stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศมณฑลทางพิธีการของอังกฤษ
ดูเพิ่ม

เทศมณฑลของอังกฤษ
เทศมณฑลในประวัติศาสตร์อังกฤษ
เทศมณฑลที่เป็นมหานครและไม่ใช่มหานครของอังกฤษ
เขตการปกครองของประเทศอังกฤษ
เทศมณฑลของสหราชอาณาจักร
สับปะรด

| สับปะรด |
| --- | --- |

สับปะรดเป็นพืชที่นิยมปลูกทั่วประเทศไทย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
หมวด:: พืชดอก (Magnoliophyta)
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ชั้น:: พืชใบเลี้ยงเดี่ยว (Liliopsida)
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Poales
วงศ์:: Bromeliaceae
วงศ์ย่อย:: Bromelioideae
สกุล:: Ananas
สปีชีส์:: A.  comosus
ชื่อทวินาม
Ananas comosus (L.) Merr.

ชื่อพ้อง
 Ananas sativus
สับปะรด (ชื่อวิทยาศาสตร์: Ananas comosus) เป็นพืชในวงศ์ Bromeliaceae เป็นพืชล้มลุกชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดมาจากบริเวณทวีปอเมริกาใต้ ลำต้นมีขนาดสูงประมาณ 80–100 เซนติเมตร การปลูกสามารถปลูกได้ง่ายโดยการฝังกลบหน่อหรือส่วนยอดของผลที่เรียกว่า จุก เปลือกของผลสับปะรดภายนอกมีลักษณะคล้ายตาล้อมรอบผล
เป็นผลไม้เขตร้อนที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจเป็นอันดับสามของโลก โดยรัฐฮาวายเป็นแหล่งเพาะปลูกสับปะรดที่สำคัญของสหรัฐอเมริกา และในปี ค.ศ. 2016 คอสตาริกา, บราซิล และฟิลิปปินส์มีสัดส่วนการผลิตสับปะรดเกือบ 1 ใน 3 ของโลก
แต่ละท้องถิ่นในประเทศไทยเรียกสับปะรดแตกต่างกันออกไป เช่น
ภาคกลาง เรียกว่า "สับปะรดแจน"
ภาคอีสาน เรียกว่า "บักนัด"
ภาคเหนือ เรียกว่า "บะนัด, บะจะแจนนัด, บ่อนัด"
ภาคใต้ เรียกว่า ", สัปรด,ย่านัด, หย่านัด, ย่านนัด, ขนุนทอง, มะลิ" (โดย ย่านัด หรือ หย่านัด มีที่มาจากภาษาโปรตุเกส: Ananás)
ลักษณะของสับปะรด

รูปลักษณะ ไม้ล้มลุกอายุหลายปี สูง 90–100 ซม. มีลำต้นอยู่ใต้ดิน ใบเดี่ยวเรียงสลับ ซ้อนกันถี่มากรอบต้น กว้าง 6.5 ซม. ยาวได้ถึง 1 เมตร ไม่มีก้านใบ ดอกช่อออกจากกลางต้น มีดอกย่อยจำนวนมาก ผลเป็นผลรวม รูปทรงกระบอก มีใบเป็นกระจุกที่ปลาย
สับปะรดเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว สามารถทนต่อสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้ดี เป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญ เมื่อเจริญเป็นผลแล้วจะเจริญต่อไปโดยตาที่ลำต้นจะเติบโตเป็นต้นใหม่ได้อีก และสามารถดัดแปลงเป็นไม้ประดับได้อีกด้วย
สับปะรดแบ่งออกตามลักษณะความเป็นอยู่ได้ 3 ประเภทใหญ่ ๆ คือพวกที่มีระบบรากหาอาหารอยู่ในดิน หรือเรียกว่าไม้ดิน, พวกอาศัยอยู่ตามคาคบไม้หรือลำต้นไม้ใหญ่ ได้แก่ ไม้อากาศต่าง ๆ ที่ไม่แย่งอาหารจากต้นไม้ที่มันเกาะอาศัยอยู่ พวกนี้ส่วนใหญ่จะเป็นไม้ประดับ, และพวกที่เจริญเติบโตบนผาหินหรือโขดหิน
ส่วนสับปะรดที่เราใช้บริโภคจัดเป็นไม้ดิน แต่ยังมีลักษณะบางประการของไม้อากาศเอาไว้ คือ สามารถเก็บน้ำไว้ตามซอกใบได้เล็กน้อยมีเซลล์พิเศษสำหรับเก็บน้ำเอาไว้ในใบ ทำให้ทนทานในช่วงแล้งได้ด้วย
สภาพแวดล้อมที่เหมาะสม

สับปะรดต้องการอากาศค่อนข้างร้อนอุณหภูมิที่เหมาะสมอยู่ระหว่าง 23.9–29.4 ℃ ปริมาณน้ำฝนที่ต้องการอยู่ในช่วง 1,000–1,500 มิลลิเมตรต่อปี แต่ต้องตกกระจายสม่ำเสมอตลอดปี และมีความชื้นในอากาศสูง
สับปะรดชอบขึ้นในดินร่วน, ดินร่วนปนทราย, ดินปนลูกรัง, ดินทรายชายทะเล และชอบที่ลาดเท เช่น ที่ลาดเชิงเขา สภาพความเป็นกรดด่าง (pH) ของดินควรเป็นกรดเล็กน้อย คือตั้งแต่ 4.5–5.5 แต่ไม่เกิน 6.0
สภาพแวดล้อมที่เหมาะสม > ฤดูกาลของสับปะรด

ช่วงเก็บเกี่ยวในฤดู ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน – มกราคม และกลางเดือนเมษายน – กรกฎาคม สับปะรดจะให้ผลผลิตมาก ในตลาดมีราคาถูก
ช่วงเก็บเกี่ยวนอกฤดู ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ – ต้นเดือนเมษายน และเดือนสิงหาคม – ตุลาคม สับปะรดจะให้ผลผลิตน้อยจึงราคาแพง
สภาพแวดล้อมที่เหมาะสม > แหล่งที่ปลูกสับปะรดในไทย

เนื่องจากความทนทาน ทำให้ปลูกได้ในดินแทบทุกแห่งในประเทศไทย แหล่งปลูกสับปะรดที่สำคัญของไทยอยู่ในพื้นที่ใกล้ทะเล ได้แก่
| --- | --- |
 จังหวัดอุตรดิตถ์  จังหวัดลำปาง  จังหวัดพิษณุโลก  จังหวัดประจวบคีรีขันธ์  จังหวัดเพชรบุรี  จังหวัดชลบุรี:  จังหวัดระยอง  จังหวัดฉะเชิงเทรา  จังหวัดจันทบุรี  จังหวัดตราด  และจังหวัดต่าง ๆ ในภาคใต้ เช่น ภูเก็ต พังงา ชุมพร
สภาพแวดล้อมที่เหมาะสม > พันธุ์สับปะรดที่นิยมปลูกในประเทศไทย

พันธุ์ปัตตาเวีย (Smooth Cayenne) หรือเรียกว่า สับปะรดศรีราชา นิยมปลูกทั่วไป ผลใหญ่ ฉ่ำน้ำ เนื้อสีเหลืองอ่อน
พันธุ์อินทรชิต (Singapore Spanish) เป็นสับปะรดพันธุ์พื้นเมือง ถือว่าเป็นสายพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศไทย
พันธุ์ขาว (Selangor Green) ลักษณะคือด้านบนมีหลายจุก ใบสั้นแคบและชิดกันมีสีเขียวอ่อนอมเหลือง เนื้อสับปะรดมีรสชาติหวานไม่มาก
พันธุ์ภูเก็ต หรือ พันธุ์สวี (Mauritius Pine, Ceylon, Malacca Queen) นิยมปลูกทางภาคใต้ ใบมีแถบสีแดงที่ตอนกลางใบ กลีบดอกสีม่วงอ่อน ผลเล็กเปลือกหนาเนื้อสีเหลืองเข้ม หวานกรอบ
พันธุ์นางแล หรือ พันธุ์น้ำผึ้ง นิยมปลูกในจังหวัดเชียงราย ผลกลม ตานูน เปลือกบาง เนื้อสีเหลืองเข้ม รสหวานจัด
พันธุ์ตราดสีทอง จุดสังเกตของพันธุ์นี้คือลักษณะของผลที่มีสีเหลืองคล้ายสีทองสวยงามน่ากิน รสชาติมีความหวานกรอบตลอดทั้งผล
พันธุ์ภูแล ลักษณะเด่นคือผลมีขนาดเล็กและสามารถทานได้ทั้งผล
พันธุ์ห้วยมุ่น
พันธุ์เพชรบุรี ผลย่อยติดกันไม่แน่น แกะออกมารับประทานได้โดยไม่ต้องปอกเปลือก แกนผลรับประทานได้ รสหวานอมเปรี้ยว
สรรพคุณ

| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3> 5 ออนซ์) |
| --- | --- |
พลังงาน: 202 กิโลจูล (48 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 12.63 g
น้ำตาล: 9.26 g
ใยอาหาร: 1.4 g
 

ไขมัน: 0.12 g
 

โปรตีน: 0.54 g
 

วิตามิน
ไทอามีน (บี1): (7%) 0.079 มก.
ไรโบเฟลวิน (บี2): (3%) 0.031 มก.
ไนอาซิน (บี3): (3%) 0.489 มก.
กรดแพนโทเทนิก (บี5  ) : (4%) 0.205 มก.
วิตามินบี6: (8%) 0.110 มก.
โฟเลต (บี9): (4%) 15 μg
วิตามินซี: (44%) 36.2 มก.
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (1%) 13 มก.
เหล็ก: (2%) 0.28 มก.
แมกนีเซียม: (3%) 12 มก.
ฟอสฟอรัส: (1%) 8 มก.
โพแทสเซียม: (2%) 115 มก.
สังกะสี: (1%) 0.10 มก.
 
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่  แหล่งที่มา: USDA FoodData Central
สรรพคุณ > สรรพคุณทางสารเคมี

มีเอนไซม์ย่อยโปรตีนชื่อบรอมีเลน (bromelain) ช่วยการย่อยในระบบทางเดินอาหาร มีเกลือแร่, วิตามินซีจำนวนมาก และนำไปใช้ในอุตสาหกรรมการแพทย์เพื่อรักษาอาการอักเสบของเนื้อเยื่อ และนำไปใช้ในการผลิตเบียร์เพื่อป้องกันการตกตะกอนทำให้เบียร์ไม่ขุ่น
สรรพคุณ > สรรพคุณทางสมุนไพร

ช่วยบรรเทาอาการแผลเป็นหนอง
ช่วยขับปัสสาวะ
แก้ร้อนกระสับกระส่าย กระหายน้ำ
แก้อาการบวมน้ำ ปัสสาวะไม่ออก
บรรเทาอาการโรคบิด
ช่วยย่อยอาหารพวกโปรตีน
แก้ท้องผูก
เป็นยาแก้โรคนิ่ว
แก้ส้นเท้าแตก
ส่วนของรากสับปะรด นำมาใช้เป็นยาแก้กระษัย บำรุงไตได้
ช่วยในการฆ่าตัวอ่อนของหนอนแมลงวันได้นะคะ
ไร่สับปะรด
ยุทธนาวีที่ช่องแคบสึชิมะ

ยุทธนาวีช่องแคบสึชิมะ (รัสเซีย: Цусимское сражение, Tsusimskoye srazheniye), หรือที่รู้จักกันในชื่อ ยุทธนาวีทะเลญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 日本海海戦, นิฮงไก-ไกเซ็ง) เป็นการรบทางทะเลครั้งสุดท้ายระหว่างกองเรือของจักรวรรดิรัสเซียและจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น โดยที่กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นสามารถมีชัยชนะอย่างขาดลอยเหนือกองเรือรัสเซีย นับว่าเป็นยุทธนาวีหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่สร้างความอับยศแก่กองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซียอย่างยิ่ง และยังเป็นยุทธนาวีที่มีการนำระบบวิทยุโทรเลขมาใช้ในการรบทางทะเลเป็นครั้งแรก
บทนำ

จักรวรรดิรัสเซียที่ต้องทำสงครามกับญี่ปุ่นอยู่แรมปี และตลอดมารัฐบาลแห่งพระเจ้าซาร์ที่กรุงมอสโก ต้องคอยรับแต่ข่าวการรบที่ฝ่ายตนเองเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำอยู่เสมอ ๆ ในที่สุด ตุลาคม ค.ศ. 1904 จักรพรรดิซาร์นีโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย จึงส่งกองเรือบอลติกที่ประจำอยู่ที่ยุโรปมาสนับสนุนกองเรือตะวันออก กองเรือบอลติก (หรือ กองเรือแปซิฟิกที่ 2) อยู่ภายใต้การบัญชาการของ พลเรือตรี โรซเดสท์เวนสกี
ด้วยระยะทางกว่า 18,000 ไมล์ ทำให้กองเรือรัสเซีย อยู่ในสภาพที่อ่อนด้อยเกินกว่าจะต่อสู้ และกองเรือบอลติกนั้น มีเพียงเรือรบใหม่ ชั้น บอร์โอดิโน (Borodino) อยู่เพียงแค่ 4 ลำ ในขณะที่เรือรบที่เหลือทั้งหมดเป็นเรือที่มีการบำรุงรักษาไม่ดีพอ การเดินทางที่ยาวนาน ตลอดจนขาดการบำรุงรักษา ทำให้กองเรือรัสเซียพบกับปัญหามากมาย ซึ่งส่งผลให้เรือรบรัสเซียไม่สามารถแล่นได้อย่างเต็มความเร็ว ในขณะที่เรือรบของญี่ปุ่น สามารถแล่นได้ถึงความเร็วที่ 15 น็อต (28 กิโลเมตร/ชั่วโมง) ในขณะที่กองเรือรัสเซีย สามารถทำความเร็วได้สูงสุด 14 น็อต (26 กิโลเมตร/ชั่วโมง) เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ
เส้นทางการเดินเรือของกองเรือบอลติก
แผนที่แสดงถึงเส้นทางของทั้งสองกองเรือ
กลยุทธ์ของญี่ปุ่น

เรือธง  ของพลเรือเอกโทโง
เรือธง  ของพลเรือตรี โรซเดสท์เวนสกี
เรือต่างในกองเรือ ได้แก่ เรือประจัญบาน, เรือลาดตระเวน ตลอดจนเรืออื่น ๆ จะถูกแบ่งออกเป็นหมู่เรือย่อย ๆ โดยแต่ละหมู่เรือจะรับคำบัญชาจากเรือธง ในยุทธนาวีช่องแคบสึชิมะ พลเรือเอกโทโง เฮฮาจิโร เป็นผู้บัญชาการกองเรือจากเรือธง มิกาซะ ในขณะที่หมู่เรือต่างๆนั้น จะมีผู้บัญชาการยศนายพลเรือบัญชาการอยู่ และเรือรบแต่ละลำ จะมีนายทหารเรือชั้นนาวาเอก, นาวาโท หรือ นาวาตรี เป็นผู้บัญชาการเรือ ตามแต่ขนาดของเรือ ในกระบวนเรือธงนั้น เรือธงมิกาซะ แล่นนำ และมีเรือรบชิกิชิมะ, ฟุจิ และ อาซาฮิ แล่นตาม
จากข้อมูลของกองเรือข้าศึกที่ได้รับจากหน่วยสอดแนม ทำให้ พลเรือเอกโทโง สามารถจัดวางตำแหน่งเรือต่าง ๆ ในกองเรืออย่างเหมาะสมได้ แม้กระทั่งตอนที่กองเรือญี่ปุ่นของกลับฐานทัพ นายพลโทโงก็ยังคงรักษารูปแบบกระบวนเรือไว้เหมือนเดิม โดยการที่กองเรือมีเรือธงมิกะซะ แล่นนำ
ในกระบวนเรือนั้น การเปลี่ยนทิศทางของกระบวนเรือใด ๆ จะยึดเอาเรือที่แล่นนำหน้าเป็นหลัก โดยที่เรือลำอื่น ๆ ที่แล่นตามมา จะต้องแล่นไปในทิศทางตามไปด้วย หากมีเหตุสุดวิสัยที่เรือลำใดลำหนึ่งต้องแล่นออกจากกระบวน เรือที่ตามมาก็จะต้องแล่นไปในทิศทางตามเรือลำนั้น กลยุทธ์นี้เป็นกลยุทธแบบเดียวกับกองเรือผสมฝรั่งเศส-สเปน ในยุทธนาวีทราฟัลการ์ แม้ว่าการให้เรือในกองเรือทั้งหมดเลี้ยวพร้อม ๆ กัน (อาทิ การให้เรือในกองเรือทั้งหมดเลี้ยว 45° พร้อมกัน แทนที่จะให้เรือที่อยู่ข้างหน้าเลี้ยวก่อนและให้เรือที่ลำมาเลี้ยวตาม) อาจจะทำให้กองเรือทั้งหมดแล่นไปถึงเป้าหมายได้เร็วขึ้น แต่ก็จะทำให้เสียรูปกระบวนเรือ ซึ่งจะทำให้แผนการรบเกิดความสับสน ซึ่งเป็นสิ่งที่นายพลโทโงต้องการหลีกเลี่ยง
เหตุการณ์

ด้วยสภาพของกองเรือที่ย่ำแย่และไม่พร้อมออกรบ พลเรือตรี โรซเดสท์เวนสกี ต้องการที่จะนำกองเรือเข้าเทียบท่าที่ฐานทัพเรือในวลาดีวอสตอค ให้เร็วที่สุด จึงตัดสินใจเลือกเดินเรือผ่านช่องแคบสึชิมะที่ใกล้กว่า แต่ก็มีความอันตรายกว่า ในคืนวันที่ 26 พฤษภาคม 1905 กองเรือบอลติกได้อาศัยช่วงเวลากลางคืนเคลื่อนพลผ่านช่องแคบสึชิมะ คืนนั้นเป็นคืนที่หมอกลงซึ่งเอื้อต่อการพรางตัวของกองเรือรัสเซีย แต่เวลา 02:45 น. เรือลาดตระเวน ชินาโนมารุ ขนาด 6,300 ตันของญี่ปุ่นตรวจพบดวงไฟสามดวงในแนวระนาบ จึงได้เข้าไปใกล้เพื่อตรวจสอบ แล้วก็พบว่าเป็นเรือพยาบาล โอเร ของรัสเซีย ซึ่งสามารถแล่นผ่านไปได้ตามกฎหมายสงคราม เรือชินะโนะมะรุตามติดอยู่ห่าง ๆ โดยไม่ให้เรือพยาบาลรับรู้ จนกระทั่งเมื่อเวลา 04:30 เรือชินาโนมารุก็แสดงตนเข้าหาเรือพยาบาล เมื่อเรือโอเรเห็นเรือชินาโนมารุ ก็เข้าใจผิดว่านั่นคือเรือรบลำอื่นของรัสเซีย จึงส่งสัญญาณเพื่อยืนยันไปยังเรือชินะโนะมะรุ ทำให้ทราบว่ามีเรือลำอื่นของรัสเซียอยู่ใกล้ ๆ เรือชินะโนะมะรุรีบส่องไฟดูโดยรอบและพบเงาเรือรัสเซียนับสิบลำในสายหมอก เรือชินาโนมารุจึงรีบวิทยุแจ้งไปยังพลเรือเอกโทโงในเวลา 04:55 น. ว่าพบกองเรือรัสเซีย โอกาสของกองเรือรัสเซียที่จะไปถึงวลาดีวอสตอคจึงมลายหายไปในทันใด
เหตุการณ์ > ก่อนปะทะ

เวลา 06:34 น. ก่อนที่กองเรือผสมของพลเรือเอกโทโงจะออกจากฐานทัพ นายพลโทโงได้ส่งโทรเลขแจ้งไปยังเสนาบดีกองทัพเรือที่กรุงโตเกียวว่า
ตามที่ได้มีการแจ้งเตือนการตรวจพบกองเรือข้าศึกแล้วนั้น บัดนี้ กองเรือผสมจะเริ่มปฏิบัติการ โจมตีและทำลายเป้าหมายในทันที วันนี้สภาพอากาศดีแต่มีคลื่นสูง
ประโยคสุดท้ายของโทรเลข "...วันนี้สภาพอากาศดีแต่มีคลื่นสูง" เป็นการเปรยถ่ายทอดความรู้สึกของนายพลโทโง ที่ว่า ผลการรบในวันนี้คงจะเป็นที่ยินดี แต่ถึงอย่างไร การออกรบย่อมมีความเสี่ยง
ในขณะที่ที่นายพลโทโงกับเรือธง มิกาซะ ของเขา กำลังนำกองเรือแห่งองค์จักรพรรดิออกสู่ทะเลเพื่อเผชิญหน้ากองเรือรัสเซีย ขณะเดียวกัน กองเรือลาดตระเวนญี่ปุ่นที่สอดแนมอยู่ ได้รายงานสถานการณ์ทางวิทยุแทบจะทุกนาที ถึงการวางตำแหน่งเรือและข้อมูลต่าง ๆ ของกองเรือรัสเซีย ขณะนั้นมีมีหมอกลงทำให้ทัศนวิสัยในการมองเห็นลดลง มีผลต่อการส่งสัญญาณธงและสัญญาณไฟสื่อสารระหว่างเรือเป็นไปอย่างลำบากขึ้น กองเรือญี่ปุ่นที่มีระบบวิทยุในการสื่อสาร จึงมีความได้เปรียบในเรื่องนี้ ตามบันทึกของพลเรือเอกโทโงที่ว่า
แม้ว่าจะมีหมอกหนาปกคลุมท้องทะเลซึ่งทำให้ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดเกินกว่าห้าไมล์ แต่เราก็ทราบถึงสภาวะทั้งหมดของกองเรือศัตรูที่อยู่ห่างออกไป 30 หรือ 40 ไมล์อย่างชัดเจนแล้ว ประหนึ่งว่าพวกเขากำลังถูกเราจับจ้องด้วยสายตามากมาย
เวลา 13:40 น. กองเรือทั้งสองสามารถมองเห็นกันและกัน และต่อมา เวลา 13:55 น. นายพลโทโงได้สั่งให้แปรธง Z ขึ้น เพื่อประกาศแก่กองเรือทั้งหมดว่า:
ชะตากรรมของจักรวรรดิเรา ขึ้นอยู่กับผลลัพธ์ของศึกครั้งนี้ ขอให้ทหารทุกนายปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ถึงที่สุด
เวลา 14:45 น. นายพลโทโง ได้กระทำการ ตัดกระบวนเรือรูปตัว T กับกองเรือรัสเซีย เพื่อที่กองเรือญี่ปุ่นจะได้สามารถโจมตีด้วยหมู่ปืนรองจากด้านข้างที่มีจำนวนมากกว่า ในขณะที่เรือรัสเซียจะสามารถตอบโต้จากปืนหลักไม่กี่กระบอกที่อยู่หน้าเรือได้เท่านั้น
ดูเพิ่ม

ยุทธนาวีที่ช่องแคบเดนมาร์ก
ยุทธนาวีที่ช่องแคบมะละกา
แหล่งข้อมูลอื่น

วีดีทัศน์ยุทธนาวีช่องแคบสึชิมะ จากภาพยนตร์เรื่อง Cloud above the Slope Youtube
History.com— This Day In History: The Battle of Tsushima Strait
Battlefleet 1900—Free naval wargame rules covering the pre-dreadnought era, including the Russo-Japanese War.
Russojapanesewar.com—Contains a complete order of battle of both fleets. It also contains Admiral Tōgō's post-battle report and the account of Russian ensign Sememov.
View of the Russian Second and Third Pacific Fleets passing Singapore straight on 8 April 1905.
ธงสัญญาณ Z
ราชวงศ์สทิวเวิร์ต

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ:   พระมหากษัตริย์แห่งชาวสกอต  พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ  พระมหากษัตริย์แห่งไอร์แลนด์  พระมหากษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่  พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส (อ้างสิทธิ)  ไฮสทิวเวิร์ดแห่งสกอตแลนด์  ดยุกแห่งโอบีญี  ดยุกแห่งอัลบานี  มาร์ควิสแห่งบิวท์  เอิร์ลแห่งเลนน็อกซ์  เอิร์ลแห่งมอเรย์  ลอร์ดแห่งไอร์แลนด์ 
ปกครอง:   ราชอาณาจักรสกอตแลนด์  ราชอาณาจักรอังกฤษ  ราชอาณาจักรไอร์แลนด์  ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ 
สาขา:   สทิวเวิร์ตแห่งแบลควีเดอร์  สทิวเวิร์ตแห่งบอลเลคิน  เอิร์ลแคสเซิลสทิวเวิร์ต  สทิวเวิร์ตแห่งดาร์นลีย์  เอิร์ลแห่งแกลเลอเวย์ 
ประมุขพระองค์แรก: รอเบิร์ตที่ 2 แห่งสกอตแลนด์
ประมุขพระองค์สุดท้าย: แอนน์แห่งบริเตนใหญ่
สถาปนา: ราว ค.ศ. 1371
สิ้นสุด: ค.ศ. 1807
ด ค ก
ราชวงศ์สทิวเวิร์ต หรือ สตูเวิร์ต (อังกฤษ: House of Stuart, เดิมเขียน Stewart) เป็นราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ราชอาณาจักรอังกฤษ และราชอาณาจักรไอร์แลนด์ ซึ่งภายหลังหลอมรวมกันเป็นราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ชื่อราชวงศ์นั้นมาจากชื่อตำแหน่งไฮสทิวเวิร์ดแห่งสกอตแลนด์ (High Steward of Scotland) ซึ่งเป็นตำแหน่งของวอลเทอร์ ฟิตซ์ อะลัน (Walter fitz Alan) ผู้เป็นต้นตระกูล กษัตริย์สทิวเวิร์ตพระองค์แรก คือ รอเบิร์ตที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ และทายาทสายบุรุษของพระองค์ได้กลาายเป็นพระราชาและราชินีแห่งสกอตแลนด์นับตั้งแต่ ค.ศ. 1371 และแห่งอังกฤษกับบริเตนใหญ่ตั้งแต่ ค.ศ. 1603 จนถึง ค.ศ. 1714 ชื่อราชวงศ์นี้ในภาษาอังกฤษเดิมเขียนว่า "Stewart" แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็น "Stuart" ตามการสะกดแบบฝรั่งเศสซึ่งเป็นพระราชนิยมของแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ผู้เจริญพระชนม์ในประเทศฝรั่งเศส
ใน ค.ศ. 1503 เจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ กษัตริย์สกอตแลนด์จากราชวงศ์สทิวเวิร์ต เสกสมรสกับมาร์เกอริต ทิวเดอร์ (Margaret Tudor) พระธิดาของเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ กษัตริย์อังกฤษจากราชวงศ์ทิวเดอร์ จึงเป็นอันเกี่ยวดองราชวงศ์สกอตแลนด์กับอังกฤษเข้าด้วยกัน ครั้น ค.ศ. 1603 เอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ กษัตริย์อังกฤษจากราชวงศ์ทิวเดอร์ สิ้นพระชนม์โดยไร้ราชบุตร เจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ จึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษและไอร์แลนด์ผ่านการหลอมรวมราชบัลลังก์ (Union of the Crowns) เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1603 นับแต่นั้น ราชวงศ์สทิวเวิร์ตจึงได้เป็นใหญ่ในเกาะบริเตนและไอร์แลนด์ รวมถึงจักรวรรดิที่แผ่ขยายขึ้น จนถึงกษัตริย์พระองค์สุดท้าย คือ แอนน์แห่งบริเตนใหญ่ ผู้สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1714
เมื่อแอนน์แห่งบริเตนใหญ่สิ้นพระชนม์โดยไม่มีราชบุตรหลงเหลือ ราชบัลลังก์จึงตกแก่ราชวงศ์แฮนโนเวอร์ (Hanover) ตามความในพระราชบัญญัติการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 และพระราชบัญญัติความมั่นคง ค.ศ. 1704 เมื่อเวนราชบัลลังก์ให้แก่แฮนโนเวอร์แล้ว ทายาทของเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษได้รับการเรียนขานว่า แจกเคอไบต์ (Jacobite) และพยายามทวงราชบัลลังก์คืนสืบ ๆ กันมาหลายชั่วอายุ ทายาทแจกเคอไบต์คนปัจจุบันที่สืบสิทธิอ้างราชบัลลังก์มาจากบรรพบุรุษ คือ ฟรานซ์ ดยุกแห่งบาวาเรีย (Franz, Duke of Bavaria) ส่วนสมาชิกราชวงศ์สทิวเวิร์ตที่มีอายุมากที่สุดและยังดำรงชีพอยู่ คือ อาร์เทอร์ สทิวเวิร์ต เอิร์ลแคสเซิลสทิวเวิร์ตที่ 8 (Arthur Stuart, 8th Earl Castle Stewart)
อ่าวคาตังกา

| อ่าวคาตังกา |
| --- | --- |
แผนที่แสดงที่ตั้งของอ่าวคาตังกา

อ่าวคาตังกา
ที่ตั้ง: ดินแดนตอนเหนือสุด
พิกัด: 73°45′N 109°00′E﻿ / ﻿73.75°N 109°E﻿ / 73.75; 109
ชื่อในภาษาแม่: Хатангский залив (รัสเซีย)
ต้นแม่น้ำ: แม่น้ำคาตังกา
เปิดสู่มหาสมุทร/ทะเล: ทะเลลัปเตฟ
ประเทศในลุ่มน้ำ: รัสเซีย

ช่วงยาวที่สุด: 220 กิโลเมตร (140 ไมล์)
ช่วงกว้างที่สุด: 54 กิโลเมตร (34 ไมล์)
อ่าวคาตังกา หรือ อ่าวคาตังกาเบย์ (รัสเซีย: Хатангский залив) เป็นปากน้ำขนาดใหญ่ที่มีน้ำขึ้นน้ำลงในทะเลลัปเตฟ มีลักษณะแคบ โดยมีความยาวประมาณ 220 กิโลเมตร (140 ไมล์) และมีความกว้างสูงสุด 54 กิโลเมตร (34 ไมล์)
แหล่งข้อมูลอื่น

Khatanga settlement & Taymyr area information and pictures:  เก็บถาวร 2008-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Oil and gas exploration
Ethnography
History เก็บถาวร 2012-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Neolithic Age:
Birds in the Khatanga Bay area:
หมู่เกาะเดอลอง

| ชื่อท้องถิ่น: Острова Де-Лонга (รัสเซีย) Де Лоҥ Aрыылара (ซาคา) |
| --- | --- |


ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ทะเลไซบีเรียตะวันออก
พิกัด: 76°39′N 153°39′E﻿ / ﻿76.650°N 153.650°E﻿ / 76.650; 153.650
กลุ่มเกาะ: เดอลอง
เกาะทั้งหมด: 5
เกาะหลัก: เกาะเบนเนตต์
พื้นที่: 228 ตารางกิโลเมตร (88 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 426 ม. (1398 ฟุต)
จุดสูงสุด: ภูเขาเดอลอง
การปกครอง
รัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบ: เขตสหพันธ์ตะวันออกไกล
สาธารณรัฐ: ยากูเตีย
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 0 (ค.ศ. 2000)
หมู่เกาะเดอลอง (รัสเซีย: Острова Де-Лонга, อักษรโรมัน: Ostrova De-Longa; ซาคา: Де Лоҥ Aрыылара, อักษรโรมัน: De Loŋ Arıılara) เป็นหมู่เกาะที่ไม่มีผู้อยู่อาศัย มักถูกนับรวมเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะนิวไซบีเรีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะโนวายาซิบีร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หมู่เกาะเดอลอง
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2551

การเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดและนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด พ.ศ. 2551 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย ซึ่งเป็นการเลือกตั้งแทนตำแหน่งที่ว่างลง เนื่องจากนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดที่ได้รับการเลือกตั้งในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2547 ครบวาระ
ที่มานายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดและสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด

นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดและสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด มาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยมีที่มา ดังนี้
นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ใช้เขตจังหวัดเป็นเขตเลือกตั้ง
สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด ใช้เขตอำเภอเป็นเขตเลือกตั้ง ในกรณีที่อำเภอใดมีสมาชิกเกิน 1 คน ให้แบ่งเขตอำเภอเป็นเขตเลือกตั้ง เท่ากับจำนวนสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดที่จะพึงมีในอำเภอนั้น และมีสมาชิกเขตเลือกตั้งละ 1 คน
องค์ประกอบของสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด

สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด มาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน ซึ่งจำนวนสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดแต่ละจังหวัด ขึ้นอยู่กับจำนวนราษฎรของจังหวัดนั้น โดยกำหนดไว้ดังนี้
| จำนวนราษฎร | จำนวนสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด |
| --- | --- |
ไม่เกิน 500,000 คน: 24 คน
เกิน 500,000 คน แต่ไม่เกิน 1 ล้านคน: 30 คน
เกิน 1 ล้านคน แต่ไม่เกิน 1.5 ล้านคน: 36 คน
เกิน 1.5 ล้านคน แต่ไม่เกิน 2 ล้านคน: 42 คน
2 ล้านคนขึ้นไป: 48 คน
วาระการดำรงตำแหน่ง

มีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละ 4 ปี นับแต่วันเลือกตั้ง แต่จะดำรงตำแหน่งติดต่อกันเกิน 2 วาระไม่ได้ ในกรณีดำรงตำแหน่งไม่ครบ 4 ปีก็ให้ถือว่าเป็น 1 วาระ และเมื่อได้ดำรงตำแหน่ง 2 วาระติดต่อกันแล้วจะดำรงตำแหน่งได้อีกเมื่อพ้นระยะเวลา 4 ปีนับแต่วันพ้นตำแหน่ง
อายุของสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด มีกำหนดคราวละ 4 ปีนับแต่วันเลือกตั้ง
รายนามนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด

แยกตามรายภาคตามการแบ่งของราชบัณฑิตยสถาน
รายนามนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด > ภาคกลาง

มีรายนามดังนี้
| จังหวัด | นาม | หมายเหตุ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| กำแพงเพชร | จุลพันธ์ ทับทิม |  |  |
| ชัยนาท | อนุสรณ์ นาคาศัย |  |  |
| นครนายก | สัญญา บุญหลง |  |  |

| นครปฐม | พเยาว์ เนียะแก้ว |  | ลาออก |
| นครปฐม | พเยาว์ เนียะแก้ว |  | เลือกตั้งใหม่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 |
| นครสวรรค์ | อำนาจ ศิริชัย |  | เสียชีวิต พ.ศ. 2553 |
| นครสวรรค์ | มานพ ศรีผึ้ง |  | เลือกตั้ง 5 กันยายน พ.ศ. 2553 |
| นนทบุรี | พันตำรวจเอก ธงชัย เย็นประเสริฐ |  |  |
| ปทุมธานี | ชาญ พวงเพ็ชร์ |  |  |
| พระนครศรีอยุธยา | สมทรง พันธุ์เจริญวรกุล |  |  |
| พิจิตร | ชาติชาย เจียมศรีพงษ์ |  | อดีตนายก อบจ. พ.ศ. 2540-พ.ศ. 2547 |
| พิษณุโลก | สุรินทร์  ฐิติปุญญา |  |  |
| เพชรบูรณ์ | อัครเดช ทองใจสด |  |  |
| ลพบุรี | สุบรรณ จิระพันธุ์วาณิช |  | เสียชีวิต 16 มิถุนายน พ.ศ. 2554 |
| ลพบุรี | อรพิน จิระพันธุ์วาณิช |  | เลือกตั้ง 7 สิงหาคม พ.ศ. 2554 |
สมุทรปราการ: ไม่มีเลือกตั้งในปี 2551 เนื่องจาก อำนวย รัศมิทัต ได้รับเลือกตั้งเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2550
| สมุทรปราการ | ชนม์สวัสดิ์ อัศวเหม |  | เลือกตั้ง 2554 |
| สมุทรสงคราม | โยธิน ตันประเสริฐ |  | ลาออก 3 มิถุนายน พ.ศ. 2554 |
| สมุทรสงคราม | พิสิฐ เสือสมิง |  | เลือกตั้งแทน 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 |
| สมุทรสาคร | อุดร ไกรวัตนุสสรณ์ |  | เสียชีวิต 25 ธันวาคม 2554 / เลือกตั้งแทน 2555 |
| สระบุรี | เฉลิม วงษ์ไพร |  |  |
| สิงห์บุรี | สรกฤช เทียนถาวร |  |  |
| สุโขทัย | มนู พุกประเสริฐ |  | ลาออก 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 |
| สุโขทัย | พรรณสิริ กุลนาถศิริ |  | เลือกตั้งแทน มิถุนายน พ.ศ. 54 |
| สุพรรณบุรี | บุญชู จันทร์สุวรรณ |  |  |

| อ่างทอง | สุรเชษ นิ่มกุล |  | ลาออก |
| อ่างทอง | สุรเชษ นิ่มกุล |  | เลือกตั้งใหม่ พ.ศ. 2554 |
| อุทัยธานี | เผด็จ นุ้ยปรี |  |  |
รายนามนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด > ภาคเหนือ

มีรายนามดังนี้
| จังหวัด | นาม | หมายเหตุ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| เชียงราย | รัตนา จงสุทธนามณี |  | อดีตนายก อบจ. พ.ศ. 2547 |
| เชียงใหม่ | บุญเลิศ บูรณุปกรณ์ |  | อดีตนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ |
| น่าน | นรินทร์ เหล่าอารยะ |  |  |
| พะเยา | ไพรัตน์ ตันบรรจง |  | ลาออก |
| พะเยา | วรวิทย์ บูรณศิริ |  | เลือกตั้ง 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 |
แพร่: ไม่มีเลือกตั้งในปี 2551 เนื่องจาก อนุวัธ วงศ์วรรณ ได้รับเลือกตั้งเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2550
| แพร่ | อนุวัธ วงศ์วรรณ |  | เลือกตั้ง พ.ศ. 2554 |
แม่ฮ่องสอน: ไม่มีเลือกตั้งในปี 2551 เนื่องจาก อัครเดช วันไชยธนวงศ์ ได้รับเลือกตั้งเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2549
| แม่ฮ่องสอน | อัครเดช วันไชยธนวงศ์ |  | เลือกตั้ง พ.ศ. 2554 |
| ลำปาง | สุนี สมมี |  |  |
| ลำพูน | ทรงชัย วงศ์สวัสดิ์ |  |  |
| อุตรดิตถ์ | พีระศักดิ์ พอจิต |  |  |
รายนามนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด > ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

มีรายนามดังนี้
| จังหวัด | นาม | หมายเหตุ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| กาฬสินธุ์ | ชะม้อย วรามิตร |  |  |
| ขอนแก่น | พงษ์ศักดิ์ ตั้งวานิชกพงษ์ |  | อดีตนายก อบจ. พ.ศ. 2547 |
| ชัยภูมิ | สุริยน ภูมิรัตนประพิณ |  |  |
| นครพนม | สมชอบ นิติพจน์ |  |  |
| นครราชสีมา | สำเริง แหยงกระโทก |  |  |
| บุรีรัมย์ | กรุณา ชิดชอบ |  |  |
| มหาสารคาม | ยิ่งยศ อุดรพิมพ์ |  | ลาออก พ.ศ. 2554 |
| มหาสารคาม | คมคาย อุดรพิมพ์ |  | เลือกตั้ง 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 |
| มุกดาหาร | วิริยะ ทองผา |  | ลาออก |
| มุกดาหาร | มลัยรัก ทองผา |  | เลือกตั้ง 23 สิงหาคม พ.ศ. 2552 |
| ยโสธร | สฤษดิ์ ประดับศรี |  |  |
| ร้อยเอ็ด | มังกร ยนต์ตระกูล |  |  |
| เลย | ธนาวุฒิ ทิมสุวรรณ |  | ลาออก พ.ศ. 2554 |
| เลย | ธนาวุฒิ ทิมสุวรรณ |  | เลือกตั้งใหม่ พ.ศ. 2554 |
| ศรีสะเกษ | วิชิต ไตรสรณกุล |  |  |
| สกลนคร | ชัยมงคล ไชยรบ |  |  |
| สุรินทร์ | ณัฏฐพล จรัสรพีพงษ์ |  |  |
| หนองคาย | ยุทธนา ศรีตะบุตร |  |  |
| หนองบัวลำภู | ศราวุธ สันตินันตรักษ์ |  |  |
| อุดรธานี | หาญชัย ทีฆธนานนท์ |  |  |
| อุบลราชธานี | พรชัย โควสุรัตน์ |  |  |
| อำนาจเจริญ | ชัยพร ทองประเสริฐ |  |  |
รายนามนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด > ภาคใต้

มีรายนามดังนี้
| จังหวัด | นาม | หมายเหตุ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| กระบี่ | สมศักดิ์ กิตติธรกุล |  |  |
| ชุมพร | อำนวย บัวเขียว |  |  |
| ตรัง | กิจ หลีกภัย |  |  |
| นครศรีธรรมราช | วิฑูรย์ เดชเดโช |  | เสียชีวิต 2 ธันวาคม พ.ศ. 2552 |
| นครศรีธรรมราช | พิชัย บุณยเกียรติ |  | เลือกตั้งแทน 24 มกราคม พ.ศ. 2553 |
| นราธิวาส | กูเซ็ง ยาวอหะซัน |  |  |
| ปัตตานี | นรเศรษฐ์ อัลยุฟรี |  |  |
พังงา: ไม่มีการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2551 เนื่องจาก บำรุง ปิยนามวานิช ได้รับเลือกตั้งแทนเมื่อปี พ.ศ. 2548
| พังงา | ฉกาจ พัฒนกิจวิบูลย์ |  | เลือกตั้ง 29 มีนาคม พ.ศ. 2552 |
| พัทลุง | สานันท์ สุพรรณชนะบุรี |  |  |
| ภูเก็ต | ไพบูลย์ อุปัติศฤงค์ |  |  |
| ยะลา | มุขตาร์ มะทา |  |  |
| ระนอง | นภา นทีทอง |  |  |
| สงขลา | นวพล บุญญามณี |  |  |
| สงขลา | อุทิศ ชูช่วย |  | เลือกตั้งใหม่ 12 ต.ค. พ.ศ. 2552 |
| สตูล | ธานินทร์ ใจสมุทร |  |  |
| สตูล | สัมฤทธิ์ เลียงประสิทธิ์ |  | เลือกตั้งใหม่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2552 |
| สุราษฎร์ธานี | ธานี เทือกสุบรรณ |  | ลาออก |
| สุราษฎร์ธานี | มนตรี เพชรขุ้ม |  | เลือกตั้งแทน 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 |
รายนามนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด > ภาคตะวันออก

มีรายนามดังนี้
| จังหวัด | นาม | หมายเหตุ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| จันทบุรี | ธนภณ กิจกาญจน์ |  |  |
| ฉะเชิงเทรา | กิตติ เป้าเปี่ยมทรัพย์ |  | ลาออก |
| ฉะเชิงเทรา | กิตติ เป้าเปี่ยมทรัพย์ |  | เลือกตั้งแทน 12 มิถุนายน พ.ศ. 2554 |
| ชลบุรี | วิทยา คุณปลื้ม |  |  |
| ตราด | วิเชียร ทรัพย์เจริญ |  |  |
| ปราจีนบุรี | บังอร วิลาวัลย์ |  |  |
ระยอง: ไม่มีการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2551 เนื่องจาก ปิยะ ปิตุเตชะ ได้รับเลือกตั้งแทนตำแหน่งว่างเมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
| ระยอง | ปิยะ ปิตุเตชะ |  | เลือกตั้ง พ.ศ. 2554 |
| สระแก้ว | ทรงยศ เทียนทอง |  |  |