stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บูชุ
บูชุเรียงตามจำนวนเส้น > สิบเส้น

* 馬；马(cn) - うま、うまへん
   * 骨 - ほね、ほねへん
   * 高 - たかい
   * 髟 - かみかんむり、かみがしら
   * 鬥 - とうがまえ、たたかいがまえ
   * 鬯 - チョウ、においざけ
   * 鬲 - かなえ
   * 鬼 - おに、きにょう
บูชุเรียงตามจำนวนเส้น > สิบเอ็ดเส้น

* 魚；鱼(cn) - うお、さかな、うおへん
   * 鳥；鸟(cn) - とり、とりへん
   * 鹵 - しお
   * 鹿 - しか
   * 麥；麦(jp/cn) - むぎ、ばくにょう
   * 麻 - あさ、あさかんむり
บูชุเรียงตามจำนวนเส้น > สิบสองเส้น

* 黃；黄(jp/cn) - き
   * 黍 - きび
   * 黑；黒(jp) - くろ
   * 黹 - ぬいとり、ふつへん、チ
บูชุเรียงตามจำนวนเส้น > สิบสามเส้น

* 黽 - べんあし、かえる、ベン
   * 鼎 - かなえ、テイ
   * 鼓 - つづみ
   * 鼠 - ねずみ、ねずみへん
บูชุเรียงตามจำนวนเส้น > สิบสี่เส้น

* 鼻 - はな、はなへん
   * 齊；斉(jp)；齐(cn) - セイ
บูชุเรียงตามจำนวนเส้น > สิบห้าเส้น

* 齒；歯(jp)；齿(cn) - は、はへん
บูชุเรียงตามจำนวนเส้น > สิบหกเส้น

* 龍；竜(jp)；龙(cn) - リュウ
   * 龜；亀(jp)；龟(cn) - かめ
บูชุเรียงตามจำนวนเส้น > สิบเจ็ดเส้น

* 龠 - ヤク、ふえ
พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ

พิพิธภัณฑ์ในเมืองอามากูซะ ประเทศญี่ปุ่น
| พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ |
| --- | --- |
天草市立天草キリシタン館
ธงของอามากูซะ ชิโรในกบฏชิมาบาระ (ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศญี่ปุ่น (ICP))
th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
ที่อยู่: 19−52 ฟูเนโนโอมาจิ
เมือง: เมืองอามากูซะ จังหวัดคูมาโมโตะ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
พิกัด: 32°27′36″N 130°11′03″E﻿ / ﻿32.459932°N 130.184094°E﻿ / 32.459932; 130.184094
เปิดใช้งาน: พ.ศ. 2509
เว็บไซต์
ja
พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ (ญี่ปุ่น: 天草市立天草キリシタン館; โรมาจิ: Amakusa shiritsu Amakusa kirishitankan) เปิดทำการในเมืองอามากูซะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2509 และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2557 มีผู้เยี่ยมชมเป็นรายที่สี่ล้าน ในพิพิธภัณฑ์มีการจัดแสดงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับกบฏชิมาบาระและคากูเระคิริชิตัง (คริสต์ศาสนิกชนลับ)
ดูเพิ่ม

คิริชิตัง
ศาสนาคริสต์ในญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาญี่ปุ่น) พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ เก็บถาวร 2015-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฟอสโฟลิพิด

Two schematic representations of a phospholipid.
ฟอสโฟลิพิด (อังกฤษ:Phospholipids) เป็นโมเลกุลที่เกิดจาก 4 ส่วนประกอบ คือ
กรดไขมัน,
ประจุลบของฟอสเฟตกรุ๊ป,
แอลกอฮอล์ และ
ส่วนที่เป็นแกนกลาง (backbone)
ฟอสโฟลิพิดที่มีกลีเซอรอลเป็นแกนกลางเรียกว่า กลีเซอโรฟอสโฟลิพิด (glycerophospholipid) หรือ ฟอสโฟกลีเซอไรด์  มีแบบเดียวของฟอสโฟลิพิดเท่านั้นที่มีแกนกลางเป็น สฟิงโกซีน (sphingosine) คือ  สฟิงโกไมอีลิน (sphingomyelin)  ฟอสโฟลิพิดเป็นส่วนประกอบหลักของเซลล์ เมมเบรนซึ่งก็คือไกลโคลิพิด (glycolipid) และ คอเลสเตอรอล
ฟอสโฟกลีเซอไรด์ (Phosphoglycerides)

