stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบลีซแบร์ริเออร์รีฟ

| ระบบอนุรักษ์เทือกปะการังเบลีซ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เกรตบลูโฮล
พิกัด: 17°15′55.4″N 88°02′56.6″W﻿ / ﻿17.265389°N 88.049056°W﻿ / 17.265389; -88.049056
ประเทศ:  เบลีซ
ภูมิภาค **: ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (vii), (ix), (x)
อ้างอิง: 764
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1996 (คณะกรรมการสมัยที่ 20)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เบลีซแบร์ริเออร์รีฟ เป็นแนวปะการังที่มีชีวิตอยู่ซึ่งใหญ่เป็นอันดับสองของโลก เทือกปะการังนี้มีความยาว 300 กิโลเมตรตามแนวคาบสมุทรยูกาตัน ระบบนิเวศที่หลากหลายนี้ เริ่มนับตั้งแต่ทางตอนเหนือของเบลีซ ที่ติดกับเม็กซิโก ไล่ยาวไปจนถึงตอนใต้ที่ติดกับกัวเตมาลา รวมความยาวได้ประมาณ 300 กิโลเมตร นอกจากพืดหินปะการัง เขตอนุรักษ์นี้ยังมีเกาะปริ่มน้ำ 450 เกาะ และมีเกาะปะการังวงแหวนอีกสามเกาะ ซึ่งก็คือพืดหินปะการังรูปวงแหวนที่ล้อมรอบทะเลสาบน้ำเค็ม มีพื้นที่รวมกันทั้งหมด 960 ตารางกิโลเมตร หรือ 600,000 ไร่ ได้รับการคุ้มครองเป็นพิเศษภายใต้อนุสัญญามรดกโลก โดยบริเวณที่ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกมีตั้งแต่แนวปะการังใต้น้ำ ทะเลสาบ ปากแม่น้ำ ป่าชายเลน เกาะที่เกิดจากหินปะการัง หาดทราย รวมถึงพื้นที่ชายฝั่ง แนวปะการังแห่งนี้มีความอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างมาก โดยถือว่าเป็นแนวปะการังที่มีขนาดใหญ่อันดับที่ 2 ของโลก รองจากเกรตแบร์ริเออร์รีฟในออสเตรเลีย และเบลีซแบร์ริเออร์รีฟยังเป็นแนวปะการังที่ขนาดใหญ่และอุดมสมบูรณ์ที่สุดในซีกโลกเหนือและซีกโลกตะวันตก
สปีชีส์

เบลีซแบร์ริเออร์รีฟเป็นบ้านที่มีขนาดใหญ่ของพืชและสัตว์ และยังเป็นสถานที่ที่มีระบบนิเวศหลากหลายแห่งหนึ่งของโลก
สปีชีส์ > ตัวอย่างสปีชีส์ที่พบ

พันธุ์พืช มากกว่า 178 ชนิด
ปะการังแข็ง มากกว่า 70 ชนิด
ปะการังอ่อน มากกว่า 36 ชนิด
ปลา มากกว่า 500 ชนิด
สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอีกกว่า 100 ชนิด
แมนนาทีอินเดียตะวันตก ซึ่งพบในแถบอ่าวเม็กซิโกและทะเลแคริบเบียนเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม มีเพียงร้อยละ 10 ของแนวปะการังเท่านั้นที่ได้รับการสำรวจ อีกร้อยละ 90 ยังคงไม่ได้รับการสำรวจ จึงมีโอกาสพบสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ได้ตลอดเวลา
หลักเกณฑ์การพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก

(vii) : การเกิดแนวปะการัง ต้องใช้ระยะเวลานับล้านปี เพราะแนวปะการังคือปะการังและสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ รวมถึงซากของสิ่งมีชีวิตในทะเลต่าง ๆ เช่น หอยที่มีเปลือกแข็ง สาหร่ายหินปูน มารวมกัน โดยปะการังเองและสิ่งมีชีวิตที่สร้างหินปูนได้ เมื่อตายไปแล้วจะยังคงเหลือซากหินปูนทับถมพอกพูน ซึ่งถือว่าเป็นขบวนการสร้างแนวปะการัง ซากหินปูนเหล่านั้นค่อย ๆ ผุกร่อนเป็นผงตะกอน ซึ่งส่วนหนึ่งก็ยังคงสะสมพอกพูนในแนวปะการัง แต่อีกส่วนหนึ่งอาจถูกพัดพาล่องลอยไปตามกระแสน้ำไปทับถมพอกพูนเป็นชายหาด โดยวิธีการเกิดแนวปะการังของเบลีซนี้ แสดงให้เห็นถึงวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
(ix) : ด้วยความที่เบลีซแบร์ริเออร์รีฟ เป็นแนวปะการังที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในซีกโลกเหนือ มีความอุดมสมบูรณ์ทั้งบนชายฝั่งและใต้ทะเล ซึ่งความโดดเด่นของปะการังเบลีซนี้มี เอกลักษณ์ หายาก สวยงามแปลกตาเป็นพิเศษ
(x): เบลีซแบร์ริเออร์รีฟเป็นถิ่นอาศัยของสัตว์และพืชพรรณที่หายากจำนวนมากทั้งบนชายฝั่งและใต้น้ำ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเบลีซแบร์ริเออร์รีฟเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
แต่เมื่อ ค.ศ. 2009 เบลีซแบร์ริเออร์รีฟก็ถูกจัดอยู่ในรายชื่อแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย ด้วยปัจจัยต่าง ๆ ไมว่าจะเป็นการทำประมงผิดกฎหมาย ภัยคุกคามจากนักท่องเที่ยวที่ควบคุมไม่ได้ รวมถึงปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ เช่น การเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิน้ำทะเลหรือเอลนีโญ ซึ่งเบลีซแบร์ริเออร์รีฟเสียหายไปเกือบร้อยละ 40 เพราะการเกิดปะการังฟอกขาวและพายุเฮอริเคนทำให้ปะการังแตกหัก สิ่งที่ทำได้เพียงเพิ่มมาตรการป้องกันภัยคุกคามจากการประมง และการท่องเที่ยว เพื่อที่จะให้ปะการังฟื้นฟูด้วยตัวเอง
แมนนาทีอินเดียตะวันตก
เห็ดที่รับประทานได้

เห็ดแชมปิญอง หนึ่งในเห็ดหลาย ๆ ชนิดที่ปลูกและรับประทานได้
เห็ดป่าที่รับประทานได้รวมในตะกร้า
เห็ดที่รับประทานได้เป็นส่วนเนื้อที่กินได้ของเห็ดหลายสปีชีส์ ซึ่งเป็นเห็ดราชนิดหนึ่ง สามารถพบได้ทั้งใต้พื้นดิน (hypogeous) หรือเหนือพื้นดิน (epigeous) ซึ่งเป็นสถานที่มือสามารถหยิบได้ ความสามารถในการบริโภคอาจกำหนดโดยเกณฑ์อย่างการไม่เป็นพิษต่อมนุษย์และมีรสชาติและกลิ่นที่พึงประสงค์ เห็ดที่รับประทานได้นั้นถูกบริโภคเพื่อคุณค่าทางโภชนาการและคุณค่าทางอาหาร เห็ดอย่างเห็ดหอมแห้งเป็นแหล่งของรสอูมามิ
เห็ดที่รับประทานได้มีอยู่หลายชนิดซึ่งรวมทั้งที่เก็บเกี่ยวได้ในป่าและที่ปลูกได้ เห็ดป่าหาง่ายและเห็ดที่เพาะปลูกได้ง่ายพบได้ทั่วไปในท้องตลาด ในขณะที่เห็ดที่หาได้ยาก (เช่น เห็ดทรัฟเฟิล เห็ดมัตสึทาเกะ และมอเรล) อาจเก็บเกี่ยวในจำนวนน้อยกว่าโดยนักเก็บเกี่ยวเฉพาะตัว การเตรียมอาหารบางอย่างอาจสามารถเปลี่ยนจากเห็ดมีพิษบางชนิดเป็นเห็ดเหมาะสมสำหรับการบริโภคได้
ก่อนที่จะสันนิษฐานว่าเห็ดป่าชนิดใดที่กินได้ เห็ดนั้นควรมีการระบุที่แม่นยำก่อน การระบุอย่างแม่นยำและการระบุชนิดพันธุ์อย่างถูกต้องเป็นวิธีเดียวในการรับประกันความปลอดภัยในการรับประทาน และเป็นหนทางเดียวในการป้องกันอุบัติเหตุที่สามารถเกิดขึ้นได้ เห็ดบางชนิดที่กินได้สำหรับคนส่วนใหญ่สามารถทำให้เกิดอาการแพ้ในบางคน และเห็ดที่เก่าหรือเก็บไว้อย่างไม่เหมาะสมอาจทำให้เป็นพิษได้ ดังนั้นจึงควรให้ความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งเมื่อรับประทานเห็ดใดเป็นครั้งแรก และควรบริโภคในปริมาณเล็กน้อยเท่านั้นในกรณีที่เกิดอาการแพ้ เห็ดมีพิษร้ายแรงที่มักถูกสับสนกับเห็ดที่รับประทานได้ และมีส่วนทำให้เกิดพิษร้ายแรงหลายอย่าง ได้แก่ เห็ดหลายชนิดในสกุล Amanita โดยเฉพาะ Amanita phalloides หรือเห็ดระโงกหิน แม้แต่เห็ดที่รับประทานได้ตามปกติก็อาจเป็นอันตรายได้ เนื่องจากเติบโตในบริเวณที่มีมลพิษ เช่น โลหะหนัก
เวส ลอฟส์

เวส ลอฟส์
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ
:
ความทรงจำ
:
เวส ลอฟส์ (เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2484 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557) เป็นนักฟุตบอลชาวออสเตรเลีย สูง 188 เซนติเมตร หนัก 89 กิโลกรัม ซึ่งเวส ลอฟส์ได้เข้าร่วมสโมสรฟุตบอลออสเตรเลีย ในช่วงปี พ.ศ. 2503 จนถึงปี พ.ศ. 2513 เวส ลอฟส์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ภายหลังต่อสู้กับโรคถุงลมโป่งพองมาเป็นระยะเวลาอันนาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Blueseum profile
เทเลซีน

เทเลซีน เป็นกระบวนการถ่ายโอนภาพเคลื่อนไหวจากฟิล์มลงสู่วิดิโอ และหมายรวมถึงอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องหลังการผลิตด้วย โดยการฉายฟิล์มลงบนอุปกรณ์วิดิโอทั่วไป อาทิโทรทัศน์  หรือเครื่องบันทึกเทปวิดิโอ(วีซีอาร์) หรือคอมพิวเตอร์ ทั้งนี้มักใช้ในการแปลงภาพยนตร์เพื่อจัดจำหน่ายในรูปแบบของสื่อวิดิโอ หรือพื่อเข้ากระบวนการจัดทำภาพยนตร์ที่ต้องใช้เครื่องมือวิดิโอในการดำเนินการ 
สำหรับในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ เรียกโดยย่อว่า TK เนื่องจาก TC ถูกใช้เรียกรหัสกำหนดเวลาไปแล้ว.
ประวัติ

