stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิลเลียม โรวัน แฮมิลตัน
ประวัติ

แฮมิลตันเป็นบุตรคนที่ 4 จาก 9 คนของ นาง Sarah Hutton และนาย Archibald Hamilton อาศัยอยู่ในดับลิน ในสมัยที่ไอร์แลนด์ยังเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร พ่อของแฮมิลตันมาจากเมือง Dunboyne ทำงานเป็นทนายความ เมื่อตอนที่เขาอายุได้ 3 ขวบ แฮมิลตันก็ได้ถูกส่งไปอยู่กับลุง James Hamilton โดยลุงเขานั้นได้สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัย Trinity ที่อยู่ในปราสาท Trim
ในเดือนกันยายน 1813 ผู้เชี่ยวชาญทางด้านการคำนวณชาวอเมเรกันชื่อ Zerah Colburn เริ่มย้ายเข้าไปอยู่ Dublin ตอนที่อายุ 9 ขวบ ที่อายุมากกว่าแฮมิลตัน 1 ปี พวกเขาทั้ง 2 คนได้กระทบกระทั่งกันในการแข่งขันทางคณิตศาสตร์ โดยที่ Colburn ได้ชนะจากการประกวดในครั้งนี้ จากความพ่ายแพ้ของเขาในครั้งนี้แฮมิลตันจึงตัดสินใจเรียนภาษาให้น้อยลงเพื่อไปเรียนทางด้านคณิตศาสตร์ให้มากยิ่งขึ้น
แฮมิลตันก็ได้เข้าศึกษาในโรงเรียนคณิตศาสตร์ที่มีความเกี่ยวข้องกับวิทยาลัย Trinity ในเมือง Dublin ที่เขาเริ่มเข้าไปศึกษาตอน 18 ปี เขาศึกษาทั้งกลศาสตร์ดั่งเดิมและคณิตศาสตร์ไปด้วยกัน จนได้รับการแต่งตั้งในเป็นศาสตราจารย์ทางด้านดาราศาสตร์ในปี 1827 ก่อนที่จะมีการจารึกความสำเร็จของเขาลงที่หอดูดาว Dunsink ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาใช้ชีวิตที่เหลือยู่ไว้ที่นั้น
แฮมิลตันได้แสดงความสามารถพิเศษที่ยิ่งใหญ่ในขณะที่เขายังมีอายุที่น้อยมาก โดยนักดาราศาสตร์บิชอป (Astronomer Bishop) ดร.จอห์น บริงคลี (Dr. John Brinkly) ได้พูดชื่นชมถึงแฮมิลตันในตอนที่เขาอายุเพียง 18 ปีว่า “เด็กหนุ่นคนนี้ผมไม่ได้บอกว่าเขาจะเป็นนักคณิตศาสตร์ แต่ว่าเขาเป็นนักคณิตศาสตร์คนแรกในเด็กอายุเพียงแค่นี้”
อาชีพในทางวิทยาศาสตร์ของวิลเลียม โรวัน แฮมิลตัน ที่รวมไปด้วยการศึกษาในเรื่อง เลนส์ กระจก การมองเห็น กลศาสตร์ดั่งเดิม,  การประยุกต์ของวิธีการแบบไดนามิกในระบบแสง, การประยุกต์ใช้วิธีการควอนเทอเนียนและเวกเตอร์สำหรับปัญหาในกลศาสตร์และเรขาคณิต, การพัฒนาทางทฤษฎีของการแปรผันทางพีชคณิตของฟังก์ชันคู่ (ซึ่งก็คือจำนวนเชิงซ้อนที่เป็นคู่อันดับของจำนวนจริงที่ถูกสร้างขึ้น), การแก้ปัญหาของสมการพหุนามทั่วๆไป, การวิเคราะห์ฟังชันผันผวน (มาจากแนวคิดของการวิเคราะห์ฟูเรีย, Fourier analysis), การดำเนินการเชิงเส้นบนคอวนเทอเนียนและการพิสูจน์ผลเฉลยสำหรับตัวดำเนินการเชิงเส้นบนพื้นที่ของควอนเทอเนียน (เป็นพื้นที่แบบทั่วๆไปที่รู้จักกันในชื่อของ Cayley–Hamilton theorem)
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัว

ขณะเรียนอยู่ที่วิทยาลัย Trinity แฮมิลตันขอน้องสาวของเพื่อนแต่งงาน แต่เขาถูกปฏิเสธ ทำให้เขาป่วย หดหู่ และเกือบจะฆ่าตัวตาย ต่อมาเขาถูก ออเบรย์ เดอ เวียร์ (Aubrey De Vere) ปฏิเสธอีกครั้งในปี ค.ศ.1813 แต่โชคดีที่เขาพบผู้หญิงที่ยอมรับคำขอแต่งงานของเขา เธอชื่อ เฮเลน มารี เบย์ลี (Helen Marie Bayly) เป็นลูกสาวของนักเทศน์ แฮมิลตันและเบย์ลีแต่งงานกันในปี ค.ศ.1833 มีลูกด้วยกัน 3 คน คือ วิลเลียม เอ็ดวิน แฮมิลตัน (William Edwin Hamilton) เกิดปี ค.ศ. 1834 อาร์ชิบอลด์ เฮนรี (Archibald Henry) เกิดปี ค.ศ. 1835 และเฮเลน อาลิซาเบธ (Helen Elizabeth) เกิดปี ค.ศ. 1840
ประวัติ > ผลงานทางด้านทัศนศาสตร์และกลศาสตร์

