stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิธีราชาภิเษก
ประวัติศาสตร์ > พระราชพิธีบรมราชาภิเษก

บทความหลัก: พระราชพิธีบรมราชาภิเษก
ตามโบราณราชประเพณีของไทย พระนามของผู้ได้รับการเลือกเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ ก็ยังคงใช้ขานพระนามเดิม เป็นแต่เพิ่มคำว่า “ซึ่งทรงสำเร็จราชการแผ่นดิน” ต่อท้ายพระนาม เครื่องยศบางอย่างก็ต้องลด เช่น พระเศวตฉัตร มีเพียง 7 ชั้น มิใช่ 9 ชั้น  คำสั่งของพระองค์ ก็ไม่เรียกว่าพระบรมราชโองการ จนกว่าจะได้ทรงรับการบรมราชาภิเษก จึงถวายพระเกียรติยศโดยสมบูรณ์ พระราชพิธีบรมราชาภิเษกของไทย ปรากฏหลักฐานเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์คือ ศิลาจารึกวัดศรีชุมของพญาลิไท แห่งกรุงสุโขทัย กล่าวคือ พ่อขุนผาเมืองอภิเษกพระสหายคือ พ่อขุนบางกลางท่าว ให้เป็นพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ ผู้ครองกรุงสุโขทัย แต่ก็ไม่มีรายละเอียดการประกอบพระราชพิธี ว่ามีขั้นตอนอย่างใด
จนกระทั่งถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อขึ้นเสวยราชสมบัติ ได้ทรงทำพระราชพิธีนี้อย่างสังเขป เมื่อ พ.ศ. 2325 ครั้งหนึ่งก่อนแล้วทรงตั้งคณะกรรมการ โดยมีเจ้าพระยาเพชรพิชัย ซึ่งเป็นข้าราชการในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นประธาน สอบสวนแบบแผนโดยถี่ถ้วน ตั้งขึ้นเป็นตำรา แล้วทรงทำบรมราชาภิเษกเต็มตำราอีกครั้งหนึ่ง เมื่อพุทธศักราช 2328 และได้ใช้เป็นแบบแผนในงานพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ของรัชกาลต่อๆ มาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งแต่ละรัชกาล ก็ได้ปรับปรุงแก้ไขรายละเอียดเล็กน้อย ให้เหมาะแก่กาลสมัย ที่สำคัญคือ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งทรงเป็นปราชญ์ในทางอักษรศาสตร์ และโบราณราชประเพณี ได้ทรงพระราชนิพนธ์คำกราบบังคมทูล ของพราหมณ์และราชบัณฑิต ขณะถวายเครื่องราชกกุธกัณฑ์ กับพระราชดำรัสตอบเป็นภาษาบาลี และคำแปลเป็นภาษาไทย ทั้งนี้ อาจวิเคราะห์ได้ว่า พระราชพิธีนี้ มีคติที่มาจากลัทธิพราหมณ์ ผสมกับความเชื่อทางพุทธศาสนา ส่วนบทมนต์ต่างๆ ของพราหมณ์นั้น นักวิชาการภาษาตะวันออกโบราณ วินิจฉัยว่า เป็นภาษาทมิฬโบราณ
ส่วนพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เมื่อพุทธศักราช 2493 นั้น สำนักพระราชวังได้ยึดการบรมราชาภิเษก พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 เป็นหลัก แต่ปรับปรุงให้เหมาะสมกับสภาพบ้านเมืองที่ยังไม่อุดมสมบูรณ์ เพราะเพิ่งผ่านพ้นสงครามโลกครั้งที่สอง และเพื่อให้เหมาะสมกับการปกครองระบอบประชาธิปไตย แบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญด้วย
ในยุคใหม่

พิธีราชาภิเษกในทวีปแอฟริกา
พิธีราชาภิเษกในทวีปอเมริกา
พิธีราชาภิเษกในทวีปเอเชีย
พิธีราชาภิเษกในทวีปยุโรป
พิธีราชาภิเษกในโอเชียเนีย
รูปภาพ

พิธีราชาภิเษกพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ
พิธีราชาภิเษกพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย
พิธีราชาภิเษกพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศส
พิธีราชาภิเษกจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย
พิธีราชาภิเษกพระเจ้ากุสตาฟที่ 3 แห่งสวีเดน
พิธีราชาภิเษกสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 แห่งนอร์เวย์
พิธีราชาภิเษกพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก
พิธีราชาภิเษกพระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์
พิธีราชาภิเษกสมเด็จพระจักรพรรดิโยะชิฮิโตะ
พิธีราชาภิเษกสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
พิธีราชาภิเษกพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร
พิธีราชาภิเษกสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
พิธีราชาภิเษกสมเด็จพระเจ้าคาร์ลที่ 4 แห่งฮังการี
พิธีราชาภิเษกจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา
พิธีราชาภิเษกพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
พิธีราชาภิเษกสมเด็จพระสันตะปาปาเซเลสทีนที่ 5
พิธีราชาภิเษกพระเจ้ายันที่ 2 กาชีมีแยช วาซา
พิธีราชาภิเษกสมเด็จพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 3 แห่งสกอตแลนด์
พิธีราชาภิเษกคาโรลที่ 1 แห่งโรมาเนีย
พิธีราชาภิเษกสมเด็จพระเจ้าปีเตอร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย
พิธีราชาภิเษกจักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล
พิธีราชาภิเษกโฟสแต็ง ซูลุก
พิธีราชาภิเษกสมเด็จพระราชินีนาถซาโลเต ตูโปอูที่ 3 แห่งตองงา
พิธีราชาภิเษกสมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย
ดูเพิ่ม

พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
การครองราชย์ของจักรพรรดิญี่ปุ่น
พิธีขึ้นครองราชย์ของพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ปรัสเซีย
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์รัสเซีย
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระสันตะปาปา
พระราชพิธีราชาภิเษกของจักรพรรดิบราซิล
พระราชพิธีราชาภิเษกของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ฮังการี
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์บัลแกเรีย
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์เนปาล
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์เซอร์เบีย
พระราชพิธีราชาภิเษกในประเทศโปแลนด์
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์โบฮีเมีย
พระราชพิธีราชาภิเษกของฟาโรห์
สิงคาริฆรุทา
พิธีแต่งตั้งของยังดีเปอร์ตวนอากง
พระราชพิธีราชาภิเษกในประเทศนอร์เวย์
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก
พระราชพิธีราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์สวีเดน
แหล่งข้อมูลอื่น

สารานุกรมไทย ฉบับกาญจนาภิเษก
จักรวรรดิเตมือร์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เตมูร์
จักรวรรดิเตมือร์ (อังกฤษ: Timurid Empire; เปอร์เซีย: تیموریان) เรียกตนเป็น กูร์คอนี (เปอร์เซีย: گورکانیان  Gūrkāniyān) เป็นจักรวรรดิเติร์ก-มองโกลสมัยกลางตอนปลายที่มีวัฒนธรรมแบบเปอร์เซียที่ปกครองทั่วเกรตเตอร์อิหร่านในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในบริเวณที่ปัจจุบันคืออิหร่าน, อิรัก, อัฟกานิสถาน, เอเชียกลางส่วนใหญ่, คอเคซัสใต้ และปากีสถานส่วนใหญ่กับอินเดียเหนือกับตุรกีบางสว่น
จักรวรรดิเตมือร์ก่อตั้งขึ้นโดยเตมือร์ (แทเมอร์เลน) ขุนศึกเชื้อสายเติร์ก-มองโกลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เจ้าแห่งราชวงศ์เตมือร์ บาบูร์ (Babur) ผู้ครองเฟอร์กานา (Ferghana) ก็เข้ารุกรานอินเดียและทำการก่อตั้งจักรวรรดิโมกุลที่ปกครองดินแดนส่วนใหญ่ของอนุทวีปอินเดียจนกระทั่งมาเสื่อมโทรมลงในสมัยของจักรพรรดิออรังเซพ (Aurangzeb) เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 และถูกยุบอย่างเป็นทางการโดยสหราชอาณาจักรหลังกบฏอินเดีย ค.ศ. 1857
ประวัติศาสตร์

เตมือร์พิชิตพื้นที่ส่วนใหญ่ในดินแดนเปอร์เซียโบราณที่กว้างใหญ่ในเอเชียกลาง โดยเฉพาะทรานส์ออกเซียเนีย (Transoxiana) และโคราซาน (Khorasan) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1363 เป็นต้นมา ด้วยการสร้างพันธมิตรหลากหลาย เตมือร์ยึดเมืองซามาร์คันด์ในปี ค.ศ. 1366 และเมืองบาล์คในปี ค.ศ. 1369 และได้รับการยอมรับให้เป็นผู้ปกครองดินแดนเหล่านี้ในปี ค.ศ. 1370
เตมือร์ดำเนินการอย่างเป็นทางการในนามของซูร์กัตมิช (Suurgatmish) ข่านแห่งจักรวรรดิชากาไต (Chagatai Khanate) เขาสามารถพิชิตทรานส์ออกเซียเนียและคอวาเรซม์ (Khwarazm) ในช่วงหลายปีต่อมา ในช่วงปี 1360s เตมือร์ได้ควบคุมจักรวรรดิชากาไตตะวันตก (Western Chagatai Khanate) ไว้ได้ แม้ในฐานะเอมีร์ (Emir) เขาจะมีสถานะตามชื่อว่ายังขึ้นอยู่กับข่าน แต่ในความเป็นจริงแล้ว เตมือร์เป็นผู้เลือกตั้งข่านเอง โดยข่านเหล่านี้กลายเป็นเพียงหุ่นเชิดในทางการเมืองของพระองค์
ในช่วงศตวรรษที่ 15 และ 16 ข่านแห่งชากาไตตะวันตกยังคงตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของเจ้าชายราชวงศ์เตมือร์ (Timurid) อย่างต่อเนื่อง และบทบาทของพวกเขาก็ค่อยๆ ลดความสำคัญลงจนกลายเป็นไร้ความหมายโดยสิ้นเชิงในที่สุด
เตมือร์เริ่มแผนการรณรงค์ทางทิศตะวันตกในปี ค.ศ. 1380 โดยรุกรานรัฐต่างๆ ที่สืบทอดอำนาจจากอาณาจักรอิลข่าน (Ilkhanate) ภายในปี ค.ศ. 1389 พระองค์ได้โค่นล้มราชวงศ์คาร์ติด (Kartids) จากเมืองเฮรัต และบุกเข้าสู่แผ่นดินใหญ่ของเปอร์เซีย ซึ่งเขาประสบความสำเร็จอย่างมาก รวมถึงการยึดเมืองอิสฟาฮานในปี ค.ศ. 1387 การโค่นล้มราชวงศ์มุซัฟฟาริด (Muzaffarids) จากเมืองชีราชในปี ค.ศ. 1393 และการขับไล่ราชวงศ์จาลายิริด (Jalayirids) ออกจากแบกแดด
โตกตามีช (Tokhtamysh) ข่านแห่งอาณาจักรโกลเดนฮอร์ด (Golden Horde) เป็นศัตรูสำคัญของเตมือร์ในภูมิภาคนี้ ในปี ค.ศ. 1394–1395 เตมือร์ทรงมีชัยชนะเหนือโกลเดนฮอร์ดหลังจากแผนการรณรงค์ในจอร์เจียประสบความสำเร็จ จากนั้นพระองค์ได้ยืนยันอำนาจอธิปไตยของตนในภูมิภาคคอเคซัส (Caucasus)
ในปี ค.ศ. 1398 ความวุ่นวายในสุลต่านเดลี (Delhi Sultanate) ได้ดึงดูดความสนใจของเตมือร์ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1398 เตมือร์ส่งกองทัพที่นำโดยหลานชายของพระองค์ พีร์ มูฮัมหมัด (Pir Muhammad) ข้ามแม่น้ำสินธุไปโจมตีเมืองมุลตาน โดยการล้อมเมืองสำเร็จใช้เวลานานถึงหกเดือน ต่อมาในปีเดียวกัน ทิมูร์นำกองทัพหลักข้ามแม่น้ำสินธุ และหลังจากทำลายเมืองตุลัมบา (Tulamba) ได้รวมตัวกับพีร์ มูฮัมหมัด ที่แม่น้ำสุตเลจ (Sutlej) พระองค์เอาชนะหัวหน้าเผ่าคโคคาร์ (Khokhar) ชื่อจัสรัต (Jasrat) และยึดป้อมลอนีและภัฏนาอีร์ ซึ่งอยู่ห่างจากเดลีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเจ็ดไมล์
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1398 เตมือร์ปะทะกับกองทัพของสุลต่านมาห์มุด ชาห์ และทรงได้รับชัยชนะ ซึ่งนำไปสู่การเข้าสู่เดลีอย่างมีชัย ที่นั่นเขาก่อการสังหารหมู่ แต่ไว้ชีวิตช่างฝีมือเพื่อนำตัวไปยังซามาร์คันด์ เขาออกจากเดลีในเดือนมกราคม ค.ศ. 1399 ขณะนั้นสุลต่านเดลีอยู่ในช่วงเสื่อมถอยเนื่องจากการแยกตัวของจังหวัดที่ร่ำรวยที่สุด
ต่อมาในปี ค.ศ. 1400–1401 พระองค์ยึดเมืองอาเลปโป (Aleppo), ดามัสกัส (Damascus) และอนาโตเลียตะวันออก ในปี ค.ศ. 1401 และทำลายเมืองแบกแดด และในปี ค.ศ. 1402 พระองค์เอาชนะอาณาจักรออตโตมันในยุทธการอังการา (Battle of Ankara) ทำให้เตมือร์กลายเป็นผู้ปกครองมุสลิมที่ทรงอิทธิพลที่สุดในยุคนั้น เนื่องจากอาณาจักรออตโตมันตกอยู่ในสงครามกลางเมือง ขณะเดียวกันพระองค์ทรงได้เปลี่ยนเมืองซามาร์คันด์ให้กลายเป็นเมืองหลวงสำคัญและศูนย์กลางอำนาจของจักรวรรดิ
การล่มสลาย

อำนาจของราชวงศ์เตมือร์ลดลงอย่างรวดเร็วในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 15 เนื่องจากธรรมเนียมการแบ่งแยกอาณาจักรระหว่างสมาชิกในราชวงศ์ และการเกิดสงครามกลางเมืองหลายครั้ง อักโคยูนลูได้พิชิตพื้นที่ส่วนใหญ่ของเปอร์เซียจากทิมูริด และภายในปี ค.ศ. 1500 อาณาจักรทิมูริดที่แตกแยกและเต็มไปด้วยสงครามได้สูญเสียการควบคุมดินแดนส่วนใหญ่
ในทศวรรษต่อมา เปอร์เซีย คอเคซัส เมโสโปเตเมีย และอนาโตเลียตะวันออกได้ตกเป็นของอาณาจักรชีอะห์ซาฟาวิด (Safavid Empire) ที่นำโดยชาห์อิสมาอิลที่ 1 (Shah Ismail I) ขณะที่พื้นที่ส่วนใหญ่ในเอเชียกลางถูกอุซเบกส์ (Uzbeks) ภายใต้การนำของมูฮัมหมัด ชัยบานี (Muhammad Shaybani) เข้ายึดครอง โดยพวกเขาได้พิชิตเมืองสำคัญอย่างซามาร์คันด์และเฮรัตในปี ค.ศ. 1505 และ 1507 และก่อตั้งอาณาจักรข่านแห่งบูคารา (Khanate of Bukhara)
จากเมืองคาบูล ราชวงศ์โมกุล (Mughal Empire) ได้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1526 โดยบาบูร์ (Babur) ผู้สืบเชื้อสายจากทิมูร์ทางสายบิดา และอาจมีเชื้อสายจากเจงกิสข่านทางสายมารดา ราชวงศ์ที่เขาก่อตั้งมักเรียกว่าราชวงศ์โมกุล แม้จะสืบทอดโดยตรงจากราชวงศ์ทิมูริด ภายในศตวรรษที่ 17 อาณาจักรโมกุลได้ครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของอินเดีย แต่ในศตวรรษต่อมาอาณาจักรก็เริ่มเสื่อมถอย
ราชวงศ์เตมือร์สิ้นสุดลงโดยสมบูรณ์เมื่อการปกครองของราชวงศ์โมกุลที่เหลืออยู่ถูกยกเลิกโดยจักรวรรดิอังกฤษ หลังการกบฏในปี ค.ศ. 1857
ดูเพิ่ม

ชาวแฮซอเร
ประวัติศาสตร์อิหร่าน
กลุ่มชนเตอร์กิก
อ่านเพิ่ม

BĀYSONḠORĪ ŠĀH-NĀMA in Encyclopædia Iranica
Aka, Ismail (1996). "The Agricultural and Commercial Activities of the Timurids in the First Half of the 15th Century". Oriente Moderno. Istituto per l'Oriente C. A. Nallino. 15 (76/2): 9–21. doi:10.1163/22138617-07602003. JSTOR 25817400.
Ashraf, Ahmad (2006). "Iranian identity iii. Medieval Islamic Period".  ใน Yarshater, Ehsan (บ.ก.). Encyclopædia Iranica, Volume XIII/5: Iran X. Religions in Iran–Iraq V. Safavid period. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 507–522. ISBN 978-0-933273-93-1.
Elliot, Sir H. M.; edited by Dowson, John. The History of India, as Told by Its Own Historians. The Muhammadan Period; published by London Trubner Company 1867–77. (Online Copy: The History of India, as Told by Its Own Historians. The Muhammadan Period; by Sir H. M. Elliot; Edited by John Dowson; London Trubner Company 1867–1877 — This online copy has been posted by: The Packard Humanities Institute; Persian Texts in Translation; Also find other historical books: Author List and Title List)
Green, Nile (2019). The Persianate World: The Frontiers of a Eurasian Lingua Franca. University of California Press.
Manz, Beatrice Forbes (1989). The Rise and Rule of Tamerlane. Cambridge University Press.
Manz, Beatrice Forbes (2020). "The Local and the Universal in Turko-Iranian Ideology".  ใน Melville, Charles (บ.ก.). The Timurid Century: The Idea of Iran Vol. 9. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1838606886.
Subtelny, Maria Eva (1988). "Centralizing Reform and Its Opponents in the Late Timurid Period". Iranian Studies. 21 (1/2): 123–51. doi:10.1080/00210868808701712. JSTOR 4310597.
Paul, Juergen (2020). "Armies, lords, and subjects in medieval Iran". The Cambridge World History of Violence, Vol. 2, Edited by Matthew Gordon, Richard Kaeuper, Harriet Zurndorfer: 58–78.
Subtelny, Maria E. (2007). Timurids in Transition: Turko-Persian Politics and Acculturation in Medieval Iran. Brill.
Ruggles, D. Fairchild (2011). Islamic Gardens and Landscapes. University of Pennsylvania Press.
อูราวะ เรดไดมอนส์

อูระวะ เรด ไดมอนด์ส (ภาษาญี่ปุ่น:浦和レッドダイヤモンズ) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพจาก ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2493 (ค.ศ. 1950) ปัจจุบันเล่นในอยู่ในเจลีก และมีผู้เป็นเจ้าของอย่างบริษัทมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ สนามเหย้าปัจจุบันคือ สนามกีฬาไซตามะ 2002 ตั้งอยู่ที่เมืองไซตะมะ จังหวัดไซตะมะ
"เรด ไดมอนด์ส" เป็นภาษาอังกฤษแปลว่า "เพชรสีแดง" เนื่องจากทีมมีต้นกำเนิดมาจากบริษัท มิตซูบิชิ ซึ่งโลโก้ของบริษัทเป็นรูปเพชรสีแดง 3 เม็ด
บรรยากาศกองเชียร์ภายในสนามกีฬาไซตะมะ 2002
อดีต สโมสรมีผู้เล่นทีมชาติไทยมาค้าแข้งอยู่ด้วยคือ เอกนิษฐ์ ปัญญา
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

อุราวะ เรด ไดมอนด์ส (ยุคลีกอาชีพ)
เจลีก ดิวิชัน 1
ชนะเลิศ: (1) 2006
รองชนะเลิศ: (5) 2004, 2005, 2007, 2014, 2016
เจลีก 2
รองชนะเลิศ: (1) 2000
เอมเพอเรอร์คัพ
ชนะเลิศ: (4) 2005, 2006, 2018, 2021
เจลีกคัพ
ชนะเลิศ: (2) 2003, 2016
รองชนะเลิศ: (5) 2002, 2004, 2011, 2013, 2023
ซูเปอร์คัพ
ชนะเลิศ: (2) 2006, 2022
รองชนะเลิศ: (4) 2007, 2015, 2017, 2019
มิตซูบิชิ (ก่อนยุคลีกอาชีพ)
ฟุตบอลลีกญี่ปุ่น ดิวิชั่น 1
ชนะเลิศ: (4) 1969, 1973, 1978, 1982
ฟุตบอลลีกญี่ปุ่น ดิวิชั่น 2
ชนะเลิศ: (1) 1989/90
เอมเพอเรอร์คัพ
ชนะเลิศ: (4) 1971, 1973, 1978, 1980
เจลีกคัพ
ชนะเลิศ: (2) 1978, 1981
ซูเปอร์คัพ
ชนะเลิศ: (3) 1979, 1980, 1983
เกียรติประวัติ > ระดับทวีป

เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก
ชนะเลิศ (3): 2007 , 2017 , 2022
รองชนะเลิศ (1) : 2019
เกียรติประวัติ > ระดับโลก

ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก
อันดับที่ 3: (1) 2007
อันดับที่ 4: (1) 2023
สโมสรพันธมิตร > พันธมิตรต่างประเทศ

เมืองทอง ยูไนเต็ด
ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น

| ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น |
| --- | --- |

กำกับ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
เขียนบท: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
บทภาพยนตร์: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
เนื้อเรื่อง: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
อำนวยการสร้าง: เกียรติ เอี่ยมพึ่งพร
นักแสดงนำ: จตุพล ภูอภิรมย์ วิยะดา อุมารินทร์ ภิญโญ ปานนุ้ย นพดล มงคลพันธุ์ เบญจมินทร์ บู๊ วิบูลย์นันท์ พร้อม จินดานุช อ๊อด จินดานุช สมศักดิ์ ชัยสงคราม มารศรี อิศรางกูร ณ อยุธยา
กำกับภาพ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
ตัดต่อ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
ดนตรีประกอบ: พิเศษ สังข์สุวรรณ
บริษัทผู้สร้าง: พร้อมมิตรภาพยนตร์ 
ผู้จัดจำหน่าย: ไฟว์สตาร์โปรดัคชั่น
ประเทศ:  ไทย
ภาษา:  ไทย
ต่อจากนี้: อิสรภาพของทองพูน โคกโพ (2527)
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ทองพูนโคกโพ  ราษฎรเต็มขั้น เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2520 สร้างโดยค่ายไฟว์สตาร์โปรดัคชั่น ร่วมกับ พร้อมมิตรภาพยนตร์ กำกับโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล (ท่านมุ้ย) นำแสดงโดย จตุพล ภูอภิรมย์, วิยะดา อุมารินทร์ และ ภิญโญ ปานนุ้ย
ถ่ายทำด้วยระบบฟิล์มสี 35 มม. สโคป, บันทึกเสียงจริง ซาวด์-ออน-ฟิล์ม เรื่องนี้จึงเป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกและเรื่องเดียว ที่บันทึกเสียงจริงของจตุพลเอาไว้
ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น สร้างขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์แนวนีโอเรียลลิสต์ขาวดำสัญชาติอิตาเลียนเรื่อง The Bicycle Thief  โดย จตุพล ภูอภิรมย์ รับบททองพูน โคกโพ แทน สรพงษ์ ชาตรี ที่ติดคิวถ่ายจากภาพยนตร์เรื่องอื่น
ภาพยนตร์ออกฉายเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างสูงและภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับรางวัลพระสุรัสวดี (ตุ๊กตาทอง) รวมทั้งหมด 4 สาขา ปัจจุบันเรื่องนี้เป็นหนึ่งใน 100 ภาพยนตร์ไทยที่คนไทยควรดู และทางบีเคพีและไฟว์สตาร์ นำมารีมาสเตอร์ใหม่ภายใต้โปรเจกต์ The Legend Collection ซึ่งเรื่องนี้ก็เป็นภาพยนตร์ในตำนานอีกเรื่องหนึ่งที่ควรค่าแก่การเก็บสะสมเช่นกัน, และทางหอภาพยนตร์ ได้นำมาจัดฉายอีกครั้งในรูปแบบฟิล์ม 35 มม. เมื่อวันอาทิตย์ที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
ต่อมาในปี พ.ศ. 2527 หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคลได้ทรงสร้างภาคต่อในชื่อ "อิสรภาพของทองพูน โคกโพ" นำแสดงโดย สรพงษ์ ชาตรี รับบทเป็น ทองพูน โคกโพ (แทนจตุพลที่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปี พ.ศ. 2524) ร่วมด้วย วิชุดา มงคลเขตร์, สุเชาว์ พงษ์วิไล และ ไกรลาศ เกรียงไกร ออกฉายเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2527 แต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าภาคแรก
ต่อมาได้นำเป็นละครโทรทัศน์ถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2529 ออกอากาศทาง ช่อง 7 นำแสดงโดย วีรยุทธ รสโอชา และ วิยะดา อุมารินทร์ ซึ่งได้กลับมาแสดงอีกครั้ง ได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ละครโทรทัศน์ชีวิตดีเด่น ปี 2529 ส่วนครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2544 ออกอากาศทาง ช่อง 3 นำแสดงโดย อำพล ลำพูน, ศิรประภา สุขดำรงค์, เอกพันธ์ บรรลือฤทธิ์, อุบลวรรณ บุญรอด, สุวัจนี ไชยมุสิก
เรื่องย่อ

ทองพูน โคกโพเป็นคนอีสานที่พาลูกชายวัย 5 ขวบ เดินทางจากอุดรเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ ทองพูนขายที่นาและนำเงินที่ได้ไปซื้อรถแท็กซี่เป็นของตนเองมาขับเพื่อหาเงิน ต่อมาทองพูนถูกจี้ชิงรถไป เขาถูกหลอกเอารถไปขาย ทองพูนจึงสืบหารถของตัวเองจนรู้ว่าอยู่ที่อู่พรวัฒนา แม้จะตามไปที่อู่รับซื้อรถหลายครั้งแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะสาครเจ้าของอู่รถเป็นผู้มีอิทธิพล ทองพูนไปขอรถคืนแต่ถูกทำร้าย ทองพูนจึงตัดสินใจไปเอารถคืนอีกครั้งซึ่งครั้งนี้ทองพูนฆ่าคนตายไปหลายคนแต่หารถตัวเองไม่เจอจึงยอมมอบตัวกับตำรวจ เรื่องราวของทองพูนเป็นส่วนหนึ่งของคนจนที่ถูกเอารัดเอาเปรียบ โดยที่เขาพยายามเรียกร้องความเป็นธรรมจากสังคมให้เกิดขึ้นกับตัวเขาเอง ในที่สุดเขาก็พ่ายแพ้ให้กับระบบของสังคมที่ไม่ให้โอกาสคนจนต่อสู้เพื่อสิทธิของตนเอง
นักแสดง

จตุพล ภูอภิรมย์ รับบท ทองพูน โคกโพ
วิยะดา อุมารินทร์ รับบท แตง / แรมจันทร์
ภิญโญ ปานนุ้ย รับบท ผู้พิการข้างถนน
บู๊ วิบูลย์นันท์ รับบท สาคร
เบญจมินทร์ รับบท นักร้อง
อ๊อด จินดานุช รับบท หำแหล่ (ลูกทองพูน)
นพดล มงคลพันธุ์
รางวัล

รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 3 ประจำปี พ.ศ. 2520
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล)
บทประพันธ์ยอดเยี่ยม (ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล)
บันทึกเสียงยอดเยี่ยม (นิวัฒน์ สำเนียงเสนาะ)
รางวัลตุ๊กตาเงิน รางวัลพิเศษดาราหน้าใหม่ดีเยี่ยม (จตุพล ภูอภิรมย์)
ละครโทรทัศน์

| ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น |
| --- | --- |
ประเภท: แอ็คชั่น-โรแมนติก-คอมเมดี้
สร้างโดย: บริษัท ชาโดว์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล บทโทรทัศน์: สุมัชณิมา
กำกับโดย: นพดล มงคลพันธ์
แสดงนำ: อำพล ลำพูน ศิรประภา สุขดำรงค์
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: พิสูจน์หัวใจ - ธรรพ์ณธร ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: เส้นขนาน - ธรรพ์ณธร ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
จำนวนตอน: 28 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: นพดล มงคลพันธ์
ความยาวตอน: 45 นาที / ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ออกอากาศ: พ.ศ. 2544 – พ.ศ. 2544
ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น เป็นละครโทรทัศน์แนวสะท้อนปัญหาสังคมของท่านมุ้ย บทประพันธ์ของ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล บทโทรทัศน์โดย สุมัชณิมา กำกับการแสดงโดย นพดล มงคลพันธ์ ผลิตโดย บริษัท ชาโดว์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด ออกอากาศทุกวันเสาร์–อาทิตย์ เวลา 17.40 - 18.45 น. ทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 นำแสดงโดย อำพล ลำพูน, ศิรประภา สุขดำรงค์ และนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย เริ่มตอนแรกวันที่ พ.ศ. 2544–พ.ศ. 2544
รายชื่อนักแสดงและการสร้าง

| ปี | พ> ศ. 2529 | พ> ศ. 2544 |
| --- | --- | --- |
| สถานีออกอากาศ | ช่อง 7 | ช่อง 3 |
| ผู้สร้าง |  | ชาโดว์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ |
| บทโทรทัศน์ |  | สุมัชณิมา |
| ผู้กำกับการแสดง |  | นพดล มงคลพันธ์ |
| วันเวลาออกอากาศ |  | วันเสาร์ -วันอาทิตย์ เวลา 17.40 - 18.45 น. |
| ทองพูน โคกโพ | วีรยุทธ รสโอชา | อำพล ลำพูน |
| แจ่มจันทร์ (นวล) | วิยะดา อุมารินทร์ | ศิรประภา สุขดำรงค์ |
| หำน้อย |  | ด.ช.อเล็กซานเดอร์ เรนเดลล์ |
| ปราณี (ชะนี) | อำภา ภูษิต | สุวัจนี ไชยมุสิก |
| คลาสสิค |  | เอกพันธ์ บรรลือฤทธิ์ |
| ประสิทธิ์ (ดุ้ย) |  | สามารถ พยัคฆ์อรุณ |
| แดนจันทร์ ผ่องนวล (นิด) |  | น้อย โพธิ์งาม |
| เกรค |  | เคิร์ก โรลลิ่ง |
| แดงซ่า |  | จตุรงค์ โกลิมาศ |
| พ่อใหญ่บุญหลาย |  | ถั่วแระ เชิญยิ้ม |
| บุญมี เงินสูง (บักหุง) |  | เขาทราย แกแล็คซี่ |
| มังคุด |  | ตูมตาม เชิญยิ้ม |
| เสี่ยสาคร |  | อภิชาติ ชูสกุล |
| บักเขียบ |  | ทูน ชวนชื่น |
| ญี่ปุ่น |  | แวว จ๊กม๊ก |
| มาระตรี |  | วิยะดา อุมารินทร์ |
| หมวดบรรจะ |  | ลิขิต บุญประกอบ |
| จ่าทิ้งทวน |  | เอก อินทรีย์ |
| คุณนายอ้วน |  | อัญชลี ไชยศิริ |
| มีโชติ/ทอง |  | ปฏิพล ไพศาล |
| ป้าแจ๋ว |  | ชิดดาว สุขใจ |
นักแสดงรับเชิญ
| โสภา โคกโพ (แม่ของหำน้อย) |  | อุบลวรรณ บุญรอด |
| พ่อของนวล |  | สุเชาว์ พงษ์วิไล |
| แม่ของนวล |  | เปียทิพย์ คุ้มวงศ์ |
| โจรแก๊งค้ายาเสพติด |  | อัมพร ปานกระโทก |
| วินัย (คนเช่าห้องพัก) |  | ธนภัทร สีงามรัตน์ |
| คนขับรถแท๊กซี่ |  | นิธิโรจน์ สิมะกำธรณ์ |
| คุณนาย (เจ้าแม่ไฮโซเศรษฐี) |  | ชลมารค ธ.เชียงทอง |
| พ่อใหญ่ (คนขอทาน) |  | ยาว ลูกหยี |
เพลงประกอบละคร

เพลง พิสูจน์ทำไง (เพลงเปิด) - ขับร้องโดย ธรรพ์ณธร ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา
เพลง เส้นขนาน (เพลงปิด) - ขับร้องโดย ธรรพ์ณธร ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา
สงวน ตุลารักษ์

| สงวน ตุลารักษ์ |
| --- | --- |


รัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 1 กันยายน พ.ศ. 2488 – 31 มกราคม พ.ศ. 2489
นายกรัฐมนตรี: ทวี บุณยเกตุ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 มิถุนายน พ.ศ. 2445
เสียชีวิต: 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 (92 ปี)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: คณะราษฎร ขบวนการเสรีไทย
อาชีพ: นักการเมือง นักการทูต

สงวน ตุลารักษ์ (18 มิถุนายน พ.ศ. 2445 — 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2538) หรือ เตียวเลี่ยงซิม เป็นนักการเมืองไทยและสมาชิกผู้นำของเสรีไทย นายสงวนสืบเชื้อสายมาจากชาวจีน โดยมีเทือกเถาเหล่ากอเป็นชาวแต้จิ๋ว
นายสงวนเป็นผู้ติดตาม นายปรีดี พนมยงค์ มาเป็นเวลานาน และเข้าร่วมกับกลุ่มการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 หลังจากนั้น ได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและประธานสำนักงานโรงงานยาสูบในกระทรวงการคลัง
ในปี พ.ศ. 2486 นายสงวนได้เป็นผู้นำคณะผู้แทนที่ถูกส่งโดยผู้นำเสรีไทยเพื่อติดต่อกับฝ่ายสัมพันธมิตรที่ฉงชิ่ง ความพยายามของนายสงวนพิสูจน์แล้วว่ามีความสำคัญยิ่งในการรับเอาความช่วยเหลือของอังกฤษและสหรัฐอเมริกามาให้กับขบวนการเคลื่อนไหวใต้ดินดังกล่าว ซึ่งในไม่ช้า เสรีไทยก็มีอาวุธและยุทโธปกรณ์มากพอสำหรับปฏิบัติการกองโจรอย่างมีประสิทธิภาพ
ในปี พ.ศ. 2488 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี ในรัฐบาลนายทวี บุญยเกตุ และในรัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช
ในปี พ.ศ. 2489 ได้รับแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตประจำสาธารณรัฐจีน และปฏิเสธที่จะเดินทางกลับประเทศไทยหลังจากรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2490 โดยประกาศว่ารัฐธรรมนูญฉบับใหม่นั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย นายสงวนใช้เวลาอีกสิบปีถัดมาอาศัยอยู่ในจีน จึงเดินทางกลับประเทศไทยในปี พ.ศ. 2500 และถูกสั่งจำคุกโดยรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ก่อนจะได้รับการปล่อยตัวในปี พ.ศ. 2508
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

สหรัฐอเมริกา :
พ.ศ. 2490 -  เหรียญฟรีดอม
สกอตต์ มอร์ริซัน
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

มอร์ริซันเกิดที่ชานเมืองเวเวอร์ลีย์ในซิดนีย์ เขาเป็นลูกชายคนที่สองจากลูกชายสองคนของ Marion (สกุลเดิม Smith) กับจอห์น ดักลาส มอร์ริซัน (1934–2020). พ่อของเขาเคยเป็นตำรวจประจำสภาเทศบาลเวเวอร์ลีย์ ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งนายกสมัยเดียว ตาของมอร์ริซันเกิดที่นิวซีแลนด์ ย่าของเขาเป็นหลานสาวของแมรี กิลมอร์ นักกวีชาวออสเตรเลีย ใน ค.ศ. 2012 ตอนครบปีเสียชีวิต 50 ปี เขาทำพิธีรำลึกเธอในรัฐสภาออสเตรเลีย มอร์ริซันสืบตระกูลจากวิลเลียม รอเบิตส์ นักโทษที่ถูกตั้งข้อหาขโมยเส้นด้ายและถูกส่งไปยังออสเตรเลียด้วยกองเรือแรกใน ค.ศ. 1788
มอร์ริซันเติบโตในชานเมืองบรอนต์ เขาเคยมีอาชีพเป้นนักแสดงเด็กที่ปรากฏในโฆษณาโทรทัศน์และมีบทบาทไม่มากในรายการท้องที่ มอร์ริซันเข้าศึกษาที่ Sydney Boys High School ก่อได้รับปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต (B.Sc.) สาขาภูมิเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2018-08-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สกอตต์ มอร์ริซัน ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
| ด ค กนายกรัฐมนตรีออสเตรเลีย (รายชื่อ) |
| --- | --- | --- |
|  เอดมันด์ บาร์ตัน  อัลเฟรด ดีกิน  คริส วัตสัน  จอร์จ รีด  แอนดรูว์ ฟิชเชอร์  โจเซฟ คุก  บิลลี ฮิวส์  สแตนลีย์ บรูซ  เจมส์ สกัลลิน  โจเซฟ ลีอองส์  เอิร์ล เพจ  โรเบิร์ต เมนซีส์  อาร์เทอร์ แฟดเดน  จอห์น เคอร์ติน  แฟรงค์ ฟอร์ด  เบน ชิฟลีย์  แฮโรลด์ โฮลต์  จอห์น แมกอีเวน  จอห์น กอร์ตัน  วิลเลียม แมกแมน  กอฟ วิตลัม  แมลคัม เฟรเซอร์  บ็อบ ฮอว์ก  พอล คีตติง  จอห์น โฮเวิร์ด  เควิน รัดด์(1)  จูเลีย กิลลาร์ด  เควิน รัดด์(2)  โทนี แอบบ็อตต์  แมลคัม เทิร์นบุลล์  สกอตต์ มอร์ริซัน  แอนโทนี แอลบานีส  |  เอดมันด์ บาร์ตัน  อัลเฟรด ดีกิน  คริส วัตสัน  จอร์จ รีด  แอนดรูว์ ฟิชเชอร์  โจเซฟ คุก  บิลลี ฮิวส์  สแตนลีย์ บรูซ  เจมส์ สกัลลิน  โจเซฟ ลีอองส์  เอิร์ล เพจ  โรเบิร์ต เมนซีส์  อาร์เทอร์ แฟดเดน  จอห์น เคอร์ติน  แฟรงค์ ฟอร์ด  เบน ชิฟลีย์  แฮโรลด์ โฮลต์  จอห์น แมกอีเวน  จอห์น กอร์ตัน  วิลเลียม แมกแมน  กอฟ วิตลัม  แมลคัม เฟรเซอร์  บ็อบ ฮอว์ก  พอล คีตติง  จอห์น โฮเวิร์ด  เควิน รัดด์(1)  จูเลีย กิลลาร์ด  เควิน รัดด์(2)  โทนี แอบบ็อตต์  แมลคัม เทิร์นบุลล์  สกอตต์ มอร์ริซัน  แอนโทนี แอลบานีส  |  |
ในวงเล็บ คือ สมัยที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของบุคคลนั้น   หมวดหมู่
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ออสเตรเลีย  โปแลนด์ 
ประชาชน:  Trove
เอเชียนพาราเกมส์

| --- | --- |
สัญลักษณ์ของคณะกรรมการพาราลิมปิกเอเชีย
ชื่อย่อ: APG
ก่อตั้ง: ครั้งที่ 1 ที่กว่างโจว  ประเทศจีน
จัดขึ้นทุก: 4 ปี
ครั้งล่าสุด: ครั้งที่ 3 ที่จาการ์ตา  ประเทศอินโดนีเซีย
วัตถุประสงค์: กีฬาสำหรับคนพิการภูมิภาคเอเชีย
สำนักงานใหญ่: คณะกรรมการพาราลิมปิกเอเชีย  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ประธาน:  มาจิด ราเซด
กีฬาเอเชียนพาราเกมส์ (อังกฤษ: Asian Para Games) เป็นการแข่งขันกีฬาสำหรับคนพิการหลายชนิดระหว่างประเทศของเอเชีย ซึ่งตามปกติจะมีการจัดแข่งขันทุกสี่ปี โดยคณะกรรมการพาราลิมปิกเอเชีย (Asian Paralympic Committee หรือ APC) การแข่งขันจัดขึ้นครั้งแรกในปี 2010 กว่างโจว, ประเทศจีน หลังจากเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 16 เอเชียนพาราเกมส์ครั้งที่ 2 จัดขึ้นในปี 2014 อินช็อน, ประเทศเกาหลีใต้.