stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปฏิทินสาธารณรัฐฝรั่งเศส
การแปลงเป็นปฏิทินกริกอเรียน

ด้านล่างคือปฏิทินกริกอเรียนตามการนับในปฏิทินสาธารณรัฐฝรั่งเศส
| An | ปฏิทินกริกอเรียน |
| --- | --- |
I (1): 22 กันยายน ค.ศ.1792
II (2): 22 กันยายน ค.ศ.1793
III (3): 22 กันยายน ค.ศ.1794
IV (4): 23 กันยายน ค.ศ.1795*
V (5): 22 กันยายน ค.ศ.1796
VI (6): 22 กันยายน ค.ศ.1797
VII (7): 22 กันยายน ค.ศ.1798
VIII (8): 23 กันยายน ค.ศ.1799*
IX (9): 23 กันยายน ค.ศ.1800
X (10): 23 กันยายน ค.ศ.1801
XI (11): 23 กันยายน ค.ศ.1802
XII (12): 24 กันยายน ค.ศ.1803*
XIII (13): 23 กันยายน ค.ศ.1804
XIV (14): 23 กันยายน ค.ศ.1805
* วันพิเศษ (sextile) ถูกใส่ก่อนในวันของปีที่แล้ว เนื่องจากเป็นปีอธิกสุรทิน
ปฏิทินนี้ถูกยกเลิกไปในปี XIV (1805). หลังจากวันนั้น การนับวันโดยรวมปีอธิกสุรทินยังคงแน่นอน ถ้าปฏิทินยังคงถูกใช้ต่อ. โดยมีการแปลงเป็นปฏิทินกริกอเรียนอยู่อย่างน้อยตามสันณิษฐานแค่ 4 แบบ:
วิษุวัต: การนับปีอธิกสุรทินจะคงที่ต่อตามฤดูใบไม้ร่วงที่ปารีสในวันที่ 1 Vendémiaire ถึงแม้ว่าบางครั้งอาจจะผ่านไป 5 ปีเช่นปีที่ 15 และ 20.
รอมเม: การนับปีอธิกสุรทินจะนับตามปีที่หารสี่ลงตัว (เช่น 20, 24, 28...) ซึ่งทำให้ปีใหม่ของปฏิทินสาธารณรัฐฝรั่งเศสจะยังคงเหมือนเดิม (22 กันยายน) ตามปฏิทินกริกอเรียนไปอีกสามศตวรรษของปฏิทินสาธารณรัฐฝรั่งเศส (ค.ศ.1992–2091).
ต่อเนื่อง: การนับปีอธิกสุรทินจะนับตามปีที่หารสี่ลงตัวจากอันสุดท้าย (เช่นปี 15, 19, 23, 27...) ซึ่งทำให้มีวันเพิ่มก่อน แทนที่จะเพิ่มทีหลัง มักจะใช้ในระยะยาว
128 ปี: เริ่มตั้งแต่ปี 20 การนับปีอธิกสุรทินจะนับตามปีที่หารสี่ลงตัว ยกเว้นปีที่หารด้วย 128 ซึ่งทำให้ปีใหม่ของปฏิทินสาธารณรัฐฝรั่งเศสจะยังคงเหมือนเดิม (23 กันยายน) ตามปฏิทินกริกอเรียนทุกปีตั้งแต่ปี 129 ถึง 256 (ค.ศ.1920–2047).
| An | ค> ศ. | วิษุวัต | รอมเม | ต่อเนื่อง | 128 ปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  XV (15) |  ค.ศ.1806 |  23 กันยายน |  23 กันยายน |  23 กันยายน |  23 กันยายน |
|  XVI (16) |  ค.ศ.1807 |  24 กันยายน* |  23 กันยายน |  24 กันยายน* |  24 กันยายน* |
|  XVII (17) |  ค.ศ.1808 |  23 กันยายน |  23 กันยายน* |  23 กันยายน |  23 กันยายน |
|  XVIII (18) |  ค.ศ.1809 |  23 กันยายน |  23 กันยายน |  23 กันยายน |  23 กันยายน |
|  XIX (19) |  ค.ศ.1810 |  23 กันยายน |  23 กันยายน |  23 กันยายน |  23 กันยายน |
|  XX (20) |  ค.ศ.1811 |  23 กันยายน |  23 กันยายน |  24 กันยายน* |  23 กันยายน |

|  CCXXVI (226) |  ค.ศ.2017 |  22 กันยายน |  22 กันยายน |  22 กันยายน |  23 กันยายน |
|  CCXXVII (227) |  ค.ศ.2018 |  23 กันยายน* |  22 กันยายน |  22 กันยายน |  23 กันยายน |
|  CCXXVIII (228) |  ค.ศ.2019 |  23 กันยายน |  22 กันยายน |  23 กันยายน* |  23 กันยายน |
|  CCXXIX (229) |  ค.ศ.2020 |  22 กันยายน |  22 กันยายน* |  22 กันยายน |  23 กันยายน* |
* วันพิเศษ (sextile) ถูกใส่ก่อนในวันของปีที่แล้ว เนื่องจากเป็นปีอธิกสุรทิน
ดูเพิ่ม

วัฏจักรการเก็บเกี่ยว
การปฏิรูปปฏิทิน
เวลาทศนิยม
ปฏิทินโซเวียต
ปฏิทินฮิจเราะฮ์สุริยคติ - หน่วยปฏิทินที่เริ่มต้นจากวิษุวัตที่เคยถูกใช้ในประเทศอิหร่าน
ปฏิทินโลก
สารานุกรม

Ozouf, Mona, 'Revolutionary Calendar' in Furet, François and Mona Ozouf, eds., Critical Dictionary of the French Revolution (1989)
Shaw, Matthew, Time and the French Revolution: a history of the French Republican Calendar, 1789-Year XIV (2011)
แหล่งข้อมูลอื่น

Antique Decimal Watches
Date converter for numerous calendars, including this one
Dials & Symbols of the French revolution. The Republican Calendar and Decimal time.
Republican calendar page, with an alternative Dashboard's widget
The Republican Calendar and Decimal time online
Brumaire – The Republican Calendar, with Windows and Mac OS X applications, including a Dashboard's widget. เก็บถาวร 2008-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (fr es en eo pt de nl)
Républican calendars (ฝรั่งเศส)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
นาฬิกาพกในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสแสดงชื่อ décade ทั้งสิบวัน และเดือนละ 30 วันในปฏิทินสาธารณรัฐฝรั่งเศส แต่เป็นเวลา 12 ชั่วโมง ตั้งอยู่ที่Musée d'Art et d'Histoire (Neuchâtel)ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์.
บ่อน้ำพุที่Octon, Héraultที่บันทึกเป็นวันที่ 5 Ventôse an 109 (24 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1901)
ปาแลเดอรูว์มีน

ปาแลเดอรูว์มีน
ปาแลเดอรูว์มีน (ฝรั่งเศส: Palais de Rumine) เป็นอาคารสถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์แบบฟลอเรนซ์ ตั้งอยู่ในเมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ อาคารนี้เริ่มสร้างใน ค.ศ. 1892 และแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1904 เจ้าของคือกาบรีแยล เดอ รูว์มีน (Gabriel de Rumine) บุตรชายขุนนางรัสเซียในโลซาน ต่อมาเมื่อกาบรีแยลเสียชีวิต เขามอบเงิน 1.5 ล้านฟรังก์สวิสและอาคารให้แก่เทศบาลนครโลซานเพื่อใช้งานด้านกิจการสาธารณะ อาคารหลังนี้เคยเป็นสถานที่ลงนามสนธิสัญญาโลซานใน ค.ศ. 1923 เพื่อยุติสงครามระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรกับจักรวรรดิออตโตมัน ปัจจุบันอาคารนี้ถูกใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์
ปอล ซีญัก

| ปอล ซีญัก |
| --- | --- |
ภาพเหมือนของปอล ซีญัก โดยฌอร์ฌ เซอรา ค.ศ. 1890
เกิด: ปอล วิกตอร์ ฌูล ซีญัก 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1863(1863-11-11) ปารีส, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 15 สิงหาคม ค.ศ. 1935(1935-08-15) (71 ปี) ปารีส, ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม
ขบวนการ: ลัทธิประทับใจยุคหลัง, ลัทธิประทับใจใหม่, ลัทธิผสานจุดสี, วิภาคนิยม
ปอล วิกตอร์ ฌูล ซีญัก (ฝรั่งเศส: Paul Victor Jules Signac; 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1863 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1935) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศส ซีญักและฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอราร่วมกันพัฒนาลัทธิผสานจุดสี ซึ่งเป็นเทคนิคการสร้างภาพที่เป็นรากฐานของลัทธิประทับใจใหม่
ประวัติ

