stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยุทธศักดิ์ ศศิประภา
การทำงาน > การเมือง

พล.อ. ยุทธศักดิ์ ศศิประภา เข้าสู่งานการเมืองโดยการร่วมงานกับพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคไทยรักไทย จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2544 จึงได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลของพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร
ภายหลังการยุบพรรคไทยรักไทย ยุทธศักดิ์ได้ย้ายมาสังกัดพรรคชาติไทย และลงสมัครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 แบบสัดส่วน กลุ่มที่ 6 ลำดับที่ 1 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้ง สส.ในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 23 และได้โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และได้ลาออกจากการเป็น ส.ส. เพื่อเปิดทางให้ผู้สมัครในลำดับถัดได้เลื่อนขึ้นมาดำรงตำแหน่งแทน ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 ได้รับตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี และจากการสำรวจความพึงพอใจของประชาชน โดยสำนักเอแบคโพล เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2555 พล.อ. ยุทธศักดิ์เป็นรัฐมนตรีที่ประชาชนพึงพอใจ เป็นลำดับที่ 4 แต่ในเดือนตุลาคมของปี พ.ศ. 2555 ถูกปรับออกจากตำแหน่งรัฐมนตรี และได้กลับเข้ามารับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2556 ซึ่งมีนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี ดำรงตำแหน่งเป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2556 ก่อนการชุมนุมของกปปส. และแนวร่วมไม่นาน ได้ปรากฏคลิปเสียงที่เชื่อว่าเป็นเสียงสนทนากันระหว่างพลเอกยุทธศักดิ์ กับทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีที่ต่างประเทศ โดยเนื้อหาที่ปรากฏเป็นเรื่องการสนทนากันเกี่ยวกับนายทหารระดับผู้บัญชาการกองทัพ โดยเฉพาะผู้บัญชาการทหารบก และตอนหนึ่งได้มีการกล่าวถึงถั่งเช่า ซึ่งเป็นสมุนไพรนจีนสำหรับบำรุงสมรรถนะทางเพศ จึงทำให้พล.อ. ยุทธศักดิ์ได้รับฉายาว่า "นายพลถั่งเช่า"
ต่อมาในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 พล.อ. ยุทธศักดิ์ ศศิประภา ถูกศาลรัฐธรรมนูญตัดสินให้พ้นจากความเป็นรัฐมนตรี เนื่องจากมีส่วนเกี่ยวข้องในการโยกย้ายนายถวิล เปลี่ยนศรีจากตำแหน่งเลขาธิการ สภาความมั่นคงแห่งชาติ โดยขาดความชอบธรรม
การทำงาน > การกีฬา

พล.อ. ยุทธศักดิ์ ศศิประภา ได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกสมาคมว่ายน้ำแห่งประเทศไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 ถึงปี พ.ศ. 2545 และเป็นอดีตประธานคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย และเขาได้ดำรงตำแหน่งประธานสมาพันธ์กีฬาแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2532 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 2 ทุติยดิเรกคุณาภรณ์ (ท.ภ.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ
พ.ศ. 2507 –  เหรียญชัยสมรภูมิ การร่วมรบกับสหประชาชาติ ณ ประเทศเกาหลี (ช.ส.)
พ.ศ. 2516 –  เหรียญชัยสมรภูมิ การรบ ณ สาธารณรัฐเวียดนาม (ช.ส.) (ประดับเปลวระเบิด)
พ.ศ. 2540 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 1 (ส.ช.)
พ.ศ. 2510 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2520 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2507 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 5 (ภ.ป.ร.5)
พ.ศ. 2500 –  เหรียญงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ
พ.ศ. 2546 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > ต่างประเทศ

เวียดนามใต้ :
พ.ศ. 2515 –  แกลแลนทรี่ครอส ประดับดาวบรอนซ์
พ.ศ. 2515 –  เหรียญเกียรติยศกองทัพเวียดนาม ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2515 –  เหรียญเจ้าหน้าที่ราชการ ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2515 –  เหรียญปฏิบัติการกิจการพลเรือน ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2515 –  เหรียญรณรงค์เวียดนาม
พ.ศ. 2515 –  เหรียญวัฒนธรรม และการศึกษา ชั้นที่ 2
พ.ศ. 2515 –  เหรียญบริการสาธารณสุข ชั้นที่ 2
พ.ศ. 2515 –  เหรียญสวัสดิภาพสังคม ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2515 –  เหรียญบริการโยธาธิการ สื่อสาร และการขนส่ง ชั้นที่ 2
พ.ศ. 2515 –  เหรียญแรงงานอันทรงเกียรติ ชั้นที่ 2
พ.ศ. 2515 –  เหรียญพัฒนาชนบท ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2515 –  เหรียญเกียรติคุณตำรวจ ชั้นที่ 2
พ.ศ. 2515 –  เหรียญกีฬาเยาวชน ชั้นที่ 2
สหรัฐ :
พ.ศ. 2515 –  เหรียญคอมเมนเดชัน (ทหารบก)
ตูปูอาตามาเซเซตูปูโอลา ตูฟูงา เอฟิ

ตูอี อาตูอา ตูปูอา ตามาเซเซ ตูปูโอลา ตูฟูงา เอฟี (ซามัว: Tui Ātua Tupua Tamasese Tupuola Tufuga Efi; พระนามตอนเสด็จพระราชสมภพ โอลาฟ เอฟี ตามาเซเซ (Olaf "Efi" Tamasese); 1 มีนาคม 1938) เป็นหัวหน้าทางการเมืองซามัวและผู้ดำรงตำแหน่งสายตามาอาอายงาสูงสุดของตูปูอา ตามาเซเซ พระองค์ยังดำรงตำแหน่งปาปาแห่งตูอีอาตูอา ('อำนาจอธิปไตย'แห่งอาตูอา)
ตูอี อาตูอาเคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีซามัวคนที่ 3 ใน ค.ศ. 1976 ถึง 1982 และอีกครั้งใน ค.ศ. 1982 ในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2007 พระองค์ได้รับเลือกเป็นประมุขแห่งรัฐซามัว (โอเลอาโอมามาลูโอเลมาโล) ใน ค.ศ. 2007 ถึง 2017 และดำรงตำแหน่งในรัฐสภาซามัว (มาโอตาโฟโน) ในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2007
ชีวิตส่วนพระองค์

ตูปูอาเสด็จพระราชสมภพในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1938 ที่โมโตโอตูอา ประเทศซามัว พระองค์เป็นพระราชโอรสแก่ตูปูอา ตามาเซเซ เมอาโอเล (ค.ศ. 1905–1963) กับอีเรเน กุสตาวา โนอูเอ เนลสัน พระองค์ยังเป็นพระราชนัดดาของตูปูอา ตามาเซเซ เลอาโลฟีที่ 3 และลูกพี่ลูกน้องของตูปูอา ตามาเซเซ เลอาโลฟีที่ 4
จักรพรรดิโมโมโซโนะ

โทฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 遐仁; โรมาจิ: Tōhito; 14 เมษายน ค.ศ. 1742 – 31 สิงหาคม ค.ศ. 1762) ได้รับการเลื่อนพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิโมโมโซโนะ (ญี่ปุ่น: 桃園天皇; โรมาจิ: Momozono-tennō) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 116 ตามธรรมเนียมการสืบราชสันตติวงศ์ รัชสมัยของจักรพรรดิโมโมโซโนะเกิดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1747 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1762 รัชสมัยของจักรพรรดิโมโมโซโนะส่วนใหญ่เงียบสงบ โดยมีเพียงเหตุการณ์เดียวที่เกิดขึ้นเกี่ยวข้องกับคูเงะจำนวนหนึ่งที่สนับสนุนการฟื้นฟูการปกครองโดยตรงของจักรพรรดิ คูเงะเหล่านี้ถูกลงโทษโดยโชกุน ผู้มีอำนาจโดยพฤตินัยในประเทศ
จักรพรรดิโมโมโซโนะมีโอรส 2 องค์กับ นางสนองพระโอษฐ์ แต่พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อพระชนมายุยังน้อยใน ค.ศ. 1762 การสืบราชสันตติวงศ์ตกอยู่กับเจ้าหญิงโทชิโกะ พระเชษฐภคินี (พี่สาว) ของจักรพรรดิโมโมโซโนะซึ่งกลายเป็น จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ เนื่องจากโอรสของ จักรพรรดิโมโมโซโนะ พระชนมายุยังน้อย จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ จึงกลายเป็นจักรพรรดินีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของ จักรพรรดิโกะ-โมโมโซโนะ ในอนาคตจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะบริหารราชการแผ่นดินได้ด้วยพระองค์เอง
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของโมโมโซโนะ > พระนชม์ชีพช่วงต้น

ก่อนที่โมโมโซโนะขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า โทฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 遐仁; โรมาจิ: Tōhito) โทฮิโตะเป็นพระราชโอรสองค์แรกในจักรพรรดิซากูรามาจิกับพระสนมนามซาดาโกะ (定子) (สมเด็จพระจักรพรรดินี พระพันปีหลวงไคเม, 開明門院) พระอิสริยยศก่อนขึ้นครองราชย์ของโทฮิโตะคือ ยาโฮะ-โนะ-มิยะ (八穂宮) และภายหลังเป็น ซาจิ-โนะ-มิยะ (茶地宮) เจ้าชายโทฮิโตะได้รับการแต่งตั้งเป็นมกุฎราชกุมารในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1747
พระบรมวงศานุวงศ์

