stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขตอาเบโนะ

| เขตอาเบโนะ 阿倍野区 |
| --- | --- |
เขตของนครโอซากะ
ที่ตั้งของเขตอาเบโนะ ใน นครโอซากะ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
จังหวัด: โอซากะ
เมือง: โอซากะ
เว็บไซต์: www.city.osaka.lg.jp/abeno/
เขตอาเบโนะ  (ญี่ปุ่น: 阿倍野区; โรมาจิ: Abeno-ku) เป็นหนึ่งใน 24 เขตของนครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น อยู่ทางตอนใต้ของเมืองโอซากะ มีประชากรกว่า 107,000 คน เขตอาเบโนะยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของชาร์ป คอร์ปอเรชั่น อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตอาเบโนะ (โอซากะ)
เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2010-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
34°38′20.3″N 135°31′6.57″E﻿ / ﻿34.638972°N 135.5184917°E﻿ / 34.638972; 135.5184917
เขาคอหงส์

สวนสาธารณะบนเขาคอหงส์
เขาคอหงส์ เป็นเขาในตำบลคอหงส์และตำบลทุ่งใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ตั้งอยู่ในพื้นที่สวนสาธารณเทศบาลนครหาดใหญ่ มีเนื้อที่ประมาณ 900 ไร่ มียอดสูงอยู่สองยอดคือ ยอดคอหงส์ สูง 375 เมตร และ ยอดชุมสัก สูง 325 เมตร
บนยอดเขาเป็นที่ประดิษฐานของ พระพุทธมงคลมหาราช พระพุทธรูปปางห้ามญาติที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อ รวมถึงมีรูปสลักพระโพธิสัตว์กวนอิมเขาคอหงส์ มีกระเช้าลอยฟ้าบริการสำหรับขึ้นลงเขาคอหงส์ เป็นจุดชมวิว
เขานี้เชื่อกันว่าเคยเป็นที่ตั้งของชุมชนโบราณในอดีต เคยเป็นที่ตั้งเมืองโบราณมีนามว่า เมืองสุริยนครัมย์ หรือ เมืองพระอาทิตย์ อันเป็นเมืองโบราณเมื่อราว ๆ 5,000 ปีที่แล้ว
ลักษณะทางธรณีวิทยา ส่วนใหญ่เป็นหินชั้นและหินแปร ในยุคคาร์บอนิเฟอรัส (362–290 ล้านปี) บริเวณโดยรอบบางส่วนเป็นหินชนิดเดียวกัน แต่อยู่ในยุคควอเทอร์นารี (1.64 ล้านปี–ปัจจุบัน) ทางตอนกลางของฝั่ง ตะวันออกมีหินอัคนียุคไทรแอสซิก (248–205 ล้านปี) และยุคจูแรสซิก (205–144 ล้านปี)
เขาควายไม่หลูบ

| เขาควายไม่หลูบ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Rubiaceae
สกุล:: Uncaria
สปีชีส์:: U.  homomalla
ชื่อทวินาม
Uncaria homomalla 

เขาควายไม่หลูบ หรือ เขาควายไม่ว้องหรือโงบ ชื่อวิทยาศาสตร์:  Uncaria homomalla เป็นพืชในวงศ์ Rubiaceae เป็นไม้รอเลื้อยเนื้อแข็ง กิ่งอ่อนเป็นสี่เหลี่ยม มีขนปกคลุม ดอกช่อออกที่ปลายยอด มีริ้วประดับย่อยระหว่างดอก ดอกรูปร่างเหมือนดอกเข็ม สีเขียวหรือเหลือง ผลเป็นแคปซูลแห้ง เมล็ดมีปีก กระจายพันธุ์ตั้งแต่อินเดียไปจนถึงอินโดจีน และเกาะสุมาตรา ในอินโดจีนใช้เปลือกกินแทนหมาก แก้ไข้ ในเวียดนามเคยใช้ชงน้ำดื่มแทนน้ำชา
เขาคิชฌกูฏ

เขาคิชฌกูฏ อาจหมายถึง
อุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ อุทยานแห่งชาติในจังหวัดจันทบุรี
วัดเขาคิชกูฎภาวนาราม วัดในจังหวัดจันทบุรี
อำเภอเขาคิชฌกูฏ อำเภอในจังหวัดจันทบุรี
ฮุลดริช ซวิงลี

ฮุลดริช ซวิงลี
ฮุลดริช ซวิงลี (Huldrych Zwingli; 1 มกราคม ค.ศ. 1484 — 11 ตุลาคม ค.ศ. 1531) หรือ อุลริช ซวิงลี (Ulrich Zwingli) เป็นศิษยาภิบาลและนักเทววิทยาศาสนาคริสต์ชาวสวิส ผู้นำในการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ในสวิตเซอร์แลนด์
ประวัติ

ฮุลดริช ซวิงลี เกิดในครอบครัวชาวนาที่เมืองวิลท์เฮาส์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสมาพันธรัฐสวิสเก่า (ปัจจุบันคือประเทศสวิตเซอร์แลนด์) โดยเป็นบุตรคนที่ 3 จากจำนวนพี่น้อง 9 คน หลังเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเวียนนาและมหาวิทยาลัยบาเซิล ซวิงลีก็บวชเป็นศิษยาภิบาล และย้ายไปอยู่ที่เมืองไอน์ซีเดิลน์ ที่นั่นเองที่เขาเริ่มได้รับอิทธิพลทางความคิดจากงานเขียนของอีราสมุส
ต่อมา ซวิงลีก็ย้ายไปดำรงตำแหน่งศิษยาภิบาลประจำโบสถ์กรอสมึนสเตอร์ในซูริก และเริ่มเผยแพร่แนวคิดในการปฏิรูปศาสนา เปิดโปงการทุจริตในหมู่บาทหลวง ลบล้างความเชื่อที่ว่าพิธีล้างบาปและพิธีศีลมหาสนิทเป็นศีลศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ประชาชนจำนวนมากหันมาสนับสนุนเขา แต่ซวิงลีก็ถูกชาวโรมันคาทอลิกเช่นกัน ในช่วงเวลานั้นเอง ซวิงลีได้พบปะกับมาร์ติน ลูเทอร์ ซึ่งเป็นผู้นำการปฏิรูปศาสนาอีกท่านหนึ่ง
ความขัดแย้งของทั้งสองกลุ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด กลุ่มนักรบคาทอลิกก็ปะทะกับกลุ่มนักรบโปรเตสแตนต์ในสงครามคัพเพิลครั้งที่สอง ซวิงลีเสียชีวิตในสนามรบ และร่างของเขาถูกกลุ่มนักรบคาทอลิกนำไปเผาในฐานะบุคคลนอกรีต
ดูเพิ่ม

โปรเตสแตนต์
การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์
ยัน ฮุส
ฌ็อง กาลแว็ง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮุลดริช ซวิงลี
เขตอาโอบะ (เซ็นได)

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ เขตอาโอบะ
| เขตอาโอบะ 青葉区 |
| --- | --- |
เขต
ใจกลางนครเซ็นไดมองจากมูไกยามะ
ที่ตั้งของเขตอาโอบะในนครเซ็นได
พิกัด: 38°16′09″N 140°52′14″E﻿ / ﻿38.26917°N 140.87056°E﻿ / 38.26917; 140.87056
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: โทโฮกุ
จังหวัด:  มิยางิ
นคร:  เซ็นได
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 302.24 ตร.กม. (116.70 ตร.ไมล์)
ประชากร (2023)
 • ทั้งหมด: 313,981 คน
 • ความหนาแน่น: 1,039 คน/ตร.กม. (2,690 คน/ตร.ไมล์)
รหัสท้องถิ่น: 04101-7
ที่อยู่สำนักงาน: 1-5-1 Uesugi, Aoba-ku, Sendai-shi, Miyagi-ken 980-8701
เว็บไซต์: www.city.sendai.jp/aobaku/
เขตอาโอบะ (ญี่ปุ่น: 青葉区; โรมาจิ: Aoba-ku) เป็นหนึ่งในห้าเขตที่ประกอบกันเป็นนครเซ็นได
บริเวณพื้นที่เขตนี้ตั้งอยู่ทางตอนเหนือและตอนกลางของอดีตนครเซ็นไดก่อนการควบรวม (มีผู้อยู่อาศัยประมาณ 230,000 คน อัตราส่วนพื้นที่ร้อยละ 14) และบริเวณที่เคยเป็นเมืองมิยางิ (ประมาณ 70,000 คนอาศัยอยู่ อัตราส่วนพื้นที่ร้อยละ 86)
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2015 พบว่าประชากรกลางวันมี 412,812 คน เพิ่มขึ้น 102,629 คน เมื่อเทียบกับประชากรกลางคืน 310,183 คน ซึ่งเป็น 1.33 เท่าของประชากรกลางวัน
ส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของเขตนี้เป็นศูนย์กลางของเซ็นไดมาตั้งแต่สมัยเอโดะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Aoba-ku, Sendai
เว็บไซต์ทางการ
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เขตอาโอบะ (โยโกฮามะ)

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ เขตอาโอบะ
เขตอาโอบะ (ญี่ปุ่น: 青葉区; โรมาจิ: Aoba-ku) เป็นเขตหนึ่งของนครโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ณ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 มีจำนวนประชากร 310,271 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Aoba-ku, Yokohama
สำนักงานเขตอาโอบะ
สถิตินครโยโกฮามะ เก็บถาวร 2010-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เขตอาดาจิ

เขตอาดาจิ (ญี่ปุ่น: 足立区; โรมาจิ: Adachi-ku) เป็น 1 ใน 23 เขตพิเศษของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สภาพพื้นที่แบ่งออกเป็นสองส่วนคือด้านทิศเหนือซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ กับด้านทิศใต้ที่มีแม่น้ำซูมิดะกับแม่น้ำอารากาวะไหลผ่านเป็นพื้นที่ส่วนน้อย
เขตอาดาจิมีอาณาเขตติดต่อกับนครคาวางูจิ นครโซกะ และนครยาชิโอะของจังหวัดไซตามะ และติดต่อกับเขตคัตสึชิกะ ซูมิดะ อารากาวะ และคิตะของกรุงโตเกียว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Adachi, Tokyo
เว็บไซต์ทางการเขตอาดาจิ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เครื่องฉีดอีพิเนฟรินอัตโนมัติ

An old version of a 0.3 mg EpiPen autoinjector
A current version of a 0.3 mg EpiPen autoinjector
เครื่องฉีดอีพิเนฟรินอัตโนมัติเป็นอุปกรณ์ทางการแพทย์อย่างหนึ่ง ใช้สำหรับฉีดยาอีพิเนฟรินในขนาดที่กำหนดเอาไว้แล้วเข้าสู่ร่างกายแบบอัตโนมัติ ส่วนใหญ่ใช้สำหรับรักษาแอนาฟิแล็กซิสหรือภาวะแพ้รุนแรง
EpiPen เป็นอุปกรณ์ชนิดนี้แบบหนึ่ง พัฒนามาจากอุปกรณ์ ComboPen รุ่น Mark I NAAK ซึ่งพัฒนาโดยกองทัพสหรัฐอเมริกาเพื่อรักษาภาวะถูกสารพิษทำลายประสาทในกรณีสงครามที่มีการใช้อาวุธเคมี
อีลาสโมซอรัส

| อีลาสโมซอรัส ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ครีเตเชียสตอนปลาย, 80> 5Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

ภาพวาดอีลาสโมซอรัสเมื่อเทียบกับมนุษย์

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Sauropsida
อันดับใหญ่:: †Sauropterygia
อันดับ:: †Plesiosauria
อันดับย่อย:: †Plesiosauroidea
วงศ์:: †Elasmosauridae
สกุล:: †Elasmosaurus Cope, 1868
สปีชีส์:: †E.  platyurus
ชื่อทวินาม
†Elasmosaurus platyurus Cope, 1868

อีลาสโมซอรัส (ชื่อวิทยาศาสตร์: Elasmosaurus; (/ɪˌlæzməˈsɔːrəs, -moʊ-/; จากภาษากรีก ελασμος elasmos 'แผ่นบาง' (หมายถึง แผ่นบาง ๆ ในกระดูกเชิงกราน) + σαυρος sauros 'กิ้งก่า') เป็นสัตว์เลื้อยคลานทะเลในสกุล Elasmosaurus ในตระกูลเพลสิโอซอร์  เป็นสัตว์ประเภทคอยาว  โดยมีคอยาวกว่าครึ่งหนึ่งของลำตัวเสียอีกอาศัยอยู่ยุคครีเทเชียสตอนปลายเมื่อราว 80.5 ล้านปีก่อน ในสถานที่ ๆ ปัจจุบัน คือ ทวีปอเมริกาเหนือ
โครงกระดูก
อีลาสโมซอรัส มีลำตัวยาวประมาณ 10.3 เมตร (37 ฟุต) มีลักษณะเด่น คือ มีคอยาวถึง 5 เมตร (ประมาณ 16 ฟุต) ส่วนขาเป็นครีบ 4 ข้าง ความยาวของลำตัวมากกว่าครึ่งเป็นส่วนคอ ประกอบด้วยกระดูกมากกว่า 70 ชิ้น ซึ่งมีจำนวนกระดูกคอมากกว่าสัตว์ทุกชนิด ส่วนหัวค่อนข้างเล็ก และฟันคมกริบ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Elasmosaurus ที่วิกิสปีชีส์
หัวเหยียนฝ่าเจี้ยกวนเหมิน

หัวเหยียนฝ่าเจี้ยกวนเหมิน (華嚴法界觀門) หรือ "อวตังสกธรรมธาตุพิจารณ์ทวารบท" จำนวน 1 ผูก แต่งโดยพระเถระตู้ซุ่น บูรพาจารย์แห่งนิกายหัวเหยียน เป็นปกรณ์รองของนิกายหัวเหยียน ปัจจุบันไม่หลงเป็นครบเล่มทั้งคัมภีร์ มีเพียงข้อความบางส่วนปรากฏในปกรณ์อื่น ๆ เช่นใน "หัวเหยียนฟาผูถีซินจาง" (華嚴發菩提心章) หรือ "อวตังสกโพธายะวัณณนา" (พรรณนาว่าด้วยการปลุกโพธิจิตตามแนวทางอวตังสกะ) ซึ่งรจนาโดยพระเถระฝ่าจั้ง รวมในอรรถกถาที่รจนาพระเถระรุ่นหลัง ๆ เช่น พระเถระเฉิงกวน พระเถระจงมี่ เป็นต้น
เนื้อหา

"หัวเหยียนฝ่าเจี้ยกวนเหมิน" ด้วยการพิจารณ์ (กวน - 觀) 3 ประการ คือ 1. ศูนยตาโดยแท้จริง 2. อประติหตะแห่งมูลและการณ์ (ลี่ซื่ออู๋ไอ้ฝ่าเจี้ย -  理事無礙法界) 3. การแทงทะลุและสถิติเสถียร โดยสังขป ปกรณ์นี้เป็นรากฐานของคำสอนนิกายหัวเหยียน ที่คณาจารย์ต่างๆ จะใช้เป็นแนวทางในกาลต่อมา โดยเฉพาะการอธิบายหลัก "มูล" (ลี่ - 理) และ "การณ์" (ซื่อ - 事) ซึ่งเป็นหลักคำสอนอันเป็นเอกลักษณ์ของพุทธศาสนาสายที่มีจุดกำเนิดในจีน
อรรถาธิบาย

