stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
มะยม

| มะยม |
| --- | --- |

มะยมในอินเดีย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: พืชดอก Magnoliophyta
ชั้น:: พืชใบเลี้ยงคู่ Magnoliopsida
อันดับ:: Malpighiales
วงศ์:: Phyllanthaceae
เผ่า:: Phyllantheae
เผ่าย่อย:: Flueggeinae
สกุล:: Phyllanthus
สปีชีส์:: P.  acidus
ชื่อทวินาม
Phyllanthus acidus (L.) Skeels.

ชื่อพ้อง
 Phyllanthus distichus Müll.Arg. Cicca acida Merr. Cicca disticha L. Averrhoa acida L.
มะยม (ชื่อวิทยาศาสตร์: Phyllanthus acidus) ภาคอีสานเรียกว่า หมากยม ภาคใต้เรียกว่า ยม เป็นไม้ยืนต้น ขนาดเล็กถึงขนาดกลาง สูงประมาณ 3 – 10 เมตร  ลำต้นตั้งตรง  เปลือกต้นขรุขระสีเทาปนน้ำตาล แตกกิ่งที่ปลายยอด กิ่งก้านจะเปราะและแตกง่าย ใบประกอบ มีใบย่อยออกเรียงแบบสลับกันเป็น 2 แถว แต่ละก้านมีใบย่อย 20 – 30 คู่  ใบรูปขอบขนานกลมหรือค่อนข้างเป็นสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนปลายใบแหลม ฐานใบกลมหรือมน ขอบใบเรียบ ดอก ออกเป็นช่อตามกิ่ง ดอกย่อยสีเหลืองอมน้ำตาลเรื่อๆ ติดผลเป็นพวง ผลมีสามพูชัดเจน ผลอ่อนสีเขียว เมื่อแก่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองหรือขาวแกมเหลือง เนื้อฉ่ำน้ำ เมล็ดรูปร่างกลม แข็ง สีน้ำตาลอ่อน 1 เมล็ด มีทั้งพันธุ์เปรี้ยวและพันธุ์หวาน ซึ่งมีรสหวานอมฝาด ผลจะอ่อนนุ่มเมื่อสุก จึงเก็บเกี่ยวก่อนผลจะหล่นจากต้น ถิ่นกำเนิดอยู่ที่เอเชียใต้และอเมริกันเขตร้อน
จุดกำเนิดและการแพร่กระจาย

พืชชนิดนี้พบได้ทั่วเอเชีย และพบปลูกตามบ้านในแคริบเบียน อเมริกากลาง และอเมริกาใต้กระจายพันธุ์ข้ามมหาสมุทรอินเดียไปจนถึงมอริเชียส และข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกไปจนถึงฮาวาย แพร่กระจายไปจนถึงภูมิภาคทะเลแคริบเบียนเมื่อ พ.ศ. 2336 โดยวิลเลียมไบลก์นำมะยมจากติมอร์ไปยังจาเมกา พืชชนิดนี้พบได้ทั่วไปในกวม อินโดนีเซีย เวียดนามใต้ ลาว ตอนเหนือของคาบสมุทรมลายู และอินเดียยังคงพบพืชชนิดนี้ในฟิลิปปินส์ ไทย กัมพูชา และฮาวาย พบเห็นได้ในเปอร์โตริโก เอกวาดอร์ เอลซัลวาดอร์ เม็กซิโก โคลอมเบีย เวเนซุเอลา สุรินาเม เปรู และบราซิล
การใช้ประโยชน์

มะยมใช้รับประทานเป็นผลไม้สดและแปรรูป เช่น แช่อิ่ม ดอง น้ำมะยม แยม หรือกวน ใช้ทำส้มตำ ยอดอ่อนรับประทานเป็นผักสด กินกับน้ำพริก ลาบ ส้มตำ ขนมจีน ในอินเดียและอินโดนีเซีย นำใบไปปรุงอาหาร  ผลใช้ปรุงรสอาหารในอินโดนีเซีย  ในฟิลิปปินส์ใช้ทำน้ำส้มสายชู หรือกินดิบหรือดองในเกลือและน้ำส้มสายชู ในมาเลเซียนิยมนำไปเชื่อม ในอินเดียและอินโดนีเซียนิยมนำใบมะยมไปประกอบอาหาร เนื้อไม้แข็งแรง ทนทาน แต่ต้นไม่ใหญ่มาก ในอินเดีย เปลือกไม้ใช้เป็นแหลางของแทนนิน
ผลมะยมมีฤทธิ์กัดเสมหะและเป็นยาระบาย ใบเป็นส่วนประกอบของยาเขียว ตำราไทยใช้ รากแก้ไข้ รักษาโรคผิวหนัง  น้ำเหลืองเสีย  ผื่นคัน ใบ ต้มน้ำอาบแก้คัน แก้ไข้ เหือด หิด อีสุกอีใส ในผลมีแทนนิน เดกซ์โทรส เลวูโลส ซูโครส วิตามินซี   ในรากมี beta-amyrin, phyllanthol, แทนนิน ซาโปนิน กรดแกลลิก น้ำเชื่อมใช้รักษาโรคกระเพาะอาหาร ในอินเดียผลใช้เป็นตัวกระตุ้นเลือดสำหรับตับ  มะยมมี 4-hydroxybenzoic acid กรดคาเฟอิก adenosine, kaempferol และกรดไฮโปแกลลิก สารสกัดจากมะยมที่สกัดด้วยเอทานอลมีประสิทธิภาพดีในการยับยั้งการเจริญของ E. coli O157:H7 และ Propionibacterium acnes
รวมภาพ

