stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สการ์เบก

| สการ์เบก Schaerbeek Schaarbeek |
| --- | --- |
เทศบาล

   ธง ตรา
ที่ตั้งของสการ์เบกในเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์
สการ์เบกที่ตั้งของสการ์เบกในประเทศเบลเยียม
พิกัด:  50°52′N 04°23′E﻿ / ﻿50.867°N 4.383°E﻿ / 50.867; 4.383
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต:  เขตเมืองหลวงบรัสเซลส์
เขตท้องถิ่น: เขตบรัสเซลส์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Bernard Clerfayt (FDF)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8.14 ตร.กม. (3.14 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 131,604 คน
 • ความหนาแน่น: 16,167.64 คน/ตร.กม. (41,874.0 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 1030
รหัสพื้นที่: 02
เว็บไซต์: www.schaerbeek.be
สการ์เบก (ฝรั่งเศส: Schaerbeek, ดัตช์: Schaarbeek) เป็นเทศบาลที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์ ติดต่อกับทางตะวันออกของนครบรัสเซลส์ มีประชากรประมาณ 130,000 คน ซึ่งเป็นเทศบาลที่มีประชากรอาศัยอยู่มากที่สุดรองจากนครบรัสเซลส์ ทางตะวันออกของสการ์เบคเป็นย่านที่อยู่อาศัยของผู้มีฐานะ เนื่องจากเป็นที่ตั้งที่ใกล้กับสถาบันต่างๆ ของสหภาพยุโรป สถาบันการเงิน สนามบินและทางหลวง และยังมีราคาที่ดินที่เหมาะสม ในขณะที่ราคาที่ดินในนครบรัสเซลส์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่วนทางตะวันตกซึ่งเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟบรัสเซลส์เหนือเป็นชุมชนขนาดใหญ่ของผู้อพยพชาวตุรกี, โมรอกโก, สเปน, คองโก และผู้อพยพชาวเอเชีย
สกีดาม

| สกีดาม |
| --- | --- |
Old City Hall
   ธง ตราอาร์ม
สมญา: Brandersstad
สถานที่ตั้งในเนเธอร์แลนด์
พิกัด: 51°54′42″N 04°23′58″E﻿ / ﻿51.91167°N 4.39944°E﻿ / 51.91167; 4.39944
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
จังหวัด: จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์
Settled: ca. 1230
City rights: 1275
การปกครอง
 • Mayor: Cor Lamers
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 19.89 ตร.กม. (7.68 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 18.18 ตร.กม. (7.02 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 1.71 ตร.กม. (0.66 ตร.ไมล์)
ประชากร (2005)
 • ทั้งหมด: 75,111 คน
 • ความหนาแน่น: 3,768 คน/ตร.กม. (9,760 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CETDST)
Postcode: 3111 - 3125
เว็บไซต์: http://www.schiedam.nl
สกีดาม (ดัตช์: Schiedam) เป็นเมืองและเทศบาลในจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นส่วนหนึ่งของเขตนครหลวงรอตเทอร์ดาม ตั้งอยู่ทางตะวันตกของรอตเทอร์ดาม ทางตะวันตกของเมืองวลาร์ดิงเงิน ทางใต้ของเมืองเดลฟท์ เป็นที่รู้จักในฐานะเมืองศูนย์กลางประวัติศาสตร์ที่มีคลองมากมาย มีกังหันลมที่สูงที่สุดในโลก
วิหารหินใหญ่แห่งมอลตา

| วิหารหินใหญ่แห่งมอลตา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
แท่นบูชาสำหรับการบูชายัญสัตว์ในจกันตียา
ประเทศ:  มอลตา
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iv)
อ้างอิง: 132
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1980 (คณะกรรมการสมัยที่ 4)
เพิ่มเติม: 1992, 2015
พื้นที่: 3.155 เฮกตาร์ (7.80 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 167 เฮกตาร์ (410 เอเคอร์)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
บอร์ชินนาดูร์
บูจิบบา
กอร์ดิน
ซันตาเวร์นา
ตัลอาดี
ตัสซิลช์
ชร็อปป์ลาจีน
ที่ตั้งวิหารหินใหญ่แห่งมอลตา (ชื่อที่พิมพ์ด้วยตัวหนาคือแหล่งมรดกโลกยูเนสโก)
วิหารหินใหญ่แห่งมอลตา (มอลตา: It-Tempji Megalitiċi ta' Malta; อังกฤษ: Megalithic Temples of Malta) คือกลุ่มของวิหารยุคก่อนประวัติศาสตร์หลายแห่งบนเกาะมอลตาและเกาะโกโซ ประเทศมอลตา สร้างขึ้นในช่วงเวลาสามช่วงที่แตกต่างกันประมาณตั้งแต่ 3,600 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึง 2,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช เคยมีการกล่าวอ้างว่าวิหารเหล่านี้เป็นโครงสร้างตั้งพื้นอิสระที่เก่าแก่ที่สุดในโลกจนกระทั่งมีการค้นพบเกอเบ็กลีเทแพในประเทศตุรกี นักโบราณคดีเชื่อว่าสิ่งก่อสร้างเหล่านี้เป็นผลมาจากนวัตกรรมท้องถิ่นในกระบวนการวิวัฒนาการทางวัฒนธรรม ซึ่งนำไปสู่การสร้างวิหารหลายแห่งในระยะจกันตียา (3,600–3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) และรุ่งเรืองถึงขีดสุดกับการสร้างหมู่วิหารฮัลตาร์ชีนซึ่งยังคงใช้งานมาจนกระทั่งเมื่อ 2,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช หลังจากนั้นวัฒนธรรมการสร้างวิหารก็สูญไป
ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าวิหารเหล่านี้สร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ใดเป็นหลัก แต่การปฏิบัติทางความเชื่อที่พบในสมัยนั้นมีความเกี่ยวเนื่องกับการบูชาเหล่าเทพีแห่งการเจริญพันธุ์และความอุดมสมบูรณ์ซึ่งได้รับความเคารพนับถืออย่างกว้างขวางทั่วภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน การค้นพบแท่นบูชาและซากสัตว์ในพื้นที่บ่งชี้ว่าสิ่งก่อสร้างเหล่านี้เคยเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับการบูชายัญ
ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนหมู่วิหารจกันตียาเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1980 และขยายพื้นที่แหล่งมรดกโลกให้ครอบคลุมวิหารหินใหญ่อีก 5 แห่งใน ค.ศ. 1992 ได้แก่ ฮาจาร์อีม (ในอิล-อเร็นดี), ลิมนัยดรา (ในอิล-อเร็นดี), หมู่วิหารตาฮัจรัต (ในลิมจาร์), หมู่วิหารสกอร์บา (ในอิซเซ็บบีห์) และหมู่วิหารฮัลตาร์ชีน (ในฮัลตาร์ชีน) ปัจจุบันแหล่งมรดกโลกเหล่านี้มีเฮริทิจมอลตาเป็นผู้บริหารจัดการ ในขณะที่กรรมสิทธิ์ในที่ดินโดยรอบนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละแหล่ง นอกเหนือจากนี้ยังมีวิหารหินใหญ่อื่น ๆ ในมอลตาที่ไม่รวมอยู่ในรายการแหล่งมรดกโลกยูเนสโก
รัฐมหาราษฏระ
ประวัติศาสตร์

