stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อักษรสำหรับภาษาฟูลา
อักษรละติน > อักษรที่ต่างกันไปในแต่ละประเทศ > กินี

แบบที่ 1: a, b, ɓ, nb, d, ɗ, e, f, g, ɠ, ng, h, i, j, nj, k, l, m, n, ɲ, ŋ, o, p, r, s, t, c, u, w, y, ƴ
แบบที่ 2: a, b, bh, nb, c, d, dh, nd, e, f, g, ng, gn or ny, h, i, j, k, l, m, n, nh, o, p, q, r, s, t, u, w, y, yh
การจับคู่ระหว่างสองแบบ: bh = ɓ (เช่น bheydugol); dh = ɗ (เช่น dhuytugol); q = ɠ (เช่น qaagnagol, or qermugol); gn or ny = ɲ (เช่น gnaamugol or nyaamugol); nh = ŋ (เช่น nhari); yh = ƴ (เช่น yhettugol).
อักษรละติน > อักษรที่ต่างกันไปในแต่ละประเทศ > กินีบิสเซา เซียราลีโอน ไลบีเรีย

a, b, ɓ, c, d, ɗ, e, f, g, h, i, j, k, l, m, mb, n, nd, ng, nj, ŋ, ñ, o, p, r, s, t, u, w, y, ƴ, '
อักษรละติน > อักษรที่ต่างกันไปในแต่ละประเทศ > มาลี บูร์กินาฟาโซ

a, aa, b, mb, ɓ, c, d, nd, ɗ, e, ee, f, g, ng, h, i, ii, j, nj, k, l, m, n, ŋ, ɲ, o, oo, p, r, s, t, u, uu, w, x, y, ƴ
อักษรละติน > อักษรที่ต่างกันไปในแต่ละประเทศ > ไนเจอร์ ไนจีเรีย แคเมอรูน ชาด สาธารณรัฐแอฟริกากลาง

a, aa, b, mb, ɓ, c, d, nd, ɗ, e, ee, f, g, ng, h, i, ii, j, nj, k, l, m, n, ŋ, ny, o, oo, p, r, s, t, u, uu, w, x, y, ƴ
อักษรอาหรับหรืออักษรอยามี

อักษรอาหรับเข้ามาในบริเวณแอฟริกาตะวันตกพร้อมกับศาสนาอิสลาม ก่อนที่ชาวยุโรปจะมาถึงและยึดครองเป็นอาณานิคม เช่นเดียวกับการเชียนภาษาฮัวซาด้วยอักษรอาหรับ มุสลิมชาวฟูลาที่เรียนเกี่ยวกับอัลกุรอ่านได้พัฒนาอักษรเหล่านี้มาเขียนภาษาของตน แต่ไม่มีรูปแบบที่เป็นมาตรฐาน แต่ละท้องถิ่นจะใช้ในรูปแบบของตนเอง ความแตกต่างจะอยู่ที่เสียงพยัญชนะและเสียงสระที่ไม่มีในภาษาอาหรับ
อักษรอัดลัม

ในราว พ.ศ. 2532 สองพี่น้อง อีบราฮีมา บาร์รี และอับดูลาเย บาร์รี ได้ประดิษฐ์อักษรสำหรับเขียนภาษาฟูลา และปัจจุบันมีการใช้ในโรงเรียนในกินี ไนจีเรีย ไลบีเรียและประเทศข้างเคียง ชิ่ออัดลัมมาจากอักษรสี่ตัวแรกคือ A, D, L, M
อักษรอื่นๆ

มีความพยายามนำอักษรเอ็นโกมาเขียนภาษาฟูลาในกินี
เอ็มเน็ตเอเชียมิวสิกอะวอดส์ 2015

เอ็มเน็ตเอเชียมิวสิกอะวอดส์ 2015 เป็นงานประกาศผลรางวัลเอ็มเน็ตเอเชียมิวสิกอะวอดส์ครั้งที่ 17 จัดขึ้นในวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ณ เอเชียเวิลด์-เอ็กซ์โป, ประเทศฮ่องกง ซึ่งนับเป็นครั้งที่ 6 ที่งานประกาศผลรางวัล MAMA ออกมาจัดนอกประเทศเกาหลีใต้
รางวัล

ผู้ชนะในแต่ละรางวัลจะถูกเน้นชื่อด้วยตัวหนา
| ศิลปินแห่งปี (รางวัลใหญ่) | เพลงแห่งปี (รางวัลใหญ่) |
| --- | --- |
 บิกแบง เอ็กโซ  ไซออน.ที  ชายนี  เกิลส์เจเนอเรชัน:  บิกแบง - "Bang Bang Bang" เอ็กโซ - "Call Me Baby"  ไซออน.ที - "Eat"  พัก จิน-ย็อง - "Who's Your Mama?"  แทยอน - "I"
อัลบั้มแห่งปี (รางวัลใหญ่): มิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยม
 เอ็กโซ บิกแบง  บังทันบอยส์  ชายนี  ซูเปอร์จูเนียร์:  บิกแบง - "Bae Bae" ที่ยูทูบ เอฟ(เอกซ์) - "4 Walls" ที่ยูทูบ  ชายนี - "Married to the Music" ที่ยูทูบ  วันเดอร์เกิลส์ "I Feel You" ที่ยูทูบ  อินฟินิต - "Bad" ที่ยูทูบ
ศิลปินชายยอดเยี่ยม: ศิลปินหญิงยอดเยี่ยม
 พัก จิน-ย็อง ไซออน.ที  คยูฮยอน  ช็อง ยง-ฮวา  จงฮยอน:  แทยอน โบอา  ไอยู  เอลลี่  ฮยอนอา
ศิลปินกลุ่มชายยอดเยี่ยม: ศิลปินกลุ่มหญิงยอดเยี่ยม
 เอ็กโซ บิกแบง  บังทันบอยส์  ชายนี  ซูเปอร์จูเนียร์  ชินฮวา:  เกิลส์เจเนอเรชัน เอโอเอ  เอพิงก์  มิสเอ  ซิสตาร์  วันเดอร์เกิลส์
การแสดงประเภทเต้นยอดเยี่ยม - ประเภทศิลปินกลุ่มชาย: การแสดงประเภทเต้นยอดเยี่ยม - ประเภทศิลปินกลุ่มหญิง
 ชายนี - "View" บิกแบง - "Bang Bang Bang"  เอ็กโซ - "Call Me Baby"  ก๊อตเซเว่น - "If You Do"  วิกซ์ - "Love Equation"  อินฟินิต - "Bad":  เรดเวลเวต - "Ice Cream Cake" เอโอเอ - "Heart Attack"  อีเอ็กซ์ไอดี - "Ah Yeah"  เกิร์ลเดย์ - "Ring My Bell"  ซิสตาร์ - "Shake It"  โฟร์มินิต - "Crazy"
การแสดงประเภทเต้นยอดเยี่ยม - ประเภทศิลปินเดี่ยว: การร่วมงานกันและยูนิตยอดเยี่ยม
 ฮยอนอา - "Roll Deep" กาอิน - "Paradise Lost"  นีล - "Lovekiller"  พัก จิน-ย็อง - "Who's Your Mama?"  แอมเบอร์ - "Shake that Brass":  ไซออน.ที & ครัช - "Just" บล็อกบี บาสตาร์ซ - "Zero for Conduct"  วิกซ์ แอลอาร์ - "Beautiful Liar"  โซยู & ควอน จองยอล - "Lean on Me"  อินฟินิต เอช - "Pretty"
การแสดงประเภทร้องยอดเยี่ยม - ประเภทศิลปินชาย: การแสดงประเภทร้องยอดเยี่ยม - ประเภทศิลปินหญิง
 ไซออน.ที - "Eat" เอสจีวันนาบี - "Love You"  คยูฮยอน - "At Gwanghwamun"  อิม ชางจอง - "Love Again"  ฮอกัก - "Snow of April":  เอลลี่ - "Mind Your Own Business" ดาวิชี - "Cry Again"  มามามู - "Um Oh Ah Yeh"  แพ็ก อา-ย็อน - "Shouldn't Have"  แทยอน - "I"
การแสดงประเภทวงดนตรียอดเยี่ยม: การแสดงประเภทแรปยอดเยี่ยม
 ซีเอ็นบลู - "Cinderella" เอฟ.ที. ไอส์แลนด์ - "Pray"  เนลล์ - "Green Nocturne"  เจเจวายแบนด์ - "OMG"  ฮยอกโอ - "Comes and Goes":  ซานอี - "Me You" แกรี่ - "Get Some Air"  ดอกกี - "Me"  แมดคลาวน์ - "Fire"  เจย์ พาร์ก - "Mommae"
ศิลปินชายหน้าใหม่ยอดเยี่ยม: ศิลปินหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
 ไอค่อน เอ็น.ฟลายอิง  มอนสตาเอกซ์  เซเวนทีน  อัพเทนชัน:  ทไวซ์ ซีแอลซี  เลิฟลีส์  จี-เฟรนด์  โอะ มาย เกิล
แหล่งข้อมูลอื่น

เอ็มเน็ตเอเชียมิวสิกอะวอดส์ เก็บถาวร ตุลาคม 26, 2014 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์ทางการ
อ่าวน้อย

อ่าวน้อย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์  เป็นหนึ่งใน 3 อ่าวของประจวบ
พื้นที่

ทิศตะวันออกติดกับชายฝั่งทะเลอ่าวไทยประชากรในพื้นที่ส่วนใหญ่มีอาชีพทำประมงและเกษตรกรรม มีสะพานปลาเพื่อนำ กุ้ง หอย ปู ปลาและอาหารทะเลอื่นจากการทำประมง ขึ้นสู่ฝั่ง นำมาขายให้กับพ่อค้า
อ่าวน้อยเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์โดยมีถนนเชื่อมต่อกันจากชายหาดอ่าวน้อยไปสู่ชายหาดอ่าวประจวบเป็นสถานที่นิยมในการออกกำลังกาย เช่น การวิ่ง การปั้นจักรยาน จากถนนเรียบชายหาดอ่าวน้อยไปสู่ชายหาดอ่าวประจวบซึ่งมีวิวทิวทัศน์ที่สวยงามมาก
โดยสภาพพื้นที่ของอ่าวน้อยและอ่าวประจวบ เป็นอ่าวที่มีพื้นที่ติดกัน โดยมีภูเขาขั้นกลางระหว่างอ่าวทั้งสอง คือ ภูเขาตาม่องล่าย เขาตาม่องล่ายก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวอีกแหล่งหนึ่ง
เขาตาม่องล่าย

