stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บุนเอ๋ง

ขุนพลราชวงศ์จิ้น (ค.ศ. 238–291)
| บุนเอ๋ง (เหวิน ยาง) |
| --- | --- |
文鴦

นายพันตงอี๋ (東夷校尉 ตงอี๋เซี่ยวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ป. ทศวรรษ 280 – ค.ศ. 291 (291)
กษัตริย์: จักรพรรดิจิ้นอู่ตี้ (สุมาเอี๋ยน)   จักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้
ผู้พิทักษ์ทัพสงบอนารยชน (平虜護軍 ผิงหลู่ฮู่จฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ? – ป. ทศวรรษ 280
กษัตริย์: จักรพรรดิจิ้นอู่ตี้ (สุมาเอี๋ยน)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: บุนเซ็ก (文俶 เหวิน ชู่) ค.ศ. 238
เสียชีวิต: 23 เมษายน ค.ศ. 291 (53 ปี)
บุพการี: บุนขิม (บิดา)
ความสัมพันธ์: บุนเฮา (น้องชาย)
อาชีพ: นายทหาร
ชื่อรอง: ชื่อเชียน (次騫)
บรรดาศักดิ์: กวนไล่เหา (關內侯 กวานเน่ย์โหว)

บุนเซ็ก (ค.ศ. 238 –  23 เมษายน ค.ศ. 291) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เหวิน ชู่ (จีน: 文俶; พินอิน: Wén Chù) ชื่อรอง ชื่อเชียน (จีน: 次騫; พินอิน: Cìqiān) เป็นที่รู้จักในชือ บุนเอ๋ง ชื่อในภาษาจีนกลางว่า เหวิน ยาง (จีน: 文鴦; พินอิน: Wén Yāng) เป็นนายทหารของราชวงศ์จิ้นในประวัติศาสตร์จีน เดิมบุนเอ๋งรับราชการในรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก
ในปี ค.ศ. 255 บุนเอ๋งเข้าร่วมในการก่อกบฏในฉิวฉุนที่เริ่มก่อการโดยบุนขิมผู้บิดาและบู๊ขิวเขียมที่เป็นขุนพลวุยก๊กอีกคน แต่กบฏถูกปราบปราม บุนขิมและครอบครัวจำตองหนีไปสวามิภักดิ์ต่อง่อก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก ในปี ค.ศ. 257 เมื่อเกิดการก่อกบฏอีกครั้งในฉิวฉุน บุนขิมและเหล่าบุตรชายนำกองกำลังจากง่อก๊กมาสนับสนุนจูกัดเอี๋ยนที่เป็นผู้นำกบฏ แต่ในปี ค.ศ. 258 บุนขิมเกิดความขัดแย้งกับจูกัดเอี๋ยน จูกัดเอี๋ยนระแวงบุนขิมมากขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดก็สั่งประหารชีวิตบุนขิม บุนเอ๋งและบุนเฮา (文虎 เหวิน หู่) น้องชายหนีจากฉิวฉุนและยอมสวามิภักดิ์กับสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของวุยก๊ก และช่วยเหลือสุมาเจียวในการปราบกบฏ
บุนเอ๋งรับราชการต่อไปกับราชวงศ์จิ้นซึ่งมาแทนที่การปกครองของวุยก๊กในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 266 และขึ้นมามีชื่อเสียงจากการเป็นผู้นำทัพในการรบกับกบฏชนเผ่าที่นำโดยทูฟ่า ชู่จีเหนิง (禿髮樹機能) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 291 บุนเอ๋งถูกกล่าวหาว่าร่วมมือกับผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หยาง จฺวิ้น (楊駿) วางแผนจะก่อกบฏ บุนเอ๋งจึงถูกจับกุมและถูกประหารชีวิตพร้อมกับครอบครัว
ประวัติ

บุนเอ๋งเป็นบุตรชายคนที่ 2 ของบุนขิมขุนพลของรัฐวุยก๊ก บ้านเกิดบรรพบุรษของบุนเอ๋งคือที่เมืองเจียวก๋วน (譙郡 เฉียวจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในนครปั๋วโจว มณฑลอานฮุย บุนเอ๋งมีชื่อเสียงในด้านพละกำลังตั้งแต่วัยเยาว์
ประวัติ > กบฏในฉิวฉุนครั้งที่ 2

