stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พาราด็อกซ์
ประวัติ > 10 ปี พาราด็อกซ์

หลังจากเว้นช่วงจากการทำอัลบั้มเต็มไป 3 ปี พาราด็อกซ์ก็ได้กลับมาอีกครั้งกับอัลบัม X (10 Years After) ซึ่งเป็นผลงานที่ออกมาในช่วงครบรอบ 10 ปีของทางวง อัลบัมนี้มีการเพิ่มเพลงโบนัสถึง 12 เพลง รวมกับเพลงปกติอีก 10 เพลง เพลงทั้งหมดในอัลบัมนี้จึงมีถึง 22 เพลง เพลงที่เป็นที่รู้จักในอัลบัมนี้คือเพลง ผงาดง้ำค้ำโลก ซึ่งเป็นเพลงที่มีการนำคำต่าง ๆ มาพลิกแพลงจนกลายมาเป็นเพลงที่มีมุมมองที่แตกต่างจากเพลงทั่ว ๆ ไป, "ส่งรักส่งยิ้ม" ซึ่งมีเนื้อหาที่ชวนให้ทุกคนหันหน้าสร้างรอยยิ้มให้กัน พร้อมทั้งเพลงจังหวะสนุก ๆ แบบย้อนยุคอย่าง "คิด" และ "มองตา" ส่วนเพลงโบนัสจะประกอบด้วยเพลงแนวทดลองโดยสมาชิกวงแต่ละคน เช่น "Escape" "นั่งยาง" และมีการนำเพลงใต้ดินมาใส่ไว้ เช่น "โรงหนังเก่า" ซึ่งเป็นเพลงแรกที่ต้าและสองแต่งขึ้นมา
และในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 พาราด็อกซ์ก็ได้ออกอัลบัมพิเศษในชื่อว่า Paradox In Paradise ซึ่งเป็นการนำเพลงตั้งแต่อัลบัม On The Rainbow มาร้องใหม่ และเรียบเรียงดนตรีในแบบเบา ๆ โดยศิลปินรับเชิญอีกครั้ง พร้อมด้วยเพลงใหม่ที่ชื่อใครสักคน และเพลงสิงห์รถบรรทุก ซึ่งเป็นเพลงที่มีอยู่ในซีดีแบบ Special Edition เท่านั้น
เดือนเมษายนในปีเดียวกัน พาราด็อกซ์ได้มีผลงานเขียนออกวางจำหน่ายเป็นครั้งแรกชื่อ บันทึกลึกลับ Paradox X ซึ่งต้าได้รวบรวมประสบการณ์ระหว่างการทำงานในอัลบัม X (10 Years After) มาเขียนลงหนังสือเพื่ออธิบายถึงที่มาของแต่ละเพลง รวมถึงขั้นตอนการทำงานเบื้องหลังต่าง ๆ ภายในอัลบัมนี้
ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 วงพาราด็อกซ์ได้ออกอัลบัมใหม่ที่มีชื่อว่า Parade โดยรวมเพลงที่เป็นเพลงยอดนิยมในอดีตมารวมไว้ในอัลบัม และเพลงที่ไม่ได้อยู่ในอัลบัมของพาราด็อกซ์มาก่อนอย่างเพลง กอดฉันไว้, เพียงชายคนนี้ (ไม่ใช่ผู้วิเศษ), เรดิโอ และ รสชาติแห่งความรัก
ในปี พ.ศ. 2554 วงพาราด็อกซ์ได้ปล่อยซิงเกิ้ลชื่อว่า หรรษาราตรี ออกมาเป็นซิงเกิ้ลแรกสำหรับอัลบัมที่จะออกในปี พ.ศ. 2555 และเพลงซักซี้ดนึง ประกอบภาพยนตร์เรื่อง ห่วยขั้นเทพ รวมถึงออกอัลบัมพิเศษชื่อ The Love Scene เป็นอัลบัมรวมเพลงประกอบภาพยนตร์ และล่าสุดได้ปล่อยซิงเกิ้ลเพลง คนบนฟ้า และ ปลายสายรุ้ง ซึ่งเป็นเพลงที่อยู่ในอัลบัม Day Dreamer ที่วางแผนในช่วงเดือนธันวาคม
ในปี พ.ศ. 2556 วงพาราด็อกซ์ได้ปล่อยเพลงแนวร็อกและอินดี้ออกมาใหม่ ได้แก่ ไม่มีเธอ (กล่องดวงใจ) ซึ่งออกในช่วงเดือนมิถุนายน และในเดือนพฤศจิกายน ได้ปล่อยเพลง หลุมศพปลาวาฬ ที่ให้ข้อคิดและความเพลิดเพลินไปกับเพลงที่มีคำหลายคำที่ไม่เกี่ยวข้องกันมาปะปนกันอย่างสนุกสนาน
ผลงาน

ด้านล่างนี้แสดงผลเพียงผลงานอัลบัมสตูดิโอของพาราด็อกซ์ อัลบัมอื่น ๆ ดูบทความที่  รายชื่อผลงานของพาราด็อกซ์
ผลงาน > อัลบัมสตูดิโอ

16 ธันวาคม 2539 - Lunatic Planet
1 พฤษภาคม 2543 - Summer (วางจำหน่ายใหม่ พ.ศ. 2556, พ.ศ. 2558, พ.ศ. 2562(แผ่นทอง ราคา 199 บาท) และรีมาสเตอร์ พ.ศ. 2562 ในรูปแบบซีดี Hi-res(ราคา 799 บาท) และแผ่นเสียง)
1 พฤศจิกายน 2545 - On The Rainbow (วางจำหน่ายใหม่ พ.ศ. 2558)
23 กันยายน 2546 - FreeStyle (วางจำหน่ายใหม่ พ.ศ. 2558, พ.ศ. 2559)
28 กันยายน 2549 - X (10 years after)
16 ธันวาคม 2554 - DayDreamer
7 ตุลาคม 2560 - BEFORE SUNRISE AFTER SUNSET (แบบแยกขาย เพิ่มเพลง"ห้องดับจิต" กับ "วันใหม่")
ผลงาน > อัลบัมใต้ดิน

2540 - แมลงวันสเปน
2541 - Paradox And My Friends
2543 - แค้นผีนรก
ผลงาน > ซีรีส์

•* 2559 - วงพาราด็อกซ์เป็นแขกรับเชิญซีรีส์เรื่อง Love song love series ตอน ฤดูร้อน ep.ที่6
ผลงานเขียน > บันทึกลึกลับ Paradox X

เขียนโดย  อิทธิพงศ์ กฤดากร ณ อยุธยา (ต้า) นักร้องนำ
วางจำหน่ายครั้งแรกในงานสัปดาห์หนังสือนานาชาติครั้งที่ 5 ระหว่างวันที่ 30 มีนาคม–10 เมษายน พ.ศ. 2550 ที่ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์
เปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 24 เมษายน 2550 ณ ร้านบีทูเอส สาขาเซ็นทรัล เวิลด์ พลาซ่า ในงานที่ชื่อว่า "10 ปีที่ผ่านมา และ 10 เพลง ที่ผ่านไป"
ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 มีการเพิ่มรูปภาพในหน้า 108 มีการปรับเปลี่ยนการจัดวางหน้า เพิ่มข้อมูลที่ขาดหาย และแก้คำผิด
เนื้อหาว่าด้วยรายละเอียดต่าง ๆ ในการจัดทำอัลบัม X (Ten Years After) และ Paradox In Paradise เป็นการขยายปกซีดีให้กลายร่างมาเป็นหนังสือหนึ่งเล่ม
ผู้เขียนได้กล่าวไว้ในหน้าคำนำว่าหนังสือเล่มนี้เป็นนวัตกรรมใหม่ในการฟังดนตรี การได้รับรู้การทำงานเบื้องหลังของแต่ละอัลบัมเป็นตัวเพิ่มอรรถรสในการฟังเพลง
ผลงานเขียน > ความฝันในแดนสนธยา

ชื่อภาษาอังกฤษเหมือนชื่ออัลบั้ม 6.2 Before Sunrise, After Sunset สำนักพิมพ์ Geek Book ในเครือโมโนกรุ๊ป
เขียนโดย ต้า - อิทธิพงศ์ กฤดากร ณ อยุธยา นักร้องนำ
เปิดตัวครั้งแรกวันที่ 15 มีนาคม 2560
เนื้อหายังคงเป็นคู่มือการฟังเพลง และที่มาของ 22 เพลงใหม่ พร้อมบันทึกการทำงาน 10 ปี ในการจัดทำอัลบัม Before Sunrise, After Sunset่
แถมของสะสมชิ้นพิเศษ เป็นผ้าปิดปากสีดำ สกรีนโลโก้รูปหัวกะโหลกของวง PARADOX
รางวัล

รางวัลรถติดคนติด (เพลง ขอ จากอัลบัม Freestyle) : FAT AWARDS #2 (พ.ศ. 2547)
รางวัลท่อนฮุคเฆี่ยนใจ (เพลง ขอ จากอัลบัม Freestyle) : FAT AWARDS #2 (พ.ศ. 2547)
รางวัลศิลปินยอดนิยม : FAT AWARDS #5 (พ.ศ. 2550)
รางวัลศิลปินยอดนิยม : FAT AWARDS 2010 (พ.ศ. 2554)
รางวัลศิลปินกลุ่มแห่งปี : ไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 5 (พ.ศ. 2554) จากอัลบั้ม DayDreamer
รางวัลศิลปินสามัคคีชุมชุน : bang award 2012
รางวัลเพลงยอดเยี่ยม สีสัน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 24 (พ.ศ. 2555) จากเพลง "ลาลาลา"
รางวัลเพลงยอดเยี่ยม สีสัน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 28 (พ.ศ. 2560) จากเพลง "รถไฟขบวนแห่งความฝัน"
แหล่งข้อมูลอื่น

Tatamag.com เก็บถาวร 2007-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - ตาต้าแมก
PARADOX - แฟนเพจอย่างเป็นทางการของวง
Myspace.com/paradoxspace - Paradox Space
PARADOX FOREVER เก็บถาวร 2003-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
PARADOX FANSITE - บทสัมภาษณ์เก่า ๆ ของวง
Interview On The Rainbow เก็บถาวร 2007-09-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ผู้จัดการรายสัปดาห์ เก็บถาวร 2018-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนเปลือย 	 “พาราด็อกซ์”สัมผัสบั้นท้ายงานเพลง 3 พฤษภาคม 2550 17:56 น.
| ด ค กพาราด็อกซ์ |
| --- | --- |
 อิทธิพงศ์ กฤดากร ณ อยุธยา  ขจัดภัย กาญจนาภา  จักรพงษ์ สิริริน  เสรฐพร กฤดากร ณ อยุธยา ชาญณรงค์ วังเย็น  นัทธา กมลรัตนกุล  พรภัฏ ชีวีวัฒน์ 
อัลบั้มใต้ดิน:  แมลงวันสเปน (2540)  PARADOX & My Friends (2541)  แค้นผีนรก (2543) 
อัลบั้มสตูดิโอ:  Lunatic Planet (2539)  Summer (2543)  On The Rainbow (2545)  Free Style (2546)  X (Ten Years After) (2549)  Daydreamer (2554) 
อัลบั้มรวมเพลง:  On The Beach (2544)  Hit Me (2547)  Paradox In Paradise (2550)  Parade (2552) 
ดูเพิ่มเติม:  บันทึกลึกลับ Paradox X  Fat Live 4 : The Paradox Circus  จีนี่ เรคคอร์ดส 
| ด ค กจีนี่เรคอร์ดส |
| --- | --- |
ผู้บริหาร:  วิเชียร ฤกษ์ไพศาล 
ศิลปินในปัจจุบัน:  กวาง เอบีนอร์มัล  กะลา  ขมิ้น กิ่งศักดิ์  เคลียร์  โจอี้ ภูวศิษฐ์  เดอะมูสส์  โนมอร์เทียร์  บอดี้สแลม  บอย พีซเมกเกอร์  บิ๊กแอส  ปั้น แบชเชอร์  ปาล์มมี  เปเปอร์ เพลนส์  โปเตโต้  พลพล  พาราด็อกซ์  เรโทรสเปกต์  ลาบานูน  โลโมโซนิก  เยสเซอร์เดส์  สวีตมัลเล็ต  อินสติงต์ 
คอนเสิร์ต:  จีนี่เฟสต์ 16 ปีแห่งความร็อก (2014)  จีนี่เฟสต์ 19 ปี กว่าจะร็อกเท่าวันนี้ (2018) 
ส่วนเกี่ยวข้อง:  จีราฟเรคอร์ดส  ยีนแล็บ  จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเอ็มเอ็ม มิวสิค 
หน้าปกหนังสือหนังสือบันทึกลึกลับ พาราด็อกซ์ เอกซ์)
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำตาราโปเรวาลา

| พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำตาราโปเรวาลา |
| --- | --- |


18°56′57″N 72°49′12″E﻿ / ﻿18.9492866°N 72.8200758°E﻿ / 18.9492866; 72.8200758
วันที่เปิด: 1951
ที่ตั้ง: มารีนไดรฟ์ มุมไบ
จำนวนสปีชีส์: 400
ปริมาตรตู้ใหญ่: 22,000
นักท่องเที่ยวต่อปี: 400000
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำตาราโปเรวาลา (อังกฤษ: Taraporewala Aquarium หรือ Taraporevala Aquarium) เป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ในมุมไบ ภายในมีอุโมงค์กระจก 180 องศา ความยาว 12 ฟุต ภายในมีสัตว์น้ำราว 2,000 ตัว 400 สปีชีส์
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป

สำหรับสถานที่อื่นที่ชื่อเดียวกัน ดูที่ หอศิลป์แห่งชาติ
| --- | --- |
The National Gallery

นิทรรศการภายใน

ก่อตั้ง: 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2521
ที่ตั้ง: เลขที่ 4 ถนนเจ้าฟ้า แขวงชนะสงคราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200
เว็บไซต์: www.finearts.go.th/museumnationalgallery/
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป  (อังกฤษ: The National Gallery) หรือ หอศิลป์เจ้าฟ้า เป็นหอศิลป์และเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติของประเทศไทย ตั้งอยู่ข้างสะพานพระปิ่นเกล้า ถนนเจ้าฟ้า เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ในอาคารที่เดิมเคยเป็นโรงกษาปณ์ ออกแบบโดยนายคาร์โล อัลเลกรี (Carlo Allegri) สถาปนิกชาวอิตาลี วัตถุประสงค์หลักเพื่อเป็นสถานที่เก็บรวบรวม และจัดแสดงผลงานศิลปะประเภททัศนศิลป์ ตลอดจนเป็นศูนย์ศึกษาวิจัยและเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับเกี่ยวกับศิลปะไทยประเพณีและร่วมสมัย
ภายในจัดแสดงภาพศิลปะไทยจนถึงการถ่ายภาพบุคคลที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 รวมถึงผลงานร่วมสมัย ศิลปะจัดแสดงที่สำคัญ ได้แก่ พระบฏวัดดอกเงิน รูปแบบศิลปะสามารถกำหนดอายุอยู่ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 21 พบในกรุเจดีย์วัดดอกเงิน อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ จากการขุดสำรวจแหล่งโบราณคดีพื้นที่น้ำท่วมจากการสร้างเขื่อนภูมิพลเมื่อ พ.ศ. 2502 พบครั้งแรกในสภาพถูกม้วนกลมใส่ในหม้อดินร่วมกัยพระพุทธรูปและของมีค่าต่าง ๆ ภายในพิพิธภัณฑ์ยังมีแบบร่างปฐมบรมราชานุสรณ์ ผลงานของศาสตราจารย์ศิลป พีระศรี
พิชิตรัก พิทักษ์โลก
เรื่องย่อ

ซีรีส์เริ่มต้นด้วยปรากฏการณ์ประหลาดที่เรียกว่า "แผ่นดินไหวเชิงพื้นที่" ซึ่งทำลายล้างใจกลางยูเรเซีย ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 150 ล้านคน ในอีก 30 ปีข้างหน้า แผ่นดินไหวเชิงพื้นที่ขนาดเล็กกว่าจะเกิดภัยพิบัติทั่วโลกอย่างไม่สม่ำเสมอ ในปัจจุบัน ชิโดะ อิตสึกะ นักเรียนมัธยมปลายที่ดูเหมือนธรรมดาๆ ได้พบกับเด็กสาวปริศนาที่จุดศูนย์กลางของแผ่นดินไหวเชิงพื้นที่ เขาได้เรียนรู้จากโคโทริน้องสาวบุญธรรมของเขาว่าเด็กสาวเป็นหนึ่งใน "วิญญาณ" จากต่างมิติซึ่งเป็นสาเหตุที่แท้จริงของการสั่นสะเทือนเชิงพื้นที่เมื่อพวกมันปรากฏตัวในโลกแห่งความเป็นจริง นอกจากนี้เขายังได้รู้ว่า Kotori เป็นผู้บัญชาการของเรือเหาะ Fraxinus ซึ่งมีลูกเรือโดย Ratatoskr และบริษัทแม่ Asgard Electronics
ชิโดะได้รับคัดเลือกจาก Ratatoskr เพื่อใช้ความสามารถลึกลับของเขาในการผนึกพลังของวิญญาณ ซึ่งจะช่วยป้องกันไม่ให้พวกมันเป็นภัยคุกคามต่อมนุษยชาติ อย่างไรก็ตาม มีข้อติดขัด: ในการผนึกพลังของวิญญาณ เขาต้องทำให้วิญญาณแต่ละดวงตกหลุมรักเขาและทำให้เธอจูบเขา ยิ่งไปกว่านั้น ชิโดะและพรรคพวกต้องเผชิญกับการต่อต้านของ AST (ทีมต่อต้านวิญญาณ) ซึ่งเป็นหน่วยพิเศษที่ออกแบบมาเพื่อปราบปรามภัยคุกคามที่เกิดจากวิญญาณโดยการกำจัดพวกมัน ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก DEM (Deus Ex Machina) Industries ซึ่งเป็นกลุ่มบริษัทที่นำโดย เซอร์ ไอแซก เรย์ เพลแฮม เวสต์คอตต์ ผู้ซึ่งตั้งใจที่จะใช้พลังแห่งวิญญาณเพื่อวาระของเขาเอง เมื่อชิโดะประสบความสำเร็จในการผนึกวิญญาณมากขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ได้รับพันธมิตรเพื่อช่วยเขาออกเดทกับวิญญาณอื่นๆ แต่ยังเพิ่มการแข่งขันระหว่างพวกเขาเพื่อความสนใจและความเสน่หาของเขา ซึ่งทำให้เขารู้สึกผิดหวังอย่างมาก
ดูเพิ่ม

พิชิตรัก พิทักษ์โลก เดอะมูฟวี่: คำพิพากษาของมายูริ
กระสุนรักพิทักษ์โลก
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ

| --- | --- |


ก่อตั้ง: ค.ศ. 1872-1891
ที่ตั้ง: เวียนนา
พิกัดภูมิศาสตร์: 48°12′13″N 16°21′41″E﻿ / ﻿48.20361°N 16.36139°E﻿ / 48.20361; 16.36139
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 619,318 คนในปี ค.ศ. 2007
เว็บไซต์: พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ (อังกฤษ: Kunsthistorisches Museum หรือ Museum of Art History) เป็นพิพิธภัณฑ์คู่ที่หันหน้าเข้าหากันระหว่างจัตุรัสจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา พิพิธภัณฑ์ทั้งสองตั้งอยู่ในกรุงเวียนนาในประเทศออสเตรีย ที่ก่อตั้งระหว่างปี ค.ศ. 1872 ถึง ค.ศ. 1891 โดยทำพิธีเปิดโดยจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ชั้นนำของโลกในการสะสมงานวิจิตรศิลป์และมัณฑนศิลป์ คำว่า "พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ" หมายถึงทั้งสถาบันและตัวตึกหลัก
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จิตรกรรมในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ งานประติมากรรมในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ
พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน

| พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ฮอลแลนด์พาร์ก ลอนดอน, W14 สหราชอาณาจักร
พิกัด: 51°29′54.89″N 0°12′11.12″W﻿ / ﻿51.4985806°N 0.2030889°W﻿ / 51.4985806; -0.2030889
สร้างเมื่อ: 1866–1895
สถาปนิก: จอร์จ ไอชิสสัน
ผู้ดูแล: สภาเขตเคนซิงตันและเชลซี

 ป้อนข้อมูลไม่ถูกต้อง
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: Leighton  House
ขึ้นเมื่อ: 30 สิงหาคม 1961
เลขอ้างอิง: แม่แบบ:Listed building England
 
 
ตำแหน่งที่ตั้งพิพิธภัณฑ์บ้านเลทันในรอยัลโบโรออฟเคนซิงทันแอนด์เชลซี
พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน (อังกฤษ: Leighton House Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในย่านฮอลแลนด์พาร์ก รอยัลโบโรออฟเคนซิงตันแอนด์เชลซี ในลอนดอน
อาคารหลังนี้เป็นที่อยู่อาศัยในลอนดอนของจิตรกร เฟรเดอริก เลทัน บารอนเลทันที่หนึ่ง (1830–1896) ผู้จ้างวานสถาปนิกและนักออกแบบ จอร์จ ไอชิสสัน ให้ออกแบบอาคารเป็นบ้านและสตูดิโอผสมกัน อาคารนี้มีความโดดเด่นที่การผสมผสานเอาองค์ประกอบและงานกระเบื้องจากตะวันออกใกล้มาใช้ในการสร้างห้องกาอะ หรือห้องรับรองแบบอาหรับ อาคารสร้างแล้วเสร็จในปี 1866 ถึง 1895 บนพื้นที่อิลเชสเตอร์เอสเตต ปละปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนระดับ II* อาคารมีชื่อเสียงด้วยการออกแบบภายในที่เป็นแบบโอเรียนทัลลิสต์ และ แอสเธติก
ตัวบ้าน

พิพิธภัณฑ์นี้เปิดสู่สาธารณะตั้งแต่ปี 1929 และในปี 1958 สภามณฑลลอนดอนได้ติดตั้งบลูแพล็กนะลึกถึงเลทันที่พิพิธภัณฑ์นี้ พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลมรดกวัฒนธรรมยูโรปานอสตราโดยสหภาพยุโรปในปี 2012 อาคารเปิดให้เข้าชมทุกวันเว้นวันอังคาร และเป็นพิพิธภัณฑ์ร่วมของบ้านเลขที่ 18 สตัฟเฟิร์ด เทอร์เรซ ซึ่งเป็นบ้านของศิลปินยุควิกตอเรียนอีกคนในเคนซิงตัน
การออกแบบสร้าง

ไอชิสสันออกแบบส่วนแรกของบ้าน (เลขที่ 2 ถนนฮอลแลนด์พาร์ก, ต่อมาจัดเรียงเลขที่ใหม่เป็นบ้านเลขที่ 12) ในปี 1864 แม้ว่าเลทันจะไม่ได้สามารถเช่าที่ดินนี้ได้กระทั่งเดือนเมษายน 1866 การก่อสร้างบ้านเริ่มต้นไม่นานหลังจากนั้น ค่าใช้จ่ายการก่อสร้างบ้านอยู่ที่ 4500 ปอนด์เท่ากับ £470,719 ในปี 2021 และสามารถเข้าอยู่ได้ภายในสิ้นปี อาคารสร้างจากอิฐซัฟเฟิก (Suffolk bricks) ประกอบ หินคาน ตกแต่ง สถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก
สถาปนิกออกแบบบ้านนี้ในระยะเวลากว่า 30 ปี ประกอบด้วยระยะแรกซึ่งมีความกว้างแค่สามหน้าต่าง ห้องหลักประกอบด้วยสตูดิโอบนชั้นหนึ่งซึ่งหันหน้าออกทิศเหนือ มีขนาดแรกเริ่มอยู่ที่ 45 คูณ 25 ฟุต ตรงกลางมีกระจกใหญ่กลางเพื่อให้มีแสงเข้ามาเพียงพอต่อการสร้างงานจิตรกรรม ที่ปลายฝั่งตะวันออกยังมีระเบียงภาพและบันไดแยกสำหรับผู้มาเป็นแบบให้ภาพเขียน บ้านขยายออกอีกครั้งในทางตะวันออกในปี 1869–70 และมีการต่อเติมครั้งใหญ่อีกในปี 1877-79 ที่ซึ่งได้สร้าง "โถงอาหรับ" (Arab Hall) ขนาดสองชั้น เพื่อแสดงกระเบื้องที่เลทันสะสมขณะเดินทางไปตะวันออกกลาง
ในปี 1889 ได้มีการต่อเติมสตูดิโอฤดูหนาวเข้าไป และในปี 1895 เป็นการต่อเติมสุดท้ายของไอชิสสัน ซึ่งสร้างระเบียงภาพที่มีแสงส่องสว่างจากเพดาน หลังเลทันเสียชีวิตในปี 1896 สิ่งของในบ้านถูกนำไปขาย รวมถึงภาพเขียนของเลทันอย่างน้อยหนึ่งพันภาพ ภาพเขียนและวัตถุเกือบทั้งหมดนี้ สมาคมวิจิตรศิลป์เป็นผู้ซื้อไป ต่อมาในปี 1927 มิสซิส เฮนรี เพอริน (Mrs Henry Perrin) ได้เสนอจ่ายเงินสร้างพื้นที่ระเบียงภาพเพิ่ม อาคารจึงมีการขยับขยายอีกตรั้งตามการออกแบบของ Halsey Ricardo และเปิดให้บริการในปี 1929 ในฐานะ หอศิลป์เพอริน (Perrin Galleries) การต่อเติมในครั้งนี้สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงลูกสาวของมิสซิสเพอริน ศิลปินและประติมากร มิวเรียล ไออา เพอริน (Muriel Ida Perrin) ซึ่งจบจากวิทยาลัยศิลปะหลวง
"โถงอาหรับ"
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด

| --- | --- |
ด้านหน้าของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
th
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1850
ที่ตั้ง: ถนนพากส์ เมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ
พิกัดภูมิศาสตร์: 51°45′31″N 1°15′21″W﻿ / ﻿51.7586°N 1.2557°W﻿ / 51.7586; -1.2557
ประเภท: พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ธรรมชาติ
ผลงาน: ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ
ขนาดผลงาน: ประมาณ 7 ล้านชิ้น
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 792,282 (2019)
ผู้ก่อตั้ง: เซอร์เฮนรี แอกแลนด์
ผู้อำนวยการ: พอล สมิท
สถาปนิก: โทมัส เนเวนแฮม ดีน, เบนจามิน วูดเวิร์ด
เว็บไซต์: www.oum.ox.ac.uk
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด (อังกฤษ: Oxford University Museum of Natural History; OUMNH) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงตัวอย่างประวัติศาสตร์ธรรมชาติของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดจำนวนมาก ตั้งอยู่บนถนนพากส์ เมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ นอกจากนี้ยังมีห้องภาพยนตร์บรรยายซึ่งใช้โดยแผนกเคมี สัตววิทยา และคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัย พิพิธภัณฑ์เปิดให้คนทั่วไปเข้าชมเฉพาะพิพิธภัณฑ์พิตต์ริเวอร์ที่อยู่ติดกัน
ผู้ดูแล, เลขานุการ และผู้อำนวยการ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| ชื่อ | ตั้งแต่ปี ค.ศ. | ถึงปี ค.ศ. |
| John Phillips | 1857 | 1874 |
| Henry Smith | 1874 | 1883 |
| Edward Burnett Tylor | 1883 | 1902 |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| ชื่อ | ตั้งแต่ปี ค.ศ. | ถึงปี ค.ศ. |
| Sir Henry Alexander Miers | 1902 | 1908 |
| Gilbert Charles Bourne (acting secretary) | 1908 | 1909 |
| Henry Balfour | 1909 | 1911 |
| Herbert Lister Bowman | 1911 | 1925 |
| Thomas Vipond Barker | 1925 | 1928 |
| Sydney G. P. Plant | 1928 | 1955 |
| Geoffrey E. S.  Turner | 1956 | 1964 |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| ชื่อ | ตั้งแต่ปี ค.ศ. | ถึงปี ค.ศ. |
| Keith Thomson | 1998 | 2003 |
| Jim Kennedy | 2003 | 2011 |
| Paul Smith | 2011 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

History of the Insect collections
Virtual Tour of the Oxford University Museum of Natural History 2014 เก็บถาวร 2016-03-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์

| --- | --- |
อาคารแอชโมเลียนเก่าในปัจจุบัน
th
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1683 (ในชื่อพิพิธภัณฑ์แอชโมเลียน) ค.ศ. 1924 (ในชื่อลิวอิส เอวานส์คอลเลกชัน) ค.ศ. 1935 (ในชื่อพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์)
ที่ตั้ง: ถนนบรอดสตรีต เมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ
พิกัดภูมิศาสตร์: 51°45′16″N 1°15′19″W﻿ / ﻿51.75443°N 1.25519°W﻿ / 51.75443; -1.25519
ประเภท: พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของวิทยาศาสตร์
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 148,412 คน (ค.ศ. 2019)
ผู้อำนวยการ: Silke Ackermann
เว็บไซต์: พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ (อังกฤษ: The History of Science Museum) ตั้งอยู่บนถนนบรอดสตรีต เมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ จัดแสดงสิ่งสะสมของเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ตั้งแต่ยุคกลางถึงศตวรรษที่ 19 พิพิธภัณฑ์มีอีกชื่อเรียกว่า อาคารแอชโมเลียนเก่า (อังกฤษ: Old Ashmolean Building) เพื่อให้แตกต่างกับพิพิธภัณฑ์แอชโมเลียนแห่งใหม่ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1894  ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงอยู่
ภัณฑารักษ์

ต่อไปนี้รายชื่อภัณฑารักษ์หรือเลขานุการคณะกรรมการหรือผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์:
R. T. Gunther (ค.ศ. 1924–1940)
F. Sherwood Taylor (ค.ศ. 1940–1945, ชั่วคราว; ค.ศ. 1945–1950)
C. H. Josten (ค.ศ. 1950–1964; 1964–1994, ภัณฑารักษ์กิตติคุณ)
F. R. Maddison (ค.ศ. 1964–1994)
J. A. Bennett (ค.ศ. 1994–2012)
Stephen Johnston (รักษาการผู้อำนวยการ, ค.ศ. 2012–2014)
Silke Ackermann (ค.ศ. 2014 เป็นต้นไป)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์
เครื่องรับวิทยุช่วงต้น ๆ ในพิพิธภัณฑ์ ประดิษฐ์โดยกูลเยลโม มาร์โกนี
พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ

| --- | --- |


ก่อตั้ง: 10 มิถุนายน พ.ศ. 2502
ที่ตั้ง: เขตไทโต กรุงโตเกียว
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 1,436,941 (พ.ศ. 2561)
เว็บไซต์: NMWA
พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ (ญี่ปุ่น: 国立西洋美術館; โรมาจิ: Kokuritsu Seiyō Bijutsukan; ทับศัพท์: โคกูริตสึเซโยบิจุตสึกัง, อังกฤษ: National Museum of Western Art) คือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะหรือหอศิลป์สาธารณะของประเทศญี่ปุ่นจัดแสดงศิลปะตะวันตก
ประวัติ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2502 โดยเริ่มจากการสะสมงานศิลปะชิ้นสำคัญของ Matsukata Kojiro (ค.ศ. 1865–1950)
พิพิธภัณฑ์จัดแสดงผลงานตั้งแต่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งหลายชิ้นงานมีมาตั้งแต่ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ จุดประสงค์ของพิพิธภัณฑ์คือเพื่อให้ประชาชนได้มีโอกาสชื่นชมศิลปะตะวันตก
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นหน่วยงานแห่งชาติเพียงแห่งเดียวของญี่ปุ่นที่อุทิศให้กับศิลปะตะวันตก และได้มีส่วนเกี่ยวข้องในการจัดนิทรรศการงานศิลปะ วิจัย ฟื้นฟู อนุรักษ์ ศึกษาและเผยแพร่สื่อที่เกี่ยวข้องกับศิลปะตะวันตก
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2559 ตัวอาคารพิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยเป็นหนึ่งในอาคารที่เป็นผลงานการออกแบบของเลอกอร์บูซีเย จากจำนวน 17 อาคารที่ได้ร่วมขึ้นทะเบียนทั่วโลก ภายใต้ชื่อ งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้

| --- | --- |
上海自然博物馆
ภายนอกพิพิธภัณฑ์ปี 2558

ก่อตั้ง: พ.ศ. 2499 (ค.ศ. 1958 (1958))
ผลงาน: ตัวอย่างทางชีววิทยา
ขนาดผลงาน: >280,000 ชิ้น
เว็บไซต์: www.snhm.org.cn
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้ (จีน: 上海自然博物馆; พินอิน: Shànghǎi Zìrán Bówùguǎn; สำเนียงเซี่ยงไฮ้: Zånhae Zyzoe Pohvehguoe; อังกฤษ: Shanghai Natural History Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเมืองเซี่ยงไฮ้ที่จัดแสดงประวัติศาสตร์ธรรมชาติ และเป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศจีน
เดิมตั้งอยู่ในอาคารตลาดการค้าฝ้ายเซี่ยงไฮ้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 พิพิธภัณฑ์ถูกย้ายไปยังอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ในสวนประติมากรรมจิ้งอาน
ที่ตั้ง

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2499 และจัดแสดงภายในอาคารตลาดการค้าฝ้ายเซี่ยงไฮ้ (Shanghai Cotton Exchange Building) ซึ่งเป็นอาคารเก่าแบบอังกฤษที่สร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2466 ต่อมาถูกย้ายไปที่ทำการใหม่ เลขที่ 260 ถนนหยานอานตะวันออก ในเขตหวงผู่ ใกล้กับแยกตัดถนนเหอหนานใต้ อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นอาคารมรดกทางวัฒนธรรมโดยรัฐบาลเทศบาลเซี่ยงไฮ้ในปี พ.ศ. 2537 อย่างไรก็ตามถูกบดบังทัศนียภาพจากถนนยกระดับหยานอาน ที่ถูกสร้างขึ้นภายในระยะไม่กี่เมตรหน้าอาคาร
ในปี พ.ศ. 2558 พิพิธภัณฑ์ถูกย้ายไปยังอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ขนาด 40,000 ตารางเมตร ภายในสวนประติมากรรมจิ้งอาน (Jing'an Sculpture Park) ร่วมออกแบบโดยบริษัทสถาปนิกเพอร์กินแอนด์วิลล์ (Perkins and Will Architects) จากสหรัฐ และสถาบันการออกแบบสถาปัตยกรรมและการวิจัยของมหาวิทยาลัยถงจี้ ในวงงบประมาณ 1.3 พันล้านหยวน
สิ่งจัดแสดงและนิทรรศการ

พิพิธภัณฑ์มีสิ่งจัดแสดงและสะสมจำนวนมากกว่า 240,000 ชิ้น ได้แก่ ต้วอย่างสัตว์ 62,000 ชิ้น, ต้วอย่างพืช 135,000 ชิ้น, ต้วอย่างซากโบราณยุคหิน  1,700 ชิ้น และต้วอย่างหินแร่ 1,700 ชิ้น ซึ่งซากสิ่งมีชีวิตจำนวนมากเป็นชนิดที่หายากหรือเป็นชนิดเฉพาะถิ่นที่พบในประเทศจีนเท่านั้น เช่น ช้างแมมมอธแม่น้ำหวง, ซาลาแมนเดอร์ยักษ์, แพนด้ายักษ์, แอลลิเกเตอร์จีนจากแม่น้ำแยงซี
ซากดึกดำบรรพ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือ ซากของมาเมนชีซอรัส (Mamenchisaurus hochuanensis) จากมณฑลเสฉวน ซึ่งสูงเท่าตึก 4 ชั้น และซากอื่นที่น่าสนใจเช่น มัมมี่
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ (บอสตัน)

| --- | --- |
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน

ก่อตั้ง: ค.ศ. 1870
ที่ตั้ง: บอสตัน
พิกัดภูมิศาสตร์: 42°20′21″N 71°5′39″W﻿ / ﻿42.33917°N 71.09417°W﻿ / 42.33917; -71.09417
จำนวนผู้เยี่ยมชม: กว่าหนึ่งล้านคนต่อปี
เว็บไซต์: พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ (อังกฤษ: Museum of Fine Arts) พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ที่ตั้งอยู่ที่บอสตันที่แมสซาชูเซตส์ในสหรัฐอเมริกาเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาที่ดึงดูดผู้เข้าชมกว่าหนึ่งล้านคนต่อปี พิพิธภัณฑ์มีงานศิลปะกว่า 450,000 ชิ้น ซึ่งทำให้เป็นงานสะสมที่สำคัญที่สุดในทวีปอเมริกา พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1870 และที่ตั้งปัจจุบันตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1909 นอกจากการสะสมงานแล้วพิพิธภัณฑ์ยังคงมีความสัมพันธ์กับสถาบันศิลปะ, สถาบันแห่งพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน และพิพิธภัณฑ์พี่น้อง, นะโงะยะ/พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตันที่นะโงะยะในประเทศญี่ปุ่น
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ (บอสตัน)
Museum of Fine Arts — The official web site
พิพิธภัณฑ์ดาราศาสตร์เซี่ยงไฮ้

| --- | --- |
上海天文馆 Shanghai Astronomy Museum
ก่อตั้ง: 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 (2021-07-18)
ประเภท: ท้องฟ้าจำลอง
ผลงานสำคัญ: พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้ และหอดูดาวเซี่ยงไฮ้แห่งสถาบันวิทยาศาสตร์จีน
สถาปนิก: เอนนิดส์อาร์คิเทคส์ ในนครนิวยอร์ก
เว็บไซต์: www.sstm-sam.org.cn
พิพิธภัณฑ์ดาราศาสตร์เซี่ยงไฮ้ หรือ ท้องฟ้าจำลองเซี่ยงไฮ้ (อังกฤษ: Shanghai Astronomy Museum) เป็นท้องฟ้าจำลองที่เปิดในปี พ.ศ. 2564 ในเมืองใหม่หลิงกัง เขตผู่ตงใหม่ เซี่ยงไฮ้ มีโดมครอบคลุม 38,000 ตารางเมตร เป็นท้องฟ้าจำลองที่ใหญ่ที่สุดในโลกในด้านของขนาดอาคาร ท้องฟ้าจำลองซึ่งออกแบบโดยเอนนิดส์อาร์คิเทคส์ในนครนิวยอร์ก ทำหน้าที่เป็นสถาบันดาราศาสตร์ให้ความรู้และความบันเทิงสำหรับประชาชนทั่วไปเยี่ยมชม เป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้
ประวัติ

พิพิธภัณฑ์ดาราศาสตร์เซี่ยงไฮ้ได้รับการอนุมัติโดยคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งเซี่ยงไฮ้เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2557 ดำเนินการก่อสร้างโดยพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้ และหอดูดาวเซี่ยงไฮ้แห่งสถาบันวิทยาศาสตร์จีนจะให้การสนับสนุนด้านเทคนิค เริ่มก่อสร้างอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ดำเนินการเปิดในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 และเปิดให้ประชาชนทั่วไปในวันถัดไป เป็นหนึ่งในท้องฟ้าจำลองที่มีพื้นที่ก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในโลก
สถาปัตยกรรม

ท้องฟ้าจำลองมีพื้นที่ใช้สอยทั้งหมด 58,602 ตารางเมตร และพื้นที่ก่อสร้างรวม 38,164 ตารางเมตร มีพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการหลัก 3 แห่ง ได้แก่ นิทรรศการ "บ้านเกิด", "จักรวาล" และ"การเดินทาง" พื้นที่จัดแสดงพิเศษ เช่น "สถานีอวกาศเวิ่นเทียน", "ดาวเคราะห์ที่อยากรู้", และ "มุ่งสู่ดาวอังคาร" รวมถึงโดมท้องฟ้าจำลองที่ใช้เครื่องฉายดาวความละเอียดสูงพิเศษ 8K และห้องรับรอง, หอดูดาว Wangshu, หอเทพธิดาซีเหอ (หอเทพธิดาพระอาทิตย์) และค่ายสำรวจดวงดาว
ออกแบบโดยใช้เส้นโค้งทั้งหมด ให้สะท้อนถึงรูปร่าง การโคจรหมุนรอบของเทห์ฟากฟ้า และเรขาคณิตของจักรวาล ทั้งตัวอาคารหลักของพิพิธภัณฑ์และภูมิทัศน์กลางแจ้ง โธมัส เจ หว่อง หุ้นส่วนด้านการออกแบบของเอนนิดส์อาร์คิเทคส์ อธิบายว่าแนวคิดการออกแบบพื้นฐานของพิพิธภัณฑ์คือ "กฎพื้นฐานของฟิสิกส์ดาราศาสตร์ซึ่งเป็นกฎในอวกาศ"
ดูเพิ่ม

รายชื่อท้องฟ้าจำลอง