stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สวนป่าเบญจกิติ

ระวังสับสนกับ สวนเบญจกิติ
| สวนป่าเบญจกิติ |
| --- | --- |
สวนเกาะต้นไม้กลางบึงขนาดใหญ่

ประเภท: สวนสาธารณะระดับย่าน
ที่ตั้ง: ถนนรัชดาภิเษก แขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
พื้นที่: 320 ไร่
เปิดตัว: 20 ธันวาคม พ.ศ. 2564 (เปิดให้เช้าชมระยะที่ 1 ทั้งหมด และระยะที่ 2–3 บางส่วน) 3 สิงหาคม พ.ศ. 2565 (อย่างเป็นทางการ)
ผู้ดำเนินการ:   กรุงเทพมหานคร
เวลาให้บริการ: 05.00 – 20.00 น. ทุกวัน
ขนส่งมวลชน:  สถานีศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์
สวนเกาะต้นไม้กลางบึงขนาดใหญ่ เลียนแบบธรรมชาติของพื้นที่ชุ่มน้ำ เช่น ที่ลุ่มน้ำขังและที่ลุ่มชื้นแฉะ
สวนป่าเบญจกิติ (อังกฤษ: Benchakitti Forest Park) เป็นสวนสาธารณะระดับย่าน ขนาด 320 ไร่ ตั้งอยู่ที่ถนนรัชดาภิเษก แขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร โดยอยู่ในบริเวณพื้นที่โรงงานยาสูบเดิม ติดกับสวนเบญจกิติทางฝั่งตะวันออก สวนป่าเบญจกิติถือเป็นโครงการสวนสาธารณะระยะต่อเนื่องจากสวนเบญจกิติที่ยึดแนวคิดของ "สวนน้ำ" ส่วนสวนป่าเบญจกิติยึดแนวคิดของ "ป่าในเมือง" (urban forest) โดยหากรวมพื้นที่สวนเบญจกิติเดิมซึ่งเป็นสวนน้ำขนาด 130 ไร่ จะมีเนื้อที่รวมประมาณ 450 ไร่
สวนป่าเบญจกิติ ได้วางแผนการดำเนินงานไว้ 3 ระยะ ระยะที่ 1 มีเนื้อที่ประมาณ 61 ไร่ เน้นการปลูกพันธ์ไม้ไทยหายาก ระยะที่ 2 และ 3 มีเนื้อที่ประมาณ 259 ไร่ เน้นแนวคิดพื้นที่ทางธรรมชาติ พื้นที่เส้นทาง และพื้นที่อาคารเดิม สวนป่าเบญจกิติได้รับการออกแบบโดยทีมงานภูมิสถาปนิก บริษัทสถาปนิกชุมชนและสิ่งแวดล้อม อาศรมศิลป์ จำกัด และบริษัท ฉมา จำกัด นอกจากนี้ยังมีศาสตราจารย์อวี้ข่งเจี้ยน (Kongjian Yu) จากถู่เหรินแลนด์สเคป (Turenlandscape) ภูมิสถาปนิกเจ้าของแนวคิดเมืองฟองน้ำ (sponge city) มาร่วมให้คำปรึกษาในส่วนแนวคิดการออกแบบ ซึ่งสวนป่าเบญจกิตินำแนวคิดเรื่องของเมืองฟองน้ำมาใช้ในการออกแบบในภาพรวมระยะที่ 2 และ 3 ทั้งการใช้บึงรับน้ำขนาดใหญ่จำนวน 4 บึง มีจุดเด่นคือ เกาะต้นไม้ทรงกลมเพื่อการกักเก็บน้ำและหน่วงน้ำ การทำสวนฝน (rain garden) ตลอดเส้นทางสัญจรในโครงการ โดยทั้งหมดใช้พืชพรรณท้องถิ่นตามธรรมชาติ ไม่เน้นการตัดแต่งเพื่อให้คงแนวคิดสวนป่าตามนิเวศธรรมชาติเดิมให้มากที่สุด สวนป่าเบญจกิติยังถือเป็นสวนขนาดใหญ่แห่งแรก ๆ ในกรุงเทพมหานครที่นำแนวคิดการออกแบบภายใต้การแก้ปัญหาที่อาศัยธรรมชาติเป็นพื้นฐาน (Nature-based Solution) เข้ามาในการออกแบบ คล้ายคลึงกับแนวคิดของอุทยาน 100 ปี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สวนป่าเบญจกิติ ได้เริ่มดำเนินการก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2559 และได้เปิดให้เข้าชมพื้นที่บริเวณสวนป่าในระยะที่ 1 ทั้งหมด และบางส่วนของระยะที่ 2 กับ 3 ในช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 ต่อมาเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2565 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเปิดสวนป่าเบญจกิติอย่างเป็นทางการ โดยกรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง เป็นหน่วยงานผู้รับผิดชอบหลักในการจัดสร้าง โดยมีกองทัพบกมาร่วมดำเนินการในระยะที่ 2 และ 3 และการยาสูบแห่งประเทศไทยเป็นผู้สนับสนุนค่าใช้จ่ายในการก่อสร้าง ก่อนส่งมอบให้กรุงเทพมหานครเป็นผู้ดูแลต่อไป
ภายในสวนประกอบด้วยพันธุ์ไม้เดิม 1,733 ต้น และต้นไม้ที่ลงใหม่ 7,155 ต้น หลากหลายชนิดพันธุ์ มีอัฒจันทร์ขนาดใหญ่รองรับกิจกรรมกลางแจ้ง ทางเดินลอยฟ้าระยะ 1.6 กิโลเมตร ทางวิ่ง ทางจักรยาน และทางเดินโดยรอบโครงการ นอกจากนี้ยังมีการปรับปรุงอาคารเดิม ได้แก่ อาคารโกดังยาสูบ อาคารพิพิธภัณฑ์ และอาคารศาลาสำหรับกีฬาในร่ม
เนื่องจากพื้นที่สวนป่าเบญจกิติตั้งอยู่ใกล้กับศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ อาคารพิพิธภัณฑ์โรงงานยาสูบภายในพื้นที่สวนป่าเบญจกิติจึงเคยถูกใช้เป็นสถานที่ตั้งของศูนย์ปฏิบัติการร่วมความมั่นคงในการประชุมเอเปค 2022
ซาโตชิ มิกามิ

| ซาโตชิ มิกามิ |
| --- | --- |
三上 哲

เกิด:  (1968-06-08) 8 มิถุนายน ค.ศ. 1968 (56 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง, นักพากย์
องค์การ: เน็กซีด
ส่วนสูง: 171 ซม.
ซาโตชิ มิกามิ (ญี่ปุ่น: 三上 哲; โรมาจิ: Mikami Satoshi, เกิด 8 มิถุนายน 1968) เป็นนักแสดงและนักพากย์ชาวญี่ปุ่น เกิดที่โตเกียว สังกัดเน็กซีด
ซอด้วง

ซอด้วง
ซอด้วงเป็นซอสองสาย มีเสียงแหลม ก้องกังวาน คันทวนยาวประมาณ 72 ซม. คันชักยาวประมาณ 68 ซม. ใช้ขนหางม้าประมาณ 120–150 เส้น กะโหลกของ
ซอด้วงนั้น แต่เดิมใช้กระบอกไม้ไผ่มาทำ ปากกระบอกของซอด้วงกว้างประมาณ 7 ซม. ตัวกระบอกยาวประมาณ 13 ซม. กะโหลกของซอด้วงนี้ ในปัจจุบันใช้ไม้จริง หรือ งาช้างทำก็ได้
แต่ที่นิยมว่าเสียงดีนั้น กะโหลกซอด้วงต้องทำด้วยไม้ไม้เนื้อแข็ง ส่วนหน้าซอนิยมใช้หนังงูเหลือมขึง เพราะทำให้เกิดเสียงแก้วเกิดความไพเราะอย่างยิ่ง ลักษณะของซอด้วง มีรูปร่างเหมือนกับซอของจีนที่เรียกว่า "หูฉิน" (จีน: 胡琴; พินอิน: húqin) ทุกอย่าง เหตุที่เรียกว่า ซอด้วง ก็เพราะมีรูปร่างคล้ายเครื่องดักสัตว์ เพราะตัวด้วงดักสัตว์ ทำด้วยกระบอกไม้ไผ่เหมือนกัน จึงได้เรียกชื่อไปตามลักษณะนั้นนั่นเอง
สายซอด้วงนั้น มีเพียงสองสาย คือ สายเอก เสียงเปล่าเป็นเสียง "เร" นิ้วชี้กดเป็นเสียง "มี" ไล่ไปจนถึงนิ้วก้อยเป็นเสียง "ลา"สูง สายทุ้ม เสียงเปล่าเป็นเสียง "ซอล"ต่ำ นิ้วชี้กดเป็นเสียง "ลา"ต่ำ ไล่ไปจนถึงนิ้วนางเป็นเสียง "โด"
ซอด้วงใช้ในวงเครื่องสาย วงมโหรี โดยทำหน้าที่เป็นผู้นำวงและเป็นหลักในการดำเนินทำนองอ้างอิง
แหล่งข้อมูลอื่น

ส่วนประกอบของซอด้วง เก็บถาวร 2007-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แนะนำการฝึกซอด้วง เก็บถาวร 2008-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เดอะซีดับเบิลยู

| --- | --- |
โลโก้นี้ใช้ตั้งแต่ 14 มกราคม 2024
ประเภท: สถานีโทรทัศน์ภายใต้การร่วมถือหุ้นของ Paramount Global, Warner Bros. Discovery และ Nexstar Media Group
อุตสาหกรรม: สื่อสารมวลชน ในสหรัฐอเมริกา
ก่อตั้ง: 24 มกราคม 2006; 18 ปีก่อน (2006-01-24)
สำนักงานใหญ่: สหรัฐอเมริกา 
บุคลากรหลัก: Mark Pedowitz (President), Channing Dungey (Chairwoman, Warner Bros. Television Group), Bob Bakish (President/CEO, Paramount Global)
พนักงาน: ไม่ทราบ
เว็บไซต์: www.cwtv.com
The CW เป็นสถานีโทรทัศน์ประเภทฟรีทีวีในสหรัฐอเมริกาสถานีล่าสุด ที่เพิ่งเปิดตัวไปเมื่อปี 2549 ภายใต้สโลแกน "Free to be together" โดยเกิดจากการรวมตัวของช่องโทรทัศน์อันดับที่ 5 และ 6 ของสหรัฐฯ รวมกันคือ The WB ของ Warner Bros. และ UPN ของ CBS
การรวมตัวกัน

สถานีโทรทัศน์ The WB และ UPN ต่างเกิดขึ้นเพื่อที่จะเอาอย่างสถานีโทรทัศน์ที่เปิดตัวในช่วงทศวรรษ 1980 อย่าง FOX ซึ่งได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่กี่ปี แต่ก็ไม่สำเร็จผลมากนัก ช่อง The WB มีผู้ชมเฉลี่ยเริ่มต้นสถานีเพียง 1.5 ล้านคน/สัปดาห์ ก่อนที่จะมาเริ่มบูมในช่วงปี 1999-2004 โดยทั้งสองสถานีมีรายการโทรทัศน์ที่ประสบความสำเร็จเป็นตัวชูโรงของสถานีตัวเอง โดย The WB มีละครเรื่อง สมอลวิลล์ และ 7th Heaven เป็นตัวชูโรง ส่วน UPN ก็มี อเมริกาส์ เน็กซ์ ท็อป โมเดล และ Smackdown เป็นตัวชูโรง แต่เมื่อผู้ชมของทั้งสองสถานีเริ่มตกต่ำลงในปี 2004 เป็นต้นมาทำให้รายได้จากรายการโทรทัศน์ต่าง ๆ หดหายตามไปด้วยจนทั้งสองสถานีอยู่ไม่ได้จนกระทั่งบริษัทแม่ของ The WB อย่าง Warner Bros. และบริษัทแม่ของ UPN อย่าง CBS ต้องจับมือรวมสถานีโทรทัศน์กันเป็นช่องเดียว โดยการนำละครและเรียลลิตี้ของทั้งสองช่องมารวมกัน รวมถึงรวมสถานีโทรทัศน์และเปลี่ยนชื่อช่องใหม่เป็น The CW ซึ่งย่อมาจาก CBS และ Warner Bros.
แต่ทว่า การที่สองสถานีรวมกันทำให้มีสถานีส่งสัญญาณบางแห่งไม่พอใจ ทำให้สถานีเหล่านั้นออกไปและตั้งสถานีใหม่ชื่อว่า MyNetworkTV โดยมี FOX เป็นผู้ควบคุมดูแล
การเปิดตัวและการตลาด

ในปี 2006 ทางสถานีมีเปิดตัวและการปรับปรุงชื่อของสถานีโทรทัศน์และทำให้สถานีย่อยที่รับฉายมีการเปลี่ยนชื่อไปตามด้วย รวมถึงการเปิดตัวที่ใช้สีหลักเป็นสีที่จัดจ้านและแตกต่างอย่างสีเขียวเป็นสีประจำสถานีเพื่อให้มีจุดเด่น และนำเอานักร้อง Black Eye Peas อย่าง Will I am และ Fergie นักร้องหญิงมาร้องเพลงหลักประจำสถานีที่ใช้ในการเปิดตัวอย่างเพลง "Here I Come" รวมถึงมีการโฆษณาอย่างหนักหน่วงทั้งทางโทรทัศน์ อินเทอร์เน็ต รวมถึงป้ายรถบัส ป้ายบิลบอร์ดต่าง ๆ ในสโลแกน "Free to be together" และให้ละครและเรียลลิตี้เรื่องต่าง ๆ มีสโลแกนของตนที่ออกแนว "Free to be" เช่นกัน เช่น อเมริกาส์ เน็กซ์ ท็อป โมเดล (Free to be fierce) , สมอลวิลล์ (Free to be Super) , 7th heaven (Free to be family) , ซูเปอร์เนเจอรัล (Free to be scary) เป็นต้น
ในปี 2007 ทางสถานีเปลี่ยนสโลแกนใหม่เป็น "Get into the CW" โดยนำ Nicole Scherzinger นักร้องนำวง Pussycat dolls มาเป็นพรีเซนเตอร์กับเพลง Get into it ซึ่งเธอใช้ออกโฆษณาอัลบั้มเดี่ยวใหม่ของเธอเช่นกัน โดยยังคงมีสีประจำสถานีเป็นสีเขียวเช่นเดิม
ในปี 2008 ได้เปลี่ยนสโลแกนใหม่เป็น "Everynight is good" โดยให้ Maroon 5 เป็นพรีเซนเตอร์ เพื่อเจาะกลุ่มเป้าหมายคนดูคือผู้หญิงวัยรุ่นอายุ 18-34 ปี ซึ่งก็ประสบความสำเร็จในส่วนหนึ่ง แต่ทว่าคนดูตั้งแต่เปิดตัวเป็นต้นมากลับลดต่ำลงอย่างเห็นได้ชัดจนทำให้สถานีส่งสัญญาณบางแห่งเริ่มสร้างแบรนด์ท้องถิ่นของตัวเองด้วยความเชื่อที่ว่าจะทำให้มียอดคนดูในท้องถิ่นสูงกว่าการพึ่งพิงแบรนด์ The CW ในการโฆษณา
ในปี 2009 เปลี่ยนสโลแกนเป็น TV to talk about ในปีนี้ทาง The CW จะตัดคืนวันอาทิตย์ออกโดยจะคืนคืนนี้ให้กับสถานีส่งสัญญาณประจำท้องถิ่นไปจัดการกันเอง ด้วยเหตุจากวิกฤติแฮมเบอร์เกอร์ของสหรัฐที่ทำให้รายได้ของสถานีหดตัวลงและยอดคนดูที่ลดลงเป็นอย่างมาก
ในปี 2024 ทางสถานีได้เปลี่ยนโลโก้ใหม่โดยตัดคำว่าเดอะออกและใช้สีส้มแทนสีเขียว
การออกอากาศ

ออกอากาศในช่วงเวลาไพรม์ไทม์ วันอาทิตย์ถึงวันศุกร์ โดยวันอาทิตย์-จันทร์ฉายเวลา 1 ทุ่ม - 3 ทุ่ม และวันอังคาร-ศุกร์ ฉายเวลา 2 ทุ่ม - 4 ทุ่ม ส่วนวันเสาร์เป็นเวลาของ Kids WB ที่ฉายในเวลา 7.00-12.00 น.
ละครและเรียลลิตี้โชว์

อเมริกาส์ เน็กซ์ ท็อป โมเดล
สมอลวิลล์
ซูเปอร์เนเชอรัล
7th Heaven
Pussycat dolls: The Search for the next doll
แสบใสไฮโซ
รีปเปอร์
Everybody Hates Chris
The Games
90210
Melrose Place
The Vampire Diaries
Hart of Dixie
Arrow
The Flash
iZombie
Reign
The 100
DC's Legends of Tomorrow
โลโก้ก่อนเปิดตัวสถานี
โลโก้แรกของเดอะซีดับเบิลยูใช้ตั้งแต่ 18 กันยายน 2006 ถึง 14 มกราคม 2024
ซออู้

ซออู้
ซออู้ เป็นซอสองสาย ตัวกะโหลกทำด้วยกะลามะพร้าว โดยตัดปาดกะลาออกเสียด้านหนึ่ง และใช้หนังลูกวัวขึงขึ้นหน้าซอ กว้างประมาณ 13 – 14 ซม. เจาะกะโหลกให้ทะลุตรงกลาง เพื่อใส่คันทวนที่ทำด้วยไม้จริง ผ่านกะโหลกลงไป ออกทะลุรูตอนล่างใกล้กะโหลก คันทวนซออู้นี้ ยาวประมาณ 85 ซม. ใช้สายซอสองสายผูกปลายทวนใต้กะโหลก แล้วพาดผ่านหน้าซอ ขึ้นไปผูกไว้กับ ลูกบิดสองอัน ลูกบิดซออู้นี้ยาวประมาณ 17 –18 ซม. โดยเจาะรูคันทวนด้านบน แล้วสอดลูกบิดให้ทะลุผ่านคันทวนออกมา และใช้เชือกผูกรั้งกับทวนตรงกลางเป็นรัดอก เพื่อให้สายซอตึง และสำหรับเป็นที่กดสายใต้รัดอกเวลาสี ส่วนคันสีของซออู้นั้นทำด้วย ไม้จริงยาวประมาณ 70 ซม. ใช้ขนหางม้าประมาณ 160 - 200 เส้น ตรงหน้าซอใช้ผ้าม้วนกลม ๆ เพื่อทำหน้าที่เป็นหมอนหนุน สายให้พ้นหน้าซอ ด้านหลังของกะโหลกซอ แกะสลักเป็นรูปลวดลายสวยงาม และเป็นช่องทางให้เสียงออกด้านนี้ด้วย
ซออู้มีรูปร่างคล้ายๆกับซอของจีนที่เรียกว่า ฮู – ฮู้ (Hu-hu) เหตุที่เรียกว่าซออู้ก็เพราะ เรียกตามเสียงที่ได้ยินนั่นเอง ซอด้วงและซออู้ ได้เข้ามามีบทบาทในวงดนตรีเครื่องสายตั้งแต่ปลายรัชกาลที่ 4 นี่เอง โดยได้ดัดแปลงมาจาก วงกลองแขกเครื่องใหญ่ ซึ่งมีเครื่องดนตรีที่ทำลำนำประกอบด้วย ซอด้วง ซออู้ จะเข้ และ ปี่อ้อ ต่อมาได้เอากลองแขก ปี่อ้อ ออก และเอา ทับกับรำมะนา และขลุ่ยเข้ามาแทน เรียกวงดนตรีชนิดนี้ว่า วงมโหรีเครื่องสาย มีคนเล่นทั้งหมด 6 คน รวมทั้ง ฉิ่ง ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

แนะนำการสีซออู้ เก็บถาวร 2008-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จุลรัฐ

รัฐเอกราชที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก 5 อันดับ ได้แก่: นครรัฐวาติกัน, โมนาโก, นาอูรู, ตูวาลู และซานมารีโน โดยแผนที่แสดงมาตราส่วนที่เท่ากันเพื่อเปรียบเทียบขนาดของแต่ละประเทศ
จุลรัฐ (อังกฤษ: microstate หรือ ministate) เป็นรัฐที่มีอธิปไตยเป็นของตนเองแต่มีขนาดพื้นที่ประเทศหรือจำนวนประชากรที่น้อยมาก เช่น ประเทศลิกเตนสไตน์, ประเทศมอลตา, ประเทศซานมารีโน, ประเทศสิงคโปร์ และนครรัฐวาติกัน เป็นต้น
จุลรัฐมักมีปัญหาพิเศษโดยเฉพาะด้านการป้องกันประเทศ และการป้องกันการแทรกแซงจากภายนอก ส่วนจุลรัฐที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก คือ นครรัฐวาติกัน ที่มีประชากรเพียง 842 คน (จากการสำรวจในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2556) กับพื้นที่ 0.44 ตารางกิโลเมตร
จุลรัฐ (Microstate) แตกต่างจากประเทศจำลอง (Micronation) เนื่องจากจุลรัฐจะได้รับการยอมรับจากประเทศต่าง ๆ แต่ตรงกันข้ามประเทศจำลองจะไม่ได้รับการยอมรับนานาชาติว่าเป็นรัฐอธิปไตย ส่วนเขตปกครองพิเศษ (Special territory) อาทิอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร หรือเขตปกครองพิเศษของจีน ไม่จัดว่าเป็นจุลรัฐ
เรียงตามประเทศที่มีขนาดพื้นที่น้อย

เป็นลำดับประเทศอธิปไตยที่มีขนาดพื้นที่น้อยกว่า 1,000 ตารางกิโลเมตร (386 ตารางไมล์)
| อันดับ | ประเทศ หรือ ดินแดน | เมืองหลวง | พื้นที่ (ดร> กม./ตร.ม.) | ภูมิภาค |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นครรัฐวาติกัน | วาติกัน | 0.44 km2 (0.17 sq mi) | ยุโรป |
| 2 |  โมนาโก | มอนาโก-วีล | 2.02 km2 (0.78 sq mi) | ยุโรป |
| 3 |  นาอูรู | ยาเรน | 21 km2 (8 sq mi) | โอเชียเนีย |
| 4 |  ตูวาลู | ฟูนะฟูตี | 26 km2 (10 sq mi) | โอเชียเนีย |
| 5 |  ซานมารีโน | ซานมารีโน | 61 km2 (24 sq mi) | ยุโรป |
| 6 |  ลิกเตนสไตน์ | วาดุซ | 160 km2 (62 sq mi) | ยุโรป |
| 7 |  หมู่เกาะมาร์แชลล์ | มาจูโร | 181 km2 (70 sq mi) | โอเชียเนีย |
| 8 |  เซนต์คิตส์และเนวิส | บาสแตร์ | 261 km2 (101 sq mi) | แคริบเบียน |
| 9 |  มัลดีฟส์ | มาเล | 298 km2 (115 sq mi) | เอเชีย–มหาสมุทรอินเดีย |
| 10 |  มอลตา | วัลเลตตา | 316 km2 (122 sq mi) | ยุโรป–ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน |
| 11 |  เกรนาดา | เซนต์จอร์เจส | 344 km2 (133 sq mi) | แคริบเบียน |
| 12 |  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ | คิงส์ทาวน์ | 389 km2 (150 sq mi) | แคริบเบียน |
| 13 |  บาร์เบโดส | บริดจ์ทาวน์ | 430 km2 (166 sq mi) | แคริบเบียน |
| 14 |  แอนติกาและบาร์บูดา | เซนต์จอนส์ | 443 km2 (171 sq mi) | แคริบเบียน |
| 15 |  เซเชลส์ | วิกตอเรีย | 455 km2 (176 sq mi) | แอฟริกา–มหาสมุทรอินเดีย |
| 16 |  ปาเลา | เงรุลมุด | 459 km2 (177 sq mi) | โอเชียเนีย |
| 17 |  อันดอร์รา | อันดอร์ราลาเวยา | 468 km2 (181 sq mi) | ยุโรป |
| 18 |  เซนต์ลูเชีย | แคสตรีส์ | 616 km2 (238 sq mi) | แคริบเบียน |
| 19 |  สหพันธรัฐไมโครนีเซีย | ปาลีกีร์ | 702 km2 (271 sq mi) | โอเชียเนีย |
| 20 |  สิงคโปร์ | สิงคโปร์ | 714 km2 (276 sq mi) | เอเชีย |
| 21 |  ตองงา | นูกูอาโลฟา | 747 km2 (288 sq mi) | โอเชียเนีย |
| 22 |  ดอมินีกา | โรโซ | 751 km2 (290 sq mi) | แคริบเบียน |
| 23 |  บาห์เรน | มานามา | 765 km2 (295 sq mi) | เอเชีย–อ่าวเปอร์เซีย |
| 24 |  คิริบาส | ตาราวา | 811 km2 (313 sq mi) | โอเชียเนีย |
| 25 |  เซาตูเมและปรินซิปี | เซาตูเม | 964 km2 (372 sq mi) | แอฟริกา–มหาสมุทรแอตแลนติก |

จำนวนนี้ให้ยกเว้นประเทศสิงคโปร์และบาห์เรน เนื่องจากสองประเทศนี้มีประชากรเกิน 500,000 คน นอกนั้นมีประชากรไม่ถึงจำนวนดังกล่าว
เรียงตามประเทศที่มีประชากรน้อย

รัฐอธิปไตยที่มีประชากรน้อยที่สุด โดยสำรวจของสำนักงานสถิติแห่งชาติ หรือ ซีไอเอ ที่ประเมินในปี พ.ศ. 2557
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| อันดับ | ประเทศ หรือ ดินแดน | เมืองหลวง | ประชากร | ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.) | ภูมิภาค |
| 1 |  นครรัฐวาติกัน | วาติกัน | 842 | 1913.6 | ยุโรป |
| 2 |  นาอูรู | ยาเรน | 9,488 | 451.8 | โอเชียเนีย |
| 3 |  ตูวาลู | ฟูนะฟูตี | 10,782 | 414.7 | โอเชียเนีย |
| 4 |  ปาเลา | เงรุลมุด | 21,186 | 46.2 | โอเชียเนีย |
| 5 |  โมนาโก | มอนาโก-วีล | 30,508 | 15103 | ยุโรป |
| 6 |  ซานมารีโน | ซานมารีโน | 32,742 | 536.8 | ยุโรป |
| 7 |  ลิกเตนสไตน์ | วาดุซ | 37,313 | 233.2 | ยุโรป |
| 8 |  เซนต์คิตส์และเนวิส | บาสแตร์ | 51,538 | 197.5 | แคริบเบียน |
| 9 |  หมู่เกาะมาร์แชลล์ | มาจูโร | 70,983 | 392.2 | โอเชียเนีย |
| 10 |  ดอมินีกา | โรโซ | 73,449 | 97.8 | แคริบเบียน |
| 11 |  อันดอร์รา | อันดอร์ราลาเวยา | 85,458 | 182.6 | ยุโรป |
| 12 |  แอนติกาและบาร์บูดา | เซนต์จอนส์ | 91,295 | 206.1 | แคริบเบียน |
| 13 |  เซเชลส์ | วิกตอเรีย | 91,650 | 201.4 | แอฟริกา–มหาสมุทรอินเดีย |
| 14 |  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ | คิงส์ทาวน์ | 102,918 | 264.6 | แคริบเบียน |
| 15 |  คิริบาส | ตาราวา | 104,488 | 128.8 | โอเชียเนีย |
| 16 |  สหพันธรัฐไมโครนีเซีย | ปาลีกีร์ | 105,681 | 150.5 | โอเชียเนีย |
| 17 |  ตองงา | นูกูอาโลฟา | 106,440 | 142.5 | โอเชียเนีย |
| 18 |  เกรนาดา | เซนต์จอร์เจส | 110,152 | 320.2 | แคริบเบียน |
| 19 |  เซนต์ลูเชีย | แคสตรีส์ | 163,362 | 265.2 | แคริบเบียน |
| 20 |  เซาตูเมและปรินซิปี | เซาตูเม | 190,428 | 197.5 | แอฟริกา–มหาสมุทรแอตแลนติก |
| 21 |  ซามัว | อาปีอา | 196,628 | 69.5 | โอเชียเนีย |
| 22 |  วานูอาตู | พอร์ตวิลา | 266,937 | 21.9 | โอเชียเนีย |
| 23 |  บาร์เบโดส | บริดจ์ทาวน์ | 289,680 | 673.7 | แคริบเบียน |
| 24 |  ไอซ์แลนด์ | เรคยาวิก | 317,351 | 3.1 | ยุโรป |
| 25 |  บาฮามาส | แนสซอ | 321,834 | 23.2 | แคริบเบียน |
| 26 |  เบลีซ | เบลโมแพน | 340,844 | 14.8 | อเมริกากลาง |
| 27 |  มัลดีฟส์ | มาเล | 393,595 | 1320.8 | เอเชีย–มหาสมุทรอินเดีย |
| 28 |  มอลตา | วัลเลตตา | 412,655 | 1305.9 | ยุโรป–ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน |
| 29 |  บรูไน | บันดาร์เซอรีเบอกาวัน | 422,675 | 73.3 | เอเชีย |
จำนวนนี้ให้ยกเว้นประเทศซามัว, วานูอาตู, ไอซ์แลนด์, บาฮามาส, เบลีซ และบรูไน เนื่องจากประเทศดังกล่าวนี้มีพื้นที่มากกว่า 1,000 ตารางกิโลเมตร (386 ตารางไมล์)
ดูเพิ่ม

ประเทศที่เป็นเกาะ
นครรัฐ
จุลรัฐยุโรป
รายชื่อประเทศเรียงตามความหนาแน่นประชากร
รายชื่อประเทศและเขตการปกครองเรียงตามขนาดพื้นที่ทั้งหมด
รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากร
จุลรัฐยุโรป
ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท

| ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท |
| --- | --- |
ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท (วาดโดยบาร์บารา คราฟต์ ใน ค.ศ. 1819)
เกิด: 27 มกราคม ค.ศ. 1756 ซัลทซ์บวร์ค ประเทศออสเตรีย
เสียชีวิต: 5 ธันวาคม ค.ศ. 1791 (35 ปี) เวียนนา ประเทศออสเตรีย
สัญชาติ: ออสเตรีย
อาชีพ: นักประพันธ์ดนตรี
บุตร: • ไรมุนท์ เลโอพ็อลท์ โมทซาร์ท • คาร์ล โทมัส โมทซาร์ท • โยฮัน โทมัส เลโอพ็อลท์ โมทซาร์ท • เทเรซีอา ค็อนสตันท์ซีอา อาเดิลไฮท์ ฟรีเดอริคเคอ อันนา มารีอา โมทซาร์ท • อันนา มารีอา โมทซาร์ท • ฟรันทซ์ ซาเวอร์ ว็อล์ฟกัง โมทซาร์ท
บิดามารดา: เลโอพ็อลท์ โมทซาร์ท อันนา มารีอา แพร์เทิล
ญาติ: มารีอา อันนา โมทซาร์ท (พี่สาว)
ลายมือชื่อ

ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท (เยอรมัน: Wolfgang Amadeus Mozart, ออกเสียง: [ˈvɔlfɡaŋ amaˈdeːʊs ˈmoːt͡saʁt]; 27 มกราคม ค.ศ. 1756 – 5 ธันวาคม ค.ศ. 1791) เป็นนักประพันธ์ดนตรีคลาสสิกชาวออสเตรียที่มีชื่อเสียงก้องโลก โมทซาร์ทเกิดที่เมืองซัลทซ์บวร์ค เขามีงานประพันธ์เพลง 626 ชิ้นรวมทั้งอุปรากร (ดนตรีซึ่งมีเนื้อเรื่อง) ชื่อ ดอน โจวันนี และ ขลุ่ยวิเศษ ปัจจุบันผลงานต่าง ๆ ของเขาได้รับการนำมาจัดจำหน่ายเป็นสื่อต่าง ๆ มากมาย
ประวัติ > วัยเด็ก (ค.ศ. 1756–1772)

โมทซาร์ทเป็นบุตรของนักประพันธ์เพลงชาวเยอรมัน เลโอพ็อลท์ โมทซาร์ท (ค.ศ. 1719–1787) รองคาเปลล์ไมสเตอร์ในราชสำนักเจ้าชายอัครมุขนายกแห่งซัลทซ์บวร์ค กับอันนา มารีอา แพร์เทิล (ค.ศ. 1720–1778) ว็อล์ฟกัง อามาเด (โมทซาร์ทมักจะเรียกตนเองว่า "Wolfgang Amadè Mozart" ไม่เคยถูกเรียกว่า "อมาเดอุส" ตลอดช่วงเวลาที่เขายังมีชีวิตอยู่ ไม่แม้กระทั่งในรายการบันทึกผู้รับศีลล้างบาป โดยได้รับชื่อละตินว่า "Joannes Chrysostomus Wolfgangus Theophilus Mozart") ได้แสดงให้เห็นอัจฉริยภาพทางดนตรีตั้งแต่อายุสามขวบ เขามีทักษะการฟังที่ยอดเยี่ยม และมีความจำที่แม่นยำ ความสามารถพิเศษยิ่งยวด ทำให้เป็นที่น่าฉงนแก่ผู้คนรอบข้าง และเป็นแรงกระตุ้นให้บิดาของเขา ให้สอนฮาร์ปซิคอร์ดแก่เขาตั้งแต่อายุห้าขวบ โมทซาร์ทน้อยเรียนไวโอลินและออร์แกน เป็นเครื่องดนตรีชิ้นต่อมา ตามด้วยวิชาเรียบเรียงเสียงประสาน เขารู้จักการแกะโน้ตจากบทเพลงที่ได้ยิน และเล่นทวนได้อย่างถูกต้อง ตั้งแต่วัยยังไม่รู้จักอ่านเขียนและนับเลข เมื่ออายุหกขวบ (ค.ศ. 1762) เขาก็แต่งเพลงชิ้นแรกได้แล้ว (เมนูเอ็ต KV.2, 4 และ 5 และอัลเลโกร KV.3)
ระหว่าง ค.ศ. 1762–1766 เขาได้เดินทางออกตระเวนแสดงคอนเสิร์ตกับบิดา (ซึ่งเป็นลูกจ้างของซีกิสมุนท์ ฟ็อน ชรัทเทินบัค เจ้าชายอัครมุขนายกแห่งซัลทซ์บวร์คในขณะนั้น) และมารีอา อันนา พี่สาวคนโต (มีชื่อเล่นว่า "นันเนิร์ล" เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1751) พวกเขาเปิดการแสดงในนครมิวนิกเป็นแห่งแรก ตามมาด้วยกรุงเวียนนา ก่อนที่จะออกเดินสายครั้งใหญ่ทั่วทวีปยุโรป ซึ่งเริ่มตั้งแต่มิวนิก, เอาคส์บวร์ค, มันไฮม์, แฟรงก์เฟิร์ต, บรัสเซลส์, ปารีส, ลอนดอน, เดอะเฮก, อัมสเตอร์ดัม, ดีฌง, ลียง, เจนีวา และโลซาน) การแสดงของเขาประทับใจผู้ชมเป็นอย่างมาก และยังทำให้เขาได้พบกับแนวดนตรีใหม่ ๆ อีกด้วย เขาได้พบกับนักดนตรีสำคัญอย่างโยฮัน โชเบิร์ท ที่กรุงปารีส และโยฮัน คริสทีอัน บัค (บุตรชายคนรองของโยฮัน เซบัสทีอัน บัค) ที่กรุงลอนดอน
เมื่อ ค.ศ. 1767 โมทซาร์ทได้ประพันธ์อุปรากรเรื่องแรก ตั้งแต่อายุได้ 11 ปี ชื่อเรื่อง อพอลโลกับไฮยาซิน (K. 38) เป็นบันเทิงคดีภาษาละติน ที่แต่งให้เปิดแสดงโดยคณะนักเรียน ของโรงเรียนมัธยม ที่ขึ้นอยู่กับมหาวิทยาลัยแห่งเมืองซัลทซ์บวร์ค เมื่อเขาเดินทางกลับถึงประเทศออสเตรีย เขาได้เดินทางไปยังกรุงวียนนาบ่อยครั้ง และได้แต่งอุปรากรสองเรื่องแรก ได้แก่ นายบาสเตียนกับนางบาสเตียน และ ผู้โง่เขลาจอมปลอม ตลอดช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 1768 เมื่อมีอายุได้ 12 ปี
ในปีถัดมา เขาได้รับการแต่งตั้งจากอัครมุขนายกให้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการคอนเสิร์ต บิดาของเขาได้ขอลาพักงานโดยไม่รับเงินเดือนเพื่อพาเขาไปท่องเที่ยวที่ประเทศอิตาลีตั้งแต่ ค.ศ. 1769 ถึง ค.ศ. 1773 โมทซาร์ทได้เดินทางไปอิตาลีหลายครั้งเพื่อไปศึกษาเกี่ยวกับอุปรากร อันเป็นรูปแบบดนตรีที่เขาใช้ประพันธ์ งานแต่งงานของฟีกาโร, ดอน โจวันนี, โคซิฟันตุตเต, ขลุ่ยวิเศษ ฯลฯ เขาสามารถนำเสียงดนตรีอันสูงส่งเหล่านี้ออกมาสู่โลกได้ จากความใส่ใจในความกลมกลืนของเสียงร้อง และความสามารถในการควบคุมเสียง อันเกิดจากเครื่องดนตรีหลากชิ้น
โชคไม่ดีที่ในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1771 อัครมุขนายกซีกิสมุนท์ ฟ็อน ชรัทเทินบัค สิ้นพระชนม์ อัครมุขนายกฮีโรนีมุส ฟ็อน ค็อลโลเรโดได้กลายมาเป็นนายจ้างคนใหม่ของเขา
ประวัติ > รับใช้ราชสำนักซัลทซ์บวร์ค (ค.ศ. 1773–1781)

โมทซาร์ทไม่มีความสุขที่บ้านเกิดของเขา เนื่องจากนายจ้างใหม่ไม่ชอบให้เขาออกไปเดินทางท่องเที่ยวและยังบังคับรูปแบบทางดนตรี ที่เขาได้ประพันธ์ให้กับพิธีทางศาสนา เมื่อมีอายุได้ 17 ปี เขาไม่ยินดีที่จะยอมรับข้อบังคับนี้ ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอัครมุขนายกเสื่อมถอยลงในอีกสามปีต่อมา โชคดีที่เขาได้รู้จักกับโยเซ็ฟ ไฮเดิน ซึ่งก็ได้มาเป็นเพื่อนโต้ตอบทางจดหมาย และเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันตลอดชีวิต
ใน ค.ศ. 1776 โมทซาร์ทมีอายุได้ 20 ปี และได้ตัดสินใจเดินทางออกจากเมืองซัลทซ์บวร์ค อย่างไรก็ดีเลอัครมุขนายกปฏิเสธไม่ให้บิดาของเขาไปด้วย และบังคับให้เขาลาออกจากตำแหน่งผู้อำนวยการคอนเสิร์ต หลังจากการเตรียมการเป็นเวลาหนึ่งปี โมทซาร์ทได้จากไปพร้อมกับมารดา โดยเดินทางไปยังนครมิวนิกเป็นแห่งแรก ที่ซึ่งเขาหาตำแหน่งงานไม่ได้ จากนั้นจึงไปที่เมืองเอาคส์บวร์ค และท้ายสุดที่มันไฮม์ ที่ซึ่งเขาได้ทำความรู้จักกับนักดนตรีมากมาย อย่างไรก็ดี แผนการที่จะหาตำแหน่งงานของเขาไม่เป็นผลสำเร็จ ในระหว่างนั้นเองที่เขาได้ตกหลุมรักอล็อยซีอา เวเบอร์ นักเต้นระบำแคนตาตาสาวอย่างหัวปักหัวปำ ที่ทำให้บิดาของเขาโกรธมาก และขอให้เขาอย่าลืมอาชีพนักดนตรี โมทซาร์ทมีหนี้สินล้นพ้นตัว เขาเริ่มเข้าใจว่าจะต้องออกหางานทำต่อไป และออกเดินทางไปยังกรุงปารีสในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1778
ประวัติ > เป็นอิสระที่กรุงเวียนนา (ค.ศ. 1782–1791)

ใน ค.ศ. 1781 โมทซาร์ทเดินทางไปยังกรุงเวียนนากับเจ้าชายอัครมุขนายก ฟ็อน ค็อลโลเรโด ผู้ได้เลิกจ้างโมทซาร์ทที่เวียนนา โมทซาร์ทจึงตั้งรากฐานอยู่ที่เวียนนา เมื่อเห็นว่าชนชั้นสูงเริ่มชอบใจในตัวเขา และในปีเดียวกันนั้น โมทซาร์ทได้แต่งงานกับค็อนสตันท์เซอ เวเบอร์ นักร้องโซปราโน (ซึ่งเป็นน้องสาวของอล็อยซีอา เวเบอร์ ซึ่งโมทซาร์ทเคยหลงรัก) โดยที่บิดาของโมทซาร์ทไม่เห็นด้วยกับงานวิวาห์นี้ โมทซาร์ทและค็อนสตันท์เซอมีลูกด้วยกันถึงหกคน ซึ่งเพียง 2 คนรอดพ้นวัยเด็ก
ค.ศ. 1782 เป็นปีที่ดีสำหรับโมทซาร์ท อุปรากรเรื่อง Die Entführung aus dem Serail ประสบความสำเร็จอย่างมาก และโมทซาร์ทก็ได้แสดงคอนเสิร์ตชุดที่เขาเล่นในเปียโนคอนแชร์โตของเขาเอง
ระหว่าง ค.ศ. 1782–1783 โมทซาร์ทได้รับอิทธิพลจากผลงานของโยฮัน เซบัสทีอัน บัค และจอร์จ ฟริดริก แฮนเดิล ผ่านบารอนก็อทฟรีท ฟัน สวีเทิน (Gottfried van Swieten) แนวเพลงของโมทซาร์ทจึงได้รับอิทธิพลจากยุคบาโรกตั้งแต่นั้นมา อย่างที่เห็นได้ชัดในท่อนฟิวก์ของ ขลุ่ยวิเศษ และ ซิมโฟนี หมายเลข 41
ในช่วงนี้เองโมทซาร์ทได้มารู้จักและสนิทสนมกับโยเซ็ฟ ไฮเดิน โดยทั้งสองมักจะเล่นในวงควอเท็ตด้วยกัน และโมทซาร์ทก็ยังเขียนควอเท็ตถึงหกชิ้นให้ไฮเดิน ไฮเดินเองก็ทึ่งในความสามารถของโมทซาร์ท และเมื่อได้พบกับลีโอโปลด์ พ่อของโมทซาร์ท ได้กล่าวกับเขาว่า "ต่อหน้าพระเจ้าและในฐานะคนที่ซื่อสัตย์ ลูกของท่านเป็นนักประพันธ์ที่ดีที่สุดที่ผมเคยได้พบหรือได้ยิน เขามีรสนิยม และมากกว่านั้น เขามีความรู้เรื่องการประพันธ์" เมื่อโมทซาร์ทอายุมากขึ้น เขาก็ได้รับอิทธิพลจากนักปราชญ์แห่งคริสต์ศตวรรษที่ 18 และเป็นพวกฟรีเมสันที่อยู่ในสาขาโรมันคาทอลิก อุปรากรเรื่องสุดท้ายของโมทซาร์ทแสดงถึงอิทธิพลพวกฟรีเมสัน
ชีวิตของโมทซาร์ทมักพบกับปัญหาทางการเงินและโรคภัยไข้เจ็บ โมทซาร์ทย่อมไม่ได้รับค่าจ้างสำหรับงานของเขา และเงินที่เขาได้รับนั้นก็ถูกผลาญด้วยวิถีชีวิตที่หรูหราอลังการ
โมทซาร์ทใช้ชีวิตในช่วง ค.ศ. 1786 ที่กรุงเวียนนาในอะพาร์ตเมนต์ที่จนถึงวันนี้ยังสามารถเข้าชมได้ที่เลขที่ 5 ถนนด็อมกัสเซอ หลังมหาวิหารนักบุญสเทเฟน (St. Stephen's Cathedral) โมทซาร์ทประพันธ์ งานแต่งงานของฟีกาโร และ ดอน โจวันนี ณ ที่แห่งนี้
ประวัติ > บั้นปลายชีวิต

บั้นปลายและการเสียชีวิตของโมทซาร์ทยังคงเป็นเรื่องที่หาข้อสรุปยากสำหรับนักวิชาการ เพราะมีทั้งตำนานและเรื่องเล่าแต่ขาดหลักฐาน มีทฤษฏีหนึ่งสันนิษฐานว่าสุขภาพของโมทซาร์ทเริ่มแย่ลงทีละเล็กละน้อย และโมทซาร์ทรับรู้สภาพนี้ซึ่งปรากฏขึ้นในงานประพันธ์ของเขา แต่นักวิชาการที่ไม่เห็นด้วยอ้างถึงจดหมายที่โมทซาร์ทเขียนถึงครอบครัว ที่ยังมีทัศนคติที่สดใส และปฏิกิริยาของครอบครัวเมื่อได้ข่าวเรื่องการเสียชีวิตของโมทซาร์ท การเสียชีวิตของโมทซาร์ทยังเป็นเรื่องที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้ มรณบัตรของโมทซาร์ทบันทึกไว้ว่าเขาเสียชีวิตเพราะโรคไทฟอยด์ และมีทฤษฎีมากมายที่พยายามอธิบายการเสียชีวิตให้มากขึ้น
โมทซาร์ทเสียชีวิตในเวลาประมาณ 01.00 น. วันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1791 ในขณะที่เขากำลังประพันธ์เพลงเรควีเอ็มที่ยังประพันธ์ไม่เสร็จ ตามตำนานที่เล่าขาน โมทซาร์ทตายโดยที่ไม่เหลือเงินและถูกฝังในหลุมศพของคนอนาถา ร่างของโมทซาร์ทถูกฝังอย่างเร่งรีบในที่ฝังศพสาธารณะ เพราะระหว่างที่นำศพไปนั้นเกิดมีพายุแรงและฝน ลูกเห็บตกอย่างหนัก ทำให้หีบศพถูกหย่อนไว้ร่วมกับศพคนยากจนอื่น ๆ ไม่มีเครื่องหมายใดว่านี่คือศพของโมทซาร์ท
แต่ข้อเท็จจริงก็คือ โมทซาร์ทไม่เป็นที่นิยมชมชอบอย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป เขายังคงมีงานที่มีรายได้ดีจากราชสำนัก และยังได้รับเงินอุดหนุนจำนวนมากจากส่วนอื่น ๆ ของยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากกรุงปราก ยังมีจดหมายขอความช่วยเหลือทางการเงินของโมทซาร์ทหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นหลักฐานว่าเขาจนเพราะรายจ่ายเกินรายรับ ศพของเขาไม่ได้ถูกฝังในหลุมฝังศพรวม แต่ในสุสานของชุมชนตามกฎหมายใน ค.ศ. 1783 แม้ว่าหลุมศพดั้งเดิมในสุสานเซนต์มาร์กจะหายไป แต่ก็มีป้ายหลุมศพที่ตั้งไว้เป็นอนุสรณ์สถานในเซนทรัลไฟรด์ฮอฟ
ใน ค.ศ. 1809 ค็อนสตันท์เซอได้แต่งงานใหม่กับจอร์จ นีโคเลาส์ ฟอน นีสเสน นักการทูตชาวเดนมาร์ก (ค.ศ. 1761–1826) ผู้ซึ่งหลงใหลคลั่งใคล้ในตัวโมทซาร์ทอย่างมาก ถึงกับแต่งเรื่องราวเกินจริงจากจดหมายของโมทซาร์ท และแต่งชีวประวัติของคีตกวีเอกอีกด้วย
โมทซาร์ทมีชีวิตอยู่ตรงกับระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ สมัยอยุธยา และพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช สมัยรัตนโกสินทร์