stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การุณ เก่งระดมยิง
งานการเมือง

พันเอก (พิเศษ) การุณได้รับทุนรัฐบาล ไปศึกษาต่อด้านวิศวกรรมเครื่องยนต์ มีความชำนาญพิเศษด้านเทคนิคต่างๆ และด้านวิทยุโทรทัศน์ แล้วกลับมารับราชการทหารที่กระทรวงกลาโหม กระทั่งกองทัพบกได้มอบหมายให้ ร.อ.การุณ (ยศขณะนั้น) เป็นผู้จัดตั้งสถานีวิทยุกระจายเสียงกองทัพบก จส.ของกรมการทหารสื่อสาร ซึ่งเป็นสถานีวิทยุกระจายเสียงกองทัพบกแห่งแรก ติดตั้งเครื่องส่ง ดูแลการออกอากาศ และเป็นโฆษกออกอากาศ ด้วยการเปิดเพลง และอ่านข่าว ต่อมามีการจัดตั้งสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก แบบขาวดำ และพันเอก (พิเศษ) การุณได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดำเนินการคัดเลือกระบบ และนำระบบโทรทัศน์สี เข้ามาในประเทศไทยเป็นครั้งแรก
ในปี พ.ศ. 2507 พันเอก (พิเศษ) การุณการุณ ได้มีโอกาสเป็นพิธีกรสัมภาษณ์ อาภัสรา หงสกุล เมื่อครั้งที่อาภัสราเดินทางกลับประเทศไทย หลังจากที่ได้รับมงกุฎนางงามจักรวาล ต่อมาในปี 2509 พันเอก (พิเศษ) การุณ ได้เป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์มากมายเช่น "ป๊อบท็อป" "บันไดดารา" "ขายหัวเราะ" "ช่องนำโชค" "ยี่สิบคำถาม" ฯลฯ
พันเอก (พิเศษ) การุณได้เปิดสอนการทำรายการโทรทัศน์ ได้ปั้นพิธีกรขึ้นมามากมาย เช่น ดำรง พุฒตาล ธรรมรัตน์ นาคสุริยะ และ วิชิต แสงทอง
ถึงแก่อนิจกรรม

พันเอก (พิเศษ) การุณถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ด้วยโรคติดเชื้อในกระแสโลหิต ที่ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า ด้วยวัย 86 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2548 ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2517 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2515 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2478 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2514 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2511 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2506 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

สหรัฐอเมริกา :
พ.ศ. 2547 -  เหรียญฟรีดอม
สถาปัตยกรรมเมแทบอลิซึม

นากางิงแคปซูลทาวเวอร์ ในโตเกียวจัดแสดงหน่วยอพาร์ตเมนต์ขนาดเล็ก (แคปซูล) ที่ติดไปกับแกนอาคารส่วนกลาง
สถาปัตยกรรมเมแทบอลิซึม (อังกฤษ: Metabolism; ญี่ปุ่น: メタボリズム; โรมาจิ: metaborizumu; ทับศัพท์: 新陳代謝) เป็นการเคลื่อนไหวรูปแบบสถาปัตยกรรมเลียนแบบธรรมชาติของญี่ปุ่นในช่วงหลังสงคราม เป็นแนวคิดผสมผสานของสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่กับการเติบโตทางชีวภาพโดยตัวเอง รูปแบบนี้ปรากฏสู่นานาชาติครั้งแรกในระหว่างการพบปะของ CIAM เมื่อ ค.ศ. 1959 ซึ่งมีการทดสอบแนวทางโดยกลุ่มนักเรียนในสตูดิโอของเค็นโซ ทังเงะที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์
ระหว่างการเตรียมการสำหรับงานประชุมออกแบบโลกโตเกียวประจำปี 1960 สถาปนิกและนักออกแบบรุ่นเยาว์กลุ่มหนึ่ง รวมถึงคิโยโนริ คิคูทาเกะ, คิโชะ คูโรคาวะ และฟูมิฮิโกะ มากิ  ที่ได้เตรียมเผยแพร่แถลงการณ์เกี่ยวกับรูปแบบนี้ พวกเขาได้รับอิทธิพลจากแหล่งต่าง ๆ มากมาย รวมทั้งทฤษฎีลัทธิมากซ์ และกระบวนการทางชีววิทยา ปฏิญญาของพวกเขาประกอบด้วยเรียงความชุด 4 เล่ม ชื่อว่า Ocean City, Space City, Towards Group Form และ Material and Man และยังรวมถึงการออกแบบเมืองใหญ่ที่ลอยอยู่บนมหาสมุทร และอาคารแคปซูลสำเร็จรูปที่สามารถผสมผสานการเติบโตแบบออร์แกนิกเข้าด้วยกัน แม้ว่าการประชุมการออกแบบโลกจะทำให้ผู้ดำเนินการการเคลื่อนไหวนี้ได้มีโอกาสแสดงฝีมือบนเวทีระดับนานาชาติ แต่แนวคิดของพวกเขายังคงเป็นเพียงทฤษฎีเป็นส่วนใหญ่
มีการสร้างอาคารขนาดเล็กที่ใช้หลักการของสถาปัตยกรรมเมแทบอลิซึม ได้แก่ ศูนย์กระจายเสียงและสื่อมวลชนยามานาชิของทังเงะ และนากางิงแคปซูลทาวเวอร์ ของคูโรคาวะ งานของพวกเขาที่มีความเข้มข้นสูงสุดนั้นเกิดขึ้นที่งานเวิลด์เอกโพซิชันปี 1970 ในโอซากะ โดยที่ทังเงะเป็นผู้รับผิดชอบในการวางผังหลักของสถานที่ทั้งหมด ในขณะที่คิคูทาเกะและคูโรคาวะ เป็นผู้ออกแบบศาลา หลังวิกฤตการณ์น้ำมัน ค.ศ. 1973 กลุ่มสถาปนิกเมแทบอลิซึมหันความสนใจออกจากญี่ปุ่นและมุ่งไปที่แอฟริกาและตะวันออกกลางแทน
วิมล วิริยะวิทย์

| นาวาอากาศเอกวิมล วิริยะวิทย์ |
| --- | --- |


รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ดำรงตำแหน่ง 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 – 3 มีนาคม พ.ศ. 2523
นายกรัฐมนตรี: พลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 ตุลาคม พ.ศ. 2464
เสียชีวิต: 16 มกราคม พ.ศ. 2545 (80 ปี)

นาวาอากาศเอก วิมล วิริยะวิทย์ เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลของพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ และเป็นอดีตสมาชิกเสรีไทย
ประวัติ

วิมล เป็นคนกรุงเทพฯ เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2464 เป็นบุตรของนายตุ่ย วิริยะวิทย์ และนางจิ๋ว จบจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2480 จากนั้นได้เข้าเรียนที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เรียนยังไม่ทันจบในขณะที่เรียนอยู่ชั้นปีที่สอง ได้สอบชิงทุนของกองทัพอากาศได้ไปเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกา ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ในปี พ.ศ. 2483 แต่ยังไม่ทันบการศึกษา
วิมล สมรสกับ ร.อ.หญิง ปยงค์ วิริยะวิทย์ มีบุตรชื่อ รองศาสตราจารย์ ดร.ศานติ วิริยะวิทย์ รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา และ ธิดา ชื่อ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ยงค์วิมล เลณบุรี ราชบัณฑิต สำนักวิทยาศาสตร์ ประเภทวิทยาศาสตร์กายภาพ สาขาวิชาคณิตศาสตร์
น.อ.วิมล วิริยะวิทย์ ได้ถึงแก่อนิจกรรมในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2545
เสรีไทย

นาวาอากาศเอก วิมล วิริยะวิทย์ เป็นสมาชิกเสรีไทยที่เป็นตัวจักรสำคัญในการติดต่อของเสรีไทยสายอเมริกากับขบวนการใต้ดินต่อต้านญี่ปุ่นในประเทศไทย ที่มีนายปรีดี พนมยงค์ เป็นหัวหน้า ทั้งนี้เพราะภายหลังที่ไทย โดยรัฐบาลของ จอมพล ป.พิบูลสงคราม ได้ประกาศสงครามกับสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ ในตอนต้นปี พ.ศ. 2485 แล้ว ที่สหรัฐอเมริกานั้น ตัวทูตคือ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช โดยวิมล เป็น 1 ใน 2 คนไทยที่กระโดดร่มลงที่จังหวัดแพร่ เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2487 จนถูกส่งตัวเข้ามากรุงเทพฯ ให้พบกับอธิบดีกรมตำรวจ โดยวิมลบอกเจ้าหน้าที่ว่าต้องรายงานข้อราชการลับ กับอธิบดีกรมตำรวจ คือ หลวงอดุลยเดชจรัส จนได้ไปพบกับหลวงประดิษฐ์มนูธรรมที่บ้านนายดิเรก ชัยนาม ที่ถนนรองเมือง
รับราชการ

หลังสงครามสงบ วิมล ได้รับยศทหารชั่วคราวเป็นร้อยเอก แล้วจึงได้กลับไปเรียนต่อที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์จนจบปริญญาตรีและปริญญาโท ในปี พ.ศ. 2490 จากนั้นจึงกลับมารับราชการใช้ทุนที่กองทัพอากาศ ติดยศเป็นนาวาอากาศเอก (พิเศษ) เมื่อปี พ.ศ. 2501 ตำแหน่งผู้อำนวยการกองวิทยาการกรมช่างอากาศ จากนั้นในปี พ.ศ. 2504 จึงย้ายออกจากกองทัพอากาศไปเป็นอาจารย์ที่บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และต่อมาก็ได้ย้ายจากการเป็นอาจารย์ไปรับราชการพลเรือนที่กระทรวงอุตสาหกรรม จนเป็นนายช่างใหญ่ รองปลัดกระทรวง อธิบดีกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม จนเป็นปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม
การเมือง

ในสมัยที่พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2522 วิมลได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม  หลังจากนั้นยังได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 จนถึงปี พ.ศ. 2529
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2521 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2517 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2478 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2504 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

สหรัฐอเมริกา :
พ.ศ. 2493 -  เหรียญฟรีดอม ประดับใบปาร์มสีบรอนซ์
เขตบางกอกน้อย

| เขตบางกอกน้อย |
| --- | --- |
เขต
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Khet Bangkok Noi
จากซ้ายไปขวา บนลงล่าง:  โรงพยาบาลศิริราช  วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร  พิพิธภัณฑ์ศิริราชพิมุขสถาน  วัดอมรินทรารามวรวิหาร  พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี 
คำขวัญ: สมเด็จโตวัดระฆัง วังหลังตั้งอยู่ อู่เรือพระราชพิธี สถานีรถไฟ คลองใหญ่มีชื่อ เลื่องลือเครื่องลงหิน นามระบิลช่างหล่อ งามลออวัดวา
แผนที่กรุงเทพมหานคร เน้นเขตบางกอกน้อย
พิกัด: 13°46′15.12″N 100°28′04.56″E﻿ / ﻿13.7708667°N 100.4679333°E﻿ / 13.7708667; 100.4679333
ประเทศ:  ไทย
เขตปกครองพิเศษ: กรุงเทพมหานคร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 11.944 ตร.กม. (4.612 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 98,028 คน
 • ความหนาแน่น: 8,207.30 คน/ตร.กม. (21,256.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 10700
รหัสภูมิศาสตร์: 1020
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 9/99 ถนนบางขุนนนท์ แขวงบางขุนนนท์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร 10700
เว็บไซต์: www.bangkok.go.th/bangkoknoi
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บางกอกน้อย เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร ถือเป็นเขตอนุรักษ์เมืองเก่า แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และศิลปวัฒนธรรมทางฝั่งธนบุรี โดยมีคำขวัญประจำเขตว่า "สมเด็จโตวัดระฆัง วังหลังตั้งอยู่ อู่เรือพระราชพิธี สถานีรถไฟ คลองใหญ่มีชื่อ เลื่องลือเครื่องลงหิน นามระบิลช่างหล่อ งามลออวัดวา"
ที่ตั้งและอาณาเขต

เขตบางกอกน้อยตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตบางพลัด มีถนนบรมราชชนนีและถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้าเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตพระนคร มีแนวกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับเขตบางกอกใหญ่ มีคลองมอญเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตตลิ่งชัน มีคลองบางขุนศรี คลองชักพระ และคลองบางกอกน้อยเป็นเส้นแบ่งเขต
ประวัติศาสตร์

เขตบางกอกน้อยเดิมมีชื่อเรียกว่า อำเภออมรินทร์ เป็นอำเภอที่ 21 ใน 25 อำเภอชั้นในของพระนครตามประกาศกระทรวงนครบาลใน พ.ศ. 2458
จากนั้นใน พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่ออำเภออมรินทร์เป็น อำเภอบางกอกน้อย (พร้อมกับเปลี่ยนชื่ออำเภอหงสารามเป็นอำเภอบางกอกใหญ่ เปลี่ยนชื่ออำเภอราชคฤห์เป็นอำเภอบางยี่เรือ และเปลี่ยนชื่ออำเภอบุปผารามเป็นอำเภอคลองสาน) เนื่องจากชื่อเดิมยังไม่เหมาะสมกับตำบลที่ตั้งอันเป็นหลักฐานโบราณ ในขณะนั้นอำเภอบางกอกน้อยมีเขตปกครอง 8 ตำบล คือ ตำบลบางอ้อ ตำบลบางพลัด ตำบลบางบำหรุ ตำบลบางยี่ขัน ตำบลบางขุนนนท์ ตำบลบางขุนศรี ตำบลศิริราช และตำบลบ้านช่างหล่อ
ต่อมามีประกาศคณะปฏิวัติให้รวมจังหวัดธนบุรีกับจังหวัดพระนครเข้าด้วยกันเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรีใน พ.ศ. 2514 และเปลี่ยนรูปแบบเป็นกรุงเทพมหานครใน พ.ศ. 2515 ซึ่งได้เปลี่ยนคำว่าอำเภอเป็น "เขต" และตำบลเป็น "แขวง" ดังนั้น อำเภอบางกอกน้อยจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เขตบางกอกน้อย
ใน พ.ศ. 2532 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตบางกอกน้อย โดยแบ่งพื้นที่แขวงบางพลัด แขวงบางอ้อ แขวงบางยี่ขัน และแขวงบางบำหรุ ไปจัดตั้งเป็นเขตบางพลัด เพื่อให้หน่วยงานราชการดูแลปกครองพื้นที่ได้สะดวกขึ้น
ใน พ.ศ. 2534 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยโอนพื้นที่เขตบางพลัดเฉพาะฝั่งใต้ของถนนบรมราชชนนีและถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้ากลับมาเป็นพื้นที่ของเขตบางกอกน้อย โดยพื้นที่ดังกล่าวได้รับการจัดตั้งเป็นแขวงอรุณอมรินทร์
การแบ่งเขตการปกครอง

เขตบางกอกน้อยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 แขวง ได้แก่
| หมาย เลข | อักษรไทย | อักษรโรมัน | พื้นที่  (ตร> กม.) | จำนวนประชากร  (ธันวาคม 2566) | ความหนาแน่น  (ธันวาคม 2566) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 4. | ศิริราช | Siri Rat | 1.258 | 12,162 | 9,667.73 |  |
| 5. | บ้านช่างหล่อ | Ban Chang Lo | 2.076 | 26,830 | 12,923.89 |  |
| 6. | บางขุนนนท์ | Bang Khun Non | 1.492 | 10,340 | 6,930.30 |  |
| 7. | บางขุนศรี | Bang Khun Si | 4.360 | 30,149 | 6,914.91 |  |
| 9. | อรุณอมรินทร์ | Arun Ammarin | 2.758 | 18,547 | 6,724.80 |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 11.944 | 98,028 | 8,207.30 |  |
หมายเลขที่หายไปปัจจุบันคือแขวงในเขตบางพลัด
ประชากร

| สถิติประชากรตามทะเบียนราษฎร เขตบางกอกน้อย> ปี (พ.ศ.) | สถิติประชากรตามทะเบียนราษฎร เขตบางกอกน้อย> ประชากร | สถิติประชากรตามทะเบียนราษฎร เขตบางกอกน้อย> การเพิ่มและการลด |
| --- | --- | --- |
| 2535 | 196,198 | ไม่ทราบ |
| 2536 | 177,387 | -18,811 |
| 2537 | 173,523 | -3,864 |
| 2538 | 171,012 | -2,511 |
| 2539 | 170,494 | -518 |
| 2540 | 169,378 | -1,116 |
| 2541 | 167,171 | -2,207 |
| 2542 | 162,502 | -4,669 |
| 2543 | 160,035 | -2,467 |
| 2544 | 157,170 | -2,865 |
| 2545 | 155,251 | -1,919 |
| 2546 | 152,867 | -2,384 |
| 2547 | 135,799 | -17,068 |
| 2548 | 133,669 | -2,130 |
| 2549 | 132,394 | -1,275 |
| 2550 | 130,540 | -1,854 |
| 2551 | 129,401 | -1,139 |
| 2552 | 126,823 | -2,578 |
| 2553 | 124,352 | -2,471 |
| 2554 | 120,032 | -4,320 |
| 2555 | 117,950 | -2,082 |
| 2556 | 117,503 | -447 |
| 2557 | 116,653 | -850 |
| 2558 | 115,202 | -1,451 |
| 2559 | 112,581 | -2,621 |
| 2560 | 112,046 | -535 |
| 2561 | 110,417 | -1,629 |
| 2562 | 107,732 | -2,685 |
| 2563 | 103,791 | -3,941 |
| 2564 | 101,511 | -2,280 |
| 2565 | 99,729 | -1,782 |
| 2566 | 98,028 | -1,701 |
การคมนาคม

ถนนสายหลักในพื้นที่เขตบางกอกน้อย ได้แก่
ถนนบรมราชชนนี
ถนนจรัญสนิทวงศ์
ถนนพรานนก
ถนนวังหลัง
ถนนอิสรภาพ
ถนนอรุณอมรินทร์
ถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า
ถนนบางขุนนนท์
ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4
ส่วนทางสายรองและทางลัด ได้แก่
ถนนสุทธาวาส
ถนนรถไฟ
ถนนเลียบทางรถไฟสายใต้
ถนนรุ่งประชา
ซอยจรัญสนิทวงศ์ 22 (ราษฎร์ศรัทธา) และซอยอิสรภาพ 37
ซอยจรัญสนิทวงศ์ 28 / ซอยอิสรภาพ 39 (วัดดงมูลเหล็ก)
ซอยจรัญสนิทวงศ์ 35 (วัดมะลิ)
ซอยอิสรภาพ 44 (แสงศึกษา)
การคมนาคม > สะพาน

สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า เชื่อมระหว่างเขตบางกอกน้อยกับเขตพระนคร
การคมนาคม > ทางน้ำ

แม่น้ำเจ้าพระยา
คลองบางกอกน้อย
คลองชักพระ
คลองมอญ
การคมนาคม > ทางราง

รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล (สถานีไฟฉาย สถานีบางขุนนนท์)
สถานที่สำคัญ > ศาสนสถาน

สถาบันวิมุตตยาลัย
วัดระฆังโฆสิตาราม
วัดอมรินทราราม
วัดสุวรรณาราม
วัดชิโนรสารามวรวิหาร
สถานที่สำคัญ > สถานศึกษา

โรงเรียนโฆสิตสโมสร
โรงเรียนวัดดุสิตาราม
โรงเรียนวัดสุวรรณคีรี
โรงเรียนวัดปฐมบุตรอิศราราม
โรงเรียนวัดเจ้าอาม
โรงเรียนวัดบางขุนนนท์
โรงเรียนวัดศรีสุดาราม
โรงเรียนวัดสุวรรณาราม
โรงเรียนวัดอมรินทราราม
โรงเรียนวัดวิเศษการ
โรงเรียนชิโนรสวิทยาลัย
โรงเรียนสตรีวัดระฆัง
โรงเรียนสุวรรณารามวิทยาคม
โรงเรียนสวนอนันต์
โรงเรียนมัธยมวัดดุสิตาราม
โรงเรียนมัธยมวัดนายโรง
อาชีวศึกษา
วิทยาลัยเทคโนโลยีจรัลสนิทวงศ์
มหาวิทยาลัยมหิดล (บางกอกน้อย)
คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
โรงเรียนกายอุปกรณ์สิรินธร คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล
วิทยาลัยอินเตอร์เทคลำปาง (ศูนย์กรุงเทพฯ)
สถานที่สำคัญ > สถานพยาบาล

โรงพยาบาลศิริราช
โรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์
โรงพยาบาลธนบุรี
โรงพยาบาลเจ้าพระยา
สถานที่สำคัญ > สถานที่สำคัญอื่น ๆ

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี
ท่าช้างวังหลัง (ท่าน้ำศิริราช)
สามแยกไฟฉาย
สี่แยกศิริราช
สะพานอรุณอมรินทร์
สถานีรถไฟธนบุรี
ตลาดพรานนก
ตลาดศาลาน้ำร้อน
ตลาดศาลาน้ำเย็น
ตลาดบางขุนศรี
ฐานทัพเรือกรุงเทพ
วังนันทอุทยาน
กรมอู่ทหารเรือ
กองดุริยางค์ทหารเรือ
สโมสรทหารเรือ
ภัทราวดีเธียเตอร์
ชุมชนบ้านช่างหล่อ
เหตุการณ์สำคัญ

เหตุการณ์โป๊ะล่มที่ท่าพรานนก (14 มิถุนายน พ.ศ. 2538)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์สำนักงานเขตบางกอกน้อย
แผนที่เขตบางกอกน้อย เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเขตในกรุงเทพมหานคร |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งธนบุรี |  คลองสาน  จอมทอง  ตลิ่งชัน  ทวีวัฒนา  ทุ่งครุ  ธนบุรี  บางกอกน้อย  บางกอกใหญ่  บางขุนเทียน  บางแค  บางบอน  บางพลัด  ภาษีเจริญ  ราษฎร์บูรณะ  หนองแขม  |  |
| ฝั่งพระนคร |  คลองเตย  คลองสามวา  คันนายาว  จตุจักร  ดอนเมือง  ดินแดง  ดุสิต  บางกะปิ  บางเขน  บางคอแหลม  บางซื่อ  บางนา  บางรัก  บึงกุ่ม  ปทุมวัน  ประเวศ  ป้อมปราบศัตรูพ่าย  พญาไท  พระโขนง  พระนคร  มีนบุรี  ยานนาวา  ราชเทวี  ลาดกระบัง  ลาดพร้าว  วังทองหลาง  วัฒนา  สวนหลวง  สะพานสูง  สัมพันธวงศ์  สาทร  สายไหม  หนองจอก  หลักสี่  ห้วยขวาง  |  |
แผนที่เขต
โรงพยาบาลศิริราช
พิพิธภัณฑ์ศิริราชพิมุขสถาน (สถานีรถไฟธนบุรีในอดีต))
วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร
บ้านรับรองเตี้ยวยฺหวีไถ

ทางเข้าบ้านรับรองเตี้ยวยฺหวีไถ
บ้านรับรองเตี้ยวยฺหวีไถ
บ้านรับรองเตี้ยวยฺหวีไถ (จีนตัวย่อ: 钓鱼台国宾馆; จีนตัวเต็ม: 釣魚臺國賓館; พินอิน: Diàoyútái Guóbīnguǎn) เป็นอุทยานหลวงโบราณและบ้านรับรองของรัฐสมัยใหม่ ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของสวนยฺวี่ยฺเวียนถาน เขตไห่เตี้ยน กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน จักรพรรดิจินจางจงเคยสร้างแพตกปลาไว้ที่นี่ จึงเป็นที่มาของชื่อ "เตี้ยวยฺหวีไถ" ซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 800 ปี ในสมัยราชวงศ์ชิง จักรพรรดิเฉียนหลงมีพระราชดำริให้ขุดสระยฺวี่ยฺเวียนและสร้างพระราชวังขึ้นในบริเวณนี้ ต่อมาได้รับการปรับปรุงให้เป็นสวนหลวง อุทยานบ้านรับรองในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นโดยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนระหว่างค.ศ. 1958–1959 บนพื้นฐานของสถานที่ท่องเที่ยวโบราณที่เรียกว่า "เตี้ยวยฺหวีไถ" เพื่อใช้เป็นที่พำนักและจัดการประชุมสำหรับบุคคลสำคัญจากต่างประเทศที่เดินทางมาเยือน บ้านรับรอบเตี้ยวยฺหวีไถตั้งอยู่นอกประตูฟู่เฉิงทางตะวันตกของกรุงปักกิ่ง ทางทิศตะวันออกของสระยฺวี่ยฺเวียน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจุดตัดของถนนฟู่เฉิงกับถนนซานลี่เหอ
อุทยานบ้านรับรองของรัฐมีความยาวจากเหนือจรดใต้ประมาณ 1 กิโลเมตร และกว้างจากตะวันออกไปตะวันตก 0.5 กิโลเมตร มีพื้นที่รวม 420,000 ตารางเมตร พื้นที่อาคารรวม 165,000 ตารางเมตร และพื้นที่ทะเลสาบ 50,000 ตารางเมตร สถานที่สำคัญบริเวณใกล้เคียงได้แก่ โรงพยาบาลทหารเรือ (ปัจจุบันคือศูนย์การแพทย์ที่ 6 โรงพยาบาลกลางกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน) สำนักบริหารการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ หอส่งสัญญาณวิทยุและโทรทัศน์กลาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (CCTV) อนุสรณ์สถานสหัสวรรษจีน การบริหารภาษีแห่งรัฐ บริษัทการรถไฟแห่งประเทศจีน พิพิธภัณฑ์การทหาร สำนักงานสถิติแห่งชาติ และสำนักงานกิจการฮ่องกงและมาเก๊าแห่งคณะมนตรีรัฐกิจ
คมนาคม

สถานีสวนยฺวี่ยฺเวียนถานตงเหมิน บนรถไฟใต้ดินปักกิ่งสาย 16
ดูเพิ่ม

รายชื่อโรงแรมในปักกิ่ง
โรงแรมจิงซี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
อินทรียสถาปัตยกรรม

ฟอลลิงวอเทอร์ โดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์
อินทรียสถาปัตยกรรม (อังกฤษ: organic architecture) คือ ปรัชญาสถาปัตยกรรมที่ส่งเสริมความสมดุลระหว่างการอยู่อาศัยของมนุษย์และโลกธรรมชาติ แนวคิดนี้ประสบความสำเร็จได้ผ่านแนวทางการออกแบบที่มุ่งเน้นให้เข้ากันได้ดีและบูรณาการเข้ากับสถานที่ ดังนั้นอาคาร เฟอร์นิเจอร์ และสภาพแวดล้อมจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งขององค์ประกอบที่เป็นหนึ่งเดียวและเชื่อมโยงกัน
คำว่า "อินทรียสถาปัตยกรรม" คิดขึ้นโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ (ค.ศ. 1867–1959) ซึ่งเป็นการสานต่อหลักการของหลุยส์ ซัลลิแวน อาจารย์ของเขา ตามแนวคิดที่ว่า "รูปทรงย่อมเป็นไปตามการใช้งาน" (form follows function) ซึ่งกลายมาเป็นคำเตือนใจของสถาปัตยกรรมร่วมสมัย ไรต์แก้ไขคำกล่าวเป็น “รูปแบบและการใช้งานเป็นหนึ่งเดียว” (form and function are one) โดยอ้างถึงธรรมชาติเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดของการบูรณาการดังกล่าว ผลงานของเขามีแนวทางที่สอดคล้องกันตลอดทั้งตัวงานที่เขาเรียกว่า "อินทรียสถาปัตยกรรม"
อาริอาเกะ (โตเกียว)

โตเกียวบิกไซต์
อาริอาเกะ (ญี่ปุ่น: 有明; โรมาจิ: Ariake) เป็นย่านหนึ่งในเขตโคโต โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะที่เป็นพื้นที่ทางทิศตะวันออกของโอไดบะ อาริอาเกะแบ่งออกเป็น 4 โชเมะ (丁目) และประกอบด้วยพื้นที่ส่วนหนึ่งของพื้นที่ถมทะเลอ่าวโตเกียวหมายเลข 10 (東京湾埋立10号地) และศูนย์กลางเมืองบริวารริมน้ำโตเกียว (東京臨海副都心) ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2017 ย่านนี้มีประชากร 9,080 คน
สงครามกลางเมืองเยเมน (พ.ศ. 2558–ปัจจุบัน)

สงครามกลางเมืองเยเมน (อังกฤษ: Yemeni Civil War; อาหรับ: الحرب الأهلية اليمنية) เป็นความขัดแย้งที่ยังดำเนินไปต่อเนื่อง เริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2558 ระหว่างสองฝ่าย: รัฐบาลเยเมนนำโดย อับดรับบูห์ มันซูร์ ฮาดี และขบวนการติดอาวุธฮูษี ร่วมกับพันธมิตรและผู้สนับสนุน ทั้งสองฝ่ายอ้างว่าเป็นรัฐบาลอย่างเป็นทางการของเยเมน
กองกำลังของฮูษี ปัจจุบันควบคุมเมืองหลวง ซานาอา เป็นพันธมิตรกับกองกำลังที่จงรักภักดีกับอดีตประธานาธิบดี อาลี อับดุลลอห์ ซาเละห์ ได้ปะทะกับกองกำลังที่ภักดีกับฮาดี ซึ่งมีฐานที่มั่นที่เอเดน อัลกออิดะห์ในคาบสมุทรอาหรับ (AQAP) และ รัฐอิสลามแห่งอิรักและเลอแวนต์ ได้ร่วมโจมตีด้วย โดยอัลกออิดะห์ควบคุมพื้นที่ในชนบทห่างไกล และตามแนวชายฝั่ง
ในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2558 หลังจากฮูษีเข้ายึดครองซานาอาและรัฐบาลเยเมน ผู้นำคณะกรรมการปฏิวัติสูงสุดของฮูษี ได้ประกาศปลดฮาดี และขยายการควบคุมไปยังพื้นที่จังหวัดทางภาคใต้ การรุกของฮูทีเป็นพันธมิตรกับกำลังทหารที่ภักดีต่อซาเละห์ เริ่มการต่อสู้ในวันรุ่งขึ้นที่ลาหิช และยึดได้ในวันที่ 25 มีนาคม และคืบหน้าไปยังเอเดน ซึ่งเป็นพื้นที่สำคัญของฮาดีฮาดีลี้ภัยออกนอกประเทศในวันเดียวกัน
ต่อมา มีความช่วยเหลือของซาอุดิอาระเบีย ที่เข้ามาโจมตีทางอากาศเพื่อฟื้นฟูรัฐบาลเดิมของเยเมน สหรัฐอเมริกาเข้ามาช่วยเหลือทางด้านโลจิสติกส์ด้วย  ตามข้อมูลของสหประชาชาติ ระหว่างเดือนมีนาคม พ.ศ. 2558 – เดือนธันวาคม 2560 ประชาชนราว 8,670–13,600 คนถูกฆ่าในเยเมน โดยเป็นพลเรือนมากกว่า 5,200 คนและคาดว่ามากกว่า 50,000 คนเสียชีวิตเพราะความอดอยากในเยเมนที่เกิดขึ้นต่อเนื่องตั้งแต่ พ.ศ. 2559 ซึ่งมีสาเหตุมาจากสงคราม
ความขัดแย้งนี้ถูกมองว่าเป็นการขยายตัวมาจากความขัดแย้งระหว่างอิหร่านและซาอุดิอาระเบีย ซึ่งหมายความว่าอิหร่านมีอิทธิพลในบริเวณนี้ ใน พ.ศ. 2561 สหประชาชาติเตือนว่าประชาชนชาวเยเมน 13 ล้านคน พบกับความอดอยากที่เลวร้ายที่สุดในโลกในรอบ 100ปี
ชุมชนนานาชาติประณามการทิ้งระเบิดของฝ่ายซาอุดิอาระเบีย ซึ่งมีการทิ้งระเบิดในพื้นที่ของพลเรือน การทิ้งระเบิดทำให้ประชาชน 17,729 เสียชีวิตหรือบาดเจ็บจากข้อมูลเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 วิกฤติการณ์นี้เริ่มจะได้รับความสนใจจากสื่อนานาชาติ ดังที่เป็นในสงครามกลางเมืองซีเรีย
สหรัฐได้ทิ้งระเบิดเพื่อช่วยเหลือซาอุดิอาระเบียโจมตีทางอากาศต่อเยเมน ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 ทำให้สภาสูงของสหรัฐผ่านญัตติเพื่อยุติการช่วยเหลือของสหรัฐต่อซาอุดิอาระเบีย ซึ่งถูกระงับโดยประธานาธิบดี โดนัลด์ ทรัมป์ และในเดือนพฤษภาคม สภาสูงล้มเหลวที่จะยกเลิกการยับยั้งนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

| วิดีโอหลายคลิปจากแหล่งข้อมูลภายนอก |
| --- | --- |
 The US may be aiding war crimes in Yemen ที่ยูทูบ
 PBS Report from Yemen: As Millions Face Starvation, American-Made Bombs Are Killing Civilians ที่ยูทูบ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สงครามกลางเมืองเยเมน (พ.ศ. 2558–ปัจจุบัน)
Demystifying Yemen's Conflict (Midwest Diplomacy) เก็บถาวร 16 กุมภาพันธ์ 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Yemen and the Huthis: Genesis of the 2015 Crisis (Asian Affairs Journal)
Timeline: Yemen (BBC)
As Saudis Block a Human Rights Inquiry in Yemen, America Stays Quiet. Vice. 1 October 2015.
Yemen: Coalition Bombs Homes in Capital. Human Rights Watch. 21 December 2015.
The United States May Be Guilty of War Crimes in Yemen เก็บถาวร 2017-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. The Nation. November 2016.
Tomgram: Rebecca Gordon, Yet Another Undeclared U.S. War (December 2016), TomDispatch.com
Yemen: Civil War and Regional Intervention Congressional Research Service
UAE and US guilty of war crimes in Yemen torture centers, Amnesty charges. World Socialist Web Site. 13 July 2018
Ending the Not-So-Futile War in Yemen. The American Interest. 4 October 2018
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
นางาโตโระ

สำหรับซีรีส์มังงะ ดูที่ ยัยตัวแสบแอบน่ารัก นางาโทโระ
| นางาโตโระ 長瀞町 |
| --- | --- |
เมือง
  บน: หุบเขานางาโตโระในอุทยานธรณีชิจิบุ  กลาง: ศาลเจ้าโฮโดซัง, พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติ จ.ไซตามะ  ล่าง: สถานีรถไฟนางาโตโระ, กระเช้าลอยฟ้าโฮโดซัง 
   ธง ตรา
ที่ตั้งของนางาโตโระ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดไซตามะ
นางาโตโระที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 36°6′53.3″N 139°6′35″E﻿ / ﻿36.114806°N 139.10972°E﻿ / 36.114806; 139.10972
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  ไซตามะ
อำเภอ: ชิจิบุ
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลเมือง
 • นายกเทศมนตรี: ทากิเอะ โอซาวะ (大澤 タキ江)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 30.43 ตร.กม. (11.75 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 ธันวาคม ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 6,295 คน
 • ความหนาแน่น: 207 คน/ตร.กม. (540 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: เมเปิล
 • ดอกไม้: ซากูระ
 • นก: นกเด้าลม
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสท้องถิ่น: 11363-8
โทรศัพท์: 0494-66-3111
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 1035-1 โอจิฮนโนงามิ เมืองนางาโตโระ อำเภอชิจิบุ จังหวัดไซตามะ 369-1392
เว็บไซต์: www.town.nagatoro.saitama.jp
นางาโตโระ (ญี่ปุ่น: 長瀞町; โรมาจิ: Nagatoro-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอชิจิบุ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 30.43 ตารางกิโลเมตร (11.75 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2024 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 6,295 คน ความหนาแน่นของประชากร 207 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนางาโตโระมีแม่น้ำนางาโตโระซึ่งมีชื่อเสียงในเรื่องการล่องแก่ง และพื้นที่ทั้งหมดของเมืองได้รับการกำหนดให้เป็นเขตอุทยานธรรมชาติและเขตอนุรักษ์ของจังหวัดไซตามะ
ภูมิศาสตร์

เมืองนางาโตโระตั้งอยู่บนพื้นที่ภูเขาทางตะวันตกของจังหวัดไซตามะ บริเวณต้นน้ำของแม่น้ำอารากาวะ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดไซตามะ
นครฮนโจ
เมืองมินาโนะ
เมืองมิซาโตะ
เมืองโยริอิ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

เมืองนางาโตโระมีภูมิอากาศแบบชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีลักษณะเด่นคือฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 12.8 °C.ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 2,222 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.1 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 1.6 °C
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น พบว่าจำนวนประชากรของเมืองนางาโตโระลดลงเล็กน้อยในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1950  | 8,896 | —     |
|  1960  | 8,072 | −9.3% |
|  1970  | 8,275 | +2.5% |
|  1980  | 8,908 | +7.6% |
|  1990  | 8,906 | −0.0% |
|  2000  | 8,560 | −3.9% |
|  2010  | 7,910 | −7.6% |
|  2020  | 6,807 | −13.9% |
ประวัติศาสตร์

เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านนางามิขึ้นภายในอำเภอชิจิบุ จังหวัดไซตามะ และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองนางามิเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 เมืองนี้ได้ผนวกรวมหมู่บ้านใกล้เคียงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง ได้แก่ หมู่บ้านฮิงูจิ และบางส่วนของหมู่บ้านชิราโตริ เมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1943 และเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองนางาโตโระเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1971 ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 เมืองนางาโตโระได้ขยายอาณาเขตโดยผนวกรวมหมู่บ้านใกล้เคียง ได้แก่ โอริฮาระ ฮาจิงาตะ โอบูซูมะ และโยโดะ
การเมืองการปกครอง

เมืองนางาโตโระมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเมืองเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 10 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด เมืองนางาโตโระร่วมกับหมู่บ้านฮิงาชิจิจิบุ เมืองมินาโนะ เมืองโองาโนะ และเมืองโยโกเซะ เป็นเขตเลือกตั้งหนึ่งที่ส่งสมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 1 คน และในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนางาโตโระเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดไซตามะ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ

แหล่งรายได้หลักของเมืองนางาโตโระมาจากอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยว