stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การทัพมาลายา

การทัพมาลายา เป็นชุดเหตุการณ์การรบระหว่างกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรกับกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในบริติชมาลายา (มาลายาของบริเตน) นับตั้งแต่วันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1941 ถึงวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1942 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การรบที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่เป็นการรบทางบกระหว่างหน่วยรบต่างๆ ของเครือจักรภพอังกฤษและกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น สำหรับสหราชอาณาจักร อินเดีย ออสเตรเลีย และสหพันธรัฐมาลายาแล้ว ยุทธการครั้งนี้นับได้ว่าเป็นหายนะ
ยุทธการนี้เป็นที่จดจำจากการใช้ทหารราบจักรยาน (bicycle infantry) ซึ่งช่วยให้กองกำลังสามารถขนย้ายยุทธปัจจัยและเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วในภูมิประเทศที่เป็นป่าทึบ กรมทหารช่างหลวงของอังกฤษ (Royal Engineers) ได้ทำลายสะพานนับร้อยแห่งด้วยระเบิดระหว่างการล่าถอย ซึ่งช่วยให้สามารถถ่วงเวลาการรุกของกองทัพญี่ปุ่นได้เล็กน้อย เมื่อญี่ปุ่นสามารถยึดสิงคโปร์ได้สำเร็จนั้น ปรากฏว่าสหราชอาณาจักรสูญเสียกำลังรบ 9,600 นาย
ภูมิหลัง

ในระหว่างช่วงสงคราม ยุทธศาสตร์การทหารของกองทัพสหราชอาณาจักรในภูมิภาคตะวันออกไกลอยู่ในสภาพย่ำแย่เนื่องจากขาดทั้งความระมัดระวังและเงินทุน แผนการของรัฐบาลสหราชอาณาจักรในกรณีที่เกิดความเป็นศัตรูใดๆ ก็ตามนั้น พึ่งพากับการประจำการของกองเรือรบที่เข้มแข็งในฐานทัพเรือสิงคโปร์เป็นหลัก เพื่อป้องกันทั้งการยึดครองของสหราชอาณาจักรในภูมิภาคตะวันออกไกลและเส้นทางเดินเรือสู่ออสเตรเลีย การดำรงอยู่ของทัพเรือที่เข้มแข็งเช่นนี้ถูกถือว่าเป็นการแสดงออกซึ่งการขัดขวางบัรรดาผู้รุกรานที่อาจเป็นไปได้ด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตามในปี ค.ศ. 1940 พลโทไลโอเนล บอนด์ (Lionel Bond) ผู้บัญชาการกองทัพมลายา ได้ยอมรับว่าการป้องกันสิงค์โปร์อย่างได้ผลนั้นจำเป็นต้องอาศัยการปัองกันจากทั่วทั้งคาบสมุทร และฐานทัพเรือเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงที่จะขัดขวางการบุกของญี่ปุ่นได้ ยุทธศาสตร์การป้องกันของสหราชอาณาจักรจึงขึ้นอยู่กับสมมติฐานสองประการ อย่างแรกคือจะต้องมีการเตือนภัยแต่เนิ่นๆ ในเวลาที่เพียงพอที่จะให้มีการระดมกำลังเสริมของกองทัพสหราชอาณาจักรได้ อย่างที่สองคือทางสหรัฐอเมริกาจะให้ความช่วยเหลือในกรณีที่เกิดการโจมตีขึ้น แต่เมื่อถึงปลาย ค.ศ. 1941 ก็เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าสมมติฐานทั้งสองประการนี้ไม่มีทางที่จะเป็นจริงได้
ในช่วงที่เริ่มสงครามโลกครั้งที่ 2 การจัดสรรกำลังพลและทรัพยากรได้เน้นความสำคัญไปที่เมืองแม่ของสหราชอาณาจักรและตะวันออกกลางในระดับสูงยิ่ง ความต้องการกำลังอากาศยานจำนวน 300-500 ของกองทัพอากาศมลายาไม่เคยได้รับการตอบสนอง เมื่อกองทัพญี่ปุ่นทำการบุก ฝ่ายญี่ปุ่นมีกำลังรบเป็นรถถังจำนวน 200 กว่าคัน ประกอบด้วยรถถัง "ไทป์ 95 ฮะ-โงะ", "ไทป์ 97 ชิ-ฮะ", "ไทป์ 89 อิ-โงะ" และ "ไทป์ 97 เตะ-เกะ" ส่วนกำลังรบของฝ่ายวงไพบูลย์ร่วมของสหราชอาณาจักร (Commonwealth) ประกอบด้วยรถหุ้มเกราะ แลนเชสเตอร์ 6x4 (Lanchester 6x4 Armoured Car), รถหุ้มเกราะ มาร์มอน-เฮอร์ริงตัน (Marmon-Herrington Armoured Car), Universal Carrier และรถถังเบา MK-VI (Light Tank Mk VI) อีกเพียงจำนวนเล็กน้อย ซึ่งไม่เพียงพอจะใช้ในการทำสงครามยานเกราะ (armoured warfare) ได้ กองทัพสหราชอาณาจักรมีแผนที่จะชิงทำการบุกภาคใต้ของประเทศไทยก่อนฝ่ายญี่ปุ่นภายใต้ชื่อปฏิบัติการมาทาดอร์ เพื่อยับยั้งการยกพลขึ้นบกของกองทัพญี่ปุ่น แต่ได้ระงับการดำเนินแผนการไป[ต้องการอ้างอิง]
รายชือยุทธการ

Battle of Kota Bharu (1941)
Bombing of Singapore (1941)
Operation Krohcol (1941)
Sinking of Prince of Wales and Repulse (1941)
Battle of Jitra (1941)
Battle of Kampar (1941)
Battle of Slim River (1942)
Battle of Gemas (1942)
Battle of Muar (1942)
Battle off Endau (1942)
ดูเพิ่ม

การบุกครองไทยของญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

COFEPOW – The Armed Forced – The Campaign in Malaya
Royal Engineers and the Second World War – the Far East: Royal Engineers Museum
Australia's War 1939–1945: Battle of Malaya
Animated History of the Fall of Malaya and Singapore
สะพานข้ามทางน้ำในสิงคโปร์ถูกระเบิดทิ้งหลังจากการถอนทัพของฝ่ายสัมพันธมิตร
พินัยกรรมประหลาด

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
ภาพวาดโดยจอห์น ริชาร์ด ฟลานาแกนในนิตยสารคอลเลียร์ปี ค.ศ. 1924
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Three Garridebs
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดบันทึกคดี
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: ตุลาคม ค.ศ. 1924
เรื่องก่อนหน้า: ผีดิบอาละวาด 
เรื่องถัดไป: พรานพิศวาส 
ข้อความ: พินัยกรรมประหลาด ที่ วิกิซอร์ซ
"พินัยกรรมประหลาด" (อังกฤษ: The Adventure of the Three Garridebs) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1924 และตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนมกราคม ค.ศ. 1925 เป็นเรื่องสั้นที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี ในปี ค.ศ. 1927
ตามคำบรรยายเปิดเรื่องของหมอวัตสัน เรื่องราวนี้เกิดขึ้นใน "วันสิ้นเดือนมิถุนายน 1902...เดือนเดียวกับที่โฮมส์ไม่ยอมรับพระราชทานบรรดาศักดิ์ในผลงานที่อาจปรากฏเป็นเรื่องราวขึ้นสักวันหนึ่งก็ได้" ซึ่งเทียบได้กับการรับพระราชทานยศอัศวินของอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ในช่วงเวลาเดียวกัน
ประวัติการตีพิมพ์

"พินัยกรรมประหลาด" ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1924 และตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1925 ในนิตยสารคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 3 ภาพวาดโดยจอห์น ริชาร์ด ฟลานาแกน ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 5 ภาพวาดโดยโฮเวิร์ด เค. เอคล็อก เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1927
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  The Case-Book of Sherlock Holmes, Conan Doyle (1927)
↑  "Collier's. v.74 1924 Oct-Dec". HathiTrust Digital Library. pp. 147, 176. สืบค้นเมื่อ 25 November 2020.
↑  Smith (2014), p. 209.
1 2  Cawthorne (2011), p. 158.
↑  Cawthorne (2011), p. 151.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ พินัยกรรมประหลาด ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พินัยกรรมประหลาด
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดีรวมถึงเรื่อง พินัยกรรมประหลาด ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "เพชรมงกุฎ"  "สะพานมรณะ"  "คนลิง"  "ผีดิบอาละวาด"  "พินัยกรรมประหลาด"  "พรานพิศวาส"  "ความจริงในนิยาย"  "ทหารขี้ทูด"  "ขนคอสิงห์"  "หึงสาอาฆาต"  "หญิงคลุมหน้า"  "สุสานร้าง" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี 
โฮมส์, วัตสัน และจอห์น การ์ริเดบ - ภาพวาดในปี ค.ศ. 1925 โดยโฮเวิร์ด เอคล็อก
พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านบานัต

| --- | --- |
Muzeul Satului Bănățean
โบสถ์ไม้จากหมู่บ้านตอปลา
th
ก่อตั้ง: 20 สิงหาคม ค.ศ. 1971 (1971-08-20)
ที่ตั้ง: ตีมีชออารา เทศมณฑลตีมิช ประเทศโรมาเนีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 45°46′37.95″N 21°15′57.42″E﻿ / ﻿45.7772083°N 21.2659500°E﻿ / 45.7772083; 21.2659500
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้ง
ได้รับการรับรอง: กระทรวงวัฒนธรรม
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 85,000 คน (2017)
ผู้อำนวยการ: เดอนุตส์ ราดอซัฟ (Dănuț Radosav)
เว็บไซต์: muzeulsatuluibanatean.ro
พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านบานัต (โรมาเนีย: Muzeul Satului Bănățean) เป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาแบบเปิดโล่ง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครตีมีชออารา ริมป่าเขียว พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งนี้มีขนาด 17 เฮกตาร์ และออกแบบมาเพื่อนำเสนอรูปแบบหมู่บ้านแบบดั้งเดิมของบานัต ภายในประกอบด้วยบ้านเรือนของชาวไร่มากมายที่มาจากกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในบานัต เช่น ชาวโรมาเนีย ชาวสโลวัก ชาวสเวเบีย ชาวยูเครน ชาวฮังการี เป็นต้น รวมถึงยังมีอาคารเพื่อการใช้งานทางสังคมของหมู่บ้านแบบพื้นถิ่น เช่น ศาลาว่าการของเมือง โรงเรียน โบสถ์ และมีจัดแสดงงานศิลปะพื้นถิ่น รวมถึงมีจัดโรงฝึกงานศิลปะหัตถกรรมแบบบานัตเช่นกัน
ประวัติศาสตร์

แนวคิดในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้งมีย้อนกลับไปตั้งแต่ยออากิม มีลอยา (Ioachim Miloia) อดีตผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์บานัตระหว่างปี 1928 ถึง 1940 เมื่อปี 1928 หลังมีลอยาเดินทางกลับจากพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาทรานซิลเวเนียในกลุฌ-นาปอกา เขาได้ขออนุญาตสภาเทศบาลเพื่อเปิดพิพิธภัณฑ์หมู่บ้านขนาดเล็กในลานกลางของปราสาทฮูนียาเด หลังได้รับอนุญาต เขาได้นำโบสถ์ไม้ กางเขน และบ้านไร่ชุดแรกมาตั้งแสดงที่นั่น
ในปี 1967 พิพิธภัณฑ์ได้รับมอบที่ดินขนาดใหญ่เพื่อใช้พัฒนาสร้างพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้งขึ้น พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมครั้งแรกในเดือนสิงหาคม 1971 ในปี 1986 พิพิธภัณฑ์ได้ปิดให้บริการเพื่อทำการปรับปรุงครั้งใหญ่เป็นเวลา 9 ปีตามคำสั่งจากประธานาธิบดีโรมาเนีย ก่อนจะเปิดให้เข้าชมอีกครั้งในเดือนพฤษภาคม 1995 ในปี 2000 พิพิธภัณฑ์ได้แยกตัวออกมาจากพิพิธภัณฑ์บานัต มาเป็นหน่วยงานเป็นเอกเทศภายใต้การดูแลของสภาเทศมณฑลตีมิช
ของสะสม

ที่ใจกลางของหมู่บ้านคือศูนย์กลางชุมชน (Centrul Civic) ซึ่งประกอบด้วยศาลาว่าการเมือง, โรงเรียน, "บ้านแห่งชนชาติ" และโรงเตี๊ยมอย่างละหลัง ใจกลางของส่วนนี้คือโบสถ์ไม้ตอปลา โบสถ์ไม้นี้สร้างขึ้นในปี 1746 ที่หมู่บ้านเรเมเตอา-ลุงเกอ (Remetea-Luncă) ก่อนที่จะบริจาคให้แก่ศาสนิกชนในหมู่บ้านตอปลา (Topla) ซึ่งอยู่ใกล้กันในปี 1807 โดยดีดโบสถ์ขึ้นมาวางบนยานล้อ แล้วใช้วัวรวม 24 คู่ลากไปยังตอปลา จากนั้นในปี 1987 โบสถ์ได้รับการเคลื่อนย้ายจากตอปลามาตั้งที่พิพิธภัณฑ์จนถึงปัจจุบัน
ส่วนต่อมาของพิพิธภัณฑ์คือตรอกซอยชาติพันธุ์ (Aleea Etniilor) ซึ่งประกอบด้วยบ้านเรือนแบบพื้นถิ่นจำนวนมากจากบรรดากลุ่มทางชาติพันธุ์ในประวัติศาสตร์ของบานัต เริ่มต้นในปี 2000 ได้มีการปลูกบ้านต่าง ๆ ได้แก่ บ้านชาวฮังการี (จากหมู่บ้านบับชาในเทศมณฑลตีมิช), บ้านชาวเยอรมัน (จากหมู่บ้านบีเลดในเทศมณฑลตีมิช), บ้านชาวสโลวัก (จากเมืองเนิดลักในเทศมณฑลอารัด) และบ้านชาวยูเครน (จากหมูบ้านเรเปเดอาในเทศมณฑลมารามูเรช) นอกจากนี้ยังมีบ้านชาวเซิร์บที่สร้างขึ้นในเวลาต่อมา รวมถึงมีแผนจะปลูกบ้านชาวบัลแกเรียและบ้านชาวเช็ก
ส่วนสุดท้ายของพิพิธภัณฑ์คือส่วนพิพิธภัณฑ์มีชีวิต (Muzeul Viu) ซึ่งเป็นโครงการนำเสนอเรื่องราวจากทั้งโรมาเนียและฮังการี เริ่มต้นในปี 2012 ประกอบไปด้วยบ้านชาวโรมาเนีย ชาวฮังการี ชาวสเวเบีย และชาวเซิร์บ เพื่อเป็นการสร้างหมู่บ้านพื้นถิ่นจากสมัยศตวรรษที่ 18–19 ขึ้นมาใหม่
เทศกาล

นับตั้งแต่ปี 2000 ทุกวันอาทิตย์แรกของเดือนพฤษภาคม จะมีการจัดเทศกาลชาติพันธุ์ขึ้น โดยมีสมาชิกจากชาติพันธุ์ต่าง ๆ มาจัดแสดงการแต่งกาย อาหาร และแสดงดนตรี นอกจากนี้ยังมีเทศกาลช่างฝีมือพื้นบ้าน (Târgul Meșterilor Populari) ซึ่งจัดแสดงและวางขายสินค้างานช่างจากทั่วโรมาเนีย และเทศกาลปลายี (PLAI Festival)
อัสวัง

| --- | --- |
ภาพ "อัสวัง" ที่วาดโดยศิลปิน
ภูมิภาค: วิซายัส, บริเวณทางตอนใต้ของเกาะลูซอน และเป็นเขตปกครองของเกาะมินดาเนา
อัสวัง  (อังกฤษ: Aswang หรือ Asuwang; มาจากรากศัพท์ภาษาสันสกฤตคำว่า "อสูร" ที่แปลว่า "ปีศาจ") เป็นผีหรือปีศาจชนิดหนึ่ง จำพวกผีดูดเลือดหรือแวมไพร์ ตามเทพปกรณัมฟิลิปปินส์ มีลักษณะคล้ายคลึงมานานังกัล ความเชื่อเรื่องอัสวังกระจายไปทั่วฟิลิปปินส์ ชาวสเปนที่เข้ามาปกครองฟิลิปปินส์ในช่วงศตวรรษที่ 16 ได้บันทึกว่าอัสวังเป็นปีศาจที่น่ากลัวที่สุดของฟิลิปปินส์  ในภูมิภาควิซายันตะวันตก มีความเชื่อเรื่องอัสวังมาก  อัสวังยังมีชื่อเรียกแตกต่างกันออกไปตามภูมิภาค เช่น ติ๊ก-ติ๊ก (tik-tik), วัก-วัก (wak-wak) หรือ  ซก-ซก (sok-sok) ยกเว้นในภูมิภาคอีโลโกส ที่ไม่ได้มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับอัสวัง
อัสวังอาจแบ่งได้เป็น 5 รูปแบบ โดยมาในรูปแบบของผีกินศพมนุษย์หรือผีดูดเลือด บัล-บัล มีลักษณะคล้ายผีปอบตามความเชื่อของไทย ยักษ์กินคน มนุษย์หมาป่า และหมอผี  อัสวังในรูปแบบของผีปอบมีพฤติกรรมการเอาต้นกล้วยมาวางไว้แทนซากศพที่ตนได้กินไปแล้ว   อัสวังสามารถแปลงกายเป็นสัตว์ต่าง ๆ ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสุนัข และยังแปลงเป็นสัตว์อื่น ๆได้อีก เช่น แมว, นก, ค้าวคาว หรือหมู  นอกจากนี้แล้วยังชอบกินเด็กที่ยังไม่คลอดหรือเด็กทารก รวมถึงชอบกินปอดและหัวใจของมนุษย์  อัสวังบางจำพวกมีลิ้นยาวเพื่อลากเด็กที่แม่ไม่ได้ดูแลไปกิน บางจำพวกมีตัวผอมบางจนสามารถหลบหลังต้นไผ่ได้ บางจำพวกก็เคลื่อนไหวได้เร็วและเงียบ บางจำพวกก็ชอบส่งเสียงดังเพื่อให้เหยื่อตกใจกลัว ในตอนกลางวันอัสวังจะมีรูปกายแบบมนุษย์ และไม่กลัวแสงแดด บางครั้งมนุษย์ก็แต่งงานอยู่กินกับอัสวังโดยไม่รู้ตัว  อัสวังก็จะทำให้คู่ของตนกลายเป็นอัสวังไปด้วย และออกล่าเหยื่อด้วยกัน แต่จะไม่แบ่งปันอาหารให้กัน ทั้งนี้ อัสวังจะไม่ทำร้ายมนุษย์ที่เป็นเพื่อนบ้านในละแวกเดียวกัน ในภาษาฟิลิปีโนมีภาษิตว่า "Mas mabuti ang aswang kaysa sa isang magnanakaw" (อัสวังยังดีกว่าโจร) แต่หากมนุษย์คนใดรู้ตัวตนที่แท้จริงของอัสวัง อัสวังก็อาจฆ่าผู้ที่รู้เห็นได้ อัสวังกลัวกระเทียม เกลือ น้ำมนต์ ไม้กางเขน และลูกประคำ อัสวังถูกฆ่าได้ด้วยแส้หางปลากระเบน รวมถึงยังกลัวเสียงแส้แหวกอากาศอีกด้วย ส่วนการป้องกันไม่ให้อัสวังเข้าบ้าน อาจทำได้ด้วยการแขวนเครื่องรางของขลังต่าง ๆ ไว้ที่ประตูบ้าน และยังใช้ลูกปัดสีส้มสลับดำแขวนไว้กับเด็กแรกเกิดก็สามารถป้องกันอัสวังได้ การสังเกตว่าผู้ใดเป็นอัสวัง กระทำได้โดยการมองลอดหว่างขาตัวเอง หรือการสังเกตจากน้ำมันเสกของหมอผี ซึ่งหากมีอัสวังอยู่ใกล้ ๆ น้ำมันเสกนั้นจะเดือดขึ้นเอง
เรื่องราวของอัสวังที่เป็นที่รู้จักดีที่สุด คือ เรื่องของมาเรีย ลาโบ ซึ่งเป็นตำนานเล่าขานที่เกิดขึ้นในศตวรรษที่ 21 นี้ เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่กลายมาเป็นอัสวัง จากชายชราสองคนที่เธอดูแลอยู่เป็นงานพิเศษเพื่อหารายได้เข้าครอบครัว นอกเหนือจากการงานของสามีของเธอซึ่งเป็นตำรวจ เมื่อเธอถูกสาปจากอัสวังสองตนนั้นให้เป็นผู้สืบทอด สามปีผ่านไป เมื่อเธอกลับจากการเป็นแม่บ้านในแคนาดา คำสาปก็เริ่มแสดงผล เธอกลายเป็นอัสวังและได้ฆ่าลูกสองคนนำไปต้มเป็นอาหารในครัว เมื่อผู้เป็นสามีกลับมาพบเห็นเรื่องสยองขวัญก็ตกใจได้ใช้มีดทำครัวฟันไปที่ใบหน้าของเธอจนเกิดเป็นแผลขนาดใหญ่ และขับไล่เธอออกจากบ้าน จากนั้นเรื่องราวของเธอก็ได้เป็นที่รู้จัก โดยเล่าว่าได้พบเห็นเธออาละวาดในวิซายาและมินดาเนา เธอออกหาเนื้อมนุษย์รวมถึงอวัยวะภายในสด ๆ กิน รวมถึงแปลงร่างเป็นอะไรก็ได้   เรื่องราวของมาเรีย ลาโบ ได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์สยองขวัญในปี ค.ศ. 2015 ในชื่อเดียวกัน
ดูเพิ่ม

มานานังกัล
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Cruz, Neal (2008-10-31). "As I See It: Philippine mythological monsters". Philippine Daily Inquirer.
Eugenio, Damiana (2002). Philippine Folk Literature: The Legends. Matt Asombrado Paculba City: University of the Philippines Press. p. 490. ISBN 971-542-357-4.
Ramos, Maximo D. (1971). Creatures of Philippine Lower Mythology. Quezon City: University of the Philippines Press. ISBN 971-06-0691-3.
Ocampo, Ambeth (2010-02-16). "Looking Back: 'Aswang' and counter-insurgency". Philippine Daily Inquirer.
คำแช่งต่อฮาม

คำแช่งที่มีผลต่อคานาอันในคัมภีร์ไบเบิล
โนอาห์แช่งฮาม ภาพจิตรกรรมในศตวรรษที่ 19 โดย Ivan Stepanovitch Ksenofontov
ในหนังสือปฐมกาล คำแช่งต่อฮาม (อังกฤษ: Curse of Ham) ได้รับการบรรยายว่าเป็นคำแช่งของปฐมบรรพบุรุษโนอาห์ที่มีผลต่อคานาอันบุตรชายของฮาม บริบทของคำแช่งนี้มาจากการเมาเหล้าองุ่นของโนอาห์และถูกกระตุ้นด้วยการกระทำอันน่าละอายที่กระทำโดยฮามบุตรชายของโนอาห์ผู้ที่ "เห็นบิดาของเขาเปลือยกายอยู่" ลักษณะที่แท้จริงของการละเมิดของฮามและเหตุผลที่โนอาห์แช่งคานาอันเมื่อฮามทำผิดบาปเป็นที่ถกเถียงกันมากกว่า 2,000 ปี
จุดประสงค์ดั้งเดิมของเรื่องราวอาจะเป็นเพื่อบอกเหตุผลที่ชาวคานาอันอยู่ใต้การปกครองของชาวอิสราเอล แต่ในช่วงหลายศตวรรษต่อมา คริสต์ศาสนิกชน มุสลิม และชาวยิวบางคนตีความเรื่องราวนี้ว่าเป็นคำอธิบายเรื่องคนผิวดำ เช่นเดียวกับการให้เหตุผลเรื่องการเป็นทาสของคนผิวดำ ในทำนองเดียวกัน บางคนในขบวนการวิสุทธิชนยุคสุดท้ายใช้คำแช่งต่อฮามในการกีดกันไม่ให้ตั้งคนผิวดำเป็นนักบวช
อย่างไรก็ตาม คริสต์ศาสนิกชน มุสลิม และชาวยิวส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับการตีความดังกล่าว เพราะตามความในคัมภีร์ไบเบิล ตัวฮามเองไม่ได้ถูกแช่ง และไม่มีการกล่าวถึงเชื้อชาติหรือสีผิวเลย
เรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิล

แนวคิดเรื่องคำแช่งต่อฮามมีต้นเรื่องมาจากปฐมกาล 9:
20 โนอาห์เริ่มเป็นคนทำสวนและปลูกองุ่น

21 แล้วท่านดื่มเหล้าองุ่นและเมา แล้วก็นอนเปลือยกายอยู่กลางเต็นท์ของท่าน

22 ฮามผู้เป็นบิดาคานาอันเห็นบิดาของเขาเปลือยกายอยู่ จึงบอกพี่ชายทั้งสองที่อยู่ภายนอก

23 เชมกับยาเฟทก็เอาผ้าพาดบ่าทั้งสองคนแล้วก็เดินถอยหลังเข้าไปปกปิดกายของบิดาที่เปลือยอยู่ โดยไม่ได้หันหน้าดูบิดาที่เปลือยกายอยู่นั้น

24 เมื่อโนอาห์สร่างเมาแล้ว และรู้ว่าบุตรสุดท้องทำกับท่านอย่างไร

25 จึงพูดว่า "คานาอันจงถูกแช่ง ให้เป็นทาสต่ำสุดของพี่น้อง"

26 ท่านกล่าวด้วยว่า "สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเชม และให้คานาอันเป็นทาสของเขาเถิด

27 ขอพระเจ้าทรงเพิ่มพูนยาเฟทให้ทวียิ่งขึ้น ให้เขาอาศัยอยู่ในเต็นท์ของเชม และให้คานาอันเป็นทาสของเขาเถิด"

– ปฐมกาล 9:20 -27 พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Drunken Noah
สงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย

สงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย (อังกฤษ: War of the Austrian Succession; เยอรมัน: Österreichischer Erbfolgekrieg) เป็นสงครามมหาอำนาจสุดท้ายของราชวงศ์บูร์บง-ฮาพส์บวร์ค โดยเกิดขึ้นจาก ค.ศ. 1740 ถึง 1748 และถือเป็นจุดที่ราชอาณาจักรปรัสเซียเริ่มกลายเป็นมหาอำนาจ
สงครามเริ่มจากการที่เมื่อจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เสด็จสวรรคตในค.ศ. 1740 พระนางมาเรีย เทเรซา ผู้เป็นพระราชบุตรเพียงองค์เดียวจึงได้สืบบัลลังก์ของฮังการี, โครเอเชีย, โบฮีเมีย, ออสเตรีย และปาร์มา ต่อจากพระราชบิดา ซึ่งขัดกับกฎหมายแซลิกที่ห้ามสตรีครองแว่นแคว้น นอกจากนี้ ด้วยความที่พระนางซึ่งเป็นสตรีไม่สามารถสืบตำแหน่งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้ จึงผลักดันให้พระสวามีคือฟรันซ์ สเตฟัน ดยุกแห่งลอแรน ขึ้นเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แทน
การที่สตรีได้ครองแผ่นดินซึ่งขัดกับกฎหมาย ทำให้บรรดามหาอำนาจออกมาเรียกร้องสิทธิในบัลลังก์จักรวรรดิให้แก่เจ้านครที่เป็นบุรุษและเหมาะสมกว่า ประเทศปรัสเซียและประเทศฝรั่งเศสมีความต้องการบั่นทอนอำนาจของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คแห่งออสเตรียเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ในขณะที่ประเทศคู่อริของทั้งปรัสเซียและฝรั่งเศสอย่างบริเตนใหญ่และสาธารณรัฐดัตช์ก็คอยสนับสนุนฮาพส์บวร์ค สเปนซึ่งกำลังทำสงครามกับบริเตนใหญ่มาตั้งแต่ปี 1739 จึงถือโอกาสนี้เข้าข้างฝ่ายปรัสเซียและฝรั่งเศสเพื่อหมายจะขจัดอิทธิพลของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คเหนือคาบสมุทรสเปนในคราวเดียว เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
การรบส่วนใหญ่เกิดขึ้นในภาคพื้นดิน ในขณะที่ชาติอื่นๆยังคงใช้ทหารรับจ้างมาทำการรบ ประเทศปรัสเซียผ่านการปฏิรูปกองทัพเป็นระบบทหารประจำการแล้ว จึงมีแสนยานุภาพที่เหนือกว่า ประเทศปรัสเซียสามารถมีชัยเหนือราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในสงครามไซลีเชียครั้งที่หนึ่งในปี 1742 ซึ่งทำให้ปรัสเซียได้เข้าครอบครองดินแดนไซลีเชีย ปรัสเซียได้รับชัยชนะอีกครั้งในสงครามไซลีเชียครั้งที่สองในปี 1744 ในขณะที่ฝรั่งเศสก็ทำการโจมตีอาณานิคมต่างๆของบริเตนใหญ่ในทวีปอเมริกาเหนือเป็นสงครามที่เรียกว่าสงครามพระเจ้าจอร์จ
สงครามครั้งนี้จบลงด้วยสนธิสัญญาแอกซ์-ลา-ชาแปลในปี 1748 พระนางมาเรีย เทราซา สูญเสียดินแดนไซลีเชียให้แก่ปรัสเซีย และเสียแคว้นปาร์มาและปีอาเชนซาให้แก่สเปน แลกกับการยอมรับพระนางเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรียและกษัตริย์แห่งโบฮีเมีย ส่วนฝรั่งเศสไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันมากนัก ความสงบสุขอยู่ได้ไม่นานนัก ความอยากได้ดินแดนไซลีเชียคืนมาของออสเตรียทำให้เกิดการเปลี่ยนดุลอำนาจครั้งใหญ่ในยุโรปเมื่อปี 1756 ซึ่งนำไปสู่สงครามครั้งใหญ่กว่าอย่างสงครามเจ็ดปี
กำลังทหารใน ค.ศ. 1740

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| คู่สงคราม | เดินเท้า | ทหารม้า | ทหารปืนใหญ่ | วิศวกร | อื่น ๆ | ทหารอาสา | ข้อมูล |
| ออสเตรีย | 76,000 | 32,000 | 2,600 | 150 | 0 | .. |  |
| บาวาเรีย | 36,000 | 4,000 | 200 | 0 | 0 | .. |  |
| ฝรั่งเศส | 111,000 | 19,000 | 3,000 | .. | 0 | 30,000 |  |
| บริเตนใหญ่ | 19,000 | 7,000 | 2,000 | .. | 6,000 | 130,000 |  |
| ฮันโนเฟอร์ | 18,000 | 5,000 | 360 | 23 | 0 | 0 |  |
| เฮ็สเซิน-คัสเซิล | 18,000 | 4,000 | 900 | .. | .. | 0 |  |
| โคโลญ | 1,000 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
| ฟัลทซ์ | 9,000 | 1,000 | 200 | 15 | 0 | 0 |  |
| ปรัสเซีย | 76,000 | 22,000 | 1,200 | 43 | 0 | 0 |  |
| ซาวอย-ซาร์ดิเนีย | 41,000 | 5,000 | .. | .. | 0 | 0 |  |
| ซัคเซิน | 20,000 | 8,800 | 600 | 0 | 0 | 0 |  |

↑  ราชนาวิกโยธิน
ดูเพิ่ม

จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา
ราชอาณาจักรปรัสเซีย
พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย
องครักษ์สวิส

องครักษ์สวิสพระสันตะปาปาในเครื่องแบบ
องครักษ์สวิส (อังกฤษ: Swiss Guard; ฝรั่งเศส: Gardes Suisses; เยอรมัน: Schweizergarde) บ้างเรียก ทหารสวิสอาสา เป็นทหารรับจ้างชาวสวิสผู้ทำหน้าที่เป็นองครักษ์ ทหารพิธีการ และทหารพระราชวังในราชสำนักยุโรปต่างประเทศตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 เพราะถือกันว่าบรรดาทหารสวิสเหล่านี้มีความสามารถเชิงรบค่อนข้างสูง จึงนิยมว่าจ้างกันมากโดยเฉพาะในราชสำนักฝรั่งเศสและวาติกัน เป็นหนึ่งในหน่วยทหารที่เก่าแก่และเล็กที่สุดในโลก
ชื่อ "องครักษ์สวิส" ปัจจุบันมักหมายถึงองครักษ์สวิสในสมเด็จพระสันตะปาปาแห่งนครรัฐวาติกัน
ดูเพิ่ม

องครักษ์สวิสในสมเด็จพระสันตะปาปา (Pontifical Swiss Guard)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ องครักษ์สวิส
เว็บไซต์ทางการ
รอเบิร์ต คอร์เนเลียส

| รอเบิร์ต คอร์เนเลียส |
| --- | --- |
ภาพถ่ายตัวเองของคอร์เนเลียส ด้านหลังภาพเขียนว่า "รูปถ่ายแสงรูปแรกที่เคยมีมา"
เกิด: 1 มีนาคม ค.ศ. 1809(1809-03-01) ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 10 สิงหาคม ค.ศ. 1893(1893-08-10) (84 ปี) แฟรงก์ฟอร์ด ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา
สัญชาติ: อเมริกัน
อาชีพ: ช่างภาพ, ผู้ผลิตโคมไฟ
คู่สมรส: แฮร์เรียต คอมลี (ค.ศ. 1832–1893; คอร์เนเลียสเสียชีวิต)
บุตร: 8 คน
รอเบิร์ต คอร์เนเลียส (อังกฤษ: Robert Cornelius; 1 มีนาคม ค.ศ. 1809 – 10 สิงหาคม ค.ศ. 1893) เป็นช่างภาพและผู้ผลิตโคมไฟชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองฟิลาเดลเฟีย เป็นบุตรของคริสเตียนและซาราห์ (นามสกุลเดิม โซเดอร์) คอร์เนเลียส บิดาของคอร์เนเลียสย้ายมาจากอัมสเตอร์ดัมในปี ค.ศ. 1783 และทำงานเป็นช่างเงินก่อนจะทำธุรกิจผลิตโคมไฟ ในวัยเด็ก คอร์เนเลียสสนใจด้านเคมี และต่อมาในปี ค.ศ. 1831 เขาเริ่มทำงานกับบิดาในส่วนชุบเงินและขัดเงาโลหะ ผลงานของคอร์เนเลียสเป็นที่รู้จักและทำให้เขาได้พบกับโจเซฟ แซ็กตัน นักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน ซึ่งจุดประกายความสนใจในด้านการถ่ายภาพให้แก่คอร์เนเลียส
คอร์เนเลียสใช้ความรู้ด้านเคมีและโลหะวิทยาในการพัฒนากระบวนการดาแกโรไทป์ จนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1839 เขาถ่ายภาพตัวเองที่ด้านนอกร้าน ภาพดังกล่าวเป็นภาพถ่ายบุคคลที่เก่าแก่ที่สุดในอเมริกา และถือเป็นภาพ "เซลฟี" ภาพแรกในประวัติศาสตร์ ภายหลังคอร์เนเลียสเปิดสตูดิโอถ่ายภาพสองแห่งระหว่างปี ค.ศ. 1841–1843 แต่เมื่อการถ่ายภาพได้รับความนิยมและมีการเปิดสตูดิโอถ่ายภาพมากขึ้น คอร์เนเลียสก็เลิกกิจการและกลับไปทำธุรกิจเดิม เขาเกษียณตัวเองในปี ค.ศ. 1877 และเสียชีวิตที่บ้านในเมืองแฟรงก์ฟอร์ด ในปี ค.ศ. 1893
ด้านชีวิตส่วนตัว คอร์เนเลียสแต่งงานกับแฮร์เรียต คอมลีในปี ค.ศ. 1832 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 8 คน (บุตรชาย 3 คน บุตรสาว 5 คน)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ รอเบิร์ต คอร์เนเลียส
รอเบิร์ต คอร์เนเลียส ที่ Find a Grave
ภาษาเคิร์ดกลาง

ผู้พูดภาษาเคิร์ดโซรานี บันทึกในประเทศนอร์เวย์
ภาษาเคิร์ดกลาง (کوردیی ناوەندی) หรือ ภาษาโซรานี (سۆرانی) เป็นภาษาย่อย หรือภาษาเคิร์ด ที่มีผู้พูดในประเทศอิรัก ส่วนใหญ่อยู่ในเคอร์ดิสถานอิรัก และในจังหวัดเคอร์ดิสถาน, เคร์มอนชอฮ์ และอาเซอร์ไบจานตะวันตกในอิหร่านตะวันตก ภาษาโซรานีเป็นหนึ่งในสองภาษาราชการของประเทศอิรัก (อีกภาษาหนึ่งคือภาษาอาหรับ) และในเอกสารฝ่ายปกครองเรียกภาษานี้ว่า "ภาษาเคิร์ด"
ศัพท์โซรานีมาจากชื่ออดีตเอมิเรตโซราน ใช้เรียกรูปแบบภาษาเคิร์ดกลางมาตรฐานที่เขียนด้วยชุดตัวอักษรโซรานี ซึ่งพัฒนามาจากชุดตัวอักษรอาหรับในคริสต์ทศวรรษ 1920 โดยSa'ed Sidqi Kaban และ Taufiq Wahby
ประวัติ

ในยุคออตโตมาน มีการตั้งโรงเรียนมัธยมเพื่อไปเรียนที่อิสตันบูลทำให้ภาษาโซรานีเป็นภาษาสำหรับการเขียน ภาษาเคิร์ดเป็นภาษาต้องห้ามในอิรักในสมัยลัทธิบาธรุ่งเรือง เมื่อลัทธิบาธเสื่อมลง การตีพิมพ์ภาษาเคิร์ดแพร่หลายอีกครั้ง ทำให้ภาษาโซรานีเป็นรูปแบบที่ใช้เขียนในอิรัก
อักษร

ภาษาโซรานีเขียนด้วยอักษรอาหรับดัดแปลง ในอิรักซึ่งต่างจากภาษากุรมันชีที่เขียนด้วยอักษรละตินในตุรกี แต่เริ่มมีการนำอักษรละตินมาใช้กับภาษาโซรานีที่เผยแพร่ทางโทรทัศน์
การแพร่กระจาย

จำนวนผู้พูดที่แน่นอนของภาษาโซรานีหาได้ยาก แต่น่าจะมี 7-15 ล้านคนในอิรักและอิหร่าน
การเป็นภาษาราชการ

มีการเสนอให้ภาษาโซรานีเป็นภาษาราชการของรัฐบาลเคอร์ดิสถานในอิรัก แต่ไม่ได้รับการยอมรับจากชาวเคิร์ดที่พูดภาษากุรมันชี
ลักษณะทางไวยากรณ์

การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กริยา-กรรม ไม่มีคำสรรพนามที่แยกระหว่างเพศชายและเพศหญิง และไม่มีการผันคำกริยาตามเพศ .
การเปรียบเทียบระหว่างภาษาโซรานีกับภาษากุรมันชี

| โซรานี | ภาษากุรมันชี | แปล |
| --- | --- | --- |
| min | ez | ฉัน 	 |
| dest | dest | มือ |
| to | tu | คุณ |
| ew | ew | เขา (กรรม) |
ข้อมูล

Hassanpour, A. (1992). Nationalism and Language in Kurdistan 1918–1985. USA: Mellen Research University Press.
Nebez, Jemal (1976). Toward a Unified Kurdish Language. NUKSE.
Baran, Murat (2021). Kurdish Grammar: SORANI Reference Book. Silêmanî: Amazon publishing. ISBN 979-8560643522.
Sheyholislami, Jaffer (2021), "The History and Development of Literary Central Kurdish",  ใน Bozarslan, Hamit (บ.ก.), The Cambridge History of the Kurds, Cambridge University Press, pp. 633–662, doi:10.1017/9781108623711.026, ISBN 9781108623711, S2CID 235541104
Thackston, W.M. (2006), "—Sorani Kurdish— A Reference Grammar with Selected Readings" (PDF), Harvard Faculty of Arts & Sciences, Harvard University, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-02-27, สืบค้นเมื่อ 10 June 2021
แหล่งข้อมูลอื่น

ของWiktionary ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
อื่น ๆ:  IdRef