stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลัทธิคอมมิวนิสต์ในประเทศไทย
"สมุดปกเหลือง" พ.ศ. 2476-2489

เมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2476 สมัยรัฐบาลพระยามโนปกรณ์นิติธาดา ปรีดี พนมยงค์ หนึ่งในคณะราษฎร ได้เสนอเค้าโครงเศรษฐกิจที่มีการปฏิรูปที่ดินและรัฐสวัสดิการแก่ประชาชน หรือที่เรียกกันว่า "สมุดปกเหลือง" มีผู้วิจารณ์อย่างกว้างขวางและกล่าวหาว่าเป็นคอมมิวนิสต์ เกิดความแตกแยกในสภา รัฐบาลจึงกำหนดให้ปิดสภา งดใช้รัฐธรรมนูญบางมาตรา และยังได้มีการออกกฎหมายเกี่ยวกับคอมมิวนิสต์ขึ้นเป็นฉบับแรกคือ พระราชบัญญัติว่าด้วยคอมมิวนิสต์ พ.ศ. 2476 จนปรีดีต้องลี้ภัยออกนอกประเทศเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2476 ภายหลังรัฐประหารโดยพันเอกพระยาพหลพลพยุหเสนาเมื่อ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2476 จึงได้เชิญปรีดีกลับมา ตั้งกรรมการสอบสวน และให้ปรีดีพ้นผิด แล้วได้มีการปรับแก้กฎหมายคอมมิวนิสต์ฉบับนี้อีกครั้งในปี พ.ศ. 2478 ปรีดีปฏิเสธเสมอว่าตนเองไม่ใช่คอมมิวนิสต์แต่เป็น "radical socialist" (นักสังคมนิยมสุดขั้ว) ปรีดีชี้แจงไม่ใช่คอมมิวนิสต์ แต่เป็น สังคมนิยมผสมทุนนิยม
ได้ยกเลิกกฎหมายว่าด้วยคอมมิวนิสต์ไปในสมัยรัฐบาลหลวงธำรงนาวาสวัสดิ์ เมื่อ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2489
กฎหมายคอมมิวนิสต์ พ.ศ. 2495

ภายใต้รัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้มีการออกกฎหมายคอมมิวนิสต์ฉบับใหม่ มีบทลงโทษที่รุนแรงกว่าเดิม และมีนิยามที่กว้างขวางมากขึ้น ได้มีการแก้ไขเรื่อยมาตลอดยุคเผด็จการทหาร ให้อำนาจในการจับกุม ปราบปราม กักขังโดยไม่ต้องแจ้งข้อกล่าวหาได้นานกว่าปรกติ การใช้กฎหมายของเจ้าหน้าที่รัฐนอกจากจะเป็นไปในทางปราบปรามคอมมิวนิสต์แล้ว ก็ยังเป็นเครื่องมือในการควบคุมกดขี่ประชาชนได้ตามอำเภอใจ และปิดกั้นไม่ให้มีการใช้สิทธิเสรีภาพโดยเฉพาะในการเขียนและแสดงความคิดเห็นของประชาชนและสื่อมวลชน (รู้จักกันในนาม กฎหมายปราบประชาธิปไตย)
วันเสียงปืนแตก

บทความหลัก: การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศไทย
วันเสียงปืนแตก คือ วันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2508 ซึ่งเป็นวันที่พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยใช้อาวุธโจมตีกองกำลังรัฐบาลไทยเป็นครั้งแรก กองกำลังของพรรคได้เรียกตนเองว่า กองทัพปลดแอกประชาชนแห่งประเทศไทย (ทปท.) เหตุเกิดที่ บ้านนาบัว ตำบลเรณูนคร อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ทั้งนี้ได้ประกาศยุทธศาสตร์ "ต่อสู้ด้วยกำลังอาวุธ ใช้ชนบทล้อมเมือง และยึดเมือง" หลังจากวันเสียงปืนแตก พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยก็ต่อสู้ด้วยอาวุธกับรัฐบาลไทยมาตลอด จนกระทั่งปี พ.ศ. 2525 รัฐบาลยื่นข้อเสนอและเจรจา เลิกต่อสู้กันด้วยอาวุธ ให้มาต่อสู้กันทางรัฐสภาแทน
ยุคประชาธิปไตยเฟื่องฟู พ.ศ. 2516

ภายหลังเหตุการณ์ 14 ตุลาเป็นยุคสั้น ๆ ที่ประชาธิปไตยกลับคืนสู่ประเทศไทย ได้มีผลงานของนักคิดนักเขียนต่างๆ ออกมาอย่างเสรี หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมชเดินทางไปเยือนสาธารณรัฐประชาชนจีนซึ่งเป็นประเทศคอมมิวนิสต์ เข้าพบประธานเหมา เจ๋อตุง ในปี พ.ศ. 2518 เป็นสัญลักษณ์ของการเปิดสัมพันธไมตรีกับกลุ่มประเทศคอมมิวนิสต์อีกครั้ง และขบวนการนักศึกษายังได้กดดันให้รัฐบาลไทยมีคำสั่งให้สหรัฐอเมริกาถอนกำลังทหารออกจากประเทศไทยหลังสงครามเวียดนาม
นโยบายขวาจัด พ.ศ. 2519

