stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศปาปัวนิวกินีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
แหล่งข้อมูลอื่น

london 2012.com - Papua New Guinea- Athletes[ลิงก์เสีย]
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ  |  |
ราชวงศ์สุโขทัย

| --- | --- |

พระราชอิสริยยศ:  พระเจ้ากรุงศรีอยุธยา  เจ้าเมืองพระพิษณุโลกสองแคว 
ปกครอง:  อาณาจักรอยุธยา  เมืองพระพิษณุโลกสองแคว 
เชื้อชาติ: ไทย
บรรพบุรุษ: ราชวงศ์พระร่วง
จำนวนพระมหากษัตริย์: 7 พระองค์
ประมุขพระองค์แรก: สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช
ประมุขพระองค์สุดท้าย:  อยุธยา : สมเด็จพระอาทิตยวงศ์  พิษณุโลก : พระเอกาทศรถ 
ช่วงระยะเวลา:  พิษณุโลก : พ.ศ. 2091–2148  อยุธยา : พ.ศ. 2112-2173 
สถาปนา: พ.ศ. 2091
ล่มสลาย: พ.ศ. 2173
ด ค ก
ราชวงศ์สุโขทัย เป็นราชวงศ์ที่ 3 ที่ปกครองกรุงศรีอยุธยา แทนที่ราชวงศ์สุพรรณภูมิที่สิ้นอำนาจไปหลังจากการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่หนึ่ง โดยพระเจ้าบุเรงนองกรุงหงสาวดีทรงสถาปนาสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราชเจ้าผู้ครองเมืองพิษณุโลก ซึ่งสืบเชื้อสายจากราชวงศ์พระร่วง ให้ครองกรุงศรีอยุธยาในฐานะเมืองประเทศราช
ราชวงศ์สุโขทัยมีอายุ 60 ปี
รายพระนามพระมหากษัตริย์ในราชวงศ์สุโขทัย

ราชวงศ์สุโขทัยมีพระมหากษัตริย์ 7 พระองค์ดังนี้
| ลำดับ | พระบรมรูปหรือตราแผ่นดิน | พระนาม | พระราชสมภพ | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | สวรรคต | ระยะเวลาครองราชย์ |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช  (สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 1) | พ.ศ. 2057 | พ.ศ. 2112 | พ.ศ. 2133 (พระชนมายุ 76 พรรษา) | พ.ศ. 2133 (พระชนมายุ 76 พรรษา) | 21 ปี |  |
| 2 |  | สมเด็จพระนเรศวรมหาราช (สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 2) หรือ(พระองค์ดำ) | พ.ศ. 2098 | พ.ศ. 2133 | พ.ศ. 2148 (พระชนมายุ 50 พรรษา) | พ.ศ. 2148 (พระชนมายุ 50 พรรษา) | 15 ปี |  |
| 3 |  | สมเด็จพระเอกาทศรถ  (สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 3)  หรือ(พระองค์ขาว) | พ.ศ. 2103 | พ.ศ. 2148 | พ.ศ. 2153 (พระชนมายุ 50 พรรษา) | พ.ศ. 2153 (พระชนมายุ 50 พรรษา) | 5 ปี |  |
| 4 |  | สมเด็จพระศรีเสาวภาคย์ (สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 4) | พ.ศ. 2128 | พ.ศ. 2154 | พ.ศ. 2154 (พระชนมายุ 26 พรรษา) | พ.ศ. 2154 (พระชนมายุ 26 พรรษา) | 1 ปี 2 เดือน |  |
| 5 |  | สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม (สมเด็จพระบรมราชาที่ 1) | พ.ศ. 2135 | พ.ศ. 2154 | พ.ศ. 2171 (พระชนมายุ 36 พรรษา) | พ.ศ. 2171 (พระชนมายุ 36 พรรษา) | 17 ปี |  |
| 6 |  | สมเด็จพระเชษฐาธิราช (สมเด็จพระบรมราชาที่ 2) | พ.ศ. 2155 | 12 ธันวาคม พ.ศ. 2171 | พ.ศ. 2172 (พระชนมายุ 18 พรรษา) | พ.ศ. 2172 (พระชนมายุ 18 พรรษา) | 1 ปี 7 เดือน |  |
| 7 |  | สมเด็จพระอาทิตยวงศ์ | พ.ศ. 2161 | พ.ศ. 2172 | พ.ศ. 2172 | พ.ศ. 2172 (พระชนมายุ 17 พรรษา) | 36 วัน | 36 วัน |
ดูเพิ่ม

พระมหากษัตริย์ไทย
| ก่อนหน้า |  | ราชวงศ์สุโขทัย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ราชวงศ์สุวรรณภูมิ |  | ราชวงศ์ที่ปกครองกรุงศรีอยุธยา  (พ.ศ. 2112 - 2172) |  | ราชวงศ์ปราสาททอง |
| ด ค กลำดับราชวงศ์ในประวัติศาสตร์ไทย |
| --- | --- |
สุโขทัย:  ราชวงศ์ศรีนาวนำถุม  ราชวงศ์พระร่วง 
อยุธยา:  ราชวงศ์อู่ทอง  ราชวงศ์สุพรรณภูมิ  ราชวงศ์สุโขทัย  ราชวงศ์ปราสาททอง  ราชวงศ์บ้านพลูหลวง 
ธนบุรี:  ราชวงศ์ธนบุรี 
รัตนโกสินทร์:  ราชวงศ์จักรี (ปัจจุบัน) 
ราชวงศ์ภายใต้การปกครองของสยาม:  ราชวงศ์ขุนหลวงพล  ราชวงศ์ศรีธรรมาโศกราช  ราชวงศ์ศรีวังสา  ราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์  ราชวงศ์ทิพย์จักราธิวงศ์  ราชวงศ์เทพวงศ์  ราชวงศ์สุวรรณปางคำ  ราชวงศ์กลันตัน 
| ด ค กอาณาจักรอยุธยา |
| --- | --- | --- |
| ราชวงศ์ |  อู่ทอง  สุพรรณภูมิ  สุโขทัย  ปราสาททอง  บ้านพลูหลวง  |  |
| เหตุการณ์สำคัญ |  สงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้  สงครามช้างเผือก  สงครามตีเมืองคัง  การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1  สงครามยุทธหัตถี  คณะราชทูตสยามไปฝรั่งเศส พ.ศ. 2229  กบฏมักกะสัน  การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2231 การล้อมบางกอก  สงครามพระเจ้าอลองพญา  การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 การล้อมกรุงศรีฯ  |  |
| หลักฐานสำคัญ |  คำให้การชาวกรุงเก่า  คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม  จดหมายเหตุวันวลิต  จดหมายเหตุลาลูแบร์  พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ  |  |
สารลดแรงตึงผิว

ไมเซลล์ในน้ำ
สารลดแรงตึงผิว (อังกฤษ: surfactant) เป็นสารประกอบที่ทำให้แรงตึงผิวของของเหลวลดลง ช่วยให้การกระจายตัวของของเหลวดีขึ้น และช่วยลดแรงตึงผิวระหว่างของเหลวสองชนิด ระหว่างของเหลวกับก๊าซ หรือ ระหว่างของเหลวกับของแข็ง สารลดแรงตึงผิวสามารถใช้เป็น น้ำยาซักล้าง อีมัลชั่น โฟมมิ่งเอเจนต์ หรือ ดิสเพอส์แซนต์ สารชนิดนี้จะมีทั้งส่วนที่มีและไม่มีขั้ว เมื่ออยู่ในน้ำจึงมักจัดตัวเป็นไมเซลล์
ประเภทของสารลดแรงตึงผิว

สารลดแรงตึงผิวแบ่งตามแหล่งที่มาได้ 2 ประเภท คือ สารลดแรงตึงผิวสังเคราะห์และสารลดแรงตึงผิวชีวภาพ ซึ่งแบ่งย่อยได้อีกดังนี้
ประเภทของสารลดแรงตึงผิว > สารลดแรงตึงผิวสังเคราะห์

สารลดแรงตึงผิวสังเคราะห์ได้จากปฏิกิริยาทางเคมี นิยมแบ่งเป็น 4 ชนิดตามลักษณะส่วนที่ชอบน้ำของโมเลกุล ได้แก่ สารลดแรงตึงผิวที่มีประจุบวก  สารลดแรงตึงผิวที่มีประจุลบ  สารลดแรงตึงผิวที่ไม่มีประจุ  และสารลดแรงตึงผิวที่มีทั้งประจุบวกและลบ  ตัวอย่างเช่น polyoxyethylene sorbitan monooleate (Tween80), polyoxyethylene(23)dodecanol (Brij35), sodium dodecyl sulfate (SDS) และ cetyltrimetylamonium bromide (CTMAB) เป็นต้น
ประเภทของสารลดแรงตึงผิว > สารลดแรงตึงผิวชีวภาพ

สารลดแรงตึงผิวชีวภาพแบ่งได้เป็น 5 ชนิดตามองค์ประกอบทางเคมีและชนิดของจุลินทรีย์ที่สร้างขึ้น ได้แก่ ไกลโคลิปิด ลิพอเปปไทด์ และลิพอโปรตีน กรดไขมัน ฟอสโฟลิปิด และนิวทรัลลิปิด สารลดแรงตึงผิวที่เป็นพอลิเมอร์ สารลดแรงตึงผิวที่เป็นอนุภาค หรือเป็นเซลล์จุลินทรีย์ทั้งเซลล์ ตัวอย่างสารลดแรงตึงผิวชีวภาพ ได้แก่ แรมโนลิปิด (rhamnolipid) ผลิตขึ้นได้จาก Pseudomonas sp. เซอแฟกทิน (surfactin) ผลิตจาก Bacillus subtilis อลาซาน (alasan) ผลิตจาก Acinetobacter radioresistens และซาพอนิน (saponin) เป็นสารลดแรงตึงผิวที่ได้จากพืช เป็นต้น
การประยุกต์ใช้งาน

สารลดแรงตึงผิว ถูกใช้งานอย่างกว้างขวาง เป็นตัวช่วยผสมส่วนผสมอื่น ๆ ให้เข้ากันได้ดีขึ้น และถูกใช้ในผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ เช่น น้ำยาซักผ้า น้ำยาปรับผ้านุ่ม อีมัลชั่น สี กาว หมึก น้ำยาไล่หมอก น้ำจับใบสำหรับสารกำจัดศัตรูพืช น้ำยาลดคำผิด เครื่องสำอาง แชมพู ครีมนวดผม ยาสีฟัน น้ำยาดับเพลิง
การนำสารลดแรงตึงผิวไปใช้ประโยชน์

สารลดแรงตึงผิวมีบทบาทที่สำคัญอย่างยิ่งในชีวิตประจำวันของมนุษย์ ในร่างกายมนุษย์ก็มีสารลดแรงตึงผิวประกอบอยู่ เช่น Gall Acid ซึ่งจะย่อยสารประเภทไขมันได้ สารลดแรงตึงผิวมีประโยชน์หลาย ๆ ด้าน โดยเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ และเป็นส่วนสำคัญในกระบวนการผลิตต่าง ๆ ได้แก่ ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด เช่น ผงซักฟอก สบู่ ยาสีฟัน ยาสระผม ครีมนวดผม และผลิตภัณฑ์ที่มีฟอง สารลดแรงตึงผิวเป็นส่วนประกอบในเครื่องสำอางและครีมกันแดด  สารลดแรงตึงผิวถูกนำมาใช้ในทางการแพทย์ ผลิตยา สารลดแรงตึงผิวถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรม เช่น กระบวนการย้อมผ้า การเคลือบสีไม้หรือโลหะ การผลิตพลาสติก การทำหนังสัตว์ การผลิตเนยเทียม เค้กและไอศกรีม สารลดแรงตึงผิวถูกนำมาใช้ในการแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อม เช่น บำบัดน้ำเสีย มลพิษทางดิน ดูดซับของเสีย สารลดแรงตึงผิวถูกนำมาใช้ในกระบวนการสกัดแยก เช่น การสกัดแยกแร่ การแยกน้ำมันออกจากน้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

Surfactants explained for Parents เก็บถาวร 2010-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sigma-Aldrich: Surfactants - structures, information, and applications เก็บถาวร 2009-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โครงสร้างของ SDS
โครงสร้างของแรมโนลิปิด
ย็อนดึงฮเว

| ย็อนดึงฮเว เทศกาลโคมไฟในสาธารณรัฐเกาหลี * |
| --- | --- |
  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก

ประเทศ:  เกาหลีใต้
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
สาขา: แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม และงานเทศกาล, งานช่างฝีมือดั้งเดิม
เกณฑ์พิจารณา: R.1, R.2, R.3, R.4, R.5
อ้างอิง: 00882
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2563 (คณะกรรมการสมัยที่ 15)
รายการ: ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ย็อนดึงฮเว  (เกาหลี: 연등회; ฮันจา: 燃燈會; แปลว่า "เทศกาลโคมไฟดอกบัว") เป็นเทศกาลแห่โคมไฟของเกาหลีเพื่อเฉลิมฉลองการประสูติของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ยูเนสโกขึ้นทะเบียน "ย็อนดึงฮเว" เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ในประเภทรายการตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ เมื่อ พ.ศ. 2563 และเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของประเทศเกาหลีใต้ตั้งแต่ พ.ศ. 2555 ย็อนดึงฮเวจะถูกจัดทั่วประเทศ แต่สถานที่จัดงานที่มีชื่อเสียงคือวัดโชกเยซาของนิกายโช-กเย ในเขตชงโน กรุงโซล
ประเทศเกาหลีใต้จะมีการเฉลิมฉลองวันประสูติของพระพุทธเจ้าด้วยคติมหายาน ที่นับว่าวันวิสาขบูชาเป็นวันประสูติของพระพุทธเจ้า คือวัน 8 ค่ำ เดือน 4 และวันนี้ไม่ตรงกันกับการตรัสรู้และปรินิพพานอย่างคติเถรวาทของไทย ตามปฏิทินจันทรคติ เรียกว่า "พูชอนิมโอชินนัล" (부처님 오신 날, แปล "วันที่พระพุทธเจ้าเสด็จมา") เรียกอีกอย่างว่า "ซ็อกกาทันชินอิล" (석가탄신일, แปล "วันประสูติพระศากยมุนี") หรือ "โชพาอิล" (초파일, แปล "วันที่แปดแรก [ของปฏิทินจันทรคติ]") ช่วงเวลานี้จะมีการประดับประดาโคมไฟรูปดอกบัวตามศาสนสถาน บ้านเรือน และตามท้องถนนตลอดทั้งเดือน ในวันประสูติของพระพุทธเจ้า ทางวัดจะมีการจัดเตรียมอาหารและน้ำชาโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายแก่ทุกคนที่เข้าร่วมกิจกรรมทั้งเช้าและกลางวัน อาหารได้แก่ พีบิมบับและซันแช มีการประดับประดับโคมไฟรูปดอกบัวขนาดใหญ่ ถือเป็นประเพณีเก่าแก่มาตั้งแต่ยุครัฐชิลลาหรือเมื่อ 1,200 ปีก่อน ผู้คนจากเกาหลีทุกศาสนาร่วมเฉลิมฉลองในวันดังกล่าว เพราะเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ดั้งเดิมของเกาหลี
ส่วนประเทศเกาหลีเหนือ วันประสูติของพระพุทธเจ้าถือเป็นวันหยุดราชการ เรียกว่า "โชพาอิล" จะหยุดราวสองสามวันก่อนงานประเพณี ถือเป็นธรรมเนียมที่มีมายาวนานก่อนการแยกดินแดนเหนือใต้ ปัจจุบันมีการจัดงานเฉลิมฉลองโดยพุทธศาสนิกชนภายในประเทศ
โตเกียวดิสนีย์รีสอร์ต

