stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ระบบสองรอบ
ตัวอย่าง > ตัวอย่างการใช้งาน

การเลือกตั้งระบบสองรอบใช้ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส สมาชิกสภานิติบัญญัติ และการเลือกตั้งท้องถิ่นของฝรั่งเศส และใช้ในการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาอิหร่าน วุฒิสภาเช็กเกีย สมัชชาแห่งชาติเวียดนาม และสมัชชาแห่งชาติคิวบา ในอิตาลีนั้นใช้ระบบนี้ในการเลือกตั้งนายกเทศมนตรี และยังใช้ในการเลือกว่าพรรคใดหรือพรรคร่วมใดจะได้จำนวนที่นั่งเพิ่มในสภาเมือง ระบบเลือกตั้งสองรอบยังใช้ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีของประเทศกัวเตมาลา กานา กาบูเวร์ดี คอสตาริกา คีร์กีซสถาน โครเอเชีย โคลอมเบีย จิบูตี ชิลี เช็กเกีย ซิมบับเว เซอร์เบีย เซเนกัล ไซปรัส ติมอร์-เลสเต ตุรกี โตโก นอร์ทมาซิโดเนีย บราซิล บัลแกเรีย บูร์กินาฟาโซ เบนิน โบลิเวีย เปรู โปรตุเกส โปแลนด์ ฟินแลนด์ มอลโดวา มาลาวี ยูเครน โรมาเนีย รัสเซีย ลิทัวเนีย ไลบีเรีย สโลวาเกีย สโลวีเนีย สาธารณรัฐโดมินิกัน ออสเตรีย อัฟกานิสถาน อาร์เจนตินา อินเดีย อินโดนีเซีย อิหร่าน อียิปต์ อุรุกวัย เอกวาดอร์ เอลซัลวาดอร์ และเฮติ
ตัวอย่าง > การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 2002

บทความหลัก: การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 2002
ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 2002 นั้น มีเพียงผู้คาดการณ์โดยสื่อว่าจะเป็นผู้เข้ารอบสุดท้ายคือ ฌัก ชีรัก และลียอแนล ฌ็อสแป็ง ซึ่งเป็นตัวแทนพรรคที่ใหญ่ที่สุดทั้งสองพรรคในฝรั่งเศสขณะนั้น โดยมีผู้สมัครชิงตำแหน่งทั้งสิ้นกว่า 16 คน รวมถึงฌ็อง-ปีแยร์ เชอแวนม็อง (ร้อยละ 5.33) และคริสตียาน โตบีรา (ร้อยละ 2.32) ซึ่งเป็นพรรคร่วมฝ่ายซ้ายของฌ็อสแป็ง โดยเนื่องจากคะแนนเสียงจากฝ่ายซ้ายนั้นถูกแบ่งให้ผู้สมัครหลายคน ทำให้ฌ็อง-มารี เลอ แปน ผู้สมัครคนที่สาม ได้คะแนนเสียงนำหน้าฌ็อสแป็งไปในรอบแรกได้ โดยผู้สมัครที่ได้ลำดับที่สี่ลงไป (ตกรอบ) มีคะแนนเสียงน้อยกว่าร้อยละ 7
ฌัก ชีรัก (ฝ่ายกลางขวา) ร้อยละ 19.88
ฌ็อง-มารี เลอ แปน (ฝ่ายขวาจัด) ร้อยละ 16.86
ลียอแนล ฌ็อสแป็ง (ฝ่ายกลางซ้าย) ร้อยละ 16.18 *ตกรอบ
เนื่องจากในรอบแรกไม่มีผู้สมัครรายใดที่ได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด ในรอบสองผู้สมัครจึงเหลือเพียงสองราย โดยผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งที่เคยสนับสนุนผู้สมัครรายอื่นที่ตกรอบแรกนั้นหันไปสนับสนุนชีรัก จึงทำให้ได้รับชัยชนะไปอย่างท้วมท้นในที่สุด
ฌัก ชีรัก (ฝ่ายกลางขวา) ร้อยละ 82.21
ฌ็อง-มารี เลอ แปน (ฝ่ายขวาจัด) ร้อยละ 17.79
ระเบียบวิธีเกษียณ

อาร์คิมิดีส ใช้ระเบียบวิธีเกษียณในการคำนวณพื้นที่ภายในของวงกลม
ระเบียบวิธีเกษียณ (อังกฤษ: method of exhaustion; methodus exaustionibus, หรือ méthode des anciens) คือระเบียบวิธีที่ใช้ในการหาพื้นที่ของรูปร่างหนึ่ง ๆ โดยแบ่งพื้นที่ภายในออกเป็นอนุกรมของรูปหลายเหลี่ยมเล็ก ๆ หลาย ๆ รูปซึ่งมีพื้นที่รวมเข้าใกล้พื้นที่ของรูปใหญ่ที่บรรจุรูปเล็กเหล่านั้นเอาไว้ ถ้าเราสามารถสร้างอนุกรมของรูปได้อย่างถูกต้อง ความแตกต่างของพื้นที่ระหว่างรูปหลายเหลี่ยมรูปที่ n กับรูปภาพที่เป็นโจทย์ก็จะน้อยมากเมื่อ n มีจำนวนใหญ่มาก ๆ แนวคิดนี้มีกำเนิดจาก แอนติฟอน (Antiphon) แม้จะยังไม่ชัดเจนว่าเขาเข้าใจเรื่องนี้ได้อย่างไร ทฤษฎีนี้ถูกพิสูจน์และรับรองโดย เอนโดซุสแห่งคไนดัส มีการนำชื่อนี้มาใช้เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1647 โดย Grégoire de Saint-Vincent ในงานเขียนเรื่อง Opus geometricum quadraturae circuli et sectionum coni
ระเบียบงานสารบรรณ

