stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ระบบสายส่งกระแสตรงความดันสูง
การประยุกต์ใช้ > ภาพรวม

ความสามารถในการควบคุมการไหลของกระแสไฟฟ้าผ่านวงจรเรียงกระแส HVDC และอินเวอร์เตอร์, การนำไปประยุกต์ใช้งานในการเชื่อมต่อกับโครงข่ายที่ไม่ synchronize กัน, การนำไปใช้กับเคเบิลใต้น้ำที่การเชื่อมต่อด้วยระบบ HVDC ถูกนำมาใช้ระดับประเทศหรือภูมิภาคสำหรับการแลกเปลี่ยนพลังงาน (ในอเมริกาเหนือการเชื่อมต่อ HVDC ได้แบ่งหลายส่วนของประเทศแคนาดาและสหรัฐอเมริกาเข้าสู่หลายๆภูมิภาคไฟฟ้าข้ามพรมแดนของประเทศ แม้ว่าวัตถุประสงค์ของการเชื่อมต่อเหล่านี้จะยังคงอยู่ในการเชื่อมต่อกริด AC ที่ไม่ได้ synchronize ของแต่ละประเทศก็ตาม) windfarms ในทะเลยังต้องการสายเคเบิลใต้ทะเลและกังหันลมผลิตไฟฟ้าของพวกเขาก็ไม่ synchronized ในการเชื่อมต่อในระยะไกลมากๆระหว่างสองสถานที่เช่นการส่งพลังงานจากโรงไฟฟ้​​าพลังน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ระยะไกลไปพื้นที่อยู่อาศัยในเมือง ระบบการส่งแบบ HVDC อาจเหมาะสมในการถูกนำมาใช้; หลายแผนของหลักการเหล่านี้ได้ถูกสร้างขึ้น สำหรับการเชื่อมโยงไปยังไซบีเรีย แคนาดาและสแกนดิเนเวียเหนือ ค่าใช้จ่ายของสายส่งที่ลดลงของ HVDC ยังทำให้โครงการมันมีความเป็นไปได้
การประยุกต์ใช้ > การเชื่อมโยงเครือข่าย AC

สายส่ง AC สามารถเชื่อมต่อระหว่างเครือข่าย AC ที่ synchronize แลัวและมีความถี่เดียวกันเท่านั้น อันเนื่องจากข้อจำกัดเกี่ยวกับความแตกต่างของเฟสที่อนุญาตระหว่างปลายทั้งสองของสายส่ง หลายพื้นที่ที่ต้องการแชร์พลังงานมีเครือข่ายที่ไม่ synchronize กริดพลังงานของสหราชอาณาจักร, ยุโรปเหนือและทวีปยุโรปไม่ปึกแผ่นเข้าสู่เครือข่ายข้อมูลให้เป็นหนึ่งเดียว ญี่ปุ่นมีเดครือข่ายทั้งความถี่ 50 Hz และ 60 Hz ทวีปอเมริกาเหนือในขณะที่ใช้ไฟที่ 60 Hz ไปทั่ว ยังแบ่งออกเป็นภูมิภาคที่ไม่ synchronize: ตะวันออก, ตะวันตก, เท็กซัส, ควิเบกและอลาสก้า บราซิลและปารากวัยซึ่งแชร์โรงไฟฟ้าพลังน้ำจากเขื่อน Itaipu ที่ยิ่งใหญ่ ใช้ไฟ 60 Hz และ 50 Hz ตามลำดับ แต่ระบบ HVDC ทำให้มันเป็นไปได้ที่จะเชื่อมต่อระหว่างเครือข่าย AC ที่ไม่ synchronize และยังเพิ่มความเป็นไปได้ในการควบคุมแรงดันไฟฟ้า AC และการไหลเวียนของ reactive power
เครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่เชื่อมต่อกับสายส่ง AC ยาวๆ อาจจะไม่แน่นอนและหลุดออกจากการ synchronize กับระบบไฟ AC ที่อยู่ไกลๆ การเชื่อมต่อระบบสายส่งด้วย HVDC อาจทำให้มันเป็นไปได้ทางเศรษฐกิจที่จะใช้เชื่อมโยงหลายแหล่งผลิตเข้าด้วยกัน เช่น ฟาร์มลมที่ตั้งอยู่นอกชายฝั่งอาจใช้ระบบ HVDC ในการเก็บรวบรวมพลังงานจากเครื่องปั่นไฟที่ไม่ synchronize จากหลายแหล่งก่อนส่งผ่านไปยังฝั่งด้วยสายเคเบิลใต้น้ำ.
อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว ระบบเชื่อมต่อระหว่างกันด้วย HVDC ระหว่าง AC สองภูมิภาค ต้องใช้ converter ที่มีราคาสูง ทำให้ค่าใช้จ่ายเริ่มต้นมีค่าสูง เมื่อเทียบกับ HVAC โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในการส่งระยะทางสั้นๆ. ดังนั้น HVDC จะถูกกว่า HVAC ในการส่งระยะไกลๆ ระยะ break-even อยู่ที่ประมาณ 50 กิโลเมตรสำหรับสายเคเบิลใต้น้ำและอาจจะ 600-800 กิโลเมตรสำหรับสายเคเบิลอากาศ ค่าใช้จ่ายด้านเคเบิลทองแดงมีแต่จะสูงขึ้น แต่ค่าใช้จ่ายด้านอิเล็คโทรนิกส์มีแต่จะลดลง
เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ยังนำเสนอโอกาสที่จะจัดการกริดพลังงานได้ประสิทธิภาพโดยการควบคุมขนาดและทิศทางการไหลของพลังงาน เพราะฉะนั้น ประโยชน์เพิ่มเติมของการใช้การเชื่อมโยง HVDC คือการมีศักยภาพที่จะเพิ่มความมั่นคงในกริดสายส่งพลังงาน
การประยุกต์ใช้ > superhighways ของไฟฟ้าทดแทน

การศึกษาจำนวนมากได้เน้นประโยชน์ของซุปเปอร์กริดวงกว้างๆที่อาจเกิดขึ้นจากจากระบบ HVDC เนื่องจากระบบสามารถบรรเทาผลกระทบจากความไม่แน่นอนโดยการเฉลี่ยและการทำให้เรียบของกระแสไฟฟ้าที่ออกมาจากฟาร์มลมหรือฟาร์มพลังงานแสงอาทิตย์ที่เพี้ยนเนื่องจากแหล่งผลิตของแต่ละที่ตามภูมิศาสตร์ การศึกษาของ Czisch สรุปว่ากริดครอบคลุมขอบของทวีปยุโรปสามารถนำพลังงานทดแทน 100% (70% ลม,ชีวมวล 30%) ที่ระดับใกล้เคียงกับราคาของวันนี้ มีการถกเถียงเรื่องความเป็นไปได้ทางเทคนิคของข้อเสนอ [37] และความเสี่ยงทางการเมืองที่เกี่ยวข้องในการส่งพลังงานข้ามจำนวนมากของพรมแดนระหว่างประเทศ.
การก่อสร้าง superhighways พลังงานสีเขียวดังกล่าวได้รับการสนับสนุนในแบบแปลนที่ถูกปล่อยออกมาจากสมาคมพลังงานลมอเมริกันและสมาคมอุตสาหกรรมพลังงานแสงอาทิตย์ในปี 2009.  "ซุปเปอร์ไฮเวย์สีเขียว" Sunrise Powerlink ระยะทาง 117 ไมล์ 500 กิโลโวลต์ ซึ่งอย่างไรก็ตาม เป็นสายส่ง AC เสร็จสมบูรณ์โดย SDG & E ในปี 2012 เชื่อมต่อพลังงานลมจาก Imperial Valley ไป San Diego
เมื่อมกราคม 2009 คณะกรรมาธิการยุโรปเสนอ€ 300 ล้าน อุดหนุนการพัฒนาของการเชื่อมโยง HVDC ระหว่างไอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร เนเธอร์แลนด์ เยอรมนี เดนมาร์กและสวีเดนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ € 1.2 พันล้าน แพคเกจสนับสนุนการเชื่อมโยงไปยังฟาร์มลมนอกชายฝั่งและข้ามพรมแดนทั่วยุโรป ในขณะเดียวกัน ยูเนี่ยนของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ได้ค้ำจุนแผนพลังงานแสงอาทิตย์เมดิเตอร์เรเนียนที่จะนำเข้าพลังงานแสงอาทิตย์จำนวนมากมุ่งเน้นในยุโรปจากแอฟริกาเหนือและตะวันออกกลาง.
ดูเพิ่ม

Electrode line
European super grid
High-voltage cable
เครื่องกำเนิดไฟฟ้า
Lyon-Moutiers DC transmission scheme
เคเบิ้ลใต้น้ำ
Transmission tower
Uno Lamm
Valve hall
Schematic diagram ของระบบส่งกำลัง HVDC ของ Thuly
HVDC ในปี 1971: วาล์วปรอทอาร์คขนาด 150 kV ใช้แปลงแรงดันไฟฟ้าพลังน้ำ AC สำหรับส่งกำลังจากโรงผลิตไฟฟ้าในมานิโตบาไปยังเมืองต่างๆที่อยู่ห่างไกล
เสาสูงที่ใช้พาดสายไฟฟ้าแรงสูงระบบสองขั้วของบริษัทบอลติคเคเบิลที่เป็น HVDC ใน Sweden
Inverter รูปแบบหนึ่ง ทำงานด้วย electronic switch
ตัวอย่างของ Three-phase bridge rectifier circuit 6 พั้ลส์, ใช้ thyristors เป็น switching elements (วาล์ว)
ตัวอย่างของวงจรเรียงกระแสแบบ 12 พั้ลส์
ชั้นที่วางซ้อนกันของวาล์วทายริสเตอร์สำหรับขั้ว 2 ของ HVDC ระหว่างเกาะเหนือและเกาะใต้ของประเทศนิวซีแลนด์ บุคคลในภาพแสดงขนาดของวาล์ว
ภาพแสดง single-phase, three-winding converter transformer,  valve-winding bushings ที่ยาวยื่นออกมาจากผนังของชุดวาล์ว แสดงอยู่ด้านซ้าย line-winding bushing ชี้ขึ้นในแนวดิ่งด้านกลางขวา
แผนภาพแสดงระบบ monopole กับ ground return
ภาพแสดง bipolar with ground return
ภาพแสดง block diagram ของระบบส่งกำลัง HVDC แบบสองขั้ว ระหว่างสองสถานี คือสถานี A และสถานี B. AC หมายถึงเครือข่ายกระแสสลับ  CON = วาล์วของตัวแปลงที่อาจเป็นตัวเรียงกระแสหรือเป็นอินเวอร์เตอร์อย่างใดอย่างหนึ่ง TR = หม้อแปลงกำลังสูง, DCTL = สายส่งกระแสตรง, DCL = ตัวกรองเหนี่ยวนำกระแสตรง, BS = สวิตช์บายพาส, และ PM = ตัวแก้ power factor และตัวกรองฮาโมนิคที่ปลายทั้งสองด้าน. สายส่งกระแสตรงอาจมีระยะสั้นๆแบบ back-to-back หรือสายเหนือศีรษะยาวหลายร้อยกิโลเมตร หรือเป็นสายใต้ดินหรือใต้น้ำ. สายส่งเส้นหนึ่งของสาย DC อาจต่อลงดินโดยใช้ดินเป็น ground return
สายส่ง 2 สาย ใกล้ Wing, North Dakota.
รายการศาล

รายการศาล (อังกฤษ: Court show) (หรือ รายการพิพากษา (Judge show), รายการกฎหมาย/รายการพิจารณาคดี (Legal/courtroom program, Courtroom series) หรือ รายการตุลาการ (judicial show)) เป็นประเภทย่อยของรายการโทรทัศน์ที่ประกอบด้วยละครกฎหมาย และรายการเรียลลิตีโชว์เชิงกฎหมาย รายการศาลในปัจจุบันส่วนใหญ่อยู่ในรูปแบบของการพิจารณาคดีทางกฎหมายระหว่าง โจทก์ (หรือผู้อ้างสิทธิ์ในสหราชอาณาจักร) และ จำเลย ที่รับผิดชอบในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งจากสองรูปแบบ ได้แก่ บทภาพยนตร์/การด้นสด โดยมีนักแสดงเป็นผู้พิพากษา หรือรูปแบบความเป็นจริงตามอนุญาโตตุลาการ โดยคดีจะจัดการโดยผู้พิพากษาซึ่งเคยเป็นผู้พิพากษาหรือทนายความ
ในประเทศไทย เคยมีรายการศาลอยู่ 1 รายการ คือ คดีสีชมพู ของช่องเวิร์คพอยท์
ดูเพิ่ม

ละครกฎหมาย
เรียลลิตีโชว์
ดรามา
ราชอาณาจักรและราษฎรสยาม

| --- | --- |
ปกหนังสือ "ราชอาณาจักรและราษฎรสยาม" (ซ้าย) เล่ม 1 (ขวา) เล่ม 2 ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2400
ผู้ประพันธ์: เซอร์จอห์น เบาริ่ง
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Kingdom and People of Siam
ประเทศ: อังกฤษ
ภาษา: อังกฤษ
ประเภท: บันทึกการเดินทาง หนังสืออ้างอิง
สำนักพิมพ์:  London: J.W. Parker and son   มูลนิธิโตโยต้าประเทศไทย
วันที่พิมพ์: ตุลาคม พ.ศ. 2400
หน้า: เล่ม 1 : 528 หน้า   เล่ม 2 : 482 หน้า
ราชอาณาจักรและราษฎรสยาม (อังกฤษ: The Kingdom and People of Siam) เป็นหนังสือที่เขียนขึ้นโดยเซอร์จอห์น เบาริง ในปี พ.ศ. 2398 หลังจากที่ได้กลับจากการทำสนธิสัญญาเบาริ่งในสยามเสร็จลงแล้ว โดยได้เขียนคำนำเสร็จในปี พ.ศ. 2399 ซึ่งในปีนั้นเซอร์จอห์น เบาริ่งกำลังดำรงตำแหน่งเป็นข้าหลวงฮ่องกงของอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2400 ได้นำต้นฉบับหนังสือนี้ไปตีพิมพ์ที่อังกฤษ หรือ 2 ปีจากการลงนามในสนธิสัญญาเบาริ่ง นับเป็นหนังสือสำคัญที่สุดเล่มหนึ่งเกี่ยวกับสยามประเทศ หนังสือเล่มนี้มีทั้งสิ้น 1010 หน้า ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 เล่ม 16 บท ภาคผนวก 17 ตอน
หนังสือเล่มนี้เต็มไปด้วยเรื่องราวประเทศสยามตั้งแต่เรื่องของสภาพภูมิประเทศ ประวัติศาสตร์ ผลิตผลธรรมชาติ ประเทศราชของสยาม ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศในอุษาอาคเนย์ แม้กระทั่งบันทึกประจำวัน 1 เดือนเต็มของเซอร์จอห์น เบาริง เบาริงเป็นคนละเอียดลออรู้เรื่องระบบบัญชีดังนั้นจึงเก็บรายละเอียดข้อมูลเกี่ยวกับสยามมากมายเลยคณานัปนอกเหนือจากเนื้อหาที่น่าสนใจแล้วเบาริงยังมีรูปภาพประกอบด้วยมีทั้งหมด 19 รายการรูปแม่น้ำเจ้าพระยา วัง วัด พระแก้วมรกตและช้างเผือก อีกด้วย
หนังสือชุดนี้พิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2399 ที่กรุงลอนดอนประเทศอังกฤษและการศึกษาเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ค่อนข้างยากซึ่งในการตีพิมพ์นั้นพิมพ์ออกมาน้อยจึงมักมีคนสะสมเก็บของเก่าทำให้ไม่สะดวกและการศึกษาค้นคว้าแต่เป็นที่น่าดีใจในปี พ.ศ. 2512 สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ได้ตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้ซ้ำอีกครั้งหนึ่ง และให้ ศ. เดวิด วัยอาจ เขียนคำนำให้แต่ในการตีพิมพ์
หนังสือเล่มนี้เป็นจดหมายเหตุของยุคหนึ่งของสยามประเทศโดยผงาดขึ้นมาท่ามกลางหนังสือยุคคลาดสิคอย่างบันทึกของลาลูแบร์ในสมัยอยุธยา หรืออีกเล่มหนึ่งอย่างหนังสือของสังฆราชปัลเลอร์กัวซ์ ซึ่งหนังสือทั้งสองเล่มที่ผ่านมานั้น ผู้เขียนมีประสบการณ์ใช้ชีวิตในสยามตลอดทั้งชีวิตแต่เบาริงอยู่ในสยามเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น รายละเอียด เนื้อหาและการเขียนของหนังสือเล่มนี้จึงอ้างอิงหนังสือทั้งสองเล่มข้างต้นมาอย่างมากมาย สำนวนที่เบาริ่งได้นำเสนอในหนังสือของเขานั้นได้นำมาจากภาษาละติน ฝรั่งเศส อังกฤษ รวมถึงภาษาจีน และภาษาอื่น ๆ อีกมากมาย ซึ่งเป็นผลมาจากการค้นคว้าเรื่องราวของชาวสยามอย่างจริงจังของเขา
เบาริ่งเป็นผู้ว่าการเมืองฮ่องกงและเป็นอัครราชทูตประจำประเทศจีนเป็นเวลา 9 ปีภารกิจแรกสุดของเขา คือ ภารกิจพิเศษในสยามที่เกี่ยวข้องกับหนังสือเล่มนี้ เนื่องจากอาชีพของเขาทั้งก่อนและหลังมาเยือนกรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2398 นั้นมีความหลากหลายและก่อประโยชน์ จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ในอีกหลายปีต่อมาเขาจะเห็นว่าเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดส่วนหนึ่งในชีวิตข้าพเจ้า ผลของภารกิจนี้เป็นที่รู้จักกันดีในนามของ สนธิสัญญาเบาริ่ง ซึ่งเรื่องราวของการทำสนธิสัญญา เหตุการณ์ได้ปรากฏอยู่ภายในหนังสือเล่มนี้
เนื้อหา

หนังสือ "ราชอาณาจักรและราษฎรสยาม" ของเซอร์จอห์น เบาริ่ง ได้กล่าวถึงสภาพความเป็นอยู่ของสยาม ภูมิประเทศ สภาพภูมิอากาศ อุณหภูมิ เมือง วัด วัง รวมถึงความเชื่อ ศาสนา พิธีกรรม และประวัติศาสตร์ ของชาวสยามในเวลานั้น ในส่วนประวัติศาสตร์ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเตรียมเนื้อหา ที่ทรงแปลด้วยพระองค์เองจากศิลาจารึก "เพื่อแสดงให้เห็นว่าสยามเป็นอารยะที่มีภาษาเป็นของตนเองมานานกว่า 600 ปี"
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ช่างเขียนภาพวาดพระแก้มมรกตทรงเครื่องสามฤดูขึ้น ตั้งแต่ครั้งที่พระองค์ทรงทราบว่าอังกฤษจะส่งเซอร์จอห์น เบาริ่ง เข้สมาเจรจาทำสนธิสัญญา ทั้งยังทรงนิพนธ์ "ตำนานพระแก้มมรกต" พระราชทานคู่ไปตั้งแต่ก่อนครั้งที่เบาริ่งจะเดินทางเข้ามาประเทศสยาม ดังข้อความในตอนท้ายของตำนานฯ ที่ปรากฏอยู่ในหนังสือราชอาณาจักรและราษฎรสยาม ของเบาริ่งดังนี้
"ครั้น ณ ปีที่ 70 โดยรัชกาลพุทธศักราช 2394 คริสต์ศักราช 1851 ปี เพ็ญเดือน 6 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จขึ้นเถลิงถวัลย์ราชสมบัติ ... ดำรัสให้ช่างเขียนๆ รูปพระแก้วมรกตทรงเครื่องต้นตามฤดูทั้งสามนี้ลงในแผ่นผ้าใหญ่ พระราชทานให้แก่ชาวต่างประเทศซึ่งมีไมตรีแต่มิได้เคยมายังกรุงเทพฯ นี้ อยากจะใคร่เห็นพระแก้วมรกตนั้น"
ซึ่งภาพพระแก้วมรกตที่ทรงพระราชทานให้นั้นเบาริ่งก็ได้นำมาตีพิมพ์ลงหนังสือของเขาในเวลาต่อมาด้วย
เนื้อหา > บทที่ 1 : ภูมิศาสตร์

เบาริ่งได้อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ของสยามตั้งแต่ภูเขา ลำน้ำ รวมถึงได้ตีพิมพ์แผนที่ของสยามจากคณะสำรวจชาวอังกฤษในยุคนั้นด้วย ซึ่งเบาริ่งได้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับรายอาณาจักรสยามว่า ราชอาณาจักรสยามประกอบไปด้วยหัวเมืองต่างๆ 41 เมือง ปกครองโดยพระยาหรือข้าราชการที่มีตำแหน่งสูงสุด แต่ละเมืองแบ่งย่อยเป็นอำเภอได้อีกจำนวนมาก โดยเบาริ่งอธิบายว่าแต่ละอำเภอนั้นมีกรมการเมืองเป็นผู้รับผิดชอบ และเบาริ่งได้เก็บรวบรวมรายละเอียดหัวเมืองสมัยนั้นไว้ด้วยคือ
ภาคเหนือมี 5 หัวเมือง ได้แก่ สังคโลก (สวรรคโลก) พิษโลก หรือ พิษณุโลก กำแพงเพชร พิชัย แหง (ตาก)
ภาคกลางมี 9 เมืองได้แก่ นนทบุรีหรือตลาดขวัญ ปากเตร็ด (ปากเกร็ด) ปทุมทานี หรือ สามโคก โยเดีย (อยุธยา) หรือกรุงเก่า อ่างทอง เมืองพรม (พรมบุรี) เมืองอินทร์ (อินทร์บุรี) ชัยนาท นครสวรรค์
ทางตะวันออก 10 เมือง ได้แก่เพชรบูรณ์ บัวชุม สระบุรี นพบุรี นครนายก ปราจีณ กบินทร์ ฉะเชิงเทราหรือแปดริ้ว พระตะบองและพนัสนิคม
ทางตะวันตก 7 เมือง ได้แก่เมืองสิงห์ สุพรรณหรือสุพรรณบุรี กาญจนบุรีหรือปากแพรก ราชพรีหรือราชบุรี นครชัยศรี สาครบุรีหรือท่าจีน สมุทรสงครามหรือแม่กรอง
ปากใต้มี 10 เมืองได้แก่ นครเขื่อนขันธ์ ปากน้ำหรือสมุทรปราการ บางปลาสร้อยหรือชะระบุรี ระยอง จันทรบูรหรือจันทบุรี ทุ้งใหญ่พริบพรีหรือเพชรบุรี ขุมพร ไขน่ ถลางหรือสลาง
เบาริ่งยังอธิบายอีกว่านักจดหมายเหตุชาวสยามแบ่งอาณาจักรนี้ออกเป็นสองส่วน คือภาคเหนือ หรือหัวเมืองเหนือ กับภาคใต้หรือเมืองใต้ ผู้คนตั้งบ้านเรือนในเมืองเหนือก่อนบางคราวได้เรียกชื่อพงศาวดารของถาคใต้ว่า "พงศาวดารกรุง" ที่เริ่มจดบันทึกตั้งแต่อยุธยาเป็นราชธานี
ชื่อที่ชาวพื้นเมืองของอาณาจักรนี้เรียกขานตัวเองคือ ไทย หมายความถึง อิสระ หรือเมืองไทย (อาณาจักรเสรี หรืออาณาจักรแห่งความอิสระ) สังฆราชเปอลัลกัวซ์ ผู้เป็นต้นตำหรับในการตั้งคำถามกว่าวชื่อสมัยใหม่ของ สยาม ว่าได้มาจากชื่อโบราณหรึ่งที่เรียกประเทศนี้ว่า ศา-ยาม หมายถึง เชื้อชาติผิวดำ สำหรับแกมป์เฟอร์ (Kämpfer) (ชื่ออาณาจักร) นั้นมันฟังดูยิ่งใหญ่พร้อมกับการแสดงลักษณะที่ว่า กรุงเทพพระมหานคร ตรงกับภาษาละตินที่ว่า "Circuitus visitationis Deorum" แปลความได้ว่า มณฑลแห่งการมาเยือนของเทพเจ้า ซึ่งมีความหมายคล้ายกับคำที่ชาวจีนใช้เรียกจักรวรรดิของตนว่า เทียนเซี่ย หรือภายใต้อำนาจของสวรรค์ หมายความถึงอิทธิพลของสวรรค์เป็นของเฉพาะแต่ประเทศจีนแต่เพียงผู้เดียว
เส้นเขตแดนของอาณาจักรนี้เปลี่ยนแปลงไปตามกาลสมัย แต่ไม่อาจกำหนดชายแดนทางตะวันตก ทางเหนือ และทางตะวันออกได้ถูกต้องมากนักเพราะมีคนหลายเชื้อสายอยู่ใต้บังคับของชาติต่างๆ กัน ทั้งยังมีการรบพุ่งบริเวณชายแดนอยู่ตลอดเวลาระหว่างชนชาติมาลายูกับพม่าทางด้านหนึ่ง และระหว่างกัมพูชาและโคชินจีนอีกด้านหนึ่ง
เส้นเขตแดนในปัจจุบัน (พ.ศ. 2399) ทอดยาวจากบริเวณละติจูดที่ 4-20 หรือ 21 องศาเหนือ เป็นระยะทางเกือบ 1200 ไมล์ และส่วนกว้างจากบริเวณลองจิจูดที่ 96-102 องศาตะวันออก คิดเป็นระยะทางประมาณ 350 ไมล์บอร์กแมน (Borgman) ได้ประมาณพื้นที่ของสยามและประเทศราชไว้รวมกันประมาณ 290,000 ตารางไมล์
เนื้อหา > บทที่ 8 : การพาณิชย์

ภาพคัดลอกตัวอักษรจากจารึกพ่อขุนรามคำแหงในหนังสือ
ราชอาณาจักรอิสราเอล (สหราชาธิปไตย)

ราชอาณาจักรของชาวอิสราเอลและยูดาห์ (ราว 1047–930 ปีก่อนคริสตกาล)
ในประวัติศาสตร์สายเฉลยธรรมบัญญัติในคัมภีร์ฮีบรู สหราชาธิปไตย (อังกฤษ: United Monarchy) หรือ สหราชอาณาจักรอิสราเอล (อังกฤษ: United Kingdom of Israel) ดำรงอยู่ภายใต้การปกครองของกษัตริย์ซาอูล อิชโบเชท (เอชบาอัล) ดาวิด และซาโลมอน ครอบคลุมอาณาเขตของสองราชอาณาจักรในสมัยต่อมาคือยูดาห์และอิสราเอล
การจัดสรรแผ่นดินโดยโยชูวาให้กับเผ่าต่าง ๆ ของชาวอิสราเอลตามที่ระบุในโยชูวา 13–19
เรื่องที่สหราชาธิปไตยมีจริงหรือไม่ (และหากมีจริง จะอยู่ในช่วงสมัยใด) เป็นประเด็นที่ยังเป็นที่ถกเถียงในทางวิชาการ และนักวิชาการยังคงมีความเห็นเป็นหลายฝ่ายระหว่างฝ่ายที่สนับสนุนความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์ของเรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิล ฝ่ายที่สงสัยหรือปฏิเสธความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์ และฝ่ายที่สนับสนุนการมีอยู่ของราชอาณาจักรในทางทฤษฎีขณะที่ยังคงความเห็นว่าเรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิลนั้นเกินจริง ผู้สนับสนุนการคงอยู่ของราชอาณาจักรสันนิษฐานว่าราชอาณาจักรมีช่วงสมัยระหว่างราว 1047 ปีก่อนคริสตกาลและราว 930 ปีก่อนคริสตกาล
เส้นเวลาในพระคัมภีร์

มีการเสนอเส้นเวลาหลายแบบ และไม่มีความเห็นพ้องขั้นสุดท้ายระหว่างฝ่ายต่าง ๆ และสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับช่วงเวลาว่าช่วงที่เริ่มต้นและสิ้นสุดนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด
นักวิชาการพระคัมภีร์ส่วนใหญ่ยึดตามเส้นเวลาเก่าของ William F. Albright กับ Edwin R. Thiele นักโบราณคดีชาวอเมริกัน หรือเส้นเวลาใหม่ของ Gershon Galil นักวิชาการชาวอิสราเอล เส้นเวลาของ Thiele โดยทั่วไปสอดคล้องกับเส้นเวลาของ Galil เพียงแต่ห่างกันมากสุดแค่ปีเดียว
| ปีของ Albright–Thiele> ราชวงศ์ซาอูล | ปีของ Galil> ราชวงศ์ซาอูล | ปีฮีบรู> ราชวงศ์ซาอูล | กษัตริย์> ราชวงศ์ซาอูล | หมายเหตุ> ราชวงศ์ซาอูล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ป. 1021–1000 ปีก่อน ค.ศ. | ป. 1030–1010 ปีก่อน ค.ศ. | ป. 3064/3094–3104 | ซาอูล (ฮีบรู: שָׁאוּל‎; Šāʾūl) | ทรงทำอัตวินิบาตกรรมในช่วงสงคราม |
| ป. 1000 ปีก่อน ค.ศ. | ป. 1010–1008 ปีก่อน ค.ศ. | ป. 3104-3106 | เอชบาอัล (ฮีบรู: אֶשְׁבַּעַל‎; ʾEšbaʿal) | พระราชโอรสในซาอูดกับอาหิโนอัม; ถูกปลงพระชนม์ |
ราชวงศ์ดาวิด
| ป. 1000–962 ปีก่อน ค.ศ. | ป. 1008–970 ปีก่อน ค.ศ. | ป. 3106/3112–3145 | ดาวิด (ฮีบรู: דָּוִד‎; Dāvīd) | พระชามาดาในซาอูลกับพระเทวันในเอชบาอัล |
| ป. 962–922 ปีก่อน ค.ศ. | ป. 970–931 ปีก่อน ค.ศ. | ป. 3145–3185 | ซาโลมอน (ฮีบรู: שְׁלֹמֹה‎; Šəlōmō) | พระราชโอรสในดาวิดกับบัทเชบา |
| ป. 922–921 ปีก่อน ค.ศ. | ป. 931–930 ปีก่อน ค.ศ. | ป. 3185 | เรโหโบอัม (ฮีบรู: רְחַבְעָם‎; Rəḥavʿām) | พระราชโอรสในซาโลมอนกับนาอามาห์ |
ดูเพิ่ม

ศาสนายูดาห์
บรรณานุกรม

Dever, William G. (2017). Beyond the Texts: An Archaeological Portrait of Ancient Israel and Judah. SBL Press. ISBN 978-0-88414-217-1.
Hjelm, Ingrid; Thompson, Thomas L. (2016). "Introduction".  ใน Hjelm, Ingrid; Thompson, Thomas L. (บ.ก.). History, Archaeology and The Bible Forty Years After "Historicity". Routledge. ISBN 978-1-317-42814-5.
Moore, Megan Bishop; Kelle, Brad E. (2011). Biblical History and Israel's Past. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-6260-0.
Thomas, Zachary (2022). "Israel's Political and Administrative Structures in the Pre-Monarchic and Monarchic Periods".  ใน Keimer, Kyle H.; Pierce, George A. (บ.ก.). The Ancient Israelite World. Taylor & Francis. ISBN 978-1-000-77324-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ราชอาณาจักรอิสราเอล (สหราชาธิปไตย)
รายงานประจำปี

รายงานประจำปี (อังกฤษ: annual report) คือรายงานแสดงความเข้าใจของกิจกรรมบริษัทในรอบปีที่ผ่านมา รายงานประจำปีทำมาเพื่อรายงานต่อผู้ถือหุ้นและผู้สนใจ ให้ข้อมูลเกี่ยวกิจกรรมและผลประกอบการทางการเงิน อาจถือได้ว่าเป็นเอกสารที่พิมพ์เผยแพร่ในวงจำกัด (grey literature) แทบทุกประเทศต้องการให้บริษัททำและเผยแพร่รายงานประจำปี และหลายแห่งต้องการรายงานประจำปีในแง่ของการลงทะเบียนบริษัท บริษัทที่มีรายชื่ออยู่ในตลาดหลักทรัพย์ต้องทำรายงานประจำปีและยังต้องมีรายงานระหว่างปี เช่นรายงานประจำไตรมาส (ขึ้นอยู่ตามกฎของตลาดหลักทรัพย์)
เนื้อหา

เนื้อหาในรายงานประจำปีประกอบด้วย
ข้อมูลทั่วไปของบริษัท
ผลการดำเนินการและการเงิน
รายงานจากผู้บริหาร
ข้อมูลการกำกับดูแลกิจการ
แถลงการณ์ของประธานบริษัท
รายงานการตรวจสอบบัญชี
ข้อมูลที่ไม่เกี่ยวข้องกับการตรวจสอบบัญชี
งบดุล รวมถึง
บัญชีงบดุล
งบกำไรขาดทุน
งบแสดงการเปลี่ยนแปลงส่วนของเจ้าของ
งบกระแสเงินสด
หมายเหตุประกอบงบการเงิน
นโยบายการบัญชี
อื่น ๆ
รายการพิเศษเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีของไมเคิล แจ็กสัน

| รายการพิเศษเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีของไมเคิล แจ็กสัน |
| --- | --- | --- |

โปสเตอร์โปรโมดของแจ็กสันในนครนิวยอร์ก
คอนเสิร์ต โดย ไมเคิล แจ็กสัน
สถานที่: เมดิสันสแควร์การ์เดน นครนิวยอร์ก, รัฐนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
อัลบั้มที่เกี่ยวข้อง: Invincible
วันเริ่มต้นการแสดง: 7 กันยายน ค.ศ. 2001
วันสิ้นสุดการแสดง: 10 กันยายน ค.ศ. 2001
จำนวนรอบ: 2 in North America 2 in total
ไมเคิล แจ็กสัน tour chronology
| HIStory World Tour (1996-97) | Michael Jackson: 30th Anniversary Special (2001) | United We Stand: What More Can I Give (2001) |
รายการพิเศษเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีของไมเคิล แจ็กสัน (อังกฤษ: Michael Jackson: 30th Anniversary Special) เป็นรายการชุดในปี 2001 ที่นครนิวยอร์ก โดย ไมเคิล แจ็กสัน ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2001 และ10 กันยายน ค.ศ. 2001 ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2001 โทรทัศน์เครือข่าย CBS ได้ออกอากาศการแสดงคอนเสิร์ตเป็นพิเศษสองชั่วโมงเพื่อเป็นเกียรติแก่ 30 ปีในฐานะนักร้องเดี่ยวของ ไมเคิล แจ็กสัน รายการที่ได้รับการแก้ไขจากภาพของสองคอนเสิร์ตของไมเคิลที่แยกจากกันได้เตรียมอยู่ในเมดิสันสแควร์การ์เดน ,นครนิวยอร์ก ในวันที่ 7 กันยายน และ 10 กันยายน ค.ศ. 2001 คอนเสิร์ตนี้ทำรายได้ไปกว่า 10,072,105 ดอลล่าร์สหรัฐ
วันที่แสดง

| วันที่ | เมือง | ประเทศ | สถานที่ |
| --- | --- | --- | --- |
| 7 กันยายน ค.ศ. 2001 | นครนิวยอร์ก | สหรัฐอเมริกา | เมดิสันสแควร์การ์เดน |
| 10 กันยายน ค.ศ. 2001 | นครนิวยอร์ก | สหรัฐอเมริกา | เมดิสันสแควร์การ์เดน |
รายการปกิณกะ

รายการปกิณกะ (อังกฤษ: variety show), ปกิณกศิลป์ (variety arts) หรือ บันเทิงปกิณกะ (variety entertainment) เป็นความบันเทิงที่ประกอบด้วยการแสดงหลากหลาย รวมถึงการแสดงละครเพลง ตลกจบในตอน มายากล กายกรรม การเล่นกล และการพูดดัดเสียง โดยปกติจะมีการแนะนำโดยพิธีกรหรือผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ รูปแบบรายการปกิณกะเริ่มแพร่หลายจากโรงละครสมัยวิกตอเรียในอังกฤษและสหรัฐ เข้าไปยังวิทยุและโทรทัศน์ รายการปกิณกะเป็นรายการหลักของรายการโทรทัศน์ภาษาอังกฤษตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1980
ดูเพิ่ม

รายการปกิณกะญี่ปุ่น
รายการปกิณกะเกาหลี
รายการปกิณกะไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
รายชื่อตัวละครในสตาร์ วอร์ส: ไนทส์ออฟดิโอลด์รีพับลิค

รายชื่อตัวละครในสตาร์ วอร์ส: ไนทส์ออฟดิโอลด์รีพับลิค
ราชอาณาจักรเครือจักรภพ

อาณาจักรในเครือจักรภพ (สีน้ำเงิน) และอาณาจักรในเครือจักรภพในอดีต (สีแดง)
ราชอาณาจักรเครือจักรภพ (อังกฤษ: Commonwealth realm) คือรัฐเอกราชภายในเครือจักรภพแห่งประชาชาติที่มีพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรทรงเป็นประมุขและใช้ลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบเดียวกับรัฐสมาชิกอื่น ๆ ในเครือจักรภพ ข้อมูลเมื่อ 2021 ซึ่งมีด้วยกันทั้งหมด 15 รัฐ รวมพื้นที่ทั้งหมด (ไม่นับรวมการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนแอนตาร์กติก) 18.8 ล้านตารางกิโลเมตร (7.3 ล้านตารางไมลส์) และมีประชากรรวมกันกว่า 137 ล้านคน โดยรัฐที่มีประชากรมากที่สุดหกลำดับแรก ได้แก่ สหราชอาณาจักร, แคนาดา, ออสเตรเลีย, ปาปัวนิวกินี, นิวซีแลนด์ และจาเมกา
อาณาจักรในเครือจักรภพทั้งหมดล้วนแล้วแต่เคยเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรด้วยกันทั้งสิ้น ยกเว้นเพียงแต่สหราชอาณาจักรและปาปัวนิวกินี (ก่อนได้รับเอกราชเคยเป็นเพียงดินแดนสองแห่งที่ถูกปกครองโดยอาณานิคมออสเตรเลีย) พระราชบัญญัติเวสต์มินสเตอร์มีผลบังคับใช้ใน พ.ศ. 2474 นับเป็นการสถาปนาอาณาจักรในเครือจักรภพขึ้นเป็นครั้งแรกโดยการให้เอกราชทางนิติบัญญัติแก่อาณานิคมหลายแห่ง ซึ่งในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้กลายมาเป็นเขตปกครองตนเองเรียบร้อยแล้ว และจึงกลายมาเป็นอาณาจักรในเครือจักรภพด้วยการที่สหราชอาณาจักรการมอบเอกราชให้โดยตรง
เป็นช่วงเวลาหนึ่งแล้วที่การใช้คำว่า เขตปกครอง ยังคงมีไว้เพื่อใช้หมายถึงอาณาจักรที่ไม่ได้อยู่ในเครือจักรภพอังกฤษ แม้ว่าสถานะอย่างเป็นทางการของเขตปกครองเหล่านั้นจะเปลี่ยนไปแล้วก็ตาม มีบางครั้งที่การเรียกใช้ชื่อดังกล่าวปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน แต่พบได้น้อยครั้งลงอย่างต่อเนื่องเมื่อคำว่า อาณาจักร ถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการพร้อมกับที่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เสด็จขึ้นครองราชย์ใน พ.ศ. 2495 ซึ่งบังคับให้ต้องใช้สถานะที่ถูกต้องตามกฎหมายพร้อมด้วยพระราชอิสริยยศและพระราชนามแบบปัจจุบันในแต่ละประเทศ อย่างไรก็ตามคำว่า อาณาจักรในเครือจักรภพ เป็นเพียงคำอธิบายอย่างไม่เป็นทางการ ไม่ใช่คำที่ใช้อย่างเป็นทางการ
สมาชิกในปัจจุบัน

| ประเทศ | ประชากร (พ> ศ. 2560) | ราชาธิปไตย | วันที่  | ผู้สำเร็จราชการ | นายกรัฐมนตรี | ธงพระอิสริยยศ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  แอนทีกาและบาร์บิวดา | 100,963 | พระมหากษัตริย์แอนติกาและบาร์บูดา | 1981 | ร็อดนีย์ วิลเลียมส์ | แกสตัน บราวน์ |  |
|  ออสเตรเลีย | 24,125,848 | พระมหากษัตริย์ออสเตรเลีย | 1901 | เดวิด เฮอร์ลีย์ | แอนโทนี แอลบานีส |  |
|  บาฮามาส | 391,232 | พระมหากษัตริย์บาฮามาส | 1973 | คอร์เนลีส เอ. สมิท | ฮิวเบิร์ต มินนิส |  |
|  เบลีซ | 366,954 | พระมหากษัตริย์เบลีซ | 1981 | ฟรอยลา ซาลาม | Johnny Briceño |  |
|  แคนาดา | 36,289,822 | พระมหากษัตริย์แคนาดา | 1867 | แมรี ไซมอน | จัสติน ทรูโด |  |
|  กรีเนดา | 107,317 | พระมหากษัตริย์เกรเนดา | 1974 | Cécile La Grenade | ดิคคอน มิตเชลล์ |  |
|  จาเมกา | 2,881,355 | พระมหากษัตริย์จาเมกา | 1962 | แพทริก อัลเลน | แอนดรูว์ โฮลเนสส์ |  |
|  นิวซีแลนด์ | 4,660,833 | พระมหากษัตริย์นิวซีแลนด์ | 1907 | ซินดี้ คิโร | คริส ฮิปกินส์ |  |
|  ปาปัวนิวกินี | 8,084,991 | พระมหากษัตริย์ปาปัวนิวกินี | 1975 | Bob Dadae | James Marape |  |
|  เซนต์คิตส์และเนวิส | 54,821 | พระมหากษัตริย์เซนต์คิตส์และเนวิส | 1983 | แทบลีย์ ซีตัน | ทิโมธี แฮร์ริส |  |
|  เซนต์ลูเชีย | 178,015 | พระมหากษัตริย์เซนต์ลูเชีย | 1979 | เอร์โรล ชาลส์ | ฟิลิป เจ. ปีแอร์ |  |
|  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ | 109,643 | พระมหากษัตริย์เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ | 1979 | ซูซาน ดูแกน | ราล์ฟ กอนซัลเวส |  |
|  หมู่เกาะโซโลมอน | 599,419 | พระมหากษัตริย์หมู่เกาะโซโลมอน | 1978 | เดวิด วูนากิ | มานาสเซห์ โซกาแวร์ |  |
|  ตูวาลู | 11,097 | พระมหากษัตริย์ตูวาลู | 1978 | โตฟีงา วาเอวาลู ฟาลานี | กาอูเซอา นาตาโน |  |
|  สหราชอาณาจักร | 65,788,574 | พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร | 1801 | ไม่มี | ริชี ซูแน็ก |    |
สมาชิกในอดีต

ซีลอน - 1948-1972
ฟีจี - 1970-1987
แกมเบีย - 1965-1970
กานา - 1957-1960
กายอานา - 1966-1970
อินเดีย - 1947-1950
ไอร์แลนด์ - 1922-1949
เคนยา - 1963-1964
มาลาวี - 1964-1966
มอลตา - 1964-1974
มอริเชียส - 1968-1992
ไนจีเรีย - 1960-1963
บาร์เบโดส - 1966-2021
ปากีสถาน - 1947-1956
เซียร์ราลีโอน - 1961-1971
แอฟริกาใต้ - 1931-1961
แทนกันยีกา - 1961-1962
ตรินิแดดและโตเบโก - 1962-1976
ยูกันดา - 1962-1963
ดูเพิ่ม

สาธารณรัฐในเครือจักรภพแห่งประชาชาติ