บทความหลัก: กบฏบู๊ขิวเขียมและบุนขิม
ในปี ค.ศ. 254 สุมาสูผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ผู้ผูกขาดอำนาจรัฐในวุยก๊กปลดจักรพรรดิโจฮองจากตำแหน่งและตั้งโจมอขึ้นครองราชย์แทน บุนขิมผู้ดำรงตำแหน่งเป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 ชื่อฉื่อ) ของมณฑลยังจิ๋วในเวลานั้นรู้สึกไม่พอใจการกระทำของสุมาสูเป็นอย่างมากและต้องการจะก่อกบฏต่อสุมาสู บู๊ขิวเขียมขุนพลของวุยก๊กอีกคนก็ร่วมสนับสนุนบุนขิม ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 255 บู๊ขิวเขียม บุนขิม และคนอื่น ๆ ออกพระราชเสาวนีย์ปลอมในพระนามของกวยทายเฮา แสดงรายการความผิด 11 กระทงที่ิอ้างว่าสุมาสูก่อขึ้น และเริ่มก่อกบฏในฉิวฉุน (壽春 โช่วชุน; ปัจจุบันคืออำเภอโช่ว มณฑลอานฮุย) เพื่อโค่นล้มสุมาสูและตระกูลรวมทั้งผู้สนับสนุนออกจากอำนาจ สุมาสูได้รับข่าวจากเตงงายเรื่องการก่อกบฏของบุนขิวและบู๊ขิวเขียม สุมาสูจึงลอบระดมพลทหารหลวง นำทัพด้วยตนเองไปปราบกบฏและไปถึงงักแกเสีย (樂嘉 เยฺว่เจีย; ปัจจุบันคือนครเซี่ยงเฉิง มณฑลเหอหนาน) บุนขิมรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินว่าสุมาสูยกทัพมาอย่างรวดเร็ว
บุนเอ๋งบอกกับบุนขิมผู้บิดาว่า "ข้าศึกยังไม่ได้ตั้งหลัก เราเอาชนะพวกมันได้หากเราโจมตีตอนนี้" บุนขิมทำตามคำแนะนำของบุนเอ๋งและส่งกองกำลัง 2 กองแยกเข้าโจมตีสุมาสูในเวลากลางคืน คืนนั้นบุนเอ๋งนำทหารของตนบุกโจมตีค่ายวุยก๊กและตะโกนชื่อของสุมาสูระหว่างการโจมตี ทหารวุยก๊กต่างตกตะลึง สุมาสูเกิดความวิตกกังวลส่งผลทำให้อาการป่วยที่ตาซึ่งเพิ่งได้รับการผ่าตัดมาแย่ลง และทำให้ลูกตาถลนออกจากเบ้า อย่างไรก็ตาม สุมาสูไม่ต้องการให้ทหารรู้เรื่องอาการป่วยของตนและจะยิ่งตื่นตระหนก จึงทนความเจ็บปวดและใช้ฟันกัดหมอนและผ้าห่มของตนเพื่อระบายความเจ็บปวดจนหมอนและผ้าห่มฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ ด้านบุนเอ๋งเห็นว่ากำลังทหารฝ่ายข้าศึกมีมากกว่าตนและฝ่ายตนกำลังเสริมยังมาไม่ถึง บุนเอ๋งจึงล่าถอยไปก่อนรุ่งสาง
หลังจากบุนเอ๋งล่าถอยไป สุมาสูสั่งให้นายทหารไล่ตามข้าศึก แต่เหล่านายทหารพูดว่า "บุนขิมและบุตรชายเป็นทหารผ่านศึก พวกเขาไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ เหตุใดพวกเขาจึงล่าถอยไปเล่า" สุมาสูตอบว่า "ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน ไม่เช่นนั้นก็เสียแรงผลักดัน (บุน) เอ๋งเป็นคนใจร้อนและไม่ได้รับการหนุนช่วยทันกาล พวกเขาเสียแรงผลักดันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากล่าถอย!" ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น บุนขิมได้ล่าถอยกลับไปฉิวฉุน แต่บุนเอ๋งกล่าวกับบุนขิมว่า "เราไม่ควรล่าถอยจนกว่าจะสร้างความเสียหายอย่างมากแก่ข้าศึกเสียก่อน" แล้วบุนเอ๋งจึงนำทหารม้าประมาณ 10 นายเข้าโจมตีทัพวุยก๊กอย่างกองกำลังที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ ก่อนจะล่าถอยไป ซือหม่า ปาน (司馬班) นายทหารของสุมาสูนำทหารม้าประมาณ 8,000 นายไล่ตามกองกำลังของบุนเอ๋ง บุนเอ๋งหันกลับมาและเข้าโจมตี สังหารทหารข้าศึกไปประมาณ 100 นายขณะบุกเข้าและออกแนวรบของข้าศึกรวม 6-7 ครั้ง ข้าศึกไม่กล้าเข้าไปใกล้บุนเอ๋ง
ในที่สุดกบฏก็ถูกปราบปรามโดยทัพวุยก๊กในปี ค.ศ. 255 และบู๊ขิวเขียมถูกสังหาร บุนขิมและครอบครัวหนีไปแปรพักตร์เข้าด้วยง่อก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก ด้านสุมาสูเสียชีวิตด้วยอาการป่วยในฮูโต๋ (許昌 สฺวี่ชาง; ปัจจุบันคือนครสฺวี่ชาง มณฑลเหอหนาน) ในปีเดียวกันหลังกบฏถูกปราบปราม
ประวัติ > กบฏในฉิวฉุนครั้งที่ 3

