stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐประหาร 18 ฟรุกตีดอร์
การยึดอำนาจ

หลังจากที่นายพล นาปอเลอง บอนาปาร์ต (Napoléon Bonaparte) ส่งเอกสารเกี่ยวกับแผนการกบฏของปีเชอกรูว์ให้แก่คณะดีแร็กตัวร์ คณะดีแร็กตัวร์จึงเห็นว่า องค์กรนิติบัญญัติทั้งหมดกำลังวางแผนล้มล้างสาธารณรัฐ จึงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว โดยในเช้าตรู่วันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1797 มีการประกาศกฎอัยการศึกทั่วปารีส และมีการออกกฤษฎีกาว่า ผู้ใดสนับสนุนการนิยมกษัตริย์ หรือการรื้อฟื้นรัฐธรรมนูญ ฉบับ ค.ศ. 1793 ต้องถูกยิงทิ้งทันทีโดยไม่ต้องไต่สวนก่อน และเพื่อสนับสนุนการยึดอำนาจของคณะดีแร็กตัวร์ในครั้งนี้ นายพล ลาซาร์ อ็อช (Lazare Hoche) ผู้บัญชาการกองทหารบกแห่งซ็องบร์และเมิซ (Armée de Sambre-et-Meuse) นำกำลังเข้ามาในปารีส และบอนาปาร์ตก็ส่งทหารในสังกัดของชาร์ล-ปีแยร์ โอเฌอโร (Charles-Pierre Augereau) เข้ามาเช่นกัน จากนั้น มีการจับกุมฝ่ายนิยมราชวงศ์ เช่น ปีเชอกรูว์, มาร์กีแห่งบาร์เตเลมี และดอมีนิก-แว็งซ็อง ราแมล-นอกาแร (Dominique-Vincent Ramel-Nogaret) ส่วนลาซาร์ การ์โน (Lazare Carnot) หนีรอดไปได้แต่ถูกจับในภายหลัง มีการเนรเทศผู้ถูกจับกุม 65 คน ซึ่งรวมปีเชอกรูว์, มาร์กีแห่งบาร์เตเลมี และการ์โน ไปยังกาแยน (Cayenne) อนึ่ง นักบวชราว 1,320 รูปก็ถูกเนรเทศด้วยข้อหาว่า "สมรู้ร่วมคิดกันต่อต้านสาธารณรัฐ" นอกจากนี้ มีประกาศยกเลิกผลการเลือกตั้งในจังหวัดทั้ง 49 แห่งของฝรั่งเศส ส่วนตำแหน่งประธานสภาทั้ง 2 ขององค์กรนิติบัญญัตินั้น มีการตั้งฟีลิป อ็องตวน กงต์แมร์แล็ง (Philippe Antoine, comte Merlin) กับนีกอลา-หลุยส์ ฟร็องซัว เดอ เนอชาโต (François de Neufchâteau) เข้าแทน
เหตุการณ์ภายหลัง

หลังจากนั้น 2 ปี มีรัฐประหาร 30 แพรรียาล ปี 7 (coup d'État du 30 prairial an VII) ตรงกับวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1799 และประกาศใช้รัฐธรรมนูญ ปี 7 (Constitution de l'an VIII) ในวันที่ 24 ธันวาคม ปีเดียวกัน เป็นอันยุติยุคสมัยแห่งการปฏิวัติฝรั่งเศส และเป็นผลให้นายพล นาปอเลอง บอนาปาร์ต ได้เข้าสู่อำนาจ
คณะดีแร็กตัวร์หลังยึดอำนาจ
ราฟาแอล กึไรรู

ราฟาแอล อาดึลีนู ฌูแซ กึไรรู (โปรตุเกส: Raphaël Adelino José Guerreiro; เกิดวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรไบเอิร์นมิวนิกและทีมชาติโปรตุเกส โดยเล่นในตำแหน่งแบ็กซ้ายเป็นหลัก แต่สามารถเล่นในตำแหน่งกองกลางฝั่งซ้ายได้ด้วย
กึไรรูเกิดในเมืองเลอบล็อง-เมนีล ย่านชานกรุงปารีส บิดาเป็นชาวโปรตุเกส ส่วนมารดาเป็นชาวฝรั่งเศส เขาเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลที่สโมสรก็อง ต่อมาใน ค.ศ. 2013 เขาเซ็นสัญญากับสโมสรลอรีย็องที่ซึ่งเขาเปิดตัวในลีกเอิง ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 เขาได้เข้าร่วมสโมสรโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
กึไรรูเป็นตัวแทนประเทศโปรตุเกสในทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี และทีมชาติชุดหลัก โดยเปิดตัวกับชุดหลักใน ค.ศ. 2014 เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติที่ลงแข่งขันในฟุตบอลโลก 2018 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยเป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันรายการหลัง
ราฟาแอล ลีเยา

ราฟาแอล อาลึชังดรึ ดา กงไซเซา ลีเยา (โปรตุเกส: Rafael Alexandre da Conceição Leão; เกิดวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1999) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกสที่เล่นในตำแหน่งกองหน้าให้แก่เอซี มิลาน ในเซเรียอา และทีมชาติโปรตุเกส
ลีเยาเติบโตมาจากระบบเยาวชนของสปอร์ติงลิสบอน เขาเปิดตัวกับทีมชุดใหญ่ใน ค.ศ. 2018 และเป็นผู้ชนะเลิศตาซาดาลีกา ฤดูกาล 2017–18 ก่อนที่เขาจะยกเลิกสัญญาฝ่ายเดียวหลังเกิดเหตุแฟนบอลกลุ่มหนึ่งทำร้ายผู้เล่นของสโมสร จากนั้นไม่นาน เขาก็เข้าร่วมสโมสรลีลในลีกเอิงแบบไร้ค่าตัว เอซี มิลาน เซ็นสัญญากับเขาใน ค.ศ. 2019 ด้วยค่าตัว 35 ล้านยูโร ในฤดูกาลที่สามของเขาที่สโมสรนี้ เขาช่วยให้ทีมคว้าแชมป์เซเรียอา ฤดูกาล 2021–22 หลังจากที่สโมสรไม่ได้คว้าแชมป์ลีกมานานถึง 11 ปี ลีเยายังได้รับการลงคะแนนเสียงให้เป็นผู้เล่นทรงคุณค่าที่สุดของเซเรียอา ฤดูกาล 2021–22 และมีชื่ออยู่ในรายชื่อนักฟุตบอลชาย 30 คนที่มีโอกาสได้รับรางวัลบาลงดอร์ 2022
ลีเยาเป็นอดีตผู้เล่นทีมชาติโปรตุเกสระดับเยาวชน โดยเป็นตัวแทนของประเทศในรุ่นอายุต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี ที่คว้าแชมป์ยุโรปใน ค.ศ. 2016 เขาเปิดตัวในระดับนานาชาติกับทีมชาติชุดใหญ่ใน ค.ศ. 2021
ราฟาเอล โซซา ซิลวา

ราฟาเอล โซซา ซิลวา นอไวส์ (โปรตุเกส: Rafael Souza Silva Novais) เกิดวันที่ 13 มกราคม พ.ศ.2527 ที่ริโอ เดอ จาเนโร ประเทศบราซิล ปัจจุบันเล่นให้สโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส สวมเสื้อหมายเลข 27
แหล่งข้อมูลอื่น

เก็บถาวร 2011-07-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Profile at Thaipremierleague.co.th เก็บถาวร 2011-07-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด  |
| --- | --- |
 2 สัญชัย  3 ชินภัทร์   4 เชาว์วัฒน์  5 กฤษดา  7 เฟลด์เวค  8 อิรฟาน  9 สุรชาติ (c)  10 ธีรศิลป์  11 เซอร์เกเยฟ  13 มาร์โค  14 อัลวาเรซ  17 นตสึดะ  18 ชนาธิป  19 ธนดล  22 ชนานันท์  23 สันติภาพ  24 เจริญศักดิ์  28 สรานนท์  29 วรินทร  31 ธวัชชัย  38 ณัฐพงษ์  45 ณัฐวุฒิ  55 ชนภัช  69 แอนดีอาเย  75 ซานตาน่า  77 ศิวกรณ์  78 โกมิส  81 วาริส  90 ลอเรนเซน  91 อิลฮาน  93 พิศาล  99 อิคซัน  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: สุรชัย
รอแบร์ที่ 1 ดยุกแห่งนอร์ม็องดี

| รอแบร์ที่ 1 |
| --- | --- |
 รอแบร์ผู้เกรียงไกร หนึ่งในรูปปั้นหกดยุกแห่งนอร์ม็องดีที่จตุรัสเมืองฟาเลส
ดยุกแห่งนอร์ม็องดี
เกิด: 22 มิถุนายน ค.ศ. 1000, นอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1035 (35 ปี), นิเกีย
บิดา: รีชาร์ที่ 2 ดยุกแห่งนอร์ม็องดี
มารดา: จูดิธแห่งบริตทานี
บุตร/ธิดา: วิลเลียมผู้พิชิต อาเดเลดแห่งนอร์ม็องดี
ขุนนางฝรั่งเศส - กษัตริย์ฝรั่งเศส - ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
รอแบร์ผู้เกรียงไกร (อังกฤษ: Robert the Magnificent, ฝรั่งเศส: le Magnifique) หรือ รอแบร์จอมมาร (อังกฤษ: Robert the Devil, ฝรั่งเศส: le Diable) เป็นดยุกแห่งนอร์ม็องดีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1027 จนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1035
แม้ปกติแล้วจะถูกเรียกว่ารอแบร์ต์ที่ 1 แต่บางครั้งเขาก็ถูกเรียกว่ารอแบร์ต์ที่ 2 โดยมีบรรพพบุรุษ รอลโล เป็นรอแบร์ต์ที่ 1 เขาเป็นบุตรชายของริชาร์ดที่ 2 และน้องชายของริชาร์ดที่ 3 ที่ครองตำแหน่งก่อนหน้าเขา ไม่ถึงปีหลังการตายของบิดา รอแบร์ต์ก่อกบฏต่อต้านการปกครองของพี่ชาย แต่ล้มเหลว แต่ต่อมาก็ได้สืบทอดต่อนอร์ม็องดีหลังการตายของพี่ชาย เขาถูกสืบทอดต่อโดยบุตรชายนอกสมรส วิลเลียมผู้พิชิต ที่จะกลายเป็นกษัตริย์นอร์มันคนแรกของอังกฤษในปี ค.ศ. 1066 หลังการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มัน
ประวัติ

รอแบร์ต์เป็นบุตรชายของรีชาร์ที่ 2 ดยุกแห่งนอร์ม็องดี กับจูดิธ บุตรสาวของโคนองที่ 1 ดยุคแห่งบริตทานี และยังเป็นหลานชายของริชาร์ดที่ 1 แห่งนอร์ม็องดี, เหลนชายของวิลเลียมที่ 1 แห่งนอร์ม็องดี ลูกชายของเหลนชายของรอลโล ชาวไวกิงผู้ก่อตั้งนอร์ม็องดี ก่อนตาย ริชาร์ดที่ 2 ตัดสินใจให้บุตรชายคนโต ริชาร์ดที่ 3 สืบทอดตำแหน่งต่อจากตน และให้บุตรชายคนรอง รอแบร์ต์ เป็นเคานต์แห่งเยมัวส์ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1026 บิดาของสองพี่น้อง ริชาร์ดที่ 2 ตาย และริชาร์ดที่ 3 กลายเป็นดยุค แต่หลังจากนั้นไม่นานรอแบร์ต์ก่อกบฏต่อพี่ชาย ภายหลังถูกปราบและถูกบังคับให้ปฏิญาณความจงรักภักดีต่อพี่ชาย ริชาร์ด
ประวัติ > ดยุคแห่งนอร์ม็องดี

เมื่อริชาร์ดที่ 3 ตายในปีต่อมา ซึ่งสงสัยกันว่ารอแบร์ต์เป็นคนทำให้เขาตาย แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่รอแบร์ต์คือคนที่ได้ผลประโยชน์มากที่สุด สงครามกลางเมืองที่รอแบร์ต์สร้างขึ้นมาต่อต้านพี่ชาย ริชาร์ดที่ 3 ยังคงเป็นปัญหาทำให้เกิดความไร้เสถียรภาพในดัชชี สงครามที่ทำกันเองในหมู่บารอนที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงกัน เรื่องนี้ทำให้เกิดชนชั้นสูงกลุ่มใหม่ในนอร์ม็องดีในรัชสมัยของรอแบร์ต์ และเป็นช่วงนี้เช่นกันที่ขุนนางระดับรองลงมาหลายคนออกจากนอร์ม็องดีไปหาช่องทางในอิตาลีใต้และที่อื่นๆ ไม่นานหลังได้ตำแหน่งดยุคมา อาจจะเพื่อแก้แค้นที่สนันสนุนให้พี่ชายต่อกรกับเขา รอแบร์ต์ที่ 1 รวบรวมกองทัพขึ้นมาต่อสู้กับอาของตน รอแบร์ต์ อาร์ชบิชอปแห่งรูอ็องและเคานต์แห่งอีฟโรซ์ สนธิสัญญาพักรบชั่วคราวอนุญาตขับไล่อาของเขาออกไปจากนอร์ม็องดี แต่เรื่องนี้ทำให้นอร์ม็องดีถูกตัดขาดจากศาสนา ซึ่งจะยกเลิกได้ก็ต่อเมื่ออาร์ชบิชอปรอแบร์ต์ได้รับอนุญาตให้กลับเข้าดัชชีได้และได้ตำแหน่งเคานต์กลับคืนมาเท่านั้น รอแบร์ต์ยังโจมตีผู้มีอำนาจของศาสนจักรอีกคน ลูกพี่ลูกน้องของเขา ฮิวโกที่ 3 ดิฟรี บิชอปแห่งบายูซ์ เนรเทศเขาออกจากนอร์ม็องดี รอแบร์ต์ยังฉกฉวยเอาทรัพย์สินที่ดินของศาสนจักรหลายแห่งที่เป็นของแอบบีย์เฟคอมป์มาด้วย
ประวัติ > นอกนอร์ม็องดี

ทั้งที่มีปัญหาภายในแต่รอแบร์ต์ตัดสินใจยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายในสงครามกลางเมืองในฟลานเดอร์ส์ระหว่าบาลด์วินที่ 5 เคานต์แห่งฟลานเดอร์ส์ กับบิดา บาลด์วินที่ 4 ที่ถูกบาลด์วินผู้ลูกขับไล่ออกจากฟลานเดอร์ส์ บาลด์วินที่ 5 ที่ได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้ารอแบร์ต์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส พ่อตาของตน ถูกโน้มน้าวให้ทำสนธิสัญญาสันติภาพกับบิดาในปี ค.ศ. 1030 ในตอนที่ดยุครอแบร์ต์รับปากว่าจะให้การสนับสนุนทางทหารแก่บาลด์วินผู้พ่อ รอแบร์ต์ให้ที่พักพิงแก่พระเจ้าอองรีที่ 1 แห่งฝรั่งเศสในการต่อกรกับพระมารดา พระราชินีกงสตองส์ ที่อยากให้พระโอรสคนรอง รอแบร์ต์ สืบทอดราชบัลลังก์ฝรั่งเศสต่อจากพระบิดา รอแบร์ต์ที่ 2 มากกว่า เพื่อตอบแทนที่ช่วยเหลือ อองรีที่ 1 มอบวิกซองของฝรั่งเศสให้เป็นรางวัล ในช่วงต้นยุค 1030 อาลันที่ 3 ดยุคแห่งบริตทานีเริ่มขยายอิทธิพลจากแรนน์ส์สู่ดินแดนรอบมงต์-แซ็งต์-มิเชล หลังตีดอลและขับไล่อาลันที่พยายามจะบุกอาฟรองช์ออกไป รอแบร์ต์คิดจะทำสงครามครั้งใหญ่กับลูกพี่ลูกน้องของตนเอง อาลันที่ 3 ทว่าอาลันหันไปหาอาของทั้งคู่ อาร์ชบิชอปรอแบร์ต์แห่งรูอ็อง ที่ต่อมาเป็นคนกลางในการทำสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างดยุครอแบร์ต์กับอาลันที่ 3 ลูกพี่ลูกน้องของรอแบร์ต์ สองเอเธลิง (เจ้าชายแองโกลแซ็กซัน) เอ็ดเวิร์ดกับอัลเฟรด บุตรชายของอาของเขา เอ็มมาแห่งนอร์ม็องดี กับพระเจ้าเอเธลเรดที่ 2 แห่งอังกฤษ ได้มาอาศัยอยู่ที่ราชสำนักนอร์ม็องดีและ ณ เวลาหนึ่ง รอแบร์ต์คิดจะบุกอังกฤษในนามของทั้งคู่ แต่ก็เปลี่ยนใจ ว่ากันว่าสายลมที่ไม่เป็นใจ ทำให้กองเรือแตกและจม รอแบร์ต์รอดตายขึ้นฝั่งได้ที่กีอาร์นเชย์
ประวัติ > คริสตจักรและการแสวงบุญ

ทัศนคติของรอแบร์ต์ที่มีต่อศาสนจักรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดนับตั้งแต่คืนตำแหน่งอาร์ชบิชอปแห่งรูอ็องให้อาของตน ด้วยความพยายามที่จะคืนดีกับศาสนจักร เขาคืนทรัพย์สินที่ดินที่เขากับคนของเขาริบเอามา และในปี ค.ศ. 1034 ทรัพย์สินทั้งหมดที่เขาเคยยึดเอามาถูกคืนให้แอบบีย์เฟคอมป์
หลังตั้งบุตรชายนอกสมรส วิลเลียม เป็นทายาท เขาออกเดินทางไปแสวงบุญที่เยรูซาเลม อ้างอิงตาม เจสตา นอร์มันนอรุม ดุกุม เขาเดินทางไปเยรูซาเล็มผ่านทางคอนสแตนติโนเปิล เขาป่วยหนักและเสียชีวิตระหว่างเดินทางกลับที่นิเกียในวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1035 บุตรชายของเขา วิลเลียม อายุราว 8 ปี สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา
ทายาท

กับภรรยาลับ แอร์เลวาแห่งฟาเลส เขาเป็นบิดาของ
วิลเลียมผู้พิชิต (ค.ศ. 1028 – 1087)
กับแอร์เลวาหรือไม่ก็อาจจะเป็นอนุภรรยาคนอื่น เขาเป็นบิดาของ
อาเดเลดแห่งนอร์ม็องดี แต่งงานกับ (1) เอ็นเกร์รันด์ที่ 2 เคานต์แห่งปงธิว (2) ลอมแบร์ต์ที่ 2 เคานต์แห่งล็องต์ (3) โอโดที่ 2 แห่งชอมปาญ
ราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคม

ราชอาณาจักรแห่งชาวฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Royaume français) หรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า ราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคม (ฝรั่งเศส: Monarchie de Juillet) เป็นรัฐบาลราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญของประเทศฝรั่งเศสในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส เริ่มต้นด้วยการปฏิวัติเดือนกรกฎาคมปี ค.ศ. 1830 และสิ้นสุดลงเมื่อ ค.ศ. 1848 ด้วยการปฏิวัติปี 1848 ความนิยมพระองค์ของเสื่อมลง และท้ายที่สุดก็นำไปสู่การสถาปนาสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 2
ราชวงศ์อ็องฌู

สัญลักษณ์ที่ใช้บนเหรียญโดยชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอ็องฌูและพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนเปิลส์
ราชวงศ์อ็องฌู หรือ ราชวงศ์อ็องเฌอแว็ง (ฝรั่งเศส: Andegavinus, เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [ˈændʒəvɪn] (จากภาษาฝรั่งเศสเก่าจากภาษาละตินยุคกลางที่มาจากคำว่า Andegavia, อ็องฌู, ฝรั่งเศส); อังกฤษ: House of Anjou) เป็นชื่อที่ใช้สำหรับผู้ที่พำนักอยู่ที่อ็องฌูที่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฝรั่งเศส และรวมทั้งผู้ที่พำนักอยู่ที่อ็องเฌ (Angers) ด้วย
นอกจากนั้นแล้วก็ยังเป็นคำที่ใช้สำหรับตระกูลจากสมัยกลางหลายตระกูลที่เริ่มมาจากเคานต์ (หรือดยุคตั้งแต่ ค.ศ. 1360) ของทางตะวันตกของอ็องฌู ซึ่งใช้คำว่า “อ็องเฌอแว็ง” (angevin) เป็นคำคุณศัพท์ ราชวงศ์อ็องฌูสืบเชื้อสายมาจากขุนนางชื่อ “แองเชลแจร์” (Ingelger)
ราชวงศ์อ็องฌูต่อมาขยายอำนาจการปกครองในบริเวณที่กว้างออกไปจากอ็องฌูเป็นอันมากที่รวมทั้งราชอาณาจักรอังกฤษ ราชอาณาจักรไอร์แลนด์ ราชอาณาจักรฮังการี ราชอาณาจักรโครเอเชีย ราชอาณาจักรโปแลนด์ ราชอาณาจักรเนเปิลส์และซิซิลี ราชอาณาจักรอัลเบเนีย และ ราชอาณาจักรเยรูซาเลม
ราชวงศ์อ็องฌูที่หนึ่ง (ค.ศ. 1128-ค.ศ. 1485) หรือที่เรียกว่าราชวงศ์แพลนทาเจเน็ทปกครองราชอาณาจักรอังกฤษตั้งแต่รัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ที่เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1154 จนกระทั่งเมื่อราชวงศ์ทิวดอร์ขึ้นมามีอำนาจหลังจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ในยุทธการบอสเวิร์ธฟิลด์ในปี ค.ศ. 1485 นอกจากอังกฤษแล้วราชวงศ์อ็องฌูที่หนึ่งก็ยังปกครองไอร์แลนด์และอ้างสิทธิในเยรูซาเลม
ราชวงศ์อ็องฌูที่สอง (ค.ศ. 1246-ค.ศ. 1435) หรือสายอาวุโสของราชวงศ์อ็องฌูเป็นสาขาหนึ่งของราชวงศ์กาเปเตียงที่ก่อตั้งโดยชาร์ลส์ เคานท์แห่งอ็องฌูพระราชโอรสองค์สุดท้องในพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศส ในช่วงนี้ราชวงศ์กาเปเตียง-อ็องฌูปกครองราชอาณาจักรฮังการี ราชอาณาจักรโครเอเชีย ราชอาณาจักรโปแลนด์ และราชอาณาจักรเนเปิลส์และซิซิลี
ราชวงศ์อ็องฌูที่สาม (ค.ศ. 1350-ค.ศ. 1480) หรือสายเล็กของราชวงศ์อ็องฌูที่ปกครองเนเปิลส์
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท
ราชวงศ์กาเปเตียง
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ:  ดยุกแห่งออร์เลอ็อง  กษัตริย์แห่งชาวฝรั่งเศส  เจ้าชายแห่งชัวน์วิลล์  ดยุกแห่งชาร์ทร์  ดยุกแห่งมงต์ปองซิเยร์  ดยุกแห่งชาเตลเลอโรลต์  ดยุกแห่งแซงต์-ฟาร์โก  โดแฟงแห่งโอแวร์ญ (หลัง ค.ศ. 1693)   เจ้าชายสืบสายพระโลหิตชั้นเอกหลัง ค.ศ. 1709  มงซิเออร์พรินซ์หลัง ค.ศ. 1709  มงซิเออร์ 
ปกครอง: ฝรั่งเศส
บรรพบุรุษ: ราชวงศ์บูร์บงที่สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์กาเปเซียง
สาขา: ตระกูลออร์เลอ็อง-บราแกนซา
ประมุขพระองค์แรก: ฟิลิปป์ที่ 1 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: ฌ็อง เคานต์แห่งปารีส, ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส
ประมุขพระองค์สุดท้าย: หลุยส์-ฟิลิปป์แห่งฝรั่งเศส - พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสระหว่าง ค.ศ. 1830 ถึง ค.ศ. 1848
สถาปนา: ค.ศ. 1660
สิ้นสุด: ค.ศ. 1848
ด ค ก
ตระกูลออร์เลอ็อง (อังกฤษ: House of Orléans) เป็นชื่อที่ใช้เรียกสาขาของราชวงศ์ฝรั่งเศสหลายสาขาที่สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าอูก กาแป ผู้ก่อตั้ง ระหว่างสมัยการปกครองระบบโบราณในฝรั่งเศส ก็จะมีประเพณีการมอบบรรดาศักดิ์ดยุกแห่งออร์เลอ็องให้แก่พระราชโอรสองค์รองของพระมหากษัตริย์ ฉะนั้นสาขาของตระกูลออร์เลอ็องจึงเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ที่มีความใกล้ชิดกับพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสมากที่สุด เพราะสืบเชื้อสายมาจากพระราชโอรส และบางครั้งก็เป็นผู้ได้ขึ้นครองพระราชบัลลังก์ฝรั่งเศสเอง ถ้าพระราชโอรสองค์โตมาสิ้นพระชนม์เสียก่อน
สาขาสุดท้ายของตระกูลออร์เลอ็องที่มีบรรดาศักดิ์เป็นดยุกสืบเชื้อสายมาจากอองรีเดอบูร์บอง ดยุกแห่งแวงโดม (พระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส) ผู้ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1589 สาขานี้บางครั้งก็จะเรียกว่าตระกูลบูร์บอง-ออร์เลอ็อง (ฝรั่งเศส: Maison de Bourbon-Orléans) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1709 จนกระทั่งถึงการปฏิวัติฝรั่งเศส ตระกูลออร์เลอ็องเป็นตระกูลที่ตามลำดับการสืบสันตติวงศ์ของราชบัลลังก์ฝรั่งเศสจะถัดจากราชวงศ์บูร์บง ในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 พระองค์พระราชทานบรรดาศักดิ์ดยุกแห่งออร์เลอ็องแก่พระอนุชาและพระราชโอรสองค์รองในปี ค.ศ. 1626 และปี ค.ศ. 1660 ตามลำดับ และต่างฝ่ายต่างก็มีผู้สืบเชื้อสายซึ่งทำให้ในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14  มีตระกูลบูร์บอง-ออร์เลอ็องสองสาย
ตระกูลอาวุโสของบรรดาสาขาของตระกูลออร์เลอ็องประกอบด้วยกาสตอง ดยุกแห่งออร์เลอ็อง พระราชโอรสองค์รองในพระเจ้าอองรีที่ 4 และพระธิดาสี่พระองค์จากการสมรสสองครั้ง สายรองและสายสุดท้ายของตระกูลออร์เลอ็องสืบเชื้อสายมาจากฟิลิปป์ที่ 1 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง ผู้เป็นพระอนุชาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 หรือที่รู้จักกันในราชสำนักว่า "มงซิเออร์" แม้ว่าทายาทของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 จะครองราชย์ต่อจากพระองค์ แต่ผู้สืบเชื้อสายจากพระอนุชากลับเป็นผู้รุ่งเรืองต่อมาจนเมื่อสิ้นสุดการมีพระมหากษัตริย์ในฝรั่งเศส ระหว่าง ค.ศ. 1830 จนถึง ค.ศ. 1848 และในปัจจุบันก็ยังคงเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสอยู่
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ราอูลแห่งบูร์กอญ

| ราอูลแห่งบูร์กอญ |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงก์ตะวันตก
ครองราชย์: 13 กรกฎาคม ค.ศ. 923 – 14/15 มกราคม ค.ศ. 936
ราชาภิเษก: 13 กรกฎาคม ค.ศ. 923
ก่อนหน้า: พระเจ้ารอแบร์ที่ 1
ถัดไป: พระเจ้าหลุยส์ที่ 4

พระราชสมภพ: ค.ศ. 890
สวรรคต: 14/15  มกราคม พ.ศ. 936 (ชันษา 45–46) Auxerre
คู่อภิเษก: Emma of France
ราชวงศ์: Bivinids
พระราชบิดา: ริชาร์ด ดยุกแห่งบูร์กอญ
พระราชมารดา: Adelaide of Auxerre
ราอูลแห่งบูร์กอญ (ฝรั่งเศส: Raoul de Bourgogne) หรือ พระเจ้าโรดอล์ฟแห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Rodolphe de France) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงค์ตะวันตก พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 12 ในราชวงศ์กาโรแล็งเชียง พระองค์ทรงสืบทอดตำแหน่งดยุกแห่งเบอร์กันดีต่อจากพระบิดา
รูดอล์ฟเป็นโอรสในริชาร์ด ดยุกแห่งบูร์กอญ กับอเดลเลดแห่งออเซอร์เร พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเอ็มมาแห่งฝรั่งเศส ธิดาของพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส กับเบอาทริสแห่งแวร์ม็องดัว
รูดอล์ฟ ได้รับเลือกให้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ฝรั่งเศสโดยเหล่าขุนนางหลังจากที่พระเจ้ารอแบร์ที่ 1 เสด็จสวรรคตในสนามรบ และพระเจ้าชาร์ลที่ 3 ถูกจับกุม
รีการ์ดู เตย์เชย์รา

| รีการ์ดู เตย์เชย์รา |
| --- | --- |
เตย์เชย์ราที่โจฮันเนสเบิร์ก เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2553

ประธานสมาพันธ์ฟุตบอลบราซิล
ดำรงตำแหน่ง 16 มกราคม 1989 – 12 มีนาคม 2012
ก่อนหน้า: Octávio Pinto Guimarães
ถัดไป: José Maria Marin
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1947-06-20) มิถุนายน 20, 1947 (77 ปี) Carlos Chagas ประเทศบราซิล
เชื้อชาติ: บราซิล

รีการ์ดู เตรา เตย์เชย์รา (โปรตุเกส: Ricardo Terra Teixeira) เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2490 เป็นประธานสมาคมฟุตบอลบราซิล (CBF) ตั้งแต่ 16 มกราคม พ.ศ. 2532 จนถึง 12 มีนาคม พ.ศ. 2555
ราชวงศ์กาแป

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ราชวงศ์กาเปเซียง
พระบรมสาทิสลักษณ์โดยจินตนาการของอูก กาแปผู้เป็นองค์ปฐมของราชสกุลกาแป
ราชสกุลกาแป หรือ สายตรงจากราชวงศ์กาเปเซียง (ฝรั่งเศส: Les Capétiens หรือ la Maison capétienne) หรือบางครั้งก็เรียกว่า "สกุลแห่งฝรั่งเศส" (la maison de France) หรือเรียกกันง่าย ๆ ว่า "กาแป" เป็นประมุขผู้ครองราชอาณาจักรฝรั่งเศสระหว่าง ค.ศ. 987 ถึง ค.ศ. 1328 เป็นสาขาที่อาวุโสที่สุดของผู้ที่สืบเชื้อสายจากราชวงศ์กาเปเซียง - ที่เป็นเชื้อสายที่มาจากตระกูลรอแบร์ ในฐานะประมุขของฝรั่งเศสในราชสกุลกาแปสืบการปกครองต่อจากราชวงศ์การอแล็งเฌียง ชื่อของราชสกุลมาจากพระนามลำลองของอูก พระมหากษัตริย์กาเปเซียงองค์แรกที่รู้จักกันในพระนามว่า "อูก กาแป" (Hugues Capet)
ราชสกุลกาแปมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1328 เมื่อไม่มีพระราชโอรสองค์ใดในสามองค์ของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 ที่สามารถมีรัชทายาทสืบราชบัลลังก์ฝรั่งเศสได้ เมื่อพระเจ้าชาร์ลที่ 4 เสด็จสวรรคตราชบัลลังก์จึงตกไปเป็นของราชวงศ์วาลัวผู้สืบเชื้อสายโดยตรงมาจากชาร์ลแห่งวาลัว พระราชโอรสองค์รองในพระเจ้าฟีลิปที่ 3 ต่อมาราชบัลลังก์ก็ตกไปเป็นของราชวงศ์บูร์บงและราชวงศ์ออร์เลอ็อง ทั้งสองราชวงศ์สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 9) ซึ่งต่างก็สืบเชื้อสายไม่ทางใดทางหนึ่งก็มาจาก "อูก กาแป"
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์กาเปเซียง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตระกูลกาแป
รีการ์ดู ปึไรรา (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2519)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 รีการ์ดูในฐานะผู้เล่นเรอัลเบติส
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  รีการ์ดู อาลึชังดรึ มาร์ติงช์ ซูวารึช ปึไรรา
สูง:  1.85 เมตร
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ชุดเยาวชน
:  มงตีฌู
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1993–1994 |  มงตีฌู |  18 |  (0) |
| 1994–2003 |  โบอาวิชตา |  154 |  (1) |
| 2003–2007 |  สปอร์ติงลิสบอน |  118 |  (0) |
| 2007–2011 |  เรอัลเบติส |  48 |  (0) |
| 2011 |  เลสเตอร์ซิตี |  8 |  (0) |
| 2011–2012 |  วีตอรียาดึซึตูบัล |  3 |  (0) |
| 2012–2014 |  โอลยาเน็งซึ |  13 |  (0) |
| รวม |   |  362 |  (1) |
ทีมชาติ
| 1998 |  โปรตุเกส อายุไม่เกิน 21 ปี |  1 |  (0) |
| 2001–2008 |  โปรตุเกส |  79 |  (0) |
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น.  † ลงเล่น (ประตู) 
รีการ์ดู อาลึชังดรึ มาร์ติงส์ ซูวารึช ปึไรรา (โปรตุเกส: Ricardo Alexandre Martins Soares Pereira) เรียกสั้น ๆ ว่า รีการ์ดู เกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1976 เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส เล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู
เขาใช้เวลาในการเช่นฟุตบอลอาชีพกับโบอาวิชตาและสปอร์ติงลิสบอนเป็นส่วนใหญ่ และได้ช่วยให้ทีมชนะเลิศในปรีไมราลีกา เขาลงแข่งมากกว่า 150 นัด (นัดแข่งทางการ) ช่วยให้ทีมชนะพอร์ชุกีสคัป เมื่อเขาอายุ 30 ปีเศษ ย้ายไปอยู่กับเรอัลเบติส
รีการ์ดูลงแข่งในทีมชาติในฟุตบอลโลก 2 ครั้ง และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปอีก 3 ครั้ง เป็นที่จดจำในการนำทีมเข้าสู่รอบตัดสินฟุตบอลยูโร 2004
รีการ์ดู ออร์ตา

รีการ์ดู ฌอร์ฌึ ดา ลุช ออร์ตา (โปรตุเกส: Ricardo Jorge da Luz Horta; เกิดวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1994) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งปีกขวาให้แก่บรากาในปรีไมราลีกา และทีมชาติโปรตุเกส
ออร์ตาเติบโตมาจากระบบเยาวชนของไบฟีกา  แต่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพค้าแข้งกับบรากา โดยลงเล่นให้แก่บรากามากกว่า 300 เกม และได้คว้าแชมป์ตาซาดึปูร์ตูกัล ฤดูกาล 2020–21 และตาซาดาลีกา ฤดูกาล 2019–20 เขายังเคยเป็นตัวแทนของวีตอเรียดึซึตูบัลในปรีไมราลีกา และใช้เวลาสองปีกับมาลากาในลาลิกา
ออร์ตาได้รางวัลรองชนะเลิศร่วมกับทีมชาติโปรตุเกสในการแข่งขันชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2015 และเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติระดับเยาวชนรุ่นอายุอื่น ๆ อีกหลายรุ่น เขาเปิดตัวกับทีมชาติชุดหลักใน ค.ศ. 2014  และผ่านการคัดเลือกให้เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลก 2022
รีชีลด์แห่งพรอว็องส์ จักรพรรดินีโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

| รีชีลด์แห่งพรอว็องส์ จักรพรรดินีโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- |
 ริชีลเดอแห่งโพรวองซ์ สมเด็จพระราชินีแห่งแฟรงค์ตะวันตก

สมเด็จพระราชินีแห่งแฟรงค์ตะวันตก
พระราชสวามี: สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ริชีลเดอแห่งโพรวองซ์ สมเด็จพระราชินีแห่งแฟรงค์ตะวันตก (ฝรั่งเศส: Richilde de Provence (ออกเสียง)) (ค.ศ. 845-ค.ศ. 910) เป็นพระมเหสีในพระเจ้าชาร์ลส์เศียรล้านพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันตก
ปี  ค.ศ. 845  เจ้าหญิงริชีลเดอทรงกำเนิดขึ้น  เป็นพระธิดาของบิวินแห่งกอร์ซีและน้องสาวโบโซแห่งโพรวองซ์ ดังนั้นพระองค์จึงทรงมีสายเลือดราชวงศ์ถึงสองดินแดนด้วยกัน  คืออาร์เดนน์และโพรวองซ์ พระมาตุจฉาของพระองค์คือทูธเบอร์กาซึ่งเป็นมเหสีของลอตธาร์ที่ 2 แห่งเลอโธลิเจน ทรงอภิเษกสมรสเมื่อมีพระชนมายุได้  25 ปีกับพระเจ้าชาร์ลส์ผู้เศียรล้านหลังจากการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระราชินีเออร์เมนทูจ เป็นวัตถุประสงค์ที่จะรักษาความปลอดภัยแก่เลอโธลิเจน
มีพระโอรส  ธิดาดังนี้
เจ้าหญิงล็อตธิล
ดรอโก
ฟิปปิน
พระโอรสที่สิ้นพระชนม์ในขณะประสูติ
ชาร์ลส์
เมื่อใดก็ตามที่พระสวามีทรงทำสงคราม  พระราชินีจะทรงตรวจตราดูแลทุกอย่างทรงเป็นม่ายขณะมีพระชนมายุได้  32  ปี ในปี  ค.ศ. 877 ทรงวางแผนให้โบโซ ดยุคแห่งเบอร์กันดีหลังจากหลุยส์ผู้ติดอ่างในสมเด็จพระราชินี สิ้นพระชนม์ไปในไม้ช้า  ทรงยกให้โบโซเป็นดยุคแห่งโพรวองซ์ในที่สุด ทรงสิ้นพระชนม์ขณะมีพระชันษา  65  ปี
รัฐสภาเฮลเลนิก

| รัฐสภาแห่งสาธารณรัฐเฮลเลนิก  Βουλή των Ελλήνων (กรีก) |
| --- | --- |

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
ผู้บริหาร
ประธานสภา: Konstantinos Tasoulas, New Democracy  ตั้งแต่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 
รองประธานสภา:  รายชื่อ Ioannis Plakiotakis, New Democracy  Georgios Georgantas, New Democracy  Athanasios Bouras, New Democracy  Olga Gerovasili, Syriza  Odysseas Konstantinopoulos, Movement for Change  Georgios Labroulis, Communist Party  Vasilios Viliardos, Greek Solution  
นายกรัฐมนตรี: Kyriakos Mitsotakis, New Democracy  ตั้งแต่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 
โครงสร้าง
สมาชิก: 300 ที่นั่ง

กลุ่มการเมือง: ฝ่ายรัฐบาล (158)   New Democracy (158) ฝ่ายค้าน (142)   Syriza (86)    Movement for Change (32)    Communist Party (21)    Greek Solution (12)    Democratic Patriotic Movement – Victory (10)    Course of Freedom (8)    Spartans (7)    อิสระ (5) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: ระบบกึ่งสัดส่วนแบบเพิ่มที่นั่ง
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 25 มิถุนายน ค.ศ. 2023
ที่ประชุม

พระราชวังเก่า  กรุงเอเธนส์
เว็บไซต์
www.hellenicparliament.gr
รัฐสภาเฮลเลนิก (กรีก: Ελληνικό Κοινοβούλιο, อักษรโรมัน: Elliniko Kinovoulio; หรือ Βουλή των Ελλήνων, Voulí ton Ellínon, 'Boule of the Hellenes') หรือ รัฐสภากรีก คือรัฐสภาแห่งประเทศกรีซ ตั้งอยู่ที่พระราชวังเก่า ในกรุงเอเธนส์ รัฐสภาคือองค์กรสูงสุดทางประชาธิปไตยที่เป็นผู้แทนของปวงชนผ่านการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภา (MPs)
รัฐสภาเฮลเลนิกเป็นสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 300 คน มาจากการเลือกตั้งโดยมีวาระสี่ปี ในระหว่าง ค.ศ. 1844–1863 และ ค.ศ. 1927–1935 เคยใช้ระบบสองสภาซึ่งมีสภาสูงหรือวุฒิสภา และสภาล่างหรือสภาผู้แทนราษฎร
รางวัลโวแทร็ง ลูด

| รางวัลโวแทร็ง ลูด |
| --- | --- |
ไมเคิล แบตตีได้รับรางวัลโวแทร็ง ลูดใน ค.ศ. 2013
คำอธิบาย: รางวัลสำหรับผู้ประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่นในสาขาวิชาภูมิศาสตร์
จัดโดย:   คณะกรรมการตัดสินอิสระ 5 คน 
รางวัลแรก:  1991; 33 ปีที่แล้ว (1991) 
จำนวนผู้ได้รับรางวัล: 28 รางวัลจากผู้ได้รับรางวัล 30 คน ข้อมูลเมื่อ 2018
โวแทร็ง ลูด
รางวัลภูมิศาสตร์นานาชาติโวแทร็ง ลูด (ฝรั่งเศส: Prix International de Géographie Vautrin Lud) หรือเรียกย่อว่า รางวัลโวแทร็ง ลูด (Vautrin Lud Prize) เป็นรางวัลสูงสุดในสาขาภูมิศาสตร์ โดยก่อตั้งใน ค.ศ. 1991 รางวัลนี้มีต้นแบบจากรางวัลโนเบลและได้รับการเรียกขานอย่างไม่เป็นทางการว่าเป็น "รางวัลโนเบลสาขาภูมิศาสตร์" รางวัลนี้ตั้งชื่อตามโวแทร็ง ลูด นักวิชาการชาวฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งได้รับเกียรติจากการตั้งชื่ออเมริกาว่าโลกใหม่ภายหลังการค้นพบของอเมริโก เวสปุชชี รางวัลนี้มอบในในฤดูใบไม้ร่วงของแต่ละปีในงานเทศกาลภูมิศาสตร์นานาชาติที่แซ็ง-ดีเย-เด-โวฌ ประเทศฝรั่งเศส (บ้านเกิดของโวแทร็ง ลูด) และตัดสินโดยคณะกรรมการตัดสินระหว่างประเทศจำนวนห้าคน
ผู้ได้รับรางวัล

| ชื่อ | ประเทศ | ปี |
| --- | --- | --- |
| ปีเตอร์ แฮกกิตต์ | สหราชอาณาจักร | 1991 |
| ทอร์สเติน แฮเกอชตรันด์ และกิลเบิร์ต เอฟ. ไวต์ | สวีเดนและสหรัฐ | 1992 |
| ปีเตอร์ กูลด์ | สหรัฐ | 1993 |
| มิลตง ซังตุส | บราซิล | 1994 |
| เดวิด ฮาร์วีย์ | สหราชอาณาจักร | 1995 |
| รอเฌ บรูว์แน และปอล กลาวาล | ฝรั่งเศส | 1996 |
| ฌ็อง-แบร์นาร์ ราซีน | สวิตเซอร์แลนด์ | 1997 |
| ดอรีน แมสซีย์ | สหราชอาณาจักร | 1998 |
| รอน เจ. จอห์นสตัน | สหราชอาณาจักร | 1999 |
| อีฟว์ ลาก็อสต์ | ฝรั่งเศส | 2000 |
| เซอร์ปีเตอร์ ฮอลล์ | สหราชอาณาจักร | 2001 |
| บรูโน เม็สเซอร์ลี | สวิตเซอร์แลนด์ | 2002 |
| แอลลิน เจ. สกอตต์ | สหรัฐ | 2003 |
| ฟีลิป แป็งเชอแมล | ฝรั่งเศส | 2004 |
| ไบรอัน เจ. แอล. เบร์รี | สหรัฐ | 2005 |
| ไฮนทซ์ วันเนอร์ | สวิตเซอร์แลนด์ | 2006 |
| ไมก์ กู๊ดไชลด์ | สหราชอาณาจักร | 2007 |
| โอราซิโอ กาเปล | สเปน | 2008 |
| เทร์รี มักกี | แคนาดา | 2009 |
| เดอนีซ ปูว์แม็ง | ฝรั่งเศส | 2010 |
| อ็องตวน บายี | สวิตเซอร์แลนด์ | 2011 |
| อี-ฟู ทวน | จีน-สหรัฐ | 2012 |
| ไมก์ แบตตี | สหราชอาณาจักร | 2013 |
| แอนน์ บัตทิเมอร์ | ไอร์แลนด์ | 2014 |
| เอดเวิร์ด โซจา | สหรัฐ | 2015 |
| มาริอา โดลอร์ส การ์ซิอา รามอน | สเปน | 2016 |
| อากิน มาโบกุนเย | ไนจีเรีย | 2017 |
| ฌัก เลวี | ฝรั่งเศส | 2018 |
| จอห์น เอ. แอกนิว | สหราชอาณาจักร-สหรัฐ | 2019 |