stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาจีนหมิ่น

| ภาษาหมิ่น |
| --- | --- |
閩語 / 闽语
ประเทศที่มีการพูด: จีน มณฑลฝูเจี้ยน มณฑลกวางตุ้ง (บริเวณเมืองแต้จิ๋ว-ซัวเถา และคาบสมุทรเล่ยโจว) มณฑลเหอหนาน Zhejiang Zhoushan archipelago off Ningbo มาเลเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน และ ชาวจีนโพ้นทะเลทั่วโลก
จำนวนผู้พูด: มากกว่า 70 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ภาษาจีนภาษาหมิ่น
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาหมิ่นดั้งเดิม ภาษาหมิ่น 
รหัสภาษา
ISO 639-1: zh
ISO 639-2: chi (B) zho (T)
ISO 639-3: มีหลากหลาย: cdo – ภาษาหมิ่นตะวันออก cpx – ภาษาหมิ่นผูเซียน czo – ภาษาหมิ่นกลาง mnp – ภาษาหมิ่นเหนือ nan – ภาษาหมิ่นใต้

แผนที่แสดงสำเนียงหลักของภาษาจีนหมิ่น
ภาษาหมิ่น (จีนตัวย่อ: 闽语; จีนตัวเต็ม: 閩語; พินอิน: Mǐn yǔ; เป่อ่วยยี: Bân gú; BUC: Mìng ngṳ̄) เป็นหนึ่งในภาษาของตระกูลภาษาจีน พูดทางตะวันออกเฉียงใต้ ของมณฑลฝูเจี้ยน และผู้ที่อพยพไปมณฑลกวางตุ้ง หูหนาน และไต้หวัน แบ่งย่อยได้เป็น ภาษาหมิ่นเหนือ (Min Bei) ภาษาหมิ่นใต้หรือภาษาจีนฮกเกี้ยน(Min nan) และสำเนียงอื่นๆ เป็นภาษาหลักของชาวจีน ในฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย และภาคใต้ของประเทศไทย
ความหลากหลาย

ภาษาจีนหมิ่นมีความหลากหลายของสำเนียงมากกว่าสำเนียงอื่น ๆ ของภาษาจีน ซึ่งแบ่งตามความสามารถในการเข้าใจกันได้เป็น 5-9 ภาษา เช่นภาษาหมิ่นต้ง (หมิ่นตะวันออก) ภาษาหมิ่นหนาน (หมิ่นใต้) ซึ่งพบการแบ่งแยกระหว่างกลุ่มภาษาหมิ่นบนแผ่นดินใหญ่ เช่น ภาษาหมิ่นเชาเจียง ภาษาหมิ่นเป่ย์ ภาษาหมิ่นจ้ง  และกลุ่มภาษาหมิ่นตามแนวชายฝั่ง ได้แก่ ภาษาหมิ่นต้ง ภาษาหมิ่นผูเซียน ภาษาหมิ่นหนาน และภาษาซยงเหวิน  ภาษาหมิ่นเชาเจียงอาจแยกเป็นกลุ่มย่อยต่างหากภายในภาษาจีนหมิ่น เพราะเป็นภาษาที่แตกออกไปเป็นภาษาแรก
ภาษาหมิ่นต้งเป็นภาษาที่มีศูนย์กลางที่เมืองฝูโจว สำเนียงฝูโจวถือเป็นสำเนียงมาตรฐานของสำเนียงหมิ่นต้ง ภาษาหมิ่นหนานโดดเด่นทางภาคใต้ของมณฑลฝูเจี้ยนและทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง ภาษาหมิ่นผูเซียนแต่เดิมเป็นสำเนียงของภาษาหมิ่นหนาน แต่ได้รับอิทธิพลจากภาษาหมิ่นต้งสำเนียงฝูโจว สำเนียงซยงเหวินที่ใช้พูดในเกาะไหหลำ ซึ่งบางครั้งจะแยกเป็นภาษาต่างหาก แต่เดิมเป็นสำเนียงของภาษาหมิ่นหนาน แต่ต่อมามีลักษณะทางสัทวิทยาเปลี่ยนไปมากขึ้น
ภาษาหมิ่นหนานยังเรียกตามสถานที่ที่ภาษานั้นใช้พูด เช่น ภาษาไต้หวัน สำเนียงอมอยแห่งเซี่ยเหมินเป็นสำเนียงของภาษาหมิ่นหนานที่ใช้พูดทั้งในจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวัน สำเนียงแต้จิ๋วกลายเป็นสำเนียงที่สำคัญอีกสำเนียงหนึ่ง
Glossika ได้แบ่งภาษาจีนหมิ่นออกเป็น 8 สำเนียงคือ ภาษาหมิ่นเหนือหรือหมิ่นเป่ย์ในเขตหนานผิงของฝูเจี้ยนแต่สำเนียงเจียนโอวเป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษาหมิ่นเป่ย์ ภาษาหมิ่นเชาเจียงในบริเวณหนานผิงตะวันออกและใกล้เคียง ถ้าแบ่งอย่างกว้างจะนับเป็นสำเนียงของภาษาหมิ่นเป่ย์ ภาษาหมิ่นตะวันออก หรือหมิ่นต้งในฝูโจวและนิงเต ภาษาหมิ่นกลางหรือหมิ่นจ้งในเขตซานมิง ภาษาหมิ่นผูเซียนในเขนผูเซียน ภาษาหมิ่นใต้หรือหมิ่นหนานในจ้างโจว ชวานโจวและเซี่ยเหมิน รวมทั้งบนเกาะไต้หวัน (สำเนียงฮกเกี้ยน) และทางตะวันออกของกวางตุ้ง (สำเนียงแต้จิ๋ว) บางครั้งจัดให้สำเนียงฮกเกี้ยนและแต้จิ๋วเป็นภาษาต่างหาก ภาษาเหล่ยโจวบนคาบสมุทรเหล่ยโจว มณฑลกวางตุ้ง และภาษาไหหลำบนเกาะไหหลำ ถ้าแบ่งอย่างกว้างจะรวมภาษาเหล่ยโจวกับภาษาไหหลำเป็นภาษาเดียวกัน หรือเป็นสำเนียงของภาษาหมิ่นใต้
ภาษาหมิ่นใต้ในกวางตุ้งเรียกฮกโล ในไหหลำเรียกซยงเหวินหรือซยงโจว ฮวา ภาษาหมิ่นใต้เป็นสำเนียงที่โดดเด่นของชาวจีนในฟิลิปปินส์ที่รู้จักกันในชื่อภาษาลันนัง ในไต้หวัน ภาษาหมิ่นใต้เรียกว่าเฮอเล่อโอย ซึ่งใช้พูดเป็นภาษาแม่ของประชากรส่วนใหญ่ ภาษาหมิ่นหนานจะถูกเรียกว่าภาษาจีนฮกเกี้ยนในสิงคโปร์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย ประเทศไทย และประเทศอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะสำเนียงแต้จิ๋ว
ประวัติ