จักรพรรดิโมโมโซโนะมีนางสนองพระโอษฐ์พระองค์เดียวนามว่า อิจิโจ โทมิโกะ และให้กำเนิดพระราชโอรสอย่างน้อย 2 พระองค์
| ตำแหน่ง | พระนาม | พระราชสมภพ | สวรรคต | พระราชบิดา |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| นางสนองพระโอษฐ์ | อิจิโจ โทมิโกะ (ญี่ปุ่น: 一条富子; โรมาจิ: Ichijō Tomiko) | 1743 | 1796 | อิจิโจ คาเนกะ |
| พระราชโอรสองค์แรก | เจ้าชายฮิเดฮิโตะ (英仁親王) (ภายหลังเป็นจักรพรรดิโกะ-โมโมโซโนะ) | 1758 | 1779 | จักรพรรดิโมโมโซโนะ |
| พระราชโอรสองค์ที่ 2 | เจ้าชายฟูชิมิ-โนะ-มิยะ ซาดาโมจิ (伏見宮貞行親王) | 1760 | 1772 | จักรพรรดิโมโมโซโนะ |
ข้อมูล

Meyer, Eva-Maria. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. 	ISBN 978-3-8258-3939-0; OCLC 42041594
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. ISBN 978-0-203-09985-8; OCLC 65177072
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
ณ อยุธยา

ณ อยุธยา เป็นสร้อยต่อท้ายนามสกุลสำหรับราชสกุล เขียนเป็นอักษรโรมันว่า "na Ayudhya"
ประวัติ

เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2455  พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขนานนามสกุล พ.ศ. 2456 โดยบัญญัติไว้ว่า ผู้ที่สืบเชื้อสายทางบิดามาจากบรรพบุรุษคนเดียวกันให้ใช้นามสกุลเดียวกัน เป็นเหตุให้คนไทยมีนามสกุลใช้
เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ “ประกาศเพิ่มเครื่องหมายนามสกุลสำหรับราชตระกูล” ซึ่งมีความว่า มีพระราชดำริถึงนามสกุลที่ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานแก่ผู้ที่สืบต่อจากราชตระกูลลงมาโดยสายต่าง ๆ นั้น ต่อไปภายหน้านามสกุลเหล่านี้อาจไปปะปนกับนามสกุลสามัญ จนไม่อาจทราบได้ว่า นามสกุลใดเป็นนามสกุลสำหรับราชตระกูล เพราะไม่มีเครื่องหมายเป็นที่สังเกต และเนื่องจากมีพระราชดำริที่จะดำรงนามสกุลสำหรับราชตระกูลให้ยืนยงอยู่ชั่วกัลปาวสาน
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า บรรดานามสกุลซึ่งได้ทรงขนานพระราชทานแก่ผู้สืบสายราชตระกูลนั้น ให้มีคำว่า “ณ กรุงเทพ” เพิ่มท้ายนามสกุลนั้น และห้ามมิให้ผู้หนึ่งผู้ใดที่มิได้สืบสายราชตระกูลใช้คำ “ณ กรุงเทพ” เป็นนามสกุลหรือต่อท้ายนามสกุลของตน แม้แต่ผู้ที่ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตพิเศษให้ใช้นามสกุลสำหรับราชตระกูลได้ จะเติมคำ “ณ กรุงเทพ” ลงด้วยไม่ได้
เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2467 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชดำริพิจารณา  คำว่า “กรุงเทพ” นั้น เป็นคำที่ใช้นำหน้านามมหานครซึ่งเป็นราชธานี เช่น ใช้ว่า “กรุงเทพมหานครบวรทวาราวดีศรีอยุธยา” เป็นนามของพระนครศรีอยุธยาเมื่อครั้งเป็นราชธานี และใช้คำว่า “กรุงเทพมหานครอมรรัตนโกสินทร์” เป็นนามของพระมหานครราชธานีในปัจจุบัน ดังนั้น คำว่า “กรุงเทพ” จึงมีความหมายถึงราชธานี 2 แห่ง โดยไม่แน่ชัดว่าเป็นแห่งใด และเนื่องจากมีพระราชดำริว่า พระบรมราชวงศ์นี้เดิมเป็นสกุลอันมหาศาลที่มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี จึงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ “ประกาศแก้เครื่องหมายนามสกุลสำหรับราชสกุล” ความว่า ตามที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ผู้สืบสายแต่ราชสกุลใช้คำว่า “ณ กรุงเทพ” ต่อท้ายนามสกุลนั้น  เป็น “ณ อยุธยา” ตั้งแต่วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2468 ซึ่งตรงกับวันมหาจักรี
ในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2472 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริว่า "ในขณะนั้นการออกพระนามหม่อมเจ้าโดยใช้พระนามของพระบิดาต่อท้ายเพื่อให้ทราบว่าเป็นหม่อมเจ้าในกรมใดหรือพระองค์ใด นั้น เมื่อได้มีการพระราชทานนามสกุลสำหรับเจ้าต่างกรมและพระองค์เจ้าแล้ว จึงโปรดเกล้าฯ ให้ใช้นามสกุลต่อนามหม่อมเจ้าแทนการใช้นามกรมเช่นแต่ก่อน แต่หม่อมเจ้าซึ่งทรงสถาปนาให้มีพระเกียรติยศเป็นพระองค์เจ้าไม่ต้องใช้นามสกุลต่อท้ายพระนาม"
ลักษณะการใช้

ผู้ที่มีสกุลยศตั้งแต่พระองค์เจ้าขึ้นไปไม่ต้องใช้นามสกุลต่อท้ายพระนาม
ผู้ที่มีสกุลยศหม่อมเจ้า หม่อมราชวงศ์ และหม่อมหลวงใช้นามสกุลต่อท้ายนาม โดยมิต้องมีสร้อย "ณ อยุธยา"
ผู้ที่สืบสายจากราชสกุลที่มิได้มีสกุลยศเป็นหม่อมเจ้า​ หม่อมราชวงศ์​ และหม่อมหลวง​ ให้ใช้สร้อย "ณ อยุธยา" ต่อท้ายนามสกุล
สตรีสามัญซึ่งสมรสกับผู้ที่สืบสายจากราชสกุลทั้งที่มีสกุลยศและไม่มีสกุลยศ ต้องใช้สร้อย "ณ อยุธยา" ต่อท้ายนามสกุลด้วย (กรณีที่เป็นภรรยาของเจ้าฟ้า, พระองค์เจ้า และหม่อมเจ้า จะมีคำนำหน้าว่าหม่อมด้วย)
การใช้สร้อย "ณ อยุธยา" ต่อท้ายนามสกุลนั้น ใช้สำหรับผู้ที่สืบเชื้อสายจากราชสกุลฝ่ายบุรุษเท่านั้น ส่วนทายาทของสายราชสกุลที่เป็นสตรีนำนามราชสกุลของตนมาใช้ได้ แต่จะใช้สร้อย "ณ อยุธยา" ไม่ได้
จักรพรรดิโกะ-คาชิวาบาระ

จักรพรรดิโกะ-คาชิวาบาระ (ญี่ปุ่น: 後柏原天皇; โรมาจิ: Go-Kashiwabara-tennō; 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1462 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1526) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 104 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม พระองค์ครองราชย์ใน วันที่ 16 พฤศจิกายน 1500 ถึง 19 พฤษภาคม 1526 พระองค์มีพระนามส่วนพระองค์ว่า คัตสึฮิโตะ (勝仁) รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นจุดตกต่ำที่สุดของอำนาจจักรพรรดิในสมัยรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ
โดยพระนามของพระองค์นำมาจากนามสุสานหลวงของ จักรพรรดิคัมมุ จักรพรรดิองค์ที่ 50 ซึ่งปกครองในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 8 - คริสต์ศตวรรษที่ 9 ว่า สุสานหลวงคาชิวาบาระ (Kashiwabara no Misasagi) เมื่อนำคำว่า โกะ (後) ที่แปลว่า ที่สอง หรือ ยุคหลัง ใส่เข้าไปทำให้พระนามของพระองค์แปลได้ความว่า จักรพรรดิคาชิวาบาระที่สอง หรือ จักรพรรดิคาชิวาบาระยุคหลัง
พระบรมวงศานุวงศ์

พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์แรกในจักรพรรดิโกะ-สึจิมิกาโดะกับนิวาตะ (มินาโมโตะ) อาซาโกะ (庭田（源）朝子) ธิดาในนิวาตะ นางากาตะ (庭田長賢)
นางสนองพระโอษฐ์: คาจูจิ (ฟูจิวาระ) ฟูจิโกะ (1464–1535; 勧修寺（藤原）藤子) ภายหลังเป็น โฮรากุ-มนอิง (豊楽門院) ธิดาในคาจูจิ โนริิเดะ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงคากูเต็ง (1486–1550; 覚鎮女王)
พระราชโอรสองค์แรก:?? (1493)
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายโทโมฮิโตะ (知仁親王) ภายหลังเป็น จักรพรรดิโกะ-นาระ
พระราชโอรสองค์ที่ 5: เจ้าชายคิโยฮิโกะ (1504–1550; 清彦親王) ภายหลังเป็นเจ้าชายนักบวชซนเต็ง (尊鎮法親王)
นางสนองพระโอษฐ์: นิวาตะ (มินาโมโตะ) โมโตโกะ (庭田（源）源子) ธิดาในนิวาตะ มาซายูกิ
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายนักบวชคากูโด (1500–1527; 覚道法親王)
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงคากูอง (1506–?; 覚音女王)
พระราชโอรสองค์ที่ 6: เจ้าชายฮิรตสึเนะ (1509–1536; 寛恒親王) ภายหลังเป็นเจ้าชายนักบวชเก็นอิง (彦胤法親王)
หญิงรับใช้ (?): ทากากูระ (ฟูจิวาระ) สึงูโกะ (高倉（藤原）継子) ธิดาในทากากูระ นางัตสึงุ
พระราชโอรสองค์ที่ 4: โดโกะ (1503–1530; 道喜)
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโกะ-คะชิวะบะระ

21 ตุลาคม ค.ศ. 1500 (วันที่ 28 เดือน 9 ปี เมโอะ ที่ 9) : ปีที่ 36 ในรัชสมัยจักรพรรดิโกะ-สึชิมิกะโดะสวรรคตที่ พระราชวังหลวงเคียวโตะ เมื่อพระชนมายุ 58 พรรษาเจ้าชายคะสึฮิโตะที่รัชทายาทพระชนมายุ 35 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโกะ-คะชิวะบะระ
16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1500 (วันที่ 25 เดือน 10 ปี เมโอะ ที่ 9) : จักรพรรดิโกะ-คาชิวาบาระทรงประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเคียวโตะ
ค.ศ. 1504 (ปี เอะโช ที่ 4) : เกิดสภาวะ ทุพภิกขภัย หรือสภาวะขาดแคลนอย่างหนัก
18 พฤษภาคม ค.ศ. 1526 (วันที่ 7 เดือน 4 ปี ไดเอะ ที่ 4) : ปีที่ 25 ในรัชสมัยสวรรคตเมื่อพระชนมายุได้ 61 พรรษาเจ้าชายโทะโมะฮิโตะพระราชโอรสที่รัชทายาทขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโกะ-นะระ
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac, ed. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.
Varley, H. Paul , ed. (1980). [ Kitabatake Chikafusa, 1359], Jinnō Shōtōki  (A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki. New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-04940-4
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii
อลัน สมิธ

สำหรับอดีตกองหน้าของเลสเตอร์และอาร์เซนอล ดูที่ อลัน สมิธ (เกิด ค.ศ. 1962)
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อลัน สมิธ
วันเกิด:   (1980-10-28) 28 ตุลาคม ค.ศ. 1980 (44 ปี)
สถานที่เกิด:  Rothwell, West Yorkshire, อังกฤษ
ส่วนสูง:  178 เซนติเมตร
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรเยาวชน
1997–1998:  ลีดส์ ยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  สโมสร |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1998–2004 |  ลีดส์ ยูไนเต็ด |  172 |  (38) |
| 2004–2007 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  61 |  (7) |
| 2007–2012 |  นิวคาสเซิ่ล ยูไนเต็ด |  84 |  (0) |
| 2012 (ยืม) |  มิลตัน คียนส์ ดอนส์ |  16 |  (1) |
| 2012-2014 |  มิลตัน คียนส์ ดอนส์ |  51 |  (1) |
| 2014–2018 |  น็อตต์ เคาน์ตี้ |  86 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 1999–2001 |  England U21 |  10 |  (3) |
| 2007 |  England B |  1 |  (1) |
| 2001–2007 |  อังกฤษ |  19 |  (1) |
 นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมสโมสร นับเฉพาะลงเล่นในประเทศ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 12:00, 16 January 2011 (UTC).  † ลงเล่น (ประตู).  ‡ นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมชาติ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 00:00, 31 August 2008 (UTC)
อลัน สมิธ (อังกฤษ: Alan Smith; เกิด 28 ตุลาคม ค.ศ. 1980) เป็นโค้ชฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ สมิธเริ่มมีชื่อเสียงในฐานะกองหน้าและปีกขวา แต่ต่อมาก็กลายเป็นมิดฟิลด์ตัวโฮลดิ้ง
สมิธ สามารถทำประตูได้ในนัดแรกที่เขาลงเล่นให้กับทีมในนัดที่พบกับ ลิเวอร์พูล ในเดือนกันยายนปี 1998 และทำให้เขากลายเป็นตัวเลือกแรกในตำแหน่งศูนย์หน้าคู่กับ จิมมี โฟลยด์ ฮัสเซิลบังก์ ช่วยกันถล่มประตูด้วยความกระหายและเล่นเกมรุกอย่างเต็มที่ การเล่นที่ค่อนข้างรุนแรงและใจร้อนของเขาทำให้เขาถูกไล่ออกจากสนามในศึกแชมเปี้ยนส์ ลีก ปี 2000/01 และนั่นก็ทำให้เขาต้องเรียนรู้ว่าควรจะใจเย็นมากขึ้น
หลังจากนั้นเขากลับมาลงเล่นให้กับทีมและสามารถทำ 11 ประตูให้กับ ลีดส์ ในฤดูกาล 2001/02 สมิธ ได้ลงเล่นในตำแหน่งกองกลางมากขึ้นเนื่องจากทีมได้เซ็นสัญญากับกองหน้าตัวใหม่คือ ร็อบบี ฟาวเลอร์ จาก ลิเวอร์พูล และนั่นก็ส่งผลต่อจำนวนประตูที่ลดลงของเขาในเวลาต่อมา สมิธ ลงเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษชุดใหญ่นัดแรก พบกับ เม็กซิโก ที่ ไพรด์ พาร์ค ในเดือนพฤษภาคม 2001 และกลายเป็นตัวเลือกแรกของผู้จัดการทีม สเวน-เยอราน เอริกซอน ในตำแหน่งศูนย์หน้าของอังกฤษในชุดลุยศึกฟุตบอลโลกปี 2002 รอบคัดเลือก แต่เขากลับไม่มีชื่อติดทีมชาติเพื่อไปญี่ปุ่น และเมื่อลีดส์ตกชั้นในปี 2004 สมิธก็ย้ายมาร่วมทีม แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งเป็นคู่ปรับตลอดกาลของ ลีดส์ ด้วยค่าตัว 7 ล้านปอนด์
แต่ผลงานก็ไม่ได้ดีเหมือนสมัยค้าแข้งกับขุนพลยูงทอง อีกทั้งโดน เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ผู้จัดการทีมแมนยูฯ จับไปเล่นในตำแหน่งมิดฟิลด์ตัวตัดเกม
ทำให้ผลงานไม่เป็นที่น่าพอใจนัก ก่อนที่จะโดนขายไปให้กับนิวคาสเซิ่ลในปี 2007 ซึ่งสมิธก็ยังทำผลงานไม่ดีเช่นเคยจนมีข่าวว่านิวคาสเซิ่ลพยายามขายเขาทิ้งแต่หลังจากนิวคาสเซิ่ลตกชั้นสู่เดอะแชมเปี้ยนชิพในปี 2009 ทำให้ต้องขายนักเตะชื่อดังออกไป สมิธได้รับโอกาสให้ลงสนามพร้อมกับตำแหน่งรองกัปตันทีมเนื่องจากมีส่วนร่วมกับทีมมากขึ้น
สมิธเล่นอยู่กับน็อตส์ เคาน์ตี้ ในลีกวัน อังกฤษเป็นสโมสรสุดท้ายและเคยเป็นหนึ่งในทีมงานโค้ชของสโมสร
ทีมชาติ

อลัน สมิธ มีโอกาสลงเล่นทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกเมื่อปี 2001 รวมทั้งสิ้น 19 นัด โดยยิงได้แค่ประตูเดียว ส่วนผลงานกับทีมชาติชุด 21 ปี ลงเล่นไป 10 นัด ยิง 3 ประตู











ตอนนี้พากษ์บอลให้กับ Fifa
ตึกเอ็มไพร์สเตต

| ตึกเอ็มไพร์สเตต |
| --- | --- |
Empire State Building


th
สถิติความสูง
เป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลก  ตั้งแต่ พ.ศ. 2474 ถึง 2513[I]
ก่อนหน้านี้: ตึกไครส์เลอร์  (Chrysler Building)
หลังจากนี้: เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 1  (World Trade Center 1)
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เสร็จสมบูรณ์
ประเภท: สำนักงาน, หอสังเกตการณ์
สถาปัตยกรรม: อลังการศิลป์
ที่ตั้ง: 350 ฟิฟต์อเวนิว, มิดทาวน์แมนฮัตตัน, รัฐนิวยอร์ก 10118
พิกัด: 40°44′54″N 73°59′07″W﻿ / ﻿40.74833°N 73.98528°W﻿ / 40.74833; -73.98528
เริ่มสร้าง: 17 มีนาคม พ.ศ. 2473
แล้วเสร็จ: 11 เมษายน พ.ศ. 2474
เปิดใช้งาน: 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 (93 ปี)
ค่าก่อสร้าง: 40,948,900 ดอลลาร์สหรัฐ  (595 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2564)
เจ้าของ: เอ็มไพร์สเตทเรียลตี้ทรัสต์
ความสูง
ปลายยอด: 1,454 ฟุต (443.2 เมตร)
เสาอากาศ: 204 ฟุต (62.2 เมตร)
หลังคา: 1,250 ฟุต (381 เมตร)
ชั้นบนสุด: 1,224 ฟุต (373.1 เมตร)
ดาดฟ้า: ชั้น 80, 86 และ 102 (บนสุด)
ขนาด
ด้านอื่น ๆ: 424 ฟุต (129.2 เมตร) ตะวันออก-ตะวันตก 187 ฟุต (57.0 เมตร) เหนือ-ใต้ 
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 102
พื้นที่แต่ละชั้น: 2,248,355 ตารางฟุต (208,879 ตารางเมตร)
ลิฟต์: 73 ตัว
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: วิลเลียม เฟรเดอริก แลมบ์
ผู้พัฒนาโครงการ: บริษัท เอ็มไพร์สเตต จำกัด
วิศวกรโครงสร้าง: โฮเมอร์ เกจ บัลคอม
ผู้รับเหมาก่อสร้าง: สตาร์เรตต์ บราเธอร์ แอนด์ เอเกน
เว็บไซต์
esbnyc.com


 สิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐ
ขึ้นเมื่อ: 24 มิถุนายน พ.ศ. 2529
เลขอ้างอิง: 82001192
 
 สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ขึ้นทะเบียนแห่งชาติของสหรัฐ
ขึ้นเมื่อ: 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525
เลขอ้างอิง: 82001192
 
 
 
อ้างอิง
I. ^ "Empire State Building". Emporis. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 5, 2015. 
ตึกเอ็มไพร์สเตต (อังกฤษ: Empire State Building) หนึ่งในตึกระฟ้าที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก ตั้งอยู่ในย่านมิดทาวน์แมนแฮตตัน บนเกาะแมนแฮตตัน ในนครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ บริเวณจุดตัดของถนนฟิฟต์อเวนิว (Fifth Avenue) และถนนที่ 34 ตะวันตก (West 34 Street) นับเป็นตึกหลังแรกของโลกที่มีความสูงมากกว่า 100 ชั้น ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอเมริกัน วิลเลียม เฟรเดอริก แลมบ์ (William Frederick Lamb) เป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลกนานกว่า 40 ปีนับแต่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2474
ที่มาของชื่อตึก

ชื่อตึกหลังนี้ได้มาจากชื่อเล่นของนครนิวยอร์ก คือ "เอ็มไพร์สเตต" ( และอีกชื่อของนิวยอร์ก คือ "บิ๊ก แอ๊ปเปิ้ล") จุดที่ตั้งอาคารอยู่ใจกลางเกาะแมนแฮตตัน
สถาปัตยกรรม

ก่อสร้างโดย บริษัท สตาร์เร็ตต์ บราเธอร์ แอนด์ เอเกน จำกัด (Starrett Brothers & Eken, Inc.) เริ่มลงมือก่อสร้างเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2472 (ค.ศ. 1929) แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 (ค.ศ. 1937) ตัวอาคารสร้างขึ้นจากโครงเหล็กที่ถักกันอย่างแข็งแรงภายใน หุ้มผิวตึกด้วยแผ่นคอนกรีตอัดแรงคุณภาพสูง มีความสูงทั้งสิ้น 102 ชั้น มีหน้าต่างทั้งสิ้น 6,500 บาน ตึกสูงจากพื้นดิน 381 เมตร (1,250 ฟุต) ตกแต่งด้วยศิลปะแบบ อลังการศิลป์ (Art Deco) ที่นิยมในสมัยนั้น  มีเนื้อที่ใช้สอยทั้งหมดประมาณ 257,211 ตารางเมตร
ปี 1954 แต่ได้มีการต่อเติมเสาอากาศเพิ่มขึ้นไปอีกเป็น 448.7 เมตร ในปี 1954
ปี 2012 ทางตึกได้ร่วมมือกับบริษัทด้านนวัตกรรมแห่งแสงไฟอย่าง "ฟิลิปส์" (Philips) เปลี่ยนหลอดไฟประดับอาคารเป็นแอลอีดีกว่า 15,000 ดวงทั้งหมด  โดยตึกจะสามารถกระพริบไฟตามจังหวะเพลงที่ถูกเปิดจากสถานีวิทยุท้องถิ่นได้
ปี 2021 ครบรอบ 90 ปีของตึกเอ็มไพร์สเตต ทางผู้บริหารอาคารมีการปรับปรุงดาดฟ้าชั้น 102 สำหรับชมวิวแบบ 360 องศาเพื่อสร้างประสบการณ์ที่ดีขึ้นแก่นักท่องเที่ยว รวมถึงมีการปรับปรุงลิฟท์โดยสารและพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าความเป็นมาของตึกที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกแห่งนี้ เพื่อก้าวไปสู่ปีที่ 100 อย่างมั่นคง
การจัดลำดับความสูง

หลังจากก่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2474 (ค.ศ. 1931) ตึกเอ็มไพร์สเตตได้รับตำแหน่งเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลกนานกว่า 40 ปี ด้วยความสูง 381 เมตร กระทั่งตึกแฝดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์สร้างเสร็จในปี 1972 (พ.ศ. 2515) ได้ทำลายสถิติลงด้วยความสูงของอาคาร 417 เมตร โดยการจัดลำดับจะไม่นับความสูงของเสาอากาศ
นับจากเหตุการณ์การก่อวินาศกรรมเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ตึกเอ็มไพร์สเตตได้กลับมาเป็นอาคารที่สูงที่สุดในนครนิวยอร์กอีกครั้ง จนกระทั่งตึกวันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (One World Trade Center) สร้างเสร็จ ตึกนั้นจึงเป็นตึกที่สูงที่สุดในนิวยอร์ก
นับถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2564 ตึกเอ็มไพร์สเตทมีความสูงเป็นลำดับที่ 50 ของโลก นักท่องเที่ยวสามารถซื้อตั๋วเพื่อเข้าเยี่ยมอาคารรวมถึงชมวิวจากบนยอดตึกได้
อุบัติเหตุเครื่องบินชน

เวลา 09.40 นาที ในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2488 (ค.ศ. 1945) เครื่องบินทิ้งระเบิด B - 25  Mitchell ที่มีผู้ขับคือ พันโทวิลเลียม แฟรงคลิน สมิธ (William Franklin Smith) เกิดทัศนวิสัยขัดข้องเนื่องจากหมอกหนา จึงได้เกิดประสบอุบัติเหตุพุ่งเข้าชนตึกเอ็มไพร์สเตตตรงทิศเหนือของตัวอาคาร ระหว่างชั้นที่ 79 และ ชั้นที่ 80 ในเวลานั้นส่วนนี้คือที่ทำการของสำนักงานของคณะกรรมการสวัสดิการคาทอลิกแห่งชาติ ไฟได้โหมไหม้อย่างรวดเร็ว ทำให้ลิฟต์ในอาคารเสียหาย และไฟฟ้าในตัวอาคารดับนานถึง 40 นาที มีผู้เสียชีวิต 14 คน แต่แม้ว่าจะเกิดความเสียหายกับตัวอาคารเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ แต่ไม่ได้มีผลกระทบต่อโครงสร้างที่แข็งแรงของอาคาร
สัญลักษณ์วัฒนธรรมอเมริกัน

ตึกเอ็มไพร์สเตต เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ตัวแทนของวัฒนธรรมอเมริกันสมัยใหม่ โดยจากภาพยนตร์และนวนิยายที่มักจะกล่าวถึงตึกเอ็มไพร์สเตตเสมอๆ เช่น ในภาพยนตร์ "คิงคอง" ลิงกอริลล่าขนาดใหญ่ ได้ทำลายล้างเมืองนิวยอร์กและปีนขึ้นสู่ยอดอาคารเอ็มไพร์สเตต หรือ ในวรรณกรรมเยาวชนชุด "เพอร์ซี แจ็คสัน" ได้กล่าวว่าบนยอดตึกเอ็มไพร์สเตตมีสถานที่ลับสำหรับเชื่อมต่อกับเทพปกรณัมกรีกบนพระราชวังบนยอดเขาโอลิมปัส รวมทั้งการปรากฏตัวในหนังหรือบทเพลงในฐานะสัญลักษณ์ของมหานครนิวยอร์ก
ดูเพิ่ม

ตึกระฟ้า
นครนิวยอร์ก
อลังการศิลป์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตึกเอ็มไพร์สเตต
เว็บไซต์ทางการ
Empire State Building on CTBUH Skyscraper Center
Collection of pictures of the Empire State Building
Empire State Building under construction (1930–1931) เก็บถาวร 2014-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the New York Public Library
Empire State Building archive, circa 1930–1969, Avery Architectural and Fine Arts Library, Columbia University
| ก่อนหน้า |  | ตึกเอ็มไพร์สเตต |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ตึกไครส์เลอร์ |  |   ตึกที่สูงที่สุดในโลก  (ค.ศ. 1931 — ค.ศ. 1972) |  | ตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ |