stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำรวจอวกาศเกียบัน
ยานพาหนะของเกียบัน

ยานประจำตัวของเกียบันทำหน้าที่เป็นทั้งฐานทัพเคลื่อนที่ ที่พัก โรงเก็บอาวุธรวมถึงการส่งชุดของเกียบัน คอยบินลาดตระเวณไปรอบโลกประกอบด้วยสองส่วนคือ กิรัน ซอสเซอร์ (ギラン円盤) ส่วนบนที่ดูคล้ายจานบินทำหน้าที่เป็นที่พักและโรงเก็บยานพาหนะอื่นๆโดยสามารถยิงแสงเลเซอร์ออกมาได้รอบทิศและส่วนที่สองคือ
ร่างแปลงส่วนล่างของโดลกีรันโดยจะถอดออกมาและแปรสภาพจนเป็นหุ่นยนต์ที่มีลักษณะเป็นมังกร โดยเกียบันจะขึ้นไปยืนสั่งการบนหัวของมันเพื่อต่อสู้กับยานรบของมาคูหรือเหล่าสัตว์ยักษ์ อาวุธมีทั้งกรงเล็บที่ยิงแสงเลเซอร์ออกมาได้ เลเซอร์จากดวงตา ส่วนหางที่ใช้ฟาดและพ่นไฟออกจากปากได้
ยานพาหนะที่เกียบันใช้เดินทางเข้าสู่บรรยากาศมาคูมีรูปร่างเหมือนกับไซด์คาร์สีแดง สามารถบินไปบนท้องฟ้าได้รวมทั้งวิ่งไปด้วยความเร็วแสงจนกลายเป็นดวงแสงสีแดงขนาดใหญ่ได้ ติดตั้งปืนเลเซอร์และจรวดมิซไซส์ เราจะได้เห็นเกียบันใช้ไซเบอร์เรี่ยนเพื่อเข้าสู้บรรยากาศมาคูทุกครั้งโดยขึ้นไปยืนซะมากกว่าที่จะขับตามปกติ
รถถังอวกาศของเกียบันซึ่งถูกปล่อยออกมาจากยานโดลกีรัน ใช้ในการสู้กับเหล่าสัตว์ประหลาดและยานรบของมาคู สามารถบินไปบนท้องฟ้าได้ติดตั้งปืนเลเซอร์และจรวดมิซไซส์ที่ยิงได้อย่างต่อเนื่อง ตามข้อมูลสามารถแยกเป็นส่วนบนและส่วนล่างเหมือนกับการทิ้งตู้บรรทุกลงมาและในซีรีส์แทบไม่เห็นการแยกส่วนนี้แบบเป็นรูปธรรมนัก โดยส่วนล่างนี้มีพาหนะอีกชนิดนั่นคือ
รถถังสว่านแบบไร้คนขับซึ่งเกียบันสามารถสั่งการผ่านเสียงโดยใช้สว่านขนาดใหญ่สองอันเจาะทะลวงเพื่อการกู้ภัยหรือบุกเข้าค้นหาและทำลายฐานทัพลับของมาคูด้วยปืนเลเซอร์แรงสูงที่ติดตั้งเอาไว้
ท่าไม้ตายและอาวุธของเกียบัน

เลเชอร์ Z บีม
ซิลเวอร์บีม
เลเชอร์เบลด
เกียบันไดนามิค
เกียบันพั้นซ์
เกียบันคิ๊ก
ไดเมนชั่นบอมเบอร์
เลเชอร์สโคป
อิเล็ตโตโซล่าร์
สไปรัสคิ๊ก
สำนวน "บรรยากาศมาคุ"

ตั้งแต่ตำรวจอวกาศเกียบันเกียเริ่มออกฉายในประเทศไทย เด็กไทยโดยเฉพาะเด็กผู้ชาย ก็ได้เริ่มใช้คำว่า บรรยากาศมาคุ หรือ มาคุ เป็นศัพท์สแลง แทนสถานการณ์หรือบรรยากาศที่เครียด กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่สามารถพูดอะไรได้ หรือพูดไม่ออก คล้ายกับมีเมฆดำปกคลุม ในปัจจุบัน เด็กรุ่นนั้นได้โตเป็นผู้ใหญ่ บางส่วนก็ยังใช้ศัพท์นี้อยู่ และยังสามารถพบเห็นการใช้ศัพท์ดังกล่าวได้ทั่วไปในชีวิตประจำวัน ถูกนำมาใช้ตอนเดี่ยว ไมโครโฟน โดยโน้ต อุดม ทำให้คนทั้งประเทศใช้ตามและกลายเป็นศัพท์ของโอตาคุและอินเทอร์เน็ตบางแห่งด้วย อย่างไรก็ตามคำว่ามาคุก็ถูกนำไปเป็นเนื้อเพลง บุ๋ง ของ  มารีญา ลินน์ เอียเรียน โดยมีเนื้อที่ว่า ทำไมมันมาคุ มาคุ อีกและ เซ็งอ่ะ
เคนจิ โอบะ

นักแสดงที่รับบทเป็นเกียบัน ก่อนหน้านั้นยังได้แสดงในภาพยนตร์ฮีโร่อีกหลายเรื่อง เช่น แบทเทิลฟีเวอร์ เจ รับบทเป็น แบทเทิลเคนย่า และ ขบวนการไฟฟ้า เด็นจิแมน รับบทเป็น เด็นจิบลู อย่างไรก็ตามเรื่องที่เคนจิได้รับบทได้รับความนิยมอย่างมากและในโอกาสครบรอบ 30 ปีของภาพยนตร์ซีรีส์เมทัลฮีโรและตำรวจอวกาศได้กลับมารับบทบาททั้ง 3 บทในภาพยนตร์ ขบวนการโจรสลัด โกไคเจอร์ VS ตำรวจอวกาศ เกียบัน THE MOVIE
เพลงประกอบ

ญี่ปุ่น: "Space Sheriff Gavan" ; โรมาจิ: 宇宙刑事ギャバン ; ทับศัพท์: Uchū Keiji Gyaban
Lyrics 
 ญี่ปุ่น: Keisuke Yamakawa; โรมาจิ: 山川 啓介; ทับศัพท์: Yamakawa Keisuke
Composition 
 ญี่ปุ่น: Michiaki Watanabe; โรมาจิ: 渡辺 宙明; ทับศัพท์: Watanabe Michiaki
Arrangement 
 ญี่ปุ่น: Kōji Makaino; โรมาจิ: 馬飼野 康二; ทับศัพท์: Makaino Kōji
Artist 
 Akira Kushida
ญี่ปุ่น: "Hoshizora no Message" ; โรมาจิ: 星空のメッセージ ; ทับศัพท์: Hoshizora no Messēji ; "The Starry Sky's Message"
Lyrics 
 Keisuke Yamakawa
Composition 
 Michiaki Watanabe
Arrangement 
 Kōji Makaino
Artist 
 Akira Kushida
แหล่งข้อมูลอื่น

Uchû keiji Gyaban จาก IMDb.com
โรแบร์โต เด แซร์บี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เด แซร์บีใน ค.ศ. 2019
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โรแบร์โต เด แซร์บี
วันเกิด:   (1979-06-06) 6 มิถุนายน ค.ศ. 1979 (45 ปี)
สถานที่เกิด:  เบรชชา อิตาลี
ส่วนสูง:  1.75 เมตร (5 ฟุต 9 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรุก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  มาร์แซย์ (ผู้จัดการทีม)
สโมสรเยาวชน
0000:  มิลาน
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1998–2001 |  มิลาน |  0 |  (0) |
| 1998–1999 |  → มอนซา (ยืม) |  9 |  (0) |
| 1999–2000 |  → ปาโดวา (ยืม) |  23 |  (5) |
| 2000–2001 |  → Avellino (ยืม) |  6 |  (0) |
| 2001–2002 |  Salernitana |  0 |  (0) |
| 2001–2002 |  → เลชโช (ยืม) |  7 |  (0) |
| 2002–2004 |  Foggia |  56 |  (17) |
| 2004–2005 |  อเรซโซ |  27 |  (4) |
| 2005–2006 |  กาตาเนีย |  34 |  (7) |
| 2006–2010 |  นาโปลี |  33 |  (3) |
| 2008 |  → เบรชชา (ยืม) |  17 |  (1) |
| 2008–2009 |  → Avellino (ยืม) |  15 |  (5) |
| 2010–2012 |  CFR Cluj |  22 |  (8) |
| 2013 |  เตรนโต |  10 |  (3) |
| รวม |   |  259 |  (53) |
จัดการทีม
2013–2014:  Darfo Boario
2014–2016:  Foggia
2016:  ปาแลร์โม
2017–2018:  เบเนเวนโต
2018–2021:  ซัสซูโอโล
2021–2022:  ชัคตาร์ดอแนตสก์
2022–2024:  ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน
2024–:  มาร์แซย์
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
โรแบร์โต เด แซร์บี (อิตาลี: Roberto De Zerbi; เกิด 6 มิถุนายน ค.ศ. 1979) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี เคยเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียนในพรีเมียร์ลีก ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมของมาร์แซย์ ก่อนหน้านี้ เขาเคยคุมทีมเบเนเวนโตและซัสซูโอโลในอิตาลี และชัคตาร์ดอแนตสก์ในยูเครน
อาชีพผู้เล่น

เด แซร์บีเริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพกับมิลาน แต่มักถูกปล่อยยืมตัวให้แก่สโมสรในลีกล่าง (ระดับเซเรียบีถึงเซเรียซีทู) ในช่วงตลอดสี่ฤดูกาล ต่อมาเขาได้ลงเล่นในเซเรียซีวันฤดูกาล 1999–2000 กับสโมสรโคโม ร่วมกับผู้เล่นอย่าง Alberto Comazzi และ Luca Saudati ต่อมาในฤดูกาล 2000–01 และ 2001–02 เขาถูกขายและลงเล่นให้แก่ Salernitana ต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2002 เขาหมดสัญญายืมตัวและย้ายกลับสู่มิลาน ก่อนที่จะถูกปล่อยยืมตัวให้แก่ U.S. Foggia
เด แซร์บีเซ็นสัญญากับนาโปลีในเซเรียอาด้วยค่าตัว 2.5 ล้านยูโรใน ค.ศ. 2006
วันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 เขาถูกปล่อยยืมตัวให้แก่สโมสร Cluj ในลีกาอึนตึยของโรมาเนีย ก่อนที่จะย้ายไปถาวรเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2010 ด้วยสัญญาสามปี
เกียรติประวัติ > ผู้เล่น

CFR Cluj
ลีกาอึนตึย: 2009–10, 2011–12
โรมาเนียนคัพ: 2009–10
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการทีม

Foggia
โกปปาอีตาเลียเลกาโปร: 2015–16
ชัคตาร์ดอแนตสก์
ยูเครนเนียนซูเปอร์คัพ: 2021
แหล่งข้อมูลอื่น

โรแบร์โต เด แซร์บี เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของออแล็งปิกเดอมาร์แซย์  |
| --- | --- |
 2 ซากาอิ  3 บายี  4 Kamara  7 Radonjić  8 Sanson  9 Benedetto  10 กรีนวุด  12 สโตรตมัน  15 Ćaleta-Car  16 Pelé  17 Sarr  18 Amavi  20 Rocchia  22 Sertic  23 รามี  24 Khaoui  26 โตแว็ง  27 Lopez  28 Germain  29 Chabrolle  30 ม็องด็องดา (c)  31 Ali Mohamed  32 Perrin  33 Aké  34 Phliponeau  40 Dia  70 ซันเชซ  ผู้จัดการ: เด แซร์บี
เซเรียอา ฤดูกาล 1999-2000

|  |  | เซเรียอา ฤดูกาล 1999-00 | แต้ม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1. | ลาซิโอ | 72 | 34 | 21 | 9 | 4 | 64 | 33 |
|  | 2. | ยูเวนตุส | 71 | 34 | 21 | 8 | 5 | 46 | 20 |
|  | 3. |  มิลาน | 61 | 34 | 16 | 13 | 5 | 65 | 40 |
|  | 4. |  อินเตอร์ | 58 | 34 | 17 | 7 | 10 | 58 | 36 |
|  | 4. |  ปาร์ม่า | 58 | 34 | 16 | 10 | 8 | 52 | 37 |
|  | 6. |  โรม่า | 54 | 34 | 14 | 12 | 8 | 57 | 34 |
|  | 7. |  ฟิออเรนติน่า | 51 | 34 | 13 | 12 | 9 | 48 | 38 |
|  | 8. |  อูดิเนเซ่ | 50 | 34 | 13 | 11 | 10 | 55 | 45 |
|  | 9. |  เวโรน่า | 43 | 34 | 10 | 13 | 11 | 40 | 45 |
|  | 10. |  เปรูจา | 42 | 34 | 12 | 6 | 16 | 36 | 52 |
|  | 11. |  โบโลญญ่า | 40 | 34 | 9 | 13 | 12 | 32 | 39 |
|  | 11. |  เรจจินา | 40 | 34 | 9 | 13 | 12 | 31 | 42 |
|  | 11. | เลชเช่ | 40 | 34 | 10 | 10 | 14 | 33 | 49 |
|  | 14. | บารี | 39 | 34 | 10 | 9 | 15 | 34 | 48 |
|  | 15. |  โตริโน่ | 36 | 34 | 8 | 12 | 14 | 35 | 47 |
|  | 16. |  เวเนเซีย | 26 | 34 | 6 | 8 | 20 | 30 | 60 |
|  | 17. |  กายารี | 22 | 34 | 3 | 13 | 18 | 29 | 54 |
|  | 18. |  ปีอาเซนซ่า | 21 | 34 | 4 | 9 | 21 | 19 | 45 |
เซเรียอา ฤดูกาล 2000-2001

|  |  | เซเรียอา ฤดูกาล 2000-01 | แต้ม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1. |  โรม่า | 75 | 34 | 22 | 9 | 3 | 68 | 33 |
|  | 2. | ยูเวนตุส | 73 | 34 | 21 | 10 | 3 | 61 | 27 |
|  | 3. | ลาซิโอ | 69 | 34 | 21 | 6 | 7 | 65 | 36 |
|  | 4. |  ปาร์ม่า | 66 | 34 | 19 | 9 | 6 | 51 | 31 |
|  | 5. |  อินเตอร์ | 51 | 34 | 14 | 9 | 11 | 47 | 47 |
|  | 6. |  มิลาน | 49 | 34 | 12 | 13 | 9 | 56 | 46 |
|  | 7. |  อาตาลันต้า | 44 | 34 | 10 | 14 | 10 | 38 | 34 |
|  | 7. |  เบรสชา | 44 | 34 | 10 | 14 | 10 | 44 | 42 |
|  | 9. |  ฟิออเรนติน่า | 43 | 34 | 10 | 13 | 11 | 53 | 52 |
|  | 9. |  โบโลญญ่า | 43 | 34 | 11 | 10 | 13 | 49 | 53 |
|  | 11. |  เปรูจา | 42 | 34 | 10 | 12 | 12 | 49 | 53 |
|  | 12. |  อูดิเนเซ่ | 38 | 34 | 11 | 5 | 18 | 49 | 59 |
|  | 13. | เลชเช่  | 37 | 34 | 8 | 13 | 13 | 40 | 54 |
|  | 13. |  เวโรน่า | 37 | 34 | 10 | 7 | 17 | 40 | 59 |
|  | 13. |  เรจจินา | 37 | 34 | 10 | 7 | 17 | 32 | 49 |
|  | 16. |  วีเซนซ่า | 36 | 34 | 9 | 9 | 16 | 37 | 51 |
|  | 16. |  นาโปลี | 36 | 34 | 8 | 12 | 14 | 35 | 51 |
|  | 18. |  บารี | 20 | 34 | 5 | 5 | 24 | 31 | 68 |
อภิสิทธิ์ โสรฎา

นักฟุตบอลไทย
อภิสิทธิ์ โสรฎา ชื่อเล่น เจมส์ (28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 – ) เป็นนักฟุตบอลระดับอาชีพชาวไทย ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งแบ็กซ้ายให้แก่สโมสรฟุตบอลราชบุรีในศึกไทยลีก โดยยืมตัวมาจากสโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด
ผลงานระดับนานาชาติ

เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2567 อภิสิทธิ์ได้ทำหน้าที่ให้แก่ทีมชาติชุดใหญ่เป็นครั้งแรกโดยลงสนามปะทะกับทีมชาติฟิลิปปินส์ในศึกฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 50 รวมถึงเขาได้รับเลือกให้ติดทีมชาติไทยสู่การแข่งฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2024
เกียรติประวัติ > ร่วมกับสโมสร

บีจี ปทุม ยูไนเต็ด
ชนะเลิศ ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ: พ.ศ. 2564, 2565
ชนะเลิศ ไทยลีกคัพ: ฤดูกาล 2566–67
เกียรติประวัติ > ร่วมกับทีมชาติ

ไทย
ชนะเลิศ คิงส์คัพ: พ.ศ. 2567
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ อภิสิทธิ์ โสรฎา ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลราชบุรี  |
| --- | --- |
 2 มูว์ตงโบ  4 โจนาธาร  5 อภิสิทธิ์  6 ตานา  7 ทานากะ  8 ธนวัฒน์  9 คิม จี-มิน  10 จักรพันธ์(c)  11 มาร่า  15 อดิศร  16 ศิวกร  19 สุพร  27 เคอร์แรน  29 เกียรติศักดิ์  39 ชุติเดช   40 เอ็นจีวา  77 โบลเกียห์  88 โชติภัทร  99 กัมพล  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: สมชาย
กาคุเอ็น ไอดอลมาสเตอร์

2024 video game
| กาคุเอ็น ไอดอลมาสเตอร์ |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: QualiArts
ผู้จัดจำหน่าย: บันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์
อำนวยการผลิต: ฮิเดฟูมิ โคมิโนะ
ศิลปิน: อากิ มินามิโนะ Hechima
เขียนบท: สึคาสะ ฟูชิมิ ยู ชิมิซุ คาซึกิ อามามิยะ
แต่งเพลง: ทากาฟูมิ ซาโต
ชุด: ​​ดิ ไอดอลมาสเตอร์
เอนจิน: ยูนิตี
เครื่องเล่น: ไอโอเอส แอนดรอยด์
วางจำหน่าย: JP: 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567
แนว: Raising simulation, roguelike deck-building
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว
กาคุเอ็น ไอดอลมาสเตอร์ เป็นซีรีส์แยกของ ​​ดิ ไอดอลมาสเตอร์ สื่อผสมจากญี่ปุ่น เริ่มต้นด้วยเกมมือถือเล่นฟรีที่พัฒนาโดย QualiArts และเผยแพร่โดย บันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์ เกมดังกล่าวเปิดตัวในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 สำหรับ ไอโอเอส และ แอนดรอยด์ ในประเทศญี่ปุ่น
สถานที่และเกมเพลย์

เกมดังกล่าวมีฉากอยู่ที่สถาบันฮัตสึโบชิ ซึ่งเป็นโรงเรียนฝึกฝนไอดอล ผู้เล่นจะทำหน้าที่เป็นนักเรียนในแผนกโปรดิวเซอร์ของโรงเรียนและสร้างไอดอล 1 ใน 10 คนที่เรียนอยู่ในแผนกไอดอล ได้แก่ ฮานามิ ซากิ (花海咲季) ให้เสียงโดย อาโออิ นางาซึกิ, สึกิมูระ เทมาริ (月村手毬) ให้เสียงโดย นาโอะ โอจิกะ, ฟูจิตะ โคโตเนะ (藤田ことね) ให้เสียงโดย ฮิการุ ไออิดะ, ฮิเมซากิ รินามิ (姫崎莉波) ให้เสียงโดย ยูริ อูซุย, ชิอุน ซูมิกะ (紫雲清夏) ให้เสียงโดย มิยะ มินาโตะ, ชิโนซาวะ ฮิโระ (篠澤広) ให้เสียงโดย เรนะ คาวามูระ, คัตสึรางิ ลีเรีย (葛城リーリヤ) ให้เสียงโดย คานะ ฮานาอิวะ, คุราโมโตะ จินะ (倉本千奈) ให้เสียงโดย มาโอะ อิโต, อาริมูระ มาโอะ (有村麻央) ให้เสียงโดย สึมูงิ นานาเซะ, และ ฮานามิ อุเมะ (花海佑芽) ให้เสียงโดย อายาเนะ มัตสึดะ
เกมนี้เป็นเกมสร้างเด็คแบบ roguelike ในรอบการจำลองการยกระดับ ผู้เล่นจะต้องยกระดับสถานะของไอดอล ผ่านบทเรียนด้วยสำรับการ์ดทักษะ, เพื่อที่เธอจะได้ผ่านการสอบกลางภาคและปลายภาคและแสดงในคอนเสิร์ตเมื่อการโปรดิวซ์เสร็จสิ้น การ์ดทักษะแต่ละใบในสำรับจะมีผลที่แตกต่างกันออกไป เช่น เพิ่มสถานะหรือพลังงานและเสียพลังงานเมื่อผู้เล่นใช้มัน ผู้เล่นยังสามารถปรับปรุงสำรับและรับไอเทม P  และเครื่องดื่มได้โดยการปรึกษาหารือกับครู เป็นต้น
เกมนี้ต้องให้ผู้เล่นทำการจำลองซ้ำอีกครั้ง ในกระบวนการนี้ ผู้เล่นสามารถเพิ่มระดับความชอบด้วยไอดอลและระดับของผู้เล่น รวมถึงรับการ์ดสนับสนุนและการ์ดทักษะใหม่ ๆ และสร้างความแข็งแกร่งให้กับพวกมัน
การพัฒนา

ในวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีการประกาศว่าแฟรนไชส์ ​​ดิ ไอดอลมาสเตอร์ จะเปิดตัวแบรนด์ใหม่โดยเริ่มจากเกมมือถือ ในรายการถ่ายทอดสดทางเว็บ "18th Anniversary Colorful Party!!!!!" เพื่อฉลองครบรอบ 18 ปีของแฟรนไชส์ นอกจากนี้ยังเผยอีกว่า ฮิเดฟูมิ โคมิโนะ เป็นผู้ผลิตแบรนด์ใหม่ และโปรเจ็กต์นี้เริ่มมาตั้งแต่เกือบ 5 ปีที่แล้ว แบรนด์ที่ไม่มีชื่อนี้จะเป็นแบรนด์ที่หกของแฟรนไชส์, ต่อจากแบรนด์ดั้งเดิม ได้แก่, ซินเดอเรลลาเกิร์ลส์, มิลเลียนไลฟ์, ไซด์เอ็ม และ ไชนีคัลเลอร์ส
ชื่อเกม กาคุเอ็น ไอดอลมาสเตอร์ และวิดีโอโปรโมตแรกได้รับการเปิดเผยในสตรีมสดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2567 ในการถ่ายทอดสดยังเปิดเผยรายชื่อทีมงานและนักแสดงด้วย เนื้อเรื่องนี้เขียนโดยนักเขียนไลต์โนเวลอย่าง สึคาสะ ฟูชิมิ, ยู ชิมิซุ และคาซึกิ อามามิยะ ร่างตัวละครถูกสร้างขึ้นโดย อากิ มินามิโนะ และ Hechima เกมดังกล่าวมีกำหนดวางจำหน่ายในไตรมาสที่ 2 ของปีเดียวกัน
การพัฒนา > การคัดเลือกนักพากย์

การออดิชั่นคัดเลือกนักพากย์เหล่าไอดอลจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2564 เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2567 มีการเปิดเผยไอดอล 3 คนจากทั้งหมด 9 คนพร้อมนักพากย์เสียงของพวกเธอ
นอกจากไอดอลแล้ว นักพากย์คนอื่น ๆ ยังมี อากิโอะ โอตสึกะ รับบท จูโอ คูนิโอะ ผู้อำนวยการโรงเรียน, อาโออิ โคงะ รับบทเป็น นีโอ อาซาริ อาจารย์จากแผนกโปรดิวเซอร์, และ มินามิ ทานากะ, ยูกิ วากาอิ และ ยู เซริซาวะ เป็นผู้ฝึกสอน
การพัฒนา > เพลงในเกม

ผลงานเพลงเหล่านี้เผยแพร่ภายใต้ Asobinotes ซึ่งเป็นค่ายเพลงที่ บันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์ เป็นเจ้าของ เพลงประกอบในซิงเกิลที่ปล่อยออกมานั้นแตกต่างจากเพลงประกอบในฉากคอนเสิร์ตสดในเกม ซึ่งเป็นไอเดียจาก QualiArts
"Campus mode!!" คือเพลงปิดของเกม และผู้เล่นจะสามารถฟังเพลงนี้ได้เป็นครั้งแรกเมื่อระดับความชอบของไอดอลคนใดคนหนึ่งถึงระดับ 10 เมื่อเกมเปิดตัว การจะเพิ่มระดับความชอบให้ถึงระดับสิบเป็นเรื่องยาก ดังนั้น การเอ่ยถึงเพลงนั้นในกลุ่มแฟนคลับจึงถือเป็นการสปอยเลอร์เนื้อเรื่อง
การพัฒนา > กราฟฟิก

จากข้อมูลของ ฮิเดฟูมิ โคมิโนะ การสร้างแบบจำลองสามมิติของตัวละครประกอบด้วยรูปหลายเหลี่ยม 60,000 โพลีกอน
การพัฒนา > เรื่องราว

นับเป็นครั้งแรกสำหรับแฟรนไชส์ ​​ดิ ไอดอลมาสเตอร์ ที่มีนักเขียนไลต์โนเวลชื่อดังเข้าร่วมการผลิตตั้งแต่เริ่มต้นโปรเจ็กต์ สึคาสะ ฟูชิมิ ผู้เขียน น้องสาวของผมไม่น่ารักขนาดนั้นหรอก และ น้องสาวของผมคืออาจารย์เอโรมังกะ ไม่เพียงแต่เขียนเรื่องราวเท่านั้น แต่ยังมีส่วนร่วมในการออกแบบตัวละครด้วย เรื่องราวของซากิ, เทมาริ, โคโตเนะ, จินะ, และฮิโระ เขียนโดยฟูชิมิ ในขณะที่เรื่องราวของตัวละครอื่น ๆ เขียนโดยยู ชิมิซุ และคาซึกิ อามามิยะ
การวางจำหน่าย

กาคุเอ็น ไอดอลมาสเตอร์ เปิดตัวเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 สำหรับอุปกรณ์ ไอโอเอส และ แอนดรอยด์
งานเพลง > ผลงานเพลง > ซิงเกิลดิจิตอล

| ชื่อเพลง | วันวางจำหน่าย | นักร้อง | เนื้อร้อง | ทำนอง | เรียบเรียง | อันดับสูงสุดในชาร์ต> JPNDig. | อันดับสูงสุดในชาร์ต> JPNDL | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| "Fighting My Way" | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | ฮานามิ ซากิ | ฮิโรมิ | กิกะ | กิกะ | 15 | 20 |  |
| "Luna say maybe" | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | สึกิมูระ เทมาริ | มินามิ | มินามิ | มินามิ, คัตสึฮิโระ มาฟูเนะ | 22 | 27 |  |
| "Sekaiichi Kawaii Watashi" (世界一可愛い私) | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | ฟูจิตะ โคโตเนะ | ฮันนี่เวิร์คส์ | ฮันนี่เวิร์คส์ | ฮันนี่เวิร์คส์ | 31 | 37 |  |
| "clumsy trick" | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | ฮิเมซากิ รินามิ | โช วาตานาเบะ | โช วาตานาเบะ | ชินเป นาสุโนะ | 29 | 36 |  |
| "Tame-Lie-One-Step" | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | ชิอุน ซูมิกะ | ยูตะ อาซึมะ | ยูตะ อาซึมะ | ยูตะ อาซึมะ | 32 | 38 |  |
| "Kōkei" (光景) | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | ชิโนซาวะ ฮิโระ | ฮาคุชิ ฮาเซงาวะ | ฮาคุชิ ฮาเซงาวะ | ฮาคุชิ ฮาเซงาวะ, อาเธอร์ เวโรไค | 42 | 52 |  |
| "Hakusen" (白線) | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | คัตสึรางิ ลีเรีย | NayutalieN | NayutalieN | NayutalieN | 39 | 49 |  |
| "Wonder Scale" | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | คุราโมโตะ จินะ | โชโกะ โอโมริ | ชู คาเนมัตสึ | ชู คาเนมัตสึ | — | 74 |  |
| "Fluorite" | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | อาริมูระ มาโอะ | คานะ ยางินูมะ | Moe Shop | Moe Shop | 38 | 46 |  |
| "Hajime" (初) | 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | ไอดอลทั้งเก้าคน | ซาสึเกะ ฮารางูจิ | ซาสึเกะ ฮารางูจิ | ดัน มิยากาวะ | 37 | 45 |  |
| "Ivy" (アイヴイ) | 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | สึกิมูระ เทมาริ | สึมิกิ | สึมิกิ | สึมิกิ | 25 | 26 |  |
| "The Rolling Riceball" | 1 มิถุนายน พ.ศ. 2567 | ฮานามิ อุเมะ | ทากาฟูมิ ซาโต | ทากาฟูมิ ซาโต | อากิโนริ ฮันดะ | 48 | 56 |  |
| "Kanaetai, Kotabakari" (叶えたい、ことばかり) | 3 มิถุนายน พ.ศ. 2567 | สึกิมูระ เทมาริ | โทมะ ทานากะ | โทมะ ทานากะ | โทมะ ทานากะ | 18 | 23 |  |
| "Campus mode!!" | 10 มิถุนายน พ.ศ. 2567 | ไอดอลทั้งเก้าคน | โทโมยะ ทาบูจิ | โทโมยะ ทาบูจิ | ชุนสุเกะ ทากิซาวะ | 13 | 15 |  |
| "Yellow Big Bang!" | 11 มิถุนายน พ.ศ. 2567 | ฟูจิตะ โคโตเนะ | คานะ ยางินูมะ | โชทาโร เซโอ | โชทาโร เซโอ | 21 | 21 |  |
| "Boom Boom Pow" | 20 มิถุนายน พ.ศ. 2567 | ฮานามิ ซากิ | Kentz | Kentz | Kentz, Ereca | 23 | 24 |  |
| "Kimi to Semi Blue" (キミとセミブルー) | 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 | ฮิเมซากิ รินามิ, อาริมูระ มาโอะ, ชิอุน ซูมิกะ | Itsukioto | ฮาจิเมะ มิตสึมาสุ | ฮาจิเมะ มิตสึมาสุ |  |  |  |
งานเพลง > ผลงานเพลง > ซีดีซิงเกิล

| ชื่อเพลง | วันวางจำหน่าย | นักร้อง | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| "Fighting My Way" | 7 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | ฮานามิ ซากิ |  |
| "Luna say maybe" | 7 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | สึกิมูระ เทมาริ |  |
| "Sekaiichi Kawaii Watashi" | 7 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | ฟูจิตะ โคโตเนะ |  |
| "Hakusen" | 28 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | คัตสึรางิ ลีเรีย |  |
| "Wonder Scale" | 28 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | คุราโมโตะ จินะ |  |
| "clumsy trick" | 28 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | ฮิเมซากิ รินามิ |  |
| "Fluorite" | 25 กันยายน พ.ศ. 2567 | อาริมูระ มาโอะ |  |
| "Tame-Lie-One-Step" | 25 กันยายน พ.ศ. 2567 | ชิอุน ซูมิกะ |  |
| "Kōkei" | 25 กันยายน พ.ศ. 2567 | ชิโนซาวะ ฮิโระ |  |
งานเพลง > อัลบั้ม

| ชื่ออัลบั้ม | วันวางจำหน่าย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- |
| Season Solo Collection Vol.1: Kimi to Semi Blue (Season Solo Collection Vol.1 「キミとセミブルー」) | 14 สิงหาคม พ.ศ. 2567 |  |
งานเพลง > การแสดงสด

ทัวร์คอนเสิร์ตแสดงสดครั้งแรกในชื่อ "Gakuen Idolmaster: Debut Live Hajime Tour" จะจัดขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567
สื่ออื่น ๆ

มังงะดัดแปลงที่เขียนโดย โคโตบะ อิโนยะ ผู้แต่ง ถักทอฝันสู่รันเวย์ และภาพประกอบโดย Yuu Okino ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 มังงะเรื่องนี้เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนใน โชเน็นแชมเปี้ยนรายสัปดาห์ ในปีเดียวกัน โดยตัวเอกก็คือ ฟูจิตะ โคโตเนะ
รายการวิทยุชื่อ Hatsuboshi Gakuen Ongaku-bu (初星学園音楽部, แปลว่า Hatsuboshi Gakuen Music Club) ออกอากาศตอนแรกใน แอปเปิลมิวสิก เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 โดยมีพิธีกรคือ อากิฮิโระ โทมิตะ
การตอบรับ

จากข้อมูลของออริคอน กาคุเอ็น ไอดอลมาสเตอร์ ติดอันดับ 1 ในการจัดอันดับรายสัปดาห์ในด้านจำนวนดาวน์โหลดในบรรดาเกมเล่นฟรีบนแพลตฟอร์ม แอปสโตร์ นับตั้งแต่เปิดตัวในสัปดาห์แรก
ดูเพิ่ม

ศึกระบำดาบเจ้าหญิงจอมภูต และ จอมมารเกิดใหม่ วิทยาลัยผู้พิทักษ์ ไลต์โนเวลที่เขียนโดย ยู ชิมิซุ
ไอดอลลีไพรด์ เกมมือถืออีกเกมที่พัฒนาโดย QualiArts
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
กาคุเอ็น ไอดอลมาสเตอร์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
โบอิง 737 คลาสสิก

| โบอิง 737 คลาสสิก   737-300/-400/-500 |
| --- | --- |
โบอิง 737-400 ของการบินไทย
ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: อากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ
ชาติกำเนิด: สหรัฐ
บริษัทผู้ผลิต: เครื่องบินพาณิชย์โบอิง
สถานะ: ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: อูย์เตร์  เจ็ตทูดอตคอม  เซาท์เวสต์แอร์ไลน์ (ในอดีต)  ยูเอสแอร์เวย์ (ในอดีต)
จำนวนที่ผลิต: 1,988 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 1981–2000
เที่ยวบินแรก: 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984
ให้บริการ: 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 กับยูเอสแอร์
พัฒนาจาก: โบอิง 737 ออริจินัล
พัฒนาเป็น: โบอิง 737 เน็กซต์เจเนอเรชัน
โบอิง 737 คลาสสิก (อังกฤษ: Boeing 737 Classic) เป็นรุ่นของอากาศยานที่ออกแบบโดยโบอิง ซึ่งเป็นการนำเครื่องบินโบอิง 737 ออริจินัลรุ่นก่อนหน้ามาพัฒนาต่อ โครงการเริ่มต้นขึ้นในปี 1979 โดยรุ่นแรก 737-300 เริ่มทำการบินครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984 และเข้าประจำการในเดือนธันวาคม รุ่น 737-400 ซึ่งเป็นรุ่นที่ใหญ่กว่า ทำการบินครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 และเข้าประจำการในปีเดียวกัน รุ่น 737-500 ที่เล็กที่สุดทำการบินครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1989 และเข้าประจำการในปี 1990
เมื่อเทียบกับรุ่นดั้งเดิมแล้ว รุ่นคลาสสิกได้รับการปรับปรุงเครื่องยนต์ใหม่ด้วยเครื่องยนต์ ซีเอฟเอ็ม56 ซึ่งเป็นชนิดเทอร์โบแฟนบายพาสสูง ซึ่งจะอัตราการประหยัดเชื้อเพลิงที่ดีขึ้นกว่ารุ่นก่อนหน้า นอกจากนี้รุ่นคลาสสิกยังพัฒนาระบบอิเล็กทรอนิกส์การบินใหม่ น้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่เพิ่มขึ้นเป็น 133,500–150,000 ปอนด์ (60.6–68.0 ตัน) และพิสัยการบินที่ 2,060 ถึง 2,375 ไมล์ทะเล [nmi] (3,815 ถึง 4,398 กิโลเมตร; 2,371 ถึง 2,733 ไมล์)
รุ่น -500 มีขนาดใกล้เคียงกับรุ่น -200 ดั้งเดิมที่ความยาว102 ฟุต (31 เมตร) และสามารถจุผู้โดยสารได้ 110-132 ที่นั่ง
รุ่น -300 ที่ยาว 110 ฟุต (34 เมตร) สามารถจุผู้โดยสารได้ 126-149 ที่นั่ง ในขณะที่รุ่น -400 ที่มีความยาว 120 ฟุต (37 เมตร) สามารถจุผู้โดยสารได้ 147-168 ที่นั่ง
เครื่องบินรุ่นนี้แข่งขันกับแมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-80 และต่อมากับแอร์บัส เอ320 ซึ่งส่งผลให้โบอิงต้องพัฒนารุ่น 737 เน็กซต์เจเนอเรชันเพื่อแข่งขันในตลาดอากาศยาน พร้อมกันนั้นได้กำหนดรุ่น -300/400/500 เป็น 737 คลาสสิก
โบอิงมีการส่งมอบเครื่องบินรุ่นคลาสสิกทั้งหมด 1,988 ลำตั้งแต่ปี 1984 จนกระทั่งสิ้นสุดการผลิตในปี 2000 โดยเป็นรุ่น -300 จำนวน 1,113 ลำ รุ่น -400 จำนวน 486 ลำ และรุ่น -500 จำนวน 389 ลำ
รุ่น > 737-300

โบอิง 737-300 เริ่มพัฒนาเริ่มขึ้นในปี 1979 โดยเป็นการปรับปรุงครั้งใหญ่ครั้งแรกของโบอิง 737 โบอิงต้องการเพิ่มขีดความสามารถและพิสัยการบิน โดยผสมผสานการปรับปรุงเพื่อยกระดับเครื่องบินให้เป็นข้อมูลจำเพาะที่ทันสมัย ในขณะเดียวกันก็รักษาลักษณะทั่วไปของเครื่องบินรุ่น 737 รุ่นก่อนๆ ไว้
มาร์ค เกรกัวร์ วิศวกรของโบอิงนำทีมออกแบบ ซึ่งร่วมมือกับซีเอฟเอ็ม อินเตอร์แนชนัลในการเลือก ปรับเปลี่ยน และติดตั้งเครื่องยนต์และห้องโดยสารใหม่ ซึ่งจะทำให้ 737-300 เป็นเครื่องบินที่ใช้งานได้ โดยพวกเขาเลือกใช้เครื่องยนต์เทอร์โบแฟน ซีเอฟเอ็ม56-3บี-1 ในการขับเคลื่อนเครื่องบิน ซึ่งช่วยประหยัดเชื้อเพลิงและลดเสียงรบกวนได้อย่างมาก แต่ใบพัดเครื่องยนต์ใหม่นี้ มีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะติดตั้งที่ตำแหน่งเดิมบนโครงสร้างปีกของ 737 ออริจินัลได้ จึงต้องมีการเปลี่ยนกรอบเครื่องยนต์ และเลื่อนเครื่องยนต์ขึ้นไปให้สูงกว่าเดิมเล็กน้อย
รุ่น -300 มีความจุผู้โดยสาร 149 ที่นั่ง โดยมีการขยายลำตัวรอบปีก 9 ฟุต 5 นิ้ว (2.87 ม.) โครงสร้างปีกมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเพื่อปรับปรุงทางด้านอากาศพลศาสตร์ เช่นการติดตั้งปลายปีกที่ขยายออก 9 นิ้ว (23 ซม.) และปีกกว้าง 1 ฟุต 9 นิ้ว (53 ซม.) นอกจากนี้แล้ว ส่วนท้ายของเครื่องบินได้รับการออกแบบใหม่ ห้องนักบินได้รับการปรับปรุงด้วยอุปกรณ์เสริม EFIS (ระบบเครื่องมือวัดการบินอิเล็กทรอนิกส์) และห้องโดยสารรวมการปรับปรุงที่คล้ายกับที่พัฒนาบนโบอิง 757 เครื่องต้นแบบ -300 ซึ่งเป็นเครื่อง 737 ลำที่ 1,001 ที่สร้างขึ้น บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984 โบอิง 737-300เอสพี (ประสิทธิภาพพิเศษ)  มีการดัดแปลงด้วยปีกของเอวิเอชันพาร์ทเนอร์ รุ่น -300 ถูกแทนที่ด้วย 737-700 ของรุ่นเน็กซต์เจนเนเรชั่น
รุ่น > 737-400

รุ่น 400 เปิดตัวในปี 1985 ในช่วงแรกออกแบบมาเพื่อสายการบินแบบเช่าเหมาลำ สายการบิน เพียดมอตแอร์ไลน์ เป็นสายการบินแรกที่สั่งซื้อเครื่องรุ่น 400 พร้อมกันถึง 25 ลำ และออกให้บริการครั้งแรกในปี 1988 และเครื่องบินรุ่น 400 ลำสุดท้ายถูกส่งมอบให้แก่เช็กแอร์ไลน์ ในปี 2000
ในบางสายการบิน เช่น อะแลสกาแอร์ไลน์ มีการนำเครื่องรุ่น 400 ไปดัดแปลง โดยนำที่นั่งผู้โดยสารออกส่วนหนึ่ง แล้วทำเป็นที่บรรทุกสินค้าขนาด 10 พาเลต ทำให้แต่ละเที่ยวบิน สามารถบรรทุกสินค้าและรับส่งผู้โดยสารได้พร้อมกัน (Combi Aircraft)
รุ่น > 737-500

เครื่องรุ่น 500 เปิดตัวครั้งแรกในปี 1987 โดยสายการบิน เซาท์เวสต์แอร์ไลน์ และออกให้บริการครั้งแรกในปี 1990 รุ่น 500 ออกแบบมาเพื่อทดแทนรุ่น 200 โดยตรง มีประสิทธิภาพและประหยัดน้ำมันกว่ารุ่น 200 เครื่องรุ่น 500 ลำสุดท้ายถูกส่งมอบให้สายการบิน ออล นิปปอน แอร์เวย์ ในปี 1999
รุ่น 500 เป็นที่นิยมในวงการสายการบินรัสเซีย สายการบินสัญชาติรัสเซียจำนวนมากรับซื้อเครื่องรุ่น 500 มือสอง เพื่อนำไปทดแทนเครื่องบินที่ผลิตในประเทศ หรือบ้างก็เพื่อทดแทนเครื่องรุ่น 200 ที่มีอยู่เดิม
ผู้ให้บริการ > ทางพาณิชย์

ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2019 มีเครื่องบินโบอิง 737 คลาสสิกให้บริการเชิงพาณิชย์ 692 ลำ ซึ่งรวมถึงรุ่น -300 จำนวน 297 ลำ รุ่น -400 จำนวน 261 ลำ และรุ่น -500 จำนวน 134 ลำ
ผู้ให้บริการ > ทางการทหาร

หลายประเทศนำเครื่องบินรุ่น 737 สำหรับผู้โดยสารและสินค้าไปใช้งานในหน่วยงานของรัฐหรือกองทัพ เช่น บราซิล ชิลี จีน โคลอมเบีย อินเดีย อินโดนีเซีย คูเวต เม็กซิโก ไนเจอร์ เปรู เกาหลีใต้ ไต้หวัน ไทย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และเวเนซุเอลา[ต้องการอ้างอิง]