ภายใต้รัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียร หลังเหตุการณ์ 6 ตุลา ได้มีการดำเนินนโยบายปราบปรามคอมมิวนิสต์อย่างเด็ดขาด แก้ไขพระราชบัญญัติป้องกันกระทำเป็นคอมมิวนิสต์ กำหนดเขตแทรกซึมของคอมมิวนิสต์และกำหนดมาตรการรุนแรงในการปราบปราม แก้ไขประมวลกฎหมายอาญาเพิ่มโทษข้อหาหมิ่นประมาทและหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ และตั้งศาลพิเศษดำเนินคดีกับนักศึกษาและประชาชนที่อยู่ในเหตุการณ์ 6 ตุลา มีการใช้อำนาจตาม คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 42 ปิดสื่อ หนังสื่อพิมพ์ โดย สมัคร สุนทรเวช เป็นผู้พิจารณาการอนุญาตสิ่งพิมพ์
ด้วยนโยบายขวาจัดนี้จึงทำให้นักศึกษาและปัญญาชนหลบหนีเข้าป่าเพราะเกรงกลัวการจับกุม โดยไปเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย
คำสั่งสำนักนายกรัฐมนตรีที่ 66/2523

เนื่องจากสงครามประชาชนยืดเยื้อนานหลายปี พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ นายกรัฐมนตรีได้มีคำสั่งดั่งกล่าวเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2523 ใจความสำคัญคือใช้การเมืองนำการทหาร มุ่งเน้นขจัดความไม่เป็นธรรมในสังคม และ "ปฏิบัติต่อผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์หรือผู้หลงผิดที่เข้ามอบตัว หรือที่จับได้อย่างเพื่อนประชาชนร่วมชาติ ชี้แจงเพื่อให้ได้เข้าใจถึงนโยบายของรัฐบาลในปัญหานี้อย่างถ่องแท้ช่วยเหลือให้ใช้ชีวิตใหม่ร่วมกันต่อไปในสังคมอย่างเหมาะสม"
คำสั่งนี้เป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญจากนโยบายขวาจัดของรัฐบาลก่อนหน้ามาสู่การประนีประนอม อย่างไรก็ตามการปฏิบัติให้เป็นผลนั้นกินระยะเวลาหลายปี ทั้งนี้ บรรดาคนของพรรคคอมมิวนิสต์ที่ออกจากป่าหลายคนได้กลายมาเป็น “ผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย” รวมทั้งแสดงจุดยืนชัดเจนเรื่องความจงรักภักดีต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์
การยกเลิกกฎหมายคอมมิวนิสต์ พุทธศักราช 2543

สมัยรัฐบาลชวน หลีกภัย รัฐสภาได้เห็นชอบให้ประกาศใช้ พระราชบัญญัติยกเลิกพระราชบัญญัติป้องกันการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์ พ.ศ. 2495 – พ.ศ. 2543 เป็นผลให้การกระทำเกี่ยวกับคอมมิวนิสต์ไม่เป็นความผิดในประเทศไทยอีกต่อไป และหน่วยงานภาครัฐไม่ต้องมีคณะกรรมการเฝ้าระวังและหมดอำนาจพิเศษในการจับกุมปราบปรามผู้ต้องหาคดีคอมมิวนิสต์
สรุปความผิดและบทลงโทษตามกฎหมายคอมมิวนิสต์

| ข้อหา | โทษจำคุก | โทษปรับ | กฎหมายที่เกี่ยวข้อง |
| --- | --- | --- | --- |
| กระทำการอันเป็นคอมมิวนิสต์ (ก) เลิกล้มการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข (ข) เปลี่ยนแปลงระบบเศรษฐกิจของประเทศ อันทำให้กรรมสิทธิ์ในทรัพย์ของเอกชนตกเป็นของรัฐโดยมิได้ชดใช้ค่าตอบแทนอันเป็นธรรม มีบทบังคับอื่นๆ ครอบคลุมถึงการควบคุมผู้ต้องหาไว้เป็นเวลานานโดยไม่ส่งฟ้อง การชันสูตรพลิกศพผู้ต้องสงสัยอย่างไม่โปร่งใส และการจำกัดสิทธิเสรีภาพสื่อมวลชน | 10 ปีขึ้นไป จนถึงตลอดชีวิต | ไม่มี |  พระราชบัญญัติป้องกันการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์ พ.ศ. 2495 มาตรา 4 (มีการแก้ไขต่อมาถึงฉบับที่ 3 พ.ศ. 2522) พระราชบัญญัติการควบคุมตัวผู้ต้องหาว่ากระทำผิดต่อกฎหมายว่าด้วยป้องกันการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์ พ.ศ. 2505 (มีการแก้ไขต่อมาอีก 3 ฉบับแล้วจึงถูกยกเลิกไปโดยการนำไปรวมกับพระราชบัญญัติป้องกันการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2512) (ยกเลิกโดยพระราชบัญญัติยกเลิกพระราชบัญญัติป้องกันการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์ พ.ศ. 2495 พ.ศ. 2543) |
สมุดปกเหลืองและสมุดปกขาว
ปรีดีเข้าพบเหมา เจ๋อตง ผู้นำจีน ในปี 2508
การสัมภาษณ์สื่อมวลชนโดยหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช และพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เรื่อง การถอนกำลังทหารสหรัฐ เมื่อปี พ.ศ. 2519
นายกรัฐมนตรีธานินทร์กับเอกอัครราชทูตสหรัฐฯ ชาร์ลส์ เอส. ไวท์เฮาส์ ในปี พ.ศ. 2519
พลเอกเปรม ขณะปฏิบัติภารกิจเยือนต่างประเทศเมื่อครั้งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
ลาสต์คริสต์มาส

| "ลาสต์คริสต์มาส" |
| --- | --- |
ปกไวนิลต้นฉบับใน ค.ศ. 1984 ซึ่งนำมาใช้อีกครั้งในรูปแบบจำหน่ายใหม่ใน ค.ศ. 2019
ซิงเกิลโดยแวม!
จากอัลบั้มมิวสิกฟรอมดิเอดจ์ออฟเฮฟเวน
ด้านเอ: "เอเวอรีติงชีวอนส์" (ทั่วโลก)
ด้านบี:  "เครดิตการ์ดเบบี" (ญี่ปุ่น)  "บลู (จีน)" (1985) 
วางจำหน่าย: 3 ธันวาคม ค.ศ. 1984
บันทึกเสียง: แอดวิชัน ลอนดอน สิงหาคม ค.ศ. 1984
แนวเพลง: ซินท์ป็อป แดนซ์ คริสต์มาส
ความยาว: 4:27 6:45 (พุดดิงมิกซ์)
ค่ายเพลง: โคลัมเบีย อีพิก เอ็มซีเอ
ผู้ประพันธ์เพลง: จอร์จ ไมเคิล
โปรดิวเซอร์: จอร์จ ไมเคิล

มิวสิกวิดีโอ
"Last Christmas" ที่ยูทูบ
 
"ลาสต์คริสต์มาส" (อังกฤษ: Last Christmas) เป็นเพลงของแวม! ศิลปินคู่ดูโอจากอังกฤษ จัดจำหน่ายโดยอีพิกเรเคิดส์ และจำหน่ายทั่วโลกโดยเอ็มซีเอเรเคิดส์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1984 เพลงประพันธ์โดยจอร์จ ไมเคิล และมีการนำมาร้องใหม่โดยศิลปินมากมายนับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรก
เพลงนี้ขึ้นอันดับ 1 ใน เดนมาร์ก สโลวีเนีย และสวีเดน และอันดับ 2 ใน 9 ประเทศ ได้แก่ เบลเยียม เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ ฮังการี ไอร์แลนด์ อิตาลี นอร์เวย์ นิวซีแลนด์ และสหราชอาณาจักร แวม! บริจาคค่าลิขสิทธิ์ทั้งหมดเพื่อบรรเทาทุกข์จากความอดอยากในเอธิโอเปีย ในการสำรวจความคิดเห็นทั่วสหราชอาณาจักรในเดือนธันวาคม 2012 เพลงนี้ได้รับการโหวตให้เป็นที่แปดในรายการเดอะเนชันส์เฟฟเวอริตคริสต์มาสซอง ซึ่งเป็นรายการโทรทัศน์พิเศษของไอทีวี และเป็นเพลงคริสต์มาสที่มีผู้ฟังมากที่สุดในศตวรรษที่ 21 ในสหราชอาณาจักร จนกระทั่งถูกแซงโดยเพลง "แฟรีเทลออฟนิวยอร์ก" ใน ค.ศ. 2015
ต้นกำเนิด

เพลง "ลาสต์คริสต์มาส" มีจุดเริ่มต้นใน ค.ศ. 1984 ขณะที่ จอร์จ ไมเคิล และ แอนดรูว์ ริดจ์ลีย์ กำลังไปเยี่ยมพ่อแม่ของไมเคิล ไมเคิลแต่งเพลงในห้องนอนในวัยเด็กของเขา ไมเคิลเริ่มเล่นและขับร้องเป็นทำนองของเพลง "ลาสต์คริสต์มาส" ซึ่งต่อมา ริดจ์ลีย์เรียกช่วงเวลานี้ว่า "ช่วงเวลาแห่งความอัศจรรย์"
ต้นกำเนิด > บันทึกเสียง

เพลงนี้บันทึกเสียงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1984 ที่ แอดวิชันสตูดิโอส์ ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ จอร์จ ไมเคิลเป็นผู้เขียนเขียน ผลิตและเล่นเครื่องดนตรีทุกชิ้นบนเพลงเอง ด้วยดรัมแมชชีน ดรัมส์ลินน์ 900, ซินท์ โรแลนด์ จูโน-60 และระฆังจากรถล้อเลื่อน พวกเขาเริ่มบันทึกเพลงในช่วงฤดูร้อน โดยมีวิศวกรเสียงคนเดียวคือ คริส พอร์เตอร์ และผู้ช่วยสองคน ตามคำบอกเล่าของพอร์เตอร์ เขากล่าวว่า "คุณมีความสุขจากจังหวะของเพลง แต่คุณมีความเศร้าจากความรักที่ไม่สมหวัง"
ผลงานชาร์ต > สหราชอาณาจักร

แวม! มีเพลงที่ติดอันดับที่หนึ่งในยูเคซิงเกิล์ชาร์ตใน ค.ศ. 1984 ไปแล้วทั้งสิ้น 2 เพลง และมีข่าวว่าพวกเขาวางแผนจะทำซิงเกิลคริสต์มาส นั่นหมายความว่า จะมีศึกชิงเพลงคริสต์มาสอันดับที่หนึ่ง ระหว่างเพลงของแวม! กับเพลงของแฟรงกีโกทูฮอลลีวูดซึ่งเคยทำเพลง "เดอะเพาเวอร์ออฟเลิฟ" จนติดอันดับที่สามของชาร์ตในช่วงต้นเดือนธันวาคม อย่างไรก็ตาม ซิงเกิลของแบนด์เอดที่แต่งโดยบ็อบ เกลดอฟ และมิดจ์ ยูเร ชื่อว่า "ดูเดย์โนว์อิสต์คริสต์มาส?" ติดอันดับที่ 2 ส่วนซิงเกิลของแวม! ติดอันดับที่สอง แวม! บริจาคค่าลิขสิทธิ์ของซิงเกิล "ลาสต์คริสต์มาส/เอฟรีติงชีวอนต์" ทั้งหมด เพื่อบรรเทาภาวะอดอยากในประเทศเอธิโอเปีย
ในหลายปีที่ผ่านมา เพลงนี้ติดอันดับระดับกลางของยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต ยกเว้นในปี 1985, 1986, 2016, 2017, 2018, 2019 และ 2020 ที่เพลงจะขึ้นไปติดในระดับบนของชาร์ต
ลาลบาฆ

บทความนี้เกี่ยวกับสวนพฤกษศาสตร์เก่าแก่ในเบงคลูรู สำหรับชุมชนในมังกาลอร์ ดูที่ ลาลบาฆ (มังกาลอร์) สำหรับป้อมปราการในธกา ประเทศบังกลาเทศ ดูที่ ป้อมลาลบาฆ
| ลาลบาฆ Lalbagh |
| --- | --- |
สวนพกษศาสตร์
บ้านกระจกแห่งลาลบาฆ
ลาลบาฆ Lalbaghที่ตั้งในเบงคลูรู
พิกัด: 12°57′N 77°35′E﻿ / ﻿12.95°N 77.59°E﻿ / 12.95; 77.59
ประเทศ: อินเดีย
รัฐ: กรณาฏกะ
เขต: นครเบงคลูรู (Bengaluru Urban)
ผู้ก่อตั้ง: ไฮเดอร์ อาลี (Hyder Ali)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 0.971246 ตร.กม. (0.375000 ตร.ไมล์)
สวนพฤกษศาสตร์ลาลบาฆ (อังกฤษ: Lalbagh Botanical Gardens) หรือ ลาลบาฆ (Lalbagh) เป็นสวนพฤกษศาสตร์เก่าแก่ในเบงคลูรู ประเทศอินเดีย เริ่มวางแผนสร้างในยุคของไฮเดอร์ อาลี (Hyder Ali) และต่อมาบุตรของเขา ติปูสุลต่าน (Tipu Sultan) ก็ได้นำพันธุ์พืชแปลก ๆ มาเพิ่มเติมในสวน ต่อมาสวนนี้ถูกนำมาอยู่ภายใต้การบริหารของผู้ดูแลชาวบริเตน (British Superintendents) หลายคนจนกระทั่งอินเดียได้รับเอกราช นอกจากสวนนี้จะมีหน้าที่ในการควบคุมดูแลพันธุ์พืชต่าง ๆ และมูลค่าของพันธุ์พืชแล้ว ยังเป็นสวนและสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ด้วยบ้านกระจก (glass house) จากทศวรรษ 1890s ที่ใช้จัดแสดงดอกไม้ต่าง ๆ ในปัจจุบันสวนลาลบาฆจัดการแสดงดอกไม้สองครั้ง คือในช่วงวันสาธารณรัฐ (26 มกราคม) และวันเอกราช (15 สิงหาคม)
ประวัติ

ไฮเดอร์ อาลี (Hyder Ali) ได้วางแผนการก่อสร้างสวนนี้เมื่อปี 1760 แต่เป็นบุตรของเขา ติปูสุลต่าน (Tipu Sultan) ที่เป็นผู้ก่อสร้างจนสำเร็จ คำว่า บาฆ (Bagh) เป็นภาษาฮินดูสถานแปลว่า สวน (garden) ส่วนที่มาของคำว่า ลาล (Lal) นั้นเป็นที่ถกเถียง อาจหมายถึงสีแดง หรือ เป็นที่รัก ("beloved") ไฮเดอร์ อาลี ตัดสินใจว่าจะสร้างสวนนี้ขึ้นเพื่อเทียบเท่ากับสวนโมกุล (Mughal Gardens) ซึ่งกำลังได้รับความนิยมในยุคนั้น หลังการก่อสร้างเสร็จในสมัยของติปู สวนได้อยู่ภายใต้การบริหารของโมฮัมเม็ด อาลี (Mohammed Ali) และบุตร อับดุล เกเดอร์ (Abdul Khader) สวนแห่งนี้ได้แบบอย่างมาจากหมู่สวนโมกุลซึ่งเคยตั้งอยู่ที่เมือง Sira ห่างออกไป 120 กิโลเมตรจากเบงคลูรู
ลาลบาฆนั้นก่อสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และเป็นที่ตั้งของนาฬิกาสวน (lawn-clock) เรือนแรกในประเทศอินเดีย และยังเป็นที่เก็บรวมรวมพืชหายากที่ใหญ่ที่สุดของอนุทวีปอินเดียอีกด้วย
สมุดภาพ

สวนลาลบาฆ
ลาลบาฆ
หอคอยเกมเปโควทา (Kempegowda tower)
บ้านกระจกแห่งลาลบาฆ
ภายในบ้านกระจกแห่งลาลบาฆ
ตัวอย่างของต้นนุ่นที่สูงที่สุดในโลก อยู่ที่ลาลบาฆ
ยามเย็นที่ทะเลสาบในลาลบาฆ
ของตกต่งสวนรูปแบบญี่ปุ่นในลาลบาฆ
แหล่งข้อมูลอื่น

แคตาลอกพืชในลาลบาฆเมื่อปี 1891
เว็บทางการ
The Lalbagh - A History
ลาวด์ (อัลบั้มรีแอนนา)

ลาวด์ (อังกฤษ: Loud) เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 5 ของนักร้องชาวบาร์เบโดส รีแอนนา เผยแพร่เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 โดยเดฟแจมเรเคิดดิงส์และเอสอาร์พีเริเคิดส์ บันทึกเสียงในระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงสิงหาคม ค.ศ. 2010 ระหว่างการทัวร์ลาสต์เกิร์ลออนเอิร์ธ และการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอเรื่อง แบทเทิลชิป (2012) รีแอนนาและแอล.เอ. รีดเป็นผู้อำนวยการสร้างของลาวด์และทำงานร่วมกับโปรดิวเซอร์หลายคนรวมถึงสตาร์เกต, แซนดี วี, เดอะรันเนอรส์, ทริกกี สจ๊วต และอเล็กซ์ ดา คิด อัลบั้มนี้มีนักร้องรับเชิญหลายคน รวมถึงแร็ปเปอร์เดรก, นิกกี มินาจ และเอ็มมิเน็ม ซึ่งแสดงในภาคต่อของ "Love the Way You Lie" ในชื่อ "Love the Way You Lie (Part II)"
ลาวด์เป็นอัลบั้มแนวแดนซ์ป็อปและอาร์แอนด์บี ซึ่งแตกต่างจากอัลบั้มก่อนหน้าของเธอใน เรตอาร์ (2009) ซึ่งมีโทนเสียงที่ดูเป็นลางสังหรณ์และเกรี้ยวกราดและธีมมืดมนอย่างเด่นชัด ลาวด์นำเสนอเพลงที่มีจังหวะสูงขึ้นและนับเป็นการกลับมาของเสียงที่สดใสและมองโลกในแง่ดีซึ่งโดดเด่นในสองอัลบั้มแรกของเธอ มิวสิกออฟเดอะซัน (2005) และ อะเกิร์ลไลก์มี (2006) นอกจากนี้ยังใช้เพลงร็อกในเพลง "California King Bed" และเพลง "Man Down" ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเร็กเกในแคริบเบียน
โดยทั่วไปลาวด์ได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกจากนักวิจารณ์เพลง ซึ่งชมเชยเนื้อหาที่มีจังหวะและเสียงร้องของรีแอนนา ในขณะที่คนอื่น ๆ ระบุว่าเพลงนั้นหนักแน่น อัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ เปิดตัวที่อันดับสามในชาร์ตบิลบอร์ด 200 ของสหรัฐฯ ด้วยยอดขาย 207,000 ชุด ซึ่งเป็นยอดขายสัปดาห์แรกสูงสุดในอาชีพของเธอในขณะนั้น อัลบั้มนี้ขึ้นสูงสุดที่อันดับหนึ่งในชาร์ตอัลบั้มของแคนาดา สวิตเซอร์แลนด์ และสหราชอาณาจักร จากข้อมูลของสมาพันธ์ผู้ผลิตสิ่งบันทึกเสียงระหว่างประเทศ (IFPI) ลาวด์เป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดอันดับที่ 8 ของปี ค.ศ. 2011 นับตั้งแต่วางจำหน่าย มียอดขายกว่า 8 ล้านชุดทั่วโลก
อัลบั้มนี้มีซิงเกิลทั้งหมด 7 เพลง รวมถึงเพลงฮิตระดับสากลอย่าง "Only Girl (In the World)" "What's My Name?" และ "S&M" ซิงเกิลทั้งสามขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ของสหรัฐอเมริกา "S&M" เป็นเพลงอันดับ 1 ใน 10 ของรีแอนนาในสหรัฐอเมริกา ทำให้รีแอนนาเป็นศิลปินที่อายุน้อยที่สุดที่ครองสถิติสูงสุดในเวลาอันสั้น แซงหน้ามารายห์ แครี "Only Girl (In the World)" ได้รับรางวัลแกรมมี สาขาบันทึกเพลงแดนซ์ยอดเยี่ยมในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011; นอกจากนี้อัลบั้มนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมีอีก 3 รางวัล รวมถึงรางวัลอัลบั้มแห่งปี เพื่อสนับสนุนอัลบั้มรีแอนนาได้เริ่มทัวร์คอนเสิร์ตทั่วโลกเป็นครั้งที่สามของเธอในชื่อลาวด์ทัวร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Loud at Metacritic
Rihanna: The Billboard Cover Story at Billboard
Loud Stream
| ด ค กรีแอนนา |
| --- | --- |
 อัลบั้ม  ซิงเกิล  วิดีโอ  รางวัล  การแสดงสด  เพลง 
สตูดิโออัลบั้ม:  มิวสิกออฟเดอะซัน  อะเกิร์ลไลก์มี  กูดเกิร์ลกอนแบด รีโหลดด์  เรตอาร์  ลาวด์  ทอลก์แดตทอลก์  อันอะโพโลเจติก  แอนตี 
อัลบั้มรีมิกซ์:  กูดเกิร์ลกอนแบด: เดอะรีมิกซ์ส  เรตอาร์: รีมิกซ์ 
อัลบั้มวิดีโอ:  กูดเกิร์ลกอนแบดไลฟ์  เลาด์ทัวร์ไลฟ์แอตดิโอทู  รีแอนนา 777 ดอคิวเมนเทรี... 7คันทรีส์7เดยส์7โชวส์ 
คอนเสิร์ตและทัวร์:  รีแอนนา: ไลฟ์อินคอนเสิร์ต  กูดเกิร์ลกอนแบดทัวร์  อะเกิร์ลส์ไนต์เอาต์  ลาสต์เกิร์ลออนเอิร์ท  เลาด์ทัวร์  ไดมอนตส์เวิลด์ทัวร์  เดอะมอนสเตอร์ทัวร์  แอนตีเวิลด์ทัวร์  การแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 57 
น้ำหอม:  เร็บ'ล เฟลอร์  รีเบลล์  นูด  โรก 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  รีแอนนา  มูลนิธิคลารา ไลโอเนล  โฮม (ซาวด์แทร็ก)  เฟนตีบิวตี  เฟนตี (แฟชั่นเฮาส์)  ซาเวจเอ็กซ์เฟนตี ซาเวจเอ็กซ์เฟนตีโชว์ 
  หมวดหมู่ 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ กลุ่มการวางจำหน่าย
ลัทธิทำลายรูปเคารพ

รูปปั้นที่ถูกทำลายระหว่างการปฏิรูปศาสนาเมื่อคริสต์ศตวรรษที่  16 ที่มหาวิหารนักบุญมาร์ติน เมืองยูเทรกต์ (Cathedral of Saint Martin, Utrecht)
ลัทธิทำลายรูปเคารพ (อังกฤษ: Iconoclasm) เป็นแนวคิดและการปฏิบัติเพื่อไม่ให้มีการใช้รูปเคารพ การทำลายศิลปะหรือรูปสัญลักษณ์ทางศาสนา การทำลายสัญลักษณ์อื่น ๆ ที่ไม่ใช่สัญลักษณ์ทางศาสนา หรือ การทำลายอนุสาวรีย์โดยจงใจภายในสังคมใดสังคมหนึ่ง ซึ่งมักจะเป็นผลจากการกระทำเพื่อศาสนาหรือการเมือง การกระทำเช่นนี้มักจะเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการเปลี่ยนแปลงทางศาสนาหรือทางการเมืองภายในสังคมเดียวกัน ลัทธิทำลายรูปเคารพตรงกันข้ามกับ "ลัทธิบูชารูปเคารพ" (Iconodule)
ที่มา

ลัทธิทำลายรูปเคารพ แตกต่างจากการทำลายโดยวัฒนธรรมจากภายนอกหรือจากการสงคราม เช่น การรุกรานของประเทศสเปนที่มีผลต่อการทำลายศิลปะและสิ่งก่อสร้างท้องถิ่นในอเมริกาใต้ และมิได้หมายถึงการทำลายสัญลักษณ์ทางวัตถุของประมุขที่เพิ่งเสียชีวิตไปหรือถูกโค่นอำนาจไป เช่น ประเพณีที่ทำกันเมื่อพระเจ้าแผ่นดินสวรรคตในสมัยอียิปต์โบราณ หรือในจักรวรรดิโรมัน
ผู้ที่มีส่วนร่วมหรือสนับสนุนลัทธิทำลายรูปเคารพเรียกว่า “นักทำลายรูปเคารพ”  (Iconoclasts) ซึ่งความหมายแปลงมาเป็นผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับความเชื่อหรือการปฏิบัติที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป
การทำลายรูปเคารพอาจจะทำโดยผู้ที่นับถือศาสนาต่างกันแต่ส่วนใหญ่มักจะเกิดจากความแตกต่างกันทางปรัชญาทางศาสนาระหว่างลัทธิย่อยภายในศาสนาเดียวกัน ยกเว้นการแตกแยกระหว่างจักรวรรดิไบแซนไทน์สองจักรวรรดิระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 8 และ 9 ซึ่งมีสาเหตุมาจากความขัดแย้งในความเชื่อเรื่องการบูชารูปเคารพ อันเป็นสาเหตุหลักแทนที่จะเป็นสาเหตุที่เป็นผลมาจากความขัดแย้งอื่น[ต้องการอ้างอิง] ในศาสนาคริสต์การทำลายรูปเคารพมักจะมีผลมาจากการตีความหมายของบัญญัติ 10 ประการซึ่งห้ามการบูชา “รูปเคารพ”
ความหมายตรงกันข้ามของผู้ทำลายรูปเคารพ คือ ผู้ที่มีความเชื่อในการนับถือบูชาและสักการะรูปเคารพที่เรียกว่า “นักบูชารูปเคารพ” Idolators ในสมัยไบเซนไทน์เมื่อกล่าวถึง ลัทธิบูชารูปเคารพ ก็จะใช้คำว่า Iconodules หรือ Iconophiles
ผลที่เราเห็นจากลัทธิทำลายรูปเคารพก็จะมักจะเป็นรูปปั้นเพราะศิลปะรูปแบบอื่นคงถูกทำลายไปหมด  รูปปั้นเหล่านี้ส่วนหัวจะหักไปหมด เช่น ตามอนุสาวรีย์ของโรมัน หรืออนุสาวรีย์หน้าโบสถ์และรูปปั้นหรืออนุสรณ์ผู้ตายภายในโบสถ์โดยเฉพาะที่เป็นรูปปั้นเล็ก ๆ ถ้าเป็นหัวรูปปั้นใหญ่ที่ค่อนข้างทำลายยาก นักทำลายรูปเคารพก็มักจะทุบจนหักบิ่น
การทำลายรูปเคารพครั้งสำคัญ ๆ

การทำลายรูปเคารพของจักรวรรดิโรมันที่นับถือเทพเจ้าหลายองค์เมื่อจักรวรรดิโรมันเมื่อมาเปลี่ยนเป็นคริสต์ศาสนา
ในนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ในยุคไบเซนไทน์ก็มีการทำลายรูปเคารพของนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์เอง
การทำลายรูปเคารพของศาสนาอื่น ๆ ในเมืองมักกะฮ์โดยนบีมูฮัมหมัดผู้ก่อตั้งศาสนาอิสลาม
ในยุโรประหว่างการปฏิรูปศาสนาก็มีการทำลายรูปเคารพหลายครั้ง เมื่อเกิดความขัดแย้งระหว่างนิกายโปรเตสแตนต์และนิกายโรมันคาทอลิก ผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ก็จะทำลายรูปเคารพทั้งของนิกายโรมันคาทอลิกและของนิกายโปรเตสแตนต์เอง
ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ก็มีการทำลายรูปเคารพของคริสต์ศาสนสถานและของสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ เช่นวังของเจ้านาย
ระหว่างการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1905 ก็มีการทำลายรูปเคารพทางศาสนาและสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ โดยทั่วไป
ระหว่างและหลังจากที่ลัทธิคอมมิวนิสต์เข้ามามีอำนาจในประเทศจีน โดยเฉพาะระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรมก็มีการทำลายรูปเคารพทางศาสนาและสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ กันอย่างแพร่หลายทั้งในเขตปกครองตนเองทิเบตและในบางบริเวณในประเทศจีน
นอกเหนือจากที่กล่าวนี้แล้วการทำลายรูปเคารพเกิดขึ้นอึกหลายครั้งเช่นระหว่างการปฏิวัติชาวนา หรือ สงครามกลางเมืองอังกฤษ หรือ สงครามสามสิบปีในยุโรป
กรณีการทำลายพระพุทธรูปแห่งบามิยัน ของกลุ่มตาลีบันซึ่งเป็นกลุ่มการเมืองอิสลาม
สมัยไบแซนไทน์

ความขัดแย้งกันในเรื่องความเชื่อในการทำลายรูปเคารพไม่จำกัดเฉพาะในกลุ่มนักบวช หรือเป็นความแตกแยกทางปรัชญาทางเทววิทยาเท่านั้น บางครั้งความขัดแย้งก็อาจจะเป็นผลมาจากความกลัวการรุกรานทางทหารโดยผู้นับถือศาสนาอิสลาม  เป็นที่เชื่อกันว่าการทำลายรูปเคารพได้รับการสนับสนุนบางส่วนจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ตะวันออกและผู้ลี้ภัยที่มาจากบริเวณที่ถูกยึดครองโดยผู้นับถือศาสนาอิสลาม นอกจากนั้นก็ยังได้รับอิทธิพลบางส่วนจากกองกำลังบัลคานซึ่งไม่นิยมในการบูชา “รูปเคารพ” เท่าใดนัก อิทธิพลที่ว่านี้อาจจะมีบทบาทสำคัญต่อสถาบันการปกครองในการเริ่มและการลงเอยของลัทธิการทำลายรูปเคารพ
การใช้ “รูปเคารพ” แพร่หลายขี้นเป็นเวลานานก่อนที่เกิดการต่อต้าน การทำลายครั้งสำคัญเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 695 เมื่อพระเจ้าจัสติเนียนที่ 2 โปรดให้ประทับพระพักตร์พระเยซูบนหลังเหรียญกษาปณ์ทองของพระองค์ ผลจากการเปลี่ยนในทางลัทธิการทำลายไม่เป็นที่ทราบแน่นอน แต่ที่ทราบแน่ก็คือเคาะลีฟะฮ์Abd al-Malik ทรงแยกตัวอย่างถาวรจากการใช้เหรียญกษาปณ์ของจักรวรรดิไบแซนไทน์มาผลิตเหรียญกษาปณ์แบบอิสลามเองโดยมีแต่ตัวอักษรไม่มีภาพ จดหมายจากบิชอปเจอร์มานุส (Germanus) ซึ่งเขียนก่อนปี ค.ศ. 726 ถึงบาทหลวง 2 องค์ที่มีความเชื่อในลัทธิกล่าวว่า “ขณะนี้ทั้งเมืองและคนจำนวนมากมีความไม่พึงพอใจในกรณีนี้” แต่เราไม่ทราบว่าหัวข้อนี้ทำให้เกิดปฏิกิริยาเท่าใด
สมัยไบแซนไทน์ > การทำลายรูปเคารพระหว่างปี ค.ศ. 730 ถึงปี ค.ศ. 787

ระหว่างปี ค.ศ. 726 ถึงปี ค.ศ. 730 จักรพรรดิไบแซนไทน์ลีโอที่ 3 ทรงสั่งให้เอารูปของพระเยซูซึ่งตั้งอยู่อย่างเด่นชัดที่หน้าประตูชอล์ค (Chalke gate) ซึ่งเป็นประตูเมืองเอกที่ใช้เป็นทางเข้าพระราชวังคอนแสตนติโนเปิลออกและติดแทนด้วยกางเขน ผู้ที่ถูกสั่งให้เอารูปพระเยซูออกก็โดนถูกฆ่าตายโดยกลุ่มผู้ต่อต้าน
ลัทธิทำลายรูปเคารพในศาสนาอิสลาม

สิ่งสำคัญที่ควรกล่าวเกี่ยวกับประวัติศาสนาอิสลามคือการนำ “เทวรูป” ออกจากมัสยิดฮะรอมซึ่งเป็นที่ตั้งของกะอฺบะหฺสำหรับผู้นับถือศาสนาอิสลามถือว่าเป็นเหตุการณ์สัญลักษณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ของศาสนาอิสลาม
โดยทั่วไปแล้วในศาสนาอิสลามเลี่ยงการสร้างรูปเหมือนของผู้ที่หรือสิ่งที่มีชีวิตภายในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาเช่นมัสยิด การห้ามการใช้รูปเคารพมิได้มาจากคัมภีร์อัลกุรอานโดยตรงแต่มาจากประเพณีหลายประเพณีในประวัติที่เล่าต่อกันมาเกี่ยวกับมุฮัมมัด (หะดีษ) การห้ามใช้รูปเคารพนี้มิได้ห้ามในที่อยู่อาศัยซึ่งจะเห็นได้จากศิลปะการสร้างรูปเคารพทางศิลปะอิสลาม
นักเขียนทางตะวันตกมักจะกล่าวว่าการห้ามการใช้รูปเคารพในสังคมอิสลามเป็นวัฒนธรรมที่สร้างสมมาจากการทำลายรูปเคารพอย่างรุนแรงมาตลอด เช่นการทำลายพระพุทธรูปแห่งบามิยันเมื่อปี พ.ศ. 2544 ซึ่งนักประชาสัมพันธ์ทางตะวันตกสรุปว่าเป็นผลมาจากวัฒนธรรมการต่อต้านการใช้รูปเคารพ การสรุปเช่นนั้นเป็นการมองข้ามความอยู่ร่วมกันระหว่างพุทธศาสนิกชนและผู้นับถือศาสนาอิสลามที่มีมาร่วมพันปีก่อนที่จะเกิดการทำลาย และรูปปั้นที่ถูกทำลายก็มีการพยายามทำลายมาก่อนหน้านั้นสองครั้งแล้วแต่ไม่สำเร็จ ตามความเห็นของฟลัด (Flood) เหตุผลในการการทำลายพระพุทธรูปเมื่อปี ค.ศ. 2001 เป็นเหตุผลทางการเมืองมากกว่าจะเป็นเหตุผลทางศาสนา
การทำลายรูปสัญลักษณ์ครั้งแรกของมุสลิมเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 630 เมื่อมีการทำลายรูปปั้นเทพราว 300 องค์ ของศาสนาดั้งเดิมของชาวเมกกะ ที่ตั้งอยู่ในมัสยิดฮะรอมซึ่งเป็นที่ตั้งของกะอฺบะหฺ แต่กล่าวกันว่ามุฮัมมัดมิได้ทำลายจิตรกรรมฝาผนังของพระแม่มารีย์ การทำลายครั้งนี้เป็นการหยุดยั้งการบูชา “เทวรูป” ซึ่งตามความเห็นของศาสนาอิสลามถือว่าเป็นการแสดงออกของความไร้การศึกษา
การทำลายรูปรูปเคารพที่มักกะฮ์มิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเชื่อถือในศาสนาอื่นที่อยู่ภายใต้การปกครองของมุสลิมหลังจากการขยายอำนาจของเคาะลีฟะฮ์ คริสต์ศาสนิกชนภายใต้การปกครองของมุสลิมยังคงสร้างรูปเคารพและใช้รูปเคารพตกแต่งวิหารอย่างที่เคยเป็นมา ยกเว้นเพียงครั้งเดียวระหว่างการใช้  “กฤษฎีกายาซิด” (Edict of Yazīd)  ของเคาะลีฟะฮ์ยาซิดที่สอง  ระหว่างปี ค.ศ. 722 ถึงปี ค.ศ. 723  ซึ่งสั่งให้ทำลายกางเขนและรูปเคารพทางคริสต์ศาสนาภายใต้รัฐเคาะลีฟะฮ์
หลักฐานทางโบราณคดีที่แสดงให้เห็นการทำลายรูปเคารพโดยลอกรูปออกจากพื้นโมเสกพบที่ประเทศจอร์แดน แต่การทำลายครั้งนี้ก็มิได้เกิดขึ้นทุกวิหาร  และ “กฤษฎีกายาซิด” ก็มิได้มีการปฏิบัติต่อมาโดยผู้สืบการปกครองต่อจากเคาะลีฟะฮ์ยาซิดที่สอง  ฉะนั้นการสร้างรูปสัญลักษณ์ของบริเวณตะวันออกกลางก็เป็นการหยุดยั้งเพียงชั่วคราวก่อนที่จะทำต่อเนื่องกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 มาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9