คดีระหว่างพนักงานอัยการ กับพิมล กาฬสีห์ และนภาพันธ์ กาฬสีห์
ศาลล่าง > ศาลชั้นต้น > คำฟ้องโจทก์

ใน พ.ศ. 2506 โจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสอง ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องของโจทก์ สรุปได้ว่า
เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2506 เวลา 17:00 นาฬิกา จำเลยทั้งสอง ซึ่งเป็นสามีภริยากัน อาศัยอยู่ ณ ตำบลปากคลอง อำเภอภาษีเจริญ จังหวัดธนบุรี (ปัจจุบัน คือ แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร) ได้รับผู้เสียหาย ซึ่งขณะนั้นมีอายุยี่สิบสามปี มาทำงานเป็นสาวใช้ในบ้านของทั้งคู่ โดยให้ค่าจ้างเดือนละสองร้อยบาท และจัดให้พักอยู่ในห้องติดกับครัว
คืนวันที่ 28 กรกฎาคม 2506 นั้น ผู้เสียหายเข้านอนได้ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ พบจำเลยที่ 2 ยืนอยู่ริมบันได ให้ผู้เสียหายไปตักน้ำมาให้ และใช้ให้ผู้เสียหายขึ้นมายังชั้นบน เพื่อให้นวดจำเลยที่ 1 ซึ่งนอนเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียง โดยจำเลยที่ 2 กล่าวว่า ที่ผู้เสียหายว่านวดไม่เป็นนั้น จะได้สอนให้เอง ผู้เสียหายเห็นว่าดึกมากแล้ว ไม่ควรขัดใจนายจ้าง จึงยอมขึ้นมา
ขณะที่ผู้เสียหายนวดขาให้จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ก็จับมือของผู้เสียหายมาเคล้นคลึงบริเวณเป้ากางเกงของจำเลยที่ 1 ผู้เสียหายตกใจ ชักมือออก จำเลยที่ 2 ก็ดึงไปไว้ที่เดิมแล้วกดไว้ โดยจำเลยที่ 1 พูดขึ้นว่า "นายผู้หญิงเขาจะให้ทำอย่างไรก็ต้องตามใจเขา...ไม่ทำ นายผู้หญิงเขาใจร้าย" พร้อม ๆ กับที่จำเลยที่ 2 ค่อย ๆ ถอดกางเกงจำเลยที่ 1 ออก ก่อนจะดึงมือผู้เสียหายมาขยี้อวัยวะสืบพันธุ์ของจำเลยที่ 1 จนแข็งชี้ขึ้น ผู้เสียหายตกใจจะลุกหนี จำเลยที่ 2 จึงจับตัวไว้ แล้วจำเลยทั้งสองก็ช่วยกันเปลื้องผ้าผู้เสียหายออก ขณะนั้น จำเลยที่ 1 และผู้เสียหายจึงอยู่ในสภาพเปลือยล่อนจ้อน
จำเลยที่ 2 ปูพื้นข้างเตียงด้วยพรม แล้วกดผู้เสียหายลง จำเลยที่ 1 จึงขึ้นคร่อมผู้เสียหาย ผู้เสียตกใจดิ้น จำเลยที่ 2 จึงกดและถ่างขาผู้เสียหายไว้ ให้จำเลยที่ 1 ข่มขืนกระทำชำเราจนสำเร็จความใคร่ เหนื่อยอ่อนพลิกลงนอนกอดผู้เสียหายอยู่ข้างเคียง แล้วจำเลยที่ 1 ก็จับมือผู้เสียหายมาชักอวัยวะสิบพันธุ์ของตนจนชี้ตั้งขึ้นมาอีก จึงข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจนสำเร็จความใคร่อีกครั้ง ทำเช่นนี้ถึงห้าครั้ง