ใบมะยม
ต้นมะยม
ผล
ภูเขาโจไก

| ภูเขาโจไก |
| --- | --- |
鳥海山
ภูเขาโจไกมองจากทิศตะวันตกเฉียงใต้
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 2,236 เมตร (7,336 ฟุต) 
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 1,891 เมตร (6,204 ฟุต) 
พิกัด: 39°05′57″N 140°02′56″E﻿ / ﻿39.09917°N 140.04889°E﻿ / 39.09917; 140.04889 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ภูเขาโจไกแผนที่ภูมิภาคโทโฮกุ 
ที่ตั้ง: จังหวัดยามางาตะ จังหวัดอากิตะ โทโฮกุ ประเทศญี่ปุ่น
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
การปะทุครั้งล่าสุด: มีนาคม - เมษายน ค.ศ. 1974
ภูเขาโจไก (ญี่ปุ่น: 鳥海山; โรมาจิ: Chōkai-san or Chōkai-zan) เป็นภูเขาไฟมีพลัง ตั้งอยู่บริเวณเขตตอนใต้ของจังหวัดอากิตะและจังหวัดยามางาตะในภูมิภาคโทโฮกุของญี่ปุ่น มีความสูง 2,236 เมตร (7,336 ฟุต) เนื่องจากรูปร่างของภูเขาไฟมีลักษณะที่สมมาตร (โดยประมาณ) และมีขนาดใหญ่จึงเป็นที่รู้จักกันในนาม เดวะ ฟูจิ (出羽富士) อากิตะ ฟูจิ (秋田富士) หรือ โชไน ฟูจิ  (庄内富士) ลักษณะสมมาตรของภูเขานี้ขึ้นอยู่กับตําแหน่งของผู้ชม นอกจากจะเป็นหนึ่งใน 100 ภูมิทัศน์ที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่นแล้ว ยังเป็นหนึ่งใน 100 ภูเขาที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น และ 100 ลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่นอีกด้วย บริเวณภูเขาไฟล้อมรอบด้วยอุทยานแห่งชาติ นอกจากนี้ยังเป็นโบราณสถานแห่งชาติของญี่ปุ่น และได้รับการยกย่องว่าเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์โดยชูเกนโดของชินโต ภูเขาไฟแห่งนี้ยังเป็นที่นิยมในหมู่นักปีนเขา
สรุปความ

ภูเขาโจไกเป็นภูเขาไฟประเภทกรวยภูเขาไฟสลับชั้นที่ซับซ้อน กำเนิดมาจากภูเขาไฟเก่าและใหม่สองลูกซึ่งประกอบด้วยหินบะซอลต์หรือแอนดีไซต์เป็นหลัก 
ภูเขาโจไกในจังหวัดอากิตะมีเขตเทศบาลสองแห่ง ส่วนในจังหวัดยามางาตะมีเขตเทศบาลสี่แห่ง ซึ่งยอดภูเขาตั้งอยู่ในเมืองยูซะในเขตจังหวัดยามางาตะ ดังนั้นจึงเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในจังหวัดยามางาตะและสูงเป็นอันดับสองในภูมิภาคโทโฮกุรองจากภูเขาฮิอูจิงาตาเกะที่มีระดับความสูงกว่า 2,356 เมตร ส่วนจุดสูงสุดของภูเขาโจไกในจังหวัดอากิตะมีความสูง 1,775 เมตร ดังนั้นภูเขาแห่งนี้จึงสูงที่สุดในจังหวัดอากิตะอีกด้วย หากมองจากยอดเขาสามารถมองเห็นเทือกเขาชิรากามิ ภูเขาอิวากิจากทิศเหนือ เกาะซาโดะจากทิศใต้ และมหาสมุทรแปซิฟิกจากทิศตะวันออก
ทางด้านทิศใต้ของภูเขาเรียกว่า "โคโคโระ ยูกิเคอิ" ที่ซึ่งหิมะที่ปกคลุมอยู่เป็นรูปหัวใจแม้ในฤดูร้อน บางส่วนของยอดเขามีหิมะตกตลอดเวลา และมีหลักฐานทางธรณีวิทยาของน้ําแข็งในอดีตที่ผ่านมา
สัตว์สายพันธุ์พื้นเมืองของภูเขาโจไกมีผีเสื้อหนามและปลาผีเสื้อ
การปะทุ

ภูเขาโจไกเป็นภูเขาไฟที่ยังมีพลัง การปะทุครั้งใหญ่ที่สามารถพบบันทึกได้มีดังนี้
466 ปีก่อนคริสตกาล ทําให้เกิดการถล่มถลายของยอดเขาขนาดใหญ่ ประเมินจากกาลานุกรมต้นไม้
ค.ศ. 810 ถึง ค.ศ. 824
ค.ศ. 840
ค.ศ. 871 การไหลของลาวาด้วยดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟ: VEI 2
ค.ศ. 939
ค.ศ. 1560
ค.ศ. 1659-1663
ค.ศ. 1740-1741
ค.ศ. 1800-1801 เสียชีวิต 821 ราย
ค.ศ. 1834
ค.ศ. 1971
ค.ศ. 1974 มีการไหลของโคลนขนาดเล็ก ดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟ: VEI 1
ประวัติศาสตร์

ภูเขาโจไกสถานที่บูชาภูเขามาตั้งแต่สมัยโบราณ จากยุคเฮอัง จากนั้นเริ่มกลายเป็นสถานที่ฝึกชูเกนโดในสถานะเป็นที่อวตารของพระไภษัชยคุรุ ทางใต้เป็นเส้นทางแสวงบุญไปยังยอดเขา ในช่วงกลางของยุคเอโดะภูเขาเป็นที่นิยมสำหรับผู้แสวงบุญจํานวนมากมีโบสถ์ 33 แห่งบริเวณตีนเขา โดยมีเส้นทางเพิ่มเติมไปยังยอดเขาจากทางตอนเหนือ นอกจากนี้ยังมีประเพณีที่เกาะโทบิชิมะในทะเลญี่ปุ่นแต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของภูเขาโจไก
มีเรือสามลําได้รับการตั้งชื่อตามภูเขาโจไกได้แก่ เรือปืนญี่ปุ่นโจไกซึ่งเป็นเรือปืนไอน้ํายุคแรก เรือลาดตระเวนญี่ปุ่นโจไก (จมลงในปี 1944) ซึ่งทั้งคู่อยู่ในกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น และเจเอสโจไก เรือพิฆาตขีปนาวุธนําวิถีชั้นคองโกซึ่งปัจจุบันประจําการอยู่ในกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น
ภูเขาไฟโจไก
สันเขาของภูเขาโจไก
ทะเลสาบโจไก
โดมลาวาบนยอดเขา
แหล่งข้อมูลอื่น

Chokaisan - Japan Meteorological Agency (ในภาษาญี่ปุ่น)
"Chokaisan: National catalogue of the active volcanoes in Japan" (PDF).  - Japan Meteorological Agency
Chokaisan - Smithsonian Institution: Global Volcanism Program
Tohoku Tourism home page
https://www.thehiddenjapan.com/mtchokai - English Information
ยฺเหวียน เหอผิง

| ยฺเหวียน เหอผิง |
| --- | --- |
ยฺเหวียน เหอผิง ในงานเปิดฉายรอบปฐมทัศน์ True Legend ที่ออสติน รัฐเท็กซัส
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 1 มกราคม พ.ศ. 2488 (79 ปี)
ผลงานเด่น: กำกับคิวบู๊ ใน Once Upon a Time in China II (1993) กำกับคิวบู๊ ใน  The Matrix ไตรภาค (1999-2003) กำกับคิวบู๊ ใน Kill Bill Vol.1 & 2 กำกับคิวบู๊ ใน Kung Fu Hustle (2006) กำกับคิวบู๊ ใน The Forbidden Kingdom (2008)
ฐานข้อมูล
IMDb
ยฺเหวียน เหอผิง (จีน: 袁和平; พินอิน: Yuán Hépíng) หรือเรียกว่า หยวิ่น หว่อเผ่ง (Yuen Woo-ping) ตามภาษากวางตุ้ง ผู้กำกับภาพยนตร์กำลังภายในชาวจีนผู้มีชื่อเสียง เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1945 ที่กวางโจว ในวัยเด็กได้ฝึกฝนวูซูจาก ยฺเหวียน เสียวเทียน ผู้เป็นพ่อ ซึ่งเป็นนักแสดงคิวบู๊เช่นกัน ในทศวรรษ 1960 ได้ย้ายไปฮ่องกงและสั่งสมประสบการณ์ด้วยการเป็นตัวแสดงเสี่ยงแทน ผลงานเรื่องแรกของเขาในการกำกับคิวบู๊คือ Mad Killer (ค.ศ. 1971) หลังจากนั้นได้ก่อตั้งบริษัทของตัวเองขึ้นมา และมุ่งหน้าสู่การสร้างภาพยนตร์โลดโผนสุดคลาสสิกในเวลาต่อมาปี ค.ศ. 1978 ยฺเหวียน เหอผิง ก็ได้กำกับภาพยนตร์เองเรื่องแรก คือ Snake in the Eagle's Shadow (ไอ้หนุ่มพันมือ) และ Drunken Master (ไอ้หนุ่มหมัดเมา) ซึ่งต่อมาได้สร้างนักแสดงที่มีชื่อเสียงขึ้นมาจนถึงปัจจุบันนี้ หลายคน เช่น หลี่ เหลียนเจี๋ย, เฉินหลง, หยาง จื่อฉยง, เจิน จื่อตัน เป็นต้น
ความประสบความสำเร็จอย่างมากจากภาพยนตร์กำลังภายใน ทำให้ชื่อของยฺเหวียน เหอผิง ได้รับความสนใจจากฮอลลีวูด ทำให้สองพี่น้องวาโชสกีเชิญชวนเขาออกแบบฉากต่อสู้ให้กับภาพยนตร์แอ๊คชั่นไซไฟไตรภาคชุด The Matrix (ค.ศ. 1999-ค.ศ. 2003) จากนั้นก็ทำหน้าที่กำกับฉากแอ๊คชั่นให้กับภาพยนตร์เรื่องดังต่าง ๆ เช่น Crouching Tiger, Hidden Dragon (ค.ศ. 2000) ของอังลี และ Kill Bill Vol. 1 & 2 ของ เควนติน ทาแรนติโน, Kung Fu Hustle ในปี ค.ศ. 2004, Fearless ในปี ค.ศ. 2006 รวมถึง The Forbidden Kingdom นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย และ เฉินหลง ในปี ค.ศ. 2008
ต่อในปี ค.ศ. 2009 ยฺเหวียน เหอผิง ก็ได้กลับมาทำหน้าที่ผู้กำกับอย่างเต็มตัวอีกครั้ง ในเรื่อง ยาจกซู ตำนานหมัดเมา ซึ่งเป็นภาพยนตร์กำลังภายในสามมิติเรื่องแรกของโลก นำแสดงโดยจ้าว เหวินจั๋ว และโจว ซวิ่น ออกฉายเมื่อต้นปี ค.ศ. 2010 หลังจากผลงานการกำกับเรื่องสุดท้ายก่อนหน้านี้คือ Iron Monkey 2 ในปี ค.ศ. 1996
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ส่วนตัว
มักกะสัน

มักกะสัน อาจหมายถึง
แขวงมักกะสัน เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร
สถานีมักกะสัน
กบฏมักกะสัน
มะไฟควาย

| มะไฟควาย |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malpighiales
วงศ์:: Phyllanthaceae
สกุล:: Baccaurea
สปีชีส์:: B.  macrocarpa
ชื่อทวินาม
Baccaurea macrocarpa Müll.Arg.

มะไฟควาย (ชื่อวิทยาศาสตร์:  Baccaurea macrocarpa) เป็นพืชท้องถิ่นในมาเลเซีย เกาะสุมาตรา เกาะบอร์เนียว และภาคใต้ของไทย ภาคกลางเรียกลังแขหรือลำแข ปัตตานีเรียกมะแค้ ลังแข ภาษาอินโดนีเซียเรียกตัมปุยซายาหรือตัมปุยบูลัน ภาษามลายูเรียกตัมโปย เงาะซาไกเรียกลารัก เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ ใบเกลี้ยง ไม่มีขนอ่อน แผ่นใบเรียวเข้าหาโคน ไม่เว้า ช่อดอกยาว ออกเป็นกลุ่มตามกิ่งหรือลำต้น ผลมีขนาดใหญ่ที่สุดเมื่อเทียบกับพืชในสกุลเดียวกันทั้งหมด ผลกลม เปลือกหนามาก มีกลีบเลี้ยงติดอยู่ ก้านของผลยาว แข็ง ผลดิบสีชมพูอมม่วง มีขน เมื่อแก่กลายเป็นสีน้ำตาล ไม่มีขน เนื้อสีขาวขุ่น แต่เมื่อถูกอากาศจะกลายเป็นสีดำอย่างรวดเร็ว มี 3-6 เมล็ด รสหวานอมเปรี้ยว ใช้รับประทานเป็นผลไม้
ใบของมะไฟควาย
ผลมะไฟควาย
พัวฮูหยิน

จักรพรรดินีแห่งง่อก๊ก (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 252)
| พัวฮูหยิน (พาน ฟูเหริน) 潘夫人 พาน ชู 潘淑 |
| --- | --- |
ภาพวาดของพัวฮูหยินในยุคราชวงศ์ชิง
จักรพรรดินีแห่งง่อก๊ก
ดำรงตำแหน่ง: มิถุนายนหรือกรกฎาคม ค.ศ. 251 – กุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 252
ถัดไป: เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย

ประสูติ: ไม่ทราบ นครหนิงปัว มณฑลเจ้อเจียง
สวรรคต: กุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 252 นครหนานจิง มณฑลเจียงซู
ฝังพระศพ: เขาม่วง นครหนานจิง มณฑลเจียงซู
คู่อภิเษก: ซุนกวน
พระราชบุตร: ซุนเหลียง
พัวฮูหยิน (สิ้นพระชนม์กุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 252) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า พาน ฟูเหริน (จีน: 潘夫人; พินอิน: Pān Fūrén) ชื่อตัว พาน ชู (จีน: 潘淑; พินอิน: Pān Shū) เป็นจักรพรรดินีของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นจักรพรรดินีพระองค์เดียวของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก แม้ว่าซุนกวนจะมีภรรยาคนอื่นที่อยู่ในลำดับก่อนหน้าพัวฮูหยินก็ตาม พัวฮูหยินเป็นมารดาของซุนเหลียง รัชทายาทของซุนกวนและจักรพรรดิง่อก๊กลำดับที่ 2
ประวัติ

พัวฮูหยินเป็นชาวอำเภอโกวจาง (句章縣 โกวจางเซี่ยน; ภายในนครหนิงปัวในปัจจุบัน) ในเมืองห้อยเข ชื่อตัวของพัวฮูหยินไม่มีการบันทึกในชีวประวัติของพัวฮูหยินในจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ) ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลทีเชื่อถือได้ของประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก อย่างไรก็ตาม เจี้ยนคางฉือลู่ (建康實錄) ระบุว่าชื่อตัวของพัวฮูหยินคือ "ชู" (淑) พัวฮูหยิน (พานฟูเหริน) จึงเป็นที่รู้จักในชื่อ "พาน ชู" บิดาของพัวฮูหยินที่เป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยถูกประหารชีวิตฐานกระทำความผิดที่ไม่มีการบันทึกรายละเอียดไว้ พัวฮูหยินถูกบังคับให้เป็นทาสและได้รับมอบหมายให้ทำงานที่โรงงานทอผ้าหลวง ครั้งหนึ่งซุนกวนทรงพบกับพัวฮูหยินและเห็นว่าพัวฮูหยินไม่ธรรมดาจึงรับเป็นพระสนม
พัวฮูหยินเป็นโฉมงาม เป็นที่รู้จักจากรูปโฉมที่ดูเศร้าสร้อย 	ศาสตรนิพนธ์ประวัติศาสตร์ฉืออี๋จี้ (拾遺記) บรรยายรายละเอียดของการพบกันครั้งแรกระหว่างพัวฮูหยินและซุนกวน รวมไปถึงปฏิสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ที่ตามมา ฉืออี๋จี้เล่าว่าพัวฮูหยินมีชื่อเสียงในฐานะหญิงที่งามที่สุดในกังตั๋ง ในช่วงที่พัวฮูหยินยังคงทำงานในโรงงานทอผ้า พัวฮูหยินมีท่าที่ห่างเหินจากผู้อื่นและถูกเรียกเป็นเทพธิดาโดยผู้ร่วมงานในโรงงานทอผ้า หลังซุนกวนทรงได้ยินเรื่องราวนี้จึงมีรับสั่งให้จิตรกรวาดภาพเหมือนของพัวฮูหยิน แม้ว่าพัวฮูหยินในภาพวาดดูหม่นหมอง แต่ซุนกวนก็ประหลาดพระทัยในความงามและตรัสอุทานว่า "นางเป็นเทพธิดาจริง ๆ ความเศร้าของนางดูมีเสน่ห์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรอยยิ้มของนางเลย" พัวฮูหยินเป็นหญิงที่มีเสน่ห์ผู้ได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิซุนกวนเป็นอย่างยิ่ง พัวฮูหยินจึงแสดงออกซึ่งความหึงหวงตามใจตนและไม่เคยหยุดใส่ความและทำร้ายภรรยาคนอื่น ๆ ของซุนกวนจวบจนวาระสุดท้าย
ขณะเมื่อพัวฮูหยินได้รับความโปรดปรานจากซุนกวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ซุนโฮพระโอรสองค์ที่ 3 ของซุนกวนเพิ่งขึ้นเป็นรัชทายาทในปี ค.ศ. 242 ซุนกวนตัดสินพระทัยแสดงความให้เกียรติต่อฮองฮูหยินที่เป็นพระมารดาของรัชทายาทโดยการย้ายสนมคนโปรดคนอื่น ๆ ออกไป ด้านพัวฮูหยินได้รับอนุญาตให้อยู่กับซุนกวนแม้ขณะที่กำลังเดินทาง ซุนกวนทรงสร้างวังชื่อหลิวหฺวานไถ (榴環臺) ให้กับพัวฮูหยิน ชื่อของวังมีความหมายว่า "วังแห่งทับทิมและแหวน" หนึ่งปีต่อมาพัวฮูหยินตั้งครรภ์ พัวฮูหยินฝันว่าได้รับศีรษะมังกร ภายหลังจึงให้กำเนิดซุนเหลียง พัวฮูหยินและซุนเหลียงเป็นที่โปรดปรานของซุนกวนจึงได้รับการคาดหวังว่าจะได้ขึ้นเป็นจักรพรรดินีและรัชทายาทตามลำดับ ภายหลังในปี ค.ศ. 250 ภายหลังสิ้นสุดการต่อสู้แย่งชิงอำนาจระหว่างโอรส 2 พระองค์ของซุนกวนคือซุนโฮและซุน ป้า (孫霸) ซุนกวนแต่งตั้งให้ซุนเหลียงเป็นรัชทายาท ในปี ค.ศ. 251 ซุนกวนแต่งตั้งพัวฮูหยินขึ้นเป็นจักรพรรดินี ก่อนหน้านั้นไม่เคยมีพระสนมคนใด ๆ กระทั่งพระมารดาของรัชทายาทที่ได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการให้เป็นจักรพรรดินีเนื่องจากซุนกวนเคยทรงประกาศว่าพระองค์จะไม่แต่งตั้งพระสนมคนใดขึ้นเป็นจักรพรรดินี จะเห็นได้ว่าในบรรดาพระสนมคนโปรดของซุนกวนจำนวนมาก พัวฮูหยินได้รับการยกย่องเป็นพิเศษ
พัวฮูหยินมีความเลื่อมใสในศาสนาพุทธเช่นเดียวกับซุนกวนพระสวามี พระองค์มีส่วนร่วมในการเผยแผ่ศาสนาพุทธและก่อตั้งวัดพุทธแห่งแรกชื่อฮุ่ยเป่าซื่อ (惠寶寺) ในนครบู๊เฉียงซึ่งเป็นนครหลวงเฉพาะกาลของง่อก๊ก
สิ้นพระชนม์

เมื่อซุนกวนทรงพระประชวรหนักในปี ค.ศ. 252 พัวฮูหยินตรัสถามซุน หง (孫弘) หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (中書令 ช่างชูลิ่ง) เกี่ยวกับวิธีการที่จักรพรรดินีลิเฮา (呂后 ลฺหวี่โฮ่ว) ได้อำนาจมาหลังการสวรรคตของพระสวามี (จักรพรรดิฮั่นโกโจแห่งราชวงศ์ฮั่น) อย่างไรก็ตาม ตัวพัวฮูหยินเองก็ทรงพระประชวรเช่นกันเนื่องจากความเครียดที่ต้องถวายการดูแลซุนกวนอย่างต่อเนื่อง ท้ายที่สุดพัวฮูหยินถูกปลงพระชนม์ขณะที่พระองค์บรรทม ขุนนางง่อก๊กอ้างว่าบรรดาหญิงรับใช้ของพัวฮูหยินรัดพระศอของพระองค์ขณะที่พระองค์บรรทมและอ้างว่าการสิ้นพระชนม์ของพระองค์มาจากสาเหตุธรรมชาติ สาเหตุที่พัวฮูหยินถูกปลงพระชนม์ยังคงเป็นที่ถกเถียง นักประวัติศาสตร์จำนวนหนึ่งรวมถึงหู ซานสิ่ง (胡三省) ผู้เขียนอรรถาธิบายในจือจื้อทงเจี้ยนของซือหม่า กวางเชื่อว่าขุนนางระดับสูงของง่อก๊กสมคบคิดกันเพราะพวกเขากลัวว่าพัวฮูหยินจะเข้ายึดอำนาจในฐานะจักรพรรดินีพันปีหลวงหลังการสวรรคตของซุนกวน  การสอบสวนเรื่องการสิ้นพระชนม์ของพัวฮูหยินทำให้คน 6-7 คนถูกประหารชีวิต หลังการสิ้นพระชนม์ของพัวฮูหยิน เหล่าข้าราชบริพารรู้สึกโศกเศร้าและจัดพิธีสวดให้พระองค์ ซุนกวนสวรรคตหลังจากนั้นไม่นานในปีเดียวกัน พระศพของพัวฮูหยินได้รับการฝังพร้อมกับซุนกวนในสุสานเตียวเหลง (蔣陵 เจี่ยงหลิง; อยู่ที่เขาจื่อจิน นครหนานจิง มณฑลเจียงซู)
ครอบครัว

นอกเหนือจากบิดาที่รับราชการเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย พัวฮูหยินยังมีพี่สาวซึ่งถูกส่งไปโรงงานทอผ้าด้วยกัน ในปี ค.ศ. 250 พัวฮูหยินทูลขอซุนกวนให้ปลดปล่อยพี่สาวจากการเป็นความเป็นทาสและจัดงานแต่งงานให้พี่สาว ซุนกวนทรงเห็นชอบ ต่อมาพี่สาวของพัวฮูหยินจึงได้สมรสกับถาน เช่า (譚紹) เมื่อซุนเหลียงได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ พระองค์แต่งตั้งให้ถาน เช่าผู้เป็นพระปิตุลาให้เป็นนายกองทหารม้า (騎都尉 ฉีตูเว่ย์) หลังซุนเหลียงถูกปลดจากตำแหน่งจักรพรรดิและลดฐานะลงเป็นอ๋องภายใต้การข่มเหงของซุนหลิม ถาน เช่าก็สูญเสียตำแหน่งราชการและถูกส่งกลับไปบ้านเกิดที่หลูหลิง (廬陵) พร้อมกับครอบครัว
ดูเพิ่ม

พงศาวลีง่อก๊ก#ซุนกวน
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
สฺวี่ ซง (ป. ศตวรรษที่ 8). เจี้ยนคางฉือลู่ (建康實錄).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
หู ซานสิ่ง (ศตวรรษที่ 13). อรรถาธิบายของจือจื้อทงเจี้ยน.
| ก่อนหน้า |  | พัวฮูหยิน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ราชวงศ์ใหม่ |  | จักรพรรดินีจีน ง่อก๊ก  (ค.ศ. 251 – 252) |  | เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย |
| ด ค กจักรพรรดินีในยุคสามก๊ก |
| --- | --- |
ฮองเฮา (หฺวางโฮ่ว)
วุยก๊ก:  กุยฮุย  มอซือ  โกยฮุยหยิน (กวยทายเฮา)  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
จ๊กก๊ก:  งอซี  เตียวซี (จักรพรรดินีจิ้งไอ)  เตียวซี (จักรพรรดินีองค์ที่ 2) 
ง่อก๊ก:  พัวฮูหยิน  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  เถิง ฟานหลาน 
ไทเฮา (ไท่โฮ่ว)
วุยก๊ก:  เปียนซี  กุยฮุย  กวยทายเฮา 
จ๊กก๊ก:  งอซี 
ง่อก๊ก:  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง 
ไทฮองไทเฮา (ไท่หฺวางไท่โฮ่ว)
วุยก๊ก:  เปียนซี 
จักรพรรดินีที่ได้รับการสถาปนาหลังมรณกรรม
วุยก๊ก:  เอียนซี 
จ๊กก๊ก:  กำฮูหยิน 
ง่อก๊ก:  งอฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย 
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
ภาชนะ

ภาชนะพลาสติก
ภาชนะ คือที่ใส่ของใด ๆ หรืออุปกรณ์ปิดล้อมสิ่งของเพื่อใช้ในการเก็บ บรรจุ และขนส่ง สิ่งที่เก็บในภาชนะจะได้รับการป้องกันจากการที่เก็บอยู่ในโครงสร้างด้านใน คำว่าภาชนะ มักใช้ในการประยุกต์ถึงอุปกรณ์ที่ทำขึ้นจากวัสดุที่ทนทานและแข็ง
อาจถือได้ว่าภาชนะเป็นเครื่องมือชนิดหนึ่ง ที่ประกอบด้วยอุปกรณ์ที่มีการปิดล้อมบางส่วนหรือทั้งหมด โดยสามารถบรรจุลงไปได้ เก็บของ และสิ่งของหรือวัสดุสำหรับการขนส่ง
มนุษย์มีการใช้ภาชนะมาอย่างน้อย 100,000 ปี หรืออาจเป็นไปได้ว่าหลายล้านปี ภาชนะแรกสุดของมนุษย์อาจทำไว้เพื่อเก็บอาหาร มนุษย์ในยุคแรกใช้ภาชนะในการเก็บอาหารให้ยาวนานยิ่งขึ้น หรือใช้เพื่อถือไปด้วยง่ายขึ้น และเพื่อป้องกันสัตว์ต่าง ๆ การพัฒนาภาชนะเก็บอาหารถือเป็นสิ่งสำคัญต่อการเพิ่มจำนวนประชากรมนุษย์ และถือเป็นนวัตกรรมที่ไม่พบในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดอื่น
พระลกุณฏกภัททิยเถระ

| พระลกุณฏกภัททิยเถระ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ชื่อเดิม: ลกุณฏกภัททิยะ
สถานที่เกิด: เมืองสาวัตถี
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
เอตทัคคะ: ผู้มีเสียงไพเราะ
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: สาวัตถี
สถานที่รำลึก
สถานที่: วัดพระเชตวันมหาวิหาร
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระลกุณฏกภัททิยเถระ เป็นพระสงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้าในสมัยพุทธกาล ชาวเมืองสาตถี นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก  80 องค์สำคัญของพระพุทธศาสนา ท่านได้รับการยกย่องจากพระพุทธเจ้าว่าท่านเป็นเลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในด้าน ผู้มีเสียงไพเราะ
ประวัติ

พระลกุณฏกภัททิยเถระ เกิดในตระกูลเศรษฐีผู้มั่งคั่งในเมืองสาวัตถี เมื่อเจริญวัยแล้ว วันหนึ่งได้ตามประชาชนไปฟังธรรมในวัดพระเชตวันมีความเลื่อมใสจึงขอบวชในพระพุทธศาสนา ไม่นานท่านก็ได้บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบัน ต่อมาได้เข้าไปสนทนาธรรมกับพระสารีบุตรหลายเรื่อง จนในที่สุดส่งกระแสจิตพิจารณาตามธรรมสากัจฉาจึงได้บรรลุอรหันต์ในขณะสนทนาธรรมนั่นเอง
ท่านพระลกุณฏกภัททิยเถระ เป็นคนมีรูปร่างเตี้ยมาแต่กำเนิด ทำให้ท่านมักถูกพระรูปอื่นจับหัวเล่นอยู่เสมอ ๆ ด้วยคิดว่าเป็นเพียงสามเณรน้อย จนพระพุทธเจ้าต้องแสดงให้พระสงฆ์ทราบทั่วกันว่าท่านเป็นพระอรหันต์แล้ว พระลกุณฏกภัททิยเถระนั้นปรากฏว่าท่านมีปกติเจรจาได้ไพเราะเสนาะโสตมาก ด้วยเหตุนี้พระพุทธเจ้าจึงยกย่องท่านไว้ในตำแหน่งเอตทัคคะผู้เลิศกว่าพระสงฆ์ทั้งหลายในผู้ มีเสียงไพเราะ
บั้นปลายชีวิต

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงดับขันธปรินิพพาน
ดูเพิ่ม

พระอสีติมหาสาวก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ 84000
เว็บไชต ธรรมะ เกตเวย์ เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเอตทัคบุคคล (ในศาสนาของพระโคตมพุทธเจ้า) |
| --- | --- | --- |
| ภิกษุ |  พระอัญญาโกณฑัญญะ  พระอุรุเวลกัสสปะ  พระสารีบุตร  พระมหาโมคคัลลานะ  พระปุณณมันตานีบุตร  พระกาฬุทายี  พระนันทะ  พระราหุล  พระอุบาลี  พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร  พระอนุรุทธะ  พระอานนท์  พระโมฆราช  พระปิณโฑลภารทวาชะ  พระมหากัจจายนะ  พระสีวลี  พระโสณกุฏิกัณณะ  พระมหากัสสปะ  พระราธเถระ  พระลกุณฏกภัททิยเถระ  พระทัพพมัลลบุตร  พระพากุละ  พระวักกลิ  พระมหากัปปินะ  พระอุปเสนะ  พระขทิรวนิยเรวตะ  พระสุภูติ  พระพาหิยะ  พระวังคีสะ  พระโสณโกฬิวิสะ  พระโสภิตะ  พระนันทกะ  พระกังขาเรวตะ  พระมหาปันถกะ  พระจูฬปันถกะ  พระกุณฑธานะ  พระรัฐปาละ  พระกุมารกัสสปะ  พระมหาโกฏฐิตะ  พระสาคตะ  พระปิลินทวัจฉะ  |  |
| ภิกษุณี |  พระมหาปชาบดีโคตมีเถรี  พระเขมาเถรี  พระอุบลวรรณาเถรี  พระปฏาจาราเถรี  พระนันทาเถรี  พระธรรมทินนาเถรี  พระโสณาเถรี  พระสกุลาเถรี  พระภัททากุณฑลเกสาเถรี  พระภัททกาปิลานีเถรี  พระภัททากัจจานาเถรี  พระกีสาโคตมีเถรี  พระสิงคาลมาตาเถรี  |  |
| อุบาสก |  ตปุสสะ ภัลลิกะ  อนาถบิณฑิกเศรษฐี  จิตตคฤหบดี  หัตถกคฤหบดี  พระเจ้ามหานามะ  อุคคคฤหบดี  อุคคตคฤหบดี  สูรอัมพัฏฐอุบาสก  ชีวกโกมารภัจจ์  นกุลบิดาคฤหบดี  |  |
| อุบาสิกา |  นางสุชาดา  นางวิสาขา  นางขุชชุตตรา  นางสามาวดี  นางอุตตรานันทมารดา  พระนางสุปปวาสา  นางสุปปิยา  นางกาติยานี  นางกาฬีกุรรฆริกา  นางนกุลมารดาคหปตานี  |  |
| ดูเพิ่ม |  พระอสีติมหาสาวก  เอตทัคคะ  |  |
พรเพ็ญ บุญศิริวัฒนกุล

| พรเพ็ญ บุญศิริวัฒนกุลม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยภูมิ
ดำรงตำแหน่ง 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 – 20 มีนาคม​ พ.ศ. 2566
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 25 ธันวาคม พ.ศ. 2498 (68 ปี) อำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ ประเทศไทย
พรรคการเมือง: เพื่อไทย
คู่สมรส: ชัยนันท์ บุญศิริวัฒนกุล

พรเพ็ญ บุญศิริวัฒนกุล (เกิด 25 ธันวาคม พ.ศ. 2498) อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดชัยภูมิ และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยภูมิ