stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อัศวิน

รูปปั้นอัศวิน
อัศวิน (อังกฤษ: Knight, เยอรมัน: Ritter, ฝรั่งเศส: Chevalier) เป็นบุคคลที่พระมหากษัตริย์พระราชทานหรือผู้นำทางการเมืองอื่นมอบบรรดาศักดิ์กิตติมศักดิ์ให้สำหรับราชการต่อพระมหากษัตริย์หรือประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการทหาร ทางประวัติศาสตร์ ในทวีปยุโรป บรรดาศักดิ์อัศวินมอบให้แก่นักรบขี่ม้า ระหว่างสมัยกลางตอนกลาง อัศวินถูกมองว่าเป็นชนชั้นขุนนางล่าง เมื่อถึงสมัยกลางตอนปลาย ยศอัศวินได้มาสัมพันธ์กับอุดมคติอัศวิน (chivalry) อันเป็นจรรยาบรรณสำหรับนักรบคริสตชนราชสำนักที่ไร้ที่ติ บ่อยครั้ง อัศวินเคยเป็นข้า (vassal) ซึ่งรับใช้เป็นนักสู้ให้กับเจ้า (lord) โดยจ่ายในรูปการถือครองที่ดิน เจ้าเชื่อใจอัศวิน ซึ่งมีทักษะการยุทธ์บนหลังม้า นับแต่สมัยใหม่ตอนต้น บรรดาศักดิ์อัศวินเป็นเพื่อแสดงเกียรติยศทั้งหมด โดยพระมหากษัตริย์มักเป็นผู้พระราชทาน ดังเช่นในระบบบรรดาศักดิ์อังกฤษ (British honours system) มักให้สำหรับราชการที่มิใช่ทางทหารแก่ประเทศ
อัศวินกับขุนนาง

อัศวิน (knight หรือที่เรียกว่า milites ในภาษาละติน) ปรากฏขึ้นในปลายศตวรรษที่ 10 ในฐานะที่เป็นกลุ่มชนชั้นเฉพาะของคนติดอาวุธ ที่ขุนนางจ้างมาสำหรับป้องกันปราสาทให้กับตน อัศวินและขุนนางเป็นชนชั้นที่ยังแยกกันอยู่เรื่อยมาจนกระทั่งประมาณ ค.ศ. 1200 ขุนนาง (noble หรือที่เรียกว่า nobiles ในภาษาละติน) ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินผู้สั่งสมความมั่งคั่งเรื่อยมาจากรุ่นสู่รุ่น จนอาจเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีข้อจำกัดในการใช้อำนาจในเขตแดนของตน และอัศวินที่รับใช้ขุนนางเหล่านั้นก็มักจะยากจนและมีกำเนิดมาจากครอบครัวชาวนาผู้ต่ำต้อย
ในเวลาต่อมา อัศวินเริ่มเข้าไปผสมกับชนชั้นสูงมากขึ้นโดยการได้รับสิทธิพิเศษต่าง ๆ จากชนชั้นสูงและผ่านการแต่งงานเข้าสู่ตระกูลขุนนางเหล่านั้นด้วย ดังนั้น เมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคมเช่นนี้ จึงมีการเรียกขุนนางว่าเป็น domini (เจ้า - lord) อีกทั้งมีอัศวินบางคนที่มีพฤติกรรมเช่นเดียวกับ พวกเจ้า เช่น การสร้างป้อมค่ายต่าง ๆ รอบที่ดินของตน เป็นต้น
ศาสนจักรก็มีส่วนช่วยในการเพิ่มพูนสิทธิพิเศษให้แก่อัศวินโดยการเน้นบทบาทของนักรบในฐานะที่เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่ของชาวคริสต์ที่ได้รับมาจาก พระผู้เป็นเจ้าเช่นเดียวกับบทบาทของพระ การตั้งอัศวิน (dubbing of a knight = การตั้งอัศวินเป็นพิธีกรรมสำคัญในการที่บุคคลจะได้รับตำแหน่งจากเจ้านายเหนือหัวของตน ในแง่นี้หมายถึงการนำดาบแตะไหล่เพื่อสถาปนาเป็นอัศวิน) กลายเป็น“พิธีรับศีลของการเป็นอัศวิน” (sacrament of knighthood) ยิ่งกว่านั้นการทำสงครามครูเสดต่อต้านชาวมุสลิมในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และชื่อเสียงของคณะอัศวินบางกลุ่ม อย่างเช่น อัศวินฮอสพิทาลเลอร์ (Knight Hospitaller) อัศวินเทมพลา (Knight Templar) และอัศวินทิวทอนิค (Teutonic Knight) เป็นต้น ช่วยทำให้เกียรติภูมิของอัศวินในฐานะนักรบชาวคริสต์เพิ่มสูงมากขึ้น ๆ วรรณคดีหลายเล่มอย่างเช่นเรื่อง บทเพลงแห่งโรแลนด์ (Song of Roland) และเรื่องพระเจ้าอาเธอร์ (Arthurian romance) ล้วนแต่ยกย่องพฤติกรรมของอัศวินทั้งสิ้น อนึ่ง เมื่ออัศวินมีที่ดินเป็นของตนเอง ก็ยุติความแตกต่างที่แยกระหว่างขุนนางกับอัศวินลง พร้อมกันนั้นก็เกิดชนชั้นใหม่ที่ขยายขนาดขึ้นเป็นขุนนางและอัศวินผู้เป็นเจ้าของที่ดิน หลักฐานต่าง ๆ สมัยกลางใช้คำอันหลากหลายเมื่อต้องเอ่ยถึงอัศวินและขุนนาง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเคยมีช่องว่างที่กั้นระหว่างอัศวินกับขุนนางอยู่ ในต้นศตวรรษที่ 12 นักเขียนแยกระหว่างอัศวินธรรมดา อัศวินที่เป็นอัศวินระดับกลาง และอัศวินที่เป็นขุนนางระดับสูง
การเปลี่ยนแปลงในเวลาต่อมา