ระเบียบงานสารบรรณ (อังกฤษ: manual of style, style guide, หรือ style sheet) เป็นข้อกำหนดมาตรฐานการเขียนและออกแบบเอกสาร ไม่ว่าเพื่อใช้ทั่วไป หรือเพื่อวัตถุประสงค์เจาะจง เช่น ภายในองค์การ ในข่ายงาน ฯลฯ
ระเบียบงานสารบรรณวางรูปแบบเอกสารเพื่อยกระดับการสื่อสาร สร้างความมั่นใจว่าเอกสารจะไม่ลักลั่น และกำหนดแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดทั้งในการใช้เอกสาร การเรียบเรียงเอกสาร การจัดพิมพ์ อักขรวิธี และองค์ประกอบอื่น ๆ นอกจากนี้ สำหรับเอกสารทางวิชาการ ระเบียบงานสารบรรณอาจกำหนดเรื่องอื่นอีก เช่น การอ้างอิง การวิจัย การเปิดเผยข้อมูล การปฏิบัติตามมาตรฐานทางวิชาการ จริยธรรมเกี่ยวกับเจ้าของผลงาน ฯลฯ
ระเบียบงานสารบรรณพบได้ทั้งในการใช้งานทั่วไปและเฉพาะทาง ทั้งสำหรับผู้อ่านและผู้เขียนเอกสาร ตลอดจนสำหรับนักเรียน นักวิชาการ และผู้ปฏิบัติงานในสาขาต่าง ๆ เช่น แพทยศาสตร์ วารสารศาสตร์ นิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ ธุรกิจ อุตสาหกรรมเฉพาะทาง ฯลฯ
ระเบียบวิธีไฟไนต์เอลิเมนต์

ภาพสองมิติแสดงสนามแม่เหล็กด้วย FEM โดยเส้นคือแนวการคำนวณ ส่วนสีแสดงความเข้มสนามแม่เหล็ก
ภาพแสดงโครงสร้างของจุดต่อของภาพข้างบน
ระเบียบวิธีไฟไนต์เอเลเมนต์ (อังกฤษ: finite element method, finite element analysis) หรือที่เรียกย่อๆว่า FEM คือเทคนิกวิเคราะห์เชิงตัวเลขสำหรับการหาคำตอบโดยประมาณของสมการเชิงอนุพันธ์ย่อยพร้อมๆกับสมการปริพันธ์ ผลลัพธ์ที่ได้จากระเบียบวิธีนี้มีพื้นฐานมาจากทั้งการกำจัดสมการเชิงอนุพันธ์อย่างสมบูรณ์ (สำหรับปัญหาที่อยู่ในสภาวะคงที่) หรือการปรับแก้สมการเชิงอนุพันธ์ให้กลายเป็นระบบโดยประมาณของสมการเชิงอนุพันธ์สามัญซึ่งเป็นปริพันธ์ทางคณิตศาสตร์ด้วยการใช้เทคนิกมาตรฐานทางคณิตศาสตร์เช่น Euler method Runge–Kutta methods
ในการแก้สมการเชิงอนุพันธ์ย่อยนั้น ปัญหาพื้นฐานคือการสร้างสมการที่สามารถประมาณค่าสมการที่กำลังสนใจศึกษาแต่มีความแน่นอนทางตัวเลข ซึ่งหมายความว่าความคลาดเคลื่อนในข้อมูลนำเข้า (input) และการคำนวณระหว่างกลางจะไม่ถูกรวมเข้าไป และและส่งผลให้ข้อมูลส่งออก (output)ไร้ความหมาย ซึ่งวิธีการนั้นมีหลายวิธีซึ่งแต่ละวิธีก็มีข้อดีข้อเสียที่แตกต่างกันออกไป ระเบียบวิธีไฟไนต์เอเลเมนต์เป็นทางเลือกที่ดีในการแก้ปัญหาสมการเชิงอนุพันธ์ย่อยในขอบเขตที่ซับซ้อน (complex domains) (เช่นในรถยนต์หรือท่อส่งน้ำมัน) เมื่อขอบเขตมีการเปลี่ยนแปลง (เช่นในช่วงปฏิกิริยาโซลิดสเตทที่ขอบเขตมีการเคลื่อนที่ (solid state reaction with a moving boundary)) หรือเมื่อผลแม่นตรงที่ต้องการมีการเปลี่ยนแปลงตลอดขอบเขต หรือเมื่อผลลัพธ์ไม่มีความราบเรียบ
ระเบียบการคุ้มครองข้อมูลทั่วไป

ระเบียบการคุ้มครองข้อมูลทั่วไป (อังกฤษ: General Data Protection Regulation, ย่อ GDPR) (EU) 2016/679 เป็นระเบียบในกฎหมายสหภาพยุโรปว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลและภาวะเฉพาะส่วนตัวแก่ปัจเจกบุคคลทุกคนในสหภาพยุโรป (EU) และเขตเศรษฐกิจยุโรป (EEA) นอกจากนี้ ยังครอบคลุมการส่งออกซึ่งข้อมูลส่วนบุคคลนอก EU และ EEA; GDPR มุ่งให้การควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลของตนแก่พลเมืองและผู้อยู่อาศัยเป็นหลัก และเพื่อทำให้สิ่งแวดล้อมการวางระเบียบง่ายขึ้นสำหรับธุรกิจข้ามชาติโดยการสร้างเอกภาพแก่ระเบียบภายใน EU
ระเบียบดังกล่าวใช้แทนคำสั่งคุ้มครองข้อมูล (Data Protection Directive) 95/46/EC มีบทบัญญัติและข้อบังคับเกี่ยวกับการประมวลผลสารสนเทศที่สามารถระบุรูปพรรณบุคคลได้ซึ่งข้อมูลที่อยู่ในบังคับในสหภาพยุโรป และมีผลใช้บังคับต่อวิสาหกิจทั้งปวงซึ่งกำลังประกอบธุรกิจในเขตเศรษฐกิจยุโรปไม่ว่าที่ใด กระบวนการธุรกิจซึ่งจัดการกับข้อมูลส่วนบุคคลจะต้องสร้างขึ้นโดยเจตนาและโดยปริยายคุ้มครองข้อมูล หมายความว่า ต้องจัดเก็บข้อมูลส่วนบุคคลโดยใช้นามแฝงหรือนิรนามโดยสิ้นเชิง และใช้การตั้งค่าภาวะเฉพาะส่วนตัวสูงสุดเท่าที่เป็นไปได้โดยปริยาย เพื่อให้ข้อมูลไม่มีการเปิดเผยต่อสาธารณะหากปราศจากความยินยอมอย่างชัดแจ้ง และไม่สามารถใช้เพื่อระบุบุคคลได้โดยปราศจากสารสนเทศเพิ่มเติมที่เก็บแยกกัน ห้ามประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลยกเว้นกระทำภายใต้กฎหมายที่ระบุตามระเบียบฯ นี้ หรือหากผู้ควบคุมหรือผู้ประมวลผลข้อมูลได้รับความยินยอมแบบเลือกภายหลังอย่างชัดแจ้งจากเจ้าของข้อมูล เจ้าของข้อมูลมีสิทธิเพิกถอนการอนุญาตนี้เมื่อใดก็ได้
ผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลต้องเปิดเผยการเก็บข้อมูลใด ๆ อย่างชัดเจน ประกาศเหตุผลและความมุ่งหมายอันชอบด้วยกฎหมายสำหรับการประมวลผลข้อมูล ว่าจะเก็บข้อมูลนานเท่าใด และมีการแบ่งข้อมูลนั้นกับบุคคลภายนอกหรือนอก EU หรือไม่ ผู้ใช้มีสิทธิขอสำเนาพกพาได้ของข้อมูลที่ผู้ประมวลผลข้อมูลเก็บรวบรวมในรูปแบบร่วม และมีสิทธิลบข้อมูลของตนภายใต้พฤติการณ์บางอย่าง กำหนดให้ทางการสาธารณะและธุรกิจซึ่งมีกิจกรรมกับการประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลเป็นประจำหรือเป็นระบบเป็นหลักว่าจ้างเจ้าพนักงานคุ้มครองข้อมูลซึ่งรับผิดชอบต่อการจัดการให้เป็นไปตาม GDPR ธุรกิจต้องรายงานการละเมิดข้อมูลใด ๆ ภายใน 72 ชั่วโมงหากมีผลเสียต่อภาวะเฉพาะบุคคลของผู้ใช้
มีการลงมติรับระเบียบฯ ในวันที่ 14 เมษายน 2559 และหลังระยะเปลี่ยนผ่านสองปี จะมีผลใช้บังคับในวันที่ 25 พฤษภาคม 2561 เนื่องจาก GDPR เป็นระเบียบ มิใช่คำสั่ง จึงไม่จำเป็นต้องกำหนดให้รัฐบาลของประเทศต่าง ๆ ผ่านกฎหมายให้อำนาจและมีผลผูกมัดและใช้ได้โดยตรง
ระยะทางพิสูจน์รัก (นวนิยาย)

บทความนี้เกี่ยวกับหนังสือ สำหรับภาพยนตร์ ดูที่ ระยะทางพิสูจน์รัก
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: นิโคลัส สปาร์ค
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ประเภท: โรแมนติก
สำนักพิมพ์: แกรนด์เซ็นทรัล
วันที่พิมพ์: 17 กันยายน พ.ศ. 2556
ชนิดสื่อ: หนังสือปกแข็ง, หนังสือเสียง, หนังสืออิเล็กทรอนิกส์
หน้า: 568
ISBN: 978-1455520657
OCLC: 829744527
ระยะทางพิสูจน์รัก (อังกฤษ: The Longest Ride) เป็นนวนิยายลำดับที่ 17 ของนิโคลัส สปากส์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2556 โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับ ลุค คอลลิน อดีตแชมป์ขี่วัวที่ประสบอุบัติเหตุ และโซเฟีย แดนโค นักศึกษาสาวที่อยากได้งานในฝันด้านศิลปะในนิวยอร์ก
การนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์

บทความหลัก: ระยะทางพิสูจน์รัก (ภาพยนตร์)
ภาพยนตร์ดัดแปลงจากทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ ได้ออกฉายเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2558 กำกับโดยจอร์จ ทิลล์แมน จูเนียร์ และดัดแปลงบทภาพยนตร์โดยเครก โบราเจน บริตต์ รอเบิร์ตสัน เป็น โซเฟีย สกอตต์ อีสต์วุด เป็น ลุค คอลลิน อลัน อัลดา เป็น ไอรา เลวินสัน แจ็ก ฮัสตัน รับบทเป็น วัยหนุ่มของไอรา และอูน่า แชปลิน รับบทเป็น รูธ
ภาพยนตร์เริ่มถ่ายทำเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ในเมืองวิลมิงตัน, แจ็กสันวิลล์ และวินสตัน-ซาเลม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของผู้เขียน เก็บถาวร 2021-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ของสำนักพิมพ์
ระเบิดมือเอ็ม26

|  ระเบิดเอ็ม 26  |
| --- | --- |
เอ็ม 61, รูปแบบหนึ่งของเอ็ม 26 (ผลิตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1969)
ชนิด: ระเบิดมือ
แหล่งกำเนิด: สหรัฐ
บทบาท
ประจำการ: คริสต์ทศวรรษ 1950–ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน: บราซิล สหรัฐ อิสราเอล สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย แคนาดา โปรตุเกส แอฟริกาใต้
สงคราม: สงครามเกาหลี, สงครามเวียดนาม, สงครามหกวัน, สงครามยมคิปปูร์, สงครามฟอล์กแลนด์, สงครามกลางเมืองซีเรีย
ประวัติการผลิต
ช่วงการผลิต: คริสต์ทศวรรษ 1950–ปัจจุบัน
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 16 ออนซ์ [454 กรัม]
ความยาว: 99 มม.
เส้นผ่าศูนย์กลาง: 57 มม.

วัตถุระเบิด: คอมโปซิชัน บี
น้ำหนักวัตถุระเบิด: 5.75 ออนซ์ [164 กรัม]
กลไกการจุดชนวน: ฟิวส์แรงเสียดทานตามเวลาเอ็ม 204-ซีรีส์
ระเบิดเอ็ม 26 (อังกฤษ: M26 grenade) เป็นระเบิดมือกระจายตัวที่ทำโดยสหรัฐอเมริกา
ระเบิดเอ็ม 26 เป็นระเบิดที่กระจายตัวที่ได้รับการพัฒนาโดยทหารสหรัฐ ซึ่งนำมาใช้งานเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1952 และใช้ในการสู้รบช่วงสงครามเกาหลี รูปร่างที่คล้ายลูกมะนาวของมัน นำไปสู่การเป็นชื่อเล่นว่า "ระเบิดมะนาว" (เทียบเคียงกับระเบิดเอฟ 1 รัสเซีย และระเบิดน้อยหน่า เอ็มเคทู ซึ่งมีชื่อเล่นคล้ายกัน)
การกระจายตัวจะเพิ่มขึ้นตามการกระจายตัวของขดลวดรอยบากแบบพิเศษที่อยู่ด้านในของระเบิด ขดลวดนี้มีส่วนตัดขวางในระเบิดเอ็ม 26 และส่วนตัดขวางที่ดีขึ้นในเอ็ม 26 เอ 1 ตลอดจนการออกแบบในภายหลัง
ระเบิดถูกเก็บไว้ในหลอดไฟเบอร์สองกระบอก (คอนเทนเนอร์ เอ็ม 289) และถูกบรรจุ 25 หรือ 30 ลูกในลัง
แหล่งข้อมูลอื่น

Pictures of the M26 เก็บถาวร 2020-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Overview of the M61
Picture of the M26A2 เก็บถาวร 2010-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Accidental M26 hand grenade blast injuries in the Transkei region of South Africa: A case report - (WARNING: graphic content)
รักต่างเพศ

รักต่างเพศ (อังกฤษ: Heterosexuality) หมายถึง ความรักทั้งในทางโรแมนติกและทางเพศ ระหว่างสองบุคคลที่เป็นเพศตรงข้าม
รักต่างเพศถือเป็นรสนิยมทางเพศอย่างหนึ่ง ซึ่งตรงกันข้ามกับรักร่วมเพศ โดยจะมีความรักในทั้งทางโรแมนติกและทางเพศ กับบุคคลในเพศตรงข้าม หรือมีความรักเฉพาะในทางโรแมนติกเพียงอย่างเดียว โดยไม่มีความสนใจในเรื่องเพศเลยก็ได้
รักบี (วอริกเชอร์)

ศูนย์กลางเมืองรักบี้
รักบี้ (อังกฤษ: Rugby) เป็นเมืองในวอริกเชียร์ ประเทศอังกฤษ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเอวอน เมืองมีประชากร 61,988 คน(ค.ศ. 2001) ทำให้เป็นเมืองใหญ่ที่สุดอันดับ 2 ของวอริกเชียร์เคาน์ตี รักบี้ตั้งอยู่ห่างจากเมืองคอเวนทรีทางทิศตะวันออกราว 13 ไมล์ (21 กม.) เป็นที่ตั้งของโรงเรียนรักบี้ (ตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1567) ซึ่งเป็นสถานที่กีฬารักบี้ถือกำเนิดขึ้น
ระเบิดพลาสติก

ระเบิดพลาสติก (อังกฤษ: Plastic explosive หรือ plastique) คือวัตถุระเบิดชนิดพิเศษอย่างหนึ่ง ที่อ่อนนุ่ม ใช้มือกดดัดให้เปลี่ยนรูปได้ ทั้งยังเก็บไว้ในช่วงอุณหภูมิสูงที่กว้างกว่าระเบิดชนิดบริสุทธิ์
ระเบิดพลาสติกนั้นเหมาะเป็นพิเศษกับการระเบิดทำลาย เพราะสามารถขึ้นรูปได้ง่าย สำหรับการตัดโครงสร้างที่แข็งแรง และมีความเร็วสูงพอสำหรับการชุดชนวนและมีความรุนแรงสำหรับการตัดโลหะ แต่จะไม่นิยมใช้ระเบิดพลาสติกสำหรับการทำลายทั่วไป เพราะระเบิดพลาสติกมีราคาแพงกว่าวัตถุระเบิดชนิดอื่นๆ ซึ่งทำงานได้ดีในขอบข่ายงานดังกล่าว นอกจากนี้เมื่อห่อระเบิดไว้ในพลาสติก อานุภาพมักจะต่ำกว่าเมื่อไม่ห่อหุ้ม
ระเบิดพลาสติกที่เก่าแก่ที่สุด คือ โนเบล 808 (Nobel 808) ที่พัฒนาขึ้นมาด้วยดีก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 และใช้อย่างแพร่หลายโดยหน่วยปฏิบัติการพิเศษของอังกฤษ ในช่วงสงครามดังกล่าว นอกจากนี้ยังมีใช้โดยบรรจุในระเบิดทำลายรถถังแบบ HESH ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองและหลังจากนั้น มีการพัฒนาระเบิดแบบใหม่ขึ้นมาจำนวนหนึ่ง โดยมีส่วนประกอบเป็น RDX ได้แก่ Composition C, C2 และสุดท้ายก็เป็น C3  การใช้ระเบิดที่มี RDX เป็นส่วนประกอบ สามารถผลิตพลาสติกได้หลากหลาย เพื่อลดความไวในการระเบิด และผลิตพลาสติกเป็นส่วนประกอบ
ระเบิดซีทรี (C3) มีประสิทธิภาพสูงก็จริง แต่มีจุดอ่อนเมื่ออยู่ในสภาพอากาศหนาวเย็น จะทำให้เกิดการร่วนแตกง่าย เมื่อถึงทศวรรษ 1960 จึงมีการพัฒนาระเบิดซีโฟร์ (C-4) ขึ้นมา เพื่อใช้แทนระเบิดพลาสติก ซึ่งมีส่วนผสมของอาร์ดีเอกซ์เช่นเดียวกัน แต่ใช้ร่วมกับโพลีไอโซบิวทีลีน (polyisobutylene) และได (2-เอทิลเฮกซีล) ซีเบเคต (di (2-ethylhexyl) sebacate)
นอกจากนี้ ในช่วงเวลายังมีการพัฒนา Semtex ขึ้น โดยสตานิสลาฟ เบรเบรา จากการผสมสาร RDX กับ PETN และจากนั้นก็เพิ่มเครื่องห่อหุ้มและอุปกรณ์เพิ่มเสถียรภาพ
ระเบิดพลาสติกที่มีใช้ในปัจจุบันด้วยกันหลายแบบ ได้แก่ ซีโฟร์ (C-4) , PENO, พรีมาชีต (Primasheet) และ Semtex.
ระเบิดพลาสติกนั้นมักจะใช้กันในหมู่วิศวกรและวิศวกรโจมตี การใช้งานระเบิดพลาสติกในเชิงพาณิชย์ที่พบได้มากที่สุด ก็คือ เพื่อเสริมความแข็งของโลหะที่มีส่วนผสมของแมงกานีสสูง วัสดุนี้มักจะใช้เป็นส่วนประกอบของรางรถไฟ และอุปกรณ์ขุดดิน แต่ผู้ก่อการร้ายบางกลุ่มก็ใช้ระเบิดพลาสติกด้วย โดยเฉพาะระเบิดพลาสติก Semtex
กำเนิดของคำว่า "plastique"  ที่ใช้ในกองทัพสหรัฐนั้น มีผลสืบเนื่องจากระเบิดพลาสติกที่กองทัพสหรัฐรับมาจากอังกฤษ เมื่อ ค.ศ. 1940 ตัวอย่างของระเบิดที่หน่วย Tizard นำไปยังสหรัฐนั้น ถูกหน่วยปฏิบัติการพิเศษหีบห่อไว้เป็นอย่างดี สำหรับส่งไปยังขบวนการต่อต้านฝรั่งเศส และติดป้ายเป็นภาษาฝรั่งเศส ว่า "Explosif Plastique"
รายชื่อระเบิดพลาสติกชนิดต่างๆ

ออสเตรเลีย: KAUERIT
สาธารณรัฐเช็ก: Semtex
ฟินแลนด์: PENO
ฝรั่งเศส: PE4, PLASTRITE (FORMEX P 1)
เยอรมนี: Sprengkörper DM12, (Sprengmasse, formbar)
กรีซ: C3, C4
อิตาลี: T-4 Plastico
นอร์เวย์: NM91(HMX), C4
โปแลนด์: PWM, NITROLIT
รัสเซีย: PVV-5A Plastic Explosive
สโลวัก: CHEMEX (C4), TVAREX 4A, Danubit
สวีเดน: Sprängdeg m/46
สวิตเซอร์แลนด์: PLASTITE produced by SSE เก็บถาวร 2009-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สหรัฐ: C-4 (Composition C-4)
สหราชอาณาจักร: PE4, DEMEX
ยูโกสลาเวีย/เซอร์เบีย: PP–01 (C4)
Gelignite
ระบบสภาเดียว

ระบบสภาเดียว (อังกฤษ: unicameralism) เป็นระบบการปกครองที่มีองค์นิติบัญญัติหรือรัฐสภาแห่งเดียว ประเทศที่ใช้ระบบสภาเดียวส่วนใหญ่เป็นประเทศเล็กและเป็นรัฐที่มีความเป็นหนึ่งเดียวกัน จึงไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องมีสภาสูง
แนวความคิด

มุมมองที่นิยมองค์นิติบัญญัติในระบบสภาเดียวเห็นว่า ถ้าสภาสูงเป็นประชาธิปไตยแล้วย่อมเป็นเสมือนภาพสะท้อนของกระจกเงา คือการเป็นประชาธิปไตยเหมือน  ๆ กัน จึงเป็นการซ้ำซ้อน ทฤษฎีที่เอนมาทางฝ่ายนี้เห็นว่าหน้าที่ของสภาที่สอง เช่นการพิจารณาหรือแปรญัตติสามารถทำได้โดยกรรมาธิการของสภาได้อยู่แล้ว เพราะการพิทักษ์รัฐธรรมนูญทำได้เพราะมีการเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอยู่แล้ว
ในหลายกรณี ก็มีรัฐบาลซึ่งขณะนี้เป็นระบบสภาเดียวเคยใช้ระบบสองสภามาแล้วโดยการ ยกเลิกสภาสูงปรากฏให้เห็นอยู่ เหตุผลในการเปลี่ยนเช่นนั้นเนื่องมาจากสภาสูงที่มาจากการเลือกตั้งซ้ำซ้อนกับสภาล่างซึ่งเป็นการกีดขวางการผ่านกฎหมาย กรณีตัวอย่างได้แก่ "แลนด์สติง" (Landsting) หรือสภาสูงในเดนมาร์ก (ยกเลิกเมื่อ พ.ศ. 2497) อีกเหตุผลหนึ่งเนื่องมาจากสภาที่มาจากการแต่งตั้งได้รับการพิสูจน์ว่าอ่อนแอไม่ปรากฏผลงาน กรณีตัวอย่างได้แก่ คณะกรรมการที่ปรึกษาฝ่ายนิติบัญญัติ (Legislative Council) ของนิวซีแลนด์ (ยกเลิก พ.ศ. 2494)
ประเทศอื่น ๆ เช่น สหราชอาณาจักร และแคนาดา ในเชิงเทคนิคเป็นระบบสองสภาที่ทำหน้าที่เหมือนระบบสภาเดียว เนื่องจากสภาหนึ่งทำหน้าที่หนักไปในด้านพิธีการมากกว่าและมีอำนาจน้อย  ดังนั้น ในสหราชอาณาจักร การควบคุมสภาสามัญได้ก็คือการควบคุมรัฐบาลได้ สภาขุนนาง (House of Lords) มีอำนาจเพียงการชะลอและให้คำแนะนำในการแก้ไขกฎหมายเท่านั้น เคยมีการตกลงกันกว้างขวางพอควรว่าจะปฏิรูปสภาขุนนาง แต่เหตุผลในการสนับสนุนให้ยกเลิกไปเลยนั้นกลับมีน้อยมาก (ดูการปฏิรูปสภาขุนนาง-ภาษาอังกฤษ [Reform of the House of Lords])
ฝ่ายสนับสนุนระบอบสภาเดียวมีเป็นประเทศเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ (เช่น สาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์ สาธารณรัฐประชาชนจีน
และคิวบา) หรือที่เคยเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ (เช่น ยูเครน มอลโดวา เซอร์เบีย) ทั้งนี้เนื่องจากในมุมมองของสังคมนิยม สถาบันของสภาสูงมักถูกมองว่าเป็นฝ่ายอนุรักษนิยม หรือ ผู้สนับสนุนการปกครองโดยชนชั้นหัวกระทิ (elitist) และพวกสนับสนุนชนชั้นกลางโดยธรรมชาติ
รัฐต่ำกว่าประเทศ (subnational entities) บางรัฐที่ใช้ระบบองค์นิติบัญญัติแบบสภาเดียวได้แก่รัฐเนแบรสกา กวม และหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ รัฐและดินแดนของออสเตรเลีย ได้แก่ รัฐควีนส์แลนด์ นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี และเขตเมืองหลวงออสเตรเลีย ทุกรัฐและดินแดนของประเทศแคนาดา ทุกรัฐของประเทศเยอรมนี และทุกแคว้นของประเทศอิตาลี
ตัวอย่าง > ประเทศ

รัฐสภาแห่งชาติ หรือ จาติโย สางแชด (Jatiyo Sangshad) ของบังกลาเทศ
สมัชชาแห่งชาติ หรือ นารอดโน ซาบรานี (Narodno Sabranie) ของบัลแกเรีย
สภาประชาชนแห่งชาติ (National People's Congress) ของสาธารณรัฐประชาชนจีน
สภานิติบัญญัติหยวน (Legislative Yuan ของสาธารณรัฐจีน) (ไต้หวัน)
รัฐสภาโครเอเชีย หรือ ซาบอร์ (Sabor) ของโครเอเชีย
สมัชชาพลังประชาชนแห่งชาติคิวบา (National Assembly of People’s Power of Cuba) ของคิวบา
สภาผู้แทนราษฎรไซปรัส (House of Representatives of Cyprus) ของไซปรัส
สมัชชาประชาชน หรือ รัฐสภาเดนมาร์ก (Folketing ฟอลเกตติง) ของเดนมาร์ก
รัฐสภาแห่งชาติติมอร์-เลสเต (Parlamento Nacional) ของติมอร์-เลสเต
สมัชชาแห่งรัฐ หรือ ริกิโคกู (Riigikogu) ของเอสโตเนีย
รัฐสภาฟินแลนด์ หรือ เอดุสคุนทา (Eduskunta) ของฟินแลนด์
รัฐสภากรีซ หรือ วูลิ ทอน เอลลินอน (Vouli ton Ellinon) ของกรีซ
สภาแห่งชาติฮอนดูรัส (National Congress of Honduras) ของฮอนดูรัส
รัฐสภาไอซ์แลนด์ หรือ อัลทิงกิ (Althing) ของไอซ์แลนด์
สมัชชาแห่งชาติ หรือ นารอดนา สกุปส์ตินา (Narodna Skupština) ของเซอร์เบีย
สภาผู้แทนราษฎรอิรัก (Council of Representatives of Iraq) ของอิรัก
สมัชชาอิสราเอล หรือ คเนสเซต (Knesset) ของอิสราเอล
รัฐสภาราชรัฐลิกเตนสไตน์ (Landtag of Liechtenstein) ของลิกเตนสไตน์
สมัชชาแห่งชาติ (National Assembly of Mauritius) ของมอริเชียส
สมัชชาใหญ่นอร์เวย์ หรือ สตูติงเงอ (Stortinget) (อาจมีการแบ่งเป็นสองสภาในบางวัตถุประสงค์)
สมัชชาสาธารณรัฐ (Assembly of the Republic) ของโปรตุเกส
สมัชชาแห่งชาติ (National Assembly of Seychelles) ของเซเชลส์
รัฐสภาสิงคโปร์ (Parliament of Singapore) ของสิงคโปร์
สมัชชาแห่งชาติแห่งสาธารณรัฐเกาหลี (National Assembly of the Republic of Korea) ของเกาหลีใต้
รัฐสภาแห่งศรีลังกา (Parliament of Sri Lanka) ของศรีลังกา
สภาแห่งราชอาณาจักร หรือ สภาริกส์ดอก (Riksdag) ของสวีเดน (ตั้งแต่ พ.ศ. 2514)
สมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกี (Büyük Millet Meclisi) ของตุรกี
สภาสูงสุดยูเครน หรือ เวอร์โฮฟนา (Verhovna Rada) ของยูเครน
สมณกรรมาธิการนครรัฐวาติกัน (Pontifical Commission for Vatican City State) ของรัฐวาติกัน
สมัชชาแห่งชาติ (Asamblea Nacional) ของเวเนซุเอลา
ตัวอย่าง > รัฐต่ำกว่าประเทศ

สภานิติบัญญัติเขตเมืองหลวงออสเตรเลีย (Australian Capital Territory Legislative Assembly) ของเขตเมืองหลวงออสเตรเลีย (Australian Capital Territory)
สภานิติบัญญัติทั้งหมดในระดับประชาคม ระดับแคว้น และเขตภาษาของเบลเยียม (ดูเพิ่ม เขตการปกครองของประเทศเบลเยียม)
สภานิติบัญญัติแห่งจังหวัดและดินแดนทั้งหมด (Legislative Assemblies of Canadian provinces and territories) ของจังหวัดทั้งหมดของแคนาดา (provinces of Canada)
สภาเขตปกครองโคลัมเบีย (Council of the District of Columbia) ของวอชิงตัน ดี.ซี.
สมัชชาใหญ่จอร์เจีย (Georgia General Assembly) ของรัฐจอร์เจีย สหรัฐ
สภารัฐ หรือ ลันด์ทาค (Landtag) ทั้งหมด ของรัฐเยอรมัน
สภานิติบัญญัติแห่งกวม (Legislature of Guam) ของกวม
สภานิติบัญญัติแห่งฮ่องกง (Legislative Council of Hong Kong) ของฮ่องกง (จะแบ่งเป็นสองสภาสำหรับการออกกฎหมายที่เสนอโดยสมาชิกรายบุคคล)
สภานิติบัญญัติรัฐเนแบรสกา (Nebraska State Legislature) ของรัฐเนแบรสกา
สมัชชาไอร์แลนด์เหนือ (Northern Ireland Assembly) ของไอร์แลนด์เหนือ
สภานิติบัญญัติแห่งนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี (Legislative Assembly of the Northern Territory) ของนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี (Northern Territory)
สมัชชารัฐเพนซิลเวเนียPennsylvania General Assembly ของเพนซิลเวเนีย
รัฐสภาควีนส์แลนด์ (Parliament of Queensland) ของรัฐควีนส์แลนด์
รัฐสภาสกอต (Scottish Parliament) ของสกอตแลนด์ (ปัจจุบัน)
สภาสกอตแลนด์ (Parliament of Scotland) ของสกอตแลนด์ (ประวัติศาสตร์) นับถึง พ.ศ. 2250
สภานิติบัญญัติแคว้นปกครองตนเอง (Autonomous community) ของสเปน
สภานิติบัญญัติแห่งหมู่เกาะเวอร์จิน (Legislature of the Virgin Islands) ของหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
สมัชชาใหญ่รัฐเวอร์มอนท์ (Vermont General Assembly)ของเวอร์มอนต์ ถึง พ.ศ. 2379
รัฐสภาเวลส์ (Senedd) ของเวลส์
ดูเพิ่ม

ระบบสองสภา
ระบบสามสภา
ระบบสี่สภา
รายชื่อองค์นิติบัญญัติแห่งชาติของชาติต่าง ๆ (List of national legislatures)
ประเทศที่มีสภานิติบัญญัติระบบสองสภา  ประเทศที่มีสภานิติบัญญัติระบบสภาเดียว  ไม่มีสภานิติบัญญัติ.
ระบบการลงคะแนนแบบผสม

ระบบการลงคะแนนแบบผสม (อังกฤษ: mixed electoral system) เป็นระบบการลงคะแนนที่ผสมผสานระหว่างแบบคะแนนนำ/เสียงข้างมากกับระบบสัดส่วน (PR) โดยส่วนแรกที่เป็นแบบคะแนนนำ/เสียงข้างมากนั้นมักจะใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (FPTP) ในขณะที่ส่วนที่แบบระบบสัดส่วนนั้นใช้ระบบบัญชีรายชื่อ (party list PR) ลักษณะเฉพาะของระบบผสมนี้ผู้ลงคะแนนเสียงสามารถมีบทบาทได้ทั้งในการเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากและแบบสัดส่วนพร้อม ๆ กัน ส่วน ระบบลูกผสม นั้นใช้สูตรการคำนวณผลคะแนนอีกแบบหนึ่งและมักใช้กันในการเลือกตั้งในระดับภูมิภาค
ระบบการลงคะแนนแบบผสมที่สำคัญได้แก่ ระบบสัดส่วนผสม (MMP) และระบบคู่ขนาน หรือเรียกอีกอย่างว่า ระบบการลงคะแนนแบบเสียงข้างมากผสม (MMM) ซึ่งจะได้ผลลัพธ์เป็นสัดส่วน ในระบบสัดส่วนผสมนั้นพรรคการเมืองที่ชนะคะแนนเสียงร้อยละ n ของคะแนนเสียงทั้งหมดจะได้รับจำนวนที่นั่งคร่าว ๆ ร้อยละ n ของจำนวนที่นั่งทั้งหมด ส่วนระบบคู่ขนานนั้นมักจะให้ผลลัพธ์กึ่งสัดส่วน กล่าวคือ มีความเป็นสัดส่วนมากกว่าระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมากแต่มีความเป็นสัดส่วนน้อยกว่าการเลือกตั้งระบบสัดส่วน โดยทั้งสองแบบนี้มีลักษณะพิเศษคือ มีการเลือกผู้แทนซึ่งแบ่งเป็นสองส่วน โดยส่วนแรกมาจากแบบคะแนนนำ/เสียงข้างมาก และอีกส่วนหนึ่งมาจากระบบสัดส่วน อย่างไรก็ตามการลงคะแนนแบบผสมนี้ไม่จำเป็นจะต้องแบ่งผู้แทนเป็นหลายส่วน
การจัดสรรปันส่วนที่นั่งแบบชดเชย/ไม่ชดเชย

ความแตกต่างของการจัดสรรปันส่วนที่นั่งผสมแบบ ชดเชย และ ไม่ชดเชย คือ ในทั้งสองแบบนั้น จะมีที่นั่งชุดหนึ่งจัดสรรในระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมาก ที่นั่งจำนวนที่เหลือจะได้รับการจัดสรรให้กับพรรคการเมืองต่าง ๆ ตามสัดส่วนจากการคำนวณวิธีค่าเฉลี่ยสูงสุดหรือวิธีเหลือเศษสูงสุด ในระบบผสมแบบไม่ชดเชยที่นั่ง หรือเรียกกันว่า ระบบคู่ขนาน ซึ่งจัดสรรปันส่วนที่นั่งอย่างเป็นอิสระต่อระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมาก ในขณะที่ระบบผสมแบบชดเชยที่นั่ง การแบ่งสรรปันส่วนที่นั่งจากระบบสัดส่วนนั้นจะได้รับการชดเชยตามความไม่เป็นสัดส่วนของจำนวนที่นั่งส่วนที่มาจากระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมาก
ตัวอย่างโดยสมมุติโดยหลุยส์ มาซีก็อต แสดงให้เห็นถึงที่นั่งจากระบบสัดส่วนซึ่งได้รับการแบ่งสรรปันส่วนแบบชดเชยและไม่ชดเชย โดยสมมุติว่าสภานิติบัญญัติประกอบด้วยผู้แทนจำนวน 200 คน โดย 100 คนมีที่มาจากการลงคะแนนระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (FPTP) และที่เหลืออีก 100 ที่นั่ง มาจากระบบสัดส่วนบัญชีรายชื่อของพรรคการเมือง ตารางต่อไปนี้แสดงให้เห็นถึงคะแนนนิยม (popular vote) และผลการเลือกตั้งโดยระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด โดยมีจำนวนที่นั่งแบบสัดส่วนแบ่งสรรปันส่วนให้แต่ละพรรคการเมืองขึ้นอยู่กับการชดเชยที่นั่ง
| พรรคการเมือง | คะแนนนิยม | ที่นั่งแบ่งเขต (FPTP) | ที่นั่งสัดส่วน (PR) | ที่นั่งรวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| A | 44% | 65 |  ? |  ? |
| B | 40% | 34 |  ? |  ? |
| C | 10% | 1 |  ? |  ? |
| D | 6% | 0 |  ? |  ? |
| รวมทั้งสิ้น | 100% | 100 | 100 | 200 |
หากไม่มีการชดเชยที่นั่ง แต่ละพรรคการเมืองจะได้รับที่นั่งสัดส่วนของตนจากทั้งหมด 100 ที่นั่ง อย่างไรก็ตาม จากตารางถัดไป จำนวนผลรวมที่นั่งทั้งสองแบบ (FPTP+PR) นั้นไม่เป็นสัดส่วนตามคะแนนนิยม พรรค A มีคะแนนนำพรรค B ไปเพียงไม่มาก (ตามผลคะแนนนิยม) แต่พรรค A ได้รับจำนวนที่นั่งมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญซึ่งเป็นผลมาจากการเลือกตั้งจากแบบแบ่งเขตซึ่งใช้คะแนนนำเป็นการตัดสิน (FPTP)
| พรรคการเมือง | คะแนนนิยม | ที่นั่งแบ่งเขต (FPTP) | ที่นั่งสัดส่วน (PR) | ที่นั่งรวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| A | 44% | 65 | 44 | 109 (54% ของสภา) |
| B | 40% | 34 | 40 | 74 (37% ของสภา) |
| C | 10% | 1 | 10 | 11 (6% ของสภา) |
| D | 6% | 0 | 6 | 6 (3% ของสภา) |
| รวมทั้งสิ้น | 100% | 100 | 100 | 200 |
อย่างไรก็ตาม หากมีการจัดสรรปันส่วนที่นั่งในระบบสัดส่วนอย่างเป็นธรรม (แบบชดเชย) ดังนั้นจำนวที่นั่งทั้งหมดของแต่ละพรรคการเมืองจะเป็นสัดส่วนสอดคล้องกับคะแนนนิยม ดังปรากฏในตารางด้านล่าง พรรค B ชนะที่นั่งแบบแบ่งเขตถึงร้อยละ 34 จะได้รับที่นั่งระบบสัดส่วนเป็นจำนวนร้อยละ 46 เพื่อให้ได้ผลรวมเท่ากับร้อยละ 40 ของที่นั่งในสภา (ซึ่งสอดคล้องกับจำนวนคะแนนนิยมของพรรค)
| พรรคการเมือง | คะแนนนิยม | ที่นั่งแบ่งเขต (FPTP) | ที่นั่งสัดส่วน (PR) | ที่นั่งรวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| A | 44% | 65 | 23 | 88 (44% ของสภา) |
| B | 40% | 34 | 46 | 80 (40% ของสภา) |
| C | 10% | 1 | 19 | 20 (10% ของสภา) |
| D | 6% | 0 | 12 | 12 (6% ของสภา) |
| รวมทั้งสิ้น | 100% | 100 | 100 | 200 |
ในทางปฏิบัติแล้ว การจัดสรรปันส่วนที่นั่งแบบชดเชยนั้นมีความซับซ้อนจากความเป็นไปได้ที่พรรคการเมืองพรรคเดียวหรือหลายพรรคชนะที่นั่งแบบแบ่งเขตจำนวนมากจนทำให้ไม่มีที่นั่งในระบบสัดส่วนเพียงพอที่จะทำให้จำนวนที่นั่งออกมาลงตัว ในระบบผสมในบางประเทศมีวิธีแก้ปัญหานี้โดยให้เพิ่มจำนวนที่นั่งของระบบสัดส่วนเป็นการชั่วคราวจนถึงการเลือกตั้งสมัยถัดไป
ประเภทของระบบผสม > ระบบคู่ขนาน

บทความหลัก: การลงคะแนนระบบคู่ขนาน
ระบบการลงคะแนนแบบคู่ขนาน (parallel voting) เป็นระบบผสมที่ไม่มีการจัดสรรที่นั่งชดเชยโดยมีสมาชิกสภาที่มาจากการลงคะแนนสองประเภท ประเภทแรกคือจากระบบแบ่งเขตเบอร์เดียวซึ่งใช้ระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมากตัดสิน และอีกประเภทมาจากผู้แทนในระดับภูมิภาคหรือผู้แทนรวมที่เลือกมาโดยระบบสัดส่วน เช่น ระบบบัญชีรายชื่อ โดยใช้ในการเลือกตั้งสภาล่างในหลายประเทศ รวมถึงเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น ไต้หวัน และรัสเซีย