ใน ฟอสโฟกลีเซอไรด์  คาร์บอกซิล กรุ๊ปของแต่ละกรดไขมัน จะถูกเอสเตอริไฟด์ เป็น
ไฮดรอกซิล กรุ๊ป ที่ คาร์บอน-1 และ คาร์บอน-2  ฟอสเฟต กรุ๊ป จะเชื่อมติดกับ คาร์บอน-3
โดย เอสเตอร์ ลิงก์ (ester link) โมเลกุลนี้มีชื่อว่า  ฟอสฟาติเดต (phosphatidate)
ซึ่งมีอยู่ในปริมาณเล็กน้อยในเมมเบรน  และมันก็เป็น สารตั้งต้น สำหรับ ฟอสโฟกลีเซอไรด์
อื่นๆ
ฟอสโฟกลีเซอไรด์ (Phosphoglycerides) > ฟอสฟาติดิล คอลีน (Phosphatidyl choline)

ฟอสฟาติดิล คอลีน เป็นส่วนประกอบหลักของ หัวไช้เท้า
ฟอสโฟกลีเซอไรด์ (Phosphoglycerides) > ฟอสฟาติดิล เอตทาโนลามีน (Phosphatidyl ethanolamine)

ฟอสฟาติดิล เอตทาโนลามีน เป็นส่วนประกอบหลักของ เซฟาลิน (cephalin)
ดูเพิ่ม

ชีวโมเลกุล
ไกลโคลิพิด
ชีวเคมี
ลิพิด
ลิพิด ไบเลเยอร์ (e.g., เยื่อหุ้มเซลล์)
ฟอสคาร์เนท

| ข้อมูลทางคลินิก |
| --- | --- |
รหัส ATC: D06BB06 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
PubChem CID: 4725
DrugBank: APRD00669
 สารานุกรมเภสัชกรรม
ฟอสคาร์เนท  (Foscarnet)
พระครูวิมลขันติธรรม (อภิสิทธิ์ ขนฺติสาโร)

| พระครูวิมลขันติธรรม (อภิสิทธิ์ ขนฺติสาโร) |
| --- | --- |

ส่วนบุคคล
เกิด: 13 มกราคม 2487 (72 ปี)
มรณภาพ: 4 สิงหาคม 2559
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: น.ธ.เอก,ปริญญาบัตรครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์  สาขาจิตวิทยาและการแนะแนว
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดจุมพลสุทธาวาส สุรินทร์
อุปสมบท: ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๐๗
พรรษา: 52
ตำแหน่ง: อดีตรองเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์,อดีตเจ้าอาวาสวัดจุมพลสุทธาวาส
พระครูวิมลขันติธรรม (อภิสิทธิ์ ขนฺติสาโร)อดีตรองเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์,อดีตเจ้าอาวาสวัดจุมพลสุทธาวาส
ชาตภูมิ

พระครูวิมลขันติธรรม ขันฺติสาโร นามเดิมชื่ออภิสิทธิ์ นามสกุล สมเจตนา
เกิดปีวอก วันที่ 13 มกราคม 2487
บิดาชื่อ นายแผน นามสกุล สมเจตนา  มารดาชื่อ นางยิบ นามสกุล สมเจตนา
บ้านเลขที่ 51 หมู่ที่ 3 ตำบลแกใหญ่ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
การศึกษา

การศึกษาฝ่ายพระปริยัติธรรม :
พ.ศ. ๒๕๐๘ นักธรรมชั้นเอก
การศึกษาฝ่ายสามัญ :
ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ ร.ร.บ้านจักจรูก
พ.ศ. ๒๕๒๑ ม.ศ. ๓ สมัครสอบเทียบอ.เมืองสุรินทร์
การอุปสมบท

อุปสมบทเป็นพระภิกษุ วันที่ ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๐๗ โดยมีพระครูวิมลปัญญาธร (ดา) วัดอุดรประชาราษฏร์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการจวน กลฺยาโณ วัดกัลยาณโกมุท เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอธิการนิ จนฺทโน วัดราษฏร์เจริญผล เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ไดัรับฉายานามว่า ขนฺติสาโร
ตำแหน่งทางคณะสงฆ์

พ.ศ. ๒๕๒๓ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นรองเจ้าอาวาสวัดจุมพลสุทธาวาส
พ.ศ. ๒๕๒๗ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดจุมพลสุทธาวาส
พ.ศ. ๒๕๓๐ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าคณะตำบลในเมือง เขต ๒
พ.ศ. ๒๕๓๓ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นพระอุปัชฌาย์
พ.ศ. ๒๕๔๐ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นรองเจ้าคณะอำเภออำเภอเมืองสุรินทร์-กิ่งอำเภอเขวาสินรินทร์
พ.ศ. ๒๕๕๒ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นรักษาการแทนเจ้าคณะอำเภอเมืองสุรินทร์
พ.ศ. ๒๕๕๓ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าคณะอำเภอเมืองสุรินทร์
พ.ศ. ๒๕๕๗ ได้รับพระบัญชาสมเด็จพระสังฆราชแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นรองเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์
งานการศึกษา

ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้จัดการโรงเรียนปริยัติคุณรสวิทยา (โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา) วัดจุมพลสุทธาวาส จังหวัดสุรินทร์
กรรมการอุปถัมภ์การศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
รางวัลเกียรติคุณ

พ.ศ. ๒๕๕๕ ได้รับการถวายปริญญาดุษฎีกิตติมศักดิ์ (ปริญญาเอกกิตติมศักดิ์เชิดชูเกียรติคุณ) สาขาจิตวิทยาแนะแนว จากสภามหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์
สมณศักดิ์

พ.ศ. ๒๕๓๐ ได้รับพระบรมราชโองการโปรดพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์ เป็นพระครูสัญญาบัตร  ในราชทินนามที่ พระครูวิมลขันติธรรม
พ.ศ. ๒๕๕๖ เป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าคณะอำเภอชั้นเอก ในราชทินนามเดิมที่ พระครูวิมลขันติธรรม
พ.ศ. ๒๕๕๗ ปรับชั้นพัดยศสมณศักดิ์ให้ตรงตามตำแหน่ง เป็นพระครูสัญญาบัตรรองเจ้าคณะจังหวัด ในราชทินนามเดิมที่ พระครูวิมลขันติธรรม
ราชกิจจานุเบกษา,แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่องพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์,เล่ม ๑๐๔,ตอนที่ ๒๕๓ , ๕ ธันวาคม ๒๕๓๐,ฉบับพิเศษ หน้า ๓๖ . พระอธิการอภิสิทธิ์ วัดจุมพลสุทธาวาส จังหวัดสุรินทร์ เป็น พระครูวิมลขันติธรรม
ถึงแก่มรณภาพ

พระครูวิมลขันติธรรมมรณภาพลงอย่างสงบในวันที่ 4 สิงหาคม 2559 ณ โรงพยาบาลสุรินทร์
ภาษาเปอร์เซียคูเซสถาน

ภาษาเปอร์เซียคูเซสถาน (Khuzestani Persian) เป็นสำเนียงของภาษาเปอร์เซียที่ใช้พูดในคูเซสถาน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่าน โดยทั่วไปไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาเปอร์เซียมาตรฐาน มีความแตกต่างกันระหว่างสำเนียงทางเหนือและทางใต้ แบ่งย่อยได้อีกหลายสำเนียง
ประเทศฮอนดูรัสในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

| ประเทศฮอนดูรัส ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: HON
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกฮอนดูรัส
ณ โตเกียว, ญี่ปุ่น 24 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-24) – 5 กันยายน ค.ศ. 2021 (2021-09-05)
นักกีฬา: 1 คน (ชาย 1 คน / หญิง 0 คน) ใน 1 ชนิดกีฬา   2 รายการ
ผู้เชิญธงชาติ: คาร์ลอส เวลาเกซ
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศฮอนดูรัส จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศฮอนดูรัสได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 1 | 0 | 1 |
กรีฑา

| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ>  | รอบรองฯ>  | ชิงชนะเลิศ>  | ชิงชนะเลิศ>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| คาร์ลอส เวลาเกซ | 100 m T38 | 13.81 | 14 | Did not advance | Did not advance |  |  |  |  |
| คาร์ลอส เวลาเกซ | 400 m T38 | 1:03.06 | 10 | Did not advance | Did not advance |  |  |  |  |
ดูเพิ่ม

ประเทศฮอนดูรัสในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติฮอนดูรัสในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาฮอนดูรัสที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียว 2020 เก็บถาวร 2016-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย   นักกีฬารัสเซีย
พระพุทธวิชิตมารประทานสันติสุขสวัสดีชินสีห์ธรรมบพิตร

พระพุทธวิชิตมารประทานสันติสุขสวัสดีชินสีห์ธรรมบพิตร เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทองปางมารวิชัย ประดิษฐานบนวิหารจตุรมุข ภายในบริเวณศูนย์ฝึกอบรมที่ 1 (แพร่) อำเภอเมือง จังหวัดแพร่ หรือบริเวณโรงเรียนการป่าไม้ (เดิม)
ประวัติ

พระพุทธวิชิตมารประทานสันติสุขสวัสดีชินสีห์ธรรมบพิตร สร้างขึ้นสมัยเจ้าหลวงเทพวงศ์ลิ้นตอง เจ้าครองนครแพร่ องค์ที่ 19 (พ.ศ. 2361 - 2375)  เดิมเป็นพระพุทธรูปปูนขาว ประทับอยู่กับพื้นดิน หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ลักษณะสำคัญคือ "เศียรขาด"  ชาวบ้านจึงเรียกกันทั่วไปว่า "หลวงพ่อหัวกุด" สร้างขึ้นเพื่อให้นักโทษได้กราบบูชาก่อนถูกตัดหัวประหารชีวิต เนื่องจากที่ตั้งขององค์พระนี้ คือบริเวณประตูมารหรือประตูผี ประตูด้านทิศตะวันตกของกำแพงเมืองแพร่ เป็นเขตป่าช้าเก่าและใช้สถานที่ประหารชีวิตนักโทษในสมัยโบราณ  ต่อมาสถานที่นี้ถูกใช้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนป่าไม้ กรมป่าไม้ และศูนย์ฝึกอบรมของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ตามลำดับ หลวงพ่อหัวกุดจึงเป็นที่เคารพบูชาของอาจารย์และศิษย์โรงเรียนป่าไม้แพร่ไปด้วย
หลวงพ่อหัวกุดได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2514 โดยคณะอาจารย์และสมาคมศิษย์เก่าป่าไม้แพร่  ภายใต้การนำของนายรัตน์  พนมขวัญ อดีตผู้อำนวยการโรงเรียนป่าไม้และอดีตวุฒิสมาชิกจังหวัดแพร่ ร่วมกับข้าราชการ พ่อค้า ประชาชนจังหวัดแพร่ ดำเนินการบูรณะโดยการยกองค์หลวงพ่อที่ประทับอยู่กับพื้นดินขึ้นประดิษฐานบนวิหารจตุรมุข ห่างจากที่ตั้งองค์พระเดิมออกมาด้านหลังประมาณ 10 เมตร วางศิลาฤกษ์วันที่ 21 มกราคม 2514 และทำการซ่อมแซมใหม่ทั้งองค์ในรูปแบบศิลปะสุโขทัยดังที่เห็นในปัจจุบัน เสร็จแล้วได้รับประทานนามจากสมเด็จพระอริยวงศาคตญาน สมเด็จพระสังฆราชเจ้า วัดมกุฏกษัตริยาราม เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2514 เป็น "พระพุทธวิชิตมารประทานสันติสุขสวัสดีชินสีห์มหาบพิตร" หรือเรียกโดยทั่วไปว่า "หลวงพ่อวิชิตมาร"
หลวงพ่อวิชิตมารเป็นที่เคารพบูชาเชื่อถือในความศักดิ์ของประชาชนจังหวัดแพร่ มีการจัดงาน "วันไหว้หลวงพ่อ" ในวันที่ 21 มกราคม เป็นประเพณีทุกปี จัดสร้างวัตถุมงคลเหรียญและพระบูชามาแล้ว 3 รุ่น โดยรุ่นที่ 1 สร้างปี พ.ศ. 2516 รุ่นที่ 2 พ.ศ. 2536 และรุ่นที่ 3 พ.ศ. 2545
ประเทศฮอนดูรัสในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศฮอนดูรัส ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: HON
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติฮอนดูรัส
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 2 คน  ใน 2 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: เอ็มมานูเอล ดิอาซ
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศฮอนดูรัส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติฮอนดูรัสเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 2 คนใน 2 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  ยกน้ำหนัก | 1 | 0 | 1 |
|  ว่ายน้ำ | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 2 | 0 | 2 |
ยกน้ำหนัก

ผลการแข่งขันดังนี้:
ดูเพิ่ม

ประเทศฮอนดูรัสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศฮอนดูรัสในพาราลิมปิก
ประเทศฮอนดูรัสในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาฮอนดูรัสที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
มนุษย์ปักกิ่ง

| Homo erectus pekinensis ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Pleistocene |
| --- | --- |

กะโหลกชิ้นแรกของ Homo erectus pekinensis (Sinathropus pekinensis) ที่ค้นพบในปี ค.ศ. 1929

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Primates
วงศ์:: Hominidae
สกุล:: Homo
สปีชีส์:: H.  erectus
สปีชีส์ย่อย:: H.  e. pekinensis
Trinomial name
Homo erectus pekinensis (Black, 1927)
มนุษย์ปักกิ่ง จัดอยู่ในยุคหินเก่า มีลักษณะเตี้ย หน้าสั้น หน้าผากต่ำ แบน คิ้วหนายื่นออก ปากยื่น คางสั้น จมูกแบน มนุษย์ปักกิ่งจะเสียชีวิตก่อนอายุ 14 ปี การเลี้ยงชีพของมนุษย์ปักกิ่งคือ การล่าสัตว์ การออกหาอาหารกันเป็นกลุ่ม ๆ
วิถีดำรงชีวิตของมนุษย์ปักกิ่ง มนุษย์ปักกิ่ง อาศัยอยู่ที่บริเวณภูเขาหลงกู่ซาน ในเขตโจวโข่วเตี้ยน เมื่อประมาณ 500,000 ปีก่อน มนุษย์ปักกิ่งสามารถเดินและยืนตัวตรงได้ พวกเขาอาศัยอยู่ในถ้ำธรรมชาติ ดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์และหาผลไม้เป็นหลักยังไม่รู้จักการตัดเย็บเสื้อผ้าและการสร้างบ้าน มนุษย์ปักกิ่งสามารถใช้ไฟที่มาจากธรรมชาติได้ และได้นำไฟไปใช้ในถ้ำและคอยเติมฟืนเพื่อไม่ให้ไฟดับอีกด้วย
เครื่องมือหินของมนุษย์ปักกิ่ง มนุษย์ปักกิ่งจะสกัดแผ่นหินชิ้นใหญ่ให้กลาบเป็นเครื่องมือหิน มีเครื่องมือหินสองลักษณะคือ ลักษณะแบนเรียบ และลักษณะสามเหลี่ยมแหลมคม
ลักษณะแบนเรียบ มีความแหลมคมใช้ในการตัดไม้
ลักษณะสามเหลี่ยมแหลมคม ใช้ในการหั่นเนื้อสัตว์และขุดรากไม้
ผลการขุดค้นเพิ่มในถ้ำของมนุษย์ปักกิ่งพบว่า บรรพบุรุษของเรารู้จักก่อไฟ ทำเครื่องนุ่งห่ม และประดิษฐ์หอกแหลม ตั้งแต่เมื่อแสนปีก่อน
กะโหลกมนุษย์ปักกิ่ง
↑  คัลเชอร์, มอนเทจ (2551 [2008]). ประวัติศาสตร์จีน : ยุคก่อนประวัติศาสตร์ถึงราชวงศ์ชิง = Chinese history (ancient China to 1911). สุขภาพใจ. ISBN 978-974-409-921-1. OCLC 683156723. {{cite book}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |date= (help)
ฟูกูชิมะ

ฟูกูชิมะ (ญี่ปุ่น: 福島; โรมาจิ: Fukushima) อาจหมายถึง
จังหวัดฟูกูชิมะ (ฟูกูชิมะเค็ง) จังหวัดในประเทศญี่ปุ่น
นครฟูกูชิมะ (ฟูกูชิมะชิ) เมืองหลวงของจังหวัดฟูกูชิมะ
โรงไฟฟ้านิวเคลียร์สองแห่งที่อยู่ในจังหวัดฟูกูชิมะ
โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่ง (Fukushima Dai-ichi)
โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่สอง (Fukushima Dai-ni)
นามสกุลของชาวญี่ปุ่น
ภาษาเบาม์

| ภาษาเบาม์ |
| --- | --- |
ภูมิภาค: บังกลาเทศ, อินเดีย, พม่า
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  (ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า)ภาษากลุมกูกิชภาษาเบาม์
รหัสภาษา
ISO 639-3: bgr
ภาษาเบาม์ (Bawm language) หรือภาษาบอง ภาษาบอม มีผู้พูดทั้งหมด 21,520 คน พบในอินเดีย 4,440 คน (พ.ศ. 2547) ในรัฐไมโซรัม ตรีปุระ อัสสัม พบในบังกลาเทศ 13,500 คน (พ.ศ. 2534) ในบริเวณทิวเขาจิตตะกอง พบในพม่า 3,580 คน (พ.ศ. 2543) ในบริเวณทิวเขาชีนตอนใต้ จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน ผู้พูดภาษานี้ในอินเดียจะพูดภาษาไมโซได้ด้วย  เขียนด้วยอักษรละติน มีการแปลไบเบิลเป็นภาษานี้ใน พ.ศ. 2532 เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
พระพุทธวิริยากร (จิตร ฉนฺโน)

| พระพุทธวิริยากร (จิตร ฉนฺโน) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงพ่อจิต
ส่วนบุคคล
เกิด: 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2390 (66 ปี)
มรณภาพ: 7 มกราคม พ.ศ. 2457
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดสัตตนารถปริวัตร ราชบุรี
อุปสมบท: พ.ศ. 2411
พรรษา: 45
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดตาล   เจ้าอาวาสวัดสัตตนารถปริวัตร
พระพุทธวิริยากร หรือ หลวงพ่อจิตร ฉันโน (1 กรกฎาคม พ.ศ. 2390 -  7 มกราคม พ.ศ. 2457) อดีตเจ้าอาวาสวัดสัตตนารถปริวัตรวรวิหาร และวัดตาล จังหวัดราชบุรี ท่านเป็นพระที่เคร่งครัดในพระธรรมวินัย จึงเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาแก่สาธุชนในเขตจังหวัดราชบุรีเป็นอย่างมาก เป็นพระอุปัชฌาย์ที่ได้ทำการอุปสมบทให้แก่กุลบุตรเป็นอันมาก เป็นที่โปรดปรานในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงพระราชทานสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ ให้เป็นรางวัลเช่น ผ้าห่อคัมภีร์เยียรบับ ผ้าทิพย์ตรามงกุฎครอบ - จปร.กระเป๋าหนัง ย่ามปัก ผ้าปูโต๊ะลายมังกร พัดเฉลิม สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร และของที่ระลึกในการเสด็จกลับจากยุโรป
ประวัติ

พระพุทธวิริยากร หรือ หลวงพ่อจิตร ฉนฺโน ท่านเกิดเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2390 ณ หมู่บ้านคลองยายแฟง อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี เดิมชื่อ จิตร บิดาชื่อ สมบุญ มารดาชื่อ ทิม พ.ศ. 2411 ได้อุปสมบทที่วัดตาล  อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี โดยมีพระโสปาโก (ปาน) เจ้าอาวาสวัดบางคณฑี เป็นพระอุปัชฌาย์ พระสุมโน (โท) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระสมุทรมุนี (หน่าย) เจ้าอาวาสวัดตาล เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า ฉนฺโน หลังจากอุปสมบทท่านได้ศึกษาพระธรรมวินัยในฐานะ พระนวกะต่อมาได้เดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อศึกษาพระปริยัติธรรมเพิ่มเติมในสำนักพระธรรมราชานุวัตร (ต่าย วารโณ) และสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ยัง เขมาภิรโต) เมื่อทราบข่าวว่ามารดาของท่านป่วย ท่านได้กลับไปจำพรรษาอยู่ที่วัดตาลตามเดิม เมื่อพระครูขันตยาคม เจ้าอาวาสวัดตาลได้ย้ายไปปกครองวัดสัตตนารถปริวัตร ท่านจึงได้ปกครองวัดตาลสืบต่อมา ในปี พ.ศ. 2437 ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์ฝ่ายคณะธรรมยุติกนิกาย ในมณฑลราชบุรี และย้ายมาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสัตตนารถปริวัตร ท่านได้ร่วมสร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ วัดจึงมีความเจริญยิ่งขึ้น
ด้านสมณศักดิ์ วันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2432 ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นพระครูสัญญาบัตรที่ พระครูอุดมธิรคุณ ไปอยู่วัดศรีสุริยวงศาราม มีนิตยภัตเดือนละ 2 ตำลึง รับพระราชทานตาลปัตรพุดตานหักทองขวางเป็นเครื่องยศ ต่อมาวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะที่ พระพุทธวิริยากรณ์ มีนิตยภัตเดือนละ 3 ตำลึง
พระพุทธวิริยากร อาพาธด้วยโรคชรา มรณภาพเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2457 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2458) สิริอายุได้ 68 ปี
ฟุตบอลลีก ฤดูกาล 1889–90

| --- | --- |
ฤดูกาล: 1889–90
ทีมชนะเลิศ: เพรสตันนอร์ทเอนด์ (แชมป์ลีกสมัยที่ 2 ติดต่อกัน)
ตกชั้น: สโตกซิตี
แชมป์เอฟเอคัพ: แบล็กเบิร์นโรเวอส์ (แชมป์เอฟเอคัพ สมัยที่ 4)
จำนวนนัด: 132
จำนวนประตู: 611 (4.63 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด: จิมมี รอสส์ (เพรสตันนอร์ทเอนด์) (24)
ชนะติดต่อกัน มากที่สุด: 6 – เอฟเวอร์ตัน และ เพรสตันนอร์ทเอนด์
ไม่แพ้ติดต่อกัน มากที่สุด: 7 – เพรสตัน (2 ครั้ง) แอคคริงตัน และ แบล็กเบิร์นโรเวอส์
แพ้ติดต่อกัน มากที่สุด: 10 – สโตกซิตี
จำนวนผู้ชมเฉลี่ย: 5,466 คน
← 1888–89 1890–91 → 
ฟุตบอลลีก ฤดูกาล 1889–90 เป็นฤดูกาลที่ 2 ของฟุตบอลลีกอังกฤษ โดยเพรสตันนอร์ทเอนด์ ครองแชมป์เป็นฤดูกาลที่ 2 ติดต่อกัน สโมสรที่แข่งขันคือ 12 สโมสรดั้งเดิมซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งลีกเมื่อปีที่แล้ว ต่างจากระบบสมัยใหม่ที่ชนะได้ 2 แต้ม เสมอ 1 แต้ม แพ้ไม่มีแต้ม ระบบนี้ยังคงอยู่จนกระทั่งระบบชนะได้ 3 แต้มได้เริ่มใช้ตั้งแต่ฤดูกาล 1981–82
กระบวนการเลือกตั้งใหม่

ในการประชุมการเลือกตั้งฟุตบอลลีกไม่มีการลงคะแนนเสียง และมีการตกลงกันว่าเบิร์นลีย์และนอตส์เคาน์ตีได้รับเลือกอีกครั้ง และซันเดอร์แลนด์ได้รับเลือกแทนสโตก ซึ่งเล่นในฟุตบอลอลิอันซ์ ในฤดูกาลถัดมา ก่อนจะกลับคืนสู่ฟุตบอลลีก
ภาษาอะลัก

| Alak |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศลาว
ชาติพันธุ์: ชาวอะลัก
จำนวนผู้พูด: 4,000 คน  (2007)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  บัฮนัรกลางAlak
ระบบการเขียน: อักษรลาว, อักษรขอม
รหัสภาษา
ISO 639-3: alk
ภาษาอะลัก เป็นภาษาที่มีผู้พูดทั้งหมด 4,000 คน (พ.ศ. 2543) พบทางภาคใต้ของลาวในแขวงสาละวันและแขวงเซกอง (ซึ่งมีชาวอะลักเป็นหนึ่งส่วนห้าประชากร) ใกล้เคียงกับภาษาบัฮนัร ภาษาตำปวน ภาษาละมาม มี 2 ภาษาย่อย คือ อะลัก กับ ฮะรัก
แหล่งข้อมูลอื่น

https://projekt.ht.lu.se/rwaai RWAAI (Repository and Workspace for Austroasiatic Intangible Heritage)
http://hdl.handle.net/10050/00-0000-0000-0003-903B-B@view Alak in RWAAI Digital Archive
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
พระพุทธวิริยากร (ตัด ปวโร)

| พระพุทธวิริยากร (ตัด ปวโร) |
| --- | --- |

ส่วนบุคคล
เกิด: พ.ศ. 2475 (77 ปี)
มรณภาพ: 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดชายนา จังหวัดเพชรบุรี
อุปสมบท: พ.ศ. 2495
พรรษา: 57
พระพุทธวิริยากร หรือ หลวงพ่อตัด ปวโร สมณศักดิ์เดิมคือ พระครูบวรกิจโกศล อดีตเจ้าอาวาสวัดชายนา อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี เป็นพระเกจิอาจารย์แห่งลุ่มแม่น้ำเพชรรูปหนึ่ง