ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น
ประวัติ > ออกแบบจรวดและขีปนาวุธให้กองทัพ (ปี 1938-1957) > พัฒนาขีปนาวุธทิ้งตัวให้กองทัพ

ในปี 1943 ช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเยอรมนีได้พัฒนาขีปนาวุธ V-2 เพื่อหวังให้เป็นอาวุธทำล้างสูงที่จะนำชัยชนะมาให้แก่นาซีเยอรมนี แต่ในทางปฏิบัติกลับมีประสิทธิภาพด้านการทำลายล้างไม่มากนัก อย่างไรก็ตาม สิ่งประดิษฐ์นี้ถือเป็นต้นกำเนิดของจรวดสมัยใหม่ โครงการนี้ถูกพัฒนาอย่างลับๆ แต่กระนั้นหน่วยข่าวกรองของอังกฤษก็สามารถล้วงเอาข้อมูลของโครงการได้ตั้งแต่ระยะแรกๆ ข่าวกรองที่ได้มานั้นแสดงให้เห็นว่าเยอรมนีกำลังทำการพัฒนาจรวดที่มีพิสัยมากถึง 150 กิโลเมตร ข้อมูลเหล่านี้ถูกส่งต่อจากอังกฤษไปยังสหรัฐ หลังจากนั้น ช่วงต้นเดือนสิงหาคม 1943 ทางการสหรัฐได้ติดต่อศาสตราจารย์คาร์แมนให้ช่วยทำรายงานการศึกษาจากข้อมูลข่าวกรองที่ได้รับ คาร์แมนระบุในรายงานว่าเทคโนโลยีด้านจรวดของสหรัฐยังตามหลังเยอรมนีอยู่มาก และเสนอทางกองทัพให้เร่งมือในการวัจัยและพัฒนาด้านจรวด รวมถึงการสร้างอุโมงค์ลมเพื่อใช้ในการทดสอบจรวดที่อัตราเร็วไฮเปอร์โซนิก ทางด้านกองทัพสหรัฐได้ตอบตกลงข้อเสนอนั้นทันที โดยอาศัยทีมนักวิจัยของสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียที่มีประสบการณ์สูงทางด้านนี้ดำเนินงาน ท่ามกลางข้อโต้แย้งด้านงบประมาณมหาศาลที่จะต้องใช้ ต่อมาคณะผู้บริหารของสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียได้ตกลงเข้าร่วมโครงการนี้ มีการตั้งหน่วยงานชื่อ ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น ใช้ตัวย่อ เจพีแอล (Jet Propulsion Laboratory, JPL) เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1944 และมอบหมายให้ห้องปฏิบัติการการบินกุกเกนไฮม์ หรือ GALCIT รับหน้าที่ดูแลหน่วยงานนี้ ด้านศาสตราจารย์คาร์แมนซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่ทำงานให้กับกองทัพอากาศสหรัฐ ได้ย้ายจากลอสแอนเจลิสไปวอชิงตันในเวลาต่อมา เดือนธันวาคมปีเดียวกัน แฟรงก์ มาลินา จึงรับหน้าที่เป็นผู้อำนวยการคนใหม่ของห้องปฏิบัติการนี้แทน ขณะนั้นเจพีแอลมีพนักงานอยู่เพียง 150 คนเท่านั้น แต่ได้เพิ่มขึ้นเป็น 500 คนในปี 1948 และมากกว่า 1,000 คนในปี 1953
จรวดลำแรกชื่อว่า Private A ความยาวประมาณ 2 เมตร ถูกยิงทดสอบครั้งแรกภายใต้หน่วยงานเจพีแอลในเดือนธันวาคม 1944 ซึ่งสามารถทำระยะได้ที่ 20 กิโลเมตร, ต่อมาจรวดชื่อว่า WAC Corporal ถูกยิงทดสอบในเดือนกันยายน ค.ศ. 1945 สามารถทำระดับความสูงได้ถึง 76.2 กิโลเมตร, จรวด MGM-5 Corporal รุ่นปรับปรุงมาจาก WAC Corporal และมีขนาดใหญ่กว่า ถูกยิงทดสอบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1947 ซึ่งผ่านไปได้ด้วยดี แต่การยิงทดสอบครั้งที่สองกลับประสบความล้มเหลว ทีมงานต้องรื้อการออกแบบใหม่ซึ่งส่งผลให้การทดสอบครั้งต่อไปถูกเลื่อนไปอีกปีให้หลัง จากนั้นในปี 1949 ทางเพนตากอนตัดสินใจให้ที่จะใช้จรวดคอร์ปอรัลในการบรรจุหัวรบนิวเคลียร์เพื่อใช้ทางการทหาร โดยกองทัพได้ทำสัญญาว่าจ้างเจพีแอล ร่วมกับบริษัทไฟร์สโตน (Firestone Tire and Rubber Company) ในการผลิตจรวดคอร์ปอรอล 200 ลำต่อปี โดยเริ่มตั้งแต่ปี 1952 ประสบการณ์จากอุตสาหกรรมการผลิตขีปนาวุธของเจพีแอลทำให้เริ่มมีความเชี่ยวชาญทักษะทางด้านวิศวกรรมระบบ (System Engineering) ซึ่งภายหลังได้ถูกประยุกต์ใช้ในการพัฒนาขีปนาวุธยุคใหม่อย่าง MGM-29 Sergeant
| ชื่อเรียก | ปี | มวลขณะยิง | ความยาว | เส้นผ่านศูนย์กลาง | ระบบขับเคลื่อน | ช่วงการเผาไหม้ | ประสิทธิภาพ | สัมภาระ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Private | 1945 | 240 กก. | 2.34 ม. | 24 ซม. | 2 ขั้นตอน (เชื้อเพลิงเหลว) | 30 วินาที | พิสัย: 18 กม. | ไม่มี |
| WAC Corporal | 1945 | 480 กก. | 7.3 ม. | 30 ซม. | 2 ขั้นตอน (เชื้อเพลิงเหลว) | 48 วินาที | ระดับความสูง: 80 กม. | ไม่มี |
| Corporal | 1947-1955 | 5,000 กก. | 13.8 ม. | 76 ซม. | เครื่องยนต์เชื้อเพลิงเหลว (89 kN) | 63 วินาที | หัวรบนิวเคลียร์ (20 kt) พิสัย: 130 กม. ระบบวิทยุนำวิถี | 680 กก. |
| Sergeant | 1955 | 4,600 กก. | 10.5 ม. | 79 ซม. | เครื่องยนต์เชื้อเพลิงเหลว (200 kN) | 34 วินาที | หัวรบนิวเคลียร์ (200 kt) พิสัย: 139 กม. ระบบวิทยุนำวิถี | 820 กก. |