บทความหลัก: กบฏจูกัดเอี๋ยน
ในปี ค.ศ. 257 จูกัดเอี๋ยนขุนพลวุยก๊กเริ่มก่อกบฏในฉิวฉุน (壽春 โช่วชุน; ปัจจุบันคืออำเภอโช่ว มณฑลอานฮุย) อีกครั้งเพื่อต่อต้านผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สุมาเจียวผู้สิบทอดอำนาจต่อจากสุมาสูพี่ชาย ซุนหลิมผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งง่อก๊กสั่งให้บุนขิมและเหล่าบุตรชายพร้อมด้วยนายทหารง่อก๊กคนอื่น ๆ นำกำลังทหารไปฉิวฉุนเพื่อช่วยเหลือจูกัดเอี๋ยน สุมาเจียวนำทัพวุยก๊กด้วยตนเองไปยังฉิวฉุนเพื่อปราบกบฏ ครั้นในปี ค.ศ. 228 จูกัดเอี๋ยนซึ่งเดิมไม่ไว้วางใจบุนขิมอยู่แล้วก็ระแวงบุนขิมมากขึ้น ในที่สุดจูกัดเอี๋ยนก็สั่งให้นำตัวบุนขิมไปประหารชีวิต
เมื่อบุนเอ๋งและบุนเฮา (文虎 เหวิน หู่) น้องชายทราบข่าวการเสียชีวิตของบุนขิมผู้บิดา ทั้งคู่จึงนำทหารของตนไปเผชิญหน้ากับจูกัดเอี๋ยนเพื่อล้างแค้นให้บิดา แต่ทหารเหล่านั้นปฏิเสธที่จะทำตามคำสั่ง บุนเอ๋งและบุนเฮาที่สิ้นหวังจึงปีนกำแพงเมืองหนีออกจากฉิวฉุนและแปรพักตร์เข้าด้วยฝ่ายสุมาเจียว สุมาเจียวกล่าวว่า "บุนขิมกระทำความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้ (การก่อกบฏ) บุตรชายของเขาก็ควรถูกประหารชีวิต แต่ในเมื่อ (บุน) เอ๋งและ (บุน) เฮาตัดสินใจยอมจำนนภายใต้สถานการณ์ที่สิ้นหวัง และในเมื่อเมือง (ฉิวฉุน) ยังไม่ถูกยึด การสังหารสองคนนี้ก็มีแต่จะทำให้ข้าศึกยิ่งตัดสินใจต่อต้านต่อไปเท่านั้น" สุมาเจียวจึงนิรโทษกรรมให้บุนเอ๋งและบุนเฮา แต่งตั้งให้ทั้งคู่เป็นนายทหาร ตั้งให้ทั้งคู่มีบรรดาศักดิ์ระดับกวนไล่เหา (關內侯 กวานเน่ย์โหว) และสั่งให้ทั้งคู่นำทหารม้าหลายร้อยนายเดินไปรอบกำแพงฉิวฉุนและตะโกนกับกลุ่มกบฏว่า "ดูสิ บุตรชายของบุนขิมได้รับการไว้ชีวิตหลังยอมจำนน จะมีอะไรต้องกลัวเล่า" กลุ่มกบฏที่ขาดแคลนเสบียงและติดอยู่ในเมือง สูญเสียขวัญกำลังใจที่จะต่อสู้ ในเดือนถัดมา ทัพของสุมาเจียวก็ตีฉิวฉุนแตกและเข้ายึดได้ จูกัดเอี๋ยนถูกสังหารขณะพยายามหลบหนี กบฏก็ถูกปราบปรามอย่างราบคาบ สุมาเจียวอนุญาตให้บุนเอ๋งและบุนเฮาไปกู้ศพของบิดาและทำพิธีศพอย่างเหมาะสม สุมาเจียวยังมอบรถม้าและวัวให้ทั้งคู่
ประวัติ > รับราชการกับราชวงศ์จิ้น

