stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กรรณบรรพ
เนื้อเรื่องในบรรพนี้

กรรณะได้เข้ามาทำหน้าที่เป็นผู้บัชาการการรบฝ่ายเการพสืบต่อจากโทรณาจารย์ ในการทำศึกครั้งนี้ภายใต้การบัญชาการรบของกรรณะ กรรณะได้ขอให้ทุรโยธน์ไปขอร้องให้ท้าวศัลยะ ให้ทำหน้าที่เป็นสารถีรถม้าศึกของตน ในตอนนี้เองที่ภีมะสามารถล้างแค้นตามคำสาบานที่เคยให้ไว้ได้ ด้วยการจับทุหศาสันน้องทุรโยธน์ทุ่มลงจากรถม้าศึกและฉีกอกดื่มเลือดสด ๆ เพื่อล้างอายให้กับพระนางเทราปทีที่เคยถูกทุหศาสันย่ำยี หนำซ้ำยังใช้มือรองเลือดไปให้นางเทราปตีล้างมลทินบนเรือนร่างของพระนางด้วย การสู้รบดำเนินต่อไปและยุธิษฐิระได้รับบาดเจ็บจากการทำศึก ร้อนถึงอรชุนต้องไปเยี่ยมให้กำลังใจก่อนจะกลับสู่สนามรบและท้าให้กรรณะออกมาสู้กันแบบตัวต่อตัว
ในการสู้รบของสองคนนี้พระอินทร์เข้าข้างอรชุน ส่วนพระอาทิตย์เข้าข้างกรรณะ และเมื่อล้อรถม้าศึกของกรรณะจมลงไปในหล่มโคลน (เพราะก่อนหน้านี้ในคืนวันที่ 16 ของสงครามได้เกิดฝนตกลงมาอย่างหนัก) อรชุนไม่ยอมเสียโอกาสในการสังหารกรรณะ แม้ว่ากรรณะจะขอเวลาเพื่อรถม้าศึกที่ติดหล่มของตัวเองเสียก่อนก็ตามที
แหล่งข้อมูลอื่น

Karna Parva, English translation by Kisari Mohan Ganguli
Karna Parva, English translation by Manmatha Nath Dutt
Le Mahabharata, Translation in French, by H. Fauche (Paris, 1868)
Karna Parva in Sanskrit by Vyasadeva and commentary by Nilakantha (Editor: Kinjawadekar, 1929)
Karna เก็บถาวร 2020-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมหาภารตะ ของ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส |
| --- | --- | --- |
| บรรพทั้ง 18 |  อาทิบรรพ  สภาบรรพ  วนบรรพ  วิราฏบรรพ  อุทโยคบรรพ  ภีษมบรรพ  โทรณบรรพ  กรรณบรรพ  ศัลยบรรพ  เสาปติกบรรพ  สตรีบรรพ  ศานติบรรพ  อนุศาสนบรรพ  อัศวเมธิกบรรพ  อาศรมวาสิกบรรพ  เมาสลบรรพ  มหาปรัสถานิกบรรพ  สวรรคโรหณบรรพ  หริวงศ์  |  |
| แคว้นกุรุ |  ท้าวศานตนุ  พระแม่คงคา  ท้าวภีษมะ  สัตยวดี  จิตรางคทะ  วิจิตรวีรยะ  เจ้าหญิงอัมพิกา  เจ้าหญิงอัมพาลิกา  เจ้าหญิงอัมพา  ท้าววิทูร  ท้าวธฤตราษฎร์  พระนางคานธารี  ศกุนิ  เจ้าหญิงสุภัทรา  ท้าวปาณฑุ  พระนางกุนตี  พระนางมาทรี  ยุธิษฐิระ  ภีมะ  อรชุน  นกุล  สหเทพ  ทุรโยธน์  ทุหศาสัน  ยุยุตสุ  นางทุหศาลา  พระนางเทราปที  นางหิฑิมพี  ฆโฎตกัจ  Ahilawati  นางอุตตรา  นางนาคอุลูปี  นางจิตรางคทา  |  |
| ตัวละครอื่น ๆ |  กรรณะ  โทรณาจารย์  วยาส  อภิมันยุ  พระกฤษณะ  สาตยกี  ธฤษฏะทยุมัน  สัญชัยสารถี  อิราวัต  พภรุวาหนะ  ปรีกษีต  ท้าววิราฎ  กิจกะ  กฤปาจารย์  อัศวัตถามา  เอกลัพย์  กฤตวรมา  ชราสันธ์  มายาสูร  ฤๅษีทุรวาส  ชนะเมนชัย  ชัยทรัถ  พระพลราม  ท้าวทรุปัท  หิฑิมพะ  ท้าวศัลยะ  อธิราธาสารถี  ศิขัณทิน  ปรศุราม  |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ |  ปาณฑพ  เการพ  หัสตินาปุระ  อินทรปรัสถ์  อาณาจักรในอินเดียโบราณ  สงครามทุ่งกุรุเกษตร  ภควัทคีตา  อัสตระ  |  |
  หมวดหมู่
โกลิอัท

ทหารชาวฟีลิสเตียในคัมภีร์ไบเบิล
ดาวิดกับโกลิอัท ภาพพิมพ์หินสีโดย Osmar Schindler (ราว ค.ศ. 1888)
โกลิอัท (อังกฤษ: Goliath, /ɡəˈlaɪəθ/ gə-ly-əth; ฮีบรู: גָּלְיָת‎ Goləyāṯ; อาหรับ: جُليات Ǧulyāt (ศัพท์ศาสนาคริสต์) หรือ جَالُوت Ǧālūt (ศัพท์คัมภีร์อัลกุรอาน)) เป็นบุคคลในหนังสือซามูเอล เป็นชายร่างยักษ์ชาวฟีลิสเตียที่ถูกกำราบโดยดาวิดวัยหนุ่มในการต่อสู้ตัวต่อตัว เรื่องราวนี้บ่งชี้ถึงความไม่เหมาะสมของกษัตริย์ซาอูลในการปกครองชาวอิสราเอล เพราะตัวซาอูลเองควรที่จะทรงต่อสู้เพื่ออิสราเอล นักวิชาการสมัยใหม่เชื่อว่าเดิมผู้ที่สังหารโกลิอัทควรจะเป็นเอลฮานันบุตรยาอาเรโอเรกิมซึ่งถูกกล่าวถึงใน 2 ซามูเอล 21:19 ว่าเอลฮานันฆ่าโกลิอัทชาวกัท และผู้เขียนประวัติศาสตร์สายเฉลยธรรมบัญญัติได้เปลี่ยนให้ชัยชนะครั้งนี้เป็นผลงานของดาวิดซึ่งเป็นตัวละครที่มีชื่อเสียงมากกว่า
วลีว่า "ดาวิดกับโกลิอัท" มีความหมายที่เป็นที่นิยมมากขึ้น โดยหมายถึงสถานการณ์เป็นเบี้ยล่าง, การแข่งขันที่ผู้เข้าร่วมแข่งขันที่ตัวเล็กกว่าและอ่อนแอกว่าเผชิญหน้ากับคู่แข่งที่ตัวใหญ่กว่าและแข็งแกร่งมากกว่า
เรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิล

ใน 1 ซามูเอล 17 ซาอูลและทัพชาวอิสราเอลเผชิญหน้ากับชาวฟีลิสเตียในหุบเขาเอลาห์ โกลิอัทยอดทหารทัพชาวฟีลิสเตียออกมาท้าทายชาวอิสราเอลให้ส่งยอดทหารมาตัดสินผลด้วยการต่อสู้ตัวต่อตัว โดยโกลิอัทออกมาท้าทายวันละ 2 ครั้งเช้าและเย็น เป็นเวลา 40 วัน ซาอูลทรงกลัวโกลิอัทจึงไม่กล้าออกรบ ด้านดาวิดได้ตอบรับคำท้าของโกลิอัท ซาอูลทรงตกลงอย่างไม่เต็มพระทัยและพระราชทานชุดเกราะให้ แต่ดาวิดทูลปฏิเสธ โดยนำไปแต่ไม้เท้า สลิง และก้อนหินห้าก้อนจากลำธาร
ดาวิดและโกลิอัทเข้าเผชิญหน้ากัน โกลิอัทสวมเกราะและถือหอกซัด ส่วนดาวิดมีเพียงไม้เท้าและสลิง "คนฟีลิสเตียคนนั้นก็แช่งด่าดาวิด โดยใช้นามพวกพระของตน" แต่ดาวิดตอบว่า:
"ในวันนี้พระยาห์เวห์จะทรงมอบท่านไว้ในมือข้า และข้าจะฆ่าท่านและตัดศีรษะของท่าน ในวันนี้ข้าจะให้ศพของกองทัพฟีลิสเตียแก่นกในอากาศและแก่สัตว์ป่า เพื่อทั้งโลกนี้จะทราบว่ามีพระเจ้าองค์หนึ่งในอิสราเอล และชุมนุมชนนี้ทั้งสิ้นจะทราบว่า พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงช่วยด้วยดาบหรือด้วยหอก เพราะว่าการรบครั้งนี้เป็นของพระยาห์เวห์ พระองค์จะทรงมอบพวกท่านไว้ในมือของพวกเรา"
ดาวิดเหวี่ยงหินจากสลิงไปโดนกลางหน้าผากของโกลิอัท โกลิอัทล้มลงกับพื้น ดาวิดจึงตัดศีรษะของเขา พวกชาวฟีลิสเตียต่างพากันหนีไปและชาวอิสราเอลก็ไล่ตามตี " ไกลไปจนถึงเมืองกัทและเมืองเอโครน" ดาวิดนำเครื่องอาวุธของโกลิอัทไว้ที่เต็นท์ของตนและนำศีรษะของโกลิอัทมายังเยรูซาเล็ม ซาอูลทรงส่งอับเนอร์ให้พาดาวิดมาเข้าเฝ้า ซาอูลตรัสถามว่าดาวิดเป็นบุตรผู้ใด ดาวิดทูลตอบว่า
"ข้าพระบาทเป็นบุตรของเจสซีชาวเบธเลเฮมผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท"
ดูเพิ่ม

โอก
ยุทธการที่อัยน์ญาลูต
กิลกาเมช
บรรณานุกรม

Campbell, Antony F.; O'Brien, Mark A. (2000). Unfolding the Deuteronomistic History. Fortress Press. ISBN 9781451413687.
Driesbach, Jason (2016). 4QSamuela and the Text of Samuel. BRILL. ISBN 978-90-04-32420-6.
Finkelstein, Israel; Silberman, Neil Asher (3 April 2007). David and Solomon: In Search of the Bible's Sacred Kings and the Roots of the Western Tradition. Simon and Schuster. ISBN 978-0-7432-4363-6.
Halpern, Baruch (2003). David's Secret Demons: Messiah, Murderer, Traitor, King. Wm. B. Eerdmans Publishing. ISBN 978-0802827975.
Hoffmeier, James K. (2011). "David's Triumph Over Goliath: 1 Samuel 17:54 and Ancient Near Eastern Analogues".  ใน Bar, S.; Kahn, D.; Shirley, J. J. (บ.ก.). Egypt, Canaan and Israel: History, Imperialism, Ideology and Literature: Proceedings of a Conference at the University of Haifa, 3-7 May 2009. BRILL. ISBN 978-90-04-19493-9.
Johnson, Benjamin J.M. (2015). Reading David and Goliath in Greek and Hebrew: A Literary Approach. Mohr Siebeck. ISBN 9783161540462.
Nelson, William R. (2000). "Goliath".  ใน Freedman, David Noel; Myers, Allen C. (บ.ก.). Eerdmans Dictionary of the Bible. Eerdmans. ISBN 9789053565032.
Person, Raymond F. (2010). The Deuteronomic History and the Book of Chronicles. Society of Biblical Literature. ISBN 9781589835177.
West, M.L. (1997). The East Face of Helicon. West Asiatic Elements in Greek Poetry and Myth. Oxford: Clarendon Press. ISBN 9780191591044.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โกลิอัท
ดาวิดยกศีรษะของโกลิอัทที่ถูกตัดขึ้นมา ภาพวาดโดยกุสตาฟว์ ดอเร (ค.ศ. 1866)
แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์

| แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين |
| --- | --- |
ผู้ก่อตั้ง: จอร์จ ฮะบัช
เลขาธิการ: อะห์มัด ซะอ์ดาต
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1967 (1967)
Paramilitary wing: กองพลอาบู อาลี มุสตาฟา
อุดมการณ์: ชาตินิยมอาหรับ ชาตินิยมปาเลสไตน์ อุดมการณ์รวมกลุ่มอาหรับ ฆราวาสนิยม ลัทธิมากซ์–เลนิน ต่อต้านจักรวรรดินิยม ต่อต้านลัทธิไซออนิสม์ สังคมนิยมประชาธิปไตย แนวทางรัฐเดียว
จุดยืน: ซ้ายจัด
กลุ่มระดับชาติ: PLO DAL
กลุ่มระดับสากล: ICS (ยกเลิก)
สภานิติบัญญัติ: 3 / 132
เว็บไซต์
www.pflp.ps
การเมืองปาเลสไตน์   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (อังกฤษ: Popular Front for the Liberation of Palestine ย่อเป็น PFLP; อาหรับ: الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين, อักษรโรมัน: al-Jabhah al-Sha`biyyah li-Tahrīr Filastīn) เป็นกลุ่มติดอาวุธและพรรคการเมืองนิยมลัทธิมากซ์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2510 โดยจอร์จ ฮาบาส เป็นกลุ่มที่ใหญ่เป็นอันดับสองที่เข้าร่วมก่อตั้งองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ เป็นกลุ่มที่นิยมความรุนแรง ตรงกันข้ามกับทางสายกลางของกลุ่มฟาตะห์ ต่อต้านข้อตกลงออสโลและแนวคิดในการจัดตั้งรัฐ 2 รัฐเพื่อยุติความขัดแย้ง เคยได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียต หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต กลุ่มนิยมคอมมิวนิสต์ไม่ได้รับการสนับสนุนจากชาวปาเลสไตน์มากนัก โดยกลุ่มที่นิยมอิสลามเข้ามามีบทบาทแทน
อะห์มัด ซะอ์ดาตดำรงตำแหน่งเป็นเลขาธิการพรรค PFLP ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 เขาถูกจำคุกในเรือนจำอิสราเอลเป็นเวลา 30 ปี ปัจจุบัน ทั้งรัฐบาลกลุ่มฟาตะฮ์ในเวสต์แบงก์กับรัฐบาลฮามาสในฉนวนกาซาถือว่าพรรค PFLP ผิดกฎหมาย เพราะยังไม่ได้จัดการเลือกตั้งในองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์มาตั้งแต่ พ.ศ. 2549 ข้อมูลเมื่อ 2015 พรรค PFLP ถูกห้ามไม่ให้มีส่วนร่วมในคณะกรรมการบริหาร PLO และกลุ่ม Palestinian National Council
กลุ่มนี้ประกาศตนเป็นพันธมิตรกับกองกำลังพันธมิตรปาเลสไตน์เพื่อคัดค้านการประกาศหลักการสันติภาพเมื่อ พ.ศ. 2536 ต่อมาใน พ.ศ. 2542 กลุ่มนี้ได้แยกตัวออกจากกองกำลังพันธมิตรปาเลสไตน์และเข้าหารือเรื่องความเป็นเอกภาพของชาติกับองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ แต่ยังคัดค้านการเจรจากับอิสราเอลต่อไป ผู้นำกลุ่มคนปัจจุบันคือ อะห์มัด ซาดาบา กลุ่มนี้จัดเป็นกลุ่มก่อการร้ายโดยสหรัฐ แคนาดา ญี่ปุ่น แคนาดา ออสเตรเลีย และสหภาพยุโรป
ประวัติ > จุดกำเนิดจากขบวนการชาตินิยมอาหรับ

แนวร่วมนี้เติบโตมาจากขบวนการชาตินิยมอาหรับที่ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2496 โดย ดร.จอร์จ ฮาบาส ชาวคริสต์ปาเลสไตน์จากเลียดดา ฮาบาสในวัย 22 ปี เดินทางไปเรียนแพทย์ที่มหาวิทยาลัยอัมเบอร์กันในกรุงเบรุต ประเทศเลบานอน เมื่อจบการศึกษาใน พ.ศ. 2494. เขาได้ริเริ่มจัดตั้งขบวนการชาตินิยมอาหรับโดยใช้แนวคิดชาตินิยมเป็นหลัก
ประวัติ > การก่อตั้งแนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์

ขบวนการชาตินิยมอาหรับมีสาขาใต้ดินอยู่หลายประเทศทั้งในลิเบีย ซาอุดิอาระเบียและคูเวต ตั้งแต่ยังอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ ต่อมาได้เพิ่มแนวคิดแบบสังคมนิยมและจัดตั้งเป็นกองกำลังติดอาวุธ ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับกองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ ขบวนการชาตินิยมตั้งให้ อับตัล อัล-เอาดะห์เป็นกลุ่มทางทหารเมื่อ พ.ศ. 2509 หลังจากสงครามหกวันเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2510 กลุ่มนี้ได้รวมตัวเข้ากับอีก 2 กลุ่มคือกลุ่มเยาวชนแก้แค้น และกลุ่มแนวร่วมปลดปล่อยปาเลสไตน์ของ อะห์เหม็ด ญิบริลที่มีซีเรียหนุนหลังในเดือนสิงหาคม เกิดเป็นกลุ่มใหม่ชื่อว่า แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่มีฮาบาสเป็นผู้นำ
ปฏิบัติการ

มีปฏิบัติการอย่างต่อเนื่องในช่วง พ.ศ. 2503 – 2523 โดยเป็นกลุ่มแรกๆที่ก่อการร้ายด้วยการปล้นเครื่องบินและเชื่อว่าอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์กันยายนทมิฬในจอร์แดนเมื่อ พ.ศ. 2512 กลุ่มนี้ได้ใช้การก่อการร้ายหลายครั้ง เช่น พ.ศ. 2521 โจมตีอิสราเอลและประเทศอาหรับสายกลาง พ.ศ. 2539 โจมตีผู้ตั้งถิ่นฐานชาวยิว และ พ.ศ. 2543 ลอบสังหารรัฐมนตรีกระทรวงท่องเที่ยวของอิสราเอล
สมาชิก

ประมาณ 800 คน ฐานที่มั่นอยู่ในซีเรีย เลบานอน ฉนวนกาซา เขตเวสต์แบงก์ ได้รับการสนับสนุนจากซีเรีย
ข้อมูล

เก็บถาวร 2010-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน,  เก็บถาวร 2010-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน,  เก็บถาวร 2010-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Secret documents regarding 1974 cooperation between the KGB and the PFLP against Israel and arming PFLP – (in Russian) from the Soviet Archives  collected by Vladimir Bukovsky
ดลยา เทียนทอง. ปฐมบทการก่อการร้าย. กทม: สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2550 หน้า 80 – 81
ศราวุฒิ อารีย์. ก่อการร้าย มุมมองของโลกอิสลาม. กทม. สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2550. หน้า 125 - 126
แหล่งข้อมูลอื่น

PFLP website in Arabic
Interview with imprisoned PFLP General Secretary Ahmad Saadat- Fight Back! News, Summer 2003
กองทัพตุรกี

| กองทัพตุรกี |
| --- | --- |
Türk Silahlı Kuvvetleri
ก่อตั้ง: 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1920
เหล่า:  กองทัพบก   กองทัพเรือ   กองทัพอากาศ   ทหารตำรวจ   หน่วยยามฝั่ง
กองบัญชาการ: Bakanlıklar, Çankaya, อังการา
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บังคับบัญชาสูงสุด:  ประธานาธิบดี เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน
รายนามรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม:  Minister Fikri Işık
เสนาธิการกองทัพ:  General Hulusi Akar
กำลังพล
อายุเริ่มบรรจุ: 21
ประชากร วัยบรรจุ: 21,079,077 ชาย, อายุ 16–49 (2010), 20,558,696 หญิง, อายุ 16–49 (2010)
ประชากร ฉกรรจ์: 17,664,510 ชาย, อายุ 16–49 (2010), 17,340,816 หญิง, อายุ 16–49 (2010)
ประชากรวัยถึงขั้น ประจำการทุกปี: 700,079 ชาย (2010), 670,328 หญิง (2010)
รายจ่าย
งบประมาณ: 18.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ranked 15th)
ร้อยละต่อจีดีพี: 2.2%
อุตสาหกรรม
แหล่งผลิตในประเทศ: List of Major Suppliers MKEK   ASELSAN   BMC   FNSS   GIRSAN   TISAS   Havelsan   Transvaro   TAI   Otokar   Roketsan   TÜBİTAK   Gölcük Naval Shipyard 
มูลค่านำเข้าต่อปี: 1,540 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2014)
มูลค่าส่งออกต่อปี: 1,647 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2014)
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: Timeline of the Turks (500–1300) การทหารของจักรวรรดิออตโตมัน ประวัติศาสตร์ทางทหารของตุรกี
ยศ: ยศทหารตุรกี
กองทัพตุรกี (TAF; ตุรกี: Türk Silahlı Kuvvetleri, TSK) เป็นกองทัพของสาธารณรัฐตุรกี อยู่ภายใต้การบริหารจัดการของกระทรวงกลาโหมแห่งชาติ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพคือประธานาธิบดี ประกอบด้วยกองทัพบก, กองทัพเรือ และกองทัพอากาศ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site of the Turkish Armed Forces
Bosphorus Naval News (turkishnavy.net)
↑  Under the Ministry of the Interior during peacetime.
↑  Under the Ministry of the Interior during peacetime.
กอตอลิน กอริโก

| กอตอลิน กอริโก |
| --- | --- |
กอริโก (ค.ศ. 2020)
เกิด:  (1955-01-17) 17 มกราคม ค.ศ. 1955 (69 ปี) โซลโนก ประเทศฮังการี
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแซแก็ด
มีชื่อเสียงจาก: เทคโนโลยีเอ็มอาร์เอ็นเอในภูมิคุ้มกันวิทยาและการบำบัด
คู่สมรส: Béla Francia
บุตร: ซูซาน ฟรานเซีย
รางวัล: Széchenyi Prize (2021) Wilhelm Exner Medaillen (2021) Semmelweis Prize (2021) รางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ (2023)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ชีวเคมี; เทคโนโลยีอาร์เอ็นเอ
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยแซแก็ด มหาวิทยาลัยเทมเพิล มหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย ไบโอเอ็นเทค
 
กอตอลิน กอริโก (ฮังการี: Karikó Katalin; เกิด 17 มกราคม ค.ศ. 1955) เป็นนักชีวเคมีชาวฮังการีผู้เชี่ยวชาญด้านกลไกที่อาศัยอาร์เอ็นเอเป็นสื่อกลาง งานวิจัยของเธออยู่ในการพัฒนาเอ็มอาร์เอ็นเอที่ถอดรหัสนอกกาย (in vitro-transcribed) สำหรับการบำบัดด้วยโปรตีน ตั้งแต่ ค.ศ. 2013 เธอเป็นรองประธานและได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นรองประธานอาวุโสใน ค.ศ. 2019 ณ บริษัทไบออนเทค อาร์เอ็นเอฟาร์มาซูติคัลส์ นอกจากนี้ยังเป็นศาสตราจารย์วุฒิคุณ ณ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย
งานของกอริโกรวมถึงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เรื่องการกระตุ้นภูมิคุ้มกันที่อาศัยอาร์เอ็นเอเป็นสื่อกลาง ส่งผลให้เกิดการค้นพบการดัดแปรนิวคลีโอไซด์ซึ่งยับยั้งการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันต่ออาร์เอ็นเอ ร่วมกับนักวิทยาภูมิคุ้มกันชาวอเมริกัน ดรูว์ ไวส์แมน ซึ่งเป็นกระบวนการซึ่งถูกมองว่าทำให้ใช้เอ็มอาร์เอ็นเอในการรักษาได้ เธอเป็นเจ้าของสิทธิบัตรการใช้อาร์เอ็นเอแบบไม่กระตุ้นภูมิคุ้มกันและมีการดัดแปรนิวคลีโอไซด์ในสหรัฐร่วมกับไวส์แมน บริษัทไบออนเทคและโมเดอร์นาขออนุญาตใช้เทคโนโลยีดังกล่าวในการผลิตวัคซีนโควิด-19 สำหรับบริษัทของตน
ในปี ค.ศ. 2023 กอริโกได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ร่วมกับไวส์แมน "สำหรับการค้นพบเกี่ยวกับการดัดแปรเบสนิวคลีโอไซด์ ซึ่งช่วยในการพัฒนาวัคซีนโควิด-19 ชนิดเอ็มอาร์เอ็นเอที่มีประสิทธิภาพ"
กองทัพราชอาณาจักรแอลเบเนีย

| กองทัพราชอาณาจักรแอลเบเนีย |
| --- | --- |
Forcat e Armatosura të Mbretëria Shqiptare
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1929
ยุบเลิก: ค.ศ. 1938 (9 ปี)
เหล่า: กองทัพบก กองทัพอากาศ กองทัพเรือ หน่วยพิทักษ์ชายแดน ทหารตำรวจ
กองบัญชาการ: ติรานา
ผู้บังคับบัญชา
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม: พระเจ้าซ็อกที่ 1
ประธานคณะเสนาธิการทหาร: กุสตาฟ ฟอน ไมดารซ์
กำลังพล
อายุเริ่มบรรจุ: 18 - 50 ปี
การเกณฑ์: 18 เดือน
ยอดสำรอง: 29,860 นาย
ยอดกำลังนอกประเทศ: 15,600 นาย
รายจ่าย
งบประมาณ: 21.3 ล้านฟรังกา (ค.ศ. 1938)
อุตสาหกรรม
แหล่งผลิตนอกประเทศ:  บริเตนใหญ่  อิตาลี
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: ทหารตำรวจนานาชาติ การบุกครองแอลเบเนียของอิตาลี
กองทัพราชอาณาจักรแอลเบเนีย (แอลเบเนีย: Forcat e Armatosura të Mbretëria Shqiptare) คือกองทัพของราชอาณาจักรแอลเบเนียตั้งแต่ ค.ศ. 1928 จนถึง ค.ศ. 1939 ภายใต้การบริหารจัดการของกระทรวงกลาโหม มีผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพคือพระเจ้าซ็อกที่ 1 ในฐานะจอมทัพ มีรัฐมนตรีกลาโหมคือเซมาล อะรานิตาซี และกุสตาฟ ฟอน ไมดารซ์ เป็นเสนาธิการกองทัพ ซึ่งอาวุธยุทธภัณฑ์ส่วนใหญ่ในช่วง ค.ศ. 1936 - 1939 ได้รับการสนับสนุนจากกองทัพบกราชอาณาจักรอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กกองทัพในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กรีซ  คาซัคสถาน2  โครเอเชีย  จอร์เจีย1  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส1  เดนมาร์ก  ตุรกี2  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  นอร์ทมาซิโดเนีย  โมนาโก  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย2  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  นครรัฐวาติกัน  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน1  อาร์มีเนีย1  อิตาลี  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  คอซอวอ  อับฮาเซีย1  ไซปรัสเหนือ1  เซาท์ออสซีเชีย1  ทรานส์นิสเทรีย 
รัฐสิ้นสภาพ:  รัฐเอกราชโครเอเชีย  เชโกสโลวาเกีย  ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย  สาธารณรัฐประชาชนบัลแกเรีย  สาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์  ราชอาณาจักรปรัสเซีย  ฝรั่งเศส จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง ใหญ่  ยูโกสลาเวีย ราชอาณาจักร  สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยม  สหพันธ์สาธารณรัฐ  เยอรมนี สมาพันธรัฐเยอรมัน  จักรวรรดิเยอรมัน  สาธารณรัฐไวมาร์  นาซีเยอรมนี  เยอรมนีตะวันออก  รัสเซีย จักรวรรดิรัสเซีย  สหภาพโซเวียต  ออสเตรีย-ฮังการี  จักรวรรดิออตโตมัน  อิตาลี ราชอาณาจักร  สาธารณรัฐสังคมอิตาลี  แอลเบเนีย ราชอาณาจักรแอลเบเนีย  สาธารณรัฐประชาชนแอลเบเนีย  ฮังการี ราชอาณาจักรฮังการี  สาธารณรัฐประชาชนฮังการี 
องค์กรระหว่างประเทศ:  สหภาพยุโรป  คณะทหารองค์อธิปัตย์แห่งมอลตา 
 1. ทางภูมิศาสตร์อยู่ในทวีปเอเชีย แต่มักถูกจัดอยู่ในทวีปยุโรป เนื่องจากมีวัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกัน  2. มีพื้นที่ทั้งในทวีปยุโรปและในทวีปเอเชีย
กรากูเยวัตส์

| กรากูเยวัตส์ Крагујевац (เซอร์เบีย) |
| --- | --- |
นคร
นครกรากูเยวัตส์
 จากบน: อาคารสมัชชานคร, พิพิธภัณฑ์ 21 ตุลาคม, พิพิธภัณฑ์แห่งชาติกรากูเยวัตส์, Temple of the Assumption of the Most Holy Theotokos, สถาปัตยกรรมที่กรากูเยวัตส์, อาคารโรงละคร, อุทยานอนุสรณ์ชูมาริตเซ, โรงยิมกรากูเยวัตส์ที่สอง
   ธง ตรา
ที่ตั้งในประเทศเซอร์เบีย
พิกัด:  44°00′36.3″N 20°55′1.9″E﻿ / ﻿44.010083°N 20.917194°E﻿ / 44.010083; 20.917194
ประเทศ: เซอร์เบีย
ภูมิภาค: ชูมาดียาและเซอร์เบียตะวันตก
อำเภอ: ชูมาดียา
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1476
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: นิโคลา ดาซิช (SNS)
พื้นที่
อันดับพื้นที่: 22 ในประเทศเซอร์เบีย
 • ตัวเมือง: 82.83 ตร.กม. (31.98 ตร.ไมล์)
 • เขตบริหาร: 835 ตร.กม. (322 ตร.ไมล์)
ความสูง: 173 เมตร (568 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2011)
 • อันดับ: 4 ในประเทศเซอร์เบีย
 • ตัวเมือง: 150,835
 • ความหนาแน่นตัวเมือง: 1,800 คน/ตร.กม. (4,700 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตบริหาร: 179,417
 • ความหนาแน่นเขตบริหาร: 210 คน/ตร.กม. (560 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: СРБ-34 000
รหัสพื้นที่: +381 34
รหัส ISO 3166: SRB
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: KG
เว็บไซต์: www.kragujevac.rs
กรากูเยวัตส์ (เซอร์เบีย: Крагујевац / Kragujevac, ออกเสียง: [krǎɡujeʋats] ( ฟังเสียง)) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศเซอร์เบีย จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 150,835 คน ขณะที่เขตเมืองมีประชากร 179,417 คน
กรากูเยวัตส์ เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรเซอร์เบีย (ค.ศ. 1818–1839) ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บัลแกเรียและเยอรมนีได้เข้ายึดครองเมื่อ ค.ศ. 1915 ในอดีตมีโรงงานเหล็กหล่อและผลิตกระสุนปืน เคยเป็นเมืองสำคัญทางที่ตั้งกองทหารและคลังแสงสรรพาวุธ ปัจจุบันมีโรงงานประกอบรถยนต์
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อ Kragujevac มาจาก 'kraguj' ที่แปลว่าแร้งดำหิมาลัยในภาษาเซอร์เบีย ในสมัยกลาง นกชนิดนี้เคยพบได้ทั่วไปในป่าบริเวณนี้ และมักถูกล่า ชื่อนครนี้จึงหมายถึง 'หอของครากุย' และนกชนิดนี้ปรากฏบนตราอาร์มของนคร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของนครกรากูเยวัตส์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
ไอน์ ดูไบ

| ไอน์ ดูไบ |
| --- | --- |
ไอน์ ดูไบ

th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
ประเภท: ชิงช้าชมวิว
สถาปัตยกรรม: สมัยใหม่
ที่ตั้ง: เกาะบลูวอเตอร์ส
เมือง: ดูไบ
ประเทศ: สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
พิกัด: 25°04′48.4″N 55°07′26.6″E﻿ / ﻿25.080111°N 55.124056°E﻿ / 25.080111; 55.124056
เริ่มสร้าง: พฤษภาคม ค.ศ. 2015
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 2021
เปิดใช้งาน: 21 ตุลาคม ค.ศ. 2021 (2021-10-21)
ความสูง: 250 m (820 ft)
ขนาด
เส้นผ่านศูนย์กลาง: 250 m (820 ft)
ข้อมูลทางเทคนิค
วัสดุ: เหล็ก
การออกแบบและการก่อสร้าง
วิศวกร: ฮุนได เอ็นจิเนียริ่ง แอนด์ คอนสตรัคชั่น; สตาร์เน็ธ เอ็นจิเนียริ่ง
ไอน์ ดูไบ (อังกฤษ: Ain Dubai; อาหรับ: عين دبي) เป็นชิงช้าสวรรค์ที่ใหญ่และสูงที่สุดในโลก ตั้งอยู่บนเกาะบลูวอเตอร์สใกล้ดูไบ มารีนาในดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ภูมิหลัง

ไอน์ ดูไบ (เดิมชื่อ Dubai Eye' หรือ Dubai-I ) ตั้งอยู่ที่เกาะบลูวอเตอร์สในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เป็นชิงช้าสวรรค์ที่สูงและใหญ่ที่สุดในโลก มีความสูง 250 เมตร (820 ฟุต) ได้รับการประกาศในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 โดยฮุนไดเอนจิเนียริงแอนด์คอนสตรัคชันและสตาร์เนธเอนจิเนียริงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้รับเหมาออกแบบและก่อสร้างหลักร่วมกับ เคซีไอ วิศวกรผู้ออกแบบและติดตั้งวิศวกรรมโครงสร้างล้อที่สมบูรณ์ การก่อสร้างเริ่มขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015, โดยคาดว่าจะแล้วเสร็จในช่วงต้นถึงกลางปี ค.ศ. 2019 ความล่าช้าที่เพิ่มขึ้นมาให้ต้องเลื่อนเปิดเป็นวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2020 เพื่อให้ตรงกับมหกรรมเอ็กซ์โป 2020, แต่ก็ถูกเลื่อนออกอีกไปเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ชิงช้าสวรรค์เปิดได้ในอีกหนึ่งปีต่อมาในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2021
ไอน์ ดูไบมีความสูงมากกว่าไฮโรลเลอร์ 82.4 เมตร (270 ฟุต) ซึ่งเป็นชิงช้าสวรรค์ที่สูงที่สุดในโลกก่อนหน้านี้ โดยมีความสูง 167.6 เมตร (550 ฟุต) เปิดในลาสเวกัสเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014
ชิงช้าสวรรค์จุผู้โดยสารได้ 1,750 คน ใน 48 แคปซูลและทำให้ชมทัศนียภาพของดูไบ มารีนา และสถานที่สำคัญต่างๆ เช่น บุรญุลอะร็อบ, ปาล์มอัลญุมัยเราะฮ์ และ บุรจญ์เคาะลีฟะฮ์
ดูเพิ่ม

ลอนดอนอาย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ain Dubai
Ain Dubai เก็บถาวร 2021-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไอน์ดูไบและเกาะบลูวอเตอร์ส
กัศมีร์

แผนที่ทางการเมืองของภูมิภาคแคชเมียร์ แสดงเทือกเขาพีร์ปัญจาล และหุบเขากัศมีร์
หุบเขาปะเฮลกัม
นังกาปาร์บัต ภูเขาสูงอันดับ 9 ของโลก
แม่น้ำการากาช (แม่น้ำหยกดำ)
กัศมีร์ (ฮินดี: कश्मीर) หรือที่นิยมอ่านว่า แคชเมียร์ (อังกฤษ: Kashmir) คือภูมิภาคทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของอนุทวีปอินเดีย ซึ่งก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่า "กัศมีร์" ถูกใช้เพื่อสื่อถึงหุบเขากัศมีร์เท่านั้น ซึ่งเป็นหุบเขาที่คั่นระหว่างเทือกเขาหิมาลัยและเทือกเขาปีร์ปัญจาล แต่ในปัจจุบัน คำว่ากัศมีร์ครอบคลุมถึงพื้นที่ในสามประเทศ ได้แก่อาณาบริเวณในปกครองของประเทศอินเดียที่เรียกว่า "ชัมมูและกัศมีร์" และ "ลาดัก" และอาณาบริเวณในปกครองของปากีสถานที่เรียกว่าเขต "อาซัดกัศมีร์" และ "กิลกิต-บัลติสถาน" รวมถึงอาณาบริเวณในปกครองของประเทศจีนที่เรียกว่า "อักไสชิน" และ "คาหล่าคุนหลุน"
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1 บริเวณกัศมีร์ถือเป็นศูนย์กลางที่สำคัญของศาสนาฮินดู รวมถึงศาสนาพุทธในเวลาต่อมา ต่อมาใน ค.ศ. 1339 กัศมีร์ตกอยู่ในปกครองของเจ้าอิสลามคนแรกซึ่งได้สถาปนาราชวงศ์ชาฮ์มีร์ กัศมีร์ยังเคยเป็นดินแดนในจักรวรรดิโมกุลระหว่าง ค.ศ. 1586 ถึง 1751 หลังจากนั้นเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอัฟกันจนถึง ค.ศ. 1820 ซึ่งเป็นปีที่กัศมีร์ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิซิกข์ อย่างไรก็ตาม เมื่อชาวซิกข์พ่ายแพ้สงครามกับอังกฤษใน ค.ศ. 1946 ราชาแห่งชัมมูได้ถือโอกาสเข้าซื้อดินแดนกัศมีร์จากอังกฤษ และกัศมีร์ก็อยู่ภายใต้การปกครองของชัมมูตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ซึ่งชัมมูเองก็มีสถานะเป็นรัฐพื้นเมืองของบริติชราชในกำกับของพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษ
ใน ค.ศ. 1947 เมื่ออังกฤษได้แบ่งบริติชราชออกเป็นประเทศอินเดีย (ชาวฮินดู) และประเทศปากีสถาน (ชาวมุสลิม) ทั้งสองฝ่ายต่างอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนชัมมูและกัศมีร์ จนบานปลายเป็นสงครามกัศมีร์ครั้งที่หนึ่ง
ในปัจจุบันนี้ พื้นที่ 43% ของกัศมีร์อยู่ในปกครองของอินเดีย, 37% อยู่ในปกครองของปากีสถาน และราว 20% อยู่ในปกครองของจีน มีประชากรอาศัยอยู่ในกัศมีร์ทั้งสิ้นราว 13–14 ล้านคน ในจำนวนนี้ 70% อาศัยอยู่ในเขตของอินเดีย ประชากรส่วนใหญ่ในพื้นที่กัศมีร์นับถือศาสนาอิสลาม (83%) รองลงมาคือศาสนาฮินดู (14%) และศาสนาพุทธ (1%)
กาญจมนเทียร

| กาญจมนเทียร |
| --- | --- |
กาญจมนเทียรแห่งอินเทาร์
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาเชน
เทพ: ศานตินาถ
เทศกาล: มหาวีรชยันตี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อินเทาร์ รัฐมัธยประเทศ
Location within Madhya Pradesh
พิกัดภูมิศาสตร์: 22°44′49″N 75°52′08″E﻿ / ﻿22.747°N 75.869°E﻿ / 22.747; 75.869
สถาปัตยกรรม
ผู้สร้าง: เสฐะ หุกุมจันท์
เริ่มก่อตั้ง: 1903
วัด: 1
กาญจมนเทียร (ฮินดี: काँच मंदिर; แปล: "มนเทียรกระจก") เป็นไชนมนเทียรในอินเทาร์ รัฐมัธยประเทศ สร้างโดยเสฐะ หุกุมจันท์ ในปี 1903 ภายในของกาญจมนเทียรประดับประดาด้วยกระจกและโมเสคตั้งแต่พื้น ผนัง เสา ไปจนถึงเพดาน หุกุมจันท์ใช้ช่างจากชัยปุระ และจากอิหร่านมาช่วยทำงานสร้างประดับประดามนเทียร
ปัจจุบันกาญจมนเทียรเป็นศูนย์กลางของศาสนิกชนไชนะในเมืองอินเทาร์ ในเทศกาลต่าง ๆ ของไชนะในอินเทาร์ที่มีกระบวนแห่มักจะเริ่มต้นและวนกลับมาสิ้นสุดที่กาญจมนเทียร เทศกาลสำคัญเช่นสุคนธทศมี ที่ซึ่งมีการสร้างมณฑลด้วยแป้งข้าวหลากสี