stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอมาลัย
การปกครอง

นายอำเภอมาลัย คือ นาย เทพ ขุนนาล ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2548 ก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่งรองนายอำเภอ ขุนนาลเป็นอดีตนักการทูตเขมรแดงและเป็นส่วนหนึ่งของคณะผู้แทนกลุ่มกบฏไปยังสหประชาชาติในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาเป็นผู้ร่วมงานใกล้ชิดของ พอล พต และในครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นล่ามให้กับผู้นำสาธารณรัฐเกาหลีในระหว่างการสัมภาษณ์ที่หายากกับนักข่าวชาวตะวันตกในปี พ.ศ. 2540
หลังจากการเสียชีวิตของ พอล พต ในปี พ.ศ. 2541 เทพ ขุนนาล ได้แต่งงานกับภรรยาของผู้นำที่เสียชีวิตและย้ายไปอยู่ที่อำเภอมาลัย ในจังหวัดบันทายมีชัย เขารายงานต่อนายออง อวน ผู้ว่าราชการจังหวัดบันทายมีชัย ตารางต่อไปนี้แสดงจำนวนหมู่บ้าน (ภูมิ) ในอำเภอมาลัยจำแนกตามตำบล
| ชื่อ | ภาษาเขมคร | หมู่บ้าน |
| --- | --- | --- |
| Boeng Beng | បឹងបេង | 5 phums: Chambak, Chrey, Lvea, Phnum Rung, Sangkae |
| มาลัย | ម៉ាឡៃ | 8 phums: Dom Bouk Vil, Doung, Kandal, Kbal Spean, Thmey, Trasek Chrum, Veal Hat, Wat Chas |
| Ou Sampoar | អូរសំព័រ | 4 phums: Banteay Tipi, Kbal Tomnob, Ou Sampoar I, Ou Sampoar II |
| Ou Sralau | អូរស្រឡៅ | 8 phums: Boeng Reang, Chankiri, Chheuteal, Kandaol, Ou Sralau, Phnum Kaubei, Svay Prey, Thmei |
| Ta Kong | តាគង់ | 6 phums: Ballang, Chaeng Maeng, Kcheay, Paoy Angkor, Srah Phluoh, Ta Kong |
| Tuol Pongro | ទួលពង្រ | 12 phums: Aphivoat, Banteay Timuoy, Boeng Chhuk, Khla Ngeab, Koh Snuol, Ou Ampil, Ou Kes, Reaksmey Meanchey, Santepheap, Sralau Chrum, Tuol Pongro, Tuol Prasat |
ประชากร

อำเภอนี้แบ่งย่อยออกเป็น 6 ตำบล (คุ้ม) และ 37 หมู่บ้าน (ภูมิ) จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2541 พบว่าประชากรของอำเภอนี้มี 22,724 คนใน 4,383 ครัวเรือน ในปี พ.ศ. 2541 ประชากรดังกล่าวประกอบด้วยชาย 11,697 คน (ร้อยละ 51.5) และหญิง 11,027 คน (ร้อยละ 48.5) อำเภอมาลัยมีประชากรประมาณ 20,000 คน ถือเป็นอำเภอที่มีประชากรน้อยที่สุดในจังหวัดบันทายมีชัย ขนาดครัวเรือนโดยเฉลี่ยในมาไลคือ 5.2 คนต่อครัวเรือน ซึ่งเท่ากับค่าเฉลี่ยในพื้นที่ชนบทของกัมพูชาอย่างแน่นอน อัตราส่วนทางเพศในเขตนี้คือร้อยละ 106.1 โดยมีชายมากกว่าหญิงอย่างมีนัยสำคัญ
แหล่งข้อมูลอื่น

Banteay Meanchey at Royal Government of Cambodia website
| ด ค ก จังหวัดบันทายมีชัย |
| --- | --- | --- |
เมืองหลัก: ศรีโสภณ
| อำเภอ |  มงคลบุรี  พนมศก  พระเนตรพระ  อำเภอโอ-จเริว  เทศบาลศรีโสภณ นคร  ถมอปวก  สวายเจก  มาลัย  เทศบาลปอยเปต นคร  |  |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้อง |  จังหวัดพิบูลสงคราม  |  |
อำเภอพนมศก

| อำเภอพนมศก ស្រុកភ្នំស្រុក |
| --- | --- |
อำเภอ (สฺรุก)
นกกระเรียนไทย
แผนที่แสดงที่ตั้งของอำเภอภายในจังหวัดบันทายมีชัย
อำเภอพนมศกที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°47′N 103°10′E﻿ / ﻿13.783°N 103.167°E﻿ / 13.783; 103.167
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: บันทายมีชัย
ตำบล: 6
หมู่บ้าน: 55
การปกครอง
 • นายอำเภอ: Mr. Kim Chhoung
ประชากร (2551)
 • ทั้งหมด: 46,395 คน
เขตเวลา: +7
Geocode: 0103
พนมศก หรือ ภนุมซรก (เขมร: ភ្នំស្រុក, ภนํสฺรุก; แปลว่า เมืองภูเขา) เป็นอำเภอทางทิศตะวันออกของจังหวัดบันทายมีชัย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา เมืองหลักของอำเภอนี้คือเมืองพนมศก ตั้งอยู่ห่างจากศรีโสภณ ซึ่งเป็นเมืองหลัก ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 52 กิโลเมตรทางถนน อำเภอพนมศกเป็นอำเภอที่อยู่ทางตะวันออกสุดของจังหวัดบันทายมีชัย อำเภอนี้มีอาณาเขตติดกับจังหวัดเสียมราฐและจังหวัดอุดรมีชัยทางทิศตะวันออก ไม่มีถนนสายหลักภายในอำเภอนี้และค่อนข้างเงียบสงบ
สามารถเข้าสู่อำเภอนี้ได้โดยทางถนนจากเมืองศรีโสภณ (52 กิโลเมตร) หรือเมืองเสียมราฐ (70 กิโลเมตร) แม้ว่าจะไม่มีถนนสายหลัก แต่ก็มีถนนสายรองจำนวนมากที่วิ่งผ่านจากใจกลางเมืองไปยังอำเภอใกล้เคียง ได้แก่ อำเภอกระลัญ, อำเภอจงกาล, อำเภอสวายเจก และอำเภอพระเนตรพระ อำเภอนี้ครอบคลุมพื้นที่ชุ่มน้ำที่สำคัญและอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่สมัยกัมพูชาประชาธิปไตยที่ชื่อว่า อ่างตรอเปียงทมอ (Ang Trapaing Thmor) เนื่องจากพื้นที่ห่างไกลที่ค่อนข้างโดดเดี่ยว พื้นที่ชุ่มน้ำเหล่านี้จึงเป็นที่อยู่อาศัยของสายพันธุ์นกหายากและใกล้สูญพันธุ์จำนวนมาก และพื้นที่ 10,000 เฮกตาร์ภายในอำเภอนี้ได้รับการประกาศให้เป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติเพื่อการอนุรักษ์สายพันธุ์นกเหล่านี้
อ่างตรอเปียงทมอ

เขตรักษาพันธุ์นกกระเรียนอ่างตรอเปียงทมอ (Ang Trapaing Thmor Crane Sanctuary) ตั้งอยู่ใจกลางอำเภอ เป็นเขตคุ้มครองที่ได้รับการประกาศเป็นราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2542 เขตรักษาพันธุ์ครอบคลุมพื้นที่ 10,250 เฮกตาร์ และตั้งอยู่ที่ละติจูด 13° 52' 7" เหนือ, 103° 18' 4" ตะวันออก เขตสงวนแห่งนี้ถูกกำหนดไว้เพื่อปกป้องนกกระเรียนไทยตะวันออกที่หายาก (Grus antigone sharpii) ก่อนที่จะมีการค้นพบนกกะเรียนที่ตระเพลทะมา เชื่อกันว่ามีนกชนิดนี้เหลืออยู่ไม่ถึง 1,000 ตัวทั่วโลก
ที่ตั้ง

อำเภอพนมศกตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัดและมีอาณาเขตติดกับจังหวัดเสียมราฐและจังหวัดอุดรมีชัย หากมองจากทางเหนือตามเข็มนาฬิกา อำเภอพนมศกจะมีอาณาเขตติดกับอำเภอบ็อนเตียย์อ็อมปึลและอำเภอจงกาลของจังหวัดอุดรมีชัยไปทางเหนือ อาณาเขตด้านตะวันออกของอำเภอมีอาณาเขตติดกับอำเภอเสร็ยสนำและอำเภอกระลัญของจังหวัดเสียมราฐ แม่น้ำสะเร็งยังเป็นส่วนหนึ่งของเขตแดนอำเภอทางทิศตะวันออกด้วย ทางใต้ของอำเภอนี้มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอพระเนตรพระ จังหวัดบันทายมีชัย ชายแดนด้านตะวันตกของอำเภอนี้ติดต่อกับอำเภอสวายเจกและอำเภอถมอปวกของจังหวัดบันทายมีชัย
การปกครอง

นาย ยิม สัมนัง เป็นนายอำเภอพนมศก เขารายงานต่อนายอัม เรียตรีย์ ผู้ว่าราชการจังหวัดบันทายมีชัย ตารางต่อไปนี้แสดงหมู่บ้านในอำเภอพนมศกจำแนกตามตำบล
| ตำบล (คุ้ม) | หมู่บ้าน (ภูมิ) |
| --- | --- |
Nam Tau: Rongvean, Thmei Khang Tboung, Thmei Khang Cheung, Kouk Yeang, Kouk Chas, Chrab, Kantuot, Nam Tau, Pongro, Samraong, Khnang, Thnong Khang Tboung, Thnong Khang Cheung, Slaeng, Ta Kong, Yeang Otdam, Ampel Kaong, Kung Seim
Poy Char: Paoy Snuol, Paoy Char, Trapeang Thma Tboung, Trapeang Thma Cheung, Trapeang Thma Kandal, Paoy Ta Ong, Sambuor, Pongro
Phnum Dei: Phnom Dei, Ponley, Kouk Seh, Thnal Dach, Bos Sbov, Trapeang Prei, Kamping Puoy, Spean Kmeng, Trang, Khchay
Ponley: Ta Vong, Ponley, Svay Sa, Svay Khmau, Kouk Ta Sokh, Pou Roam Bon
Spean Sraeng: Rouk, Mukh Chhneang, Spean, Kouk Char, Kandaol, Pongro
Srah Chik: Moat Srah, Srah Chhuk Khang Lech, Srah Chik, Kouk Kraol, Kouk Rumchek, Kouk Ta Reach, Kandal Khang Lech, Kandal Khang Kaeut, Srah Chhuk Khang Kaeut
ประชากร

อำเภอนี้แบ่งย่อยออกเป็น 6 ตำบล (คุ้ม) และ 55 หมู่บ้าน (ภูมิ) จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2541 พบว่าประชากรของอำเภอนี้มีทั้งหมด 45,251 คน ใน 8,675 ครัวเรือน ในปี พ.ศ. 2541 ประชากรดังกล่าวประกอบด้วยชาย 21,768 คน (ร้อยละ 48.1) และหญิง 23,483 คน (ร้อยละ 51.9) อำเภอพนมศกมีประชากรมากกว่า 45,000 คน ซึ่งถือเป็นอำเภอหนึ่งที่มีประชากรน้อยที่สุดในจังหวัดบันทายมีชัย มีเพียงอำเภอมาลัยเท่านั้นที่มีขนาดเล็กกว่า ขนาดครัวเรือนโดยเฉลี่ยในพนมศกคือ 5.2 คนต่อครัวเรือน ซึ่งเท่ากับค่าเฉลี่ยในพื้นที่ชนบทของกัมพูชา (5.2 คน) อัตราส่วนทางเพศในเขตนี้คือร้อยละ 92.7 โดยมีผู้หญิงมากกว่าผู้ชายเล็กน้อย
แหล่งข้อมูลอื่น

Banteay Meanchey at Royal Government of Cambodia website
| ด ค ก จังหวัดบันทายมีชัย |
| --- | --- | --- |
เมืองหลัก: ศรีโสภณ
| อำเภอ |  มงคลบุรี  พนมศก  พระเนตรพระ  อำเภอโอ-จเริว  เทศบาลศรีโสภณ นคร  ถมอปวก  สวายเจก  มาลัย  เทศบาลปอยเปต นคร  |  |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้อง |  จังหวัดพิบูลสงคราม  |  |
13°47′N 103°10′E﻿ / ﻿13.783°N 103.167°E﻿ / 13.783; 103.167
อำเภอพระเนตรพระ

| อำเภอพระเนตรพระ ស្រុកព្រះនេត្រព្រះ |
| --- | --- |
อำเภอ (สฺรุก)
แผนที่แสดงที่ตั้งของอำเภอภายในจังหวัดบันทายมีชัย
อำเภอพระเนตรพระที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°37′N 103°15′E﻿ / ﻿13.617°N 103.250°E﻿ / 13.617; 103.250
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: บันทายมีชัย
ตำบล: 8
หมู่บ้าน: 102
ประชากร (2551)
 • ทั้งหมด: 87,089 คน
เขตเวลา: +7
Geocode: 0104
พระเนตรพระ หรือ เปรียะฮ์เนตรเปรียะฮ์ (เขมร: ព្រះនេត្រព្រះ, พระเนตรพระ; แปลว่า ดวงตาพระ) เป็นอำเภอทางทิศตะวันออกของจังหวัดบันทายมีชัย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา เมืองหลักของอำเภอนี้คือเมืองพระเนตรพระ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลักของจังหวัดศรีโสภณไปทางทิศตะวันออกประมาณ 24 กิโลเมตร (15 ไมล์) โดยทางถนน อำเภอพระเนตรพระเป็นหนึ่งในอำเภอที่อยู่ทางตะวันออกสุดของจังหวัดบันทายมีชัย อำเภอนี้มีอาณาเขตติดกับจังหวัดเสียมราฐและจังหวัดพระตะบองทางทิศตะวันออกและทิศใต้ตามลำดับ แม่น้ำสายหลัก 2 สาย ได้แก่ แม่น้ำสังแกและแม่น้ำมงคลบุรีไหลผ่านอำเภอนี้
สามารถเดินทางไปยังอำเภอนี้ได้ทางถนนจากศรีโสภณ (24 กิโลเมตร (15 ไมล์)) และเสียมราฐ (78 กิโลเมตร (48 ไมล์)) อำเภอพระเนตรพระเป็นหนึ่งในอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดบันทายมีชัยหากวัดตามพื้นที่ และมีเพียงอำเภอถมอปวกเท่านั้นที่มีขนาดใหญ่กว่า ทางหลวงหมายเลข 6 ซึ่งเริ่มต้นที่เมืองสกุน จังหวัดกำปงจาม และสิ้นสุดที่ศรีโสภณซึ่งแบ่งอำเภอออกเป็นสองส่วน โดยวิ่งจากตะวันออกไปตะวันตก ถนนเล็ก ๆ หลายสายเชื่อมต่ออำเภอนี้กับอำเภอพนมศกและอำเภอมงคลบุรี
เขื่อนแม่ม่าย

เขื่อนของเขมรแดงที่มีความยาว 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) ซึ่งยังไม่เสร็จสมบูรณ์ในอำเภอพระเนตรพระ เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เขื่อนแม่ม่าย"[ลิงก์เสีย] เขื่อนได้รับความสนใจมากขึ้นเนื่องจากชื่อหนังสือชื่อ La Digue Des Veuves หรือในภาษาอังกฤษคือ The Dam of Widows: Survivors of the Khmer Rouge Hell เขียนโดย เดนีส อัฟฟอนโซ หญิงชาวฝรั่งเศส
ที่ตั้ง

อำเภอพระเนตรพระตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัดและมีอาณาเขตติดกับจังหวัดเสียมราฐและจังหวัดพระตะบอง หากอ่านจากทางเหนือตามเข็มนาฬิกา อำเภอพระเนตรมีอาณาเขตติดกับอำเภอพนมศกทางเหนือ อาณาเขตด้านตะวันออกของอำเภอมีอาณาเขตติดกับอำเภอกระลัญ จังหวัดเสียมราฐ ทิศใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอเอกพนม จังหวัดพระตะบอง และอำเภอมงคลบุรี จังหวัดบันทายมีชัย พรมแดนด้านตะวันตกของอำเภอนี้มีการแบ่งปันกับเทศบาลศรีโสภณและอำเภอสวายเจกของจังหวัดบันทายมีชัย
การปกครอง

นายอำเภอพระเนตรพระรายงานต่อนายอองอวน ผู้ว่าราชการจังหวัดบันทายมีชัย ตารางต่อไปนี้แสดงหมู่บ้านในอำเภอพระเนตรพระ จำแนกตามตำบล
| ตำบล (คุ้ม) | หมู่บ้าน (ภูมิ) |
| --- | --- |
Chnuor Mean Chey: Samraong Touch, Pongro, Thma Koul, Proput, Bantoat Baoh, Kouk Treas, Chhnuor, Samraong Thum, Ruessei Khang, Ruessei Kandal, Rumpeak, Kouk Trach
Chob Vari: Chob, Roul Chruk, Prasat, Krasang Thmei, Pradak, Chroab Thmei, Chroab Chas, Kak, Kouk Lun, Phnum Chonhcheang, Chakkrei
Phnum Lieb: Phnum Lieb Kaeut, Phnum Lieb Lech, Troyoung, Tro Louk Cheung, Tro Louk Lech, Tro Louk Tboung, Laote, Rumduol, Pring Chu, Kantrab, Tnaot, Anlong Sar, Kandaol, Kambaor, Kabau, Kampong Krasang
Prasat: Char, Bat Trang, Sampov Lun, Phlov Leav, Ta Am, Ampil, Kandal, Thmei, Ovmal, Tonloab, Kien Banteay, Prasat, Anlong Sar, Kampream
Preah Netr Preah: Paoy Kdoeang, Cheung Voat, Kandal, Post Chas, Paoy Samraong, Paoy Pring, Ta Paen, Sreh Kaeut, Sreh Lech, Kouk Srok, Sramaoch, Peam Sreh, Doun Chaeng, Kon Damrey
Rohal: Rohal, Sala Chheh, Chak, Tep Kaosa, Snay, Anlong Thmei, Popel, Paoy Svay, Ruessei, Prey Moan, Stueng Kambot
Tean Kam: Bantoat Baoh, Tean Kam Lech, Tean Kam Cheung, Tean Kam Tboung, Ou, Ta Un
Tuek Chour: Smach, Paoy Char, Ta Khaek, Kouk kei, Tonloab, Kouk Time, Char Leu, Kantuot, Thmei, Kandal, Tuek Chour, Ta Siev, Kampong Thkov, Ta Pon, Svay L'a, Ta Daek, Samraong, Anlong Vil
Bos Sbov: Trabaek, Kandal, Kouk Thum, Bos Sbov, Soutr Mont, Srah Khtum, Kabau, Kbal Khting, Smach, Boeng Veaeng, Bantoat Baoh, Pring Kaong, Khchas, Khnhaer, Khu Svay, Khvav, Tbaeng
ประชากร

อำเภอนี้แบ่งย่อยออกเป็น 9 ตำบล (คุ้ม) และ 119 หมู่บ้าน (ภูมิ) จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2541 พบว่าประชากรของอำเภอนี้มี 70,673 คน ใน 13,232 ครัวเรือน ในปี พ.ศ. 2541 ประชากรดังกล่าวประกอบด้วยชาย 33,944 คน (ร้อยละ 48.0) และหญิง 36,729 คน (ร้อยละ 52.0) อำเภอพระเนตรพระมีประชากรมากกว่า 70,000 คน มีจำนวนประชากรเฉลี่ยในเขตจังหวัดบันทายมีชัย ขนาดครัวเรือนโดยเฉลี่ยในพระเนตรพระคือ 5.3 คนต่อครัวเรือน ซึ่งมากกว่าค่าเฉลี่ยในพื้นที่ชนบทของกัมพูชาเล็กน้อย (5.2 คน) อัตราส่วนทางเพศในเขตนี้คือร้อยละ 92.4 โดยมีผู้หญิงมากกว่าผู้ชายอย่างมีนัยสำคัญ
แหล่งข้อมูลอื่น

Banteay Meanchey at Royal Government of Cambodia website
| ด ค ก จังหวัดบันทายมีชัย |
| --- | --- | --- |
เมืองหลัก: ศรีโสภณ
| อำเภอ |  มงคลบุรี  พนมศก  พระเนตรพระ  อำเภอโอ-จเริว  เทศบาลศรีโสภณ นคร  ถมอปวก  สวายเจก  มาลัย  เทศบาลปอยเปต นคร  |  |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้อง |  จังหวัดพิบูลสงคราม  |  |
13°37′N 103°15′E﻿ / ﻿13.617°N 103.250°E﻿ / 13.617; 103.250
อำเภอสวายเจก

| อำเภอสวายเจก ស្រុកស្វាយចេក |
| --- | --- |
อำเภอ (สฺรุก)
แผนที่แสดงที่ตั้งของอำเภอภายในจังหวัดบันเตียเมียนเจย
อำเภอสวายเจกที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°40′N 103°0′E﻿ / ﻿13.667°N 103.000°E﻿ / 13.667; 103.000
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: บันทายมีชัย
ตำบล: 8
หมู่บ้าน: 63
การปกครอง
 • អភិបាល: លឿង សុភក្តិ
ประชากร (2551)
 • ทั้งหมด: 55,596 คน
เขตเวลา: +7
Geocode: 0108
สวายเจก (เขมร: ស្វាយចេក, แปลว่า กล้วยสีม่วง) เป็นอำเภอทางตอนเหนือของจังหวัดบันทายมีชัย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา เมืองหลักของอำเภอนี้คือเมืองสวายเจก ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลักของเทศบาลศรีโสภณไปทางเหนือประมาณ 22 กิโลเมตรทางถนน อำเภอนี้มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศไทยทางทิศตะวันตก ไม่มีทางหลวงแผ่นดินสายใดวิ่งผ่านอำเภอนี้ แต่ถนนหมายเลข 56 จากเมืองศรีโสภณไปยังเมืองสำโรงในจังหวัดอุดรมีชัยตัดผ่านอำเภอนี้จากเหนือจรดใต้
สามารถเดินทางไปยังอำเภอนี้ได้ง่ายทางถนนจากศรีโสภณ (22 กิโลเมตร) เมืองพระตะบอง (90 กิโลเมตร) และเมืองเสียมราฐ (124 กิโลเมตร) อำเภอสวายเจกเป็นหนึ่งในอำเภอที่เล็กที่สุดในจังหวัดบันทายมีชัย และยังมีประชากรน้อยที่สุด รองจากอำเภอมาลัยและอำเภอพนมศก ครึ่งตะวันตกของอำเภอที่ติดกับประเทศไทยส่วนใหญ่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ ไม่มีจุดผ่านแดนอย่างเป็นทางการในอำเภอนี้ แต่มีถนนเส้นหนึ่งเริ่มต้นที่บริเวณเมืองพนมศกและข้ามอำเภอนี้ไปสิ้นสุดที่ชายแดนไทย ถนนเล็ก ๆ จำนวนมากยังวิ่งไปจนถึงชายแดนไทยในฝั่งตะวันตกของอำเภอ
แผนเค 5

ดูเพิ่ม: แผนเค 5
พื้นที่ทางตะวันตกของอำเภอสวายเช็กเป็นส่วนหนึ่งของแผนเค 5 ที่มีทุ่นระเบิดจำนวนมาก ซึ่งตั้งอยู่ภายในพรมแดนกัมพูชากับประเทศไทย สนามทุ่นระเบิดเค 5 มีความยาว 700 กิโลเมตร และกว้าง 400–500 เมตร มันวิ่งไปตามชายแดนไทย-กัมพูชา
ที่ตั้ง

อำเภอสวายเจก ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด และมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดสระแก้ว ประเทศไทย หากอ่านจากทางเหนือตามเข็มนาฬิกา เมืองสวายเช็กมีอาณาเขตติดกับอำเภอถมอปวกทางทิศเหนือ อาณาเขตทางตะวันออกของอำเภอมีอาณาเขตติดกับอำเภอพนมศกในทางตะวันออกเฉียงเหนือ และอำเภอพระเนตรพระในทางตะวันออกเฉียงใต้ ทางใต้ของอำเภอมีอาณาเขตติดต่อกับศรีโสภณ และอำเภอโอ-จเริว อาณาเขตด้านตะวันตกของอำเภอติดต่อกับอำเภอโคกสูง จังหวัดสระแก้ว ประเทศไทย
การปกครอง

นายอำเภอสวายเจกรายงานต่อผู้ว่าราชการจังหวัดบันทายมีชัย ตารางต่อไปนี้แสดงหมู่บ้านในอำเภอสวายเช็กจำแนกตามตำบล
| ตำบล (คุ้ม) | หมู่บ้าน (ภูมิ) |
| --- | --- |
Phkoam: Phkoam, Yeang Vien, Yeang, Ampil, Ou, Prasat Vien, Ta Duol, Svay Sa, Mau, Thma Koul, Ta Kul
Roluos: Baek Chan Thmei, Khvav Kaeut, Stueng, Ta Ong Kaeut, Slaeng, Roluos, Ta Sman
Sarongk: Pheas Tboung, Pheas Cheung, Chrung, Phlas Kang, Kouk Phlu, Kantrong
Sla Kram: Sla Kram, Kakaoh, Kamnab, Toap Siem, Khlaeng Poar Akphivoat, Prasat, Kouk Ampil, khlaeng Poar
สวายเจก: Kouk Khvav, Ponsay Cheung, Kloeng, Baek Chan Chas, Ponsay Tboung, Roka Thmei, Ta Ong Lech, Slaeng, Thmei, Khvav Lech, Samraong, Chamkar Kor, Damnak Kokos, Lboek Svay
Ta Baen: Kouk Ta Aek, Ou Veaeng, Ta Baen, Kouk Roka, Ou Veaeng Tboung
Ta Phou: Ta Phou, Pongro, Ta Srei, Prech Kei, Kouk Kei, Khmoas, Thmei, Baray, Phchoek, Prech Tboung, Bantoat Baoh
Treas: Thmei, Chaeng, Doun Nouy, Prei, Ponley Chas, Treas, Ampil Prong, Ou Kakaoh, Ta Voek
ประชากร

อำเภอนี้แบ่งย่อยออกเป็น 8 ตำบล (คุ้ม) และ 63 หมู่บ้าน (ภูมิ) จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2541 พบว่าประชากรของอำเภอนี้มีทั้งหมด 47,960 คน ใน 10,079 ครัวเรือน ในปี พ.ศ. 2541 ประชากรดังกล่าวประกอบด้วยชาย 23,491 คน (ร้อยละ 49.0) และหญิง 24,469 คน (ร้อยละ 51.0) อำเภอสวายเช็กมีประชากรไม่ถึง 50,000 คน ซึ่งถือเป็นอำเภอหนึ่งที่มีประชากรน้อยที่สุดในจังหวัดบันทายมีชัย มีเพียงอำเภอมาลัยและอำเภอพนมศกเท่านั้นที่มีขนาดเล็ก ขนาดครัวเรือนโดยเฉลี่ยในสวายเช็กคือ 4.8 คนต่อครัวเรือน ซึ่งเล็กกว่าค่าเฉลี่ยในพื้นที่ชนบทของกัมพูชาเล็กน้อย (5.2 คน) อัตราส่วนทางเพศในเขตนี้คือร้อยละ 96.0 โดยมีผู้หญิงมากกว่าผู้ชายเล็กน้อย
แหล่งข้อมูลอื่น

Banteay Meanchey at Royal Government of Cambodia website
| ด ค ก จังหวัดบันทายมีชัย |
| --- | --- | --- |
เมืองหลัก: ศรีโสภณ
| อำเภอ |  มงคลบุรี  พนมศก  พระเนตรพระ  อำเภอโอ-จเริว  เทศบาลศรีโสภณ นคร  ถมอปวก  สวายเจก  มาลัย  เทศบาลปอยเปต นคร  |  |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้อง |  จังหวัดพิบูลสงคราม  |  |
อักษรสุโขทัย

อักษรพราหมีที่เป็นบรรพบุรุษของอักษรไทย
| อักษรสุโขทัย  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรสระประกอบ 
ผู้ประดิษฐ์: พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
ช่วงยุค: ป. ค.ศ. 1283 – คริสต์ศตวรรษที่ 15
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา
ภาษาพูด: ไทย, ลาว, ไทยถิ่นเหนือ และอื่น ๆ
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: ชุดตัวอักษรไซนายดั้งเดิมชุดตัวอักษรฟินิเชียชุดตัวอักษรแอราเมอิกพราหมีทมิฬ-พราหมีปัลลวะเขมรอักษรสุโขทัย
ระบบลูก: ไทย, ฝักขาม
ระบบพี่น้อง: ขอมไทย, ลายตัย
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรสุโขทัย (อังกฤษ: Sukhothai script) หรือ ลายสือไทย บ้างเรียกอักษรไทยดั้งเดิม หรือชุดตัวอักษรพ่อขุนรามคำแหง เป็นชุดตระกูลอักษรพราหมีที่มีต้นกำเนิดในอาณาจักรสุโขทัย พบในจารึกพ่อขุนรามคำแหงและจารึกพระยาลือไทย
ประวัติ > ต้นกำเนิด

อักษรสุโขทัยอิงจากอักษรเขมรแบบลายมือ ซึ่งเกิดจากการแยก ตัด และถอดตัวเสริมออกจากอักษรเขมรดั้งเดิม มีแชล แฟร์ลุส (Michel Ferlus) นักวิชาการ ได้แสดงให้เห็นว่า ลักษณะเฉพาะบางประการของอักษรไทโบราณและสมัยใหม่สามารถอธิบายได้จากความไม่เพียงพอและช่องว่างในอักษรเขมรโบราณ โดยเฉพาะอักษรเขมรสมัยก่อนพระนคร อักษรสุโขทัยได้รับการรับรองครั้งแรกบนจารึกพ่อขุนรามคำแหงที่สลักในช่วง ค.ศ. 1283 ถึง 1290 แต่อักษรนี้เป็นผลจากการดัดแปลงอักษรก่อนหน้าที่ไม่ได้มีการรับรอง ซึ่งอิงจากอักษรเขมร แฟร์ลุสตั้งทฤษฎีว่าอาจมีอักษรก่อนหน้านั้นที่พัฒนาขึ้นในสมัยก่อนพระนคร (คริสต์ศตวรรษที่ 7–8) ซึ่งอยู่ก่อนหน้าความแน่นอนในปัจจุบันประมาณ 4 ศตวรรษ อย่างไรก็ตาม ความเป็นไปได้อีกแบบคืออักษรเขมรสมัยก่อนพระนครอาจมีมาแล้วในบริเวณรอบนอกของอารยธรรมเขมร อักษรไทชนิดแรกอาจต้องมีข้อบกพร่องเช่นเดียวกับอักษรเขมร แต่อักษรไทได้นำนวัตกรรมมาประยุกต์ เช่น การปรับใช้หรือดัดแปลงอักษร เพื่อสร้างอักษรใหม่ให้เสียงที่ไม่ปรากฏในอักษรเขมร ตามธรรมเนียมไทยระบุว่าพ่อขุนรามคำแหงมหาราชเป็นผู้ประดิษฐ์อักษรสุโขทัยใน ค.ศ. 1283
แฟร์ลุสแบ่งอักษรไทที่มีต้นกำเนิดจากเขมรออกเป็น 2 กลุ่ม: อักษรกลาง ประกอบด้วยอักษรโบราณ (สุโขทัย, ฝักขาม) กับอักษรสมัยใหม่ (ไทย, ลาว) และอักษรไทรอบข้างในประเทศเวียดนาม (ไทดำ, ไทด่อน, ไทแดง, ลายตัย และลายปาว) แฟร์ลุสเสนอแนะว่าชาวไทรับรูปแบบอักษรเขมรทั้งหมดไปใช้โดยขาดการเรียนรู้อย่างเหมาะสม ในเวลาต่อมาเมื่อชาวไทกระจายทั่วภาคพื้นทวีปอุษาคเนย์ ชาวไทที่ไปทางใต้ (ภายหลังกลายเป็นเป็นชาวไทยหรือสยาม) เข้าไปในดินแดนพระนคร แล้วก่อตั้งอาณาจักรสุโขทัย อักษรไทดั้งเดิมถูกทำให้เป็นเขมรในช่วงที่มีการติดต่อกับเขมร ซึ่งก่อให้เกิดอักษรสุโขทัย[ต้องการอ้างอิง] คุณสมบัติอย่างลำดับอักษรและตัวเลขทำมาจากอักษรเขมร แต่มีการเปลี่ยนสัญลักษณ์สระบางส่วน โดยยังคงรักษาลักษณะดั้งเดิมของอักษรเขมรสมัยก่อนพระนครไว้ได้ หากแต่ไม่มีการเรียงลำดับอักษร หรือการใช้ตัวเลข แอนโทนี ดิลเลอร์ (Anthony Diller) รายงานว่า นวัตกรรมที่พบในอักษรสุโขทัยเมื่อเปรียบเทียบกับอักษรเขมร แสดงให้เห็นว่า อักษรสุโขทัยเป็นอักษรที่ผ่านการวางแผนและเป็นเอกภาพ
ประวัติ > แพร่กระจายและรุ่นลูก

หลังการประดิษฐ์อักษรสุโขทัย อักษรนี้ได้กระจายไปทั่วอาณาจักรไทในล้านช้าง (ลาว) ล้านนา และอยุธยา จารึกสุโขทัยที่เก่าแก่ที่สุดพบในจังหวัดลำปาง (ล้านนา) มีรูปร่างเกือบคล้ายกับอักษรเก่าที่สุดที่พบในสุโขทัย จารึกนั้นมีต้นกำเนิดที่จังหวัดลำพูน แต่เขียนโดยพระสงฆ์สุโขทัยที่น่าจะนำอักษรสุโขทัยเข้าสู่ล้านนา หลังจากนั้นอักษรนี้แพร่กระจายไปทั่วภูมิภาคทางเหนือและใต้ เมื่อเวลาผ่านไปจึงมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง Finot (1959) รายงานว่า อักษรสุโขทัยตัวอย่างแรกสุดพบในหลวงพระบาง โดยมีอายุถึง ค.ศ. 1548 ซึ่งเขียนขึ้นหลังจากจารึกพ่อขุนรามคำแหงถึง 265 ปี
อักษรสุโขทัยที่กระจายไปทางใต้มีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย เช่นเดียวกันกับอักษรไทยสมัยใหม่ที่เปลี่ยนแปลงจากอักษรสุโขทัยน้อยมาก อักษรสุโขทัยได้รับการพัฒนาเป็นอักษรไทยในลุ่มน้ำตอนล่างของแม่น้ำเจ้าพระยา เนื่องจากการพัฒนานี้สามารถสืบย้อนไปได้ตลอดหลายศตวรรษ ในรัชสมัยพระยาลิไทช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 ผู้ที่อ่านหนังสือออกยังคงคุ้นเคยกับอักษรเขมรและไม่ยอมเขียนในอักษรสุโขทัย เพื่อแก้ไขปัญหานี้ จึงมีการแก้ไขอักษรให้เขียนสระใกล้เคียงกับอักษรเขมรมากขึ้น โดยก่อให้เกิดอักษรใหม่ใน ค.ศ. 1375 ที่มีชื่อว่า "อักษรพระยาลิไท" โดยอักษรนี้เขียนสระทั้งบน ล่าง ด้านหน้าหรือด้านหลังพยัญชนะต้น จากนั้นใน ค.ศ. 1680 อักษรนี้จึงพัฒนาไปเป็น "อักษรพระนารายณ์" ซึ่งภายหลังพัฒนาและคงรูปเป็นอักษรไทยสมัยใหม่
ส่วนทางเหนือ อักษรนี้พัฒนาไปเป็นอักษรฝักขาม อักษรฝักขามใช้กันอย่างแพร่หลายในอาณาจักรล้านนาระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 จากนั้นอักษรฝักขามเริ่มยาวขึ้นและมีมุมกลมมากกว่าที่จะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสและตั้งฉากเหมือนอักษรสุโขทัยก่อนหน้า ตัวอักษรหลายตัวมี "หาง" ที่เห็นได้ชัดเจน ซึ่งทอดยาวทั้งเหนือและใต้บรรทัดเขียนหลัก
รายละเอียดจากจารึกพ่อขุนรามคำแหง
จารึกพ่อขุนรามคำแหง
จารึกพ่อขุนรามคำแหง
ลักษณะ

อักษรสุโขทัยเขียนจากซ้ายไปขวา ไม่มีการเว้นว่างระหว่างคำ อักษรตัวพิมพ์ใหญ่ หรือเครื่องหมายจุดที่ท้ายประโยค อักษรนี้มีพยัญชนะ 39 ตัว เมื่อเทียบกับอักษรเขมรแล้ว อักษรสุโขทัยประดิษฐ์นวัตกรรม 4 ประการ นวัตกรรมประการแรกคือการนำตัวอักษรใหม่มารองรับความแตกต่างทางสัทศาสตร์ภาษาไทที่ไม่มีในอักษรเขมร ซึ่งรวมถึงเสียง /e/ กับ /ae/, /pʰ/ กับ /f/, และ /kʰ/ กับ /x/ ตัวอักษรใหม่สร้างขึ้นด้วยการปรับเปลี่ยนตัวอักษรที่ใช้สำหรับเสียงที่คล้ายคลึงกันด้วยการเพิ่มส่วน เช่น ส่วนท้ายหรือรอยหยักให้กับตัวอักษร อักษรสุโขทัยถือเป็นอักษรแรกของโลกที่เพิ่มสัญลักษณ์วรรณยุกต์ในการระบุตำแหน่งวรรณยุกต์ ซึ่งไม่ปรากฏในอักษรมอญ-เขมร (ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก) และกลุ่มภาษาอินโด-อารยันที่ใช้อักษรที่มีมาก่อนอักษรสุโขทัย นอกจากนี้ การเพิ่มเติมอีกแบบคือพยัญชนะควบกล้ำ (consonant cluster) ที่เขียนในแนวนอนและต่อเนื่องกันในบรรทัดเดียว แทนที่จะเขียนพยัญชนะตัวที่สองด้านล่างบรรทัดแรก
ลักษณะ > พยัญชนะ > พยัญชนะเดี่ยว

| รายการพยัญชนะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ก [k] | ข [kʰ] | ฃ [x] | ค [g] | ฅ [ɣ] | ฆ [g] | ง [ŋ] |
|  | จ [tɕ] | ฉ [tɕʰ] |  | ช [dʑ] | ซ [z~ʑ] | ไม่มีอักษร ฌ | ญ [ɲ] |
| ฎ [ʔd] | ฏ [t] | ฐ [tʰ] |  | ไม่มีอักษร ฑ |  | ไม่มีอักษร ฒ | ณ [n] |
| ด [ʔd] | ต [t] | ถ [tʰ] |  | ท [d] |  | ธ [d] | น [n] |
| บ [ʔb] | ป [p] | ผ [pʰ] | ฝ [f] | พ [b] | ฟ [v] | ภ [b] | ม [m] |
| ย [j] | ร [r] | ล [l] | ว [w] | ศ [s] | ษ [s] | ส [s] | ห [h] |
| ไม่มีอักษร ฬ | อ [ʔ] | ไม่มีอักษร ฮ |  |  |  |  |  |
ลักษณะ > พยัญชนะ > พยัญชนะคู่

| รายการพยัญชนะคู่ |
| --- | --- | --- | --- |
| หง [ŋ̊] | หญ [ɲ̊] | หน [n̥] | หม [m̥] |
| หย [j̊] | หร [r̥] | หล [l̥] | หว [w̥] |
อย [ʔj]:
ลักษณะ > ตัวเลข

ตัวเลขข้างล่างคือตัวเลขสุโขทัยที่ยืมมาจากตัวเลขเขมร
| รายการตัวเลข |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ๐  0 | ๑  1 | ๒  2 | ๓  3 | ๔  4 |
| ๕  5 | ๖  6 | ๗  7 | ๘  8 | ๙  9 |
ลักษณะ > สระ

รูปสระเขียนอยู่บนบรรทัดหลัก แต่ในภายหลังหันกลับมาเขียนแบบเดิม (ทำให้คล้ายกับเขมร) เมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ได้มีการเพิ่มเครื่องหมายเสริมสัทอักษรกำกับเสียงสระหลายตัวในอักษรสุโขทัยแบบก่อน ตามที่พบในจารึกพ่อขุนรามคำแหง เพื่อเขียนสระทั้งหมด สระบางตัวถือเป็นสระโดยธรรมชาติในอักษรสุโขทัยแบบก่อนหน้าที่มีเครื่องหมายชัดเจน
| สระลอย | สระลอย> สัทอักษรสากล | สระลอย> เทียบกับสมัยใหม่ | สระลอย> ตัวอย่างพยางค์ |
| --- | --- | --- | --- |
|  สระอิ | [i] | อิ | อิก |
| สระอี | [iː] | อี | อีก |
| สระอึ/สระอือ | [ɨ(ː)] | อึ, อือ | อืก |
| สระจม | สระจม> สัทอักษรสากล | สระจม> เทียบกับสมัยใหม่ | สระจม> ตัวอย่างพยางค์เปิด | สระจม> ตัวอย่างพยางค์ปิด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สระอะ | [a] | กะ | กะ | กัน |
| สระอา | [aː] | กา | กา | กาน |
| สระอิ | [i] | กิ | กิ | กิน |
| สระอี | [iː] | กี | กี | กีน |
| สระอึ/สระอือ | [ɨ(ː)] | กึ, กือ | กือ | กืน |
| สระอุ | [u] | กุ | กุ | กุน |
| สระอู | [uː] | กู | กู | กูน |
| สระเอะ/สระเอ | [e(ː)] | เกะ, เก | เก | เกน |
| สระแอะ | [ɛ] | แกะ | แกะ | แกะ |
| สระแอ | [ɛː] | แก | แก | แกน |
| สระโอะ/สระโอ | [o(ː)] | โกะ, โก | โก | โกน |
| สระไอ | [ai] | ไก | ไก | ไกน |
| สระใอ | [aɨ] | ใก | ใก | ใกน |
| สระออ | [ɔː] | กอ | กอ | กอน |
| สระเออ | [ɤː] | เกอ | เกอ | เกิน |
| สระเอีย | [ia] | เกีย | เกีย | เกียน |
| สระเอือ | [ɨa] | เกือ | เกือ | เกือน |
| สระอัว | [ua] | กัว | กัว | กวน |
| สระอำ | [am] | กำ | กำ | กำ |
ลักษณะ > เครื่องหมายเสริมสัทอักษร

| เครื่องหมายเสริมสัทอักษร | คุณลักษณะ | เทียบกับสมัยใหม่ | ตัวอย่าง |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ระบจุดเริ่มต้นของข้อความ | ๏ | ๏ กูกำ |
|  | ระบุเป็นวรรณยุกต์แหบแห้ง (croaky tone) | ่ |  |
|  | ระบุเป็นวรรณยุกต์ลมแทรก (breathy tone) | ้ |  |
ลักษณะ > ตัวอย่าง

| อักษรสุโขทัย | ปริวรรตเป็นอักษรไทย | สัทอักษรสุโขทัย | แปลไทยสมัยใหม่ |
| --- | --- | --- | --- |
|  | พ่กูชื่สรีอินทราทิตยแม่กูชื่เสือง พี่(กู)ชื่บานเมืองตูพี่น้องท้องดยว ห้าคนผู้ชายสามผู้ญิงโสงพี่เผือ ผู้อ้ายตายจากเผือตยมแฏ่ญงงเลก | bɔː kuː dʑɯ siː.iːndraːdiːt mɛː kuː dʑɯ naːŋ sɯaŋ biː kuː (dʑɯ) baːn mɯaŋ tuː biː nɔːŋ dɔːŋ ʔdiaw haː gɔːn pʰuː.dʑai saːm pʰuː.ɲiŋ soːŋ biː bɯa pʰuː aːj taj tɕaːk pʰɯa tiam tɛː ɲaŋ lek | พ่อกูชื่อศรีอินทราทิตย์ แม่กูชื่อนางเสือง พี่(กู)ชื่อบานเมือง ตูพี่น้องท้องเดียวห้าคน ผู้ชายสาม ผู้หญิงสอง พี่เผือผู้อ้ายตายจากเผือเตียมแต่ยังเล็ก.... [ข้อความมีต่อ] |
มิสแกรนด์นครราชสีมา

| --- | --- |
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2016
ประเภท: การประกวดความงาม
สํานักงานใหญ่: นครราชสีมา
ที่ตั้ง:  ไทย
สมาชิก  : มิสแกรนด์ไทยแลนด์
ภาษาทางการ : ไทย
องค์กรแม่: มิสแกรนด์ไทยแลนด์
มิสแกรนด์นครราชสีมา (อังกฤษ: Miss Grand Nakhon Ratchasima) เป็นการประกวดนางงามสำหรับผู้หญิงระดับจังหวัดนครราชสีมา ของประเทศไทย จุดประสงค์เพื่อประกวดการแข่งขันและได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 และส่งประกวดเวทีใหญ่คือมิสแกรนด์ไทยแลนด์