stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชินซูเกะ นากามูระ
แชมป์และรางวัล

แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล IWGP
แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล WWE
แชมป์ยูไนเต็ดสเตทส์ WWE
The Baltimore Sun
WWE Match of the Year (2016) vs. Sami Zayn at NXT TakeOver: Dallas
New Japan Pro-Wrestling
IWGP 3rd Belt Championship (1 time)
IWGP Heavyweight Championship (3 times)
IWGP Intercontinental Championship (5 times)
IWGP Tag Team Championship (1 time) – with Hiroshi Tanahashi
IWGP U-30 Openweight Championship (1 time)
NWF Heavyweight Championship (1 time)
10,000,000 Yen Tag Tournament (2004) – with Hiroyoshi Tenzan
G1 Climax (2011)
G1 Tag League (2006) – with Masahiro Chono
National District Tournament (2006) – with Koji Kanemoto
New Japan Cup (2014)
Teisen Hall Cup Six Man Tag Team Tournament (2003) – with Hiro Saito and Tatsutoshi Goto
Yuko Six Man Tag Team Tournament (2004) – with Blue Wolf and Katsuhiko Nakajima
Heavyweight Tag MVP Award (2005) with Hiroshi Tanahashi
New Wave Award (2003)
Tag Team Best Bout (2004) with Hiroyoshi Tenzan vs. Katsuyori Shibata and Masahiro Chono on October 24
Technique Award (2004)
Nikkan Sports
Match of the Year Award (2009) vs. Hiroshi Tanahashi on November 8
Match of the Year Award (2014) vs. Kazuchika Okada on August 10
Outstanding Performance Award (2003)
Technique Award (2012)
Pro Wrestling Illustrated
Most Popular Wrestler of the Year (2016)
Ranked No. 5 of the best 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2015
Tokyo Sports
Best Bout Award (2013) vs. Kota Ibushi on August 4
Best Bout Award (2014) vs. Kazuchika Okada on August 10
Rookie of the Year Award (2003)
Technique Award (2012)
Wrestling Observer Newsletter
Most Charismatic (2014, 2015)
Pro Wrestling Match of the Year (2015) vs. Kota Ibushi on January 4
Wrestler of the Year (2014)
Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2015)
WWE
NXT Championship (2 times)
WWE Intercontinental Championship (2 times)
WWE United States Championship (3 times)
WWE SmackDown Tag Team Championship (1 time) – with Cesaro
Men's Royal Rumble (2018)
NXT Year-End Award (2 times)
Male Competitor of the Year (2016)
Overall Competitor of the Year (2016)
สถิติการต่อสู้แบบผสม

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Professional record breakdown | Professional record breakdown |  |
| 5 matches | 3 wins | 1 loss |
By knockout: 0
| By submission | 3 | 1 |
By decision: 0
By disqualification: 0
Unknown: 0
Draws: 0
No contests: 1
| Res>  | สถิติ | คู่ต่อสู้ | Method | Event | วันที่ | รอบ | เวลา | สถานที่ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Win | 3-1 (1) | Ignashov !Alexey Ignashov | Submission (forearm choke) | K-1 MMA ROMANEX | 000000002004-05-22-000022 พฤษภาคม 2004 | 2 | 1:51 | Saitama !Saitama, Japan |  |
| NC | 2-1 (1) | Ignashov !Alexey Ignashov | No contest | K-1 PREMIUM 2003 Dynamite!! | 000000002003-12-31-000031 ธันวาคม 2003 | 3 | 1:19 | Nagoya !Nagoya, Japan |  |
| Win | 2-1 | Eitner !Shane Eitner | Submission (keylock) | Jungle Fight 1 | 000000002003-09-13-000013 กันยายน 2003 | 1 | 4:29 | Manaus !Manaus, Brazil |  |
| Win | 1-1 | Nortje !Jan Nortje | Submission (guillotine choke) | NJPW - Ultimate Crush | 000000002003-05-02-00002 พฤษภาคม 2003 | 2 | 3:12 | Tokyo !Tokyo, Japan |  |
| Loss | 0-1 | Gracie !Daniel Gracie | Submission (armlock) | Inoki Bom-Ba-Ye 2002 | 000000002002-12-31-000031 ธันวาคม 2002 | 2 | 2:14 | Saitama !Saitama, Japan |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

ชินซูเกะ นากามูระ ที่ WWE.com
ชินซูเกะ นากามูระ ที่เฟซบุ๊ก
ชินซูเกะ นากามูระ ที่อินสตาแกรม
ชินซูเกะ นากามูระ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ!

ซีรีส์มังงะญี่ปุ่น
| --- | --- |
เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ!
デビィ・ザ・コルシファは負けず嫌い (Debī za Korushifa wa Makezugirai)
แนว: สุขนาฏกรรม
มังงะ
เขียนโดย: มาซาฮิโระ ฮิรากาตะ [ja]
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: สยามอินเตอร์คอมิกส์
ในเครือ: จัมป์คอมิกส์+
นิตยสาร: โชเน็งจัมป์+
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 7 ธันวาคม พ.ศ. 2563 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 9 (ญี่ปุ่น) 7 (ไทย)
เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ! (ญี่ปุ่น: デビィ・ザ・コルシファは負けず嫌い) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาซาฮิโระ ฮิราตากะ เดิมเป็นมังงะเรื่องสั้นตีพิมพ์ในนิตยสารจัมป์กิกาของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 ก่อนจะเผยแพร่ในฐานะซีรีส์ในเว็บไซต์โชเน็งจัมป์+ตั้งแต่เดือนธันวาคมในปีเดียวกัน และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 9 เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยถึงเล่มที่ 7 โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
สนามกีฬาลอนดอน

| --- | --- |

สนามกีฬาลอนดอนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2022
th
ชื่อเดิม: สนามกีฬาโอลิมปิก (2012) สนามกีฬาที่อุทยานโอลิมปิกราชินีเอลิซาเบธ (2013–2016)
ที่ตั้ง: อุทยานโอลิมปิกลอนดอน, สแตรตฟอร์ด ลอนดอน, E20
พิกัด: 51°32′19″N 0°00′59″W﻿ / ﻿51.53861°N 0.01639°W﻿ / 51.53861; -0.01639
ขนส่งมวลชน:      Stratford   Stratford International
เจ้าของ: E20 Stadium, LLP
ผู้ดำเนินการ: London Stadium 185 Ltd.
ความจุ: 60,000 (regulated capacity) 66,000 (seated capacity) (sports) 80,000 (concerts)
ขนาดสนาม: 105 โดย 68 เมตร (114.8 โดย 74.4 หลา)
พื้นผิว: Grass (Desso GrassMaster)  Track (Mondotrack/WS, 9 Lanes)
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 22 พฤษภาคม 2008; 16 ปีก่อน (2008-05-22)
ก่อสร้าง: 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 (2008-05-22) – 29 มีนาคม ค.ศ. 2011 (2011-03-29)
เปิดใช้สนาม: 6 พฤษภาคม 2012; 12 ปีก่อน (2012-05-06)
ปรับปรุง: 2013–2016
งบประมาณในการก่อสร้าง: £486 ล้าน   (£717 ล้าน in 2024 pounds) £274 million (2013–16 renovations)
สถาปนิก: Populous (formerly HOK Sport), led by Philip Johnson
ผู้จัดการโครงการ: Savills
วิศวกรโครงสร้าง: Buro Happold
วิศวกรบริการ: M-E Engineers
ผู้รับเหมาทั่วไป: Balfour Beatty
ผู้รับเหมาหลัก: Sir Robert McAlpine
การใช้งาน
ยูเคแอตเลติกส์ (2015–present) เวสต์แฮมยูไนเต็ด (2016–ปัจจุบัน)
เว็บไซต์
Venue Website
สนามกีฬาลอนดอน (อังกฤษ: London Stadium) (แต่เดิมเรียกว่า สนามกีฬาโอลิมปิก (อังกฤษ: Olympic Stadium) และ สนามกีฬาที่อุทยานโอลิมปิกราชินีเอลิซาเบธ (อังกฤษ: Stadium at Queen Elizabeth Olympic Park)) เป็นสนามกีฬาหลักของศูนย์กีฬาอุทยานโอลิมปิกสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ตั้งอยู่ในย่านสแตรตเฟิร์ดของกรุงลอนดอน ออกแบบขึ้นเพื่อให้เป็นจุดศูนย์กลาง ของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และพาราลิมปิกในปี พ.ศ. 2555 (ค.ศ. 2012) โดยใช้เป็นสถานที่จัดพิธีเปิดกับพิธีปิดของโอลิมปิก และเป็นสนามแข่งขันกรีฑา รวมถึงสโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ดที่ได้เช่าสนามเป็นเวลา 99 ปีเพื่อเป็นสนามเหย้าของทีมแทนบุลินกราวนด์เนื่องจากมีความจุน้อยกว่า โดยสนามนี้สามารถบรรจุผู้ชมการแข่งขันประมาณ 80,000 ที่นั่ง ซึ่งสูงสุดเป็นอันดับสามในบริเตน รองจากสนามเวมบลีย์และทวิกเกนแฮม
การจัดเตรียมที่ดินสำหรับสร้างสนามแห่งนี้ เริ่มขึ้นในช่วงกลางปี พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) ขณะที่การก่อสร้างอย่างเป็นทางการ เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008) และแม้ว่าการลงเสาเข็มสำหรับการก่อสร้าง เพิ่งเริ่มขึ้นอย่างไม่เป็นทางการไปเพียงสี่สัปดาห์ สนามแห่งนี้ก็ได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพ การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก ประจำปี พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017)
การออกแบบและก่อสร้าง

เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 มีการเปิดตัวแบบของสนามแห่งนี้ โดยสถาปนิกมืออาชีพอย่างปอปูลัส (Populous) ซึ่งเชี่ยวชาญการออกแบบอาคารกีฬาและศูนย์การประชุม ตลอดจนการเขียนแบบของกิจกรรมพิเศษที่สำคัญ การก่อสร้างใช้เวลา 4 ปี ระหว่าง พ.ศ. 2550 จนถึง พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011)
สนามกีฬาลักษณะพิเศษขนาด 80,000 ที่นั่งแห่งนี้ เป็นจุดศูนย์กลางของการแข่งขันที่ลอนดอน ด้วยการเป็นเจ้าภาพของพิธีเปิดและปิดการแข่งขัน รวมถึงการเป็นสนามแข่งขันกรีฑา อนึ่ง หลังจากลอนดอนเกมส์ สนามจะลดจำนวนที่นั่งถาวรลงเป็น 60,000 ที่นั่ง ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) มีการดำเนินงานขุดชั้นดินอ่อนออกจากพื้นที่ เพื่อเตรียมการปูสนามหญ้าและลู่วิ่ง รายล้อมไปด้วยที่นั่งถาวรจำนวน 25,000 ที่นั่ง ซึ่งประกอบขึ้นโดยใช้คอนกรีตชนิดเหลว บนพื้นดินที่ลาดเอียงตามธรรมชาติ ซึ่งใต้อัฒจันทร์ช่วงนี้เป็นพื้นที่อบอุ่นร่างกายและเปลี่ยนเสื้อผ้า ด้วยการขุดลงไปเป็นชั้นกึ่งใต้ดิน ถัดไปเป็นช่วงคอนกรีตเสริมเหล็กสูงขึ้นทีละขั้น เพื่อรองรับผู้ชมอีก 55,000 คน
บริการสำหรับผู้ชม

สนามกีฬาแห่งนี้ ไม่มีร้านอาหารอยู่ภายใน เพื่อลดความจำเป็นสำหรับการสร้างครัว และเพิ่มมาตรการป้องกันเพลิงไหม้ ระหว่างการปรุงอาหาร แต่สถาปนิกออกแบบให้มีงานเลี้ยงหมู่ภายนอกสนามทดแทน เช่นเดียวกับ “แฟนโซน” (Fan Zones) ซึ่งประสบความสำเร็จ ในฟุตบอลโลกที่เยอรมนี เมื่อปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) อันเป็นสถานที่ซึ่งผู้ชมรวมตัวกันเพื่อกินดื่ม และชมการแข่งขันผ่านจอยักษ์ นอกจากนี้ ยังมีการแนะนำห้องสุขาซึ่งเรียกว่า “พ็อดส์” (Pods) ที่สร้างขึ้นจากตู้ขนส่งสินค้า (คอนเทนเนอร์; Containers) โดยมีระบบจัดการน้ำเสียและของเสียต่างๆ ติดตั้งอยู่ภายใน เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการจัดทำระบบท่อประปา และความสะดวกต่อการรื้อถอน
เกาะสนามกีฬา

เนื่องจากที่ตั้งของสนามแห่งนี้ เป็นอดีตนิคมอุตสาหกรรมซึ่งตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำลีอา (Lea River) แม่น้ำซิตีมิลล์ (City Mill River) และแม่น้ำโอลด์พุดดิงมิลล์ (Old Pudding Mill River) ขณะที่ในฝั่งตะวันออกซึ่งมีศูนย์กีฬาทางน้ำ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำวอเตอร์เวิร์กส (Waterworks River) อยู่ห่างออกไปราว 200 เมตร ดังนั้นพื้นที่บริเวณนี้จึงล้อมรอบด้วยน้ำและกลายเป็นเกาะอย่างสมบูรณ์ ซึ่งทอดยาวไปจนสุดทางทิศใต้ของอุทยานโอลิมปิก สำหรับทางเข้าสู่สนามจะมีสะพานคนเดินข้ามจำนวนมาก ตั้งอยู่โดยรอบบริเวณ ทั้งนี้ภูมิประเทศที่ปรากฏ อาจกลายเป็นชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการ ของบริเวณดังกล่าวในช่วงระหว่างการแข่งขัน เนื่องจากมีการใช้ในสื่อมวลชนต่างๆ
การใช้งานหลังโอลิมปิก

เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 (ค.ศ. 2010) มีการประกาศสองข้อเสนอสุดท้าย ที่จะได้รับการพิจารณาให้เข้าใช้สนาม หลังการแข่งขันโอลิมปิก ประกอบด้วย
สโมสรฟุตบอลท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์ ร่วมกับ อันสชูตซ์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ กรุ๊ป (Anschutz Entertainment Group; AEG)
สโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด ร่วมกับ สภานครนิวแฮม (Newham Council)
โดยการประมูลก่อนหน้านี้ ยังคงความจุของสนามที่ 80,000 ที่นั่ง ทว่าต่อมาภายหลังมีการลดลงเป็น 60,000 ที่นั่ง ต่อมาในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 สโมสรเวสต์แฮมได้รับเลือกให้เป็นผู้ชนะการประมูล จึงเป็นผู้มีสิทธิใช้สนามแห่งนี้ในสถานะของสนามฟุตบอล ภายหลังสิ้นสุดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2012
ภาพภายในสนามกีฬาโอลิมปิกลอนดอน ก่อนหน้าพิธีเปิดสนามอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
ดูเพิ่ม

สนามแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
อุทยานโอลิมปิกลอนดอน
ศูนย์กีฬาทางน้ำแห่งลอนดอน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลจำเพาะของสนามกีฬาโอลิมปิกลอนดอน เก็บถาวร 2012-12-08 ที่ archive.today จากเว็บไซต์ลอนดอน 2012 เก็บถาวร 2013-02-28 ที่ UK Government Web Archive
| ด ค กสนามกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- |
 สนามกีฬาโอลิมปิก  อุทยานโอลิมปิก  หมู่บ้านโอลิมปิก 
ฤดูร้อน:  1896 สนามกีฬาพานาธิเนอิก  1900 วีละโดรมแว็งเซน  1904 สนามฟรานซิส (เซนต์หลุยส์)  1908 สนามกีฬาไวต์ซิตี  1912 สนามกีฬาโอลิมปิกสต็อกโฮล์ม  1920 สนามกีฬาโอลิมปิก (แอนต์เวิร์ป)  1924 สนามกีฬาโอลิมปิกอีฟว์ ดูว์ มานัวร์  1928 สนามกีฬาโอลิมปิก (อัมสเตอร์ดัม)  1932 โคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส  1936 โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (เบอร์ลิน)  1948 สนามกีฬาเวมบลีย์ (1923)  1952 สนามกีฬาโอลิมปิกเฮลซิงกิ  1956 สนามคริกเก็ตเมลเบิร์น  1960 สตาดีโอโอลิมปีโก  1964 สนามกีฬาแห่งชาติ (โตเกียว)  1968 สนามกีฬาโอลิมปิกมหาวิทยาลัย  1972 โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (มิวนิก)  1976 สนามกีฬาโอลิมปิก (มอนทรีออล)  1980 สนามกีฬาลุจนีกี  1984 โคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส  1988 สนามกีฬาโอลิมปิกโซล  1992 สนามกีฬาโอลิมปิกยูอิส กุมปัญส์  1996 สนามกีฬาโอลิมปิกศตวรรษ  2000 สนามกีฬาออสเตรเลีย  2004 สนามกีฬาโอลิมปิก (เอเธนส์)  2008 สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง  2012 สนามกีฬาโอลิมปิก (ลอนดอน)  2016 สนามกีฬามารากานัง  2020 กรีฑาสถานแห่งชาติญี่ปุ่น  2024 สตาดเดอฟร็องส์  2028 โคลิเซียมอนุสรณ์/สนามกีฬาอินเกิลวูด  2032 แลงพาร์ก 
| ด ค กสนามแข่งขันในพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กูดิสันพาร์ก  เคนิลเวิร์ทโรด  เครเวนคอตทิจ  ซิตีกราวด์  ซิตีออฟแมนเชสเตอร์  เซนต์เจมส์พาร์ก  เซลเฮิสต์พาร์ก  ดีนคอร์ต  ทอตนัมฮอตสเปอร์  เทิร์ฟมัวร์  บรามอลล์เลน  เบรนต์ฟอร์ดคอมมิวนิตีสเตเดียม  ฟัลเมอร์  มอลินิว  ลอนดอนสเตเดียม  วิลลาพาร์ก  สแตมฟอร์ดบริดจ์  เอมิเรตส์สเตเดียม  แอนฟีลด์  โอลด์แทรฟฟอร์ด 
อดีต:  เบ็ต365 สเตเดียม  Bloomfield Road  Boundary Park  คาร์ดิฟฟ์ซิตีสเตเดียม  แคร์โรว์โรด  County Ground  ดีดับเบิลยูสเตเดียม  อีวุดพาร์ก  Fratton Park  ฮิลส์โบโร  KCOM Stadium  เกิร์กลีส์  ลิเบอร์ตีสเตเดียม  ลอฟตัสโรด  มาเดสกีสเตเดียม  Oakwell  Portman Road  ไพรด์พาร์ก  ริเวอร์ไซด์  สเตเดียมออฟไลต์  เซนต์แอนดรูว์  University of Bolton Stadium  เดอะฮอว์ทอนส์  The Valley  Valley Parade  วิคาริจโรด  เวมบลีย์  คิงเพาเวอร์สเตเดียม  เซนต์แมรีส์สเตเดียม  เอลแลนด์โรด 
ถูกทำลาย:  Ayresome Park  Baseball Ground  บุลินกราวนด์  Burnden Park  The Dell  Filbert Street  ไฮบิวรี  Highfield Road  เมนโรด  Roker Park  ไวต์ฮาร์ตเลน 
ภาพถ่ายทางอากาศของสนาม ขณะก่อสร้างเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552
สิททีข กาปปัน

| สีททีข กาปปัน |
| --- | --- |
กาปปันเมื่อปี 2018
เกิด: ป. 1980 Kerala, India
สัญชาติ: อินเดีย
อาชีพ: นักข่าว
คู่สมรส: รายหนาถ กาปปัน
บุตร: 3
สิททีข กาปปัน (อักษรโรมัน: Sidheeq Kappan) เป็นนักข่าวชาวอินเดียที่ถูกจับกุมและคุมขังตั้งแต่เดือนตุลาคม 2020 หลังถูกข้อหาละเมิดรัฐบัญญัติป้องกันการเคลื่อนไหวที่ขัดกฎหมาย เขาถูกจับกุมขณะเดินทางไปยังหาถรัสเพื่อทำข่าวและรายงานข่าวเกี่ยวกับกรณีเหตุข่มขืนหมู่และฆาตกรรมเด็กหญิงวัย 19 ปีที่เป็นทลิต
เขาถูกเข้าหน้าที่บังคับให้หยุดรถที่จุดจ่ายเงินทางด่วนในมถุรา เขาและผู้ร่วมเดินทางในรถอีกสี่คนถูกจับกุมและนำตัวไปสถานีตำรวจ เขาถูกตั้งข้อหาทำผิดกฎหมายมาตรา 124A (ปลุกระดมมวลชนให้ชัดชืนรัฐ), 153A (สนับสนุนความเป็นปฏิปักษ์ต่อกันระหว่างกลุ่มใด ๆ โดยใช้ประเด็นเช่นเรื่องศาสนา) และ 295A (การกระทำที่ตั้งใจเพื่อสร้างความโกรธแค้นแก่กลุ่มทางศาสนาโดยการว่าร้ายหรือหยามศาสนาหรือความเชื่อใด ๆ) ตามประมวลกฎหมายอาญาอินเดีย และ รัฐบัญญัติป้องกันการเคลื่อนไหวที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย (UAPA) และรัฐบัญญัติไอที
สองหัวใจ สายใยนิรันดร์

| สองหัวใจ สายใยนิรันดร์ |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: เกเบรียล มัคกิโน
เขียนบท: แบร๊ต เดชท์
อำนวยการสร้าง:   นิโคลัส ชาร์ตเทียร์  เชอร์รีล คาร์ก  เคร็ก เจ. ฟรอเรส 
นักแสดงนำ:   รัสเซล โครว์  อะแมนดา ไซย์ฟรีส  แอรอน พอล  เดียน ครักเกอร์  เควียนเชน วอริส  บรูซ กรีนวูด  เจเน็ต แม็คเทียร์  ไครี่ โรเจอร์  เจน ฟอนด้า  ออคตาเวีย สเปนเซอร์ 
กำกับภาพ: เชนน์ เฮอล์บัต
ตัดต่อ: อเล็กซ์ รอดริเกซ
ดนตรีประกอบ: เปาโล วอนดิโน่
บริษัทผู้สร้าง:   Lakeshore Entertainment  Andrea Leone Films  Busted Shark Productions  Fear of God Films  Voltage Pictures 
ผู้จัดจำหน่าย:   Vertical Entertainment  Elevation Pictures 
วันฉาย:   1 ตุลาคม ค.ศ. 2015 (2015-10-01) (อิตาลี)  8 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 (2016-07-08) (สหรัฐอเมริกา) 
ความยาว: 116 นาที
ประเทศ:   สหรัฐอเมริกา  อิตาลี 
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 22.4 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ทำเงิน: 5.1 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
สองหัวใจ สายใยนิรันดร์ (อังกฤษ: Fathers And Daughters) เป็นภาพยนตร์อังกฤษ ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2015 กำกับโดย เกเบรียล มัคกิโน นำแสดงโดย รัสเซล โครว์, อะเมนดา ไซย์ฟรีส
เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวของนักเขียนที่ประสบปัญหาเรื่องก­ารเลี้ยงดูลูกสาว เนื่องจากปัญหาทางสุขภาพจิต ทำให้เขาต้องพลัดพรากลูกสาว ในอีก 27 ปีให้หลัง เรื่องราวในอดีตที่เกี่ยวกับพ่อของเธอจะเป็นตัวทำลายหรือประสานรอยร้าวที่เกิดขึ้นใน­ปัจจุบันของเธอ
นักแสดงนำ

รัสเซลล์ โครว์ รับบท เจ็ค เดลวิส
อะแมนดา ไซย์ฟรีส รับบท เคที เดลวิส
ไคลี่ โรเจอร์ส รับบท เคที เดลวิส (วัยเด็ก)
แอรอน พอล รับบท คาเมรอน
เดียน ครักเกอร์ รับบท อลิซาเบธ
คูเวนเชน วอริส รับบท ลูซี่ คาร์เทอร์
เจเน็ต แม็คเทียร์ รับบท แคโรลีน
ออคตาเวีย สเปนเซอร์ รับบท ดร. คอร์แมน
เจน ฟอนดา รับบท เท็ดดี้ สแตนต้อน
บรูซ กรีนวู๊ด รับบท วิลเลี่ยม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
สองหัวใจ สายใยนิรันดร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สองหัวใจ สายใยนิรันดร์ ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
สองหัวใจ สายใยนิรันดร์ ที่รอตเทนโทเมโทส์
สองหัวใจ สายใยนิรันดร์ ที่เมทาคริติก
สองหัวใจ สายใยนิรันดร์ ที่ออลมูวี (rating 1.5/5)
รุริดราก้อน

ซีรีส์มังงะญี่ปุ่น
| --- | --- |
รุริดราก้อน
ルリドラゴン (Ruridoragon)
ชื่อภาษาอังกฤษ: RuriDragon
แนว: ก้าวผ่านวัย จินตนิมิต เสี้ยวชีวิต
มังงะ
เขียนโดย: มาซาโอกิ ชินโด [ja]
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: สยามอินเตอร์คอมิกส์
ในเครือ: จัมป์คอมิกส์
นิตยสาร: โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ (13 มิถุนายน พ.ศ. 2565 – ปัจจุบัน) โชเน็งจัมป์+ (22 เมษายน พ.ศ. 2567 – ปัจจุบัน)
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 13 มิถุนายน พ.ศ. 2565 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 2
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
รุริดราก้อน (ญี่ปุ่น: ルリドラゴン; โรมาจิ: Ruridoragon) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาซาโอกิ ชินโด [ja] เดิมเป็นมังงะเรื่องสั้นตีพิมพ์ในนิตยสารจัมป์กีกาของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 ก่อนจะเริ่มตีพิมพ์ในฐานะซีรีส์ในนิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565 หลังการหยุดตีพิมพ์ไประยะหนึ่ง ซีรีส์ได้ย้ายไปเผยแพร่ในรูปแบบดิจิตัลของโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ และในบริการโชเน็งจัมป์+ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2567 มังงะได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 2 ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2567 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
มณีรัตน์ ธรรมมณีวงศ์

| มณีรัตน์  ธรรมมณีวงศ์ |
| --- | --- |
เกิด: 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 (32 ปี) มณีรัตน์ ศรีจรูญ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: ธีรคุปต์ ธรรมมณีวงศ์ (2561–ปัจจุบัน)
บุตร: 2 คน
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2555–ปัจจุบัน
สังกัด: สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 (2558–2563)   เอ็มคอตเอชดี (2564–ปัจจุบัน)
มณีรัตน์ ธรรมมณีวงศ์ (สกุลเดิม ศรีจรูญ; เกิด 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น สายไหม เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักกันในบทบาท “บัว“ จากละครเรื่อง ข้าบดินทร์ (2558)
ประวัติ

มณีรัตน์เกิดเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 ณ โรงพยาบาลพระราม 9 กรุงเทพมหานคร บิดาชื่ออรุณ ศรีจรูญ และมีพี่สาวอีก 1 คน ส่วนตัวนับถือศาสนาอิสลาม
เข้ารับการศึกษาระดับอนุบาล 1-2 ที่โรงเรียนอนุบาลยุคลธร และย้ายมาเรียนอนุบาล 3 ถึงระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย ช่วงที่เรียนที่ โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย สายไหมเป็นคนที่ชอบทำกิจกรรม เข้าชมรมรำไทย, ละครเวที, พิธีกร, นักร้อง และจิตอาสา โดยเมื่อศึกษาอยู่มัธยมศึกษาปีที่ 4 ได้รับเลือกให้เป็นนักเรียนทุนแลกเปลี่ยน โดยไปเรียนที่ Lee-Davis High School รัฐเวอร์จิเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งระหว่างที่เรียนอยู่ที่สหรัฐอเมริกาในฐานะนักเรียนทุนแลกเปลี่ยน ได้เข้าร่วมชมรมคอรัสและเล่นละครเวทีชมรมดราม่าคลับด้วย หลังจากนั้น เมื่อศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษาปีที่ 5 สายไหมจึงเดินทางกลับมาเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย จนจบระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
พ.ศ. 2553 มณีรัตน์สอบเข้าเรียนในคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาการจัดการการสื่อสาร หลักสูตรนานาชาติจนสำเร็จการศึกษาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 2  นอกจากนี้เธอยังทำกิจกรรมในมหาวิทยาลัยด้วยการเป็นเชียร์ลีดเดอร์ของคณะนิเทศศาสตร์ เมื่ออยู่ชั้นปีที่ 1 และในปีต่อมาก็ผ่านการคัดเลือกได้เป็นจุฬาฯทากร รุ่นที่ 6 ประจำงานฟุตบอลประเพณีธรรมศาสตร์–จุฬาฯ ครั้งที่ 69 อีกด้วย
การทำงาน

ในปี 2555 ได้รับการชักชวนจากโมเดลลิ่ง ผลงานชิ้นแรกคือ โฆษณาธนาคารไทยพาณิชย์ ชุด  "SCB เงินฝากประจำ 11 เดือน 11 วัน   คู่กับ โก๊ะตี๋ อารามบอย โดยก่อนหน้านี้ สายไหมเริ่มการแสดงละครเวที กับดรีมบ๊อกซ์ ตั้งแต่เป็นนักเรียนชั้นมัธยมของโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย โดยได้รับคัดเลือกให้แสดงในเรื่อง น้ำใสใจจริง เดอะ มิวสิคัล ในปี 2553 และยังได้ร่วมแสดงในละครเรื่อง วิวาห์พระสมุทร ที่ลานเจษฎาบดินทร์ ในปี 2554  และในปี 2555 ได้ร่วมแสดงในละครเวทีเรื่อง ปริศนา เดอะมิวสิคัล ในบท "สิรี" พี่สาวคนกลางของปริศนา
โดยก่อนหน้านั้นได้มีโอกาสรู้จักกับกัญญารัตน์ จิรรัชกิจที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง จึงชวนไปร่วมงานในรายการเซย์ไฮ นอกจากนี้ยังได้ร่วมเล่นภาพยนตร์เรื่อง คิดถึงวิทยา ของค่าย จีทีเอช ในบทของครูจีจี้ และมีโอกาสได้ไปแคสโฆษณานมตราหมีโกลด์ ร่วมกับ แอน ทองประสม เมื่อแอนเห็นแววจึงพาไปเซ็นสัญญากับทางช่อง 3
มณีรัตน์ได้เข้าเป็นนักแสดงในสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในเดือนกุมภาพันธ์ปี 2557 ณัฏฐนันท์ ฉวีวงษ์เลือกให้เธอรับบทเป็น "บัว" ในละครเรื่อง ข้าบดินทร์ เป็นละครเรื่องแรกของเธอกับทางช่อง 3  และในเดือน พฤษภาคม 2557 ได้แสดงละครเรื่อง หัวใจปฐพี รับบท "เอวา" ของบริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ครอบครัว

มณีรัตน์สมรสกับธีรคุปต์ ธรรมมณีวงศ์ ชื่อเล่น หยาง เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2561 หลังคบหาได้สี่ปี มีบุตรชายสองคนชื่อ ธีร์กฤตย์ ธรรมมณีวงศ์ (เกิด 24 มกราคม พ.ศ. 2563) ชื่อเล่น ซันซัน และธีทัพพ์ ธรรมมณีวงศ์ (เกิด 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2564) ชื่อเล่น เธียรเธียร
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2558 | หัวใจปฐพี | เอวา เชอร์ล็อก (เอวา) |
| 2558 | ข้าบดินทร์ | บัว |
| 2558 | บันทึกกรรม   ตอน เทวดาช่วยด้วย | ขวัญ |
| 2559 | บันทึกกรรม   ตอน ความลับของขนมหวาน | มินทิรา (มินต์) |
| 2559 | เพลิงนรี | มิรา ไลลา |
| 2559 | ซิทคอม ข่าวร้อนก่อนไก่โห่ | นิวส์ |
| 2561 | My Hero วีรบุรุษสุดที่รัก   มนตราลายหงส์ | แหวนพลอย |
| 2561 | ดั่งพรหมลิขิตรัก | ม.ร.ว. วิไลเรขา ทินวงศ์ (คุณหญิงแต้ว) |
| 2561 | ชาติเสือพันธุ์มังกร | โอ๊วไต้เกียว |
| 2561 | รักพลิกล็อก | ศรุดา |
| 2562 | เพลิงพรางเทียน | สายป่าน (ป่าน) / อุ่นเฮือน |
| 2563 | อกเกือบหักแอบรักคุณสามี | มนต์วธู (ม่น)  |
ผลงาน > ละครเวที

น้ำใสใจจริง เดอะ มิวสิคัล (2553)
วิวาห์พระสมุทร (2554)
ปริศนา เดอะมิวสิคัล (2555)
ผลงาน > ภาพยนตร์

คิดถึงวิทยา รับบท ครูจีจี้ (รับเชิญ) (2557)
ผลงาน > เพลง

"หวั่นไหวก็พอ" อัลบั้มเพลงประกอบละครเพลิงนรี ร้องร่วมกับธนกฤต พานิชวิทย์
ผลงาน > มิวสิกวิดีโอ

"Today" ศิลปิน ภพธร สุนทรญาณกิจ (2554)
ผลงาน > พิธีกร

รายการ "เซย์ไฮ" ร่วมกับ กัญญารัตน์ จิรรัชชกิจ (รับเชิญ) (2557)
รางวัล

รางวัลบุคคลต้นแบบ "ลูกตัวอย่างดีเด่น" ประจำปี 2558
รางวัลสีสันบันเทิงอวอร์ดส 2015 สาขาดาวรุ่งหญิงแห่งปี จากละครเรื่อง ข้าบดินทร์
เข้าชิงรางวัลโอเค อวอร์ด 2015 สาขาดาวรุ่งดวงใหม่ จากละครเรื่อง ข้าบดินทร์
เข้าชิงรางวัลคมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 13 สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง ข้าบดินทร์
แหล่งข้อมูลอื่น

มณีรัตน์ ธรรมมณีวงศ์ ที่อินสตาแกรม
สี่แหววพลังแม่มด

| สี่แหววพลังแม่มด |
| --- | --- |
กำกับ: แอนดรูว์ เฟลมมิง
เขียนบท: แอนดรูว์ เฟลมมิง ปีเตอร์ ฟีลาร์ดี
อำนวยการสร้าง: Ginny Nugent Lisa Tornell Douglas Wick
นักแสดงนำ: ไฟรูซา บอลก์ โรบิน ทันนี เนฟ แคมป์เบล ราเชล ทรู
กำกับภาพ: Alexander Gruszynski
ตัดต่อ: เจฟฟ์ ฟรีแมน
ดนตรีประกอบ: Graeme Revell
ผู้จัดจำหน่าย: โคลัมเบียพิกเจอส์
วันฉาย:   3 พฤษภาคม ค.ศ. 1996 (1996-05-03) 
ความยาว: 101 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $15,000,000
ทำเงิน: $55,669,466
สี่แหววพลังแม่มด (อังกฤษ: The Craft) เป็นภาพยนตร์ระทึกขวัญเหนือธรรมชาติอเมริกันกำกับโดยแอนดรูว์ เฟลมมิง และแสดงโดยโรบิน ทันนี ไฟรูซา บอลก์ เนฟ แคมป์เบล และราเชล ทรู เนื้อเรื่องเกี่ยวกับกลุ่มวัยรุ่น 4 คนที่ตามล่าแม่มดและใช้เวทมนตร์คาถา ภาพยนตร์ออกฉายวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1996 โดยโคลัมเบียพิกเจอส์
ลุค แบ็ค

| --- | --- |
ลุค แบ็ค
ルックバック (Rukku Bakku)
แนว: เรื่องราวแนวก้าวผ่านวัย ดราม่า ระทึกขวัญ
มังงะ
เขียนโดย: ทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาอังกฤษ: อเมริกาเหนือ Viz Media
ในเครือ: จัมป์คอมมิค +
นิตยสาร: โชเน็นจัมป์+
กลุ่มเป้าหมาย: โซเน็ง
ตีพิมพ์: 19 กรกฎาคม 2021
จำนวนเล่ม: 1
ภาพยนตร์อนิเมะ
กำกับโดย: คิโยทากะ โอชิยามะ
เขียนบทโดย: คิโยทากะ โอชิยามะ
สตูดิโอ: Studio Durian
ฉาย: 28 มิถุนายน ค.ศ. 2024 (2024-06-28)
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
ลุค แบ็ค(ญี่ปุ่น: ルックバック; โรมาจิ: Rukku Bakku)เป็นเว็บมังงะวันช็อตของญี่ปุ่น ที่เขียนและวาดภาพโดยทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ เผยแพร่บนโชเน็นจัมป์+ของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนกรกฎาคม 2021 ภาพยนตร์ อนิเมะดัดแปลงโดยStudio Durian มีกำหนดฉายในเดือนมิถุนายน 2024
เรื่องย่อ

อายูมุ ฟูจิโนะ(ญี่ปุ่น: 藤野 歩; โรมาจิ: Fujino Ayumu) เป็นนักเรียนประถมศึกษาที่มีพรสวรรค์ในการวาดมังงะ และได้ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนหลังจากได้รับการยกย่องในทักษะของเธอ แต่ถูกท้าทายโดย เคียวโมโตะ ซึ่งเริ่มตีพิมพ์มังงะของตนเองร่วมกับ ฟูจิโนะ แต่ ฟูจิโนะ พบว่าเธอเป็นศิลปินที่เหนือกว่าเขา ด้วยความโกรธเคือง ฟูจิโนะทุ่มเทเพื่อพัฒนาทักษะของเธอ และเริ่มมีความแปลกแยกจากเพื่อนและครอบครัวขณะที่พยายามทำให้ เคียวโมโตะ แย่งลูกค้า ในที่สุดทั้งสองร่วมมือกันสร้างมังงะที่ได้รับความชื่นชม ในช่วงวัยรุ่น ฟูจิโนะได้รับแจ้งว่าจะถูกจัดอันดับ แต่เธอเลือกที่จะไม่เข้าร่วมเนื่องจากต้องการศึกษาด้านศิลปะอย่างเป็นทางการ โดยฟูจิโนะดำเนินต่อโดยไม่มี เคียวโมโตะ และเขียนมังงะที่ได้รับความนิยมมากจนได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะ
เรื่องราวจบลงเมื่อ ฟูจิโนะ คอยเฝ้ารอเคียวโมโตะเพื่อเป็นกำลังใจให้เธอ และตัดสินใจกลับมาวาดมังงะอีกครั้งเพื่อระบุเหตุผลที่เธอใช้ชีวิตต่อไป
สื่อตีพิมพ์ > ม้งงะ

มังงะเรื่องลุค แบ็คความยาว 143 หน้าเขียนและวาดภาพโดยทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ ได้รับการตีพิมพ์บน แพลตฟอร์มออนไลน์โชเน็นจัมป์+ของชูเอชะเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2021
รวบรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์ชูเอชะในรูปแบบเล่มเดียวและเผยแพร่ วันที่ 3 กันยายน 2564 ในเดือนกุมภาพันธ์ 2022
เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 2021 มีการประกาศว่าฉากที่แสดงให้เห็นชายคนหนึ่งที่มี " ฉากหวาดระแวง " กำลังเข้าไปในโรงเรียนศิลปะด้วยขวาน โดยอ้างว่า มี การลอกเลียนแบบจากนักเรียนคนหนึ่ง ได้รับการแก้ไขหลังการตีพิมพ์เนื่องจากความคิดเห็นของผู้อ่าน ผู้อ่านบางคนชี้ให้เห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างฉากนี้กับเหตุการณ์ลอบวางเพลิงที่ เกียวโตแอนิเมชัน ในปี 2019
เผยแพร่ออนไลน์เป็นภาษาอังกฤษโดยวิช มีเดียและแพลตฟอร์มมังงะพลัสของ ชูเอชะ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 วิช มีเดียได้ประกาศว่าพวกเขาได้รับลิขสิทธิ์มังงะและตีพิมพ์เล่มดังกล่าวเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2565