แฮมิลตันได้สร้างผลงานที่สำคัญทางทัศนาศาสตร์และกลศาสตร์  ในปี ค.ศ. 1824 ผลงานแรกที่เขาค้นพบร่วมกับ ดร.บริงค์ลีย์ (Brinkley) ภายใต้ชื่อ "Caustics" ต่อมาในปี  ค.ศ. 1827 แฮมิลตันได้เสนอทฤษฎีฟังก์ชันเดี่ยว (theory of a single function) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อฟังก์ชันหลักของแฮมิลตัน (Hamilton's principal function) ซึ่งเป็นการรวมความรู้ทางด้านกลศาสตร์ ทัศนศาสตร์ และคณิตศาสตร์เข้าด้วยกัน และช่วยในการสร้างทฤษฎีคลื่น (wave theory) ของแสง
วิลเลียม มาร์แชล เอิร์ลที่ 1 แห่งเพ็มบรุก

| วิลเลียม มาร์แชล |
| --- | --- |
รูปแกะสลักหลุมศพของวิลเลียม มาร์แชลที่โบสถ์เทมเพิลในกรุงลอนดอน
เกิด: ค.ศ. 1146 หรือ 1147
อสัญกรรม: 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1219 (72 ปี) ย่านเคฟแชม เมืองเรดิง (บาร์กเชอร์) ประเทศอังกฤษ
บรรดาศักดิ์: เอิร์ลแห่งเพ็มบรุก
คู่สมรส: อิซาเบล เดอ แคลร์ เคาน์เตสที่ 4 แห่งเพ็มบรุก
ครอบครัว: จอห์น มาร์แชล และซีบิลแห่งซอลส์บรี
ขุนนางอังกฤษ - กษัตริย์อังกฤษ - ชาวอังกฤษ
วิลเลียม มาร์แชล เอิร์ลที่ 1 แห่งเพ็มบรุก (อังกฤษ: William Marshal, 1st Earl of Pembroke) เป็นอัศวินและขุนนางอังกฤษที่มีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 13 รับใช้พระมหากษัตริย์อังกฤษ 5 คน คือ เฮนรียุวกษัตริย์, พระเจ้าเฮนรีที่ 2, พระเจ้าริชาร์ดที่ 1, พระเจ้าจอห์น และพระเจ้าเฮนรีที่ 3
ครอบครัวผู้ทรยศ

วิลเลียม มาร์แชลเกิดในราวปี ค.ศ. 1147 และถูกบันทึกไว้ว่าเป็นบุตรชายคนที่สี่ของจอห์น ฟิตซ์กิลเบิร์ต ขุนนางชั้นผู้น้อยที่เป็นแม่ทัพในราชสำนักของพระเจ้าสตีเฟน มารดาของวิลเลียมคือซีบิลแห่งซอลส์บรีซึ่งเป็นภรรยาคนที่สองของจอห์น เธอเป็นน้องสาวของแพทริค เอิร์ลแห่งซอลส์บรี อดีตคู่แข่งที่แย่งชิงอำนาจที่ในท้องถิ่นกันของจอห์น
ในช่วงที่วิลเลียมยังอยู่ในวัยเด็ก บิดาของเขาตัดสินใจเปลี่ยนข้างจากฝ่ายพระเจ้าสตีเฟนไปอยู่ฝ่ายเดียวกับจักรพรรดินีมาทิลดา ลูกพี่ลูกน้องของกษัตริย์ที่เป็นคู่แข่งขับเคี่ยวแย่งชิงบัลลังก์อังกฤษกันในช่วงสงครามกลางเมืองที่มีชื่อว่า "ช่วงอนาธิปไตย (The Anarchy)" ผลของการทรยศครั้งนี้ทำให้จอห์นถูกปิดล้อมในปราสาทนิวบรีในปี ค.ศ. 1152 เขายอมส่งตัววิลเลียม บุตรชายวัย 5 ขวบให้กษัตริย์เพื่อเป็นตัวประกันแลกกับการทำสัญญาพักรบ แต่จอห์นไม่ได้คิดจะพักรบจริงๆ กษัตริย์จึงข่มขู่ว่าจะจับวิลเลียมแขวนคอ ซึ่งจอห์นไม่ได้สนใจ เขาตอบอย่างใจดำว่า
"ข้ายังมีค้อนและทั่งให้หล่อหลอมบุตรชายที่ดียิ่งกว่าขึ้นมาใหม่"
นับเป็นโชคดีของเด็กน้อยที่กษัตริย์ไม่ได้สังหารเขาอย่างที่พูด วิลเลียมเป็นนักโทษอยู่อีกหลายเดือนจนกระทั่งสงครามกลางเมืองสงบลง เขาได้รับการปล่อยตัวตามเงื่อนไขในสนธิสัญญาวอลลิงฟอร์ดในปี ค.ศ. 1153
เนื่องจากเป็นบุตรชายคนรอง วิลเลียมจึงไม่มีทั้งที่ดินและยศศักดิ์ เมื่ออายุได้ 12 ปี เขาถูกส่งไปอยู่ในครัวเรือนของกีโยม เดอ ต็องแกวีล มหาดเล็กประจำนอร์ม็องดีซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของซีบิล มารดาของวิลเลียม เขาเข้ารับการฝึกฝนเป็นอัศวิน ในปี ค.ศ. 1166 ต็องแกวีลได้ตั้งวิลเลียมเป็นอัศวิน เขาเดินทางกลับอังกฤษ (ซึ่งขณะนั้นเป็นรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์แพลนแทเจเนต บุตรชายของจักรพรรดินีมาทิลดา) เพื่อรับใช้แพทริคแห่งซอลส์บรีผู้เป็นลุงและได้เข้าร่วมการประลองโหดซึ่งเป็นที่นิยมของยุคนั้นหลายครั้ง ในปี ค.ศ. 1168 พระนางอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน พระมเหสีของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 เดินทางกลับไปปกครองเคาน์ตีอากีแตนอันเป็นดินแดนมรดกของพระนาง ซอลส์บรีกับครัวเรือนซึ่งมีวิลเลียมเป็นหนึ่งในสมาชิกได้ร่วมติดตามไปคุ้มครองพระนาง
การขึ้นมาเรืองอำนาจ

ในระหว่างที่กำลังเดินทางอยู่ในฝรั่งเศส ตระกูลลูซีนญ็องได้ก่อกบฏต่อเจ้าเหนือหัวของตนเองและได้ซุ่มโจมตีกลุ่มผู้ติดตามของพระราชินี ซอลส์บรีถูกสังหาร วิลเลียมต่อสู้อย่างกล้าหาญแต่ก็ได้รับบาดเจ็บและถูกจับไปเป็นนักโทษเพื่อเรียกค่าไถ่ พระราชินีสามารถหนีไปได้ พระนางยอมจ่ายเงินค่าไถ่เพื่อแลกกับตัววิลเลียม อีกทั้งพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ยังได้ตั้งเขาเป็น "อาจารย์ผู้สอนความเป็นอัศวิน" ให้แก่เฮนรียุวกษัตริย์ พระราชโอรสคนโตของพระนางอาลีเยนอร์กับพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ที่ได้รับการสวมมงกุฎในช่วงที่พระราชบิดายังครองราชย์อยู่ ในปี ค.ศ. 1170 ศิษย์และอาจารย์กลายเป็นเพื่อนที่ไว้ใจกัน ทั้งคู่ต่อสู้ร่วมกันในการประลองหลายครั้ง
แต่ใช่ว่าทุกคนจะยินดีกับการขึ้นมาเรืองอำนาจของวิลเลียม ศัตรูของเขาปล่อยข่าวลือว่าเขาได้หลับนอนกับมาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส พระมเหสีของยุวกษัตริย์ แม้เขาจะปฏิเสธข้อกล่าวหาและขอรับการตัดสินด้วยการประลอง แต่วิลเลียมก็ถูกเขี่ยอออกจากราชสำนัก เขาเลิกรับใช้ยุวกษัตริย์ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1183 เมื่อไม่มีนายให้รับใช้วิลเลียมจึงกลายเป็นอัศวินเร่ร่อนและเข้าร่วมการประลองมากมายทั่วยุโรป ในตอนที่อยู่บนเตียงเสียชีวิต วิลเลียมอ้างว่าได้ล้มอัศวินไปในการประลองทั้งสิ้น 500 คน เขากลายเป็นนักสู้ระดับตำนานที่เข้าร่วมเวทีต่อสู้อันรุนแรงหลายครั้งเพื่อแลกกับชื่อเสียงและเงินทอง
การกลับมารับใช้กษัตริย์

สุดท้ายมาร์แชลกับยุวกษัตริย์ก็กลับมาคืนดีกัน มาร์แชลได้ให้คำสัตย์กับอดีตลูกศิย์ว่าจะรับกางเขนศักดิ์สิทธิ์เพื่อเป็นเกียรติแก่พระองค์ ในปี ค.ศ. 1183 เฮนรียุวกษัตริย์ก่อกบฏต่อพระราชบิดาและวิลเลียมตัดสินกลับเข้าสู่เวทีการเมืองในราชสำนักอังกฤษ เขาขอพระราชานุญาตจากพระเจ้าเฮนรีที่ 2 เพื่อเข้าร่วมเป็นฝ่ายเดียวกับพระราชโอรสในการต่อสู้กับพระองค์ กษัตริย์พระราชทานพระราชานุญาตให้อย่างน่าเหลือเชื่อ พระเจ้าเฮนรีอาจหวังให้วิลเลียมใช้อิทธิพลของตนหยุดการปฏิวัติ ทว่าเฮนรียุวกษัตริย์สวรรคตเสียก่อนในปีเดียวกันจากการล้มป่วย
ต่อมาวิลเลียมเดินทางไปทำสงครามครูเสดเป็นการส่วนตัวเพื่อเป็นเกียรติแก่เฮนรียุวกษัตริย์ตามที่เคยให้คำสัตย์ไว้ เขาล่องเรือไปเยรูซาเล็มในช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1183 และกลับมาอังกฤษในปี ค.ศ. 1185 หรือ 1186 วิลเลียมได้เข้าร่วมราชสำนักของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 เขาถูกตั้งเป็นหนึ่งในคณะที่ปรึกษาของกษัตริย์
การก่อกบฏของริชาร์ด

