stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยชินวัตร
หลักสูตรที่เปิดสอน > SIU International (หลักสูตรนานาชาติ)

Bachelor Degree:
Business Administration (BBA)
English for Communication (BAEC)
Management Technology (BSMT)
Computer Engineering (BECE)
Computer Science (BSCS)
Master Degree:
Business Administration (MBA)
Information Technology (MSIT)
Management Technology (MSMT)
Teaching English as an International Language (MEdTEIL)
Doctoral Degree:
Management Science (PhD-MS)
Information Technology (PhD-IT)
Management Technology (PhD-MT)
หลักสูตรที่เปิดสอน > หลักสูตรภาษาไทย

ปริญญาตรี:
นิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) สาขาวิชาการสื่อสารแบบหลอมรวม
พยาบาลศาสตรบัณฑิต
สาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (ส.บ.) สาขาสาธารณสุขชุมชน
รัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต
ปริญญาโท:
หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (MBA)
หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ (MSIT)
หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการเทคโนโลยี (MSMT)
หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (MPA)
หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (MIC-Media Information and Communication)
หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต (ส.ม.)
หลักสูตรที่เปิดสอน > ความร่วมมือ

ความร่วมมือทางวิชาการและงานวิจัยกับสภาวิจัยแห่งอิตาลี
หลักสูตรการอบรมระยะสั้น The NEXT Real เป็นความร่วมมือกับบริษัท โฮมบายเออร์ไกด์ จำกัด เป็นหลักสูตรที่ให้การอบรมเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์
อาคาร

ห้องปฏิบัติการสำหรับการเรียนการสอนในสาขาต่างๆ
Language Center ตั้งอยู่ใจกลางมหาวิทยาลัย ในการช่วยเหลือให้นักศึกษาพัฒนาความสามารถทางการสื่อสารภาษาอังกฤษ
ห้องสมุดมหาวิทยาลัยเมธารัถย์
ห้องพักนักศึกษาวิทยาเขตหลัก (จังหวัดปทุมธานี) จำนวน 2 หอพัก
บรรยากาศวิทยาเขตปทุมธานี
อาคารหอธรรม วิทยาเขตปทุมธานี
อาคารบริหาร/เรียนรวม วิทยาเขตปทุมธานี
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยชินวัตร
14°05′15.39″N 100°25′16.62″E﻿ / ﻿14.0876083°N 100.4212833°E﻿ / 14.0876083; 100.4212833
| ด ค กสถาบันอุดมศึกษานานาชาติในประเทศไทย |
| --- | --- |
สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ:  การบินนานาชาติ นครพนม  นานาชาติ นเรศวร  การศึกษานานาชาติ รามคำแหง 
สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ:  เกษตรศาสตร์ เกษตรเขตร้อน (นานาชาติ)  บริหารธุรกิจบัณฑิต (นานาชาติ)  บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาการตลาด (นานาชาติ)  ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสำหรับชาวต่างประเทศ (นานาชาติ)  การจัดการการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการ (นานาชาติ)  เศรษฐศาสตร์การประกอบการ (นานาชาติ)  เศรษฐศาสตร์ (ภาษาอังกฤษ)  เคมีบูรณาการ (นานาชาติ)  วิทยาศาสตร์ชีวภาพและเทคโนโลยี (หลักสูตรนานาชาติ)  วิทยาการและเทคโนโลยีพอลิเมอร์ (นานาชาติ)  นวัตกรรมและเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเกษตร (นานาชาติ)  นานาชาติ ขอนแก่น  จุฬาลงกรณ์ วิทยาศาสตร์สาธารณสุข  บัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์  นานาชาติ ทักษิณ  นานาชาติ เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง  นานาชาติ เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ  ธรรมศาสตร์ นานาชาติปรีดี พนมยงค์  แพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์  เทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร  นานาชาติ มหิดล  วลัยลักษณ์ ทันตแพทยศาสตร์นานาชาติ  สัตวแพทยศาสตร์อัครราชกุมารี  นานาชาติ  นานาชาติเพื่อศึกษาความยั่งยืน ศรีนครินทรวิโรฒ  นานาชาติ ศิลปากร  สงขลานครินทร์ นานาชาติหาดใหญ่  นานาชาติสุราษฎร์ธานี 
มหาวิทยาลัยราชภัฏ: นานาชาติ สวนสุนันทา
สถาบันอุดมศึกษาเอกชน:  กรุงเทพ  ธุรกิจบัณฑิตย์  นานาชาติเซนต์เทเรซา  นานาชาติแสตมฟอร์ด  นานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก  พุทธศาสนานานาชาติ  รังสิต  นานาชาติ ศรีปทุม  บริติช ศรีปทุม  อัสสัมชัญ 
สถาบันอุดมศึกษาอิสระ:  เอไอที  ซีเอ็มเคแอล 
 รายชื่อ  หมวดหมู่  โครงการ  สถานีย่อย
ทวารวดี

ทวารวดี คือสมัยทางประวัติศาสตร์โบราณคดีและประวัติศาสตร์ศิลปะของประเทศไทย มีอายุอยู่ในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 12–16 (พ.ศ. 1100–1500) นอกจากนี้ทวารวดียังมีสถานะเป็น "วัฒนธรรมทวารวดี" โดยหมายถึงลักษณะทางวัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกัน อันสะท้อนผ่านหลักฐานทางโบราณคดีที่ได้ค้นพบตามชุมชนหรือเมืองโบราณสมัยทวารวดี วัฒนธรรมทวารวดีมีพื้นฐานมาจากวัฒนธรรมช่วงก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย ผสมผสานเข้ากับวัฒนธรรมอินเดียที่แพร่หลายเข้ามายังภูมิภาคนี้ ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงทางสังคม วัฒนธรรมของผู้คนในแถบนี้ในแง่มุมต่าง ๆ ทั้งการนับถือศาสนา การสร้างบ้านเมือง และระเบียบแบบแผนทางสังคม
ที่มาของชื่อทวารวดี

ทวารวดี เป็นคำภาษาสันสกฤต เกิดขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2427 โดยนายแซมมวล บีล (อังกฤษ: Samuel Beel) ได้แปลงมาจากคำว่า โตโลโปตี้ (อังกฤษ: Tolopoti) ที่มีอ้างอยู่ในบันทึกของภิกษุจีนจิ้นฮง (อังกฤษ: Hiuantsang) ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 12 กล่าวว่า โตโลโปตี เป็นชื่อของอาณาจักรหนึ่งตั้งอยู่ระหว่างอาณาจักรศรีเกษตร และอาณาจักรอิศานปุระ และเขาได้สรุปด้วยว่าอาณาจักรนี้เดิมตั้งอยู่ในดินแดนประเทศไทย (สยาม) ปัจจุบัน และยังสันนิษฐานคำอื่น ๆ ที่มีสำเนียงคล้ายกันเช่น จวนโลโปติ (อังกฤษ: Tchouanlopoti) หรือ เชอโฮโปติ (อังกฤษ: Chohopoti) ว่าคืออาณาจักรทวารวดีด้วย
ต่อมาความคิดเห็นนี้ได้มีผู้รู้หลายท่านศึกษาต่อและให้การยอมรับเช่น นายเอดัวร์ ชาวาน (อังกฤษ: Edourd Chavannes) และ นายตากากุสุ (อังกฤษ: Takakusu) ผู้แปลจดหมายเหตุการเดินทางของภิกษุอี้จิงในปี พ.ศ. 2439 และ นายโปล เปลลิโอต์ (อังกฤษ: Paul Pelliot) ผู้ขยายความอาณาจักรทวารวดีเพิ่มอีกว่ามีประชาชนเป็นชาวมอญในปี พ.ศ. 2447 เป็นต้น ดังนั้นบรรดาเมืองโบราณรวมทั้งโบราณวัตถุสถานต่าง ๆ ที่พบมากมายโดยเฉพาะในบริเวณลุ่มน้ำแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งแต่เดิมไม่สามารถจัดกลุ่มได้ว่าเป็นของขอม–เขมรหรือของไทย แต่มีลักษณะคล้ายกับศิลปะอินเดียสมัยราชวงศ์คุปตะ - หลังคุปตะ ราวพุทธศตวรรษที่ 9–13 ที่พันตรีลูเนต์ เดอ ลาจองกีเยร์ (อังกฤษ: Lunet de Lajonguiere) เรียกว่า กลุ่มอิทธิพลอินเดียแต่ไม่ใช่ขอม–เขมร จึงถูกนำมาสัมพันธ์กลายเป็นเรื่องเดียวกัน โดยศาสตราจารย์ ยอร์ช เซเดส์ (พ.ศ. 2468) และสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ (พ.ศ. 2469) เป็นกลุ่มบุคคลแรกที่กำหนดเรียกชื่อดินแดนที่เมืองโบราณเหล่านี้ตั้งอยู่ รวมทั้งงานศิลปกรรมที่พบนั้นว่าทวารวดี โดยใช้เหตุผลของตำแหน่งที่ตั้งอาณาจักรและอายุตามบันทึกของจีน กับอายุของงานศิลปกรรมที่ตรงกัน อาณาจักรทวารวดีจึงกลายเป็นอาณาจักรแรกในดินแดนไทย กำหนดอายุตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 12 ลงมาถึงพุทธศตวรรษที่ 16
อาณาจักรทวารวดี เป็นที่น่าเชื่อถือขึ้นอีกเมื่อพบเหรียญเงิน 2 เหรียญ มีจารึกภาษาสันสกฤตอายุราวพุทธศตวรรษที่ 13 จากเมืองนครปฐมโบราณ มีข้อความว่า ศรีทวารวดีศวรปุณยะ ซึ่งแปลได้ว่า บุญกุศลของพระราชาแห่งศรีทวารวดี หรือ บุญของผู้เป็นเจ้าแห่งศรีทวารวดี หรือ พระเจ้าศรีทวารวดีผู้มีบุญอันประเสริฐ อาณาจักรทวารวดีจึงเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่ามีอยู่จริง และยังเชื่อกันอีกด้วยว่าเมืองนครปฐมโบราณน่าจะเป็นศูนย์กลางหรือเมืองหลวงของอาณาจักร แต่ขณะเดียวกันนักวิชาการบางท่านก็เชื่อว่าเป็นอำเภออู่ทอง หรืออาจเป็นจังหวัดลพบุรี ที่น่าจะเป็นเมืองหลวงมากกว่ากัน ปัจจุบันพบเหรียญลักษณะคล้ายกันอีก 2 เหรียญ ที่อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี และที่อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ความสำคัญของเมืองนครปฐมจึงเปลี่ยนไป
โบราณสถานสมัยทวารวดี

สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้แม้ว่าชื่อทวารวดีจะเป็นชื่อของสิ่งใดก็ตาม หลักฐานโบราณสถานโบราณวัตถุที่พบมากมาย ซึ่งล้วนมีลักษณะฝีมือทางศิลปกรรมที่คล้ายคลึงกันทุกแห่งทุกภาค ไม่ว่าจะเป็นงานประติมากรรมที่ส่วนใหญ่เป็นพระพุทธรูป, พระพิมพ์, ธรรมจักร, ใบเสมา, ภาพปูนปั้นและภาพดินเผาประดับที่มีลักษณะเฉพาะ หรือ งานสถาปัตยกรรมอันได้แก่ สถูปเจดีย์และวิหารที่มีแผนผัง รูปแบบ วัสดุ เทคนิคการสร้าง ตลอดจนคติทางศาสนาแบบเดียวกัน
ซึ่งหากพิจารณาจากสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะของความสัมพันธ์ร่วมกันเช่นนี้เป็นเพราะตำแหน่งที่ตั้งของเมืองแต่ละเมืองสามารถติดต่อถึงกันได้สะดวกทั้งทางบกและทางน้ำ โดยเฉพาะเมืองในที่ราบภาคกลาง มักตั้งใกล้ชายฝั่งทะเลเดิม มีร่องรอยทางน้ำติดต่อกับเมืองในภูมิภาคภายในและยังมีทางน้ำเข้าออกกับฝั่งทะเลโดยตรงด้วย อันสะดวกต่อการติดต่อภายในกันเองและติดต่อค้าขายกับชาวต่างประเทศโดยเฉพาะชาวอินเดียได้เป็นอย่างดี
เมืองโบราณสมัยทวารวดีโดยทั่วไปมีความคล้ายคลึงกันตั้งแต่พื้นที่ตั้งและผังเมือง คือมักตั้งอยู่บนดอนในที่ลุ่มใกล้ทางน้ำ มีแผนผังรูปสี่เหลี่ยมมุมมนหรือค่อนข้างกลม มีคูน้ำคันดินล้อมรอบหนึ่งหรือสองชั้นเพื่อกักเก็บน้ำไว้ใช้หรือป้องกันน้ำท่วม โบราณสถานขนาดใหญ่มักตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางเมืองเช่น เมืองนครปฐมโบราณ มีวัดพระประโทน และเจดีย์จุลประโทนตั้งอยู่กึ่งกลางเมือง เมืองโบราณคูบัว จังหวัดราชบุรี มีโบราณสถานหมายเลข 18 ในวัดโขลงสุวรรณคีรีตั้งอยู่กึ่งกลางเมือง เมืองในของเมืองโบราณศรีเทพ มีโบราณสถานเขาคลังใน ตั้งอยู่บริเวณใจกลางเมือง เป็นต้น
โบราณสถานแทบทั้งหมดใช้อิฐเป็นวัสดุหลักในการก่อสร้าง อาจมีการใช้ศิลาแลงบ้างแต่ไม่ใช้หินก่อสร้างเลย อิฐเผาอย่างดีไส้สุกตลอด เนื้ออิฐแข็งพอสมควร ส่วนยาวจะเท่ากับสองเท่าของความกว้าง ส่วนกว้างเป็นสองเท่าของความหนา อิฐมีขนาดใหญ่ ขนาด 32x16x8 เซนติเมตรขึ้นไป ผสมแกลบมาก เป็นแกลบข้าวเหนียวปลูก การก่อใช้อิฐทั้งก้อนไม่ขัดผิวแต่ก็ประณีต รอยต่ออิฐแนบสนิท สอด้วยดินบาง ๆ เป็นส่วนผสมของดินเหนียวละเอียดผสมกับวัสดุยางไม้หรือน้ำอ้อยจนเหนียวคล้ายกาว ทำให้อิฐจับกันแน่นสนิทเหมือนเป็นเนื้อเดียวกัน แล้วจึงถากเป็นลวดลายแล้วปั้นปูนประดับ
เนื่องจากสังคมทวารวดียอมรับพุทธศาสนาลัทธิเถรวาทจากอินเดียเป็นหลัก (พบหลักฐานเนื่องในศาสนาฮินดูด้วยแต่ไม่มากนัก) ทำให้สังคมทวารวดีโดยทั่วไปเป็นสังคมพุทธ ดังนั้นอาคารโบราณสถานทั้งหลายจึงเป็นพุทธสถานแทบทั้งสิ้น โบราณสถานเหล่านี้แสดงอิทธิพลศิลปะอินเดียแบบคุปตะและหลังคุปตะ และปาละเสนะตามลำดับ แต่ได้ดัดแปลงผสมผสานให้เข้ากับลักษณะท้องถิ่นจนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตน
โบราณสถานสมัยทวารวดี > ประเภทและลักษณะของโบราณสถานสมัยทวารวดี

เชื่อกันว่าศิลปกรรมอินเดียได้มีอิทธิพลต่องานศิลปกรรมในดินแดนประเทศไทยมานานตั้งแต่ครั้งพระเจ้าอโศกมหาราช แห่งราชวงศ์โมริยะ (พ.ศ. 269–307) ที่ทรงส่งสมณทูต 9 สายออก
เผยแพร่พระพุทธศาสนาทั่วประเทศและนอกประเทศอินเดีย และสมณทูตสายที่ 8 คือพระอุตตรเถระและพระโสณเถระผู้เดินทางมายังดินแดนที่ชื่อสุวรรณภูมินั้น สันนิษฐานกันว่าน่าจะหมายถึง ดินแดนในประเทศพม่า ไทย  ลาว และกัมพูชาในปัจจุบัน และยังเชื่อกันว่าเจดีย์องค์เดิมที่ พระปฐมเจดีย์ สร้างครอบทับไว้น่าจะเป็นเจดีย์ที่สร้างขี้นในสมัยนั้น โดยอาศัยการศึกษาเปรียบเทียบรูปแบบกับเจดีย์สาญจีของอินเดีย ส่วนอาคารพุทธสถานอื่น ๆ ที่ไม่เหลือปรากฏในปัจจุบัน อาจจะสร้างด้วยไม้จึงปรักหักพังไปหมด
ร่องรอยของโบราณสถานปรากฏหลักฐานแน่ชัดอายุเก่าที่สุดคือ สมัยทวารวดีอายุประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 เป็นต้นมา ทุกแห่งแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลศิลปะอินเดียสมัยราชวงศ์คุปตะ-หลังคุปตะ และราชวงศ์ปาละราวพุทธศตวรรษที่ 9–13 และ 14–16 ตามลำดับ โบราณสถานส่วนใหญ่สร้างขึ้นเกี่ยวเนื่องกับพุทธศาสนา กำหนดอายุอยู่ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 11–16 เกือบทุกแห่งปรักหักพังเหลือแต่เฉพาะส่วนฐาน แบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทคือ สถูปเจดีย์ วิหาร และ สีมา
โบราณสถานสมัยทวารวดี > ประเภทและลักษณะของโบราณสถานสมัยทวารวดี > วิหาร

เป็นอาคารที่คู่มากับการสร้างวัดตั้งแต่สมัยพุทธกาลในอินเดีย เดิมหมายถึงอาคารที่เป็นที่อยู่ของพระภิกษุ สงฆ์ ต่อมาเมื่อมีพระภิกษุเพิ่มขึ้นวิหารจึงเป็นที่ประชุมสังฆกรรม และใช้เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปตัวแทนของพระพุทธองค์อันเป็นประธานของการประชุมนั้น
ในประเทศไทยวิหารพบตั้งแต่สมัยทวารวดีประมาณพุทธศตวรรษที่ 12-13 เป็นต้นมา แต่พบไม่มากนัก มักตั้งหน้าสถูปเจดีย์เพื่อใช้เป็นที่กราบสักการบูชาพระธาตุ ดังนั้นวิหารจึงสร้างไว้หน้าเจดีย์เสมอ จากการขุดค้นของกรมศิลปากรเมื่อ พ.ศ. 2507 ที่วัดโคกไม้เดน จังหวัดนครสวรรค์ และที่โบราณสถานหมายเลข 16 อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี ได้พบพื้นอาคารปูอิฐและศิลาแลง มีแผนผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าอยู่ด้านหน้าเจดีย์ ผนังและหลังคาไม่ปรากฏคงเป็นเครื่องไม้ สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นวิหารที่สร้างสมัยแรก ๆ แต่เนื่องจากพบน้อยเข้าใจว่าวิหารส่วนมากอาจจะสร้างด้วยไม้จึงผุพังไปหมด
อาคารที่คาดว่าน่าจะเป็นวิหารอีก พบที่เมืองศรีมโหสถ อำเภอศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี มีทั้งวิหารในศาสนาพุทธและศาสนาพราหมณ์ วิหารในศาสนาพุทธมักอยู่นอกเมืองเช่น โบราณสถานหมายเลข 1, 5, 7 และ14 เป็นต้น ส่วนวิหารในศาสนาพราหมณ์หรือฮินดูมักสร้างอยู่ในเมืองเช่น โบราณสถานหมายเลข 10 และ 22/1-5 เป็นต้น แผนผังของอาคารส่วนใหญ่เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฐานเตี้ย ภายในมีแท่นประดิษฐานรูปเคารพ มีพื้นที่ว่างพอสำหรับประกอบพิธีกรรมทางศาสนา มีทั้งวิหารผนังทึบและวิหารโถง หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ยังพบวิหารกำหนดอายุประมาณพุทธศตวรรษที่ 13 เป็นวิหารที่แสดงถึงอิทธิพลศิลปะแบบราชวงศ์ปาละ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย (มหาวิทยาลัยนาลันทา) ตามคติพุทธแบบมหายานลัทธิวัชรยานหรือตันตระที่กำลังแพร่หลายในขณะนั้น รูปแบบวิหารมีอยู่ด้วยกัน 2 ลักษณะ คือ
วิหารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฐานสูง เช่นวิหารวัดโขลง ที่คูบัว จังหวัดราชบุรี มีบันไดขึ้นด้านทิศตะวันออกสู่ลานประทักษิณ ฐานประดับเสาอิงและซุ้ม แต่เดิมคงจะมีภาพปูนปั้นประดับอยู่
วิหารรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีมุขยื่นออกมาทั้งสี่ด้าน คือวิหารที่วัดพระเมรุ จังหวัดนครปฐม มีฐานรองรับ มีมุขทางเข้าทั้งสี่ทิศตรงกับพระพุทธรูปสี่องค์ที่ประดิษฐานอยู่ด้านหน้า ด้านภายในวิหารผนังทึบตัน
โบราณสถานสมัยทวารวดี > ประเภทและลักษณะของโบราณสถานสมัยทวารวดี > สีมา

สีมาสมัยทวารวดี โดยพบมากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่นที่บ้านกุดโง้ง จังหวัดชัยภูมิ ที่ เมืองโบราณฟ้าแดดสูงยาง จังหวัดกาฬสินธุ์ ที่บ้านตาดทอง จังหวัดยโสธร ที่วัดพุทธมงคล อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม เป็นต้น สีมาทวารวดีพบว่ามีการปักรอบสถูปเจดีย์ด้วย และบ่อยครั้งไม่พบซากอาคารเข้าใจว่าอาคารเดิมอาจสร้างด้วยไม้จึงผุพังไป บางแห่งปัก 3 ใบและบางแห่งพบถึง 15 ใบ นอกจากนี้บางครั้งยังพบปักรอบเพิงหินธรรมชาติ เช่น ที่หอนางอุสา อุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท จังหวัดอุดรธานี ซึ่งบริเวณนี้อาจเคยเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์มาแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ เมื่อผู้คนหันมานับถือศาสนาพุทธจึงนำคติการใช้วัฒนธรรมหินปักหินตั้งเข้าผสมกับคติทางศาสนา มีการปักสีมาขึ้นกลายเป็นวัดป่าหรืออรัญญวาสีไป สีมาสมัยทวารวดีพบหลายแบบทั้งเป็นแผ่นคล้ายเสมาปัจจุบัน เป็นเสากลมหรือแปดเหลี่ยมหรือรูปสี่เหลี่ยม โดยทั่วไปสลักจากหินทราย มีขนาดใหญ่สูงตั้งแต่ 0.80–3 เมตร มีภาพสลักโดยทั่วไปเป็นภาพสถูปยอดแหลม หรือสลักภาพเล่าเรื่องชาดก ภาพพุทธประวัติ และลายผักกูดก้านขด เป็นต้น
โบราณวัตถุและศิลปะ

ดูได้ที่บทความหลัก ศิลปะทวารวดี
แหล่งโบราณคดีสมัยทวารวดีที่สำคัญ

เมืองโบราณในวัฒนธรรมทวารวดีมีหลายแห่งในประเทศไทย อาทิ
| --- | --- |
 เมืองอู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี  เมืองคูบัว จังหวัดราชบุรี  เมืองโบราณ จังหวัดนครปฐม  เมืองกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม  เมืองอู่ตะเภา จังหวัดชัยนาท  เมืองซับจำปา จังหวัดลพบุรี  เมืองพงตึก จังหวัดกาญจนบุรี:  เมืองจันเสน จังหวัดนครสวรรค์  เมืองโคกไม้เดน จังหวัดนครสวรรค์  เมืองศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์  เมืองศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี  เมืองดงละคร จังหวัดนครนายก  เมืองพระรถ จังหวัดชลบุรี  เมืองฟ้าแดดสงยาง จังหวัดกาฬสินธุ์  เมืองเสมา จังหวัดนครราชสีมา  เมืองยะรัง จังหวัดปัตตานี
อ่านเพิ่ม

Robert L. Brown, The Dvaravati Wheels of the Law and the Indianization of South East Asia. Studies in Asian Art and Archaeology, Vol. 18, Fontein, Jan, ed. Leiden and New York: E. J. Brill, 1996.
Elizabeth Lyons, “Dvaravati, a Consideration of its Formative Period”, R. B. Smith and W. Watson (eds.), Early South East Asia: Essays in Archaeology, History and Historical Geography, Oxford University Press, New York, 1979, pp. 352–359.
Dhida Saraya, (Sri) Dvaravati: the Initial Phase of Siam's History, Bangkok, Muang Boran, 1999, ISBN 974-7381-34-6
Swearer, Donald K. and Sommai Premchit. The Legend of Queen Cama: Bodhiramsi's Camadevivamsa, a Translation and Commentary. New York: State University of New York Press, 1998. ISBN 0-7914-3776-0
สุรพล ดำริห์กุล, ประวัติศาสตร์และศิลปะหริภุญไชย, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เมืองโบราณ, 2004, ISBN 974-7383-61-6.
Pierre Dupont, The Archaeology of the Mons of Dvāravatī, translated from the French with updates and additional appendices, figures and plans by Joyanto K.Sen, Bangkok, White Lotus Press, 2006.
Jean Boisselier, “Ū-Thòng et son importance pour l'histoire de Thaïlande [et] Nouvelles données sur l'histoire ancienne de Thaïlande”, Bōrānwitthayā rư̄ang MỮang ʻŪ Thō̜ng, Bangkok, Krom Sinlapakon, 2509 [1966], pp. 161–176.
Peter Skilling, "Dvaravati: Recent Revelations and Research", Dedications to Her Royal Highness Princess Galyani Vadhana Krom Luang Naradhiwas Rajanagarindra on her 80th birthday, Bangkok, The Siam Society, 2003, pp. 87–112.
Natasha Eilenberg, M.C. Subhadradis Diskul, Robert L. Brown (editors), Living a Life in Accord with Dhamma: Papers in Honor of Professor Jean Boisselier on his Eightieth Birthday, Bangkok, Silpakorn University, 1997.
C. Landes, “Pièce de l’époque romaine trouvé à U-Thong, Thaïlande”, The Silpakorn Journal, vol.26, no.1, 1982, pp. 113–115.
John Guy, Lost Kingdoms: Hindu Buddhist Sculpture of Early Southeast, New York and Bangkok, Metropolitan Museum of Art and River Books, 2014, p. 32.
Wārunī ʻŌsathārom.  Mư̄ang Suphan bon sēnthāng kan̄plīanplǣng thāng prawattisāt Phutthasattawat thī 8 - ton Phutthasattawat thī 25 (History, development, and geography of the ancient city of Suphan Buri Province, Central Thailand, 8th-25th B.E.), Samnakphim Mahāwitthayālai Thammasāt, Krung Thēp, 2547.
ปรีดี พิศภูมิวิถี และคนอื่นๆ. สยามรัถยา: เส้นทางความเจริญของสุวรรณภูมิและสยามประเทศ ตั้งแต่ก่อนประวัติศาสตร์ถึงพุทธศักราช 2475. กรุงเทพฯ: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.), 2566. ISBN 978-974-326-706-2
พิริยะ ไกรฤกษ์. ศรีเทพ ทวารวดี ราชธานีแห่งแรกของสยาม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพิริยะ ไกรฤกษ์, 2566.
แหล่งข้อมูลอื่น

Virtual Si Thep Historical Park by Finearts
สมัยประวัติศาสตร์ในประเทศไทยก่อนพุทธศตวรรษที่19
รายงานเรื่อง อาณาจักรทวารวดี www.chanpradit.ac.th เก็บถาวร 2009-08-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เมืองโบราณอู่ทอง[ลิงก์เสีย]
อาณาจักรทวาราวดี (มอญโบราณ) เก็บถาวร 2009-06-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชุดเครื่องแต่งกายแบบทวาราวดี www.bangkokstudiothai.com เก็บถาวร 2009-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF 
อาณาเขตของอาณาจักร
เหรียญกษาปณ์โรมัน จักรพรรดิวิคโตรินุส (Victorinus) ราว ค.ศ.270 แม้ไม่ได้พบจากการขุดค้นทางโบราณคดี แต่มีผู้มอบให้กับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อู่ทอง แจ้งว่าพบจากเมืองโบราณอู่ทอง
เจดีย์จุลประโทน
ธรรมจักรในสมัยทวารวดี
เศียรพระพุทธรูป ศิลปะในสมัยทวารวดี
ฐานเจดีย์หมายเลข 1 กลุ่มโบราณสถานโคกไม้เดน บ้านโคกไม้เดน อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
ฐานเจดีย์หมายเลข 2 กลุ่มโบราณสถานโคกไม้เดน บ้านโคกไม้เดน อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
กูเกิล แชต

ระวังสับสนกับ กูเกิล ทอล์ก
| --- | --- |

นักพัฒนา: กูเกิล
วันที่เปิดตัว: 9 มีนาคม 2017; 7 ปีก่อน (2017-03-09)

รุ่นเสถียร: 2020.10.04.58979121_prod    
 
แพลตฟอร์ม: แอนดรอยด์, ไอโอเอส, เว็บ
ประเภท: ซอฟต์แวร์การสื่อสาร
สัญญาอนุญาต: ฟรีแวร์
เว็บไซต์: chat.google.com
กูเกิล แชต (อังกฤษ: Google Chat, อดีตมีชื่อว่า แฮงเอาต์ส แชต (Hangouts Chat) เป็นซอฟต์แวร์การสื่อสารที่พัฒนาโดยกูเกิลที่มีระบบส่งข้อความทันทีและห้องแชตรวม โดยเป็นหนึ่งในสองแอปที่สร้างไว้ทดแทนกูเกิล แฮงเอาต์ส ส่วนอีกอันคือกูเกิล มีต กูเกิลวางแผนหยุดบริการกูเกิล แฮงเอาต์สในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019
เดิมทีมีให้ใช้เฉพาะลูกค้ากูเกิล เวิร์กสเปซ (อดีตมีชื่อว่า G Suite จนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020) เท่านั้น ด้วยคุณสมบัติที่เหมือนกันในทุกแพ็กเกจ ยกเว้นแพ็กเกจพื้นฐานที่ไม่มีตัวเก็บรักษาข้อมูล อย่างไรก็ตาม ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 กูเกิลประกาศแผนที่จะเปิดกูเกิล แชตให้แก่ผู้บริโภคให้เร็วสุดใน ค.ศ. 2021 หลังแฮงเอาต์สหยุดบริการอย่างเป็นทางการ และแชตเริ่มให้บัญชีผู้บริโภค "เข้าใช้งานก่อน" ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 แฮงเอาต์ยังคงเป็นผลิตภัณฑ์ระดับผู้บริโภคของผู้ใช้บัญชีกูเกิลระดับมาตรฐาน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2021 จึงมีการจำหน่ายกูเกิล แชตฟรีในฐานะบริการ "เข้าใช้งานก่อน" สำหรับผู้ใช้ที่ใช้มันแทนแฮงเอาต์ส
อ่านเพิ่ม

Amadeo, Ron (กรกฎาคม 7, 2021). "Google Chat review: Terrible as a Slack clone, good as a consumer chat app". Ars Technica (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 14, 2021.
| ด ค กกูเกิล และผลิตภัณฑ์จากบริษัท |
| --- | --- |
บุคลากรหลัก: เอริก ชมิดต์ (ผู้อำนวยการ) เซอร์เกย์ บริน (ผู้ร่วมก่อตั้ง ประธานฝ่ายเทคโนโลยี) แลร์รี เพจ (ผู้ร่วมก่อตั้ง ประธานฝ่ายผลิตภัณฑ์)
โฆษณา: แอดแมนิเจอร์ • แอดสเคป • แอดเซนส์ • แอดเวอร์ไทซิงโพรเฟสชันนัลส์ • แอดเวิดส์ • แอนะลิติกส์ • เช็กเอาต์ • ดับเบิลคลิก
การสื่อสาร: อะเลิตส์ • แคเลนเดอร์ • จีเมล • กรุ๊ปส์ • เควสชันส์แอนด์แอนเซอร์ส • ทรานสเลต • วอยซ์ • กูรู • ไดรฟ์
ซอฟต์แวร์: โครม • โครมโอเอส • เดสก์ทอป • เอิร์ธ • แกเจตส์ • จีเมลโมบายล์ •  คีป • สเก็ตช์อัป • ทูลบาร์
แพลตฟอร์ม: แอกเคาต์ • แอนดรอยด์ • แอปเอนจิน • แอปส์ • บิ๊กเทเบิล • กาจา • โคออป • ไฟล์ซิสเท็ม • เนทีฟไคลเอนต์ • โอเพนโซเชียล • เวฟเฟเดอเรชันโพรโทคอล
เครื่องมือพัฒนา: เอแจ็กซ์เอพีไอส์ • โค้ด • แกเจตส์เอพีไอ • จีเดตา • กูเกิลบอต • กุยซ์ • เว็บเซิร์ฟเวอร์ • เคเอ็มแอล • แมปรีดิวซ์ • พินอิน • สเก็ตช์อัปรูบี • ไซต์แมปส์ • ซัมเมอร์ออฟโค้ด • เทคทอล์ก • เว็บทูลคิต • เว็บไซต์ออปทิไมเซอร์
เผยแพร่สารสนเทศ: บล็อกเกอร์ • บุ๊กมาร์กส • ด็อกส์ • ฟีดเบิร์นเนอร์ • แมปเมกเกอร์ • พาโนรามีโอ • ไซตส์ (จอตสปอต) • ยูทูบ
สืบค้น (เพจแรงก์): เสิร์ชแอปพลิแอนซ์ • ออดิโออินเด็กซิง • บุ๊กเสิร์ช • โค้ดเสิร์ช • เดสก์ทอป • แฟสต์ฟลิป • ไฟแนนซ์ • กูก-411 • อิมเมจเสิร์ช • แผนที่ (สตรีตวิว) • นิวส์ • แพเทนตส์ • พรอดักต์เสิร์ช • สคอเลอร์ • ยูสเน็ต • วิดีโอ • วิดีโอ • เว็บเสิร์ช • วิเคราะห์: อินไซตส์ฟอร์เสิร์ช • เทรนดส์ • เว็บมาสเตอร์ไกด์ไลนส์
ยุติการให้บริการ: แอนเซอรส์ • เบราว์เซอร์ซิงก์ • คลิกทูคอล • ดอดจ์บอล • กูเกิล ก็อกเกิล • ไลฟ์ลี • แมชอัปเอดิเตอร์ • โน้ตบุ๊ก • เพจครีเอเตอร์ • วิดีโอมาร์เก็ตเพลซ • เว็บแอกเซเลอเรเตอร์ • ออร์กัต • เวฟ • โนล • ไอกูเกิล • ไจกุ • เออร์ชิน • ละติจูด • ปีกาซา • ปีกาซาเว็บอัลบัมส์ • เกียส์ • ทอล์ก • รีดเดอร์ • พาวเวอร์มิเตอร์ • เบส • โค้ดเสิร์ช • เฟรนด์คอนเนกต์ • เฮลท์ • อิมเมจเลเบิลเลอร์ • แลปส์ • แพ็ก • เสิร์ชวิกิ • อัปเดตเตอร์ • สตาเดีย
อื่น ๆ: แอลฟาเบต • กูเกิลบอมบ์ • การตรวจพิจารณา • คำวิจารณ์ • กูเกิลไชน่า • กูเกิลดอตอ็อก • กูเกิลเพลกซ์ • ข่าวลวง • ไอ/โอ • เครื่องหมายการค้า • ลูนาร์เอกซ์ไพรซ์ • เวนเชอรส์ • วายฟาย • ไซต์ไกสต์ • กูเกิล ดูเดิล • เอ็กซ์ • กูเกิล ดีปไมด์ • แคลิโก
คำขวัญ: โดนต์บีอีวัล เว็บไซต์: Google.com
เวาบูลัน

เวาบูลันในพิพิธภัณฑ์ว่าวปาซีร์กูดัง รัฐยะโฮร์
เวาบูลัน, ว่าวบุหลัน, วาบูแล หรือ ว่าววงเดือน (มลายู: wau bulan, واو بولن) เป็นว่าวรูปพระจันทร์เสี้ยวแบบมาเลเซีย (มักมีลายดอก) ที่เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์แห่งชาติมาเลเซีย (สัญลักษณ์อีกอย่างคือชบา) ข้างหลังเหรียญ 50 เซนต์มาเลเซีย (รุ่น ค.ศ. 1989) แสดงภาพเวาบูลันที่มีฮัมมิงเบิร์ดอยู่ข้างบน ตราสัญลักษณ์ของมาเลเซียแอร์ไลน์มาจากเวากูจิง (ว่าวแมว)
รูปลักษณ์

เวาบูลันได้ชื่อมาจากส่วนล่างของตัวว่าวที่มีรูปร่างคล้ายพระจันทร์เสี้ยว (บูลัน ในภาษามลายูแปลว่า "พระจันทร์") ถ้าใส่สีถูก เวาบูลันจะดูเหมือนพระจันทร์เสี้ยวขณะลอยอยู่บนฟ้า ขนาดของเวาบูลันใหญ่กว่าว่าวมาเลเซียชนิดอื่น ๆ โดยมีความกว้าง 2.5 เมตร และมีความยาว 3.5 เมตร
โรงละครแห่งชาติ (ประเทศไทย)

โรงละครแห่งชาติ มองจากพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร
โรงละครแห่งชาติ (อังกฤษ: The National Theatre) เป็นโรงละครแห่งแรกของประเทศไทย ตั้งอยู่ในบริเวณพระราชวังบวรสถานมงคลหรือ พระบวรราชวัง (เดิม) ข้างสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

กรมศิลปากร รับโอนกิจการ โขน ละคร และดนตรี จากสำนักพระราชวัง มาดำเนินการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475 แต่เดิมยังไม่มีโรงละครแห่งชาติ มีแต่โรงแสดงของกรมศิลปากร ซึ่งเป็นหอประชุมเก่าของกรมศิลปากร เป็นอาคารสร้างด้วยไม้หลังคามุงด้วยสังกะสี ตั้งอยู่ด้านขวาของพระที่นั่งศิวโมกขพิมานอันเป็นส่วนหนึ่งของหอสมุดและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล ได้ปรับปรุงหอประชุมขึ้นใหม่ ต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่อจาก หอประชุมกรมศิลปากร เป็น "โรงละคอนศิลปากร" และเกิดเหตุเพลิงไหม้เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503
โรงละครแห่งชาติ เริ่มสร้างในปีงบประมาณ พ.ศ. 2504 ถึง พ.ศ. 2508 โดยใช้งบประมาณค่าใช้จ่ายรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 56,484,465 บาท โดยมี นายอิสสระ วิวัฒนานนท์ เป็นสถาปนิก และศาสตราจารย์ ดร.รชฎ กาญจนะวณิชย์ เป็นวิศวกรผู้ควบคุม ต่อมามีการดัดแปลงแก้ไข โดยมีหม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร เป็นสถาปนิกผู้แก้ไข โดยใช้งบประมาณจำนวน 41 ล้านบาท
เมื่อการก่อสร้างดำเนินมาได้ระยะหนึ่ง ทางคณะกรรมการก่อสร้างโรงละคร ได้กราบบังคมทูลเชิญเสด็จพระราชดำเนินไปทอดพระเนตรโรงละครแห่งชาติที่กำลังก่อสร้าง ซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสด็จพระราชดำเนินเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2507 และโปรดเกล้าพระราชทานพระบรมราชวินิจฉัยแนะนำแก้ไขเพิ่มเติมหลายประการ หลังจากนั้นโรงละครแห่งชาติแล้วเสร็จ และทำพิธีเปิดเป็นทางการได้ในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2508 โดยมี จอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีเป็นผู้ประกอบพิธีเปิด
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และ สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรการแสดงนาฏศิลปไทยในวโรกาสพิธีเปิดโรงละครแห่งชาติ ในคืนวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2508 ซึ่งได้มีการจัดแสดงรวม 3 ชุด คือ 1. รำดอกไม้เงินดอกไม้ทองถวายพระพร 2. การแสดงละครเรื่องสังข์ศิลป์ชัย ตอนชุบสังข์ศิลป์ชัย 3. โขนเรื่องรามเกียรติ์ ชุด รามาวตาร ซึ่งนับเป็นปฐมฤกษ์ของการดำเนินกิจการโรงละครแห่งชาติตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
การบริหารงาน

โรงละครแห่งชาติ เป็นส่วนราชการอยู่ในบังคับบัญชาของกรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม มีฐานะเป็นกลุ่มงาน มีการบริหารงานแบบไม่หวังผลกำไร ดำเนินงานภายใต้การกำกับดูแลของสำนักการสังคีต ปัจจุบันโรงละครแห่งชาติ  มีอยู่รวมทั้งหมดจำนวน 3 แห่ง โดยอยู่ในส่วนกลาง 1 แห่ง และอยู่ในส่วนภูมิภาค 2 แห่ง มีฐานะเป็นฝ่ายในสังกัดโรงละครแห่งชาติ
การบริหารงาน > ส่วนกลาง

โรงละครแห่งชาติ (ส่วนกลาง) ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 2 ถนนราชินี แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200
การบริหารงาน > ส่วนภูมิภาค

โรงละครแห่งชาติภาคตะวันตก จังหวัดสุพรรณบุรี  เก็บถาวร 2008-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เก็บถาวร 2008-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เก็บถาวร 2008-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงละครแห่งชาติภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดนครราชสีมา
โรงละครแห่งชาติภาคใต้ จังหวัดนครศรีธรรมราช โครงการจัดตั้งทุ่งท่าลาด