ปกรณ์ที่รจนาขึ้นเพื่ออธิบาย "หัวเหยียนฝ่าเจี้ยกวนเหมิน" ล้วนแต่โดยคณาจารย์ในนิกายยุคหลัง เช่น หัวเหยียนฝ่าเจี้ยเสวียนจิ้ง (華嚴法界玄境) หรือ หลักธรรมอันสุขุมคัมภีรภาพแห่งอวตังสกธรรมธาตุ รจนาโดยพระเถระเฉิงกวน จำนวน 2 ผูก, จู้หัวเหยียนฝ่าเจี้ยกวนเหมิน (注華嚴法界觀門) หรือ อรรถาธิบายอวตังสกธรรมธาตุพิจารณ์ทวารบท จำนวน 1 ผูก รจนาโดยพระเถระจงมี่ และจู้หัวเหยียนจิงถีฝ่าเจี้ยกวนเหมินซ่ง (注華嚴經題法界觀門頌) หรือศาสตร์อรรถาธิบายหัวเรื่องอวตังสกธรรมธาตุพิจารณ์ทวารบท จำนวน 2 ผูก
ตัวบทปกรณ์

華嚴法界觀門
華嚴法界玄境
注華嚴法界觀門
บรรณานุกรม

Robert E. Buswell Jr.,Donald S. Lopez Jr. (2013). The Princeton Dictionary of Buddhism
Arthur Anthony Macdonell. (1893) A Sanskrit-English dictionary, being a practical handbook with transliteration, accentuation, and etymological analysis throughout.  London New York, Longmans, Green and co.
William Edward Soothill and Lewis Hodous. (1934) A Dictionary of Chinese Buddhist Terms. Oxford, England
Steven M. Emmanuel. (2013) A Companion to Buddhist Philosophy
法界观门 ใน http://baike.baidu.com/view/738320.htm
เขาคลังนอก

เขาคลังนอกก่อนการบูรณะ
ซุ้มคล้ายอาคารจำลองหลายขนาดที่มีเสาประดับ เขาคลังนอก
เขาคลังนอก เป็นโบราณสถานที่ค้นพบมานานแล้วในหมู่โบราณสถานของอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ แต่เพิ่งบูรณะแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2555 ลักษณะของเขาคลังนอกเป็นศาสนสถานขนาดใหญ่ สร้างขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 13–14 ในสมัยทวารวดี สันนิษฐานว่าเดิมมีลักษณะเป็นสถูปขนาดใหญ่ที่สามารถขึ้นไปด้านบนได้ ปัจจุบันเหลือเพียงฐานขนาดใหญ่ ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ก่อด้วยศิลาแลง สภาพค่อนข้างสมบูรณ์ มีทางขึ้นทั้ง 4 ด้าน กว้างด้านละประมาณ 64 เมตร ความสูงจากฐานถึงยอด ประมาณ 20 เมตร แบ่งเป็น 2 ชั้นหลัก ๆ โดยแต่ละชั้นสูงประมาณ 5 เมตร แต่ละทิศมีเจดีย์รายรอบเล็ก ๆ ซึ่งแสดงถึงความเชื่อเกี่ยวกับมณฑลจักรวาล และอิทธิพลทางสถาปัตยกรรมของอินเดียตอนใต้และชวากลางคล้ายบรมพุทโธ ประเทศอินโดนีเซีย
ศาสตราจารย์ ดร.สันติ เล็กสุขุม คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร สันนิษฐานว่าด้านบนประกอบด้วยลานประทักษิณ สำหรับประกอบพิธีกรรม และเป็นระเบียงที่สามารถเดินวนรอบได้   ลานประทักษิณมีเจดีย์ประธานตั้งอยู่บนสุดสร้างด้วยอิฐ โดยมีฐานอิฐรับยอดเจดีย์อีก 1 ชั้น รวมเป็น 3 ชั้น  มีบันไดทางขึ้นสู่ด้านบนทั้ง 4 ทิศ บันไดมีผนังข้างเป็นชั้นรองเครื่องไม้หลังคา ปากทางขึ้นราวบันไดมีฐานของรูปสลักที่น่าจะเป็นรูปสิงห์คู่ ฐานโค้งเป็นบัว ลานประทักษิณชั้นบนสุดของแต่ละทิศมีซุ้มประตูโค้ง ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ระเบียงคตหรืออาคารไม้มุมหลังคาล้อมรอยเจดีย์ประธาน และมีเจดีย์ขนาดเล็กประดับตามมุม
นอกจากนี้ รอบฐานเจดีย์ยังมีเจดีย์บริวารกระจายตัวตามแนวทิศหลัก ทิศละสามหลังในระยะห่างเท่า ๆ กัน
ผลการวิเคราะห์ข้อมูลไลดาร์พื้นที่มหาสถูปเขาคลังนอกและโดยรอบ เผยให้เห็นการกระจายตัวของโบราณสถานและแหล่งที่เป็นไปได้ว่าเป็นส่วนประกอบของศาสนสถาน รวมถึงกิจกรรมของมนุษย์ในอดีตรอบ ๆ ซึ่งทำให้เห็นว่าพื้นที่นี้เป็นมากกว่าศาสนสถานในบริบทมหาสถูป แต่อาจเป็น “มหาวิหาร” หรือวิทยาลัยซึ่งเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้ที่สำคัญแหล่งหนึ่ง เช่นเดียวกับวิทยาลัยนาลันทา ที่มีบทบาทส่งต่อพุทธศาสนาและงานศิลปะสู่รัฐในพื้นที่ใกล้เคียง
อีลาสโตเมอร์

อีลาสโตเมอร์ (อังกฤษ: Elastomer) คือพอลิเมอร์ที่มีคุณสมบัติยืดหยุ่น มีแรงระหว่างโมเลกุลอ่อน และมีค่ามอดุลัสของยังต่ำ และทนความเครียดได้สูงเทียบกับวัสดุประเภทอื่น   IUPAC ได้นิยามความหมายของอีลาสโตเมอร์ว่า” โพลิเมอร์ที่มีลักษณะยืดหยุ่นเหมือนยาง” คำว่า elastomer มาจาก elastic (ที่ยืดหยุ่น) + polymer (โพลิเมอร์) ที่อุณหภูมิห้องอีลาสโตเมอร์เช่นยางจะค่อนข้างนิ่มและสามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ง่าย โดยมอนอเมอร์ที่เชื่อมกันมาเป็นโพลิเมอร์นั้นมักจะประกอบด้วยธาตุคาร์บอน, ไฮโดรเจน, ออกซิเจน และ ซิลิคอน จากนั้นพอลิเมอร์แต่ละสายจะถูกเชื่อมเข้าด้วยกันด้วยพันธะโมเลกุลอ่อนๆ ซึ่งทำให้โพลิเมอร์สามารถถูกยืดได้เมื่อได้รับความเค้น ตัวอย่างของอีลาสโตเมอร์ได้แก่ ยางธรรมชาติและยางสังเคราะห์
อีลาสโตเมอร์ มักจะเป็นเทอร์โมเซท(ต้องอาศัยกระบวนการวัลคาไนเซชัน) แต่สามารถเป็นเทอร์โมพลาสติกได้เช่นกัน โดยพอลิเมอร์เส้นยาวถูกเชื่อมกันหรือครอสลิงค์ระหว่างผลิต เช่น ผ่านกระบวนการวัลคาไนเซชัน โครงสร้างโมเลกุลของอีลาสโตเมอร์มีความคล้ายกับสปาเกตตี้มีทบอล โดยสปาเกตตี้เปรียบเสมือนพอลิเมอร์และมีทบอลเปรียบเสมือนครอสลิงค์ระหว่างพอลิเมอร์ คุณสมบัติยืดหยุ่นนั้นได้มาจากการที่สายพอลิเมอร์นั้นสามารถเปลี่ยนการวางตัวได้เพื่อกระจายความเค้น พันธะจากครอสลิงค์นั้นช่วยทำให้อีลาสโตเมอร์สามารถกลับสู่สภาพตั้งต้นได้เมื่อความเค้นถูกเอาออกไป ความยืดหยุ่นนี้เองที่ส่งผลให้อีลาสโตเมอร์สามารถยืดขยายได้ 500-700% โดยสามารถคืนรูปได้ ในทางตรงกันข้ามถ้าไม่มีครอสลิงค์วัตถุจะเปลี่ยนรูปร่างแบบถาวรเนื่องจากไม่มีอะไรมายั้งสายพอลิเมอร์ให้เคลื่อนออกจากกัน
อุณหภูมิก็มีผลกับความยืดหยุ่นของอีลาสโตเมอร์ อีลาสโตเมอร์ที่ถูกลดอุณหภูมิลงต่ำจนทำให้เปลี่ยนสถานะเป็นแก้วหรือผลึกจะทำให้สายโพลิเมอร์นั้นเคลื่อนไหวได้น้อยลงจึงมีคุณสัมบัติยืดหยุ่นน้อยกว่าที่อุณหภูมิสูงกว่า
ตัวอย่าง

ยางไม่อิ่มตัว สามารถคงรูปได้ด้วยวัลคาไนซ์ด้วยกำมะถัน:
ยางธรรมชาติ (Natural rubber, NR)
ยางไอโซพรีนสังเคราะห์ (Isoprene rubber, IR)
ยางบิวตาไดอีน (Butadiene rubber, BR)
ยางคลอโรพรีน (Chloroprene rubber, CR)
ยางบิวไทล์ (Butyl rubber, IIR)
ยางสไตรีนบิวตาไดอีน (Styrene-butadiene rubber, SBR)
ยางไนไตร (Nitrile rubber, NBR)
ยางอิ่มตัว ไม่สาารถวัลคาไนซ์ด้วยกำมะถันได้:
ยางเอทิลีนโพรพิลีน (Ethylene propylene rubber, EPM) และ ยางเอทิลีนโพรพิลีนไดอีน (Ethylene propylene diene rubber, EPDM)
ยางอิพิคลอโรไฮดริน (Epichlorohydrin rubber, ECO)
ยางอะคริลิก (Polyacrylic rubber, ACM, ABR)
ยางซิลิโคน (Silicone rubber, SI, Q, VMQ)
ยางฟลูออโรซิลิโคน (FVMQ)
ฟลูออโรอีลาสโตเมอร์ (FKM, and FEPM) Viton, Tecnoflon, Fluorel, Aflas and Dai-El
เพอร์ฟลูออโรอีลาสโตเมอร์ (FFKM) Tecnoflon PFR, Kalrez, Chemraz, Perlast
พอลิอีเธอร์บลอคเอไมด์ (Polyether block amides, PEBA)
ยางไฮพาลอน (CSM, Hypalon)
โฟมยางEVA (Ethylene-vinyl acetate)
อีลาสโตเมอร์ประเภทอื่นๆ:
ยางเทอร์โมพลาสติก (Thermoplastic elastomers, TPE)
โปรตีนเรซิลิน(resilin) และอีลาสติน (elastin)
ยางพอลิซัลไฟด์ (Polysulfide rubber)
เส้นใยอีลาสโตลฟิน (Elastolefin)
เครื่องฉายภาพยนตร์

เครื่องฉายภาพยนตร์ เป็นอุปกรณ์แสง-เชิงกล สำหรับการฉายภาพยนตร์ จากฟิล์ม เป็นภาพเคลื่อนไหว ให้ไปปราฏภาพบนจอฉายภาพ ส่วนประกอบของเครื่องฉายภาพยนตร์นั้น ส่วนใหญ่แล้วก็เหมือนกับส่วนประกอบในกล้องถ่ายภาพยนตร์ เว้นแต่อุปกรณ์ให้ความสว่าง และอุปกรณ์ด้านเสียง
แหล่งข้อมูลอื่น

Film-Tech
พิพิธภัณฑ์American Wide Screen
เกี่ยวกับ DP70 - เครื่องฉายภาพยนตร์ Todd-AO เก็บถาวร 2006-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว๋บไซต์ Cinerama เก็บถาวร 2017-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หวัง หมิงเต้า

| หวัง หมิงเต้า |
| --- | --- |

เกิด: 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1900 ปักกิ่ง, ประเทศจีน
เสียชีวิต: 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 เซี่ยงไฮ้, ประเทศจีน
หวังหมิงเต๋า (จีน: 王明道; พินอิน: Wáng Míngdào; เวด-ไจลส์: Wang4 Ming2-Tao4)  เป็นศิษยาภิบาลและผู้ประกาศข่าวประเสริฐชาวจีนในศตวรรษที่ 20 ที่ถูกรัฐบาลจีนข่มเหงเนื่องจากเขาเชื่อคริสต์ศาสนา
ประวัติโดยย่อ

อาจารย์หวัง หมิงเต้า เดิมทีท่านมีชื่อว่า “ตี้ซื่อ” พออายุ 9 ขวบแม่ของท่านก็ส่งท่านไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนประถม แอล. เอ็ม. เอส. ขุ่ยเวง พร้อมกับชื่อใหม่ว่า หยุงเฉง  อาจารย์หวังเกิดมาในครอบครัวคริสต์ศาสนิกชน ในวันที่ 25 กรกฎาคม 1900 แม่ของท่านได้ให้กำเนิดบุตรสี่คนแล้ว ก่อนที่จะให้กำเนิดอาจารย์หวังมา เพียงแต่มีลูกสาวคนเดียวเท่านั้นที่รอดมาได้
ชีวิตในวัยเด็ก

ชาวบ้านที่อยู่ในระแวกเดียวกันเรียกว่า “ตี้” หรือ “เหล็ก” ชาวบ้านบางคนก็เรียกว่า “ไอ้เหล็ก, ลูกชายเหล็ก” เพราะว่าในวัยเด็กนั้นท่านเป็นเด็กที่แข็งแรงมีชีวิตชีวา ช่วยหาเลี้ยงครอบครัวตั้งแต่เด็ก โดยทุกเช้าก่อนที่ท่านจะไปโรงเรียนนั้น ท่านจะหิ้วตะกร้าออกไปเก็บถ่านหินและกากถ่านหินออกจากกองขยะของบ้านคนรวยที่อยู่ในระแวกใกล้เคียง ดีที่ครอบครัวอาจารย์หวังมีเพื่อนบ้านเป็นคริสเตียน และด้วยความอยากรู้อยากเห็นของอาจารย์หวัง เป็นเหตุให้อาจารย์หวังอยากอ่านคัมภีร์ไบเบิลและหนังสือเพลงที่มีอยู่ตามบ้านเพื่อนบ้าน การได้อ่านพระคัมภีร์นี้เองที่กระตุ้นให้อาจารย์หวังเกิดคำถามต่างในใจและเป็นความสงสัยว่า “มนุษย์มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร” และ “เมื่อมนุษย์ตายแล้วจะไปไหน” เมื่ออาจารย์หวังไปคุยกับลุงที่นับถือศาสนาพุทธ ถูกผู้เป็นลุงแนะนำให้บวชเป็นพระอยู่ในวัด
พออาจารย์หวังอายุ 9 ขวบ แม่ของท่านก็ได้ส่งท่านไปเรียนในโรงเรียนแห่งใหม่ โดยใช้ชื่อใหม่ว่า หยุงเฉง ซึ่งมีความหมายว่า อุดมสมบูรณ์ไม่มีสิ้นสุด การย้ายมาอยู่ที่นี่เป็นโอกาสที่ทำให้อาจารย์หวังได้หลุดพ้นจากสภาพความเสื่อมโทรมแถวบ้าน ตั้งแต่เด็กแล้วอาจารย์หวังเป็นเด็กฉลาดพร้อมกับตั้งใจเรียน และนี่จึงเป็นเหตุทำให้ท่านมีความโดดเด่นในด้านการเรียน อีกทั้งยังสอบได้ที่หนึ่งในชั้นตลอดด้วย อุปนิสัยที่เด่นชัดของอาจารย์หวัง อาจารย์หวังได้เขียนถึงชีวิตวัยเด็กของท่านว่า “ในตัวผมมีสัญชาตญาณอยู่สองอย่างคือ  ถ้าผมเห็นว่าเปลี่ยนอะไรไม่ได้ ก็จะไม่มีวันที่ผมจะยอมให้มันเปลี่ยน แต่ถ้าผมเห็นว่าสิ่งนั้นเปลี่ยนได้ ผมก็ต้องเปลี่ยนชนิดถอนรากถอนโคนเลย และเพราะเหตุนี้เองที่ทำให้หลายคนเป็นห่วงเกี่ยวกับตัวผมตั้งแต่ผมเป็นวัยรุ่นและผมเองก็ต้องเจอกับปัญหาบ่อย ๆ เพราะเป็นคนแบบนี้”
ชีวิตช่วงกลับใจ

อาจารย์หวังได้กลับใจมาเชื่อพระเจ้าในปี 1914 ซึ่งเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ ผ่านรุ่นพี่คนหนึ่งที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อรุ่นน้อง รุ่นพี่คนนี้เองที่ได้สอนให้อาจารย์หวังอธิษฐาน อ่านพระคัมภีร์ และท้าทายให้บันทึกการเติบโตฝ่ายวิญญาณของท่านเอง ท่านได้บันทึกการกลับใจไว้ในไดอารี่ของท่านว่า “จากวันที่ผมได้รับเชื่อ ผมมีเป้าหมายในชีวิตและร้อนรนที่จะทำอะไรใหม่ๆ แต่กระนั้นก็ยังมีสงครามในใจผมตลอดเวลา เป็นสงครามระหว่างความดีกับความชั่ว ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวดในชีวิตของผม” ท่านได้รับการท้าทายที่จะดำเนินชีวิตอย่างถูกต้องตามหลักพระคัมภีร์ตลอดชีวิตของท่าน ผ่านหนังสือที่เพื่อนคนหนึ่งได้เอาให้กับท่าน ซึ่งเป็นหนังสือที่เน้นเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตของคริสเตียน ท่านได้บันทึกไว้อย่างนี้ว่า “ทุกครั้งที่ผมพลาดพลั้งในการพูดหรือการกระทำ ผมมักรู้สึกสียใจและตำหนิตัวเองในใจ ร้องไห้กับความบาปที่ผมนำมาสารภาพต่อพระเจ้า” ขณะที่อาจารย์หวังยังเรียนอยู่แค่มัธยมสองนั้น รุ่นพี่ที่เป็นกำลังฝ่ายวิญญาณก็จบออกไป ทิ้งให้อาจารย์หวังเป็นพยานผู้สัตย์ซื่อเพียงลำพัง อาจารย์หวังทั้งถูกแกล้ง ทั้งถูกล้อจากเพื่อนๆ เมื่ออายุได้ 15 ปี ท่านจึงตัดสินใจว่าอยากจะเป็นนักการเมืองโดยมีอับราฮัม ลินคอล์นเป็นวีรบุรุษในดวงใจ ท่านจึ้งได้ทุ่มเทในการเรียนและกระตือรือร้นในการรับใช้พระเจ้าด้วย ทำให้ท่านเกิดความใฝ่ฝันที่อยากจะเป็นนักเทศน์ ท่านต้องต่อสู้กับความในใจนานถึง 4 ปี
ช่วงชีวิตแห่งการตัดสินใจ

เมื่อท่านมีความตั้งใจที่อยากจะเป็นนักการเมืองแต่ในเวลาเดียวกันก็ใฝ่ฝันที่อยากจะเป็นนักเทศน์ด้วย ในปี 1920 จึงถือเป็นปีแห่งการสิ้นสุดความขัดแย้งในใจของท่าน เพราะท่านได้ตัดสินใจที่จะถวายตัวของท่านรับใช้พระเจ้า และตั้งชื่อให้ตัวเองใหม่อีกครั้งว่า “หมิงเต้า” ซึ่งแปลว่า “พยานสู่ความจริง” วันที่ 21 พฤศจิกายน เป็นวันสำคัญอีกวันของท่าน เพราะเป็นวันที่ท่านได้สำรวจใจตัวเอง เขียนรายการออกมาเป็นข้อ ๆ เพื่อจะสารภาพต่อพระเจ้า ทำให้ท่านมั่นใจว่าท่านได้รับการอภัยบาปจากพระเจ้าอย่างเต็มร้อยเป็นครั้งแรกในชีวิต
ช่วงชีวิตแห่งการรับใช้ที่เติบโต

ในปี ค.ศ. 1921 พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนได้เข้าปกครองประเทศ ศาสนาต่าง ๆ กลายเป็นเป้าของการถูกโจมตี อาจารย์หวังเริ่มมีชื่อเสียงว่าเป็นคนกล้าบ้าบิ่น กล้าพูด กล้าวิจารณ์ เป็นคนตรงไปตรงมา และนี่จึงกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของท่านไป พระเจ้าทรงเรียกอาจารย์หวังและได้รับของประทานจากพระวิญญาณ ความสามารถที่จะให้ท่านเป็นผู้รับใช้ของพระองค์ตั้งแต่ท่านมีอายุเพียง 22 ปี อาจารย์หวังรับใช้พระเจ้าในการเทศนาเพื่อท้าทายให้คริสเตียนเป็นคริสเตียนแท้ ไม่ใช่เป็นเพียงแค่คริสเตียนข้าวสาร อาจารย์หวังไม่เห็นด้วยกับการกระทำของมิชชันนารี ต่อมาในวันที่ 4 มีนาคม 1924 ท่านได้มีโอกาสร่วมงานกับมิชชันนารีและท่านได้บันทึกไว้ในเวลาต่อมาว่า “พวกมิชชันนารีส่วนใหญ่ไม่สมควรที่จะได้ชื่อว่าเป็นผู้รับใช้พระเป็นเจ้า ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้ผมรู้ถึงความไม่สัตย์ซื่อ ความหยิ่งยโส ความยากจนและความน่าเวทนาของคริสตจักรในเมืองจีนมมากขึ้น นี่จึงเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ผมกระตือรือร้นในงานรับใช้พระเจ้ามากขึ้น” ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นกับมิชชันนารีนั้นเป็นแรงกระตุ้นให้ท่านอยากศึกษาพระคัมภีร์อย่างเจาะลึก ท่านกล่าวว่า “ผมยอมรับทุกสิ่งที่เขียนไว้ในพระคัมภีร์ ผมเชื่อความจริงทุกอย่างที่อยู่ในพระคัมภีร์และผมจะไม่ยอมรับเหตุผลที่ไม่อาจค้นหาได้ในพระคัมภีร์”
ช่วงชีวิตของการแต่งงานและคริสตจักรใหม่

ในปี ค.ศ. 1924 เป็นการรวมกลุ่มครั้งแรกในเดือนตุลาคม หลังจากที่ท่านได้ตัดสินใจสอนพระคัมภีร์ในบ้านของท่านแถวถนนกันยูหูตุง อาจารย์หวังได้ถูกรับเชิญจากคริสตจักรแถวนั้นเพื่อให้ไปเทศนาตามคริสตจักร ตลอดเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1925 ท่านได้เดินทางไปเยี่ยมเยียนประเทศจีนมาแล้วถึง 24 มณฑลจาก 28 มณฑล อาจารย์หวังได้แต่งงานในปี ค.ศ. 1928 มีบุตรในอีกสองปีถัดมา และในวันที่ 1 สิ่งหาคม ปี 1937 ก็ได้ทำพิธีถวายคริสตจักรอาคารหลังใหม่ ในปี 1941 เป็นปีที่เกิดสงครามระหว่างจีนกับญี่ปุ่น และญี่ปุ่นเป็นฝ่ายชนะในครั้งนี้ ทำให้คริสตจักรต้องอยู่ภายใต้รัฐบาลญี่ปุ่น แต่เพราะอาจารย์หวังยืนหยัดไม่ยอมอยู่ใต้คำสั่งญี่ปุ่น สุดท้ายทางรัฐบาลญี่ปุ่นก็ยอมอ่อนข้อให้ท่านให้ท่านเทศนาต่อไปได้ และในปี ค.ศ.1950 ท่านก็ได้พิมพ์หนังสือที่บันทึกเกี่ยวกับความสัตย์ซื่อของท่านในการติดตามพระเจ้าอย่างสัตย์ซื่อออกมา แต่ในปี 1954 เป็นปีที่อาจารย์หวังถูกจับในข้อหาต่อต้านรัฐบาล ถูกจำคุกอยู่ 15 ปีจึงเป็นอิสระ อาจารย์หวังสติขาดจากการถูกกดดันซักฟอก ท่านจึงยอมลงนามรับผิดในเอกสาร แต่เมื่อสติกลับคืนมาอีกครั้งอาจารย์หวังก็ชี้แจงให้รัฐบาลคอมมิวนิสต์ว่าคำสารภาพผิดนั้นเป็นเพราะท่านถูกบังคับ ไม่ใช่เพราะความสมัครใจ นั่นจึงเป็นเหตุให้ท่านถูกจำคุกอีกครั้ง ครั้งนี้ท่านถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิตของท่าน จนกระทั่งในปี 1980 อาจารย์หวังมีอายุ 80 ปี ท่านจึงถูกปล่อยเป็นอิสระอีกครั้ง
ผลงาน

ท่านได้เริ่มต้นงานเขียนของท่านในปี ค.ศ. 1926 และ 1927 หนังสือเล่มแรกที่พิมพ์ออกมาชื่อเรื่องว่า A Most Important Matter (เรื่องสำคัญที่สุด), A Cry amid the Evil Word (เสียงร้องท่ามกลางโลกที่ชั่วร้าย), Christians and Idols (คริสเตียนกับรูปเคารพ), Who is Jesus? (พระเยซูคือใคร?), The Cross of Christ (ไม้กางเขนของพระคริสต์), และในปี 1927 ท่านได้ออกวารสารชื่อ Spiritual Food Quarterly (อาหารฝ่ายจิตวิญญาณ) ออกทุก ๆ สามเดือนนานถึง 25ปี
ช่วงชีวิตสุดท้าย

อาจารย์หวังได้จากโลกนี้ไปในวันเสาร์ที่ 28 กรกฎาคม 1991 เวลาเก้าโมงเช้า มีคนให้คำสรรเสริญกับท่านว่า กล้าอย่างดานิเอล กล้ายืนเด่นผู้เดียว กล้ายึดมั่นในความสัจจา กล้าอย่างดานิเอล