stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฐิติกร
ผู้ถือหุ้นรายใหญ่

| ลำดับที่ | รายชื่อผู้ถือหุ้น | จำนวนหุ้นสามัญ | สัดส่วนการถือหุ้น |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | บริษัท สินทองหล่อ จำกัด | 211,800,000 | 42.36% |
| 2 | น.ส. ปฐมา พรประภา | 27,566,667 | 5.51% |
| 3 | นาย ประพล พรประภา | 25,566,667 | 5.11% |
| 4 | น.ส. ปฤณ พรประภา | 21,562,900 | 4.31% |
| 5 | บริษัท เอส.พี.อินเตอร์แนชั่นแนล จำกัด | 18,200,000 | 3.64% |
| 6 | นาง อโนทัย พรประภา | 15,366,666 | 3.07% |
| 7 | น.ส. สุพัฒนา พรประภา | 10,666,670 | 2.13% |
| 8 | นาย รักสนิท พรประภา | 9,450,000 | 1.89% |
| 9 | นาย สถิตย์พงษ์ พรประภา | 7,000,000 | 1.40% |
| 10 | นาย ชาคริต สุวรรณโชติ | 6,800,000 | 1.36% |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์บริษัท ฐิติกร จำกัด (มหาชน)
ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
จารุวัฒน์ แสนสุข

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
สัญชาติ: ไทย
เกิด:  (1996-05-21) 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1996 (28 ปี)
กีฬา
กีฬา: เรือพาย
จารุวัฒน์ แสนสุข  (เกิด 21 พฤษภาคม 1996) เป็นนักกีฬาเรือพายทีมชาติไทย
| เหรียญรางวัล> เรือพาย.ตัวแทนของ   ไทย.เอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  |  จาการ์ตา-ปาเล็มบัง 2018  | กรรเชียงคู่ |
|  |  จาการ์ตา-ปาเล็มบัง 2018  | กรรเชียง4คน |
ซีเกมส์
|  |  สิงค์โปร์ 2015  | กรรเชียงเดี่ยวไลต์เวต1,000ม. |
|  |  สิงค์โปร์ 2015  | กรรเชียงเดี่ยวไลต์เวต500ม. |
จารุวัฒน์เคยเข้าร่วมแข่งขันใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิลในประเภทกรรเชียงชายเดี่ยว
ถนนเลี่ยงเมืองบางบ่อ

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3413 |
| --- | --- |
ถนนเลี่ยงเมืองบางบ่อ
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 2.260 กิโลเมตร (1.404 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ:  ถนนเทพรัตน ใน อ.บางบ่อ จ.สมุทรปราการ
 :   ถนนรัตนราช ใน อ.บางบ่อ จ.สมุทรปราการ 
ปลายทางทิศใต้:  ถนนเทพารักษ์ ใน อ.บางบ่อ จ.สมุทรปราการ
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ถนนเลี่ยงเมืองบางบ่อ หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3413 สายทางเข้าบางบ่อ เป็นถนนที่อยู่ในเขตอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ มีแนวสายทางเริ่มจากถนนเทพารักษ์กิโลเมตรที่ 27 ขึ้นไปทางทิศเหนือ โค้งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามคลองสำโรง จากนั้นจึงโค้งไปทางทิศตะวันออก สิ้นสุดที่ถนนรัตนราช ซึ่งใกล้กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34 (บางนา-หนองไม้แดง) กิโลเมตรที่ 27 ลักษณะทางเป็นถนนลาดยางขนาด 2 ช่องจราจรพร้อมไหล่ทางตลอดเส้นทางระยะทาง 2.260 กิโลเมตร
ถนนเลี่ยงเมืองบางบ่อสร้างขึ้นเพื่อให้รถที่ต้องการไป-กลับระหว่างถนนเทพารักษ์กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34 สามารถไป-กลับได้โดยไม่ต้องผ่านตัวอำเภอบางบ่อ ซึ่งถนนรัตนราชช่วงตัวเมืองบางบ่อจะค่อนข้างแคบ เนื่องจากเป็นถนนขนาด 2 ช่องทางจราจรและไม่มีไหล่ทาง ทำให้การจราจรติดขัดในชั่วโมงเร่งด่วน
ตลาดโต้รุ่งหัวหิน

ตลาดโต้รุ่งหัวหิน  เป็นถนนคนเดิน เพื่อการพักผ่อนและการค้าขายสินค้าในเวลากลางคืน โดยแรกเริ่มใช้ถนนเดชานุชิต ส่วนตลาดล่าง มีความยาวเพียง 500-700 เมตร ต่อมาจึงมีปริมาณผู้ขายและผู้ซื้อมากขึ้น จึงต้องให้เทศบาลจัดสรรทั้งถนนเดชานุชิต ส่วนบนเพิ่ม ถือเป็นส่วนการจัดการของเทศกิจ งานเทศบาลตำบลหัวหินในขณะนั้น โดยยังอยู่ในส่วนการดูแลของ ตลาดฉัตรไชย
ประวัติ

เริ่มแรกในการจัดตลาดเป็นส่วนการขายอาการและเสื้อผ้าแบบตลาดคนเดินกลางคืน โดยใช้พื้นที่ของถนนเพียง 100-300 เมตรบริเวณช่วงต่อเชื่อมตลาดหลังจากนั้นจึงย้ายลงมาในถนนและเริ่มการจัดสรรพื้นที่ โดยในปี 2540 เริ่มขยายตลาดออกไปยังตลาดบนและเริ่มการจัดตลาดโดยเทศกิจ ทำให้มีร้านค้าเพิ่มขึ้นมากมาย โดยส่วนใหญ่จะเป็นของกินเล่น ขนมขบเคี้ยว และร้านอาหารทะเล ตามสั่ง ของที่ระลึก เสื้อผ้าเป็นส่วนใหญ่
ร้านค้า

ร้านค้าที่ออกร้านจำป็นต้องขึ้นทะเบียนผู้ค้ากับเทศกิจ เทศบาลหัวหิน เพื่อจัดระเบียบการตั้งร้านค้า และร้านค้าต้องไม่เป็นสิ่งปลูกสร้างถาวร โดยใช้กฏการจัดตลาดตามสากล 
สินค้าที่มีจำหน่ายเป็นส่วนใหญ่ คือ เสื้อผ้า ของที่ระลึก ขนมขบเคี้ยว อาทิ โรตี ข้าวโพดย่าง ขนม และไอศครีมโบราณ ปัจจุบัน(ปี 2556)จะเป็นร้านอาหารทะเลเป็นส่วนใหญ่
สถานที่ตั้ง

ตั้งอยู่ตลอดแนวถนนเดชานุชิต ตะวันตกติดถนนพระปกเกล้าฯ ทิศตะวันออกติดถนนเพชรเกษม ปัจจุบัน(ปี 2557) คือ ซอย หัวหิน 72
เวลาในการเปิดนั้นเริ่มเวลาประมาณ 17.00 - 23.00 ของทุกวัน
และสามารถเดินข้ามระหว่างส่วนตลาดบนและล่างได้โดยเสรี โดยส่วนมากผู้คนนิยมมาเที่ยวในเวลาวันหยุดพิเศษ และเสาร์อาทิตย์จำนวนมาก
ดานิเอล ปอนเซ เด เลออน

| ดานิเอล ปอนเซ เด เลออน |
| --- | --- |
เกิด: ดานิเอล ปอนเซ เด เลออน 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2523
ดานิเอล ปอนเซ เด เลออน (Daniel Ponce de Leon) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก
เกียรติประวัติ

แชมป์โลกเยาวชน WBC รุ่นแบนตัมเวท
ชิง 17 สิงหาคม 2545 ชนะทีเคโอ​ ไอเดลฟอนโซ มาร์ติเนซ ( สหรัฐ)​ ยก 3 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1 , 22 กุมภาพันธ์ 2545 ชนะทีเคโอ​ ตรินิดัด เมนโดซา ( เม็กซิโก) ยก 2 ที่ เม็กซิโก
แชมป์ NABO รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
ชิง 22 ตุลาคม 2547 ชนะน็อก เอ็มมานูเอล ลูเซโร ( เม็กซิโก) ยก 3 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1 , ชนะน็อก ฮูลิโอ กัมโบอา ( เม็กซิโก) ยก 4 ที่ สหรัฐ
สละแชมป์
แชมป์ NABO รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
ชิง 24 มิถุนายน 2548 ชนะทีเคโอ​ ฟิลิป เพย์เน ( สหรัฐ) ยก 7 ที่ สหรัฐ
แชมป์โลก WBO รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท
ชิง 29 ตุลาคม 2548 ชนะคะแนน สด ปูนอินทรียิม ( ไทย) ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1 , 27 พฤษภาคม 2549 ชนะน็อก เฆร์ซัน เกร์เรโร ( เม็กซิโก) ยก 2 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2 , 15 กรกฎาคม 2549 ชนะน็อก สด ปูนอินทรียิม ( ไทย) ยก 1 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3 , 21 ตุลาคม 2549 ชนะทีเคโอ​ อัล ซีเกอร์ ( สหรัฐ) ยก 8 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4 , 17 มีนาคม 2550 ชนะคะแนน เจอร์รี่ พีญาโลซ่า ( ฟิลิปปินส์) ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5 , 11 สิงหาคม 2550 ชนะทีเคโอ​ เรย์ เบาติสต้า ( ฟิลิปปินส์) ยก 1 ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6 , 28 กันยายน 2550 ชนะคะแนน เรย์นัลโด โลเปซ ( โคลอมเบีย) ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7 , 8 ธันวาคม​ 2550 ชนะคะแนน​ เอดูอาร์โด เอสโกเบโด ( เม็กซิโก) ที่ สหรัฐ
เสียแชมป์ , 7 มิถุนายน ​2551 แพ้ทีเคโอ​ ฆวน มานูเอล โลเปซ ( ปวยร์โตรีโก) ยก 1  ที่ สหรัฐ
แชมป์ NABF รุ่นเฟเธอร์เวท
ชิง 25 เมษายน​ 2552 ชนะคะแนน มาร์โลน อากิลาร์  ( นิการากัว) ที่ เม็กซิโก​
แชมป์ WBC Latino รุ่นเฟเธอร์เวท
ชิง 20 กุมภาพันธ์​ 2553 ชนะน็อก โอร์ลันโด กรุซ ( ปวยร์โตรีโก) ยก 3 ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1 , 1 พฤษภาคม​ 2553 ชนะคะแนน คอร์เนเลียส ล็อก ( สหรัฐ) ที่ สหรัฐ
แชมป์ WBC-USNBC รุ่นเฟเธอร์เวท
ชิง 21 มกราคม​ 2555 ชนะน็อก โอมาร์ เอสเตรยา ( เม็กซิโก) ยก 6 ที่ เม็กซิโก
แชมป์ WBC-USNBC รุ่นซูเปอร์​เฟเธอร์เวท
ชิง 20 พฤษภาคม​ 2555 ชนะคะแนน​ เอดูอาร์โด ลัซกาโน ( เม็กซิโก) ที่ เม็กซิโก
แชมป์โลก WBC รุ่นเฟเธอร์เวท
ชิง 15 กันยายน​ 2555 ชนะโดยเทคนิค โจนิ กอนซาเลซ ( เม็กซิโก) ยก 8 ที่ สหรัฐ
เสียแชมป์ , 4 พฤษภาคม 2556 แพ้ทีเคโอ​ อับเนร์ มาเรส​ ( เม็กซิโก) ยก 9 ที่ สหรัฐ
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์เงา WBO รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท , 5 มีนาคม 2554 แพ้คะแนน​ เอเดรียน โบเนอร์ ( สหรัฐ) ที่ สหรัฐ
ชิงแชมป์เงา WBO รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท , 15 มีนาคม 2557 แพ้ทีเคโอ​ ฆวน มานูเอล​ โลเปซ ( ปวยร์โตรีโก) ยก 2 ที่ ปวยร์โตรีโก
ชิงแชมป์ WBC-USNBC Silver รุ่นซูเปอร์​เฟเธ​อร์เวท​ , 7 มิถุนายน​ 2557 แพ้ทีเคโอ​ มิเกล โรมัน ( เม็กซิโก) ยก 9 ที่ เม็กซิโก​
ชาวไทยในอินโดนีเซีย

| ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
600 คน (พ.ศ. 2564)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
จาการ์ตา · บันดุง · ยกยาการ์ตา · ซูราการ์ตา · เมดัน   อินโดนีเซีย
ภาษา
มลายูปัตตานี · ไทย · อินโดนีเซีย ภาษาพื้นเมืองอินโดนีเซียอื่น ๆ
ศาสนา
อิสลาม · พุทธ
ชาวไทยในอินโดนีเซีย คือกลุ่มชนผู้มีเชื้อสายไทยหรือมีสัญชาติไทย มีถิ่นพำนักอาศัยอยู่ในประเทศอินโดนีเซีย ทั้งอย่างถาวรหรือชั่วคราว ชาวไทยในอินโดนีเซียนี้อาศัยกระจายอยู่ตามหัวเมืองใหญ่ ๆ เช่น  จาการ์ตา, บันดุง, ยกยาการ์ตา, ซูราการ์ตา และเมดัน ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาศาสนาอิสลาม บางส่วนเป็นเป็นนักธุรกิจ, ข้าราชการ และพระสงฆ์
ประวัติ

ปรากฏหลักฐานว่ามีชาวสยามเข้าไปค้าขายกับอาณาจักรต่าง ๆ ในอินโดนีเซียมาตั้งแต่ยุคอาณาจักรสุโขทัย เคยมีการติดต่อกับรัฐสุลต่านปาไซตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ดังการค้นพบเครื่องสังคโลกในอินโดนีเซียจำนวนมาก และมีการค้าขายเรื่อยมาจนถึงอาณาจักรอยุธยา โดยมีการตั้งสถานีการค้าและชุมชนสยามในอินโดนีเซียด้วย
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  2555  | 800 | —     |
|  2560  | 2,511 | +213.9% |
|  2564  | 600 | −76.1% |
อ้างอิง: กระทรวงการต่างประเทศ
ในช่วงเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านิภานภดล วิมลประภาวดี กรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารีทรงลี้ภัย และเลือกประทับที่เมืองบันดุง หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตประทับ ณ พระตำหนักประเสบัน  (Preseban) ส่วนสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารีประทับ ณ พระตำหนักดาหาปาตี (Dahapati) พระตำหนักทั้งสองตั้งอยู่ที่ถนนจีปากันตี (Cipaganti) ด้านหน้าพระตำหนักทั้งสองมีวงเวียนขนาดย่อมชื่อวงเวียนสยาม (Bunderan Siam) เจ้านายทั้งสองพระองค์ประทับที่นั่นจนกระทั่งสิ้นพระชนม์
ปัจจุบันมีชาวไทยเข้ามาอาศัยในประเทศอินโดนีเซีย โดยมากเป็นนักศึกษามุสลิมจากจังหวัดชายแดนภาคใต้ราว 400-500 คน ส่วนใหญ่เข้าศึกษาด้านอิสลามศึกษาและครุศาสตร์กระจายอยู่ตามหัวเมืองใหญ่ นอกนักเป็นนักธุรกิจ คู่สมรสชาวไทย เจ้าหน้าที่องค์การนานาชาติ ข้าราชการ และพระสงฆ์ที่เข้าไปเผยแผ่ศาสนา
นอกจากนี้ยังมีลูกเรือประมงชาวไทยที่ถูกหลอกไปทำงานเป็นแรงงานทาส ที่ต่อมาได้หลบหนีออกจากเรือไปอาศัยอยู่ตามหมู่บ้านชาวประมงในแถบเมืองอัมบน (Ambon), ตวล (Tual) และเบนจีนา (Benjina) จังหวัดมาลูกู โดยเฉพาะที่เมืองตวล บางคนอาศัยอยู่อย่างหลบซ่อนนานกว่า 18 ปี มีคนไทยตกค้างอยู่ 8 คน (พ.ศ. 2562) พวกเขาไม่ได้รับการช่วยเหลือจากรัฐบาลไทยเพราะไม่มีบัตรประชาชน ส่วนเกาะเบนจีนามีคนไทยตกค้างอยู่ 5 คน (พ.ศ. 2558) พ.ศ. 2558 รัฐบาลไทยส่งชุดเฉพาะกิจเข้าสำรวจลูกเรือชาวไทยที่ถูกทอดทิ้งตามเกาะแก่งต่าง ๆ ในประเทศอินโดนีเซีย พบว่ามีคนไทยตกค้างไม่ต่ำกว่า 2,000 คน
วัฒนธรรม > ศาสนา

ในปี พ.ศ. 2555 มีชาวไทยจำนวน 800 คน ราว 400-500 คน เป็นนักศึกษามุสลิมนับถือศาสนาอิสลาม นอกจากนี้ยังมีพระสงฆ์ที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาพุทธตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 เป็นต้นมา โดยมีวัดที่อยู่ภายใต้การดูแลของพระธรรมทูตไทยจำนวน 29 แห่ง และมีโรงเรียนธรรมวิทยาซึ่งเป็นโรงเรียนสำหรับยุวชนพุทธศาสนิกชนอินโดนีเซียในกำกับอีกหนึ่งแห่ง
วัฒนธรรม > สมาคมหรือชมรม

มีสมาคมหรือชมรมของชาวไทย 4 แห่ง ดังนี้
ชมรมนักธุรกิจไทยในอินโดนีเซีย
ชมรมสตรีไทยในอินโดนีเซีย
ชมรมกอล์ฟคนไทยในอินโดนีเซีย
ชมรมนักศึกษาไทย มี 3 ชมรม ได้แก่
ชมรมนักศึกษาไทยมุสลิมในอินโดนีเซีย
ศูนย์ประสานงานนักศึกษาไทยเมืองยอกยาการ์ตา-เมืองโซโล
ศูนย์ประสานงานนักศึกษาไทยเมืองเมดาน (ยกเลิกแล้ว)
พระพุทธรูปศิลปะไทย ณ วัดพรหมวิหารอาราม จังหวัดบาหลี
ถนนเลี่ยงเมืองนนทบุรี

|  ทางหลวงชนบท นบ> 4018 |
| --- | --- |
ถนนเลี่ยงเมืองนนทบุรี

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 6.133 กิโลเมตร (3.811 ไมล์)
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงชนบท 
ถนนเลี่ยงเมืองนนทบุรี หรือ ทางหลวงชนบท นบ.4018 เป็นถนนที่อยู่ในเขตอำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีแนวสายทางเริ่มจากถนนพิบูลสงครามบริเวณวิทยาลัยเทคโนโลยีพงษ์สวัสดิ์ ไปทางทิศตะวันออกแล้วโค้งขึ้นไปทางทิศเหนือ ตัดข้ามถนนประชาราษฎร์ จากนั้นจึงโค้งไปทางทิศตะวันตก ถึงทางแยกเลี่ยงเมืองนนทบุรี แยกเป็น 2 ตอน ตอนแรกจะไปบรรจบถนนนนทบุรี 1 ในท้องที่ตำบลสวนใหญ่ อีกตอนหนึ่งจะไปทางทิศเหนือ ข้ามถนนรัตนาธิเบศร์หน้าห้างเซ็นทรัลพลาซา รัตนาธิเบศร์ และต่อไปจนบรรจบถนนนนทบุรี 1 ในท้องที่ตำบลท่าทราย
ถนนเลี่ยงเมืองนนทบุรีสร้างขึ้นเพื่อให้รถที่ต้องการเดินทางระหว่างกรุงเทพมหานครกับอำเภอต่าง ๆ ของจังหวัดนนทบุรี สามารถไป-กลับได้โดยไม่ต้องผ่านท่าน้ำนนทบุรี เนื่องจากถนนประชาราษฎร์ช่วงท่าน้ำนนทบุรีจะค่อนข้างแคบ เป็นถนนขนาด 3 ช่องทางจราจรและไม่มีไหล่ทาง ทำให้การจราจรติดขัดในชั่วโมงเร่งด่วน รวมทั้งรถโดยสารประจำทางหลายสายต้องหยุดรับ-ส่งผู้โดยสารที่บริเวณนี้
ถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ด

|  ทางหลวงชนบท นบ> 3019 |
| --- | --- |
ถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ด
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศทิศใต้: ถ.สามัคคี ใน อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี
 :  ถ.แจ้งวัฒนะ ใน อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงใต้:  ถ.ติวานนท์ ใน อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงชนบท 
ถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ด หรือ ทางหลวงชนบท นบ.3019 เป็นถนนที่อยู่ในเขตอำเภอเมืองนนทบุรีและอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีแนวสายทางเริ่มจากถนนสามัคคีบริเวณใกล้กับจุดตัดถนนติวานนท์ ไปทางทิศเหนือ ตัดข้ามถนนแจ้งวัฒนะ จากนั้นจึงโค้งไปทางทิศตะวันตก บรรจบกับถนนติวานนท์
ถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ดสร้างขึ้นเพื่อให้รถที่ต้องการไป-กลับระหว่างจังหวัดนนทบุรีกับจังหวัดปทุมธานี สามารถเดินทางได้โดยไม่ต้องผ่านห้าแยกปากเกร็ด ซึ่งถนนติวานนท์ช่วงห้าแยกปากเกร็ด จะมีรถสัญจรเยอะมากและไม่มีไหล่ทาง ทำให้การจราจรติดขัดในชั่วโมงเร่งด่วน
ถนนเหมืองหิต

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1023 |
| --- | --- |
ถนนเหมืองหิต
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 75.689 กิโลเมตร (47.031 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ: เชื่อมต่อจาก ถนนเหมืองหิต (ทม.แพร่) ใน อ.เมือง จ.แพร่
 :  ทล.11 ใน อ.ลอง อ.แพร่
ปลายทางทิศใต้: ทล.1125 และ ทล.1124 ใน อ.วังชื้น จ.แพร่
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1023 (สายแพร่ - วังชิ้น) เป็นเส้นทางที่เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดกับอำเภอ แล้วมีทางต่อไปถึงอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง มีสายทางเริ่มต้นในอำเภอเมืองแพร่ และมีปลายทางในที่ อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่ ระยะทางตลอดสาย 75.689 กิโลเมตร
ตันซิ่ว

| ตันซิ่ว (เฉิน โช่ว) 陳壽 |
| --- | --- |
เกิด: ชื่อตระกูล: เฉิน (陳) ชื่อต้น: โช่ว (壽) ชื่อรอง: เฉิงจั้ว (承祚) ค.ศ. 233 หนานชง, มณฑลเสฉวน
เสียชีวิต: ค.ศ. 297 (64 ปี) ลั่วหยาง, มณฑลเหอหนาน
อาชีพ: นักประวัติศาสตร์, นักการเมือง, นักเขียน
ผลงานที่สำคัญ:  สามก๊กจี่  Stories of Zhuge Liang  Biographies of Famous People from Yi Province  Records of Ancient States  Dissertation on Bureaucracy  Explaining Taboos  Guang Guo Lun 
ญาติ: Chen Fu (หลานชาย) Chen Li (หลานชาย) Chen Jie (ญาติ)
ตันซิ่ว (จีนตัวย่อ: 陈寿; จีนตัวเต็ม: 陳壽; พินอิน: Chén Shòu; เวด-ไจลส์: Ch'en Shou) หรือ เฉิน โช่ว เป็นนักประวัติศาสตร์จีนในสมัยราชวงศ์จิ้น และเป็นผู้แต่งสามก๊กจี่ เกิดที่เมืองหนานจง  มณฑลเสฉวนในปี พ.ศ. 776 ซึ่งอยู่ยุคสามก๊ก และได้รับราชการกับจ๊กก๊ก ภายหลังวุยก๊กได้ยึดจ๊กก๊ก ตันซิ่วได้ถูกกวาดต้อนไปอยู่ที่วุยก๊ก ต่อมา สุมาเอี๋ยนขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจิ้นหวู่ตี้ จึงทรงให้ตันซิ่วเป็นผู้ชำระประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊กในชื่อว่าสามก๊กจี่
ดูเพิ่ม

สามก๊ก
ยุคสามก๊ก
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานของ Shou Chen ที่โครงการกูเทินแบร์ค
Wikisource
ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ วันไนท์โอนลี

ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ วันไนท์โอนลี เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ที่จัดครั้งเดียวในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2540 ณ เอ็นบีซี อารีนา ในเมือง เบอร์มิงแฮม, ประเทศอังกฤษ  โดยมีจำนวนผู้เข้าชมในสนามทั้งสิ้น 11,000 คน โดยมีนักมวยปล้ำจากสมาคมของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ
ผลการปล้ำ/แมทช์การปล้ำ

| # | แมทช์การปล้ำ | กำหนดการปล้ำ | เวลา |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ฮันเตอร์ เฮิร์ท เฮมรี (พร้อมด้วย ไชน่า) ชนะ ดู๊ด เลิฟ | แมทช์การปล้ำเดี่ยว | 11:00 |
| 2 | ไทเกอร์ ไอล์ ซิงก์ ชนะ ลีฟ แคสไซดี | แมทช์การปล้ำเดี่ยว | 06:00 |
| 3 | เดอะก็อดวินน์ส (มอช และ ธาร์สเชอร์) (c) ชนะ โลส บอไรคคัวส์ (ซาวีโน เวก้า และ ไมกัวล์ เปเรช จูเนียร์) | แมทช์การปล้ำแทกทีม เพื่อชิงแชมป์WWF Tag Team Championship | 14:00 |
| 4 | เดอะ แพทรอท์ ชนะ แฟลช ฟังก์ | แมทช์การปล้ำเดี่ยว | 09:00 |
| 5 | เดอะ ไลเจียน ออฟ ดูม (ฮอว์ก และ แอนิมอล) ชนะ เดอะก็อดวินน์ส (เฮนรี และ ฟินเนียส) | แมทช์การปล้ำแทกทีม | 11:00 |
| 6 | เวเดอร์ ชนะ โอเวน ฮาร์ต | แมทช์การปล้ำเดี่ยว | 0 !14.00 |
| 7 | เบรต ฮาร์ต (c) ชนะ ดิอันเดอร์เทเกอร์ โดยการจับแพ้ฟาล์ว | แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์WWF Championship | 28:00 |
| 8 | ชอว์น ไมเคิลส์ (พร้อมด้วย ฮันเตอร์ เฮิร์ท เฮมรี, ไชนา และ ริก รูด) ชนะ เดอะ บริทิช บูลล์ด๊อก (c) (with Diana Hart-Smith) | แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์WWF European Championship | 25:24 |
ดูเพิ่ม

รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
ดาวเคราะห์น้อยประเภท M

ดาวเคราะห์น้อยประเภท M เป็นดาวเคราะห์น้อยที่ไม่ทราบองค์ประกอบแน่ชัด มีความสว่างปานกลาง (ค่าสัมประสิทธิ์การสะท้อนแสง ประมาณ 0.1-0.2) บางดวงมีส่วนประกอบของนิกเกิล-เหล็ก ซึ่งมีทั้งแบบบริสุทธิ์และแบบผสมกับองค์ประกอบที่เป็นหิน เชื่อว่าเป็นชิ้นส่วนจากแกนกลางโลหะของดาวเคราะห์น้อยอื่นๆ ที่แตกออกจากการปะทะ และน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอุกกาบาตโลหะที่พบบนโลก
ดาวเคราะห์น้อย 16 ไซคี เป็นดาวเคราะห์น้อยประเภท M ที่ใหญ่ที่สุด และดูจะมีองค์ประกอบเป็นโลหะแท้ ส่วนดาวเคราะห์น้อยประเภท M ดวงแรกที่มีการถ่ายภาพจากยานอวกาศ จะเป็น 21 ลูทิเชีย ซึ่งยานสำรวจโรเซตตาจะเดินทางผ่านในวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 ยังมีดาวเคราะห์น้อยประเภท M อีกดวงหนึ่งที่ถ่ายภาพได้จากเรดาร์โดย หอดูดาวอาเรคิโบ (Arecibo) ในเปอร์โตริโก คือดาวเคราะห์น้อย 216 คลีโอพัตรา ที่มีรูปร่างคล้ายกระดูกหมา
ดาวเคราะห์น้อยประเภท M เป็นหนึ่งในสามประเภทพื้นฐานของดาวเคราะห์น้อยในการจัดประเภทยุคแรกๆ (อีกสองประเภทคือ ประเภท S และประเภท C โดยเชื่อว่าเป็นดาวเคราะห์น้อยที่มีองค์ประกอบของโลหะอยู่ในตัว
ดาวเคราะห์น้อยประเภท V

ดาวเคราะห์น้อยประเภท V หรือดาวเคราะห์น้อยเวสตอยด์ (Vestoid; หมายถึง คล้ายเวสต้า) เป็นดาวเคราะห์น้อยที่มีคุณลักษณะคล้ายคลึงกับดาวเคราะห์น้อยเวสต้า ซึ่งเป็นดาวเคราะห์น้อยดวงที่ใหญ่ที่สุดในประเภทนี้ และเป็นที่มาของชื่อ (V)
ดาวเคราะห์น้อยประเภทนี้ส่วนมากมีองค์ประกอบของวงโคจรคล้ายคลึงกับ 4เวสต้า มีความเยื้องศูนย์กลางและความเอียงของวงโคจรพอๆ กัน ทั้งยังอยู่ใกล้กันพอที่จะถือเป็นดาวเคระกูลเวสต้า โดยมีค่ากึ่งแกนเอก ระหว่าง 2.18 หน่วยดาราศาสตร์ ไปจนถึงบริเวณช่องว่างเคิร์กวูด 3:1 หรือ 2.50 หน่วยดาราศาสตร์ ข้อมูลนี้บ่งชี้ว่าดาวเคราะห์น้อยส่วนมากเหล่านี้น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของเปลือกของเวสต้ามาก่อน แล้วแตกกระจายออกโดยการปะทะคราวใดคราวหนึ่งในอดีต ทั้งนี้มีแอ่งขนาดใหญ่ทางซีกใต้ของเวสต้าที่สนับสนุนสมมุติฐานนี้
ดาวเคราะห์น้อยประเภท V มีความสว่างระดับปานกลาง โดยทั่วไปจะคล้ายคลึงกับดาวเคราะห์น้อยประเภท S ซึ่งมีองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นหิน เหล็ก และคอนไดรท์ธรรมดาๆ แต่มี ไพร็อกซีน มากกว่าประเภท S
ซูเอ็ตสึมูฮานะ

ซุเอะสึมุฮะนะ หรือ เบะนิฮะนะ หรือ คำฝอย
ซูเอ็ตสึมูฮานะ (ญี่ปุ่น: 末摘花; โรมาจิ: Suetsumuhana; มาลีสีชาด) เป็นบทที่ 6 ของ ตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุราซากิ ชิคิบุ ที่มีทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท ซูเอ็ตสึมูฮานะ

ซูเอ็ตสึมูฮานะ หรือ เบนิฮานะ (safflower) แปลเป็นไทยว่า ดอกคำฝอย  ชื่อวิทยาศาสตร์  Carthamus tinctorius Linn.  วงศ์ COMPOSITAE ต้น : เป็นพรรณไม้ล้มลุก มีอายุนานราว ๆ 1 ปี มีความสูงประมาณ 1 เมตร ลำต้นนั้นจะเป็นสันผิวจะเกลี้ยง ใบ : ใบนั้นจะมีหนามขอบใบหยัก มีลัษณะคล้ายซี่ฟัน มีความยาวประมาณ 3-15 ซม. มีความกว้างประมาณ 1-5 ซม ตรงปลายใบของมันจะแหลมหรือมน มีขนเกลี้ยงทั้งสองด้าน ลักษณะเส้นใบจะเห็นได้ชัด ดอก : ดอกนั้นจะออกเป็นช่อ ก้านดอกจะใหญ่ ผิวจะเกลี้ยงหรือค่อนข้างเกลี้ยง ดอกจะมีเป็นจำนวนมากมีสีส้ม ผล : ผลแห้ง จะมีลักษณะเป็นรูปไข่กลับเบี้ยว ๆ มีความยาวประมาณ 6-8 มม. ผลจะมีสีขาวงาช้าง ตรงปลาย ตัดมีสันอยู่ 4 สัน และมีระยางค์ยาวประมาณ 5 มม. และมีเกล็ด มีสรรพคุณเป็นสมุนไพร ดอก ใช้เป็นยาระบาย ขับเหงื่อ ระงับประสาท บำรุงเลือดขับระดู รักษาอาการบวม รักษาท้องเป็นเถาดาน อาการไข้หลังคลอด ระงับอาการปวดในสตรีที่รอบเดือนมาไม่เป็นปกติ เป็นยาสามัญประจำบ้าน รักษา อาการป่วยไข้ในเด็ก เป็นยาบำรุงคนที่เป็นอัมพาต ดอกเป็นยาชง ใช้ดื่มร้อน ๆ รักษา โรคดีซ่าน โรคไข ข้ออักเสบ เป็นหวัดน้ำมูกไหล โรคฮิสทีเรีย ให้ต้มอาบเวลาออกหัด ใช้รักษาอาการคันตามผิวหนัง น้ำแช่ ดอกใช้ล้างตาได้ นอกจากนี้ดอกยังมีสารสีส้มหรือสีเหลือง คาร์ธามีน และแซฟฟลาเวอร์ นำมาย้อมผ้า แต่ง สีเครื่องสำอาง แต่งเป็นสีอาหาร ก็ได้ เมล็ด เป็นยาระบาย ขับปัสสาวะ และเป็นยาบำรุง เป็นยาพอกเพื่อลดอาการอักเสบของมดลุกหลังการ คลอดบุตร รักษาอาการเป็นลมเนื่องจากเส้นเลือดในสมองแตก นอกจากนี้น้ำมันจากเมล็ดยังมีคุณค่าทางอาหารและยา ช่วยลดไขมันในเส้นเลือด ใช้ทารักษาอาการปวดเมื่อยในโรคไข้ข้ออักเสบ รักษาแผล  และกลีบดอกยังสามารถใช้เป็นสีย้อมผ้าได้สีส้มอมแดง
ในญี่ปุ่น ซูเอ็ตสึมูฮานะ เป็นชื่อโบราณของ เบนิฮานะ  แปลตามตัวอักษรว่า ดอกไม้ที่เด็ดปลายกลีบดอก เพราะสมัยโบราณ ปลายกลีบดอกของ ดอกสุเอทสึมุฮานะ นำไปย้อมผ้าได้สีส้มอมแดง
สุเอทสึมุฮานะ  ในตำนานเก็นจิ  เป็นคำแทนชื่อหญิงสาวที่เป็นภรรยาคนหนึ่งของเก็นจิ  เป็นหญิงสาวที่มีจมูกใหญ่ออกสีแดง  ดังนั้น ชื่อ สุเอทสึมุฮานะ  นอกจากจะเป็นชื่อของดอกไม้แล้ว  ยังมีความหมายแฝงอีกอย่างว่า แม่หญิงที่มีจมูก(ฮานะ ในภาษญี่ปุ่นเป็นคำพร้องเสียง ดอกไม้ - จมูก)สีแดงเหมือนสีที่ย้อมด้วยดอกสุเอทสึมุฮานะ
ซูเอ็ตสึมูฮานะ  หรือ องค์หญิงแห่งฮิตะจิ ในตำนานเก็นจิ เป็นธิดาขององค์ชายแห่งฮิตะจิ  ภายหลังบิดามารดาล่วงลับไปหมดแล้ว  นางจึงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในคฤหาสน์อันซ่อมซ่อเพราะขาดการดูแล  เป็นหญิงอยู่โดยไม่มีญาติคอยสนับสนุนดูแล  ชีวิตจึงตกอับลงไปเรื่อยๆทั้งๆที่มีชาติกำเนิดสูง  บุคลิคของ สุเอทสึมุฮานะ  นั้น มีลักษณะการเคลื่อนไหวแข็งๆไม่นุ่มนวลแบบสตรี  นางมันจะใส่เสื้อผ้าเก่าซีดจางล้าสมัยเพราะฐานะการเงินไม่ดี  ไม่เชี่ยวชาญด้านกวี สนทนาโต้ตอบอย่างเพราะพริ้งไม่เป็น เย็บปักถักร้อยไม่เก่ง  ไม่รู้เรื่องรสนิยมที่ดี  เพราะขาดพี่เลี้ยงผู้เชี่ยวชาญสั่งสอนเนื่องจากฐานะอันตกอับ  นางมีผมยาวสลวย  ทว่ากลับมาจมูกที่โตและแดงกว่าปกติ   อย่างไรก็ตามนางเป็นหญิงที่มั่นคงในตัวเก็นจิมาก  จนในที่สุดเขาก็รับนางและผู้ติดตามไปดูแลในคฤหาสน์โรคุโจตลอดชั่วชีวิต
ตัวละครหลักในบท

เกนจิ
ยศ โคะโนะเอะจูโจ ( Konoe Chuujou พลโทราชองครักษ์ )อายุ 18-19
ทะยู
นางกำนัลรุ่นสาว
สุเอทสึมุฮานะ
องค์หญิงธิดาขององค์ชายแห่งฮิตะจิ
โทโนะจูโจ
สหายรักและพี่ภรรยาของเก็นจิ
สะไดจิน
เสนาบดีฝ่ายซ้าย พ่อตาของเก็นจิ อายุ 52-53
นาคาสึคาสะ
นางกำนัลของสะไดจิน
จิจู
นางกำนัลของสุเอทสึมุฮานะ
มุราซากิ
อายุราว 10-11
เรื่องย่อ

ทะยู บุตรีของพี่เลี้ยงคนหนึ่งของเก็นจิ ขณะนี้ทะยูมีหน้าที่เป็นนางกำนัลในราชสำนัก ได้เล่าให้เก็นจิฟังถึงเรื่องราวของ  องค์หญิงแห่งฮิตะจิผู้อยู่อย่างเปล่าเปลี่ยวมีเพียงโกะโตะและบิวะเป็นเครื่องดนตรีปลอบใจให้คลายเหงา  เก็นจิประทับใจกับเรื่องราวนี้มาก  เขาจะไปหาองค์หญิงแห่งฮิตะจิในคืนจันทร์ดวงงามจวนจะเต็มดวงของฤดูใบไม้ผลิ ทะยูขอให้นางเล่นโกโตะให้ฟัง   โดยไม่ได้บอกองค์หญิงว่า เก็นจิ อยู่ใกล้ๆนางในสวนที่หอมกรุ่นไปด้วยดอกเหมย  องค์หญิงเริ่มบรรเลงเพียงเล็กน้อยและไม่ได้บรรเลงต่อ  แต่เสียงโกโตะที่นางบรรเลงนั้นแม้ไม่เด่นเป็นพิเศษจับใจเก็นจิมาก
ระหว่างที่เก็นจิฟังเสียงโกะโตะอยู่นั้น  เก็นจิพยายามมองลอดรั้วไม้ไผ่เพื่อจะได้มองเห็นหน้าองค์หญิง ทันใดนั้นมีชายคนหนึ่งมาขวางหน้าเขาไว้  เก็นจิคิดว่านี่คงเป็นชายที่มาพบองค์หญิงแห่งฮิตะจิ  เก็นจิจึงซึ่งตัวบังในเงามืด  แต่ชายคนนั้นกลับเอ่ยปากพูดคุยกับเก็นจิ  เขาคือ โทโนะจูโจนั่นเอง  พวกเขาออกจากราชวังมาพร้อมกันในตอนค่ำ โทโนะจูโจแปลกใจกับพฤติกรรมของเก็นจิขณะที่พวกเขากำลังแยกกันเดินทาง  เพราะเก็นจิไม่ได้ไปทั้งทางคฤหาสน์ซันโจของภรรยา และไม่ได้กลับคฤหาสน์ถนนนิโจของเขาเองด้วย  ดังนั้น โทโนะจูโจ จึงลอบแอบสะกดรอยตามเก็นจิด้วยความอยากรู้ว่าเก็นจะไปที่ใด  เก็นจิสำนึกเสียใจว่าตนช่างเดินทางอย่างบุ่มบ่ามจนเป็นที่สังเกตของคนอื่นเกินไป
ต่อมาทั้งเก็นจิ และ โทโนะจูโจ ต่างประชันกันส่งสาร์นเกี้ยวพาให้องค์หญิงแห่งฮิตะจิ  ทว่าไม่มีคำตอบใดๆส่งกลับมา  จนทั้งสองเริ่มงุนงงว่า องค์หญิงเป็นคนเช่นไรกัน  ณ คืนหนึ่ง  เก็นจิคะยั้นคะยอให้ทะยู  นำทางเขาเข้าหาองค์หญิง  ทั้งสองมีความสัมพันธืกันโดยเก็นจิไม่ได้เห็นหน้านางเลย
การซ้อมพีธีแปรพระราชฐานของพระจักรพรรดิคิริสึโบะไปยังตำหนักสุซาคุในเดือนตุลาคมเริ่มต้นขึ้นก่อนหน้านี้กว่าเดือนแล้ว เก็นจิเองก็ต้องฝึกซ้อมทั้งดนตรีและการร่ายรำจนลืมองค์หญิงแห่งฮิตะจิไปเสียสนิท
คืนหิมะโปรย  เก็นจิไปหาองค์หญิงแห่งฮิตะจิหลังจากห่างหายไปนาน  หลังจากทั้งสองมีค่ำคืนร่วมกันจนรุ่งเช้า  แสงยามเช้าทำให้เขาได้เห็นหน้าขององค์หญิงชัดเจนจนเขาตื่นตะลึง  นางมีดวงหน้าไม่สะสวยนัก  สวมชุดเก่าเชยซีดจางไม่เข้ากับอายุที่ยังสาวสด  ประตูคฤหาสน์ทีผุพังเอนลงด้วยน้ำหนักของหิมะ  คนเฝ้าประตูแก่ชราและบุตรสาวต้องพยายามช่วยกันเปิดประตูรั้วเป็นเวลานานกว่าจะเปิดออก  เก็นจิรู้สึกเห็นใจองค์หญิงมาก  จึงช่วยดูแลเรื่องสนับสนุนการเงินและเรื่องต่างๆให้นาง
หลังปีใหม่  เก็นจิไปหาองค์หญิงแห่งฮิตะจิ  เขาสงสารนาง  แต่ว่าจมูกแดงๆโตๆของนางติดในมโนสำนึกของเขาจนทำมห้เขาไม่อยากไปพบนางอีก  เก็นจิกลับไปที่คฤหาสน์นิโจ  ที่นี่มีมุราซากิที่แสนน่ารักรอเขาอยู่  เขาเฝ้าถามตัวเองว่า ใยต้องใฝ่หาสตรีอื่นในเมื่อมีสตรีงดงามน่ารักเช่นนี้อยู่เคียงข้างแล้ว  ระหว่างที่มุราซากิกำลังฝึกวาดภาพ  เก็นจิวาดรูปสตรีมีจมูกสีแดงพร้อมทั้งเอาสีแดงมาแต้มที่จมูกตนเอง แสร้งทำเป็นลบไม่ออก แล้วถามมุราซากิว่า  หากเขามีจมูกแดงเช่นนี้จะเป็นอย่างไร  มุราซากิไม่ต้องการให้ท่านพี่มีจมูกแดงเช่นนั้น  จึงเช็ดสีที่จมูกของเก็นจิออกให้อย่างอ่อนโยน
ตันบู

| ตันบู |
| --- | --- |
陳武

รองขุนพล (偏將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 215 (215)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ป. ค.ศ. 177 เทศมณฑลซู่ซง มณฑลอานฮุย
เสียชีวิต: ค.ศ. 215 เหอเฝย์ มณฑลอานฮุย
บุตร: Chen Xiu เฉิน เปี่ยว
อาชีพ: ขุนพล
ชื่อรอง: จือเลี่ย (子烈)

ตันบู มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉิน อู่ (ป. ค.ศ. 177 - 215) ชื่อรอง จือเลี่ย (子烈) เป็นขุนพลที่รับใช้ภายใต้ขุนศึก ซุนกวน ในช่วงปลายสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ก่อนหน้านี้เขารับใช้ภายใต้ ซุนเซ็ก พี่ชายของซุนกวน
ประวัติ

ตันบูมาจากอำเภอซงจือ เมืองโลกั๋ง ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเทศมณฑลซู่ซง (宿松县) มณฑลอานฮุย เขาสูงประมาณ 181–186 ซม. เมื่อเขาอายุประมาณ 17 ปี เขาเดินทางไปที่สิ่วชุ่นเพื่อพบกับซุนเซ็ก ซึ่งตอนนั้นเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของอ้วนสุด ต่อมา ตันบูเข้าร่วมกับซุนเซ็กในการพิชิตดินแดนกังตั๋งในช่วงทศวรรษที่ 190 และได้รับแต่งตั้งให้เป็น 別部司馬 จากการมีส่วนร่วมในการรบ