ในสมัยเริ่มแรกผู้เป็น milites ทุกคนได้รับการคาดหวังว่าจะรับใช้เจ้าของตนในการสู้รบ เมื่อมีการผนวกที่ดินมากขึ้น ก็มีการจัดสรรโควตา (quata = จำนวนอัศวินที่ยอมให้มีได้จากแต่ละส่วน)  จำนวนอัศวินที่เข้าประจำการกับเจ้าคนให้อยู่ในอัตราที่เหมาะสมนั้น หลักฐานชิ้นแรกสุดที่แสดงให้เห็นถึง การจัดสรรโควตาจำนวนเกิดขึ้นระหว่างรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ สมัญญา “ผู้พิชิต” (William I the Conqueror) ผู้โปรดให้จัดสรรโควตาทางการทหารให้ข้าราชบริพาร (แทบทั้งหมด) แต่ละคนของพระองค์มีโควตาจำนวนอัศวินสูงถึง 60 คน ตัวอย่างเช่น เจ้าอธิการวัดอะบิงดอน (Abingdon) มีโควตาอัศวินเข้าประจำการในกองทัพหลวง 30 คนและอีก 30 คนไปรักษาการณ์อยู่ที่ปราสาทวินด์เซอร์ (Windsor Castle) ครั้นปี ค.ศ. 1101 เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 1 (Henry I) ทรงเรียกระดมพลอัศวินเข้าประจำการในกองทัพหลวง และหนึ่งในอัศวินของเจ้าอธิการวัดอะบิงดอนไม่สามารถเข้ารับการระดมพลดังกล่าวได้ ดังนั้น เจ้าอธิการวัดผู้นั้นมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าปรับแทนอัศวินที่เข้าประจำการไม่ได้ เป็นต้น
ระยะเวลาที่อัศวินจะต้องปฏิบัติภารกิจให้กับเจ้าของตนลดลงเหลือปีละ 40 วัน โดยที่ทั้งกษัตริย์และขุนนางชั้นสูงต่างก็ยอมรับเงินชดใช้ (scutage) แทนการปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าว ในทางกลับกัน กษัตริย์และขุนนางชั้นสูงนั้นก็นำเงินที่ได้ไปจ้างอัศวินที่พร้อมทำการรบที่หาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นทหารรับจ้าง
ในช่วงศตวรรษที่ 12 – 13 การรับเงินชดเชยของกษัตริย์และขุนนางชั้นสูงแทนการปฏิบัติหน้าที่ของอัศวินแพร่กระจายจากอังกฤษและแคว้นนอร์ม็องดีไปสู่ฝรั่งเศสและส่วนอื่น ๆ ในยุโรป คือ ตอนใต้ของอิตาลี ซิซีลี และกรีก ค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการเป็นอัศวินมักจะสูงมาก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ชุดเกราะ และอาวุธล้วนแล้วแต่ประณีตบรรจงและมีราคาแพงทั้งสิ้น ทายาทจำนวนมากในครอบครัวอัศวินต้องเลื่อนพิธีการเป็นอัศวินออกไปจนกว่าพวกเขาจะจัดหาสิ่งของดังกล่าวได้ดีกว่าที่มีอยู่ ขณะที่คนที่ไม่สามารถทำได้ก็จะไม่ได้เป็นอัศวินไปจนตลอดชีวิต จนกระทั่งศตวรรษที่ 13 อัศวินก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของตำแหน่งขุนนางที่เป็นมรดกตกทอด ด้วยเหตุนี้อัศวินจึงไม่จำเป็นต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อให้ได้รับสถานภาพทางสังคมอีกต่อไป
บทบาททางการทหารของอัศวินในสมัยกลางตอนปลายเปลี่ยนไป เนื่องจากอาวุธและกลยุทธ์ในการรบของทหารราบเริ่มซับซ้อนมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการใช้ธนูยาว (longbow) หอก และปืนใหญ่ ทำให้อัศวินบนหลังม้ามิได้เป็นผู้นำนักรบอีกต่อไป ด้วยเหตุที่ความสำคัญในการสนามรบของอัศวินลดลง อัศวินจึงหันไปหาการใช้ชีวิตพิธีการหรืองานเฉลิมฉลองที่หรูหรามากขึ้น ดังจะเห็นได้ว่าในสมัยกลางตอนปลายมีการเพิ่มขึ้นของการประลองยุทธ์ (tournament) อันน่าตื่นตาตื่นใจ และการตั้งอัศวินคณะใหม่ ๆ อย่างเช่น คณะการ์เตอร์ (the Order of the Garter) ทั้งนี้อาวุธ ชุดเกราะและธงของอัศวินที่พบเห็นได้ตามพิพิธภัณฑสถานหลาย ๆ แห่งในปัจจุบันนี้ส่วนใหญ่มาจากสมัยกลางตอนปลายหรือไม่ก็ช่วงสมัยใหม่ตอนต้น
ความเสื่อมโทรม

