stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มูลนิธิส่งเสริมโอลิมปิกวิชาการและพัฒนามาตรฐานวิทยาศาสตร์ศึกษา ในพระอุปถัมภ์ฯ
จุดประสงค์

ส่งเสริมให้นักเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายทั่วประเทศที่มีความสามารถทางวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์มีโอกาส ได้รับการพัฒนาศักยภาพทางด้านคณิตศาสตร์ คอมพิวเตอร์ เคมี ชีววิทยา และฟิสิกส์ ตามความถนัดทั้งในด้านทฤษฎีและทักษะด้านปฏิบัติให้สามารถวิเคราะห์และสังเคราะห์ปัญหาที่ซับซ้อนได้ และมีความพร้อมที่จะเข้ารับการคัดเลือกไปแข่งขันโอลิมปิกวิชาการระหว่างประเทศ
เพื่อช่วยพัฒนาการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และคอมพิวเตอร์ระดับโรงเรียนให้เทียบเท่ามาตรฐานสากล การดำเนินงานของมูลนิธิ สอวน. ได้รับความร่วมมือจากกระทรวงศึกษาธิการ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยของรัฐทั่วประเทศ 20 แห่ง และสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และในส่วนของงบประมาณได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาล โดยตั้งผ่านสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานภาครัฐบาล และเอกชน
ลำดับของค่าย

ค่าย สอวน. ค่าย 1 โดยนักเรียนที่จะได้รับการอบรมนั้น ต้องผ่านการสอบคัดเลือกเพื่อเข้าค่ายฯ โดยจำนวนนักเรียนที่ผ่านการคัดเลือกนั้น จะแล้วแต่ตามที่แต่ละศูนย์สอบกำหนด
ค่าย สอวน. ค่าย 2 โดยนักเรียนที่จะได้รับการอบรมนั้น ต้องผ่านการเข้าค่ายสอวน. ค่าย 1 และสอบประเมินผลผ่านเกณฑ์
ค่าย สสวท. โดยนักเรียนที่ผ่านการอบรมค่าย 2 จะได้เป็นผู้แทนศูนย์สอวน. นั้น ๆ เพื่อไปแข่งกับผู้แทนจากศูนย์อื่น ๆ ทั่วประเทศ เรียกการแข่งขันนี้ว่า การแข่งขันโอลิมปิกวิชาการระดับชาติ เมื่อผ่านการคัดเลือก ก็จะได้เข้าไปอบรมในค่าย สสวท.
ตัวแทนประเทศไทย โดยจะคัดนักเรียนจากค่าย สสวท. ให้เหลือเพียง 4 คน เพื่อไปแข่งขันโอลิมปิกวิชาการสาขาต่าง ๆ
ศูนย์สอบคัดเลือกเข้าค่ายสอวน.

รายวิชาที่มูลนิธิ สอวน. จัดสอบนั้น มี 8 วิชา ได้แก่ วิชาคณิตศาสตร์ วิชาฟิสิกส์ วิชาเคมี วิชาชีววิทยา วิชาคอมพิวเตอร์ วิชาวิทยาศาสตร์โลกและอวกาศ วิชาดาราศาสตร์ และวิชาภูมิศาสตร์ โดยมีศูนย์สอบดังนี้
ศูนย์สอบคัดเลือกเข้าค่ายสอวน. > วิชาคณิตศาสตร์

ศูนย์ สอวน. ส่วนกรุงเทพมหานคร (เลือกสอบได้ที่ใดที่หนึ่ง)
โรงเรียนเทพศิรินทร์
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ประยุกต์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ศูนย์ สอวน. สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (รับเฉพาะนักเรียนภายในโรงเรียน และ นักเรียนโรงเรียนกำเนิดวิทย์)
ศูนย์สอบคัดเลือกเข้าค่ายสอวน. > วิชาฟิสิกส์

ศูนย์ สอวน. ส่วนกรุงเทพมหานคร (เลือกสอบได้ที่ใดที่หนึ่ง)
โรงเรียนเทพศิรินทร์
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ศูนย์ สอวน. สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ศูนย์ สอวน. สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (รับเฉพาะนักเรียนภายในโรงเรียน และ นักเรียนโรงเรียนกำเนิดวิทย์)
ศูนย์สอบคัดเลือกเข้าค่ายสอวน. > วิชาเคมี

ศูนย์ สอวน. ส่วนกรุงเทพมหานคร (เลือกสอบได้ที่ใดที่หนึ่ง)
โรงเรียนเทพศิรินทร์
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ประยุกต์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ศูนย์ สอวน. สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ศูนย์ สอวน. สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (รับเฉพาะนักเรียนภายในโรงเรียน และ นักเรียนโรงเรียนกำเนิดวิทย์)
ศูนย์สอบคัดเลือกเข้าค่ายสอวน. > วิชาชีววิทยา

ศูนย์ สอวน. ส่วนกรุงเทพมหานคร (เลือกสอบได้ที่ใดที่หนึ่ง)
โรงเรียนเทพศิรินทร์
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ประยุกต์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ศูนย์ สอวน. สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ศูนย์ สอวน. สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (รับเฉพาะนักเรียนภายในโรงเรียน และ นักเรียนโรงเรียนกำเนิดวิทย์)
ศูนย์สอบคัดเลือกเข้าค่ายสอวน. > วิชาคอมพิวเตอร์

ศูนย์ สอวน. ส่วนกรุงเทพมหานคร (เลือกสอบได้ที่ใดที่หนึ่ง)
โรงเรียนเทพศิรินทร์
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ศูนย์ สอวน. สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ศูนย์ สอวน. สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (รับเฉพาะนักเรียนภายในโรงเรียน และ นักเรียนโรงเรียนกำเนิดวิทย์)
ศูนย์สอบคัดเลือกเข้าค่ายสอวน. > วิชาวิทยาศาสตร์โลกและอวกาศ

ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศูนย์ สอวน. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตกาญจนบุรี
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (รับเฉพาะนักเรียนภายในโรงเรียน และ นักเรียนโรงเรียนกำเนิดวิทย์)
ศูนย์สอบคัดเลือกเข้าค่ายสอวน. > วิชาดาราศาสตร์

ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ศูนย์ สอวน. คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ศูนย์ สอวน. สำนักวิชาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
ศูนย์ สอวน. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (รับเฉพาะนักเรียนภายในโรงเรียน และ นักเรียนโรงเรียนกำเนิดวิทย์)
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนวัดนวลนรดิศ
ศูนย์สอบคัดเลือกเข้าค่ายสอวน. > วิชาภูมิศาสตร์

ศูนย์มหาวิทยาลัย
ศูนย์ สอวน. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยบูรพา
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยศิลปากร
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยทักษิณ
ศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ศูนย์โรงเรียน
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (รับเฉพาะนักเรียนภายในโรงเรียน และ นักเรียนโรงเรียนกำเนิดวิทย์)
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนเตรียมทหาร
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย
ศูนย์ สอวน. โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช
เมอร์ซิดีส รูห์ล

| เมอร์ซิดีส รูห์ล |
| --- | --- |
รูห์ลเมื่อปี 2009
เกิด:  (1948-02-28) 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1948 (76 ปี) นครนิวยอร์ก สหรัฐ
การศึกษา: วิทยาลัยนิวโรแชลล์
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1976–ปัจจุบัน
คู่สมรส: เดวิด ไกเซอร์ (สมรส 1999; เสียชีวิต 2020)
บุตร: 2 คน
ญาติ: ปีเตอร์ รูห์ล (พี่ชาย)
เมอร์ซิดีส เจ. รูห์ล (อังกฤษ: Mercedes J. Ruehl, /ruːl/; เกิด 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1948) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ผู้ได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำ จากภาพยนตร์เรื่อง บ้ากระตุกหลวม (1991)
รูห์ลเป็นที่รู้จักจากบทนำในละครเวที ลอสอินยองเกอส์ (1990) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลโทนี ก่อนจะประสบความสำเร็จอย่างสูงกับภาพยนตร์เรื่อง บ้ากระตุกหลวม (1991) นอกจากนี้ เธอยังร่วมแสดงในภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง เช่น บิ๊ก อยากโตก็ได้โต (1988), แต่งงานกับม็อบ (1988), คนเหล็กทะลุมิติ (1993), โรแซนนาส์เกรฟ (1997), เจีย (1998) และ ยั่ว สวย รวย แสบ (2019)
ชีวิตช่วงแรกและการศึกษา

รูห์ลเกิดเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1948 ในแจ็กสันไฮส์ รัฐควีนส์ นครนิวยอร์ก เป็นบุตรของเมอร์ซิดีส เจ. รูห์ล ทำงานเป็นคุณครู และวินเซนต์ รูห์ล ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ บิดามีเชื้อสายเยอรมันและไอริช ส่วนมารดามีเชื้อสายคิวบาและไอริช ในวัยเด็ก ครอบครัวของเธอย้ายที่อยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากอาชีพการงานของบิดา โดยย้ายไปอาศัยอยู่ในรัฐต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงซิลเวอร์สปริง รัฐแมริแลนด์ ทั้งนี้ เธอและพี่ชาย ปีเตอร์ ได้รับการเลี้ยงดูแบบโรมันคาทอลิก
เธอเข้าศึกษาที่วิทยาลัยนิวโรแชลล์ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาอังกฤษเมื่อปี 1969
แหล่งข้อมูลอื่น

เมอร์ซิดีส รูห์ล ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
เมอร์ซิดีส รูห์ล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1936–1940:  เกล ซันเดอร์การ์ด (1936)  อลิซ แบรดี (1937)  เฟย์ เบนเตอร์ (1938)  แฮตตี แม็กแดเนียล (1939)  เจน ดาร์เวล (1940) 
1941–1960:  แมรี แอสเตอร์ (1941)  เทเรซา ไรต์ (1942)  Katina Paxinou (1943)  เอเธล แบร์รีมอร์ (1944)  แอนน์ เรเวอร์ (1945)  แอน แบกซ์เตอร์ (1946)  เซเลสต์ โฮล์ม (1947)  แคลร์ ทรีเวอร์ (1948)  Mercedes McCambridge (1949)  โจเซฟิน ฮูล (1950)  คิม ฮันเตอร์ (1951)  กลอเรีย เกรแฮม (1952)  ดอนนา รีด (1953)  อีว่า มารี เซนต์ (1954)  โจ ฟาน ฟลีต (1955)  โดโรธี มาโลน (1956)  Miyoshi Umeki (1957)  เวนดี ฮิลเลอร์ (1958)  เชลลีย์ วินเตอส์ (1959)  เชอร์ลีย์ โจนส์ (1960) 
1961–1980:  ริตา โมรีโน (1961)  แพตตี้ ดยุกที่ (1962)  มาร์กาเร็ต รูเทอร์ฟอร์ด (1963)  Lila Kedrova (1964)  เชลลีย์ วินเตอส์ (1965)  แซนดี้ เดนนิส (1966)  เอสเตลล์ พาร์สันส์ (1967)  รูธ กอร์ดอน (1968)  โกลดี ฮอว์น (1969)  เฮเลน เฮส์ (1970)  คลอริส ลีชแมน (1971)  ไอลีน เฮ็คคาร์ต (1972)  เททัม โอนีล (1973)  อิงกริด เบิร์กแมน (1974)  ลี แกรนต์ (1975)  บีทรีซ สเตรท์ (1976)  วาเนสซา เรดเกรฟ (1977)  แมกกี สมิธ (1978)  เมริล สตรีป (1979)  แมรี สตีนเบอร์เกน (1980) 
1981–2000:  มอรีน สเตเปิลตัน (1981)  เจสซิกา แลงจ์ (1982)  ลินดา ฮันต์ (1983)  เพกกี แอชครอฟต์ (1984)  อันเจลิกา ฮัสตัน (1985)  ไดแอน ไวสต์ (1986)  โอลิมเปีย ดูคาคิส (1987)  กีนา เดวิส (1988)  เบรนดา ฟริกเกอร์ (1989)  วูปี โกลด์เบิร์ก (1990)  เมอร์ซิดีส รูห์ล (1991)  เมริซา โทเม (1992)  แอนนา แพควิน (1993)  ไดแอน ไวสต์ (1994)  มีรา ซอร์วีโน (1995)  จูเลียต บิโนช (1996)  คิม เบซิงเงอร์ (1997)  จูดี เดนช์ (1998)  แอนเจลีนา โจลี (1999)  มาร์เชอ เกย์ ฮาร์เดน (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เจนนิเฟอร์ คอนเนลลี (2001)  แคเธอรีน ซีตา-โจนส์ (2002)  เรเน เซลเวเกอร์ (2003)  เคต แบลนเชตต์ (2004)  เรเชล ไวสซ์ (2005)  เจนนิเฟอร์ ฮัดสัน (2006)  ทิลดา สวินตัน (2007)  เปเนโลเป กรุซ (2008)  โม'นิก (2009)  เมลิสซา ลีโอ (2010)  ออคตาเวีย สเปนเซอร์ (2011)  แอนน์ แฮททาเวย์ (2012)  ลูพีตา ญองอ (2013)  แพทริเชีย อาร์เคตต์ (2014)  อาลีเซีย วิคันเดอร์ (2015)  ไวโอลา เดวิส (2016)  แอลลิสัน แจนนีย์ (2017)  เรจินา คิง (2018)  ลอรา เดิร์น (2019)  ยุน ยอ-จ็อง (2020)  อารีอานา เดโบซ (2021)  เจมี ลี เคอร์ติส (2022)
เมาคลีลูกหมาป่า

| --- | --- |
ปกรุ่นแรกโดยจอห์น ล็อกวูด คิปลิง
ผู้ประพันธ์: รัดยาร์ด คิปลิง
ผู้วาดภาพประกอบ: จอห์น ล็อกวูด คิปลิง (พ่อของรัดยาร์ด)
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: The Jungle Books
ประเภท: Children's book
สำนักพิมพ์: Macmillan
วันที่พิมพ์: 1894
เรื่องก่อนหน้า: "In the Rukh" 
เรื่องถัดไป: The Second Jungle Book 
ข้อความ: เมาคลีลูกหมาป่า ที่ วิกิซอร์ซ
เมาคลีลูกหมาป่า (อังกฤษ: The Jungle Book) เป็นชุดหนังสือนิยายที่เขียนโดยรัดยาร์ด คิปลิง นักเขียนชาวอังกฤษ ตัวละครส่วนใหญ่เป็นสัตว์ เช่น เชียร์ คานเป็นเสือโคร่งเบงกอล และบาลูเป็นหมี แม้แต่ตัวละครหลักจะเป็นเด็กชาย"ลูกของสัตว์"ที่ชื่อเมาคลีที่ถูกเลี้ยงดูในป่าโดยหมาป่า เรื่องราวในนิยายนี้ตั้งอยู่ในป่าในประเทศอินเดีย สถานที่ที่ถูกกล่าวซ้ำแล้วซ้ำอีกคือ "Seonee" (Seoni) ในภาคกลางของรัฐมัธยประเทศ
แก่นเรื่องที่สำคัญในหนังสือ​เล่มนี้คือการถูกทอดทิ้งแล้วได้รับการอุปการะ ซึ่งในชีวิตของเมาคลี เป็นการสะท้อนในวัยเด็กของคิปลิง ในเนื้อหาดังกล่าวจะสะท้อนให้เห็นถึงชัยชนะของตัวละครเอก เช่น Rikki-Tikki-Tavi และ White Seal ที่เหนือต่อศัตรูของพวกเขา เช่นเดียวกับเมาคลี แก่นเรื่องที่สำคัญอีกข้อหนึ่งคือเรื่องของกฎหมายและเสรีภาพ เรื่องราวดังกล่าวไม่ได้เกี่ยวกับพฤติกรรมของสัตว์ ยังมีน้อยที่เกี่ยวกับการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดของพวกลัทธิดาร์วิน แต่เกี่ยวกับต้นแบบของมนุษย์ในรูปแบบของสัตว์ พวกเขาได้สอนถึงการเคารพอำนาจ เชื่อฟังคำสั่ง และรู้จักกับสถานที่ในสังคมด้วย"กฏแห่งป่า" แต่เรื่องราวยังแสดงให้เห็นถึงอิสรภาพที่จะเคลื่อนย้ายระหว่างโลกที่แตกต่าง เช่น เมื่อเมาคลีได้ย้ายจากป่าไปยังหมู่บ้านของมนุษย์ นักวิจารณ์ได้ตั้งข้อสังเกตถึงความโหดร้ายซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญและอำนาจที่ไร้กฎหมายในเนื้อเรื่อง
เมาคลีลูกหมาป่ายังคงเป็นที่นิยม เนื้อหาบางส่วนได้รับการดัดแปลงแก้ไขเอาไว้มากมายสำหรับภาพยนตร์และสื่ออื่นๆ นักวิจารณ์อย่าง Swati Singh ได้ตั้งข้อสังเกตเห็นว่าแม้แต่นักวิจารณ์ท่านอื่นต่างคอยจับตาดูคิปลิงสำหรับการสมมุติถึงลัทธิจักรวรรดินิยมของเขาที่ควรจะยกย่องในการเล่าเรื่องของเขา หนังสือเล่มนี้ได้มีอิทธิพลในขบวนการลูกเสือ ผู้ก่อตั้งลูกเสืออย่างโรเบิร์ต เบเดน โพเอลล์ ซึ่งเป็นเพื่อนกับคิปลิง Percy Grainger ได้ตีพิมพ์หนังสือเมาคลีลูกหมาป่าของเขาอีกครั้งที่ประกอบด้วยคำอ้างอิงจากหนังสือเล่มนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

The Jungle Book Collection
The Jungle Book ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
เมิร์ควู้ด

เมิร์ควู้ด (อังกฤษ: Mirkwood) เป็นชื่อดินแดนแห่งหนึ่งของพวกเอลฟ์ ในจินตนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
เมิร์ควู้ดเป็นป่าขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำอันดูอิน แต่เดิมมีชื่อเรียกว่า ป่าใหญ่กรีนวู้ด (Greenwood The Great) กินอาณาเขตกว้างไกลในดินแดนโรห์วานิออน ในยุคที่สาม เอลฟ์กลุ่มที่มาอาศัยอยู่ในเมิร์ควู้ดนี้ ส่วนใหญ่เป็นชาวซิลวัน และมีชาวซินดาร์เป็นบางส่วน ภายใต้การปกครองของกษัตริย์ธรันดูอิล
สภาพทั่วไปของป่า มีต้นไม้โบราณเก่าแก่และสูงใหญ่เป็นจำนวนมาก กิ่งก้านสาขาของแต่ละต้นแผ่ปกคลุมไปทั่ว จนแสงอาทิตย์สามารถผ่านเข้ามาได้เพียงน้อยนิด
ในช่วงยุคที่สาม เซารอนกลับมาอย่างลับๆ และหลบซ่อนอยู่ในป่าเมิร์ควู้ด ได้สร้างหอคอยที่เรียกว่า โดลกุลดัวร์ (Dol Guldur) นับจากนั้นความมืดก็เข้าปกคลุมเมิร์ควู้ดแม้แต่ในเวลากลางวัน เหล่าปีศาจร้ายได้ใช้สถานที่แห่งนี้เป็นที่อาศัยเพื่อซ่อนตัวซึ่งรวมไปถึง แมงมุมยักษ์ (Great Spiders) ซึ่งเป็นลูกหลานของ ชีล็อบ
ในหนังสือเรื่อง เดอะฮอบบิท บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ เคยเดินทางผ่านป่าแห่งนี้ และได้เข้าเฝ้า "กษัตริย์พราย" ซึ่งก็คือ ธรันดูอิลนั่นเอง จากเหตุการณ์ที่บิลโบได้เข้าเฝ้าคราวนี้ทำให้เราทราบว่า ธรันดูอิลมีผมสีทอง
นอกจากนี้ในเมิร์ควู้ด เมื่อครั้งที่กอลลัมเดินทางผ่านป่าเพื่อตามหาแหวน กับบิลโบ แต่ถูก อารากอร์นพบเข้าและจับตัวได้ จึงนำเขามาขังเขาไว้ที่นี่ภายใต้การดูแลของพวกเอลฟ์แห่งเมิร์ควู้ด แต่เหล่าสมุนเซารอนสืบทราบและตามมาชิงตัว ระหว่างการต่อสู้ของพวกออร์คและพวกเอลฟ์ กอลลัมหนีไปได้ เลโกลัสจึงไปส่งข่าวการหนีไปของกอลลัม ในที่ประชุมของ เอลรอนด์ และเลโกลัสเจ้าชายแห่งป่าเมิร์ควู้ด ก็ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิก คณะพันธมิตรแห่งแหวน
ต่อมาภายหลัง เอลฟ์จากลอธลอริเอน ได้เข้ามาโจมตีและทำลาย ปราการแห่งโดลกุลดัวร์ จากนั้นเมิร์ควู้ดจึงได้กลับคืนสู่สภาพเดิม ปราศจากเงามืดและความชั่วร้าย
เมอร์เซเดส-เบนซ์ แอกโทรส

| เมอร์เซเดส-เบนซ์ แอกโทรส |
| --- | --- |
เมอร์เซเดส-เบนซ์ แอกโทรส ใหม่ในประเทศฝรั่งเศส
ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: เมอร์เซเดส-เบนซ์
เริ่มผลิตเมื่อ: พ.ศ. 2539–ปัจจุบัน
แหล่งผลิต: เยอรมนี: เวิร์ธ จีน: ปักกิ่ง (ปักกิ่ง โฟตอน ไดม์เลอร์ ออโตโมทีฟ)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถบรรทุก
ระบบส่งกำลัง
แบตเตอรี่: eActros 300: 336 (ใช้ได้จริง 291) kWh eActros 400: 448 (ใช้ได้จริง 388) kWh eActros LongHaul: 600+ kWh
ชาร์จปลั๊ก: MCS
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: เมอร์เซเดส-เบนซ์ เอสเค
เมอร์เซเดส-เบนซ์ แอกโทรส (อังกฤษ: Mercedes-Benz Actros) เป็นรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่เมอร์เซเดส-เบนซ์ได้เปิดตัวในงานแสดงรถยนต์นานาชาติเยอรมนี (IAA) ณ เมืองฮันโนเฟอร์ ประเทศเยอรมนี เมื่อปี พ.ศ. 2539 เพื่อมาทดแทนรุ่น SK โดยทั่วไปมักใช้สำหรับการขนส่งระยะไกล การขนส่งเพื่อกระจายสินค้าหนัก และการขนส่งสำหรับงานก่อสร้าง ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ดีเซล 6 สูบเรียง พร้อมเทอร์โบชาร์จเจอร์และอินเตอร์คูลเลอร์ ในปี พ.ศ. 2545 ไดม์เลอร์ ทรักส์/ลอร์รีส์ ได้เปิดตัวแอกโทรสรุ่นที่สอง และในปี พ.ศ. 2550 ก็ได้เปิดตัวแอกโทรสรุ่นที่สาม แอกโทรสรุ่นที่สี่ ซึ่งมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "เดอะนิวแอกโทรส" ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554
ดูเพิ่ม

รถดัมป์
รถหัวลาก
รถกึ่งพ่วง และรถบรรทุกกึ่งพ่วง
แหล่งข้อมูลอื่น

official website
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Mercedes-Benz Actros
แม่แบบ:Mercedes-Benz
เมดีชี

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ:  สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส  ดยุกแห่งฟลอเรนซ์  แกรนด์ดยุกแห่งทัสกานี  ดยุกแห่งเออร์บิโน  ดยุกแห่งเนมูร์  ดยุกแห่งซีนา  ดยุกแห่งโรแวร์  ดยุกแห่งมอนเตเฟลโตร  พระสันตะปาปา 
ปกครอง: ดัชชีฟลอเรนซ์, แกรนด์ดัชชีแห่งทัสกานี, ดัชชีแห่งอูบิโน, ดัชชีแห่งโรแวร์ และดัชชีแห่งมอนเตเฟลโตร
เชื้อชาติ: ทุสคัน
สาขา: เจ้าชายแห่งออตตาเวียโน
ประมุขพระองค์แรก: คอสโม เดอ เมดีชี
ประมุขพระองค์สุดท้าย: เกียน กาสตอน เดอ เมดีชี แกรนด์ดยุกแห่งทัสกานี
สถาปนา: คริสต์ศตวรรษที่ 14
สิ้นสุด: ค.ศ. 1743
ด ค ก
ตระกูลเมดีชี (อังกฤษ: Medici) เป็นตระกูลที่มีอำนาจและอิทธิพลทางการเมืองของฟลอเรนซ์ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 สมาชิกจากตระกูลนี้ 3 คนได้เป็น พระสันตะปาปา (สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10, สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7,  และ สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 11) และนักปกครองของฟลอเรนซ์เองโดยเฉพาะโลเรนโซ เด เมดีชี ก็เป็นผู้อุปถัมภ์งานชิ้นสำคัญๆ ในสมัยเรอเนซองส์ ต่อมาตระกูลเมดีชีก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ของฝรั่งเศสและอังกฤษ
ความมีอิทธิพลของตระกูลเมดีชีสามารถทำให้ฟลอเรนซ์กลายมามีบทบาทสำคัญต่อความรุ่งเรืองของศิลปะและสถาปัตยกรรม ตระกูลเมดีชีและตระกูลสำคัญอื่นๆของประเทศอิตาลีในสมัยนั้นเช่น ตระกูลวิสคอนติ  (Visconti) ตระกูลสฟอร์เซ  (Sforza) ตระกูลต่างๆ จากมิลาน ตระกูลเอสเตแห่งเฟอร์รารา (Este of Ferrara) ตระกูลกอนซากาจากมานตัว (Gonzaga of Mantua) และตระกูลอื่นๆ ต่างก็มีส่วนสำคัญในความเจริญของศิลปะเรอเนซองส์ และ สถาปัตยกรรมเรอเนซองส์
ธนาคารเมดีชีเป็นธนาคารที่มั่งคั่งที่สุดในทวีปยุโรปและกล่าวกันว่าตระกูลเมดีชีเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในยุโรปสมัยนั้น ซึ่งทำให้สามารถสร้างอำนาจทางการเมืองโดยเริ่มจากฟลอเรนซ์และอิตาลีจนในที่สุดก็ขยายไปทั่วยุโรป  สิ่งที่ตระกูลเมดีชีเป็นต้นตำรับทางการบัญชีคือการปรับปรุงวิธีทำบัญชีโดยการลงหลักฐานที่สามารถทำให้ติดตามเงินเข้าเงินออกได้ง่ายขึ้น (double-entry bookkeeping system)
ประวัติ

ตระกูลเมดีชีเดิมมาจากชาวกสิกรในบริเวณมูเกลโล (Mugello) ทางตอนเหนือของฟลอเรนซ์ หลักฐานครั้งแรกที่กล่าวถึงครอบครัวนี้ก็มาจากเอกสารที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1260
ที่มาของชื่อ “เมดีชี” ไม่เป็นที่ทราบแน่นอนแต่คำว่า “เมดีชี” ในภาษาอิตาลีหมายถึง “หมอยา” สมาชิกตระกูลเมดีชีเริ่มมามีตำแหน่งสำคัญๆ เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในกิจการค้าขายขนแกะ โดยเฉพาะกับประเทศฝรั่งเศส และ ประเทศสเปน ถึงแม้ว่าจะเริ่มมีชื่อเสียงทางการปกครองในบางเมืองแต่ก็ยังไม่มีความสำคัญมากเท่าตระกูลใหญ่ๆ เช่นตระกูลอัลบิซซิ (Albizzi) หรือ ตระกูลสโตรซซิ (Strozzi) สมาชิกที่สำคัญคนหนึ่งที่น่าจะกล่าวถึงในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ก็คือซาลเวสโตร เดอ เมดีชี (Salvestro de Medici) ผู้เป็นวาทกรของ สมาคมพ่อค้าขนแกะระหว่างการปฏิวัติชิออมปิ (Ciompi) จนถูกเนรเทศเมื่อปี ค.ศ. 1382 การที่ตระกูลเมดีชีเข้าไปมีส่วนในการปฏิวัติอีกครั้งหนึ่งเมื่อปีค.ศ. 1400 ทำให้ทั้งตระกูลถูกห้ามเข้ามาเกี่ยวข้องกับการเมืองและการปกครองของเมืองฟลอเรนซ์เป็นเวลาราว 20 ปี ยกเว้นเมื่ออาเวราร์โด (Averardo (Bicci) de Medici) ก่อตั้งวงศ์เมดีชี (Medici dynasty)
จิโอวานนิ ดิ บิชชิ (Giovanni di Bicci de Medici) ผู้เป็นลูกชายของอาเวราร์โด สร้างความร่ำรวยให้แก่ครอบครัวเมดีชีเพิ่มขึ้นอีกโดยการก่อตั้ง “ธนาคารเมดีชี” และกลายเป็นผู้ที่ร่ำรวยที่สุดในฟลอเรนซ์ ถึงแม้ว่าจิโอวานนี ดิ บิชชิจะไม่มีตำแหน่งทางการเมืองแต่ก็ได้รับการสนับสนุนเมื่อจิโอวานนิเสนอวิธีเก็บภาษีแบบสัดส่วน (proportional taxing system) โคสิโม เดอ เมดีชี หรือที่รู้จักกันในนาม “โคสิโมผู้อาวุโส” ผู้เป็นลูกชายของจิโอวานนิดำเนินกิจการต่อมาเมื่อปี ค.ศ. 1434 ในฐานะ “gran maestro” หรือ  “grand master” ในภาษาอังกฤษและได้รับตำแหน่งประมุขของรัฐฟลอเรนซ์อย่างไม่เป็นทางการ
ตระกูลเมดีชี สาย “อาวุโส” ที่สืบสายมาจาก “โคสิโมผู้อาวุโส” ปกครองรัฐฟลอเรนซ์มาจนเมื่อ อเลสซานโดร เดอ เมดีชีผู้เป็นดยุกคนแรกของฟลอเรนซ์ถูกลอบสังหารเมื่อปี ค.ศ. 1537 การปกครองของตระกูลเมดีชีถูกขัดจังหวะลงสองหน (ระหว่างปี ค.ศ. 1494 ถึงปี ค.ศ. 1512 และ ระหว่างปี ค.ศ. 1527 ถึงปี ค.ศ. 1530) เมื่อมีการปฏิวัติจากประชาชนขับตระกูลเมดีชีออกจากเมือง
อำนาจของตระกูลเมดีชีจึงผ่านไปยังสาย “เล็ก” ที่สืบสายมาจากลอเรนโซ ดิ โคสิโม เดอ เมดีชี หรือที่รู้จักกันในนาม “ลอเร็นโซผู้พ่อ” ผู้เป็นลูกคนเล็กของจิโอวานนี ดิ บิชชิ โดยเริ่มจากโคสิโมที่ 1 เดอ เมดีชี หรือ “Cosimo the Great” การขยายอำนาจของตระกูลเมดีชีบรรยายไว้อย่างละเอียดโดยเบเนเด็ตโต เดอี (Benedetto Dei)
โคสิโมที่ 1 และพ่อเริ่มวางรากฐานตระกูลเมดีชีในทางการธนาคาร การผลิต (รวมทั้งการให้สัมปทานทางธุรกิจ) ทางฐานะทางการเงิน ทางศิลปะ ทางการอุปถัมภ์ศิลปิน และทางศาสนาเพื่อที่จะให้ตระกูลนี้มีอำนาจเป็นเวลานานหลายชั่วคนต่อมา ว่ากันว่าในสมัยของโคสิโม ครึ่งหนี่งของประชากรชาวฟลอเรนซ์เองก็ทำงานให้กับตระกูลเมดีชีในกิจการอย่างใดอย่างหนึ่ง
คริสต์ศตวรรษที่ 15

เปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดีชี (Piero di Cosimo de Medici) (ค.ศ. 1416-ค.ศ. 1469) ผู้เป็นลูกชายของโคสิโมที่ 1 มีอำนาจอยู่เพียง 5 ปี  (ค.ศ. 1464-ค.ศ. 1469) จนลอเรนโซ เดอ เมดีชี ผู้เป็นหลานปู่ที่จักกันในนาม “Lorenzo the Magnificent”--ลอเร็นโซผู้ปรีชา  (ค.ศ. 1449-ค.ศ. 1492) มาดำเนินกิจการและการปกครองอย่างมีความสามารถต่อ แต่ความจริงแล้วตำแหน่ง  “the Magnificent” เป็นตำแหน่งท้ายชื่อที่ใช้กันบ่อยและมิได้มีความหมายสมกับความหมายของคำ
ลอเร็นโซ เดอ เมดีชีก็เช่นเดียวกับสมาชิกตระกูลเมดีชีคนอื่นที่พยายามรักษาความสำคัญของตระกูลไว้โดยการวางอนาคตและอาชีพให้ลูกๆ ลอเร็นโซสอนให้ เปียโรที่ 2 มีความแข็งแกร่ง ให้จิโอวานนี เป็นผู้คงแก่เรียน และจุยเลียโน (คนละคนกัยจุยเลียโนผู้เป็นพี่ของลอเร็นโซ) เป็นคนดี จุยเลียโนผู้เป็นพี่ของลอเร็นโซถูกลอบสังหารในวัดเมื่อวันอีสเตอร์เมื่อปีค.ศ. 1478 ลอเร็นโซจึงรับเลี้ยง จุยลิโอ ลูกชายของจุยเลียโนเป็นบุตรบุญธรรม ผู้ซึ่งต่อมาได้เป็นสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7  (ค.ศ. 1478-ค.ศ. 1535) เปียโรที่ 2 ผู้เป็นลูกของลอเร็นโซ เดอ เมดีชีเองได้เป็นประมุขของฟลอเรนซ์ต่อมาหลังจากที่ลอเร็นโซเสียชีวิตแต่เปียโรไม่มีความสามารถเหมือนพ่อ จึงมีส่วนที่ทำให้ครอบครัวเมดีชีถูกไล่ออกจากเมือง
ตระกูลเมดีชีมีอำนาจมากที่สุดในอิตาลีในสมัยนั้นจากการที่มีสมาชิกในตระกูลได้เป็นพระสันตะปาปาสององค์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 -- สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 และ สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 -- ซึ่งทำให้เมดีชีกลายเป็นผู้ปกครองโรม และ ฟลอเรนซ์โดยปริยาย พระสันตะปาปาทั้งสององค์เป็นผู้มีบทบาทในการอุปถัมภ์ศิลปะ ตระกูลเมดีชีอีกคนหนึ่งที่ได้เป็นพระสันตะปาคืออเลสซานโดร อ็อตาวิอาโน (Alessandro Ottaviano de' Medici) ผู้ต่อมาเป็น สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 11
สมาชิกที่สำคัญที่สุดในตระกูลเมดีชี ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 คือ โคสิโมที่ 1 (Cosimo I de Medici) ผู้ที่กลับมาจากการปลดเกษียณที่มูเกลโลมาเป็นประมุขสูงสุดของแคว้นทัสเคนี ได้ชัยชนะในการรบกับรัฐเซียนนาเมืองคู่ปรับ และเป็นผู้ก่อตั้ง ราชอาณาจักรฟลอเรนซ์ (Grand Duchy of Tuscany)