stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลเบอร์ตันอัลเบียน
ประวัติ > ยุคแรก

ประวัติศาสตร์ในอดีตของสโมสรฟุตบอลที่ตั้งอยู่ในเมืองเบอร์ตัน-อะพอน-เทรนต์ ส่วนใหญ่จะมีปัญหาทางการเงินและต้องต่อสู้เพื่อให้มีสภาพคล่อง เนื่องจากเมืองนี้เป็นเมืองที่นิยมกีฬารักบี้เป็นหลักมาอย่างยาวนาน โดยสโมสรฟุตบอลในเมืองเบอร์ตันในยุคแรก ๆ คือ สโมสรฟุตบอลเบอร์ตันสวิฟต์, เบอร์ตันทาวน์, เบอร์ตันวอนเดอเรอส์ และ เบอร์ตันยูไนเต็ด แต่ละสโมสรล้วนมีอายุขัยการดำเนินกิจการที่ไม่นานนัก และต้องยุบสโมสรไปในเวลาต่อมา
สโมสรฟุตบอลเบอร์ตันอัลเบียน ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ.1950 และเข้าร่วมแข่งขันในฟุตบอลลีกเมืองเบอร์มิงแฮม ซึ่งเป็นลีกฟุตบอลระดับสมัครเล่น โดยมีเร็ก เวสตัน เป็นผู้จัดการทีมคนแรก ในปีแรกที่ส่งทีมเข้าแข่งขันสโมสรเบอร์ตันอัลเบียน ใช้สนาม ลอยด์ฟาวดรีกราวน์ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณถนนเวลลิงตันเป็นสนามเหย้า และลงแข่งขันอย่างเป็นทางการเป็นนัดแรกเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ.1950 พบกับสโมสรฟุตบอลกลอสเตอร์ซิตี โดยสโมสรได้ใช้สนามแห่งนี้นาน 8 ฤดูกาล จนกระทั่งในเดือนกันยายน ค.ศ. 1958 สโมสรได้ย้ายไปใช้สนาม อีตันพาร์ก ที่สร้างขึ้นบริเวณถนนดาร์บี เป็นสนามเหย้าเพื่อรองรับจำนวนผู้ชมในสนามที่เพิ่มมากขึ้น จากการที่สโมสรได้เลื่อนชั้นขึ้นไปเล่นในระดับเซาเทิร์นฟุตบอลลีก
ค.ศ.1998 สโมสรสร้างความฮือฮาในวงการฟุตบอลอังกฤษ เมื่อไนเจล คลัฟ อดีตนักเตะทีมชาติอังกฤษ ย้ายจากแมนเชสเตอร์ซิตีมาร่วมทีมในฐานะผู้เล่น-ผู้จัดการทีม และพาสโมสรคว้าตำแหน่งรองแชมป์เซาเทิร์นฟุตบอลลีกพรีเมียร์ดิวิชัน ในฤดูกาล 1999–00 และ 2000–01
ฤดูกาล 2001–02 สโมสรฟุตบอลเบอร์ตันอัลเบียน ได้ถูกโอนย้ายไปเล่นในนอร์เทิร์นพรีเมียร์ลีก (เอ็นพีแอล) เนื่องจากการแบ่งเขตที่ตั้งของแต่ละสโมสร และเพียงแค่ฤดูแรกสโมสรก็คว้าแชมป์ได้สำเร็จ พร้อมกับคว้าสิทธิ์เลื่อนชั้นขึ้นไปเล่นในฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์ซึ่งเป็นลีกระดับกึ่งอาชีพ
ปี ค.ศ. 2005 สนามอีตันพาร์กที่ใช้มาอย่างยาวนานถึง 47 ปี ได้ถูกทุบทิ้งเพื่อสร้างสนามเหย้าแห่งใหม่ ด้วยงบประมาณ 7.2 ล้านปอนด์ โดยสนามแห่งใหม่นี้มีชื่อว่า สนามกีฬาปีเรลลี ตั้งอยู่บริเวณใกล้เคียงกับโรงงานปีเรลลี ผู้ผลิตยางรถยนต์รายใหญ่ของโลกจากประเทศอิตาลี ที่มาตั้งสาขาการผลิตที่เมืองเบอร์ตัน-อะพอน-เทรนต์ในอังกฤษ
ประวัติ > เอฟเอคัพกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

หนึ่งในการแข่งขันอันน่าจดจำของสโมสรที่สนามปีเรลลี เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ.2006 ในการแข่งขันเอฟเอคัพ รอบ 3 โดยสโมสรภายใต้การคุมทีมของไนเจล คลัฟ ที่ขณะนั้นลงเล่นในลีกฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์สามารถยันเสมอสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดจากพรีเมียร์ลีก ได้ด้วยผล 0–0 ทำให้ต้องเล่นกลับไปเล่นรีเพลย์ที่สนามโอลด์แทรฟฟอร์ด ก่อนจะแพ้กลับไป 5–0 จากการยิงของหลุยส์ ซาฮา, คีแรน ริชาร์ดสัน, ไรอัน กิกส์ และ 2 ประตูของจูเซปเป รอสซี โดยการแข่งขันนัดดังกล่าวมีแฟนบอลของเบอร์ตันอัลเบียน เข้าไปเชียร์ในสนามมากกว่า 11,000 คน สร้างสถิติเป็นการแข่งขันนัดที่มีแฟนบอลทีมเยือนเข้าไปชมการแข่งขันมากที่สุดในสนามโอลด์แทรฟฟอร์ด
ประวัติ > คว้าแชมป์ฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์

หลังสร้างชื่อในนัดที่แข่งกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด สโมสรเบอร์ตันอัลเบียนกลายเป็นทีมแกร่งประจำฟุตบอลลีกคอนเฟอเรนซ์ โดยในฤดูกาล 2007–08 สโมสรสามารถคว้าอันดับ 5 ในลีก พร้อมกับได้สิทธิ์แข่งขันในรอบเพลย์ออฟเพื่อเลื่อนชั้นขึ้นสู่ฟุตบอลลีกทู ซึ่งเป็นก้าวแรกในลีกอาชีพอังกฤษ แต่กลับต้องตกรอบเพลย์ออฟไปอย่างน่าเสียดาย
ฤดูกาล 2008–09 ขณะที่สโมสรกำลังเป็นผู้นำของลีก โดยมีช่วงที่ทำคะแนนทิ้งห่างอันดับสองมากถึง 19 คะแนน ไนเจล คลัฟ ผู้จัดการทีมที่อยู่กับสโมสรมาอย่างยาวนานถึง 11 ปี ได้ย้ายไปคุมทีมที่ใหญ่กว่าอย่างดาร์บีเคาน์ตี ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 และสโมสรได้แต่งตั้งให้รอย แม็กฟาร์แลนด์ อดีตกองหลังทีมชาติอังกฤษ เป็นผู้จัดการทีมชั่วคราวในช่วงที่เหลือของฤดูกาลแทน ด้วยแต้มที่ทิ้งห่างอยู่มาก บริษัทรับพนันในอังกฤษจึงลงความเห็นว่าสโมสรน่าจะคว้าแชมป์ลีกพร้อมกับได้เลื่อนชั้นสู่ฟุตบอลลีกทูเป็นที่แน่นอนแล้ว จึงได้จ่ายเงินพนันล่วงหน้าให้กับลูกค้าทุกรายที่พนันว่าสโมสรเบอร์ตันอัลเบียนจะคว้าแชมป์ไปในเดือนกุมภาพันธ์
แต่แล้วสถานการณ์ในการเลื่อนชั้นกลับดูเหมือนจะผลิกผัน เมื่อในเดือนกุมภาพันธ์-เมษายน สโมสรค่อย ๆ ถูกลดช่องว่างในตารางคะแนนลง จากผลงานที่ย่ำแย่ในท้ายฤดูกาล โดยชนะเพียงแค่ 6 นัดจาก 16 นัดหลังสุด และแพ้ถึง 8 นัด สโมสรต้องลุ้นระทึกอย่างหนักในการเลื่อนชั้นในนัดสุดท้ายของฤดูกาลเมื่อต้องการชัยชนะในการการันตีตำแหน่งแชมป์ แต่กลับแพ้ต่อสโมสรทอร์คีย์ยูไนเต็ดไป 2–1 ในขณะเดียวกันสโมสรเคมบริดจ์ ยูไนเต็ด คู่แข่งในการแย่งตำแหน่งแชมป์ ก็ทำได้เพียงแค่เสมอกับสโมสรอัลทริงแฮมไป 0–0 ทำให้เบอร์ตันอัลเบียนคว้าแชมป์ฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์พร้อมกับได้เลื่อนชั้นสู่ฟุตบอลลีกทูในที่สุด
ประวัติ > 2009–ปัจจุบัน: เข้าสู่ฟุตบอลลีกและจุดสูงสุดในระดับเดอะแชมเปียนชิป

ฤดูกาล 2009–10 นับเป็นฤดูกาลแรกที่สโมสรได้เข้ามาในระบบฟุตบอลลีกหรือลีกอาชีพ หลังจากคว้าแชมป์ฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์ และมีการเปลี่ยนแปลงในทีมอีกครั้งเมื่อ พอล เพสชิโซลิโด อดีตดาวเตะทีมชาติแคนาดา ของสโมสรสโตกซิตีและฟูแลมได้เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมคนใหม่ของสโมสรแทนที่รอย แม็คฟาร์แลนด์
สโมสรได้ลงแข่งขันในระดับลีกอาชีพเป็นนัดแรกเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2009  ในนัดที่ออกไปแพ้ให้กับสโมสรชรูส์บรีทาวน์ 3–1 ที่สนามกีฬานิวเมโดว์ โดยเกร็ก เพียร์สัน ได้รับการบันทึกว่าเป็นนักฟุตบอลคนแรกของสโมสรที่ยิงประตูได้ในระดับลีกอาชีพต่อมาสโมสรพบกับชัยชนะบนลีกอาชีพเป็นครั้งแรกในนัดที่เปิดบ้านเอาชนะสโมสรฟุตบอลมอร์แคมบ์ 5–2 ที่สนามปีเรลลี และจบฤดูกาลแรกด้วยอันดับที่ 13 ก่อนที่ในฤดูกาลต่อมาสโมสรมีผลงานที่ตกต่ำลงและจบฤดูกาลด้วยอันดับ 19
ในฤดูกาล 2011–12 สโมสรยังคงมีผลงานในลีกที่ไม่ค่อยดีนัก และประสบกับช่วงเวลาที่ไม่ชนะทีมใดถึง 17 นัดติดต่อกัน ทำให้พอล เพสชิโซลิโด ผู้จัดการทีมถูกปลดออกจากตำแหน่งในช่วงท้ายของฤดูกาล และสโมสรได้แต่งตั้งให้ แกรี โรเว็ต ผู้ช่วยของเขาทำหน้าที่ผู้จัดการทีมชั่วคราวไปจนจบฤดูกาล โดยโรเว็ตสามารถพาทีมรอดตกชั้นได้ด้วยการจบฤดูกาลที่อันดับ 17 ต่อมาฤดูกาล 2012–13 สโมสรได้แต่งตั้งให้ แกรี โรเว็ต เป็นผู้จัดการทีมอย่างเป็นทางการ และเขาสามารถทำให้ทีมมีผลงานดีขึ้นจนสามารถคว้าอันดับ 4 ในตารางคะแนนพร้อมกับได้สิทธิแข่งขันในรอบเพลย์ออฟเพื่อเลื่อนชั้นขึ้นสู่ฟุตบอลลีกวัน แต่กลับพ่ายแพ้ต่อสโมสรแบรดฟอร์ดซิตี ตกรอบไปอย่างน่าเสียดาย โดยที่ในฤดูกาลต่อมาสโมสรได้แข่งขันในรอบเพลย์ออฟอีกครั้ง และสามารถผ่านเข้าไปถึงรอบชิงชนะเลิศก่อนจะแพ้ให้กับฟลีตวูด ทาวน์ 1–0
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 แกรี โรเว็ต ย้ายไปรับงานคุมทีมที่เบอร์มิงแฮม ซิตี โดยตำแหน่งผู้จัดการทีมถูกแทนที่ด้วยจิมมี โฟลยด์ ฮัสเซิลบังก์ผู้จัดการทีมชาวดัตช์​ และเพียงแค่ฤดูกาลแรกของเขา ก็สามารถสร้างผลงานอันยอดเยี่ยมด้วยการพาสโมสรคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกทูได้สำเร็จ พร้อมกับพาสโมสรเลื่อนชั้นขึ้นไปเล่นในฟุตบอลลีกวันเป็นครั้งแรก โดยในฤดูกาล 2015–16 เบอร์ตัน อัลเบียนที่เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในฟุตบอลลีกวัน สามารถสร้างความประหลาดใจเมื่อชนะในลีกถึง 13 นัด จากการแข่งขัน 20 นัดแรก และขึ้นนำเป็นจ่าฝูงของลีก ต่อมาในเดือนธันวาคม ค.ศ.2015 จิมมี โฟลยด์ ฮัสเซิลบังก์ ที่กำลังทำผลงานอย่างยอดเยี่ยมได้ขอลาออกจากทีมเพื่อไปรับงานคุมทีมควีนส์พาร์ก เรนเจอส์ในฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป โดยตำแหน่งผู้จัดการทีมถูกแทนที่โดยไนเจล คลัฟ อดีตผู้จัดการทีมของสโมสรที่กลับมาคุมทีมอีกครั้งและสามารถพาทีมจบฤดูกาลด้วยตำแหน่งรองแชมป์ลีกวัน พร้อมกับเลื่อนชั้นขึ้นไปเล่นในระดับอีเอฟแอลแชมเปียนชิป​ได้สำเร็จ สร้างสถิติเลื่อนชั้น 2 ฤดูกาลติดต่อกัน
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
บุคคลากร > ผู้บริหาร

| ตำแหน่ง | บุคคล |
| --- | --- |
ประธานสโมสร: เบน โรบินสัน (เอ็มบีอี)
คณะกรรมการบริหาร: แฟรงค์ สเปียส์     ฟิลิป บราวน์     ร็อบ บราวน์   เทอร์รี คลาร์ก    จอห์น วิลเลียมส์    เจซ ม็อกซี
ผู้จัดการฝ่ายขายและการตลาด: เฟลอร์ โรบินสัน
บุคคลากร > ทีมงานผู้ฝึกสอน

| ตำแหน่ง | บุคคล |
| --- | --- |
ผู้จัดการทีม: Martin Paterson​ 
ผู้ช่วยผู้จัดการทีม: ดีโน มามเรีย ​
ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู: แอนดี คุย ​
ผู้จัดการทีมชุดเยาวชน: แดน โรบินสัน ​
ผู้ฝึกสอนฟิตเนส: คริส เบียร์สลีย์ ​
ข้อมูลสถิติของสโมสร > ผู้ยิงประตูสูงสุดให้สโมสร

นับรวมทุกรายการ
| # | ชื่อ | ช่วงเวลา | ประตู | จำนวนนัดที่ลงสนาม | ค่าเฉลี่ย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ริชี บาร์เกอร์ | 1960–62, 1963–67 | 159 | 270 | 0.58 |  |
| 2 |  สแตน ราวด์ | 1963–67 | 149 | 199 | 0.75 |  |
| 3 |  ดาร์เรน สไตรด์ | 1993–2010 | 124 | 646 | 0.19 |  |
| 4 |  อารอน เว็บสเตอร์ | 1998–2013 | 101 | 588 | 0.17 |  |
| 5 |  ไซมอน เรดเฟิร์น | 1987–97 | 86 | 457 | 0.19 |  |
ข้อมูลสถิติของสโมสร > ยิงประตูสูงสุดในระดับลีกอาชีพ

นับเฉพาะการแข่งขันในระดับฟุตบอลลีก:
| # | ชื่อ | ช่วงเวลา | จำนวนนัดที่ลงสนาม | ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ลูคัส อคินส์ | 2014–ปัจจุบัน | 205 | 73 |
| 2 |  บิลลี คี | 2011–2014 | 95 | 37 |
| 3 |  ฌอน ฮาร์รัด | 2005–2011 | 62 | 31 |
| 4 |  ฌักส์ แมกโฮมา | 2009–2013 | 155 | 26 |
| 5 |  คัลวิน โซลา | 2010–2013 | 79 | 25 |
| 6 |  เกร็ก เพียร์สัน | 2008–2012 | 89 | 19 |
| 7 |  อารอน เว็บสเตอร์ | 1998–2013 | 108 | 18 |
| 8 |  อดัม แม็คเกิร์ก | 2013–2015 | 71 | 15 |
| 9 |  สจ๊วต บีวอน | 2014–2017 | 97 | 13 |
| 10 |  จัสติน ริชาร์ดส์ | 2011–2013 | 48 | 12 |

จำนวนนัดที่ลงสนามและจำนวนประตูนับเฉพาะการแข่งขันในฟุตบอลลีก

อ้างอิง: Burton Albion, The Football League
ข้อมูลสถิติของสโมสร > สถิติยิงประตูอื่น ๆ

ยิงประตูมากที่สุดในหนึ่งฤดูกาล: สแตน ราวนด์ – 59 ประตู (ฤดูกาล 1965–66)
ยิงประตูในฟุตบอลลีกมากที่สุดในหนึ่งฤดูกาล – ฌอน ฮาร์รัด – 21 ประตู (ฤดูกาล 2009–10)
ยิงแฮตทริกมากที่สุด: สแตน ราวด์ – 12 ครั้ง
ยิงแฮตทริกมากที่สุดในฟุตบอลลีก – เกร็ก เพียร์สัน, ฌอน ฮาร์รัด, บิลลี คี – 1 ครั้ง
ข้อมูลสถิติของสโมสร > สถิติในการแข่งขัน

อันดับที่ดีที่สุดของสโมสร: อันดับที่ 20 ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป – ฤดูกาล 2016–17
ผลงานดีที่สุดใน เอฟเอคัพ : เข้าถึงรอบที่ 4
ฤดูกาล 2010–11 (พบกับ เบิร์นลีย์)
ผลงานดีที่สุดใน ฟุตบอลลีกคัพ : เข้าถึงรอบรองชนะเลิศ
2018–19​ (พบกับ แมนเชสเตอร์ ซิตี)
ผลงานดีที่สุดใน เอฟเอโทรฟี : เข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ
ฤดูกาล 1986–87  (พบกับ คิดเดอร์มินสเตอร์ แฮริเออร์)
ผลงานดีที่สุดใน ฟุตบอลลีกโทรฟี : เข้าถึงรอบที่ 2
ฤดูกาล 2010–11 (พบกับ ร็อทเธอร์แฮม ยูไนเต็ด)
ฤดูกาล 2014–15 (พบกับ ดองคัสเตอร์ โรเวอส์​)
ชนะคู่แข่งมากที่สุดเมื่อรวมทุกรายการ: 12–1 พบกับ โคลวิลล์ ทาวน์ – เบอร์มิงแฮม ซีเนียร์คัพ, 6 กันยายน 1954
แพ้คู่แข่งมากที่สุดเมื่อรวมทุกรายการ: 10–0 พบกับ บาร์เน็ต – เซาเทิร์นลีก (พรีเมียร์ดิวิชัน) , 7 กุมภาพันธ์ 1970
ชนะคู่แข่งมากที่สุดเมื่อนับเฉพาะในระดับฟุตบอลลีก: 6–1 พบกับ อัลเดอร์ช็อต ทาวน์ – ฟุตบอลลีกทู, 12 ธันวาคม 2009
แพ้คู่แข่งมากที่สุดเมื่อนับเฉพาะในระดับฟุตบอลลีก:
1–7 พบกับ บริสตอล โรเวอส์ – ฟุตบอลลีกทู, 14 เมษายน 2012
1–7 พบกับ พอร์ท เวล – ฟุตบอลลีกทู, 5 เมษายน 2013
0–6 พบกับ ฟูลัม​ – อีเอฟแอลแชมเปียนชิป, 20 มกราคม 2018
ชนะมากที่สุดในรายการเอฟเอคัพ: 0–4 พบกับ ฮาลิแฟ็กซ์ ทาวน์, 10 พฤศจิกายน 2007
แพ้มากที่สุดในรายการเอฟเอคัพ: 0–8 พบกับ บอร์นมัท, 17 พฤศจิกายน 1956
ชนะมากที่สุดในรายการฟุตบอลลีกคัพ: 2–4 พบกับ เลสเตอร์ ซิตี, 28 สิงหาคม 2012
แพ้มากที่สุดในรายการฟุตบอลลีกคัพ: 0–9 พบกับ แมนเชสเตอร์ ซิตี, 9 มกราคม 2019
แพ้มากที่สุดในรายการฟุตบอลลีกโทรฟี: 5–1 พบกับ เชสเตอร์ฟิลด์, 1 กันยายน 2009
มีการยิงประตูกันเยอะที่สุดในฟุตบอลลีก: 5–6 พบกับ เชลต์นัม ทาวน์ – ฟุตบอลลีกทู, 13 มีนาคม 2010
ข้อมูลสถิติของสโมสร > สถิติในการซื้อ-ขายผู้เล่น

ซื้อตัวแพงที่สุด: เลียม บอยซ์  (จาก รอส เคาน์ตี) – 5 แสนปอนด์
ขายผู้เล่นแพงที่สุด: แจ็กสัน เออร์ไวน์  (ขายให้ ฮัลล์ ซิตี​ ปี 2017) – 2 ล้านปอนด์
ข้อมูลสถิติของสโมสร > ผู้เล่นที่ติดทีมชาติ

ผู้เล่นที่ติดทีมชาติในช่วงที่เล่นให้กับสโมสร
เกียรติประวัติ

ฟุตบอลลีกวัน
รองแชมป์ (ฤดูกาล 2015–16)
ฟุตบอลลีกทู
แชมป์ (ฤดูกาล 2014–15)
ฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์
แชมป์ (ฤดูกาล 2008–09)
นอร์เทิร์นพรีเมียร์ลีก
แชมป์ (ฤดูกาล 2001–02)
เซาเทิร์นฟุตบอลลีก (พรีเมียร์ดิวิชัน)
รองแชมป์ (ฤดูกาล 1999–00, 2000–01)
เอฟเอ โทรฟี
รองแชมป์ (ฤดูกาล 1986–87)
เซาเทิร์นลีกคัพ
แชมป์ (ฤดูกาล 1963–64, 1996–97, 1999–00)
รองแชมป์ (ฤดูกาล 1988–89)
นอร์เทิร์นพรีเมียร์ลีกชาเลนจ์คัพ
แชมป์ (ฤดูกาล 1982–83)
รองแชมป์ (ฤดูกาล 1986–87)
สแตฟฟอร์ดเชอร์ซีเนียร์คัพ
แชมป์ (ฤดูกาล 1955–56)
รองแชมป์ (ฤดูกาล 1976–77)
เบอร์มิงแฮมซีเนียร์คัพ
แชมป์ (ฤดูกาล 1953–54, 1996–97)
รองแชมป์ (ฤดูกาล 1969–70, 1970–71, 1986–87, 2007–08)
เกียรติประวัติ > ทำเนียบผู้จัดการทีม

| ชื่อ | สัญชาติ | ตั้งแต่ | ถึง | สถิติ> G | สถิติ> W | สถิติ> D | สถิติ> L | สถิติ> Win % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เร็ก เวสตัน | อังกฤษ  | มิถุนายน 1950 | กรกฎาคม 1957 |  |  |  |  |  |
| แซมมี ครูกส์ | อังกฤษ  | 1957 | 1957 |  |  |  |  |  |
| บิลล์ ทาวน์เซนด์ | อังกฤษ  | 1957 | 1962 |  |  |  |  |  |
| ปีเตอร์ เทย์เลอร์ | อังกฤษ  | 1962 | 1965 |  |  |  |  |  |
| อเล็กซ์ เทต | อังกฤษ  | 1965 | 1970 |  |  |  |  |  |
| ริชชี นอร์แมน | อังกฤษ  | 1970 | 1973 |  |  |  |  |  |
| เคน กัทท์ริดจ์ | อังกฤษ  | 1973 | 1974 |  |  |  |  |  |
| ฮาโรลด์ โบเดิล | อังกฤษ  | 1974 | กุมภาพันธ์ 1976 |  |  |  |  |  |
| มิค วอล์คเกอร์ | อังกฤษ  | 1976 | 1978 |  |  |  |  |  |
| เอียน สโตรีย์-มัวร์ | อังกฤษ  | 1978 | 1981 |  |  |  |  |  |
| นีล วอร์น็อก | อังกฤษ  | มกราคม 1981 | กุมภาพันธ์ 1986 |  |  |  |  |  |
| ไบรอัน ฟิดเลอร์ | อังกฤษ  | 1986 | 1988 |  |  |  |  |  |
| วิค ฮาล็อม | อังกฤษ  | 1988 | 1988 |  |  |  |  |  |
| บ็อบบี โฮป | สกอตแลนด์  | 1988 | 1988 |  |  |  |  |  |

| คริส ไรท์ | อังกฤษ  | 1988 | 1989 |  |  |  |  |  |

| เคน แบลร์ | อังกฤษ  | 1989 | 1990 |  |  |  |  |  |

| แฟรงค์ อัพตัน (ชั่วคราว) | อังกฤษ  | 1990 | 1990 |  |  |  |  |  |
| สตีฟ พาวล์ | อังกฤษ  | 1990 | 1991 |  |  |  |  |  |
| ไบรอัน ฟิดเลอร์ | อังกฤษ  | 1991 | 1992 |  |  |  |  |  |
| ไบรอัน เคนนิง | อังกฤษ  | 1992 | 1994 |  |  |  |  |  |
| จอห์น บาร์ตัน | อังกฤษ  | 1994 | กันยายน 1998 |  |  |  |  |  |
| ไนเจล คลัฟ | อังกฤษ  | ตุลาคม 1998 | 6 มกราคม 2009 | 709 | 310 | 101 | 298 | 043.72 |
| รอย แม็คฟาร์แลนด์ | อังกฤษ  | 6 มกราคม 2009 | 18 พฤษภาคม 2009 | 22 | 9 | 3 | 10 | 040.91 |
| พอล เพสชิโซลิโด | แคนาดา  | 18 พฤษภาคม 2009 | 17 มีนาคม 2012 | 102 | 33 | 26 | 43 | 032.35 |
| แกรี โรเว็ท | อังกฤษ  | 17 มีนาคม 2012 | 27 ตุลาคม 2014 | 142 | 63 | 34 | 45 | 044.37 |
| จิมมี โฟลยด์ ฮัสเซิลบังก์ | เนเธอร์แลนด์  | 13 พฤศจิกายน 2014 | 4 ธันวาคม 2015 | 54 | 33 | 11 | 10 | 061.11 |
| ไนเจล คลัฟ | อังกฤษ  | 7 ธันวาคม 2015 | 18 พฤษภาคม 2020 | 228 | 78 | 57 | 93 | 034.21 |
| เจค บักซ์ตัน | อังกฤษ  | 18 พฤษภาคม 2020 | 29 ธันวาคม 2020 | 21 | 2 | 7 | 12 | 009.52 |
| คริส เบียร์ดส์ลีย์ (ชั่วคราว) | อังกฤษ  | 30 ธันวาคม 2020 | 2 มกราคม 2021 | 1 | 0 | 0 | 1 | 000.00 |
| จิมมี โฟลยด์ ฮัสเซิลบังก์ | เนเธอร์แลนด์  | 2 มกราคม 2021 | 5 กันยายน 2022 | 19 | 12 | 3 | 4 | 063.16 |
ชุดแข่งที่ใช้และผู้สนับสนุน

| ปี | ผู้ผลิต | ผู้สนับสนุนหลัก |
| --- | --- | --- |
| 1976–77 | อาดิดาส | ไม่มี |
| 1977–78 | - | Plasplugs |
| 1979–80 | Umbro  | ไม่มี |
| 1980–86 | Umbro  | IND Coope |
| 1988–90 | New Olympic | IND Coope |
| 1990–92 | Spall | IND Coope |
| 1992–93 | Hero | IND Coope |
| 1993–94 | ACE  | IND Coope |
| 1994–95 | TAG  | IND Coope |
| 1995–02 | TAG  | BI Industries |
| 2002–06 | TAG  | KNOTT (เหย้า)  Bison (เยือน) |
| 2006  (เฉพาะในเอฟเอคัพ รอบ 3 พบแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด) | TAG  | Paddy Power |
| 2006–10 | TAG  | Roger Bullivant |
| 2010–13 | TAG  | Mr. Cropper |
| 2013–15 | TAG  | Anville Hire Ltd. |
| 2015–16 | TAG  | Baytree Cars |
| 2016–18 | TAG  | Tempobet |
| 2018–ปัจจุบัน | TAG  | Prestec |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สโมสรฟุตบอลเบอร์ตันอัลเบียน ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กอีเอฟแอลลีกวัน |
| --- | --- | --- |
| สโมสรในฤดูกาล 2021–22 |  แอคคริงตัน สแตนลีย์  เอเอฟซี วิมเบิลดัน  โบลตันวอนเดอเรอส์  เบอร์ตันอัลเบียน  เคมบริดจ์ยูไนเต็ด  ชาร์ลตันแอธเลติก  เชลต์นัมทาวน์  ครูว์อเล็กซานดรา  ดองคัสเตอร์โรเวอส์  ฟลีตวุดทาวน์  จิลลิงงัม  อิปสวิชทาวน์  ลินคอล์นซิตี  มิลตันคีนส์ดอนส์  มอร์คัม  ออกซฟอร์ดยูไนเต็ด  พลิมัทอาร์ไกล์  พอร์ตสมัท  รอเทอรัม  เชฟฟีลด์เวนส์เดย์  ชรูส์บรีทาวน์  ซันเดอร์แลนด์  วีแกนแอทเลติก  วิคัมบ์วอนเดอเรอส์  |  |
| ที่เคยอยู่ในฟุตบอลลีกวัน |  แบล็กเบิร์นโรเวอส์  บอร์นมัท  บาร์นสลีย์  แบล็กพูล  เบรนต์ฟอร์ด  แบรดฟอร์ดซิตี  ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน  บริสตอลซิตี  บิวรี  คาร์ไลล์ยูไนเต็ด  เชลท์นัมทาวน์  เชสเตอร์ฟีลด์  โคลเชสเตอร์ยูไนเต็ด  คอเวนทรี ซิตี  ครอว์ลีย์ทาวน์  ดาเกนแนมแอนด์เรดบริดจ์  เอ็กซิเตอร์ซิตี  ฮาร์ตลีพูลยูไนเต็ด  เฮริฟอร์ดยูไนเต็ด  ฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์  ฮัลล์ซิตี  ลีดส์ยูไนเต็ด  เลสเตอร์ซิตี  ลีย์ตัน โอเรียนต์  มิลล์วอลล์  นอร์แทมป์ตันทาวน์  นอริชซิตี  นอตทิงแฮมฟอเรสต์  นอตส์เคาน์ตี  บริสตอลโรเวอส์  โอลดัมแอทเลติก  ปีเตอร์โบโรยูไนเต็ด  พอร์ตเวล  พลีมัทอาร์ไกล์  เพรสตันนอร์ทเอนด์  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด  เซาแทมป์ตัน  สตีฟเนจ  สต็อกพอร์ต​ เคาน์ตี  สวอนซีซิตี  สวินดันทาวน์  เซาท์เอนด์ยูไนเต็ด  รอชเดล  สคันทอร์ปยูไนเต็ด  แทรนเมียร์โรเวอส์  ทอร์คีย์ยูไนเต็ด  วอลซอลล์  วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์  เร็กซ์แฮม  โยวิลทาวน์  |  |
| การแข่งขัน |  ฤดูกาล  ทีม (ทีมชนะเลิศ)  ผู้จัดการทีม (ปัจจุบัน)  สเตเดีย  ผู้ตัดสิน  |  |
| สถิติและรางวัล |  สถิติ  รางวัลฟุตบอลลีก  รองเท้าทองคำ  ถุงมือทองคำ  ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมประจำเดือน  ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือน  แฮต-ทริกส์  ผู้เล่นดาวรุ่งยอดเยี่ยมประจำเดือน  |  |
| การเงิน |  เจ้าของสโมสร  พรีเมียร์ลีก–ฟุตบอลลีกกัลฟ์  |  |
| ผู้สนับสนุน |  โคคา-โคลา (2004–10)  เอ็นพาวเวอร์ (2010–13)  สกายเบต (2013–18)  |  |
| การแข่งขันที่เกี่ยวข้อง |  เอฟเอคัพ  ฟุตบอลลีกคัพ  เพลย์ออฟ  |  |
| ฤดูกาล |  2004–05  2005–06  2006–07  2007–08  2008–09  2009–10  2010–11  2011–12  2012–13  2013–14  2014–15  2015–16  2016–17  2017–18  2018–19  2019–20  2020–21  2021–22  2022–23  2023–24  2024–25  |  |
| อนาคต | เลื่อนชั้นขึ้นสู่ อีเอฟแอลแชมเปียนชิป;  ตกชั้นสู่ อีเอฟแอลลีกทู |  |
เส้นแบ่งเขตวันสากล

รูปแสดงเส้นแบ่งเขตวันสากล (สีดำกลางภาพ)
เส้นแบ่งเขตวันสากล (อังกฤษ: International Date Line: IDL) เป็นเส้นสมมติที่ลากในแนวเหนือ-ใต้บนพื้นผิวของโลก ผ่านใจกลางมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งกำหนดสถานที่ซึ่งวันตามปฏิทินเริ่มต้น เส้นดังกล่าวอยู่ที่ประมาณลองจิจูด 180 องศา ตรงข้ามกับเส้นเมริเดียนแรก แต่ลากอ้อมบางดินแดนและกลุ่มเกาะบางกลุ่ม
เวลาทางตะวันออกของเส้นแบ่งเขตวันสากลช้ากว่าทางตะวันตกอยู่ 1 วัน เมื่อข้ามเส้นดังกล่าวไปทางตะวันออกจึงต้องหักวันออกหนึ่งวัน และเมื่อข้ามเส้นดังกล่าวไปทางตะวันตกต้องเพิ่มวันเข้าหนึ่งวัน
ภูมิศาสตร์

บางส่วนของความยาว เส้นแบ่งเขตวันสากลตามลองจิจูดเมอริเดียน 180 องศา หยาบ ๆ ลงมากลางมหาสมุทรแปซิฟิก เพื่อเลี่ยงมิให้เส้นลากทับประเทศหนึ่ง จึงต้องลากอ้อมตะวันออกไกลของรัสเซียและกลุ่มเกาะหลายกลุ่มในแปซิฟิก
การเปลี่ยนแปลงในอดีต > ฟิลิปปินส์

ฟิลิปปินส์ซึ่งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของเขตอุปราชแห่งนิวสเปน มีการติดต่อสื่อสารสำคัญที่สุดกับเมืองอากาปุลโกในเม็กซิโกมาเป็นเวลานาน และถูกกำหนดอยู่ฝั่งตะวันออกของเส้นแบ่งเขตวัน แม้จะอยู่ที่ริมตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิก เวลา 00.01 น. วันอังคารในลอนดอน จึงเป็นเวลา 17.21 น. วันจันทร์ในอากาปุลโก และราว 08.05 น. วันจันทร์ในมะนิลา ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1840 ความสนใจการค้าเปลี่ยนไปยังจีน หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์ และพื้นที่ใกล้เคียง ฟิลิปปินส์จึงเปลี่ยนไปอยู่ทางฟากตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวัน วันจันทร์ที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1844 จึงตามด้วยวันพุธที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1845 ทำให้ปีนั้นฟิลิปปินส์มี 365 วัน ทั้ง ๆ ที่เป็นปีอธิกสุรทิน
การเปลี่ยนแปลงในอดีต > อะแลสกา

จนถึง ค.ศ. 1867 อะแลสกาใช้วันของรัสเซีย โดยเส้นแบ่งเขตวันลากผ่านพรมแดนที่กำหนดไว้บางส่วนระหว่างดินแดนรัสเซียนอะแลสกากับดินแดนบริติชนอร์ทอเมริกา รวมทั้งอาณานิคมบริติชโคลัมเบีย วันก่อนหน้าการซื้ออะแลสกาของสหรัฐอเมริกาจะมีผล วันนั้นเป็นวันศุกร์ที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1867 ในปฏิทินจูเลียนที่ใช้ในรัสเซียขณะนั้น หรือตรงกับวันที่ 18 ตุลาคมตามปฏิทินเกรโกเรียนที่ใช้ในสหรัฐอเมริกา ด้วยการเปลี่ยนการปกครอง ทำให้วันที่ในอะแลสกาเลื่อนให้เร็วขึ้น 12 วัน ดังนั้น วันศุกร์ที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1867 ในอะแลสกา จึงตามด้วยวันศุกร์ที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1867
การเปลี่ยนแปลงในอดีต > หมู่เกาะซามัวและโตเกเลา

หมู่เกาะซามัวตั้งอยู่ทางตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันจนกระทั่ง ค.ศ. 1892 เมื่อพ่อค้าอเมริกันได้เข้าไปโน้มน้าวกษัตริย์มาลีเอโตอา เลาเปปา (Malietoa Laupepa) ให้รับวันที่ของสหรัฐอเมริกามาใช้ ซึ่งเป็นสามชั่วโมงหลังแคลิฟอร์เนีย แทนวันที่แบบเอเชีย (หรือสี่ชั่วโมงก่อนญี่ปุ่น) การเปลี่ยนแปลงนี้ทำโดยซ้ำวันจันทร์ที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1892 ใน ค.ศ. 2011 119 ปีให้หลังการเปลี่ยนแปลงครั้งแรก ซามัวตัดสินใจเปลี่ยนกลับไปอยู่ทางตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันโดยข้ามวันศุกร์ที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2011 จากเขตเวลา -11 เป็น +13 เหตุผลสำหรับการเปลี่ยนนี้คือ ข้อเท็จจริงที่ว่าออสเตรเลียกับนิวซีแลนด์ได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้ค้ารายใหญ่ที่สุดของซามัวและเป็นแหล่งชุมชนผู้ย้ายภูมิลำเนาขนาดใหญ่ การตามหลังอยู่ 21 ชั่วโมงจึงทำให้ธุรกิจยุ่งยาก เพราะมีวันหยุดแตกต่างกัน หมายความว่า มีวันทำงานร่วมกันเพียงสี่วันในหนึ่งสัปดาห์
โตเกเลา ดินแดนของนิวซีแลนด์ ทางเหนือของซามัว ประกาศว่าจะเปลี่ยนวันที่ด้วยเหตุผลเดียวกัน ส่วนอเมริกันซามัวซึ่งอยู่ห่างไปทางตะวันตกเล็กน้อยยังใช้วันที่ตามสหรัฐอเมริกาอยู่ ทำให้เส้นแบ่งเขตวันสากลขณะนี้ผ่านระหว่างซามัวกับอเมริกันซามัว
แผนที่ชุดโลกส่วนใหญ่ยังไม่สนใจการเลื่อนเส้นแบ่งเขตวันและยังแสดงเส้นแบ่งเขตวันเป็นเส้นตรงผ่านอาณาเขตของหมู่เกาะซามัวและโตเกเลา
การเปลี่ยนแปลงในอดีต > คิริบาสตะวันออก

เมื่อครั้งเป็นอาณานิคมของอังกฤษ คิริบาสมีศูนย์กลางอยู่ที่หมู่เกาะกิลเบิร์ตซึ่งตั้งอยู่ทางฟากตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันเดิม เมื่อได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1979 สาธารณรัฐใหม่นี้ได้รับหมู่เกาะฟีนิกซ์และหมู่เกาะไลน์จากสหรัฐอเมริกาซึ่งตั้งอยู่ทางฟากตะวันออกของเส้น จึงกลายเป็นว่าอาณาเขตของประเทศนี้อยู่คร่อมเส้นแบ่งเขตวันพอดี หน่วยงานรัฐบาลบนสองฝั่งของเส้นแบ่งเขตวันสามารถติดต่อสื่อสารธุรกิจประจำวันทางวิทยุหรือโทรศัพท์ได้เพียงสี่วันต่อสัปดาห์ (ซึ่งเป็นวันทำงานตรงกันทั้งสองฝั่ง) เท่านั้น ทางการจึงตัดสินใจเปลี่ยนวันที่ในส่วนตะวันออกของประเทศเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1994 จากเขตเวลา -11 และ -10 เป็น +13 และ +14 หลังการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว เส้นแบ่งเขตเวลาบางส่วนจึงถูกเลื่อนโดยอ้อมไปทางตะวันออกเพื่อโอบรอบอาณาเขตของประเทศนี้ ผลคือ ดินแดนตะวันออกสุดของคิริบาส ได้แก่ หมู่เกาะไลน์รวมทั้งเกาะคิริสมาสที่มีคนอยู่อาศัยจึงเริ่มต้นปี ค.ศ. 2000 ก่อนประเทศใดในโลก ซึ่งเป็นลักษณะเด่นที่รัฐบาลคิริบาสพยายามเน้นเนื่องจากสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวได้ แต่จนถึง ค.ศ. 2005 แผนที่ชุดโลกส่วนใหญ่ยังไม่สนใจการเลื่อนเส้นแบ่งเขตวันและยังแสดงเส้นแบ่งเขตวันเป็นเส้นตรงผ่านอาณาเขตของคิริบาส
อูริมและทูมมิม

องค์ประกอบของทับทรวงที่มหาปุโรหิตของศาสนายูดาห์สวม
"พระเจ้าตรัสผ่านอูริมและทูมมิม" ภาพพิมพ์ลายแกะโดย Jan Luyken ในปี ค.ศ. 1705 ทับทรวงฉายคำว่า ברקת‎ (barakat, "มรกต").
ในคัมภีร์ฮีบรู อูริม (ฮีบรู: אוּרִים ʾŪrīm, "แสง") และ ทูมมิม (ฮีบรู: תֻּמִּים Tummīm ความหมายไม่แน่ชัด อาจมีความหมายว่า "ความสมบูรณ์") เป็นส่วนประกอบของทับทรวงที่สวมโดยมหาปุโรหิตติดกับเสื้อเอโฟด อูริมและทูมมิมมีการเกี่ยวโยงกับการทำนายด้วยการเสี่ยงฉลาก นักวิชาการส่วนใหญ่คาดว่า "อูริมและทูมมิม" นั้นหมายถึงชุดวัตถุ 2 ชิ้นที่มหาปุโรหิตใช้ในการตอบคำถามหรือเผยพระประสงค์ของพระเจ้า
อูริมและทูมมิมปรากฏครั้งแรกในอพยพ 28:30 โดยเป็นชื่อของสิ่งที่รวมอยู่ในทับทรวงที่อาโรนสวมในวิสุทธิสถาน หนังสือเล่มอื่น ๆ โดยเฉพาะ1 ซามูเอลบรรยายถึงการใช้งานอูริมและทูมมิม
ดูเพิ่ม

ลูกเต๋า วัตถุรูปทรงหลายเหลี่ยมที่ใช้เสี่ยงทาย
แหล่งข้อมูลอื่น

Urim and Thummim in recent research เก็บถาวร 2024-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Urim and Thummim by Reb Chaim HaQoton
Mormon views of Urim and Thummim and Seer Stones
Commentary on Exodus 28:30 by John Wesley
Commentary on Exodus 28:30 by Cyrus Scofield
The Urim V'tumim: The History of Yale's Insignia and Jewish Thought Today at westvilleshul.org, by Beth Hamedrosh Hagodol – B'nai Israel, the Westville Synagogue, New Haven, Connecticut
เส้าหลิน สองใหญ่

| เส้าหลิน สองใหญ่ |
| --- | --- |

กำกับ: เฉิน มู่เซิ่ง
เขียนบท: อลัน หยวน
นักแสดงนำ: เฉินหลง เซียะ ถิงฟง หลิว เต๋อหัว ฟ่าน ปิงปิง
กำกับภาพ: เฟลทเชอร์ พูน
ดนตรีประกอบ: 悟 โดย หลิว เต๋อหัว
บริษัทผู้สร้าง: เอมเพอเรอร์ โมชั่นพิกเจอร์ ไชน่าฟิล์มกรุ๊ป คอร์ปอเรชั่น หัวอี้ บราเธอร์ส & ไท่เหอฟิล์ม อินเวสท์เมนท์ คอมพานีลิมิเต็ด เป่ยจิงซิลเวอร์มูนโปรดักชั่นลิมิเต็ด ไชน่าซงซานเส้าหลินเทมเพิล คัลเจอร์คอมมูนิเคชั่น เซ็นเตอร์  
ผู้จัดจำหน่าย: JCE มูฟวี่ลิมิเต็ด สหมงคลฟิล์ม (ไทย)
วันฉาย: 19 มกราคม ค.ศ. 2011 (จีน) 27 มกราคม ค.ศ. 2011 (ไทย) 27 มกราคม ค.ศ. 2011 (ฮ่องกง)
ประเทศ:  ฮ่องกง
ภาษา: กวางตุ้ง / จีนกลาง
ทุนสร้าง: 29 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
เส้าหลิน สองใหญ่ หรือ เส้าหลิน หรือ เดอะนิวเส้าหลินเทมเพิล (จีน: 新少林寺; อังกฤษ: Shaolin, The New Shaolin Temple, พินอิน: Xīn Shàolín Sì) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวแอ็คชั่นศิลปะการต่อสู้ที่เข้าฉายในปี ค.ศ. 2011 นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, เซียะ ถิงฟง, ฟ่าน ปิงปิง, เฉินหลง กำกับการแสดงโดย เฉิน มู่เซิ่ง
เนื้อเรื่อง

ยุคต้นของการปฏิวัติประเทศจีน โฮ่วเจีย เป็นแม่ทัพใหญ่ในการตีเมืองเติงเฟิง โดยมีเชามันซึ่งเปรียบเสมือนน้องชายเป็นผู้ช่วย เมืองเติงเฟิงเป็นที่ตั้งของวัดเส้าหลิน ซึ่งบัดนี้กลายเป็นที่ให้พักพิงของบรรดาผู้อพยพหนีภัยสงคราม โฮ่วเจียและเชามันดูถูกเหยียดหยามวัดเส้าหลินซึ่งเป็นต้นกำเนิดของวิชาวรยุทธ ในคืนที่โฮ๋วเจียจะมั่นหมายลูกสาวตนเองกับลูกชายของนายพลโส่ว พี่ชายร่วมสาบาน เขาถูกเชามันหักหลัง ทำให้ได้รับบาดเจ็บทั้งตัวเอง เอี๋ยนซี ภรรยา และลูกสาว จนต้องเข้าไปขอความช่วยเหลือจากวัดเส้าหลิน แต่ลูกสาวของเขาบาดเจ็บหนักจนเกินจะช่วยไหว ทำให้เสียชีวิต โฮ่วเจียเสียใจมาก จึงสำนึกผิดและขอออกบวช โดยมี หูเต่า หลวงจีนพ่อครัวของวัดเป็นผู้ดูแล ขณะที่เชามันกำลังจะให้ขายสมบัติของชาติให้แก่ชาติตะวันตกเพื่อสร้างทางรถไฟ