stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มุศเฏาะฟา ฮัจญี
การเล่นฟุตบอลระดับสโมสร > แอสตันวิลลา

หลังจากสโมสรของเขามีอันต้องตกชั้น ทำให้มีกระแสข่าวการย้ายทีมของเขาเกิดขึ้น ฮัจญีกลายเป็นเป้าสนใจจากทีมอื่น ๆ ทั้งในพรีเมียร์ลีกและบุนเดิสลีกา โดยเป็นสโมสรแอสตัน วิลลาภายใต้การคุมทีมของจอห์น เกร็กกอรี อดีตกองกลางทีมชาติอังกฤษ ที่สามารถคว้าตัวเขามาร่วมทีมได้ด้วยข้อเสนอมูลค่า 2 ล้านปอนด์ บวกกับการแถม จูเลียน โจอาคิม กองกลางของทีมไปให้กับโคเวนทรี ซิตีด้วย
ฮัจญี ลงสนามให้สโมสรใหม่เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 2001 ในนัดเปิดฤดูกาลของพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2001-2002 โดยสโมสรเปิดสนามวิลลาพาร์กพบกับสโมสรทอตนัม ฮอตสเปอร์ ซึ่งจอห์น เกร็กกอรี ผู้จัดการทีมได้ส่งเขาลงเล่นเป็นกองหน้าแทน ดาริอุส วาสเซลล์ กองหน้าทีมชาติอังกฤษในช่วงครึ่งเวลาหลัง และเสมอกันไป 0-0
ต่อมาเขายิงประตูแรกในเสื้อของวิลลาได้ ในวันที่ 24 กันยายน ในพรีเมียร์ลีกนัดที่บุกไปชนะสโมสรเซาท์แฮมป์ตัน ถึงสนามเซนต์แมรีส์สเตเดียม 3-1 โดยการแข่งขันนัดดังกล่าวเป็นนัดแรกที่เขาได้ลงเล่นเป็นตัวจริง ก่อนจะได้เป็นตัวจริงอย่างต่อเนื่อง
ต่อมาเขาทำประตูได้ในการแข่งขันยูฟ่าคัพรอบแรก นัดที่เอาชนะสโมสรเอ็นเค วาร์เทคส์ จากโครเอเชีย ไปได้ 1-0 แต่กลับต้องตกรอบแรกด้วยกฏการยิงประตูทีมเยือน และมาทำประตูได้อีกครั้งจากลูกโหม่งในพรีเมียร์ลีกนัดที่แพ้เอฟเวอร์ตัน 3-2 ที่กูดิสันพาร์ก
ขณะที่ฮัจญี กำลังเป็นผู้เล่นตัวหลักของแอสตันวิลลา เขากลับได้รับบาดเจ็บที่บริเวณหัวเข่าระหว่างการแข่งขันลีกคัพรอบ 16 ทีมสุดท้าย กับสโมสรเชฟฟิลด์ เวนส์เดย์ เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2001 จนต้องพักรักษาอาการบาดเจ็บนานกว่า 6 สัปดาห์ ในช่วงที่เขาพักรักษาตัวจอห์น เกร็กกอรี กุนซือผู้ที่นำตัวเขามาร่วมทีม ได้แยกทางกับสโมสรไปในเดือนมกราคม ปี 2002 โดยสจ๊วต เกรย์ และจอห์น ดีแฮน ได้เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมชั่วคราว
เมื่อฮัจญี หายจากอาการบาดเจ็บ กลับมาลงสนามให้วิลลาได้อีกครั้ง เขายังคงเป็นผู้เล่นตัวจริงในยุคของสจ๊วต เกรย์และจอห์น ดีแฮน 2 ผู้จัดการทีมชั่วคราว จนกระทั่งสโมสรได้แต่งตั้งให้เกรแฮม เทย์เลอร์ กุนซือชาวอังกฤษ  เป็นผู้จัดการทีมคนใหม่ของสโมสรในเดือนกุมภาพันธ์ ทำให้เขาไม่ได้รับการการันตีตำแหน่งผู้เล่นตัวจริงในทีมอีกต่อไป แต่อย่างไรก็ตามเขายังคงถูกส่งลงสนามเป็น 11 ผู้เล่นคนแรกไปจนจบฤดูกาล 2001-2002 โดยวิลลา ได้อันดับที่ 8 และฮัจญี ลงสนามในพรีเมียร์ลีกฤดูกาลนี้ไป 23 นัด ยิงได้ 2 ประตู
ฤดูกาล 2002-2003 ฮัจญี กลายเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ไม่อยู่ในแผนการทำทีมของเกรแฮม เทย์เลอร์ และต้องหลุดออกจากทีมชุดแรก นอกจากนี้เขายังมีปัญหาอาการบาดเจ็บบริเวณเอ็นร้อยหวาย โดยเขาได้ลงเล่นในพรีเมียร์ลีกฤดูกาลนี้เพียง 11 นัดตลอดทั้งฤดูกาล
ฤดูกาล 2003-2004 สโมสรได้แต่งตั้งให้เดวิด โอเลียรี เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมคนใหม่แทนเกรแฮม เทย์เลอร์ และฮัจญี ยังคงเป็นผู้เล่นที่ไม่อยู่ในแผนการทำทีมอีกเช่นเคย ปลายปี 2003 เขาปฏิเสธข้อเสนอของเวสต์แฮม ยูไนเต็ด และตัดสินใจย้ายไปเล่นในลาลิกาสเปนอีกครั้งกับสโมสรอัสปัญญ็อล
การเล่นฟุตบอลระดับสโมสร > อัสปัญญ็อล