บุนเอ๋งรับราชการต่อไปกับราชวงศ์จิ้นซึ่งขึ้นมามีอำนาจแทนที่รัฐวุยก๊กในปี ค.ศ. 266 หลังสุมาเอี๋ยนบุตรชายของสุมาเจียวบังคับให้โจฮวนจักรพรรดิลำดับสุดท้ายของวุยก๊กสละราชบัลลังก์ให้ตน ในปี ค.ศ. 275 บุนเอ๋งผู้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้พิทักษ์ทัพสงบอนารยชน (平虜護軍 ผิงหลู่ฮู่จฺวิน) นำทัพราชวงศ์จิ้นจากมณฑลยงจิ๋วและเลียงจิ๋วเข้าโจมตีกบฏชนเผ่าที่นำโดยทูฟ่า ชู่จีเหนิง (禿髮樹機能) ทัพของบุนเอ๋งข่มขวัญกลุ่มกบฏ ทำให้ชู่จีเหนิงและชนเผ่าประมาณ 200,000 คนกลับมายอมจำนนต่อราชวงศ์จิ้น เมื่อชู่จีเหนิงก่อกบฏอีกครั้งในปี ค.ศ. 277 บุนเอ๋งก็เอาชนะได้อย่างรวดเร็ว บทบาทของบุนเอ๋งในการปราบกบฏทำให้บุนเอ๋งมีชื่อเสียงในด้านวีรกรรมในการศึกและความกล้าหาญในการรบ
ประวัติ > เสียชีวิต

ในช่วงศักราชไท่คาง (太康; ค.ศ. 280-289) บุนเอ๋งได้รับการแต่งตั้งเป็นนายพันตงอี๋ (東夷校尉 ตงอี๋เซี่ยวเว่ย์) บุนเอ๋งเข้าเฝ้าจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน (จิ้นอู่ตี้) ในราชสำนักเพื่อทูลลาก่อนเดินทางไปรับตำแหน่ง แต่จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงไม่โปรดบุนเอ๋งหลังได้พบ และทรงหาข้ออ้างปลดบุนเอ๋งจากตำแหน่ง ในปี ค.ศ. 291 ในรัชสมัยของจักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้ หลังผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หยาง จฺวิ้น (楊駿) ถูกปลดจากตำแหน่ง หลานตาของจูกัดเอี๋ยนชื่อซือหม่า เหยา (司馬繇) ผู้มีฐานันดรศักดิ์เป็นตงอานกง (東安公) มีความไม่พอใจต่อบุนเอ๋งที่มีส่วนต่อการเสียชีวิตของจูกัดเอี๋ยนผู้ตา จึงกล่าวหาว่าบุนเอ๋งร่วมวางแผนกับหยาง จฺวิ้นจะก่อกบฏ บุนเอ๋งจึงถูกจับกุมและถูกประหารชีวิตพร้อมกับครอบครัว
ในนิยายสามก๊ก

บุนเอ๋งปรากฏในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ซึ่งเล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊ก ในนวนิยายบรรยายถึงบุนเอ๋งว่า:
"... บุนเอ๋งอายุสิบแปดปี สูงแปดฉื่อ สวมชุดเกราะเต็มตัว มีกระบองเหล็กสะพายที่เอว จับทวนขึ้นม้า สำรวจค่ายวุยจากระยะไกลและรุดหน้าไป"
บทกวีในนวนิยายเปรียบเทียบวีรกรรมของบุนเอ๋งในการโจมตีค่ายของสุมาสูที่งักแกเสียกับวีรกรรมของเตียวจูล่งในยุทธการที่เตียงปัน
ในวัฒนธรรมประชานิยม

บุนเอ๋งปรากฏครั้งแรกในฐานะตัวละครที่เล่นได้ในภาคที่ 8ของซีรีส์วิดีโอเกมไดนาสตีวอริเออร์ของโคเอ
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พระธรรมเจดีย์ (กี มารชิโน)

| พระธรรมเจดีย์ (กี มารชิโน) |
| --- | --- |
คำนำหน้าชื่อ: พระเดชพระคุณ
ส่วนบุคคล
เกิด: 13 มีนาคม พ.ศ. 2451 (71 ปี 3 วัน ปี)
มรณภาพ: 16 มีนาคม พ.ศ. 2522
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: เปรียญธรรม 9 ประโยค
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดทองนพคุณ ธนบุรี
บรรพชา: 14 มีนาคม พ.ศ. 2465
อุปสมบท: 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2471
พรรษา: 51
ตำแหน่ง: เจ้าคณะจังหวัดธนบุรี  เจ้าคณะภาค 4
พระธรรมเจดีย์ นามเดิม กี แซ่ตัน ฉายา มารชิโน เป็นพระราชาคณะชั้นธรรมฝ่ายมหานิกาย เจ้าอาวาสวัดทองนพคุณ เจ้าคณะจังหวัดธนบุรี และเจ้าคณะภาค 4
ประวัติ > ชาติกำเนิด

พระธรรมเจดีย์ มีนามเดิมว่า กี แซ่ตัน เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2451 ตรงกับวันแรม 7 ค่ำ เดือน 4 ปีวอก เป็นบุตรนายแสงกับนางลุ้ย ภูมิลำเนาอยู่ตำบลหนองดีนนก อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา เรียนจบชั้นประถมบริบูรณ์จากโรงเรียนสนามจันทร์
ประวัติ > อุปสมบท

วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2465 ย้ายมาอยู่วัดทองนพคุณ และบรรพชาเป็นสามเณรในวันที่ 14 มีนาคม ศกนั้น โดยมีพระครูวิเศษศีลคุณ (ชุ่ม ติสาโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ และอุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2471 โดยมีพระมงคลเทพมุนี (นวม พุทฺธสโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระสังวรวิมล (ชุ่ม ติสาโร) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระสมุห์ชื้อ พฺรหฺมสโร เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า มารชิโน
ประวัติ > การศึกษาพระปริยัติธรรม

พ.ศ. 2469 สอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค
พ.ศ. 2471 สอบได้เปรียญธรรม 4 ประโยค
พ.ศ. 2475 สอบได้เปรียญธรรม 5 ประโยค
พ.ศ. 2479 สอบได้เปรียญธรรม 6 ประโยค
พ.ศ. 2482 สอบได้เปรียญธรรม 7 ประโยค
พ.ศ. 2486 สอบได้เปรียญธรรม 8 ประโยค
พ.ศ. 2493 สอบได้เปรียญธรรม 9 ประโยค
ประวัติ > ศาสนกิจ

พระธรรมเจดีย์ ได้บรูณะปฏิสังขรณ์วัดทองนพคุณ และก่อสร้างถาวรวัตถุเพิ่มเติมหลายประการ โดยไม่เคยเรี่ยไรเงินจากประชาชน นอกจากนี้ท่านยังได้กวดขันภิกษุสามเณรในวัดให้ใส่ใจลงอุโบสถ ทำวัตรสวดมนต์ ครองจีวรให้เรียบร้อย รักษาความสะอาด อย่างเคร่งครัด รูปใดบกพร่องจะถูกลงโทษถึงปัพพาชนียกรรม ทำให้วัดเป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นที่ชื่มชมของประชาชน
ต่อมาท่านยังได้รับไว้วางใจให้ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดธนบุรีเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2512 และเป็นเจ้าคณะภาค 4 ตั้งแต่วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ตลอดเวลาที่อยู่ในตำแหน่ง ท่านได้ปฏิบัติหน้าที่อย่างสมบูรณ์แบบ จนสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (วาสน์ วาสโน) ยังตรัสชมเชยว่าท่าน ได้บริหารการคณะสงฆ์อย่างมีระเบียบแบบแผน เอาใจใส่ในภารกิจ... ควรจะจำไว้เป็นแบบอย่าง
สมณศักดิ์

