stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศปากีสถานในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียว 2020 เก็บถาวร 2016-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย   นักกีฬารัสเซีย
พระสุวรรณมุนี (ฉุย สุโข)

พระสุวรรณมุนี หรือ หลวงพ่อฉุย เป็นเกจิอาจารย์ อดีตเจ้าคณะจังหวัดเพชรบุรี
ข้อมูลประวัติ

พระสุวรรณมุนี มีนามเดิมว่า ฉุย เกิดวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2401 เป็นบุตรของนายนง นางนก อุปสมบทปี พ.ศ. 2421 ขณะอายุ 20 ปี
หลวงพ่อฉุยอาพาธโรคกระเพาะอาหารพิการ มรณภาพเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2466 สิริอายุ 65 ปี 38 วัน พรรษา 45
วัตถุมงคลที่ได้รับความนิยม

เหรียญรุ่นแรก สร้างปี 2465 สร้างแจกในโอกาสทำบุญฉลองมณฑปที่ประดิษฐานพระพุทธชินราช ซึ่งเหรียญรุ่นนี้ถือเป็นเหรียญยอดนิยมของวงการ สำหรับเหรียญรุ่นปี พ.ศ. 2467 เป็นเหรียญตาย สร้างพร้อมกับรูปหล่อขนาดเท่าองค์จริง เพื่อประดิษฐานในมณฑป ปลุกเสกโดยหลวงพ่อมงคล และ หลวงพ่อแฉ่ง สำหรับเหรียญรุ่นแรกนี้มีด้วยกัน 2 พิมพ์ คือ พิมพ์โมมีไส้ และพิมพ์โมไม่มีไส้
พุทธคุณที่เล่าสืบทอดกันมา

พุทธคุณในเหรียญรุ่นนี้เด่นทาง เมตตามหานิยม แคล้วคลาด อยู่ยงคงกระพัน และอยู่ในชุดเบญจภาคี ของพระเครื่องไทยตลอดมา เหรียญของหลวงพ่อฉุยจัดว่าเป็นเหรียญที่หาย่าก
ก่อตั้งโรงเรียน

หลวงพ่อฉุยได้ก่อร่างสร้างฐานรากที่แข็งแกร่งทางการศึกษาให้ลูกหลานชาวเพชรบุรีได้มีที่สถานศึกษาเล่าเรียนที่มีคุณภาพดี และสร้างบุคคลกรที่ดี คุณประโยชน์แก่ชาติบ้านเมืองสืบไป โดยหลวงพ่อฉุยได้ย้ายโรงเรียนของหลวงพ่อริด จาก วัดพลับพลาชัยที่เปิดการเรียนการสอนมาตั้งแต่ พ.ศ. 2437 ด้วยเหตุว่าวัดพลับพลายชัยคับแคบ มาเรียน ณ วัดคงคารามวรวิหาร เมื่อปี พ.ศ. 2444 โดยตั้งชื่อโรงเรียนว่า "โรงเรียนบำรุงไทย " ภายหลังโรงเรียนบำรุงไทยได้เปลียนเป็นชื่ออื่นเรื่อยมาและและกิจการด้านการเรียนการสอนได้เจริญรุดหน้าเป็นลำดับ  สถานที่ของโรงเรียนในวัดคงคารามวรวิหารคับแคบเกินกว่าจะขยายฐานการศึกษาให้ใหญ่โตได้ จึงได้ย้ายโรงเรียนจากวัดคงคารามวรวิหารมาตั้ง ณ บริเวณวัดร้างเชิงเขาวัง (พระนครคีรี) ด้านทิศใต้ โดยตั้งในพื้นที่ของวัดป่าแก้ว วัดโคกมะกูด วัดช้างน้อย พื้นที่บางส่วนของวัดพระพุทธไสยาสน์ (วัดพระนอน) วัดช้างใหญ่ (วัดช้าง) และวัดถ้ำแก้ว ได้เปลียนชื่อเป็น "โรงเรียนพรหมานุสรณ์จังหวัดเพชรบุรี" ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
ภาษาไจ้หว่า

| ภาษาไจ้หว่า |
| --- | --- |
Tsaiwa, Tsaiva
ออกเสียง: สัทอักษรสากล: [tsau˧˩˩va˥˩]
ประเทศที่มีการพูด: จีน, พม่า
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (110,000 อ้างถึง1997–1999)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  (ทิเบต-พม่า)โลโล-พม่าพม่าMaruicภาษาไจ้หว่า
รหัสภาษา
ISO 639-3: atb
ภาษาไจ้หว่า (tsau˧˩˩va˥˩; Tsaiwa, Tsaiva, 载瓦; พม่า: ဇိုင်ဝါး/အဇီး) หรือภาษาซิ มีผู้พูดทั้งหมด 110,000 คน โดยเป็นผู้ที่พูดได้ภาษาเดียวถึง 20,000 คน พบในจีน 80,000 คน (พ.ศ. 2542) ในเขตปกครองตนเองไทใต้คง-จิ่งเผาะ มณฑลยูนนาน พบในพม่า 30,000 คน (พ.ศ. 2540) ในรัฐกะชีนและรัฐชาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขาพม่า-โลโล สาขาย่อยพม่า ผู้พูดภาษานี้จะพูดภาษาจีนกลาง ภาษาหลี่ซู ภาษาไป๋ได้ บางส่วนจะพูดภาษาลาชิ ภาษามรูหรือภาษาจิ่งเผาะได้ ผู้พูดภาษาอื่นที่อยู่ใกล้เคียง จะพูดภาษาไจ้หว่าได้ด้วย ในจีนได้มีการอนุรักษ์ภาษานี้ แม้ว่าเยาวชนจะใช้ภาษานี้น้อยลง เขียนด้วยอักษรละตินที่ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2500 เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา มีเสียงวรรณยุกต์ 3 เสียง
อ่านเพิ่ม

Cheng, Mei 程黙 (1956). "Zàiwǎyǔ jiǎnjiè" 載瓦語簡介 [Introduction to the Zaiwa Language]. Zhōngguó yǔwén 中国語文. 53: 41–44.
Hill, Nathan; Cooper, Douglas (2020). "A Machine Readable Collection of Lexical Data on the Burmish Languages" (Data set). Zenodo. doi:10.5281/zenodo.3759030.
Yabu, Shirō  藪 司郎 (1982). アツィ語基礎語彙集 / Atsigo kiso goishū / Classified Dictionary of the Atsi or Zaiwa Language (Sadon Dialect) with Atsi, Japanese and English Indexes. Tokyo: 東京外国語大学アジア・アフリカ言語文化研究所 Tōkyō Gaikokugo Daigaku Ajia Afurika Gengo Bunka Kenkyūjo.
Yabu, Shirō  藪 司郎 (1988). "A Preliminary Report on the Study of the Maru, Lashi and Atsi Languages of Burma".  ใน Ishizawa, Yoshiaki (บ.ก.). Historical and Cultural Studies in Burma. Tokyo: Institute of Asian Studies, Sophia University. pp. 65–132.
Lustig, Anton (2010). A Grammar and Dictionary of Zaiwa (ภาษาอังกฤษ). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-18489-3.
Zhu, Yanhua 朱艳华; Lepaizaosha 勒排早扎著 Dai, Qingxia 戴庆厦 (2013). Zhēfàng Zàiwǎyǔ cānkǎo yǔfǎ 遮放载瓦语参考语法 [Reference Grammar of Zhefang Zaiwa] (ภาษาจีน). Beijing: Zhongguo shehui kexue chubanshe. ISBN 978-7-5161-2257-0.
ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
มาร์ตี นาตาเลกาวา

ราเดน โมฮัมมัด มาร์ตี มูลียานา นาตาเลเกวา
ระเด่น โมฮัมมัด มาร์ตี มูลียานา นาตาเลเกวา (เกิด 22 มีนาคม ค.ศ. 1963 ที่บันดุง ประเทศอินโดนีเซีย)  เป็นนักการทูตชาวอินโดนีเซีย ปัจจุบันเป็นรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศอินโดนีเซีย  โดยตำแหน่งก่อนหน้านี้เคยเป็นเอกอัครราชทูตอินโดนีเซียประจำสหราชอาณาจักร  และเคยเป็นเอกอัครราชทูตผู้แทนถาวรอินโดนีเซีย ประจำสหประชาชาติ ณ นครนิวยอร์ก
นาตาเลเกวาจบการศึกษาชั้นมัธยมที่สหราชอาณาจักร และศึกษาต่อด้านปรัชญาที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์  และวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน มหาวิทยาลัยลอนดอน
นาตาเลเกวาสมรสกับ ศรัณยา บำรุงพงศ์ บุตรสาวของเอกอัครราชทูต ศักดิชัย บำรุงพงศ์ หรือ "เสนีย์ เสาวพงศ์" นักการทูต นักหนังสือพิมพ์ และนักเขียนชาวไทย  มีบุตร 3 คน
พัก ยอง-ชุล

พัก ยอง-ชุล
พัก ยอง-ชุล: imago
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ
:
สมาคม
พัก ยอง-ชุล (1 เมษายน ค.ศ. 1965 – 14 มกราคม ค.ศ. 1987) เป็นนักกิจกรรม นักเคลื่อนไหวทางประชาธิปไตยชาวเกาหลีใต้ เสียชีวิตอย่างทรมาน ซึ่งเป็นการจุดชนวนให้เกิดเหตุการณ์การลุกฮือขึ้นต่อต้านรัฐบาลเผด็จการของชอน ดูวัน (Chun Doo-hwan) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1987
แหล่งข้อมูลอื่น

Martyr for Democracy Bak Jongcheol Memorial Association เก็บถาวร 2020-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เกาหลี)
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2303

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2303 (ค.ศ. 1760) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 411 แห่งกรุงศรีอยุธยา เป็นปีที่ 73 แห่งราชวงศ์บ้านพลูหลวง และเป็นปีที่ 3 ในรัชสมัยของสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ นับเป็นปี จ.ศ. 1121 (1 มกราคม - 16 มีนาคม) และ 1122 (17 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
พระเจ้าอลองพญา ปฐมกษัตริย์พม่าแห่งราชวงศ์โก้นบองได้ยกกองทัพอาณาจักรพม่ามาถึงชานกรุงศรีอยุธยา
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์
สมุหนายก: พระยาพระคลัง
กรุงกัมพูชา :
สมเด็จพระรามาธิบดี (จนถึง ?)
สมเด็จพระนารายน์ราชารามาธิบดี (ตั้งแต่ ?)
เหตุการณ์ > เมษายน

11 เมษายน – สงครามพระเจ้าอลองพญา: พระเจ้าอลองพญา ปฐมกษัตริย์พม่าแห่งราชวงศ์โก้นบอง ได้ยกกองทัพอาณาจักรพม่ามาถึงชานกรุงศรีอยุธยา เริ่มต้นการล้อมกรุงศรีอยุธยา
14 เมษายน - พระเจ้าอลองพญาเสด็จมาตั้งทัพอยู่ที่วัดพระเมรุ (คือวัดหน้าพระเมรุ)
พม่าเริ่มระดมยิงปืนใหญ่ใส่พระนครต้องยอดพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์หักพังทลายลง
เหตุการณ์ > พฤษภาคม

11 พฤษภาคม – สงครามพระเจ้าอลองพญา: พระเจ้าอลองพญา เสด็จสวรรคต ระหว่างเดินทางกลับจากการทำสงครามกับกรุงศรีอยุธยา
ไม่ทราบวัน – สงครามพระเจ้าอลองพญา: กองทัพพม่าถอนทัพกลับ
ผู้เกิด > ไม่ทราบวัน

สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา พระบรมวงศ์ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2350)
พระเจ้าลำพูนไชย เจ้าผู้ครองนครลำพูน พระองค์ที่ 2 (พิราลัย พ.ศ. 2370)
พร ภิรมย์

| พร ภิรมย์ (ปุญญวังโสภิกขุ) |
| --- | --- |
เกิด: 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 บุญสม มีสมวงษ์
เสียชีวิต: 5 ธันวาคม พ.ศ. 2553 (82 ปี) โรงพยาบาลสงฆ์
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรี นักบวชเพื่อความพ้นจากทุกข์ในพระพุทธศาสนา
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2502-2524
สังกัด: วงดนตรีจุฬารัตน์
พร ภิรมย์ (ปุญญวังโสภิกขุ) (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 - 5 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวไทย ที่ใช้ดนตรีไทยเดิมเป็นพื้นฐาน เนื้อเพลงแนวนิทานชาดกแฝงธรรมะ มีชื่อเสียงจากเพลง "น้ำตาลาไทร" "บัวตูมบัวบาน" และ "ดาวลูกไก่"
ประวัติ

พร ภิรมย์ มีชื่อจริงว่า บุญสม มีสมวงษ์ เป็นบุตรของนายประเสริฐ และนางสัมฤทธิ์ มีสมวงษ์  ชาวอำเภอพระนครศรีอยุธยา จบชั้นมัธยม 3 จากโรงเรียนวัดบพิตรพิมุข มีความเชี่ยวชาญการร้องและเล่นดนตรีไทย ทำขวัญนาค พากย์หนัง และเข้ามาเล่นลิเก ใช้ชื่อคณะว่า "บุญสม อยุธยา" เล่นกับเสน่ห์ โกมารชุน มีชื่อเสียงโด่งดังจนครูมงคล อมาตยกุล ชักชวนมาอยู่ วงดนตรีจุฬารัตน์
พร ภิรมย์ ร้องเพลงอยู่กับวงดนตรีจุฬารัตน์หลายปี มีผลงานบันทึกเสียงประมาณ 200 เพลง  เพลงที่ร้องส่วนใหญ่ร้อยละ​95%เป็นผู้แต่งเอง ในแนวนิทานชาดกแฝงธรรมะ ด้วยเทคนิคการแหล่เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร เพลงแรกที่ได้รับความนิยมคือ "บัวตูมบัวบาน" ตามด้วย "ดาวลูกไก่", "น้ำตาลาไทร", "กระท่อมทองกวาว", "ลานรักลานเท", "ดาวจระเข้", "วังแม่ลูกอ่อน", "กลับเถิดลูกไทย" เป็นต้น
เกียรติยศ

พร ภิรมย์ ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ในปี พ.ศ. 2509 ถึง 3 รางวัล จากเพลง บัวตูมบัวบาน และ ดาวลูกไก่ และในปี พ.ศ. 2514 จากเพลง กลับเถิดลูกไทย และได้รับรางวัลกึ่งศตวรรษลูกทุ่งไทย ในปี พ.ศ. 2532 จากเพลง บัวตูมบัวบาน และ พ.ศ. 2534 จากเพลง ดาวลูกไก่
บั้นปลาย

พร ภิรมย์ บวชเป็นพระภิกษุอยู่ที่วัดรัตนชัย (วัดจีน) ตำบลหอรัตนชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งแต่ พ.ศ. 2524 จนถึงมรณภาพด้วยอาการปอดติดเชื้อ เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ณ โรงพยาบาลสงฆ์ แขวงทุ่งพญาไท เขต ราชเทวี กรุงเทพมหานคร สิริอายุ 82 ปี พรรษา 29
รางวัลเกียรติยศ

ได้รับรางวัลการเชิดชู ปูชนีย์บุคคลเกียรติยศ ทางด้านผู้ใช้ภาษาไทยดีเด่นแห่งชาติ ประจำปีพุทธศักราช 2553
ได้รับรางวัลพระคเณศ กรมศิลปากร จากผลงานรางวัลเพลง ดาวลูกไก่ เนื่องในโครงการเพชรในเพลง วันภาษาไทยแห่งชาติ ประจำปี 2553
พรชัย ทองบุราณ

เรือเอก พรชัย ทองบุราณ (ชื่อเล่น: หมี, อู๊ด; เกิด 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) ที่อำเภอกุดข้าวปุ้น จังหวัดอุบลราชธานี  เป็นอดีตนักมวยสากลสมัครเล่นเหรียญทองแดงทีมชาติไทย ในการชกโอลิมปิก 2000 ที่เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย
ประวัติ

พรชัยเป็นบุตรชายคนที่ 3 ในจำนวนบุตรทั้ง 4 คนของนายสำลีและนางบังอร ทองบุราณ และมีศักดิ์เป็นหลานชายของนายสมบูรณ์ ทองบุราณ อดีตสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดยโสธร (สว.ยโสธร) เริ่มชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุได้ 10 ขวบ  
ด้วยการหัดมวยสากลสมัครเล่นเลย ผิดกับคนอื่นที่หัดมวยไทย พรชัยหัดมวยเป็นครั้งแรกกับ จ.ส.ต.รณยุทร ยี่สันเที๊ยะ ซึ่งเป็นน้าชายของตัวเอง โดยจุดประสงค์ตอนนั้นเพื่อจะต่อยในกีฬาจังหวัด โดยพรชัยได้เป็นตัวแทนของตำบล ชกในรุ่นไม่เกิน 30 กิโลกรัม ซึ่งแม้ว่าพรชัยจะหัดชกไม่กี่เดือน และน้ำหนักตัวตอนนั้นก็เพียงแค่ 22 กิโลกรัม แต่พรชัยก็สามารถคว้าเหรียญทองมาได้ด้วยการชนะรวด 3 คน ภายในวันเดียว
จากนั้น พรชัยก็หันมาชกมวยไทยเมื่ออายุได้ 17 ปีในชื่อ  "ศักดิ์กิ่งเฟื่อง ศิษย์ บ.ต." ที่จังหวัดอุบลราชธานี ในช่วงปลายปีได้โชว์ฟอร์มดีจนกระทั่งได้ถูกทาบทามให้มาชกในกรุงเทพ
ในช่วงที่ชกในกรุงเทพ พรชัยได้เปลี่ยนชื่อเป็น "รณยุทร ศิษย์พงษ์ระวี" โดยชกใน รายการนายขนมต้มที่สนามมวยเวทีลุมพินี หรือบางทีก็ย้ายไปชกที่เวทีราชดำเนินบ้าง  ทว่าการชกมวยไทยของพรชัยไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร
ชกมวยสากลสมัครเล่น

ซึ่งผิดกับการชกมวยสากลสมัครเล่น พรชัยก็ยังชกอยู่อย่างต่อเนื่องโดยชกให้กับการแข่งขันกีฬาเขตให้กับจังหวัดอุบลราชธานี จนกระทั่งจบ ม.6 ก็ได้เข้าเรียนต่อในโรงเรียนจ่าทหารเรือ ในสังกัดของกองทัพเรือ  โดยพรชัยก็ชกมวยสากลสมัครเล่นในนามของทีมราชนาวีมาตลอดจนได้แชมป์ประเทศไทยหลายสมัยและติดทีมชาติครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2536 ใน รายการเมเยอร์คัพ ที่ฟิลิปปินส์ ซึ่งพรชัยก็ได้เหรียญทองจนได้ไปชกใน เอเชียนเกมส์ครั้งที่ 12 ที่ฮิโรชิม่า ประเทศญี่ปุ่น แม้พรชัยเป็นนักมวยหน้าใหม่ในขณะนั้น แต่ก็สามารถคว้าเหรียญทองแดงได้ในรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท  (63.5 กิโลกรัม) มาได้อย่างไม่มีใครคาดคิด
จากนั้น พรชัยก็ติดอันดับทีมชาติมาตลอด สามารถคว้าเหรียญทองได้ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ที่อินโดนีเซีย และที่บรูไน  จนกระทั่งได้มีชื่อติดทีมชาติไปแข่งขันโอลิมปิก ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยการคว้าเหรียญเงินในการแข่งขันคัดเลือกตัวในเลก 2 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งในครั้งนี้พรชัยได้เปลี่ยนไปชกในรุ่นที่ใหญ่ขึ้น คือ ไลท์มิดเดิลเวท (71 กิโลกรัม)
เส้นทางการชกของพรชัยในโอลิมปิก

รอบแรก ชนะคะแนน บัลซ์เซย์ คาโรลี่ (ฮังการี) 17/12
รอบสอง ชนะคะแนน เฮคาล โมฮัมเหม็ด (อียิปต์) 15/9 (ดีกรีแชมป์แอฟริกา)
รอบรองชนะเลิศ แพ้คะแนน  มาริน ซิมิโอน (โรมาเนีย) 16/26 (ดีกรีแชมป์โลก)
โดยในการชกครั้งนี้ ก็ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าพรชัยจะได้เหรียญรางวัลใด ๆ เช่นเดียวกับวิจารณ์ พลฤทธิ์ ที่ได้เหรียญทองไปในคราวเดียวกัน หลังการชกโอลิมปิกแล้วพรชัยก็ได้แขวนนวมไปโดยไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับวงการมวยอีกเลย โดยได้รับราชการเป็นทหารชั้นประทวนในสังกัดกองทัพเรือ และเปิดค่ายมวย พ. ทองบุราณ ที่อำเภอสัตหีบ ชีวิตส่วนตัวเขาสมรสและมีบุตร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2551 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
มิไดโดโกโระ

มิไดโดโกโระ (ญี่ปุ่น: 御台所; โรมาจิ: midaidokoro) เป็นตำแหน่งภรรยาเอกของโชกุน โดยเริ่มมีมาตั้งแต่ยุคคามากูระ ซึ่งผู้ที่รับตำแหน่งนี้เป็นคนแรกคือโฮโจ มาซาโกะ ภรรยาเอกของมินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ โชกุนคนแรกของญี่ปุ่น
ตำแหน่งมิไดนี้มีมาจนถึงยุคเอโดะ ก่อนจะถูกยกเลิกไปหลังจากที่โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนคนสุดท้ายของญี่ปุ่นถวายคืนพระราชอำนาจแก่จักรพรรดิเมจิ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 17 สิงหาคม พ.ศ. 2404
สิ้นพระชนม์: 16 มิถุนายน พ.ศ. 2468 (63 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาดวงคำ ในรัชกาลที่ 4
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา (17 สิงหาคม พ.ศ. 2404 – 16 มิถุนายน พ.ศ. 2468) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาดวงคำ ซึ่งเป็นหลานปู่ของเจ้าอนุวงศ์ ผู้ครองนครเวียงจันทน์ และเป็นหลานตาของเจ้าอุปราชด้วย เมื่อเจ้าอนุวงศ์ก่อการวุ่นวายขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 เจ้าอุปราชไม่ได้ร่วมด้วย จึงได้พาครอบครัวเข้ามาอยู่ในพระนคร เจ้าจอมมารดาดวงคำจึงเกิดที่พระนคร พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา สิ้นพระชนม์ในสมัยรัชกาลที่ 6 เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2468 สิริพระชันษา 63 ปี
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระองค์เจ้านารีรัตนา |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

17 สิงหาคม พ.ศ. 2404 – 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 : พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา
11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 : พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา
23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – 16 มิถุนายน พ.ศ. 2468 : พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

รายนามเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา ได้รับพระราชทาน มีดังนี้
พ.ศ. 2442 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2447 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 2 (จ.ป.ร.2)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
ประเทศปากีสถานในเอเชียนเกมส์ 2006

ประเทศปากีสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) หรือ เอเชียนเกมส์ 2006 ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองโดฮา [[ประเทศกาตาร์] ระหว่างวันที่ 1-15 ธันวาคม พ.ศ. 2549 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศปากีสถาน ส่งนักกีฬา 387 คน เพื่อแข่งขัน  กีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศปากีสถานได้รับ 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 31 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

ข้อมูลเพิ่มเติม: สรุปเหรียญเอเชียนเกมส์ 2006
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล มีรายชื่อดังต่อไปนี้
| เหรียญ | ชื่อ | ชนิดกีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 ! เงิน | Muhammad Akram Nasir Ali Badshah Gul Wajid Ali Waseem Sajjad Muhammad Arshad Maqsood Ali Rahat Maqsood Naveel Akram Abrar Khan Faryad Ali Faisal Qadeer | Kabaddi | Men | 6 |
| 3 ! ทองแดง | Salman Akbar Zeeshan Ashraf Ihsanullah Khan Imran Khan Yousafzai Adnan Maqsood Sajjad Anwar Tariq Aziz Rashid Imran Shakeel Abbasi Rehan Butt Muhammad Zubair Nasir Ahmed Imran Ali Warsi Muhammad Imran Muhammad Waqas Muhammad Mudassar | Field hockey | Men | 14 |
| 3 ! ทองแดง | Mansoor Zaman | Squash | Men's singles | 14 |
| 3 ! ทองแดง | Maratab Ali | Wushu | Men's sanda 65 kg | 14 |
ภาษาไซเทีย

| ภาษาไซเทีย |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ไซเทีย
สูญแล้ว: เป็นภาษาตายเมื่อราว พ.ศ. 1543 เหลือภาษาลูกหลานคือภาษาออสเซติก
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอิหร่านภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงเหนือภาษาไซเทีย
รหัสภาษา
ISO 639-2: ine
ISO 639-3: xsc
ภาษาซามาร์เทียหรือภาษาไซเทีย เป็นสำเนียงของภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออก ใช้พูดโดยชาวไซเทียหรือซามาร์เทียในรัสเซียภาคใต้ระหว่าง 257 ปีก่อนพุทธศักราชจนถึง พ.ศ. 1043 ชาวไซเทียอพยพจากเอเชียกลางเข้าสู่ยุโรปตะวันออก ซึ่งปัจจุบันเป็นรัสเซียภาคใต้และยูเครน รวมทั้งที่ราบคาร์ปาเทียนในมอลโดวาและโดบรูยา ประวัติศาสตร์ของชนกลุ่มนี้หายไปหลังการรุกรานของชาวฮั่นเมื่อ พ.ศ. 1043 ผู้พูดภาษานี้เปลี่ยนไปพูดภาษากลุ่มเตอร์กิก (เช่น ภาษาอวาร์, ภาษาบุลการ์, ภาษาบัตซันเก) และภาษากลุ่มสลาวิก อย่างไรก็ตาม ในเทือกเขาคอเคซัสยังมีสำเนียงของภาษาไซเทียใช้พูดจนถึงปัจจุบันเรียกภาษาออสเซต
จารึก

นักวิชาการพบจารึกภาษาไซเทียในที่รายคาร์ปาเทียนและเอเชียกลาง แต่การทำความเข้าใจยังเป็นไปได้ยากเพราะยังไม่เข้าใจอักษรที่ใช้เขียน จารึกจากซักเกวซ เขียนด้วยไฮโรกลิฟของฮิตไตน์ ที่แสดงในตาราง กล่าวถึงกษัตริย์ปาร์ติตาวะ ซึ่งอาจเป็นกษัตริย์ของชาวไซเทียองค์เดียวกับที่เฮโรโดตัสเรียกว่า โปรโตไตเอส และ ปาร์ตาตูอาในเอกสารของชาวอัสซีเรีย
| ลักษณะ | ภาษาไซเทีย |
| --- | --- |
ปริวรรต: pa-tì-na-sa-nà tà-pá wa-s6-na-m5 XL was-was-ki XXX ár-s-tí-m5 ś3-kar-kar (HA) har-s6-ta5 LUGAL ; par-tì-ta5-wa5 ki-ś3-a4-á KUR-u-pa-ti QU-wa-a5 ; i5-pa-ś2-a-m2
ถอดความ: patinasana tapa. vasnam: 40 vasaka 30 arzatam šikar. UTA harsta XŠAYAL. ; Partitava xšaya DAHYUupati xva ipašyam
แปล: "Delivered dish. Value: 40 calves 30 silver šiqlu. And it was presented to the king. ; King Partitavas, the masters of the land property.
ชื่อเฉพาะ

นอกจากนี้ยังพบชื่อเฉพาะภาษาไซเทียจากจารึกภาษากรีกในบริเวณอาณานิคมของกรีกทางทะเลดำตอนเหนือ ชื่อเฉพาะในภาษารัสเซียและภาษายูเครนบางคำมาจากภาษาไซเทียเช่นกัน เช่น ชื่อแม่น้ำดอน มาจากภาษาไซเทีย *dānu "น้ำ, แม่น้ำ", ภาษาออสเซติกใช้ don, ภาษาอเวสตะใช้ dānu-.แม่น้ำชื่อ ดานูบ ดนีเปอร์ และดนีสเตอร์ คาดว่ามาจากภาษาไซเทียเช่นเดียวกัน
พัก ย็อง-คยุน

| พัก ย็อง-คยุน |
| --- | --- |
เกิด: 16 สิงหาคม พ.ศ. 2510
พัก ย็อง-คยุน (เกาหลี: 박영균; ฮันจา: 朴永均; 16 สิงหาคม พ.ศ. 2510)  นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดที่โซล เกาหลีใต้ สถิติการชก 32 ครั้ง ชนะ 28 (น็อค 16) เสมอ 1 แพ้ 3
เกียรติประวัติ

แชมป์เกาหลีใต้รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท (2531)
แชมป์เกาหลีใต้รุ่นเฟเธอร์เวท (2532)
แชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวท
ชิง 21 มกราคม 2533 ชนะน็อค โจโจ้ ไคซัน ยก 8 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 21 กรกฎาคม 2533 ชนะน็อค จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง ยก 2 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 10 พฤศจิกายน 2533 ชนะคะแนน คริส ซากิต ที่ เกาหลีใต้
แชมป์โลก WBA รุ่นเฟเธอร์เวท
ชิง 30 มีนาคม 2534 ชนะคะแนน อันโตนิโอ เอสปาราโกซา ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 15 มิถุนายน 2534 ชนะน็อค มาซาอากิ ทาเคดะ ยก 6 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 14 กันยายน 2534 ชนะคะแนน เอลอย โรฮัส ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 25 มกราคม 2535 ชนะน็อค เซอิจิ อาซากาวะ ยก 9 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 25 เมษายน 2535 ชนะน็อค โคจิ มัตสึโมโตะ ยก 11 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 29 สิงหาคม 2535 ชนะคะแนน ฆิโอบังนิ นิอิบัส ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 19 ธันวาคม 2535 ชนะคะแนน อิเบร์ เบเลโน ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7, 20 มีนาคม 2536 ชนะน็อค ถนอมจิต เกียรติเกรียงไกร ยก 4 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 8, 4 กันยายน 2536 ชนะคะแนน ชุน แตชิก ที่ เกาหลีใต้
เสียแชมป์ 4 ธันวาคม 2536 แพ้คะแนน เอลอย โรฮัส ที่ เกาหลีใต้
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 27 พฤษภาคม 2538 แพ้คะแนน เอลอย โรฮัส ที่ เกาหลีใต้
พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ)

| พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ)ม> ว.ม., ป.ช., ท.จ. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 – 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490
ก่อนหน้า: พันเอก หลวงเชวงศักดิ์สงคราม
ถัดไป: พลโท หลวงสินาดโยธารักษ์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ดำรงตำแหน่ง 24 มีนาคม พ.ศ. 2489 – 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2490
ก่อนหน้า: พลโท หลวงเกรียงศักดิ์พิชิต
ถัดไป: แสง สุทธิพงศ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2434
เสียชีวิต: 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 (81 ปี)
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: คุณหญิงประยูร สุนทรพิพิธ

พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข และอดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย
ประวัติ

พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) เดิมสกุล มัฆวิบูลย์ เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2434 ณ บ้านริมคลองบางสะแกฝั่งธนบุรี เป็นบุตรนายแพ และนางหุ่น สุนทรพิพิธ เริ่มเรียนหนังสือที่วัดบางสะแกนอก ก่อนจะเข้าศึกษาชั้นประถม โรงเรียนวัดบพิตรพิมุข ต่อมาจึงได้ไปถวายตัวเป็นมหาดเล็กในสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร (รัชกาลที่ 6) อยู่ที่วังปารุสวัน และพระราชวังสราญรมย์ โดยทรงโปรดเกล้า ฯ ให้เข้าเรียนในโรงเรียนมหาดเล็กหลวง หรือโรงเรียนข้าราชการพลเรือน (ปัจจุบัน คือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) จนจบประกาศนียบัตรวิชารัฏฐประศาสน์
พระยาสุนทรพิพิธ สมรสกับ คุณหญิงประยูร (เศวตเลข) ธิดาของ หลวงพิสุทธิ์สัตยารักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดหล่มสัก และนางทรวง (จินตกานนท์) โดยนางทรวงเป็นพี่สาวของ พระยาอรรถวิรัชวาทเศรณี (ปลั่ง จินตกานนท์) อัยการมณฑลอุบลราชธานี มีบุตร-ธิดา 4 คนได้แก่ นายชัยทัต สุนทรพิพิธ นางชยศรี ชาลี นายชัยเสน สุนทรพิพิธ นายชัยเชต สุนทรพิพิธ
พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2516 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหน้าศาลาทักษิณาประดิษฐ์ วัดพระศรีมหาธาตุ บางเขน เมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2516 เวลา 16.50 น.
ยศ บรรดาศักดิ์ และตำแหน่ง

2454 เป็น ขุนศุภกิจวิเลขการ
2456 เป็น หลวงศุขกิจวิเลขการ ปลัดจังหวัดขุขันธ์ (ศรีษะเกษ)
2459 เป็น ผู้ว่าราชการจังหวัดฉะเชิงเทรา
2462 เป็น ผู้ว่าราชการจังหวัดนครสวรรค์
2464 เป็น พระยาสุนทรพิพิธ
2467 เป็น ผู้ว่าราชการจังหวัดราชบุรี
งานการเมือง

พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2489 และได้รับเลือกตั้งเรื่อยมา รวม 1 สมัย และได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา 1 สมัย ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรี 4 คณะ
งานการเมือง > สมาชิกรัฐสภา

พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ได้รับการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มกราคม พ.ศ. 2489 จังหวัดพิษณุโลก และ ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 3
งานการเมือง > รัฐมนตรี

พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2489 ในรัฐบาลของนายปรีดี พนมยงค์ และดำรงตำแหน่งต่อในคณะรัฐมนตรีถัดมาจนถึง พ.ศ. 2490 จากนั้นใน พ.ศ. 2490 จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และพ้นจากตำแหน่งไปในปีเดียวกัน