stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หอพระธาตุมณเฑียร
พระบรมอัฐิในหอพระธาตุมณเฑียร > พระบรมอัฐิในอดีต

เดิมในหอพระธาตุมณเฑียร ประดิษฐานพระบรมอัฐิของพระมหากษัตริย์ และพระบรมวงศ์ แต่เมื่อมีการสร้างพระที่นั่งจักรีมหาปราสาทก็มีการเชิญขึ้นไปประดิษฐานบนพระวิมานบนพระที่นั่ง มีรายพระนาม ดังนี้
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เชิญไปประดิษฐานบน พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทในรัชกาลที่ 5
สมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี เชิญไปประดิษฐานบน พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทใน รัชกาลที่ 5
สมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี เชิญไปประดิษฐานบนหมู่พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทในรัชกาลที่ 5
สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร เชิญไปประดิษฐานบน พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทในรัชกาลที่ 9
สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก เชิญไปประดิษฐานบน พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทในรัชกาลที่ 9
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ หอพระธาตุมณเฑียร
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′00″N 100°29′31″E﻿ / ﻿13.750078°N 100.491831°E﻿ / 13.750078; 100.491831
| ด ค กพระบรมมหาราชวัง |
| --- | --- | --- |
| วัดพระแก้ว |  กลุ่มพระอุโบสถ  กลุ่มฐานไพที (พระศรีรัตนเจดีย์  พระมณฑป  ปราสาทพระเทพบิดร)  กลุ่มอาคารประกอบ (พระเศวตกุฏาคารวิหารยอด  หอพระมณเฑียรธรรม  หอพระนาก  พระอัษฏามหาเจดีย์  หอระฆัง)  |  |
| กลุ่มสวนศิวาลัย |  พระที่นั่งศิวาลัยมหาปราสาท  พระที่นั่งบรมพิมาน  พระที่นั่งมหิศรปราสาท  พระที่นั่งสีตลาภิรมย์  พระพุทธรัตนสถาน  พระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท  |  |
| หมู่พระมหามณเฑียร |  พระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน  พระที่นั่งไพศาลทักษิณ  พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย  พระที่นั่งเทพสถานพิลาศและพระที่นั่งเทพอาสน์พิไล  พระที่นั่งดุสิตาภิรมย์  พระที่นั่งราชฤดี  พระที่นั่งสนามจันทร์  หอพระสุราลัยพิมาน  หอพระธาตุมณเฑียร  หอศาสตราคม  เก๋งนารายณ์  |  |
| หมู่พระที่นั่งจักรีฯ |  พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท  พระที่นั่งมูลสถานบรมอาสน์  พระที่นั่งสมมติเทวราชอุปบัติ  พระที่นั่งบรมราชสถิตยมโหฬาร  พระที่นั่งเทวารัณยสถาน  พระที่นั่งอมรพิมานมณี  พระที่นั่งสุทธาศรีอภิรมย์  พระที่นั่งนิพัทธพงศ์ถาวรวิจิตร  พระที่นั่งดำรงสวัสดิ์อนัญวงศ์  พระที่นั่งบรรณาคมสรณี  พระที่นั่งปรีดีราชวโรทัย  พระที่นั่งเทพดนัยนันทยากร  สวนสวรรค์  |  |
| หมู่พระมหาปราสาท |  พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท  พระที่นั่งพิมานรัตยา  พระที่นั่งอาภรณ์ภิโมกข์ปราสาท  พระที่นั่งราชกรัณยสภา  ศาลาอรรถวิจารณ์  พระปรัศว์  เรือนจันทร์  หอธรรมสังเวช  ศาลาราชการุณย์  |  |
| เขตพระราชฐานชั้นใน |  พระตำหนักสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า  พระตำหนักสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี  ตำหนักเจ้าดารารัศมี พระราชชายา  ตำหนักพระองค์เจ้าอัพภันตรีปชาและพระองค์เจ้าทิพยาลังการ  เรือนเจ้าจอมมารดาแส  เรือนเจ้าจอมก๊กออ  แถวเต๊ง  สระพระองค์อรไทยฯ  |  |
| สถานศึกษา |  โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ  โรงเรียนช่างฝีมือในวัง  |  |
| อาคารอื่น ๆ |  พิพิธภัณฑ์วัดพระศรีรัตนศาสดาราม  ศาลาเครื่องราชอิสริยยศ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ และเหรียญกษาปณ์  อาคารราชบัณฑิตยสถาน (เดิม)  ประตูพระบรมมหาราชวัง  ป้อมรอบกำแพงพระบรมมหาราชวัง  พระที่นั่งไชยชุมพล  หอแก้วศาลพระภูมิ  ศาลาสหทัยสมาคม  |  |
| สถานที่ในอดีต |  พระอภิเนาว์นิเวศน์  พระที่นั่งอมรินทราภิเษกมหาปราสาท  พระที่นั่งเย็น  พระที่นั่งทองในสวนขวา  เก๋งโรงละครหรือเก๋งโรงมหาสภา  พระที่นั่งรอบสกุณวัน  พระที่นั่งทรงผนวช  |  |
ทบวงทหารบกสหรัฐ

| --- | --- |
United States Department of the Army
ตราทบวงทหารบกสหรัฐ
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 18 กันยายน 1947; 77 ปีก่อน (1947-09-18)
หน่วยงานก่อนหน้า: กระทรวงการสงครามสหรัฐ
เขตอำนาจ:  กองทัพบกสหรัฐ
สำนักงานใหญ่: เดอะเพนตากอน รัฐเวอร์จิเนีย
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: รัฐมนตรีว่าการทบวงทหารบกสหรัฐ
ต้นสังกัดหน่วยงาน: กระทรวงกลาโหมสหรัฐ
เว็บไซต์: www.army.mil
ทบวงทหารบกสหรัฐ (อังกฤษ: United States Department of the Army ตัวย่อ: DA) เป็นอีกหนึ่งหน่วยงานภายใต้กระทรวงกลาโหมสหรัฐ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1947 จากการยุบกระทรวงการสงครามสหรัฐเป็นสองทบวงทหาร เป็นหน่วยงานของรัฐบาลกลางที่กองทัพสหรัฐจัดขึ้นและนำโดยรัฐมนตรีว่าการทบวงซึ่งมีอำนาจตามกฎหมายภายใต้อนุสัญญา 10 USC § 3013 เพื่อดำเนินกิจการและกำหนดระเบียบสำหรับรัฐบาลของตนภายใต้ขอบเขตของกฎหมายและทิศทางของกระทรวงกลาโหมและประธานาธิบดี
รัฐมนตรีว่าการทบวงทหารบกเป็นเจ้าหน้าที่รัฐฝ่ายการเมืองที่ได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดีและได้รับการเห็นชอบจากวุฒิสภา เจ้าหน้าที่อาวุโสคนอื่น ๆ ของทบวงคือรองปลัดทบวง และรองเสนาธิการทหารบก
แหล่งข้อมูลอื่น

Army.mil
Department of the Army in the Federal Register
HQ DA organization
บรรณานุกรม

Department of the Army Pamphlet 10–1, Accessed on 2011-08-04.
Army Regulation 10–87, Accessed on 2011-08-04.
| ด ค ก กองทัพสหรัฐ |
| --- | --- |
กระทรวง:   กระทรวงกลาโหม   กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ 
ทบวง:   ทบวงทหารบก   ทบวงทหารเรือ   ทบวงทหารอากาศ 
เหล่าทัพ:   กองทัพบกสหรัฐ   เหล่านาวิกโยธินสหรัฐ   กองทัพเรือสหรัฐ   กองทัพอากาศสหรัฐ   กองทัพอวกาศสหรัฐ   ยามฝั่งสหรัฐ 
องค์กรสำคัญ:  คณะเสนาธิการร่วม  หน่วยบัญชาการรบรวม 
ส่วนกำลังสำรอง:  กำลังสำรอง ทหารบก  นาวิกโยธิน  ทหารเรือ  ทหารอากาศ  ยามฝั่ง  กองกําลังป้องกันชาติ ทหารบก  ทหารอากาศ 
| ด ค ก กระทรวงและทบวงของรัฐบาลกลางสหรัฐ |
| --- | --- |
กระทรวง:   เกษตร   พาณิชย์   กลาโหม   ศึกษาธิการ   พลังงาน   สาธารณสุขและบริการประชาชน   ความมั่นคงภายใน   การเคหะและพัฒนาเมือง   มหาดไทย   ยุติธรรม   แรงงาน   การต่างประเทศ   คมนาคม   การคลัง   การทหารผ่านศึก 
ทบวง:   ทหารบก   ทหารเรือ   ทหารอากาศ 
อดีตกระทรวง:   พาณิชย์และแรงงาน   สาธารณสุข ศึกษาธิการและสวัสดิการ   ไปรษณีย์   การสงคราม
ชาวบ้านคนนี้ LV999

Japanese light novel series
| --- | --- |
ชาวบ้านคนนี้ LV999
LV999の村人 (Lv999 no Murabito)
แนว: จินตนิมิต
นวนิยายชุด
เขียนโดย: โคเนโกะ โฮชิสึกิ
สำนักพิมพ์: โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
วางจำหน่ายตั้งแต่: 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 – 1 ธันวาคม พ.ศ. 2561
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: โคเนโกะ โฮชิสึกิ
วาดภาพโดย: ฟูมิ
สำนักพิมพ์: Enterbrain
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: ฟีนิกซ์
กลุ่มเป้าหมาย: ชาย
วางจำหน่ายตั้งแต่: 30 เมษายน พ.ศ. 2559 – 25 มกราคม พ.ศ. 2562
จำนวนเล่ม:  8    8
มังงะ
เขียนโดย: โคเนโกะ โฮชิสึกิ
วาดภาพโดย: เคนอิจิ อิวาโมโตะ
สำนักพิมพ์: คาโดกาวะโชเต็ง
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: ฟีนิกซ์
ในเครือ: Kadokawa Comics A
นิตยสาร: Comp Ace
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม:  17    13
ชาวบ้านคนนี้ LV999 (ญี่ปุ่น: LV999の村人, โรมาจิ: Lv999 no Murabito)เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดย โคเนโกะ โฮชิสึกิ และวาดภาพประกอบโดย ฟูมิ โดยเริ่มตีพิมพ์บนเว็บไซต์ โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 ถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 ต่อมาถูกซื้อไปตีพิมพ์โดย Enterbrain ซึ่งได้ตีพิมพ์ไลต์โนเวลจำนวน 8 เล่มตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2559 ถึงมกราคม พ.ศ. 2562 มังงะที่ดัดแปลงที่วาดภาพประกอบโดย เคนอิจิ อิวาโมโตะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะเซเน็งของคาโดกาวะโชเต็งอย่าง คอมพ์ เอซ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2560 โดยทั้งไลต์โนเวลและมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
สื่อ > ไลต์โนเวล

เขียนโดย โคเนโกะ โฮชิสึกิ, ชาวบ้านคนนี้ LV999 เริ่มตีพิมพ์บนเว็บไซต์ โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ตั้งแต่วันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ถึงวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ต่อมาถูกซื้อไปตีพิมพ์โดย Enterbrain ซึ่งได้ตีพิมพ์ไลต์โนเวลจำนวน 8 เล่ม พร้อมภาพประกอบโดยฟูมิ ตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2559 ถึงวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2562
ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  30 เมษายน พ.ศ. 2559 | 978-4-04-734117-3 | 25 ธันวาคม พ.ศ. 2562 | 978-616-464-257-7 |
| 2 |  31 สิงหาคม พ.ศ. 2559 | 978-4-04-734286-6 | 13 เมษายน พ.ศ. 2563 | 978-616-464-309-3 |
| 3 |  28 ธันวาคม พ.ศ. 2559 | 978-4-04-734411-2 | 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 | 978-616-464-349-9 |
| 4 |  31 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-04-734666-6 | 13 มกราคม พ.ศ. 2564 | 978-616-464-437-3 |
| 5 |  30 กันยายน พ.ศ. 2560 | 978-4-04-734847-9 | 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 | 978-616-464-481-6 |
| 6 |  5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 | 978-4-04-735026-7 | 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 | 978-616-464-688-9 |
| 7 |  5 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 | 978-4-04-735244-5 | 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 | 978-616-464-799-2 |
| 8 |  25 มกราคม พ.ศ. 2562 | 978-4-04-735417-3 | 18 เมษายน พ.ศ. 2566 | 978-616-599-080-6 |
สื่อ > มังงะ

มังงะดัดแปลงที่วาดภาพประกอบโดย เคนอิจิ อิวาโมโตะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะเซเน็งของคาโดกาวะโชเต็ง อย่าง คอมพ์ เอซ เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 บทต่าง ๆ ในมังงะได้รับการรวบรวมเป็นเล่มแบบทังโกบง จำนวน 17 เล่มเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  26 ธันวาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-04-106300-2 | 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 | 978-616-464-057-3 |
| 2 |  26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 | 978-4-04-106304-0 | 24 มกราคม พ.ศ. 2562 | 978-616-464-110-5 |
| 3 |  25 มิถุนายน พ.ศ. 2561 | 978-4-04-107063-5 | 24 มกราคม พ.ศ. 2562 | 978-616-464-111-2 |
| 4 |  25 มกราคม พ.ศ. 2562 | 978-4-04-107810-5 | 17 ธันวาคม พ.ศ. 2562 | 978-616-464-248-5 |
| 5 |  25 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-04-108472-4 | 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 | 978-616-464-325-3 |
| 6 |  26 ธันวาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-04-108473-1 | 27 สิงหาคม พ.ศ. 2563 | 978-616-464-387-1 |
| 7 |  26 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-04-109627-7 | 3 มิถุนายน พ.ศ. 2564 | 978-616-464-471-7 |
| 8 |  26 ตุลาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-04-109628-4 | 7 มิถุนายน พ.ศ. 2564 | 978-616-464-513-4 |
| 9 |  26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 | 978-4-04-109629-1 | 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 | 978-616-464-612-4 |
| 10 |  26 สิงหาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-04-111673-9 | 30 สิงหาคม พ.ศ. 2565 | 978-616-464-842-5 |
| 11 |  26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 | 978-4-04-111799-6 | 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 | 978-616-599-176-6 |
| 12 |  26 สิงหาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-04-112850-3 | 16 มกราคม พ.ศ. 2567 | 978-616-599-394-4 |
| 13 |  25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 | 978-4-04-112851-0 | 17 กันยายน พ.ศ. 2567 | 978-616-599-747-8 |
| 14 |  26 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-113690-4 | กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 | — |
| 15 |  25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 | 978-4-04-113691-1 | — | — |
| 16 |  26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 | 978-4-04-113692-8 | — | — |
| 17 |  26 สิงหาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-115218-8 | — | — |
การตอบรับ

ผลงานมังงะของเรื่องนี้คว้ารางวัลชนะเลิศการแข่งขัน Minna ga Erabu!! Denshi Comic Taishō 2019 ที่จัดโดย NTT Solmare นอกจากนี้ผลงานมังงะยังได้รับรางวัล Terra Award ในงาน Piccoma Awards ปี พ.ศ. 2563 อีกด้วย
ดูเพิ่ม

ชิมไมเร็งกินจุตสึชิโนะเท็มโปะเคเอ, อีกหนึ่งซีรีส์ไลต์โนเวลที่มีผู้วาดภาพประกอบคนเดียวกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บโนเวล ที่ โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการมังงะ ที่ KadoComi (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการมังงะ ที่ Web Ace (ในภาษาญี่ปุ่น)
แม่แบบ:Comp Ace
ทบวงทหารอากาศสหรัฐ

| --- | --- |
United States Department of the Air Force
ตราทบวงทหารอากาศสหรัฐ
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 18 กันยายน 1947; 77 ปีก่อน (1947-09-18)
หน่วยงานก่อนหน้า: กระทรวงการสงคราม
เขตอำนาจ:  กองทัพอากาศสหรัฐ  กองทัพอวกาศสหรัฐ
สำนักงานใหญ่: เดอะเพนตากอน รัฐเวอร์จิเนีย
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: รัฐมนตรีว่าการทบวงทหารอากาศสหรัฐ
ต้นสังกัดหน่วยงาน: กระทรวงกลาโหมสหรัฐ
เว็บไซต์: www.af.mil
ทบวงทหารอากาศสหรัฐ (อังกฤษ: United States Department of the Air Force; ตัวย่อ: DAF) เป็นหน่วยงานภายใต้กระทรวงกลาโหมสหรัฐ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1947 จากการยุบกระทรวงการสงครามสหรัฐ ตามรัฐบัญญัติความมั่นคงแห่งชาติ ค.ศ. 1947
ทบวงทหารอากาศสหรัฐเป็นส่วนบริหารของกองทัพอากาศสหรัฐและกองทัพอวกาศสหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site
Department of the Air Force in the Federal Register
บรรณานุกรม

"Airman Magazine: The Book 2010 – Personnel Facts and Figures". Airman Magazine, Volume 54 Number 3.
| ด ค ก กองทัพสหรัฐ |
| --- | --- |
กระทรวง:   กระทรวงกลาโหม   กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ 
ทบวง:   ทบวงทหารบก   ทบวงทหารเรือ   ทบวงทหารอากาศ 
เหล่าทัพ:   กองทัพบกสหรัฐ   เหล่านาวิกโยธินสหรัฐ   กองทัพเรือสหรัฐ   กองทัพอากาศสหรัฐ   กองทัพอวกาศสหรัฐ   ยามฝั่งสหรัฐ 
องค์กรสำคัญ:  คณะเสนาธิการร่วม  หน่วยบัญชาการรบรวม 
ส่วนกำลังสำรอง:  กำลังสำรอง ทหารบก  นาวิกโยธิน  ทหารเรือ  ทหารอากาศ  ยามฝั่ง  กองกําลังป้องกันชาติ ทหารบก  ทหารอากาศ 
| ด ค ก กระทรวงและทบวงของรัฐบาลกลางสหรัฐ |
| --- | --- |
กระทรวง:   เกษตร   พาณิชย์   กลาโหม   ศึกษาธิการ   พลังงาน   สาธารณสุขและบริการประชาชน   ความมั่นคงภายใน   การเคหะและพัฒนาเมือง   มหาดไทย   ยุติธรรม   แรงงาน   การต่างประเทศ   คมนาคม   การคลัง   การทหารผ่านศึก 
ทบวง:   ทหารบก   ทหารเรือ   ทหารอากาศ 
อดีตกระทรวง:   พาณิชย์และแรงงาน   สาธารณสุข ศึกษาธิการและสวัสดิการ   ไปรษณีย์   การสงคราม 
↑  วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร. พจนานุกรมศัพท์ทหาร อังกฤษ-ไทย ฉบับใช้ร่วมสามเหล่าทัพ พ.ศ. 2558 เก็บถาวร 2021-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน หน้า 89
เจียง เจ๋อหมิน

เจียง เจ๋อหมิน (จีน: 江泽民; พินอิน: Jiāng Zémín; 17 สิงหาคม ค.ศ. 1926 – 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022) เป็นนักการเมืองชาวจีนที่ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนตั้งแต่ ค.ศ. 1989 ถึง 2002 ประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลางตั้งแต่ ค.ศ. 1989 ถึง 2004 และประธานาธิบดีจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1993 ถึง 2003 เจียงเป็นผู้นำสูงสุดคนที่สามของจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1989 ถึง 2002 เขาเป็นผู้นำแกนหลักของผู้นำจีนรุ่นที่สาม หนึ่งในผู้นำแกนหลักทั้งสี่คนร่วมกับเหมา เจ๋อตง, เติ้ง เสี่ยวผิง และสี จิ้นผิง
เขาเกิดในหยางโจว มณฑลเจียงซู เจียงเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนขณะศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัย หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1949 เขาได้รับการฝึกอบรมที่โรงงานสตาลินออโตโมบิลเวิกส์ในมอสโก ต่อมาใน ค.ศ. 1962 เขากลับมายังเซี่ยงไฮ้และดำรงตำแหน่งในสถาบันต่าง ๆ และในช่วง ค.ศ. 1970 ถึง 1972 เขาถูกส่งไปโรมาเนียในฐานะสมาชิกคณะผู้เชี่ยวชาญเพื่อก่อตั้งโรงงานผลิตเครื่องจักรในประเทศนั้น หลัง ค.ศ. 1979 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการสองคณะโดยรองนายกรัฐมนตรี กู่ มู่ เพื่อดูแลเขตเศรษฐกิจพิเศษที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นใหม่ ในปี ค.ศ. 1982 เขาดำรงตำแหน่งรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่และสมาชิกคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน
เจียงได้รับแต่งตั้งเป็นนายกเทศมนตรีเซี่ยงไฮ้ใน ค.ศ. 1985 ต่อมาถูกเลื่อนตำแหน่งเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำนครเซี่ยงไฮ้ และเป็นสมาชิกกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1987 เจียงขึ้นสู่อำนาจอย่างไม่คาดคิดในฐานะตัวเลือกที่ทุกฝ่ายยอมรับได้หลังเหตุการณ์การประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 โดยเข้ามาแทนที่จ้าว จื่อหยาง ในตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน หลังถูกปลดจากตำแหน่งเพราะสนับสนุนขบวนการนักศึกษา เมื่ออิทธิพลของ "แปดผู้อาวุโส" ในการเมืองจีนลดลงอย่างต่อเนื่อง เจียงได้รวบรวมอำนาจของตนจนกลายเป็น "ผู้นำสูงสุด" ของประเทศในคริสต์ทศวรรษ 1990 ด้วยแรงผลักดันจากการเยือนภาคใต้ของเติ้ง เสี่ยวผิงใน ค.ศ. 1992 เจียงได้แนะนำคำว่า "เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม" อย่างเป็นทางการในการกล่าวปราศรัยในระหว่างการประชุมใหญ่ครั้งที่ 14 ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่จัดขึ้นในปีเดียวกัน ซึ่งเป็นการเร่งให้เกิดการ "ปฏิรูปและเปิดประเทศ" อย่างรวดเร็ว
ภายใต้การนำของเจียง จีนประสบกับการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างมากพร้อมกับการปฏิรูปตลาดอย่างต่อเนื่อง การส่งมอบฮ่องกงคืนจากสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1997 และมาเก๊าคืนจากโปรตุเกสใน ค.ศ. 1999 ตลอดจนการเข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การการค้าโลกใน ค.ศ. 2001 ล้วนเป็นเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในสมัยของเขา ประเทศจีนยังได้เห็นความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นกับโลกภายนอก ขณะที่พรรคคอมมิวนิสต์ยังคงรักษาอำนาจควบคุมประเทศไว้อย่างเหนียวแน่น เจียงเผชิญกับการวิจารณ์เกี่ยวกับการละเมิดสิทธิมนุษยชน รวมถึงการปราบปรามขบวนการฝ่าหลุนกง ผลงานของเขาที่มีต่อหลักคำสอนของพรรค ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "สามตัวแทน" ได้ถูกบรรจุไว้ในธรรมนูญพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 2002 เจียงทยอยสละตำแหน่งผู้นำอย่างเป็นทางการตั้งแต่ ค.ศ. 2002 ถึง 2004 โดยหู จิ่นเทา ได้เข้ามาสืบทอดตำแหน่งแทน แม้ทั้งเจียงและกลุ่มการเมืองของเขาจะยังคงมีอิทธิพลต่อพรรคและประเทศต่อไปอีกนาน ใน ค.ศ. 2022 เจียงถึงแก่อสัญกรรมในเซี่ยงไฮ้ด้วยวัย 96 ปี และได้รับการจัดรัฐพิธีศพ
ชีวิตช่วงต้น

เจียง เจ๋อหมิน เกิดที่เมืองหยางโจว มณฑลเจียงซู เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1926 บ้านเกิดบรรพบุรุษของเขาคือหมู่บ้านเจียงชุน (江村) ในอำเภอจิงเต๋อ มณฑลอานฮุย ที่นี่ยังเป็นบ้านเกิดของบุคคลสำคัญในแวดวงวิชาการและปัญญาชนของจีนหลายคน เจียงเติบโตขึ้นในช่วงที่ประเทศจีนตกอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น เจียง ช่างชิง ลุงและพ่อบุญธรรมของเขา เสียชีวิตระหว่างการต่อสู้กับญี่ปุ่นและได้รับการยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษของชาติในสมัยเจียง เจ๋อหมิน หลังการเสียชีวิตของช่างชิง เจ๋อหมินก็กลายมาเป็นทายาทชายของเขา
เจียงเข้าศึกษาในภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า มหาวิทยาลัยแห่งชาติจงยัง ในหนานจิงที่ถูกญี่ปุ่นยึดครอง ก่อนจะย้ายไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติเจียวทง (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เจียวทง) เขาสำเร็จการศึกษาจากที่นั่นใน ค.ศ. 1947 ด้วยปริญญาตรีสาขาวิศวกรรมไฟฟ้า เจียงเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนเมื่อเขายังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เจียงได้รับการฝึกอบรมที่โรงงานสตาลินออโตโมบิลเวิกส์ในมอสโกในคริสต์ทศวรรษ 1950 นอกจากนี้เขายังทำงานให้กับโรงงานผลิตรถยนต์แห่งแรกของฉางชุน เมื่อเจียงมีส่วนร่วมในพรรคคอมมิวนิสต์มากขึ้นเรื่อย ๆ งานหลักของเขาก็เปลี่ยนจากงานทางเทคนิคด้านวิศวกรรมไปเป็นงานบริหารและการเมือง
อาชีพช่วงต้น

ใน ค.ศ. 1962 เขากลับไปยังเซี่ยงไฮ้และดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการสถาบันวิจัยไฟฟ้าเซี่ยงไฮ้ ใน ค.ศ. 1966 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการและรองเลขาธิการพรรคของสถาบันวิจัยวิศวกรรมความร้อนในอู่ฮั่น ซึ่งก่อตั้งขึ้นโดยกระทรวงอุตสาหกรรมจักรกลที่ 1 เมื่อการปฏิวัติทางวัฒนธรรมเริ่มต้นขึ้นในปีเดียวกันนั้น เขาไม่ได้ประสบความทุกข์ยากมากนักในช่วงความวุ่นวาย แต่ถูกปลดจากตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันและถูกส่งตัวไปยังโรงเรียนแกนนำ 7 พฤษภาคม ใน ค.ศ. 1970 หลังสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนแกนนำ เขาก็ได้รับตำแหน่งรองผู้อำนวยการสำนักงานความสัมพันธ์ต่างประเทศของกระทรวงฯ และถูกส่งไปประจำอยู่ที่สาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย ในฐานะหัวหน้าคณะผู้เชี่ยวชาญเพื่อก่อตั้งโรงงานผลิตเครื่องจักรจำนวน 15 แห่งในประเทศนั้น หลังเสร็จสิ้นภารกิจใน ค.ศ. 1972 เขาได้เดินทางกลับประเทศจีน
ใน ค.ศ. 1979 หลังความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างจีนและสหรัฐอเมริกาเริ่มผ่อนคลายลง เติ้ง เสี่ยวผิงได้ตัดสินใจส่งเสริมเขตเศรษฐกิจพิเศษ (SEZs) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของนโยบายสี่ทันสมัยของเขา คณะมนตรีรัฐกิจของจีนได้จัดตั้งคณะกรรมการระดับรัฐมนตรีขึ้นสองคณะเพื่อส่งเสริมการค้าและการลงทุนจากต่างประเทศ คณะกรรมการทั้งสองมีรองนายกรัฐมนตรีกู มู่ เป็นประธาน ซึ่งได้แต่งตั้งเจียงให้ดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการทั้งสอง เทียบเท่ากับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วย บทบาทของเจียงคือการทำให้แน่ใจว่าเขตเศรษฐกิจพิเศษเหล่านี้จะเพิ่มความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจโดยไม่กลายเป็น "ช่องทาง" สำหรับอุดมการณ์ต่างชาติ ใน ค.ศ. 1980 เจียงนำคณะผู้แทนเดินทางไปศึกษาดูงานเขตเศรษฐกิจพิเศษใน 12 ประเทศ เมื่อกลับมา เขาเสนอรายงานฉบับหนึ่งที่มีแนวคิดใหม่ซึ่งแนะนำให้หน่วยงานท้องถิ่นมีอำนาจลดหย่อนภาษีและให้เช่าที่ดิน รวมถึงเพิ่มอำนาจให้แก่กิจการร่วมค้าต่างชาติ รายงานนี้ทำให้บรรดาผู้นำพรรคเกิดความ "แตกตื่นตกใจ" ในเบื้องต้น แต่การนำเสนอที่เน้นรูปธรรมและเชิงประจักษ์ของเขานั้นได้ดึงดูดความสนใจของเติ้ง เสี่ยวผิง ข้อเสนอของเขาได้รับการอนุมัติจากสภาประชาชนแห่งชาติ ทำให้เจียงเป็น "ผู้บุกเบิก" ในการนำทฤษฎีเติ้ง เสี่ยวผิงไปปฏิบัติ
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1982 เขาถูกบีบให้ออกจากตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการทั้งสองคณะ หลังถูกกดดันจากรองนายกรัฐมนตรีกู่และนายกเทศมนตรีนครเซี่ยงไฮ้ หวัง เต้าหาน จ้าว จื่อหยาง "นักปฏิรูปผู้กระตือรือร้น" ได้แต่งตั้งเจียงให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการคนแรกและเลขาธิการพรรคประจำกระทรวงอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นใหม่
ในการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 12 ที่จัดขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 1982 เจียงได้กลายเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ซึ่งมีหน้าที่กำหนดนโยบายและเลือกสมาชิกกรมการเมือง
เซี่ยงไฮ้

ใน ค.ศ. 1985 เกิดการปรับเปลี่ยนทางการเมืองขึ้นในเซี่ยงไฮ้ เลขาธิการพรรคเฉิน กั๋วต้ง และนายกเทศมนตรีหวัง เต้าหาน ถูกปลดจากตำแหน่งด้วยปัญหาเรื่องอายุ กลับกัน รุ่ย ซิ่งเหวินกลายเป็นเลขาธิการพรรคคนใหม่ของเซี่ยงไฮ้ และเจียงก็กลายเป็นนายกเทศมนตรีคนใหม่ของเซี่ยงไฮ้ เจียงได้รับคำวิจารณ์ทั้งดีและไม่ดีเมื่อดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรี นักวิจารณ์หลายคนมองว่าเขาเป็นเพียง "กระถางดอกไม้" ซึ่งเป็นคำภาษาจีนที่ใช้เปรยบุคคลที่ดูเหมือนจะมีประโยชน์ แต่แท้จริงแล้วไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน หลายคนให้เครดิตการเติบโตของเซี่ยงไฮ้ในช่วงเวลานั้นแก่จู หรงจี ในช่วงเวลานี้ เจียงเป็นผู้ที่เชื่อมั่นอย่างแรงกล้าในการปฏิรูปเศรษฐกิจของเติ้ง เสี่ยวผิง เพื่อพยายามระงับความไม่พอใจของนักศึกษาใน ค.ศ. 1986 เจียงได้กล่าวสุนทรพจน์เก็ตตีสเบิร์กเป็นภาษาอังกฤษต่อหน้ากลุ่มนักศึกษาผู้ประท้วง
ในการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 13 ที่จัดขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1987 เจียงถูกเลื่อนตำแหน่งจากนายกเทศมนตรีเป็นเลขาธิการพรรคประจำนครเซี่ยงไฮ้ ตำแหน่งที่มีอำนาจสูงสุดในเมืองและรายงานตรงต่อรัฐบาลกลาง เขายังเข้าร่วมกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนตามธรรมเนียมสำหรับเลขาธิการพรรคของเมืองใหญ่
เซี่ยงไฮ้ > การประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1989 หู เย่าปัง อดีตเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนถึงแก่อสัญกรรม ซึ่งก่อนหน้านั้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1987 เขาถูกบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งและถูกกล่าวหาว่าสนับสนุน "การเปิดเสรีชนชั้นกระฎุมพี" อสัญกรรมของเขากระตุ้นให้เกิดเหตุการณ์การประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 นำไปสู่วิกฤติทางอุดมการณ์ระหว่างกลุ่ม "เสรีนิยม" (ผู้สนับสนุนการปฏิรูปอย่างรวดเร็ว) และ "อนุรักษ์นิยม" (ผู้สนับสนุนการเปลี่ยนแปลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป) หลังจากที่หนังสือพิมพ์ World Economic Herald ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เซี่ยงไฮ้พยายามตีพิมพ์บทความสรรเสริญเพื่อฟื้นฟูชื่อเสียงของหูและยกย่องจุดยืนปฏิรูปของเขา เจียงก็เข้ามาควบคุมคณะบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ เมื่อการประท้วงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง พรรคคอมมิวนิสต์จึงประกาศกฎอัยการศึกและส่งกำลังทหารเข้ากรุงปักกิ่งในเดือนพฤษภาคม ในเซี่ยงไฮ้ ผู้ประท้วง 100,000 คนเดินขบวนบนท้องถนน และนักศึกษา 450 คนอดอาหารประท้วง หลังผ่านไปสามวัน เจียงได้พบปะกับกลุ่มบุคคลเหล่านั้นด้วยตนเองเพื่อยืนยันให้พวกเขาแน่ใจว่าพรรคมีเป้าหมายร่วมกัน และเพื่อสัญญาว่าจะมีการเจรจาหารือกันในอนาคต พร้อมกันนั้นเขายังส่งโทรเลขไปยังคณะกรรมาธิการกลางเพื่อสนับสนุนการประกาศกฎอัยการศึกอย่างแน่วแน่
คำปราศรัยต่อสาธารณชนของเขาซึ่งวางแผนอย่างรอบคอบได้รับการตอบรับอย่างดีจากทั้งนักศึกษาผู้สนับสนุนประชาธิปไตยและผู้อาวุโสในพรรค วันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 เติ้ง เสี่ยวผิง ผู้นำสูงสุดได้ตัดสินใจแต่งตั้งเจียงขึ้นเป็นเลขาธิการใหญ่คนใหม่แทนจ้าว จื่อหยาง ผู้ซึ่งสนับสนุนผู้ประท้วง เจียงได้รับเลือกให้เป็นผู้สมัครประนีประนอมแทนหลี่ รุ่ยหวน จากเทียนจิน นายกรัฐมนตรีหลี่ เผิง ผู้อาวุโส หลี่ เซียนเนี่ยน เฉิน ยฺหวิน และผู้อาวุโสที่เกษียณอายุไปแล้วเพื่อดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่คนใหม่ ก่อนหน้านั้น เขาเคยถูกมองว่าเป็นผู้สมัครที่ไม่น่าจะได้รับเลือก
ขึ้นสู่อำนาจ

เจียงได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่ในการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 4 ของคณะกรรมาธิการกลางจีนชุดที่ 13 ในวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1989 โดยมีฐานอำนาจภายในพรรคค่อนข้างเล็ก ดังนั้นจึงมีอำนาจจริงน้อยมาก พันธมิตรที่น่าไว้วางใจที่สุดของเขาคือเหล่าผู้อาวุโสพรรคที่ทรงอิทธิพลอย่างเฉิน ยฺหวิน และหลี่ เซียนเนี่ยน เขาถูกเชื่อว่าเป็นเพียงตัวแทนชั่วคราวจนกว่ารัฐบาลสืบทอดอำนาจที่มั่นคงกว่าของเติ้งจะสามารถจัดตั้งขึ้นได้ และเชื่อกันว่าบุคคลสำคัญอื่น ๆ ทั้งในพรรคและกองทัพ เช่น ประธานาธิบดีหยาง ช่างคุน และหยาง ไป่ปิง น้องชายของเขากำลังวางแผนรัฐประหาร
ในการประชุมครั้งแรกของคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดใหม่ หลังเหตุการณ์สังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมินใน เจียงได้วิจารณ์ช่วงเวลาที่ผ่านมาว่า "หนักทางเศรษฐกิจ อ่อนทางการเมือง" และสนับสนุนให้เพิ่มการทำงานด้านความคิดทางการเมือง แอนน์-แมรี เบรดี เขียนว่า "เจียง เจ๋อหมิน เป็นนักการเมืองผู้มีประสบการณ์และความเข้าใจในความสำคัญของงานด้านอุดมการณ์มาช้านาน การประชุมครั้งนี้ถือเป็นจุดเริ่มต้นสมัยใหม่ของการโฆษณาชวนเชื่อและงานด้านความคิดทางการเมืองในจีน" ไม่นานหลังจากนั้น กรมโฆษณาชวนเชื่อกลางได้รับทรัพยากรและอำนาจมากขึ้น "รวมถึงอำนาจในการแทรกแซงหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการโฆษณาชวนเชื่อและกวาดล้างกลุ่มบุคคลที่สนับสนุนขบวนการประชาธิปไตย"
กรมการเมืองยังออกรายชื่อ "เจ็ดสิ่ง" ที่เกี่ยวข้องกับ "ประเด็นที่อยู่ในความกังวลของมวลชนทั่วโลก" โดยให้ความสำคัญกับการทุจริตภายในพรรคเป็นอันดับแรก เจียงได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลางในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989 สืบทอดตำแหน่งจากเติ้ง และประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีนในวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1993 การแต่งตั้งนี้เป็นจุดเริ่มต้นธรรมเนียมปฏิบัติที่ผู้นำสูงสุดของจีนจะดำรงตำแหน่งผู้นำพรรค ประธานาธิบดี และประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลางพร้อมกัน
ผู้นำประเทศ

ข้อมูลเพิ่มเติม: ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 1989–2002)
ในช่วงไม่กี่ปีแรก เจียงต้องอาศัยการสนับสนุนจากเติ้ง เสี่ยวผิงเพื่อรักษาอำนาจไว้  ซึ่งบังคับให้เจียงมี "จุดยืนชาตินิยมสุดโต่ง" ต่อไต้หวันและสหรัฐ เจียงสนับสนุนคำเรียกร้องของเติ้งที่ต่อต้าน "การเปิดเสรีชนชั้นกระฎุมพี" แต่ในขณะที่เจียงถูกมองว่าเป็น "นักปฏิรูปผู้มีความคิดสร้างสรรค์" เขาก็ [โน้มเอียง] ไปสู่มุมมองที่อนุรักษ์นิยมมากกว่าของผู้อาวุโสในพรรคและเพื่อนร่วมงานกรมการเมืองของเขา เติ้งสนับสนุนการปฏิรูปมากกว่ามาก โดยกล่าวว่า "การเอนไปทางซ้ายนั้นเป็นอันตรายยิ่งกว่า" การเอนไปทางขวา
ใน ค.ศ. 1992 เติ้งเริ่มวิจารณ์ความเป็นผู้นำของเจียง ระหว่างการเยือนภาคใต้ของเติ้ง เขาแนะอย่างเป็นนัยว่าอัตราการปฏิรูปยังไม่เร็วพอ เจียงเริ่มระมัดระวังมากขึ้น และสนับสนุนการปฏิรูปของเติ้งอย่างเต็มที่ เจียงได้บัญญัติศัพท์ใหม่ว่า "เศรษฐกิจตลาดสังคมนิยม" เพื่อเปลี่ยนเศรษฐกิจสังคมนิยมที่วางแผนโดยส่วนกลางของจีนให้กลายเป็นเศรษฐกิจตลาดที่รัฐบาลควบคุม นับเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ในการตระหนักถึง "สังคมนิยมอัตลักษณ์จีน" ของเติ้ง ในเวลาเดียวกัน เจียงยังยกระดับผู้สนับสนุนของเขาจากเซี่ยงไฮ้ให้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงในรัฐบาล หลังสามารถฟื้นความไว้วางใจของเติ้งกลับมาได้ เขายุบคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลางที่ล้าสมัยใน ค.ศ. 1992 ซึ่งเป็นองค์กรที่ปรึกษาที่ประกอบด้วยผู้อาวุโสพรรค