เมื่อการออกอากาศทางโทรทัศน์เริ่มได้รับความนิยม ผู้ผลิตรายการต้องการมากกว่าการออกอากาศสด โดยการกลับไปใช้เครื่องมือภาพยนตร์ ที่สามารถใช้เครื่องมือที่มีอาทิกล้องภาพยนตร์ ทำให้สามารถบันทึกรายการได้ก่อนเวลาออกอากาศได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอัตราการเคลื่อนไหวที่ต่างการของฟิล์มภาพยนตร์ (โดยทั่วไปจะเป็น 24 เฟรมต่อวินาที) กับโทรทัศน์ (30 หรือ 25 เฟรมต่อวินาที) ทำให้การฉายภาพยนตร์เข้าสู่กล้องโทรทัศน์โดยตรงจะเกิดปัญหาภาพกะพริบบนเฟรมของโทรทัศน์
แต่เดิม คิเนสโคปถูกนำมาใช้เพื่อแก้ปัญหานี้ โดยปรับความเร็วในการฉายให้สัมพันธ์กับความเร็วในการสแกนของโทรทัศน์ ทำให้สามารถฉายซ้ำเข้าสู่กล้องโทรทัศน์ได้โดยตรง ทำให้รายการที่ไม่ออกอากาศสดสามารถใช้กล้องภาพยนตร์ในการบันทึก และใช้อุปกรณ์ภาพยนตร์ในการปรับปรุงได้ตามปกติ และฉายกลับเข้าสู่โทรทัศน์ได้ ทำให้ปัญหาภาพกะพริบถูกกำจัดออก นอกจากนี้ยังสามารถใช้สไลด์หรือเครื่องฉายภาพได้ จึงมีการใช้การเลื่อนกระจกหรือปริซึมในการสลับภาพได้ ยิ่งไปกว่านั้นภาพสียังสามารถใช้ปริซึม หลอดภาพวิดิโอหลายตัว และฟิลเตอร์ในการแบ่งสีและจ่ายสีแดง เขียว และน้ำเงินเข้าสู่หลอดภาพแต่ละหลอดเพื่อการออกอากาศภาพสีได้
อย่างไรก็ตาม การแก้ปัญหาด้วยวิธีดังกล่าวก็ทำให้เกิดปัญหาอื่นตามมา การเร่งความเร็วให้สัมพันธ์กับความเร็วการฉายขของโทรทัศน์ จะเกิดปัญหาเสียงเร็วจนฟังไม่เข้าใจ ซึ่งจะเห็นได้ชัดเจนในระบบโทรทัศน์แบบ NTSC ซึ่งปัญหานี้แก้ไขได้ไม่ยาก โดยการเลือกฉายภาพสองเฟรมบนฟิล์มเป็นระยะ ในระบบโทรทัศน์แบบ NTSC ปัญหาอัตราเร็วไม่สัมพันธ์แก้ไขได้โดยการฉาย 2 เฟรมภาพยนตร์บน 4 เฟรมโทรทัศน์ อย่างไรก็ตาม วิธีนี้จำเป็นต้องแก้ปัญหาเสียงกระโดอันเนื่องมาจากการฉายนิ่งเป็นระยะ วิธีนี้ได้รับการยอมรับและเรียกว่า "2:3 pulldown" สำหรับระบบโทรทัศน์แบบ PAL ที่ใช้การฉายทุกๆ 2 เฟรมภาพยนตร์สู่ 3 เฟรมโทรทัศน์ ซึ่งทำให้ได้ภาพที่นุ่มนวลกว่า เรียกว่า "2:2 pulldown" ปัญหาก็คือ ภาพและเสียงก็จะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย รวมทั้งระยะเวลาในการฉายลดลงเล็กน้อย
เทศบาลเมืองนราธิวาส

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมือง สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นราธิวาส (แก้ความกำกวม)
| เทศบาลเมืองนราธิวาส |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Thetsaban Mueang Narathiwat
แม่น้ำบางนรา ช่วงไหลผ่านเมืองนราธิวาส
   ตรา
คำขวัญ: เมืองนราน่าอยู่ สวยคู่ธรรมชาติ ศาสนา ศิลปวัฒนธรรม ก้าวล้ำนำหน้าบริหาร ประชาบาลอยู่เย็น โดดเด่นการกีฬา การศึกษาเป็นเลิศ ลือเลื่องการค้าชายแดน
ทม.นราธิวาสที่ตั้งของเทศบาลเมืองนราธิวาสแสดงแผนที่จังหวัดนราธิวาสทม.นราธิวาสทม.นราธิวาส (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 6°25′35″N 101°49′23″E﻿ / ﻿6.4264°N 101.8231°E﻿ / 6.4264; 101.8231
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นราธิวาส
อำเภอ: เมืองนราธิวาส
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ไพซอล อาแว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.5 ตร.กม. (2.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 42,007 คน
 • ความหนาแน่น: 5,563.73 คน/ตร.กม. (14,410.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04960102
ที่อยู่ สำนักงาน: ถนนพิชิตบำรุง ตำบลบางนาค อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส 96000
เว็บไซต์: www.naracity.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลเมืองนราธิวาส เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำบางนราริมฝั่งตะวันตก ซึ่งไหลออกสู่อ่าวไทยทางทิศเหนือ ห่างจากกรุงเทพมหานครไปทางทิศใต้ 1,141 กิโลเมตร มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลบางนาคทั้งตำบล และมีประชากรในปี พ.ศ. 2565 จำนวน 42,007 คน
ประวัติ

เทศบาลเมืองนราธิวาสเดิมชื่อ "บางนรา" ลักษณะเป็นหมู่บ้านชายทะเล และเป็นท่าเรือสำคัญในแถบนี้ ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองนราธิวาส เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 และได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองนราธิวาสใหม่ เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2499
ภูมิศาสตร์

เมืองนราธิวาสตั้งอยู่ติดทะเลด้านอ่าวไทย บนชายฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรมลายู สภาพโดยทั่วไปลักษณะเป็นที่ราบลุ่มริมฝั่งแม่น้ำ มีแม่น้ำบางนราเป็นแม่น้ำสายหลักไหลผ่านทางทิศตะวันออกของตัวเมือง นอกจากนี้ ยังมีแม่น้ำโคกเคียน และคลองยะกัง มีอาณาเขตโดยสังเขป ดังนี้
ทิศเหนือ ติดทะเลด้านอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดกับตำบลลำภู
ทิศตะวันออก ติดแม่น้ำบางนรา และตำบลกะลุวอเหนือ
ทิศตะวันตก ติดกับตำบลโคกเคียน
ชุมชน

ชุมชนในเขตเทศบาลเมืองนราธิวาสมีทั้งหมด 35 ชุมชน ดังต่อไปนี้
ชุมชนกาแลตาแป
ชุมชนกำปงปายง
ชุมชนท่าเรือ 2000
ชุมชนพนาสณฑ์
ชุมชนกาแลปาแย
ชุมชนจือปอ
ชุมชนบางนาค
ชุมชนพิทักษ์ลิขิต
ชุมชนกำปงตาโก๊ะ
ชุมชนชายทะเล
ชุมชนบือตง
ชุมชนมัดยามัน
ชุมชนกำปงบารู 1
ชุมชน ณ นคร
ชุมชนบูรณะ
ชุมชนเมาะสือแม
ชุมชนกำปงบารู 2
ชุมชนตลาดเก่า
ชุมชนประชาภิรมย์
ชุมชนยะกัง 1
ชุมชนกำปงบารู 3
ชุมชนโต๊ะกอดอร์
ชุมชนประชาร่วมใจ
ชุมชนยะกัง 2
ชุมชนรายอบือรากะ
ชุมชนร่วมอุทิศ
ชุมชนละม้ายอุทิศ
ชุมชนวัดบางนรา
ชุมชนสมัยอาณาจักร
ชุมชนหลังตลาดสด
ชุมชนอดุลตานนท์
ชุมชนฮูยงตันหยง
ชุมชน 912
ชุมชนกูแบบาเดาะ
ชุมชนตรอกช้างสมานฉันท์
การศึกษา

โรงเรียนอนุบาลนราธิวาส
โรงเรียนเมืองนราธิวาส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลเมืองนราธิวาส
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดนราธิวาส |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  ตากใบ  นราธิวาส  สุไหงโก-ลก  |  |
| เทศบาลตำบล |  กะลุวอเหนือ  ต้นไทร  ตันหยงมัส  บาเจาะ  บูเก๊ะตา  ปะลุรู  ปาเสมัส  มะรือโบตก  ยี่งอ  รือเสาะ  แว้ง  ศรีสาคร  สุคิริน  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กะลุวอ  กายูคละ  กาเยาะมาตี  กาลิซา  กาวะ  กาหลง  เกาะสะท้อน  เกียร์  โคกเคียน  โคกสะตอ  ฆอเลาะ  โฆษิต  จวบ  จอเบาะ  จะแนะ  เฉลิม  ช้างเผือก  เชิงคีรี  ซากอ  ดุซงญอ  ตะปอเยาะ  ตะมะยูง  ตันหยงมัส  ตันหยงลิมอ  โต๊ะเด็ง  นานาค  บองอ  บางขุนทอง  บางปอ  บาโงสะโต  บาเจาะ  บาตง  บาเระใต้  บาเระเหนือ  บูกิต  ปะลุกาสาเมาะ  ปะลุรู  ปูโยะ  ผดุงมาตร  พร่อน  ไพรวัน  ภูเขาทอง  มะนังตายอ  มะรือโบ  มะรือโบตก  มาโมง  มูโนะ  แม่ดง  ยี่งอ  ร่มไทร  ริโก๋  รือเสาะ  รือเสาะออก  เรียง  ละหาร  ลาโละ  ลำภู  ลุโบะบายะ  ลุโบะบือซา  ลุโบะสาวอ  โละจูด  แว้ง  ศรีบรรพต  ศรีสาคร  ศาลาใหม่  สากอ  สามัคคี  สาวอ  สุคิริน  สุวารี  สุไหงปาดี  เอราวัณ  |  |
| ด ค กเทศบาลเมืองในประเทศไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  เขลางค์นคร  ดอกคำใต้  ต้นเปา  น่าน  พะเยา  พิชัย  แพร่  ลำพูน  เมืองแกนพัฒนา  แม่โจ้  แม่ฮ่องสอน  แม่เหียะ  ล้อมแรด  อุตรดิตถ์ 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  กระนวน  กันทรลักษ์  กาฬสินธุ์  กุฉินารายณ์  แจระแม  ชัยภูมิ  ชุมแพ  ชุมเห็ด  เดชอุดม  ท่าบ่อ  นครพนม  นางรอง  โนนสูง-น้ำคำ  บัวใหญ่  บ้านดุง  บ้านทุ่ม  บ้านไผ่  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  ปากช่อง  พิบูลมังสาหาร  มหาสารคาม  มุกดาหาร  เมืองปัก  เมืองพล  ยโสธร  ร้อยเอ็ด  เลย  วังสะพุง  วารินชำราบ  ศรีสะเกษ  ศิลา  สีคิ้ว  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  หนองสำโรง  อำนาจเจริญ 
ภาคกลาง:  กระทุ่มแบน  กระทุ่มล้ม  กำแพงเพชร  แก่งคอย  เขาสามยอด  คลองมะเดื่อ  คลองหลวง  คูคต  ชัยนาท  ชุมแสง  ตะพานหิน  ตาคลี  ทับกวาง  ท่าโขลง  ไทรม้า  นครนายก  นครปฐม  บางกรวย  บางกร่าง  บางกะดี  บางแก้ว  บางบัวทอง  บางคูรัด  บางคูวัด  บางมูลนาก  บางแม่นาง  บางระจัน  บางรักพัฒนา  บางศรีเมือง  บ้านกรด  บ้านหมี่  บึงยี่โถ  ปทุมธานี  ปากน้ำสมุทรปราการ  ปางมะค่า  ปู่เจ้าสมิงพราย  ผักไห่  พระประแดง  พระพุทธบาท  พิจิตร  พิมลราช  เพชรบูรณ์  แพรกษา  แพรกษาใหม่  ไร่ขิง  ลพบุรี  ลัดหลวง  ลาดสวาย  ลำตาเสา  ลำสามแก้ว  วิเชียรบุรี  ศรีสัชนาลัย  สนั่นรักษ์  สมุทรสงคราม  สระบุรี  สวรรคโลก  สองพี่น้อง  สามควายเผือก  สามพราน  สิงห์บุรี  สุโขทัยธานี  สุพรรณบุรี  เสนา  หนองปลิง  ใหม่บางบัวทอง  หล่มสัก  อโยธยา  อรัญญิก  อ่างทอง  อุทัยธานี 
ภาคตะวันออก:  ขลุง  จันทนิมิต  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ตราด  ท่าช้าง  ท่าใหม่  บ้านฉาง  บ้านบึง  บ้านสวน  ปรกฟ้า  ปราจีนบุรี  พนัสนิคม  พระตะบอง  มาบตาพุด  วังน้ำเย็น  ศรีราชา  สระแก้ว  สัตหีบ  แสนสุข  หนองกี่  หนองปรือ  อรัญญประเทศ  อ่างศิลา 
ภาคตะวันตก:  กาญจนบุรี  จอมพล  ชะอำ  ตาก  ท่าเรือพระแท่น  ท่าผา  บ้านโป่ง  ประจวบคีรีขันธ์  ปากแพรก  เพชรบุรี  โพธาราม  ราชบุรี  หัวหิน 
ภาคใต้:  กระบี่  กะทู้  กันตัง  กำแพงเพชร  เขารูปช้าง  คลองแห  ควนลัง  คอหงส์  ชุมพร  ดอนสัก  ตะกั่วป่า  ตะลุบัน  ตากใบ  ท่าข้าม  ทุ่งตำเสา  ทุ่งสง  นราธิวาส  นาสาร  บางริ้น  บ้านพรุ  เบตง  ปัตตานี  ปากพนัง  ปากพูน  ปาดังเบซาร์  ป่าตอง  พังงา  พัทลุง  ม่วงงาม  ระนอง  สตูล  สะเดา  สะเตงนอก  สิงหนคร  สุไหงโก-ลก  หลังสวน 
รายชื่อเรียงตามจำนวนประชากร
เมืองโต๋น

| เมืองโต๋น မိုင်းတုံမြို့ (พม่า) / မိူင်းတူၼ်၊ (ไทใหญ่) |
| --- | --- |
เมือง
เมืองโต๋นที่ตั้งในประเทศเมียนมา
พิกัด: 20°18′N 98°56′E﻿ / ﻿20.300°N 98.933°E﻿ / 20.300; 98.933
ประเทศ:  พม่า
รัฐ: ฉาน
จังหวัด: เมืองสาด
ความสูง: 1,612 เมตร (5,289 ฟุต)
เขตเวลา: UTC+6.30 (MST)
เมืองโต๋น (မိုင်းတုံမြို့) ในเอกสารบางฉบับเรียก เมืองต่วน ตั้งอยู่ในจังหวัดเมืองสาด รัฐฉาน ประเทศพม่า ตั้งอยู่ใกล้ชายแดนไทย และเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีชาวไทใหญ่ซึ่งเป็นอาศัยอยู่ประมาณ 1,400 ครัวเรือน เมืองโต๋นมีความสำคัญทางภูมิศาสตร์ เนื่องจากเป็นสามแยกที่อยู่ระหว่างเมืองปั่น เมืองสาด และอำเภอเชียงดาว
ประวัติศาสตร์

เมืองโต๋นเคยเป็นเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านนา ต่อมาในปีพ.ศ. 2410 เมืองโต๋นถูกตีแตกโดยเมืองปั่นภายใต้ราชวงศ์โก้นบอง และขึ้นต่อเมืองปั่นนับแต่นั้น ต่อมาในช่วงยุคอาณานิคมของอังกฤษ เมืองนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมพม่า แต่รัฐฉานยังคงมีการปกครองแบบกึ่งเอกราช โดยที่เจ้าฟ้าของแต่ละเมืองยังมีอำนาจในการปกครองท้องถิ่นตามแบบดั้งเดิมภายใต้การรักษาความสงบโดยอังกฤษ
ในปัจจุบัน เมืองโต๋นยังคงมีความสำคัญในด้านการเมือง เนื่องจากเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีกองกำลังกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ที่พยายามต่อสู้เพื่อสิทธิและอิสรภาพของชาวไทใหญ่ เมืองนี้มักเป็นพื้นที่ที่มีการเจรจาสันติภาพและการทำข้อตกลงระหว่างรัฐบาลเมียนมาและกลุ่มกองกำลังชาติพันธุ์ต่าง ๆ
เขื่อนเมืองโต๋น

โครงการก่อสร้างเขื่อนเมืองโต๋น กำลัง 7,000 เมกะวัตต์ เป็นโครงการเขื่อนที่ใหญ่ที่สุดบนแม่น้ำสาละวิน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองโต๋น ตรงหมู่บ้านท่าซาง เป็นการลงทุนร่วมกันระหว่ารัฐบาลพม่า การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย และบริษัทสัญชาติจีน มูลค่าการก่อสร้างกว่าสี่แสนล้านบาท แต่โครงการเดินหน้าต่อไม่ได้ เนื่องจากคณะสำรวจผลกระทบสิ่งแวดล้อมไม่สามารถเข้าพื้นที่ เนื่องจากความไม่สงบทางอาวุธ
เบียคุเอ็น

เบียคุเอ็น จากการ์ตูนเรื่อง ซามูไรทรูปเปอร์ พยัคฆ์ขาวเพื่อนคู่ใจของซานาดะ เรียว แห่งเร็กกะ นอกจากความดุดันและคล่องแคล่วว่องไวแล้ว เบียคุเอ็นยังมีความห้าวหาญและฝีมือในการต่อสู้เป็นเลิศ บ่อยครั้งที่มันเข้าประจัญบานกับกองทัพปีศาจรวมทั้งเหล่าขุนพลปีศาจทั้ง 4 อย่างอาจหาญ และยังเคยช่วยชีวิตของจุนและนาสตี้เอาไว้อีกด้วย
เหมา หนิง (นักการทูต)

| เหมา หนิง |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ธันวาคม ค.ศ. 1972
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์จีน

เหมา หนิง (จีนตัวย่อ: 毛宁; จีนตัวเต็ม: 毛寧; เกิด ธันวาคม ค.ศ. 1972) เป็นนักการเมืองและนักการทูตชาวจีนซึ่งดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมสารนิเทศและโฆษกกระทรวงการต่างประเทศ
เหมาเป็นโฆษกคนที่ 33 ตั้งแต่มีตำแหน่งนี้ในกระทรวงเมื่อปี ค.ศ. 1983 เธอทำงานด้านการทูตเป็นเวลา 27 ปี และทำงานด้านกิจการเอเชียเป็นหลัก
ประวัติและการศึกษา

เหมา หนิง เกิดที่เมืองเซี่ยงถาน มณฑลหูหนาน ในปี ค.ศ. 1972 มีรายงานว่าเธอมาจากตระกูลเดียวกันกับเหมา เจ๋อตงตามหนังสือลำดับวงศ์ตระกูล
เหมาได้รับปริญญาตรีศิลปศาสตร์เอกภาษาอังกฤษจาก Hunan Normal University ในปี ค.ศ. 1993 ปริญญาตรีนิติศาสตร์บัณฑิตสาขาการทูตจาก China Foreign Affairs University ในปี ค.ศ. 1995 และปริญญาโทด้านนโยบายและการปฏิบัติระหว่างประเทศจากมหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตันในปี ค.ศ. 2006
เบิร์น (แก้ความกำกวม)

เบิร์น อาจหมายถึง
แบร์น (Bern) เมืองหลวงของประเทศสวิตเซอร์แลนด์
เบิร์น (แหล่งน้ำ) (burn) ลักษณะของแหล่งน้ำประเภทหนึ่ง
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์เฉียด ในรัชกาลที่ 5

| เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์เฉียด |
| --- | --- |
เกิด: หม่อมราชวงศ์ใหญ่ ลดาวัลย์ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2416
เสียชีวิต: 30 มิถุนายน พ.ศ. 2501 (85 ปี)
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
บิดามารดา: หม่อมเจ้าฉาย ลดาวัลย์ หม่อมฉิม ลดาวัลย์ ณ อยุธยา
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์เฉียด ในรัชกาลที่ 5 เป็นหม่อมราชวงศ์คนแรก ในราชสกุล "ลดาวัลย์" เกิดเมื่อวันศุกร์ ที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2416 เป็นธิดาของหม่อมเจ้าฉาย ลดาวัลย์ และ หม่อมฉิม ด้วยเหตุที่เป็นหม่อมราชวงศ์คนที่หนึ่งของราชสกุล  จึงมีชื่อเรียกกันว่า "คุณใหญ่"
ถวายตัวรับราชการในสำนักพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา   จนเมื่ออายุได้ 11 ปี จึงได้ถวายตัวรับราชการฝ่ายใน  ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานให้โกนจุกในพระราชพิธีเฉลิมพระที่นั่งวโรภาษพิมาน ที่พระราชวังบางปะอิน จึงมีชื่อพระราชทานว่า "เชียด"
ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตติยจุลจอมเกล้า เมื่อ พ.ศ. 2449 กับเหรียญรัตนาภรณ์ จปร.ชั้นที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2450 นอกจากนี้ยังได้รับพระราชทานตลับทองคำ เมื่อรับราชการครบ 10 ปี , หีบหมากทองคำ เมื่อรับราชการครบ 20 ปี และรับพระราชทานเงินเบี้ยหวัด ปีละ 30 ชั่งด้วย
ความสามารถของท่านในหน้าที่ราชการ  เป็นผู้ที่ทรงไว้วางพระราชหฤทัย   รับหน้าที่ปอกผลไม้เครื่องต้นทุกมื้อ พร้อมกับเจ้าจอมน้อม โชติกเสถียร ซึ่งเป็นผู้มีชื่อมากในด้านการปอกมะปรางริ้วสมัยนั้น คุณจอมเชียดเวลานั้นยังปอกมะปรางริ้วไม่เป็น ท่านก็พยายามปอกยัดก้นโถ  จนกระทั่งปอกได้ดี  เชิดหน้าชูตาขึ้นปากโถได้  นอกจากนี้ยังเป็นคนละเอียดลออยิ่ง เป็นต้นว่า  ท่านเป็นผู้มีหน้าที่เก็บเครื่องเพชร ของสมเด็จฯ เจ้าฟ้าฯ กรมขุนพิจิตรเจตจันทร์ ความละเอียดของท่าน เช่น เข็มกลัดรูปผีเสื้อ  ปีกฝังเพชรกี่เม็ดก็บอก  ลายฝังนิลกี่เม็ดก็บอก หัวฝังเพชรกี่เม็ดก็บอก  ทั้งยังวาดภาพกำกับด้วยดินสอลงไว้ด้วย  หากชิ้นไหนชำรุดก็จดบอกไว้ในรายการ  ซึ่งการจะทำเช่นนี้ได้  จะต้องเป็นคนที่ละเอียดและแช่มช้าที่สุด  หาได้ยาก
ที่สำคัญ   ท่านยังมีฝีมือในการเย็บจีวรตะเข็บ 2 ชั้น อันเป็นจีวรเฉพาะพระธรรมยุติกนิกาย  โดยการถ่ายทอดประทานจาก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรไทยเทพกัญญา พระราชธิดาในรัชกาลที่ 4 ดังนั้นท่านจึงได้มีโอกาสเย็บไตรครอง ถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว  เมื่อผนวช โดยพระราชเสาวนีย์ของ สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ
ภายหลังสิ้นรัชกาลที่ 5  ท่านได้กราบถวายบังคมลาออกจากพระบรมมหาราชวัง  มาพำนักในเขตพระราชวังสวนสุนันทา โดยอยู่กับเจ้าจอมหม่อมราชวงศ์สดับ ในรัชกาลที่ 5 จนเมื่อมีการเปลี่ยนการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2475 แล้ว ท่านจึงได้ออกจากสวนสุนันทา มาอยู่ที่ทับสุข  ภายในเขตวัดเขาบางทราย จังหวัดชลบุรี
บั้นปลายชีวิตท่านมีอาการป่วยเป็นต้อ  การรักษาไม่ได้ผล  ท่านจึงได้ตาบอด  จนถึงอนิจกรรม เมือ่วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2501
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. ๒๔๔๙ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. ๒๔๕๑ –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3 (จ.ป.ร.3)
เจ้าจอมอาบ ในรัชกาลที่ 5

| เจ้าจอมอาบ ในรัชกาลที่ 5 |
| --- | --- |

เกิด: อาบ บุนนาค 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2424 จังหวัดเพชรบุรี ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 (80 ปี) โรงพยาบาลศิริราช อำเภอบางกอกน้อย จังหวัดธนบุรี ประเทศไทย
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
บิดามารดา: เจ้าพระยาสุรพันธ์พิสุทธิ์ (เทศ บุนนาค)  ท่านผู้หญิงอู่ สุรพันธ์พิสุทธิ์
เจ้าจอมอาบ บุนนาค ท.จ. (20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2424 - 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504) เป็นเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  เป็นหนึ่งในเจ้าจอมก๊กออ
เจ้าจอมอาบ เกิดที่จังหวัดเพชรบุรี เมื่อวันจันทร์ ขึ้น 3 ค่ำ เดือน 3 ปีมะเส็ง ตรงกับวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2424 เป็นบุตรคนที่ 12 ในจำนวน 14 คน ของเจ้าพระยาสุรพันธ์พิสุทธิ์ (เทศ บุนนาค) ที่เกิดกับท่านผู้หญิงอู่  มีพี่น้องร่วมบิดาทั้งสิ้น 62 คน  โดยในจำนวนนี้ มี 5 คน ที่เกิดจากท่านผู้หญิงอู่ (สกุลเดิม: วงศาโรจน์) และได้เป็นเจ้าจอมในรัชกาลที่ 5 คือ เจ้าจอมมารดาอ่อน เจ้าจอมเอี่ยม เจ้าจอมเอิบ เจ้าจอมอาบ และเจ้าจอมเอื้อน
เมื่อเจ้าจอมอาบอายุได้ 10 ปี ได้เข้ากรุงเทพ เพื่อร่วมขบวนแห่โสกันต์ของสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ เมื่อ พ.ศ. 2434  และเข้าถวายตัวรับราชการฝ่ายในเมื่อ พ.ศ. 2438 เมื่ออายุได้ 14 ปี  มีหน้าที่ถวายงานรับใช้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ร่วมกับเจ้าจอมเอิบ และเจ้าจอมเอื้อน
เมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต เจ้าจอมอาบได้พำนักอยู่ที่ตำหนักในวังสวนสุนันทา ต่อมาภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 ได้ย้ายไปมาอยู่ที่เรือนสร้างใหม่ริมคลองสามเสน สร้างบนที่ดินพระราชทานแก่เจ้าจอมก๊กกออ ที่เรียกว่า "สวนนอก"  ริมถนนสุโขทัย ติดกับสวนของเจ้าจอมเอิบและสวนเจ้าจอมเอื้อน ปัจจุบันคือ สำนักเลขาธิการสภาการศึกษา 
ต่อมาภายหลัง ท่านเจ้าจอมอาบ ได้ย้ายไปพำนักอยู่ด้วยกันกับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา หรือเสด็จพระองค์อาทรฯ ซึ่งเป็นพระราชธิดาในรัชกาลที่ ๕ ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาชุ่ม ซึ่งทรงถูกพระอัธยาศัยกันกับท่านเจ้าจอม ท่านเจ้าจอมจึงย้ายไปพำนักอยู่ด้วยกันกับเสด็จพระองค์อาทรฯ ที่ตำหนักทิพย์ ส่วนเรือนของท่านเอง ที่สร้างในที่พระราชทานใกล้ ๆกับเรือนของเจ้าจอมพี่น้องของท่านนั้น ท่านยกเป็นมรดกให้กับหลานที่ท่านเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กไปเลยก่อนที่จะย้ายมาพำนักที่ตำหนักทิพย์เป็นการถาวร จนกระทั่งเสด็จพระองค์อาทรฯ สิ้นพระชนม์ในปี ๒๕๐๑ ท่านเจ้าจอมอาบเป็นผู้ดูแลเตรียมงานพระศพจนลุล่วงไปด้วยดี และท่านก็ยังคงพำนักอยู่ ณ ตำหนักทิพย์ต่อมา
ท่านเจ้าจอมอาบ  ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ด้วยอาการหัวใจวาย ที่โรงพยาบาลศิริราช สิริอายุ 80 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ.  –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2452 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3 (จ.ป.ร.3)
เวส บอล

เวส บอล (28 ตุลาคม ค.ศ. 1980) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
ผลงานภาพยนตร์

RUIN (2011)
The Maze Runner (2014)
Maze Runner: The Scorch Trials (2015)
Maze Runner: The Death Cure (2018)
อาณาจักรแห่งพิภพวานร
เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา (ภาพยนตร์)
แหล่งข้อมูลอื่น

เวส บอล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เวส บอล ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
เห็ดนางรม

| เห็ดนางรม |
| --- | --- |

Pearl oyster mushroom

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Fungi
หมวด:: Basidiomycota
ชั้น:: Agaricomycetes
อันดับ:: Agaricales
วงศ์:: Pleurotaceae
สกุล:: Pleurotus
สปีชีส์:: P.  ostreatus
ชื่อทวินาม
Pleurotus ostreatus (Jacq. ex Fr.) P.Kumm. (1871)

เห็ดนางรม มีชื่อวิทยาศาตร์ว่า PLEUROTUS OSTREATUS เป็นเห็ดที่กินได้ดีและเป็นที่นิยม ได้รับการเพาะปลูกครั้งแรกในประเทศเยอรมนีเพื่อเป็นมาตรการในการยังชีพช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และในปัจจุบันได้การเพาะปลูกในเชิงพาณิชย์ทั่วโลกเพื่อเป็นอาหาร มันเกี่ยวข้องกับเห็ดนางรมหลวงที่ปลูกในทำนองเดียวกัน เห็ดนางรมยังสามารถใช้ในอุตสาหกรรมเพื่อกำจัดของเสีย(mycoremediation)
เห็ดนางรมเป็นหนึ่งในเห็ดที่นิยมขึ้นในป่ามากกว่าแม้ว่ามันจะสามารถนำไปปลูกบนฟางและสิ่งอื่น ๆ ได้ มันมีกลิ่นขมอมหวานของเบนซาลดีไฮด์ (ซึ่งเป็นลักษณะของอัลมอนด์ขม)
คุณสมบัติ:
หมวกมีความกว้าง2-15ซม. สีเงินเทา เทา น้ำตาลอ่อน น้ำตาลเทา มีรูปร่างคล้ายเปลือกหอย เรียบ เป็นมัน ขอบม้วนขึ้นในตอนแรก
เนื้อมีสีขาวเทา ขาวสกปรก เมื่อแก่จะแข็ง โดยเฉพาะบริเวณก้านสามารถแข็งมากได้แม้ตอนยังอ่อน
ก้านสั้นและหนา ก้านข้างเกือบติดหมวก มีฐานเหนียว พันธุ์ที่ได้รับการเพาะปลูกนั้นลำต้นอาจหายไปเกือบหมดหรืออาจยาวเป็นพิเศษก็ได้ รูปแบบเหล่านี้ยังเกิดขึ้นในป่าผลัดใบตามธรรมชาติบนต้นไม้ผลัดใบเช่นต้นบีช
แผ่นมีสีขาวต่อมามีสีเหลือง ไหลลงมาถึงก้าน ขอบหยัก มีรอยบากเล็กน้อย แผ่นไม่ขยายไปถึงโคนก้านเหมือนในหอยนางรมที่มีก้านซี่โครง
สีผงสปอร์มีสีขาวถึงสีม่วงเทาอ่อน เรียบ ทรงกระบอก ทรงรี
สรรพคุณ: โดยทั่วไปทำให้ระบบภูมิคุ้มกันแข็งแรงขึ้น มี สารต้านอนุมูลอิสระมีวิตามินหลายชนิด (โดยเฉพาะวิตามินบีและดี) ว่ากันว่ามีฤทธิ์ต้านมะเร็ง ลดความดันโลหิต น้ำตาลในเลือด และคอเลสเตอรอล สนับสนุนการป้องกันเซลล์และสามารถยับยั้งการแพร่กระจาย (การแพร่กระจาย) ของโรคเนื้องอกได้ รองรับการแพร่กระจายของแบคทีเรียที่ไม่เป็นอันตรายในบริเวณลำไส้ แนะนำเป็นพิเศษหลังการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะและสร้างเชื้อโรคเชิงบวกเหล่านี้ขึ้นมาใหม่ มีผลผ่อนคลายต่อข้อต่อและกล้ามเนื้อ และเสริมสร้างความแข็งแรงของหลอดเลือดดำและหลอดเลือดแดง ผลป้องกันโรคกระดูกพรุนและโดยทั่วไปมีฤทธิ์เสริมสร้างกระดูก บรรเทาอาการปวดจากโรคปวดเอวและเร่งการงอกใหม่
โทษ: นอกจากนี้ยังมีสารที่เรียกว่า PLEUROTOLYSIN ซึ่งคล้ายกับส่วนผสมในพิษผึ้งและอาจนำไปสู่การทำลายเซลล์เม็ดเลือดแดงอย่างค่อยเป็นค่อยไปโดยสิ่งที่เรียกว่าฮีโมไลซิน อย่างไรก็ตามพิษนี้จะถูกทำลายด้วยความร้อน ดังนั้นควรปรุงอาหารให้ดีเสมอ!