stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มังกรจีน
มังกรจีนกับปีนักษัตร

ความเชื่ออย่างแปลกประหลาดอย่างหนึ่งเกี่ยวกับมังกรของคนจีน คือการผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างสัตว์ต่าง ๆ เช่น ช้างหมูและม้า ซึ่งถือว่าสัตว์เหล่านี้เป็นเชื้อสายของมังกรเช่นกัน คนจีนใช้มังกรเป็นสัตว์สัญลักษณ์แทนปีมะโรงซึ่งจะแตกต่างกับคนไทยที่ใช้พญานาค บางท่านกล่าวว่าปีนักษัตรเกิดสมัยพระพุทธเจ้า[ใคร?] จีนคือผู้ที่คิดค้นแรกเริ่มตั้งแต่ราว 2,700 ปีมาแล้ว หรือภายหลังราชวงศ์โจวตะวันออกเล็กน้อย หลักฐานที่ยืนยันการคิดริเริ่มของจีนปรากฏอยู่บนแจกันสำริด ที่จัดแสดงอย่างถาวรอยู่ในพิพิธภัณฑสถานพระราชวังแห่งชาติไทเป ประเทศไต้หวัน ภายในห้องแสดงสำริดโบราณ  การผสมข้ามสายพันธุ์ของมังกรนั้น ลูกหลานของมังกรได้แก่ ม้ามังกรในวรรณคดีไทยเรื่องพระอภัยมณีของไทยและเขมร ส่วนหมูและช้างนั้นภาคเหนือของประเทศไทยนั้น นับเป็นปีนักษัตรคือ ชวด ฉลู ขาล เถาะ มะโรง มะเส็ง มะเมีย มะแม วอก ระกา จอ กุน ทางภาคเหนือใช้ช้างแทนสัตว์สัญลักษณ์ปีกุน ซึ่งไม่ใช่หมู
วงจรชีวิตของมังกรจีน

มังกรจีนมีวงจรชีวิตการเกิด 4,000 ปี จึงจะเป็นมังกรตัวโตเต็มวัยไข่มังกรจะมีลักษณะเป็นไข่อัญมณี มังกรจีนจะวางไข่ไว้ที่ริมฝั่งแม่น้ำและฝังไว้ลึกจนไม่ถูกรบกวนโดยใครหรืออะไร ระยะเวลา 1,000 ปีต่อมาไข่มังกรจีนจะฟักออกมาเป็นตัว ในระหว่างช่วงเวลา 500 ปีต่อมา ลูกมังกรจีนจะเจริญเติบโตขึ้น และจะเรียกลูกมังกรจีนว่า ไคอาส (Kias ,มังกรมีเกล็ด) ลูกมังกรจีนมีลักษณะเหมือนกับงูน้ำและหัวของปลาคาร์พผสมกัน และจะค่อย ๆ พัฒนาขึ้น ขั้นนี้เรียกว่า ไคโอะ (Kio)
ต่อมาเมื่อเวลา 1,000 ถัดไป ลูกมังกรจีนจะถูกรู้จักในฐานะของ หล่ง (lung ,มังกรตามมาตรฐาน) รยางค์และเกล็ดของมังกรเจริญขึ้นแล้ว ความยาวของลูกมังกรจะเพิ่มขึ้น และหน้าเริ่มมีหนวดเครา 500 ปีต่อมา เป็นเวลาที่ใช้ในการงอกงามของเขา ตอนนี้มังกรจีนสามารถได้ยินเสียงได้แล้ว และจะเป็นที่รู้จักในฐานะของ ไคโอ หล่ง (Kioh-Lung ,มีเขา)  1,000 ปีต่อมาใช้ในการเจริญของปีก ตอนนี้มังกรจีนจะถูกรู้จักในฐานะ ยิ่น หลง (มังกรมีปีก) และเจริญเติบโตเป็นมังกรเต็มวัย
นิ้วของมังกรจีนในแต่ละเท้าจะมี 4 หรือ 5 นิ้ว ถ้ามี 4 นิ้วเป็นมังกรทั่วไป แต่ถ้ามี 5 นิ้ว เป็นมังกรหลวง ซึ่งในสมัยก่อนจะมีเฉพาะจักรพรรดิเท่านั้น ที่สามารถใช้สิ่งของที่มีรูปมังกรหลวงประดับอยู่ถ้ามีใครอื่นใช้จะถูกประหาร น้ำลายจากมังกรจีนจะทำให้เกิดลูกทรงกลมวิเศษซึ่งเรียกว่า ไข่มุกแห่งพลัง ดวงจันทร์ และ ไข่แห่งความอุดมสมบูรณ์ เมื่อเลือดของมังกรจีนซึมซาบเข้าไปในแผ่นดินจะเปลี่ยนกลายเป็นอำพัน เมื่อมังกรลอกคราบเป็นเหตุให้เขาเรืองแสงอย่างน่าขนลุกในความมืด
มังกรจีนชอบกินนกนางแอ่นย่าง จึงมีการถวายให้ก่อนเดินทางข้ามน้ำ เพื่อที่จะเอาใจมังกรและเพื่อให้การเดินทางปลอดภัย ว่ากันว่ามังกรจีนกลัวใบของต้น แว่ง (wang) ,ใบของต้น ลีน (lien) ,ด้ายไหม 5 สี ,สีผึ้ง ,เหล็ก และตะขาบ ว่ากันว่าบางครั้งในยุคโบราณ มังกรจีนเพศผู้จะแต่งงานกับสัตว์ชนิดอื่น มังกรจะเป็นพ่อของช้างเมื่อแต่งงานกับหมู และเมื่อแต่งงานกับม้าจะได้ลูกเป็นม้าแข่ง การที่มังกรจีนจะนำฝนตกลงสู่พื้นดิน ขึ้นอยู่กับบุคคลสง่างามแห่งหยก หรือจักรพรรดิหยก ผู้ซึ่งมังกรจะรับคำสั่งว่า จะส่งน้ำจากท้องฟ้าเท่าไร จากนั้นพวกมังกรจะต่อสู้กับตัวอื่นอย่างมุ่งร้ายในอากาศ ฝนจะตกลงมาในจังหวะที่มังกรม้วนตัว และชักดิ้นชักงอ
นอกจากนี้มังกรมีความสามารถที่จะอยู่ในทะเล บินขึ้นไปยังสวรรค์ และขดตัวบนพื้นในรูปของภูเขา มังกรจีนสามารถปัดเป่าวิญญาณพเนจรชั่วร้าย ปกป้องผู้บริสุทธิ์ และให้ความปลอดภัยกับทุกคนที่ถือสัญลักษณ์ของเขามังกรจีนเป็นเครื่องหมายแห่งอำนาจและคุณงามความดี ความองอาจและความกล้าหาญ ความเป็นวีรบุรุษและความอุตสาหะ และความสูงส่งและความศักดิ์สิทธิ์ และนอกจากนี้ มังกรจีนเป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคดี ความเป็นมงคล และความมั่งคั่งอีกด้วย
ชนิดของมังกรจีน

คนจีนมีคติความเชื่อว่ามังกรของจีนแต่สมัยโบราณนั้นสามารถแบ่งแยกออกเป็น 9 ชนิด การแบ่งชนิดของมังกรนั้นในแต่ละตำราก็มีการแบ่งที่แตกต่างกันออกไป บางตำราบอกว่าแบ่งได้เป็น 3 ชนิด คือ
มังกรแท้ ชิวเล้ง เป็นมังกรขนาดใหญ่ มีเขาและปีก เป็นพวกที่มีอำนาจมากที่สุด เป็นใหญ่เหนือมังกรทั้งปวง อาศัยอยู่บนฟ้าหรือบนสวรรค์
มังกร หลี่ หรือ ลี่ เป็นมังกรไม่มีเขา อาศัยอยู่ในมหาสมุทร
มังกร เจี่ยว หรือ เฉียว เป็นพวกมังกรมีเกล็ด อาศัยตามลุ่มหนองหรือถ้ำตามภูเขา มีขนาดตัวเล็กกว่ามังกรที่อยู่บนท้องฟ้า มีหัวและลำคอเล็ก ไม่มีเขา หน้าอกเป็นสีเลือดหมูหรือสีน้ำตาลเข้ม ด้านข้างลำตัวและสันหลังมีลายแถบเป็นสีเขียวและสีเหลือง มี 4 ขา ลักษณะโดยทั่วไปคล้ายกับงู มีลำตัวยาวประมาณ 13 ฟุต บางตำราบ่งบอกไว้ชัดเจนว่า หลง เป็นมังกรแห่งสวรรค์ หลี่ เป็นมังกรแห่งทะเล และเจี่ยว เป็นมังกรแห่งภูเขาและที่ลุ่ม
บางตำราได้เพิ่มลักษณะของมังกรจีนพื้นถิ่นเดิม ก่วย เป็นมังกรที่มีลักษณะทั่วไปคล้ายมังกรแท้ บุคลิกดูใจดี กล่าวกันว่ามันมีอำนาจที่เข้มแข็งในการต่อต้านกับความโลภและกิเลสทั้งปวง ชาวจีนนิยมนำมาเขียนเป็นลวดลายบนภาชนะสำริดยุคโบราณต่าง ๆ  มังกรจีนทั้ง 9 ชนิดนั้นมีการผูกลายกันอย่างมากมายหลากหลายชนิด ตั้งแต่พระราชวังที่ประทับของฮ่องเต้ วัดและเคหสถานของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ตลอดไปจนถึงข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ที่ใช้ในงานมงคลต่าง ๆ มังกรจีนเป็นมังกรที่มีศักดิ์ศรี มีการแบ่งชั้นวรรณะกันอย่างชัดเจน
ชนิดของมังกรจีน > มังกรสวน

เป็นมังกรที่ใช้สลักบนบัลลังก์ขององค์พระประติมากรรม และใช้แทนฐานรูปสิงโต
ชนิดของมังกรจีน > มังกรเฉาฟง

เป็นมังกรที่ใช้สลักบนสถาปัตยกรรมชายคา โบสถ์ต่างๆ
ชนิดของมังกรจีน > มังกรฟูเหลา

เป็นมังกรที่ใช้ประดับบนยอดระฆังและกลอง ซึ่งเป็นเครื่องเสียงที่ใช้สำหรับต่อสู้หรือใช้ในการประกอบพิธีการที่สำคัญ
ชนิดของมังกรจีน > มังกรไยสู

เป็นมังกรที่ใช้สลักบนฝักดาบ บนกระบังดาบ และบริเวณใบดาบ รวมทั้งใบง้าว
ชนิดของมังกรจีน > มังกรฉีเหวิน

เป็นมังกรที่ใช้ประดับบนชื่อสะพาน เพราะมังกรฉีเหวินเป็นมังกรน้ำและยังใช้สลักบนบริเวณหลังคาอาคารสถาปัตยกรรม เพื่อปัองกันไฟอีกด้วย แต่บางครั้งก็จะย่อให้เหลือแต่ส่วนหางเท่านั้น จึงกลายเป็นปลามังกร หางปลา
ชนิดของมังกรจีน > มังกรปาเซียน

เป็นมังกรที่ใช้สลักที่บริเวณส่วนล่างของสถาปัตยกรรม เชื่อกันว่ามังกรปาเซียนนั้นจะสามารถช่วยพยุงน้ำหนักได้ ซึ่งเหมือนกันคนไทยที่มักจะใช้ยักษ์และคนแคระ ในการช่วยพยุงน้ำหนัก หรือบางครั้งก็จะใช้สิงห์แบกแทน
ชนิดของมังกรจีน > มังกรฉิวนิว

เป็นมังกรที่ใช้สลักบนลูกปิดของ"ซอ"เพราะมังกรฉิวนิวนั้นชอบฟังเพลง
ชนิดของมังกรจีน > มังกรปิกัน

เป็นมังกรที่ใช้สำหรับสลักบนประตูคุก เพื่อป้องกันการทะเลาะวิวาทของเหล่านักโทษ มังกรปิกันเป็นมังกรที่รักในการใช้พละกำลัง เป็นการแสดงความดุร้าย ซึ่งนักเลงมักจะนิยมสักมังกรชนิดนี้ไว้ที่บริเวณแขน หน้าอกและบริเวณกลางหลัง บางคนก็สักไว้ที่หน้าขาและที่อื่น ๆ นักเลงพวกนี้มักจะสักมังกร "คุก" และเรียกขานกันว่า พวก ตั้วหลักเล้ง จะใช้เป็นสัญลักษณ์
ชนิดของมังกรจีน > พญามังกร

เป็นมังกร 4 ตัว ซึ่งปกครองอยู่เหนือทะเลทั้งสี่ คือทะเล ตะวันออก(ตัง) ,ใต้(น่ำ) ,ตะวันตก(ไซ) และเหนือ(ปัก) พญามังกรอาศัยอยู่ในปราสาทมหาสมุทรหรูหรา(วังใต้ทะเล) และกินไข่มุกเจียงตู หรือไข่มุก และโอปอล เป็นอาหาร และพญามังกรทั้งสี่ตัวเป็นพี่น้องกัน บางแหล่งข้อมูลกล่าวว่ามังกร 4 ตัวนี้มีผู้ควบคุมชื่อ ฉิน แท็ง  เป็นมังกรที่มีสีแดงเลือด มีแผงคอเป็นไฟ และยาว 900 ฟุต
ลวดลายของมังกรจีน

ลูกหลานของมังกรจีนทั้ง 9 ชนิด คือ เล้งแซเก้าจื้อ หรือหลงเชิงจิ่วจือตามคำอ่านภาษาจีนกลาง ตามตำนานได้บอกไว้ว่า มังกรได้ให้กำเนิดลูกหลานไว้ 9 ชนิด ซึ่งสัตว์ทั้ง 9 ชนิดนี้มีรูปร่างลักษณะที่พิเศษแตกต่างกันออกไป แต่เนื่องจากหลังฐานได้สูญหายไปแล้ว ทำให้ไม่สามารถรู้ได้ว่าตัวใดเป็นลูกของตัวใด ตัวใดเป็นตัวผู้หรือตัวใดเป็นตัวเมีย อย่างไรก็ตามต่อมาชาวจีนได้นำสัตว์ทั้ง 9 ชนิดมาวาดเป็นลวดลายไว้ในสิ่งของต่างๆเพื่อเสริมความเป็นมงคลตามลักษณะพิเศษของสัตว์ชนิดนั้นๆ ซึ่งลวดลายลูกหลานมังกรทั้ง 9 ชนิด คือ
ลายรูปปู่เหลา ชาวจีนมักปั้นเป็นหูของระฆัง หรือทำเป็นลายสลักอยู่บนยอดสุดของฆ้องหรือระฆัง สื่อให้เห็นลักษณะที่ชอบร้องเสียงดังของมังกรจีน เวลาที่ถูกปลาวาฬจู่โจม อันเป็นศัตรูตัวสำคัญ
ลายรูปจิวหนิว เป็นลายที่สลักอยู่บนก้านบิดของซอสำหรับทดสอบเสียง
ลายรูปปาเซีย เป็นรูปสลักบนยอดหินจารึก แสดงถึงว่ามังกรจีนชนิดนี้ชอบในวรรณคดี เป็นเครื่องหมายแสดงแทนเต่าทั้งเพศผู้และเพศเมีย ซึ่งก้มหัวลงต่ำแสดงถึงความเศร้าโศก และยังถูกนำไปทำเป็นฐานของเสาหิน หรือรูปสลักสำหรับหลุมฝังศพ เป็นเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ เป็นสัตว์ที่ได้รับการยกย่องว่ามีความเข้มแข็งอดทน
ลายรูปปู-เซีย เป็นรูปสลักที่อยู่ก้นของอนุสาวรีย์หิน มีความหมายถึงให้ช่วยแบกรับน้ำหนักที่มากไว้
ลายรูปเจ้าเฟิง เป็นรูปลักษณะที่อยู่บนชายคาโบสถ์วิหาร เพื่อสะท้อนความที่มังกรจีนนั้นพอใจต่ออันตรายทั้งหลาย
ลายรูปฉี-เหวิน เป็นลายรูปที่สลักอยู่บนคานสะพาน เนื่องจากเป็นมังกรที่ชอบน้ำ จึงถูกสลักไว้บนยอดจั่วของอาคารเพื่อป้องกันไฟ มังกรจีนชนิดนี้ชอบจ้องมองออกไปข้างนอก ดังนั้นสัญลักษณ์ของมังกรจึงเป็นรูปปลายกหางขึ้นฟ้า
ลายรูปส้วน-นี่ เป็นลายรูปที่อยู่บนยอดอาสนะของพระพุทธรูป มีนิสัยชอบพักผ่อน ตำราบอกไว้ว่าเป็นพวกเดียวกับซีจู หรือสัญลักษณ์รูปสิงโต
ลายรูปไย่จู เป็นรูปลายที่สลักอยู่บนด้ามดาบ เพราะเป็นมังกรที่ชอบการฆ่าฟัน
ลายรูปปี๋-กัน เป็นลายรูปที่สลักอยู่ตามประตูคุก เพราะเป็นมังกรที่ชอบขึ้นศาลต่อสู้คดี ทะเลาะวิวาท มีพละกำลัง ความเข้มแข็ง และดุร้ายมาก เป็นสัตว์ที่มีเกล็ดและมีเขาหนึ่งเขา
มังกรจีนสัญลักษณ์ของจักรพรรดิ

มังกรจีนโดยเฉพาะมังกร 5 เล็บจะถูกนำมาใช้เป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดิหรือฮ่องเต้แห่งประเทศจีน โดยมีหงส์เป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดินี เนื่องมาจากตามตำนานได้กล่าวไว้ว่า หงส์เป็นพาหนะของพระแม่ซิหวั่งหมู่ ซึ่งเป็นเจ้าแม่ผู้ปกครองภูเขาคุนหลุน ซึ่งถ้าเทียบตามศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เขาคุนหลุนก็คือเขาพระสุเมรุของไทย ตามนิทานแล้วเจ้าแม่ซิหวั่งหมู่เป็นผู้ปกครองสวรรค์ฝั่งตะวันตกคู่กับเง็กเซียนฮ่องเต้ที่ปกครองสวรรค์ฝั่งตะวันออก เหมือนกับที่องค์จักรพรรดิเป็นผู้ปกครองบ้านเมืองแต่องค์ฮองเฮาเป็นผู้ปกครองวังหลัง คอยให้ความช่วยเหลือและสนับสนุนในด้านต่าง ๆ
มังกรเป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดิจีน แต่การใช้มังกรเป็นลวดลายประดับบนเสื้อนั้นเป็นการแสดงถึงความสูงต่ำของตำแหน่ง ซึ่งสามารถแบ่งได้ดังนี้
รูปมังกร 5 เล็บ เป็นมังกรหลวงที่ใช้กับสมเด็จพระจักรพรรดิและองค์ชายในลำดับที่ 1 และ 2 เท่านั้น
รูปมังกร 4 เล็บ เป็นมังกรทั่วไปที่ใช้กับองค์ชายในลำดับที่ 3 และ 4 องค์ชายลำดับที่ 5 เป็นต้นไปรวมถึงข้าราชการชั้นธรรมดาใช้รูปคล้ายงูที่มีเล็บ 5 เล็บได้ บางตำราก็บอกว่าเป็นรูปมังกร 3 เล็บ
หลังปี ค.ศ. 1759 ได้มีการกำหนดสัญลักษณ์ไว้อย่างแน่ชัด คือ จักรพรรดิ ขุนนางชั้นอัครมหาเสนาบดี เสนาบดี และราชบุตรเขยพระองค์แรก เจ้าชายพระองค์แรก รูปมังกรจะมี 4 เล็บ อัครมหาเสนาบดีที่โปรดปรานจะได้รับการพิจารณาเพิ่มเล็บมังกรเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตามการกำหนดชั้นฐานะก็มีเรื่องของสีเสื้อเข้ามาเกี่ยวด้วย สีของเสื้อที่จะใช้กับลายมังกรมีอยู่ 3 สีคือ
สีแดง
สีเหลือง
สีน้ำเงิน
สีแดงนั้นใช้ในงานพิธีมีความหมายถึงความสุข สีเหลืองใช้เฉพาะจักรพรรดิและพระมเหสี (สีเหลืองเป็นสีของราชวงศ์ชิง แต่หลายความเห็บบอกว่าจีนน่าจะใช้สีเหลืองเป็นสีของพระเจ้าแผ่นดินมาตั้งแต่ยุคโบราณ เนื่องมาจากจีนมีความเกี่ยวข้องกับสีเหลืองมาตั้งแต่อดีต ไม่ว่าจะเป็น ดินเหลือง แม่น้ำเหลือง ฯลฯ) สีน้ำเงินหมายถึงราชสมบัติและประเทศ
ฉลองพระองค์ของพระเจ้าแผ่นดินจีนตอนพิธีราชาภิเษก เป็นผ้าปักไหมสีสันต่าง ๆ เป็นรูปมังกร 5 เล็บอยู่ตรงกลางด้านหน้า ข้างบนตัวมังกรเป็นกลุ่มดาว 3 ดวงที่ฮ่องเต้ต้องบวงสรวง ข้างขวาของตัวมังกรเป็นอักษรคำว่า "ฮก" หมายถึงความสุข ข้างซ้ายของตัวมังกรเป็นรูปขวานโบราณหมายถึงอำนาจ ในความเป็นจริงแล้ว องค์จักรพรรดิของจีนนอกจากจะเป็นผู้นำของประเทศแล้ว ยังเป็นผู้นำในทางศาสนาอีกด้วย ดังจะเห็นจากที่พระเจ้าแผ่นดินจะเป็นผู้นำในการทำพิธีต่าง ๆ ซึ่งตามคติโบราณที่ว่าแต่เดิมมังกรนั้นก็คือมนุษย์หรือเกิดมาจากมนุษย์(ดังที่กล่าวมาแล้วในเรื่องการกำเนิดมังกร) และรูปลักษณ์ของเทพเจ้าโบราณก็มีลักษณะเป็นครึ่งคนครึ่งมังกร มังกรจึงถูกนำมาเปรียบให้เป็นสัญลักษณ์ของพระมหากษัตริย์จีนนั่นเอง
แหล่งข้อมูลอื่น

杨静荣 (Yang Jirong); 刘志雄 (Liu Zhixiong) (2008), 龙之源 (The Origin of the Dragon), 中国书店, ISBN 7806635513
A to Z Photo Dictionary of Japanese Buddhism, onmarkproductions.com
Dragon Articles เก็บถาวร 2013-01-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Crystal Dragon of Taiwan, cdot.org
Dragons in Ancient China, China the Beautiful, chinapage.com
Eastern Dragon Overview, The Circle of the Dragon, blackdrago.com
Forbidden City Dragon Wall panography เก็บถาวร 2012-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, world-heritage-tour.org
The Chinese Dragon, everythingdragons.com
龙生九子 เก็บถาวร 2013-05-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, The Dragon's 9 Children (จีน), jsdj.com
| ด ค กตำนานจีน |
| --- | --- |
ภาพรวม:  Creation myth  Godly world concepts  Astrology  Dragons  Shenmo fiction  Gods and immortals  Tian  Pangu  Ghosts 
บุคคลสำคัญ:  Deities  Three Sovereigns and Five Emperors  Eight Immortals  Shennong  Yellow Emperor  Yan Emperor  Chiyou  Hou Yi  Kua Fu 
สิ่งมีชีวิต:  Four Symbols Black Tortoise  Azure Dragon  White Tiger  Vermilion Bird  Yellow Dragon  Four Benevolent Animals Qilin  Fenghuang  Yinglong  Spirit turtle  Huli jing  Chinese guardian lions  Pixiu (Bixie)  Nian  Wuzhiqi  Yeren  Fox spirit  Four Perils (Four Evildoers) 
สถานที่:  Fusang  Penglai  Diyu  Kunlun Mountain  Youdu 
วรรณกรรมยอดนิยม:  Classic of Mountains and Seas  Shi Yi Ji  The Peach Blossom Spring  The Four Journeys  Investiture of the Gods  Legend of the White Snake  The Sorcerer's Revolt  Strange Stories from a Chinese Studio  Journey to the West  In Search of the Supernatural  Tian Xian Pei  What the Master Would Not Discuss  Heavenly Questions (Chu Ci)  Huainanzi  Records of the Grand Historian 
มังกรจีน
มังกร 5 เล็บ ใช้เป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดิประดับบนฉลองพระองค์ ภาพนี่เป็นรูปภาพของ จักรพรรดิเสียนเฟิง ซึ่งเป็นพระสวามีของ พระนางซูสีไทเฮา
รถไฟดนตรี

รถไฟดนตรี เป็นค่ายเพลงในประเทศไทย ซึ่งมีผลงานเพลงจากศิลปินที่มีชื่อเสียงในอดีตของค่าย เช่น พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ , ฟรีเบิร์ดส ,  หนู มิเตอร์ , พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ , เดวิด อินธี ฯลฯ
| --- | --- |
อุตสาหกรรม: บันเทิง
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2522 
สำนักงานใหญ่: 186 ซอยรามคำแหง 4 (ซอยสมานมิตร) ถนนรามคำแหง แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร 10250
บุคลากรหลัก: ประเสริฐ พงษ์ธนานิกร
ผลิตภัณฑ์: เพลง, รายการโทรทัศน์
เว็บไซต์: www.musictrain.co.th
ประวัติของค่าย

รถไฟดนตรี ก่อตั้งในช่วงปี พ.ศ. 2522 โดยคุณประเสริฐ พงษ์ธนานิกร หรือที่รู้จักกันในนาม ระย้า อดีตดีเจชื่อดัง ซึ่งมีรายการวิทยุชื่อว่า Music Train  ดังนั้นหลังจากทำงานให้กับบริษัท อีเอ็มไอ (EMI) มานาน คุณระย้าจึงตัดสินใจลาออกจากอีเอ็มไอ และมาเปิดค่ายเพลงเป็นของตัวเองในชื่อ รถไฟดนตรี โดยดำเนินธุรกิจการผลิต และโปรโมทผลงานเพลงไทยสากลในช่วงทศวรรษแรก ก่อนจะลุยแนวเพลงเพื่อชีวิตและเพลงลูกทุ่งเป็นหลักในช่วงทศวรรษที่สองและที่สาม ด้านการผลิตและจัดจำหน่ายผลงานเพลงนั้น ในระยะแรกได้ให้ ชัวร์ออดิโอ เป็นผู้จัดจำหน่าย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโรต้า , บีเคพี และมาผลิตและจัดจำหน่ายเองในนามบริษัท ยูเอฟโอ มาร์เก็ตติ้ง (ปัจจุบันปิดตัวไปแล้ว และจัดจำหน่ายผลงานเพลงในนามรถไฟดนตรีแทน)
นอกจากนี้ รถไฟดนตรียังมีบริษัทในเครือชื่อว่า Zergeon Tech ซึ่งดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับอุปกรณ์เครื่องมือทางการแพทย์อีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2552 ทางบริษัทจะมีอายุครบ 30 ปี จึงได้รวบรวมงานเพลงของศิลปินดังๆ ในอดีตทั้งหมด 8 ศิลปินได้แก่ ฟรีเบิร์ดส,สาว สาว สาว, ชรัส เฟื่องอารมย์, ภูสมิง หน่อสวรรค์, พัณนิดา เศวตาสัย, จำรัส เศวตาภรณ์, สุชาติ ชวางกูร และ ศุ บุญเลี้ยง มาจำหน่ายใหม่ในรูปแบบบ็อกซ์เซ็ต
ค่ายเพลงในเครือ

ฮิตซ์เมกเกอร์
ฟรีโซน
แบ็คยาร์ด
ศิลปินที่เคยมีผลงานในค่าย > ศิลปินในช่วงทศวรรษแรก (พ.ศ. 2522 - 2532)

ชรัส เฟื่องอารมย์
วงไอสครีม
วงสปาย
สาว​ สาว​ สาว
จำรัส เศวตาภรณ์
ฟรีเบิร์ดส
ปะการัง
ภูสมิง หน่อสวรรค์
ภูสมสนุก หน่อสวรรค์
สุชาติ ชวางกูร
ชัยรัตน์ เทียบเทียม
ชัชชัย สุขาวดี (หรั่ง ร็อคเคสตร้า)
ฤทธิพร อินสว่าง
อินโดจีน
จรรยา ปิยะวดี
นกน้อยกับพี่หมี
เบิร์ด พันธุ์อุดม
ศิลปินที่เคยมีผลงานในค่าย > ศิลปินในช่วงทศวรรษที่สอง (พ.ศ. 2533 - 2542)

ศุ บุญเลี้ยง (พ.ศ. 2537)
ปฐมพร ปฐมพร
กิตติ กาญจนสถิตย์
สุรชัย จันทิมาธร (หงา คาราวาน)
วงโฮป / โฮป แฟมิลี่
แก้ว ลายทอง
คาซาม่า
พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ (พ.ศ. 2535 - 2543,2553)
พงษ์สิทธิ์ คำภีร์
เล็ก คาราบาว
จรัล มโนเพ็ชร เสียชีวิตแล้ว เมื่อ 3 กันยายน พ.ศ. 2544
คนด่านเกวียน
ซูซู (อัลบั้ม ดอกไม้พฤษภา พ.ศ. 2535)
โดม มาร์ติน
คาไลโดสโคป
เป๊ก บลูสกาย
เอ-ม็อบ ย้ายไปอยู่ค่าย อาร์สยาม โดยมีผลงานเพลง และแต่งเพลงให้กับศิลปินในค่าย
เคียส พันตา หรือ (พันตา สุรศิลป์พิศุทธิ์) เสียชีวิตแล้ว เมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2553
หนู มิเตอร์ ปัจจุบันย้ายไปค่ายอาร์สยาม ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 ถึงปัจจุบัน
หนุ่มสกล (เพลง มดเบื่อ , คว้าได้เลย,รักเธอที่สุดในโลก)
พิทักษ์ เสริมราษฎร์ ปัจจุบันย้ายไปค่ายอาร์สยาม ตั้งแต่ พ.ศ. 2551 ถึงปัจจุบัน
รอน อรัณย์
สิงหไกรพันธ์
ร็อกเกอร์
อมตะ
ประกาศิต
วงสิมิลัน (เพลง สะพานรักสารสิน)
ศิลปินที่เคยมีผลงานในค่าย > ศิลปินในช่วงทศวรรษที่สาม (พ.ศ. 2543 - ปัจจุบัน)

เดวิด อินธี ปัจจุบันย้ายไปค่ายแกรมมี่โกลด์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2554
อ้อย กะท้อน ปัจจุบันย้ายไปค่ายอาร์สยาม ตั้งแต่ พ.ศ. 2552
กษาปณ์ จำปาดิบ (อัลบั้ม อยากเป็นหมา พ.ศ. 2543) ปัจจุบันอยู่ที่ค่ายมิวสิคดี เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2556
สมรักษ์ คำสิงห์
เบิร์ด ปากน้ำโพ
ป๋อง ณ ปะเหลียน (เพลง ไก่ฟ้า , รักคนอ้อร้อ)
เอก อนาลโย
สมชาย ใหญ่ (เพลง ปู่ชิว , เล่ห์ลมลวง)
ฌามา ปัจจุบันย้ายไปค่ายอาร์สยาม (เฉพาะทรงกลด กระจ่างเมฆ) ตั้งแต่ พ.ศ. 2551
หนุ่มสกล
วงสันติภาพ
ลูกหิน (Cover งานเพลงของ ประภาส ชลศรานนท์)
ศตวรรษ เมทะนี
ธีรศักดิ์ พันธุจริยา
จุฬาลักษณ์ กฤติยารัตน์
สไมล์บัฟฟาโล่ (เชษฐ์, หนึ่ง)
คนสองหน้า
วงกระดังงา (เพลง สาวภูธร)
ดอกหญ้าริมทาง
โจ สูงเนิน
กวี วังหิน
สุ ไทรงาม ปัจจุบันเปิดค่ายเพลงในชื่ออาร์มีเร็คคอร์ด ตั้งแต่ พ.ศ. 2553 ถึงปัจจุบัน
เลมอน ป๊อป (ปุณ+ป๋วย) มีผลงานอัลบั้มสองชุด พ.ศ. 2545 - 2547
วงกระบือ
เบียร์ วรวุธ ย้ายไปอยู่ค่ายอาร์สยาม พ.ศ. 2557
มายา 01
สันกาลา
ปรัชญา-แสงตะวัน
พลเอก (ตั้ม-สามารถ ทองขาว) ปัจจุบันก่อตั้งค่ายต้นไม้มิวสิค มีศิลปินชื่อดังในค่ายเช่น แซ็ค ชุมแพ
เชน ชาโดว์
ศิลปินที่ไม่ได้อยู่ในสังกัด แต่มีการโปรโมทและจัดจำหน่ายผลงานเพลงให้

วงกางเกง
วงสกายพาส
พจน์ สุวรรณพันธ์
วงคาซอย
รายการเพลงที่เคยออกอากาศ

นัดกับโน๊ต (วันพุธสัปดาห์แรกของเดือน บ่ายโมง ช่อง 7) ออกอากาศถึงปี พ.ศ. 2547
มิทไนท์สตาร์ (วันเสาร์ เที่ยงคืน ช่อง 9) ออกอากาศถึงปี พ.ศ. 2551
ดึกดึกยังคึกอยู่ (วันศุกร์ และย้ายไปวันพฤหัสบดี 01.30 น. ช่อง 9) ออกอากาศถึงปี พ.ศ. 2551
โบกี้ท็อปไฟว์ (วันจันทร์สัปดาห์แรกของเดือน 11.00 น. ททบ.5) ออกอากาศถึงปี พ.ศ. 254x
แหล่งข้อมูลอื่น

Youtube รถไฟดนตรี
รวมเพลงรถไฟดนตรี
รัฐสภาฝรั่งเศส

| รัฐสภาแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส  Parlement français |
| --- | --- |
สมัยที่ 15
ประเภท
ประเภท: ระบบสองสภา 
องค์ประกอบ: วุฒิสภา สมัชชาแห่งชาติ
ผู้บริหาร
ประธานวุฒิสภา: เฌราร์ ลาร์แช, พรรคสาธารณรัฐนิยม  ตั้งแต่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2014 
ประธานสมัชชาแห่งชาติ: รีชาร์ แฟร็อง, ลาเรปูว์บลีก็องมาร์ช !  ตั้งแต่ 12 กันยายน ค.ศ. 2018 
ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ: แอมานุแอล มาครง, ลาเรปูว์บลีก็องมาร์ช !  ตั้งแต่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 
โครงสร้าง
สมาชิก: 925 วุฒิสมาชิก 348 คน  สมาชิกสมัชชา 577 คน

กลุ่มการเมืองใน วุฒิสภา:    CRCE (15)    SOC (78)    RDSE (21)    REM (21)    LIRT (11)    UC (50)    LR (146)    RASNAG (6) 

กลุ่มการเมืองใน สมัชชาแห่งชาติ:    GDR (16)    FI (17)    SOC (31)    REM (312)    MoDem (47)    UAI (32)    LR (102)    NI (18)    ว่าง (2) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้งวุฒิสภา: การเลือกตั้งทางอ้อม
ระบบการเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติ: ระบบสองรอบ
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งล่าสุด: 24 กันยายน ค.ศ. 2017
การเลือกตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติครั้งล่าสุด: 11 และ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2017
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งหน้า: ภายในเดือนมิถุนายน 2022
การเลือกตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติครั้งหน้า: ภายในเดือนมิถุนายน 2022
ที่ประชุม

อัย ดูว์ มีดี, พระราชวังแวร์ซาย แวร์ซาย  ฝรั่งเศส
เว็บไซต์
parlement.fr
รัฐสภาฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Parlement français) เป็นสถาบันฝ่ายนิติบัญญัติในระบบการปกครองของประเทศฝรั่งเศส โดยยึดระบบสองสภา ซึ่งประกอบไปด้วยสภาสูง (Chambre haute) หรือเรียกว่า วุฒิสภา (Sénat) ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้แทนท้องถิ่นมาจากการเลือกตั้งโดยอ้อม และสภาล่าง (Chambre basse) หรือเรียกว่า สมัชชาแห่งชาติ (Assemblée nationale) ซึ่งมาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยแต่ละสภามีที่ประชุมตั้งอยู่คนละสถานที่ โดยวุฒิสภาประชุมที่พระราชวังลุกซ็องบูร์ และสมัชชาแห่งชาติที่พระราชวังบูร์บง กรุงปารีส
แต่ละสภานั้นมีกฎระเบียบและขั้นตอนการนิติบัญญัติเป็นของตน อย่างไรก็ตามในบางโอกาสอาจมีการประชุมร่วมสองสภาพร้อมกัน ซึ่งเรียกว่า การประชุมรัฐสภาแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Congrès du Parlement français) โดยมีที่ประชุม ณ พระราชวังแวร์ซาย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการแก้ไขเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญฝรั่งเศส
โดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งคือชาวฝรั่งเศสทั้งหญิงและชาย มีอายุไม่ต่ำกว่า 18 ปี และไม่เป็นบุคคลต้องห้ามมิให้ใช้สิทธิเลือกตั้งตามที่กฎหมายกำหนด
ประวัติ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ช่วงเวลา | รัฐธรรมนูญ | สภาเดี่ยว | สภาคู่ | สภาคู่ | สภาคู่ | สภาอื่น |
| ช่วงเวลา | รัฐธรรมนูญ | สภาเดี่ยว | สภาสูง | สภาล่าง | สภาร่วม | สภาอื่น |
| 2334 (ค.ศ. 1791) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2334 (Constitution de 1791) | สภานิติบัญญัติแห่งชาติฝรั่งเศส (Assemblée nationale législative) | — | — | — | — |
| 2336 (ค.ศ. 1793) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2336 (Constitution de l'an I) | สมัชชาแห่งชาติ (Convention nationale) | — | — | — | — |
| 2338 — 2342 (ค.ศ. 1795 - ค.ศ. 1799) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2338 (Constitution de l'an III) | — | สภาอาวุโส (Conseil des Anciens) | สภาห้าร้อย (Conseil des Cinq-Cents) | — | — |
| 2342 — 2345 (ค.ศ. 1799 - ค.ศ. 1802) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2342 (Constitution de l'an VIII) | — | วุฒิสภา (Sénat) | องค์กรนิติบัญญัติ (Corps législatif) | — | ทรีบูว์นา (Tribunat) |
| 2345 — 2347 (ค.ศ. 1802 - ค.ศ. 1804) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2345 (Constitution de l'an X) | — | วุฒิสภา (Sénat) | องค์กรนิติบัญญัติ (Corps législatif) | — | ทรีบูว์นา (Tribunat) |
| 2347 — 2357 (ค.ศ. 1804 - ค.ศ. 1814) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2347 (Constitution de l'an XII) | — | วุฒิสภา (Sénat) | องค์กรนิติบัญญัติ (Corps législatif) | — | — |
| 2357 — 2358 (ค.ศ. 1814 - ค.ศ. 1815 | ธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2357 (Charte de 1814) | — | สภาขุนนาง (Chambre des pairs) | สภาผู้แทนราษฎร (Chambre des députés) | — | — |
| 2358 (ค.ศ. 1815) | พระราชกฤษฎีกาประกอบ รัฐธรรมนูญแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศส (Acte additionnel aux constitutions de l’Empire) | — | สภาขุนนาง (Chambre des pairs) | สภาผู้แทนราษฎร (Chambre des représentants) | — | — |
| 2373 — 2391 (ค.ศ. 1830 - ค.ศ. 1848) | ธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2373 (Charte de 1830) | — | สภาขุนนาง (Chambre des pairs) | สภาผู้แทนราษฎร (Chambre des députés) | — | — |
| 2391 — 2395 (ค.ศ. 1848 - ค.ศ. 1852) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2391 (Constitution de 1848) | สภานิติบัญญัติแห่งชาติฝรั่งเศส (Assemblée nationale législative) | — | — | — | — |
| 2395 — 2413 (ค.ศ. 1852 - ค.ศ. 1870) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2395 (Constitution de 1852) | — | วุฒิสภา (Sénat) | องค์กรนิติบัญญัติ (Corps législatif) | — | สภาที่ปรึกษาแห่งรัฐ (Conseil d’État) |
| 2414 — 2418 (ค.ศ. 1871 - ค.ศ. 1875) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2395 (Constitution de 1852) | สภาผู้แทนราษฎร (Assemblée nationale) | — | — | — | — |
| 2418 — 2483 (ค.ศ. 1875 - ค.ศ. 1940) | กฎหมายรัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2418 (Lois constitutionnelles de 1875) | — | วุฒิสภา (Sénat) | สภาผู้แทนราษฎร (Chambre des députés) | สภาผู้แทนราษฎร (Assemblée nationale) | — |
| 2483 — 2487 (ค.ศ. 1940 - ค.ศ. 1944) | กฎหมายรัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2483 (Loi constitutionnelle de 1940) | — | — | — | — | — |
| 2487 — 2489 (ค.ศ. 1944 - ค.ศ. 1946) | คณะรัฐบาลเฉพาะกาล (Gouvernement provisoire) | สภาผู้แทนราษฎร (Assemblée constituante) | — | — | — | — |
| 2489 — 2501 (ค.ศ. 1946 - ค.ศ. 1958) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2489 (Constitution de 1946) | — | สภาแห่งสาธารณรัฐ (Conseil de la République) | สภาผู้แทนราษฎร (Assemblée nationale) | รัฐสภา (Parlement) | — |
| พ.ศ. 2501 — (ค.ศ. 1958 - ) | รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2501 (Constitution de 1958) | — | วุฒิสภา (Sénat) | สภาผู้แทนราษฎร (Assemblée nationale) | สภากงแกร Congrès | — |
ดูเพิ่ม

รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส
การเมืองประเทศฝรั่งเศส
ระบบการปกครองของประเทศฝรั่งเศส
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของรัฐสภาฝรั่งเศส เก็บถาวร 2021-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
ประวัติและการเมืองรัฐสภาฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส)
ข้อมูลรัฐสภาประเทศฝรั่งเศสโดยสำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา[ลิงก์เสีย] (ไทย)
| ด ค กสภานิติบัญญัติแห่งชาติระบบสองสภา |
| --- | --- |
สหพันธรัฐ:  แคนาดา  ซูดาน  เซาท์ซูดาน  โซมาเลีย  เนปาล  ไนจีเรีย  บราซิล  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  เบลเยียม  ปากีสถาน  มาเลเซีย  เม็กซิโก  เยอรมนี  รัสเซีย  สวิตเซอร์แลนด์  สหรัฐ  ออสเตรเลีย  ออสเตรีย  อาร์เจนตินา  อินเดีย  อียิปต์  เอธิโอเปีย 
รัฐเดี่ยว:  กัมพูชา  กาบอง  เกรนาดา  โกตดิวัวร์  คาซัคสถาน  เคนยา  แคเมอรูน  โคลอมเบีย  จอร์แดน  จาเมกา  ชิลี  เช็กเกีย  ซิมบับเว  เซนต์ลูเชีย  ญี่ปุ่น  ตรินิแดดและโตเบโก  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  นามิเบีย  เนเธอร์แลนด์  บาร์เบโดส  บาห์เรน  บาฮามาส  บุรุนดี  เบลารุส  เบลีซ  โบลิเวีย  ปารากวัย  ปาเลา  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มาดากัสการ์  โมร็อกโก  รวันดา  โรมาเนีย  เลโซโท  ไลบีเรีย  สเปน  สโลวีเนีย  สหราชอาณาจักร  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐโดมินิกัน  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  อัฟกานิสถาน  อิเควทอเรียลกินี  อิตาลี  อินโดนีเซีย  อุซเบกิสถาน  อุรุกวัย  เอสวาตีนี  แอนติกาและบาร์บูดา  แอฟริกาใต้  แอลจีเรีย  โอมาน  ไอร์แลนด์  เฮติ 
ดินแดนในภาวะพึ่งพิง:  เบอร์มิวดา  ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  อเมริกันซามัว  ไอล์ออฟแมน 
รัฐที่ไม่ได้รับการรับรองอย่างสมบูรณ์:  โซมาลีแลนด์ 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย (ค.ศ. 1920–1939) (ค.ศ. 1969–1992)  เซอร์เบีย (ค.ศ. 1901–1903)  เท็กซัส (ค.ศ. 1836–1845)  ยูโกสลาเวีย (ค.ศ. 1931–1939, ค.ศ. 1945–1963, ค.ศ. 1974–1992)  เวเนซุเอลา (ค.ศ. 1811–1999)  สมาพันธรัฐอเมริกา (ค.ศ. 1862–1865)  สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย (ค.ศ. 1992–2003)  สหภาพโซเวียต (ค.ศ. 1938–1991)  เอสโตเนีย (ค.ศ. 1938–1940) 
ดูเพิ่มเติม:  ระบบสภาเดียว  ระบบสามสภา  ระบบสี่สภา  สภานิติบัญญัติแบ่งตามประเทศ 
 สภานิติบัญญัติระบบสภาเดียว  สภาล่างแห่งชาติ  สภาสูงแห่งชาติ