stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระที่นั่งพุทไธสวรรย์
ประวัติ

สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้สร้างพระที่นั่งขึ้น เดิมมีพระดำริว่าจะใช้สำหรับเป็นสถานที่ประกอบพระราชพิธีต่าง ๆ เช่น พระราชพิธีตรุษสารท พระราชพิธีโสกันต์พระเจ้าลูกเธอ ในระหว่างนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2330 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชมีพระบรมราชโองการให้พระองค์เสด็จขึ้นไปยังเมืองเชียงใหม่เพื่อสำรวจการสร้างเมืองขึ้นใหม่ให้ประชาชนอยู่ได้ตามปกติ ซึ่งในขณะนั้น เมืองเชียงใหม่อาจจะถือได้ว่าเป็นเมืองร้างเนื่องจากเกิดศึกสงครามอยู่บ่อยครั้ง  ประชาชนส่วนใหญ่จึงอพยพลี้ภัยไปอาศัยอยู่เมืองอื่น  ในระหว่างการสำรวจนั้น พระองค์ได้พบพระพุทธสิหิงค์ และทรงระลึกได้ว่าเป็นพระพุทธรูปที่เคยประดิษฐาน ณ วัดพระศรีสรรเพชญ์ ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา พระองค์จึงอัญเชิญพระพุทธสิหิงค์ลงมาที่พระนคร แล้วทรงพระราชอุทิศพระที่นั่งองค์นี้ พร้อมทั้งสร้างปราสาททองห้ายอดถวายเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์ และประทานนามพระที่นั่งว่า "พระที่นั่งสุทธาสวรรย์"
ภายหลังการเสด็จทิวงคตของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงพระราชดำริว่า "พระพุทธรูปเงินทองและของพุทธบูชามีอยู่ในพระที่นั่งสุทธาสวรรย์มาก หากทิ้งไว้ผู้ร้ายจะลักเอาไปเสีย" ดังนั้น จึงโปรดฯ ให้อัญเชิญพระพุทธสิหิงค์และพระพุทธรูปอื่น ๆ มาประดิษฐานไว้ที่พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งแต่นั้นมา
ในสมัยสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ พระองค์โปรดให้รื้อปราสาททองห้ายอดซึ่งเคยประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์ออก แล้วให้ตั้งพระแท่นเศวตฉัตรแทนเพื่อใช้เป็นที่เสด็จออกแขกเมือง และพระสงฆ์ถวายพระธรรมเทศนา
ต่อมา สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพทรงปฏิสังขรณ์พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ใหม่ ซึ่งสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพได้ทรงพระนิพนธ์ไว้ว่า การปฏิสังขรณ์ในครั้งนี้เป็นที่น่าชมอย่างหนึ่งที่ของเดิมสิ่งใดดีเอาไว้หมดทุกอย่าง เป็นแต่ซ่อมแซมที่ชำรุด จึงยังแลเห็นของเดิมที่ทำโดยประณีตบรรจงมาจนทุกวันนี้ พร้อมกันนี้ พระองค์ทรงเปลี่ยนนาม "พระที่นั่งสุทธาสวรรย์" เป็น "พระที่นั่งพุทไธสวรรย์" อาจจะด้วยเหตุผล 3 ประการ ได้แก่
เนื่องจากพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสร้าง พระที่นั่งสุทไธสวรรย์ ขึ้นภายในพระบรมมหาราชวัง ซึ่งมีชื่อที่ใกล้เคียงกับพระที่นั่งสุทธาสวรรย์ ดังนั้น สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพจึงเปลี่ยนนามพระที่นั่งเพื่อให้แตกต่างไป
สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพโปรดให้สร้างพระที่นั่งอิศราวินิจฉัยขึ้นใหม่ ดังนั้น จึงได้เปลี่ยนชื่อพระที่นั่งเป็น "พระที่นั่งพุทไธสวรรย์" เพื่อให้ชื่อคล้องจองกัน
หลังจากการสร้างพระที่นั่งอิศราวินิจฉัย พระองค์ทรงให้ย้ายพระแท่นเศวตฉัตรซึ่งเดิมตั้งอยู่ที่พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ไปไว้ที่พระที่นั่งอิศราวินิจฉัย พระองค์คงมีพระราชดำริให้พระที่นั่งสุทธาสวรรย์เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปดังที่เคยเป็น จึงเปลี่ยนพระที่นั่งใหม่เป็น "พระที่นั่งพุทไธสวรรย์"
หลังจากนั้น เมื่อพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จมาประทับที่พระบวรราชวัง พระองค์ได้อัญเชิญพระพุทธสิหิงค์ซึ่งพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชได้อัญเชิญไปประดิษฐาน ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม กลับมาประดิษฐาน ณ พระที่นั่งพุทไธสวรรย์ดังเดิม
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
แหล่งข้อมูลอื่น

จุลลดา ภักดีภูมินทร์, พระที่นั่งสุทธาศวรรย์ เก็บถาวร 2008-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, สกุลไทย, ฉบับที่ 2584, ปีที่  50, ประจำวันที่  27 เมษายน  2547
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร  : พระที่นั่งพุทไธสวรรย์
พระพุทธสิหิงค์ เก็บถาวร 2008-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กพระราชวังบวรสถานมงคล |
| --- | --- | --- |
| วัดประจำพระราชวัง | วัดบวรสถานสุทธาวาส |  |
| เขตพระราชฐานในอดีต | หมู่พระวิมาน • พระที่นั่งอิศราวินิจฉัย • พระที่นั่งพุทไธสวรรย์ • พระที่นั่งศิวโมกขพิมาน • พระพิมานดุสิตา • พระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลก • พระที่นั่งอิศเรศราชานุสรณ์ • พระที่นั่งคชกรรมประเวศ • พระที่นั่งมังคลาภิเษกและพระที่นั่งเอกอลงกฎ • พระที่นั่งสนามจันทร์ • พระที่นั่งบวรบริวัติ • พระที่นั่งสาโรชรัตนประพาส • พระตำหนักแดง • เก๋งนุกิจราชบริหาร |  |
| พื้นที่ในปัจจุบัน | มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ • สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ • พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร • โรงละครแห่งชาติ |  |
| ด ค กพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร |
| --- | --- | --- |
| อาคารจัดแสดง |  หมู่พระวิมาน  พระที่นั่งอิศราวินิจฉัย  พระที่นั่งพุทไธสวรรย์  พระที่นั่งศิวโมกข์พิมาน  พระที่นั่งอิศเรศราชานุสรณ์  พระที่นั่งคชกรรมประเวศ  พระที่นั่งมังคลาภิเษกและพระที่นั่งเอกอลงกฎ  ตำหนักแดง  เก๋งนุกิจราชบริหาร  ศาลาสำราญมุขมาตย์  ศาลาลงสรง  โรงราชรถ  |  |
| โบราณวัตถุที่สำคัญ |  พระพุทธสิหิงค์  ศิลาจารึกหลักที่ 1  พระที่นั่งราเชนทรยาน  พระมหาพิชัยราชรถ  พระเวชยันตราชรถ  ราชรถน้อย  พระยานมาศสามลำคาน  ส่วนองค์ท่อนบนของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร  |  |
↑  Thailand's World Thai : พระที่นั่งพุทไธสวรรย์, thailandsworld.com .สืบค้นเมื่อ 07/07/2561
พีเดียเพรสส์

พีเดียเพรสส์ (PediaPress) เป็นบริษัทพัฒนาซอฟต์แวร์และสำนักพิมพ์จากเยอรมนีที่ให้บริการพิมพ์หนังสือ และเนื้อหาออนไลน์
พีเดียเพรสส์และมูลนิธิวิกิมีเดียได้ร่วมมือกันจัดทำหนังสือเริ่มต้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยทางวิกิมีเดียจะได้รับเงิน 10% จากยอดขายของหนังสือที่ขายได้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์พีเดียเพรสส์ อย่างเป็นทางการ
มาซากิ เทราโซมะ

| เทราโซมะ มาซากิ |
| --- | --- |
てらそま まさき
เกิด: 寺杣 昌紀  (1962-05-08) 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1962 (62 ปี) จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: てらそま 昌紀
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: เมาซูโปรโมชัน
เทราโซมะ มาซากิ (ญี่ปุ่น: てらそま まさき; โรมาจิ: Terasoma Masaki, 8 พฤษภาคม 1962 -) เป็นนักแสดง และ นักพากย์ ชาวญี่ปุ่น เกิดที่ เมืองนิชิโนะมิยะ จังหวัดเฮียวโงะ และโตที่จังหวัดโอซากะ  สังกัดเมาซูโปรโมชัน
ชื่อจริงของเขาคือ 寺杣 昌紀 ซึ่งเสียงอ่านเหมือนกับชื่อในวงการปัจจุบัน てらそま まさき แค่ใช้คันจิล้วน และยังเคยใช้เป็นชื่อในวงการด้วยนอกจากนี้ยังเคยใช้ชื่อว่า てらそま 昌紀 ซึ่งก็อ่านเหมือนกัน แค่ใช้ฮิรางานะเฉพาะนามสกุล
ผลงานเด่น ได้แก่ คินทารอส ใน มาสค์ไรเดอร์เดนโอ และ ลูกา โควาชู ใน ER เป็นต้น
มาซาชิ สึงาวาระ

| มาซาชิ สึงาวาระ |
| --- | --- |
菅原 正志
เกิด:  (1962-07-14) 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1962 (62 ปี) จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1985 – ปัจจุบัน
องค์การ: สำนักงานโอซาวะ
ส่วนสูง: 177 ซม.
มาซาชิ สึงาวาระ (菅原 正志, เกิด 14 กรกฎาคม 1962) เป็นนักพากย์ และ ผู้บรรยาย ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคานางาวะ  สังกัดสำนักงานโอซาวะ
ภาษาอาหรับยิวเยเมน

| ภาษาอาหรับยิวเยเมน |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: อิสราเอล, เยเมน
จำนวนผู้พูด: 51,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  ภาษากลุ่มเซมิติกภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกภาษากลุ่มเซมิติกกลางภาษากลุ่มเซมิติกกลางใต้ภาษาอาหรับภาษาอาหรับยิวเยเมน
ระบบการเขียน: อักษรฮีบรู
รหัสภาษา
ISO 639-3: jye
ภาษาอาหรับยิวเยเมน (Judeo-Yemeni Arabic) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ใช้พูดโดยชาวยิวที่อยู่ในเยเมน 98% ของผู้พูดปัจจุบันอยู่ในประเทศอิสราเอล ภาษานี้มีความแตกต่างจากภาษาอาหรับสำเนียงอื่นๆในเยเมนที่ใช้โดยคนกลุ่มอื่นที่ไม่ใช่ชาวยิว แบ่งย่อยได้อีกสามสำเนียงคือ ซานอา อาเดน และฮับบัน
มาซากิ อันซุ

