stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เสา
มาตรฐานการตรวจสอบความสมบูรณ์ของเสาเข็มด้วยวิธี Seismic Test > อุปกรณ์เคาะทดสอบ

ค้อนมือถือหัวพลาสติกหรืออุปกรณ์ที่สามารถใช้แทนได้ ทั้งนี้ค้อนต้องสามารถสร้างแรงกระแทกที่มีระยะน้อยกว่า 1 มิลลิวินาทีและไม่ทำความเสียหายกับเสาเข็ม
หัววัดสัญญาณเพื่อการวัดความเร็ว
หัววัดสัญญาณมาตรความเร่ง ซึ่งต้องสอบให้ได้มีความเร่งเที่ยงตรงเท่ากับร้อยละ 5 ตลอดช่วงการทดสอบ	และมาตรความเร่งต้องตอบสนองสัญญาณเชิงแอมพลิจูดเป็น เส้นตรง (Linear Amplitude Response)  อย่างน้อยจนถึงความเร่ง 50g มาตรี่สมบรณ์ ต้องมีดังนี้
- มาตรความเร่งสัมพัทธ์ต้องมีความถี่ธรรมาติไม่ต่ำกว่า 30000เฮิรตช์  และมีค่าคงที่ของเวลา (Time Constant)>0.5 sec

- มาตรความเร่งสมบูรณ์ต้องมีการตอบสนองสัญญาณเชิงเฟสคงที่จนถึง

ความถี่5000 เฮิรต์หรือสูงกว่า
หัววัดสัญญาณเพื่อการวัดแรงกระแทก
แรงกระแทกที่วัดได้ จะต้องสอบเทียบให้ได้ความเที่ยงตรงที่ดีเท่ากับร้อยละ 5 ตลอดช่วงค่าที่วัดได้
สายส่งสัญญาณ
ต้องเป็นสายที่ป้องกันการรบกวน (Shielded Cable) เพื่อลดสัญญาณรบกวน
อุปกรณ์ปรับสัญญาณ (Signal Conditioner)
จะต้องตอบสนองเชิงเฟสเหมือนกันสำหรับช่วงของความถี่ที่เกี่ยวข้องกับ

		การทดสอบ
อุปกรณ์บันทึกสัญญาณ
จะต้องเป็นแบบดิจิทัลเท่านั้น สัญญาณแบบแอนะล็อกจากหัววัดสัญญาณ
		ถูกแปลงด้วยดิจจิทัล ความละเอียด> 12Bit และ ความถี่> 30000 ข้อมูลต่อวินาที 
		และความคลาดคลื่นต้องไม่เกิดร้อยละ 0.01
อุปกรณ์แสดงผล
จะต้องเลือกสัญญาณใรช่วงระยะเวลาตั้งแต่ 2 – 30 มิลลิวินาทีได้
มาตรฐานการตรวจสอบความสมบูรณ์ของเสาเข็มด้วยวิธี Seismic Test > วิธีการทดสอบ

การเตรียมการทดสอบ
ขั้นตอนแรกตรวจสอบสถานที่ทดสอบควรเข้าถึงได้ง่ายและไม่มีน้ำท่วมรวมไปถึงสภาพหัวเสาเข็มทดสอบควรมีผิวเรียบต่อมาตรวจสอบเสาเข็มคอนกรีตเสริมเหล็ก ควรบ่มคอนกรีตให้มีกำลังไม่ น้อยกว่าร้อยละ 75 ของค่าออกแบบหรือ บ่มให้ครบ 7 วันก่อน
การเตรียมอุปกรณ์ทดสอบ
ตรวจสอบการทำงานของหัวสัญญาณ สายส่งสัญญาณและระบบวัด สัญญาณตองทำงานได้ ส่วนหัววัดสัญญาณต้องถูกประกบเข้ากับผิวเสาเข็มด้วย ต่ำแหน่งติดตั้งเสาเข็มควรอยู่ห่างจากขอบเสาเข็ม สำหรับเสาที่มีเส้นผ่านศูนย์ กลาง > 500 mm ต้องทำการวัดอย่างน้อยสามตำแหน่ง เพื่อลดความคลาดคลื่น
การทดสอบและบันทึกผล
ตรวจสอบหรือปรับความเฉของช่องสัญญาณให้เป็นศูนย์ก่อนตอกทดสอบทุกครั้งการตอกทดสอบต้องกระทำในทิศทางตามแกนเสาเข็มห่างจากต่ำแหน่งที่ติดตั้งหัววัดสัญญาณไม่เกิน300 มิลลิเมตรและในการตรวจสอบต่ำแหน่งหนึ่งจะต้องทดอบไม่ต่ำกว่า 3 ครั้ง และมีสัญญาณคล้ายคลึงกันหรือ ไม่การบันทึกสามารถใช้ค่าเฉลี่ยได้ แต่หากไม่สามารถทำซ้ำได้ ถ้าให้ตรวจสอบอุปกรณ์ทันที และตรวจสอบแล้วอุปกร์ทำงานผิดปกติให้เปลี่ยนอุปกรณ์ทันที

ตามมาตรฐาน: ASTM D5882
ขั้นตอนการทำเสาคอนกรีต

1. ตรวจสอบแบบว่าเสามีขนาด ความยาว ความสูงเป็นเท่าไร จากแบบก่อสร้าง

2. ผูกเหล็กเสริมแกนเสา และเหล็กปลอกให้ได้ตามแบบก่อสร้างระบุไว้โดยที่เหล็กแกนเสาไม่หนีศูนย์ และการต่อทาบเหล็กแกนเสาจะต้องเป็นไปตามแบบก่อสร้างหรือมาตรฐาน ว.ส.ท. กำหนด

3. เมื่อเสริมเหล็กเสร็จเรียบร้อยแล้วจะทำการติดตั้งแบบหล่อเสา โดยที่แบบหล่ออาจจะเป็นไม้,เหล็ก หรือ แบบสำเร็จรูปอื่นๆก็ได้ โดยเสียบเหล็กที่แบบหล่อหรือเสียบภายหลังถอดแบบหล่อแต่ต้องอุดด้วย
 grouting cementยาวออกจากเสาประมาณ 30-40 เซนติเมตร เพื่อป้องกันการร้าวเมื่อก่อผนัง และจะต้องเช็คระยะดิ่งทุกครั้งเพื่อไม่ให้เสามีขนาดผิดไปจากจากมาตรฐาน
(ว.ส.ท.ยอมให้ขนาดของเสาคลาดเคลื่อนไปจากแบบในทางลบไม่เกิน 6 มิลลิเมตร และ ในทางบวกไม่เกิน 12 มิลลิเมตร)

4. ติดตั้งค้ำยันแบบหล่อเสาให้แข็งแรงสามารถรับแรงดันคอนกรีตได้โดยไม่แตก พร้อมที่จะเทคอนกรีต

5. หาระดับเทคอนกรีตโดยเทียบจากระดับอ้างอิง ในกรณีของเสาชั้น 1 แต่ถ้าเป็นเสาที่มีการก่อสร้างพื้นเสร็จแล้วอาจเทียบระดับจากระดับพื้นได้ และราดน้ำแบบหล่อให้ชุ่ม เพื่อลดอุณหภูมิและการดูดน้ำจากคอนกรีต

6. เทปูนซีเมนต์ผสมกับทรายลงไปจำนวนหนึ่งก่อน เพื่อที่จะไปเคลือบผิวของแบบหล่อและเหล็กเสริม

7. เริ่มเทคอนกรีต โดยอาจใช้วิธี เทจากถังปูน กระบะ (Buckets) เทผ่านท่อผ้าใบ หรือวิธีอื่นๆที่พิเศษยิ่งกว่ากรณีเสามีรูปร่างเฉพาะทางก็ได้ โดยการเทควรให้มีการแยกตัวของคอนกรีตน้อยที่สุด หรือ ไม่มีเลยจะยิ่งดีที่สุด

8. อาจหยุดเทคอนกรีตที่ระดับต่ำกว่าท้องคานประมาณ 2.5 -3.0 เซนติเมตร เพื่อสะดวกในการวางท้องคาน

9. เมื่อคอนกรีตแข็งตัวแล้ว ประมาณ 1.5-2 วันก็สามารถถอดแบบข้างเสาได้ซึ่งอาจจะเร็วกว่าก็ได้ขึ้นอยู่กับคอนกรีตที่ใช้ และจะทำการบ่มคอนกรีตทันที
มุมมองของแผนมุมมองด้านหน้าและด้านข้างของเสา Persepolis, ของ Persia (Iran).
ภาพประกอบของเสาDoric, Ionic  และCorinthian
พบเสาวิหารแห่ง Apollo ใน Delphi Temple of Apollo in Delphi
ตัวอย่าง: เสาแบบดอริก Northington Grange Hampshire England Doric Columns
ส่วนประกอบของ เสาแบบไอออนิก

1. entablature = คานเหนือเสา

2. column = เสา

3. cornice = บัวคอร์นิซ

4. frieze = ลายตกแต่ง

5. architrave หรือ epistyle = หน้ากระดานทับหลัง

6. capital = หัวเสา

7. shaft = ลำต้นเสา

8. base = ฐานเสา

9. stylobate = ฐานใต้เสา

10. stereobate = ฐานแรก
ตัวอย่าง: เสาแบบคอรินเทียน ใน Jerash Governorate, Jordan
การรุกนีเปอร์–คาร์เพเทียน

การรุกนีเปอร์–คาร์เพเทียน ยังเป็นที่รู้จักกันในหลักสูตรประวัติศาสตร์คือการปลดปล่อยยูเครนฝั่งขวา การสู้รบตั้งแต่วันที่ 24 ธันาวาคม ค.ศ. 1943-17 เมษายน ค.ศ. 1944 เป็นการรุกทางยุทธศาสตร์ที่ดำเนินการโดยแนวรบยูเครนที่ 1, ที่ 2, ที่ 3 และที่ 4 พร้อมกับแนวรบเบียโลรัสเซียที่ 1 เข้าปะทะกับกองทัพเยอรมันกลุ่มตอนใต้ ด้วยความมุ่งหมายเพื่อเข้ายึดคืนดินแดนทั้งหมดของยูเครนและมอลดาเวียที่ถูกยึดครองโดยฝ่ายอักษะ ปฏิบัติการครั้งนี้ได้นำพาให้กองทัพแดงเข้าสู่โปแลนด์และโรมาเนีย การทำลายล้าง 18 กองพลของกองทัพเวร์มัคท์และโรมาเนียจนหมดสิ้น และลดลงอีก 68 เพื่อต่ำกว่าครึ่งของความแข็งแกร่งในการตั้งตัวของพวกเขา
การรุกพอเมอเรเนียตะวันออก

ปฏิบัติการการรุกพอเมอเรเนียตะวันออก เป็นการรุกโดยกองทัพแดงของโซเวียตในการสู้รบกับกองทัพแวร์มัคท์ของเยอรมันบนแนวรบด้านตะวันออก เกิดขึ้นในพอเมอเรเนียและปรัสเซียตะวันตก และยืดเยื้อต่อไปตั้งแต่วันที่ 10 กุมภาพันธ์-4 เมษายน ค.ศ. 1945
ในการคาดคำนวณของโซเวียต มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ขึ้นอยู่กับปฏิบัติการดังต่อไปนี้
Reciprocal innervation