ในครั้งที่ห้า ผู้เสียหายไม่ยอมรูดอวัยวะสืบพันธุ์ของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จึงว่า "ทำให้เขาดี ๆ ซิ เขาบอกอย่างไรก็ต้องทำอย่างนั้น" ส่วนจำเลยที่ 1 ว่า "นายผู้หญิงเขาชอบให้ทำต่อหน้า ทำลับหลังเขาไม่ชอบ" และจำเลยที่ 2 ว่า "ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าเขาทำแรง ๆ อย่าไปร้อง เดี๋ยวชาวบ้านเขาได้ยิน แล้วจะขึ้นเงินเดือนให้ และถ้าร้องเอะอะ จะเอาตำรวจมาจับเข้าตะราง" จนจำเลยที่ 1 ร่วมเพศกับผู้เสียหายกระทั่งสำเร็จความใคร่ของตน
เสร็จแล้ว ผู้เสียหายจะลุกหนี จำเลยที่ 2 จึงจับตัวไว้ และบังคับให้อมอวัยวะสืบพันธุ์ของจำเลยที่ 1 ผู้เสียหายปฏิเสธ จำเลยที่ 2 จึงกดศีรษะผู้เสียหายลง บีบปาก แล้วยัดอวัยวะสืบพันธุ์ของจำเลยที่ 1 เข้าปากผู้เสียหาย แล้วสั่งให้ผู้เสียหายดูดกลืนน้ำอสุจิของจำเลยที่ 1 ลงคอ โดยจำเลยที่ 2 กล่าวว่า "ดูดกินน้ำเสียซิ น้ำเขาออกหรือเปล่า" พร้อม ๆ กับที่จำเลยที่ 1 ว่า "คุณผู้หญิงเขาพูดให้ทำ ก็ทำซิ นายผู้หญิงเขาใจร้าย เดี๋ยวเขาฆ่าเธอนะ" ผู้เสียหายขยะแขยง กลืนไม่ลง จึงบ้วนทิ้ง จำเลยทั้งสองจึงให้ผู้เสียกลับลงชั้นล่างได้ ขณะนั้นเวลาล่วงเลยมาถึงก่อนเช้าของวันที่ 29 กรกฎาคม 2506 ต่อเนื่องกัน
ผู้เสียหายลงชั้นล่าง แล้วหนีออกจากบ้านทันทีในคืนนั้นไปยังบ้านญาติ และเล่าเรื่องราวให้ฟัง กระทั่งเวลา 04:00 นาฬิกา ของวันที่ 29 กรกฎาคม 2506 ดังกล่าว ญาติจึงพาผู้เสียหายไปร้องทุกข์ ณ สถานีตำรวจประตูน้ำภาษีเจริญ ครั้นสว่างต่อมาอีกหน่อย เจ้าพนักงานตำรวจจึงให้ผู้เสียหายนำพาไปที่บ้านจำเลย ก่อนแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบ แล้วจับจำเลยทั้งสองไปที่สถานีตำรวจบางยี่เรือ
จากนั้นในเช้าเดียวกัน เจ้าพนักงานตำรวจได้ส่งตัวผู้เสียหายไปที่โรงพยาบาลตำรวจ เพื่อให้แพทย์ตรวจตรวจอวัยวะสืบพันธุ์และช่องคลอด พร้อมตรวจพยานหลักฐานต่าง ๆ ที่ยึดมาจากบ้านจำเลยทั้งสอง อันได้แก่ ผ้าปูที่นอน และเสื้อผ้าที่ผู้เสียหายนุ่ง
โจทก์เห็นว่า พฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 ตามที่ผู้เสียหายร้องทุกข์นั้น เป็นกรณีที่จำเลยทั้งสองเป็นตัวการตาม ป.อ. มาตรา 83 ร่วมกันกระทำความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราตาม ป.อ. มาตรา 276 และกระทำอนาจารตาม ป.อ. มาตรา 278 จึงขอให้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยทั้งคู่ อนึ่ง ก่อนหน้านี้ จำเลยที่ 1 ได้ต้องคำพิพากษาฐานแจ้งความเท็จ ให้จำคุกหนึ่งเดือน ปรับสองร้อยบาท ตามคดีหมายเลขแดงที่ 2388/2505 ของศาลแขวงธนบุรี ซึ่งโทษจำคุกนั้น ศาลแขวงธนบุรีให้รอการลงโทษไว้ภายในหนึ่งปี แต่จำเลยที่ 1 กลับมาทำความผิดตามคดีนี้ภายในระยะเวลาหนึ่งปีดังกล่าว ขอให้บวกโทษจำคุกตามคดีก่อนเข้ามาในคดีนี้ด้วย