stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลี้ชิวจุ้ย

ลี้ชิวจุ้ย หรือ หลี่ชิวสุ่ย (จีน: 李秋水) ลี้ชิวจุ้ย เป็นตัวละครจากเรื่อง 8 เทพอสูรมังกรฟ้า เป็นศิษย์น้องลำดับที่ 3 ของ สำนักสราญรมย์ โดยเป็นศิษย์น้องของ บ้อไง้จื้อ (อู๋หยาจื่อ) และ นางเฒ่าทาริกา (เทียนซานถงเหล่า) นอกจากนี้ยังเป็นมารดาของเฮ้ง (หวัง) ​ฮูหยิน และเป็นยายของเฮ้งอี้เหงียน (หวังอวี่เยี่ยน) อีกด้วย
ในบรรดาศิษย์สราญรมย์ทั้งหมด บ้อไง้จื้อมีฝีมือสูงส่งที่สุด จึงได้เป็นเจ้าสำนัก แม้จะนับเป็นศิษย์น้องรองจากศิษย์ทั้งหมด 3 คน (นางเฒ่าทาริกาเป็นศิษย์พี่ใหญ่) ทั้งนางเฒ่าทาริกา และลี้ชิวจุ่ยต่างก็แอบมีใจให้กับบ้อไง้จื้อทั้งคู่ จึงมักชิงรักหักสวาทกันอยู่เสมอมา ครั้งหนึ่ง นางได้ลอบทำร้ายนางเฒ่าทาริกาจนบาดเจ็บสาหัสขณะที่นางกำลังฝึกวิชาหกบรรจบมีแต่เราเป็นเอกะ ส่งผลให้นางเฒ่าทาริกามีร่างกายแคระแกรนเหมือนเด็ก ไม่เจริญเติบโตตามอายุ
ทั้ง ๆ ที่ทั้ง 2 ต่อสู้กันแย่งชิงมาตลอด ทว่าแทนที่จะมีใจให้ใครคนใดคนหนึ่ง บ้อไง้จื้อกลับไปมีใจให้กับน้องสาววัย 11 ขวบ ของลี้ชิวจุ้ยแทน (ไม่ได้มีการระบุไว้ว่าชื่ออะไร ในภาพยนตร์เวอร์ชันต่าง ๆ มีชื่อแตกต่างกันทั้งหลี่ชางไห่ หรือไม่ก็หลี่ชิวเซียง) แม้จะมีลูกด้วยกัน คือ หลี่ชิงเมิ่ง (หวังฮูหยิน) แต่นางก็เป็นเสมือนตัวแทนของน้องสาวเท่านั้น
หลังจากหนีจากบ้อไง้จื้อไปแล้ว นางได้ไปเป็นสนมของจักรพรรดิ์แห่งแคว้นซีเซี่ย หลี่เหยียนห้าว มีโอรส คือ หลี่เหลี่ยงจั้ว และมีหลานสาวอีกคน คือ องค์หญิงซีเซี่ย หรือหมั่งโกว เมิ่งกู ที่นางเฒ่าทาริกาอุ้มสมพามาให้ได้พบกับฮือเต็ก (ซีจุ๊) สำหรับบุตรสาว คือ หลี่ชิงเมิ่ง นั้น ได้นำไปฝากให้คนอื่นเลี้ยง เมื่อเติบโตขึ้นมาก็แต่งเข้าบ้านสกุลหวัง เป็นหวังฮูหยิน ซึ่งหวังฮูหยินนั้นมีหน้าตาเหมือนกับลี้ชิวจุ้ยผู้เป็นแม่มาก และหวังอวี่เยี่ยนผู้เป็นบุตรสาวนั้นก็มีหน้าตาเหมือนกับหวังฮูหยินผู้เป็นแม่เช่นกัน
นอกจากลูกสาว (หวังฮูหยิน) และหลานสาว (หวังอวี่เยี่ยน) แล้ว น้องสาวฝาแฝดของนางก็น่าจะมีหน้าตาละม้ายคล้ายกับนางด้วยเช่นกัน เพราะฉะนั้น เมื่อต้วนอื้อ (ต้วนอี้) พบหวังอวี่เยี่ยนเป็นครั้งแรก จึงได้นึกว่าเป็นคนเดียวกับรูปสลักพี่นางฟ้า (บ้อไง้จื้อใช้ลี้ชิวจุ้ยเป็นต้นแบบ แล้วต่อมาจึงสร้างมโนภาพไปเองว่าเป็นน้องสาวของลี้ชิวจุ้ย) ในถ้ำไร้ประมาณที่บ้อไง้จื้อเคยอาศัยอยู่กับลี้ชิวจุ้ยนั่นเอง
ชนกันต์ พูนศิริวงศ์

| ชนกันต์ พูนศิริวงศ์ |
| --- | --- |
เกิด: 31 ตุลาคม พ.ศ. 2536 (31 ปี) ชนกันต์ พูนศิริวงศ์
ส่วนสูง: 185 เซนติเมตร
อาชีพ: นักแสดง นายแบบ
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2555 - ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: แมนสรวง จาก คุณผีที่รัก (2557)  นพพร จาก มัสยา (2560)  นาวา จาก สารวัตรแม่ลูกอ่อน (2560)  ปอ จาก คลื่นผีป่วน (2561)  หมอบี๋ จาก ผู้บ่าวอินดี้ ยาหยีอินเตอร์ (2562)  ชนาธิป (เชน)  จาก โซ่เวรี (2563) ตรีชัย จาก หลงกลิ่นจันทน์ (2564)   ยอด นางพญา จาก เสาร์ 5 (2565)  ทัศน์พล จาก ไฟน้ำค้าง (2567)
สังกัด: ช่อง 7 เอชดี (2557-2567)
ชนกันต์ พูนศิริวงศ์ (ชื่อเล่น บอส; เกิด 31 ตุลาคม พ.ศ. 2536) เป็นนักแสดงและนายแบบชาวไทย เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงเขามีโอกาสร่วมแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกจากภาพยนตร์ "Art Idol อยากให้เธอรู้ว่ากูติสท์" เมื่อในปี 2555 และในปี 2556 เขาเริ่มเข้าเวทีการประกวดหนุ่มคลีโอ 2012 ได้รับรางวัลในตำแหน่ง Too Good To Be True Bachelor by TrueLife ต่อมาในปี 2557 อดีตสังกัดช่อง 7 มีผลงานละครเรื่อง คุณผีที่รัก เป็นที่รู้จักกันในบทบาท แมนสรวง ปัจจุบันหมดสัญญากับทางต้นสังกัดและผันตัวเป็นนักแสดงอิสระ
ประวัติ

ชนกันต์ พูนศิริวงศ์ (ชื่อเล่น บอส) เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่ 2 ในครอบครัวมีพี่น้องร่วมกันอยู่ 3 คนส่วนบิดาและมารดาเป็นคนเชื้อสายไทยและสัญชาติไทยนับถือศาสนาพุทธ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย และระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ประวัติ > การทำงาน

เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงเขามีโอกาสร่วมแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกจากภาพยนตร์ "Art Idol อยากให้เธอรู้ว่ากูติสท์" เมื่อในปี 2555 และในปี 2556 เขาเริ่มเข้าเวทีการประกวดหนุ่มคลีโอ 2012 ได้รับรางวัลในตำแหน่ง Too Good To Be True Bachelor by TrueLife ที่ 1 ใน 50 หนุ่มโสดในฝัน CLEO ชนกันต์เขาได้ร่วมแสดงมิวสิกวิดีโอครั้งแรก เพลง "อยากโดนทำร้าย" ของศิลปิน Twenty Town  (Feat. The Begins) และในปี 2557 ปัจจุบันชนกันต์เขาได้ลงนามสัญญาในฐานะนักแสดงในสังกัดช่อง 7และได้รับโอกาสร่วมแสดงละครเรื่องแรก คุณผีที่รัก ในบทบาท แมนสรวง ประกบคู่กับกีต้าร์ ศิริพิชญ์ วิมลโนช และรับงานละครเรื่อยมาในปี 2560 เขามีผลงานถ่ายแบบนิตยสาร "แอดติจูด" ฉบับเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ต่อมาชนกันต์ได้ร่วมแสดงละคร น้ำเซาะทราย และเป็นครั้งแรกที่ได้ร่วมงานกับหนุ่ม ศรราม เทพพิทักษ์ และ กบ สุวนันท์ ปุณณกันต์ ละครแนวดราม่า ในบทบาท ทิว ประกบคู่กับแพรว เฌอมาวีร์ สุวรรณภาณุโชค และผลงานละครเรื่องนี้ได้ประสบความสำเร็จไปด้วยดี
ผลงาน > เพลง

ความรักอยู่ที่ไหน (Ost.คลื่นผีป่วน)
สัญญาราตรี (Ost.จันทร์กระจ่างที่กลางทุ่ง)
อำเภอหัวใจ (Ost.บ้านไร่สายสมร)
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดี
| ปี พ> ศ. | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2557 | คุณผีที่รัก | แมนสรวง |
| 2559 | ข้ามาคนเดียว | ดำ |
| 2560 | หักลิ้นช้าง | พลาย |
| 2560 | น้ำเซาะทราย | ทิว |
| 2560 | มัสยา | นพพร มหศักดิ์ไพศาล (นพ) |
| 2560 | ยึดฟ้าหาพิกัดรัก | เรือโท สมุทร ต้นทัพไทย(รับเชิญ) |
| 2560 | สารวัตรแม่ลูกอ่อน | น.ท. นาวา |
| 2561 | คลื่นผีป่วน | ปอ |
| 2562 | ผู้บ่าวอินดี้ยาหยีอินเตอร์ | ภัชชนนท์ (บี๋) |
| 2562 | จันทร์กระจ่างที่กลางทุ่ง | ทองนพคุณ จันทร์กระจ่าง (ทอง) |
| 2563 | โซ่เวรี | ชนาธิป สิริมันตรา (เชน) |
| 2563 | ล่าท้าชน | ร.ต.อ. เผชิญ เจริญธาดา |
| 2564 | บ้านไร่สายสมร | ขุนศึก ชินวุฒิ |
| 2564 | หลงกลิ่นจันทน์ | ร.ต.ท. ตรีชัย ปัณจานุรักษ์ (ตี๋) |
| 2565 | เสาร์ ๕ | ยอด นางพญา |
| 2565 | บ่วงวิมาลา | ชนาธิป สิริมันตรา (เชน) (รับเชิญ) |
| 2566 | เพลิงไพร | ร.ต.อ. วันชาติ วงศ์พินิจ (ชาติ) |
| 2567 | แผนลวงบ่วงมารยา | ปกฉัตร |
| 2567 | ไฟน้ำค้าง | ทัศน์พล (ทัศ) |
ผลงาน > ละครสั้น

2558 ฟ้ามีตา ตอน โรงทาน ( อนิจจัง สังขาร..ย่อมไม่เที่ยง )
2558 ฟ้ามีตา ตอน พ่อที่ไม่เอาไหน
2559 ฟ้ามีตา ตอน ผู้หญิงข้า..ใครอย่าแตะ ( อยากตายก็เข้ามา เดี๋ยวจัดให้ )
2560 ฟ้ามีตา ตอน...จดหมายจากคนคุก
2560 ฟ้ามีตา ตอน ทางไปสวรรค์มันรก..ทางไปนรกมันเรียบ
2561 ฟ้ามีตา ตอน คนเห็นผี
ผลงาน > พิธีกร

