stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีวาน โคเนฟ

| อีวาน สเตปาโนวิซ โคเนฟ |
| --- | --- |
โคเนฟในปี 1945
ชื่อพื้นเมือง: Ива́н Степа́нович Ко́нев
เกิด: 28 ธันวาคม ค.ศ. 1897(1897-12-28) Lodeyno, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1973(1973-05-21) (75 ปี) มอสโก, สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
สุสาน: สุสานกำแพงเครมลิน
รับใช้:  รัสเซีย (1916–1917)  สหภาพโซเวียต (1917–1962)
แผนก/สังกัด:  กองทัพจักรวรรดิรัสเซีย (1916–1917)  กองทัพบกโซเวียต (1917–1962)
ประจำการ: 1916–1962
ชั้นยศ: จอมพลแห่งสหภาพโซเวียต
บังคับบัญชา: กองพลปืนยาวที่ 2 กองทัพธงแดงที่สอง Transbaikal Military District แนวรบคาลีนิน แนวรบด้านตะวันตก แนวรบยูเครนที่ 2 แนวรบยูเครนที่ 1
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามกลางเมืองรัสเซีย สงครามโลกครั้งที่สอง การปฏิวัติฮังการีในปี 1956
บำเหน็จ:   เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน (2)  เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง (2)  เครื่องอิสริยาภรณ์ซูโวรอฟ, ขั้นที่ 1 (2)  เครื่องอิสริยาภรณ์คูตูซอฟ, ขั้นที่ 1 (2)  เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชัยชนะ  เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งบาท  ลีเจียนออฟเมอริต 
อีวาน สเตปาโนวิช โคเนฟ (รัสเซีย: Ива́н Степа́нович Ко́нев; 28 ธันวาคม 1897– 21 พฤษภาคม 1973) เป็นนายพลโซเวียตและจอมพลแห่งสหภาพโซเวียตที่นำกองทัพแดงบนแนวรบด้านตะวันออกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รับผิดชอบในการยึดครองยุโรปตะวันออกที่ถูกฝ่ายอักษะยึดครองส่วนใหญ่
เกิดในครอบครัวชาวนา โคเนฟได้ถูกเกณฑ์ทหารเข้าสู่กองทัพจักรวรรดิรัสเซียใน ค.ศ. 1916 และสู้รบในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ใน ค.ศ. 1919 เขาได้เข้าร่วมกลุ่มบอลเชวิคและเข้าประจำการในกองทัพแดงในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย ภายหลังจากจบการศึกษาที่วิทยาลัยการทหารฟรุ๊นซ์(Frunze Military Academy) ใน ค.ศ. 1926 โคเนฟค่อย ๆ ไต่เต้ายศตำแหน่งทางทหารของโซเวียต ใน ค.ศ. 1939 เขาได้กลายเป็นผู้สมัครรับเลือกเป็นสมาชิกคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์
ภายหลังเยอรมันเข้ารุกรานสหภาพโซเวียต ใน ค.ศ. 1941 โคเนฟได้มีส่วนร่วมในการทัพครั้งสำคัญหลายครั้ง รวมทั้งยุทธการที่มอสโกและรเจฟ นอกจากนี้โคเนฟยังได้ทำหน้าที่ในบัญชาการกองกำลังในปฏิบัติการรุกครั้งใหญ่ของโซเวียตที่คูสค์ ในการรุกนีเปอร์–คาร์เพเทียนและวิสตูลา-โอเดอร์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1944 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นจอมพลแห่งสหภาพโซเวียต ในช่วงก่อนที่เยอรมันจะยอมจำนน แนวรบยูเครนที่ 1 ของโคเนฟได้เผชิญหน้ากับกองทัพของเกออร์กี จูคอฟในการแข่งขันมุ่งสู่เบอร์ลิน โคเนฟเป็นผู้บัญชาการทหารฝ่ายสัมพันธมิตรคนแรกที่เข้าสู่กรุงปราก เมืองหลวงของเชโกสโลวาเกีย ภายหลังการก่อการกำเริบปราก
เขาได้เข้ามาแทนที่จูคอฟในตำแหน่งผู้บัญชาการทัพบกของโซเวียตใน ค.ศ. 1946 ใน ค.ศ. 1956 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองกำลังกติกาสัญญาวอร์ซอ และเป็นผู้นำในการปราบปรามอย่างรุนแรงในการปฏิวัติฮังการีและปรากสปริง ใน ค.ศ. 1961 ในฐานะที่เป็นผู้บัญชาการกองทัพโซเวียตในเยอรมนีตะวันออก เขาได้ออกคำสั่งปิดกั้นเบอร์ลินตะวันตกสู่เบอร์ลินตะวันออกในช่วงการสร้างกำแพงเบอร์ลิน โคเนฟยังคงเป็นบุคคลสำคัญทางทหารในสหภาพโซเวียต จนกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 1973
เครื่องอิสริยากรณ์ที่ได้รับ

| --- | --- |
: วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต, สองครั้ง (29 กรกฎาคม 1944, 1 มิถุนายน 1945)
: เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชัยชนะ (№ 5 3 มีนาคม 1945)
: เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน เจ็ดครั้ง (29 กรกฎาคม 1944, 21 กุมภาพันธ์ 1945, 27 ธันวาคม 1947, 18 ธันวาคม 1956, 27 ธันวาคม 1957, 27 ธันวาคม 1967, 28 ธันวาคม 1972)
: เครื่องอิสริยาภรณ์การปฏิวัติเดือนตุลาคม (22 กุมภาพันธ์ 1968)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง, สามครั้ง (22 กรกฎาคม 1938, 3 พฤศจิกายน 1944, 20 มิถุนายน 1949)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ซูโวรอฟ, ชั้นที่ 1, สองครั้ง (27 สิงหาคม 1943, 17 พฤษภาคม 1944)
: เครื่องอิสริยาภรณ์คูตูซอฟ, ชั้นที่ 1, สองครั้ง (9 เมษายน 1943, 28 กรกฎาคม 1943)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ดาวแดง (16 สิงหาคม 1936)
: เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่มอสโก"
: เหรียญ "สำหรับการปลดปล่อยกรุงปราก"
: เหรียญ "สำหรับการยึดกรุงเบอร์ลิน"
: เหรียญ "สำหรับชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 800 ปีกรุงมอสโก"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีการทำงานและรับใช้กองทัพแดง"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 40 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียต"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 50 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียต"
: เหรียญที่ระลึก "ในพิธีฉลองครบรอบ 100 ปีวันเกิดของ วลาดีมีร์ อิลลิช เลนิน" "For Military Valor"
: Honorary weapon – sword inscribed with golden national emblem of the Soviet Union (22 February 1968)
หนังสือเพิ่มเติม

Glantz, David M. Soviet Military Deception in the Second World War. Routledge, 1989.
| ด ค กจอมพลแห่งสหภาพโซเวียต |
| --- | --- | --- |
|  โวโรชีลอฟ  ตูคาเชฟสกี  บูดิออนนืย  เยโกรอฟ  บลูย์เคียร์  ตีโมเชนโค  คูลิค  ชาปอชนีคอฟ  จูคอฟ  วาซีเลฟสกี  สตาลิน (จอมพลสูงสุด)  โคเนฟ  โกโวลอฟ  โรคอสซอฟสกี  มาลีนอฟสกี  ตอลบูคิน  เมเรตสคอฟ  เบรียา  โซโคลอฟสกี  บุลกานิน  บากราเมียน  บีรูย์ซอฟ  เกรชโค  เยเรเมนโก  มอสคาเลนโค  ชุยคอฟ  ซาคารอฟ  โกลีคอฟ  ครืยลอฟ  ยาคูบอฟสกี  บาติตสกี  โคเชวอย  เบรจเนฟ  อุสตีนอฟ  คูลีคอฟ  โอการ์คอฟ  โซโคลอฟ  อะโครเมเยฟ  คูร์คอตกิน  เปตรอฟ  ยาซอฟ  |  โวโรชีลอฟ  ตูคาเชฟสกี  บูดิออนนืย  เยโกรอฟ  บลูย์เคียร์  ตีโมเชนโค  คูลิค  ชาปอชนีคอฟ  จูคอฟ  วาซีเลฟสกี  สตาลิน (จอมพลสูงสุด)  โคเนฟ  โกโวลอฟ  โรคอสซอฟสกี  มาลีนอฟสกี  ตอลบูคิน  เมเรตสคอฟ  เบรียา  โซโคลอฟสกี  บุลกานิน  บากราเมียน  บีรูย์ซอฟ  เกรชโค  เยเรเมนโก  มอสคาเลนโค  ชุยคอฟ  ซาคารอฟ  โกลีคอฟ  ครืยลอฟ  ยาคูบอฟสกี  บาติตสกี  โคเชวอย  เบรจเนฟ  อุสตีนอฟ  คูลีคอฟ  โอการ์คอฟ  โซโคลอฟ  อะโครเมเยฟ  คูร์คอตกิน  เปตรอฟ  ยาซอฟ  |  |
อนุสาวรีย์วีรชน

| --- | --- |
人民英雄纪念碑
มองจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ (ค.ศ. 2014)
th
พิกัด: 39°54′11″N 116°23′30″E﻿ / ﻿39.90306°N 116.39167°E﻿ / 39.90306; 116.39167
ที่ตั้ง: จัตุรัสเทียนอันเหมิน ปักกิ่ง ประเทศจีน
ผู้ออกแบบ: เหลียง ซือเฉิง, หลิน ฮุยอิน
ประเภท: อนุสาวรีย์ 
วัสดุ: หินอ่อน, แกรนิต
ความสูง: 38 เมตร (125 ฟุต)
เริ่มก่อสร้าง: สิงหาคม ค.ศ. 1952
สร้างเสร็จ: พฤษภาคม ค.ศ. 1958
อุทิศแด่: ทหารผ่านศึกสงครามจีน ค.ศ. 1842–1949
อนุสาวรีย์วีรชน (จีน: 人民英雄纪念碑; พินอิน: Rénmín Yīngxióng Jìniànbēi) เป็นเสาโอเบลิสก์สูงสิบชั้นที่สร้างขึ้นเป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติของจีนเพื่ออุทิศแด่บรรดาผู้พลีชีพในการต่อสู้ปฏิวัติตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจัตุรัสเทียนอันเหมินในกรุงปักกิ่ง ด้านหน้าสุสานของเหมา เจ๋อตง อนุสาวรีย์โอเบลิสก์แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นตามมติของการประชุมเต็มสภาครั้งที่ 1 ของสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีนเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 โดยเริ่มก่อสร้างในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1952 และแล้วเสร็จในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1958 สถาปนิกของอนุสาวรีย์คือเหลียง ซือเฉิง โดยมีหลิน ฮุยอิน ภรรยาของเขาเป็นผู้ออกแบบองค์ประกอบบางส่วน เฉิน จื้อเต๋อ วิศวกรโยธา มีส่วนสำคัญในการทำให้การสร้างขั้นสุดท้ายสำเร็จลุล่วง
อนุสาวรีย์มีความสูง 37.94 เมตร ตั้งอยู่ในแนวเหนือ-ใต้ ประกอบด้วยส่วนต่าง ๆ จากล่างขึ้นบน ได้แก่ ฐานรอง ฐานใหญ่ ตัวฐานหลัก ยอดอนุสาวรีย์ และฐานที่ประดับภาพนูนสูงขนาดใหญ่ 8 ภาพและขนาดเล็ก 2 ภาพ โดยภาพเหล่านี้ล้วนสื่อถึงเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของจีน ศิลากลางเสาหลักของอนุสาวรีย์นำมาจากภูเขาเหลาชาน เมืองชิงเต่า ด้านหน้าจารึกข้อความว่า "เกียรติยศชั่วนิรันดร์จงมีแด่วีรชน" ด้วยลายมือของเหมา เจ๋อตง ประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน ส่วนด้านหลังจารึกข้อความด้วยลายมือของเหมาและนายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล นับตั้งแต่สร้างเสร็จสิ้น อนุสาวรีย์นี้ได้ผ่านการบูรณะซ่อมแซมมาหลายครั้ง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกวัฒนธรรมสำคัญที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติใน ค.ศ. 1961
ประวัติศาสตร์ > การเตรียมการ

หลังการปลดปล่อยเป่ย์ผิงในเดือนกันยายน ค.ศ. 1949 การประชุมเต็มสภาครั้งที่ 1 ของสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีนได้มติให้สร้างอนุสาวรีย์เพื่ออุทิศแด่บรรดาผู้เสียสละ ในเบื้องต้น สถานที่ที่เสนอมาประกอบด้วยปาเป่าชานและจัตุรัสตงตาน แต่สุดท้ายก็เลือกจัตุรัสเทียนอันเหมิน ผู้แทนที่ตัดสินใจเห็นว่า ประเพณีปฏิวัติของขบวนการ 4 พฤษภาคมปรากฏอยู่หน้าจัตุรัสเทียนอันเหมิน และมันจะสะดวกต่อผู้คนที่จะมาเยี่ยมชมและแสดงความเคารพ ที่ประชุมยังได้รับรองข้อความจารึกบนอนุสาวรีย์ซึ่งเขียนโดยเหมา เจ๋อตงด้วย
วันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1949 เจ้าหน้าที่จากสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีนได้พบกับช่างแกะสลักนามว่า เฉิน จื้อจิง ในย่านหลิวหลีฉ่าง และได้สั่งทำอนุสาวรีย์ทองแดงประดับลาพิสลาซูลีสำหรับพิธีวางศิลาฤกษ์ โดยฐานของอนุสาวรีย์สูง 2 ฟุต ตัวอนุสาวรีย์สูง 5 ฟุต กว้าง 2 ฟุต และหนาครึ่งฟุต วันที่ 25 กันยายน เจ้าหน้าที่ได้มอบจารึกบนอนุสาวรีย์ให้แก่เฉินและพี่ชายของเขา อนุสาวรีย์ดังกล่าวสร้างเสร็จในวันที่ 29 กันยายน ในวันที่สอง มีการจัดพิธีวางศิลาฤกษ์อนุสาวรีย์ ณ จัตุรัสเทียนอันเหมิน โดยมีผู้แทนจากสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีนเข้าร่วมอย่างพร้อมเพรียง ศิลาฤกษ์ถูกวางโดยวงดุริยางค์กองทัพปลดปล่อยประชาชน ซึ่งบรรเลงเพลงมาร์ชทหารอาสาและระฆังลม หลังจากนั้นเหมา เจ๋อตง ได้อ่านจารึกบนอนุสาวรีย์ จากนั้น ผู้แทนและสมาชิกทั้งหมดสภาที่ปรึกษาฯ ก็ได้ถมดิน
ไม่นานหลังจากนั้น คณะกรรมการวางผังเมืองเทศบาลกรุงปักกิ่งได้ร้องขอการออกแบบจากทั่วประเทศ ภายใน ค.ศ. 1951 คณะกรรมการฯ ได้รับข้อเสนอร่างการออกแบบทั้งหมดกว่า 140 ฉบับ การออกแบบเหล่านี้สามารถจำแนกออกเป็นสามประเภทหลัก ได้แก่ แบบราบติดพื้น ประติมากรรมขนาดใหญ่ หรืออนุสาวรีย์สูงตระหง่าน รูปแบบการออกแบบอนุสาวรีย์ประกอบด้วย โอเบลิสก์ เสาหินขนาดใหญ่ และอนุสาวรีย์จีนโบราณ การออกแบบเหล่านี้ได้รับการสรุปโดยคณะกรรมการฯ และไม่ได้รับการนำไปใช้ คณะกรรมการมีมติว่าอนุสาวรีย์ควรมีความสูงและควรมีเพียงด้านเดียวของอนุสาวรีย์ที่มีข้อความ ส่วนอีกด้านหนึ่งควรเว้นไว้ ดังนั้นจึงได้เสนอขอให้ประธานเหมา เจ๋อตง จารึกคำว่า "วีรชนสถิตย์ยืนยง" และมอบหมายให้เผิง เจิน ขอให้นายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล เขียนจารึกข้อความที่เหมาเคยเขียนไว้ก่อนหน้านี้บนอีกด้านหนึ่งของอนุสาวรีย์ ต่อมา คณะกรรมการฯ ได้รับแรงบันดาลใจจากอนุสาวรีย์ที่เขาว่านโช่ว ทะเลสาบคุนหมิง ในพระราชวังฤดูร้อน และอนุสาวรีย์ฉฺยงเต่าชุนอินในเป๋ย์ไห่ จึงได้ร่างแบบที่เป็นไปได้และสามารถนำไปก่อสร้างได้จริง แต่ยังไม่สามารถกำหนดรูปแบบสำหรับยอดอนุสาวรีย์ได้ในเวลานั้น
โครงสร้าง

อนุสาวรีย์วีรชนตั้งอยู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน เขตตงเฉิง กรุงปักกิ่ง ศูนย์กลางอยู่ห่างจากฐานกำแพงจัตุรัสเทียนอันเหมินไปทางทิศใต้ 440 เมตร หันหน้าไปทางทิศเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ 3,000 ตารางเมตร สูง 37.94 เมตร อนุสาวรีย์ทั้งองค์สร้างจากหินแกรนิตและอะลาบาสเทอร์รวมกันกว่า 13,000 ชิ้น
บนแท่นของแผ่นจารึกประดับด้วยภาพนูนต่ำขนาดใหญ่ที่แสดงถึง 8 เหตุการณ์ปฏิวัติสำคัญ สามารถอ่านได้ตามลำดับเวลาโดยวนตามเข็มนาฬิกาเริ่มจากทิศตะวันออก ดังนี้:
การทำลายฝิ่นที่หู่เหมิน (ค.ศ. 1839) ในช่วงก่อนสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง
การก่อการกำเริบจินเถียน จุดเริ่มต้นของการปฏิวัติไท่ผิง (ค.ศ. 1851)
การก่อการกำเริบอู่ชาง จุดเริ่มต้นของการปฏิวัติซินไฮ่ (ค.ศ. 1911)
ขบวนการ 4 พฤษภาคม (ค.ศ. 1919)
ขบวนการ 30 พฤษภาคม (ค.ศ. 1925)
การก่อการกำเริบหนานชาง (ค.ศ. 1927)
สงครามต่อต้านญี่ปุ่น (ค.ศ. 1931–1945)
การทัพข้ามแม่น้ำแยงซีในสงครามกลางเมืองจีน (ค.ศ. 1949)
ด้านหน้าอนุสาวรีย์มีจารึกด้วยลายมือของเหมา เจ๋อตง ซึ่งเขียนว่า "เกียรติยศชั่วนิรันดร์จงมีแด่วีรชน!" (จีน: 人民英雄永垂不朽; พินอิน: Rénmín yīngxióng yǒngchuí bùxiǔ)
ด้านหลังอนุสาวรีย์มีจารึกด้วยลายมือของโจว เอินไหล:
เกียรติยศอันอมตะจงมีแด่วีรชน ผู้ได้สละชีวิตในสงครามปลดปล่อยประชาชนและการปฏิวัติประชาชนในช่วงสามปีที่ผ่านมา!
เกียรติยศอันอมตะจงมีแด่วีรชน ผู้ได้สละชีวิตในสงครามปลดปล่อยประชาชนและการปฏิวัติประชาชนในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมา!
เกียรติยศอันอมตะจงมีแด่วีรชน ผู้ได้สละชีวิตตั้งแต่ทศวรรษ 1840 เป็นต้นมา ในการต่อสู้มากมายเพื่อต้านทานศัตรูทั้งภายในและภายนอก เพื่อบรรลุเอกราชของชาติและเสรีภาพของปวงชน!
การกำหนดช่วงเวลาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1840 เป็นต้นมามีวัตถุประสงค์เพื่อครอบคลุมประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของจีนซึ่งเริ่มต้นจากสงครามฝิ่น ทำให้ช่วงเวลาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1840 ถึง 1940 ถูกกำหนดให้เป็นศตวรรษแห่งการต่อต้านจักรวรรดินิยมและการปฏิวัติ
การรำลึก

การดำเนินกิจกรรมรำลึกที่อนุสาวรีย์วีรชนอยู่ภายใต้การควบคุมของสำนักบริหารกิจกรรมสำคัญของคณะกรรมการบริหารพื้นที่เทียนอันเหมิน
หลังวันชาติใน ค.ศ  1959 นายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล ได้วางแผนที่จะเปลี่ยนยอดของอนุสาวรีย์ให้เป็นวัสดุที่สามารถส่องแสงได้ เพื่อจุดประสงค์นี้ คณะมนตรีรัฐกิจจึงได้รวบรวมร่างการออกแบบยอดอนุสาวรีย์ใหม่หลายสิบฉบับจากหน่วยงานออกแบบ วิทยาลัยและมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากขาดทางเลือกที่ดีกว่า แผนการจึงไม่ดำเนินต่อ ในปี ค.ศ. 1961 อนุสาวรีย์วีรชนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมสำคัญของชาติ ตั้งแต่ ค.ศ. 1980 เป็นต้นมา เป็นธรรมเนียมปฏิบัติสำหรับคณะผู้แทนต่างประเทศที่เดินทางมาเยือนปักกิ่งที่จะวางพวงมาลาที่อนุสาวรีย์
ตั้งแต่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ ถึง 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 มีการซ่อมแซมฐานและราวกั้นของอนุสาวรีย์วีรชน รวมถึงการทำความสะอาดภาพนูนต่ำและตัวอนุสาวรีย์ และซ่อมแซมรอยร้าวโดยคณะทำงานก่อสร้าง ใน ค.ศ. 2014 เนื่องในวาระครบรอบ 65 ปีแห่งการก่อตั้งประเทศจีนใหม่ อนุสาวรีย์วีรชนได้รับการบูรณะโดยการทำความสะอาดและบำรุงรักษาอย่างครอบคลุม ในปีเดียวกันนั้น ประเทศจีนได้ประกาศให้มีวันรำลึกผู้เสียสละ และในวันดังกล่าว ผู้นำระดับชาติของจีนจะต้องนำพวงมาลาและตะกร้าดอกไม้ไปวางที่อนุสาวรีย์วีรชน
กฎหมายคุ้มครองวีรชนและผู้พลีชีพสาธารณรัฐประชาชนจีน ค.ศ. 2018 (中华人民共和国英雄烈士保护法) มาตรา 7 กำหนดให้อนุสาวรีย์วีรชนเป็นอนุสรณ์ถาวรเพื่อรำลึกและสดุดีวีรกรรมของวีรชนและผู้พลีชีพ ตลอดจนเป็นสัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณของประชาชนจีนและการต่อสู้ของประชาชาติจีนเพื่อเอกราชและการปลดปล่อยของชาติ เสรีภาพและความสงบสุขของประชาชน ความเจริญรุ่งเรืองและเข้มแข็งของประเทศในสมัยปัจจุบัน กฎหมายได้ระบุเพิ่มเติมว่าอนุสาวรีย์และส่วนประกอบต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นชื่อ จารึก ภาพนูนต่ำ หรือสัญลักษณ์ต่าง ๆ ล้วนได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ปักกิ่ง
อนุสาวรีย์วีรชน (เซี่ยงไฮ้)
อนุสาวรีย์สหัสวรรษจีน
ผู้แทนที่เข้าร่วมการประชุมเต็มสภาครั้งแรกของสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีนเข้าร่วมพิธีวางศิลาฤกษ์อนุสาวรีย์วีรชนที่จัตุรัสเทียนอันเหมินใน ค.ศ. 1949
แสตมป์ที่ระลึกอนุสาวรีย์วีรชน ออกจำหน่ายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1958
จารึกทองคำ
อนุสาวรีย์หน้ามหาศาลาประชาชนในปี ค.ศ. 2016
อนุสาวรีย์วีรชนโดยมีมหาศาลาประชาชนเป็นฉากหลัง ส่องสว่างยามค่ำคืน
คาบสมุทรไอบีเรีย

คาบสมุทรไอบีเรีย
คาบสมุทรไอบีเรีย (อังกฤษ: Iberian Peninsula; สเปน: Península Ibérica; โปรตุเกส: Península Ibérica; กาตาลา: Península Ibèrica) ตั้งอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปยุโรป มีพื้นที่ประมาณ 583,254 ตารางกิโลเมตร (225,196 ตารางไมล์) และมีประชากรเกือบ 53 ล้านคน ตั้งอยู่ระหว่างทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกับมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นคาบสมุทรที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของทวีปยุโรปรองจากคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย ทางทิศเหนือติดกับเทือกเขาพิเรนีสและประเทศฝรั่งเศส ทางทิศตะวันออกติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทิศตะวันตกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก ทิศใต้สุดติดกับช่องแคบยิบรอลตาร์ คาบสมุทรไอบีเรียมีความยาวประมาณ 900 กิโลเมตร กว้างโดยเฉลี่ยประมาณ 900 กิโลเมตร รูปร่างคล้ายสีเหลี่ยมพื้นผ้า พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูงและเทือกเขา พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้บริเวณเทือกเขาเซียร์ราเนบาดา เป็นบริเวณแห้งแล้งมากแห่งหนึ่งในคาบสมุทร เมืองที่สำคัญที่อยู่ในคาบสมุทรไอบีเรีย ได้แก่ มาดริด บาร์เซโลนา บาเลนเซีย เซบิยา บิลบาโอ ลิสบอน โปร์ตู และยิบรอลตาร์
ประเทศที่ตั้งอยู่บนคาบสมุทร

ประเทศสเปน
ประเทศโปรตุเกส
ประเทศอันดอร์รา
ยิบรอลตาร์ (ดินแดนของสหราชอาณาจักร)
แหล่งข้อมูลอื่น

Arioso, Pāolā; Diego Meozzi. "Iberian Peninsula•Links". Stone Pages. สืบค้นเมื่อ 5 December 2008.
Flores, Carlos; Maca-Meyer, Nicole; González, Ana M.; Oefner, Peter J.; Shen, Peidong; Pérez, Jose A.; Rojas, Antonio; Larruga, Jose M.; Underhill, Peter A. (2004). "Reduced genetic structure of the Iberian Peninsula revealed by Y-chromosome analysis: implications for population demography". European Journal of Human Genetics. 12 (10): 855–863. doi:10.1038/sj.ejhg.5201225. PMID 15280900. S2CID 16765118.
Loyd, Nick (2007). "IberiaNature: A guide to the environment, climate, wildlife, geography and nature of Spain". สืบค้นเมื่อ 4 December 2008.
de Silva, Luís Fraga. "Ethnologic Map of Pre-Roman Iberia (circa 200 B.C.). NEW VERSION #10" (ภาษาอังกฤษ, โปรตุเกส และ ละติน). Associação Campo Arqueológico de Tavira, Tavira, Portugal. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 ตุลาคม 2008. สืบค้นเมื่อ 4 ธันวาคม 2008.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย  กรีซ  โครเอเชีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
เขตการปกครองของประเทศกัมพูชา

เขตการปกครองของราชอาณาจักรกัมพูชา มีหลายระดับ กัมพูชาแบ่งออกเป็น 24 จังหวัด (เขตฺต; เขมร: ខេត្ត) และหน่วยบริหารพิเศษและเมืองหลวงคือพนมเปญ แม้ว่าจะเป็นหน่วยการบริหารที่แตกต่างกัน แต่พนมเปญอยู่ในระดับจังหวัด ดังนั้นโดยพฤตินัยแล้วกัมพูชาจึงมี 25 จังหวัดและเทศบาล
แต่ละจังหวัดจะแบ่งออกเป็นอำเภอต่าง ๆ ณ ปี พ.ศ. 2566 มี 162 อำเภอในจังหวัดทั่วประเทศ รวมทั้งพนมเปญด้วย แต่ละจังหวัดมีอำเภอเมืองหรือเทศบาลเมือง 1 อำเภอ/เทศบาล (เรียกว่าเมืองหรือนคร, กฺรุง; ក្រុង) เช่น สำหรับเสียมราฐก็คือ กรุงเสียมราฐ (เทศบาลเมืองเสียมราฐ) เป็นชื่อเดียวกันกับจังหวัด ข้อยกเว้น ได้แก่ จังหวัดบันทายมีชัย, กำปงสปือ, กันดาล, เกาะกง, มณฑลคีรี, อุดรมีชัย, รัตนคีรี, ตาแก้ว และตะโบงคมุม ซึ่งชื่อจังหวัดและอำเภอหลักไม่ตรงกัน
อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) แบ่งออกเป็นตำบล (คุ้ม, ឃុំ) ตำบลยังแบ่งออกเพิ่มเติมเป็นหมู่บ้าน (ภูมิ, ភូមិ)
พนมเปญมี 14 อำเภอ เรียกว่า เขต (ขณฺฑ, khan, ខណ្ឌ) และตำบลเรียกว่า สังกัด (sangkat, សង្កាត់) ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าในจังหวัดอื่น ๆ สังกัดยังแบ่งย่อยออกไปอีกเป็น แขวง (ภูมิ, phum) ซึ่งโดยปกติแปลว่าหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ได้ครอบคลุมถึงชุมชนเพียงแห่งเดียวก็ตาม
หน่วยการปกครอง

กัมพูชาแบ่งออกเป็น 5 ระดับการบริหารอย่างเป็นทางการ โดยแต่ละระดับมีหน่วยการบริหารประเภทต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:
| ระดับ | ระดับที่ 1 | ระดับที่ 2 | ระดับที่ 3 | ระดับที่ 4 | ระดับที่ 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ประเภท | เขตการปกครองพิเศษ  (រាជធានី réachthéani; lit. 'ราชธานี') | เขต  (ខណ្ឌ khând) | แขวง  (សង្កាត់ sângkéat) | หมู่บ้าน  (ភូមិ phum) | กลุ่ม  (ក្រុម krŏm) |
| ประเภท | จังหวัด  (ខេត្ត khétt) | นคร  (ក្រុង krŏng) | แขวง  (សង្កាត់ sângkéat) | หมู่บ้าน  (ភូមិ phum) | กลุ่ม  (ក្រុម krŏm) |
| ประเภท | จังหวัด  (ខេត្ត khétt) | อำเภอ  (ស្រុក srŏk) | ตำบล  (ឃុំ khŭm) | หมู่บ้าน  (ភូមិ phum) | กลุ่ม  (ក្រុម krŏm) |
การบริหารส่วนท้องถิ่น

นอกจากเขตการปกครองเหล่านี้แล้ว ยังมีนครและเมือง (citie และ town) ซึ่งรับผิดชอบบางส่วนของอำเภอและตำบลในพื้นที่ที่อยู่ภายใต้เขตเทศบาล เมืองเหล่านี้ล้วนมีคณะกรรมการที่มาจากการเลือกตั้งและนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้ง
เทศบาลมี 3 ระดับที่แตกต่างกัน (กรุง, เขมร: ក្រុង) :
นคร (city) : ประชาชนมากกว่า 50,000 คน
เมือง (town) : ประชาชนมากกว่า 10,000 คน หรือเมืองหลักของจังหวัด
นอกเหนือจากจำนวนประชากรแล้ว เทศบาลยังต้องมีรายได้จากภาษีเพียงพอเพื่อให้ฝ่ายบริหารสามารถดำเนินการบริหารสำนักงานของฝ่ายบริหารได้
เมืองและนครแบ่งออกเป็นแขวง (sangkat) ซึ่งเทียบเท่ากับตำบล (khum) ในพื้นที่ชนบท
การบริหารส่วนท้องถิ่น > เทศบาล และเทศบาลนคร

เทศบาล (Municipality) ในกัมพูชามีระดับเทียบเท่ากับอำเภอในจังหวัด โดยจะมีเมืองหลักอยู่ภายในเนื้อที่ของเทศบาลอีกชั้นหนึ่ง เช่น เทศบาลเขมรภูมินทร์ จะมีเมืองเขมรภูมินทร์อยู่ภายในเขตเทศบาล
ในขณะที่ เทศบาลนคร (City Municipality) นั้นจะผนวกตัวอำเภอหลักของจังหวัดและเทศบาลเป็นส่วนเดียวกัน ได้แก่
เทศบาลนครตาเขมา
เทศบาลนครอริยะกษัตริย์
เทศบาลนครสัมปอฟพูน
เทศบาลไพลิน
เทศบาลนครบาเวต
ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวมามีสถานะเป็นทั้งเมืองหลักและเทศบาลในตัวเอง
ดูเพิ่ม: รายชื่อนครในประเทศกัมพูชา
สำหรับพื้นที่ที่ไม่เข้าข่ายเงื่อนไขบังคับนั้น จะมีการบริหารส่วนท้องถิ่นระดับล่างอีกระดับหนึ่ง ซึ่งโดยปกติจะครอบคลุมทั้งตำบล (khum) แต่ก็อาจครอบคลุมมากกว่าหนึ่งตำบลหรือแบ่งตำบลร่วมกับเทศบาลได้
การแบ่งอย่างไม่เป็นทางการ

จังหวัดกันดาลถูกรวมไว้เป็นส่วนหนึ่งของกรุงพนมเปญอย่างไม่เป็นทางการ เนื่องจากการขยายตัวของเขตเมืองของเมืองหลวงได้ขยายไปสู่พื้นที่เหล่านี้แล้ว
มีคำจำกัดความของภูมิภาคของกัมพูชาหลายประการ
ดูเพิ่ม

รายชื่ออำเภอ เทศบาล และเขตของประเทศกัมพูชา
รายชื่อตำบลของประเทศกัมพูชา
จังหวัดของประเทศกัมพูชา
รายชื่อนครในประเทศกัมพูชา
ISO 3166-2:KH
แหล่งข้อมูลอื่น

Statoid site
ในจังหวัดพระสีหนุ (ในภาพ) เทศบาลพระสีหนุจะมีพื้นที่ทั้งหมดเน้นสีแดง และ สีเหลือง แต่เมืองหลักจะอยู่แค่ในพื้นที่ สีเหลือง เป็นเทศบาลทั่วไป
คอนสตันติน โรคอสซอฟสกี
เครื่องอิสริยาภรณ์

| --- | --- |
: กางเขนแห่งนักบุญจอร์จ ชั้นที่ 4
: เหรียญแห่งนักบุญจอร์จ ชั้นที่ 2, ชั้นที่ 3 และ ชั้นที่ 4

| --- | --- |
: วีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียต 2 ครั้ง (29 กรกฎาคม 1944, 1 มิถุนายน 1945)
: เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชัยชนะ (№ 4 – 30 มีนาคม 1945)
: เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน 7 ครั้ง (16 August 1936, 2 January 1942, 29 July 1944, 21 February 1945, 26 December 1946, 20 December 1956, 20 December 1966)
: เครื่องอิสริยาภรณ์การปฏิวัติเดือนตุลาคม (22 กุมภาพันธ์ 1968)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง 6 ครั้ง (23 May 1920, 2 December 1921, 22 February 1930, 22 July 1941, 3 November 1944, 6 November 1947)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ซูโวรอฟ ชั้นที่ 1 (28 January 1943)
: เครื่องอิสริยาภรณ์คูตูซอฟ ชั้นที่ 1 (27 August 1943)
: เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่สตาลินกราด" (22 December 1942)
: เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่มอสโก" (1 May 1944)
: เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่เคียฟ" (21 June 1961)
: เหรียญ "สำหรับการปลดปล่อยกรุงวอร์ซอ" (9 June 1945)
: เหรียญ "สำหรับการยึดนครเคอนิจส์แบร์ก" (9 June 1945)
: เหรียญ "สำหรับการยึดกรุงเบอร์ลิน" (9 June 1945)
: เหรียญ "สำหรับชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945" (9 May 1945)
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945" (7 May 1965)
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีการทำงานและรับใช้กองทัพแดง" (22 February 1938)
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" (22 February 1948)
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 40 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียต" (18 December 1957)
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 50 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียต" (26 December 1967)
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 800 ปีกรุงมอสโก"
: ดาบเกียรติยศ – กระบี่ประกอบตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียตสีทอง (1968)

| --- | --- |
: Order of the Builders of People's Poland (1951)
: Cross of Grunwald (ชั้นประถมาภรณ์, 1945)
: เวอร์ตูติ มิริตาริ (ชั้นประถมาภรณ์, 1945)
: เหรียญ "สำหรับวอร์ซอ ค.ศ. 1939-ค.ศ. 1945" (โปแลนด์, 17 มีนาคม 1946)
: เหรียญ "สำหรับการรบที่แม่น้ำโอเดอร์, แม่น้ำไนซา, และทะเลบอลติก"  (โปแลนด์, 17 มีนาคม 1946)
: เหรียญชัยชนะ และ เสรีภาพ ค.ศ. 1945 (1946)
: เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ (ชั้นประถมาภรณ์, 9 มิถุนายน 1945)
: ครัวซ์เดอแกรซ์ (ฝรั่งเศส, 1945)
: เครื่องราชอิสริยาภรณ์บาท, (ชั้นมหาปรมาภรณ์) (ชั้นสังวาล ฝ่ายทหาร, 1945)
: ลีเจียนออฟเมอริต หัวหน้าผู้บัญชาการ (สหรัฐอเมริกา, 1946)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ชุคบาตาร์ (มองโกเลีย, 18 มีนาคม 1961)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง (มองโกเลีย) (มองโกเลีย, 1943)
: เครื่องอิสริยาภรณ์มิตรภาพ (มองโกเลีย) (มองโกเลีย, 1967)
: เหรียญสันติภาพ พระเจ้าคริสเตียนที่ 10 (เดนมาร์ก, 1947)
: เหรียญ "มิตรภาพจีน-โซเวียต" (จีน, 1956)
แหล่งข้อมูลอื่น

Rokossowski speech on National Unity Congress in Poland เก็บถาวร 2006-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (December 1949)
Герой Сталинградской и Курской битв
Комдив Рокоссовский เก็บถาวร 2014-11-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Маршал Рокоссовский
| ด ค กจอมพลแห่งสหภาพโซเวียต |
| --- | --- | --- |
|  โวโรชีลอฟ  ตูคาเชฟสกี  บูดิออนนืย  เยโกรอฟ  บลูย์เคียร์  ตีโมเชนโค  คูลิค  ชาปอชนีคอฟ  จูคอฟ  วาซีเลฟสกี  สตาลิน (จอมพลสูงสุด)  โคเนฟ  โกโวลอฟ  โรคอสซอฟสกี  มาลีนอฟสกี  ตอลบูคิน  เมเรตสคอฟ  เบรียา  โซโคลอฟสกี  บุลกานิน  บากราเมียน  บีรูย์ซอฟ  เกรชโค  เยเรเมนโก  มอสคาเลนโค  ชุยคอฟ  ซาคารอฟ  โกลีคอฟ  ครืยลอฟ  ยาคูบอฟสกี  บาติตสกี  โคเชวอย  เบรจเนฟ  อุสตีนอฟ  คูลีคอฟ  โอการ์คอฟ  โซโคลอฟ  อะโครเมเยฟ  คูร์คอตกิน  เปตรอฟ  ยาซอฟ  |  โวโรชีลอฟ  ตูคาเชฟสกี  บูดิออนนืย  เยโกรอฟ  บลูย์เคียร์  ตีโมเชนโค  คูลิค  ชาปอชนีคอฟ  จูคอฟ  วาซีเลฟสกี  สตาลิน (จอมพลสูงสุด)  โคเนฟ  โกโวลอฟ  โรคอสซอฟสกี  มาลีนอฟสกี  ตอลบูคิน  เมเรตสคอฟ  เบรียา  โซโคลอฟสกี  บุลกานิน  บากราเมียน  บีรูย์ซอฟ  เกรชโค  เยเรเมนโก  มอสคาเลนโค  ชุยคอฟ  ซาคารอฟ  โกลีคอฟ  ครืยลอฟ  ยาคูบอฟสกี  บาติตสกี  โคเชวอย  เบรจเนฟ  อุสตีนอฟ  คูลีคอฟ  โอการ์คอฟ  โซโคลอฟ  อะโครเมเยฟ  คูร์คอตกิน  เปตรอฟ  ยาซอฟ  |  |
ญาติ ไหวดี

| ญาติ ไหวดี |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2455 อำเภอชุมพลบุรี จังหวัดสุรินทร์ ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 25 มิถุนายน พ.ศ. 2534 (79 ปี)
คู่สมรส: สงบ ไหวดี

ญาติ ไหวดี (13 พฤษภาคม พ.ศ. 2455 - 25 มิถุนายน พ.ศ. 2534) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิบูลสงคราม และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุรินทร์ รวม 7 สมัย อดีตหัวหน้าพรรคสังคมก้าวหน้า และอดีตผู้นำพรรคสนับสนุนนโยบายเกรียงศักดิ์
ประวัติ

ญาติ เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2455 สำเร็จการศึกษาได้ประกาศนียบัตรครูประถมกสิกรรม จากโรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรม จังหวัดเชียงใหม่ ด้านครอบครัวสมรสกับ นางสงบ ไหวดี
การทำงาน

ญาติ เริ่มทำงานในอาชีพครูที่โรงเรียนสุรวิทยาคาร จังหวัดสุรินทร์ จากนั้น พ.ศ. 2475 ได้รับแต่งตั้งเป็นครูใหญ่ที่โรงเรียนวัดบ้านนาเกา ที่ อำเภอเมืองสุรินทร์ และเจริญในหน้าที่การงานตามลำดับ ทั้งการดำรงตำแหน่งธรรมการอำเภอและจังหวัด (ต่อมาคือตำแหน่ง ศึกษาธิการอำเภอและจังหวัด)
งานการเมือง

ญาติ ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน เดือนมกราคม พ.ศ. 2489 จังหวัดพิบูลสงคราม และได้รับเลือกเรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2522 รวม 7 สมัย