stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยเดอรัม
ประวัติ > รากฐานในยุคเครือจักรภพแห่งอังกฤษ

ความพยายามครั้งต่อมาในการก่อตั้งมหาวิทยาลัยในเดอรัมเกิดขึ้นภายใต้โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ในปี ค.ศ. 1649 มหาวิหารต่าง ๆ ในอังกฤษถูกยุบตามพระราชบัญญัติของรัฐสภา ทำให้ปราสาทเดอรัมซึ่งเป็นที่พักของบิชอป อาสนวิหาร และวิทยาลัย (พื้นที่ใกล้อาสนวิหาร) ถูกทิ้งร้างว่างเปล่า ซึ่งได้มีคำร้องหลายฉบับถูกยื่นให้ครอมเวลล์ให้ออกหนังสือตราตั้ง (letter patents) เพื่อก่อตั้ง วิทยาลัยเดอรัม (Durham College) ขึ้น จนกระทั่งได้มีการออกหนังสือตราตั้งดังกล่าวในปี 1657
วิทยาลัยเดอรัมในยุคนั้นได้มี ฟิลิป ฮันตัน ถูกเสนอชื่อให้เป็นอธิการบดี พร้อมด้วยผู้สอนศาสนาสองคน ศาสตราจารย์สี่คน ติวเตอร์สี่คน และครูสี่คน โดยวิทยาลัยได้รับมอบที่ดินที่เคยเป็นของอาสนวิหาร รวมถึงอาคารของวิทยาลัยและห้องสมุดของอาสนวิหารด้วย อย่างไรก็ตาม หนังสือตราตั้งในปี ค.ศ. 1657 ดังกล่าวนั้น ไม่ได้ให้สิทธิ์แก่วิทยาลัยในการเป็นสถานะมหาวิทยาลัย โดยได้มีคำร้องเพิ่มเติมถึงครอมเวลล์ในปี ค.ศ. 1658 แต่ไม่มีการดำเนินการใด ๆ ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตลง
ต่อมาในปี ค.ศ. 1659 มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดและเคมบริดจ์ได้ยื่นคำร้องต่อริชาร์ด ครอมเวลล์ ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ เพื่อคัดค้านการก่อตั้งมหาวิทยาลัยแห่งที่สามในประเทศอังกฤษ และโดยเฉพาะในเรื่องของการให้สิทธิ์ในการมอบปริญญา อีกทั้งวิทยาลัยยังถูกคัดค้านโดยจอร์จ ฟ็อกซ์และกลุ่มเควกเกอร์ (Quakers) อื่น ๆ
จนกระทั่ง การฟื้นฟูราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1660 ทำให้เกิดการก่อตั้งคณะกรรมการของอาสนวิหารขึ้นใหม่อีกครั้ง และทำให้มีการปิดวิทยาลัยเดอรัมลง อย่างไรก็ตาม การส่งเสริมการศึกษาในเดอรัมนั้นไม่ได้ถูกลืมโดยสิ้นเชิง เพราะบิชอปจอห์น คอสซินได้ก่อตั้งห้องสมุดของเขาที่พาเลซกรีนไว้ในปีค.ศ. 1669
ประวัติ > การกำเนิดของสถานะมหาวิทยาลัยในศตวรรษที่ 19

ในฤดูร้อนปี 1831 ความคิดในการก่อตั้งมหาวิทยาลัยที่เดอรัมได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้งโดยชาร์ลส์ ธอร์ป นักบวชประจำอาสนวิหารเดอรัมและบาทหลวงประจำบ้านของชาลส์ เกรย์ เอิร์ลเกรย์ที่ 2 นายกรัฐมนตรีของอังกฤษในขณะนั้น (และตั้งแต่เดือนธันวาคม 1831 โดยอัครพันธบริกรแห่งเดอรัม) เมื่อวันที่ 28 กันยายน คณะของอาสนวิหารได้ก่อตั้งอย่างเป็นทางการผ่านพระราชบัญญัติ รวมถึงให้มีการจัดตั้งสถาบันการศึกษา และภายในสิ้นปีนั้น สถาบันนี้ได้ถูกโฆษณาภายใต้นามของมหาวิทยาลัยเดอรัม
ในปี 1832 วิลเลียม แวน มิลเดิร์ต บิชอปแห่งเดอรัม ได้นำเสนอร่างพระราชบัญญัติในรัฐสภาที่มีชื่อว่า "พระราชบัญญัติเพื่อให้อธิการและคณะกรรมการของอาสนวิหารเดอรัมสามารถใช้ทรัพย์สินส่วนหนึ่งของอาสนวิหารของพวกเขาเพื่อการก่อตั้งมหาวิทยาลัยที่เกี่ยวข้องกัน (An Act to enable the Dean and Chapter of Durham to appropriate part of the property of their church to the establishment of a University in connection therewith)" โดยสองประการสำคัญของร่างพระราชบัญญัตินี้คือ: (1) ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเป็นทรัสต์การกุศลภายใต้การควบคุมของอธิการและคณะกรรมการของเดอรัมในฐานะผู้ว่าการและผู้ดูแล และบิชอปแห่งเดอรัมในฐานะผู้เยี่ยมเยือน; (2) อนุญาตให้ใช้ทรัพย์สินบางส่วนของอาสนวิหารเพื่อสนับสนุนมหาวิทยาลัยนี้ ร่างพระราชบัญญัตินี้ผ่านการอนุมัติด้วยการสนับสนุนจากรัฐบาลของเอิร์ล เกรย์ และได้รับพระบรมราชานุญาตเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 1832 ซึ่งถือเป็นวันที่ก่อตั้งมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยเดอรัม
สหภาพนักศึกษามหาวิทยาลัยเดอรัม
วิกิพีเดียมหาวิทยาลัยเดอรัม ในภาษาอังกฤษ
| ด ค กกลุ่มรัสเซล (Russell Group) |
| --- | --- |
 เบอร์มิงแฮม  บริสตอล  เคมบริดจ์  คาร์ดิฟฟ์  เดอรัม  เอดินบะระ  เอ็กซิเตอร์  กลาสโกว์  อิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน  คิงส์คอลเลจลอนดอน  ลีดส์  ลิเวอร์พูล  วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์  แมนเชสเตอร์  นิวคาสเซิล  นอตทิงแฮม  ออกซฟอร์ด  ควีนส์  วิทยาลัยควีนแมรี  เชฟฟีลด์  เซาแทมป์ตัน  มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน  วอริก  ยอร์ก 
| ด ค กมหาวิทยาลัยในกลุ่มกูอิงบรา |
| --- | --- |
 ออร์ฮูส  บาร์เซโลนา  แบร์เกน  โบโลญญา  บริสตอล  บูดาเปสต์  กูอิงบรา  เดอรัม  ดับลิน  เอดินบะระ  กอลเวย์  เจนีวา  เกิททิงเงิน  กรานาดา  กราซ  โกรนิงเงิน  ไฮเดิลแบร์ค  Iaşi  อิสตันบูล  เยนา  กรากุฟ  ไลเดิน  เลอเฟิน  Louvain-la-Neuve  ลียง  มงเปอลีเย  ปาโดวา  ปาวีอา  ปัวตีเย  ปราก  เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก  ซาลามังกา  ซีเอนา  ตาร์ตู  Turku I  Turku II  อุปซอลา  วิลนีอุส  เวือทซ์บวร์ค
วัดอัครเทวดามีคาแอล ซ่งแย้

บทความนี้เกี่ยวกับวัดในคริสต์ศาสนา สำหรับวัดในพุทธศาสนา ดูที่ วัดหนองซ่งแย้
| วัดอัครเทวดามีคาแอล ซ่งแย้ |
| --- | --- |
St. Michael's Church, Songyae


ที่ตั้ง: บ้านหนองซ่งแย้ หมู่ 2 ตำบลคำเตย อำเภอไทยเจริญ จังหวัดยโสธร
ประเทศ: ไทย
นิกาย: โรมันคาทอลิก
ประวัติ
ผู้ก่อตั้ง: บาทหลวงเดซาแวล บาทหลวงออมโบรซีโอ
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตย์: ไทย
ปีสร้าง: พ.ศ. 2452 พ.ศ. 2490 (บูรณะ)
โครงสร้าง
อาคารยาว: 57 เมตร
อาคารกว้าง: 16 เมตร
การปกครอง
มหานคร: ท่าแร่-หนองแสง
มุขมณฑล: อุบลราชธานี
นักบวช
มุขนายก: พระคุณเจ้าบรรจง ไชยรา
อธิการโบสถ์: บาทหลวงสำรอง คำศรี
วัดอัครเทวดามีคาแอล ซ่งแย้ (ละติน: Ecclesia Sancti Michaelis; อังกฤษ: St. Michael's Church, Songyae) หรือ วัดซ่งแย้ เป็นโบสถ์คริสต์นิกายโรมันคาทอลิกแห่งหนึ่งในจังหวัดยโสธร โบสถ์มีรูปแบบสถาปัตยกรรมไทย และเป็นโบสถ์ไม้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ภายหลังได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันซีนอินไทยแลนด์ประเภทมุมมองใหม่สิ่งศักดิ์สิทธิ์
ประวัติ

พ.ศ. 2451 มีชาวบ้านห้าครอบครัวถูกกล่าวหาว่าเป็นปอบต่างคนต่างอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานที่บ้านหนองซ่งแย้ (แปลว่าที่อยู่ของแย้) พวกเขาถูกทำร้ายและถูกไล่ออกจากหมู่บ้าน ชาวบ้านห้าครอบครัวจึงอับจนหนทาง และได้เดินทางไปหาบาทหลวงเดซาแวลและบาทหลวงออมโบรซีโอที่บ้านเซซ่ง ตำบลเชียงเพ็ง อำเภอป่าติ้ว จังหวัดยโสธร เพื่อให้บาทหลวงทั้งสองช่วยขับไล่ปอบ บาทหลวงทั้งสองจึงเดินทางมาช่วยเหลือชาวบ้านห้าครอบครัวในหมู่บ้านหนองซ่งแย้ด้วยความเต็มใจ เมื่อสถานการณ์สงบลงชาวบ้านห้าครอบครัวนี้จึงเข้ารีตโรมันคาทอลิก บาทหลวงเดซาแวลและบาทหลวงออมโบรซีโอจึงสร้างโบสถ์ซ่งแย้ในปี พ.ศ. 2452 โดยมีบาทหลวงเดซาแวลเป็นอธิการโบสถ์คนแรก
เบื้องต้น อาคารหลักของโบสถ์มีสภาพเป็นกระต๊อบขนาดน้อย ไม้ฝาขัดแตะสำหรับให้บาทหลวงอยู่และใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ปัจจุบันโบสถ์ปัจจุบันเป็นโบสถ์หลังที่สามเพื่อรองรับศาสนิกชนที่เพิ่มจำนวนขึ้น สร้างในปี พ.ศ. 2490 โดยมีชาวบ้านร่วมใจตัดไม้ที่อยู่ละแวกบ้าน ได้แก่ ไม้เต็ง ไม้รัง ไม้สัก ไม้จิก โดยมีช่างจากจังหวัดอุบลราชธานีคอยควบคุมงาน มีการปรับปรุงช่องแสงประดับกระจกสีสวยงามแปลกตา โดยโบสถ์มีสถาปัตยกรรมไทย กว้าง 16 เมตร ยาว 57 เมตร ใช้แผ่นไม้มุงหลังคา 80,000 แผ่น มีเสารองรับ 360 ต้น เสาในแถวกลางมี 260 ต้น สูงจากพื้นดินกว่า 10 เมตร พื้นแผ่นกระดานเป็นไม้แดงและไม้ตะเคียนขนาดใหญ่ ม้านั่งไม้จุคนได้กว่าพันคน  และมีพิธีเสกโบสถ์ในปี พ.ศ. 2457 ส่วนหอระฆังสูงสร้างแบบวัดไทยพุทธทั่วไป เพราะแยกต่างหากจากโบสถ์ ส่วนระฆังโบสถ์มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 2 ฟุต นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เดซาแวล และโรงเรียนซ่งแย้พิทยาคม
สันติภาพอเมริกัน

สันติภาพอเมริกัน (ละติน: Pax Americana) เป็นคำที่ใช้หมายถึงมโนทัศน์สันติภาพโดยสัมพัทธ์ในซีกโลกตะวันตกและโลกในเวลาต่อมาเริ่มตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเชื่อว่าเกิดจากการมีอำนาจสูงสุดของสหรัฐ แม้คำนี้ใช้ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นหลัก แต่เคยมีใช้ด้วยความหมายและยุคสมัยต่าง ๆ เช่น ยุคหลังสงครามกลางเมืองในทวีปอเมริกาเหนือ และในภูมิภาคทวีปอเมริกาตั้งแต่เริ่มคริสต์ศตวรรษที่ 20
ความหมายโดยนัยสมัยใหม่ของสันติภาพอเมริกันมีใช้หลัก ๆ หมายถึงสันติภาพในหมู่มหาอำนาจซึ่งสถาปนาหลักสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองใน ค.ศ. 1945 หรือเรียก สันติภาพยาว (Long Peace) ในสำนึกสมัยใหม่ ใช้ระบุฐานะทางทหารและเศรษฐกิจของสหรัฐเมื่อเทียบกับชาติอื่น ตัวอย่างเช่น แผนการมาร์แชลล์ซึ่งใช้เงิน 13,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐสร้างเศรษฐกิจยุโรปตะวันตกใหม่ถูกมองว่าเป็น "การเปิดฉากสันติภาพอเมริกัน"
วุฒิสภาโรมัน

“Senatus Populusque Romanus”
(วุฒิสภาและประชาชนโรมัน)
วุฒิสภาโรมัน (ละติน: Senātus Rōmānus) เป็นสถาบันทางการเมืองของโรมันโบราณที่ก่อตั้งก่อนที่กษัตริย์แห่งโรมพระองค์แรกจะขึ้นครองราชย์[ต้องการอ้างอิง] (ที่กล่าวกันว่าเป็นเวลา 753 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ระบบนี้รอดการล่มสลายของราชอาณาจักรโรมันเมื่อ 509 ปีก่อนคริสต์ศักราช, การล่มสลายของสาธารณรัฐโรมันเมื่อ 27 ปีก่อนคริสต์ศักราช และการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกในปี ค.ศ. 476 ระหว่างสมัยราชอาณาจักร วุฒิสภาเป็นเพียงคณะที่ปรึกษาของกษัตริย์ ซึ่งต่อมากษัตริย์แห่งโรมองค์สุดท้ายผู้โหดร้ายลูกิอุส ตาร์กวินิอุส ซุแปร์บุส (Lucius Tarquinius Superbus) ถูกโค่นอำนาจโดยวุฒิสภาที่นำโดยลูซิอุส ยูนิอุส บรูตุส (Lucius Junius Brutus)
ระหว่างตอนต้นของสมัยสาธารณรัฐโรมัน วุฒิสภาเป็นสถาบันทางการเมืองที่อ่อนแอ ขณะที่ผู้บริหารระบบยุติธรรมเป็นผู้มีอำนาจ การเปลี่ยนแปลงอำนาจจากระบอบกษัตริย์มาเป็นระบอบธรรมนูญการปกครองอาจจะกระบวนการที่ค่อยเป็นค่อยไป และเป็นเวลาอีกหลายชั่วคนก่อนที่ระบบวุฒิสภาจะมามีอำนาจเหนือผู้บริหารระบบยุติธรรม เมื่อมาถึงกลางสมัยสาธารณรัฐ วุฒิสภาก็มีอำนาจสูงสุด เมื่อมาถึงปลายสมัยสาธารณรัฐ อำนาจของวุฒิสภาก็ลดลงอีกเนื่องจากเกิดการปฏิรูปพี่น้องกราคัส — ไทบีเรียส กราคัส และกาเอียส กราคัส
อย่างไรก็ตาม วุฒิสภาสมัยจักรวรรดิโรมันไม่เหมือนกับวุฒิสภาสมัยสาธารณรัฐตรงที่ไม่มีความอิสระทางการเมืองแต่ขึ้นกับจักรพรรดิ ซึ่งทำให้สูญเสียความมีเกียรติศักดิ์และในที่สุดก็อำนาจแทบทั้งหมด หลังจากมีการปฏิรูปทางรัฐธรรมนูญโดยจักรพรรดิไดโอคลีเชียน วุฒิสภาก็หมดความหมายทางการเมืองและหลังจากนั้นก็ไม่มีโอกาสได้อำนาจที่เคยมีคืนมา เมื่อรัฐบาลย้ายออกจากกรุงโรม วุฒิสภาก็ลดลงเป็นเพียงสถาบันท้องถิ่น สถานภาพนี้ได้รับการยืนยันโดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 เมื่อทรงก่อตั้งวุฒิสภาไบแซนไทน์ในคอนสแตนติโนเปิล เมื่อจักรวรรดิโรมันล่มสลายในปี ค.ศ. 476 วุฒิสภาก็ทำหน้าที่ต่อมาอยู่ระยะหนึ่งภายใต้การปกครองของอนารยชนก่อนที่จะได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้งในรัชสมัยของจักรพรรดิจัสติเนียนที่ 1 แต่ในที่สุดก็ยุติลง แต่วุฒิสภายังคงมีอยู่ในคอนสแตนติโนเปิลจนกระทั่งมายุติลงในที่สุดเช่นกัน
เมื่อรวมเวลาการมีวุฒิสภาในรูปแบบใดแบบหนึ่งแล้ว “วุฒิสภาโรมัน” ก็มีอายุการปฏิบัติงานที่รวมด้วยกันทั้งสิ้นอย่างน้อยร่วมสองพันปี
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรโรมัน
สาธารณรัฐโรมัน
จักรวรรดิโรมัน
จักรวรรดิโรมันตะวันตก
จักรวรรดิโรมันตะวันออก
มหาวิทยาลัยแครนฟีลด์

มหาวิทยาลัยแครนฟีลด์ (อังกฤษ: Cranfield University) เป็นบัณฑิตวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยฐานการวิจัยของสหราชอาณาจักรซึ่งมีสองวิทยาเขต โดยวิทยาเขตหลักตั้งอยู่ที่แครนฟีลด์ เบดฟอร์ดเชอร์ และวิทยาเขตที่สองคือวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักรแห่งสหราชอาณาจักรที่ชรีเวนแฮม ออกซฟอร์ดเชอร์ วิทยาเขตหลักถือได้ว่ามีความเป็นเอกลักษณ์ในสหราชอาณาจักรสำหรับการที่มีการดำเนินงานด้านสนามบิน (สนามบินแครนฟีลด์) ซึ่งอยู่ข้าง ๆ กับวิทยาเขตหลัก สิ่งอำนวยความสะดวกที่สนามบินใช้สำหรับเครื่องบินของตัวเองประจำมหาวิทยาลัยแครนฟีลด์ ในหลักสูตรของการเรียนการสอนและการวิจัยการบินและอวกาศ มหาวิทยาลัยแห่งนี้มีการประสานงานกับประเทศอินเดียและออสเตรเลีย
ดูเพิ่ม

Cranfield University Integrated Vehicle Health Management Centre
แหล่งข้อมูลอื่น > เว็บไซต์หลัก

Cranfield University website
แหล่งข้อมูลอื่น > แผนที่ทิศทางและมหาวิทยาลัย > มหาวิทยาลัยแครนฟีลด์

Cranfield campus location map เก็บถาวร 2013-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Cranfield campus detailed building map เก็บถาวร 2012-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น > แผนที่ทิศทางและมหาวิทยาลัย > มหาวิทยาลัยชรีเวนแฮม

Shrivenham campus location map
For security reasons a detailed map of Shrivenham campus is not available on-line
แหล่งข้อมูลอื่น > แหล่งข้อมูลอื่น ๆ

The Cranfield Trust Offers free management advice for charities
Cranfield Technology Park
Cranfield Impact Centre เก็บถาวร 2008-11-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Cranfield Students Association
Link to Google satellite view of main runway and Cranfield village to the east; at May 2009 view shown is  ca.0600, March 2007. Work on the new Cranfield Health building (south side) and Halls of Residence (north side) are visible but ground clearance for the new Sports Hall (north west) had only just begun and Cranfield Health not yet started.
Link to Bing Bird's Eye view of Cranfield University and Cranfield Village;  Work on the new Cranfield Health building (south side) and Halls of Residence (north side) also visible is the sports hall.
LandIS, the Land Information System เก็บถาวร 2013-04-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน A substantial environmental information system operated by Cranfield. Has soil and related information for England and Wales including mapping, soil property and agro-climatological data. It is the largest system of its kind in Europe and recognised by government as the definitive source of national soils information.
C4D, the Centre for Creative Competitive Design เก็บถาวร 2009-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
52°04′24″N 00°37′40″W﻿ / ﻿52.07333°N 0.62778°W﻿ / 52.07333; -0.62778
ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์

| --- | --- |
อักษรย่อ: คำเต็ม
ฎ.: คำพิพากษาศาลฎีกา (คลิก เก็บถาวร 2010-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
ป.พ.พ.: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (คลิก เก็บถาวร 2010-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
ม.: มาตรา
ว.: วรรค
การใช้อักษรย่อในนี้เพื่อมิให้บทความเยิ่นเย้อเท่านั้น แต่โดยปรกติแล้วควรเขียนด้วยคำเต็มไม่ควรย่อ เช่น "ป.พ.พ. ม.123 ว.2" ควรเขียนว่า "ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 123 วรรคสอง" มากกว่า
ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ (อังกฤษ: charge on immovable property) เป็นทรัพยสิทธิประเภทหนึ่งที่ตัดทอนกรรมสิทธิ์ของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ กล่าวคือ อสังหาริมทรัพย์อาจต้องตกอยู่ในภาระติดพันอันเป็นเหตุให้ผู้รับประโยชน์มีสิทธิได้รับชำระหนี้เป็นคราว ๆ จากอสังหาริมทรัพย์นั้น หรือได้ใช้และถือประโยชน์แห่งอสังหาริมทรัพย์นั้นตามที่ระบุกันไว้ เช่น อนุญาตให้เพื่อนสามารถเข้าอาศัยในบ้านพักตากอากาศชายทะเลได้ในเดือนเมษายนของทุกปีเป็นเวลาสามสิบปี หรืออนุญาตให้เพื่อนได้รับเงินหนึ่งล้านบาทจากค่าเช่าที่ดินที่ตนเก็บมาทุกครั้งเป็นเวลาสามสิบปี เป็นต้น
ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ย่อมชื่อว่าเป็นทรัพยสิทธิเหนืออสังหาริมทรัพย์เท่านั้น หากเหนือสิ่งอื่นก็ไม่เป็นภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์  เช่น ยกที่ดินให้เพื่อนโดยตกลงว่าเพื่อนจะมาเฝ้าบ้านให้ในทุก ๆ ครั้งที่ตนไม่อยู่บ้าน เช่นนี้เป็นสิทธิเหนือบุคคลผู้มาเฝ้าบ้านนั้น มิใช่สิทธิเหนืออสังหาริมทรัพย์
คำว่า "ภาระติดพัน" (อังกฤษ: charge) นั้น หมายความว่า ความผูกพันที่จะต้องกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง โบราณเขียนโดยไม่ประวิสรรชนีย์เป็น "ภารติดพัน"
การได้มาซึ่งภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์

ดูเพิ่ม: ทรัพยสิทธิ
ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์จะได้มาก็แต่โดยทางนิติกรรมเท่านั้น ไม่อาจได้มาโดยทางอื่น เป็นต้นว่า ทางอายุความเช่นเดียวกับภาระจำยอม (อังกฤษ: servitude)
เนื่องจากภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์เป็นทรัพยสิทธิ (อังกฤษ: real right; ละติน: jus in rem) ประเภทหนึ่ง นิติกรรมการได้มา เปลี่ยนแปลง ระงับ และกลับคืนมาของภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์จึงอยู่ในบังคับที่จะต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนกับพนักงานเจ้าหน้าที่เช่นเดียวกับทรัพยสิทธิอื่น ๆ มิฉะนั้น ไม่บริบูรณ์เป็นทรัพยสิทธิ จะเป็นแต่บุคคลสิทธิ (อังกฤษ: personal right; ละติน: jus in personam) เท่านั้น กล่าวคือ จะเป็นแต่สิทธิที่ใช้ยันกันได้เฉพาะคู่กรณีเท่านั้น ไม่อาจใช้ยันต่อบุคคลภายนอกได้ ทั้งนี้ ตาม ป.พ.พ. ม.1299[ลิงก์เสีย] ม.1300[ลิงก์เสีย] และ ม.1301[ลิงก์เสีย]
อนึ่ง ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์นั้นจะก่อให้เกิดโดยมีกำหนดเวลาหรือตลอดชีวิตแห่งผู้รับประโยชน์ก็ได้ ถ้าไม่ได้กำหนดเวลากัน กฎหมายให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่ากำหนดเวลานั้นคือชั่วชีวิตผู้รับประโยชน์ แต่ถ้ามีการกำหนดเวลากัน กฎหมายห้ามกำหนดเกินสามสิบปี ถ้ากำหนดไว้นานกว่านั้นให้ลดลงมาเป็นสามสิบปี และจะต่ออายุก็ได้แต่ต้องไม่เกินสามสิบปีนับแต่วันต่ออายุ ทั้งนี้ ตาม ป.พ.พ. ม.1430 และ ม.1403 ว.3
นอกจากนี้ ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์นั้นจะโอนกันไม่ได้แม้โดยทางมรดก เว้นแต่จะกำหนดในนิติกรรมอันก่อให้เกิดภาระติดพันนั้นว่าให้โอนได้ ทั้งนี้ ตาม ป.พ.พ. ม.1431
ผลของภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ > หน้าที่ของผู้รับประโยชน์ในการปฏิบัติตามเงื่อนไข

ตามกฎหมายไทยแล้วนั้น เมื่อบุคคลหนึ่งทำนิติกรรมให้อสังหาริมทรัพย์ของตนตกอยู่ในภาระติดพันเพื่อประโยชน์ของอีกบุคคลหนึ่งโดยบริบูรณ์ตามกฎหมายแล้ว บุคคลผู้รับประโยชน์จากภาระติดพันดังกล่าวมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขสำคัญที่กำหนดในนิติกรรมนั้นด้วย หาไม่แล้วคู่กรณีอีกฝ่ายสามารถบอกเลิกนิติกรรมเช่นว่าได้ (ป.พ.พ. ม.1432)
ผลของภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ > ความรับผิดของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ในการไม่ชำระหนี้

นอกจากนี้ ในกรณีที่เจ้าของอสังหาริมทรัพย์มีหนี้จะต้องชำระตามภาระติดพัน ถ้าไม่ชำระ ผู้รับประโยชน์อาจขอให้ศาลตั้งผู้รักษาทรัพย์เพื่อจัดการทรัพย์สินของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์และชำระหนี้แทนเจ้าของผู้นั้นด้วย หรืออาจร้องขอให้ศาลสั่งให้เอาทรัพย์สินของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ออกขายทอดตลาด แล้วนำเงินที่ได้จ่ายให้แก่ผู้รับประโยชน์ตามจำนวนที่เขาควรได้ แต่ถ้าเจ้าของอสังหาริมทรัพย์สามารถหาประกันมาให้ได้ ศาลจะไม่ออกคำสั่งเช่นนั้นหรือจะถอนคำสั่งตั้งผู้รักษาทรัพย์ดังกล่าวก็ได้ (ป.พ.พ. ม.1433)
การสิ้นสุดลงของภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์

ตามกฎหมายไทยแล้ว อสังหาริมทรัพย์ย่อมพ้นจากการตกอยู่ภายในบังคับแห่งภาระติดพันในกรณีดังต่อไปนี้
1. หากกำหนดว่าให้มีภาระติดพันถึงเมื่อไร เมื่อครบกำหนดนั้น ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ก็สิ้นสุดลง (ป.พ.พ. ม.1430 ว.3)
2. เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันบอกเลิกนิติกรรมที่ก่อให้เกิดภาระติดพันนั้น เนื่องจากผู้รับประโยชน์ละเลยไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กำหนดในนิติกรรมดังกล่าว (ป.พ.พ. ม.1432)
3. อสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันได้สูญสลายไปทั้งหมด (ป.พ.พ. ม.1434 ประกอบกับ ม.1397)
4. อสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้รับประโยชน์ หรือเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ดังกล่าวได้รับโอนภาระติดพันมายังตน (ป.พ.พ. ม.1434 ประกอบกับ ม.1389)
5. ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ไม่ได้รับการใช้เป็นเวลาสิบปี (ป.พ.พ. ม.1434 ประกอบกับ ม.1399)
6. ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์หมดประโยชน์แก่ผู้รับประโยชน์แล้ว (ป.พ.พ. ม.1434 ประกอบกับ ม.1400)
ดูเพิ่ม

การจดทะเบียนภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ เก็บถาวร 2008-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - กรมที่ดิน กระทรวงมหาดไทย
สากลศักราช

สากลศักราช (อังกฤษ: Common Era) ราชบัณฑิตยสภาเสนอให้ย่อว่า ส.ศ. (CE) เป็นระบบนับปีปฏิทินสำหรับปฏิทินเกรกอเรียนและปฏิทินจูเลียน ซึ่งมีจำนวนเท่าเทียมกับปีตามระบบศักราชไดโอไนซัส (Dionysian era) ที่แบ่งออกเป็นคริสต์ศักราช (Christian Era) ย่อว่า ค.ศ. (CE) กับก่อนคริสตกาล (before Christ) เช่น ปี ส.ศ. 1 ย่อมตรงกับ ค.ศ. 1 ส่วนปีก่อน ส.ศ. 1 เรียกว่า ก่อนสากลศักราช (before the Common Era) อาจย่อว่า ก่อน ส.ศ. (BCE)
เดิมที ไดโอไนซัสผู้นอบน้อม (อังกฤษ: Dionysius the Humble; ละติน: Dionysius Exiguus) คิดค้นระบบศักราชไดโอไนซัส (ค.ศ.) ขึ้นใน ค.ศ. 525 เพื่อใช้แทนศักราชของมรณสักขี (Era of the Martyrs) เพราะไม่ต้องการสืบสานความทรงจำเกี่ยวกับทรราชที่กดขี่ชาวคริสต์จนเกิดมรณสักขี โดยเริ่มนับปีจากวันเริ่มยุคอ้างอิง (initial reference date) ซึ่งหมายถึงการประสูติของพระเยซู ต่อมา นักบุญบีด (ฺBede) นำระบบศักราชไดโอไนซัสมาใช้ในประเทศอังกฤษเมื่อ ค.ศ. 731 ทั้งยังริเริ่มการนับปีก่อนการประสูติของพระเยซู (ปีก่อนคริสตกาล) ทำให้ระบบศักราชดังกล่าวเริ่มแพร่หลายในยุโรป ส่วนการเรียกปีตามระบบนี้ว่า ส.ศ. สามารถย้อนหลังไปถึง ค.ศ. 1615 อันเป็นเวลาที่ชื่อ "ส.ศ." ปรากฏเป็นครั้งแรกในหนังสือของโจฮันเนส เคปเลอร์ (Johannes Kepler) ด้วยภาษาละตินว่า "vulgaris aerae" และต่อมาปรากฏในภาษาอังกฤษว่า "Vulgar Era" เมื่อ ค.ศ. 1635 ส่วนชื่อ "Common Era" พบได้เก่าแก่ที่สุดใน ค.ศ. 1708 ครั้นกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชื่อ "ส.ศ." ได้รับการใช้งานแทนชื่อ "ค.ศ." อย่างแพร่หลายมากขึ้น โดยเฉพาะในหมู่นักวิชาการชาวยิว จนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ส.ศ. กลายเป็นที่นิยมใช้ในงานวิชาการและวิทยาศาสตร์ ทั้งใช้งานทั่วไปมากขึ้นในเหล่านักเขียนและนักพิมพ์ที่ไม่ต้องการอ้างอิงกับศาสนาคริสต์ หรือต้องการเน้นย้ำแนวคิดฆราวาสนิยม
ระบบ ส.ศ. นี้เป็นระบบปฏิทินตามกฎหมายที่ใช้กันแพร่หลายที่สุดในโลกปัจจุบัน และเป็นมาตรฐานทั่วโลกที่สถาบันระหว่างประเทศ เช่น สหประชาชาติ และสหภาพไปรษณีย์สากล ยึดถือมานาน
ลูเกรติอา

“ลุเกรติอา” โดยอันเดรีย คาซาลิ
“ทาร์ควิเนียสและลุเกรติอา” โดยทิเชียน
ลุเกรติอา (ละติน: Lucretia; ออกเสียง: [lʊˈkretɪ.a]) เป็นบุคคลในตำนานในประวัติศาสตร์ของสาธารณรัฐโรมัน สามีของลุเกรติอาคือลูกิอุส ตาร์ควินิอุส ก็อลลาตินุส (Lucius Tarquinius Collatinus) พ่อคือสปูริอุส ลูเกรติอุส ตริซิปิตินุส (Spurius Lucretius Tricipitinus) และพี่ชายปูบลิอุส ลูเกรติอุส ตริซิปิตินุส (Publius Lucretius Tricipitinus) ตามตำนานของโรมการข่มขืนของลุเกรติอาและการฆ่าตัวตายที่ตามมาเป็นสาเหตุที่นำมาซึ่งการล้มราชบัลลังก์ของโรมและการก่อตั้งโรมเป็นสาธารณรัฐ
ตามคำกล่าวของ ลิวี (Livy) นักประวัติศาสตร์โรมันแล้ว กษัตริย์แห่งโรมมีโอรสชื่อแซกตุส ตาร์ควินุส (Sextus Tarquinius) ผู้มีนิสัยดุร้าย ผู้เป็นผู้ข่มขืนสตรีในครอบครัวขุนนางชื่อนางลุเกรติอาในปี 509 ก่อนคริสต์ศักราช เซ็กซทัสขู่ลุเกรติอาว่าจะฆ่าถ้าไม่ยอมให้ข่มขืน และจะนำร่างที่เปลือยเปล่าของลุเกรติอาไปวางเคียงข้างกับทาส เพราะการเป็นนัยว่ามีความสัมพันธ์กับชนชั้นที่ต่ำกว่าถือว่าเป็นสิ่งที่น่าอับอายเป็นอันมาก ลุเกรติอาจึงต้องจำยอม หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นลุเกรติอาก็เรียกพี่น้องมารวมกัน และเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากนั้นลุเกรติอาก็ฆ่าตัวตาย ครอบครัวของลุเกรติอามาพบร่างของลุเกรติอาปักด้วยมีดที่หน้าอก
ลูกิอุส ยูลิอุส บรูตุส พี่ชายของลุเกรติอาจึงยุยงผู้คนในกรุงโรมให้ลุกขึ้นต่อต้านกษัตริย์โดยนำร่างของลุเกรติอาไปแสดงให้ผู้คนดู บรูทัสและสามีของลุเกรติอาเป็นผู้นำการแข็งข้อ จนในที่สุดก็ขับทาร์ควิเนียสออกจากกรุงโรมไปลี้ภัยอยู่ที่อีทรูเลีย (Etruria) ระบบกษัตริย์แห่งโรมได้ล่มสลายลง และนำไปสู่การก่อตั้งสาธารณรัฐโรมัน ในที่สุดสามีและพี่ชายของลุเกรติอาก็ได้เป็นกงสุลคนแรกของโรม
นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโปใช้ตำนานของลุเกรติอาในหนังสือ “เทวนคร” (City of God) ในการยกย่องสตรีคริสเตียนผู้ถูกข่มขืนระหว่างการปล้นสดมภ์กรุงโรมและเลือกที่จะเลี่ยงการฆ่าตัวตายเพราะความอับอาย
ลุเกรติอาในศิลปะ

การฆ่าตัวตายของลุเกรติอาเป็นหัวข้อที่นิยมกันมากในงานศิลปะทุกแขนง ในด้านจิตรกรรมก็เช่นกันในบรรดาจิตรกรที่รวมทั้งทิเชียน, แรมบรังด์, อัลเบรชท์ ดือเรอร์, ราฟาเอล, ซานโดร บอตติเชลลี, จอร์จ บรู (ผู้พ่อ) (Jörg Breu the Elder) , โยฮันเนส โมรีลส์ (Johannes Moreelse), ดาเมีย แคมเพนีย์ (Damià Campeny) และอื่นๆ
เรื่องของลุเกรติอาเป็นตัวอย่างที่ดีของเรื่องแฝงคำสอนที่เป็นที่นิยมกันในยุคกลาง  เจฟฟรีย์ ชอเซอร์ บันทึกในหนังสือ “ตำนานของสตรีที่ดี” (The Legend of Good Women), จอห์น เกาเออร์ (John Gower) ใน “Confessio Amantis” (เล่ม 7), และจอห์น ลิดเกท (John Lydgate) ใน “Fall of Princes”  นอกจากนั้นก็ยังปรากฏในโคลง “การข่มขืนของลุเกรติอา” ในปี ค.ศ. 1594 โดย วิลเลียม เชกสเปียร์ และยังได้รับการกล่าวถึงใน “Titus Andronicus” และ “As You Like It” ด้วย
ลุเกรติอาปรากฏในโคลง “Appius and Virginia” โดย จอห์น เว็บเสตอร์ (John Webster) และทอมัส เฮย์วูด (Thomas Heywood):
ต่อมาก็มีบทละคร “การข่มขืนของลุเกรติอา” (The Rape of Lucrece) ในปี ค.ศ. 1607 โดยทอมัส เฮย์วูด ลุเกรติอาปรากฏในงานของดานเต อลิเกียริ ในตอนลิมโบที่มีไว้สำหรับขุนนางชาวโรมและผู้นอกศาสนาผู้มีจริยธรรมในแคนโตที่ 4 ใน “ไตรภูมิดานเต” ส่วนคริสตีน เดอ พิซานใช้ลุเกรติอาเช่นเดียวกับนักบุญออกัสตินในหนังสือ “City of Ladies” ที่ป้องกันศักดิ์ศรีของสตรี
ในนวนิยาย  “พาเมลา” โดยซามูเอล ริชาร์ดสัน (Samuel Richardson) ในปี ค.ศ. 1740 มิสเตอร์บีกล่าวถึงลุเกรติอาว่าเป็นตัวอย่างที่พาเมลาไม่ควรกลัวว่าจะเสียชื่อเสียงถ้ามิสเตอร์บีจะข่มขืนพาเมลา แต่พาเมลาก็แก้ว่าให้อ่านให้ดี
ความสนใจในลุเกรติอามารื้อฟื้นอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ใน “Le Viol de Lucrèce” ที่เป็นบทละครที่เขียนในปี ค.ศ. 1931 โดยอันเดร โอเบย์ (André Obey) และในอุปรากร “การข่มขืนของลุเกรติอา” โดยเบ็นจามิน บริต์เต็น (Benjamin Britten) ในปี ค.ศ. 1946
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลุเกรติอา
สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 5

| สมเด็จพระสันตะปาปา นักบุญ ปิอุสที่ 5 |
| --- | --- |
บิชอปเเห่งโรม

สมณนาม: (ละติน)
เริ่มวาระ: 7 มกราคม ค.ศ. 1566
สิ้นสุดวาระ: 1 พฤษภาคม 1572
องค์ก่อน: สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 4
องค์ถัดไป: สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 13
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระนามเดิม: Antonio Ghislieri
ประสูติ: 17 มกราคม ค.ศ. 1504   ดัชชีซาวอย
สิ้นพระชนม์: 1 พฤษภาคม 1572
ข้อมูลอื่น
สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 5 หรือ นักบุญปิอุสที่ 5 (ละติน: Pius V; อังกฤษ: Pius V) ทรงดำรงตำแหน่งพระสันตะปาปาตั้งแต่ ค.ศ. 1566 ถึง ค.ศ. 1572 เป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการสังคายนาแห่งเทรนต์ การปฏิรูปคาทอลิก และปรับปรุงจารีตโรมันในคริสตจักรละตินให้มีมาตรฐาน
ในทางการเมือง พระองค์ได้ขับสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ ออกจากศาสนจักร เพราะพระนางสนับสนุนให้คริสตจักรแห่งอังกฤษแยกตัวออกจากสันตะสำนัก และยังเบียดเบียนคริสตชนคาทอลิกจำนวนมากในอังกฤษ พระองค์ยังร่วมก่อตั้งสันนิบาตศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 1571) เพื่อต่อต้านทัพมุสลิมของจักรวรรดิออตโตมัน เมื่อสันนิบาตได้รับชัยชนะ พระองค์ได้ยกย่องว่าเป็นผลจากการอธิษฐานของพระนางมารีย์พรหมจารี และตั้งวันฉลองแม่พระแห่งชัยชนะขึ้นเป็นครั้งแรก (ปัจจุบันเรียกว่า "แม่พระแห่งลูกประคำ")
มหาวิทยาลัยเอดินบะระ

ตึกโอลด์คอลเลจ ที่ตั้งของคณะนิติศาสตร์
มหาวิทยาลัยเอดินบะระ (อังกฤษ: The University of Edinburgh; ละติน: Universitas Academica Edinburgensis) ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1583 ถือเป็นมหาวิทยาลัยลำดับที่ 4 ของสกอตแลนด์ รองจาก มหาวิทยาลัยเซนต์แอนดรูวส์ (ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1410) มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ (ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1451) และ มหาวิทยาลัยอเบอร์ดีน (ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1495)
มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในด้านการสอนและการวิจัยทางด้านการแพทย์ ตั้งอยู่ที่เมืองเอดินบะระ สกอตแลนด์ สหราชอาณาจักร เอดินบะระเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยโบราณของสกอตแลนด์ และเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดในประเทศสก็อตแลนด์
เอดินบะระเป็นสมาชิกของกลุ่มรัสเซล (Russell Group) ซึ่งเป็นกลุ่มมหาวิทยาลัยที่เน้นทางด้านวิจัย  และยังเป็นสมาชิกของเครือข่ายมหาวิทยาลัยวิจัย Universitas 21 อีกด้วย
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 มหาวิทยาลัยเอดินบะระได้กลายเป็นศูนย์กลางของยุครู้แจ้งของยุโรป (European Enlightenment) และกลายเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่สำคัญที่สุดของทวีปยุโรปในทางปรัชญาและวิทยาการด้านการแพทย์