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์มหาราษฏระ และ จักรวรรดิมราฐา
หลักฐานการตั้งถิ่นฐานจากยุคทองแดง ของวัฒนธรรมจอร์เว (Jorwe culture) (1300–700 ก่อนคริสตกาล) นั้นพบไปทั่วทั้งรัฐมหาราษฏระ
มหาราษฏระตกอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิเมารยะ ในคริสต์ศตวรรษสามถึงสี่ร้อยปีก่อนคริสตกาล ต่อมา 230 ปีก่อนคริสตกาล รัฐมหาราษฏระได้อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิสาตวาหนะ เป็นเวลากว่า 400 ปี จักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรวรรดินี้คือ โคตมิปุตระ สาตกรณี (Gautamiputra Satakarni) ในปี ค.ศ. 90  บุตรของพระเจ้าสาตกรณี (Satakarni) ผู้ทรงเป็น "จ้าวแห่งทักษิณาปถา (Lord of Dakshinapatha), ผู้ทรงจักรที่ไม่อาจหยุดยั้งได้แห่งเอกราช (wielder of the unchecked wheel of Sovereignty)" ตั้งเมืองจุนนาร์ (Junnar) ซึ่งตั้งอยู่ 30 ไมล์ทางตอนเหนือของปุเณในปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของอาณาจักร ต่อมารัฐมหาราษฏระยังเคยอยู่ภายใต้การปกครองของทั้ง Western Satraps, จักรวรรดิคุปตะ, Gurjara-Pratihara, วากาฏกะ (Vakataka), Kadambas, จักรวรรดิจาลุกยะ, Rashtrakuta Dynasty, และจาลุกยะตะวันตก ก่อท่ในที่สุดจะถูกปกครองภายใต้Yadava ถ้ำอชันตา ในอำเภอออรังคาบาดแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากศิลปะแบบสาตวาหนะและวากาฏกะ เป็นไปได้ว่าการเจาะถ้ำน่าจะเริ่มต้นในยุคนี้
จักรวรรดิจาลุกยะได้ปกครองบริเวณนี้ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่หกถึงแปด โดยมีกษัตริย์องค์สำคัญสองพระองค์คือ Pulakeshin II ผู้เอาชนะกษัตริย์จากอินเดียเหนือ Harsha และ Vikramaditya II ผู้ปราบผู้รุกรานชาวอาหรับในศควรรษที่แปด จักรวรรดิ Rashtrakuta ปกครองพื้นที่ต่อในศตวรรษที่แปดถึงสิบ นักเดินทางชาวอาหรับนามว่า Sulaiman al Mahri เล่าถึงผู้ปกครองของจักรวรรดิ Rashtrakuta พระนามว่า Amoghavarsha เป็น "หนึ่งในสี่กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ของโลก"
ศัพทมูล

ภาษามราฐีในปัจจุบันนั้นพัฒนามาจากประกริตมหาราษฏระ (Maharashtri Prakrit)และคำว่า มรหัตตะ (Marhatta)  (ต่อมาคือมราฐา) นั้นก็พบในวรรณกรรมมหาราษฏระไชนะ คำว่า มหาราษฏระ (Maharashtra), มหาราษฏรี (Maharashtri), มราฐี (Marathi) และ มราฐา (Maratha) อาจมาจากรากเดียวกัน อย่างไรก็ตามรากศัพทมูลที่แน่ชัดยังเป็นที่ไม่ชัดเจน
ทฤษฎีที่เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางมากที่สุดในบรรดานักวิชาการด้านภาษา นั้นคือคำว่า มราฐา (Maratha) และ มหาราษฏระ (Maharashtra) ในท้ายที่สุดน่าจะเกิดจากการรวมกันของคำว่า มหา (Maha; มราฐี: महा) กับ ราษฏริกา (rashtrika; มราฐี: राष्ट्रिका) ชื่อของชนเผ่าหรือจักรวรรดิในแถบที่ราบสูงเดกกัน อีกทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่ามาจากการรวมกันของคำว่า มหา (Maha - "ยิ่งใหญ่") กับ รถ (ratha) / รถี (rathi) (ราชรถ / สารถี) อันสื่อถึงกองทัพที่เก่งกาจทางตอนเหนือ ที่ได้ย้ายถิ่นฐานลงมาทางใต้ในแถบบริเวณมหาราษฏระในปัจจุบัน
อีกทฤษฎีที่มาแทนคือเกิดากการรวมของคำว่า มหา (Maha - "ยิ่งใหญ่") และ ราษฏระ (Rashtra - "ราษฎร/เชื้อชาติ") อย่างไรก็ตามมมุงมองนี้เป็นที่ถกเถียงมากในหมู๋นักวิชาการสมัยใหม่ ซึ่งเชื่อว่าเป็นการตีความจากนักเขียนรุ่นหลัง ๆ ที่ใช้การทำคำเดิมเป็นสันสกฤต (Sanskritised)
ภูมิศาสตร์และภูมิอากาศ