ปอล ซีญักเกิดที่กรุงปารีสใน ค.ศ. 1863 เป็นบุตรของฌูล ฌ็อง-บาติสต์ ซีญักกับเอลออีซ อานาอิส-เออเฌนี ซีญัก (นามสกุลเดิม เดอดง) เมื่ออายุได้ 18 ปี ซีญักหันเหความสนใจจากสถาปัตยกรรมมาเป็นจิตรกรรมหลังได้ชมภาพของโกลด มอแน หลังจากนั้นเขาเดินทางไปตามเมืองชายฝั่งของยุโรปเพื่อวาดภาพทิวทัศน์ ใน ค.ศ. 1884 ซีญักพบกับมอแนและเซอรา และรู้สึกประทับใจในวิธีการวาดด้วยจุดสีของเซอรา จนละทิ้งการวาดด้วยฝีแปรงหยาบแบบลัทธิประทับใจและหันมาทดลองวาดด้วยจุดสี ในปีเดียวกัน ซีญัก, เซอรา, อาลแบร์ ดูว์บัว-ปีแย และออดีลง เรอดงก่อตั้งสมาคมศิลปินอิสระ เพื่อเปิดโอกาสให้ศิลปินแสดงผลงานได้โดยไม่มีคณะกรรมการตัดสินและรางวัล ใน ค.ศ. 1886 เฟลิกซ์ เฟเนอง นักวิจารณ์ชาวฝรั่งเศสคิดค้นคำว่าลัทธิประทับใจใหม่ เพื่อนิยามกลุ่มจิตรกรผู้ใช้เทคนิคผสานจุดสี หลังได้ชมภาพ บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต ของเซอราที่จัดแสดงในงานนิทรรศการของสมาคมศิลปินอิสระ
หลังเซอราเสียชีวิตใน ค.ศ. 1891 ซีญักเริ่มห่างหายจากการวาดภาพและหันไปเขียนบทความเกี่ยวกับอนาธิปไตยและวิจารณ์เหตุการณ์แดรฟุส ถึงแม้ในช่วงบั้นปลายจะผลิตผลงานไม่มากนัก แต่ซีญักยังคงส่งผลงานเข้าร่วมนิทรรศการศิลปะอยู่เสมอ ๆ ระหว่างที่ดำรงตำแหน่งประธานสมาคมศิลปินอิสระใน ค.ศ. 1908 จนถึงเสียชีวิต ซีญักให้การสนับสนุนผลงานแนวบาศกนิยมและคติโฟวิสต์ และยังส่งเสริมศิลปินรุ่นใหม่ เช่น อ็องรี มาติส ผู้ซึ่งได้รับอิทธิพลจากซีญักในช่วงแรกของการวาดภาพ
ด้านชีวิตส่วนตัว ซีญักแต่งงานกับแบร์ต รอแบล็ส ผู้เป็นญาติห่าง ๆ ของกามีย์ ปีซาโรใน ค.ศ. 1892 ก่อนที่ใน ค.ศ. 1913 เขาจะแยกไปอยู่กินกับฌาน แซลแมร์แซม-เดกร็องฌ์และมีบุตรด้วยกัน 1 คน ซีญักเสียชีวิตจากภาวะพิษเหตุติดเชื้อที่กรุงปารีสใน ค.ศ. 1935
ผลงานบางส่วน

Snow, Boulevard de Clichy, Paris (ค.ศ. 1886)
Cassis, Cap Lombard, Opus 196 (ค.ศ. 1889)
Portrait of Félix Fénéon (ค.ศ. 1890)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ ปอล ซีญัก
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปอล ซีญัก
ปณชี

| ปณชี |
| --- | --- |
เมือง
ปณชีที่ตั้งของปณชีในรัฐกัวแสดงแผนที่รัฐกัวปณชีปณชี (ประเทศอินเดีย)แสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัด:  15°29′56″N 73°49′40″E﻿ / ﻿15.49889°N 73.82778°E﻿ / 15.49889; 73.82778
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: รัฐกัว
อำเภอ: กัวเหนือ
ตำบล: Tiswadi
เลื่อนสถานะเป็นเมืองหลวง: ค.ศ. 1843
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Rohit Monserrate
 • รองนายกเทศมนตรี: Vasant Agshikar
 • สมาชิกในสภานิติบัญญัติรัฐกัว: Atanasio Monserrate (BJP)
พื้นที่
 • เมือง: 8.27 ตร.กม. (3.19 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 76.3 ตร.กม. (29.5 ตร.ไมล์)
ความสูง: 7 เมตร (23 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • เมือง: 40,017 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 3 ในรัฐกัว
 • ความหนาแน่น: 4,800 คน/ตร.กม. (13,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 114,759 คน
ภาษา
 • ทางการ: กงกัณ, อังกฤษ
 • เพิ่มเติม/วัฒนธรรม: Romi Konkani, โปรตุเกส
เขตเวลา: UTC+5:30 (เวลามาตรฐานอินเดีย)
PIN: 403 00x
รหัสโทรศัพท์: 0832
ทะเบียนพาหนะ: GA-01, GA-07
เว็บไซต์: www.ccpgoa.com
ปณชี [ปะ-นะ-ชี] (กงกัณ: पणजी; โปรตุเกส: Pangim; อักษรโรมัน: Panaji, Panjim) เป็นเมืองหลวงของรัฐกัว ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำมาณฑวี เป็นเมืองท่าบนฝั่งทะเลอาหรับ มีประชากร 114,759 คนในเขตมหานคร
เมืองนี้สร้างขึ้นแบบตารางกริดหลังโปรตุเกสย้ายเมืองหลวงจากVelha Goaในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ต่อมายกสถานะจากเมืองเป็นนครในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1843 เมื่อกัวได้รับสถานภาพเป็นรัฐใน ค.ศ. 1987 จึงกลายเป็นเมืองหลวงของรัฐ
ภูมิศาสตร์

ปณชีตั้งอยู่ที่ 15°29′56″N 73°49′40″E﻿ / ﻿15.49889°N 73.82778°E﻿ / 15.49889; 73.82778 โดยมีระดับความสูงเฉลี่ย 7 เมตร (23 ฟุต)
ประชากร

จากสำมะโนประชากรอินเดีย ค.ศ. 2011 ปณชีมีประชากร 114,405 คน แบ่งเป็นชายร้อยละ 52 และหญิงร้อยละ 48
ประชากร > ศาสนา

ปณชีมีศาสนาหลักถึง 3 ศาสนา โดยศาสนาฮินดูมีผู้นับถือมากที่สุด โดยมีผู้ติดตามร้อยละ 64.08 ศาสนาคริสต์ร้อยละ 26.51 และศาสนาอิสลามเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือน้อยที่สุด โดยมีเพียงร้อยละ 8.84 ส่วนร้อยละ 0.4 ของประชากรนับถือศาสนาอื่น ๆ เช่นพุทธ, เชน และซิกข์
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของปณชี (ค> ศ. 1981–2010, สูงสุด ค.ศ. 1901–2012).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 36.7 (98.1) | 39.2 (102.6) | 39.0 (102.2) | 39.8 (103.6) | 38.6 (101.5) | 35.9 (96.6) | 32.3 (90.1) | 34.0 (93.2) | 33.2 (91.8) | 37.2 (99) | 37.2 (99) | 36.6 (97.9) | 39.8 (103.6) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 32.4 (90.3) | 32.2 (90) | 32.3 (90.1) | 33.1 (91.6) | 33.6 (92.5) | 30.6 (87.1) | 29.2 (84.6) | 29.1 (84.4) | 30.1 (86.2) | 31.8 (89.2) | 33.2 (91.8) | 32.9 (91.2) | 31.7 (89.1) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 26.3 (79.3) | 26.4 (79.5) | 27.7 (81.9) | 29.3 (84.7) | 30.1 (86.2) | 27.8 (82) | 26.8 (80.2) | 26.7 (80.1) | 27.0 (80.6) | 27.8 (82) | 27.9 (82.2) | 26.9 (80.4) | 27.56 (81.61) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 20.2 (68.4) | 20.7 (69.3) | 23.3 (73.9) | 25.3 (77.5) | 26.4 (79.5) | 24.9 (76.8) | 24.3 (75.7) | 24.1 (75.4) | 24.1 (75.4) | 24.0 (75.2) | 22.6 (72.7) | 20.9 (69.6) | 23.4 (74.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 14.4 (57.9) | 13.3 (55.9) | 16.8 (62.2) | 19.4 (66.9) | 20.9 (69.6) | 20.9 (69.6) | 20.5 (68.9) | 21.7 (71.1) | 21.0 (69.8) | 20.0 (68) | 15.3 (59.5) | 15.7 (60.3) | 13.3 (55.9) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 1.0 (0.039) | 0.1 (0.004) | 0.0 (0) | 4.3 (0.169) | 81.0 (3.189) | 892.3 (35.13) | 907.4 (35.724) | 596.6 (23.488) | 260.3 (10.248) | 145.8 (5.74) | 26.7 (1.051) | 2.5 (0.098) | 2,918.0 (114.882) |
| ความชื้นร้อยละ | 57 | 59 | 65 | 67 | 69 | 83 | 87 | 86 | 82 | 76 | 65 | 58 | 71 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 0.1 | 0.0 | 0.0 | 0.3 | 3.8 | 21.2 | 25.6 | 23.1 | 12.8 | 6.5 | 2.0 | 0.2 | 95.7 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 303.8 | 291.0 | 288.3 | 279.0 | 285.2 | 132.0 | 96.1 | 120.9 | 180.0 | 232.5 | 270.0 | 294.5 | 2,773.3 |
แหล่งที่มา 1: India Meteorological Department (แสงอาทิตย์, 1971–2000)
แหล่งที่มา 2: Tokyo Climate Center (อุณหภูมิเฉลี่ย 1981–2010)
ความสัมพันธ์กับนานาชาติ > เมืองพี่น้อง

ปณชีเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
แหล่งข้อมูลอื่น

Goa: A complete Guide
คู่มือการท่องเที่ยว ปณชี จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
รัฐบาล
| ด ค กเมืองหลวงของรัฐและดินแดนสหภาพของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
บริหาร:  อัครตละ  ไอซอล  อมราวตี (โดยพฤตินัย)  เบงคลูรู  โภปาล  ภุพเนศวร  จัณฑีครห์  เจนไน  ดามัน  เดห์ราดูน  ทิสปุระ  คานธีนคร  กังต็อก  ไฮเดอราบาด  อิมผาล  อิฏานคร  ชัยปุระ  ชัมมู (ฤดูหนาว)  การ์คิล (ฤดูหนาว)  กวรัตติ  โกหิมา  โกลกาตา  เลห์ (ฤูดร้อน)  ลัคเนา  มุมไบ  นยารายปุระ  นิวเดลี  ปณชี  ปัฏนา  ปุฑุเจรี  พอร์ตแบลร์  รางจี  ชิลลอง  ชิมลา  ศรีนคร (ฤูดร้อน)  ติรุวนันตปุรัม 
นิติบัญญัติ:  อัครตละ  ไอซอล  อมราวตี  เบงคลูรู  โภปาล  ภุพเนศวร  จัณฑีครห์  เจนไน  ธรรมศาลา (ฤดูหนาว)  เดห์ราดูน (ฤดูหนาว)  ภราฬีเสณ (ฤูดร้อน)  คานธีนคร  กังต็อก  คุวาหาฏี  ไฮเดอราบาด  อิมผาล  อิฏานคร  ชัยปุระ  ชัมมู (ฤดูหนาว)  โกหิมา  โกลกาตา  ลัคเนา  มุมไบ (ฤดูร้อน)  นาคปุระ (ฤดูหนาว)  นิวเดลี  ปัฏนา  ปุฑุเจรี  ปูร์วอริม  รายปุระ  รางจี  ชิลลอง  ชิมลา (ฤดูร้อน)  ศรีนคร (ฤดูร้อน)  ติรุวนันตปุรัม 
ตุลาการ:  อัครตละ  อะห์มดาบาด  อลาหาบาด  อมราวตี  เบงคลูรู  พิลาสปุระ  จัณฑีครห์  เจนไน  กฏกะ  กังต็อก  คุวาหาฏี  ไฮเดอราบาด  อิมผาล  ชพัลปุระ  โชธปุระ  ชัมมู (ฤดูหนาว)  โกชิ  โกลกาตา  มุมไบ  ไนนิตาล  นิวเดลี  ปัฏนา  รางจี  ชิลลอง  ชิมลา  ศรีนคร (ฤดูร้อน) 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
ปาร์กอแล็งปิกลียอแน

| --- | --- |

th
ที่ตั้ง: 10, อาฟว์นูว์ซีมอนแวย์ 69150 เดซีน-ชาร์ปีเยอ ประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 45°45′55″N 4°58′55″E﻿ / ﻿45.76528°N 4.98194°E﻿ / 45.76528; 4.98194
เจ้าของ: ออแล็งปิกลียอแนกรุป
ผู้ดำเนินการ: ออแล็งปิกลียอแนกรุป
ที่นั่งพิเศษ: 105
ความจุ: 59,186 คน
สถิติผู้ชม: 56,661 คน (ลียง พบ ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง, 28 กุมภาพันธ์ 2559)
ขนาดสนาม: 105 × 68 เมตร (344 × 223 ฟุต)
พื้นผิว: แอร์ไฟเบอร์ไฮบริดกราส 
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 22 ตุลาคม พ.ศ. 2555
เปิดใช้สนาม: 9 มกราคม พ.ศ. 2559
งบประมาณในการก่อสร้าง: 415 ล้านยูโร
สถาปนิก: พอพิวลัส
วิศวกรโครงสร้าง: แว็งซี
วิศวกรบริการ: แว็งซี
ผู้รับเหมาทั่วไป: แว็งซี
การใช้งาน
ออแล็งปิกลียอแน (2559–ปัจจุบัน) ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ฟุตบอลหญิงชิงแชมป์โลก 2019
ปาร์กอแล็งปิกลียอแน (ฝรั่งเศส: Parc Olympique Lyonnais) หรือชื่ออย่างไม่เป็นทางการ กร็องสตาด และ สตาดเดลูเมียร์ เป็นสนามฟุตบอลของออแล็งปิกลียอแน มีความจุ 59,186 ที่นั่ง ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเดซีน-ชาร์ปีเยอ ใกล้กับลียง โดยใช้งานแทนที่สตาดเดอแฌร์ล็องซึ่งเป็นสนามเก่า ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2559
สนามนี้มีแผนที่จะใช้งานในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 และฟุตบอลหญิงชิงแชมป์โลก 2019
ปลาตะเกียง

| ปลาตะเกียง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 55–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N       ตั้งแต่ อีโอซีน ถึงปัจจุบัน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Myctophiformes
วงศ์:: Myctophidae T. N. Gill, 1893

Genera
 Benthosema  Bolinichthys  Centrobranchus  Ceratoscopelus  Diaphus  Diogenichthys  Electrona  Gonichthys  Gymnoscopelus  Hintonia  Hygophum  Idiolychnus  Krefftichthys  Lampadena  Lampanyctodes  Lampanyctus  Lampichthys  Lepidophanes  Lobianchia  Loweina  Metelectrona  Myctophum  Nannobrachium  Notolychnus  Notoscopelus  Parvilux  Protomyctophum  Scopelopsis  Stenobrachius  Symbolophorus  Taaningichthys  Tarletonbeania  Triphoturus
ปลาตะเกียง (อังกฤษ: myctophids,กรีก: μυκτήρmyktḗr) เป็นปลาทะเลลึกเล็กมีจำนวน 246 ชนิดใน 33 สกุลและพบได้ในมหาสมุทรทั่วโลก พวกมันถูกตั้งชื่อตามความสามารถในการเรืองแสงของมัน จากการสุ่มตัวอย่างตรวจสอบปลาให้ทะเลลึกนั้นพบว่ามันมีจำนวนมากถึง 65% ของสายพันธุ์ปลาทะเลลึกทั้งหมด หรือก็คือมันเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังที่กระจายพันธุ์อยู่อย่างแพร่หลายและมีประชากรมากที่สุดและยังมีบทบาททางนิเวศวิทยาที่สำคัญอย่างมากในฐานะของเหยื่อของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ เช่น หมึกกล้วยและเพนกวินราชา ถึงแม้ว่ามันจะมีสายพันธุ์และจำนวนที่เยอะแต่กลับมีการทำประมงปลาชนิดนี้แค่ที่อ่าวโอมานและแอฟริกาใต้เท่านั้น
ลักษณะ

ปลาตะเกียงจะมีรูปร่างที่เรียวเล็กมีเกล็ดเล็ก ๆ สีขาวปกคลุมหัวค่อนข้างกลมและมีดวงตาทรงกลมขนาดใหญ่มีขากรรไกรขนาดเล็กที่ประกบติดกันได้ดีมีฟันชุดเล็กที่ขากรรไกรบนและล่าง มีครีบขนาดเล็กแต่บางชนิดก็มีครีบหลังที่ยาว พวกมันมีถุงลมที่เต็มไปด้วยไขมันเพื่อใช้ในสถานที่ ๆ มีแรงกดดันสูง
มันมีอวัยวะผลิตแสง (photophores) ซึ่งจะจัดเรียกต่างกันไปตามชนิดและเพศของพวกมันซึ่งเพศผู้จะอยู่เหนือหางเพศเมียจะอยู่ใต้หางส่วนแบบตามชนิดก็จะมีแบบที่ใต้ท้อง, ด้านบนลำตัวหรือบนหัวบริเวณใกล้เคียงกับดวงตา ซึ่งอวัยวะผลิตแสงเหล่านี้จะผลิตแสงที่มีสีฟ้า, สีเขียวหรือสีเหลืองอ่อน
ปลาตะเกียงส่วนมากมักเป็นปลาขนาดเล็กประมาณ 2 ถึง 30 เซนติเมตร (0.79 ถึง 11.81 นิ้ว) ซึ่งส่วนใหญ่พวกมันจะมีขนาดไม่เกินมี 15 ซม. (5.9 นิ้ว) ปลาตะเกียงที่อยู่น้ำตื้นจะมีสีผิวเป็นสีฟ้า, สีเขียวหรือสีน้ำเงิน
แต่ที่อยู่ในทะเลลึกจะมีสีน้ำตาลจนถึงสีดำและปลาตะเกียงนั้นเป็นปลาที่มีประชากรเยอะมากในสายพันธุ์ของสัตว์มีกระดูกสันหลัง
นิเวศวิทยา

โดยปกติแล้วช่วงตอนกลางวันพวกมันจะอยู่บริเวณน้ำลึกประมาณ 300 และ 1,500 เมตร (980 และ 4,920 ฟุต) แต่พอตกเย็นพวกมันจะขึ้นมาอยู่ที่บริเวณน้ำลึกระหว่าง 10 ถึง 100 เมตร (33 และ 328 ฟุต) เพื่อหลบหนีการไล่ล่าจากนักล่าอีกทั้งเพื่อมาหาอาหาร เช่น แพลงค์ตอน พอเริ่มเช้าพวกมันก็จะกลับลงไปที่ทะเลลึกเหมือนเดิม
ความหลากหลายของรูปแบบการย้ายถิ่นเกิดขึ้นแค่กับบางชนิดเท่านั้นปลาตะเกียงที่อาศัยอยู่ลึกมาก ๆ อาจไม่มีการโยกย้ายใด ๆ ในขณะที่บางชนิดอาจทำเช่นนั้นเป็นระยะ ๆ รูปแบบการย้ายนั้นอาจจะขึ้นกับช่วงอายุ, เพศและฤดู
การเรียงตัวของอวัยวะเรืองแสง (photophores) นั้นจะแตกต่างกันตามชนิดซึ่งนั้นทำให้สื่อสารและหาคู่ผสมพันธุ์ได้ อีกทั้งพวกมันยังสามารถใช้แสงในการลวงตานักล่าได้ด้วยการควบคุมความสว่างของแสงนั้นให้เข้ากับสภาพแวดล้อมนั้นเอง
ปลาตะเกียงนั้นเป็นแหล่งอาหารที่สำคัญต่อระบบนิเวศเป็นอย่างมากและยังเป็นจุดเชื่อมโยงที่สำคัญในห่วงโซ่อาหารซึ่งมันจะเป็นเหยือของวาฬ, โลมา, ฉลาม, นกทะเลและอื่น ๆ อีกมากโดยปกติแล้วพวกมันกินแพลงค์ตอนเป็นอาหารแต่จากการศึกษาสำไส้ของพวกมันได้พบว่าพวกมันกินพลาสติกหรือขยะที่มนุษย์ทิ้งลงมาในทะเลอีกด้วย
การสำรวจ

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่  2 ทหารได้มีการสำรวจทะเลลึกผ่านคลื่นโซนาร์จึงได้พบกลุ่มของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่ระดับความลึก 300-500 เมตรซึ่งนั้นก็คือฝูงของปลาตะเกียงซึ่งมาพวกมันกำลังจะมากินแพลงค์ตอนในเวลาเย็น
จากการสำรวจชนิดและสายพันธุ์ปลาทะเลลึกพบว่าพวกมันนั้นเป็น 65% ของชนิดสายพันธุ์ปลาทะเลลึกทั้งหมดที่ค้นพบจึงทำให้กล่าวได้ว่ามันเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีการกระจายพันธุ์ได้แพร่หลายในสถานที่ต่าง ๆ มากที่สุดซึ่งน้ำหนักโดยรวมของการประมงที่สามารถจับปลาชนิดนี้ได้นั้นมีน้ำหนักมากถึง 550-660 ล้านเมตริกตัน
ดูเพิ่ม

ปลาทะเลลึก
ปลาตะเกียงสายพันธุ์Myctophum punctatum
ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์

|  ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ Menthon-Saint-Bernard |
| --- | --- |
ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์
พิกัด: 45°51′51″N 6°12′13″E﻿ / ﻿45.86417°N 6.20361°E﻿ / 45.86417; 6.20361
พื้นที่: ม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์, แคว้นโรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์
ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ (ฝรั่งเศส: Château de Menthon-Saint-Bernard, ออกเสียง Menthon-Saint-Bernard) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ในจังหวัดโอต-ซาวัวในแคว้นโรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส
ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ตั้งเด่นอยู่บนเนินที่สูง 200 เมตร หอที่ทำด้วยหินตั้งเด่นเหนือทะเลสาบอานซี, อุทยานอนุรักษ์ร็อกเดอแชร์และม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1989
ประวัติ

ป้อมปราการของปราสาทสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ราวปี ค.ศ. 923 เดิมเป็นเพียงสิ่งก่อสร้างง่ายๆ ที่เป็นป้อมยามทำด้วยไม้สร้างบนเนินที่ยื่นออกมาเหนือถนนโรมันและทะเลสาบอานซี ตัวสิ่งก่อสร้างปัจจุบันสร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19
ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในปี ค.ศ. 1008 นักบุญแบร์นาร์แห่งม็องตงหรือนักบุญเบอร์นาร์ดผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์นักเล่นสกีถือกำเนิดที่ปราสาทนี้ ต่อมานักบุญแบร์นาร์ก็ทำการก่อตั้งสถานพยาบาลและแอบบีบนช่องเขาเซนต์เบอร์นาร์ดใหญ่
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1180 ปราสาทก็ตกไปเป็นของตระกูลม็องตงผู้ยังคงเป็นเจ้าของและพักอาศัยอยู่ที่นั่นมาจนกระทั่งทุกวันนี้ ต้นตอของตระกูลม็องตงไม่เป็นที่ทราบแน่นอน แต่ทราบว่ามาจากภูมิภาคเบอร์กันดีและมามีอำนาจอยู่ในบริเวณนี้ เมื่อได้เป็นเจ้าของตระกูลม็องตงก็ทำการสร้างหอสี่เหลี่ยมใหญ่ขึ้นสามหอ
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 นิโคดแห่งม็องตงได้รับแต่งตั้งให้เป็นราชทูตแห่งฝรั่งเศสของดยุคอเมดีแห่งซาวัว และต่อมาเป็นข้าหลวงประจำเมืองนิส และผู้บังคับบัญชากองเรือที่ถูกส่งโดยสภาฟลอเรนซ์ไปยังคอนสแตนติโนเปิล
ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาป้อมจากยุคกลางก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นที่อยู่อาศัยอันหรูหราโอ่อ่าเป็นปราสาทประจำตำแหน่งบารอนแห่งม็องตง ห้องชุดที่เป็นห้องพักตั้งอยู่ตามแนวที่ติดต่อระหว่างหอ และตระกูลม็องตงก็ได้ทำการซื้อเฟอร์นิเจอร์จำนวนมาก
ลักษณะรูปทรงของปราสาทมิได้เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใดมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1740 เมื่อได้มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเพื่อเพิ่มความสะดวกสบายให้มากขึ้น ห้องชุดที่กว้างใหญ่และอาบด้วยแสงธรรมชาติก็ได้รับการต่อเติมทางด้านที่มองไปยังทะเลสาบ ที่ประกอบด้วยห้องกินข้าว และ ห้องโถงใหญ่กว้าง 100 ตาราเมตร ที่เห็นทิวทัศน์ทะเลสาบจากหน้าต่างสี่บาน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ระหว่างปี ค.ศ. 1860 จนถึงปี ค.ศ. 1890 ปราสาทก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่โดยการรวมห้อง ยกกำแพงหรือผนัง เพิ่มหอหลังคากรวยแหลมและระเบียงโครงไม้ (half-timbered gallery) ในลานด้านใน โดยเรอเนแห่งม็องตงผู้เป็นนักนิยมเออแฌน วียอเล-เลอ-ดุ๊ก ผู้มีอิทธิพลต่อลักษณะโครงสร้างของปราสาทที่เห็นกันอยู่ทุกวันนี้
องค์ประกอบ

ปราสาทประกอบด้วยห้องทั้งหมด 105 ห้องบนสี่ชั้นในเนื้อที่หลายร้อยตารางเมตร ปราสาทมีห้องที่ได้รับการตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์อย่างงดงามหลายห้อง โดยเฉพาะห้องนอนของเคาน์เทสส์, ครัวจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 และห้องโถงใหญ่ที่ตกแต่งด้วยภาพและเฟอร์นิเจอร์โบราณจากระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19, เฟอร์นิเจอร์แบบพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 และ 14, พรมทอแขวนผนัง จากตั้งแต่ ค.ศ. 1730
ห้องสมุดของปราสาทมีหนังสือกว่า 12,000 เล่มจากตั้งแต่ก่อน ค.ศ. 1800 รวมทั้งงานที่เขียนบนหนังสัตว์ หนังแกะ และหนังแพะ ที่มีงานภาพวิจิตรที่เขียนโดยนักบวชในยุคกลาง หนังสือส่วนใหญ่มาจากคริสต์ศตวรรษที่ 16, 17 และ 18
บรรณานุกรม

Serveur Savoie: The Château of Menthon St-Bernard
Ministry of Culture(ฝรั่งเศส)
ดูเพิ่ม

ปราสาท
แหล่งข้อมูลอื่น

Ministry of Culture listing for Château de Menthon (ฝรั่งเศส)
Ministry of Culture photos
http://www.sav.org/fmenthon.html (ฝรั่งเศส)
Official site in English เก็บถาวร 2008-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
ปารีส-แบร็สต์-ปารีส

ภาพโปสเตอร์โฆษณาแสดงภาพของ มอริส กาแร็ง ผู้ชนะเลิศในปี 1901
ภาพของชาร์ล แตรง ผู้ชนะในปี 1891 จากหน้าปกหนังสือพิมพ์รายวัน Le Petit Journal ผู้จัดการแข่งขันในปีนั้น แทร็องได้รับการสนับสนุนจากมิชลิน ให้ใช้ยางจักรยานแบบมียางในเป็นครั้งแรก ชนะคู่แข่งที่ได้รับการสนับสนุนจากดันล็อปที่ทดลองใช้ยางประเภทเดียวกัน และทำเวลาชนะผู้แข่งขันอื่นๆ ที่ใช้ยางตันแบบสมัยก่อน
ปารีส-แบร็สต์-ปารีส (ฝรั่งเศส: Paris-Brest-Paris (PBP) หรือ Paris-Brest et retour) เป็นกิจกรรมการขี่จักรยานทางไกลระยะทาง 1,200 กิโลเมตรในประเทศฝรั่งเศส เส้นทางจากปารีส ไปยังแบร็สต์ เมืองชายฝั่งตะวันตกของจังหวัดฟีนิสแตร์ แคว้นเบรอตาญ แล้วกลับไปสิ้นสุดที่ปารีส เริ่มจัดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1891 จัดเป็นกิจกรรมการขี่จักรยานรายการหนึ่งที่เก่าแก่ที่สุด ที่ยังคงจัดอยู่จนถึงปัจจุบัน
กิจกรรมนี้ในระยะแรกถือเป็นการจัดการแข่งขัน มีการประกาศผลผู้ชนะ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1931 ได้มีการจัดกิจกรรมจักรยานทางไกลของนักกีฬาสมัครเล่น ออแดกซ์ โดยสหภาพออแดกซ์แห่งฝรั่งเศส (Union des Audax Françaises) และเบรอแว โดยชมรมออแดกซ์แห่งปารีส (Audax Club Parisien) ควบคู่กันไป กิจกรรมของสหภาพออแดกซ์แห่งฝรั่งเศส และชมรมออแดกซ์แห่งปารีส จัดทุก 4 ปีต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ส่วนรายการแข่งขันสำหรับนักกีฬาอาชีพได้ยกเลิกไปหลังการแข่งขันครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 1951
กิจกรรมปารีส-แบร็สต์-ปารีส ในปัจจุบัน กำหนดให้ผู้เข้าร่วมต้องผ่านกิจกรรมร็องดอเนอร์ในภูมิภาคต่าง ๆ ทั่วโลก ทั้งระยะ 200, 300, 400 และ 600 กิโลเมตรภายในหนึ่งปีนั้นมาก่อน นักกีฬาจะต้องขี่จักรยานเป็นระยะทาง 1,200 กิโลเมตร ภายในเวลา 90 ชั่วโมง และย้ายจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดไปที่เมืองแซ็ง-ก็องแต็ง-อ็อง-อีฟว์ลีนทางตะวันออกเฉียงใต้ของปารีส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