stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระธรรมเสนานี (ฟุ้ง ปุณฺณโก)
อาพาธ - มรณภาพ

พระธรรมเสนานี (ฟุ้ง ปุณฺณโก) อาพาธปวดหัวเข่า และสะอึกเป็นประจำ รักษาไม่หาย ครั้งสุดท้ายก่อนมรณภาพประมาณ 1 สัปดาห์ ท่านฉันภัตตาหารไม่ได้ ส่งผลให้สังขารทรุดลง คณะศิษย์จึงพาไปตรวจสุขภาพและเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลศิริราช แต่ท่านไม่ยอมอยู่พักรักษาตัว ถึงกับลั่นวาจาว่า "ฉันขอตายที่กุฏิ"
วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2527 ท่านบอกให้ศิษย์หยิบผ้าไตรครองของท่านมาเข้าไตร แล้วกล่าวว่า "ฉันจะทำพิธี แล้วจะไป"
ต่อมา วันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2527 เวลา 18.00 น. ท่านให้ศิษย์ไปนำพัดยศของท่าน พร้อมทั้งขันน้ำพระพุทธมนต์และหญ้าคามาให้ จากนั้นจึงพรมน้ำพระพุทธมนต์แก่บรรดาศิษย์ และในคืนเดียวกันนั้น (เข้าสู่วันที่ 21 สิงหาคม) เวลา 03.15 น. จึงถึงแก่มรณภาพด้วยอาการสงบ ณ กุฏิ คณะ ต. 34 วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม กรุงเทพมหานคร สิริอายุ 87 ปี 15 วัน อุปสมบทได้ 67 พรรษา
ฟุจิวะระ โนะ คังชิ

ฟุจิวะระ โนะ คังชิ (藤原歓子 ; 1564 – 30 กันยายน 1645) จักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นเป็นธิดาคนที่ 3 ของ ฟูจิวาระ โนะ โนริมิชิ น้องชายของ ฟุจิวะระ โนะ โยะริมิชิ ซึ่งทั้งสองเป็นบุตรชายของ ฟุจิวะระ โนะ มิชินะงะ และเป็นจักรพรรดินีหรือ โคโง ใน จักรพรรดิโกะ-เรเซ
ฟุจิวะระ โนะ คะมะตะริ

|   ฟุจิวะระ โนะ คะมะตะริ |
| --- | --- |
ภาพวาดของฟุจิวะระ โนะ คะมะตะริ
ยุค: ยุคเฮอัง
เกิด: พ.ศ. 1157
ถึงแก่กรรม: 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 1112
เปลี่ยนชื่อ: นากาโทมิ โนะ คามิโกะ→นากาโทมิ โนะ คามาตาริ→ฟูจิวาระ โนะ คามาตาริ
นามแฝง: ทานซาน ไดเมียวจิง
จักรพรรดิ: โคโตกุ→โคเงียวกุ→เท็นจิ
ตระกูล: นากาโทมิ ฟูจิวาระ
บุตร: ฟุจิวะระ โนะ ฟุฮิโตะ
แสตมป์ที่มีรูปของคะมะตะริเมื่อ พ.ศ. 2482
ฟุจิวะระ โนะ คะมะตะริ (藤原 鎌足; 1157 – 14 พฤศจิกายน 1212) รัฐบุรุษและขุนนางในช่วง ยุคอะซุกะ เป็นต้น ตระกูลฟูจิวาระ ตระกูลขุนนางที่เรืองอำนาจในราชสำนักญี่ปุ่นไปอีกกว่า 1,200 ปีโดยนามสกุลฟูจิวาระได้รับพระราชทานจาก จักรพรรดิเท็นจิ เมื่อ พ.ศ. 1188 เพื่อเป็นการตอบแทนที่คะมะตะริซึ่งขณะนั้นใช้นามสกุล นะกะโทะมิ มีส่วนสำคัญให้จักรพรรดิเท็นจิได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์พร้อมกับเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญในการที่ทำให้เกิด การปฏิรูปปีไทกะ
ฟู้ เปียว

ฟู้ เปียว (27 กันยายน ค.ศ. 1963 –  30 สิงหาคม ค.ศ. 2005) เป็นนักแสดงชายชาวจีน เกิดที่เมืองปักกิ่ง ประเทศจีน เริ่มแสดงภาพยนตร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984
ผลงานด้านการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | ชื่อภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ | ชื่อภาพยนตร์ภาษาจีน | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1984 | North China Red Beans | 北国红豆 |  |  |
| 1995 | Shanghai Triad | 搖啊搖，搖到外婆橋 | Zheng Sanye |  |
| 1997 | The Sorrows of Xiaoxinzhuang | 小辛庄的烦恼 |  | TV film |
| 1997 | The Dream Factory | 甲方乙方 | Zhang Fugui |  |
| 1997 | Keep Cool | 有话好好说 |  |  |
| 1998 | Restless | Restless | Shen Gang |  |
| 1998 | Rhapsody of Spring | 春天的狂想 |  |  |
| 1999 | Sorry Baby | 没完没了 | Ruan Dawei |  |
| 2000 | Sigh | 一声叹息 | Liu Dawei |  |
| 2000 | Happy Times | 幸福时光 | Little Fu |  |
| 2001 | Decorating with Lanterns and Festoons | 张灯结彩 |  | TV film |
| 2001 | Escort | 押解的故事 | Yu Tai |  |
| 2001 | Big Shot's Funeral | 大腕 | himself | cameo |
| 2001 | One Hundred... | 100个。。。。。。 | Uncle Sun |  |
| 2001 | Family Tie | 考试一家亲 | Lu Dayi |  |
| 2001 | Who Cares | 谁说我不在乎 | teacher |  |
| 2002 | The Supreme Interest | 至高无上 |  |  |
| 2004 | A World Without Thieves | 天下无贼 | Manager Liu |  |
ผลงานด้านการแสดง > ละครโทรทัศน์ และละครซิตคอม

| ปี | ชื่อภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ | ชื่อภาพยนตร์ภาษาจีน | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1990 | Kewang | 渴望 |  |  |
| 1991 | Stories from the Editorial Board | 编辑部的故事 |  | sitcom |
| 1993 | The Commercial Person | 广告人 | Wan Rongfa |  |
| 1994 | Xuanzang of Tang | 唐玄奘 |  |  |
| 1994 | Big Sister in Gold | 金装大姐大 |  |  |
| 1995 | The Red Wall | 红墙 |  |  |
| 1996 | A Metropolitan Full of Love | 充满情感的都市 | Fan Zhe |  |
| 1996 | Struggles in an Ancient City | 野火春風鬥古城 | Gao Ningzi |  |
| 1997 | A Sentimental Story | 一场风花雪月的事 | Liu Baohua |  |
| 1997 | Police Memo | 刑警备忘录 |  |  |
| 1997 | Big Shot Li Delin | 大人物李德林 | Liu Xifu |  |
| 1997 | A Free Life | 活得潇洒 |  |  |
| 1998 | Divorce | 離婚 |  |  |
| 1998 | Where Dreams Began | 梦开始的地方 | Xin Heizi |  |
| 1998 | Completely Lost | 找不着北 | Gu Zhiguang |  |
| 1998 | We Are the Same | 你我一样 |  |  |
| 1999 | We Common Folks | 咱老百姓 |  |  |
| 1999 | Maid in Green | 綠衣紅娘 | Wang Zibiao |  |
| 2000 | Palace of Desire | 大明宮詞 |  |  |
| 2000 | The Magical Chinese Detective | 中国神探 | Gu Liang |  |
| 2000 | Chaotianmen | 朝天门 |  |  |
| 2001 | Waiting for Your Return | 等你归来 |  |  |
| 2001 | Can't Give Up | 欲罢不能 |  |  |
| 2001 | Daddy Dash Forward | 老爸向前冲 | He Shan |  |
| 2001 | Lu Bu and Diaochan | 呂布與貂蟬 | Wang Yun |  |
| 2001 | A Family in the Northeast | 东北一家人 |  | sitcom |
| 2002 | A Laughing Stock | 贻笑大方 | Wu Liwei |  |
| 2002 | Promises of Fate | 命运的承诺 |  |  |
| 2002 | Not-So-Distant Neighbours | 相邻不远 |  |  |
| 2003 | The Return to Shanghai Bund | 重返上海灘 | Du Bang |  |
| 2003 | Qingyi | 青衣 |  |  |
| 2003 | Unexpected | 出乎意料 |  |  |
| 2003 | The Thirteenth Princess | 十三格格 | Li Lianying |  |
| 2003 | Rescuing Juvenile Offenders | 拯救少年犯 |  |  |
| 2003 | Swordsmen of the Passes | 關中刀客 |  |  |
| 2003 | Debt of Gratitude | 恩情 | Tao Guodong |  |
| 2004 | The Truth Behind | 真相的背后 | Lu Changming |  |
| 2004 | Fate in Tears and Laughter | 啼笑因緣 | Liu Dezhu |  |
| 2004 | Homely Man | 居家男人 | Gao Baosheng |  |
| 2004 | The Tycoon | 天下奇謀 | Tong Erzhuo |  |
| 2004 | Zhuo-er's Story | 卓尔的故事 | Mr. Qiao |  |
| 2004 | Wife | 妻子 | Xie Jiashu |  |
| 2004 | Romantic Life | 血色浪漫 |  |  |
| 2005 | The Execution of Chen Shimei | 新鍘美案 | Guo Zheng |  |
| 2005 | The Incorruptible Official | 大清官 | Fukang |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟู้ เปียว ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มนุษยพันธุศาสตร์

A karyotype of a human male, showing 46 chromosomes including XY sex chromosomes.
มนุษยพันธุศาสตร์เป็นสาขาย่อยของพันธุศาสตร์ที่ศึกษาการถ่ายทอดลักษณะทางพันธุกรรมในมนุษย์ มีเนื้อหาครอบคลุมและทับซ้อนสาขาวิชาอื่นๆ เช่น พันธุศาสตร์คลาสสิก เซลล์พันธุศาสตร์ อณูพันธุศาสตร์ พันธุศาสตร์ชีวเคมี จีโนมิกส์ พันธุศาสตร์ประชากร พันธุศาสตร์การเจริญ พันธุศาสตร์คลินิก และการให้คำปรึกษาทางพันธุกรรม
ภาสพงศ์ อ่ำสำอาง

ส.ต.ต.ภาสพงศ์ อ่ำสำอาง (เกิด 2 ตุลาคม พ.ศ.2540) เป็นนักกีฬาชาวไทยที่เชี่ยวชาญการกระโดดค้ำถ่อ เขาได้รับเหรียญทองแดงในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2018
ผลงานส่วนตัวของเขาในการแข่งขันคือ ประเภทกลางแจ้งความสูง 5.61 เมตร (กรุงเทพฯ พ.ศ. 2564) และประเภทในร่ม ความสูง 5.35 เมตร (แอสตานา พ.ศ. 2566) ทั้งสองรายการเป็นสถิติของประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาสพงศ์ อ่ำสำอาง ที่อินสตาแกรม
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประชาชน :  กรีฑาโลก
พระกิมพิลเถระ

| พระกิมพิลเถระ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
พระนามเดิม: พระกิมพิละ, กิมพิลกุมาร
สถานที่ประสูติ: กรุงกบิลพัสดุ์
สถานที่บวช: อนุปิยนิคม แคว้นมัลละ
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: เมืองกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ
วรรณะเดิม: กษัตริย์
ราชวงศ์: ศากยราชวงศ์
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระกิมพิลเถระ หรือ พระกิมพิลศากยเถระ เป็นพระภิกษุสาวกเอตทัคคะของพระพุทธเจ้า นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญในพระพุทธศาสนาในสมัยพุทธกาล พระกิมพิลเถระ เป็นพระประยูรญาติของพระพุทธเจ้า โดยท่านประสูติในเชื้อสายศากยราชสกุล พระราชสกุลของเจ้าชายสิตธัตถะ ซึ่งต่อมาได้สำเร็จเป็นพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระอนุรุทธเถระ ออกผนวชพร้อมกับเจ้าราชกุมารอีก 5 พระองค์ และนายอุบาลีภูษามาลา ณ อนุปิยนิคม เมื่อท่านบรรลุเป็นพระอรหันต์แล้ว ดำรงขันธ์แก่กาลสมควรแก่อายุขัยก็ดับขันธปรินิพพาน
ชาติภูมิ

พระกิมพิลเถระ เป็นพระประยูรญาติของพระพุทธเจ้า โดยท่านประสูติในเชื้อสายศากยราชสกุล พระราชสกุลของเจ้าชายสิตธัตถะ ซึ่งต่อมาได้สำเร็จเป็นพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า
สาเหตุที่ออกบวช

พระประวิตของท่านปรากฏในคัมภีร์น้อยมาก อย่างไรก็ดี ท่านได้ออกบวชพร้อมกับเจ้าราชกุมารทั้ง 5 คือ พระเจ้าภัททิยะศากยะราชา, เจ้าชายอานันทะ, เจ้าชายอนุรุทธะ, เจ้าชายกิมพิละ และเจ้าชายเทวทัตต์ และนายช่างกัลบกนามว่านายอุบาลีภูษามาลาอีก 1 ท่าน รวมเป็น 7 ออกบวช ณ อนุปิยอัมพวัน ในอนุปิยนิคม แคว้นมัลละ โดยในวันผนวชนั้น เจ้าชายทั้ง 6 ได้ตกลงกันให้นายอุบาลีผู้เป็นช่างภูษามาลาออกบวชก่อนตน เพื่อจะได้ทำความเคารพเป็นการลดทิฐิและมานะแห่งความเป็นเชื้อสายกาษัตริย์ ของตนลง โดยทั้งหมดได้อุปสมบทด้วยวิธีเอหิภิกขุอุปสัมปทาโดยตรงจากพระพุทธเจ้า เมื่ออกบวชได้ไม่นานท่านก็ได้บรรลุอรหันต์
บั้นปลายชีวิต

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงปรินิพพาน
ดูเพิ่ม

พระภัททิยเถรศากยราชา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ 84000
เว็บไชต ธรรมะ เกตเวย์ เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พาต้า

| --- | --- |

ที่ตั้ง: 630/253 ถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า แขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กทม. 10700
เปิดให้บริการ: พาต้าอินทรา (พ.ศ. 2518 - 2546)  พาต้าปิ่นเกล้า (พ.ศ. 2525 - ปัจจุบัน) พาต้าหัวหมาก (พ.ศ. 2535 - 2547)
ผู้บริหารงาน: บริษัท ห้างสรรพสินค้าปิ่นเกล้า จำกัด
จำนวนชั้น: 7 ชั้น (พาต้าปิ่นเกล้า)
พาต้า เป็นห้างสรรพสินค้าอยู่ภายใต้การดำเนินงานของ บริษัท ห้างสรรพสินค้าปิ่นเกล้า จำกัด เป็นธุรกิจของตระกูลเสริมศิริมงคล ในอดีต พาต้ามีอยู่ 3 สาขา ได้แก่ พาต้าหัวหมาก พาต้าปิ่นเกล้า และพาต้าอินทรา (ย่านประตูน้ำ) ในปี พ.ศ. 2539 พาต้ายังมีแผนเปิดสาขาบางบัวทอง บริเวณตลาดสมบัติบุรีในปัจจุบัน และสาขา แม่กลองแต่โครงการก็ถูกยกเลิกไปจากภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่ 2540 ปัจจุบันเหลือเพียงสาขาเดียว คือ พาต้าปิ่นเกล้า
ประวัติ

เดิมพาต้าใช้ชื่อว่า ไทย ช้อปปิ้ง เป็นร้านค้า 7 คูหา ในโรงแรมอินทรา ประตูน้ำ เปิดเมื่อ 3 ตุลาคม 2516  ด้วยทุนทรัพย์ 3 แสนบาทของวินัย เสริมศิริมงคลและครอบครัว จนประสบความสำเร็จและขยายมาเป็นห้างสรรพสินค้าพาต้าเมื่อวันที่ 3 กันยายน 2518 เพิ่มเงินทุนเป็น 1 ล้านบาท เป็นพาต้าสาขาแรก ให้บริการจนถึง พฤศจิกายน 2546 โดยมีระยะเวลาเช่า 30 ปีกับบริษัท บาโซมา จำกัด เจ้าของโรงแรมอินทรา รีเจนท์ และ อินทรา อาเขต
สาขาที่ 2 คือสาขาปิ่นเกล้า เปิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2525 โดยทางพาต้าเลือกเอาวันเปิดเพื่อให้สอดคล้องกับพระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี โดยห้างสรรพสินค้าตั้งอยู่ในอาคารสูง 15 ชั้น พื้นที่ 11 ไร่ ถือเป็นห้างสรรพสินค้าแห่งแรกในย่านฝั่งธนบุรี เป็นห้างแห่งแรกของเมืองไทยที่มีลิฟต์แก้ว ในปี 2526 เปิดตัวโรงภาพยนตร์พาต้า เธียร์เตอร์ที่สาขานี้ พาต้ายังเคยเปิดพาต้าสุกี้เมื่อปี 2530 เป็นอาคารตึกแถว 6 ห้อง สูง 4 ชั้น ใกล้พาต้าปิ่นเกล้า ในอดีตพาต้าปิ่นเกล้า มีกิจกรรมมากมาย เช่น งานศิลปวัฒนธรรม งานล้านนาไทยเทรดแฟร์ อีสานเทรดแฟร์ ทักษิณเทรดแฟร์ เทศกาลของดี 73 จังหวัด และการประกวดพาต้าหนูน้อยคนเก่ง
ส่วนสาขาที่ 3 พาต้าหัวหมาก (ตั้งอยู่ถนนรามคำแหง ปากซอยรามคำแหง 30) เปิดเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 แต่เปิดได้ไม่นานก็ปิดตัวไป สาขานี้เป็นอาคารสูง 5 ชั้น มีพื้นที่การขาย 50,000 ตารางเมตร มีซูเปอร์มาร์เก็ตครอบคลุมพื้นที่ 5,000 ตารางเมตร โรงภาพยนตร์ 3 โรง มีลานโบว์ลิง สนุกเกอร์คลับ และสวนสนุก
พาต้าปิ่นเกล้า

พาต้าปิ่นเกล้า เปิดพื้นที่ให้บริการทั้งสิ้น 7 ชั้น โดยชั้น 1 เป็นแผนกสินค้าเครื่องสำอาง และใช้เป็นพื้นที่จัดกิจกรรมส่งเสริมการขายสินค้ารายการต่าง ๆ ชั้นที่ 2 เป็นแผนกสินค้าจิปาถะ ของเล่น ไลฟ์สไตล์ รองเท้า อุปกรณ์กีฬา และของเล่น ส่วนชั้น 3 แผนกอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้า ร้านค้าไอที และชั้น 4 ได้เปิดให้พื้นที่ส่วนหนึ่งเป็นสำนักจัดหางานกรุงเทพมหานครที่ 6 ส่วนชั้น 6 และชั้น 7 เป็นที่ตั้งของสวนสัตว์พาต้า
จากข้อมูลปี 2560 บริษัท ห้างสรรพสินค้าปิ่นเกล้า จำกัด มีรายได้ 114 ล้านบาท โดยกำไร 7 แสนบาท พาต้ามีพื้นที่ทั้งหมด 30,000 ตร.ม. โดยมีสัดส่วนพื้นที่ 25-30%  โดยปัจจุบันพาต้าแบ่งพื้นที่ให้เช่าทำธุรกิจ เช่น แมคโดนัลด์, บิ๊กซี (สร้างในพื้นที่ โลตัส โก เฟรช เดิม พื้นที่ 3,000 ตารางเมตร ซึ่งย้ายไปยังสาขาปิ่นเกล้า), มิสเตอร์ ดี.ไอ.วาย, ธนาคารกรุงเทพ, วัตสัน และสถานที่ออกกำลังกายราชันยิม เป็นต้น พาต้ามีรายได้จากพันธมิตรประมาณ 30% จากสัดส่วนคิดรายได้พาด้าได้ดังนี้ แผนกดีพาร์ทเมนท์สโตร์ 65-70% แผนกซูเปอร์มาร์เก็ต 20-25% รายได้ค่าเช่าและรายได้อื่น 10% นอกจากนี้ในปี 2561 พาต้าเปิดโรงแรมราคาประหยัด ในชื่อ Tuk Tuk Hostel ในพื้นที่ติดกับห้างพาต้า ปิ่นเกล้า
ปัจจุบันพาต้าปิ่นเกล้าอยู่ในการบริหารของทายาทของตระกูลเสริมสิริมงคลรุ่นที่ 2 เข้ามาสานต่อ ตั้งแต่กันยายน 2563และมีการประกาศลดล้างสต๊อก ลดทั้งห้าง เริ่มตั้งแต่ 8 ตุลาคม - 30 พฤศจิกายน ก่อนเตรียมปรับปรุงรีโนเวตพาต้าแบบใหม่ในรอบ 39 ปี   โดยก่อนหน้านี้ มีกระแสข่าวว่าห้างพาต้าได้ปิดตัวพร้อมประกาศขายที่ดิน 2 พันล้าน ซึ่งทางผู้บริหารของห้างจะมายืนยันว่าไม่เป็นความจริง ตั้งแต่สิ้นเดือนมกราคม 2565 อาคารพาต้าปิ่นเกล้าได้ปิดให้บริการทั้งหมด เพื่อบูรณะครั้งใหญ่ นอกไปจากปรับปรุงโฉมใหม่ของพาต้าปิ่นเกล้าแล้ว ยังมีข่าวภายในธุรกิจค้าปลีกว่าพาต้าได้ติดต่อเจรจาซื้อที่เอดิสันศรีย่านตั้งแต่ปี 2560 เพื่อทำอสังหาริมทรัพย์ โดยคาดการณ์ว่าเมื่อ รถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ช่วงเตาปูน-ราษฎร์บูรณะ  ซึ่งผ่านถนนสามเสนอาจทำให้เกิดการลงทุนมากขึ้น
ในปี 2566 พาต้าปิ่นเกล้ามีการปรับปรุงพื้นที่ รีโนเวทใหม่ทั้งหมด ในรอบ 40 ปี โดยทายาทเข้ามาสานต่อ รวมถึงมีการประกาศหาทีมออกแบบห้าง โดนแผนพัฒนาระบุว่าจะเสร็จภายใน ไตรมาสที่ 4 ปี 2566
บัวน้อย ในสวนสัตว์พาต้า
ภาษาตัวซู่

| ภาษาตัวซู่ |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศจีน
จำนวนผู้พูด: น้อยถึงไม่มี  (2012)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  เชียงเอ่อร์ซูภาษาตัวซู่
รหัสภาษา
ISO 639-3: รวมใน Ersu [ers]
นักภาษาศาสตร์: qob (ไม่ใช่ ISO)
ตัวซู่ (จีน: 多续; พินอิน: Duōxù; ชื่อเรียกในภาษาตนเอง: do33ɕu33 na31) เป็นภาษาเชียงที่ใกล้สูญในประเทศจีนที่มีความเกี่ยวเนื่องกับทั้งกลุ่มภาษาโลโลและภาษาตันกุต ภาษาในเซี่ยตะวันตก Yu (2012) จัดให้ภาษานี้เป็นภาษาเอ่อร์ซูที่อยู่ในสาขาเชียง โดย "แทบไม่เหลือผู้พูดภาษาตัวซู่" หรือ "เกือบ" ไม่มีผู้พูดภาษาเอ่อร์ซูเหลืออีก
ชาวตัวซู่ประมาณ 2,000 คนอาศัยอยู่ในเทศมณฑลเหมี่ยนหนิงและหมู่บานโดยรอบ เช่นเดียวกันกับในเขตเมืองส่วนนอก 6 แห่งในเทศมณฑลนั้น ได้แก่ โฮ่วชาน (后山), ฟู่ซิง (复兴), ฮุ่ยอาน (惠安), ฮาฮา (哈哈), หลินหลี่ (林里) และเมืองชาปา (沙坝镇) Chirkova (2014) รายงานว่ามีผ้พูดภาษานี้มากกว่า 9 คน ทั้งหมดอยู่ในช่วงอายุ 70 ถึง 80 ปี
บรรณานุกรม

Yu, Dominic. 2012. Proto-Ersuic. Ph.D. dissertation. Berkeley: University of California, Berkeley, Department of Linguistics.
Nishida, Tatsuo, 1973, 多続訳語の研究 : 新言語トス語の構造と系統 [A Study of the Tosu–Chinese Vocabulary Tosu I-yu: the structure and lineage of Tosu, a new language], 松香堂 Shokado, Kyoto (ในภาษาญี่ปุ่น)
Nishida, Tatsuo, 1975, "Hsi-hsia, Tosu, and Lolo–Burmese", Sino-Tibetan Conference VIII, Berkeley
Nishida, Tatsuo, 1976, "Hsi-hsia, Tosu, and Lolo–Burmese languages", Studia Phonologica 10:1–15
แหล่งข้อมูลอื่น

ELAR archive of Duoxu language documentation materials
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
ภาษาตะโอย

| ภาษาตะโอย |
| --- | --- |
Ta Oi
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศลาว, ประเทศเวียดนาม
ชาติพันธุ์: ชาวตะโอย, ชาวกะตาง
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (220,000 อ้างถึง1995–2005)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  กะตูภาษาตะโอย
รหัสภาษา
ISO 639-3: มีหลากหลาย: tth – Upper Ta'Oi irr – Ir (Hantong) oog – Ong (= Ir) tto – Lower Ta'Oi ngt – Ngeq (Kriang)
ภาษาตะโอยอยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในเวียดนาม แขวงสาละวันและแขวงเซกอง ประเทศลาว เป็นภาษาที่ไม่มีวรรณยุกต์และลักษณะน้ำเสียง เป็นภาษาในกลุ่มกะตูที่มีการเปลี่ยนแปลงไปจากภาษากะตูโบราณมากกว่าภาษาอื่น พยัญชนะต้นมี 19 เสียง มีเสียงควบกล้ำที่เกิดจากพยัญชนะ 2 เสียง เช่น /pr-/, /mp-/ และ 3 เสียง เช่น /mpr/ ตัวสะกดมี 13 เสียง สระมี 20 เสียง มีสำเนียงย่อย 2 สำเนียงคือภาษาตะโอยบนและภาษาตะโอยล่าง
อ่านเพิ่ม

Sidwell, Paul (2005). The Katuic languages: classification, reconstruction and comparative lexicon เก็บถาวร 2020-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. LINCOM studies in Asian linguistics, 58. Muenchen: Lincom Europa. ISBN 3-89586-802-7
Trần Nguyễn Khánh Phong. 2013. Người Tà Ôi ở A Lưới. Hà Nội: Nhà xuất bản văn hóa thông tin.
Miller, Carolyn (2017). "Notes on Northern Katang Kinship and Society". Journal of the Southeast Asian Linguistics Society. 10 (2): xxiii–xxix. hdl:10524/52410.
Gehrmann, Ryan. 2017. The Historical Phonology of Kriang, A Katuic Language. JSEALS Volume 10.1 (2017).
ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง  ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.
พาจู

| พาจู 파주시 |
| --- | --- |
นคร
การถอดเสียงภาษาเกาหลี
 • ฮันกึล: 파주시
 • ฮันจา: 坡州市
 • อาร์อาร์: Paju-si
 • เอ็มอาร์: P'aju-si
ทางรถไฟข้ามแม่น้ำอิมจิน
   ธง
ที่ตั้งในประเทศเกาหลีใต้
ประเทศ:  เกาหลีใต้
ภูมิภาค: ซูโดกว็อน
จังหวัด: คย็องกี
เขตการปกครอง: 5 อึบ (เมือง), 9 มย็อน (ตำบล), 2 ทง (แขวง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 672.78 ตร.กม. (259.76 ตร.ไมล์)
ประชากร (2015)
 • ทั้งหมด: 427,668 คน
 • ความหนาแน่น: 640 คน/ตร.กม. (1,600 คน/ตร.ไมล์)
 • ภาษาถิ่น: คย็องกี
เว็บไซต์: www.paju.go.kr
พาจู เป็นนครในจังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดคยองกี มีบริเวณท่าเรือที่ติดกับเขตแดนทางทหารระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ พาจูถูกแต่งตั้งขึ้นให้เป็นนครในปี พ.ศ. 2540 พื้นที่ทั้งหมด 672.56 ตารางกิโลเมตร ประชากรรวม 413,735 คน แบ่งการปกครองออกเป็น 5 "อึบ" (เมือง), 9 มย็อน (ตำบล), 2 ทง (แขวง)
ภูมิศาสตร์

ตามเข็มนาฬิกาทิศเหนือติดกับเมืองยังจู (양주), โคยัง (고양) และอำเภอย็อนช็อน (연천군) ทิศใต้ติดกับแม่น้ำฮันและเมืองคิมโพ (김포시) ทิศตะวันตกติดกับทะเล ทิศเหนือติดกับเขตอุตสาหกรรมเมืองแคซอง อำเภอชังพุง (장풍군) และอำเภอพันมุน (판문군) ของประเทศเกาหลีเหนือ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์นครพาจู
| ด ค กนครในประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- |
นครพิเศษ:  โซล 
มหานคร:  ควังจู  แทกู  แทจ็อน  ปูซาน  อินช็อน  อุลซัน 
นครปกครองตนเองพิเศษ:  เซจง 
นครใหญ่:  คิมแฮ  โคยัง  ช็องจู※  ช็อนจู※  ช็อนอัน  ชังว็อน※  ซ็องนัม  ซูว็อน※  นัมยังจู  พูช็อน  โพฮัง  ยงอิน  อันซัน  อันยัง  ฮวาซ็อง 
นคร:  คงจู  คย็องจู  คย็องซัน  คเยรยง  ควังจู  ควังมย็อน  ควังยัง  ควาช็อน  คอเจ  คังนึง  คิมเจ  คิมช็อน  คิมโพ  คุนซัน  คุนโพ  คูมี  คูรี  ช็องอึบ  ชินจู  ชีฮึง  ชุงจู  ชุนช็อน※  เชช็อน  ซกโช  ซอซัน  ซังจู  ซัมช็อก  ซาช็อน  ซุนช็อน  ทงดูช็อน  ทงย็อง  ทงแฮ  ทังจิน  แทแบ็ก  นนซัน  นัมว็อน  นาจู  พย็องแท็ก  พาจู  โพช็อน  โพรย็อง  มกโพ  มิลยัง  มุนกย็อง  ย็องจู  ย็องช็อน  ยอจู  ยอซู  ยังจู  ยังซัน  ว็อนจู  อันซ็อง  อันดง※  อาซัน  อิกซัน  อีช็อน  อึยจ็องบู  อึยวัง  โอซัน  ฮานัม 
นครภายใต้การบริหาร:  เชจู※  ซอกวีโพ 
ที่ตั้งศาลากลางจังหวัด ที่ไม่ใช่นคร:  อำเภอมูอัน  อำเภอฮงช็อง 
หมายเหตุ: ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย
พิพิธภัณฑ์เมืองซูโจว

Suzhou Museum (2010)
พิพิธภัณฑ์เมืองซูโจว (อังกฤษ: Suzhou Museum; จีน: 蘇州博物館; พินอิน: Sūzhōu Bówùguǎn) เป็นพิพิธภัณฑสถานซึ่งจัดแสดงศิลปะจีนโบราณ (Chinese art) ภาพวาดจีนโบราณ (Chinese paintings) อักษรจีนวิจิตร (Chinese calligraphy) และงานฝีมือประดิษฐ์ต่าง ๆ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 204 ถนนตงเป่ย เมืองซูโจว มณฑลเจียงซู ประเทศจีน เปิดให้เข้าชมฟรีโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายตั้งแต่วันที่ 18 พฤษภาคม ปี ค.ศ. 2008 เป็นต้นมา
ประวัติศาสตร์

ปี ค.ศ. 1960 พิพิธภัณฑ์เมืองซูโจวเริ่มก่อตั้งและเปิดให้แก่สาธารณชนเข้าชมเป็นครั้งแรกภายในพื้นที่อันเป็นที่พำนักอาศัยเดิมของเจ้าชายจงแห่งไท่ผิง หรือ หลี่ซิ่วเฉิง (อังกฤษ: Zhong Prince หรือ Li Xiucheng; จีน: 忠王 หรือ 李秀成; พินอิน: Zhōng wáng หรือ Lǐ Xiùchéng) (ค.ศ. 1823 – 1864) ผู้นำทางทหารที่สำคัญของอาณาจักรไท่ผิง (อังกฤษ: Taiping Heavenly Kingdom; จีน: 太平天国) เป็นญาติของหงซิ่วฉวน (อังกฤษ: Hong Xiuquan หรือ Hung Hsiu-chuan; จีน: 洪秀全; พินอิน: Hóng Xiùquán) (1 มกราคม ค.ศ. 1814 – 1 มิถุนายน ค.ศ. 1864) ผู้เป็นหัวหน้าของกลุ่มกบฏไท่ผิง หรือไต้เผ็ง (อังกฤษ: Taiping Rebellion) (ค.ศ. 1850–1864) และตั้งตนเป็นกษัตริย์ในพื้นที่หลายมณฑลทางตะวันออกเฉียงใต้ที่สามารถยึดครองไว้ได้
กบฏไท่ผิงเกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิงระหว่าง ค.ศ. 1850 – 1864 เป็นกบฏชาวนาครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์จีน เริ่มก่อการในอำเภอกุ้ยผิง ภูมิภาคปกครองตนเองก่วงซี หรือกวางสี หลังจากนั้นไดเข้ายึดครองพื้นที่หลายมณฑล จนสามารถตั้งเมืองหลวงขึ้นที่เมืองนานกิง หรือหนานจิง (อังกฤษ: Nanjing; จีน: 南京; พินอิน: Nánjīng) เมืองหลวงของมณฑลเจียงซูในปัจจุบัน มีอุดมการณ์ในการก่อตั้ง "ประเทศสวรรค์เปี่ยมสันติ (ไท่ผิงเทียนกั๋ว; 太平天国)"  สถานที่ตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์เมืองซูโจวในปัจจุบันจึงมีความเกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 19
ปี ค.ศ. 2006 เปิดตัวอาคารหลังใหม่ซึ่งออกแบบโดย ไอ. เอ็ม. เพ (I. M. Pei - Ieoh Ming Pei) หรือ เป้ย์ ยวี่หมิง (จีนตัวย่อ: 贝聿铭; จีนตัวเต็ม: 貝聿銘; พินอิน: Bèi Yùmíng) สถาปนิกชาวจีน-อเมริกัน ผู้ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ซึ่งเป็นรางวัลระดับโลกสูงสุดของสถาปัตยกรรมในปี ค.ศ. 1983 (พ.ศ. 2526) งานออกแบบของ ไอ.เอ็ม. เพ จะมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบโมเดิร์น โดยมีการใช้ หิน [[คอนกรีต] แก้ว และเหล็กเป็นส่วนใหญ่
อาคารพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบัน

อาคารพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบันของพิพิธภัณฑ์เมืองซูโจวได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกชาวจีน-อเมริกัน ผู้ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ ชื่อ ไอ. เอ็ม. เพ ร่วมกับบริษัท[[สถาปนิก เป่ย พาร์ทเนอร์] (อังกฤษ: Pei Partnership Architects; จีน: 贝氏建筑事务所; พินอิน: Bèi shì jiànzhú shìwù suǒ) สำหรับบริษัทผู้ดำเนินการก่อสร้าง คือ [[บริษัท เลสลี่ อี โรเบิร์ตสัน แอสโซซิเอทด์] (อังกฤษ: Leslie E. Robertson Associates) เริ่มก่อสร้างอาคารขึ้นเมือปี ค.ศ. 2002 ดำเนินการก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดใช้เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2006 มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 10,700 ตารางเมตร
หลังจากการออกแบบและก่อสร้างนาน 4 ปี รายการอเมริกันมาสเตอร์ (American Masters) ของสถานีโทรทัศน์พีบีเอส (PBS) ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้ถ่ายทำรายการสารคดีตอนที่ 2010 ชุด "ไอ. เอ็ม. เพ: สร้างความทันสมัยแก่จีน (I.M. Pei: Building China Modern)" ออกอากาศ
ของสะสม

พิพิธภัณฑ์มีพื้นที่จัดแสดงประมาณ 2,200 ตารางเมตร มีของสะสมที่จัดแสดงมากกว่า 30,000 ชิ้น  อาทิ ภาพวาด งานเขียนอักษรวิจิตร งานเซรามิก ของที่ระลึก งานประดิษฐ์ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีเอกสารและบันทึกต่าง ๆ อีก 70,000 เล่ม รวมทั้งหินจารึกอีก 20,000 ชิ้น โดยเฉพาะภาพวาดและงานเขียนอักษรวิจิตรที่สะสมเป็นงานศิลปะชิ้นเอกจากสมัยราชวงศ์ซ่ง (Song Dynasty) จนถึงสมัยราชวงศ์หมิง (Ming Dynasty) และราชวงศ์ชิง (Qing dynasty)
ของสะสมที่มีชื่อเสียงที่จัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์เมืองซูโจว อาทิ
เครื่องถ้วยลายดอกบัว (Celadon lotus-flower-shaped bowl, Yue ware) สมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร (อังกฤษ: Five Dynasties and Ten Kingdoms period; จีนตัวย่อ: 五代十国; จีนตัวเต็ม: 五代十國; พินอิน: Wǔdài Shíguó) (ค.ศ. 907-960) พบที่เนินเสือ (Huqiu Pagoda) เมื่อปี ค.ศ. 1956 มีสองชิ้น คือถ้วยและจานรอง “สีเขียวไข่กา (Olivegreen)” มีลวดลายเป็นรูปกลีบดอกบัวตกแต่งทั้งในส่วนถ้วยและจานรอง แสดงลักษณะการออกแบบและผลิตของเย่ว์ ในบริเวณมณฑลเจ้อเจียง สมัยราชวงศ์เหนือใต้ โดยใช้อุณหภูมิ 1,000 กว่าองศาในการเผาแบบสูญญากาศเท่านั้น จึงได้ผลเป็นสีเขียว ในการเผาหากมีอากาศเข้าไป สีของภาชนะจะกลายเป็นสีน้ำตาลซึ่งทำให้เป็นของด้อยค่า
ถ้วยสุราทำด้วยดินเผาจื่อซา (Zi Sha Brush Pot with the Signature of Peng Nian) สมัยราชวงศ์หมิง ขนาดสูง 8.2 เซนติเมตร ยาว 8 เซนติเมตร กว้าง 6.1 เซนติเมตร มีลักษณะการออกแบบเป็นถ้วยรูปทรงรากไม้ และมีชื่อ "Peng Nian" สลักอยู่บริเวณก้นถ้วย
ภาพวาดหมู่บ้านชาวนา (painting of a farm village) ขนาดยาว 113.4 เซนติเมตร กว้าง 61 เซนติเมตร โดยถังหยิน (อังกฤษ: Tang Yin; จีน: 唐寅; พินอิน:Tángyín) (ค.ศ.1470—1523) ในสมัยราชวงศ์หมิง (Ming Dynasty, ค.ศ. 1368-1644) ถังหยินเป็นหนึ่งในจิตรกรที่โดดเด่นที่สุดในประวัติศาสตร์ศิลปะจีน รวมถึงเป็นหนึ่งใน "สี่มหาบัญฑิตสมัยราชวงศ์หมิง (Four Masters of Ming dynasty)” (จีน: 明四家; พินอิน: Ming Si Jia)  งานภาพวาดหมู่บ้านชาวนาชิ้นนี้ถือได้ว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของเขาที่วาดขึ้นในขณะเข้าสู่วัยกลางคน เป็นภาพแสดงความงดงามของหมู่บ้านในเมืองเจียงหนาน (อังกฤษ: Jiangnan; จีน: 江南; พินอิน: Jiāngnán) ที่แสดงภาพผู้คนขณะตกปลา อ่านหนังสือ และเล่นหมากรุกในระหว่างการรอเรือ
ดูเพิ่ม

List of museums in China
แหล่งข้อมูลอื่น

Suzhou Museum
China Museums
Pei Partnership Architects
ฟุจิวะระ โนะ คิสึชิ

| ฟุจิวะระ โนะ คิสึชิ> จักรพรรดินีในจักรพรรดิองค์ที่ 88 |
| --- | --- |
จักรพรรดินี（ชูงู）: เดือน 8 นินจิ ที่ 3 (พ.ศ. 1785)
ฉายาทางธรรม: โอมิยะอิง
ออกบวช: เดือน 6 โฮจิ ที่ 2 (พ.ศ. 1789)

ประสูติ: คาโรกุ (พ.ศ. 1768)
สิ้นพระชนม์: 9 เดือน 9 โชโอ ที่ 5   (20 ตุลาคม พ.ศ. 1835) 
ตระกูล: ฟูจิวาระ (ไซองจิ)
พระบิดา: ไซองจิ ซาเนอูจิ
พระสวามี: จักรพรรดิโกซางะ
พระบุตร: จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ   จักรพรรดิคะเมะยะมะ
ด ค ก
ฟุจิวะระ โนะ คิสึชิ (ญี่ปุ่น: 西園寺きつ子; โรมาจิ: Fujiwara no Kitsushi) จักรพรรดินีใน จักรพรรดิโกะ-ซะงะ จักรพรรดิองค์ที่ 88 และเป็นพระราชมารดาของจักรพรรดิถึง 2 พระองค์คือ จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ จักรพรรดิองค์ที่ 89 และ จักรพรรดิคะเมะยะมะ จักรพรรดิองค์ที่ 90
ดูเพิ่ม

| ก่อนหน้า |  | ฟุจิวะระ โนะ คิสึชิ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าหญิงริชิ |  |   จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่น  (พ.ศ. 1785 - พ.ศ. 1791) |  | เจ้าหญิงเทะรุโกะ |
มาร์ค พี ภูแสง

มาร์ค พี ภูแสง (Mark P Poosaeng) ชื่อจริง ภุชพงศ์ ภูแสง เกิด 4 พฤศจิกายน 2516 จังหวัดขอนแก่น นักเขียนหลากแนว ทั้งวรรณกรรมเยาวชน นิยาย เรื่องสั้น สารคดี นิยายวิทยาศาสตร์ เรื่องขำขัน บทโทรทัศน์ เรื่อง/ภาพ การ์ตูนเด็ก ตีพิมพ์นิตยสารหญิงไทย มีผลงานในหลายนามปากกา ภุชพงศ์ ภูแสง , ภุชพงศ์ ,นายใบตอง , พงศ์ รัตนกร , นายสำเภา, พี่ผึ้ง
เรื่องสั้น แร้งหลงฝูง เข้ารอบสิบสองเรื่องสั้นสุดท้าย รางวัลกองทุนสุภาเทวกุล พ.ศ.2551ถึงปัจจุบัน ทำข่าวการชุมนุม ถูกยิงด้วยกระสุนจริง เมื่อวันที่ 17 พ.ค.53 บริเวณแยกบ่อนไก่ได้รับบาดเจ็บ
ปลาสร้อยนกเขาน้ำจืด

สำหรับปลาสร้อยนกเขาที่เป็นปลาทะเล ดูที่ ปลาสร้อยนกเขาทะเล
| ปลาสร้อยนกเขาน้ำจืด |
| --- | --- |

ส่วนใบหน้าและริมฝีปากที่เด่นของปลาสร้อยนกเขา (O. vittatus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
วงศ์ย่อย:: Labeoninae
เผ่า:: Labeonini
สกุล:: Osteochilus Günther, 1868

ชนิด
 35 ชนิด
ปลาสร้อยนกเขาน้ำจืด หรือ ปลาสร้อยนกเขา เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) โดยใช้ชื่อสกุลว่า  Osteochilus (/อ็อสแตโอคิลุส/)