stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โอโลโมตส์
เมืองพี่เมืองน้อง

โอโลโมตส์เป็นเมืองพี่เมืองน้องกับเมืองดังนี้:
อ็องตอนี ประเทศฝรั่งเศส
กรากุฟ ประเทศโปแลนด์
คุนหมิง ประเทศจีน
ลูเซิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
มาการ์สกา ประเทศโครเอเชีย
เนิร์ดลิงเงิน ประเทศเยอรมนี
เมืองเก่า (บราติสลาวา) ประเทศสโลวาเกีย
โอเวนส์โบโร สหรัฐ
เปช ประเทศฮังการี
ซูบอตีตซา ประเทศเซอร์เบีย
ตัมเปเร ประเทศฟินแลนด์
เวเนนดาล ประเทศเนเธอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Portal Olomouc
UNESCO World Heritage Site: Holy Trinity Column
Palacký University
Moravian college
Filmmaker Albert Maysles in Olomouc
แหล่งข้อมูลอื่น > การท่องเที่ยว

Official portal for tourist – information, services, leisure time, monuments, culture
Travel Information and Photos of the Main Sights in Olomouc
Olomouc Travel.cz
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ซีซีทีวี-อาหรับ

ซีจีทีเอ็น-อาหรับ (จีน: 中国中央电视台阿拉伯语国际频道; อาหรับ: الصين الوسطى قناة تلفزيونية عربية; ชื่อย่อ CGTM-العربية) เป็นสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวี ภาษาอาหรับ ออกอากาศแก่คนทั่วโลกที่รับรู้ภาษาอาหรับ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2552สงวนที่ตั้งเพราะต้องการแย่งผู้ชมช่องรายการจากช่องขนาดใหญ่อย่างอัลญาซีรา
รายการที่น่าสนใจ

Dialogue
Talking About China
Documentaries
แหล่งข้อมูลอื่น

ซีซีทีวี-อาหรับ http://arabic.cctv.com (อาหรับ)
| ด ค ก สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน  |
| --- | --- | --- |
| ช่องรายการ | ซีซีทีวี-1 (ทั่วไป) • ซีซีทีวี-2 (เศรษฐกิจ) • ซีซีทีวี-3 (ศิลปะ) • ซีซีทีวี-4 (จีนกลาง) • ซีซีทีวี-5 (กีฬา) • ซีซีทีวี-5+ (กีฬา) • ซีซีทีวี-6 (ภาพยนตร์) • ซีซีทีวี-7 (การทหาร) • ซีซีทีวี-8 (ละครโทรทัศน์) • ซีซีทีวี-9 (สารคดี) • ซีซีทีวี-10 (การศึกษา) • ซีซีทีวี-11 (งิ้ว) • ซีซีทีวี-12 (สังคมและกฎหมาย) • ซีซีทีวี-13 (ข่าว) • ซีซีทีวี-14 (เพื่อเด็ก) • ซีซีทีวี-15 (ดนตรี) • ซีซีทีวี-16 (โอลิมปิก) • ซีซีทีวี-17 (การเกษตร) • ซีซีทีวี-นิวส์ (ข่าวภาษาอังกฤษ) • ซีจีทีเอ็น ฟร็องแซ • ซีจีทีเอ็น เอสปาญอล • ซีซีทีวี-العربية (อาหรับ) • ซีซีทีวี-รุสสกีย์ (รัสเซีย) |  |
| ดูเพิ่ม | อาคารสำนักงานใหญ่ซีซีทีวี • ซีเอ็นทีวี |  |
เขาคากาโบราซี

| คากาโบราซี |
| --- | --- |
พม่า: ခါကာဘိုရာဇီ
ภาพแพนโครมาติก จากดาวเทียมแลนด์แซต 8 (29 กันยายน ค.ศ. 2015)
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 5,881 เมตร (19,295 ฟุต) 
รายชื่อ: จุดสูงสุดของประเทศ
พิกัด: 28°19′42″N 97°32′08″E﻿ / ﻿28.32833°N 97.53556°E﻿ / 28.32833; 97.53556 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
คากาโบราซีแผนที่แสดงยอดเขาในประเทศพม่า 
ที่ตั้ง: กะชีน, ประเทศพม่า ทิเบต, ประเทศจีน
เทือกเขา: หิมาลัย
การพิชิต
พิชิตครั้งแรก: 15 กันยายน ค.ศ. 1996
เส้นทางง่ายสุด: ปีนเขา (หิมะ/น้ำแข็ง)
คากาโบราซี (พม่า: ခါကာဘိုရာဇီ; อังกฤษ: Hkakabo Razi; จีนตัวย่อ: 开加博峰; จีนตัวเต็ม: 開加博峰; พินอิน: Kāijiābó Fēng) มีความสูง 5,881 เมตร (19,295 ฟุต) เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จากระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่บริเวณตอนเหนือของประเทศพม่า ในเมืองปูดาโอ รัฐกะชีน เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหิมาลัยทางด้านตะวันออก ติดกับพรมแดนประเทศจีน สถานะยอดเขาที่สูงที่สุดในภูมิภาคกำลังได้รับการท้าทายจากการสำรวจเขากานลานราซี (Gamlang Razi) ในบริเวณใกล้เคียง ซึ่งมีความสูง 5,870 เมตร อาจมีขนาดสูงกว่าเขาคากาโบราซี
นิรุกติศาสตร์

คากาโบราซี มีรากศัพท์มาจากกลุ่มภาษาทิเบต โดย คา (ཁ) แปลว่า หิมะ, กาโบ (དཀར་པོ།) แปลว่า สีขาว และ Kàgvbù rvzì เป็นคำของชาวเรอหวั่ง ในรัฐกะชีน โดย kàgvp แปลว่า การพูดคุย, rvzì แปลว่า ภูเขา คำประสมจึงมีความหมายว่า "ภูเขาที่ส่งเสียง"
ภูมิศาสตร์

เขาคากาโบราซีเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติคากาโบราซี อุทยานมีลักษณะสภาพเป็นภูเขาและป่าฝนเขตร้อนเขียวชอุ่มตลอดทั้งปี และมีความหนาแน่นที่ระดับความสูง 8,000 ถึง 9,000 ฟุต (2,400–2,700 เมตร) มีอาณาเขตเป็นบริเวณกว้าง ถัดมาจึงเป็นป่าไม้กึ่งประเภทผลัดใบ สูงสุดของเขตป่าคือบนพื้นที่สูงกว่า 11,000 ฟุต (3,400 เมตร) เป็นบริเวณที่มีหิมะตก จึงทำให้เชิงเทือกเขาภายในอุทยานมีชนิดของป่าและชีวภาพที่หลากหลาย สูงขึ้นไปประมาณ 15,000 ฟุต (4,600 เมตร) เป็นภูมิประเทศหนาวเย็นแห้งแล้งมีลมแรง มีหิมะและธารน้ำแข็งแบบถาวร ที่ความสูงประมาณ 17,500 ฟุต (5,300 เมตร) มีช่องธารน้ำแข็งขนาดใหญ่หลายแห่ง
เขาคากาโบราซีมีสภาพเป็นหิมะและน้ำแข็งหนาวเย็นตลอดทั้งปี ทำให้มีทัศนียภาพสวยงาม แปลกตาไปจากยอดเขาหรือเทือกเขาอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่กลับแลดูคล้ายยอดเขาในทวีปยุโรป เมื่อถึงฤดูร้อนน้ำแข็งและหิมะจะละลายทำให้เกิดเป็นทะเลสาบบนภูเขาและธารน้ำแข็งจำนวนมาก อีกทั้งยังมีความหลากหลายทางชีวภาพแตกต่างไปจากยอดเขาหรือเทือกเขาอื่น ๆ ในภูมิภาคเดียวกัน จึงทำให้เป็นที่นิยมของนักวิทยาศาสตร์ที่เข้ามาศึกษาเกี่ยวกับพันธุ์พืชและพันธุ์สัตว์ที่นี่ และยังเป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับการปีนเขา โดยเขาคากาโบราซีได้ถูกปีนพิชิตเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1996 โดยนักปีนเขาชาวญี่ปุ่นและชาวพม่า โดยใช้เวลาประมาณ 30 วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Ministry of Ecotourism, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 ตุลาคม 2002
"Site with photographs", MYITKYINA, Goldenlandpages, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-03-14, สืบค้นเมื่อ 2018-02-27
Mt. Hkarkaborazi (Highest Mountain Peak in SE Asia) Part-1, 28 กันยายน 2010
| ด ค กจุดที่สูงที่สุดของประเทศและดินแดนในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์  อุซเบกิสถาน  โอมาน  อาเซอร์ไบจาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  อับฮาเซีย  นากอร์โน-คาราบัค  นอร์เทิร์นไซปรัส  ปาเลสไตน์  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน 
เขตบริหารพิเศษ และเขตสังกัด:  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  เกาะคริสต์มาส  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  มาเก๊า  ฮ่องกง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
อานโตนอฟ อาน-22

| อานโตนอฟ อาน-22 อันเตย์ |
| --- | --- |

หน้าที่: เครื่องบินลำเลียงทางยุทธวิธี
ประเทศผู้ผลิต: สหภาพโซเวียต (โซเวียตยูเครน)
ผู้ผลิต: อานโตนอฟ
เที่ยวบินแรก: 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965
เริ่มใช้: ค.ศ. 1967
สถานะ: ในประจำการ
ผู้ใช้หลัก: กองทัพอากาศและอวกาศรัสเซีย แอโรฟลอต อานโตนอฟแอร์ไลน์
การผลิต: ค.ศ. 1966–1976
จำนวนที่ถูกผลิต: 68
อานโตนอฟ อาน-22 อันเตย์ (ยูเครน: Ан-22 Антей, อังกฤษ: Antonov An-22 Antej; สัญลักษณ์เนโท: "Cock") เป็นอากาศยานขนส่งทางทหารขนาดใหญ่ ออกแบบและผลิตโดยอานโตนอฟในสหภาพโซเวียต ถือเป็นอากาศยานขนส่งลำตัวกว้างลำแรกและยังคงเป็นเครื่องบินที่ขับเคลื่อนด้วยเทอร์โบใบพัดขนาดใหญ่ที่สุดในโลกจนถึงปัจจุบัน โดยขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด 4 เครื่อง เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 และปรากฏตัวครั้งแรกในงานปารีสแอร์โชว์ (Paris Air Show) ที่กรุงปารีสในปีเดียวกัน เข้าประจำการเป็นครั้งแรกในกองทัพอากาศโซเวียตในปี ค.ศ. 1967 และในปัจจุบันยังคงประจำการอยู่ในกองทัพอากาศและอวกาศของรัสเซีย
ข้อมูลจำเพาะ (อาน-22)

ผู้สร้าง โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต
ประเภท ลำเลียงทางยุทธศาสตร์พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 5-6 นาย
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด คุซเนทซอฟ เอ็นเค-12 เอ็มเอ ให้กำลังเครื่องละ 15,000 แรงม้า ใบพัด 2 ชุดหมุนสวนทางกัน จำนวน 4 เครื่องยนต์
กางปีก 64.4 เมตร
ยาว 57.8 เมตร
สูง 12.53 เมตร
พื้นที่ปีก 345 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 114,000 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุกสูงสุด 80,000 กิโลกรัม
น้ำหนักเชื้อเพลิงสูงสุด 43,000 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 250,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด 740 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง 679 กิโลเมตร/ชั่วโมง
พิสัยบินไกลสุด 10,950 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่
5,000 กิโลเมตร เมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน

เครื่องบินอานโตนอฟ อาน-22 ลงจอดที่สนามบินนานาชาติเกา ในประเทศมาลี เมื่อปี 2016
ภาพวาดของอานโตนอฟ อาน-22 รุ่นสะเทินน้ำสะเทินบก
ภาพด้านข้าง
ลิงกา (มาเลเซีย)

ระวังสับสนกับ หมู่เกาะลิงกา
| ลิงกา |
| --- | --- |
ย่านร้านโชห่วยในลิงกา
ลิงกาที่ตั้งบนเกาะบอร์เนียว
พิกัด: 1°21′00″N 111°10′00″E﻿ / ﻿1.35°N 111.16667°E﻿ / 1.35; 111.16667
ประเทศ: มาเลเซีย
รัฐ: ซาราวัก
ความสูง: 12 เมตร (39 ฟุต)
ลิงกา (มลายู: Lingga; จีน: 龙呀) เป็นเมืองประมงขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเขตซรีอามัน รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ใกล้กับแม่น้ำลูปาร์ที่ไหลออกสู่ทะเลจีนใต้ ที่นี่การค้าพาณิชย์ส่วนใหญ่มักเป็นกิจการของกลุ่มชนเชื้อสายจีน และมีชื่อเสียงว่าเป็นเมืองแห่งจระเข้ซึ่งมีจำนวนมากและสามารถพบได้ตามลำน้ำทั่วไป
ดัว ลีปา

| ดัว ลีปา |
| --- | --- |
Dua Lipa

เกิด:  (1995-08-22) 22 สิงหาคม ค.ศ. 1995 (29 ปี) เวสต์มินสเตอร์ ลอนดอน สหราชอาณาจักร
สัญชาติ: สหราชอาณาจักร
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง นางแบบ นักออกแบบเสื้อผ้า
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: ป็อป ซินท์ป็อป ดรีมป็อป แดนซ์ป็อป อาร์แอนด์บี ดิสโก
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง
ช่วงปี: 2014–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป Vertigo Records

เว็บไซต์: dualipa.com
 นักดนตรี
ลายมือชื่อ

ดัว ลีปา (/ˈduːə ˈliːpə/ ( ฟังเสียง) DOO-ə-_-lee-pə, แอลเบเนีย: Dua Lipa; เกิด 22 สิงหาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และนางแบบชาวอังกฤษและแอลเบเนีย 
หลังจากทำงานเป็นนางแบบเธอได้เซ็นสัญญากับวอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ปในปี 2015 และปล่อยอัลบั้มเปิดตัว Dua Lipa ในปี 2017 อัลบั้มนี้ติดอันดับสูงสุดที่อันดับสามในชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักร และมีซิงเกิลเก้าเพลง เช่น Be the One และ IDGAF และเพลงอันดับหนึ่งในสหราชอาณาจักร New Rules ซึ่งครองอันดับที่หกในสหรัฐอเมริกาอีกด้วย ในปี 2018 ลีปาได้รับรางวัลบริตอะวอดส์ สาขาศิลปินหญิงเดี่ยวและสาขาศิลปินหน้าใหม่
ในเดือนเมษายนปี 2018 เธอเปิดตัวซิงเกิล One Kiss กับแคลวิน แฮร์ริส โดยเพลงนี้ขึ้นอันดับหนึ่งในสหราชอาณาจักรและกลายเป็นซิงเกิลอันดับหนึ่งที่ยาวนานที่สุดสำหรับศิลปินหญิง ในปี 2018 เธอได้รับรางวัลบริตอะวอดส์ สาขาเพลงแห่งปี 2019  และเธอยังได้รับรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และ Electricity ซึ่งเธอร่วมทำเพลงกับ Silk City ได้รับรางวัลแกรมมีสาขาการเต้นยอดเยี่ยม ความสำเร็จของเธอทำให้อัลบั้มของเธอกลายเป็นหนึ่งในอัลบั้มที่มีการสตรีมมากที่สุดบนสปอทิฟาย
ลีปาเคยได้รับรางวัลแกรมมี 2 ครั้ง, บริตอะวอดส์ 3 ครั้ง และเอ็มทีวียุโรปมิวสิกอะวอดส์ 2 ครั้ง  นอกจากนี้เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงบิลบอร์ดมิวสิกอวอร์ด 3 ครั้ง, อเมริกันมิวสิกอะวอร์ด 1 ครั้ง และเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์อีก 10 ครั้ง
ชีวิตในวัยเด็ก

ลีปาเกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 1995 เวสต์มินสเตอร์ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร พ่อแม่ของเธอเป็นชาวคอซอวอเชื้อสายแอลเบเนียที่อพยพมาจากพริสตีนา สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย (ปัจจุบัน ประเทศคอซอวอ) ในปี 1992 โดยลีปายังมีเชื้อสายบอสเนียจากคุณยายของเธออีกด้วย ลีปายังมีน้องสาวและน้องชายอย่างละหนึ่งคน เธอเข้าเรียนที่โรงเรียนในกรุงลอนดอน ก่อนที่จะย้ายกลับไปยังประเทศคอซอวอกับครอบครัวในปี 2006 เมื่อพ่อของเธอได้รับข้อเสนองานที่นั่น เธอกลายเป็นแฟนเพลงของศิลปินแนวฮิปฮอป ซึ่งต่อมามีอิทธิพลต่อแนวเพลงของเธอในที่สุด
ตอนอายุ 14 ปี ลีปาเริ่มโพสต์วิดีโอลงบนยูทูบ คัฟเวอร์เพลงโปรดของเธอจากศิลปินหลายคน เช่น พิงก์และเนลลี เฟอร์ทาโด เธอระบุว่าเธอได้รับอิทธิพลจากจัสติน บีเบอร์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาจากการโพสต์ลงบนยูทูบ ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เธออยากจะประสบความสำเร็จเช่นเดียวกัน หนึ่งปีต่อมาเธอย้ายกลับไปยังลอนดอนด้วยความฝันที่จะเป็นนักร้อง เพื่อหารายได้ในการเรียนดนตรี ลีปาจึงต้องทำงานเสริมหลายอย่าง เช่น พนักงานต้อนรับในร้านอาหาร เธอเริ่มทำงานเป็นนางแบบให้กับบริษัทแฟชั่นออนไลน์ ASOS เมื่ออายุ 16 ปี โดยมีเป้าหมายเพื่อพบปะผู้คนที่สามารถช่วยเธอในการเป็นนักร้อง แต่เธอลาออกจากการเป็นนางแบบหลังจากผู้จัดการบอกให้เธอลดน้ำหนัก ในปี 2013 ลีปาได้แสดงในโฆษณาทางโทรทัศน์รายการ ดิเอ็กซ์แฟกเตอร์.
ผลงานเพลง

ดัว ลีปา (2017)
ฟิวเจอร์นอสตัลเจีย (2020)
แรดิเคิลออพทิมิสซึม (2024)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ดัว ลีปา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ดัว ลีปา ที่อินสตาแกรม
ดัว ลีปา ที่เฟซบุ๊ก
ดัว ลีปา ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ดัว ลีปา ที่ติ๊กต็อก
ดัว ลีปา ที่สปอติฟาย
| ด ค กรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1950s:  ไม่มีรางวัล (1958)  บ็อบบี ดาริน (1959) 
1960s:  บ็อบ นิวฮาร์ต (1960)  ปีเตอร์ เนโร (1961)  โรเบิร์ต กูเล็ต (1962)  เดอะสวิงเกิลซิงเกอรส์ (1963)  เดอะบีเทิลส์ (1964)  ทอม โจนส์ (1965)  ไม่มีรางวัล (1966)  บ็อบบี เจนทรี (1967)  โจเซ เฟลิเซียโน (1968)  ครอสบี, สติลส์ แอนด์แนช (1969) 
1970s:  เดอะคาร์เพนเทอส์ (1970)  คาร์ลี ไซมอน (1971)  อเมริกา (1972)  เบ็ตต์ มิดเลอร์ (1973)  มาร์วิน แฮมลิช (1974)  นาตาลี โคล (1975)  สตาร์แลนด์โวคอลแบนด์ (1976)  เดบบี บูน (1977)  อะเทสต์ออฟฮันนี (1978)  ริคกี ลี โจนส์ (1979) 
1980s:  คริสโตเฟอร์ ครอสส์ (1980)  ชีนา อีสตัน (1981)  เมนแอตเวิร์ก (1982)  คัลเจอร์คลับ (1983)  ซินดี ลอเปอร์ (1984)  ซาเด (1985)  บรูซ ฮอร์นสบี & เดอะแรนก์ (1986)  โจดี วัตลีย์ (1987)  เทรซี แชปแมน (1988)  มิลลี วานิลลี (1989) 
1990s:  มารายห์ แครี (1990)  มาร์ก คอห์น (1991)  อาร์เรสเตดเดเวลลอปเมนต์ (1992)  โทนี แบรกซ์ตัน (1993)  เชอรีล โครว์ (1994)  ฮูตีแอรด์เดอะโบลว์ฟิช (1995)  ลีแอน ไรมส์ (1996)  พอลลา โคล (1997)  ลอรีน ฮิลล์ (1998)  คริสตินา อากีเลรา (1999) 
2000s:  เชลบี ลีนน์ (2000)  อลิเชีย คีส์ (2001)  นอราห์ โจนส์ (2002)  อีวาเนสเซนซ์ (2003)  มารูนไฟฟ์ (2004)  จอห์น เลเจนด์ (2005)  แคร์รี อันเดอร์วูด (2006)  เอมี ไวน์เฮาส์ (2007)  อะเดล (2008)  แซกบราวน์แบนด์ (2009) 
2010s:  เอสเปรันซา สปอลดิง (2010)  บอนอีแวร์ (2011)  ฟัน (2012)  แมคเคิลมอร์ แอนด์ไรอัน ลูอิส (2013)  แซม สมิธ (2014)  เมแกน เทรนเนอร์ (2015)  เชนจ์เดอะแร็ปเปอร์ (2016)  อเลสเซีย คารา (2017)  ดัว ลีปา (2018)  บิลลี ไอลิช (2019) 
2020s:  เมแกนเดอะสตัลเลียน (2020)  โอลิเวีย โรดริโก (2021)  ซามารา จอย (2022)  วิกตอเรีย มอเนต์ (2023)
จินตามณีจักร

| จินตามณีจักร |
| --- | --- |
พระจินตามณีจักร สร้างปี 1275 สมัยคามากุระ พิพิธภัณฑ์แห่งชาติโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
สันสกฤต: चिन्तामणिचक्र (IAST) Cintāmaṇicakra
จีน: (ดั้งเดิม) 如意輪觀音(菩薩) (แบบย่อ) 如意轮观音(菩萨)  (Pinyin: Rúyìlún Guānyīn (Púsà))
ญี่ปุ่น: 如意輪観音(菩薩)  (romaji: Nyoirin Kannon (Bosatsu))
เกาหลี: 여의륜관음(보살)  (RR: Yeouiryun Gwaneum (Bosal))
ทิเบต: ཡིད་བཞིན་འཁོར་ལོ་ Wylie: Yid bzhin 'khor lo THL: Yizhin Khorlo
เวียดนาม: Như Ý Luân Quán Âm Bồ Tát
ข้อมูล
นับถือใน: มหายาน, วัชรยาน
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
จินตามณีจักร (สันสกฤต: चिन्तामणिचक्र, Cintāmaṇicakra) หรือ หรูยี่หลุนกวนอิม (จีนตัวย่อ: 如意轮观音; จีนตัวเต็ม: 如意輪觀音; พินอิน: Rúyìlún Guānyīn; ญี่ปุ่น: 如意輪観音; โรมาจิ: Nyoirin Kannon) เป็นพระโพธิสัตว์ และภาคอวตารของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร พระจินตามณีจักรถือว่าเป็นหนึ่งในหกอวตารของกวนอิม ซึ่งคือกวนอิมหกอวตารที่ช่วยเหลือสิ่งมีชีวิตในหกภพภูมิให้หลุดพ้นจากสังสารวัฏ พระจินตามณีจักรถือเป็นผู้ช่วยเหลือในภพภูมิเทพ
ประติมานวิทยา

ในรูปปางหกกร พระจินตามณีจักรมักแสดงในรูปทรงมงกุฏที่มีภาพของพระอมิตาภพุทธเจ้า ประทับนั่งด้วยท่ามหาราชลีลาสน์ หรือท่าประทับนั่งอย่างมหาราช ประทับนั่งบนดอกบัว ซึ่งอยู่บนหินที่พ้นมหาสุมทรขึ้นมา อันเป็นสัญลักษณ์ของเขาปู่เต๋าเล่าเจีย วิมานในตำนานของพระอวโลกิเตศวร หัตถ์ขวาแรกสัมผัสพักตร์ และประกอบมุทรา, หัตถ์ขวาต่อมาทรงถือ แก้วจินตามณี, หัตถ์ขวาที่สามทรงถือลูกประคำ หัตถ์ซ้ายแรกสัมผัสหินซึ่งประทับนั่งอยู่, หัตถ์ซ้ายที่สองทรงถือดอกบัวปัทมะ และหัตถ์ซ้ายสุดท้ายทรงถือธรรมจักร
ในรูปปางแบบสองกรจะไม่ได้ทรงถือแก้วจินตามณี และอาจประทับนั่งไขว่ห้าง ลักษณะเช่นนี้คล้ายกับพระพุทธรูปของพระศรีอาริยเมตไตรยที่วัดชูงูจิในจังหวัดนารา ซึ่งเป็นที่บูชากันว่าเป็นพระจินตามณีจักร
ดาวน์ทาวน์คอร์

| ดาวน์ทาวน์คอร์ |
| --- | --- |
พื้นที่วางแผน
การถอดเสียงภาษาอื่น ๆ
 • จีน: 市中心
 • มลายู: Pusat Bandar
 • ทมิฬ: டவுன்டவுன் கோர்
จากบนซ้ายไปยังขวา: ภาพถ่ายทางอากาศของซีวิกดิสทริก, แรฟเฟิลส์เพลส, อาคารรัฐสภา, สะพานเฮลิกซ์ที่มีมารีนาเบย์แซนส์เป็นฉากหลัง, อาคารศาลฎีกาเก่า, Esplanade – Theatres on the Bay, เมอร์ไลออนที่มีศูนย์กลางธุรกิจมารีนาเบย์เป็นฉากหลัง
thดาวน์ทาวน์คอร์ของสิงคโปร์
ที่ตั้งในภูมิภาคกลาง
ดาวน์ทาวน์คอร์   ดาวน์ทาวน์คอร์ ใน    ประเทศสิงคโปร์แสดงแผนที่สิงคโปร์ดาวน์ทาวน์คอร์ดาวน์ทาวน์คอร์ (ทวีปเอเชีย)แสดงแผนที่ทวีปเอเชียดาวน์ทาวน์คอร์ดาวน์ทาวน์คอร์ (โลก)แสดงแผนที่โลก
พิกัด:  1°17′12″N 103°51′13″E﻿ / ﻿1.28667°N 103.85361°E﻿ / 1.28667; 103.85361
ประเทศ:  สิงคโปร์
ภูมิภาค: กลาง 
CDC:  CDC สิงคโปร์กลาง 
ศาลเมือง:  ศาลเมืองจาลันเบอซาร์  ศาลเมืองตันจงปาการ์ 
เขตเลือกตั้ง:  GRC จาลันเบอซาร์  GRC ตันจงปาการ์ 
จัดแสดงDGPครั้งแรก:  ค.ศ. 1995 
จัดแสดง DGP ครั้งที่สอง:  ค.ศ. 1997 
รวมกันเป็นPA:  22 มกราคม ค.ศ. 1999 
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: CDC สิงคโปร์กลาง Denise Phua 
 • สมาชิกรัฐสภา: GRC จาลันเบอซาร์ Denise Phua Josephine Teo GRC ตันจงปาการ์ Indranee Thurai Rajah
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4.34 ตร.กม. (1.68 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 44
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 2,720 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 32
 • ความหนาแน่น: 630 คน/ตร.กม. (1,600 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 34
กลุ่มชาติพันธุ์
 • จีน: 2,970
 • มลายู: 40
 • อินเดีย: 320
 • อื่น ๆ: 390
รหัสไปรษณีย์: 1, 6, 7
ดาวน์ทาวน์คอร์ (อังกฤษ: Downtown Core, จีน: 市中心; มลายู: Pusat Bandar Kor; ทมิฬ: டவுன்டவுன் கோர்) เป็นศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์และใจกลางเมืองของสิงคโปร์ และเป็นย่านการค้าหลักในสิงคโปร์ มีขนาด 4.34 กม2 (1.68 ไมล์2 ) ในเซ็นทรัลแอเรีย (Central Area) ของนครรัฐสิงคโปร์ ดาวน์ทาวน์คอร์มักมีชื่อที่เรียกขานกันว่าเป็นเมืองหลวงแห่งสิงคโปร์ เพราะในเขตนี้ประกอบไปด้วยสำนักงานใหญ่และสำนักงานบริษัทจำนวนมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งการเป็นที่ตั้งของตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์ อีกทั้งยังป็นที่ตั้งของสถาบันของรัฐหลายแห่ง เช่น อาคารรัฐสภา ศาลฎีกา
ประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของสิงคโปร์เริ่มขึ้นในเขตนี้ เมื่อเซอร์ โทมัส สแตมฟอร์ด แรฟเฟิลส์ และตัวแทนบริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตนได้ร่วมกันจัดการที่ดินบริเวณปากแม่น้ำสิงคโปร์เพื่อจัดตั้งท่าเรือปลอดภาษีขึ้นในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทำให้มีเมืองบริเวณริมฝั่งของปากแม่น้ำเติบโตและขยายออกไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นดาวน์ทาวน์คอร์ในปัจจุบัน
ภาพทางอากาศมุมกว้างของดาวน์ทาวน์คอร์
ชื่อดาวน์ทาวน์คอร์นั้นยังคงไม่เป็นที่รู้จักโดยคนทั่วไป แต่มักใช้คำว่า "ย่านศูนย์กลางธุรกิจ" เป็นส่วนใหญ่ในการสนทนาแทนที่คำว่าดาวน์ทาวน์คอร์ แต่ในความเป็นจริงแล้วย่านศูนย์กลางธุรกิจของสิงคโปร์นั้นมีขนาดเล็กว่าและตั้งอยู่บริเวณทางด้านตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ในตัวเขตดาวน์ทาวน์คอร์เอง ซึ่งประกอบด้วยเขตย่อยทั้งหมด 7 เขต คือ Anson, Cecil, Clifford Pier, Maxwell, Phillip, Raffles Place และ Tanjong Pagar อีกทั้งยังมีพื้นที่ย่านธุรกิจที่ขยายกว้างออกจากขอบเขตข้างต้นมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงนิยมใช้คำว่าย่านศูนย์กลางธุรกิจเพื่ออ้างถึงภาคกลางของสิงคโปร์ทั้งหมด
แหล่งข้อมูลอื่น

Draft Master Plan 2003 - Central Region
นักบุญซาวา

| ซาวา |
| --- | --- |
ภาพเฟรสโกแสดงนักบุญเซวาที่อารามสังฆบิดรเปช ประเทศเซอร์เบีย
เจ้าชาย, อาร์คบิชอป, ผู้สารภาพ, ผู้เทียบเท่าอัครสาวก
เกิด: รัสตโก เนมันยิช (Rastko Nemanjić) 1169 หรือ 1174 เซตา
เสียชีวิต: 27 มกราคม พ.ศ. 1236 (61–62 or 66–67) ตาร์โนโว จักรวรรดิบัลกาเรีย
นับถือ ใน: ออร์ทอดอกซ์ตะวันออก คาทอลิก
สักการสถานหลัก: โบสถ์นักบุญซาวา เบลเกรด
วันฉลอง: January 27 [ตามปฎิทินเก่า: January 14]
สัญลักษณ์: เกลเตอร์, อาจารย์, นักเทววิยา, ผู้บัญญัติ, ทูต, ผู้พิทักษ์คนยากไร้, นักเขียน
องค์อุปถัมภ์: เซอร์เบีย, ชาวเซอร์บ
นักบุญซาวา (เซอร์เบีย: Свети Сава, อักษรโรมัน: Sveti Sava, ออกเสียง: [sʋɛ̂ːtiː sǎːʋa]; Old Church Slavonic: Свѧтъ Сава / ⰔⰂⰤⰕⰟ ⰔⰀⰂⰀ; กรีก: Άγιος Σάββας; 1169 หรือ 1174 – 14 มกราคม 1236) หรือ ผู้สร้างความสว่าง (อังกฤษ: the Enlightener) เป็นเจ้าชายชาวเซอร์เบียและนักบวชอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ อาร์คบิชอปองค์แรกแห่งคริสต์จักรเซอร์เบียที่เป็นออโตเซฟาลัส, ผู้บัญญัติกฎหมายเซอร์เบีย และทูตแห่งเซอร์เบีย นามเมื่อเกิดขอบท่านคือ รัสตโก เนมันยิช (ซีริลลิกเซอร์เบีย: Растко Немањић; Rastko Nemanjić) เป็นบุตรคนสุดท้องของเจ้าชายเซอร์เบีย สเตฟัน เนมันยา ปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเนมันยิช ต่อมาเนมันยิชได้หลบหนีไปยังเขาอาตอส และบวชในนามว่า ซาวา (ซับบัส) ต่อมาท่านได้สร้างอารามฮีลันดาร์ขึ้นที่เขาอาตอส ที่ซึ่งต่อมาเป็นศูนย์กลางศาสนาและวัฒนธรรมที่สำคัญของเซอร์เบีย ในปี 1219 สังฆบิดรผู้ลี้ภัยในนีเซยาระบุให้ซาวาเป็นอาร์คบิชอปเซอร์เบียคนแรก ในปีเดียวกัน ซาวาได้เขียน โนโมแคนนอน ซาโคโนปราวีโล ขึ้น เป็นรัฐธรรมนูญที่เก่าแก่ที่สุดของเซอร์เบีย ซึ่งช่วยยืนยันความเป็นเอกราชทั้งทางศาสนาและทางฆราวาส ซาวายังได้รับการยกย่องเป็นผู้ริเริ่มวรรณกรรมยุคกลางเซอร์เบีย
ท่านได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญที่สุดของประวัติศาสตร์เซอร์เบีย วันฉลองนักบุญซาวาในอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ตรงกับวันที่ 27 มกราคม [ตามปฎิทินเก่า: 14 มกราคม] ท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์แห่งชาวเซอร์บ, ประเทศเซอร์เบีย และการศึกษาในเซอร์เบีย โบสถ์นักบุญซาวาที่เบลเกรดสร้างขึ้นตรงจุดที่ร่างของท่านถูกเผาโดยพวกออตโตมันในปี 1594 ซึ่งในยุคนั้นชาวเซอร์บลุกฮือต่อต้านการปกครองของออตโตมันโดยใช้รูปของนักบุญซาวาเป็นธงสงคราม ปัจจุบันโบสถ์หลังนี้ยังเป็นหนึ่งในโบสถ์คริสต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
สถานีหลวงพระบาง

| หลวงพระบาง ຫຼວງພະບາງ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว
เจ้าของ: บริษัท รถไฟลาว–จีน จำกัด
ผู้ให้บริการ: กลุ่มทางรถไฟจีน คุนหมิง
สาย: เวียงจันทน์–บ่อเต็น
โครงสร้าง
สถาปนิก: บริษัทก่อสร้างทางรถไฟจีน
รูปแบบสถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมลาว
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: 4 ธันวาคม พ.ศ. 2564
ติดตั้งระบบไฟฟ้า: 25 kV 50 Hz AC ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว
สถานีรถไฟหลวงพระบาง (ลาว: ສະຖານີຫຼວງພະບາງ; จีน: 琅勃拉邦站) เป็นสถานีรถไฟขนส่งมวลชนและขนส่งสินค้าของทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น ตั้งอยู่ในแขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว โดยห่างจากเมืองหลวงพระบางไปทางตะวันออกราว 12 กิโลเมตร สถานีมีพื้นที่ 7,970 ตารางเมตร อาคารสถานีสามารถรองรับผู้โดยสารได้ราว 1,200 คน สร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 และเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2564
สถานีนครหลวงเวียงจันทน์

| นครหลวงเวียงจันทน์ ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: บ้านไซ เมืองชัยธานี นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว
เจ้าของ: บริษัท รถไฟลาว–จีน จำกัด
ผู้ให้บริการ: กลุ่มทางรถไฟจีน คุนหมิง
สาย: เวียงจันทน์–บ่อเต็น
โครงสร้าง
สถาปนิก: บริษัทก่อสร้างทางรถไฟจีน
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: 3 ธันวาคม พ.ศ. 2564
ติดตั้งระบบไฟฟ้า: 25 kV 50 Hz AC ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว
สถานีนครหลวงเวียงจันทน์ (ลาว: ສະຖານີນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ; จีน: 万象站) เป็นสถานีรถไฟขนส่งมวลชนและขนส่งสินค้าหลักของทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น ตั้งอยู่เมืองชัยธานี นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว
พื้นที่อาคารของสถานีมีขนาด 14,543 ตารางเมตร ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของทางรถไฟ มีขนาดยาว 220 เมตร กว้าง 90 เมตร และสูง 25 เมตร และสามารถจุคนได้ 2,500 คน ก่อสร้างโดยบริษัทก่อสร้างทางรถไฟจีน มีการวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 ก่อสร้างอาคารหลักสำเร็จเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 และเปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2564
วสันตวิษุวัต

วสันตวิษุวัต (สันสกฤต: वसन्त विषुवत्, จีน: 春分; พินอิน: chūn fēn, เพ็งอิม: cung1 hung1, โรมาจิ: shunbun) อาจหมายถึง
วิษุวัตเดือนมีนาคม - วันที่กลางวันและกลางคืนยาวเท่ากันในช่วงฤดูใบไม้ผลิ
วันวสันตวิษุวัต - วันหยุดราชการของญี่ปุ่น
จุดวสันตวิษุวัต - จุดตัดระหว่างเส้นศูนย์สูตรท้องฟ้ากับระนาบสุริยวิถี ซึ่งค่าไรต์แอสเซนชัน เป็น 0°
ชุนเฟิน - หนึ่งใน 24 ภาวะในระบบปฏิทินจีน
ดูเพิ่ม

ศารทวิษุวัต
พระเจ้ารุทรวรมัน

| พระเจ้ารุทรวรมันที่ 1> พระมหากษัตริย์ฟูนาน |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 514 – 545
พระองค์ก่อน: พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 3
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าภววรมันที่ 1 (ในฐานะพระมหากษัตริย์เจนละ)
พระมหากษัตริย์จามปา
ครองราชย์: ค.ศ. 529 – 572
พระองค์ก่อน: พระเจ้าวิชัยวรมัน
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าสัมภูวรมัน

พระราชสมภพ: วยาธปุระ, อาณาจักรฟูนาน
สวรรคต: ค.ศ. 572 กานดาปุระ, อาณาจักรจามปา
พระราชบุตร: พระเจ้าสัมภูวรมัน
ราชวงศ์: วรมัน (ราชสกุลเกาฑิณยะ)
พระราชบิดา: พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 3
ศาสนา: พุทธ
พระเจ้ารุทรวรมันที่ 1 (เขมร: រុទ្រវរ្ម័នទី១, อักษรโรมัน: Rudravarman I, จีน: 留陁跋摩, พินอิน: Liútuóbámó) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนานพระองค์สุดท้าย และพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรจามปา
พระราชประวัติ

พระเจ้ารุทรวรมันทรงเป็นพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรฟูนาน และพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรจามปา พระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสของ พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 3 แห่งฟูนานที่ประสูติจากพระสนม เมื่อพระราชบิดาสวรรคตพระองค์ทรงแย่งชิงราชสมบัติและสังหาร เจ้าชายกุณณะวรมัน รัชทายาทโดยชอบธรรมที่ประสูติจากพระนางกุลประภาวดี พระอัครมเหสี และทรงทำสงครามยืดเยื้อกับพระนางกุลประภาวดี เป็นสาเหตุให้อาณาจักรฟูนานอ่อนแอและล่มสลายลงในที่สุด เมื่อพระเจ้าภววรมันที่ 1 ร่วมกันกับเจ้าชายจิตรเสน (พระเจ้ามเหนทรวรมัน) พระอนุชา ทำสงครามเพื่อชิงราชสมบัติและบุกยึดราชธานีวยาธปุระได้สำเร็จ
พระเจ้ารุทรวรมันทรงลี้ภัยพร้อมพระราชมารดาเข้าไปในอาณาจักรจามปา ด้านเอกสารฝ่ายจามปากล่าวว่าเมื่อพระเจ้าวิชัยปาโมพระมหากษัตริย์แห่งจามปาสวรรคต กษัตริย์พระองค์ใหม่ทรงพระนามว่า "พระเจ้ารุทรวรมัน" ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ใหม่ที่ปกครองจามปา ตามบันทึกเอกสารฝ่ายฟูนันระบุปีที่ทรงสิ้นสุดสถานะพระมหากษัตริย์แห่งฟูนันคือประมาณปี ค.ศ. 545 และเอกสารฝ่ายจามปาระบุปีที่ทรงครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งจามปาคือปี ค.ศ. 529 ซึ่งมีปีศักราชคลาดเคลื่อนกันถึง 16  ปี แต่เอกสารทั้งฝ่ายฟูนันและฝ่ายจามปาระบุตรงกันว่าพระองค์ได้ส่งราชฑูตไปถวายราชบรรณาการไปยังเมืองจีนและทรงนับถือพระพุทธศาสนา ส่วนปีที่สวรรคตเอกสารฝ่ายจามปาระบุว่าสวรรคตในปี ค.ศ. 572
พระเจ้าภววรมันที่ 1

พระเจ้าภววรมันที่ 1 (เขมร: ភវវរ្ម័នទី១, อักษรโรมัน: Bhavavarman I, จีน: 撥婆跋摩, พินอิน: Bópóbámó) หรือพระนามเต็มว่า พระกมรเตงอัญศรีภววรมัน (วฺระ กมฺรตางฺ อญฺ ศรีภฺววรฺมฺม) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ ครองราชย์ระหว่างปี  พ.ศ. 1123 – 1143