สัตว์ป่า ที่พบเห็นบริเวณวนอุทยานเขาตาม่องล่าย
เลียงผา
หมูป่า
กระจง
อีเห็น
เสือปลา
ไก่ป่า
ดูเพิ่ม

อ่าวมะนาว
อ่าวประจวบ
รายการอ้างอิง

↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-11-28. สืบค้นเมื่อ 2009-04-02.
เทวินทร์ วงศ์วานิช

เทวินทร์ วงศ์วานิช (เกิด 31 สิงหาคม พ.ศ. 2501) เป็นนักธุรกิจชาวไทย
ตำแหน่ง

รองประธานกรรมการ บริษัท เบอร์ลี่ ยุคเกอร์ จำกัด (มหาชน) กรรมการอิสระ บริษัท อินโดรามา เวนเจอร์ส​ จำกัด (มหาชน) ประธานอนุกรรมการพัฒนาศักยภาพด้านการแข่งขันของตลาดทุนประธานศูนย์เพื่อการพัฒนาขีดความสามารถในการแข่งขันสมาคมการจัดการธุรกิจแห่งประเทศไทย กรรมการสภาผู้ทรงคุณวุฒิในสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ​กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการพัฒนาและส่งเสริมองค์การมหาชน
กรรมการในคณะกรรมการขับเคลื่อนการปฏิรูปเพื่อรองรับการปรับเปลี่ยนตามนโยบาย thailand 4.0
เป็นอดีตประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) อดีตประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ ปตท. สำรวจและผลิตปิโตรเลียม อดีตประธานกรรมการ บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) อดีตประธานสมาคมการจัดการธุรกิจแห่งประเทศไทย และอดีตประธานกรรมการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยอดีตกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ในคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ ด้านบริหารธุรกิจ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ​ อดีตประธานกรรมการ บริษัท พีทีที ดิจิตอล โซลูชั่น จำกัด
ประวัติ

จบการศึกษาเบื้องต้นที่โรงเรียนสาธิตประสานมิตร รุ่น 16
ปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์ (วิศวกรรมเคมี) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย M.A. (Chemical Engineering) Rice University, USA และ M.A. (Petroleum engineering) University of Houston, USA
สมรสมีบุตร 3 คน โดยบุตรสาวคนโต ได้แก่ นางสาว ทัชชา วงศ์วานิช
ประวัติการทำงาน

พ.ศ. 2555 – 2558: ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท ปตท. สำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน)
พ.ศ. 2557 – 2558: ประธานกรรมการและกรรมการอิสระ บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน)
พ.ศ. 2553 – 2555: กรรมการ บริษัท ไทยออยล์ จำกัด (มหาชน)
พ.ศ. 2552 – 2555 ประธานเจ้าหน้าที่บริหารการเงิน บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน)
พ.ศ. 2552 – 2554: กรรมการ บริษัท ปตท. เคมิคอล จำกัด (มหาชน)
พ.ศ. 2552 – 2554: กรรมการ บริษัท ปตท. อะโรเมติกส์และการกลั่น จำกัด (มหาชน)
พ.ศ. 2552 – 2554: ประธานกรรมการ บริษัท พีทีที ไอซีที โซลูชั่นส์ จำกัด
พ.ศ. 2551 – 2554: กรรมการ บริษัท พีทีที อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด
พ.ศ. 2552 – 2553: กรรมการ บริษัท บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน)
พ.ศ. 2550 – 2553: กรรมการ บริษัท บางจากปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน)
พ.ศ. 2559 -​2562 กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ในคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ ด้านบริหารธุรกิจ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ
31 ตุลาคม พ.ศ. 2561 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ประธานคณะกรรมการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2562  ประธานอนุกรรมการพัฒนาศักยภาพด้านการแข่งขันของตลาดทุน รองประธานกรรมการ บริษัท เบอร์ลี่ ยุคเกอร์ จำกัด (มหาชน) และ กรรมการอิสระ บริษัท อินโดรามา เวนเจอร์ส จำกัด (มหาชน)
เทศบาลตำบลเวียงฝาง

| เทศบาลตำบลเวียงฝาง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
จากบน, ซ้ายไปขวา: ภาพถ่ายทางอากาศของเมืองฝาง, วัดเจดีย์งาม, กำแพงเมืองฝาง, หอนาฬิกา, ถนนเชียงใหม่-ฝาง
ทต.เวียงฝางที่ตั้งของเทศบาลตำบลเวียงฝางแสดงแผนที่จังหวัดเชียงใหม่ทต.เวียงฝางทต.เวียงฝาง (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 19°55′8″N 99°12′49″E﻿ / ﻿19.91889°N 99.21361°E﻿ / 19.91889; 99.21361
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงใหม่
อำเภอ: ฝาง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: นายฐานิศร์  กมลรัตนา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2.714 ตร.กม. (1.048 ตร.ไมล์)
ประชากร (2551)
 • ทั้งหมด: 7,635 คน
 • ความหนาแน่น: 2,813.19 คน/ตร.กม. (7,286.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05500902
ที่อยู่ สำนักงาน: 4 หมู่ 14 ตำบลเวียง อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ 50110
โทรศัพท์: 0 534 52011
เว็บไซต์: www.wiangfang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลเวียงฝาง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประเภทเทศบาลตำบล ในพื้นที่อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ครอบคลุมพื้นที่ของตัวอำเภอฝาง เป็นเมืองเศรษฐกิจสำคัญของจังหวัดเชียงใหม่ และเป็นเมืองศูนย์กลางทางตอนเหนือของจังหวัดเชียงใหม่
ประวัติ

เทศบาลตำบลเวียงฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเวียงฝาง เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542
เทศบาลตำบลเวียงฝาง ตั้งอยู่ เลขที่ 4 หมู่ 14 ตำบลเวียงฝาง อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปทางทิศเหนือระยะทาง 152 กิโลเมตร มีพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 470 เมตร มีพื้นที่การปกครอง 2.714 ตร.กม
อาณาเขต

ทิศตะวันตก หลักเขตที่ 1 ตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 4 ติดต่อกับ หมู่ที่ 7 บ้านแม่ใจ ตำบลเวียง
ทิศเหนือ หลักเขตที่ 2 และหลักเขตที่ 3 ตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 2 ติดต่อกับ หมู่ที่ 4 ตำบลเวียง
ทิศตะวันออก หลักเขตที่ 4 ตั้งอยู่ หมู่ที่ 5 ติดต่อกับ หมู่ที่ 6 ตำบลเวียง
ทิศใต้ หลักเขตที่ 5 และหลักเขตที่ 6 ตั้งอยู่ หมู่ที่ 9 ติดต่อกับ หมู่ที่ 1 และหมู่ที่ 10 ต.สันทราย
ชุมชนและการตั้งถิ่นฐาน

มีการตั้งบ้านเรือนรวมกันเป็นกลุ่มก้อนกันอย่างหนาแน่น ตามเส้นทางคมนาคมสายหลักและสายรองรวมทั้งถนนและซอยภายในชุมชนศูนย์กลางของชุมชนจะอยู่บริเวณตอนกลางของชุมชน ซึ่งเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการ สถานศึกษารวมทั้งตลาดสด ซึ่งมีอาคารพาณิชย์กระจาย ตัวอย่างต่อเนื่องบริเวณสองฝั่งถนนสายหลักภายในชุมชนไปจนสุดเขตเทศบาล โดยมีพื้นที่พักอาศัยกระจายตัวอยู่ตามพื้นที่ตอนใน ซึ่งเป็น ถนนซอยของชุมชน การขยายตัวของชุมชนจะกระจายตัวไปตามเส้นทางคมนาคมส่วนใหญ่บริเวณตอนกลางและตอนเหนือจะมีการเกาะตัวของชุมชนต่อเนื่องออกไปถึงบริเวณนองเขตเทศบาล ส่วนตอนใต้จะมีการขยายตัวเฉพาะบริเวณสองฝั่งถนนของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 107 เนื่องจากยังไม่มีโครงข่ายระบบถนนเกิดขึ้น กิจกรรมต่างๆที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่จะเป็นกิจการค้าขาย การพาณิชย์ ซึ่งเป็นศูนย์รวมการบริการให้กับชุมชนโดยรอบ นอกจากนี้ชุมชนเทศบาลตำบลเวียงฝางมีการขยายตัวของพื้นที่พักอาศัยในลักษณะบ้านจัดสรรเกิดขึ้นในหลายพื้นที่เพื่อรองรับรับความต้องการที่อยู่อาศัยของประชาชนเขตเทศบาลตำบลเวียงฝางในอนาคต
เขตการปกครอง

ในเขตการปกครองส่วนท้องถิ่น (เทศบาลตำบลเวียงฝาง) มีหมู่บ้านอยู่ด้วยกัน 5 หมู่บ้าน และชุมชนอยู่ด้วยกัน 5 ชุมชน (เดิม 12 ชุมชน) ดังนี้
เขตการปกครอง > หมู่บ้าน

หมู่ที่ 2
หมู่ที่ 3
หมู่ที่ 4
หมู่ที่ 5
หมู่ที่ 9
เขตการปกครอง > ชุมชน

ชุมชนป่าบง (ครอบคลุมพื้นที่ หมู่ที่ 2)
ชุมชนหนองอึ่ง (ครอบคลุมพื้นที่ หมู่ที่ 3)
ชุมชนสวนดอก (ครอบคลุมพื้นที่ หมู่ที่ 4)
ชุมชนต้นหนุน (ครอบคลุมพื้นที่ หมู่ที่ 5)
ชุมชนสันป่าไหน่ (ครอบคลุมพื้นที่ หมู่ที่ 9)
อำเภอกะพ้อ

| อำเภอกะพ้อ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Kapho
คำขวัญ: เสน่ห์เทือกเขาบูโด กริชยาวใหญ่โตมโหฬาร ลองกองมากมายมหาศาล มัสยิดสวยงามตระการตา
แผนที่จังหวัดปัตตานี เน้นอำเภอกะพ้อ
พิกัด: 6°33′33″N 101°32′3″E﻿ / ﻿6.55917°N 101.53417°E﻿ / 6.55917; 101.53417
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปัตตานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 93.814 ตร.กม. (36.222 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 19,099 คน
 • ความหนาแน่น: 203.58 คน/ตร.กม. (527.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 94230
รหัสภูมิศาสตร์: 9411
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอกะพ้อ หมู่ที่ 2 ตำบลกะรุบี อำเภอกะพ้อ จังหวัดปัตตานี 94230
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
กะพ้อ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอกะพ้อตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด ห่างจากอำเภอเมืองปัตตานี 68 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทุ่งยางแดงและอำเภอสายบุรี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบาเจาะ (จังหวัดนราธิวาส)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอรามัน (จังหวัดยะลา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอรามัน (จังหวัดยะลา) และอำเภอทุ่งยางแดง
ประวัติ

คำว่า "กะพ้อ" เป็นชื่อของปาล์มชนิดหนึ่ง อำเภอกะพ้อเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสายบุรี ประกาศแยกเป็น กิ่งอำเภอกะพ้อ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2525 ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอกะพ้อ ตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

การปกครองของอำเภอกะพ้อมี 3 ตำบล 27 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | กะรุบี |  |  |  | (Karubi) |  |
| 2. | ตะโละดือรามัน |  |  |  | (Talo Due Raman) |  |
| 3. | ปล่องหอย |  |  |  | (Plong Hoi) |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอกะพ้อประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลกะรุบี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะรุบีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตะโละดือรามัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะโละดือรามันทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปล่องหอย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปล่องหอยทั้งตำบล
ประชากร

เชื้อชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายมลายูและชาวไทย
ศาสนา มีผู้นับถือศาสนาอิสลามร้อยละ 75 และนับถือศาสนาพุทธร้อยละ 25 (มีเฉพาะหมู่ที่ 2 ตำบลกะรุบี)
อาชีพ เป็นชาวสวนยางพาราเป็นส่วนมาก นอกนั้นทำสวนผลไม้ และทำนา
แหล่งข้อมูลอื่น

6°36′40″N 101°32′28″E﻿ / ﻿6.61102°N 101.54114°E﻿ / 6.61102; 101.54114
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อำเภอกะพ้อ
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
แผนธุรกิจ

แผนธุรกิจเป็นแถลงการณ์อย่างเป็นทางการถึงชุดเป้าหมายทางธุรกิจ, เหตุผลที่เชื่อว่าจะสามารถบรรลุได้ และแผนการบรรลุเป้าหมายนั้น แผนธุรกิจยังอาจมีสารสนเทศพื้นหลังเกี่ยวกับองค์การหรือทีมที่พยายามบรรลุเป้าหมายนั้น
แผนธุรกิจอาจยังตั้งเป้าให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในการรับรู้และการประทับตราโดยผู้บริโภค ลูกค้า ผู้เสียภาษีหรือชุมชนที่ใหญ่กว่า เมื่อธุรกิจมีการสันนิษฐานว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หรือเมื่อวางแผนร่วมทุนใหม่ ก็จำเป็นจะต้องมีแผนธุรกิจ 3 ถึง 5 ปี เพราะนักลงทุนจะมองหาผลตอบแทนรายปีของพวกเขาในกรอบเวลานั้น
ปัจจุบันแผนธุรกิจประกอบไปด้วย 3 ประเภท
แผนธุรกิจบริการ
แผนธุรกิจการค้า
แผนธุรกิจการผลิต
เขตสึรูมิ (โอซากะ)

บทความนี้เกี่ยวกับเขตในนครโอซากะ สำหรับเขตในนครโยโกฮามะ ดูที่ เขตสึรูมิ (โยโกฮามะ)
| เขตสึรูมิ 鶴見区 |
| --- | --- |
เขต
ย่านฮานาเต็ง เขตสึรูมิ
ที่ตั้งของเขตสึรูมิ (เน้นสีม่วง) ในนครโอซากะ
พิกัด: 34°42′15″N 135°34′27″E﻿ / ﻿34.70417°N 135.57417°E﻿ / 34.70417; 135.57417
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด:  โอซากะ
นคร:  โอซากะ
พื้นที่
 • พื้นดิน: 8.17 ตร.กม. (3.15 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 111,268 คน
 • ความหนาแน่น: 13,619 คน/ตร.กม. (35,270 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.city.osaka.lg.jp/tsurumi/
เขตสึรูมิ (ญี่ปุ่น: 鶴見区; โรมาจิ: Tsurumi-ku) เป็นหนึ่งใน 24 เขตการปกครองของนครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มีพื้นที่ 8.17 ตารางกิโลเมตร ถือเป็นเขตที่อยู่ทางตะวันออกที่สุดของนครโอซากะ เขตสึรูมิเคยเป็นสถานที่จัดงานนิทรรศการพืชสวนนานาชาติในปีค.ศ. 1990
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตสึรูมิ
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
เอ็มเพ 18

|  เอ็มเพ 18  |
| --- | --- |
เบิร์กมันน์ เอ็มเพ 18
ชนิด: ปืนกลมือ
แหล่งกำเนิด:  เยอรมนี
บทบาท
ประจำการ: 1918–1945 (ไรช์ซเวร์และเวร์มัคท์)
ผู้ใช้งาน: see users
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่ 1 สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง สงครามชาโค สงครามกลางเมืองจีน สงครามโลกครั้งที่ 2
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: ฮูโก ชไมเซอร์
ช่วงการออกแบบ: ค.ศ. 1916
บริษัทผู้ผลิต: Bergmann Waffenfabrik Qingdao Iron Works
ช่วงการผลิต: 1918–1920s
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 4.18 kg (9.2 lb)
ความยาว: 832 mm (32.8 in)
ความยาวลำกล้อง: 200 mm (7.9 in)

กระสุน: พาราเบลล์ลัม 9×19มิลลิเมตร (9 พารา) 7.63 เมาเซอร์
การทำงาน: open bolt blowback
อัตราการยิง: ~500 รอบ/นาที
ความเร็วปากกระบอก: 380 m/s (1,247 ft/s)
ระบบป้อนกระสุน: 32 detachable drum magazine TM 08 (สงครามโลกครั้งที่ 1); 20, 30 and 50 round detachable box (หลังสงครามโลกครั้งที่ 1)
เบิร์กมันน์ เอ็มเพ 18 (MP18.1) ผลิตโดย ธีโอดอร์ เบิร์กมันน์ Abteilung Waffenbau เป็นปืนกลมือชนิดแรกของโลกที่ใช้ในสงคราม. เข้าประจำการเป็นอาวุธของกองทัพบกเมื่อ ค.ศ. 1918 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ทั้งนี้เอ็มเพ 18ได้มีการผลิตขึ้นจนถึง ค.ศ. 1920 โดยได้มีการออกแบบให้มีความกระชับ และ ใช้งานสะดวกซึ่งเป็นที่นิยมในช่วงปี ค.ศ. 1920 และ ค.ศ. 1960
อานุภาพการยิงที่รุนแรงของอาวุธชนิดนี้ทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตร ได้บัญญัติข้อห้ามทำการผลิตอาวุธและยุทธภัณฑ์ในเยอรมนีตามสนธิสัญญาแวร์ซาย ซึ่งรวมถึงปืนกลมือทุกชนิดของเยอรมนี
ประเทศผู้ใช้งาน

โรมาเนีย: ปืนกลMP-28/IIจำนวนมาก ได้ถูกจัดหาให้Iron Guardโดยซิชเชอร์ไฮทซ์ดีนสท์
ไทย: ถูกใช้เป็นปืนสำหรับเพชฌฆาตผู้ที่ทำหน้าที่ประหารชีวิตของกรมราชทัณฑ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2478 - 2527
เชิงอรรถ

↑  Bergmann MP18 Gun
↑  Mark Axworthy (1992). The Romanian Army of World War II. Osprey Publishing. p. 46. ISBN 1855321696.
↑  "วิธีการยิงเป้าประหารชีวิต". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-09-10. สืบค้นเมื่อ 2014-07-17.
แหล่งข้อมูลอื่น

MP 18.1 Video, Informations and Pictures
ปืนกลมือเอ็มเพ 18 ผลิตที่เมืองชิงเต่า ประเทศจีน, ค.ศ. 1927
Historic Arms
MP18 เก็บถาวร 2008-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Small Arms Review: The MP28,II Successor of the MP18,I (.pdf) เก็บถาวร 2007-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Luger Artillery and Mauser Parabellum - Trommelmagazine use
The Pacific War 5: อาวุธประจำกายทหารราบจีน
ปืนกลมือแบบเบอร์กแมน เก็บถาวร 2014-07-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่แบบ:WWIIGermanInfWeapons
เขตหลงหู

| หลงหู 龙湖区 |
| --- | --- |
เขต
บริเวณท่าเรือซัวเถา
ที่ตั้งของหลงหูในซัวเถา
หลงหูที่ตั้งในมณฑลกวางตุ้ง
พิกัด: 23°21′38″N 116°43′01″E﻿ / ﻿23.36056°N 116.71694°E﻿ / 23.36056; 116.71694
ประเทศ: จีน
มณฑล: กวางตุ้ง
นครระดับจังหวัด: ซัวเถา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 103.58 ตร.กม. (39.99 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010): 536,356 คน
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
เขตหลงหู (จีนตัวย่อ: 龙湖区; จีนตัวเต็ม: 龍湖區; พินอิน: Lónghú Qū; แปลตรงตัว: "ทะเลสาบมังกร") เป็นเขตในซัวเถา มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ที่เป็นจุดกำเนิดของเขตเศณษฐกิจพิเศษซัวเถา
เขตบริหาร

เขตนี้แบ่งออกเป็น 10 แขวง:
| เขตบริหารในเขตหลงหู> อักษรไทย.อักษรไทย | เขตบริหารในเขตหลงหู> อักษรจีน.อักษรจีน | เขตบริหารในเขตหลงหู> พินอิน.พินอิน | เขตบริหารในเขตหลงหู> พื้นที่ในตารางกิโลเมตร.พื้นที่ในตารางกิโลเมตร | เขตบริหารในเขตหลงหู> ประชากร ค.ศ. 2010.ประชากร ค.ศ. 2010 | เขตบริหารในเขตหลงหู> พลเมืองที่อาศัยถาวร.พลเมืองที่อาศัยถาวร | เขตบริหารในเขตหลงหู> จำนวนแขวง.ชุมชนที่อยู่อาศัย | เขตบริหารในเขตหลงหู> จำนวนแขวง.หมู่บ้าน | เขตบริหารในเขตหลงหู> จำนวนแขวง. | เขตบริหารในเขตหลงหู> จำนวนแขวง. | เขตบริหารในเขตหลงหู> จำนวนแขวง. | เขตบริหารในเขตหลงหู> . | เขตบริหารในเขตหลงหู> . |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เขตหลงหู | 龙湖区 | Lónghú Qū | 119.42 | 536,356 |  | 80 | 32 |  |  |  |  |  |
| แขวงจินเสีย | 金霞街道 | Jīnxiá Jiēdào | 6.87 | 69,826 | 40,000 | 12 | 0 |  |  |  |  |  |
| แขวงจูฉือ | 珠池街道 | Zhū Chí Jiēdào | 13.6 | 136,289 | 70,000 | 12 | 4 |  |  |  |  |  |
| แขวงซินจิน | 新津街道 | Xīnjīn Jiēdào | 7.22 | 90,471 | 80,000 | 60 | 0 |  |  |  |  |  |
| แขวงโอวทิง | 鸥汀街道 | Ōutīng Jiēdào | 15.04 | 45,884 | 43,676 | 0 | 18 |  |  |  |  |  |
| แขวงหลงหฺวา | 龙华街道 | Lónghuá Jiēdào |  |  |  | 0 | 8 |  |  |  |  |  |
| แขวงไว่ชา | 外砂街道 | Wàishā Jiēdào |  | 86,659 |  | 0 | 17 |  |  |  |  |  |
| แขวงหลงเสียง | 龙祥街道 | Lóngxiáng Jiēdào | 9.66 | 41,795 | 42,000 | 2 | 6 |  |  |  |  |  |
| แขวงซินซี | 新溪街道 | Xīnxī Jiēdào |  | 65,432 |  | 1 | 15 |  |  |  |  |  |
| แขวงซินไห่ | 新海街道 | Xīnhǎi Jiēdào |  |  |  | 0 | 8 |  |  |  |  |  |
| แขวงหลงเถิง | 龙腾街道 | Lóngténg Jiēdào |  |  |  | 2 | 0 |  |  |  |  |  |
อุปกรณ์ไฟฟ้าในพื้นที่อันตราย

ในทางวิศวกรรมไฟฟ้า พื้นที่อันตรายหมายถึง พื้นที่ที่อาจจะเต็มไปด้วยก๊าซไวไฟ ไอน้ำ ฝุ่นละออง อุปกรณ์ไฟฟ้าที่ใช้ในพื้นที่เหล่านี้มีความจำเป็นที่จะต้องถูกออกแบบและทดลองมาอย่างพิเศษ เพื่อให้มั่นใจว่าอุปกรณ์ไฟฟ้าจะไม่ก่อให้เกิดการระเบิด ประกายไฟ หรือมีพื้นผิวที่มีอุณหภูมิสูง
ตัวอย่างเช่น สวิตช์ไฟในบ้าน ซึ่งอาจจะก่อให้เกิดประกายไฟเล็กน้อยที่ไม่ก่อให้เกิดความเสียหายในสภาวะบรรยากาศปกติ จะไม่ได้รับความสนใจ แต่ในสภาวะที่มีไอระเหยที่ติดไฟได้อยู่ ประกายไฟอาจจะก่อให้เกิดการระเบิดขึ้นได้ ดังนั้น อุปกรณ์ไฟฟ้าที่จะถูกนำไปติดตั้งใช้ในโรงงานเคมีหรือโรงงานถลุงแร่จะต้องถูกออกแบบมาให้ไม่ก่อให้เกิดประกายไฟหรืออะไรก็ตามที่อาจจะก่อให้เกิดประกายไฟอันจะทำให้ไอระเหยติดไฟได้ที่อาจจะปรากฏในบริเวณนั้นเกิดการระเบิดขึ้นได้
มีแนวทางแก้ปัญหาในการติดตั้งทางไฟฟ้าเหล่านี้มากมาย แต่วิธีการที่ง่ายที่สุดคือการลดจำนวนอุปกรณ์ไฟฟ้าในบริเวณอันตรายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าจะด้วยการย้ายอุปกรณ์ไฟฟ้าออกนอกบริเวณอันตราย หรือการลดความอันตรายของพื้นที่ด้วยการปรับปรุงกระบวนการผลิตหรือการใช้ระบบระบายอากาศ Intrinsic safety คือเทคนิกในทางปฏิบัติแนวทางหนึ่ง ซึ่งออกแบบมาเพื่อลดระดับกำลังของไฟฟ้าและมีพลังงานสะสมต่ำ อันจะทำให้โอกาสที่จะเกิดการระเบิดต่ำลง การปิดคลุมอุปกรณ์สามารถอัดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปในระบบแล้วปิดตาย ซึ่งอุปกรณ์จะถูกตัดออกจากระบบเมื่อระบบจ่ายอากาศไม่ทำงาน
เป็นเรื่องธรรมดาในสายงานเทคโนโลยีไฟฟ้าที่ในแต่ละประเทศจะมีมาตรฐานที่แต่งต่างกันออกไปและมีวิธีการทดสอบที่อุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับงานในพื้นที่อันตรายที่ไม่เหมือนกัน เนื่องด้วยการค้าโลกทวีความสำคัญในการแพร่กระจายผลิตภัณฑ์ไฟฟ้ามากขึ้น ดังนั้นมาตรฐานนานาชาติจค่อย ๆ จึงค่อย ๆ ได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างช้า ๆ จนมีเทคนิกที่ได้รับการยอมรับโดนตัวแทนของแต่ละชาติมากขึ้น
ประวัติ

ไม่นานหลังจากที่อุปกรณ์ไฟฟ้าถูกนำไปใช้ในเหมืองถ่านหิน ก็มีการค้นพบว่าอุปกรณ์ไฟฟ้าเช่น หลอดไฟ สัญญาณ และมอเตอร์ สามารถก่อให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงอันจะก่อให้เกิดการสูญเสียชีวิตได้ ในช่วงเวลาเดียวกันกับที่ไฟฟ้าถูกนำเข้ามาใช้นั้นเอง อันตรายของก๊าซไวไฟ หรือมีเทนที่สะสมตัวกันนั้นเป็นที่รู้จักกันดีพอ ๆ กับอันตรายจากละอองถ่านหิน อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยการระเบิดที่เกิดขึ้นในอังกฤษอย่างน้อยสองครั้งมีสาเหตุมาจากระบบเตือนภัยด้วยกระดิ่งไฟฟ้า โดยในระบบนี้ สายไฟเปล่าสองเส้นจะถูกลากยาวไปตามทางเดิน และคนเหมืองคนใดที่ต้องการจะส่งสัญญาณเตือนขึ้นไปยังผิวดินก็จะกระทำได้ด้วยการจับสายเปล่าสองเส้นมาเชื่อมเข้าหากัน หรือใช้โลหะอะไรก็ได้เชื่อมสายไฟสองเส้นเข้าด้วยกัน ซึ่งการเหนี่ยวนำไฟฟ้าของสัญญาณกระดิ่ง กอปรกับการแตกออกจากกันข้องหน้าสัมผัสด้วยการแตะด้วยวัตถุโลหะนั้น ก่อให้เกิดประกายไฟ ซึ่งสามารถจุดระเบิดมีเทนในเหมือง อันเป็นสาเหตุของการระเบิดนั่นเอง
การจำแนกพื้นที่ (ก๊าซและไอ)

ในโรงงานอุตสาหกรรมบางประเภทเช่นโรงถลุงแร่และโรงงานเคมี มีปริมาณของก๊าซและของเหลวไวไฟปรากฏในพื้นที่หนึ่ง ๆ เป็นปริมาณมาก ซึ่งอาจจะก่อให้เกิดความเสี่ยงได้ และในบางกรณี ช่วงเวลาที่ก๊าซ ของเหลวและฝุ่นอันตรายเหล่านี้ปรากฏนั้นกินระยะเวลาที่ยาวนานหรือตลอดเวลา ในบริเวณอื่น ๆ อาจจะมีสสารไวไฟปรากฏขึ้นในบางช่วงระยะเวลา เช่นในช่วงที่การผลิตมีปัญหา ซ่อมบำรุง หรือในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุ ด้วยเหตุนี้ โรงถลุงแร่และโรงงานเคมีจำต้องจำแนกพื้นที่ออกเป็นส่วน ๆ (zone)  ตามความเสี่ยงที่ก๊าซ ของเหลว และฝุ่นจะรั่วไหลออกมา กระบวนการจำแนกชนิดและขนาดของพื้นที่อันตรายนั้นเรียกว่า "classification"
โดยส่วนใหญ่แล้ว แก๊สอันตรายมักจะเป็นสารจำพวกไฮโดรคาร์บอน
การจำแนกพื้นที่ (ก๊าซและไอ) > บริเวณปลอดภัย (Safe Area)

บ้านเรือนทั่ว ๆ ไปอาจจะถูกพิจารณาให้เป็นบริเวณปลอดภัยอันเนื่องมาจากความเสี่ยงจากการระเบิดและไฟไหม้เพียงมาจากสเปรย์ละอองลอย ส่วนของเหลวไวไฟนั้นอาจจะเป็นเพียงแค่สีหรือน้ำยาทำความสะอาด พื้นที่ปลอดภัยนี้ถูกจัดเอาไว้ว่ามีความเสี่ยงที่จะเกิดการระเบิดต่ำ แต่มีโอกาสเกิดไฟไหม้มากกว่า (ถึงแม้ว่าจะมีโอกาสเกิดการระเบิดได้ยากก็ตาม) สำหรับในโรงงานเคมีนั้น พื้นที่ปลอดภัยคือบริเวณที่มีความเข้มข้นของสารไวไฟระเหยต่ำกว่า 25% ของความสามารถต่ำสุดที่ก่อให้เกิดการติดไฟของมัน (Flammability limit) หรือต่ำกว่าจุดที่สามารถติดระเบิด
การจำแนกพื้นที่ (ก๊าซและไอ) > พื้นที่โซน 2 (Zone 2 Area)

เป็นพื้นที่ที่สูงขึ้นมาจากพื้นที่ปลอดภัยโดยในบริเวณนี้จะเป็นบริเวณที่กาซ ไอ หมอก หรือของเหลวไวไฟจะมีได้ต่ำกว่าค่าสภาวะผิดปกติ (โดยมากแล้วจะรั่วไหลออกมาในระดับที่ต่ำกว่าสภาวะผิดปกติ) สำหรับแนวทางการพิจารณาโดยทั่วไปนั้น บริเวณนี้จะมีวัตถุไวไฟปรากฏได้ไม่เกิน 10 ชั่วโมงต่อปี หรือ 0 - 0.1 % ของเวลา อุปกรณ์ไฟฟ้าที่มีระบบป้องกันการระเบิดควรจะถูกใช้ในบริเวณนี้