stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิเคโก

จักรพรรดิเคโก (ญี่ปุ่น: 景行天皇; โรมาจิ: Keikō-tennō) มีอีกพระนามว่า โอตาราชิฮิโกะ-โอชิโรวาเกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ (ญี่ปุ่น: 大足彦忍代別天皇; โรมาจิ: Ōtarashihiko-oshirowake no Sumeramikoto) และ โอตาราชิฮิโกะ-โอชิโรวาเกะ โนะ มิโกโตะ (ญี่ปุ่น: 大帯日子淤斯呂和氣天皇; โรมาจิ: Ōtarashihiko-oshirowake no Mikoto) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 12 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ทั้งโคจิกิและนิฮงโชกิ (เรียกรวมเป็น คิกิ) บันทึกเหตุการณ์ที่อ้างว่าเกิดขึ้นในรัชสมัยเคโก จักรพรรดิเคโกได้รับการบันทึกว่าเป็นจักรพรรดิที่มีรูปร่างสูงใหญ่และมีครอบครัวใหญ่โตมาก ในรัชสมัยของพระองค์มีความพยายามขยายดินแดนด้วยการเข้าพิชิตชนเผ่าท้องถิ่น พระองค์มีพระราชโอรสที่สำคัญยิ่งมากพระองค์หนึ่งนามว่า "เจ้าชายโอซุ" (ยามาโตะ ทาเกรุ) ผู้ครอบครองคูซานางิตอนสิ้นพระชนม์ ภายหลังจึงย้ายสมบัตินี้ไปที่ศาลเจ้าอัตสึตะ และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของไตรราชกกุธภัณฑ์ มีความเป็นไปได้ว่าเคโกทรงมีพระชนมชีพหรือครองราชย์ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 มากกว่าคริสต์ศตวรรษที่ 1 แต่จำต้องใช้ข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อยืนยันมุมมองนี้
ตามธรรมเนียม รัชสมัยของเคโกถือกันว่าอยู่ระหว่าง ค.ศ. 71 ถึง 130 ในช่วงนั้น พระองค์เป็นพระราชบิดาของพระราชโอรสธิดาอย่างน้อย 80 พระองค์กับพระมเหสีหลัก (จักรพรรดินี) 2 พระองค์ และพระมเหสีอีก 9 พระองค์ พระราชโอรสองค์หนึ่งขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไปหลังเคโกสวรรคตใน ค.ศ. 130
เรื่องเล่าตามตำนาน

คิกิ หรือ พระราชพงศาวดารญี่ปุ่น บันทึกว่าเคโกเสด็จพระราชสมภพเมื่อประมาณ 13 ปีก่อน ค.ศ. และได้รับพระราชทานนามว่า "โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะ" พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ในจักรพรรดิซูอินิงกับ "ฮิบาซุ-ฮิเมะ [ja]" พระมเหสีองค์ที่สอง โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะ ถูกอ้างว่าได้รับเลือกเป็นมกุฎราชกุมารแทนพระเชษฐาของพระองค์ด้วยคำถามทั่วไปเกี่ยวกับสิ่งที่ทั้งสองปรารถนา โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะตอบว่า "จักรวรรดิ" ในขณะที่พระเชษฐาตอบว่า "ธนูและลูกศร" หลังพระราชบิดาสวรรคต โอตาราชิฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะจึงขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 71
โคจิกิและนิฮงโชกิบันทึกเรื่องราวคราวขยายอาณาเขตในรัชสมัยของจักรพรรดิเคโกต่างกัน โดยโคจิกิระบุว่า จักรพรรดิส่ง"เจ้าชายโอซุ" (ยามาโตะ ทาเกรุ) พระราชโอรสไปที่คีวชูเพื่อเข้าพิชิตชนเผ่าท้องถิ่น ส่วนนิฮงโชกิบันทึกว่าพระองค์เสด็จไปด้วยตนเองและเอาชนะชนเผ่าท้องถิ่นได้ สองข้อมูลยอมรับว่าภายหลังเคโกส่งยามาโตะ ทาเกรุไปที่แคว้นอิซูโมะ และแคว้นตะวันออกเพื่อเข้าพิชิตพื้นที่และขยายดินแดน ตามธรรมเนียม ยามาโตะ ทาเกรุสวรรคตในปีที่ 43 ของรัชสมัยจักรพรรดิเคโก (ญี่ปุ่น: 景行天皇四十三年) ทรัพย์สมบัติของเจ้าชายผู้สวรรคตถูกเก็บรวบรวมไว้พร้อมกับดาบคูซานางิ และมเหสีม่ายของพระองค์อุทิศบูชาดวงวิญญาณของพระองค์ในศาลเจ้าที่บ้านของพระนาง ต่อมา ของตกทอดและดาบศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ถูกย้ายมาประดิษฐานไปยังพื้นที่ปัจจุบันคือศาลเจ้าอัตสึตะ
จักรพรรดิเคโกได้รับการบันทึกว่ามีความสูงถึง 10 ฟุต 2 นิ้ว (310 เซนติเมตร) โดยมีพระราชโอรสธิดาจากพระมเหสีหลายพระองค์รวมอย่างน้อย 80 พระองค์ หากได้รับการยืนยัน ข้ออ้างนี้จะทำให้พระองค์อยู่ในประเภทภาวะยักษ์ แม้ว่ามีแนวโน้มว่าจะเกินจริง เช่นเดียวกับแง่มุมอื่น ๆ ก็ตาม นอกจากยามาโตะ ทาเกรุแล้ว มีพระราชโอรสธิดาอย่างน้อยสามพระองค์เป็นบรรพบุรุษของตระกูลสำคัญ ตามธรรมเนียม จักรพรรดิเคโกสวรรคตใน ค.ศ. 130 ด้วยพระชนมพรรษา 143 พรรษา และเจ้าชาย วากาตาราชิฮิโกะ พระราชโอรส ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไปในปีถัดมา
ข้อมูลเท่าที่มีอยู่

นักประวัติศาสตร์จัดให้จักรพรรดิเคโกเป็น "จักรพรรดิในตำนาน" เนื่องจากมีข้อมูลสำหรับการตรวจสอบและศึกษาเพิ่มเติมไม่เพียงพอ พระนามเคโก-เท็นโนได้รับการระบุหลังสวรรคตโดยคนรุ่นหลัง มีความเป็นไปได้ว่ารัชสมัยของเคโกอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 มากกว่าคริสต์ศตวรรษที่ 1 ช่วงเวลานี้ตรงกับช่วงเค็นโตชิที่มีการเข้าเฝ้าจักรพรรดิถัง จำเป็นต้องมีหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อสรุปเรื่องใดก็ตาม เคโกก็เป็นที่รู้จักในเรื่องพระชนมายุเกินจริงเช่นเดียวกับพระราชบิดาของพระองค์ ซึ่งไม่น่าจะเป็นข้อเท็จจริง การครองราชย์ติดต่อกันของจักรพรรดิเริ่มมีการรวบรวมในคริสต์ศตวรรษที่ 8 และเชื่อกันว่ามีการ "เติมเต็ม" ช่องว่างพระชนมายุ เนื่องจากมีส่วนที่ขาดไปจำนวนมาก
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

กล่าวกันว่าจักรพรรดิเคโกมีครอบครัวใหญ่โตมาก ประกอบด้วยพระมเหสั 2 พระองค์ พระสนม 9 พระองค์ และพระราชโอรสธิดามากกว่า 80 พระองค์ (ซึ่ง 51 พระองค์ระบุไว้ที่นี่) อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ในปัจจุบันยังคงเป็นที่สงสัยและถกเถียงกันว่าตัวเลขเหล่านี้เป็นจำนวนที่ระบุไว้ตามความเป็นจริงหรือไม่
อ่านเพิ่ม

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Chamberlain, Basil Hall. (1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on April 12, May 10, and June 21, 1882; reprinted, May, 1919.  OCLC 1882339
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
__________. (1953). Studies in Shinto and Shrines.[ลิงก์เสีย] Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 470294859
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิเคโก |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิซูอินิง |  |   จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น  (ค.ศ. 70 - ค.ศ. 130) |  | จักรพรรดิเซมุ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
ที่

ภาพวาดของช่างฝีมือทำ ที่ พ.ศ. 2440
ที่ (พม่า: ထီး; เอ็มแอลซีทีเอส: hti:, ออกเสียง: [tʰí]; มอญ: ဍိုၚ်, ออกเสียง: [daŋ]; ไทใหญ่: ထီး, ออกเสียง: [tʰi˦]) ในภาษาพม่าหมายถึงฉัตรหรือร่ม เป็นชื่อเครื่องประดับยอดบนสุดของเจดีย์พม่า อันเป็นสัญลักษณ์มงคลในศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู
เครื่องราชกกุธภัณฑ์

ในพม่าก่อนช่วงอาณานิคม ที่ เป็นตัวบ่งชี้สถานะทางสังคมและใช้โดยผู้ที่ได้รับอนุญาตอย่างชัดเจนเท่านั้น ฉัตรขาว (ที่พยูดอ, ထီးဖြူတော်) เป็นหนึ่งในห้าเครื่องราชกกุธภัณฑ์พิธีราชาภิเษก (มี่น-มเยาะดะซา, မင်းမြောက်တန်ဆာ)
การใช้และครอบครองฉัตรขาวนั้นจำกัดไว้เฉพาะกษัตริย์และพระอัครมเหสีเท่านั้น ในขณะที่ข้าราชการระดับสูง (วูน, ဝန်) และเจ้าชาย (รวมทั้งมกุฎราชกุมารหรือพระมหาอุปราช) ครอบครองฉัตรสีทอง และเจ้าหน้าที่ระดับล่างครอบครองฉัตรสีแดงถ้ามี
ฉัตรขาวเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจอธิปไตย การใช้ฉัตรขาวโดยบุคคลอื่นที่ไม่ใช่กษัตริย์และพระอัครมเหสีถือเป็นการประกาศกบฏ โดยมีโทษประหารชีวิตทันที เมื่อกษัตริย์สวรรคตจะมีการหักฉัตรขาวที่ทรงครอบครอง ฉัตรขาวยังได้รับอนุญาตให้ใช้ในทางศาสนาด้วย เช่น เดิมพระมหามัยมุนีมีฉัตรขาวบังไว้
ฉัตรประดับทั้งด้านในและด้านนอกด้วยรูปเหล่าชาวสรรค์จากทอง แผ่นทองคำบาง ๆ ที่คล้ายใบโพประดับไว้ด้านบน และด้ามจับทองคำประดับด้วยไข่มุก เพชร ทับทิม มรกต ปะการัง และเครื่องประดับแวววาว ฉัตรที่กษัตริย์ใช้ทรงช้างหรือทรงรถม้าเรียกว่า ยีนที่
จำนวนฉัตรที่ครอบครองยังเป็นเครื่องบ่งชี้สถานะทางสังคม เนื่องจากฉัตรเหล่านี้ถูกแสดงในระหว่างขบวนแห่ในที่สาธารณะ และนำไปประดับไว้ในสถานที่สำคัญ ๆ ในพระราชวัง กษัตริย์มีฉัตรขาวเก้าองค์ มกุฎราชกุมารมีฉัตรทองแปดคัน รัฐบุรุษผู้มีชื่อเสียงและแม่ทัพมีฉัตรทองหลายคัน ตามที่พระราชทานจากจำนวนความสำเร็จหรือเป็นที่นับถือของกษัตริย์ ช้างเผือกหลวง (ซีน-พยูดอ, ဆင်ဖြူတော်) ได้รับฉัตรหกคัน คือฉัตรขาวสองคันและฉัตรทองสี่คัน
ชเวโบนนิด้าน เป็นบทความเรื่องของพระราชวัง อธิบายฉัตรของราชวงศ์ 11 ประเภทและเทพารักษ์หญิงที่เกี่ยวข้อง (นะตะมี่, နတ်သ္မီး) ซึ่งคอยพิทักษ์ฉัตรเหล่านี้
บนเจดีย์

อาจกล่าวได้ว่า ที่ เป็นลักษณะเด่นหลักของเจดีย์พม่า เนื่องจากมีความโดดเด่นมากกว่าเจดีย์ในศรีลังกา ลาว และไทย ที่มักไม่มีการประดับฉัตรบนยอดเจดีย์ ส่วนปลายของ ที่ ซึ่งประดับด้วยอัญมณีมีค่า เรียกว่า เซนพู่ดอ (စိန်ဖူးတော်) ที่ มักพบบนเจดีย์ที่สร้างโดยกลุ่มชาติพันธุ์ทั้งสี่กลุ่มของประเทศพม่า ได้แก่ มอญ พม่า ยะไข่ และไทใหญ่
ที่ ถือเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของเจดีย์ จึงมีพิธีพิเศษเมื่อมีการประดับ เรียกว่า ที่ทิน-ปแว (ထီးတင်ပွဲ)
ที่ มักประดับบนยอดเจดีย์และแขวนพร้อมระฆังจำนวนมาก ที่ บนเจดีย์สำคัญมักทำด้วยทองหรือเงินทั้งหมด ระฆังใช้เพื่อดึงดูดเหล่าเทวดา ที่สถิตบนเขาพระสุเมรุและในดาวดึงส์
บนเจดีย์ > ตัวอย่าง

ที่ บนวิหารในพุกามและมเยาะอู้ ซึ่งเป็นขุมทรัพย์ทางโบราณคดีสองแห่งของประเทศพม่าล้วนทำด้วยหิน ในขณะที่เจดีย์ที่นั่นและที่อื่น ๆ ทั่วพม่าทำด้วยโลหะ มักใช้เป็นเหล็กหรือเหล็กกล้าชุบทอง จากนั้นตกแต่งด้วยทอง ทองชุบและระฆังสัมฤทธิ์ (ခေါင်းလောင်း) ตามด้วยเครื่องประดับที่ได้รับบริจาคจากผู้ศรัทธา
ที่ บนยอดเจดีย์ชเวดากอง เมืองย่างกุ้งสูงประมาณหนึ่งชั้นครึ่งและมีทองคำประมาณครึ่งตัน และประดับด้วยเพชรมากกว่า 5,500 เม็ด ทับทิม 2,300 เม็ด ไพลินและอัญมณีอื่น ๆ และระฆังทอง 4,000 ใบ ที่ คันเก่าซึ่งได้รับการถวายโดยพระเจ้ามินดงสามารถพบได้ที่บริเวณเจดีย์ เป็นงานเหล็กเคลือบทอง โดยแต่ละห่วงแขวนระฆังทองและเงินประดับอัญมณีมากมาย และมีราคาไม่ต่ำกว่า 50,000 ปอนด์อังกฤษ ถูกสร้างขึ้นโดยแรงงานที่สมัครใจ โดยใช้เงินและอัญมณีที่ได้รับบริจาค ใบพัดและแถบบนสุดประดับอย่างวิจิตรด้วยอัญมณีที่มาจากทุกภาคส่วนของพม่า
ร่มพะสิม

เมืองพะสิม เขตปากแม่น้ำอิรวดี ในพม่าตอนล่าง มีชื่อเสียงในเรื่องร่มผ้าฝ้ายสีสันสดใส ซึ่งเรียกว่า "ร่มพะสิม" (ပုသိမ်ထီး) เป็นงานหัตถกรรมพื้นบ้าน
คลังภาพ

ที่ คันเก่าของเจดีย์ชเวซี่โกน
ที่ บนยอดเจดีย์กุโตดอ
ที่ บนยอดเจดีย์โบตะทอง
ที่ บนยอดเจดีย์ซู่เล
ที่ บนยอดพระธาตุไจที่โย่
ร่มพะสิม
บรรณานุกรม

Nisbet, John (1901). Burma Under British Rule—and Before. Vol. 1. Archbald Constable & Company.
Scott, James George (1882). The Burman, His Life and Notions. London: Macmillan.
Scott, J. George (1900). Gazetteer of Upper Burma and the Shan States (PDF). Vol. 2. Superintendent, Government Printing.
ดูเพิ่ม

ฉัตร
ภาพวาดพม่าแสดงถึงฉัตรสีขาวที่ใช้เป็นเครื่องราชกกุธภัณฑ์
ที่ บนยอดเจดีย์ชเวดากอง
จักรพรรดินีโคเงียวกุ

จักรพรรดินีโคเงียวกุ (ญี่ปุ่น: 皇極天皇; โรมาจิ: Kōgyoku-tennō; ค.ศ. 594–661) หรือ จักรพรรดินีไซเม (ญี่ปุ่น: 斉明天皇; โรมาจิ: Saimei-tennō) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่น พระองค์เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 35 และ 37 ของประเทศญี่ปุ่น ตามลำดับการสืบทอดบัลลังก์
พระนางเป็นหนึ่งในสมเด็จพระจักรพรรดินีเพียงสองพระองค์ของญี่ปุ่นที่ได้ครองราชย์ถึงสองครั้ง (อีกพระองค์หนึ่งคือจักรพรรดินีโคเก็ง) พระนางครองราชย์ครั้งแรกเมื่อค.ศ. 686 เมื่อจักรพรรดิโจเม พระราชสวามีได้เสด็จสวรรคต พระนางครองราชย์สั้นๆเป็นเวลา 3 ปี จึงสละราชบัลลังก์ให้จักรพรรดิโคโตะกุ ผู้มีศักดิ์เป็นหลานอาของจักรพรรดิโจเม ต่อมาภายหลังจักรพรรดิโคโตะกุสวรรคต พระนางได้ครองราชย์เป็นครั้งที่สองเมื่อ ค.ศ. 645 จนเสด็จสรรคต พระราชบุตรองค์โตของพระองค์ ได้ขึ้นครองราชย์ต่อเป็น จักรพรรดิเท็นจิ
รายงานดั้งเดิม

ก่อนทำพิธีรองราชย์ที่ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระนามส่วนพระองค์คือ ทาการะ (ญี่ปุ่น: 宝; โรมาจิ: Takara) หลังดำรงตำแหน่งจักรพรรดินี จึงมีพระนามใหม่ว่า อาเมโตโยะ ทาการะ อิกาชิ ฮิตาราชิ ฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 天豐財重日足姬; โรมาจิ: Ametoyo Takara Ikashi Hitarashi hime'')
เจ้าหญิงทาการะ (ทาการะ โนะ มิโกะ) เป็นพระราชปนัดดาในจักรพรรดิบิดัตสึ
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ก่อนหน้า>  |  | จักรพรรดินีโคเงียวกุ>  |  | ถัดไป>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิโจเม |  |   จักรพรรดินีนาถแห่งญี่ปุ่น ครองราชย์ครั้งที่หนึ่ง    |  | จักรพรรดิโคโตกุ |
| จักรพรรดิโคโตกุ |  |   จักรพรรดินีนาถแห่งญี่ปุ่น ครองราชย์ครั้งที่สอง    |  | จักรพรรดิเท็นจิ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
จักรพรรดิโคโตกุ

จักรพรรดิโคโตกุ (ญี่ปุ่น: 孝徳天皇; โรมาจิ: Kōtoku-tennō; ค.ศ. 596 – 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 654) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 36 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม
รัชสมัยของพระองค์อยู่ในช่วง ค.ศ. 645 ถึง 654
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม

ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ โคโตกุมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า คารุ (ญี่ปุ่น: 軽; โรมาจิ: Karu) หรือ เจ้าชายคารุ (ญี่ปุ่น: 軽皇子; โรมาจิ: Karu-no-Ōji)
สมเด็จพระจักรพรรดิโคโตกุทรงเป็นมหาราชของญี่ปุ่น พระองค์ท่านได้สร้างวัดหลายแห่ง และทำให้ศิลปะสมัยนั้นเจริญรุ่งเรืองมาก ทรงตรากฎหมายขึ้นมาหลายฉบับ นอกจากนี้จักรพรรดิโคโตกุยังเริ่มใช้ปีรัชศกเป็นองค์แรกซึ่งใช้มาจนถึงปัจจุบัน
รัชสมัย

ปีในรัชสมัยของโคโตกุมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราชหรือ เน็งโง
ไทกะ   (645–650)
ฮากูจิ (650–655)
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

จักรพรรดินี: เจ้าหญิงฮาชิฮิโตะ (間人皇女, สวรรคต ค.ศ. 665) พระราชธิดาในจักรพรรดิโจเมกับจักรพรรดินีโคเงียวกุ
ฮิ: อาเบะ โนะ โอตาราชิ-ฮิเมะ (阿部小足媛) ธิดาในอาเบะ โนะ คูราฮาชิ-มาโระ
เจ้าชายอาริมะ (有間皇子, 640–658)
ฮิ: ซางะ โนะ ชิ-โนะ-อิรัตสึเมะ (蘇我乳娘) ธิดาในโซงะ โนะ คูระ-โนะ-ยามาดะ โนะ อิชิกาวะ-โนะ-มาโระ
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิโคโตกุ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระจักรพรรดินีโคเงียวกุ |  |   สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น  (12 กรกฎาคม ค.ศ. 645 - 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 654) |  | สมเด็จพระจักรพรรดิไซเม |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
ธงของประมุขแห่งรัฐ

ธงของประมุขแห่งรัฐ หมายถึง ธงที่ใช้เป็นเครื่องหมายของประมุขแห่งรัฐในประเทศต่างๆ
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช

สาธารณรัฐแอลเบเนีย
สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรีย
สาธารณรัฐแองโกลา
สาธารณรัฐอาร์มีเนีย
สาธารณรัฐประชาชนบังกลาเทศ​
บาร์เบโดส​
สาธารณรัฐเบลารุส​
สาธารณรัฐบอตสวานา
สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล
บูร์กินาฟาโซ
สาธารณรัฐชิลี
สาธารณรัฐโคลอมเบีย
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
(กินชาซา)​
สาธารณรัฐโครเอเชีย
สาธารณรัฐไซปรัส​
สาธารณรัฐเช็ก​
(เช็กเกีย)​
เครือรัฐดอมินีกา​
สาธารณรัฐโดมินิกัน
สาธารณรัฐเอกวาดอร์
สาธารณรัฐอาหรับอียิปต์
รัฐเอริเทรีย
สาธารณรัฐฟีจี
สาธารณรัฐกาบอง
สาธารณรัฐแกมเบีย
จอร์เจีย
สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
สาธารณรัฐกานา
สาธารณรัฐเฮลเลนิก
(กรีซ)​
สาธารณรัฐกัวเตมาลา​
สาธารณรัฐกินี​
สาธารณรัฐสหกรณ์กายอานา​
(ธงประจำตัวประธานาธิบดีอิรฟาน อาลี​)
สาธารณรัฐเฮติ
ฮังการี
ไอซ์แลนด์
ไอร์แลนด์
สาธารณรัฐอิตาลี
สาธารณรัฐคาซัคสถาน
สาธารณรัฐเคนยา
(ธงประจำตัวประธานาธิบดีวิลเลียม รูโต​)​
สาธารณรัฐคีร์กีซ
(คีร์กีซสถาน)​
สาธารณรัฐลัตเวีย​
สาธารณรัฐไลบีเรีย
สาธารณรัฐลิทัวเนีย
สาธารณรัฐมาดากัสการ์
สาธารณรัฐมาลาวี
สาธารณรัฐมัลดีฟส์
สาธารณรัฐมอลตา
สาธารณรัฐอิสลามมอริเตเนีย​
สาธารณรัฐมอริเชียส​
สาธารณรัฐมอลโดวา
สาธารณรัฐโมซัมบิก
สาธารณรัฐนามิเบีย
สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี
(เกาหลีเหนือ)
สาธารณรัฐอิสลามปากีสถาน
สาธารณรัฐปาเลา
รัฐปาเลสไตน์
สาธารณรัฐปานามา
สาธารณรัฐปารากวัย
สาธารณรัฐเปรู
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์
สาธารณรัฐโปแลนด์​
สาธารณรัฐโปรตุเกส​
โรมาเนีย
สาธารณรัฐรวันดา
สาธารณรัฐเซอร์เบีย
สาธารณรัฐเซเชลส์
สาธารณรัฐเซียร์ราลีโอน
สาธารณรัฐสิงคโปร์
สาธารณรัฐสโลวัก​
(สโลวาเกีย)​
สาธารณรัฐสโลวีเนีย​
สาธารณรัฐแอฟริกาใต้
สาธารณรัฐเกาหลี
(เกาหลีใต้)​
สาธารณรัฐซูดานใต้
สาธารณรัฐซูดาน
สาธารณรัฐซูรินาม
สาธารณรัฐทาจิกิสถาน
สหสาธารณรัฐแทนซาเนีย
สาธารณรัฐโตโก
สาธารณรัฐตรินิแดดและโตเบโก
สาธารณรัฐตูนิเซีย
สาธารณรัฐตุรกี
สาธารณรัฐเติร์กเมนิสถาน
สาธารณรัฐยูกันดา
ยูเครน​
สหรัฐอเมริกา​
สาธารณรัฐบูรพาอุรุกวัย
สาธารณรัฐอุซเบกิสถาน​
สาธารณรัฐวานูอาตู
สาธารณรัฐเยเมน
สาธารณรัฐแซมเบีย
สาธารณรัฐซิมบับเว
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > สาธารณรัฐอาร์เจนตินา​

ธงสำหรับใช้บนบก
ธงสำหรับใช้ในทะเล
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > สาธารณรัฐอาเซอร์ไบจาน​

ธงสำหรับใช้บนบก
ธงสำหรับใช้ในทะเล
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > สาธารณรัฐคิวบา​

ธงประธานาธิบดี
ธงผู้บัญชาการทหารสูงสุด
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > สาธารณรัฐเอสโตเนีย​

ธงสำหรับใช้บนบก
ธงสำหรับใช้ในทะเล
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > สาธารณรัฐฟินแลนด์​

ธงประธานาธิบดี
ธงเรือประธานาธิบดี
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > สาธารณรัฐฝรั่งเศส​

ธงสำหรับใช้บนบก
ธงสำหรับใช้ในทะเล
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > รัฐอิสราเอล​

ธงสำหรับใช้บนบก
ธงสำหรับใช้ในทะเล
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > สหรัฐเม็กซิโก​

ธงสำหรับใช้บนบก
ธงสำหรับใช้ในทะเล
ธงผู้บัญชาการทหารสูงสุด
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > มอนเตเนโกร​

ธงสำหรับใช้บนบก
ธงสำหรับใช้ในทะเล
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > สหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย​

ธงประธานาธิบดี
ธงผู้บัญชาการทหารสูงสุด
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > สหพันธรัฐรัสเซีย​

ธงประธานาธิบดี
ธงผู้บัญชาการทหารสูงสุด
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐเอกราช > สาธารณรัฐโบลีวาร์แห่งเวเนซุเอลา​

ธงสำหรับใช้บนบก
ธงสำหรับใช้ในทะเล
รายการภาพธงของประมุขแห่งรัฐ > รัฐที่ไม่ได้รับการรับรองจากนานาชาติส่วนใหญ่

สาธารณรัฐอับฮาเซีย
สาธารณรัฐจีน
 (ไต้หวัน)
สาธารณรัฐคอซอวอ​
สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ
สาธารณรัฐมอลเดเวียพรีดเนสโตรวี
 (ทรานส์นีสเตรีย)
สาธารณรัฐโซมาลีแลนด์
ดูเพิ่ม

ธงพระอิสริยยศ​
​
พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย |
| --- | --- |
พระราชลัญจกร
ธงประจำพระอิสริยยศ
การทูล: His Majesty (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Majesty  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย (24 สิงหาคม ค.ศ. 1865 - 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1927) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโรมาเนียตั้งแต่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1913 จนกระทั่งเสด็จสวรรคต
ช่วงต้นของชีวิต

พระองค์ประสูติที่เมืองซีคมาริงเงิน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนีทรงเป็นชาวคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิกทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น เจ้าชายแฟร์ดีนันท์ วิคทอร์ อัลแบร์ท ไมน์ราทแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน ทรงเป็นเชื้อพระวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นที่เรียบง่าย พระองค์เป็นพระราชโอรสของ เจ้าชายเลออพ็อลท์ เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น กับ อิงฟันตาอังตอนีอาแห่งโปรตุเกส ซึ่งเป็นพระธิดาของสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกสกับพระเจ้าฟือร์นังดูที่ 2 แห่งโปรตุเกสซึ่งเป็นเจ้าชายแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และทรงมีเชื้อสายของสโลวาเกียในราชวงศ์โคฮารีของชาวฮังการี เจ้าชายมีพระนามที่เรียกกันในหมู่ราชวงศ์คือ "นันโด"(Nando)
การประกาศสละสิทธิ์ในการเป็นรัชทายาทแห่งโรมาเนียของพระบิดาและเจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงินผู้เป็นพระเชษฐาของพระองค์ ทำให้เจ้าชายแฟร์ดีนันท์ทรงดำรงเป็นรัชทายาทแห่งโรมาเนียขณะยังทรงพระเยาว์ เพื่อสืบราชสมบัติต่อจากสมเด็จพระเจ้าการอลที่ 1 แห่งโรมาเนียผู้เป็นพระปิตุลาของพระองค์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1888 รัฐบาลโรมาเนียไม่ต้องการการเปลี่ยนความเชื่อของพระองค์จากคริสต์นิกายอีสเติร์นออร์ทอด็อกซ์เป็นโรมันคาทอลิก การอนุญาตให้พระองค์ริเริ่มการเปลี่ยนแปลงความเชื่อได้แต่พระโอรสและพระธิดาของพระองค์ต้องเข้ารีตนิกายอีสเติร์นออร์ทอด็อกซ์ ซึ่งเป็นนิกายประจำชาติโรมาเนีย
พระญาติของพระมารดาของเจ้าชายแฟร์ดีนันท์คือ พระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งบัลแกเรียทรงขึ้นครองราชสมบัติแห่งราชอาณาจักรบัลแกเรียซึ่งเป็นประเทศเพื่อนบ้านตั้งแต่ปี ค.ศ. 1889 และทรงได้ปฏิบัติพระองค์เป็นศัตรูกับพระญาติฝ่ายราชอาณาจักรโรมาเนีย ผู้นำประเทศเพื่อนบ้านอีกที่คือจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย กษัตริย์แห่งจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีและผู้ปกครองแคว้นทรานซิลวาเนีย แคว้นซึ่งประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวโรมาเนีย พระองค์เป็นพระญาติของพระมารดาของเจ้าชายแฟร์ดีนันท์เช่นกัน
ในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1893 มกุฎราชกุมารแฟร์ดีนันท์ทรงอภิเษกสมรสกับพระญาติห่างๆ คือ เจ้าหญิงมารีแห่งเอดินบะระซึ่งเป็นชาวคริสต์ นิกายลูเธอรัน เป็นพระธิดาของเจ้าฟ้าชายอัลเฟรด ดยุคแห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธาชาวคริสต์ นิกายอังกลิคันกับแกรนด์ดัชเชสมาเรีย อเล็กซานดรอฟนาแห่งรัสเซียชาวคริสต์ นิกายรัสเซียออร์โธด็อกซ์ เจ้าหญิงมารีและมกุฎราชกุมารแฟร์ดีนันท์เป็นพระญาติอันดับที่ 3 ของดยุคฟรานซิสแห่งแซ็กซ์-โคบูร์ก-ซาลฟิล พระมาดาและพระบิดาทางฝ่ายพระบิดาของเจ้าหญิงมารีคือ สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ทางผ่ายพระมารดาของเจ้าหญิงคือ จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 แห่งรัสเซียและจักรพรรดินีมารีเยีย อะเลคซันโดรฟนาแห่งรัสเซีย พระนางเป็นพระญาติของจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย มกุฎราชกุมารแฟร์ดีนันท์มีพระโอรส 3 พระองค์และพระธิดา 3 พระองค์ พระมเหสีของพระองค์ทรงมีเรื่องอื้อฉาวที่ว่าทรงคบชู้สู่ชายกับบาร์บู สเตอร์เบย์ อย่างไรก็ตามมกุฎราชกุมารแฟร์ดีนันท์ทรงไม่ว่าอะไรแม้ว่าพระโอรสและพระธิดาทั้ง 6 พระองค์มีบางพระองค์มิใช่พระบุตรของพระองค์จริงแต่พระองค์ก็ทรงรับเลี้ยงเป็นพระบิดาแทน
กษัตริย์แห่งโรมาเนีย

มกุฎราชกุมารแฟร์ดีนันท์ทรงครองราชสมบัติต่อจากพระปิตุลาคือ สมเด็จพระราชาธิบดีการอลที่ 1 แห่งโรมาเนียเนื่องจากทรงไม่มีรัชทายาท ในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1914 จนเมื่อสวรรคตในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1927
กษัตริย์แห่งโรมาเนีย > สงครามโลกครั้งที่ 1

ถีงแม้ว่าราชวงศ์ทางเยอรมนีคือ ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นเหมือนกับโรมาเนีย พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ทรงนำพาประเทศโรมาเนียเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ 1 ทรงเข้าทางฝ่ายมหาอำนาจไตรภาคี (พันธมิตร) (อังกฤษ, ฝรั่งเศส, รัสเซีย, อิตาลี) ต่อต้านฝ่ายมหาอำนาจกลาง(เยอรมนี, ออสเตรีย-ฮังการี, จักรวรรดิออตโตมัน, บัลแกเรีย)ในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1916 ดังนั้นทรงได้รับพระฉายาว่า the Loyal จากคำสาบานที่กล่าวต่อรัฐสภาโรมาเนียในปี ค.ศ. 1914 ว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | ข้าพเจ้าจะครองราชย์โดยเป็นชาวโรมาเนียที่ดี (I will reign as a good Romanian.) | ” |
การประกาศตนเป็นผู้ทรยศครั้งนี้ทำให้พระญาติฝ่ายเยอรมันคือ จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนีทรงลบพระนามพระองค์ออกจากการเป็นเชื้อพระวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น
อย่างไรก็ตามก็เกิดการเสื่อมถอยหลังจากการเข้าร่วมสู่สงคราม เมื่อแคว้นโดบรูจาและแคว้นวอลลาเซียถูกยึดครองโดยฝ่ายมหาอำนาจกลาง โรมาเนียได้ต่อสู้ใน ค.ศ. 1917 และได้หยุดกองทัพเยอรมันที่บุกแคว้นมอลดาเวีย เมื่อพรรคบอลเชวิคร้องขอสันติภาพในปีต่อมา โรมาเนียจึงล้อมรอบไปด้วยฝ่ายมหาอำนาจกลางและได้ลงนามกันในสนธิสัญญาบูคาเรสต์ ค.ศ. 1918 โรมาเนียได้เข้าฝ่ายมหาอำนาจกลาง อย่างไรก็ตามพระเจ้าแฟร์ดีนันท์ปฏิเสธที่จะลงพระนามในสนธิสัญญา เมื่อฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทำการบุกเทสซาโลนิกิ ประเทศกรีซและสามารถยึดครองบัลแกเรียได้ พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ได้ระดมพลครั้งใหม่และได้เข้าร่วมฝ่ายพันธมิตรอีกครั้ง
ผลของการพยายามของโรมาเนียในสงครามคือการรวมแคว้นเบสซาราเบีย,บูโกวินาและทรานซิลวาเนียเข้ากับราชอาณาจักรโรมาเนียในปี ค.ศ. 1918 พระเจ้าแฟร์ดีนันท์จึงกลายเป็นพระประมุขของโรมาเนียในปี ค.ศ. 1918-1920 ด้วยชัยชนะของฝ่ายไตรภาคีต่อฝ่ายมหาอำนาจกลาง
กษัตริย์แห่งโรมาเนีย > หลังจากสงคราม

การเมืองในประเทศในช่วงที่พระองค์ครองราชย์นั้นปกครองโดยพรรคเสรีนิยมโรมาเนียโดยสองพี่น้องเอียน ไอ.ซี.บราเทียนูและวินติลา บราเทียนู การได้มาซึ่งแคว้นทรานซิลวาเนียนั้นเป็นฐานคะแนนของคู่แข่งคือ พรรคเกษตรกรชาติโรมาเนีย
พระเจ้าแฟร์ดีนันท์เสด็จสวรรคตที่เมืองซินายอา ปี ค.ศ. 1927 ผู้ครองราชสมบัติต่อคือพระราชนัดดา สมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย โดยมีผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระองค์จำนวน 3 องค์หนึ่งในนั้นคือพระโอรสพระองค์ที่ 2 ของพระองค์คือ เจ้าชายนิโคลัสแห่งโรมาเนีย