stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เวส มอร์แกน
แหล่งข้อมูลอื่น

Wes Morgan profile at the Leicester City F.C. website
สถิติของ เวส มอร์แกน ที่ Soccerbase
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี  |
| --- | --- |
 1 วอร์ด  2 จัสติน  3 ฟอฟานา  4 โคอาดี  5 ดอยส์  8 วิงส์  9 วาร์ดี  10 มาวิดิดี  11 ออลไบรตัน  14 อิเฮอานาชอ  17 เชาฮ์ดรี  18 อามาร์ทีย์  20 ดากา  21 รีการ์ดู  22 ดิวส์บรี-ฮอลล์  23 เวสเตอร์กอร์  24 แมนดี  25 อึนดีดี  29 ดากา  32 โซวาฮ์  33 ทอมัส  34 เบ็นคอวิช  35 ยาคูโปวิช  38 เดลี่ย์-แคมป์เบลล์  42 ซูมาเร  ผู้จัดการ: ฟัน นิสเติลโรย 
| ด ค กผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี |
| --- | --- |
 1984: Lynex  1985: Feeley  1988: Walsh  1989: Paris  1990: Mills  1991: James  1992: Mills  1993: Hill  1994: Grayson  1995: Poole  1996: Parker  1997: Grayson  1998: Elliott  1999: Cottee  2000: Taggart  2001: Savage  2002: Savage  2003: Dickov  2004: Ferdinand  2005: Tiatto  2006: Guðjónsson  2007: Hume  2008: สเตียร์แมน  2009: Howard  2010: Hobbs  2011: Wellens  2012: สไมเกิล  2013: มอร์แกน  2014: ดริงก์วอเตอร์  2015: Cambiasso  2016: มะห์รัซ  2017: สไมเกิล  2018: แมไกวร์  2019: รีการ์ดู  2020: วาร์ดี  2021: ตีเลอมันส์  2022: แมดดิสัน  2023: อิเฮอานาชอ
การประชุมสุดยอดอาเซียน

| การประชุมสุดยอดอาเซียน |
| --- | --- |
คำขวัญ: "One Vision, One Identity, One Community" (หนึ่งวิสัยทัศน์ หนึ่งอัตลักษณ์ หนึ่งประชาคม)
สีเขียวคือสมาชิกอาเซียน
สำนักงานใหญ่:  อินโดนีเซีย
รัฐสมาชิก:  สิบรัฐ   กัมพูชา    ไทย    บรูไน    พม่า    มาเลเซีย    ลาว    เวียดนาม    ฟิลิปปินส์    สิงคโปร์    อินโดนีเซีย  
ผู้นำ

•  :  อินโดนีเซีย
• ประธาน :  สอนไซ สีพันดอน
• เลขาธิการ :  เกา กึมฮวน
 
สถาปนา: 8 สิงหาคม 2510
เว็บไซต์ http://www.asean.org/
การประชุมสุดยอดอาเซียน (อังกฤษ: ASEAN Summit) เป็นการประชุมประจำปีที่จัดขึ้นโดยสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (Association of South East Asian Nations) หรือ อาเซียน (ASEAN) ภายใต้หัวข้อ เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมของประเทศสมาชิกต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้แนวทางในการดำเนินกิจกรรมความร่วมมือต่าง ๆ ของเหล่าสมาชิก
ประวัติ > การประชุมสุดยอดอาเซียนครั้งที่ 4

จัดขึ้นใน พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) การประชุมในครั้งนี้ได้เป็นจุดเริ่มต้นของการจัดตั้งเขตการค้าเสรีอาเซียน (ASEAN Free Trade Area หรือ AFTA) ขึ้น เพื่อส่งเสริมความร่วมมือและเพิ่มขีดความสามารถในการเป็นฐานการผลิตที่สำคัญของเหล่าประเทศสมาชิก ในการป้อนหรือส่งออกสินค้าไปสู่ตลาดโลก โดยเปิดเสรีทางการค้าและลดภาษีซึ่งถือเป็นอุปสรรคสำคัญ รวมทั้งลดข้อกีดขวางทางการค้าต่าง ๆ ที่นอกเหนือจากภาษีด้วย
ประวัติ > การประชุมสุดยอดอาเซียนครั้งที่ 12

การประชุมในครั้งนี้จัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) ณ ประเทศฟิลิปปินส์ โดยผู้นำอาเซียนได้เลื่อนการจัดตั้งสมาคมอาเซียนจากเดิมที่จะจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2563 (ค.ศ. 2020) ให้มาเป็น พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015) เร็วขึ้นจากเดิมห้าปี นอกจากนี้ ยังมีการตรากฎบัตรอาเซียนขึ้นเป็นกรอบทางสถาบันและกฎหมายอันมีผลใช้บังคับแก่ประเทศต่าง ๆ ที่เป็นสมาชิก
ประวัติ > การประชุมสุดยอดอาเซียนสมัยพิเศษ

การประชุมสุดยอดอาเซียน และผู้นำอเาซียนบวกสาม (จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้) สมัยพิเศษว่าด้วยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19) จัดขึ้นในวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2563 โดยเป็นการประชุมทางไกลผ่านวีดิทัศน์ ที่ประชุมได้สนับสนุนข้อเสนอของไทยเกี่ยวกับการจัดตั้ง “กองทุนอาเซียนเพื่อรับมือกับโควิด-19” เพื่อจัดหาอุปกรณ์และเครื่องมือแพทย์ให้แก่ประเทศสมาชิกอาเซียน รวมทั้งสนับสนุนการวิจัยพัฒนายาและวัคซีน
ดูเพิ่ม

สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
โจ ไซมอน

| โจ ไซมอน |
| --- | --- |
ไซมอนกับแฟนคลับในงานนิวยอร์กคอมิกคอน ค.ศ. 2006
เกิด: Hymie Simon 11 ตุลาคม ค.ศ. 1913(1913-10-11) รอเชสเตอร์ รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
ตาย: 14 ธันวาคม ค.ศ. 2011(2011-12-14) (98 ปี) นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
สัญชาติ: ชาวอเมริกัน 
สาขา: Cartoonist, Writer, Penciller, Inker, Editor, Publisher, Letterer, Colourist
นามแฝง: Gregory Sykes, Jon Henri
ผลงานโดดเด่น: กัปตันอเมริกา, Fighting American, Sick, Young Romance, The Fly, Blue Bolt
ร่วมงานกับ: แจ็ก เคอร์บี
รางวัล: Inkpot Award, 1998 Will Eisner Comic Book Hall of Fame, 1999 Inkwell Awards Joe Sinnott Hall of Fame (2014)
คู่สมรส: Harriet Feldman
ลูก: 5
โจเซฟ เฮนรี ไซมอน (อังกฤษ: Joseph Henry Simon; 11 ตุลาคม ค.ศ. 1913 – 14 ธันวาคม ค.ศ. 2011) เป็นนักเขียนหนังสือการ์ตูน, ศิลปิน, บรรณาธิการ และ ผู้จัดพิมพ์ชาวอเมริกัน เขาเป็นผู้ร่วมออกแบบตัวละครสำคัญเป็นจำนวนมากในยุค 1930 - 1940 ซึ่งเป็นยุคทองของหนังสือการ์ตูน และทำหน้าที่เป็นบรรณาธิการครั้งแรกให้กับไทม์ลี่คอมมิกส์ก่อนที่จะวิวัฒนาการมาเป็นมาร์เวลคอมิกส์ในเวลาต่อมา
ด้วยกันกับ แจ็ก เคอร์บี ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานของเขา ที่เขาได้ร่วมสร้างกัปตันอเมริกา ซึ่งเป็นหนึ่งในการ์ตูนซูเปอร์ฮีโรที่ยืนยงมากที่สุด
ชีวิตช่วงต้น

โจ ไซมอนเกิดใน ค.ศ. 1913 ในชื่อ Hymie Simon และเติบโตที่รอเชสเตอร์ รัฐนิวยอร์ก เป็นลูกชายของแฮร์รี ไซมอน ที่อพยพมาจากลีดส์ ประเทศอังกฤษ ใน ค.ศ. 1905 กับโรซ (เคอร์แลนด์) ซึ่งแฮร์รีพบกับเธอในสหรัฐ แฮร์รี ไซมอนย้ายไปยังรอเชสเตอร์ ซึ่งตอนนั้นเป็นศูนย์ผลิตเสื้อผ้าที่ไอแซค น้องชาย อาศัยอยู่ และทั้งคู่ให้กำเนิดลูกสาวชื่อ เบียทริซ ใน ค.ศ. 1912 ครอบครัวไซมอนเป็นครอบครัวชาวยิวอเมริกันที่เป็นยากจน อาศัยอยู่ใน "แฟลตชั้นหนึ่งซึ่งเพิ่มเป็นสองเท่าของร้านตัดเสื้อของพ่อ" ไซมอนเข้าศึกษาที่เบนจามิน แฟรงกลินไฮสกูล โดยเขาทำหน้าที่เป็นผู้กำกับศิลป์ของหนังสือพิมพ์โรงเรียนและหนังสือรายปี ซึ่งรับค่าแรงอาชีพแรกในฐานะศิลปินหลังสองมหาวิทยาลัยจ่ายค่าสิทธิ์ในการตีพิมพ์หน้าในสีฝุ่นเทมเพอราแบบอลังการศิลป์บนหนังสือรายปีที่ 10 ดอลลาร์สหรัฐ
อาชีพ > ไซมอนกับเคอร์บี

ไซมอนได้พบกับนักวาดภาพจากฟ็อกซ์ฟีเจอร์ซินดิเคทที่มีชื่อว่าแจ็ก เคอร์บี ซึ่งได้ทำงานร่วมกันในภายหลังนานนับทศวรรษ ทีมไซมอนกับเคอร์บีได้เนรมิตตัวละครกัปตันอเมริกา ซึ่งเป็นตัวละครวีรบุรุษผู้รักชาติ ในหนังสือชื่อ กัปตันอเมริกาคอมิกส์ #1 (มีนาคม ค.ศ. 1941) โดยจะทำการจำหน่ายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1940 ซึ่งเป็นหนึ่งปีก่อนการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ ซึ่งได้มีการนำเสนอภาพตัวเอกชกเข้าที่กรามของฮิตเลอร์ และทำยอดจำหน่ายได้เกือบหนึ่งล้านเล่ม
ชีวิตส่วนตัว

ไซมอนแต่งงานกับ Harriet Feldman ที่เขาอาศัยอยู่ด้วยที่ Brown Street ในมิเนโอลา บนเกาะลอง ทั้งคู่มีลูกชายสองคนและลูกสาวสามคน
หลังจากเจ็บป่วยได้ไม่นาน ไซมอนเสียชีวิตในนครนิวยอร์กในวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2011 ด้วยอายุ 98 ปี
มาร์เวลคอมิกส์อุทิศ Avenging Spider-Man #5 ให้แก่ไซมอน
แหล่งข้อมูลอื่น

Joe Simon Studio official site. Archived from the original on March 24. 2012.
SimonComics.com / Simon Entertainment Properties. Archived from the original on December 26, 2014.
Wilonsky, Robert. "Custody Battle: Marvel Comics isn't going to give up Captain America without a fight", The Pitch, April 19, 2001. WebCitation archive.
Simon, Joe. "The Creator of Captain America Meets the Creator of the Human Torch", Alter Ego #36, May 2004
Hamilton, Sue (2007). Comic Book Creators: Joe Simon (ebook). Edina, Minnesota: ABDO Publishing. ISBN 978-1-59928-300-5.
Evanier, Mark (July 19, 2007). "Semi-Old Joes". POV Online (column). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 29, 2011.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  กรีซ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  RKD Artists 
อื่น ๆ:  IdRef
อาณาจักรรวมชิลลา

อาณาจักรรวมชิลลา (เกาหลี: 통일 신라) เป็นชื่อที่มักใช้กับ อาณาจักรชิลลา ของเกาหลี หนึ่งใน สามราชอาณาจักรเกาหลี หลังจากที่ได้พิชิต อาณาจักรแพ็กเจ และ อาณาจักรโคกูรยอ ในศตวรรษที่ 7 ได้รวมพื้นที่ภาคกลางและภาคใต้ของ คาบสมุทรเกาหลี ไว้เป็นหนึ่งเดียว
ในปี ค.ศ. 660 พระเจ้ามุนมู ได้บัญชาให้กองทัพของพระองค์โจมตี แพ็กเจ ขุนพล คิม ยูชิน ซึ่งได้รับความช่วยเหลือจากกองทัพถัง เอาชนะขุนพล คเยแบ็ก และพิชิตแพ็กเจ ในปี ค.ศ. 661 พระองค์ย้ายไป โคกูรยอ แต่ถูกขับไล่ พระเจ้ามุนมูเป็นกษัตริย์องค์แรกที่มองว่าคาบสมุทรเกาหลีควรเป็นหนึ่งเดียวหลังจากการล่มสลายของ โชซ็อนโบราณ ด้วยเหตุนี้อาณาจักรชิลลาหลังปี ค.ศ. 668 จึงถูกเรียกว่า อาณาจักรรวมชิลลา อาณาจักรรวมชิลลากินเวลา 267 ปีจนกระทั่งภายใต้ พระเจ้าคยองซุน จึงเสียแก่ โครยอ ในปี ค.ศ. 935
ในช่วงรุ่งเรือง ประเทศได้แข่งขันกับ อาณาจักรบัลแฮ อาณาจักรโคกูรยอ-โมเฮ ทางเหนือเพื่ออำนาจสูงสุดในภูมิภาค ตลอดเวลาที่ดำรงอยู่ อาณาจักรรวมชิลลา ถูกรบกวนด้วยอุบายและความวุ่นวายทางการเมืองในดินแดนทางเหนือที่เพิ่งถูกยึดครองซึ่งเกิดจากกลุ่มกบฏใน แพ็กเจ และ โคกูรยอ ซึ่งนำไปสู่ยุค สามอาณาจักรหลัง ในช่วงปลายศตวรรษที่ 9
คยองจูยังคงเป็นเมืองหลวงของชิลลาตลอดการดำรงอยู่ของราชวงศ์ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพลังของระบบราชการที่ใช้ในซิลลา โดยใช้ระบบ "Bone Clan Class" กลุ่มคนที่มีอำนาจกลุ่มเล็กๆ ('Bone Class') สามารถปกครองผู้คนจำนวนมากได้ เพื่อรักษากฎข้อนี้ไว้กับผู้คนจำนวนมากเป็นระยะเวลานาน รัฐบาลต้องรักษาความสามัคคีของระบบกระดูก
แม้จะมีความไม่มั่นคงทางการเมือง แต่ อาณาจักรรวมชิลลา ก็เป็นประเทศที่เจริญรุ่งเรือง และเมืองหลวง ซอราโบล (ปัจจุบันคือคยองจู) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของโลกในขณะนั้น ด้วยความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับ ราชวงศ์ถัง พุทธศาสนา และ ลัทธิขงจื๊อ จึงกลายเป็นอุดมการณ์ทางปรัชญาหลักของชนชั้นสูงตลอดจนเสาหลักของสถาปัตยกรรมและวิจิตรศิลป์ในยุคนั้น กษัตริย์องค์สุดท้ายคือ พระเจ้าคยองซุน ปกครองรัฐในนามเท่านั้น และได้ยอมแพ้ต่อ วังกอน แห่ง โครยอ ที่เกิดใหม่ในปี ค.ศ. 935 ทำให้ราชวงศ์ชิลลาถึงจุดจบ
การรวมอาณาจักร

ในปีค.ศ. 660 พระเจ้ามุนมูได้สั่งกองทัพให้ทำการโจมตีอาณาจักรแพ็กเจ
เศรษฐกิจ

ในช่วงแรก อาณาจักรชิลลาได้มีการลดภาษีการค้าเกษตรลงหนึ่งในสิบจากเดิมก่อนที่จะทำการรวมกันและกำหนดให้เมืองขึ้นได้ชำระด้วยสินค้าชนิดพิเศษของเมืองนั้น
อาณาจักรรวมชิลลาได้ทำสำมะโนประชากรทางด้านขนาดเมืองและด้านประชากร ตลอดจนม้า วัว รวมทั้งผลิตผลชนิดพิเศษ และได้ทำการบันทึกข้อมูลในมินจงมุนโซ (민정문서) ซึ่งการรายงานมีการจัดทำโดยผู้นำของแต่ละเมือง
พระพุทธรูปแห่งอาณาจักรรวมชิลลา
ไฟฟ์ติคปลึส

| ไฟฟ์ติคปลึส 50PLUS |
| --- | --- |

ชื่อย่อ: 50+
ประธาน: เคร์ต ดาเลิส
หัวหน้า: เฮ็งก์ โกรล
ผู้นำในวุฒิสภา: มาร์ติน ฟัน โรยเยิน
ผู้นำในสภาผู้แทนราษฎร: เฮ็งก์ โกรล
ผู้นำในรัฐสภายุโรป: ตวน มันเดิร์ส
ก่อตั้ง: ค.ศ. 2009
ที่ทำการ: Kneuterdijk 2   เดอะเฮก
สมาชิกภาพ  (ปี 2019):  5,701
อุดมการณ์: บำนาญ ลัทธิอิงสามัญชน ต่อต้านสหภาพยุโรปเล็กน้อย
จุดยืน: กลาง
สี: ม่วง
วุฒิสภา: 2 / 75
สภาผู้แทนราษฎร: 4 / 150
ข้าหลวงในพระมหากษัตริย์: 0 / 12
สภาจังหวัด: 17 / 570
รัฐสภายุโรป: 1 / 29
เว็บไซต์
www.50pluspartij.nl
การเมืองเนเธอร์แลนด์   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
ไฟฟ์ติคปลึส (ดัตช์: 50PLUS หรือย่อเป็น 50+) เป็นพรรคการเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ที่ตั้งขึ้นโดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อผลักดันและรักษาผลประโยชน์ของผู้รับบำนาญ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2009 โดยโมริส โกปมัน, อเล็กซันเดอร์ มึนนิงโฮฟ และยัน นาเคิล อดีตพรรคการเมืองของพรรคแรงงานและพรรคเนเธอร์แลนด์น่าอยู่ มีเฮ็งก์ โกรล เป็นหัวหน้าพรรคตั้งแต่ ค.ศ. 2016
พรรคลงรับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสภาจังหวัดเมื่อ ค.ศ. 2011 โดยได้มา 9 ที่นั่ง จากนั้นลงรับเลือกตั้งวุฒิสภาในปีเดียวกันโดยเป็นระบบที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดเลือกสมาชิกวุฒิสภา พรรคได้มาหนึ่งที่นั่งในวุฒิสภา และในการเลือกตั้งทั่วไปในปี ค.ศ. 2012 พรรคได้ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร 2 ที่นั่ง
ตีแยรี อ็องรี
ชีวิตช่วงแรก

อ็องรีมีเชื้อสายชาวเลสเซอร์แอนทิลลีส โดยบิดา อ็องตวน มาจากกัวเดอลุป เกาะลาเดซีราด ส่วนมารดา มารีเซ มาจากมาร์ตีนิก เขาเกิดและโตในเมืองเลซูว์ลิส ชานเมืองของปารีส ถึงแม้ว่าจะเป็นย่านที่มีสังคมที่ไม่ดีนัก แต่ก็มีอุปกรณ์กีฬาฟุตบอลที่ดี ในวัย 7 ปี อ็องรีได้แสดงศักยภาพที่ดีเยี่ยม สะดุดตาโกลด เชแซล ได้ชวนเขาร่วมกับสโมสรท้องถิ่น เซโอเลซูว์ลิส (CO Les Ulis) พ่อของเขาได้บังคับให้เขาร่วมฝึก เหตุด้วยในวัยเด็กของเขาจะยังไม่สนใจกีฬาฟุตบอลนี้นัก เขาร่วมกับสโมสรอูว์แอ็สปาแลโซ (US Palaiseau) ใน ค.ศ. 1989 แต่หลังจากนั้น 1 ปี พ่อของเขาก็มีความขัดแย้งกับสโมสร อ็องรีจึงย้ายมาอยู่ เออแอ็สวีรี-ชาตียง (ES Viry-Châtillon) อยู่กับสโมสรนี้นาน 2 ปี โดยมีผู้ฝึกสอนของอูว์แอ็สปาแลโซที่ชื่อ ฌ็อง-มารี ปันซา ได้ตามเขามาอยู่กับสโมสรนี้ด้วย
ฟุตบอลสโมสร > โมนาโก (1992–1999) และยูเวนตุส (1999)

ใน ค.ศ. 1990 โมนาโกได้ส่งแมวมอง อาร์โนลด์ แคทาลาโน มาดูอ็องรี ซึ่งขณะนั้นอายุ 13 ปี มาดูการเล่นของเขา อ็องรียิงได้ทั้งหมด 6 ประตู ทำให้ทีมชนะ 6–0 แคทาลาโนชวนเขามาอยู่โมนาโก โดยยังไม่ได้ทดลองการเล่นเลย แคทาลาโนร้องขอทางสถาบันแกร์ฟงแตนในการเรียนของอ็องรีให้ครบหลักสูตรการเรียน ถึงแม้ว่าผู้บริหารจะไม่เต็มใจนัก เพราะอ็องรีมีผลการเรียนไม่ดี แต่ท้ายสุดก็อนุญาตให้เขาจบหลักสูตรการเรียนและร่วมทีมเยาวชนของโมนาโกของอาร์แซน แวงแกร์ หลังจากนั้น อ็องรีเซ็นสัญญาอาชีพกับโมนาโก และเปิดตัวในฐานะนักฟุตบอลอาชีพเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1994 ในนัดที่แพ้นิส 2–0 ถึงแม้ว่าแวงแกร์จะคาดคะเนว่าอ็องรีอาจเป็นตัวนำทัพในฐานะกองหน้าตัวรุก แต่เขาก็ให้อ็องรีเล่นตำแหน่งปีกซ้าย เพราะเชื่อว่าฝีเท้าของเขา กับการควบคุมลูกบอลอย่างเป็นธรรมชาติและทักษะ จะทำให้มีประสิทธิภาพ ในตำแหน่งฟูลแบ็ก มากกว่าตำแหน่งเซนเตอร์แบ็ก
หลังจากเริ่มทดลองอาชีพในโมนาโก อ็องรีได้รับตำแหน่งนักฟุตบอลดาวรุ่งฝรั่งเศสยอดเยี่ยมใน ค.ศ. 1996 และในฤดูกาล 1996–97 ผลงานอันแสดงความแข็งแกร่งของเขาทำให้สโมสรชนะเลิศฟุตบอลลีกเอิง ในระหว่างฤดูกาล 1997–98 เขาเป็นเครื่องมือสำคัญในการนำทีมเข้าสู่รอบรองชนะเลิศในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก สร้างสถิติใหม่ของฟุตบอลฝรั่งเศส โดยยิง 7 ประตูในการแข่งขันนี้ ในฤดูกาลที่ 3 ของเขา เขาได้ลงแข่งในฐานะนักฟุตบอลทีมชาตินัดแรก และเป็นส่วนหนึ่งของทีมในชุดที่ชนะเลิศฟุตบอลโลก 1998 เขายังคงสร้างความประทับใจอย่างต่อเนื่องในระหว่างอยู่กับโมนาโก หลังจากอยู่กับสโมสรนี้ 5 ฤดูกาล ปีกวัยรุ่นคนนี้ยิงประตูในลีกได้ 20 ประตูจากการลงสนาม 105 นัด
อ็องรีออกจากโมนาโกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1999 ย้ายไปอยู่กับสโมสรอิตาลีในเซเรียอา สโมสรฟุตบอลยูเวนตุส ด้วยค่าตัว 10.5 ล้านปอนด์ เขาเล่นในตำแหน่งปีก แต่เขาก็ไม่สามารถฝ่าด่านกองหลังทีมเซเรียอา ในตำแหน่งที่ไม่ได้เป็นบุคลิกลักษณะสำหรับเขา โดยยิงได้เพียง 3 ประตู ในการลงสนาม 16 นัด
ฟุตบอลสโมสร > บาร์เซโลนา (2007–2010)

เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2007 เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น อ็องรีย้ายไปอยู่กับสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาด้วยค่าตัว 24 ล้านยูโร โดยเซ็นสัญญา 4 ปี ได้รับค่าเหนื่อย 6.8 ล้านยูโร (4.6 ล้านปอนด์) ต่อฤดูกาล ในสัญญาระบุค่าฉีกสัญญาเก่า 125 ล้านยูโร (84.9 ล้านปอนด์) อ็องรีอ้างเหตุผล หลังจากที่ดีนได้ออกจากอาร์เซนอลและความไม่แน่นอนของอนาคตแวงแกร์ที่จะคุมทีม แต่พูดต่อว่า "ผมพูดอยู่เสมอว่าถ้าผมจะออกจากอาร์เซนอล จะเล่นให้กับบาร์เซโลนา" ถึงแม้ว่ากัปตันคนนี้จะออกจากทีมไป แต่อาร์เซนอลก็ยังคงสร้างความประทับใจได้ในฤดูกาล 2007–2008 อ็องรีก็ยอมรับว่า การอยู่ร่วมทีมของเขาอาจเป็นสิ่งกีดขวางการช่วยเหลือทีม เขากล่าวว่า "เพราะความอาวุโสของผม กับความเป็นจริงที่ผมเป็นกัปตันทีมและงานที่ต้องไล่ลูกบอล พวกเขาก็มักจะให้ตำแหน่งนี้ที่ไม่ใช่ตำแหน่งที่ดีที่สุดของผม จะเป็นการดีสำหรับทีมถ้าผมออกไป" อ็องรีออกจากอาร์เซนอลในฐานะผู้ยิงประตูสูงสุดตลอดกาลของสโมสร กับจำนวนประตู 174 ประตู และเป็นผู้ยิงประตูสูงสุดตลอดกาลในการแข่งขันฟุตบอลยุโรป โดยยิงได้ 42 ประตู ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 แฟนอาร์เซนอลลงคะแนนให้เขาเป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดที่มีมาของอาร์เซนอล ในแบบสำรวจผู้เล่นที่ดีที่สุดของชาวกันเนอส์ ในเว็บไซต์ อาร์เซนอล.คอม
กับบาร์เซโลนา อ็องรีสวมเสื้อหมายเลข 14 หมายเลขเดียวกับครั้งเมื่ออยู่กับอาร์เซนอล เขายิงประตูแรกให้กับสโมสรใหม่เมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2007 นัดชนะลียง 3–0 ในแชมเปียนส์ลีกรอบแบ่งกลุ่ม หลังจากนั้น 10 วัน เขายิงแฮตทริกแรกให้กับบาร์ซาในลีก นัดแข่งกับเลบันเต แต่อ็องรีก็เปลี่ยนมาเล่นปีกตลอดทั้งฤดูกาล เขาไม่สามารถยิงประตูได้เหมือนที่ประสบความสำเร็จกับอาร์เซนอล เขาแสดงความผิดหวังในการย้ายมาบาร์เซโลนาในปีแรก ๆ ท่ามกลางข่าวที่แพร่สะพัดว่าเขาจะกลับมาเล่นพรีเมียร์ลีก แต่ท้ายสุดเมื่อจบฤดูกาลแรกของเขา เขาก็เป็นผู้ยิงประตูสูงสุด จำนวน 19 ประตูและช่วยส่งลูกยิงประตู 9 ประตูในลีก
อ็องรียิงประตูมากขึ้นในฤดูกาล 2008–2009 ได้ถ้วยแรกกับบาร์เซโลนาเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 เมื่อบาร์เซโลนาชนะอัตเลติกเดบิลบาโอในนัดชิงชนะเลิศโกปาเดลเรย์ บาร์เซโลนายังเป็นผู้ชนะเลิศลาลิกาและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกหลังจากนั้น ได้ 3 ถ้วยในฤดูกาลเดียว เมื่อรวมกับผลงานยิงประตูของเขากับลิโอเนล เมสซิ และ ซามูแอล เอโต แล้ว มีประตูรวมถึง 100 ประตูในฤดูกาลนั้น ทั้ง 3 คนสามารถทำสถิติยิงประตูในลีก 72 ประตู แซงหน้าสถิติเดิมของเรอัลมาดริด 66 ประตูของเฟเรนส์ ปุชคัช, อัลเฟรโด ดี สเตฟาโน และลุยส์ เดล ซอล ในฤดูกาล 1960–1961 และต่อมาใน ค.ศ. 2009 อ็องรีช่วยให้บาร์เซโลนาชนะถ้วยรางวัลเพิ่มเป็น 6 ถ้วย รวมกับถ้วยที่กล่าวมาตอนต้นกับ โดยชนะเลิศ ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา, ยูฟ่าซูเปอร์คัพ และฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ
ในฤดูกาลถัดมาเมื่อเปโดร โรดรีเกซแจ้งเกิด ทำให้อ็องรีได้ลงสนามในลีกเพียง 15 นัด ก่อนฤดูกาลในลาลิกาจะจบลง และอีกไม่ถึงปีก่อนสัญญาจะหมด ประธานสโมสร ชูอัน ลาปอร์ตา กล่าวเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 ว่า "อ็องรีอาจออกจากสโมสรในช่วงการซื้อขายนักเตะช่วงฤดูร้อน ถ้าหากเป็นสิ่งที่อ็องรีต้องการ" หลังอ็องรีกลับมาจากการแข่งฟุตบอลโลก 2010 บาร์เซโลนายืนยันในการขายอ็องรีให้กับสโมสรแห่งหนึ่ง ซึ่งอ็องรียอมรับเงื่อนไขของสโมสรใหม่นี้
ฟุตบอลสโมสร > นิวยอร์ก เรดบูลส์ (2010–2014)

