stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โอเปิล คอร์ซา
รุ่นที่ 3 (พ.ศ. 2543-2549)

โอเปิล คอร์ซา รุ่นที่ 3 ผลิตระหว่างปี พ.ศ. 2543-2549 โดยใช้ชื่อรุ่นว่า Corsa C มีเครื่องยนต์ 6 ขนาด คือ 1.0 ,1.2 ,1.3 ,1.4 ,1.7 และ 1.8 ลิตร และมีตัวถัง 5 แบบคือแฮทช์แบค 3 ประตู ,แฮทช์แบค 5 ประตู ,ซีดาน 4 ประตู ,รถตู้ 2 ประตูและรถกระบะ 2 ประตู
คอร์ซารุ่นนี้ มีการทำตลาดเฉพาะในแถบยุโรปและแอฟริกาเท่านั้น ซึ่งมีการทำตลาดในเยอรมนี ,สเปน ,บราซิล ,แอฟริกาใต้ ,อียิปต์ ,อาร์เจนตินาและเอกวาดอร์ และรุ่นนี้เป็นรุ่นแรกที่มีการใช้เกียร์กึ่งอัตโนมัติ (Semi-Automatic) มาใช้ควบคู่กับเกียร์ธรรมดาและเกียร์อัตโนมัติ
รุ่นที่ 4 (พ.ศ. 2549-2557)

โอเปิล คอร์ซา รุ่นที่ 4 เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2549 - 2557 โดยใช้ชื่อรุ่นว่า Corsa D มีเครื่องยนต์ 6 ขนาด ประกอบด้วย 1.0 ,1.2 ,1.3 ,1.4 ,1.6 และ 1.7 ลิตร รุ่นนี้มีระบบเกียร์ 4 แบบ คือ เกียร์ธรรมดา 5 สปีด ,เกียร์ธรรมดา 6 สปีด ,เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด และเกียร์กึ่งอัตโนมัติ 6 สปีด และมีตัวถัง 3 แบบคือแฮทช์แบค 3 ประตู ,แฮทช์แบค 5 ประตู และรถตู้ 2 ประตู รุ่นนี้มีการทำตลาดเฉพาะในเยอรมนีและสเปนเท่านั้น และเตรียมเปลี่ยนโฉมในปี พ.ศ. 2557
รุ่นที่ 5 (พ.ศ. 2557-2562)

โอเปิล คอร์ซา รุ่นที่ 5 เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2557 - 2562 โดยใช้ชื่อรุ่นว่า Corsa E มีเครื่องยนต์ 6 ขนาด เหมือนกับ Corsa D ประกอบด้วย 1.0 ลิตร ,1.2 ลิตร ,1.3 CDTI ,1.4 ลิตร ,1.4 Turbo และ 1.6 Turbo รุ่นนี้มีระบบเกียร์ 4 แบบ คือ เกียร์ธรรมดา 5 สปีด ,เกียร์ธรรมดา 6 สปีด ,เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด และเกียร์กึ่งอัตโนมัติ 6 สปีด และมีตัวถัง 3 แบบคือแฮทช์แบค 3 ประตู ,แฮทช์แบค 5 ประตู และรถตู้ 2 ประตู
รุ่นที่ 6 (พ.ศ. 2562-ปัจจุบัน)

โอเปิล คอร์ซา รุ่นที่ 6 เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2562 จนถึงปัจจุบัน OPEL เริ่มกลับเข้ามาอยู่ในกระแสตลาดรถยนต์โลกอีกครั้ง PSA Group เผยแผนฟื้นฟูแบรนด์ Opel/Vauxhall ให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น
นับตั้งแต่ PSA Group จรดปลายปากกาเพื่อดูแลธุรกิจรถยนต์ Opel/Vauxhall จากอ้อมอก GM Europe อย่างสมบูรณ์แบบในวันที่ 1 สิงหาคม 2017 และดูเหมือนว่าบริษัทรถยนต์ฝรั่งเศสกลุ่มนี้กระตือรือร้นที่จะพลิกฟื้นผลกำไรของ Opel/Vauxhall ให้ประสบผลสำเร็จโดยด่วน เหมือนอย่างที่ PSA Group เคยปฏิบัติแล้วได้ผลเป็นอย่างมาก ไม่รอช้า PSA Group ก็ได้แถลงแผนปฏิบัติการพลิกฟื้นผลกำไรของ Opel/Vauxhall ให้กลับมาสดใสอย่างรวดเร็วอีกครั้งในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2017 โดยเมื่อสรุปรายละเอียดแผนปฏิบัติงานคร่าว ๆ ก็พบว่า PSA Group วางกลยุทธ์การพลิกฟื้นที่พลิกแพลงกว่าแผนการณ์ของบางบริษัทเสียอีก
PSA Group ได้วางแผนการพัฒนา Next Opel Corsa โดยใช้เทคโนโลยีของ PSA เอง แทนที่จะเป็นเทคโนโลยีและงานวิศวกรรมที่ตกค้างสมัยยังอยู่ภายใต้ชายคาของ GM โดยล่าสุดทางแบรนด์นำรถยนต์รุ่นยอดฮิตที่ทั่วโลกรวมถึงในตลาดบ้านเราอย่าง CORSA ซีตี้คาร์ ขนาดเล็ก มาปฎิวัติให้ทันยุคทันสมัยด้วยการเป็นรถยนต์พลังงานไฟฟ้า ในชื่อ CORSA- E 2020 เจนเนอเรชั่นที่ 6 สำหรับรถคันจิ๋วรุ่นนี้
โอเปิล คอร์ซา รุ่นที่ 1
โอเปิล คอร์ซา รุ่นที่ 2
โอเปิล คอร์ซา รุ่นที่ 3
โอเปิล คอร์ซา รุ่นที่ 4
โอเปิล คอร์ซา รุ่นที่ 5
โอเปิล คอร์ซา รุ่นที่ 6
ไขควงลองไฟ

ไขควงลองไฟ
ไขควงลองไฟ (อังกฤษ: test light) เป็นอุปกรณ์ทดสอบแรงดันไฟฟ้าในระบบไฟบ้านชนิดหนึ่ง
มีลักษณะเป็นไขควงขนาดเล็ก มีปลายโลหะแบน โดยด้ามทำจากแก้วหรือพลาสติก และมีปุ่มโลหะที่ก้นด้าม,
ภายในด้ามบรรจุหลอดนีออนและตัวต้านทานต่ออนุกรมจากปลายไขควงมาที่ปุ่มโลหะก้นด้ามเพื่อทำหน้าที่แสดงผลแรงดัน
เมื่อต้องการทดสอบแรงดันไฟฟ้า ผู้ใช้จะต้องจับด้ามไขควงโดยใช้นิ้วหนึ่งแตะที่ปุ่มโลหะก้นด้าม และนำปลายไขควงไปแตะที่ตัวนำหรือสายไฟที่ต้องการทดสอบ,
หากไฟในด้ามไขควงติดสว่างขึ้น แปลว่าตัวนำที่ทดสอบมีแรงดันไฟฟ้าสูงเมื่อเทียบกับพื้นดิน (เป็นสายมีไฟในระบบไฟบ้าน),
แต่หากไฟไม่ติดสว่าง แปลว่าตัวนำนั้นไม่ได้ต่อกับระบบไฟบ้าน หรือต่ออยู่กับไฟบ้านด้านที่มีศักย์เท่าพื้นดิน
ใบเรือสุริยะ

ระวังสับสนกับ โซลาร์เซลล์
ยานอวกาศ IKAROS ที่มีใบเรือสุริยะขณะบิน (จินตนาการของศิลปิน) ซึ่งแสดงโครงแบบใบเรือจัตุรัสตรงแบบ
ใบเรือสุริยะ หรือ โซลาร์เซล (อังกฤษ: solar sail) บ้างเรียก ไลต์เซล (อังกฤษ: light sail, ท. ใบเรือแสง) หรือโฟตอนเซล (อังกฤษ: photon sail, ท. ใบเรือโฟตอน) เป็นการขับเคลื่อนยานอวกาศแบบหนึ่งที่ใช้ความดันการแผ่รังสี (หรือเรียก แรงดันดวงอาทิตย์) จากดาวฤกษ์เพื่อผลักกระจกที่บางมากขนาดใหญ่ให้มีความเร็วสูง ใบเรือสุริยะยังสามารถขับเคลื่อนด้วยลำพลังงานเพื่อขยายพิสัยปฏิบัติการ
ยานที่ใช้ใบเรือสุริยะทำให้ปฏิบัติการกับระยะปฏิบัติการนานเป็นไปได้ เนื่องจากมีส่วนเคลื่อนที่น้อยและไม่มีสารขับเคลื่อน จึงมีศักยภาพใช้ได้หลายครั้งสำหรับส่งสินค้าบรรทุก
ใบเรือสุริยะใช้ปรากฏารณ์ซึ่งมีผลลัพธ์ที่พิสูจน์และวัดแล้วต่อยานอวกาศ ความดันดวงอาทิตย์มีผลต่อยานอวกาศทุกลำ ไม่ว่าอวกาศระหว่างดาวเคราะห์หรือในวงโคจรรอบดาวเคราะห์หรือเทห์ขนาดเล็ก
แรงรวมที่กระทำต่อใบเรือสุริยะ 800×800 เมตร มีประมาณ 5 นิวตัน ณ ระยะห่างระหว่างโลกถึงดวงอาทิตย์ ทำให้มันเป็นระบบขับเคลื่อนแรงผลักดันต่ำ คล้ายกับยานอวกาศที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ไฟฟ้า
ใบเลี้ยง

ใบเลี้ยงของต้นอ่อน Cercis siliquastrum
ต้นอ่อนไมยราบ (Mimosa pudica) มีใบเลี้ยง 2 ใบ และใบแท้แรก 6 ใบ
ใบเลี้ยง (อังกฤษ: cotyledon) เป็นส่วนสำคัญในเอ็มบริโอภายในเมล็ดพืช พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดนิยามใบเลี้ยงว่า "ใบอ่อนในพืชมีเมล็ด ซึ่งหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งใบจะปรากฏเป็นครั้งแรกจากเมล็ดที่กำลังงอก" ใบเลี้ยงเป็นสิ่งหนึ่งที่นักพฤกษศาสตร์ใช้ในการจำแนกพืชดอกออกเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว (monocots) และพืชใบเลี้ยงคู่ (dicots)
ใบเลี้ยงมีทั้งโรยไม่กี่วันหลังเมล็ดงอก หรือติดทนอย่างน้อยหนึ่งปี ใบเลี้ยงกักเก็บอาหารสะสมที่พืชใช้ในการเจริญเติบโต เมื่อต้นอ่อนใช้อาหารที่สะสมจนหมด ใบเลี้ยงจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวเพื่อทำหน้าที่สังเคราะห์ด้วยแสง หรือเหี่ยวเฉาเมื่อใบแท้ทำหน้าที่ผลิตอาหารแทน
ในกรณีต้นอ่อนพืชใบเลี้ยงคู่ ใบเลี้ยงจะทำหน้าที่สังเคราะห์ด้วยแสงคล้ายใบแท้ อย่างไรก็ตาม ใบเลี้ยงและใบแท้จะเจริญแยกกัน โดยใบเลี้ยงจะเจริญช่วงการเกิดเอ็มบริโอ พร้อมกับเนื้อเยื่อเจริญของรากและลำต้น ดังนั้นใบเลี้ยงจึงปรากฏในเมล็ดตั้งแต่ก่อนงอก ขณะที่ใบแท้เจริญหลังเมล็ดงอกจากเนื้อเยื่อเจริญส่วนปลายของลำต้น ซึ่งจะเจริญไปเป็นส่วนเหนือดินอื่น ๆ ของพืชในภายหลัง
ใบเลี้ยงของหญ้าและพืชใบเลี้ยงเดี่ยวอื่น ๆ จำนวนมากเป็นใบที่เปลี่ยนรูปไปเป็นใบเลี้ยงธัญพืชและเนื้อเยื่อหุ้มยอดแรกเกิด ใบเลี้ยงธัญพืช (scutellum) เป็นเนื้อเยื่อในเมล็ดที่มีหน้าที่พิเศษในการดูดซึมอาหารที่สะสมไว้จากเอนโดสเปิร์มที่อยู่ใกล้กัน ส่วนเนื้อเยื่อหุ้มยอดแรกเกิด (coleoptile) ทำหน้าที่ปกป้องยอดแรกเกิด (plumule) หรือต้นอ่อนที่จะเจริญไปเป็นลำต้นและใบ
ต้นอ่อนพืชเมล็ดเปลือยมีใบเลี้ยงเช่นกัน โดยจำนวนใบเลี้ยงมีตั้งแต่ 2–24 ใบ ใบเลี้ยงของพืชเมล็ดเปลือยจะก่อตัวเป็นวงที่ยอดลำต้นใต้ใบเลี้ยง ล้อมรอบส่วนยอดแรกเกิด พืชเมล็ดเปลือยแต่ละชนิดมีจำนวนใบเลี้ยงต่างกัน เช่น สนมอนเทเรย์ (Pinus radiata) มี 5–9 ใบ สนเจฟฟรีย์ (Pinus jeffreyi) มี 7–13 ใบ แต่บางชนิดมีจำนวนแน่นอน เช่น ไซเปรสเมดิเตอร์เรเนียน (Cupressus sempervirens) มีใบเลี้ยง 2 ใบเสมอ มีรายงานว่าพืชเมล็ดเปลือยที่มีใบเลี้ยงมากที่สุดได้แก่ สนปิญอนโคนใหญ่ (Pinus maximartinezii) มีใบเลี้ยง 24 ใบ
ทั้งนี้คำว่า cotyledon ใช้ครั้งแรกโดยมาร์เซลโล มัลพิกี แพทย์และนักชีววิทยาชาวอิตาลี โดยมาจากคำภาษาละติน cotylēdōn และภาษากรีกโบราณ κοτυληδών (kotulēdṓn) แปลว่า โพรงรูปถ้วย จอห์น เรย์ นักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษเป็นบุคคลแรกที่สังเกตเห็นความแตกต่างของจำนวนใบเลี้ยงในพืชแต่ละชนิด และบันทึกว่าอาจใช้ในการจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ในหนังสือ Methodus plantarum (ค.ศ. 1682) อย่างไรก็ตาม ทีโอแฟรสตัส (คริสต์ศตวรรษที่ 3–4 ก่อนคริสตกาล) และอัลแบร์ตุส มาญุส (คริสต์ศตวรรษที่ 13) อาจทราบความแตกต่างระหว่างพืชใบเลี้ยงเดี่ยวและพืชใบเลี้ยงคู่ก่อนหน้านั้น
ใบอนุญาตขับคอมพิวเตอร์ยุโรป

ใบรับรอง ECDL Profile ที่ออกให้ในกรีซ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
ใบอนุญาตขับคอมพิวเตอร์ยุโรป (อังกฤษ: European Computer Driving License) หรือ อีซีดีแอล เป็นการทดสอบความรู้ด้านคอมพิวเตอร์ที่จัดขึ้นโดยองค์กรอีซีดีแอล
เนื้อหาการสอบรวมถึง

หลักการพื้นฐานของเทคโนโลยีสารสนเทศ
การใช้คอมพิวเตอร์ และการจัดการกับไฟล์ต่างๆ บนคอมพิวเตอร์
โปรแกรมประมวลคำ
โปรแกรมตารางคำนวณ
โปรแกรมฐานข้อมูล
โปรแกรมการนำเสนอ
สารสนเทศ และการสื่อสาร
ใยเชื่อมปลาย

รูป G ถึง N แสดงใยเชื่อมปลาย stereocilia ของเซลล์ขน
ใยเชื่อมปลาย (อังกฤษ: Tip link) เป็นใย (filament) ที่เชื่อมปลายขนของเซลล์ขนในหูชั้นในที่เรียกว่า 
stereocilia หรือ kinocilium เข้าด้วยกัน
การถ่ายโอนแรงกลเป็นไฟฟ้า (mechanotransduction) เชื่อว่าเกิดใกล้ ๆ กับใยเชื่อมปลายที่ยึดกับช่องไอออนเปิดปิดโดยสปริง (spring-gated ion channel)
ซึ่งเป็นช่องที่เปิดต่อแคตไอออนโดยเฉพาะ คือ ไอออนโพแทสเซียมและแคลเซียม ให้เข้ามาในเซลล์ขนจาก endolymph ซึ่งเป็นน้ำนอกเซลล์ที่อาบส่วนยอด (apical) ของเซลล์ทั้งหมด
เมื่อขนงอไปทาง kinocilium การลดขั้ว (depolarization) ก็จะเกิดขึ้น
เมื่องอไปทางตรงข้าม การเพิ่มขั้ว (hyperpolarization) ก็จะเกิดขึ้น
ใยเชื่อมปลายทำมาจากโมเลกุลของโปรตีน cadherin 2 อย่าง คือ protocadherin 15 และ cadherin 23 (CDH23)
แต่ก็พบว่า ใยค่อนข้างแข็ง ดังนั้น จึงเชื่อว่า มีอะไรอย่างอื่นในเซลล์ขนที่ยืดหยุ่นได้และทำให้ stereocilia เคลื่อนไปมาได้
มีสมมติฐานว่าใยยึดอยู่กับโปรตีนมอเตอร์ myosin ที่สามารถเคลื่อนไปตามใย actin ได้
โอเอฟซีเนชันส์คัพ

| --- | --- |

ก่อตั้ง: 1973; 52 ปีที่แล้ว (1973)
ภูมิภาค: โอเชียเนีย (โอเอฟซี)
จำนวนทีม: 8
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน:  นิวซีแลนด์ (สมัยที่ 5)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด:  นิวซีแลนด์ (5 สมัย)
เว็บไซต์: www.oceaniafootball.com
 โอเอฟซีเนชันส์คัพ 2020
โอเอฟซีเนชันส์คัพ (อังกฤษ: OFC Nations Cup)  เป็นการแข่งขันฟุตบอลของทีมชาติในโอเอฟซีจากโอเชียเนีย เริ่มมีการแข่งขันครั้งแรกใน พ.ศ. 2539 โดยจัดขึ้นแทนการแข่งขันโอเอฟซีคัพที่ก่อตั้งใน พ.ศ. 2516 และถูกยกเลิกในปี พ.ศ. 2523
ผลการแข่งขัน

| ปี | เจ้าภาพ | รอบชิงชนะเลิศ> ชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ> ผลการ แข่งขัน | รอบชิงชนะเลิศ> รองชนะเลิศ | รอบชิงที่สาม> อันดับ 3 | รอบชิงที่สาม> ผลการ แข่งขัน | รอบชิงที่สาม> อันดับ 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1973 |  นิวซีแลนด์ |  นิวซีแลนด์ | 2–0 |  ตาฮีตี |  นิวแคลิโดเนีย | 2–1 |  นิวฮีบริดจ์ |
| 1980 |  นิวแคลิโดเนีย |  ออสเตรเลีย | 4–2 |  ตาฮีตี |  นิวแคลิโดเนีย | 2–1 |  ฟีจี |
| 1996 | ไม่มีเจ้าภาพ |  ออสเตรเลีย | 6–0 5–0 |  ตาฮีตี |  นิวซีแลนด์ และ  หมู่เกาะโซโลมอน |  นิวซีแลนด์ และ  หมู่เกาะโซโลมอน |  นิวซีแลนด์ และ  หมู่เกาะโซโลมอน |
| 1998 |  ออสเตรเลีย |  นิวซีแลนด์ | 1–0 |  ออสเตรเลีย |  ฟีจี | 4–2 |  ตาฮีตี |
| 2000 |  ตาฮิตี |  ออสเตรเลีย | 2–0 |  นิวซีแลนด์ |  หมู่เกาะโซโลมอน | 2–1 |  วานูวาตู |
| 2002 |  นิวซีแลนด์ |  นิวซีแลนด์ | 1–0 |  ออสเตรเลีย |  ตาฮีตี | 1–0 |  วานูวาตู |
| 2004 |  ออสเตรเลีย |  ออสเตรเลีย | 5–1 6–0 |  หมู่เกาะโซโลมอน |  นิวซีแลนด์ | การแข่งขันแบบพบกันหมด |  ฟีจี |
| 2008 | ไม่มีเจ้าภาพ |  นิวซีแลนด์ | การแข่งขันแบบพบกันหมด |  นิวแคลิโดเนีย |  ฟีจี | การแข่งขันแบบพบกันหมด |  วานูวาตู |
| 2012 |  หมู่เกาะโซโลมอน |  ตาฮีตี | 1–0 |  นิวแคลิโดเนีย |  นิวซีแลนด์ | 4–3 |  หมู่เกาะโซโลมอน |
| 2016 |  ปาปัวนิวกินี |  นิวซีแลนด์ | 0–0  ต่อเวลา (4–2)  ดวลลูกโทษ |  ปาปัวนิวกินี |  นิวแคลิโดเนีย และ  หมู่เกาะโซโลมอน |  นิวแคลิโดเนีย และ  หมู่เกาะโซโลมอน |  นิวแคลิโดเนีย และ  หมู่เกาะโซโลมอน |
ความสำเร็จในโอเอฟซีเนชันส์คัพ

| ทีมชาติ | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | อันดับสาม | อันดับสี่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  นิวซีแลนด์ | 5 (1973, 1998, 2002, 2008, 2016) | 1 (2000) | 3 (1996, 2004, 2012) | – |
|  ออสเตรเลีย | 4 (1980, 1996, 2000, 2004) | 2 (1998, 2002) | – | – |
|  ตาฮีตี | 1 (2012) | 3 (1973, 1980, 1996) | 1 (2002) | 1 (1998) |
|  นิวแคลิโดเนีย | – | 2 (2008, 2012) | 2 (1973, 1980) | – |
|  หมู่เกาะโซโลมอน | – | 1 (2004) | 2 (1996, 2000) | 1 (2012) |
|  ปาปัวนิวกินี | – | 1 (2016) | – | – |
|  ฟีจี | – | – | 2 (1998, 2008) | 2 (1980, 2004) |
|  วานูวาตู | – | – | – | 4 (1973^, 2000, 2002, 2008) |
แหล่งข้อมูลอื่น

Oceania Nations Cup on RSSSF archive
OFC official website
| ด ค กฟุตบอลระหว่างประเทศ |
| --- | --- | --- |
 ฟีฟ่า  สหพันธ์  ทีม  การแข่งขัน  ฟุตบอลโลก ยู-20  ยู-17  โอลิมปิก  โอลิมปิกเยาวชน  กีฬามหาวิทยาลัยโลก  อันดับโลก  รางวัลฟุตบอลยอดเยี่ยมของฟีฟ่า  ไทม์ไลน์ 
| แอฟริกา |  ซีเอเอฟ – แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ ยู-23  ยู-20  ยู-17  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (เหนือ, ตะวันตก, กลาง, ตะวันออก, ใต้)  ระหว่างทวีป (อาหรับ)  |  |
| เอเชีย |  เอเอฟซี – เอเชียนคัพ ยู-23  ยู-20  ยู-17  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (อาเซียน, ตะวันออก, ใต้, กลาง, ตะวันตก)  ระหว่างทวีป (อาหรับ)  |  |
| ยุโรป |  ยูฟ่า – ยูโร ยู-21  ยู-19  ยู-17  เนชันส์ลีก  |  |
| อเมริกาเหนือและกลาง และแคริบเบียน |  คอนคาแคฟ – โกลด์คัพ ยู-20  ยู-17  ยู-15  เนชันส์ลีก  ภูมิภาค (แคริบเบียน, อเมริกากลาง)  |  |
| โอเชียเนีย |  โอเอฟซี – โอเอฟซีเนชันส์คัพ ยู-20  ยู-16/ยู-17  |  |
| อเมริกาใต้ |  คอนเมบอล – โกปาอาเมริกา ยู-20  ยู-17  ยู-15  |  |
| กีฬาคนพิการ |  พาราลิมปิกเกมส์ ฟุตบอล 5 คน  ฟุตบอล 7 คน  ฟุตบอลผู้พิการทางสมองชิงแชมป์โลก  ฟุตบอลคนตาบอดชิงแชมป์โลก เวิลด์กรังด์ปรีซ์  ฟุตบอลคนหูหนวกชิงแชมป์โลก  ฟุตบอลผู้พิการขาขาดชิงแชมป์โลก  |  |
| ไม่ได้จัดโดยฟีฟ่า |  ซีโอเอ็นไอเอฟเอ – ซีโอเอ็นไอเอฟเอเวิลด์ฟุตบอลคัพ  ซีโอเอ็นไอเอฟเอยูโรเปียนฟุตบอลคัพ  ไอไอเอ – ไอแลนด์เกมส์  คณะกรรมการสหพันธ์ใหม่แห่งอเมริกาใต้ (ซีเอสเอเอ็นเอฟ)  พันธมิตรความสามัคคีแห่งฟุตบอลโลก (ดับเบิลยูยูเอฟเอ)  |  |
| เกมส์ |  ออลแอฟริกาเกมส์  เอเชียนเกมส์  อเมริกากลาง  อเมริกากลางและแคริบเบียน  ภูมิภาคเอเชียตะวันออก  แฟรงโคโฟนเกมส์  เกาะมหาสมุทรอินเดีย  ลูโซโฟนีเกมส์  เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์  แพนอเมริกันเกมส์  แพนอาหรับเกมส์  แปซิฟิกเกมส์  กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้  ซีเกมส์  |  |
 ดูเพิ่ม ภูมิศาสตร์  รหัส  สโมสร/ผู้เล่นแห่งศตวรรษ ฟุตบอลทีมหญิงระหว่างประเทศ ฟุตบอลผู้พิการทางสมองระหว่างประเทศ ฟุตบอลคนตาบอดระหว่างประเทศ ฟุตบอลคนหูหนวกระหว่างประเทศ ฟุตบอลผู้พิการขาขาดระหว่างประเทศ
โอเทลโล (วรรณกรรม)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โอเทลโล (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: วิลเลียม เชกสเปียร์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Othello
ผู้วาดภาพประกอบ: Théodore Chassériau
ประเทศ: อังกฤษ
ภาษา: ภาษาอังกฤษ
ประเภท: Renaissance
สำนักพิมพ์: Reclam
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 1622
ISBN: 3-15-009830-0
โอเทลโล (อังกฤษ: Othello) เป็นนาฏกรรมอังกฤษที่มีชื่อเสียง ซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนอังกฤษ นามว่า วิลเลียม เชกสเปียร์นำแสดงครั้งแรกวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1604 เนื้อเรื่องเกี่ยวกับแม่ทัพโอเทลโล ซึ่งถูกลูกน้องเป่าหู จึงทำให้อิจฉามาก จนกระทั่งฆ่าภรรยาตัวเองตาย
เนื้อเรื่อง

โอเทลโล (Othello) เป็นแม่ทัพของแคว้นเวนิส ซึ่งเป็นชาวมัวร์ ซึ่งทำให้ดูแตกต่างกับประชากรมาก จึงทำให้คนรอบข้างมองเห็นว่าเขาเป็นคนน่าเกลียด อย่างไรก็ตามก็ได้หลงรัก เดสเดโมนา (Desdemona) ซึ่งเป็นลูกของแบรบานซิโอ้ (Brabantio) ซึ่งเป็นสมาชิกสภา เนื่องจากกลัวว่าแบรบานซิโอ้จะกีดกัน โอเทลโลจึงแอบพบเดสเดโมนาและรักกัน
ขณะเดียวกันอิอาโก(Iago)นายธง ซึ่งสามีของสาวรับใช้ของโอเทลโล หวังที่จะให้โอเทลโลขึ้นยศ แต่โอเทลโลกลับขึ้นยศให้กับคาสิโอ(Cassio) ซึ่งเป็นคนที่โอเทลโลไว้ใจ จึงทำให้อิอาโกเคืองมากจนกระทั่งสาบานที่จะล้างแค้น โรดริโก้ (Rodrigo) ชายคนหนึ่งหลงรักเดสเดโมนาเช่นกัน จึงถูกอิอาโกหลอกใช้และถูกฆ่าในภายหลัง
ไม่นานต่อมาอิอาโกบอกเรื่องราวของโอเทลโลให้แบรบานซิโอ้ฟัง ซึ่งทำให้เขาโกรธมาก เนื่องจากเขาไม่เชื่อว่าลูกสาวเขาจะรักโอเทลโลด้วยความสมัครใจ คิดว่าจะต้องเป็นไสยศาสตร์ จึงฟ้องที่ศาลหาว่าโอเทลโลใช้ไสยศาสตร์ทำเสน่ห์ลูกสาวเขา เนื่องจากโอเทลโลเป็นนายทหารใหญ่ ดยุคแห่งเวนิสจึงเป็นผู้พิพากษา ซึ่งเดสเดโมนาก็ยืนยันความรักของเธอต่อโอเทลโลอีกครั้ง จึงทำให้แบรบานซิโอ้ต้องกัดฟันรับโอเทลโลเป็นลูกเขย
ต่อมาโอเทลโลถูกส่งไปไซปรัส เพื่อตั้งรับการรุกของจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งเดสเดโมนา โรดริโก้ อิอาโกและภรรยา คาสิโอ ติดตามมาด้วย เมื่อถึงไซปรัสแล้ว โรดริโก้ได้ทำให้คาสิโอทะเลาะกับโอเทลโล หลังจากทะเลาะแล้วอิอาโกแนะนำให้คาสิโอไปปรึกษากับเดสเดโมนา เพื่อที่จะให้เดสเดโมนาช่วยพูดให้ จะไม่ได้กินใจกัน คาสิโอทำตามคำแนะนำ โดยไม่รู้ว่าตัวเองถูกหลอกใช้
ต่อมาโอเทลโลเห็นแดสเดโมด้าคุยกับคาสิโอ้คุยกันลำพัง และเนื่องจากโดนอิอาโกเป่าหูว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ลับอันลึกซึ้ง จึงทำให้โอเทลโลอิจฉามาก เพื่อที่จะทำให้โอเทลโลเชื่อคำพูดของอิอาโก อิอาโกแอบเอาผ้าเช็ดหน้าที่เดสเดโมนาเคยทำตกไว้โดยบังเอิญ แอบใส่ให้คาสิโอ้โดยเจ้าตัวไม่รู้ตัว ซึ่งผ้าเช็ดหน้านี้โอเทลโลพบเจอในมือของคาสิโอ้ จึงทำให้โอเทลโลเชื่อว่าพบหลักฐานที่ภรรยาไม่ซื่อแล้ว
แม้ว่าเดสเดโมนาจะปฏิเสธและบอกว่าถูกปรักปรัม แต่โอเทลโลอิจฉามาก จึงไม่เชื่อเธอและฆ่าเธอบนเตียงนอน ถึงแม้ว่าภรรยาของอิอาโกจะเปิดโปรงแผนชั่วร้ายได้และถูกสามีฆ่าตาย แต่ทุกอย่างก็สายไปแล้ว
อิอาโกถูกจับคุม ส่วนโอเทลโลฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้ความผิดที่กระทำลงไป ส่วนชะตากรรมของอิอาโกนั้น ตกอยู่ในมือของคาสิโอ้ ผู้ว่าคนใหม่หลังจากการตายของโอเทลโล
ตัวละครหลัก

Othello เป็นพระเอกเป็นชาวมัวร์ (ชนมุสลิมที่อาศัยอยู่ที่คาบสมุทรไอบีเรียที่มีผิวคล้ำกว่าชาวยุโรป) สามีของ Desdemona และเป็นนายพล
Desdemona เป็นนางเอกซึ่งแต่งงานกับโอเทลโลและเป็นลูกสาวของ Brabantio
Iago เป็นนายธงของ Othello และเป็นสามีของ Emilia
Emilia เป็นสาวรับใช้ของOthello และเป็นภรรยาของ Iago
Cassio เป็นนายร้อยของ Othello
Bianca เป็นแฟนของ Cassio
Brabantio เป็นพ่อของ Desdemona และพี่น้องกับ Gratiano
Roderigo เป็นคนเกเรและหลงรัก Desdemona
Duke of Venice เป็นดยุคแห่งเวนิส
Gratiano เป็นพี่น้องกับ Brabantion
Lodovico เป็นญาติพี่น้องกับ Brabantio และเป็นลูกพี่ลูกน้องกับ Desdemona
Montano เป็นบรรพบุรุษของ Othello ที่เคยรับราชการที่ Cyprus
ความหมายและบทบาทของตัวละคร

โอเทลโล เป็นคนที่มีจิตใจดี แต่เป็นคนที่ผิวดำ ซึ่งมีความแตกต่างกับชาวเวนิสมาก จึงทำให้ถูกมองว่าเป็นตัวประหลาด การวิจัยเชกสเปียรมีข้อสงสัยว่าโอเทลโลนั้นเป็นชาวมูร อย่างคำที่ใช้หรือไม่ เนื่องจากว่าเชกสเปียรไม่กล่าวถึงศาสนามุสลิมในละครเลย แต่กลับให้ความรู้สึกว่าโอเทลโลจะเป็นชาวคริส
เดสเดโมด้า เป็นนางเอก ซึ่งมีความคล้ายกับตัวละครในนวนิยายแฮคทาโทมิริ (Hecatommithi) ซึ่งเขียนโดยจิรันโด ชินทิโอ (Girandio Cinthio) ณ ปีค.ศ. 1565 จึงสันนิษฐานว่าเชกสเปียร์ได้บทแปลมาเป็นตัวอย่าง เนื่องจากตัวละครคล้ายกันมาก อย่างเช่น ในนวนิยายนั้นมีตัวละคร นายธง กัปตันและมีชาวมูร ซึ่งนายธงหลงรักเดสเดโมด้า แต่ไม่ได้รับตอบสนอง จึงแค้นมาก ในนวนิยายของชินทิโอ ต่างกับเชกสเปีย ชาวมูรไม่เสียใจที่ฆ่าภรรยาตัวเอง ชาวมูรกับนายธงต่างพากันหนีและโดนคนอื่นฆ่าทีหลัง ซึ่งนักประพันธ์ต้องการให้เห็นว่าการแต่งงานระหว่างผู้หญิงยุโรปกับต่างชาตินั้น มีข้อสงสัยอีกว่าเดสโดโมด้ามาจากภาษาอิตาลี่ซึ่งเป็นคำว่า disdemona แปลว่าคนโชคร้าย
อีอาโก ซึ่งชื่อคล้ายกับฆาตกรชาวมูร สันทิอาโก (Santiago) มีบทสนทนาที่มากที่สุดในละครนี้ ความแค้นที่มีต่อโอเทลโลถูกอธิบายอย่างละเอียด เช่นการไม่ได้ขึ้นยศ หรือข้อสงสัยว่าภรรยาเป็นชู้กับโอเทลโล ตัวละครนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งความชั่ว
ละครชิ้นนี้เป็นละครได้รับความนิยมมากในศตวรรตที่ 17 และ 18 เริ่มต้นศตวรรตที่ 19 ถูกแปลเป็นภาษาฝรั่งเศส ซึ่งดัดแปลงให้ตอนจบเป็นแฮปปี้เอนด์ แต่ไม่ได้รับความนิยมจากฝรั่งเศส ภายหลังในสมัยโรแมนติกกลับได้รับความนิยมอีกครั้ง
วาทะคำคม

Iago: "This is the night / That either makes me, or undoes me quite" 

(คืนนี้นี่แหละ คือคืนที่จะสร้างหรือทำลายฉันเลยทีเดียว)
Iago: I am not what I am

(ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันเป็น)
Othello: “He that is robb'd, not wanting what is stol'n, Let him not know't, and he's not robb'd at all.”

(ถ้าเขาถูกปล้นและไม่รู้ว่ากำลังถูกปล้น จงอย่าให้เขาได้รู้และเขาก็จะเหมือนไม่ได้ถูกปล้นเลย)
Othello: Trifles light as air  are to the jealous confirmations strong
as proofs of holy writ
(สิ่งที่มีความสำคัญเพียงเล็กน้อยหรือบางเบาดังเช่นอากาศนั้น สำหรับผู้ที่มีความอิจฉาริษยาแล้ว เป็นเครื่องยืนยันที่หนักแน่นดังบทพิสูจน์การมีอยู่ของพระคัมภีร์)
โอเปร่า

Otello, ossia Il moro di Venezia นำแสดงครั้งแรกวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1816 โดย Gioacchino Rossini
Otello นำแสดงครั้งแรกวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1887 โดยจูเซปเป แวร์ดี
บัลเลต์

1985 โดย John Neumeier: Othello
1998 Elliot Goldenthal: Othello นำแสดงที่นิวยอร์กและปารีส
2004 Tarek Assam: Jagos Frau นำแสดงที่กีเซ้น ครั้งแรกวันที่ 18 ธันวาคม
แหล่งข้อมูลอื่น

อ่านหรือดาวโหลดนาฏกรรมโอเทลโล (อังกฤษ)
ข้อมูลเกี่ยวกับโอเทลโล (อังกฤษ)
ใบอนุญาตรับชมโทรทัศน์

ในหลายประเทศ กฎหมายกำหนดให้ผู้มีเครื่องรับชมโทรทัศน์ (รวมถึงวิทยุในบางประเทศ) ต้องซื้อ ใบอนุญาตรับชมโทรทัศน์ (อังกฤษ: television licence, broadcast receiving licence) ไว้ในครอบครอง ซึ่งค่าใบอนุญาตจัดเป็นการเก็บภาษีรูปแบบหนึ่งเพื่อบำรุงกิจการแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะ
ดูเพิ่ม

ใบอนุญาตแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะ
การแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะ
โอเอกซ์

| --- | --- |
เกมทิก-แท็ก-โทที่เล่นจบแล้ว
คำที่มีชื่อเหมือนกัน:   Noughts and Crosses  Xs and Os 
ประเภทของเกม: เกมกระดาษและดินสอ
จำนวนผู้เล่น: 2
ระยะเวลาติดตั้ง: น้อยมาก
ระยะเวลาเล่น: ~1 นาที
โอกาสสุ่ม: ไม่มี
ทักษะที่จำเป็น: เกมกลยุทธ์, ยุทธวิธี
ทิก-แทก-โท (อังกฤษ: Tic-tac-toe) หรือ เอ็กซ์โอ (อังกฤษ: Xs and Os) เป็นเกมกระดานชนิดหนึ่ง เนื่องจากวิธีการเล่นผู้เล่นแต่ละฝ่ายจะผลัดกันเขียนรูปวงกลม (O) และกากบาท (X) บนกระดาษ ชาวไทยจึงนิยมเรียกว่าโอเอกซ์
กติกาการเล่น

ให้ผู้เล่นเขียนตารางขนาด 3×3 บนกระดาษ (กว้าง 3 ช่อง ยาว 3 ช่อง) โดยความกว้างของช่องๆ หนึ่งนั้นจะกว้างเท่าไหร่ก็ได้ (ปกติมักจะเขียนเป็นช่องเล็กๆ พอให้ใส่เครื่องหมาย O หรือ X ได้พอดี) จากนั้นผู้เล่นทั้ง 2 คนจะกำหนดกันเองว่าใครจะเป็นฝ่ายได้เล่นก่อน คนที่เล่นก่อนจะเขียนเครื่องหมาย O (หรือ X ก็ได้แล้วแต่) จากนั้นอีกคนหนึ่งก็จะเขียนเครื่องหมายตรงข้ามกับผู้เล่นก่อนหน้านี้ทำไว้ โดยที่ผู้เล่นห้ามเขียนเครื่องหมายของตัวเองซ้ำช่องที่มีคนเขียนก่อนหน้านี้ จากนั้นทั้ง 2 ฝ่ายก็จะผลัดกันเขียนเครื่องหมายของตัวเองจนเต็มกระดาน 3×3 ดังกล่าว
วิธีการตัดสินหาผู้ชนะ

เกมนี้จะมีผู้ชนะก็ต่อเมื่อมีผู้เล่นคนหนึ่งเขียนเครื่องหมายของตัวเองเรียงเป็นแนวตรงหรือแนวทแยงต่อกัน 3 อัน เพราะฉะนั้นผู้เล่นแต่ละฝ่ายควรจะพยายามที่จะวางเครื่องหมายของตัวเองให้ได้ตามแนว ในขณะเดียวกันก็ควรจะวางเครื่องหมายของตัวเองกั้นแนวที่ผู้เล่นอีกฝ่ายที่กำลังสร้างด้วย แต่ถ้าเล่นกันจนจบแล้วไม่มีผู้เล่นฝ่ายใดสามารถที่จะวางเครื่องหมายให้เรียงไปตามแนวได้ ถือว่าเสมอกัน
โอเอกซ์ในรูปแบบอื่นๆ

ในปัจจุบันโอเอกซ์มีรูปแบบหลากหลายกว่าที่จะเป็นเพียงแค่กระดาน 3×3 ในเกมคอมพิวเตอร์อาจจะมีรูปแบบกระดานที่มีช่องกว้างกว่า 3×3 ส่วนกติกาที่ใช้ในการตัดสินหาผู้ชนะอาจแตกต่างกันออกไป เช่น ในเกม Link 5 ที่อยู่ในโทรศัพท์มือถือ โนเกีย จะมีกระดานขนาด 15×15 แล้วผู้เล่นที่สามารถวางเครื่องหมายของตัวเองเรียงกันในแนวตรงหรือแนวทแยงเรียงต่อกัน 5 อันก่อนจะเป็นผู้ชนะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เล่นโอเอกซ์ทางอินเทอร์เน็ต
ใบปิด

ใบปิด หรือ โปสเตอร์ (อังกฤษ: poster) คือภาพขนาดใหญ่พิมพ์บนกระดาษออกแบบเพื่อใช้ติดหรือแขวนบนผนังหรือกำแพง ใบปิดอาจจะเป็นภาพพิมพ์และภาพเขียน หรืออาจจะเป็นอย่างเดียวอย่างใดอย่างหนึ่งโดยเฉพาะ จุดประสงค์ก็เพื่อทำให้เตะตาผู้ดูและสื่อสารข้อมูล ใบปิดอาจจะใช้สอยได้หลายประการแต่ส่วนใหญ่มักจะใช้ในการเผยแพร่เพื่อการประชาสัมพันธ์โดยเฉพาะการโฆษณางานแสดงศิลปะ, งานดนตรี หรือภาพยนตร์; การโฆษณาชวนเชื่อ; หรือในการสื่อสารของผู้ประท้วงที่ต้องการสื่อสารความเชื่อต่อคนกลุ่มใหญ่
ประโยชน์ของใบปิดอาจมีหลายจุดประสงค์ โดยส่วนมากจะเป็นเครื่องมือในการโฆษณา ประชาสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นงานต่าง ๆ งานดนตรี ภาพยนตร์ และในบางครั้งก็ผลิตมาเพื่อใช้ในการศึกษา หรือเป็นสื่อการสอนต่าง ๆ
นอกจากนั้นใบปิดก็ยังใช้ในการพิมพ์ภาพจิตรกรรมของศิลปินคนสำคัญ ๆ หรือภาพถ่าย เพื่อใช้ในการตกแต่ง ซึ่งกลายมาเป็นศิลปะการค้าที่ทำรายได้ดีให้ทั้งพิพิธภัณฑ์และบริษัทการค้าหรือร้านทางอินเทอร์เน็ต เช่นภาพเขียนของโคลด โมเนท์ หรือ เลโอนาร์โด ดา วินชี หรืองานของช่างภาพอเมริกันโรเบิร์ต เมเปิลธอร์พ (Robert Mapplethorpe)
งานศิลปะการสร้างใบปิดเริ่มเมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1890 โดยจิตรกรชาวฝรั่งเศสและเผยแพร่ไปทั่วยุโรป ศิลปินคนสำคัญที่สุดที่ริเริ่มความนิยมในการสร้างใบปิดก็คืออองรี เดอ ทูลูส-โลเทรค และ จูลส์ เชเรท์ (Jules Chéret) เชเรท์ถือกันว่าเป็นบิดาแห่งการโฆษณาด้วยป้าย
คนส่วนใหญ่ที่สะสมใบปิด และใบปิดที่มีชื่อเสียง นักสะสมใบปิดจะเก็บใบปิดเก่าโดยมักจะใส่กรอบรูปและมีแผ่นรองหลังด้วย โดยขนาดใบปิดที่เป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปอยู่ที่ 24x36 นิ้ว แต่ใบปิดก็มีหลายขนาดหลากหลาย และใบปิดขนาดเล็กที่ไว้โฆษณาจะเรียกว่า แฮนด์บิลล์ หรือ “ใบปลิว” (flyer)
แหล่งข้อมูลอื่น

แหล่งภาพมากกว่า 100,000 ภาพเพื่อใช้ในการศึกษาของ  Visual Arts Data Service (VADS) เก็บถาวร 2007-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ใบปิดที่หอสมุดของรัฐโคโลราโด
สมุดภาพ

ใบปิดศิลปะ
“Troupe de Mlle Elegantine” ราว ค.ศ. 1896 โดยอองรี เดอ ทูลูส-โลเทรค
ใบปิดการเมือง
“ประตูเป็นของฉันที่จะเปิด”
 (The Gates Are Mine to Open) 
ค.ศ. 1930 จากประเทศแคนาดา เป็นภาพเทพีแคนาดาเปิดประตูภายใต้งบประมาณ 1930 ของ “British Preferential Tariff”
ใบปิดโฆษณาไวน์
“อคาดามะพอร์ตไวน์”
ค.ศ. 1922, เป็นภาพโฆษณาเปลือยภาพแรก จากประเทศญี่ปุ่น โดยนางแบบเอมิโกะ มัตสึชิมะ (Emiko Matsushima)
ใบปิดโฆษณาภาพยนตร์
“เด็ก” (The Kid) 
โดยชาร์ลี แชปลิน
ราว ค.ศ. 1921
ใบปิดงานแสดงศิลปะ
ที่บรุคลิน ค.ศ. 1921
โดยอัลฟอนส์ มูชา
สหรัฐอเมริกา
ใบปิดศิลปะ
“ศิลปะและการตกแต่งเยอรมัน”
 (Deutsche-Kunst & Dekoration) 
ราว ค.ศ. 1898, โดยรูดอล์ฟ วิทเซล จากประเทศเยอรมนี
ใบปิดโฆษณาละครร้อง
“มิคาโด”  เป็นภาพของเคท ฟอสเตอร์, เจอราลดีน อุลมาร์ และ เจอราลดีน เซนต์มอร์ ราว ค.ศ. 1885