stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ออร์บิทัล เอทีเค

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทมหาชน
อุตสาหกรรม: การบินและอวกาศ, การป้องกันประเทศ
ก่อนหน้า: Alliant Techsystems Orbital Sciences Corporation
ก่อตั้ง: 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: เดวิด ทอมพ์สัน (ประธานบริหาร และกรรมการผู้จัดการ)
รายได้: 2,390,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2560) 
พนักงาน: 12,300 คน  (2558)
เว็บไซต์: www.orbitalatk.com
Orbital ATK Inc. เป็นบริษัทผู้ผลิตด้านการบินและอวกาศและการป้องกันประเทศสัญชาติอเมริกัน สำนักงานใหญ่อยู่ในเขตดัลเลส รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2558 จากการควบรวมกิจการระหว่างบริษัทออร์บิทัลไซเอินส์ (Orbital Sciences Corporation) และบริษัทอัลลิอันท์เทคซิสเท็มส์บางส่วน (Alliant Techsystems, ATK) ในปี พ.ศ. 2558 บริษัทมีพนักงานราว 12,000 คน และมีรายได้ประจำปีเท่ากับ 4,440 ล้านเหรียญสหรัฐ
ประวัติ

การประกาศการควบรวมกิจการระหว่างบริษัทออร์บิทัลไซเอินส์และแผนกการบินและอวกาศและการป้องกันของบริษัทอัลลิอันท์เทคซิสเท็มส์ (ATK) เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2557 ซึ่งการควบรวมกิจการมีผลตั้งแต่วันที่ 9 กุมภาพันธ์ในปีถัดมา โดยแผนกการผลิตสินค้ากีฬาของบริษัท ATK ได้แยกตัว (spin-off) ออกตั้งบริษัทวิสตาเอาท์ดอร์ (Vista Outdoor) ในวันเดียวกัน ก่อนการควบรวมกิจการ บริษัททั้งสองนั้นมีความร่วมมือในโครงการมากมาย เช่น การนำเครื่องยนต์จรวดของบริษัท ATK กว่า 400 ตัวติดตั้งในพาหนะปล่อยของบริษัทออร์บิทัล เป็นต้น
แผนกองค์กร > แผนกระบบการบิน

แผนกระบบการบิน (Flight Systems Group) มีฐานการผลิตในเมืองแชนด์เลอร์ รัฐแอริโซนา ผลิตพาหนะปล่อย (launch vehicle) เพกาซัส มิโนทอร์ และแอนทาเรส รวมทั้งชิ้นส่วนโครงสร้างเกี่ยวกับการบินและการขับดันชนิดแข็ง นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าของเครื่องบิน Stargazer ซึ่งใช้ทดสอบในโครงการเฉพาะ
แผนกองค์กร > แผนกระบบการป้องกัน

แผนกระบบการป้องกัน (Defense Systems Group) มีฐานการผลิตในเมืองบอลทิมอร์ รัฐแมรีแลนด์ ผลิตขีปนาวุธเชิงยุทธวิธี เครื่องอิเล็กทรอนิกส์เพื่อการป้องกัน เครื่องยิงลำกล้องขนาดกลางและใหญ่ รวมถึงสายชนวนและหัวรบของทั้งขีปนาวุธและอาวุธทั่วไป โลหะความแม่นยำและโครงสร้างประกอบสำหรับเครื่องยิงลำกล้องขนาดกลางและใหญ่ เครื่องบินทหาร ยานพาหนะภาคพื้นดิน นอกจากนี้ยังผลิตระบบขีปนาวุธ ระบบโหลด ประกอบ และใส่ซอง (load, assembly, pack; LAP) ของเครื่องยิงขนาดลำกล้องกลาง และผลิตผงเชื้อเพลิงขับเคลื่อนในรูปแบบกระป๋องในเชิงพาณิชย์
แผนกองค์กร > แผนกระบบการบินอวกาศ

แผนกระบบการบินอวกาศ (Space Systems Group) สามารถผลิตดาวเทียมเพื่อใช้วัตถุประสงค์เชิงพาณิชย์ เชิงวิทยาศาสตร์ และความมั่นคง ผลิตภัณฑ์ที่น่าสนใจได้แก่ ยานอวกาศซิกนัส (Cygnus) ซึ่งใช้บรรทุกสัมภาระขึ้นสู่สถานีอวกาศนานาชาติ แผนกนี้มีฐานการผลิตในเขตดัลเลส รัฐเวอร์จิเนีย แห่งเดียวกับที่ตั้งสำนักงานใหญ่บริษัท
ผลิตภัณฑ์ > จรวด

Antares – พาหนะปล่อย (launch vehicle) ซึ่งใช้ได้ครั้งเดียว บรรทุกน้ำหนักปานกลาง (medium-lift) และมีสองหรือสามตอน
Minotaur I – พาหนะปล่อยซึ่งใช้ได้ครั้งเดียว บรรทุกน้ำหนักน้อย (small-lift) และมีสี่ตอน
Minotaur IV – พาหนะปล่อยซึ่งใช้ได้ครั้งเดียว บรรทุกน้ำหนักน้อย และมีสี่ตอน
Minotaur V – พาหนะปล่อยมีห้าตอน ใช้ในวงโคจรถ่ายโอนพ้องคาบโลกและวงโคจรข้ามดวงจันทร์ (trans-lunar orbits)
Minotaur VI – พาหนะปล่อยซึ่งใช้ได้ครั้งเดียว บรรทุกน้ำหนักปานกลาง และมีห้าตอน
Minotaur-C – พาหนะปล่อยซึ่งใช้ได้ครั้งเดียว บรรทุกน้ำหนักน้อย และมีสี่ตอน
Pegasus – พาหนะปล่อยซึ่งบรรทุกน้ำหนักน้อย มีสี่ตอน และใช้อากาศปล่อย (air-launched)
ผลิตภัณฑ์ > เครื่องยนต์จรวด

GEM-40 – ตัวเพิ่มกำลังจรวดชนิดแข็ง (solid rocket booster, SRB) ใช้งานในจรวด Delta II
GEM-60 – SRB ใช้งานในจรวด Delta IV
GEM-63 – SRB ใช้งานในจรวด Atlas V
GEM-63XL – SRB ใช้งานในจรวด Vulcan
Castor 4 – จรวดชนิดแข็ง (solid rocket) ติดตั้งบนจรวดวิจัยแม็กซัส (Maxus)
Castor 30 – จรวดชนิดแข็งติดตั้งบนจรวดแอนทาเรส (Antares)
Castor 120 – จรวดชนิดแข็งติดตั้งบนจรวดมิโนทอร์-ซี (Minotaur-C)
Space Launch System Solid Rocket Booster – ต่อยอดจากตัวเพิ่มกำลังจรวดชนิดแข็งในกระสวยอวกาศ (Space Shuttle Solid Rocket Booster)
ผลิตภัณฑ์ > ยานอวกาศ

Al Yah 3 – ดาวเทียมสื่อสารของบริษัทโทรคมนาคมดาวเทียมอัลยะห์ (สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์)
HYLAS 4 – ดาวเทียมสื่อสารของบริษัทโทรคมนาคม Avanti (สหราชอาณาจักร)
SES-16 – ดาวเทียมสื่อสารของบริษัท SES S.A. (ลักเซมเบิร์ก)
Joint Polar Satellite System-2 – ดาวเทียมอุตุนิยมวิทยาและสิ่งแวดล้อมของนาซา (NASA) และโนอา (NOAA)
ICESat-2 – ดาวเทียมสำรวจภูมิลักษณ์น้ำแข็งของนาซา
Transiting Exoplanet Survey Satellite – กล้องโทรทรรศน์อวกาศของนาซา
Ionospheric Connection Explorer – ดาวเทียมสำรวจเชิงวิทยาศาสตร์ของนาซา
Cygnus – ยานขนส่งอวกาศอัตโนมัติ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ Orbital ATK
ยานอวกาศซิกนัส (Cygnus) ใช้บรรทุกสัมภาระขึ้นสู่สถานีอวกาศนานาชาติในนามของนาซา
เครื่องปืนใหญ่ M242 Bushmaster ถูกติดตั้งเป็นอาวุธมาตรฐานบนรถทหารราบ M2 Bradley ซึ่งบริษัทออร์บิทัล เอทีเคได้กำหนดเครื่องหมายการค้าในชื่อ "chain gun"
อำเภอมิอูระ

แผนที่อำเภอมิอูระ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว

1 - ฮายามะ
อำเภอมิอูระ (ญี่ปุ่น: 三浦郡; โรมาจิ: Miura-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 32,333 คน ความหนาแน่น 1,900 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 17.06 ตารางกิโลเมตร
ปัจจุบันประกอบด้วยเมืองเพียง 1 เมือง คือ ฮายามะ โดยในสมัยก่อน นครโยโกซูกะ ซูชิ และมิอูระ เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอมิอูระมาก่อน
เมืองและหมู่บ้าน

เมืองฮายามะ
ประวัติศาสตร์

อำเภอมิอูระเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของคาบสมุทรมิอูระ พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลมิอูระตั้งแต่ปลายยุคเฮอังจนถึงยุคเซ็งโงกุ และเป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยโชกุนภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในยุคเอโดะ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่นี้ได้ก่อตั้งขึ้นเป็นอำเภอภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 โดยมีที่ว่าการอำเภอที่สร้างขึ้นใกล้กับบริเวณที่ซึ่งในปัจจุบันคือสถานีรถไฟชิโออิริ
ประวัติศาสตร์ > ลำดับเวลา

1 เมษายน 1889: อำเภอมิอูระแบ่งการปกครองออกเป็นเทศบาลดังต่อไปนี้ในยุคเมจิ
3 เมือง (โยโกซูกะ อูรางะ และมิซากิ)
12 หมู่บ้าน (โทโยชิมะ คินูงาซะ อูราโงะ คูริฮามะ นางาอิ ทาเกยามะ คิตาชิตาอูระ นากานิชิอูระ ทาโงเอะ ฮายามะ มินามิชิตาอูระ และฮัซเซะ)
1 ตุลาคม 1903: หมู่บ้านโทโยชิมะได้รับยกฐานะขึ้นเป็นเมือง แต่ยุบรวมเข้ากับเมืองโยโกซูกะเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 1906 (ซึ่งเมืองโยโกซูกะยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 1907)
1 กรกฎาคม 1911: หมู่บ้านนากานิชิอูระเปลี่ยนชื่อเป็นหมู่บ้านนิชิอูระ
1 มิถุนายน 1914: หมู่บ้านอูราโงะยกฐานะเป็นเมือง และเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองทาอูระ
1 เมษายน 1924: หมู่บ้านทาโงเอะยกฐานะเป็นเมือง และเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองซูชิ
1 มกราคม 1925: หมู่บ้านฮายามะยกฐานะเป็นเมือง
2 กุมภาพันธ์ 1925: หมู่บ้านนางาอิ ยกฐานะเป็นเมือง
15 กุมภาพันธ์ 1933: หมู่บ้านคินูงาซะยุบรวมเข้ากับนครโยโกซูกะ
1 เมษายน 1933: เมืองทาอูระยุบรวมเข้ากับนครโยโกซูกะ
1 กรกฎาคม 1935: หมู่บ้านนิชิอูระยกฐานะเป็นเมือง และเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองโอกูซุ
1 เมษายน 1937: หมู่บ้านคูริฮามะยุบรวมเข้ากับนครโยโกซูกะ
1 เมษายน 1940: หมู่บ้านมินามิชิตาอูระยกฐานะเป็นเมือง
อย่างไรก็ตามในปี 1943: นครโยโกซูกะได้ขยายเขตโดยการยุบรวมเมืองและหมู่บ้านดังต่อไปนี้ ได้แก่ เมืองอูรางะ ซูชิ นางาอิ และโอกูซุ และหมู่บ้านทาเกยามะ และคิตาชิตาอูระ
1 กรกฎาคม 1950: เมืองซูชิได้แยกออกมาจากนครโยโกซูกะ (กลับมาเป็นเทศบาลอิสระอีกครั้ง และยกฐานะเป็นนครเมื่อ 1 กรกฎาคม 1954)
1 มกราคม 1955: เมืองมินามิชิตาอูระ เมืองมิซากิ และหมู่บ้านฮัซเซะ รวมกันเพื่อก่อตั้งนครมิอูระ
ในปี 2009 เหลือเมืองฮายามะเพียงเมืองเดียวที่ยังเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอมิอูระ
อำเภอมายอ

| อำเภอมายอ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mayo
คำขวัญ: มายอเมืองสงบ เคารพกฎหมาย หลากหลายอาชีพ แหล่งผลิตบาติกสวย
แผนที่จังหวัดปัตตานี เน้นอำเภอมายอ
พิกัด: 6°43′7″N 101°24′36″E﻿ / ﻿6.71861°N 101.41000°E﻿ / 6.71861; 101.41000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปัตตานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 216.1 ตร.กม. (83.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 61,395 คน
 • ความหนาแน่น: 284.11 คน/ตร.กม. (735.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 94140, 94190 (เฉพาะตำบลลางา และหมู่ที่ 1-4 ตำบลกะหวะ)
รหัสภูมิศาสตร์: 9405
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอมายอ ถนนยะรัง-มายอ ตำบลมายอ อำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี 94140
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
มายอ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปัตตานี
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอมายอตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอยะหริ่ง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอปะนาเระ อำเภอสายบุรี และอำเภอทุ่งยางแดง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทุ่งยางแดงและอำเภอยะรัง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอยะรัง
ประวัติ

เมื่อ พ.ศ. 2443 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการปรับปรุงบริเวณ 7 หัวเมืองของมณฑลปัตตานี โดยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น จังหวัด อำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน ปรากฏชื่ออำเภอมายอขึ้นในสมัยนั้น เรียกว่า “อำเภอระเกาะ” โดยเรียกชื่อตามคลองน้ำที่อยู่ใกล้ ๆกับที่ว่าการอำเภอ ที่ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ตำบลเกาะจัน คำว่า “ระเกาะ” เป็นคำเพี้ยนมาจากคำว่า แรเกาะ เป็นภาษามลายูท้องถิ่น แปลว่า “คด” หมายถึง ลำคลองที่มีลักษณะคดเคี้ยวไปมา และมีฐานะเป็นอำเภอหนึ่งในเขตของแขวงเมืองยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี
ในปี พ.ศ. 2444 ทางราชการพิจารณาเห็นว่าบริเวณสถานที่ตั้งอำเภอไม่เหมาะสม จึงย้ายอาคารที่ว่าการอำเภอมาสร้างใหม่เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น บริเวณเนินเขาในเขตเทศบาลตำบลมายอ และในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 ทางกระทรวงมหาดไทยได้เปลี่ยนชื่อเรียกจาก “อำเภอระเกาะ” มาเป็น “อำเภอมายอ” เพื่อให้ตรงกับชื่อตำบลที่ตั้งที่ว่าการอำเภอ จวบจนถึงปัจจุบัน คำว่า “มายอ” ภาษามลายู หมายถึง “ต้นมะตูม” ภาษามลายูกลางอ่านว่า “มายา” สอดคล้องกับชื่อเมืองหมันยาในบทละครเรื่องอิเหนา หมายถึง “ต้นมะตูม” และยังได้สันนิษฐานว่า "มายอ" คำมาลายูอาจกลายเสียงจากคำเดิมในภาษาไทย คือ ชื่อหมู่บ้านในอดีตที่เป็นชุมชนใหญ่ เรียกว่า “เมืองยอน”
วันที่ 20 มิถุยายน 2452 สร้างสะพานข้ามคลองระเกาะ และสะพานข้ามพรุตำบลมายอ ในอำเภอระเกาะ แขวงเมืองยะหริ่ง
วันที่ 29 เมษายน 2460 เปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอระเกาะ จังหวัดปัตตานี เป็น อำเภอมายอ
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลเกาะจัน แยกออกจากตำบลมายอ ตั้งตำบลปากู แยกออกจากตำบลน้ำดำ ตั้งตำบลปะโด แยกออกจากตำบลตรัง ตั้งตำบลสะกำ แยกออกจากตำบลลางา ตั้งตำบลสาคอบน แยกออกจากตำบลสาคอ
วันที่ 7 มกราคม 2500 จัดตั้งสุขาภิบาลมายอ ในท้องที่หมู่ 1,2 ของตำบลมายอ
วันที่ 24 สิงหาคม 2516 จัดตั้งสภาตำบลน้ำดำ สภาตำบลตะโละแมะนา สภาตำบลปากู สภาตำบลมายอ (เฉพาะนอกเขตสุขาภิบาลมายอ) สภาตำบลกระหวะ สภาตำบลกระเสาะ สภาตำบลเกาะจัน สภาตำบลปานัน สภาตำบลสาคอใต้ สภาตำบลสาคอบน สภาตำบลปะโด สภาตำบลถนน สภาตำบลสะกำ และสภาตำบลลางา
วันที่ 22 พฤษภาคม 2517 จัดตั้งสภาตำบลพิเทน สภาตำบลลุโบะยิไร และสภาตำบลตรัง
วันที่ 24 พฤษภาคม 2520 แยกพื้นที่ตำบลตะโละแมะนา ตำบลน้ำดำ ตำบลปากู และตำบลพิเทน จากอำเภอมายอ ไปตั้งเป็น กิ่งอำเภอทุ่งยางแดง และกำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอมายอ
วันที่ 3 มิถุนายน 2537 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอทุ่งยางแดง อำเภอมายอ เป็น อำเภอทุ่งยางแดง
วันที่ 25 ธันวาคม 2539 ยกฐานะจากสภาตำบลลางา สภาตำบลลุโบะยิไร สภาตำบลเกาะจัน สภาตำบลปะโด สภาตำบลกระหวะ สภาตำบลสะกำ สภาตำบลถนน สภาตำบลกระเสาะ สภาตำบลตรัง และสภาตำบลสาคอบน เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลลางา องค์การบริหารส่วนตำบลลุโบะยิไร องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะจัน องค์การบริหารส่วนตำบลปะโด องค์การบริหารส่วนตำบลกระหวะ องค์การบริหารส่วนตำบลสะกำ องค์การบริหารส่วนตำบลถนน องค์การบริหารส่วนตำบลกระเสาะ องค์การบริหารส่วนตำบลตรัง และองค์การบริหารส่วนตำบลสาคอบน
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลมายอ เป็นเทศบาลตำบลมายอ ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 15 กันยายน 2547 ยุบสภาตำบลปานัน รวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลปะโด และยุบสภาตำบลสาคอใต้ รวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลสาคอบน กับยุบสภาตำบลมายอ รวมกับเทศบาลตำบลมายอ
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอมายอแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 13 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | มายอ |  | (Mayo) |  | 3 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 8. | เกาะจัน |  | (Ko Chan) |  | 5 หมู่บ้าน |  |
| 2. | ถนน |  | (Thanon) |  | 4 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 9. | ปะโด |  | (Pado) |  | 5 หมู่บ้าน |  |
| 3. | ตรัง |  | (Trang) |  | 4 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 10. | สาคอบน |  | (Sakho Bon) |  | 3 หมู่บ้าน |  |
| 4. | กระหวะ |  | (Krawa) |  | 5 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 11. | สาคอใต้ |  | (Sakho Tai) |  | 4 หมู่บ้าน |  |
| 5. | ลุโบะยิไร |  | (Lubo Yirai) |  | 8 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 12. | สะกำ |  | (Sakam) |  | 4 หมู่บ้าน |  |
| 6. | ลางา |  | (La-nga) |  | 7 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 13. | ปานัน |  | (Panan) |  | 2 หมู่บ้าน |  |
| 7. | กระเสาะ |  | (Kraso) |  | 5 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอมายอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลมายอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมายอทั้งตำบล (เขตสุขาภิบาลมายอเดิม)
องค์การบริหารส่วนตำบลถนน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถนนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตรัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตรังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกระหวะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกระหวะทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลลุโบะยิไร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลุโบะยิไรทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลลางา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลางาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกระเสาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกระเสาะทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะจัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะจันทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปะโด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปะโดและตำบลปานันทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสาคอบน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสาคอบนและตำบลสาคอใต้ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสะกำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะกำทั้งตำบล
ย่านเขตเทศบาลตำบลมายอ
ชุมชนในตำบลถนน
ทุ่งนาในเขตตำบลตรัง
ทิวทัศน์ภูเขาในเขตตำบลลุโบะยิไร
ชุมชนในเขตตำบลลุโบะยิไร
ถนนและการคมนาคมในเขตตำบลลุโบะยิไร
เขตนิชิ (ไซตามะ)

| เขตนิชิ 西区 |
| --- | --- |
เขต
เขตนิชิ
สำนักงานเขตนิชิ
ตำแหน่งเขตนิชิในนครไซตามะ (สีน้ำเงิน)
เขตนิชิ 
พิกัด: 35°55′30.7″N 139°34′46.7″E﻿ / ﻿35.925194°N 139.579639°E﻿ / 35.925194; 139.579639
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: ไซตามะ
นคร: ไซตามะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 29.12 ตร.กม. (11.24 ตร.ไมล์)
ประชากร (มีนาคม 2021)
 • ทั้งหมด: 93,527 คน
 • ความหนาแน่น: 3,200 คน/ตร.กม. (8,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (Japan Standard Time)
-Flower: Hydrangea macrophylla
โทรศัพท์: 048-835-3156
ติดต่อ: 3743 Sashiougi, Nishi-ku, Saitama-shi, Saitama-ken  331-8587
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
เขตนิชิ (ญี่ปุ่น: Nishi-ku; โรมาจิ: 西区; ทับศัพท์: Nishi-ku) เป็นหนึ่งในสิบเขตของนครไซตามะ ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของเมือง ณ วันที่ 1 มีนาคม 2021 เขตนี้มีประชากรประมาณ 93,527 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 3,200 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 29.14 ตารางกิโลเมตร (11.25 ตารางไมล์)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Nishi-ku, Saitama
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
อเล็กซานเดอร์ แพ็ก

| อเล็กซานเดอร์ แพ็ก |
| --- | --- |
เกิด: 14 ตุลาคม พ.ศ. 2514
อเล็กซานเดอร์ แพ็ก (Alexander Pak) นักมวยสากลชาวรัสเซีย เกิดเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2514 สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 4) เสมอ 1 แพ้ 5
เกียรติประวัติ

แชมป์รัสเซียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท (2536 – 2538)
แชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท
ชิง 9 กันยายน 2538 ชนะน็อค โอเล่ห์ เกียรติวันเวย์ ยก 1 ที่ จ.นครศรีธรรมราช
เสียแชมป์ 9 พฤษภาคม 2539 แพ้น็อค บูลัน บูร์เกียโซ่ ยก 9 ที่ จาการ์ตา
แชมป์รัสเซียรุ่นแบนตัมเวท (2545)
เขตนิชินาริ

| เขตนิชินาริ 西成区 |
| --- | --- |
เขตของนครโอซากะ
ที่ตั้งของเขตนิชินาริ ใน นครโอซากะ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
จังหวัด: โอซากะ
เมือง: โอซากะ
พื้นที่
 • พื้นดิน: 7.37 ตร.กม. (2.85 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 109,764 คน
 • ความหนาแน่น: 14,893 คน/ตร.กม. (38,570 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.city.osaka.lg.jp/Nishinari/
เขตนิชินาริ (ญี่ปุ่น: 西成区; โรมาจิ: Nishinari-ku) เป็นหนึ่งใน 24 เขตการปกครองของนครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มีพื้นที่ 7.37 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 109,764 คน (2018)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตนิชินาริ
เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
อิซวัน มะฮ์บุด

โมฮามัด อิซวัน บิน มะฮ์บุด (14 กรกฎาคม ค.ศ. 1990 —) เป็นนักฟุตบอลชาวสิงคโปร์ ปัจจุบันเล่นตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับสโมสรโฮ่วกั่ง ยูไนเต็ด ในสิงคโปร์พรีเมียร์ลีก และทีมชาติสิงคโปร์ เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติสิงคโปร์ในชุดที่ชนะเลิศเอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2012
สโมสร

ในฤดูกาล 2018 อิซวันเซ็นสัญญากับหนองบัว พิชญ ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นชาวสิงคโปร์คนที่สองที่ได้ลงเล่นในไทยลีก 2 ต่อจากฮัสซัน ซันนี ผู้เล่นของอาร์มี่ ยูไนเต็ด เขาทำผลงานให้กับสโมสรได้เป็นอย่างดี จนมีชื่อติดทีมยอดเยี่ยมประจำไทยลีก 2 ฤดูกาล 2018 จัดอันดับโดยโฟร์โฟร์ทู
ทีมชาติ

อิซวันลงเล่นให้กับทีมชาติสิงคโปร์ครั้งแรกในนัดกระชับมิตรที่พบกับจีนไทเปเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2011
เขาขึ้นมาเป็นตัวหลักของทีมชาติใน ค.ศ. 2011 และมีส่วนช่วยให้สิงคโปร์เอาชนะคู่ปรับตลอดกาลอย่างมาเลเซียทั้งไปและกลับในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก
ในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2015 อิซวันเซฟถึง 18 ครั้ง ช่วยให้สิงคโปร์บุกไปยันเสมอญี่ปุ่นที่ไซตามะ 0-0 ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก
เกียรติประวัติ > สโมสร

ไลออนส์ 12
มาเลเซียซูเปอร์ลีก: 2013
มาเลเซียเอฟเอคัพ: 2015
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

สิงคโปร์
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน: 2012
กีฬาซีเกมส์: เหรียญทองแดง : 2013
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

Man of the Match ในรอบชิงชนะเลิศ มาเลเซียเอฟเอคัพ 2015
Man of the Match ในฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย นัดที่พบกับญี่ปุ่น ที่สนามกีฬาไซตามะ 2002
แหล่งข้อมูลอื่น

Lions XII profile เก็บถาวร 2017-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Goal profile
อิซวัน มะฮ์บุด ที่ National-Football-Teams.com
ข้อมูลของ อิซวัน มะฮ์บุด ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
เขม่า

การปล่อยเขม่าจากรถบรรทุก
เขม่า (Soot) คือกลุ่มของอนุภาคคาร์บอนที่เป็นผลจากการเผาไหม้ที่ไม่สมบูรณ์ (Unburnt Carbon) ของไฮโดรคาร์บอน เป็นสิ่งที่ต้องควบคุมอย่างเหมาะสมในผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการเผาไหม้ในสภาวะแก๊ส ยังรวมถึงอนุภาคตกค้างการสลายด้วยความร้อนของเชื้อเพลิง อย่างเช่น ถ่านหิน เซโนสเฟียร์ ถ่านไม้ และปิโตรเลียมโค้ก ที่อาจทำให้เกิดการแพร่กระจายทางอากาศในช่วงการสลายด้วยความร้อน (Pyrolysis) และอาจถือได้ว่าเป็นเถ้าถ่านหรือถ่าน
เปลวไฟซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของเขม่านั้นสามารถแบ่งได้เป็นสองชนิดหลักได้แก่ diffusion flame และ premixed flame ทั้งนี้เปลวไฟชนิดที่มักก่อให้เกิดเขม่าคือ diffusion flame เนื่องจากบางบริเวณในเปลวไฟนั้นไม่มี oxidizer เพียงพอในการเผาไหม้เชื้อเพลิง เหลือเป็น unburnt carbon จับตัวกันเป็นเขม่า เข้าสู่บรรยากาศ
เขม่าเป็นสาเหตุให้เกิดโรคมะเร็งหรือโรคทางปอด และส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างชัดเจน
มีทฤษฎีจำนวนมากที่ใช้อธิบายการเกิดของเขม่า หนึ่งในนั้นระบุว่าเขม่านั้นเกิดจาก Polycyclic Aromatic Hydrocarbons (PAHs) รวมตัวเข้าด้วยกัน การเกิดเขม่านั้นประกอบด้วยกระบวนการหลักคือ 1. nucleation 2. surface growth 3. coagulation 4. oxidation
อุทยานแห่งชาติแม่โถ

| อุทยานแห่งชาติแม่โถ |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ที่ตั้ง: จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย
พิกัด: 18°15′05″N 98°12′34″E﻿ / ﻿18.251418°N 98.209449°E﻿ / 18.251418; 98.209449
พื้นที่: 491.05
ให้สมญานาม: ยังไม่มีประกาศจัดตั้งในราชกิจจานุเบกษา
ผู้ครอบครอง: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
เว็บไซต์: อุทยานแห่งชาติแม่โถ
อุทยานแห่งชาติแม่โถ เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในอำเภอแม่แจ่มและอำเภอฮอดในจังหวัดเชียงใหม่ประเทศไทย มีพื้นที่ 491.05 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่บนเทือกเขาที่ทอดยาวมาจากอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ อุทยานแห่งนี้เกิดจากการจัดตั้งหน่วยพัฒนาต้นน้ำที่ 6 (ดอยแม่โถ) ใน พ.ศ. 2517 ต่อมาใน พ.ศ. 2534 เจ้าหน้าที่กรมป่าไม้ได้มาสำรวจพื้นที่แห่งนี้เพิ่มเติม เพื่อจัดตั้งอุทยานแห่งชาติแม่โถ
ที่ทำการของอุทยานตั้งอยู่ในอำเภอแม่แจ่ม ตั้งอยู่ที่ความสูงประมาณ 1,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล ส่วนยอดเขาที่สูงที่สุดคือ ดอยกิ่วไร่ม้ง อยู่ในพื้นที่บ้านปางหินฝน ตำบลปางหินฝน อำเภอแม่แจ่ม โดยมีความสูง 1,699 เมตรจากระดับน้ำทะเล ป่าที่พบในเขตอุทยานมีหลายประเภท ได้แก่ ป่าดิบชื้น ป่าดิบเขา ป่าเบญจพรรณ ป่าสนเขา และป่าเต็งรัง สัตวที่พบในเขตอุทยานส่วนใหญ่มักอพยพไปหากินในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอมก๋อย ดงสามหมื่น หรือป่าแม่ปาย ปลาพบได้มากในน้ำแม่แจ่ม
บริเวณใกล้เคียงกับอุทยาน มีศูนย์พัฒนาโครงการหลวงแม่โถ ซึ่งจัดตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมอาชีพเกษตรกรแผนใหม่ทดแทนการปลูกฝิ่นและลดใช้สารเคมีกะหล่ำปลี
จุดท่องเที่ยว

ถ้ำหลวงแม่ตูม เป็นถ้ำตันลึกประมาณ 500 เมตร มีหินงอกหินย้อยและมีค้างคาวอาศัยอยู่
น้ำตกแม่แอบ ตั้งอยู่ห่างที่จากที่ทำการประมาณ 9 กิโลเมตร
จุดชมทิวทัศน์แม่โถ ในฤดูหนาวจะเห็นทิวทัศน์ทะเลหมอก ส่วนในช่วงเดือนมกราคม–กุมภาพันธ์ จะพบต้นนางพญาเสือโคร่งออกดอกบานสะพรั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

กรมอุทยานแห่งชาติ: อุทยานแห่งชาติแม่โถ
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
อามางาซากิ

อามางาซากิ (ญี่ปุ่น: 尼崎市; โรมาจิ: Amagasaki-shi) เป็นเมืองอุตสาหกรรมในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1916 มีจำนวนประชากรประมาณ 460,000 คน แต่ในปี ค.ศ. 1971 เคยมีจำนวนประชากรถึง 554,000 คน
ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2017 อามางาซากิมีประชากร 450,765 คน มีความหนาแน่นของประชากร 9,100 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 49.77 ตารางกิโลเมตร (19.22 ตารางไมล์)
ประวัติศาสตร์

ในสมัยเอโดะ ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นศักดินาอามางาซากิตั้งอยู่ที่ปราสาทอามางาซากิ
เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดเฮียวโงะ
อิตามิ
นิชิโนมิยะ
จังหวัดโอซากะ
โอซากะ (เขตนิชิโยโดงาวะ และเขตโยโดงาวะ)
โทโยนากะ
เมืองพี่น้อง

เอาคส์บวร์ค รัฐไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี - ตั้งแต่ 7 เมษายน 1959
อานชาน มณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน - ตั้งแต่ 2 กุมภาพันธ์ 1983 (เมืองมิตรภาพ)
คามิ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น (เดิมคือเมืองมิกาตะ) - ตั้งแต่ 1974 (เมืองมิตรภาพ)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Amagasaki, Hyogo
คู่มือการท่องเที่ยว Amagasaki จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการนครอามางาซากิ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii