stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติ
ทูตสันถวไมตรี

โครงการยูเอ็นซีพีวอยซส์ เป็นโครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติทำงานร่วมกับบุคคลสำคัญ เพื่อช่วยสร้างความตระหนักรู้ ความสนใจ และความเข้าใจแก่สาธารณะในประเด็นสิ่งแวดล้อม
| ทูต | ประเทศ | อาชีพ | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- |
ทูตสันถวไมตรีสากล
| Bertrand Piccard |  สวิตเซอร์แลนด์ | นักจิตแพทย์และนักบอลลูน |  |
| ดอน ชีเดิล |  สหรัฐ | นักแสดง |  |
| เอลลี โกลดิง |  บริเตนใหญ่ | นักร้องและนักแต่งเพลง |  |
| จิเซล บุนเชน |  บราซิล | นางแบบ |  |
| เอียน โซเมอร์ฮอลเดอร์ |  สหรัฐ | นักแสดง |  |
| ยาย่า ตูเร |  โกตดิวัวร์ | นักฟุตบอล |  |
องค์อุปถัมภ์
| เบน โฟเกิล |  บริเตนใหญ่ | วีรบุรุษภูเขา | ผู้อุปถัมภ์การอนุรักษ์ที่รกร้างว่างเปล่า |
| คริส ทอมพ์กินส์ |  สหรัฐ | นักอนุรักษ์ธรรมชาติ | ผู้อุปถัมภ์พื้นที่คุ้มครอง |

| Laurent Fabius |  ฝรั่งเศส | อดีตนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส | ผู้อุปถัมภ์การดูแลสิ่งแวดล้อม |
| ลูวิส พิว |  บริเตนใหญ่  แอฟริกาใต้ | นักว่ายน้ำ | ผู้อุปถัมภ์มหาสมุทร |
| วิเจย์ เชคาร์ ชาร์มา |  อินเดีย | ผู้บริหารสูงสุดของ Paytm | ผู้อุปถัมภ์อากาศบริสุทธ์ |
| Viacheslav Fetisov |  รัสเซีย | ตำนานนักฮอกกี้ | ผู้อุปถัมภ์ภูมิภาคขั้วโลก |
| ทูตสันถวไมตรีภูมิภาค | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาค | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาค |  |
| ไอแดน แกลลาเกอร์ |  สหรัฐ | นักแสดง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคอเมริกาเหนือ |
| เอเตรียน เกรเนียร์ |  สหรัฐ | นักแสดง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคอเมริกาเหนือ |
| เดฟ แมตธิวส์ |  สหรัฐ | วงดนตรีร็อก | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคอเมริกาเหนือ |
| แจ็ก จอห์นสัน |  สหราชอาณาจักร | นักร้อง นักแต่งเพลง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคอเมริกาเหนือ |
| ร็อกกี้ ดาวูนี |  กานา | นักร้อง นักแต่งเพลง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคแอฟริกา |
| Antoinette Taus |  ฟิลิปปินส์  สหรัฐ | นักแสดงและนักร้อง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคฟิลิปปินส์ |
| เดีย มีร์ซา |  สเปน | นางแบบและนักแสดง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคอินเดีย |
| หวัง จวิ้นข่าย |  จีน | นักร้อง นักแต่งเพลง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคจีน |
| หลี ปิงปิง |  จีน | นักแสดง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคจีน |
| หลีเฉิน |  จีน | นักแสดง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคจีน |
| Suzanna Owiyo |  ฝรั่งเศส | นักร้อง นักแต่งเพลง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคเคนยา |
| อเล็กซ์ เรนเดลล์ |  ไทย  บริเตนใหญ่ | นักแสดง | ทูตสันถวไมตรีภูมิภาคไทย |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
โครงสร้างนิยม

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โครงสร้างนิยม (แก้ความกำกวม)
ในทางสังคมวิทยา, มานุษยวิทยา, โบราณคดี, ประวัติศาสตร์ และ ภาษาศาสตร์ โครงสร้างนิยม (อังกฤษ: Structuralism) เป็นทฤษฎีทั่วไปของวัฒนธรรมและวิธีวิทยา ซึ่งส่อความว่าองค์ประกอบของวัฒนธรรมของมนุษย์จะต้องทำความเข้าใจผ่านวิถีของความสัมพันธ์กับระบบที่ใหญ่กว่า การศึกษาแบบโครงสร้างนิยมมีเป้าหมายในการหาโครงสร้างที่อยู่ภายใต้ทุกสิ่งที่มนุษย์ทำ, คิด, รับรู้ และ เข้าใจ
นักปรัชญา ไซมอน แบล็กเบิร์น สรุปในอีกทางว่าโครงสร้างนิยมคือ:
ความเชื่อว่าปรากฏการณ์ในชีวิตมนุษย์ไม่สามารถเข้าใจได้ ยกเว้นแต่[จะเข้าใจได้]ผ่านความสัมพันธ์ระหว่างกัน (interrelations) ความสัมพันธ์เหล่านี้ก่อร่างขึ้นเป็นโครงสร้าง (structure) และเบื้องหลังของความหลากหลายทางท้องถิ่นในปรากฏการณ์ผิวเผินล้วนมีกฎที่มั่นคงของโครงสร้างซึ่งเป็นนามธรรม
โครงสร้างนิยมในยุโรปเริ่มมีวิวัฒนาการในต้นศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะในฝรั่งเศสกับจักรวรรดิรัสเซีย ในฐานะภาษาศาสตร์โครงสร้างนิยมชองแฟร์ดีน็อง เดอ โซซูร์ และสำนักภาษาศาสตร์แบบปรากในยุคถัดมา มอสโก และ โคเปนเฮเกน ส่วนในฐานะขบวนการทางวิชาการ โครงสร้างนิยมกลายมาเป็นสกุลความคิดที่มาสืบทอดอัตถิภาวนิยม (existentialism) ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง นักวิชาการสายมนุษยศาสตร์จำนวนมากได้นำเอาแนวคิดแบบโซซูร์มาใช้ในสายวิชาการของตน นักมานุษยวิทยา คลอด เลวี-สทรอส เป็นคนแรกที่ก่อให้เกิดความสนใจในโครงสร้างนิยมอย่างกว้างขวาง
การให้เหตุผลด้วยวิธีแบบโครงสร้างนิยมได้ถูกนำมาประยุกต์ใช้ในสาขาต่าง ๆ นับจากนั้น ทั้งในมานุษยวิทยา, สังคมวิทยา, จิตวิทยา, การวิจารณ์วรรณกรรม, เศรษฐศาสตร์ และ สถาปัตยกรรม นอกจากเลวี-สทรอส แล้ว นักคิดคนสำคัญที่เกี่ยวข้องกับโครงสร้างนิยมยังมี รอมัน จาโคบซัน และ นักจิตวิเคราะห์ แฌค เลค็อง
ในช่วงปลายทศวรรษ 1960s หลักการพื้นฐานจำนวนมากของโครงสร้างนิยมเริ่มถูกโจมตีโดยกระแสนักปรัชญาและนักวิชาการซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวฝรั่งเศส เช่น นักประวัติศาสตร์ มิแช็ล ฟูโกต์, แฌค เดรีดา, นักปรัชญาสายมากซิสต์ ลุยส์ อัลท์ฮัสเซอร์ และนักวิจารณ์วรรณกรรม โรลันด์ บาตส์ ในท้ายที่สุด แนวคิดของบุคคลเหล่านี้ได้ถูกเรียกว่าเป็นสกุลความคิดหลังโครงสร้างนิยม (Post-structuralism) ผู้สนับสนุนโครงสร้างนิยมเช่นเลค็อง ยังคงมีอิทธิพลต่อปรัชญาภาคพื้นทวีป และมีบางส่วนเสนอว่าแนวคิดแบบหลังโครงสร้างนิยมเป็นการสืบต่อของแนวคิดโครงสร้างนิยมเดิม
อ่านเพิ่ม

Angermuller, Johannes. 2015. Why There Is No Poststructuralism in France: The Making of an Intellectual Generation. London: Bloomsbury.
Roudinesco, Élisabeth. 2008. Philosophy in Turbulent Times: Canguilhem, Sartre, Foucault, Althusser, Deleuze, Derrida. New York: Columbia University Press.
อ่านเพิ่ม > แหล่งข้อมูลปฐมภูมิ

Althusser, Louis. Reading Capital.
Barthes, Roland. S/Z.
Deleuze, Gilles. 1973. "À quoi reconnaît-on le structuralisme?" Pp. 299–335 in Histoire de la philosophie, Idées, Doctrines. Vol. 8: Le XXe siècle, edited by F. Châtelet. Paris: Hachette
de Saussure, Ferdinand. 1916. Course in General Linguistics.
Foucault, Michel. The Order of Things.
Jakobson, Roman. Essais de linguistique générale.
Lacan, Jacques. The Seminars of Jacques Lacan.
Lévi-Strauss, Claude. The Elementary Structures of Kinship.
—— 1958. Structural Anthropology [Anthropologie structurale]
—— 1964–1971. Mythologiques
Wilcken, Patrick, ed. Claude Levi-Strauss: The Father of Modern Anthropology.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
โคลอี เซเวอนี

| โคลอี เซเวอนี |
| --- | --- |
เซเวอนี ที่รอบปฐมทัศน์ของภาพยนตร์ แบร์รีมันเดย์ ในออสติน รัฐเท็กซัส ปี 2010
เกิด: โคลอี สตีเวนส์ เซเวอนี  (1974-11-18) พฤศจิกายน 18, 1974 (49 ปี) สปริงฟิลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา
การศึกษา: Darien High School, Connecticut, U.S.
อาชีพ: นักแสดง นักออกแบบแฟชั่น นางแบบ
ปีปฏิบัติงาน: 1995–ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: Kids, ผู้ชายนี่หว่า ยังไงก็ไม่ร้องไห้, Big Love
ส่วนสูง: 5 ft 8 in (1.73 m)
โคลอี สตีเวนส์ เซเวอนี (อังกฤษ: Chloë Stevens Sevigny เกิด 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974) เป็นนักแสดง นักออกแบบแฟชั่น และอดีตนางแบบชาวอเมริกัน เธอมีชื่อเสียงจากความสามารถเฉพาะด้านแฟชั่นหลายแหล่ง และก้าวหน้าทางอาชีพในอุตสาหกรรมแฟชั่นในกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 หลังจากฝึกงานกับนิตยสารแซสซี ที่นครนิวยอร์ก ที่ขนานนามเธอว่าเป็น "It girl" คนใหม่ในขณะนั้น และเริ่มให้ความสนใจเธอจากงานแฟชั่นในนิวยอร์ก ใน ค.ศ. 1994 รูปแบบชีวิตส่วนตัวของเธอดึงดูดความสนใจนักหนังสือพิมพ์ เจย์ แม็กอินเนร์นีย์ ซึ่งเขียนบทความเกี่ยวกับเธอ ความยาว 7 หน้ากระดาษ ในนิตยสารเดอะนิวยอร์กเกอร์ โดยเขาเขียนถึงเซเวอนีวัย 19 ปีในขณะนั้นว่า "เด็กสาวที่เจ๋งที่สุดในโลก" (coolest girl in the world) ตลอดอาชีพภาพยนตร์ของเธอในช่วงแรก งานด้านแฟชั่นของเธอมีมากกว่างานแสดง จนกระทั่ง บทบาท ลานา ทิสเดล ในภาพยนตร์เรื่อง ผู้ชายนี่หว่า ยังไงก็ไม่ร้องไห้ (Boys Don't Cry; 1999) ทำให้เธอเป็นที่จดจำและยกย่อง ใน ค.ศ. 2000 เธอชนะรางวัลวีเอชวันโว้กแฟชันอะวอร์ด สาขาสไตล์คนดังหญิงยอดเยี่ยม (Best Female Celebrity Style) ในปีต่อมา นิตยสารโว้กเรียกเธอว่า "สัญรูปแฟชั่น" (fashion icon) ช่วยให้เธอเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่นำสมัยมากที่สุดในอุตสาหกรรมแฟชัน
โครโนทริกเกอร์

| โครโนทริกเกอร์ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: สแควร์
ผู้จัดจำหน่าย: สแควร์ (ซูเปอร์แฟมิคอม & เพลย์สเตชัน) สแควร์เอนิกซ์  (นินเท็นโด DS, mobile, วินโดวส์)
กำกับ: Takashi Tokita Yoshinori Kitase Akihiko Matsui
อำนวยการผลิต: Kazuhiko Aoki
ออกแบบ: ฮิโรโนบุ ซากางูจิ
ศิลปิน: Akira Toriyama
เขียนบท: มาซาโตะ คาโตะ Takashi Tokita Yoshinori Kitase Yuji Horii
แต่งเพลง: Yasunori Mitsuda โนบูโอะ อูเอมัตสึ
ชุด: โครโน
เครื่องเล่น: ซูเปอร์แฟมิคอม, เพลย์สเตชัน, นินเท็นโด DS, i-mode, ไอโอเอส, แอนดรอยด์, ไมโครซอฟท์ วินโดวส์, แอปเปิ้ลทีวี
วางจำหน่าย:  11 มีนาคม 1995 ซูเปอร์แฟมิคอมJP: 11 มีนาคม 1995 NA: 11 สิงหาคม 1995  เพลย์สเตชันJP: 2 พฤศจิกายน 1999 NA: June 29, 2001  นินเท็นโด DSJP: 20 พฤศจิกายน 2008 NA: 25 พฤศจิกายน 2008 AU: 3 กุมภาพันธ์ 2009 EU: 6 กุมภาพันธ์ 2009  i-modeJP: 25 เมษายน 2011  ไอโอเอสทั่วโลก: 8 ธันวาคม 2011  แอนดรอยด์JP: 22 ธันวาคม 2011 ทั่วโลก: 29 ตุลาคม 2012  ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ทั่วโลก: 27 กุมภาพันธ์ 2018 
แนว: เล่นตามบทบาท
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว, หลายผู้เล่น
โครโนทริกเกอร์ (อังกฤษ: Chrono Trigger) เป็นวิดีโอเกมแนวเล่นตามบทบาท พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยสแควร์ สำหรับเครื่องซูเปอร์แฟมิคอมใน ค.ศ. 1995 ซึ่งเป็นการเริ่มต้นชุดวิดีโอเกม โครโน ทีมพัฒนา โครโนทริกเกอร์ ประกอบด้วยนักออกแบบสามคนที่สแควร์ขนานนามว่า "Dream Team" ซึ่งประกอบด้วยฮิโรโนบุ ซากางูจิ ผู้สร้างชุดเกม ไฟนอลแฟนตาซี ที่ประสบความสำเร็จของสแควร์ Yuji Horii นักออกแบบอิสระและผู้สร้างชุดเกม ดราก้อนเควสต์ ยอดนิยมของเอนิกซ์ และอากิระ โทริยามะ นักวาดการ์ตูนที่โด่งดังจากผลงานของเขาอย่าง ดราก้อนเควสต์ และ ดราก้อนบอล นอกจากนี้ Kazuhiko Aoki ยังเป็นผู้อำนวยการผลิตเกม มาซาโตะ คาโตะ เป็นนักเขียนบทเนื้อเรื่องส่วนใหญ่ ในขณะที่นักแต่งเพลง Yasunori Mitsuda ประพันธ์เพลงประกอบส่วนใหญ่ก่อนที่จะล้มป่วยและการประพันธ์เพลงประกอบที่เหลือถูกสานต่อโดย โนบูโอะ อูเอมัตสึ ผู้แต่งเพลงประกอบเกม ไฟนอลแฟนตาซี โดยเนื้อเรื่องของเกมจะเกี่ยวกับกลุ่มนักผจญภัยที่เดินทางผ่านการเดินทางข้ามเวลาเพื่อป้องกันภัยพิบัติทั่วโลก
เมื่อตัวเกมได้วางจำหน่าย โครโนทริกเกอร์ ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่และประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์และถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล นิตยสาร นินเท็นโดเพาเวอร์ ได้บรรยายแง่มุมต่าง ๆ ของ โครโนทริกเกอร์ ว่าเป็นการปฏิวัติซึ่งรวมถึงตอนจบที่หลากหลาย, ภารกิจเสริมที่เกี่ยวข้องกับการวางแผนที่เน้นการพัฒนาตัวละคร, ระบบการต่อสู้ที่ไม่เหมือนใคร และกราฟิกที่มีรายละเอียด โครโนทริกเกอร์ กลายเป็นวิดีโอเกมที่ขายดีเป็นอันดับสามประจำ ค.ศ. 1995 ในประเทศญี่ปุ่น และขายได้ 2.65 ล้านชุดทั่วโลกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2003
สแควร์ได้วางจำหน่ายตัวเกมเวอร์ชันพอร์ดโดย Tose ในประเทศญี่ปุ่น สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน ใน ค.ศ. 1999 ซึ่งต่อมาได้ถูกบรรจุใหม่พร้อมการพอร์ดเกม ไฟนอลแฟนตาซี IV ในชื่อ ไฟนอลแฟนตาซีโครนิเคิล  ในอเมริกาเหนือ โครโนทริกเกอร์ ยังได้รับการปรับปรุงเล็กน้อยซึ่งได้ถูกพอร์ดอีกครั้งโดย Tose และได้วางจำหน่ายสำหรับนินเท็นโด DS ในอเมริกาเหนือและญี่ปุ่นใน ค.ศ.  2008 และภูมิภาค PAL ใน ค.ศ. 2009 ตัวเกมเวอร์ชันนินเท็นโด DS ขายได้ 790,000 ชุดภายในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 หลังจากประมาณหนึ่งปีของการขาย โครโนทริกเกอร์ ยังได้รับการพอร์ดลงไปยังโทรศัพท์มือถือ i-mode, เวอร์ชวลคอนโซล, เพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก, ไอโอเอส, แอนดรอยด์ และ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์
ใน ค.ศ. 2019 ในช่วงการเปลี่ยนปีรัชศกจากยุคเฮเซสู่ยุคเรวะ เกม โครโนทริกเกอร์ ได้ถูกยกให้เป็นเกมที่ดีที่สุดแห่งยุคเฮเซ จากการโหวตของผู้อ่านในนิตยสาร แฟมิซือ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กผลงานของอากิระ โทริยามะ |
| --- | --- |
รายการผลงาน
มังงะ:  ดร.สลัมป์ กับหนูน้อยอาราเล่ (พ.ศ. 2523–2527)  พิ้ง (พ.ศ. 2525)  เฮตัปปิ มังงะ เค็นกีวโจะ (พ.ศ. 2525–2527)  Akira Toriyama's Manga Theater (พ.ศ. 2526–2540)  ดราก้อนบอล (พ.ศ. 2527–2538)  แอ๊คแมน (พ.ศ. 2536–2537)  Cowa! น่ากลั๊ว น่ากลัว (พ.ศ. 2540–2541)  คาจิกะ (พ.ศ. 2541)  เนโกะ มาจิน (พ.ศ. 2542–2548)  แซนด์แลนด์ (พ.ศ. 2543)  เจโก้ สายตรวจจักรวาล (พ.ศ. 2556)  ดราก้อนบอล ซูเปอร์ (ร่วมกับโทโยทาโร่) (พ.ศ. 2558–2567) 
วิดีโอเกม:  ดราก้อนเควสต์ซีรีส์  โครโนทริกเกอร์  Tobal No. 1  Tobal 2  บลูดรากอนซีรีส์
โคลมีโตซิลลิน

| ข้อมูลทางคลินิก |
| --- | --- |
รหัส ATC: J01CE07 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
PubChem CID: 71807
DrugBank: ?
ECHA InfoCard: 100.016.053 
 สารานุกรมเภสัชกรรม
โคลมีโตซิลลิน (อังกฤษ: Clometocillin) เป็นกลุ่มยาชนิดเพนิซิลลิน
โครงการอะพอลโล

"อะพอลโล" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับเทพเจ้ากรีก ดูที่ อพอลโล
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อพอลโล (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |

ประเทศ: สหรัฐ
องค์กร: นาซา
วัตถุประสงค์: ลูกเรือลงจอดบนดวงจันทร์
สถานะ: เสร็จสิ้น
ประวัติโครงการ
ค่าใช้จ่าย: 25.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (1973) 158 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2021)
ระยะเวลา: ค.ศ. 1961–1972
เที่ยวบินแรก: ซา-1 27 ตุลาคม ค.ศ. 1961 (1961-10-27)
เที่ยวบินแรกที่มีลูกเรือ: อะพอลโล 7 11 ตุลาคม ค.ศ. 1968 (1968-10-11)
เที่ยวบินสุดท้าย: อะพอลโล 17 19 ธันวาคม ค.ศ. 1972 (1972-12-19)
สำเร็จ: 32
ล้มเหลว: 2 (อะพอลโล 1 และ 13)
ความล้มเหลวบางส่วน: 1 (อะพอลโล 6)
สถานที่ปล่อย: แหลมเคนเนดี ศูนย์อวกาศเคนเนดี ไวต์แซนส์
ข้อมูลยานพาหนะ
ยานพาหนะมีคนขับ: อะพอลโลซีเอสเอ็ม อะพอลโลแอลเอ็ม
ยานพาหนะที่ปล่อย: ลิตเทิลโจ II แซตเทิร์น I แซตเทิร์น IB แซตเทิร์น V
โครงการอะพอลโล (อังกฤษ: Apollo program, Project Apollo) เป็นโครงการการบินอวกาศของมนุษย์ครั้งที่สามของสหรัฐที่ดำเนินการโดย องค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ (นาซา) ซึ่งประสบความสำเร็จในการเตรียมและลงจอดมนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1968 ถึง 1972 โครงการนี้คิดค้นครั้งแรกในช่วงที่ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ เป็นประธานาธิบดี โดยออกแบบให้เป็นยานอวกาศที่มีลูกเรือสามคน เพื่อสานต่อ โครงการเมอร์คิวรี ที่เป็นยานอวกาศที่มีลูกเรือแค่คนเดียว ต่อมา โครงการอะพอลโลได้อุทิศให้เป็นเป้าหมายระดับชาติของประธานาธิบดี จอห์น เอฟ. เคนเนดี ในช่วงทศวรรษ 1960 ในการ "ส่งมนุษย์ลงจอดบนดวงจันทร์และนำเขากลับคืนสู่พื้นโลกอย่างปลอดภัย" ตามคำปราศรัยต่อรัฐสภาเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 ก่อนหน้านี้ โครงการเจมินี คิดค้นในปี ค.ศ. 1961 เป็นโครงการยานอวกาศที่มีลูกเรือสองคน เป็นการขยายขีดความสามารถในการบินอวกาศเพื่อสนับสนุนโครงการอะพอลโล
เป้าหมายของเคนเนดีประสบความสำเร็จกับภารกิจของ อะพอลโล 11 เมื่อนักบินอวกาศ นีล อาร์มสตรองและบัซซ์ ออลดริน ลงจอดอะพอลโลลูนาร์มอดูลของพวกเขาเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 และเดินบนผิวดวงจันทร์ ขณะที่ ไมเคิล คอลลินส์ อยู่บนวงโคจรของดวงจันทร์ในโมดูลคำสั่งและบริการ ทั้งสามคนลงจอดอย่างปลอดภัยบนโลกเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ห้าภารกิจต่อมาของอะพอลโลได้ลงจอดนักบินอวกาศบนดวงจันทร์ โดยครั้งสุดท้ายคือ อะพอลโล 17 เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1972 ในการบินในอวกาศทั้งหกครั้ง มีสิบสองคนได้เดินบนดวงจันทร์
ประวัติ

โครงการอะพอลโลเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1961 จากการที่จอห์น เอฟ เคเนอดี้ไดัประกาศต่อสาธารณชนว่าสหรัฐฯจะต้องไปเหยียบดวงจันทร์ให้ได้ภายในสิ้นปี 1970 ทำให้NASAจึงเริ่มแผนปฏิบัติการโครงการส่งนักบินอวกาศไปยังดวงจันทร์ที่ชื่อว่า อะพอลโล แต่เริ่มต้นโครงการอะพอลโล 1 (เดิมเรียกว่า AS-201 ก่อนที่จะมาเปลี่ยนในโครงการอะพอลโล 4) ก็เกิดเหตุการณ์ไฟไหม้นักบินทั้ง 3 คนเสียชีวิต จึงได้ชะลอแผนโครงการ และมาเริ่มต้นต่อในโครงการอะพอลโล 4 จนถึงโครงการอะพอลโล 17 ก็เกิดเหตุการณ์สงครามเวียดนามจึงได้ยกเลิกโครงการอะพอลโล 18-20 ไป เพื่อลดงบประมาณลงไป
รายละเอียดโครงการ

อะพอลโล 1 (27 มกราคม ค.ศ. 1967) เกิดอุบัติเหตุนักบินเสียชีวิต 3 คน
อะพอลโล 4 ทดสอบโครจรรอบโลก
อะพอลโล 5 ทดสอบโครจรรอบโลก
อะพอลโล 6 ทดสอบโครจรรอบโลก
อะพอลโล 7 ทดสอบโครจรรอบโลกโดยมีนักบิน
อะพอลโล 8  (21 ธันวาคม ค.ศ. 1968) ทดสอบโคจรรอบดวงจันทร์
อะพอลโล 10  (18 พฤษภาคม ค.ศ. 1969) ทดสอบโคจรรอบดวงจันทร์โดยมีนักบิน
อะพอลโล 11 (16 กรกฎาคม ค.ศ. 1969) ลงจอดบนดวงจันทร์ครั้งแรก
อะพอลโล 12 (14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969) ลงจอดบนดวงจันทร์
อะพอลโล 13 (11 เมษายน ค.ศ. 1970) เกิดอุบัติเหตุไม่ได้ลงจอด
อะพอลโล 14 ลงจอดบนดวงจันทร์
อะพอลโล 15 ลงจอดบนดวงจันทร์
อะพอลโล 16 ลงจอดบนดวงจันทร์
อะพอลโล 17 ลงจอดบนดวงจันทร์ ครั้งสุดท้าย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของโครงการอะพอลโลเก็บถาวร 2012-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Apollo photo gallery at NASA Human Spaceflight website เก็บถาวร 2012-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (includes videos/animations)
Audio recording and transcript of President John F. Kennedy, NASA administrator James Webb et al. discussing the Apollo agenda (White House Cabinet Room, November 21, 1962)
U.S. Spaceflight History- Apollo Program เก็บถาวร 2011-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Apollo Image Atlas almost 25,000 lunar images, Lunar and Planetary Institute
Project Apollo at NASA History Division
The Apollo Lunar Surface Journal เก็บถาวร 2004-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
How Apollo Has Influenced Society เก็บถาวร 2012-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Apollo Flight Journal
Project Apollo Drawings and Technical Diagrams
Apollo Program Summary Report (Technical)
The Apollo Program (National Air and Space Museum) เก็บถาวร 2008-07-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Apollo 35th Anniversary Interactive Feature เก็บถาวร 2011-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (in Flash)
Exploring the Moon: Apollo Missions
Apollo Archive - large repository of information about the Apollo program.
Apollo Flight Film Archive - repository of scanned Apollo flight film (in high resolution).
NASA History Series Publications (many of which are on-line)
Apollo's Contributions to Society เก็บถาวร 2012-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Was The Apollo Program a Prudent Investment Worth Retrying? เก็บถาวร 2010-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โคลอี มันน์

เจนีวีฟ โคลอี มันน์ (อังกฤษ: Genevieve Chloe Mann; 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 —) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวอเมริกัน อดีตเธอเป็นผู้เล่นให้ทีมนครนนท์ ซึ่งเธอก็เล่นโชว์ฟอร์มได้ยอดเยี่ยมจนได้รับรางวัล ตัวบล็อกยอดเยี่ยมคู่กับปลื้มจิตร ถินขาว และพาทีมนครนนท์จบที่อันดับที่ 5 ปัจจุบัน โคลอี มันน์ เล่นให้กับสโมสรวอลเลย์บอลสุพรีม ชลบุรี ประจำฤดูกาลในปี 2016–2017 ปัจจุบันเธอได้เลิกเล่นแล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยฟลอริดา - โคลอี มันน์ เก็บถาวร 2015-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โคลอี มันน์ เก็บถาวร 2016-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โคลัมเบีย

โคลัมเบีย (อังกฤษ: Columbia) อาจหมายถึง
ประเทศโคลอมเบีย (Colombia) อยู่ในทวีปอเมริกาใต้ ซึ่งที่ถูกต้องสะกดว่า โคลัมเบีย ออกเสียงในภาษาอังกฤษว่า /kəˈlʌmbɪə/ โดย สัญลักษณ์ 'ʌ' นั้น เท่ากับ ไม้หันอากาศ จึง ออกเสียง และ สะกดว่า โคลัมเบีย
โคลัมโบ (Colombo) เมืองหลวงของประเทศศรีลังกา
โคลัมเบีย (รัฐเซาท์แคโรไลนา) เมืองหลวงของรัฐเซาท์แคโรไลนา ประชากร ประมาณ 120,000 คน
โคลัมเบีย (รัฐมิสซูรี) เมืองในรัฐมิสซูรี ประชากรประมาณ 90,000 คน
มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในรัฐนิวยอร์ก
แม่น้ำโคลัมเบีย ในสหรัฐอเมริกา และประเทศแคนาดา
บริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา
วอชิงตัน ดี.ซี. (Washington, D.C. - District of Columbia)
กระสวยอวกาศโคลัมเบีย
ยานโคลัมเบีย ยานบังคับการของ อะพอลโล 11
โคลัมเบียพิกเจอร์ส (Columbia Pictures) บริษัทภาพยนตร์ขนาดใหญ่ในสหรัฐอเมริกา
โคลัมเบียเรคคอร์ด (Columbia Records)
โคลัมเบียมิวสิกอินเตอร์เทนเมนท์ (Columbia Music Entertainment)
โคลัมเบียบรอดคาสติงซิสเต็มส์ (Columbia Broadcasting System) หรือ ซีบีเอส (CBS)
โคลอี ดาว

โคลอี ดาว (อังกฤษ: Chloe Dao, เกิด พ.ศ. 2514 ในปากเซ ประเทศลาว) เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าชาวอเมริกัน ชนะเลิศจากรีอัลลิตีโชว์ โปรเจกต์รันเวย์ ในปี พ.ศ. 2549 โดยชนะซานติโน ไรซ์ และ แดเนียล วอโซวิก ในรอบสุดท้าย ปัจจุบันโคลอีเปิดบูติกชื่อ ล็อตเอต (Lot 8) ที่เมือง ฮิวสตัน รัฐเท็กซัส
ครอบครัวของโคลอีย้ายมาจากประเทศลาวในช่วงสงครามเวียดนามในปี พ.ศ. 2522 จนกระทั่งโคลอีโตได้เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮิวสตัน ในสาขาการบริหารธุรกิจ ภายหลังจากที่เรียนได้ 1 ปีครึ่ง โคลอีได้ตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยและได้เข้าเรียนที่ วิทยาลัยชุมชนฮิวสตัน ในด้านการออกแบบเสื้อผ้าแทน ซึ่งภายหลังโคลอีได้ย้ายมาเรียนต่อที่ สถาบันเทคโนโลยีแฟชัน (Fashion Institute of Technology) ในเมืองนิวยอร์ก และจบการศึกษาในปี พ.ศ. 2537 ในสาขาการออกแบบลวดลาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ชีวประวัติจากเว็บโปรเจกต์รันเวย์ จากช่องโทรทัศน์บราโว เก็บถาวร 2006-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lot 8  เก็บถาวร 2007-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บทสัมภาษณ์โคลอี จาก นิตยสารฟอรบส์
โครงสร้างแบบเคกกิน

โครงสร้างแบบเคกกิน ชนิดอัลฟา
โครงสร้างแบบเคกกิน (อังกฤษ: Keggin structure) เป็นโครงสร้างที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในบรรดาโครงสร้างของกรดเฮเทอโรพอลี (heteropoly acids) สูตรทั่วไปของโครงสร้างแบบเคกกิน คือ [XM12O40]n- เมื่อ X เฮเทอโรอะตอม (heteroatom) ซึ่งโดยมากแล้วจะเป็น P5+ , Si4+ หรือ B3+) และ M คืออะตอมของโลหะที่ล้อมรอบไอออนลบทรงสี่หน้าของเฮเทอโรอะตอม โดยมากแล้วจะเป็น Mo และ W ส่วน O แทนออกซิเจน ทั้งนี้ ยังพบโครงสร้างแบบเคกกินในรูปของพอลิออกโซแคตไอออน (polyoxocation) อีกด้วย เช่น พอลิออกโซแคตไอออนของเหล็ก อะลูมิเนียม และ แกลเลียม เป็นต้น
โครงสร้าง

โครงสร้างแบบเคกกินประกอบด้วยไอออนลบรูปทรงสี่หน้าของเฮเทอโรอะตอมที่ล้อมรอบด้วยออกซิเจน 4 อะตอม โดยที่อะตอมนี้เป็นแม่แบบของโครงสร้างด้วยการเป็นแกนกลางที่ถูกล้อมรอบด้วยอะตอมโลหะที่ล้อมรอบด้วยออกซิเจนเป็นรูปทรงแปดหน้า (MO6) จำนวน 12 อะตอมโดยจัดเรียงตัวกันเป็นรูปกรง (cage-like structure) ดังรูป 1 ซึ่ง MO6 ที่จัดเรียงตัวกัน 3 อะตอมที่เป็นแต่ละด้านของพอลิออกโซเมทัลเลตสามารถเรียงตัวในลักษณะกันได้มากถึง 5 แบบ หรือ 5ไอโซเมอร์ ได้แก่ α-, β-,γ-, δ- และ ε-เคกกิน
ตัวอย่างโครงสร้างไอออนบวกพอลิออกโซและพอลิออกโซเมทัลเลตแบบเคกกิน
โครงสร้าง > ไอออนบวกพอลิออกโซของโลหะหมู่ 13

ไอออนบวกพอลิออกโซ [Al13O4(OH)24(H2O)12)]7+ (Al13) มีโครงสร้างแบบเคกกินที่มีไอออนลบรูปทรงสี่หน้าเป็น {AlO4} และยังพบว่ามีโครงสร้างที่เป็นรูปแบบเดียวกันของแกลเลียม หรือ Ga13 เช่นเดียวกับ GaAl12 และ GeAl12
โครงสร้าง > พอลิออกโซเมทัลเลตของเหล็ก

เนื่องจากเหล็กและอะลูมิเนียมมีสมบัติทางเคมีที่คล้ายกัน จึงมีการเสนอว่าอาจจะมีโครงสร้างเคกกินของเหล็กที่เสถียรอยู่จริง ในปี ค.ศ. 2007 ได้มีการค้นพบและศึกษาโครงสร้างของ Fe13 โดยเป็นสารประกอบที่เรียกว่า เฟร์ริไฮไดรด์ (ferrihydrite)  และในปี ค.ศ. 2015 ก็มีการสังเคราะห์ Fe13 ที่มีประจุ -17 รายงานในวารสาร Science
โครงการอาหารโลก

| --- | --- |

สำนักงานใหญ่ ณ โรม
ชื่อย่อ: ดับเบิลยูเอฟพี (WFP)
ก่อตั้ง: 19 ธันวาคม 1961; 62 ปีก่อน (1961-12-19)
ประเภท: องค์กรพหุรัฐบาล, องค์กรกำกับการ, คณะกรรมการแนะนำ
สถานะตามกฎหมาย: ดำเนินการอยู่
สํานักงานใหญ่: โรม ประเทศอิตาลี
กรรมการบริหาร: Cindy McCain
รองกรรมการบริหาร: Carl Skau
องค์กรปกครอง: สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ
พนักงาน (2023) : 22,300+
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ (2020)
เว็บไซต์: www.wfp.org
โครงการอาหารโลก (อังกฤษ: World Food Programme, WFP) เป็นฝ่ายให้ความช่วยเหลือด้านอาหารขององค์การสหประชาชาติ และเป็นองค์การด้านมนุษยธรรมใหญ่ที่สุดของโลกซึ่งจัดการปัญหาความหิวโหยทั่วโลก ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ค.ศ. 2020 โครงการอาหารโลกจัดหาอาหารให้แก่ประชากรโลกเฉลี่ย 90 ล้านคนต่อปี ซึ่งในจำนวนนี้ 58 ล้านคนเป็นเด็ก โครงการดังกล่าวมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในกรุงโรม ประเทศอิตาลี และมีสำนักงานสาขาในอีกมากกว่า 80 ประเทศทั่วโลก มีหน้าที่ทำงานช่วยเหลือผู้ไม่สามารถผลิตหรือได้อาหารเพียงพอแก่ตนเองและครอบครัว โครงการดังกล่าวเป็นสมาชิกของกลุ่มพัฒนาแห่งสหประชาชาติและเป็นส่วนหนึ่งของคณะผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มฯ ใน ค.ศ. 2007 โครงการฯ มีพนักงาน 9,139 คน โดยราว 90% ปฏิบัติการภาคสนาม
ประวัติการจัดตั้ง

โครงการอาหารโลกจัดตั้งขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1961 หลังการประชุมองค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติใน ค.ศ. 1960 เมื่อจอร์จ แม็กกัฟเวิร์น ผู้อำนวยการโครงการอาหารเพื่อสันติภาพของสหรัฐอเมริกา (Food for Peace) เสนอให้จัดตั้งโครงการความช่วยเหลือด้านอาหารพหุภาคี ต่อมา โครงการฯ มีการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1963 โดยองค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติและสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ โดยมีระยะขั้นทดลองสามปี ใน ค.ศ. 1965 โครงการดังกล่าวได้ขยายเป็นขั้นต่อเนื่อง
กิจกรรม

ใน ค.ศ. 2006 โครงการอาหารโลกแจกจ่ายอาหาร 4 ล้านเมตริกตัน แก่ประชากร 87.8 ล้านคนใน 78 ประเทศ ผู้ได้รับประโยชน์ 63.4 ล้านคนได้รับความช่วยเหลือในปฏิบัติการฉุกเฉิน รวมถึงเหยื่อความขัดแย้ง ภัยธรรมชาติและความล้มเหลวทางเศรษฐกิจในประเทศอย่างโซมาเลีย เลบานอน และซูดาน ค่าใช้จ่ายโดยตรงอยู่ที่ 2.9 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ ประเทศที่โครงการอาหารโลกปฏิบัติการขนาดใหญ่ที่สุดใน ค.ศ. 2006 คือ ซูดาน ซึ่งโครงการฯ ได้ช่วยเหลือประชากรกว่า 6.4 ล้านคน ส่วนประเทศที่มีปฏิบัติการของโครงการฯ ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองและสาม คือ เอธิโอเปียและเคนยา ตามลำดับ
โครงสร้างย่อยที่เหมาะที่สุด

ภาพที่ 1. การหาเส้นทางสั้นที่สุดโดยอาศัยการแก้ โครงสร้างย่อยที่เหมาะที่สุด ตัวเลขหมายถึงความยาวของเส้นเชื่อม เส้นตรงหมายถึงเส้นเชื่อมเส้นเดียว เส้นคลื่นหมายถึงระยะทางสั้นที่สุด
ในสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ เราจะกล่าวว่าปัญหาใด ๆ มี โครงสร้างย่อยที่เหมาะที่สุด (อังกฤษ: optimal substructure) ก็ต่อเมื่อปัญหานั้นสามารถหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุดอย่างมีประสิทธิภาพ ได้จากคำตอบที่เหมาะสมที่สุดของปัญหาย่อยของมัน คุณสมบัตินี้มีความจำเป็นอย่างยิ่งในการแก้ปัญหาด้วยกำหนดการพลวัตและขั้นตอนวิธีแบบละโมบอย่างมีประสิทธิภาพ
ขั้นตอนวิธีแบบละโมบสามารถใช้แก้ปัญหาที่มี โครงสร้างย่อยที่เหมาะที่สุด ได้ถ้าหากสามารถพิสูจน์โดยการอุปนัยเชิงคณิตศาสตร์ว่าแต่ละขั้นตอนในการแก้ปัญหานั้นจะสร้างคำตอบที่เหมาะที่สุด หากไม่เช่นนั้นปัญหานี้จะกล่าวได้ว่าเป็นปัญหาที่มีการทับซ้อนกันของปัญหาย่อยและสามารถหาผลเฉลยได้ด้วยกำหนดการพลวัต
ตัวอย่าง

พิจารณาการหาเส้นทางสั้นที่สุด ในการเดินทางด้วยรถยนต์จากเมืองหนึ่งไปยังเมืองหนึ่ง ดังที่ได้แสดงในภาพที่ 1 ซึ่งเป็นปัญหาที่ที่มี โครงสร้างย่อยที่เหมาะที่สุด ถ้าหากเส้นทางสั้นที่สุดในการเดินทางจาก กรุงเทพมหานาครไปอุบลราชธานี ต้องผ่านนครราชสีมาและต่อไปยังขอนแก่น ดังนั้นเส้นทางที่สั้นที่สุดจาก นครราชสีมาไปยังอุบลราชธานี ก็ต้องผ่านจังหวัดขอนแก่นด้วยเช่นกัน จะเห็นว่าปัญหาในการเดินทางจาก นครราชสีมาไปยังอุบลราชธานี ก็จะเป็นปัญหาย่อยอยู่ในการเดินทาง จากกรุงเทพฯ ไปยังอุบลราชธานี (ดังเช่นเส้นคลื่นในภาพซึ่งหมายถึงปัญหาย่อยซึ่งเป็นเส้นทางสั้นที่สุด)
ปัญหาที่มีโครงสร้างย่อยที่เหมาะที่สุด

การเรียงแบบผสาน
การเรียงแบบเร็ว
ปัญหาที่ไม่มีโครงสร้างย่อยที่เหมาะที่สุด

ปัญหาวิถียาวสุด