้องถิ่นอย่างรวดเร็ว ชื่อ "บริตป็อป" ที่ตั้งโดยสื่อ การเคลื่อนไหวครั้งนี้นำโดย พัลป์, เบลอ, สเวด และโอเอซิส เป็นเสมือนการปะทุของกรันจ์ในแบบอังกฤษ ศิลปินเหล่านี้ได้ขับเคลื่อนออลเทอร์นาทิฟขึ้นสู่จุดสูงสุดของอันดับเพลงในประเทศบ้านเกิด วงบริตป็อปได้รับอิทธิพลและนำเสนอการแสดงความนับถือดนตรีกีตาร์อังกฤษในอดีต โดยเฉพาะอย่างยิ่งกระแสและแนวเพลงอย่างเช่น บริติชอินเวชัน, แกลมร็อก และพังก์ร็อก ในปี 1995 ปรากฏการณ์บริตป็อปขึ้นสู่จุดสุดยอดจากสองอริ โอเอซิส และเบลอ ที่ได้สร้างสัญลักษณ์โดยการแข่งขันด้วยการออกซิงเกิลในวันเดียวกัน ผลคือ เบลอเป็นผู้ชนะใน "ศึกแห่งบริตป็อป" (The Battle of Britpop) แต่โอเอซิสก็ได้รับความนิยมมากกว่าเบลอในอัลบัมชุดที่ 2 (วอตส์เดอะสตอรี) มอร์นิงกลอรี? (1995) ซึ่งเป็นอัลบัมขายดีอันดับ 3 ในประวัติศาสตร์ของสหราชอาณาจักร
ประวัติ > ความนิยมในคริสต์ทศวรรษ 1990 > อินดี้ร็อก

บทความหลัก: อินดี้ร็อก
ล้วนมีความหมายเดียวกับออลเทอร์นาทิฟร็อกในสหรัฐ อินดี้ร็อกมีความโดดเด่นขึ้นมาหลังจากเนอร์วานาแจ้งเกิด อินดี้ร็อกได้บัญญัติว่าเป็นการปฏิเสธออลเทอร์นาทิฟร็อกที่ซึมซับเข้าสู่กระแสหลักโดยศิลปินที่ไม่สามารถข้ามฟากไปได้หรือปฏิเสธการข้ามฟาก และระมัดระวังเรื่องสุนทรีย์แห่งความเป็นชาย (macho) ขณะที่ศิลปินอินดี้ร็อกไม่เชื่อใจลัทธิการค้าแบบพังก์ร็อก ด้วยแนวเพลงที่ไม่สามารถระบุนิยามได้อย่างแท้จริง ต่อคำที่ว่า "สมมติฐานโดยทั่วไปแล้วคือ มีความเป็นไปได้อย่างแท้จริงที่จะสร้างดนตรีอันหลากหลายของอินดี้ร็อกให้เข้ากันได้กับรสนิยมกระแสหลักเป็นสิ่งแรก"
ค่ายเพลงอย่างเช่น มาทาดอร์เรเคิดส์, เมิร์จเรเคิดส์ และดิสคอร์ด และชาวร็อกอินดี้อย่าง เพฟเมนต์, ซูเปอร์ชังก์, ฟูกาซี และสลีเตอร์-คินนีย์ เป็นผู้โดดเด่นในกระแสอินดี้อเมริกันตลอดคริสต์ทศวรรษ 1990 หนึ่งในการเคลื่อนไหวที่สำคัญของอินดี้ร็อกในคริสต์ทศวรรษ 1990 คือเพลงโลฟาย การเคลื่อนไหวนี้มุ่งไปที่การบันทึกเสียงและแจกจ่ายดนตรีที่มีคุณภาพต่ำอย่างตลับเทป ที่ตอนแรกเกิดขึ้นมาในคริสต์ทศวรรษ 1980 จนปี 1992 วงเพฟเมนต์, ไกด์บายวอยซ์ และเซบาโดห์ ได้รับความนิยมในกลุ่มผู้ชื่นชอบแนวโลฟายในสหรัฐ ขณะที่ศิลปินที่ตามมาทีหลังอย่าง เบ็ก และลิซ แฟร์ได้สร้างสุนทรีย์แก่คนฟังกระแสหลัก ยุคนี้ยังเห็นนักร้อง-นักแต่งเพลงออลเทอร์นาทิฟหญิงแนวสารภาพ นอกเหนือจากลิซ แฟร์ ก็มีพีเจ ฮาร์วีย์ที่อยู่ในกลุ่มย่อยนี้
ประวัติ > ความนิยมในคริสต์ทศวรรษ 1990 > โพสต์กรันจ์

บทความหลัก: โพสต์กรันจ์
ในต่อจากครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1990 กรันจ์ถูกแทนที่ด้วยโพสต์กรันจ์ วงโพสต์กรนจ์หลายวงขาดรากฐานความเป็นเพลงใต้ดินของกรันจ์และได้รับอิทธิพลอย่างมากจากที่กรันจ์ยุคเปลี่ยน กล่าวคือ "เป็นรูปแบบหนึ่งของความนิยมอย่างรนแรงที่มองเข้าไปข้างใน, ดนตรีฮาร์ดร็อกที่มุ่งมั่นจริงจัง" วงโพสต์กรันจ์หลายวงเลียนแบบซาวด์และสไตล์ของกรันจ์ "แต่ไม่จำเป็นต้องทำตัวประหลาดเหมือนอย่างศิลปินต้นฉบับ" โพสต์กรันจ์เป็นแนวเพลงที่ประสบความสำเร็จยิ่งกว่า โดยลดเสียงบิดกีตาร์ของกรันจ์ให้ดีขึ้น พร้อมเพื่อออกอากาศทางวิทยุ เดิมทีโพสต์กรันจ์เป็นการแบ่งประเภทอย่างเหยียบหยาม กับวงเกือบแทบทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อกรันจ์อยู่ในกระแสหลักและลอกเลียนแบบซาวด์ของกรันจ์ การแบ่งประเภทนี้บ่งถึงวงที่ใช้ว่าโพสต์กรันจ์ว่า เป็นดนตรีดัดแปลง หรือตอบโต้อย่างถากถางกับการเคลื่อนไหวร็อกทีเป็นของแท้ บุช, แคนเดิลบอกซ์ และคอลเลกทีฟโซลถูกเย้ยว่าเป็น โพสต์กรันจ์ ทิม เกรียร์สันจาก อะเบาต์.คอม เขียนว่า "แทนที่จะเป็นการเคลื่อนไหวทางดนตรีโดยความชอบของตน พวกเขาเป็นอย่างที่คิด ได้รับการตอบรับอย่างถากถางต่อการเปลี่ยนสไตล์เป็นดนตรีร็อกของเก๊" โพสต์กรันจ์ได้แปลเปลี่ยนไปในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 อาทิวงอย่าง ฟูไฟเตอส์, ครีด และ นิกเคลแบ็ก ได้เกิดขึ้นมา
ประวัติ > ความนิยมในคริสต์ทศวรรษ 1990 > โพสต์ร็อก

บทความหลัก: โพสต์ร็อก
โพสต์ร็อกกำเนิดขึ้นจากอัลบัม ลาฟฟิงสต็อก ของทอล์กทอล์ก และอัลบัม สไปเดอร์แลนด์ ของสลินต์ ทั้ง 2 ชุด ออกในปี 1991 โพสต์ร็อกได้รับอิทธิพลจากหลากหลายแนวเพลง อาทิ เคราต์ร็อก, โพรเกรสซิฟร็อก และแจ๊ซ แนวนี้โค่นล้มหรือปฏิเสธจารีตเพลงร็อก และมักจะรวมเพลงอิเล็กทรอนิกส์ ขณะที่ชื่อของแนวเพลงเกิดขึ้นโดยนักข่าวดนตรี ไซมอน เรย์โนลส์ ในปี 1994 สไตล์ของแนวเพลงที่แข็งแรงขึ้นจากการออกวางขายอัลบัม มิลเลียนส์นาวลิฟวิงวิลล์เนเวอร์ดาย (1996) ของศิลปินจากชิคาโก ทอร์ทอยส์ โพสต์ร็อกโดดเด่นขึ้นในรูปแบบของดนตรีร็อกทดลองในคริสต์ทศวรรษ 1990 หลายวงในแนวนี้ได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงเช่น ทริลล์จอกกี, แครงกี, แดรกซิตี และทูเพียวร์ แนวเพลงที่ใกล้เคียงกัน อย่าง แมทร็อก ถึงจุดสูงสุดในกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 เมื่อเปรียบเทียบโพสต์ร็อกกับแมทร็อกที่ดู "ร็อกกิสต์" มากกว่า (คนที่เห็นว่าร็อกดีกว่าป็อป) และเชื่อใจในเครื่องหมายกำหนดจังหวะอันซับซ้อน และถ้อยคำอันสอดประสาน เมื่อสิ้นศตวรรษเกิดกระแสย้อนกลับอย่างรุนแรงต่อเพลงโพสต์ร็อกอันเนื่องจาก "ไร้สติปัญญา" และสามารถสัมผัสได้ถึงการคาดเดาที่เพิ่มขึ้นได้ แต่วงโพสต์ร็อกคลื่นลูกใหม่อย่าง กอดสปีดยู! แบล็กเอมเพอร์เรอร์ และซีกือร์โรส เกิดขึ้นมาพร้อมกับการขยับขยายแนวเพลงให้กว้างขึ้นไป
ประวัติ > ความนิยมในคริสต์ทศวรรษ 1990 > ความนิยมอื่น

ปี 1993 อัลบัม ไซมิสดรีม ของเดอะสแมชชิงพัมป์กินส์ประสบความสำเร็จด้านยอดขายอย่างมาก อัลบัมได้รับอิทธิพลเพลงเฮฟวีเมทัลและโพรเกรสซิฟร็อกอย่างมาก ทำให้ออลเทอร์นาทิฟร็อกก้าวสู่รายการกระแสหลักทางวิทยุและปิดช่องโหว่ระหว่างออลเทอร์นาทิฟร็อกกับดนตรีร็อกที่เล่นเพลงร็อกอเมริกันยุคคริสต์ทศวรรษ 1970 ในปี 1995 สแมชชิงพัมป์กินส์ยังออกอัลบัมคู่ชุด เมลลอนคอลลายแอนด์เดอะอินฟินิตแซดเนสส์ ที่ขายได้ 10 ล้านชุดเฉพาะในสหรัฐ ได้รับการยืนยันแผ่นเสียงเพชรอีกด้วย
หลังจากเกือบ 10 ปีที่เพลงใต้ดิน, สกาพังก์ และเพลงที่มีส่วนผสมของสกาอังกฤษยุคแรก ๆ กับพังก์ ได้รับความนิยมในสหรัฐ วงแรนซิดเป็นวงแรกที่ได้แจ้งเกิดจาก "การกลับมาคลื่นลูกที่ 3 ของสกา" และในปี 1996 วงไมตีไมตีบอสสโตนส์, โนเดาต์, ซับไลม์, โกลด์ฟิงเกอร์, รีลบิกฟิช, เลสส์แดนเจก และเซฟเฟอร์ริส มีเพลงเข้าชาร์ตหรือได้รับกระแสตอบรับท่วมท้นทางวิทยุ
ประวัติ > ความนิยมในคริสต์ทศวรรษ 1990 > เปลี่ยนซาวด์

ช่วงสิ้นสุดทศวรรษ สไตล์ของออลเทอร์นาทีฟได้เปลี่ยนไปเนื่องจากเกิดเหตุการณ์ขึ้นมากมาย เรื่องที่น่าจดจำอย่างเช่น การเสียชีวิตของเคิร์ต โคเบน แห่งวงเนอร์วานาในปี 1994 และการมีคดีความของวงเพิร์ลแจมต่อผู้จัดงานคอนเสิร์ต ทิกเกตมาสเตอร์ ที่ส่งผลกีดกันให้วงไม่ได้เล่นงานใหญ่ ๆ หลายงานในสหรัฐ นอกจากนี้เกิดความเสื่อมความนิยมในวงกรันจ์ บริตป็อปก็ร่วงโรยกันไป อย่างอัลบัมชุดที่ 3 ของโอเอซิส บีเฮียร์นาว (1997) ได้คำวิจารณ์ไม่สดใสนัก ส่วนวงเบลอก็เริ่มได้รับอิทธิพลจากออลเทอร์นาทิฟร็อกอเมริกัน การเปลี่ยนสัญญะที่สื่อความหมายของออลเทอร์นาทิฟร็อกก่อให้เทศกาลดนตรีลอลลาปาลูซาหายไปหลังจากพยายามหาวงนำมาแสดงไม่สำเร็จในปี 1998 ความจริงคือปัญหาที่เกิดในปีนั้น สปิน ได้บอกไว้ว่า "ลอลลาปาลูซาดูเฉื่อยชาเหมือนอย่างออลเทอร์นาทิฟร็อกตอนนี้"
แม้จะเปลี่ยนไปในแง่สไตล์ ออลเทอร์นาทิฟร็อกยังคงอยู่ในกระแสได้อยู่ โพสต์กรันจ์ยังคงทำเงินได้เมื่อเริ่มศตวรรษที่ 21 เมื่อวงอย่างครีด และแมตช์บ็อกซ์ทเวนตี ถือเป็นวงร็อกที่ได้รับความนิยมที่สุดในสหรัฐ ขณะเดียวกัน บริตป็อปเริ่มเสื่อมความนิยม เรดิโอเฮดที่เคยได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีในอัลบัมชุด 3 โอเคคอมพิวเตอร์ (1997) จนอัลบัมถัดมา คิดเอ (2000) และ แอมนีซิแอก (2001) ที่ได้รับการกล่าวว่าแตกต่างจากประเพณีนิยมบริตป็อป เรดิโอเฮดและวงบริตป็อปยุคหลังอย่าง แทรวิส และโคลด์เพลย์ ถือเป็นกำลังสำคัญของร็อกอังกฤษในยุคถัดมา
กลางคริสต์ทศวรรษ 1990 วงซันนีเดย์รีลเอสเตตได้กำหนดนิยามเพลงอีโมขึ้นมา อัลบัม พิงเคอร์ตัน (1996) ของวีเซอร์ก็ถือว่าเป็นอัลบัมที่สร้างผลกระทบ ในปี 2000 เมื่อก้าวทศวรรษใหม่ อีโมเป็นแนวเพลงร็อกที่ได้รับความนิยมมากที่สุดแนวเพลงหนึ่ง ผลงานยอดนิยมที่ประสบความสำเร็จได้ยอดขายได้แก่ บลีดอเมริกา ของจิมมีอีตเวิลด์ (2001) และ เดอะเพลซซิสยูแฮฟคัมทูเฟียร์เดอะโมสต์ ของแดชบอร์ดคอนเฟชชันนอล (2003) อีโมแบบใหม่มีซาวด์แบบกระแสหลักมากขึ้นมากกว่าในคริสต์ทศวรรษ 1990 และดูดึงดูดใจต่อวัยรุ่นได้อย่างมาก มากกว่าช่วงก่อร่างสร้างตัวในช่วงก่อนหน้านี้ ขณะเดียวกัน การใช้คำว่า "อีโม" ขยับขยายไปมากกว่าคำว่าแนวเพลง ได้กลายมาเป็นแฟชั่น ทรงผม และดนตรีที่ปลดปล่อยอารมณ์ ความสำเร็จอย่างต่อเนื่องของอีโมในกระแสหลักกับวงที่เกิดขึ้นใหม่ในคริสต์ทศวรรษ 2000 อาทิวงที่ทำผลงานหลักแผ่นเสียงทองคำขาวหลายชุดอย่าง ฟอลล์เอาต์บอย และมายเคมิคอลโรแมนซ์ รวมถึงวงในกระแสหลักอย่าง พาร์อะมอร์ และแพนิก! แอตเดอะดิสโก
ประวัติ > ศตวรรษที่ 21

ระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 มีวงออลเทอร์นาทิฟร็อกเกิดขึ้นหลายวง เช่น เดอะสโตรกส์, ฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์, อินเตอร์พอล และเดอะแรปเจอร์ ที่ได้รับแรงบันดาลใจที่สำคัญจากโพสต์พังก์และนิวเวฟ ก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวของโพสต์พังก์ริไววัล หลังจากความสำเร็จของวงอย่าง เดอะสโตรกส์ และเดอะไวต์สไตรปส์ก่อนหน้านี้ในทศวรรษก่อน วงออลเทอร์นาทิฟร็อกหน้าใหม่ก็ไหลบ่ามา เช่นวงโพสต์พังก์ริไววัล และศิลปินแนวอื่นอย่าง เดอะคิลเลอส์ และเยเยเยส์ ประสบความสำเร็จด้านยอดขายช่วงต้นและกลางคริสต์ทศวรรษ 2000 เชื่อว่าน่าจะเป็นผลจากความสำเร็จของวงเหล่านี้ เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี ประกาศไว้ในปี 2004 ว่า "หลังจากเกือบทศวรรษที่วงแร็ปร็อกและนูเมทัลมีความโดดเด่น ในที่สุดออลต์-ร็อกก็กลับมาดีอีกครั้ง" เทอร์ตีเซคันส์ทูมาส์ได้รับความนิยมอย่างชัดเจนมากขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 2000 วงอเมริกันร็อก เรดฮอตชิลีเพปเปอส์ ได้ความนิยมครั้งใหม่ในปี 1999 หลังจากออกอัลบัมชุด แคลิฟอร์นิเคชัน (1999) ที่ยังคงประสบความสำเร็จล่วงเลยถึงคริสต์ทศวรรษ 2000
สิ่งที่ถูกอ้างถึงเกี่ยวกับออลเทอร์นาทิฟร็อกมากที่สุดในสหรัฐเมื่อผ่านปี 2010 คือแนวเพลงอินดี้ร็อก แต่เดิมคำนี้จำกัดการใช้อยู่แค่เพียงสื่อและช่องออลเทอร์นาทิฟร็อก สถานีวิทยุในคริสต์ทศวรรษ 2010 เปลี่ยนรูปแบบที่ไกลไปจากออลเทอร์นาทิฟร็อกยิ่งขึ้น แต่เป็นส่วนสำคัญในการกระตุ้นให้หาโฆษณาให้มากกว่ายอดขายของสถานีประเภทท็อป 40/ท็อป 100 ขณะเดียวก็เกิดความเห็นขัดแย้งในประเด็นออลเทอร์นาทิฟร็อกต่อกลุ่มผู้ฟังเพลงกระแสหลักหลังปี 2010 เดฟ โกรลแสดงความเห็นต่อบทความเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2013 บน นิวยอร์กเดลีนิวส์ ที่จั่วหัวว่า ร็อกได้ตายไปแล้ว "ขอพูดเองเออเองว่า สำหรับตัวผมแล้ว ร็อกเหมือนจะยังมีชีวิตอยู่"
ดูเพิ่ม

รายชื่อศิลปินแนวออลเทอร์นาทิฟร็อก
บรรณานุกรม

Azerrad, Michael. Come As You Are: The Story of Nirvana. Doubleday, 1994. ISBN 0-385-47199-8.
Azerrad, Michael. Our Band Could Be Your Life: Scenes from the American Indie Underground, 1981–1991. Little Brown and Company, 2001. ISBN 0-316-78753-1.
Erlewine, Stephen Thomas. "American Alternative Rock/Post-Punk". AllMusic. Retrieved May 20, 2006.
Erlewine, Stephen Thomas. "British Alternative Rock". AllMusic. Retrieved May 20, 2006.
Harris, John. Britpop!: Cool Britannia and the Spectacular Demise of English Rock. Da Capo Press, 2004. ISBN 0-306-81367-X.
Lyons, James. Selling Seattle: Representing Contemporary Urban America. Wallflower, 2004. ISBN 1-903364-96-5.
Reynolds, Simon. Rip It Up and Start Again: Postpunk 1978–1984. Penguin, 2006. ISBN 0-14-303672-6.
Fonarow, Wendy. Empire of Dirt: The Aesthetics and Rituals of British Indie Music. Wesleyan, 2006. ISBN 0-8195-6811-2.
Noise From The Underground : A History of Alternative Rock, by Michael Lavine and Pat Blashill. Simon and Schuster Publishing, 1996. ISBN 0-684-81513-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

https://www.allmusic.com/style/alternative-indie-rock-ma0000012230
| ด ค กร็อก |
| --- | --- | --- |
| หัวข้อหลัก |  ออลเทอร์นาทิฟร็อก  แอนาโทเลียนร็อก  อะรีนาร็อก  อาร์ตร็อก  บีตมิวสิก  บลูส์-ร็อก  บริติชอินเวชัน  แคนเทอร์บูรีซีน  เชลโลร็อก  คริสเตียนร็อก  คอเมดีร็อก  คันทรีร็อก  โฟล์กร็อก  แฟรตร็อก  ฟังก์ร็อก  การาจร็อก  แกลมร็อก  ฮาร์ดร็อก  ฮาร์ตแลนด์ร็อก  เฮฟวีเมทัล  อินสตรูเมนทัลร็อก  แจม  เคราต์ร็อก  ป็อปร็อก  พาวเวอร์ป็อป  โพรเกรสซิฟร็อก  ไซเคเดลิกร็อก  ผับร็อก (สหราชอาณาจักร)  ผับร็อก (ออสเตรเลีย)  พังก์ร็อก  แร็ปร็อก  ร็อกอะบิลลี  ร็อกแอนด์โรล  แซมบาร็อก  ซอฟต์ร็อก  เซาเทิร์นร็อก  สโตเนอร์ร็อก  เซิร์ฟร็อก  |  |
| ดูเพิ่ม |  ร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม  รายชื่อประเภทของดนตรีร็อก  ผลกระทบทางสังคมของดนตรีร็อก  |  |
  หมวดหมู่ 
หนึ่งในวงออลเทอร์นาทิฟยุคแรกที่ได้รับความนิยม วง อาร์.อี.เอ็ม. ที่ได้รับการเล่นออกอากาศทางสถานีวิทยุมหาวิทยาลัย จนมีฐานแฟนเพลง ได้ก้าวสู่กระแสเพลงหลักได้
คิม กอร์ดอน กับ เทิร์สตัน มัวร์ จากวงโซนิกยูท
รอเบิร์ต สมิทแห่งวงเดอะเคียวร์
เคิร์ต โคเบน (คนหน้า) และคริสต์ โนโวเซลิช กับวงเนอร์วานาแสดงสดในงานเอ็มทีวีมิวสิกอะวอดส์ 1992
เอดดี เวดเดอร์จากวงเพิร์ลแจม
เลียม กับโนล แกลลาเกอร์ แห่งวงโอเอซิส
วงอินดี้ร็อก เพฟเมนต์ ในปี 1993
ครีด วงแนวโพสต์กรันจ์ ถ่ายในปี 2002
รีลบิกฟิชในปี 2008
วงอีโม จิมมีอีตเวิลด์ แสดงในปี 2007
อเล็กซ์ คาพราโนส แห่งวงฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์
ยะดะยา

สมาชิกสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐของพม่าขณะต้อนรับอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีไทย ในปี 2010 สังเกตว่าทุกคนสวมโลนจีลายอะเชะซึ่งปกติแล้วเป็นลายสำหรับสตรี แหล่งข้อมูลหลายแหล่งระบุว่าการทำเช่นนี้ถือเป็น "ยะดะยา"
ยะดะยา (พม่า: ယတြာ ยตฺรา, ออกเสียง: [jədəjà]; มาจากสันสกฤต ยนฺตร) เป็นพิธีกรรมเชิงเวทมนตร์เพื่อชะลอ ปัดเป่า หรือแก้ความโชคร้าย มีปฏิบัติทั่วไปในประเทศพม่า ธรรมเนียมเหล่านี้มีที่มาจากคติในศาสนาพราหมณ์ โหรจะเป็นผู้ "สั่ง" การทำยะดะยาไว้โดยโดยใช้ทั้งการคำนวณทางคณิตศาสตร์และโหราศาสตร์ เข้าใจกันว่าผู้นำของพม่ายุคใหม่ทั้งอู้นุ, เนวี่น และต้านชเว ไปจนถึงนโยบายของรัฐบาลหลายนโยบายได้รับอิทธิพลจากพิธีกรรมยะดะยา ในหมู่ชาวพม่าพุทธ ยะดะยาถูกเชื่อมโยงเข้ากับการทำบุญ และพิธีกรรมยะดะยาบางส่วนยังรวมถึงพิธีกรรมทางพุทธ ราวกับทำไปเพื่อหลีกหนีกรรมไม่ดี ทั้ง ๆ ที่ในคำสอนของศาสนาพุทธไม่มีการหนีกรรมเช่นนี้ ยะดะยาสัมพันธ์ใกล้ชิดมากกับตัวเลขโดยเฉพาะเลข 9 นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่ายะดะยามีมาตั้งแต่สมัยพุกาม มีปฏิบัติโดยพระสงฆ์ในนิกายอะยีซึ่งเป็นนิกายของพุทธที่มีปฏิบัติในพม่ามาก่อนการเข้ามาของเถรวาท
หนึ่งในรูปแบบที่รู้จักดีของยะดะยาคือการก่อสร้างเจดีย์ เช่น การที่อู้นุสร้างเจดีย์ถึง 60,000 องค์ในปี 1961 หรือการที่รัฐตัดสินใจเปลี่ยนระบบการเดินรถจากซ้ายไปขับทางขวาโดยไม่ชี้แจงเหตุผลในปี 1970  (แม้รถแทบทุกคันในพม่าจะเป็นรถสำหรับขับทางซ้าย) ก็ว่ากันว่าได้รับอิทธิพลมาจากยะดะยาเพื่อป้องกันการโจมตีทางการเมืองจากกลุ่มฝ่ายขวา
เมื่อไม่นานมานี้ การที่ต้านชเวและนายพลในกองทัพสวมโลนจี (โสร่ง) ลายอะเชะ (ซึ่งตามธรรมเนียมดั้งเดิมเป็นลายของสตรี) ในงานสาธารณะรวมถึงงานฉลองวันสหภาพเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2011 และในงานต้อนรับบัวสอน บุบผาวัน นายกรัฐมนตรีลาว ในเดือนมิถุนายน 2011 ก็เข้าใจกันว่าเป็นการทำยะดะยาเพื่อต้านทานอำนาจสตรีของอองซานซูจี
ทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์

ทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ (อังกฤษ: Trans World Airlines) ย่อว่า ทีดับเบิลยูเอ (TWA) เป็นอดีตสายการบินหลักของสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งขึ้นในปี 1930 ดำเนินการจนถึงปี 2001 เมื่อถูกสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์เข้าซื้อกิจการ ก่อตั้งขึ้นในชื่อ ทรานส์คอนติเนนตัลแอนด์เวสเทิร์นแอร์ (อังกฤษ: Transcontinental & Western Air) เพื่อให้บริการเส้นทางจากนิวยอร์กซิตีไปยังลอสแองเจลิสผ่านเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เซนต์หลุยส์ แคนซัสซิตี และจุดจอดอื่น ๆ ด้วยเครื่องบินฟอร์ด ไตรมอเตอส์ สายการบินนี้เป็น 1 ใน "บิ๊ก 4" ของสหรัฐซึ่งก่อตั้งขึ้นในการประชุมสปอยลส์ เมื่อปี 1930 ร่วมกับสายการบินอเมริกัน, ยูไนเต็ด และ อีสเทิร์น
ฮาวเวิร์ด ฮิวส์ เข้ามาถือหุ้นใหญ่ของในปี 1939 และหลังสงครามโลกครั้งที่สองได้ขยายสายการบินไปให้บริการในยุโรป ตะวันออกกลาง และเอเชีย ทำให้ทีดับเบิลยูเอกลายเป็นสายการบินแห่งชาติแห่งที่สองอย่างไม่เป็นทางการของสหรัฐอเมริกาต่อจากแพนอเมริกันเวิลด์แอร์เวส์ ฮิวส์วางมือจากการบริหารในทศวรรษที่ 1960 และผู้บริหารชุดใหม่ของทีดับเบิลยูเอได้เข้าซื้อกิจการฮิลตันอินเตอร์แนชนัลและเซ็นจูรี 21 ในความพยายามที่จะขยายธุรกิจของบริษัท
เนื่องจากกฎหมายการยกเลิกการควบคุมสายการบิน ค.ศ. 1978 ทำให้สายการบินหลายแห่งล้มละลาย เกิดสายการบินใหม่ ๆ ขึ้นมากมาย และสายการบินบางแห่งถูกบริษัทอื่นซื้อกิจการทีดับเบิลยูเอเองก็ถูกแยกออกจากบริษัทโฮลดิ้งในปี 1984 ในปี 1988 คาร์ล ไอคาห์น นักลงทุนชาวอเมริกัน เข้ามาซื้อหุ้นของทีดับเบิลยูเอจำนวนมากจนกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัท และดำเนินการเทคโอเวอร์โดยใช้กลยุทธ์การซื้อกิจการแบบใช้เงินกู้ยืม ทำให้ทีดับเบิลยูเอแปรสภาพจากบริษัทมหาชนจำกัดเป็นบริษัทเอกชน ทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์เผชิญปัญหาหนี้สินจำนวนมาก จึงต้องขายเส้นทางบินไปลอนดอน และเข้าสู่กระบวนการปรับโครงสร้างธุรกิจถึงสองครั้งในปี 1992 และ 1995 เหตุการณ์ร้ายแรงยิ่งตามมาเมื่อทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 800 ประสบอุบัติเหตุตกในปี 1996 กลายเป็นอุบัติเหตุทางอากาศที่ร้ายแรงที่สุดเป็นอันดับสามในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา
ทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์เคยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองแคนซัสซิตี รัฐมิสซูรี และวางแผนจะใช้ท่าอากาศยานนานาชาติแคนซัสซิตีเป็นฐานการบินหลักทั้งในประเทศและต่างประเทศ แต่ในที่สุดก็ยกเลิกแผนการนี้ในช่วงทศวรรษ 1970 ต่อมา สายการบินทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ได้ขยายฐานการบินหลักที่ใหญ่ที่สุดไปยังสนามบินนานาชาติเซนต์หลุยส์แลมเบิร์ต มีศูนย์กลางการบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่สำคัญตั้งอยู่ที่ ทีดับเบิลยูเอ ไฟลท์ เซ็นเตอร์ ภายในท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี นครนิวยอร์ก อาคารหลังนี้เป็นผลงานการออกแบบของ อีโร ซารินเนน สถาปนิกชื่อดัง ที่สร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี 1962
ทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ยื่นล้มละลายเป็นครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายในเดือนมกราคม 2001 และต่อมาถูกสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์เข้าซื้อกิจการ หลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน อุตสาหกรรมการบินทั่วโลกประสบปัญหาอย่างหนัก โดยบริษัทอเมริกันแอร์ไลน์ได้เลิกจ้างอดีตพนักงานของทีดับเบิลยูเอจำนวนมาก ทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ยังคงดำเนินกิจการต่อในรูปแบบบริษัทจำกัดความรับผิด (LLC) ภายใต้การควบคุมของสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์ จนถึงวันที่ 1 กรกฎาคม 2003 ในปี 2009 สายการบินอเมริกันแอร์ไลน์ได้ตัดสินใจปิดฐานปฏิบัติการที่เซนต์หลุยส์
ตารางเวลาและแผนที่จุดหมายปลายทางภายในประเทศของทีดับเบิลในเดือนกันยายน ค.ศ. 1933
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ตลอดการดำเนินงานทีดับเบิลยูเอได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่างๆ ดังต่อไปนี้:
แอร์ยูโรปา
แอร์มอลตา
อเมริกาเวสต์แอร์ไลน์
อเมริกันแอร์ไลน์
คูเวตแอร์เวย์
รัวยาแลร์มาร็อก
รอยัลจอร์แดเนียน
ฝูงบิน > ฝูงบินสุดท้าย

ก่อนการเลิกดำเนินงาน ทีดับเบิลยูเอมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| คำสั่งซื้อ | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> F | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ318-100 | — | 50 | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | คำสั่งซื้อโอนย้ายไปยังอเมริกันแอร์ไลน์ แต่ถูกยกเลิกในเวลาต่อมา[ต้องการอ้างอิง] |
| โบอิง 717-200 | 29 | — | 16 | – | 95 | 111 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังอเมริกันแอร์ไลน์และถูกปลดประจำการในปี 2003 |
| โบอิง 757-200 | 27 | — | – | 22 | 158 | 180 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังอเมริกันแอร์ไลน์  ต่อมาขายให้แก่สายการบินอื่นเนื่องจากใช้เครื่องยนต์ต่างรุ่นกับของอเมริกันเดิม   ส่วนมากยังประจำการกับเดลตาแอร์ไลน์ |
| โบอิง 767-300อีอาร์ | 9 | — | 30 | – | 178 | 208 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังอเมริกันแอร์ไลน์  ต่อมาขายให้แก่สายการบินอื่นเนื่องจากใช้เครื่องยนต์ต่างรุ่นกับของอเมริกันเดิม   ส่วนมากยังประจำการกับเดลตาแอร์ไลน์ |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-82 | 39 | — | – | 12 | 132 | 144 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังอเมริกันแอร์ไลน์และถูกปลดประจำการในปี 2019 |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-83 | 64 | — | – | 12 | 132 | 144 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังอเมริกันแอร์ไลน์และถูกปลดประจำการในปี 2019 |
| รวม | 168 | 50 |  |  |  |  |  |
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

ทีดับเบิลยูเอเคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | จำนวน | เริ่มประจำการ | ปลดประจำการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โบอิง 307 สตราโตรไลเนอร์ | 5 | 1940 | 1951 |  |
| โบอิง 707-120 | 59 | 1960 | 1983 |  |
| โบอิง 707-320 | 67 | 1960 | 1983 | หนึ่งลำถูกระเบิดในเที่ยวบินที่ 841 |
| โบอิง 720บี | 4 | 1961 | 1962 | เช่าจากโบอิง |
| โบอิง 727-100 | 35 | 1964 | 1993 |  |
| โบอิง 727-200 | 61 | 1968 | 2000 |  |
| โบอิง 747-100 | 25 | 1970 | 2000 | หนึ่งลำตกในเที่ยวบินที่ 800 |
| โบอิง 747-200บี | 7 | 1984 | 1998 |  |
| โบอิง 747เอสพี | 3 | 1979 | 1986 |  |
| โบอิง 767-200 | 12 | 1982 | 2001 |  |
| คอนโซซิเดเต็ด ฟลีตสเตอร์ | 1 | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ |  |
| คอนแวร์ 880 | 28 | 1960 | 1974 |  |
| เคอร์ติส คิงเบิร์ด | 1 | 1933 | ไม่ทราบ |  |
| เคอร์ติส ซี-46 คอมมานโด | 1 | 1942 | 1942 | เช่าจากกองทัพอากาศสหรัฐ |
| เคอร์ติส ที-32 ค็อนดอร์ 2 | 3 | 1929 | 1931 |  |
| ดักลาส ดีซี-1 | 1 | 1933 | 1936 |  |
| ดักลาส ดีซี-2 | 31 | 1934 | 1942 |  |
| ดักลาส ดีซี-3 | 104 | 1937 | 1957 |  |
| ดักลาส ซี-47 สกายเทรน | 104 | 1937 | 1957 |  |
| ดักลาส ซี-54 สกายมาสเตอร์ | 14 | 1946 | 1961 |  |
| แฟร์ไชล์ด ซี-82 แพ็กเก็ต | 1 | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ |  |
| ฟอกเกอร์ อูนิเวอร์ซัล | 1 | 1930 | 1930 |  |
| ฟอกเกอร์ เอฟ-10 | 8 | 1931 | ไม่ทราบ |  |
| ฟอกเกอร์ เอฟ-14 | 2 | 1931 | ไม่ทราบ |  |
| ฟอกเกอร์ เอฟ-32 | 2 | 1931 | ไม่ทราบ |  |
| ฟอร์ด 5-เอที-ดีเอส ไตรมอเตอส์ | 22 | ไม่ทราบ | 1936 |  |
| ล็อกฮีด แอล-12 อิเล็กตราจูเนียร์ | 1 | 1940 | 1945 |  |
| ล็อกฮีด แอล-049 คอนสเตเลชัน | 40 | 1945 | 1962 | หนึ่งลำเสียหายขั้นจำหน่ายในเที่ยวบินที่ 6963 |
| ล็อกฮีด แอล-749 คอนสเตเลชัน | 12 | 1948 | 1968 |  |
| ล็อกฮีด แอล-749เอ คอนสเตเลชัน | 28 | 1950 | 1968 |  |
| ล็อกฮีด แอล-1049 ซูเปอร์คอนสเตเลชัน | 10 | 1952 | 1964 |  |
| ล็อกฮีด แอล-1049จี ซูเปอร์คอนสเตเลชัน | 28 | 1955 | 1967 |  |
| ล็อกฮีด แอล-1049เฮช ซูเปอร์คอนสเตเลชัน | 9 | 1957 | 1961 |  |
| ล็อกฮีด แอล-1649เอ สตาร์ไลเนอร์ | 30 | 1957 | 1967 |  |
| ล็อกฮีด แอล-1011 ไตรสตาร์ | 41 | 1972 | 1997 | หนึ่งลำเสียหายขั้นจำหน่ายในเที่ยวบินที่ 843 |
| ล็อกฮีด แอล-1329 เจ็ตสตาร์ | 3 | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | อากาศยานธุรกิจ |
| ล็อกฮีด โอไรออน | 4 | 1931 | ไม่ทราบ |  |
| ล็อกฮีด เวกา | 4 | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ |  |
| มาร์ติน 2-0-2เอ | 12 | 1950 | 1959 |  |
| มาร์ติน 4-0-4 | 40 | 1950 | 1961 | หนึ่งลำเสียหายขั้นจำหน่ายในเที่ยวบินที่ 400 |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9-14 | 6 | 1966 | 1979 |  |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9-15 | 14 | 1966 | 1980 |  |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9-15 | 7 | 1986 | 1999 | ฝูงบินของโอซาร์กแอร์ไลน์ในอดีต |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9-31 | 18 | 1986 | 2001 | ฝูงบินของโอซาร์กแอร์ไลน์ในอดีต |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9-32 | 16 | 1986 | 2001 |  |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9-34 | 3 | 1986 | 1999 | ฝูงบินของโอซาร์กแอร์ไลน์ในอดีต |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9-41 | 3 | 1986 | 1999 | ฝูงบินของโอซาร์กแอร์ไลน์ในอดีต |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9-51 | 12 | 1993 | 1999 | ฝูงบินของอีสเทิร์นแอร์ไลน์ในอดีต |
| นอร์ทธรอป อัลฟา | 14 | 1931 | 1935 |  |
| ซิคอร์สกี เอส-61แอล | 1 | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | เฮลิคอปเตอร์ |
| สเตอร์แมน ซี3บี | 1 | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ |  |

โบอิง 717 ของทีดับเบิลยูเอ
โบอิง 757-200 ของทีดับเบิลยูเอ
แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-82 ของทีดับเบิลยูเอ
อักษรลิเนียร์บี

| อักษรลิเนียร์บี  |
| --- | --- |

ชนิด:  ชุดตัวหนังสือพยางค์  ที่มีตัวหนังสือความคิด
ช่วงยุค: ปลายยุคสัมฤทธิ์
สถานภาพ: สุญสิ้น
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: อารยธรรมไมซีนี
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: ลิเนียร์เออักษรลิเนียร์บี
ระบบพี่น้อง: ชุดตัวหนังสือพยางค์ไซโปร-ไมนอส
ISO 15924
ISO 15924: Linb (401), ​Linear B
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Linear B
ช่วงยูนิโคด: U+10000–U+1007F ชุดตัวหนังสือพยางค์ U+10080–U+100FF ตัวหนังสือความคิด
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรลิเนียร์บี (อังกฤษ: Linear B) เป็นอักษรโบราณชนิดหนึ่งที่พบในประเทศกรีซและบริเวณใกล้เคียง มีลักษณะใกล้เคียงกับอักษรลิเนียร์เอ
การค้นพบ

ในปี พ.ศ. 2443 นักโบราณคดี เซอร์ อาร์เธอร์ อีแวนส์ พบจารึกแผ่นดินเหนียวจำนวนมาก ซึ่งเขียนด้วยเครื่องหมายแปลก ๆ ที่นอสซอส เกาะครีท อีวานส์เชื่อว่า เขาค้นพบพระราชวังของพระเจ้าไมเนอร์ และเขาวงกตแห่งมิโนทอร์ เขาจึงตั้งชื่อภาษาและจารึกนั้นว่าไมนอส (Minuan) เขาพยายามถอดความจารึกเหล่านั้น แต่ทำได้น้อยมาก เขาตั้งสมมติฐานว่า ในจารึกมีระบบการเขียนที่แตกต่างกัน 3 ระบบ คือ อักษรไฮโรกลิฟฟิก อักษรลิเนียร์เอ และอักษรลิเนียร์บี อักษรไฮโรกลิฟฟิก ปรากฏเฉพาะส่วนที่เป็นตราประทับ และพอจะถอดความได้บ้าง อักษรลิเนียร์เอยังถอดความไม่ได้ แต่น่าจะมาจากอักษรไฮโรกลิฟฟิก อักษรลิเนียร์บีน่าจะมาจากอักษรลิเนียร์เอ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างอักษรทั้งสอง ยังไม่ชัดเจน
อีวานส์พบว่า ขีดสั้นในอักษรลิเนียร์บี เป็นการแยกคำ เขาถอดความการนับเลขและตัวเลขได้ ด้วยระบบพิกโตแกรม และพบความเป็นคู่ขนาน ระหว่างอักษรไซเปรียทที่อ่านได้แล้ว กับอักษรลิเนียร์บี ซึ่งแสดงว่า ภาษาที่เขียนด้วยอักษรลิเนียร์บี เป็นภาษากรีกโบราณ แต่อีวานส์ยังมั่นใจว่าอักษรลิเนียร์บี ใช้เขียนภาษาไมนอส ที่ไม่เกี่ยวข้องกับภาษากรีก
การถอดความ

ใน พ.ศ. 2482 พบแผ่นจารึกดินเหนียว เขียนด้วยอักษรลิเนียร์บี จำนวนมาก ที่ไพลอส ประเทศกรีซ ซึ่งสร้างความแปลกใจให้อีวานส์ ผู้เชื่อว่าอักษรนี้ใช้ในเกาะครีทเท่านั้น การถอดความอักษรลิเนียร์บีสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2493 โดย ไมเคิล เวนทริส (2465 – 2499) เขาเริ่มสนใจอักษรนี้เมื่อ พ.ศ. 2479 เมื่อเข้าชมนิทรรศการเกี่ยวกับชาวไมนวน ของอีวานส์ และสามารถเข้าใจอักษรลิเนียร์บีได้ในอีก 17 ปีต่อมา
ครั้งแรก เวนทริสสงสัยว่า ภาษาที่เขียนด้วย อักษรลิเนียร์บี คือภาษากรีก เพราะคำที่ถอดความได้บ้างแล้ว คล้ายกับรูปแบบของอักษรกรีกโบราณ และด้วยความช่วยเหลือของ จอห์น แชดวิช ผู้เชี่ยวชาญภาษากรีกยุคแรก ๆ เขาจึงแสดงข้อพิสูจน์ได้ว่า อักษรลิเนียร์บีใช้เขียนภาษากรีก