พิธีกรรายการ zat zone โซนมันวันเสาร์ (ช่อง 7 )
พิธีกรรายการสั้น แบบนี้ใช่เลย (ช่อง 7)
พิธีกรรายการ กินไหน ไปด้วยกัน (ช่อง 7) (กำลังออกอากาศ)
พิธีกรรายการ เด็กลองดี (ช่อง 7 HD)
ผลงาน > มิวสิกวีดีโอ

เพลง "อยากโดนทำร้าย" Twenty Town (Feat. The Begins)
เพลง "ทวง" - นิว ภชพน Feat.มิ้น ETC
เพลง "เขาไปแล้ว" (Feat. อาม ชุติมา) - WONDERFRAME
เพลง "บอกทีว่าจริง (Maybe?)" - AIM SATIDA
เพลง "คนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม" - BEAN NAPASON
ผลงาน > ภาพยนตร์

Art Idol อยากให้เธอรู้ว่ากูติสท์ (2555) รับบทเป็น อาร์ท
Love u โคกอีเกิ้ง (2563) รับบทเป็น หมอแข่ว
อีเรียมซิ่ง (2563) รับบทเป็น เข้ม
รางวัล

| ปี | รางวัล | สาขา | ผลรางวัล | ผลงานที่เข้าชิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2565 | รางวัล นาฏราช ครั้งที่ 13 ประจำปี 2564 | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง | หลงกลิ่นจันทน์ |
| 2565 | รางวัล คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 18 | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม สาขา ละครโทรทัศน์ | เสนอชื่อเข้าชิง | หลงกลิ่นจันทน์ |
แหล่งข้อมูลอื่น

ชนกันต์ พูนศิริวงศ์ ที่เฟซบุ๊ก
ชนกันต์ พูนศิริวงศ์ ที่อินสตาแกรม
จักรพรรดิซ่งหลี่จง

ซ่งหลี่จง (จีน: 宋理宗; พินอิน: Sòng Lǐzōng; 26 มกราคม ค.ศ. 1205 – 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1264) ชื่อตัวว่า จ้าว ยฺหวิน (จีนตัวย่อ: 赵昀; จีนตัวเต็ม: 趙昀; พินอิน: Zhào Yún) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 14 ของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีนและเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ห้าของราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝) เสวยราชย์วันตั้งแต่ ค.ศ. 1224 จนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1264
จ้าว ยฺหวิน แม้จะเป็นทายาทสายตรงของจักรพรรดิซ่งไท่จู่(趙匡胤) ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์ซ่ง แต่ไม่อยู่ในลำดับสืบราชสมบัติ เพราะครอบครัวไม่มีฐานทางการเมือง ต่อมา หยางไท่โฮ่ว (楊太后) มเหสีจักรพรรดิซ่งหนิงจง (宋寧宗) วางแผนกับขุนนางฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน (史彌遠) ให้จ้าว ยฺหวิน ได้ครองราชย์ในที่สุด
ประวัติ > ต้นชีวิต

จ้าว ยฺหวิน เป็นทายาทรุ่นที่สิบของจักรพรรดิซ่งไท่จู่ ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ซ่งขึ้นเมื่อกว่า 250 ปีก่อน เดิมจ้าว ยฺหวิน มีชื่อตัวว่า "จ้าว ยฺหวี-จฺวี่" (趙與莒) เมื่อเด็กอาศัยอยู่ในเช่าซิง (紹興), เจ้อเจียง (浙江) วันหนึ่งฝนตก จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ ไปหลบฝนใต้สะพาน ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหยู เทียนซี (余天錫) ขุนนางที่ฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน อัครมหาเสนาบดี (丞相) ส่งมาตามหาผู้สืบราชบัลลังก์ เพราะรัชทายาทเพิ่งสิ้นพระชนม์ เมื่อทราบว่า เด็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เป็นใคร หยู เทียนซี ก็รีบกลับไปรายงานฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน และฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน เห็นสมควรให้จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ ขึ้นเป็นรัชทายาทคนใหม่ เมื่อเป็นรัชทายาทแล้ว จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ เปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว กุ้ยเฉิง" (趙貴誠) ต่อมาใน ค.ศ. 1224 จักรพรรดิซ่งหนิงจงสิ้นพระชนม์ พระนางหยางไท่โฮ่ว มเหสีของซ่งหนิงจง ก็ยกจ้าว กุ้ยเฉิง ขึ้นสืบราชสมบัติต่อ และจ้าว กุ้ยเฉิง เปลี่ยนชื่อตัวอีกครั้งเป็น "จ้าว ยฺหวิน"
ประวัติ > การครองราชย์

จ้าว ยฺหวิน ครองราชย์ 40 ปี แต่ไม่ได้กระทำกิจที่เป็นประโยชน์ต่อแผ่นดินมากนัก จ้าว ยฺหวิน ไม่สนใจในราชการงานเมือง ช่วงแรกให้ฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน ว่าราชการแทบทั้งสิ้น ครั้นฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน ถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1233 จ้าว ยฺหวิน กลับมาบริหารอำนาจเอง แต่ไม่นานก็โอนกิจบ้านการเมืองให้แก่อัครมหาเสนาบดีคนใหม่ ส่วนตัวเองก็เอาแต่เสวยสุข ร่ำลือกันว่า ช่วงปลายรัชกาล รับสั่งให้หญิงคณิกาเข้ามาในวังหลวงเป็นนิตย์ แม้ขุนนางจะพากันต่อต้านห้ามปรามก็ตาม
เหตุการณ์สำคัญในรัชกาลของจ้าว ยฺหวิน คือ ทัพผสมของจักรวรรดิซ่งและจักรวรรดิมองโกลร่วมกันตีราชวงศ์จิน (金朝) ของชาวนฺหวี่เจิน (女真) แตกพ่ายใน ค.ศ. 1234 แต่ใน ค.ศ. 1259 มองโกลก็หันมาเล่นงานซ่งแทน รัฐบาลซ่งจึงจำต้องยกดินแดนทั้งหมดทางเหนือแม่น้ำฉาง (长江) ให้แก่มองโกล ต่อมาใน ค.ศ. 1279 มองโกลรุกคืบมายึดครองจักรวรรดิซ่งได้ทั้งหมด
ใน ค.ศ. 1264 จ้าว ยฺหวิน สิ้นพระชนม์โดยไร้โอรสที่มีชีวิตอยู่ หลานของเขา คือ จ้าว ฉี (趙禥) จึงสืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗)
ประวัติ > การทำลายศพ

หลังกุบไลข่านแห่งมองโกลก่อตั้งราชวงศ์ยฺเหวียน (元朝) ขึ้นใน ค.ศ. 1271 แล้ว มีการขุดศพของจ้าว ยฺหวิน ขึ้นมา ภิกษุกลุ่มหนึ่งเอาศพจ้าว ยฺหวิน แขวนประจานสามวัน ก่อนตัดแยกชิ้นส่วน เอากะโหลกศีรษะมาทำเป็นถ้วยเหล้าถวายกุบไลข่าน จนเมื่อจู ยฺเหวียนจาง (朱元璋) ปราบราชวงศ์ยฺเหวียนได้ในเกือบร้อยปีให้หลัง ศพของจ้าว ยฺหวิน จึงได้ฝังอีกครั้ง
ครอบครัว

บิดา: จ้าว ซีหลู (趙希瓐), ฐานันดรศักดิ์ "หรงเหวินกงหวัง" (榮文恭王), เหลนคนที่ 7 ของจ้าว เต๋อเจา (趙德昭) โอรสของจ้าว ควงอิ้น (趙匡胤) ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์ซ่ง
มารดา: นางเฉวียน (全氏), ฐานันดรศักดิ์ "ฉือเซี่ยนฝูเหริน" (慈憲夫人)
เซี่ย เต้าชิง (謝道清; ค.ศ. 1210–1283), ได้เป็นอัครมเหสี ฐานันดรศักดิ์ "โช่วเหอหฺวังโฮ่ว" (壽和皇后)
มีบุตรชาย คือ จ้าว เหว่ย์ (趙維; เกิด ค.ศ. 1238), ฐานันดรศักดิ์ "ฉีชงเจาหวัง" (祁衝昭王)
นางเจี่ย (賈氏; ค.ศ. 1213–1246), ฐานันดรศักดิ์ "ฮุ่ยชุ่นกุ้ยเฟย์" (惠順貴妃)
มีบุตรหญิง คือ โจวฮั่นตฺวันเซี่ยวกงจู่ (周漢端孝公主; ค.ศ. 1241–1262)
นางหยาน (閻氏; ตาย ค.ศ. 1260), ฐานันดรศักดิ์ "ฮุ่ยเจากุ้ยเฟย์" (惠昭貴妃)
สตรีไม่ทราบนาม
มีบุตร คือ
จ้าว จี (趙緝), ฐานันดรศักดิ์ "หยงชงอานหวัง" (永衝安王)
จ้าว อี้ (趙繹), ฐานันดรศักดิ์ "จ้าวชงฉุนหวัง" (昭衝純王)
บุตรหญิง, ฐานันดรศักดิ์ "เจินจูกงจู่" (珍珠公主)
นางจ้าว (趙氏)
อินโดจีนของฝรั่งเศส

อินโดจีนของฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Indochine française, อังกฤษ: French Indochina) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น สหภาพอินโดจีน (Union Indochinoise) เป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2430 โดยประกอบด้วยตังเกี๋ย อันนัม โคชินไชนา (ทั้งสามแห่งรวมกันเป็นประเทศเวียดนามในปัจจุบัน) และกัมพูชา ต่อมาในปี พ.ศ. 2436 จึงได้รวมเอาลาวเข้ามา อินโดจีนมีไซ่ง่อนเป็นเมืองหลวงจนถึงปี พ.ศ. 2445 จึงได้ย้ายเมืองหลวงมาที่ฮานอย ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง อินโดจีนถูกปกครองโดยฝรั่งเศสเขตวีชีและยังถูกญี่ปุ่นรุกรานด้วย ในต้นปี พ.ศ. 2489 เวียดมินห์ได้เริ่มต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส ซึ่งในภายหลังเรียกว่าสงครามอินโดจีน ส่วนทางใต้ได้มีการก่อตั้งรัฐเวียดนามซึ่งนำโดยจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนาม และได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2492 แต่ต่อมาในปี พ.ศ. 2498 เวียดมินห์ก็ได้กลายเป็นรัฐบาลของเวียดนามเหนือตามอนุสัญญาเจนีวา โดยที่รัฐบาลของจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ยังคงปกครองเวียดนามใต้อยู่
การแทรกแซงครั้งแรกของฝรั่งเศส

ความสัมพันธ์ระหว่างเวียดนามและฝรั่งเศสเริ่มต้นขึ้นเมื่อราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยมีมิชชันนารีคณะเยสุอิตนำโดยบาทหลวงอาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด เข้ามาเผยแผ่คริสต์ศาสนาในช่วงเวลาดังกล่าว เวียดนามเพิ่งจะเข้าครอบครองดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ซึ่งเคยเป็นดินแดนของอาณาจักรจามปามาได้ไม่นานนัก ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ความสัมพันธ์ระหว่างเวียดนามกับยุโรปจำกัดอยู่แค่เรื่องการค้าเท่านั้น ในปี พ.ศ. 2330 ปีโญ เดอ เบแอนได้ร้องเรียนรัฐบาลฝรั่งเศสและจัดตั้งอาสาสมัครทหารฝรั่งเศสเพื่อช่วยเหลือเหงียน อั๊ญ (ซึ่งภายหลังคือจักรพรรดิยา ลอง) ให้ได้ดินแดนที่สูญเสียให้กับราชวงศ์เต็ยเซินกลับคืนมา ปีโญเสียชีวิตในเวียดนาม แต่กองทหารของเขายังคงต่อสู้จนถึงปี พ.ศ. 2345 ฝรั่งเศสเข้าไปเกี่ยวของกับเวียดนามอย่างมากในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อาทิเช่น การปกป้องกิจการของคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส ซึ่งเข้ามาเผยแผ่นิกายโรมันคาทอลิก การกระทำดังกล่าวทำให้ราชวงศ์เหงียนรู้สึกว่าคณะมิชชันนารีที่เข้ามานั้นเป็นการคุกคามทางการเมือง
ในปี พ.ศ. 2401 ราชวงศ์เหงียนได้รวบรวมดินแดนทั้งหมดไว้ได้ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ซึ่งทำได้สำเร็จโดยการบุกโจมตีดานังของพลเรือเอกชาร์ล รีโกล เดอ เฌอนูยี ซึ่งทำให้คณะมิชชินนารีไม่ถูกขับไล่ ในเดือนกันยายนกองทัพผสมระหว่างฝรั่งเศสและชาวพื้นเมืองในอาณานิคมของสเปนได้เข้าโจมตีท่าเรือตูรานที่ดานังและยึดเมืองสำเร็จในที่สุด
เดอ เฌอนูยีได้ล่องเรือลงไปทางใต้ และได้เข้าครอบครองไซ่ง่อนเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2402 ต่อมารัฐบาลเวียดนามถูกบังคับให้ยกเบียนหฮว่า ซาดิ่ญ และดิ่ญเตื่องให้กับฝรั่งเศส เดอ เฌอนูยีถูกวิพากษ์วิจารณ์และถูกถอดออกจากหน้าที่ในเดือนพศจิกายน พ.ศ. 2402 เพราะว่าเขาได้รับคำสั่งให้ปกป้องศาสนาคริสต์ ไม่ใช่เพื่อขยายอาณาเขต อย่างไรก็ดี นโยบายของฝรั่งเศสในช่วงเวลาสี่ปีถัดมากลับเปลี่ยนไปเป็นตรงกันข้าม ดินแดนของฝรั่งเศสในเวียดนามค่อยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในปี พ.ศ. 2405 ฝรั่งเศสได้รับสัมปทานท่าเรือสามแห่งในอันนัม ตังเกี๋ย และโคชินไชนาจากจักรพรรดิตึ ดึ๊ก และต่อมาในปี พ.ศ. 2407 ฝรั่งเศสก็ประกาศดินแดนของฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2410 จังหวัดเจิวด๊ก (โชฎก) ห่าเตียน และหวิญล็องก็ตกเป็นของฝรั่งเศส
ในปี พ.ศ. 2406 สมเด็จพระนโรดมพรหมบริรักษ์ได้ขอให้กัมพูชาเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส และในปี พ.ศ. 2410 สยามได้ประกาศยกเลิกอำนาจเหนือกัมพูชาและยอมรับสถานะกัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส โดยแลกกับจังหวัดพระตะบองและเสียมราฐ
การสถาปนาอินโดจีนของฝรั่งเศส

ฝรั่งเศสได้เข้าควบคุมเวียดนามเหนือหลังจากได้รับชัยชนะในสงครามจีน-ฝรั่งเศสระหว่างปี พ.ศ. 2427 - 2428 ฝรั่งเศสได้รวมเอาดินแดนทั้งสี่แห่งเข้าไว้ด้วยกันเป็นอินโดจีนของฝรั่งเศสเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2430 ส่วนลาวนั้นถูกผนวกเข้าภายหลังสงครามฝรั่งเศส-สยาม
โดยนิตินัย ฝรั่งเศสได้มอบอำนาจให้กับผู้ปกครองท้องถิ่นในรัฐในอารักขาทั้งสี่ ได้แก่ จักรพรรดิเวียดนาม กษัตริย์กัมพูชา และเจ้ามหาชีวิตลาว แต่ในความเป็นจริงแล้ว อำนาจอยู่กับข้าหลวงใหญ่มากกว่าบรรดาผู้ปกครองท้องถิ่น โดยผู้ปกครองท้องถิ่นเป็นเหมือนหุ่นเชิดเท่านั้น ฝรั่งเศสปกครองอินโดจีนอยู่จนถึงปี พ.ศ. 2497
การสถาปนาอินโดจีนของฝรั่งเศส > การก่อจลาจลในเวียดนาม

กองทหารฝรั่งเศสขึ้นฝั่งเวียดนามในปี พ.ศ. 2401 และในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1880 ก็ได้แผ่ขยายเข้าไปในภาคเหนือของเวียดนาม ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2428 -2438ฟาน ดิ่ญ ฝุ่งได้นำการก่อจลาจลต่อต้านฝรั่งเศส แนวคิดชาตินิยมได้รุนแรงขึ้นในเวียดนาม โดยเฉพาะในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและหลังจากนั้นเป็นต้นมา แต่การลุกฮือและความพยายามทั้งหมดก็ไม่ได้ทำให้เกิดอะไรขึ้น
การสถาปนาอินโดจีนของฝรั่งเศส > สงครามฝรั่งเศส-สยาม

บทความหลัก: วิกฤตการณ์ ร.ศ. 112
ข้อพิพาทดินแดนในคาบสมุทรอินโดจีนจากการขยายอาณาเขตของอินโดจีน นำไปสู่สงครามระหว่างสยามและฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2436 ทางฝรั่งเศสได้ใช้ข้อขัดแย้งในเรื่องเขตแดนในการกระตุ้นวิกฤตขึ้นมา เรือปืนของฝรั่งเศสได้บุกเข้ามาถึงกรุงเทพมหานครและเรียกร้องให้สยามส่งมอบดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ขอความช่วยเหลือจากอังกฤษ แต่ทูตอังกฤษได้แนะนำให้ยอมทำตามคำร้องขอของฝรั่งเศส อังกฤษได้ทำข้อตกลงร่วมกับฝรั่งเศสว่าจะรับรองบูรณภาพของดินแดนส่วนที่เหลือสยาม โดยสยามจะต้องยอมยกดินแดนในรัฐฉานให้กับอังกฤษ และยกลาวให้กับฝรั่งเศส
การสถาปนาอินโดจีนของฝรั่งเศส > การรุกล้ำมากขึ้นในสยาม (พ.ศ. 2447-2450)

ฝรั่งเศสได้กดดันสยามอย่างต่อเนื่อง ในปี พ.ศ. 2449-2450 ได้เกิดวิกฤตขึ้นอีกครั้ง โดยครั้งนี้ สยามต้องยอมรับว่าดินแดนฝั่งขวาแม่น้ำโขงฝั่งตรงข้ามเมืองหลวงพระบางและพื้นที่ทางตะวันตกของแขวงจำปาศักดิ์ในปัจจุบันเป็นของฝรั่งเศส ฝรั่งเศสยังยึดจันทบุรีไว้เป็นประกัน และเพื่อที่จะได้จันทบุรีกลับมา สยามต้องยอมยกตราดให้เป็นส่วนหนึ่งของอินโดจีน ตราดกลับมาเป็นของไทยอีกครั้งในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2449 โดยต้องแลกกับดินแดนมณฑลบูรพา ได้แก่ พระตะบอง เสียมราฐ ศรีโสภณ และ ปัจจันตคีรีเขตร์
ในคริสต์ทศวรรษ 1930 สยามได้เรียกร้องให้ฝรั่งเศสส่งมอบดินแดนที่เคยเป็นของสยามกลับคืน และในปี พ.ศ. 2481 ฝรั่งเศสก็ได้ตกลงที่จะส่งมอบนครวัด นครธม เสียมราฐ แสนปาง และบริเวณเกี่ยวเนื่องแก่สยาม ในขณะนั้น สยามก็เข้าครอบครองดินแดนที่ได้รับคืน โดยคาดหวังในสนธิสัญญาที่กำลังจะมีขึ้น ผู้ลงนามของทั้งสองประเทศได้เดินทางไปยังโตเกียวเพื่อลงนามในสนธิสัญญาส่งมอบดินแดนคืน
การสถาปนาอินโดจีนของฝรั่งเศส > พรรคชาตินิยมเวียดนาม

เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 ทหารเวียดนามได้ลุกฮือขึ้นในกองทหารรักษาการแห่งเอียนบ๊าย การจลาจลแห่งเอียนบ๊ายได้รับการสนับสนุนจากพรรคชาตินิยมเวียดนาม (Việt Nam Quốc Dân Đảng) การปะทะกันครั้งนี้เป็นการก่อความไม่สงบครั้งใหญ่ที่สุดที่เคยเกิดขึ้นตั้งแต่การก่อจลาจลของฟาน ดิ่ญ ฝุ่ง และ ขบวนการจักรพรรดินิยมเกิ่นเวืองในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จุดประสงค์ของการปฏิวัติคือเพื่อจะกระตุ้นให้การลุกฮือแผ่ขยายขึ้นในหมู่ประชาชนทั่วไปที่มีเป้าหมายที่จะล้มอำนาจเจ้าอาณานิคม ก่อนหน้านี้ พรรคชาตินิยมเวียดนามได้พยายามที่จะเข้าไปเกี่ยวข้องกับกิจกรรมลับที่จะบ่อนทำลายอำนาจการปกครองของฝรั่งเศส แต่ก็ทำให้ฝรั่งเศสจับตามองการกระทำดังกล่าวและทำให้เกิดความเสี่ยงที่จะเกิดการปะทะกับในพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงในเวียดนามเหนือ
การสถาปนาอินโดจีนของฝรั่งเศส > สงครามฝรั่งเศส-ไทย (พ.ศ. 2483-2484)

บทความหลัก: กรณีพิพาทอินโดจีน
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ประเทศไทยได้โอกาสอ้างสิทธิในดินแดนที่เคยเป็นของตนขณะที่ฝรั่งเศสกำลังอ่อนแอ จึงเปิดสงครามระหว่างไทยและฝรั่งเศสขึ้นในช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2483 - 28 มกราคม พ.ศ. 2484 ในเดือนมกราคมกองทัพเรือฝรั่งเศสสามารถเอาชนะกองทัพเรือไทยได้ในการรบที่เกาะช้าง สงครามจบลงตามโดยมีญี่ปุ่นเป็นตัวกลางในการเจรจา โดยที่ไทยได้รับดินแดนกลับคืนมาบางส่วน
สงครามโลกครั้งที่สอง

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2483 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ฝรั่งเศสเขตวีชีซึ่งเป็นรัฐบาลหุ่นเชิดของนาซีเยอรมนี ได้อนุญาตให้ญี่ปุ่นเข้ามาในตังเกี๋ย เพื่อให้ญี่ปุ่นสามารถยกทัพเข้าไปในจีนได้สะดวกขึ้น เหตุการณ์นี้ทำให้ไทยถือโอกาสอ้างสิทธิ์ในดินแดนที่เคยเสียไป ทำให้เกิดสงครามระหว่างฝรั่งเศสและไทยระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2483 - 28 มกราคม พ.ศ. 2484 ในเวลาต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:EB1922 poster
(ในภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส) The Colonization of Indochina, from around 1892
(ในภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส) Indochina, a tourism book published in 1910
Pierre Brocheux: Colonial Society (Indochina), in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War.
Annuaire général de l'Indo-Chine française – BnF (ในภาษาฝรั่งเศส)
| ด ค กรัฐและดินแดนในเขตอิทธิพลของจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง |
| --- | --- |
  แมนจูกัว   รัฐบาลปกครองตนเองเหอเป่ย์ตะวันออก   รัฐบาลปกครองตนเองชานซีเหนือ   รัฐบาลปกครองตนเองฉาหนาน   รัฐบาลสหภาพปกครองตนเองเหมิ่งเจียง   รัฐบาลต้าเต้าเซี่ยงไฮ้   รัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐจีน   รัฐบาลปฏิรูปแห่งสาธารณรัฐจีน   รัฐบาลชาตินิยมปฏิรูปแห่งสาธารณรัฐจีน   ราชอาณาจักรไทย   รัฐพม่า   รัฐบาลชั่วคราวเสรีอินเดีย   สาธารณรัฐฟิลิปปินส์   อินโดจีนของฝรั่งเศส   จักรวรรดิเวียดนาม   ราชอาณาจักรกัมพูชา   อาณาจักรหลวงพระบาง   หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ที่ถูกยึดครอง   สุมาตราตะวันตกที่ถูกยึดครอง   มาลายาที่ถูกยึดครอง   บริติชบอร์เนียวที่ถูกยึดครอง   ฮ่องกงที่ถูกยึดครอง   สิงคโปร์ที่ถูกยึดครอง   กวมที่ถูกยึดครอง   นาอูรูที่ถูกยึดครอง   หมู่เกาะกิลเบิร์ตที่ถูกยึดครอง   หมู่เกาะโซโลมอนที่ถูกยึดครอง   นิวกินีที่ถูกยึดครอง 
 วงไพบูลย์ร่วมแห่งมหาเอเชียบูรพา  การประชุมมหาเอเชียบูรพา  สงครามแปซิฟิก 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส 2  BnF data 2  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 2  ญี่ปุ่น  ออสเตรเลีย 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef 
21°02′00″N 105°51′00″E﻿ / ﻿21.0333°N 105.8500°E﻿ / 21.0333; 105.8500
อาณาเขตของอินโดจีนของฝรั่งเศส
แสดงด้วยสีม่วง
กองทัพสยามในลาว
การส่งมอบตราดให้กับฝรั่งเศส
อินโดจีนของฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2456
กุมภกาศ

| กุมภกาศ |
| --- | --- |
ตัวละครใน รามเกียรติ์
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เผ่าพันธุ์: ยักษ์
เพศ: ผู้
ครอบครัว: ชิวหา (บิดา) นางสำมนักขา (มารดา) ทศกัณฐ์ (ลุงฝ่ายแม่)
สีกาย: ?
อาวุธประจำตัว: พระขรรค์เทพศัสตรา
กุมภกาศ เป็นโอรสของชิวหาและนางสำมนักขา มีศักดิ์เป็นหลานชายแท้ ๆ ของทศกัณฐ์ มีนิสัยจองหอง โดยตัวละครตัวนี้ได้มีบทบาทแค่ช่วงต้นของเรื่องรามเกียรติ์เท่านั้นเนื่องจากได้ถูกพระลักษมณ์พระอนุชาของพระรามฆ่าตาย
เนื่องจากในขณะนั้นกุมภกาศได้ตั้งโรงพิธีขอพรจากพระพรหม เพื่อขอพระขรรค์เทพศัสตรา แต่เนื่องจากพระพรหมท่านมีธุระสำคัญจึงมิได้เหาะลงมามอบด้วยพระองค์เองแต่ได้ทิ้งพระขรรค์ลงมาข้างโรงพิธีของกุมภกาศที่ริมฝั่งแม่น้ำโคทาวรี จึงทำให้กุมภกาศโกรธมาก ต่อว่าพระพรหมว่าไม่ให้เกียรติและระหว่างนั้นพระรามและพระลักษมณ์ได้มาประทับที่ศาลาริมแม่น้ำโคทาวรี พระลักษมณ์ได้เสด็จออกมาหาอาหาร ระหว่างทางได้พบกับพระขรรค์ของพระพรหมที่ทรงทิ้งลงมาให้แก่กุมภกาศ พระลักษมณ์จึงทรงยกพระขรรค์ขึ้นมาทำให้แสงของพระขรรค์ไปเข้าตาของกุมภกาศ จึงได้ออกมาต่อสู้กับพระลักษมณ์เพื่อแย่งชิงพระขรรค์ และในที่สุดกุมภกาศจึงถูกพระลักษมณ์ฆ่าตายด้วยพระขรรค์
ลักษณะและสี

สีหงดิน 1 หน้า 2 มือ มงกุฎน้ำเต้าเฟื่อง
เด็ดบุปผาต่อหยก

เด็ดบุปผาต่อหยก เป็นชื่อชุดวิชาฝีมือของวังบุปผา ผู้ฝึกวิชานี้สามารถหยิบยืมวรยุทธของคู่ต่อสู้มาใช้โจมตีกลับไปยังผู้ใช้วิชานั้น ๆ ได้ หลักการคล้ายกับสี่ตำลึงปาดพันชั่ง หรือดาวเคลื่อนดาราคล้อยของตระกูลมู่หยงในแปดเทพอสูรมังกรฟ้า แต่เด็ดบุปผาต่อหยกนั้นพิสดารลึกลับและรวดเร็วกว่ามาก จนดูเหมือนว่าผู้ฝึกวิชานี้ใช้วิชาเวทมนตร์ตอบโต้กลับมา
วิชานี้มีผู้ใช้ได้อย่างคล่องแคล่วคือเยียวเยว่ (เอี้ยง้วย) ประมุขวังบุปผา ต่อมามีผู้ค้นพบวิธีเปิดตัวต่อหกแผ่น (คล้ายกับลูกบาศก์กลหกหน้า) ภายในมีวิชาเด็ดปุบผาต่อหยกอยู่ ผู้ค้นพบตัวต่อนั้นคือ กังเง็กอี้
เต็งชุนชิว

เต็งชุนชิว หรือ ติงชุนชิว (จีน: 丁春秋; Ding Chunqiu) เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งประพันธ์โดยกิมย้ง
ประวัติตามท้องเรื่อง

เต็งชุนชิวเป็นเจ้าสำนักหมู่ดาว มีพลังฝีมือชั่วร้าย เป็นบุคคลที่ชาวยุทธภพต่างเกรงกลัว เดิมเป็นศิษย์ของอู๋หยาจื่อ แต่ทรยศอาจารย์ และทำร้ายศิษย์พี่ ก่อตั้งสำนักหมู่ดาว ซึ่งเป็นสำนักอธรรมขึ้น นิสัยโหดเหี้ยม ไม่ปรานีผู้ใด แม้แต่ศิษย์ที่ยอตนเองไม่ได้ดั่งใจ ก็ฆ่าทิ้งอย่างไม่สะทกสะท้าน ทั้งตัว เสื้อผ้า เส้นผมฉาบด้วยพิษ
ภายนอกดูเหมือนเป็นชายชรา ใบหน้าแดงอิ่มเอิบ ผมขาวทั่วศีรษะ ใต้คางไว้เคราเงิน ลักษณะคล้ายเซียนวิเศษในภาพวาด สาวกในสำนักจึงเรียกว่า ท่านเซียนหมู่ดาว วรยุทธ์ที่ใช้เป็นวิชาชั่วร้าย เช่น วิชาสลายพลัง ฝ่ามือพิษศพเน่าเปื่อย ฯลฯ
ภายหลังเต็งชุนชิวถูกยันต์เป็นตายของซิจุ๊สยบ ต้องหันหน้าเข้าธรรม บำเพ็ญศีลภาวนาที่วัดเส้าหลิน ต่อมาได้ถูกมู่หยงฝูใช้วิชาลมปรานภูติอุดร (北冥神功) สังหาร
ไมล์

ไมล์ คือหน่วยมาตรฐานอังกฤษที่ใช้วัดระยะทาง มักย่อว่า mi จากภาษาอังกฤษ mile

1 ไมล์มีค่าเท่ากับ
1.609344 กิโลเมตร
1,609.344 เมตร
63,360 นิ้ว
5,280 ฟุต
1,760 หลา
ในปัจจุบัน

ในประเทศสหรัฐอเมริกา จะใช้หน่วยวัดมาตรฐานของอังกฤษ จะมีการใช้หน่วยไมล์แทนกิโลเมตร โดยมีตัวย่อที่ใช้กันบ่อย ๆ คือ mi ในการเดินเรือและการเดินทางทางอากาศ ปัจจุบันนิยมใช้หน่วยไมล์กันอย่างแพร่หลายมากกว่าการใช้หน่วยกิโลเมตร
ทั่วโลกได้มีการใช้ไมล์ที่แตกต่างกัน โดยไมล์ที่ใช้กันในประเทศสหรัฐอเมริกาจะมีค่าเท่ากับ 1,760 หลา (1 หลาเท่ากับ 0.0009144 เมตร) เพราะฉะนั้น 1 ไมล์ของสหรัฐอเมริกา มีค่าเท่ากับ 1,609.344 เมตร
1 เยอรมันมีค่าเท่ากับ 4 ไมล์
ไมล์สวีดิช,ฮังกาเรียน และแดนิช จะมีค่ามากกว่าไมล์ชนิดอื่น คือเท่ากับหนึ่งกับอีกครึ่งหนึ่งของไมล์เยอรมัน
เนื่องจากการที่ค่าไมล์ของแต่ละที่ไม่มีค่าที่เท่ากัน หลาย ๆ ประเทศเลยนิยมใช่หน่วยมาตรฐาน SI ซึ่งก็คือกิโลเมตรแทน
ในประเทศไทยในมักใช้ กิโลเมตร แทน ไมล์
ประวัติศาสตร์

หน่วยไมล์ได้ถูกใช้ตั้งแต่สมัยโรมันในช่วงที่ยึดครองบริเตน ในชื่อ mille passus (มิลเล ปัสซุส มีความหมายว่า 1,000 ก้าวเดิน) โดยเทียบเท่าได้กับระยะเท้า (1 ฟุต) ของชาวโรมัน 5,000 ฟุต ซึ่งภายหลังจากที่ชาวโรมันย้ายออกจากบริเตน หน่วยไมล์ยังคงมีใช้อยู่ คู่กับหน่วยเดิมเฟอร์ลอง ซึ่งเป็นหน่วยวัดที่นาของชาวบริเตน ซึ่งเป็นระยะที่ม้าสามารถลากคันไถได้ก่อนที่ม้าจะหยุดพักซึ่งมีค่าเท่ากับ 660 ฟุต ซึ่งภายหลังได้มีการรวมหน่วยไมล์และเฟอร์ลองเข้าด้วยกัน โดยเปลี่ยนจากเดิมที่ 1 ไมล์เท่ากับ 5000 ฟุต กลายเป็น 1 ไมล์เท่ากับ 8 เฟอร์ลองและเท่ากับ 5280 ฟุต (1 เฟอร์ลองเท่ากับ 660 ฟุต)
แหล่งข้อมูลอื่น

ตารางหน่วยต่าง ๆ ของ NIST เก็บถาวร 2004-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน