จอร์จ วอชิงตัน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วอชิงตัน
| จอร์จ วอชิงตัน |
| --- | --- |
George Washington
ภาพวาดของวอชิงตันในปี ค.ศ. 1796

ประธานาธิบดีสหรัฐ คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 30 เมษายน 1789 – 4 มีนาคม 1797  (7 ปี 308 วัน)
รองประธานาธิบดี: จอห์น แอดัมส์
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: จอห์น แอดัมส์
นายทหารชั้นผู้ใหญ่ของกองทัพบก คนที่ 7
ดำรงตำแหน่ง 13 กรกฎาคม 1798 – 14 ธันวาคม 1799
ประธานาธิบดี: จอห์น แอดัมส์
ก่อนหน้า: เจมส์ วิลคินสัน
ถัดไป: อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน
ผู้บัญชาการกองทัพภาคพื้นทวีป
ดำรงตำแหน่ง 15 มิถุนายน 1775 – 23 ธันวาคม 1783
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: เฮนรี น็อกซ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1732 เวสต์มอร์แลนด์, เวอร์จิเนีย, บริติชอเมริกา
เสียชีวิต: 14 ธันวาคม ค.ศ. 1799(1799-12-14) (67 ปี) เมานต์เวอร์นอน, รัฐเวอร์จิเนีย, สหรัฐอเมริกา
เชื้อชาติ: อังกฤษ (โดยกำเนิด)   อเมริกัน (หลัง 1783)
ศาสนา: คริสตจักรแห่งอังกฤษ
คู่สมรส: มาร์ธา วอชิงตัน
วิชาชีพ: ชาวสวน, ทหาร
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  บริเตนใหญ่  สหรัฐ
สังกัด:  กองทหารรักษานิคม  กองทัพภาคพื้นทวีป  กองทัพบกสหรัฐ
ประจำการ: 1752–58 (กองทหารรักษานิคม) 1775–83 (กองทัพภาคพื้นฯ) 1798–99 (กองทัพบกสหรัฐ)
ยศ: พันเอกของบริเตนใหญ่ พลโทของสหรัฐ จอมทัพสหรัฐ  (ได้รับหลังอสัญกรรม)

จอร์จ วอชิงตัน (อังกฤษ: George Washington, 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1732  (วันที่แบบเก่า: 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1731) - 14 ธันวาคม ค.ศ. 1799) เป็นบิดาผู้ก่อตั้ง รัฐบุรุษ ทหาร และเกษตรกรชาวอเมริกัน ระหว่าง ค.ศ. 1775 ถึง 1799 เขานำสหรัฐจนได้รับชัยชนะเหนือบริเตนใหญ่ในสงครามปฏิวัติอเมริกัน ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพภาคพื้นทวีปใน ค.ศ. 1775-1783 และรับผิดชอบการร่างรัฐธรรมนูญใน ค.ศ. 1787 เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐอเมริกา ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1789-1797 วอชิงตันเป็นผู้นำการสร้างรัฐบาลแห่งชาติที่เข้มแข็งและมีการคลังที่ดี ซึ่งวางตนเป็นกลางในสงครามที่ปะทุขึ้นในยุโรป ปราบปรามกบฏและได้รับการยอมรับจากชนอเมริกันทุกประเภท รูปแบบความเป็นผู้นำของเขาได้กลายมาเป็นระเบียบพิธีของรัฐบาลซึ่งปฏิบัติสืบต่อกันมานับแต่นั้น อาทิ การใช้ระบบคณะรัฐมนตรีและการปราศรัยในโอกาสเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีอย่างเป็นทางการ วอชิงตันได้รับการยกย่องทั่วไปว่าเป็น "บิดาแห่งประเทศของเขา" ด้วย
ใน ค.ศ. 1775 รัฐสภาอาณานิคมได้แต่งตั้งวอชิงตันเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพปฏิวัติอเมริกัน ปีถัดมา เขานำทัพขับไล่กองทัพอังกฤษออกจากบอสตัน เสียนครนิวยอร์ก ข้ามแม่น้ำเดลาแวร์ในนิวเจอร์ซีย์ และสามารถรบชนะข้าศึกซึ่งยังไม่ทันตั้งตัวในปลายปีเดียวกัน ผลของยุทธศาสตร์ที่เขาใช้ ทำให้กองกำลังปฏิวัติอเมริกันสามารถยึดกำลังรบสำคัญของอังกฤษ 2 แห่งที่ซาราโตกาและยอร์กทาวน์ ด้วยการเจรจากับสภาอาณานิคมทั้งสิบสาม รัฐอาณานิคม และพันธมิตรฝรั่งเศส วอชิงตันได้รวบรวมกองทัพอันไร้ผู้นำและชาติอันอ่อนแอให้เป็นปึกแผ่น ท่ามกลางภยันตรายจากความแตกแยกและความล้มเหลว หลังสงครามยุติในปี ค.ศ. 1783 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 ตรัสถามวอชิงตันว่าจะทำอะไรต่อไป และทรงได้รับข่าวลือมาว่าวอชิงตันจะกลับไปยังบ้านไร่ของตนเอง ทำให้มีพระราชกระแสในทันทีว่า "ถ้าเขาทำเช่นนั้น เขาจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก" ซึ่งวอชิงตันก็ได้กลับไปใช้ชีวิตสมถะอย่างชาวไร่จริง ๆ ที่เมานต์เวอร์นอน
อันเนื่องมาจาก "บทบัญญัติว่าด้วยสมาพันธรัฐ" (Articles of Confederation) ที่ร่างขึ้นนั้นไม่เป็นที่พอใจโดยทั่วกัน ใน ค.ศ. 1787 วอชิงตันจึงเป็นประธานการประชุมฟิลาเดเฟียเพื่อร่างรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา และใน ค.ศ. 1789 ก็ได้รับเป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา โดยเขาได้สถาปนาจารีตและวิถีทางการบริหารหลายประการเกี่ยวแก่องค์กรของรัฐบาลใหม่ ในการนี้ เขาแสวงหาลู่ทางสร้างชาติที่จะสามารถธำรงอยู่ในโลกอันถูกฉีกเป็นชิ้นเพราะสงครามระหว่างอังกฤษฝรั่งเศส วอชิงตันได้มี "ประกาศความเป็นกลาง" (Proclamation of Neutrality of 1793) ใน ค.ศ. 1793 ซึ่งวางรากฐานการงดเว้นไม่เข้าไปมีส่วนในความขัดแย้งกับต่างชาติ เขายังได้สนับสนุนแผนจัดตั้งรัฐบาลกลางที่เข้มแข็งโดยวางกองทุนเพื่อหนี้สินของชาติ ส่งผลให้เกิดระบบภาษีที่มีประสิทธิภาพ และนำไปสู่ธนาคารแห่งชาติในที่สุด เนื่องจากวอชิงตันเลี่ยงที่จะไม่ก่อสงครามกับอังกฤษ ทศวรรษแห่งสันติสุขจึงมีขึ้นด้วยสนธิสัญญาเจย์ ค.ศ. 1795 (Jay Treaty of 1795) อันได้รับสัตยาบันไปด้วยดีเพราะเกียรติภูมิส่วนตัวของวอชิงตัน แม้ว่าสนธิสัญญานี้จะถูกต่อต้านอย่างหนักจากโธมัส เจฟเฟอร์สัน ก็ตาม ในทางการเมืองนั้น ถึงแม้ว่าวอชิงตันมิได้เข้าร่วมพรรคสหพันธรัฐนิยม (Federalist Party) อย่างเป็นทางการ แต่เขาก็สนับสนุนโครงการต่าง ๆ ของพรรค ทั้งยังเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณสำหรับพรรคด้วย เมื่อเขาพ้นจากตำแหน่ง ได้มีสุนทรพจน์แสดงคุณค่าของระบอบสาธารณรัฐ และเตือนให้ระวังความแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ความนิยมถิ่น และมิให้ร่วมสงครามกับต่างชาติ
ด้วยผลงานอันอุทิศให้แก่ชาติบ้านเมือง วอชิงตันจึงได้รับ "เครื่องรัฐอิสริยาภรณ์เหรียญทองแห่งรัฐสภาคองเกรส" (Congressional Gold Medal) เป็นบุคคลแรก เขาถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1799 โดย เฮนรี ลี สดุดีวอชิงตันในพิธีศพว่า "ในยามรบ ยามสงบ และในหัวใจของเพื่อนร่วมชาติ เขาคือที่หนึ่งสำหรับอเมริกันชนทั้งปวง" ภาพลักษณ์ของวอชิงตันเป็นที่จดจำตลอดมา เปรียบเสมือน "สัญลักษณ์" ทางวัฒนธรรมของอเมริกันชน เขาได้รับเกียรติในการนำชื่อไปตั้งเป็นเมืองหลวงของประเทศอย่าง วอชิงตัน ดี.ซี. รวมถึงรัฐวอชิงตัน จากการสำรวจความคิดเห็นทั้งที่ได้รับความนิยมและเชิงวิชาการ เขาได้รับการยกย่องในฐานะประธานาธิบดีสหรัฐที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์