stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หมู่พเฏศวรมนเทียร

| หมู่พเฏศวรมนเทียร |
| --- | --- |
บางส่วนของมณฑปิกาในหมู่พเฏศวรมนเทียร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: โมเรนา
เทพ: พระศิวะ, พระวิษณุ, พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร, ฯลฯ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ปฑาวลี ลุ่มแม่น้ำจัมพัล
รัฐ: มัธยประเทศ
ประเทศ: ประเทศอินเดีย
ที่ตั้งในประเทศอินเดียแสดงแผนที่ประเทศอินเดียหมู่พเฏศวรมนเทียร (รัฐมัธยประเทศ)แสดงแผนที่รัฐมัธยประเทศ
พิกัดภูมิศาสตร์: 26°25′37.4″N 78°11′48.6″E﻿ / ﻿26.427056°N 78.196833°E﻿ / 26.427056; 78.196833
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: นคร
เสร็จสมบูรณ์: ศตวรรษที่ 8-11 สมัยคุรชร-ปรติหาร
หมู่พเฏศวรมนเทียร (อังกฤษ: Bateshwar temples; IAST: baṭeśvar) เป็นกลุ่มมนเทียรเกือบ 200 แห่งที่สร้างจากหินทรายในตอนเหนือของรัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์แบบนคร สมัยหลังคุปตะ-คุรชร-ปรติหารตอนต้น ตั้งอยู่ห่างไป 35 กิโลเมตร (22 ไมล์) ทางเหนือของนครควาลิยัร และ 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) ทางตะวันออกของเมืองใกล้สุด โมเรนา หมู่มนเทียรเหล่านี้กระจายตัวอยู่ในเพื้นที่ขนาด 25 เอเคอร์ (10 เฮกตาร์) และมีทั้งมนเทียรพระศิวะ พระวิษณุ ศักติเทวี ไปจนถึงพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร หมู่มนเทียรเหล่านี้ตั้งอยู่บนชายฝั่งของแม่น้ำจัมพัล บนเนินเขาใกล้กับหมู่บ้านปฑาวลี (Padavali) มนเทียรเหล่านี้สร้างขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 8-10 และน่าจะตั้งชื่อตามภูเตศวรมนเทียร ซึ่งเป็นมนเทียรพระศิวะและใหญ่ที่สุดในหมู่มนเทียร มนเทียรส่วนใหญ่พังทลายลงในศตวรรษที่ 13 โดยเป็นที่เข้าใจว่าอาจะเกิดจากแผ่นดินไหว
หลายมนเทียรในปัจจุบันได้รับการบูรณะโดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียในปี 2005
น้กประวัติศาสตร์ศิลปะอินเดีย ไมเคิล ไมชเตอร์ (Michael Meister) กำหนดอายุของมนเทียรที่เก่าที่สุด ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ควาลิยัร ว่าสร้างขึ้นในสมัย ค.ศ. 750-800 และระบุว่าความโดดเด่นสำคัญของหมู่มนเทียรนี้คือแนวคิดการก่อสร้างศาลแบบ มณฑปิกา ("Mandapika shrine") ในอินเดียกลาง ซึ่งเป็นการลดทอนแนวคิดการออกแบบมนเทียรกลับสู่แนวคิดพื้นฐานที่เรียบง่าย การออกแบบนี้ปรากฏบันทึกเป็นภาษาสันสกฤตเรียกว่า ศิลามณฑปิกา (sila mandapika; "มณฑปหิน")
หมู่เกาะซุนดาใหญ่

| --- | --- |

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 0°00′N 110°00′E﻿ / ﻿0.000°N 110.000°E﻿ / 0.000; 110.000
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะซุนดา
การปกครอง
บรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย
หมู่เกาะซุนดาใหญ่ (อังกฤษ: Greater Sunda Islands) เป็นกลุ่มของ 4 หมู่เกาะใหญ่ในกลุ่มเกาะมลายู ประกอบด้วยเกาะชวาที่เล็กสุดแต่มีประชากรมากสุด เกาะสุมาตราทางตะวันตก อยู่ตรงข้ามกับประเทศมาเลเซียโดยมีช่องแคบมะละกาคั่น เกาะบอร์เนียวที่ส่วนของประเทศอินโดนีเซียเรียกว่ากาลีมันตัน และเกาะซูลาเวซี (เดิมชื่อ เซเลบีส) ทางทิศตะวันตก และในบางคำนิยาม จะหมายถึงเพียงเกาะชวา สุมาตรา และบอร์เนียวเท่านั้นที่ถือเป็น หมู่เกาะซุนดาใหญ่
เมื่อรวมกับหมู่เกาะซุนดาน้อยจะเรียกว่า หมู่เกาะซุนดา
หมอนรองเข่า

| หมอนรองเข่า (meniscus) |
| --- | --- |
หัวกระดูกแข้งขวาที่มองจากด้านบน แสดงหมอนรองเข่าและจุดที่ยึดกับเอ็น
ข้อเข่าซ้ายมองจากข้างหลัง แสดงเอ็นยึดภายใน
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: meniscus
ภาษากรีก: μηνίσκος ("meniskos")
MeSH: D000072600
TA98: A03.0.00.033
TA2: 1544
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
หมอนรองเข่า หรือ หมอนรองกระดูกเข่า หรือ เมนิสคัส
หรือ กระดูกอ่อนมินิสคัส (อังกฤษ: meniscus พหูพจน์เป็น menisci หรือ meniscuses)
เป็นโครงสร้างทางกายวิภาค เป็นกระดูกอ่อนเส้นใย (fibrocartilage) รูปพระจันทร์เสี้ยว
ซึ่งต่างกับแผ่นรองข้อต่อ (articular disc) เพราะแบ่งช่องข้อต่อออกเป็นเพียงบางส่วนเท่านั้น
มนุษย์มีเมนิสคัสอยู่ที่ข้อเข่า ข้อมือ ข้อต่ออโครมิโอคลาวิคิวลาร์ ข้อต่อสเตอร์โนคลาวิคิวลาร์ และข้อต่อขากรรไกร
ส่วนสัตว์อื่น ๆ อาจมีในข้อต่ออื่น ๆ ด้วย
โดยทั่วไปแล้ว คำว่า "เมนิสคัส" หมายถึงกระดูกอ่อนในเข่า ไม่ว่าจะเป็นเมนิสคัสด้านข้าง (lateral meniscus) หรือด้านใน (medial meniscus)
ทั้งสองเป็นเนื้อเยื่อกระดูกอ่อนที่ให้ความมั่นคงเชิงโครงสร้างแก่หัวเข่าเมื่อมีแรงดึงและแรงบิด
เมนิสคัสยังอาจรู้จักในชื่อกระดูกอ่อน "เสี้ยวพระจันทร์" ซึ่งหมายถึงรูปร่างที่เป็นครึ่งวงเดือนหรือพระจันทร์เสี้ยว
คำว่า "เมนิสคัส" มาจากคำกรีกโบราณคือ μηνίσκος (meniskos)
ซึ่งแปลว่า "พระจันทร์เสี้ยว"
โครงสร้าง

เมนิสคัสของเข่าเป็นแผ่นเนื้อเยื่อกระดูกอ่อนเส้นใยสองแผ่นซึ่งทำหน้าที่ลดแรงเสียดทานที่ข้อเข่าระหว่างขาท่อนล่าง (กระดูกแข้ง) และขาท่อนบน (กระดูกต้นขา)
มีลักษณะเว้าด้านบนและแบนด้านล่าง เชื่อมกับกระดูกหน้าแข้ง
ยึดติดกับรอยเว้าเล็ก ๆ ที่อยู่ระหว่างปุ่มกระดูก (condyle) 2 ปุ่มของกระดูกหน้าแข้ง (คือยึดอยู่กับ intercondyloid fossa) เมื่อไล่จากริมกระดูกรอบนอกเข้าไปตรงกลาง ส่วนตรงกลางจะไม่ยึดอยู่กับอะไร ๆ โดยรูปร่างจะเรียวลงเป็นชั้นบาง ๆ
เลือดจะไหลจากริมรอบนอกเข้าไปตรงกลาง
แต่เพราะการไหลเวียนของเลือดลดลงตามอายุ และส่วนตรงกลางไม่มีเส้นเลือดเมื่อถึงวัยผู้ใหญ่ ก็จะทำให้การบาดเจ็บหายช้าลง
ในภาพเอ็มอาร์ไอ เมนิสคัสจะปรากฏมีสีไม่เข้ม
หน้าที่

เมนิสคัสทำหน้าที่กระจายน้ำหนักของร่างกายและลดแรงเสียดทานเมื่อเคลื่อนไหว
เนื่องจากปุ่มกระดูกของกระดูกต้นขาและกระดูกหน้าแข้งมาบรรจบกัน (แต่ก็ย้ายตำแหน่งเมื่องอและเหยียดขา) เมนิสคัสจึงช่วยกระจายน้ำหนักของร่างกาย
โดยนี่ต่างกับกระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone) ซึ่งทำจากเนื้อเยื่อกระดูก และมีหน้าที่ปกป้องเอ็นที่อยู่ใกล้เคียงและเพิ่มประสิทธิภาพเชิงกลของเอ็น
ความสำคัญทางคลินิก > การบาดเจ็บ

บทความหลัก: หมอนรองเข่าฉีก
ในวงการกีฬาและศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์ การกล่าวถึง "กระดูกอ่อนฉีกขาด" หมายถึงการบาดเจ็บที่เมนิสคัสชิ้นใดชิ้นหนึ่ง
การบาดเจ็บมีสองประเภทหลัก คือ การฉีกขาดเฉียบพลันซึ่งเกิดจากการบาดเจ็บหรือเล่นกีฬา และการฉีกขาดเรื้อรังหรือแบบสึกหรอ
แบบเฉียบพลันมีหลายรูปแบบ (แนวตั้ง แนวนอน เป็นรัศมี แบบเฉียง แบบซับซ้อน) และหลายขนาด
มักรักษาด้วยการผ่าตัดซ่อมแซมโดยขึ้นอยู่กับอายุของผู้ป่วย เนื่องจากแทบจะหายเองไม่ได้
การฉีกขาดเรื้อรังจะรักษาตามอาการ คือด้วยกายภาพบำบัดโดยอาจฉีดยาหรือให้ยาแก้อักเสบร่วมด้วยหรือไม่ก็ได้
หากการฉีกขาดยังคงทำให้ปวด บวม หรือเข่าทำงานผิดปกติ ก็สามารถตัดหรือซ่อมแซมกระดูกอ่อนด้วยการผ่าตัดได้
การฉีกขาดของเมนิสคัสด้านใน (medial meniscus)
อาจเกิดโดยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มอาการบาดเจ็บสามอย่าง พร้อมกับการฉีกขาดของเอ็นไขว้หน้า (anterior cruciate ligament) และเอ็นข้างเข่าด้านใน (medial collateral ligament)
ความสำคัญทางคลินิก > การจัดการแบบอนุรักษนิยม

แพทย์มักรักษาแบบอนุรักษนิยมเป็นอันดับแรกสำหรับการฉีกขาดที่เล็กหรือเรื้อรัง ซึ่งดูเหมือนไม่ต้องผ่าตัดซ่อมแซม
โดยอาจให้ปรับเปลี่ยนกิจกรรม ทำกายภาพบำบัดเพื่อเพิ่มความแข็งแรงหรือเพิ่มช่วงการเคลื่อนไหว[ต้องการอ้างอิง]
ความสำคัญทางคลินิก > การรักษาด้วยการผ่าตัด

การผ่าตัดเมนิสคัสซึ่งพบบ่อยที่สุดมีสองแบบ
โดยขึ้นอยู่กับประเภทและตำแหน่งของการฉีกขาด อายุของผู้ป่วย และการตัดสินของแพทย์ เมนิสคัสที่บาดเจ็บมักจะได้รับการซ่อมแซมหรือตัดออก (meniscectomy) ไม่ว่าจะบางส่วนหรือทั้งหมด 
แต่ละอย่างมีข้อดีและข้อเสีย 
การศึกษาหลายชิ้นแสดงว่าเมนิสคัสมีประโยชน์ ดังนั้นแพทย์จึงพยายามซ่อมแซมเมื่อเป็นไปได้
แต่เมนิสคัสมีเลือดไหลเวียนไม่ดี ดังนั้นจึงอาจหายยาก
ดั้งเดิมแล้วเชื่อว่าถ้าไม่มีโอกาสหาย ก็ควรตัดเมนิสคัสที่เสียหายและทำงานไม่ดีออก แต่ก็มีงานศึกษาอย่างน้อยงานหนึ่งที่แสดงว่า การตัดเมนิสคัสที่ฉีกเหตุเสื่อมไม่ให้ผลดีอย่างมีนัยสำคัญ
แต่การกลับไปทำกิจกรรมที่เคลื่อนไหวมากอาจเป็นไปไม่ได้ถ้าไม่ผ่าตัด เนื่องจากรอยฉีกอาจพลิกไปมาแล้วทำให้เข่าล็อค
แนวทางปฏิบัติทางคลินิกในปี 2017 แนะนำอย่างชัดเจนว่าไม่ควรผ่าตัดสำหรับโรคเข่าเสื่อมเกือบทุกราย
กำเนิดศัพท์

คำว่าเมนิสคัสมาจากคำภาษากรีกว่า μηνίσκος meniskos ซึ่งหมายถึง "พระจันทร์เสี้ยว"
คำนี้เคยใช้ระบุสิ่งที่มีรูปโค้งทั่ว ๆ ไป เช่นสร้อยคอหรือแนวรบ
เชิงอรรถและอ้างอิง

1 2  meniscus, สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ, อังกฤษ-ไทย: คลังศัพท์ไทย โดย สวทช., กระดูกอ่อนมินิสคัส, เมนิสคัส [การแพทย์]
↑  Platzer, Werner (2004). Color Atlas of Human Anatomy, Vol. 1: Locomotor System (5th ed.). Thieme. p. 208. ISBN 3-13-533305-1.
↑  "Meniscus". Stedman's Medical Dictionary, 27th edition. eMedicine - Lippincott Williams & Wilkins. 2003. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-21. สืบค้นเมื่อ 2008-02-20.
1 2  Diab, Mohammad (1999). Lexicon of Orthopaedic Etymology. Taylor & Francis. p. 199. ISBN 90-5702-597-3.
↑  Gray, Henry (1918). "7b. The Knee-joint". Gray's Anatomy of the Human Body. 7b. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-01-23. สืบค้นเมื่อ 2008-02-20.
↑  Nguyen, Jie C.; De Smet, Arthur A.; Graf, Ben K.; Rosas, Humberto G. (July 2014). "MR Imaging–based Diagnosis and Classification of Meniscal Tears". RadioGraphics (ภาษาอังกฤษ). 34 (4): 981–999. doi:10.1148/rg.344125202. ISSN 0271-5333. PMID 25019436.
↑  Shelbourne, KD; Nitz, PA (1991). "The O'Donoghue triad revisited. Combined knee injuries involving anterior cruciate and medial collateral ligament tears". Am J Sports Med. 19 (5): 474–7. doi:10.1177/036354659101900509. PMID 1962712. S2CID 45964892.
↑  Sihvonen, R; Paavola, M; Malmivaara, A; Itälä, A; Joukainen, A; Nurmi, H; Kalske, J; Järvinen, TL (2013-12-26). "Arthroscopic Partial Meniscectomy versus Sham Surgery for a Degenerative Meniscal Tear". The New England Journal of Medicine. 369 (26): 2504–2514. doi:10.1056/NEJMoa1305189. PMID 24369076.
↑  Siemieniuk, Reed A. C.; Harris, Ian A.; Agoritsas, Thomas; Poolman, Rudolf W.; Brignardello-Petersen, Romina; Velde, Stijn Van de; Buchbinder, Rachelle; Englund, Martin; Lytvyn, Lyubov (2017-05-10). "Arthroscopic surgery for degenerative knee arthritis and meniscal tears: a clinical practice guideline". British Medical Journal (ภาษาอังกฤษ). 357: j1982. doi:10.1136/bmj.j1982. ISSN 1756-1833. PMC 5426368. PMID 28490431.
แผลเป็นจากการตัดเมนิสคัสที่เข่าซ้ายออกเป็นบางส่วน (ทำประมาณ 30 ปีก่อนถ่ายภาพ) การผ่าตัดล่าสุดสร้างแผลเป็นขนาดเล็กกว่า
หมู่เกาะคาฟุ

| เกาะปะการังคาฟุ |
| --- | --- |
อะทอลล์

ประเทศ:  มัลดีฟส์
เกาะปะการังทางภูมิศาสตร์ที่สอดคล้องกัน: เกาะปะการังมาเล
ที่ตั้ง: 4°25′N 73°30′E﻿ / ﻿4.417°N 73.500°E﻿ / 4.417; 73.500
เมืองหลัก: Thulusdhoo
การปกครอง
 • ผู้ปกครอง: Mohamed Adam
ประชากร
 • ทั้งหมด: 12,166 คน
รหัสตัวอักษร: H
รหัสอักษรธิเวหิ: K (ކ)
 • จำนวนเกาะ: 107
 • เกาะที่มีคนอาศัยอยู่: Dhiffushi   Gaafaru   Gulhi   Guraidhoo   Himmafushi   Huraa   Kaashidhoo   Maafushi   Thilafushi   Thulusdhoo
 • เกาะที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ และมาเล: Aarah, Akirifushi, Asdhoo*, Baros*, Biyaadhoo*, มาเล’,Bodubandos*, Bodufinolhu*, Boduhithi*, Boduhuraa, Bolifushi*, Dhigufinolhu, Dhoonidhoo, Ehrruh-haa, Enboodhoo*, Enboodhoofinolhu*, Eriyadhoo*, Farukolhufushi*, Feydhoofinolhu, Fihalhohi*, Funadhoo, Furan-nafushi*, Gasfinolhu*, Giraavaru*, Girifushi, Gulheegaathuhuraa, Helengeli*, Henbadhoo*, Huraagandu, Ihuru*, Kagi, Kalhuhuraa, Kandoomaafushi*, Kanduoih-giri, Kanifinolhu*, Kanuhuraa*, Kudabandos, Kudafinolhu, Kudahithi*, Kudahuraa, Lankanfinolhu*, Lankanfushi*, Lhohifushi*, Lhosfushi, Maadhoo, Madivaru, Mahaanaélhihuraa*, Makunudhoo*, Makunufushi, Maniyafushi, Medhufinolhu*, Meerufenfushi*, Nakachchaafushi*, Olhahali, Olhuveli*, Oligandufinolhu, Ran-naalhi*, Rasfari, Thanburudhoo, Thulhaagiri*, Vaadhoo*, Vaagali, Vabbinfaru*, Vabboahuraa, Vammaafushi, Velassaru*, Velifaru, Veliganduhuraa, Vihamanaafushi*, Villingilimathidhahuraa, Villingilivau*, Ziyaaraiffushi*
เกาะรีสอร์ท(*), สนามบิน(¤) และเกาะอุตสาหกรรมก็ถือว่าไม่มีผู้อยู่อาศัยเช่นกัน
หมู่เกาะคาฟุ (อังกฤษ: Kaafu Atoll) เป็นเขตการปกครองของประเทศมัลดีฟส์ ในหมู่เกาะคาฟุนั้นมี 107 เกาะ ซึ่งประกอบไปด้วยเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยจำนวน 10 เกาะ และกว่า 97 เกาะที่ไม่มีผู้อยู่อาศัย แต่มีอยู่หลายเกาะที่ไม่มีผู้อยู่อาศัยถาวรนั้นได้ถูกนำไปเปิดเป็นโรงแรมที่พักสำหรับนักท่องเที่ยว
อนึ่ง มาเลซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศมัลดีฟส์นั้นตั้งอยู่ในหมู่เกาะคาฟุ แต่ไม่อยู่รวมในเขตปกครองของคาฟุ
หมู่บ้านญะบัลอะลี

หมู่บ้านญะบัลอะลี (อังกฤษ: Jebel Ali Village) เป็นการพัฒนาหมู่บ้านญะบัลอะลีที่มีอยู่ใหม่ โดยตัวหมู่บ้านเดิมก่อสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1977 เพื่อจัดหาที่พักให้กับชาวต่างชาติ การพัฒนาใหม่เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 2008 และคาดว่าจะแล้วเสร็จก่อน ค.ศ. 2013 วิลลาที่มีอยู่แล้วจะถูกรื้อเพื่อสร้างอันใหม่ และขยายเซ็นทรัลปาร์คที่มีอยู่ให้มีขนาด 12 เฮกตาร์ อย่างไรก็ตาม โปรเจกต์นี้ถูกระงับไว้ เพราะวิกฤตการณ์การเงินส่งผลต่อดูไบอย่างหนัก ทำให้นะคีลประกาศใน ค.ศ. 2013 ว่า พวกเขาจะฟื้นฟูวิลลาที่มีอยู่แล้วแทน
ดูเพิ่ม

ญะบัลอะลี
การพัฒนาในดูไบ
หมีควาย

| หมีควาย ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลโอซีนตอนต้น–ปัจจุบัน  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N ข้อผิดพลาดนิพจน์: มีตัวดำเนินการ < ซึ่งไม่ควรมี ข้อผิดพลาดนิพจน์: มีตัวดำเนินการ < ซึ่งไม่ควรมี   |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Ursidae
สกุล:: Ursus
สปีชีส์:: U.  thibetanus
ชื่อทวินาม
Ursus thibetanus (Cuvier, 1823)


การกระจายพันธุ์ของหมีควาย (สีน้ำตาล – ที่อยู่ปัจจุบัน, สีดำ – สูญพันธุ์, สีเทาเข้ม – สถานะไม่แน่นอน)
ชื่อพ้อง
 Selenarctos thibetanus  Ursus torquatus (Blandford, 1888)
หมีควาย หรือ หมีดำเอเชีย  (อังกฤษ: Asian black bear,  Asiatic black bear; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ursus thibetanus) จัดเป็นหมี 1 ใน 2 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย (อีกหนึ่งคือ หมีหมา (H. malayanus))
ลักษณะ

หมีควายมีลำตัวอ้วนใหญ่ หัวมีขนาดใหญ่ ตาเล็กและหูกลม ขาอ้วนล่ำและหนา หางสั้น มีนิ้วเท้ายาวทั้งหมดห้านิ้ว กรงเล็บสั้น ขนตามลำตัวหยาบมีสีดำ มีลักษณะเด่นคือ ขนบริเวณหน้าอกเป็นรูปตัว V มีสีขาว ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ ความยาวลำตัวและหัว 120–150 เซนติเมตร ความยาวหาง 6.5–10 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 150–160 กิโลกรัม และอาจหนักได้ถึง 200 กิโลกรัม มีลักษณะคล้ายกับหมีดำ (U. americanus) ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือ
หมีควายมีสัณฐานวิทยาคล้ายกับหมีในยุคก่อนประวัติศาสตร์บางส่วน นักวิทยาศาสตร์บางคนเชื่อว่าอาจจะเป็นบรรพบุรุษของหมีชนิดต่าง ๆ ในยุคปัจจุบัน ยกเว้นหมีแพนด้า (Ailuropoda melanoleuca) และหมีแว่น (Tremarctos ornatus)
แหล่งอาศัย

หมีควาย มีการกระจายพันธุ์ที่ค่อนข้างกว้างขวางพบตั้งแต่ ภาคตะวันออกของปากีสถาน, ภาคเหนือของอินเดีย, ทิเบต, เนปาล, สิกขิม, ภูฐาน, พม่า, ไทย, ลาว, เวียดนาม, จีน, ไต้หวัน, คาบสมุทรเกาหลี, ญี่ปุ่น และภาคตะวันออกเฉียงใต้ของรัสเซีย  มักเลือกอาศัยอยู่ในป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์และมีอากาศเย็น เช่น ป่าบนภูเขาหินปูน
แบ่งจำแนกออกได้เป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ 7 ชนิด คือ
U. t. formosanus Swinhoe, 1864 พบในเกาะไต้หวัน–ไม่มีขนหนาตรงลำคอเหมือนชนิดอื่น
U. t. gedrosianus Blanford, 1877 พบในบาลูชิสถานตอนใต้–มีขนาดเล็ก มีขนสั้น
U. t. japonicus Schlegel, 1857 พบในญี่ปุ่น–สูญพันธุ์ไปแล้วที่คีวชู
U. t. laniger Pocock, 1932  พบตามเทือกเขาหิมาลัย, แคชเมียร์ และสิกขิม–แตกต่างจากชนิด U. t. thibetanus ตรงที่ขนยาวกว่า แต่มีรอยสีขาวที่หน้าอกเล็ก
U. t. mupinensis Heude, 1901 พบตามเทือกเขาหิมาลัยและอินโดจีน–มีขนสีอ่อน ลักษณะคล้ายกับชนิด U. t. laniger
U. t. thibetanus Cuvier, 1823 พบในอัสสัม, เนปาล, พม่า, ไทย และอันนัม–มีขนสั้น
U. t. ussuricus Heude, 1901 พบในไซบีเรียใต้, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น และคาบสมุทรเกาหลี–เป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด
พฤติกรรม

หมีควายกินอาหารได้หลากหลาย เช่น เนื้อสัตว์, ผลไม้, ใบไม้, หน่อไม้, ซากสัตว์, แมลง, รังผึ้ง และตัวอ่อนของผึ้ง บางครั้งอาจเข้ามากินในพื้นที่เกษตรกรรม มักออกหากินในเวลากลางคืน ปีนต้นไม้ไม่เก่ง แต่ชอบฉีกเปลือกไม้เพื่อหาแมลงใต้เปลือกไม้ หรือใช้แสดงเป็นสัญลักษณ์บอกถึงอาณาเขตของตัว ตามปรกติมักอาศัยและหากินตามลำพัง แต่ในฤดูผสมพันธุ์หรือมีลูกอ่อน อาจหากินเป็นคู่หรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ใช้เวลาตั้งท้องนาน 7–8 เดือน ออกลูกครั้งละไม่เกิน 2 ตัว ตามโพรงไม้หรือในถ้ำที่ปลอดภัย หมีควายเป็นสัตว์ที่สายตาไม่ค่อยดี จึงค่อนข้างดุร้าย เมื่อตกใจหรือสงสัยจะยืนด้วยขาหลัง ต่อสู้กับศัตรูโดยการตะปบด้วยขาหน้าและกัดด้วยฟันอย่างรุนแรง นอกจากนี้แล้วยังมีพฤติกรรมที่แปลก คือ ชอบขดตัวกลมแล้วกลิ้งลงมาจากเนินเขา สันนิษฐานว่าเป็นการเล่นสนุก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ursus thibetanus ที่วิกิสปีชีส์
ขนหน้าอกรูปตัว V สีขาว
หมู่เกาะทะเลจีนใต้

| หมู่เกาะทะเลจีนใต้ South China Sea Oceanic Islands |
| --- | --- |
ตำแหน่งของหมู่เกาะทะเลจีนใต้
นิเวศวิทยา
ดินแดน: อินโดมาลายา
ชีวนิเวศ: ป่าใบกว้างชื้นในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน
ภูมิศาสตร์
พื้นที่: 6 km2 (2.3 sq mi)
ประเทศ:  รายการ ดินแดนพิพาทระหว่าง ประเทศจีน ประเทศมาเลเซีย ประเทศฟิลิปปินส์ ประเทศไต้หวัน ประเทศเวียดนาม 
Conservation
การป้องกัน: 0 กม² (0)%
หมู่เกาะทะเลจีนใต้ (อังกฤษ: South China Sea Islands) ประกอบด้วยเกาะอะทอลล์ เกาะปริ่มน้ำ สันดอน พืดหินใต้น้ำและสันทรายมากกว่า 250 แห่ง เกาะเหล่านี้มักมีระดับต่ำและขนาดเล็ก อีกทั้งมีประชากรเพียงเล็กน้อย หมู่เกาะและทะเลโดยรอมนี้อยู่ภายใต้ข้อพิพาททางอาณาเขตกับประเทศที่อยู่ติดกับทะเลจีนใต้ หมู่เกาะทะเลจีนใต้มีเขตภูมินิเวศในลักษณะของป่าใบกว้างชื้นในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนและมีภูมินิเวศทางทะเลแบบหมู่เกาะทะเลจีนใต้
หมู่เกาะนิโคบาร์

| --- | --- |
Location of the Nicobar Islands in the Indian Ocean.

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: Bay of Bengal
พิกัด: 7°05′N 93°48′E﻿ / ﻿7.083°N 93.800°E﻿ / 7.083; 93.800
กลุ่มเกาะ: Andaman and Nicobar Islands
เกาะทั้งหมด: 22
เกาะหลัก: Car Nicobar, Great Nicobar, Little Nicobar
พื้นที่: 1,841 ตารางกิโลเมตร (711 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 642 ม. (2106 ฟุต)
จุดสูงสุด: Mount Thullier
การปกครอง
 อินเดีย
Union territory: Andaman and Nicobar Islands
เมืองหลวง: Port Blair (on South Andaman Island)
เมืองใหญ่สุด: Malacca, Car Nicobar (ประชากร 1,637 คน)
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 36,842 (2011)
ความหนาแน่น: 20/กม.2 (50/ตารางไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์: Nicobarese  Shompen  Mainland Indians
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: IST (UTC+5:30)
 • ฤดูร้อน (ออมแสง): not observed (UTC+5:30)
เว็บไซต์ทางการ: https://andaman.nic.in/
หมู่เกาะนิโคบาร์ (อังกฤษ: Nicobar Islands) ปรากฏในแผนที่โบราณสมัยกรุงศรีอยุธยาและต้นกรุงรัตนโกสินทร์ว่า เกาะนาควารีคนเปลือยอยู่มาก เป็นหมู่เกาะทางตะวันออกของมหาสมุทรอินเดีย ตั้งอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเขตปกครองพิเศษอาเจะฮ์และเกาะสุมาตรา ราว 150 กม. มีทะเลอันดามันคั่นกลางกับประเทศไทย หมู่เกาะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอนุทวีปอินเดีย ราว 1,300 กม. โดยมีอ่าวเบงกอลคั่น หมู่เกาะเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ ประเทศอินเดีย
อนึ่ง ชื่อ นิโคบาร์ มาจากคำว่า นาควาระ อันมีความหมายว่า "ถิ่นนาค หรืองู หรือคนเปลือย"
ยูเนสโกประกาศให้หมู่เกาะอยู่ในโครงการมนุษย์และชีวมณฑลของยูเนสโก
หมู่บ้านหมาจิ้งจอกมิยางิซาโอ

| หมู่บ้านจิ้งจอกมิยางิซาโอ |
| --- | --- |
ทางเข้า

38°02′27″N 140°31′49″E﻿ / ﻿38.0408°N 140.5303°E﻿ / 38.0408; 140.5303
ที่ตั้ง: ชิโรอิชิ จังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น
จำนวนสัตว์: มากกว่า 100
ส่วนจัดแสดงหลัก: หมาจิ้งจอก
เว็บไซต์: zao-fox-village.com
หมู่บ้านหมาจิ้งจอกมิยางิซาโอ (ญี่ปุ่น: 宮城蔵王キツネ村; โรมาจิ: Miyagi Zaō Kitsune Mura; อังกฤษ: Miyagi Zao Fox Village) หรือ คิตสึเนะมูระ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและเขตอนุรักษ์สัตว์สำหรับหมาจิ้งจอกในชิโรอิชิ จังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น ที่นักท่องเที่ยวที่มเาเยี่ยมชมสามารถให้อาหารและเล่นกับหมาจิ้งจอกได้ พื้นที่หลักของหมู่บ้านคือลานกว้างที่มีหมาจิ้งจอกวิ่งเล่นไปมา และนักท่องเที่ยวสามารถเดินเข้าไปเล่นด้วยหรือให้อาหารได้ อย่างไรก็ตาม การจะใช้มือให้อาหารโดยตรง หรือการจะลูบตัวหมาจิ้งจอกนั้นไม่ได้แนะนำให้กระทำ เนื่องจากเกรงว่าจะถูกหมาจิ้งจอกกัด หมาจิ้งจอกในหมู่บ้านมีมากกว่า 100 ตัว ทั้งจิ้งจอกแดงและจิ้งจอกอาร์กติก ไปจนถึงสายพันธุ์ผสมแดงและอาร์กติก และจิ้งจอกที่มีสีแปลกตา เช่นสีเงิน และสีพลัททินัม นอกจากนี้ในหมู่บ้านยังคงมีกระต่าย ม้าแคระ แกะ และหมูกินี ไปจนถึงร้านของฝาก นอกจากนี้ในฤดูใบไม้ผลิยังมีการจัดกิจกรรมให้ผู้เดินทางมาเยี่ยมชมสามารถกอดหมาจิ้งจอกได้
ในขณะที่สวนสัตว์นี้ได้รับการเรียกว่าเป็น "สถานที่ที่น่ารักที่สุดในโลก" สวนสัตว์ยังเต็มไปด้วยข้อวิพากษ์วิจารณ์เนื่องมาจากความหนาแน่นของประชากรหมาจิ้งจอกที่สูงมาก ทั้ง ๆ ที่ในธรรมชาตินั้น หมาจิ้งจอกมักอยู่แยกเดี่ยวหรืออยู่เป็นกลุ่มเล็ก ๆ, การกักหมาจิ้งจอกในกรง, การกัดกันในหมาจิ้งจอกซึ่งมีบ่อยครั้ง, สภาพบรรยากาศที่ขาดต้นไม้และพืชพันธุ์ต่าง ๆ ไปจนถึงข้อกล่าวหาว่าสวนสัตว์ไม่ได้รักษาความสะอาด
แหล่งข้อมูลอื่น

zao-fox-village.com
หมีเท็ดดี้

หมีก่อนคริสต์ทศวรรษ 1900 ในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติสมิธโซเนียน ปี 2012
แบบจำลองชไตฟ์ รุ่น  จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ชไตฟ์ กิงเงิน เยอรมนี
หมีเท็ดดี บางแห่งสะกด เท็ดดี้ (อังกฤษ: Teddy bear) คือ ตุ๊กตาหรือของเล่นรูปหมีสำหรับเด็ก ซึ่งมักเป็นของขวัญโดยแฝงนัยให้เด็กมีความอดทนและเข้มแข็ง โดยเฉพาะสำหรับเด็กที่กำลังเจ็บป่วย ไม่สบาย ในปัจจุบันมีการจัดจำหน่ายเป็นคอลเล็กชันของหมีเท็ดดี และมักมีราคาแพง พิพิธภัณฑ์หมีเท็ดดีแห่งแรกของโลกตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1984 ณ เมืองแฮมป์เชอร์ แคว้นอังกฤษ สหราชอาณาจักร
ที่มาของชื่อ

ชื่อของหมีเท็ดดีตั้งขึ้นโดยได้แรงบันดาลใจจากเรื่องราวของทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ (ชื่อเล่นคือ "เท็ดดี") ซึ่งขณะนั้นเป็นประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา และชอบการล่าสัตว์มาก เรื่องเกิดขึ้นเมื่อรูสเวลท์ออกล่าสัตว์ที่มิสซิสซิปปีในปี ค.ศ. 1902 โดยขณะนั้นมีจุดประสงค์เพื่อล่าหมีดำพันธ์ลุยเซียนา ในการล่าสัตว์ครั้งนั้นกลุ่มผู้ติดตามของ "เท็ดดี" สามารถจับลูกหมีดำพันธุ์ลุยเซียนาได้ตัวหนึ่ง และได้นำไปให้เท็ดดี อย่างไรก็ตามเท็ดดีได้ปฏิเสธที่จะฆ่าหมีที่น่าสงสารตัวนั้น และกล่าวว่า "นี่ไม่ใช่สิ่งที่นักกีฬาเขาทำกัน" จากเหตุการณ์นั้นทำให้ลูกหมีตัวนั้นได้รับชื่อว่า "หมีของเท็ดดี" (Teddy's Bear) และนักวาดการ์ตูนชื่อ คลิฟฟอร์ด แบร์รีแมน แห่งหนังสือพิมพ์ วอชิงตันโพสต์ ได้นำภาพการ์ตูนนี้ลงตีพิมพ์ในวันต่อมา ซึ่งก็คือวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1902
อนึ่ง ในประเทศอังกฤษ ใครที่มีชื่อว่าเท็ดดี มักจะถูกล้อเลียนว่าเป็นหมี เช่น เทดดี เชริงงัม อดีตผู้เล่นในฟุตบอลทีมชาติอังกฤษของทอตนัมฮอตสเปอร์ และแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ก็มักถูกนักข่าวเรียกว่าเป็น "น้าหมี" เป็นต้น
บ้านหมี

บ้านหมีเท็ดดี หรือเรียกสั้น ๆ ว่า บ้านหมี (Teddy House) หมายถึงร้านค้าที่ขายคอลเล็กชั่นหมีเท็ดดีอย่างเป็นทางการ นอกจากจะขายหมีเท็ดดีแล้ว ยังขายเสื้อผ้าสำหรับหมีเท็ดดีอีกด้วย
ในประเทศไทย

ขณะนี้ความนิยมตุ๊กตาหมีในประเทศไทยมีมากขึ้น จึงมีผู้หันมาทำธุรกิจเกี่ยวกับตุ๊กตาหมี ซึ่งมีเว็บไซต์ที่เปิดจำหน่ายสินค้าตุ๊กตาหมีเพิ่มขึ้นหลายแห่ง และมีผู้ประกอบการอิสระที่จำหน่ายตุ๊กตาหมีโดยเฉพาะ ที่ไม่ได้มีแต่ในห้างสรรพสินค้าเท่านั้น ของขวัญรับปริญญาที่เป็นตุ๊กตาหมีก็เป็นที่นิยม นอกเหนือจากการให้ช่อดอกไม้
แหล่งข้อมูลอื่น

บทความเกี่ยวกับหมีดำพันธุ์ลุยเซียนา โดย National Geographic (อังกฤษ)
โฮมเพจหมีเท็ดดี ของเยอรมนี มีกระดานสนทนาด้วย (อังกฤษ)
โฮมเพจหมีเท็ดดี โดย เกรกอรี นอวิช (อังกฤษ)
ความเป็นมาของ ตุ๊กตาหมี เทดดี้แบร์
เอลวิส เพรสลีย์กับเพลงเท็ดดีแบร์ เก็บถาวร 2006-12-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เกร็ดน่ารู้ เพลง เทดดี้แบร์ ปิกนิก เก็บถาวร 2007-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติหมีเท็ดดี
การ์ตูนต้นฉบับของแบร์รีแมน
หมีดำ

| หมีดำ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 2> 6–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓  สมัยไพลโอซีนตอนปลาย–สมัยโฮโลซีน |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Ursidae
สกุล:: Ursus
สปีชีส์:: U.  americanus
ชื่อทวินาม
Ursus americanus Pallas, 1780

ชื่อพ้อง
 Euarctos americanus
หมีดำ (อังกฤษ: American Black Bear) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม มีถิ่นที่อยู่ในป่าทางตอนเหนือของอเมริกา พบได้ทั่วไปในป่าร้อนชื้น
ลักษณะทางภายภาพ

ความสูง; 2-3 ฟุต (0.6-0.9 เมตร) รอบตัว; 4-7 ฟุต (1.2-2เมตร) น้ำหนัก; 150-300 ปอนด์  หรือ 68-158 กิโลกรัม ในเพศเมียจะมีขนาดเล็กกว่า เพศผู้สามารถเจริญเติบโตได้สูงสุด 500-600 ปอนด์ หรือ 227-272 กิโลกรัม อายุเฉลี่ยยืนยาว 10- 30 ปี
จากการศึกษาหมีดำ พบว่าขนสีดำของหมี มีไว้เพื่อดูดซับความร้อนหรือความอบอุ่นไว้กับตัวเพื่อใช้ในยามฤดูหนาว แต่เมื่อเข้าสู่ฤดูร้อน ความร้อนนี้เป็นปัญหาต่อหมีอย่างมาก เคยมีการศึกษาหมีดำโดยการซ่อนเทอร์โมมิเตอร์ไว้ใต้ขนหมี พบว่ามีอุณหภูมิสูงถึง 80-90 องศาเซลเซียส เลยทีเดียว นับว่าใกล้กับจุดเดือดเป็นอย่างมาก จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้บางครั้งจะพบหมีดำเข้ามาแช่น้ำในสระน้ำหรือบ่อน้ำภายในบ้านเรือนมนุษย์เพื่อดับร้อน ทั้งที่เป็นสัตว์ขี้อาย
ลูกผสม

หมีดำสามารถสืบพันธุ์ได้กับหมีหลายสายพันธุ์และบางครั้งก็ให้กำเนิดลูกผสม ตามรายงานในMonkeys on the Interstateของแจ็ค ฮันนา หมีที่ถูกจับได้ในแซนฟอร์ดที่รัฐฟลอริดาถูกคิดว่าเป็นลูกผสมของหมีควายตัวเมียที่หลบหนีและหมีดำตัวผู้ ในปี 1859 หมีดำและหมีสีน้ำตาลยูเรเซียได้รับการผสมพันธุ์กันในสวนสัตว์ลอนดอนแต่ลูกทั้งสามที่เกิดมานั้นตายก่อนที่พวกมันจะโตเต็มที่ ในหนังสือ The Variation of Animals and Plants Under Domestication, ชาลส์ ดาร์วินได้ตั้งข้อสังเกตว่า:
ในรายงานเก้าปีระบุว่ามีการแสดงหมีในสวนสัตว์เพื่อจับคู่กันอย่างอิสระ แต่ก่อนหน้านี้จนถึงปี ค.ศ. 1848 ส่วนใหญ่ไม่ค่อยตั้งครรภ์ ในรายงานที่ตีพิมพ์ตั้งแต่วันนี้ มีสามสายพันธุ์ที่ออกลูกอ่อน (ลูกผสมในหนึ่งกรณี), ...
ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1986 มีหมีถูกยิงที่รัฐมิชิแกนโดยถูกสันนิษฐานว่าเป็นลูกผสมระหว่างหมีดำและหมีกริซลี เนื่องจากมีขนาดใหญ่ผิดปกติ สมองและกะโหลกศีรษะที่ใหญ่ขึ้นตามสัดส่วน การตรวจดีเอ็นเอไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นหมีดำตัวใหญ่หรือหมีกริซลี[ต้องการเลขหน้า]
หนังสืออ่านเพิ่ม

Craighead, Lance (2000). Bears of the World. Voyageur Press. pp. 63–80. ISBN 0-89658-503-4.
Powell, Roger A (1997). Ecology and behaviour of North American black bears : home ranges, habitat, and social organization. Chapman & Hall,. ISBN 0-412-57990-1.{{cite book}}:  CS1 maint: extra punctuation (ลิงก์)
แหล่งข้อมูลอื่น

American Black Bear Conservation Action Plan เก็บถาวร 2011-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Smithsonian Institution - North American Mammals: Ursus americanus เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลูกผสมที่เป็นไปได้ของหมีดำและหมีกริซลีในดินแดนยูคอน, ประเทศแคนาดา