ปลายเดือนมกราคม ค.ศ.2004 มุศเฏาะฟา ฮัจญี ย้ายมาร่วมทีมอัสปัญญ็อล ในระดับลาลิกาสเปน ภายใต้การคุมทีมของลูอิส แฟร์กน็องเดซ ผู้จัดการทีมชาวฝรั่งเศส ที่สโมสรแห่งนี้ฮัจญีถือเป็นผู้เล่นคนสำคัญ โดยเขายิงประตูให้สโมสรได้ ในลาลิกานัดที่บุกไปเอาชนะสโมสรเซลต้า บีโก้ 5-1 ที่สนามบาไลดอส ซึ่งการแข่งขันนัดดังกล่าวเป็นการแข่งขันระหว่าง 2 สโมสรที่อยู่โซนหนีตกชั้น ทำให้สโมสรคว้า 3 แต้มสำคัญได้ และรอดพ้นจากการตกชั้นเมื่อจบฤดูกาล
การเล่นฟุตบอลระดับสโมสร > อัลอัยน์

ฤดูกาล 2004-2005 ฮัจญี ย้ายมาเล่นฟุตบอลในลีกสูงสุดของประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ กับสโมสรอัลอัยน์ สโมสรดังแห่งรัฐอาบูดาบี โดยได้เล่นในรายการเอเอฟซี แชมเปียนส์ลีก และจบฤดูกาลด้วยการคว้ารองแชมป์ ยูเออี ฟุตบอลลีก
การเล่นฟุตบอลระดับสโมสร > ซาร์บรึคเคิน

ฤดูกาล 2005-2006 ฮัจญีย้ายมาเล่นฟุตบอลที่ประเทศเยอรมัน ในระดับซไวเทอบุนเดิสลีกา (ลีกา 2) กับสโมสรซาร์บรึคเคิน ที่มีรูดี บอมเมอร์ เป็นโค้ช  โดยลงสนามในลีกเป็นนัดแรกเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ปี 2005 ในนัดที่เปิดสนามลุดวิกสปาร์ก แพ้ต่อสโมสรเฟาเอฟแอล โบคุ่ม 0-4 และมายิงประตูแรกของตัวเองได้ในนัดที่เสมอกับสโมสรบวร์กเฮาเซน 1-1 เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2005
วันที่ 4 ธันวาคม 2005 มุศเฏาะฟา ฮัจญี ยิงคนเดียว 2 ประตู ในนัดที่บุกไปชนะสโมสรคิกเกอร์ส ออฟเฟนบัค 3-2 แม้เขาจะเล่นได้ดี แต่ผลงานโดยรวมของสโมสรกลับย่ำแย่ และตกชั้นเมื่อจบฤดูกาล โดยฮัจญียิงประตูจากตำแหน่งกองกลางในฤดูกาลนี้ได้ 4 ประตู
ความสำเร็จ

ปรีไมราลีกา 1996-1997 : รองแชมป์ (สปอร์ติง ลิสบอน)
นักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปแอฟริกา : 1998
ยูเออี ฟุตบอลลีก 2004-2005 : รองแชมป์ (อัลอัยน์)
แหล่งข้อมูลอื่น

มุศเฏาะฟา ฮัจญี ที่ National-Football-Teams.com
↑  "The 50 Greatest African Players of All Time". Bleacher Report. 25 September 2013. สืบค้นเมื่อ 26 September 2013.
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-06. สืบค้นเมื่อ 2015-06-20.
↑  http://www.transfermarkt.com/mustapha-hadji/leistungsdaten/spieler/3840
↑  http://www.avfc.co.uk/page/TV/LiveMatches/0,,10265~13233,00.html
↑  http://www1.skysports.com/football/everton-vs-a-villa/22382
↑  http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/teams/a/aston_villa/1682299.stm
↑  http://www.telegraph.co.uk/sport/football/2429413/Gregory-quits-Villa-to-take-a-break.html
↑  http://www.telegraph.co.uk/sport/3040599/Premiership-preview.html
↑  http://www.espnfc.com/story/282470/villas-hadji-rejects-hammers-loan-move
↑  http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/teams/a/aston_villa/3453387.stm
ความฝันของนักบุญโยเซฟ (ลา ตูร์)

ภาพจิตรกรรมโดยฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์
| ความฝันของนักบุญโยเซฟ |
| --- | --- |

ศิลปิน: ฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์
ปี: ประมาณ ค.ศ. 1628–1645
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
มิติ: 93 cm × 81 cm (37 นิ้ว × 32 นิ้ว)
สถานที่: พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งน็องต์ เมืองน็องต์ ประเทศฝรั่งเศส
ความฝันของนักบุญโยเซฟ (อังกฤษ: The Dream of Saint Joseph; ฝรั่งเศส: Le Songe de saint Joseph) เป็นภาพจิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบที่วาดในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1628 ถึง ค.ศ. 1645 โดยฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์ จิตรกรศิลปะชาวฝรั่งเศสสมัยบารอก ปัจจุบันอยู่ในสิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งน็องต์
ภาพจิตรกรรมแสดงภาพนักบุญโยเซฟบิดาของพระเยซูที่กำลังฝันถึงการมาเยือนของทูตสวรรค์ผู้ส่งสารหรือเด็กสาว ภายหลังจากที่โยเซฟหลับไปขณะกำลังอ่านหนังสือ พันธสัญญาใหม่ระบุว่าจริง ๆ แล้วโยเซฟได้รับมามาเยือนถึง 4 ครั้งพร้อมสารต่าง ๆ กัน ไม่แน่ชัดว่ากรณีในภาพจิตรกรรมนี้เป็นการมาเยือนครั้งใด เป็นไปได้มากที่สุดว่าอาจจแสดงถึงการมาเยือนครั้งที่ 2 ที่โยเซฟได้รับคำชี้แนะให้อออกจากเบธเลเฮมและแสวงหาที่ลี้ภัยในอียิปต์สำหรับครอบครัวครัวศักดิ์สิทธิ์
ภาพจิตรกรรมนี้เป็นเช่นเดียวกับผลงานของลา ตูร์โดยทั่วไปหลายชิ้น คือการสร้างผลทางค่าต่างแสงโดยการใช้เทียนในการให้แสงสว่างในฉาก
ดูเพิ่ม

ความฝันของนักบุญโยเซฟ
ชื่น ระวิวรรณ

| ชื่น ระวิวรรณ |
| --- | --- |


รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ดำรงตำแหน่ง 31 มีนาคม – 16 กันยายน พ.ศ. 2500
นายกรัฐมนตรี: จอมพล แปลก พิบูลสงคราม
รัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม – 8 เมษายน พ.ศ. 2501
นายกรัฐมนตรี: จอมพล ถนอม กิตติขจร
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตร
ดำรงตำแหน่ง 8 เมษายน – 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501
นายกรัฐมนตรี: จอมพล ถนอม กิตติขจร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2451
เสียชีวิต: 12 ตุลาคม พ.ศ. 2537 (86 ปี)
พรรคการเมือง: ชาติไทย
คู่สมรส: ดง ระวิวรรณ

นายชื่น ระวิวรรณ เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมของไทย ในรัฐบาลของจอมพล ป.พิบูลสงคราม เป็นอดีตรัฐมนตรีของไทยที่ไม่ได้ประจำกระทรวง และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตร ในรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย 6 สมัย
ประวัติ

ชื่น ระวิวรรณ เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 สำเร็จการศึกษา ธรรมศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง
ชื่น สมรสกับ นางดง ระวิวรรณ มีบุตรชายได้แก่ พิชัย ระวิวรรณ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 14 และบุตรีได้แก่ ทองมาก รามสูต สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 12
การทำงาน

ชื่น ระวิวรรณ เข้าสู่งานการเมืองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2491 โดยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย และได้รับเลือกตั้งอีก 4 สมัยต่อเนื่องมา คือ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 (สังกัดพรรคเสรีมนังคศิลา) การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 (สังกัดพรรคสหประชาไทย)
ชื่น ระวิวรรณ ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีครั้งแรกในปี พ.ศ. 2500 ในรัฐบาลของจอมพล ป.พิบูลสงคราม ตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม โดยมีพลตรี ประมาณ อดิเรกสาร เป็นรัฐมนตรีว่าการฯ และสิ้นสุดลง เนื่องจากคณะทหารได้ทำการรัฐประหารยึดอำนาจ เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2500 โดยมีจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ผู้บัญชาการทหารบก เป็นหัวหน้าคณะรัฐประหาร
ในปี พ.ศ. 2501 ชื่น ระวิวรรณ ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีที่ไม่ประจำกระทรวง ในรัฐบาลของจอมพลถนอม กิตติขจร สั่งราชการกระทรวงเกษตร ต่อมาในเดือนเมษายนของปีเดียวกันจึงปรับไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตร ซึ่งมีนายวิบูลย์ ธรรมบุตร เป็นรัฐมนตรีว่าการฯ และสิ้นสุดลง เพราะนายกรัฐมนตรีกราบถวายบังคมลาออก เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501 และในวันนั้นเองได้มีคณะปฏิวัติอันมี จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุด เป็นหัวหน้า ทำการยึดอำนาจการปกครองประเทศ และสถาบันทั้งหลายอยู่ในความควบคุมของคณะปฏิวัติตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นไป
ชื่น ระวิวรรณ กลับสู่การเมืองอีกครั้ง โดยได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 ในนามพรรคชาติไทย
สถานที่

ห้องชื่น ระวิวรรณ โรงพยาบาลหนองคาย
ทซาธอกกวา

ทซาธอกกวา (อักษรละติน: Tsathoggua) หรือ โชธาควา (อักษรละติน: Zhothaqquah) เป็นหนึ่งในเกรทโอลด์วันจากเรื่องชุดตำนานคธูลู มีฉายาว่า ผู้หลับใหลแห่งอึนไค (Sleeper of N'kai) โดยปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องสั้น The Tale of Satampra Zeiros ซึ่งคลาก แอชตัน สมิท ประพันธ์ในปีพ.ศ. 2472และได้ลงตีพิมพ์ในวารสาร Weird Tales ฉบับเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2474 แต่เรื่องแรกของทซาธอกกวาที่ได้รับการตีพิมพ์คือ The Whisperer in Darkness ของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ ซึ่งประพันธ์ในปี 2473 และตีพิมพ์ใน Weird Tales ฉบับเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2474
ทซาทอกกวา
ลักษณะ

ใน The Tale of Satampra Zeiros ตัวเอกของเรื่องได้บรรยายถึงลักษณะของทซาธอกกวาจากรูปปั้นที่เห็นว่ามีรูปร่างอ้วน ส่วนหัวเหมือนคางคก มีขนสั้นๆคลุมทั้งตัวทำให้ดูคล้ายกับค้างคาวและสลอธ มีดวงตาครึ่งหลับครึ่งตื่น และแลบปลายลิ้นออกมาจากปาก
ในเรื่อง The Seven Geases สมิทได้บรรยายถึงทซาธอกกวาอีกครั้งว่า อยู่ในถ้ำใต้ภูเขาวูรมิธาเดรธ อ้วน มีขนสั้นๆแบบค้างคาว รูปร่างดูคล้ายกับคางคกที่กำลังหลับ และทซาธอกกวาจะไม่ยอมออกจากถ้ำนี้ไม่ว่าจะหิวแค่ไหน แต่จะรอรับเครื่องสังเวยอย่างขี้เกียจ มนุษย์ที่ทำให้ทซาธอกกวาตื่นจะถูกกิน เว้นแต่จะนำเครื่องสังเวยไปด้วย ซึ่งทซาธอกกวาจะกินเครื่องสังเวยแล้วก็นอนต่อไป
ในเรื่อง The Whisperer in Darkness เอช. พี. เลิฟคราฟท์ ไม่ได้กล่าวถึงขนแบบค้างคาว แต่กล่าวว่าเป็นเทพคางคกที่ไม่มีรูปร่างแน่นอนซึ่งมีชื่ออยู่ในข้อเขียนพนาโคติก, นีโครโนมิคอน และ ตำนานคอมโมเรียมซึ่งสืบทอดมาโดยนักบวชแห่งแอตแลนติส คลาแคช-ตัน (ชื่อของนักบวชนี้แผลงมาจากชื่อของ คลาก แอชตัน สมิท)
และในเรื่อง The Horror in the Museum เลิฟคราฟท์ได้ระบุว่าทซาธอกกวานั้นสามารถเปลี่ยนรูปร่างของตนจากร่างแบบคางคกเป็นเส้นยาวที่มีขาจำนวนมากได้
ทซาธอกกวานั้นอยู่ในวิหารในอาณาจักร คุน ยัน ใต้หุบเขาวูรมิธาเดรธ วิหารของทซาธอกกวานั้น เอช. พี. เลิฟคราฟท์ได้บรรยายไว้ในเรื่อง The Mound ว่าเป็นวิหารเรียบๆที่สร้างจากอิฐหินบะซอลต์ซึ่งไม่มีการสลักใดๆเอาไว้และมีเพียงแท่นบูชาโอนิกซ์ว่างๆ
Formless spawn

ในเรื่อง The Tale of Satampra Zeiros คลาก แอชตัน สมิท ได้เขียนถึงอสูรไร้รูปร่าง (Formless spawn)ที่คอยรับใช้ทซาธอกกวาว่าเป็นของเหลวสีดำที่สามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามต้องการ ลักษณะคล้ายกับพลาสติกแต่ยืดหยุ่นกว่ามาก สามารถเข้าไปในบริเวณใดๆได้แม้มีทางเข้าเพียงรอยแตกเล็กๆ โดยปกติแล้ว Formless spawn จะอยู่ในอ่างในวิหารของทซาธอกกวาและคอยป้องกันวิหารจากผู้ที่ไม่ใช่สาวก
ครอบครัว

สมิทนั้นจัดวางความสัมพันธ์ของเทพต่างๆในลักษณะครอบครัวที่ชัดเจนกว่าในเรื่องของเลิฟคราฟท์ โดยมีลักษณะคล้ายกับสภาเทพแห่งโอลิมปัสและบรรยายถึงความสัมพันธ์นี้ไว้ใน แผ่นหนังพนอม ซึ่งระบุว่าต้นตระกูลของทซาธอกกวานั้นสามารถโยงไปได้ถึงอซาธอท
ซัคซัคลูธ （Cxaxukluth) เป็นลูกที่เกิดจากการแตกตัวของอซาธอท อาศัยอยู่บนดาวยุกกอธ เป็นปู่ของทซาธอกกวา
กิสกุธ (Ghisguth) ลูกของซัคซัคลูธ เป็นพ่อของทซาธอกกวา
ฮซิอุลควอิกมนซาห์(Hziulquoigmnzhah) ลูกอีกตนของซัคซัคลูธ เป็นอาของทซาธอกกวา มีรูปร่างคล้ายกับหลาน แต่มีคอที่ยืดได้ ขาหน้าที่ยาว และขาสั้นๆจำนวนมาก ปัจจุบันนั้นฮซิอุลควอิกมนซาห์พำนักอยู่ที่ดาวไซครานอช (ดาวเสาร์)
ยิคนากนนิสซ (Ycnágnnisssz) เป็นยายของทซาธอกกวา
ไซสทุลเชมกนิ (Zystulzhemgni) ลูกที่เกิดจากการแตกตัวของยิคนากนนิสซ เป็นคู่ของกิสกุธและเป็นแม่ของทซาธอกกวา
ชาแธค (Shathak) คู่ครองของทซาธอกกวา
ซวิลพอกกวา (Zvilpogghua) ลูกของทซาธอกกวากับชาแธค เป็นเทพที่อินเดียนแดงเรียกว่า ออสซาดาโกวาห์ (Ossadagowah) มีลักษณะเป็นคางคกสองขา ไม่มีขาหน้า มีปีก คอยาว และใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดระยาง
สฟาทลิคลลป (Sfatlicllp) เป็นลูกสาวของซวิลพอกกวา และเป็นหลานของทซาธอกกวา
The Tsathoggua Cycle

ในปี พ.ศ. 2548 บริษัท Chaosium ได้จัดพิมพ์ The Tsathoggua Cycle ซึ่งรวมบทประพันธ์ที่มีทซาธอกกวาปรากฏตัวอยู่ด้วย The Tsathoggua Cycle ได้รับการเรียบเรียงโดยโรเบิร์ต เอ็ม ไพรซ์ ผู้ศึกษางานประพันธ์ของเลิฟคราฟท์
ภายในเล่มประกอบด้วย:
"From the Parchment of Pnom" โดย Clark Ashton Smith
"The Seven Geases" โดย Clark Ashton Smith
"The Testament of Athammaus" โดย Clark Ashton Smith
"The Tale of Satampra Zeiros" โดย Clark Ashton Smith
"The Theft of the Thirty-Nine Girdles" โดย Clark Ashton Smith
"Shadow of the Sleeping God" โดย James Ambuehl
"The Curse of the Toad" โดย Loay Hall and Terry Dale
"Dark Swamp" โดย James Anderson
"The Old One" โดย John Glasby
"The Oracle of Sadoqua" โดย Ron Hilger
"Horror Show" โดย Gary Myers
"The Tale of Toad Loop" โดย Stanley C. Sargent
"The Crawling Kingdom" โดย Rod Heather
"The Resurrection of Kzadool-Ra" โดย Henry J. Vester III
แหล่งข้อมูลอื่น

"The Seven Geases" by Clark Ashton Smith
"The Tale of Satampra Zeiros" by Clark Ashton Smith
"The Whisperer in Darkness", by H. P. Lovecraft
อานเต ปาเวลิช
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ante Pavelić
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ อานเต ปาเวลิช ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
สุลต่านเมห์เหม็ดผู้พิชิต

เมห์เหม็ดที่ 2  (ตุรกีออตโตมัน: محمد ثانى, อักษรโรมัน: Meḥmed-i s̱ānī; ตุรกี: II. Mehmed, ออกเสียง: [icinˈdʒi ˈmehmed]; 30 มีนาคม ค.ศ. 1432 - 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1481) รู้จักกันในพระนาม เมห์เหม็ดผู้พิชิต (ตุรกีออตโตมัน: ابو الفتح, อักษรโรมัน: Ebū'l-Fetḥ, แปลตรงตัว 'บิดาแห่งการพิชิต'; ตุรกี: Fatih Sultan Mehmed) เป็นสุลต่านออตโตมันที่ครองราชย์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1444 ถึงกันยายน ค.ศ. 1446 และอีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1451 ถึงพฤษภาคม ค.ศ. 1481 ในรัชสมัยแรก พระองค์สามารถเอาชนะกลุ่มครูเสดที่นำโดยจอห์น ฮุนยาดีหลังการโจมตีฮังการี ซึ่งละเมิดเงื่อนไขในสนธิสัญญาสันติภาพแห่งแซแก็ด เมื่อเมห์เหม็ดที่ 2 ครองราชย์อีกครั้งใน ค.ศ. 1451 พระองค์เสริมกำลังกองทัพเรือออตโตมันและเตรียมการโจมตีคอนสแตนติโนเปิล เมื่อมีพระชนมพรรษาได้ 21 พระองค์พิชิตคอนสแตนติโนเปิล (ปัจจุบันคืออิสตันบูล) และทำให้จักรวรรดิไบแซนไทน์สิ้นสุดลง
หลังการพิชิต เมห์เหม็ดทรงอ้างสิทธิ์เป็น "ซีซาร์"แห่งจักรวรรดิโรมัน (قیصر‎ روم Qayser-i Rûm) โดยอิงความจริงที่ว่าคอนสแตนติโนเปิลเป็นที่ตั้งและเมืองหลวงของจักรวรรดิโรมันตะวันออกที่ยังเหลือรอดมาตั้งแต่การแบ่งจักรวรรดิใน ค.ศ. 330 โดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ข้ออ้างนี้มีเพียงอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิลที่ให้การยอมรับ ถึงกระนั้น เมห์เหม็ดที่ 2 มองรัฐออตโตมันว่าเป็นรัฐสืบทอดของจักรวรรดิโรมัน และมองตัวพระองค์เองว่า "สืบทอด" จักรวรรดิมากกว่า "ทดแทน" มัน
เมห์เหม็ดทรงดำเนินการศึกต่อไปในอานาโตเลียแล้วรวมบริเวณนี้กับยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ไปทางตะวันตกถึงบอสเนีย พระองค์ยังปฏิรูปการเมืองและสังคม ส่งเสริมในด้านศิลปะและวิทยาศาสตร์ และในช่วงปลายรัชสมัย พระองค์ได้ปรับปรุงคอนสแตนติโนเปิลให้เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิที่เจริญรุ่งเรือง ประเทศตุรกีสมัยใหม่และโลกมุสลิมส่วนมากมองพระองค์เป็นวีรบุรุษ นอกจากนี้ ยังมีสถานที่หลายแห่งที่ตั้งชื่อตามพระองค์ด้วย
พระราชประวัติช่วงต้น

เมห์เหม็ดที่ 2 เสด็จพระราชสมภพในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1432 ที่เอดีร์แน เมืองหลวงของรัฐออตโตมันในเวลานั้น พระราชบิดาของพระองค์คือสุลต่านมูรัดที่ 2 (ค.ศ. 1404–1451) กับฮือมา ฮาตุน พระราชมารดาของพระองค์ที่เคยเป็นทาสไม่ทราบต้นกำเนิด
ตามธรรมเนียมของผู้นำออตโตมันก่อนรัชสมัยของพระองค์ เมื่อเมห์เหม็ดที่ 2 มีพระชนมายุ 11 พรรษา พระองค์ถูกส่งไปที่อามัสยาพร้อมกับ ลาลัส (ที่ปรึกษา) สองคนเพื่อดูแลและได้รับประสบการณ์ หลังสุลต่านมูรัดที่ 2 ทำสนธิสัญญาสันติภาพกับฮังการีในวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1444 พระองค์จึงสละราชสมบัติให้กับเมห์เหม็ดที่ 2 พระราชโอรสในพระชนมพรรษา 12 พรรษาในเดือนกรกฎาคม/สิงหาคม ค.ศ. 1444
ในรัชสมัยแรก พระองค์สามารถเอาชนะกลุ่มครูเสดที่นำโดยจอห์น ฮุนยาดีหลังการโจมตีฮังการี ซึ่งละเมิดเงื่อนไขในสนธิสัญญาสันติภาพแห่งแซแก็ดในเดือนกันยายน ค.ศ. 1444 ณ เวลานั้น สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 ทรงขอให้มูรัดที่ 2 พระราชบิดา ครองบัลลังก์อีกครั้ง แต่พระองค์ปฏิเสธ บันทึกเหตุการณ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ระบุไว้ว่า สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 ทรงพระอักษรว่า "ถ้าเจ้าคือสุลต่าน จงมาและนำกองทัพของท่าน ถ้าข้าคือสุลต่าน ข้าจะสั่งให้เจ้ามาและนำกองทัพของข้า" จากนั้น มูรัดที่ 2 นำกองทัพออตโตมันและชนะยุทธการที่วาร์นาในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1444 ฮาลิล อีนัลจึก (Halil İnalcık) กล่าวว่าสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 ไม่ได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากพระราชบิดา แต่มาจากความพยายามที่จะนำมูรัดที่ 2 กลับมาครองอำนาจโดยชันดาร์ลือ ฮาลิล พาชา (Çandarlı Halil Pasha)
ใน ค.ศ. 1446 มูรัดที่ 2 กลับมาครองอำนาจอีกครั้ง เมห์เหม็ดที่ 2 ยังคงมีตำแหน่งสุลต่าน แต่ทำหน้าที่เป็นผู้ว่าการมานิซาเท่านั้น หลังการสวรรคตของสุลต่านมูรัดที่ 2 ใน ค.ศ. 1451 เมห์เหม็ดที่ 2 กลายเป็นสุลต่านครั้งที่สอง อิบราฮิม เบย์แห่งคารามันรุกรานดินแดนพิพาทและสืบสวนการก่อกบฏต่อการปกครองของออตโตมันหลายครั้ง สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 จึงคุมศึกครั้งแรกต่ออิบราฮิมแห่งคารามัน ทางไบแซนไทน์ขู่ที่จะปล่อยตัวออร์ฮัน ผู้อ้างสิทธิในราชวงศ์ออตโตมัน
สวรรคตและสิ่งสืบทอด

ใน ค.ศ. 1481 เมห์เหม็ดทรงนำทัพออตโตมันเพื่อเริ่มศึกใหม่ที่จะยึดครองโรดส์และอิตาลีตอนใต้ แต่ก่อนที่จะไปถึงมัลเทเพ อิสตันบูล พระองค์กลับประชวรเสียก่อน อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์บางส่วนรายงานว่าพระองค์วางแผนที่จะโค่นล้มรัฐสุลต่านมัมลูกแห่งอียิปต์ ยึดครองอียิปต์ และอ้างสิทธิ์เป็นเคาะลีฟะฮ์ หลังประชวรไม่กี่วัน พระองค์สวรรคตในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1481 ด้วยพระชนมพรรษา 49 พรรษา และฝังในtürbeของพระองค์ใกล้บริเวณมัสยิดฟาติฮ์ Colin Heywood นักประวัติศาสตร์รายงานว่า "มีหลักฐานแวดล้อมที่สำคัญว่าเมห์เหม็ดถูกวางยาพิษ ซึ่งน่าจะเป็นคำสั่งของบาเยซิด พระราชโอรสคนโตและทายาทผู้สืบทอดของพระองค์"
ข่าวการสวรรคตของเมห์เหม็ดสร้างความดีใจในทวีปยุโรปอย่างมาก โดยมีการจัดงานฉลองและสั่นระฆังโบสถ์ และมีการประกาศข่าวในเวนิสว่า: "La Grande Aquila è morta!" ('อินทรีใหญ่ตายแล้ว!')
เมห์เหม็ดที่ 2 ได้รับการยอมรับในฐานะสุลต่านองค์แรกที่ประมวลกฎหมายอาญาและรัฐธรรมนูญ (เป็นเวลานานก่อนหน้าสุลัยมานผู้เกรียงไกร) การครองราชย์เป็นเวลา 31 ปี และสงครามจำนวนมากได้ขยายดินแดนจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งเพิ่มดินแดนคอมสแตนติโนเปิล อาณาจักรและดินแดนเติร์กหลายแห่งในเอเชียน้อย บอสเนีย เซอร์เบีย และแอลเบเนีย เมห์เหม็ดสร้างชื่อเสียงอย่างมากทั้งในโลกอิสลามและคริสเตียน โดยFranz Babinger นักประวัติศาสตร์ได้รายงานว่า โลกคริสเตียนและพลเมืองบางส่วนมองตัวพระองค์เป็นทรราชกระหายเลือด สะพานฟาติฮ์สุลต่านเมห์เหม็ดในอิสตันบูล (สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1988) ซึ่งข้ามช่องแคบบอสพอรัส ตั้งชื่อตามพระองค์ และพระนามกับพระบรมสาทิสลักษณ์ของพระองค์ยังปรากฏในธนบัตร 1000 ลีราตุรกีใน ค.ศ. 1986 ถึง 1992[ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้]
ข้อมูลทั่วไป

Arnold, Thomas (2001). The Renaissance at War. Cassell & Co. ISBN 0-304-35270-5.
Nicolle, David (2000). Constantinople 1453: The End of Byzantium. Osprey Publishing. ISBN 1-84176-091-9.
แม่แบบ:Mehmed the Conqueror and His Time
Fine, John V. A. Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4.
Finkel, Caroline (2005). Osman's Dream: The Story of the Ottoman Empire, 1300–1923. New York: Basic Books. ISBN 978-0-465-02396-7.
Dyer, T. H., & Hassall, A. (1901). A history of modern Europe From the fall of Constantinople. London: G. Bell and Sons.
Finkel, Caroline (2007). Osman's Dream: The Story of the Ottoman Empire, 1300–1923. Basic Books. ISBN 978-0-465-02396-7.
Fredet, Peter (1888). Modern History; From the Coming of Christ and Change of the Roman Republic into an Empire, to the Year of Our Lord 1888. Baltimore: J. Murphy & Co. 383 pp
Harris, Jonathan, The End of Byzantium. New Haven CT and London: Yale University Press, 2010. ISBN 978-0-300-11786-8
İnalcık; Halil, Review of Mehmed the Conqueror and his Time
Imber, Colin, The Ottoman Empire, 1300–1650: The Structure of Power. 2nd Edition. New York: Palgrave Macmillan, 2009. ISBN 978-0-230-57451-9
Müller-Wiener, Wolfgang (1977). Bildlexikon zur Topographie Istanbuls: Byzantion, Konstantinupolis, Istanbul bis zum Beginn d. 17 Jh (ภาษาเยอรมัน). Tübingen: Wasmuth. ISBN 978-3-8030-1022-3.
Necipoğlu, Gülru (1991). Architecture, Ceremonial, and Power: The Topkapi Palace in the Fifteenth and Sixteenth Centuries. Architectural History Foundation.
Philippides, Marios, Emperors, Patriarchs, and Sultans of Constantinople, 1373–1513: An Anonymous Greek Chronicle of the Sixteenth Century. Brookline MA: Hellenic College Press, 1990. ISBN 0-917653-16-5
แม่แบบ:The Papacy and the Levant
Silburn, P. A. B. (1912). The evolution of sea-power. London: Longmans, Green and Co.
Stavrides, Théoharis (2001). The Sultan of Vezirs: The Life and Times of the Ottoman Grand Vezir Mahmud Pasha Angelovic (1453–1474). Brill. ISBN 978-90-04-12106-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิซอร์ซมีข้อความของบทความเกี่ยวกับ "" จาก  ฉบับ ค.ศ. 1905
Contemporary portraits
Chapter LXVIII: "Reign of Mahomet the Second, Extinction of Eastern Empire" by Edward Gibbon
Constantinople Siege & Fall, BBC Radio 4 discussion with Roger Crowley, Judith Herrin & Colin Imber (In Our Time, 28 December 2006)
| ด ค กสุลต่านแห่งออตโตมัน / เคาะลีฟะฮ์ |
| --- | --- |
 ราชวงศ์ 
 ออสมันที่ 1  ออร์ฮานที่ 1  มูรัดที่ 1  บาเยซิดที่ 1  ช่วงว่างระหว่างรัชกาล  เมห์เหม็ดที่ 1  มูรัดที่ 2  เมห์เหม็ดที่ 2  มูรัดที่ 2  เมห์เหม็ดที่ 2  บาเยซิดที่ 2  เซลิมที่ 1§  สุลัยมานที่ 1  เซลิมที่ 2  มูรัดที่ 3  เมห์เหม็ดที่ 3  อาเหม็ดที่ 1  มุสตาฟาที่ 1  ออสมันที่ 2  มุสตาฟาที่ 1  มูรัดที่ 4  อิบราฮิม  เมห์เหม็ดที่ 4  สุลัยมานที่ 2  อาเหม็ดที่ 2  มุสตาฟาที่ 2  อาเหม็ดที่ 3  มะห์มูดที่ 1  ออสมันที่ 3  มุสตาฟาที่ 3  อับดุล ฮามิดที่ 1  เซลิมที่ 3  มุสตาฟาที่ 4  มะห์มูดที่ 2  อับดุล เมจิดที่ 1  อับดุล อะซีซ  มูรัดที่ 5  อับดุล ฮามิดที่ 2  เมห์เหม็ดที่ 5  เมห์เหม็ดที่ 6  อับดุล เมจิดที่ 2 (ดํารงตําแหน่งเคาะลีฟะฮ์เท่านั้น) 
§ เคาะลีฟะฮ์แห่งออตโตมันพระองค์แรก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef  İslâm Ansiklopedisi 
การขึ้นครองราชย์ของเมห์เหม็ดที่ 2 ที่เอดีร์แน, ค.ศ. 1451
สุสานของเมห์เหม็ดที่ 2 (สวรรคตใน ค.ศ. 1481) ทีฟาติฮ์ อิสตันบูล
เมห์เหม็ดที่ 2 ที่ด้านหลังของธนบัตร 1,000 ลีราตุรกีใน ค.ศ. 1986
ธานินทร์ ทัพมงคล

| ธานินทร์ ทัพมงคล |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: โด่ง
เกิด: 29 มกราคม พ.ศ. 2504 (63 ปี) จังหวัดธนบุรี ประเทศไทย
บุตร: ติณณภพ ทัพมงคล
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง นายแบบ
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2529 - พ.ศ. 2539
ผลงานเด่น: มุกดามะดัน (2531) ดวงตาสวรรค์ (2533) พรพรหมอลเวง (2535) ภูติแม่น้ำโขง (2536) วันนี้ที่รอคอย (2536)
สังกัด: ช่อง 7 (2530 - 2537)
ธานินทร์ ทัพมงคล ชื่อเล่น โด่ง เป็นอดีตนักแสดง, นักร้อง, นายแบบชาวไทย
ประวัติ

ธานินทร์ ทัพมงคล เกิดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2504  ที่โรงพยาบาลศิริราช เป็นลูกคนที่ 2 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 6 คน โดยมีคุณพ่อเป็นทหาร สำเร็จการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหงในปี พ.ศ. 2530 มีเอกลักษณ์เป็นหนุ่มหน้าเข้มด้วยการไว้หนวดและเครา อีกทั้งชอบขี่มอเตอร์ไซค์และต่อโมเดลเครื่องบิน สูง 175 เซนติเมตร หนัก 67 กิโลกรัม เริ่มต้นจากงานถ่ายแบบกับงานโฆษณา และได้รับการชักชวนให้ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงในฐานะนักแสดงสมทบของภาพยนตร์ที่สร้างโดยบริษัทอัครเศรณี ได้แก่ นางสาวกาเหว่า, พิศวาสซาตาน, สารวัตรเถื่อน และมีบทบาทมากขึ้นในเรื่อง แรงปรารถนา หลังจากนั้นจึงตัดสินใจหยุดพักงานการแสดงไปทำธุรกิจส่วนตัวเป็นระยะเวลา 1 ปี ต่อมาได้มีผลงานโฆษณาโรลออน มัม และมิวสิควีดีโอเพลง ให้มันแล้วไป ของอิทธิ พลางกูร  คุณโด่งได้รับคำชักชวนจากบริษัทกันตนา ให้เริ่มงานด้านการแสดงในฐานะของนักแสดงอีกครั้งในปี 2531 แสดงเรื่อง มุกดามะดัน ที่แสดงกับ อรพรรณ พานทอง และ ปัญญา นิรันดร์กุล ทางสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 และประสบความสำเร็จอย่างสูง อีกเรื่องที่ประสบความสำเร็จคือ ดวงตาสวรรค์ โดยพลิกบทบาทยอมโกนหนวดจากหนุ่มมาดเข้ม เป็นหนุ่มเรียบร้อยผู้น่าสงสาร ในบท เทิน เวียงไทย คู่กับ สุรัตนา ข้องตระกูล จากนั้นจึงมีงานละครต่อเนื่องมาจนถึงปี พ.ศ. 2540
เขายังมีผลงานเพลงกับค่ายอาร์เอสโปรโมชั่น ชื่อชุด พร้อม ซึ่งอิทธิ พลางกูร เป็นผู้ดูแลการผลิต และมงคลพัฒน์ ทองเรือง เป็นโปรดิวเซอร์ให้กับอัลบั้มนี้ มีเพลงที่มีโด่งดังคือ  ลืมได้ลืมเลย และ พร้อม ไม่บอกตรงๆ
ด้านชีวิตส่วนตัว ธานินทร์แต่งงานและมีบุตรชาย 1 คนคือ ไทเลอร์ ติณณภพ ทัพมงคล ซึ่งเป็นนักแสดงเช่นเดียวกันกับผู้เป็นพ่อ
การศึกษา

ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนพระโขนงพิทยาลัย
ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม
ระดับปริญญาตรี จากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง