stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย

| พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งหมู่เกาะฮาวาย
รัชสมัย: 8 มกราคม 1873 - 3 กุมภาพันธ์ 1874
ประสูติ: 31 มกราคม 1835
สวรรคต: 3 กุมภาพันธ์ 1874 (พระชนมายุ 39 พรรษา)
พระเจ้าลูนาลิโล
ราชวงศ์: คาลาอีมามาฮู
พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย (อังกฤษ: Lunalilo) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 6 แห่งราชอาณาจักรฮาวาย ต่อจากพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 แห่งฮาวาย พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกและพระองค์เดียวในราชวงศ์คาลาอีมามาฮู
พระเจ้าลูนาลิโล เสด็จพระราชสมภพเมื่อ 31 มกราคม 1835 ที่เมืองโฮโนลูลู ราชอาณาจักรฮาวาย ทรงเป็นโอรสในชาร์ลส์ คานาอินากับเคคาอูลูโอฮิ มีพระนามเดิมว่า"วิลเลียม ชาร์ลส์ ลูนาลิโล" พระบิดาของพระองค์เป็นขุนนางฮาวาย พระองค์ทรงมีศักดิเป็นพระนัดดาของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 ซึ่งเป็นพระภราดร (ลูกพี่ลูกน้อง) ในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5
เมื่อพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 เสด็จสวรรคต โดยไม่ทรงมีรัชทายาท สภานิติบัญญัติจึงต้องเลือกผู้ที่จะมาเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป ในที่สุดสภาก็ตัดสินเลือก วิลเลียม ชาร์ลส์ ลูนาลิโล ให้เป็นกษัตริย์พระองค์จึงได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ฮาวายพระองค์ต่อมา
เนื่องจากทรงมีพระพลานามัยที่ไม่แข็งแรง ทำให้พระองค์ทรงปกครองฮาวายเพียงหนึ่งปีกว่าก็เสด็จสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท จึงมีเรื่องขัดแย้งถึงผู้ที่จะมาครองราชย์ต่อจากพระองค์ระหว่างเดวิด คาลาคาอัวกับสมเด็จพระราชินีเอ็มมา นาเอ รูก พระมเหสีในพระเจ้าพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 จนในที่สุดสภาก็ตัดสินใจเลือกเดวิด คาลาคาอัว ทำให้เดวิด คาลาคาอัว ได้ครองราชย์ต่อจากพระองค์
พระเจ้าลูนาลิโล เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 1874 ด้วยโรควัณโรค ขณะมีพระชนมายุได้ 39 พรรษา
แหล่งข้อมูลอื่น

The Honolulu Advertiser William Charles Lunaliloเก็บถาวร 2012-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
International Market Place Queen Emma and King Lunalilo
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 แห่งฮาวาย |  |   พระมหากษัตริย์ฮาวาย  (8 มกราคม ค.ศ. 1873 - 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1874) |  | พระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวาย |
| ด ค กพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรฮาวาย |
| --- | --- | --- |
|  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 แห่งฮาวาย  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 3 แห่งฮาวาย  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แห่งฮาวาย  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 แห่งฮาวาย  พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย  พระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวาย  สมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย  |  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 แห่งฮาวาย  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 3 แห่งฮาวาย  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แห่งฮาวาย  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 แห่งฮาวาย  พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย  พระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวาย  สมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย  |  |
พระเจ้าศรีจุฑามณีวรมันเทวะ

| ศรีจุฑามณีวรมันเทวะ> จักรพรรดิศรีวิชัย |
| --- | --- |
ครองราชย์: (ประมาณ ค.ศ. 988 ถึง ค.ศ. 1004)
ก่อนหน้า: ไม่ทราบ
ถัดไป: ไม่ทราบ

ราชวงศ์: ราชวงศ์ไศเลนทร์
พระราชบิดา: ไม่ทราบ
พระราชมารดา: ไม่ทราบ
พระเจ้าศรีจุฑามณีวรมันเทวะ(อังกฤษ: Sangrama Vijayatunggavarman) เป็นพระจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายของอาณาจักรศรีวิชัย ครองราชย์ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 (ประมาณ ค.ศ. 988 ถึง ค.ศ. 1004) พระองค์เป็นที่รู้จักในฐานะพระจักรพรรดิที่มีทักษะทางการทูต การครองราชย์ของพระองค์ค่อนข้างมีชื่อเสียงเนื่องจากในสมัยของพระองค์อาณาจักรศรีวิชัยต้องเผชิญกับวิกฤติอันเลวร้าย การรุกรานทางเรือของอาณาจักรมาตาราม
เหตุการณ์ในรัชสมัย

การรุกรานของชาวชวา
การรุกรานของธรรมวังสา
ขับไล่ผู้รุกรานชาวชวา
พระเจ้าหมาง

| พระเจ้าหมาง |
| --- | --- |
 หมาง พระเจ้าหมาง
ครองราชย์: 1924 - 1906 ปีก่อนคริสตกาล
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าไหวย
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าเซีย
พระอัครมเหสี: ไม่ปรากฏ
พระราชบุตร: พระเจ้าเซีย
พระเจ้าหมาง
พระราชบิดา: พระเจ้าไหวย
พระราชมารดา: พระมเหสีแห่งพระเจ้าไหวย
พระเจ้าหมาง (อังกฤษ: Mang of Xia) เป็นพระมหากษัตริย์จีนโบราณรัชกาลที่ 9 แห่งราชวงศ์เซี่ย พระองค์อาจทรงปกครอง 18 ปีเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าไหฺว รัชกาลที่ 8 แห่งราชวงศ์เซี่ย กับพระมเหสีไม่ทราบพระนามในพระเจ้าไหฺว มีชื่อส่วนตัวว่า หวง (荒)
พระเจ้าหมางคิดค้นการสังเวยเพื่อบูชาฟ้า เพื่อเป็นการอธิษฐานให้อาณาจักรมีความร่มเย็นเป็นสุข แม่น้ำเหลือง(ฮวงโห)หล่อเลี้ยงอาณาจักร โดยในพิธีจะใช้ วัว หมู แกะ และ หยก โดยพิธีนี้เริ่มเป็นวัฒนธรรมของจีนมาหลายยุคหลายสมัย
รัชสมัย

พระเจ้าหมางรับตำแหน่งกษัตริย์ต่อจากพระเจ้าไหวยผู้เป็นบิดาที่สวรรคตไปแล้ว ในปีเหรินเฉิน (壬申) พระองค์เฉลิมฉลองพิธีราชาภิเษกของพระองค์โดนพระราชทานหยกให้กับเมืองใต้อาณัติทั้งหมด
ในรัชสมัยของพระองค์ จื่อไห่ (子亥) ผู้ปกครองรัฐซาง(เมืองขึ้นอาณาจักรเซี่ย) ย้ายเมืองหลวงจากฉางชิว(商丘)ไป เมืองอิ๋น(殷) ตามจดหมายเหตุไม้ไผ่ พระเจ้าหมางเคยตกปลาตัวใหญ่ได้ขณะที่ล่องเรือในทะเลจีนตะวันออก
พระเจ้าเซียพระโอรสขึ้นครองราชย์แทนพระองค์หลังพระองค์สวรรคต
พระเจ้าดาไรอัสที่ 3

| ดาริอุสที่ 3 𐎭𐎠𐎼𐎹𐎺𐎢𐏁 |
| --- | --- |
จักรพรรดิ มหาราช กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย ฟาโรห์แห่งอียิปต์ กษัตริย์แห่งหลายดินแดน
ภาพของกษัตริย์ดาริอุสที่ 3 ระหว่างทำยุทธการที่อิสซัสในโมเสกแห่งอเล็กซานเดอร์ (เมื่อ 100 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นภาพโมเสกพื้นโรมันโบราณจาก บ้านแห่งฟาอูนในปอมเปอี, อิตาลี
จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิอะคีเมนิด
ครองราชย์: 336–330 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 4 อาร์เซส
ถัดไป:   อเล็กซานเดอร์มหาราช (จักรววรรดิมาซิโดเนีย)  อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 5 เบสซุส (อ้างสิทธิบนพระราชบัลลังก์ด้วยพระองค์เอง) 
ฟาโรห์แห่งอียิปต์
ครองราชย์: 336–332 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 4 อาร์เซส
ถัดไป: อเล็กซานเดอร์มหาราช

ประสูติ: ป. 380 ปีก่อนคริสตกาล
สวรรคต: เดือนกรกฎาคม 330 ปีก่อนคริสตกาล (พระชนมพรรษาประมาณ 50 พรรษา) พาร์เธีย
ฝังพระศพ: เพอร์เซโพลิส
คู่อภิเษก: สตาเตราที่ 1
พระราชบุตร:   สตาเตราที่ 2  ไดรเพทิส  โอคัส 
ราชวงศ์: อะคีเมนิด
พระราชบิดา: อาร์ซาเมส
พระราชมารดา: ซิไซกัมบิส
ศาสนา: โซโรอัสเตอร์
ดาริอุสที่ 3 แห่งเปอร์เซีย (เปอร์เซียโบราณ: 𐎭𐎠𐎼𐎹𐎺𐎢𐏁 Dārayavaʰuš; กรีกโบราณ: Δαρεῖος Dareios; อังกฤษ: Darius III of Persia, 380 – กรกฎาคม 330 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม อาร์ตาชาตา (อังกฤษ: Artashata) ตามที่กรีกเรียกก่อนจะเปลี่ยนเป็นดาไรอัสในภายหลัง กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งจักรวรรดิอะคีเมนิดแห่ง เปอร์เซีย ระหว่าง 336 – 330 ปีก่อนคริสตกาล
กษัตริย์ดาริอุสเสด็จพระราชสมภพเมื่อราว 380 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ทรงเป็นสมาชิกที่ห่าง ๆ ของราชวงศ์อะคีเมนิด พระองค์ทรงเป็นบุตรชายของอาร์เซเมส และพระนัดดาของเจ้าชายออสทาเนส ซึ่งเป็นพระราชโอรสของกษัตริย์ดาริอุสที่ 2 ซึ่งทรงปกครองจักรวรรดิอะคีเมนิด ตั้งแต่ระหว่าง 424 ปีก่อนคริสตกาลถึง 405 ปีก่อนคริสตกาล พระราชมาดราของพระองค์ คือ ซิไซกัมบิส ซึ่งเป็นสตรีที่มีต้นกำเนิดที่คลุมเครือ พระนางน่าจะมีเชื้อสายราชวงศ์อะคีเมนิด ถึงแม้ว่าจะไม่ทราบว่าพระองค์มาจากราชวงศ์สาขาใด พระองค์อาจจะเป็นพระธิดาของเจ้าชายออสทาเนส และเป็นน้องสาวของอาร์ซาเมส กษัตริย์ดาริอุสทรงมีพระภารดาและพระภคินี คือ โอไซอาเธรส และสตาเตราที่ 1 ตามลำดับ
ในปี 334 ปีก่อนคริสตกาล อเล็กซานเดอร์มหาราช กษัตริย์แห่งมาเกโดนีอา ได้ยกทัพบุกเปอร์เซียโดยสู้รบกันต่อเนื่องนานถึง 4 ปีกระทั่งพระเจ้าดาไรอัสที่ 3 ได้พ่ายแพ้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในยุทธการที่กัวกาเมลา เมื่อ 331 ปีก่อนคริสตกาล ก่อนที่พระเจ้าดาไรอัสที่ 3 จะถูกปลงพระชนม์โดยพระญาติองค์หนึ่งนาม เบสซัส ซึ่งในภายหลังได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าอาร์ตาเซอร์ซีสที่ 5 เมื่อ 330 ปีก่อนคริสตกาล ทำให้ราชวงศ์อะคีเมนิดที่สถาปนาโดยพระเจ้าไซรัสมหาราชล่มสลายลง
บรรณานุกรม

Badian, Ernst (2015). "Sisigambis". Encyclopædia Iranica, online edition. New York.
Briant, Pierre (2002). From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns. pp. 1–1196. ISBN 9781575061207.
EIr. (1994). "Darius v. Darius III". Encyclopædia Iranica, online edition, Vol. VI, Fasc. 1. New York. pp. 51–54.
พระวิสุทธิสังวรเถร (ปีเตอร์ พฺรหฺมวํโส)

| พระวิสุทธิสังวรเถร (ปีเตอร์ พรหมวํโส) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: อาจารย์พรหม
ส่วนบุคคล
เกิด: 7 สิงหาคม พ.ศ. 2494 (73 ปี) ลอนดอน สหราชอาณาจักร
นิกาย: มหานิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดโพธิญาณ เซอร์เพนไทน์ รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ประเทศออสเตรเลีย
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดโพธิญาณ
พระวิสุทธิสังวรเถร (พรหมวํโสภิกฺขุ)  หรือ "พระพรหมวังโส" หรือตามที่รู้จักในหมู่ลูกศิษย์ว่า "อาจารย์พรหม" (อังกฤษ: Ajahn Brahm) เป็นพระภิกษุในพุทธศาสนา นิกายเถรวาท คณะมหานิกาย ชาวอังกฤษ หนึ่งในศิษย์ชาวต่างประเทศของพระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) ปัจจุบันเป็นเจ้าอาวาสวัดโพธิญาณ เมืองเซอร์เพนไทน์ รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ประเทศออสเตรเลีย ซึ่งเป็นอดีตวัดสาขาของวัดหนองป่าพง จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย
พระพรหมวังโสเป็นที่รู้จักทั่วไปจากกรณีเป็นพระกรรมวาจาจารย์บวชภิกษุณี 4 รูปอย่างลับ ๆ ที่ประเทศออสเตรเลีย เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 ทำให้คณะสงฆ์ไทยและคณะสงฆ์นานาชาติสายวัดหนองป่าพงได้เชิญท่านมาประชุมชี้แจงถึงเรื่องดังกล่าวในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน ผลปรากฏว่ามีการลงมติขับพระพรหมวังโสออกจากความเป็นหมู่คณะของสงฆ์สายวัดหนองป่าพง เพราะเห็นว่าการบวชภิกษุณีเป็นการขืนกระทำโดยผิดต่อพระวินัยฝ่ายเถรวาท และตัดวัดโพธิญาณออกจากความเป็นวัดสาขาของวัดหนองป่าพงอีกด้วย มติดังกล่าวนี้ทำให้พระพรหมวังโสได้ขาดจากความปกครองของคณะสงฆ์ไทยมาจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ

พระวิสุทธิสังวรเถร (พรหมวํโสภิกฺขุ) มีนามเดิมว่า ปีเตอร์ เบ็ตส์ (อังกฤษ: Peter Betts) เกิดที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2494 ในครอบครัวชนชั้นกรรมกร ในช่วงวัยรุ่น ระหว่างที่กำลังศึกษาระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียนลาตีเมร์อัปเปอร์สคูล (Latymer Upper School) ท่านสามารถสอบได้ทุนศึกษาต่อวิชาฟิสิกส์ทฤษฎี (Theoretical physics) ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ในระยะนี้ท่านได้ได้หันมานับถือพุทธศาสนา โดยสืบเนื่องมาจากความสนใจในธรรมะของพุทธศาสนาและการทำสมาธิ
หลังจากจบจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์แล้วก็ได้ทำงานเป็นครูอยู่ 1 ปี ก่อนตัดสินใจเดินทางมาบวชเป็นพระภิกษุอยู่ในประเทศไทย และได้อุปสมบทเมื่ออายุได้ 23 ปี ที่วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร โดยมีสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) ครั้งยังเป็นพระพรหมคุณาภรณ์ เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้ฉายาว่า "พฺรหฺมวํโส" จากนั้นจึงได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของพระโพธิญาณเถร (หลวงพ่อชา สุภทฺโท) เพื่อฝึกหัดวิปัสสนากรรมฐานตามแนวทางของพระวัดป่าที่วัดหนองป่าพง จังหวัดอุบลราชธานี เป็นเวลานาน 9 ปี
พระพรหมวังโสได้รับอาราธนาจากคณะศิษย์ของหลวงพ่อชาในประเทศออสเตรเลียให้ไปตั้งวัดโพธิญาณในประเทศออสเตรเลียเมื่อ พ.ศ. 2526 และได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญฝ่ายวิปัสสนาธุระ ในราชทินนาม "พระวิสุทธิสังวรเถร" เนื่องในพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี พุทธศักราช 2549
งานเขียน

Opening the Door of Your Heart: And Other Buddhist Tales of Happiness.  Also published as Who Ordered This Truckload of Dung?: Inspiring Stories for Welcoming Life's Difficulties. (2005). Wisdom Publications. ISBN 0-86171-278-1
Mindfulness, Bliss, and Beyond: A Meditator's Handbook. (2006). Wisdom Publications. ISBN 0-86171-275-7
อ่านเพิ่ม

Egan, Colleen (18 June 2001). "Monk caught up in fire and brimstone". The Australian.
Franklin, Dave (11 May 2003). "Religion with a humorous twist". The Sunday Times. Perth, Australia.
Horayangura, Nissara (28 April 2009). "The bhikkhuni question". Bangkok Post.  The full transcript from the 28 February 2009 interview is available on Buddhanet.
Pitsis, Simone (27 July 2002). "Brahm's symphony is the sound of silence". The Australian.
Ranatunga, D. C. (4 February 2007). "Be good, be happy". Sunday Times (Sri Lanka). 41 (36). ISSN 1391-0531.
"Few minutes of meditation, good way to start". Sunday Times (Sri Lanka). 41 (40). 4 March 2007. ISSN 1391-0531.
Ranatunga, D. C. (9 December 2007). "Meeting Ajahn Brahm in a relaxed mood". Sunday Times (Sri Lanka). 42 (28). ISSN 1391-0531.
Smedley, Tim (3 May 2007). "What HR could learn from Buddhism". People Management. 13 (9): 14. ISSN 1358-6297.
Wettimuny, Samangie (3 March 2011). "Path to inner happiness". Daily News. Sri Lanka. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 August 2011.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อาจารย์พรหม เก็บถาวร 2015-09-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
พระราชวังพลาเซนเชีย

| พระราชวังพลาเซนเชีย Palace of Placentia |
| --- | --- |
ภาพวาดของพระราชวังพลาเซนเชียจาก ภาพวาดลายเส้นของคริสต์ศตวรรษที่ 17

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: ถูกรื้อถอน
ประเภท: พระราชวัง
สถาปัตยกรรม: ทิวดอร์
เมือง: กรีนิช
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
พิกัด: 51°28′56″N 0°00′24″W﻿ / ﻿51.48222°N 0.00667°W﻿ / 51.48222; -0.00667
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1447
รื้อถอน: คริสต์ศตวรรษที่ 17
ผู้สร้าง: ฮัมฟรีย์ ดยุคแห่งกลอสเตอร์
พระราชวังพลาเซนเชีย (อังกฤษ: Palace of Placentia) เป็นพระราชวังของพระราชวงศ์อังกฤษที่สร้างโดยฮัมฟรีย์ ดยุคแห่งกลอสเตอร์ในปี ค.ศ. 1447  ที่กรีนิชบนฝั่งแม่น้ำเทมส์ทางใต้ของลอนดอน พระราชวังถูกรื้อทิ้งในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และสร้างแทนที่ด้วยโรงพยาบาลกรีนิช (ปัจจุบันคือราชวิทยาลัยราชนาวีเดิม) เมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17
ประวัติ

ฮัมฟรีย์ ดยุคแห่งกลอสเตอร์เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 และสร้างวังโดยตั้งชื่อว่า "เบลลาคอร์ต" (Bella Court) ในปี ค.ศ. 1447 ต่อมาเมื่อหลังจากกลายเป็นผู้ไม่ได้รับการโปรดปรานโดยพระราชินีพระองค์ใหม่มาร์กาเร็ตแห่งอองชู ฮัมฟรีย์ก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏต่อแผ่นดิน และเสียชีวิตในคุก วิลเลียม เชคสเปียร์กล่าวว่าฮัมฟรีย์ถูกฆาตกรรม จากนั้นพระราชินีมาร์กาเร็ตก็ทรงยึดเบลลาคอร์ตและตั้งชื่อใหม่ว่า "พระราชวังพลาเซนเชีย" หรือบางครั้งก็สะกดเป็น "Palace of Pleasaunce"
พระราชวังพลาเซนเชียกลายมาเป็นพระราชฐานที่ประทับหลักต่อมาอีกสองร้อยปี และเป็นที่ประสูติของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ในปี ค.ศ. 1491 และมีบทบาทอันสำคัญในรัชสมัยของพระองค์ หลังจากการเสกสมรสกับแคเธอรีนแห่งอารากอนแล้วพลาเซนเชียก็เป็นที่ประสูติของแมรี ทิวดอร์ผู้ต่อมาครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 ในเดือนกุมภาพันธ์ปี ค.ศ. 1516 หลังจากการเสกสมรสเป็นครั้งที่สองกับแอนน์ โบลีน พลาเซนเชียก็เป็นที่ประสูติของเอลิซาเบธ ทิวดอร์ผู้ต่อมาครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ในเดือนกันยายนปี ค.ศ. 1533 ต่อมาพระองค์ก็ทรงเสกสมรสกับแอนน์แห่งคลีฟส์ที่พลาเซนเชียในปี ค.ศ. 1540 1540 ต้นไม้ในอุทยานต้นหนึ่งกรีนิชเรียกก้นว่าต้นโอคพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่กล่าวกันว่าเป็นที่ที่ใช้ในการทรงพระสำราญเมื่อยังทรงพระเยาว์
ทั้งเจ้าหญิงแมรี และเจ้าหญิงเอลิซาเบธใช้เวลาเจริญพระชันษาขึ้นมาที่พระราชวังพลาเซนเชียเป็นเวลาหลายปีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 แต่เมื่อมาถึงรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 and สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ก็ได้มีการสร้างตำหนักพระราชินีทางด้านใต้ของพระราชวัง เมื่อมาถึงช่วงสงครามกลางเมืองอังกฤษพระราชวังพลาเซนเชียก็ตกอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรม ระหว่างนั้นก็ใช้เป็นโรงงานทำบิสคิต และ ที่จำขังนักโทษสงครามอยู่ระยะหนึ่ง ในปี ค.ศ. 1660 สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ทรงตัดสินพระทัยสร้างพระราชวังใหม่ขึ้นแทนที่ โดยทรงจ้างจอห์น เวบบ์ให้เป็นสถาปนิกในการสร้างพระราชฐานขึ้นใหม่ แต่ส่วนเดียวที่สร้างเสร็จคือทางปีกตะวันออกของในที่ที่ปัจจุบันคือลานพระเจ้าชาร์ลส์ แต่ก็มิได้เคยทรงใช้เป็นที่ประทับ ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่ถูกรื้อถอน และ ทิ้งว่างอยู่จนกระทั่งเมื่อมาก่อสร้างโรงพยาบาลกรีนิชที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1694
กลุ่มสิ่งก่อสร้างของโรงพยาบาลกรีนิชกลายมาเป็นราชวิทยาลัยราชนาวีกรีนิชในปี ค.ศ. 1873 เมื่อวิทยาลัยราชนาวีย้ายมาจากพอร์ทสมัธ ในปัจจุบันกลุ่มสิ่งก่อสร้างเป็นมหาวิทยาลัยกรีนิช และ วิทยาลัยดนตรีทรินิตี
การก่อสร้างท่อระบายน้ำเมื่อปลายปี ค.ศ. 2005 พบซากสิ่งก่อสร้างจากสมัยทิวดอร์ที่ไม่ทราบจุดประสงค์ เมื่อทำการขุดค้นทางโบราณคดีที่เสร็จในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 2006 พบชาเปลทิวดอร์และห้องศาสนภูษาที่ยังมีพื้นกระเบื้องดั้งเดิมอยู่ ห้องศาสนภูษาจึงเป็นห้องที่ไม่ได้ถูกทำลายไปพร้อมกับส่วนอื่นๆ ของพระราชวังและต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นห้องเหรัญญิกของโรงพยาบาลกรีนิช
ดูเพิ่ม

พระราชวัง
โรงพยาบาล
แหล่งข้อมูลอื่น

BBC London 'Inside Out' feature on Tudor chapel
A Short History of the Old Royal Naval College - Greenwich Palace เก็บถาวร 2010-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กพระราชฐานและวังในสหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| ปัจจุบัน |  แบ็กชอตพาร์ก  แบลมอรัล  เบิร์กฮอลล์  บักกิงแฮม  แคลเรนซ์เฮาส์  แกตคูมพาร์ก  ไฮโกรฟ  ฮิลส์เบอระ  ฮอลีรูด  เซนต์เจมส์  เค็นซิงตัน  ลุยนิเวร์ม็อด  รอยัลลอดจ์  ซานดริงแฮม  แทชต์เฮาส์ลอดจ์  วินด์เซอร์  |  |
| อดีต |  บิวลี  โบมอนต์  แบรนต์ริดจ์พาร์ก  ไบรด์เวลล์  คอปพินส์  คัมเบอร์แลนด์ลอดจ์  ดันเฟิร์มลิน  เอลทัม  ฟอล์กแลนด์  ป้อมเบลเวเดียร์  แฮมป์ตันคอร์ต  คิว  คิงส์แลงลีย์  ลินลิทโกว์  มาร์ลบะระ  เมย์  นอนซัช  โอตแลนส์  ออสบอร์น  พลาเซ็นเทีย  ควีนส์เฮาส์  ริบส์เดนโฮลต์  ริชมอนด์  รอยัลพาวิเลียน  ซาวอย  ซันนิงฮิลล์พาร์ก  หอคอยแห่งลอนดอน  เวสต์มินสเตอร์  ไวต์ฮอลล์  ไวต์ลอดจ์  วุดสต็อก  |  |
พระเจ้าพระบุตร

ตามหลักเทววิทยาศาสนาคริสต์ ถือว่าพระเจ้าพระบุตร (อังกฤษ: God the Son) คือพระบุคคลที่สองในตรีเอกภาพ โดยเชื่อว่าพระเจ้าพระบิดา พระเจ้าพระบุตร และพระเจ้าพระวิญญาณบริสุทธิ์ เป็นพระเจ้าในสารัตถะเดียว แต่ต่างบุคคลกัน และเชื่อว่าพระเจ้าพระบุตรก็คือพระเยซู
ตามความเชื่อนี้ พระเจ้าพระบุตรดำรงอยู่มาก่อนที่จะรับสภาพมนุษย์เป็นพระเยซู และเป็นพระเป็นเจ้าที่ดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์เช่นเดียวกับพระบิดาและพระวิญญาณบริสุทธิ์ คำว่า "พระเจ้าพระบุตร" จึงเน้นถึงความเป็นพระเจ้าของพระเยซู ต่างจากคำว่า พระบุตรของพระเจ้า ที่เน้นความเป็นมนุษย์มากกว่า
ความเชื่อหรือความศรัทธา

คำว่า "พระเจ้าพระบุตร" ไม่ปรากฏในคัมภีร์ไบเบิล ไม่ว่าในภาคพันธสัญญาเดิมหรือภาคพันธสัญญาใหม่ แต่คริสต์ศาสนิกชนที่เชื่อเรื่องพระตรีเอกภาพ ก็เชื่อว่าพระเจ้าพระบุตรมีจริง โดยเทียบเคียงจากความเชื่อในคัมภีร์ไบเบิลเองที่ระบุว่าพระเยซูทรงเป็นทั้งพระเป็นเจ้าและพระบุตรพระเป็นเจ้า
ความเชื่อว่าพระเยซูคือพระเป็นเจ้าปรากฏในพระวรสารนักบุญยอห์นว่า "พระวจนะเป็นพระเจ้า ... พระวจนะทรงรับธรรมชาติมนุษย์และเสด็จมาประทับอยู่ท่ามกลางเรา"
ในพระวรสารนักบุญมัทธิวกล่าวถึงพระเยซูว่าเป็นพระบุตรของพระเจ้า อ้างจากเหตุการณ์ที่พระเยซูทรงรับบัพติศมาจากยอห์นเสร็จก็มีพระวจนะดังลงมาจากฟ้าว่า “ท่านผู้นี้เป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านมาก”และยังยืนยันว่าพระบุตรดำรงสถานะร่วมกับพระบิดาดังข้อความว่า "ท่านทั้งหลายจงออกไปและนำชนทุกชาติมาเป็นสาวกของเรา จงบัพติศมาพวกเขาในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์"
ส่วนคำว่า “พระเจ้าพระบุตร” ได้ถูกใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรกในเอกสารชื่อ “หลักข้อเชื่ออะทาเนเชียน” ที่เขียนขึ้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 เนื้อหายืนยันว่าพระเป็นเจ้ามีสารัตถะเดียว แต่ปรากฏเป็นสามพระบุคคล คือ พระเจ้าพระบิดา พระเจ้าพระบุตร และพระเจ้าพระวิญญาณบริสุทธิ์ เรื่องพระเจ้าพระบุตรจึงกลายเป็นคำสอนต้องเชื่อที่แพร่หลายมากในศาสนาคริสต์มาจนปัจจุบัน
ฝ่ายคัดค้าน

ศาสนาคริสต์ฝ่ายอตรีเอกภาพนิยม เช่น พยานพระยะโฮวา ถือว่าพระเยซูไม่ใช่พระเจ้าในพระตรีเอกภาพ พระเจ้ามีเพียงบุคคลเดียวคือพระยาห์เวห์ผู้เป็นพระบิดา ส่วนพระเยซูเป็นพระบุตรพระองค์เดียวของพระเจ้า ซึ่งทรงสร้างขึ้นก่อนสิ่งใด ๆ และมอบอำนาจให้พระเยซูสร้างสรรพสิ่งต่อมา พระเยซูก่อนลงมาเกิดคืออัครทูตสวรรค์มีคาเอล เป็นมหาปุโรหิตสื่อกลางระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ เป็นพระผู้ไถ่บาปให้มนุษย์
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต

| พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์อังกฤษ
ครองราชย์: 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1035 – 17 มีนาคม ค.ศ. 1040
ก่อนหน้า: พระเจ้าคนุตมหาราช
ถัดไป: พระเจ้าฮาร์ธาคานูท

พระราชสมภพ: ราว ค.ศ. 1015
สวรรคต: 17 มีนาคม ค.ศ. 1040 (ประมาณ 25 พรรษา)
พระราชบิดา: สมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราช
พระราชมารดา: เอลกิฟูแห่งนอร์ทแธมตัน
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต (อังกฤษ: Harold Harefoot หรือ Harold I) (ราว ค.ศ. 1015 – 17 มีนาคม ค.ศ. 1040) เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรอังกฤษ ระหว่าง วันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1035 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตเสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 1015 เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราช และ เอลกิฟูแห่งนอร์ทแธมตัน แต่ความเชื่อที่ว่าเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าคานูทจริงก็ไม่เป็นที่แน่นอน ฮาโรลด์ได้รับพระนามว่า “Harefoot” เพราะทรงมีความว่องไว (ราวกระต่าย (Hare)) และความสามารถในการล่าสัตว์
หลังจากพระเจ้าคานูทมหาราชเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1035 พระอนุชาต่างพระมารดาฮาร์ธาคานูทผู้มีฐานะเป็นรัชทายาทของทั้งราชบัลลังก์อังกฤษและเดนมาร์กไม่ทรงสามารถเดินทางมาเข้าพิธีราชาภิเณกได้เพราะราชอาณาจักรเดนมาร์กมีเค้าว่าจะถูกรุกรานโดยพระเจ้าแม็กนัสที่ 1 แห่งนอร์เวย์และพระเจ้าอนุนด์ เจคอปแห่งสวีเดน ขุนนางอังกฤษเห็นด้วยกับการแต่งตั้งฮาโรลด์ แฮร์ฟุตขึ้นชั่วคราวในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในระหว่างที่ฮาร์ธาคานูทไม่สามารถทรงราชการได้ แม้จะได้รับการคัดค้านจากกอดวิน เอิร์ลแห่งเวสเซ็กซ์ และพระราชินี แต่ฮาโรลด์ แฮร์ฟุตก็ได้รับการสวมมงกุฏ
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตสามารถรักษาราชบัลลังก์ไว้ได้หลังจากที่ เอ็ดเวิร์ด เอเธลลิงและพระอนุชาอัลเฟรด เอเธลลิงพยายามโค่นในปี ค.ศ. 1036 พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตเสด็จสวรรคตที่ออกซฟอร์ดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040 พระบรมศพถูกฝังไว้ที่เวสต์มินสเตอร์แอบบี ต่อมาร่างของพระองค์ก็ถูกขุดขึ้นมา ตัดพระเศียรและโยนทิ้งในแม่น้ำเทมส์เมื่อพระเจ้าฮาร์ธาคานูทขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1040 แต่ต่อมาผู้สนับสนุนของพระองค์ก็นำพระบรมศพกลับไปฝังที่วัดเซนต์เคลเมนท์เดนส์ (St Clement Danes)
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราช |  |   พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ  (ราชวงศ์เวสเซ็กซ์)   (ค.ศ. 1035 – ค.ศ. 1040) |  | สมเด็จพระเจ้าฮาร์ธาคานูท |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง
พระเจ้าชาริแบร์ที่ 1

ชาริแบต์ที่ 1 (อังกฤษ: Charibert I) เป็นกษัตริย์เมโรวินเจียนแห่งปารีส พระโอรสคนที่สองของโคลธาร์ที่ 1 กับพระมเหสีคนแรก อินกุนด์ พระเชษฐาของพระองค์ กุนธาร์ สิ้นพระชนม์ก่อนพระบิดา พระองค์ได้รับส่วนแบ่งในการแบ่งราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์ที่เกิดขึ้นหลังการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาในปี ค.ศ. 561 ทรงได้รับราชอาณาจักรเดิมของชิลเดอแบต์ที่ 1 ที่มีเมือหลวงอยู่ที่ปารีส
ชีวินส่วนตัว

ชาริแบต์แต่งงานกับอินโกเบอร์กาและมีพระโอรสธิดาด้วยกันสี่คน คือ
บลิไธด์แห่งโคโลญ
โคลโดแบร์ทุส
แบร์ธา แต่งงานกับพระเจ้าเอเธลเบิร์ตแห่งเคนต์
ชาริแบต์มีอนุภรรยาหลายคน พระองค์มีบุตรสาวสองคนกับเมโรเฟลดา บุตรสาวของช่างทอขนสัตว์ และพี่น้องหญิงของเธอ มาร์โคเวฟา คือ แบร์เทเฟลด (แม่ชีในทัวส์) กับโคลไธด์ (แม่ชีในแซ็งต์ครัวส์, ปัวติเยส์) ชาริแบต์มีบุตรชายหนึ่งคนที่ตายในวัยทารกกับเธอโอโดกิลดา (หรือธูเดอชิลด์) บุตรสาวของคนเลี้ยงวัว
ชาริแบต์จับพระธิดา แบร์ธา แต่งงานกับพระเจ้าเอเธลเบิร์ต กษัตริย์เพแกนแห่งเคนต์ แบร์ธาพาบิชอปลิวดาด์ติดตัวไปเป็นผู้สารภาพบาปประจำตัว อิทธิพลของแบร์ธาในราชสำนักเคนต์เป็นตัวแปรที่นำไปสู่ความสำเร็จในการปฏิบัติภารกิจของนักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์บรีในปี ค.ศ. 597 ซึ่งส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนศาสนามานับถือศาสนาคริสต์ของผู้ปกครองแองโกลแซ็กซันคนแรก
การสู้รบทางทหารและการขึ้นครองบัลลังก์

ในปี ค.ศ. 556 โคลธาร์ส่งพระโอรสชาริแบต์กับกุนแธรม (พระโอรสคนสุดท้อง) ไปต่อสู้กับพระมารดาเลี้ยง ชุนนา และพระอนุชาเลี้ยง ชราม ที่กำลังก่อการปฏิวัติ ระหว่างดำเนินการเจรจา ชรามซ่อนตัวอยู่ในเทือกเขาดำในลิมูแซ็ง เมื่อการเจรจาล้มเหลว สองกองทัพเตรียมที่จะทำสงครามกัน ทว่าพายุฝนฟ้าคะนองยับยั้งการสู้รบไว้ และชรามส่งจดหมายปลอมไปหาพระเชษฐาทั้งสอง ซึ่งเขาได้แจ้งข่าวลวงว่าพระบิดา (โคลธาร์) สิ้นพระชนม์แล้ว ชาริแบต์กับกุนแธรมรีบกลับไปเบอร์กันดีทันทีเพื่อรักษาตำแหน่งของตนเอง
หลังโคลธาร์สิ้นพระชนม์จริงๆ ในปี ค.ศ. 561 ราชอาณาจักรแฟรงก์ถูกแบ่งให้กับพระโอรสตามสัณฐานแบบใหม่ พระโอรสแต่ละคนปกครองอาณาจักรต่างๆ โดยไม่จำเป็นที่จะต้องมีความเชื่อมต่อกันทางภูมิศาสตร์ แต่อาจเป็นสองแคว้นที่ไม่ได้อยู่ติดกัน ราชอาณาจักรของแต่ละคนถูกตั้งชื่อตามเมืองที่พวกเขาใช้เป็นศูนย์กลางการปกครอง ชาริแบต์ได้รับนุสเตรีย (แคว้นระหว่างแม่น้ำซอมม์กับแม่น้ำลัวร์) อากีแตนกับโนเวมโปปุลานาที่มีปารีสเป็นเมืองหลวง เมืองสำคัญอื่นๆ ของพระองค์ ได้แก่ รูอ็อง, ทัวส์, ปัวติเยส์, ลิโมฌ, บอร์โดซ์, ตูลูส, กาฮอส์ และอัลบิ กุนแธรมได้เบอร์กันดี ซิเกอแบต์ได้ออสตราเชีย (ที่มีแร็งส์อยู่ด้วย) โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เม็ตซ์ ส่วนพระอนุชาคนสุดท้อง ชิลเปริคได้อาณาจักรขนาดเล็กที่มีซวยส์ซงส์เป็นเมืองหลวง
การสิ้นพระชนม์และมรดก

แม้ชาริแบต์จะเชี่ยชาญและมีความรู้ด้านกฎหมาย แต่เกรกอรีแห่งทัวส์พบว่าพระองค์คือหนึ่งในกษัตริย์ที่เสเพลที่สุดในยุคเมโรวินเจียนช่วงต้น พระองค์มีพระมเหสีพร้อมกันสี่คน สองในสี่เป็นพี่น้องกัน อันเป็นผลทำให้พระองค์ถูกเจอร์มานุสตัดขาดออกจากศาสนา ซึ่งนับเป็นครั้งแรกที่มีการตัดขาดกษัตริย์เมโรวันเจียนออกจากศาสนา ผลคือพระองค์ถูกฝังอย่างไร้ความสง่างามที่บลาเวียคาสเตลลุม ฐานที่มั่นในตรักตาคุสอาร์โมริกานิ เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ พี่น้องชายของพระองค์แบ่งราชอาณาจักรกัน ตอนแรกตกลงกันว่าจะครองปารีสร่วมกัน พระราชินีของพระองค์ที่ยังมีชีวิตอยู่ (นอกเหนือจากสี่คนดังกล่าว) ธูเดอชิลด์ ขอแต่งงานกับกุนแธรม แต่สภาที่ประชุมกันที่ปารีสในปี ค.ศ. 557 จะตีตราการแต่งงานว่าไม่เป็นไปตมามกฎหมายเนื่องจจากเป็นการร่วมประเวณีของญาติที่มีสายเลือดใกล้ชิดกัน กุนแธรมจึงตัดสินใจหาบ้านที่ปลอดภัยกว่าเดิมให้เธอ อย่างไม่เต็มใจ ในสำนัที่อาร์ลส์
แหล่งข้อมูล

Bachrach, Bernard S. Merovingian Military Organization, 481–751. Minneapolis: University of Minnesota Press, 1971.
Historia Francorum Books I-IX at Medieval Sourcebook.