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 อ็องรีเซ็นสัญญาหลายปีกับสโมสรนิวยอร์ก เรดบูลส์ ในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ ในฤดูกาล 2010 เป็นนักฟุตบอลคนที่ 2 เมื่อเริ่มมีกฎผู้เล่นแต่งตั้ง เขาลงแข่งครั้งแรกในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ในการแข่งขันเสมอกับฮิวสตัน ไดนาโม 2–2 โดยเป็นผู้ช่วยส่งลูกทำประตูให้ควน ปาโบล อังเคล ทั้ง 2 ลูก ส่วนประตูลูกแรกในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ในชัยชนะเหนือแซนโฮเซ เอิร์ทเควกส์ 2–0 ท้ายสุดเรดบูลส์ ติดอันดับ 1 ของฝั่งตะวันออก โดยมีคะแนนนำโคลัมบัส ครูว์ 1 คะแนน แต่พ่ายให้กับแซนโฮเซ เอิร์ทเควกส์  ในผลรวมคะแนน 3–2 รอบก่อนชิงชนะเลิศของถ้วยเอ็มแอลเอสเพลย์ออฟส์ 2010 ฤดูกาลถัดมาเรดบูลส์ ติดอันดับ 10 ในลีก และเข้ารอบรองชนะเลิศ ของถ้วยเอ็มแอลเอสเพลย์ออฟส์ 2011
ฟุตบอลสโมสร > อาร์เซนอลยืมตัว

หลังจากได้ร่วมฝึกซ้อมกับอาร์เซนอลในระหว่างปิดฤดูกาลของเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ อ็องรีได้เซ็นสัญญาอีกครั้งในสัญญายืมตัวกับอาร์เซนอลเป็นเวลา 2 เดือน เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 2012 เพื่อทดแทนในช่วงที่แฌร์วินโยและมารูยาน ชามัคห์ ที่ต้องไปแข่งขันในแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2012 อ็องรีลงแข่งนัดแรกเป็นครั้งที่ 2 กับอาร์เซนอลในการเปลี่ยนตัวของการแข่งขันเอฟเอคัพ รอบที่ 3 แข่งขันกับลีดส์ยูไนเต็ด โดยเขายิงประตูในนัดที่ทีมชนะเพียงประตูเดียวนี้  ต่อมาวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 เขายิงประตูแรกในลีกหลังจากการกลับมา ในนัดแข่งกับสโมสรฟุตบอลแบล็กแบร์นโรเวอส์ ทีมชนะ 7–1 ในสัปดาห์ต่อมา ในนัดสุดท้ายในลีก เขายิงประตู ทำให้ทีมชนะซันเดอร์แลนด์ 2–1 สัญญายืมตัวหมดลงวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 และอ็องรีกลับสู่เรดบูลส์
รูปแบบการเล่น

ถึงแม้ว่าอ็องรีจะเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าตั้งแต่ครั้งอยู่ในชุดเยาวชน แต่เมื่อเขาอยู่กับโมนาโกและยูเวนตุส เขาก็ได้เล่นในตำแหน่งปีก จนเมื่ออ็องรีเข้ามาอยู่กับอาร์เซนอลในปี ค.ศ. 1999 แวงแกร์ก็ได้เปลี่ยนตำแหน่งการเล่นเขาทันที โดยเปลี่ยนมาเล่นในตำแหน่งที่เขาเคยเล่นสมัยเยาวชน โดยจะเล่นคู่กับเพื่อนร่วมทีมชาวดัตช์ที่มากประสบการณ์อย่าง แด็นนิส แบร์คกัมป์ ในฤดูกาล 2004–05  แวงแกร์เปลี่ยนรูปแบบการเล่นของอาร์เซนอลมาเป็น 4–5–1 การเปลี่ยนรูปแบบการเล่นนี้ทำให้อ็องรีต้องปรับตัวอีกครั้ง มีหลายเกมที่เขาเล่นเป็นกองหน้าตัวเป้าคนเดียว อ็องรียังคงเป็นผู้เล่นแนวรุกที่สำคัญของอาร์เซนอล มีหลายครั้งสามารถยิงประตูได้น่าตื่นเต้นดุจดั่งเวทมนตร์ แวรแกร์เคยพูดถึงเขาไว้ว่า "ตีแยรี อ็องรี สามารถที่จะนำพอลได้จากกลางสนามและสามารถยิงประตูที่ไม่มีใครในโลกสามารถยิงได้"
หนึ่งในเหตุผลที่เขาได้รับการชมเชยในการเล่นอันน่าประทับใจในการเล่นกองหน้านั้น คือความสามารถที่ยิงประตูแบบหนึ่งต่อหนึ่งได้อย่างใจเย็น นี่รวมถึงความยอดเยี่ยมของฝีเท้า ที่เขาสามารถเลี้ยงลูกฝ่ากองหลังเข้าทำประตูได้เป็นประจำ เมื่อเริ่มเล่น เขาเป็นที่รู้จักในด้านการเคลื่อนตัวไปทางแนวกว้างไปในตำแหน่งปีกซ้าย จากนั้นเขาก็สามารถเป็นผู้จ่ายบอลได้มากมาย โดยในระหว่างฤดูกาล 2002–2003 และ 2004–2005 เขาเป็นผู้จ่ายบอลยิงประตูได้ 50 ลูก แสดงให้เห็นถึงความใจกว้างและความคิดสร้างสรรค์ในการเล่นของเขา อีกรูปแบบการเล่นของเขา อ็องรีดันตัวเองมาอยู่ ณ ตำแหน่งล้ำหน้าเพื่อหลอกกองหลัง จากนั้นก็วิ่งถอยไปให้อยู่ในตำแหน่งไม่ล้ำหน้า ก่อนที่จะเล่นลูก และทำลายกับดักล้ำหน้าของทีมคู่แข่ง ความหลากหลายในการเล่นทั้งในตำแหน่งปีกและกองหน้าตัวเป้า เขาไม่ใช่นักฟุตบอลที่เดาทางถูกได้ง่าย เขาเป็นกองหน้าตัวเป้าอย่างแท้จริง เขายังเป็นกองหน้าที่ยิงลูกได้อย่างเป็นกอบเป็นกำอย่างสม่ำเสมอของยุโรป อ็องรีเป็นตัวเลือกแรกในการยิงลูกโทษ การเตะลูกเซตพีซ และการเตะลูกฟรีคิกของอาร์เซนอลเสมอ โดยเขายังสามารถยิงประตูได้อย่างสม่ำเสมออีกด้วย
รางวัลและเกียรติยศ > สโมสร

ลีกเอิง (1): 1996–97
โตรเฟเดช็องปียง (1): 1997
พรีเมียร์ลีก (2): 2001–2002, 2003–2004
เอฟเอคัพ (3): 2002, 2003, 2005
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ (2): 2002, 2004
ลาลิกา (2): 2008–2009, 2009–2010
โกปาเดลเรย์ (1): 2008-2009
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา (1): 2009
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก (1): 2008-2009
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ (1): 2009
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก (1): 2009
เมเจอร์ลีกซอกเกอร์ฝั่งตะวันออก (1): 2010
รางวัลและเกียรติยศ > ทีมชาติ

ฟุตบอลโลก
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
คอนเฟเดอเรชันส์คัพ
ถ้วยฮัสซานที่ 2
สถิติ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ลงแข่ง | ลีก> ประตู | ลีก> ช่วยทำประตู | คัป> ลงแข่ง | คัป> ประตู | คัป> ช่วยทำประตู | ฟุตบอลแห่งทวีป> ลงแข่ง | ฟุตบอลแห่งทวีป> ประตู | ฟุตบอลแห่งทวีป> ช่วยทำประตู | รวม> ลงแข่ง | รวม> ประตู | รวม> ช่วยทำประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โมนาโก | 1994–95 | 8 | 3 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 8 | 3 | 1 |
| โมนาโก | 1995–96 | 18 | 3 | 5 | 3 | 0 | 1 | 1 | 0 | 0 | 22 | 3 | 6 |
| โมนาโก | 1996–97 | 36 | 9 | 8 | 3 | 0 | 1 | 9 | 1 | 4 | 48 | 10 | 13 |
| โมนาโก | 1997–98 | 30 | 4 | 9 | 5 | 0 | 2 | 9 | 7 | 1 | 44 | 11 | 12 |
| โมนาโก | 1998–99 | 13 | 1 | 3 | 1 | 0 | 0 | 5 | 0 | 2 | 19 | 1 | 5 |
| โมนาโก | รวม | 105 | 20 | 26 | 12 | 0 | 4 | 24 | 8 | 7 | 141 | 28 | 37 |
| ยูเวนตุส | 1998–99 | 16 | 3 | 2 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 19 | 3 | 2 |
| ยูเวนตุส | รวม | 16 | 3 | 2 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 19 | 3 | 2 |
| อาร์เซนอล | 1999–2000 | 31 | 17 | 9 | 5 | 1 | 0 | 11 | 8 | 2 | 47 | 26 | 11 |
| อาร์เซนอล | 2000–01 | 35 | 17 | 3 | 4 | 1 | 0 | 14 | 4 | 0 | 53 | 22 | 3 |
| อาร์เซนอล | 2001–02 | 33 | 24 | 5 | 5 | 1 | 2 | 11 | 7 | 0 | 49 | 32 | 7 |
| อาร์เซนอล | 2002–03 | 37 | 24 | 23 | 6 | 1 | 0 | 12 | 7 | 1 | 55 | 32 | 24 |
| อาร์เซนอล | 2003–04 | 37 | 30 | 9 | 4 | 4 | 2 | 10 | 5 | 3 | 51 | 39 | 14 |
| อาร์เซนอล | 2004–05 | 32 | 25 | 15 | 2 | 0 | 1 | 8 | 5 | 1 | 42 | 30 | 17 |
| อาร์เซนอล | 2005–06 | 32 | 27 | 7 | 2 | 1 | 0 | 11 | 5 | 2 | 45 | 33 | 9 |
| อาร์เซนอล | 2006–07 | 17 | 10 | 6 | 3 | 1 | 1 | 7 | 1 | 0 | 27 | 12 | 7 |
| อาร์เซนอล | รวม | 254 | 174 | 77 | 31 | 10 | 6 | 84 | 42 | 9 | 369 | 226 | 92 |
| บาร์เซโลนา | 2007–08 | 30 | 12 | 9 | 7 | 4 | 0 | 10 | 3 | 2 | 47 | 19 | 11 |
| บาร์เซโลนา | 2008–09 | 29 | 19 | 8 | 1 | 1 | 0 | 12 | 6 | 4 | 42 | 26 | 12 |
| บาร์เซโลนา | 2009–10 | 21 | 4 | 2 | 3 | 0 | 0 | 8 | 0 | 1 | 32 | 4 | 3 |
| บาร์เซโลนา | รวม | 80 | 35 | 19 | 11 | 5 | 0 | 30 | 9 | 7 | 121 | 49 | 26 |
| นิวยอร์ก เรดบูลส์ | 2010 | 11 | 2 | 3 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 12 | 2 | 3 |
| นิวยอร์ก เรดบูลส์ | 2011 | 26 | 14 | 4 | 3 | 1 | 1 | 0 | 0 | 0 | 29 | 15 | 5 |
| นิวยอร์ก เรดบูลส์ | 2012 | 8 | 9 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 8 | 9 | 5 |
| นิวยอร์ก เรดบูลส์ | รวม | 45 | 25 | 12 | 4 | 1 | 1 | 0 | 0 | 0 | 49 | 26 | 13 |
| อาร์เซนอล (ยืมตัว) | 2011–12 | 4 | 2 | 0 | 2 | 1 | 0 | 1 | 0 | 0 | 7 | 3 | 0 |
| อาร์เซนอล (ยืมตัว) | รวม | 258 | 176 | 77 | 33 | 11 | 6 | 85 | 42 | 9 | 376 | 229 | 92 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 501 | 259 | 135 | 63 | 17 | 11 | 139 | 59 | 23 | 706 | 332 | 171 |
สถิติ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ฤดูกาล | ลงแข่ง | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| ฝรั่งเศส ยู 20 | 1996–97 | 5 | 3 |
| รวม | รวม | 5 | 3 |
| ฝรั่งเศส | 1997 | 1 | 0 |
| ฝรั่งเศส | 1998 | 10 | 2 |
| ฝรั่งเศส | 1999 | 0 | 0 |
| ฝรั่งเศส | 2000 | 14 | 6 |
| ฝรั่งเศส | 2001 | 7 | 3 |
| ฝรั่งเศส | 2002 | 10 | 3 |
| ฝรั่งเศส | 2003 | 14 | 11 |
| ฝรั่งเศส | 2004 | 13 | 3 |
| ฝรั่งเศส | 2005 | 6 | 3 |
| ฝรั่งเศส | 2006 | 16 | 8 |
| ฝรั่งเศส | 2007 | 6 | 5 |
| ฝรั่งเศส | 2008 | 11 | 4 |
| ฝรั่งเศส | 2009 | 9 | 3 |
| ฝรั่งเศส | 2010 | 6 | 0 |
| รวม | รวม | 123 | 51 |
A  รวมถึงการลงแข่งในนัดฟีฟ่า XI เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ที่ฟีฟ่าและสมาคมฟุตบอลฝรั่งเศสนับว่าเป็นการแข่งขันกระชับมิตรอย่างเป็นทางการ
สถิติ > ทีมชาติ > ประตูทีมชาติ > ยู–20

| # | วัน | สถานที่ | คู่แข่ง | ประตู | ผล | การแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 19 มิถุนายน ค.ศ. 1997 | สนามกีฬาซาราวัก, กูจิง |  เกาหลีใต้ | 1–0 | 4–2 | ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี ค.ศ. 1997 |
| 2. | 19 มิถุนายน ค.ศ. 1997 | สนามกีฬาซาราวัก, กูจิง |  เกาหลีใต้ | 3–0 | 4–2 | ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี ค.ศ. 1997 |
| 3. | 22 มิถุนายน ค.ศ. 1997 | สนามกีฬาซาราวัก, กูจิง |  แอฟริกาใต้ | 3–1 | 4–2 | ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี ค.ศ. 1997 |
สถิติ > สถิติรวม

| สถิติรวมตลอดอาชีพ> ทีม | สถิติรวมตลอดอาชีพ> ลงแข่ง | สถิติรวมตลอดอาชีพ> ประตู | สถิติรวมตลอดอาชีพ> ช่วยทำประตู | สถิติรวมตลอดอาชีพ> ประตูต่อนัด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สโมสร | 702 | 328 | 169 | 0.46 |
| ทีมชาติฝรั่งเศส | 123 | 051 | 029 | 0.41 |
| รวม | 825 | 379 | 198 | 0.46 |
ยุติการเล่นฟุตบอล

ตีแยรี อ็องรี ได้ประกาศยุติการเล่นฟุตบอลเป็นการถาวรเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2014 ด้วยวัย 37 ปี โดยจะผันตัวเองไปเป็นผู้บรรยายและวิเคราะห์ฟุตบอลทางสถานีโทรทัศน์สกายสปอร์ตส์ ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ แทน โดยเริ่มตั้งแต่ฤดูกาล 2015–16 เป็นต้นไป โดยทำสถิติยิงประตูให้กับอาร์เซนอลไปทั้งสิ้น 175 ประตู เฉพาะในพรีเมียร์ลีก นับเป็นสถิติอันดับหนึ่งของสโมสร และเป็นอันดับที่ 4 ของพรีเมียร์ลีก