stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กลาส-ยัน ฮึนเตอลาร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ดัตช์)
Klaas-Jan Huntelaar เก็บถาวร 2016-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at OnsOranje (ดัตช์)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเนเธอร์แลนด์ – รองชนะเลิศ ฟุตบอลโลก 2010 |
| --- | --- | --- |
|  1 สเตเกอเลินบืร์ค  2 ฟัน เดอร์วีล  3 ไฮติงคา  4 มาไตเซิน  5 ฟัน โบรงก์ฮอสต์ (c)  6 ฟัน โบมเมิล  7 เกอวต์  8 เดอ โยง  9 ฟัน แปร์ซี  10 สไนเดอร์  11 โรบเบิน  12 Boulahrouz  13 Ooijer  14 De Zeeuw  15 Braafheid  16 ฟอร์ม  17 Elia  18 Schaars  19 บาเบิล  20 อาเฟิลไล  21 ฮึนเตอลาร์  22 Boschker  23 ฟัน เดอร์ฟาร์ต  ผู้ฝึกสอน: ฟัน มาร์ไวก์  |  1 สเตเกอเลินบืร์ค  2 ฟัน เดอร์วีล  3 ไฮติงคา  4 มาไตเซิน  5 ฟัน โบรงก์ฮอสต์ (c)  6 ฟัน โบมเมิล  7 เกอวต์  8 เดอ โยง  9 ฟัน แปร์ซี  10 สไนเดอร์  11 โรบเบิน  12 Boulahrouz  13 Ooijer  14 De Zeeuw  15 Braafheid  16 ฟอร์ม  17 Elia  18 Schaars  19 บาเบิล  20 อาเฟิลไล  21 ฮึนเตอลาร์  22 Boschker  23 ฟัน เดอร์ฟาร์ต  ผู้ฝึกสอน: ฟัน มาร์ไวก์  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเนเธอร์แลนด์ – อันดับที่สาม ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 ซิลเลิสเซิน  2 ฟลาร์  3 เดอ ไฟร  4 มาร์ตินส์ อินดี  5 บลินด์  6 เดอ โยง  7 ยันมาต  8 เดอ กึสมัน  9 ฟัน แปร์ซี (c)  10 สไนเดอร์  11 โรบเบิน  12 เฟอร์ฮาค  13 แฟ็ลต์มัน  14 ก็องโกโล  15 เกอวต์  16 กลาซี  17 เลนส์  18 เฟอร์  19 ฮึนเตอลาร์  20 ไวนัลดึม  21 เดอไป  22 ฟอร์ม  23 กรึล  ผู้ฝึกสอน: ฟัน คาล  |  1 ซิลเลิสเซิน  2 ฟลาร์  3 เดอ ไฟร  4 มาร์ตินส์ อินดี  5 บลินด์  6 เดอ โยง  7 ยันมาต  8 เดอ กึสมัน  9 ฟัน แปร์ซี (c)  10 สไนเดอร์  11 โรบเบิน  12 เฟอร์ฮาค  13 แฟ็ลต์มัน  14 ก็องโกโล  15 เกอวต์  16 กลาซี  17 เลนส์  18 เฟอร์  19 ฮึนเตอลาร์  20 ไวนัลดึม  21 เดอไป  22 ฟอร์ม  23 กรึล  ผู้ฝึกสอน: ฟัน คาล  |  |
ฮึนเตอลาร์เริ่มอาชีพของเขาที่ฟีลิปส์สตาดีโยน
ฮึนเตอลาร์เล่นให้กับเฮเรินเฟน
ฮึนเตอลาร์ลงเล่นให้กับทีมชาติเนเธอร์แลนด์
ซีม เดอ โยง

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เดอ โยง ขณะเล่นให้กับอายักซ์ในปี ค.ศ. 2011
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ซีม เดอ โยง
วันเกิด:   (1989-01-28) 28 มกราคม ค.ศ. 1989 (35 ปี)
สถานที่เกิด:  แอกล์, สวิตเซอร์แลนด์
ส่วนสูง:  1.85 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรุก, กองหน้าตัวเป้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
หมายเลข:  10
สโมสรเยาวชน
0000–2001:  เดเซตเซ อัคเตินเซสติค
2001–2005:  เดอคราฟสคัป
2005–2007:  อายักซ์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2007–2014 |  อายักซ์ |  168 |  (57) |
| 2014– |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  2 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2006 |  เนเธอร์แลนด์ ชุดอายุไม่เกิน 17 ปี |  1 |  (0) |
| 2007 |  เนเธอร์แลนด์ ชุดอายุไม่เกิน 19 ปี |  6 |  (2) |
| 2007–2010 |  เนเธอร์แลนด์ ชุดอายุไม่เกิน 21 ปี |  12 |  (4) |
| 2008–2009 |  เนเธอร์แลนด์ ชุดเบ |  3 |  (1) |
| 2010– |  เนเธอร์แลนด์ |  6 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 30 สิงหาคม 2014 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 19 พฤศจิกายน 2013
ซีม เดอ โยง (ดัตช์: Siem de Jong) เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1989 เป็นนักฟุตบอลชาวดัตช์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกหรือกองหน้าตัวเป้าให้กับสโมสรนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก
เดอ โยง เกิดที่เมืองแอกล์ (Aigle) ในสวิตเซอร์แลนด์ พ่อแม่ของเขาเป็นชาวดัตช์ซึ่งย้ายกลับเนเธอร์แลนด์เมื่อเขามีอายุได้ 6 ปี ก่อนจะมาเล่นให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด เดอ โยง เคยอยู่ในสถาบันฝึกสอนเยาวชนของเดอคราฟสคัปและอายักซ์ เขาลงเล่นเปิดตัวในฐานะนักฟุตบอลอาชีพกับอายักซ์ และต่อมาได้รับเลือกให้เป็นกัปตันทีมในขณะที่สโมสรทำสถิติคว้าแชมป์เอเรอดีวีซีติดต่อกัน 4 สมัย (ระหว่างปี ค.ศ. 2010 ถึง ค.ศ. 2014) น้องชายของเขาคือลืก เดอ โยง ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรเปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน
แหล่งข้อมูลอื่น

