stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรีเมียร์ลีก
สนามกีฬา

บทความหลัก: รายชื่อสนามกีฬาพรีเมียร์ลีก
ณ ฤดูกาล 2023–24 ฟุตบอลพรีเมียร์ลีกมีการแข่งขันในสนามกีฬา 61 แห่ง นับตั้งแต่ก่อตั้งลีก ภัยพิบัติฮิลส์โบโรใน ค.ศ. 1989 และรายงานเทย์เลอร์ที่ตามมา มีข้อเสนอแนะว่าควรยกเลิกอัฒจันทร์แบบยืน ส่งผลให้สนามกีฬาทั้งหมดในพรีเมียร์ลีกเป็นแบบที่นั่งทั้งหมด นับตั้งแต่การก่อตั้งพรีเมียร์ลีก สนามฟุตบอลในอังกฤษก็ได้รับการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องทั้งด้านความจุและสิ่งอำนวยความสะดวก โดยมีบางสโมสรที่ย้ายไปสร้างสนามกีฬาใหม่ สนามกีฬาที่เคยจัดการแข่งขันพรีเมียร์ลีก 11 แห่งถูกทำลายทิ้งแล้ว สนามที่ใช้จัดการแข่งขันในฤดูกาล 2023–24 นั้นมีความจุที่แตกต่างกันมาก เช่น โอลด์แทรฟฟอร์ด สนามเหย้าของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด มีความจุ 74,031 ที่นั่ง ขณะที่ ดีนคอร์ต สนามเหย้าของบอร์นมัท มีความจุ 11,307 ที่นั่ง ความจุรวมของพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 2023–24 อยู่ที่ 787,002 ที่นั่ง โดยมีความจุเฉลี่ยที่ 39,350 ที่นั่ง
ผู้เข้าชมในสนามกีฬาถือเป็นแหล่งรายได้ประจำที่สำคัญของสโมสรในพรีเมียร์ลีก การแข่งขันพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 2022–23 มีจำนวนผู้เข้าชมโดยเฉลี่ยของสโมสรในลีกอยู่ที่ 40,235 คน โดยมีผู้เข้าชมรวม 15,289,340 คน ตัวเลขดังกล่าวเพิ่มขึ้น 19,109 คน จากจำนวนผู้เข้าชมเฉลี่ย 21,126 คนในฤดูกาลแรกของพรีเมียร์ลีก (1992–93) อย่างไรก็ตาม ในระหว่างฤดูกาล 1992–93 ความจุของสนามกีฬาส่วนใหญ่ลดลง เนื่องจากสโมสรต่าง ๆ เปลี่ยนอัฒจันทร์เป็นมีที่นั่ง เพื่อให้เป็นไปตามกำหนดเส้นตายของรายงานเทย์เลอร์ในฤดูกาล 1994–95 เพื่อให้อัฒจันทร์ของสนามกีฬาเป็นแบบที่นั่งทั้งหมด ฤดูกาล 2022–23 ยังสร้างสถิติการแข่งขันในเรื่องจำนวนผู้ชมทั้งหมดด้วยจำนวนผู้ชมมากกว่า 15 ล้านคน จำนวนผู้ชมโดยเฉลี่ยก็ทำลายสถิติเดิมด้วยเช่นกัน โดยทำลายสถิติเดิม 39,989 คนที่ทำไว้ในฤดูกาล 2021–22 ซึ่งในทางกลับกันก็ทำลายสถิติเก่าแก่กว่า 70 ปีที่ทำไว้ในฤดูกาล 1948–49
มีรายงานในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 ว่า รัฐบาลกำลังวางแผนที่จะมอบอำนาจให้หน่วยงานกำกับดูแลอิสระเพื่อหยุดยั้งสโมสรในพรีเมียร์ลีกจากการขายสนามกีฬาของตนให้กับบริษัทในเครือหรือบริษัทภายนอก
ผู้เล่น > ลงเล่นมากที่สุด

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| อันดับ | ชื่อ | ลงเล่น |
| 1 |  แกเร็ท แบร์รี | 653 |
| 2 |  เจมส์ มิลเนอร์ | 637 |
| 3 |  ไรอัน กิกส์ | 632 |
| 4 |  แฟรงก์ แลมพาร์ด | 609 |
| 5 |  เดวิด เจมส์ | 572 |
| 6 |  แกรี สปีด | 535 |
| 7 |  เอมีล เฮสกีย์ | 516 |
| 8 |  มาร์ก ชวาร์เซอร์ | 514 |
| 9 |  เจมี คาร์เรเกอร์ | 508 |
| 10 |  ฟิล เนวิล | 505 |
ณ วันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2024 ตัวเอียง หมายถึง ยังคงเล่นฟุตบอลอาชีพ ตัวหนา ยังเล่นอยู่ในพรีเมียร์ลีก
ผู้เล่น > ระเบียบการโอนและนักเตะต่างชาติ

การโอนย้ายผู้เล่นสามารถทำได้ในช่วงตลาดซื้อขายนักเตะซึ่งกำหนดโดยสมาคมฟุตบอล การโอนย้ายทั้งสองช่วงเริ่มตั้งแต่วันสุดท้ายของฤดูกาลจนถึงวันที่ 31 สิงหาคม และตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคมถึง 31 มกราคม การลงทะเบียนผู้เล่นไม่สามารถแลกเปลี่ยนนอกกรอบเวลาเหล่านี้ได้ ยกเว้นภายใต้ใบอนุญาตเฉพาะจากสมาคมฟุตบอลซึ่งโดยปกติจะเป็นกรณีฉุกเฉิน ตั้งแต่ฤดูกาล 2010–11 พรีเมียร์ลีกได้ออกกฎใหม่ที่กำหนดว่าแต่ละสโมสรจะต้องลงทะเบียนผู้เล่นจำนวนสูงสุด 25 คนที่มีอายุมากกว่า 21 ปี โดยรายชื่อทีมจะอนุญาตให้เปลี่ยนแปลงได้เฉพาะตลาดซื้อขายนักเตะหรือในสถานการณ์พิเศษเท่านั้น ทั้งนี้เพื่อให้กฎ "โฮมโกรว์" มีผลบังคับใช้ โดยตั้งแต่ ค.ศ. 2010 เป็นต้นไป พรีเมียร์ลีกจะกำหนดให้ผู้เล่นอย่างน้อยแปดคนในทีมที่มีชื่อ 25 คนเป็น "ผู้เล่นโฮมโกรว์"
ในช่วงเริ่มต้นของพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 1992–93 มีผู้เล่นเพียง 11 คนที่มีชื่ออยู่ในรายชื่อตัวจริงสำหรับการแข่งขันนัดแรกของงพรีเมียร์ลีกที่มาจากนอกสหราชอาณาจักรหรือไอร์แลนด์ ในฤดูกาล 2000–01 จำนวนผู้เล่นต่างชาติที่เข้าร่วมในพรีเมียร์ลีกคือร้อยละ 36 ของผู้เล่นทั้งหมด ในฤดูกาล 2004–05 ตัวเลขเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 45 เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1999 เชลซีกลายเป็นทีมในพรีเมียร์ลีกทีมแรกที่ส่งผู้เล่นตัวจริงจากต่างประเทศทั้งหมด และเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 อาร์เซนอลเป็นทีมแรกที่มีชื่อผู้เล่นต่างชาติ 16 คนสำหรับนัดการแข่งขัน ใน ค.ศ. 2009 ผู้เล่นต่ำกว่าร้อยละ 40 ในพรีเมียร์ลีกเป็นชาวอังกฤษ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 มี 117 สัญชาติที่แตกต่างกันเล่นในพรีเมียร์ลีก และมี 101 สัญชาติที่ทำประตูได้ในการแข่งขัน
ผู้เล่น > ทำประตูสูงสุด

| อันดับ | ผู้เล่น | ปี | ประตู | ลงเล่น | อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เชียเรอร์, แอลันแอลัน เชียเรอร์ | 1992–2006 | 260 | 441 | 0.59 |
| 2 |  เคน, แฮร์รีแฮร์รี เคน | 2012–2023 | 213 | 320 | 0.67 |
| 3 |  รูนีย์, เวย์นเวย์น รูนีย์ | 2002–2018 | 208 | 491 | 0.42 |
| 4 |  โคล, แอนดีแอนดี โคล | 1992–2008 | 187 | 414 | 0.45 |
| 5 |  อาเกวโร, เซร์ฆิโอเซร์ฆิโอ อาเกวโร | 2011–2021 | 184 | 275 | 0.67 |
| 6 |  เศาะลาห์, มุฮัมมัดมุฮัมมัด เศาะลาห์ | 2014–2015 2017– | 182 | 290 | 0.63 |
| 7 |  แลมพาร์ด, แฟรงก์แฟรงก์ แลมพาร์ด | 1995–2015 | 177 | 609 | 0.29 |
| 8 |  อ็องรี, ตีแยรีตีแยรี อ็องรี | 1999–2007 2012 | 175 | 258 | 0.68 |
| 9 |  ฟาวเลอร์, ร็อบบีร็อบบี ฟาวเลอร์ | 1993–2007 2008 | 163 | 379 | 0.43 |
| 10 |  เดโฟ, เจอร์เมนเจอร์เมน เดโฟ | 2001–2003 2004–2014 2015–2019 | 162 | 496 | 0.33 |
ตัวเอียง หมายถึง ยังคงเล่นฟุตบอลอาชีพ,
ตัวหนา ยังเล่นอยู่ในพรีเมียร์ลีก
รางวัลรองเท้าทองคำพรีเมียร์ลีกจะถูกมอบให้กับผู้ทำประตูสูงสุดในแต่ละฤดูกาล แอลัน เชียเรอร์ อดีตกองหน้าของแบล็กเบิร์นโรเวอส์ และนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ครองสถิติเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในพรีเมียร์ลีกด้วย 260 ประตู มีผู้เล่นสามสิบสามคนที่ทำได้ 100 ประตู นับตั้งแต่ฤดูกาลแรกของพรีเมียร์ลีกในปี 1992–93 มีผู้เล่น 23 คนจาก 11 สโมสรที่ได้รับรางวัลหรือร่วมตำแหน่งผู้ทำประตูสูงสุด ตีแยรี อ็องรี ได้รับรางวัลรองเท้าทองคำเป็นครั้งที่สี่ในฤดูกาล 2005–06 โดยทำได้ 27 ประตู อาลิง โฮลัน ครองสถิติเป็นผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุดในหนึ่งฤดูกาลของพรีเมียร์ลีก (38 นัด) โดยทำได้ 36 ประตู ณ วันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ไรอัน กิกส์ อดีตผู้เล่นของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ครองสถิติเป็นผู้เล่นที่ทำประตูติดต่อกันทุกฤดูกาลมากที่สุด โดยทำประตูได้ใน 21 ฤดูกาลแรกของลีก กิกส์ยังครองสถิติเป็นผู้เล่นที่ช่วยทำประตูมากที่สุดในพรีเมียร์ลีกด้วยจำนวน 162 ครั้ง
ผู้เล่น > ค่าจ้าง

พรีเมียร์ลีกไม่มีการกำหนดเพดานเงินเดือนของทีมหรือรายบุคคล อันเป็นผลจากข้อตกลงทางโทรทัศน์ที่มีค่าตอบแทนสูงมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ค่าจ้างผู้เล่นเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากการก่อตั้งพรีเมียร์ลีก ซึ่งค่าจ้างผู้เล่นโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 75,000 ปอนด์ต่อปี ในฤดูกาล 2018–19 เงินเดือนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2.99 ล้านปอนด์
เงินเดือนรวมของสโมสรในพรีเมียร์ลีกทั้ง 20 สโมสรในฤดูกาล 2018–19 อยู่ที่ 1.62 พันล้านปอนด์ เปรียบเทียบกับ 1.05 พันล้านปอนด์ในลาลิกา 0.83 พันล้านปอนด์ในเซเรียอา 0.72 พันล้านปอนด์ในบุนเดิสลีกา และ 0.54 พันล้านปอนด์ในลีกเอิง สโมสรที่มีค่าจ้างเฉลี่ยสูงที่สุดคือแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดที่ 6.5 ล้านปอนด์ ซึ่งน้อยกว่าสโมสรที่มีค่าจ้างสูงที่สุดในสเปน (บาร์เซโลนา 10.5 ล้านปอนด์) และอิตาลี (ยูเวนตุส 6.7 ล้านปอนด์) แต่สูงกว่าในเยอรมนี (ไบเอิร์นมิวนิก 6.4 ล้านปอนด์) และฝรั่งเศส (ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง 6.1 ล้านปอนด์) ตั้งแต่ฤดูกาล 2018–19 อัตราส่วนของค่าจ้างสูงสุดและต่ำสุดต่อทีมในพรีเมียร์ลีกอยู่ที่ 6.82 ต่อ 1 ซึ่งต่ำกว่าในลาลิกา (19.1 ต่อ 1), เซเรียอา (16 ต่อ 1), บุนเดิสลีกา (20.5 ต่อ 1) และลีกเอิง (26.6 ต่อ 1) มาก เนื่องจากค่าจ้างของแต่ละทีมในพรีเมียร์ลีกมีความแตกต่างกันน้อยกว่า จึงมักถูกมองว่ามีการแข่งขันสูงกว่าลีกชั้นนำอื่น ๆ ของยุโรป
รางวัล > ถ้วยรางวัล

พรีเมียร์ลีกมีถ้วยรางวัลอยู่สองใบ ได้แก่ ถ้วยรางวัลจริง (เก็บรักษาไว้โดยแชมป์เก่า) และถ้วยจำลองสำรอง การมีถ้วยรางวัลสองใบเพื่อจุดประสงค์ในการมอบรางวัลภายในไม่กี่นาทีหลังจากชนะเลิศ ในกรณีที่ในวันสุดท้ายของฤดูกาล มีสโมสรสองแห่งที่ยังมีโอกาสชนะเลิศลีก ในกรณีที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก หากมีสโมสรมากกว่าสองสโมสรแย่งชิงตำแหน่งในวันสุดท้ายของฤดูกาล จะใช้แบบจำลองที่ชนะเลิศโดยสโมสรก่อนหน้านี้
ถ้วยรางวัลพรีเมียร์ลีกในปัจจุบันสร้างโดย รอยัลจีเวลเลอส์แกร์เริร์ดแอนด์โค/แอสเพรย์ออฟลอนดอน และได้รับการออกแบบภายในบริษัท แกร์เริร์ดแอนด์โค โดย เทรเวอร์ บราวน์ และพอล มาร์สเดน ประกอบด้วยถ้วยรางวัลพร้อมมงกุฎทองคำและฐานรองทำด้วยหินมาลาไคต์ ฐานมีน้ำหนัก 15 กิโลกรัม และถ้วยรางวัลมีน้ำหนัก 10 กิโลกรัม ถ้วยรางวัลและฐานสูง 76 ซม. กว้าง 43 ซม. และลึก 25 ซม.
ตัวถ้วยรางวัลหลักทำจากเงินสเตอร์ลิงและชุบเงิน ส่วนฐานทำจากมาลาไคต์ ซึ่งเป็นอัญมณีกึ่งมีค่า ฐานมีแถบสีเงินรอบวงซึ่งแสดงรายชื่อสโมสรที่ชนะเลิศ สีเขียวของมาลาไคต์หมายถึงสนามแข่งขันสีเขียว การออกแบบถ้วยรางวัลได้รับแรงบันดาลใจจากมุทราศาสตร์ของสิงโตสามตัวซึ่งเกี่ยวข้องกับฟุตบอลอังกฤษ มีสิงโตสองตัวอยู่เหนือด้ามจับทั้งสองข้างของถ้วยรางวัล ส่วนตัวที่สามเป็นสัญลักษณ์โดยกัปตันทีมที่ชนะเลิศ ขณะที่เขาชูถ้วยรางวัลและมงกุฎทองคำขึ้นเหนือศีรษะเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล ริบบิ้นที่พันบริเวณด้ามจับจะแสดงเป็นสีขอทีมที่ชนะเลิศลีกในปีนั้น มีการสั่งผลิตถ้วยรางวัลพิเศษที่เป็นทองคำใน ค.ศ. 2004 เพื่อรำลึกถึงอาร์เซนอลที่สามารถชนะเลิศพรีเมียร์ลีกโดยไม่แพ้ใคร
ดูเพิ่ม

อิงกลิชฟุตบอลลีก
ระบบลีกฟุตบอลอังกฤษ
ฟุตบอลในประเทศอังกฤษ
ฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ
เสกสกล อัตถาวงศ์

| เสกสกล อัตถาวงศ์ม> ว.ม, ป.ช. |
| --- | --- |
เสกสกล อัตถาวงศ์ ในปี พ.ศ. 2567

ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 – 18 เมษายน พ.ศ. 2565 (2 ปี 282 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ประยุทธ์ จันทร์โอชา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: สุพร อัตถาวงศ์   สุภรณ์ อัตถาวงศ์ 8 เมษายน พ.ศ. 2507 (60 ปี) อำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
พรรคการเมือง: กิจสังคม (2531–2533) ความหวังใหม่ (2533–2539) ประชาธิปัตย์ (2539–2542) ไทยรักไทย (2542–2550) เพื่อไทย (2555—2561) พลังประชารัฐ (2561–2563, 2563–2565, 2565) เทิดไท (2565) รวมไทยสร้างชาติ (2565, 2566)
ชื่อเล่น: แรมโบ้ แรมโบ้อีสาน

เสกสกล อัตถาวงศ์ (เกิด 8 เมษายน พ.ศ. 2507) ชื่อเล่น แรมโบ้ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค) กรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย อดีตผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำนายกรัฐมนตรี (ประยุทธ์ จันทร์โอชา) และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา
เคยเป็นแกนนำแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ แดงทั้งแผ่นดิน
ประวัติ

เสกสกล อัตถาวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2507 ที่ตำบลแชะ อำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา เป็นบุตรของนายประวัติ-นางสุ้น อัตถาวงศ์ และเป็นน้องชายของนายสัมภาษณ์ อัตถาวงศ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา และพี่ชายนาย ชนะศักดิ์ อัตถาวงศ์​ ที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค)
การศึกษา

มัธยมต้นจากโรงเรียนครบุรี (มศ.5)  โรงเรียนสุราษฎร์ธานี
ปริญญาตรี ศิลปศาสตร์บัณฑิต (รัฐศาสตร์) มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ปริญญาโท ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ปริญญาเอก สาขายุทธศาสตร์การพัฒนา คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
การอบรม

หลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง การเสริมสร้างสังคมสันติสุข รุ่นที่ 8 สำนักสันติวิธีและธรรมาภิบาล สถาบันพระปกเกล้า (4 ส 8)
หลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง การเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยสำหรับนักบริหารระดับสูง รุ่นที่ 25 (ปปร.25)  วิทยาลัยการเมืองการปกครอง สถาบันพระปกเกล้า
โครงการพัฒนาเครือข่ายและศักยภาพของผู้บริหารระดับสูงของกระทรวงการอุดมศึกษาวิทยาศาสตร์วิจัย และนวัตกรรม (หลักสูตร WiNS) รุ่นที่ 2  กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
หลักสูตรนักบริหารด้านสิทธิมนุษยชน ระดับสูง (บสส.) รุ่นที่ 1 สถาบันพัฒนาสิทธิมนุษยชน กรมคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพ กระทรวงยุติธรรม
การทำงาน

นายสุภรณ์ อัตถาวงศ์ เริ่มทำงานที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เป็นเจ้าหน้าที่กองหนังสือเดินทาง กระทรวงการต่างประเทศ และใช้เวลาว่างเป็นผู้ช่วยผู้ดำเนินงานสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (พล.อ.อ.สิทธิ เศวตศิลา) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครราชสีมา พรรคกิจสังคม , เป็นผู้ช่วยทำงานให้เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม , เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ , รองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง ต่อมาจึงได้ย้ายติดตามนายมนตรี ด่านไพบูลย์ มาสังกัดพรรคความหวังใหม่ หลังจากนั้นได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าอาสาสมัครรณรงค์เลือกตั้งของพรรคความหวังใหม่ ในปี พ.ศ. 2538 และลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส. ครั้งแรกที่จังหวัดนครราชสีมา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในปี พ.ศ. 2539 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
การเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2544 นายสุภรณ์ฯ ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในสังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับการเลือกตั้งเป็น ส.ส. ครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549 และในปี พ.ศ. 2555 ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 ได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 74
ในปี พ.ศ. 2561 นายสุภรณ์ฯ ได้ย้ายเข้ามาร่วมงานกับพรรคพลังประชารัฐ ลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดนครราชสีมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ภายหลังจึงได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำนายกรัฐมนตรี และได้รับมอบหมายให้กำกับดูแลการแก้ไขปัญหาสลากกินแบ่งรัฐบาลที่มีราคาแพง
ในปี พ.ศ. 2565 ได้ลาออกจากพรรคพลังประชารัฐ และเข้าร่วมพรรครวมไทยสร้างชาติ กระทั่งในเดือนเมษายนของปีเดียวกัน ได้ลาออกจากตำแหน่งผู้ช่วยรัฐมนตรีฯ และยุติบทบาทในพรรครวมไทยสร้างชาติ เนื่องจากกรณีคลิปเสียงเกี่ยวกับการจัดผลประโยชน์ในโควต้าสลากกินแบ่งรัฐบาล กระทั่งวันพุธที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2565 นายเสกสกลฯ ได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติอย่างเป็นทางการต่อ คณะกรรมการการเลือกตั้ง ต่อมาในวันเสาร์ที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 นายเสกสกลฯ ได้รับเลือกตั้งเป็นหัวหน้าพรรคเทิดไท ก่อนจะลาออกจากสมาชิกพรรคเมื่อวันศุกร์ที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ทำให้ต้องพ้นจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคไปโดยปริยาย และกลับเข้าร่วมเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติอีกครั้ง ในวันจันทร์ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2566 ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี ต่อมาวันจันทร์ที่ 3 ตุลาคม 2566 ได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติต่อนายทะเบียนพรรคการเมืองทำให้พ้นจากตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคโดยให้มีผลทันที
การร่วมชุมนุมทางการเมือง

นายสุภรณ์ฯ เข้าร่วมชุมนุมทางการเมืองกับกลุ่ม นปช. ได้ขึ้นปราศรัยบนเวทีและร้องเพลง"กตัญญู ทักษิณ" จนกระทั่งรัฐบาลสั่งการปฏิบัติการณ์กระชับวงล้อมในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 และแกนนำ นปช. ประกาศสลายการชุมนุมไปเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ที่สี่แยกราชประสงค์ นายสุภรณ์ฯ ได้ส่งตัวแทนชี้แจงว่าจะเข้ามอบตัวต่อ ศอฉ. หลังจากยกเลิกเคอร์ฟิว จากนั้นก็หายตัวไปและไม่ติดต่อกลับมาอีก แหล่งข่าวจำนวนหนึ่งอ้างว่านายสุภรณ์ฯ ไปหลบซ่อนตัวในประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งก็ไม่มีหลักฐานยืนยันแต่ประการใด
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
จักรวรรดิญี่ปุ่น

จักรวรรดิญี่ปุ่น หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ มหาจักรวรรดิญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 大日本帝国; โรมาจิ: Dai Nippon Teikoku) เป็นจักรวรรดิที่อยู่ทางตะวันออกที่สุดและเป็นหนึ่งในมหาอำนาจของโลก ในคริสต์ศตวรรษที่ 19-20 สถาปนาขึ้นภายหลังจากการปฏิรูปเมจิ เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2411 และสิ้นสุดลงเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 ภายหลังจักรวรรดิญี่ปุ่นพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สอง
ในยุคนี้อุตสาหกรรมมากมายเกิดขึ้นในญี่ปุ่นอย่างรวดเร็ว รวมถึงแสนยานุภาพทางการทหาร ภายใต้หลักการ ฟุโกะกุ เคียวเฮ (ญี่ปุ่น: 富国強兵; โรมาจิ: ประเทศมั่งคั่ง การทหารเข้มแข็ง) ซึ่งนำไปสู่การเป็นมหาอำนาจใหม่ของโลก ท้ายสุดคือการเข้าร่วมกับฝ่ายอักษะในสงครามโลกครั้งที่สอง และสามารถพิชิตภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกได้ทั้งหมด นั่นเองทำให้ในปี พ.ศ. 2485 ถือเป็นจุดสูงสุดของจักรวรรดิญี่ปุ่น ที่มีอาณาเขตไพศาลถึง 7,400,000 ตารางกิโลเมตร
ภายหลังความสำเร็จทางการทหารในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองและสงครามแปซิฟิก จักรวรรดิญี่ปุ่นเริ่มประสบกับความปราชัยในหลายๆสมรภูมิทางมหาสมุทรแปซิฟิก รวมทั้งการการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโระชิมะและนางาซะกิ นั่นเองทำให้จักรวรรดิญี่ปุ่น ยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2488 ในห้วงเวลาที่ฝ่ายสัมพันธมิตรนำโดยสหรัฐอเมริกาเข้าควบคุมญี่ปุ่น มีการร่างรัฐธรรมนูญใหม่ซึ่งมีสหรัฐอเมริกาเป็นส่วนร่วม รัฐธรรมนูญใหม่มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 ซึ่งถือเป็นการสิ้นสุดของจักรวรรดิญี่ปุ่น
ศัพท์มูลวิทยา

แม้ว่าเรามักจะเรียกประเทศนี้ว่า จักรวรรดิญี่ปุ่น แต่เมื่อแปลความหมายตามตัวอักษรแล้ว จะแปลได้อย่างตรงตัวว่า "มหาจักรวรรดิญี่ปุ่น" (ไดนิปปง เทโกะกุ) โดยที่
ได (大) "มหา"
นิปปง (日本) "ญี่ปุ่น"
เทโกะกุ (帝国) "จักรวรรดิ"
นอกจากนี้เรายังเรียกจักรวรรดิญี่ปุ่นนี้ว่า จักรวรรดิแห่งพระอาทิตย์ ซึ่งเมื่อเจาะลึกลงไปในตัวอักษรคันจิของคำว่า นิปปง จะพบว่า อักษร 日 นั้นหมายถึง "พระอาทิตย์" และอักษร 本 หมายถึง "ต้นกำเนิด" ดังนั้น ไดนิปปง เทโกะกุ จึงมีความหมายได้อีกอย่างว่า "มหาจักรวรรดิอันก่อกำเนิดจากพระอาทิตย์" บางครั้งสามารถเรียกว่า จักรวรรดิอาทิตย์อุทัย อีกด้วย
ประวัติ > สงครามโบชิน

บทความหลัก: สงครามโบชิน
(ญี่ปุ่น: สงครามโบชิน; โรมาจิ: 戊辰戦争; ทับศัพท์: โบชินเซ็นโซ) ได้เริ่มต่อสู้ระหว่างเดือนมกราคม ค.ศ. 1868 และพฤษภาคม ค.ศ. 1869 การเป็นพันธมิตรของซามูไรจากทางใต้และทางตะวันตกและตอนนี้ขุนนางของราชสำนักได้ประกันความร่วมมือของจักรพรรดิเมจิที่ยังทรงเยาว์วัยที่ทรงสั่งให้ยกเลิกและล้มล้างระบอบโชกุนโทกูงาวะที่ปกครองญี่ปุ่นมาเกือบ 200 ปี
โชกุนโทกูงาวะ โยชิโนบุได้เริ่มเปิดฉากการโจมตีทางทหารเพื่อยึดราชสำนักของสมเด็จพระจักรพรรดิที่กรุงเกียวโต 
อย่างไรก็ตามความได้เปรียบและกระแสความนิยมจากชาวญี่ปุ่นก็หันไปหากลุ่มจักรพรรดิที่มีขนาดเล็กกว่าแต่ค่อนข้างทันสมัย และเต็มไปด้วยกลุ่ม ไดเมียว ที่แปรพักตร์ไปเข้าข้างฝ่ายฟื้นฟูพระราชอำนาจจักรพรรดิ ในยุทธการโทบะ–ฟูชิมิเป็นชัยชนะที่เด็ดขาดของฝ่ายนิยมจักรพรรดิที่ประกอบไปด้วยกำลังผสมจากแคว้นโชชู แคว้นซัตสึมะและแคว้นโทซะ ที่เอาชนะกองทัพของผู้นิยมระบอบโชกุนโทกูงาวะลงได้ 
การต่อสู้แบบต่อเนื่องถูกต่อสู้ระหว่างฝ่ายจักรพรรดิและฝ่ายโชกุน; จนในที่สุดกองทัพฝ่ายโชกุนที่ยังหลงเหลืออยู่ได้ยอมจำนนต่อกองกำลังของสมเด็จพระจักรพรรดิและหลังจากนั้นโชกุนโยชิโนะบุก็ขอยอมจำนนโดยการส่วนตัว เขาถูกปลดออกจากอำนาจทั้งหมดโดยสมเด็จพระจักรพรรดิเมจิและขณะเดียวกันชาวญี่ปุ่นส่วนใหญ่ได้ให้การยอมรับการปกครองของจักรพรรดิเท่ากับการฟื้นฟูระบอบจักรพรรดิได้สมบูรณ์แล้ว
รัชกาลเมจิ (ค.ศ. 1868–1912)

บทความหลัก: ยุคเมจิ และ การฟื้นฟูเมจิ
รัชกาลเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) > การฟื้นฟูเมจิ (การฟื้นฟูพระราชอำนาจ)

หลังสิ้นสุดสงครามโบชิน กลุ่มพันธมิตรที่นิยมระบอบจักรพรรดิ แคว้นโชชูและแคว้นซัตสึมะผนึกกำลังกันล้มล้างระบอบโชกุนแห่งรัฐบาลเอโดะและระบบซามูไรลง เป็นการสิ้นสุดระบอบโชกุนในที่สุด ขณะเดียวกันได้มีการฟื้นฟูอำนาจของสถาบันกษัตริย์ (Taisei Hōkan) หรือการถวายพระราชอำนาจคืนแก่พระจักรพรรดิ จักรพรรดิเมจิได้ทรงย้ายเมืองหลวงจากเกียวโตไปยังเอโดะแล้วเปลี่ยนชื่อเป็นโตเกียว
บทบัญญัติสัตยาธิษฐาน ได้รับการเปิดเผยต่อสาธารณชนในการครองราชย์ของจักรพรรดิเมจิแห่งญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1868 คำสาบานได้ระบุจุดมุ่งหมายหลักและแนวทางการปฏิบัติที่จะต้องปฏิบัติตามในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิเมจิซึ่งเป็นเวทีทางกฎหมายเพื่อการพัฒนาประเทศให้ทันสมัยแบบชาติตะวันตกของญี่ปุ่น
รัฐบาลใหม่ได้ยกเลิกระบอบศักดินาสวามิภักดิ์และมีการรวมศูนย์อำนาจไว้ในกรุงโตเกียว มีการสถาปนาสภานิติบัญญัติในสมเด็จพระจักรพรรดิขึ้นมาตามแบบอย่างของรัฐสภาอังกฤษ อันประกอบด้วยสภาขุนนาง (สภาสูง) และสภาผู้แทนราษฎร (สภาล่าง) อย่างไรก็ตาม แม้จะมีการเลือกตั้ง แต่ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นระบอบประชาธิปไตยได้ เนื่องจากอำนาจและอิทธิพลทางการเมืองส่วนใหญ่อยู่ที่เหล่าขุนนางในสภาสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคณะเก็นโรเป็นกลุ่มบุคคลที่มีอิทธิพลที่สุดในระบบการเมือง
รัชกาลเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) > การพัฒนาชาติแบบตะวันตก

ญี่ปุ่นได้เริ่มส่งบุคคลากรไปเรียนรู้ศึกษาดูงานชาติตะวันตก โดยแต่งตั้งคณะทูตอิวาคูระในปี ค.ศ. 1871 คณะทูตดังกล่าวมีหน้าที่ภารกิจเดินทางไปทั่วโลกเพื่อเจรจาแก้ไขยกเลิกสนธิสัญญาที่ไม่เท่าเทียมกัน กับประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศในยุโรปที่ญี่ปุ่นเคยถูกบังคับให้ทำในช่วงรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะและเพื่อรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับระบบเศรษฐกิจและสังคมตะวันตกเพื่อนำกลับมาพัฒนาประเทศญี่ปุ่น
นักเขียนที่มีชื่อเสียงหลายคนภายใต้การคุกคามอย่างต่อเนื่องของการลอบสังหารจากศัตรูทางการเมืองของพวกเขา ได้มีอิทธิพลในการชนะการสนับสนุนให้ญี่ปุ่นพัฒนาเดินตามแบบตะวันตก นักเขียนหนึ่งคนคือ ฟูกูซาวะ ยูกิจิ ซึ่งมีผลงานรวมถึง "เงื่อนไขในตะวันตก" "ดัตสึอะรน" และ "โครงร่างของทฤษฎีอารยธรรม" ซึ่งมีรายละเอียดของสังคมตะวันตกและปรัชญาของเขาเอง ในช่วงเวลาการฟื้นฟูเมจิ อำนาจทางทหารและเศรษฐกิจได้รับการเน้นย้ำ ความแข็งแกร่งทางทหารกลายเป็นเครื่องมือในการพัฒนาประเทศและความมั่นคง จักรวรรดิญี่ปุ่นกลายเป็นประเทศที่ไม่ใช่ตะวันตกเพียงมหาอำนาจของโลกและเป็นกำลังสำคัญในเอเชียตะวันออกในเวลาประมาณ 25 ปีอันเป็นผลมาจากอุตสาหกรรมและการพัฒนาเศรษฐกิจ
ความเป็นตะวันตกแบบฉับพลันเมื่อมีการนำมาใช้จะเปลี่ยนไปเกือบทุกด้านของสังคมญี่ปุ่นตั้งแต่ การทหาร, อาวุธ, ศิลปะ, การศึกษา, มารยาท, แฟชั่น, สุขภาพ, ความยุติธรรม, การเมือง, ภาษา ฯลฯ รัฐบาลญี่ปุ่นส่งนักเรียนไปยังประเทศตะวันตกเพื่อสังเกตและเรียนรู้การปฏิบัติของพวกเขาและจ้างที่ปรึกษาต่างประเทศ" ในหลายสาขาเพื่อมาญี่ปุ่นเพื่อให้ความรู้แก่ประชาชน ตัวอย่างเช่นระบบการพิจารณาคดีและรัฐธรรมนูญมีการจำลองในส่วนของปรัสเซียเป็นส่วนใหญ่
รัชกาลเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) > การพัฒนาชาติแบบตะวันตก > การปฏิรูปการเมือง

บทความหลัก: รัฐธรรมนูญเมจิ
แนวคิดของรัฐธรรมนูญที่เป็นลายลักษณ์อักษรนั้นเป็นหัวข้อถกเถียงกันอย่างรุนแรงทั้งภายในและภายนอกรัฐบาลตั้งแต่เริ่มต้นรัฐบาลเมจิ การร่างรัฐธรรมนูญสมัยเมจินั้นไม่ได้เป็นการเรียกร้องจากเบื้องต่ำหรือชนชั้นสามัญขึ้นมา แต่เป็นการเรียกร้องของหมู่ปัญญาชน ซึ่งจัดเป็นชนชั้นสูงในสังคมญี่ปุ่น ขณะเดียวกันเจตจำนงของการฟื้นฟูพระราชอำนาจสมัยเมจิตือ การสร้างอำนาจสมบูรณาญาสิทธิราชขององค์จักรพรรดิขึ้นมาปกครองประเทศ แนวความคิดของอำนาจอธิปไตยของปวงชนแบบระบอบตะวันตกจึงดูขัดกันกับอำนาจอธิปไตยขององค์จักรพรรดิแบบญี่ปุ่น
รัฐธรรมนูญได้ถูกยอมรับความจำเป็นในการเปลี่ยนแปลงและความทันสมัยหลังจากยกเลิกตำแหน่งระบบโชกุนแล้ว:
พวกเรา,ผู้สืบทอดบัลลังก์ที่เจริญรุ่งเรืองจากบรรพชนรุ่นก่อนของเรา, ทำการอย่างนอบน้อมและสาบานกับผู้ก่อตั้งจักรวรรดิของบ้านเกิดของเราและแก่บรรพบุรุษของเราคนอื่น ๆ, ในการดำเนินนโยบายที่ยิ่งใหญ่นั้นครอบคลุมทั้งสวรรค์และโลก, เราจะยังคงรักษาและทะนุบำรุงรัฐบาลในรูปแบบโบราณ... ในการพิจารณาแนวโน้มความก้าวหน้าของการดำเนินการของมนุษย์และควบคู่ไปกับความก้าวหน้าของอารยธรรม, เราเห็นว่าสมควรเพื่อให้ความกระจ่างและชัดเจนต่อคำแนะนำที่ผู้ก่อตั้งจักรวรรดิของบ้านเกิดของเราและผู้ก่อตั้งบรรพบุรุษคนอื่นของเรากำหนดไว้เพื่อสร้างกฎหมายพื้นฐาน...
จักรวรรดิแบบตะวันตกได้ถูกก่อตั้งขึ้น, ใช้ชื่อว่า จักรวรรดิญี่ปุ่น โดยนิตินัย, หลังการลงพระปรมาภิไธยบังคับใช้ รัฐธรรมนูญแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น รัฐธรรมนูญดำเนินโครงสร้างทางการเมืองของจักรวรรดิอย่างเป็นทางการและให้อำนาจและหน้าที่ความรับผิดชอบมากมายแก่องค์จักรพรรดิ
ในปี ค.ศ. 1890, สภาไดเอท ก่อตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองต่อรัฐธรรมนูญเมจิ สภาประกอบด้วย สภาผู้แทนราษฎรและสภาขุนนางญี่ปุ่น ทั้งสองสภาเปิดที่นั่งสำหรับชาวอาณานิคมเช่นเดียวกับชาวญี่ปุ่น สภาไดเอทของจักรพรรดิยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่ง ค.ศ. 1947
รัชกาลเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) > การพัฒนาชาติแบบตะวันตก > พัฒนาการด้านการทหาร

จากปี 1867 ญี่ปุ่นได้มีนโยบายให้กองทัพทหารต่างๆ ของญี่ปุ่นช่วยเหลือกองทัพญี่ปุ่นปฏิรูประบบให้ทันสมัย ภารกิจทางไปศึกษาดูงานด้านการทหารในต่างประเทศครั้งแรกในญี่ปุ่นจัดขึ้นที่ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1867
ในปี ค.ศ. 1871 นักการเมืองชื่อดังอิวาคูระ โทโมะมิและโอกูโบะ โทชิมิจิ นำองค์กรของกองทัพแห่งชาติที่ประกอบไปด้วยซามูไรที่แข็งแกร่ง 10,000 คน เริ่มฝึกและเรียนรู้ระบบการทหารแบบตะวันตก โอกูโบะยังเป็นซามูไรแห่งแคว้นซัตสึมะและเขาเป็นหนึ่งใน สามขุนนางผู้ยิ่งใหญ่แห่งการฟื้นฟูและเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งหลักของญี่ปุ่นสมัยใหม่ ในปี ค.ศ. 1873, รัฐบาลของจักรวรรดิเสนอถึงการแต่งตั้งตำแหน่งราชการใหม่หรือ รัฐมนตรีว่าการสงคราม โดยมีเจ้าชายยามางาตะ อาริโตโมะทรงเป็นผู้บุกเบิกเพื่อจัดทัพกองทัพญี่ปุ่น ดังนั้นยามางาตะจึงโน้มน้าวรัฐบาลและตรากฎหมายการเกณฑ์ทหารในปี 1873 ซึ่งจัดตั้งกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นขึ้นใหม่ กฎหมายจัดตั้งการรับราชการทหารสำหรับผู้ชายทุกชนชั้นเป็นระยะเวลา 3 ปีและเพิ่มอีก 4 ปีในสถานะกำลังสำรอง ยามางาตะได้ปรับปรุงและสร้างแบบจำลองใหม่โดยยึดตามแบบจากกองทัพปรัสเซีย 
เจ้าชายยามางาตะยังทรงเป็นจอมพลในกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นและทรงดำตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นถึงสองสมัย ทรงเป็นหนึ่งในสถาปนิกหลักของฐานทัพทหารและการเมืองของญี่ปุ่นยุคแรกและถือได้ว่าทรงเป็น "พระบิดาแห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น" และลัทธิทหารนิยมญี่ปุ่น
ด้านกองทัพเรือ กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1869 ในช่วงทศวรรษที่ 1870 และ 1880 กองทัพเรือญี่ปุ่นยังคงเป็นกองกำลังป้องกันชายฝั่งทะเลแม้ว่ารัฐบาลเมจิจะยังคงปรับปรุงให้ทันสมัยอยู่เสมอ ในปี ค.ศ. 1870 ขณะที่ญี่ปุ่นยึดถือแบบอย่างกองทัพบกตามแบบกองทัพปรัสเซีย ส่วนกองทัพเรือญี่ปุ่นเลือกที่จะยึดแบบอย่างตามกองทัพเรืออังกฤษ ได้มีการออกพระราชกฤษฎีการะบุว่ากองทัพเรืออังกฤษควรเป็นแบบอย่างในการพัฒนาและภารกิจเรืออังกฤษครั้งที่สองไปญี่ปุ่น, ภารกิจดักลาส (1873-79) มีที่ปรึกษาจากอังกฤษคือ อาร์ชิบัลด์ ลูเซียสดักลาสช่วยวางรากฐานการฝึกอบรมเจ้าหน้าที่ทหารเรือและการศึกษาแก่กองทัพเรือญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก โดยมีโทโง เฮฮาจิโร ผู้ได้รับการศึกษาจากกองทัพเรือราชนาวีอังกฤษเป็นผู้บุกเบิกกิจการกองทัพเรือแห่งจักรวรรดิ ซึ่งโทโงถือเป็น "บิดาแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น" ในเวลาต่อมา
รัชกาลเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) > การล่าอาณานิคมและการแผ่ขยายอิทธิพลของญี่ปุ่น > เค้าโครงนโยบายล่าอาณานิคมของญี่ปุ่น

งานของเราก็คือ การทำสงครามเพื่อความถูกต้องและจรรโลงสิ่งที่ดีเพื่อว่าจะได้ไม่มีใครเกิดเสียใจอย่างสุดซึ้ง ในเมื่อญี่ปุ่นได้สามารถดำรงตำแหน่งฐานะที่สมควรแก่ความสามารถของตน ท่ามกลางประชาชาติทั้งหลายแห่งโลกเรานี้
สถาบันทหารของญี่ปุ่นในยุคเร่งสร้างชาติมีฐานอำนาจสูงมากในระบบการเมืองของประเทศ เป็นอิสระทั้งจากรัฐบาลและรัฐสภา แต่ขึ้นตรงต่อองค์จักรพรรดิ์เท่านั้น นับเป็นรูปแบบของพัฒนาการทหารของญี่ปุ่นสมัยเมจิ ญี่ปุ่นได้ถือว่าการกระทำของชาติตะวันตกเป็นบรรทัดฐานของการดำเนินการพัฒนาประเทศ การที่ประเทศตะวันตกถือนโยบายจักรวรรดินิยมโดยการล่าอาณานิคมเป็นสิ่งที่ถูกต้องเป็นสากลจึงทำให้ญี่ปุ่นเชื่อในความชอบธรรมของตนที่จะดำเนินการขยายอำนาจพร้อมที่จะรุกรานประเทศอื่น