stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

พระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
ราชวงศ์สจวต
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
| ก่อนหน้า |  | อ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แอนน์แห่งเดนมาร์ก |  |   พระราชินีแห่งอังกฤษ  ในพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ   |  | กาตารีนาแห่งบรากังซา |
| แอนน์แห่งเดนมาร์ก |  |   พระราชินีแห่งสก๊อตแลนด์  ในพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งสก๊อตแลนด์   |  | กาตารีนาแห่งบรากังซา |
| ด ค กคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
เจ้าชายเยิร์นแห่งเดนมาร์ก (1702-1707) · มารีอาแห่งโมดีนา (1685-1688) · กาตารีนาแห่งบรากังซา (1662-1685) · อ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส (1625-1649) · อันนาแห่งเดนมาร์ก (1603-1619) · พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน (1554-1558) · (ลอร์ดกิลฟอร์ด ดัดลีย์?) (1553) · แคเทอริน พาร์ (1543-1547) · แคเทอริน เฮาเวิร์ด (1540-1542) · อันนาแห่งคลีฟส์ (1540) · เจน ซีมอร์ (1536-1537) · แอนน์ บุลิน (1533-1536) · กาตาลินาแห่งอารากอน (1509-1533) · เอลิซาเบธแห่งยอร์ก (1486-1503) · แอนน์ เนวิลล์ (1483-1485) · เอลิซาเบธ วูดวิลล์ (1464-1483) · มาร์เกอริตแห่งอ็องฌู (1445-1471) · กาทรีนแห่งวาลัว (1420-1422) · ฌานแห่งนาวาร์ (1403-1413) · อีซาแบลแห่งวาลัว (1396-1399) · อันนาแห่งโบฮีเมีย (1383-1394) · ฟีลีปาแห่งแอโน (1328-1369) · อีซาแบลแห่งฝรั่งเศส (1308-1327) · มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส (1299-1307) · เลโอนอร์แห่งกัสติยา (1272-1290) · อะลิอูโนแห่งพรอว็องส์ (1236-1272) · อีซาแบลแห่งอ็องกูแลม (1200-1216) · เบเรงเกลาแห่งนาวาร์ (1191-1199) · มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส ·  อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน (1154-1189) · มาตีลด์แห่งบูลอญ (1135-1152) · อเดลีซาแห่งลูแว็ง (1121-1135) · มาทิลดาแห่งสกอตแลนด์ (1100-1118) · มาทิลดาแห่งแฟลนเดิร์ส (1066-1083)
ตัวเอียง หมายถึง ยังเป็นที่ถกเถียง
| ด ค กคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ |
| --- | --- |
 Gruoch (c. 1040 – 1057)  Ingibiorg Finnsdottir (1058–1069)  Margaret of Wessex (1070–1093)  Ethelreda of Northumbria (1093–1094)  Sybilla of Normandy (1107–1122)   Maud of Northumbria (1124–1130)  Ermengarde de Beaumont (1186–1214)  โจแอนแห่งอังกฤษ (1221–1238)  Marie de Coucy (1239–1249)  มาร์กาเร็ตแห่งอังกฤษ (1251–1275)  อียอล็องด์แห่งเดรอ (1285–1286)  Elizabeth de Burgh (1306–1327)  Joan of the Tower (1329–1362)  Margaret Drummond (1364–1369)  Euphemia de Ross (1371–1386)  Anabella Drummond (1390–1401)  Joan Beaufort (1424–1437)  Mary of Guelders  (1449–1460)  มาร์เกรเธอแห่งเดนมาร์ก (1469–1486)  มาร์กาเร็ต ทิวดอร์ (1503–1513)  Madeleine of Valois (1537)  มารีแห่งกีซ (1538–1542)  พระเจ้าฟร็องซัวที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (1558–1560)  เฮนรี ดยุกแห่งออลบานี  (1565–1567)  เจมส์ เอิร์ลแห่งโบธธ์เวลล์ (1567)  แอนน์แห่งเดนมาร์ก (1589–1619)  อ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส (1625–1649)  กาตารีนาแห่งบรากังซา (1662–1685)  แมรีแห่งโมดีนา (1685–1688)  เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งคัมบาลันด์ (1702–1707)
คติพจน์จากประธานเหมา เจ๋อตง

| --- | --- |
1966 bilingual edition, published by the People's Republic of China Printing Office
บรรณาธิการ: หนังสือพิมพ์รายวันของกองทัพปลดปล่อยประชาชน
ผู้ประพันธ์: เหมา เจ๋อตง (Mao Tse-tung) Hou Bo (ช่างภาพ)
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: 毛主席语录 Máo Zhǔxí Yǔlù
ผู้แปล: Central Compilation and Translation Bureau
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
ภาษา: จีน
สำนักพิมพ์: People's Liberation Army General Political Department (initial releases) People's Press (officially and massively since 1965)
วันที่พิมพ์: มกราคม ค.ศ. 1964
ชนิดสื่อ: Print (Hardback & Paperback)
ISBN: 978-0-8351-2388-4
OCLC: 23380824
ข้อความ: คติพจน์จากประธานเหมา เจ๋อตง"Little Red Book" ที่ วิกิซอร์ซ
คติพจน์จากประธานเหมา เจ๋อตง (จีนตัวย่อ: 毛主席语录; จีนตัวเต็ม: 毛主席語錄; พินอิน: Máo Zhǔxí Yǔlù) เป็นหนังสือคำแถลงการณ์จากคำสุนทรพจน์และงานเขียนของเหมา เจ๋อตง (แต่เดิมจะเขียนภาษาจีนแบบทับศัพท์ด้วยอักษรโรมันว่า Mao Tse-tung) อดีตประธานแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน ตีพิมพ์ขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 ถึงประมาณปี ค.ศ. 1976 และได้ถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม
ฉบับตีพิมพ์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือการตีพิมพ์ขนาดเล็กที่สามารถพกได้ง่ายและถูกลงปกด้วยสีแดงสด จึงมักเป็นที่รู้จักกันในระดับสากลว่า หนังสือเล็กแดง
ดูเพิ่ม

ยุวชนแดง
อัลกิตาบุลอัคฎ็อร
เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารีแห่งอิหร่าน

เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารีแห่งอิหร่าน (พระนามเดิม: อาเตมัด-อามินี 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2511; เปอร์เซีย: یاسمین پهلوی) เป็นพระชายาในเจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน มกุฎราชกุมารพระองค์สุดท้ายของอดีตจักรวรรดิอิหร่าน
พระราชประวัติ

ยัสมิน อาเตมัด อามินี ประสูติที่โรงพยาบาลปาร์สในกรุงเตหะราน ประเทศอิหร่านเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 พระองค์ได้เข้าเรียนในโรงเรียนเอกชนชุมชนเตหะราน ในเตหะรานจนกระทั่งความตึงเครียดขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ครอบครัวของพระองค์ถูกบังคับให้ออกจากอิหร่านอย่างถาวร พวกเขาตั้งรกรากอยู่ในซานฟรานซิสโกในรัฐแคลิฟอร์เนีย ที่นี่พระองค์เธอได้เข้าเรียนและสอบวัดผลที่โรงเรียน Notre Dame
พระองค์จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน ได้รับปริญญาตรีทางรัฐศาสตร์และปริญญาเอกนิติศาสตร์จาก โรงเรียนกฎหมายแห่งมหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน พระองค์เป็นสมาชิกของเนติบัณฑิตยสภารัฐแมรี่แลนด์ พระองค์ทำงานเป็นเวลาสิบปีในฐานะพนักงานทนายความสำหรับศูนย์กฎหมายเพื่อเด็กกำพร้าในกรุงวอชิงตันดีซี แสดงสิทธิของเยาวชนที่มีความเสี่ยง
พระองค์ได้เป็นผู้ร่วมก่อตั้งและเป็นผู้อำนวยการมูลนิธิเพื่อเด็กของอิหร่าน ซึ่งเริ่มต้นในปี 1991 ร่วมกับนาซี เอฟเตกฮารี มีจุดประสงค์คือเพื่อช่วยเหลือทางด้านการพยาบาลและการสาธารณสุขแก่เด็กชาวอิหร่นโดยไม่คำนึงถึงเชื้อชาติ ศาสนา และการเมือง
เสกสมรสและรัชทายาท

เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี เสกสมรสกับเจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ทั้งสองพระองค์มีพระราชธิดา 3 พระองค์ ได้แก่
เจ้าหญิงนูร์ ปาห์ลาวี ประสูติ  (1992-04-03) 3 เมษายน ค.ศ. 1992 (32 ปี)
เจ้าหญิงอีมาน ปาห์ลาวี ประสูติ  (1993-09-12) 12 กันยายน ค.ศ. 1993 (31 ปี)
เจ้าหญิงฟาราห์ ปาห์ลาวี ประสูติ  (2004-01-17) 17 มกราคม ค.ศ. 2004 (20 ปี)
การเมือง

เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี ได้รับการสนับสนุนจากแกนนำของขบวนการเรียกร้องประชาธิปไตยในอิหร่าน ที่ปรากฏที่ชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตยหลายที่เกิดขึ้นหลังจากการเปลี่ยนแปลงการเลือกตั้ง 2009 ในอิหร่าน
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site of Reza Pahlavi
Official site of the Foundation for the Children of Iran, which Yasmine Pahlavi founded เก็บถาวร 2017-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.farahpahlavi.org/yasmine-bio.html เก็บถาวร 2006-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารีแห่งอิหร่าน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี |  |   สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งอิหร่าน  (อ้างสิทธิในราชบัลลังก์)   (12 มิถุนายน 1986 - ปัจจุบัน) |  | อยู่ในตำแหน่ง |
| ด ค กราชวงศ์ปาห์ลาวี |
| --- | --- | --- |
ลำดับปฐมวงศ์
| พระมหากษัตริย์ |  เรซา ปาห์ลาวี  โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี  |  |
| พระคู่ครอง |  นิมตาจ อัยรุมลู  เฟาซียะห์แห่งอียิปต์1  โซรยา อัสฟานดิยารี1  ฟาราห์ ดีบา  |  |
| รัชทายาท |  โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี  เรซา ปาห์ลาวีที่ 2  |  |
1 ทรงหย่า   หมวดหมู่ ·  คอมมอนส์
เฉินผี

เฉินผี ในภาษาจีนกลาง หรือ ถิ่งพ้วย ในสำเนียงแต้จิ๋ว (จีน: 陈皮; พินอิน: chénpí) เป็นชื่อทางการแพทย์แผนจีนของจฺหวีผี (จีนตัวย่อ: 桔皮; จีนตัวเต็ม: 橘皮; พินอิน: jú pí) ) หรือ ผิวส้มจีน (ชื่อสามัญในภาษาไทย) คือ เปลือกผลสุกแห้งของส้มแมนดาริน หรือส้มจีน รวมทั้งส้มพันธุ์ปลูกอื่นในกลุ่มเดียวกันเช่น ส้มเขียวหวาน เฉินผีใช้เป็นส่วนประกอบในยาสมุนไพรจีนที่ใช้ทั่วไป นอกจากนี้ยังใช้เป็นเครื่องปรุงอาหารจีน อาหารว่าง และชงเป็นเครื่องดื่ม
เฉินผีมีลักษณะเป็นผิวส้มที่ถูกฉีกออกเป็นแผ่นหลายแฉก มีฐานเชื่อมติดกัน หรือเป็นแผ่นรูปร่างไม่แน่นอน อาจหั่นเป็นชิ้น นำมาผึ่งแดดให้แห้งหรืออบที่อุณหภูมิต่ำจนแห้ง และมักนำไปผ่านการบ่มเก็บในที่แห้งและเย็น เป็นเวลานาน บางครั้งหลายปีในลักษณะ "ยิ่งนานยิ่งดี" ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ ในตำรับยาสมุนไพรจีน เฉินผีแบ่งออกเป็น 2 ชนิดคือ "เฉินผี" และ "กว่างเฉินผี" เฉินผีมีรสชาติออกหวาน ฉุนและขม ตามตำราแพทย์แผนจีนมีคุณลักษณะ "อุ่น" สารสำคัญในเฉินผีคือน้ำมันหอมระเหย ที่สำคัญได้แก่ โนบิลิติน เฮสเพอริดิน นีโอเฮสเพอริดิน แทนเจอริดิน ซิโทรมิติน ซินเนฟรีน แคโรทีน คริปโตแซนธิน อิโนซิทอล วิตามินบี 1 และวิตามินซี ในการใช้ทางการแพทย์แผนจีนมักใช้เฉินผีเป็นส่วนประกอบที่ใช้บ่อยในยาแผนจีนต่าง ๆ ซึ่งช่วยให้การทำงานของม้ามดีขึ้น บรรเทาอาการท้องอืด บรรเทาอาการคลื่นไส้ และลดเสมหะ
เฉินผีเป็นหนึ่งในสมบัติทั้งสามแห่งมณฑลกวางตุ้ง ได้แก่ เฉินผี ขิงแก่ และหญ้าฟาง ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง เมื่อสดมีราคาไม่มากเท่าเมื่อแห้งและเก็บเป็นเวลานาน เฉินผีที่มีอายุ 30 ปีนั้นหาได้ยากและอาจมีราคาหลายหมื่นหยวนต่อกิโลกรัม
ประวัติ

สันนิษฐานว่าการทำเฉินผีเริ่มมีขึ้นตั้งแต่ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ค.ศ.25–220) และจากเรื่องเล่าในราชวงศ์ซ่งที่มีการใช้เฉินผีในการแพทย์แผนจีนโดย หวงกว่างฮั่น (黄广汉; เกิด ค.ศ. 1181) ข้าหลวงแห่งเมืองสฺวีโจว (徐州) มณฑลเจ้อเจียง และอี้ผิง (一品) ภรรยาซึ่งมาจากครอบครัวที่มีความเชี่ยวชาญด้านเภสัชวิทยา หวงกว่างฮั่นได้ใช้เฉินผีที่ผลิตจากเมืองซินฮุ่ยของมณฑลกวางตุ้งในส่วนประกอบของยาบรรเทาอาการของมเหสีหยาง (แห่งจักรพรรดิซ่งหนิงจง) ในรัชสมัยจักรพรรดิซ่งหลี่จง ซึ่งขณะนั้นแพทย์ประจำพระองค์ไม่สามารถรักษาได้
ตามบันทึกพงศาวดารท้องถิ่นของกวางตุ้งในราชวงศ์หยวน "บันทึกทะเลจีนใต้" (元大德南海誌) ซึ่งรวบรวมเรื่องราวของกว่างโจวและเมืองต่าง ๆ รวมถึงเมืองซินฮุ่ย ในเล่มที่ 7 "ผลิตภัณฑ์" (物產) มีบันทึกเกี่ยวกับ "ส้มจีน" แต่ไม่กล่าวถึง "เฉินผี" หรือ " จฺหวีผี" ซึ่งอาจอธิบายได้ว่า ซินฮุ่ยเฉินผี (เฉินผีจากซินฮุ่ย หรือเรียก กว่างเฉินผี)  ยังไม่เป็นที่รู้จักมากในเวลานั้น ต่อมาในช่วงราชวงศ์หมิงและชิงความนิยมในการผลิตเฉินผีได้รับปัจจัยหนุนจากอุตสาหกรรมเมล็ดทานตะวันของพ่อค้าในเมืองซินฮุ่ย โดยใช้ประโยชน์จากการขนส่งเมล็ดทานตะวันในการแนะนำเฉินผีท้องถิ่นจำนวนมากไปยังมณฑลอื่น ๆ ทำให้ซินฮุ่ยเฉินผีเป็นสินค้าที่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางทั่วประเทศจีน ตลอดจนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และทวีปอเมริกา
เย่ กุ้ย (叶桂 หรือ 叶天士; ค.ศ. 1667–1746) แพทย์ในราชวงศ์ชิงที่มีชื่อเสียง ได้กำหนดให้เฉินผีเป็นหนึ่งในส่วนผสมในตำรับยาหม้อ 'เอ้อร์เฉินทาง' (二陳湯) ซึ่งเป็นยาต้มที่ประกอบด้วยยาเก่าสองชนิดรวมกับเฉินผี
ธุรกิจที่เฟื่องฟูของการผลิตเฉินผีในเมืองซินฮุ่ยสร้างรายได้และความมั่งคั่งแก่เกษตรกรท้องถิ่น ขยายไปสู่การแปรรูปเป็นอาหาร และสร้างห่วงโซ่การผลิตเชิงอุตสาหกรรมอย่างครบวงจรเช่น การผลิตเหล้าซินฮุ่ยเฉินผี (新會陳皮酒) ในปี 1982, อาหารหลายชนิดได้แก่ โจ๊กเฉินผี, เป็ดเฉินผี, ต้มถั่วเขียวใส่เฉินผี และขนมเฉินผีคลุกน้ำตาล ตลอดจนเครื่องปรุงรสเช่น แยมเปลือกส้มเขียวหวาน อย่างไรก็ตามใน ค.ศ.1996 การปลูกส้มเพื่อผลิตเฉินผีลดลงถึงจุดต่ำสุด และพื้นที่ปลูกส้มทั้งหมดมีเพียง 600 ถึง 700 หมู่ (300 ไร่)
ในปี 2002 เกษตรกรผู้ผลิตเฉินผีในซินฮุ่ยร่วมจัดตั้งสมาคมอุตสาหกรรมเฉินผี ด้วยการสนับสนุนจากสำนักเกษตรซินฮุยและสหพันธ์ธุรกิจ ทำให้เฉินผีได้รับความนิยมอีกครั้งตั้งแต่นั้นมา ในระยะต่อมามีการพบสินค้าปลอมโดยการซื้อส้มแมนดารินจำนวนมากจากกว่างซีและที่อื่น ๆ ในราคาต่ำและย้อมสีด้วยชาดำเป็นเฉินผีปลอม ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของซินฮุ่ยเฉินผี ในปี 2008 สำนักงานควบคุมคุณภาพและเทคนิคแห่งมณฑลกวางตุ้งได้อนุมัติและผ่านมาตรฐานท้องถิ่นของจังหวัด "ผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ส้มจีนซินฮุ่ย" และ "ผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์เฉินผีซินฮุ่ย"
ลักษณะ

เฉินผี เป็นเปลือกผลสุกจัดของส้มแมนดาริน หรือส้มจีนส้มแมนดาริน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Citrus reticulata) และส้มพันธุ์ปลูกอื่นในกลุ่มส้มเขียวหวาน โดยมากเฉือนเปลือกด้วยมีดหรือเครื่องถากผิว หรือปอกด้วยมือ ออกเป็นแฉก ๆ จากด้านล่างของผลส้ม แล้วปอกออกเป็นเป็นแผ่นฉีกหลายแฉก (หลายกลีบ) ที่มีฐานเชื่อมติดกัน หรือเป็นแผ่นรูปร่างไม่แน่นอน อาจหั่นเป็นชิ้น จากนั้นทำให้แห้งโดยการผึ่งแดดหรืออบที่อุณหภูมิต่ำจนแห้ง ผิวด้านนอกเป็นสีส้มหรือสีน้ำตาล มีต่อมน้ำมันเว้าลงเป็นหลุมกระจายโดยรอบ ผิวด้านในเป็นสีขาวอมเหลืองอ่อน หยาบ ขรุขระ มีเส้นใยติดอยู่ บางครั้งอาจปอกผิวด้านในสีขาวนี้ออกไปซึ่งทำให้เฉินผีชนิดนี้มีผิวบางมากและสีแดงทุกด้าน
ลักษณะ > กว่างเฉินผี

ในตำรับยาสมุนไพรจีน เฉินผีแบ่งออกเป็น "เฉินผี" และ "กว่างเฉินผี" ซึ่งมีลักษณะต่างกันคือ
เฉินผี (陈皮) หรือผิวส้มจีนแห้งทั่วไป ซึ่งปอกเปลือกเป็นหลายกลีบ โดยทั่วไป 3–4 กลีบ ฐานเชื่อมต่อบางส่วนเป็นแผ่น รูปร่างกลีบไม่สม่ำเสมอ เปลือกหนา 1 ถึง 4 มิลลิเมตร แข็งและเปราะเล็กน้อย กลิ่นหอม รสขม
กว่างเฉินผี (广陈皮) หรือเรียก ซินฮุ่ยเฉินผี (新会陈皮) มี 3 กลีบ และรูปร่างกลีบเรียบร้อยสม่ำเสมอ เปลือกบางมีความหนาเพียง 1 มิลลิเมตร เห็นความโปร่งแสงอย่างชัดเจน เนื่องขูดเอาผิวในสีขาวออกไป และนุ่ม เก็บบ่มไว้อย่างน้อย 3 ปี กว่างเฉินผีหรือซินฮุ่ยเฉินผีได้รับการยอมรับว่ามีคุณภาพดีกว่าเฉินผีทั่ว ๆ ไป
ลักษณะ > สีและความหนา

โดยทั่วไปเฉินผีมีความหนา 1 ถึง 4 มิลลิเมตร เมื่อนำไปส่องแดดจะเห็นความโปร่งแสงอย่างชัดเจน สีของเฉินผีคล้ำเข้มขึ้นตามระยะเวลาการบ่มเก็บในที่แห้งและเย็นเป็นเวลานานหลายปี ส่วนมากมักนิยมใช้เฉินผีที่มีอายุ 3–5 ปี  บางครั้งอาจถึง 30ปี ในลักษณะ "ยิ่งนานยิ่งดี" ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ (陈; เฉิน แปลว่า นาน, เก่า และ 皮; ผี หมายถึง ผิว) นอกจากนี้ยังมีคำกล่าวว่า "มีสีที่คล้ำและยิ่งบางก็ยิ่งดีเท่านั้น"
มีโซคาร์ป (mesocarp) หรือเนื้อเยื่อชั้นกลาง คือผิวในสีขาวของผลส้มจีน มักหนาและรูปร่างของเซลล์ไม่สม่ำเสมอ มีผลต่อความหนาโดยรวมของเฉินผี
ลักษณะ > กลิ่นและรส

เฉินผีมีกลิ่นหอม มีรสชาติแรกออกหวานเล็กน้อย เมื่อผ่านระยะเวลาหนึ่งจะออกฉุนและขม บางครั้งอาจออกรสเผ็ดเล็กน้อย ตามตำราแพทย์แผนจีนเฉินผีมีคุณลักษณะ "อุ่น"
ลักษณะ > สารสำคัญ

เปลือกส้มเขียวหวาน เฉินผี และส้มในกลุ่มส้มแมนดารินรวมทั้งบิทเทอร์ออเรนจ์ มีสารสำคัญคือ น้ำมันหอมระเหย ซึ่งประกอบด้วย โนบิลิติน เฮสเพอริดิน นีโอเฮสเพอริดิน แทนเจอริดิน ซิโทรมิติน ซินเนฟรีน แคโรทีน คริปโตแซนธิน อิโนซิทอล วิตามินบี 1 และวิตามินซี
การใช้ประโยชน์ > การแพทย์แผนจีน

เฉินผีเป็นส่วนประกอบที่ใช้ทั่วไปในยาแผนจีน เชื่อว่าใช้ปรับการไหลเวียนของชี่ และเชื่อว่าช่วยให้การทำงานของม้ามดีขึ้น, ขจัดความชื้นภายในร่างกาย, ช่วยบรรเทาอาการท้องอืด จุกเสียด แน่นเฟ้อ, ช่วยเสริมการย่อยอาหาร, ทำให้เสมหะแห้งและเพิ่มความชุ่มชื้นแก่ลำคอ บรรเทาอาการคลื่นไส้
ตำรับยาแผนจีนที่มีเฉินผีเป็นส่วนประกอบเป็นที่รู้จักดี ได้แก่ ผงเฉินผีผสมดีงู ใช้สำหรับลดอาการหัวใจเต้นไม่สม่ำเสมอ[11]
ใช้เป็นส่วนประกอบหนึ่งในถุงหอม (香囊; เซียงหนาง) หรือ กระเป๋าหอม (香包; เซียงเปา) ในการขับไล่แมลงรบกวน และติดตัวเพื่อเพิ่มความสดชื่น
การใช้ประโยชน์ > การแพทย์แผนไทย

มีรสปร่าหอม ใช้เข้ายาหอม แก้ลมวิงเวียน หน้ามืดตาลาย แก้ลมจุกเสียด แน่นเฟ้อ
การใช้ประโยชน์ > การแพทย์แผนไทย > ข้อควรระวัง

งดการใช้หากพบอาการผื่นแดง เช่น บนลิ้น และใบหน้า
ปริมาณการใช้ 3–10 กรัม ควรเก็บในที่เย็นและแห้งเพื่อป้องกันโรคราน้ำค้างและมอด
การใช้ประโยชน์ > เครื่องปรุงรสอาหาร

กลิ่นหอม ช่วยดับกลิ่นคาวของเนื้อสัตว์ ส่วนประกอบของเครื่องตุ๋นยาจีน ตุ๋นเนื้อแพะ เนื้อวัวอบ
เป็นส่วนประกอบของอาหารและอาหารว่างหลายชนิดเช่น ปลานึ่งเฉินผี ถั่วเขียวต้มน้ำตาล ถั่วแดงต้มน้ำตาล
การใช้ประโยชน์ > อาหารว่างและเครื่องดื่ม

อาหารว่างเช่น เฉินผีคลุกน้ำตาล และ แยมเปลือกส้มเขียวหวาน เครื่องดื่มเช่น ชาผูเอ่อร์เฉินผี (陈皮普洱)
สมบัติทั้งสามแห่งมณฑลกวางตุ้ง

เฉินผีเป็นหนึ่งในสมบัติทั้งสามแห่งมณฑลกวางตุ้ง ได้แก่ เฉินผี ขิงแก่ และหญ้าฟาง ทั้งนี้แม้มูลค่าดั้งเดิมของทั้งสามสิ่งไม่สูงนัก แต่ชาวกวางตุ้งใช้ประโยชน์กันอย่างแพร่หลายในหลายวัตถุประสงค์ สิ่งธรรมดาทั้งสามนี้จึงได้รับยกย่องจากการบอกเล่าปากต่อปากในหมู่ผู้คนในนาม "สมบัติสามประการของกวางตุ้ง" (广东三宝)
การผลิต

พื้นที่การผลิตเฉินผีที่สำคัญ ได้แก่ มณฑลฝูเจี้ยน, เจ้อเจียง, กวางตุ้ง, กวางสี, เจียงซี, หูหนาน, กุ้ยโจว, ยูนนาน, เสฉวน ฉงชิ่ง และอื่น ๆ
ระเบียงภาพ

ส้มในกลุ่มส้มจีนหรือส้มแมนดาริน (ได้แก่ ส้มเขียวหวาน) ใช้ทำเฉินผี
การผลิตซินฮุ่ยเฉินผี (ในภาพ ส้มที่เฉือนเป็นสามแฉกรอการปอกผิว)
เฉินผีหลายชนิดและปี
เปรียบเทียบเฉินผีใหม่ (ซ้าย ปี 2019) และเก่า (ขวา ปี 2010)
หอยเป๋าฮิ้อนึ่งเฉินผี
เฉินผีคลุกน้ำตาล (ซ้าย) และซานจาแผ่น (ซานจาปิ่ง) (ขวา)
ดูเพิ่ม

อาหารแห้ง
พุทราจีนแห้ง
หล่อฮังก๊วย
ถั่วเขียวต้มน้ำตาล
ถั่วแดงต้มน้ำตาล
เทศบาลตำบลรั้วใหญ่

| เทศบาลตำบลรั้วใหญ่ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
วัดกุฎีทอง
ทต.รั้วใหญ่
พิกัด: 14°29′21.1″N 100°07′20.7″E﻿ / ﻿14.489194°N 100.122417°E﻿ / 14.489194; 100.122417
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: เมืองสุพรรณบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 19.46 ตร.กม. (7.51 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 11,325 คน
 • ความหนาแน่น: 581.96 คน/ตร.กม. (1,507.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06720123
ที่อยู่ สำนักงาน: หมู่ 2 ตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 72000
เว็บไซต์: www.ruayai.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
รั้วใหญ่ เป็นเทศบาลตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่ของตำบลรั้วใหญ่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองสุพรรณบุรี) อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวและแหล่งประวัติศาสตร์โบราณคดีของจังหวัด อาทิ วัดแค วัดสารภี วัดกุฎีทอง วัดกงจักร คุ้มขุนแผน ต้นมะขามยักษ์ คูเมืองโบราณ
วัดพระลอย
ที่ตั้งและอาณาเขต

เทศบาลตำบลรั้วใหญ่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลพิหารแดง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลสนามชัย และเทศบาลเมืองสุพรรณบุรี
ทิศใต้ ติดต่อกับทศบาลตำบลท่าระหัด และองค์การบริหารส่วนตำบลทับตีเหล็ก
ทิศตะวันตก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลดอนกำยาน และเทศบาลตำบลบ้านโพธิ์
ประวัติ

พื้นที่ตำบลรั้วใหญ่ได้เข้าอยู่ในเทศบาลเมืองสุพรรณบุรีในปี พ.ศ. 2498 นายพินิต โพธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ดำเนินการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองสุพรรณบุรี โดยขยายเขตมาถึงพื้นที่บางส่วนของหมู่ 1 ของตำบลรั้วใหญ่ ในปีต่อมาทางจังหวัดสุพรรณบุรีจึงได้โอนพื้นที่บางส่วนของหมู่ 1 ตำบลรั้วใหญ่ ในเขตพื้นที่เทศบาลเมืองสุพรรณบุรีให้ไปขึ้นกับตำบลท่าพี่เลี้ยง เพื่อเป็นแนวเขตที่ชัดเจนในการปกครอง
ปี พ.ศ. 2509 นายเวียง สาครสินธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ดำเนินการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองสุพรรณบุรีครั้งที่ 2 โดยขยายพื้นที่มาถึงเขตสถานีรถไฟสุพรรณบุรี และเขตวัดป่าเลไลยก์ ของตำบลรั้วใหญ่ โดยมีคลองส่งน้ำชลประทาน (คลองวัดป่าฯ) กั้นเขตพื้นที่ ในปีต่อมาทางจังหวัดสุพรรณบุรีจึงโอนพื้นที่บางส่วนของหมู่ 2 เฉพาะส่วนที่เหลือจากที่ตัดเข้าในเขตเทศบาลเมือง แบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ
ส่วนที่เหลือของหมู่ 2 ที่มีเขตเทศบาลกั้นกลาง ให้โอนไปรวมกับพื้นที่หมู่ 3 ของตำบลรั้วใหญ่
ส่วนที่เหลือของหมู่ 2 ที่เหลือให้โอนไปรวมกับพื้นที่หมู่ 1 ของตำบลรั้วใหญ่
แยกหมู่ 1 ออกเป็น 2 หมู่บ้าน ตั้งเป็นหมู่ 1 และหมู่ 2 ตำบลรั้วใหญ่ โดยมีเขตตรงตามหลักเขตเทศบาล
ส่วนที่เหลือของหมู่บ้านได้จัดตั้งเป็นสภาตำบลรั้วใหญ่ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลรั้วใหญ่มี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 19.46 ตารางกิโลเมตร ประชากร 8,087 คน และ 2,136 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลรั้วใหญ่อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลรั้วใหญ่
ปี พ.ศ. 2561 องค์การบริหารส่วนตำบลรั้วใหญ่มี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 19.46 ตารางกิโลเมตร ประชากร 11,309 คน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2561 มีรายได้จริงไม่รวมเงินอุดหนุน 35.50 ล้านบาท รายจ่ายประจำ 16.69 ล้านบาท รวมทั้งเป็นพื้นที่มีความเจริญเติบโตและพัฒนาในหลายด้าน เช่น การท่องเที่ยว การพาณิชยกรรม อุตสาหกรรม การเปลี่ยนแปลงของบริบทสังคม และเมื่อหักร่ายจ่ายประจำแล้วมีเงินเหลือประมาณ 18.86 ล้านบาท รายได้ดังกล่าวเพียงพอที่จะใช้ในการพัฒนาและการจัดทำบริการสาธารณะให้แก่ประชาชนได้ ปี พ.ศ. 2563 องค์การบริหารส่วนตำบลรั้วใหญ่ จังหวัดสุพรรณบุรี จึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลรั้วใหญ่
หมู่บ้านและประชากร

เทศบาลตำบลรั้วใหญ่แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ 1 บ้านค่ายเก่า ประชากรทั้งหมด 2,439 คน และมี 888 ครัวเรือน
หมู่ 2 บ้านสารภี ประชากรทั้งหมด 1,283 คน และมี 430 ครัวเรือน
หมู่ 3 บ้านกุฎีทอง ประชากรทั้งหมด 2,898 คน และมี 1,700 ครัวเรือน
หมู่ 4 บ้านท้ายสนามบิน ประชากรทั้งหมด 3,071 คน และมี 1,592 ครัวเรือน
หมู่ 5 บ้านคันคลอง ประชากรทั้งหมด 1,009 คน และมี 493 ครัวเรือน
หมู่ 6 บ้านท่าบางเจริญ ประชากรทั้งหมด 625 คน และมี 338 ครัวเรือน
มาร์กาเรตแห่งแอนติออก

| มาร์กาเรตแห่งแอนติออก |
| --- | --- |
“นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก” - ราว ค.ศ. 1440 ภาพจากหนังสือวิจิตร
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 304
นิกาย: โรมันคาทอลิก  แองกลิคัน  อีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ 
วันฉลอง: 20 กรกฎาคม (ตะวันตก) 17 กรกฎาคม (ตะวันออก)
สัญลักษณ์: มังกรถูกฆ่า
องค์อุปถัมภ์: การคลอดลูก, ผู้หญิงมีครรภ์, คนที่ใกล้ตาย, โรคไต, ชาวนา, ผู้ลี้ภัย, ผู้ถูกกล่าวหาผิดๆ, พยาบาล
นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก (อังกฤษ: Margaret of Antioch) หรือนักบุญมาร์กาเรตพรหมจารี (Margaret the Virgina) เป็นนักบุญ พรหมจารี และมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 304  นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออกเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
ที่มาของนักบุญมาร์กาเรตไม่เป็นที่ทราบแน่นอนหรือเป็นที่สงสัยกันว่ามีตัวตนจริงหรือไม่  เมื่อปี ค.ศ. 494 สมเด็จพระสันตะปาปาเกลาซิอุสที่ 1 ทรงประกาศว่าเรื่องของนักบุญมาร์การเรตเป็นเรื่องจากคัมภีร์นอกสารบบ (Apocrypha) แต่ความนิยมของนักบุญมาร์กาเรตไม่ได้หายไปและมารุ่งเรืองขึ้นอีกทางตะวันตกในสมัยสงครามครูเสด กล่าวกันว่าถ้าใครเขียนหรืออ่านเรื่องราวชีวิตของท่าน ก็จะมอบพระคุณการุญ (indulgence) แก่ผู้นั้น หรืออาจจะมาช่วยขวางอันตรายที่เกิดขึ้น ความเชื่อเช่นนี้ทำให้ลัทธิบูชาของนักบุญมาร์การเรตเป็นที่แพร่หลายกันมาก
ตามตำนานทองนักบุญมาร์กาเร็ตเป็นชาวแอนติออก เป็นลูกสาวของนักบวชนอกศาสนาชื่อเอเดเซียส และอาศัยอยู่กับแม่เลึ้ยงโดยเลึ้ยงแกะ พ่อเยาะเย้ยในความเชื่อในคริสต์ศาสนาของนักบุญมาร์การเร็ต โอลิเบรียสขอแต่งงานกับมาร์กาเรตแต่มีข้อแม้ว่ามาร์กาเรตต้องเลิกนับถือคริสต์ศาสนาแต่มาร์กาเรตไม่ยอม จึงถูกทรมานระหว่างการทรมานก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้นหลายอย่างเช่นเรื่องหนึ่งกล่าวว่านักบุญมาร์กาเรตถูกซาตานในรูปของมังกรกลืนแต่ก็หนีมาได้ เพราะกางเขนที่ถือไว้ในมือระคายท้องมังกร ในที่สุดก็ถูกสังหารเมื่อราว ค.ศ. 304 แม้แต่ตำนานทองก็ยังแสดงความไม่น่าเชื่อถือในเรื่องที่กล่าวโดยบรรยายเหตุการณ์สุดท้ายว่าให้ผู้อ่านฟังหูไว้หู(trans. Ryan, 1.369)
ทางคริสตจักรออร์ทอดอกซ์รู้จักมาร์กาเรตในชื่อมารีนา และวันฉลองตรงกับวันที่ 17 กรกฎาคม และอาจจะเป็นคนคนเดียวกับนักบุญเพลาเกีย เพราะชื่อ “มารีนา” ในภาษากรีกเป็นชื่อเดียวกับ “เพลาเกีย” และเพลาเกียกล่าวตามตำนานว่าชื่อ มาร์การิโต แต่ไม่มีหลักฐานอะไรที่สามารถบอกความสัมพันธ์ของนักบุญสององค์นี้  มารินาของกรีกมาจากแอนติออก แต่เมื่อความตอนนี้หายไปจากทางตะวันตก
“นักบุญมาร์กาเรตและมังกร” หินอาลาบาสเตอร์มีรอยปิดทองจากทูลูส จากราว ค.ศ. 1475 ปัจจุบันอยู่ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน, นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ลัทธิบูชานักบุญมาร์การเร็ตมีความนิยมกันมากในอังกฤษโดยจะเห็นได้จากโบสถ์ถึง 250 โบสถ์ตั้งตามชื่อมาร์การเร็ต ผู้ที่เลื่อมใสเชื่อกันว่าเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์สตรีมีครรภ์  ในศิลปะภาพของนักบุญมาร์การเรตมักจะเป็นผู้หญิงหนีมังกร
นักบุญมาร์กาเรตเป็นนักบุญในคริสตจักรโรมันคาทอลิกและมีชื่อในรายการ “มรณสักขีของโรมัน” สำหรับวันที่ 20 กรกฎาคม และเป็นนักบุญองค์หนึ่งที่มาปรากฏตัวต่อนักบุญโยนออฟอาร์ค
ดูเพิ่ม

นักบุญ
มรณสักขีในศาสนาคริสต์
นักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
โยนออฟอาร์ค
| ด ค กนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์ |
| --- | --- |
 นักบุญอาเกเทียส  นักบุญบาร์บารา  นักบุญเบลส  นักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย  นักบุญคริสโตเฟอร์  นักบุญไซเรียคัส  นักบุญเดนิส  นักบุญอิราสมัสแห่งฟอร์เมีย  นักบุญยูสตาซ  นักบุญจอร์จ  นักบุญไจลส์  นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก  นักบุญแพนทาลิออน  นักบุญไวทัส
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์อิหร่าน

รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์อิหร่าน
สมเด็จพระราชินีแห่งเปอร์เซีย > ราชวงศ์กอญัร (พ.ศ. 2337 - 2468)

| พระฉายาลักษณ์ | พระนาม | พระบิดา | ประสูติ | เสกสมรส | เสวยราชย์ | พ้นจากราชสมบัติ | สวรรคต | คู่สมรส |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | มอห์ด-เอ-โอเลีย (Mahd-e Olia) | อะมีร์ โมฮัมหมัด กาซเซม ข่าน กอญัร กอวันลู | 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2348 | ไม่ปรากฏ | 23 ตุลาคม พ.ศ. 2377 | 5 กันยายน พ.ศ. 2391 พระสวามีสวรรคต | 2 เมษายน พ.ศ. 2416 | พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด ชาห์ กอญัร |
|  | เจราน โฟโรห์ อัล-ซัลตาเนห์ (Jayran Forough al-Saltaneh) | มูฮัมหมัด อาลี ทาจ ลิจี | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2412 พระสวามีถูกลอบปลงพระชนม์ | พ.ศ. 2402 | พระเจ้าชาห์ นาเซอร์รอดดีน ชาห์ กอญัร |
|  | โอม-เอ-คักฮาน (Om-e-Khaghan) | อะมีร์ คาบีร์ | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2439 | ไม่ปรากฏ ทรงหย่า | พ.ศ. 2452 | พระเจ้าชาห์มอสซาฟฟารอดดีน ชาห์ กอญัร |
|  | เจ้าหญิงอัชราฟ ฮัชรัท-เอ โอเลีย (Princess Ashraf Hazrat-e Olia) | ฟิรุซ มีร์ซา นอสรัท เอ็ด-โดว์เลห์ | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | 3 มกราคม พ.ศ. 2450 พระสวามีสวรรคต | ไม่ปรากฏ | พระเจ้าชาห์มอสซาฟฟารอดดีน ชาห์ กอญัร |
|  | มาเลเคห์ จาฮาน (Malekeh Jahan) | คัมรัน มีร์ซา นาเยป เอส-ซัลตาเนห์ | พ.ศ. 2418 | ไม่ปรากฏ | 3 มกราคม พ.ศ. 2450 | 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 พระสวามีถูกล้มราชบัลลังก์ | พ.ศ. 2490 | พระเจ้าชาห์โมฮัมหมัด อาลี ชาห์ กอญัร |
|  | ฟาห์เตเมห์ คานุม (Fatima Khanum) | ฮุสเซน มีนูอี | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 | 15 ธันวาคม พ.ศ. 2468 พระสวามีถูกล้มราชบัลลังก์ | ไม่ปรากฏ | พระเจ้าชาห์อะหมัด ชาห์ กอญัร |