Voetbal International profile เก็บถาวร 2016-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ดัตช์)
Netherlands stats เก็บถาวร 2014-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at OnsOranje
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของอาเอฟเซ อายักซ์  |
| --- | --- |
 1 สเตเกอเลินบืร์ค  3 Schuurs  4 Álvarez  5 Pierie  6 กลาสเซิน  8  Gravenberch  10 ตาดีช  11 Antony  12 Mazraoui  16 Magallán  17 บลินด์  18 Marin  19 Labyad  21 Martínez  22 อาแลร์  23 Traoré  24 Onana  26 Ekkelenkamp  27 Lang  30 De Wit  31 ตาเกลียฟิโก  32 Bandé  33 Kotarski  35 Scherpen  43 Jensen  47 Danilo  51 Van Bladeren   ผู้จัดการทีม: ว่าง
จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์

| จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ Provincie Noord-Holland (ดัตช์) |
| --- | --- |
จังหวัดของเนเธอร์แลนด์
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: "Noord-Hollands Volkslied"
ที่ตั้งของจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ในประเทศเนเธอร์แลนด์

พิกัด: 52°40′N 4°50′E﻿ / ﻿52.667°N 4.833°E﻿ / 52.667; 4.833
ประเทศ:  เนเธอร์แลนด์
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1840 (แยกจากฮอลแลนด์)
เมืองหลัก: ฮาร์เลม
เมืองใหญ่สุด: อัมสเตอร์ดัม
การปกครอง
 • King's Commissioner: อาร์ตือร์ ฟัน ไดก์ (VVD)
 • สภา: States of North Holland
พื้นที่ (ค.ศ. 2017)
 • ทั้งหมด: 4,092 ตร.กม. (1,580 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 2,662 ตร.กม. (1,028 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 1,430 ตร.กม. (550 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 4
ประชากร (1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019)
 • ทั้งหมด: 2,877,909 คน
 • อันดับ: ที่ 2
 • ความหนาแน่น: 1,082 คน/ตร.กม. (2,800 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 2
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัส ISO 3166: NL-NH
จีดีพี (เฉลี่ย): ค.ศ. 2017
 - รวม: 159,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ / 200,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
 - ต่อหัว: 56,300 ยูโร / 70,000 ดอลลาร์สหรัฐ
เอชดีไอ (2019): 0.963 สูงมาก · ที่ 2 จาก 12
เว็บไซต์: www.noord-holland.nl
นอร์ทฮอลแลนด์ (อังกฤษ: North Holland) หรือ โนร์ด-โฮลลันด์ (ดัตช์: Noord-Holland, ออกเสียง: [ˌnoːrt ˈɦɔlɑnt] ( ฟังเสียง)) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเนเธอร์แลนด์ มีอาณาเขตติดกับทะเลเหนือทางตอนเหนือ และติดจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์และยูเทรกต์ทางตอนใต้ เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 มีประชากร 2,877,909 คน
ราวคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึง 16 จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์เป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของเคาน์ตีฮอลแลนด์ จากนั้นได้กลายมาเป็นจังหวัดฮอลแลนด์และเป็นที่รู้จักกันในชื่อ โนร์ดควาเทียร์ (ดัตช์: Noorderkwartier) ซึ่งหมายถึง เศษหนึ่งส่วนสี่ทางตอนเหนือ จนกระทั่ง ค.ศ. 1840 ได้มีการแบ่งจังหวัดฮอลแลนด์ออกเป็นสองจังหวัด คือ เหนือและใต้
ในปี ค.ศ. 1855 ได้มีการผันน้ำออกจากอ่าวฮาร์เลมเมอร์เมร์จนกลายเป็นผืนดิน และปัจจุบัน ฮาร์เลม กลายมาเป็นเมืองหลวงของจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ มีประชากร 161,265 คน แต่เมืองใหญ่ที่สุดของจังหวัดคือ กรุงอัมสเตอร์ดัม มีประชากร 862,965 คน (พฤศจิกายน 2019) และเป็นเมืองหลวงของประเทศอีกด้วย
ประวัติศาสตร์

เรื่องราวการเกิดขึ้นของจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ มีจุดเริ่มต้นจากยุคที่จักรพรรดินโปเลียนได้เข้ายึดครองเนเธอร์แลนด์และปกครองในช่วง ค.ศ. 1795 ถึง 1813 ซึ่งเป็นช่วงที่เปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองแบบจังหวัดของชาวดัตช์อย่างมาก ในปี ค.ศ. 1795 นั้น ได้มีการล้มล้างระบบเดิมทิ้งไปและสถาปนาสาธารณรัฐปัตตาเวียขึ้น ประกอบไปด้วย 8 จังหวัด (département) ตามระบบการปกครองของฝรั่งเศส แต่ละจังหวัดมีจำนวนประชากรเท่าๆกัน อาณาจักรฮอลแลนด์จึงถูกแบ่งออกเป็น 5 จังหวัด ได้แก่ เทกเซล เดลฟท์ อัมสเติล สเกลต์เอ็นเมิซ และไรน์ ต่อมามีการรวมสามจังหวัดแรกเข้าด้วยกันเป็นจังหวัดฮอลแลนด์เมื่อปี ค.ศ. 1801
ต่อมา ในปี ค.ศ. 1807 มีการจัดระบบของจังหวัดฮอลแลนด์ใหม่ โดยแบ่งเป็นสองจังหวัดย่อย ได้แก่ อัมสเทิลลันด์ (นอร์ทฮอลแลนด์ในปัจจุบัน) และมาสลันด์ (เซาท์ฮอลแลนด์ในปัจจุบัน) แต่ระบบนี้อยู่ได้ไม่นาน ได้มีการผนวกรวมเนเธอร์แลนด์เข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฝรั่งเศส อัมสเทิลลันด์ถูกผนวกรวมกับยูเทรกต์กลายเป็นจังหวัด "เซาเดอร์เซ" (ฝรั่งเศส: Zuyderzée) และมาสลันด์เปลี่ยนชื่อเป็น "โมนเดน ฟอน เดอ มาส" (ฝรั่งเศส: Bouches-de-la-Meuse)
แต่เมื่อจักรพรรดินโปเลียนพ่ายแพ้ในการรบเมื่อปี ค.ศ. 1813 ระบบการบริหารยังคงเดิม จนกระทั่งปีต่อมา เนเธอร์แลนด์ได้มีรัฐธรรมนูญใหม่ มีการจัดระบบระเบียบจังหวัดและภูมิภาคใหม่ทั้งประเทศ จังหวัดเซาเดอร์เซและโมนเดน ฟอน เดอ มาสได้ถูกผนวกรวมเข้าเป็นจังหวัด"ฮอลแลนด์" แต่ยังมีผู้ว่าราชการจังหวัด 2 คน คนหนึ่งรับผิดชอบจังหวัดอัมสเทิลลันด์เดิม และอีกคนรับผิดชอบจังหวัดมาสลันด์เดิม ดังนั้น แม้จะมีการรวมจังหวัด แต่พื้นที่ทั้งสองส่วนยังมีระบบที่แตกต่างกันอย่างมาก ทำให้แนวคิดการแบ่งฮอลแลนด์ยังคงมีอยู่
เมื่อมีการแก้ไขรัฐธรรมนูญในปี ค.ศ. 1840 จังหวัดฮอลแลนด์จึงถูกแบ่งเป็นสองจังหวัดอีกครั้ง มีชื่อว่า "นอร์ทฮอลแลนด์"และ"เซาท์ฮอลแลนด์" โดยชาวเมืองอัมสเตอร์ดัมมีส่วนสำคัญในการผลักดันการแยกจังหวัดนี้ หลังจากนั้น ผืนดินฮาร์เลมเมอร์เมร์ได้ถือกำเนิดขึ้นจากการผันน้ำทะเลออก ทำให้นอร์ทฮอลแลนด์มีขนาดใหญ่ขึ้น ก่อนที่เกาะและพื้นที่บางส่วนจะถูกโอนไปยังจังหวัดข้างเคียง ในการปรับระบบราชการใหม่กลางศตวรรษที่ 20
ภูมิศาสตร์

เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2019 จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 47 เทศบาล โดยมีเทศบาล 5 แห่งที่มีผู้อยู่อาศัยเกิน 100,000 คน ได้แก่ อัมสเตอร์ดัม ฮาร์เลม ซานสตัด ฮาร์เลมเมอร์เมร์ และอาลค์มาร์
สามารถจัดเทศบาลทั้ง 47 แห่งเป็นกลุ่ม (COROP) ได้ 7 กลุ่ม ได้แก่
กลุ่มโคปฟอนโนร์ดฮอลลันด์: เดนเฮลเดอร์, เดรคเตอร์ลันด์, เองค์เฮาเซน, โฮลลันด์ส โครน, โฮร์น, กอกเคินลันด์, เมเดมบิค, โอปเมร์, สคาเกิน, สเตด บรูค, เทกเซล
กลุ่มอาล์คมาร์: อาลค์มาร์, แบร์เกิน, เฮร์ฮูโกวาร์ด, เฮโล, แลงเงอไดค์
กลุ่มไอโมนด์: เบเวอร์ไวค์, คาสทริคุม, เฮมสแคร์ก, เอาท์เกสท์, เวลเซน
กลุ่มฮาร์เลม: บลูเมินดาล, ฮาร์เลม, เฮมสเตด, ซันต์โฟร์ต
กลุ่มซานสเตรก: โวร์เมอร์ลันด์, ซานสตัด
กลุ่มเกรทเทอร์อัมสเตอร์ดัม: อาลส์เมร์, อัมสเติลเวน, อัมสเตอร์ดัม, เบมสเตอร์, ดิเมิน, เอดัม-โฟเลินดัม, ฮาร์เลมเมอร์เมร์, ลันด์สเมร์, โอสต์ซาน, เอาเดอร์-อัมสเทล, ปืร์เมอเร็นด์,  เอาท์โฮร์น, วาเทอร์ลันด์
กลุ่มโคยและเฟคสเตรก: บลาริคุม, โคยส์ เมเริน, ฮิลเฟอร์ซุม, เฮาเซิน, ลาเรน, เวสป์, ไวเดอเมเริน
ธรรมชาติ

นอกจากมหานครอันยิ่งใหญ่แล้ว นอร์ทฮอลแลนด์ยังมีสถานที่ทางธรรมชาติที่สำคัญมากมาย เช่น ทะเลวัดเดิน อุทยานแห่งชาติเซาด์เคนเนอเมอร์ลันด์ เนินทรายในอุทยานแห่งชาติเทกเซล
เศรษฐกิจ

จากการเป็นที่ตั้งเมืองหลวงและเมืองเศรษฐกิจของเนเธอร์แลนด์ จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์เป็นสถานที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของบริษัทข้ามชาติหลายแห่ง เช่น ไฮเนเก้น ธนาคารไอเอ็นจี ธนาคารเอบีเอ็น อัมโร อัคโซโนเบิล ทอมทอม เดลตาลอยด์ บุคกิงดอทคอม และฟิลิปส์มีที่สำนักงานอยู่ที่อัมสเตอร์ดัม บริษัทรันสตัดโฮลดิงอันเป็นบริษัทลงทุนยักษ์ใหญ่ของประเทศก็มีสำนักงานที่ดิเมิน นอกจากนี้ บริษัทตรวจสอบบัญชีเคพีเอ็มจีและสายการบินเคแอลเอ็มก็มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่อัมสเติลเวน
แหล่งข้อมูลอื่น

Province of Noord Holland, official government website
คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กจังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
|  เกลเดอร์ลันด์  โกรนิงเงิน  เซลันด์  เซาท์ฮอลแลนด์  เดรนเทอ  นอร์ทบราแบนต์  นอร์ทฮอลแลนด์  ฟรีสลันด์  เฟลโฟลันด์  ยูเทรกต์  ลิมบูร์ก  โอเฟอไรส์เซิล  |  เกลเดอร์ลันด์  โกรนิงเงิน  เซลันด์  เซาท์ฮอลแลนด์  เดรนเทอ  นอร์ทบราแบนต์  นอร์ทฮอลแลนด์  ฟรีสลันด์  เฟลโฟลันด์  ยูเทรกต์  ลิมบูร์ก  โอเฟอไรส์เซิล  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ซือเตินดาล

| ซือเตินดาล |
| --- | --- |
เทศบาล
โบสถ์มารีย์อุปถัมภ์ในซือเตินดาล
   ธง ตรา
ที่ตั้งของซือเตินดาลในเขตฮัสเซิลต์ (สีเทาเข้ม)
ซือเตินดาลที่ตั้งของซือเตินดาลในประเทศเบลเยียม
พิกัด:  50°55′N 05°34′E﻿ / ﻿50.917°N 5.567°E﻿ / 50.917; 5.567
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต:  แคว้นเฟลมิช
ชุมชน:  เฟลมิช
มณฑล:  ลิมเบิร์ก
เขตท้องถิ่น: เขตฮัสเซิลต์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Jef Bobbaers
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 32.07 ตร.กม. (12.38 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 7,109 คน
 • ความหนาแน่น: 221.69 คน/ตร.กม. (574.2 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal codes: 3690
รหัสพื้นที่: 089
เว็บไซต์: www.zutendaal.be
ซือเตินดาล (ดัตช์: Zutendaal) เป็นเทศบาลในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม มีประชากรประมาณ 7,100 คน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเคงก์ และมีพื้นที่ติดต่อกับอัส, มาสเมเคอเลิน, ลานาเกิน และบิลเซิน โดยซือเตินดาลห่างจากฮัสเซิลต์ซึ่งเป็นเมืองหลวงจังหวัด 16 กิโลเมตร พื้นที่ส่วนหนึ่งของซือเตินดาลเป็นเขตอุทยานแห่งชาติโฮเคอเกมเปิน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซือเตินดาล
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของซือเตินดาล (ดัตช์)
| ด ค กเทศบาลในจังหวัดลิมบืร์ค |
| --- | --- | --- |
| เขตฮัสเซิลต์ |  อัส  เบอริงเคน  ดีเปินเบก  เคงก์  คิงเคอโลม  ฮาเลิน  ฮัม  ฮัสเซิลต์  แฮร์ก-เดอ-สตัด  เฮิสเดิน-โซลเดอร์  เลโอโปลด์สบืร์ค  ลึมเมิน  นีวเวอร์แกร์เกิน  โอปคลับเบก  ซินต์-เตรยเดิน  เทิสเซินเดอร์โล  โซนโฮเฟิน  ซือเตินดาล  |  |
| เขตมาไซก์ |  โบโคลต์  เบร  ดิลเซิน-สโตกเกม  ฮาโมนต์-อาเคิล  แฮ็คเติล-แอ็กเซิล  เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน  กินโรย  โลมเมิล  มาไซก์  เมวเวิน-เครยโตรเดอ  เนียร์เพลต์  โอเวอร์เพลต์  เปร์  |  |
| เขตโตงเงอเริน |  อัลเกิน  บิลเซิน  บอร์คโลน  เฮียร์ส  แฮร์สตัปเปอ  ฮุเซิลต์  กอร์เตสเซม  ลานาเกิน  มาสเมเคอเลิน  รีมสต์  โตงเงอเริน  ฟุเริน  แว็ลเลิน  |  |
ซูเทอร์เมร์

52°03′40″N 4°29′36″E﻿ / ﻿52.06111°N 4.49333°E﻿ / 52.06111; 4.49333
| ซูเทอร์เมร์ |
| --- | --- |
Municipality

   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 52°04′N 4°29′E﻿ / ﻿52.06°N 4.49°E﻿ / 52.06; 4.49
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
จังหวัด: จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์
พื้นที่(2007)
 • ทั้งหมด: 37.05 ตร.กม. (14.31 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 33.70 ตร.กม. (13.01 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 3.35 ตร.กม. (1.29 ตร.ไมล์)
ประชากร (January 1, 2012)
 • ทั้งหมด: 122,370 คน
 • ความหนาแน่น: 3,632 คน/ตร.กม. (9,410 คน/ตร.ไมล์)
 : Source: CBS, Statline.
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
เว็บไซต์: www.zoetermeer.nl
ซูเทอร์เมร์ (ดัตช์: Zoetermeer) เป็นเมืองทางตะวันตกของประเทศเนเธอร์แลนด์ ในจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ เทศบาลครอบคลุมเนื้อที่ 37.06 ตารางกิโลเมตร (พื้นที่น้ำ 2.15 ตารางกิโลเมตร) เดิมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีประชากร 6,392 คนในปี ค.ศ. 1950 ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2013 มีประชากรเพิ่มเป็น 123,328 คน จึงเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของจังหวัด รองจากรอตเทอร์ดามและเดอะเฮก
ชื่อของเมือง "Zoetermeer" (มีความหมายว่า "ทะเลสาบหวาน") ซึ่งหมายถึงทะเลสาบที่เคยตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองแต่ได้มีการถมไปในปี ค.ศ. 1614
ประวัติศาสตร์

ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ซูเทอร์เมร์เป็นเพียงหมู่บ้านชาวนาและชาวประมงเล็กๆ ต่อมาหมู่บ้านขยายใหญ่ขึ้นในศตวรรษที่ 13 กระทั่งมีการผันน้ำออกเพื่อสร้างเป็นผืนดินในศตวรรษที่ 17
ซูเทอร์เมร์ค่อยๆเติบโตขึ้นเมื่อมีการสร้างสถานีรถไฟแห่งแรกในปี ค.ศ. 1868 จากนั้นปลายศตวรรษที่ 19 มีการตั้งโรงงานของบริษัทนูมิโค ผู้ผลิตนมผงสำหรับทารก (ปัจจุบันอยู่ในเครือบริษัทดานอน)
ซูเทอร์เมร์ขยายตัวอย่างรวดเร็วตั้งแต่ปี ค.ศ. 1966 เมื่อมีการย้ายถิ่นฐานมาอยู่ในเมืองเดอะเฮกเป็นจำนวนมาก ความต้องการที่อยู่อาศัยทำให้เกิดโครงการพัฒนาเมืองรอบๆเดอะเฮก รวมถึงซูเทอร์เมร์ด้วย หมู่บ้านเล็กๆจึงค่อยๆกลายเป็นเมืองที่ใหญ่ขึ้น แต่ร่องรอยของอดีตยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง เช่นโบสถ์เก่าในสมัยกลาง บ้านเรือนเก่าแก่ ที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองเก่าที่แบ่งแยกกับเมืองใหม่โดยมีทะเลสาบดอบเบอคั่น
คืส ฮิดดิงก์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ฮิดดิงก์ ขณะเป็นผู้จัดการทีมอันจีมาคัชคาลาในปี 2012
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (1946-11-08) 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 (77 ปี)
สถานที่เกิด:  ฟาร์สเซอเฟลด์, เนเธอร์แลนด์
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรเยาวชน
:  เอสเซ ฟาร์สเซอเฟลด์ (SC Varsseveld)
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1967–1970 |  เดอคราฟสคัป (De Graafschap) |   |   |
| 1970–1972 |  เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน |  30 |  (1) |
| 1972–1977 |  เดอคราฟสคัป |  130 |  (9) |
| 1977–1981 |  เอ็น.เอ.เซ. ไนเมเคิน (N.E.C. Nijmegen) |  104 |  (2) |
| 1978 |  → วอชิงตันดิโพลแมตส์ (ยืมตัว) |  13 |  (4) |
| 1980 |  → แซนโฮเซเอิร์ทเควกส์ (ยืมตัว) |  15 |  (0) |
| 1981–1982 |  เดอคราฟสคัป |  25 |  (0) |
| รวม |   |  317 |  (16) |
จัดการทีม
1982–1984:  เดอคราฟสคัป (ผู้ช่วยผู้จัดการทีม)
1984–1987:  เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน (ผู้ช่วยผู้จัดการทีม)
1987–1990:  เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน
1990–1991:  เฟแนร์บาห์เช
1991–1994:  บาเลนเซีย
1994–1998:  เนเธอร์แลนด์
1998–1999:  เรอัลมาดริด
2000:  เรอัลเบติส
2001–2002:  เกาหลีใต้
2002–2006:  เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน
2005–2006:  ออสเตรเลีย
2006–2010:  รัสเซีย
2009:  เชลซี (ผู้จัดการทีมชั่วคราว)
2010–2011:  ตุรกี
2012–2013:  อันจีมาคัชคาลา
2014–2015:  เนเธอร์แลนด์
2015–2016:  เชลซี (ผู้จัดการทีมชั่วคราว)
2018–2019:  จีน (ยู-21)
2020–2021:  กูราเซา
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
คืส ฮิดดิงก์ (ดัตช์: Guus Hiddink) ผู้จัดการทีมฟุตบอลและเป็นอดีตนักฟุตบอลชาวดัตช์
ประวัติ

ฮิดดิงก์เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 ที่เมืองฟาร์สเซอเฟลด์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ เริ่มต้นอาชีพในวงการฟุตบอลด้วยวัย 23 ปี ในตำแหน่งกองกลางกับเดอคราฟสคัป ก่อนย้ายไปร่วมทีมเปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน สโมสรใหญ่ในเอเรอดีวีซี ในปี ค.ศ. 1970 ก่อนจะกลับสังกัดเก่าในปีถัดมา เนื่องจากไม่สามารถหาตำแหน่งตัวจริงได้
หลังจากนั้นยังเคยเดินทางไปเตะในสหรัฐอเมริกา เป็นเวลา 2 ปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976 กับวอชิงตันดิโพลแมตส์และแซนโฮเซเอิร์ทเควกส์ ก่อนจะกลับบ้านเกิดมาเล่นอีก 3 ปีกับเอ็น.เอ.เซ. ไนเมเคิน และย้ายกลับมาเล่นให้กับเดอคราฟสคัป ก่อนที่จะยุติการค้าแข้งไปในปี ค.ศ. 1982
เกียรติประวัติ > สมัยเป็นนักฟุตบอล

เดอคราฟสคัป
ตเวเดอดีวีซี (1): 1969
แซนโฮเซเอิร์ทเควกส์
นอร์ทอเมริกันซอกเกอร์ลีก ดิวิชันหนึ่งภาคใต้ (1): 1977 (รองชนะเลิศ)
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการทีม

ผู้ฝึกสอนแห่งปีของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (1): 2002
ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของนิตยสารเวิลด์ซ็อกเกอร์ (1): 2002
ผู้ฝึกสอนกีฬาแห่งปีของเนเธอร์แลนด์ (รวมกีฬาทุกประเภท) (2): 2002, 2005
รางวัลรีนึส มีเคิลส์ (2): 2005, 2006
ผู้ฝึกสอนแห่งปีในรัสเซีย (1): 2008
ในปี ค.ศ. 2005 ฮิดดิงก์ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยโซล
เดอคราฟสคัปได้ตั้งชื่อสัตว์นำโชคของสโมสร (ม้าลาย) ว่า "คืส" เพื่อเป็นเกียรติแก่ฮิดดิงก์ที่เคยมีความเกี่ยวข้องกับสโมสรในฐานะผู้เล่นและผู้จัดการทีม
สนามกีฬาควังจูได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นสนามกีฬาคืส ฮิดดิงก์ เพื่อเป็นเกียรติแก่ฮิดดิงก์ที่คุมทีมชาติเกาหลีใต้จนได้เข้าสู่รอบรองชนะเลิศของฟุตบอลโลก 2002
ฮิดดิงก์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพลเมืองกิตติมศักดิ์ของโซล หลังจากที่เกาหลีใต้ได้เข้าสู่รอบรองชนะเลิศของฟุตบอลโลกเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
ฮิดดิงก์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพลเมืองกิตติมศักดิ์ของเมืองไอนด์โฮเฟิน หลังจากที่คุมทีมเปเอสเฟจนสามารถคว้าแชมป์ลีกเอเรอดีวีซีได้ถึง 6 สมัยในปี ค.ศ. 2006
การไปรษณีย์ออสเตรเลียจัดพิมพ์ตราไปรษณียากรชุดฟุตบอลทีมชาติออสเตรเลีย (ซึ่งมีรูปนักฟุตบอลรวมทั้งฮิดดิงก์ซึ่งเป็นผู้จัดการทีมในขณะนั้น) เพื่อเป็นที่ระลึกถึงความสำเร็จของออสเตรเลียในฟุตบอลโลก 2006
ฮิดดิงก์ได้รับรางวัลความสำเร็จสูงสุด (lifetime achievement award) จากราชสมาคมฟุตบอลเนเธอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 2007 นับเป็นคนที่สามที่ได้รับรางวัลดังกล่าวจากสมาคมนี้ (อีกสองคนได้แก่ รีนึส มีเคิลส์ และโยฮัน ไกรฟฟ์)
| --- | --- |
 รางวัลร่วมกับสโมสร เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน เอเรอดีวีซี (6): 1987, 1988, 1989, 2003, 2005, 2006  ดัตช์คัพ (4): 1988, 1989, 1990, 2005  ดัตช์ซูเปอร์คัพ (1): 1993  ยูฟ่ายูโรเปียนคัพ (1): 1988 เรอัลมาดริด อินเตอร์คอนทิเนนนัลคัพ (1): 1998 เชลซี เอฟเอคัพ (1): 2009:  รางวัลร่วมกับทีมชาติแม่แบบ:Definition เนเธอร์แลนด์ ยูโร 1996: รอบแปดทีมสุดท้าย ฟุตบอลโลก 1998: อันดับที่ 4 เกาหลีใต้ ฟุตบอลโลก 2002: อันดับที่ 4 ออสเตรเลีย ฟุตบอลโลก 2006: รอบสอง รัสเซีย ยูโร 2008: รอบสี่ทีมสุดท้าย
ภาษาชวา

ระวังสับสนกับ จาวา (ภาษาโปรแกรม) หรือ จาวาสคริปต์
ภาษาออสโตรนีเซีย
| ภาษาชวา |
| --- | --- |
basa Jawa ꦧꦱꦗꦮ بَاسَا جَاوَا‎
คำว่า บาซา ("ภาษา") ในอักษรชวา
ออกเสียง: [bɔsɔ d͡ʒɔwɔ]
ประเทศที่มีการพูด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: เกาะชวา
ชาติพันธุ์:   ชวา  • บาญูมัซ  • จีเรอบน  • โอซิง  • เติงเกอร์ 
จำนวนผู้พูด: 82 ล้านคน  (2550)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียภาษาชวา
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาชวาเก่า ภาษาชวากลางภาษาชวา 
รูปแบบมาตรฐาน: กาวี (รูปแบบมาตรฐานแรก) ชวาแบบซูราการ์ตา (รูปแบบมาตรฐานปัจจุบัน)    
ภาษาถิ่น
ระบบการเขียน: อักษรละติน อักษรชวา อักษรเปโกน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: เขตพิเศษยกยาการ์ตา
รหัสภาษา
ISO 639-1: jv
ISO 639-2: jav
ISO 639-3: มีหลากหลาย: jav – ชวา jvn – ภาษาชวาแบบซูรินาม jas – ภาษาชวาแบบนิวแคลิโดเนีย osi – ภาษาถิ่นโอซิง tes – ภาษาถิ่นเติงเกอร์ kaw – ภาษากาวี
Linguasphere: 31-MFM-a
เขียวเข้ม: บริเวณที่ภาษาชวาเป็นภาษาของชนส่วนใหญ่, เขียวอ่อน: บริเวณที่ภาษาชวาเป็นภาษาของชนกลุ่มน้อย
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ผู้พูดภาษาชวาสองคน บันทึกในประเทศอินโดนีเซีย
ภาษาชวา (ชวา: basa Jawa, ꦧꦱꦗꦮ, بَاسَا جَاوَا‎, ออกเสียง: [bɔsɔ d͡ʒɔwɔ]) เป็นภาษาของชาวชวาในภาคกลางและภาคตะวันออกของเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย โดยมีผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่มากกว่า 98 ล้านคน (มากกว่าร้อยละ 42 ของประชากรทั้งประเทศ)
ภาษาชวาเป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนที่มีจำนวนผู้พูดเป็นภาษาแม่มากที่สุด โดยมีภาษาถิ่นหลายภาษาและมีทำเนียบภาษาที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนจำนวนหนึ่ง ญาติที่ใกล้ชิดกับภาษานี้ที่สุดคือภาษาซุนดา, ภาษามาดูรา และภาษาบาหลี ผู้พูดภาษาชวาส่วนใหญ่พูดภาษาอินโดนีเซียในสถานการณ์ทางการและเพื่อการค้า รวมทั้งเพื่อสื่อสารกับชาวอินโดนีเซียที่ไม่พูดภาษาชวา
นอกจากนี้ยังมีผู้พูดภาษาชวาในประเทศมาเลเซีย (โดยเฉพาะแถบชายฝั่งตะวันตกในรัฐเซอลาโงร์และรัฐยะโฮร์) และสิงคโปร์ นอกจากนี้ยังมีผู้พูดในชุมชนผู้สืบเชื้อสายชวาในประเทศซูรินาม, ศรีลังกา และนิวแคลิโดเนีย
นอกจากภาษาอินโดนีเซียแล้ว ภาษาชวายังเป็นภาษาทางการในเขตพิเศษยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
การจัดอันดับ

ภาษาชวาเป็นส่วนหนึ่งของสาขามลายู-พอลินีเชียในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน แม้ว่าความสัมพันธ์ที่ชัดเจนกับภาษากลุ่มมลายู-พอลินีเชียอื่น ๆ ยากที่จะระบุได้ Isidore Dyen ใช้กระบวนการทางศัพทสถิติศาสตร์ในการจัดภาษาชวาเป็นส่วนหนึ่งของ "Javo-Sumatra Hesion" ซึ่งรวมภาษาซุนดาและกลุ่มภาษา "มาเลย์อิก" นักภาษาศาสตร์ Berndt Nothofer ซึ่งเป็นบุคคลแรกที่พยายามสร้างกลุ่มภาษาใหม่โดยใช้ภาษาเพียงสี่ภาษาที่มีการรับรองดีที่สุดในขณะนั้น (ชวา ซุนดา มาดูรา และมลายู) ก็เรียกกลุ่มนี้เป็น "มลายู-ชวา"
กลุ่มภาษามลายู-ชวาถูกนักภาษาศาสตร์หลายคนวิจารณ์และปฏิเสธ Alexander Adelaar ไม่รวมภาษาชวาในการจัดกลุ่มมลายู-ซุมบาวาที่เขาเสนอ (ซึ่งรวมกลุ่มภาษามาเลย์อิก ซุนดา และมาดูรา) รอเบิร์ต บลัสต์ก็ไม่รวมภาษาชวาในกลุ่มย่อยเกรตเตอร์บอร์เนียวเหนือ ซึ่งเขาเสนอเป็นทางเลือกหนึ่งของการจัดกลุ่มมลายู-ซุมบาวา อย่างไรก็ตาม บลัสต์ยังแสดงถึงความเป็นไปได้ที่กลุ่มภาษาเกรตเตอร์บอร์เนียวเหนือมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับภาษากลุ่มอินโดนีเซียตะวันตกอื่น ๆ อีกหลายภาษา ซึ่งรวมถึงภาษาชวาด้วย ข้อเสนอแนะของบลัสต์ยังได้รับการอธิบายเพิ่มเติมจากอเล็กซานเดอร์ สมิธที่รวมภาษาชวาเข้าในกลุ่มอินโดนีเซียตะวันตก (ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาเกรตเตอร์บอร์เนียวเหนือและกลุ่มย่อยอื่น ๆ) ซึ่งสมิธถือเป็นหนึ่งในสายหลักของมลายู-พอลินีเชีย
ประวัติ

โดยทั่วไป ประวัติภาษาชวาแบ่งออกเป็นสองช่วง: 1) ชวาโบราณ และ 2) ชวาใหม่
ประวัติ > ภาษาชวาโบราณ

หลักฐานการเขียนในเกาะชวาย้อนหลังไปได้ถึงยุคของจารึกภาษาสันสกฤต จารึกตรุมเนคระ ใน พ.ศ. 993 ส่วนการเขียนด้วยภาษาชวาที่เก่าที่สุดคือจารึกสุกภูมีซึ่งระบุวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 1346 จารึกนี้พบที่เกอดีรีในชวาตะวันออกและเป็นสำเนาของจารึกต้นฉบับที่น่าจะมีอายุ 120 ปีก่อนหน้านั้น แต่หลักฐานเหลือเพียงจารึกที่เป็นสำเนาเท่านั้น เนื้อหากล่าวถึงการสร้างเขื่อนใกล้กับแม่น้ำสรินยังในปัจจุบัน จารึกนี้เป็นจารึกรุ่นสุดท้ายที่ใช้อักษรปัลลวะ จารึกรุ่นต่อมาเริ่มใช้อักษรชวา
ในพุทธศตวรรษที่ 13–14 เป็นยุคที่เริ่มมีวรรณคดีพื้นบ้านในภาษาชวา เช่น สัง ฮยัง กะมาฮะยานีกัน ที่ได้รับมาจากพุทธศาสนา และ กากาวัน รามายานา ที่มาจากรามายณะฉบับภาษาสันสกฤต แม้ว่าภาษาชวาจะใช้เป็นภาษาเขียนทีหลังภาษามลายู แต่วรรณคดีภาษาชวายังได้รับการสืบทอดจนถึงปัจจุบัน เช่นวรรณคดีที่ได้รับมาจากรามายณะและมหาภารตะยังได้รับการศึกษาจนถึงทุกวันนี้
การแพร่กระจายของวัฒนธรรมชวารวมทั้งอักษรชวาและภาษาชวาเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1836 ซึ่งเกิดจากการขยายตัวไปทางตะวันออกของราชอาณาจักรมัชปาหิตซึ่งเป็นอาณาจักรที่นับถือศาสนาพราหมณ์และศาสนาพุทธ ไปสู่เกาะมาดูราและเกาะบาหลี ภาษาชวาแพร่ไปถึงเกาะบาหลีเมื่อ พ.ศ. 1906 และมีอิทธพลอย่างลึกซึ้ง โดยภาษาชวาเข้ามาแทนที่ภาษาบาหลีในฐานะภาษาทางการปกครองและวรรณคดี ชาวบาหลีรักษาวรรณคดีเก่าที่เป็นภาษาชวาไว้มาก และไม่มีการใช้ภาษาบาหลีเป็นภาษาเขียนจนถึงพุทธศตวรรษที่ 24
ประวัติ > ภาษาชวายุคกลาง

ในยุคของราชอาณาจักรมัชปาหิต ได้เกิดภาษาใหม่ขึ้นคือภาษาชวายุคกลางที่อยู่ระหว่างภาษาชวาโบราณและภาษาชวาสมัยใหม่ จริง ๆ แล้ว ภาษาชวายุคกลางมีความคล้ายคลึงกับภาษาชวาสมัยใหม่จนผู้พูดภาษาชวาสมัยใหม่ที่ศึกษาวรรณคดีสามารถเข้าใจได้ ราชอาณาจักรมัชปาหิตเสื่อมลงเนื่องจากการรุกรานของต่างชาติและอิทธิพลของศาสนาอิสลาม และการคุกคามของสุลต่านแห่งเดอมักที่อยู่ทางชายฝั่งด้านเหนือของเกาะชวา ราชอาณาจักรมัชปาหิตสิ้นอำนาจลงเมื่อ พ.ศ. 2021
ประวัติ > ภาษาชวาใหม่

ภาษาชวาสมัยใหม่เริ่มปรากฏเมื่อพุทธศตวรรษที่ 21 พร้อม ๆ กับการเข้ามามีอิทธิพลของศาสนาอิสลาม และการเกิดรัฐสุลต่านมะตะรัม รัฐนี้เป็นรัฐอิสลามที่สืบทอดวัฒนธรรมดั้งเดิมจากยุคราชอาณาจักรมัชปาหิต วัฒนธรรมชวาแพร่หลายไปทางตะวันตก เมื่อรัฐมะตะรัมพยายามแพร่อิทธิพลไปยังบริเวณของผู้พูดภาษาซุนดาทางตะวันตกของเกาะชวา ทำให้ภาษาชวากลายเป็นภาษาหลักในบริเวณนั้น เช่นเดียวกับภาษาบาหลี ไม่มีการใช้ภาษาซุนดาเป็นภาษาเขียนจนถึงพุทธศตวรรษที่ 24 และได้รับอิทธิพลจากภาษาชวามาก คำศัพท์ร้อยละ 40 ในภาษาซุนดาได้มาจากภาษาชวา
แม้ว่าจะเป็นจักรวรรดิอิสลาม แต่ราชอาณาจักรมะตะรัมก็ยังรักษาหน่วยเดิมที่มาจากวัฒนธรรมเก่าไว้และพยายามรวมเข้ากับศาสนาใหม่ จึงเป็นเหตุผลที่ยังคงมีการใช้อักษรชวาอยู่ ในขณะที่อักษรดั้งเดิมของภาษามลายูเลิกใช้ไปตั้งแต่เปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม โดยหันไปใช้อักษรที่มาจากอักษรอาหรับแทน ในยุคที่ศาสนาอิสลามกำลังรุ่งเรืองราวพุทธศตวรรษที่ 21 ได้เกิดภาษาชวาใหม่ขึ้น มีเอกสารทางศาสนาอิสลามฉบับแรก ๆ ที่เขียนด้วยภาษาชวาใหม่ ซึ่งมีคำศัพท์และสำนวนที่ยืมมาจากภาษาอาหรับมาก ต่อมาเมื่อได้รับอิทธิพลจากภาษาดัตช์และภาษาอินโดนีเซีย ทำให้ภาษาชวาพยายามปรับรูปแบบให้ง่ายขึ้น และมีคำยืมจากต่างชาติมากขึ้น
ประวัติ > ภาษาชวาสมัยใหม่

นักวิชาการบางคนแยกภาษาชวาที่ใช้พูดตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 25 ว่าเป็นภาษาชวาสมัยใหม่ แต่ก็ยังคงถือว่าเป็นภาษาเดียวกับภาษาชวาใหม่