stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถานีรถไฟคาวาซากิ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kawasaki Station (Kanagawa)
JR East station information (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กสถานีของ สายหลักโทไกโด โดย JR ตะวันออก |
| --- | --- |
 โตเกียว  ชิมบาชิ  ชินางาวะ  คาวาซากิ  โยโกฮามะ  (ชินจูกุ >>) โทสึกะ  โอฟูนะ  ฟูจิซาวะ  สึจิโด  ชิงาซากิ  ฮิราสึกะ  โออิโซะ  นิโนะมิยะ  โคซุ  คาโมะโนะมิยะ  โอดาวาระ  ฮายากาวะ  เนบูกาวะ  มานาซูรุ  ยูงาวาระ  อาตามิ (>> อิโต, นูมาซุ, ชิซูโอกะ)
สถานีรถไฟชิบะ

35°36′47″N 140°06′47″E﻿ / ﻿35.613122°N 140.113192°E﻿ / 35.613122; 140.113192
| 千葉 |
| --- | --- |
มุมมองภายนอกสถานี, สิงหาคม 2009
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 1 ชิน-ชิบะ
ผู้ให้บริการ: เจอาร์ ตะวันออก
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: 1894
สถานีรถไฟชิบะ เป็นสถานีรถไฟในเมืองชิบะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก
เส้นทางรถไฟ > เจอาร์ ตะวันออก

สายหลักโซบุ
สายชูโอ-โซบุ
สายโซบุ (รถเร็ว)
สายนาริตะ
สายโซโตโบ
สายอูชิโบ
เส้นทางรถไฟ > ชิบะเออบันโมโนเรล

สาย 1
สาย 2
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลสถานี (ญี่ปุ่น)
ข้อมูลชิบะเออบันโมโนเรล เก็บถาวร 2010-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
เอกซ์86

ชิปเพนเทียม 4 ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรม x86 ในยุคหลัง
เอกซ์86 (x86) เป็นชื่อทั่วไปของสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์สำหรับไมโครโพรเซสเซอร์ที่สร้างโดยบริษัทอินเทล ปัจจุบันสถาปัตยกรรมแบบ x86 เป็นสถาปัตยกรรมที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในตลาดคอมพิวเตอร์เดสก์ท็อป, โน้ตบุ๊คและเซิร์ฟเวอร์ขนาดเล็ก นับตั้งแต่เริ่มใช้ในไอบีเอ็มพีซี ช่วงทศวรรษที่ 80
ชื่อสถาปัตยกรรมถูกเรียกว่า "x86" เนื่องจากชื่อเรียกของไมโครโพรเซสเซอร์รุ่นแรก ๆ จะลงท้ายด้วยตัวเลข 86 ได้แก่ 8086, 80186, 80286, 386 และ 486 ในภายหลังอินเทลได้เปลี่ยนไปใช้ชื่อ "เพนเทียม" (Pentium) (ซึ่งเดิมใช้ชื่อว่า "80586") แทนเนื่องจากไม่สามารถจดเครื่องหมายการค้าในชื่อตัวเลขได้
ใน ค.ศ. 1985 อินเทลได้ออกซีพียู 386 แบบ 32 บิตมาแทนที่ซีพียู 286 ที่เป็นแบบ 16 บิต สถาปัตยกรรมแบบ 32 บิตนี้จึงเรียกว่า x86-32 หรือ IA-32 (IA ย่อมาจาก Intel Architecture) ในปี ค.ศ. 2003 บริษัทเอเอ็มดี (Advance Micro Devices) ได้ออกซีพียู แอธลอน 64 (Athlon64) ซึ่งขยายความสามารถให้ทำงานที่ 64 บิต และมีชื่อเรียกหลายชื่อ ได้แก่ x86-64, AMD64 (ชื่อเรียกของเอเอ็มดี), EM64T, IA-32e (อินเทล), x64 (ไมโครซอฟท์) ซึ่งเป็นคนละตัวกับสถาปัตยกรรม IA-64 ของอินเทล
สุวรรณภูมิมหานคร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โครงการมหานครสุวรรณภูมิ
สถานีรถไฟท่าอากาศยานฟูกูโอกะ

| ท่าอากาศยานฟูกูโอกะ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ผู้ให้บริการ: รถไฟใต้ดินนครฟูกูโอกะ
สาย: สายคูโก
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: ค.ศ. 1993
ชั้นจำหน่ายตั๋ว
ป้ายสถานี
สถานีรถไฟท่าอากาศยานฟูกูโอกะ (ญี่ปุ่น: 福岡空港駅; โรมาจิ: Fukuokakūkō-eki) เป็นสถานีรถไฟใต้ดินนครฟูกูโอกะ ในสายคูโก ตั้งอยู่ภายในท่าอากาศยานฟูกูโอกะ เมืองฟูกูโอกะ จังหวัดฟูกูโอกะ เกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น สัญลักษณ์ประจำสถานีคือรูปเครื่องบินสีน้ำเงินและก้อนเมฆ
ประวัติ

สถานีรถไฟท่าอากาศยานฟูกูโอกะ เปิดให้บริการวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1993
รูปแบบสถานี

สถานีรถไฟท่าอากาศยานฟูกูโอกะ มีชานชาลาตั้งอยู่บนชั้นที่ 2 ของสถานี
สถานที่สำคัญใกล้เคียง

ท่าอากาศยานฟูกูโอกะ
สถานีขนส่งผู้โดยสาร
สวนฮิงาชิฮิราโอะ
สถานีใกล้เคียง

| สถานีก่อนหน้า | เส้นทางรถไฟ | เส้นทางรถไฟ | เส้นทางรถไฟ | สถานีต่อไป  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สถานีฮิงาชิฮิเอะ มุ่งหน้า สถานีไมโนฮามะ |   |  รถไฟใต้ดินนครฟูกูโอกะ สายคูโก |   | สถานีปลายทาง |
แหล่งข้อมูลอื่น

Fukuoka Subway Fukuokakūkō Station information เก็บถาวร 2008-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
33°35′49.3872″N 130°26′54.9312″E﻿ / ﻿33.597052000°N 130.448592000°E﻿ / 33.597052000; 130.448592000
การเมืองเบลเยียม

| การเมืองเบลเยียม  Politiek in België (ดัตช์) Politique en Belgique (ฝรั่งเศส) Politisches System Belgiens (เยอรมัน) |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ประเภทรัฐ: สหพันธรัฐ, ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ, ระบบรัฐสภา
รัฐธรรมนูญ: รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรเบลเยียม
ฝ่ายนิติบัญญัติ
ชื่อ: รัฐสภากลาง
ประเภท: สองสภา
สถานที่ประชุม: ทำเนียบแห่งชาติ
สภาสูง
ชื่อ: วุฒิสภา
ประธาน: สเตฟานี โดซ ประธานวุฒิสภา
ผู้แต่งตั้ง: การเลือกตั้งทางอ้อม
สภาล่าง
ชื่อ: สภาผู้แทนราษฎร
ประธาน: เอลียาน ตีลีเยอ ประธานสภาผู้แทนราษฎร
ผู้แต่งตั้ง: การเลือกตั้งระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อเปิด โดยมีเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ
ฝ่ายบริหาร
ประมุขแห่งรัฐ
คำเรียก: พระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม
ปัจจุบัน: สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป
ผู้แต่งตั้ง: การสืบราชสันตติวงศ์
หัวหน้ารัฐบาล
คำเรียก: นายกรัฐมนตรี
ปัจจุบัน: อาเล็กซันเดอร์ เดอ โกร
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์โดยการแนะนำของรัฐสภากลาง
คณะรัฐมนตรี
คำเรียก: คณะรัฐมนตรี
ชุดปัจจุบัน: คณะที่ 98 (เดอ โกร 1)
หัวหน้า: นายกรัฐมนตรี
รองหัวหน้า: รองนายกรัฐมนตรี
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์โดยการเสนอของนายกรัฐมนตรี
สำนักงานใหญ่: บ้านเลขที่ 16 ถนนเดอลาลอย
กระทรวง: 17
ฝ่ายตุลาการ
ศาล: ศาลเบลเยียม
ศาลฎีกา
ประธานศาล: ฌ็อง เดอ โกต
ที่ตั้งศาล: ทำเนียบยุติธรรม นครบรัสเซลส์ กรุงบรัสเซลส์
ศาลรัฐธรรมนูญ
ประธานศาล: ฟร็องซัว ดาอุต อ็องเดร อาล็อง
ที่ตั้งศาล: ที่ทำการศาลรัฐธรรมนูญ นครบรัสเซลส์ กรุงบรัสเซลส์
ศาลปกครองสูงสุด
ประธานศาล: อีฟ ไครนส์
ที่ตั้งศาล: คฤหาสน์มาร์ควิสแห่งอัซซ์ นครบรัสเซลส์ กรุงบรัสเซลส์
ประเทศเบลเยียม เป็นสหพันธรัฐที่มีการปกครองในระบอบประชาธิปไตยระบบรัฐสภาโดยมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข และนายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้ารัฐบาลที่มาจากพรรคการเมืองหลายพรรคเป็นผู้ใช้อำนาจบริหาร และอำนาจนิติบัญญัตินั้นอยู่กับรัฐสภาซึ่งแบ่งเป็นสองสภาอันประกอบด้วยวุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎร เขตการปกครองของประเทศเบลเยียมนั้นแบ่งเป็นประชาคมที่แบ่งตามภาษา และแคว้นที่แบ่งตามเขตแดน พระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบันคือสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป ซึ่งเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 7 แห่งชาวเบลเยียม และเสด็จขึ้นครองราชสมบัติเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2013
ตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1970 พรรคการเมืองต่าง ๆ ในเบลเยียมได้แบ่งเป็นฝักฝ่ายชัดเจนกันตามแต่ละประชาคมที่เป็นตัวแทนมากกว่านโยบายของตน พรรคการเมืองในเบลเยียมแบ่งเป็นสามฝั่งหลัก ๆ โดยส่วนใหญ่ทั้งหมดเป็นพรรคการเมืองที่ดำเนินนโยบายค่อนไปทางสายกลาง เช่น ฝ่ายเสรีนิยมฝ่ายขวา อนุรักษนิยมทางสังคมของประชาธิปไตยคริสเตียน และประชาธิปไตยสังคมนิยมซึ่งเป็นฝ่ายซ้าย นอกจากนี้ยังมีพรรคอื่น ๆ ที่มีความสำคัญมากขึ้นในปัจจุบัน เช่น พรรคครุนโดยเฉพาะในฟลานเดอส์ พรรคชาตินิยม และพรรคการเมืองฝ่ายขวาจัด การเมืองในเบลเยียมได้รับอิทธิพลจากกลุ่มนักวิ่งเต้นต่าง ๆ เช่น สหภาพแรงงาน องค์กรของนายจ้างหลายองค์กรอย่างสมาพันธ์องค์กรธุรกิจแห่งเบลเยียม (Federation of Belgian Enterprises) เป็นต้น
ในประเทศเบลเยียมนั้นการเมืองโดยเสียงข้างมากมักจะถูกแทนที่ด้วยขั้นตอนและกลไกต่าง ๆ ที่เข้าข้างฝั่งเสียงข้างน้อย (ผู้พูดภาษาฝรั่งเศส) ซึ่งในการลงมติต่าง ๆ นั้นจะต้องใช้คะแนนเสียงข้างมากพิเศษ (2 ใน 3 ของทั้งหมด และเสียงข้างมากในประชาคมหลัก ๆ ทั้ง 2 ประชาคม)
ใน ค.ศ. 2019 อีโคโนมิสต์อินเทลลิเจนซ์ยูนิตจัดประเทศเบลเยียมเป็นประเทศที่มี "ประชาธิปไตยบกพร่อง"
รัฐธรรมนูญ

รัฐธรรมนูญเบลเยียมเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศเบลเยียม เริ่มใช้เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1831 โดยมีการแก้ไขรัฐธรรมนูญขึ้นหลายครั้ง โดยครั้งสำคัญที่มีการปฏิรูปประเทศหลัก ๆ นั้นเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1970 และ 1993
ใน ค.ศ. 1970 เพื่อจัดการกับความขัดแย้งระหว่างประชาคมผู้พูดภาษาฝรั่งเศสกับประชาคมผู้พูดภาษาดัตช์ในบรัสเซลส์ ทำให้รัฐบาลจะต้องประกาศให้ประเทศเบลเยียมที่เคยเป็นรัฐเดี่ยวนั้นสิ้นสุดลง โดยรัฐธรรมนูญใหม่นั้นรับรองความแตกต่างระหว่างแคว้นและประชาคมภาษาต่าง ๆ ในเบลเยียม แต่พยายามที่จะจัดการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งนี้ผ่านการแบ่งแยกอำนาจปกครองไปยังแคว้นและประชาคม
ใน ค.ศ. 1993 รัฐสภาอนุมัติให้มีการเปลี่ยนแปลงทางรัฐธรรมนูญเพื่อเปลี่ยนผ่านจากความเป็นรัฐเดี่ยวของเบลเยียมไปเป็นสหพันธรัฐ
การปกครอง > ฝ่ายบริหาร > ประมุขแห่งรัฐ

พระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม เป็นประมุขแห่งรัฐของราชอาณาจักรเบลเยียมตามรัฐธรรมนูญ โดยมีวาระการดำรงตำแหน่งตลอดพระชนม์ชีพ บทบาทหน้าที่ของพระมหากษัตริย์นั้นระบุไว้ในรัฐธรรมนูญเบลเยียม
ในฐานะประมุขแห่งรัฐ พระมหากษัตริย์เบลเยียมมีหน้าที่เชิงสัญลักษณ์และประเพณีของประเทศ โดยบทบาทหลักทางการเมืองได้แก่การที่ทรงแต่งตั้งผู้นำพรรคการเมืองเพื่อจัดตั้งคณะรัฐบาลภายหลังการเลือกตั้ง หรือการลาออกของคณะรัฐมนตรี ในเงื่อนไขที่มีการลงมติอภิปรายไม่ไว้วางใจ รัฐบาลจะต้องลาออกทั้งคณะ และสภาผู้แทนราษฎรจะต้องเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีคนใหม่ต่อพระมหากษัตริย์ นอกจากนี้สถาบันพระมหากษัตริย์ยังมีบทบาทเป็นศูนย์รวมของประเทศ และความเป็นประเทศเบลเยียม
สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป ได้รับราชสมบัติต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 หลังจากทรงสละราชสมบัติ
การปกครอง > ฝ่ายบริหาร > รัฐบาลกลาง

บทความหลัก: รัฐบาลกลางเบลเยียม
อำนาจบริหารนั้นถูกใช้โดยนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีซึ่งรวมกันเป็นคณะรัฐมนตรี (Council of Ministers) ซึ่งยังไม่รวมถึงรัฐมนตรีช่วยฯ (Secretaries of state) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลกลาง แต่ไม่ได้รวมอยู่ในคณะรัฐมนตรี
สมาชิกรัฐบาลกลางจะต้องได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์อย่างเป็นทางการ โดยมีที่มาจากพรรคการเมืองต่าง ๆ ที่ร่วมมือกันจัดตั้งรัฐบาลผสม โดยรัฐบาลกลางจะต้องได้รับเสียงข้างมากจากสภาผู้แทนราษฎร
จำนวนรัฐมนตรี (ไม่รวมนายกรัฐมนตรี) นั้นจำกัดที่ไม่เกิน 15 คน  และจะต้องมีจำนวนผู้พูดภาษาดัตช์และผู้พูดภาษาฝรั่งเศสจำนวนเท่า ๆ กัน (ไม่รวมถึงนายกรัฐมนตรี)
การปกครอง > ฝ่ายบริหาร > รัฐบาลแคว้นและประชาคม

ในหน่วยการปกครองระดับแคว้นและประชาคมนั้นมีสภา และรัฐบาลซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบด้านการคมนาคมขนส่ง สาธารณูปโภค นโยบายเกี่ยวกับน้ำ วัฒนธรรม การศึกษา สาธารณสุข สิ่งแวดล้อม ที่อยู่อาศัย การจัดการผังเมือง และนโยบายด้านเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม โดยงบประมาณนั้นได้แบ่งมาจากส่วนของรัฐบาลกลาง โดยสภาแคว้นสามารถเรียกเก็บภาษีได้เพียงบางอย่าง และรายได้จากการให้กู้ยืม นอกจากนี้ประชาคมและแคว้นมีอำนาจในการทำสนธิสัญญาต่าง ๆ ในด้านที่อยู่ในหน้าที่รับผิดชอบได้
จากรายจ่ายสาธารณะทั้งหมด (ไม่รวมดอกเบี้ยเงินกู้) เกินกว่าร้อยละ 30 นั้นมาจากส่วนของแคว้น และประชาคมต่าง ๆ ถึงแม้ว่างบประมาณส่วนใหญ่กว่าร้อยละ 80 นั้นมาจากงบประมาณที่จัดสรรมากจากรัฐบาลกลาง นอกจากนี้รัฐบาลกลางยังควบคุมประกันสังคม และกำกับดูแลนโยบายภาษีต่าง ๆ
ตั้งแต่ ค.ศ. 1993 เป็นต้นมา ในมาตราที่ 35 ของรัฐธรรมนูญกำหนดให้มีการจัดทำรายการอำนาจหน้าที่รับผิดชอบของรัฐบาลกลาง เพิ่มเติมจากส่วนของแคว้นและประชาคม แต่รายการนี้ไม่เคยถูกทำขึ้นอย่างเป็นทางการ จึงทำให้รัฐบาลกลางนั้นใช้อำนาจหน้าที่กำกับดูแลงานด้านอื่น ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในบทบาทหน้าที่ของแคว้นและประชาคม
ข้อมูล ณ เดือนตุลาคม ค.ศ.​ 2019 ผู้นำฝ่ายบริหารของแคว้นและประชาคมในเบลเยียม ได้แก่
มุขมนตรีแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์: รือดี เฟอร์โฟร์ต
มุขมนตรีแคว้นวอลลูน: เอลีโย ดี รูโป
มุขมนตรีแคว้นและประชาคมเฟลมิช: ยัน ยัมโบน
มุขมนตรีประชาคมฝรั่งเศส: ปีแยร์-อีฟว์ เฌอออแล
มุขมนตรีประชาคมผู้พูดภาษาเยอรมัน: อ็อลลิเวอร์ พาช
การปกครอง > ฝ่ายบริหาร > รัฐบาลจังหวัดและท้องถิ่น

