stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การสะกดจิต
การประยุกต์ใช้ > การสะกดจิตบำบัด

การสะกดจิตบำบัดเป็นการใช้การสะกดจิตในจิตบำบัด แพทย์และนักจิตวิทยาอาจใช้การสะกดจิตเพื่อรักษาโรคซึมเศร้า, โรควิตกกังวล, โรคพฤติกรรมการกินผิดปกติ, ความผิดปกติด้านการนอน, การเสพติดการพนัน และความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ ส่วนนักจิตบำบัดที่ได้รับการรับรองซึ่งไม่ใช่แพทย์หรือจิตแพทย์มักรักษาอาการติดบุหรี่และช่วยในการคุมน้ำหนัก
การสะกดจิตบำบัดยังสามารถใช้รักษาโรคทางจิตควบคู่กับการบำบัดซึ่งผ่านการพิสูจน์แล้วอย่างการบำบัดทางความคิด (cognitive therapy) การสะกดจิตบำบัดไม่ควรถูกใช้เพื่อซ่อมแซมหรือฟื้นฟูความทรงจำ เพราะมักทำให้ความทรงจำชัดเจนขึ้นและเพิ่มความมั่นใจในความทรงจำเท็จ
งานวิจัยขั้นต้นแสดงว่าการสะกดจิตระยะเวลาสั้น ๆ อาจมีประโยชน์ต่อผู้ป่วย HIV-DSP ด้วยความที่สามารถใช้ควบคุมความเจ็บปวด, ความได้ผลระยะยาวหลังการแซกแซงระยะสั้น, ความที่ผู้ป่วยสามารถสะกดจิตตนเองได้, ค่าใช้จ่ายไม่สูง และมีข้อดีที่ไม่ต้องใช้ยา
การสะกดจิตบำบัดสมัยใหม่ถูกใช้ในหลายรูปแบบ โดยให้ผลสำเร็จต่างกันไป เช่น:
การสะกดจิตบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม (cognitive-behavioural hypnotherapy) หรือการสะกดจิตทางการแพทย์ซึ่งรวมกับส่วนปนะกอบของการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม
การสะกดจิตย้อนอดีต (Age regression hypnotherapy หรือ hypnoanalysis)
การสะกดจิตบำบัดแบบเอริกสัน (Ericksonian hypnotherapy)
ความกลัวและโรคกลัว
การเสพติด
การควบคุมนิสัย
การควบคุมเจ็บปวด
จิตบำบัด
ผ่อนคลาย
ลดพฤติกรรมบางอย่างของผู้ป่วย (เช่น การเกา) ที่อาจขัดขวางการรักษาโรคผิวหนัง
การทำให้คนไข้ที่กำลังจะผ่าตัดสงบลง
สมรรถภาพกีฬา
การลดน้ำหนัก
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2001 เดียร์เดร บาเรต (Deirdre Barrett) นักจิตวิทยาจากมหาลัยฮาร์วาร์ดเขียนบนบทความจากวารสาร Psychology Today ว่า:
การอยู่ในภวังค์ขณะถูกสะกดจิตไม่อาจรักษาโรคได้ในตัวเอง ทว่าการชักจูงอย่างเฉพาะเจาะจงและรูปภาพที่ถูกป้อนให้ผู้รับสามารถเปลี่ยนพฤติกรรมของผู้รับได้อย่างลึกซึ้ง ขณะพวกเขาซ้อมรูปแบบใหม่ที่พวกเขาอยากจะคิดและรู้สึก พวกเขาสร้างรากฐานสำหรับการเปลี่ยนแปลงสิ่งที่กำลังจะทำในอนาคต...
บาเรตบรรยายถึงวิธีเฉพาะที่สิ่งนี้ถูกดำเนินการสำหรับการเปลี่ยนนิสัยและเยียวยาโรคกลัว ในหนังสือเกี่ยวกับกรณีศึกษาการสะกดจิตบำบัด ค.ศ. 1998 เธอเขียนสรุปงานวิจัยทางคลินิกเกี่ยวกับการสะกดจิตและโรคดิสโซสิเอทีฟ, การเลิกบุหรี่ และอากการนอนไม่หลับ โดยบรรยายถึงความสำเร็จของการรักษา
การประยุกต์ใช้ > การสะกดจิตบำบัด > โรคลำไส้แปรปรวน

มีการศึกษาเกี่ยวกับการใช้การสะกดจิตบำบัดเพื่อรักษาโรคลำไส้แปรปรวน (IBS)  การสะกดจิตเพื่อรักษาโรคลำไส้แปรปรวนได้รับการสนับสนุนระดับกลางจากคำแนะนำของสถาบันสุขภาพแห่งชาติและความเป็นเลิศทางคลินิก (National Institute for Health and Clinical Excellence) ซึ่งถูกแผยแพร่เพื่อการบริการสุขภาพที่สหราชอาณาจักร การสะกดจิตบำบัดถูกใช้เพื่อช่วยเหลือหรือเป็นทางเลือกของยาสลบจากสารเคมี
การประยุกต์ใช้ > การสะกดจิตบำบัด > การควบคุมความเจ็บปวด