Reciprocal innervation เป็นหลักอธิบายการส่งเส้นประสาทไปยังกล้ามเนื้อโครงร่างที่อยู่เป็นคู่ปฏิปักษ์ เพราะการหดเกร็งกล้ามเนื้อมัดหนึ่งปกติเป็นการออกแแรงต้านกล้ามเนื้อที่เป็นคู่
ตัวอย่างเช่น ในแขนมนุษย์ กล้ามเนื้อ triceps ออกแรงให้ยืดปลายแขนในขณะที่กล้ามเนื้อ biceps ออกแรงให้งอปลายแขน
ดังนั้น จึงต้องยับยั้งกล้ามเนื้อที่ต่อต้านเพื่อให้ออกแรงได้เร็วสุดและมีประสิทธิภาพดีสุด
reciprocal innervation (แปลว่า การมีเส้นประสาทกลับกัน) หมายถึงการจัดระเบียบการส่งกระแสประสาท 
(โดยเฉพาะในอินเตอร์นิวรอน) 
เพื่อให้การหดเกร็งกล้ามเนื้อมัดหนึ่งเกิดพร้อมกับการคลายกล้ามเนื้อที่เป็นคู่ปฏิปักษ์
นักปรัชญาชาวฝรั่งเศสเรอเน เดการ์ต (1596-1650) เป็นบุคคลแรกที่คิดแบบจำลองเช่นนี้ในปี 1626 สำหรับการควบคุมกล้ามเนื้อทำการ (agonist muscle) คู่กับกล้ามเนื้อปฏิปักษ์ (antagonist muscle)
ตัวอย่างสามัญของการจัดระเบียบเช่นนี้ก็คือรีเฟล็กซ์ป้องกันอันตรายซึ่งเริ่มจากความเจ็บปวด เป็นรีเฟล็กซ์ที่เรียกว่า withdrawal reflex
เป็นการกระทำเหนืออำนาจจิตใจของร่างกายเพื่อยกอวัยวะให้พ้นจากสิ่งเร้าที่ทำให้เจ็บ (เช่น ของร้อน ของคม) โดยหดเกร็งกล้ามเนื้อที่เหมาะสม (ปกติเป็นกล้ามเนื้องอ [flexor]) ในขณะที่คลายกล้ามเนื้อที่เป็นคู่ปฏิปักษ์ (ปกติเป็นกล้ามเนื้อยืด [extensor])
แนวคิดนี้สามารถใช้ได้กับตาด้วย (เรียกว่า Sherrington's law) ที่การเพิ่มกระแสประสาทที่กล้ามเนื้อตา (extraocular muscle) มัดหนึ่ง จะเกิดพร้อมกับการลดกระแสประสาทไปยังกล้ามเนื้อปฏิปักษ์โดยเฉพาะ เช่น กล้ามเนื้อมีเดียล เรกตัสที่คู่กับกล้ามเนื้อแลทเทอรัล เรกตัส เป็นกล้ามเนื้อที่ใช้เพื่อมองซ้ายขวา
เมื่อมองไปทางด้านข้าง (ด้านขมับ) กล้ามเนื้อแลทเทอรัล เรกตัสต้องหดเกร็งอาศัยกระแสประสาทที่มีเพิ่มขึ้น ในขณะที่กล้ามเนื้อปฏิปักษ์ที่ตาเดียวกัน คือ กล้ามเนื้อมีเดียล เรกตัสต้องคลายตัว
แต่ตาอีกข้างหนึ่งจะทำการตรงกันข้าม
ให้สังเกตว่า แม้ปกติจะมีการจัดระเบียบเช่นนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า การส่งกระแสประสาทจะมีผลตายตัวให้กล้ามเนื้อที่เป็นปฏิปักษ์คลายตัวในทุกโอกาส ยกตัวอย่างเช่น รีเฟล็กซ์ที่เรียกว่า stretch reflex ซึ่งช่วยคงความยาวของกล้ามเนื้อ นอกจากจะมีเส้นประสาทจากปลายประสาทรับความรู้สึกคือ muscle spindle ส่งไปยังเซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาโดยตรงเพื่อทำให้เซลล์สั่งการกระตุ้นให้กล้ามเนื้อหดเกร็งแล้ว ก็ยังมีวิถีประสาทที่วิ่งผ่านอินเตอร์นิวรอน คือ Ia inhibitory neuron ซึ่งคลายกล้ามเนื้อที่เป็นปฏิปักษ์ด้วย แต่อินเตอร์นิวรอนนี้ก็มีหน้าที่ในการเคลื่อนไหวร่างกายใต้อำนาจจิตใจด้วย คือมันได้รับเส้นประสาทจากสมองส่วนต่าง ๆ ที่เมื่อมีความจำเป็น มันจะได้รับกระแสประสาททั้งแบบกระตุ้นและแบบเร้า เพื่อลดระดับการส่งกระแสประสาทไปยับยั้งกล้ามเนื้อที่เป็นปฏิปักษ์ และในบางกรณี มีผลให้กล้ามเนื้อปฏิปักษ์หดเกร็งไปพร้อม ๆ กันเพื่อทำให้ข้อแข็งไม่ขยับ ซึ่งจำเป็นเมื่อต้องทำสิ่งที่ละเอียดหรือต้องมีเสถียรภาพของข้อ เช่น การเกร็งทั้งกล้ามเนื้องอและกล้ามเนื้อเหยียดให้ข้อศอกแข็งเพื่อรับลูกเบสบอล
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Purves, Dale; Augustine, George J; Fitzpatrick, David; Hall, William C; Lamantia, Anthony Samuel; Mooney, Richard D; Platt, Michael L; White, Leonard E, บ.ก. (2018). Neuroscience (6th ed.). Sinauer Associates. Glossary, p. G-25. ISBN 9781605353807. reciprocal innervation Pattern of connectivity in local circuits of the spinal cord involving excitatory and inhibitory interneurons arranged to ensure that contraction of agonistic muscles produce forces that are opposite to those generated by contraction of antagonistic muscles; thus, reciprocal innervation mediates the simultaneous relaxation of antagonists during contraction of agonists.
↑  Bowling, Brad (2016). Kanski's Clinical Ophthalmology. Elsevier. p. 733. ISBN 978-0-7020-5573-7.
↑  Pearson & Gordon (2013), Ia Inhibitory Interneurons Coordinate the Muscles Surrounding a Joint, pp. 797-798
เชิงอรรถและอ้างอิง > อ้างอิงอื่น ๆ

Pearson, Keir G; Gordon, James E (2013). "35 - Spinal Reflexes".  ใน Kandel, Eric R; Schwartz, James H; Jessell, Thomas M; Siegelbaum, Steven A; Hudspeth, AJ (บ.ก.). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. ISBN 978-0-07-139011-8.
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง–ตะวันออก

| กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง–ตะวันออก |
| --- | --- |
(ยกเลิก)
ภูมิภาค:: อินโดนีเซียตะวันออกและหมู่เกาะแปซิฟิก
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: ออสโตรนีเซียนมลายู-พอลินีเชียกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง–ตะวันออก
กลุ่มย่อย::   มลายู-พอลินีเชียกลาง (เชื่อมโยง)?  มลายู-พอลินีเชียตะวันออก  
กลอตโตลอก:: cent2237
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง–ตะวันออก (Central–Eastern Malayo-Polynesian; CEMP) เป็นสาขาของกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียศูนย์กลาง ประกอบด้วยภาษาในกลุ่มมากกว่า 700 ภาษา (Blust 1993)
องค์ประกอบ

กลุ่มภาษาบีมา-ซุมบา
กลุ่มภาษาติมอร์-โฟลเร็ซ
กลุ่มภาษาดามัรตะวันตก
ภาษาบาบัร
กลุ่มภาษามาลูกูตะวันออกเฉียงใต้
ภาษาเตอร์-กูร์
ภาษาอารู
ภาษาเคโกวีโอ
กลุ่มภาษาบอมเบอไรเหนือ
กลุ่มภาษามาลูกูกลาง
กลุ่มภาษาฮัลมาเฮอราใต้-นิวกินีตะวันตก
กลุ่มภาษามหาสมุทร
บรรณานุกรม

Fay Wouk and Malcolm Ross (ed.), The history and typology of western Austronesian voice systems. Australian National University, 2002. hdl:1885/146136 doi:10.15144/PL-518
K. Alexander Adelaar and Nikolaus Himmelmann, The Austronesian languages of Asia and Madagascar. Routledge, 2005.
แหล่งข้อมูลอื่น

LexiRumah (part of the Lesser Sunda linguistic databases)
Reconstructing the past through languages of the present: the Lesser Sunda Islands
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี
กระโถนนางสีดา

| กระโถนนางสีดา |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Malpighiales
วงศ์:: Rafflesiaceae
สกุล:: Sapria
สปีชีส์:: S.  poilanei
ชื่อทวินาม
Sapria poilanei Gagnep.

กระโถนนางสีดา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Sapria poilanei) เป็นพืชดอกจำพวกกาฝากหรือพืชเบียน เป็นญาติใกล้ชิดกับพืชสกุลบัวผุด ขึ้นอาศัยบนเถาพืชสกุลเถาวัลย์น้ำที่ระดับความสูง 1,200 ถึง 1,400 ม.จากระดับน้ำทะเล พบในประเทศจีน ประเทศกัมพูชาและประเทศไทย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ดอกมีขนาดเล็ก เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 8-13 ซม. มี 10 กลีบ เมื่อบานกลีบรวมแผ่ออกค่อนข้างมากปลายโค้งแอ่นออกเล็กน้อย มีสีเลือดหมูหรือแดงอมชมพู มีกระสีขาวกระจายแน่นตรงโคนกลีบ มีกระบังเป็นวงอยู่ตรงกลางนูนขึ้นเล็กน้อย มีสีขาว มีช่องเปิดตรงกลาง ปลายฐานแคปซูลบานออกเป็นรูปถ้วย มีขนสั้นนุ่มสีแดง ภายในท่อกลีบรวมมีสันนูนสีขาวจำนวน 16 สัน เรียงตามรัศมี ออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม
การเผยแพร่ในสื่อ

ประเทศไทยมีการจัดพิมพ์แสตมป์ชุดพืชกินแมลง 4 ดวง เป็นที่ระลึกสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมาย พ.ศ. 2549 โดยใช้ภาพที่ชนะเลิศจากการประกวดในงานสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมายประจำปี พ.ศ. 2548 ในหัวข้อ "พืชกินแมลง" 1 ใน 4 ดวงนั้นเป็นกระโถนนางสีดา ที่ออกแบบโดย นายกฤษณา โมคศิริ ราคา 3.00 บาท คาดว่าน่าจะเกิดจากความเข้าใจผิดว่ากระโถนนางสีดาเป็นพืชกินสัตว์ โดยออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2549
ดูเพิ่ม

กระโถนพระฤๅษี
กระโถนพระราม
แหล่งข้อมูลอื่น

Rafflesiaceae parasiticplants.siu.edu
แสตมป์ชุดพืชกินแมลง พ.ศ. 2549
การรุกยาช–คีชีเนฟครั้งที่หนึ่ง

การรุกยาช–คีชีเนฟครั้งที่หนึ่ง เป็นรหัสนามที่เอามาจากเมืองสำคัญสองเมืองคือ ยาช (Iași) และคีชีเนฟ (คีชีเนา) ในพื้นที่แห่งนั้น หมายถึงหนึ่งในการสู้รบทางทหารระหว่างวันที่ 8 เมษายน และ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1944 โดยโซเวียตและฝ่ายอักษะในสงครามโลกครั้งที่สอง ตามที่อ้างอิงจาก David Glantz,  เป็นการรุกที่ได้ประสานงานร่วมกันตามที่คาดการณ์ไว้ในการบุกครองโรมาเนียที่ถูกดำเนินโดยแนวรบยูเครนที่ 2 และ 3 ของกองทัพแดง  ตามที่สอดคล้องกับยุทธศาสตร์ของโจเซฟ สตาลินในการขยายอำนาจทางทหารของโซเวียตและอิทธิลทางการเมืองเข้าสู่คาบสมุทรบอลข่าน
ตามแผนของกองบัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพโซเวียต (Stavka), ทั้งสองแนวรบของโซเวียตจะบุกทะลวงฝ่าแนวป้องกันที่สำคัญของฝ่ายอักษะในทางตอนเหนือของโรมาเนีย ภายหลังจากนั้นกองทัพแดงจะเข้ารุกอย่างง่ายดายสู่ภูมิภาคบอลข่านเอาไว้ทั้งหมด การโจมตีของโซเวียตจะเริ่มต้นด้วยยุทธการที่ Târgu Frumos ครั้งที่หนึ่ง และยุทธการที่ Podu Iloaiei  และถึงจุดสูงสุดด้วยยุทธการที่ Târgu Frumos ครั้งที่สอง กองทัพโซเวียตได้ล้มเหลวในการเอาชนะการป้องกันของเยอรมันในภูมิภาคและปฏิบัติการรุกก็ต้องล้มเหลวในที่สุด สาเหตุหลักมาจากประสิทธิภาพการรบที่ไม่ดีของทหารโซเวียตและประสิทธภาพที่ดีเยี่ยมของการเตรียมความพร้อมในการป้องกันของเยอรมัน
ปฏิบัติการครั้งนี้ได้เป็นส่วนหนึ่งของหนึ่งในการรบที่ได้ถูกเมินเฉยอย่างสมบูรณ์โดยบันทึกจดหมายเหตุและประวัติศาสตร์ของโซเวียต ตามที่การอ้างอิงจากนักประวัติศาสตร์การทหาร David Glantz "ในช่วงเกือบ 60 ปี นับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง นักประวัติศาสตร์และนักทฤษฏีทางทหารของโซเวียตและรัสเซียได้ทำการลบบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นการกล่าวถึงการรุกยาช–คีชีเนฟครั้งที่หนึ่งของแนวรบยูเครนที่ 2 และ 3 ในช่วงระหว่างนั้นซึ่งทั้งสองแนวรบของกองทัพแดงได้พยายามที่จะบุกครองโรมาเนียในเดือนเมษายนและพฤษภาคม ค.ศ. 1944 เดียวกับกรณีที่ปฏิบัติการทางทหารอื่นๆอีกมากมายของกองทัพแดงที่ได้ดำเนินในช่วงสงคราม พวกเขาได้ทำสิ่งนี้อย่างจงใจ ในกระบวนการจัดให้การรุกครั้งนีให้อยู่ในรายชื่อที่ยืดยาวของ"การรบที่ถูกลืม"ของสงครามโซเวียต-เยอรมัน"
กฎมือซ้ายของเฟลมมิ่งสำหรับมอเตอร์ไฟฟ้า

กฎมือซ้ายของเฟลมมิ่ง
กฎมือซ้ายของเฟลมมิ่งสำหรับมอเตอร์ไฟฟ้า เป็นหนึ่งในคู่ของวิธีช่วยจำ ภาพ ซึ่งอีกอันคือ กฎมือขวาของเฟลมมิ่งสำหรับเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ซึ่งคิดค้นโดย จอห์น แอมโบรส เฟลมมิ่ง ในปลายศตวรรษที่ 19 เพื่อเป็นวิธีง่าย ๆ ในการหาทิศทางการเคลื่อนที่ในมอเตอร์ไฟฟ้า หรือทิศทางของกระแสไฟฟ้าในเครื่องกำเนิดไฟฟ้า
เมื่อกระแสไฟฟ้าไหลผ่านลวดที่เป็นตัวนำ และมีสนามแม่เหล็กภายนอกถูกใช้ข้ามกระแสนั้น ลวดตัวนำนั้นจะพบกับแรงที่ตั้งฉากทั้งกับสนามแม่เหล็กและทิศทางการไหลของกระแส (หมายความว่าทั้งสามจะตั้งฉากกันทั้งหมด) สามารถใช้มือซ้ายเพื่อแสดงแกนที่ตั้งฉากสามแกน ซึ่งประกอบด้วยนิ้วโป้ง, นิ้วชี้ และนิ้วกลาง โดยแต่ละนิ้วจะถูกกำหนดให้กับปริมาณต่าง ๆ (แรงกลศาสตร์, สนามแม่เหล็ก และกระแสไฟฟ้า) มือขวาจะใช้สำหรับเครื่องกำเนิดไฟฟ้าและมือซ้ายสำหรับมอเตอร์
ทิศทางของกระแสไฟฟ้าคือทิศทางของ [กระแสตามทฤษฎี]: จากบวกไปลบ
ตัวแปรแรก

นิ้วโป้งแสดงทิศทางของการเคลื่อนไหวของตัวนำ
นิ้วชี้แสดงทิศทางของสนามแม่เหล็ก
นิ้วกลางแสดงทิศทางของกระแส
ตัวแปรที่สอง

M (นิ้วโป้ง) แสดงทิศทางของ การเคลื่อนไหว ซึ่งเกิดจากแรงที่กระทำต่อตัวนำ
F (นิ้วชี้) แสดงทิศทางของสนามแม่เหล็ก F
C (นิ้วกลาง) แสดงทิศทางของ ปัจจุบัน
ตัวแปรที่สาม

การแปลของเฟลมมิ่งโดย โรเบิร์ต เจ. ฟาน เดอ กราฟ ของกฎของเฟลมมิ่งคือกฎ FBI (เอฟบีไอ) ซึ่งจำได้ง่ายเพราะเป็นตัวย่อของ สำนักงานสอบสวนกลาง
ตัวแปรที่สี่

F (นิ้วโป้ง) แสดงทิศทางของแรงที่กระทำต่อตัวนำ
B (นิ้วชี้) แสดงทิศทางของสนามแม่เหล็ก
I (นิ้วกลาง) แสดงทิศทางของกระแส
นี่ใช้สัญลักษณ์ตามธรรมเนียมของ F (สำหรับ [แรงลอเรนซ์]), B (สำหรับ [ความหนาแน่นของสนามแม่เหล็ก]), และ I (สำหรับ [กระแสไฟฟ้า]) และกำหนดตามลำดับนี้ (FBI) ให้กับนิ้วโป้ง, นิ้วชี้ และนิ้วกลางตามลำดับ
ตัวแปรที่ห้า

(ยิงสนามแม่เหล็ก รู้สึกถึงแรง และฆ่ากระแส) 
วิธีนี้ใช้เพื่อช่วยจำว่าหมายเลขใดแสดงถึงปริมาณใด โดยใช้การกระทำบางอย่าง เริ่มจากการชี้นิ้วของคุณเหมือนกับปืนจำลอง โดยที่นิ้วชี้ทำหน้าที่เป็นลำกล้องปืน และนิ้วโป้งทำหน้าที่เป็นค้อน จากนั้นทำตามการกระทำต่อไปนี้:
"ยิงสนามแม่เหล็ก" ออกทางนิ้วชี้
"รู้สึกถึงแรง" ของการสะท้อนกลับของปืนผ่านนิ้วโป้ง
สุดท้ายแสดงนิ้วกลางของคุณขณะ "ฆ่ากระแส"
การหมุนของโลกอิงตามกฎของฟเลมิงในมือซ้าย ที่นี่ รังสีคอสมิกจากดวงอาทิตย์สร้างกระแสไฟฟ้าหรือพาหะประจุ และสนามแม่เหล็กของโลกสร้างสนามแม่เหล็กของขดลวดสเตเตอร์
ความแตกต่างระหว่างกฎมือขวาและกฎมือซ้าย

กฎมือซ้ายของเฟลมมิ่งใช้สำหรับ มอเตอร์ไฟฟ้า ขณะที่กฎมือขวาของเฟลมมิ่งใช้สำหรับ เครื่องกำเนิดไฟฟ้า กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ กฎมือซ้ายของเฟลมมิ่งควรถูกใช้หากต้องการสร้าง การเคลื่อนไหว ขณะที่กฎมือขวาของเฟลมมิ่งควรถูกใช้หากต้องการสร้าง ไฟฟ้า
ต้องใช้มือที่แตกต่างกันสำหรับมอเตอร์และเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเนื่องจากความแตกต่างระหว่างสาเหตุและผล
ในมอเตอร์ไฟฟ้า กระแสไฟฟ้าและสนามแม่เหล็กมีอยู่แล้ว (ซึ่งเป็นสาเหตุ) และนำไปสู่แรงที่สร้างการเคลื่อนไหว (ซึ่งเป็นผล) ดังนั้นจึงใช้กฎมือซ้าย ในเครื่องกำเนิดไฟฟ้า การเคลื่อนไหวและสนามแม่เหล็กมีอยู่ (สาเหตุ) และนำไปสู่การสร้างกระแสไฟฟ้า (ผล) ดังนั้นจึงใช้กฎมือขวา
เพื่อแสดงให้เห็นว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น ลองพิจารณาว่าหลายประเภทของมอเตอร์ไฟฟ้ายังสามารถใช้เป็นเครื่องกำเนิดไฟฟ้าได้อีกด้วย ยานพาหนะที่ใช้มอเตอร์ดังกล่าวสามารถเร่งความเร็วขึ้นไปถึงความเร็วสูงได้โดยการเชื่อมต่อมอเตอร์กับ แบตเตอรี่ ที่ชาร์จเต็ม หากมอเตอร์ถูกถอดออกจากแบตเตอรี่ที่ชาร์จเต็มแล้วเชื่อมต่อกับแบตเตอรี่ที่หมดไฟแทน ยานพาหนะจะชะลอความเร็วลง มอเตอร์จะทำหน้าที่เป็นเครื่องกำเนิดไฟฟ้าและแปลง พลังงานจลน์ ของยานพาหนะกลับเป็น พลังงานไฟฟ้า ซึ่งจะถูกเก็บไว้ในแบตเตอรี่ เนื่องจากทิศทางการเคลื่อนไหวหรือทิศทางของสนามแม่เหล็ก (ภายในมอเตอร์/เครื่องกำเนิดไฟฟ้า) ไม่ได้เปลี่ยนแปลง ทิศทางของกระแสไฟฟ้าในมอเตอร์/เครื่องกำเนิดไฟฟ้าจึงกลับทิศทาง ซึ่งเป็นไปตาม กฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ (กระแสของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าจะต้องตรงข้ามกับกระแสของมอเตอร์ และกระแสที่แข็งแกร่งกว่าจะมีอำนาจเหนือกว่ากระแสที่อ่อนแอกว่าเพื่อให้พลังงานไหลจากแหล่งที่มีพลังงานมากไปยังแหล่งที่มีพลังงานน้อย)
พื้นฐานทางกายภาพของกฎ

เมื่ออิเล็กตรอนหรืออนุภาคที่มีประจุไหลผ่านตัวนำ (เช่น สายไฟโลหะ) จะสร้างสนามแม่เหล็กทรงกระบอกที่ล้อมรอบตัวนำปรากฏการณ์นี้ถูกค้นพบครั้งแรกโดย ฮันส์ คริสเตียน เออร์สเตด
ทิศทางของสนามแม่เหล็กที่เกิดขึ้นสามารถจดจำได้โดยใช้ กฎของแมกซ์เวลล์หากกระแสไฟฟ้าไหลออกจากผู้ชม สนามแม่เหล็กจะหมุนรอบตัวนำในทิศทางตามเข็มนาฬิกา คล้ายกับการหมุนของ ที่เปิดขวดไวน์ ที่ต้องหมุนเพื่อเคลื่อนออกจากผู้ชม ทิศทางของสนามแม่เหล็กที่เกิดขึ้นยังสามารถจดจำได้โดยใช้ กฎการจับมือขวาของแอมแปร์ ตามที่แสดงในภาพ โดยที่นิ้วโป้งแสดงทิศทางของกระแสไฟฟ้า และนิ้วมือแสดงทิศทางของสนามแม่เหล็ก การมีอยู่ของสนามแม่เหล็กนี้สามารถยืนยันได้โดยการวางเข็มทิศแม่เหล็กที่จุดต่าง ๆ รอบขอบของตัวนำไฟฟ้าที่มีการไหลของกระแสไฟฟ้าขนาดใหญ่
นิ้วโป้งจะแสดงทิศทางของการเคลื่อนไหว, นิ้วชี้จะแสดงเส้นสนามแม่เหล็ก และนิ้วกลางจะแสดงทิศทางของกระแสที่เกิดขึ้น
หากสนามแม่เหล็กภายนอกถูกนำไปใช้ในแนวนอนเพื่อข้ามการไหลของอิเล็กตรอน (ในตัวนำหรือในลำอิเล็กตรอน) สนามแม่เหล็กทั้งสองจะมีปฏิสัมพันธ์กัน ไมเคิล ฟาราเดย์ ได้นำเสนอการเปรียบเทียบเชิงภาพสำหรับเรื่องนี้ ในรูปของเส้นสนามแม่เหล็กสมมุติ: เส้นในตัวนำจะสร้างวงกลมรอบตัวนำ; ส่วนเส้นในสนามแม่เหล็กภายนอกจะวิ่งในแนวขนาน หากเส้นที่อยู่ด้านหนึ่งของตัวนำวิ่ง (จากขั้วแม่เหล็กเหนือไปใต้) ตรงข้ามกับเส้นที่ล้อมรอบตัวนำ, เส้นแม่เหล็กจะถูกเบี่ยงออกไปอีกด้านของตัวนำ (เพราะเส้นแม่เหล็กไม่สามารถข้ามหรือวิ่งขัดแย้งกัน) ผลที่ตามมาคือ จะมีจำนวนมากของเส้นสนามแม่เหล็กในพื้นที่เล็ก ๆ ด้านหนึ่งของตัวนำ และน้อยลงในด้านดั้งเดิมของตัวนำ เนื่องจากเส้นสนามแม่เหล็กไม่เป็นเส้นตรงอีกต่อไป แต่จะโค้งเพื่อวิ่งไปรอบตัวนำไฟฟ้า จึงถูกดึง (คล้ายกับการยืดของยางยืด) โดยมีพลังงานสะสมในสนามแม่เหล็ก เนื่องจากสนามพลังงานนี้มีการต่อต้านน้อยลง, การสะสมหรือการขับออกในทิศทางหนึ่งจะสร้าง — ในลักษณะที่คล้ายกับ กฎการเคลื่อนที่ข้อที่สามของนิวตัน — แรงในทิศทางตรงกันข้ามแรงในทิศทางตรงกันข้าม เนื่องจากมีวัตถุที่เคลื่อนไหวเพียงชิ้นเดียวในระบบนี้ (ตัวนำไฟฟ้า) แรงนี้จึงทำงานเพื่อขับตัวนำออกจากสนามแม่เหล็กภายนอกในทิศทางตรงกันข้ามกับทิศทางที่ฟลักซ์แม่เหล็กถูกเบี่ยงเบน — ในกรณีนี้ (มอเตอร์), หากตัวนำมีการไหลของกระแสไฟฟ้าแบบปกติ ขึ้น, และสนามแม่เหล็กภายนอกเคลื่อน ออกจาก ผู้ชม, แรงทางกายภาพจะทำงานเพื่อผลักตัวนำไปทาง ซ้าย นี่คือเหตุผลที่ทำให้เกิด แรงบิด ในมอเตอร์ไฟฟ้า (มอเตอร์ไฟฟ้าจะถูกสร้างขึ้นเพื่อให้การขับตัวนำออกจากสนามแม่เหล็กทำให้ถูกวางในสนามแม่เหล็กถัดไป และการสลับนี้จะดำเนินต่อไปอย่างไม่สิ้นสุด)
กฎการเหนี่ยวนำของฟาราเดย์ ระบุว่า แรงเคลื่อนไฟฟ้า ในตัวนำนั้นแปรผันโดยตรงกับอัตราการเปลี่ยนแปลงของฟลักซ์แม่เหล็กในตัวนำ
แหล่งข้อมูลอื่น

Diagrams at magnet.fsu.edu
กฎมือขวาของเฟลมมิ่ง
การคาดการณ์ทิศทางของความหนาแน่นของฟลักซ์ (B) โดยที่กระแสไฟฟ้า I ไหลไปในทิศทางของนิ้วโป้ง
กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซ่า

| กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซ่า * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
พระราชวังโปตาลา
ประเทศ: ลาซ่า ทิเบต   จีน
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (iv) (vi)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2537 (คณะกรรมการสมัยที่ 18)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซ่า คือแหล่งแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมในลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต สาธารณรัฐประชาชนจีน ได้รับคัดเลือกให้เป็นมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) และมีการลงทะเบียนสิ่งก่อสร้างที่เกี่ยวข้องข้างเคียงอีกในปี พ.ศ. 2543 และ 2544 (ค.ศ. 2000, 2001)
ประวัติ

เนื่องจากลาซ่านั้นเป็นเมืองหลวงของวัฒนธรรม โดยมีองค์ทะไลลามะเป็นผู้นำของพุทธศาสนาแบบทิเบต ลาซ่าจึงสามารถพัฒนาให้เจริญรุ่งเรืองในแบบวัฒนธรรมของตน อีกทั้งยังส่งอิทธิพลทางวัฒนธรรมหรือสถาปัตยกรรมไปยังประเทศรายรอบ เช่น อินเดีย เนปาล ภูฏาน และจีนอีกด้วย
โบราณสถานที่ได้รับลงทะเบียน

พระราชวังโปตาลา (ลงทะเบียนเมื่อปี 2537)
วัดโชคัง หรือ วัดต้าเจา (ลงทะเบียนเมื่อปี 2543)
พระราชวังโนร์พูลิงกา (ลงทะเบียนเมื่อปี 2544)
เกณฑ์การพิจารณา

พระราชวังโปตาลาและสิ่งก่อสร้างที่เกี่ยวข้องเหล่านี้ได้รับลงทะเบียนให้เป็นมรดกโลกโดยผ่านเกณฑ์การพิจารณา ดังนี้
(i) - เป็นตัวแทนของการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  พระราชวังหลวงแห่งราชวงศ์หมิงและชิงในปักกิ่งและเฉิ่นหยาง  สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1  ถ้ำมั่วเกา  แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน  กำแพงเมืองจีน  กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง  กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซา  สถานที่พักร้อนและหมู่วัดในเฉิงเต๋อ  วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่  อุทยานแห่งชาติเขาหลู  เมืองโบราณผิงเหยา  เมืองเก่าลี่เจียง  สวนโบราณแห่งซูโจว  พระราชวังฤดูร้อน สวนหลวงในปักกิ่ง  หอสักการะฟ้า: แท่นบวงสรวงของจักรพรรดิในปักกิ่ง  งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋  หมู่บ้านโบราณในอานฮุยตอนใต้ ซีตี้และหงชุน  สุสานหลวงราชวงศ์หมิงและชิง  ถ้ำหลงเหมิน  เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่น  ถ้ำยฺหวินกัง  เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ  ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า  อินซฺวี  เตียวโหลวและหมู่บ้านแห่งไคผิง  ถู่โหลวแห่งฝูเจี้ยน  เขาอู่ไถ  โบราณสถานแห่งเติงเฟิงใน "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก"  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมทะเลสาบตะวันตกในหางโจว  แหล่งแซนาดู  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาขั้นบันไดหงเหอฮาหนี่  คลองใหญ่  เส้นทางสายไหม: โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน  แหล่งตู่ซี  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมศิลปะบนหินจั่วเจียงหัวซาน  กูลังซู: ชุมชนประวัติศาสตร์นานาชาติ  ซากโบราณคดีแห่งเมืองเหลียงจู  เฉวียนโจว: ศูนย์กลางโลกในจีนสมัยราชวงศ์ซ่งและหยวน  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมป่าชาเก่าแก่แห่งเขาจิ่งม่ายในผูเอ่อร์  แกนกลางปักกิ่ง : กลุ่มอาคารที่แสดงระเบียบในอุดมคติของเมืองหลวงจีน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หวงหลง  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หุบเขาจิ่วไจ้โกว  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์อู่หลิงยฺเหวียน  พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน (แม่น้ำโขง-แม่น้ำแยงซี-แม่น้ำสาละวิน)   เขตรักษาพันธุ์แพนด้ายักษ์แห่งเสฉวน วั่วหลง ภูเขาซื่อกูเหนียง และทิวเขาเจียจิน  คาสต์ในจีนตอนใต้  อุทยานแห่งชาติเขาซานชิง  ตานเสียแห่งจีน  แหล่งซากดึกดำบรรพ์เฉิงเจียง  เทียนชานในซินเจียง  หูเป่ย์เฉินหนงเจี้ย  ชิงไห่โฮห์ซิล  ฟานจิงซาน  เขตรักษาพันธุ์นกอพยพตลอดฝั่งทะเลเหลือง-อ่าวปั๋วไห่แห่งจีน (ระยะที่ 1)  ทะเลทรายบาไดง์จารัง - Towers of Sand and Lakes  |  |
| แบบผสม |  เขาไท่  เขาหวง  พื้นที่ทัศนียภาพเขาเอ๋อเหมย์ รวมทั้งพื้นที่ทัศนียภาพพระพุทธรูปเล่อชาน  ทิวเขาอู่อี๋  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
29°39′28.5″N 91°07′01.8″E﻿ / ﻿29.657917°N 91.117167°E﻿ / 29.657917; 91.117167