| --- | --- |

ปราสาทซินเดอเรลล่าในโตเกียวดิสนีย์แลนด์
อุตสาหกรรม: สวนสนุก และสถานพักตากอากาศ
ก่อตั้ง: 15 เมษายน 1983; 41 ปีก่อน (1983-04-15)
สำนักงานใหญ่: อูรายาซุ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
บุคลากรหลัก: เคียวอิจิโร่ อูเอนิชิ (ประธาน)
เจ้าของ: เดอะโอเรียนเต็ลแลนด์ (เคเซกรุป) ภายใต้การกำกับดูแลโดยบริษัทดิสนีย์เอ็กซ์พีเรียนส์ (เดอะวอลต์ดิสนีย์)
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
โตเกียวดิสนีย์รีสอร์ต (อังกฤษ: Tokyo Disney Resort) เป็นสวนสนุกและสถานพักตากอากาศที่อูรายาซุ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เจ้าของและดำเนินการโดยบริษัทเดอะโอเรียนเต็ลแลนด์ ที่มีใบอนุญาตจากบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ เปิดบริการเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1983 มีสวนสนุก 2 แห่ง โรงแรมภายใต้กำกับการดูแลของดิสนีย์ 4 แห่ง โรงแรมภายใต้กำกับการดูแลโดยบุคคลภายนอก 6 แห่ง และศูนย์การค้า โตเกียวดิสนีย์แลนด์เป็นสวนสนุกของดิสนีย์แห่งแรกที่เปิดให้บริการนอกสหรัฐ
ประวัติ > เริ่มต้นแนวคิดเกี่ยวกับดิสนีย์แลนด์ในญี่ปุ่น

แนวคิดเกี่ยวกับดิสนีย์แลนด์ในญี่ปุ่นเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1950 เมื่อคุนิโซ มัตสึโอะ นักธุรกิจชาวญี่ปุ่นได้เข้าพบวอลต์ ดิสนีย์ พร้อมเสนอแนวคิดที่จะสร้างสวนสนุกดิสนีย์ในเมืองนาระ มีข่าวลือว่าวอลต์ ดิสนีย์ตกลงในเบื้องต้น แต่ภายหลังก็ได้ยกเลิกความคิดนี้ มัตสึโอะยังคงมุ่งมั่นที่จะเปิดสวนสนุกธีมดิสนีย์ และในปี 1961 เขาได้เปิดนาระดรีมแลนด์ ซึ่งเป็นสวนสนุกที่คล้ายกับดิสนีย์แลนด์มาก แต่ไม่มีตัวละครหรือทรัพย์สินทางปัญญาของดิสนีย์ สวนสนุกแห่งนี้เปิดดำเนินการจนถึงปี 2006 และในที่สุดก็ถูกทุบทิ้งในปี 2017
ประวัติ > การก่อสร้างและการเปิดโตเกียวดิสนีย์แลนด์ (1980 - 1983)

หลังจากการลงนามในข้อตกลงพื้นฐาน “Contract on Construction and Operations of Tokyo Disneyland” ในเดือนเมษายน 1979 บริษัท OLC ได้เริ่มส่งพนักงานฝึกหัดไปยังดิสนีย์แลนด์ในแคลิฟอร์เนียตั้งแต่เดือนมกราคม 1980 เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการดำเนินงานของโตเกียวดิสนีย์แลนด์ พนักงานฝึกหัดกลุ่มแรกประกอบด้วยพนักงานฝ่ายบริหาร 9 คน ซึ่งจะกลายเป็นบุคคลสำคัญในการดำเนินงานของสวนสนุก พวกเขาใช้เวลาประมาณหนึ่งปีในการเรียนรู้เกี่ยวกับรายละเอียดการดำเนินงานของสวนสนุก โดยมีพนักงานประมาณ 150 คนที่ถูกส่งไปดิสนีย์แลนด์เพื่อเข้ารับการฝึกอบรม
ตั้งแต่ปี 1980 โครงการโตเกียวดิสนีย์แลนด์ได้เข้าสู่ขั้นตอนการก่อสร้างสวนสนุก ในวันที่ 28 พฤศจิกายน 1980 แผนการก่อสร้างได้รับการอนุมัติจากจังหวัดชิบะ และในวันที่ 3 ธันวาคม ได้มีการจัดพิธีวางศิลาฤกษ์สำหรับโตเกียวดิสนีย์แลนด์ และในเดือนมกราคม 1981 การก่อสร้างโตเกียวดิสนีย์แลนด์ก็เริ่มขึ้น โดยระหว่างการก่อสร้าง ต้นทุนก็เพิ่มขึ้นมากเกินกว่างบประมาณที่คาดไว้ที่ 100 พันล้านเยน โดยในที่สุด ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของโครงการโตเกียวดิสนีย์แลนด์ก็เพิ่มขึ้นเป็นเกือบ 180 พันล้านเยน ซึ่งขณะที่การก่อสร้างสวนสนุกกำลังดำเนินไป ได้มีการเริ่มเตรียมอุปกรณ์ที่ต้องใช้ในการดำเนินงานจำนวนมาก ทั้งเครื่องแต่งกายของพนักงาน และวัสดุอื่นๆที่จำเป็นสำหรับการดำเนินงานของสวนสนุก ซึ่งการจ้างพนักงานนั้นเป็นเรื่องที่ยากที่สุดก่อนการเปิดโตเกียวดิสนีย์แลนด์ โดยในปี 1982 โดยได้มีการจัดตั้งศูนย์จัดหางานโตเกียวดิสนีย์แลนด์เพื่อจ้างพนักงานพาร์ทไทม์จำนวน 3,000 คน อย่างไรก็ตาม การจ้างพนักงานจำนวนมากนี้เป็นเรื่องที่ยาก เนื่องจากระบบขนส่งในพื้นที่ไมฮามะยังไม่พัฒนามากพอที่จะทำให้การเดินทางสะดวก การจ้างพนักงานจึงเริ่มเป็นไปตามเป้าหมายหลังจากเปิดสวนสนุกไปแล้ว 6 เดือน
หลังจากพิธีวางศิลาฤกษ์ 2 ปี 4 เดือน การก่อสร้างโตเกียวดิสนีย์แลนด์ก็เสร็จสิ้น ในเดือนมีนาคม 1983 พิธีฉลองการเสร็จสิ้นการก่อสร้างถูกจัดขึ้น และตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงวันที่ 13 เมษายน ก็ได้มีการฝึกอบรมอย่างเข้มข้นสำหรับการดำเนินงานของสวนสนุก
ในที่สุดโตเกียวดิสนีย์แลนด์ก็เปิดตัวในวันที่ฝนตกของวันที่ 15 เมษายน 1983 ก่อนที่ประตูจะเปิด ประธานโอเรียนทัลแลนด์ในขณะนั้น มาซาโตโมะ ทาคาฮาชิ และประธานของบริษัทดิสนีย์ในขณะนั้น อี. คาร์ดอน วอล์คเกอร์ ได้ร่วมกันตัดริบบิ้นพร้อมกับมิกกี้เมาส์และตัวละครดิสนีย์อื่นๆ แขกประมาณ 3,000 คนที่รออยู่ก็ได้เข้าสู่สวนสนุก โดยนายทาคาฮาชิก็ได้ประกาศเปิดโตเกียวดิสนีย์แลนด์อย่างเป็นทางการ
สวนสนุก

โตเกียวดิสนีย์แลนด์ เป็นสนุกแห่งแรกของโตเกียวดิสนีย์รีสอร์ท เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1983
โตเกียวดิสนีย์ซี เป็นสวนสนุกแห่งที่สอง มีแนวคิดหลักของพื้นที่เกี่ยวกับน้ำ เช่น เมืองเวนีส ลำธารน้ำ ทะเล เรือไททานิก ถ้ำใต้น้ำในปล่องภูเขาไฟ เมืองในป่าดิบชื้นแถบอเมริกากลาง เงือกและเมืองบาดาล เป็นต้น เปิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 2001
โรงแรม > โรงแรมภายใต้การดูแลโดยดิสนีย์

ดิสนีย์แอมบาสซาเดอร์โฮเต็ล โรงแรมแห่งแรกที่เปิดให้บริการ ด้วยการออกแบบธีมอลังการศิลป์ เปิดบริการเมื่อปี ค.ศ. 2000
โตเกียวดิสนีย์ซีโฮเต็ลมิราคอสต้า เปิดให้บริการพร้อมกับโตเกียวดิสนีย์ซีพาร์ก โดยห้องพักหลายห้องสมารถเห็นวิวของ Mediterrean Harbour ได้
โตเกียวดิสนีย์แลนด์โฮเต็ล เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองครบรอบ 25 ปี โรงแรมมีลักษณะเช่นด้วยกับโรงแรมดิสนีย์แลนด์ในปารีสและฮ่องกงเป็นโรงแรมสไตล์วิคทอเรียและตั้งอยู่ติดกับทางเข้าของสวนสนุกโตเกียวดิสนีย์แลนด์
โตเกียวดิสนีย์เซเลเบรชันโฮเต็ล โรงแรมดิสนีย์แห่งใหม่ล่าสุด เปิดให้บริการในวันที่ 1 มิถุนายน 2016 โรงแรมแห่งนี้เป็นโรงแรมดิสนีย์แห่งเดียวที่ไม่ได้อยู่ในบริเวณรีสอร์ท มีบริการรถรับส่งฟรี 15 นาทีสำหรับผู้เข้าพัก
โตเกียวดิสนีย์ซีแฟนตาซีสปริงส์โฮเท็ล โรงแรมดิสนีย์ที่ตั้งอยู่ติดกับบริเวณ Magical Springs ของแฟนตาซีสปริงส์ ซึ่งเป็นท่าเรือที่แปดของโตเกียวดิสนีย์ซี
โรงแรม > โรงแรมภายใต้การดูแลโดบบุคคลภายนอก

ซันรูทพลาซ่าโตเกียว
โตเกียวเบย์ไมฮามะโฮเต็ล
โตเกียวเบย์ไมฮามะโฮเต็ลคลับรีสอร์ต
ฮิลตันโตเกียวเบย์
โอกุระโตเกียวเบย์โฮเต็ล
เชอราตันแกรนด์โตเกียวเบย์โฮเต็ล
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียวดิสนีย์รีสอร์ตในภาษา Japanese เก็บถาวร 2004-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน และ English
แผ่นที่รีสอร์ต Japanese
คู่มือการท่องเที่ยว โตเกียวดิสนีย์รีสอร์ต จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Joe's Tokyo Disney Resort Photo Site
ทรีจี (วงดนตรี)

| ทรีจี (3G) |
| --- | --- |
จากซ้ายไปขวา มุก, มด, มะเหมี่ยว
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด:  กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
แนวเพลง: ป็อปแดนซ์
ช่วงปี: 2545
ค่ายเพลง: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่

สมาชิก: กัลย์กมล จิรชัยศักดิ์เดชา (มด)  อิสรีย์ นำพาเจริญ (มะเหมี่ยว) จุฑามาศ วชิรเขื่อนขันธ์ (มุก)
ทรี-จี (อังกฤษ: 3G) เป็นเกิร์ลกรุปในสังกัดเมกเกอร์เฮด ในเครือจีเอ็มเอ็มแกรมมี่ ประกอบด้วยสมาชิกคือ (มด) - กัลย์กมล จิรชัยศักดิ์เดชา, (มุก) - จุฑามาศ วชรเขื่อนขันธ์, (มะเหมี่ยว) - อิสรีย์ นำพาเจริญ
มีผลงานอัลบั้มเดี่ยวเพียงหนึ่งชุดชื่อว่า 3G ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2545 โดยมด-กัลยา เป็นหัวหน้าวง มีผลงานเพลงฮิตติดชาร์ตในช่วงปี 2545 คือเพลง "ห่วง" และเพลง "อู้ว์ว" เรียกได้ว่ากระตอบรับดีมาก ๆ ในช่วงนั้น
จากนั้นก็มีอัลบั้มพิเศษ ที่ทั้งสามได้ออกร่วมกันคืออัลบั้ม "Cheer2 Friendship"
สมาชิก

| ชื่อ-นามสกุล | ชื่อเล่น | วันเกิด | ตำแหน่งของวง |
| --- | --- | --- | --- |
| จุฑามาศ วชิรเขื่อนขันธ์ | มุก | 30 มกราคม พ.ศ. 2524 (43 ปี) | หัวหน้าวง, นักเต้นนำ, นักร้องเสริม |
| อิสรีย์ นำพาเจริญ | มะเหมี่ยว | 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 (40 ปี) | แร็ปเปอร์หลัก, นักเต้นหลัก, นักร้องสนับสนุน |
| กัลย์กมล จิรชัยศักดิ์เดชา | มด | 22 สิงหาคม พ.ศ. 2528 (39 ปี) | นักร้องเสียงหลัก, ภาพลักษณ์ของวง, น้องเล็ก |
อัลบั้ม > สตูดิโออัลบั้ม > อัลบั้ม 3G (31 มกราคม 2545)

อู้ว์ว
อยากฟังชัดๆ
คุณหนู
ห่วง
ไม่ได้รักเธอ
รู้แล้วเหยียบไว้
แค่กุมมือ
น้ำเน่า
Ah-Ha
รักกันดีไหม
อัลบั้ม > อัลบั้มพิเศษ > อัลบั้ม Cheer 2 Friendship (19 พฤศจิกายน 2545)

เพลง Cheer On
เพลง ดอกไม้ ดวงดาว และอ้อมแขน
เพลง มือจับมือ
เพลง เล่นไม่เก่ง
เพลง Mickey
เพลง มาฝันกัน
เพลง อย่าบอกว่าไม่รู้
เพลง Boom (Remix)
เพลง เกมน้ำใจ
อัลบั้ม > อัลบั้มอื่นๆ

อัลบั้ม Cover Girl (มด-มุก-มะเหมี่ยว)
อัลบั้ม Rocky Road (เฉพาะ มด)
อัลบั้ม Cover Girl 2 (เฉพาะ มด)
ปัจจุบัน

มด มีผลงานละคร และซิงเกิ้ลเดี่ยว รวมทั้งเปิดร้านอาหาร
มะเหมี่ยว ออกอัลบั้มกับวง 2 is better than 1 กับค่าย Classy Records
มุก แต่งงานและมีบุตรแล้ว
เลิฟซัมวัน (เพลงลูคัส เกรแฮม)

Error ซิงเกิลโดยลูคัส เกรแฮม
เลิฟ ซัมวัน (อังกฤษ: Love Someone) เป็นเพลงจากวงดนตรีโซลป๊อปของเดนมาร์ก ลูคัส เกรแฮม ถูกปล่อยออกมาเมื่อวันที่ 7 กันยายน 2018 จากอัลบั้มที่สามของวงนี้ 3 (The Purple Album) เพลงนี้เขียนโดย James Alan, Stefan Forrest, Morten Ristorp, Lukas Forchhammer, Jaramye Daniels, Morten Pilegaard และ David Labrel เพลงนี้ได้ติดอันดับที่หนึ่งในชาร์ตของเดนมาร์ก
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Love Someone" | 3:25 |
ชาร์ต

| Chart (2018) | Peak position |
| --- | --- |
ออสเตรเลีย (ARIA): 36
Belgium (อัลตราท็อป แฟลนเดอส์): 10
เบลเยียม (อัลตราท็อป วัลโลเนีย): 3
Czech Republic (Singles Digitál Top 100): 65
Denmark (Tracklisten): 1
Ireland (IRMA): 56
มาเลเซีย (อาร์ไอเอ็ม): 10
Netherlands (Single Top 100): 71
นิวซีแลนด์ (เรเคิดด์มิวสิกเอ็นแซด): 14
Norway (VG-lista): 5
Portugal (AFP): 74
สิงคโปร์ (อาร์ไอเอเอส): 4
Slovakia (Rádio Top 100): 37
Slovakia (Singles Digitál Top 100): 50
Sweden (Sverigetopplistan): 8
Switzerland (Schweizer Hitparade): 85
US Adult Contemporary (Billboard): 12
US Adult Top 40 (Billboard): 20
พ.ศ. 1977

| --- | --- |
ศตวรรษ::  14  15  16
ปี::  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1977
ปฏิทินกริกอเรียน: 1434 MCDXXXIV
Ab urbe condita: 2187
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 883 ԹՎ ՊՁԳ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6184
ปฏิทินบาไฮ: −410 – −409
ปฏิทินเบงกอล: 841
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2384
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 12 Hen. 6 – 13 Hen. 6
พุทธศักราช: 1978
ปฏิทินพม่า: 796
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6942–6943
ปฏิทินจีน: 癸丑年 (ฉลูธาตุน้ำ) 4130 หรือ 4070     — ถึง — 甲寅年 (ขาลธาตุไม้) 4131 หรือ 4071
ปฏิทินคอปติก: 1150–1151
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2600
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1426–1427
ปฏิทินฮีบรู: 5194–5195
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1490–1491
 - ศกสมวัต: 1356–1357
 - กลียุค: 4535–4536
ปฏิทินโฮโลซีน: 11434
ปฏิทินอิกโบ: 434–435
ปฏิทินอิหร่าน: 812–813
ปฏิทินอิสลาม: 837–838
ปฏิทินญี่ปุ่น: Eikyō 6 (永享６年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 1434 MCDXXXIV
ปฏิทินเกาหลี: 3767
ปฏิทินหมินกั๋ว: 478 ก่อน ROC 民前478年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1977 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1434 - มีนาคม ค.ศ. 1435
ค.ศ. 1434 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ตามปฏิทินจูเลียน
ค.ศ. 1435 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันเสาร์ตามปฏิทินจูเลียน
มหาศักราช 1356
ปีขาล ฉศก จุลศักราช 796 (วันที่ 29 มีนาคม เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรอยุธยา: สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 (พ.ศ. 1967 - พ.ศ. 1991)
พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรสุโขทัย: พระมหาธรรมราชาที่ 4 (พ.ศ. 1962 - พ.ศ. 1981)
พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านนา: พญาสามฝั่งแกน (พ.ศ. 1945 - พ.ศ. 1984)
พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านช้าง: นางแก้วพิมพา (พ.ศ. 1976 - พ.ศ. 1981)
คำประกาศก่อตั้งสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต

| คำประกาศก่อตั้งสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต |
| --- | --- |

สร้าง: 22 ธันวาคม ค.ศ. 1922
ให้สัตยาบัน: 30 ธันวาคม ค.ศ. 1922
ผู้ลงนาม:  สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย  สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน  สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย  สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคซัส
วัตถุประสงค์: ระบุเหตุผลที่จำเป็นต้องจัดตั้งสหภาพระหว่างสาธารณรัฐโซเวียตที่มีอยู่ทั้งหมดให้เป็นรัฐเดียว
Wikisource
คำประกาศก่อตั้งสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (รัสเซีย: Декларация об образовании Союза Советских Социалистических Республик) เป็นเอกสารทางประวัติศาสตร์ที่เมื่อรวมกับสนธิสัญญาการก่อตั้งสหภาพโซเวียต ได้สร้างพื้นฐานทางรัฐธรรมนูญสำหรับการสร้างสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตในฐานะรัฐหลายชาติ
คำประกาศระบุถึงเหตุผลที่จำเป็นต้องจัดตั้งสหภาพระหว่างสาธารณรัฐโซเวียตที่มีอยู่ทั้งหมดให้เป็นรัฐสังคมนิยมที่เป็นเอกภาพ และแสดงความเต็มใจที่จะ "ปฏิวัติถาวร" โดยส่งออกการปฏิวัติสังคมนิยมไปยังรัฐอื่น ๆ โดยหลักอยู่ทางตะวันตก ดังที่เห็นได้จากสงครามโปแลนด์–โซเวียตเมื่อไม่นาน คำประกาศยังเน้นย้ำว่าการก่อตั้งสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเป็นสหภาพโดยสมัครใจของประชาชนที่มีสิทธิเท่าเทียมกัน โดยที่สาธารณรัฐโซเวียตแต่ละแห่งยังคงมีสิทธิที่จะแยกตัวออกจากสหภาพอย่างเสรี ซึ่งเป็นบทบัญญัติที่ใช้เป็นพื้นฐานทางกฎหมายในการแยกตัวเป็นเอกราชของสาธารณรัฐหลายแห่ง และการล่มสลายของสหภาพในเวลาต่อมาใน ค.ศ. 1991
ร่างคำประกาศได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1922 โดยการประชุมคณะผู้แทนผู้มีอำนาจเต็มจากรัสเซียโซเวียต ยูเครนโซเวียต เบียโลรัสเซียโซเวียต และ ทรานส์คอเคซัสโซเวียต ในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1922 การประชุมรัฐสภาโซเวียตสหภาพทั้งปวงครั้งที่ 1 ได้รับรองคำประกาศก่อตั้งสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตร่วมกับสนธิสัญญาการก่อตั้งสหภาพโซเวียต และถูกรวมไว้เป็นคำปรารภในรัฐธรรมนูญแห่งสหภาพโซเวียตฉบับ ค.ศ. 1924
ประเทศปาปัวนิวกินีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

ประเทศปาปัวนิวกีนี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติปาปัวนิวกีนีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 8 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 6 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
นักกีฬาแบ่งตามชนิดกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |
|  มวยสากลสมัครเล่น | 1 | 0 | 1 |
|  ยูโด | 1 | 0 | 1 |
|  ว่ายน้ำ | 1 | 0 | 1 |
|  เทควันโด | 1 | 1 | 2 |
|  ยกน้ำหนัก | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 6 | 2 | 8 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ผลการแข่งขัน
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ก่อนรองฯ> ผล | ก่อนรองฯ> อันดับ | รองฯ> ผล | รองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Theo Piniau | Men's 200 m | 22.14 | 8 | — | — | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Toea Wisil | Women's 100 m | Bye | Bye | 11.48 | 4 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
ดูเพิ่ม

ประเทศปาปัวนิวกีนีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016