stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์
วิวัฒนาการของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์ > ลักษณะตะกอนบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์

ตะกอนที่ตกสะสมตัวในบริเวณนี้เป็นตะกอนในยุคเทอร์เทียรีโดยตะกอนส่วนใหญ่นั้นถูกพัดพามาจากบริเวณบนบกโดยกระบวนการทางน้ำ ลักษณะของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์ที่เกิดขึ้นจะมีลักษณะคล้าย “เท้านก (bird’s foot)” และแสดงลักษณะการตกสะสมตัวของตะกอนเป็นแบบคืบเข้าไปในทะเล
ตั้งแต่ยุคอีโอซีนจนถึงปัจจุบัน ลักษณะการคืบของตะกอนเข้าไปในทะเลของตะกอนบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์จะเรียกว่า depobelts ซึ่งแสดงลักษณะของตะกอนในแต่ละขั้นตอนของวิวัฒนาการของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ (Doust and Omatsola, 1990) ลักษณะดังกล่าวเกิดขึ้นในช่วงที่มีระดับน้ำทะเลลดครั้งใหญ่ซึ่งกินอาณาบริเวณถึง 300,000 กิโลเมตร และมีปริมาตรของตะกอนถึง 500,000 กิโลเมตร และมีความหนาของตะกอนมากกว่า 10 กิโลเมตรวัดจากจุดศูนย์กลาง
ลักษณะรูปร่างของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์นี้ถูกกระทำโดยปัจจัย 3 ประการดังนี้ คือ จากทางน้ำ, จากปรากฏการณ์น้ำขึ้น-น้ำลง และจากคลื่น แต่ปัจจัยที่มีผลมากที่สุดคือปัจจัยที่มาจากคลื่น โดยลักษณะของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์จะเป็นลักษณะของชายหาดที่เรียบขนานไปกับทิศของกระแสคลื่นที่ขนานไปกับหน้าชายหาด
วิวัฒนาการของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์ > วิวัฒนาการของการเกิดสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์

ยุคครีเทเชียส เป็นยุคก่อนที่จะเกิดแอ่งตะกอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์ ในช่วงนั้นเป็นช่วงน้ำทะเลขึ้นสูงไปยังอยู่บริเวณแอ่งตะกอนอะนันบรา (Ananbra basin) ซึ่งอยู่ขึ้นไปทางทิศเหนือของแอ่งตะกอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์ประมาณ 400 เมตร ลักษณะของชายฝั่งได้ค้าเข้าหาทะเล ทำให้คลื่นชายฝั่งเคลื่อนที่เข้าหากัน ในยุคนี้ในช่วงที่ระดับน้ำทะเลขึ้นสูงมีการตกสะสมตัวของตะกอนที่มาจากน้ำขึ้น-น้ำลง ส่วนในช่วงที่ระดับน้ำทะเลลดมีการตกสะสมตัวของตะกอนที่มาจากแม่น้ำ และยังมีการตกสะสมของตะกอนจากทะเลในบริเวณนอกชายฝั่งออกไป
ยุคพาลีโอซีน เป็นยุคที่มีน้ำทะเลขึ้นครั้งใหญ่ พวกตะกอนขนาดละเอียดตกสะสมในบริเวณทะเลน้ำตื้นซึ่งเป็นบริเวณของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์ในปัจจุบัน ตะกอนขนาดละเอียดเหล่านี้ถูกพัดพามาจากบนบกและตกสะสมตัวในทะเลน้ำลึกที่มีสภาพเป็นน้ำนิ่ง มีพลังงานต่ำ และมีปริมาณแก๊สออกซิเจนต่ำ  ตกสะสมตัวเป็นชุดหินที่อยู่ล่างสุดของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์ มีชื่อว่า ชุดหินอะกาทา (Akata formation)
ยุคอีโอซีน ลักษณะของชายฝั่งเริ่มโค้งเข้าหาบนบก ซึ่งทำให้คลื่นชายฝั่งมีทิศทางการเคลื่อนที่แยกออกจากกัน และในช่วงนี้ ปัจจัยโดยคลื่นเริ่มเข้ามามีอิทธิพลต่อการเกิดรูปร่างของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์ และในยุคนี้ระดับน้ำทะเลเริ่มมีการลดลง
ยุคอีโอซีนตอนต้น - ยุคอีโอซีนตอนกลาง  มีการตกสะสมตัวของตะกอนทรายและทรายแป้ง ซึ่งเป็นตะกอนที่มาจาดบริเวณรอยต่อระหว่างบนบกและทะเล เกิดเป็นชุดหินชื่อ ชุดหินแอกบาดา (Agbada Formation)
ยุคอีโอซีนตอนปลาย การตกตะกอนเริ่มมีการแสดงลักษณะที่คืบเข้าไปในทะเล
ยุคโอลิโกซีน – ยุคไมโอซีนตอนต้น การตกสะสมตัวของตะกอนที่ถูกพัดพามาจากแม่น้ำไนเจอร์เริ่มมีอิธิพลมากขึ้น และกระแสคลื่นมีการพัดพาตะกอนทรายมาตกสะสมตัว
นอกจากนี้ในยุคนี้ยังมีลักษณะการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลกที่ทำให้เกิดโครงสร้างต่างๆเช่น รอยเลื่อน เกิดขึ้นด้วย ทำให้ลักษณะโครงสร้างทางธรณีวิทยาในชั้นชุดหินแอกบาดานี้ค่อนข้างมีความซับซ้อน
ยุคไมโอซีนตอนกลาง – ยุคไมโอซีนตอนปลาย  ตะกอนจากแม่น้ำไนเจอร์เริ่มมาตกสะสมมากขึ้น ทำให้ตะกอนส่วนใหญ่ที่ตกสะสมเป็นพวกตะกอนทราย รวมทั้งตะกอนทรายที่ถูกพัดพามาโดยคลื่นอีกด้วย ชั้นตะกอนทรายเหล่านี้ได้ถูกจัดเป็นชุดหินชื่อ ชุดหินเบนิน (Benin Formation)
ยุคไมโอซีนตอนปลาย – ปัจจุบัน การคืบไปในทะเลของสามเหลี่ยนมปากแม่น้ำไนเจอร์ค่อนข้างคงที่ และมีการตกสะสมของตะกอนในชุดหินเบนินที่หนามากขึ้น
วิวัฒนาการของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์ > การลำดับชั้นหินของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์

สามเหลี่ยมแม่น้ำไนเจอร์สามารถลำดับชั้นหินได้เป็น 3 ชุดหิน คือ
ชุดหินอะกาทา (Akata Formation) มีความหนาประมาณ 6400 เมตร เป็นพวกตะกอนโคลน และ ตะกอนขนาดละเอียด โดยมีทรายแทรกบ้าง โดยมีเปอร์เซนต์ของทรายที่น้อยกว่า 30 %  เป็นชั้นตะกอนที่ตกสะสมตัวในสภาพแวดล้อมที่เป็นทะเลน้ำตื้น  และยังพบซากดึกดำบรรพที่เป็นแพลงตอนฟอรามินิเฟอรา (Foraminifera)
ชุดหินแอกบาดา (Agbada Formation) มีความหนาของตะกอนประมาณ 3900 เมตร เป็นชั้นที่แทรกสลับกันของตะกอนเนื้อละเอียดและตะกอนทราย  ตะกอนทรายในชั้นนี้มีปริมาณถึง 30-70%  ลักษณะการตกสะสมตัวของตะกอนเป็นบริเวณสภาพแวดล้อมที่ได้รับอิทธิพลจากน้ำขึ้นน้ำลง
ชุดหินเบนิน (Benin Formation)  มีความหนาประมาณ 2500 เมตร ตะกอนส่วนใหญ่เป็นตะกอนทรายโดยมีปริมาณถึง 70-100% ตกสะสมตัวในสภาพแวดล้อมแบบบนบก จากการพัดพาตะกอของแม่น้ำไนเจอร์
รูปร่างลักษณะของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนเจอร์
สารประกอบอนินทรีย์

สารประกอบอนินทรีย์ (อังกฤษ: inorganic compound) คือสารประกอบเคมีที่นิยามตรงข้ามกับสารประกอบอินทรีย์ เป็นการจัดแบ่งสารเคมีตามความเชื่อแต่ดั้งเดิม ที่ให้สารเคมีที่ไม่ได้เกิดขึ้นในสิ่งมีชีวิตเป็นสารประกอบอนินทรีย์ สารประกอบอนินทรีย์มักไม่มีพันธะเชื่อมระหว่างอะตอมของคาร์บอนและไฮโดรเจน ถึงแม้สารประกอบอนินทรีย์จะมีอยู่มากมายแต่เทียบไม่ได้กับจำนวนของสารประกอบอินทรีย์ที่มีอยู่ในโลก  สารประกอบคาร์บอนเกือบทั้งหมดถูกจัดให้เป็นสารประกอบอินทรีย์แต่ก็มีบางตัวถูกกำหนดชัดเจนว่าเป็นสารประกอบอนินทรีย์ เช่น
คาร์บอนมอนอกไซด์ (carbon monoxide)
คาร์บอนไดออกไซด์ (carbon dioxide)
คาร์บอเนต (carbonate)
จะเห็นว่าสารประกอบทั้งหมดข้างบนไม่มีอะตอมของไฮโดรเจนเชื่อมต่อกับคาร์บอนเลย  ในอดีตเชื่อกันว่าสารประกอบอินทรีย์มีอยู่ในสิ่งมีชีวิตเท่านั้น  แต่ปัจจุบันเราสามารถสังเคราะห์สารประกอบอินทรีย์ได้มากมายโดยสารประกอบเหล่านี้ไม่เคยอยู่ในสิ่งมีชีวิตเลย เช่น ยา (drug) และ พลาสติก (plastic) ในขณะที่สารประกอบอนินทรีย์มากมายที่มีความจำเป็นและอยู่ในสิ่งมีชีวิต (life) เช่น โซเดียมคลอไรด์ (sodium chloride-common salt) , กรดคาร์บอนิก (carbonic acid) , สารประกอบฟอสเฟต (phosphate) , สารประกอบเหล็ก (iron) การศึกษาสารประกอบโลหะในสิ่งมีชีวิตเรียกว่าไบโออนินทรีย์เคมี (bioinorganic chemistry)
ดูเพิ่ม

อนินทรีย์เคมี (inorganic chemistry)
รายชื่อสารประกอบอนินทรีย์ (List of inorganic compounds)
สารประกอบอนินทรีย์ตามชื่อธาตุ (Inorganic compounds by element)
| ด ค กสาขาวิชาของเคมี |
| --- | --- | --- |
 ตารางธาตุ  รายชื่อโมเลกุลชีวภาพ  รายชื่อสารประกอบอนินทรีย์  รายชื่อสารประกอบอินทรีย์ 
| เคมีเชิงฟิสิกส์ |  เคมีควอนตัม  เคมีนิวเคลียร์  เคมีเฟมโต  เคมีสถานะแข็ง  เคมีแสง  จลนศาสตร์เคมี  ธรณีเคมี  ฟิสิกส์เชิงเคมี  ไฟฟ้าเคมี  วิทยาศาสตร์พื้นผิว  อุณหเคมี  |  |
| เคมีอินทรีย์ |  เคมีของฟุลเลอรีน  เคมีคลินิก  เคมีชีวภาพ  เคมีชีวอินทรีย์  เคมีพอลิเมอร์  เคมีฟิสิกัลเชิงชีวภาพ  เคมีอินทรีย์เชิงฟิสิกส์  ชีวเคมี  ประสาทชีวเคมี  เภสัชเคมี  เภสัชศาสตร์  เคมีอินทรีย์สังเคราะห์  เคมีของสารผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ  |  |
| เคมีอนินทรีย์ |  เคมีของคลัสเตอร์  เคมีเรติคิวลา  เคมีโลหอินทรีย์  ชีวอนินทรีย์เคมี  วัสดุศาสตร์  สารประกอบโคออร์ดิเนชัน  |  |
| เคมีวิเคราะห์ |  การไทเทรต  โครมาโทกราฟี  ผลิกศาสตร์  สเปกโทรสโกปี (ใช้นิวเคลียส นิวเคลียร์แมกเนติกเรโซแนนซ์ ใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า อินฟราเรดสเปกโทรสโกปี รามานสเปกโทรสโกปี อัลตราไวโอเลตสเปกโทรสโกปี)  แมสสเปกโตรเมทรี  การวิเคราะห์ทางเคมีไฟฟ้า (คูลอเมทรี โวลแทมเมทรี โพเทนชิออเมทรี)  แคลอรีเมทรี  |  |
| อื่น ๆ |  การตรวจทางเคมี  เคมีการคำนวณ  เคมีของแอกทิไนด์  เคมีจักรวาล  เคมีเชิงทฤษฎี  เคมีดาราศาสตร์  เคมีดิน  เคมีเปียก  เคมีวิเคราะห์  เคมีศึกษา  เคมีสิ่งแวดล้อม  เคมีสีเขียว  เคมีอาหาร  ซูปราโมเลกุลาร์เคมี  |  |
  หมวดหมู่   สถานีย่อย
สารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ใกล้เคียงของกลีเซอ

สารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ใกล้เคียงของกลีเซอ (อังกฤษ: Gliese Catalogue of Nearby Stars) เป็นสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ซึ่งได้รับการอ้างอิงถึงบ่อยครั้ง โดยได้บันทึกรายการดาวฤกษ์ (รวมถึงดาวแคระขาวบางดวง) ซึ่งอยู่ภายในระยะ 25 พาร์เซก (81.54 ปีแสง) จากโลก
ฉบับพิมพ์ครั้งแรกและภาคผนวก

ในปี 1957 วิลเฮ็ล์ม กลีเซอ นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน ได้เผยแพร่รายการวัตถุท้องฟ้าชุดแรก โดยระบุสมบัติของดาวเกือบ 1,000 ดวงภายใน 20 พาร์เซกจากโลก เรียงลำดับตามไรต์แอสเซนชัน ดาวที่บันทึกไว้ได้รับการกำหนดรหัส GL ตามด้วยหมายเลขตั้งแต่ 1 ถึง 915
อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันใช้คำนำหน้าเป็น Gl (l เป็นแอลตัวพิมพ์เล็ก) หรือ GJ โดย GJ ใช้กับสารบัญแฟ้มกลีเซอ–ยาไรส์ ที่ต่อเติมขึ้นภายหลัง (รายละเอียดอ่านที่หัวข้อถัดไป)
ในปี 1969 กลีเซอได้ตีพิมพ์สารบัญแฟ้มใหม่ซึ่งได้ขยายขอบเขตเป็น 22 พาร์เซกและมีการปรับปรุงมากมาย การใส่เพิ่มนี้ทำให้จำนวนดาวฤกษ์ทั้งหมดเป็น 1,529 เพื่อรักษาลำดับตามไรต์แอสเซนชันที่ถูกต้อง ดาวที่บันทึกไว้ใหม่จะได้รับการกำหนดหมายเลขด้วยเลขทศนิยมระหว่างเลขที่มีอยู่ เช่น Gl 4.1 และ Gl 4.2 ถูกเพิ่มเข้าไประหว่าง Gl 4 และ Gl 5
ในปี 1970 ริชาร์ด วูลีย์ และคณะ ได้เผยแพร่ส่วนต่อเติมซึ่งขยายช่วงไปจนถึง 25 พาร์เซก ดาวที่บันทึกใหม่จะใช้ชื่อนำหน้าเป็น Wo โดยกำหนดหมายเลขตั้งแต่ 9001 ถึง 9850 ตามลำดับไรต์แอสเซนชัน แต่มีบางส่วนที่ซ้ำซ้อนกับส่วนที่เพิ่มในปี 1969 เช่น Gl 4.1 = Wo 9001
ฉบับแก้ไขโดยยาไรส์ (GJ)

กลีเซอได้จัดพิมพ์ฉบับที่สองเพิ่มเติมในปี 1979 ร่วมกับฮาร์ทมูท ยาไรส์ สารบัญแฟ้มนี้ปัจจุบันเรียกกันทั่วไปว่า สารบัญแฟ้มกลีเซอ–ยาไรส์ (สารบัญแฟ้ม GJ) สารบัญแฟ้มนี้มี 2 ตาราง คือตารางแรกซึ่งเป็นส่วนหมายเลข 1000 ถึง 1294 ซึ่งได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นดาวฤกษ์ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง และในตารางที่ 2 ซึ่งเป็นส่วนที่มีหมายเลขตั้งแต่ 2001 ถึง 2159 เป็นดาวฤกษ์ที่สงสัยกันว่าอยู่ในบริเวณใกล้เคียง
นับตั้งแต่มีการเผยแพร่สารบัญแฟ้มฉบับนี้ การตั้งชื่อระบบ GJ ก็ได้รับการนำมาใช้กับดาวทั้งหมดที่มีอยู่ในฉบับก่อนหน้าและที่ตามมาและส่วนเพิ่มเติม
ในปี 1991 กลีเซอร่วมกับยาไรส์ตีพิมพ์สารบัญแฟ้มดาวใกล้เคียงฉบับที่สาม (CNS3) ซึ่งมีข้อมูลเกี่ยวกับดาว 3,803 ดวง แม้ว่าสารบัญแฟ้มนี้จะเป็นแบบร่าง แต่ก็ยังใช้อยู่ในปัจจุบัน ดาวหลายดวงได้รับการกำหนดหมายเลข GJ แล้ว แต่มีดาว 1,388 ดวงที่ไม่มีหมายเลขและจำเป็นต้องตั้งชื่อ ดังนั้นพวกเขาจึงกำหนดหมายเลข 3001 ถึง 4388 ตามลำดับไรต์แอสเซนชัน สารบัญแฟ้มปัจจุบันมีตัวเลขเหล่านี้ด้วย ตัวอย่างของดาวที่มีหมายเลข GJ อย่างไม่เป็นทางการคือ GJ 3021 (HD 1237)
ในปี 1998 ยาไรส์ได้จัดทำส่วนเพิ่มเติมทางออนไลน์เท่านั้นและพร้อมให้บริการที่สถาบันการคำนวณทางดาราศาสตร์ของมหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค
ดาวฤกษ์บางดวง เช่น กลีเซอ 581 และกลีเซอ 710 เป็นที่รู้จักจากหมายเลขสารบัญแฟ้มดั้งเดิม ดวงดาวในสารบัญแฟ้มนี้มักเป็นเป้าหมายในการศึกษาเนื่องจากอยู่ใกล้โลก
ส่วนเพิ่มเติมล่าสุดเผยแพร่ในปี 2010 และมีการประสานข้อมูลจาก 2MASS เท่าที่จะทำได้
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2

สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2  (Second Philippine Republic) หรือสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (ภาษาญี่ปุ่น: フィリピン共和国, ภาษาฟิลิปิโน: Republika ng Pilipinas) หรือสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ญี่ปุ่นสนับสนุน (Japanese-sponsored Philippine Republic) เป็นรัฐหุ่นเชิด จัดตั้งเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ในช่วงที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครอง ประธานาธิบดีเอ็มมานูเอล เกซอน ได้ประกาศที่มะนิลา เมืองหลวงให้เป็นเมืองเปิด ปกครองโดยจอร์จ บี วาร์กัส ญี่ปุ่นเข้าเมืองได้เมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2485 และตั้งมะนิลาเป็นเมืองหลวง ญี่ปุ่นเข้าสู่ฟิลิปปินส์อย่างเต็มที่เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 หลังจากยุทธการคอร์เรกิดอร์
นายพลมาซาฮารุ ฮอมมา ได้ประกาศสลายเครือจักรภพฟิลิปปินส์และจัดตั้งคณะกรรมการสูงสุดฟิลิปปินส์ (Komisyong Tagapagpaganap ng Pilipinas)  และให้จอร์จ วาร์กัสเป็นประธานคนแรกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2485 กาลิบาปีซึ่งเป็นตัวย่อในภาษาตากาล็อกขององค์กรบริหารแห่งฟิลิปปินส์ใหม่ (Kapisanan sa Paglilingkod sa Bagong Pilipinas) ก่อตั้งขึ้นโดยประกาศหมายเลข 109 ของคณะกรรมการสูงสุดฟิลิปปินส์ และประกาศเป็นกฎหมายเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485 คว่ำบาตรพรรคการเมืองทั้งหมดที่มีอยู่ และจัดตั้งพันธมิตรของรัฐบาลใหม่ พรรคกานับซึ่งเป็นพรรคนิยมญี่ปุ่นได้รวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกาลิบาปี
เอกราช

ก่อนการจัดตั้งคณะกรรมการเตรียมการณ์ ญี่ปุ่นให้ทางเลือกที่จะให้ฟิลิปปินส์อยู่ภายใต้การปกครองของอาร์เตมีโอ รีการ์เต ผู้ที่ญี่ปุ่นพากลับมาจากโยโกฮามาเพื่อช่วยในการโฆษณาชวนเชื่อ อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการสูงสุดของฟิลิปปินส์ปฏิเสธทางเลือกนี้ และเลือกที่จะเป็นสาธารณรัฐ เมื่อนายกรัฐมนตรีฮิเดกิ โตโก มาเยือนฟิลิปปินส์เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2486 เขาได้ให้สัญญาว่าจะให้เอกราชแก่ฟิลิปปินส์ในฐานะส่วนหนึ่งของวงไพบูลย์แห่งมหาเอเชียบูรพา
กาลิบาปีได้จัดตั้งคณะกรรมการเตรียมการณ์เพื่อเอกราชฟิลิปปินส์เมื่อ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2486 ร่างรัฐธรรมนูญที่เตรียมโดยคณะกรรมการที่มีสมาชิก 20 คน นำโดย โฮเซ พี ลอเรล  ได้นำเสนอเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2486 และอีกสามวันต่อมา กาลิบาปีได้อนุมัติร่างนี้
ในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2486 ได้เลือกตัวแทนกาลิบาปีระดับจังหวัดและเมืองเป็นสมาชิกสภาแห่งชาติฟิลิปปินส์จำนวน 45 คน โดยผู้บริหารจังหวัดและเมืองเป็นสมาชิกร่วม สามวันหลังจากจัดตั้งสภาแห่งชาติ สภาได้เปิดประชุมและเลือกเบนิกโน เอส อากีโนเป็นโฆษกรัฐบาล และลอเรลเป็นประธานาธบดี ซึ่งเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2486 ซึ่งถือเป็นการสถาปนาสาธารณรัฐ อดีตประธานาธิบดี เอเมลิโอ อากีนัลโด และนายพลอาร์เตมีโอ รีการ์เตได้ชักธงฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นธงเดียวกับที่ใช้ในสงครามฟิลิปปินส์-สหรัฐ ในวันเดียวกันนั้น ได้มีการลงนามระหว่างสาธารณรัฐใหม่กับญี่ปุ่น และสภาแห่งชาติได้ให้สัตยาบันในอีกสองวันต่อมา
วงไพบูลย์แห่งมหาเอเชียบูรพา

การประชุมวงไพบูลย์แห่งมหาเอเชียบูรพา (Greater East Asia Conference; 大東亜会議 Dai Tōa Kaigi?) เป็นการประชุมระดับนานาชาติ จัดขึ้นที่โตเกียวเมื่อ 5-6 กันยายน พ.ศ. 2486 ระหว่างรัฐที่เข้าร่วมในวงไพบูลย์แห่งมหาเอเชียบูรพา เนื้อหาหลักเป็นการแสดงแนวคิดของจักรวรรดิญี่ปุ่นในการสร้างวงไพบูลย์แห่งเอเชียและปลดปล่อยเอเชียจากระบอบอาณานิคมของตะวันตก การประชุมนี้เป็นจุดเปลี่ยนของนโยบายต่างประเทศและความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่นกับชาติในเอเชีย ความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นที่กัวดาคะแนล เพิ่มความกังวลในการกำจัดบทบาททางทหารของญี่ปุ่น ทำให้ญี่ปุ่นหันมาสร้างความร่วมมือมากกว่าการปกครองแบบอาณานิคม แต่ความพยายามนี้ล่าช้าเกินไปในการรักษาจักรวรรดิ ซึ่งได้ล่มสลายภายในเวลาไม่ถึง 2 ปีหลังการประชุม
ปัญหาของสาธารณรัฐ

ในระหว่างที่เป็นประธานาธิบดี ลอเรลต้องเผชิญกับปัญหามากมาย เช่น การขาดแคลนอาหาร เสื้อผ้า น้ำมัน และของจำเป็นอื่นๆ กองทัพญี่ปุ่นประจำการอยู่ทั่วประเทศ ญี่ปุ่นเข้าควบคุมการคมนาคมขนส่ง สื่อ และการสื่อสาร ลอเรพยายามแสดงถึงเอกราชของรัฐในการจัดการกับปัญหาเหล่านั้น
การขาดแคลนอาหาร

ในการจัดการกับปัญหาการขาดแคลนอาหาร เขาจัดให้มีตัวแทนสำหรับแจกจ่ายข้าว แม้ว่าข้าวส่วนใหญ่ถูกทหารญี่ปุ่นริบ มะนิลาเป็นหนึ่งในหลายสถานที่ที่ขาดแคลนอาหาร โดยเฉพาะระหว่างพายุไต้ฝุ่นขึ้นฝั่งเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2486 ประชาชนถูกบังคับให้ใช้ที่ดินปลูกผัก เช่น ผักบุ้ง ญี่ปุ่นซึ่งต้องการเพิ่มผลผลิตข้าวในประเทศ ได้นำข้าวโฮไรซึ่งเป็นข้าวพันธุ์เบาที่เคยปลูกในไต้หวัน ข้าวโฮไรนี่คาดว่าจะทำให้ฟิลิปปินส์มีข้าวเพียงพอใน พ.ศ. 2486 แต่ฝนตกหนักใน พ.ศ. 2485 ทำให้ไม่เกิดขึ้น
เงินญี่ปุ่น

เริ่มใช้ใน พ.ศ. 2485 ในขนาด 1, 5, 10 และ 50 เกนตาโวส และ 1, 5, และ 10 เปโซ ในปีต่อมาได้ออกพันธบัตร 1, 5 และ 10 เปโซ ใน พ.ศ. 2487 ได้ออกขนาด 100 เปโซอีก และอีกไม่นานได้ออกขนาด 500 เปโซ ใน พ.ศ. 2488 ญี่ปุ่นได้ออกขนาด 1,000 เปโซ เงินเหล่านี้แม้จะพิมพ์ก่อนสงคราม แต่ก็เป็นที่รู้จักในฟิลิปปินส์ว่าเงินมิกกี้เมาส์เพราะมีคุณค่าต่ำ หนังสือพิมพ์ต่อต้านญี่ปุ่นได้ออกเรื่องล้อเลียนเกี่ยวกับการไปตลาดพร้อมขุดสูทแต่ใช้เงินญี่ปุ่น ใน พ.ศ. 2487 กล่องไม้ขีดมีต้นทุนมากกว่าเงิน 100 เปโซมิกกี้เมาส์ ใน พ.ศ. 2488 มันเทศ 1 กิโลกรัมมีราคาประมาณ 1000 เปโซมิกกี้เมาส์ เกิดเงินเฟ้อภายในประเทศถึง 60% ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2487
การศึกษา

ญี่ปุ่นยอมให้ใช้ภาษาตากาล็อกเป็นภาษาประจำชาติ มีการจัดทำคู่มือเรียนเร็ว มีการเปิดโรงเรียนขึ้นอีกครั้งหนึ่ง มีนักเรียนถึง 300,000 คน มีการเผยแพร่วัฒนธรรมญี่ปุ่นและฟิลิปปินส์
สิ้นสุดสาธารณรัฐ

ลอเรลประกาศกฏอัยการศึกเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2487 ในวันที่ 23 กันยายน สาธารณรัฐประกาศสงครามกับสหรัฐและอังกฤษอย่างเป็นทางการ เมื่อสหรัฐยกทัพมาถึง รัฐบาลได้ย้ายฐานที่มั่นจากมะนิลาไปยังบากิโอ สาธารณรัฐได้ประกาศสลายตัวอย่างเป็นทางการเมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2488
โฮเซ พี ลอเรล ประธานาธิบดีสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2
ผู้เข้าร่วมวงไพบูลย์แห่งมหาเอเชียบูรพา ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2486 จากซ้ายไปขวา: นายกรัฐมนตรีพม่า
บะ หม่อ, นายกรัฐมนตรีแห่ง แมนจูกัว จาง จิงฮุย, ประธานาธิบดีจีน (นานกิง) หวัง จิงเว่ย, นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ฮิเดกิ โตโจ, ตัวแทนประเทศไทย พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร, ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ โฮเซ พี ลอเรล, ประธานาธิบดีอินเดียอิสระ สุภาส จันทรา โภเซ
เงินสมัยญี่ปุ่นยึดครอง 500 เปโซฟิลิปปินส์
ทหารญี่ปุ่นแสดงโปสเตอร์ให้คำแนะนำในภาษาญี่ปุ่น
ประธานาธิบดีลอเรล โฆษกเบนิกโน อากีโน และโฮเซ่ ลอเรล III มอบตัวต่อสหรัฐที่สนามบินโฮซากาเมื่อ พ.ศ. 2488
สารอาหารที่แนะนำให้บริโภคประจำวันสำหรับคนไทยอายุตั้งแต่ 6 ปีขึ้นไป

สารอาหารที่แนะนำให้บริโภคประจำวันสำหรับคนไทยอายุตั้งแต่ 6 ปีขึ้นไป (อังกฤษ: Thai Recommended Daily Intakes: Thai RDI) เป็นค่าอ้างอิงที่สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาจัดทำขึ้น เพื่อใช้คำนวณและแสดงในฉลากโภชนาการ โดยคิดจากความต้องการพลังงานวันละ 2,000 กิโลแคลอรี โดยมีเกณฑ์ ดังนี้
โปรตีน ตามน้ำหนักตัว กรัม (เช่น น้ำหนักตัว 50 กิโลกรัม ควรได้รับโปรตีนต่อวันคือ 50 กรัม)
ไขมันทั้งหมด น้อยกว่า 65 กรัม
กรดไขมันอิ่มตัว น้อยกว่า 20 กรัม
คอเลสเตอรอล น้อยกว่า 300 มิลลิกรัม
คาร์โบไฮเดรต ทั้งหมด 300 กรัม
ใยอาหาร 25 กรัม
โซเดียม น้อยกว่า 2,400 มิลลิกรัม
สารส่อมะเร็ง

สารส่อมะเร็ง (อังกฤษ: tumor Marker) เป็นเตรื่องมือที่ใช้ในการตรวจทางการแพทย์ ใช้ตรวจจากเลือดหรือสารคัดหลั่งจากร่างกายมนุษย์ โดยใช้หลักการที่ว่า เนื้องอกในร่างกายหลายชนิด โดยเฉพาะมะเร็ง มักจะปล่อยสารบางชนิดสู่กระแสเลือด ส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นโมเลกุลของโปรตีน  ซึ่งแตกต่างกันตามชนิดของเนื้องอก สารที่พบเหล่านี้สามารถตรวจพบโดยเซรั่มชนิดต่างๆ ตามชนิดของสารนั้นๆ เช่น
CEA (Carcino – Embryonic  Antigen)  ใช้ตรวจหามะเร็งลำไส้ใหญ่, มะเร็งเต้านม, มะเร็งปอด, มะเร็งที่ตับ หรือตับอ่อน
AFP (Alpha  Fetoprotein) ใช้ตรวจหามะเร็งตับ, มะเร็งอัณฑะ, มะเร็งปอด, มะเร็งทางเดินอาหาร และโรคตับอื่นๆ
CA – 125 (Cancer Antigen 125 หรือ Carbohydrate Antigen 125) เป็น  Serum ตรวจหาโรคมะเร็งรังไข่ ซีสต์ที่รังไข่ หรือมีเยื่อบุมดลูกงอกผิดที่ หรือชอคโกแล็ตซีสต์
CA 19-9 (Cancer Antigen 19-9 หรือ Carbohydrate Antigen 19-9) สำหรับตรวจหามะเร็งในระบบทางเดินอาหารต่างๆ เช่น ลำไส้ใหญ่, ลำไส้เล็ก, กระเพาะอาหาร, ตับ, ตับอ่อน
CA 15-3, CA 27-29 (Cancer Antigen 15-3/27-29 หรือ Carbohydrate Antigen 15-3/27-29) ตรวจหามะเร็งเต้านม
PSA (Prostate Specific Antigen) ตรวจหาโรคมะเร็งต่อมลูกหมาก โรคต่อมลูกหมากโตชนิดไม่ใช่มะเร็ง
PAP (Prostatic Acid Phosphatase) ตรวจหามะเร็งเม็ดเลือดขาว, มะเร็งต่อมลูกหมาก, ต่อมลูกหมากโต
HCG (Human chorionic gonadotropin) ตรวจหามะเร็งเต้านม
LDH (Lactate dehydrogenase) ตรวจหาเซลล์ผิดปรกติในร่างกาย
NSE (Neuron specific Enolase) ตรวจหาเนื้องอกหรือมะเร็งปมประสาท (ประเภทท้าวแสนปม)
ปัจจุบัน Tumor Marker Serum มีหลายชนิด ทั้งนี้เป็นทางการแพทย์ใช้เป็นการตรวจหามะเร็งในระยะเริ่มแรก (Early Cancer Screening) หรือการเฝ้าดูการเติบโตของเนื้องอกหลังผ่าตัดเท่านั้น แต่เป็นการบ่งชี้เบื้องต้น เพราะมีอาการอื่นๆของโรคที่ไม่ได้เกี่ยวกับเนื้องอก หรือมะเร็งที่ให้ค่าตัวบ่งชี้ที่สูงกว่าปรกติได้เช่นกัน
สารัตถะ

ในทางปรัชญา สารัตถะ (อังกฤษ: essence) คือคุณลักษณะหรือภาวะอันเป็นเนื้อแท้ ซึ่งทำให้สิ่งหนึ่ง ๆ เป็นตัวของตัวเอง แตกต่างจากสิ่งอื่น ๆ คตินิยมที่ยอมรับว่าสารัตถะมีอยู่จริง เรียกว่าสารัตถนิยม (essentialism)
แต่ละคตินิยมมีทัศนะเกี่ยวกับสารัตถะของมนุษย์ต่างกันไป นักเหตุผลนิยมถือว่าความมีเหตุผลเป็นสารัตถะของมนุษย์ อัตถิภาวนิยมว่าเป็นเสรีภาพ บางศาสนาถือว่าเป็นวิญญาณ เป็นต้น
สารเนื้อเดียวและสารเนื้อผสม

สารเนื้อเดียว (อังกฤษ: homogeneous mixture) เป็นประเภทหนึ่งของสารตามการแบ่งประเภทของสารตามเนื้อสาร จะดูมีลักษณะเป็นสารละลาย หรือสารชนิดเดียวบริสุทธิ์ไปเลยก็ได้ แต่อนุภาคที่มาผสมจะต้องเล็กกว่า 1นาโนเมตร กล่าวคือ ระดับโมเลกุล
สารเนื้อผสม (heterogeneous mixture) เป็นประเภทหนึ่งของสารตาม การแบ่งประเภทของสารตามเนื้อสาร เนื้อสารจะแยกชั้นชัดเจน สังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า อนุภาคที่มาผสมจะมีขนาดใหญ่กว่า 100 ไมครอน กล่าวคือระดับเม็ดทราย (ประมาณน้ำแขวนลอยก็เห็นตะกอนแขวนลอย)
สวนสัตว์

แพนด้ายักษ์ในสวนสัตว์เชียงใหม่
สวนสัตว์ (อังกฤษ: Zoo, Zoological park) คือ สถานที่จัดแสดงสัตว์ป่านอกถิ่นอาศัย โดยมีวัตถุประสงค์ในการรวบรวมสัตว์นานาชนิดไว้เพื่อประโยชน์ในการศึกษา และอำนวยบริการแก่ประชาชน รวมทั้งสองเสริมและจัดให้มีการบำรุงและผสมพันธุ์สัตว์ต่างๆ ไว้เพื่อมิให้สูญพันธุ์ โดยมีหน้าที่สำคัญคือ 1. การอนุรักษ์ 2. การวิจัย 3. การให้การศึกษา 4. การเป็นสถานที่สำหรับการพักผ่อนหย่อนใจแก่ประชาชน โดยมุ่งหวังให้ผู้เที่ยวชมเข้ามาเรียนรู้ชีวิตของสัตว์ป่าทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม สัตว์ปีก สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก และสัตว์น้ำ โดยเน้นให้เห็นสภาพความเป็นอยู่ตามถิ่นกำเนิด (Zoogeographic Theme), ตามสภาพแวดล้อมของ กลุ่มสัตว์ (Ecological Theme),  ตามพฤติกรรม (Behavioral Theme)
พัฒนาการของสวนสัตว์

ในอดีตสวนสัตว์จะเป็นส่วนหนึ่งของสวนของคหบดีหรือคนชั้นสูง ในการสะสมหรือรวบรวมสัตว์ที่หายากเพื่ออวดโชว์กันในแวดวงสังคมชั้นสูง ในยุโรปสวนสัตว์มักเป็นส่วนหนึ่งของพระราชอุทยานและตั้งอยู่ในเขตพระราชวัง เช่น พระราชวังเชินบรุนน์ ในออสเตรีย เดิมสวนสัตว์ในยุคแรกๆนี้ เป็นเพียงกรงหรือคอกกักขังสัตว์ ต่อมามีการรวมเข้ากับสวนหรืออุทยาน มีการปลูกต้นไม้ น้ำพุประดับตกแต่ง
จนปัจจุบันในหลายๆประเทศ ได้ปรับปรุงสวนสัตว์ที่มีอยู่เดิมให้มีสภาพแวดล้อมเหมาะกับสัตว์มากขึ้น ได้แก่ การสร้างคูน้ำ หรือรั้วที่กลมกลืนกับธรรมชาติ และเปิดให้ดูเป็นแหล่งศึกษาหาความรู้ เช่นเดียวกับ พิพิธภัณฑ์ นอกจากนี้ยังพัฒนาจนเป็นธุรกิจของสวนสัตว์ ในภาคเอกชนอาจจัดสร้างสวนสัตว์ที่มีการผสมผสานสวนสนุกหรือสวนที่มีการจัดแสดงอื่นๆเข้าด้วยกัน หรือแบ่งเป็นประเภทย่อยๆของสวนสัตว์ออกไป เช่น พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ สวนสัตว์กลางคืน สวนนก เป็นต้น
สวนสัตว์ในประเทศไทย มีหน่วยงานราชการ ชื่อ  องค์การสวนสัตว์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ (อสส.) ดูแล โดยมีสวนสัตว์อยู่ภายใต้ความรับผิดชอบทั้งสิ้น 6 แห่ง คือ สวนสัตว์เปิดเขาเขียว สวนสัตว์เชียงใหม่ สวนสัตว์นครราชสีมา สวนสัตว์สงขลา สวนสัตว์อุบลราชธานี และสวนสัตว์ขอนแก่น
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > กรุงเทพมหานคร

พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำท้องฟ้าจำลอง
สวนงูธนบุรี
สวนงูสถานเสาวภา
ซาฟารีเวิลด์
สวนสัตว์พาต้า
สวนสัตว์เพื่อนเดรัจฉาน
บางกอก ซี ไลฟ์ โอเชียนเวิลด์
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ เขตจตุจักร
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > ปทุมธานี

สวนสัตว์ธัญบุรี (เขาดิน 2) (อยู่ระหว่างการก่อสร้าง เปิดกิจการ พ.ศ. 2570)
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > กาญจนบุรี

สวนสัตว์ค่ายสุรสีห์ มณฑลทหารบกที่ 17
สวนสัตว์เปิดซาฟารีปาร์ค
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > ขอนแก่น

สวนสัตว์ขอนแก่น (สวนสัตว์เขาสวนกวาง)
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > จันทบุรี

สวนโลมาโอเอซิส ซีเวิลด์
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > ชลบุรี

ศูนย์อนุรักษ์พันธุ์เต่าทะเล กองทัพเรือ
สวนผีเสื้อสายทิพย์
สวนสัตว์เปิดเขาเขียว
อุทยานหินล้านปีและฟาร์มจระเข้พัทยา
สถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเลบางแสน
สวนผีเสื้อสายทิพย์
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > เชียงใหม่

สวนสัตว์เชียงใหม่
เชียงใหม่ ไนท์ซาฟารี
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > นครปฐม

ลานแสดงช้างและฟาร์มจระเข้สามพราน
สวนสัตว์เทศบาลนครปฐม
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > นครราชสีมา

ฟาร์มโชคชัย
สวนสัตว์นครราชสีมา
ไร่ปภัสรา
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > ภูเก็ต

สวนสัตว์คอกช้างกะตะซาฟารี
อควาเรีย ภูเก็ต
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > ราชบุรี

นิวแลนด์ สวนผึ้ง
เวเนโต้ สวนผึ้ง
สวนสัตว์เปิดเขาประทับช้าง
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > ลพบุรี

สวนสัตว์ลพบุรี
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > ศรีสะเกษ

สวนสัตว์สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ศรีสะเกษ
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > สงขลา

สวนสัตว์สงขลา
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > สมุทรปราการ

ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > สมุทรสงคราม

สวนสัตว์วัดบางกุ้ง
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > สระแก้ว

Nava Farm Village นาวาฟาร์มวิลเลจ เขาฉกรรจ์
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > สุพรรณบุรี

สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำบึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > อุบลราชธานี

สวนสัตว์อุบลราชธานี
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > นครศรีธรรมราช

สวนสัตว์เปิดท่าลาด เทศบาลนครศรีธรรมราช
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > ตรัง

พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำราชมงคลตรัง
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์เปิดกิจการอยู่ > ระยอง

สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ
สวนสัตว์ในประเทศไทย > สวนสัตว์ในอดีต

สวนสัตว์ดุสิต (ปิดกิจการ 30 กันยายน พ.ศ. 2561)
สวนเสือศรีราชา (ปิดกิจการ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2564)
สวนสัตว์ภูเก็ต (ปิดกิจการ พ.ศ. 2563)
สวนสัตว์ในประเทศต่างๆ

บทความหลัก: รายชื่อสวนสัตว์
ดูเพิ่ม

องค์การสวนสัตว์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์การสวนสัตว์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
สารละลายในน้ำ

โซเดียมไอออนที่ละลายในน้ำ
สารที่ละลายในน้ำ หรือ เอเควียส (อังกฤษ: Aqueous solution)​ คือสารละลายที่มีตัวทำละลายเป็นน้ำ มักจะแสดงไว้ในสมการเคมีโดยใส่ "(aq)" ต่อท้ายสสารนั้น ซึ่ง aq ย่อมาจาก aqueous หมายถึงความเกี่ยวข้องหรือการละลายในน้ำ น้ำเป็นตัวทำละลายที่ดีชนิดหนึ่งทั้งในธรรมชาติและในการทดลองทางเคมี
สารที่ไม่ละลายในน้ำมักมีคุณสมบัติไม่ชอบน้ำ (hydrophobic) ส่วนสารที่ละลายในน้ำได้มักมีคุณสมบัติชอบน้ำ (hydrophilic) ตัวอย่างของสารที่ละลายในน้ำได้เช่นโซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) กรดและเบสส่วนใหญ่เป็นสามารถละลายได้ในน้ำ ซึ่งเป็นไปตามนิยามส่วนหนึ่งของทฤษฎีปฏิกิริยากรดเบส (ยกเว้นนิยามของลิวอิส) ความสามารถในการละลายน้ำของสสารจะพิจารณาว่า สสารนั้นสามารถจับตัวกับน้ำได้ดีกว่าแรงดึงดูดระหว่างโมเลกุลของน้ำหรือแรงดึงดูดระหว่างโมเลกุลของสารนั้นหรือไม่ หากเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ทำให้ความสามารถในการละลายน้ำลดลง (เช่น อุณหภูมิเปลี่ยนไป) น้ำระเหยออกไปจากสารละลาย หรือ เกิดปฏิปริกิริยาเคมีทำให้เกิดสารที่ไม่ละลายน้ำ จะเกิดการตกตะกอนหรือตกผลึก
สารละลายในน้ำที่สามารถนำไฟฟ้าได้จะต้องมีอิเล็กโทรไลต์อย่างเข้มอย่างเพียงพอ คือ สสารนั้นสามารถแตกตัวเป็นไอออนได้ในน้ำอย่างสมบูรณ์ น้ำซึ่งเป็นโมเลกุลมีขั้วก็จะมาอยู่ล้อมรอบ ส่วนอิเล็กโทรไลต์อย่างอ่อนที่แตกตัวในน้ำได้ไม่ดี ก็จะทำให้สารละลายนั้นนำไฟฟ้าได้ไม่ดีตามไปด้วย สำหรับสสารที่ไม่ได้เป็นอิเล็กโทรไลต์แต่สามารถละลายในน้ำได้ เนื่องจากสสารนั้นไม่แตกตัวเป็นไอออนในน้ำ ยังรักษารูปร่างของโมเลกุลเอาไว้ เช่น น้ำตาล ยูเรีย กลีเซอรอล และเมทิลซัลโฟนิลมีเทน (MSM) เป็นต้น