stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หมากรุกสากลโอลิมเปียดครั้งที่ 40
การจัดเตรียม

การเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียดครั้งที่ 34 ของอิสตันบูลได้จุดประกายให้เกิด"กระแสนิยมหมากรุกสากล"ภายในประเทศ โดยประเทศตุรกีได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันหมากรุกสากลระดับนานาชาติกว่า 100 รายการ รวมถึง ชิงแชมป์ยุโรป, ชิงแชมป์เยาวชนโลก และโอลิมปิกหมากรุกสากลเยาวชน สมาชิกสหพันธ์หมากรุกสากลแห่งประเทศตุรกีได้เพิ่มขึ้นจาก 3,000 รายมาเป็น 250,000 รายในช่วงระยะเวลาเพียงแปดปีที่ผ่านมา อาลี นิฮัท ยาซีชี ประธานแห่งสหพันธ์หมากรุกสากลแห่งประเทศตุรกีได้สร้างความน่าเชื่อถือต่อกิจกรรมว่าจะเป็นการพัฒนาหมากรุกสากลขึ้นอย่างเข้มข้นภายในประเทศ และในภายหลัง เขาได้รับเลือกให้เป็นรองประธานแห่งสมาพันธ์หมากรุกโลก
อิสตันบูลได้รับสิทธิ์ในการเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกหมากรุกสากลครั้งที่ 40 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ระหว่างการประชุมครั้งที่ 78 ของสมาพันธ์หมากรุกโลก ในหมากรุกสากลโอลิมเปียดครั้งที่ 38 ที่เดรสเดิน โดยการเสนอชื่ออิสตันบูลได้รับการเห็นชอบด้วยคะแนนเสียง 95–40 มากกว่าเมืองบุดวา
การแข่งขัน > รูปแบบการแข่งขัน

การแข่งขันจะเล่นในรูปแบบระบบสวิส การควบคุมเวลาในทุกเกมเดี่ยวจะเป็น 90 นาทีต่อการเลื่อนหมาก 40 ครั้ง โดยจะเพิ่ม 30 วินาทีต่อการเลื่อนหมากแต่ละครั้ง และ 30 นาทีหลังจากการเลื่อนหมากครั้งที่ 40 โดยได้รับอนุญาตอีกครั้งสำหรับผู้เล่นที่เสนอให้จับเวลาใด ๆ ระหว่างเกม การแข่งนี้มีทั้งหมด 11 รอบในการเล่น โดยทุกทีมจะมีสี่คนที่ดวลหมากกับผู้เข้าแข่งขันจากทีมอื่น และทุกทีมจะได้รับอนุญาตให้เสนอชื่อผู้เล่นสำรองหนึ่งคน
ทีมต่าง ๆ จะได้รับการจัดอันดับตามการชนะแมตช์พอยน์ในการแข่งทุกรอบ ในกรณีที่คะแนนการแข่งขันเท่ากันหนึ่งทีมหรือมากกว่า ผู้ทำไทเบรกจะทำการตัดสินโดยใช้: 1 ระบบซอนเนบอนเบอร์เกอร์; 2 แต้มเกมรวมคะแนน; 3 ผลรวมแต้มของฝ่ายตรงข้ามจะยกเว้นที่ต่ำสุดไว้หนึ่งคน
การแข่งขัน > รายการโอเพน

ในส่วนการแข่งขันแบบโอเพ่นจะมีทีมเข้าแข่งขัน 157 ทีมจาก 152 ประเทศ โดยตุรกีในฐานะประเทศเจ้าภาพจะมีสามทีม ขณะที่สมาคมหมากรุกเบรลล์นานาชาติ (ไอบีซีเอ), สมาคมหมากรุกคนพิการทางร่างกายนานาชาติ (ไอพีซีเอ) และคณะกรรมการหมากรุกเงียบนานาชาติ (ไอซีเอสซี) จะใช้เงื่อนไขเป็นหนึ่งทีม
ประเทศอาร์มีเนีย ซึ่งนำโดยนักหมากรุกหมายเลขสองของโลกอย่างเลอวอน อาโรเนียน เป็นผู้ชนะสามรายการ โดยช่วงก่อนหน้านี้ เขาเป็นผู้ชนะในค.ศ. 2006 และค.ศ. 2008 ส่วนทีมรัสเซียได้รับการจัดให้เป็นตัวเก็งก่อนการจัดหมากรุกสากลโอลิมเปียดอีกครั้ง แต่ก็พลาดโอกาสคว้าเหรียญทองเป็นสมัยที่ห้าติดต่อกันและได้ครองตำแหน่งที่สองของรายการ ในขณะที่ทีมยูเครนซึ่งเป็นจ้าวรายการอยู่ในอันดับที่สาม ในสามทีม ซึ่งได้แก่ จีน, อเมริกา และรัสเซีย สามารถทำคะแนนเท่ากันในการแข่งในระดับบนสุดของตารางก่อนรอบสุดท้ายของรายการที่ทีมจีนเป็นฝ่ายชนะในเกมไทเบรก แต่ในรอบสุดท้ายทีมจีนได้พบกับทีมยูเครน ซึ่งนำโดยวาสซิลี ไอวานชัค ขณะที่อาร์มีเนียเล่นกับฮังการีและรัสเซียเล่นกับเยอรมนี อาร์มีเนียและรัสเซียเป็นฝ่ายชนะการแข่งขันรอบสุดท้ายของพวกเขา แต่ยูเครนก็เป็นฝ่ายขึ้นนำจีนจากการป้องกันของพวกเขาที่ 3–1 และได้รับเหรียญรางวัล ทีมอาร์มีเนียและรัสเซียต่างต้องทำแมตช์พอยน์ในรอบชิงชนะเลิศ แต่อาร์มีเนียก็เป็นฝ่ายชนะไทเบรกได้ในรายการที่สามของพวกเขา ส่วนทีมยูเครนต่างรู้สึกดีใจเมื่อเป็นฝ่ายชนะในรอบสุดท้ายเมื่อพบกับจีน โดยได้รับรางวัลเหรียญทองแดง
การถกเถียง

วันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 นิวยอร์กไทมส์ ได้ตีพิมพ์บทความที่เกี่ยวข้องกับความเป็นไปได้ว่าสหพันธ์หมากรุกสากลแห่งประเทศตุรกีได้จ่ายเงินให้แก่ผู้มีสิทธิเลือกจำนวน 120,000 ดอลลาร์สหรัฐเพื่อให้ชนะการเสนอจัดงานโอลิมเปียด โดยในรายงานทางการเงินที่เผยแพร่บนเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสหพันธ์หมากรุกตุรกี มีเชิงอรรถซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษ โดยชี้ให้เห็นถึงการจัดสรรค่าใช้จ่ายสำหรับแท่นยืน, ที่ระลึก, ซุ้มกิจกรรม ตลอดจนที่พัก, การขนส่ง และอาหารสำหรับบางส่วนของสมาพันธ์หมากรุกโลกซึ่งได้รับมอบหมายในการลงคะแนนให้แก่เมืองที่จัด ซึ่งคำตอบอย่างเป็นทางการจากสหพันธ์หมากรุกตุรกีได้ปฏิเสธข้อกล่าวหาและอ้างว่าผลรวมของค่าใช้จ่ายไม่ได้มากพอที่จะเสนอราคาเพื่อการเป็นเจ้าภาพโอลิมเปียดได้ และได้ชี้แจงในความรับผิดชอบว่าค่าใช้จ่ายได้จัดสรรสำหรับผู้ได้รับมอบหมายด้วยความสุจริตในสภาสมาพันธ์หมากรุกโลกที่เดรสเดิน และเอกสารค่าใช้จ่ายโดยใบแจ้งหนี้เป็นหลักฐานว่าไม่ได้มีการให้เงินใด ๆ แก่ตัวแทนสมาพันธ์หมากรุกโลก และไม่มีใครใช้จ่ายเพื่อชดเชย
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 อาลี นิฮัท ยาซีชี ประธานสหพันธ์หมากรุกสากลแห่งประเทศตุรกี ได้ประกาศว่าไม่มีผู้ชี้ขาดจากเยอรมนี, อังกฤษ, ฝรั่งเศส, จอร์เจีย, สวิตเซอร์แลนด์, ยูเครน และสหรัฐอเมริกา ที่ได้รับการยอมรับสำหรับรายการ เนื่องด้วยการมีส่วนร่วมของประเทศเหล่านั้นในการเปิดตัวหรือสนับสนุนการดำเนินการในศาลในการสู้คดีกับสมาพันธ์หมากรุกโลก อันก่อให้เกิดปัญหาทางการเงินและการสูญเสียของรายได้แจกจ่ายเพื่อการพัฒนาหมากรุกสากลทั่วโลก ไม่กี่วันต่อมาทางสหพันธ์หมากรุกสากลแห่งประเทศอังกฤษได้ส่งจดหมายประท้วงไปยังสมาพันธ์หมากรุกโลก ซึ่งต่อมาได้มีการร่วมลงนามโดยสมาคมอื่น ๆ ที่ประกาศสนับสนุนพวกเขา
นักข่าวชาวรัสเซียชื่อเอฟเกนี ซูรอฟ ได้ปฏิเสธการลงทะเบียนและไม่ได้รับอนุญาตเข้าสู่สถานที่จัดการแข่งขันในฐานะของผู้สังเกตการณ์ จึงนำไปสู่การประท้วงโดยสหพันธ์หมากรุกสากลแห่งประเทศรัสเซีย กับผู้เล่นชั้นอีกนำกว่า 40 ราย
แหล่งข้อมูลอื่น

40th Chess Olympiad
ผลการแข่งขัน:
Open section เก็บถาวร 2012-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Women's section เก็บถาวร 2012-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กหมากรุกสากลโอลิมเปียด |
| --- | --- |
อย่างเป็นทางการ:  1927  1928  1930  1931  1933  1935  1937  1939  1950  1952  1954  1956  1958  1960  1962  1964  1966  1968  1970  1972  1974  1976  1978  1980  1982  1984  1986  1988  1990  1992  1994  1996  1998  2000  2002  2004  2006  2008  2010  2012  2014  2016  2018 
อย่างไม่เป็นทางการ:  1924  1926  1936  1976 
ดูเพิ่ม: หมากรุกสากลโอลิมเปียดคนตาบอด, หมากรุกสากลโอลิมเปียดหญิง
อิสตันบูลเอ็กซ์โปเซ็นเตอร์ ซึ่งเป็นสถานที่จัดการแข่งขัน
วลาดีมีร์ ครัมนิค และอเล็กซานเดอร์ กริสชัค ผู้เล่นให้แก่ประเทศรัสเซีย
มิสเตอร์บีน

ระวังสับสนกับ มิสเตอร์บีสต์
| มิสเตอร์บีน |
| --- | --- |
ชื่อเรื่องในตอน
ประเภท: ซิตคอม
สร้างโดย: โรวัน แอตคินสัน ริชาร์ด เคอร์ติส
เขียนโดย: เบน เอลตัน (ตอน 1 และ 15) ริชาร์ด เคอร์ติส (ตอน 1–7 และ 15) โรบิน ดริสคอลล์ (ตอน 2–14) โรวัน แอตคินสัน
กำกับโดย: จอห์น ฮาวเวิร์ด เดวีส์ (ตอน 1–3, 15) จอห์น เบอร์กิน (ตอน 4–7, 10–14) พอล ไวแลนด์ (ตอน 8–9)
แสดงนำ: โรวัน แอตคินสัน
ผู้ประพันธ์เพลง: ฮาวเวิร์ด กูดดอลล์
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหราชอาณาจักร
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
จำนวนตอน: 15 (รายชื่อตอน)
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ปีเตอร์ เบนเน็ตต์-โจนส์
ผู้อำนวยการสร้าง: จอห์น ฮาวเวิร์ด เดวีส์ (ตอน 1–3) ซู เวอร์ทู (ตอน 4–9, 12–15) ปีเตอร์ เบนเน็ตต์-โจนส์ (ตอน 10–11 และ 15)
ความยาวตอน: 24–26 นาที
บริษัทผู้ผลิต: ไทเกอร์แอสเปกต์โปรดักชันส์
ออกอากาศ
เครือข่าย: ไอทีวี:เทมส์เทเลวิชัน (1990–1992) เซนทรัลอินดีเพนเดนต์เทเลวิชัน (1993–1995)
ออกอากาศ: 1 มกราคม ค.ศ. 1990 (1990-01-01) – 15 ธันวาคม ค.ศ. 1995 (1995-12-15)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
บีน เดอะมูฟวี่
มิสเตอร์ บีน (อังกฤษ: Mr. Bean) เป็นซิตคอมของสหราชอาณาจักรสร้างโดย โรวัน แอตคินสันและริชาร์ด เคอร์ติส ผลิตโดย ไทเกอร์แอสเปกต์ แสดงนำโดย แอตคินสัน เป็น ตัวละครตามชื่อเรื่อง ซิทคอมประกอบด้วย 15 ตอน เขียนบทโดยแอตคินสันร่วมกับ เคอร์ติสและ โรบิน ดริสคอลล์ สำหรับตอนนำร่อง เขียนบทร่วมกันกับ เบน เอลตัน ซิทคอมออกอากาศตอนแรกทางช่อง ไอทีวี เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1990 และออกอากาศตอนจบ "เดอะเบสต์บิตส์ออฟมิสเตอร์ บีน" เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1995
มิสเตอร์ บีน เป็นตัวละครที่แอตคินสันพัฒนาขึ้นครั้งแรกในขณะที่เขากำลังศึกษาระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด แอตคินสันอธิบายว่าเป็น "เด็กในร่างของผู้ชายที่โตแล้ว" ในขณะที่เขาแก้ปัญหาต่าง ๆ ที่นำเสนอโดยงานประจำวันและมักจะทำให้เกิดการหยุดชะงักในกระบวนการ ละครชุดได้รับอิทธิพลจากนักแสดงแนวตลกกายภาพ เช่น แจก ทาติ และนักแสดงในช่วงต้นของยุคภาพยนตร์เงียบ
มิสเตอร์ บีน ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางและดึงดูดผู้ชมโทรทัศน์จำนวนมากในช่วงการออกอากาศในห้าปีแรก โดยเฉพาะตอน "เดอะทรอเบิลวิทมิสเตอร์ บีน" มีผู้ชมจำนวน 18.74 ล้านคน และได้รับรางวัลระดับนานาชาติมากมาย รวมทั้ง รางวัลกุหลาบทองคำ ละครชุดได้วางจำหน่ายไปแล้วใน 245 ดินแดนทั่วโลก เป็นแรงบันดาลใจให้กับแอนิเมชันชุดและภาพยนตร์สองเรื่อง แอตคินสันกลับมารับบทเดิมเป็น มิสเตอร์ บีน สำหรับการแสดงใน พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน, โฆษณาทางโทรทัศน์และละครสั้นหลายชุดให้กับ คอมิกรีลีฟ รายการมีความน่าดึงดูดใจอย่างมากในหลายร้อยพื้นที่ทั่วโลก เพราะนอกจากจะได้รับการยกย่องตั้งแต่การออกอากาศเดิมแล้ว ยังใช้บทสนทนาที่เข้าใจได้น้อยมาก ทำให้ผู้ที่รู้ภาษาอังกฤษเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลยสามารถเข้าถึงรายการนี้ได้
ตัวละครและอุปกรณ์ประกอบฉาก > มิสเตอร์ บีน

มิสเตอร์ บีน เป็นตัวละครหลัก รับบทโดย โรวัน แอตคินสัน เป็นคนที่มีความผิดปกติทางจิต เป็นคนชอบประดิษฐ์ (แต่ไม่เข้าท่า) มีเพื่อนที่มิสเตอร์บีนรักมากที่สุดคือ เท็ดดี้ มีแฟนคือ ไอรมา ก็อบ มิสเตอร์ บีน ทำงานอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ ลอนดอน เป็นผู้รักษาความปลอดภัย (รปภ.) มิสเตอร์ บีนเป็นคนที่มีเสียงทุ้ม (อย่างเช่นพูดชื่อตัวเอง บีน) แต่ถ้าพูดติดต่อกันหลาย ๆ คำ จะพูดเร็ว ในตอนแรกมิสเตอร์ บีนเป็นนักเรียนที่เก่งในวิชา ตรีโกณมิติ ในภาพยนตร์เรื่อง บีน เดอะมูฟวี่ ชื่อมิสเตอร์ บีน จะเรียกใหม่ว่า ดร.บีน แทนคำว่า มิสเตอร์ บีน (ยกเว้นช่วงที่อยู่ที่ลอนดอน) แต่ในภาพยนตร์เรื่อง มิสเตอร์บีน พักร้อนนี้มีฮา ในพาสปอร์ต จะเขียนชื่อมิสเตอร์ บีนว่า โรวัน
ในตอนเปิดตัวมิสเตอร์บีนตกจากท้องฟ้าจากลำแสงสีขาวเลยมีข้อสันนิษฐานว่าเป็นมนุษย์ต่างดาว
แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ การ์ตูนเรื่อง มิสเตอร์ บีน ซึ่งนำเค้าโครงมาจากเรื่อง มิสเตอร์ บีน มาทำเป็นการ์ตูน ได้ทำการฉายการ์ตูนมิสเตอร์ บีน ตอนหนึ่ง ซึ่งมิสเตอร์ บีน ได้ขึ้นไปบนยานที่มีมนุษย์ต่างดาวหน้าตาเหมือนมีสเตอร์บีน แต่เพราะมนุษย์ต่างดาวที่อยู่บนยานลำนั้นเห็นว่า ไอรมา ก็อบ (แฟนสาวของมิสเตอร์บีน) ร้องไห้เสียใจ แต่มิสเตอร์บีนกับดีใจที่ได้ขึ้นยาน มนุษย์ต่างดาวบนยานลำนั้นจึงปล่อยตัวมิสเตอร์บีนออกมาโดยลำแสงสีขาว ซึ่งนั่นก็คืออีกหนึ่งเหตุผลที่ว่า ทำไมฉากเปิดตัว มิสเตอร์ บีน จึงตกลงมาจากลำแสงสีขาว
ตัวละครและอุปกรณ์ประกอบฉาก > ไอรมา ก็อบ

รับบทโดย มาทิลดา ซีเกลา เป็นแฟนของมิสเตอร์บีน
ตัวละครและอุปกรณ์ประกอบฉาก > เท็ดดี

เท็ดดี้เป็นหมีเท็ดดี้เป็นเพื่อนที่มิสเตอร์บีนที่รักมากที่สุด มีลักษณะตัวเป็นสีน้ำตาล
เท็ดดี้เคยได้รับอันตรายถึง 3 ครั้งด้วยกัน ดังนี้
โดนตู้ลิ้นชักงับคอ (ในตอน Mr. Bean in Room 426)
ตัวหดลงจากการซักผ้า (ในตอน Tee Off, Mr. Bean)
กลายเป็นแปรงทาสี (ในตอน Do-It-Yourself Mr.Bean)
เท็ดดี้มีลักษณะที่แตกต่างกันในตอน The Trouble with Mr. Bean ศีรษะจะเล็ก แต่ใน 2 ตอนต่อมา ศีรษะจะค่อนข้างใหญ่และตาทำมาจากกระดุม
ตัวละครและอุปกรณ์ประกอบฉาก > มินิ

รถยนต์ของมิสเตอร์บีนเป็นรถยนต์ยุค 70 เป็นรถยนต์มินิ ในตอนแรกรถยนต์ของมิสเตอร์บีนเป็นสีส้มเลขทะเบียนรถยนต์คือ RNT 996H แต่กลับต้องพังเพราะว่ามิสเตอร์บีนขับรถยนต์ชนกำแพงจนล้อหลุด จนต่อมาตั้งแต่ตอนที่ 3 เป็นต้นมารถยนต์ของมิสเตอร์บีนเลยเปลี่ยนรถยนต์เป็นสีเขียวและเลขทะเบียนรถยนต์คือ SLW 287R รถยนต์ของมิสเตอร์บีนราคา 57 ปอนด์ ก่อนที่จะพังเพราะว่า รถถังในงานแสดงขยี้รถยนต์ของมิสเตอร์บีน (ในตอน Back to School Mr. Bean) ตั้งแต่ตอนนั้นมิสเตอร์บีนจึงไม่มีรถยนต์ขับ
ในสื่ออื่น > มิสเตอร์ บีนฉบับการ์ตูนแอนนิเมชัน

บทความหลัก: มิสเตอร์ บีนฉบับการ์ตูนแอนนิเมชัน
ในสื่ออื่น > ภาพยนตร์

บทความหลัก: บีน เดอะมูฟวี่ และ มิสเตอร์บีน พักร้อนนี้มีฮา
มิสเตอร์บีน
หม้อทอดไร้น้ำมัน

หม้อทอดไร้น้ำมันแบบหนึ่ง
หม้อทอดไร้น้ำมัน (อังกฤษ: air fryer) เป็นอุปกรณ์ครัวสำหรับทำให้อาหารสุกด้วยอุณหภูมิสูง ออกแบบมาเพื่อให้อาหารที่ได้มีลักษณะคล้ายอาหารทอด แต่จะไม่มีการใส่น้ำมัน หรือใส่เพียงเล็กน้อยที่ผิวอาหารเท่านั้น, จึงนิยมนำมาใช้ในกรณีที่ต้องการให้อาหารมีเนื้อสัมผัสกรอบ โดยให้มีไขมันต่ำเป็นพิเศษ
หม้อทอดไร้น้ำมันจะทำงานคล้ายกับเตาอบลมร้อน ซึ่งให้ความร้อนอาหารด้วยไฟฟ้า แต่ส่วนลวดความร้อนภายในจะอยู่ใกล้กับตัวอาหารมาก ทำให้อาหารได้ความร้อนสูงกว่า (อาจสูงถึง 230 องศาเซลเซียส) และจะใช้การหมุนเวียนอากาศที่เร็วกว่า ทำให้ได้อาหารที่ออกมีผิวเกรียมเหลือง และมีสัมผัสที่กรอบ โดยอาศัยส่วนไขมันและน้ำตาลจากภายในตัวอาหารเอง
หมู่เกาะฟรีเชียน

| --- | --- |
กลุ่มเกาะหมู่เกาะฟรีเชียน ซึ่งมีหมู่เกาะฟรีเชียนอยู่ในนั้น
ภูมิศาสตร์
พื้นที่: 1,047.49 ตารางกิโลเมตร (404.44 ตารางไมล์)
การปกครอง
เนเธอร์แลนด์, เยอรมนี, เดนมาร์ก
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 81,341
หมู่เกาะฟรีเชียน (อังกฤษ: Frisian Islands) หรือ หมู่เกาะวัดเดน (Wadden Islands) เป็นหมู่เกาะในตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปยุโรป ในทะเลเหนือ ครอบคลุมตั้งแต่ทิศเหนือ-ตะวันตกของเนเธอร์แลนด์ ผ่านเยอรมนี ไปถึงทางตะวันตกของเดนมาร์ก
หมู่เกาะฟรีเชียนเหนือซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของชายฝั่งรัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ของเยอรมนีและทางตะวันตกเฉียงใต้ของชายฝั่งเดนมาร์ก มีเกาะสำคัญ คือ ซึลท์ เฟอร์ นอร์ดชตรันด์ เพลล์วอร์ม อัมรุม และเฮ็ลโกลันท์ซึ่งเป็นของเยอรมนี เกาะเรอเมอ ฟาเนอ และมานเดอซึ่งเป็นของเดนมาร์ก หมู่เกาะฟรีเชียนตะวันออกอยู่นอกฝั่งรัฐนีเดอร์ซัคเซินของเยอรมนี มีเกาะสำคัญคือ บอร์คุม ยูอิสต์ นอร์เดอนีย์ ลังเกอโอก ชปีเคอโรก และวังเกอโรเกอ ส่วนหมู่เกาะฟรีเชียนตะวันตก อยู่นอกฝั่งน่านน้ำวัดเดนซีและชายฝั่งทางตอนเหนือของเนเธอร์แลนด์ เกาะสำคัญคือ เทกเซล วลีลันด์ เทอร์สเกลลิง อามีลันด์ และสกีร์มอนนิโกก
พื้นที่ในหมู่เกาะฟรีเชียนส่วนใหญ่เป็นพื้นที่สงวน และเขตสงวนธรรมชาติระหว่างประเทศ ในความร่วมมือระหว่างเนเธอร์แลนด์ เยอรมนี และเดนมาร์ก
โบราณคดี

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2019 นักสำรวจทางทะเลของเนเธอร์แลนด์ตรวจพบซากเรืออัปปางในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ขณะสำรวจเรือคอนเทนเนอร์ MSC Zoe ที่สูญหายในเดือนมกราคม ค.ศ. 2019 โดยสำนักงานมรดกวัฒนธรรมแห่งชาติของฮอลแลนด์ระบุว่าเรือนี้สร้างขึ้นในช่วง ค.ศ. 1540 ที่เนเธอร์แลนด์สมัยจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 นักวิจัยยังพบจานทองแดงที่มีตราของตระกูลฟุกเกอร์และตัวคานไม้ที่มีความยาวประมาณ 30 เมตรในซากเรือด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

"Frisian Islands" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 11 (11 ed.). 1911.
Wadden.nl site with info about the Dutch Wadden Islands
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  เช็กเกีย 
53°57′N 8°30′E﻿ / ﻿53.950°N 8.500°E﻿ / 53.950; 8.500
หมึกสายวงน้ำเงิน

| หมึกสายวงน้ำเงิน |
| --- | --- |

หมึกสายวงน้ำเงิน ชนิด Hapalochlaena lunulata

ชนิด H. maculosa ซึงเล็กกว่าชนิด H. lunulata ถึง 2-3 เท่า

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Cephalopoda
ชั้นย่อย:: Coleoidea
อันดับ:: Octopoda
วงศ์:: Octopodidae
วงศ์ย่อย:: Octopodinae
สกุล:: Hapalochlaena Robson, 1929

ชนิด
 H. lunulata (Quoy & Gaimard, 1832)   H. maculosa (Hoyle, 1883)   H. fasciata (Hoyle, 1883)  H. nierstraszi (Adam, 1938)
หมึกสายวงน้ำเงิน (อังกฤษ: blue-ringed octopus) เป็นหมึกในสกุล Hapalochlaena ในอันดับหมึกยักษ์ มีลักษณะเด่นคือ มีลายวงแหวนสีน้ำเงินหรือสีม่วงกระจายทั่วลำตัวซึ่งสามารถเรืองแสงได้เมื่อถูกคุกคาม หมึกสายวงน้ำเงินมีพิษที่มีความร้ายแรงผสมอยู่ในน้ำลาย โดยความร้ายแรงมากกว่างูเห่าถึง 20 เท่า ทำให้ผู้ที่ได้รับพิษจากการถูกกัดหรือบริโภคมีอัตราการเสียชีวิตสูงถึง 50-60 เปอร์เซ็นต์ นับเป็นหนึ่งในสัตว์น้ำที่มีพิษร้ายแรงมากที่สุดชนิดหนึ่งของโลก
พิษ

พิษของหมึกสายวงน้ำเงินคือ เตโตรโดท็อกซิน (Tetrodotoxin) ซึ่งเป็นพิษชนิดเดียวกับที่พบได้ในปลาปักเป้าในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาท โดยจะเข้าไปขัดขวางการสั่งการของสมองต่อกล้ามเนื้อที่อยู่ใต้อำนาจจิต คนที่ถูกพิษจะมีอาการคล้ายเป็นอัมพาต หายใจไม่ออกเนื่องจากกล้ามเนื้อกะบังลมและหน้าอกไม่ทำงาน ทำให้ไม่สามารถนำอากาศเข้าสู่ปอดได้ เป็นสาเหตุให้เสียชีวิต การปฐมพยาบาลต้องหาวิธีนำอากาศเข้าสู่ปอด เช่น การเป่าปาก การใช้เครื่องช่วยหายใจ
ต้นกำเนิดของพิษในน้ำลายของหมึกสายวงน้ำเงินเกิดจากผลผลิตของแบคทีเรียที่อาศัยอยู่ในต่อมน้ำลายของมัน แบคทีเรียดังกล่าวประกอบด้วย Bacillus และ Pseudomonas พิษเตโตรโดท็อกซินและแบคทีเรียยังพบได้ในไข่ของหมึก สันนิษฐานว่าเป็นกระบวนการส่งถ่ายความสามารถในการสร้างพิษจากแม่หมึกไปยังลูก
ชนิด

หมึกสายวงน้ำเงิน ในปัจจุบันพบทั้งหมด 3 ชนิด (หรืออาจจะ 4 ชนิด) คือ
H. lunulata ซึ่งสามารถโตเต็มที่ได้น้ำหนักได้ถึง 10 กรัม
H. maculosa มีความเล็กกว่าชนิดแรกถึง 20 เซนติเมตร สามารถพบได้ในน่านน้ำไทยด้วย ทั้งทางฝั่งทะเลอันดามันและอ่าวไทย
H. fasciata ทั้งหมดพบได้ในพื้นน้ำหน้าดินทั้งโคลนและทรายและแนวโขดหินปะการังในเขตร้อนของทะเลแถบอินโดแปซิฟิก ตั้งแต่น่านน้ำของญี่ปุ่นจนถึงออสเตรเลีย
ขนาดโดยเฉลี่ยเมื่อโตเต็มที่ จะมีขนาดเท่าลูกกอล์ฟ มีอายุขัยเต็มที่ราว 1 ปี วงจรชีวิตเริ่มต้นจากมีขนาดเล็กเท่าเมล็ดถั่ว มีหนวด 8 เส้น โดยสามารถงอกหนวดเส้นที่ขาดใหม่ได้ หมึกสายวงน้ำเงินมักพักหลบอยู่ตามโพรงหินหรือเปลือกหอยในเวลากลางวัน แล้วจะออกหากินในเวลากลางคืน โดยมักหาอาหารด้วยการเคลื่อนที่ไปตามพื้นหน้าดินมากกว่าด้วยการว่ายในมวลน้ำ
วงจรชีวิต

หมึกสายวงน้ำเงินผสมพันธุ์เพียงครั้งเดียวตลอดวงจรชีวิต เพศเมียจะวางไข่ติดกันเป็นพวง จำนวน 20-300 ฟอง สำหรับชนิด H. lunulata เพศเมียจะกางหนวดอุ้มไข่ไว้และดูแลไข่จนกระทั่งฟักเป็นตัว ส่วนชนิด H. maculosa เพศเมียจะวางไข่ติดกับวัสดุใต้น้ำ ไข่จะใช้เวลาฟักตัวประมาณ 2 สัปดาห์ โดยมีรายงานว่าลูกหมึกชนิด H. lunulata ดำรงชีวิตแบบแพลงก์ตอน ขณะที่ H. maculosa ดำรงชีวิตแบบหน้าดิน
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

ด้วยความสวยงามประกอบกับความที่ตัวเล็ก จึงทำให้ หมึกสายวงน้ำเงินเป็นที่นิยมของผู้ที่ชื่นชอบในการเลี้ยงปลาสวยงาม และสัตว์แปลก ๆ แต่ความรุนแรงของพิษทำให้กรมประมงไม่อนุญาตให้นำเข้าหมึกชนิดนี้ แต่ยังคงมีการลักลอบนำเข้าและเลี้ยงอยู่ นอกจากนี้ยังมีการเลี้ยงหมึกสกุลนี้ในหน่วยงานราชการเพื่อการศึกษา เช่น คณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อีกด้วย
ในสื่อต่าง ๆ หมึกสายวงน้ำเงินได้ถูกอ้างอิงถึงในนวนิยายชุดเจมส์ บอนด์ ตอน Octopussy and The Living Daylights ซึ่งถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ ในภายหลังแต่แยกออกเป็นคนละภาค
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hapalochlaena ที่วิกิสปีชีส์
การเรืองแสงของหมึกสายวงน้ำเงินชนิด H. lunulata
หมู่เกาะมาเรียนา

แผนที่แสดงหมู่เกาะมาเรียนา ทางตอนใต้แสดงดินแดนเกาะกวมของสหรัฐ และทางตอนเหนือแสดงดินแดนหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนาของสหรัฐ และเครื่องหมายสามเหลี่ยมสีแดงคือตำแหน่งภูเขาไฟที่ปะทุอยู่
หมู่เกาะมาเรียนา (อังกฤษ: Mariana Islands) เป็นหมู่เกาะที่เรียงตัวเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ประกอบไปด้วยเกาะที่เกิดจากภูเขาไฟจำนวน 15 เกาะ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเหนือเส้นศูนย์สูตรของมหาสมุทรแปซิฟิก ระหว่างเส้นพาราเซลเหนือที่ 12 และ 21 ในคาบเส้นเมริเดียนที่ 145 องศาตะวันออก
หมู่เกาะแห่งนี้ถูกตั้งชื่อตามพระนามของพระนางมาเรียนาโดยชาวสเปน ซึ่งเป็นคนกลุ่มแรกที่ได้มาถึงยังหมู่เกาะนี้ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 และเข้ายึดครองหมู่เกาะแห่งนี้เป็นอาณานิคมจากชนพื้นเมืองที่เรียกตัวเองว่าชาวจามอร์โร จากการค้นคว้าของนักโบราณคดีพบว่า ชนพื้นเมืองบนหมู่เกาะนี้ได้มาตั้งรกรากตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ และอาศัยอยู่อย่างต่อเนื่องเป็นเวลากว่านับพันปี โดยสันนิฐานว่าเกาะแรกที่พวกเขาเข้ามาตั้งรกรากคือเกาะติเนียน หนึ่งในสามเกาะหลักของหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา ซึ่งจะถือว่าเป็นการตั้งรกรากครั้งแรกของมนุษย์ในภูมิภาคโอเชียเนีย
สแตมป์ของมาเรียนาในยุคเยอรมันปกครอง
เดิมหมู่เกาะนี้เป็นอาณานิคมของสเปน ภายใต้กำกับของรัฐบาลข้าหลวงใหญ่สเปนประจำฟิลิปปินส์ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1898 สเปนก็สูญเสียเกาะกวมแก่สหรัฐอเมริกาจากผลของสงครามสเปน–อเมริกาหมู่เกาะนี้เป็นดินแดนภายใต้การปกครองของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเข้าปกครองหมู่เกาะนี้มาตั้งแต่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง และจากการพ่ายแพ้ในสงครามครั้งนั้นทำให้ราชสำนักสเปนอ่อนแอลง และไม่มีกำลังทรัพย์มากพอจะดูแลเกาะน้อยใหญ่ใต้การปกครองกว่า 6,000 เกาะทั่วโลกได้อีก เช่นนั้นแล้วราชสำนักสเปนจึงได้เจรจากับจักรวรรดิเยอรมันในปี 1899 โดยทำสัญญาขายหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนาตลอดจนเกาะอื่นๆของสเปนในมหาสมุทรแปซิฟิกแก่เยอรมนีในราคา 837,500 มาร์กทองเยอรมัน (หรือราว 4,100,000 ดอลลาร์สหรัฐในขณะนั้น) เมื่อการส่งมอบสมบูรณ์เยอรมนีก็จัดตั้งเยอรมันนิวกินีขึ้นมาในฐานะดินแดนในอารักขา และมีประชากรในหมู่เกาะในขณะนั้น 2,646 คน
ภายหลังเยอรมนีและฝ่ายมหาอำนาจกลางพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จักรวรรดิญี่ปุ่นซึ่งเป็นสมาชิกไตรภาคีก็เข้ายึดครองหมู่เกาะแห่งนี้ต่อจากเยอรมนี ต่อมาในสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นก็เข้าโจมตีฐานทัพสหรัฐบนเกาะกวมในวันเดียวกับการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ต่อมาสหรัฐก็เข้ายึดครองหมู่เกาะนี้คืนได้ในปี 1944 และใช้เป็นฐานทัพอากาศในการทิ้งระเบิดทางอากาศต่อญี่ปุ่น ภายหลังสงครามสิ้นสุดลงก็อยู่ใต้การปกครองของสหรัฐอเมริกาเรื่อยมา
รายชื่อเกาะ

| ชื่อเกาะ | ประชากร |
| --- | --- |
กวม: 159,358
ไซปัน: 48,220
ติเนียน: 3,136
โรตา: 2,477
อากุยกัน: 0
ฟาราลอน เด ปาจาโรส: 0
ม็อง: 0
อะซุนเซียน: 0
อะกริฮัน: 0
ปากัน: 0
อะลามากัน: 0
กูงวน: 0
ปาปาอุนงัน: 0
ซาริกัน: 0
อะนาตาฮัน: 0
ฟาราลอน เด เมดีนิลลา: 0
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Mariana Islands
Guam & Northern Marianas –  from WorldStatesmen.org
↑  Zotomayor, Alexie Villegas (11 Mar 2013). "Archaeologist says migration to Marianas longest ocean-crossing in human history". Marianas Variety.
หน่วยเฝ้าตรวจระยะไกล

| หน่วยเฝ้าตรวจระยะไกล Long Range Surveillance Unit |
| --- | --- |
อาร์มหน่วยลาดตระเวนระยะไกล
อาร์มตำรวจตระเวนชายแดน
เครื่องหมายราชการ
ชื่อทางการ: ชุดปฏิบัติการพิเศษ หน่วยเฉพาะกิจตำรวจตระเวนชายแดนที่ 44
อักษรย่อ: ชปพ.ฉก.ตชด.44 (ลาซู) ชปพ.ลาซู / LRSU
คำขวัญ: เสียสละ อดทน ดำรงตนอย่างมีเกียรติ
ข้อมูลองค์กร
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2553
โครงสร้างเขตอำนาจ
เขตอำนาจในการปฏิบัติการ: ประเทศไทย

แผนที่เขตอำนาจของ กองกํากับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 44
เขตอำนาจตามกฎหมาย:  • จังหวัดยะลา  • จังหวัดนราธิวาส  • จังหวัดปัตตานี
ลักษณะทั่วไป: ตำรวจ
เขตอำนาจเฉพาะทาง: กองกำลังกึ่งทหาร การปราบปรามความไม่สงบ และการควบคุมจลาจล ตระเวนชายแดน รักษาความปลอดภัย และความมั่นคง
สำนักงานใหญ่: ค่ายพญาลิไท บ้านบุดี หมู่ที่ 1 ตำบลบุดี อำเภอเมือง จังหวัดยะลา 95000
 
ผู้บริหารหน่วยงาน: พ.ต.อ. มานิต นาโควงศ์, ผู้กำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 44
หน่วยงานปกครอง:  สำนักงานตำรวจแห่งชาติ  •  กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน
สิ่งอำนวยความสะดวก
รถตำรวจลาดตระเวน: จักรยานยนต์วิบาก
เรือลาดตระเวน: เรือยาง เรือท้องแบน
เครื่องบิน: เฮลิคอปเตอร์ จากกองบินตำรวจ
ปฏิบัติการสำคัญ: ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
เว็บไซต์
https://bpp44.go.th/
หน่วยเฝ้าตรวจระยะไกล (อังกฤษ: Long Range Surveillance Unit: LRSU) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ลาซู เป็นชุดปฏิบัติการพิเศษ สังกัดกองกำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 44 ค่ายพญาลิไท กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน สำนักงานตำรวจแห่งชาติ มีศักยภาพในการปฏิบัติงานในสภาวะภูมิประเทศที่หลากหลาย ทั้ง 3 มิติ คือ จู่โจมทางบก รบทางอากาศ พิฆาตทางน้ำ
บางครั้งถูกเรียกว่า หน่วยเฝ้าตรวจลาดตระเวนระยะไกล แต่หากยึดตามชื่อเรียกของตัวหน่วยงานเอง จะใช้ชื่อว่าหน่วยเฝ้าตรวจระยะไกล ซึ่งตรงตามคำแปลทางการทหารของศูนย์ภาษา กรมยุทธศึกษาทหารอากาศ และคู่มือศัพท์และคำย่อทางทหาร กรมจเรทหารบก
ประวัติ

หน่วยเฝ้าตรวจระยะไกล มีจุดเริ่มต้นมาจากความต้องการชุดปฏิบัติการพิเศษที่มีศักยภาพสูง สามารถปฏิบัติงานในภูมิประเทศที่หลากหลายซับซ้อนในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ประกอบด้วยป่าเขา หน้าผาสูงชัน พื้นที่แหล่งน้ำขนาดใหญ่ อาทิ เขื่อนบางลาง และลำน้ำเหนือเขื่อน ในพื้นที่จังหวัดยะลา ซึ่งผู้ก่อความไม่สงบได้ใช้ภูมิประเทศดังกล่าวในการปฏิบัติการจนทำให้มีเจ้าหน้าที่เสียชีวิตจำนวนมาก ทำให้เกิดความสูญเสียในการปฏิบัติงานและทำการโต้ตอบได้อย่างยากลำบาก เพราะสภาพภูมิประเทศและการขาดทักษะของเจ้าหน้าที่
ในปี พ.ศ. 2553 พันตำรวจเอก ณรงค์ ธนานันทกุล ผู้กำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 44 ในขณะนั้น จึงก่อตั้งหลักสูตรการฝึกที่ได้นำหลักสูตรการรบที่มีความหลากหลายของหน่วยปฏิบัติการพิเศษหน่วยตระเวนชายแดนสหรัฐมาปรับประยุกต์ให้เหมาะกับสภาพของพื้นที่และฝึกให้กับบุคลากรในสังกัด เพื่อเสริมศักยภาพในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจตระเวนชายแดน ทำการฝึกรุ่นแรกในวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 โดยใช้รหัสการฝึกแต่ละรุ่นเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษ
ภารกิจ

หน่วยเฝ้าตรวจระยะไกล มีภารกิจหลักในการสนับสนุนการปฏิบัติงานของกองกำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 44 และตำรวจภูธรภาค 9 ในการรักษาความสงบและดูแลความสงบเรียบร้อยในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ การอารักขาบุคคลสำคัญที่ลงมาในพื้นที่รับผิดชอบตามที่ได้รับมอบหมาย การช่วยเหลือประชาชนและหน่วยงานในพื้นที่เสี่ยง และเป็นหน่วยในการปฏิบัติการร่วมกับทหารในการปิดล้อมพื้นที่ ตรวจค้นเป้าหมาย การลาดตระเวนเพื่อค้นหาผู้ก่อความไม่สงบ พิสูจน์ทราบ และดำเนินการต่อเป้าหมายเพื่อทำลายภัยคุกคาม
นอกจากนี้ยังมีภารกิจในการป้องกันพื้นที่ป่าต้นน้ำและทรัพยากรธรรมชาติภายในโครงการอนุรักษ์สภาพป่าไม้และสัตว์ป่า สวนป่าพระนามาภิไธยภาคใต้ (พื้นที่ส่วนที่ 2) จังหวัดยะลา/นราธิวาส (ป่าบาลา - ฮาลา) ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติสูง และการเตรียมความพร้อมเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางน้ำในสถานการณ์อุทกภัยในพื้นที่ห่างไกลหรือพื้นที่ที่รถยนต์เข้าไม่ถึง ภายในพื้นที่เขื่อนบางลางซึ่งมีฐาน ตชด. 445 (ฐานนางนวล) ตั้งอยู่ ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ และในพื้นที่อื่นในภาคใต้ตามการร้องขอกำลังจากหน่วยที่เกี่ยวข้อง
สำหรับหน่วยเฝ้าตรวจระยะไกลจะเข้าเวรปฏิบัติงานระยะเวลา 30 วัน และมีช่วงพักผ่อน 10 - 12 วัน ก่อนจะสลับเปลี่ยนกำลังมาประจำการอีกครั้ง
ถึงแม้ว่าหน่วยเฝ้าตรวจระยะไกล จะเป็นหน่วยเฉพาะกิจที่ของกองกำลังกึ่งทหารที่ต้องใช้อาวุธ แต่หลักการสำคัญในการปฏิบัติงานของหน่วยคือการมวลชนสัมพันธ์ การพบปะและพูดคุยสื่อสารกับชาวบ้านในพื้นที่ สร้างความสัมพันธ์ที่ดี จะช่วยให้ชาวบ้านในพื้นที่ให้ความร่วมมือมากกว่าการใช้แนวทางแข็งกร้าว ซึ่งตำรวจตระเวนชายแดนต้นสังกัดของหน่วยก็มีหลักในการปฏิบัติการต่อมวลชนแบบนี้เช่นกัน