5 ธันวาคม พ.ศ. 2494 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระกิตติสารโศภน
5 ธันวาคม พ.ศ. 2499 เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ พระราชเวที ตรีปิฎกภูสิต ธรรมบัณฑิต ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
5 ธันวาคม พ.ศ. 2503 เป็นพระราชาคณะชั้นเทพที่ พระเทพเมธี ศรีวิบุลนายก ตรีปิฎกธาดา มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
5 ธันวาคม พ.ศ. 2514 เป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ พระธรรมเจดีย์ กวีวงศนายก ตรีปิฎกบัณฑิต มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
มรณภาพ

พระธรรมเจดีย์ มีอาการหลอดเลือดหัวใจตีบตัน ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2522 เวลา 0.15 น. สิริอายุได้ 71 ปี 3 วัน พรรษา 51 ได้รับพระราชทานโกศโถบรรจุศพ ต่อมาเลื่อนชั้นเป็นโกศแปดหลี่ยม และโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จฯ แทนพระองค์ไปพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงวัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันจันทร์ที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2522
ปีเอโร ดี โกซีโม

เปียโร ดิ โคสิโม (ภาษาอังกฤษ: Piero di Cosimo) (2 มกราคม ค.ศ. 1462 - 12 เมษายน ค.ศ. 1522) เป็นจิตรกรรมสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน
เปียโร ดิ โคสิโมเกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1462 ที่ ฟลอเรนซ์ ในประเทศอิตาลี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1522 เปียโรเป็นลูกของช่างทองและฝึกงานภายใต้โคสิโม โรสเสลิ (Cosimo Rosseli) ผู้ที่เปียโรได้รับนาม และเป็นผู้ช่วยในการวาดภาพที่ชาเปล ในปี ค.ศ. 1481 เปียโรเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงที่จอร์โจ วาซารีลงบันทึกไว้ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน”
ดูเพิ่ม

ศิลปะเรอเนซองส์
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ผู้อำนวยการสำนักคุ้มครองสิ่งแวดล้อมสหรัฐ

| ผู้อำนวยการสำนักคุ้มครองสิ่งแวดล้อมแห่งสหรัฐอเมริกา |
| --- | --- |

ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน ชาร์ลอตต์ เบอร์ทรันด์ รักษาการ ตั้งแต่ 20 มกราคม 2021
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: William D. Ruckelshaus
สถาปนา: 1970
เว็บไซต์: www.epa.gov
ผู้อำนวยการสำนักคุ้มครองสิ่งแวดล้อมแห่งสหรัฐ เป็นหัวหน้าหน่วยงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมของรัฐบาลกลางสหรัฐฯ และด้วยเหตุนี้จึงต้องรับผิดชอบในการบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับอากาศและน้ำสะอาดของประเทศ ตลอดจนกฎเกณฑ์ด้านสิ่งแวดล้อมอื่น ๆ อีกมากมาย ผู้บริหารจะได้รับการเสนอชื่อโดยประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาและต้องได้รับการรับรองโดยการลงคะแนนเสียงของวุฒิสภา สำนักงานผู้บริหารของหน่วยงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมก่อตั้งขึ้นในปีพ. ศ. 2513 ตามกฎหมายที่ร่างขึ้นมาเพื่อจัดตั้งหน่วยงาน
ผู้อำนวยการฯ EPA เทียบเท่าตำแหน่งรัฐมนตรี โดยเข้าร่วมประชุมกับประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีและรัฐมนตรีกระทรวงอื่นๆอีก 15 คน นับตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา มีการเคลื่อนไหวเพื่อให้ตำแหน่งผู้อำนวยการของสำนักคุ้มครองสิ่งแวดล้อมแห่งสหรัฐฯ มีตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีจึงทำให้สำนักคุ้มครองสิ่งแวดล้อมสหรัฐเป็นกระทรวงที่ 16 เพื่อรับมือกับนโยบายด้านสิ่งแวดล้อม ผู้อำนวยการ EPA มีศักดิ์เทียบเท่ากับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสิ่งแวดล้อมในประเทศอื่น ๆ
ผู้บริหารปัจจุบันของหน่วยงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมคือ Scott Pruitt วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2017
พระธรรมสิริชัย (บุญเลิศ โฆสโก)

| พระธรรมสิริชัย (บุญเลิศ โฆสโก) |
| --- | --- |

ส่วนบุคคล
เกิด: 29 ธันวาคม พ.ศ. 2462 (88 ปี 303 วัน ปี)
มรณภาพ: 28 ตุลาคม พ.ศ. 2551
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: นักธรรมชั้นเอก สำนักเรียนวัดอรุณราชวราราม
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท: 5 มิถุนายน พ.ศ. 2484
พรรษา: 83
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดอรุณราชวราราม
พระธรรมสิริชัย (บุญเลิศ) อดีตเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร รูปที่ 13 พระธรรมสิริชัยท่านเกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2462 ณ ตำบลบ้านกระแซง อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี พระธรรมสิริชัยท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ด้วยโรคชรา สิริอายุได้ 89 ปี
ประวัติ

พระธรรมสิริชัย นามเดิมว่า บุญเลิศ นามฉายา โฆสโก นามสกุล ไม้อ่อน ต่อมาเปลี่ยนเป็น ปรักกมสิทธิ์ เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2462 ณ ตำบลบ้านกระแซง อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี เป็นบุตรของ นายบุญเรือน(เชื้อสายไทย) และนางเขียน(เชื้อสายมอญ) ปะรักมะสิทธิ์ สำเร็จการศึกษาประถมศึกษาปีที่ 4 ณ โรงเรียนประชาบาลวัดไก่เตี้ย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี  อุปสมบทเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2484 ณ วัดบางนา อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี พระอุปัชฌาย์ พระครูบวรธรรมกิจ(เทียน) วัดโบสถ์ อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี พระกรรมวาจาจารย์ พระอธิการทัด วัดบางนา อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี พระอนุสาวนาจารย์ พระปลัดรื่น วัดโพธิ์เลื่อน อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี ต่อมาได้ย้ายมาพำนัก ณ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2486 เพื่อศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรม
การศึกษา

พ.ศ. 2484 สอบได้นักธรรมชั้นตรี สำนักเรียนคณะจังหวัดปทุมธานี
พ.ศ. 2485 สอบได้นักธรรมชั้นโท สำนักเรียนคณะจังหวัดปทุมธานี
พ.ศ. 2586 สอบได้นักธรรมชั้นเอก สำนักเรียนวัดอรุณราชวราราม
การศึกษา > งานการปกครอง

พ.ศ. 2502 เป็นเจ้าคณะ 7 วัดอรุณราชวราราม
พ.ศ. 2504 ย้ายไปเป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดราชสิทธาราม เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2507 ย้ายไปเป็นรักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดดอน เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2512 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเป็นรองเจ้าอาวาสวัดราชสิทธาราม
พ.ศ. 2512 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดราชสิทธาราม
พ.ศ. 2521 ได้รับแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์
พ.ศ. 2524 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะแขวงวัดอรุณ
พ.ศ. 2525 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร
พ.ศ. 2525 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะเขตบางกอกใหญ่
พ.ศ. 2533 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเป็นรองเจ้าคณะกรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2543 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะกรุงเทพมหานคร
การศึกษา > งานเผยแผ่

พ.ศ. 2489 เป็นสมาชิกสภาพระธรรมกถึก วัดพระเชตุพนฯ (วัดโพธิ์ ท่าเตียน)
พ.ศ. 2505-2512 เป็นอาจารย์อบรมพระนวกะวัดราชสิทธาราม เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
เป็นอาจารย์อบรมนักเรียน โรงเรียนการช่างวัดราชสิทธาราม
เป็นอาจารย์อบรมนักเรียน โรงเรียนเทศบาลวัดราชสิทธาราม
พ.ศ. 2508 เป็นพระธรรมทูตสายที่ 7 ปฏิบัติงานอำเภอบำเหน็จณรงค์ จังหวัดชัยภูมิ
พ.ศ. 2509 เป็นหัวหน้าพระธรรมทูตสายที่ 6 ปฏิบัติงานประจำจังหวัดบุรีรัมย์
พ.ศ. 2511 เป็นพระธรรมทูตปฏิบัติงานจังหวัดนครพนม
พ.ศ. 2522 ปฏิบัติงานพระธรรมทูตจังหวัดขอนแก่น, จังหวัดกาฬสินธุ์, จังหวัดร้อยเอ็ด และจังหวัดมหาสารคาม
พ.ศ. 2527 เป็นวิทยากรอบรมถวายความรู้พระสังฆาธิการ เช่น วัดกลาง จังหวัดสมุทรปราการ, วัดบางหลวง จังหวัดปทุมธานี, วัดเวฬุราชิน กรุงเทพมหานคร  เป็นต้น
พ.ศ. 2528 เป็นกรรมการจัดงานสัปดาห์ส่งเสริมพระพุทธศาสนา เนื่องในเทศกาลวันวิสาขบูชา ณ มณฑลพิธีท้องสนามหลวง ประจำปีทุกปีจนถึงวาระสุดท้าย ก่อนวันมรณภาพยังได้มอบหมายให้มีผู้ไปดำเนินการแทน มีกิจกรรมที่รับผิดชอบหลักร่วมกับเจ้าคณะกรุงเทพมหานคร (ตั้งแต่สมัยพระสุเมธาธิบดี – พระธรรมสุธี)  คือ ดำเนินงานกวนข้าวทิพย์ และการจัดเทศน์มหาชาติ
พ.ศ. 2529 เป็นกรรมการปฏิบัติธรรมเทิดพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา ณ บริเวณพุทธมณฑล อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2497 ได้รับแต่งตั้งเป็นพระครูธรรมธร ฐานานุกรมในพระธรรมไตรโลกาจารย์ (เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์) อดีตเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร
พ.ศ. 2502 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตร ผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวง พระครูประกาศสมณคุณ จ.ป.ร.
พ.ศ. 2507 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นเอก ในนามเดิม
พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ที่ พระสังวรกิจโกศล
พ.ศ. 2521 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นราช ที่ พระราชสังวรวิสุทธิ์
พ.ศ. 2527 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ที่ พระเทพศีลวิสุทธิ์
พ.ศ. 2536  ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นธรรม ที่ พระธรรมสิริชัย
มรณภาพ

พระธรรมสิริชัย (บุญเลิศ) อดีตเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวราราม รูปที่ 13 มรณภาพเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2551 สิริอายุได้ 89 ปี สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ เมรุปราสาทรามัญ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร
ประเทศตูนิเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ประเทศตูนิเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

| เหรียญ | นักกีฬา | ชนิดกีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Oussama Mellouli | ว่ายน้ำ | Men's 10 km open water | 000000000010-08-01-0000สิงหาคม 10 |
| 2 ! เงิน | Habiba Ghribi | กรีฑา | Women's 3000 m steeplechase | 000000000006-08-01-0000สิงหาคม 6 |
| 3 ! ทองแดง | Oussama Mellouli | ว่ายน้ำ | Men's 1500 m freestyle | 000000000004-08-01-0000สิงหาคม 4 |
พระยาดำรงแพทยาคุณ

พระยาดำรงแพทยาคุณ สามารถหมายถึง
พระยาดำรงแพทยาคุณ (ฮวด วีระไวทยะ)
พระยาดำรงแพทยาคุณ (ชื่น พุทธิแพทย์)
ประเทศอิรักในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

ประเทศอิรัก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอิรักเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 5 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอิรักได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 3 ! ทองแดง | Abdulwahid, MuntadherMuntadher Abdulwahid | Athletics | Boys' Pole vault | 000000000025-08-01-0000สิงหาคม 25 |
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Muntadher Abdulwahid | Pole vault | 4.90 | 3 Q | 5.05 | 3 ! |
| Hussein Al-Bayati | Hammer throw | 67.73 | 12 qB | 68.01 | 10 |
ดูเพิ่ม

ประเทศอิรักในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติอิรักในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาอิรักที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ประเทศเนเธอร์แลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012