stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาณันย์ วัชโรทัย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
พ.ศ. 2525 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2543 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
แกปจังก์ชัน

| Gap junction |
| --- | --- |
แกปจังก์ชัน
ตัวระบุ
MeSH: D017629
TH: H1.00.01.1.02024
FMA: 67423
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
แกปจังก์ชัน (อังกฤษ: Gap junctions) หรือชื่ออื่น ๆ เนซุส (nexus) หรือ มาคูลา คอมมูนิแคนส์ (macula communicans) เป็นการเชื่อมต่อระหว่างเซลล์ที่มีลักษณะเฉพาะ (specialised intercellular connection) ในประเภทของเซลล์สัตว์จำนวนมาก แกปจังก์ชันนั้นเชื่อมต่อไซโทพลาซึมของเซลล์สองเซลล์เข้าด้วยกันโดยตรง ซึ่งทำให้โมเลกุล, ไอออน และการกระตุ้นทางไฟฟ้าสามารถส่งต่อกันระหว่างเซลล์ได้โดยตรงผ่านทางเข้าออกซึ่งมีการควบคุมนี้ แชนแนลของแกปจังก์ชัน (gap junction channel) หนึ่งแชนแนลนั้นประกอบด้วยคอนเนซอน (connexon) หรือเฮมิแชนแนล (hemichannel) สองอัน ที่ซึ่งเชื่อมต่อกันไปทั่วพื้นที่ภายในเซลล์ แกปจังก์ชันนั้นเทียบเคียงได้กับพลาสโมเดสมาตาในเซลล์พืช
แหล่งข้อมูลอื่น

Harris, Andrew; Locke, Darren, บ.ก. (2009). Connexins. New York: Springer. ISBN 978-1-934115-46-6.
Gap Junctions ในหอสมุดแพทยศาสตร์แห่งชาติอเมริกัน สำหรับหัวข้อเนื้อหาทางการแพทย์ (MeSH)
ฟ้าร้อง

ต้นเหตุของฟ้าร้อง
ฟ้าร้อง คือเสียงที่เกิดจากเหตุการณ์ฟ้าแลบ ซึ่งขึ้นอยู่กับลักษณะของฟ้าแลบและระยะห่างของผู้สังเกตด้วย โดยอาจเป็นเพียงเสียงแหลมบางเหมือนของแตก ไปจนถึงเสียงคำรามต่ำๆ ยาวๆ ทั้งนี้เนื่องจากฟ้าแลบทำให้ความดันและอุณหภูมิของอากาศเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้อากาศรอบๆ บริเวณนั้นเกิดการขยายตัวอย่างรวดเร็ว และทำให้เกิดคลื่นโซนิคซึ่งสร้างเสียงฟ้าร้องขึ้น
ศัพทมูลวิทยา

ฟ้าร้อง ในภาษาอังกฤษตรงกับคำว่า "Thunder" (ทันเดอร์) โดยมีรากศัพท์มาจากคำว่า "Thor" (ทอร์) ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งสายฟ้า และเป็นหนึ่งในเทพเจ้าสูงสุดตามเทพปกรณัมนอร์ส
ต้นเหตุ

ต้นเหตุของฟ้าร้องนั้นเป็นประเด็นที่มีการถกเถียงกันมานานนับศตวรรษ ทฤษฏีแรกที่ถูกบันทึกไว้นั้นเขียนขึ้นโดยนักปราชญ์ชาวกรีกโบราณ อาริสโตเติล โดยสันนิษฐานแรกๆนั้น สงสัยว่าการเกิดจากการชนกันของก้อนเมฆ ต่อมามีหลายทฤษฏีด้วยกันที่ถูกตั้งขึ้น ภายในกลางศตวรรษที่ 19 ทฤษฏีที่เป็นที่ยอมรับคือ ทฤษฏีที่ว่าฟ้าร้องเกิดขึ้นจากการที่ฟ้าแลบสร้างสุญญากาศ
ในศตวรรษที่ 20 ความคิดเห็นของคนส่วนใหญ่โน้มไปในทางที่ว่าฟ้าร้องเริ่มจากการขยายตัวอย่างรวดเร็วของความร้อนจากพลาสมาขณะฟ้าแลบทำให้เกิดคลื่นกระแทกในอากาศ อุณหภูมิถายในฟ้าแลบนั้นเปลี่ยนไปเรื่อยๆในระยะเวลา 50 ไมโครวินาที ที่เกิดฟ้าแลบ โดยเพิ่มขึ้นจากประมาณ 20,000 เคลวิน(K)ไปจนถึง 30,000 K จากนั้นจึงลดลงเหลือประมาณ 10,000 K อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ใกล้กับ 20,400 K (20,100 °C; 36,300 °F) ความร้อนที่เพิ่มขึ้นทำให้เกิดการขยายตัวอย่างรวดเร็ว และกระแทกกับอากาศรอบๆที่เย็นกว่าในความเร็วเหนือความเร็วที่เสียงเดินทาง ส่งผลให้เกิดคลื่นกระแทกเป็นจังหวะ หลักการนี้คล้ายกับคลื่นกระแทกที่เกิดจากการระเบิดหรือข้างหน้าของเครื่องบินที่มีความเร็วเหนือเสียง
การทดลองโดยการเลียนแบบฟ้าแลบได้ให้ผลในทางเดียวกับต้นแบบนี้ แม้ยังมีข้อถกเถียงเกี่ยวกับกลไกในการเกิดที่แน่นอน นอกจากนี้ยังมีต้นเหตุอื่นๆที่ถูกเสนอบนฐานของผลกระทบจากพลศาสตร์ไฟฟ้าของกระแสขนาดใหญ่กับพลาสมาในฟ้าแลบ คลื่นกระแทกในฟ้าร้องนั้นเพียงพอที่จะทำให้เกิดการบาดเจ็บต่อบุคคลที่อยู่ใกล้ เช่น การฟกช้ำภายใน
การคำนวณระยะทาง

ฟ้าแลบที่เกิดก่อนฟ้าร้องเสมอ เป็นตัวชี้ว่าเสียงนั้นเดินทางช้ากว่าแสงอย่างชัดเจน เพราะงั้น เราจึงสามารถประมาณระยะห่างระหว่างเรากับฟ้าแลบ โดยการจับเวลาระหว่างการที่เราเห็นฟ้าแลบและการได้ยินเสียงฟ้าร้อง ความเร็วของเสียงในอากาศแห้งอยู่ที่ประมาณ 343 m/s หรือ 1,236 km/h ใน 20 °C ซึ่งเปลี่ยนเป็นประมาณ 3 วินาทีต่อกิโลเมตร
ความเร็วของแสงนั้นเยอะพอที่จะมองว่าไม่มีที่สิ้นสุดในการคำนวณนี้ ด้วยความสั้นของระยะทางที่ใช้คำนวณ ดังนั้นทุกๆ 3 วินาทีระหว่างแสงของฟ้าแลบและเสียงของฟ้าร้องนั้นแปลว่าฟ้าแลบนั้นห่างออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร บางครั้งนั้น เราสามารถได้ยินฟ้าร้องจากระยะทางถึง 20 กิโลเมตร แสงจ้าของฟ้าแลบที่เห็นเป็นร้อยบอกได้ว่าฟ้าผ่านั้นอยู่ไม่ไกลออกไป
แหล่งข้อมูลอื่น

The science of thunder เก็บถาวร 2007-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ตำบลบ่อทอง (อำเภอหนองม่วง)

| ตำบลบ่อทอง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Bo Thong
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ลพบุรี
อำเภอ: หนองม่วง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 105.40 ตร.กม. (40.70 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 6,654 คน
 • ความหนาแน่น: 63.13 คน/ตร.กม. (163.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 15170
รหัสภูมิศาสตร์: 161102
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อทอง |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.บ่อทองที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลบ่อทอง
พิกัด: 15°17′00.4″N 100°37′43.9″E﻿ / ﻿15.283444°N 100.628861°E﻿ / 15.283444; 100.628861
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ลพบุรี
อำเภอ: หนองม่วง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 105.40 ตร.กม. (40.70 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 6,654 คน
 • ความหนาแน่น: 63.13 คน/ตร.กม. (163.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06161105
ที่อยู่ที่ทำการ: หมู่ 4 ตำบลบ่อทอง อำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรี 15170
เว็บไซต์: www.sao-borthong.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บ่อทอง เป็นตำบลในอำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรี พื้นที่เดิมอยู่ในเขตการปกครองของตำบลชอนสารเดช
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลบ่อทอง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลโพธิ์ประสาท (อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์) และตำบลดงดินแดง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลชอนสมบูรณ์
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองม่วง และตำบลชอนม่วง (อำเภอบ้านหมี่)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลลาดทิพรส (อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์) และตำบลลำพยนต์ (อำเภอตากฟ้า จังหวัดนครสวรรค์)
ประวัติ

บ่อทอง เดิมเป็นหมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช อำเภอโคกสำโรง พ.ศ. 2511 ได้แยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช มาตั้งเป็น ตำบลบ่อทอง โดยชื่อ "บ่อทอง" มาจากที่บริเวณหมู่ที่ 11 บ้านธารทรัพย์ในปัจจุบันนั้น เป็นลำห้วย และได้มีชาวญี่ปุ่นมาขุดทองอยู่ในบริเวณนี้ แต่ทองมีไม่มากไม่คุ้มกับค่าลงทุนทำเหมืองแร่ทองคำ จึงเลิกไป จะเพียงเห็นร่องรอยที่มีหลุมบ่อที่ขุดไว้ ชาวบ้านจึงได้เรียกพื้นที่ตำบลว่า บ่อทอง
ปี พ.ศ. 2521 ทางจังหวัดลพบุรีประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 6 บ้านดงดินแดง, หมู่ 7 บ้านหนองสำราญ, หมู่ 8 บ้านโคกกลาง, หมู่ 11 บ้านหนองขุด และหมู่ 12 บ้านป่าเขว้า ของตำบลบ่อทอง ออกไปตั้งเป็น ตำบลดงดินแดง  และต่อมาทางราชการประกาศแยกพื้นที่ตำบลบ่อทอง ของอำเภอโคกสำโรง ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ อำเภอหนองม่วง จนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลบ่อทองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านโพธิ์ทอง
หมู่ที่ 2 บ้านใหม่โสพิมพ์
หมู่ที่ 3 บ้านโคกขาม
หมู่ที่ 4 บ้านหนองปลวก
หมู่ที่ 5 บ้านเขากระทิง
หมู่ที่ 6 บ้านหนองเสมา
หมู่ที่ 7 บ้านหนองงูเหลือม
หมู่ที่ 8 บ้านเขาลำแพน
หมู่ที่ 9 บ้านวงษ์สว่าง
หมู่ที่ 10 บ้านวงษ์สว่าง
หมู่ที่ 11 บ้านธารทรัพย์
หมู่ที่ 12 บ้านสระบัวทอง
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลบ่อทองเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบ่อทอง ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ่อทองมี 12 หมู่บ้าน พื้นที่ 105.40 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,565 คน และ 1,757 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ่อทองอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ่อทอง
ชูนิเบียว

ชูนิเบียว (ญี่ปุ่น: 中二病; โรมาจิ: Chūnibyō) หรือเรียกอย่างย่อว่า "เบียว"[ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้] เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่ใช้พูดกันอย่างไม่เป็นทางการในการบรรยายวัยรุ่นที่มีภาวะหลงผิดคิดตนเขื่อง ซึ่งต้องการที่จะโดดเด่น โดยทำให้ตนเชื่อว่าตนมีความรู้ที่ซ่อนอยู่หรือมีพลังลึกลับ ศัพท์คำนี้เป็นที่นิยมจากไลต์โนเวลและอนิเมะเรื่อง รักสุดเพี้ยนของยัยเกรียนหลุดโลก! โดยมีความหมายตรงตัวว่า "โรคป่วย ม.2"
ศัพท์คำนี้ได้รับการประดิษฐ์ขึ้นโดยฮิการุ อิจูอิง นักจัดรายการวิทยุชาวญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2542 ที่เขาใช้บรรยายความใฝ่ฝันแบบเด็ก ๆ ของนักเรียนระดับประถมศึกษาราวกับว่าเป็นอาการของโรคบางอย่าง ในปี พ.ศ. 2552 อิจูอิงได้ออกแถลงการณ์ปฏิเสธแนวคิดนี้ เนื่องจากได้มีการเปลี่ยนแปลงแนวคิดจากข้อสังเกตเบาสมองกลายเป็นสิ่งที่ได้รับการศึกษาอย่างจริงจังในจิตวิทยา ในปี พ.ศ. 2551 เฮียวยะ ซาเองามิ นักเขียนไลต์โนเวล ได้เขียนหนังสือชื่อ Chūnibyō Toriatsukai Setsumei Sho (中二病取扱説明書?) หรือ "คู่มือชูนิเบียว" ที่เขาได้ระบุประเภทของชูนิเบียวไว้สามแบบคือ พวกดีเคเอ็นหรือ โดกีว ที่ทำตนเหมือนอันธพาล, พวกวัฒนธรรมย่อยที่มักต่อต้านแนวโน้มกระแสหลัก, และพวกตาแห่งความชั่วร้ายที่ปรารถนาพลังพิเศษ
ดูเพิ่ม

วัยรุ่น
การเลือกปฏิบัติต่อคนที่อยู่วัยเด็ก
พฤติกรรมต่อต้านสังคม
ความเอนเอียงทางประชาน
วันระลึกแห่งชาติ (กัมพูชา)

| วันรำลึกแห่งชาติ |
| --- | --- |
นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปากรแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา แสดงเหตุการณ์จำลองอาชญากรรมของเขมรแดง ในงานรำลึกถึงวันแห่งความโกรธแค้น (เจิงเอก, 2019)
จัดขึ้นโดย: กัมพูชา
วันที่: 20 พฤษภาคม
ความถี่: ประจำปี
วันรำลึกแห่งชาติ (เขมร: ទិវាជាតិនៃការចងចាំ, อักษรโรมัน: Tivea Cheate nei kar Changcham) เดิมเรียกว่า วันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติ ซึ่งตรงกับวันที่ 20 พฤษภาคม เป็นเหตุการณ์ประจำปีใน ประเทศกัมพูชา เพื่อระลึกถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในกัมพูชาในสมัยการปกครองของเขมรแดง ระหว่างปี พ.ศ. 2518 ถึง พ.ศ. 2522 และได้กลายเป็นวันหยุดราชการในปี 2018
คำว่า "วันแห่งความเกลียดชัง" ในภาษาอังกฤษเป็นการแปลที่ไม่ตรงทั้งหมด ชื่อในภาษาเขมรเมื่อก่อตั้งขึ้นในปี 1983 คือ ទិវាចងកំហឹង – Ti Veer Jrong Komhuoeng (วันแห่งการผูกความโกรธ) ซึ่งสามารถแปลได้อีกทางหนึ่งว่า "วันแห่งการรักษาความโกรธแค้น"
ประวัติศาสตร์ > วันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติ หลังการล่มสลายของเขมรแดง

'วันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติ' เริ่มต้นขึ้นครั้งแรกในสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา (PRK) เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 (1984) โดยการรำลึกถึงนี้เริ่มต้นจากการประชุมที่กรุงพนมเปญเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2526 ซึ่งมีนักวิชาการและพระสงฆ์ประมาณ 300 คนเข้าร่วม วันที่นี้ถูกเลือกเพราะเป็นวันที่เริ่มต้นการสังหารหมู่ในกัมพูชาประชาธิปไตยเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 (1975)  นอกจากนี้ ยังเป็นวันที่เขมรแดงเริ่มการเก็บรวบรวมทรัพย์สินในจังหวัดตาแก้วในปี พ.ศ. 2516 (1973)
ในสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา งานนี้มีชื่อเต็มว่า 'วันแห่งความเกลียดชังต่อกลุ่มกองทัพพล พต-เอียง ซารี-เขียว สัมพัน และกลุ่มปฏิกิริยาของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุและซอน ซาน ' วันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติถือเป็นวันหยุดที่สำคัญในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี และแนวร่วมสามัคคีสงเคราะห์ชาติกัมพูชาได้ระดมกลุ่มมวลชนกัมพูชาเพื่อให้แน่ใจว่าประชาชนจะมีส่วนร่วม
ในสาธารณรัฐประชาชนจีน นโยบายของสหรัฐอเมริกา (ซึ่งเรียกว่าจักรวรรดินิยม) และสาธารณรัฐประชาชนจีน (ซึ่งเรียกว่าการขยายอำนาจ) ยังเป็นเป้าหมายของความเกลียดชังในช่วงวันแห่งความเกลียดชังอีกด้วย การประชุมในปี พ.ศ. 2526 ได้กำหนดวัตถุประสงค์ของวันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติว่าเป็นการระดมความคิดเห็นของสาธารณชนทั่วโลกต่อเขมรแดง พันธมิตร และผู้สนับสนุนจากต่างประเทศ เฉพาะอย่างยิ่ง ประเด็นเกี่ยวกับการเป็นตัวแทนของรัฏฐาภิบาลผสมกัมพูชาประชาธิปไตยในสหประชาชาติได้รับการเน้นย้ำ
ในช่วงทศวรรษ 1980 และ 1990 วันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติถูกทำเครื่องหมายด้วยการกล่าวสุนทรพจน์อย่างดุเดือดและการเผาหุ่นจำลองพล พต ในช่วงหลายปีที่อยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐประชาธิปไตยกัมพูชา วันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติเป็นหนึ่งในไม่กี่พื้นที่ที่เหยื่อของเขมรแดงจะได้พูดคุยเกี่ยวกับประสบการณ์ของพวกเขาในในช่วงกัมพูชาประชาธิปไตย นอกจากนี้ กิจกรรมนี้ยังเป็นพื้นที่เพิ่มขึ้นให้กับสถาบันทางศาสนา เช่น วัดพุทธ ในการจัดงานพิธีต่าง ๆ ขึ้นอีกด้วย
ประวัติศาสตร์ > การรำลึกที่ถูกระงับโดยสหประชาชาติ

ในช่วง สหประชาชาติ วันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติถูกระงับ เนื่องจากการบริหารงานของสหประชาชาติพยายามที่จะนำเขมรแดงเข้ามาสู่กระบวนการทางการเมือง ต่อมาในทศวรรษ 1990 วันแห่งความเกลียดชังได้กลับมาอีกครั้ง และในปี พ.ศ. 2544 (2001) งานนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น 'วันแห่งการรำลึก'
ประวัติศาสตร์ > การกลับมาของวันแห่งการรำลึกแห่งชาติ

วันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติยังคงมีการจัดขึ้นในกัมพูชา แม้ว่าการรำลึกจะมีขนาดเล็กลงมากในปัจจุบัน นับตั้งแต่การละทิ้งจากการเป็นกองโจรของเขมรแดงที่เหลืออยู่ วันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติได้สูญเสียความสำคัญไปมาก แต่ก็ยังมีการจัดรำลึก เช่น การแสดงละครเกี่ยวกับช่วงเวลาของเขมรแดง พรรคประชาชนกัมพูชา (พรรครัฐบาลของพรรค KPRP ในปัจจุบัน) ยังคงจัดงานรำลึกถึงวันแห่งความเกลียดชังแห่งชาติ โดยมักจะเป็นการเตือนชาวกัมพูชาถึงความเชื่อมโยงระหว่างเขมรแดงกับพรรคฝ่ายค้านในปัจจุบันในช่วงทศวรรษ 1980 เทศบาลกรุงพนมเปญได้จัดประเพณีในการเยี่ยมชมทุ่งสังหารเจิงเอกซึ่งเป็นสถานที่จัดพิธีกรรมทางพุทธศาสนา
เพลงสรรเสริญ

เพลงสรรเสริญ Oh! Phnom Penh เพลงโศกเศร้าที่ได้รับความนิยมซึ่งแต่งโดย มาม บุนนาราย ขณะที่เขาเดินทางกลับพนมเปญหลังจากผ่านไปสามปีอันยาวนาน โดยได้รับการถ่ายทอดผ่านเครื่องขยายเสียงในช่วงทศวรรษ 1980 และกลายมาเป็นเพลงสรรเสริญที่ไม่เป็นทางการเนื่องในวันรำลึกชาติ
โอลิมปิกฤดูร้อน 1984

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: ลอสแอนเจลิส  สหรัฐ
คำขวัญ: Play a Part in History
ประเทศเข้าร่วม: 140
นักกีฬาเข้าร่วม: 6,800 (ชาย 5,231; หญิง 1,569)
ชนิด: 221 รายการ ใน 21 ชนิดกีฬา (29 ชนิดย่อย)
พิธีเปิด: 28 กรกฎาคม 2527
พิธีปิด: 12 สิงหาคม 2527
ประธานพิธีเปิด: ประธานาธิบดี โรนัลด์ เรแกน
ผู้จุดคบเพลิง: ราเฟอร์ จอห์นสัน
สนามกีฬา: โคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส
ฤดูร้อน← มอสโก 1980โซล 1988 →  ฤดูหนาว← ซาราเยโว 1984แคลกะรี 1988 →  พาราลิมปิกฤดูร้อน 1984
โอลิมปิกฤดูร้อน 1984 หรือ มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 23 ซึ่งสหภาพโซเวียตได้คว่ำบาตรการแข่งขันในปีนี้ ไม่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน ส่วนหนึ่งเพื่อแก้คืนที่สหรัฐอเมริกา ส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิคครั้งก่อนที่กรุงมอสโก ในปี ค.ศ. 1980 ส่วนหนึ่งเป็นห่วงความปลอดภัยของนักกีฬาจากประเทศตน แต่บุคคลบางกลุ่มเชื่อว่าสหภาพโซเวียตเกรงว่านักกีฬาของตนจะไม่ผ่านการทดสอบสารกระตุ้น[ต้องการอ้างอิง] ซึ่งจะทำให้ทั่วโลกรู้ถึงที่มาแห่งชัยชนะทางการกีฬาของตน[ต้องการอ้างอิง] นักกีฬาที่มีชื่อเสียงจากการแข่งขันในปีนี้ได้แก่ Carl Lewis จากสหรัฐอเมริกาโดยสามารถครอง 4 เหรียญทองจากการแข่งขัน Mary lou Retton ครองเหรียญทองยิมนาสติกมากที่สุด นอกจากนั้นยังมี Greg Louanis ซึ่งเป็นนักกีฬาคนแรกที่สามารถครองเหรียญทอง 2 เหรียญทองพร้อมกันจากการแข่งขัน Springbroad และ Platform diving
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  กีฬาทางน้ำ  กระโดดน้ำ   ว่ายน้ำ   ระบำใต้น้ำ   โปโลน้ำ   ยิงธนู   กรีฑา   บาสเกตบอล   มวยสากลสมัครเล่น |   เรือแคนู Sprint (12)  Slalom (4)   จักรยาน Road (4)  Track (8)  Mountain biking (2)   ขี่ม้า Dressage (2)  Eventing (2)  Show jumping (2) |   ฟันดาบ   ฮอกกี้   ฟุตบอล   ยิมนาสติก Artistic (14)  Rhythmic (2)   แฮนด์บอล   ยูโด   ปัญจกีฬาสมัยใหม่   เรือพาย   เรือใบ |   ยิงปืน   วอลเลย์บอล   ยกน้ำหนัก   มวยปล้ำ |
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน > กีฬาสาธิต

เบสบอล
เทนนิส
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|   แอลจีเรีย (32)   อันดอร์รา (2)   แอนทีกาและบาร์บิวดา (13)   อาร์เจนตินา (87)   ออสเตรเลีย (246)   ออสเตรีย (102)   บาฮามาส (22)   บาห์เรน (10)   บังกลาเทศ (1)   บาร์เบโดส (16)   เบลเยียม (67)   เบลีซ (11)   เบนิน (3)   เบอร์มิวดา (12)   ภูฏาน (6)   โบลิเวีย (12)   บอตสวานา (7)   บราซิล (151)   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน (9)   พม่า (1)   แคเมอรูน (49)   แคนาดา (439)   หมู่เกาะเคย์แมน (8)   แอฟริกากลาง (2)   ชาด (3)   ชิลี (57)   จีน (219)   โคลอมเบีย (37)   สาธารณรัฐคองโก (10)   คอสตาริกา (28)   โกตดิวัวร์ (12)   ไซปรัส (10)   เดนมาร์ก (63)   จิบูตี (3)   สาธารณรัฐโดมินิกัน (39) |   เอกวาดอร์ (10)   อียิปต์ (114)   เอลซัลวาดอร์ (10)   อิเควทอเรียลกินี (5)   ฟีจี (15)   ฟินแลนด์ (88)   ฝรั่งเศส (243)   กาบอง (4)   แกมเบีย (7)   เยอรมนีตะวันตก (394)   กานา (23)   สหราชอาณาจักร (338)   กรีซ (51)   กรีเนดา (7)   กัวเตมาลา (24)   กินี (3)   กายอานา (6)   เฮติ (4)   ฮอนดูรัส (12)   ฮ่องกง (48)   ไอซ์แลนด์ (32)   อินเดีย (48)   อินโดนีเซีย (16)   อิรัก (24)   ไอร์แลนด์ (43)   อิสราเอล (31)   อิตาลี (305)   จาเมกา (45)   ญี่ปุ่น (247)   จอร์แดน (12)   เคนยา (60)   เกาหลีใต้ (204)   คูเวต (23)   เลบานอน (21)   เลโซโท (4) |   ไลบีเรีย (9)   ลีชเทินชไตน์ (7)   ลักเซมเบิร์ก (5)   มาดากัสการ์ (4)   มาลาวี (15)   มาเลเซีย (21)   มาลี (4)   มอลตา (8)   มอริเตเนีย (4)   มอริเชียส (4)   เม็กซิโก (99)   โมนาโก (8)   โมร็อกโก (40)   โมซัมบิก (9)   เนปาล (11)   เนเธอร์แลนด์ (127)   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส (8)   นิวซีแลนด์ (130)   นิการากัว (25)   ไนเจอร์ (3)   ไนจีเรีย (33)   นอร์เวย์ (104)   โอมาน (16)   ปากีสถาน (29)   ปานามา (8)   ปาปัวนิวกีนี (7)   ปารากวัย (14)   เปรู (38)   ฟิลิปปินส์ (20)   โปรตุเกส (39)   ปวยร์โตรีโก (51)   กาตาร์ (27)   โรมาเนีย (125)   รวันดา (3)   ซามัวตะวันตก (8) |   ซานมารีโน (19)   ซาอุดีอาระเบีย (40)   เซเนกัล (24)   เซเชลส์ (9)   เซียร์ราลีโอน (7)   สิงคโปร์ (5)   หมู่เกาะโซโลมอน (3)   โซมาเลีย (7)   สเปน (185)   ศรีลังกา (4)   ซูดาน (5)   ซูรินาม (5)   สวาซิแลนด์ (8)   สวีเดน (176)   สวิตเซอร์แลนด์ (129)   ซีเรีย (7)   จีนไทเป (59)   แทนซาเนีย (18)   ไทย (35)   โตโก (6)   ตองงา (7)   ตรินิแดดและโตเบโก (16)   ตูนิเซีย (23)   ตุรกี (47)   ยูกันดา (26)   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (7)   สหรัฐ (615)   อุรุกวัย (19)   เวเนซุเอลา (26)   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ (33)   เยเมนเหนือ (2)   ยูโกสลาเวีย (143)   ซาเอียร์ (8)   แซมเบีย (16)   ซิมบับเว (16) |
การคว่ำบาตรการแข่งขัน

เมื่อปี ค.ศ. 1980 นักกีฬาอเมริกันไม่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่กรุงมอสโก สหภาพโซเวียต เนื่องจากจิมมี คาร์เตอร์ ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาได้สั่งถอนนักกีฬาที่ไม่ร่วมการแข่งขัน แต่สหภาพโซเวียตก็คว่ำบาตรเช่นเดียวกัน โดยไม่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกปี ค.ศ. 1984 ที่ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
อัฟกานิสถาน
แองกวิลลา
บัลแกเรีย
คิวบา
เชโกสโลวาเกีย
เยอรมนีตะวันออก
เอธิโอเปีย
ฮังการี
ลาว
มองโกเลีย
เกาหลีเหนือ
โปแลนด์
สหภาพโซเวียต
เวียดนาม
อิหร่าน
ลิเบีย
สรุปเหรียญการแข่งขัน

ดูเพิ่ม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหรัฐ | 83 | 61 | 30 | 174 |
| 2 |  โรมาเนีย | 20 | 16 | 17 | 53 |
| 3 |  เยอรมนีตะวันตก | 17 | 19 | 23 | 59 |
| 4 |  จีน | 15 | 8 | 9 | 32 |
| 5 |  อิตาลี | 14 | 6 | 12 | 32 |
| 6 |  แคนาดา | 10 | 18 | 16 | 44 |
| 7 |  ญี่ปุ่น | 10 | 8 | 14 | 32 |
| 8 |  นิวซีแลนด์ | 8 | 1 | 2 | 11 |
| 9 |  ยูโกสลาเวีย | 7 | 4 | 7 | 18 |
| 10 |  เกาหลีใต้ | 6 | 6 | 7 | 19 |
แผนที่แสดงประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
แผนที่แสดงประเทศคว่ำบาตรการแข่งขัน
สฺวี เจียยฺหวี

สฺวี เจียยฺหวี (จีน: 徐嘉余; เกิด 19 สิงหาคม ค.ศ. 1995 ในเมืองเจิ้งโจว มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน) เป็นนักว่ายน้ำชายชาวจีน เป็นนักกีฬาว่ายน้ำท่ากรรเชียง เขาว่ายน้ำให้กับประเทศจีนในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2012 เขาเป็นเจ้าของสถิติกีฬาแห่งชาติในปัจจุบัน ในท่ากรรเชียงของระยะทางทั้งหมด (50 เมตร, 100 เมตร และ 200 เมตร)
สถิติที่ดีที่สุด

| การแข่งขัน | เวลา | รายการ | วันที่ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ท่ากรรเชียง 50 เมตร | 24.58 | กีฬาว่ายน้ำชิงแชมป์แห่งชาติจีน 2014 | 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 | NR |
| ท่ากรรเชียง 100 เมตร | 52.34 | กีฬาว่ายน้ำชิงแชมป์แห่งชาติจีน 2014 | 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 | NR |
| ท่ากรรเชียง 200 เมตร | 1.55.05 | เอเชียนเกมส์ 2014 | 25 กันยายน พ.ศ. 2556 | NR |
*:  NR = สถิติกีฬาแห่งชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

Xu Jiayu's Weibo (จีน)
ตำบลดงดินแดง

| ตำบลดงดินแดง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Dong Din Daeng
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ลพบุรี
อำเภอ: หนองม่วง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 178.78 ตร.กม. (69.03 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,485 คน
 • ความหนาแน่น: 25.09 คน/ตร.กม. (65.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 15170
รหัสภูมิศาสตร์: 161103
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลดงดินแดง |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.ดงดินแดงที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลดงดินแดง
พิกัด: 15°21′52.5″N 100°39′24.3″E﻿ / ﻿15.364583°N 100.656750°E﻿ / 15.364583; 100.656750
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ลพบุรี
อำเภอ: หนองม่วง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 178.78 ตร.กม. (69.03 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,485 คน
 • ความหนาแน่น: 25.09 คน/ตร.กม. (65.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06161104
ที่อยู่ที่ทำการ: หมู่ 1 ตำบลดงดินแดง อำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรี 15170
เว็บไซต์: www.dongdindaeng.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ดงดินแดง เป็นตำบลในอำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรี พื้นที่เดิมอยู่ในเขตการปกครองของตำบลชอนสารเดช
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลดงดินแดง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลตะคร้อ (อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลโคกเจริญ (อำเภอโคกเจริญ)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลชอนสมบูรณ์ และตำบลบ่อทอง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลโพธิ์ประสาท (อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์)
ประวัติ

ดงดินแดง เดิมเป็นหมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช อำเภอโคกสำโรง พ.ศ. 2511 ได้แยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลบ่อทอง โดยมีบ้านดงดินแดงรวมอยู่ด้วย ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2521 ทางจังหวัดลพบุรีประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 6 บ้านดงดินแดง, หมู่ 7 บ้านหนองสำราญ, หมู่ 8 บ้านโคกกลาง, หมู่ 11 บ้านหนองขุด และหมู่ 12 บ้านป่าเขว้า ของตำบลบ่อทอง ออกไปตั้งเป็น ตำบลดงดินแดง
ต่อมาทางราชการประกาศแยกพื้นที่ตำบลดงดินแดง ของอำเภอโคกสำโรง ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ อำเภอหนองม่วง จนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลดงดินแดงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านดงดินแดง
หมู่ที่ 2 บ้านป่าเขว้า
หมู่ที่ 3 บ้านหนองสำราญ
หมู่ที่ 4 บ้านโคกกลาง
หมู่ที่ 5 บ้านหนองขุด
หมู่ที่ 6 บ้านบ่อดินสอพอง
หมู่ที่ 7 บ้านหนองคันโซ้
หมู่ที่ 8 บ้านหนองใหญ่
หมู่ที่ 9 บ้านหนองระเริง
หมู่ที่ 10 บ้านหน่วยประคอง
หมู่ที่ 11 บ้านหนองหิน
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลดงดินแดงเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดงดินแดงหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลดงดินแดงมี 11 หมู่บ้าน พื้นที่ 178.78 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,167 คน และ 1,207 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดงดินแดงอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดงดินแดง
ฟองเต้าหู้

| --- | --- |

คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3.5 ออนซ์)
พลังงาน: 2,217 กิโลจูล (530 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 7.2 g
ใยอาหาร: 3.0 g
 

ไขมัน: 32.1 g
อิ่มตัว: 4.98 g
ไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่เดี่ยว: 7.50 g
ไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่หลายคู่: 16.26 g
 

โปรตีน: 50.4 g
 

วิตามิน
วิตามินเอบีตา-แคโรทีน: (0%) 1 μg(0%)7 μg
ไทอามีน (บี1): (30%) 0.35 มก.
ไรโบเฟลวิน (บี2): (10%) 0.12 มก.
ไนอาซิน (บี3): (9%) 1.4 มก.
กรดแพนโทเทนิก (บี5  ) : (11%) 0.55 มก.
วิตามินบี6: (25%) 0.32 มก.
โฟเลต (บี9): (10%) 38 μg
วิตามินอี: (16%) 2.4 มก.
วิตามินเค: (52%) 55 μg
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (21%) 210 มก.
เหล็ก: (64%) 8.3 มก.
แมกนีเซียม: (62%) 220 มก.
แมงกานีส: (163%) 3.43 มก.
ฟอสฟอรัส: (86%) 600 มก.
โพแทสเซียม: (18%) 840 มก.
โซเดียม: (1%) 12 มก.
สังกะสี: (52%) 4.9 มก.
 

องค์ประกอบอื่น
น้ำ: 6.9 g
เส้นใยอาหารที่ละลายน้ำ: 0.6 g
เส้นใยอาหารที่ไม่ละลายน้ำ: 2.4 g
ไบโอติน（บี7）: 37.3 µg
 
Vitamin E showed only α-tocopherol
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่
ฟองเต้าหู้ (อังกฤษ: Tofu skin, Yuba, beancurd skin, beancurd sheet หรือ beancurd robes) เป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ทำจากถั่วเหลือง ระหว่างการต้มน้ำเต้าหู้ในกระทะก้นตื้น ผิวที่ประกอบด้วยสารประกอบเชิงซ้อนของโปรตีน-ลิพิดจากถั่วเหลืองจะก่อตัวขึ้นบนพื้นผิวของเหลว ผิวจะถูกรวบรวมและทำให้แห้งเป็นแผ่นสีเหลืองที่เรียกว่าฟองเต้าหู้ เนื่องจากฟองเต้าหู้ไม่ได้ผลิตโดยใช้สารก่อการจับตัวเป็นก้อน โดยหลักการแล้วฟองเต้าหู้จึงไม่ใช่เต้าหู้ แต่ก็มีเนื้อสัมผัสและรสชาติที่คล้ายคลึงกับผลิตภัณฑ์เต้าหู้บางชนิด
การใช้ฟองเต้าหู้ได้รับการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นครั้งแรกในจีน เกาหลี และญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 16  มีการใช้กันอย่างแพร่หลายทั้งแบบสด หมัก หรือตากแห้งในอาหารจีน เกาหลี และญี่ปุ่น
คลังภาพ

ฟองเต้าหู้มักขายในรูปแผ่นแห้ง
ฟองเต้าหู้เสิร์ฟในฐานะอาหารจานหลักในเกียวโต
ฟองเต้าหู้ม้วนเป็นอาหารประเภทติ่มซำ
ฟองเต้าหู้รูปแท่งถูกปรุงเป็นอาหารในจาน
ดูเพิ่ม

ติ่มซำ
อาบูราอาเงะ
แหล่งข้อมูลอื่น

About Tofu Skin เก็บถาวร 2021-06-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กาลไภรวมนเทียร (อุชเชน)

| กาลไภรวมนเทียร |
| --- | --- |
काल भैरव मन्दिर

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: อุชเชน
เทพ: กาลไภรวะ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ไภรวครห์ อุชเชน
รัฐ: รัฐมัธยประเทศ
ประเทศ: อินเดีย
ที่ตั้งในประเทศอินเดีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 23°13′05″N 75°46′07″E﻿ / ﻿23.218174°N 75.768618°E﻿ / 23.218174; 75.768618
ระดับความสูง: 481 m (1,578 ft)
กาลไภรวมนเทียร เป็นมนเทียรในนครอุชเชน รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นบูชาพระกาลไภรวะ เทพารักษ์ของนครอุชเชน มนเทียรตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำศิปรา และเป็นหนึ่งในมนเทียรที่มีผู้เดินทางมามากที่สุดในนครด้วยจำนวนยอดเข้าชมหลายร้อยคนต่อวัน มนเทียรนี้มีความพิเศษที่ธรรมเนียมการถวายสุราแก่เทพเจ้าองค์ประธานของมนเทียร
ประวัติศาสตร์

มนเทียรหลังปัจจุบันสร้างขึ้นบนซากของมนเทียรเก่าของเดิมซึ่งเชื่อว่าสร้างขึ้นโดยกษัตริย์นามว่า ภัทรเสน (Bhadrasen) ปรากฏกาากล่าวถึงมนเทียรนี้ใน อวันติขัณฑะ (Avanti Khanda) ในคัมภีร์ สกันทปุราณะ มีการค้นพบมูรติพระศิวะ, พระปารวตี, พระวิษณุ และพระคเณศ จาสมัยปรมระ (ศตวรรษที่ 9-13) ในมนเทียร ผนังภายในยังเคยประดับด้วยจิตรกรรมมัลวะซึ่งเลือนหายไปตามกาลเวลา
สถาปัตยกรรมของมนเทียรหลังปัจจุบันแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลมราฐา ตามมุขปาฐะท้องถิ่นบอกเล่าว่าเมื่อครั้นมราฐาพ่ายในสงครามที่ปานีปัฏครั้งที่สาม (ค.ศ. 1761) นายพลมราฐา มหัทจี ศินเฑ ถวายปครี (ผ้าโพกศีรษะ) ของตนแก่เทพเจ้า และสวดขอให้มีชัยชนะเพื่อฟื้นฟูมราฐาในอินเดียเหนือ หลังเขาประสบความสำเร็จได้ตามที่ขอ เขาจึงกลับมาบูรณะมนเทียรนี้