stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คลิฟฟ์ ริชาร์ด

| คลิฟฟ์ ริชาร์ด |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: แฮร์รี โรเจอร์ เว็บบ์
เกิด:  (1940-10-14) 14 ตุลาคม ค.ศ. 1940 (84 ปี)
แนวเพลง: ร็อกแอนด์โรลล์ ,ป็อป, กอสเปล, คันทรี่
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง นักแสดง พิธีกร นักการกุศล
ช่วงปี: 1958-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: EMI, Decca, Columbia, Epic, Rocket, Papillon

เว็บไซต์: http://www.cliffrichard.org/
เซอร์ คลิฟฟ์ ริชาร์ด (อังกฤษ: Sir Cliff Richard) หรือชื่อจริง แฮร์รี โรเจอร์ เว็บบ์ (อังกฤษ: Harry Roger Webb) เกิดเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1940 เป็นนักร้อง นักแสดง นักธุรกิจและนักการกุศล ชาวอังกฤษ
ริชาร์ดเป็นศิลปินที่มียอดขายทั่วโลกมากกว่า 250 ล้าน ชุด และ ริชาร์ดมียอดขายจากซิงเกิลกว่า 21 ล้านซิงเกิลในสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นศิลปินที่ขายซิงเกิลดีที่สุดในประวัติศาสตร์อังกฤษอันดับสามรองจาก เดอะบีเทิลส์ และ เอลวิส เพรสลีย์  เซอร์ คลิฟฟ์ ริชาร์ด รู้จักกันในฉายา  "ปีเตอร์แพนออฟป็อป"
ริชาร์ดนั้นได้ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงอังกฤษ โดยการร้องเพลงแนวร็อกแอนด์โรลตามแบบสไตล์ของนักร้องชาวอเมริกันชื่อดังอย่าง เอลวิส เพรสลีย์ และ ลิตเทิล ริชาร์ด ริชาร์ดได้ร่วมทำเพลงกับวงแบ็กอัพซึ่งเป็นวงดนตรีร็อกแอนด์โรลชื่อดัง อย่างวงเดอะชาโดว์ส ริชาร์ดถูกเสนอว่าเป็นนักร้องอังกฤษที่โด่งดังมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ก่อนและระหว่างที่เดอะบีทเทิลส์จะมีเพลงเข้าชาร์ต เพลงฮิตเพลงแรกของเขา คือเพลง Move It ในปี ค.ศ. 1958 กล่าวได้ว่าเป็น   เพลงร็อกแอนด์โรลเพลงแรกในสหราชอาณาจักร ซึ่ง จอห์น เลนนอน อดีตสมาชิกวงเดอะบีเทิลส์ กล่าวไว้ว่า "ก่อนที่จะมีเพลงของ คลิฟฟ์ ริชาร์ด และ เดอะชาโดว์ส ไม่มีเพลงอะไรน่าฟังเลยในอุตสาหกรรมดนตรีอังกฤษ
เป็นระยะเวลา 59 ปีที่อยู่ในวงการ  เซอร์ คลิฟฟ์ ริชาร์ด ได้รับรางวัลมากมาย ได้แก่ แผ่นเสียงทองคำ แผ่นเสียงแพลตินั่ม ได้รับ 3 รางวัลจาก บริตอะวอดส์ ซึ่งประกอบไปด้วยสาขา นักร้องชายยอดเยี่ยมสองรางวัล และ รางวัลศิลปินอังกฤษที่มีผลงาน  ดีเด่น   ริชาร์ดมีซิงเกิลมากกว่า 130 ซิงเกิล มีอัลบั้ม และ อีพี ติดชาร์ทในสหราชอาณาจักรสูงสุด 20 อันดับ มากกว่าศิลปินคนใด   มี 67 ซิงเกิลติดชาร์ทในสหราชอาณาจักรสูงสุด 10 อันดับ และยังเป็นศิลปินอังกฤษเพียงคนเดียวที่มีซิงเกิลติดชาร์ทอันดับ 1 จำนวน 14 ซิงเกิล เป็นเวลากว่า 5 ทศวรรษติดต่อกัน ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1950 - 1990
คลาโรไลน์

คลาโรไลน์ (อังกฤษ: Claroline) เป็นระบบอีเลิร์นนิ่งอีกโปรแกรมหนึ่งที่กำลังพัฒนา และใช้อยู่ในปัจจุบันโดยเฉพาะในแถบประเทศทางยุโรป โดยได้ตั้งเป็นโครงการพัฒนาโปรแกรมขึ้นในปี 2000 หรือปี 2543 ที่มหาวิทยาลัยคาธอลิกของเมืองลัพเวี่ยน Catholic University of Louvain ประเทศเบลเยียม โดย โธมัส เดอ แพรเทีย (Thomas De Praetere ) โดยได้รับทุนสนับสนุนจากมูลนิธิลัพเวียน (Louvain Foundation)
นับตั้งแต่ปี 2004 หรือ ปี 2547เป็นต้นมา ก็ได่มีผู้ร่วมพัฒนาส่วนของโปรแกรมหลัก (Core System Code) คือ CERDECAM ซึ่งเป็นศูนย์วิจัยของ ECAM (Engineering higher school - Belgium).
ระบบอีเลิร์นนิ่งของคลาโรไลน์ เป็นโปรแกรมระบบประเภทแจกจ่ายให้นำไปใช้ฟรี แบบเปิดเผยรหัสต้นฉบับ (Free Software or Open Source Code) ที่อนุญาตและสามารถนำไปพัฒนาเพิ่มเติม ปรับปรุงแก้ไขตลอดจนนำแจกจ่ายต่อได้ ภายใต้สิทธิ์อนุญาตแบบ GNU
แหล่งข้อมูลอื่น

Claroline เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์ตัวอย่างการใช้งานฉบับภาษาไทย แห่งที่1 เก็บถาวร 2020-07-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ตัวอย่างการใช้งานฉบับภาษาไทย แห่งที่ 2 เก็บถาวร 2009-01-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คฤหาสน์เบรกเกอส์

| คฤหาสน์เบรกเกอส์ The Breakers |
| --- | --- |
ด้านหลังของคฤหาสน์เบรกเกอส์ ค.ศ. 2009
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 44 ถนนโอเคอร์พอยต์  เมืองนิวพอร์ต   รัฐโรดไอแลนด์  สหรัฐอเมริกา
ก่อสร้าง: ค.ศ.1893–1895
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 5
มูลค่า: 12 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
บริษัท
สถาปนิก: ริชาร์ด มอร์ริส ฮันต์ (Richard Morris Hunt)
เจ้าของ: สมาคมอนุรักษ์แห่งเทศมณฑลนิวพอร์ต (Preservation Society of Newport County) 


สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ขึ้นทะเบียนแห่งชาติของสหรัฐ
สิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐ
 
พื้นที่: 13 เอเคอร์
รูปแบสถาปัตยกรรม: ศิลปะเรอแนซ็องส์ อิตาลี
เลขอ้างอิง NRHP: 71000019
วันสำคัญ
ขึ้นทะเบียน NRHP: 10 กันยายน ค.ศ. 1971
ทะเบียน NHL: 12 ตุลาคม ค.ศ. 1994
 
41°28′11″N 71°17′55″W﻿ / ﻿41.46972°N 71.29861°W﻿ / 41.46972; -71.29861
คฤหาสน์เบรกเกอส์ (อังกฤษ: The Breakers) คือ คฤหาสน์ของตระกูลวันเดอร์บิลต์ ตั้งอยู่บนถนนโอเคอร์พอยต์ (Ochre Point Avenue) เมืองนิวพอร์ต รัฐโรดไอแลนด์ สหรัฐอเมริกา ริมฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก บ้านหลังนี้เป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ สาธารณสมบัติในเขตประวัติศาสตร์ถนนเบลลีวู (Bellevue Avenue Historic District) ซึ่งได้รับการดูแลและบริหารโดยสมาคมอนุรักษ์แห่งเทศมณฑลนิวพอร์ต (Preservation Society of Newport County) ปัจจุบันเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ โดยมีผู้เยี่ยมชม 3 แสนคนต่อปี นิตยสารฟอบส์ยกให้เป็นบ้านที่สวยที่สุดหลังหนึ่งในสหรัฐอเมริกา
คฤหาสน์เบรกเกอส์สร้างขึ้นเป็นบ้านพักร้อนของคอร์นีเลียส วันเดอร์บิลต์ที่สอง (Cornelius Vanderbilt II) ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของครอบครัววันเดอร์บิลต์ที่ร่ำรวยของอเมริกา บ้านหลังนี้ได้รับการก่อสร้างในศิลปะเรอแนซ็องส์ ระหว่าง ค.ศ. 1893-1895 ด้วยมูลค่าการก่อสร้าง 12 ล้านดอลล่าร์ โดยสถาปนิกผู้มีชื่อเสียง ริชาร์ด มอร์ริส ฮันต์ (Richard Morris Hunt) ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากพระราชวังในศตวรรษที่ 16 ในเมืองเจนัวและตูริน ประเทศอิตาลี บ้านสร้างด้วยหินปูนจากรัฐอินเดียนาและวัสดุที่ไม่ติดไฟพร้อมช่างฝีมือกว่า 2,500 คน และตกแต่งภายในโดยจูลส์ อัลลาร์ด และลูก ๆ ของเขา (Jules Allard) และอ็อกเดน คอดแมน จูเนียร์ (Ogden Codman Jr.) การก่อสร้างเสร็จสิ้นและครอบครัววันเดอร์บิลต์ได้เข้าอาศัย เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1895
คฤหาสน์ประกอบด้วยห้อง 70 ห้อง ครอบคลุม 138,000 ตารางฟุต ด้วยพื้นที่ 5 ชั้น ทางเข้าถนนโอเคอร์มีประตูทางเข้าเหล็กแกะสลักสูง 30 ฟุต (9.1 เมตร) ประตูทางเดินเท้าสร้างด้วยหินปูนสูง 12 ฟุต และรั้วเหล็กซึ่งเป็นเขตล้อมรอบคฤหาสน์ ยกเว้นบริเวณเขตที่ติดมหาสมุทร พื้นที่คฤหาสน์ประมาณ 13 เอเคอร์ บนริมหน้าผาชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก
ประวัติ

คฤหาสน์หลังก่อน ซึ่งเป็นเจ้าของโดยปิแอร์ โลริลลาร์ดที่สี่ (Pierre Lorillard IV) ถูกไฟไหม้ใน ค.ศ. 1892 และได้ขายบ้านต่อให้คอร์นีเลียส วันเดอร์บิลต์ที่สอง เขาจึงยืนยันว่าอาคารใหม่จะต้องสร้างด้วยวัสดุกันไฟ เช่น โครงสร้างของอาคารจะต้องเป็นโครงเหล็กและไม่มีส่วนประกอบของไม้ เขาเรียกร้องแม้แต่หม้อต้มน้ำให้ตั้งอยู่ห่างจากตัวบ้าน ภายในชั้นใต้ดินซึ่งอยู่ใต้สนามหญ้าด้านหน้า
นักออกแบบสร้างภายในด้วยการใช้หินอ่อนจากอิตาลีและแอฟริกา รวมถึงไม้หายากและโมเสกจากหลายประเทศทั่วโลก และวัสดุต่าง ๆ ทางสถาปัตยกรรม เช่น หิ้งบนเตาผิงห้องสมุด ซื้อจากปราสาท (Château) ในฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1895 หลังจากการสร้างคฤหาสน์เสร็จในปีนั้น เบรกเกอส์คือบ้านหลังใหญ่และมั่งคั่งที่สุดในเมืองนิวพอร์ต ซึงสะท้อนให้เห็นรสนิยมของความทะเยอทะยานของกลุ่มชนชั้นสูงในสังคมอเมริกัน
ใน ค.ศ. 1948 แกลดิส วันเดอร์บิลต์ (Gladys Vanderbilt Széchenyi) ทายาทของวันเดอร์บิลต์ ตัดสินใจให้สมาคมอนุรักษ์แห่งเทศมณฑลนิวพอร์ตเช่าบ้านจากค่าบำรุงรักษาที่สูงมาก ต่อมาทางสมาคมอนุรักษ์ซื้อเดอะเบรกเกอส์ประมาณ 90 เปอร์เซ็นของตัวบ้านและเครื่องตกแต่งเป็นมูลค่า 365,000 ดอลล่าร์สหรัฐ ใน ค.ศ. 1972 จากเคาน์เตสซิลเวีย (Countess Sylvia Szapary) ลูกสาวของแกรดดี วันเดอร์บิลต์ อย่างไรก็ตามข้อตกลงกับสมาคมอนุญาตให้ครอบครัวสามารถอาศัยอยู่ในชั้น 3 ของบ้าน ซึ่งไม่เปิดให้สาธารณะเข้าชม
สถาปนิก

คฤหาสน์เบรกเกอส์ยังถือเป็นการแสดงออกอย่างสมบูรณ์ซึ่งสถาปัตยกรรมวิจิตรศิลป์ของริชาร์ด มอร์ริส ฮันต์ หนึ่งในสถาปนิกผู้มีอิทธิพลที่สุดในสหรัฐอเมริกา เดอะเบรกเกอส์ ซึ่งเป็นโครงการสุดท้ายของฮันต์ เป็นหนึ่งในไม่กี่ผลงานที่ยังอยู่รอดและไม่ถูกรื้อถอนในศตววรษที่ผ่าน ส่งผลให้คฤหาสน์หลังนี้มีคุณค่าในด้านความหายากและความยอดเยี่ยมทางสถาปัตยกรรม คฤหาสน์เบรกเกอส์ทำให้ฮันท์กลายเป็น "ผู้อาวุโสด้านสถาปัตยกรรมอเมริกัน" ตามที่บุคคลร่วมสมัยเดียวกับเขาเรียกขาน
ดูเพิ่ม

นิวพอร์ตแมนชัน-เบรกเกอส์
รายชื่อบ้านที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา
สไตล์การแต่งบ้านของครอบครัวโรดส์ชายด์
ภาพเดอะเบรกเกอส์จาก pinterest.com
สมุดภาพ

ประตูหน้าของเบรกเกอส์ ปี 2009
ทางเข้าคฤหาสน์เบรกเกอส์
เบรกเกอส์ปี 1968
สวนเบรกเกอส์
ห้องโถงใหญ่
ห้องสมุด
ห้องครัว
ห้องนอนวันเดอร์บิลต์
คฤหาสน์เบรกเกอส์
คฤหาสน์เบรกเกอส์
คลองใหญ่ (ประเทศจีน)

ระวังสับสนกับ ศึกลำน้ำเลือด (大運河) ซีรีส์ประวัติศาสตร์จีน ออกอากาศเมื่อปี 1987
| คลองใหญ่ |
| --- | --- |
แผนที่คลองใหญ่ในปัจจุบัน
พิกัด: 30°15′41″N 120°13′26″E﻿ / ﻿30.26139°N 120.22389°E﻿ / 30.26139; 120.22389
ข้อมูลจำเพาะ
ความยาว: 1,776 km (1,104 ไมล์)
ประวัติ
เริ่มก่อสร้าง: ราชวงศ์สุย
ข้อมูลภูมิศาสตร์
จุดเริ่มต้น: ปักกิ่ง
จุดสิ้นสุด: หางโจว
เชื่อมต่อกับ: แม่น้ำไห่เหอ, แม่น้ำหวง, แม่น้ำฮวย, แม่น้ำแยงซี, แม่น้ำเฉียนถัง

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: คลองใหญ่
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: i, iii, iv, vi
ขึ้นเมื่อ: 2557 (คณะกรรมการสมัยที่ 38)
เลขอ้างอิง: 1443
ภูมิภาค: เอเชีย-แปซิฟิก
 
 
แผนที่คลองใหญ่ในสมัยราชวงศ์สุย
คลองใหญ่ (อังกฤษ: Grand Canal) หรือ ต้า-ยฺวิ่นเหอ (จีนตัวย่อ: 大运河; จีนตัวเต็ม: 大運河; พินอิน: Dà Yùnhé) ขุดในสมัยราชวงศ์สุย เริ่มขุดตั้งแต่ปี ค.ศ. 587 และใช้เวลาขุดกว่า 30 ปี ใช้แรงงานมนุษย์กว่า 6 ล้านคน จุดประสงค์เพื่อการขนส่งสินค้า การท่องเที่ยวดินแดนเจียงหนาน (ภาคใต้บริเวณปากแม่น้ำแยงซี) และเพื่อเชื่อมต่อดินแดนภาคเหนือและใต้เข้าด้วยกัน โดยให้ลั่วหยางเป็นศูนย์กลาง เริ่มจากอำเภอจั๋วจวิน (ปักกิ่งปัจจุบัน) จนถึงเมืองอู๋หาง (หางโจวปัจจุบัน) เชื่อมต่อกับแม่น้ำใหญ่ ๆ 5 สายในจีน อันได้แก่ แม่น้ำไห่เหอ แม่น้ำฮวงโห แม่น้ำหวยเหอ แม่น้ำแยงซี และแม่น้ำเฉียนถังเจียง มีความยาวกว่า 2,500 กิโลเมตร นับเป็นคลองขุดแรงงานมนุษย์ที่มีความยาวที่สุดในโลก โดยแบ่งการขุดเป็น 4 ส่วน ได้แก่ คลองทงจี้ คลองหาน คลองหย่งจี้ และลำน้ำเจียงหนาน
คลองทงจี้ เริ่มจากนครลั่วหยาง เข้าสู่แม่น้ำฮวงโห ไปเชื่อมแม่น้ำหวยเหอที่ไหลผ่านซันหยาง (หวยอานปัจจุบัน) ต่อไปยัง คลองหาน ซึ่งเป็นคลองขุดโบราณจากยุคชุนชิว ในสมัยราชวงศ์โจว ซึ่งผู้ครองแคว้นหวู่ได้สั่งให้ขุดขึ้นตั้งแต่ 486 ปีก่อนคริสตกาล เชื่อมลำน้ำหวยเหอกับแม่น้ำแยงซีที่เมืองเจียงตู (หยางโจวปัจจุบัน) รวมระยะทางกว่า 1,000 กิโลเมตร จากทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียง ขุดไปเชื่อมกับ ลำน้ำเจียงหนาน ถึงเมืองอู๋หาง (หางโจวปัจจุบัน) ระยะทางกว่า 500 กิโลเมตร ส่วนทางเหนือได้มีการขุด คลองหย่งจี้ เริ่มจากลั่วโข่วใกล้เมืองลั่วหยาง ขึ้นเหนือสู่จั๋วจวิน (ปักกิ่งปัจจุบัน) ระยะทาง 1,000 กิโลเมตร รวมกับลำคลองเล็กๆ อีกมากมาย เชื่อมโยงเข้าด้วยกันหมดเป็นเครือข่ายครอบคลุมทั้งเหนือใต้ ภาษีผ่านด่านตามคลอง อิฐ และไม้สำหรับสร้างพระราชวังก็ถูกส่งไปยังเมืองหลวงตามคลองสายนี้
ถึงสมัยราชวงศ์หยวน มีการย้ายเมืองหลวงไปยังปักกิ่ง ทำให้มีการขุดคลองไปยังหางโจวอีกสายหนึ่ง ย่นระยะทางลงกว่า 700 กิโลเมตร เหลือเพียง 1,800 กิโลเมตร ซึ่งก็คือส่วนที่ปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน
ต่อมาในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ แห่งราชวงศ์หมิงได้มีการขุดลอกบูรณะคลองต้า-ยฺวิ่นเหอให้กว้างและลึกขึ้นเป็นระยะทาง 130 ไมล์ สร้างประตูน้ำ 36 แห่ง โดยใช้แรงงานกว่า 3 แสนคน ใช้เวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1411 ถึง ค.ศ. 1415 ปัจจุบันคลองใหญ่มีอยู่หลายช่วงที่ล่องเรือผ่านไปไม่ได้ และไม่ได้ใช้เป็นเส้นทางคมนาคมค้าขาย แต่ก็ยังคงเป็นเส้นทางล่องเรือท่องเที่ยวที่สำคัญของจีน
มรดกโลก

คลองใหญ่ ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อปี พ.ศ. 2557 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์  ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

The Reinvigoration of the Grand Canal
Hangzhou Section of The Grand Canal – EN.GOTOHZ.COM
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  พระราชวังหลวงแห่งราชวงศ์หมิงและชิงในปักกิ่งและเฉิ่นหยาง  สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1  ถ้ำมั่วเกา  แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน  กำแพงเมืองจีน  กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง  กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซา  สถานที่พักร้อนและหมู่วัดในเฉิงเต๋อ  วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่  อุทยานแห่งชาติเขาหลู  เมืองโบราณผิงเหยา  เมืองเก่าลี่เจียง  สวนโบราณแห่งซูโจว  พระราชวังฤดูร้อน สวนหลวงในปักกิ่ง  หอสักการะฟ้า: แท่นบวงสรวงของจักรพรรดิในปักกิ่ง  งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋  หมู่บ้านโบราณในอานฮุยตอนใต้ ซีตี้และหงชุน  สุสานหลวงราชวงศ์หมิงและชิง  ถ้ำหลงเหมิน  เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่น  ถ้ำยฺหวินกัง  เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ  ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า  อินซฺวี  เตียวโหลวและหมู่บ้านแห่งไคผิง  ถู่โหลวแห่งฝูเจี้ยน  เขาอู่ไถ  โบราณสถานแห่งเติงเฟิงใน "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก"  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมทะเลสาบตะวันตกในหางโจว  แหล่งแซนาดู  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาขั้นบันไดหงเหอฮาหนี่  คลองใหญ่  เส้นทางสายไหม: โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน  แหล่งตู่ซี  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมศิลปะบนหินจั่วเจียงหัวซาน  กูลังซู: ชุมชนประวัติศาสตร์นานาชาติ  ซากโบราณคดีแห่งเมืองเหลียงจู  เฉวียนโจว: ศูนย์กลางโลกในจีนสมัยราชวงศ์ซ่งและหยวน  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมป่าชาเก่าแก่แห่งเขาจิ่งม่ายในผูเอ่อร์  แกนกลางปักกิ่ง : กลุ่มอาคารที่แสดงระเบียบในอุดมคติของเมืองหลวงจีน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หวงหลง  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หุบเขาจิ่วไจ้โกว  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์อู่หลิงยฺเหวียน  พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน (แม่น้ำโขง-แม่น้ำแยงซี-แม่น้ำสาละวิน)   เขตรักษาพันธุ์แพนด้ายักษ์แห่งเสฉวน วั่วหลง ภูเขาซื่อกูเหนียง และทิวเขาเจียจิน  คาสต์ในจีนตอนใต้  อุทยานแห่งชาติเขาซานชิง  ตานเสียแห่งจีน  แหล่งซากดึกดำบรรพ์เฉิงเจียง  เทียนชานในซินเจียง  หูเป่ย์เฉินหนงเจี้ย  ชิงไห่โฮห์ซิล  ฟานจิงซาน  เขตรักษาพันธุ์นกอพยพตลอดฝั่งทะเลเหลือง-อ่าวปั๋วไห่แห่งจีน (ระยะที่ 1)  ทะเลทรายบาไดง์จารัง - Towers of Sand and Lakes  |  |
| แบบผสม |  เขาไท่  เขาหวง  พื้นที่ทัศนียภาพเขาเอ๋อเหมย์ รวมทั้งพื้นที่ทัศนียภาพพระพุทธรูปเล่อชาน  ทิวเขาอู่อี๋  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 2 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  นครรัฐวาติกัน 
อื่น ๆ:  IdRef 
30°15′41″N 120°13′26″E﻿ / ﻿30.26139°N 120.22389°E﻿ / 30.26139; 120.22389
ครุยวิทยฐานะในสหรัฐ

ครุยวิทยฐานะปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
ครุยวิทยฐานะอเมริกัน (อังกฤษ: academic regalia ออกเสียง ริ'เกเลีย) หรือ ครุยวิทยฐานะในสหรัฐอเมริกา เป็นเครื่องแต่งกายสำหรับแสดงวิทยฐานะในสหรัฐอเมริกา มีลักษณะที่สำคัญคือ ตอนหน้าอกปิดทึบซ่อนเครื่องแต่งกายที่สวมไว้ภายในสนิท (ยกเว้นปริญญาดุษฎีบัณฑิตของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ที่ใช้เสื้อเปิดอก แบบบเดียวกับครุยวิทยฐานะในสหราชอาณาจักร) ครุยวิทยฐานะอเมริกันถือเป็นครุยวิทยฐานะที่เห็นได้เจนตาที่สุดในประเทศไทย (นิยมเรียกว่า ครุยแบบตะวันตก หรือ เสื้อคลุมวิทยฐานะ) รองลงมาจากครุยวิทยฐานะแบบไทย
ลักษณะทั่วไป > เสื้อ

โดยทั่วไป ระดับปริญญาตรี นิยมใช้เสื้อคลุมอย่างง่าย แขนเสื้อเป็นแขนปลายตัดเฉียงหรือตัดตรงก็ได้ ไม่มีผ้าคลุมไหล่ โดยอาจจะมีพู่สี (tassel) หรือผ้าพาดบ่า (stole)สีตามคณะหรือมหาวิทยาลัยกำหนดประดับตามสมควร ที่สาบบ่าและไหล่ทำเป็นจีบ ระดับปริญญาโทนิยมใช้เสื้อคลุมแขนยาวเสมอชายเสื้อ เจาะช่องตรงกลางให้แขนของผู้สวมสอดออกมาได้ ประกอบด้วยผ้าคลุมไหล่ขนาดไม่ใหญ่มากนัก ระดับปริญญาเอกนิยมใช้เสื้อคลุมสีสดใสแขนยาวเสมอข้อมือ ประดับแถบกำมะหยี่ที่แขนจำนวนสามแถบ ประกอบผ้าคลุมไหล่ขนาดใหญ่ ผู้มีตำแหน่งในสภามหาวิทยาลัยอาจสวมครุยปริญญาเอกได้ตามความเหมาะสม
ลักษณะทั่วไป > ผ้าคลุมไหล่

ผ้าคลุมไหล่เป็นเครื่องแสดงฐานะปริญญาโทและเอก หากจำแนกตามวิธีการจำแนกครุยวิทยฐานะของโกรฟ (Groves classification system) แล้วจะได้ว่าเป็นรูปทรงชนิดง่าย s5 คือตอนหลังเป็นเพียงแถบผ้าทำเป็นบ่วงทรงรีประดับตกแต่งอย่างง่าย ๆ เท่านั้น ตอนหน้าเป็นรูปบั้งคล้ายกรองคอของตัวละครโขน ด้านนอกนิยมใช้ผ้าหรือวัสดุแบบเดียวกับตัวเสื้อ ด้านในนิยมใช้ผ้าต่วน คือ ผ้ามันสะท้อนแสงทำเป็นสีต่าง ๆ ที่ขอบประดับด้วยแถบผ้าตามสมควร ความยาวของผ้าคลุมไหล่ขึ้นกับระดับการศึกษา ยิ่งสูงก็ยิ่งใช้ผ้าคล้องคอที่ทิ้งตัวยาว
บัณฑิตอาจสวมผ้าคลุมไหล่ก่อนเข้าพิธี หรือไปสวมในพิธีก็ได้ แล้วแต่กำหนดการของมหาวิทยาลัย
ลักษณะทั่วไป > หมวก

นอกเหนือจากเสื้อและผ้าคลุมไหล่แล้ว บัณฑิตมักจะสวมหมวกด้วย โดยปริญญาตรีและโทจะสวมหมวกแผ่นสี่เหลี่ยมจัตุรัส (mortarboard) พร้อมพู่ทรงยาวสีตามที่คณะหรือมหาวิทยาลัยกำหนด ติดปลายเส้นด้ายที่ห้อยจากกลางกระหม่อม เพื่อให้บัณฑิตเด็ดไปเป็นที่ระลึก ส่วนปริญญาเอกจะสวมหมวกทรงหกหรือแปดเหลี่ยม (tam) ประดับพู่สีหรือพู่ทองทรงเดียวกับปริญญาตรีและโท
ความแตกต่างกับครุยแบบอังกฤษ

ครุยวิทยฐานะอเมริกันต่างจากครุยวิทยฐานะอังกฤษตรงที่ครุยแบบอังกฤษ ตอนหน้าอกจะเปิดออกเสมอ โดยมักจะพับส่วนที่เคยเชื่อมต่อกันให้แบะออก และประดับด้วยแถบผ้าไหมหรือสำรดตามสมควร แต่แบบอเมริกันจะปิดตอนหน้าอกเสมอ แม้ว่าในระเบียบจะระบุไว้ว่าอาจเปิดตอนหน้าอกออกได้บ้าง ทั้งนี้ยังพอมีข้อยกเว้นคือ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด (เฉพาะระดับปริญญาเอก)
ผ้าคลุมไหล่หรือคล้องคอ แบบอเมริกันนิยมใช้ทรงอย่างง่าย คือตอนหลังเป็นแผ่นผ้าทรงรูปลิ้่นทิ้งตัวไปด้านหลัง ตอนหน้ามีขนาดใหญ่ดุจกรองคอของตัวละคร แต่แบบอังกฤษมีได้หลายแบบ ทั้งแบบเป็นถุงทิ้งตัวไปด้านหลังชั้นเดียว หรือถุงสองชั้นพร้อมแผ่นรอง บ้างก็มีลักษณะเป็นแบบลิ้น ตอนหน้าของผ้าคล้องคอมีขนาดเล็กสำหรับใช้สวมลงใต้เนกไทหรือกลัดไว้ที่เสื้อแอ นอกจากนี้ ครุยแบบอังกฤษทุกระดับไม่ประดับแถบกำมะหยี่ปลายตัดเพื่อระบุระดับการศึกษา แต่ครุยแบบอเมริกันจะมีการประดับเฉพาะในระดับปริญญาเอก
ระดับปริญญาตรีและโท ทั้งแบบอังกฤษและอเมริกันต่างใช้หมวกทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส แต่พู่ของแบบอังกฤษจะเป็นเส้นไหมหลายเส้นกระจุกที่ปุ่มกลมกลางกระหม่อม ไม่เหมือนแบบอเมริกันดังที่ได้กล่าวมาแล้ว ส่วนในระดับปริญญาเอก ในอังกฤษอาจใช้หมวกทรงกลมมีปีกและเอวที่เรียกว่า tudor bonnet ที่เอวหมวกมีเส้นไหมกลมรัดโดยรอบแล้วทิ้งปลายเป็นพู่ไป แต่ในสหรัฐอเมริกาจะใช้หมวกทรงหกหรือแปดเหลี่ยมพร้อมพู่
ตัวอย่างการใช้ในประเทศไทย

แม้ครุยวิทยฐานะอเมริกันจะเป็นที่นิยมในประเทศไทย (แม้อากาศร้อน) ก็ตาม แต่ครุยวิทยฐานะแบบอเมริกันดั้งเดิมได้ถูกปรับเปลี่ยนไปทั้งสิ้น ทั้งการสวมผ้าคล้องคอในระดับปริญญาตรี (เช่นมหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยราชภัฏบางแห่ง มหาวิทยาลัยรามคำแหง) และการประดับแถบกำมะหยี่ที่แขนในระดับต่ำกว่าปริญญาเอก คงเหลือแต่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เท่านั้นที่คงใช้ครุยวิทยฐานะแบบอเมริกันแท้อยู่ แม้ว่าจะต่างไปจากการใช้ในปัจจุบันบ้างก็ตาม กล่าวคือ ระดับปริญญาตรีใช้เสื้อคลุมอย่างเดียวมีพู่สีตามคณะคล้องรอบคอเสื้อ (แต่บางมหาวิทยาลัยในสหรัฐฯ นิยมใช้ผ้าพาดบ่าสีต่าง ๆ หรืออาจจะไม่มีผ้าพาดบ่าเลยก็ได้) ระดับปริญญาโทใช้เสื้อคลุมแขนยาวปลายตัน มีช่องสอดมือตรงกลาง พร้อมผ้าคลุมไหล่ ระดับปริญญาเอกใช้เสื้อคลุมแขนยาวพร้อมแถบกำมะหยี่ หมวกที่ใช้เป็นหมวกทรงสี่เหลี่ยมพร้อมพู่ทรงยาวทุกระดับ (แต่ในสหรัฐฯ นิยมใช้หมวกทรงหกหรือแปดเหลี่ยมกับปริญญาเอก)
ครุยปริญญาตรีของวิทยาลัยสมิท (Smith College)
ครุยวิทยฐานะแบบอเมริกันนิยมสวมโดยปิดด้านหน้า ซ่อนเครื่องแต่งกายภายในไว้สนิท
คลิฟฟ์ เบอร์ตัน

| คลิฟฟ์ เบอร์ตัน |
| --- | --- |
เบอร์ตัน ใน ค.ศ. 1983
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: คลิฟฟอร์ด ลี "คลิฟฟ์" เบอร์ตัน
เกิด: 10 กุมภาพันธ์  ค.ศ. 1962
ที่เกิด: คัสโตรแวลลีย์, แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 27 กันยายน ค.ศ. 1986 (24 ปี)
แนวเพลง: เฮฟวีเมทัล, แทรชเมทัล
อาชีพ: นักดนตรี นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: กีตาร์เบส
ช่วงปี: 1980–1986
ค่ายเพลง: เมกาฟอร์ซ, อิเล็กตรา

เว็บไซต์: metallica.com
คลิฟฟอร์ด ลี "คลิฟฟ์" เบอร์ตัน (อังกฤษ: Clifford Lee "Cliff" Burton) (เกิด 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1962 - 27 กันยายน ค.ศ. 1986) เป็นนักดนตรีชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะมือเบสคนที่ 2 ของวงเมทัลลิกา ที่มาแทนที่รอน แม็คกอฟนีย์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1982 จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1986
เบอร์ตัน เข้าร่วมกับเมทัลลิกา ใน ค.ศ. 1982 และได้อัดเสียงใน 3 สตูดิโออัลบั้ม คือ Kill 'Em All, Ride the Lightning และ Master of Puppets เขายังได้เครดิตแต่งเพลงในซิงเกิล "To Live Is to Die" ภายหลังเสียชีวิต ในอัลบั้ม ...And Justice for All อีกด้วย เบอร์ตันเป็นที่รู้จักในฐานะ มือเบสที่มีทักษะความสามารถในการโซโล่เบสได้อย่างรวดเร็ว และใช้เอฟเฟ็กต์ที่ทำให้เสียงเบสฟังเหมือนเสียงกีตาร์โซโล่
ในวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1986 เบอร์ตันได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถบัสใกล้กับเมือง โดราร์ป (Dörarp) ทางตอนใต้ประเทศสวีเดน ขณะเดินทางทัวร์คอนเสิร์ตโปรโมตอัลบั้ม Master of Puppets ส่วนเพื่อนสมาชิกคนอื่นรอดชีวิต เบอร์ตันได้ถูกแทนที่โดยเจสัน นิวสเตด ในปี ค.ศ. 1986 เขายังได้รับเกียรติเข้าสู่หอเกียรติยศร้อกแอนด์โรลร่วมกับวงและเพื่อนสมาชิกคนอื่นๆ ในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2009 และยังได้รับการจัดอันดับให้เป็นมือเบสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลในอันดับที่ 9 จากผลโหวตออนไลน์นิตยสารโรลลิงสโตน ในปี ค.ศ. 2011
คลีนแอนด์เจิร์ก

ยกน้ำหนักท่าคลีนแอนด์เจิร์ก ในช่วงเจิร์ก
คลีนแอนด์เจิร์ก (อังกฤษ: clean and jerk) เป็นหนึ่งในสองการแข่งขันกีฬายกน้ำหนักในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนคู่กับการแข่งขันท่าสแนตช์
โดยในช่วง "คลีน" จะเป็นการยกน้ำหนักจากพื้นขึ้นมาอยู่บริเวณด้านหน้าของหน้าอกพร้อมกับยืนขึ้นตัวตรง และในช่วง "เจิร์ก" จะเป็นการยกน้ำหนักไว้เหนือหัว พร้อมกับขาทั้งสองขนานกัน
สถิติโอลิมปิกของท่าคลีนแอนด์เจิร์กคือ 262.5 กิโลกรัม ซึ่งทำไว้โดยนักกีฬาชาวอิหร่านในโอลิมปิก 2004 ส่วนสถิติหญิงคือ 182.5 กิโลกรัม ที่ทำโดยนักกีฬาหญิงชาวจีน ในโอลิมปิก 2004
คลีนแบนดิต

| Clean Bandit |
| --- | --- |
คลีนแบนดิตในปี ค.ศ. 2013
ข้อมูลพื้นฐาน
ช่วงปี: 2008–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: แอตแลนติก แบล็กบัตเทอร์

สมาชิก:  Grace Chatto  Jack Patterson  Luke Patterson 
อดีตสมาชิก:  Neil Amin-Smith 

เว็บไซต์: cleanbandit.co.uk
คลีนแบนดิต (อังกฤษ: Clean Bandit) เป็นวงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์อังกฤษ ก่อตั้งที่เคมบริดจ์ในปี ค.ศ. 2008 วงประกอบด้วยสมาชิกคือ เกรซ แชตโต และ 2 พี่น้อง แจ็ก และลู้ก แพตเตอร์สัน ซิงเกิลในปี ค.ศ. 2011 ของวง "Mozart's House" ขึ้นชาร์ตอันดับ 17 ในยูเคซิงเกิลส์ชาร์ตเมื่อตอนออกขายอีกครั้งในปี ค.ศ. 2013 จากนั้นเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 พวกเขาสามารถมีซิงเกิลอันดับ 1 ครั้งแรกกับซิงเกิล "Rather Be" ที่ได้เจสส์ กลินน์ มาร่วมร้อง โดยได้รับอิทธิพลจากดนตรีคลาสสิกและดนตรีแดนซ์ ยังสามารถไต่ชาร์ตที่อันดับ 10 บนบิลบอร์ดฮอต 100
ในปี ค.ศ. 2015 "Rather Be" ยังได้รับรางวัลแกรมมีสาขาบันทึกเสียงดนตรีเต้นรำยอดเยี่ยม ซิงเกิลในปี ค.ศ. 2016 "Rockabye" ที่ได้แร็ปเปอร์ ฌอน พอลและนักร้องแอน-มารี ขึ้นอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร เป็นซิงเกิลที่ 2 ของวง ยังเป็นซิงเกิลอันดับ 1 ในช่วงคริสต์มาส 2016 ครองอันดับ 1 ติดต่อกัน 7 อาทิตย์ เพลงนี้ยังสามารถขึ้นอันดับ 9 ในอเมริกา คลีนแบนดิตมียอดขายซิงเกิลมากกว่า 13 ล้านชุด และอัลบั้มขายได้มากกว่า 1.6 ล้านชุดทั่วโลก
ครูว์ดรากอน เอนดิวแรนซ์

ยานอวกาศครูว์ดรากอนของสเปซเอ็กซ์
| Endurance |
| --- | --- |
ยานเอนดิวแรนซ์ถึงจุดพักยาน LC-39A ก่อนการปล่อยครูว์-3
ประเภท: แคปซูลอวกาศมีลูกเรือ
ตระกูล: ดรากอน 2
ตั้งชื่อตาม: เรือสำรวจเอนดิวแรนซ์ (1912)
ผู้ผลิต: สเปซเอ็กซ์
หมายเลขผลิต: C210

รายละเอียดทางวิศวกรรม
ขนาด: 4.4 ม. × 3.7 ม.
กำลังไฟฟ้า: แผงเซลล์พลังงานแสงอาทิตย์
 

ประวัติการบิน
การบินครั้งแรก: สเปซเอ็กซ์ ครูว์-3 11 พฤศจิกายน 2021 – 6 พฤษภาคม 2022
การบินครั้งสุดท้าย: สเปซเอ็กซ์ ครูว์-7 26 สิงหาคม 2023 – 12 มีนาคม 2024
จำนวนการบิน: 3
 
ยานดรากอน 2← C209C211 →
ครูว์ดรากอน เอนดิวแรนซ์ (ดรากอน C210) (อังกฤษ: Crew Dragon Endurance) เป็นยานอวกาศหนึ่งในตระกูลครูว์ดรากอนซึ่งผลิตโดยสเปซเอ็กซ์ ถูกสร้างขึ้นและดำเนินงานภายใต้คอมเมอร์เชียลครูว์โปรแกรมของนาซา ยานเอนดิวแรนซ์ถูกปล่อยครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2021 พร้อมคณะลูกเรือไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจสเปซเอ็กซ์ ครูว์-3 และได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของคณะลูกเรือถาวรของสถานีอวกาศนานาชาติชุดที่ 66 (เอ็กซ์เพดิชัน 66)
ประวัติ

ยานดรากอน C210 ถูกตั้งชื่อเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2021 ว่า แอนดิวแรนซ์ Endurance หมายถึง ความอดทน นักบินอวกาศราชา ชารี กล่าวว่าชื่อนี้ถูกตั้งขึ้นเพื่อยกย่องทีมงานสเปซเอ็กซ์และนาซาที่ได้สร้างยานอวกาศขึ้นมาและฝึกนักบินอวกาศที่จะบินไปกับยาน ทีมงานเหล่านั้นอดทนผ่านเหตุการณ์โรคระบาด ชื่อนี้ยังตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่เรือสามเสากระโดง Endurance ที่ล่องโดยเออร์เนส แชคเคลตัน ไปยังทวีปแอนตาร์กติกาในการสำรวจทรานซ์แอตแลนติกของจักรวรรดิอังกฤษเมื่อปี 1915 แต่ได้ติดน้ำแข็งและจมลงก่อนที่จะไปถึงแอนตาร์กติกา
ยานเอนดิวแรนซ์ถูกปล่อยครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2021 (UTC) โดยติดไปกับจรวดฟัลคอน 9 บล็อก 5 ณ แท่นปล่อยจรวด LC-39A ในศูนย์อวกาศเคนเนดี รัฐฟลอริดา ภายในยานมีนักบินอวกาศ 4 คนได้แก่ ราชา ชารี, ทอมัส มาร์ชเบิร์น, เคย์ลา แบร์รอนจากนาซา และมัททีอัส เมาเรอร์จากองค์การอวกาศยุโรปเดินทางไปยังสถานีอวกาศนานาชาติเพื่อปฏิบัติภารกิจเป็นเวลา 6 เดือน
เที่ยวบิน

| ภารกิจ | ตรา | วันปล่อย | วันลงจอด | ลูกเรือ | ระยะเวลา | รายละเอียด | ผล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ครูว์-3 |  | 11 พฤศจิกายน 2021, 02:03:31 UTC | 6 พฤษภาคม 2022, 04:43 UTC |  ราชา ชารี  ทอมัส มาร์ชเบิร์น  เคย์ลา แบร์รอน  มัททีอัส เมาเรอร์ | 176 วัน 2 ชั่วโมง 39 นาที | เป็นภารกิจระยะยาว ลูกเรือเป็นสมาชิกของคณะลูกเรือเอ็กซ์เพดิชัน 66/67 ของสถานีอวกาศนานาชาติ | สำเร็จ |
| ครูว์-5 |  | 5 ตุลาคม 2022, 16:00:57 UTC | 12 มีนาคม 2023, 02:02 UTC  |  Nicole Aunapu Mann  Josh A. Cassada  Koichi Wakata  Anna Kikina | 157 วัน 10 ชั่วโมง 1 นาที | เป็นภารกิจระยะยาว ลูกเรือเป็นสมาชิกของคณะลูกเรือเอ็กซ์เพดิชัน 68 ของสถานีอวกาศนานาชาติ | สำเร็จ |
| ครูว์-7 |  | 26 สิงหาคม 2023, 07:27 UTC | 12 มีนาคม 2024, 09:47 UTC |  Jasmin Moghbeli  Andreas Mogensen  Satoshi Furukawa  Konstantin Borisov | 199 วัน 2 ชั่วโมง 20 นาที | เป็นภารกิจระยะยาว ลูกเรือเป็นสมาชิกของคณะลูกเรือเอ็กซ์เพดิชัน 69 ของสถานีอวกาศนานาชาติ | สำเร็จ |
ภาพ

ครูว์ดรากอน เอนดิวแรนซ์ ขณะเชื่อมต่อกับสถานีอวกาศนานาชาติจากภารกิจครูว์-3
ส่วนหัว เอนดิวแรนซ์ ที่กู้ขึ้นมาหลังการตกสู่มหาสมุทรแอตแลนติกหลังเสร็จสิ้นภารกิจครูว์-3
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ครูว์ดรากอน เอนดิวแรนซ์