stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2543

การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2543 เป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีทุกสี่ปีครั้งที่ 54 และมีขึ้นในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 จอร์จ ดับเบิลยู. บุช (ผู้ว่ารัฐเท็กซัสและลูกชายคนโตของจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช ประธานาธิบดีคนที่ 41) เอาชนะรองประธานาธิบดีอัล กอร์ไปได้ นี่เป็นการเลือกตั้งครั้งที่สี่จากทั้งหมดห้าครั้ง (และเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี 2431) ที่ผู้ชนะแพ้คะแนนมหาชนและถือเป็นหนึ่งในการเลือกตั้งประธานาธิบดีที่สูสีที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา กอร์ยอมรับความพ่ายแพ้ในวันที่ 13 ธันวาคม
ประธานาธิบดีบิล คลินตันดำรงตำแหน่งครบวาระและไม่สามารถลงเลือกตั้งสมัยที่สามได้เนื่องจากข้อจำกัดวาระที่กำหนดโดยการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ 22 รองประธานาธิบดีกอร์ชนะการเลือกตั้งไพรมารี่ของพรรคเดโมแครต โดยเอาชนะอดีตสมาชิกวุฒิสภา บิล แบรดลีย์ อย่างสบาย ๆ ในการเลือกตั้งไพรมารี่ของพรรครีพับลิกัน บุชเอาชนะสมาชิกวุฒิสภา จอห์น แมคเคน และผู้ท้าชิงคนอื่น ๆ ไปได้ในซูเปอร์ทิวส์เดย์ บุชเลือกดิก ชีนีย์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหเป็นแคนดิเดตรองประธานาธิบดี ในขณะที่กอร์เลือกโจ ลิเบอร์แมน สมาชิกวุฒิสภา
แคนดิเดตทั้งสองพรรคเน้นไปที่ประเด็นภายในประเทศ เช่น งบประมาณ การยกเว้นภาษี และการปฏิรูปประกันสังคมระดับประเทศ แต่นโยบายการต่างประเทศก็ไม่ได้ถูกละเลย เนื่องจากประธานาธิบดีบิล คลินตันมีเรื่องอื้อฉาวทางเพศกับโมนิกา ลูวินสกี ซึ่งตามมาด้วยการฟ้องให้ขับบิล คลินตันออกจากตำแหน่ง (impeachment) กอร์จึงหลีกเลี่ยงการหาเสียงร่วมกับคลินตัน ฝ่ายรีพับลิกันประณามการกระทำของคลินตัน ในขณะที่กอร์วิจารณ์ว่าบุชขาดประสบการณ์ ในคืนวันเลือกตั้ง ยังไม่มีการประกาศผู้ชนะเนื่องจากคะแนนมหาชนในฟลอริด้ายังไม่ชัดเจน บุชมีคะแนนนำในฟลอริด้าอย่างฉิวเฉียดมากซึ่งกฎหมายของรัฐฟลอริด้าบังคับให้มีการนับคะแนนใหม่ การฟ้องร้องในศาลยาวนานกว่าหนึ่งเดือนนำไปสู่ Bush v. Gore ที่ศาลสูงสุดสหรัฐตัดสินด้วย 5-4 เสียงให้หยุดการนับคะแนนใหม่
การนับคะแนนใหม่สิ้นสุดลง บุชชนะฟลอริด้าไปเพียง 537 คะแนน เทียบเท่ากับ 0.009% การนับคะแนนใหม่ในฟลอริด้าและการฟ้องร้องในชั้นศาลส่งผลให้เกิดประเด็นปัญหาหลังจบการเลือกตั้ง มีการคาดการณ์ว่า หากนับคะแนนใหม่แค่บางเทศมณฑล (county) บุชจะชนะการเลือกตั้ง แต่หากนับคะแนนใหม่ทั้งรัฐ กอร์จะชนะการเลือกตั้ง ท้ายที่สุด บุชได้รับคะแนนคณะผู้เลือกตั้ง 271 คะแนน ซึ่งมากกว่าคะแนนที่ต้องมีเพื่อชนะ (270-to-win) แค่ 1 คะแนน ถึงแม้ว่ากอร์จะได้ชนะคะแนนมหาชนไป 543,895 คะแนนก็ตาม (ชนะไป 0.52% ของคะแนนมหาชนทั้งประเทศ) บุชพลิกเอาชนะ 11 รัฐที่โหวตให้พรรคเดโมแครตในปี 2539 : อาร์คันซอ แอริโซนา ฟลอริด้า เคนทักกี ลุยเซียนา มิสซูรี เนวาดา นิวแฮมป์เชอร์ โอไฮโอ เทนเนสซี และเวสต์เวอร์จิเนีย นี่เป็นการเลือกตั้งครั้งสุดท้ายที่พรรครีพับลิกันชนะในรัฐนิวแฮมป์เชอร์ในการเลือกตั้งประธานาธิบดี และเป็นการเลือกตั้งครั้งสุดท้ายที่รองประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งอยู่ถูกเลือกให้เป็นแคนดิเดตประธานาธิบดี
หลังจากการเสียชีวิตของจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุชในปี 2561 นี่เป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งแรกสุดที่แคนดิเดตประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีของพรรคใหญ่สองพรรคยังคงมีชีวิตอยู่
ผู้ลงสมัครเลือกตั้งพรรคเดโมแครต

ผู้ที่ลงสมัครเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาครั้งที่ 54 ของพรรคเดโมแครตได้แก่
อัล กอร์ รองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาจากรัฐเทนเนสซี
บิล แบรดเลย์ อดีตวุฒิสมาชิกจากรัฐนิวเจอร์ซีย์
ผู้ลงสมัครเลือกตั้งพรรคเดโมแครต > รูปภาพของผู้ลงสมัครเลือกตั้ง

รองประธานาธิบดี อัล กอร์ จากรัฐเทนเนสซี (campaign)
อดีต วุฒิสมาชิก บิล แบรดเลย์ จากรัฐนิวเจอร์ซีย์ (Withdrew on 9 มีนาคม ค.ศ. 2000)
ผู้ลงสมัครเลือกตั้งพรรครีพับลิกัน

ผู้ที่ลงสมัครเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาครั้งที่ 54 ของพรรครีพับลิกันได้แก่
จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ผู้ว่าการรัฐเท็กซัส
จอห์น แมคเคน วุฒิสมาชิกจากรัฐแอริโซนา
อลัน เคส์ ทูตของคณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งประชาชาติ
สตีฟ ฟอร์เบส นักธุรกิจจากรัฐนิวเจอร์ซีย์
แกรี โบเออร์ อดีตปลัดกระทรวงศึกษาธิการจากรัฐเคนตักกี
ออร์ริน แฮตช์ วุฒิสมาชิกจากรัฐยูทาห์
เอลิซาเบท โดล อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานจากรัฐนอร์ทแคโรไลนา
แพต บูแคนัน ผู้ตีพิมพ์และผู้เขียนจากรัฐเวอร์จิเนีย
แดน เควลย์ อดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาจากรัฐอินดีแอนา
ลามาร์ อเล็กซานเดอร์ อดีตผู้ว่าการรัฐเทนเนสซี
โรเบิร์ต ซี. สมิธ วุฒิสมาชิกจากรัฐนิวแฮมป์เชียร์
จอห์น คาซิช สมาชิกผู้แทนราษฎรจากรัฐโอไฮโอ
เฮอร์แมน เคน ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของก็อดฟาเทอร์ส พิซซา จากรัฐเนแบรสกา
ผู้ว่าการรัฐ จอร์จ ดับเบิลยู. บุช จากรัฐเท็กซัส (campaign)
Senator จอห์น แมคเคน of Arizona (campaign) (Withdrew on March 9, 2000)
Former U.S. ECOSOC Ambassador อลัน เคส์ of Maryland (Withdrew on July 25, 2000)
Businessman Steve Forbes of New Jersey (Withdrew on February 10, 2000)
Former Undersecretary of Education Gary Bauer of Kentucky (Withdrew on February 4, 2000)
Senator Orrin Hatch of Utah (Withdrew on January 26, 2000)
Former Secretary of Labor Elizabeth Dole of North Carolina (Withdrew on October 20, 1999)
Publisher and author Pat Buchanan of Virginia (Withdrew on October 25, 1999)
อดีตรองประธานาธิบดี แดน เควล จากรัฐอินดีแอนา
Former Governor Lamar Alexander of Tennessee (Withdrew on August 22, 1999)
Senator Robert C. Smith of New Hampshire (Withdrew in October 1999)
Representative John Kasich of Ohio (Withdrew in July 1999)
Businessman Herman Cain of Nebraska (Withdrew early in campaign)
ผลโหวต

Results by county, shaded according to winning candidate's percentage of the vote.
Vote share by county for Green Party candidate Ralph Nader. Darker shades indicate a stronger Green performance.
ผลโหวตของแต่ละเคาน์ตี
ผลโหวตของแต่ละเขต
รายการอ้างอิง

↑  "2000 General Election Turnout Rates". George Mason University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-02. สืบค้นเมื่อ 18 กรกฎาคม 2557. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
↑  One elector abstained in the official tally
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลโหวตของการเลือกตั้ง ค.ศ. 2000 ในแต่ละรัฐ
2000 popular vote by states (with bar graphs)
Campaign commercials from the 2000 election
CBS News Coverage of Election Night 2000: Investigation, Analysis, Recommendations (231 kB PDF).
Presidential Primaries, Caucuses, and Conventions
Report from United States Commission on Civil Rights
Supreme Court Decisions of December 9, 2000 เก็บถาวร 2005-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Timeline of the 2000 Presidential Election
How close was the 2000 election? — Michael Sheppard, Massachusetts Institute of Technology
Booknotes interview with Jeff Greenfield on Oh, Waiter! One Order of Crow: Inside the Strangest Presidential Election Finish in American History, July 22, 2001. เก็บถาวร 2011-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
United States Election 2000 Web Archive from the U.S. Library of Congress
| ด ค กการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ |
| --- | --- |
การเลือกตั้ง   (ค.ศ.):  1788–89  1792  1796  1800  1804  1808  1812  1816  1820  1824  1828  1832  1836  1840  1844  1848  1852  1856  1860  1864  1868  1872  1876  1880  1884  1888  1892  1896  1900  1904  1908  1912  1916  1920  1924  1928  1932  1936  1940  1944  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024 
การเลือกตั้งในสหรัฐอเมริกา
กำปั้นอสูร โทคิตะ

| --- | --- |
กำปั้นอสูร โทคิตะ
ケンガンアシュラ
แนว: ศิลปะการต่อสู้
มังงะ
เขียนโดย: Yabako Sandrovich
วาดภาพโดย: Daromeon
สำนักพิมพ์: Shogakukan
ในเครือ: Ura Sunday Comics
นิตยสาร: Ura Sunday MangaONE
กลุ่มเป้าหมาย: Shōnen
วางจำหน่ายตั้งแต่: 18 เมษายน 2555 – 9 สิงหาคม 2561
จำนวนเล่ม: 27 + 1 extra (หนังสือ)
มังงะ
Kengan Omega
เขียนโดย: Yabako Sandrovich
วาดภาพโดย: Daromeon
สำนักพิมพ์: Shogakukan
ในเครือ: Ura Sunday Comics
นิตยสาร: Ura Sunday MangaOne
กลุ่มเป้าหมาย: Shōnen
วางจำหน่ายตั้งแต่: 17 มกราคม 2562 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 1
โอเอ็นเอ
กำกับโดย: Seiji Kishi
เขียนบทโดย: Makoto Uezu
ดนตรีโดย: Yasuharu Takanashi
สตูดิโอ: Larx Entertainment
ถือสิทธิ์โดย: Netflix
ฉาย:  31 กรกฎาคม 2562  –  ปัจจุบัน
ตอน: 24 (รายชื่อตอน)
กำปั้นอสูร โทคิตะ (ภาษาญี่ปุ่น: ケンガンアシュラ) เป็นชุดการ์ตูนมังงะภาษาญี่ปุ่นที่เขียนโดย Yabako Sandrovich และวาดโดย Daromeon ต่อมามีการสร้างเป็นอนิเมะซึ่งดำเนินเนื้อเรื่องในส่วนแรกและออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 บน Netflix และเนื้อเรื่องในส่วนที่สองเริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ซีซันสองเริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2566
เรื่องย่อ

สังเวียนนักรบได้ถือกำเนิดขึ้นในหลากหลายรูปแบบทั่วทุกมุมโลกตั้งแต่สมัยเอโดะของญี่ปุ่น เจ้าของธุรกิจและพ่อค้าที่ร่ำรวยทั้งหลายจะว่าจ้างนักรบให้แข่งขันกันการต่อสู้ด้วยมือเปล่าในสังเวียนเหล่านี้ ซึ่งผู้ชนะจะได้เงินพันเดิมทั้งหมด โทคิตะ โอมะ ผู้มีฉายา “อสูร” เข้าร่วมสังเวียนการต่อสู้นี้และเอาชนะคู่ต่อสู้ของเขา ความสามารถอันน่าทึ่งที่เขาใช้โจมตีฝ่ายตรงข้ามเป็นที่น่าจับตามองของโนกิ ฮิเดกิ ซึ่งเป็นเจ้าของธุรกิจรายใหญ่และประธานบริษัท Nogi Group
ตัวละคร

นักสู้หน้าตาดีในช่วงปลายอายุ 20​  หลังจากที่เอาชนะนักสู้คนหนึ่งที่ตรอกมืดในคืนหนึ่ง ซึ่งนักสู้ที่โอมะเอาชนะได้นั้นเป็นตัวแทนของบริษัท Nogi Group แห่งสมาคมเคนกัน ภายหลังโอมะได้ถูกเลือกให้เป็นตัวแทนของบริษัท Nogi Group คนใหม่และมียามาชิตะ คาสึโอะเป็นพี่เลี้ยง ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ก็ได้เกิดขึ้นเมื่อพวกเขาเข้าร่วมศึกเคนกัน และภายหลังได้มีส่วนร่วมในศึกสังเวียนเลือดเคนกัน โอมะได้รับฉายาว่า "อสูร" ในศึกเคนกัน
มนุษย์เงินเดือนประจำบริษัท Nigo Group วัย 56 ปี ชะตากรรมนำพาให้เขามาพบกับโอมะ โทคิตะ คาสึโอะได้รับมอบหมายให้เป็นพี่เลี้ยงของโอมะจากคำสั่งของประธานบริษัท Nogi Group มีบางอย่างกำลังตื่นขึ้นในตัวเขาขณะที่เขาดำดิ่งสู่การแข่งขันของเคนกันลึกขึ้นเรื่อย ๆ รวมถึงความสัมพันธ์ของเขากับโอมะ ภายหลังคาสึโอะกลายเป็นประธานบริษัท Yamashita Trading Co. ซึ่งเป็นบริษัทบังหน้าให้กับบริษัท Nogi Group
ประธานบริษัท Nogi Group เขายื่นคำท้ากับสมาคมเคนกันเพื่อชิงตำแหน่งประธานสมาคมด้วยการเดิมพันที่ว่าหากบริษัท Nogi Group พ่ายแพ้ บริษัทจะถูกยุบและสมาคมเคนกันจะเข้ายึดกิจการ เขาได้ก่อตั้งบริษัทบังหน้าไว้สองแห่ง บริษัทแห่งแรกคือบริษัท Yamashita Trading Co. ซึ่งมีคาสึโอะ ยามาชิตะเป็นประธานและโอมะ โทคิตะเป็นตัวแทนนักสู้ และบริษัทแห่งที่สองคือบริษัท SF Cold Storage ซึ่งมีลิฮิโตะเป็นทั้งประธานและตัวแทนนักสู้
เลขาส่วนตัวของฮิเดกิ โนกิ ภายหลังได้รับมอบหมายให้ช่วยคาสึโอะและโอมะขณะที่พวกเขาฝ่าฟันเข้าสู่ศึกการแข่งขัน
ฉายา “จอมบ้าพลัง” เขาเป็นคู่ต่อสู่คนที่สองของโอมะในศึกเคนกัน เดิมทีเป็นตัวแทนนักสู้ของบริษัท Yoshitake Real Estate ภายหลังฮิเดกะ โนกิมอบหมายให้เขาเป็นประธานบริษัทบังหน้า SF Cold Storage ซึ่งทำให้เขาเป็นทั้งประธานและนักสู้ในเวลาเดียวกันคนแรกในประวัติศาสตร์ของศึกการแข่งขัน ฉายาของเขามาจากเทคนิคประจำตัวซึ่งนิ้วมือของเขามีความคมพอที่จะเฉือนผิวหนังได้ ชื่อจริงของเขาคืออิจิโระ นากาตะ
นักมวยปล้ำมืออาชีพ ตัวแทนจากบริษัท Gandai มีฉายาว่า “เทวดาจากขุมนรก”
นักสู้ผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู่บราซิลเลียนยิวยิตสู เขาเป็นนักสู้ที่มีอายุน้อยที่สุดในศึกสังเวียนเลือดเคนกัน ตัวแทนจากบริษัท Nishihonji Security Services มีฉายาว่า “ราชาแห่งการจับล็อก”
ตัวแทนนักสู้จากบริษัท Koyo Academy Group เขามีความหลงใหลในตัวโอมะอย่างบ้าคลั่งจนเป็นแรงขับเคลื่อนให้เขาฆ่าครูฝึกของตนเอง และเขาได้สังหารครูฝึกของโอมะในช่วงก่อนเริ่มต้นเนื้อเรื่อง เขาเข้าร่วมศึกการแข่งขันเพื่อหวังที่จะได้ต่อสู้กับโอมะและถูกโอมะปลิดชีพเนื่องจากเป็นความต้องการขั้นสูงสุดของตน
การพัฒนาการเมือง

การพัฒนาการเมือง เป็นคำที่เริ่มใช้กันในวงวิชาการรัฐศาสตร์เมื่อทศวรรษ 1960 โดยพัฒนามาจากการเรียนการสอนวิชาการเมืองเปรียบเทียบ (comparative politics) การพัฒนาการเมืองใช้เป็นมาตรฐานทางความเชื่อในทางการเมืองในเรื่องที่ว่า การเมืองในประเทศต่าง ๆ ต่างก็สามารถพัฒนาเข้าสู่สภาวะทางการเมืองที่ "ดีกว่า" แบบหนึ่ง การวัดการพัฒนาการทางการเมืองบางทีก็เรียกว่า "การทำการเมืองให้มีความทันสมัย" (political modernization)
การศึกษาวิชาการพัฒนาการเมืองมีมโนทัศน์หลักที่สำคัญคือสถาบันทางการเมือง และวัฒนธรรมทางการเมือง
ภูมิหลังของการศึกษาการพัฒนาการเมือง

หลังการล่มสลายของยุคล่าอาณานิคมในราวปลายศวรรษที่ 19 เกิดการปลดปล่อยอาณานิคม (decolonized) จนเกิดรัฐ-ชาติที่มีเอกราชที่สมบูรณ์ขึ้นในโลกจำนวนมากในเอเชีย, แอฟริกา และอเมริกาใต้ ทว่าประเทศเจ้าอาณานิคมเดิมยังต้องการคงอำนาจทางการเมืองไว้อยู่ เนื่องจากในเวลานั้นสถาณะการเมืองโลกอยู่ในช่วงการต่อสู้ทางอุดมการณ์ระหว่างโลกเสรี กับโลกสังคมนิยม จึงมีการนำเสนอความเชื่อพื้นฐานของแนวคิดการพัฒนาการเมืองจะเชื่อว่าหากรัฐ-ชาติที่เกิดขึ้นใหม่นั้นจะมีความมั่นคงในทางการเมืองจะต้องพัฒนาประเทศไปในแนวทางของประเทศที่พัฒนาแล้ว (developed country) ซึ่งโดยนัยก็คือประเทศใน “โลกตะวันตก” ที่เคยเป็นประเทศเจ้าอาณานิคมอาทิ อังกฤษ, ฝรั่งเศส, สหรัฐอเมริกา เป็นต้น ดังนั้นวัตถุประสงค์หลักของแนวคิดการพัฒนาการเมืองนั้นสามารถเข้าใจได้ในสองด้านคือ
เพื่อเป็นจัดระดับความสัมพันธ์ในระดับของการเมืองระหว่างประเทศ
เพื่อเป็นเครื่องเมืองในทางการเมืองเพื่อป้องกันรัฐ-ชาติที่เกิดขึ้นใหม่ไม่ให้ใช้แนวทางในการปกครองในแบบคอมมิวนิสต์
ข้อสังเกตหนึ่งคือในรัฐ-ชาติทีเกิดขึ้นใหม่นั้นมักถูกมองว่ามีความวุ่นวายในทางการเมืองมากเกินไป ในเวลาดังกล่าวรัฐ-ชาติที่เคยเป็นประเทศลูกอาณานิคมประสบปัญหาทางการเมืองต่าง ๆ อันนำไปสู่ฆาตกรรมทางการเมือง, การรัฐประหาร, และความล้มเหลวในการนำเข้าระบอบประชาธิปไตย นักรัฐศาสตร์อเมริกันตีความว่าปรากฏการณ์ความล้มเหลวของการสร้างระบบการเมืองแบบประชาธิปไตยในรัฐชาติที่เกิดขึ้นใหม่นั้นเกิดจากการขาดการพัฒนาการเมือง การแก้ปัญหาดังกล่าวนักรัฐศาสตร์มุ่งเน้นไปที่การวิเคราะห์การเมืองของประเทศที่เคยเป็นเมืองขึ้นของมหาอำนาจ โดยมองว่าความวุ่นวายในทางการเมืองที่กล่าวมานี้ส่งผลโดยตรงต่อสมรรถภาพในการ “ก้าวหน้า” ในทางการเมือง และยังมีผลกระทบเป็นลูกโซ่ต่อสมรรถนะในการพัฒนาทางเศรษฐกิจ และสังคมอีกด้วย หรือก็คือแนวคิดพัฒนาการเมืองจะมองว่าการเมืองคือตัวกำหนดสมรรถนะทางเศรษฐกิจ และสังคมซึ่งจะต่างกับรัฐ-ชาติที่มีระบอบการปกครองแบบคอมมิวนิสต์ที่จะใช้เศรษฐกิจเป็นตัวกำหนดการเมือง และสังคม แนวคิดการพัฒนาการเมืองจะให้ความสำคัญกับรัฐในสถานะที่เป็นสถาบันหลักในการสรรสร้างจิตสำนึกในทางการเมือง และกรอบในการสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยเพื่อเป็นรากฐานให้กับการสร้างความเป็นสถาบันให้เกิดขึ้นในรัฐ-ชาติ อย่างไรก็ตามสำหรับในประเทศโลกที่สามนั้นสถาบันที่หากเข้มแข็งแล้วมักส่งผลกระทบในทางลบต่อการพัฒนาการเมืองคือสถาบันกองทัพ อย่างไรเสียวัฒนธรรมทางเมืองที่สำคัญที่สุดเรื่องหนึ่งก็คือวัฒนธรรมการมีส่วนร่วมในทางการเมือง ซึ่งรัฐ-ชาติที่เกิดใหม่หรือในภาษาของแนวคิดพัฒนาการเมืองคือประเทศด้อยพัฒนา (underdeveloped country) นั้นมักมีระดับของการมีส่วนร่วมในทางการเมืองที่ต่ำ ผลที่ตามมาก็คือจะมีการโกงกิน (corruption) ในระดับสูง
การศึกษาการพัฒนาการเมืองของนักรัฐศาสตร์

แนวคิดการพัฒนาการเมืองนั้นเป็นวิธีการศึกษาการเมืองที่เกิดขึ้นร่วมสมัยกับการศึกษารัฐศาสตร์ในแนวพฤติกรรมศาสตร์ (behavioralism) ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวเป็นช่วงเวลาที่วิชารัฐศาสตร์พยายามสร้างงานวิจัยที่เกี่ยวกับประเด็นปัญหาในสังคมจริงๆ ได้มองปัญหาอย่างมีจุดมุ่งหมาย ที่สามารถนำไปแก้ปัญหาได้จริง และทำให้รัฐศาสตร์กลายเป็นศาสตร์บริสุทธิ์ (pure science) มากกว่าที่เป็นอยู่ ในอีกภาษาหนึ่งก็คือเวลาดังกล่าวเป็นช่วงเวลาที่นักรัฐศาสตร์พยายามสร้างแนวทางในการศึกษาการเมืองที่ไม่ต้องหยิบยืมวิธีวิทยาแบบวิทยาศาสตร์, การทำสถิติมาใช้
ในวงวิชาการรัฐศาสตร์แนวคิดพัฒนาการการเมืองมีการเรียนการสอนในระดับกระบวนทฤษฎี หรือในภาษาที่เป็นที่รู้จักมากกว่าคือเป็นวิธีวิเคราะห์การพัฒนาทางการเมือง (political development approaches) ดังกล่าวซึ่งเป็นอิทธิพลทางทฤษฎีของนักรัฐศาสตร์ชาวอเมริกัน แกเบรียล อัลมอนด์ (Gabriel Abraham Almond) ที่หยิบยืมวิธีวิเคราะห์มาจากวิธีวิเคราะห์โครงสร้างและหน้าที่ (structural-functional approaches) ที่มองว่าการเมืองโดยรวมนั้น สามารถจะพัฒนาได้หากสมาชิกในสังคมมี “สำนึกพลเมือง (civic culture) ” หรือ “วัฒนธรรมพลเมือง (civic culture” ในการเข้าร่วมทางการเมืองอย่างแข็งขัน (the participant political culture) แต่หากสมาชิกในสังคมการเมืองวางเฉยทางการเมือง (the parochial political culture) หรือรับรู้แต่ไม่เข้าร่วมทางการเมือง (the subject political culture) การเมืองนั้นก็จะด้อยพัฒนา
นักรัฐศาสตร์คนสำคัญอีกคนหนึ่งในแนวคิดเรื่องการพัฒนาการเมืองคือ ลูเซียน พาย (Lucian W. Pye) มองว่าการพัฒนาทางการเมืองนั้นเป็นโรคระบาดทางการเมืองอย่างหนึ่ง (political syndrome) ที่มนุษย์ต้องการให้เกิดขึ้นกับระบบการเมืองการปกครองของรัฐ-ชาติตน เพราะ สังคมการเมืองที่มีการพัฒนาการเมืองมาก โครงสร้างทางการเมืองจะสลับซับซ้อน มีการแบ่งงานตามความชำนาญเฉพาะด้าน (differentiation of specialization) เป็นหน่วยเล็กๆ ที่ดำเนินการอย่างอิสระ (subsystem autonomy) แต่ยังคงประสานงานกับหน่วยใหญ่หรือรัฐอยู่เสมอ สังคมการเมืองที่มีพัฒนาการในทางการเมืองจะเคารพในความเท่าเทียม (equality) สมาชิกในสังคมการเมืองจะมีมีสิทธิในการเข้ามีส่วนร่วมทางการเมืองในลักษณะหรือรูปแบบต่างๆ โดยเท่าเทียมกัน ภายใต้กฎระเบียบที่เป็นการทั่วไป (generally) รวมถึงการเข้าดำรงตำแหน่งทางการเมืองจะเป็นเรื่องของความสามารถของบุคคลไม่ใช่เป็นเรื่องของชาติตระกูล ที่สำคัญที่สุดคือ ระบบการเมืองสามารถที่จะตอบสนองข้อเรียกร้องจากเหล่าสมาชิกในสังคมการเมืองได้มากกว่า (capacity) รวมทั้งสามารถเปลี่ยนแปลงเพื่อสนองตอบต่อความต้องการของระบบโครงสร้างทางสังคม โดยเอื้อต่อเป้าหมายใหม่ๆ ของระบบอีกด้วย
ซามูเอล ฮันทิงตัน (Samuel Huntington) สรุปว่าการพัฒนาการเมืองคือทฤษฎีการเมือง หรือกระบวนทฤษฎีที่มองว่าความสามารถที่ระบบการเมืองทำให้คนในสังคมสนับสนุนในกิจกรรมทางการเมือง และเพื่อตอบสนองความต้องการของสังคม โดยการระดมทรัพยากรมนุษย์และทรัพยากรธรรมชาติเพื่อตอบสนองต่อความต้องการของสังคมและเพื่อแก้ปัญหาต่าง ๆ ของสังคม โดยเป้าหมายของพัฒนาการทางการเมืองคือ “การสร้างสถาบันเพื่อจัดระเบียบการมีส่วนร่วมทางการเมือง” เป็นสำคัญ
อคติของคำนิยามการพัฒนาการเมือง

อย่างไรก็ตาม ถ้าเราพิจารณาตามหลักการ "โรคติดต่อของการพัฒนา (Development Syndrome)" ทั้งสามประการข้างต้น เราจะพบว่าคำนิยามที่ได้สรุปมานั้นมีลักษณะที่บ่งบอกมีอคติ กล่าวคือ
มีลักษณะเอนเอียงไปทางแบบของตะวันตก หรือประเทศในค่ายเสรีประชาธิปไตย ซึ่งเราจะพบว่าลักษณะร่วมประการที่สองที่ว่าด้วยความเสมอภาค โดยเน้นที่การเข้ามามีส่วนร่วมทางการเมืองอันเป็นรูปแบบหนึ่งของการเมืองแบบประชาธิปไตย ถ้าเป็นเช่นนั้นเราอาจนำมาสรุปอย่างผิดๆได้ว่าการเมืองในประเทศเผด็จการย่อมไม่ถือว่าเป็นการเมืองที่พัฒนา
ลักษณะการแบ่งแยกเฉพาะด้านเกิดมาก่อนแล้วในบางสังคม มีนักวิชาการหลายท่านแย้งว่าลักษณะการแบ่งแยกเฉพาะด้านในโครงสร้างทางการเมืองนั้น หาได้มีเฉพาะในระบบการเมืองสมัยใหม่ไม่แต่มันเกิดมาก่อนแล้วในบางสังคม เช่น ในจักรวรรดิโรมัน และจีนโบราณ ซึ่งเรายึดหลักนี้เป็นเกณฑ์ เราอาจสรุปไปว่าจักรวรรดิโรมันและจีนโบราณเป็นสังคมที่พัฒนาการเมืองแล้ว ซึ่งนักวิชาการหลายท่านยังสงสัยอยู่ นอกจากนี้ยังมีบางคนได้ตั้งข้อสงสัยไว้เหมือนกันว่าการแบ่งแยกโครงสร้างหรือมีระดับของความชำนาญงานเฉพาะด้านระดับใดที่เราอาจพูดได้ว่าสังคมพัฒนาแล้ว
องค์ประกอบอันเป็นสาระสำคัญของการพัฒนาทางการเมือง

สมบัติ ธำรงธัญวงศ์ ได้สรุปองค์ประกอบอันเป็นสาระสำคัญของการพัฒนาทางการเมือง จากแนวคิดข้างต้นออกเป็น 5 ประการดังนี้
ความเท่าเทียมกัน (Equality) ซึ่งมีความหมายครอบคลุมทั้งความเท่าเทียมกันทางกฎหมาย ความเท่าเทียมกันในสิทธิทางการเมือง และความเท่าเทียมกันที่ประชาชนจะได้รับจากการให้บริการของรัฐ ทั้งทางบริการด้านการศึกษา สาธารณสุข ตลอกจนสิ่งอำนวยประโยชน์ต่อการดำรงชีวิตอย่างมีประสิทธิภาพ
ความสามารถของระบบการเมือง (Capacity)หมายถึง ความสามารถที่ระบบการเมืองจะตอบสนองความต้องการของประชาชน ทั้งในทางสังคม เศรษฐกิจและการเมือง โดยที่ระบบการเมืองจะต้องเปิดรับการควบคุม กำกับและตรวจสอบจากประชาชน เพื่อให้มั่นใจได้ว่าการตัดสินใจใดใดทางการเมือง จะเสริมสร้างให้ประชาชนมีความกินดีอยู่ดีโดยเสมอภาคกัน
การแบ่งโครงสร้างทางการเมืองให้มีความแตกต่างและมีความชำนาญเฉพาะ ในประการนี้ สอดคล้องกับทัศนะของอัลมอนด์และเพาเวลล์ (Almond and Powell 1966, 299-300) ที่เห็นว่า องค์ประกอบสำคัญด้านหนึ่งของการพัฒนาการเมืองก็คือ การแบ่งโครงสร้างทางการเมืองให้มีความแตกต่างและมีความชำนาญเฉพาะ (Differentiation and Specialization) เพื่อให้สามารถตอบสนองความต้องการของประชาชนได้ตรงเฉพาะทาง ส่วนการจัดแบ่งโครงสร้างทางการเมืองออกเป็นฝ่ายต่าง ๆ เช่น ฝ่ายนิติบัญญัติ ฝ่ายบริหารและฝ่ายตุลาการ เป็นต้นนั้น เป็นไปเพื่อให้แต่ละฝ่ายสามารถจัดหาบุคลากรมีความความชำนาญเฉพาะในการปกิบัติงานตอบสนองความต้องการของประชาชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
การเสริมสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบมีเหตุมีผล (Secularization of Political Culture) โดยทั่วไปนั้น สังคมแบบดั้งเดิมที่ปกครองแบบอำนาจนิยมมักจะปลูกฝังให้ประชาชนยึดมั่นใจจารีตประเพณีอย่างขาดเหตุผล ยึดถือเรื่องโชคลาง รวมไปถึงการปลูกฝังให้ประชาชนเห็นว่า ผู้ปกครองเป็นผู้ที่มีบุญญาบารมี การพัฒนาทางการเมืองจึงเป็นไปในทางมุ่งส่งเสริมให้ประชาชนให้เหตุผลในการดำรงชีวิต โดยเฉพาะความเป็นเหตุเป็นผลที่ประชาชนจะต้องควบคุม กำกับและตรวจสอบการเมืองอย่างใกล้ชิด อัลมอนด์และเพาเวลล์ (Almond and Powell 1966, 299-300) กล่าวไว้ว่า ลักษณะของวัฒนธรรมทางการเมืองแบบเป็นเหตุเป็นผลนี้ มักจะพบได้ทั่วไปในสังคมอุตสาหกรรม
ความเป็นอิสระของระบบย่อย (Subsystem Autonomy) คือ ผลผลิตของการกระจายอำนาจทางการเมือง เพื่อให้ระบบย่อยมีอำนาจในการพิจารณาปัญหา สาเหตุความเดือดร้อนและความต้องการของประชาชน รวมไปถึงการกำหนดแนวทางในการที่จะแก้ไขปัญหา หรือเสริมสร้างความสามารถในการตอบสนองความต้องการของประชาชนให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
ดูเพิ่ม

รัฐศาสตร์
การเมือง
ทฤษฎีการเมือง
การท่องเที่ยวเพื่อทำแท้ง

การท่องเที่ยวเพื่อการทำแท้ง หรือ การท่องเที่ยวเพื่อยุติการตั้งครรภ์ คือ การเดินทางเพื่อทำการยุติการตั้งครรภ์ที่มีคุณภาพและปลอดภัย จากการสำรวจ พบว่าการท่องเที่ยวในรูปแบบนี้สะท้อนให้เห็นถึงปัญหาการไม่สามารถเข้าถึงบริการยุติการตั้งครรภ์ที่มีคุณภาพ แล้วยังพบอีกว่าผู้ที่เดินทางเพื่อทำแท้งส่วนใหญ่มีอายุน้อย  การท่องเที่ยวในรูปแบบนี้มีปัจจัยร่วมหลายปัจจัยเช่น กฎหมายเกี่ยวกับการยุติการตั้งครรภ์ที่แตกต่างกันในแต่ละประเทศและความเชื่อมั่นของผู้ใช้บริการ การท่องเที่ยวในรูปแบบนี้และการยุติการตั้งครรภ์ยังคงเป็นที่ถกเถียงอย่างมากในสังคมปัจจุบัน โดยบางประเทศพยายามแก้ไขปัญหาโดยการเรียกร้องไม่ให้ยุติการตั้งครรภ์ให้กับบุคคลต่างชาติ
ประวัติและปัจจัย

กรุงลอนดอนเป็นเมืองแรก ๆ ที่คนนิยมเดินทางไปยุติการตั้งครรภ์ในช่วง ค.ศ. 1960–1970 โดยยังพบว่า แนวโน้มการเดินทางไปยุติการตั้งครรภ์ของชาวอเมริกันในลอนดอนลดลงหลังจากที่กฎหมายอนุญาตให้ยุติการตั้งครรภ์ได้ในนิวยอร์ก ชาวโปแลนด์ก็เดินทางไปทำแท้งในเยอรมนีและประเทศใกล้เคียงมากขึ้นเมื่อมีการออกกฎหมายอนุญาตการทำแท้งเฉพาะเมื่อการตั้งครรภ์มีผลกระทบในทางลบต่อศักดิ์ศรีและชีวิตของมารดา โปแลนด์ถือได้ว่าเป็นประเทศที่มีกฎหมายควบคุมการยุติการตั้งครรภ์ที่เคร่งครัดที่สุดในยุโรป เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นว่าความไม่สามารถเข้าถึงบริการทางสุขภาพดังกล่าวส่งผลโดยตรงต่อการเดินทางเพื่อการทำแท้ง ทว่า แม่วัยใสที่มีอายุน้อย ฐานะยากจน การศึกษาต่ำ และชนกลุ่มน้อยไม่มีเงินที่จะเดินทางไปทำแท้ง ทำให้บุคคลดังกล่าวนี้เผชิญกับปัญหาจากการทำแท้งเถื่อน ตัวอย่างของแม่ชาวเม็กชิโกพบว่า แม่ที่เดินทางมาทำแท้งที่อเมริกาส่วนใหญ่จะเป็นผู้ที่มีฐานะและการศึกษาทั้งนั้น นอกจากข้อจำกัดทางกฎหมายแล้ว ยังมีการตั้งข้อสงสัยการการท่องเที่ยวเพื่อการทำแท้งยังมีผลมาจากแรงกดดันของสังคม นอกจากนี้ ยังพบว่าแม่ในเดนมาร์กหลายคนเดินทางไปยุติการตั้งครรภ์เพราะว่าตนท้องลูกที่มีเพศไม่ตรงกับที่ตนต้องการ สร้างความสะเทือนใจต่อประชาชนชาวเดนมาร์กเป็นอย่างมาก
ในประเทศไทย ถึงยังไม่มีการวิจัยหรือข่าวสารเกี่ยวกับการเดินทางหรือท่องเที่ยวเพื่อการยุติการตั้งครรภ์ที่ชัดเจน แต่ปัญหานี้ยังน่าเป็นห่วง จากการวิจัยของวิลาสินี พนานครทรัพย์พบว่า "แม้ปัจจุบันยังยากที่จะค้นหาสถิติการทำแท้งที่แท้จริง แต่สิ่งหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้คือ ภาพปัญหาเหล่านี้ล้วนสะท้อนให้เห็นถึงการลักลอบทำแท้งที่เกิดขึ้นเป็นอันมาก แม้สังคมไทยจะถือว่าการทำแท้งเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย คือผิดทั้งผู้หญิงที่ทำแท้ง และผิดทั้งผู้ที่ทำให้ผู้หญิงแท้งลูก ยกเว้นเพียง 2 กรณีเท่านั้นที่แพทย์ทำแท้งได้โดยไม่ผิดกฎหมาย"
ข้อถกเถียง

มีข้อถกเถียงมากมายเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเพื่อการทำแท้ง ซึ่งหลายเหตุผลสืบเนื่องมาจากการไม่สนับสนุนการทำแท้งแต่เดิม เช่นมีการให้เหตุผลว่า “ในความเป็นจริง การเคารพต่อชีวิตมนุษย์ถูกเรียกร้องตั้งแต่ วินาทีแรกที่กระบวนการแห่งชีวิตเริ่มต้น นับจากวินาทีที่ไข่ของ มารดาผสมกับเชื้อของบิดา ชีวิตใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และชีวิต ดังกล่าวไม่ใช่สมบัติของบิดาหรือมารดา หากแต่คือชีวิตมนุษย์ คนใหม่ที่กำลังเติบโตขึ้นทุกขณะ” ประเทศตุรกีมีมาตรการต่อต้านการจัดตั้งโปรแกรมเดินทางไปต่างประเทศเพื่อการทำแท้ง ผลการวิจัยในแคนาดาพบว่า ถึงแม้ว่ากฎหมายจะอนุญาตให้มีการยุติการตั้งครรภ์แล้ว แต่หญิงมีครรภ์ยังประสบปัญหาไม่สามารถรับบริการดังกล่าวได้เพราะแรงกดดันจากสังคมและสถานพยาบาลเอง
ดูเพิ่ม

การท่องเที่ยวเพื่อคลอดบุตร
การอ้างอิง

↑  http://www.socialinequities.ca/2013/03/london-town-transnationalism-and-abortion-tourism/
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-08-29.
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-08-29.
↑  http://cphpost.dk/news/international/danish-abortion-tourists-head-sweden
↑  วิลาสินี พนานครทรัพย์ การทำแท้ง: มุมมองที่แตกต่าง http://socanth.tu.ac.th/wp-content/uploads/2012/02/JSA-30-1-wilasinee.pdf
↑  “เอกสารสังคายนาวาติกันครั้งที่ 2”
↑  http://www.setimes.com/cocoon/setimes/xhtml/en_GB/features/setimes/features/2012/09/04/feature-04
↑  CHRISTABELLE SETHNA, MARION DOULL. Accidental Tourists: Canadian. 23 Apr 2012
กีฬาทางอากาศในเวิลด์เกมส์ 2022

| กีฬาทางอากาศ ในเวิลด์เกมส์ 2022 |
| --- | --- |
สนาม: บาร์เบอร์มอเตอร์สปอร์ตพาร์ค
วันที่: 9-12 กรกฎาคม ค.ศ. 2022
จำนวนรายการ: 2
นักกีฬา: คน
← 2013
กีฬากีฬาทางอากาศในเวิลด์เกมส์ 2022 จัดการแข่งขันเมื่อวันที่ 9-12 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 ที่บาร์เบอร์มอเตอร์สปอร์ตพาร์ค เมืองเบอร์มิงแฮม รัฐแอละแบมา สหรัฐ
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

อาร์เจนตินา (2)
ออสเตรเลีย (1)
เบลารุส (1)
เช็กเกีย (1)
เดนมาร์ก (1)
ฝรั่งเศส (4)
เยอรมนี (4)
อิตาลี (3)
ลิทัวเนีย (2)
นอร์เวย์ (1)
นิวซีแลนด์ (1)
รัสเซีย (4)
สโลวาเกีย (1)
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (2)
สหรัฐ (10)