stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะเยสุอิต
การก่อตั้ง

เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1534 อิกเนเชียสแห่งโลโยลา นักบวชชาวสเปนและนักเรียนอีก 6 คนจากมหาวิทยาลัยปารีส ซึ่งเป็นชาวแคว้นบาสก์ ประเทศสเปน ประกอบด้วย ฟรันซิสโก ฆาบิเอร์ (Francisco Xavier) อัลฟอนโซ ซาลเมรอน (Alfonso Salmeron) ดีเอโก ลาอีเนซ (Diego Laínez) นิโคลัส โบบาดิลลา (Nicolás Bobadilla)) ปีแยร์ ฟาฟวร์ (Pierre Favre) จากซาวอย ประเทศฝรั่งเศส และซิเมา โรดริเกซ (Simão Rodrigues) จากประเทศโปรตุเกส พบกันที่มงมาทร์ ภายในห้องเก็บศพใต้โบสถ์นักบุญเดนิส นอกเมืองปารีส ผู้ร่วมในกลุ่มนี้ตั้งคำปฏิญาณถือความความยากจนและพรหมจรรย์ เพื่อ “เข้าทำงานกับโรงพยายาลและการเผยแพร่ศาสนาที่กรุงเยรูซาเลม หรือเพื่อไปยังที่ใด ๆ ที่พระสันตะปาปามีความประสงค์จะส่งไปโดยไม่ทักท้วง”
กลุ่มนี้เรียกตนเองว่า “กองกำลังพระเยซู” (Company of Jesus) เพราะผู้เป็นสมาชิกมีความรู้สึกว่าที่มาพบปะกันได้ก็เป็นเพราะอำนาจของพระเยซู คำว่า “กองกำลัง” เป็นนัยมาจากศัพท์ที่ใช้ในการเรียกกองทหาร และยังแสดงถึงความเป็นสาวกหรือผู้ติดตามพระเยซู คำว่า “Company” มาจากภาษาละติน “cum” และ “pane” ซึ่งแปลว่า “bread with” หรือผู้ที่กินอาหารด้วยกัน
การพบกันครั้งนี้นำไปสู่การก่อตั้งกลุ่มที่ต่อมาในปี ค.ศ. 1540 เรียกตนเองว่า “Society of Jesus” คำว่า “societas” ในภาษาละตินมาจากคำว่า “socius” หรือ “ผู้ร่วม” หรือ “สหาย” ในปี ค.ศ. 1537 กลุ่มนี้ก็เดินทางไปประเทศอิตาลีเพื่อยึ่นคำขออนุมัติการตั้งคณะใหม่ต่อพระสันตะปาปา สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 ทรงอนุมัติและอนุญาตให้สมาชิกในกลุ่มนั้นรับศีลอนุกรม
สมาชิกในกลุ่มนั้นจึงทำการรับศีลเป็นนักบวชที่เวนิสโดยบิชอปแห่งอาร์บเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน หลังจากนั้นนักบวชกลุ่มก็อุทิศตัวให้กับการเทศนาและการช่วยงานการกุศลในประเทศอิตาลี เพราะไม่สามารถเดินทางไปกรุงเยรูซาเลมได้ตามที่ตั้งใจ เพราะขณะนั้นระหว่างปี ค.ศ. 1535 ถึงปี ค.ศ. 1538 เป็นระยะเวลาสงครามระหว่างจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เวนิส และรัฐสันตะปาปา กับจักรวรรดิออตโตมัน ทำให้การเดินทางไปกรุงเยรูซาเลมเป็นไปไม่ได้
สมาชิกที่มีชื่อเสียง

นักบุญอิกเนเชียสแห่งโลโยลา
นักบุญฟรันซิสโก ฆาบิเอร์
นักบุญโรแบร์โต เบลลาร์มีโน
นักบุญเปาโล มิกิ
นักบุญลุยจี กอนซากา
สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิส
ดูเพิ่ม

อิกเนเชียสแห่งโลโยลา
คณะนักบวชคาทอลิก
บ้านเซเวียร์ (ศูนย์กลางคณะแห่งพระเยซูเจ้า แขวงประเทศไทย) เก็บถาวร 2017-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะแห่งพระเยซูเจ้า (เยสุอิต) เก็บถาวร 2012-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชาวบูร์กอญ

จักรวรรดิโรมันระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิเฮเดรียน (ปกครอง ค.ศ. 117-ค.ศ. 138) แสดงที่ตั้งของ “เบอร์กันดิโอนีส” กลุ่มเจอร์มานิคที่ขณะนั้นตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณระหว่างวิอาดูอา (แม่น้ำโอเดอร์) และ วิซูลา (แม่น้ำวิสตูลา) ในโปแลนด์
ชาวบูร์กอญ (อังกฤษ: Burgundians, ละติน: Burgundiones) เป็นชาติพันธุ์ในกลุ่มชนเจอร์มานิคตะวันออกที่อาจจะอพยพมาจากแผ่นดินใหญ่สแกนดิเนเวียมายังเกาะบอร์นโฮล์ม (Bornholm) ซึ่งยังเรียกเป็นภาษานอร์สโบราณว่า “Burgundarholmr” หรือ “เกาะของชาวบูร์กอญ” จากนั้นก็ไปยังแผ่นดินใหญ่ยุโรป ใน ตำนานของทอร์ชไตน์ลูกไวกิง (Þorsteins saga Víkingssonar) เวเซติตั้งถิ่นฐานบนเกาะที่เรียกว่าเกาะของบอร์กันด์ หรือ บอร์นโฮล์ม คำแปลของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราชของงานเขียนของโอโรเซียส (Orosius) ใช้คำว่า “Burgenda land” หรือ “ดินแดนของเบอร์เกนดา”  กวีและนักตำนานวิทยาวิคเตอร์ ริดเบิร์ก (Viktor Rydberg) (ค.ศ. 1828–ค.ศ. 1895), ใน Our Fathers' Godsaga กล่าวอ้างจากแหล่งข้อมูลจากต้นยุคกลาง ตำนานชีวิตของนักบุญซิจิมุนด์แห่งบูร์กอญ (Sigismund of Burgundy) ว่าชาวบูร์กอญยังคงรักษาวัฒนธรรมการบอกเล่าต่อๆ กันมาเกี่ยวกับบรรพบุรุษที่มาจากสแกนดิเนเวีย
คาวีโอลา

ในสาขาชีววิทยา คาวีโอลา  (ละติน: caveola เป็นคำเอกพจน์ซึ่งแปลว่า ถ้ำน้อย ๆ พหูพจน์เป็น caveolae)
เป็น lipid raft ชนิดพิเศษ เป็นส่วนบุ๋ม (invagination) ขนาดเล็ก (50-100 นาโนเมตร) ที่เยื่อหุ้มเซลล์ของเซลล์หลายชนิดในสัตว์มีกระดูกสันหลังโดยเฉพาะเซลล์เนื้อเยื่อบุโพรง เซลล์ไขมัน (adipocyte) และเซลล์แกนสันหลังในเอ็มบริโอ (embryonic notochord cell)
เป็นโครงสร้างที่ได้ค้นพบในปี 1955
โครงสร้างรูปขวดทดลองปากเล็กนี้ มีโปรตีนและลิพิด (เช่น คอเลสเตอรอลและสฟิงโกลิพิด) มาก มีหน้าที่หลายอย่างในการถ่ายโอนสัญญาณ (signal transduction)
และเชื่อว่ามีบทบาทในการป้องกันเซลล์ทางแรงกล (mechanoprotection), ในการรับรู้แรงกล (mechanosensation), ในกระบวนการเอนโดไซโทซิส, ในกำเนิดมะเร็ง (oncogenesis) และในการดูดซึม (uptake) ทั้งแบคทีเรียและไวรัสก่อโรคบางชนิดเข้าในเซลล์
ดูเพิ่ม

พิโนไซโทซิส
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Nixon, Susan J.; Carter, Adrian; Wegner, Jeremy; Ferguson, Charles; Floetenmeyer, Matthias; Riches, Jamie; Key, Brian; Westerfield, Monte; Parton, Robert G. (2007-07-01). "Caveolin-1 is required for lateral line neuromast and notochord development" (PDF). Journal of Cell Science (ภาษาอังกฤษ). 120 (13): 2151–2161. doi:10.1242/jcs.003830. ISSN 0021-9533. PMID 17550965.
↑  Li, Xiang-An; Everson, William V.; Smart, Eric J. (2005). "Caveolae, Lipid Rafts, and Vascular Disease". Trends in Cardiovascular Medicine. 15 (3): 92–6. doi:10.1016/j.tcm.2005.04.001. PMID 16039968.
↑  Anderson, RG (1998). "The caveolae membrane system". Annu. Rev. Biochem. 67: 199–225. doi:10.1146/annurev.biochem.67.1.199. PMID 9759488.
↑  
Parton, Robert G.; del Pozo, Miguel A. (2013-02-01). "Caveolae as plasma membrane sensors, protectors and organizers". Nature Reviews Molecular Cell Biology (ภาษาอังกฤษ). 14 (2): 98–112. doi:10.1038/nrm3512. ISSN 1471-0072. PMID 23340574. S2CID 21940682.
↑  
Frank, P; Lisanti, M (2004). "Caveolin-1 and caveolae in atherosclerosis: differential roles in fatty streak formation and neointimal hyperplasia". Current Opinion in Lipidology. 15 (5): 523–9. doi:10.1097/00041433-200410000-00005. PMID 15361787. S2CID 20778606.
↑  
Li, X; Everson, W; Smart, E (2005). "Caveolae, lipid rafts, and vascular disease". Trends Cardiovasc Med. 15 (3): 92–6. doi:10.1016/j.tcm.2005.04.001. PMID 16039968.
↑  
Pelkmans L (2005). "Secrets of caveolae- and lipid raft-mediated endocytosis revealed by mammalian viruses". Biochim Biophys Acta. 1746 (3): 295–304. doi:10.1016/j.bbamcr.2005.06.009. PMID 16126288.
แหล่งข้อมูลอื่น

Li, Xiang-An; Everson, William V.; Smart, Eric J. (2005). "Caveolae, Lipid Rafts, and Vascular Disease". Trends in Cardiovascular Medicine. Elsevier BV. 15 (3): 92–96. doi:10.1016/j.tcm.2005.04.001. ISSN 1050-1738.
ภาพเนื้อเยื่อจากมหาวิทยาลัยบอสตัน 21402loa (อังกฤษ)
จักรพรรดิคอนสแตนเชียสที่ 2

| คอนสแตนเชียสที่ 2 |
| --- | --- |
รูปปัันครึ่งตัวของจักรพรรดิคอนสแตนเชียสที่ 2
ประสูติ: 7 สิงหาคม ค.ศ. 317 เซอร์เมียม
สวรรคต: 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 361 ซิซิเลีย
พระราชบิดา: จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1
พระราชมารดา: เฟาสตา
จักรพรรดิคอนสแตนเชียสที่ 2 (อังกฤษ: Constantius II) หรือฟลาวิอุส ยูลิอุส คอนสตานติอุส(ละติน: Flavius Iulius Constantius) (7 สิงหาคม ค.ศ. 317 – 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 361) คอนสแตนเชียสที่ 2 เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันของราชวงศ์คอนแสตนติเนียน
คอนสแตนเชียสที่ 2 ทรงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นซีซาร์โดยพระราชบิดาระหว่างวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 324 จนถึงวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 337; ระหว่าง ค.ศ. 337 ถึง ค.ศ. 340 ทรงมีตำแหน่งเป็นออกัสตัสร่วมกับจักรพรรดิคอนสแตนและจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 2 ในการปกครองมณฑลในเอเชียและอียิปต์; ระหว่าง ค.ศ. 340 ถึง ค.ศ. 350 ทรงเป็นออกัสตัสร่วมกับจักรพรรดิคอนสแตนในการปกครองจังหวัดในเอเชียและอียิปต์ และระหว่าง ค.ศ. 350 ถึงวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 361 คอนสแตนเชียสที่ 2 ก็ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันทั้งหมด
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิโรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิคอนสแตนเชียสที่ 2
จักรพรรดิคาร์ลที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

| จักรพรรดิคาร์ลที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- |

ครองราชย์: โรมันอันศักดิ์สิทธิ์: ค.ศ. 881 - ค.ศ. 888 อลามานเนีย: ค.ศ. 876 - ค.ศ. 882 อิตาลี: ค.ศ. 879 - ค.ศ. 887 แซกโซนี: ค.ศ. 882 บาวาเรีย: ค.ศ. 882  แฟรงก์ตะวันออก: ค.ศ. 882 - ค.ศ. 887  แฟรงค์ตะวันตก: ค.ศ. 884 - ค.ศ. 888
รัชกาลก่อนหน้า: จักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รัชกาลถัดไป: จักรพรรดิกวีโดแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ประสูติ: 13 มิถุนายน ค.ศ. 839 โรม ในประเทศอิตาลี
สวรรคต: 13 มกราคม ค.ศ. 888 (48 พรรษา) โรม ในประเทศอิตาลี
จักรพรรดิคาร์ลที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ราชวงศ์: การอแล็งเฌียง
พระราชบิดา: ลุดวิกชาวเยอรมัน
พระราชมารดา: เฮมมา
จักรพรรดิคาร์ลที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือ คาร์ลพระวรกายพ่วงพี (ละติน: Carolus Pinguis, อังกฤษ: Charles the Fat) (13 มิถุนายน ค.ศ. 839 - 13 มกราคม ค.ศ. 888) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์การอแล็งเฌียง ผู้ทรงครองจักรวรรดิระหว่างปี ค.ศ. 881 จนถึงปี ค.ศ. 888 พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าลุดวิกชาวเยอรมัน และ เฮมมา
พระอิสริยยศ

จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 881 - ค.ศ. 888)
พระมหากษัตริย์เยอรมนี (ค.ศ. 876 - ค.ศ. 882)
พระมหากษัตริย์อิตาลี (ค.ศ. 879 - ค.ศ. 887)
พระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ตะวันออก (ค.ศ. 882 - ค.ศ. 887)
พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันตก (ค.ศ. 884 - ค.ศ. 888)
ดยุกแห่งแซกโซนี (ค.ศ. 882)
ดยุกแห่งบาวาเรีย (ค.ศ. 882)
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์การอแล็งเฌียง
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
| ด ค กจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- | --- |
| จักรวรรดิการอแล็งเฌียง | คาร์ลที่ 1 มหาราช · ลูทวิชที่ 1 · โลทาร์ที่ 1 · ลูทวิชที่ 2 · คาร์ลที่ 2 · คาร์ลที่ 3 · กวีโด · แลมเบิร์ต · อาร์นัฟ · ลูทวิชที่ 3 · เบอร์เรนการ์ | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ | ออทโทมหาราช · ออทโทที่ 2 · ออทโทที่ 3 · ไฮน์ริชที่ 2 · คอนราดที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 3  · ไฮน์ริชที่ 4 · ไฮน์ริชที่ 5 · โลทาร์ที่ 3 · ฟรีดริชที่ 1 · ไฮน์ริชที่ 6 · ออทโทที่ 4 · ฟรีดริชที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 7 · ลูทวิชที่ 4 · คาร์ลที่ 4 · ซิกิสมุนด์ · ฟรีดริชที่ 3 · มักซีมีเลียนที่ 1 · คาร์ลที่ 5 · แฟร์ดีนันด์ที่ 1 · มักซีมีเลียนที่ 2 · รูดอล์ฟที่ 2 · มัททีอัส · แฟร์ดีนันด์ที่ 2 · แฟร์ดีนันด์ที่ 3 · เลโอโปลด์ที่ 1 · โยเซฟที่ 1 · คาร์ลที่ 6 · คาร์ลที่ 7 · ฟรันซ์ที่ 1 · โยเซฟที่ 2 · เลโอโปลด์ที่ 2 · ฟรันทซ์ที่ 2 | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| ด ค กพระเจ้าแผ่นดินเยอรมัน |
| --- | --- | --- |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง (843–911) |  ลูทวิชที่ 2  คาร์โลมัน  ลูทวิชที่ 3  คาร์ลที่ 3  อาร์นุลฟ  ลูทวิชที่ 4  |  |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก (911–962) |  คอนราดที่ 1  ไฮน์ริชที่ 1  ออทโทที่ 1  |  |
| ราชอาณาจักรเยอรมนี ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (843–1806) |  ออทโทที่ 1  ออทโทที่ 2  ออทโทที่ 3  ไฮน์ริชที่ 2  คอนราดที่ 2  ไฮน์ริชที่ 3  ไฮน์ริชที่ 4  ไฮน์ริชที่ 5  โลทาร์ที่ 3  คอนราดที่ 3  ฟรีดริชที่ 1  ไฮน์ริชที่ 6  ฟิลิป  ออทโทที่ 4  ฟรีดริชที่ 2  คอนราดที่ 4  รูดอล์ฟที่ 1  อดอล์ฟ  อัลเบร็คท์ที่ 1  ไฮน์ริชที่ 7  ลูทวิชที่ 4  คาร์ลที่ 4  เวนสเลาส  รูเปิร์ต  ซีกิสมุนด์  อัลเบร็คท์ที่ 2  ฟรีดริชที่ 3  มักซีมีเลียนที่ 1  คาร์ลที่ 5  แฟร์ดีนันด์ที่ 1  มักซีมีเลียนที่ 2  รูดอล์ฟที่ 2  มัททีอัส  แฟร์ดีนันด์ที่ 2  แฟร์ดีนันด์ที่ 3  เลโอโปลด์ที่ 1  โยเซฟที่ 1  คาร์ลที่ 6  คาร์ลที่ 7  ฟรันซ์ที่ 1  โยเซฟที่ 2  เลโอโปลด์ที่ 2  ฟรันทซ์ที่ 2  |  |
| สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ (1806–1813) |  นโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1815–1848) |  ฟรันทซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  แฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1848/1849) |  อาร์ชดยุกโยฮันน์แห่งออสเตรีย (สำเร็จราชการ)  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1850–1866) |  ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย-ฮังการี  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (1867–1871) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1  ฟรีดริชที่ 3  วิลเฮ็ล์มที่ 2  |  |
| อ้างสิทธิ |  วิลเฮ็ล์มที่ 2  วิลเฮ็ล์มที่ 3  ลุยส์ แฟร์ดีนันด์  เกออร์ค ฟรีดริช  |  |
จักรพรรดิพิลิปปุสที่ 2

มาร์กุส ยูลิอุส เซเวรุส พิลิปปุส (ละติน: Marcus Julius Severus Philippus; ค.ศ. 237–249) หรือที่รู้จักในพระนาม พิลิปปุสผู้ลูก เป็นพระราชโอรสและรัชทายาทของจักรพรรดิแห่งโรมันพระนามว่า พิลิปปุส ชาวอาหรับ กับพระอัครมเหสีของพระองค์พระนามว่า มาร์เซีย โอตาซิเลีย เซเวรา
พระชนม์ชีพ

เมื่อพระราชบิดาของพระองค์ทรงขึ้นเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 244 พระองค์ในพระชนมพรรษา 7 พรรษาทรงได้รับแต่งตั้งให้เป็นไกซาร์ ในปี ค.ศ. 247 พระองค์ทรงรั้งตำแหน่งกงสุล และต่อมาพระราชบิดาของพระองค์ทรงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเอากุสตุสและทรงเป็นผู้ปกครองร่วม วันครบรอบหนึ่งพันปีของการสถาปนากรุงโรมตรงกับรัชสมัยของพระองค์ และมีการวางแผนจัดการละเล่นและการแสดงเพื่อเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่
นักประวัติศาสตร์โบราณกล่าวว่าจักรพรรดิพิลิปปุส ชาวอาหรับและจักรพรรดิพิลิปปุสที่ 2 ทรงถูกจักรพรรดิเดกิอุสสังหารในสนามรบในปี ค.ศ.249 ส่วนนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่กล่าวว่า เมื่อข่าวการสวรรคตของจักรพรรดิพิลิปปุส ชาวอาหรับไปถึงยังกรุงโรม จักรพรรดิพิลิปปุสที่ 2 ก็ทรงถูกสังหารโดยกองทหารรักษาพระองค์เมื่อพระชนมพรรษาได้สิบสองพรรษา นักประวัติศาสตร์บางคนโต้แย้งว่าจักรพรรดิพิลิปปุสที่ 2 ทรงเป็นผู้ปกครองจักรวรรดิแต่เพียงพระองค์เดียวในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 249
เหรียญทองของจักรพรรดิพิลิปปุสที่ 2
ชั้น (ชีววิทยา)

The various levels of the scientific classification system.

แปดลำดับขั้นสำคัญ ๆ ของการจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ในหนึ่งไฟลัมประกอบด้วยหนึ่งชั้นขึ้นไป ตามแผนภาพไม่ได้แสดงลำดับขั้นที่อยู่อื่น ๆ ที่อยู่ระหว่างนี้
ชั้น (อังกฤษ: class, ละติน: classis) เป็นขั้นอนุกรมวิธานขั้นหนึ่งและหน่วยอนุกรมวิธานหน่วยหนึ่งในการจำแนกสิ่งมีชีวิตในทางวิทยาศาสตร์ อยู่ระหว่างขั้นไฟลัมและขั้นอันดับ ใช้แบ่งส่วนย่อยของไฟลัมหรือไฟลัมย่อยออกเป็นกลุ่มย่อยลงมา ซึ่งสามารถเห็นเป็นรูปธรรมชัดเจนขึ้น แต่ยังถือเป็นมุมกว้าง ๆ เช่น ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม (Mammalia) ชั้นนก (Aves) ชั้นแมลง (Insecta) ชั้นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก (Amphibia) ชั้นปลากระดูกอ่อน (Chondrichthyes) ชื่อของชั้นใช้ภาษาละติน และในพืชจะลงปัจจัยด้วย -opsida เช่น ชั้นพืชใบเลี้ยงคู่ (Magnoliopsida) และชั้นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว (Liliopsida) ส่วนในโครมาลวีโอลาตาลงปัจจัยว่า -phyceae เช่น ขณะที่ฟังไจลงปัจจัยด้วย -mycetes เช่น Agaricomycetes เป็นชั้นเห็ดชั้นหนึ่ง และแบคทีเรียลงปัจจัย -ia ส่วนในสัตว์ไม่พบการลงปัจจัยเป็นหลักมาตรฐาน
| ด ค กลำดับอนุกรมวิธาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  | Magnorder |  |  |  |  |
| โดเมน | ไฟลัมใหญ่ | ชั้นใหญ่ |  | อันดับใหญ่ | วงศ์ใหญ่ |  |  | ชนิดใหญ่ |
| อาณาจักร | ไฟลัม | ชั้น | Legion | อันดับ | วงศ์ | เผ่า | สกุล | ชนิด/สปีชีส์ |
| อาณาจักรย่อย | ไฟลัมย่อย | ชั้นย่อย | Cohort | อันดับย่อย | วงศ์ย่อย | เผ่าย่อย | สกุลย่อย | ชนิดย่อย |
| Infrakingdom/Branch | Infraphylum | Infraclass |  | Infraorder |  | Alliance | หมู่ | Infraspecies |
|  | Microphylum | Parvclass |  | Parvorder |  |  |  |  |
จักรพรรดิดอมิติอานุส

ติตุส ฟลาวิอุส ไกซาร์ ดอมิติอานุส เอากุสตุส (ละติน: TITVS FLAVIVS CAESAR DOMITIANVS AVGVSTVS; 24 ตุลาคม ค.ศ. 51 – 18 กันยายน ค.ศ. 96) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันของราชวงศ์ฟลาวิอุส ที่ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเชษฐา จักรพรรดิทีตุสเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 81 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 96 โดยมีจักรพรรดิเนอร์วาเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิโรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิดอมิติอานุส
ชาวออสโตรกอท

โมเสกเป็นภาพของพระเจ้าธีโอดอริคมหาราชภายในชาเปลในบาซิลิกาซานอพอลลินาเรนูโอโว
ออสโตรกอท (อังกฤษ: Ostrogoths, ละติน: Ostrogothi, Austrogothi) เป็นสาขาหนึ่งของกลุ่มชาติพันธ์กอทซึ่งเป็นสาขาของชนเจอร์มานิคตะวันออกที่มีบทบาทสำคัญในทางการเมืองในตอนปลายจักรวรรดิโรมัน อีกสาขาหนึ่งคือชาววิซิกอท
ชนออสโตรกอทก่อตั้งรัฐในกรุงโรมในอิตาลีและคาบสมุทรบอลข่านอยู่ชั่วระยะหนึ่ง และในช่วงนั้นก็รวมส่วนใหญ่ของฮิสเปเนีย และตอนใต้ของกอล ออสโตรกอทรุ่งเรืองที่สุดในรัชสมัยของพระเจ้าธีโอดอริคมหาราชในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 6 แต่เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษ ออสโตรกอทก็ถูกพิชิตโดยโรมในสงครามกอทิก (ค.ศ. 535–554) ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงให้แก่อิตาลี
จักรพรรดิโฮสติเลียน

จักรพรรดิโฮสติเลียน (อังกฤษ: Emperor Hostilian, ละติน: Gaius Valens Hostilianus Messius Quintus Augustus, พฤศจิกายน 251) จักรพรรดิแห่ง จักรวรรดิโรมันตะวันตก จาก กรกฎาคม ถึง พฤศจิกายน 251 โดยช่วงที่พระองค์ครองสิริราชสมบัติเป็นเวลาสั้น ๆ นั้นตรงกับช่วงเหตุการณ์ที่เรียกว่า วิกฤตการณ์คริสต์ศตวรรษที่ 3 จักรพรรดิโฮสติเลียนเป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิเดซิอัส และ จักรพรรดินีเฮเร็นเนีย อีทรัสซิลลา โดยไม่ทราบวันประสูติและได้เลื่อนขึ้นเป็น ซีซาร์ เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 251 โดย จักรพรรดิเดซิอัสในเดือนเดียวกันพระเชษฐา เฮเร็นนิอัส อีทรัสคัส ได้รับการสถาปนาเป็นยุวจักรพรรดิ
หลังจากจักรพรรดิเดซิอัสและจักรพรรดิเฮเร็นนิอัส อีทรัสคัสสวรรคตระหว่างการรบจากการซุ่มโจมตีโดยชาวกอธ เทรโบนิอานัส กาลลัส ได้สถาปนาตนขึ้นเป็นจักรพรรดิพระองค์ได้เลื่อนจักรพรรดิโฮสติเลียนขึ้นเป็นยุวจักรพรรดิและพระราชโอรสของพระองค์ โวลุซิอานัส เป็นซีซาร์
จักรพรรดิโฮสติเลียนเสด็จสวรรคตเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 251 หลังจากครองสิริราชสมบัติได้เพียง 5 เดือนเนื่องจากถูกเชื้อโรคหรือถูกปลงพระชนม์โดยจักรพรรดิเทรโบนิอานัส กาลลัส
จักรพรรดิปรอบุส

มาร์กุส เอาเรลิอุส ปรอบุส (ละติน: Marcus Aurelius Probus; ช่วงใดช่วงหนึ่งระหว่าง ค.ศ. 230 ถึง ค.ศ. 235 – กันยายน ค.ศ. 282) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันตั้งแต่ ค.ศ. 276 จนถึง ค.ศ. 282 จักรพรรดิปรอบุสทรงเป็นแม่ทัพที่แข็งแกร่งและประสบความสำเร็จในการดำเนินการทางทหาร นอกจากนี้ยังทรงเป็นผู้ปกครองที่มีมโนธรรม และในระยะเวลา 6 ปีแห่งการครองราชย์ของพระองค์ พระองค์ทรงรักษาความรุ่งเรืองภายในมณฑลแห่งโรมันได้ในขณะที่ต้องทนต่อการรุกรานซ้ำแล้วซ้ำเล่าของชนเผ่าอนารยชนในเกือบทุกส่วนของชายแดน
ภายหลังจากการขับไล่ศัตรูของจักรวรรดิ จักรพรรดิปรอบุสทรงถูกบังคับให้จัดการกับการก่อกบฏภายในอีกหลายครั้ง แต่พระองค์แสดงให้เห็นถึงความเมตตาผ่อนปรนและทรงไม่ทำการรุนแรงต่อฝ่ายที่พ่ายแพ้ในทุกที่ที่ทรงทำได้ ในรัชสมัยของพระองค์ อำนาจตามรัฐธรรมนูญของวุฒิสภาโรมันถูกรักษาไว้อย่างคงที่ และพระองค์เป็นจักรพรรดิที่ทรงได้รับชัยชนะ ซึ่งทรงนำกองทัพของพระองค์ไปสู่ชัยชนะเหนือแม่น้ำไรน์ โดยที่อ้างว่าพระองค์ทรงทำตามการอนุมัติของวุฒิสภา
เมื่อทรงเอาชนะกลุ่มเจอร์แมนิกได้ จักรพรรดิปรอบุสทรงโปรดให้บูรณปฏิสังขรณ์ป้อมปราการโบราณของจักรพรรดิฮาดริอานุสขึ้นใหม่ระหว่างแม่น้ำไรน์กับแม่น้ำดานูบ เพื่อป้องกันพื้นที่อะกริ เดกูมาเตส (ทุ่งเดคูมาเทียน) และทรงเรียกร้องขอเอาส่วยของกำลังพลจากผู้พิชิตเพื่อตั้งถิ่นฐานใหม่ในมณฑลที่จำนวนประชากรลดลงภายในจักรวรรดิและจัดหาการป้องกันชายแดนอย่างเพียงพอ แม้ว่าพระองค์จะทรงได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย แต่จักรพรรดิปรอบุสทรงก็ทรงถูกสังหารในการก่อกบฏของพลทหารในขณะที่อยู่ระหว่างการเตรียมการสำหรับการทำสงครามกับเปอร์เซีย ซึ่งจะดำเนินการทำสงครามดังกล่าวในรัชสมัยของจักรพรรดิการุส ผู้สืบทอดตำแหน่งของพระองค์
บรรณานุกรม

Wood, Susan (1987). "Child-Emperors and Heirs to Power in Third-Century Portraiture".  ใน Jiří Frel; Arthur Houghton & Marion True (บ.ก.). Ancient Portraits in the J. Paul Getty Museum: Volume 1. Occasional Papers on Antiquities. Vol. 4. Malibu, CA, US: J. Paul Getty Museum. pp. 115–136. ISBN 0-89236-071-2.
Gibbon, Edward (1888) History of the Decline and Fall of the Roman Empire
Fittschen, Klaus & Zanker, Paul (1985). Katalog der römischen Porträts in den Capitolinischen Museen und den anderen kommunalen Sammlungen der Stadt Rom. 1. Kaiser-und Prinzenbildnisse [Catalogue of Roman Portraits in the Capitoline Museums and other Municipal Museums of the City of Rome] (in German). Mainz: Philipp von Zabern.  ISBN 3-8053-0596-6.
Peachin, Michael (1990). Roman Imperial Titulature and Chronology, A.D. 235–284. Amsterdam: Gieben. ISBN 90-5063-034-0.
Jones, A.H.M.; J.R. Martindale & J. Morris (1971). The Prosopography of the Later Roman Empire Volume 1: A.D. 260–395. Cambridge University Press. ISBN 0-521-07233-6.
จักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส

จักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส (ละติน: Marcus Aurelius หรือ Marcus Aurelius Antoninus Augustus; ราว 26 เมษายน ค.ศ. 121 – 17 มีนาคม ค.ศ. 180) มาร์กุส เอาเรลิอุสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันระหว่างวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 161 ถึง ค.ศ. 169 โดยปกครองร่วมกับ ลูกิอุส เวรุส (Lucius Verus) พระอนุชาบุญธรรม จนเวรุสสิ้นพระชนม์ในปี 169; จากนั้นเอาเรลิอุสทรงปกครองต่อมาโดยลำพังพระองค์เองระหว่างปี ค.ศ. 169 ถึง ค.ศ. 177 และ ทรงปกครองร่วมกับ ก็อมมอดุส (Commodus) ผู้เป็นราชโอรสของพระองค์ ระหว่าง ค.ศ. 177 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 180  มาร์กุส เอาเรลิอุสเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายของ “จักรพรรดิโรมันผู้ทรงคุณธรรมห้าพระองค์” (Five Good Emperors) และถือกันว่าเป็นนักปรัชญาลัทธิสโตอิก (Stoicism) คนสำคัญคนหนึ่ง โดยมีจดหมายจารึก "Meditation" ที่เป็นหนังสือบันทึกที่จักรพรรดิมาร์กุสเขียนไว้เพื่อเตือนตนเองให้เป็นผู้ปกครองที่ดีเป็นงานชิ้นสําคัญของลัทธิสโตอิกชิ้นหนึ่ง ถึงแม้ว่าว่าจักรพรรดิมาร์กุสจะไม่ได้มีเจตนาจะเผยแพร่สู่สาธารณะ
เหตุการณ์สำคัญในสมัยการปกครองของมาร์กุส เอาเรลิอุสก็ได้แก่สงครามในเอเชียกับจักรวรรดิพาร์เธียน (Parthian Empire), และกับชนเผ่าเจอร์มานิคตามบริเวณพรมแดนโรมัน-เจอร์มานิคัส (LimesGermanicus) เข้าไปในกอลและข้ามแม่น้ำดานูบ และการปฏิวัติทางตะวันออกที่นำโดยอาวิเดียส คาสเซียส (Avidius Cassius) ที่ไม่ประสบความสำเร็จ
นอกจากความสามารถในการสงครามแล้วมาร์กุส เอาเรลิอุสก็ยังมีงานเขียน “Meditations” ที่เขียนเป็นภาษากรีกระหว่างที่ทำการรณรงค์ระหว่างปี ค.ศ. 170 ถึง ค.ศ. 180 ที่ยังถือกันว่าเป็นงานชิ้นสำคัญทางวรรณกรรมสำหรับการปกครองของหน้าที่และหน้าที่ที่ได้รับการสรรเสริญในเนื้อหาที่ “exquisite accent and its infinite tenderness”
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิโรมัน
อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร

| พลตำรวจตรีอรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทรป> จ., ม.ป.ช., ม.ว.ม., ภ.ป.ร.2 |
| --- | --- |


องคมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 26 มีนาคม พ.ศ. 2518 – 16 กันยายน พ.ศ. 2541  (23 ปี 174 วัน)
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 – 13 มีนาคม พ.ศ. 2518  (0 ปี 287 วัน)
นายกรัฐมนตรี: สัญญา ธรรมศักดิ์ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช
ก่อนหน้า: กมล วรรณประภา
ถัดไป: บุญเท่ง ทองสวัสดิ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 มิถุนายน พ.ศ. 2445 จังหวัดฉะเชิงเทรา ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 16 กันยายน พ.ศ. 2541 (96 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: ท่านผู้หญิง เนื่องสนิท สิทธิสุนทร
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
สังกัด: กรมตำรวจ
ประจำการ: 2496 - 2541
ยศ:  พลตำรวจตรี

พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร หรือเดิม หลวงอรรถสิทธิ์สิทธิสุนทร (ผวน ทองสยาม) (26 มิถุนายน 2445 - 16 กันยายน 2541) เป็นอัยการ ข้าราชการพลเรือนและนายตำรวจชาวไทย อดีตองคมนตรี ในรัชกาลที่ 9 อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย อดีตอธิบดีหลายกรม เช่น กรมศุลกากร และ กรมราชทัณฑ์ เป็นผู้ว่าราชการหลายจังหวัด เช่น จันทบุรี, เพชรบุรี, สุพรรณบุรี, และอุบลราชธานี
ประวัติ

พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร นามเดิม ผวน ทองสยาม เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2445 เป็นบุตรของนายทองและนางเปลี่ยน ทองสยาม
ประวัติ > การศึกษา

จบการศึกษาจากโรงเรียนกฎหมายกระทรวงยุติธรรม
ประวัติ > บรรดาศักดิ์

ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น หลวงอรรถสิทธิ์สิทธิสุนทร ในรัชสมัยรัชกาลที่ 7
ต่อมายกเลิกบรรดาศักดิ์ในปี 2485
หลวงอรรถสิทธิ์สิทธิสุนทรลาออกจากบรรดาศักดิ์และใช้ราชทินนามเป็นชื่อและนามสกุล
ประวัติรับราชการ

พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร รับราชการในตำแหน่งอัยการ ที่ กรมอัยการ กระทรวงมหาดไทย หลังจากนั้นโอนจากอัยการเป็นข้าราชการกระทรวงมหาดไทย อาทิเช่น ผู้ว่าราชการ จังหวัดจันทบุรี (พ.ศ. 2484-2485)  จังหวัดเพชรบุรี (พ.ศ. 2485-2487) จังหวัดยะลา (พ.ศ. 2487)  จังหวัดสุพรรณบุรี (พ.ศ. 2487-2488)  จังหวัดอุบลราชธานี (พ.ศ. 2490-2492) อธิบดีกรมศุลกากร   อธิบดีกรมราชทัณฑ์
24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 - ข้าหลวงตรวจการกระทรวงมหาดไทยภาค 1
ตำแหน่งทางการเมือง

พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลนายสัญญา ธรรมศักดิ์ ระหว่างเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2517 - มีนาคม พ.ศ. 2518 และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีอีกสมัยในรัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช  แต่ต้องพ้นจากหน้าที่ตั้งแต่ยังมิได้เริ่มปฏิบัติงาน เนื่องจากคณะรัฐมนตรีไม่ได้รับความไว้วางใจจากสภาในการแถลงนโยบาย ด้วยคะแนนไว้วางใจ 111 เสียง ไม่ไว้วางใจ 152 เสียง
ตำแหน่งพิเศษ

ต่อมาได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นองคมนตรี เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2518ดำรงตำแหน่งถึงวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2541
ฉายา

พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ ได้รับฉายาว่า "คุณหลวงไม้บรรทัด"  จากชื่อเสียงในการเป็นผู้มีคุณธรรมและซื่อตรง จนเป็นที่ยอมรับ  ท่านเป็นผู้บัญญัติศัพท์คำว่า "ผู้สูงอายุ" เมื่อ พ.ศ. 2512
ด้านครอบครัว

ด้านครอบครัวสมรสกับท่านผู้หญิงเนื่องสนิท สิทธิสุนทร มีบุตร-ธิดา 3 คน มีหญิง 2 คน ชาย 1 คน
อสัญกรรม

พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร ถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2541 สิริอายุ 96 ปี 82 วัน
ต่อมาเมื่อวันที่ 30 มกราคม ปี พ.ศ. 2542 เวลา 17 นาฬิกา 35 นาที พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงและสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารีเสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส (ในราชกิจจานุเบกษาได้เขียนว่ามียศเป็น พลตำรวจเอก)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2520 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2501 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2498 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามอินโดจีน (ช.ร.)
พ.ศ. 2498 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2498 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2522 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 2 (ภ.ป.ร.2)