ยังเป็นที่โต้แย้งในบรรดานักประวัติศาสตร์ว่าภาษาจีนหมิ่นเกิดขึ้นเมื่อใด แต่ได้มีการอธิบายการอพยพหลายครั้งที่ส่งผลต่อภาษาจีนหมิ่น ได้แก่
ใน พ.ศ. 851 มีการอพยพครั้งใหญ่จากเหนือสู่ใต้เนื่องจากการลุกฮือวูฮู และเป็นการนำภาษาจีนที่ใช้พูดในสมัยราชวงศ์ฉินเข้าสู่ฝูเจี้ยน
ใน พ.ศ. 1212 เฉินเจิงและบุตรชายคือ เฉิน ยวังอวังจากเขตกูชือในเหอหนานได้สร้างเขตปกครองในฝูเจี้ยนและได้ปกครองพื้นที่ชวานโจวและจ้างโจวเป็นเวลาสี่ชั่วคนและได้นำภาษาจีนที่พูดในสมัยต้นราชวงศ์ถังเข้ามา
ในสมัยราชวงศ์ถังได้มีการนำระบบสระแบบเชียยุนเข้ามาใช้ในภาษาจีนหมิ่น
เมื่อสิ้นสุดราชวงศ์ถังใน พ.ศ. 1435 วังเชาได้ก่อตั้งอาณาจักรหมิ่นใน พ.ศ. 1452 ในฝูเจี้ยน อาณาจักรหมิ่นนี้เป็นหนึ่งในสิบอาณาจักรในสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร วังเชาและวัง เชินจือมาจากกูชือในเหอหนานและได้นำภาษาจีนยุคปลายราชวงศ์ถังเข้ามาในฝูเจี้ยน
ระบบการเขียน

เมื่อมีการใช้อักษรจีนเขียนภาษาที่ไม่ใช่ภาษาจีนกลางจะใช้ตัวอักษรที่มีความเกี่ยวข้องกับภาษาที่ใช้ และประดิษฐ์อักษรใหม่สำหรับคำที่ไม่มีในภาษาจีนดั้งเดิม ในบางกรณีมีการออกเสียงต่างไป หรืออาจจะมีความหมายต่างไป ซึ่งการเขียนภาษาจีนกวางตุ้งได้ใช้การเขียนในลักษณะนี้ ในที่สุด การเขียนแบบนี้จะไม่เป็นที่เข้าใจสำหรับผู้พูดภาษาจีนกลาง เพราะมีการเปลี่ยนแปลงของไวยากรณ์ คำศัพท์ และใช้ตัวอักษรที่ไม่มีในภาษาจีนกลางจำนวนมาก
ภาษาหมิ่นได้พัฒนาด้วยระบบนี้เช่นกัน แต่ไม่มีระบบมาตรฐานสำหรับภาษาหมิ่น แม้จะมีการออกแบบอักษรเฉพาะ ซึ่งจะมีคำยืมจากภาษาอื่นๆที่ไม่ใช่ภาษาจีน เช่น คำในภาษาท้องถิ่นของในเกาะไต้หวัน ที่มีในภาษาไต้หวัน รวมทั้งคำยืมจากภาษาญี่ปุ่น ในสิงคโปร์ มาเลเซีย ภาษาจีนหมิ่นจะมีคำยืมจากภาษามลายู ภาษาอังกฤษ และอื่น ๆ การเขียนภาษาหมิ่นด้วยอักษรจีนล้วนๆจึงไม่แสดงการพูดภาษาหมิ่นจริง ๆ แต่จะเป็นรูปแบบของภาษาจีนกลางอยู่มาก
มีความพยายามใช้อักษรละตินในการเขียนภาษาหมิ่น บางกลุ่มใช้อักษรละตินแบบที่ใช้โดยมิชชันนารีหรือเจียวฮุย ลัวมาจือ (ภาษาจีน: 教會羅馬字; พินอิน: Jiaohui Luomazi) สำหรับภาษาหมิ่นใต้ จะใช้ระบบการเขียนด้วยอักษรละตินที่เรียก เปะอั่วจี (Pe̍h-ōe-jī; POJ) และระบบสำหรับภาษาหมิ่นตะวันออกที่เรียก ปั้งอั๋วเส (Bàng-uâ-cê; BUC) ทั้งสองระบบคิดค้นโดยมิชชันนารีขาวต่างชาติในพุทธศตวรรษที่ 24 มีการเขียนแบบไม่เป็นทางการที่ใช้อักษรจีนควบคู่กับอักษรละตินสำหรับคำที่ไม่มีอักษรจีนกำกับ
พิพิธภัณฑ์ปรสิตวิทยาเมงูโระ

พิพิธภัณฑ์ญี่ปุ่น
| --- | --- |
目黒寄生虫館
ตัวอย่างปรสิตที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์
th
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2496
ที่ตั้ง: เขตเมงูโระ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°37′54″N 139°42′24″E﻿ / ﻿35.631667°N 139.706667°E﻿ / 35.631667; 139.706667
ประเภท: พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์
ขนาดผลงาน: 60,000 ตัวอย่าง, จัดแสดง 300 ตัวอย่าง
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 57300
ผู้ก่อตั้ง: ศาสตราจารย์ซาโตรุ คาเมไง
ผู้อำนวยการ: ศาสตราจารย์โทชิอากิ คูราโมจิ
ขนส่งมวลชน: สถานีเมงูโระ
เว็บไซต์: www.kiseichu.org/e-top 
พิพิธภัณฑ์ปรสิตวิทยาเมงูโระ (ญี่ปุ่น: 目黒寄生虫館; โรมาจิ: Meguro kiseichūkan) เป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ขนาดเล็กในเขตเมงูโระ ใจกลางกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์สร้างเพื่ออุทิศให้กับปรสิตและวิทยาศาสตร์สาขาปรสิตวิทยา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2496 โดยศาสตราจารย์ซาโตรุ คาเมไง
ประวัติ

พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นใหม่ในตำแหน่งปัจจุบันในปี พ.ศ. 2536 ศาสตราจารย์คาเมไงเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2545 ศาสตราจารย์อากิฮิโตะ อูจิดะจึงเข้ามาบริหารพิพิธภัณฑ์โดยเพิ่มร้านขายของที่ระลึกเพื่อช่วยดำเนินกองทุน
พิพิธภัณฑ์

พื้นที่นิทรรศการสองชั้นแสดงภาพรวมของการศึกษาเกี่ยวกับความหลากหลายของปรสิตในธรรมชาติและวงชีพของปรสิตเหล่านั้น พื้นที่นิทรรศการชั้นสองเน้นเรื่องปรสิตในมนุษย์และผลกระทบจากปรสิต (ได้แก่ หนอนตัวกลม, หนอนตัวแบน และพยาธิตัวตืด) จัดแสดงตัวอย่างปรสิตที่เก็บรักษาไว้ 300 ตัวอย่าง รวมถึงพยาธิตืดปลาญี่ปุ่น (Diphyllobothrium nihonkaiense) ความยาว 8.8 เมตร (29 ฟุต) ห้องสมุดวิจัยมีตัวอย่างปรสิต 60,000 ตัวอย่าง เอกสาร 50,000 แผ่น และหนังสือเกี่ยวกับปรสิตวิทยา 5,000 เล่ม
พิพิธภัณฑ์มีร้านขายของที่ระลึกที่ชั้นสองซึ่งผู้เยี่ยมชมสามารถซื้อหนังสือนำเที่ยวพิพิธภัณฑ์, ไปรษณียบัตร, เสื้อยืด หรือที่ห้อยมือถือที่มีปรสิตตัวจริงฝังอยู่ในอะคริลิก (Nybelinia surmenicola หรือ Oncomelania nosophora) พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมฟรีและต้องอาศัยการบริจาคเนื่องจากเป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนที่ไม่ได้รับทุนจากรัฐบาล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอังกฤษ)
พยาธิตืดปลาญี่ปุ่นความยาว 8.8 เมตร
ภาษาจื๊ต

| ภาษาจื๊ต |
| --- | --- |
Ruc-Sach
ภูมิภาค:: เวียดนาม, ลาว
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: ออสโตรเอเชียติกเวียตติกภาษาจื๊ต
กลุ่มย่อย::   Rục  Sách  Mày  มะแล็ง   ? Kata  
ISO 639-3:: scb
กลอตโตลอก:: chut1247
ภาษาจื๊ต มีผู้พูดทั้งหมด 4,279 คน อยู่ในเวียดนาม 3,829 คน (พ.ศ. 2542) ตามแนวชายแดนลาว ในลาวมี 450 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงคำม่วน ใกล้ชายแดนเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขาเหวียต-เหมื่อง
การจัดอันดับ

ข้อมูลกลุ่มย่อยจื๊ตสามกลุ่มได้มีระบุเบื้องต้นแล้วใน Babaev & Samarina (2021).
Mày, Rục, Sách
Arem
Kri, มะแล็ง (Malieng); Alves & Sidwell (2021) จัดให้ Kri และมาแล็งอยู่ในกลุ่มภาษาเวียดติกตะวันตก
การกระจาย

มีผู้พูดภาษาจื๊ตในหมู่บ้านในประเทศเวียดนาม
Lâm Hóa
Hóa Tiến
Lâm Sum
Hóa Hợp
Hóa Lương
Thượng Hóa
Ca Oóc
Bai Dinh
Cha Lo
Yên Hợp
Phú Minh
แหล่งข้อมูลอื่น

The Chứt 05:06 PM 21/01/2016
Người Chứt Committee on Ethnic Minority Affairs 03:44 PM 04/11/2015
ฟ้ากับตะวัน

| ฟ้ากับตะวัน |
| --- | --- |
ทีวี ธันเดอร์
สร้างโดย: ธันเดอร์ทีม สิริรัตน์ เอื้อน้อมจิตต์กุล
กำกับโดย: แก้วสารพัดนึก
แสดงนำ: วิทยา วสุไกรไพศาล พอลล่า เทเลอร์
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง:  เพลง รักเธอชั่วนิรันดร์  โดย บัณฑิต แซ่โง้ว
จำนวนตอน: 25 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: ประมาณ 40 นาที/ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี
ออกอากาศ: 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 – 30 กันยายน พ.ศ. 2550
ฟ้ากับตะวัน เป็นละครแนวโรแมนติก ดราม่า ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ถึงวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2550 นำแสดงโดย วิทยา วสุไกรไพศาล และ พอลล่า เทเลอร์
เรื่องย่อ

ฝันฟ้า(พอลล่า เทเลอร์) ลูกสาวคนเดียวของไพศาล(อรรถชัย อนันตเมฆ) และลลนา(พิมพ์ผกา เสียงสมบุญ) นักธุรกิจยานยนต์แถวหน้าของเมืองไทย ซึ่งตั้งใจจะมาช่วยดูแลธุรกิจของครอบครัว แต่พ่อและแม่กลับต้องการให้เธอแต่งงานกับ ปกรณ์(เคลลี่ ธนะพัฒน์) ลูกชายของเพื่อนสนิทของตน แต่ฝันฟ้ารู้ความจริงว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้ๆของไพศาลและลลนา ทั้งสองเลี้ยงดูเธอเพราะต้องการช่วยเหลือเพื่อนสนิทนักธุรกิจชาวญี่ปุ่นที่ล้มละลลายและฆ่าตัวตาย
ฝันฟ้าทำใจไม่ได้ แถมยังต้องถูกคลุมถุงชนกับคนที่ไม่ได้รัก เธอจึงปฏิเสธ ไพศาลโกรธมากยื่นคำขาดให้ฝันฟ้าเข้าพิธีแต่งงานทันที ฝันฟ้าเสียใจมาก ตัดสินใจหนีไปฮิโรชิมา บ้านเกิดของพ่อแท้ๆ ของเธอ 
ทั้งๆ ที่พูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ มีเพียง จุ๊บแจง(รุจนา อุทัยวรรณ์) เพื่อนสนิทของฝันฟ้าเท่านั้นที่รู้เรื่องการตัดสินใจครั้งนี้
ที่ญี่ปุ่น .. ฝันฟ้าได้พบกับ ตะวัน(วิทยา วสุไกรไพศาล) ชายหนุ่มที่ได้ทุนเรียนปริญญาโทที่ฮิโรชิม่า โดยบังเอิญเนื่องจากเธอถูกล้วงกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว จึงไม่มีเงินจ่ายค่าแท๊กซี่ ตะวันจึงช่วยพูดกับคนขับและจ่ายเงินให้ เพราะเห็นว่าเป็นคนไทย ตะวันจะรีบไปทำงานพิเศษต่อที่ร้านโอโคโนมิยากิของคุณโยชิ(อะกิโอะ โยชิโมโตะ) ฝันฟ้าไม่รู้จะทางไหน จึงเดินตามตะวันไปเรื่อยๆ จนถึงร้าน ที่มีเพียง เจี๊ยบ(กีรติ เทพธัญญ์) นักเรียนไทยคอยช่วยอยู่แค่ 2 คน คุณโยชิจึงชวนให้ฝันฟ้ามาทำงานที่ร้านของตน
ฝันฟ้ารู้จากคุณโยชิว่าตะวันต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานพิเศษ ช่วงกลางวันก็ไปเรียน ตกเย็นก็มาทำงานที่ร้าน ช่วงค่ำอ่านหนังสือ ทำการบ้าน เป็นอย่างนี้ทุกวัน ไม่เคยไปเที่ยวไหนและไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลย ฝันฟ้านึกขำว่าตะวันทำตัวน่าเบื่อ แต่คุณโยชิรู้เหตุผลว่าที่ตะวันทำตัวยุ่งๆเพื่อไม่ให้มีเวลานึกถึง ระริน(นิษิตา พงศ์ทรง) คนรักเก่าที่ต้องแต่งงานไปกับ คัตสึ(ฮิโระ ซะโนะ) ผู้มีอิทธิพลในญี่ปุ่น
ซึ่งเขายังตัดใจไม่ได้นั่นเอง
ระหว่างอยู่ที่นี่.. ฝันฟ้าสร้างชีวิตชีวาและรอยยิ้มให้กับร้านอาหารเล็กๆแห่งนี้มากมาย รวมทั้งตะวัน..ที่ทุกวินาทีคือการทำงานและทำตัวยุ่งเพื่อให้ลืมเรื่องราวความรักของตน ฝันฟ้าอยากช่วยเหลือที่ร้าน แต่ก็ทำอะไรไม่เป็น ทำให้ตะวันสอนภาษาญี่ปุ่นให้กับเธอ รวมทั้งพาเธอไปตามสถานที่ต่างๆ เพื่อจะได้รู้จักเมืองนี้ให้มากขึ้น ทำให้ทั้งคู่เริ่มรู้สึกดีต่อกันอย่างบอกไม่ถูก แต่ตะวันเองก็ยังใจอ่อนทุกครั้ง
มื่อระรินร้องไห้เสียใจมาจากคัตสึ จนวันนึงระรินรู้ว่าตะวันกับฝันฟ้าเริ่มมีใจให้กัน เธอทำใจไม่ได้ที่จะเสียตะวันไป จึงพยายามขัดขวางให้ทั้งคู่เข้าใจผิดกันหลายครั้งรวมถึงเล่าความจริงว่าที่จริงแล้ว ฝันฟ้าเป็นทายาทเศรษฐี ฐานะร่ำรวย ที่สำคัญเป็นเจ้าของบริษัทที่ให้ทุนเรียนของตะวันนั่นเอง
ตะวันโกรธฝันฟ้ามากที่ปิดบังความจริง แต่ที่สำคัญคือเขารู้ตัวดีว่าฐานะของตนกับฝันฟ้าแตกต่างกันเหลือเกินจนทำให้ตะวันเก็บตัวเงียบและไม่พูดคุยกับฝันฟ้าอีก ฝันฟ้าก็เข้าใจผิดว่าตะวันโกรธตัวเองมากจนไม่ยอมพูดคุยด้วย เหตุการณ์นี้ทำให้ฝันฟ้าตัดสินใจกลับเมืองไทยไปกับปกรณ์
ที่เมืองไทย .. ฝันฟ้ากลับไปดูแลกิจการของบริษัทต่อจากไพศาล โดยมีปกรณ์ดูแลอยู่ใกล้ๆ แต่ต่อมาที่บริษัทรับนายช่างใหม่ที่มาทำงานใช้ทุน คือ ตะวัน นั่นเอง เมื่อทั้งคู่ได้พบกันอีกครั้งต่างก็เสียใจ ฝันฟ้าอยากจะพูดคุยกับตะวัน แต่เขากลับเจียมตัวและวางตนในฐานะพนักงานคนหนึ่งเท่านั้น ฝันฟ้าเสียใจมากที่ต้องเกิดช่องว่างระหว่างเขาและเธอเช่นนี้...
สถานที่ถ่ายทำ

ละครเรื่องนี้ถ่ายทำภายในประเทศไทยเพียงไม่กี่ฉาก ซึ่งไปถ่ายทำกันที่ประเทศญี่ปุ่น จังหวัดฮิโรชิมาและเมืองใกล้เคียง อาทิ สะพานคินไตเคียวที่จังหวัดยามางุจิ, เสาโทริแดงกลางทะเลที่เกาะมิยาจิม่า, โดโกะอนเซนที่เมืองมัตสึยามะ, ปราสาทฮิโรชิม่า, ร้านโอโคโนมิยากิ มิตจัง เป็นต้น
รายชื่อนักแสดง

| นักแสดง | รับบทเป็น |
| --- | --- |
วิทยา วสุไกรไพศาล: ตะวัน
พอลล่า เทเลอร์: ฝันฟ้า
เคลลี่ ธนะพัฒน์: ปกรณ์
นิษิตา พงศ์ทรง: ระริน
ฮิโระ ซะโนะ: คัตสึ
รุจนา อุทัยวรรณ์: จุ๊บแจง
อะกิโอะ โยชิโมโตะ: โยชิ
กีรติ เทพธัญญ์: เจี๊ยบ
อรรถชัย อนันตเมฆ: ไพศาล
พิมพ์ผกา เสียงสมบุญ: ลลนา
เดือนเต็ม สาลิตุล: แม่ของตะวัน
ตฤณ เศรษฐโชค: พ่อของปกรณ์
รัชนี ศิระเลิศ: แม่ของปกรณ์
เพลงประกอบละคร

เพลง รักเธอชั่วนิรันดร์ (เวอร์ชันไทย) ร้องโดย บัณฑิต แซ่โง้ว
เพลง รักเธอชั่วนิรันดร์ (เวอร์ชันญี่ปุ่น) ร้องโดย นาริโกะ สมบูรณ์
เพลง คนใจง่าย ร้องโดย ขวัญข้าว เศวตวิมล
แหล่งข้อมูลอื่น

เรื่องย่อละคร ฟ้ากับตะวัน (entertainment.hunsa.com) เก็บถาวร 2008-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ขอเชิญติดตามชมละครใหม่ล่าสุดถ่ายทำที่ฮิโรชิมา เรื่อง "ฟ้ากับตะวัน" เก็บถาวร 2010-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรื่องย่อ/ประวัตินักแสดง ในละคร ฟ้ากับตะวัน เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฟ้ากับตะวัน (Hiroshima Sky)
ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี

รูปปั้นฟีลิปโป บรูเนลเลสกี
ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี (Filippo Brunelleschi) (ค.ศ. 1377 - 15 เมษายน ค.ศ. 1446) เป็นสถาปนิกชาวอิตาลี และเป็นหนึ่งในสถาปนิกกลุ่มแรกที่เข้าร่วมกระบวนการเรอเนซองซ์ในเมืองฟลอเรนซ์ งานออกแบบส่วนใหญ่ของเขาจะอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์แห่งนี้ บรูเนลเลสกีเป็นสถาปนิกที่โด่งดังและได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในยุคของเขา ผลงานหนึ่งที่สำคัญของเขาอันเป็นสิ่งที่มีอิทธิพลต่อวงการออกแบบสถาปัตยกรรมของโลกมาจนถึงทุกวันนี้คือ การคิดค้นระบบการเขียนแบบทัศนียภาพหรือเพอร์สเปกทีฟ (perspective)
แหล่งข้อมูลอื่น

Free audio guide of Brunelleschi's Dome
มัทเอมวีอา

| มัทเอมวีอา |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: มัทเอมวียา, มัทเอมมูยา, มัทเอมเยยา
อาชีพ: พระอัครมเหสี
คู่สมรส: ฟาโรห์ทุตโมสที่สี่
บุตร: ฟาโรห์อเมนโฮเตปที่สาม
ญาติ: ฟาโรห์แอเคนาเทน (พระราชนัดดา (หลานชาย))
มัทเอมวีอา (บางครั้งพระนามเขียนว่า มัทเอมวียา, มัทเอมมูยา หรือ มันเอมเยยา) เป็นพระมเหสีพระองค์ที่สองของฟาโรห์ทุตโมสที่สี่ ซึ่งเป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์ในราชวงศ์ที่สิบแปดและพระราชมารดาของฟาโรห์อเมนโฮเตปที่สาม พระนาม มัทเอมวีอา หมายถึง "เทพีมัทเกิดในเปลือกไม้ศักดิ์สิทธิ์"
การสิ้นพระชนม์

ช่วงเวลาการสิ้นพระชนม์ของพระนางมัทเอมวีอา ตอนนี้ยังไม่ทราบ แต่เชื่อกันว่าพระองค์มีพระชนม์ชีพนานถึงรัชสมัยของฟาโรห์อเมนโฮเตปที่สาม ซึ่งเป็นพระโอรสของพระองค์ หลักฐานที่แสดงให้เห็นคือการปรากฏตัวของพระองค์ในหมู่รูปปั้นของ Colossi of Memnon ซึ่งสร้างขึ้นอย่างดีในรัชสมัยของพระองค์เช่นเดียวกับการกล่าวถึงที่ดินของเธอบนฉลากไวน์ที่พบในพระราชวัง Malkata ของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่สาม ในธีบส์
มันขี้หนู

| มันขี้หนู |
| --- | --- |



การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Lamiaceae
สกุล:: Plectranthus
สปีชีส์:: P.  rotundifolius
ชื่อทวินาม
Plectranthus rotundifolius 

ชื่อพ้อง
 Solenostemon rotundifolius
มันขี้หนู ชื่อวิทยาศาสตร์:  Plectranthus rotundifolius เป็นพืชในวงศ์ Lamiaceae เป็นไม้ล้มลุก อายุยืน กิ่งอวบน้ำ สะสมอาหารที่รากเป็นหัว สีออกดำ น้ำตาล หรือสีออกแดง ออกขาว ลำต้นเป็นสี่เหลี่ยม ใบค่อนข้างหนา อวบน้ำ ขยี้แล้วมีกลิ่นหอม ขอบใบหยักเป็นซี่หยาบๆ เป็นพืชที่มีความหลากหลายและแบ่งเป็นพันธุ์ตามสีของหัว ถิ่นกำเนิดอยู่ในเขตร้อนของแอฟริกาหรือมาดากัสการ์ มีปลูกทั่วไปในมาดากัสการ์ ศรีลังกา อินเดีย และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หัวมีกลิ่นหอม
ดอกมันขี้หนู
หัวมันขี้หนู
การใช้ประโยชน์

นิยมทำให้สุกแล้วนำมารับประทาน บางครั้งรับประทานสด หัวอ่อนสีขาว นิยมใส่ในแกงหรือใช้เป็นผัก ในอินโดนีเซียนำไปบดใช้แทนมันฝรั่ง ใบต้มสุก รับประทานเป็นผัก ในแอฟริกาทางตอนใต้และเอธิโอเปีย ใช้หัวเป็นอาหารเช่นกัน ในไทยนิยมใส่ในแกงส้ม แกงไตปลา แกงกะทิ ต้มจิ้มน้ำตาลปี๊บ กินเป็นของหวาน นำไปต้มกับเกลือให้ออกรสเค็ม กินสดหรือหุงกับข้าว
มาลัยเพชร ศศิประภา

| มาลัยเพชร ศศิประภา |
| --- | --- |
เกิด: มงคล วิวาห์สุข  (1981-12-21) 21 ธันวาคม ค.ศ. 1981 (42 ปี)
มาลัยเพชร ศศิประภา มีชื่อจริงคือ มงคล วิวาห์สุข เป็นนักมวยไทยชาวไทย ที่บางครั้งเข้าร่วมแข่งในศิลปะการต่อสู้แบบผสม เขาเป็นอดีตแชมป์เวทีมวยราชดำเนิน ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่แคลิฟอร์เนียตอนใต้
ประวัติ

มาลัยเพชรเริ่มฝึกมวยไทยตั้งแต่อายุ 8 ปี เขาเป็นที่รู้จักกันในด้านการเตะทำลายล้าง รวมถึงการกอดรัดกับการต่อสู้ในอีลิท XC เป็นส่วนใหญ่ในการต่อสู้แบบผสม ปัจจุบันมาลัยเพชรว่างเว้นจากการต่อสู้แบบผสมโดยหันมาให้ความสำคัญต่อมวยไทยแทน นอกจากนี้ ภาพยนตร์ชีวประวัติที่อิงชีวิตของเขาเรื่อง Legendary ได้เปิดตัวในช่วงปลาย ค.ศ. 2009 ด้วยเช่นกัน
รายการที่ชนะ

อดีตแชมป์เวทีมวยราชดำเนิน
ปัจจุบันเป็นแชมป์รุ่นเวลเธอร์เวท WBC มวยไทยนานาชาติ
IKBA เวิลด์แชมเปี้ยน
IKKC ยูเอสเอแชมเปี้ยน
IMTO ยูเอสเอแชมเปี้ยน
IMTO เวิลด์แชมเปี้ยน
IKKC เวิลด์แชมเปี้ยน
แหล่งข้อมูลอื่น

Professional MMA record for Mongkhon Wiwasuk from Sherdog
Malaipet Profile for Contender Asia เก็บถาวร 2011-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กแชมป์มวยไทยสภามวยโลก |
| --- | --- |
แชมป์โลก:   เอ็ดมันด์ เอ็มบูลู-มอนโซ (ซูเปอร์เฮฟวีเวท)   คริสเตียน บอสช์ (เฮฟวีเวท)   สตีฟ แม็คคินนอน (ซูเปอร์ครุยเซอร์เวท)   อีวาน สทานิค (ครุยเซอร์เวท)   อาร์เทม เลวิน (ไลท์เฮฟวีเวท)   สตีเวน วาเคลิง (ซูเปอร์มิดเดิลเวท)   โจฮัน ลีดง (มิดเดิลเวท)   อาเลจันโดร อาซูมู โอซา (ซูเปอร์เวลเตอร์เวท)   บิ๊กเบน ช.พระราม 6 (เวลเตอร์เวท)   ฟาบิโอ ปินก้า (ซูเปอร์ไลท์เวท) 
แชมป์นานาชาติ:   ไฟซาล ซาคาเรีย (เฮฟวีเวท)   มาลัยเพชร ศศิประภา (ซูเปอร์เวลเตอร์เวท)   คุนิทาระ ฟูจิวาระ (ซูเปอร์แบนตัมเวท) 
 ที่มา WBC Muaythai World Champions International Champions
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 39

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  ประเทศไทย
เมือง: ภูเก็ต
วันที่: 21 – 23 มกราคม พ.ศ. 2552
ทีม: 4 (จาก 2 สมาพันธ์)
สถานที่: 1 (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  เดนมาร์ก (สมัยที่ 2nd)
รองชนะเลิศ:  ไทย
อันดับที่ 3:  เลบานอน
อันดับที่ 4:  เกาหลีเหนือ
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 4
จำนวนประตู: 9 (2.25 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  สุธี สุขสมกิจ   (2 ประตู)
← 2007 2010 → 
การแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพครั้งที่ 39 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 21 - 23 มกราคม พ.ศ. 2552 ที่ สนามกีฬาสุระกุล ใน ภูเก็ต, ประเทศไทย.
ทีมที่เข้าร่วม

ไทย
เกาหลีเหนือ
เลบานอน
เดนมาร์ก
สายการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ |  |  | นัดชิงชนะเลิศ | นัดชิงชนะเลิศ |  |

|  | 21 มกราคม 2552 - ภูเก็ต | 21 มกราคม 2552 - ภูเก็ต |  |  |  |  |  |
|  |   เดนมาร์ก |  1 |   |  |  |  |  |
|  |   เกาหลีเหนือ |  0 |   |  |  |  |  |
|  |   |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | 23 มกราคม 2552 - ภูเก็ต | 23 มกราคม 2552 - ภูเก็ต |  |
|  |   |   |   |   |   เดนมาร์ก |  2 (5) |  |
|  |   |   |   |   |   ไทย |  2 (3) |  |

|  |  |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | นัดชิงอันดับที่ 3 | นัดชิงอันดับที่ 3 |  |
|  | 21 มกราคม 2552 - ภูเก็ต | 21 มกราคม 2552 - ภูเก็ต |   |  | 23 มกราคม 2552 - ภูเก็ต | 23 มกราคม 2552 - ภูเก็ต |  |
|  |   ไทย |  2 |   |  |   เกาหลีเหนือ |  0 |  |
|  |   เลบานอน |  1 |   |  |   เลบานอน |  1 |  |
โปรแกรมการแข่งขัน > รอบรองชนะเลิศ

21 มกราคม พ.ศ. 2552
16:15 UTC+7
| เดนมาร์ก  | 1 - 0 |  เกาหลีเหนือ |
| --- | --- | --- |
Rieks  22': 
ผู้ชม: 3,500 คน
ผู้ตัดสิน:  สุระ ศรีอาจ
21 มกราคม พ.ศ. 2552
19:00 UTC+7
| ไทย  | 2 - 1 |  เลบานอน |
| --- | --- | --- |
| แดงดา  11'   นุชนุ่ม  22' |  | El Ali  51' |
ผู้ชม: 15,000 คน
ผู้ตัดสิน:  ประยูร วีระพูล
โปรแกรมการแข่งขัน > นัดชิงอันดับที่ 3

23 มกราคม พ.ศ. 2552
16:15 UTC+7
| เกาหลีเหนือ  | 0 - 1 |  เลบานอน |
| --- | --- | --- |
|  |  | Atwi  72' |
โปรแกรมการแข่งขัน > นัดชิงชนะเลิศ

23 มกราคม พ.ศ. 2552
19:00 UTC+7
| เดนมาร์ก  | 2 - 2 |  ไทย |
| --- | --- | --- |
| Olsen  35' Ilsø  90' |  | สุขสมกิจ  66' (ลูกโทษ)  81' |
ลูกโทษ
| Stokholm  Duncan  Bernburg  Ilsø  Poulsen  | 5 – 3 |  สุขสมกิจ  ทองเหลา  สังข์สระน้อย  วิวัฒน์ชัยโชค |
ผู้ชม: 15,000 คน
ผู้ตัดสิน:  สุระ ศรีอาจ
อันดับดาวซัลโว

สุธี สุขสมกิจ
Søren Rieks
Danny Olsen
Ken Ilsø
Mahmoud El Ali
Abbas Ahmed Atwi
ธีรศิลป์ แดงดา
สุเชาว์ นุชนุ่ม
| ด ค กฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ |
| --- | --- |
ครั้งที่:  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50 
ผู้เล่น:  2555  2556  2558  2559  2560  2561  2562  2565  2566  2567
ฟีลีปี ลูอีช

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ฟีลีปี ลูอีช กำลังลงเล่นให้กับ บราซิล ในปี ค.ศ. 2014
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฟีลีปี ลูอีช กัสมีร์สกี
วันเกิด:   (1985-08-09) 9 สิงหาคม ค.ศ. 1985 (39 ปี)
สถานที่เกิด:  จารากูอา เด ซุล, บราซิล
ส่วนสูง:  1.82 m (6 ft 0 in)
ตำแหน่ง:  แบ็กซ้าย
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อัตเลติโกเดมาดริด
สโมสรเยาวชน
1995–2004:  ฟิกูเอลิเรนเซ
2004–2005:  อายักซ์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2003–2004 |  ฟิกูเอลิเรนเซ |  22 |  (1) |
| 2004–2005 |  อายักซ์ |  0 |  (0) |
| 2005–2006 |  เรอัลมาดริด เบ |  37 |  (0) |
| 2006–2010 |  เดปอร์ติโบลาโกรุญญา |  111 |  (6) |
| 2010–2014 |  อัตเลติโกเดมาดริด |  127 |  (2) |
| 2014–2015 |  เชลซี |  15 |  (0) |
| 2015– |  อัตเลติโกเดมาดริด |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2004–2005 |  บราซิล U20 |  16 |  (2) |
| 2009– |  บราซิล |  18 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 18 พฤษภาคม 2015 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 27 มิถุนายน 2015
ฟีลีปี ลูอีช กัสมีร์สกี หรือรู้จักกันในชื่อ ฟีลีปี ลูอีช (เกิดเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1985 ในเมือง จารากูอา เด ซุล รัฐซันตากาตารีนา) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นให้กับ อัตเลติโกเดมาดริดในลาลิกา
เขาเป็นนักเตะที่ถนัดในด้านกองหลัง ในตำแหน่งแบ็กซ้าย และบางครั้งยังเล่นเป็น กองกลางฝั่งซ้ายได้อีกด้วย ฟีลีปีเล่นฟุตบอลในสโมสรสเปนมากที่สุดในการเล่นฟุตบอลอาชีพของเขาโดยเล่นให้ เดปอร์ติโบเดลาโกรุญญาถึง 4 ฤดูกาล
แหล่งข้อมูลอื่น

Atlético Madrid official profile
BDFutbol profile
Filipe Luís ที่ National-Football-Teams.com
Filipe Luís – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
Transfermarkt profile
BIS profile
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของอัตเลติโกเดมาดริด  |
| --- | --- |
 1 เกร์บิช  2 ฆิเมเนซ  4 กงด็อกเบีย  5 ตอร์เรย์รา  6 โกเก  7 แฟลิกส์  8 ซาอุล  9 ซัวเรซ  10 กอร์เรอา  11 เลอมาร์  12 ลูดี  13 ออบลาก  14 โยเรนเต  15 ซาวิช  16 เอร์เรรา  17 ชาปอนยิช  18 เฟลิเป  19 แดมเบเล  20 บิโตโล  21 การ์รัสโก  22 เอร์โมโซ  23 ทริปเปียร์  24 เวอร์ซาลย์กอ  ผู้จัดการ: ซิเมโอเน 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติบราซิล – ฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- | --- |
|  1 อาลีซง  2 ชียากู ซิลวา  3 มีรังดา  4 เฌโรแมล  5 กาเซมีรู  6 ฟีลีปี ลูอีช  7 โดกลัส กอสตา  8 เรนาตู เอากุสตู  9 กาบรีแยล เฌซุส  10 เนย์มาร์  11 โกชิญญู  12 มาร์เซลู (c)  13 มาร์กิญญุส  14 ดานีลู  15 เปาลีญู  16 กาซียู  17 เฟร์นังจิญญู  18 แฟรจี  19 วีลียัง  20 ฟีร์มีนู  21 ไตซง  22 ฟักเนร์  23 แอแดร์ซง  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  1 อาลีซง  2 ชียากู ซิลวา  3 มีรังดา  4 เฌโรแมล  5 กาเซมีรู  6 ฟีลีปี ลูอีช  7 โดกลัส กอสตา  8 เรนาตู เอากุสตู  9 กาบรีแยล เฌซุส  10 เนย์มาร์  11 โกชิญญู  12 มาร์เซลู (c)  13 มาร์กิญญุส  14 ดานีลู  15 เปาลีญู  16 กาซียู  17 เฟร์นังจิญญู  18 แฟรจี  19 วีลียัง  20 ฟีร์มีนู  21 ไตซง  22 ฟักเนร์  23 แอแดร์ซง  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติบราซิล – ชนะเลิศ โกปาอาเมริกา 2019 (สมัยที่ 9) |
| --- | --- | --- |
|  1 อาลีซง  2 ชียากู ซิลวา  3 มีรังดา  4 มาร์กิญญุส  5 กาเซมีรู  6 ฟีลีปี ลูอีช  7 เดวีจี แนริส  8 อาร์ตูร์  9 กาบรีแยล เฌซุส  10 วีลียัง  11 โกชิญญู  12 อาแลกส์ ซังดรู  13 ดานี อัลวิส (กัปตัน)  14 มีลีเตา  15 อาลัง  16 กาซียู  17 เฟร์นังจิญญู  18 ปาเกตา  19 แอแวร์ตง  20 ฟีร์มีนู  21 รีชาร์ลีซง  22 ฟักเนร์  23 แอแดร์ซง  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  1 อาลีซง  2 ชียากู ซิลวา  3 มีรังดา  4 มาร์กิญญุส  5 กาเซมีรู  6 ฟีลีปี ลูอีช  7 เดวีจี แนริส  8 อาร์ตูร์  9 กาบรีแยล เฌซุส  10 วีลียัง  11 โกชิญญู  12 อาแลกส์ ซังดรู  13 ดานี อัลวิส (กัปตัน)  14 มีลีเตา  15 อาลัง  16 กาซียู  17 เฟร์นังจิญญู  18 ปาเกตา  19 แอแวร์ตง  20 ฟีร์มีนู  21 รีชาร์ลีซง  22 ฟักเนร์  23 แอแดร์ซง  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  |
ฟาโรห์ดับเบิลฟอลคอน

ดับเบิล ฟอลคอน หรือ ดจู, เนบวี เป็นฟาโรห์ผู้ปกครองในบริเวณอียิปต์ล่างจากสมัยนะกอดะฮ์ที่ 3 พระองค์ทรงอาจจะขึ้นครองราชย์ในช่วงปีที่ 3,200 ปีก่อนคริสตกาล ระยะเวลาการครองราชสมบัติของพระองค์ยังไม่แน่นอน