stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอบถ่าย เดี่ยว 7

| แอบถ่าย เดี่ยว 7 |
| --- | --- |
กำกับ: สันติ แต้พานิช
นักแสดงนำ: อุดม แต้พานิช ติ๊ก ชีโร่ สมชาย เข็มกลัด ทองสุข แต้พานิช
กำกับภาพ: สันติ แต้พานิช
ตัดต่อ: สันติ แต้พานิช
ผู้จัดจำหน่าย: ขาขาด
วันฉาย: 7 สิงหาคม พ.ศ. 2551
ความยาว: 85 นาที
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจากสยามโซน
แอบถ่าย เดี่ยว 7  เป็นภาพยนตร์สารคดี/ตลก ออกฉายในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2551 แบบจำกัดโรงที่โรงภาพยนตร์ลิโด้ เป็นภาพยนตร์ที่ถ่ายทำเบื้องหน้า และเบื้องหลังการแสดงโชว์ เดี่ยวไมโครโฟน 7 ของอุดม แต้พานิช ผู้เป็นพี่ชายของสันติ แต้พานิช  โดยใช้กล้องวิดีโอ และกล้องดิจิตอล โดยที่ตัวอุดม แต้พานิช เอง ก็ไม่ทราบว่าน้องชายตั้งใจจะถ่ายเพื่อนำมาตัดต่อเป็นภาพยนตร์เรื่องนี้
ดูเพิ่ม

ข้อมูลภาพยนตร์เรื่องแอบถ่าย เดี่ยว 7
แฉ !!! แอบถ่ายเดี่ยว7[ลิงก์เสีย]
แอบถ่าย เดี่ยว 7 (2008) ที่สยามโซน
โจเซฟ เอสตราดา

| โจเซฟ เอสตราดา |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ คนที่ 13
ดำรงตำแหน่ง 30 มิถุนายน พ.ศ. 2541 – 20 มกราคม พ.ศ. 2544
รองประธานาธิบดี: กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย
ก่อนหน้า: ฟิเดล รามอส
ถัดไป: กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย
รองประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ คนที่ 11
ดำรงตำแหน่ง 30 มิถุนายน, พ.ศ. 2535 – 30 มิถุนายน, พ.ศ. 2541
ประธานาธิบดี: ฟิเดล รามอส
ก่อนหน้า: Salvador Laurel
ถัดไป: กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย
นายกเทศมนตรีกรุงมะนิลา
ดำรงตำแหน่ง 30 มิถุนายน พ.ศ. 2556 – 30 มิถุนายน พ.ศ. 2562
ก่อนหน้า: Alfredo Lim
ถัดไป: Isko Moreno
Chairman of the Presidential Anti-Crime Commission
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2535 – พ.ศ. 2540
ประธานาธิบดี: ฟิเดล รามอส
Senator of the Philippines
ดำรงตำแหน่ง 30 มิถุนายน พ.ศ. 2530 – 30 มิถุนายน พ.ศ. 2535
นายกเทศมนตรีเมืองซานฮวน เขตเมโทรมะนิลา
ดำรงตำแหน่ง 30 ธันวาคม พ.ศ. 2512 – 26 มีนาคม พ.ศ. 2529
ก่อนหน้า: Braulio Sto. Domingo
ถัดไป: Reynaldo San Pascual
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: Jose Marcelo Ejercito  (1937-04-19) 19 เมษายน ค.ศ. 1937 (87 ปี) Tondo, Manila, Philippines
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พรรคการเมือง: PMP (1991–present)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: Nacionalista (1969–1987) Liberal Party (1987–1991) UNA (2012-present)
คู่สมรส: Luisa Pimentel
บุตร: Jinggoy Estrada Jackie Ejercito Estrada JV Ejercito
ศิษย์เก่า: Mapúa Institute of Technology (Dropped out)
วิชาชีพ: Actor Businessperson Politician
ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์: Official website

โจเซฟ "เอรัป" เอเฮร์ซีโต เอสตราดา (Joseph "Erap" Ejercito Estrada)  อดีตประธานาธิบดีคนที่ 13 ของฟิลิปปินส์ ดำรงตำแหน่งระหว่างปี พ.ศ. 2541 ถึง พ.ศ. 2544
เอสตราดาเกิดที่มะนิลา มีชื่อเสียงจากการเป็นพระเอกภาพยนตร์ โดยรับบทนำในภาพยนตร์กว่า 100 เรื่อง ในระยะเวลา 33 ปีที่ประกอบอาชีพนักแสดง จากนั้นได้หันมาเล่นการเมืองท้องถิ่น เป็นนายกเทศมนตรีเมืองซานฮวน ในเขตเมโทรมะนิลา เป็นเวลา 17 ปี แล้วลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาสูงของฟิลิปปินส์  และดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีในสมัยของฟิเดล รามอส
เอสตราดาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ในปี พ.ศ. 2540 และชนะการเลือกตั้งอย่างขาดลอย เนื่องจากชื่อเสียงเดิมในฐานะพระเอกภาพยนตร์ยอดนิยม เขาพ้นจากตำแหน่งหลังจากถูกยื่นถอดถอน ด้วยข้อหาคอร์รัปชัน  และถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาฉ้อฉล ในปี พ.ศ. 2550 แต่ได้รับการอภัยโทษจากประธานาธิบดีกลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีในสมัยของเอสตราดา
ในการเลือกตั้งประธานาธิบดี พ.ศ. 2553 เอสตราดาได้ลงสมัครอีกครั้ง แต่พ่ายแพ้ให้กับเบนิกโน อากีโนที่ 3
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐที่ 1 (1899–1901) |  เอมีลีโอ อากีนัลโด  |  |
| เครือรัฐ (1935–1946) |  มานูเอล เอเล. เกซอน (1935–1944)  เซร์ฮิโอ โอสเมญญา(1944–1946)  มานูเอล โรฮัส (1946)  |  |
| สาธารณรัฐที่ 2 (1943–1945) |  โฮเซ เป. เลาเรล  |  |
| สาธารณรัฐที่ 3 (1946–1973) |  มานูเอล โรฮัส (1946–1948)  เอลปิดิโอ กีริโน (1948–1953)  รามอน แมกไซไซ (1953–1957)  คาร์ลอส การ์เซีย (1957–1961)  ดิออสดาโด มากาปากัล (1961–1965)  เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส (1965–1973)  |  |
| สมัยกฎอัยการศึก (1973–1981) |  เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส  |  |
| สาธารณรัฐที่ 4 (1981–1986) |  เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส (1981–1986)  คอราซอน อากีโน (1986)  |  |
| สาธารณรัฐที่ 5 (1986–ปัจจุบัน) |  คอราซอน อากีโน (1986–1992)  ฟิเดล รามอส (1992–1998)  โจเซฟ เอสตราดา (1998–2001)  กลอเรีย อาร์โรโย (2001–2010)  เบนิกโน อากีโนที่ 3 (2010–2016)  โรดรีโก ดูแตร์เต (2016–2022)  บองบอง มาร์กอส (2022–ปัจจุบัน)  |  |
  หมวดหมู่   รายชื่อ
ไฟป่าในรัสเซีย พ.ศ. 2553

ไฟป่าในรัสเซีย พ.ศ. 2553 เป็นไฟป่าที่เกิดขึ้นนับหลายร้อยแห่งซึ่งเกิดขึ้นในประเทศรัสเซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนที่ตั้งอยู่ในทวีปยุโรป นับตั้งแต่ปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 จนถึงราวต้นเดือนกันยายน เนื่องจากอุณหภูมิที่สูงที่สุดเท่าที่เคยบันทึกมาในประวัติศาสตร์รัสเซีย และความแห้งแล้งในภูมิภาค ประธานาธิบดีดมีตรี เมดเวเดฟ ได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินใน 7 ภาคเนื่องจากไฟป่า และอีก 28 ภาคอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉินเนื่องจากพืชไม่สามารถปลูกขึ้นได้ในฤดูแล้ง มีการประมาณผู้เสียชีวิตต่ำสุดที่ 53 คน แต่จำนวนที่แท้จริงอาจสูงถึง 8,000 คน
ผลกระทบด้านสาธารณสุข

จากการระบุของอันเดรย์ เซลซอฟกี เจ้าหน้าที่ด้านสาธารณสุขของรัสเซีย จำนวนการเสียชีวิตในกรุงมอสโกอยู่ที่เฉลี่ย 700 คนต่อวัน คิดเป็นราวสองเท่าของตัวเลขเฉลี่ย ท่ามกลางความร้อนของคลื่นความร้อนและหมอกควันพิษจากไฟป่า เขาแถลงว่าความร้อนอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนและหมอกควันซึ่งทำให้หายใจไม่ออกที่ทำให้อัตราการเสียชีวิตเพิ่มสูงขึ้นเมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันเมื่อปีก่อน และเสริมว่าโรงเก็บศพของเมืองแทบจะรับจำนวนศพมากกว่า 1,300 ศพไม่ไหว คลื่นความร้อนเป็นสิ่งที่ไม่เคยปรากฏในรัสเซียมาเป็นเวลานานกว่า 1,000 ปีมาแล้ว และอาจทำให้มีผู้เสียชีวิตแล้วมากถึง 15,000 คน
ไฟป่าได้ส่งผลกระทบต่อพื้นที่ซึ่งปนเปื้อนจากอุบัติภัยเชอร์โนบิล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง โดยรอบแคว้นบรีอันสค์และพื้นที่ชายแดนที่ติดต่อกับเบลารุสและยูเครน เนื่องจากไฟป่า อนุภาคของพื้นดินและพืชซึ่งได้รับการปนเปื้อนกัมมันตรังสีอาจปลดปล่อยกัมมันตรังสีขึ้นสู่อากาศและแพร่ขยายกว้างขึ้นไปอีก รัฐบาลรัสเซียระบุว่าไม่มีระดับกัมมันตรังสีที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่ขณะที่กลุ่มกรีนพีซกล่าวโทษรัฐบาลในการปฏิเสธดังกล่าว
ไฟป่าแคว้นแอตติกา พ.ศ. 2561

| ไฟป่าแคว้นแอตติกา พ> ศ. 2561 |
| --- | --- |
จุดเกิดไฟหลักสองแห่งในแคว้นแอตติกา ณ วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
สถานที่: แคว้นแอตติกา
พิกัดภูมิศาสตร์: 38°03′09″N 23°52′06″E﻿ / ﻿38.05250°N 23.86833°E﻿ / 38.05250; 23.86833
สถิติ
วันที่: 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 – ปัจจุบัน
สาเหตุ: การลอบวางเพลิง หรือเสาโทรศัพท์ (กำลังอยู่ภายใต้การสอบสวน)
อาคารถูกทำลาย: มากกว่า 1,000 อาคาร (ถูกทำลายหรือเสียหาย)
ผู้เสียชีวิต: 99 รายได้รับการยืนยันแล้ว, 25 รายสูญหาย
ผู้บาดเจ็บ: 187 ราย
แผนที่

กลุ่มไฟป่าที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในประเทศกรีซเริ่มขึ้นในพื้นที่ชายฝั่งทะเลของแคว้นแอตติกาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561  ตั้งแต่วันที่ 27 กรกฎาคม ผู้คน 88 รายได้รับการยืนยันว่าเสียชีวิต ผู้ใหญ่อย่างน้อย 164 ราย และเด็ก 23 รายที่มีอาการบาดเจ็บ ได้รับการนำตัวส่งโรงพยาบาล รวมทั้งผู้ใหญ่ 11 รายที่มีอาการสาหัส นับเป็นเหตุการณ์ไฟป่าที่อันตรายที่สุดครั้งที่สองในคริสต์ศตวรรษที่ 21 หลังจากเหตุการณ์ไฟป่าวันเสาร์สีดำ พ.ศ. 2552 ในประเทศออสเตรเลียที่มีผู้เสียชีวิต 172 ราย และตามมาด้วยเหตุการณ์ไฟป่าประเทศกรีซ พ.ศ. 2550 ที่มีผู้เสียชีวิต 99 ราย
ความช่วยเหลือระหว่างประเทศ

ประเทศกรีซได้ขอความช่วยเหลือจากประเทศอื่น ๆ เพื่อช่วยแก้ไขปัญหาเพลิงไหม้และจัดการกับสถานการณ์ฉุกเฉิน โดยการส่งคำขอผ่านทางกลไกการคุ้มครองทางแพ่งของสหภาพยุโรปสำหรับความช่วยเหลือระหว่างประเทศ กรรมาธิการยุโรปเพื่อการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมและการจัดการวิกฤติได้มาถึงกรุงเอเธนส์ในวันที่ 24 กรกฎาคมเพื่อประสานความช่วยเหลือของสหภาพยุโรป ส่วนกลไกการคุ้มครองทางแพ่งของสหภาพยุโรปได้ช่วยระดมเครื่องบิน, ยานพาหนะ, บุคลากรทางการแพทย์ และนักดับเพลิงจากประเทศในสหภาพยุโรป นอกจากนี้ ระบบดาวเทียมโคเปอร์นิคัสของสหภาพยุโรปได้รับการเปิดใช้งานเพื่อให้เจ้าหน้าที่ได้มีแผนที่เฉพาะระดับสูง ในขณะที่นิกอส ทอสกัส รัฐมนตรีกรีก กล่าวว่าไม่เคยมีข้อเสนอมากมายที่จะช่วยเหลือในการดับเพลิงเช่นนี้มาก่อน โดยยกย่องความสามัคคีที่แสดงให้เห็นของประเทศต่าง ๆ
โซเมอิโยชิโนะ

| โซเมอิโยชิโนะ |
| --- | --- |

ต้นโซเมอิโยชิโนะบานที่ทัมบะ-ซาซายามะ, จังหวัดเฮียวโงะ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: กุหลาบ Rosales
วงศ์:: กุหลาบ Rosaceae
สกุล:: สกุลพรุน Prunus
สกุลย่อย:: Prunus subg. Cerasus Prunus subg. Cerasus Matsum.
สปีชีส์:: Prunus × yedoensis
ชื่อทวินาม
Prunus × yedoensis Matsum.

ชื่อพ้อง
 Prunus nudiflora (Koehne) Koidz.  Prunus paracerasus Koehne
Prunus × yedoensis (syn. Cerasus × yedoensis) เป็นซากูระที่เกิดจากการผสมระหว่าง Prunus speciosa (ซากูระโอชิมะ) และ Prunus itosakura (syn. Prunus pendula f. ascendens, Prunus subhirtella var. ascendens, เอโดะฮิงัง) กำเนิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น หนึ่งในพันธุ์ปลูกของพืชนี้อย่าง โซเมอิโยชิโนะ (ญี่ปุ่น: 染井吉野; โรมาจิ: somei-yoshino) เป็นหนึ่งในซากูระที่ได้รับความนิยมมากที่สุด และปลูกกันอย่างแพร่หลายในภูมิภาคเขตอบอุ่นทั่วโลกในปัจจุบัน โซเมอิโยชิโนะเป็นโคลนจากต้นไม้ต้นเดียว โดยถูกแพร่กระจายทั่วโลกด้วยการต่อกิ่ง โดยโซเมอิโยชิโนะได้รับคุณลักษณะอย่างการบานก่อนที่ใบคลี่ออกของโอโดะฮิงัง และการโตไวและมีดอกสีขาวของซากูระโอชิมะ คุณลักษณะทางบวกเหล่านี้ส่งผลให้โซเมอิโยชิโนะเป็นหนึ่งในพันธุ์ปลูกที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของซากูระ
เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2019 สถาบันวิจัยดีเอ็นเอคาซึสะของมหาวิทยาลัยชิมาเนะและมหาวิทยาลัยเกียวโตฟุริตสึ ได้เปิดเผยสามารถอดรหัสข้อมูลทางพันธุกรรมทั้งหมดของโซเมอิโยชิโนะเรียบร้อยแล้ว และพบว่าโซเมอิโยชิโนะสืบเชื้อสายมาจากซากูระเอโดะฮิงังและซากูระโอชิมะตามที่เชื่อกันทั่วไป นอกจากนี้ยังเปิดเผยอีกว่าบรรพบุรุษของทั้งสองสายพันธุ์พ่อแม่ถูกแยกออกจากกันเป็นคนละสปีชีส์เมื่อ 5.52 ล้านปีก่อน ส่วนโซเมอิโยชิโนะเกิดจากการผสมพันธุ์เมื่อ 100 กว่าปีที่แล้ว
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ถูกเรียกว่าเป็นโซเมอิโยชิโนะในขณะที่ปลูก แต่บันทึกที่เก่าแก่ที่สุดที่สามารถตรวจสอบได้ของการปลูกโซเมอิโยชิโนะคือในสวนพฤกษศาสตร์โคอิชิกาวะในปี 1775 นอกจากนี้ยังการปลูกโซเมอิโยชิโนะในสวนพฤกษศาสตร์โคอิชิกาวะในปี 1875 ในสวนสาธารณะไคเซซันในเมืองโคริยามะ จังหวัดฟูกูชิมะ ในปี 1878 และในปราสาทฮิโรซากิในปี 1882 ซึ่งบางครั้งถูกเรียกว่าเป็นโซเมอิโยชิโนะที่เก่าแก่ที่สุด
ในปี 2019 สมาคมวิจัยสุขภาพต้นไม้ประเทศญี่ปุ่น ได้ยอมรับว่าโซเมอิโยชิโนะที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่ในญี่ปุ่นปลูกอยู่ในสวนสาธารณะไคเซซันในปี 1878 โดยอิงจากการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีและการศึกษาทางวิทยาศาสตร์อื่น ๆ
โฟลรีอาน ไคลน์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ไคลน์ใน ค.ศ. 2016
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (1986-11-17) 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 (37 ปี)
สถานที่เกิด:  ลินทซ์ โอแบร์เอิสเตอร์ไรช์ ออสเตรีย
ส่วนสูง:  1.80 เมตร (5 ฟุต 11 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เอาส์ทรีอาวีน
หมายเลข:  17
สโมสรเยาวชน
1994–2004:  LASK Linz
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2004–2009 |  LASK Linz |  163 |  (13) |
| 2003–2004 |  → FC Blau-Weiß Linz (ยืม) |  19 |  (5) |
| 2009–2012 |  เอาส์ทรีอาวีน |  71 |  (6) |
| 2012–2014 |  เร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค |  43 |  (1) |
| 2014–2017 |  เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท |  75 |  (4) |
| 2017– |  เอาส์ทรีอาวีน |  43 |  (5) |
ทีมชาติ‡
| 2005–2006 |  ออสเตรีย รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี |  5 |  (0) |
| 2006–2008 |  ออสเตรีย รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  23 |  (3) |
| 2010– |  ออสเตรีย |  45 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 1 กรกฎาคม 2019 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 15 พฤศจิกายน 2016
โฟลรีอาน ไคลน์ (เกิดวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986) เป็นนักฟุตบอลชาวออสเตรียที่เล่นในตำแหน่งกองหลังให้กับเอาส์ทรีอาวีนในออสเตรียนบุนเดิสลีกา
สโมสรอาชีพ

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1994 ไคลน์เริ่มต้นอาชีพกับทีมเยาวชนของแล็สค์ลินทซ์ และได้เลื่อนขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2004 เขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับ Blau-Weiß Linz ในฤดูกาล 2003–04 และกลับสู่ลินทซ์หลังจบฤดูกาลนั้น เขาได้ลงเล่น 163 นัด และทำประตูได้ 13 ลูกจาก 14 ปีที่อยู่กับลินทซ์ ไคลน์เซ็นสัญญาสองปีกับเอาส์ทรีอาวีนเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2009 ต่อมาใน ค.ศ. 2012 เขาย้ายไปเร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค
หลังหมดสัญญากับซัลทซ์บวร์คเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 ไคลน์ได้ย้ายไปเฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท แบบไม่มีค่าตัว ต่อมาในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 เขาต่อสัญญากับสโมสรจนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 และในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2017 เขาได้ย้ายกลับเอาส์ทรีอาวีน
เกียรติประวัติ

เร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค
ออสเตรียนบุนเดิสลีกา: 2013–14
ออสเตรียนคัพ: 2013–14
โฟลว์ไรเดอร์

| --- | --- |

สมาพันธ์สูงสุด: โฟลว์ (อังกฤษ: FLOW) (ชื่อเต็ม: The Flowboarding League of the World )
เล่นครั้งแรก: พ.ศ.2531 รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา
ลักษณะเฉพาะ
หมวดหมู่: กีฬาเอ็กซ์ตรีม
อุปกรณ์: โฟลว์บอร์ด, บอดี้บอร์ด
สถานที่: สนามโฟลว์ไรเดอร์
โฟลว์ไรเดอร์ (อังกฤษ: Flowriding) เป็นกีฬาเอ็กซ์ตรีมประเภทหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลมาจากกีฬาหลายชนิด เช่น สเก็ตบอร์ด การโต้คลื่น สโนว์บอร์ด และเวคเบอร์ด ที่มีวิธีการเล่นโดยให้ผู้เล่นโต้คลื่นบนเครื่องจำลองคลื่นเทียมซึ่งมีความเร็ว 38 กม./ชม. ถึง 48 กม./ชม. กีฬาชนิดนี้ถูกคิดค้นขึ้นในปี พ.ศ.2531 ที่รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา โดยทอม ล็อชท์เฟลด์ ผู้ก่อตั้งเวฟล็อก บริษัทผลิตเครื่องเล่นและอุปกรณ์ในการเล่นโฟลว์ไรเดอร์รายใหญ่ ในประเทศไทยมีสนามโฟลว์ไรเดอร์เปิดให้บริการเป็นแห่งแรกในปี พ.ศ.2555 คือโฟลว์ เฮ้าส์ แบงค์ค็อก การเล่นโฟลว์ไรเดอร์แบ่งออกเป็น 2 ประเภทคือ โฟลว์บอร์ดและบอร์ดี้บอร์ด
โฟลว์บอร์ด

โฟลว์บอร์ด หรือ สแตนด์อัพบอร์ด เป็นการเล่นในท่ายืน โดยอุปกรณ์ของโฟลว์บอร์ดจะมีความแตกต่างกับเซิร์ฟบอร์ดและเวคบอร์ดตรงที่มีขนาดเล็กกว่า เนื่องจากการเคลื่อนที่ของน้ำในเครื่องโฟลว์ไรเดอร์มีแรงตึงผิวมากกว่าทำให้สามารถใช้บอร์ดขนาดเล็กได้ ท่าต่างๆในการเล่นโฟลว์บอร์ดได้รับแรงบันดาลใจมาจากสเก็ตบอร์ด ซึ่งแต่ละท่าก็จะมีระดับความยากแตกต่างกันไป เช่น ออลลี่ (กระโดดขึ้นเหนือน้ำ) ป๊อป โชฟ อิท (กระโดดขึ้นและหมุน) และอื่นๆอีกมากมาย
บอร์ดี้บอร์ด

บอร์ดี้บอร์ด เป็นการเล่นที่เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นเล่นโฟลว์ไรเดอร์ เพราะง่ายในการทรงตัว และมีอันตรายน้อย โดยมีวิธีการเล่น 3 ประเภทคือประเภทนอนคว่ำ ประเภทคุกเข่าคู่ และประเภทชันเข่าหนึ่งข้าง ซึ่งแต่ละประเภทจะใช้ทักษะที่แตกต่างกันไป ในการแข่งขันทั่วไปจะแบ่งรายการผู้เข้าแข่งขันบอร์ดี้บอร์ดแต่ละประเภทแยกออกจากกัน
การแข่งขัน

โฟลว์ทัวร์ เป็นรายการการแข่งขันโฟลว์ไรเดอร์ที่จัดขึ้นในหลายทวีป ทั้งเอเชีย ยุโรป และอเมริกา โดยในปี พ.ศ.2558 ได้มีการจัดแข่งขันเอเชียโฟลว์ทัวร์ในหลายประเทศรวมถึงประเทศไทย ซึ่งมีสถานที่ที่ใช้ในการจัด 2 แห่งคือ โฟลว์ เฮ้าส์ แบงค์ค็อก ในรอบคัดเลือกของประเทศไทย และที่สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซน ในรอบชิงชนะเลิศเอเชีย
เซิร์ฟอารีน่า สนามโฟลว์ไรเดอร์ที่สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซน พัทยา โดยผู้เล่นสามารถเล่นได้ไม่จำกัดรอบตลอดทั้งวัน
โอกาซาวาระ นางาโตกิ

Japanese samurai daimyō
โอกาซาวาระ นางาโตกิ (小笠原長時) (9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1519 – 17 เมษายน ค.ศ. 1583) เป็น ซามูไร ไดเมียว ของจังหวัดนางาโนะ ในช่วง ยุคเซ็งโงกุ
ในปี 1542 แคว้นชินาโนะถูกโจมตีโดย ทาเกดะ ชิงเง็ง และโอกาซาวาระได้ร่วมมือกับ มูราคามิ โยชิคิโยะ, ซูวะ โยริชิเงะ และ คิโสะ โยชิยาสุ ในความพยายามที่จะหยุดยั้งการโจมตี พวกเขาพบกับกองกำลังของทาเกดะ ชินเง็ง ที่ ยุทธการที่เซซาวะ เมื่อวันที่ 9 มีนาคม 1542 และพ่ายแพ้
หลังจากพ่ายแพ้และสูญเสียดินแดน โอกาซาวาระได้ร่วมมือกับ อูเอซูงิ เค็นชิง ซึ่งเป็นคู่แข่งสำคัญของทาเกดะ เขาได้ต่อสู้ร่วมกับ ทาคาโตะ โยริทสึงุ ในปี 1545 และล้มเหลวในการป้องกัน การปิดล้อมปราสาททาคาโตะ ครั้งที่หนึ่ง โอกาซาวาระถูกทาเคดะ ชินเง็ง พ่ายแพ้อีกครั้งใน ยุทธการที่ชิโอจิริโทเกะ ในปี 1548 ซึ่งเขาถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวในยามรุ่งอรุณ ทหารหลายคนของเขาถูกสังหารขณะที่พวกเขากำลังคว้าอาวุธและเกราะ พวกเขายังคงพ่ายแพ้ในปีต่อมาเมื่อชินเง็งเข้ายึดป้อมหลายแห่ง รวมถึงฟูกาชิ (ปัจจุบันคือ ปราสาทมัตสึโมโตะ) ใน การปิดล้อมฟุกาชิ
ความพ่ายแพ้อย่างขมขื่นนี้ทำให้โอกาซาวาระ นากาโทกิ ต้องล่าถอยไปยัง เกียวโต ที่ซึ่งเขาได้สอนการขี่ม้าและยิงธนู (คิวโด) จนกระทั่งเขาถูกฆ่าในปี 1583 ลูกหลานของเขาบางส่วนของเขาได้กลายเป็นไดเมียวในช่วง ยุคเอโดะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะผู้ปกครอง แคว้นโคคุระ[ต้องการอ้างอิง]
ตราสัญลักษณ์ (จันทร์) แห่งตระกูลโอกาซาวาระ
โทโมฮิโระ โอโนะ

| โทโมฮิโระ โอโนะ |
| --- | --- |
大野 智敬
เกิด: 7 พฤศจิกายน จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: เมาซูโปรโมชัน
โทโมฮิโระ โอโนะ (大野 智敬, 7 พฤศจิกายน -) เป็นนักพากย์ชาย ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดเฮียวโงะ สังกัดเมาซูโปรโมชัน
ผลงานพากย์

ซาซากิกับมิยาโนะ (เอซากิ ยูตาโร)
โทโมดาจิ เกมมิตรภาพ (ชิเบะ มาโคโตะ)
แข้งเด็กหัวใจนักสู้ (สึงาวาระ เค็นโตะ)
ชีวิตสโลว์ไลฟ์หลังตกงานของนักรบทมิฬวัย 30 (ซาไก)
รักสุดฟินเลเวล 999 กับยามาดะคุง (คิม)
คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ (เจด)
เกิดใหม่เป็นลูกโอชิ (คุมาโนะ โนบุยุกิ)
เศาวนิต เศาณานนท์

| ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร> เศาวนิต เศาณานนท์ |
| --- | --- |

อธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
ดำรงตำแหน่ง วาระที่ 1  23 พฤศจิกายน  พ.ศ. 2547 – พ.ศ. 2552
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  วาระที่ 2  18 พฤษภาคม  พ.ศ. 2552
ก่อนหน้า: เศาวนิต เศาณานนท์
ถัดไป: รองศาสตราจารย์เทื้อน ทองแก้ว
อธิการบดีสถาบันราชภัฏนครราชสีมา
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2546 – พ.ศ. 2547 
ก่อนหน้า: รองศาสตราจารย์เชิดชัย โชครัตนชัย
ถัดไป: ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 (77 ปี)
ลายมือชื่อ: 

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.เศาวนิต เศาณานนท์ เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 รับราชการ ณ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2514 ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญต่างๆ อาทิ ประธานโปรแกรมวิชาบริหารการศึกษา (พ.ศ. 2542-พ.ศ. 2546) รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ (พ.ศ. 2542-พ.ศ. 2546) อธิการบดีสถาบันราชภัฏนครราชสีมา (พ.ศ. 2546 – พ.ศ. 2547) ประธานโปรแกรมวิชาภาวะผู้นำทางการศึกษา (พ.ศ. 2549-ปัจจุบัน) และอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา ตั้งแต่วันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 – พ.ศ. 2556 และปัจจุบันอยู่ในตำแหน่งรักษาราชการแทนอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา และได้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีท่านแรกของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
การศึกษา

กศ.บ.(เคมี) วิทยาลัยวิชาการศึกษาบางแสน ชลบุรี พ.ศ. 2512
M.S. in Ed. (การบริหารการศึกษา) Bemidji State University , U.S.A. พ.ศ. 2520
Ph.D. (การบริหารการศึกษา) The University of Iowa,U.S.A. พ.ศ. 2531
ตำแหน่ง/หน้าที่

หัวหน้าภาควิชาเคมี พ.ศ. 2523-พ.ศ. 2532
รองหัวหน้าคณะวิชาวิทยาศาสตร์ฯ ฝ่ายบริหาร พ.ศ. 2525-พ.ศ. 2526
รองอธิการบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา (สมัยที่ 1) พ.ศ. 2533-พ.ศ. 2535
รองอธิการบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา (สมัยที่ 2) พ.ศ. 2538-พ.ศ. 2541
ประธานกรรมการดำเนินการประกันคุณภาพการศึกษา พ.ศ. 2539-พ.ศ. 2545
กรรมการสภาประจำสถาบันราชภัฏนครราชสีมา 2 วาระ พ.ศ. 2541-พ.ศ. 2544
รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ พ.ศ. 2542-พ.ศ. 2546
ประธานโปรแกรมวิชาบริหารการศึกษา ระดับปริญญาโท พ.ศ. 2542-พ.ศ. 2546
ประธานพัฒนาหลักสูตร (ทั้งมหาวิทยาลัย) พ.ศ. 2545-พ.ศ. 2547
อธิการบดีสถาบันราชภัฏนครราชสีมา พ.ศ. 2546-พ.ศ. 2547
ประธานโปรแกรมวิชาภาวะผู้นำทางการศึกษา ระดับปริญญาเอก พ.ศ. 2549-พ.ศ. 2556
อธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา พ.ศ. 2547-พ.ศ. 2552[3]
อธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (วาระที่ 2) พ.ศ. 2552-2556
หน้าที่ทางราชการและราชการกรณีพิเศษ

คณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ เขตพื้นที่การศึกษานครราชสีมา เขต 1 (2 สมัย)
คณะอนุกรรมการด้านมาตรฐานอุดมศึกษา คณะกรรมการอุดมศึกษา (ผู้แทนอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏทั่วประเทศ)
ประธานคณะกรรมการฝ่ายอาสาสมัครการจัดการแข่งขัน ซีเกมส์ครั้งที่ 24 และการแข่งขัน อาเซี่ยนพาราเกมส์ ครั้งที่ 4 ของ 11 ชาติ ณ จังหวัดนครราชสีมา กรุงเทพฯ และพัทยา จัดหาและควบคุมการปฏิบัติงานอาสาสมัคร และกองเชียร์ จำนวน 13,500 คน
รางวัลที่ได้รับ

โล่เกียรติยศ “ศิษย์เก่าดีเด่น” มหาวิทยาลัยบูรพา ในโอกาส 50 ปี มหาวิทยาลัยบูรพา
โล่เกียรติยศ “มศว. เพื่อการศึกษา″ ในโอกาศวันมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร
เข็มเชิดชูเกียรติ “คุรุสดุดี” จากคุรุสภาแห่งประเทศไทย วันครูโลก 5 ตุลาคม พ.ศ. 2545
เกียรติยศ “สตรีตัวอย่างแห่งปี 2542″ จากมูลนิธิเพื่อสังคมไทย
เกียรติยศ “รางวัลหญิงแกร่งแห่งเมืองโคราช ประจำปี 2547″
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้น ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูล ผศ.ดร.เศาวนิต เศาณานนท์  เก็บถาวร 2011-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก ARC Digital Collections ทรัพยากรทรงคุณค่า มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
[http://www.nrru.ac.th/website/nrru2013.php?pack=data&page=about%5Bลิงก์เสีย%5D ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
ไตรกลีเซอไรด์

ตัวอย่างไตรกลีเซอไรด์ ซ้าย: กลีเซอรอล, ขวาจากบนลงล่าง: กรดปาลมิติก, กรดโอเลอิก, กรดลิโนเลนิก, สูตรเคมี: C55H98O6
ไตรกลีเซอไรด์ (triglyceride) หรือไตรเอซิลกลีเซอรอล (Triacylglycerol) เป็นไขมันที่ประกอบด้วยกรดไขมันสามโมเลกุลรวมตัวกับกลีเซอรอลหนึ่งโมเลกุล กรดไขมันที่มาประกอบเป็นไตรกลีเซอไรด์นั้นอาจจะเป็นกรดไขมันชนิดเดียวกัน เช่น ไตรสเตียริน มีกรดสเตียริกเป็นองค์ประกอบเท่านั้น หรือเป็นกรดไขมันคนละชนิด เช่น 1-พาล์มิโทสเตียริน (1-Palmitostearin) หมายถึงไตรกลีเซอไรด์ที่กรดไขมันตัวแรกเป็นกรดปาลมิติก ส่วนกรดไขมันตัวที่ 2 และ 3 เป็นกรดสเตียริก เป็นพลังงานสะสมในสัตว์ และใช้สะสมใต้ผิวหนังเพื่อรักษาอุณหภูมิของร่างกาย โดยสะสมในเซลล์ไขมัน (Adipocyte หรือ Fat cell) ในรูปเม็ดไขมัน หรืออยู่ในรูปไมเซลล์ (Micelle)
ปัญหาและอันตรายจากโรคไตรกลีเซอไรด์สูงในเลือดทำให้ หลอดเลือดแดงแข็งตัว ถ้าเกิดที่หัวใจทำให้เป็นโรคหัวใจขาดเลือด ถ้าเกิดที่สมองทำให้เป็นอัมพาต หรือ ทำให้เกิดอาการร่วมคือ ปวดท้อง ตับโต ม้ามโต และทำให้ระบบประสาททำงานผิดปกติ ปวดข้อ แหล่งอาหารที่ทำให้ไตรกลีเซอไรด์ในเลือดสูง ได้แก่ อาหารทุกชนิดที่มีปริมาณไขมันสูง โดยเฉพาะไขมันสัตว์ น้ำตาล อาหารรสหวานจัด ขนมหวานทุกชนิด เนื่องจากร่างกายสามารถนำไปสร้างเป็นไตรกลีเซอไรด์ คนอายุ 30 ปีขึ้นไปไม่ควรมีค่า triglyceride เกิน 200 mg/dl
โอกาซุ

โอกาซุ คือ "เครื่องเคียง" ในสำรับอาหารญี่ปุ่น
โอกาซุ (ญี่ปุ่น: おかず, お数, お菜, 御菜) เป็นคำหรือวลีญี่ปุ่น มีความหมายว่า เครื่องเคียง หรือกับข้าว อะไรก็ตามที่สามารถรับประทานร่วมกับข้าวได้นับว่าเป็นโอกาซุทั้งหมด โอกาซุทำจากปลา เนื้อสัตว์ ผัก หรือเต้าหู้ ต่างจากฟูริกาเกะซึ่งเป็นผงโรยข้าว
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย ชาวญี่ปุ่นสามารถรับประทานบะหมี่คู่กับโอกาซุได้
ไป๋ จวีอี้

| Bai Juyi (白居易) |
| --- | --- |
There are no contemporaneous portraits of Bai Juyi; this an impression by Chen Hongshou, a later artist, of the Ming Dynasty.
เกิด: 772 Taiyuan, Shanxi, China
เสียชีวิต: 846 Xiangshan Monastery, Longmen (Luoyang), Henan, China.
อาชีพ: Poet, Government official
ภาพวาดของไป๋จวีอี้กวีสมัยราชวงศ์ถัง
ไป๋จวีอี้ (จีน: 白居易; พินอิน: Bái Jūyì; Wade-Giles: Po Chü-i, 772–846) เขาเป็นกวีช่วงกลางราชวงศ์ถัง มีบทประพันธ์กว่า 2,800 บท เขาถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ.846 (พ.ศ. 1389) ขณะอายุได้ 74 ปี
แหวนแห่งอำนาจ

ผู้ครอบครองแหวนทั้ง 3 เผ่าพันธุ์
แหวนแห่งอำนาจ เป็นของวิเศษในเรื่องแต่งปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน มีบทบาทสำคัญในนิยายลอร์ดออฟเดอะริงส์
ประวัติ

แหวนแห่งอำนาจในเรื่องมีทั้งหมด 20 วง สร้างขึ้นในยุคที่สองของมิดเดิลเอิร์ธ โดยเอลฟ์ช่างผู้มีฝีมือเป็นเลิศแห่งนครเอเรกิออน นามว่า เคเลบริมบอร์ (Celebrimbor) ผู้เป็นหลานของเฟอานอร์ ได้สร้างแหวนขึ้นสำหรับมนุษย์และคนแคระเป็นเบื้องแรก จำนวน 16 วง ภายใต้การกำกับดูแลและถ่ายทอดความรู้จากเซารอน ซึ่งจำแลงร่างมาในนาม 'อันนาทาร์' (ชื่อนี้แปลว่า 'เจ้าแห่งของกำนัล') เคเลบริมบอร์ยังสร้างแหวนสำหรับพวกเอลฟ์ขึ้นอีก 3 วง โดยที่เซารอนมิได้รู้เห็นในการสร้างนั้น เหตุนี้แหวนเอลฟ์ทั้งสามจึงบริสุทธิ์จากอำนาจชั่วร้าย
หลังจากนั้น เซารอนได้ลอบสร้างแหวนวงสุดท้ายที่ชื่อ แหวนเอกธำมรงค์ (The One Ring) โดยใช้ไฟจากภูเขามรณะ (เมาท์ดูม) ซึ่งตั้งอยู่ในใจกลางอาณาจักรมอร์ดอร์ โดยแบ่งพลังบางส่วนของเขาลงไปด้วย จึงทำให้เป็นแหวนที่มีอำนาจสูงสุด สามารถมีอำนาจเหนือจิตใจของผู้สวมแหวนแห่งอำนาจที่สร้างขึ้นก่อนหน้านี้ภายใต้การกำกับของเขา ดังนั้นเซารอนจึงมีอำนาจเหนือแหวนแห่งคนแคระ และแหวนแห่งมนุษย์ ทว่าเขาไม่สามารถบังคับแหวนแห่งเอลฟ์ได้ เพราะเขาไม่มีส่วนในการสร้างแหวนทั้งสาม อย่างไรก็ดี เนื่องจากแหวนเอลฟ์ทั้งสามถูกสร้างขึ้นโดยอาศัยความรู้จากเซารอน ดังนั้นหากแหวนเอกธำมรงค์ถูกทำลายไป อำนาจของแหวนเอลฟ์ก็จะสลายไปด้วย
บทกวีในเรื่องที่กล่าวถึงแหวนทั้งหมด คือ
Three Rings for the Elven-Kings under the sky,
Seven for the Dwarf-lords in their halls of stone,

Nine for Mortal Men Doomed to die,

One for the Dark Lord on his dark throne
In the Land of Mordor where the shadows lie.
หากแปลเป็นภาษาไทยว่า
แหวนสามวงแด่กษัตริย์พรายใต้แผ่นฟ้า,
เจ็ดวงแด่เจ้าชาวแคระในท้องพระโรงศิลา,

เก้าวงนั้นหนาแด่มนุษย์ผู้ไร้นิรันดร์,

วงเดียวแด่เจ้าแห่งอสูรผู้ครองบัลลังก์ดำ
ในแดนมรณะแห่งมอร์ดอร์ที่เงานั้นยังคงอยู่.
รายละเอียดและผู้ครอบครอง

แหวนทั้ง 20 วงมีดังนี้
รายละเอียดและผู้ครอบครอง > แหวนเอกธำมรงค์

เป็นแหวนที่มีอำนาจมากที่สุดในแหวนแห่งอำนาจ ผู้ที่เคยครอบครอง
เซารอน
อิซิลดูร์
กอลลัม
บิลโบ แบ๊กกิ้นส์
โฟรโด แบ๊กกิ้นส์
แซมไวส์ แกมจี
รายละเอียดและผู้ครอบครอง > แหวนเอลฟ์ทั้งสาม

แหวนสามวงดังกล่าวเป็นแหวนที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นอันดับท้ายสุด ซึ่งเป็นแหวนที่เซารอนปรารถนาจะครอบครองมากที่สุด เพราะผู้ที่ครอบครองมันจะสามารถรักษาอาการผิดปกติ ชะลอความเสื่อมถอยของกาลเวลา และยืดเวลาจากความเหนื่อยล้าที่มีต่อโลก แต่ว่าเซารอนค้นหาพวกมันไม่พบ เนื่องจากมันถูกส่งไปอยู่ในมือของเหล่าผู้ทรงปัญญา ผู้เก็บซ่อนมันเอาไว้และไม่เคยใช้มันอย่างเปิดเผย ในขณะที่เซารอนมีแหวนประมุขอยู่ ดังนั้นแหวนทั้งสามวงจึงยังคงอยู่โดยไร้มลทิน เป็นเพราะว่า เคเลบริมบอร์ เป็นผู้สร้างพวกมันขึ้นมาเองแต่เพียงผู้เดียว มือของเซารอนไม่เคยได้สัมผัส แต่อย่างไรก็ตาม พวกมันก็ยังคงเป็นแหวนบริวารของเอกธำมรงค์เช่นเดียวกัน ประกอบด้วย
นาร์ย่า (Narya) หรือ แหวนแห่งไฟ ใช้อัญมณีสีแดง ถือครองโดยเคียร์ดัน พรายนักต่อเรือแห่งเกรย์เฮเวนส์ ภายหลังเคียร์ดันได้มอบให้กับแกนดัล์ฟเมื่อแกนดัล์ฟเดินทางมาถึงมิดเดิลเอิร์ธ
เนนย่า (Nenya) หรือ แหวนแห่งน้ำ ใช้อัญมณีสีขาว ส่วนตัวแหวนสร้างจากมิธริล ถือครองโดยกาลาเดรียล ปรากฏในเรื่องช่วงที่โฟรโด แบ๊กกิ้นส์และเพื่อนเดินทางไปถึงลอธลอริเอน
วิลย่า (Vilya) หรือ แหวนแห่งลม ใช้อัญมณีสีน้ำเงิน เดิมถือครองโดยกิลกาลัดและเมื่อสิ้นชีวิตจึงส่งมอบต่อเอลรอนด์ เป็นแหวนที่มีอำนาจมากที่สุดในแหวนทั้งสาม