หลังยุวกษัตริย์สวรรคต ริชาร์ด พระราชโอรสคนรองของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ได้ขึ้นเป็นทายาทในบัลลังก์อังกฤษ พระเจ้าเฮนรีกับริชาร์ดมีความสัมพันธ์ที่ลุ่มๆดอนๆ ไม่นานริชาร์ด (ซึ่งขณะนั้นเป็นดยุคแห่งอากีแตน) ได้ก่อกบฏต่อพระราชบิดาโดยมีพระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสเป็นพันธมิตร ในยุทธการระหว่างพระเจ้าเฮนรีกับริชาร์ดในปี ค.ศ. 1189  วิลเลียมได้พุ่งเข้าใส่ริชาร์ดจนทำให้พระองค์ตกจากหลังม้า แม้จะมีโอกาสเผด็จศึกว่าที่กษัตริย์ แต่เขากลับแสดงความเมตตาด้วยการสังหารม้าของพระองค์แทน เหตุการณ์นี้ทำให้วิลเลียมอ้างได้ว่าตนคือคนเดียวที่สามารถเอาชนะริชาร์ดได้ในการต่อสู้แบบตัวต่อตัว
ในเดือนกรกฎษคม ค.ศ. 1189 พระเจ้าเฮนรีที่ 2 เสด็จสวรรคต ก่อนหน้าการสวรรคตไม่นานพระองค์ได้ให้สัญญาว่าจะให้วิลเลียมสมรสกับอิซาเบล เดอ แคลร์ ธิดาและทายาทของริชาร์ด เดอ แคลร์ เอิร์ลแห่งเพ็มบรุก ผู้ถือครองที่ดินจำนวนมากมายในเวลส์ตอนใต้และไอร์แลนด์ เมื่อพระเจ้าริชาร์ดได้ขึ้นเป็นกษัตริย์คนใหม่ของอังกฤษ พระองค์ได้สานต่อคำสัญญาของพระราชบิดาโดยให้มาร์แชลวัย 43 ปีสมรสกับอิซาเบลวัย 17 ปีในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1189 การสมรสได้ให้กำเนิดทายาท 10 คน คือ
วิลเลียม มาร์แชล เอิร์ลที่ 2 แห่งเพ็มบรุก (เกิดค.ศ. 1190) ไม่มีทายาท
ริชาร์ด มาร์แชล เอิร์ลที่ 3 แห่งเพ็มบรุก (เกิด ค.ศ. 1191) ไม่มีทายาท
ม็อด มาร์แชล (เกิด ค.ศ. 1194) เป็นเคาน์เตสแห่งนอร์ฟอล์กจากการสมรสครั้งที่หนึ่ง และเคาน์เตสแห่งเซอร์รีจากการสมรสครั้งที่สอง
กิลเบิร์ต มาร์แชล เอิร์ลที่ 4 แห่งเพ็มบรุก (เกิด ค.ศ. 1197) สมรสกับมาร์จอรีแห่งสกอตแลนด์ พระราชธิดาของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งสกอตแลนด์
วอลเทอร์ มาร์แชล เอิร์ลที่ 5 แห่งเพ็มบรุก (เกิด ค.ศ. 1199)
อิซาเบล มาร์แชล (เกิด ค.ศ. 1200) เป็นเคาน์เตสแห่งฮาร์ตฟอร์ดจากการสมรสครั้งที่ 1 และเป็นเจ้าหญิงพระชายาจากการสมรสครั้งที่ 2 กับริชาร์ด แพลนแทเจเนต เอิร์ลแห่งคอร์นวอลล์ พระราชโอรสของพระเจ้าจอห์น
ซีบิล มาร์แชล (เกิด ค.ศ. 1201) เป็นเคาน์เตสแห่งเดอร์บีจากการสมรส
เอวา มาร์แชล (เกิด ค.ศ. 1203)
แอนเซล์ม มาร์แชล เอิร์ลที่ 6 แห่งเพ็มบรุก (เกิด ค.ศ. 1208) สมรสกับม็อด เดอ โบฮัน ธิดาของฮัมฟรีย์ เดอ โบฮัน เอิร์ลที่ 2 แห่งเฮริฟอร์ด ไม่มีบุตร
โจน มาร์แชล (เกิด ค.ศ. 1210)
การสมรสส่งผลให้วิลเลียมได้ขึ้นเป็นเอิร์ลแห่งเพ็มบรุกหลังพ่อตาถึงแก่กรรม ทั้งยังได้ครอบครองและอ้างสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ดินมากมายทั้งในอังกฤษ, เวลส์, นอร์ม็องดี และไอร์แลนด์ ทำให้เขากลายเป็นหนึ่งในชายที่มั่งคั่งที่สุดและทรงอำนาจที่สุดในราชอาณาจักร
แม้จะเคยยืนอยู่คนละฝ่าย แต่วิลเลียมแสดงให้เห็นถึงความจงรักภักดีจนได้รับความไว้วางใจจากกษัตริย์ที่แต่งตั้งให้เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกสภาผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในช่วงที่พระองค์ออกเดินทางไปทำสงครามครูเสดครั้งที่สามในปี ค.ศ. 1190 ในช่วงที่ปกครองอังกฤษพระเจ้าริชาร์ดใช้เวลาอยู่ในอังกฤษน้อยมาก พระองค์ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำศึกในฝรั่งเศสและทำสงครามครูเสดในตะวันออกกลาง วิลเลียมช่วยบริหารบ้านเมืองในยามที่พระองค์ไม่อยู่และยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับลองแชมป์และจอห์น พระอนุชาที่เป็นกบฏของพระเจ้าริชาร์ด
การถึงแก่กรรม

เมื่อพระเจ้าริชาร์ดเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1199 ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์คือพระเจ้าจอห์น แม้จะเคยอยู่ฝ่ายตรงข้าม แต่เมื่อพระเจ้าจอห์นขึ้นครองราชย์วิลเลียมได้ให้การสนับสนุนพระองค์ ขณะที่ขุนนางอีกกลุ่มให้การสนับสนุนอาร์เธอร์ ดยุคแห่งเบรอตาญผู้เป็นบุตรชายของเจฟฟรีย์ แพลนแทเจเนตซึ่งเป็นพระเชษฐาของพระเจ้าจอห์น เขาไม่เห็นด้วยกับการเดินทางไปทำศึกในฝรั่งเศสของกษัตริย์ในปี ค.ศ. 1205 แต่ก็ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่คุ้มกันอังกฤษ ต่อมาเขาขึ้นเป็นหัวหน้าคณะที่ปรึกษาของกษัตริย์และเป็นผู้พิทักษ์ของเฮนรี ทายาทของพระเจ้าจอห์น แม้จะเกิดสงครามขุนนางครั้งที่หนึ่งขึ้นจนนำไปสู่การลงนามในแม็กนาคาร์ตา วิลเลียมก็ยังคงภักดีต่อพระเจ้าจอห์นและไม่ได้ร่วมปฏิวัติกับขุนนางคนอื่นๆ แต่ก็ไม่สามารถเห็นดีเห็นงามไปกับการเมืองการปกครองที่รุนแรงของพระเจ้าจอห์นได้เช่นกัน ส่งผลให้เขาถูกมองว่าเป็นขุนนางที่เป็นกลางและได้รับความนิยมในหมู่ผู้สนับสนุนของทั้งสองฝั่ง
เมื่อพระเจ้าจอห์นเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1216 พระเจ้าเฮนรีที่ 3 พระราชโอรสวัย 9 พรรษาของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ วิลเลียมถูกตั้งเป็นผู้พิทักษ์กษัตริย์และผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ในตอนนั้นพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสกำลังนำทัพเข้ารุกรานอังกฤษ กรุงลอนดอนและท่าเรือข้ามช่องแคบส่วนใหญ่ถูกกองทัพฝรั่งเศสยึดครอง มาร์แชลประกาศเจตนารมณ์ว่าจะปกครองภายใต้เงื่อนไขในแม็กนาคาร์ตา เขาต่อสู้กับพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 ในศึกที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้จะมีอายุมากกว่า 70 ปีแล้วก็ตาม หลังความขัดแย้งกับพระเจ้าหลุยส์จบลงอย่างเป็นที่น่าพอใจ มาร์แชลได้เจรจาสนธิสัญญาสันติภาพจนทำให้หลายคนมองว่าเขาคือบุคคลสำคัญที่ช่วยรักษาสันติภาพไว้ แม้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าข้อเสนอที่เขาทำกับฝรั่งเศสนั้นใจกว้างเกินไป แต่มาร์แชลก็รักษาเสถียรภาพไว้ให้กษัตริย์น้อยได้
วิลเลียม มาร์แชลถึงแก่กรรมที่เคฟแชมในวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1219 และถูกฝังในโบสถ์เทมเพิลของกลุ่มอัศวินเทมพลาร์ในกรุงลอนดอน เมื่อครั้งที่อยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ วิลเลียมเคยสาบานกับกลุ่มอัศวินเทมพลาร์ว่าจะขอตายในฐานะอัศวินคนหนึ่งของกลุ่ม ร่างของเขาจึงได้รับอนุญาตให้ฝังในโบสถ์ของกลุ่มอัศวิน หลุมฝังศพและรูปปั้นแกะสลักเหนือหลุมศพของเขายังอยู่มาจนถึงปัจจุบัน
ภาพวิลเลียม มาร์แชลกำลังในทวนสอยบอลด์วิน กีส์เนสลงจากหลังม้า โดยแมทธิว ปารีส
รูปแกะสลักหลุมศพองวิลเลียม มาร์แชลที่โบสถ์เทมเพิลในกรุงลอนดอน
วิลเลียม ไฮด์ วอลลัสตัน

| วิลเลียม ไฮด์ วอลลัสตัน |
| --- | --- |

เกิด: 6 สิงหาคม ค.ศ. 1766(1766-08-06) เดียแรม นอร์ฟอล์ก อังกฤษ
เสียชีวิต: 22 ธันวาคม ค.ศ. 1828(1828-12-22) (62 ปี) ชิเซิลเฮิสต์ อังกฤษ
สัญชาติ: อังกฤษ
มีชื่อเสียงจาก:   ค้นพบธาตุแพลเลเดียมและโรเดียม  camera lucida  เส้นทึบในสเปกตรัมดวงอาทิตย์ 
รางวัล:   ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน (ค.ศ. 1793)  เหรียญโคพลีย์ (ค.ศ. 1802)  เหรียญรอยัล (ค.ศ. 1828) 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี, ฟิสิกส์
 
วิลเลียม ไฮด์ วอลลัสตัน (อังกฤษ: William Hyde Wollaston; 6 สิงหาคม ค.ศ. 1766 – 22 ธันวาคม ค.ศ. 1828) หรือ วูลลัสตัน (/ˈwʊləstən/) เป็นนักเคมีและนักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ เกิดที่เมืองเดียแรม เป็นบุตรของนักดาราศาสตร์ ฟรานซิส วอลลัสตันและอัลเธีย ไฮด์ วอลลัสตันเรียนที่โรงเรียนชาร์เตอร์เฮาส์และวิทยาลัยกอนวิลล์และคีสในเคมบริดจ์ ในปี ค.ศ. 1793 วอลลัสตันได้รับปริญญาเอกด้านการแพทย์จากมหาวิทยาลัยแคมบริดจ์และทำงานเป็นหมอชนบทก่อนจะย้ายมาอยู่กรุงลอนดอน หลังจากนั้นวอลลัสตันหันมาสนใจวิชาเคมี ผลิกศาสตร์ โลหะวิทยาและฟิสิกส์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1820 วอลลัสตันดำรงตำแหน่งประธานราชสมาคมแห่งลอนดอน สองปีต่อมา เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของราชบัณฑิตยสถานด้านศิลปะและวิทยาศาสตร์อเมริกัน
วอลลัสตันเป็นโสดตลอดชีวิต เขาเสียชีวิตที่เมืองชิเซิลเฮิสต์ในปี ค.ศ. 1828
งาน

ในปี ค.ศ. 1800 วอลลัสตันทำธุรกิจเคมีภัณฑ์กับสมิธสัน เทนแนนต์และคิดค้นวิธีผลิตแพลตินัมแท่งจากสินแร่ ทำให้เขามีฐานะร่ำรวยและผูกขาดการผลิตแพลตินัมแท่งในอังกฤษนานกว่า 20 ปี การศึกษาธาตุแพลตินัมทำให้วอลลัสตันค้นพบธาตุแพลเลเดียมในปี ค.ศ. 1802 และธาตุโรเดียมในปี ค.ศ. 1804 นอกจากนี้วอลลัสตันยังมีผลงานด้านอื่น ๆ เช่น ค้นพบการเหนี่ยวนำไฟฟ้าก่อนไมเคิล ฟาราเดย์ 10 ปี, การศึกษาเส้นทึบในเส้นเฟราน์โฮเฟอร์, ประดิษฐ์อุปกรณ์ที่เรียกว่า คาเมรา ลูซีดา ปริซึมวอลลัสตันและไครโอฟอรัส เป็นต้น
สิ่งสืบเนื่อง

เหรียญวอลลัสตัน
แอ่งดวงจันทร์ วอลลัสตัน
เกาะวอลลัสตัน ประเทศชิลี
แร่ซิลิเกต วอลลัสโตไนต์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วิลเลียม ไฮด์ วอลลัสตัน
William Hyde Wollaston - Encyclopedia.com
William Hyde Wollaston - NNDB.com
William Hyde Wollaston - New World Encyclopedia
วิศวกรรมระบบอุปกรณ์และการควบคุม

วิศวกรรมระบบอุปกรณ์และการควบคุม อาจแบ่งแยกย่อยได้ 2 สาขาวิชา คือ
วิศวกรรมการวัดคุม(อังกฤษ: instrumentation engineering) ซึ่งวิศวกรรมการวัดคุม เปิดการเรียนการสอนครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2520 ที่ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง  จะเน้นเนื้อหาในด้านการวัดและควบคุมกระบวนการทางการผลิตเช่น อุณหภูมิ ระดับ ความดัน อัตราการไหล สายงานของวิศวกรด้านนี้จะมีอยู่ตามโรงงานอุตสาหกรรม หรือ อุตสาหกรรมปิโตรเลียม เช่น โรงแยกก๊าซ ระบบการกลั่นน้ำมัน ยังมีมหาวิทยาลัยที่เปิดสอนในประเทศไทยได้แก่ สถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน  นอกจากนี้ยังเปิดสอนในมหาวิทยาลัยอื่นๆอีกแต่อาจจะไม่ได้แนกเป็นภาควิชาที่ชัดเจน เช่นในกรณีของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขานี้เป็นห้องวิจัยอยู่ในภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า
วิศวกรรมระบบควบคุม(อังกฤษ: control engineering) จะเน้นในเรื่องของการควบคุมแบบเป็นขั้นตอน การจัดสร้างระบบควบคุมขึ้นมาจากการวิเคราะห์คำนวณอย่างถูกต้อง สายงานของวิศวกรระบบควบคุมนี้จะอยู่ในกระบวนการผลิตทั้งหลาย ที่มีการใช้ระบบที่มีความถูกต้องแม่นยำ เพื่อทำให้กระบวนการผลิตดำเนินไปอย่างมีประสิทธิภาพ เช่นเดียวกันกับกรณีข้างต้นสาชานี้ยังเปิดสอนในมหาวิทยาลัยอื่นๆอีกแต่อาจจะไม่ได้แนกเป็นภาควิชาที่ชัดเจน เช่นในกรณีของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขานี้เป็นห้องวิจัยอยู่ในภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและวิศวกรรมเครื่องกล
นอกจากนี้ยังมีบางมหาวิทยาลัยที่รวมทั้ง 2 สาขาไว้ในสาขาเดียวคือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
ในปัจจุบันวิศวกรทั้ง 2 สาขายังขาดแคลนอยู่มาก ซึ่งสถาบันการศึกษายังผลิตออกมาไม่เพียงพอ
ดูเพิ่ม

ทฤษฎีระบบควบคุม
วิศวกรรมคุณค่า

วิศวกรรมคุณค่า (อังกฤษ: value engineering - VE) เป็นการศึกษาคุณค่าของ ผลิตภัณฑ์ ขั้นตอนการทำงาน สินค้า เครื่องมือ หรือ บริการอย่างเป็นขั้นตอน เพื่อพัฒนาให้สิ่งที่ถูกนำมาศึกษานั้นมีคุณค่ามากขึ้น โดยยังคงมีคุณค่าพื้นฐานของตัวมันเอง วิศวกรรมคุณค่านั้นถูกกล่าวถึงควบคู่ไปกับการบริหารโครงการ
ประวัติ

วิศวกรรมคุณค่าเริ่มพัฒนาขึ้นที่บริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สืบเนื่องจากสภาวะขาดแคลนในช่วงสงคราม แรงงาน วัสดุ ชิ้นส่วนมีไม่เพียงพอ ทำให้ทางวิศวกรเริ่มวางแผนที่จะเปลี่ยนแปลงรูปแบบการทำงานและหาสิ่งอื่นมาใช้ทดแทน โดยการทดแทนนั้นคำนึงถึงราคาที่ถูกลง หรือผลผลิตที่เพิ่มขึ้น หรือทั้งสองอย่างร่วมกัน ซึ่งต่อมาแนวคิดนี้ได้ถูกพัฒนาเป็นขั้นตอนและวิธีการที่ชัดเจนขึ้น โดยถูกเรียกว่า การวิเคราะห์คุณค่า (value analysis) ภายหลังวิศวกรรมคุณค่าได้กลายมาเป็นที่นิยมใช้ในหลายสาขาไม่ว่า การก่อสร้าง การขนส่ง การแพทย์ การทหาร
การพัฒนาคุณค่า

เป้าหมายของวิศวกรรมคุณค่า จะเน้นที่การพัฒนาคุณค่าของสิ่งที่นำมาศึกษา เช่น เพิ่มคุณภาพ สมรรถภาพ ความปลอดภัย ลดค่าใช้จ่ายทั้งทางตรงและค่าใช้จ่ายตลอดวงจรชีวิต ตัวอย่างของวิศวกรรมคุณค่าเช่น การเปลี่ยนเครื่องปรับอากาศจากรุ่นเก่าที่ใช้พลังงานไฟฟ้าสูง ไปเป็นเครื่องปรับอากาศที่ราคาเครื่องสูงกว่าแต่ใช้พลังงานไฟฟ้าต่ำกว่า ซึ่งเมื่อทำการคำนวณคุณค่าในระยะยาวตลอดวงจรชีวิตของเครื่องปรับอากาศ ราคาที่ต้องเสียไปจะมีค่ารวมน้อยกว่า หรือตัวอย่างการก่อสร้างถนนโดยการเปลี่ยนขั้นตอนการสร้างถนนเป็นรูปแบบใหม่แม้ว่าค่าใช้จ่ายจะสูงขั้น แต่คุณค่าด้านความปลอดภัยสูงขึ้น และค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาลดลง ซึ่งทำให้คุณค่าโดยรวมสูงกว่า ซึ่งในสหรัฐอเมริกา กรมทางหลวงของประเทศได้มีการผลักดันให้แต่ละรัฐได้มีการนำวิศวกรรมคุณค่าไปใช้ในทุกโครงการก่อสร้างทางหลวงของรัฐบาล
คุณค่าของสิ่งของไม่ได้กล่าวถึงเพียงคุณภาพของสิ่งนั้น แต่กล่าวรวมถึงคุณค่าในหลากหลายด้าน เช่น คุณค่าในด้านค่าใช้จ่าย คุณค่าในด้านราคาของตัวสิ่งนั้น คุณค่าในการใช้งาน คุณค่าในการเก็บเป็นของสะสม คุณค่าทางจิตใจ คุณค่าทางด้านความสวยงาม เป็นต้น โดยคุณค่าที่นำมาวิเคราะห์จะขึ้นอยู่กับตัวสิ่งของและกลุ่มลูกค้าเป็นหลัก
วิล์ฟ แมคกินเนส

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 แมคกินเนสในปี 2013
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  วิลเฟร็ด แมคกินเนส
วันเกิด:   (1937-10-25) 25 ตุลาคม ค.ศ. 1937 (87 ปี)
สถานที่เกิด:  แมนเชสเตอร์ , อังกฤษ
สโมสรเยาวชน
1953–54:  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1954–59 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  81 |  (2) |
ทีมชาติ
|  |  England Schoolboys |   |   |
|  |  England Youth |  4 |  (?) |
|  |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 23 ปี |  1 |  (?) |
| 1958–1959 |  อังกฤษ |  2 |  (0) |
จัดการทีม
1969–1970:  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
1971–1973:  อาริส เทสซาโลนิกิ
1973–1975:  พานาไคกิ
1975–1977:  ยอร์กซิตี
1978:  ฮัลล์ซิตี (รักษาการ)
1989:  บิวรี (รักษาการ)
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
วิลเฟร็ด แมคกินเนส (อังกฤษ: Wilfred McGuinness, เกิด 25 ตุลาคม 1937) เป็นอดีตนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวอังกฤษ เคยเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและลงเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษ 2 นัดในอาชีพค้าแข้งระยะสั้นของเขา
แมคกินเนสสืบทอดตำแหน่งต่อจากเซอร์แมตต์ บัสบี ในตำแหน่งผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด หลังจากที่เซอร์แมตต์ตัดสินใจประกาศวางมือจากการคุมทีมเมื่อจบฤดูกาล 1968–69 หลังจากดำรงตำแหน่งผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด แมคกินเนสอยู่ในกรีซเป็นเวลา 4 ปี นำปานาไคกิไปปรากฏตัวครั้งแรกในการแข่งขันฟุตบอลสโมสรยุโรปคือ ยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 1973–74
พอล ลูกชายของวิล์ฟ เคยเป็นอดีตผู้จัดการทีมรุ่นอายุไม่เกิน 18 ปีของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และอดีตผู้ช่วยผู้อำนวยการอคาเดมีของยูไนเต็ด ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าฝ่ายพัฒนาผู้เล่นอคาเดมีของทีมเลสเตอร์ซิตี รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี
อาชีพนักฟุตบอล

ในฐานะผู้เล่น แมคกินเนสเป็นกัปตันทีมแมนเชสเตอร์แลงคาเชอร์ และระดับนักเรียนอังกฤษ และเซ็นสัญญากับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในเดือนมกราคม 1953 เขาประเดิมสนามในนามทีมชุดใหญ่เจอกับวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 1955 และอายุครบ 18 ปีในอีก 17 วันถัดมา การแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งนั้นดุเดือด แต่เขาเล่นได้เพียงพอสำหรับเหรียญแชมป์เมื่อยูไนเต็ดคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกฤดูกาล 1956–57
วิล์ฟยังคงเป็นนักเตะของยูไนเต็ดในช่วงเวลาที่เกิดภัยพิบัติทางอากาศมิวนิกเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 1958 แต่อาการบาดเจ็บทำให้เขาไม่สามารถลงเล่นได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้อยู่บนเครื่องบินลำที่ตก อย่างไรก็ตามจากอาการขาหักในฤดูกาล 1959–60 จบอาชีพนักฟุตบอลของเขาเมื่ออายุเพียง 22 ปี และเกิดขึ้นหลังจากที่เขาติดทีมชาติชุดใหญ่เพียง 2 นัดเท่านั้น
อาชีพผู้จัดการทีม

วิล์ฟยังคงมีส่วนร่วมกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหลังจากแขวนสตั๊ดอย่างกะทันหันในฐานะโค้ชของสโมสร และในปี 1964 ขณะอายุเพียง 27 ปีเขาได้เข้ามาแทนที่จิมมี เมอร์ฟี ผู้ช่วยของเซอร์แมตต์ บัสบีในทีมชุดใหญ่ในตำแหน่งผู้จัดการทีมสำรอง โดยเมอร์ฟียุติบทบาทดังกล่าวหลังจากคุมทีมสำรองคว้าแชมป์เอฟเอยูธคัพ สมัยที่ 6 ในปี 1969 เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากผู้จัดการทีมสำรองเป็นผู้จัดการทีมชุดใหญ่หลังจากที่เซอร์แมตต์ บัสบีตัดสินใจประกาศวางมือจากการเป็นผู้จัดการทีมเมื่อจบฤดูกาล 1968–69 วิล์ฟได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของเซอร์แมตต์ในเดือนมิถุนายน 1969 ด้วยวัยเพียง 31 ปี ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านและบัสบีได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการทั่วไป และเนื่องจากเขาขาดประสบการณ์ทำให้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในยุคของเขาไม่ประสบความสำเร็จดังหวัง แต่แมคกินเนสก็พายูไนเต็ดเข้าถึงรอบรองชนะเลิศบอลถ้วยถึง 3 ครั้งในยุคของเขา 1 ครั้งในเอฟเอคัพ และ 2 ครั้งในลีกคัพ
แมคกินเนสถูกปลดออกจากตำแหน่งในเดือนธันวาคม 1970 โดยฟางเส้นสุดท้ายเกิดขึ้นหลังจากการคัมแบ็กอย่างน่าทึ่งซึ่งยูไนเต็ดเสมอกับดาร์บีเคาน์ตี 4–4 ในเกมลีกที่สนามเบสบอลกราวด์ (สนามเก๋าของทีมแกะเขาเหล็ก) ในวันบ็อกซิ่งเดย์ เขากลับมาทำงานเก่าในตำแหน่งผู้จัดการทีมสำรอง ในขณะเดียวกัน เซอร์แมตต์ บัสบี ได้รับการแต่งตั้งให้กลับมาเป็นผู้จัดการทีมอีกครั้งจนกระทั่งจบฤดูกาลก่อนที่จะตัดสินใจวางมืออย่างถาวรจากการคุมทีม ในขณะที่ต่อมาแมคกินเนสก็ออกจากสโมสรเมื่อจบฤดูกาลเช่นกัน หลังจากที่แมคกินเนสถูกปลดออกจากตำแหน่งผู้จัดการทีม สโมสรได้แต่งตั้งแฟรงก์ โอ'ฟาร์เรลล์ อดีตผู้จัดการทีมเลสเตอร์ซิตี้เป็นผู้จัดการทีมคนใหม่ในเดือนมิถุนายน 1971
วิธีการเข้าถึงหลายช่องทาง

วิธีการเข้าถึงหลายช่องทาง (อังกฤษ: Channel_Access_Method) ในด้านการสื่อสารโทรคมนาคมและเครือข่ายคอมพิวเตอร์, Channel Access Method หรือ multiple access method ช่วยให้เทอร์มินอลหลายตัวสามารถเชื่อมต่อกับตัวกลางการส่งข้อมูลหลายจุด(multipoint transmission media)เดียวกันได้ เพื่อแบ่งปันความสามารถของตัวกลางนั้นเพื่อเข้าไปถึงแหล่งข้อมูลต่างๆในเครือข่ายได้พร้อมกัน ตัวอย่างของสื่อทางกายภาพที่ถูกใช้ร่วมกันคือเครือข่ายไร้สาย, เครือข่ายบัส, วงแหวนเครือข่าย, ฮับเครือข่ายและการเชื่อมโยง point-to-point ครึ่งดูเพล็กซ์
รูปแบบหนึ่งของการเชื่อมต่อหลายช่องทางที่ใช้ตัวกลางเดียวกันแต่มีการจัดสรรเพื่อหลีกเลี่ยงการชนกันของข้อมูล
รูปแบบ channel-access ขึ้นอยู่กับวิธีการมัลติเพล็กที่ช่วยให้หลายสตรีมข้อมูลหรือสัญญาณได้แบ่งปันช่องทางการสื่อสารหรือสื่อทางกายภาพเดียวกัน ในบริบทนี้ Multiplexing ถูกจัดให้โดยชั้นกายภาพ พึงสังเกตว่าการมัลติเพล็กยังอาจถูกใช้ในการสื่อสารแบบ point-to-point full duplex ระหว่างโหนดในเครือข่ายสวิตช์อีกด้วย ซึ่งไม่ควรถือว่าเป็น multiple access
รูปแบบการเข้าถึงยังขึ้นอยู่กับโพรโทคอลของ multiple access และกลไกการควบคุมที่เรียกว่า media access control (MAC) โพรโทคอลตัวนี้ทำงานเกี่ยวกับที่อยู่, การกำหนดช่องทวีคูณให้กับผู้ใช้ที่แตกต่างกันและการหลีกเลี่ยงการชน. MAC เลเยอร์เป็นชั้นย่อยใน Layer 2 (Data Link Layer) ของแบบจำลอง OSI และส่วนประกอบของลิงก์เลเยอร์ของแบบจำลอง TCP / IP
ประเภทพื้นฐานของรูปแบบการเข้าถึงหลายช่องทาง

พื้นฐานของรูปแบบการเข้าถึงหลายช่องทางมีสี่ประเภท ได้แก่: