stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ)
แหล่งข้อมูลอื่น

Biography at the Web Gallery of Art
Pieter Bruegel the Elder at Olga's Gallery
Pieter Bruegel the Elder in the "A World History of Art" เก็บถาวร 2008-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Complete list of paintings. Includes all of the 100 proverbs from the painting, with explanation เก็บถาวร 2020-08-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
Timken Museum of Art's "Parable of the Sower" by Pieter Bruegel the Elder เก็บถาวร 2010-04-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
งานศิลปะ โดย   ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) เก็บถาวร 2018-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
พรรคเพื่อเสรีภาพ

| พรรคเพื่อเสรีภาพ Partij voor de Vrijheid |
| --- | --- |
หัวหน้าพรรค: เคร์ต วิลเดิร์ส
ผู้นำในสภาผู้แทนราษฏร: เคร์ต วิลเดิร์ส
ผู้นำในวุฒิสภา: มาร์โยไลน์ ฟาเบอร์
ผู้นำในรัฐสภายุโรป: มาร์เซ็ล เดอ คราฟฟ์
ก่อตั้ง: 22 กุมภาพันธ์ 2006; 18 ปีก่อน (2006-02-22)
แยกจาก: พรรคประชาชนเพื่อเสรีภาพและประชาธิปไตย
ที่ทำการ: บินเนินโฮฟ เดอะเฮก
สมาชิกภาพ: 1 คน (with parliamentary representatives)
อุดมการณ์: ชาตินิยม เสรีชาตินิยม ประชานิยมฝ่ายขวา ต่อต้านอิสลาม ต่อต้านผู้อพยพ ต่อต้านสหภาพยุโรป
จุดยืน: ขวา ถึง ขวาจัด
สี:       แดง ขาว น้ำเงิน (ธงชาติเนเธอร์แลนด์)
สภาผู้แทนราษฏร: 20 / 150
วุฒิสภา: 5 / 75
สภาจังหวัด: 41 / 570
รัฐสภายุโรป: 1 / 29
ข้าหลวงในพระมหากษัตริย์: 0 / 12
เว็บไซต์
www.pvv.nl
การเมืองเนเธอร์แลนด์   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคเพื่อเสรีภาพ (ดัตช์: Partij voor de Vrijheid หรือย่อเป็น PVV) เป็นพรรคการเมืองฝ่ายชาตินิยมขวาจัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2006 โดยเคร์ต วิลเดิร์ส สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และคว้าได้ 9 ที่นั่งในสภาเมื่อการเลือกตั้ง ค.ศ. 2006 ก่อนจะได้มา 24 ที่นั่งในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อ ค.ศ. 2010 จึงได้ตอบรับคำเชิญของนายกรัฐมนตรีมาร์ก รึตเตอในการจัดตั้งรัฐบาล อย่างไรก็ตาม พรรคเพื่อเสรีภาพไม่เห็นด้วยกับมาตรการรัดเข็มขัดของรัฐบาลจึงได้ถอนตัวออกจากแนวร่วมรัฐบาลเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2012 นำไปสู่การเลือกตั้งอีกครั้งในปีเดียวกัน โดยพรรคเพื่อเสรีภาพได้มาเพียง 15 ที่นั่ง และได้เข้าร่วมกับฝ่ายค้าน ต่อมาในการเลือกตั้ง ค.ศ. 2017 พรรคเสรีภาพได้ที่นั่ง 20 ที่นั่ง โดยได้คะแนนเสียงเป็นอันดับสอง แต่ไม่ได้เข้าร่วมรัฐบาลผสมของมาร์ก รึตเตอเนื่องจากอุดมการณ์ทางการเมืองที่ต่างกับพรรคร่วมรัฐบาลพรรคอื่น
พิปลวะ

| พิปลวะ สี विप्लव सी  |
| --- | --- |

ประธานพรรคคอมมิวนิสต์เนปาล
ดำรงตำแหน่ง 2014–2022
ถัดไป: ขัทกา บะหาทูร พิศวกรรม
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์เนปาล (2014-2022)

เนตร วิกรม จันทะ (เนปาล: नेत्र विक्रम चन्द) หรือรู้จักในชื่อ พิปลวะ สี  (เนปาล: विप्लव सी ) เป็นนักการเมืองลัทธิเหมาชาวเนปาล และผู้นำการกบฏ เขากับผู้นำลัทธิเหมาราม พหาทูร ฐาปา เป็นสองผู้บังคับบัญชาของประจัณฑะในสงครามกลางเมืองเนปาล (1996-2006) เขาแยกตัวออกจากพรรคซีพีเอ็นเหมา และมาเป็นประธานของพรรคคอมมิวนิสต์เนปาลในปี 2014 เขานำการรบต่อต้านรัฐบาลเรื่อยมาจนถึงปี 2020 ที่ซึ่งมีการลงนามสันติภาพ
ในปี 2017 เขานำการต่อต้านการเลือกตั้งสถานิติบัญญัติเนปาล ในปี 2018 เขาได้นำการประท้วงต่อต้านการแสดงดนตรีของซัลมาน ข่าน ในเนปาล โดยอ้างว่าเป็น "การขยายตัวของการแทรกแซงทางวัฒนธรรมบนผืนแผ่นดินเนปาล" ซึ่งการประท้วงนี้สำเร็จ ในปี 2019 เขานำการวางระเบิดเอ็นเซล รัฐบาลเนปาลประกาศให้เขาเป็นอาชญากร และสมาชิกที่มีส่วนช่วยเหลือเขาล้วนมีความผิดในฐานอาชญากรเช่นกัน
ประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียม

| ประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียม Communauté française de Belgique (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
ประชาคม
สหพันธ์วอลโลเนีย-บรัสเซลส์
   ธง ตราอาร์ม

ประเทศ:  เบลเยียม
แคว้น:  วอลลูน,   นครหลวงบรัสเซลส์
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1980
เมืองหลวง: บรัสเซลส์
การปกครอง
 • ฝ่ายบริหาร: รัฐบาลประชาคมฝรั่งเศส
 • พรรคร่วมฯ (2019–2024): PS, MR และ Ecolo
 • มุขมนตรี: Pierre-Yves Jeholet (MR)
 • ฝ่ายนิติบัญญัติ: สภาประชาคมฝรั่งเศส
 • ประธานสภา: รูว์ดี เดอม็อต (PS)
ประชากร
 • ทั้งหมด: ±4,500,000 คน
วันเฉลิมฉลอง: 27 กันยายน
ภาษา: ฝรั่งเศส
เว็บไซต์: www.cfwb.be
ธงวอลลูนได้รับเลือกให้เป็นธงสัญลักษณ์ประจำประชาคมฯ ใน ค.ศ. 1975 และต่อมาภายหลังใน ค.ศ. 1998 ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของแคว้นวอลลูนอีกแห่งหนึ่ง
ประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียม (อังกฤษ: French Community of Belgium; ฝรั่งเศส: Communauté française de Belgique; ดัตช์: Franse Gemeenschap van België; เยอรมัน: Französische Gemeinschaft Belgiens) หรือ ประชาคมฝรั่งเศส (อังกฤษ: French Community; ฝรั่งเศส: Communauté française; ดัตช์: Franse Gemeenschap; เยอรมัน: Französische Gemeinschaft) หรือเรียกอย่างไม่เป็นทางการได้ว่า สหพันธ์วอลโลเนีย-บรัสเซลส์ (อังกฤษ: Wallonia-Brussels Federation; ฝรั่งเศส: Fédération Wallonie-Bruxelles; ดัตช์: Federatie Wallonië-Brussel; เยอรมัน: Föderation Wallonie-Brüssel) เป็นหนึ่งในสามประชาคมอย่างเป็นทางการของเบลเยียม (ร่วมกับประชาคมเฟลมิชและประชาคมผู้พูดภาษาเยอรมันแห่งเบลเยียม) มีอำนาจหน้าที่รับผิดชอบชาวเบลเยียมผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาหลัก (มิใช่ชาวฝรั่งเศสที่พำนักอยู่ในเบลเยียม) บางครั้งจึงเรียกว่า ประชาคมผู้พูดภาษาฝรั่งเศสแห่งเบลเยียม เพื่อความชัดเจน ประชาคมฯ มีสภาและรัฐบาลปกครองเป็นของตนเอง โดยสภาของประชาคมฯ ประกอบด้วยสมาชิกจากสภาวอลลูนและสภาของแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์
ธงสัญลักษณ์ของประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียมใช้ธงสัญลักษณ์ของแคว้นวอลลูนที่ซึ่งกว่าร้อยละ 80 ของประชากรใช้ภาษาฝรั่งเศสในการดำรงชีพ โดยมีเมืองหลวงของประชาคมฯ อยู่ที่นครบรัสเซลส์
ความสำคัญ

ประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียมประกอบด้วยประชากรชาวเบลเยียมกว่า 4.3 ล้านคน ในจำนวนนี้
3.4 ล้านคน (ร้อยละ 80) อาศัยอยู่ในแคว้นวอลลูน (เกือบเป็นสัดส่วนทั้งหมดของประชากรในแคว้นวอลลูน ยกเว้นผู้ที่อาศัยอยู่ในเขตคอมมูนที่ใช้ภาษาเยอรมันซึ่งมีจำนวนประมาณ 70,000 คน)
0.9 ล้านคน (ร้อยละ 20) อาศัยอยู่ในแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ (จากประชากรรวมทั้งหมดในเขตกว่า 1.1 ล้านคน)
ส่วนประชากรที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลักซึ่งอาศัยอยู่ในแคว้นเฟลมิชนั้นไม่ถูกนับรวมในประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียมเพราะแคว้นดังกล่าวอยู่นอกเขตอำนาจของประชาคมฯ และไม่สามารถยืนยันจำนวนประชากรได้อย่างถูกต้อง แต่มีการประมาณคร่าว ๆ ว่ามีถึง 120,000 คน บางแห่งประมาณการว่า 200,000 คน จนถึง 300,000 คน
ประชากรของประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียมนั้นคิดเป็นประชากรทั้งหมดถึงร้อยละ 41 ของประชากรเบลเยียม โดยประชากรเบลเยียมส่วนที่เหลือร้อยละ 58 อยู่ในประชาคมเฟลมิช และร้อยละ 1 อยู่ในประชาคมผู้พูดภาษาเยอรมัน
ดูเพิ่ม

แคว้นวอลลูน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
รัฐสภาของประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียม, เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 2 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 2
ทอกอนโทโมร์ ข่าน

หยวนฮุ่ยจง (จีน: 元惠宗; พินอิน: Yuán Huìzōng; 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1320 – 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1370) หรือ ถั่วฮฺวัน เทียมู่เอ่อร์ (จีน: 妥懽貼睦爾; พินอิน: Tuǒhuān Tiēmùěr; อักษรโรมัน: Toghon Temür) หรือ ทอกอนโทโมร์ ข่าน (มองโกเลีย: Тогоонтөмөр хаан) เสด็จสวรรคตแล้วจึงได้พระนามว่า หยวนซุ่นตี้ (จีน: 元順帝; พินอิน: Yuán Shùndì) เป็นจักรพรรดิจีนแห่งราชวงศ์หยวน (ยฺเหวียน)
ใน ค.ศ. 1370 จู หยวนจาง (จีน: 朱元璋) ผู้นำกบฏโพกผ้าแดง (Red Turban Rebellion) นำทัพเข้าบุกยึดนครต้าตูหรือปักกิ่งอันเป็นราชธานีของราชวงศ์หยวน เป็นเหตุให้หยวนฮุ่ยจงต้องทรงหลบหนีออกจากเมือง เป็นการสิ้นสุดราชวงศ์หยวนที่ปกครองประเทศจีนมาเป็นเวลากว่า 90 ปี
วัยเยาว์

ใน ค.ศ. 1316 เจ้าชายคูซาลา (Kuśala) เจ้าชายแห่งราชวงศ์หยวน หลบหนีภัยทางการเมืองมายังจักรวรรดิข่านจักกาไท (Chagatai Khanate) อันเป็นอาณาจักรของชนชาติมองโกลในภูมิภาคเอเชียกลาง ซึ่งเจ้าชายคูซาลาได้พบกับนางไมไลที (Mailaiti) บุตรสาวของหัวหน้าเผ่าคาร์ลุก (Karluks) และได้ให้กำเนิดพระโอรสพระนามว่า เจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์  (Toghon Temür) ใน ค.ศ. 1320 หลังจากให้กำเนิดเจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ เพียงไม่นานนางไมไลทีก็เสียชีวิต
เหตุการณ์ทางฝ่ายเมืองต้าตู ใน ค.ศ. 1328 เจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ (Tugh Temür) ผู้เป็นพระอนุชาของเจ้าชายคูซาลา สามารถเข้ายึดบัลลังก์ราชวงศ์หยวนได้ด้วยการสนับสนุนของขุนพลเอลเตมูร์ (El Temür) และบายันแห่งเมอร์กิต (Bayan of the Merkit) เจ้าชายทูคเตมือร์ขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิหยวนเหวินจง และอัญเชิญพระเชษฐาเจ้าชายกูซาลาเสด็จนิวัตินครต้าตู เจ้าชายคูซาลาจึงเสด็จกลับต้าตูพร้อมกับเจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ พระโอรส แต่ได้นำกองทัพจากอาณาจักรจักกาไทมาด้วย เจ้าชายคูซาลานำทัพเข้ายึดนครต้าตูจากพระอนุชาใน ค.ศ. 1329 และขึ้นครองราชสมบัติแทนเป็นจักรพรรดิหยวนหมิงจง จักรพรรดิหยวนหมิงจงอยู่ในราชสมบัติได้เพียงแปดเดือนก็ถูกเอลเตมือร์วางยาพิษปลงพระชนม์สวรรคต จักรพรรดิเหวินจงทูคเตมูร์พระอนุชาได้ราชบัลลังก์กลับคืนมาอีกครั้ง ส่งผลให้เจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ พระชนมายุเพียงเก้าพระชันษาต้องถูกเนรเทศไปยังอาณาจักรโครยอ (Goryeo) และต่อมาก็ถูกโยกย้ายไปยังมณฑลกวางสี
พระจักรพรรดิเหวินจงทูคเตมูร์สวรรคตใน ค.ศ. 1332 ก่อนจะสวรรคตจักรพรรดิเหวินจงทรงรู้สึกผิดต่อพระเชษฐาจักรพรรดิหมิงจงคูซาลา จึงมีพระราชโองการให้พระโอรสของจักรพรรดิหมิงจงสืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ (แม้ว่าจักรพรรดิเหวินจงจะทรงมีพระโอรสอยู่แล้วคือ เจ้าชายเอลเตกูส (El Tegus) ) ซึ่งเป็นที่คัดค้านของเอลเตมือร์เนื่องจากตนเป็นผู้ปลงพระชนม์ชีพพระจักรพรรดิหมิงจง เกรงว่าถ้าพระโอรสของจักรพรรดิหมิงจงได้ขึ้นครองราชย์แล้วตนเองจะถูกลงโทษ อย่างไรก็ตามด้วยการสนับสนุนของไทเฮาพุดาชีรี (Budashiri) พระจักรพรรดินีในจักรพรรดิเหวินจง และเนื่องจากเจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงถูกเนรเทศอยู๋ในดินแดนห่างไกล ราชสำนักจึงยกเจ้าชายรินชินบาล (Rinchinbal) พระอนุชาต่างมารดาของเจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ พระชนมายุเพียงหกพระชันษาขึ้นครองราชสมบัติเป็น จักรพรรดิหยวนหนิงจง (แต่ทว่าพระจักรพรรดิหนิงจงรินชินบาลอยู๋ในราชสมบัติได้เพียงสองเดือนก็ประชวรสวรรคต ไทเฮาพุดาชีรีจึงมีพระราชเสาวนีย์ให้เจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงกลับมาครองราชย์เป็น พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ในที่สุดใน ค.ศ. 1332
รัชสมัย

พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ขึ้นครองราชสมบัติด้วยพระชนมายุเพียงสิบสามพระชันษา จึงจำต้องมีผู้สำเร็จราชการแทนคือไทเฮาพูดาชีรีและเอลเตมือร์ ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนเอลเตมือร์มีอำนาจมากมายล้นฟ้า จักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงอภิเษกกับพระจักรพรรดินีทานาชีรี (Danashiri) ซึ่งเป็นธิดาของเอลเตมือร์ และเนื่องจากจักรพรรดิยังทรงไม่มีพระโอรส เอลเตมือร์จึงพลักดันให้พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงแต่งตั้งเจ้าชายเอลเตกูส พระโอรสของพระจักรพรรดิเหวินจงทูคเตมูร์ เป็นไท่จื่อหรือเจ้าชายรัชทายาท ในปีต่อมา ค.ศ. 1333 เอลเตมูร์ถึงแก่อสัญกรรม อำนาจจึงถูกถ่ายทอดให้แก่ทังกีช (Tangkish) ผู้เป็นบุตรชาย ใน ค.ศ. 1335 ทังกีชก่อการกบฏหมายจะยึดราชบัลลังก์มาให้แก่เจ้าชายรัชทายาทเอลเตกูส แต่ขุนพลบายันแห่งเมอร์กิตได้ให้การสนับสนุนจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ และยกทัพเจ้าปราบกบฏของทังกีชได้สำเร็จ ทังกีชถูกประหารชีวิตและจักรพรรดินีทานาชีรีถูกปลดจากตำแหน่งและเนรเทศ ต่อมาภายหลังบายันแห่งเมอร์กิตได้ส่งคนไปลอบวางยาพิษปลงพระชนม์อดีตพระจักรพรรดินีทานาชีรีสิ้นพระชนม์
ผลงานการปราบกบฏของทังกีชในค.ศ. 1335 โดยขุนพลบายันแห่งเมอร์กิต ทำให้บายันขึ้นมามีอำนาจสูงสุดในราชสำนักหยวน ช่วงเวลาแห่งการปกครองของบายันนั้นเป็นช่วงเวลาแห่งการกดขี่สำหรับชาวจีน ด้วยเหตุที่บายันมีความเห็นว่าราชสำนักหยวนในขณะนั้นถูกอิทธิพลของวัฒนธรรมจีนเข้าครอบงำและกำลังจะสูญเสียวิถีชีวิตอย่างชาวมองโกลไป บายันแห่งเมอร์กิตจึงมีนโยบายลดบทบาทของวัฒนธรรมจีนลง โดยการยกเลิกการสอบจอหงวน (ซึ่งได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาในสมัยของจักรพรรดิหยวนเหรินจง) นโยบายแบ่งแยกชนชาติระหว่างชาวมองโกลและชาวจีน โดยการห้ามชาวจีนเรียนรู้ภาษามองโกล และห้ามชาวมองโกลเรียนรู้ภาษาจีน จนถึงขั้นมีการเสนอให้สังหารชาวจีนห้าแซ่ ได้แก่ แซ่จาง แซ่หวัง แซ่หลิว แซ่หลี่ และแซ่เจ้า ไปทั้งหมดเพื่อป้องกันการกบฏ แม้ว่านโยบายนี้จักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ จะทรงไม่เห็นด้วยก็ตาม ค.ศ. 1339 บายันได้รับการแต่งตั้งเป็นอัครเสนาบดี มีอำนาจล้นฟ้าอีกเช่นกัน พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ เกรงว่าบายันจะเป็นภัยต่อพระองค์เอง จึงทรงสมคบคิดกับทอคตอ (Toghto) ผู้เป็นหลานชายของบายัน ทำการยึดอำนาจมาจากบายันและสังหารบายันไปในค.ศ. 1340
รัชสมัย > การปกครองของทอคตอ

เนื่องจากจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงไม่ใส่พระทัยในกิจการบ้านเมืองเท่าใดนัก อำนาจการปกครองทั้งหลายจึงตกอยู่แก่ทอคตอ ทอคตอมีนโยบายที่ตรงข้างกับบายันแห่งเมอร์กิต คือมีนโยบายส่งเสริมวัฒนธรรมจีนโดยการรวบรวมหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวรรณกรรมจีน รวมทั้งหลักปรัชญาขงจื้อ
ใน ค.ศ. 1340 พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ มีพระชนมายุมากเพียงพอที่จะว่าราชการได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องมีผู้สำเร็จราชการแทน จักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ จึงทรงเริ่มทำการแก้แค้นให้แก่พระบิดาคือจักรพรรดิหมิงจงกูซาลา โดยการปลดป้ายพระวิญญาณของจักรพรรดิเหวินจงทูคเตมูร์พระปิตุลาออกจากศาลบรรพกษัตริย์ ปลดไทเฮาพูดาชีรีออกจากตำแหน่งและเนรเทศออกจากพระราชวัง ซึ่งต่อมาไม่นานอดีตไทเฮาก็สิ้นพระชนม์ รวมทั้งปลดเจ้าชายเอลเตกูสออกจากตำแหน่งรัชทายาทและเนรเทศออกจากพระราชวังเช่นกัน ระหว่างที่เสด็จเนรเทศออกไปนั้นพระจักรพรรดิก็ทรงส่งคนไปทำการปลงพระชนม์อดีตเจ้าชายรัชทายาทเอลเทกูสสิ้นพระชนม์
ใน ค.ศ. 1340 เช่นกัน พระสนมชาวเกาหลีตระกูลคี ซึ่งเป็นพระสนมองค์โปรด ได้ประสูติพระโอรสพระองค์แรก พระนามว่าเจ้าชายอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่า (Ayurshiridar) ทำให้พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงโปรดปรานพระสนมแซ่คีมากขึ้นไปอีก จนมีการแต่งตั้งให้พระสนมคีเป็น พระจักรพรรดินีโอลเจย์คูตูค (Öljei Khutugh) หรือ จักรพรรดินีคี (ภาษาจีน: 奇皇后; ภาษาเกาหลี:기황후) แม้ว่าจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ จะทรงมีจักรพรรดินีอยู่แล้วก็ตาม ทำให้ในขณะนั้นราชวงศ์หยวนจึงมีพระจักรพรรดินีพร้อมกันสองพระองค์
กลุ่มของชาวจีนผู้เลื่อมใสในลัทธิบัวขาวและมีแนวคิดต่อต้านการปกครองของชาวมองโกล รวมตัวกันขึ้นเป็นกบฏโพกผ้าแดง ซึ่งปะทุขึ้นครั้งแรกที่เมืองอิงโจว มีผู้นำได้แก่ หัน หลินเอ๋อร์ (韓林兒) และหลิว ฝูทง (劉福通) ใน ค.ศ. 1351 จากนั้นกบฏโพกผ้าแดงจึงขยายตัวขึ้นมีชาวจีนเข้าร่วมมากมายตลอดจนทั้งภูมิภาคจีนตอนเหนือ ทอคตอจึงนำกองทัพเข้าปราบกบฏในช่วง ค.ศ. 1352–1354 ใช้เวลาถึงสามปีในการปราบกบฏโพกผ้าแดงจนหมดสิ้นไป แต่ยังคงหลงเหลือกลุ่มกบฏโพกผ้าแดงในทางตอนใต้ของจีนซึ่งคอยหาทางโจมตีนครต้าตูจากทางทะเลอยู่เสมอ
รัชสมัย > การชิงบัลลังก์ของเจ้าชายอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่า

ค.ศ. 1353 พระจักรพรรดินีตระกูลคีได้ร่วมมือกับขุนนางมองโกลชื่อว่า ฮามา (Hama) ทำการโน้มน้าวให้พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงแต่งตั้งเจ้าชายอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่าให้เป็นไท่จื่อหรือเจ้าชายรัชทายาท แต่ถูกคัดค้านโดยอัครเสนาบดีทอคตอ ทำให้จักรพรรดินีคีทรงพิโรธและสมคบคิดกันกับฮามาสร้างข้อกล่าวหาการทุจริตฉ้อราชย์บังหลวงให้แก่ทอคตอ เป็นเหตุให้ทอคตอถูกปลดจากตำแหน่งอัครเสนาบดีและถูกเนรเทศไปมณฑลยูนนานในค.ศ. 1354 และเจ้าชายอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่าได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าชายรัชทายาทในที่สุด โดยมีฮามาเป็นผู้กุมอำนาจในราชสำนักยฺเหวียนคนใหม่ ฮามาวางแผนการก่อกบฏปลดพระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ และยกเจ้าชายรัชทายาทอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่าเป็นพระจักรพรรดิองค์ใหม่ใน ค.ศ. 1356 แต่ไม่สำเร็จ ฮามาถึงถูกเนรเทศออกจากราชสำนักไปในที่สุด
ใน ค.ศ. 1364 เจ้าชายรัชทายาทอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่าทรงวางแผนก่อการกบฏล้มราชบัลลังก์ของพระบิดา แต่ทว่าบอลัดเตมูร์ (Bolad Temür) ขุนนางผู้จงรักภัคดีต่อพระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ได้ยกทัพเข้าต่อต้านเจ้าชายรัชทายาทอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่าและยึดนครต้าตูไว้ เจ้าชายอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่าทรงหลบหนีไปยังมณฑลเหอหนานเพื่อขอความช่วยเหลือจากขุนพลโฮฮ์โทโมร์ (Хөхтөмөр) เคอเกเตมือร์ยกทัพเข้ายึดนครต้าตูคืนให้แก่เจ้าชายอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่า จักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ส่งคนไปทำการลอบสังหารบอลัดเตมูร์เป็นเหตุให้โคเกเตมือร์มีชัยชนะเข้ายึดเมืองต้าตูได้ เจ้าชายอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่าทรงบังคับให้จักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ พระบิดาสละราชบัลลังก์ ซึ่งจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงไม่ยอมแต่มอบตำแหน่งทางทหารให้แก่พระโอรสจนเป็นที่พอพระทัยทั้งสองฝ่าย
การสิ้นสุดของราชวงศ์หยวน

ใน ค.ศ. 1368 ขุนพลชาวจีนชื่อว่า จู หยวนจาง ได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำของกลุ่มกบฏโพกผ้าแดงและรวบรวมดินแดนบริเวณลุ่มแม่น้ำแยงซีเข้ามาในอาณัตของตนแล้วนั้น ได้ทำการปราบดาภิเษกก่อตั้งราชวงศ์หมิง ขึ้นที่เมืองนานกิงอันเป็นฐานที่มั่นของจู หยวนจาง โดยมีพระนามว่า พระจักรพรรดิหงอู่ จากนั้นในปีเดียวกันได้ยกทัพเข้ายึดนครต้าตูอันเป็นราชธานีของราชวงศ์หยวนได้สำเร็จ พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ พร้อมด้วยพระโอรสเจ้าชายอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่าเสด็จหลบหนีไปยังเมืองช่างตู (上都) ราชธานีฝ่ายเหนือของราชวงศ์หยวน ใน ค.ศ. 1370 กองทัพราชวงศ์หมิงเข้ายึดเมืองช่างตู ทำให้จักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ต้องเสด็จหนีอีกครั้งพร้อมกับพระโอรสไปยังเมืองอิงชาง (應昌 Yingchang; อยู่ในเขตมองโกเลียในในปัจจุบัน) ซึ่งในปีนั้นเองพระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ประชวรสวรรคตที่เมืองอิงชาง พระชนมายุห้าสิบชันษา
ตลอด 37 ปีแห่งการครองราชย์ทรงได้รับการต่อต้านอย่างหนักจากชาวจีน เนื่องจากเศรษฐกิจของจีนในยุคนั้นตกต่ำอย่างหนัก และชาวจีนเห็นว่าชาวมองโกลเป็นชาวต่างชาติ ประกอบกับราชสำนักเริ่มอ่อนแอลง ชาวจีนจึงก่อการกบฏไปทั่วโดยเฉพาะมณฑลทางใต้
หลังจากที่พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ สวรรคตได้ไม่นานในปีเดียวกันเมืองอิงชางก็ตกเป็นของราชวงศ์หมิง เจ้าชายอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่าพระโอรสเสด็จหนีไปยังเมืองคาราโครุม (Karakorum) ก่อตั้งราชวงศ์หยวนเหนือ พระจักรพรรดิหงหวู่ถวายพระนามแด่พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ว่า ชุ่นตี้ ในขณะที่ราชสำนักหยวนเหนือถวายพระนามว่า ฮุ่ยจง
พระบรมวงศานุวงศ์

พระบรมราชชนก: สมเด็จพระจักรพรรดิหยวนหมิงจง (ภาษาจีน: 明宗 Mingzong) คูซาลา (ภาษามองโกล: Kuśala)
พระบรมราชชนนี: นางไม่ไหลตี๋ (邁來迪; Mailaiti) แห่งเผ่าคาร์ลุก (Karluk) เสียชีวิต ค.ศ. 1320
พระราชอนุชา: สมเด็จพระจักรพรรดิหยวนหนิงจง (ภาษาจีน: 寧宗 Ningzong) รินชินบาล (ภาษามองโกล: Rinchinbal)
สมเด็จพระจักรพรรดินี:
สมเด็จพระจักรพรรดินีทานาชีรี (ภาษาจีน: 答納失里; ภาษามองโกล: Danashiri) แห่งเผ่าคิปชัก (Kipchak) ธิดาของเอลเตมูร์ (El Temür) อภิเษกเมื่อ ค.ศ. 1333 ถูกปลดจากตำแหน่งและปลงพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 1335
สมเด็จพระจักรพรรดินีบายันคูตูค (ภาษาจีน: 伯顏忽都; ภาษามองโกล: Bayan Khutugh; ค.ศ. 1324 - 1365) แห่งเผ่าคุงกีรัต (Khunggirad) ธิดาของบอลัดเตมูร์ (Bolad Temür)
สมเด็จพระจักรพรรดินีคี (ภาษาจีน: 奇皇后; ภาษาเกาหลี:기황후) หรือ สมเด็จพระจักรพรรดินีโอลเจย์คูตูค (ภาษาจีน: 完者忽都; ภาษามองโกล: Öljei Khutugh; ค.ศ. 1315 - 1369) ชาวเกาหลี
พระราชโอรส:
สมเด็จพระจักรพรรดิหยวนเจ้าจง (ภาษาจีน: 昭宗 Zhaozong) อ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่า (ภาษามองโกล: Ayurshiridar; ค.ศ. 1340 - 1379) แห่งราชวงศ์หยวนเหนือ พระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดินีคี
สมเด็จพระจักรพรรดิหยวนเทียนหยวนตี้ (ภาษาจีน: 天元帝 Tianyuandi) โทกูสเตมูร์ (ภาษามองโกล: Tögüs Temür; ค.ศ. 1342 - 1388) แห่งราชวงศ์หยวนเหนือ ไม่ทราบพระนามพระบรมราชชนนี
พระมหากษัตริย์นิวซีแลนด์

| พระมหากษัตริย์แห่งนิวซีแลนด์ |
| --- | --- |
King of New Zealand  (อังกฤษ) Te Kīngi o Aotearoa  (มาวรี)
ตราแผ่นดินแห่งนิวซีแลนด์
อยู่ในราชสมบัติ

สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 ตั้งแต่ 8 กันยายน 2022
 
รายละเอียด
พระราชอิสริยยศ: สมเด็จพระราชาธิบดี
รัชทายาท: เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวลส์
กษัตริย์องค์แรก: สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 (ในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งนิวซีแลนด์)
สถาปนาเมื่อ: 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947
พระมหากษัตริย์แห่งนิวซีแลนด์ คือระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญของประเทศนิวซีแลนด์โดยมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขแห่งรัฐ โดยองค์ปัจจุบันคือสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 เป็นสมเด็จพระราชาธิบดิแห่งนิวซีแลนด์ตั้งแต่ 8 กันยายน ค.ศ. 2022 ต่อจากพระราชมารดา และมีเจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวลส์ เป็นรัชทายาทพระองค์ปัจจุบัน
จากผลของสนธิสัญญาไวตางีที่ทำในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร กับชาวเมารีในปีค.ศ. 1840 โดยมีผลทำให้พระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรกลายเป็นประมุขแห่งรัฐของนิวซีแลนด์ ต่อมาในภายหลังนิวซีแลนด์ได้ประกาศอิสรภาพจากสหราชอาณาจักรแล้ว สถาบันพระมหากษัตริย์จึงได้พัฒนามาเป็นสัญลักษณ์พิเศษของนิวซีแลนด์ โดยพระมหากษัตริย์แห่งนิวซีแลนด์นั้นในปัจจุบันถือเป็นพระมหากษัตริย์ของอีกกว่า 15 ประเทศในเครือจักรภพแห่งประชาชาติโดยในแต่ละประเทศนั้นล้วนมีเอกราชเป็นของตนเอง และมีสถาบันพระมหากษัตริย์เป็นของตนเองตามกฎหมาย ดังนั้นจึงทำให้พระมหากษัตริย์ของนิวซีแลนด์มีพระราชอิสริยยศเป็น "สมเด็จพระราชาธิบดิแห่งนิวซีแลนด์" (อังกฤษ: The King of New Zealand, มาวรี: Te Kīngi o Aotearoa) และทำให้พระองค์และสมาชิกในพระราชวงศ์ล้วนมีบทบาทในกิจกรรมสาธารณะต่างๆ ในนิวซีแลนด์ โดยตำแหน่งพระมหากษัตริย์ (ประมุข) เป็นสมาชิกพระราชวงศ์พระองค์เดียวที่มีบทบาททางรัฐธรรมนูญของนิวซีแลนด์
ตามรัฐธรรมนูญนั้นอำนาจบริหารทั้งหมดเป็นของพระมหากษัตริย์ ซึ่งการจะตรากฎหมายและบังคับใช้ได้นั้นจะต้องได้รับพระบรมราชานุญาตโดยมีพระบรมราชโองการเพื่อประกาศในราชกิจจานุเบกษาภายหลังจากการเห็นชอบโดยรัฐสภา อย่างไรก็ตามพระราชอำนาจนั้นเป็นไปตามบทบัญญัติในระบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญโดยจำกัดตามรัฐธรรมนูญ พระราชอำนาจส่วนมากนั้นใช้โดยสมาชิกรัฐสภาที่มาจากการเลือกตั้ง คณะรัฐมนตรีซึ่งมาจากสมาชิกรัฐสภา ผู้พิพากษาและผู้พิจารณาคดี พระราชอำนาจอื่นๆ ของพระมหากษัตริย์ อาทิเช่น การแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีถือเป็นบทบาทสำคัญแต่ถือเป็นอำนาจจำกัดตามบทบาทของพระมหากษัตริย์
เนื่องจากพระมหากษัตริย์นั้นประทับอยู่ในสหราชอาณาจักร ส่วนใหญ่หน้าที่ตามรัฐธรรมนูญและพิธีการต่างๆ ภายในราชอาณาจักรนิวซีแลนด์นั้นจะกระทำโดยผู้แทนพระองค์ ซึ่งได้แก่ผู้สำเร็จราชการแห่งนิวซีแลนด์
ในปัจจุบันบทบาทของสถาบันพระมหากษัตริย์ในนิวซีแลนด์นั้นเป็นหัวข้อสำคัญเสมอมา โดยชาวนิวซีแลนด์บางส่วนคิดว่าจะเหมาะสมกว่าถ้านิวซีแลนด์เปลี่ยนการปกครองเป็นสาธารณรัฐโดยมีชาวนิวซีแลนด์เป็นประมุขแห่งรัฐแทน ในขณะที่ประชาชนอีกส่วนหนึ่งก็ยังสนับสนุนสถาบันพระมหากษัตริย์อยู่
บริตต์ เฮอร์บอตส์

บริตต์ เฮอร์บอตส์ (ดัตช์: Britt Herbots; 24 กันยายน ค.ศ. 1999 –) เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงชาวเบลเยียม ปัจจุบันเล่นให้กับฟูตูราวอลเลย์บุสโตอาร์ซีซีโอและทีมชาติเบลเยียมในตำแหน่งตัวตีนอกด้าน
เฮอร์บอตส์เริ่มต้นอาชีพนักวอลเลย์บอลกับอัสเตอริกซ์ กิลแด็รชต์ หลังจากนั้นเธอย้ายไปยังอาแอ็สเปเตเต มูว์ลูซในฤดูกาล 2017–18 และในฤดูกาลต่อมาเธอไปเล่นให้กับฟูตูราวอลเลย์บุสโตอาร์ซีซีโอ
เฮอร์บอตส์ลงแข่งให้กับทีมชาติตั้งแต่ชุดเยาวชน เธอเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ในการแข่งขันวอลเลย์บอลยุวชนหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2015 เธอลงเล่นให้ทีมชาติชุดใหญ่ในอีกสองปีถัดมา และได้เข้าร่วมแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2017
สังกัดสโมสร

อัสเตอริกซ์ กิลแด็รชต์ (2015–2016)
อัสเตอริกซ์อาโว (2016–2017)
อาแอ็สเปเตเต มูว์ลูซ (2017–18)
ฟูตูราวอลเลย์บุสโตอาร์ซีซีโอ (2018–ปัจจุบัน)
เกียรติประวัติ > สโมสร

เบลเยี่ยมวีเมนส์วอลเลย์บอลลีกอา ฤดูกาล 2015–16 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับอัสเตอริกซ์ กิลแด็รชต์
เบลเยี่ยมวีเมนส์วอลเลย์บอลคัป 2016 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับอัสเตอริกซ์ กิลแด็รชต์
เบลเยี่ยมวีเมนส์วอลเลย์บอลซูเปอร์คัป 2016 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับอัสเตอริกซ์ กิลแด็รชต์
เบลเยี่ยมวีเมนส์วอลเลย์บอลลีกอา ฤดูกาล 2016–17 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับอัสเตอริกซ์อาโว
เบลเยี่ยมวีเมนส์วอลเลย์บอลคัป 2017 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับอัสเตอริกซ์อาโว
ซูแปร์กุปเดอฟร็องส์ 2017 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับอาแอ็สเปเตเต มูว์ลูซ
ซีอีวีคัพ ฤดูกาล 2018–19 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับฟูตูราวอลเลย์บุสโตอาร์ซีซีโอ
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

วอลเลย์บอลยุวชนหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2015 –  เหรียญทองแดง
เกียรติประวัติ > บุคคล

วอลเลย์บอลยุวชนหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2015 "ตัวตีตรงข้ามยอดเยี่ยม"
ซีอีวีคัป ฤดูกาล 2018–19 "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
แหล่งข้อมูลอื่น

บริตต์ เฮอร์บอตส์[ลิงก์เสีย] ที่ cev.lu
บริตต์ เฮอร์บอตส์ ที่ legavolleyfemminile.it
บริตต์ เฮอร์บอตส์ เก็บถาวร 2019-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ lnv.fr
บริตต์ เฮอร์บอตส์ ที่ volleyball.world
พูฒานีลกัณฐมนเทียร

| พูฒานีลกัณฐมนเทียร |
| --- | --- |
बुढानिलकण्ठ मन्दिर
เทวรูปพระนารายณ์บรรทมสินธุ์องค์ประธานของมนเทียร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: กาฐมาณฑุ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พูฒานีลกันฐะ
รัฐ: พัคมตี
ประเทศ: เนปาล
พูฒานีลกัณฐมนเทียร (เนปาล: बूढानीलकण्ठ मन्दिर; พูฒานีลกณฺฐ มนฺทิร; Budhanilkantha Temple) หรือ พุฒานิลกัณฐมนเทียร (เนปาล: बुढानिलकण्ठ मन्दिर) หรือคนไทยนิยมเรียกว่าวัดพระนารายณ์บรรทุมสินธุ์ เป็นมนเทียรในพูฒานีลกัณฐะ ประเทศเนปาล บูชาพระวิษณุ ตั้งอยู่เชิงเขาปลายเทือกเขากาฐมาณฑุ มีเทวรูปพระวิษณุประทับนอน (พระนารายณ์บรรทมสินธุ์) เป็นเทวรูปองค์ประธาน และยังถือกันว่าเป็นหินแกะสลักชิ้นใหญ่ที่สุดในประเทศเนปาล
ปีเตอร์ เซมัน

| ปีเตอร์ เซมัน |
| --- | --- |

เกิด: 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1865(1865-05-25) โซนเนอแมเรอ, ประเทศเนเธอร์แลนด์
เสียชีวิต: ตุลาคม 9, 1943(1943-10-09) (78 ปี) อัมสเตอร์ดัม, เนเธอร์แลนด์
สัญชาติ: เนเธอร์แลนด์
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยไลเดิน
มีชื่อเสียงจาก: ปรากฏการณ์เซมัน
คู่สมรส: Johanna Elisabeth Lebret (สมรส 1895–1943)
รางวัล:   รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (1902)  Matteucci Medal (1912)  Henry Draper Medal (1921)  ForMemRS (1921)  Rumford Medal (1922)  Franklin Medal (1925) 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: ไฮเกอ กาเมอร์ลิง โอนเนิส
 
ปีเตอร์ เซมัน (ดัตช์: Pieter Zeeman; 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1865 – 9 ตุลาคม ค.ศ. 1943) เป็นนักฟิสิกส์ชาวดัตช์ที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 1902 ร่วมกับแฮ็นดริก โลเรินตส์ จากการค้นพบปรากฏการณ์เซมัน