แคว้นหลักทั้งสองแคว้นของเบลเยียม ได้แก่ แคว้นเฟลมิช (ฟลานเดอส์) และแคว้นวอลลูน (วอลโลเนีย) แบ่งการปกครองย่อยออกเป็นแคว้นละห้าจังหวัด ส่วนแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์นั้นแบ่งเป็นเขตเทศบาลอีก 19 เขต โดยทั้งประเทศแบ่งเป็น 589 เขตเทศบาล รัฐบาลจังหวัดและรัฐบาลท้องถิ่นต่าง ๆ นั้นมีอำนาจหน้าที่โดยตรงในแคว้นหรือเขตที่รับผิดชอบ
ภายในแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์นั้นมีการปกครองอีกรูปแบบหนึ่ง คือโดยองค์กรที่มาจากประชาคมหลักทั้งสองประชาคม ได้แก่ COCOF สำหรับผู้พูดภาษาฝรั่งเศส และ VGC สำหรับผู้พูดภาษาดัตช์ทั้งสององค์กรมีหน้าที่คล้ายกัน เว้นแต่ COCOF นั้นมีอำนาจนิติบัญญัติที่สนับสนุนโดยสภาประชาคมฝรั่งเศส สำหรับประชาคมในบรัสเซลส์นั้นมีคณะกรรมาธิการประชาคมร่วม (Common Community Commission) ที่มีอำนาจดูแลกิจการที่เกี่ยวข้องกับทั้งสองประชาคม
การปกครอง > ฝ่ายนิติบัญญัติ

บทความหลัก: รัฐสภากลางเบลเยียม
อำนาจนิติบัญญัติของเบลเยียมนั้นแบ่งแยกกันในระดับประเทศ ระดับแคว้น และระดับประชาคม
รัฐสภากลางนั้นประกอบด้วยวุฒิสภา และสภาผู้แทนราษฎร โดยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมี 150 ที่นั่ง มีที่มาจากการเลือกตั้งทางตรงผ่านระบบสัดส่วน ส่วนสมาชิกวุฒิสภามี 60 ที่นั่ง โดย 50 ที่นั่งมาจากการแต่งตั้งโดยสภาแคว้น และสภาประชาคมต่าง ๆ และอีก 10 ที่นั่งมาจากการเลือกโดยสมาชิกวุฒิสภาที่เหลือ
การปกครอง > ฝ่ายตุลาการ

บทความหลัก: ระบบศาลยุติธรรมเบลเยียม
ระบบศาลของเบลเยียมนั้นเป็นแบบซีวิลลอว์ซึ่งมีที่มาจากประมวลกฎหมายนโปเลียน โดยอยู่ภายใต้ขอบเขตอำนาจของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ โดยมีศาลอุทธรณ์เป็นศาลระดับที่ต่ำกว่าศาลฎีกาหนึ่งระดับ และศาลฎีกานั้นใช้หลักการเดียวกันกับศาลฎีกาฝรั่งเศส ศาลฎีกาเบลเยียมนั้นถือเป็นศาลสำคัญสูงสุด โดยมีผู้พิพากษามาจากการแต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์และมีวาระตลอดชีพ
การเลือกตั้งและพรรคการเมือง > ระบบเลือกตั้ง

ระบบการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรเบลเยียมนั้นใช้ระบบบัญชีรายชื่อสัดส่วนแบบเปิด (Open list proportional representation) โดยก่อนการเลือกตั้งแต่ละพรรคการเมืองจะส่งรายชื่อผู้สมัครในแต่ละเขตเลือกตั้ง โดยสามารถส่งได้ไม่จำกัดจำนวนในแต่ละพรรคโดยจะต้องไม่เกินจำนวนที่นั่งของแต่ละเขตเลือกตั้ง ลำดับในรายชื่อของแต่ละเขตนั้นเคยมีความสำคัญมากต่อการได้รับการเลือกโดยประชาชน โดยรายชื่อด้านบนของบัญชีรายชื่อจะได้รับคะแนนเสียงมากกว่า แต่อย่างไรก็ตามความคิดนี้ได้ถูกลดความสำคัญลงจากการปฏิรูปกฎหมายเลือกตั้งในสมัยหลัง วิธีการคัดเลือกตัวผู้สมัครนั้นเป็นขั้นตอนภายในของแต่ละพรรค
ผู้มีสิทธิเลือกตั้งมีสิทธิในการออกเสียงห้าวิธีดังนี้
เลือกผู้แทนของพรรคตามลำดับบัญชีรายชื่อที่พรรคลำดับให้
เลือกผู้แทนหนึ่งคนหรือมากกว่าโดยไม่ขึ้นกับลำดับในบัญชีรายชื่อ (ตามลำดับความชอบ) หรือ "Preference vote"
เลือกผู้แทนหนึ่งคนหรือมากกว่าในรายชื่อสำรอง
เลือกผู้แทนหนึ่งคนหรือมากกว่าจากรายชื่อหลัก และหนึ่งคนหรือมากกว่าจากรายชื่อสำรอง
งดออกเสียง
หมายเหตุ ผู้มีสิทธิเลือกตั้งพึงเลือกผู้สมัครมากกว่าหนึ่งคนได้ แต่จะต้องสังกัดพรรคการเมืองเดียวกันเท่านั้น มิฉะนั้นการลงคะแนนเสียงจะเป็นโมฆะ
การหาเสียงเลือกตั้งในเบลเยียมนั้นมีระยะเวลาค่อนข้างสั้น โดยไม่เกินระยะเวลาหนึ่งเดือนก่อนวันเลือกตั้ง โดยมีข้อบังคับต่าง ๆ เช่น
มีข้อจำกัดหลายประการในการใช้ป้ายประกาศหาเสียง
กิจกรรมหาเสียงต่าง ๆ พรรคการเมืองจะต้องใช้งบประมาณจากรัฐบาลและค่าสมาชิกพรรคฯ ที่จ่ายโดยสมาชิกเท่านั้น
การใช้จ่ายในการหาเสียงนั้นจำกัดตามกฎหมายเลือกตั้ง
ประเทศเบลเยียมเป็นประเทศที่การเลือกตั้งนั้นผู้มีสิทธิเลือกตั้งถูกบังคับโดยเป็นหน้าที่พลเมืองตามรัฐธรรมนูญ แต่อย่างไรก็ตามเบลเยียมเป็นชาติอันดับต้น ๆ ของโลกที่มีจำนวนผู้ใช้สิทธิเลือกตั้งมากที่สุด
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (รัฐสภากลาง) มีขึ้นทุก 5 ปี ซึ่งจะตรงกับการเลือกตั้งรัฐสภายุโรป ในอดีตก่อน ค.ศ. 2014 การเลือกตั้งทั่วไปมีขึ้นทุก 4 ปี การเลือกตั้งสมาชิกสภาแคว้น และสภาประชาคมนั้นมีขึ้นทุก 5 ปีเช่นเดียวกัน ส่วนการเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาล และสภาจังหวัดมีขึ้นทุก 6 ปี
การเลือกตั้งครั้งล่าสุดคือ ค.ศ. 2012 สำหรับระดับเทศบาลและจังหวัด และ ค.ศ. 2014 สำหรับระดับประเทศและแคว้น
การเลือกตั้งและพรรคการเมือง > พรรคการเมือง

ในเบลเยียม นอกจากพรรคการเมืองจำนวนน้อยในฝั่งพรรคที่พูดภาษาเยอรมันแล้ว พรรคการเมืองใหญ่ล้วนมาจากฝั่งเฟลมิช (ภาษาดัตช์) หรือพรรคที่พูดภาษาฝรั่งเศส โดยมีพรรคการเมืองเดียวที่ใช้ทวิภาษา ได้แก่ พรรคแรงงานเบลเยียม (PVDA+/PTV) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายจัดที่ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน ค.ศ. 2014 และในการเลือกตั้ง ค.ศ. 2019 ได้ 3 ที่นั่งในเขตพูดภาษาดัตช์ และ 9 ที่นั่งในบรัสเซลส์และวอลโลเนีย
ลักษณะสำคัญของการเมืองระดับชาติในเบลเยียมนั้นใช้แนวคิดเชิงสหพันธรัฐโดยเฉพาะในการลงคะแนนเสียงในสภา โดยจะต้องใช้คะแนนเสียงข้างมากในระดับประเทศ (2 ใน 3 สำหรับการแก้ไขรัฐธรรมนูญ) และเสียงข้างมากของแต่ละกลุ่มภาษาด้วย และในแต่ละประชาคมสามารถที่จะใช้สิทธิที่จะระงับ หรือชะลอการเปลี่ยนแปลงหรือบังคับใช้กฎหมายออกไปได้
การเลือกตั้งและพรรคการเมือง > พรรคการเมือง > ประวัติศาสตร์การเมืองเบลเยียม

ตั้งแต่การมีเอกราชของเบลเยียมใน ค.ศ. 1830 และตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีเพียงพรรคการเมืองหลักเพียงสองพรรคที่โดดเด่นในการเมืองเบลเยียม ได้แก่พรรคคาทอลิก (ซึ่งใช้แนวคิดทางศาสนาในการเมืองและอนุรักษนิยม) และพรรคเสรีนิยม (ต่อต้านการนำศาสนาในการเมืองและพิพัฒนาการนิยม) ต่อมาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 พรรคสังคมนิยมได้เริ่มเข้ามามีบทบาทโดยเฉพาะในกลุ่มชนชั้นแรงงาน โดยพรรคการเมืองทั้งสามกลุ่มนี้ยังคงมีบทบาททางการเมืองในปัจจุบันโดยได้มีการเปลี่ยนแปลงมากมายในแนวคิดของแต่ละพรรคการเมือง
ในช่วงยุคก่อนและหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 นั้น การแบ่งแยกทางภาษาของเบลเยียมได้ทวีความรุนแรงขึ้นโดยเฉพาะในการเมือง ทำให้มีการก่อตั้งพรรคการเมืองในคริสต์ทศวรรษ 1950 และคริสต์ทศวรรษ 1960 ที่แบ่งตามภาษา โดยต่อมาไม่นานพรรคการเมืองแต่ละพรรคได้แบ่งพรรคออกเป็นภาษาฝรั่งเศส และภาษาเฟลมิช
ภายหลังจากการชุมนุม ค.ศ. 1968 กระแสการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม และการเคลื่อนไหวของฝ่ายซ้ายจัดทำให้พรรคที่เน้นสิ่งแวดล้อมก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรก (ครุนและเอโกโล) ส่วนในฟลานเดอส์นั้นในช่วง ค.ศ. 1980 ได้เริ่มมีกระแสฝ่ายขวาจัดในสังคม ซึ่งนำไปสู่การจัดตั้งพรรคฟลามส์เบอลังซึ่งต่อมากลายเป็นพรรคการเมืองที่ใหญ่ที่สุดพรรคหนึ่งในเบลเยียมในช่วง ค.ศ. 1990
การเลือกตั้งและพรรคการเมือง > พรรคการเมือง > พรรคการเมืองหลัก

พรรคการเมืองหลักฝั่งเฟลมิช
ประชาธิปไตยคริสเตียนและเฟลมิช (Christen-Democratisch en Vlaams, CD&V)
ครุน (Groen)
พันธมิตรเฟลมิชใหม่ (Nieuw-Vlaamse Alliantie, N-VA)
โอเปิน เฟเอลเด (Open Vld)
โฟเรยต์ (Vooruit)
ฟลามส์เบอลัง (Vlaams Belang)
พรรคการเมืองหลักฝั่งภาษาฝรั่งเศส
เอโกโล (Ecolo)
เดฟี (DéFI)
ศูนย์ประชาธิปไตยมนุษยนิยม (Centre démocrate humaniste, cdH)
พรรคสังคมนิยม (Parti socialiste, PS)
ขบวนการปฏิรูป (Mouvement Réformateur, MR)
พรรคการเมืองหลักฝั่งภาษาเยอรมัน
พรรคสังคมคริสเตียน (Christlich Soziale Partei, CSP)
พรรคเพื่อเสรีภาพและความก้าวหน้า (Partei für Freiheit und Fortschritt, PFF)
โพรเดเก (ProDG)
ดูเพิ่ม

รายชื่อรัฐบาลในประเทศเบลเยียม
ลำดับโปเจียมแห่งราชอาณาจักรเบลเยียม
บรรณานุกรม

Billiet, Jaak; Bart Maddens; André-Paul Frognier (November 2006). "Does Belgium (still) exist? Differences in political culture between Flemings and Walloons". West European Politics. 29 (5): 912–932. doi:10.1080/01402380600968802.
Deschouwer, Kris (November 2006). "And the peace goes on? Consociational democracy and Belgian politics in the twenty-first century". West European Politics. 29 (5): 895–911. doi:10.1080/01402380600968760.
Swenden, Wilfried; Marleen Brans; Lieven De Winter (November 2006). "The politics of Belgium: Institutions and policy under bipolar and centrifugal federalism". West European Politics. 29 (5): 863–873. doi:10.1080/01402380600968729.
Swenden, Wilfried; Maarten Theo Jans (November 2006). "'Will it stay or will it go?' Federalism and the sustainability of Belgium". West European Politics. 29 (5): 877–894. doi:10.1080/01402380600968745.
Sinardet, Dave (September 2008). "Belgian federalism put to the test? The 2007 Belgian federal elections and their aftermath". West European Politics. 31 (5): 1016–1032. doi:10.1080/01402380802234706.
E. Witte, J. Craeybeckx en A. Meynen, Politieke geschiedenis van België, Standaard, 1997
สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป กษัตริย์พระองค์ที่ 7 แห่งชาวเบลเยียม
คาเรน ม็อก

| คาเรน ม็อก |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1970-06-02) มิถุนายน 2, 1970 (54 ปี)
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง
คาเรน ม็อก (Karen Mok) หรือ ม่อ เหวิน เหว่ย  (จีน: 莫文蔚, พินอิน: Mò Wénwèi) เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1970  เป็น ดารานักร้องที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่ปี 1993 โดยเริ่มจากเป็นนักแสดง คาเรนเริ่มมีผลงานเพลงและได้รับรางวัลศิลปินหญิงยอดเยี่ยมจากรางวัลโกลเด้น เมโลดี้ ในไต้หวัน (เทียบเท่าแกรมมี่อวอร์ดของวงการเพลงจีน)รางวัลจาก MTV China, CCTV-MTV Music Honors ในปี 2000 และ 2003 และรางวัล SMG-MTV Style Gala 2004 ส่วนในปี 2005 เธอเป็นดาราเอเชียคนแรกที่ได้รับบทเด่นในละครบรอดเวย์เรื่อง Rent
ภาพยนตร์ที่เธอแสดง ได้แก่  เส้าหลิน ซอคเกอร์, The God of Cookery และ So Close และภาพยนตร์เรื่อง Fallen Angels ของหว่อง คาไว ทำให้เธอได้รับรางวัลดาราสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากเวที Hong Kong Film Award และ Golden Bauhinia Awards รวมทั้งผลงานเรื่อง The Coffin ด้วย นอกจากนี้เธอยังได้เป็นพิธีกรในงานเอ็มทีวี เอเชีย อวอร์ดส 2008 ที่มาเลเซียด้วย
ภาพยนตร์

《โลงต่อตาย》
《กู๋หว่าไจ๋ 3 ใหญ่ครองเมือง》
《กู๋หว่าไจ๋ 4 อันธพาลกวนเมือง》
《80 วัน จารกรรมฟัดข้ามโลก》
ขลุ่ยหลิบ

ขลุ่ยหลิบ หรือ ขลุ่ยหลีก เป็นขลุ่ยที่มีขนาดเล็กที่สุดในบรรดาขลุ่ยไทยมีความยาวประมาณ 25 เซนติเมตร มีเสียงสูงกว่าขลุ่ยเพียงออเป็นคู่สี่ คือปิดหมดทุกนิ้วเป่าเป็นเสียงฟา นิยมใช้เป่าในวงมโหรีเครื่องคู่ เครื่องใหญ่ และวงเครื่องสายคู่ โดยเป็นเครื่องนำในวงเช่นเดียวกับระนาด หรือซอด้วง นอกจากนี้ยังใช้ในวงเครื่องสายปี่ชวา โดยบรรเลงเป็นพวกหลังเช่นเดียวกับซออู้
ข้อมูลโดยทั่วไป

ประเภท: เครื่องเป่า ชนิดเกิดเสียงในตัว
ลักษณะทางกายภาพ: ยาว 32-35 ซม. กว้าง 2-2.5 ซม.
ข้อมูลโดยทั่วไป > ลักษณะตรงส่วนต่าง ๆ ของขลุ่ย

ตัวเลาขลุ่ย เป็นส่วนประกอบทางกายภาพที่ใหญ่ที่สุด ในสมัยก่อนนิยมทำจากไม้ไผ่ เนื่องจากไม้ไผ่มีรูกลวงตรงกลาง และมีลักษณะกลมเป็นปกติโดยธรรมชาติแล้ว ปัจจุบันได้นำไม้จริง เช่น ไม้ชิงชัน ไม้พยุง ไม้สัก ไม้ดำดง ไม้พญางิ้วดำ ไม้มะริด ฯลฯ มาทำเลาขลุ่ย ปกติไม้ประเภทนี้จะตัน ดังนั้น ผู้สร้างขลุ่ย จึงตรงนำไม้นั้นมากลึงให้กลมเป็นแท่งยาว ๆ และทำการคว้านกลึงตรงกลาง ให้เป็นรูตลอดช่วงลำเลา งาช้าง บางท่านก็นำมาทำขลุ่ย แต่ราคาแพงมาก ปัจจบัน มีการนำพลาสติก มาทำขลุ่ย ซึ่งมีราคาถูก ผู้สนใจทั่วไปสามารถซื้อหากันได้ และใช้เป็นสำหรับขลุ่ยสำหรับผู้หัดเบื้องต้น
ดาก เป็นตัวอุด อยู่ด้านบนของขลุ่ย ลักษณะกลมและคับแน่นกับร่องภายในของขลุ่ย เจาะรูเล็ก ๆ ลาดเอียงได้ระดับ เรียกว่า รูเป่า เพื่อให้ลมไปกระทบ และเกิดการหักเหที่รูปากนกแก้ว นิยมทำด้วยไม้สักทอง
รูเป่า เป็นรูเล็ก ๆ อยู่บนสุดของลำเลาขลุ่ย ใช้ปากประกบและเป่าลมเข้าไป ทำให้เกิดเสียง
รูปากนกแก้ว อยู่ด้านหลังของขลุ่ย เจาะรับลมจากปลายดากภายในขลุ่ย อยู่สุดปลายดากพอดี เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า รูปากนกแก้วนี้ทำให้เกิดเสียง เทียบได้กับลิ้นของขลุ่ย
รูเยื่อ เป็นรูสำหรับบิดวัสดุที่ทำให้เสียงสั่นพลิ้ว มักใช้เยื่อไม้ไผ่ หรือเยื่อหัวหอมปิด อยู่ด้านขวามือ ปัจจุบันขลุ่ยที่ทำออกมาไม่มีรูเยื่อ เพราะมีความยุ่งยากเวลาที่ต้องไปหาวัสดุที่มาปิดรูเยื่อ จึงปิดรูเยื่อตาย หรือไม่ทำรูเยื่อ จึงทำให้เสียงขลุ่ยไทยขาดคุณภาพลงไป ปัจจุบันยังมีการทำรูเยื่อที่ขลุ่ยอยู่ ถ้าต้องการก็ต้องสั่งช่างที่ทำขลุ่ยให้ทำให้
รูบังคับเสียง เป็นรูที่อยู่บนลำเลาขลุ่ยใช้นิ้วปิด-เปิด เพื่อบังคับเสียง มีทั้งหมด 8 รู อยู่ด้านหน้าของขลุ่ย 7 รู และอยู่ด้านหลังอีก 1 รู เรียกว่า รูนิ้วค้ำ
รูร้อยเชือก มี 4 รู อยู่ทางส่วนปลายของเลาขลุ่ย โดยการเจาะทะลุหน้า-หลัง และซ้าย-ขวา ให้เยื้องกันในแต่ละคู่ ความจริงรูดังกล่าวนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์ในการร้อยเชือก แต่เจาะไว้เพื่อทำให้เสียงต่ำเป่าได้ เวลาเป่าจะไม่เพี้ยนหรือเสียงเสีย
ระดับเสียง

เสียงของขลุ่ยหลิบ ไล่ไปตั้งแต่ ฟา ซอล ลา ที โด (สูง) เร (สูง) มี (สูง) ฟา (สูง) ซอล (สูง) ลา (สูง) ที (สูง) โด (สูงมาก) เร (สูงมาก) มี (สูงมาก) ฟา (สูงมาก) ซอล (สูงมาก) (ตัวย่อ: ฟ ซ ล ท ดํ รํ มํ ฟํ ซํ ลํ ทํ ดํ2 รํ2 มํ2 ฟํ2 ซํ2)
เสียงของขลุ่ยหลิบ ห่างจากขลุ่ยเพียงออ 4 เสียง เมื่อปิดนิ้วทั้งหมด จะได้เสียง ฟา (ใช้เสียงเพียงออเป็นตัววัด)
แฟลต (ดนตรี)

สำหรับความหมายอื่นของ "แฟลต" ดูที่ แฟลต
โน้ตเอแฟลต และโน้ตเอดับเบิลแฟลต บนกุญแจซอล
ในทางดนตรี แฟลต (flat) หมายถึงระดับเสียงที่ต่ำลงจากปกติ หากจะระบุให้ชัดเจนก็คือ ระดับเสียงที่ต่ำลงทีละครึ่งเสียง (semitone) เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์ ♭ มีรูปร่างคล้ายกับอักษรตัวเล็ก b เป็นเครื่องหมายแปลงเสียง (accidental) ชนิดหนึ่ง
ตัวโน้ตที่ถูกกำกับด้วยแฟลตจะมีเสียงต่ำลงครึ่งเสียง ในบันไดเสียงสากลที่แต่ละอ็อกเทฟ (octave) ห่างกัน 12 ครึ่งเสียง เสียงซีแฟลตจะเทียบเท่ากับเสียงบีเนเชอรัล และเสียงจีแฟลตจะเทียบเท่ากับเสียงเอฟชาร์ป เป็นต้น
นอกจากนี้ยังมี ดับเบิลแฟลต (double flat) คือระดับเสียงต่ำลงสองครึ่งเสียง ซึ่งเทียบเท่ากับการลดลงหนึ่งขั้นเสียง เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์  พบได้ในโน้ตเพลงที่มีการปรับคีย์ดนตรี และที่พบได้น้อยกว่าคือ ทริเปิลแฟลต (triple flat) คือระดับเสียงต่ำลงสามครึ่งเสียง เขียนแทนด้วย ♭
ต้นกำเนิดของการใช้สัญลักษณ์ ♭ มีที่มาจากการขับร้องสวดประสานเสียงแบบเกรกอเรียน (Gregorian chant) ในยุคกลางซึ่งใช้อักษร b ในลักษณะต่าง ๆ เพื่อสื่อถึงการเปลี่ยนระดับเสียง โดย b หัวกลมกลายมาเป็นเครื่องหมายแฟลตที่ปรับเสียงลงต่ำครึ่งเสียง และ b หัวสี่เหลี่ยมกลายมาเป็นเครื่องหมายเนเชอรัล หรือ ♮ ด้วยเหตุนี้ในภาษาฝรั่งเศสจึงเรียกเครื่องหมายแฟลตว่า Bémol ซึ่งเป็นคำที่ยืมมาจากภาษาอิตาเลียน Bemolle อีกทีหนึ่ง โดยมีความหมายว่า "บีอ่อน" หรือ บี (b) ที่ลดระดับลงครึ่งเสียง (semitone) นั่นเอง
ในการปรับเสียงเครื่องดนตรี คำว่า แฟลต ยังหมายถึง เสียงที่เพี้ยนต่ำลงจากเดิมเล็กน้อย หากมีเครื่องสายหรือเสียงนักร้องที่แตกต่างกันเล็กน้อย เสียงที่ต่ำกว่า จะเรียกว่าเสียงแฟลต เมื่อเทียบกับอีกเสียงหนึ่งซึ่งสูงกว่า
อักขระยูนิโคด '♭' (U+266D) คือเครื่องหมายแฟลต และ '𝄫' (U+1D12B) คือเครื่องหมายดับเบิลแฟลต
ดูเพิ่ม

ชาร์ป
| ด ค กสัญกรณ์ดนตรี |
| --- | --- | --- |
| บรรทัดห้าเส้น |  8va  15ma  ห้องเพลง / เส้นกั้นห้อง  กุญแจประจำหลัก  กลับต้น (ดาคาโป)  ย้อนจากเครื่องหมาย (ดาลเซกโน)  เครื่องหมายตั้งบันไดเสียง  เส้นน้อย  โหมด  โน้ตทางเลือก  บันไดเสียง  Rehearsal letter  เครื่องหมายซ้ำ  อัตราความเร็ว  เครื่องหมายกำหนดจังหวะ  การย้ายระดับเสียง  เครื่องดนตรีย้ายระดับเสียง  | Syncopation example |
| โน้ตดนตรี |  เครื่องหมายแปลงเสียง (แฟลต  ·  เนเชอรัล  ·  ชาร์ป)  โน้ตสัญญาณ  โน้ตประจุด  โน้ตตกแต่ง  ค่าของโน้ต (เส้นรวบ  ·  หัวโน้ต  ·  ก้านโน้ต)  ระดับเสียง  ตัวหยุด  เงียบ  Tuplet  เสียงรัว (เทรโมโล)  ขั้นคู่  สัญกรณ์ระดับเสียงเฮ็ล์มฮ็อลทซ์  สัญกรณ์อักษร  สัญกรณ์ระดับเสียงเชิงวิทยาศาสตร์  | Syncopation example |
| การออกเสียง |  การเน้นเสียง  Caesura  Damping  อัตราความดัง  เครื่องหมายยืดจังหวะ  การกำหนดนิ้ว  เสียงต่อเนื่อง (เลกาโต)  เน้น (มากาโต)  โน้ตประดับ (โน้ตอิง  ·  เสียงรูด  ·  โน้ตตกแต่ง  ·  โน้ตสะบัดกลับ  · โน้ตรูด  · โน้ตพรม)  เสียงเกือบต่อเนื่อง  เครื่องหมายเชื่อมเสียง (สเลอร์)  เสียงสั้นมาก (สตักกัตติสสิโม)  เสียงสั้น (สตักกัตโต)  โน้ตหน่วงเน้น (เทนูโต)  เครื่องหมายโยงเสียง  การประลิ้น  | Syncopation example |
| ทางเลือก |  ดนตรีอักษรเบรลล์  คอร์ดชาร์ต  แผนภาพคอร์ด  Eye music  เบสเลขกำกับ  สัญกรณ์กราฟฟิก  แผ่นโน้ตเพลง  ระบบตัวเลขแนชวิลล์  สัญกรณ์ดนตรีตัวเลข  Klavarskribo  แท็ปเลเจอร์  Parsons code  สัญกรณ์เครื่องกระทบ  สัญกรณ์ดนตรีอย่างง่าย  | Syncopation example |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้อง |  Mensural notation  ขาตั้งแผ่นโน้ตเพลง  ระดับเสียงสมบูรณ์  การอ่านโน้ตแรกเห็น  การถอดเพลง  | Syncopation example |