รัฐมหาราษฏระครอบคลุมพื้นที่อินเดียตะวันตกและตอนกลางของประเทศและมีชายฝั่งยาว 720 กิโลเมตร ไปตามทะเลอาหรับ หนึ่งในองค์ประกอบภูมิศาสตร์สำคัญของรัฐมหาราษฏระคือที่ราบสูงเดกกัน (Deccan plateau) ซึ่งแยกออกจากชายฝั่งมณฑลโกนกันด้วยหมู่เทือกเขาฆาฏ หนึ่งในองค์ประกอบเทือกเขาที่มีชื่อเสียงของรัฐคือ เทือกเขาฆาฏตะวันตกหรือเทือกเขาสาหยาตรี (Sahyadri Mountain range) ทางตะวันตก และมีเทอกเขาสัตปุระ (Satpura Hills) ทางตอนเหนือ และเทือกเขาภัมรคัท-จิโรลี-ไคขุรี (Bhamragad-Chiroli-Gaikhuri) ทางตะวันออก
ภูมิศาสตร์และภูมิอากาศ > ภูมิอากาศ

รัฐมหาราษฏระมีภูมิอากาศแบบเขตร้อน (tropical climate) ประกอบด้วยสามฤดู ฤดูร้อน (มีนาคม-พฤษภาคม) ฤดูมรสุม (เมษายน–กันยายน) และฤดูหนาว (ตุลาคม-กุมภาพันธ์) อย่างไรก็ตามอาจมีน้ำค้างและลูกเห็บบ้างในบางครา ฤดูร้อนนั้นร้อนมากเป็นพิเศษ อุณหภูมิอาจสูงขึ้นจาก 22 °C ไปถึง 43 °C ในฤดูร้อน ในฤดูฝนมีเดือนกรกฎาคมที่เป็นเดือนที่รัฐมหาราษฏระชุ่มแฉะมากเป็นพิเศษ และฝนจะเริ่มลดลงในเดือนสิงหาคม ปริมาณน้ำฝนนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละเมือง ฐาเน, อำเภอไรคัท, อำเภอรัตนคีรี และ อำเภอสินธุทุรค์ มีฝนตกหนักถึง 200 ซม ต่อปี ในขณะที่อำเภอนาศิก, อำเภอปุเณ, อำเภออะห์เมดนะคร, อำเภอธุเล, อำเภอชลคะโอน, อำเภอสตร, อำเภอสังคลี, อำเภอโสลปุระ และบางส่วนของอำเภอโกลหาปูระ มีปริมาณน้ำฝนที่ต่ำกว่า 50 ซม ในฤดูหนาวมหาราษฏระ อุณหภูมิอยู๋ที่ 12 °C ถึง 34 °C
การแบ่งเขตการปกครอง

มหาราษฏระประกอบด้วยมณฑลการปกครอง (administrative divisions) 6 มณฑล:
อมราวตี
ออรังคาบาด
โกนกัน
นาคปุระ
นาศิก
ปุเณ
ซึ่งส่วนการปกครอง (administrative divisions) ทั้ง 6 มณฑลจะแบ่งออกเป็น 36 อำเภอ, 109 แขวง (sub-divisions) และ 357 ตลุกะ (taluka)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของรัฐบาลของรัฐมหาราษฏระ
เว็บไซต์ท่องเที่ยวของรัฐมหาราษฏระ
| ด ค กรัฐและดินแดนสหภาพของประเทศอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐ |  กรณาฏกะ  กัว  เกรละ  คุชราต  ฉัตตีสครห์  ฌารขัณฑ์  ตริปุระ  เตลังคานา  ทมิฬนาฑู  นาคาแลนด์  เบงกอลตะวันตก  ปัญจาบ  พิหาร  มณีปุระ  มหาราษฏระ  มัธยประเทศ  มิโซรัม  เมฆาลัย  ราชสถาน  สิกขิม  หรยาณา  หิมาจัลประเทศ  อรุณาจัลประเทศ  อัสสัม  อานธรประเทศ  อุตตรประเทศ  อุตตราขัณฑ์  โอฑิศา  |  |
| ดินแดนสหภาพ |  จัณฑีครห์  ชัมมูและกัศมีร์  ดาดราและนครหเวลี และดามันและดีอู  เดลี  ปูดูเชร์รี  ลาดัก  ลักษทวีป  หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef 
แม่น้ำโคทาวรีที่แห้งเหือดในปุนตัมบา (Puntamba), อำเภออะห์มัดนครหลังมรสุม
มณฑล (Divisions) ของมหาราษฏระ และอำเภอตัวแทน
จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์

ระวังสับสนกับ ยุคทองของเนเธอร์แลนด์
| --- | --- |
จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์

