stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โกซีโม เด เมดีชี

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โคสิโมที่ 1 เดอ เมดิชิ
| ตระกูลเมดิชิ> โคสิโม เดอ เมดิชิ |
| --- | --- | --- |

โคสิโม เดอ เมดิชิ
นักการเมือง
ชื่อเต็ม: โคสิโม ดิ จิโอวานนิ เดกลิ เมดิชิ
วันเกิด: 27 กันยายน ค.ศ. 1389
วันเสียชีวิต: 1 สิงหาคม ค.ศ. 1464  (อายุ 74 ปี)
บิดา: จิโอวานนิ ดิ บิชชิ เดอ เมดิชิ
มารดา: พิคคาร์ดา บูเอริ
ภรรยา: คอนเทสสินา เดอ บาร์ดิ
บทความในหมวดหมู่ตระกูลเมดิชิ
โคสิโม เดอ เมดิชิ (อิตาลี: Còsimo di Giovanni degli Mèdici หรือ Cosimo de' Medici) (27 กันยายน ค.ศ. 1389  - 1 สิงหาคม ค.ศ. 1464) โคสิโมเกิดเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1389 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี  เป็นบุตรของ จิโอวานนิ ดิ บิชชิ เดอ เมดิชิ (Giovanni di Bicci de' Medici) และพิคคาร์ดา บูเอริ โคสิโมสมรสกับคอนเทสสินา เดอ บาร์ดิ (Contessina de' Bardi) และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1464 ที่คาเร็จจิในประเทศอิตาลี  โคสิโมเป็นนักการเมืองคนแรกที่ก่อสร้างความสำคัญของตระกูลเมดิชิซึ่งเป็นเหมือนผู้ปกครองฟลอเรนซ์โดยปริยาย บางครั้งโคสิโมก็รู้จักกันในนามว่า “โคสิโมผู้อาวุโส” (il Vecchio) หรือ “Cosimo Pater Patriae”
ดูเพิ่ม

ตระกูลเมดิชิ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โคสิโม เดอ เมดิชิ
"PBS เมดิชิ: พ่อทูลหัวแห่งสมัยยุคเรอเนสซองซ์
เสาตรายานุส

| --- | --- |
เสาตรายานุส มองทางเหนือจากสภาโรมัน
เสาตรายานุสแสดงที่ตั้งภายในโรม

ที่ตั้ง: สภาตรายานุส
พิกัด: 41°53′45″N 12°29′3″E﻿ / ﻿41.89583°N 12.48417°E﻿ / 41.89583; 12.48417
ประเภท: อนุสาวรีย์ชัยโรมัน
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: จักรพรรดิตรายานุส
สร้าง: ค.ศ. 107~113
เสาตรายานุส (อังกฤษ: Trajan's Column; อิตาลี: Colonna Traiana; ละติน: Columna Traiani) เป็นอนุสาวรีย์ชัยโรมันที่ตั้งอยู่ในกรุงโรมที่ก่อสร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่จักรพรรดิตรายานุสแห่งจักรวรรดิโรมันและอาจจะก่อสร้างภายใต้การควบคุมของสถาปนิกอพอลโลโดรัสแห่งดามาสคัส (Apollodorus of Damascus) ตามคำสั่งของวุฒิสภาโรมัน เสาตั้งอยู่ที่จัตุรัสตรายานุสไม่ไกลจากเนินคิรินาลทางด้านเหนือของจตุรัสโรมัน เสาตรายานุสสร้างเสร็จใน ค.ศ. 113 เป็นเสาอิสระที่มีชื่อเสียงตรงที่มีภาพสลักนูนเป็นเกลียวรอบเสาที่เป็นการสรรเสริญชัยชนะของตรายานุสในสงครามตรายานุสเดเซียน (Trajan's Dacian Wars) และเป็นอนุสาวรีย์ชัยที่มีอิทธิพลในการก่อสร้างอนุสาวรีย์ชัยอื่น ๆ ต่อมาตั้งแต่ในสมัยโบราณมาจนถึงสมัยใหม่
เสาตรายานุสสูงราว 30 เมตร (98 ฟุต) หรือ 35 เมตร (115 ฟุต) ถ้ารวมฐานขนาดใหญ่ ตัวเสาเป็นปล้องหินอ่อน 20 ปล้องจากหินอ่อนคาร์รารา แต่ละปล้องหนักราว 32 ตัน โดยมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 3.7 เมตร (12.1 ฟุต) รูปสลักนูนเวียนรอบเสายาว 190 เมตร (620 ฟุต) วนรอบเสา 23 รอบ ภายในเสาเป็นช่องกลวงที่มีบันไดวน 185 ขั้นที่มีฐานชมทิวทัศน์อยู่ข้างบน ส่วนยอดของเสาตรายานุสมีน้ำหนัก 53.3 ตัน และต้องยกให้สูงประมาณ 34 เมตร (112 ฟุต)
บนเหรียญโบราณแสดงภาพประติมากรรมรูปนกอยู่บนยอด ซึ่งอาจจะเป็นเหยี่ยว หลังสร้างเสร็จ มีการตั้งอนุสาวรีย์จักรพรรดิตรายานุสไว้ตรงนี้ แต่หายไปในยุคกลาง เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1587 สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 5 ได้สั่งให้ตั้งรูปสัมริดของนักบุญปีเตอร์บนนั้น ซึ่งยังคงตั้งอยู่จนปัจจุบันนี้
เดิมที เสาตรายานุสเคยตั้งขนาบข้างหอสมุดอุลเปียนสองบริเวณคือห้องกรีกและห้องละตินที่หันหน้าเข้าหากัน และมีผนังเรียงรายไปด้วยช่องและตู้หนังสือไม้สำหรับใส่ม้วนหนังสือ ห้องละตินน่าจะมี Dacica อรรถกถาเกี่ยวกับสงครามโรมัน-ดาเกียของจักรพรรดิตรายานุส ที่นักวิชาการส่วนใหญ่ยอมรับว่าตั้งใจที่จะสะท้อนผ่านการออกแบบด้วยการสลักเรื่องราวแบบหมุนวนที่เสาตรายานุส
จารึก

ข้อความจารึกที่ฐานเสามีรายละเอียดดังนี้:
SENATVS·POPVLVS·QVE·ROMANVS
IMP·CAESARI·DIVI·NERVAE·F·NERVAE
TRAIANO·AVG·GERM·DACICO·PONTIF
MAXIMO·TRIB·POT·XVII·IMP·VI·COS·VI·P·P
AD·DECLARANDVM·QVANTAE·ALTITVDINIS
MONS·ET·LOCVS·TANT<IS·OPER>IBVS·SIT·EGESTVS
ภาพ

รายละเอียดทางเหนือ (ความคมชัดสูง)
รายละเอียดทางตะวันออก (ความคมชัดสูง)
รายละเอียดทางตะวันออกเฉียงใต้ (ความคมชัดสูง)
รายละเอียดทางตะวันตกเฉียงใต้ฝั่งใต้ (ความคมชัดสูง)
รายละเอียดทางตะวันตกเฉียงใต้ฝั่งตะวันตก (ความคมชัดสูง)
รายละเอียดทางตะวันตก (ความคมชัดสูง)
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมโรมัน
เสามาร์กุส เอาเรลิอุส
ข้อมูล

Beckmann, Martin (2002), "The 'Columnae Coc(h)lides' of Trajan and Marcus Aurelius", Phoenix, 56 (3/4): 348–357, doi:10.2307/1192605, JSTOR 1192605
Bennett, Julian (1997), Trajan. Optimus Princeps, Routledge, ISBN 978-0-415-16524-2
Cichorius, Conrad (1896), Die Reliefs der Traianssäule. Erster Tafelband: "Die Reliefs des Ersten Dakischen Krieges", Tafeln 1–57, Berlin: Verlag von Georg Reimer
Cichorius, Conrad (1900), Die Reliefs der Traianssäule. Zweiter Tafelband: "Die Reliefs des Zweiten Dakischen Krieges", Tafeln 58–113, Berlin: Verlag von Georg Reimer
Davies, Penelope J. E. (1997), "The Politics of Perpetuation: Trajan's Column and the Art of Commemoration", American Journal of Archaeology, Archaeological Institute of America, 101 (1): 41–65, doi:10.2307/506249, JSTOR 506249, S2CID 155391228
Förtsch, Reinhard (2007), Die Trajanssäule, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-04-16, สืบค้นเมื่อ 2009-09-30
Jones, Mark Wilson (1993), "One Hundred Feet and a Spiral Stair: The Problem of Designing Trajan's Column", Journal of Roman Archaeology, 6: 23–38, doi:10.1017/S1047759400011454
Jones, Mark Wilson (2000), Principles of Roman Architecture, Yale University Press, ISBN 0-300-08138-3
Lancaster, Lynne (1999), "Building Trajan's Column", American Journal of Archaeology, Archaeological Institute of America, 103 (3): 419–439, doi:10.2307/506969, JSTOR 506969, S2CID 192986322
Lepper, Frank; Frere, Sheppard (1988), Trajan's Column. A New Edition of the Cichorius Plates. Introduction, Commentary and Notes, Gloucester: Alan Sutton Publishing, ISBN 0-86299-467-5
Paoletti, John T.; Radke, Gary M. (2005), Art in Renaissance Italy (3rd ed.), Laurence King Publishing, ISBN 978-1-85669-439-1
Platner, Samuel Ball (1929), A Topographical Dictionary of Ancient Rome, LacusCurtius, สืบค้นเมื่อ 2009-03-06
Rossi, Lino (1971), Trajan's Column and the Dacian Wars, Cornell University Press, ISBN 0-801-40594-7
อ่านเพิ่ม

Claridge, Amanda (1993), "Hadrian's Column of Trajan", Journal of Roman Archaeology, 6: 5–22, doi:10.1017/S1047759400011442
Hamberg, Per Gustaf (1945), Studies in Roman Imperial Art: with special reference to the State Reliefs of the Second Century, Almqvist & Wiksell, Uppsala
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เสาตรายานุส
| ด ค กจุดหมายตาในกรุงโรม |
| --- | --- |
คริสต์ศาสนสถานและอื่น ๆ:  สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม  ซันการ์โลอัลเลกวัตโตรฟอนตาเน  บาซิลิกาซานเคลเมนเต  มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร  มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง  อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน  โบสถ์เจซู  เก็ตโตโรมัน  วัดซานตาโครเชอินเจรูซาเล็มเม  วัดซานตามาเรียเดกลิอันเจลิเอเดอิมาร์ติริ  วัดซานตามาเรียอินอราโคเอลิ  วัดซานตามาเรียอินคอสเมดิน  วัดซานตามาเรียอินทราสเตเวเร  วัดซานตาพราสเซเด  วัดซานตาซาบีนา  มหาวิหารเซนต์ปีเตอร์  วัดซานอิโวอัลลาซาปิเอ็นซา  โบสถ์น้อยซิสทีน 
สวน อุทยาน และธรรมชาติ:  เกาะไทเบอร์  คฤหาสน์อาดา  คฤหาสน์บอร์เกเซ  คฤหาสน์ดอเรียพามฟิลิ  คฤหาสน์เมดิชิ 
เทวสถานโบราณ  อนุสาวรีย์ และสนามกีฬา:  แท่นบูชาแห่งสันติ  ปราสาทซันตันเจโล  กีร์กุสมักซิมุส  โคลอสเซียม  เสามาร์กุส เอาเรลิอุส  ศูนย์กลางการปกครองของโรมัน  จัตุรัสลาร์โกดิทอร์เรอาร์เจนตินา  อนุสาวรีย์วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2  โอบิลิสค์ในกรุงโรม  คฤหาสน์บาร์แบรินิ  วิหารแพนธีอัน  ปิรามิดเซสติอัส  ลานประชาคมโรมัน  เทวสถานคาสเตอร์และโพลลักซ์  เทวสถานเฮอร์คิวลีสวิคเตอร์  เทวสถานจูปิเตอร์ (เนินคาปิโตลิเน)  เทวสถานแซเทิร์น  เทวสถานเวสตา  โรงละครมาร์เซลลัส  โรงละครปอมเปย์  เทวสถานพอร์ทูนัส  เสาตรายานุส  ตลาดตรายานุส  ที่บรรจุศพออกัสตัส 
สะพานส่งน้ำ จัตุรัส  น้ำพุ หอ และกำแพง:  น้ำพุเตรวี  โรงอาบน้ำการากัลลา  กำแพงออเรเลียน  กำแพงเซอร์เวียน  วังฟาร์เนเซ  จัตุรัสนาโวนา  บันไดสเปน  หอมิลิซิเอ 
ประติมากรรม:  อพอลโลเบลเวเดียร์  เอากุสตุสแห่งปรีมาปอร์ตา  สัตยโอฐ  เลอาโคอันและบุตร 
เนินเจ็ดยอด:  เนินอเว็นติเน  เนินเคเลียน  เนินคาปิโตลิเน  เนินเอสควิลิเน  เนินปาลาตีนุส  เนินควิรินาล  เนินวิมินาล 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades 
แผ่นจารึกเหนือทางเข้า (ภาพส่วนบน)
แม่น้ำไทเบอร์

| แม่น้ำไทเบอร์ |
| --- | --- |
แม่น้ำไทเบอร์ในโรมใกล้Ponte Sant'Angelo

ชื่อท้องถิ่น: Tevere  (อิตาลี)
ที่ตั้ง
ประเทศ: อิตาลี
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: เขาฟูไมโอโล
 • ระดับความสูง: 1,268 เมตร (4,160 ฟุต)
 
ปากน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: ทะเลติร์เรเนียน
ความยาว: 406 กิโลเมตร (252 ไมล์)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 17,375 ตารางกิโลเมตร (6,709 ตารางไมล์)

อัตราการไหล:  
 • เฉลี่ย: 239 cubic metre per second (8,400 cubic foot per second)[ต้องการอ้างอิง] (ในโรม)
 
แม่น้ำไทเบอร์ (อิตาลี: Tevere [ˈteːvere]; ละติน: Tiberis; อังกฤษ: Tiber) เป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับที่สามของประเทศอิตาลี โดยมีต้นแม่น้ำอยู่ที่เทือกเขาแอเพนไนน์ในเอมีเลีย-โรมานยา โดยไหลผ่านอุมเบรียและลาซิโอไปยังปากแม่น้ำในทะเลติร์เรเนียน แม่น้ำไทเบอร์ไหลผ่านกรุงโรมที่ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออก และมีความยาวทั้งสิ้น 406 กิโลเมตร
ศัพทมูลวิทยา

ต้นกำเนิดของชื่อ Tiber น่าจะมีมาก่อนภาษาละติน เช่นชื่อ Tibur ในสมัยโรมัน (ปัจจุบันคือติโวลี) และอาจมีต้นกำเนิดเฉพาะจากกลุ่มภาษาอิตาลิก รากเดียวกันของคำนี้พบในชื่อตัว Tiberius ในภาษาละติน และวิธภาษาของชื่อตัวในภาษาอิทรัสคันคือ Thefarie (ยืมจากฟาลิสกัน *Tiferios, แปลว่า '(เขา) [มา]จาก Tiber' < *Tiferis 'Tiber') กับ Teperie (ผ่านชื่อผืนน้ำในภาษาละตินว่า Tiber)
อ่านเพิ่ม

Schönau, Birgit (2023). Die Geheimnisse des Tibers: Rom und sein ewiger Fluss. München: C.H. Beck. ISBN 9783406808371.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades 
41°44′26″N 12°14′00″E﻿ / ﻿41.7405°N 12.2334°E﻿ / 41.7405; 12.2334
โจซูเอ คาร์ดุชชี

| โจซูเอ คาร์ดุชชี |
| --- | --- |

เกิด: 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2378 เปียตราซานตา แคว้นตอสกานา ประเทศอิตาลี
เสียชีวิต: 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2449 (อายุ 71 ปี) โบโลญญา ประเทศอิตาลี
อาชีพ: กวี
สัญชาติ: อิตาลี
โจซูเอ คาร์ดุชชี (อิตาลี: Giosue Carducci) (27 กรกฎาคม พ.ศ. 2378 – 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2450) เป็นกวีชาวอิตาลีซึ่งบ่อยครั้งเป็นที่ยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอิตาลี เขายังเป็นครูอีกด้วย คาร์ดุชชีถูกยกย่องให้เป็นกวีแห่งชาติอย่างไม่เป็นทางการของประเทศอิตาลีสมัยใหม่ ในปีพ.ศ. 2448 คาร์ดุชชีเป็นชาวอิตาลีคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

ชีวประวัติในเว็บรางวัลโนเบล (อังกฤษ)
กลอนของคาร์ดุชชี เก็บถาวร 2007-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ฉบับภาษาอิตาลีดั้งเดิม (อิตาลี)
| ด ค กรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม |
| --- | --- |
ค.ศ. 1901–1925 (พ.ศ. 2444–2468): พรูดอม (1901) ·  ม็อมเซิน (1902) ·  บีเยินซ็อน (1903) ·  มิสทราล / เอย์ซากีร์เร (1904) ·  แชงกีเยวิตช์ (1905) ·  คาร์ดุชชี (1906) ·  คิปลิง (1907) ·  อ็อยเคิน (1908) ·  ลอเกร์เลิฟ (1909) ·  ไฮเซอ (1910) ·  มาแตร์แล็งก์ (1911) ·  เฮาพท์มัน (1912) ·  ฐากุร (1913) ·  รอล็อง (1915) ·  ไฮเดินสตัม (1916) ·  เกลเลอโรป / พอนทอปปีดัน (1917) ·  ชปิทเทอเลอร์ (1919) ·  ฮัมซัน (1920) ·  ฟร็องส์ (1921) ·  เบนาเบนเต (1922) ·  เยตส์ (1923) ·  แรย์มอนต์ (1924) ·  ชอว์ (1925)
ค.ศ. 1926–1950 (พ.ศ. 2469–2493): เดเลดดา (1926) ·  แบร์กซอน (1927) ·  อึนเซ็ต (1928) ·  มันน์ (1929) ·  ลูอิส (1930) ·  คาร์ลเฟลต์ (1931) ·  กอลส์เวอร์ธี (1932) ·  บูนิน (1933) ·  ปีรันเดลโล (1934) ·  โอนีล (1936) ·  มาร์แต็ง ดูว์ การ์ (1937) ·  บัก (1938) ·  ซิลลันแป (1939) ·  เยนเซน (1944) ·  มิสตรัล (1945) ·  เฮ็สเซอ (1946) ·  ฌีด (1947) ·  เอเลียต (1948) ·  ฟอกเนอร์ (1949) ·  รัสเซลล์ (1950)
ค.ศ. 1951–1975 (พ.ศ. 2494–2518): ลาเกอร์กวิสต์ (1951) ·  โมรียัก (1952) ·  เชอร์ชิลล์ (1953) ·  เฮมิงเวย์ (1954) ·  ลัฆส์แนส (1955) ·  ฆิเมเนซ (1956) ·  กามูว์ (1957) ·  ปัสเตร์นัค (1958) ·  กวาซีโมโด (1959) ·  แปร์ส (1960) ·  อานดริช (1961) ·  สไตน์เบ็ก (1962) ·  เซเฟริส (1963) ·  ซาทร์ (1964) ·  โชโลคอฟ (1965) ·  อักนอน / ซัคส์ (1966) ·  อัสตูเรียส (1967) ·  คาวาบาตะ (1968) ·  เบ็คเค็ทท์ (1969) ·  โซลเซนิตซิน (1970) ·  เนรูดา (1971) ·  เบิล (1972) ·  ไวต์ (1973) ·  จอห์นสัน / มาร์ตินสัน (1974) ·  มอนตาเล (1975)
ค.ศ. 1976–2000 (พ.ศ. 2519–2543): เบลโลว์ (1976) ·  อาเลย์กซันเดร (1977) ·  ซิงเกอร์ (1978) ·  เอลีติส (1979) ·  มีวอช (1980) ·  คาเนตติ (1981) ·  มาร์เกซ (1982) ·  โกลดิง (1983) ·  ไซเฟิร์ต (1984) ·  ซีมง (1985) ·  โชยิงกา (1986) ·  บรอดสกี (1987) ·  มะห์ฟูซ (1988) ·  เซลา (1989) ·  ปัซ (1990) ·  กอร์ดิเมอร์ (1991) ·  วอลคอต (1992) ·  มอร์ริสัน (1993) ·  โอเอะ (1994) ·  ฮีนีย์ (1995) ·  ชึมบอร์สกา (1996) ·  โฟ (1997) ·  ซารามากู (1998) ·  กรัส (1999) ·  เกา ซิงเจี้ยน (2000)
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน (พ.ศ. 2544–ปัจจุบัน): ไนพอล (2001) ·  แกร์เตส (2002) ·  คุตซี (2003) ·  เย็ลลีเน็ค (2004) ·  พินเทอร์ (2005) ·  พามุค (2006) ·  เลสซิง (2007) ·  เลอ เกลซีโย (2008) · มึลเลอร์ (2009) ·  โยซา (2010) ·  ทรานสเตรอเมอร์ (2011) ·  โม่เหยียน (2012) ·  มุนโร (2013) · มอดียาโน (2014) · อะเลคซีเอวิช (2015) · ดิลลัน (2016) · อิชิงูโระ (2017) · ตอการ์ตชุก (2018) · ฮันท์เคอ (2019) · กลิก (2020) · เกอร์นาห์ (2021)  ·  แอร์โน (2022)  ·  ฟ็อสเซอ (2023)  ·  คัง (2024)
โจวัน ฟรันเชสโก เปนนี

จันฟรันเชสโก เปนนี (อิตาลี: Gianfrancesco Penni) หรือ โจวัน ฟรันเชสโก (Giovan Francesco; ค.ศ. 1488/ค.ศ. 1528-ค.ศ. 1528) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
จันฟรันเชสโก เปนนีเป็นลูกศิษย์ของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของอิตาลีในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา จันฟรันเชสโกเกิดในเมืองฟลอเรนซ์ในครอบครัวช่างทอผ้า และเข้าทำงานกับราฟาเอลตั้งแต่ยังอายุไม่มาก มีผลงานร่วมกับราฟาเอลหลายชิ้นรวมทั้งในห้องราฟาเอลภายในพระราชวังวาติกัน และงานจิตรกรรมฝาผนังที่วิลลาฟาร์เนซินา (Villa Farnesina) ทั้งสองงานเป็นงานในกรุงโรม ไฮน์ริช วูลฟ์ฟลินนักวิจารณ์ศิลปะชาวสวิสและนักเขียนคนอื่น ๆ ยกให้ฟรันเชสโกเป็นผู้เขียนคนเดียวทั้งหมดจากภาพร่างที่เขียนไว้โดยราฟาเอล แต่นักเขียนเมื่อไม่นานมานี้เชื่อว่าราฟาเอลเป็นผู้เขียนงานส่วนใหญ่เอง หลังจากราฟาเอลเสียชีวิตอย่างกะทันหันฟรันเชสโกทำงานร่วมกับจูลีโอ โรมาโน (Giulio Romano) ในการเขียนในห้องชุดราฟาเอลจนเสร็จเช่น "โถงคอนสแตนติน", "พระเยซูแปรรูป", "อัสสัมชัญและการสวมมงกุฏของพระแม่มารี" (ค.ศ. 1525) ในมอนเตลูเชและในวังเต (Palazzo Te) ที่มันโตวา นอกจากนั้นฟรันเชสโกก็ยังออกแบบพรมทอแขวนผนังสำหรับฉาก "ชีวิตของพระเยซู" สำหรับสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ที่ใช้ตกแต่งใน "ห้องคอนซิสโตโร" (Sala del Concistoro) ในพระราชวังพระสันตะปาปาในวาติกัน ในปี ค.ศ. 1526 ฟรันเชสโกก็ย้ายออกจากโรมไปสมทบกับจูลีโอ โรมาโนที่ย้ายไปมานทัวใน ค.ศ. 1524 ตามคำกล่าวของวาซารี ฟรันเชสโกไม่ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากจูลีโอ ในที่สุดก็เดินทางไปลอมบาร์ดี โรม และในที่สุดก็เนเปิลส์ซึ่งเขาไปเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1528 ในบรรดาลูกศิษย์ก็มีเลโอนาร์โด ดา ปิสโตยา (Leonardo da Pistoia).
บาร์โตโลเมโอพี่ชายของฟรันเชสโกเป็นช่างเขียนประจำราชสำนักทิวดอร์ในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ  และลูกาพี่ชายอีกคนหนึ่งไปช่างเขียนอิตาลีของตระกูลการเขียนแบบฟงแตนโบล
ดูเพิ่ม

ราฟาเอล
ห้องราฟาเอล
จิตรกรรมฝาผนัง
| ด ค กจิตรกรรมฝาผนังในห้องราฟาเอล |
| --- | --- |
จิตรกรรม:  ทิพยทัศน์ของกางเขน  ยุทธการสะพานมิลเวียน  จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน  จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม  การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด  การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์  การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา  ปาฏิหาริย์ที่โบลเซนา  ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์  สำนักแห่งเอเธนส์  ภูเขาพาร์นาสสัส  คุณธรรมสามอย่าง  คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม  พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ  เพลิงไหม้ในเมือง  ยุทธการออสเตีย 
จิตรกร:  ราฟาเอล  จานฟรานเชสโค เพ็นนิ  จุยลิโอ โรมาโน  ราฟาเอลลิโน เดล โคลเล 
 ห้องราฟาเอล  งานเขียนโดยราฟาเอล  จิตรกรรมฝาผนัง  ศิลปะเรอเนสซองซ์  วังพระสันตะปาปา  นครรัฐวาติกัน 
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
โซนาตา

โซนาตา (อิตาลี: Sonata ; ละติน: Sonare) เป็นประเภทของคีตนิพนธ์หรือบทเพลงที่ใช้สำหรับเดี่ยวเครื่องดนตรี เช่น Piano sonata ก็คือบทเพลงที่ใช้สำหรับเดี่ยวเปียโน หรือ Violin Sonata ก็เป็นบทเพลงที่ใช้สำหรับเดี่ยวไวโอลิน อนึ่ง เพลงเดี่ยวสำหรับเครื่องดนตรีที่ไม่ใช่เปียโนมักจะมีเครื่องดนตรีบรรเลงประกอบ (Accompaniment) ซึ่งมักจะเป็นเปียโน
โซนาตา เป็นภาษาอิตาลีและมาจากคำละตินว่า "โซนาเร" (Sonare) ที่หมายความว่าเสียง (Sound) ในความหมายว่าบรรเลง เพลงประเภทโซนาตามักประกอบด้วย 3 หรือ 4 ท่อน ท่อนแรกมักอยู่ในอัตราเร็ว ท่อนที่ 2 อยู่ในอัตราช้า ท่อนที่ 3 มักอยู่ในบรรยากาศที่ร่าเริง
ตัวอย่างเพลง

Moonlight Sonata - Beethoven
Appassionata Sonata - Beethoven
Pathetique Sonata - Beethoven
Sonata in B-flat (Posthumous) - Schubert
Sonata in B minor - Liszt
Turkish March - Mozart
Sunrise Sonata - Haydn
Sonata in C major, K.296 - Mozart
Sonata in E major, K.304 - Mozart
Sonata in F major, K.377 - Mozart
Sonata in B-flat major, K.454 - Mozart
Kreutzer Sonata - Beethoven
Spring Sonata - Beethoven
โปรโวโลเน

| โปรโวโลเน |
| --- | --- |
โปรโวลา (โปรโวโลเนที่ขนาดเล็กกว่า)
ประเทศถิ่นกำเนิด: ประเทศอิตาลี
นม: วัว
พาสเจอไรส์: ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ของวัวที่ใช้ผลิตนม
เนื้อสัมผัส: กึ่งแข็ง
หมัก: ขั้นต่ำ 4 เดือน
การรับรอง: Provolone Valpadana: D.O.: 9 เมษายน 1963 PDO: 21 มิถุนายน 1996  Provolone del Monaco: PDO: 11 กุมภาพันธ์ 2010
 สื่อที่เกี่ยวข้องที่คอมมอนส์
โปรโวโลเน (อิตาลี: provolone, ออกเสียง: [provoˈloːne]) เป็นเนยแข็งอิตาลีชนิดหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดในเมืองคาซิลลี (Casilli) ใกล้กับเขาวิซุเวียส โปรโวโลเนผลิตมาจากการบ่ม pasta filata (เคิร์ดยืด) ดั้งเดิมแล้วโปรโวโลเนผลิตในทรงผลแพร์ ทรงไส้กรอก หรือทรงโคนยาว 10–15 เซนติเมตร โปรโวโลเนยังมีการผลิตในต่างประเทศนอกอิตาลีด้วย ในปัจจุบันภูมิภาคที่มีความสำคัญที่สุดในการผลิตโปรโวโลเนคือทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลีและเมืองเครโมนา (Cremona) โปรโวโลเน, โปรโวลา และโปรโวเลตาล้วนเป็นรูปแบบต่าง ๆ จากพื้นฐานโปรโวโลเนเดียวกัน มีโปรโวโลเนบางชนิดเป็นชีสรมควันเช่นกัน
คำว่า provolone (โปรโวโลเน) แปลว่าโปรโวลาขนาดใหญ่ ("large provola" ซึ่งโปรโวลาคือโปรโวโลเนรูปแบบที่ขนาดเล็กกว่า) เริ่มปรากฏในราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเริ่มมีการผลิตโปรโวโลเนขึ้นในทางตอนใต้ของอิตาลี
โดนาเตลโล

รูปปั้นโดนาเตลโลที่ฟลอเรนซ์
โดนาเตลโล หรือ โดนาโต ดี นิกโกเลาะ ดี เบตโต บาร์ดี (อิตาลี: Donatello หรือ Donato di Niccolò di Betto Bardi; ค.ศ. 1386 - 13 ธันวาคม ค.ศ. 1466) ศิลปินชาวอิตาลีในด้านงานปั้นในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ
ชีวิตเบื้องต้น

โดนาเตลโลเป็นลูกของพ่อค้าขนแกะนิกโกเลาะ ดี เบตโต บาร์ดี ผู้เป็นสมาชิกของสมาคมพ่อค้าขนแกะแห่งฟลอเรนซ์ที่เกิดที่งฟลอเรนซ์ราวปี ค.ศ. 1386 โดนาเตลโลได้รับการศึกษาภายในบ้านของตระกูลมาร์เตลลี และการศึกษาเบื้องต้นจากห้องศิลป์ของช่างทอง และต่อมาก็ได้ฝึกงานอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งกับโลเรนโซ กีแบร์ตี
ขณะที่ร่ำเรียนและทำงานขุดค้นอยู่กับฟีลิปโป บรูเนลเลสกี ในกรุงโรมระหว่าง ค.ศ. 1404 ถึง ค.ศ. 1407 ศิลปินสองคนนี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นนักล่าสมบัติ โดนาเตลโลหากินโดยการทำงานกับร้านช่างทอง การทำงานในกรุงโรมเป็นจุดสำคัญของการเปลี่ยนแปลงของการวิวัฒนาการทั้งหลายของศิลปะอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เพราะในช่วงนี้เองที่บรูเนลเลสกีทำการวัดโดมของตึกแพนธีอันและสิ่งก่อสร้างโรมันอื่น ๆ ในกรุงโรม สิ่งก่อสร้างของบรูเนลเลสกีและงานประติมากรรมของโดนาเตลโลถือกันว่าเป็นงานเอกในการแสดงออกถึงความก้าวหน้าทางสถาปัตยกรรมและประติมากรรมของยุคดังกล่าว และมามีอิทธิพลต่อจิตรกรอื่น ๆ ของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาต่อมา
เตรนตีโนวอลเลย์

เตรนตีโนวอลเลย์ (อิตาลี: Trentino Volley) เป็นทีมวอลเลย์บอลมืออาชีพในประเทศอิตาลีซึ่งตั้งอยู่ ณ ภาคเหนือของประเทศอิตาลี ทีมนี้เข้าแข่งขันในอิตาเลียวอลเลย์บอลลีก ซึ่งสโมสรแห่งนี้ได้รับการก่อตั้งใน ค.ศ. 2000
เตรนตีโนวอลเลย์ เป็นบริษัทร่วมทุนและประธานบริษัทคือ ดีเอโก มอสนา บริษัทมีงบประมาณ 4,500,000 ยูโรและพนักงานประมาณ 225 คน การปฏิบัติงานของบริษัท ได้รับรางวัลในระดับคอนติเนนและผ่านการรับรองของธุรกิจกีฬาที่ Ambitions Awards 2010 ทีมได้ผ่านเข้ารอบ 4 ทีมสุดท้ายรายการซีอีวีแชมเปียนส์ลีก 2010–11 ที่จัดขึ้นที่ปาลาออนดา, โบลซาโน
ชื่อก่อนหน้า

| --- | --- |
ค.ศ. 2000 – ค.ศ. 2001: อีตัส กรุปโป ดีอาเตก เตรนตีโน (Itas Gruppo Diatec Trentino)
ค.ศ. 2001 – ค.ศ. 2013: อีตัส ดีอาเตก เตรนตีโน (Itas Diatec Trentino)
ค.ศ. 2013 – ค.ศ. 2014: ดีอาเตก เตรนตีโน (Diatec Trentino)
ค.ศ. 2014 – ค.ศ. 2015: เอแนร์จี ตี.อี. ดีอาเตก เตรนตีโน (Energy T.I. Diatec Trentino)
ค.ศ. 2015 – ค.ศ. 2018: ดีอาเตก เตรนตีโน (Diatec Trentino)
ค.ศ. 2018 – ปัจจุบัน: อีตัส เตรนตีโน (Itas Trentino)
ประวัติ

เตรนตีโนวอลเลย์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2000 และอีกสองวันต่อมา บริษัทได้ซื้อสิทธิ์ในการเล่นในเซเรียอา 1 (ดิวิชั่นแรกของอิตาลี) จากราเวนนา ซึ่งยุบทีมเนื่องจากปัญหาทางการเงิน  สโมสรเล่นนัดแรกในเซเรีย อา 1 ที่ปาร์มาเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2000 กับมักซีโคโน ปาร์มา และแพ้ไป 3-0 นัดแรกในบ้านของเตรนตีโนวอลเลย์ และชนะการแข่งขันนัดแรกเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2000 กับปาโดวา ทีมเจ้าบ้านได้รับชัยชนะด้วยผล 3–2 เตรนตีโนวอลเลย์ เป็นทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรโลกโดยได้แชมป์ทั้งหมด 4 ครั้ง
ผู้เล่นที่ทีมได้มาในเซเรียอาอิตาลีปีแรกนั้น ได้แก่ ลอเรนโซ เบอร์นาร์ดี และ อันเดรอา ซาร์โตเร็ตติ  ในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 2007 เตรนตีโนวอลเลย์ ได้บรรลุข้อตกลงกับนักกีฬาจำนวนมาก โดยเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ที่จะมุ่งเน้นไปที่ทีมเยาวชนที่มีผู้เล่นที่มีความสามารถ เช่น ผู้เล่นชาวเซอร์เบีย นิโคลา เกอร์บิช ผู้เล่นชาวบัลแกเรีย วลาดิมีร์ นิโคลอฟ และมาเตย์ คาซีย์สกี และเอมานูเอล บีราเรลลี ผู้เล่นชาวอิตาลี  เตรนตีโนวอลเลย์ จบฤดูกาลปกติด้วยอันดับที่หนึ่ง และเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ  เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 เตรนตีโนวอลเลย์เอาชนะปิอาเซนซา 3–0 สามารถคว้าแชมป์เซเรียอาเป็นครั้งแรก และได้สิทธิ์เข้าแข่งขันซีอีวีแชมเปียนส์ลีก 2008–2009 อีกด้วย
เตรนตีโนวอลเลย์ ชนะรวดในรอบแบ่งกลุ่ม โดยจบอันดับที่ 1 ในกลุ่ม E เมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2009 ที่ O2 อารีน่า ในกรุงปราก,สาธารณรัฐเช็ก เตรนตีโนวอลเลย์ เอาชนะ อิราคลิส เทสซาโลนิกิ ทีมจากกรีซ 3-1 ในรอบชิงชนะเลิศ ในปี 2009  เตรนตีโนวอลเลย์ได้สิทธิ์แข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรโลกชาย ที่เมืองโดฮาประเทศกาตาร์ ในวันอาทิตย์ที่ 8 พฤศจิกายน เตรนตีโนวอลเลย์ ชนะ สกราแบวคาตุฟ ทีมจากโปแลนด์ ในรอบชิงชนะเลิศ 3–0 และเป็นแชมป์วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรโลกในปี 2010 สโมสรสามรถคว้าแชมป์อิตาเลียนคัพและป้องกันแชมป์วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรโลกในปีต่อมาได้สำเร็จ ด้วยการชนะ ไดนาโม มอสโกว ทีมจากรัสเซีย 3–0 (25–12, 25–20, 25–21)
สัญลักษณ์

โลโก้สโมสรและชื่อประกอบด้วยลูกบอลสีแดง นกอินทรีเป็นสัญลักษณ์ของสโมสร และธงของสโมสรใช้เป็นธงของเขตปกครองตนเองของเตรนโต
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

รายชื่อผู้เล่นฤดูกาล 2021–2022
| No>  | ชื่อ | วันเกิด | ส่วนสูง (cm) | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1  |  มาเตย์ คาซีย์สกี |  (1984-09-23) 23 กันยายน ค.ศ. 1984 (40 ปี) | 203 | ตัวตบหัวเสา |
| 3 |  เวาท์ด เทีย |  (2001-04-26) 26 เมษายน ค.ศ. 2001 (23 ปี) | 203 | ตัวบล็อกกลาง |
| 5 |  อาเลสซันโดร มีคีเยเลตโต |  (2001-12-05) 5 ธันวาคม ค.ศ. 2001 (22 ปี) | 207 | ตัวตบหัวเสา |
| 6 |  ริกการ์โด สแบร์โตลี |  (1998-05-23) 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 (26 ปี) | 185 | ตัวเซต |
| 7 |  โอเรสเต กาวูโต |  (1996-12-05) 5 ธันวาคม ค.ศ. 1996 (27 ปี) | 196 | ตัวตบหัวเสา |
| 10 |  จูลีโอ ปีนาลี |  (1997-04-02) 2 เมษายน ค.ศ. 1997 (27 ปี) | 199 | ตัวตบตรงข้ามหัวเสา |
| 12 |  ดานีเอเล อัลเบอร์กาตี |  (1993-06-21) 21 มิถุนายน ค.ศ. 1993 (31 ปี) | 200 | ตัวตบตรงข้ามหัวเสา |
| 15 |  ดานีเอเล ลาเวีย |  (1999-11-04) 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 (25 ปี) | 198 | ตัวตบหัวเสา |
| 16 |  ยูเลียน เซเงอร์ |  (1997-08-26) 26 สิงหาคม ค.ศ. 1997 (27 ปี) | 190 | ตัวรับอิสระ |
| 18 |  มาร์โก พอดราสคานิน |  (1987-08-29) 29 สิงหาคม ค.ศ. 1987 (37 ปี) | 204 | ตัวบล็อกกลาง |
| 20 |  ซเรคโก ลิซินัค |  (1992-05-17) 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 (32 ปี) | 205 | ตัวบล็อกกลาง |
| 22 |  โลเรนโซ สเปรอตโต |  (1999-04-28) 28 เมษายน ค.ศ. 1999 (25 ปี) | 184 | ตัวเซต |
| 24 |  คาร์โล เดอ แองเจลิส |  (1996-01-10) 10 มกราคม ค.ศ. 1996 (28 ปี) | 190 | ตัวรับอิสระ |
เจ้าหน้าที่

| ตำแหน่ง | ชื่อ |
| --- | --- |
หัวหน้าผู้ฝึกสอน:  แองเจโล โลเรนเซ็ตติ
ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน:  เปเตรลา ฟรานเชสโก
ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน:  ลอเรนโซ บาร์บีเอรี
นักสถิติ:  ฟาบิโอ ดัลลา ฟินา
นักกายภาพบำบัด:  ลูกา ปีรานี
นักวิทยาศาสตร์การกีฬา:  เมาโร แบร์โตลุซซา
ผู้จัดการทีม:  ริกการ์โด มีคีเยเลตโต
กัปตันทีม

รายชื่อกัปตันทีมที่ผ่านมา
| สมัย | ชื่อ |
| --- | --- |
ค.ศ. 2000–2001:  ฟรานเชสโก ลาโวราโต
ค.ศ. 2001–2003:  เปาโล โทโฟลี
ค.ศ. 2003–2004:  ลอเรนโซ เบอร์นาร์ดี
ค.ศ. 2004–2005:  อันเดรอา ซาร์โตเร็ตติ
ค.ศ. 2005–2007:  มาร์โก เมโอนี
ค.ศ. 2007–2009:  นิโคลา เกอร์บิช
ค.ศ. 2009–2013:  มาเตย์ คาซีย์สกี
ค.ศ. 2013–2015:  เอมานูเอล บีราเรลลี
ค.ศ. 2015–2018:  ฟิลิปโป ลานซา
ค.ศ. 2018–2021:  ซีโมเน เจียนเนลลี
ค.ศ. 2021–ปัจจุบัน:  มาเตย์ คาซีย์สกี