หลายงานวิจัยแสดงว่าการสะกดจิตสามารถลดความเจ็บปวดที่รู้สึกระหว่างการการตัดเนื้อตายออกจากแผลไฟไหม้ การเจาะเก็บไขกระดูก และการคลอด วารสาร International Journal of Clinical and Experimental Hypnosis พบว่าการสะกดจิตลดความเจ็บปวดในร้อยละ 75 ของผู้รับการทดลองทั้งหมด 933 คนใน 27 การทดลอง
การสะกดจิตส่งผลในการลดความเจ็บปวดจากมะเร็งและจากการรับมือกับมะเร็ง และโรคเรื้อรังอื่น ๆ การสะกดจิตยังอาจช่วยควบคุมอาการคลื่นไส้และอาการอื่นซึ่งเกี่ยวข้องกับโรคที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ บางคนอ้างว่าการสะกดจิตอาจช่วยทำให้ระบบภูมิคุ้มกันของผู้ป่วยโรคมะเร็งแข็งแรงขึ้น American Cancer Society กล่าวว่า "หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่มีตอนนี้ไม่สนับสนุนความคิดที่ว่าการสะกดจิตสามารถส่งผลกระทบต่อการพัฒนาหรือการรุกรามของมะเร็ง"
การสะกดจิตถูกใช้เพื่อลดความเจ็บปวดระหว่างการผ่าตัดทางทันตกรรม นักวิจัยรายงานว่าการสะกดจิตสามารถช่วยแม้กระทั่งผู้ป่วยที่มีอาการเจ็บในช่องปากและฟัน นอกจากนี้ Meyerson และ Uziel ยังเสนอว่าวิธีการสะกดจิตสามารถช่วยลดความกังวลของผู้ป่วยเป็นโรคกลัวการทำฟันอย่างรุนแรง
สำหรับนักจิตวิทยาบางคนที่เชื่อในทฤษฎีเปลี่ยนแปลงสภาพของการสะกดจิต การบรรเทาความเจ็บปวดโดยการสะกดจิตเป็นผลของการประมวลผลแบบคู่ของสมอง โดยการตั้งความสนใจหรือละความสนใจจากสิ่งหนึ่ง
สมาคมนักจิตวิทยาอเมริกันแผยแพร่งานวิจัยเปรียบเทียบผลของการสะกดจิต, การชักจูงธรรมดา และยาหลอกในการลดความเจ็บปวด โดยพบว่าคนที่ถูกชักจูงง่ายรู้สึกว่ามีการลดลงของความเจ็บปวดมากกว่าหลังถูกสะกดจิตเมื่อเทียบกับยาหลอก ส่วนคนที่ถูกชักจูงยากกว่าไม่รู้สึกว่ามีความแตกต่างระหว่างการสะกดจิตและยาหลอก การชักจูงธรรมดาก็ลดความเจ็บปวดเช่นกันเมื่อเทียบกับยาหลอก โดยได้ผลกับคนจำนวนมากกว่าทั้งที่ถูกชักจูงง่ายและยากเมื่อเทียบกับการสะกดจิต ผลการทดลองแสดงว่าการบรรเทาความเจ็บปวดเป็นผลจากการชักจูงไม่ว่าจะเป็นด้วยการสะกดจิตหรือไม่
การประยุกต์ใช้ > ทหาร

ใน ค.ศ. 2006 เอกสารลับจาก ค.ศ. 1966 ที่ถูกเปิดเผยแสดงว่าการสะกดจิตถูกศึกษาเพื่อการประยุกต์ใช้ทางทหาร เอกสารฉบับเต็มสำรวจเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของการใช้แบบควบคุม ข้อสรุปโดยรวมของการวิจัยกล่าวว่าไม่มีหลักฐานที่แสดงว่าการสะกดจิตสามารถใช้เพื่อการทหาร และไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนว่า "การสะกดจิต" เป็นปรากฏการณ์ที่ให้ความหมายเหนือไปกว่าการชักจูงธรรมดา, แรงจูงใจ และการคาดหวังของผู้ถูกทดลอง
การประยุกต์ใช้ > การสะกดจิตตนเอง

การสะกดจิตตนเองเกิดขึ้นเมื่อคนสะกดจิตตนเอง โดยมักใช้วิธีการแนะนำใจตัวเอง (autosuggestion) เทคนิคมักถูกใช้เพื่อเพิ่มแรงจูงใจในการลดน้ำหนัก เลิกบุหรี่ หรือคลายความเครียด บางทีคนที่สะกดจิตตนเองอาจต้องการความช่วยเหลือ บางคนใช้อุปกรณ์ที่เรียกว่า มายด์แมชีน (mind machine) เข้าช่วย หรือบางคนอาจใช้การบันทึกเสียงสะกดจิต การสะกดจิตตนเองอาจช่วยลดอาการตื่นเวที ช่วยให้ผ่อนคลาย และช่วยในความสมบูรณ์แข็งแรงของร่างกาย
การประยุกต์ใช้ > การสะกดจิตแบบการแสดง

การแสดงการสะกดจิตเป็นรูปแบบหนึ่งของการให้ความบันเทิง โดยมักแสดงให้ผู้ชมดูในคลับหรือโรงละคร ผลของการแสดงจากนักสะกดจิตทำให้หลายคนเชื่อว่าการสะกดจิตเป็นการควบคุมจิตใจรูปแบบหนึ่ง การแสดงการสะกดจิตมักพยายามสะกดจิตผู้ชมทั้งหมด จากนั้นจึงเลือกคนที่อยู่ "ภายใต้" การสะกดจิตให้ขึ้นมาบนเวทีเพื่อแสดงสิ่งน่าอายต่าง ๆ ให้ผู้ชมที่เหลือดู อย่างไรก็ตาม ผลของการแสดงการสะกดจิตน่าจะประกอบจากปัจจัยทางจิตวิทยา, การคัดเลือกผู้เข้าร่วม, การชักจูง, การจัดฉาก และการใช้กลอุบาย ความต้องการที่จะเป็นศูนย์รวมความสนใจ, การมีข้ออ้างที่จะเอาชนะความกลัวของตน และความกดดันที่ต้องทำให้คนอื่นพอใจ อาจเป็นเหตุที่ทำให้ผู้ร่วมแสดง "ตามน้ำ"
การประยุกต์ใช้ > อาชญากรรม

หลายคนถูกตั้งข้อสงสัยหรือกล่าวหาว่าประกอบอาชญากรรมที่เกี่ยวข้องกับการสะกดจิต รวมถึงการขโมยและการทารุณกรรมทางเพศ
ใน ค.ศ. 2011 นักสะกดจิตชั่วชาวรัสเซียถูกต้องสงสัยว่าใช้กลอุบายหลอกลวงให้ลูกค้าธนาคารในเมืองสตัฟโรปอลแจกเงินสดหลายพันปอนด์ ตำรวจท้องถิ่นกล่าวว่าเขาจะเข้าหาพวกลูกค้าและทำให้พวกเขาถอนเงินทั้งหมดจากบัญชีธนาคารมาให้เขา เหตุการณ์คล้ายกันเกิดขึ้นที่เมืองลอนดอนใน ค.ศ. 2014 ซึ่งเทปวิดีโอแสดงคล้ายขโมยได้สะกดจิตเจ้าของร้านก่อนจะทำการปล้น เหยื่อไม่ได้ทำอะไรเพื่อหยุดขณะหัวขโมยค้นกระเป๋าสตางค์ของเขาเพื่อขโมยเงินสด และเพียงกล่าวถึงขโมยหลังเขาได้หนีไปแล้ว
ใน ค.ศ. 2013 Timothy Porter ซึ่งขณะนั้นเป็นนักสะกดจิตมือใหม่อายุ 40 ปี พยายามล่วงละเมิดทางเพศลูกค้าสาวที่พยายามลดน้ำหนัก เธอรายงานว่าตื่นขึ้นมาจากภวังค์และพบเขาอยู่ข้างหลังเธอโดยไม่ใส่กางเกง และบอกให้เธอช่วยตัวเอง ต่อมาเขาถูกฟ้องในศาลในข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ ใน ค.ศ.​ 2015 Gary Naraido ซึ่งขณะนั้นอายุ 52 ปี ถูกตัดสินให้ติดคุก 10 ปี จากคดีทารุณกรรมทางเพศที่เกี่ยวข้องกับการสะกดจิตหลายคดี นอกจากคดีหลักที่เขาได้กระทำการทารุณกรรมทางเพศต่อหญิงอายุ 22 ปี โดยการหลอกว่าจะทำการบำบัดให้ฟรีในโรงแรม เขายังยอมรับว่าเคยล่วงละเมิดทางเพศเด็กหญิงอายุ 14 ปี
บรรณานุกรม

Baudouin, C. (Paul, E & Paul, C. trans.), Suggestion and Autosuggestion: A Psychological and Pedagogical Study Based on the Investigations made by the New Nancy School, George Allen & Unwin, (London), 1920.
Braid, J. (1843). Neurypnology or The rationale of nervous sleep considered in relation with animal magnetism. London.: John Churchill.
Blackwell, Willey (2015). The Handbook of Contemporary Clinical Hypnosis: Theory and Practice. ISBN 978-1-119-05727-7.
Gibson, H.B. (1991). Hypnosis in Therapy. ISBN 978-0-86377-155-2.
Glueck, B., "New Nancy School", The Psychoanalytic Review, Vol.10, (January 1923), pp. 109–112.
Harte, R., Hypnotism and the Doctors, Volume I: Animal Magnetism: Mesmer/De Puysegur, L.N. Fowler & Co., (London), 1902.
Harte, R., Hypnotism and the Doctors, Volume II: The Second Commission; Dupotet And Lafontaine; The English School; Braid's Hypnotism; Statuvolism; Pathetism; Electro-Biology, L.N. Fowler & Co., (London), 1903.
Lynn, Steven (1991). Theories of Hypnosis: Current Models and Perspectives. ISBN 978-0-89862-343-7.
Yeates, L.B., James Braid: Surgeon, Gentleman Scientist, and Hypnotist, Ph.D. Dissertation, School of History and Philosophy of Science, Faculty of Arts & Social Sciences, University of New South Wales, January 2013.
Yeates, Lindsay B. (2016a), "Émile Coué and his Method (I): The Chemist of Thought and Human Action", Australian Journal of Clinical Hypnotherapy & Hypnosis, Volume 38, No.1, (Autumn 2016), pp. 3–27.
Yeates, Lindsay B. (2016b), "Émile Coué and his Method (II): Hypnotism, Suggestion, Ego-Strengthening, and Autosuggestion", Australian Journal of Clinical Hypnotherapy & Hypnosis, Volume 38, No.1, (Autumn 2016), pp. 28–54.
Yeates, Lindsay B. (2016c), "Émile Coué and his Method (III): Every Day in Every Way", Australian Journal of Clinical Hypnotherapy & Hypnosis, Volume 38, No.1, (Autumn 2016), pp. 55–79.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Hypnotism
ชาร์คอท (Charcot) สาธิตการสะกดจิตคนไข้โรคฮิสทีเรีย
ภาวะคอเลสเตอรอลสูงในเลือด

| ภาวะคอเลสเตอรอลสูงในเลือด (Hypercholesterolemia) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Hypercholesterolaemia, คอเลสเตอรอลสูง (high cholesterol)

รูปแสดงถุงน้ำเลือดแช่แข็งที่ละลายแล้ว ถุงซ้ายได้มาจากผู้บริจาคที่มีภาวะคอเลสเตอรอลสูงในเลือด มีระดับลิพิดในซีรั่มที่ผิดปกติ เทียบกับถุงขวาซึ่งได้จากผู้บริจาคปกติ
สาขาวิชา: หทัยวิทยา
ภาวะแทรกซ้อน: โรคท่อเลือดแดงและหลอดเลือดแดงแข็ง, หลอดเลือดมีลิ่มเลือด, ภาวะสิ่งหลุดอุดหลอดเลือด, หัวใจวาย, โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน, ภาวะหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจมีลิ่มเลือด, ภาวะไขมันอุดหลอดเลือด, โรคระบบหัวใจหลอดเลือด
สาเหตุ: อาหารไม่ถูกสุขภาพ, อาหารที่ไม่มีคุณค่า, อาหารฟาสต์ฟู้ด, เบาหวาน, โรคพิษสุรา, monoclonal gammopathy, การล้างไต, กลุ่มอาการเนโฟรติก, ภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อย, กลุ่มอาการคุชิง, โรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจ
โรคอื่นที่คล้ายกัน: ภาวะสารไขมันสูงในเลือด, ภาวะไตรกลีเซอไรด์สูงในเลือด
ภาวะคอเลสเตอรอลสูงในเลือด (อังกฤษ: hypercholesterolemia, high cholesterol) หรือ คอเลสเตอรอลสูง
เป็นรูปแบบหนึ่งของภาวะสารไขมันสูงในเลือด (hyperlipidemia), ของภาวะมีไลโพโปรตีนสูงในเลือด (hyperlipoproteinemia) และของภาวะไขมันในเลือดผิดปกติ (dyslipidemia)
การมีคอเลสเตอรอลหนาแน่นต่ำ (LDL) และคอเลสเตอรอลแบบอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ HDL ในเลือดสูงอาจเป็นผลของอาหาร ของโรคทางพันธุกรรม (เช่น การกลายพันธุ์ของ LDL receptor ในภาวะโรคชนิดครอบครัว)
หรือของการมีโรคอื่น ๆ เช่น เบาหวานชนิดที่ 2 และภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อย
คอเลสเตอรอลเป็นลิพิดประเภทหนึ่งในลิพิดหลัก 3 อย่างที่เซลล์ทั้งหมดของสัตว์ผลิตและใช้เพื่อสร้างเยื่อหุ้มเซลล์
ส่วนเซลล์พืชผลิตไฟโตสเตอรอล (ซึ่งคล้าย ๆ กับคอเลสเตอรอล) แต่เป็นจำนวนน้อยกว่า
คอเลสเตอรอลเป็นตัวตั้งต้นของฮอร์โมนสเตอรอยด์และกรดน้ำดี
คอเลสเตอรอลละลายน้ำไม่ได้ จึงต้องขนส่งในเลือดโดยบรรจุในอนุภาคโปรตีน คือไลโพโปรตีน
ซึ่งจัดเป็นหมวด ๆ โดยความหนาแน่น คือ ไลโพโปรตีนหนาแน่นต่ำมาก (VLDL) ไลโพโปรตีนหนาแน่นปานกลาง (IDL) ไลโพโปรตีนหนาแน่นต่ำ (LDL) และไลโพโปรตีนหนาแน่นสูง (HDL)
ไลโพโปรตีนทุกชนิดมีหน้าที่บรรทุกคอเลสเตอรอลไป แต่การมีไลโพโปรตีนสูงนอกจาก HDL โดยเฉพาะ LDL จะทำให้เสี่ยงมีภาวะหลอดเลือดแข็งและโรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจเพิ่มขึ้น
ในนัยตรงกันข้าม การมี HDL สูงจะช่วยป้องกันโรคเหล่านั้น
ในผู้ใหญ่ การไม่กินไขมันทรานส์และการแทนไขมันอิ่มตัวในอาหารด้วยไขมันไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่หลายคู่ (polyunsaturated fats) เป็นวิธีการลดคอเลสเตอรอลรวมและ LDL ในเลือด
สำหรับคนที่มีคอเลสเตอรอลสูงมาก (เช่น มีภาวะคอเลสเตอรอลสูงในเลือดชนิดครอบครัว) การเปลี่ยนอาหารมักจะไม่พอลด LDL ให้ถึงระดับที่ต้องการ ดังนั้น จึงต้องกินยาลดไขมัน
ถ้าจำเป็น มีวิธีการรักษาอื่น ๆ รวมทั้งการกรอง LDL ในเลือดออก (LDL apheresis) หรือแม้แต่การผ่าตัด (โดยเฉพาะผู้ที่มีภาวะคอเลสเตอรอลสูงในเลือดชนิดครอบครัวแบบรุนแรง)
รายงานผลสำรวจสุขภาพของสถาบันวิจัยระบบสาธารณสุขเมื่อปี พ.ศ. 2557 พบว่า ประชากรไทยอายุ 15 ปีขึ้นไป มีไขมันคอเลสเตอรอลในเลือดสูงเกินกว่ามาตรฐานที่กำหนด (200 มิลลิกรัม/เดซิลิตร) ถึงร้อยละ 44 หรือคิดเป็นจำนวนประมาณ 26 ล้านคน โดยแบ่งเป็นผู้ชายร้อยละ 41 และผู้หญิงร้อยละ 47
อาการ

แม้ภาวะนี้โดยตนเองจะไม่มีอาการ แต่การมีคอเลสเตอรอลสูงในเลือดนาน ๆ อาจก่อภาวะหลอดเลือดแข็ง โดยไขมันจะเข้าไปเกาะในหลอดเลือดแดง
คือ เมื่อเวลาผ่านไปเป็นทศวรรษ ๆ การมีไขมันในเลือดสูงจะช่วยก่อตะกรันในท่อเลือดแดง (atheroma)
ซึ่งจะทำให้ท่อเลือดค่อย ๆ แคบลง (stenosis)
หรือตะกรันอาจจะหลุดออกไปอุดทางเดินของเลือด
การอุดตันของเส้นเลือดแดงหล่อเลี้ยงหัวใจแบบฉับพลันอาจทำให้หัวใจวาย
การอุดตันของเส้นเลือดหล่อเลี้ยงสมองอาจก่อโรคลมเหตุหลอดเลือดสมอง (stroke)
ถ้าหลอดเลือดแคบลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป เลือดก็จะไปเลี้ยงเนื้อเยื่อน้อยลงจนกระทั่งอวัยวะเริ่มมีปัญหา 
ในระยะนี้ การขาดเลือดของเนื้อเยื่อก็อาจปรากฏเป็นอาการโดยเฉพาะ ๆ
ยกตัวอย่างเช่น ภาวะสมองขาดเลือดชั่วคราว (TIA) อาจปรากฏเป็นอาการชั่วคราวรวมทั้งการมองไม่เห็น 
คลื่นไส้ ทรงตัวไม่ดี พูดลำบาก อัมพฤกษ์ หรือความรู้สึกสัมผัสเพี้ยน (paresthesia) โดยปกติที่ข้างเดียวของร่างกาย 
การมีเลือดไปเลี้ยงหัวใจไม่พออาจก่ออาการปวดเค้นหัวใจ การมีเลือดไปเลี้ยงตาไม่พออาจทำให้มองไม่เห็นข้างเดียวชั่วคราว (amaurosis fugax)
การมีเลือดไปเลี้ยงขาไม่พออาจทำให้ปวดน่องเมื่อเดิน (claudication) การมีเลือดไปเลี้ยงลำไส้ไม่พออาจทำให้ปวดท้องหลังอาหาร (abdominal angina)
ภาวะนี้บางชนิดก่ออาการโดยเฉพาะ ๆ
เช่น ภาวะคอเลสเตอรอลสูงในเลือดชนิดครอบครัว (Type IIa hyperlipoproteinemia) จะสัมพันธ์กับกระเหลืองหนังตา (Xanthelasma palpebrarum) ซึ่งเป็นตุ่มเหลือง ๆ ที่หนังตาและมีคอเลสเตอรอลอยู่ข้างใน,
กับ arcus senilis คือรอบ ๆ กระจกตาจะออกสีขาว ๆ หรือเทา ๆ
และกับ xanthomata ซึ่งเป็นการพอกไขมันที่เส้นเอ็นโดยมักเป็นที่นิ้ว
ส่วน Type III hyperlipoproteinemia อาจสัมพันธ์กับ xanthomata ของฝ่ามือ เข่า และศอก
เหตุ

ภาวะนี้ปกติจะเกิดเพราะปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมและพันธุกรรม
ปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมรวมน้ำหนักตัว อาหาร และความเครียด
ความเหงาก็เป็นปัจจัยเสี่ยงด้วยเหมือนกัน
เหตุ > อาหาร

อาหารมีผลต่อคอเลสเตอรอลในเลือด แต่มีผลเท่าไหร่จะขึ้นอยู่กับบุคคล
อาหารที่มีน้ำตาลมากหรือไขมันอิ่มตัวมาก 
จะเพิ่มระดับคอเลสเตอรอลแบบรวมและแบบ LDL
ไขมันทรานส์พบว่าทั้งลดระดับ HDL (ไขมันดี) และเพิ่มระดับ LDL (ไขมันไม่ดี)
งานทบทวนปี 2016 พบหลักฐานเบื้องต้นว่า คอเลสเตอรอลในอาหารสัมพันธ์กับคอเลสเตอรอลที่สูงกว่าในเลือด
จนถึงปี 2018 การกินคอเลสเตอรอลก็ดูเหมือนจะสัมพันธ์กับระดับ LDL อย่างพอสมควรในเชิงบวก
เหตุ > โรคและการรักษา

ภาวะอื่น ๆ ที่เพิ่มระดับคอเลสเตอรอลได้รวมทั้งเบาหวานชนิดที่ 2, 
โรคอ้วน, การดื่มสุรา, monoclonal gammopathy คือการมี myeloma protein หรือ monoclonal gamma globulin สูงเกินในเลือด, การล้างไต, กลุ่มอาการเนโฟรติก, ภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อย, กลุ่มอาการคุชิง และโรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจ
ยาหลายชนิดอาจขัดขวางเมแทบอลิซึมของลิพิด รวมทั้ง thiazide diuretics, ciclosporin, กลูโคคอร์ติคอยด์, เบตาบล็อกเกอร์, retinoic acid, ยาระงับอาการทางจิต,
ยากันชักบางอย่าง และยารักษาเอชไอวีรวมทั้งอินเตอร์เฟียรอน
เหตุ > กรรมพันธุ์

เหตุทางพันธุกรรมมักจะมาจากยีนหลายตัว (polygenic) แต่ในบางกรณี อาจมาจากความบกพร่องของยีนตัวเดียว ดังที่พบในภาวะคอเลสเตอรอลสูงในเลือดชนิดครอบครัว
ซึ่งการกลายพันธุ์อาจอยู่ในยีน APOB (Apolipoprotein B) โดยเกิดจากยีนเด่น หรือในยีน LDLRAP1 (Low-density lipoprotein receptor adapter protein 1) โดยเกิดจากยีนด้อย หรือรูปผันแปรชนิด HCHOLA3 ของยีน PCSK9 โดยเกิดจากยีนเด่น หรือในยีน LDLR (receptor gene)
ภาวะคอเลสเตอรอลสูงในเลือดชนิดครอบครัวมีอัตราเกิด 1/250 คน
กลุ่มคนยิวลิตแว็กส์ที่มีรากฐานเดิมจากแกรนด์ดัชชีลิทัวเนียอาจมีปัญหาทางกรรมพันธุ์ที่เกิดจากปรากฏการณ์ผู้ก่อตั้ง (founder effect)
คือมีภาวะโรคชนิด G197del LDLR ซึ่งสืบสาวลักษณะทางพันธุกรรมไปได้จนถึงศตวรรษที่ 14
การวินิจฉัย

ข้อมูลเพิ่มเติม: ไลโพโปรตีนหนาแน่นสูง § พิสัยที่แนะนำ, และ ไลโพโปรตีนหนาแน่นต่ำ § พิสัยปกติ
| ประเภท 	 | mmol/L 	 | mg/dL 	 | การตีความหมาย |
| --- | --- | --- | --- |
| คอเลสเตอรอลรวม 	 | <5.2 	 | <200 	 | ดี |
| คอเลสเตอรอลรวม 	 | 5.2-6.2 	 | 200-239 	 | คาบเส้น |
| คอเลสเตอรอลรวม 	 | >6.2 	 | >240 	 | สูง |
| LDL  | <2.6 	 | <100 	 | ดีสุด |
| LDL  | 2.6-3.3 	 | 100-129 	 | ดี |
| LDL  | 3.4-4.1 	 | 130-159 	 | คาบเส้นสูง |
| LDL  | 4.1-4.9 	 | 160-189 	 | สูงและไม่ดี |
| LDL  | >4.9 	 | >190 	 | สูงมาก |
| HDL  | <1.0 	 | <40 	 | ไม่ดี เสี่ยงขึ้น |
| HDL  | 1.0-1.5 	 | 41-59 	 | โอเค |
| HDL  | >1.55 	 | >60 	 | ดี เสี่ยงลดลง |
ในบางประเทศรวมทั้งประเทศไทย คอเลสเตอรอลมีหน่วยวัดเป็นมิลลิกรัม/เดซิลิตร (mg/dL)
ส่วนในสหราชอาณาจักร ในประเทศยุโรปโดยมาก และในแคนาดา หน่วยวัดจะเป็นมิลลิโมล/ลิตร
สถาบันหัวใจปอดและเลือดแห่งชาติอันเป็นส่วนของสถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐ จัดคอเลสเตอรอลรวมที่น้อยกว่า 200 mg/dL ว่า "พึงประสงค์"/ดี, ที่ระหว่าง 200-239 mg/dL ว่า "คาบเส้นสูง" และตั้งแต่ 240 mg/dL ขึ้นไปว่า "สูง"
ไม่มีเส้นตายแบ่งระดับคอเลสเตอรอลว่าปกติหรือผิดปกติ เพราะต้องเทียบกับสุขภาพทั่วไปและปัจจัยเสี่ยง
ระดับคอเลสเตอรอลรวมที่สูงกว่าจะเพิ่มความเสี่ยงโรคระบบหัวใจหลอดเลือดโดยเฉพาะโรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจ
ระดับคอเลสเตอรอลทั้งแบบ LDL และ non-HDL สามารถใช้พยากรณ์โรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจ
แต่อะไรพยากรณ์ได้ดีกว่าก็ยังไม่มีข้อยุติ
การมี LDL ซึ่งมีอนุภาคเล็กและหนาแน่นในระดับสูงอาจจะอันตรายเป็นพิเศษ แต่การวัด LDL ก็ไม่แนะนำเพื่อใช้พยากรณ์ความเสี่ยง 
ในอดีต ระดับ LDL และ VLDL มักจะไม่ได้วัดโดยตรงเพราะค่าใช้จ่ายสูง
ระดับไตรกลีเซอไรด์หลังอดอาหารได้ใช้เป็นค่าระบุระดับ VLDL (ทั่วไปแล้วร้อยละ 45 ของไตรกลีเซอไรด์หลังอดอาหารจะเป็น VLDL) เทียบกับค่า LDL ซึ่งปกติจะประมาณด้วยสูตรของ Friedewald คือ
LDL  \approx  คอเลสเตอรอลรวม – HDL – (0.2 x ไตรกลีเซอไรด์หลังอดอาหาร)
แต่สูตรนี้ใช้ไม่ได้เมื่อไม่อดอาหาร หรือว่าค่าไตรกลีเซอไรด์สูงคือ >4.5 mmol/L หรือ >~400 mg/dL
ดังนั้น แนวทางปฏิบัติเร็ว ๆ นี้จึงได้สนับสนุนให้วัดค่า LDL โดยตรงเมื่อเป็นไปได้ 
แต่เมื่อใช้ตรวจภาวะนี้ การวัดไลโพโปรตีนต่างหาก ๆ ทั้งหมดรวมทั้ง VLDL, IDL, LDL และ HDL รวมทั้ง apolipoproteins และ lipoprotein (a) ก็อาจเป็นประโยชน์ด้วย 
ปัจจุบันจะแนะนำการตรวจพันธุกรรมถ้าสงสัยว่ามีภาวะนี้ชนิดครอบครัว
การวินิจฉัย > การจัดหมวด

บทความหลัก: ภาวะสารไขมันสูงในเลือด
ดั้งเดิมแล้ว ภาวะนี้ได้จัดหมวดอาศัยการแยกไลโพโปรตีนด้วยอิเล็กโตรโฟรีซิสแล้วจัดหมวดด้วย Fredrickson classification
แต่ก็มีวิธีใหม่ ๆ เช่น lipoprotein subclass analysis ซึ่งดีกว่าเพราะช่วยให้เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างการดำเนินของโรคหลอดเลือดแดงแข็งกับผลทางคลินิก
ถ้าเป็นภาวะแบบกรรมพันธุ์ คือ familial hypercholesterolemia 
ปกติประวัติครอบครัวก็จะมีโรคหลอดเลือดแดงแข็งที่เกิดก่อนวัย
การตรวจคัดกรอง

คณะกรรมการป้องกันโรคสหรัฐ (U.S. Preventive Services Task Force) แนะนำอย่างหนักแน่นในปี 2008 ให้ตรวจคัดกรองชายอายุตั้งแต่ 35 ปี และหญิงอายุตั้งแต่ 45 ปีสำหรับโรคไขมัน และให้รักษาผู้ผ่านเกณฑ์ที่เสี่ยงโรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจ 
และก็แนะนำให้ตรวจคัดกรองชายอายุระหว่าง 20-35 ปี และหญิงอายุ 20-45 ปีถ้ามีปัจจัยเสี่ยงอื่น ๆ ของโรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจ
ในปี 2016 คณะกรรมการได้สรุปว่า การตรวจประชากรทั่วไปที่มีอายุต่ำกว่า 40 ปีและไม่มีอาการ มีประโยชน์ที่ไม่ชัดเจน
ประเทศแคนาดาแนะนำให้ตรวจคัดกรองชายอายุตั้งแต่ 40 ปีขึ้นและหญิงอายุตั้งแต่ 50 ปีขึ้น
สำหรับผู้มีระดับคอเลสเตอรอลปกติ แนะนำให้ตรวจคัดกรองทุก 5 ปี
เมื่อเริ่มกินยาลดไขมันคือสแตตินแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องตรวจคอเลสเตอรอลอีกต่อไป ยกเว้นเพื่อจะดูว่าคนไข้ให้ความร่วมมือในการรักษาหรือไม่
การรักษา

การรักษาจะขึ้นอยู่กับระดับความเสี่ยงเป็นโรคหัวใจโดยแบ่งเป็น 4 ระดับ
ซึ่งใช้ระดับคอเลสเตอรอล LDL เป็นเป้าหมายและขีดเริ่มเปลี่ยนในการรักษาต่าง ๆ
ระดับเสี่ยงยิ่งสูงเท่าไร ขีดเริ่มเปลี่ยนของคอเลสเตอรอลก็ต่ำลงเท่านั้น
| ความเสี่ยง | เกณฑ์ 	> จำนวนปัจจัยเสี่ยง† 	 | เกณฑ์ 	>   | เกณฑ์ 	> ความเสี่ยงใน 10 ปีที่จะมี โรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจ  | เปลี่ยนวิถีการใช้ชีวิต  	> mmol/L 	 | เปลี่ยนวิถีการใช้ชีวิต  	> mg/dL 	 | เปลี่ยนยา> mmol/L 	 | เปลี่ยนยา> mg/dL |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สูง 	 | เป็นโรคหัวใจมาก่อน | หรือ 	 | >20% | >2.6  | >100 | >2.6 	 | >100 |
| เกือบสูง 	 | 2 หรือยิ่งกว่า | และ 	 | 10-20% | >3.4 	 | >130 | >3.4 	 | >130 |
| ปานกลาง 	 | 2 หรือยิ่งกว่า | และ 	 | <10% | >3.4 	 | >130 | >4.1 	 | >160 |
| ต่ำ 	  | 0 หรือ 1 | 0 หรือ 1 | 0 หรือ 1 | >4.1 	 | >160 | >4.9 	 | >190 |
†ปัจจัยเสี่ยงรวมการสูบบุหรี่ ความดันสูง (BP ≥140/90 mm Hg หรือกินยาความดันสูง), คอเลสเตอรอล HDL ต่ำ (<40 mg/dL), ประวัติครอบครัวที่มีโรคหัวใจก่อนวัย, อายุ (ชาย ≥45 ปี; หญิง ≥55 ปี)

สำหรับผู้เสี่ยงสูง การเปลี่ยนวิถีชีวิตบวกกับการกินยาสแตตินพบว่า ลดอัตราการตาย
การรักษา > วิถีชีวิต

วิถีชีวิตที่แนะนำให้เปลี่ยนสำหรับผู้มีคอเลสเตอรอลสูงรวมทั้งเลิกสูบบุหรี่ จำกัดการดื่มสุรา เพิ่มออกกำลังกาย และรักษาน้ำหนักให้อยู่ในเกณฑ์
คนน้ำหนักเกินหรือเป็นโรคอ้วนสามารถลดคอเลสเตอรอลในเลือดโดยการลดน้ำหนัก โดยเฉลี่ยแล้ว การลดน้ำหนักหนึ่งกิโลกรัมสารถลดคอเลสเตอรอล LDL ได้ 0.8 mg/dl
การรักษา > อาหาร

การทานอาหารที่มีผัก ผลไม้ และใยอาหารมาก มีไขมันต่ำ จะลดคอเลสเตอรอลรวมได้พอสมควร
การได้คอเลสเตอรอลจากอาหาร จะทำให้ระดับในเลือดสูงขึ้นเล็กน้อย
โดยสูงขึ้นแค่ไหนจะพยากรณ์ได้โดยใช้สูตรของคียส์
และสูตรของเฮ็กสเต็ด (อังกฤษ: Hegsted equation)
เคยมีแนวทางปฏิบัติให้จำกัดคอเลสเตอรอลจากอาหารในสหรัฐ แต่ก็ไม่มีในแคนาดา ในสหราชอาณาจักร หรือในออสเตรเลีย
อย่างไรก็ดี ในปี 2015 สหรัฐก็ได้เลิกข้อแนะนำให้จำกัดคอเลสเตอรอลจากอาหาร
งานปริทัศน์เป็นระบบแบบคอเคลนปี 2020 พบว่าการแทนไขมันอิ่มตัวด้วยไขมันไม่อิ่มตัวลดโรคหัวใจและหลอดเลือดลงเล็กน้อยเพราะลดคอเลสเตอรอลในเลือด
แต่งานปริทัศน์เป็นระบบอื่น ๆ กลับไม่พบผลของไขมันอิ่มตัวต่อโรคหัวใจและหลอดเลือด
ไขมันทรานส์จัดเป็นปัจจัยเสี่ยงสำหรับโรคหัวใจและหลอดเลือดที่เกี่ยวกับคอเลสเตอรอล ดังนั้นจึงแนะนำให้ผู้ใหญ่หลีกเลี่ยงไขมันทรานส์
สมาคมลิพิดแห่งชาติสหรัฐ (NLA) แนะนำให้ผู้ที่มีภาวะโรคชนิดครอบครัวจำกัดการกินไขมันให้เหลือเพียง 25-35% ของพลังงานทั้งหมดที่ได้ 
สำหรับอาหารที่มีพลังงานต่ำ การเปลี่ยนการกินไขมันดูเหมือนจะไม่มีผลต่อคอเลสเตอรอลในเลือด
การเพิ่มกินใยอาหารที่ละลายน้ำได้พบว่า ลดระดับคอเลสเตอรอลแบบ LDL ได้โดยใยอาหารแต่ละกรัมจะลด LDL ได้โดยเฉลี่ย 2.2 mg/dL (0.057 mmol/L)
การเพิ่มกินธัญพืชแบบไม่ขัดสียังพบว่าลดคอเลสเตอรอลแบบ LDL ได้ด้วยโดยข้าวโอ๊ตไม่ขัดสีให้ผลดีเป็นพิเศษ
การเพิ่ม phytosterols และ phytostanols จากพืช 2 กรัม/วัน และไฟเบอร์ละลายน้ำได้ 10-20 กรัม/วัน พบว่าลดการดูดซึมคอเลสเตอรอลจากอาหาร 
อาหารที่มีฟรักโทสมากสามารถเพิ่มระดับคอเลสเตอรอล LDL ในเลือด
การรักษา > ยา

แพทย์มักจะรักษาโดยสั่งยาสแตตินและให้เปลี่ยนการดำเนินชีวิตให้ถูกสุขภาพยิ่งขึ้น
สแตตินสามารถลดคอเลสเตอรอลรวมประมาณครึ่งหนึ่งสำหรับคนโดยมาก
และมีประสิทธิภาพลดความเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือดในคนทั้งที่มี
และไม่มีโรคหัวใจและหลอดเลือดมาก่อน
ในบุคคลที่ไม่มีโรคหัวใจและหลอดเลือด สแตตินพบว่าลดอัตราการตายจากเหตุทั้งหมด ลดโรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจทั้งที่ถึงตายและไม่ถึงตาย และลดโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน
โดยประโยชน์จะยิ่งขึ้นเมื่อให้กินยามาก (high-intensity statin therapy)
สแตตินอาจเพิ่มคุณภาพชีวิตสำหรับบุคคลที่ไม่มีโรคหัวใจและหลอดเลือดมาก่อน (คือเพื่อป้องกันโรคระดับปฐมภูมิ)
แม้สแตตินจะลดระดับคอเลสเตอรอลในเด็กที่มีโรคนี้ แต่จนถึงปี 2010 ก็ไม่พบว่าทำให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีขึ้น
และจริง ๆ การเปลี่ยนอาหารก็เป็นวิธีรักษาหลักสำหรับเด็ก
ยาอื่น ๆ ที่หมออาจจะให้รวมทั้ง fibrate, ไนอาซิน และคอเลสไตรามีน
แต่ปกติ นี้จะแนะนำก็ต่อเมื่อคนไข้ทนรับสแตตินไม่ได้ หรือสำหรับหญิงมีครรภ์
สารภูมิต้านทานสำหรับฉีดต่อต้านโปรตีน PCSK9 (รวมทั้ง evolocumab, bococizumab, alirocumab) ลดคอเลสเตอรอลได้ และพบว่าลดอัตราการตายด้วย
การรักษา > แนวทางปฏิบัติ

ประเทศไทยมีแนวทางเวชปฏิบัตการใช้ยารักษาภาวะไขมันผิดปกติเพื่อป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือด พ.ศ. ๒๕๕๙ จากสมาคมโรคหลอดแดงแห่งประเทศไทย 
โดยได้รับอนุญาตจากราชวิทยาลัยอายุรแพทย์แห่งประเทศไทย
การรักษา > กลุ่มประชากรโดยเฉพาะ ๆ

สำหรับผู้มีการคาดหมายคงชีพค่อนข้างสั้น ภาวะนี้จะไม่เป็นปัจจัยเสี่ยงให้ตายไม่ว่าจะด้วยเหตุใด ๆ แม้กระทั่งโรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจ
สำหรับผู้อายุมากกว่า 70 ปี ภาวะนี้ไม่เป็นปัจจัยเสี่ยงให้เข้าโรงพยาบาลเนื่องกับกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือดหรืออาการปวดเค้นหัวใจ
สำหรับผู้อายุเกิน 85 ปี การใช้ยาสแตตินจะเสี่ยงเพิ่มขึ้น
ด้วยเหตุนี้ ยาลดระดับลิพิดจึงไม่ควรใช้เป็นปกติกับผู้มีการคาดหมายคงชีพจำกัด
American College of Physicians แนะนำการรักษาผู้มีภาวะนี้ที่มีเบาหวาน คือ
สแตตินควรใช้เป็นการป้องกันในระดับปฐมภูมิ เพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนจากโรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจ โรคหลอดเลือดสมอง หรือโรคหลอดเลือดส่วนปลาย สำหรับผู้ใหญ่ที่มีเบาหวานชนิด 2 และปัจจัยเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือดอื่น ๆ
ควรใช้ยาลดลิพิดเป็นการป้องกันในระดับทุติยภูมิ เพื่อป้องกันความตายและภาวะเนื่องกับโรคหัวใจและหลอดเลือดสำหรับผู้ใหญ่ ที่มีโรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจและเบาหวานชนิด 2
หลังจากที่เริ่มการรักษาเพื่อลดลิพิด คนที่มีเบาหวานชนิด 2 ควรจะกินยาสแตตินในขนาดปานกลาง (moderate) เป็นอย่างน้อย
สำหรับคนไข้เบาหวานชนิด 2 ที่กินยาสแตติน การตรวจการทำงานของตับหรือตรวจเอนไซม์จากกล้ามเนื้อไม่แนะนำยกเว้นในกรณีโดยเฉพาะ ๆ