“เจ้าสาวชาวยิว”  (ค.ศ. 1665-1669) โดย แรมบรังด์: 
ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม ของเนเธอร์แลนด์และฟลานเดอส์
เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  (ค.ศ. 1400-1500): 
เรอแนซ็องส์แบบดัตช์และเฟลมิช  (ค.ศ. 1500-84): 
ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  (ค.ศ. 1584-1702): 
บาโรกแบบเฟลมิช  (ค.ศ. 1585-1700): 
รายชื่อจิตรกรชาวดัตช์
รายชื่อจิตรกรชาวเฟลมิช
จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์ (อังกฤษ: Dutch Golden Age painting) คือช่วงระยะหนึ่งของประวัติศาสตร์จิตรกรรมของเนเธอร์แลนด์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ราว ค.ศ. 1584 มาจนถึง ค.ศ. 1702 เมื่อการค้าขาย, วิทยาศาสตร์ และศิลปะของเนเธอร์แลนด์เป็นทีเจริญถึงจุดสูงสุดและเลื่องลือไปทั่วโลก จิตรกรของสมัยนี้สร้างแบบฉบับการเขียนงานจิตรกรรม และ ทิ้งอิทธิพลงานที่เป็นอนุสรณ์ต่อนักเขียนภาพรุ่นต่อมาเป็นอันมาก
ประเภทของงานเขียน

บทความหลัก: ลำดับคุณค่าของศิลปะ
ลักษณะของจิตรกรรมของดัตช์ที่แตกต่างจากการเขียนจิตรกรรมของยุโรปก่อนหน้านั้นคือจำนวนการเขียนภาพที่เกี่ยวกับศาสนาที่ลดน้อยลง ที่มีสาเหตุมาจากการที่นิกายคาลวินห้ามการตั้งภาพเขียนทางศาสนาในวัดแต่ก็ยังอนุญาตให้ตั้งภาพเขียนที่เกี่ยวกับพระคัมภีร์ไบเบิลเป็นการส่วนตัวได้ในที่อยู่อาศัย ลักษณะที่เด่นของยุคนี้คือการเขียนภาพประเภทอื่น ๆ ที่ไม่ใช้จิตรกรรมศาสนาที่แบ่งออกเป็นประเภทย่อยมากมาย เช่นการเขียนเกี่ยวกับชีวิตของเกษตรกร, ภูมิทัศน์, นครทัศน์, ทะเลทัศน์, ภูมิทัศน์กับสัตว์ และ ภาพนิ่งแบบต่าง ๆ ภาพเขียนเหล่านี้มามีต่ออิทธิพลของจิตรกรดัตช์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อย่างชัดเจน
ในช่วงนี้ก็มีทฤษฎีที่แพร่หลายในการการจัดจิตรกรรมตามที่เรียกว่า “ลำดับคุณค่าของศิลปะ” (Hierarchy of genres) ซึ่งถือว่าศิลปะบางประเภทมีคุณค่าที่สูงกว่าประเภทอื่นตามลำดับที่ลดหลั่นกันไป โดยถือว่า “จิตรกรรมประวัติศาสตร์” เป็นจิตรกรรมที่มีคุณค่าสูงที่สุดในบรรดาประเภทจิตรกรรมทั้งหมด ซึ่งทำให้จิตกรต่างก็ต้องการแต่จะเขียนภาพประเภทนี้ แต่ในช่วงนั้นเป็นภาพที่ไม่มีตลาด ซึ่งทำให้จิตรกรต้องหันไปเขียนภาพประเภทอื่นที่รวมทั้งภาพเหมือน หรือ ภาพชีวิตประจำวันซึ่งเป็นที่นิยมของตลาดมากกว่า ลำดับคุณค่าของศิลปะลดหลั่นกันตามลำดับดังนี้:
จิตรกรรมประวัติศาสตร์ รวมทั้งศิลปะคริสต์ศาสนา
จิตรกรรมภาพเหมือน
จิตรกรรมภาพชีวิตประจำวัน
จิตรกรรมภูมิทัศน์ รวมทั้งภูมิทัศน์เมือง
จิตรกรรมภาพนิ่ง
ในบางครั้งการอาจจะมีการรวมลำดับระหว่างงานสองประเภทหรือกว่านั้น และมีการใช้อุปมานิทัศน์ในการภาพที่เป็นสัญลักษณ์สื่อความหมายอย่างอื่นนอกเหนือจากที่เห็นโดยตรงในภาพ เป็นต้นว่าภาพนิ่งอาจจะมีหัวกะโหลก, นาฬิกาทรายและเทียนที่ดับแล้วซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสิ้นสุดหรือความตาย ฤดูกาลมักจะวาดเคียงข้างกับกิจการต่าง ๆ ที่เหมาะสมแก่ฤดูของมนุษย์ เช่นการเล่นสเกตในฤดูหนาว การหว่านพืชในฤดูใบไม้ผลิ หรือการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงเป็นต้น และสิ่งสำคัญคือการใช้จิตรกรรมเป็นเครื่องมือในการสื่อสารทางจริยธรรม
จิตรกรดัตช์นิยมเขียนภาพในประเภทที่ “ลำดับคุณค่าของศิลปะ” ถือว่ามีระดับ “ต่ำ” แต่ก็มิได้หันหลังให้กับทฤษฎีการลำดับคุณค่าโดยสิ้นเชิง ภาพเขียนส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก – ภาพเขียนขนาดใหญ่ที่ทำจะเป็นภาพเหมือนของกลุ่มคน จิตรกรรมฝาผนังแทบจะหายไปจนหมด ถ้าจะตกแต่งผนังก็จะใช้ภาพเขียนในกรอบตกแต่งแทนที่ การเขียนก็ยังคงเขียนบนไม้กันต่อมา แม้ว่าจิตรกรในยุโรปตะวันตกอื่น ๆ จะเลิกใช้กันไปแล้วและหันไปเขียนบนผ้าใบ จิตรกรบางคนก็ใช้แผ่นทองแดงที่นำกลับมาใช้แผ่นที่ใช้ในการพิมพ์ (printmaking) จำนวนภาพเขียนจากยุคนี้ลดลงไปบ้างจากการเขียนทับ (overpaint) โดยจิตรกรรุ่นต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ในช่วงนี้แทบจะไม่มีงานประติมากรรม ที่มีก็เป็นงานที่พบในสุสานที่เป็นอนุสรณ์ของผู้ตาย หรืองานที่ใช้ตกแต่งสิ่งก่อสร้าง หรือประติมากรรมชิ้นเล็กภายในที่อยู่อาศัย การเขียนกระเบื้องเดลฟ์ (delftware) ก็ถูกลงและมีขายโดยทั่วไปแต่งานที่มีคุณภาพสูงก็ยังคงหายาก แต่งานเงินโดยเฉพาะลักษณะ auricular นำสมัยในยุโรป
ลำดับคุณค่าของศิลปะ

บทความหลัก: ลำดับคุณค่าของศิลปะ
ลำดับคุณค่าของศิลปะ > จิตรกรรมภาพเหมือน

บทความหลัก: ภาพเหมือน
ลำดับคุณค่าของศิลปะ > จิตรกรรมภาพเหมือน > จิตรกรรมภาพเหมือนหมู่

การเขียนภาพเหมือนของกลุ่มคนเป็นลักษณะการเขียนภาพเหมือนที่เป็นเอกลักษณ์ของเนเธอร์แลนด์ ที่เป็นที่นิยมกันในสมาคมและองค์การต่าง ๆ ที่เป็นส่วนสำคัญในสังคมของเนเธอร์แลนด์ในขณะนั้น เช่นกองพิทักษ์พลเรือนประจำเมือง (city's civilian guard), คณะกรรมการบริหาร, องค์การอาชีพ หรือ องค์การกุศล และอื่น ๆ โดยเพราะในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษตัวแบบในภาพจะมีลักษณะแข็งแบบวางท่า  เพราะคณะกรรมการของสถาบันมักจะชอบภาพที่ดูขึงขังเป็นทางการ กลุ่มคนในภาพก็มักจะมักจะนั่งกันรอบโต๊ะ แต่งตัวด้วยเสื้อสีหนัก (ซึ่งคุณภาพของเนื้อผ้าแสดงถึงฐานะอันเด่นในสังคม) แต่ละคนก็หันมาทางผู้ดูภาพแสดงสีหน้าที่เอาจริงเอาจัง การเขียนก็เน้นการวาดรายละเอียดของเสื้อผ้าอย่างเต็มที่รวมทั้งรายละเอียดของเฟอร์นิเจอร์ และสัญลักษณ์ต่างของแต่ละคนในภาพที่แสดงถึงฐานะทางสังคมของแต่ละคน ต่อมาภาพเขียนค่อย ๆ มีท่าทางที่ลดความขึงขังลงและมีความมีชีวิตชีวามีอารมณ์สนุกมากขึ้น และแสงสีที่ใช้ก็เริ่มสดใสมากขึ้นเช่นที่เห็นในภาพ “งานเลี้ยงของเจ้าหน้าที่เซนต์จอร์จ” โดย ฟรันส์ ฮาลส์
นอกจากนั้นภาพเหมือนกลุ่มอาจจะเป็นภาพของนักวิทยาศาสตร์ที่วางท่ากับเครื่องไม้เครื่องมือและวัสดุที่ใช้ในการศึกษา บางครั้งก็จะเป็นภาพแพทย์ที่วางท่ากับร่างศพที่เรียกว่า “บทเรียนกายวิภาค” ซึ่งชิ้นที่สำคัญที่สุดก็คงจะเป็นงานเขียน “บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์ทุลพ์” ของแรมบรังด์ ที่เขียนในปี ค.ศ. 1632
ภาพเขียนของกลุ่มกองพิทักษ์พลเรือนประจำเมือง (schutterstuk) พบในฮาร์เล็ม และอัมสเตอร์ดัม จะเป็นภาพที่แสดงถึงความมีอำนาจ, ฐานะ และบางครั้งก็อาจจะแสดงความมีพลังใจอันรื่นเริง (joyous spirit) การจัดภาพก็เริ่มด้วยการนั่งรอบโต๊ะแต่ต่อมาก็วิวัฒนาการมาเป็นภาพที่มีชีวิตชีวาขึ้น เช่นในงานเขียนชิ้นที่มีชื่อเสียงของ “กองทหารของฟรันส์ แบนนิง ค็อค” (The Night Watch) โดยแรมบรังด์
ภาพเขียนกลุ่มส่วนใหญ่จะจ่ายโดยแต่ละบุคคลที่ปรากฏในภาพ จำนวนที่จ่ายก็ขึ้นอยู่กับตำแหน่งและความมากน้อยของร่างกายที่ปรากฏในภาพ ที่อาจจะตั้งแต่หัวถึงเท้าด้านหน้าภาพหรือเพียงใบหน้าข้างหลังภาพ แต่บางครั้งก็จะเฉลี่ยกันจ่ายซึ่งอาจจะทำให้เป็นปัญหาในการวางภาพว่าจะให้ใครเด่นกว่าใคร
ถ้าเป็นภาพเขียนของกลุ่มคนที่เป็นครอบครัวก็มักจะเป็นภาพที่มีฉากเป็นบ้านที่มีฐานะดี
ลำดับคุณค่าของศิลปะ > จิตรกรรมภูมิทัศน์

บทความหลัก: จิตรกรรมภูมิทัศน์
ลำดับคุณค่าของศิลปะ > จิตรกรรมภูมิทัศน์ > ทะเลทัศน์

สาธารณรัฐดัตช์รุ่งเรืองมั่งคั่งขึ้นมาได้จากการค้าขายทางทะเล และมีศึกสงครามทางทะเลกับอังกฤษในช่วงเวลานี้ นอกจากนั้น ภูมิศาสตร์ของประเทศก็เต็มไปด้วยแม่น้ำและคลองที่ตัดกันไปมา ฉะนั้นจึงไม่เป็นที่น่าแปลกใจว่าการเขียนจิตรกรรมทะเลทัศน์ (Marine art) จะไม่เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย และยกระดับการเขียนขึ้นโดยจิตรกรดัตช์ การวิวัฒนาการของการเขียนจิตรกรรมทะเลทัศน์ก็เช่นเดียวกับการวิวัฒนาการของจิตรกรรมภูมิทัศน์บกที่เริ่มจากมุมมองที่สูงกว่าธรรมชาติก่อนและค่อยลดต่ำลง  หัวข้องที่เขียนก็รวมทั้งยุทธการทางทะเลบรรยายเรื่องราวของราชนาวีดัตช์ในยุคที่รุ่งเรืองที่สุด แต่ภาพทะเลทัศน์ที่นิยมกันในปัจจุบันจะเป็นภาพที่มีบรรยากาศที่สงบเงียบ
ส่วนใหญ่แล้วแม้แต่เรือเล็ก ๆ ที่ปรากฏในภาพก็จะชักธงของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และสามารถบอกได้ว่าเป็นเรือของราชนาวี หรือของหน่วยงานของรัฐบาลอื่น ๆ  บางภาพก็อาจจะมีแผ่นดินที่เป็นหาดหรือท่าเรือด้วย หรือทิวทัศน์ข้ามปากแม่น้ำ จิตรกรที่มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพขนาดเล็กก็ได้แก่ ซาโลมอน ฟาน รุยสเดล ที่จะมีเรือลำเล็ก และฝั่งแม่น้ำที่เป็นหญ้ารีด ไปจนถึงจิตรกรที่เขียนภาพขนาดใหญ่แบบอิตาลีเช่น เอลเบิร์ต คุยพ์ที่มักจะเขียนภาพพระอาทิตย์ตกบนฝั่งน้ำกว้าง  ภาพเขียนประเภทนี้มีลักษณะบางอย่างที่คล้ายกับการเขียนจิตรกรรมภูมิทัศน์บก และจิตรกรภูมิทัศน์บกก็มักจะเขียนภาพแม่น้ำหรือหาดด้วย จิตรกรสำคัญของงานเขียนประเภทนี้ก็ได้แก่ยาน พอร์เซลลิส (Jan Porcellis), ไซมอน เดอ วลีเกอร์ (Simon de Vlieger), อับราฮัม สทอร์ค (Abraham Storck)  วิลเล็ม ฟาน เดอร์ เวลเดอ (ผู้อาวุโส) (Willem van de Velde) และ วิลเล็ม ฟาน เดอร์ เวลเดอ (ผู้เยาว์) เป็นจิตรกรชั้นครูของหลายสิบปีต่อมา และมักจะเขียนเรือในภาพเป็นจุดหลัก ที่การเขียนใน “ช่วงโทน” จะละเลยและหันไปสนใจกับบรรยากาศและภาวะอากาศ ทั้งพ่อและลูกย้ายไปลอนดอนในปี ค.ศ. 1672 ทิ้งให้จิตรกรดัตช์เชื้อสายเยอรมันลูดอล์ฟ บัคฮุยเซน (Ludolf Bakhuizen) เป็นผู้นำของกลุ่มนี้แทนที่
ลำดับคุณค่าของศิลปะ > จิตรกรรมภูมิทัศน์ > ภูมิทัศน์ต่างประเทศ

จิตรกรดัตช์และเฟล็มมิชหลายคนทำงานในต่างประเทศหรือส่งงานออกนอกประเทศ การพิมพ์ก็เป็นกิจการส่งออกอีกแขนงหนึ่งที่เป็นที่นิยม ที่ทำให้แรมบรังด์มีชื่อเสียงไปทั่วยุโรป ของขวัญดัตช์ที่ถวายแก่สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษโดยรัฐสภาแห่งเนเธอร์แลนด์ (States-General of the Netherlands) ในปี ค.ศ. 1660 รวมภาพเขียนร่วมสมัยสี่ภาพ จิตรกรรมอังกฤษขณะนั้นต้องพึ่งจิตรกรดัตช์ เมื่อเซอร์ปีเตอร์ เลลี (Peter Lely) ตามด้วยกอดฟรีย์ คเนลเลอร์ (Godfrey Kneller) วิวัฒนาการการเขียนภาพเหมือนของอังกฤษจากลักษณะการเขียนภาพเหมือนของจิตรกรเฟล็มมิชแอนโทนี แวน ไดค์ที่สร้างไว้ก่อนหน้าสงครามกลางเมืองอังกฤษ จิตรกรทะเลทัศน์ฟาน เดอร์ เวลเดอพ่อลูก วิลเล็ม ฟาน เดอร์ เวลเดอ (ผู้อาวุโส) และ วิลเล็ม ฟาน เดอร์ เวลเดอ (ผู้เยาว์) เป็นจิตรกรในหมู่จิตรกรผู้ย้ายออกจากฮอลแลนด์เมื่อฝรั่งเศสเข้ามารุกรานในปี ค.ศ. 1672 ที่เป็นผลให้ตลาดศิลปะทรุด ฟาน เดอร์ เวลเดอย้ายไปอังกฤษในช่วงที่มีการเริ่มเขียนภาพภูมิทัศน์อังกฤษโดยจิตรกรดัตช์ชั้นรองเช่นเฮ็นดริค ดังค์เคิร์ทส์ หรือกลุ่มที่ไปตั้งหลักแหล่งอยู่ที่ในอิตาลีที่เรียกตนเองว่า บัมโบชานติ (Bamboccianti) ผู้ไปก่อตั้งการเขียนภาพชีวิตประจำวันในอิตาลีขึ้น  ยาน วีนิกซ์ และ เมลคัวร์ โดนเดอเคอเทอร์ (Melchior d'Hondecoeter) ผู้มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพสัตว์กินเนื้อและนกไม่ว่าจะเป็นหรือตายกลายเป็นจิตรกรผู้เป็นที่นิยมกันในสังคมของผู้มีคฤหาสน์ชนบท หรือ สังคมวงการการล่าสัตว์ในยุโรปตอนเหนือ ส่วนฟรันส์ โพสต์ (Frans Post) จิตรกรภูมิทัศน์ และ อัลเบิร์ต เอ็คฮูท (Albert Eckhout) จิตรกรภาพนิ่งก็หันไปเขียนภาพเขียนชาวพื้นเมือง และถูกส่งตัวไปยังบราซิลของเนเธอร์แลนด์อยู่ระยะหนึ่ง แต่อาณานิคมที่สำคัญกว่าหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์ไม่ได้รับการเขียนเท่าใดนัก
จิตรกร > จิตรกรคนสำคัญ

แรมบรังด์เป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมมากภายในปี ค.ศ. 1631 และเป็นผู้ที่ได้รับงานภาพเหมือนสำคัญ ๆ หลายชิ้นจากอัมสเตอร์ดัม แต่มาในราวปี ค.ศ. 1640 งานเขียนของแรมบรังด์ก็เริ่มกลายเป็นงานที่สงบลงซึ่งอาจจะเป็นผลสะท้อนมาจากความทุกข์จากเหตุการณ์ในชีวิตส่วนตัว ความมีชีวิตชีวามาแทนด้วยอารมณ์ที่แท้จริง งานเขียนเกี่ยวกับศาสนาในยุคนี้มักจะเป็นภาพที่มาจากพันธสัญญาเดิม ภาพเขียนที่มีชื่อที่สุดในยุคนี้ก็ได้แก่ภาพ “กองทหารของฟรันส์ แบนนิง ค็อค” ที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1642 ในจุดสูงสุดของยุคทอง ที่เป็นภาพที่ได้รับจ้างให้เขียนเพื่อแขวนในห้องรับรองของหอประชุมที่สร้างใหม่ (Musketeers' Meeting Hall) ในอัมสเตอร์ดัม
จิตรกรคนสำคัญอีกคนหนึ่งในยุคนี้คือโยฮันส์ เวร์เมร์ ที่มีความเด่นในการใช้สีที่ใส (transparent colors) และการวางองค์ประกอบของภาพ และการใช้แสงที่ดีเลิศ  เวร์เมร์มักจะเขียนภาพภายในบ้านเรือน แม้แต่ภาพภูมิทัศน์ที่เขียนสองภาพก็มีกรอบเป็นหน้าต่าง ฉากภายในบ้านเรือนที่วาดมักจะเป็นภาพชีวิตประจำวันหรือภาพเหมือน งานชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันแพร่หลายคือภาพ “สาวใส่ต่างหูมุก” ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1665
ตระกูลการเขียนแบบอูเทร็คท์ (Utrecht School) เป็นกลุ่มนักเขียนที่เขียนภาพที่เมืองอูเทร็คท์ในเนเธอร์แลนด์ปัจจุบัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 งานเขียนของนักเขียนกลุ่มนี้เป็นงานเขียนแบบบาโรกที่ได้รับอิทธิพลจากคาราวัจโจ
จิตรกร > จิตรกรอื่น ๆ

จิตรกรคนสำคัญ ๆ ของยุคนี้ก็ได้แก่:
เดิร์ค ฟาน บาบูเร็น (Dirck van Baburen)  - จิตรกรรมประวัติศาสตร์
เฟอร์ดินานด์ โบล (Ferdinand Bol) - ประวัติศาสตร์และคริสต์ศาสนา
อับราฮัม โบลเมิร์ท (Abraham Bloemaert)  - จิตรกรรมประวัติศาสตร์
อาเดรียน เบราเวอร์ (Adriaen Brouwer)  - ชีวิตประจำวัน
เอลเบิร์ต คุยพ์ (Albert Cuyp) - ภูมิทัศน์เนเธอร์แลนด์และอิตาลี
เกอร์ริต ดู (Gerrit Dou) - ชีวิตประจำวัน
วิลเล็ม โดรสต์ (Willem Drost) - ประวัติศาสตร์และคริสต์ศาสนา
คาเรล ฟาบริเชียส (Carel Fabritius) - ประวัติศาสตร์และคริสต์ศาสนา และชีวิตประจำวัน
โคเฟิร์ต ฟลิงก์ (Govert Flinck) - ประวัติศาสตร์และคริสต์ศาสนา และภาพเหมือน
ยาน ฟาน โกเยน (Jan van Goyen) - ภูมิทัศน์
ฟรันส์ ฮาลส์ (Frans Hals) - ภาพเหมือนกลุ่ม, ภาพเหมือนเดี่ยว
เปียเตอร์ เดอ ฮูค (Pieter de Hooch) - ชีวิตประจำวัน
เปียเตอร์ ลาสต์มัน (Pieter Lastman) - ประวัติศาสตร์และคริสต์ศาสนา
จูดิธ เลย์สเตอร์ (Judith Leyster) - ชีวิตประจำวัน
ยาน ลีเวนส์ (Jan Lievens) - ประวัติศาสตร์และคริสต์ศาสนา และภาพเหมือน
ยาคอป ฟาน ลู (Jacob van Loo) - จิตรกรรมประวัติศาสตร์
นิโคเลส เมส์ (Nicolaes Maes) - ภาพเหมือนและชีวิตประจำวัน
มาเรีย ฟาน อูสเตอร์วิค (Maria van Oosterwyck) - ภาพนิ่ง
อาเดรียน ฟาน โอสเตด (Adriaen van Ostade) - ชีวิตประจำวันและชีวิตชาวบ้าน
เพาลัส พอตเตอร์ (Paulus Potter) - ภูมิทัศน์
แรมบรังด์ (Rembrandt Harmenszoon van Rijn) - ประวัติศาสตร์และคริสต์ศาสนา และภาพเหมือน
ราเชล รุยสช์ (Rachel Ruysch) - - ภาพนิ่ง
เปียเตอร์ เซนเรแดม (Pieter Saenredam) - ภายในวัดและภูมิทัศน์เมือง
ยาน สตีน (Jan Steen) - ชีวิตประจำวัน
โยฮันส์ เวร์เมร์ (Johannes Vermeer) - ชีวิตประจำวัน
โยอาเคม วเทเวล (Joachem Wtewael) - จิตรกรรมประวัติศาสตร์
เฮ็นดริค เทอร์บรุกเก็น (Hendrick ter Brugghen) - จิตรกรรมประวัติศาสตร์
ระเบียงภาพ > จิตรกรรมประวัติศาสตร์

“การลักตัวยูโรปา”
แรมบรังด์
“Aeneas at the Court of Latinus”
ราวปี ค.ศ. 1661-1663
เฟอร์ดินานด์ โบล
“Roman Charity, Cimon and Peres”
เดิร์ค ฟาน บาบูเร็น
“Theagenes receiving
the palm of honour
from Chariclea”
ราวปี ค.ศ.  1626
อับราฮัม โบลเมิร์ท
“ชะลอร่างจากกางเขน”
ราวปี ค.ศ.  1612
เปียเตอร์ ลาสต์มัน
ระเบียงภาพ > จิตรกรรมภาพเหมือน

“ภ่าพเหมือนตนเอง”
ราวปี ค.ศ. 1633-1666
แรมบรังด์
“ภาพเหมือนตนเอง”
มาเรีย ฟาน อูสเตอร์วิค
“ผู้บริหารสมาคมพ่อค้าไวน์”
ราวปี ค.ศ. 1663
เฟอร์ดินานด์ โบล
ภาพเหมือนกลุ่มทหารรับจ้างในบรรยากาศที่สนุกสนาน
ค.ศ. 1633
ฟรันส์ ฮาลส์
“บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์ทุลพ์”
ราวปี ค.ศ. 1632 
แรมบรังด์
ระเบียงภาพ > จิตรกรรมภาพชีวิตประจำวัน

“สาวใส่ต่างหูมุก”
ค.ศ. 1665
โยฮันส์ เวร์เมร์
“เด็กหญิงอ่านจดหมาย”
ราวปี ค.ศ. 1662
เจอราร์ด เทอร์บอร์ค
“วิธีฟังวิธีร้อง”
(As the Old Sing,
So Twitter the Young)
ราวปี ค.ศ. 1665
ยาน สตีน
“ลานบ้านที่เดล์ฟ”
(Courtyard of a
House in Delft)
เปียเตอร์ เดอ ฮูค
ค.ศ. 1658
“เด็กชายและเด็กหญิง
กับแมวและปลาไหล”
จูดิธ เลย์สเตอร์
มีการเสนอสุภาษิตหรือสัญลักษณ์ของภาพนี้กันไปต่าง ๆ
“Lustige Gesellschaft”
ค.ศ.  1630 
จูดิธ เลย์สเตอร์
“สาวใช้ขี้เกียจ”
นิโคลัส แมส์
สาวใช้ที่มีปัญหาเป็น
หัวข้อที่แมส์เขียนหลายภาพ
“Le dépècement du porc”
ราวปี ค.ศ. 1645
ไอแซ็ค ฟาน โอสเตด
“สตรีดื่มกับชายสองคน”
ราวปี ค.ศ. 1658
เปียเตอร์ เดอ ฮูค
“สตรีเลี้ยงแมว”
ราวปี ค.ศ. 1662-1665
กาเบรียล เม็ทซู
ระเบียงภาพ > จิตรกรรมภูมิทัศน์

“ภูมิทัศน์จากฮาร์เล็ม”
ยาคอป ฟาน รุยสเดล
(Jacob van Ruisdael)
รุยสเดลเป็นจิตรกรหลักของกลุ่มนี้ ผู้มีผลงานในหลายหัวข้อกว่าจิตรกรอื่น
“ภูมิทัศน์สันทราย”
ยาน ฟาน โกเยน
ตัวอย่างของการเขียน
ใน “ช่วงโทน”
“ตลาดโกรทและ
วัดเซนต์บาโว”
เกอร์ริท แบร์คเฮเดอ
(ค.ศ. 1657)
“Les patineurs”
ราวปี ค.ศ. 1645
ยาน ฟาน โกเยน
“เล่นเสกต”
ราวปี ค.ศ. 1610 - 1620
เฮ็นดริค อเวอร์แคมพ์
(Hendrick Avercamp)
เฮ็นดริค อเวอร์แคมพ์
ผู้เขียนเฉพาะฉากฤดูหนาว
ของหมู่ชน
“ภูมิทัศน์สันทราย”
ยาน ฟาน โกเยน
ตัวอย่างของการเขียน
ใน “ช่วงโทน”
“วัวหนุ่ม”
ค.ศ.  1647 
เพาลัส พอตเตอร์
“วัดที่เวียร์”
ค.ศ.  1647 
ยาน ฟาน เดอร์ เฮย์เดน
“ภายในวัดใหม่”
ภายเขียนภายในสิ่งก่อสร้าง
ค.ศ.  1662
เฮ็นดริค ฟาน วเลียท
ระเบียงภาพ > จิตรกรรมภาพนิ่ง

“ภาพนิ่งกับนาฬิกา”
ที่มีฉากหลังมืด
(ราว ค.ศ. 1665)
วิลเล็ม ฟาน เอลสท์
“อาหารเช้ากับพาย
แบล็คเบอรรี”
(ค.ศ. 1631)
วิลเล็ม เคลสซูน เฮดา
ผู้มีชื่อเสียงในการเขียนภาพที่มีผิวสะท้อน
“ความไม่เที่ยง”
ยาน เดวิดส์ซูน เดอ ฮีม
(ค.ศ. 1629)
“ภาพนิ่งกับนกยูงตาย”
(ค.ศ. 1692)
โดย ยาน วีนิกซ์
(Jan Weenix)
ฉากในสวนในคฤหาสน์ในชนบท
“ภาพนิ่งของดอกไม้
บนโต๊ะหินอ่อน”
ค.ศ. 1716
ราเชล รุสช์
(Rachel Ruysch)