stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกาะลังกาวี
ประวัติ

มีตำนานมุขปาฐะว่าในอดีตเกาะลังกาวีเคยมีสุลต่านปกครอง ว่ามีสตรีนามมะห์สุหรีมาเป็นชายารองของสุลต่าน (บ้างว่าของอนุชา) และได้ให้กำเนิดโอรสนาม "วันฮาเกม" ด้วยเหตุนี้มะห์สุหรีจึงมีสิทธิเป็นประไหมสุหรีได้เพราะมีบุตรเป็นชาย เป็นที่ริษยาของประไหมสุหรีชายาหลวง ครั้นเมื่อมีการใส่ร้ายว่ามะห์สุหรีคบชู้ องค์สุลต่านสดับเช่นนั้นก็พิโรธ มีบัญชาให้ประหารมะห์สุหรีเสีย ด้วยเหตุนี้นางจึงอธิษฐานว่าหากนางไม่มีความผิดขอให้โลหิตเป็นสีขาว และให้ลังกาวีไม่เจริญไปเจ็ดชั่วอายุคน ครั้นเมื่อเพชฌฆาตแทงกริช สายโลหิตของมะห์สุหรีก็พวยพุ่งเป็นสีขาวดังคำสัตย์และสิ้นใจ ญาติของมะห์สุหรีจึงนำวันฮาเกมไปตั้งรกรากยังภูเก็ต
เมื่อครั้งที่ไทรบุรีเป็นส่วนหนึ่งราชอาณาจักรสยาม เกาะลังกาวีเป็นตำบลหนึ่งของมณฑลไทรบุรี ชื่อตำบลเกาะลังกอวี ภายหลังลังกอวีได้พ้นจากการเป็นส่วนหนึ่งของสยามโดยได้ตกเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมอังกฤษเช่นเดียวกับไทรบุรี (เกอดะฮ์) ครั้นเมื่อรับเอกราชแล้วลังกาวีก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเกอดะฮ์อยู่
ในปี พ.ศ. 2529 มหาเธร์ โมฮัมหมัด ได้ริเริ่มที่จะเปลี่ยนแปลงเกาะลังกาวีที่เชื่อว่ามีคำสาปของมะห์สุหรี โดยพัฒนาให้ที่นี่เป็นแหล่งท่องเที่ยวและรีสอร์ต โดยเขาเองได้มีส่วนช่วยในการออกแบบและวางแผนอาคารบนเกาะ และได้นำศิรินทรา ยายี สตรีชาวไทยที่สืบเชื้อสายทายาทรุ่นที่เจ็ดของมะห์สุหรีมาถอดคำสาป
สถานที่ท่องเที่ยว

สะพานลังกาวีสกาย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลังกาวี
| ด ค กอำเภอของประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
 ★ อำเภอที่มีสถานะเทศบาล  ☆ อำเภอที่มีสถานะนคร 
รัฐกลันตัน:  บาจก  กัวมูซัง  เจอลี  ★โกตาบารู  กัวลาไกร  เขตปกครองตนเองโลจิง (กึ่งอำเภอ)  มาจัง  ปาซีร์มัซ  ปาซีร์ปูเตะฮ์  ตานะฮ์เมระฮ์  ตุมปัต 
รัฐเกอดะฮ์:  บาลิง  บันดาร์บาฮารู  ☆โกตาเซอตาร์  ★กัวลามูดา  ★กูบังปาซู  ★กูลิม  ★ลังกาวี  ปาดังเตอรัป  เปินดัง  ☆โปกกเซอนา  ซิก  ยัน 
รัฐซาบะฮ์:  บิวฟอร์ต  เบอลูรัน  กาลาบากัน  เกอนีเงา  กีนาบาตางัน  โกตาเบอลุด  ☆โกตากีนาบาลู  โกตามารูดู  กัวลาเปอญู  กูดัต  กูนัก  ลาฮัดดาตู  นาบาวัน  ปาปาร์  เปอนัมปัง  ปูตาตัน  ปีตัซ  ราเนา  ★ซันดากัน  เซิมโปร์นา  ซีปีตัง  ตัมบูนัน  ★ตาเวา  เตอลูปิด  เตอนม  โตงด  ตัวรัน 
รัฐซาราวัก:  ★อาซาจายา  เบา  เบอลากา  เบอลูรู  เบอตง  ★บินตูลู  บูกิตมาบง  ดาลัต  ดาโร  เกิดง  จูเลา  กาบง  กาโนวิต  กาปิต  ☆กูจิง  ลาวัซ  ลิมบัง  ลิงกา  ลูบกอันตู  ลุนดู  มารูดี  มาตู  เมอราดง  ☆มีรี  มูกะฮ์  ปากัน  ปันตู  ปูซา  ★ซามาราฮัน  ซาราตก  ซารีเกอี  เซอเบาฮ์  เซอบูเยา  เซอลาเงา  เซอเรียน  ★ซีบู  ซีบูรัน  ซีมุนจัน  ซง  ซรีอามัน  ซูบิซ  ตันจุงมานิซ  ตาเตา  เตอเบอดู  เตอลังอูซัน 
รัฐเซอลาโงร์:  ★กมบัก  ★ฮูลูลางัต  ★ฮูลูเซอลาโงร์  ★☆กลัง  ★กัวลาลางัต  ★กัวลาเซอลาโงร์  ☆เปอตาลิง  ซาบักเบอร์นัม  ★เซอปัง 
รัฐตรังกานู:  เบอซุต  ★ดูงุน  ฮูลูเตอเริงกานู  ★เกอมามัน  ☆กัวลาเนอรุซ  ☆กัวลาเตอเริงกานู  มารัง  เซอตียู 
รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน:  เจอเลอบู  ★เจิมปล  กัวลาปีละฮ์  ★พอร์ทดิกสัน  เริมเบา  ☆เซอเริมบัน  ตัมปิน 
รัฐปะลิส: ไม่มี (★กางาร์)
รัฐปะหัง:  ★เบินตง  เบอรา  ที่สูงแคเมอรอน  เจอรันตุต  ☆กวนตัน  ลีปิซ  มารัน  เปอกัน  เราบ์  รมปิน  ★เตอเมอร์โละฮ์ 
รัฐปีนัง:  ☆เซอเบอรังเปอไรกลาง  ☆เซอเบอรังเปอไรเหนือ  ☆เกาะปีนังตะวันออกเฉียงเหนือ  ☆เซอเบอรังเปอไรใต้  ☆เกาะปีนังตะวันตกเฉียงใต้ 
รัฐเประ:  ★บากันดาตุก  บาตังปาดัง  ★ฮีลีร์เปรัก  ฮูลูเปรัก  กัมปาร์  เกอเรียน  ☆กินตา  ★กัวลากังซาร์  ★ลารุต มาตัง และเซอลามา ((กิ่งอำเภอ))  ★มันจุง  มูอัลลิม  เปรักเตองะฮ์ 
รัฐมะละกา:  ★อาโลร์กาจะฮ์  ★จาซิน  ☆★เมอลากากลาง 
รัฐยะโฮร์:  ★บาตูปาฮัต  ☆โจโฮร์บะฮ์รู  ★กลวง  ★โกตาติงกี  ★กูไล  เมอร์ซิง  ★มัวร์  ★ปนเตียน  ★เซอกามัต  ตังกัก 
☆กัวลาลัมเปอร์ ลาบวน และปูตราจายา เป็นดินแดนสหพันธ์ที่ไม่มีเขตปกครองระดับอำเภอ ตัวเอียง หมายถึงอำเภอที่จัดเป็นอำเภอใหม่ ณ ค.ศ. 2019
จัตุรัสอินทรี ที่สร้างตามที่มาของชื่อเกาะคือ ฮลัง
อักษรไทเวียด

| อักษรไทเวียด  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรสระประกอบ 
ช่วงยุค: คริสต์ศตวรรษที่ 16 - ปัจจุบัน
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ไทดำ, ไทแดง, ไทขาว, ไทโซ่ง และไทเติ๊ก
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: ชุดตัวอักษรไซนายดั้งเดิมชุดตัวอักษรฟินิเชียชุดตัวอักษรแอราเมอิกพราหมีทมิฬ-พราหมีปัลลวะเขมรสุโขทัยไทยเก่าอักษรไทเวียด
ISO 15924
ISO 15924: Tavt (359), ​Tai Viet
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Tai Viet
ช่วงยูนิโคด: U+AA80–U+AADF
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรไทเวียด (ไทดำ: ꪎꪳꪼꪕ; เวียดนาม: Chữ Thái Việt) เป็นอักษรพราหมีที่ใช้โดยชาวไทดำและชาวไทอื่น ๆ ในประเทศเวียดนาม
ประวัติ

นักเขียนชาวไทยรายงานว่า ระบบการเขียนนี้น่าจะสืบมาจากตัวเขียนภาษาไทยแบบเก่าในอาณาจักรสุโขทัย มีผู้แนะนำว่าอักษรไทยฝักขามเป็นต้นกำเนิดของระบบการเขียนของไทดอน, ไทดำ และไทแดงใน ซึ่งมีผู้พูดในมณฑลยูนนานตะวันออก, ภาคเหนือของลาว และประเทศเวียดนาม
รายละเอียด

อักษรนี้มี 31 พยัญชนะและ 14 สระ ซึ่งไม่มีสระลดรูป (inherent vowel) เหมือนอักษรสระประกอบหรืออักษรพราหมีอื่น ๆ และสระทุกตัวต้องมีสัญลักษณ์ระบุสระ โดยเครื่องหมายเสริมสัทอักษรของสระจะตั้งอยู่ข้างบน ข้างล่าง หรือด้านซ้ายและ/หรือขวาของพยัญชนะ บางสระมีพยัญชนะสุดท้ายแบบลดรูป เช่น /-aj/, /-am/, /-an/ และ /-əw/
อักษรนี้ใช้เครื่องหมายวรรคตอนของอักษรละติน และเพิ่มอักษรพิเศษ 5 ตัว ตัวหนึ่งระบุบุคคล ตัวหนึ่งระบุเลข "หนึ่ง" ตัวหนึ่งระบุเป็นตัวบอกซ้ำคำก่อนหน้า ตัวหนึ่งตั้งเป็นจุดเริ่มต้นข้อความ และตัวหนึ่งตั้งอยู่ที่ท้ายข้อความ
ในอดีตจะไม่มีการเว้นช่องระหว่างคำ จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษ 1980 ที่เริ่มมีการเว้นช่องระหว่างคำ
รายละเอียด > พยัญชนะ

| อักษร> ต่ำ | อักษร> สูง | ชื่อ | เสียง |
| --- | --- | --- | --- |
| ꪀ | ꪁ | ko | /k/ |
| ꪂ | ꪃ | kho | /kʰ/ |
| ꪄ | ꪅ | khho | /x/ |
| ꪆ | ꪇ | go | /g/ |
| ꪈ | ꪉ | ngo | /ŋ/ |
| ꪊ | ꪋ | co | /tɕ/ |
| ꪌ | ꪍ | cho | /tɕʰ/ |
| ꪎ | ꪏ | so | /s/ |
| ꪐ | ꪑ | nyo | /ɲ/ |
| ꪒ | ꪓ | do | /d/ |
| ꪔ | ꪕ | to | /t/ |
| ꪖ | ꪗ | tho | /tʰ/ |
| อักษร> ต่ำ | อักษร> สูง | ชื่อ | เสียง |
| --- | --- | --- | --- |
| ꪘ | ꪙ | no | /n/ |
| ꪚ | ꪛ | bo | /b/ |
| ꪜ | ꪝ | po | /p/ |
| ꪞ | ꪟ | pho | /pʰ/ |
| ꪠ | ꪡ | fo | /f/ |
| ꪢ | ꪣ | mo | /m/ |
| ꪤ | ꪥ | yo | /j/ |
| ꪦ | ꪧ | ro | /r/ |
| ꪨ | ꪩ | lo | /l/ |
| ꪪ | ꪫ | vo | /v/ |
| ꪬ | ꪭ | ho | /h/ |
| ꪮ | ꪯ | o | /ʔ/ |
รายละเอียด > สระ

ตำแหน่งพยัญชนะระบุด้วยรูปวงกลม: ◌.
| สระ | ชื่อ | เสียง |
| --- | --- | --- |
| ◌ꪰ | mai kang | /a/ |
| ◌ꪱ | aa | /aː/ |
| ◌ꪲ | i | /i/ |
| ◌ꪳ | ue | /ɨ/ |
| ◌ꪴ | u | /u/ |
| ꪵ◌ | ee | /ɛ/ |
| ꪶ◌ | o | /o/ |
| ◌ꪷ | mai khit | /ɔ/* |
| สระ | ชื่อ | เสียง |
| --- | --- | --- |
| ◌ꪸ | ia | /iə̯/ |
| ꪹ◌ | uea | /ɨə̯/ |
| ◌ꪺ | ua | /uə̯/ |
| ꪻ◌ | aue | /əw/ |
| ꪼ◌ | ay | /aj/ |
| ◌ꪽ | an | /an/ |
| ◌ꪾ | am | /am/ |
เมื่อเสียง /ɔ/ เป็นเสียงท้าย จะใช้รูป ◌ꪮ นี้แทน
บางสระเขียนด้วยการผสมรูปสระสองอัน ตารางด้านล่างมีรูปสระผสม 4 แบบ:
| สระ | เสียง |
| --- | --- |
ꪹ◌ꪸ: /e/
ꪹ◌ꪷ: /ə/
ꪹ◌ꪱ: /aw/
◌ꪚꪾ: /ap/
บางเสียงในภาษาไทดำสะกดต่างจากภาษาไทขาว:
| อักษร | เทียบกับไทดำ | เสียง |
| --- | --- | --- |
| ◌ꪸ | ꪹ◌ꪸ | /e/ |
| ◌ꪷ | ꪹ◌ꪷ | /ə/ |
| ◌ꪺ | ꪶ◌ | /o/ |
| ◌ꪮ | ◌ꪷ | /ɔ/ (ในพยางค์เปิด) |
| ꪶ◌ꪉ | ◌ꪴꪉ | /uŋ/ |
| ꪶ◌ꪣ | ◌ꪴꪣ | /um/ |
| ◌ꪝꪾ | ◌ꪾ | /am/ |
รายละเอียด > วรรณยุกต์

เดิมทีอักษรนี้ไม่มีสัญลักษณ์วรรณยุกต์และจะแสดงเฉพาะพยัญชนะเสียงสูง/ต่ำ ทำให้ผู้อ่านต้องคาดเดาเสียงวรรณยุกต์และความหมายของคำในรายละเอียด ในคริสต์ทศวรรษ 1970 มีการเพิ่มรูปวรรณยุกต์สองแบบคือ mai nueng และ mai song วรรณยุกต์ 1 เขียนเฉพาะที่พยัญชนะเสียงต่ำ วรรณยุกต์ 4 เขียนเฉพาะที่พยัญชนะเสียงสูง วรรณยุกต์ 2 เขียนด้วยรูปวรรณยุกต์ 1 ตั้งที่พยัญชนะเสียงต่ำ วรรณยุกต์ 5 เขียนด้วยรูปวรรณยุกต์ 1 ตั้งที่พยัญชนะเสียงสูง วรรณยุกต์ 3 เขียนด้วยรูปวรรณยุกต์ 2 ตั้งที่พยัญชนะเสียงต่ำ และวรรณยุกต์ 6 เขียนด้วยวรรณยุกต์ 2 ตั้งที่พยัญชนะเสียงสูง
| วรรณยุกต์ | ชื่อ | เสียงต่ำ | ระดับเสียงวรรณยุกต์ต่ำ | เสียงสูง | ระดับเสียงวรรณยุกต์สูง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ◌ | – | 1 | ˨ | 4 | ˥ |
| ◌꪿ | mai ek | 2 |  | 5 |  |
| ◌꫁ | mai tho | 3 |  | 6 | ˧˩ |
| ◌ꫀ | mai nueng | 2 |  | 5 |  |
| ◌ꫂ | mai song | 3 |  | 6 |  |
ยูนิโคด

มีการเสนอเข้ารหัสอักษรไทเวียดในยูนิโคดใน ค.ศ. 2006 จากนั้นจึงถูกเพิ่มในยูนิโคดมาตรฐานในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009 ในรุ่น 5.2.
บล็อกยูนิโคดของไทเวียดคือ U+AA80–U+AADF:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
Tai Viet Official Unicode Consortium code chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+AA8x | ꪀ | ꪁ | ꪂ | ꪃ | ꪄ | ꪅ | ꪆ | ꪇ | ꪈ | ꪉ | ꪊ | ꪋ | ꪌ | ꪍ | ꪎ | ꪏ |
| U+AA9x | ꪐ | ꪑ | ꪒ | ꪓ | ꪔ | ꪕ | ꪖ | ꪗ | ꪘ | ꪙ | ꪚ | ꪛ | ꪜ | ꪝ | ꪞ | ꪟ |
| U+AAAx | ꪠ | ꪡ | ꪢ | ꪣ | ꪤ | ꪥ | ꪦ | ꪧ | ꪨ | ꪩ | ꪪ | ꪫ | ꪬ | ꪭ | ꪮ | ꪯ |
| U+AABx | ꪰ | ꪱ | ꪲ | ꪳ | ꪴ | ꪵ | ꪶ | ꪷ | ꪸ | ꪹ | ꪺ | ꪻ | ꪼ | ꪽ | ꪾ | ꪿ |
| U+AACx | ꫀ | ꫁ | ꫂ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| U+AADx |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ꫛ | ꫜ | ꫝ | ꫞ | ꫟ |
Notes 1.^ As of Unicode version 13.0 2.^ Grey areas indicate non-assigned code points
อ่านเพิ่ม

Miyake, Marc. 2014. D-ou-b-led letters in Tai Viet.
เซอเบอรังเปอไร

| เซอเบอรังเปอไร Seberang Perai |
| --- | --- |
นคร
นครเซอเบอรังเปอไร Bandaraya Seberang Perai
การถอดเสียงอื่น ๆ
 • อังกฤษ: Province Wellesley
 • ยาวี: سبرڠ ڤراي‎
 • จีน: 威省
 • ทมิฬ: செபராங் பிறை

   ธง ตรา
เซอเบอรังเปอไร (สีแดง) ในรัฐปีนัง (ซ้าย) และมาเลเซียตะวันตก (ขวา)
โอเพนสตรีตแมป
พิกัด: 5°24′N 100°28′E﻿ / ﻿5.400°N 100.467°E﻿ / 5.400; 100.467
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐปีนัง
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1800
คราวน์โคโลนี: 1 เมษายน ค.ศ. 1867 – 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957
ญี่ปุ่นยึดครอง: 19 ธันวาคม ค.ศ. 1941 – 3 กันยายน ค.ศ. 1945
จัดตั้งเป็นเทศบาล: 15 ธันวาคม ค.ศ. 1976
จัดตั้งเป็นนคร: 16 กันยายน ค.ศ. 2019
การปกครอง
 • ประเภท: สภานคร
 • องค์กร: สภานครเซอเบอรังเปอไร
 • นายกเทศมนตรี: โรซาลี โมฮามุด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 751 ตร.กม. (290 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2020)
 • ทั้งหมด: 946,092 คน
 • ความหนาแน่น: 1,259.8 คน/ตร.กม. (3,263 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 12xxx ถึง 14xxx
รหัสโทรศัพท์: +6043, +6045
ทะเบียนรถ: P
เว็บไซต์: www.mbsp.gov.my
เซอเบอรังเปอไร (มลายู: Seberang Perai) หรือ พรอวินซ์เวลส์ลีย์ (อังกฤษ: Province Wellesley) ปรากฏในเอกสารไทยว่า สมารังไพร ภาษาไทยถิ่นใต้ว่า แปไหร เป็นพื้นที่ขนาดแคบบนคาบสมุทรมลายู ตั้งอยู่ตรงข้ามกับเกาะปีนัง และขึ้นอยู่กับรัฐปีนัง ดินแดนเซอเบอรังเปอไรถูกล้อมด้วยรัฐเกอดะฮ์ทางเหนือและทางตะวันตก ส่วนทางทิศใต้ติดกับรัฐเประ มีเมืองสำคัญคือเมืองบัตเตอร์เวิร์ท ส่วนที่ตั้งของสภานครอันเป็นศูนย์กลางการปกครองตั้งอยู่ใกล้เมืองบูกิตเมอร์ตาจัม เมื่อ ค.ศ. 2010 เซอเบอรังเปอไรมีประชากร 815,767 คน ทำให้ที่นี่เป็นเขตการปกครองท้องถิ่นที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองของประเทศมาเลเซีย
เดิมเซอเบอรังเปอไรเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเกอดะฮ์ ที่ถูกยกให้เป็นของบริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตนช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็น พรอวินซ์เวลส์ลีย์ ตามชื่อนายทหารสหราชอาณาจักร เพื่อสร้างประโยชน์เชิงเกษตรกรรมรวมทั้งเป็นปราการป้องกันการบุกรุกผ่านช่องแคบจากแผ่นดินใหญ่ ที่ต่อมาได้ผนวกเซอเบอรังเปอไรเข้ากับเกาะปีนังในฐานะอาณานิคมของสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1867
หลังมาเลเซียได้รับเอกราช เซอเบอรังเปอไรเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ มีการย้ายนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่จากท่าเรือปีนังมาประจำที่เมืองบัตเตอร์เวิร์ทเมื่อ ค.ศ. 1974 ยังประโยชน์ด้านเศรษฐกิจแก่เซอเบอรังเปอไร ทั้งยังมีการปรับปรุงการเชื่อมต่อและการขนส่งให้สะดวกสบายยิ่งขึ้น เช่น ทางด่วนเหนือ–ใต้ สายเหนือ, สะพานปีนัง, สะพานสุลต่านอับดุลฮาลิมมูอัดซัมชะฮ์ ปัจจุบันเซอเบอรังเปอไรเป็นส่วนหนึ่งของเขตเมืองขยายปีนัง ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของมาเลเซีย
เซอเบอรังเปอไรแบ่งการปกครองออกเป็นสามอำเภอ ได้แก่
อำเภอเซอเบอรังเปอไรอูตารา (Daerah Seberang Perai Utara) มีศูนย์กลางที่เมืองเกอปาลาบาตัซ (Kepala Batas)
อำเภอเซอเบอรังเปอไรเตองะฮ์ (Daerah Seberang Perai Tengah) มีศูนย์กลางที่เมืองบูกิตเมอร์ตาจัม (Bukit Mertajam)
อำเภอเซอเบอรังเปอไรเซอลาตัน (Daerah Seberang Perai Selatan) มีศูนย์กลางที่เมืองซูไงจาวี (Sungai Jawi)
เจิ่น ถิ บิ๊ก ถวี

เจิ่น ถิ บิ๊ก ถวี (เวียดนาม: Trần Thị Bích Thủy; เกิดวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 ที่เวียดนาม) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวเวียดนามอายุไม่เกิน 19 ปี ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งตัวบล็อกกลาง และปัจจุบันเป็นนักวอลเลย์บอลหลักร่วมสังกัดสโมสรวอลเลย์บอลหญิงแอร์ฟอร์ซ
สโมสร

ดึ๊กซางห่าโหน่ย
ควินท์ แอร์ฟอร์ซ (2561–ปัจจุบัน)
ผลงาน

วอลเลย์บอลหญิงไทยแลนด์ลีก 2018-2019 "ตัวบล็อกกลางยอดเยี่ยม"
เขตซีลางังคาบีซายาอัน

| เขตซีลางังคาบีซายาอัน เขตที่ 8 |
| --- | --- |
เขต
แผนที่ของประเทศฟิลิปปินส์แสดงที่ตั้งของเขตซีลางังคาบีซายาอัน
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
หมู่เกาะ: วิซายัส
ศูนย์กลางการบริหารเขต: ตักโลบัน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 23,251.10 ตร.กม. (8,977.30 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 4,440,150 คน
 • ความหนาแน่น: 190 คน/ตร.กม. (490 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
จังหวัด:  6  บีลีรัน   ซีลางังซามาร์   เลเต‎   ฮีลากังซามาร์‎   ซามาร์   ตีโมกเลเต  
เมือง:  7  ไบไบ   โบโรงกัน   คาลบายอก   คัตบาโลกัน   มาอาซีน   โอร์โมก   ตักโลบัน  
เทศบาล: 136
บารังไกย์: 4,390
ผู้แทนราษฎร: 12
ภาษา: วาไร เซบัวโน อาบักโนน ไบไบ กินาบาเลียน
เขตซีลางังคาบีซายาอัน (วาไร: Sinirangan Kabisay-an; เซบัวโน: Sidlakang Kabisay-an; ฟิลิปปินส์: Silangang Kabisayaan) หรือ เขตที่ 8 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 3 หมู่เกาะหลัก ได้แก่ เกาะซามาร์, เกาะเลเต และเกาะบีลีรัน เขตนี้มี 6 จังหวัด, 1 นครอิสระ และ 1 นครที่มีประชากรอย่างสูง (ตักโลบัน) เขตนี้ครอบคลุมพื้นที่ซีกตะวันออกของหมู่เกาะวิซายัส
เขตซีลางังคาบีซายาอันติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก และมีสถานที่สำคัญอย่างสะพานซันฮวนนิโค ซึ่งเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในประเทศ สำหรับในปี ค.ศ. 2015 เขตมีประชากร 4,440,150 คน เป็นเขตที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 3 ของวิซายัส
ภูมิศาสตร์

เขตซีลางังคาบีซายาอัน ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 3 หมู่เกาะหลัก ได้แก่ เลเต, บีลีรัน, ซามาร์ ติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออกและทิศเหนือ โดยมีช่องแคบซันเบอร์นาร์ดิโนคั่นกลางระหว่างเขตนี้กับเกาะลูซอน, ติดต่อกับทะเลคาโมเตสและทะเลวิซายันทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลโบโฮลทางทิศใต้ โดยช่องแคบซูรีเกาคั่นกลางระหว่างเขตนี้กับเกาะมินดาเนา โดยเขตนี้มีเนื้อที่ 2,156,285 เฮกตาร์ (5,328,300 เอเคอร์) หรือร้อยละ 7.2 ของประเทศ
การแบ่งเขตการปกครอง

ประกอบด้วย 6 จังหวัด, 1 นครที่มีประชากรอย่างสูง, 1 นครอิสระ, 5 นครทั่วไป, 136 เทศบาล และ 4,390 บารังไกย์
| จังหวัด หรือ เมืองที่มีประชากรอย่างสูง>  | จังหวัด หรือ เมืองที่มีประชากรอย่างสูง>  | เมืองหลัก>  | ประชากร (ค> ศ. 2015) . | ประชากร (ค> ศ. 2015) . | เนื้อที่> กม.2 | เนื้อที่> ตร.ไมล์ | ความหนาแน่น> /กม.2 | ความหนาแน่น> /ตร.ไมล์ | นคร>  | เทศบาล>  | บารังไกย์>  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| บีลีรัน‎ | บีลีรัน‎ | นาบาล | 3.9% | 171,612 | 536.01 | 206.95 | 320 | 830 | 0 | 8 | 132 |  |
| ซีลางังซามาร์ | ซีลางังซามาร์ | โบโรงกัน | 10.5% | 467,160 | 4,660.47 | 1,799.42 | 100 | 260 | 1 | 22 | 597 |  |
| เลเต‎ | เลเต‎ | ตักโลบัน | 38.8% | 1,724,679 | 6,313.33 | 2,437.59 | 270 | 700 | 3 | 40 | 1,503 |  |
| ฮีลากังซามาร์‎ | ฮีลากังซามาร์‎ | คาตาร์มัน (จังหวัดฮีลากังซามาร์)‎ | 14.2% | 632,379 | 3,692.93 | 1,425.85 | 170 | 440 | 0 | 24 | 569 |  |
| ซามาร์ | ซามาร์ | คัตบาโลกัน | 17.6% | 780,481 | 6,048.03 | 2,335.16 | 130 | 340 | 2 | 24 | 951 |  |
| ตีโมกเลเต | ตีโมกเลเต | มาอาซีน | 9.5% | 421,750 | 1,798.61 | 694.45 | 230 | 600 | 1 | 18 | 500 |  |
| ตักโลบัน | † | — | 5.5% | 242,089 | 201.72 | 77.88 | 1,200 | 3,100 | — | — | 138 |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 4,440,150 | 23,251.10 | 8,977.30 | 190 | 490 | 7 | 136 | 4,390 |  |
  †  ตักโลบัน เป็นนครที่มีประชากรอย่างสูง โดยเป็นเอกเทศจากจังหวัดเลเต
การขนส่ง

สามารถเชื่อมต่อกับเกาะลูซอนและเกาะมินดาเนาได้ทางสะพานถนน และมีท่าอากาศยาน 9 แห่ง กระจายตามจังหวัดต่าง ๆ โดยที่ใหญ่ที่สุดคือท่าอากาศยานแดเนียล แซด โรมูอัลเดซ ที่ตักโลบัน ส่วนท่าเรือทะเลก็มีกระจัดกระจายตามเมืองตักโลบัน, คัตบาโลกัน, คัลบาโยก, โบโรงกัน, อัลเลน, โอร์โมก, บาโต, ฮีโลงโกส, มาอาซีน, โซโกด และนาบาล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตซีลางังคาบีซายาอัน
คู่มือการท่องเที่ยว Eastern Visayas จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Eastern Visayas Festivals & Fiestas เก็บถาวร 2008-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเขตของประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ลูซอน |  I — เขตอีโลโคส  II — ลัมบักนางคากายัน  III — กิตนางลูโซน  IV-A — คาลาบาร์โซน  มีมาโรปา‎ — เขตเซาท์เวสเทิร์นตากาล็อก  V — เขตบีโคล  CAR — เขตบริหารคอร์ดิลเยรา‎  NCR — เขตนครหลวงมะนิลา  |  |
| วิซายัส‎ |  VI — คันลูรังคาบีซายาอัน  VII — กิตนางคาบีซายาอัน  VIII — ซีลางังคาบีซายาอัน  |  |
| มินดาเนา |  IX — ตังไวนางซัมบวงกา‎  X — ฮีลากังมินดาเนา‎  XI — เขตดาเบา  XII — โซกซาร์เจน  XIII — คารากา‎  BARMM — เขตปกครองตนเองบังซาโมโรมินดาเนามุสลิม  |  |
| เขตในอดีต |  ARMM — เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม  NIR — เขตเกาะเนโกรส  เขตเซาเทิร์นตากาล็อก  |  |
แผนที่แบบรัฐกิจของเขต
เขตกิตนางลูโซน

| เขตกิตนางลูโซน เขตที่ 3 |
| --- | --- |
เขต
 บนสุด: โบสถ์บาราซัวอิน แถวที่ 2: อ่าวบาเลร์, ซีเยร์รามาเดร แถวที่ 3: นครอังเฮเลส, อนุสรณ์สถานแห่งชาติคาปัส แถวที่ 4: ทะเลสาบปีนาตูโบ, อนุสรณ์สถานแห่งชาติเขาซามัต
สมญา: ยุ้งข้าวแห่งฟิลิปปินส์
แผนที่ของประเทศฟิลิปปินส์แสดงที่ตั้งของเขตกิตนางลูโซน
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
หมู่เกาะ: เกาะลูซอน
ศูนย์กลางการบริหารเขต: ซันเฟร์นันโด (จังหวัดปัมปังกา)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 22,014.63 ตร.กม. (8,499.90 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 11,218,177 คน
 • ความหนาแน่น: 510 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
จังหวัด:  7  จังหวัดเอาโรรา‎   จังหวัดบาตาอัน   จังหวัดบูลาคัน   จังหวัดนูเอวาเอซีฮา   จังหวัดปัมปังกา   จังหวัดตาร์ลัก   จังหวัดซัมบาเลส  
เมือง:  14  อังเฮเลส   บาลังกา   คาบานาตวน   กาปัน   มาบาลาคัต   มาโลโลส   เมคาวายัน   มุญโญซ   โอลองกาโป   ปาลายัน   ซันเฟร์นันโด   ซันโฮเซเดลโมนเต   ซันโฮเซ   ตาร์ลักซิตี  
เทศบาล: 116
บารังไกย์: 3,102
ผู้แทนราษฎร: 20
ภาษา: กาปัมปางัน ปังกาซีนัน ซัมบัล ตากาล็อก อีโลคาโน อังกฤษ และอื่น ๆ
กิตนางลูโซน (ฟิลิปปินส์: Gitnang Luzon; อังกฤษ: Central Luzon; กาปัมปางัน: Kalibudtarang Luzon; ปังกาซีนัน: Pegley na Luzon; อีโลคาโน: Tengnga a Luzon) หรือ เขตที่ 3 เป็นเขตการปกครองของประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ 7 จังหวัดทางตอนกลางของเกาะลูซอน สภาพภูมิประเทศเป็นที่ราบกว้างขวางและเป็นแหล่งปลูกข้าวที่สำคัญ โดยเป็นเขตที่ผลิตข้าวได้มากที่สุดของประเทศ  จึงได้รับฉายา "ยุ้งข้าวแห่งฟิลิปปินส์" จังหวัดในเขตนี้ได้แก่ จังหวัดเอาโรรา‎, จังหวัดบาตาอัน, จังหวัดบูลาคัน, จังหวัดนูเอวาเอซีฮา, จังหวัดปัมปังกา, จังหวัดตาร์ลัก และจังหวัดซัมบาเลส
ภาพรวม

เขตกิตนางลูโซนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงมะนิลา เมืองหลวงของประเทศ อยู่ติดกับเขตอีโลโคสและเขตลัมบักนางคากายันทางทิศเหนือ, ติดกับเขตเมืองหลวงแห่งชาติ เขตคาลาบาร์โซน และอ่าวมะนิลาทางทิศใต้, ติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลฟิลิปปินส์ทางทิศตะวันออก จังหวัดปังกาซีนันเคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตนี้ก่อนย้ายไปขึ้นกับเขตอีโลโคสเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1973 ตามคำสั่งของประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ส่วนจังหวัดเอาโรราย้ายมาจากเขตเซาเทิร์นตากาล็อกตามคำสั่งฝ่ายบริหารหมายเลข 103 เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002
เขตนี้มีนครหรือเมืองใหญ่ทั้งหมด 14 แห่ง ได้แก่ อังเฮเลส, บาลังกา, คาบานาตวน, กาปัน, มาบาลาคัต, มาโลโลส, เมคาวายัน, มุญโญซ, โอลองกาโป, ปาลายัน, ซันเฟร์นันโด, ซันโฮเซเดลโมนเต, ซันโฮเซ และตาร์ลัก ศูนย์กลางการบริหารของเขตนี้อยู่ที่เมืองซันเฟร์นันโดในจังหวัดปัมปังกา
เขตการปกครอง

เขตกิตนางลูโซนประกอบไปด้วย 7 จังหวัด, 2 นครที่มีความเป็นเมืองสูง, 12 นครองค์ประกอบ, 116 เทศบาล และ 3,102 บารังไกย์
เขตการปกครอง > จังหวัด

ในวงเล็บ หมายถึง เมืองหลักของจังหวัดนั้น ๆ
จังหวัดเอาโรรา‎ (บาเลร์)
จังหวัดบาตาอัน (บาลังกา)
จังหวัดบูลาคัน (มาโลโลส)
จังหวัดนูเอวาเอซีฮา (ปาลายัน)
จังหวัดปัมปังกา (ซันเฟร์นันโด)
จังหวัดตาร์ลัก (ตาร์ลัก)
จังหวัดซัมบาเลส (อีบา)
เมืองบาเลร์
เมืองบาลังกา
เมืองมาโลโลส
เมืองปาลายัน
เมืองซันเฟร์นันโด
เมืองตาร์ลัก
เมืองอีบา
แหล่งข้อมูลอื่น

Central Luzon Local Search เก็บถาวร 2020-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
North Luzon Super Region: Potentials เก็บถาวร 2007-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
North Luzon Super Region: Projects เก็บถาวร 2007-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Executive Order No. 103 เก็บถาวร 2016-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเขตของประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ลูซอน |  I — เขตอีโลโคส  II — ลัมบักนางคากายัน  III — กิตนางลูโซน  IV-A — คาลาบาร์โซน  มีมาโรปา‎ — เขตเซาท์เวสเทิร์นตากาล็อก  V — เขตบีโคล  CAR — เขตบริหารคอร์ดิลเยรา‎  NCR — เขตนครหลวงมะนิลา  |  |
| วิซายัส‎ |  VI — คันลูรังคาบีซายาอัน  VII — กิตนางคาบีซายาอัน  VIII — ซีลางังคาบีซายาอัน  |  |
| มินดาเนา |  IX — ตังไวนางซัมบวงกา‎  X — ฮีลากังมินดาเนา‎  XI — เขตดาเบา  XII — โซกซาร์เจน  XIII — คารากา‎  BARMM — เขตปกครองตนเองบังซาโมโรมินดาเนามุสลิม  |  |
| เขตในอดีต |  ARMM — เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม  NIR — เขตเกาะเนโกรส  เขตเซาเทิร์นตากาล็อก  |  |
แผนที่แสดงจังหวัดต่าง ๆ ในเขตกิตนางลูโซน
เขตบริหารคอร์ดิลเยรา

| เขตบริหารคอร์ดิลเยรา CAR |
| --- | --- |
เขต
 สถานที่สำคัญในเขตบริหารคอร์ดิลเยรา
แผนที่ของประเทศฟิลิปปินส์แสดงที่ตั้งของเขตบริหารคอร์ดิลเยรา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
หมู่เกาะ: เกาะลูซอน
ศูนย์กลางการบริหารเขต: บาเกียว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 19,422.03 ตร.กม. (7,498.89 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 1,722,006 คน
 • ความหนาแน่น: 89 คน/ตร.กม. (230 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
จังหวัด:  6  อาบรา   อาปาเยา   เบงเก็ต‎   อีฟูเกา   คาลิงกา   บูลูบุนดูคิน  
เมือง:  2  บาเกียว   ตาบุก  
เทศบาล: 75
บารังไกย์: 1,176
ผู้แทนราษฎร: 7
ภาษา: อีโลกาโน อีบาโลอิ กันกานาย กาลังกูยา กาลิงกา อีฟูเกา อิตเน็ก อิซเน็ก ปังกาซีนัน ฟิลิปีโน อังกฤษ และอื่น ๆ
เขตบริหารคอร์ดิลเยรา (อีโลกาโน: Rehion/Deppaar Administratibo ti Kordiliera; ฟิลิปปินส์: Rehiyong Pampangasiwaan ng Cordillera) หรือชื่อย่อ CAR เป็นเขตบริหารเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่บนเกาะลูซอน เป็นเพียงเขตเดียวของประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ล้อมรอบด้วยเขตอีโลโคสทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ และเขตลัมบักนางคากายันทางทิศเหนือ ตะวันออก และตะวันออกเฉียงใต้ อ้างอิงจากสำมะโนประชากร ค.ศ. 2015 เขตนี้เป็นเขตที่มีประชากรและความหนาแน่นน้อยที่สุดของประเทศ เขตนี้ประกอบด้วย 6 จังหวัด ศูนย์กลางคือเมืองบาเกียว
เขตก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1987 ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของภูเขาคอร์ดิลเยราเซนทรัล และเป็นบ้านของชาวอีโกรอต
ภูมิศาสตร์

แผนที่ทางกายภาพ
แผนที่ทางรัฐกิจ
เขตบริหารคอร์ดิลเยรา เป็นเพียงเขตเดียวของประเทศฟิลิปปินส์ที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ล้อมรอบด้วยเขตอีโลโคสทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ และเขตลัมบักนางคากายันทางทิศเหนือ ตะวันออก และตะวันออกเฉียงใต้
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาคอร์ดิลเยราเซนทรัล โดยมียอดเขาปูลักเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของเกาะ เป็นที่ตั้งของสามเหลี่ยมทองคำ ระหว่างจังหวัดเบงเก็ต‎, อีฟูเกา และนูเอวาวิซคายา
ภายในเขตมีแม่น้ำลำธารหลายสาย แม่น้ำที่กว้างที่สุดคือแม่น้ำชิโค ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำคากายัน ไหลผ่านจังหวัดบูลูบุนดูคินและคาลิงกา แม่น้ำอื่น ๆ ได้แก่ แม่น้ำอักโน, แม่น้ำแอมบูรายัน, แม่น้ำบูเอ็ดในจังหวัดเบงเก็ต‎, แม่น้ำอาบูล็อกในจังหวัดคาลิงกา, แม่น้ำอาบราในจังหวัดอาบรา, แม่น้ำอาฮินในจังหวัดอีฟูเกา, แม่น้ำอาปาเยาในจังหวัดอาปาเยา และแม่น้ำซิฟฟูในจังหวัดอีฟูเกาและบูลูบุนดูคิน
การแบ่งเขตการปกครอง

แบ่งออกเป็น 6 จังหวัดและ 2 นคร ได้แก่ บาเกียว และตาบุก นอกจากนี้ยังมีบารังไกย์ 1,176 แห่ง
| จังหวัดหรือนคร | จังหวัดหรือนคร | เมืองหลัก | ประชากร (ค> ศ. 2015)  | ประชากร (ค> ศ. 2015)  | พื้นที่ | พื้นที่ | ความหนาแน่น | ความหนาแน่น | นคร | เทศบาล | บารังไกย์ |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

|  |  |  |  |  | ตร.กม. | ตร.ไมล์ | /ตร.กม. | /ตร.ไมล์ |  |  |  |  |
| อาบรา | อาบรา | บังเกด | 14.0% | 241,160 | 4,165.25 | 1,608.21 | 58 | 150 | 0 | 27 | 303 |  |
| อาปาเยา | อาปาเยา | คาบูเกา | 6.9% | 119,184 | 4,413.35 | 1,704.00 | 27 | 70 | 0 | 7 | 133 |  |
| เบงเก็ต‎ | เบงเก็ต‎ | ลาตรินิแดด | 25.9% | 446,224 | 2,769.08 | 1,069.15 | 160 | 410 | 1 | 13 | 140 |  |
| อีฟูเกา | อีฟูเกา | ลากาเว | 11.8% | 202,802 | 2,628.21 | 1,014.76 | 77 | 200 | 0 | 11 | 175 |  |
| คาลิงกา | คาลิงกา | ตาบุก | 12.4% | 212,680 | 3,231.25 | 1,247.59 | 66 | 170 | 1 | 7 | 152 |  |
| บูลูบุนดูคิน | บูลูบุนดูคิน | โบนโตก | 9.0% | 154,590 | 2,157.38 | 832.97 | 72 | 190 | 0 | 10 | 144 |  |
| บาเกียว | † | — | 20.1% | 345,366 | 57.51 | 22.20 | 6,000 | 16,000 | — | — | 129 |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 1,722,006 | 19,422.03 | 7,498.89 | 89 | 230 | 2 | 75 | 1,176 |  |
  †  บาเกียวเป็นเมืองที่มีประชากรอาศัยอย่างสูง โดยเป็นเอกเทศจากจังหวัดเบงเก็ต‎‎
แหล่งข้อมูลอื่น

Department of Interior and Local Government - Cordillera Administrative Region เก็บถาวร 2015-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Standard Geographic Code
Cordillera Administrative Region เก็บถาวร 2008-09-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tribal Art of the Cordilleras
| ด ค กเขตของประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ลูซอน |  I — เขตอีโลโคส  II — ลัมบักนางคากายัน  III — กิตนางลูโซน  IV-A — คาลาบาร์โซน  มีมาโรปา‎ — เขตเซาท์เวสเทิร์นตากาล็อก  V — เขตบีโคล  CAR — เขตบริหารคอร์ดิลเยรา‎  NCR — เขตนครหลวงมะนิลา  |  |
| วิซายัส‎ |  VI — คันลูรังคาบีซายาอัน  VII — กิตนางคาบีซายาอัน  VIII — ซีลางังคาบีซายาอัน  |  |
| มินดาเนา |  IX — ตังไวนางซัมบวงกา‎  X — ฮีลากังมินดาเนา‎  XI — เขตดาเบา  XII — โซกซาร์เจน  XIII — คารากา‎  BARMM — เขตปกครองตนเองบังซาโมโรมินดาเนามุสลิม  |  |
| เขตในอดีต |  ARMM — เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม  NIR — เขตเกาะเนโกรส  เขตเซาเทิร์นตากาล็อก  |  |