stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มินัสมอร์กูล

มินัสมอร์กูล (Minas Morgul) เป็นชื่อหอคอยในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อเป็นคำในภาษาซินดาริน แปลว่า "หอคอยแห่งมนต์ดำ" เดิมชื่อว่า มินัสอิธิล หรือ หอคอยจันทร์รุ่ง ตั้งชื่อตามชื่อผู้สร้างและเจ้าของคนแรก คืออิซิลดูร์ ซึ่งสร้างหอคอยแห่งนี้ขึ้นในระหว่างการก่อตั้งอาณาจักรกอนดอร์ พร้อมกับเมืองออสกิเลียธ และหอคอยมินัสอะนอร์ ในช่วงปลายของยุคที่สองเพื่อป้องกันฝั่งตะวันตกของเมืองออสกิเลียส
มินัสอิธิลตั้งอยู่ในหุบเขามอร์กูล บนเทือกเขาเอเฟลดูอัธ ซึ่งอยู่ติดชายอาณาเขตมอร์ดอร์ เมื่อแรกสร้างเป็นนครที่งดงามดั่งแสงจันทร์ กำแพงและถนนถูกสร้างด้วยหินอ่อนและประดับประดาอย่างสวยงามปลูกประดับด้วยพฤกษาต่าง ๆ มีหอคอยที่งดงามอยู่กลางเมือง และอิซิลดูร์ได้นำหน่ออ่อนของพฤกษาขาว ที่เขาลอบนำออกมาจากเกาะนูเมนอร์ได้ทันก่อนเกาะจะจมสมุทร มาปลูกไว้ที่นี่ด้วย มินัสอิธิลถูกเซารอนตีแตกครั้งแรกเมื่อปีที่ 3429 ของยุคที่สอง อิซิลดูร์หนีออกจากนครเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากเอเลนดิล นำทัพกลับมาร่วมกับทัพของอนาริออน สามารถขับไล่เซารอนกลับไปอยู่หลังแนวเทือกเขาได้ ในระหว่างสงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย โอรสองค์ที่ 2 และ 3 ของอิซิลดูร์ คือเคียร์ยอนและอาราทัน รับหน้าที่เฝ้าพิทักษ์หอคอยแห่งนี้ หลังสิ้นสุดสงคราม เคียร์ยอนและอาราทันเดินทางขึ้นเหนือพร้อมอิซิลดูร์ผู้บิดา มินัสอิธิลก็กลับมาอยู่ในความดูแลของกอนดอร์
ปีที่ 1636 ของยุคที่สาม เกิดโรคระบาดครั้งใหญ่แพร่มาพร้อมกับสายลมดำมืดจากแดนมอร์ดอร์ มินัสอิธิลได้รับความเสียหายมากที่สุด ทหารและพลเมืองล้มตายไปเป็นจำนวนมากจนเกือบเป็นเมืองร้าง ปีที่ 1980 เหล่านาซกูลพ่ายแพ้ที่อังก์มาร์ ถูกกองทัพพันธมิตรของเอลฟ์ ทัพดูเนไดน์ และทัพกอนดอร์ของเจ้าชายเออาร์นัวร์ตีแตกจนต้องหนีกลับมายังมอร์ดอร์ แต่พวกมันหันมายึดมินัสอิธิลไปเป็นที่มั่นใหม่ และยึดไปได้สำเร็จในปีที่ 2002 พาลันเทียร์ประจำเมืองนี้จึงตกไปอยู่ในมือของเซารอน และถูกย้ายไปยังหอคอยบารัดดูร์ นับแต่นั้นมินัสอิธิลจึงถูกเรียกว่า 'มินัสมอร์กูล' ซึ่งหมายถึง 'หอคอยแห่งเวทมนตร์อันมืดดำ' ส่วนมินัสอะนอร์ก็เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น 'มินัสทิริธ' หมายถึง 'หอคอยระวังภัย'
ทว่าหลังจากสงครามแห่งแหวนจบ แหวนเอกได้ถูกทำลาย เซารอนสิ้นอำนาจ รวมทั้งอาณาจักรมอรดอร์ล่มสลายลง หอคอยนี้ถูกทิ้งร้างไว้เป็นเวลานานหลายปีด้วยความหวาดกลัวจากเรื่องราวในอดีต จนกษัตริย์แห่งกอนดอร์มีพระบัญชาให้บูรณะหอคอยนี้เป็นนครมินัสอิธิลอันงดงามอีกครั้ง
พระเทพโมลี (สำรอง คุณวุฑฺโฒ)

| พระเทพโมลี (สำรอง คุณวุฑฺโฒ) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: สำรอง
ส่วนบุคคล
เกิด: 10 กรกฎาคม  พ.ศ. 2454 (88 ปี)
มรณภาพ: 22 สิงหาคม พ.ศ. 2543
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดอโศการาม จังหวัดสมุทรปราการ
อุปสมบท: พ.ศ. 2474
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดอโศการาม
พระเทพโมลี (สำรอง คุณวุฑฺโฒ) อดีตเจ้าอาวาสวัดอโศการาม หมู่ 2 ซ.สุขาภิบาล 58 ถ.สุขุมวิท (กม.31) ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
ประวัติ > ชาติกำเนิด

พระเทพโมลี มีชาติกำเนิดในสกุล “อุตตรนคร” มีนามเดิมว่า “สำรอง” เกิดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2454  ตรงกับวันจันทร์ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 ปีกุน ณ ตำบลพระลับ อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น โยมมารดาชื่อ “นิ่ม” มีบ้านเดิม อยู่ที่อำเภอหนองสองห้อง และเป็นญาติกับพระสุทธิธรรมรังสีคัมภีรเมทาจารย์(พระอาจารย์ลี ธมฺมธโร) โยมบิดาชื่อ “สี”  ท่านเป็นบุตรคนที่ 4 ในพี่น้อง 10 คน
ประวัติ > อุปสมบท

พระเทพโมลี (สำรอง คุณวุฑฺโฒ) ได้อุปสมบทที่วัดพุทธวิสัยยาราม (วัดท่าน้ำพอง) ปี พ.ศ. 2474 โดยมีพระครูแก้ว วัดพิชัยพัฒนา เป็นอุปัชฌาย์ พระครูสมุห์ค้ำ เป็นพระกรรมวาจารย์ พระครูบุญตา เป็นพระอนุสาวานาจารย์ สังกัดมหานิกาย ในปี พ.ศ. 2476 ท่านได้รับการญัตติใหม่เป็นธรรมยุติ โดยมี พระพรหมมุนี(ติสฺโส อ้วน) เจ้าอาวาสวัดบรมนิวาส เป็นพระอุปฌาย์ พระคุณธรรมฐิติญาณ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระญาณดิลก(พิมพ์) เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า คุณวุฑฺโฒ และในปีนั้นเองท่านได้ตั้งใจศึกษาธรรมจนสอบได้ นักธรรมชั้นโท ในปีต่อมาท่าน สอบได้เปรียญธรรมประโยค 3 และได้ย้ายมาพำนักอยู่ที่วัดบรมนิวาส กรุงเทพฯ และตั้งใจศึกษาธรรมจนในปี 2480 ท่านสอบได้เปรียญธรรม 5  เมื่อท่านสอบได้เปรียญธรรม 5  แล้ว จึงหันมาตั้งใจในแนวทางของการปฏิบัติ ท่านก็ได้ออกธุดงค์ไปกับหมู่สหธรรมิกเพื่อหาประสบการณ์
ในปี พ.ศ. 2482 ได้ไปจำวัดอยู่ที่วัดเจดีย์หลวง ทำหน้าที่เป็นครูสอนบาลีไวยากรณ์ ช่วยสนองงานท่านเจ้าคุณญาณดิลก ซึ่งในขณะนั้นท่านเจ้าคุณ ได้รับหน้าที่ดูแลคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุตที่จังหวัดเชียงใหม่ และได้เป็นจังหวะดียิ่งที่ในช่วงเวลานั้น ท่านพระอาจารย์ มั่น ภูริทตฺโต ได้เดินทางผ่านมาพักที่วัดเจดีย์หลวง จึงได้มีโอกาส กราบนมัสการฟังธรรมและอบรมสมาธิกับพระอาจารย์มั่นบ้าง และเมื่อมีเวลาท่านก็จะท่องเที่ยวจาริกหาที่วิเวกปฏิบัติธรรม ตามป่าเขาทางภาคเหนือ เคยได้ไปพักอยู่กับพระอาจารย์หนูและหลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ
ประวัติ > วัดอโศกราม

ในปี พ.ศ. 2485 คณะรัฐบาลของจอมพล ป พิบูลสงคราม มีความประสงค์จะให้ พระทั้งมหานิกายและธรรมยุติอยู่รวมกันเป็นคณะเดียวจึงได้สร้างวัดศรีมหาธาตุขึ้น โดยอาราธนา สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส)ให้ไปเป็นเจ้าอาวาส ท่านจึงได้รับเลือกเป็นเลขานุการของสมเด็จรูปหนึ่ง และในปี 2505 ได้รับแต่งตั้งให้รักษาการเจ้าอาวาสวัดอโศการาม จวบจนปี พ.ศ 2509 ท่านจึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดอโศการาม
มรณภาพ

พระเทพโมลี (สำรอง คุณวุฑฺโฒ) ท่านได้ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ขณะอายุได้ 89 ปี พรรษาที่ 68 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2544 ณ เมรุชั่วคราว วัดอโศการาม อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
สมณศักดิ์

พ.ศ 2494 ได้รับการแต่งตั้งเป็น "พระครูสัญญาบัตรที่ "พระครูศรีมหาเจติยาภิมณฑ์"
พ.ศ 2497 ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ที่ “พระศรีวิศาลคุณ”
พ.ศ 2505 ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระราชาคณะชั้นราช  ที่ “พระราชวรคุณ อดุลธรรมวาที ตรีปิฎกภูสิต ธรรมิกคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี”
พ.ศ 2528 ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ที่ “พระเทพโมลี ศรีวิสุทธิธรรมธาดา ภาวนาวสีสุนทร ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี”
พระครูธรรมสรคุณ (เขียน ขนฺธสโร)

| พระครูธรรมสรคุณ (เขียน ขนฺธสโร) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงพ่อเขียน , ท่านพ่อเขียน, หลวงปู่เขียน
ส่วนบุคคล
เกิด: 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 (82 ปี)
มรณภาพ: 28 เมษายน พ.ศ. 2555
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดกระทิง จังหวัดจันทบุรี
อุปสมบท: 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2494
พรรษา: 62
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดกระทิง
หลวงพ่อเขียน ขนฺธสโร (18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 —  28 เมษายน พ.ศ. 2555) พระเกจิอาจารย์อีกท่านหนึ่งแห่ง จันทบุรี อดีตเจ้าอาวาสวัดกระทิงท่านเป็นผู้มีอิทธิฤทธิ์และมีอิทธิปาฏิหาริย์ มีวิชาอาคมอันแก่กล้า  โดยเฉพาะ ท่านสามารถใช้เวทมนตร์ สะกดพวกสัตว์ป่า ไม่ให้ออกมาเพ่นพ่าน ในตอนที่ เขาคิชฌกูฎ ได้เปิดให้ผู้คนขึ้นมาสักการะพระพุทธรูป ไหว้พระ และมากราบนมัสการท่าน
ประวัติ

ท่านเกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ณ บ้านกะทิง ตำบลพลวง อำเภอเขาคิชฌกูฏ (ขณะนั้นเป็นอำเภอมะขาม) จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรของนายอยู่ และ นางมุ้ง ทองคำ ในครอบครัวของท่านประกอบอาชีพพวกเกษตรกรรม และการหาของป่าสมุนไพร ดังนั้น ท่านจึงได้รับการถ่ายทอดวิชาพืชสมุนไพรและของป่าบนเขาคิชฌกูฏ จนมีความชำนาญ ในช่วงวัยเรียน ท่านเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนวัดกะทิง ตำบลพลวง กิ่ง อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี จนกระทั่งพอท่านมีอายุครบบวช ท่านจึงได้อุปสมบทเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 โดยมีพระครูนิเทศคณานุสิฏฐ์ วัดหนองอ้อ ตำบลมะขาม อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระครูพุทธบทบริบาล วัดพลวง ตำบลพลวง กิ่ง อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ได้รับนามฉายาว่า “ขนฺธสโร” หลังจากนั้น ท่านได้สอบไล่นักธรรมชั้นตรี และได้รับภาระตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดกระทิง สืบต่อจาก หลวงพ่อรุ่ง อดีตเจ้าอาวาสวัดกระทิง ที่ได้มรณภาพลงในปี พ.ศ. 2499 และในปี พ.ศ. 2516 ได้รับสมณศักดิ์เป็น พระครูธรรมสรคุณ และในปี พ.ศ. 2538 ท่านก็ได้ริเริ่มโครงการ นำวัดเข้าสู่โรงเรียน แล้วนำโดยการปฏิบัติจริง จากนั้นอีก 3 ปีต่อมา ท่านได้พิมพ์หนังสือเรื่อง นำวัดเข้าสู่โรงเรียน เพื่อให้เด็กวัดรู้จักอารยธรรมของชาวจันทบุรี และ วิถีชีวิตของคนจันทบุรีในสมัยก่อน จากผลงานของท่าน ที่ได้ปฏิบัติมา สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ได้พระราชทานปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ แด่พระครูธรรมสรคุณ ในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 รวมทั้ง ได้รับโล่เกียรติคุณผู้ทำคุณประโยชน์ด้านการแนะแนวชีวิตและสังคม ประจำปี พ.ศ. 2546 จากกระทรวงศึกษาธิการ  ท่านเป็นคนมีน้ำใจ ทุกครั้งที่เวลา หน่วยงานราชการ องการกุศล โรงเรียน ได้ขอความอนุเคราะห์จากท่าน ท่านไม่เคยปฏิเสธ ท่านจะช่วยเหลือพวกเขาเหล่านั้นอย่างเต็มที่ หลวงพ่อเขียน ท่านเป็นคนที่สามารถหยั่งรู้ฟ้าดิน อย่างเช่นเหตุการณ์ที่น้ำท่วมในจันทบุรีในปี พ.ศ. 2542 และเวลาผู้คนเดินทางขึ้นมาบน เขาคิชฌกูฏ มานมัสการกราบท่าน ท่านก็จะให้โชคให้ลาภ ให้เงินทอง ให้ความสุขกับผู้คนที่มีจิตใจเคราพท่าน และเวลามีเรื่องร้ายใด ๆ ท่านก็จะช่วยเหลืออย่างเต็มที่
หลวงพ่อเขียน ถึงแก่มรณภาพเมื่อเวลา 12.00 น. ของวันเสาร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2555 ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ด้วยอาการไตวาย โดยท่านได้เข้ารับการรักษาอาการอาพาธโรคไตและโรคแทรกซ้อนต่าง ๆ ที่นี่มาตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม ของปีเดียวกัน สิริอายุได้ 82 ปี 62 พรรษา
ภาพชีวิตประจำวัน

“ชาวบ้านเต้นรำ” โดย ปิเอเตอร์ บรูเกล (ผู้พ่อ)ราว ค.ศ. 1568
ภาพชีวิตประจำวัน (ภาษาอังกฤษ: Genre works หรือ Genre scenes หรือ Genre views) เป็นภาพที่ใช้สื่อหลายอย่างเช่นจิตรกรรมหรือการถ่ายภาพในการแสดงฉากจากชีวิตประจำวันเช่น ฉากตลาด, ฉากภายในบ้าน, ฉากงานเลี้ยง หรือฉากถนนหนทาง การแสดงฉากก็อาจจะเหมือนจริง, เป็นการจินตนาการ หรือเป็นภาพแบบอุดมคติ สื่อที่เขียนก็เรียกว่า “จิตรกรรมชีวิตประจำวัน”, “ภาพพิมพ์ชีวิตประจำวัน” หรือ “ภาพถ่ายชีวิตประจำวัน” ซึ่งก็แล้วแต่สื่อ. 
ในศตวรรษที่สิบเก้าในอิตาลีจำได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งของเลขยกกำลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการวาดภาพประเภท อันโตนิโอ Rotta และ Vincenzo Petrocelli.
ศิลปิน

ศิลปินบางท่านที่นิยมการเขียนภาพแบบนี้ก็ได้แก่
ปิเอเตอร์ บรูเกล (ผู้พ่อ)
โยฮันส์ เวร์เมร์
ฟรันซิสโก โกยา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จิตรกรรมชีวิตประจำวัน
ยาซูฟูมิ ฟูจิโนะ

ยาซูฟูมิ ฟูจิโนะเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สังกัดพรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่น ฟูจิโนะถูกวิพากษ์วิจารณ์จากกรณีงบประมาณกองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่นว่า "ฆ่าประชาชน".
ภาพจับหน้าจอ

ภาพหน้าจอของเว็บไซต์วิกิพีเดียแสดงผลในโปรแกรมมอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์
ภาพจับหน้าจอ เป็นภาพที่เกิดจากการบันทึกภาพที่กำลังแสดงผลในจอคอมพิวเตอร์ โดยผ่านทางคำสั่งของระบบปฏิบัติการหรือคำสั่งของโปรแกรมเฉพาะต่าง ๆ ภาพที่ออกมาจะถูกจัดเก็บไว้ในลักษณะภาพดิจิทัล ซึ่งในบางครั้ง สามารถหมายถึงภาพที่ถ่ายจากกล้องถ่ายภาพ ซึ่งจับภาพหน้าจอไว้ในฟิล์ม ในภาษาอังกฤษใช้คำสามคำในการกล่าวถึงภาพหน้าจอคือ สกรีนช็อต (screenshot) สกรีนดัมป์ (screen dump) สกรีนแกร็บ (screen grab) และสกรีนแคปเชอร์ (screen capture) ซึ่งมีความหมายใกล้เคียงกัน
การจับภาพหน้าจอ

ในการจับภาพหน้าจอ สามารถทำได้หลายวิธี ซึ่งสามารถทำได้โดยผ่านทางระบบปฏิบัติการ หรือผ่านทางโปรแกรมเฉพาะต่างๆ และรวมถึงภาพถ่ายจากกล้องถ่ายภาพตามที่ได้กล่าวมาแล้ว
การจับภาพหน้าจอ > ไมโครซอฟท์ วินโดวส์

ในไมโครซอฟท์ วินโดวส์ การจับภาพหน้าจอทำได้โดยกดปุ่มที่คีย์บอร์ด ปุ่ม Print Screen (ในบางครั้งจะเขียน Prnt Scrn) ซึ่งมักจะวางอยู่ในตำแหน่งแถวบนของคีย์บอร์ด โดยเมื่อทำการจับภาพหน้าจอ ภาพจะถูกจัดเก็บไว้ในหน่วยความจำชั่วคราวที่เรียกว่าคลิปบอร์ด ซึ่งโปรแกรมที่สามารถใช้งานภาพกราฟิกส์ในวินโดวส์สามารถเรียกภาพนั้นมาใช้ได้ทันที โดยการเลือกคำสั่ง paste ภายในโปรแกรมนั้น ตัวอย่างโปรแกรมที่สามารถใช้ได้ เช่น ไมโครซอฟท์ เวิร์ด ไมโครซอฟท์ พาวเวอร์พอย
พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ

พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ หรือเรียกกันทั่วไปว่า พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับปลีก‎ เป็นพระราชพงศาวดารไทยซึ่งเชื่อว่าเขียนขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาโดยมิได้ผ่านการชำระในสมัยกรุงธนบุรีและกรุงรัตนโกสินทร์ ประกอบด้วยเนื้อเรื่องสองส่วนที่คาดว่าเป็นฉบับเดียวกันแต่ขาดออกจากกัน ซึ่งค้นพบในเวลาที่ต่างกัน ต้นฉบับเป็นสมุดไทยดำเขียนด้วยอักษรไทยเส้นรงและเส้นดินสอขาว
ส่วนแรกกล่าวถึงเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ระหว่าง พ.ศ. 1982–1984 ตรงกับสมัยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 (เจ้าสามพระยา) ซึ่งอุบลศรี อรรถพันธุ์ เป็นผู้ค้นพบพระราชพงศาวดารฉบับหมายเลข 223, 2/ก 125 จ.ศ. 845-846 ที่หอพระสมุดวชิรญาณ เมื่อ พ.ศ. 2521 มี 28 หน้า ส่วนที่สองกล่าวถึงเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ระหว่าง พ.ศ. 1986–1987 ตรงกับสมัยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 ซึ่งไมเคิล วิกเคอรี (Michael Vickery) ค้นพบที่หอสมุดแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2514 มี 68 หน้า นายไมเคิล วิกเคอรี สันนิษฐานว่าฉบับที่ตนค้นพบนั้นเขียนขึ้นในสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเป็นอย่างน้อย ก่อนที่จะมีการปฏิรูปการปกครอง โดยให้เหตุผลเกี่ยวกับการเปรียบเทียบยศขุนนางก่อนและหลังการปฏิรุปการปกครองในรัชสมัยนั้น นายไมเคิล วิกเคอรี ตีพิมพ์เผยแพร่ในบทความเรื่อง "The 2/K.125 Fragment, A Lost Chronicle of Ayutthaya" ของวารสารสยามสมาคม เมื่อปี พ.ศ. 2520 จึงเป็นที่รู้จักกันในนามของ พระราชพงศาวดาร ฉบับไมเคิล วิคเคอรี ต่อมาอุบลศรี อรรถพันธุ์ได้พบฉบับเลขที่ 222, 2/ก 104 จ.ศ.845-846 จ.ศ. 801-803 เพิ่มเติมอีกฉบับหนึ่งระหว่างการทำวิทยานิพนธ์เรื่อง "การชำระพระราชพงศาวดารในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก"
แม้เนื้อหาจะอยู่ในช่วงเวลาระยะสั้น ๆ แต่ก็ให้ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่แตกต่างจากฉบับอื่น เช่น เรื่องการส่งเจ้านายชั้นสูงไปปกครองเขมร กล่าวคือหลังจากที่สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 เสด็จไปตีเขมรได้เมื่อ พ.ศ. 1974 พระองค์โปรดให้สมเด็จพระนครอินทร์ซึ่งเป็นพระราชโอรสไปปกครอง แต่ภายหลังพระราชโอรสประชวรและสวรรคต จึงโปรดให้พญาแพรกไปปกครองเขมรแทน เนื้อหาในส่วนนี้พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ ไม่ได้กล่าวถึงพญาแพรก กล่าวถึงเรื่องราวในรัชกาลสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 เหตุการณ์ก่อนที่จะมีพระราชพิธีโสกันต์สมเด็จพระราเมศวร ในศักราช 801 ปีมะแม ยังกล่าวถึงการรปกครองแผ่อำนาจของกรุงศรีอยุธยาไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ กล่าวถึงสงครามกับเขมร และการขยายอำนาจไปทางตะวันตก คือ เมืองทวาย มะริด และตะนาวศรี ซึ่งไม่พบรายละเอียดเช่นนี้ในพระราชพงศาวดารฉบับอื่น
พระครูธรรมาภินันท์ (ปล้อง สุสีโล)

| พระครูธรรมาภินันท์ (ปล้อง สุลีโล) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงพ่อปล้อง วัดหลุมดิน
ส่วนบุคคล
เกิด: ตุลาคม พ.ศ. 2418 (65 ปี)
มรณภาพ: 25 สิงหาคม พ.ศ. 2484
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดสุรชายาราม (วัดหลุมดิน) จังหวัดราชบุรี
บรรพชา: พ.ศ. 2437
อุปสมบท: 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2439
พรรษา: 44
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดสุรชายาราม
พระครูธรรมาภินันท์ หรือ หลวงพ่อปล้อง สุสีโล (ตุลาคม พ.ศ. 2418 - 25 สิงหาคม พ.ศ. 2484) ผู้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันแพร่หลายทั่วประเทศ นอกจากหลวงพ่อจะเป็นพระที่มีศีลาจารวัตรน่าศรัทธาเลื่อมใสแล้ว ยังมีคุณลักษณะพิเศษได้รับการยกย่องให้เป็นพระเกจิอาจารย์ 1 ใน 108 รูป ของประเทศไทยในขณะนั้นด้วย ชื่อเสียงของหลวงพ่อปล้องโด่งดังมากในช่วงสมัยสงครามอินโดจีน (พ.ศ. 2483 - 2484) กรณีไทยเรียกร้องดินแดนบางส่วนคืนจากฝรั่งเศส ทหารประจำการและทหารกองหนุนทุกคนต้องออกไปรบ หน่วยทหารจากจังหวัดราชบุรีก็เช่นเดียวกันผู้ที่วัตถุมงคลของท่านต่างรอดพ้นอันตรายกลับมาทุกคน
ประวัติ

พระครูธรรมาภินันท์ หรือ หลวงพ่อปล้อง สุสีโล ท่านเกิดเมื่อเดือน ตุลาคม พ.ศ. 2418 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านเป็นชาวตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรของนายแพง และนางหุ่น กองภู่ มีพี่น้อง 9 คน ท่านเป็นบุตรคนที่ 5 ในวัยเด็กได้ศึกษาหนังสือไทยและหนังสือขอมที่วัดบางลี่ ตำบลโคกหม้อ อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี แล้วไปอยู่กับพระยอด (น้าชาย) ที่วัดกันมาตุยาราม กรุงเทพมหานคร จนอายุได้ 18 ปี จึงกลับมาบรรพชาเป็นสามเณรที่วัดสุรชายาราม พ.ศ. 2437 ได้ 1 พรรษา แล้วสึกไปช่วยบิดามารดาทำนาจนอายุครบ 20 ปี ก็ได้อุปสมบทเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2439 ณ พัทธสีมา วัดสุรชายาราม โดยมีพระพุทธวิริยากร (จิตร ฉันโน) วัดสัตตนารถปริวัตร เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการปุณโณ วัดอัมรินทราราม (วัดตาล) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอธิการเกิด วัดท่าโขลง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดสุรชายารามเมื่อปี พ.ศ. 2448 ได้รับสมณศักดิ์เป็น พระครูธรรมาภินันท์ เมื่อปี พ.ศ. 2474 วัตถุมงคลของท่านที่โด่งดังก็มี พระมหาอุตม์ ลักษณะเป็นพระปิดทวารทั้งเก้า ที่นิยมกันมาก ก็คือ พระมหาอุตม์เนื้อเมฆพัด มีสีดำเป็นมันวาว แจกในช่วงสร้างศาลาการเปรียญในปี พ.ศ. 2471 โดยอุบาสกจะได้รับพระมหาอุตม์ ส่วนอุบาสิกาจะได้รับพระพิมพ์กลีบตัว ท่านละสังขารเมื่อวันทื่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2484 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร รวมสิริอายุได้ 64 ปี 44 พรรษา
พระเทพสิทธินายก (ชื่น ปญฺญาธโร)

พระเทพสิทธินายก (ถ่ายที่วัดเชียงทอง หลวงพระบาง โดย พระครูปลัดวุฒิชัย กิตฺติเมธี)
พระเทพสิทธินายก (ชื่น ปญฺญาธโร) (นามเดิม: ชื่น แก้วประภา) น.ธ.เอก, ป.ธ.๖ (๓ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๘๒ - ๗ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๑) อดีตเจ้าคณะจังหวัดเชียงราย และอดีตเจ้าอาวาสวัดพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
ประวัติ

เดิมชื่อ ชื่น นามสกุล แก้วประภา นามฉายา ปัญญาธโร เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2482 ณ บ้านปี้ ตำบลหงาว อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย อุปสมบท ณ วัดบุญนาค ตำบลหงาว อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย สอบได้นักธรรมเอก และ เปรียญธรรม 6 ประโยค ในฝ่ายปริยัติศึกษา และจบบาลีศึกษาปีที่ 2 จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในฝ่ายสามัญศึกษา
งานด้านปกครอง

ในฐานะเจ้าคณะจังหวัดเชียงราย พระเทพสิทธินายก รับผิดชอบปกครองวัดใน 18 อำเภอ จำนวน 1,076 วัด แยกเป็นวัดที่มีพัทธสีมา 559 วัด วัดที่เป็นสำนักสงฆ์ 517 วัด วัดที่ไม่มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่มีมากขึ้น ส่วนใหญ่เป็นวัดในถิ่นทุรกันดาร พระเทพสิทธินายก ออกตรวจเยี่ยมวัดในเขตปกครองเป็นประจำ ท่านมักจะไปด้วยตัวเองอย่างเงียบๆ โดยถวายคำแนะนำให้พัฒนาวัดให้เป็นศาสนสถานควรค่าแก่การมาปฏิบัติธรรม ร่มรื่น สะอาด สัปปายะ
ความเชี่ยวชาญ

พระเทพสิทธินายก มีความเชี่ยวชาญหลายด้าน ได้แก่ การสอนเจริญสมาธิภาวนา การเทศน์ บรรยายธรรม ด้านพิธีกรรมล้านนา ด้านโบราณคดี และประวัติศาสตร์ล้านนา ด้านการอ่าน เขียน และปริวรรตภาษาล้านนาเป็นภาษาไทย ท่านจัดให้มีการสอนภาษาล้านนา (ตั๋วเมือง) แก่พระภิกษุสามเณรและประชาชนทั่วไป และยังได้จัดทำโครงการอนุรักษ์คัมภีร์ใบลานล้านนาร่วมกับมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดพิธีสืบชาตาเมืองเชียงราย จัดพิธีสรงน้ำพระพุทธสิหิงค์ (พระสิงห์) ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ จัดงานเทศน์มหาชาติในวันเพ็ญเดือน 12 จัดงานสลากภัตร (ตานก๋วยสลากหลวง) อนุรักษ์การสวดมนต์เย็นแบบล้านนาโบราณ และการทำบุญตักบาตรแสดงพระธรรมเทศนาทุกวันธรรมสวนะ วัดพระสิงห์จึงมีศาสนพิธีที่ดึงดูดสาธุชนให้เข้าวัดได้ทุกวัน รวมทั้งการมาสวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็นกับคณะสงฆ์ซึ่งพระเทพสิทธินายกนำสวดเอง เป็นประจำ
นอกจากนี้แล้วกิจของสงฆ์ที่พระเทพสิทธินายก ถือปฏิบัติมาโดยตลอดคือการออกรับอาหารบิณฑบาตจากสาธุชนญาติโยมเป็นประจำทุกวัน ยกเว้นวันพระ วันที่มีกิจนิมนต์ หรือวันที่ฝนตก จึงไม่สามารถออกทำกิจได้ นับเป็นพระมหาเถระเพียงรูปเดียวที่ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสและตำแหน่งการปกครองระดับสูง ที่แม้จะมีศาสนกิจที่มากมายเพียงใด กอปรกับเป็นพระมหาเถระที่สูงอายุ แต่ยังคงยึดมั่นใจสมณกิจอย่างไม่หยุดหย่อน ชาวพุทธในจังหวัดเชียงรายและจังหวัดใกล้เคียงต่างทราบกันดีถึงข้อวัตรปฏิบัติอันน่าบูชาเช่นนี้ โดยจะสังเกตเห็นได้ว่ามีผู้มารอใส่บาตรแด่พระเทพสิทธินายกกันอย่างมากมาย นับเป็นพระมหาเถระอีกรูปหนึ่งที่สามารถกราบได้อย่างสนิทใจ
สมณศักดิ์

เป็นเปรียญธรรม ๖ ประโยค (พ.ศ.​ ๒๕๒๒)
พระครูสัญญาบัตร รองเจ้าคณะจังหวัด ที่ พระครูศรีปริยัติวิธาน (พ.ศ. ๒๕๒๙)
พระราชาคณะชั้นสามัญ ที่ พระสุนทรปริยัติวิธาน (๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๔)
พระราชาคณะชั้นราช ที่ พระราชสิทธินายก ดิลกศีลาจารนิวิฐ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี (๕ ธันวาคม พ.ศ.​ ๒๕๔๔)
พระราชาคณะชั้นเทพ ที่ พระเทพสิทธินายก ดิลกศีลาจารนิวิฐ วรกิจจานุกิจจาทร บวรสังฆาราม คามวาสี (๕ ธันวาคม ๒๕๕๓)
ผลงานสำคัญ

ผลงานสำคัญของพระเทพสิทธินายก คือ ได้ตั้งสำนักศาสนศึกษาวัดพระสิงห์ โรงเรียนศรีปริยัติวิทยากร ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2523 ตั้งแต่ยังเป็นพระมหาชื่น ปัญญาธโร เจ้าอาวาสวัดพระสิงห์ โดยเริ่มสอนเฉพาะแผนกธรรม นักธรรมชั้นตรี - โท -เอก ครั้น พ.ศ. 2524 ได้จัดการสอนแผนกบาลี โดยท่านดำเนินการสอนด้วยตนเอง
มรณภาพ

พระเทพสิทธินายก มรณภาพเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ณ โรงพยาบาลโอเวอร์บรุ๊ค จังหวัดเชียงราย มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2562 ณ เมรุชั่วคราว พุทธมณฑลสมโภช 750 ปี เมืองเชียงราย ตำบลบัวสลี อำเภอแม่ลาว จังหวัดเชียงราย
ประเทศซามัวในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ซามัว ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: SAM
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติซามัว
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 2 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: 
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศซามัว เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติซามัวเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 2 คนใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |

| รวม | 1 | 1 | 2 |
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| อะเลโฟซิโอ ลากิ | Discus F37 | 33.53 | 12 |
ดูเพิ่ม

ประเทศซามัวในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศซามัวในพาราลิมปิก
ประเทศซามัวในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาซามัวที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
พระครูธรรมภาณโกศล (เอม)

| พระครูธรรมภาณโกศล (หลวงพ่อเอม วัดคลองโป่ง)> ส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: พ.ศ. 2415 (69 ปี)
มรณภาพ: พ.ศ. 2484
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: นักธรรมเอก
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดคลองโป่ง สุโขทัย
อุปสมบท: พ.ศ. 2435
พรรษา: 49
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดคลองโป่ง /เกจิคณาจารย์
หลวงพ่อเอม วัดคลองโป่ง หรือพระครูธรรมภาณโกศล (เอม,พ.ศ. 2415-พ.ศ. 2484) อดีตเจ้าอาวาสวัดคลองโป่ง เป็นเกจิคณาจารย์ที่เกิดในยุคต้นรัชกาลที่ 5 ที่มีผู้นิยมในวัตถุมงคลที่ท่านจัดสร้าง และนิยมแสวงหานำมาเป็นของดีประจำกาย ท่านเป็นอดีตเจ้าคณะอำเภอศรีสำโรง และเจ้าคณะจังหวัดสุโขทัยด้วย
ประวัติ

หลวพ่อเอม วัดคลองโป่ง เป็นชาวศรีสำโรงโดยกำเนิด บ้านเดิมของหลวงปู่เอมตั้งอยู่บริเวณริมถนนจรดวิถีถ่อง  ฝั่งเดียวกับวัดคลองโป่ง อยู่เหนือวัดไปประมาณ  300 เมตร  เกิดเมื่อปีวอก พ.ศ. 2415 ตรงกับต้นสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นบุตรคนสุดท้องของ  นายสน  และ  นางทิม  ซึ่งเป็นต้นตระกูล   "สนทิม"
ในวัยเยาว์หลวงพ่อเอม ได้ข้ารับการบรรพชาเป็นสามเณรที่วัดคลองโป่ง ในสมัยที่หลวงปู่เหล็ก เจ้าอาวาสวัดคลองโป่งในขณะนั้น ทั้งได้ศึกษาพระธรรมวินัย จนกระทั่งได้มีโอกาสไปศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลีที่วัดระฆังโฆสิตาราม  เป็นเวลา  4-5  ปี
เมื่ออายุครบบวช ได้เข้ารับการอุปสมบทเป็นพระภิกษุ   และจำพรรษาที่วัดคลองโป่ง ทั้งยังได้ศึกษาเพิ่มเติมทั้งในส่วนของพระปริยัติธรรม วิปัสสนากัมมัฏฐานจนเชี่ยวชาญและแตกฉาน
ต่อมาเมื่อตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดคลองโป่งว่างลง จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสต่อจากพระอุปัชฌาย์นวม ทั้งยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าคณะแขวงศรีสำโรง  ประมาณ พ.ศ. 2450 (เจ้าคณะอำเภอ) และได้ดำรงสมณศักดิ์ที่พระครูธรรมภาณโกศล (เอม) พร้อมตำแหน่งพระอุปัชฌาย์ด้วย
เมื่อวันที่  24 ธันวาคม 2457 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส (12 เมษายน พ.ศ. 2403-2 สิงหาคม พ.ศ. 2464) ได้ประกาศแต่งตั้งหลวงพ่อเอม เป็นเจ้าคณะเมืองสุโขทัย อีกตำแหน่งหนึ่งด้วย สืบต่อจากพระครูศีลวัตรวิจารณ์  เจ้าอาวาสวัดราชธานี ในขณะที่อายุได้  42 ปี
ประวัติ > แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติหลวงพ่อเอม วัดคลองโป่ง เก็บถาวร 2011-05-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน