stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซิน

| --- | --- |
Universität Duisburg-Essen

คติพจน์: Wissenschaft an Rhein und Ruhr
คติพจน์อังกฤษ: Art and Science on the Rhine and the Ruhr
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: 1 มกราคม ค.ศ. 2003 (มหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิม ค.ศ. 1654)
ทุนทรัพย์: 426.7 ล้านยูโร 
อธิการบดี: Dr. Rainer Ambrosy
พระอธิการ: Prof. Dr. Ulrich Radtke
อาจารย์: 419 คน ( ค.ศ. 2009)
ผู้ศึกษา: 31,005 คน ( ค.ศ. 2009)
ที่ตั้ง: ดืสบวร์คและเอ็สเซิน, รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน,  เยอรมนี 51°27′50″N 7°00′22″E﻿ / ﻿51.46389°N 7.00611°E﻿ / 51.46389; 7.00611
วิทยาเขต: เขตเมืองและชานเมือง
สี: น้ำเงินและขาว   
เครือข่าย: UAMR - University Alliance Metropolis Ruhr , DAAD, DFG, IRUN
เว็บไซต์: www.uni-duisburg-essen.de
มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซิน (เยอรมัน: Universität Duisburg-Essen, Uni-DUE) เป็นมหาวิทยาลัยใหญ่แห่งหนึ่งในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี เป็นมหาวิทยาลัยที่แบ่งเป็นสองวิทยาเขตคือ วิทยาเขตเมืองดืสบวร์คและวิทยาเขตเมืองเอ็สเซิน
ประวัติมหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซินนั้นมีประวัติที่น่าสนใจและน่าสับสนอยู่ไม่น้อยเพราะมีการย้ายที่ การรวมมหาวิทยาลัย และเปลี่ยนชื่ออยู่เป็นระยะ ๆ โดยประวัติของมหาวิทยาลัยโดยสังเขปเป็นไปดังต่อไปนี้
ประวัติมหาวิทยาลัย > มหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิม

ประวัติของมหาวิทยาลัยนั้นย้อนกลับไปได้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1655 โดยเจ้าชายของอาณาจักรนัสเซา-ซีเกิน (Nassau-Siegen) นามว่าโยฮัน โมริทซ์ (Johann Moritz Fürst von Nassau-Siegen) เป็นผู้ก่อนตั้งมหาวิทยาลัยแรกขึ่นในดืสบวร์ค ทว่าในช่วงปี ค.ศ. 1798 หลังการปฏิวัติฝรั่งเศส พื้นที่ในเขตไรน์ลันท์ ถูกฝรั่งเศสครอบครองและทำให้มหาวิทยาลัยทั้งหมดในเขตนี้ต้องปิดไป ต่อมาในปี ค.ศ. 1818 มหาวิทยาลัยในเขตไรน์ลันท์ได้ถูกเปิดขึ้นใหม่อีกครั้งโดยใช้ชื่อว่ามหาวิทยาลัยไรน์ (Rhein-Universität) ทว่าเป็นการยุบรวมมหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิม มหาวิทยาลัยโคโลญเดิม และมหาวิทยาลัยบ็อนเดิมเข้าไว้ด้วยกัน โดยเลือกเมืองบ็อนเป็นสถานที่ตั้งของมหาวิทยาลัยใหม่เพราะมีความเป็นกลางทางศาสนาในสมัยนั้นขณะที่เมืองโคโลญเป็นคาทอลิกและดืสบวร์คเป็นโปรแตสแตนต์ โดยไม้คทาสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิมและทรัพยากรห้องสมุดส่วนใหญ่ของมหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิมถูกนำไปสร้างเป็นห้องสมุดมหาวิทยาลัยไรน์ [1]
ภายหลังเมื่อมีการสถาปนามหาวิทยาลัยดืสบวร์คใหม่ และมหาวิทยาลัยไรน์ได้เปลี่ยนไปเป็นมหาวิทยาลัยบ็อน (ใหม่) มหาวิทยาลัยดืสบวร์คได้มีการขอนำไม้คทาสัญลักษณ์และทรัพยากรบางส่วนคืนจากมหาวิทยาลัยบ็อนแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ ทำให้ไม้คทาสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยดืสบวร์คยังอยู่ที่เมืองบ็อนจนถึงทุกวันนี้
ประวัติมหาวิทยาลัย > มหาวิทยาลัยดืสบวร์คยุคต่อมา

หลังจากการยุบรวมของมหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิม ก็เกิดวิทยาลัยขนาดเล็ก ๆ หลายแห่งเกิดขึ้นในดืสบวร์ค และในปี ค.ศ. 1891 Rheinisch-Westfälische Hüttenschule ได้ย้ายจากเมืองโบคุมมายังดืสบวร์คและในเวลาไม่นานก็เปลี่ยนชื่อเป็น Königlich-Preußischen Maschinenbau- und Hüttenschule หลังจากนั้นในปี 1938 วิทยาลัยนี้ก็ได้ใช้ชื่อว่าวิทยาลัยวิศวกรรม (Staatliche Ingenieurschule)
ในปี ค.ศ. 1960 วิทยาลัยครูแห่งเขตรัวร์ (Pädagogischen Hochschule Ruhr) ได้รับการจัดตั้งขึ้นในเมืองดืสบวร์ค และในปี ค.ศ. 1972 วิทยาลัยครูแห่งเขตรัวร์และวิทยาลัยวิศวกรรมก็ได้รวมตัวกันเป็นมหาวิทยาลัยโดยใช้ชื่อ Gesamthochschule Duisburg ไม่นานหลังจากนั้นวิทยาลัยอื่น ๆ ในดืสบวร์คก็ถูกรวมเข้ากับมหาวิทยาลัยนี้อีก จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1980 มหาวิทยาลัยนี้ก็ถูกเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น Universität-Gesamthochschule Duisburg
หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1994 มหาวิทยาลัยดืสบวร์คได้เปลี่ยนชื่อเป็น Gerhard-Mercator-Universität เพื่อให้เกีรยติแก่นักสร้างแผนที่ผู้เป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกมหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิม และเป็นผู้คิดค้นระบบการสร้างแผนที่โลกที่ใช้กันในปัจจุบัน นามว่า เคราร์ดึส แมร์กาตอร์
ประวัติมหาวิทยาลัย > มหาวิทยาลัยเอ็สเซิน

มหาวิทยาลัยเอ็สเซินนั้นเริ่มขึ้นจากการเป็นสถานีอนามัยเอ็สเซิน (Städtischen Krankenanstalten Essen) ซึ่งในปี ค.ศ. 1963 นั้นถูกโอนไปให้เป็นสาขาวิชาหนึ่งของมหาวิทยาลัยมึนสเตอร์ (Westfälischen Wilhelms-Universität Münster) แต่ต่อมาอีกไม่นานสาขาวิชาทางการแพทย์นี้ก็ถูกเปลี่ยนไปสังกัดกับมหาวิทยาลัยโบคุม (Ruhr-Universität Bochum) ในปี ค.ศ. 1972 มหาวิทยาลัยเอ็สเซิน (Universität-Gesamthochschule Essen) ได้ก่อตั้งขึ้นโดยมีจุดมุ่งหมายที่จะต้องการเปลี่ยนย่านอุตสหกรรมเหล็กและถ่านหินเดิมให้กลายสถานศึกษาขั้นสูงของรัฐ และในปีเดียวกันนี้เองที่สถาบันการแพทย์จากมหาวิทยาลัยโบคุมได้โอนกลับมายังเมืองเอ็สเซินดังเดิมโดยสังกัดมหาวิทยาลัยเอ็สเซิน
ประวัติมหาวิทยาลัย > มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซิน

มหาวิทยาลัยดืสบวร์คและมหาวิทยาลัยเอ็สเซินได้รวมกันในปี ค.ศ. 2002 ภายใต้ชื่อใหม่ว่ามหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซิน (Universität Duisburg-Essen) ซึ่งการรวมกันของทั้งสองมหาวิทยาลัยนี้ทำให้ลดต้นทุนการดำเนินงานของมหาวิทยาลัยทั้งสอง อีกทั้งยังทำให้ขยายศักยภาพและเพิ่มจำนวนสาขาวิชาให้กับมหาวิทยาลัย และสร้างความพร้อมในการเปิดหลักสูตรภาษาต่างชาติอีกด้วย
ในช่วงแรกของการรวมมหาวิทยาลัยนั้นทางมหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซินได้เปิดสอนอยู่สี่สาขาวิชาหลัก คือสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ สาขาวิชาวิศวกรรม และสาขาวิชาแพทยศาสตร์ โดยมีแผนที่จะให้แต่ละสาขาวิชาไปรวมกันอยู่ที่วิทยาเขตใดวิทยาเขตหนึ่งโดยไม่ให้เกิดความซ้ำซ้อนกัน โดยวิทยาเขตเอ็สเซินจะเปิดสอนสาขาวิชาแพทยศาสตร์ และสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ส่วนวิทาเขตดืสบวร์คจะเปิดสาขาทางวิทยาศาสตร์และสาขาวิชาวิศวกรรมศาสตร์ ทว่าก็ยังมีข้อยกเว้นในบางสาขาวิชา เช่นวิศวกรรมโยธานั้นยังคงอยู่ที่เอ็สเซิน ภาควิชารัฐศาสตร์และภาควิชาสังคมศาสตร์นั้นอยู่ที่ดืสบวร์ค
ด้วยเหตุจากการรวมมหาวิทยาลัยนี้ มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซินจึงมีจำนวนห้องสมุดหลักอยู่ถึงหกแห่งกระจายในสองวิทยาเขต
หน่วยงาน

ปัจจุบันมหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซิน ประกอบด้วยหน่วยงานต่อไปนี้
หน่วยงาน > คณะวิชา

คณะมนุษยศาสตร์
คณะสังคมศาสตร์
คณะศึกษาศาสตร์
คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ
วิทยาลัยการจัดการแมร์กาตอร์
คณะคณิตศาสตร์
คณะฟิสิกส์
คณะเคมี
คณะชีววิทยาและภูมิศาสตร์
คณะวิศวกรรมศาสตร์
คณะแพทย์ศาสตร์
หน่วยงาน > สถาบันวิจัย

ศูนย์วิทยาศาสตร์การคำนวณและการจำลอง (CCSS)
ศูนย์การวิจัยการศึกษาเชิงประจักษ์ (ZeB)
ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีนาโน ดืสบวร์ค-เอ็สเซิน (CeNIDE)
ศูนย์โลจิสติกและการขนส่ง (ZLV)
ศูนย์เทคโนโลยีชีวภาพทางการแพทย์ (ZMB)
ศูนย์การวิจัยทางน้ำและสิ่งแวดล้อม (ZWU)
สถาบันเพื่อการวินิจฉัยด้วยสนามแม่เหล็ก แอร์วีน เอ็ล. ฮาน (ELH)
วิทยาลัยเพศศึกษา เอ็สเซิน (EKfG)
สถาบันคณิตศาสตร์การทดลอง (IEM)
สถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา (IN-EAST)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สารานุกรมสมาคมนักเรียนไทยในเยอรมนี เก็บถาวร 2011-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
30 Jahre Universität Essen (Essener Universitätsreden, Heft 10, Akademisches Jahr 2001/02), Universität Essen 2002 (Beiträge aus der Vortragsreihe „Wurzeln der Universität“)
ทีบส์

นครอียิปต์โบราณ
| --- | --- |
Waset طيبة Θῆβαι
เสาแห่งGreat Hypostyle Hall ในหนังสือ The Holy Land, Syria, Idumea, Arabia, Egypt, and Nubia
แสดงที่ตั้งภายในประเทศอียิปต์
ที่ตั้ง: ลักซอร์ เขตผู้ว่าการลักซอร์ ประเทศอียิปต์
ภูมิภาค: อียิปต์ตอนบน
พิกัด: 25°43′14″N 32°36′37″E﻿ / ﻿25.72056°N 32.61028°E﻿ / 25.72056; 32.61028
ประเภท: ที่อยู่อาศัย

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: ทีบส์โบราณและสุสาน
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: I, III, VI
ขึ้นเมื่อ: 1979 (สมัยที่ 3)
เลขอ้างอิง: 87
ภูมิภาค: รัฐอาหรับ
 
 
ทีบส์ (อังกฤษ: Thebes; อาหรับ: طيبة; กรีกโบราณ: Θῆβαι, Thēbai) มีชื่อเรียกในอียิปต์โบราณว่า วาเซต (Waset) เป็นนครอียิปต์โบราณริมแม่น้ำไนล์ โดยอยู่ห่างจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางใต้ประมาณ 800 กิโลเมตร (500 ไมล์) ซากโบราณสถานปัจจุบันตั้งอยู่ในนครลักซอร์ของประเทศอียิปต์ ทีบส์เคยเป็นเมืองหลักในคทาโนเม (Sceptre nome) อียิปต์ตอนบนที่ 4 และเป็นเมืองหลวงในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลางถึงราชอาณาจักรใหม่ เมืองนี้ตั้งอยู่ใกล้นูเบียและทะเลทรายตะวันออก ซึ่งมีทรัพยากรแร่และเส้นทางการค้าที่มีความสำคัญ เมืองนี้เคยเป็นศูนย์กลางลัทธิ และเป็นเมืองที่มีความศักดิ์สิทธิ์มากที่สุดของอียิปต์โบราณหลายสมัย พื้นที่เมืองทีบส์ครอบคลุมทั้งฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไนล์ที่เป็นที่ตั้งของวิหารแห่งคาร์นักและลักซอร์ และทางฝั่งตะวันตกที่มีสุสานส่วนตัวขนาดใหญ่ สุสานหลวง และกลุ่มสุสาน ใน ค.ศ. 1979 ซากทีบส์โบราณได้รับเลือกเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
ภูมินามวิทยา

ชื่อภาษาอียิปต์ของทีบส์คือ wꜣs.t แปลว่า "นครแห่ง wꜣs" คทายาวของฟาโรห์ที่มีหัวเป็นสัตว์และฐานปลายง่าม ในช่วงปลายสมัยราชอาณาจักรใหม่ มีชื่อเรียกเป็น niwt-'imn แปลว่า "นครแห่งอามุน" หัวหน้าเทพทั้งสามแห่งทีบส์ (Theban Triad) ส่วนสมาชิกที่เหลือคือมุตกับคนชู ชื่อเมืองทีบส์ยังปรากฏในคัมภีร์ไบเบิลภายใต้ชื่อ "Nōʼ ʼĀmôn" (נא אמון) ในหนังสือนาฮูม และ "No" (נא) ในหนังสือเอเสเคียล กับเยเรมีย์
บางครั้งมีการอ้างว่าทีบส์เป็นรูปแผลงเป็นละตินจาก กรีกโบราณ: Θῆβαι ที่แผลงเป็นกรีกจากภาษาอียิปต์ดีมอติกว่า tꜣ jpt ("วิหาร")  ซึ่งสื่อถึง jpt-swt ปัจจุบันวิหารนี้มีชื่อเรียกเป็นภาษาอาหรับว่า คาร์นัก ("หมู่บ้านที่ป้องกันแน่นหนา") ที่ฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากโฮเมอร์กล่าวถึงเมโตรปลิสด้วยชื่อเมืองเอง และอักษรดีมอติกยังไม่ปรากฏจนกระทั่งในสมัยต่อมา ทำให้มีผู้สงสัยในศัพทมูลวิทยานี้ โดยข้อมูลจากอีเลียดของโฮเมอร์ ระบุว่า ชาวกรีกเรียกทีบส์ของอียิปต์เป็น "ทีบส์ ร้อยประตู" (Θῆβαι ἑκατόμπυλοι, Thēbai hekatómpyloi) เพื่อแยกจาก "ทีบส์ เจ็ดประตู" (Θῆβαι ἑπτάπυλοι, Thēbai heptápyloi) ที่Boeotia ประเทศกรีซ
แหล่งข้อมูลอื่น

More information on ancient Thebes, a World Cultural Heritage site
Theban Mapping Project
Ramesseum/Ancient Thebes Digital Media Archive (photos, laser scans, panoramas) เก็บถาวร 2011-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, data from an Egyptian Supreme Council of Antiquities/CyArk research partnership
ICOMOS Heritage at Risk 2001/2002
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอียิปต์ |
| --- | --- |
ทางวัฒนธรรม:  เมมฟิสและสุสาน – กลุ่มพีระมิดตั้งแต่กีซาถึงดาห์ชูร์  ทีบส์โบราณและสุสาน  กลุ่มอนุสาวรีย์แห่งนูเบียตั้งแต่อาบูซิมเบลจนถึงฟีลาเอ  เมืองประวัติศาสตร์ไคโร  อะบูมีนา  พื้นที่นักบุญแคเทอริน 
ทางธรรมชาติ:  วาดีอัลฮีตาน (หุบเขาวาฬ) 
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
ภาพยนตร์ศึกษา

ห้องฉายภาพยนตร์ ที่มหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์ วอชิงตัน ดี.ซี.
ภาพยนตร์ศึกษา (อังกฤษ: Film studies) เป็นสาขาวิชาทางวิชาการที่เกี่ยวข้องกับทฤษฎีภาพยนตร์ ประวัติศาสตร์ของภาพยนตร์ และวิธีวิพากษ์ภาพยนตร์ บางครั้งก็เป็นส่วนหนึ่งในสื่อมวลชนศึกษา (Media studies) และมักถูกเปรียบเทียบได้กับสาขาโทรทัศน์ศึกษา ภาพยนตร์ศึกษาจะไม่เกี่ยวข้องกับความเชี่ยวชาญทางด้านการผลิตภาพยนตร์มากนัก แต่เน้นทางด้านการสำรวจการเล่าเรื่อง (narrative) เชิงศิลปะ วัฒนธรรม ทางด้านเศรษฐกิจ และผลกระทบทางการเมืองต่อวงการภาพยนตร์  ในมุมมองของแสวงหาค่านิยมทางสังคมและอุดมการณ์ ภาพยนตร์ศึกษาจะใช้วิธีเชิงวิพากษ์สำหรับการวืเคราะห์การผลิต กรอบแนวคิดเชิงทฤษฎี บริบทและการสร้างภาพยนตร์  ในแง่นี้ภาพยนตร์ศึกษามีอยู่ในสาขาที่ผู้สอนมักไม่เป็นนักการศึกษาหรืออาจารย์หลักเสมอไป แต่จะเป็นผลงานภาพยนตร์ที่สำคัญของบุคคลจะทำหน้าที่ดังกล่าว นอกจากนี้ในการศึกษาภาพยนตร์ สายอาชีพที่เป็นไปได้ ได้แก่ นักวิจารณ์หรือทางด้านการผลิตภาพยนตร์ ทฤษฎีภาพยนตร์มักจะรวมถึงการศึกษาความขัดแย้งระหว่างสุนทรียศาสตร์ของงานฮอลลีวูดเชิงภาพและการวิเคราะห์เนื้อหาบทภาพยนตร์ โดยรวมการศึกษาในด้านภาพยนตร์กำลังเติบโตเช่นเดียวกับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ วารสารวิชาการที่เผยแพร่ผลงานภาพยนตร์ศึกษา ได้แก่วารสาร Sight & Sound (สถาบันภาพยนตร์อังกฤษ), Screen (มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด), Cinema Journal (มหาวิทยาลัยเท็กซัส), Film Quarterly (มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย) และ Journal of Film and Video (มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์)
ภาพยนตร์ศึกษายุคใหม่

ในปัจจุบัน ภาพยนตร์ศึกษามีอยู่ทั่วโลกเป็นสาขาวิชาหนึ่งในสถาบันการศึกษาที่ทุ่มเทให้กับสาขาเฉพาะทาง ภาพยนตร์ศึกษาได้เติบโตขึ้นในหลายด้านเพื่อครอบคลุมวิธีการจำนวนมากของการสอนประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และสังคม วิทยาลัยและมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ทางศิลปศาสตร์หลายแห่งมีหลักสูตรที่มุ่งเน้นเฉพาะการวิเคราะห์ภาพยนตร์ . นอกจากนี้ ยังมีความหลากหลายของภาพยนตร์ศึกษามากขึ้น โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาทั่วสหรัฐอเมริกายังมีการสอนทฤษฎีภาพยนตร์ด้วย โปรแกรมการศึกษาหลายแห่งยังเชื่อมโยงภาพยนตร์ศึกษากับสาขาวิชาสื่อและโทรทัศน์ซึ่งนำความรู้ทุกส่วนจากการผลิตภาพเป้นแนวทาง  เนื่องจากเทคโนโลยีที่มีความก้าวหน้าและเติบโตมากขึ้น เช่น ภาพยนตร์ 3 มิติ และ YouTube ภาพยนตร์จึงถูกนำมาใช้อย่างเป็นรูปธรรมในการสอนในฐานะสื่อหลักเพื่อสะท้อนทางวัฒนธรรมและศิลปะทั่วโลก เนื่องจากการเติบโตอย่างต่อเนื่องของการศึกษาค้นคว้าในสาขาภาพยนตร์ศึกษา จึงได้มีการจัดหลักสูตรใหม่ ๆ หลากหลายสำหรับการวิเคราะห์ของวิธีวิพากษ์วิธีต่าง ๆ ที่ใช้กันในภาพยนตร์   แม้ว่าแต่ละสถาบันจะมีอำนาจในการสร้างเนื้อหาการศึกษา แต่ผู้เรียนมักจะคาดหวังว่าจะได้รับความรู้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงเชิงแนวคิดในภาพยนตร์ ความรู้ทางวรรณกรรมเกี่ยวกับการวิเคราะห์รูปแบบและวัจนลีลาของภาพยนตร์ การรับรู้ทางความรู้สึกในมิติเชิงอุดมการณ์ของภาพยนตร์ และความตระหนักในเรื่องความหมายของการสื่อสาร และทิศทางที่เป็นไปได้ของภาพยนตร์ในอนาคต
หลักสูตรโดยทั่วไป

โดยทั่วไป หลักสูตรของโปรแกรมภาพยนตร์ศึกษาในระดับอุดมศึกษามักมีเนื้อหาวิชาเรียน ดังนี้ (แต่ไม่จำกัดเพียงเท่านี้)
แนะนำภาพยนตร์ศึกษา
วิธีการของภาพยนตร์ศึกษา
การวิเคราะห์ภาพยนตร์
ประวัติภาพยนตร์และสื่อ
การวิเคราะห์โดยเน้นที่
ความสนใจกับช่วงเวลา
ความสนใจกับการสร้างระดับภูมิภาค
ความสนใจกับประเภทของภาพยนตร์
ความสนใจกับผู้สร้าง
วิธีและแบบแผนของการผลิตภาพยนตร์
หลักสูตรสาขาภาพยนตร์ศึกษามีวิชาเรียนให้เลือกหลากหลาย ทั้งยังมีวิชาเอกและวิชารองในสถาบันต่างๆ .
ภาพยนตร์ศึกษาในสหรัฐอเมริกา

ในสหรัฐอเมริกามหาวิทยาลัยมีการเปิดสอนหลักสูตรเฉพาะทาง เน้นที่ภาพยนตร์ศึกษา มีวิทยาลัยที่มุ่งมั่นกับโปรแกรมวิชาเอกหรือวิชารอง ปัจจุบันสถาบันอุดมศึกษาจำนวน 144 แห่งทั่วประเทศี่มีหลักสูตรภาพยนตร์ศึกษาเป็นวิชาเอก คาดว่าจะมีการเติบโตมากขึ้นในแต่ละปีและมีความสนใจใหม่ๆ ในภาพยนตร์ศึกษา  สถาบันที่เสนอปริญญาภาพยนตร์ศึกษาเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรศิลปะหรือการสื่อสารจะแตกต่างจากสถาบันที่มีโปรแกรมสาขาวิชาภาพยนตร์ศึกษาโดยเฉพาะ หลักสูตรนี้ไม่ได้จำกัดเฉพาะกับภาพยนตร์ที่ผลิตขึ้นในสหรัฐอเมริกาเท่านั้น สามารถวิเคราะห์ภาพยนตร์ได้หลากหลายประเภท ในสหรัฐอเมริกาในการสำเร็จการศึกษาเพื่อปริญญาภาพยนตร์ศึกษา ผู้เรียนมักมีเป้าหมายเพื่อการประกอบอาชีพในการผลิตภาพยนตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกำกับและผลิตภาพยนตร์   โดยทั่วไปการเรียนการสอนจะผสมผสานรูปแบบใหม่ๆ ชองสื่อด้วย เช่น โทรทัศน์และสื่อใหม่  ผู้ที่ศึกษาภาพยนตร์ต้องการความสามารถทางด้านการวิเคราะห์ภาพยนตร์เป็นจำนวนมากที่เผยแพร่ในสหรัฐอเมริกาทุก ๆ ปี ในแง่มุมทางวิชาการมากขึ้น หรือเพื่อทำความเข้าใจประวัติความเป็นมาของวงการภาพยนตร์ในทางศิลปะ ภาพยนตร์สามารถสะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมของยุคได้ไม่เพียงแต่ในประเทศเท่านั้น แต่ทั่วโลก
ภาพยนตร์ศึกษาในประเทศต่างๆ

ภาพยนตร์ศึกษาทั่วโลกมีอยู่มากกว่า 20 ประเทศ เนื่องจากต้นทุนสูงของการผลิตภาพยนตร์ ประเทศในโลกที่สามจึงถูกทิ้งห่างจากการภาพยนตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งทางด้านการศึกษา แม้ว่าประเทศที่เจริญรุ่งเรืองกว่านี้จะมีความสามารถในการศึกษาภาพยนตร์ในทุกด้านของภาพยนตศึกษาร์ก็ตาม การบรรยายเกี่ยวกับภาพยนตร์สามารถพบได้ในสถาบันการศึกษาทั่วโลก และมักเป็นความสนใจระดับนานาชาติกับสุนทรียภาพของภาพยนตร์ที่เทศกาลภาพยนตร์ต่างๆ ตัวอย่างเข่น เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์เป็นงานที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก   แม้ว่ากิจกรรมพวกนี้จะเป็นเรื่องของการประชาสัมพันธ์และอุตสาหกรรมภาพยนตร์ และไม่ได้มีอยู่ภายในสถาบันการศึกษาก็ตาม การวิเคราะห์และวิธีวิพากษ์ภาพยนตร์ก็ถูกนำไปใช้ในเวทีนานาชาติ
บุคคลสำคัญในภาพยนตร์ศึกษา

บุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลต่อการศึกษาทางด้านภาพยนตร์เป็นอาจารย์และผู้ผลิตภาพยนตร์ สามารถแบ่งออกเป็น 2 หมวดใหญ่ ได้แก่ บุคคลในการผลิตภาพยนตร์ และบุคคลในด้านการวิจารณ์ภาพยนตร์
บุคคลสำคัญในภาพยนตร์ศึกษา > การสร้างภาพยนตร์

Darren Aronofsky (สหรัฐอเมริกา)
อิงมาร์ เบิร์กแมน (สวีเดน)
Andrei Tarkovsky (รัสเซีย)
เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์ (รัสเซีย)
อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก (อังกฤษ)
Miloš Forman (เชโกสโลวาเกีย)ห้องห้องฉายภาพยนตร์ ที่มหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์
มาร์ติน สกอร์เซซี (สหรัฐอเมริกา)
William Kennedy Dickson (สก๊อตแลนด์)
Robert J. Flaherty (สหรัฐอเมริกา)
สแตนลีย์ คูบริก (สหรัฐอเมริกา)
David Lynch (สหรัฐอเมริกา)
อะกิระ คุโรซาวะ (ญี่ปุ่น)
สัตยชิต ราย (อินเดีย)
ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา (สหรัฐอเมริกา)
Jean-Luc Godard (ฝรั่งเศส-สวิส)
ออร์สัน เวลส์ (สหรัฐอเมริกา)
จอห์น ฟอร์ด (สหรัฐอเมริกา)
Joel David & Ethan Jesse Coen (สหรัฐอเมริกา)
คริสโตเฟอร์ โนแลน (อังกฤษ)
สตีเวน สปีลเบิร์ก (สหรัฐอเมริกา)
เควนติน แทแรนติโน (สหรัฐอเมริกา)
จอร์จ ลูคัส (สหรัฐอเมริกา)
สไปค์ ลี (สหรัฐอเมริกา)
Ava DuVernay (สหรัฐอเมริกา)
บุคคลสำคัญในภาพยนตร์ศึกษา > การวิจารณ์ภาพยนตร์

André Bazin (ฝรั่งเศส)
Éric Rohmer (ฝรั่งเศส)
ฟร็องซัว ทรูว์โฟ (ฝรั่งเศส)
Andrew Sarris (สหรัฐอเมริกา)
David Bordwell (สหรัฐอเมริกา)
Christian Metz (ฝรั่งเศส)
Gene Shalit (สหรัฐอเมริกา)
James Agee (สหรัฐอเมริกา)
Jean-Luc Godard (ฝรั่งเศส-สวิส)
Leonard Maltin (สหรัฐอเมริกา)
Pauline Kael (สหรัฐอเมริกา)
Robin Wood (อังกฤษ)
Roger Ebert (สหรัฐอเมริกา)
Scott Buchanan (สหรัฐอเมริกา)
Walter Benjamin (เยอรมัน)
Jonathan Rosenbaum (สหรัฐอเมริกา)
Siegfried Kracauer (เยอรมัน)
Linda Williams (สหรัฐอเมริกา)
Richard Dyer (อังกฤษ)
Laura Mulvey (อังกฤษ)
Jeanine Basinger (สหรัฐอเมริกา)
Kristin Thompson (สหรัฐอเมริกา)
ดูเพิ่ม

อภิธานศัพท์ภาพยนตร์และโทรทัศน์
ภาพยนตร์เพื่อการทดลอง
ภาพยนตร์แนวนวนิยาย
ประวัติศาสตร์ของภาพยนตร์
ทฤษฎีภาพยนตร์
การผลิตภาพยนตร์
แนวภาพยนตร์
มาร์ทีน ไฮน์ริช คลัพโรท

| มาร์ทีน ไฮน์ริช คลัพโรท |
| --- | --- |

เกิด: 1 ธันวาคม ค.ศ. 1743(1743-12-01) แวร์นิกเกอโรเดอ ชต็อลแบร์ค-แวร์นิกเกอโรเดอ
เสียชีวิต: 1 มกราคม ค.ศ. 1817(1817-01-01) (73 ปี) เบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย
สัญชาติ: เยอรมัน
มีชื่อเสียงจาก: ค้นพบธาตุยูเรเนียม เซอร์โคเนียม และซีเรียม
รางวัล:   ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน (ค.ศ. 1795)  ภาคีสมาชิกราชบัณฑิตยสถานด้านวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดน (ค.ศ. 1804) 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี
 
มาร์ทีน ไฮน์ริช คลัพโรท (เยอรมัน: Martin Heinrich Klaproth; 1 ธันวาคม ค.ศ. 1743 – 1 มกราคม ค.ศ. 1817) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองแวร์นิกเกอโรเดอ ชีวิตส่วนใหญ่ของเขาทำงานในร้านขายยาที่เมืองเควดลินบวร์ค ฮันโนเฟอร์ และดันท์ซิช ในปี ค.ศ. 1771 คลัพโรทย้ายมาอยู่เบอร์ลินเพื่อเป็นผู้จัดการร้านของวาเล็นทีน โรเซอ ที่เพิ่งเสียชีวิต ต่อมาเขาทำงานเป็นผู้ประเมินด้านเภสัชศาสตร์ของวิทยาลัยแพทย์ชั้นสูง (Ober-Collegium Medicum) และอาจารย์สอนวิชาเคมีที่กรมทหารปืนใหญ่ปรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1789 เขาค้นพบธาตุยูเรเนียมและเซอร์โคเนียม 14 ปีต่อมาเขาค้นพบธาตุซีเรียม เมื่อมีการสถาปนามหาวิทยาลัยเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1810 คลัพโรทได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเคมีคนแรก
ด้านชีวิตส่วนตัว คลัพโรทแต่งงานกับคริสทีอาเนอ โซฟี เลมัน ในปี ค.ศ. 1780 มีบุตรด้วยกัน 1 คนคือ ยูลีอุส คลัพโรท ซึ่งต่อมาเป็นนักบูรพคดีศึกษาที่มีชื่อเสียง คลัพโรทเสียชีวิตที่เบอร์ลินในปี ค.ศ. 1817 ต่อมาชื่อของเขาได้รับการนำไปตั้งเป็นชื่อแอ่งดวงจันทร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มาร์ทีน ไฮน์ริช คลัพโรท
Martin Heinrich Klaproth - Encyclopedia.com
มาร์บวร์ค

| มาร์บวร์ค  |
| --- | --- |
เมือง
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งของมาร์บวร์ค ในอำเภอMarburg-Biedenkopf  
มาร์บวร์ค แสดงแผนที่เยอรมนีมาร์บวร์ค แสดงแผนที่รัฐเฮ็สเซิน
พิกัด:  50°48′36″N 08°46′15″E﻿ / ﻿50.81000°N 8.77083°E﻿ / 50.81000; 8.77083
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: เฮ็สเซิน
อำเภอ: Marburg-Biedenkopf
เขตการปกครอง: 20 Stadtteile
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 123.92 ตร.กม. (47.85 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 412 เมตร (1,352 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 173 เมตร (568 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 76,401 คน
 • ความหนาแน่น: 620 คน/ตร.กม. (1,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 35001-35043
รหัสโทรศัพท์: 06421
ทะเบียนพาหนะ: MR
เว็บไซต์: www.marburg.de
มาร์บวร์ค (เยอรมัน: Marburg) เป็นเมืองชนบทในรัฐเฮ็สเซิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางเหนือของนครแฟรงเฟิร์ตไปราว 93 กิโลเมตร มีแม่น้ำลานไหลผ่านกลางเมือง เมืองนี้ตั้งอยู่บนเส้นทางการค้าที่สำคัญระหว่างโคโลญกับปรากในสมัยกลาง ตลอดจนเส้นทางการค้าระหว่างประเทศในทะเลเหนือกับเทือกเขาแอลป์ตลอดจนอิตาลี  มาร์บวร์คถือเป็นเมืองมหาวิทยาลัยโดยเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยมาร์บวร์คซึ่งก่อตั้งในปีค.ศ. 1527
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาร์บวร์ค> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 2.3 (36.1) | 4 (39) | 8.7 (47.7) | 13.6 (56.5) | 18.2 (64.8) | 21.4 (70.5) | 23 (73) | 22.5 (72.5) | 19.2 (66.6) | 13.3 (55.9) | 7.1 (44.8) | 3.6 (38.5) | 13.08 (55.54) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -0.1 (31.8) | 1.2 (34.2) | 4.6 (40.3) | 8.8 (47.8) | 12.9 (55.2) | 16.1 (61) | 17.8 (64) | 17.4 (63.3) | 14.3 (57.7) | 9.5 (49.1) | 4.6 (40.3) | 1.4 (34.5) | 9.04 (48.28) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -2.4 (27.7) | -1.5 (29.3) | 0.6 (33.1) | 4 (39) | 7.7 (45.9) | 10.9 (51.6) | 12.6 (54.7) | 12.3 (54.1) | 9.5 (49.1) | 5.8 (42.4) | 2.1 (35.8) | -0.7 (30.7) | 5.08 (41.14) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 57 (2.24) | 45 (1.77) | 58 (2.28) | 50 (1.97) | 70 (2.76) | 71 (2.8) | 68 (2.68) | 61 (2.4) | 60 (2.36) | 61 (2.4) | 57 (2.24) | 66 (2.6) | 724 (28.5) |
แหล่งที่มา: Climate Marburg (Hesse) (in german), accessed 19 December 2017
↑   "Bevölkerung in Hessen am 31.12.2020 nach Gemeinden". Hessisches Statistisches Landesamt (ภาษาเยอรมัน). June 2021.
มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์

| มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์   Martin Heidegger |
| --- | --- |
ไฮเด็กเกอร์ใน ค.ศ. 1960
เกิด: 26 กันยายน ค.ศ. 1889 เม็สเคียร์ช จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1976(1976-05-26) (86 ปี) ไฟรบวร์ค ประเทศเยอรมนีตะวันตก
สัญชาติ: เยอรมัน

ยุค: ศตวรรษที่ 20
แนวทาง: ปรัชญาตะวันตก
สถาบัน: มหาวิทยาลัยมาร์บวร์ค มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค
ความสนใจหลัก: ภววิทยา ปรัชญาคริสเตียน อภิปรัชญา ศิลป์ ปรัชญากรีก เทคโนโลยี ภาษา วรรณกรรม ความคิด
 ได้รับอิทธิพลจาก Anaximander Aristotle Augustine Brentano Dilthey Hartmann Hegel Heraclitus Hölderlin Husserl Jaspers Kant Aquinas Kierkegaard Laozi Lask Nietzsche Jakob von Uexküll Parmenides Plato Rickert Duns Scotus Thomas of Erfurt Count Yorck 
 เป็นอิทธิพลต่อ Agamben Arendt Beaufret Blanchot Borgmann Bultmann Derrida Dreyfus Dugin El-Bizri Foucault Gadamer Jaspers Jonas Kuki Levinas Löwith Marcel Marcuse Marion Merleau-Ponty Nancy Norberg-Schulz Patočka Rorty Sartre Schürmann Sloterdijk Stiegler Strauss 
 
ลายมือชื่อ

มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์ (เยอรมัน: Martin Heidegger) เป็นนักปรัชญาและนักคิดชาวเยอรมัน เขาตั้งคำถามถึงการดำรงอยู่ (being) ของมนุษย์ด้วยวิธีทางปรากฏการณ์วิทยา เจ้าของผลงาน ภาวะและเวลา (Sein und Zeit) งานเขียนทางปรัชญาที่ทรงอิทธิพลที่สุดเล่มหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 20
ไฮเด็กเกอร์เห็นว่ามนุษย์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่ตั้งคำถามถึงการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์ตน และการเข้าใจความหมายการดำรงอยู่ของมนุษย์จำเป็นต้องเข้าใจผ่านเวลา มนุษย์เกิดและดำรงอยู่ในโลกที่มีอยู่ก่อนหน้า และพยายามทำให้โลกและชีวิตบนโลกมีความหมายด้วยการทำกิจวัตรต่างๆ เพื่อให้เวลาผ่านพ้นไป กิจวัตรเหล่านี้ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างความหมายให้แก่ชีวิตของเรา ทว่าถึงจุดหนึ่ง มนุษย์ก็จะค้นพบเส้นขอบฟ้าที่เบื้องปลายของการดำรงอยู่ (outermost horizon of being) เป็นขีดจำกัดที่มนุษย์มิอาจก้าวผ่าน นั่นคือความตาย
ประวัติ

มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์ เป็นบุตรของนายฟรีดริช ไฮเด็กเกอร์ และนางโยฮันนา เค็มพฟ์ เขาเติบโนในบรรยากาศที่มีศรัทธาต่อศาสนาคริสต์คาทอลิกอย่างเต็มที่ และคลุกคลีอยู่กับบรรยากาศของโบสถ์ ต่อมาใน ค.ศ. 1903 เขาสมัครเข้าสถานอบรมบาทหลวงของอัครมุขมณฑลไฟรบวร์ค และเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาในโรงเรียนของสังฆมณฑล ต่อมาใน ค.ศ. 1909 จึงเข้าฝึกเป็นเยสุอิตและเรียนปรัชญาและเทววิทยาที่มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค
ใน ค.ศ. 1911 เขาลาออกจากคณะเยสุอิต และศึกษาคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเดิม ในที่สุดก็เปลี่ยนใจมาทำปริญญาทางปรัชญา และจบการศึกษาดุษฎีบัณฑิตสาขาปรัชญาใน ค.ศ. 1913 ภายหลังเข้าร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งระหว่าง ค.ศ. 1917–1919 เขาก็กลับมาสอนวิชาปรัชญาที่มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค และได้เป็นผู้ช่วยของเอ็ทมุนท์ ฮุสเซิร์ล จนถึง ค.ศ. 1923 ไฮเด็กเกอร์ออกหนังสือชื่อว่า ภาวะและเวลา ต่อมาใน ค.ศ. 1928 เขาได้ตำแหน่งศาสตราจารย์แทนที่ฮุสเซิร์ลซึ่งเกษียณอายุ
หลังฮิตเลอร์เถลิงอำนาจใน ค.ศ. 1933 ไฮเด็กเกอร์รับตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค และเข้าเป็นสมาชิกพรรคนาซี เขากล่าวออกวิทยุสนับสนุนให้เยอรมนีออกจากองค์การสันนิบาตชาติ สร้างความไม่พอใจแก่เพื่อน ๆ อาจารย์ เขาดำรงตำแหน่งอธิการบดีได้หนึ่งปีเต็มก็ลาออกจากตำแหน่งโดยยังคงเป็นอาจารย์อยู่ ใน ค.ศ. 1944 ไฮเด็กเกอร์ถูกเกณฑ์เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สองโดยมีหน้าที่ขุดสนามเพลาะให้กองทัพเยอรมัน เมื่อเยอรมนีแพ้สงคราม เขาถูกห้ามสอนและใช้ชีวิตอยู่ชานเมืองไฟรบวร์ค ในช่วงนี้เขามีเวลาว่างในการคิดและเขียนหนังสือออกมามาก
บิวเซฟาลัส

อเล็กซานเดอร์กับบิวเซฟาลัส โดยโดเมนีโก มารีอา กานูตี คริสต์ศตวรรษที่ 17
บิวเซฟาลัส (อังกฤษ: Bucephalus หรือ Bucephalas, ออกเสียง: /bjuːˈsɛfələs/; กรีกโบราณ: Βουκεφάλας จาก βοῦς bous "โค" กับ κεφαλή kephalē, "หัว" หมายถึง "หัวโค"; ประมาณ 355 ปีก่อน ค.ศ. – มิถุนายน 326 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นม้าของอเล็กซานเดอร์มหาราช และเป็นหนึ่งในม้าที่โด่งดังที่สุดในสมัยคลาสสิก
รายงานในสมัยโบราณ บันทึกว่า บิวเซฟาลัสตายหลังยุทธการที่แม่น้ำเฌลัมเมื่อ 326 ปีก่อน ค.ศ. (ปัจจุบันอยู่ในแคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน) และถูกฝังที่จะลาลปูร์ชะรีฟ (นอกเมืองเฌลัม แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน) อีกรายงานหนึ่งบันทึกว่า บิวเซฟาลัสถูกฝังที่เมืองปะฮาเลีย (ในมันดีบะฮาอุดดีน แคว้นปัญจาบ) ซึ่งได้ชื่อเมืองมาจากชื่อม้านี้ (อเล็กซานเดรียบิวเซฟาลอส)
ชื่อของบิวเซฟาลัสมีที่มาจากตราที่มีรูปหัวโคบนตะโพกของมัน