ในช่วงท้ายของศตวรรษที่ 16 อัศวินก็ได้กลายเป็นสิ่งที่ล้าสมัยไปแล้ว ในขณะที่ประเทศต่างๆ เริ่มที่จะสร้างกองทัพแบบมืออาชีพของพวกเขาเองที่ฝึกได้เร็วกว่า ราคาถูกกว่า และระดมพลได้ง่ายกว่า ความก้าวหน้าของอาวุธปืนที่มีพลังทำลายล้างสูงทำให้มีการยกเลิกในการใช้แผ่นเกราะ เนื่องจากเวลาในการฝึกทหารด้วยปืนนั้นน้อยกว่ามากเมื่อนำไปเทียบกับอัศวิน ราคาของอุปกรณ์ก็ลดลงอย่างมากและปืนก็มีโอกาสที่จะเจาะเกราะต่อชุดอัศวินได้อย่างง่ายดาย ในศตวรรษที่ 14 การใช้ทหารราบติดอาวุธด้วยหอกและการต่อสู้ในระยะประชิดก็พิสูจน์ให้เห็นได้ชัดแล้วว่ามันใช้ได้ผลกับทหารม้าหนัก เช่น ในช่วงยุทธการที่แนนซี เมื่อชาร์ลผู้อาจหาญและทหารม้าหุ้มเกราะของเขาถูกทำลายอย่างยับเยินโดยพลทหารหอกชาวสวิส เมื่อระบบศักดินาได้มาถึงจุดสิ้นสุดลง เหล่าขุนนางก็ไม่ได้เห็นมีการใช้อัศวินอีกเลย เจ้าของที่ดินหลายคนต่างพบว่าบทบาทหน้าที่ของอัศวินนั้นมีราคาแพงเกินไป และพวกเขามีความพอใจกับการใช้สไควร์ ทหารรับจ้างยังกลายเป็นทางเลือกเศรษฐกิจให้กับอัศวิน เมื่อมีความขัดแย้งเกิดขึ้น
กองทัพในช่วงยุคสมัยนั้นได้เริ่มใช้แนวทางการทำสงครามที่เป็นจริงมากขึ้นมากกว่าการทำสงครามในระยะประชิดที่มาพร้อมด้วยความกล้าหาญและเกียรติยศของอุดมคติอัศวิน ในไม่ช้า อัศวินที่เหลือก็ถูกดึงเข้าสู่กองทัพแบบมืออาชีพ แม้ว่าพวกเขาจะมียศตำแหน่งที่สูงกว่าทหารเป็นส่วนใหญ่ เพราะพวกเขาต่างก็สายเลือดตระกูลที่สูงส่ง แต่พวกเขาเองก็สูญเสียเอกลักษณ์ที่มีความโดดเด่นไปก่อนหน้านี้ ทำให้พวกเขามีความแตกต่างจากทหารทั่วไป ลำดับเชื้อสายตระกูลของอัศวินบางคนก็มีชีวิตอยู่มาจนถึงยุคปัจจุบัน พวกเขาได้นำเทคโนโลยีใหม่มาใช้ ในขณะที่ยังคงมีการรักษาประเพณีของอัศวินในยุคเก่า ยกตัวอย่างเช่น อัศวินคณะพระคูหาศักดิ์สิทธิ์ อัศวินคณะบริบาล และอัศวินคณะทิวทอนิก
การแต่งตั้งอัศวิน[ลิงก์เสีย]
อาริสตาร์โคส (แก้ความกำกวม)

อาริสตาร์โคส (กรีก: Αρίσταρχος, [a.rís.tar.kʰos]) อาจหมายถึง
อาริสตาร์โคสแห่งซาโมส - นักดาราศาสตร์และนักคณิตศาสตร์ชาวกรีกโบราณ
อาริสตาร์โคสแห่งซาโมทราแก (Ἀρίσταρχος ὁ Σαμόθραξ) - นักปรัชญากรีกโบราณ
อาริสตาร์โคสแห่งเทเกอา (Ἀρίσταρχος ὁ Τεγεάτης) - กวีโศกนาฏกรรมกรีกโบราณ
อาริสตาร์โคสแห่งเทสซาโลนี - ชาวมาซิโดเนียในพันธสัญญาใหม่
อาริสตาร์โคส (ปล่องภูเขาไฟ) - ปล่องภูเขาไฟ
3999 อาริสตาร์โคส - ดาวเคราะห์น้อยที่อยู่ในแถบดาวเคราะห์น้อย
อาน รอแบร์ ฌัก ตูร์โก

| อาน รอแบร์ ฌัก ตูร์โก Anne Robert Jacques Turgot |
| --- | --- |


มุขมนตรีแห่งรัฐฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 24 สิงหาคม 1774 – 12 พฤษภาคม 1776
กษัตริย์: พระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ก่อนหน้า: เรอเน นีกอลา เดอ โมปู
ถัดไป: เคานต์แห่งโมร์ปา
ขุนคลังเอก
ดำรงตำแหน่ง 24 สิงหาคม 1774 – 12 พฤษภาคม 1776
กษัตริย์: พระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ก่อนหน้า: โฌแซ็ฟ มารี แตแร
ถัดไป: บารอนแห่งนูย
รัฐมนตรีว่าการทหารเรือ
ดำรงตำแหน่ง 20 กรกฎาคม 1774 – 24 สิงหาคม 1774
กษัตริย์: พระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ก่อนหน้า: ปีแยร์ เอเตียน บูร์ฌัว เดอ บวน
ถัดไป: อ็องตวน เดอ ซาร์ตีน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1727(1727-05-10) ปารีส
เสียชีวิต: 18 มีนาคม ค.ศ. 1781(1781-03-18) (53 ปี) ปารีส
ลายมือชื่อ: 

อาน รอแบร์ ฌัก ตูร์โก  (ฝรั่งเศส: Anne Robert Jacques Turgot) เป็นรัฐบุรุษและนักเศรษฐศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ได้รับการนับถือเป็นผู้อุทิศตนยุคแรก ๆ เพื่อเศรษฐกิจเสรี เขาดำรงตำแหน่งขุนคลังเอกในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ประวัติ

เขาเป็นบุตรคนที่สามของนายมีแชล-เอเตียน ตูร์โก (Michel-Étienne Turgot) ประธานหอการค้าปารีส เขาได้รับการศึกษาในโรงเรียนโบสถ์ ต่อมาเข้าศึกษาที่วิทยาลัยซอร์บอนใน 1749 และเริ่มสนใจเศรษฐศาสตร์ในปีนั้น เขาเริ่มศึกษาทฤษฎีของฟร็องซัว แกแน (François Quesnay) และแว็งซ็อง เดอ กูร์แน (Vincent de Gournay)
ในปี 1752 เขาได้เป็นสมาชิกสภาอำมาตย์ปารีส (Parlement de Paris), ในปี 1753 ได้เป็นที่ปรึกษาฝ่ายยุติธรรม, ในปี 1760 เขาเดินทางไปฝรั่งเศสตะวันออกและสวิตเซอร์แลนด์ และได้แวะเยี่ยมวอลแตร์ซึ่งกลายเป็นเพื่อนสนิทและผู้สนับสนุนของเขา ต่อมาในปี 1761 ตูร์โกดำรงตำแหน่งเจ้าพนักงานอากร (intendant) ประจำมณฑลลีมอฌ (genéralité de Limoges) และได้ดำรงตำแหน่งนี้ยาวนานถึงสิบสามปี ในช่วงนี้เอง เขาเล็งเห็นปัญหาความเหลื่อมล้ำของระบบภาษี และพยายามเอาทฤษฎีภาษีของแกแนและกูร์แนมาปรับใช้ภายในมณฑลเท่าที่จะทำได้ จุดที่แตกต่างคือ ในขณะที่แกแนและมีราโบผลักดันให้จัดเก็บภาษีอัตราคงที่ (proportional tax) ทุกคนจ่ายภาษีอัตราเท่ากัน แต่ตูร์โกผลักดันให้จัดเก็บภาษีอัตราถดถอย (regressive tax)
เดิมที ประชาชนต้องถูกเกณฑ์แรงงานมาช่วยงานภาคหลวงหนึ่งวันต่อสัปดาห์ เช่น การมาช่วยสร้างถนน ตูร์โกยินยอมให้ประชาชนที่ไม่ประสงค์มาช่วยงานหลวงจ่ายเป็นเงินได้ และยกหน้าที่การสร้างถนนให้แก่ผู้รับเหมา ทำให้ถนนหนทางภายในมณฑลของเขามีคุณภาพดีกว่า
หัวหน้าฝ่ายบริหาร

ตูร์โกได้ดำรงตำแหน่งมุขมนตรีแห่งรัฐ (principal ministre d'État) ควบขุนคลังเอกในเดือนสิงหาคม 1774 สิ่งแรกที่เขาทำคือเสนอต่อองค์กษัตริย์ว่ารัฐบาลจะ "ไม่ล้มละลาย, ไม่เพิ่มภาษี, ไม่กู้ยืม" โดยวิธีหลายประการ นโยบายของตูร์โกประสบความสำเร็จในการลดการขาดดุลการคลัง และสามารถเจรจากับเจ้าหนี้ชาวเนเธอร์แลนด์ให้ลดดอกเบี้ยเงินกู้เหลือ 4% อย่างไรก็ตาม การขาดดุลงบประมาณก็ยังมีจำนวนมากอยู่ดี ทำให้เขาต้องคิดมาตรการอื่นเพิ่มเติม ทั้งการปฏิรูปราชสำนัก, การตั้งกฎหมายเศรษฐกิจเสรี นอกจากนี้เขายังคัดค้านการมีส่วนร่วมของฝรั่งเศสในสงครามปฏิวัติอเมริกา เขามองว่าฝรั่งเศสได้ไม่คุ้มเสียในสงครามครั้งนี้
ในเดือนมกราคม 1776 ตูร์โกซึ่งเป็นผู้นิยมการค้าเสรี ได้ส่งร่างกฤษฎีกาหกฉบับต่อคณะองคมนตรี (conseil du roi) สี่ฉบับสำคัญไม่มาก แต่มีสองฉบับที่กระทบถึงเอกสิทธิ์ จึงเผชิญแรงต้านมหาศาล ได้แก่ การยกเลิกแรงงานเกณฑ์ (corvées) และการยกเลิก jurandes กับ maîtrises ของสมาคมหัตถกรรม ซึ่งจะทำให้ช่างฝีมือทุกคนมีสิทธิ์ทำงานมากเท่าที่ต้องการโดยไม่มีข้อจำกัด กฎหมายหกฉบับนี้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม เมื่อถึงเวลานั้น แทบทุกคนในราชสำนักมองตูร์โกเป็นศัตรู
ความตั้งใจทั้งหลายของเขาคงประสบผลดีหากได้รับความไว้วางใจจากองค์กษัตริย์ แต่ตูร์โกกลับเผชิญความยากลำบากในการทำงาน เขาขัดขวางโดยถูกกลุ่มคนที่ไม่ชอบและอิจฉาเขา กลุ่มนี้มีองค์ราชินีเป็นแกนนำ เกิดการใส่ร้ายป้ายสีเขาสารพัด เช่นมีการเขียนจดหมายด่าราชินีโดยปลอมลายมือตูร์โก แล้วนำจดหมายฉบับนั้นไปฟ้องพระเจ้าหลุยส์ เป็นต้น เรียกได้ว่าตูร์โกมีศัตรูรอบด้านในราชสำนัก ท้ายที่สุดเขาถูกบีบให้ลาออกเมื่อ 12 พฤษภาคม 1776
อัสตรุด ชิลเบร์ตู

| อัสตรุด ชิลเบร์ตู |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: อัสตรุด ชิลเบร์ตู
เกิด: 29 มีนาคม ค.ศ. 1940(1940-03-29)
ที่เกิด: รัฐบาเยีย เติบโตที่รีโอเดจาเนโร บราซิล
เสียชีวิต: 5 มิถุนายน ค.ศ. 2023(2023-06-05) (83 ปี)
แนวเพลง: บอสซาโนวา
อาชีพ: นักร้อง
ช่วงปี: ค.ศ. 1964 - 2002
ค่ายเพลง: Verve

เว็บไซต์: AstrudGilberto.com
อัสตรุด ชิลเบร์ตู (โปรตุเกส: Astrud Gilberto, เกิด 29 มีนาคม ค.ศ. 1940) นักร้องเพลงบอสซาโนวาชาวบราซิล เจ้าของเสียงในเพลง "The Girl from Ipanema"
อัสตรุดเดิมชื่อ อัสตรุด ไวแนร์ท (Astrud Weinert) เป็นลูกครึ่งเยอรมัน-บราซิล สมรสกับชูเอา ชิลเบร์ตู เมื่อ ค.ศ. 1959 ทั้งคู่ย้ายไปอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกาเมื่อปี ค.ศ. 1963 และหย่าขาดกันในช่วงกลางทศวรรษ 1960
อัสตรุด ชิลเบร์ตู ไม่เคยมีผลงานร้องเพลงอาชีพมาก่อน จนกระทั่งสามีคะยั้นคะยอให้เธอร้องเพลง "The Girl from Ipanema" ลงในอัลบั้ม เก็ตส์/ชิลเบร์ตู ผลงานร่วมกันของสแตน เก็ตซ์, ชูเอา ชิลเบร์ตู และอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง ปรากฏว่าเพลงนี้ฮิตติดอันดับ เป็นที่นิยมไปทั่วโลก ได้รับรางวัลแกรมมีในปี ค.ศ. 1965 ส่งผลให้เธอมีผลงานเพลงบอสซาโนวาและแจ๊สสืบเนื่องมาอีกหลายชุด
อัสตรุด ชิลเบร์ตู เป็นนักวาดภาพและนักรณรงค์เพื่อสิทธิสัตว์ ปัจจุบันเธองดแสดงดนตรีต่อสาธารณะตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002
ผลงาน

งานเพลงที่เป็นที่นิยม
The Girl from Ipanema
The Shadow of your Smile
It might as Well be Spring
Love Story
Fly me to the Moon
Day by Day
Here's that Rainy Day
Look to the Rainbow
ผลงาน > อัลบั้ม

Getz Au-Go-Go (Verve, 1964)
The Astrud Gilberto Album (Verve, 1965)
The Shadow of Your Smile (Verve, 1965)
Look to the Rainbow (Verve, 1965)
Beach Samba (Verve, 1966)
A Certain Smile, a Certain Sadness with Walter Wanderley (Verve, 1967)
Windy (Verve, 1968)
September 17, 1969 (Verve, 1969)
Gilberto Golden Japanese Album (Verve, 1969)
I Haven't Got Anything Better to Do (Verve, 1970)
Astrud Gilberto with Stanley Turrentine (CTI, 1971)
Astrud Gilberto Now (Perception, 1972)
That Girl from Ipanema (Audio Fidelity, 1977)
Astrud Gilberto Plus James Last Orchestra (Polygram, 1987)
Live in New York (Pony Canyon, 1996)
Temperance (Pony Canyon, 1997)
Jungle (Magya, 2002)
Coffee & Bossa: The Chillout Sound of Astrud Gilberto (Compilation album) (Universal, 2006)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บทางการ
ฟังเพลงของอัสตรุด ชิลเบร์ตู จาก bossanova.fm เก็บถาวร 2018-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตัวอย่างผลงานจากอัลบั้มล่าสุด เก็บถาวร 2007-04-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อาริสตุลโลส

อาริสตุลโลส (กรีก: Ἀρίστυλλος) (เสียชีวิตประมาณ 261 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวกรีกผู้สร้างสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ครั้งแรกเมื่อประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล ด้วยความช่วยเหลือของตีโมคาริส เขาทำงานในหอสมุดอเล็กซานเดรีย นอกจากนี้แล้ว แอ่งบนดวงจันทร์ อาริสตุลโลส ยังได้รับการตั้งชื่อตามชื่อเขา
อันเกลอส ชาริสเตอัส

อันเกลอส ชาริสเตอัส (กรีก: Άγγελος Χαριστέας; เกิดวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1980) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวกรีกในตำแหน่งกองหน้า ปัจจุบันเขาทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการกีฬาของแอรีสเทสซาโลนีกี
ในระดับสโมสร เขาเคยเล่นให้กับแอรีสเทสซาโลนีกี, แวร์เดอร์เบรเมิน, อายักซ์, ไฟเยอโนร์ด, ไบเออร์เลเวอร์คูเซิน, ชัลเคอ 04, Arles-Avignon และ Al-Nassr
เขาลงเล่นให้กับทีมชาติกรีซทั้งหมด 88 นัด ยิงได้ 25 ประตู เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติชุดชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004 ซึ่งเขาทำประตูชัยเหนือโปรตุเกสในนัดชิงชนะเลิศ นอกจากนี้ เขายังเป็นตัวแทนของกรีซในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 และฟุตบอลโลก 2010
เกียรติประวัติ > สโมสร

แวร์เดอร์เบรเมิน
บุนเดิสลีกา: 2003–04
เดเอ็ฟเบ-โพคาล: 2003–04
อายักซ์
ดัตช์ซูเปอร์คัพ: 2005–06
ดัตช์คัพ: 2005–06
ไบเออร์เลเวอร์คูเซิน
เดเอ็ฟเบ-โพคาล รองชนะเลิศ: 2008–09
ชัลเคอ 04
เดเอ็ฟเบ-โพคาล: 2010–11
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

กรีซ
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป: 2004
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

ทีมยอดเยี่ยมแห่งฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004
แหล่งข้อมูลอื่น

อันเกลอส ชาริสเตอัส ที่ National-Football-Teams.com
อันเกลอส ชาริสเตอัส เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติกรีซ – ชนะเลิศ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004 (สมัยแรก) |
| --- | --- | --- |
|  1 Nikopolidis  2 Seitaridis  3 Venetidis  4 Dabizas  5 Dellas  6 Basinas  7 ซาโกราคิส (c)  8 Giannakopoulos  9 ชาริสเตอัส  10 Tsiartas  11 Nikolaidis  12 Chalkias  13 Katergiannakis  14 Fyssas  15 Vryzas  16 Kafes  17 Georgiadis  18 Goumas  19 Kapsis  20 Karagounis  21 Katsouranis  22 Papadopoulos  23 Lakis  ผู้ฝึกสอน: Rehhagel  |  1 Nikopolidis  2 Seitaridis  3 Venetidis  4 Dabizas  5 Dellas  6 Basinas  7 ซาโกราคิส (c)  8 Giannakopoulos  9 ชาริสเตอัส  10 Tsiartas  11 Nikolaidis  12 Chalkias  13 Katergiannakis  14 Fyssas  15 Vryzas  16 Kafes  17 Georgiadis  18 Goumas  19 Kapsis  20 Karagounis  21 Katsouranis  22 Papadopoulos  23 Lakis  ผู้ฝึกสอน: Rehhagel  |  |
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3

48°49′N 2°29′E﻿ / ﻿48.817°N 2.483°E﻿ / 48.817; 2.483
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่สาม (ฝรั่งเศส: Troisième République บางครั้งเขียนย่อว่า La IIIe République) เป็นชื่อของระบอบการปกครองของประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1870 เกิดขึ้นหลังจากการพ่ายแพ้ของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่สองต่อจักรวรรดิเยอรมัน ในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ซึ่งทำให้ฝรั่งเศสสูญเสีย อาลซัส-ลอแรน และดำรงอยู่มาจนล่มสลายเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 หลังจากการรุกรานฝรั่งเศสของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งนำไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลฝรั่งเศสเขตวีชี
ช่วงเริ่มแรกของสาธารณรัฐที่สามต้องเผชิญกับความปั่นป่วนทางการเมือง เนื่องจากสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1870–1871 ซึ่งนำมาสู่การล่มสลายของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่สองของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ในวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1870 หลังจากการพ่ายแพ้สงคราม ฝรั่งเศสต้องสูญเสียพื้นที่อาลซัส (ยกเว้นแตรีตัวร์เดอแบลฟอร์) และทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของลอแรน (ปัจจุบันคือ จังหวัดมอแซล) ให้แก่ปรัสเซีย จากความไม่มั่นคงทางการเมือง และการก่อการกำเริบของฝ่ายคณะปฏิวัติที่เรียกตนเองว่า คอมมูนปารีส จึงมีการพิจารณาที่จะนำระบอบกษัตริย์กลับมาปกครองฝรั่งเศสอีกครั้ง แต่ผู้คนส่วนใหญ่ในรัฐบาลไม่เห็นด้วย ด้วยเหตุนี้ทำให้รัฐบาลแห่งสาธารณรัฐที่สามซึ่งเดิมเป็นรัฐบาลเฉพาะกาล กลายเป็นรัฐบาลของประเทศฝรั่งเศสโดยสมบูรณ์
รัฐธรรมนูญแห่งฝรั่งเศส ค.ศ. 1875 ได้กำหนดรูปแบบโครงสร้างบริหารอำนาจของสาธารณรัฐที่สามอันประกอบด้วย ฝ่ายนิติบัญญัติ โดยมีรัฐสภาซึ่งใช้ระบบสภาคู่เป็นผู้ใช้อำนาจ ประกอบด้วยสภาผู้แทนราษฏรและวุฒิสภา และมีประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐ การเรียกร้องให้มีการสถาปนาสถาบันกษัตริย์ขึ้นใหม่มีความเด่นชัดที่สุดในช่วงการดำรงตำแหน่งของประธานาธิบดีทั้งสองคนแรก คือ อาดอลฟ์ ตีแยร์ และปาทริส เดอ มัก-มาอง แต่การสนับสนุนระบอบสาธารณรัฐที่เพิ่มขึ้นในหมู่ชาวฝรั่งเศสและการมีประธานาธิบดีจากพรรครีพับลิกันในทศวรรษที่ 1880 ทำให้การเรียกร้องการฟื้นฟูพระมหากษัตริย์ค่อย ๆ ลดลง
สาธารณรัฐที่สามได้ก่อตั้งอาณานิคมไว้เป็นจำนวนมาก อาทิ อินโดจีนฝรั่งเศส, เฟรนช์มาดากัสการ์, เฟรนช์พอลินีเชีย และดินแดนขนาดใหญ่ในแอฟริกาตะวันตก ซึ่งทั้งหมดเกิดขึ้นในช่วงการแข่งขันล่าอาณานิคมในทวีปแอฟริกา โดยกินเวลากว่าสองทศวรรษในปลายศตวรรษที่ 19 ทำให้จักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศสเป็นจักรวรรดิอาณานิคมที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของโลก รองจากจักรวรรดิบริติช โดยมีพื้นที่ทั้งหมด 13,500,000 ตารางกิโลเมตร (5,200,000 ตารางไมค์) ในแง่ของจำนวนประชากร ฝรั่งเศสและอาณานิคมในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สองมีประชากรทั้งหมด 150 ล้านคน เป็นรองเพียงบริติชอินเดียที่มีประชากรทั้งหมด 330 ล้านคน
อาดอลฟ์ ตีแยร์ ได้เรียกระบอบสาธารณรัฐในทศวรรษที่ 1870 ว่าเป็น “รูปแบบรัฐบาลที่แทบไม่มีการแบ่งฝ่าย” อย่างไรก็ตาม การเมืองภายในรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐกลับมีการแบ่งฝ่ายกันอย่างรุนแรง โดยมีฝ่ายซ้ายนำโดย “ฝ่ายปฏิรูปฝรั่งเศส” ซึ่งมีรากฐานมาจากการปฏิวัติฝรั่งเศส และฝ่ายขวานำโดยพวกอนุรักษนิยม ซึ่งมีรากฐานมาจากชาวนาที่นับถือนิกายคาทอลิก และทหาร แม้ว่าฝรั่งเศสจะมีการแบ่งฝ่ายการเมืองอย่างรุนแรง และพยายามที่จะโค่นล้มรัฐบาลกันอย่างไม่หยุดยั้ง แต่สาธารณรัฐที่สามก็สามารถดำรงอยู่เป็นเวลานานกว่าเจ็ดสิบปี ทำให้เป็นยุคของสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่อายุยืนที่สุด นับตั้งแต่มีการปฏิวัติฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1789 เป็นต้นมา และสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 โดยเป็นสาธารณรัฐปัจจุบัน จะแซงหน้าเป็นสาธารณรัฐที่ยืนยาวที่สุด ในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2028
ภูมิหลังและการก่อตั้ง

จากสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียที่ดำเนินในระหว่าง ค.ศ. 1870–1871 นำไปสู่ความพ่ายแพ้ของฝรั่งเศสและการโค่นล้มจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 และจักรวรรดิที่สอง ภายหลังการจับกุมนโปเลียนที่ 3 ของปรัสเซียในยุทธการที่เซอด็อง (1 กันยายน ค.ศ. 1870) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชาวปารีสเลอง ก็องแบตา ได้จัดตั้งรัฐบาลการปกป้องแห่งชาติ (Gouvernement de la Défense nationale) ขึ้นเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1870 เพื่อทำหน้าที่เป็นรัฐบาลชั่วคราว จากนั้นบรรดาสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจึงได้เลือกนายพลหลุยส์-ฌูล ทรอชูว์ ดำรงตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาล โดยเป็นคณะรัฐบาลชุดแรกของสาธารณรัฐที่สามที่ปกครองในระหว่างการล้อมปารีส (19 กันยายน ค.ศ. 1870 – 28 มกราคม ค.ศ. 1871) เมื่อปารีสถูกตัดขาดจากพื้นที่ส่วนอื่นของฝรั่งเศส รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงคราม เลอง ก็องแบตา สามารถหลบหนีออกจากปารีสทางบัลลูนอากาศร้อนเป็นผลสำเร็จ และได้จัดตั้งทำเนียบของรัฐบาลสาธารณรัฐชั่วคราวที่เมืองตูร์ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณริมแม่น้ำลัวร์
หลังจากการยอมจำนนของฝรั่งเศสในเดือนมกราคม ค.ศ. 1871 รัฐบาลชั่วคราวเพื่อการปกป้องแห่งชาติจึงยุบตัวลง และมีการเรียกร้องให้จัดการเลือกตั้งระดับชาติ โดยมีเป้าหมายเพื่อก่อตั้งรัฐบาลฝรั่งเศสชุดใหม่ แต่ดินแดนฝรั่งเศสที่ถูกปรัสเซียยึดครองในขณะนั้นไม่ได้มีส่วนร่วมด้วย ผลที่เกิดขึ้นคือสมัชชาแห่งชาติอนุรักษนิยมได้เลือกอาดอลฟ์ ตีแยร์ เป็นหัวหน้ารัฐบาลชั่วคราวในนาม "หัวหน้าฝ่ายบริหารของสาธารณรัฐที่รอการตัดสินใจเกี่ยวกับสถาบันของฝรั่งเศส" เนื่องจากบรรยากาศทางการเมืองภายในปารีสเต็มไปด้วยนักปฏิวัติและฝ่ายซ้าย ทางรัฐบาลฝ่ายขวาจึงเลือกพระราชวังแวร์ซายเป็นทำเนียบรัฐบาล
รัฐบาลชุดใหม่เจรจาข้อตกลงสันติภาพกับจักรวรรดิเยอรมันที่พึ่งก่อตั้งขึ้น: มีการลงนามในสนธิสัญญาแฟรงก์เฟิร์ตเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1871 เพื่อบีบบังคับให้ปรัสเซียออกจากฝรั่งเศส อีกทั้งรัฐบาลยังได้ผ่านกฎหมายการคลังเป็นจำนวนมาก เช่นเดียวกับกฎหมายกำหนดการ (Law of Maturities) ที่เป็นข้อถกเถียง เพื่อชดเชยค่าปฏิกรรมสงครามให้แก่ปรัสเซีย จากเหตุการณ์ดังกล่าว จึงทำให้ในปารีสเกิดความขุ่นเคืองต่อรัฐบาล และตั้งแต่ปลายเดือนมีนาคม – พฤษภาคม ค.ศ. 1871 คนงานปารีสและกองกำลังป้องกันชาติได้ทำการกบฏและก่อตั้งคอมมูนปารีสขึ้นมา ซึ่งสามารถรักษาระบอบของฝ่ายซ้ายหัวรุนแรงไว้ได้เป็นเวลาสองเดือน กระทั่งการปราบปรามคอมมูนอย่างนองเลือดของรัฐบาลตีแยร์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1871 โดยการปราบปรามครั้งนี้ส่งผลกระทบอย่างสาหัสต่อการขับเคลื่อนของขบวนการแรงงาน
ภูมิหลังและการก่อตั้ง > ความพยายามฟื้นฟูราชาธิปไตย

การเลือกตั้งสภานิติบัญญัติฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1871 ที่เกิดขึ้นภายหลังการล่มสลายของระบอบนโปเลียนที่ 3 เป็นผลให้นักการเมืองฝ่ายราชาธิปไตยได้รับคะแนนเสียงข้างมากในสมัชชาแห่งชาติฝรั่งเศส ซึ่งเอื้ออำนวยต่อการทำความตกลงสันติภาพกับปรัสเซีย และมีการวางแผนที่จะฟื้นฟูราชาธิปไตยอีกครั้ง โดยกลุ่มเลชีตีมีสต์ (Légitimistes) ในสมัชชาแห่งชาติสนับสนุนเจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งช็องบอร์ (ในพระนาม "อ็องรีที่ 5") พระราชนัดดาในพระเจ้าชาร์ลที่ 10 (ผู้ซึ่งเป็นพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายจากสายบูร์บง) เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ส่วนกลุ่มออร์เลอ็องนีสต์ (Orléaniste) สนับสนุนเจ้าชายฟีลิป เคาน์แห่งปารีส พระราชนัดดาในพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส (ซึ่งสืบทอดราชบัลลังก์ฝรั่งเศสต่อจากกษัตริย์ชาร์ลที่ 10 ที่เป็นพระญาติใน ค.ศ. 1830) แต่สำหรับกลุ่มโบนาปาร์ตแล้ว ได้สูญเสียความชอบธรรมไปอย่างมาก เนื่องจากความพ่ายแพ้ของนโปเลียนที่ 3 ทั้งยังไม่สามารถหาผู้สมัครจากสมาชิกในราชวงศ์โบนาปาร์ตได้ เลชีตีมีสต์และออร์เลอ็องนีสต์ได้หันมาประนีประนอมกัน และมีการตกลงให้เคานต์แห่งช็องบอร์ขึ้นสืบราชบังลังก์และให้เคานต์แห่งปารีสเป็นรัชทายาท เนื่องจากเคานต์แห่งช็องบอร์ไม่มีบุตร แนวคิดในการสืบราชสมบัติครั้งนี้ เป็นแนวคิดตามราชประเพณีดั้งเดิมว่าด้วยสิทธิของบุตรหัวปีตามฝั่งบิดาที่ใช้ตั้งแต่สมัยบูร์บงสเปนตามสนธิสัญญายูเทรกต์ ดังนั้นใน ค.ศ. 1871 ราชบังลังก์จึงถูกเสนอให้เป็นของเคานต์แห่งช็องบอร์
ภูมิหลังและการก่อตั้ง > พรรครีพับลิกันสายกลาง

หลังจากวิกฤตการณ์ 16 พฤษภาคม ในปี ค.ศ. 1877 กลุ่มเลชีตีมีสต์ถูกกดันให้ลงจากอำนาจ ทำให้สาธารณรัฐถูกปกครองโดยสมาชิกพรรครีพับลิกันสายกลาง ซึ่งพวกเขาสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและการเมืองในระดับปานกลาง เพื่อสร้างระบอบการปกครองใหม่อย่างมั่นคง กฎหมายของฌูลส์ แฟร์รี่ ทำให้ระบบการศึกษาภาครัฐไม่เสียค่าใช้จ่าย กฎหมายฉบับนี้ได้รับการโหวตโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้มีอำนาจ และฆราวาส (laїque) ในปี ค.ศ. 1881 และ 1882 ซึ่งสิ่งนี้เป็นสัญญาแรกของการขยายอำนาจพลเมืองของสาธารณรัฐ และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นักบวชคาทอลิกจึงสูญเสียการควบคุมการศึกษาของรัฐ
เพื่อต้องการขัดขวางการฟื้นฟูของระบอบราชาธิปไตย มงกุฏเพชรแห่งฝรั่งเศสหลายชิ้นถูกแบ่งส่วน แล้วนำไปขายในปี ค.ศ. 1885 มีเพียงไม่กี่มงกุฎเท่านั้นที่ถูกเก็บไว้ และอัญมณีล้ำค่าของมงกุฏเหล่านั้นถูกแทนที่ด้วยแก้วเคลือบสี
ภูมิหลังและการก่อตั้ง > วิกฤตการณ์บูลอนจีร์

ในปี ค.ศ. 1889 สาธารณรัฐได้เผชิญกับวิกฤตการณ์ทางการเมืองอย่างกะทันหัน เนื่องจากนายพลฌอร์ฌ บูลอนจีร์ ซึ่งเป็นนายพลที่ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามและชนะการเลือกตั้งหลายครั้ง ได้ลาออกจากตำแหน่งในสภาผู้แทนราษฎรและลงสมัครรับตำแหน่งอีกครั้งในเขตเลือกตั้งอื่น โดยในเดือนมกราคม ค.ศ. 1889 เขาได้รับความนิยมสูงที่สุด เขามีทีท่าว่าจะทำการรัฐประหาร และตั้งตนเป็นเผด็จการ โดยการสนับสนุนจากย่านกรรมกรของปารีสและเมืองอื่น ๆ รวมทั้งชาวคาทอลิกและนักอนุรักษนิยมในชนบท เขาส่งเสริมลัทธิชาตินิยมที่รุนแรงต่อเยอรมนี การเลือกตั้งในเดือนกันยายน ค.ศ. 1889 ถือเป็นความพ่ายแพ้อย่างเด็ดขาดสำหรับพวกบูลอนจิสต์ (Boulangists) เนื่องจากความพ่ายแพ้ต่อการเปลี่ยนแปลงกฎหมายการเลือกตั้งที่กีดกันไม่ให้บูลอนจีร์ลงสมัครหลายเขตเลือกตั้งได้อย่างต่อเนื่อง จากความพ่ายแพ้ของบูลอนจีร์ในครั้งนี้ได้ทำลายกลุ่มอนุรักษนิยมและกลุ่มนิยมกษัตริย์ในฝรั่งเศสอย่างรุนแรง และไม่สามารถฟื้นตัวกลับมาได้อีกเลยจนกระทั่งปี ค.ศ. 1940
นักวิชาการสมัยใหม่ได้ให้ความเห็นโต้แย้งว่าพวกบูลอนจิสต์น่าจะเป็นตัวแทนของกลุ่มหัวรุนแรงฝ่ายซ้ายมากกว่าที่จะเป็นฝ่ายขวา เนื่องด้วยผลงานของพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของฉันทามติที่เพิ่มมากขึ้นระหว่างฝ่ายหัวรุนแรงของฝรั่งเศสที่จะก่อตัวขึ้นในอนาคตข้างหน้าในช่วงแดรฟุส โดยชายคนนี้เคยเป็นพวกบูลอนจิสต์ของกลุ่มหัวรุนแรงมาก่อน