stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กองทัพลิทัวเนีย

| กองทัพลิทัวเนีย |
| --- | --- |
Lietuvos ginkluotosios pajėgos
ตราราชการกองทัพลิทัวเนีย
ธงประจำกองทัพลิทัวเนีย
ก่อตั้ง: 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918
รูปแบบปัจจุบัน: 25 เมษายน ค.ศ. l 1990
เหล่า:  กองทัพบก   กองทัพเรือ   กองทัพอากาศ   กองกำลังปฎิบัติการพิเศษ   กองกำลังอาสาป้องกันแห่งชาติ 
กองบัญชาการ: วิลนีอุส
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บังคับบัญชาสูงสุด: ประธานาธิบดี Dalia Grybauskaitė
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม: Raimundas Karoblis
เสนาธิการทหาร: พลโท Jonas Vytautas Žukas
กำลังพล
อายุเริ่มบรรจุ: 18–55
การเกณฑ์: 9 เดือน
ประชากร วัยบรรจุ: 890,074 ชาย, อายุ 16–49 (2016 est.), 875,780 หญิง, อายุ 16–49 (2016 est.)
ประชากร ฉกรรจ์: 669,111 ชาย, อายุ 16–49 (2016 est.), 724,803 หญิง, อายุ 16–49 (2016 est.)
ประชากรวัยถึงขั้น ประจำการทุกปี: 20,425 ชาย (2016 est.), 19,527 หญิง (2016 est.)
ยอดประจำการ: 18,750 
รายจ่าย
งบประมาณ: €873 million($1.0 billion) (2018)
ร้อยละต่อจีดีพี: 2.06% (2018)
อุตสาหกรรม
แหล่งผลิตนอกประเทศ:  สหรัฐ  เดนมาร์ก  ฟินแลนด์  เยอรมนี  อิตาลี  นอร์เวย์  โปแลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร  อิสราเอล  ฝรั่งเศส
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: 1918–19 สงครามโซเวียต-ลิทัวเนีย  1944–45 สงครามโลกครั้งที่สอง   1944–53 ขบวนการพลพรรคลิทัวเนีย   1994 สงครามบอสเนีย   2001–ปัจจุบัน สงครามในอัฟกานิสถาน   2003–ปัจจุบัน การบุกครองอิรัก พ.ศ. 2546   2004–ปัจจุบัน กองกำลังคอซอวอ   2013–ปัจจุบัน EUTM Mali   2013–ปัจจุบัน ปฎิบัติการอตาลันตา   2014 ปฎิบัติการซันการิส   2015–ปัจจุบัน EU Navfor Med   2017–ปัจจุบันมินุสมา
ยศ: ยศทหาร เครื่องอิสริยาภรณ์
กองทัพลิทัวเนีย (ลิทัวเนีย: Lietuvos ginkluotosios pajėgos) เป็นกองกำลังของประเทศลิทัวเนีย. ประกอบไปด้วย กองทัพบก,  กองทัพเรือ, กองทัพอากาศ และ กองกำลังปฎิบัติการพิเศษ  รวมถึง กองกำลังกึ่งทหาร  กองกำลังอาสาป้องกันแห่งชาติ. มีหน้าที่หลักคือดูแลความปลอดภัยของอิสรภาพ เอกราช และ บูรณภาพดินแดนของประเทศ รวมถึงภารกิจต่อต้านการก่อการร้ายระหว่างประเทศ ภารกิจสนับสนุนในการรักษาความสงบเรียบร้อย พิทักษ์ผลประโยชน์และทรัพยากรของชาติในเขตเศรษฐกิจจำเพาะ โดยปฎิบัติการร่วมกับ องค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ และ สหภาพยุโรป ในฐานะชาติสมาชิก.
บรรณานุกรม

The Military Strategy of the Republic of Lithuania เก็บถาวร 2014-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Stefan Marx, 'Lithuania's Defence Structure,' Jane's Intelligence Review, September 1993, p. 407–409
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Ministry of National Defence Republic of Lithuania website เก็บถาวร 2003-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official Lithuanian Armed Forces website[ลิงก์เสีย]
Official Joint Headquarters of Lithuanian Armed Forces website เก็บถาวร 2014-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official YouTube channel of Lithuanian Armed Forces
Official NATO Energy Security Center of Excellence website
Official General Jonas Žemaitis Military Academy of Lithuania website เก็บถาวร 2013-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  "Ministry of National Defence numbers and facts".
↑  lrytas.lt (2017-10-10). "Lietuvos gynybos biudžetas kitąmet turėtų siekti 2,06 proc. BVP". Lietuvos žinios. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-01-04. สืบค้นเมื่อ 2018-04-22.
ประเทศบราซิล
ภูมิศาสตร์

ภาคเหนือ กินพื้นที่ร้อยละ 42 ของทั้งประเทศหรือใหญ่กว่ายุโรปตะวันตกทั้งหมด เป็นเขตลุ่มน้ำแอมะซอนซึ่งเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีปริมาณน้ำจึด 1 ใน 5 ของโลก รวมทั้งเป็นเขตป่าดิบชื้นที่ใหญ่ที่สุดของโลกด้วย
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นภูมิภาคที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของทั้ง 5 ภูมิภาคของบราซิล (คิดเป็นร้อยละ 18) ประกอบด้วย 7 รัฐ มีพื้นที่ติดชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก มีทั้งเขตลุ่มแม่น้ำที่สามารถทำการเพาะปลูกพืชเขตร้อน และเขตที่ราบสูงที่ค่อนข้างแห้งแล้ง ประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในบริเวณชายฝั่งทะเล มีเมืองใหญ่หลายเมือง ได้แก่ ซัลวาดอร์และเรซีฟี
ภาคตะวันตกตอนกลาง เป็นที่ราบสูงเฉลี่ย 1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล กินพื้นที่ร้อยละ 22 ของประเทศต่อจากเขตแอมะซอนไปทางใต้ เป็นเขตป่าไม้ชุกชุม เป็นพี้นที่เพาะปลูกและทำปศุสัตว์ บางแห่งเป็นพื่นที่แห้งแล้งกันดาร
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ มีพื้นที่เพียงร้อยละ 11 ของประเทศ แต่เป็นที่ตั้งของเมืองใหญ่ที่สุด 3 เมืองของบราซิล คือ รีโอเดจาเนโร เซาเปาลู และเบลูโอรีซองชี และเป็นที่อยู่ของประชากรร้อยละ 45 ของทั้งประเทศ เป็นพื้นที่ชายฝั่ง หาดทราย และที่ราบสูง
ภาคใต้ มีพื้นที่น้อยที่สุด มีอากาศใกล้เคียงกับยุโรป มีหิมะตกบางพื้นที่ในฤดูหนาว เป็นที่ตั้งรกรากของชาวยุโรปที่ไปตั้งถิ่นฐานในบราซิลในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะจากอิตาลี เยอรมนี โปแลนด์ และรัสเซีย และอยู่อาศัยเรื่อยมาจนปัจจุบัน ถือเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของประเทศ ผลิตผลสำคัญ ได้แก่ ข้าวสาลี ข้าวโพด ถั่วเหลือง และข้าว รวมทั้งเป็นเขตปศุสัตว์ที่สำคัญของประเทศด้วย
ประวัติศาสตร์

เดิมทีทวีปอเมริกาใต้ ชนเผ่าพื้นเมืองคือพวกอินเดียแดงเผ่าต่าง ๆ ต่อมาชาวยุโรปได้เข้ามายึดครองบริเวณนี้ โดยชาวโปรตุเกสได้ยึดครองบริเวณประเทศบราซิล ส่วนบริเวณประเทศอื่น ๆ ในทวีปนี้ถูกยึดครองโดยชาวสเปน เหตุเพราะในต้นพุทธศตวรรษที่ 21 ชาวยุโรปได้เข้ามาในทวีปนี้ด้วยเข้าใจว่าทวีปนี้มีแร่ต่าง ๆ เช่น น้ำมัน  ทองคำ เงินและอื่น ๆ แล้วชาวยุโรปได้ใช้กำลังกองทัพเข้าควบคุมบังคับชาวพื้นเมืองให้ทำงานในไร่นาและในเหมืองของตน ต่อมาหญิงชาวพื้นเมืองจำนวนมากได้แต่งงานกับชาวยุโรปทำให้มีลูกเลือดผสมจำนวนมาก ซึ่งเรียกว่า เมสติโซ ปัจจุบันมีสายเลือดผสมนี้เป็นชนส่วนใหญ่ในทวีป และได้รับภาษา วัฒนธรรมจากทวีปยุโรป รวมทั้งศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกด้วย
การเมืองการปกครอง > ฝ่ายบริหาร

ประธานาธิบดีดำรงตำแหน่งทั้งประมุขของรัฐและหัวหน้าคณะรัฐบาล และเป็นผู้แต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ทั้งประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีมาจากการเลือกตั้งในคราวเดียว ด้วยวิธีการลงคะแนนเสียงระบบคะแนนนิยม วาระการดำรงตำแหน่ง 4 ปี ดำรงตำแหน่งได้เพียงวาระเดียว การเลือกตั้งครั้งต่อไปจะมีขึ้นในวันที่ 5 ตุลาคม 2014 หากจำเป็นจะมีการเลือกตั้งอีกครั้ง (runoff election) ในวันที่ 2 พฤศจิกายน 2014
การเมืองการปกครอง > ฝ่ายนิติบัญญัติ

ระบบ 2 สภา (Bicameral National Congress หรือ Congresso Nacional) ประกอบด้วย (1) Federal Senate หรือ Senado Federal จำนวน 81 ที่นั่ง สมาชิก 3 คนมาจากรัฐแต่ละรัฐ ระบบเสียงข้างมาก วาระการดำรงตำแหน่ง 8 ปี โดยจะมีการเลือกตั้งหนึ่งในสาม และสองในสามของสมาชิกทุก ๆ 4 ปี สลับกัน และ (2) Chamber of Deputies หรือ Camera dos Deputados จำนวน 513 ที่นั่ง สมาชิกมาจากการเลือกตั้งในระบบสัดส่วน (proportional representation) วาระการดำรงตำแหน่ง 4 ปี
การเมืองการปกครอง > ฝ่ายตุลาการ

ฝ่ายตุลาการ มีศาลสูงสุดแห่งชาติ (Supreme Federal Tribunal) โดยที่ผู้พิพากษาทั้ง 11 คน มาจากการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีและรับรองโดยวุฒิสภา มีวาระดำรงตำแหน่งตลอดชีพ แต่ในทางปฏิบัติแล้ว จะเกษียณอายุเหมือนลูกจ้างภาครัฐทั่วไปที่อายุ 70 ปี
การเมืองการปกครอง > ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ > ความสัมพันธ์กับประเทศไทย

สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิลกับราชอาณาจักรไทยสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูต เมื่อวันที่ 17 เมษายน 2502 บราซิลมีสถานเอกอัครราชทูตประจำประเทศไทย ณ กรุงเทพมหานคร และสถานกงสุลกิตติมศักดิ์ประจำจังหวัดภูเก็ต และไทยมีสถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงบราซิเลีย
ประเทศบราซิลเป็นคู่ค้าอันดับ 2 ของไทยในลาตินอเมริกา รองจากเม็กซิโก ไทยและบราซิลต่างเป็นคู่ค้าอันดับ 1 ซึ่งกันและกันในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และลาตินอเมริกา
ในปี 2560 มีนักท่องเที่ยวชาวบราซิลเดินทางมาประเทศไทย จำนวน 83,827 คน โดยถือเป็นอันดับ 1 ของจำนวนนักท่องเที่ยวจากภูมิภาคลาตินอเมริกาในประเทศไทย
การแบ่งเขตการปกครอง

ประเทศบราซิลแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 26 รัฐ (estado) และเฟเดอรัลดิสตริกต์ (Distrito Federal) (เป็นที่ตั้งของกรุงบราซิเลีย เมืองหลวง) ได้แก่
| --- | --- |
 โฮไรมา  อามาปา  อามาโซนัช  ปารา  โตกังจิงช์  อาครี  ฮงโดเนีย  มารันเญา  ปีเอาอี  เซอารา  ฮิวกรังจีดูนอร์ชี  ปาราอีบา  เปร์นังบูกู  อาลาโกวัช :   แซร์จีปี  บาเยีย  มาตูโกรซูดูซูว  โกยาช   เฟเดอรัลดิสตริกต์ (บราซิเลีย)  มาตูโกรซู  มีนัชเจไรช์  เอชปีรีตูซังตู  รีโอเดจาเนโร  เซาเปาลู  ปารานา  ซังตากาตารีนา  ฮิวกรังจีดูซูว  
รัฐต่าง ๆ และเฟเดอรัลดิสตริกต์ของบราซิลนั้น ถูกแบ่งออกเป็น 5 ภูมิภาค โดยสถาบันภูมิศาสตร์และสถิติบราซิล (IBGE) คือ
ภาคเหนือ ประกอบด้วยรัฐอาครี, รัฐอามาปา, รัฐอามาโซนัช, รัฐปารา, รัฐฮงโดเนีย, รัฐโฮไรมา, และรัฐโตกังจิงช์
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบด้วยรัฐอาลาโกวัช, รัฐบาเยีย, รัฐเซอารา, รัฐมารันเญา, รัฐปาราอีบา, รัฐเปร์นังบูกู, รัฐปีเอาอี, รัฐฮิวกรังจีดูนอร์ชี, และรัฐแซร์จีปี
ภาคกลางและตะวันตก ประกอบด้วยรัฐโกยาช, รัฐมาตูโกรซู, รัฐมาตูโกรซูดูซูว, และเฟเดอรัลดิสตริกต์
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วยรัฐเอชปีรีตูซังตู, รัฐมีนัชเจไรช์, รัฐรีโอเดจาเนโร, และรัฐเซาเปาลู
ภาคใต้ ประกอบด้วยรัฐปารานา, รัฐฮิวกรังจีดูซูว, และรัฐซังตากาตารีนา
เศรษฐกิจ > อุตสาหกรรมหลัก

อุตสาหกรรมหลักของประเทศบราซิลประกอบไปด้วยการผลิตอลูมิเนียม ซีเมนต์ เชื้อเพลิง เครื่องจักร กระดาษ พลาสติกและเหล็ก อุตสาหกรรมอาหารและสินค้าอุปโภคบริโภคประกอบด้วยการผลิตอุปกรณ์ทำความสะอาด การผลิตและสุขอนามัยอาหาร การผลิตยาและสิ่งทอ อุตสาหกรรมสินค้าคงทนประกอบด้วยการผลิตเครื่องใช้ในครัวเรือนและยานพาหนะ บริการด้านการเงินประกอบด้วยอุตสาหกรรมบริการเงินทุน นอกจากนี้ บราซิลยังเป็นประเทศผู้ผลิตสินค้าเกษตรที่หลากหลายรายใหญ่ของโลก อาทิ กล้วย กาแฟ ข้าวโพด หัวน้ำส้มเข้มข้น ข้าว ถั่วเหลือง แอลกอฮอล์และอ้อย
ในแง่อื่นนอกเหนือจากเศรษฐกิจ บราซิลเป็นประเทศที่เติบโตในเชิงการเมืองและมีความโดดเด่นท่ามกลางประชาคมนานาชาติในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่มากมายได้ดึงดูดความสนใจของนักลงทุนต่างชาติและอุตสาหกรรมที่เน้นการใช้ทรัพยากรสูง โดยเฉพาะในประเทศอินเดียและจีนที่มีฐานประชากรขนาดใหญ่ที่กำลังเติบโต นอกจากนี้ บราซิลยังมีบทบาทสำคัญในการเวทีโต้วาทีและการเจรจาระหว่างประเทศ โดยมากจะรับหน้าที่เป็นผู้นำหรือตัวแทนของประเทศกำลังพัฒนา อาทิ การอภิปรายด้านสิทธิมนุษยชนของสหประชาชาติ การยื่นมือเข้าช่วยเหลือฟื้นฟูประเทศเฮติหลังประสบภัยพิบัติแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 2010 การเข้าร่วมหารือกลุ่มประเทศ BRIC และเป็นผู้นำประเทศกลุ่มจี 20 ในการเจรจาการค้าพหุภาคีรอบโดฮา (Doha Round) โดยองค์การการค้าโลก การดำเนินการนี้ได้สร้างความสนใจจากประชาคมโลกในเชิงความสามารถทางเศรษฐกิจและการเมืองที่กำลังรุ่งเรืองของบราซิล ไม่เพียงเท่านั้น การเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันฟุตบอลโลกปี ค.ศ. 2014 และงานแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จะมีขึ้นในปี ค.ศ. 2016 ยังกระตุ้นความสนใจจากชาวต่างชาติ ทั้งในวงการสื่อและนักท่องเที่ยวโดยทั่วไป
บราซิลเป็นประเทศที่มีขนาดใหญ่ ประกอบด้วยหลายภูมิภาคที่มีแง่มุมและความแตกต่างเชิงวัฒนธรรมที่เด่นชัดจนในบางครั้งทำให้ยากต่อการสรุปลักษณะทั่วไป ส่วนในแง่ธุรกิจ บริษัทส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะบริษัทข้ามชาติที่มีสำนักงานในเมืองเซาเปาลู หากกล่าวในแง่วัฒนธรรมแล้ว ถือว่าบราซิลมีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวค่อนข้างสูง มีการผสมผสานรากเหง้าในแบบยุโรปและเอเชียเข้าด้วยกันเนื่องจากมีผู้อพยพไหลบ่าเข้ามาในประเทศเป็นจำนวนมากในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา ความหลากหลายด้านเชื้อชาติ วัฒนธรรม และลักษณะนิสัยส่งผลให้ชาวบราซิลเป็นชาติพันธุ์ที่มีความซับซ้อนและมีวิถีชีวิตในแบบของตนเอง ชาวต่างชาติควรทำความเข้าใจว่าแม้ว่าชาวบราซิลจะมีนิสัยที่เป็นกันเองและให้การต้อนรับอย่างมาก แต่การอาศัยอยู่ในบราซิลอาจทำให้ตนตกใจเมื่อพบเห็นความแตกต่างทางวัฒนธรรม จึงขอแนะนำให้พนักงานต่างชาติโดยเฉพาะในระดับผู้จัดการหรือผู้อำนวยการเข้าเรียนรู้วัฒนธรรมบราซิลและวิธีบรรเทาความสับสนที่อาจเกิดขึ้น ในแง่การปฏิบัติงาน ผู้บริหารระดับสูงควรทำความเข้าใจและทำความคุ้นเคยกับวิถีชีวิตแบบบราซิลเพื่อรับการสนับสนุนและแรงบันดาลใจจากพนักงานของตน
เศรษฐกิจ > โครงสร้าง

นโยบายด้านเศรษฐกิจที่สำคัญ
ก้าวสู่การเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว โดยยึดหลักสำคัญคือ พลังงานสะอาด ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม และให้ความสำคัญกับการพัฒนาเทคโนโลยี การลงทุนด้านการวิจัยและนวัตกรรมซึ่งจะนำไปสู่การเพิ่มผลผลิต
รักษาเสถียรภาพด้านเศรษฐกิจ ส่งเสริมนโยบายการค้าเสรี ต่อต้านระบบ Protectionism
สนับสนุนการปฏิรูประบบการเงินโลก เพื่อป้องกันปัญหาเงินทุนไหลเวียนและความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน ต่อต้านการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม/การไหลเข้าของเงินทุนต่างประเทศเพื่อเก็งกำไร
ปฏิรูประบบภาษีให้ชัดเจน ไม่ซ้ำซ้อน และเป็นธรรม รวมทั้งแก้ปัญหาเงินเฟ้อ ซึ่งคาดการณ์ว่าในปี 2554 จะอยู่ที่ร้อยละ 5
ส่งเสริมโครงการลงทุนและระบบโครงสร้างพื้นฐานเพื่อรองรับการเป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลกในปี 2557 และกีฬาโอลิมปิกในปี 2559 และเพื่อประโยชน์ต่อชุมชนในท้องถิ่นในระยะยาว
พัฒนาโครงการขุดเจาะน้ำมันซึ่งถือเป็นอนาคตของชาติด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัยเพื่อความก้าวหน้าทางสังคมโดยคำนึงถึงดุลยภาพด้านสิ่งแวดล้อม
ลดรายจ่ายภาครัฐ โดยการลดงบประมาณของทุกกระทรวงลงตามสัดส่วน ยกเว้นนโยบายด้านสังคม เช่น Bolsa Familia
เศรษฐกิจ > สถานการณ์ทางเศรษฐกิจ

ในช่วง 3 ทศวรรษก่อนทศวรรษที่ 1980 อัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของบราซิลสูงถึงร้อยละ 7.3 แต่ช่วงทศวรรษที่ 1980 ได้เกิดวิกฤตการณ์เสถียรภาพทางการเงิน โดยมีปัญหาเงินเฟ้อและขาดดุลการชำระเงิน รัฐบาลจึงดำเนินมาตรการต่าง ๆ ในชื่อ Real Plan เพื่อสร้างเสถียรภาพทางการเงิน โดยสร้างวินัยการเงิน ปล่อยค่าเงินลอยตัว และลดภาวะเงินเฟ้อ รวมถึงทบทวนนโยบายการผลิตเพื่อทดแทนการนำเข้าซึ่งดำเนินมาตรการมากว่า 35 ปีและทำให้เศรษฐกิจมีลักษณะปิดและปกป้องตัวเอง
โดยในช่วงทศวรรษที่ 1990 บราซิลหันมาใช้นโยบายเปิดเศรษฐกิจ และได้เข้าเป็นสมาชิกองค์การการค้าโลก (WTO) เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2538 และในเวลาต่อมา รัฐบาลของประธานาธิบดี Lula ได้แสดงเจตจำนงในการใช้หนี้ต่างประเทศทำให้ลดลงจากร้อยละ 58.7 ของ GDP ในปี 2546 เหลือร้อยละ 51.6 ในปี 2548 และในปี 2552 หนี้ต่างประเทศของบราซิลลดเหลือร้อยละ 11.6 ของ GDP นอกจากนี้ การตัดสินใจให้กู้เงินจำนวน 14 พันล้านเหรียญสหรัฐแก่กองทุนการเงินระหว่างประเทศในปลายปี 2552 แสดงถึงความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจของบราซิลเป็นอย่างมาก และในปี 2554 บราซิลคาดการณ์ว่าจะมีอัตราการขยายตัวของ GDP ประมาณร้อยละ 8
ทั้งนี้ ในระหว่างการประชุม G20 เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2553 ที่สาธารณรัฐเกาหลี ประธานาธิบดีบราซิลได้วิจารณ์นโยบายเศรษฐกิจของสหรัฐอย่างรุนแรง ว่าเป็นชนวนก่อให้เกิดสงครามเงินตรา (Currency War) ทั่วโลก และจะทำให้เศรษฐกิจของโลกล้มละลายหากทุกประเทศลดค่าเงินของตนเพื่อความได้เปรียบในการส่งออก
เศรษฐกิจ > ภาพรวมเศรษฐกิจ

ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ เมื่อเดือนมกราคม  2555 ธนาคารกลางบราซิลเปิดเผยว่า GDP ของบราซิลจะขยายตัวเพิ่มขึ้น ร้อยละ 3.5 จากปีที่ผ่านมา
การค้าระหว่างประเทศ ในปี 2554 บราซิลส่งออกเป็นมูลค่ารวม 256.04 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และนำเข้าเป็นมูลค่ารวม 226.24 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้บราซิลได้เปรียบดุลการค้า 29.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และมูลค่าการค้ารวมปรับตัวสูงขึ้น จาก 383.57 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อปี 2553 เป็น 482.28 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปี 2555
การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (Foreign Direct Investment – FDI) ธนาคารกลางบราซิล รายงานว่ามูลค่าการลงทุนจากต่างประเทศปี 2554 มีมูลค่าถึง 66.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเพิ่มขึ้นจากปี 2553 ถึงร้อยละ 37.5 อย่างไรก็ตาม ธนาคารกลางบราซิลคาดว่าในปี 2555 มูลค่าการลงทุนจะลดเหลือ 50 พันล้านดอลลร์สหรัฐ ทั้งนี้ ส่วนหนึ่งของเม็ดเงินที่ไหลเข้าบราซิลมีวัตถุประสงค์เพื่อเก็งกำไรจากอัตราดอกเบี้ย ขณะที่เศรษฐกิจยุโรปและสหรัฐฯ กำลังประสบปัญหา
อัตราเงินเฟ้อ เมื่อปี 2554 ธนาคารกลางบราซิลได้ประเมินอัตราเงินเฟ้ออยู่ที่ ร้อยละ 6.5 และได้ปรับเพิ่มอัตราดอกเบี้ยจากร้อยละ 12 เป็นร้อยละ 12.50 เพื่อสู้กับภาวะเงินเฟ้อ ทั้งนี้ ในปี 2555 และ 2556 บราซิลตั้งเป้าจะควบคุมอัตราเงินเฟ้อให้อยู่ที่ร้อยละ 4.5 เพื่อลดความร้อนแรงของเศรษฐกิจ และเพื่อควบคุมราคาสินค้าโภคภัณฑ์มีแนวโน้มสูงขึ้น
เศรษฐกิจ > ภาพรวมพลังงานทดแทนของบราซิล

บราซิลมีเป้าหมายจะลงทุนด้านพลังงานมูลค่าประมาณ 644 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ในระหว่างปี ค.ศ. 2011 – 2020 โดยจะลงทุนในธุรกิจสำรวจและผลิตปิโตรเลียม (434 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ภาคการผลิตไฟฟ้า (149 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเชื้อเพลิงชีวภาพ (61 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งหากการลงทุนเป็นไปตามเป้าหมายภายในปี ค.ศ. 2020 พลังงานทดแทนจะมีสัดส่วนเป็น ร้อยละ 46.3 (ปัจจุบันพลังงานทดแทนมีสัดส่วน ร้อยละ 44.8) และปิโตเลียมจะมีสัดส่วนเป็นร้อยละ 31.8 (ปัจจุบันปิโตรเลียมมีสัดส่วนร้อยละ 38.5) ของโครงสร้างพลังงานของประเทศ
ปัจจุบัน บราซิลมีบทบาทสำคัญในการสร้างอุปสงค์ของพลังงานทดแทนในเวทีระหว่างประเทศ และเป็นเจ้าภาพจัดประชุมเพื่อการส่งเสริมการใช้พลังงานทดแทนและเอทานอลในหลายโอกาส
เศรษฐกิจ > การพัฒนาเอทานอลเป็นพลังงานทดแทน

วิกฤตการณ์น้ำมันในปี 2516 ประกอบกับราคาน้ำตาลตกต่ำ ทำให้รัฐบาลบราซิลประกาศโครงการ “Pro-Alcool” หรือ “Program Nacional do Alcool” (National Alcohol Program) ขึ้นในปี 2518 ส่งเสริมการใช้เอทานอลที่ผลิตจากอ้อยเป็นเชื้อเพลิงรถยนต์ โดยรัฐบาลบราซิล และธนาคารโลกได้ให้เงินสนับสนุนทั้งในการขยายพื้นที่การ ปลูกอ้อย และการสร้างโรงกลั่นเอทานอล
ในระยะแรก บราซิลใช้เอทานอลผสมในน้ำมัน (anhydrous ethanol) ในอัตราส่วนร้อยละ 13 - 20 (E13 – E20) ต่อมาในปี 2523 บราซิลเริ่มทดลองใช้เอทานอล ร้อยละ 100 (E100 - hydrous ethanol) แต่โดยที่รถยนต์ยังเป็นแบบที่ผลิตเพื่อใช้กับน้ำมัน จึงทำให้การทำงานของเครื่องยนต์ไม่ได้ ประสิทธิภาพเต็มที่ รัฐบาลบราซิลจึงเริ่มส่งเสริมการผลิตรถยนต์ที่ออกแบบพิเศษ สามารถใช้ได้กับทั้งเอทานอล และกับน้ำมันเชื้อเพลิง (Flexible-fuel vehicle หรือ Flex-Fuel) และตั้งแต่ปี 2546 ก็เริ่มมีการผลิตรถยนต์ Flex-Fuel เพื่อการค้า ซึ่งใช้ได้กับ E100 และ E18 – E25 ทั้งนี้ รถยนต์ Flex-Fuel ได้รับความนิยมมากขึ้นตามลำดับ โดยในปี 2547 ปริมาณการผลิตรถยนต์ Flex-Fuel มีสัดส่วนเป็นร้อยละ 17 ของการผลิตรถยนต์ทั้งหมด และในปี 2554 มีสัดส่วนเป็นร้อยละ 83 ของการผลิตรถยนต์ทั้งหมดในบราซิล
ในการเยือนบราซิลของอดีตนายกรัฐมนตรี (พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร) ระหว่าง 15 – 16 มิถุนายน 2547 ไทยและบราซิลได้หารือความร่วมมือด้านเอทานอล นับจากนั้นไทยและบราซิลได้ แลกเปลี่ยนการเยือนของผู้เชี่ยวชาญและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง มีการเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านพลังงานทดแทนของบราซิลและชาติอื่น ๆ เข้าร่วมการประชุม FEALAC Inter-regional Workshop on Clean Fuels and Vehicle Technologies: the Role of Science and Innovation เมื่อ 28 – 29 มิถุนายน 2549 ที่กรุงเทพฯ ช่วยให้เกิดเครื่อข่ายระหว่างผู้เชี่ยวชาญ การแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ความเชี่ยวชาญและเทคโนโลยี
เมื่อปี 2553 บราซิลผลิตเอทานอลเป็นปริมาณ 27 พันล้านลิตร คิดเป็นร้อยละ 26 ของปริมาณที่ผลิตได้ในโลก เป็นรองเพียงสหรัฐฯ ซึ่งผลิตเป็นปริมาณ 50 พันล้านลิตรในปีเดียวกัน บราซิลและสหรัฐฯ สามารถผลิตเอทานอลได้กว่าร้อยละ 70 ของเอทานอลที่จำหน่ายทั่วโลก โดยสหรัฐฯ ผลิตเอทานอลจากข้าวโพด ในขณะที่บราซิลผลิตจากอ้อย ซึ่งเป็นวัตถุดิบที่มีประสิทธิภาพจึงทำให้สามารถผลิตเอทานอลได้ในราคาที่ถูกกว่าการใช้วัตถุดิบประเภทอื่น อย่างไรก็ดี การผลิตเอทานอลจากอ้อยยังไม่เสถียรเพราะเมื่อราคาน้ำตาลในตลาดโลกสูงขึ้น เกษตรกรก็จะหันไปให้ความสำคัญกับการผลิตน้ำตาลเป็นหลัก
ประชากรศาสตร์ > ศาสนา

| ศาสนาในบราซิล (2014 Census) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | เปอร์เซนต์ (%) | เปอร์เซนต์ (%) |
| โรมันคาทอลิก | โรมันคาทอลิก |    | 79.6% | 79.6% |
| โปรเตสแตนต์ | โปรเตสแตนต์ |    | 9.2% | 9.2% |
| ไม่นับถือศาสนา | ไม่นับถือศาสนา |    | 8.0% | 8.0% |
| ลัทธิผี | ลัทธิผี |    | 2.0% | 2.0% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 3.2% | 3.2% |
โรมันคาทอลิก 73.6% โปรเตสแตนท์ 15.4% Spiritualist 1.3%  Bantu/Voodoo 0.3% อื่นๆ 1.8% ไม่สามารถระบุได้ 0.2% ไม่นับถือศาสนา 7.4%
วัฒนธรรม > ดนตรี

วัฒนธรรมของประชากรบราซิลจะต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ ความรักดนตรีจะฝังอยู่ในสายเลือดของชาวบราซิลเลียนมานาน เพราะพวกเขาจะรักดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ ดนตรีจึงมีวิวัฒนาการเรื่อย ๆ บราซิล จะรับเอาวัฒนธรรมของแอฟริกาเอาไว้มาก ลักษณะการร้องรำทำเพลงและจังหวะกลองเป็นเครื่องดนตรีหลัก การเต้นรำและเสียงดนตรีจึงเป็นศิลปะที่โดดเด่นที่สุดของบราซิล ชาวบราซิลเป็นคนเปิดเผย เป็นมิตรกับคนง่าย รักสนุก ลักษณะเด่นที่เป็นธรรมชาติคือเวลาพูดจะเคลื่อนไหวร่างกายไปด้วย ภาษาท่าทาง บางครั้งใช้แทนคำพูดได้ เช่น เมื่อยกนิ้วหัวแม่มือขึ้น หมายถึงตกลงหรือขอบคุณ และอาจเป็นคำพูดที่ทักทายเมื่อพบกับ
แซมบา (Samba) เป็นดนตรีที่มีลักษณะผสมผสาน กันจากชน 3 ทวีป ที่มาอยู่ในบราซิล คือการร้องเพลงแบบโบเลโร ของสเปน จังหวะกลองของแอฟริกาและการเต้นรำจะเป็นแบบชาวลาตินอเมริกา ซึ่งรวม 3 อย่างเข้าด้วยกันแล้วจะสนุกสนานทั้งคนเต้นและคนฟัง ซึ่งดนตรีแซมบา เป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมสูงสุด
บอซานอวา (Bossanova)
เป็นจังหวะดนตรีที่มีวิวัฒนาการมาจากแซมบา นอกจากแซมบาและบอซานอวา ยังมีดนตรีที่เป็นที่นิยมกันในปัจจุบัน คือ แรมบาดา (Lambada) จังหวะดนตรีจะสนุกสนามด้วยจังหวะกลองของชาวแคริบเบียน
วัฒนธรรม > เทศกาล

บราซิลมีเทศกาลที่น่าสนใจและยิ่งใหญ่ 2 งานด้วยกัน งานแรกคืองานคาร์นิวัลที่รีโอเดจาเนโร จัดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ งานที่สองคืองานคาร์นิวัลที่บาเยีย จัดขึ้นหลังเทศกาลคริสต์มาส ช่วงเดือนธันวาคม-มีนาคม
อ่านเพิ่ม

Alencastro Felipe, Luiz Felipe de. The Trade in the Living: The Formation of Brazil in the South Atlantic, Sixteenth to Seventeenth Centuries (SUNY Press,  2019) excerpt
Alves, Maria Helena Moreira (1985). State and Opposition in Military Brazil. Austin, TX: University of Texas Press.
Amann, Edmund (1990). The Illusion of Stability: The Brazilian Economy under Cardoso. World Development (pp. 1805–19).
"Background Note: Brazil". US Department of State. สืบค้นเมื่อ 16 June 2011.
Bellos, Alex (2003). Futebol: The Brazilian Way of Life. London: Bloomsbury Publishing plc.
Bethell, Leslie (1991). Colonial Brazil. Cambridge: CUP.
Costa, João Cruz (1964). A History of Ideas in Brazil. Los Angeles, CA: University of California Press.
Fausto, Boris (1999). A Concise History of Brazil. Cambridge: CUP.
Furtado, Celso (1963). The Economic Growth of Brazil: A Survey from Colonial to Modern Times. Berkeley, CA: University of California Press.
Leal, Victor Nunes (1977). Coronelismo: The Municipality and Representative Government in Brazil. Cambridge: CUP.
Levine, Robert M. Historical Dictionary of Brazil (2019)
Malathronas, John (2003). Brazil: Life, Blood, Soul. Chichester: Summersdale.
Martinez-Lara, Javier (1995). Building Democracy in Brazil: The Politics of Constitutional Change. Macmillan.
Prado Júnior, Caio (1967). The Colonial Background of Modern Brazil. Los Angeles, CA: University of California Press.
Schneider, Ronald (1995). Brazil: Culture and Politics in a New Economic Powerhouse. Boulder Westview.
Skidmore, Thomas E. (1974). Black into White: Race and Nationality in Brazilian Thought. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-501776-2.
Wagley, Charles (1963). An Introduction to Brazil. New York, New York: Columbia University Press.
แหล่งข้อมูลอื่น

รัฐบาล
Brazilian Federal Government
Official Tourist Guide of Brazil
Brazilian Institute of Geography and Statistics
Wikimedia Atlas of Brazil
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศบราซิล ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  เกาหลี  โครเอเชีย  โปรตุเกส 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef 
กฎหมายยกเลิกการเป็นทาสในบราซิล 1888
เขตการปกครองของประเทศบราซิล
ธนาคารกลางของบราซิลในบราซิเลีย
เหงียน อัญ ดึ๊ก

เหงียน อัญ ดึ๊ก (เวียดนาม: Nguyễn Anh Đức; เกิด 24 ตุลาคม 2528) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวเวียดนามเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับชุดเยาวชนและชุดใหญ่ ใน พ.ศ. 2558 เหงียนอันดุ๊กรับรางวัลลูกบอลทองคำหลังจากมีส่วนช่วยให้เบกาเมกซ์บิ่ญเซืองคว้าแชมป์ทั้งวีลีกและเวียดนามคัพ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ เหงียน อัญ ดึ๊ก ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
ซาโต (แก้ความกำกวม)

ซาโต สามารถหมายถึง
บุคคล

ทาเกรุ ซาโต - นักแสดงชาวญี่ปุ่น
ซาโตมิ ซาโต - นักพากย์และนักร้องชาวญี่ปุ่น
เอซากุ ซาโต - นายกรัฐมนตรีคนที่ 39 ของญี่ปุ่น
มาซากิ ซาโต - นักร้องชาวญี่ปุ่น
ตัวละคร

ซาโต้ - ตัวละครจากเรื่องโมบิลสูท กันดั้มซี้ดเดสทินี
ซาโต้ คาซึมะ - ตัวละครจากเรื่องขอให้โชคดีมีชัยในโลกแฟนตาซี!
ซาโต้ มิวาโกะ - ตัวละครจากเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
ซาโต้ อาซามิ - ตัวละครจากเรื่องอวตาร: ตำนานแห่งคอร์ร่า
ซาโต้ มาซาโยชิ - ตัวละครจากเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
ซาโต้ โทชิยะ - ตัวละครจากเรื่องถนนนักสู้ สู่ทีมเบสบอล
ซาโต้ โคจิ - ตัวละครจากเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ GX
ซาโต้ จุน - ตัวละครจากเรื่องร้านป่วนก๊วนหลุดโลก
ซาโต้ จุน - ตัวละครจากเรื่องสตาร์ วอร์ส เรเบลส์
ซาโต้ ฮิโรชิ - ตัวละครจากเรื่องอวตาร: ตำนานแห่งคอร์ร่า
ซาโต้ กลอเรีย - ตัวละครจากเรื่องบิ๊กซิตี้กรีนส์
ซาโต้ ฮิคารุ - ตัวละครจากเรื่องถนนนักสู้ สู่ทีมเบสบอล 2
ซาโต้ ริคิโดะ - ตัวละครจากเรื่องมายฮีโร่ อคาเดเมีย
ซาโต้ ชิเงกิ - ตัวละครจากเรื่องไอ้หนูแข้งทอง
ซาโต้ มาซาโอะ - ตัวละครจากเรื่องเครยอนชินจัง
การใช้อื่น

สาโท - สุราจากประเทศไทย
เมืองมายา Live

ระวังสับสนกับ เมืองมายา
| เมืองมายา Live |
| --- | --- |

แนว: ละครชุด
สร้างโดย: เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์
บทประพันธ์: นิพนธ์ ผิวเณร ปิยะชาติ ทองอ่วม ณณริล บุตรฉัยยา อภิศรา วงศร นนทพร ประภาพร อภิรัตน์ หินแก้ว วรกร วีระกุล พิมพ์มาดา พัฒนอลงกรณ์ วีรพล บุญเลิศ สรวิชญ์ ภิญโญมิตร
กำกับโดย: ดูในเนื้อหา
แสดงนำ: ธีรภัทร์ สัจจกุล ราศี ดิศกุล ณ อยุธยา พงศ์ณริลณ์ ใหม่คามิ คัทลียา แมคอินทอช นุสบา ปุณณกันต์ น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์ ยุกต์ ส่งไพศาล ศนันธฉัตร ธนพัฒน์พิศาล วรเวช ดานุวงศ์ อิสริยะ ภัทรมานพ กฤษกร กนกธร ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง ชาคริต แย้มนาม นิดา พัชรวีระพงษ์ สาวิกา ไชยเดช ธิติ มหาโยธารักษ์ ลัลณ์ลลิน เตจะสา เวศซ์ กุลณัฐ กุลปรียาวัฒน์ กิตติ เชี่ยววงศ์กุล
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: เมืองมายา Open Theme โดย พณวรรธน์ พงศ์ภักดีบริบาล
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: เหนื่อยไหมดาว - รวิสรารัตน์ พิบูลภานุวัธน รับได้ไหม - ศิรินทิพย์ หาญประดิษฐ์ ใครสักคน - ญานนีน ภารวี ไวเกล ผิดไหมที่รักเธอ - สุธิตา ชนะชัยสุวรรณ ข้าน้อยสมควรตาย - ธนทัต ชัยอรรถ
การผลิต
ผู้จัดละคร: ถกลเกียรติ วีรวรรณ นิพนธ์ ผิวเณร
ควบคุมงานสร้าง: นิพนธ์ ผิวเณร
ความยาวตอน: 90 นาที
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: ช่องวัน 31
ออกอากาศ: 3 มกราคม 2561 (2561-01-03) – 4 กรกฎาคม 2561 (2561-07-04)
ละครที่เกี่ยวข้อง
เมืองมายา เมืองมายา เดอะซีรีส์
เมืองมายา Live เป็นละครโทรทัศน์ประเภทละครชุด ผลิตโดย บริษัท เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด อำนวยการผลิตโดย ถกลเกียรติ วีรวรรณ นิพนธ์ ผิวเณร เป็นรีบูตของละครเรื่อง เมืองมายา เดอะซีรีส์ เมื่อปี พ.ศ. 2546 มีตอนย่อยซึ่งเป็นภาคต่อเนื่องของละคร เมืองมายา เมื่อ พ.ศ. 2543 และเป็นครั้งแรกกับปรากฏการณ์ใหม่ของวงการละครไทย กับการถ่ายทอดสด และผู้ชมคือผู้กำหนดชะตาชีวิตของตัวละคร โดยนำเสนอทุกแง่มุมของวงการบันเทิง ถ่ายทอดผ่านเรื่องราว 6 ตอน 6 ผู้กำกับ ออกอากาศทางช่องวัน 31 ทุกวันพุธ เวลา 21:20 – 22:50 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2561