stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิกิพีเดียภาษาอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กรายการวิกิพีเดียตามจำนวนบทความ |
| --- | --- |
2,000,000+:  อังกฤษ en  เซบัวโน ceb  สวีเดน sv  เยอรมัน de  ฝรั่งเศส fr  ดัตช์ nl 
1,000,000+:  รัสเซีย ru  อิตาลี it  สเปน es  โปแลนด์ pl  วาไร war  เวียดนาม vi  ญี่ปุ่น ja  จีน zh  อาหรับ ar  โปรตุเกส pt  ยูเครน uk 
500,000+:  เปอร์เซีย fa  กาตาลา ca  เซอร์เบีย sr  อาหรับอียิปต์ arz  นอร์เวย์ (บูกโมล) no  อินโดนีเซีย id 
200,000+:  เกาหลี ko  ฟินแลนด์ fi  ฮังการี hu  เช็ก cs  บอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย sh  โรมาเนีย ro  จีนหมิ่นใต้ zh-min-nan  บาสก์ eu  ตุรกี tr  มลายู ms  เอสเปรันโต eo  อาร์มีเนีย hy  ฮีบรู he  บัลแกเรีย bg  เดนมาร์ก da  เชเชน ce  อาเซอร์ไบจานใต้ azb  สโลวัก sk  คาซัค kk  มีนังกาเบา min  โครเอเชีย hr  เอสโตเนีย et  ลิทัวเนีย lt 
100,000+:  เบลารุส be  กรีก el  สโลวีเนีย sl  กาลิเซีย gl  อังกฤษอย่างง่าย simple  อาเซอร์ไบจาน az  อูรดู ur  นีนอสก์ nn  ฮินดี hi  ไทย th  จอร์เจีย ka  อุซเบก uz  ละติน la  เวลส์ cy  ทมิฬ ta  โวลาปุก vo  อัสตูเรียส ast  มาซิโดเนีย mk  ลัตเวีย lv  ทาจิก tg 
50,000+:  มาลากาซี mg  อาฟรีกานส์ af  ตาตาร์ tt  เบงกอล bn  อุตซิตา oc  จีนกวางตุ้ง zh-yue  บอสเนีย bs  แอลเบเนีย sq  คีร์กีซ ky  เนวาร์ new  ตากาล็อก tl  เบลารุส (ทาราชคีวิตซา) be-x-old  เตลูกู te  มลยาฬัม ml  เบรอตาญ br  แซกซันล่าง nds  ปีเยมอนเต pms  ซุนดา su  สวาฮีลี sw  เฮติ ht  ลักเซมเบิร์ก lb  ชวา jv  มราฐี mr  สกอต sco  เวนิส vec  ปัญจาบตะวันตก pnb  ไอริช ga  ไซลีเซีย szl  บัชกอร์ต ba 
30,000+:  ไอซ์แลนด์ is  พม่า my  ฟรีเชียตะวันตก fy  ชูวัช cv  ลอมบาร์ด lmo  อารากอน an  ปัญจาบ pa  เนปาล ne  จีนอู๋ wuul  โยรูบา yo  บาวาเรีย bar 
20,000+:  อิดอ io  คุชราต gu  เคิร์ด ku  แอลิแมนนิก als  โซรานี ckb  กันนาดา kn  ซิซิลี scn  มณีปุระพิษณุปุระ bpy  อินเตร์ลิงกวา ia  เกชัว qu 
10,000+:  มองโกเลีย mn  เฌเม็ยติยา bat-smg  ซาซากิ diq  โอริยา or  สิงหล si  หมิ่นตะวันออก cdo  อีโลกาโน ilo  แกลิกสกอต gd  ยิดดิช yi  นาวาโฮ nv  อามารา am  นาโปลี nap  บูกิส bug  มิงเกรเลีย xmf  วอลลูน wa  Upper Sorbian hsb  ไมถิลี mai  สินธ์ sd  บาญูมาซัน map-bms  แฟโร fo  มอแซนแดรอน mzn  ลิมบืร์ค li  เอมีเลีย-โรมัญญา eml  ซาฮา sah  ออสซีเชีย os  สันสกฤต sa  ปาทาน ps  ฟรีเชียเหนือ frr  Central Bicolano hif  อาเจะฮ์ ace  จีนโบราณ zh-classical  Hill Mari  mrj  Meadow Mari  mhr 
5,000+:  ฮินดีฟีจี hif  จีนแคะ hak  ตารันโต roa-tara  กาปัมปางัน pam  เขมร km  ซามีเหนือ se  เมารี mi  จีนกั้น gan  พิหาร bh  คิเลกิ glk  นาวัตล์ nah  แซกซันล่างดัตช์ nds-nl  เฟลมิชตะวันตก vls  รูซิน rue  ทิเบต bo  โวโร fiu-vro  คอร์ซิกา co  ซาร์ดิเนีย sc  ลูรี irc  เติร์กเมน tk  เวปส์ vep  Kashubian csb 
3,000+:  แมน gv  โคมิ kv  ตาตาร์ไครเมีย crh  ซีแลนด์ zea  จีนโบราณ zh-classical  อัสสัม as  โซมาลี so  Saterland Frisian stq  คอร์นวอลล์ kw  อุดมูร์ต udm  Aymara ay  นอร์มัน nrm  รูมันช์ rm  Komi-Permyak koi  ลาดิโน lad  Interlingue ie  ฟรียูลี fur  มอลตา mt  ปีการ์ pcd  Guarani gn  ลีกูเรีย lij  Lower Sorbian dsb 
1,000+:  ลิงกาลา ln  เยอรมันเพนซิลเวเนีย pdc  ตองงา to  ซองคา dz  ฯลฯ
ลาสตราดา

| ลาสตราดา |
| --- | --- |
กำกับ: เฟเดอริโก เฟลลินี
เขียนบท: เฟเดอริโก เฟลลินี ทุลลิโอ พิเนลลี เอนนิโอ ฟลาอิอาโน
เนื้อเรื่อง: เฟเดอริโก เฟลลินี ทุลลิโอ พิเนลลี
อำนวยการสร้าง: ดิโน เดอ ลอเรนติส การ์โล ปอนติ
นักแสดงนำ: แอนโทนี ควินน์ จูเลียตตา มาซินา ริชาร์ด เบสฮาร์ต
กำกับภาพ: Otello Martelli Carlo Carlini
ตัดต่อ: Leo Catozzo
ดนตรีประกอบ: นิโน โรตา
บริษัทผู้สร้าง: Ponti-De Laurentiis Cinematografica  
ผู้จัดจำหน่าย: พาราเมาต์พิกเจอส์
วันฉาย:   6 กันยายน ค.ศ. 1954 (1954-09-06) (เวนิส)  22 กันยายน ค.ศ. 1954 (1954-09-22) (อิตาลี) 
ความยาว: 108 นาที
ประเทศ: อิตาลี
ภาษา: อิตาลี
ลาสตราดา (อิตาลี: La strada, แปลว่า "ถนน") เป็นภาพยนตร์ภาษาอิตาลีแนวนีโอเรียลลิสต์ ที่เขียนบทและกำกับโดยเฟเดอริโก เฟลลินี ออกฉายในปี พ.ศ. 2497 นำแสดงโดยแอนโทนี ควินน์ และจูเลียตตา มาซินา ภรรยาของเฟลลินี ผู้กำกับ
ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างจากความทรงจำในวัยเด็กของเฟลลินี ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองริมินี ริมชายหาดทะเลเอเดรียติก ทางตะวันตกของอิตาลี และเคยหนีออกจากบ้านไปร่วมคณะละครสัตว์ ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาวดำ อำนวยการสร้างโดยดิโน เดอ ลอเรนติส ดนตรีประกอบโดย นิโน โรตา
ภาพยนตร์เปิดตัวครั้งแรกในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ปี 1954 และได้รับรางวัลสิงโตเงิน หลังจากเข้าฉายในสหรัฐอเมริกาในปี 1956 ได้รับเสนอชื่อเข้าชิง 2 รางวัลออสการ์ ประจำปี 1957 และได้รับรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม
สถาบันภาพยนตร์อเมริกันกล่าวถึงภาพยนตร์นี้เป็น "หนึ่งในภาพยนตร์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา" โดยได้รับรางวัลอะคาเดมีสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมใน ค.ศ. 1957 สถาบันภาพยนตร์อังกฤษจัดให้อยู่ในอันดับ 4 จากท็อป 10 ประจำปี 1992
เรื่องย่อ

ภาพยนตร์กล่าวถึง เกลโซมินา (รับบทโดย มาซินา) หญิงสาวที่ถูกมารดาขายให้กับ แซมปาโน (รับบทโดย ควินน์) นักแสดงเร่ข้างถนน ที่แสดงความสามารถพิเศษในฐานะที่เป็นมนุษย์จอมพลัง เกลโซมินาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย เล่นตลก และเล่นดนตรีประกอบ
แซมปาโน เป็นชายที่มีบุคลิกหยาบกระด้าง เขาบอกใครต่อใครว่าเกลโซมินาเป็นภรรยา แต่ยังมีความสัมพันธ์กับหญิงสาวมากมายที่พบ ตลอดเวลาที่ออกเร่แสดง โดยไม่แยแสกับความรู้สึกของเกลโซมินา
แซมปาโนและเกลโซมินา ได้พบกับ อิล มัตโต (แปลว่า "The Fool" รับบทโดย เบสฮาร์ต) นักแสดงกายกรรมไต่ลวดที่เคยอยู่ร่วมคณะละครสัตว์กับแซมปาโน อิ มัตโตสนิทสนมกับเกลโซมินาอย่างรวดเร็ว เขาคอยกระตุ้นให้เกลโซมินาทิ้งแซมปาโนไปใช้ชีวิตที่ดีกว่า แต่เธอก็ยังตัดใจทิ้งเขาไปไม่ได้
อิล มัตโตทะเลาะกับแซมปาโนอย่างรุนแรง และถูกแซมปาโนบันดาลโทสะฆ่าตายและนำศพไปทิ้ง เมื่อเกลโซมินาพบร่างของอิล มัตโต เธอจึงช็อกและเสียสติไป แซมปาโนจึงทิ้งเกลโซมินาไป
ห้าปีต่อมา แซมปาโนได้พบความจริงว่า เกลโซมินาได้ใช้ชีวิตเร่ร่อนอย่างไร้จุดหมาย และเสียชีวิตไปแล้ว ในเวลานั้นเขาเพิ่งจะรู้ตัวว่ารักเกลโซมินา และมีความว้าเหว่เพียงใด
อ่านเพิ่ม

(ในภาษาอิตาลี) Aristarco, Guido. La Strada. In: Cinema Nuovo, n° 46, Novembre 1954.
(ในภาษาฝรั่งเศส) Bastide, F., J. Caputo, and Chris Marker. 'La Strada', un film di Federico Fellini. Paris: Du Seul, 1955.
Fellini, Federico, Peter Bondanella, and Manuela Gieri. La Strada. Rutgers Films in Print, 2nd edizione 1991, ISBN 0-8135-1237-9.
(ในภาษาอิตาลี) Flaiano, Ennio. "Ho parlato male de La Strada", in: Cinema, n.139, August 1954.
(ในภาษาอิตาลี) Redi, Riccardo. "La Strada", in: Cinema, n° 130, March 1954.
Swados, Harvey. "La Strada: Realism and the Comedy of Poverty." in: Yale French Studies, n° 17, 1956, p. 38–43.
(ในภาษาอิตาลี) Torresan, Paolo, and Franco Pauletto (2004). 'La Strada'. Federico Fellini. Perugia: Guerra Edizioni, lingua italiana per stranieri, Collana: Quaderni di cinema italiano per stranieri, p. 32. ISBN 88-7715-790-9, ISBN 978-88-7715-790-4
Young, Vernon. "La Strada: Cinematographic Intersections". In: The Hudson Review, Vol. 9, n° 3, Autumn 1956, p. 437–434.
แหล่งข้อมูลอื่น

ลาสตราดา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ลาสตราดา ที่ออลมูวี
ลาสตราดา ที่ทีซีเอ็มมูวีเดตาเบส
ลาสตราดา ที่รอตเทนโทเมโทส์
La strada an essay by David Ehrenstein at the Criterion Collection
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
สตาดีโอเดลเลอัลปี

| --- | --- |

th
ที่ตั้ง: ตูริน, อิตาลี
พิกัด: 45°06′34.42″N 7°38′28.54″E﻿ / ﻿45.1095611°N 7.6412611°E﻿ / 45.1095611; 7.6412611
เจ้าของ: City of Turin
ความจุ: 69,000
ขนาดสนาม: 105 m × 68 m
พื้นผิว: Grass
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 1988
เปิดใช้สนาม: 1990
ปิด: 2006
ทำลาย: 2009
สถาปนิก: Studio Hutter
การใช้งาน
Torino (1990–2006)   Juventus (1990–2006)
สตาดีโอเดลเลอัลปี (อิตาลี: Stadio delle Alpi) เป็นสนามฟุตบอล สนามกรีฑา ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี เป็นสนามเหย้าของทั้งสโมสรฟุตบอลยูเวนตุสและสโมสรฟุตบอลโตรีโน ระหว่างปี ค.ศ. 1990 ถึง 2006 ชื่อของสนามหมายถึง สนามกีฬาแห่งเทือกเขาเอลป์ สนามกีฬาถูกรื้อถอน (ทั้งสองสโมสรใช้สนามกีฬาเหย้า ที่สนามปรับปรุงใหม่ สตาดีโอโอลิมปีโก) และสนามกีฬาแห่งใหม่เรียกว่า สนามกีฬายูเวนตุส เปิดใหม่ในปี ค.ศ. 2011 สถานที่เดิม
สนามกีฬาออกแบบโดย สตูดิโอ ฮัตเตอร์ เดิมสร้างไว้สำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 1990 สนามมีความจุ  69,041 คน แต่หลังฟีฟ่าออกกฎ ทำให้สนามจุได้เหลือ 67,229 คน
สตาดีโอโอลิมปีกา

| --- | --- |
Stadio Olimpico Del Ghiaccio


ที่ตั้ง: กอร์ตีนาดัมเปซโซ, ประเทศอิตาลี
ความจุ: 12,000
พื้นผิว: น้ำแข็ง
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: 1952-1954
เปิดใช้สนาม: 26 ตุลาคม 1955
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูหนาว 1956
สตาดีโอโอลิมปีกา หรือ สนามกีฬาน้ำแข็งโอลิมปิก(อังกฤษ: Olympic Ice Stadium,อิตาลี: Stadio Olimpico Del Ghiaccio) ตั้งอยู่ที่กอร์ตีนาดัมเปซโซ อิตาลี มีความจุ 12,000 ที่นั่ง
ในปี ค.ศ. 1956 สนามกีฬาน้ำแข็งแห่งนี้ใช้จัดงาน โอลิมปิกฤดูหนาว 1956
วีนัสหลับ (จอร์โจเน)

| วีนัสหลับ |
| --- | --- |

ศิลปิน: จอร์โจเน 
ปี: ราว ค.ศ. 1510
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดน
วีนัสหลับ หรือ วีนัสแห่งเดรสเดน (อังกฤษ: Sleeping Venus หรือ Dresden Venus, อิตาลี: I tre filosofi) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอร์โจเนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดนในประเทศเยอรมนี ภาพ “วีนัสหลับ” เขียนเสร็จราวระหว่างปี ค.ศ. 1510
ภาพ “วีนัสหลับ” เป็นภาพที่มีอิทธิพลต่องานเขียนอื่นๆ หลายชิ้น ในปัจจุบันเชื่อกันว่าทิเชียนเป็นผู้เขียนฉากหลังที่เป็นภูมิทัศน์ ที่มาเขียนหลังจากที่จอร์โจเนเสียชีวิตไปแล้ว ตามที่วาซาริตั้งข้อสังเกต
ภาพ “วีนัสหลับ” เป็นงานหนึ่งในงานเขียนสุดท้ายของจอร์โจเนที่เป็นภาพสตรีเปลือย ที่ดูเหมือนร่างจะมีส่วนโค้งเว้าตามแนวเนินในฉากหลัง ดูเหมือนว่าจอร์โจเนจะเขียนรายละเอียดของแสงเงาของฉากหลังอย่างบรรจง การเลือกเขียนสตรีเปลือยเป็นแนวการเขียนที่เป็นการปฏิวัติทางศิลปะและเป็นจุดที่ผู้เชี่ยวชาญบางท่านถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของศิลปะยุคใหม่ จอร์โจเนมาเสียชีวิตเสียก่อนที่ภาพเขียนนี้จะเขียนเสร็จ ซึ่งทำให้เชื่อกันว่าทิเชียนมาเขียนภูมิทัศน์และท้องฟ้าในฉากหลัง ที่ทิเชียนนำมาเขียนต่อมาในภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน”
ความยั่วยวนของวีนัสในภาพนี้อยู่ที่การวางท่าและตำแหน่งของมือซ้ายที่วางระหว่างต้นขา ผ้าปูเขียนเป็นสีเงินและเป็นเงาเหมือนผ้าซาตินซึ่งเป็นสีเย็นแทนที่จะเป็นสีร้อนของผ้าลินนินที่นิยมเขียนกัน ลักษณะของผ้าดูแข็งเมื่อเทียบกับที่พบในภาพเขียนของทิเชียนหรือเดียโก เบลัซเกซ ภูมิทัศน์โค้งตามส่วนโค้งของร่างของวีนัสที่เป็นการสะท้อนให้เห็นความคิดของความเกี่ยวข้องระหว่างร่างกายของมนุษย์ว่าเป็นสิ่งธรรมชาติที่เป็นสิ่งที่มีชีวิตและเจริญเติบโตได้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “วีนัสหลับ” จอร์โจเน | “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ทิเชียน | “โอลิมเปีย” เอดวด มาเนท์ |
มีผู้อ้างว่าการวางท่าของวีนัสมีลักษณะคล้ายกับภาพพิมพ์แกะไม้
The pose of the figure has been connected with a figure in one of the ภาพพิมพ์แกะไม้ประกอบของหนังสือ “Hypnerotomachia Poliphili” (โพลิฟิลิตามความรักในฝัน) ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1499 แต่ภาพเปลือยขนาดใหญ่เช่นภาพนี้ที่เป็นหัวเรื่องหลักของภาพเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำกันมาก่อนในภาพเขียนในตะวันตก และเป็นภาพที่มีอิทธิพลต่อการเขียนภาพประเภทนี้ต่อมาอีกหลายร้อยปียกเว้นและงานที่แจ่มแจ้งไปกว่างานของจอร์โจเนเช่นงานพิมพ์ของจิโอวานนิ บัตติสตา พาลัมบา แม้ว่าจะมีภาพเขียนสตรีเปลือยโดยจิตรกรชั้นครูอื่นๆ ก่อนหน้านั้นอีกหลายภาพแต่ก็มีเพียงสองภาพที่เขียนโดยบอตติเชลลี “กำเนิดวีนัส” และ “ฤดูใบไม้ผลิ” เท่านั้นที่พอจะเป็นงานที่มีลักษณะใกล้เคียงพอกับภาพนี้ ความหยั่งคิดถึงธรรมชาติและความงามของสรีระเป็นเรื่องปกติของทัศนคติของจอร์โจเน การวางภาพนี้มีอิทธิพลต่อภาพเขียนในสมัยต่อมาเช่นในงานเขียนของฌอง โอกุสต์ โดมินิค อิงเกรส์ และ ปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และงานที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับภาพนี้ของจอร์โจเนก็คือภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ที่เขียนโดยทิเชียน และภาพ “โอลิมเปีย” ที่เขียนโดยเอดวด มาเนท์
ดูเพิ่ม

จอร์โจเน
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
สนามกีฬาเอตซีโย ชีดา

| --- | --- |
สนามกีฬานครโกรโตเน


ที่ตั้ง: โกรโตเน ประเทศอิตาลี
เจ้าของ: เทศบาลโกรโตเน
ความจุ: 16,547 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้า 100 x 65 ตารางเมตร
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1935
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 1946
ปรับปรุง: ค.ศ. 2000, ค.ศ. 2016
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลโกรโตเน
สนามกีฬาเอตซีโย ชีดา (อิตาลี: Stadio Ezio Scida) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองโกรโตเน ประเทศอิตาลี และเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลโกรโตเน มีความจุ 16,547 ที่นั่ง
39°4′45″N 17°7′0″E﻿ / ﻿39.07917°N 17.11667°E﻿ / 39.07917; 17.11667
สกูเดเรียโตโรรอสโซ

| --- | --- |

ชื่อเต็ม: เร็ดบุลโตโรรอสโซฮอนด้า (2018–2019) สกูเดเรียโตโรรอสโซ (2006–2017)
ที่ตั้ง: ฟาเอนซา อิตาลี
ผู้ก่อตั้ง: Dietrich Mateschitz
Noted staff: Helmut Marko (ที่ปรึกษาเร็ดบุล) Franz Tost (หัวหน้าทีม)
Noted drivers:  Sébastien Buemi  ปีแยร์ แกสลี  เบรนดัน ฮาร์ตลีย์  แดเนียล ริคาร์โด  ดานีอิล เควียต  Vitantonio Liuzzi  การ์โลส ไซนซ์ ยูนิออร์  Jean-Éric Vergne  มักซ์ แฟร์สตัปเปิน  เซบัสทีอัน เฟ็ทเทิล
ชื่อก่อนหน้า: มินาร์ดีเอฟวันทีม
ชื่อถัดไป: สกูเดเรียอัลฟาทอรี
สถิติการแข่งขันรถสูตรหนึ่งชิงแชมป์โลก
แข่งครั้งแรก: 2006 Bahrain Grand Prix
แข่ง: 268
เครื่องยนต์: Cosworth, Ferrari, Renault, Toro Rosso, Honda
แชมป์ผู้ผลิต: 0
แชมป์ผู้ขับ: 0
ชนะ: 1
โพเดียมส์: 3
คะแนน: 500
ตำแหน่งโพล: 1
รอบที่เร็วที่สุด: 1
อันดับในปี 2019: 6 (85 คะแนน)
แข่งครั้งสุดท้าย: 2019 Abu Dhabi Grand Prix
สกูเดเรียโตโรรอสโซ (อิตาลี: Scuderia Toro Rosso) หรือรู้จักกันในชื่อทั่วไปว่า โตโรรอสโซ และเข้าแข่งในชื่อ เร็ดบุลโตโรรอสโซฮอนด้า เป็นทีมแข่งรถสูตรหนึ่งอิตาลี คำว่า "โตโรรอสโซ" ในภาษาอิตาลีแปลว่า "กระทิงแดง" เป็นหนึ่งในสองทีมแข่งรถสูตรหนึ่งที่เร็ดบุลเป็นเจ้าของ อีกหนึ่งทีมคือเร็ดบุลเรซซิง โดยโตโรรอสโซทำหน้าที่เป็นทีมรองของเร็ดบุลเรซซิง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นสกูเดเรียอัลฟาทอรีในปี 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ) (อิตาลี)
สกูเดเรียแฟร์รารี

| --- | --- |

ชื่อเต็ม: สกูเดเรียแฟร์รารีมิสชันวินนาว
ที่ตั้ง: มาราเนลโล อิตาลี
หัวหน้าทีม: มัตเตีย บีนอตโต
ผู้ก่อตั้ง: เอ็นโซ แฟร์รารี
เว็บไซต์: formula1.ferrari.com
สถิติการแข่งขันรถสูตรหนึ่งชิงแชมป์โลก
แข่งครั้งแรก: มอนาโกกรังด์ปรีซ์ 1950
แข่งครั้งล่าสุด: อาบูดาบีกรังด์ปรีซ์ 2023
แข่ง: 984 (981 starts)
แชมป์ผู้ผลิต: 16 (1961, 1964, 1975, 1976, 1977, 1979, 1982, 1983, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007, 2008)
แชมป์ผู้ขับ: 15 (1952, 1953, 1956, 1958, 1961, 1964, 1975, 1977, 1979, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007)
ชนะ: 234
ตำแหน่งโพล: 222
รอบที่เร็วที่สุด: 250
อันดับในปี 2018: 2 (571 คะแนน)
สกูเดเรียแฟร์รารี (อิตาลี: Scuderia Ferrari, ภาษาอิตาลี: [skudeˈriːa ferˈraːri]) เป็นทีมแข่งรถฟอร์มูลาวันของผู้ผลิตรถยนต์หรูสัญชาติอิตาลี เฟอร์รารี่ มีฉายาว่า "ม้าลำพอง" ซึ่งมาจากตราสัญลักษณ์ สกูเดเรียแฟร์รารีเป็นทีมที่เก่าแก่และประสบความสำเร็จมากที่สุดในบรรดาทีมของรถสูตรหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (อิตาลี)
สลัดกาปรี

| --- | --- |

ชื่ออื่น: กาเปรเซ
ประเภท: สลัด
แหล่งกำเนิด: อิตาลี
ภูมิภาค: คัมปาเนีย
ส่วนผสมหลัก: มอซซาเรลลา, มะเขือเทศ, โหระพาฝรั่ง, เกลือ, น้ำมันมะกอก
 ตำราอาหาร: สลัดกาปรี   สื่อ: สลัดกาปรี
สลัดกาปรี (อิตาลี: insalata caprese) หรือ กาเปรเซ (caprese) เป็นสลัดอย่างง่ายชนิดหนึ่งของอิตาลี ประกอบด้วยเนยแข็งมอซซาเรลลาสดฝาน มะเขือเทศฝาน และใบโหระพาฝรั่ง ปรุงรสด้วยเกลือและน้ำมันมะกอก และมักจัดวางบนจานตามธรรมเนียมปฏิบัติของร้านอาหารต่าง ๆ เช่นเดียวกับพิซซามาร์เกรีตา สลัดชนิดนี้ให้สีตามสีในธงชาติอิตาลี (เขียว ขาว และแดง)
ในอิตาลีมักเสิร์ฟสลัดกาปรีเป็น อันตีปัสโต (อาหารจานแรกเพื่อเรียกน้ำย่อย) แทนที่จะเป็น กอนตอร์โน (เครื่องเคียง) โดยสามารถรับประทานในช่วงเวลาใดก็ได้ของวัน สลัดกาปรีถือเป็นรูปแบบหนึ่งของ "อาหารกาปรี" ชนิดต่าง ๆ กล่าวคือ เราอาจเสิร์ฟสลัดชนิดนี้เป็นส่วนหนึ่งของพิซซา พาสตา หรือแซนด์วิช "แบบกาปรี" ก็ได้
สลัดกาปรีได้รับการตั้งชื่อตามเกาะกาปรีซึ่งเชื่อกันว่าเป็นถิ่นกำเนิดของมัน มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับที่มาของสลัดกาปรีอยู่ว่า สลัดชนิดนี้ได้รับการคิดค้นขึ้นเพื่อให้เป็นที่ถูกปากแก่สมาชิกราชวงศ์หรือนักการเมืองสำคัญที่มาพักร้อนบนเกาะในคริสต์ศตวรรษที่ 20 หรือไม่ก็เพื่อเป็นสดุดีแก่ธงชาติอิตาลี (ด้วยสีของส่วนผสมหลักดังกล่าว)
รายชื่อผู้สำเร็จราชการร่วมซานมารีโน

รายชื่อผู้สำเร็จราชการร่วมซานมารีโน (อิตาลี: Capitani reggenti San Marino) ตั้งแต่ พ.ศ. 2443 ถึงปัจจุบัน โดยผู้สำเร็จราชการร่วมแห่งสาธารณรัฐซานมารีโน จะได้รับเลือกตั้งทุกหกเดือน โดยสภาใหญ่สามัญของประเทศ ทั้งคู่เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาล โดยทั่วไป ผู้สำเร็จราชการร่วมจะถูกเลือกจากพรรคการเมืองฝ่ายค้าน มีวาระ 6 เดือน พิธีสถาปนาผู้สำเร็จราชการร่วมจะมีขึ้นในวันที่ 1 เมษายน และ 1 ตุลาคม ของทุกปี ผู้ดำรงตำแหน่งในปัจจุบัน คือ ฟีลิปโป ตามัญญีนีและGaetano Troina
ธรรมเนียมปฏิบัติหัวหน้ารัฐบาลคู่มาจากธรรมเนียมของสาธารณรัฐโรมัน เทียบได้กับกงสุลแห่งโรมโบราณ
ผู้สำเร็จราชการร่วม

| ผู้สำเร็จราชการร่วม> ลำดับ | ผู้สำเร็จราชการร่วม> ภาพ | ผู้สำเร็จราชการร่วม> รายชื่อ | ดำรงตำแหน่ง> ระหว่าง | ดำรงตำแหน่ง> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
สาธารณรัฐซานมารีโน (พ.ศ. 2563 – ปัจจุบัน)
| 1 |  | อาเลสซันโดร มันชีนี | 1 เมษายน พ.ศ. 2563 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 (6 เดือน) |  |
| 1 |  | กราเซีย ซัฟเฟรานี | 1 เมษายน พ.ศ. 2563 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 (6 เดือน) |  |
| 2 |  | อาเลสซันโดร การ์เดลลี | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 – 1 เมษายน พ.ศ. 2564 (6 เดือน) |  |
| 2 |  | มีร์โก ดอลชีนี | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 – 1 เมษายน พ.ศ. 2564 (6 เดือน) |  |
| 3 |  | จัน การ์โล เวนตูรีนี | 1 เมษายน พ.ศ. 2564 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2564 (6 เดือน) |  |
| 3 |  | มาร์โก นีโกลีนี | 1 เมษายน พ.ศ. 2564 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2564 (6 เดือน) |  |
| 4 |  | ฟรันเชสโก มุสโซนี | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2564 – 1 เมษายน พ.ศ. 2565 (6 เดือน) |  |
| 4 |  | จาโกโม ซีมอนชีนี | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2564 – 1 เมษายน พ.ศ. 2565 (6 เดือน) |  |
| 5 |  | ออสการ์ มีนา | 1 เมษายน พ.ศ. 2565 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 (6 เดือน) |  |
| 5 |  | ปาโอโล รอนเดลลี | 1 เมษายน พ.ศ. 2565 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 (6 เดือน) |  |
| 6 |  | มารีอา ลุยซา แบร์ตี | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 – 1 เมษายน พ.ศ. 2566 (6 เดือน) | พรรคประชาธิปไตยคริสเตียน ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 2 |
| 6 |  | มานูเอล ชาวัตตา | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 – 1 เมษายน พ.ศ. 2566 (6 เดือน) | พรรคประชาธิปไตยคริสเตียน |
| 7 |  | อาเลสซันโดร สการาโน | 1 เมษายน พ.ศ. 2566 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2566 (6 เดือน) | พรรคประชาธิปไตยคริสเตียน |
| 7 |  | อาเดเล ตอนนีนี | 1 เมษายน พ.ศ. 2566 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2566 (6 เดือน) | พรรคRETE Movement |
| 8 |  | ฟีลิปโป ตามัญญีนี | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2566 – 1 เมษายน พ.ศ. 2567 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 2 |
| 8 |  | กาเอตาโน โตรอีนา | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2566 – 1 เมษายน พ.ศ. 2567 |  |
| 9 |  | อาเลสซันโดร รอสซี | 1 เมษายน พ.ศ. 2567 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567 (6 เดือน) |  |
| 9 |  | มีเลนา กัสเปโรนี | 1 เมษายน พ.ศ. 2567 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567 (6 เดือน) |  |
| 10 |  | Francesca Civerchia | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567 – ปัจจุบัน |  |
| 10 |  | Dalibor Riccardi | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567 – ปัจจุบัน |  |
ดูเพิ่ม

ผู้สำเร็จราชการร่วม
สนามกีฬาชีโร วีโกรีโต

| --- | --- |

th
ชื่อเดิม: สตาดีโยซันตาโคลอมบา
ที่ตั้ง: เบเนเวนโต ประเทศอิตาลี
พิกัด: 41°6′59″N 14°46′52″E﻿ / ﻿41.11639°N 14.78111°E﻿ / 41.11639; 14.78111
เจ้าของ: เมืองเบเนเวนโต
ความจุ: 25,000 ที่นั่ง (อาจจำกัดเหลือ 17,554 ที่นั่ง ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย)
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1976
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 1979
ผู้จัดการโครงการ: โคสตันตีโน รอซซี
การใช้งาน
เบเนเวนโต
สนามกีฬาชีโร วีโกรีโต (อิตาลี: Stadio Ciro Vigorito) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองเบเนเวนโต ประเทศอิตาลี และยังเป็นสนามเหย้าของเบเนเวนโตกัลโช มีความจุ 25,000 ที่นั่ง เปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1979
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สนามกีฬาชีโร วีโกรีโต
สาธารณรัฐเจโนวา

สาธารณรัฐเจโนวา (อิตาลี: Repubblica di Genova) หรือชื่อเต็มคือ สาธารณรัฐเจโนวาอันสงบยิ่ง (อังกฤษ: The Most Serene Republic of Genoa หรือ Republic of Genoa) เคยเป็นรัฐอิสระที่ตั้งอยู่ที่ลีกูเรียทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของฝั่งทะเลอิตาลี ที่รุ่งเรืองตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 มาจนถึง ค.ศ. 1797 เมื่อถูกรุกรานโดยกองทัพฝรั่งเศส ภายใต้การนำของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 สาธารณรัฐเจนัวมาแทนที่ด้วยสาธารณรัฐลีกูเรียนที่รุ่งเรืองมาจนถึง ค.ศ. 1805 ก่อนที่จะถูกผนวกโดยจักรวรรดิฝรั่งเศส แม้ว่าสาธารณรัฐจะได้รับการฟื้นฟูในปี ค.ศ. 1814 หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียนแต่ก็เป็นเพียงระยะเวลาอันสั้น ในที่สุดสาธารณรัฐเจนัวก็ถูกผนวกเข้ากับราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย
สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11

สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 ใน ค.ศ. 1922
สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 พระนามเดิม อัมโบรโจ ดามีอาโน อาคิลเล รัตตี (อิตาลี: Ambrogio Damiano Achille Ratti) เป็นประมุขศาสนจักรโรมันคาทอลิกตั้งแต่วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1922 จนสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1939 เป็นประมุของค์แรกของนครรัฐวาติกันตั้งแต่เป็นรัฐอิสระในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929
พระองค์ออกสมณสาส์นหลายฉบับ เช่น Quadragesimo anno เนื่องในโอกาสครบรอบ 40 ปีที่สมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่ 13 ออกสมณสาส์น Rerum novarum, ที่แสดงถึงความละโมบของทุนนิยม อันตรายของสังคมนิยมและลัทธิคอมมิวนิสต์ และความยุติธรรมทางสังคม และสมณสาส์น Quas primas ตั้งวันฉลองพระคริสตราชาเพื่อตอบโต้คตินิยมต่อต้านศาสนจักร สมณสาส์น Studiorum ducem ที่ออกเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1923 เนื่องในโอกาสครบรอบ 6 ศตวรรษแห่งการสถาปนาบาทหลวงทอมัส อไควนัส เป็นนักบุญ
พระองค์ยังทำข้อตกลงหลายฉบับ เช่น Reichskonkordat กับนาซี แต่ต่อมานาซีละเมิดข้อตกลงนั้น จนต้องทรงออกสมณสาส์น Mit brennender Sorge ประนามการกระทำดังกล่าว ในสมณสมัยของพระองค์มีการทำสนธิสัญญาลาเตรันในปี ค.ศ. 1929 เพื่อแก้ไขความขัดแย้งกับรัฐบาลอิตาลีเกี่ยวกับสถานะของพระสันตะปาปาและศาสนจักรคาทอลิกในประเทศอิตาลี และทรงสามารถระงับการเบียดเบียนศาสนจักรและนักบวชในประเทศเม็กซิโก สเปน และสหภาพโซเวียต พระองค์ได้ประกาศตั้งนักบุญหลายองค์ เช่น ทอมัส มอร์ ปีเทอร์ กานิส แบร์นาแด็ต ซูบีรู และโจวันนี บอสโก ตลอดจนเตแรซแห่งลีซีเยอ ที่ทรงนับถือเป็นพิเศษ และได้สถาปนานักบุญอัลแบร์ตุส มาญุส เป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักร นอกจากนี้สมณสมัยของพระองค์ยังส่งเสริมบทบาทของฆราวาสในศาสนจักร และวิจารณ์ฮิตเลอร์และมุสโสลินี
สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1939 ณ พระราชวังพระสันตะปาปา และฝังพระศพที่มหาวิหารนักบุญเปโตร โดยระหว่างขุดเตรียมหลุมพระศพได้มีค้นพบกระดูกซึ่งเชื่อว่าเป็นของนักบุญเปโตร.
สนามกีฬาซานมารีโน

| --- | --- |
สนามกีฬาโอลิมปิกแซร์ราวัลเล


ที่ตั้ง: แซร์ราวัลเล ซานมารีโน
เจ้าของ: สาธารณรัฐซานมารีโน
ความจุ: 6,664 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 103 × 67 ตารางเมตร
พื้นผิว: หญ้า
เปิดใช้สนาม: 1969
การใช้งาน
ฟุตบอลทีมชาติซานมารีโน (ชุดใหญ่และชุดเยาวชน)
สนามกีฬาซานมารีโน (อังกฤษ: San Marino Stadium) มีชื่อเดิมว่า สนามกีฬาโอลิมปิกแซร์ราวัลเล (อิตาลี: Stadio Olimpico di Serravalle) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ที่ตั้งอยู่ที่แซร์ราวัลเลในประเทศซานมารีโน เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1969 ส่วนใหญ่มักใช้จัดการแข่งขันฟุตบอล โดยเป็นสนามกีฬาแห่งชาติของฟุตบอลทีมชาติซานมารีโน และยังใช้จัดการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศของโกปปาติตาโน สนามกีฬาแห่งนี้ติดตั้งเก้าอี้ครบทุกที่นั่งและจุคนได้ 6,664 ที่นั่ง
สนามแห่งนี้เคยใช้จัดการแข่งขันระหว่างประเทศอย่างเป็นทางการครั้งแรกของซานมาริโน ในนัดที่พวกเขาพบกับสวิตเซอร์แลนด์ ในเดือนพฟศจิกายน ค.ศ. 1990 โดยซานมาริโนพ่ายแพ้ด้วยคะแนน 4–0 สนามแห่งนี้เคยมีความจุสูงสุดในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 รอบคัดเลือก ที่พวกเขาแพ้ให้กับทีมชาติเยอรมนี 13–0 โดยมีผู้ชน 5,019 คนเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันใน และยังเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2019 อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

World Stadium Article
43°58′16.55″N 12°28′37.16″E﻿ / ﻿43.9712639°N 12.4769889°E﻿ / 43.9712639; 12.4769889
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์

วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ (เยอรมัน: Schweizer Volleyballnationalmannschaft der Frauen; ฝรั่งเศส: Équipe de Suisse de volley-ball féminin; อิตาลี: Nazionale di pallavolo femminile della Svizzera) เป็นทีมชาติของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ
ประวัติการแข่งขัน > วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยูโรเปียนลีก

| ปี | อันดับ |
| --- | --- |
 2009: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 2010: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 2011: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 2012: 11
 2013: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 2014: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
 2015: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
ดูเพิ่ม

วอลเลย์บอลชายทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์