stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เสือจากัวร์
ลักษณะทั่วไป

เสือจากัวร์เป็นเสือที่ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกา ชื่อ “จากัวร์” เพี้ยนมาจากชื่อในภาษาอินเดียนแดงว่า “yaguara” มีความหมายว่า สัตว์ร้ายที่ฆ่าเหยื่อด้วยการกระโจนตะครุบครั้งเดียว ชนเผ่าในอเมริกากลางและอเมริกาใต้หลายเผ่าใช้เสือจากัวร์เป็นสัญลักษณ์ของความมีอำนาจของวัฒนธรรมตน
เสือจากัวร์มีลักษณะคล้ายเสือดาวมาก มีขนสั้นเกรียน สีพื้นตั้งแต่เหลืองทอง น้ำตาลอมเหลือง จนถึงน้ำตาลแดง บริเวณหัว คอ และขามีลายเป็นจุดดำ หลังและสีข้าง มีลายดอกคล้ายเสือดาว ลายดอกอาจขาดไม่เต็มวง กลางดอกมีจุดดำหนึ่งจุดหรือมากกว่า ปากกว้าง ม่านตามีสีหลากหลายตั้งแต่สีเหลืองทองจนถึงเหลืองอมเขียว หูค่อนข้างเล็ก สั้น และกลม หลังหูดำมีแต้มสีขาวกลางใบหู ขาสั้นและใหญ่ อุ้งตีนกว้าง หางค่อนข้างสั้นและหนา มีจุดทั่วทั้งหาง ปลายหางดำ ลำตัวยาว 120-180 เซนติเมตร น้ำหนัก 70-120 กิโลกรัม จากัวร์ดำก็พบได้บ่อย ส่วนจากัวร์เผือกมีบ้างแต่ไม่มากนัก
เสือจากัวร์กับเสือดาวอาศัยอยู่ต่างทวีป จึงไม่มีโอกาสสับสนเมื่อพบเห็นในธรรมชาติ แต่ในสวนสัตว์ที่มีเสือทั้งสองชนิดอยู่ด้วยกันอาจทำให้ผู้พบเห็นสับสนในการจำแนกชนิด เทียบกับเสือดาวแล้ว เสือจากัวร์มีรูปร่างล่ำสันกว่า หัวกว้างและหน้าสั้นกว่า ขาสั้นและใหญ่กว่า หางใหญ่กว่า ลายดอกตามลำตัวใหญ่กว่า ความสับสนระหว่างเสือสองชนิดนี้ยิ่งมากขึ้นในจากัวร์ดำ เพราะในภาษาอังกฤษบางครั้งก็เรียกจากัวร์ดำว่า black panther เหมือนกับเสือดำ
ลักษณะของเสือจากัวร์ในแต่ละสถานที่ยังแตกต่างกันด้วย จากัวร์ในป่าทึบของแอ่งอเมซอนมีขนาดเพียงครึ่งหนึ่งของจากัวร์ที่อาศัยในป่าเปิด ซึ่งอาจเป็นผลจากการที่สัตว์เหยื่อในป่าเปิดมีขนาดใหญ่กว่าและมีมากกว่า จากการสำรวจจากัวร์ในป่าฝนของอเมริกากลาง จากัวร์ตัวผู้มีน้ำหนักเฉลี่ย 57 กิโลกรัม ตัวเมียมีน้ำหนักเฉลี่ย 42 กิโลกรัม ส่วนจากัวร์ในปันตานัลของบราซิลตัวผู้มีน้ำหนักเฉลี่ย 100 กิโลกรัม ตัวเมีย 76 กิโลกรัม สีสันของจากัวร์ในป่าทึบก็ค่อนข้างคล้ำกว่าจากัวร์ในป่าเปิด ความสัมพันธ์เช่นนี้ก็พบได้ในเสือดาวเช่นกัน ซึ่งเป็นการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแสงน้อยในป่าทึบ
วิวัฒนาการ

คาดว่าจากัวร์มีวิวัฒนาการมาจากบรรพบุรุษคล้ายเสือดาวในยูเรเชียที่ได้อพยพมายังทวีปอเมริกาเหนือผ่านทางสะพานแบริง จากัวร์รุ่นบุกเบิกตัวใหญ่กว่าในปัจจุบัน แต่ต่อมาตัวหดเล็กลงและขาสั้นลงในยุคไพลโตซีน การที่ขาหดสั้นลงอาจเป็นการปรับตัวให้เข้ากับการอาศัยในโลกสามมิติที่ต้องมีทั้งการวิ่ง ปีนป่าย และว่ายน้ำ
การจำแนก

เสือจากัวร์เป็นสัตว์ที่มีถิ่นกระจายพันธุ์กว้างขวางมาก และแบ่งออกเป็นชนิดย่อย ๆ ได้ดังนี้
P. o. arizonensis (Goldman, 1932) – จากัวร์แอริโซนา
P. o. centralis (Mearns, 1901) – จากัวร์อเมริกากลาง
P. o. goldmani (Mearns, 1901) – จากัวร์คาบสมุทรยูกาตัง
P. o. hernandesii (Gray, 1857) – จากัวร์เม็กซิโกตะวันตก
P. o. onca (Linnaeus, 1758) – จากัวร์บราซิลตะวันออก
P. o. palustris (Ameghino, 1888) – จากัวร์ใต้แห่งแม่น้ำแอมะซอน
P. o. paraguensis (Hollister, 1914) – จากัวร์ปารากวัย
P. o. peruviana (de Blainville, 1843) – จากัวร์เปรู
P. o. veraecrucis (Nelson & Goldman, 1933) – จากัวร์ตะวันออกเฉียงเหนือ
เขตกระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่อาศัย

เสือจากัวร์ชอบน้ำเป็นพิเศษ อาศัยในป่าใกล้แม่น้ำ ทะเลสาบ หรือลำธาร และยังพบในที่ราบหรือทุ่งหญ้าที่น้ำท่วมในฤดูน้ำหลากด้วย เช่นที่ปันตานัลในบราซิลและยาโนสในเวเนซุเอลา ทุ่งปัมปัส บางครั้งก็พบหากินในป่าไม้แคระและทุ่งหญ้าด้วย ปกติจากัวร์ชอบที่ต่ำมากกว่าบนป่าเขา ไม่เคยพบในที่ราบสูงของเม็กซิโก อย่างไรก็ตามเคยพบเสือจากัวร์ที่ระดับสูงสุดถึง 3,800 เมตรในคอสตาริกา ส่วนในเทือกเขาแอนดีสเคยพบจากัวร์ที่ระดับสูงถึง 2,700 เมตร
จาร์กัวร์พบได้เกือบทั่วอเมริกาใต้และอเมริกากลาง รวมไปถึงตอนใต้ของสหรัฐอเมริกาด้วย มีฐานที่มั่นสำคัญอยู่ในป่าฝนลุ่มน้ำอเมซอน อย่างไรก็ตามในพื้นที่อื่นส่วนใหญ่ประชากรเสือจากัวร์ได้ลดลงจนบางแห่งถึงกับหายสาบสูญ โดยเฉพาะทางตอนเหนือของเขตกระจายพันธุ์ในประเทศสหรัฐอเมริกากับเม็กซิโก และทางทุ่งหญ้าปัมปัสในอาร์เจนตินาตลอดจนถึงอุรุกวัย ประเทศที่ยังมีเสือจากัวร์อยู่คือ อาร์เจนตินา เบลีซ โบลิเวีย บราซิล โคลอมเบีย คอสตาริกา เอกวาดอร์ เฟรนช์เกียนา กัวเตมาลา กายอานา ฮอนดุรัส เม็กซิโก นิคารากัว ปานามา ปารากวัย เปรู ซูรินาเม สหรัฐอเมริกา เวเนซุเอลา ส่วนในประเทศเอลซาลวาดอร์และอุรุกวัยไม่พบอีกต่อไปแล้ว
นอกจากลุ่มน้ำอเมซอนแล้ว ยังมีพื้นที่เป็นที่มั่นสำคัญของประชากรจากัวร์ก็คือ ป่าต่ำเขตร้อนในอเมริกากลาง เช่น เซลวามายาในกัวเตมาลา เม็กซิโก และเบลีส กับพื้นที่แคบ ๆ ในโชโก-ดาเรียนในปานามาและโคลอมเบีย จนถึงฮอนดุรัสตอนเหนือ ความหนาแน่นของจากัวร์ในป่าฝนแถบเซลวามายาในเบลีสสูงมากถึง 7.5-8.8 ตัวต่อ 100 ตารางกิโลเมตร
ความหนาแน่นของจากัวร์ตัวเต็มวัยในปันตานัลในบราซิลอยู่ที่ประมาณ 6.6-6.7 ตัวต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ส่วนในกรานชาโกของโบลิเวียอยู่ที่ประมาณ 2.2-5 ตัวต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ในแอ่งอเมซอนของโคลอมเบียอยู่ที่ประมาณ 2.2-4.5 ตัวต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ในอุทยานแห่งชาติมาดิดีของโบลิเวียซึ่งอยู่ในลุ่มแม่น้ำอเมซอน ความหนาแน่นอยู่ที่ประมาณ 2.8 ตัวต่อ 100 ตารางกิโลเมตร
อุปนิสัย

เสือจากัวร์ว่ายน้ำและปีนต้นไม้ได้คล่องแคล่ว แม้เรื่องปีนป่ายจะไม่เก่งเท่าเสือดาว แต่ก็สามารถจับลิงบนกิ่งไม้ที่ไม่สูงนักได้ อย่างไรก็ตาม จากัวร์มักหาเหยื่อบนพื้นดินมากกว่า มีสัตว์มากกว่า 85 ชนิดที่อยู่ในเมนูประจำของจากัวร์ อาหารโปรดมักเป็นสัตว์ใหญ่อย่างสมเสร็จ หมูป่าเพ็กคารี กวาง แต่หากจำเป็นก็กินได้ไม่เลือก เช่น อะกูตี คาปิบารา สลอท ลิง สกังก์ เม่น โคแอตี นาก อาร์มาดิลโล นก เคแมน อีกัวนา งู เต่า และปลา ในบราซิลและเวเนซุเอลามีการทำฟาร์มเปิดหลายแห่งที่ใกล้เขตหากินของจากัวร์ ทำให้สัตว์เลี้ยงตกเป็นอาหารของจากัวร์ไปด้วย หากจากัวร์กินอาหารไม่หมดในคราวเดียว มันมักเอาเหยื่อไปซ่อนเพื่อจะกลับมากินต่อในคราวหลัง
วิธีฆ่าเหยื่อของจากัวร์ต่างจากเสือชนิดอื่น จากัวร์มีกรามที่แข็งแรงที่สุดในบรรดาเสือทั้งหมด มันใช้วิธีกัดหัวจนเขี้ยวเจาะทะลุกะโหลก จึงล่าเหยื่อได้มากชนิดรวมถึงสัตว์ที่มีเกราะแข็งเช่นอามาร์ดิลโลหรือเต่า
จากัวร์หากินตอนกลางคืนเป็นหลัก ส่วนใหญ่มีกิจกรรมมากที่สุดช่วงฟ้าสางและหัวค่ำ แต่ในพื้นที่ใกล้ชุมชน จากัวร์มีแนวโน้มจะหากินกลางคืนมากกว่า ปกติหากินโดยลำพัง เป็นสัตว์หวงถิ่นอาศัย แสดงอาณาเขตด้วยปัสสาวะ พื้นที่หากินมากน้อยต่างกันมากแล้วแต่ท้องที่ บางพื้นที่อาจกว้างเพียง 33 ตารางกิโลเมตรสำหรับตัวผู้และ 10 ตารางกิโลเมตรสำหรับตัวเมีย แต่ในบางพื้นที่เช่นในคาบสมุทรยูกาตันในบราซิล ทั้งตัวผู้และตัวเมียครองพื้นที่หากินมากถึง 142 ตารางกิโลเมตร แต่ละวันจากัวร์ตัวผู้เดินทางเป็นระยะทางราว 3.3+1.8 กิโลเมตร ซึ่งมากกว่าตัวเมียมาก (1.8+2.5 กิโลเมตร) ในฤดูแล้งจะเดินทางมากขึ้น จากัวร์ตัวผู้มักพักในพื้นที่ขนาดย่อมผืนหนึ่งเป็นเวลาราวสัปดาห์หนึ่งก่อนที่จะย้ายไปหากินในส่วนอื่นของอาณาเขตต่อไป
ชีววิทยา

เสือจากัวร์ตัวเมียเป็นสัดได้ตลอดทั้งปี ไม่มีฤดูกาลผสมพันธุ์แน่นอน ในพื้นที่ทางเหนือ มักผสมพันธุ์ในเดือนธันวาคมและมกราคม และออกลูกในเดือนเมษายนจนถึงเดือนพฤษภาคม ตัวเมียมีช่วงเวลาที่เป็นสัดนานประมาณ 13 วัน คาบการเป็นสัด 37 วัน ตั้งท้องนานราว 91-111 วัน ออกลูกครั้งละ 1-4 ตัว ส่วนใหญ่ 2 ตัว ลูกเสือแรกเกิดหนัก 700-900 กรัม มีขนปุกปุย สีครีมอ่อน มีลายจุดกลมสีดำอยู่ทั่วตัวและบริเวณหน้ามีลายเส้น ตาลืมได้เมื่ออายุได้ 11-13 วัน เดินได้เมื่ออายุ 18 วัน เมื่ออายุได้ 70 วันก็เริ่มกินอาหารแข็งได้ หย่านมได้เมื่ออายุได้ 4-5 เดือน ลูกเสือจะอยู่กับแม่นานประมาณ 2 ปีก่อนที่จะแยกย้ายไปหากินเอง จากัวร์สาวที่อายุได้ 2-3 ปีก็จะโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวและเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์แล้ว ส่วนตัวเสือหนุ่มต้องรอให้อายุ 3-4 ปี
ในธรรมชาติ เสือจากัวร์มีอายุขัย 12-16 ปี ในแหล่งเพาะเลี้ยงอาจอยู่ได้ถึง 22 ปี
สถานภาพ

ปัจจุบัน เสือจากัวร์เป็นสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์เนื่องจากถูกล่าและป่าที่เป็นแหล่งอาศัยก็ถูกรุกรานและเพื่อการเกษตรและเลี้ยงปศุสัตว์ รวมถึงมีการล่าเพื่อส่งขายในตลาดค้าสัตว์ป่าด้วย โดยที่โบลิเวียเป็นหนึ่งในประเทศที่มีการล่าสูงสุด เนื่องจากกฎหมายนั้นใช้บังคับได้ไม่เต็มที่ คาดว่ามีจำนวนเสือจากัวร์ในโบลิเวียประมาณ 15,000 ตัว
นอกจากนี้แล้วยังมีการล่าเพื่อกระดูกหรือเขี้ยวอีกด้วย โดยเป็นความต้องการจากประเทศจีนตามความเชื่อในเรื่องความศักดิ์สิทธิ์ของอวัยวะส่วนต่าง ๆ ของเสือ โดยเป็นความต้องการแทนที่เสือโคร่งในทวีปเอเชีย เขี้ยวของเสือจากัวร์ชิ้นหนึ่งอาจมีราคาถึง 100–200 ดอลลาร์สหรัฐ
ภัยคุกคาม

เสือจากัวร์ไม่มีศัตรูในธรรมชาติ ไม่มีสัตว์ผู้ล่าใดที่แข็งแรงพอจะต่อกรกับจากัวร์จอมพลังได้ ศัตรูของจากัวร์มีเพียงอย่างเดียวคือ มนุษย์
ในช่วงทศวรรษที่ 1960-1970 จำนวนของจากัวร์ลดลงต่ำมาก มีจากัวร์ถูกฆ่ามากถึงปีละ 18,000 ตัว ส่วนใหญ่ถูกฆ่าเพื่อเอาหนัง ต่อมามีการรณรงค์ต่อต้านเสื้อขนสัตว์มาก ทำให้แฟชั่นเสื้อขนสัตว์เริ่มซบเซา การล่าเพื่อเอาหนังจึงไม่ใช่ภัยหลักอีกต่อไป ปัจจุบันภัยคุกคามหลักคือการตัดไม้ทำลายป่าและการที่ป่าที่อยู่ถูกซอยออกเป็นผืนน้อยแยกจากกัน ส่วนการล่าก็ยังคงมีอยู่โดยมักมีสาเหตุจากการที่มันเป็นอันตรายต่อสัตว์เลี้ยงในฟาร์มเปิดของชาวบ้าน โดยเฉพาะในอเมริกากลางซึ่งมีการตัดไม้ทำลายป่ามาก เสือจากัวร์จึงมีโอกาสเผชิญหน้ากับมนุษย์บ่อยครั้งและมักถูกกำจัดทิ้งทันทีที่ถูกพบเห็น
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Panthera onca ที่วิกิสปีชีส์
โครงการโบอิงเยลโลว์สโตน

แผนภูมิแสดงความจุผู้โดยสารของเครื่องบินรุ่นปัจจุบัน และเครื่องบินรุ่นทดแทน
โครงการโบอิงเยลโลว์สโตน (Boeing Yellowstone Project) เป็นโครงการคิดค้นเทคโนโลยีใหม่ ที่จะนำมาทดแทนเครื่องบินโดยสารโบอิงในทุกๆ รุ่น ได้แก่ การนำเอาวัสดุคอมโพสิตมาใช้สร้างลำตัวเครื่องบิน, พัฒนาเครื่องยนต์ให้มีประสิทธิภาพในการใช้เชื้อเพลิงมากขึ้น และนำเอาระบบอิเลคทรอนิคมาใช้มากขึ้น
โดยเยลโลสโตน โปรเจกต์ แบ่งออกเป็น 3 โครงการย่อย ก็คือ
Y1 เพื่อทดแทนเครื่องรุ่น 737 โดยเน้นตลาดผู้โดยสารขนาด 80 ถึง 200 คน ต่อเที่ยวบิน ซึ่งคาดว่าจะเป็นโครงการที่สองที่โบอิงจะพัฒนา
Y2 เพื่อทดแทนเครื่องรุ่น โบอิง 757-300 และ767 รวมไปถึงเครื่องรุ่นโบอิง 777-200 โดยแรกเริ่มโครงการนั้น Y2 จะพัฒนาเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงโซนิค ครุยเซอร์ แต่ก็ได้เปลี่ยนไปเป็น 787 ซึ่งเน้นตลาดผู้โดยสารขนาด 200 ถึง 350 คน ต่อเที่ยวบิน
Y3 เพื่อทดแทนเครื่องรุ่น โบอิง 777-300 และ747 โดยเน้นตลาดผู้โดยสารขนาด 300 คน ต่อเที่ยวบินขึ้นไป และคาดว่าจะเป็นโครงการที่สามที่โบอิงจะพัฒนา
แหล่งข้อมูลอื่น

เครื่องบินแห่งอนาคต จาก aerospaceweb.org, วันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2546 (อังกฤษ)
เครื่องบินทรงประสิทธิภาพของโบอิง เก็บถาวร 2006-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก Flug Revue, พ.ศ. 2546 (อังกฤษ)
โบอิง 7E7 เก็บถาวร 2006-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก Flug Revue, พ.ศ. 2546 (อังกฤษ)
Not if... but when จาก Flight International, วันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 (อังกฤษ)
ความเป็นมาของเครื่องบินโบอิง 737 จาก www.b737.org.uk, วันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2548 (อังกฤษ)
แพตทริเซีย เฮยส์

แพตทริเซีย เฮยส์
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ
:
ครอบครัว
:
ความทรงจำ
:
แพตทริเซีย เฮยส์ (22 ธันวาคม ค.ศ. 1909 – 19 กันยายน ค.ศ. 1998) เป็นนักแสดงหญิงชาวอังกฤษ แสดงภาพยนตร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 จนถึงปี ค.ศ. 1996
ผลงาน

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
1938: When We Are Married
1957: The Benny Hill Show
1957 ถึง 1958: Educated Evans
1958 ถึง 1960: Hancock
1962 ถึง 1966: Hugh and I
1967 ถึง 1969: The Very Merry Widow
1968 ถึง 1969: According To Dora
1968 ถึง 1969: The World of Beachcomber
1969: Catweazle
1970: Grasshopper Island
1971: Edna, the Inebriate Woman
1971: The Trouble With Lilian
1971 ถึง 1972: The Last of the Baskets
1972: The Goodies
1974: Holiday With Strings
1977: London Belongs To Me
1980: Juliet Bravo
1980 ถึง 1982: Spooner's Patch
1981: Till Death...
1983: The Witches and the Grinnygog
1983 ถึง 1984: The Lady Is a Tramp
1984: The Neverending Story
1984: Hammer House of Mystery and Suspense
1985: Marjorie & Men
1993: Lovejoy
1995: Heartbeat
แหล่งข้อมูลอื่น

Patricia Hayes ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่น้ำเถา

ลำน้ำสาขาของแม่น้ำหวงในประเทศจีน
ทิวทัศน์ของแม่น้ำเถา
แม่น้ำเถา, แม่น้ำเถาเหอ (จีน: 洮河; พินอิน: Táo Hé) หรือ Lu Chu (ทิเบต: ཀླུ་ཆུ, ไวลี: klu chu) เป็นลำน้ำสาขาทางฝั่งขวาของแม่น้ำหวงในประเทศจีน มีต้นน้ำจากเขาซีชิง (西倾山) ใกล้กับชายแดนระหว่างมณฑลกานซู่และมณฑลชิงไห่ ไหลไปทางตะวันออกผ่านจังหวัดปกครองตนเองทิเบตกานหนาน จากนั้นจึงไหลขึ้นเหนือตามแนวชายแดนระหว่างนครติ้งซีทางตะวันออกกับจังหวัดปกครองตนเองกานหนานและหลินเซี่ยทางตะวันตก ไหลเข้าแม่น้ำหวง (แท้จริงแล้วไหลเข้าอ่างเก็บน้ำหลิวเจียเสีย) ใกล้กับเมืองหลิวเจียเสีย (เมืองศูนย์กลางของอำเภอหย่งจิ้ง) ซึ่งเหนือเขื่อนหลิวเจียเสียไปเล็กน้อย
โมริโอะ คาซามะ

| โมริโอะ คาซามะ |
| --- | --- |
เกิด:  (1949-04-26) 26 เมษายน ค.ศ. 1949 (75 ปี) เขตเซตางายะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1957–ปัจจุบัน
โมริโอะ คาซามะ (ญี่ปุ่น: 風間杜夫; โรมาจิ: Kazama Morio) เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1949 เป็นนักแสดงชายชาวญี่ปุ่น
ผลงาน > ภาพยนตร์

Wanpaku Ōji no Orochi Taiji (1963) – childhood Zushiōmaru (voice, credited as Tomohito Sumita)
Shiki Natsuko (1980)
Yūgure made (1980)
Fall Guy (1982) – Ginshirō
Theater of Life (1983)
Shanghai Rhapsody (1984)
The Tale of Genji (1987)
A Chaos of Flowers (1988)
Samurai Fiction (1998)
ปีกแห่งฝัน วันแห่งรัก (2013) – Satomi (voice)
A Bolt from the Blue (2014)
Honnō-ji Hotel (2017)
Flea-picking Samurai (2018)
Underdog (2020)
เด็กอาซากุสะ (2021)
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

Onna Taikōki (1981) – อาไซ นางามาซะ
Byakkotai (1986) – Matsudaira Katamori
Unmeitōge (1993)
Furuhata Ninzaburō (1996)
Celeb to Binbō Tarō (2008)
Massan (2015) – Kumatora Morino
Segodon (2018) – Saigō Kichibei
Yell (2020) – Mohei Gondō
ญี่ปุ่นวิปโยค 2023 (2021) – มาโกโตะ อิกูชิมะ
ผลงาน > แอนิเมชันโทรทัศน์

Akagi (2005–06) – Urabe
ผลงาน > แอนิเมชันโทรทัศน์ > ไลฟ์แอ็กชัน

แฟ้มลับคดีพิศวง (TV Asahi edition) – Fox Mulder (เดวิด ดูคอฟนี)
ผลงาน > แอนิเมชันโทรทัศน์ > อะนิเมชัน

เดอะซิมป์สันส์ – Fox Mulder
แหล่งข้อมูลอื่น

โมริโอะ คาซามะ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์
โฆเซ ลุยส์ เซเปดา

| โฆเซ ลุยส์ เซเปดา |
| --- | --- |
เกิด: 10 สิงหาคม พ.ศ. 2508
โฆเซ ลุยส์ เซเปดา (José Luis Zepeda) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2508 สถิติการชก 48 ครั้ง ชนะ 27 (น็อก 22) เสมอ 2 แพ้ 19
เกียรติประวัติ

แชมป์ WBC Continental Americas รุ่นมินิมัมเวท
ชิง 22 กันยายน 2534 ชนะน็อค โฆเซ ลุยส์ เบลาร์เด ยก 11 ที่ เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก
แชมป์ USBA รุ่นฟลายเวท
ชิง 12 ธันวาคม 2535 ชนะคะแนน สกอตตี โอลสัน ที่ รัฐแอริโซนา สหรัฐ
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ประเทศเม็กซิโก​รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 5 มีนาคม 2531 แพ้ทีเคโอ​ อุมเบร์โต กอนซาเลซ ยก 6 ที่ ติฆัวนา ประเทศเม็กซิโก
ชิงแชมป์โลก IBF รุ่นฟลายเวท 8 พฤษภาคม 2537 แพ้คะแนน พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์ ที่ ราชบุรี ประเทศไทย
ชิงแชมป์โลก IBF รุ่นฟลายเวท 18 กุมภาพันธ์ 2538 แพ้ทีเคโอ​ ฟรันซิสโก เตเฆโดร์ ยก 7 ที่ การ์ตาเฮนา ประเทศโคลัมเบีย
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นมินิมัมเวท เมื่อ 7 กรกฎาคม 2543 แพ้น็อค โฮเซ อันโตนิโอ อากีร์เร ยก 5 ที่ รัฐตาบัสโก ประเทศเม็กซิโก
โฆเซ ลุยส์ บูเอโน

| โฆเซ ลุยส์ บูเอโน |
| --- | --- |
เกิด: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2512
โฆเซ ลุยส์ บูเอโน (Jose Luis Bueno) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2512 สถิติการชก 41 ครั้ง ชนะ 30 (น็อค 21) เสมอ 2 แพ้ 9
เกียรติประวัติ

แชมป์ WBC Continental Americas รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท
ชิง 28 กันยายน 2534 ชนะคะแนนโดยเทคนิค อาร์มันโด ซาลาซาร์ ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 11 พฤศจิกายน 2534 ชนะคะแนน โฆเซ ลุยส์ เบฆากิล ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 22 พฤษภาคม 2535 ชนะคะแนน เอลบิส อัลบาเรซ ที่ เม็กซิโก
เสียแชมป์ 22 สิงหาคม 2535 แพ้คะแนน โฆเซฟิโน ซูอาเรส ที่ เม็กซิโก
แชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์​แบนตัมเวท​
ชิง 13 พฤศจิกายน 2536 ชนะคะแนน มุน ซ็อง-กิล ที่ เกาหลีใต้
เสียแชมป์ 4 พฤษภาคม 2537 แพ้คะแนน ฮิโรชิ คาวาชิมะ ที่ ญี่ปุ่น
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร​์แบนตัมเวท​ เมื่อ 18 มกราคม 2538 แพ้คะแนน ฮิโรชิ คาวาชิมะ ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 30 มีนาคม 2539 แพ้คะแนน เวย์น แมคคัลล็อก ที่ ไอร์แลนด์
ชิงแชมป์เฉพาะกาล WBC รุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 10 สิงหาคม 2539 แพ้ทีเคโอ​ ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 5 ที่ พิษณุโลก
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 16 พฤษภาคม 2541 แพ้น็อค เอริก โมราเลส ยก 2 ที่ สหรัฐ
แขวงบ้านช่างหล่อ

| แขวงบ้านช่างหล่อ |
| --- | --- |
แขวง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Khwaeng Ban Chang Lo
วัดครุฑเป็นวัดแห่งหนึ่งในแขวงบ้านช่างหล่อ
แผนที่เขตบางกอกน้อย เน้นแขวงบ้านช่างหล่อ
ประเทศ:  ไทย
เขตปกครองพิเศษ: กรุงเทพมหานคร
เขต: บางกอกน้อย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2.076 ตร.กม. (0.802 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 26,830 คน
 • ความหนาแน่น: 12,923.89 คน/ตร.กม. (33,472.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 10700
รหัสภูมิศาสตร์: 102005
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บ้านช่างหล่อ เป็นแขวงแขวงหนึ่งในเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร สภาพทั่วไปเป็นย่านการค้าและเขตที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก
ที่ตั้งและอาณาเขต

แขวงบ้านช่างหล่อครอบคลุมพื้นที่ตอนกลาง-ใต้ของเขตบางกอกน้อย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติตต่อกับแขวงบางขุนศรีและแขวงศิริราช มีถนนจรัญสนิทวงศ์ ทางรถไฟสายใต้ คลองวัดทอง และถนนสุทธาวาสเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงศิริราช มีถนนอิสรภาพ ถนนวังหลัง และคลองบ้านขมิ้นเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงวัดอรุณและแขวงวัดท่าพระ (เขตบางกอกใหญ่) มีคลองมอญเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงบางขุนศรี มีถนนจรัญสนิทวงศ์เป็นเส้นแบ่งเขต
ที่มาของชื่อแขวง

บ้านช่างหล่อเดิมเป็นชุมชนของช่างฝีมือที่มีฝีมือในการประดิษฐ์หรือหล่อพระพุทธรูป มีศูนย์กลางซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่บนถนนวังหลังใกล้กับแยกศิริราชและโรงพยาบาลศิริราช มีประวัติความเป็นมายาวนานตั้งแต่กรุงธนบุรีหรือต้นกรุงรัตนโกสินทร์ แต่ต่อมาทางการได้ห้ามการหล่อพระพุทธรูปอีก เนื่องจากสภาพเมืองมีการขยายตัวขึ้น มีบ้านเรือนและผู้มาอยู่อาศัยมากขึ้น เศษเปลวไฟจากการหล่อนั้นอาจกระเด็นไปโดนก่อให้เกิดอัคคีภัยได้ ทำให้โรงหล่อต่าง ๆ ในชุมชนบ้านช่างหล่อต้องปิดกิจการหรือย้ายไปอยู่ที่อื่น ปัจจุบันไม่มีโรงหล่อเหลืออยู่ในชุมชนบ้านช่างหล่อเลย โรงหล่อเดิมจึงเป็นเพียงสำนักงานเพื่อติดต่องาน ปัจจุบันชุมชนบ้านช่างหล่อจึงเหลือแต่เพียงชื่อเท่านั้น
การคมนาคม

ถนนสายหลักในพื้นที่แขวงบ้านช่างหล่อ ได้แก่
ถนนจรัญสนิทวงศ์
ถนนพรานนก
ถนนวังหลัง
ถนนอิสรภาพ
ถนนสายรองและทางลัดในพื้นที่แขวงบ้านช่างหล่อ ได้แก่
ถนนสุทธาวาส
ซอยจรัญสนิทวงศ์ 22 และซอยอิสรภาพ 37 (วัดอัมพวา)
ซอยจรัญสนิทวงศ์ 28 และซอยอิสรภาพ 39 (วัดดงมูลเหล็ก)
ซอยอิสรภาพ 44 (แสงศึกษา)
ดูเพิ่ม

เขตบางกอกน้อย
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ แขวงบ้านช่างหล่อ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′21″N 100°28′56″E﻿ / ﻿13.755712°N 100.482359°E﻿ / 13.755712; 100.482359
สโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมซิตี

สโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมซิตี เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในอังกฤษ ตั้งอยู่ที่เมืองเบอร์มิงแฮม ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1875 ในชื่อ สมอลล์ ฮีท อัลลิอานซ์ (Small Heath Alliance) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น สมอลล์ ฮีต ในปี ค.ศ. 1888 ได้เปลี่ยนเป็นสโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมในปี ค.ศ. 1905 และสุดท้ายก็เปลี่ยนมาเป็น สโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมซิตี ในปี ค.ศ. 1943 ปัจจุบันเล่นอยู่ในฟุตบอลลีกแชมเปียนชิปของฟุตบอลอังกฤษ
ประวัติสโมสร > 2023–ปัจจุบัน

หลังจากความพยายามในการเทคโอเวอร์สโมสร 2 ครั้งล้มเหลว บริษัทเชลบี บริษัทในเครือของ Knighthead Capital Management ในสหรัฐอเมริกา นำโดยทอม วากเนอร์ ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท ได้ซื้อหุ้นที่มีอำนาจควบคุมสโมสรและเป็นเจ้าของสโมสรโดยสมบูรณ์ในวันพฤหัสบดีที่ 13 กรกฎาคม 2023 แกร์รี คุก อดีตประธานเจ้าหน้าที่บริหารของแมนเชสเตอร์ซิตี ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งดังกล่าว และสโมสรได้รับการประชาสัมพันธ์อย่างมากจากการมาถึงของผู้ชนะซูเปอร์โบวล์ 7 สมัย ทอม เบรดี ในฐานะเจ้าของหุ้นส่วนน้อยและประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาของสโมสร
ผู้เล่น

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
อดีตผู้เล่น 50 คน ที่โด่งดัง

| Lane, JackieJackie Lane |  อังกฤษ |  | Forward | 1953–1956 | 46 | 14 | 50 | 14 |  |  |
| Campbell, DJDJ Campbell |  อังกฤษ |  | Forward | 2006–2007 | 43 | 9 | 50 | 12 |  |  |
อดีตผู้เล่น 50 คน ที่โด่งดัง > Current staff

| Position | Name |
| --- | --- |
Manager:: อเล็กซ์ แม็คลิช
First team coach:: Peter Grant
First team coach:: Andy Watson
Goalkeeping coach:: Dave Watson
Academy manager:: Kristjaan Speakman (caretaker)
เกียรติประวัติ

เกียรติประวัติที่สโมสรได้รับ:
Second Division / Division One / The Championship (level 2)
ชนะเลิศ: 1892–93, 1920–21, 1947–48, 1954–55
รองชนะเลิศ: 1893–94, 1900–01, 1902–03, 1971–72, 1984–85, 2006–07, 2008–09
Play-off winners: 2001–02
Third Division / Division Two / League One (level 3)
ชนะเลิศ: 1994–95
รองชนะเลิศ: 1991–92
FA Cup
รองชนะเลิศ: 1931, 1956
League Cup
ชนะเลิศ: 1963, 2011
รองชนะเลิศ: 2001
Inter-Cities Fairs Cup
รองชนะเลิศ: 1960, 1961
Associate Members Cup / Football League Trophy
ชนะเลิศ: 1991, 1995
Birmingham Senior Cup
ชนะเลิศ: 1905
แหล่งข้อมูลอื่น

สโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมซิตี ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมซิตี  |
| --- | --- |
 1 อีเทอริดจ์  3 Pedersen  4 Roberts  10 Jutkiewicz  11 Bela  12 ดีน  14 Clarke-Salter  15 Montero  16 McEachran  18 โชง  19 Maghoma  20 G. Gardner  21 รัดดี  23 Ramos  27 Trueman  29 Grounds  33 Keita  34 Šunjić  40 Hogan  44 Boyd-Munce  45 Burke  46 Redmond  47 Stirk  48 Concannon  49 Reid  50 Gordon  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: รูนีย์ 
| ด ค กอีเอฟแอลแชมเปียนชิป |
| --- | --- | --- |
| สโมสรในฤดูกาล 2024–25 |  แบล็กเบิร์นโรเวอส์  บริสตอลซิตี  เบิร์นลีย์  คาร์ดิฟฟ์ซิตี  คอเวนทรีซิตี  ดาร์บีเคาน์ตี  ฮัลล์ซิตี  ลีดส์ยูไนเต็ด  ลูตันทาวน์  มิดเดิลส์เบรอ  มิลล์วอลล์  นอริชซิตี  ออกซฟอร์ดยูไนเต็ด  พลิมัทอาร์ไกล์  พอร์ตสมัท  เปรสตันนอร์ธเอ็นด์  ควีนส์พาร์กเรนเจอส์  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด  เชฟฟีลด์เวนส์เดย์  สโตกซิตี  ซันเดอร์แลนด์  สวอนซีซิตี  วอตฟอร์ด  เวสต์บรอมมิชอัลเบียน  |  |
| ที่เคยอยู่ในแชมเปียนชิป |  แอสตันวิลลา  บาร์นสลีย์  เบอร์มิงแฮมซิตี  แบล็กพูล  โบลตันวอนเดอเรอส์  บอร์นมัท  เบรนต์ฟอร์ด  ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน  เบอร์ตันอัลเบียน  ชาร์ลตันแอธเลติก  โคลเชสเตอร์ยูไนเต็ด  ครูว์อเล็กซานดรา  คริสตัลพาเลซ  ดอนคาสเตอร์โรเวอส์  ฟูลัม  จิลลิงงัม  ฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์  อิปสวิชทาวน์  เลสเตอร์ซิตี  มิลตันคีนส์ดอนส์  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด  นอตทิงแฮมฟอเรสต์  ปีเตอร์โบโรยูไนเต็ด  เรดิง  รอเทอรัมยูไนเต็ด  สคันธอร์ปยูไนเต็ด  เซาแทมป์ตัน  เซาท์เอนด์ยูไนเต็ด  เวสต์แฮมยูไนเต็ด  วีแกนแอทเลติก  วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์  วิคัมบ์วอนเดอเรอส์  เยโอวิลทาวน์  |  |
| ผู้สนับสนุน |  โคคา-โคล่า (2004–10)  เอนพาวเวอร์ (2010–13)  สกายเบต (2013–ปัจจุบัน)  |  |
| ฤดูกาล |  2004–05  2005–06  2006–07  2007–08  2008–09  2009–10  2010–11  2011–12  2012–13  2013–14  2014–15  2015–16  2016–17  2017–18  2018–19  2019–20  2020–21  2021–22  2022–23  2023–24  2024–25  |  |
โดรนเรซซิง

| --- | --- |
โดรนเรซซิงทั่วไป
สมาพันธ์สูงสุด: สหพันธ์กีฬาทางอากาศนานาชาติ
เล่นครั้งแรก: ประเทศออสเตรเลีย
ลักษณะเฉพาะ
การปะทะ: ไม่
ผู้เล่นในทีม: ไม่
แข่งรวมชายหญิง: ใช่
หมวดหมู่: กีฬาทางอากาศ
อุปกรณ์: อากาศยานไร้คนขับ, อุปกรณ์แสดงภาพศีรษะ
จัดแข่งขัน
ประเทศ ภูมิภาค: ทั่วโลก
โอลิมปิก: ไม่
เอฟพีวีโดรนเรซซิง (เอฟพีวีย่อมาจากมุมมองบุคคลที่หนึ่งหรือผู้รับภาพวีดิทัศน์คนแรก) เป็นกีฬาชนิดหนึ่งที่ผู้แข่งขันต้องบังคับ "โดรน" (โดยทั่วไปคืออากาศยานควบคุมขนาดเล็ก หรืออากาศยานสี่ปีกหมุน) ติดตั้งกล้องไว้แล้วจึงแสดงภาพผ่านอุปกรณ์แสดงภาพศีรษะ โดยจะเป็นภาพสดขณะบังคับโดรน วัตถุประสงค์การแข่งขันเหมือนกับแอร์เรซซิงโดยจะต้องกระทำความเร็วเพื่อให้ถึงเป้าหมายภายในระยะเวลาเป้าหมาย โดรนเรซซิงเริ่มการแข่งขันครั้งแรกที่ประเทศออสเตรเลียในช่วงปลายปี พ.ศ. 2556 จนถึงช่วงต้นปี พ.ศ. 2557 โดยมีนักบินสมัครเล่นมารวมกันแข่งขันจำนวนมากในบริสเบนและเมลเบิร์น
โรงพยาบาลเวชการุณย์รัศมิ์

| โรงพยาบาลเวชการุณย์รัศมิ์ |
| --- | --- |
สำนักการแพทย์ กรุงเทพมหานคร

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เลขที่ 48 หมู่ 2 ถนนเลียบวารี แขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
หน่วยงาน
ประเภท: โรงพยาบาลรัฐ
สังกัด: สำนักการเเพทย์
บริการสุขภาพ
แผนกฉุกเฉิน: มี
จำนวนเตียง: 187 เตียง
ประวัติ
เปิดให้บริการ: พ.ศ. 2521
ลิงก์
เว็บไซต์: http://www.wkrhosp.go.th/
โรงพยาบาลเวชการุณย์รัศมิ์ [เวด-ชะ-กา-รุน-รัด] เป็นโรงพยาบาลในสังกัดสำนักการแพทย์ กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่เลขที่ 48 หมู่ 2 ถนนเลียบวารี แขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมี นายแพทย์สมชาย จึงมีโชค ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาล
ประวัติ

โรงพยาบาลเวชการุณย์รัศมิ์ แต่เดิมเป็นสถานีอนานัยชั้น 1 อำเภอหนอกจอก สังกัดกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข โดยมีการให้บริการเทียบเท่าโรงพยาบาล 10 เตียง เปิดให้บริการ พ.ศ. 2521 มีการให้บริการทำคลอดและอุบัติเหตุฉุกเฉิน ตลอด 24 ชั่วโมง ต่อมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 เปลี่ยนชื่อมาเป็น ศูนย์บริการสาธารณสุข 11 หนองจอก  และโอนมายังสังกัดสำนักอนามัย กรุงเทพมหานคร ต่อมาวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527 ได้ย้ายสถานที่มาสร้างโรงพยาบาลแห่งใหม่ในเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 3 ตารางวา มีจำนวนเตียง 30 เตียง และเปลี่ยนชื่อใหม่อีกครั้งเป็น โรงพยาบาลชุมชนหนอกจอก และเปลี่ยนเป็น โรงพยาบาลหนอกจอก ในเวลาต่อมา
วันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2538 ได้โอนจากสังกัดสำนักอนามัย มาสังกัดสำนักการแพทย์ จากนั้นมีขนาดเตียงเพิ่มเป็น 60 เตียง มีการเริ่มก่อสร้างอาคารอเนกประสงค์ และเพิ่มขนาดการให้บริการเป็น 76 เตียง พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระราชทานนามชื่อโรงพยาบาลใหม่เป็น "โรงพยาบาลเวชการุณย์รัศมิ์" เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ซึ่งมีความหมายว่า "การรักษาอันสว่างไสว ในความรัก ความกรุณา"
ปัจจุบันเปิดให้บริการเป็นโรงพยาบาล ขนาด 187 เตียง โดยเมื่อ พ.ศ. 2565 ได้ขยายบริการเปิดตึกผู้ป่วยสามัญศัลยกรรม ชั้น 5 เพื่อดูแลผู้ป่วยกระดูกและข้อ และเปิดให้บริการในส่วนของการดูแลฟื้นฟูผู้ป่วยระยะกลาง (Intermediate Care : IMC)
โพลีโฟนี ดิจิทัล

โพลีโฟนี ดิจิทัล (Polyphony Digital) เป็นบริษัทพัฒนาและผลิตวิดีโอเกมชุดเกมแข่งรถ แกรนทัวริสโม (Gran Turismo) ให้กับเครื่องเล่นต่างๆของทางบริษัทโซนี ได้แก่ เพลย์สเตชัน เพลย์สเตชัน 2 พีเอสพี เพลย์สเตชัน 3 และ เพลย์สเตชัน 4