stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อิวอร์ พาวล์
การคุมทีมฟุตบอล

พาวล์เริ่มต้นคุมทีมฟุตบอลครั้งแรกในปี 1951 เมื่อตัดสินใจรับตำแหน่งผู้เล่นผู้จัดการทีมพอร์ท เวล หลังจากที่ลงสนามให้ทีมไป6นัด หลังจากนั้นเขาย้ายไปแบร์รี่ ทาวน์ ก่อนจะได้เป็นผู้จัดการคนใหม่ของแบร็ดฟอร์ด ซิตี้ทีมในดิวิชั่น3 ในเวลาต่อมาเมื่อรับตำแหน่งผู้เล่น-ผู้จัดการทีมอีกครั้งในฤดูกาล 1952-1953
ฤดูกาลแรกของเขากับทีมไม่ค่อยสวยงามนักเมื่อจบฤดูกาลด้วยอันดับที่16 ในดิวิชั่น3(เหนือ) และฤดูกาลต่อมาจบด้วยอันดับที่5 และอยู่ห่างจากพื้นที่เลื่อนชั้น16แต้ม โดยฤดูกาลดังกล่าวในเกมส์พบเวิร์คคิงตัน เขาได้ยิงจุดโทษครั้งแรกในชีวิตแต่เขายิงพลาด
ฤดูกาล 1954-1955 เขาถูกหามออกจากสนามจากอาการเอ็นหัวเข่าฉีกในเกมส์พบเร็กซ์แฮม ซึ่งอาการบาดเจ็บนั้นทำให้เขาต้องแขวนสตั๊ดอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเขาแยกทางจากแบร็ดฟอร์ด ในเดือนกุมภาพันธ์ 1955 หลังพาทีมแพ้ถึง7 นัดและชนะเพียง2นัดจาก19เกมส์โดยที่เขาไม่ได้ลงสนามให้ทีมจากอาการบาดเจ็บ
อิวอร์ พาวล์ กลายเป็นหนึ่งในสตาฟฟ์โค้ชของลีดส์ ยูไนเต็ด และยังเคยร่วมงานโค้ชกับทีมพีเอโอเค ซาโลนิก้าในกรีซมาแล้ว ก่อนเขาจะกลับมาคุมทีมอีกครั้งเมื่อรับงานคุมทีมคาร์ไลส์ ยูไนเต็ดในเดือน พฤษภาคม ปี 1960 และเขาพาสโมสรเลื่อนชั้นเป็นครั้งแรก เมื่อจบฤดูกาล1961-1962ด้วยอันดับที่4 ในดิวิชั่น4(เดิม) ต่อมาเขาต้องแยกทางจากสโมสรเมื่อทีมต้องดิ้นรนอย่างหนักในลีกและตกรอบเอฟเอคัพด้วยการแพ้ทีมจากนอกลีกอย่างกราฟเซนด์ แอนด์ นอร์ทฟลีต ต่อมาเขารับงานคุมทีมบาธ ซิตี้ ในปี 1964 และปัจจุบันเขาเป็นผู้ช่วยสตาฟฟ์โค้ชที่สโมสร ทีมบาธ เอฟซี (ทีมฟุตบอลมหาวิทยาลัยบาธ) ซึ่งเขาทำหน้าที่นี้มากว่า30ปีและควบตำแหน่งประธานสโมสรอีกด้วย
ในปี2004 เขาได้รับเลือเข้าสู่หอเกียรติยศของนักกีฬาชาวเวลส์ และในปี 2006 ในบทบาทผู้ช่วยโค้ชของสโมสรทีมบาธ เอฟซี ที่มหาวิทยาลัยบาธ เขาฉลองวันเกิดอายุครบ90ปีและได้รับการบันทึกในกินเนสส์บุ๊กว่าเป็นผู้ที่มีอายุมากที่สุดที่ทำงานเป็นโค้ชฟุตบอล
ปี 2008 อิวอร์ พาวล์ ในวัย91ปีได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น MBE.(Member of the Order of the British Empire)
เรื่องราวอื่นๆ

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อิวอร์ พาวล์ต้องทำงานเป็นครูฝึกให้ทหารอากาศอังกฤษ และเป็นที่เมืองแบล็คพูลที่เขาได้พบกับเพื่อนรักของเขาคือเซอร์ แสตนลี่ย์ แมทธิวส์ปีกพ่อมดแห่งทีมชาติอังกฤษ ซึ่งต่อมาเขากลายเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวในงานแต่งงานของเซอร์ แสตนลี่ย์กับโจแอน บราเวลล์ ในปี 1943
ฮิการุ นากามูระ

ฮิการุ นากามูระ (9 ธันวาคม ค.ศ. 1987 – ) เป็นแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกสากลชาวอเมริกันที่เกิดในประเทศญี่ปุ่น
เขาเป็นแชมป์หมากรุกสหรัฐห้าสมัย ผู้ชนะการแข่งหมากรุกทาทา สตีล กลุ่มเอ ประจำปี ค.ศ. 2011 และเป็นตัวแทนสหรัฐในการแข่งหมากรุกสากลโอลิมเปียดห้าครั้ง โดยชนะหนึ่งเหรียญทองในประเภททีม และสองเหรียญทองแดงในประเภททีม นอกจากนี้ เขายังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับหมากรุกเร็วที่ชื่อบูลเล็ตเชส: วันมินิตทูเมต (Bullet Chess: One Minute to Mate)
เรตยูเอสซีเอฟสูงสุดของเขาคือ 2,900 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2015 ส่วนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015 เขาได้มาถึงระดับสมาพันธ์หมากรุกโลกสูงสุดของเขาที่ 2816 ซึ่งเขาติดอันดับที่สองของโลก และในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2014 เมื่อสมาพันธ์หมากรุกโลกเริ่มเผยแพร่การจัดอันดับหมากรุกประเภทแรพิดและประเภทเกมบลิตซ์เป็นทางการ นากามูระก็ติดอันดับหนึ่งของโลกในทั้งสองรายการ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
แม่แบบ:FIDE
แม่แบบ:USCF
แม่แบบ:Chessgames.com player
แม่แบบ:365Chess.com player
แม่แบบ:Chess.com player
แม่แบบ:Chessclub.com member
Hikaru Nakamura's Live Chess Rating Statistics
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ
หยิบ หมั่น

"ยิปมัน" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ยิปมัน (แก้ความกำกวม)
หยิบหมั่น  หรือ เย่เวิ่น (จีนตัวย่อ: 叶问; จีนตัวเต็ม: 葉問; พินอิน: Yè Wèn; ยฺหวิดเพ็ง: Jip9 Man6; อักษรโรมัน: Yip Man, Ip ManMan: ภาษาแต้จิ๋ว​: เหียะหมุ่ง) เป็นปรมาจารย์กังฟูที่มีชื่ออีกคนหนึ่งในแบบมวยหวิงชุน
ประวัติ

หยิบหมั่น เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1893 ที่เมืองฝัวซาน มณฑลกวางตุ้ง (สถานที่เดียวกับ หว่องเฟ้ย์ห่ง (หวง เฟยหง)) ในครอบครัวคหบดีที่มั่งคั่ง เป็นบุตรชายคนที่ 3 ในบรรดา 4 คนของครอบครัว  
หยิบหมั่นเริ่มเรียนกังฟูครั้งแรกเมื่ออายุได้ 13 ปี ในแบบมวยหวิงชุน (Wingchun ออกเสียง เป็นภาษากวางตุ้งว่า "เหวงช้น" หรือ "หย่งชุน" ในจีนกลาง) จาก ฉั่นหว่าส่น  (陳華順, "เฉินหัวซุ่น") 
มวยหวิงชุนเป็นเพลงมวยที่กล่าวขานในตำนานว่าคิดค้นโดยแม่ชี อื่อหมุ่ย และได้ถ่ายทอดวิชามวยนี้ให้หญิงสาวชาวบ้านชื่อ หยิ่มเหวงช้น (嚴詠春, เหยียน หย่งชุน) จึงเป็นที่มาของชื่อมวยนี้ 
เอกลักษณ์ของเพลงมวยชนิดนี้คือ เน้นที่ความว่องไวและหนักหน่วงในการต่อสู้แบบประชิดตัวโดยไม่ได้มีลีลามากนัก หยิบหมั่น สมรสกับ จาง หย่งเฉิน มีบุตร-ธิดา ด้วยกัน 6 คน
ก่อตั้งสำนัก

แต่ขณะนั้น ฉั่นหว่าส่น อายุมากแล้ว การสอนจึงตกเป็นหน้าที่ของศิษย์พี่ อึ่ง จ่งโซว (吳仲素, อู๋ จ้งซู่) เป็นเวลา 3 ปี ก่อนที่ฉั่นหว่าส่นจะเสียชีวิตด้วยโรคชรา และได้ฝากฝังให้อึ่ง จ่งโซว สอนยิปมันต่อให้สำเร็จ และยังถือว่ายิปมันเป็นศิษย์คนสุดท้ายของ ฉั่นหว่าส่นด้วย
วันหนึ่งหยิบหมั่นถูกเพื่อนร่วมชั้นเรียนมัธยมท้าให้ทดลองสู้กับคนที่อายุมากกว่า หยิบหมั่นได้ตกลงท้า แต่กลายเป็นว่า เขาบังเอิญไปท้าสู้กับผู้ฝึกมวยหวิงชุนด้วยกันเอง และแพ้อย่างหมดทางสู้ คน ๆ นี้ชื่อ เหลิ่งเป๊ก (梁璧, เหลียงปี้) ซึ่งเป็นบุตรชายของเหลิ่งจ่าน (梁贊, เหลียงจ้าน) อาจารย์ปู่ของหยิบหมั่น เหลิ่งเป๊ก เป็นศิษย์น้องของฉั่นหว่าส่น จึงมีศักดิ์เป็นอาจารย์อาของหยิบหมั่น หยิบหมั่นได้รู้จักกับเหลิ่งเป๊กและเรียนวิชากับเขาจนอายุได้ 24 ปี จึงได้กลับมาที่ฝัวซานบ้านเกิด ด้วยฝีมือที่ก้าวหน้าไปกว่าเดิมมาก
ที่ฝัวซาน หยิบหมั่นได้งานเป็นตำรวจ จึงไม่ได้เปิดสำนักกังฟู แต่ก็ได้สอนลูกน้องของเขาบ้าง  ซึ่งที่นี่ หยิบหมั่นได้รับการนับถืออย่างยิ่งจากชาวบ้าน เสมือนเป็นวีรบุรุษของท้องถิ่น
ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (ค.ศ. 1937-ค.ศ. 1945) หยิบหมั่นปฏิเสธที่จะเป็นครูฝึกสอนให้ทหารญี่ปุ่นหลายต่อหลายครั้ง และย้ายจากฝัวซานไปอยู่เมืองอื่น
ปลาย ปี ค.ศ. 1949 หยิบหมั่นเข้าร่วมกับพรรคก๊กมินตั๋งและต้องหนีไปฮ่องกงโดยพลัดพรากจากครอบครัว เนื่องจากพรรคก๊กมินตั๋งแพ้ให้กับพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ที่ ฮ่องกง หยิบหมั่นจึงได้เริ่มเปิดสำนักสอนหย่งชุนขึ้น แรก ๆ กิจการไม่ดีเพราะลูกศิษย์ที่สมัครอยู่กับเขาได้ไม่กี่เดือนก็ออกไป ไม่นานเขาได้ย้ายสำนักไปเปิดที่เหย่าหม่าเต๋ย์ และที่นั่น เขามีลูกศิษย์ที่ศึกษาอย่างจริงจัง เช่น เจวียง ฮอกกิ่น (Hokkin Chueng) ,หว่อง ซัมเหลวียง, เจียง ดหฟกหฟจกเฮง, เจียง ฮกกิ่น และอื่น ๆ ซึ่งสร้างชื่อเสียงในการประลองให้แก่มวยหวิงชุนเป็นอย่างมาก
ปั้นปลาย

ซึ่งลูกศิษย์คนหนึ่งที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดของหยิบหมั่น คือ บรูซ ลี ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงโด่งดังในระดับโลก บรูซ ลีได้เรียนกับหยิบหมั่นในช่วงปี ค.ศ. 1954-ค.ศ. 1957 เป็นเวลาสั้น ๆ เพียง 3 ปี  ซึ่งชัดเจนว่าบรูซ ลี ไม่ได้เรียนวิชาทั้งหมด ต่อมาบรูซ ลี คิดค้นวิชาของตัวเองขึ้น ชื่อ เจี๋ยฉวนเต้า ซึ่งเชื่อว่ามีพื้นฐานมาจากหวิงชุนนั่นเอง
หยิบหมั่นเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1972 ที่เมืองมงก๊ก เกาลูน ฮ่องกง ด้วยโรคมะเร็งที่คอ รวมอายุได้ 79 ปี และถูกยกย่องให้เป็นปรมาจารย์ในยุคปัจจุบันของมวยหวิงชุน
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

เรื่องราวของหยิบหมั่น ได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ในปี ค.ศ. 2008 ในชื่อ Ip Man นำแสดงโดย เจิน จื่อตัน รับบทเป็น หยิบหมั่น (ออกเสียงเรียกในภาพยนตร์ว่า "ยิปมัน") ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งจนต้องมีภาคต่อมา ซึ่งมีกำหนดออกฉายในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010 และมีการสร้างเป็นภาพยนตร์จากผู้สร้างอีกกลุ่มหนึ่ง โดย หว่อง ก๊า ไหว่ ซึ่งผู้ที่จะมารับบทเป็นหยิบหมั่น คือ เหลียง เฉาเหว่ย ในชื่อเรื่อง The Grand Masters นอกจากนี้แล้วยังมีอีกหนึ่งเรื่อง คือ The Legend is Born – Ip Man ที่ออกฉายในปีเดียวกัน เป็นเรื่องราวตั้งแต่วัยเยาว์ของหยิบหมั่นจนถึงอายุ 28 ปี และIp Man: The Final Fight ที่สร้างโดยกลุ่มผู้สร้าง The Legend is Born – Ip Man ในปี ค.ศ. 2013
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Yip Man
Communication with Wing Chun Kung Fu System
| ด ค กบรูซ ลี |
| --- | --- | --- |
| บทความหลัก |  เจี๋ยฉวนเต้า  หย่งชุน  ผลงานภาพยนตร์  |  |
| ภาพยนตร์ |  ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง (ค.ศ. 1971)  ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง ล้างแค้น (ค.ศ. 1972)  ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง บุกกรุงโรม (ค.ศ. 1972)  ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง มังกรประจัญบาน (ค.ศ. 1973)  ไอ้หนุ่มซินตึ๊ง เกมมังกร (ค.ศ. 1978)  |  |
| บุคคลเกี่ยวข้อง |  แบรนดอน ลี  หยิปหมั่น  ชัค นอร์ริส  ฮวาง อินซิก  จี ฮันแจ  แดน อีโนซันโต  เจมส์ โคเบิร์น  สตีฟ แม็กควีน  |  |
| วัฒนธรรมร่วมสมัย |  ดราก้อน ลี  เฟยหลง  มาร์แชล ลอว์  เค็นชิโร่  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  เวิลด์แคต 2 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์
หมู่โบสถ์คริสต์แห่งมอลเดเวีย

| แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก |
| --- | --- |
แผนที่อารามสำคัญในมอลเดเวีย
ที่ตั้ง: เทศมณฑลซูชาวา ภูมิภาคมอลเดเวีย ประเทศโรมาเนีย
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (i), (iv)
อ้างอิง: 598bis
ขึ้นทะเบียน: 1993 (สมัยที่ 17th)
เพิ่มเติม: 2010
พิกัด: 47°46′42″N 25°42′46″E﻿ / ﻿47.77833°N 25.71278°E﻿ / 47.77833; 25.71278
ที่ตั้งของโบสถ์แห่งมอลเดเวีย
ทางตอนเหนือของภูมิภาคมอลเดเวีย ประเทศโรมาเนีย เป็นที่ตั้งของศาสนสถานจำนวนหนึ่งที่ได้รับการรักษาอย่างดี สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมอลเดเวีย ซึ่งมีวิวัฒนาการขึ้นในราชรัฐมอลเดเวียตั้งแต่ศตวรรษที่ 14
ในจำนวนนี้ โบสถ์ออร์ทอดอกซ์โรมาเนียแปดแห่งตั้งอยู่ในเทศมณฑลซูชาวา สร้างขึ้นตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 15 ถึงปลายศตวรรษที่ 16 และได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกตั้งแต่ปี 1993 และมีโบสถ์การฟื้นคืนพระชนม์ (Church of the Resurrection) ในอารามซูเชวิตซาที่ได้รับการเพิ่มชื่อเข้ามาในปี 2010 ผนังด้านนอกของโบสถ์ตกแต่งไปด้วยงานภาพเขียนปูนเปียกแสดงเรื่องราวทางศาสนา
แหล่งมรดกโลก

| ภาพ | ชื่อ | ที่ตั้ง | สร้างเมื่อ | ผู้ก่อตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | โบสถ์การตัดศีรษะนักบุญยอห์น ผู้บัปติสต์ | อาร์บอเร | 1502 | ลูกา อาร์บอเร |
|  | โบสถ์แม่พระมารีย์นิรมลเสด็จขึ้นสวรรค์ | เมอเนิสตีเรอาฮูมอรูลุย | 1530 | ตออาเดร์ บูบูยอก |
|  | โบสถ์พระแม่รับสาร | วาตรามอลดอวิตเซย์ | 1532 | เปตรู ราเรช |
|  | โบสถ์กางเขนชัยอันศักดิ์สิทธิ์ | เปอเตรอวุตส์ | 1487 | ชเตฟันมหาราช |
|  | โบสถ์นักบุญนิโกลัส | ปรอบอตา | 1530 | เปตรู ราเรช |
|  | โบสถ์นักบุญจอร์จ | ซูชาวา | 1522 | บอกดันที่ 3 |
|  | โบสถ์นักบุญจอร์จ | วอรอเนตส์ | 1488 | ชเตฟันมหาราช |
|  | โบสถ์การฟื้นคืนพระชนม์ | ซูเชวิตซา | 1581 | กียอร์กีเย มอวีเลอ |
แหล่งข้อมูลอื่น

UNESCO: Churches of Moldavia World Heritage Site
Cultural Heritage and Religious Tourism in Bucovina and Moldavia
The Painted Wonders of Bucovina
Monasteries of Bucovina
Ten Wonders of Bucovina- article with images.
Painted Churches in Bukovina
Bukovina's Painted Monasteries- article with images and location details.
หลอดเลือดดำอัลนา

| หลอดเลือดดำอัลนา  (Ulnar veins) |
| --- | --- |
หลอดเลือดดำชั้นลึกของรยางค์บน
รายละเอียด
จาก: โค้งหลอดเลือดดำฝ่ามือชั้นผิว (superficial palmar venous arch)
ออกไปยัง: หลอดเลือดดำแขน (brachial vein)
หลอดเลือดแดง: หลอดเลือดแดงอัลนา (ulnar artery)
ตัวระบุ
TA98: A12.3.08.030
TA2: 4985
FMA: 70897
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ในทางกายวิภาคศาสตร์ หลอดเลือดดำอัลนา (ulnar veins) เป็น venae comitantes (หรือหลอดเลือดดำที่ทอดขนานไปกับหลอดเลือดแดง) ของหลอดเลือดแดงอัลนา (ulnar artery) ส่วนใหญ่นำเลือดมาจากปลายแขนด้านใกล้ลำตัว เริ่มต้นจากมือและสิ้นสุดเมื่อเชื่อมกับหลอดเลือดดำเรเดียล (radial veins) กลายเป็นหลอดเลือดดำแขน (brachial veins)
แหล่งข้อมูลอื่น

article at GE's Medcyclopaedia เก็บถาวร 2012-02-05 ที่ archive.today
สมโภช สายเทพ

| สมโภช สายเทพป> ช., ป.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง
ดำรงตำแหน่ง 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2556
คะแนนเสียง: 69,684 (66.93%)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 เมษายน พ.ศ. 2525 (42 ปี)
พรรคการเมือง: เพื่อไทย (2551–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: ณัฐนันท์ สายเทพ

สมโภช สายเทพ (เกิด 7 เมษายน พ.ศ. 2525) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง เขต 1 ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2552 (การเลือกตั้งซ่อม) สังกัดพรรคเพื่อไทย
ประวัติ

สมโภช สายเทพ เกิดเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2525 เป็นบุตรของนายสมเอก และนางยุวดี สายเทพ มีน้อง 1 คน สำเร็จการศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาออกแบบอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา เชียงใหม่ สมรสกับนางสาวณัฐนันท์ มีบุตร 1 คน
งานการเมือง

สมโภชเป็นเพื่อนรุ่นน้องของธนาธร โล่ห์สุนทร หลังจากการยุบพรรคพลังประชาชนในปี พ.ศ. 2551 นายกิตติกร โล่ห์สุนทร ส.ส.ลำปาง และกรรมการบริหารพรรคพลังประชาชน เป็นหนึ่งในผู้ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง นายสมโภชจึงลงสมัครรับเลือกตั้งแทนเป็นครั้งแรก และได้รับการเลือกตั้ง ต่อมาในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2554 นายสมโภชลงเลือกตั้งอีกครั้งและได้รับการเลือกในนามพรรคเพื่อไทย
หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 เขาถูกทหารจับกุมและแจ้งข้อหาในความผิดข้อหาร่วมกันกระทำให้ปรากฏแก่ประชาชนด้วยวาจา หนังสือหรือวิธีอื่นใดอันมิใช่เป็นการกระทำภายในความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญ หรือมิใช่เพื่อแสดงความคิดเห็นหรือติชมโดยสุจริต ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 116, ร่วมกันเป็นซ่องโจร ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 210 และร่วมกันเผยแพร่ข้อความที่ผิดไปจากข้อเท็จจริง หรือกล่าวหาบิดเบือนร่างรัฐธรรมนูญตาม พ.ร.บ.ประชามติ มาตรา 61 (2), (4)  แต่จากการสอบสวนพบว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการก่อเหตุดังกล่าว จึงได้ทำการลงบันทึกประจำวันไว้เป็นหลักฐาน และปล่อยตัวไป
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สมโภช สายเทพ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง พ.ศ. 2552 จังหวัดลำปาง สังกัดพรรคเพื่อไทย (แทนนายกิตติกร โล่ห์สุนทร)
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดลำปาง สังกัดพรรคเพื่อไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
แหล่งข้อมูลอื่น

นายสมโภช สายเทพ เก็บถาวร 2012-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เว็บไซต์รัฐสภาไทย
ข้อมูลนักการเมืองไทย (นายสมโภช สายเทพ), ศูนย์ข้อมูลนักการเมืองไทย
หมิงจู

| หมิงจู |
| --- | --- |

Minister of Warfare
ดำรงตำแหน่ง December 25, 1671 – November 17, 1675
ก่อนหน้า: Ke'er Ke'da
ถัดไป: Tsaisihei
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1635(1635-11-19)
เสียชีวิต: 3 มิถุนายน ค.ศ. 1708(1708-06-03) (72 ปี)
บุตร: Xingde Kuiju Kuifang
ญาติ: Yangginu (paternal great-grandfather) Gintaisi (paternal grandfather) Empress Xiaocigao (grandaunt) Narimbulu (granduncle) Ajige (father-in-law) Shunzhi Emperor (second cousin) Consort Hui (relative, possibly niece) Yinzhi (relative, possibly grandnephew)

หมิงจู (ᠮᡳᠩᠵᡠ จีน: 明珠; 19 พฤศจิกายน 2178-3 มิถุนายน 2251) เป็นขุนนางจาก สกุลนาล่า ที่โดดเด่นและทรงอิทธิพลในยุค ราชวงศ์ชิง (2187-2454) ระหว่างรัชสมัยของ จักรพรรดิคังซี (ค. 2204 – 2265) เขาถูกส่งเข้าคุกด้วยข้อหาทุจริต
หมิ่น

หมิ่น อาจหมายถึง
แคว้นหมิ่น ในยุคสิบแคว้นของประวัติศาสตร์จีน
ภาษาหมิ่น ภาษาในตระกูลภาษาจีน
การหมิ่นประมาท ดูหมิ่น ดูถูก เหยียดหยาม
การหมิ่นประมาทตามกฎหมายไทย
เจ้าชายโนบูฮิโตะ ทากามัตสึโนะมิยะ

| เจ้าชายโนบูฮิโตะ ทากามัตสึโนะมิยะ |
| --- | --- |

ทากามัตสึโนะมิยะ
ประสูติ: 3 มกราคม ค.ศ. 1905
สิ้นพระชนม์: 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987 (82 ปี)
พระชายา: คิกูโกะ โทกูงาวะ
ราชวงศ์: ราชวงศ์ญี่ปุ่น
พระราชบิดา: จักรพรรดิไทโช
พระราชมารดา: จักรพรรดินีเทเม
เจ้าชายโนบูฮิโตะ ทากามัตสึโนะมิยะ (ญี่ปุ่น: 高松宮宣仁親王; โรมาจิ: Takamatsu no-miya Nobuhito Shinnō) (3 มกราคม ค.ศ. 1905 - 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สามในจักรพรรดิไทโช และจักรพรรดินีเทเม และเป็นพระอนุชาในจักรพรรดิโชวะ พระองค์ทรงเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง "ทากามัตสึโนะมิยะ" 1 ใน 4 พระอิสริยยศของสมาชิกพระราชวงศ์ที่มีสิทธิในราชบัลลังก์โดยตรง ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1920 พระองค์ได้ทรงเข้ารับราชการอยู่ในกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นตราบจนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2  โดยดำรงพระยศสูดสุดในระดับนายนาวาเอก หลังสิ้นสงคราม พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานกิตติมศักดิ์หรือผู้อุปถัมภ์ขององค์กรหลายแห่ง ซึ่งทำงานเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมระหว่างประเทศ ศิลปะ การกีฬา และการแพทย์
อภิเษกสมรส

ในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930 เจ้าชายโนบูฮิโตะเสกสมรสกับคิกูโกะ โทกูงาวะ ธิดาคนที่สองของโทกูงาวะ โยชิฮิซะ หลานชายของโทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนคนสุดท้ายของญี่ปุ่น ทั้งสองพระองค์ไม่มีพระโอรสและพระธิดาร่วมกัน อันเป็นสิ้นสุดราชสกุลทากามัตสึ
แหล่งข้อมูลอื่น

Kunaicho | His Imperial Highness Prince Takamatsu
1931 image[ลิงก์เสีย]
| ด ค กเจ้าชายแห่งญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
นับตั้งแต่รัชกาลของจักรพรรดิเมจิเป็นต้นไป
| รุ่นที่ 1 |  เจ้าชายยูกิฮิโตะ ทาเกะโนะมิยะ  จักรพรรดิไทโช  เจ้าชายมิชิฮิโตะ อากิโนะมิยะ  เจ้าชายเทรูฮิโตะ มิซุโนะมิยะ  |  |
| รุ่นที่ 2 |  จักรพรรดิโชวะ  เจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ  เจ้าชายโนบูฮิโตะ ทากามัตสึโนะมิยะ  เจ้าชายทากาฮิโตะ มิกาซะโนะมิยะ  |  |
| รุ่นที่ 3 |  จักรพรรดิอากิฮิโตะ  เจ้าชายมาซาฮิโตะ ฮิตาจิโนะมิยะ  เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ  เจ้าชายโยชิฮิโตะ คัตสึระโนะมิยะ  เจ้าชายโนริฮิโตะ ทากามาโดะโนะมิยะ  |  |
| รุ่นที่ 4 |  จักรพรรดินารูฮิโตะ  เจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ  |  |
| รุ่นที่ 5 |  เจ้าชายฮิซาฮิโตะแห่งอากิชิโนะ  |  |
เจ้าชายโทะชิฮิโตะ คุโจ

| เจ้าชายโทะชิฮิโตะ คุโจ |
| --- | --- |

สมเด็จเจ้าชายพระมาตุลา
ประสูติ: 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2423 (ค.ศ. 1880)
สิ้นพระชนม์: 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 (ค.ศ. 1938) พระชนมายุได้ 66 ปี
พระอัครมเหสี: เจ้าหญิงคุโจ มิซูโกะ
เจ้าชายคุโจ โทชิฮิโตะ
พระบุตร: เจ้าชายคุโจ มาสะฮิโตะ ฮามาโนะ มิจิโกะ
ราชวงศ์: ราชวงศ์ญี่ปุ่น
พระบิดา: เจ้าชายคุโจ มิจิทะกะ
พระมารดา: โนมะ อิกุโกะ
เจ้าชายคุโจ โทะชิฮิโตะ หรือ พระมาตุลาโทชิฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 九条利人) (16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2423 - 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2481) เป็นสมาชิกของตระกูลฟุจิวะระ ของญี่ปุ่น เป็นพระโอรสในเจ้าชายคุโจ มิจิทะกะ (ญี่ปุ่น: 九条 道孝) และ นางโนะมะ อิกุโกะ (ญี่ปุ่น: 野間 幾子) ประสูติที่ ปราสาทคุโจ กรุงโตเกียว พระองค์ได้เษกสมรสกับ คุณหญิง อิจิโจะ มิซูโกะ เป็นพระเชษฐาใน สมเด็จพระจักรพรรดินีเทเม พระอัครมเหสีใน จักรพรรดิไทโช โทชิฮิโตะเป็นพระมาตุลาในจักรพรรดิโชวะ
เจ้าชายโทชิฮิโตะ เป็นต้นราชสกุลคาซาม่า หรือ ตระกูลคาซาม่า มีโอรส-ธิดาทั้งสิ้น 2 พระองค์
เจ้าชายคุโจ มาสะฮิโตะ(คุโจ มาสะฮิโตะ) (1 มกราคม พ.ศ. 1912 - ปัจจุบัน)
ฮามาโนะ มิจิโกะ (คุโจว มิจิโกะ)(พ.ศ. 2457 - พ.ศ. 2549)
เจ้าชายโทชิฮิโตะ ทรงมีส่วนร่วมในการปกครองประเทศในสมัยที่สมเด็จพระจักรพรรดิไทโชประชวร และจักรพรรดินีเทเม พระขนิษฏาของพระองค์สำเร็จราชการแทน ทรงมีส่วนร่วมในการคัดค้านการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง จนเกิดการทะเลาะกับพระจักรพรรดิโชวะ
ปริศนาการสิ้นพระชนม์

เจ้าชายโทะชิฮิโตะ ทรงดำรงตำแหน่งเป็นพระมาตุลาจนกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุได้ 58 พรรษา ณ ปราสาทฟุจิวะระ กรุงโตเกียว ว่ากันว่าพระองค์ทรงถูกปลงพระชนม์เนื่องจากทรงประกาศคัดค้านการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สองอย่างเปิดเผย ส่งผลให้ผู้ที่สนับสนุนการเข้าร่วมสงครามไม่พอใจจึงวางแผนปลงพระชนม์พระองคด้วยยาพิษเสีย ซึ่งเรื่องนียังไม่มีผลสรุปที่แน่ชัดว่าแท้ที่จริงแล้วคนปลงพระชนม์เป็นใคร แล้วพระองค์ถูกปลงพระชนม์จริงหรือไม่  การสิ้นพระชนม์ของพระองค์ทำให้ สมเด็จพระจักรพรรดินีเทเมกริ้ว และสงสัยอย่างยิ่ง ส่งผลให้พระองค์ออกต่อต้านสงครามจนเกิดการทะเลาะกับสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ พระโอรสของพระองค์เองขึ้น แต่บางคนก็คาดว่าพระองค์ประชวรและสรรคตด้วยโรคชรา
พระยศ

คุณชาย คุโจ โทชิฮิโตะ (พ.ศ. 2423 -  25 พฤษภาคม พ.ศ. 2443)
เชษฐาคุโจ โทชิฮิโตะ(พ.ศ. 2443 - พ.ศ. 2469)
พระมาตุลาเจ้าชายโทชิฮิโตะ (พ.ศ. 2469 - พ.ศ. 2481)
เจ้าชายคุโจ โทชิฮิโตะ(หลังสิ้นพระชนม์)
อาลี กีทอ

อาลี กีทอ (11 มกราคม ค.ศ. 1905 – 29 เมษายน ค.ศ. 1983) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Eight Girls in a Boat (1932)
A Man with Heart (1932)
The Rider on the White Horse (1934)
The Champion of Pontresina (1934)
Kitty and the World Conference (1939)
บรรณานุกรม

Goble, Alan. The Complete Index to Literary Sources in Film. Walter de Gruyter, 1999.
แหล่งข้อมูลอื่น

อาลี กีทอ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เซย์ลอน

เซย์ลอน (Ceylon) อาจหมายถึง
ประเทศศรีลังกา
ภาษาเซย์ลอน
เซยูอะวอดส์ ครั้งที่ 8

พิธีมอบรางวัล เซยูอะวอดส์ ครั้งที่ 8 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2557
| ผู้ชนะ | บริษัท | ตัวละคร | อนิเมะ |
| --- | --- | --- | --- |
นักพากย์นำชายยอดเยี่ยม
| ยูกิ คาจิ | VIMS | เอเรน เยเกอร์ | ผ่าพิภพไททัน |
นักพากย์นำหญิงยอดเยี่ยม
| รินะ ซาโต | Haikyō | มิซากะ มิโคโตะ | เรลกัน แฟ้มลับคดีวิทยาศาสตร์ S |
นักพากย์สมทบชายยอดเยี่ยม
| โยชิมาซะ โฮโซยะ | Mausu Promotion | Yusuke Asahina | Brothers Conflict |
นักพากย์สมทบหญิงยอดเยี่ยม
| ยูอิ อิชิกาวะ | Sunaoka Office | มิคาสะ แอคเคอร์แมน | ผ่าพิภพไททัน |
นักพากย์หน้าใหม่ยอดเยี่ยมฝ่ายชาย
| ไคโตะ อิชิกาวะ | Pro-Fit | Harutora Tsuchimikado | Tokyo Ravens |
| ไดกิ ยามาชิตะ | อาตส์วิชัน | โอโนดะ ซากามิจิ | โอตาคุปั่นสะท้านโลก |
นักพากย์หน้าใหม่ยอดเยี่ยมฝ่ายหญิง
| มายะ อูจิดะ | I'm Enterprise | อิจิโนเสะ ฮาจิเมะ | Gatchaman Crowds |
Best Personality
| ผู้ชนะ | บริษัท | รายการวิทยุ | สถานีกระจายเสียง |
N/A
การแสดงดนตรียอดเยี่ยม
| ผู้ชนะ | ผู้ชนะ | ค่ายเพลง | ค่ายเพลง |
| มาโมรุ มิยาโนะ | มาโมรุ มิยาโนะ | King Records | King Records |
| ผู้ชนะ | ผู้ชนะ | บริษัท | บริษัท |
รางวัลแห่งความสำเร็จในชีวิต
| เค็นจิ อุตสึมิ | เค็นจิ อุตสึมิ | Ken Production (final career) | Ken Production (final career) |
| เรียวโกะ คิโนมิยะ | เรียวโกะ คิโนมิยะ | Haikyō (final career) | Haikyō (final career) |
รางวัลแห่งความสำเร็จ
| โรกุโระ นายะ | โรกุโระ นายะ | Mausu Promotion | Mausu Promotion |
| คีตัน ยามาดะ | คีตัน ยามาดะ | Remax | Remax |
Synergy Award
สาวปิ๊ง! ซิ่งแท๊งค์ (ไม ฟูจิงามิ)
Kei Tomiyama Memorial Award (Topical Award)
| ชินอิจิโร มิกิ | ชินอิจิโร มิกิ | 81 Produce | 81 Produce |
รางวัลขวัญใจเด็กและครอบครัว
| คุมิโกะ ฮิกะ | คุมิโกะ ฮิกะ | 81 Produce | 81 Produce |
Kazue Takahashi Memorial Award
| โคโตโนะ มิตสึอิชิ | โคโตโนะ มิตสึอิชิ | Lasley Arrow | Lasley Arrow |
Most Votes Award
| ฮิโรชิ คามิยะ | ฮิโรชิ คามิยะ | อาโอนิโปรดักชัน | อาโอนิโปรดักชัน |
รางวัลพิเศษ
อันปังแมน (Keiko Toda, Ryūsei Nakao)
หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล

| หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล  (Median cubital vein) |
| --- | --- |
หลอดเลือดดำชั้นผิว (superficial veins) ของรยางค์บน แสดงหลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล (หรือชื่อภาษาละตินในภาพ Vena mediana cubiti) อยู่ทางขวาของภาพ
รายละเอียด
จาก: หลอดเลือดดำเซฟาลิค (cephalic vein)
ออกไปยัง: หลอดเลือดดำเบซิลิค (basilic vein)
ตัวระบุ
ภาษาละติน: vena mediana cubiti
TA98: A12.3.08.019
TA2: 4980
FMA: 22963
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล หรือ หลอดเลือดดำมีเดียน เบซิลิค (median cubital vein หรือ median basilic vein) เป็นหลอดเลือดดำชั้นผิวของรยางค์บน เชื่อมระหว่างหลอดเลือดดำเบซิลิค (basilic vein) และหลอดเลือดดำเซฟาลิค (cephalic vein) หลอดเลือดนี้ทอดตัวอยู่บนแอ่งแขนพับ (cubital fossa) บนเอ็นแผ่ไบซิพิตัล (Bicipital aponeurosis) มักใช้ในการเจาะหลอดเลือดดำ (venipuncture)
หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัลมีความแปรผันอย่างมากในแต่ละบุคคล ในคนส่วนใหญ่แล้วหลอดเลือดจะมีลักษณะเรียงตัวเป็นอักษร "H" โดยมีหลอดเลือดดำเซฟาลิกและเบซิลิคเป็นขาด้านข้างของตัว H และเส้นตรงกลางคือหลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล หรืออาจมีลักษณะเป็นอักษร "M" โดยหลอดเลือดมีเดียน คิวบิตัลแยกออกเป็น 2 ขาไปรวมกับหลอดเลือดดำเซฟาลิคและเบซิลิค
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Labs เก็บถาวร 2007-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
SUNY Radiology เก็บถาวร 2007-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อาการกลัวที่แคบ

ถ้ำ หรือพื้นที่ปิดล้อมอาจะทำให้ผู้มีอาการกลัวที่แคบ มีอาการวิตกกังวล หรือกลัวจนไม่กล้าเดินผ่าน
อาการกลัวที่แคบ (อังกฤษ:Claustrophobia)  กลุ่มอาการวิตกกังวลผิดปกติจนอยู่เฉยไม่ได้ มีอาการใจสั่น อึดอัด คล้ายหายใจไม่ออกเมื่อรู้สึกถูกกักล้อมหรือต้องอยู่ในที่แคบ เมื่อต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่รู้สึกว่าหนีไม่ได้ หรือต้องอยู่คนเดียวในช่องเล็ก ๆ ที่ทุกอย่างดูประชิดตัว เช่น เมื่อต้องอยู่ภายในลิฟต์โดยสารที่มีคนหนาแน่น ต้องอยู่ในห้องขนาดเล็กที่ไม่มีแม้กระทั่งหน้าต่าง หรือตกอยู่ในที่นั่งด้านในสุดของเครื่องบิน โดยมีผู้โดยสารคนอื่น ๆ ล้อมรอบตัวอยู่ หรือผู้ป่วยบางรายอาจมีอาการกลัวเกิดขึ้นได้เมื่อต้องสวมชุดที่รัดแน่นจนเกินไป เป็นต้น
สู่ฝันนิรันดร

| สู่ฝันนิรันดร |
| --- | --- |
ประเภท: ละคร
สร้างโดย: บริษัท ฮู แอนด ฮู จำกัด
กำกับโดย: ชูศักดิ์ สุธีรธรรม
แสดงนำ: ลลิตา ศศิประภา  ฉัตรชัย เปล่งพานิช  วิลลี่ แมคอินทอช  ดอม เหตระกูล  สกาวใจ พูนสวัสดิ์
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
จำนวนตอน: 13 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: วรายุท มิลินทจินดา
ความยาวตอน: 120 นาที/ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ออกอากาศ: 6 สิงหาคม  พ.ศ. 2551 – 17 กันยายน พ.ศ. 2551 วันพุธ-พฤหัส
สู่ฝันนิรันดร เป็นละครพีเรียดของผู้จัด ไก่-วรายุฑ มิลินทจินดา แนวดราม่าโรแมนติก ของบริษัท ฮู แอนด ฮู จำกัดเป็นบทประพันธ์ของรัตนสยาม บทโทรทัศน์ โดยอาจารย์นลินี สีตะสุวรรณ ผู้เขียนบทท่านนี้ได้เขียนบทละครให้ทางช่อง 3 มายาวนาน โดยเฉพาะกับคุณไก่ วรายุธที่ได้ร่วมงานกันมาหลายเรื่องแล้ว กำกับการแสดงโดยผู้กำกับอารมณ์ดี ชูเคอะ ชูศักดิ์ สุธีรธรรม
สู่ฝันนิรันดร เป็นละครแนวย้อนยุค สลับปัจจุบัน ซึ่งได้ หมิว ลลิตา ศศิประภา มารับบทพัชร์เฟื่อง ช่างภาพสาวมือหนึ่งในยุคปัจจุบัน ผู้เป็นที่รักของใครหลายๆ คน แต่ถูกเจ้าสัวมหาเศรษฐีผู้หนึ่งใช้วิธีเจ้าเล่ห์ ทำให้ย้อนอดีตไปยังสมัยกรุงธนบุรีศรีมหาสมุทร และได้พบเจอกับหลวงพิพิธราชเสนา  ที่รับบทโดย นก ฉัตรชัย เปล่งพานิช และในเรื่องนี้ยังได้วิลลี่ แมคอินทอช มาร่วมแสดงด้วยในบทกวิน