| มาซากิ อันซุ |
| --- | --- |
ตัวละครใน เกมกลคนอัจฉริยะ
ปรากฏครั้งแรก: เกมกลคนอัจฉริยะ บทที่ 1 (กันยายน 2539)
สร้างโดย: คาซูกิ ทากาฮาชิ
ให้เสียงโดย: ญี่ปุ่น มากิ ไซโต ไทย นัยนา ทิพย์ศรี อังกฤษ Amy Birnbaum
มาซากิ อันซุ (ญี่ปุ่น: 真崎杏子; โรมาจิ: Mazaki Anzu; อังกฤษ: Téa Gardner) เป็นตัวละครหลักจากเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ อันสุเป็นเด็กมัธยมปลายที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวละครเอกที่ชื่อมุโต้ ยูกิ เธอมีบุคลิกภาพที่เหมือนทอมบอยและมีนิสัยชอบเอาชนะ และทุกครั้งที่ยูกิเจอปัญหาเธอพร้อมที่จะช่วยเสมอ ภายในเรื่องจะไม่ค่อยได้เห็นอันสุเล่นเกมกับยูกิและเพื่อน ๆ ของเขา แต่ในตอนแรกของอนิเมะเธอสามารถเอาชนะโจวโนะอุจิ คัตสึยะในเกมดูเอลมอนสเตอร์ และต่อมาในเรื่องเธอแสดงให้เห็นว่าเธอสามารถเอาชนะผู้เล่นเก่ง ๆ ได้ ซึ่งเธอไม่เคยแพ้ใครเลยในเรื่องและยังสามารถเอาชนะคุจากุ ไม อันสุยังเก่งในเรื่องเต้นรำ โดยเธอต้องการที่จะเป็นนักเต้นรำมืออาชีพเมื่อเธอโตขึ้น
ภาษาสอก

| ภาษาสอก |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: แขวงอัตตะปือ ประเทศลาว
จำนวนผู้พูด: 1,600 คน (พ.ศ. 2524)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรมอญ-เขมรตะวันออกภาษากลุ่มบะห์นาริกภาษาสอก
รหัสภาษา
ISO 639-3: skk
ภาษาสอก มีผู้พูดทั้งหมด 1,600 คน (พ.ศ. 2524) ในแขวงอัตตะปือ ประเทศลาว จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก ใกล้เคียงกับภาษาโอย ภาษาซะปวน และภาษาเจ็ง
ภาษาอาหรับเลอวานต์

| ภาษาอาหรับเลอวานต์ |
| --- | --- |
لهجات شامية
ประเทศที่มีการพูด: ซีเรีย, เลบานอน, อิสราเอล, ปาเลสไตน์, จอร์แดน, ไซปรัส
จำนวนผู้พูด: 35,000,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  ภาษากลุ่มเซมิติกภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกภาษากลุ่มเซมิติกกลางภาษากลุ่มเซมิติกใต้ภาษาอาหรับภาษาอาหรับเลอวานต์
ระบบการเขียน: อักษรอาหรับ
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ไม่มี
ผู้วางระเบียบ: ไม่มี
รหัสภาษา
ISO 639-3: apc – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: apc – ภาษาอาหรับเลอวานต์เหนือ ajp – ภาษาอาหรับเลอวานต์ใต้

ภาษาอาหรับเลอวานต์ (Levantine Arabic; ภาษาอาหรับ:  شامي Shami) หรือภาษาอาหรับตะวันออก เป็นกลุ่มของภาษาอาหรับที่มีการพูดแพร่กระจายในฉนวนชายฝั่งยาว 100 กิโลเมตร ของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก ซึ่งบริเวณนี้เรียกว่าเลอวานต์ ครอบคลุมบริเวณในซีเรีย อิสราเอล ปาเลสไตน์ จอร์แดนตะวันตกและเลบานอน ซึ่งเป็นฝั่งตะวันตกของดินแดนพระจันทร์เสี้ยวอันอุดม ภาษาอาหรับเลอวานต์แบ่งได้เป็น 6 สำเนียงย่อยคือ
ภาษาอาหรับเลบานอน ใช้ในเลบานอนและเทือกเขานุศัยรียะห์ในซีเรีย
ภาษาอาหรับซีเรียเหนือ ในอเลปโป
ภาษาอาหรับซีเรียกลาง จากดามัสกัสไปถึงฮามาห์
ภาษาอาหรับปาเลสไตน์ ในเขตชนบทไปจนถึงเบธเลเฮมและจอร์แดนตะวันตก
ภาษาอาหรับปาเลสไตน์ในเขตเมือง ได้แก่ เฮบรอน เยรูซาเลม ไฮฟา นาบลุส จาฟฟา นาซาเร็ธ
ภาษาอาหรับปาเลสไตน์เบดูอิน ใช้ทางตอนใต้ของปาเลสไตน์และจอร์แดน
ลักษณะที่ต่างจากภาษาอาหรับสำเนียงอื่นๆ ได้แก่
รูปแบบการเน้นหนักแบบปิด
เปลี่ยนเสียง –ah เป็น –eh
มีการออกเสียงและคำศัพท์ของภาษาอราเมอิกปนเข้ามา
สำเนียงย่อยของภาษาอาหรับกลุ่มนี้ อาจมีเอกลักษณ์ที่เป็นของตนเอง เช่น
มีเสียง /aː/
มีเสียงกล้ำ /aj/ และ /aw/
อนุรักษ์เสียง ﺙ /θ/, ﺫ /ð/, และ ﻅ /ðˁ/
มายา มหาชน

มายา มหาชน (Maya Award) เป็นงานประกาศผลรางวัลบันเทิงที่จัดโดยนิตยสารมายาแชนแนล จัดขึ้นเพื่อมอบรางวัลให้แก่บุคคลในวงการบันเทิง ไม่ว่าจะเป็นวงการเพลง ภาพยนตร์ โทรทัศน์ และละครโทรทัศน์ โดยจะคัดสรรผู้สมควรได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงจากผลงานในช่วง 1 ขวบปีที่ผ่านมา (ช่วงครึ่งปีหลังกับครึ่งปีแรกของปีที่จัดงาน) ส่วนวิธีหาผู้สมควรได้รับรางวัลนั้นจะให้ประชาชนเป็นผู้ตัดสิน เพื่อให้เหมาะสมกับชื่อรางวัล "มหาชน" โดยเก็บคะแนนจากผลโหวตทั้ง 2 ช่องทาง คือ โหวตผ่านทางโทรศัพท์มือถือและโหวตผ่านทางนิตยสารมายาแชนแนล บุคคลใดได้รับการโหวตมากที่สุดก็จะได้รางวัลไปครอง
รางวัลมายา มหาชน มีลำดับการจัดงานดังต่อไปนี้
มายา มหาชน 2015 (ครั้งที่ 1)
มายา มหาชน 2016 (ครั้งที่ 2)
มายา มหาชน 2017 (ครั้งที่ 3)
มายา มหาชน 2020
มุทโนเฟรต

พระราชินีจากราชอาณาจักรใหม่
มุทโนเฟรต (พระนามมีความหมายว่า "ความงามของเทพีมัท") เป็นพระราชินีในช่วงราชวงศ์ที่สิบแปดของอียิปต์โบราณ พระองค์เป็นพระมเหสีรองของฟาโรห์ทุตโมสที่หนึ่ง มีพระมเหสีเอกคือพระนางอาโมส และพระราชมารดาของฟาโรห์ทุตโมสที่สอง
พระองค์ปรากฏอยู่ในภาพสลักที่ El-bahri ซึ่งเป็นเทวสถานสร้างขึ้นโดยหลานชายของพระองค์ฟาโรห์ทุตโมสที่สามบนแผ่นศิลาจารึกนี้แสดงให้เห็นว่าพระนางมุทโนเฟรต ยังคงมีชีวิตอยู่ในระหว่างพระราชโอรสของพระองค์ยังครองราชย์อยู่
ภาษาสัญลักษณ์ปีนัง

| ภาษาสัญลักษณ์ปีนัง |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: มาเลเซีย
จำนวนผู้พูด: 1,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ภาษาโดดเดี่ยว  ภาษาสัญลักษณ์ปีนัง
รหัสภาษา
ISO 639-3: psg
ภาษาสัญลักษณ์ปีนัง (Penang Sign Language) มีผู้ใช้ทั้งหมด 1,000 คน กำลังลดจำนวนลง เป็นภาษาสัญลักษณ์สำหรับคนหูหนวก เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นภาษาสัญลักษณ์ที่เกิดขึ้นนอกห้องเรียน การใช้งานเริ่มลดลงตั้งแต่ พ.ศ. 2513 เนื่องจากการแพร่หลายของภาษาสัญลักษณ์แบบอื่น แต่ก็ยังมีผู้ใช้กันอยู่ เข้าใจกันได้กับภาษาสัญลักษณ์มาเลเซีย
ภาษาสัญลักษณ์ปีนังเริ่มใช้เมื่อจัดตั้งโรงเรียนคนหูหนวกแห่งแรกในมลายาเมื่อ พ.ศ. 2497 นักเรียนหูหนวกมาเรียนเพื่อเรียนการออกเสียง แต่นักเรียนก็ได้กำหนดสัญลักษณ์เพื่อสื่อสารกัน ต่อมา ตัน เยป ได้เสนอที่จะกำหนดภาษาสัญลักษณ์ แต่ถูกรัฐบาลปฏิเสธ ต่อมา ใน พ.ศ. 2519 ฟรานเซส ปาร์สันได้เดินทางมายังกัวลาลัมเปอร์และได้พบกับ มหาธีร์ โมฮัมหมัด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ต่อมา มหาธีร์ โมฮัมหมัดได้สนับสนุนให้จัดทำภาษาสัญลักษณ์มาเลเซียตามแบบภาษาสัญลักษณ์สหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

TODAY article เก็บถาวร 2006-11-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พีเทอร์ คารส์เทน

พีเทอร์ คารส์เทน (30 เมษายน ค.ศ. 1928 – 20 เมษายน ค.ศ. 2012) เป็นนักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์ชายชาวเยอรมัน โดยพีเทอร์แสดงภาพยนตร์กว่า 90 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1953 ถึง ค.ศ. 1999
ภาพยนตร์ที่ได้รับการคัดเลือก

08/15 (film series)
The Happy Village (1955)
Fruit in the Neighbour's Garden (1956)
Song of Naples (1957)
Sand, Love and Salt (1957)
U 47 – Kapitänleutnant Prien (1958)
Peter Voss, Thief of Millions (1958)
Freddy, the Guitar and the Sea (1959)
Triplets on Board (1959)
de [As the Sea Rages; As the Sea Rages] (1959)
Under Ten Flags (1960)
Freddy and the Melody of the Night (1960)
Girl from Hong Kong (1961)
de [Das Todesauge von Ceylon; Storm Over Ceylon] (1963)
Time of the Innocent (1964 - producer)
The Art of Living (1965 - producer)
A Study in Terror (1965)
The Quiller Memorandum (1966)
The Vengeance of Fu Manchu (1967)
Dark of the Sun (1968)
Hannibal Brooks (1969)
Madame Bovary (1969)
Mafia Connection (1970)
And God Said to Cain (1970)
Mr. Superinvisible (1970)
Web of the Spider (1971)
Zeppelin (1971)
Milano: il clan dei calabresi (1974)
The Rip-Off (1977)
Moment (1978)
Variola Vera (1982)
Wallenberg: A Hero's Story (TV movie) (1985)
แหล่งข้อมูลอื่น

Peter Carsten ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ภาษาสวาฮีลี

| ภาษาสวาฮีลี   |
| --- | --- |
kiSwahili คิสวาฮีลี
ประเทศที่มีการพูด: แทนซาเนีย เคนยา ยูกันดา รวันดา บุรุนดี คองโก-กินชาซา โซมาเลีย คอโมโรส (รวมมายอต) โมซัมบิก และมาลาวี
จำนวนผู้พูด: ประมาณ 10 ล้านคน เป็นภาษาที่ 2: ประมาณ 70 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ไนเจอร์-คองโก  แอตแลนติก-คองโกโวลตา-คองโกเบนูเอ-คองโกแบนทอยด์ใต้แนร์โรว์ แบนตูกลางGภาษาสวาฮีลี  
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: แทนซาเนีย เคนยา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก สหภาพแอฟริกา East African Community รวันดา ยูกันดา
รหัสภาษา
ISO 639-1: sw
ISO 639-2: swa
ISO 639-3: มีหลากหลาย: swa – Swahili (generic) swc – Congo Swahili swh – Swahili (specific)
  areas where Swahili or Comorian is the indigenous language   ภาษาราชการหรือภาษาประจำชาติ   as a trade language
ภาษาสวาฮีลี (หรือ คิสวาฮีลี) เป็นภาษากลุ่มแบนตูที่พูดอย่างกว้างขวางในแอฟริกาตะวันออก ภาษาสวาฮีลีเป็นภาษาแม่ของชาวสวาฮีลี ซึ่งอาศัยอยู่แถบชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออกระหว่างประเทศโซมาเลียตอนใต้ ประเทศโมแซมบิกตอนเหนือ
มีคนพูดเป็นภาษาแม่ประมาณ 5 ล้านคนและคนพูดเป็นภาษาที่สองประมาณ 30-50 ล้านคน ภาษาสวาฮีลีได้กลายเป็นภาษาที่ใช้โดยทั่วไปในแอฟริกาตะวันออกและพื้นที่รอบ ๆ
คำว่า Swahili มาจากรูปพหูพจน์ของคำภาษาอาหรับ sahel ساحل (เอกพจน์) คือ sawahil سواحل แปลว่า "ขอบเขต" และ "ชายฝั่ง" (ใช้เป็นคำวิเศษณ์ที่แปลว่า "คนที่อาศัยอยู่ชายฝั่ง" หรือ "ภาษาชายฝั่ง") นอกจากนี้ คำว่า sahel ใช้เรียกพื้นที่พรมแดนของทะเลทรายซาฮารา การเพิ่ม "i" ตรงท้ายน่าจะมาจาก nisba ของภาษาอาหรับ (ของชายฝั่ง سواحلي) บ้างก็ว่าเป็นเหตุผลทางสัทศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Kamusi Project เก็บถาวร 2012-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Internet Living Swahili Dictionary
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  IdRef
ประวัติศาสตร์ฟิสิกส์

Table of Mechanicks, 1728 Cyclopaedia.
ประวัติศาสตร์ของฟิสิกส์ คือ การศึกษาการเติบโตของฟิสิกส์ไม่ได้นำมาเพียงแค่การเปลี่ยนแปลงแนวคิดพื้นฐานเกี่ยวกับโลกแห่งวัตถุ คณิตศาสตร์ และ ปรัชญา เท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยี และการเปลี่ยนรูปแบบของสังคม ฟิสิกส์ถูกพิจารณาในแง่ของทั้งตัวเนื้อความรู้และการปฏิบัติที่สร้างและส่งผ่านความรู้ดังกล่าว การปฏิวัติวิทยาศาสตร์ ซึ่งเริ่มต้นประมาณปี  ค.ศ. 1600 เป็นขอบเขตง่าย ๆ ระหว่างแนวคิดโบราณกับฟิสิกส์คลาสสิก ในปี ค.ศ. 1900 จึงเป็นจุดเริ่มต้นของฟิสิกส์ยุคใหม่ ทุกวันนี้วิทยาศาสตร์ยังไม่มีอะไรแสดงถึงจุดสมบูรณ์ เพราะการค้นพบที่มากขึ้นนำมาซึ่งคำถามที่เกิดขึ้นจากอายุของเอกภพ ไปถึงธรรมชาติของสุญญากาศ และธรรมชาติในที่สุดของสมบัติของอนุภาคที่เล็กกว่าอะตอม ทฤษฎีบางส่วนเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฟิสิกส์ได้เสนอในปัจจุบันนี้ อย่างไรก็ตามรายนามของปัญหาที่ยังแก้ไม่ได้ของฟิสิกส์ ก็ยังคงมีมากอยู่
ฟิสิกส์ยุคแรกเริ่ม

ตั้งแต่แรก ช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ ผู้คนพยายามเข้าใจพฤติกรรมของสสาร: ทำไมวัตถุจึงตกลงสู่พื้น ทำไมวัสดุต่างกันจึงมีสมบัติต่างกัน และอื่น ๆ เช่นเดียวกับปริศนาเกี่ยวกับลักษณะของเอกภพ เช่น รูปแบบของโลก และพฤติกรรมของเทหวัตถุบนท้องฟ้า เช่น ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ พฤติกรรมและธรรมชาติของโลกมักถูกอธิบายเป็นแบบฉบับว่าเกิดจากการก่อกำเนิดการกระทำของพระเจ้า ในที่สุดแล้วการอธิบายธรรมชาติในทางทฤษฎีถูกสร้างขึ้นมาจากการพิจารณาคำถาม เกือบทั้งหมดผิด แต่นี่เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติในความกล้าได้กล้าเสียของการอธิบายอย่างเป็นระบบ และแม้กระทั่งทฤษฎียุคใหม่ เช่น กลศาสตร์ควอนตัม และทฤษฎีสัมพัทธภาพ ยังถูกพิจารณาเป็นเพียง "ทฤษฎีที่ยังไม่มีใครโค่นล้ม" เท่านั้น ทฤษฎีทางกายภาพในยุคโบราณถูกชี้นำไปในทางปรัชญา และน้อยครั้งที่จะมีการตรวจสอบด้วยการทดสอบทดลองอย่างเป็นระบบ
ฟิสิกส์ยุคใหม่

การปฏิวัติวิทยาศาสตร์ ซึ่งเริ่มต้นจากปลาย คริสต์ศตวรรษที่ 16 สามารถมองเป็นการแบ่งบานของยุคเรเนสซองซ์ และหนทางสู่อารยธรรมยุคใหม่ ส่วนหนึ่งของความรู้เหล่านี้มาจากการค้นพบใหม่จากองค์ประกอบของวัฒนธรรมกรีก อินเดีย จีนและอิสลามซึ่งรักษาและพัฒนาต่อมาโดยโลกอิสลามจากคริสตรวรรษที่ 8 ถึง 15 และแปลโดยพระชาวคริสต์เป็นภาษาละติน เช่น Almagest
การพัฒนาเริ่มด้วยนักวิจัยเพียงส่วนน้อย ซึ่งเกี่ยวพันกันความกล้าได้กล้าเสียซึ่งยังต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน เริ่มต้นด้วยดาราศาสตร์ หลักการทางปรัชญาธรรมชาติได้ตกผลึกเป็น กฎทางฟิสิกส์ พื้นฐานซึ่งรวบรวมและพัฒนาในศตวรรษแห่งความสำเร็จ ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 วิทยาศาสตร์ได้แบ่งเป็นหลายสาขาโดยนักวิจัยเฉพาะทาง และสาขาทางฟิสิกส์ ถึงแม้ว่าจะดังขึ้นมาก่อนในทางตรรกะ ก็ไม่สามารถอ้างว่าเป็นเจ้าของสาขาทั้งหมดของงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์
ฟิสิกส์ยุคใหม่ > คริสต์ศตวรรษที่ 16

ใน คริสต์ศตวรรษที่ 16 นิโคลัส โคเปอร์นิคัส ได้ฟื้นแบบจำลองระบบสุริยะที่ดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลาง ของ Aristarchus  ในยุโรปขึ้นมา (ซึ่งอยู่รอดในตอนแรกด้วยการพูดถึงใน The Sand Reckoner ของ อาร์คีมีดิส) เมื่อแบบจำลองนี้ถูกตีพิมพ์ในช่วงท้ายชีวิตของเขา มันมีบทนำโดย Andreas Osiander ที่ถืออย่างเคร่งครัดว่ามันเป็นเพียงรูปสะดวกทางคณิตศาสตร์ สำหรับคำนวณตำแหน่งของดาวเคราะห์ และไม่ได้เป็นธรรมชาติจริง ๆ ของวงโคจรดาวเคราะห์เหล่านั้น
ในอังกฤษ วิลเลียม กิลเบิร์ต (ค.ศ. 1544-1603) ได้ศึกษา แม่เหล็ก และตีพิมพ์งานต้นแบบ De Magnete (ค.ศ. 1600) ในนั้นเขาได้แสดงผลการทดลองจำนวนมากอย่างละเอียด
ฟิสิกส์ยุคใหม่ > คริสต์ศตวรรษที่ 17

ในช่วงต้น คริสต์ศตวรรษที่ 17 โจฮันเนส เคปเลอร์ ได้เขียนสูตรของแบบจำลองระบบสุริยะบนรากฐานของ Platonic solid ห้าดวงโดยพยายามอธิบายว่าทำไมวงโคจรของดาวเคราะห์จึงมีขนาดสัมพัทธ์กันอย่างที่มันเป็นอยู่ การเข้าหาข้อมูลการสังเกตทางดาราศาสตร์ที่แม่นยำสูงของ ไทโค บราห์ ทำให้เขาสามารถพิจารณาได้ว่าแบบจำลองของเขาไม่สอดคล้องกับวงโคจรที่สังเกตได้ หลังจากเจ็ดปีแห่งความพยายามอย่างวีรบุรุษในการสร้างแบบจำลองการเคลื่อนที่ที่แม่นยำขึ้นของ ดาวอังคาร (ระหว่างที่เขาเริ่มค้นพบ integral calculus ยุคใหม่) เขาสรุปว่าดาวเคราะห์ไม่ได้เคลื่อยที่ตามวงโคจรแบบวงกลม แต่เป็น วงรี ที่มีดวงอาทิตย์อยู่ตรงโฟกัสของวงรีนั้น การค้นพบนี่เป็นการคว่ำความเชื่อนับพันปีที่ตั้งอยู่บนแนวคิดของ ปโตเลมี ของวงโคจรวงกลม "สมบูรณ์" สำหรับวัตถุแห่งสรวงสวรรค์ "สมบูรณ์" เคปเลอร์ไปถึงการเขียนสูคร กฎสามข้อของการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ ของเขา เขายังเสนอแบบจำลองของดาวเคราะห์อันแรกที่มีแรงส่งออกมาจากดวงอาทิตย์ดึงดาวเคราะห์จากการเคลื่อนที่ "ธรรมชาติ" ของพวกมัน ทำให้มันเคลื่อนไปตามวงโคจรโค้ง
อุปกรณืที่สำคัญอย่างหนึ่ง คือ เวอร์เนียร์ ซึ่งวัดในงานเชิงกลของมุมและระยะทางได้อย่างแม่นยำ ประดิษฐ์โดยชาวฝรั่งเศสนาม Pierre Vernier ใน ค.ศ. 1631 เวอร์เนียร์ถูกใช้แพร่หลายในห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ และร้านเครื่องกลจนกระทั่งทุกวันนี้
Otto von Guericke ได้สร้างเครื่องสูบลมในปี ค.ศ. 1650 และสาธิตฟิสิกส์ของสุญญากาศและความดันบรรยากาศโดยใช้ Magdeburg hemispheres ต่อมาเขาหันไปสนใจใน ไฟฟ้าสถิต และประดิษฐ์อุปกรณ์เชิงกลที่ประกอบด้วยทรงกลมจุซัลเฟอร์ ที่เราสามารถเปิดข้อเหวี่ยงและประจุและลบประจุได้หลายครั้งเพื่อสร้างประกายไฟฟ้า
ในปี ค.ศ. 1656 นักฟิสิกส์และนักดาราศาสตร์ชาวดัตช์ คริสตียาน เฮยเคินส์ ได้ประดิษฐ นาฬิกาเชิงกล โดยใช้ เพนดูลัม  ที่แกว่างผ่านส่วนโค้งรูปวงรี ซึ่งใช้พลังงานจากตุ้มถ่วงที่ตก อันนำไปสู่ยุคการจับเวลาให้แม่นยำ
การหาค่าเชิงปริมาณของ อัตราเร็วแสง ครั้งแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1676 โดย Ole Rømer โดยจับเวลาการเคลื่อนที่ของบริวารดาวพฤหัส คือ ไอโอ ด้วยกล้องโทรทรรศน์
ระหว่างช่วงแรกของ คริสต์ศตวรรษที่ 17 กาลิเลโอ กาลิเลอิ ได้บุกเบิกการใช้การทดลองเพื่อตรวจสอบทฤษฎีทางฟิสิกส์ ซึ่งเป็นแนวคิดหลักใน กระบวนการทางวิทยาศาสตร์ การใช้การทดลองของกาลิเลโอ และการยืนยันของกาลิเลโอและเคปเลอร์ว่า ผลการสังเกตย่อมมาก่อนผลทางทฤษฎีใด ๆ (in which they followed the precepts of Aristotle if not his practice) ได้ปัดการยอมรับความเชื่อทางศาสนาออกไป และให้กำเนิดยุคที่แนวคิดทางวิทยาศาสตร์ถูกเปิดกว้างให้ถกเถียงและทดสอบอย่างแน่ชัด กาลิเลโอเขียนสูตรและทดสอบผลการทดลองได้สำเร็จใน พลศาสตร์ รวมทั้งกฎที่ถูกต้องของการเคลื่อนที่ที่มีความเร่ง วิถีการเคลื่อนที่แบบพาราโยลา และสัมพัทธภาพของการเคลื่อนที่แบบไม่มีความเร่ง รวมทั้งกฎของ ความเฉื่อย ในแบบแรกเริ่ม
ใน ค.ศ. 1687 ไอแซก นิวตัน ตีพิมพ์ Principia Mathematica, อันมีรายละเอียดของทฤษฎีสองข้อที่ครอบคลุมและประสบความสำเร็จ คือ กฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน จากสิ่งที่ทำให้เกิด กลศาสตร์คลาสสิก และ กฎความโน้มถ่วงของนิวตัน ซึ่งบรรยาย แรงพื้นฐาน ของ ความโน้มถ่วง ทั้งสองทฤษฎีเข้ากับผลการทดลองได้ดี กฎความโน้มอ่วงนำไปสู่สาขาวิชา astrophysics ซึ่งบรรยายปรากฏการณ์ทาง ดาราศาสตร์ โดยใช้ทฤษฎีทางฟิสิกส์
ฟิสิกส์ยุคใหม่ > คริสต์ศตวรรษที่ 18

จาก คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา แนวคิดทาง เทอร์โมไดนามิกส์ ถูกพัฒนาโดย โรเบิร์ต บอยล์ โทมัส ยัง และคนอื่นมากมาย อีกทั้งการพัฒนาเครื่องจักรไอน้าสู่ศตวรรษถัดไป ในปี ค.ศ. 1733 Daniel Bernoulli ได้ใช้แนวคิดเชิงสถิติกับกลศาสตร์คลาสสิกมาแสดงผลทางเทอร์โมไดนามิกส์ ซึ่งเป็นการเริ่มต้นของสาขา กลศาสตร์สถิติ. เบนจามิน ทอมสัน ได้แสดงความแปลงงานเชิงกลที่ไม่จำกัดเป็นความร้อน
ในปี ค.ศ. 1746 ก้าวสำคัญในการพัฒนาด้านไฟฟ้าได้เกิดขึ้นเมื่อมีการประดิษฐ Leyden jar คือตัวเก็บประจุ ที่สามารถเก็บและถ่ายประจุไฟฟ้าออกโดยวิธีที่ควบคุมได้ เบนจามิน แฟรงคลิน ใช้มันอย่างมีประสิทธิภาพ (ร่วมกับ von Guericke's generator) ในงานวิจัยของเขาเพื่อศึกษาธรรมชาติของ ไฟฟ้า เมื่อ ค.ศ. 1752
ราว ค.ศ. 1788 Joseph Louis Lagrange ได้สรรค์สร้างการเขียนสูตรใหม่ทางกลศาสตร์ที่มีความสำคัญซึ่งใช้ calculus of variations principle of least action และสมการ Euler-Lagrange
ฟิสิกส์ยุคใหม่ > สิ่งทีได้มาจากเปอร์เซียและมุสลิม

ด้วยอารยธรรมที่นำโดย จักรวรรดิโรมัน แพทย์ชาวกรีกจำนวนมากเริ่มทดลองใช้ยาเพื่อเศรษฐีชาวโรมัน แต่น่าเศร้าที่วิทยาศาสตร์กายภาพไม่ได้รับการสนับสนุนนัก หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน ชาวยุโรปเห็นการลดความสนใจในวัฒนธรรมดั้งเดิมซึ่งบางคนเรียกว่า ยุคมืด แม้ว่าปราชญ์ยุคใหม่จะไม่ใช่คำนี้และบทความทางวิทยาศาสตร์ตกต่ำลงจนหยุดชะงัก
อย่างไรก็ตามในตะวันออกกลาง นักปรัชญาธรรมชาติชาวกรีกและ Hellenistic สามารถหาการสนับสนุนสำหรับงานของพวกเขาได้ และปราชญ์ชาวอิสลามได้สร้างงานจากงานก่อนหน้าในวิชาดาราศาสตร์และคณิตศาสตร์ ในขณะที่พัฒนาศาสตร์ใหม่เช่น วิชาเล่นแร่แปรธาตุ  (เคมี) หลังจากชาว อาหรับ เอาชนะ เปอร์เซีย แล้ว นักวิทยาศาสตร์จำนวนมากเกิดขึ้นท่ามกลาง ชาวเปอร์เซีย
นักวิทยาศาสตร์ชาวเปอร์เซีย Mohammad al-Fazari ได้ประดิษฐ์ astrolabe อันเป็นเครื่องมือทางดาราศาสตร์และ คอมพิวเตอร์แบบอนาลอก ที่มีความสำคัญในการบอกและทำนายตำแหน่งของดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดาวเคราะห์ และดาวฤกษ์ มุฮัมมัด อิบน์ มูซา อัลเคาะวาริซมี (Muḥammad ibn Mūsā al-Ḵwārizmī) ได้ให้ชื่อของเขากับสิ่งที่เราเรียกกันทุกวันนี้ว่า ขั้นตอนวิธี (algorithm) และพัฒนา พีชคณิต (algebra) ยุคใหม่ ซึ่งแปลงมาจากคำภาษา อารบิก al-jabr จากชื่อบทความของเขา Hisab al-jabr w’al-muqabala.
นักวิทยาศาสตร์ชาว เปอร์เซีย นาม Alhazen Abu Ali al-Hasan ibn al-Haytham (ค.ศ. 965-ค.ศ. 1040) หรือรู้จักในนาม Alhazen ได้พัฒนาทฤษฎีอันกว้างขวางที่อธิบายการมองเห็นโดยใช้ เรขาคณิต และ anatomy ซึ่งกล่าวว่าแต่ละจุดบนพื้นที่หรือวัตถุเปล่งแสงจะแผ่รังสีของแสงในทุกทิศทาง แต่ว่ามีเพียงรังสีเดียวจากแต่ละจุดซึ่งกระทบตั้งฉากกับดวงตาเท่านั้นที่จะมองเห็นได้ รังสีอื่นจะกระทบในมุมอื่นและมองไม่เห็น เขาใช้ตัวอย่างเป็น กล้องรูเข็ม ซึ่งให้ภาพหัวกลับ เพื่อสนับสนุนแนวคิดของเขา นี่ขัดแย้งกับทฤษฎีของปโตเลมีเกี่ยวกับการมองเห็นที่ว่าวัตถุถูกเห็นโดยลำแสงที่เปล่งออกมาจากตา Alhazen ยังถือว่ารังสีของแสงเป็นลำของอนุภาคเล็ก ๆ ที่เคลื่อนที่ด้วยอัตราเร็วจำกัด เขาแก้ไข ทฤษฎีการหักเหของแสงของปโตเลมี และไปยังกฎของการหักเห
เขายังทำการทดลองแรกเกี่ยวกับการกระจายของแสงเป็นสีองค์ประกอบต่าง ๆ งานหลักของเขา Kitab-at-Manazir ถูกแปลเป็นภาษา ละติน ใน ยุคกลาง เช่นเดียวกับหนังสือของเขาที่พูดถึงสีของพระอาทิตย์ตกดิน เขาไปไกลถึงทฤษฎีของปรากฏการณ์ทางกายภาพต่าง ๆ เช่น เงา คราส และรุ้ง เขาพยายามจะอธิบาย binocular vision และให้คำอธิบายที่ถูกต้องของการขยายขนาดปรากฏของดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์เมื่อยู่ใกล้เส้นขอบฟ้า ด้วยงานวิจัยที่กว้างขวางทางด้านทัศนศาสตร์เหล่านี้ จึงได้รับการพิจารณาเป็นบิดาแห่ง ทัศนศาสตร์ ยุคใหม่
Al-Haytham ยังโต้แย้งได้ถูกต้องว่าเราเห็นวัตถุเพราะรังสีของแสงจากดวงอาทิตย์ ซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นลำของอนุภาคเล็กจิ๋วเคลื่อนที่เป็นเส้นนตรง และสะท้อนจากวัตถุไปยังดวงตาของเรา เขาเข้าใจว่าแสงต้องเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงแต่มีค่าจำกัด และการหักเหเกิดขึ้นจากความเร็วต่างกันในสารที่ต่างกัน เขายังศึกษากระจกทรงกลมและทรงพาราโบลา และเข้าใจวิธีการหักเหโดยเลนส์จะทำให้ภาพโฟกัสและขยายเมื่อเข้าที่ เขายังเข้าใจในเชิงคณิตศาสตร์ว่าทำไมกระจกทรงกลมจึงเกิดคามคลาดขึ้น