stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สไปรูลินา (ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร)
โภชนาการและสารวิตามิน

สไปรูไลนามีโปรตีนอยู่ราว 60% (51-71%) ในสไปรูไลนามีโปรตีนที่มีกรดอะมิโนจำเป็นทุกชนิด แม้ว่าจะมีปริมาณเมไทโอนีน ซีสเตอีนและไลซีนเมื่อเทียบกับโปรตีนที่ได้จากเนื้อสัตว์ ไข่และนม อย่างไรก็ตาม สไปรูไลนาเหนือกว่าโปรตีนพืชตัวอย่าง อย่างเช่นที่ได้จากพืชตระกูลถั่ว (legume) ในภาพรวม ขณะที่สไปรูไลนามักถูกโฆษณาว่าเป็นแหล่งโปรตีนที่ยอดเยี่ยม แต่มันก็ไม่ได้ดีไปกว่านมหรือเนื้อสัตว์ (เว้นเสียแต่มันมีโปรตีนที่มีกรดอะมิโนจำเป็นครบ) และเป็นโปรตีนที่ราคาต่อกรัมแพงกว่าโปรตีนแหล่งอื่นอย่างน้อย 30 เท่า
สไปรูไลนาไม่ถูกมองว่าเป็นแหล่งวิตามินบี12 ที่ดีนัก การวิเคราะห์ทางเคมีบี12 มาตรฐาน โดยใช้ Lactobacillus leichmannii แสดงให้เห็นว่าสไปรูไลนาเป็นแหล่งที่ให้วิตามินบี12 ที่มีชีวประสิทธิผลน้อยมาก อาหารเสริมสไปรูไลนามีวิตามินเทียม บี12 ซึ่งใช้การไม่ได้ทางชีววิทยาในมนุษย์ บริษัทซึ่งปลูกและจัดจำหน่ายสไปรูไลนาอ้างว่า เป็นแหล่งสำคัญของบี12 ตามการวิเคราะห์ทางเคมีอีกชุดหนึ่งและไม่ได้ตีพิมพ์ แม้ว่าการอ้างดังกล่าวจะไม่ได้รับการยอมรับจากองค์การวิทยาศาสตร์เลยก็ตาม สมาคมนักกำหนดอาหารแห่งสหรัฐอเมริกา และนักโภชนาการแคนาดา ระบุในเอกสารแสดงจุดยืนว่าด้วยเรื่องอาหารมังสวิรัติ ว่า สไปรูไลนาไม่สามารถถูกนับได้ว่าเป็นแหล่งวิตามินบี12 ที่ร่างกายสามารถดูดซึมไปใช้ได้ งานตีพิมพ์ทางการแพทย์ก็แนะนำคล้ายกันว่าสไปรูไลนาไม่เหมาะสมจะใช้เป็นแหล่งบี12
สารอาหารลิพิดของสไปรูไลนามีอยู่ราว 7% โดยน้ำหนัก และอุดมไปด้วยกรดแกมมาไลโนเลนิก และยังพบกรดอัลฟาไลโนเลนิก, กรดไลโนเลอิก, กรดสเตียริโดนิก, กรดไอโคซาเพนทาอีโนอิก, กรดโดโคซาเฮกซาอีโนอิกและกรดอะราคิโดนิก สไปรูไลนามีวิตามินบี1 (ไทอามีน), บี2 (ไรโบฟลาวิน), บี3 (ไนโคไทนาไมด์), บี6 (ไพริโดซีน), บี9 (กรดโฟลิก), วิตามินซี, วิตามินดี, วิตามินเอ และวิตามินอี นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งโพแทสเซียม, แคลเซียม, โครเมียม, ทองแดง, เหล็ก, แมกนีเซียม, แมงกานีส, ฟอสฟอรัส, เซเลเนียม, โซเดียม และสังกะสี สไปรูไลนามีรงควัตถุหลากหลายซึ่งอาจมีทั้งประโยชน์และชีวประสิทธิผล รวมทั้งบีตา-แคโรทีน, ซีแซนทีน, คลอโรฟิลล์-เอ, แซนโทฟิลล์, เอคินีโนน, ไมโซแซนโทฟิลล์, แคนทาแซนทิน, ไดอาโทแซนทิน, 3'-ไฮดรอกซีเอคินีโนน, บีตา-คริปโตแซนทิน และออสซิลาแซนทิน บวกกับไฟโคบิลิโปรตีน ซี-ไซโคไซยานินและอัลโลไซโคไซยานิน
ประโยชน์และโทษที่อาจเกิดแก่สุขภาพ

สไปรูไลนามีฟีนิลอะลานีน ซึ่งควรหลีกเลี่ยงในผู้ที่มีอาการผิดปกติของเมตาโบลิซึม ที่ชื่อ ฟีนิลคีโตนูเรีย โดยร่างกายไม่สามารถเผาผลาญกรดอะมิโนชนิดดังกล่าวได้ ทำให้กรดอะมิโนไปสะสมอยู่ในสมอง ซึ่งทำให้เกิดความเสียหาย เนื่องจากสไปรูไลนาเป็นผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร องค์การอาหารและยาสหรัฐอเมริกาจึงไม่ได้วางระเบียบคุ้มครองและคุณภาพของผลิตภัณฑ์ สไปรูไลนาเป็นสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงินแบบหนึ่ง ซึ่งทราบกันว่ามีบางชนิดที่ผลิตพิษ อาทิ ไมโครซิสติน, BMAA และอื่น ๆ ปัจจุบันยังไม่มีมาตรฐานใดมาวางระเบียบความปลอดภัยของสไปรูไลนา
ประโยชน์และโทษที่อาจเกิดแก่สุขภาพ > การวิจัยสภาพแวดล้อมเทียม

สไปรูไลนาสกัดการถ่ายแบบเอชไอวี ในทีเซลล์ของมนุษย์, เม็ดเลือดขาวชนิดเซลล์เดียว (PBMC) และเซลล์แลงเกอร์ฮานส์
ในการศึกษาสภาพแวดล้อมเทียมใน พ.ศ. 2551 สรุปว่าสไปรูไลนาอาจมีคุณสมบัติคีเลชั่นอย่างเหล็ก เซลล์นิวโรบลาสโตมาของมนุษย์ถูกรักษาโดยเหล็กในปริมาณที่เป็นพิษ จากนั้นจึงค่อยรักษาด้วยสไปรูไลนา เมื่อรักษาแล้ว ภาวะอนุมูลอิสระเกิน (oxidative stress) ที่เกิดจากเหล็กนั้นก็ลดลง
ประโยชน์และโทษที่อาจเกิดแก่สุขภาพ > การวิจัยในสัตว์

สไปรูไลนาช่วยป้องกันกล้ามเนื้อหัวใจถูกทำลาย (heart damamge) จากเคมีบำบัดโดยใช้ดอกโซรูบิซิน โดยไม่เข้าไปแทรกแซงกิจกรรมออกฤทธิ์ต้านเนื้องอกของยาเลย สไปรูไลนายังลดความรุนแรงของโรคหลอดเลือดสมองและช่วยฟื้นฟูการควบคุมการเคลื่อนไหวหลังเกิดโรค ลดความเสื่อมถอยของความจำและการเรียนรู้ที่เกี่ยวข้องกับอายุ ตลอดจนป้องกันและรักษาไข้ละอองฟาง
การศึกษาเมตาบอลิซึมในหนูชี้ว่า สไปรูไลนามีผลกระทบน้อยมากต่อเมตาบอลิซึมของพวกมัน และดังนั้นจึงอาจมีผลอย่างเดียวกันในมนุษย์ด้วย
การศึกษากับหนูที่ป่วยเบาหวาน สรุปว่า Spirulina maxima มีประสิทธิภาพในการแก้ไขเมตาบอลิซึมคาร์บอไฮเดรตและลิพิดที่ผิดปกติ ซึ่งเกิดจากฟรักโทสเกินในร่างกาย
การศึกษา พ.ศ. 2553 สรุปว่า ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารสไปรูไลนาแสดงให้เห็นว่า ชะลออาการของระบบกล้ามเนื้อระยะเริ่มต้นและพัฒนาการของโรค ลดตัวชี้วัดสภาวะการอักเสบและเซลล์ประสาทสั่งการตายในหนูต้นแบบโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง
ประโยชน์และโทษที่อาจเกิดแก่สุขภาพ > การวิจัยในมนุษย์

ในเด็กโรคขาดสารอาหาร ไม่ว่าจะติดเชื้อเอชไอวีหรือไม่ก็ตาม พบว่าสไปรูไลนาเพิ่มน้ำหนักและแก้ไขภาวะโลหิตจางได้ ยังมีรายงานด้วยว่าสไปรูไลนาเป็นการบำบัดเมลาโนซิสและเคราโทซิสเนื่องจากการได้รับพิษสารหนูเรื้อรัง
การศึกษาใน พ.ศ. 2548 พบว่า สไปรูไลนาสามารถป้องกันไข้ละอองฟางได้ การศึกษาใหม่กว่าที่เป็นแบบปิดสองทางและมียาหลอกเป็นตัวควบคุม (double blind, placebo controlled) ใน พ.ศ. 2551 ในผู้ป่วยโรคภูมิแพ้จมูก 150 คน พบว่า Spirulina platensis สามารถลดการหลั่งอินเตอร์ลิวคิน-4 ที่เป็นเหตุให้เกิดการอักเสบ ได้ 32% และผู้ป่วยมีอาการบรรเทาลง ยิ่งไปกว่านั้น สไปรูไลนาถูกพบว่าลดการอักเสบที่เกี่ยวกับภาวะข้ออักเสบในผู้ป่วยสูงอายุ โดยกระตุ้นการหลั่งอินเตอร์ลิวติน-2 ซึ่งช่วยควบคุมการตอบสนองการอักเสบ
การศึกษา พ.ศ. 2550 พบว่า อาสาสมัคร 36 คนที่ได้รับสไปรูไลนา 4.5 กรัมต่อวัน เป็นเวลานานกว่าหกสัปดาห์ มีความเปลี่ยนแปลงในคอเลสเตอรอลและความดันโลหิตอย่างสำคัญ คือ (1) ลดคอเลสตอรอลรวม (2) เพิ่ม HDL คอเลสเตอรอล (3) ลดไตรกลีเซอไรด์ และ (4) ลดความดันโลหิตทั้งขณะบีบและคลาย อย่างไรก็ตาม การศึกษานี้ไม่มีกลุ่มควบคุม นักวิจัยจึงไม่อาจมั่นใจได้ว่าการเปลี่ยนแปลงที่สังเกตได้นี่เป็นผลทั้งหมด หรือแม้กระทั่งบางส่วน ของการได้รับ Spirulina maxima ซึ่งตรงกันข้ามกับตัวแปรรบกวน (นั่นคือ ความตรงภายในและคุณลักษณะอุปสงค์) การศึกษาแบบสุ่ม อำพรางสองฝ่าย และมีการแทรกแซงด้วยยาหลอก (randomized, double-blind, placebo-controlled intervention) ในผู้ป่วยสูงอายุพบว่า สไปรูไลนาช่วยลดอัตราส่วน LDL ต่อ HDL ลงอย่างมากหลังได้รับเป็นเวลาสี่เดือน
การศึกษาอีกชิ้นหนึ่งใน พ.ศ. 2550 สรุปว่าสไปรูไลนาพัฒนาศักยะต้านอนุมูลอิสระในผู้ป่วยสูงอายุหลายคนซึ่งได้รับการให้สไปรูไลนาเป็นเวลา 16 สัปดาห์ พลาสมาของผู้ป่วยเหล่านี้แสดงให้เห็นระดับที่เพิ่มขึ้นของสถานะต้านอนุมูลอิสระ การศึกษาแบบปิดสองทางและมียาหลอกเป็นตัวควบคุมใน พ.ศ. 2549 พบว่า การให้สไปรูไลนาเป็นกสารเสริมลดปริมาณของเอตินไคเนส (ตัวชี้วัดภาวะการสูญเสียกล้ามเนื้อ) ในบุคคลหลังออกกำลังกาย ยิ่งไปกว่านั้น เวลาของกลุ่มทดลองที่จะเหนื่อยระหว่างการวิ่งบนสายพานเพิ่มขึ้น 52 วินาที ซึ่งผลกระทบเหล่านี้คาดกันว่าเป็นศักยะต้านอนุมูลอิสระของสไปรูไลนา
ตามการวิเคราะห์ผลการวิจัยของสถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐ การได้รับสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงินดูเหมือนจะไม่ช่วยในการลดน้ำหนักแต่อย่างใด
การสนับสนุน

ในที่ประชุมอาหารโลกสหประชาชาติใน พ.ศ. 2517 ได้สนับสนุนสไปรูไลนาว่าเป็น "อาหารที่ดีที่สุดสำหรับอนาคต" โดยตระหนักถึงศักยะภายในของสไปรูไลนาในวาระพัฒนาอย่างยั่งยืน สมาชิกสหประชาชาติหลายประเทศร่วมมือกันก่อตั้งองค์การระหว่างรัฐขึ้น ชื่อว่า สถาบันระหว่างรัฐเพื่อการใช้สาหร่ายจุลสาหร่ายสไปรูไลนากับทุพโภชนาการ (IIMSAM) IIMSAM ต้องการสร้างมติกับรัฐสมาชิกสหประชาชาติ ประชาคมระหว่างประเทศและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องอื่นเพื่อทำให้สไปรูไลนาเป็นกุญแจสำคัญขับเคลื่อนสู่การกำจัดทุพโภชนาการ บรรลุความมั่นคงด้านอาหารและเชื่อมช่องว่างด้านสุขภาพทั่วโลก
ทั้งนาซาและองค์การอวกาศยุโรป เสนอให้สไปรูไลนาเป็นหนึ่งในอาหารหลักที่จะเพาะระหว่างภารกิจอวกาศระยะยาว
เบนโซเอแอนทราซีน

| --- | --- |


ชื่อ
Preferred IUPAC name Tetraphene
ชื่ออื่น Benz[a]anthracene Benzanthracene Benzanthrene 1,2-Benzanthracene Benzo[b]phenanthrene Tetracyclo[8.8.0.02,7.012,17]octadeca-1,3,5,7,9,11,13,15,17-nonaene[ต้องการอ้างอิง]
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 56-55-3 Y
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ChEBI: CHEBI:51348 Y
เคมสไปเดอร์: 5739 Y
ECHA InfoCard: 100.000.255 
KEGG: C14317 Y
ผับเคม CID: 5954
UNII: C5PLF6152K Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID5023902 
 InChI InChI=1S/C18H12/c1-2-7-15-12-18-16(11-14(15)6-1)10-9-13-5-3-4-8-17(13)18/h1-12H YKey: DXBHBZVCASKNBY-UHFFFAOYSA-N Y InChI=1/C18H12/c1-2-7-15-12-18-16(11-14(15)6-1)10-9-13-5-3-4-8-17(13)18/h1-12HKey: DXBHBZVCASKNBY-UHFFFAOYAM 
 SMILES c1ccc2c(c1)ccc3c2cc4ccccc4c3 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C18H12
มวลโมเลกุล: 228.294 g·mol−1  
ลักษณะทางกายภาพ: ของแข็งสีขาว
ความหนาแน่น: 1.19 g/cm3
จุดหลอมเหลว: 158 องศาเซลเซียส (316 องศาฟาเรนไฮต์; 431 เคลวิน)
จุดเดือด: 438 องศาเซลเซียส (820 องศาฟาเรนไฮต์; 711 เคลวิน)
ความอันตราย
จุดวาบไฟ: 209.1 องศาเซลเซียส (408.4 องศาฟาเรนไฮต์; 482.2 เคลวิน)
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
เบนโซเอแอนทราซีน (Benz[a]anthracene)เป็นสารประกอบโพลีไซคลิกอะโรมาติกไอโดรคาร์บอน มีสูตรโมเลกุลเป็น C18H12 เตตระซีน บางครั้งจะรู้จักเป็น เบนโซเอแอนทราซีนด้วย เป็น PAHs ชนิดหนึ่ง
เงา

เงา เป็นพื้นที่ซึ่งแสงจากแหล่งกำเนิดแสงถูกวัตถุหนึ่งบัง เงากินพื้นที่ทั้งหมดหลังวัตถุทึบแสงเมื่อมีแสงอยู่ด้านหน้า ภาคตัดขวางของเงาเป็นภาพเงาทึบสองมิติ หรือภาพฉายย้อนกลับของวัตถุที่บังแสง แสงอาทิตย์ทำให้วัตถุจำนวนมากเกิดเงาในเวลาหนึ่ง ๆ ของวัน มุมของดวงอาทิตย์หรือความสูงปรากฏของดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าทำให้ความยาวของเงาเปลี่ยนแปลง มุมที่น้อยลงก่อให้เกิดเงาที่ยาวขึ้น
ประเภทของเงา

เงามืด
เป็นเงาที่มืดสนิทและทำให้ไม่มีแสงเข้าไปในเงาได้เลย
เงามัว
เป็นเงาที่มีแสงเข้าไปบางส่วนทำให้บริเวณเงามัวมืดเล็กน้อย
ดูเพิ่ม

ร่ม (เงา)
อำเภอเฟิ่งหวง

| อำเภอเฟิ่งหวง 凤凰县 |
| --- | --- |
อำเภอ
เมืองโบราณเฟิ่งหวง
พิกัด: 27°56′56″N 109°36′14″E﻿ / ﻿27.949°N 109.604°E﻿ / 27.949; 109.604
ประเทศ: จีน
มณฑล: หูหนาน
จังหวัดปกครองตนเอง: เซียงซี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,751.10 ตร.กม. (676.10 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 350,195 คน
 • ความหนาแน่น: 200 คน/ตร.กม. (520 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
อำเภอเฟิ่งหวง (จีน: 凤凰县) เป็นอำเภอภายใต้การปกครองของจังหวัดปกครองตนเองเซียงซี ในมณฑลหูหนาน ประเทศจีน
เฟิ่งหวงตั้งอยู่ริมขอบตะวันตกของมณฑลหูหนาน ทางใต้ของจังหวัดปกครองตนเองเซียงซี ติดกับด้านตะวันออกของ มณฑลกุ้ยโจว และ ทางทิศเหนือเชื่อมกับอำเภอฮฺวายฺเหวียน และ เมื่องจี๋โซ่ว ทางทิศตะวันออกติดกับอำเภอหลูซี และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับอำเภอมายอง (จีน: 麻阳苗族自治县 หมาหยังเหมียวจู๋จื้อจึเชี่ยน) ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้และทิศตะวันตกติดกับเขตปี้เจียง ของเมืองถงเหริน และ เขตปกครองตนเองซงเถา ของมณฑลกุ้ยโจว อำเภอเฟิ่งหวงมีพื้นที่ 1,745 กม2 ณ ปี 2558 มีประชากรตามสำมะโนประชากร 428,294 คน อำเภอนี้มี 13 เมือง และ 4 ตำบล อยู่ภายใต้เขตปกครอง โดยมี ถัวเจียง (จีน: 沱江镇) เป็นเมืองหลักของอำเภอ
ประวัติ

อำเภอเฟิ่งหวงตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2247 และมีประวัติศาสตร์ยาวนานถึง 300 ปี เมืองโบราณเป็นที่รวมของชนกลุ่มน้อยเผ่าม้งและถู่จา มีแหล่งโบราณคดีวัฒนธรรมชาติพันธุ์ที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี ซึ่งประกอบด้วย ภาษาชาติพันธุ์ ขนบธรรมเนียม ศิลปะ ตลอดจนสถาปัตยกรรมชาติพันธุ์ที่โดดเด่นหลายหลากซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากสถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์ หมิง และ ชิง ผังเมืองถูกสร้างให้ปรับเข้ากับการโอบล้อมด้วยภูเขาและแม่น้ำตามธรรมชาติที่ไหลผ่านกลางเมือง ประชากรกว่าครึ่งของเมืองเป็นชนกลุ่มน้อย ม้ง (จีน: 苗族)  หรือ ถู่จา (จีน: 土家族)  เฟิ่งหวงยังเป็นศูนย์กลางของการก่อกบฏม้ง ที่ไม่ประสบความสำเร็จ (พ.ศ. 2397 - 2416) ซึ่งก่อให้เกิดการพลัดถิ่นของชาติพันธุ์ม้งสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงสองศตวรรษที่ผ่านมา อำเภอนี้เป็นที่รู้จักดีในประเพณีม้งและการพิธีศพแบบม้ง และยังเป็นที่ตั้งของกำแพงเมืองจีนตอนใต้ (จีน: 中国南方长城; ม้ง: Suav Tuam Choj)  ที่สร้างขึ้นโดยราชวงศ์หมิงเพื่อปกป้องชาวจีนฮั่นในพื้นที่จากการโจมตีของม้ง
นับจากปี 2456 ชื่อของเมืองที่เปลี่ยนจาก เจิ้นกัน ( 鎮筸 ) เป็น เฟิ่งหวง
เมืองโบราณเฟิ่งหวงได้รับการบรรจุไว้ในรายชื่อเบื้องต้น มรดกโลก ของ องค์การยูเนสโก เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2551 ในหมวดวัฒนธรรม เมืองโบราณแห่งนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นเมืองที่สวยที่สุดในจีนโดย Rewi Alley นักเขียนชาวนิวซีแลนด์
เมืองโบราณเฟิ่งหวงได้รับความเสียหายจากน้ำท่วมในเดือนกรกฎาคม 2557
การเดินทาง

การเดินทางไปอำเภอเฟิ่งหวง โดยใช้สนามบินเฟิ่งหวง (Fenghuang Airport) ในเมืองถงเหริน (Tóngrén) อยู่ห่างจากเฟิ่งหวง 34 km (21 mi) และสถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุดในเมืองจี๋โซ่ว (Jíshǒu) ที่อยู่ห่างออกไป 50 km (31 mi) จากนั้นเดินทางต่อด้วยรถประจำทางหรือแท็กซี่ไปยังอำเภอเฟิ่งหวง
สนามบินจางจาเจี้ย (Zhangjiajié) และสถานีรถไฟหฺวายฮฺว่า (Huáihuà) ใช้เป็นจุดเปลี่ยนต่อพาหนะสำหรับไปสู่อำเภอเฟิ่งหวงได้เช่นกัน
ภาพอื่น

เจดีย์ว่านหมิง (เจดีย์หมื่นนาม)
ทิวทัศน์ตอนกลางคืน ที่เจดีย์ว่านหมิง
สะพานหง (สะพานรุ้ง)
เมืองโบราณเฟิ่งหวง
อาคารริมแม่น้ำ มีขาหยั่งช่วยพยุงส่วนที่ยื่นเข้าไปในเม่น้ำ
ทิวทัศน์เมืองโบราณเฟิ่งหวงจากสะพานหง
การข้ามแม่น้ำในเมืองโบราณเฟิ่งหวง
เจดีย์ว่านหมิงในฉากหลังของโค้งแม่น้ำถัว(ถัวเจียง)
ประตูสู่สำนักงานของรัฐบาลที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1920 ลายลักษณ์อักษรด้านบนของประตูอ่านว่า "อำเภอเฟิ่งหวง"
เกยย้งก๊กเซียงบี๊

| --- | --- |
ชื่ออื่น: เกยย้งก๊กเซียงบี้
ประเภท: ซุป
แหล่งกำเนิด: ประเทศจีน
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออก
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ซุป, เนื้อไก่, เห็ดหูหนู, แป้งมันสำปะหลัง
 ตำราอาหาร: เกยย้งก๊กเซียงบี๊
เกยย้งก๊กเซียงบี๊, เกยย้งก๊กเซียงบี้ (จีน: 雞茸葛仙米) บางแห่งเรียก เกาเหลาก๊กเซียงบี๊ (หรือ ก๊อกเซียนบี๊) เป็นซุปแบบจีนชนิดหนึ่ง มีลักษณะเหลวและข้นคล้ายกระเพาะปลา โดยมีวัตถุดิบหลักในการประกอบอาหาร เรียกกันในภาษาแต้จิ๋วว่า กั๊วเซียงบี้ (葛仙米) เป็นไซยาโนแบคทีเรียชนิดหนึ่ง พบได้ตามแหล่งน้ำ สามารถนำมาประกอบอาหารรับประทานได้ ในเวลาต่อมาเกยย้งก๊กเซียงบี๊ได้กลายเป็นอาหารที่ปรากฏอยู่ในสำรับอาหารของห้องเครื่องประจำราชสำนักไทยยุครัตนโกสินทร์ แต่ได้เปลี่ยนวัตถุดิบหลักจากกั๊วเซียงบี้ ซึ่งหาได้ยากในไทย ไปเป็นเห็ดหูหนูดำแทน
เกยย้งก๊กเซียงบี๊ เป็นหนึ่งในอาหารคาวหวานแบบจีนที่ปรากฏอยู่ในสำรับอาหารในพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสระหว่างสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก กับสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2463 อันแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากอาหารจีนในครัวไทย และอาหารชนิดนี้มีลักษณะใกล้เคียงกับซุปอาสาเรน ซึ่งมีลักษณะเป็นซุปข้นเช่นกัน ทั้งยังเป็นหนึ่งในเครื่องเสวยช่วงเวลากลางวันของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร หากแต่ต่างตรงที่ไม่มีการใส่กั๊วเซียงบี้ลงไป
ครั้น พ.ศ. 2566 กรมส่งเสริมวัฒนธรรมของประเทศไทย เผยรายชื่ออาหาร 1 จังหวัด 1 เมนู เชิดชูอาหารถิ่น โดยให้เกยย้งก๊กเซียงบี๊ เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดระนอง ใช้ชื่อว่า ก๊กซิมบี้
ศัพทมูลวิทยา

สุมล ว่องวงศ์ศรี ให้รายละเอียดเกี่ยวกับเกยย้งก๊กเซียงบี๊ลงในหนังสือ จานอร่อยจากปู่ย่า สูตรโบราณ 100 ปี ไว้ว่า "...เป็นซุปชนิดหนึ่งลักษณะคล้ายกระเพาะปลา คำว่าเกยย้งนั้นน่าจะหมายถึงไก่ ส่วนก๊กเซียงบี้บ้างก็ว่าเป็นเห็ดแห้งของจีนชนิดหนึ่ง หรือบ้างก็ว่าเป็นเมล็ดข้าวของจีนเพราะคำว่าบี้ในภาษาจีนแปลว่าเมล็ดเล็ก ๆ ซึ่งอาจหมายถึงข้าวก็เป็นได้..." ส่วนนริศ จรัสจรรยาวงศ์ (2566) อธิบายว่าชื่อ เกยย้งก๊กเซียงบี๊ ประกอบด้วยคำว่า โกยย้ง (雞蓉) คือ ไก่หย็อง กับคำว่า กั๊วเซียงบี้ (葛仙米) เป็นไซยาโนแบคทีเรียชนิดหนึ่ง พบได้ตามแหล่งน้ำ เช่น แม่น้ำ หรือทะเลสาบ สามารถนำมาประกอบอาหารรับประทานได้ ทั้งยังมีคุณสมบัติทางเภสัชกรรม แปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร และเว็บไซต์ครัว ระบุว่า "...'Koxianmi’ ซึ่งหมายถึงเห็ดสายพันธุ์ท้องถิ่นจากจีนแผ่นดินใหญ่ ลักษณะเป็นเม็ดเล็ก ๆ คล้ายไข่ปลาสีดำสนิท เมื่อพ่อค้าชาวจีนนำล่องเรือมาขายจึงจำต้องตากให้แห้งเพื่อความสะดวกและยืดอายุขัยให้ยาวขึ้น"
ส่วนชื่อ เกาเหลาก๊กเซียงบี๊ นั้น คำว่า เกาเหลา (高樓) เป็นคำที่ใช้เรียกแกงไทยชนิดหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากจีน หรือก๋วยเตี๋ยวที่ไม่ใส่เส้น และไม่มีอยู่ในรายชื่ออาหารจีน เจริญ เพชรรัตน์ (2555) อธิบายว่า มาจากคำแต้จิ๋วว่า เกาเลา (交捞) แปลว่า "หลายสิ่งหลายอย่างรวมอยู่ด้วยกัน" ส่วนนวรัตน์ ภักดีคำ อธิบายว่า "... น่าจะหมายถึงคำว่า “เกาโหลว” ที่แปลว่าตึกสูง คาดว่าอาจหมายถึงภัตตาคารจีนที่มักมีชื่อลงท้ายว่า “G?o L?u” ซึ่งคนไทยอาจได้ยินชาวจีนเรียกภัตตาคารว่า “เกาโหลว” จึงนำมาใช้เรียกอาหารประเภทนี้ โดยออกเสียงตามภาษาจีนสำเนียงแต้จิ๋วว่า “เกาเหลา”..."
วัตถุดิบ

เกยย้งก๊กเซียงบี๊ มีวัตถุดิบในการประกอบอาหารไม่มากนัก ประกอบด้วย น้ำซุปไก่ (หรือหมู) เนื้ออกไก่ หมูแฮม เกลือ น้ำปลาขาว ซุปผง และแป้งมัน โดย ตำราปรุงอาหารจีนของโสภณพิพรรฒธนากร (2474) ได้อธิบายวิธีการเตรียมก๊กเซียงบี๊สำหรับประกอบอาหารไว้ว่า "...เมื่อซื้อมาต้องแช่น้ำและต้มน้ำทิ้งถึง 3 ครั้งเพื่อไม่ให้มีทราย ต้มครั้งสุดท้ายต้องใช้เหล้าแล้วจึงนำมาทำเกาเหลา..." เพราะการทำกั๊วเซียงบี้นั้นค่อนข้างยุ่งยากและหายาก ทางห้องเครื่องของวังศุโขทัยได้ปรับปรุงวัตถุดิบใหม่ ประกอบด้วย น้ำซุปกระดูกไก่ (หรือหมู) เนื้อไก่ต้มสุกหั่นเต๋า แฮมหั่นเต๋า เห็ดหูหนูดำหั่นเต๋า ไข่ไก่ แป้งมันสำปะหลัง มีซีอิ๊วขาว และน้ำตาลทราย เพื่อแต่งรส
วิธีทำ

การทำเกยย้งก๊กเซียงบี๊มีกรรมวิธีไม่มาก จากหนังสือ คณะวัฒนานุกูล ระบุวิธีการทำไว้ว่า "...ก๊กเซียงบี๊ จงลวกน้ำร้อน สามครั้ง หมูต้มเสียก่อนแล้วหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ใส่ลงด้วย เติมเกลือ ชิมรสตามชอบ เวลาจะตักใส่ชาม ต่อยไข่เป็ดเอาแต่ไข่ขาวคนลงให้ทั่ว โรยหมูแฮมหั่นฝอย..." ส่วนเกยย้งก๊กเซียงบี๊ที่ได้รับการปรับปรุงโดยราชสำนักไทย มีวิธีการทำคือ นำน้ำซุปที่เตรียมไว้มาใส่หม้อ จากนั้นใส่ไก่หั่นเต๋า แฮมหั่นเต๋า เห็ดหูหนูหั่นเต๋า เมื่อเดือดปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาว น้ำตาลทรายเล็กน้อย ใส่แป้งมันสำปะหลังให้พอเหนียว แล้วเทไข่ไก่ลงให้เป็นฝอย รอเดือดอีกครั้ง ก็พร้อมรับประทาน
เทศบาลตำบลโคกม่วง

เทศบาลตำบลโคกม่วง สามารถหมายถึง
เทศบาลตำบลโคกม่วง อำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัดสงขลา
เทศบาลตำบลโคกม่วง อำเภอเขาชัยสน จังหวัดพัทลุง
เงาฮู

เงาฮู (จีน: 伍孚; พินอิน: Wǔ Fú) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขุนนางผู้ใหญ่แห่งราชวงศ์ฮั่น ซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อพระเจ้าฮั่นเซ่าตี้ ภายหลังจากศึกสิบขันทีที่ร่วมกันสังหารโฮจิ๋นพร้อมกับชิงตัวพระเจ้าฮั่นเซ่าตี้และพระเจ้าเหี้ยนเต้ออกจากวังหลวง จนตั๋งโต๊ะเข้าปราบปรามความวุ่นวายและยึดครองอำนายภายในราชสำนัก กระทำการหยาบช้า เข่นฆ่าขุนนางที่มีความเห็นแตกต่างจากตนเอง
ประวัติ

เงาฮูเป็นหนึ่งในขุนนางที่มีความคับแค้นใจต่อตั๋งโต๊ะ คิดจะฆ่าตั๋งโต๊ะตลอดเวลา ครั้นอยู่มาวันหนึ่งเงาฮูนำมีดเหน็บซ่อนไว้ในเสื้อและเข้าเฝ้าตั๋งโต๊ะตามปกติ รอดูท่าทีตั๋งโต๊ะที่ประตูวังพอตั๋งโต๊ะออกมาถึงหน้าประตูวัง เงาฮูก็ถอดมีดที่เหน็บไว้ในเสื้อออกเพื่อจะแทงตั๋งโต๊ะ แต่ตั๋งโต๊ะเห็นเสียก่อนและรับมีดไว้ได้ทัน ลิโป้บุตรบุญธรรมของตั๋งโต๊ะจึงรีบวิ่งเข้าไปจับตัวเงาฮูไว้แล้วว่า "เหตุใดตัวจึงมาคิดทำร้ายมหาอุปราชผู้เป็นบิดาของเราดังนี้" แต่เงาฮูไม่กลัวลิโป้และตอบว่า "อ้ายตั๋งโต๊ะทำการหยาบช้า กูจะตัดเอาศีรษะประกาศแก่เทวาแลมนุษย์ให้เห็นประจักษ์จงทั่ว" ตั๋งโต๊ะเมื่อได้ยินเงาฮูด่าตนเองก็โกรธ จึงสั่งให้บู๋ซูนำตัวเงาฮูไปแล่เนื้อเสียให้ตาย ครั้นเมื่อบู๋ซูเข้าควบคุมตัวเงาฮู เงาฮูก็มิได้เกรงกลัวความตาย ยังคงด่าทอสาปแช่งตั๋งโต๊ะด้วยถ้อยคำหยาบช้า จนกระทั่งบู๋ซูลงดาบสิ้นใจ
ดูเพิ่ม

สามก๊ก
ตัวละครในสามก๊ก
ตั๋งโต๊ะ
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋
เจ้าชายนางาฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ

| เจ้าชายนางาฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ |
| --- | --- |

เกิด: 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 4 กันยายน พ.ศ. 2483 (30 ปี) จางเจียโข่ว รัฐเหมิ่งเจียง
รับใช้: จักรวรรดิญี่ปุ่น
แผนก/สังกัด: กองทัพภาคจีนเหนือ
ประจำการ: พ.ศ. 2474–2483
ชั้นยศ: พันตรี (หลังสิ้นพระชนม์)
การยุทธ์: สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง สงครามโลกครั้งที่สอง
บำเหน็จ: เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันสูงส่งยิ่งดอกเบญจมาศ (หลังสิ้นพระชนม์)
เจ้าชายนางาฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ (ญี่ปุ่น: 北白川宮永久王; โรมาจิ: Kitashirakawa-no-miya Nagahisa-ō; 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 – 4 กันยายน พ.ศ. 2483) เป็นโอเกะและเป็นมิยะแห่งคิตาชิรากาวะ เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิเมจิ และเป็นทหารแห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น
พระประวัติ

เจ้าชายนางาฮิซะเป็นพระโอรสของเจ้าชายนารูฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ (北白川宮成久王) ประสูติแต่เจ้าหญิงฟูซาโกะ พระชายาฯ (成久王妃房子内親王) พระราชธิดาในจักรพรรดิเมจิ มีพระขนิษฐาร่วมพระชนกชนนีอีกสามพระองค์คือ เจ้าหญิงมิเอโกะ เจ้าหญิงซาวาโกะ และเจ้าหญิงทาเอโกะ หลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายนารูฮิซะด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ใน พ.ศ. 2466 เจ้าชายนางาฮิซะจึงขึ้นดำรงตำแหน่งมิยะแห่งคิตาชิรากาวะสืบต่อมา
เจ้าชายนางาฮิซะเสกสมรสกับซาจิโกะ โทกูงาวะ (徳川祥子; 25 เมษายน พ.ศ. 2459 – 21 มกราคม พ.ศ. 2558) ธิดาของบารอนโยชิกุนิ โทกูงาวะ (徳川義恕) เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2478 มีบุตรด้วยกันสองคน คือ
มิจิฮิซะ คิตาชิรากาวะ (北白川道久; 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 – 20 ตุลาคม พ.ศ. 2561) สมรสกับเคโกะ ชิมาซุ (島津慶子)
ฮัตสึโกะ ชิมาซุ (島津肇子; ประสูติ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2482) สมรสกับทาดาฮิโระ ชิมาซุ (島津忠広)
ในช่วงที่สหรัฐยึดครองญี่ปุ่นหลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง มีการยกเลิกระบอบคาโซกุและถอดบางราชสกุลเป็นสามัญชนเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2490 ราชสกุลคิตาชิรากาวะจึงมีสถานะเป็นสามัญชนมาแต่นั้น
การทำงาน

เจ้าชายนางาฮิซะทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนทหารบกญี่ปุ่นรุ่นที่ 43 เมื่อ พ.ศ. 2474 ได้รับยศ ร้อยตรี ในเหล่าปืนใหญ่ แล้วเลื่อนเป็น ร้อยโท เมื่อ พ.ศ. 2479 และร้อยเอกหลังสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเสนาธิการทหารบกใน พ.ศ. 2482
เมื่อเกิดสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เจ้าชายนางาฮิซะสังกัดกองทัพภาคจีนเหนือ และสิ้นพระชนม์จากอุบัติเหตุเครื่องบินพระที่นั่งตกเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2483 ถือเป็นสมาชิกพระราชวงศ์ญี่ปุ่นพระองค์แรกที่สิ้นพระชนม์ในสงครามโลกครั้งที่สอง หลังการสิ้นพระชนม์ ได้รับการเลื่อนยศเป็น พันตรี และได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันสูงส่งยิ่งดอกเบญจมาศเป็นบำเหน็จ
พิธีเสกสมรสระหว่างเจ้าชายนางาฮิซะและซาจิโกะใน พ.ศ. 2478
อากาบิระ

อากาบิระ (ญี่ปุ่น: 赤平市; โรมาจิ: Akabira-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของกิ่งจังหวัดโซราจิ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในลุ่มแม่น้ำโซราจิ เมืองนี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นเมืองเหมืองถ่านหินที่เจริญรุ่งเรือง ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครเมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1954 มีประชากรเมื่อ ค.ศ. 1960 จำนวน 59,430 คน หลังจากที่เหมืองปิดตัวลง จำนวนประชากรก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง มีความพยายามที่จะสร้างเศรษฐกิจท้องถิ่นขึ้นใหม่โดยมุ่งเน้นไปที่การท่องเที่ยวที่ใช้ประโยชน์จากมรดกทางอุตสาหกรรมเหมืองถ่านหิน นอกจากนี้ ยังมีจุดตั้งแคมป์และบ่อน้ำพุร้อน
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟฮกไกโด
สายหลักเนมูโระ (สถานี: อากาบิระ – โมชิริ – ฮิรางิชิ)
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 38
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

ฉากสำคัญในภาพยนตร์เรื่อง สุดทางรัก ที่ได้รับรางวัลออสการ์ ค.ศ. 2021 ถ่ายทำในอากาบิระ ซึ่งได้รับความสนใจจากผู้เข้าชม
เมืองมิตรภาพ

นครคางะ ประเทศญี่ปุ่น (ตั้งแต่ ค.ศ. 1995)
นครซัมช็อก จังหวัดคังว็อน ประเทศเกาหลีใต้ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1997)
นครมี่หลัว มณฑลหูหนาน ประเทศจีน (ตั้งแต่ ค.ศ. 1999)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อากาบิระ
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เบนโซไพรีน

โครงสร้างทางเคมีของเบนโซไพรีน
เบนโซไพรีน เป็นสารอินทรีย์ที่มีสูตรโครงสร้างเป็น C20H12 เป็นไฮโดรคาร์บอนไม่มีสี มีวง 5 วง โดยเป็นโครงสร้างของไพรีนที่เพิ่มหมู่ฟีนิลลีน (phenylene) มีไอโซเมอร์ 2 ชนิดคือ  benzo[a]pyrene และbenzo[e]pyrene สารเคมีที่ใกล้เคียง ได้แก่  cyclopentapyrenes dibenzopyrenes indenopyrenes และ naphthopyrenes PAHs 5 วงที่ใกล้เคียงกันได้แก่   picene, benzofluoranthenes, และperylene.  เบนโซไพรีนเป็นปัญหาเพราะสามารถทำปฏิกิริยากับดีเอ็นเอ ขัดขวางทรานสคริบชัน  จัดเป็นสารมลพิษและสารก่อมะเร็ง พบเบนโซไพรีนได้ในน้ำมันดิน และควันบุหรี่ มัหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าเบนโซไพรีนเกี่ยวข้องกับการเกิดมะเร็งปอด
ดูเพิ่ม

Benzo[a]pyrene