stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำบลไทรโยค
ประวัติ

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 พระองค์ได้เสด็จประพาสต้นทางชลมารคเหนือลำน้ำแควน้อยมาถึงน้ำตกไทรโยค ซึ่งสมัยนั้นยังไม่มีชื่อแต่อย่างใด พระองค์ได้ทอดพระเนตรและเห็นต้นไทรที่ขึ้นอยู่ริมธารน้ำตก ซึ่งขณะนั้นถูกกระแสลมที่ชาวบ้านเรียกว่า "ลมโยกข้าวเบา" พัดโยกไปโยกมา จึงตั้งชื่อน้ำตกว่า "น้ำตกไทรโยค" จากข้อมูลดังกล่าว น่าสันนิษฐานได้ว่า จากเหตุที่ธรรมชาติที่มีลมพัดต้นไทรโยกไปโยกมาจึงเป็นที่มาของน้ำตกไทรโยค จึงตั้งตำบลตามชื่อน้ำตกไทรโยคว่า "ตำบลไทรโยค"
"ไทรโยค" ชื่อเมืองที่ปรากฏในเอกสารทางประวัติศาสตร์ไทยเป็นครั้งแรก ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ซึ่งเป็นเมือง 1 ใน 7 ด่านของกาญจนบุรี ตั้งขึ้นเพื่อประโยชน์ในทางยุทธศาสตร์เพราะได้ตั้งให้พวกมอญอาสา มอญเชลยและกะเหรี่ยงเป็นเจ้าเมืองปกครองกันเอง เพื่อให้มีเกียรติศัพท์ดังออกไปเมืองพม่าว่ามีหัวเมืองแน่นหนาหลายชั้น และมีหน้าที่คอยตระเวน ด่านฟังข่าวคราวข้าศึกติดต่อกันโดยตลอด เมื่อสงครามว่างเว้นลงแล้ว เจ้าเมืองกรมการเหล่านี้ก็มีหน้าที่ส่งส่วย ทองคำ ดีบุกและสิ่งอื่นๆแก่รัฐบาล โดยเหตุที่ในสมัยนั้นมิได้จัดเก็บภาษีอากรจากพวกเหล่านี้แต่อย่างใด เมืองด่าน 7 เมือง ประกอบด้วยเมืองในแควน้อย 6 เมืองกับแควใหญ่ 1 เมืองคือ เมืองสิงห์ เมืองลุ่มสุ่ม เมืองท่าตะกั่ว เมืองไทรโยค เมืองท่าขนุน เมืองทองผาภูมิ เมืองท่ากระดาน เมืองต่างๆ เหล่าน้ีผู้สำเร็จราชการเมืองยังไม่มีพระนาม ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเป็นภาษาสันสกฤตแก่ผู้สำเร็จเมือง ดังนี้
เมืองไทรโยค  เป็น พระนิโครธาภิโยค ปัจจุบันเป็นต้นสกุล นิโครธา
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเปลี่ยนแปลงการปกครองให้เป็นมณฑลเทศาภิบาลขึ้นใหม่ เมืองไทรโยคจึงได้ลดฐานะลงเป็น "อำเภอไทรโยค" ต่อมาไทรโยคได้ลดฐานะลงเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2449 ขึ้นกับอำเภอสังขละบุรี (ปัจจุบันคืออำเภอทองผาภูมิ) ในปี พ.ศ. 2467 ได้ยุบอำเภอสังขละบุรีลงเป็นกิ่งและตั้งอำเภอวังกะขึ้นแทน จึงให้โอนกิ่งอำเภอไทรโยคไปขึ้นกับอำเภอวังกะ (ปัจจุบันคืออำเภอสังขละบุรี) และให้ย้ายที่ว่าการกิ่งอำเภอไทรโยคจากที่ตำบลไทรโยค ไปที่ตำบลแม่กระบาล
จนถึงปี พ.ศ. 2479 ทางราชการได้ย้ายที่ว่าการกิ่งอำเภอไทรโยค อำเภอวังกะ จากตำบลแม่กระบาล ไปตั้งที่บ้านวังโพ ของตำบลลุ่มสุ่มและโอนย้ายกิ่งอำเภอไทรโยค ของอำเภอวังกะ ไปขึ้นกับอำเภอเมืองกาญจนบุรี ก่อนที่จะจัดตั้งกิ่งอำเภอไทรโยคขึ้นเป็น อำเภอไทรโยค ในปี พ.ศ. 2506 โดยตั้งศูนย์ราชการทั้งหมดไว้ที่ตำบลลุ่มสุ่ม
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลไทรโยคแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หมู่ที่ 1 |  | บ้านแก่งประลอม |  | (Ban Kaeng Pralom) |  |  |
| หมู่ที่ 2 |  | บ้านท่าทุ่งนา |  | (Ban Tha Thung Na) |  |  |
| หมู่ที่ 3 |  | บ้านทุ่งก้างย่าง |  | (Ban Thung Kang Yang) |  |  |
| หมู่ที่ 4 |  | บ้านแก่งจอ |  | (Ban Kaeng Cho) |  |  |
| หมู่ที่ 5 |  | บ้านแม่น้ำน้อย |  | (Ban Mae Nam Noi) |  |  |
| หมู่ที่ 6 |  | บ้านดาวดึงส์ |  | (Ban Daowadueng) |  |  |
| หมู่ที่ 7 |  | บ้านวังนกแก้ว |  | (Ban Wang Nok Kaeo) |  |  |
| หมู่ที่ 8 |  | บ้านท่าเตียน |  | (Ban Tha Tian) |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่ตำบลไทรโยคมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ เทศบาลตำบลไทรโยค ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไทรโยคทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลไทรโยคที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2517 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลไทรโยคในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539
เมื่อองค์การบริหารส่วนตำบลไทรโยคมีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น องค์การบริหารส่วนตำบลไทรโยคได้ยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลไทรโยค ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2555 และมีผลในวันที่ 31 สิงหาคม ปีเดียวกัน
ประชากร

พื้นที่ตำบลไทรโยคประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 8 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 11,220 คน แบ่งเป็นชาย 5,849 คน หญิง 5,371 คน (เดือนธันวาคม 2565) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 2 ในอำเภอไทรโยค
* ใน พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
| หมู่บ้าน | พ> ศ. 2565 | พ> ศ. 2564 | พ> ศ. 2563 | พ> ศ. 2562 | พ> ศ. 2561 | พ> ศ. 2560 | พ> ศ. 2559 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ท่าทุ่งนา | 2,882 | 2,887 | 2,838 | 2,793 | 2,760 | 2,735 | 2,723 |
| วังนกแก้ว | 1,936 | 1,928 | 1,902 | 1,899 | 1,892 | 1,895 | 1,899 |
| ทุ่งก้างย่าง | 1,368 | 1,333 | 1,286 | 1,274 | 1,280 | 1,297 | 1,284 |
| แก่งประลอม | 1,341 | 1,342 | 1,313 | 1,286 | 1,276 | 1,271 | 1,253 |
| ท่าเตียน | 1,220 | 1,209 | 1,138 | 1,107 | 1,083 | 1,067 | 1,061 |
| แก่งจอ | 1,067 | 1,071 | 1,031 | 1,008 | 1,005 | 1,001 | 987 |
| แม่น้ำน้อย | 819 | 808 | 813 | 799 | 791 | 789 | 765 |
| ดาวดึงส์ | 587 | 594 | 556 | 551 | 549 | 547 | 544 |
| รวม | 11,220 | 11,172 | 10,877 | 10,717 | 10,636 | 10,602 | 10,516 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลไทรโยค
| ด ค กตำบลในจังหวัดกาญจนบุรี |
| --- | --- | --- |
| อำเภอด่านมะขามเตี้ย |  กลอนโด  จรเข้เผือก  ด่านมะขามเตี้ย  หนองไผ่  |  |
| อำเภอทองผาภูมิ |  ชะแล  ท่าขนุน  ปิล๊อก  ลิ่นถิ่น  สหกรณ์นิคม  ห้วยเขย่ง  หินดาด  |  |
| อำเภอท่าม่วง |  เขาน้อย  ท่าตะคร้อ  ท่าม่วง  ท่าล้อ  ทุ่งทอง  บ้านใหม่  พังตรุ  ม่วงชุม  รางสาลี่  วังขนาย  วังศาลา  หนองขาว  หนองตากยา  |  |
| อำเภอท่ามะกา |  เขาสามสิบหาบ  โคกตะบอง  ดอนขมิ้น  ดอนชะเอม  ตะคร้ำเอน  ท่ามะกา  ท่าไม้  ท่าเรือ  ท่าเสา  พงตึก  พระแท่น  ยางม่วง  สนามแย้  แสนตอ  หนองลาน  หวายเหนียว  อุโลกสี่หมื่น  |  |
| อำเภอไทรโยค |  ท่าเสา  ไทรโยค  บ้องตี้  ลุ่มสุ่ม  วังกระแจะ  ศรีมงคล  สิงห์  |  |
| อำเภอบ่อพลอย |  ช่องด่าน  บ่อพลอย  หนองกร่าง  หนองกุ่ม  หนองรี  หลุมรัง  |  |
| อำเภอพนมทวน |  ดอนเจดีย์  ดอนตาเพชร  ทุ่งสมอ  พนมทวน  พังตรุ  รางหวาย  หนองโรง  หนองสาหร่าย  |  |
| อำเภอเมืองกาญจนบุรี |  เกาะสำโรง  แก่งเสี้ยน  ช่องสะเดา  ท่ามะขาม  บ้านเก่า  บ้านใต้  บ้านเหนือ  ปากแพรก  ลาดหญ้า  วังด้ง  วังเย็น  หนองบัว  หนองหญ้า  |  |
| อำเภอเลาขวัญ |  ทุ่งกระบ่ำ  เลาขวัญ  หนองนกแก้ว  หนองประดู่  หนองปลิง  หนองฝ้าย  หนองโสน  |  |
| อำเภอศรีสวัสดิ์ |  เขาโจด  ด่านแม่แฉลบ  ท่ากระดาน  นาสวน  แม่กระบุง  หนองเป็ด  |  |
| อำเภอสังขละบุรี |  ปรังเผล  ไล่โว่  หนองลู  |  |
| อำเภอหนองปรือ |  สมเด็จเจริญ  หนองปรือ  หนองปลาไหล  |  |
| อำเภอห้วยกระเจา |  ดอนแสลบ  วังไผ่  สระลงเรือ  ห้วยกระเจา  |  |
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดกาญจนบุรี |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  กาญจนบุรี  ท่าเรือพระแท่น  ปากแพรก  |  |
| เทศบาลตำบล |  แก่งเสี้ยน  เขาโจด  ดอนขมิ้น  ดอนเจดีย์  ด่านมะขามเตี้ย  ตลาดเขต  ทองผาภูมิ  ท่าขนุน  ท่าม่วง  ท่ามะกา  ท่ามะขาม  ท่าไม้  ท่าล้อ  ไทรโยค  น้ำตกไทรโยคน้อย  บ่อพลอย  พนมทวน  พระแท่น  พระแท่นลำพระยา  ม่วงชุม  รางหวาย  ลาดหญ้า  ลิ่นถิ่น  ลูกแก  เลาขวัญ  วังกะ  วังขนาย  วังโพธิ์  วังศาลา  สมเด็จเจริญ  สระลงเรือ  สหกรณ์นิคม  สำรอง  หนองขาว  หนองตากยา  หนองบัว  หนองปรือ  หนองปลาไหล  หนองฝ้าย  หนองรี  หนองลาน  หนองสาหร่าย  หนองหญ้าดอกขาว  ห้วยกระเจา  หวายเหนียว  เอราวัณ  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กลอนโด  เกาะสำโรง  แก่งเสี้ยน  เขาน้อย  เขาสามสิบหาบ  โคกตะบอง  จรเข้เผือก  ช่องด่าน  ช่องสะเดา  ชะแล  ดอนชะเอม  ดอนตาเพชร  ดอนแสลบ  ด่านมะขามเตี้ย  ด่านแม่แฉลบ  ตะคร้ำเอน  ท่ากระดาน  ท่าตะคร้อ  ท่าม่วง  ท่ามะกา  ท่าเสา (อำเภอท่ามะกา)  ท่าเสา (อำเภอไทรโยค)  ทุ่งกระบ่ำ  ทุ่งทอง  ทุ่งสมอ  นาสวน  บ้องตี้  บ่อพลอย  บ้านเก่า  บ้านใหม่  ปรังเผล  ปิล๊อก  พงตึก  พนมทวน  พังตรุ (อำเภอท่าม่วง)  พังตรุ (อำเภอพนมทวน)  แม่กระบุง  ยางม่วง  รางสาลี่  ลาดหญ้า  ลุ่มสุ่ม  เลาขวัญ  ไล่โว่  วังกระแจะ  วังด้ง  วังไผ่  วังเย็น  ศรีมงคล  สนามแย้  สิงห์  แสนตอ  หนองกร่าง  หนองกุ่ม  หนองตากยา  หนองนกแก้ว  หนองบัว  หนองประดู่  หนองปรือ  หนองปลิง  หนองเป็ด  หนองไผ่  หนองฝ้าย  หนองโรง  หนองลู  หนองโสน  หนองหญ้า  หลุมรัง  ห้วยเขย่ง  หวายเหนียว  หินดาด  อุโลกสี่หมื่น  |  |
น้ำตกไทรโยคเล็กในอุทยานแห่งชาติไทรโยค
ถนนแสงชูโตในเขตตำบลไทรโยค
ปฏิทินเกาหลีเหนือ

| --- | --- |
ปฏิทินเกาหลีเหนือ
ปฏิทินเกาหลีเหนือในปีชูเชที่ 99 (2010)
ชื่อเกาหลี
โชซ็อนกึล: 주체력
ฮันจา: 主體曆
อาร์อาร์: Juche ryeok 
เอ็มอาร์: Chuch'e ryŏk 
ศักราชชูเช
โชซ็อนกึล: 주체연호
ฮันจา: 主體年號
อาร์อาร์: Juche yeonho 
เอ็มอาร์: Chuch'e yŏnho 
ปฏิทินเกาหลีเหนือ (เกาหลี: 주체연호; ฮันจา: 主體年號)​ หรือ ปฏิทินชูเช (Juche calendar) ตั้งชื่อตามอุดมการณ์ชูเช เป็นระบบการนับปีที่ใช้ในประเทศเกาหลีเหนือ ปฏิทินนี้เริ่มต้นที่วันเกิดของคิม อิล-ซ็อง ผู้ก่อตั้งประเทศ ทำให้ ค.ศ.1912 ในปฏิทินกริกอเรียน กลายเป็น "ชูเช 1" ในปฏิทินเกาหลีเหนือ มีการปฏิทินนี้อย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1997 หลังคิม อิล-ซ็องเสียชีวิตเป็นเวลา 3 ปี การแปลงจากปฏิทินกริกอเรียนเป็นปฏิทินเกาหลีเหนือ ให้ลบด้วย 1911
ประวัติ

ปฏิทินนี้ยืมองค์ประกอบจากปฏิทินที่ใช้ในประเทศเกาหลีสองอัน คือชื่อศักราชเกาหลีในระบบดั้งเดิมและปฏิทินกริกอเรียนที่เชื่อมโยงกับปีประสูติของพระเยซู แต่ปฏิทินเกาหลีเหนือเริ่มต้นด้วยปีเกิดของคิม อิล-ซ็อง ผู้ก่อตั้งประเทศ
ต่อมามีการนำพระราชกฤษฎีกาปฏิทินชูเชมาใช้ในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ 1997 ในวันครบรอบสามปีของการเสียชีวิตของคิม อิล-ซ็อง พระราชกฤษฎีกาเดียวกันยังจัดให้วันเกิดของคิม อิล-ซ็องเป็นวันสุริยะ ทำให้ปีเกิดของคิม อิล-ซ็องใน ค.ศ. 1912 ตามปฏิทินกริกอเรียน กลายเป็น "ปีชูเช 1" ตามปฏิทินเกาหลีเหนือ ซึ่งทำให้ปี 2024 ในปัจจุบันเป็น "ปีชูเช 113" เป็นต้น
ปฏิทินนี้เริ่มมีการใช้งานในวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1997 ซึ่งตรงกับวันก่อตั้งสาธารณรัฐ ในวันนั้น หนังสือพิมพ์ สำนักข่าว สถานีวิทยุ ระบบขนส่งสาธารณะ และสูติบัตรเริ่มมีการใช้ปีชูเช
การใช้งาน

ในปฏิทินเกาหลีเหนือ ค.ศ. 1912 คือ "ปีชูเช 1" โดยไม่มี "1 ปีก่อนปีชูเช" และปีก่อน ค.ศ. 1912 จะใช้เฉพาะปฏิทินกริกอเรียน ทำให้ปีที่มาก่อน ค.ศ. 1912 และหลังจากนั้นก็ใช้ปีคริสต์ศักราชด้วย ปีใดก็ตามที่มาหลัง ค.ศ. 1912 จะมีเฉพาะปีชูเชหรือทั้งปีชูเชและปีคริสต์ศักราชในวงเล็บ
ปฏิทินเกาหลีเหนือเป็นของที่ระลึกยอดนิยมในหมู่นักท่องเที่ยวที่มาประเทศเกาหลีเหนือ
ตัวอย่าง

| ปฏิทินชูเช | ปฏิทินกริกอเรียน | ปฏิทินเกาหลี | ปฏิทินสุริยคติไทย | เหตุการณ์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1912 | 4245 | 2455 | ปีเกิดของคิม อิล-ซ็อง |
| 30 | 1941 | 4274 | 2484 | ปีเกิดของคิม จ็อง-อิล (บันทึกโซเวียต) |
| 31 | 1942 | 4275 | 2485 | ปีเกิดของคิม จ็อง-อิล (บันทึกเกาหลีเหนือ) |
| 37 | 1948 | 4281 | 2491 | สถาปนาเกาหลีเหนือ |
| 39–42 | 1950–1953 | 4283–4286 | 2493–2496 | สงครามเกาหลี |
| 71 | 1982 | 4315 | 2525 | ปีเกิดของคิม จ็อง-อึน (บันทึกเกาหลีเหนือ) |
| 72 | 1983 | 4316 | 2526 | ปีเกิดของคิม จ็อง-อึน (บันทึกเกาหลีใต้และสหรัฐ) |
| 83 | 1994 | 4327 | 2537 | คิม อิล-ซ็องถึงแก่อสัญกรรม |
| 86 | 1997 | 4330 | 2540 | แนะนำปฏิทินชูเช |
| 100 | 2011 | 4344 | 2554 | คิม จ็อง-อิลถึงแก่อสัญกรรม |
| 101 | 2012 | 4345 | 2555 | ครบรอบ 100 ปี ในปีเกิดของคิม อิล-ซ็อง |
| 112 | 2023 | 4356 | 2566 | ปีก่อนหน้า |
| 113 | 2024 | 4357 | 2567 | ปีปัจจุบัน |
| 114 | 2025 | 4358 | 2568 | ปีถัดไป |
แหล่งข้อมูลอื่น

ตัวอย่าง "103 (2014)" จาก Pyongyang University of Science and Technology
ประเทศบอตสวานาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ประเทศบอตสวานา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555
พ.ศ. 19

| --- | --- |
ศตวรรษ::  -5  -4  -3
ปี::  16  17  18  19  20  21  22
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 19
ปฏิทินกริกอเรียน: 525 BC
Ab urbe condita: 229
ปฏิทินอาร์มีเนีย: N/A
ปฏิทินอัสซีเรีย: 4226
ปฏิทินบาไฮ: −2368 – −2367
ปฏิทินเบงกอล: −1117
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 426
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 20
ปฏิทินพม่า: −1162
ปฏิทินไบแซนไทน์: 4984–4985
ปฏิทินจีน: 乙亥年 (กุนธาตุไม้) 2172 หรือ 2112     — ถึง — 丙子年 (ชวดธาตุไฟ) 2173 หรือ 2113
ปฏิทินคอปติก: −808 – −807
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 642
ปฏิทินเอธิโอเปีย: −532 – −531
ปฏิทินฮีบรู: 3236–3237
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: −468 – −467
 - ศกสมวัต: N/A
 - กลียุค: 2577–2578
ปฏิทินโฮโลซีน: 9476
ปฏิทินอิกโบ: −1524 – −1523
ปฏิทินอิหร่าน: 1146 BP – 1145 BP
ปฏิทินอิสลาม: 1181 BH – 1180 BH
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: N/A
ปฏิทินเกาหลี: 1809
ปฏิทินหมินกั๋ว: 2436 ก่อน ROC 民前2436年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 19 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 525
ปฏิทินเซฺวียนหมิง

ปฏิทินเซฺวียนหมิง (宣明历) หรือในภาษาญี่ปุ่นมีชื่อว่า เซ็มเมียวเรกิ (宣明暦) เป็นปฏิทินสุริยจันทรคติของประเทศจีน โดยเคยใช้ในประเทศจีนช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 เช่นเดียวกันกับอาณาจักรโครยอในเกาหลี ส่วนในประเทศญี่ปุ่นยังคงใช้ปฏิทินนี้ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17
ประวัติ > จีน

ปฏิทินเซฺวียนหมิงเป็นหนึ่งในปฏิทินที่พัฒนาในช่วงราชวงศ์ถัง โดยเริ่มใช้ใน ค.ศ. 822 ถึง ค.ศ. 892 เป็นเวลา 71 ปี
ประวัติ > ญี่ปุ่น

ปฏิทินนี้ถูกนำเข้าประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 859 บันทึกแรกสุดในการใช้งานปฏิทินนี้ถูกพบในช่วงเดือน 8 ปีโจงังที่ 3 (ค.ศ. 861) ในช่วงรัชสมัยจักรพรรดิเซวะ และยังคงใช้จนมีการเปลี่ยนไปใช้ปฏิทินโจเกียว ปฏิทินที่ชาวญี่ปุ่นพัฒนาใน ค.ศ. 1685 เพราะปฏิทินเซฺวียนหมิงมีข้อผิดพลาดไปประมาณสองวัน
ดูเพิ่ม

ปฏิทินจีน
ปฏิทินญี่ปุ่น
แผนภูมิสวรรค์
อ่านเพิ่ม

Charlotte von Verschuer (1985). Les relations officielles du Japon avec la Chine aux VIIIe et IXe siècles (Hachi-kyū-seiki no Nitchū kankei), pp. 243–245 n. 114. (ในภาษาฝรั่งเศส)
แหล่งข้อมูลอื่น

National Diet Library, "The Japanese Calendar"
นิชิโนมิยะ

นิชิโนมิยะ (ญี่ปุ่น: 西宮市; โรมาจิ: Nishinomiya-shi) เป็นนครในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ระหว่างนครโอซากะและนครโคเบะ ในปี ค.ศ. 2008 มีจำนวนประชากรประมาณ 476,329 คน
นิชิโนมิยะเป็นเมืองที่ตั้งของสนามเบสบอลโคชิเอ็ง ที่มีชื่อเสียงในการแข่งขันเบสบอลนักเรียนมัธยมปลายระดับประเทศของญี่ปุ่น
ภูมิศาสตร์

นครนิชิโนมิยะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดเฮียวโงะ ระหว่างนครโคเบะกับนครโอซากะ มีอาณาเขตทางทิศใต้ติดกับอ่าวโอซากะ ทางทิศตะวันออกติดกับนครอามางาซากิ อิตามิ และทาการาซูกะ โดยมีแม่น้ำมูโกงาวะและแม่น้ำนิงาวะเป็นเส้นแบ่งอาณาเขต และทางทิศเหนือติดกับเทือกเขารกโกบางส่วนและนครโคเบะ นครนิชิโนมิยะสามารถแบ่งได้ออกเป็นสองพื้นที่ ได้แก่ พื้นที่ภูเขาทางตอนเหนือ และที่ราบชายฝั่งทางตอนใต้ จุดชมทิวทัศน์ของเมืองอยู่ที่เขาคาบูโตะ ซึ่งตั้งอยู่ตรงกึ่งกลางของนิชิโนมิยะ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลใกล้เคียง

จังหวัดเฮียวโงะ
เขตคิตะ นครโคเบะ
นครอามางาซากิ
นครอิตามิ
นครทาการาซูกะ
นครอาชิยะ
เศรษฐกิจ

ฟูรูโนะ บริษัทอิเล็กทรอนิกส์ระดับโลกที่ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทางทะเลและอุปกรณ์ทางการแพทย์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ในนครนี้
วัฒนธรรม

ศาลเจ้าฮิโรตะ - กลุ่มชนชั้นสูงในเกียวโตเรียกศาลเจ้านี้ว่า นิชิโนะมิยะ (แปลว่า "ศาลเจ้าตะวันตก") ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของชื่อนครนี้
ศูนย์ศิลปะการแสดงเฮียวโงะ
คันโน-จิ
ศาลเจ้าโคชิกิอิวะ
ศาลเจ้านิชิโนมิยะ
มนโดะ-ยากูจิง (โทโก-จิ)
เนื้อเรื่องในสุสานหิ่งห้อยมีฉากอยู่ในนครนี้
นิชิโนมิยะยังเป็นที่ตั้งหลักในสึซึมิยะ ฮารุฮิ ซีรีส์ไลต์โนเวล มังงะ และอนิเมะยอดนิยม
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Nishinomiya จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ นิชิโนมิยะ ที่โอเพินสตรีตแมป
เว็บไซต์ทางการนครนิชิโนมิยะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ศูนย์ศิลปะการแสดงเฮียวโงะ เก็บถาวร 2022-01-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
ศาลเจ้าฮิโรตะ
บุนขิม

ขุนพลและขุนนางของรัฐวุยก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 258)
| บุนขิม (เหวิน ชิน) |
| --- | --- |
文欽

มหาขุนพลพิทักษ์ภาคเหนือ (鎮北大將軍 เจิ้นเป่ย์ต้าเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 255 (255) – กุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 258 (258)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
ผู้พิทักษ์นครหลวง (都護 ตูฮู่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 255 (255) – กุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 258 (258)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
เจ้าเมืองโลกั๋ง (廬江太守 หลูเจียงไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 255 (255)
กษัตริย์: โจมอ
ข้าหลวงมณฑลยังจิ๋ว (揚州刺史 หยางโจวชื่อฉื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจฮอง
ขุนพลหน้า (前將軍 เฉียนเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจฮอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครปั๋วโจว มณฑลอานฮุย
เสียชีวิต: กุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 258 อำเภอโช่ว มณฑลอานฮุย
บุตร: บุนเฮา บุนเอ๋ง
บุพการี: เหวิน จี้ (บิดา)
อาชีพ: ขุนพล, ขุนนาง
ชื่ออง: จ้งรั่ว (仲若)
สมัญญานาม: เฉียวโหว (譙侯)

บุนขิม (เสียชีวิต กุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 258) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เหวิน ชิน (จีน: 文欽; พินอิน: Wén Qīn) ชื่อรอง จ้งรั่ว (จีน: 仲若; พินอิน: Zhòngruò) เป็นขุนพลและขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ

บุนขิมเป็นบุตรชายของเหวิน จี้ (文稷) ขุนพลผู้รับใช้โจโฉขุนศึกในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ในเดือนกันยายนหรือตุลาคม ค.ศ. 219 ระหว่างเหตุกบฏเว่ย์ เฝิ่ง (魏諷) บุนขิมมีส่วนเกี่ยวข้องกับกบฏและถูกจับขังคุก บุนขิมถูกโบยหลายร้อยครั้งและควรจะถูกประหารชีวิต แต่โจโฉไว้ชีวิตบุนขิมเพื่อเห็นแก่เหวิน จี้ผู้บิดาของบุนขิม
บุนขิมดำรงตำแหน่งเป็นข้าหลวงมณฑลของมณฑลยังจิ๋วในรัชสมัยของโจฮองจักรพรรดิลำดับที่ 3 แห่งง่อก๊ก ในปี ค.ศ. 254 เมื่อสุมาสูผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ผู้กุมอำนาจราชสำนักวุยก๊กได้ปลดโจฮองจากตำแหน่งจักรพรรดิและตั้งโจมอขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน บุนขิมรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งเพราะตนภักดีต่อจักรพรรดิวุยก๊กไม่ใช่ตระกูลสุมา ในปีถัดมา บุนขิวและบู๊ขิวเขียมขุนพลวุยก๊กอีกคนเริ่มก่อกบฏในฉิวฉุน (壽春 โช่วชุน; อยู่บริเวณอำเภอโช่ว มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) เพื่อต่อต้านสุมาสู แต่สุมาสูดำเนินการปราบปรามกบฏลงได้ในเวลาไม่กี่เดือน บู๊ขิวเขียมถูกสังหาร ส่วนบุนขิมและครอบครัวหนีไปสวามิภักดิฺ์กับง่อก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก
ในปี ค.ศ. 257 จูกัดเอี๋ยนขุนพลวุยก๊กอีกคนเริ่มก่อกบฏในฉิวฉุนต่อต้านผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สุมาเจียว (น้องชายและผู้สืบทอดอำนาจของสุมาสู) บุนขิมและกองกำลังง่อก๊กบางส่วนยกมาที่ฉิวฉุนเพื่อสนับสนุนจูกัดเอี๋ยน สุมาเจียวนำทัพวุยก๊กเข้าล้อมฉิวฉุน และการล้อมก็ยืดเยื้อไปจนถึงต้นปี ค.ศ. 258 ในขณะที่สถานการณ์เลวร้ายขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างบุนขิมและจูกัดเอี๋ยนก็ยิ่งย่ำแย่อีกทั้งทั้งคู่ก็ไม่วางใจกันและกันมาแต่ก่อน ในที่สุดจูกัดเอี๋ยนก็สั่งประหารชีวิตบุนขิม บุนเอ๋งและบุนเฮาบุตรชายของบุนขิมจึงหนีออกจากฉิวฉุนและสวามิภักดิ์ต่อสุมาเจียว
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พ.ศ. 1898

| --- | --- |
ศตวรรษ::  13  14  15
ปี::  1895  1896  1897  1898  1899  1900  1901
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1898
ปฏิทินกริกอเรียน: 1355 MCCCLV
Ab urbe condita: 2108
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 804 ԹՎ ՊԴ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6105
ปฏิทินบาไฮ: −489 – −488
ปฏิทินเบงกอล: 762
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2305
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 28 Edw. 3 – 29 Edw. 3
พุทธศักราช: 1899
ปฏิทินพม่า: 717
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6863–6864
ปฏิทินจีน: 甲午年 (มะเมียธาตุไม้) 4051 หรือ 3991     — ถึง — 乙未年 (มะแมธาตุไม้) 4052 หรือ 3992
ปฏิทินคอปติก: 1071–1072
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2521
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1347–1348
ปฏิทินฮีบรู: 5115–5116
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1411–1412
 - ศกสมวัต: 1277–1278
 - กลียุค: 4456–4457
ปฏิทินโฮโลซีน: 11355
ปฏิทินอิกโบ: 355–356
ปฏิทินอิหร่าน: 733–734
ปฏิทินอิสลาม: 755–756
ปฏิทินญี่ปุ่น: Bunna 4 (文和４年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 1355 MCCCLV
ปฏิทินเกาหลี: 3688
ปฏิทินหมินกั๋ว: 557 ก่อน ROC 民前557年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1898 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1355 - มีนาคม ค.ศ. 1356
ค.ศ. 1355 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดีตามปฏิทินจูเลียน
ค.ศ. 1356 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ตามปฏิทินจูเลียน
มหาศักราช 1277
ปีมะแม สัปตศก จุลศักราช 717 (วันที่ 28 มีนาคม เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

อาณาจักรอยุธยา: สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พ.ศ. 1893-1912)
อาณาจักรสุโขทัย: พระมหาธรรมราชาที่ 1 (พ.ศ. 1890-1911)
อาณาจักรล้านนา: พญาผายู (พ.ศ. 1879-1898) / พญากือนา (พ.ศ. 1898-1928)
พ.ศ. 1897

| --- | --- |
ศตวรรษ::  13  14  15
ปี::  1894  1895  1896  1897  1898  1899  1900
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1897
ปฏิทินกริกอเรียน: 1354 MCCCLIV
Ab urbe condita: 2107
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 803 ԹՎ ՊԳ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6104
ปฏิทินบาไฮ: −490 – −489
ปฏิทินเบงกอล: 761
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2304
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 27 Edw. 3 – 28 Edw. 3
พุทธศักราช: 1898
ปฏิทินพม่า: 716
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6862–6863
ปฏิทินจีน: 癸巳年 (มะเส็งธาตุน้ำ) 4050 หรือ 3990     — ถึง — 甲午年 (มะเมียธาตุไม้) 4051 หรือ 3991
ปฏิทินคอปติก: 1070–1071
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2520
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1346–1347
ปฏิทินฮีบรู: 5114–5115
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1410–1411
 - ศกสมวัต: 1276–1277
 - กลียุค: 4455–4456
ปฏิทินโฮโลซีน: 11354
ปฏิทินอิกโบ: 354–355
ปฏิทินอิหร่าน: 732–733
ปฏิทินอิสลาม: 754–755
ปฏิทินญี่ปุ่น: Bunna 3 (文和３年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 1354 MCCCLIV
ปฏิทินเกาหลี: 3687
ปฏิทินหมินกั๋ว: 558 ก่อน ROC 民前558年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1897 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1354 - มีนาคม ค.ศ. 1355
ค.ศ. 1354 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธตามปฏิทินจูเลียน
ค.ศ. 1355 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดีตามปฏิทินจูเลียน
มหาศักราช 1276
ปีมะเมีย ฉศก จุลศักราช 716 (วันที่ 28 มีนาคม เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

อาณาจักรอยุธยา: สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พ.ศ. 1893-1912)
อาณาจักรสุโขทัย: พระมหาธรรมราชาที่ 1 (พ.ศ. 1890-1911)
อาณาจักรล้านนา: พญาผายู (พ.ศ. 1879-1898)
สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 1897
ประเทศบอตสวานาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

ประเทศบอตสวานา จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
Botswana athletes have so far achieved qualifying standards in the following athletics events (up to a maximum of 3 athletes in each event):
Note–Ranks given for track events are within the athlete's heat only
Q = Qualified for the next round
q = Qualified for the next round as a fastest loser or, in field events, by position without achieving the qualifying target
NR = National record
N/A = Round not applicable for the event
Bye = Athlete not required to compete in round
| Athlete | Event | Heat> Result | Heat> Rank | Quarterfinal> Result | Quarterfinal> Rank | Semifinal> Result | Semifinal> Rank | Final> Result | Final> Rank |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Isaac Makwala | 400 m |  |  | — | — |  |  |  |  |
|      | 4×400 m relay |  |  | — | — | — | — |  |  |
บริษัทหลักทรัพย์

บริษัทหลักทรัพย์ หมายถึง บริษัทจำกัดที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจหลักทรัพย์ ประกอบกิจการด้านการเป็นนายหน้าซื้อขายหลักทรัพย์ ทำการค้าหลักทรัพย์ ให้คำปรึกษาในการลงทุนกิจการจัดจำหน่ายหลักทรัพย์ และกิจการจัดการลงทุน
ตำบลห้วยใต้

| ตำบลห้วยใต้ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Huai Tai
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ศรีสะเกษ
อำเภอ: ขุขันธ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 35.70 ตร.กม. (13.78 ตร.ไมล์)
ประชากร (2555)
 • ทั้งหมด: 6,609 คน
 • ความหนาแน่น: 185.12 คน/ตร.กม. (479.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 33140
รหัสภูมิศาสตร์: 330510
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลห้วยใต้ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอขุขันธ์ ตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2515 โดยแยกออกจากตำบลห้วยเหนือ
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลห้วยใต้ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลห้วยสำราญ ตำบลห้วยเหนือ ตำบลหนองฉลอง อำเภอขุขันธ์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลหนองฉลอง ตำบลนิคมพัฒนา อำเภอขุขันธ์
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลปรือใหญ่ อำเภอขุขันธ์ ตำบลตะเคียนราม อำเภอภูสิงห์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลโสน อำเภอขุขันธ์
การปกครอง

ตำบลห้วยใต้แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านแดง
หมู่ที่ 2 บ้านก่อ
หมู่ที่ 3 บ้านแขว
หมู่ที่ 4 บ้านสมบูรณ์
หมู่ที่ 5 บ้านสระรุน
หมู่ที่ 6 บ้านปราสาท
หมู่ที่ 7 บ้านกันแต
หมู่ที่ 8 บ้านตาดม
หมู่ที่ 9 บ้านตาตุม
หมู่ที่ 10 บ้านชำเจริญ
หมู่ที่ 11 บ้านกระเบา
หมู่ที่ 12 บ้านตากรุด
หมู่ที่ 13 บ้านสมบูรณ์เหนือ
การสาธารณสุข

ประกอบด้วยโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 1 แห่ง คือ
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลสมบูรณ์
การศึกษา

ประกอบด้วยโรงเรียนประถมศึกษา 4 โรงเรียน ได้แก่
โรงเรียนบ้านตาดม
โรงเรียนบ้านกันแตสระรุน
โรงเรียนบ้านสมบูรณ์
โรงเรียนบ้านแขว
การศาสนา

วัดปราสาทใต้
วัดบ้านแขว
วัดบ้านสมบูรณ์
วัดบ้านตาดม
ที่พักสำนักสงฆ์บ้านสระรุน
การคมนาคม

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 (สีคิ้ว-อุบลราชธานี)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 (ศรีสะเกษ-ขุขันธ์)
ทางหลวงชนบท ศก.2048 (บ้านแดง-บ้านสมบูรณ์)
ทางหลวงชนบท ศก.7085 (บ้านสระรุน-บ้านตะเคียนรามตะวันออก)
ทางหลวงชนบท ศก. 4066 (บ้านกระเบา-บ้านศาลา)
ทางแยกขุขันธ์ เป็นจุดบรรจบของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 (ศรีสะเกษ-ขุขันธ์) กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 (สีคิ้ว-อุบลราชธานี) เป็นแยกที่สำคัญอีกแยกหนึ่งในอำเภอขุขันธ์ สามารถใช้สัญจรไปยังตัวอำเภอขุขันธ์ ตัวจังหวัดศรีสะเกษ ฯลฯ