stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สัญลักษณ์แบ่งเลขฐานสิบ
สัญลักษณ์แบ่งหลักพัน

ตัวเลขที่มีหลายหลักก่อนและหลังจุดทศนิยมสามารถแบ่งเป็นกลุ่มได้ทีละสามตัว โดยเริ่มจากจุดทศนิยมไปทั้งสองข้าง สัญลักษณ์สำหรับแบ่งกลุ่มดังกล่าวเรียกว่า สัญลักษณ์แบ่งหลักพัน หรือเรียกโดยทั่วไปว่า สัญลักษณ์แบ่งกลุ่มตัวเลข (ซึ่งไม่ใช่ทุกๆ หลักพัน พบได้ในอินเดียและจีน) ถ้าหากจุดทศนิยมเป็นมหัพภาค สัญลักษณ์แบ่งหลักพันมักจะเป็นจุลภาคหรือเว้นวรรค ต่อมาได้รับการบรรจุไว้ใน ISO 31-0  ซึ่งหากใช้เว้นวรรค กลุ่มตัวเลขทั้งหน้าและหลังจุดทศนิยมจะต้องใช้เว้นวรรคด้วย เช่น "1 234.567 89" และในทางกลับกัน ถ้าหากจุดทศนิยมเป็นจุลภาค สัญลักษณ์แบ่งหลักพันมักจะเป็นมหัพภาคหรือเว้นวรรค แต่รูปแบบตัวเลขต่อไปนี้ "12,345", "12.345", "12,345.678", และ "12.345,678" จะทำให้เกิดความกำกวมหากไม่ทราบถึงระบบสัญลักษณ์ที่ใช้
การแบ่งกลุ่มตัวเลขออกเป็นกลุ่มละสามตัว เป็นการเน้นให้เห็นถึงระบบเลขฐานหนึ่งพัน เพื่อใช้เรียกชื่อจำนวนขนาดใหญ่ในภาษาอังกฤษ ดูเพิ่มที่ เลขฐานสิบระดับสูง (decimal superbase)
รูปแบบการเขียนของสำนักพิมพ์หลายแห่งระบุไว้ว่า สัญลักษณ์แบ่งหลักพันไม่ควรใช้ในข้อความธรรมดาสำหรับจำนวนตั้งแต่ 1000 ถึง 9999 ที่ไม่มีเศษของจำนวน (นั่นคือจำนวนเต็มที่มีแค่สี่หลัก) แต่หลักการนี้ไม่ครอบคลุมไปถึงบริบททางคณิตศาสตร์หรือทางเทคนิคอื่นๆ
ตัวอย่างการใช้งาน

ตัวอย่างต่อไปนี้แสดงสัญลักษณ์แบ่งเลขฐานสิบและแบ่งหลักพันของประเทศต่างๆ เรียงตามลำดับเวลาที่ประเทศนั้นเริ่มใช้
| ประเทศหรือรูปแบบ | สัญลักษณ์ |
| --- | --- |
ฝรั่งเศส ฟินแลนด์ ฮังการี โปแลนด์ เช็ก สโลวาเกีย และประเทศในละตินยุโรป รวมทั้งแคนาดาที่พูดภาษาฝรั่งเศส: 1 234 567,89
เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ เบลเยียม เดนมาร์ก อิตาลี โรมาเนีย สวีเดน และประเทศในยุโรป แบบแรกใช้สำหรับจำนวนทั่วไป แบบที่สองใช้สำหรับแสดงสกุลเงิน แบบหลังอาจพบได้ในการเขียนด้วยลายมือ: 1 234 567,89 1.234.567,89 1˙234˙567,89
สวิตเซอร์แลนด์: 1'234'567.89
ออสเตรเลีย แคนาดาที่พูดภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น เกาหลี (ทั้งเหนือและใต้) มาเลเซีย สิงคโปร์ สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา แบบหลังพบได้ในเอกสารและงานเขียนเก่าๆ: 1,234,567.89 1,234,567·89
รูปแบบหน่วยเอสไอ: 1 234 567.89 1 234 567,89
บางครั้งในประเทศจีน มีการแบ่งทีละสี่หลักตามระบบการนับในภาษาจีน รวมทั้งประเทศญี่ปุ่น: 123,4567.89
ในประเทศอินเดีย มีการแบ่งกลุ่มเป็น 3-2-2 เนื่องจากการนับอ้างอิงกับ ลาขะ (แสน) และ โกฏิ (สิบล้าน): ดูภาพตัวอย่าง 
ในประเทศที่ใช้จุลภาคโดยปกติ การใช้มหัพภาคเป็นจุดทศนิยมจะถือว่าเป็นรูปแบบ "สากล" เนื่องจากอุปกรณ์ต่างๆ อาทิ เครื่องคิดเลข นั้นใช้มหัพภาคเป็นตัวแบ่ง ระบบปฏิบัติการในคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่อนุญาตให้เลือกสัญลักษณ์แทนจุดทศนิยมได้ ซึ่งจะขึ้นอยู่กับการตั้งค่าภูมิประเทศ แต่บางโปรแกรมมองข้ามจุดนี้ไปและบางโปรแกรมก็ไม่ดำเนินการตามหลักที่วางเอาไว้
ตัวอย่างการใช้งาน > ประเทศที่ใช้มหัพภาค

ประเทศต่อไปนี้ใช้มหัพภาคแทนจุดทศนิยมหรือจุดฐาน
ตัวอย่างการใช้งาน > ประเทศที่ใช้จุลภาค

ประเทศต่อไปนี้ใช้จุลภาคแทนจุดทศนิยมหรือจุดฐาน
ตัวอย่างการใช้งาน > ประเทศที่ใช้ Momayyez

ประเทศต่อไปนี้ใช้ Momayyez แทนจุดทศนิยมหรือจุดฐาน
สัญลักษณ์แบ่งเลขฐานสิบ
สีฟ้า — มหัพภาค
สีเขียว — จุลภาค
สีแดง — Momayyez
สีเทา — ไม่ทราบ
พระราชสันตติวงศ์ในพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร

พระเจ้าจอร์จที่ 3
สมเด็จพระราชินีชาร์ล็อต
พระราชสันตติวงศ์ในพระเจ้าจอร์จที่ 3 (Descendants of King George III) เป็นเรื่องราวของการสืบสายพระโลหิต เริ่มต้นจากการอภิเษกสมรสของพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร (จอร์จ วิลเลียม เฟรเดริค; 4 มิถุนายน พ.ศ. 2281 - 29 มกราคม พ.ศ. 2363 เสวยราชสมบัติ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2303 สืบต่อจากพระเจ้าจอร์จที่ 2 พระอัยกา) พระโอรสในเจ้าชายเฟรเดอริก หลุยส์ เจ้าชายแห่งเวลส์ กับ เจ้าหญิงออกัสตาแห่งซัคเซิน-ก็อตธา ในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2304 ณ พระราชวังเซนต์เจมส์ กรุงลอนดอน กับ เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ (โซเฟีย ชาร์ล็อต; 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2287 - 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2361) และมีพระราชโอรสและธิดาทั้งหมด 15 พระองค์ พระราชนัดดา 8 พระองค์ และพระราชปนัดดา 17 พระองค์ แต่ละพระองค์จึงเป็นพี่น้องกันหรือพระญาติชั้นที่หนึ่งซึ่งกันและกัน (first cousin)
พระราชโอรสที่สำคัญในพระเจ้าจอร์จที่ 3 ได้แก่ พระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร พระเจ้าวิลเลียมที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร และพระเจ้าแอนสท์ เอากุสท์ที่ 1 แห่งฮันโนเฟอร์ ส่วนพระราชนัดดาที่สำคัญ ได้แก่ สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร และพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งฮันโนเฟอร์  อีกทั้งยังมีพระราชปนัดดาที่สำคัญคือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร และเจ้าชายแอนสท์ เอากุสท์ มกุฎราชกุมารแห่งฮันโนเฟอร์
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > พระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร

พระเจ้าจอร์จที่ 4 (จอร์จ ออกัสตัส เฟรเดอริก; 12 สิงหาคม พ.ศ. 2305 - 26 มิถุนายน พ.ศ. 2373)
ในฐานะพระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ในฐานะพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ ทรงดำรงฐานันดรศักดิ์เป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง (The Heir Apparent) ตั้งแต่แรกประสูติ
ในฐานะพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น ดยุกแห่งคอร์นวอลล์และดยุกแห่งโรธเซย์ เอิร์ลแห่งแคร์ริค บารอนเรนฟรูว์ ลอร์ดแห่งไอเอิลส์ และจอมทัพแห่งสก็อตแลนด์ ตั้งแต่แรกประสูติ
ทรงได้รับการสถาปนาเป็น เจ้าชายแห่งเวลส์ (Prince of Wales) และเอิร์ลแห่งเชสเตอร์ เมื่อวันที่  17 สิงหาคม พ.ศ. 2305
ทรงดำรงพระอิสริยยศ ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินต่างพระองค์ (Prince-Regent) ระหว่างวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2354 - 29 มกราคม พ.ศ. 2363
เสวยราชสมบัติสืบต่อจากพระเจ้าจอร์จที่ 3 พระบรมราชชนก 29 มกราคม พ.ศ. 2363 (พิธีบรมราชาภิเษก 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2364)
ราชาภิเษกสมรสในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2338 ณ โบสถ์หลวง พระราชวังเซนต์เจมส์ กรุงลอนดอน กับ เจ้าหญิงแคโรไลน์ อาเมลี เอลิซาเบธแห่งบรันสวิค (17 พฤษภาคม พ.ศ. 2311 - 7 สิงหาคม พ.ศ. 2364)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > พระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร > พระราชธิดาในพระเจ้าจอร์จที่ 4

เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งเวลส์ (ชาร์ล็อต ออกัสตา; 7 มกราคม พ.ศ. 2339 - 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2360)
ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2359 ณ ตำหนักคาร์ลตันเฮาส์ เขตพัลมอลล์ กรุงลอนดอน กับ เจ้าชายเลโอโพลด์ จอร์จ คริสเตียน ฟรีดริชแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและกอธา (16 ธันวาคม พ.ศ. 2333 - 10 ธันวาคม พ.ศ. 2408) ซึ่งทรงได้รับเลือกให้สืบทอดราชบัลลังก์แห่งเบลเยี่ยม และเถลิงพระนามาภิไธย เลโอโพลด์ที่ 1 เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2374 (มีพระโอรสซึ่งสิ้นพระชนม์ในวันประสูติ)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าชายเฟรเดอริก ดยุกแห่งยอร์ก

เจ้าชายเฟรเดอริก ดยุกแห่งยอร์ก (เฟรเดอริก ออกัสตัส; 16 สิงหาคม พ.ศ. 2306 - 5 มกราคม พ.ศ. 2370)
ในฐานะพระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ทรงได้รับการสถาปนาเป็น ดยุกแห่งยอร์กและอัลบานี (Duke of York and Albany) เอิร์ลแห่งอัลส์เตอร์ เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2327
ทรงอภิเษกสมรสในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2334 ณ ปราสาทชาร์ล็อตเต็นบูร์ก กรุงเบอร์ลิน และในวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2334 ณ พระราชวังบักกิงแฮม กรุงลอนดอน กับ เจ้าหญิงฟรีเดอริคา ชาร์ล็อต อุลริคา แคทเธอรีนแห่งปรัสเซีย (7 พฤษภาคม พ.ศ. 2310 - 6 สิงหาคม พ.ศ. 2363)  (ไม่มีพระโอรสและธิดา)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > พระเจ้าวิลเลียมที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร

พระเจ้าวิลเลี่ยม 4 (วิลเลี่ยม เฮนรี; 21 สิงหาคม พ.ศ. 2308 - 20 มิถุนายน พ.ศ. 2380)
ในฐานะพระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ทรงได้รับการสถาปนาเป็น ดยุกแห่งคลาเรนซ์และเซนต์แอนดรูวส์ (Duke of Clarence and St Andrews) เอิร์ลแห่งมันส์เตอร์ เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2332
ทรงดำรงฐานันดรศักดิ์เป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐาน (The Heir Presumptive) ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2370
เสวยราชสมบัติสืบต่อจากพระเจ้าจอร์จที่ 4 พระเชษฐาธิราช 26 มิถุนายน พ.ศ. 2373 (พิธีบรมราชาภิเษก 8 กันยายน พ.ศ. 2374)
ราชาภิเษกสมรสวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2361 ณ พระราชวังคิว มณฑลเซอร์รีย์ กับ เจ้าหญิงอเดลไฮด์ (อเดเลด) หลุยซา เธเรซา แคโรไลน์ อาเมเลียแห่งซัคเซิน-ไมนิงเกิน (13 สิงหาคม พ.ศ. 2335 - 2 ธันวาคม พ.ศ. 2392)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > พระเจ้าวิลเลียมที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร > พระราชธิดาในพระเจ้าวิลเลียมที่ 4

เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งคลาเรนซ์ (ชาร์ล็อต ออกัสตา หลุยซา; ประสูติและสิ้นพระชนม์ 27 มีนาคม พ.ศ. 2362)
เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งคลาเรนซ์ (เอลิซาเบธ จอร์เจียนา อเดเลด; 10 ธันวาคม พ.ศ. 2363 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2364)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าหญิงชาร์ลอตต์ พระราชกุมารี

เจ้าหญิงชาร์ลอตต์ พระราชกุมารี (ชาร์ล็อต ออกัสตา มาธิลดา; 29 กันยายน พ.ศ. 2309 - 6 ตุลาคม พ.ศ. 2371)
ในฐานะพระราชธิดาในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ทรงได้รับการสถาปนาเป็น พระราชกุมารี (Princess Royal) เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2332
ทรงอภิเษกสมรสวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2340 ณ โบสถ์หลวง พระราชวังเซนต์เจมส์ กรุงลอนดอน กับ พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 วิลเฮล์ม คาร์ลแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2297 - 30 ตุลาคม พ.ศ. 2359) และต่อมาดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระราชินีแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค  (ไม่มีพระโอรสและธิดา)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์

เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น (เอ็ดเวิร์ด ออกัสตัส; 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2310 - 23 มกราคม พ.ศ. 2363)
ในฐานะพระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ทรงได้รับการสถาปนาเป็น ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น (Duke of Kent and Strathearn) เอิร์ลแห่งดับลิน เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2342
ทรงอภิเษกสมรสวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2361 ณ ปราสาทเอห์เร็นบูร์ก เมืองโคบูร์ก และในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2361 ณ พระราชวังคิว มณฑลเซอร์รีย์ กับ เจ้าหญิงมารี หลุยซา วิคตอเรียแห่งซัคเซิน-โคบูร์ก-ซาลเฟลด์ (17 สิงหาคม พ.ศ. 2389 - 16 มีนาคม พ.ศ. 2404)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์ > พระธิดาในเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์

สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร (อเล็กซานดรินา วิกตอเรีย; 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2362 - 22 มกราคม พ.ศ. 2444)
ในฐานะพระราชนัดดาในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ ตั้งแต่แรกประสูติ
ทรงดำรงฐานันดรศักดิ์เป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐาน (The Heiress Presumptive) 26 มิถุนายน พ.ศ. 2373
เสวยราชสมบัติสืบต่อจากพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 พระราชปิตุลา 20 มิถุนายน พ.ศ. 2380 (พิธีบรมราชาภิเษก 28 มิถุนายน พ.ศ. 2381)
ทรงได้รับการประกาศให้ดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระจักรพรรดินีนาถแห่งอินเดีย เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2419 ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ และได้รับการสถาปนาพระราชอิสริยยศอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2420 ณ กรุงเดลี ประเทศอินเดีย
ราชาภิเษกสมรสวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2383 ณ โบสถ์หลวง พระราชวังเซนต์เจมส์ กรุงลอนดอน กับ เจ้าชายฟรันซ์ ออกุสต์ คาร์ล อัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและกอธา (26 สิงหาคม พ.ศ. 2362 - 14 ธันวาคม พ.ศ. 2404)
ดูสายพระราชนัดดาเพิ่มเติ่มที่ พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระบรมราชินีนาถวิกตอเรีย
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าหญิงออกัสตา โซเฟีย

เจ้าหญิงออกัสตา โซเฟีย (8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2311 - 22 กันยายน พ.ศ. 2383)
ในฐานะพระราชธิดาในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ไม่ได้อภิเษกสมรสและไม่มีพระโอรสและธิดา
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าหญิงเอลิซาเบธ

เจ้าหญิงเอลิซาเบธ (22 พฤษภาคม พ.ศ. 2313 - 10 มกราคม พ.ศ. 2383)
ในฐานะพระราชธิดาในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ทรงอภิเษกสมรสในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2361 ณ โบสถ์ประจำราชวงศ์ พระราชวังบักกิงแฮม กรุงลอนดอน กับ เจ้าชายฟรีดริชที่ 6 โยเซฟ ผู้ครองรัฐแห่งเฮ็สเซิน-ฮอมบูร์ก (30 กรกฎาคม พ.ศ. 2312 - 2 เมษายน พ.ศ. 2371)  (ไม่มีพระโอรสและธิดา)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > พระเจ้าแอนสท์ เอากุสท์ที่ 1 แห่งฮันโนเฟอร์

พระเจ้าแอนสท์ เอากุสท์ที่ 1 แห่งฮันโนเฟอร์ (5 มิถุนายน พ.ศ. 2314 - 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2394)
ในฐานะพระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ทรงได้รับการสถาปนาเป็น ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์และเทวิอ็อตเดล (Duke of Cumberland and Teviotdale) และเอิร์ลแห่งอาร์มาฟ เมื่อวันที่  24 เมษายน พ.ศ. 2342
ทรงดำรงฐานันดรศักดิ์เป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานแห่งราชบัลลังก์ฮันโนเฟอร์ เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2373
ทรงดำรงฐานันดรศักดิ์เป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานแห่งราชบัลลังก์สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2380 - 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2383
เสวยราชสมบัติเป็น พระเจ้าแห่งฮันโนเฟอร์ (King of Hanover) เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2380
ราชาภิเษกสมรสในวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2358 ณ เมืองนอย-สเตรลิตซ์ แคว้นเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ และในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2358 ณ ตำหนักคาร์ลตันเฮาส์ ย่านเมย์แฟร์ กรุงลอนดอน กับ เจ้าหญิงฟรีเดอริคา หลุยซา แคโรไลน์ โซเฟีย อเล็กซานดรีนแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ (2 มีนาคม พ.ศ. 2321 - 29 มิถุนายน พ.ศ. 2384)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าชายออกัสตัส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซ็กซ์

เจ้าชายออกัสตัส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซ็กซ์  (27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2316 - 22 เมษายน พ.ศ. 2386)
ในฐานะพระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ทรงได้รับการสถาปนาเป็น ดยุกแห่งซัสเซ็กซ์ (Duke of Sussex) เอิร์ลแห่งอินเวอร์เนส และบารอนอาร์คโลว์ เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2344
ทรงอภิเษกสมรสครั้งแรกในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2336 ณ โบสถ์เซนต์จอร์จ จัตุรัสฮันโนเฟอร์ กรุงลอนดอน กับ เลดี้ ออกัสตา เมอร์เรย์ (27 มกราคม พ.ศ. 2306 - 5 มีนาคม พ.ศ. 2373) (การอภิเษกสมรสครั้งนี้ถือเป็นโมฆะตามพระราชบัญญัติการอภิเษกสมรสของราชวงศ์ พ.ศ. 2315)
ทรงอภิเษกสมรสครั้งที่สองในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2374 ณ เกรทคัมเบอร์แลนด์เพลส กรุงลอนดอน กับ เลดี้ เซซิเลีย เลติเซีย อันเดอร์วูด (พ.ศ. 2328 - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2416) ซึ่งต่อมาได้รับการสถาปนาเป็น ดัชเชสแห่งอินเวอร์เนส เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2383 (การอภิเษกสมรสนี้เป็นการละเมิดพระราชบัญญัติการอภิเษกสมรสของราชวงศ์ พ.ศ. 2315 ซึ่งทำให้พระโอรสธิดาที่เกิดมาเป็นเพียงสามัญชนและไม่ได้ดำรงฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าชายออกัสตัส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซ็กซ์ > พระโอรสและธิดาในเจ้าชายออกัสตัส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซ็กซ์

เซอร์ ออกัสตัส เดสเต (ออกัสตัส เฟรเดอริก เดสเต; 13 มกราคม พ.ศ. 2337 - 28 ธันวาคม พ.ศ. 2391)
ออกัสตา เดสเต (ออกัสตา เอ็มมา เดสเต; 11 สิงหาคม พ.ศ. 2344 - 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2409)
สมรสเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2388 ณ กรุงลอนดอน กับ โธมัส ไวลด์ บารอนทรูโรแห่งโบวส์ (7 กรกฎาคม พ.ศ. 2325 - 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2398)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าชายอดอลฟัส ดยุกแห่งเคมบริดจ์

เจ้าชายอดอลฟัส ดยุกแห่งเคมบริดจ์  (24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2317 - 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2393)
ในฐานะพระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ทรงได้รับการสถาปนาเป็น ดยุกแห่งเคมบริดจ์ (Duke of Cambridge) เอิร์ลแห่งทิปเปอรารี และบารอนคัลโลเด็น เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2344
ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2361 ณ เมืองคัสเซิล และเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2361 ณ พระราชวังคิว มณฑลเซอร์รีย์ กับ เจ้าหญิงออกุสตา วิลเฮลมินา หลุยซาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล (25 กรกฎาคม พ.ศ. 2340 - 6 เมษายน พ.ศ. 2432)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าหญิงแมรี

เจ้าหญิงแมรี (22 เมษายน พ.ศ. 2319 - 30 เมษายน พ.ศ. 2400)
ในฐานะพระราชธิดาในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ทรงอภิเษกสมรสวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2359 ณ โบสถ์ประจำราชวงศ์ พระราชวังบักกิงแฮม กรุงลอนดอน กับ เจ้าชายวิลเลียม เฟรเดอริก ดยุกแห่งกลอสเตอร์และเอดินบะระ (15 มกราคม พ.ศ. 2319 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2374)  (ไม่มีพระโอรสและธิดา)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าหญิงโซเฟีย

เจ้าหญิงโซเฟีย (โซเฟีย มาธิลดา; 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2320 - 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2391)
ในฐานะพระราชธิดาในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าชายอ็อคเตเวียส

เจ้าชายอ็อคเตเวียส (23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2322 - 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2326)
ในฐานะพระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าชายอัลเฟรด

เจ้าชายอัลเฟรด (22 กันยายน พ.ศ. 2323 - 20 สิงหาคม พ.ศ. 2326)
ในฐานะพระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา > เจ้าหญิงอาเมเลีย

เจ้าหญิงอาเมเลีย (7 สิงหาคม พ.ศ. 2326 - พฤศจิกายน พ.ศ. 2353)
ในฐานะพระราชธิดาในพระมหากษัตริย์ ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
ดูเพิ่ม

พระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร
พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระบรมราชินีนาถวิกตอเรีย
พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9
พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระจักรพรรดินิโคลาสที่ 1
สิงคโปร์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 321

| --- | --- |
9V-SWM เครื่องบินที่ประสบเหตุ ถ่ายในปี ค.ศ. 2021
สรุปอุบัติเหตุ
วันที่: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 (2024-05-21)
สรุป: ความปั่นป่วนขณะบิน, กำลังสอบสวน
จุดเกิดเหตุ: เหนือ เขตเมียงมยา ภาคอิรวดี ประเทศพม่า  16°29′06″N 95°11′24″E﻿ / ﻿16.48500°N 95.19000°E﻿ / 16.48500; 95.19000
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 777-300อีอาร์
ดําเนินการโดย: สิงคโปร์แอร์ไลน์
หมายเลขเที่ยวบิน IATA: SQ321
หมายเลขเที่ยวบิน ICAO: SIA321
รหัสเรียก: SINGAPORE 321
ทะเบียน: 9V-SWM
ต้นทาง: ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ ลอนดอน สหราชอาณาจักร
ปลายทาง: ท่าอากาศยานชางงีสิงคโปร์ ประเทศสิงคโปร์
จำนวนคน: 229
ผู้โดยสาร: 211
ลูกเรือ: 18
เสียชีวิต: 1
บาดเจ็บ: 104
รอดชีวิต: 228
แผนที่เส้นทางการบิน
สิงคโปร์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 321 เป็นเที่ยวบินประจำจากท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ไปยังท่าอากาศยานชางงีสิงคโปร์ โดยเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 โบอิง 777-300 อีอาร์ เผชิญกับความปั่นป่วนอย่างหนักเหนือน่านฟ้าประเทศพม่า ทำให้มีผู้เสียชีวิต 1 คนและบาดเจ็บ 104 คน ทำให้เครื่องบินต้องลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในจังหวัดสมุทรปราการ มีรายงานว่าเครื่องบินลำนี้บรรทุกผู้โดยสาร 211 คนและลูกเรือ 18 คน เหตุนี้นับเป็นอุบัติเหตุทางการบินครั้งแรกของสิงคโปร์แอร์ไลน์ที่มีผู้เสียชีวิต นับตั้งแต่เที่ยวบินที่ 006 เมื่อปี ค.ศ. 2000
อากาศยาน

เครื่องบินที่ประสบอุบัติเหตุคือ โบอิง 777-300 อีอาร์ ที่มีอายุใช้งาน 16 ปี ระบุทะเบียนเป็น 9V-SWM หมายเลขเครื่องที่ 34578 และหมายเลขสายการผลิตที่ 701 มีการส่งเครื่องบินลำนี้ให้สิงคโปร์แอร์ไลน์ใน ค.ศ. 2008
อุบัติเหตุ

อากาศยาน โบอิง 777-300 อีอาร์ ประสบเหตุกระแสลมแปรปรวนเหนือลุ่มน้ำอิรวดีในประเทศพม่า ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 360 ไมล์ทะเล (667 กิโลเมตร; 414 ไมล์) เครื่องบินร่วงลงในแนวดิ่งอย่างรุนแรงระหว่างพนักงานกำลังบริการอาหารเช้า ผู้โดยสารพร้อมสัมภาระถูกกระชากและลอยระหว่างเกิดเหตุดังกล่าว ที่ระดับความสูง 37,000 ฟุต (11,278 เมตร) เหนือระดับน้ำทะเล สิงคโปร์แอร์ไลน์ระบุว่าเครื่องบินลดระดับลง 6,000 ฟุต (1,829 เมตร) ในระยะเวลาสามนาที
จากเหตุดังกล่าว ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 1 ราย บาดเจ็บ 71 ราย ในจำนวนนี้มีผู้เข้ารับการบริบาลเป็นพิเศษจำนวน 20 ราย ผู้เสียชีวิตคือ Geoff Kitchen ชายชาวอังกฤษวัย 73 ปี ที่มีอาการหัวใจวาย มีการเผยแพร่ภาพความเสียหายภายในเครื่องบิน และหน้ากากออกซิเจนที่ถูกดีดออกมาจากช่องเหนือศีรษะผู้โดยสาร
เที่ยวบินนี้ลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในเวลา 15.45 น.
หลังจากนั้นสิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ส่งอากาศยาน แอร์บัส เอ350 เพื่อรับผู้โดยสารไปยังท่าอากาศยานชางงีสิงคโปร์ ในเที่ยวบิน SQ9071 ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางของเที่ยวบินดังกล่าวตามกำหนดการเดิม เครื่องบินดังกล่าวนำผู้โดยสาร 131 คน และลูกเรือ 12 คน ถึงท่าอากาศยานชางงีสิงคโปร์ในเช้าวันต่อมา ในเวลา 04.57 น.ตามเวลาในประเทศสิงคโปร์
การสืบสวน

ผู้สืบสวนจากสำนักงานสืบสวนความปลอดภัยด้านการขนส่ง (Transport Safety Investigation Bureau: TSIB) ซึ่งเป็นคณะกรรมการตามกฎหมายของกระทรวงคมนาคมสิงคโปร์ เดินทางมาถึงประเทศไทยในคืนวันเกิดเหตุ โดยมีรายงานว่าพวกเขาจะสอบสวนร่วมกับฝ่ายสืบสวนของไทย
กิตติพงศ์ กิตติขจร ผู้อำนวยการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ กล่าวว่าเครื่องบินลำดังกล่าวทะเบียน 9V-SWM สามารถบินกลับไปยังท่าอากาศยานชางงีได้ อย่างไรก็ตามทางสิงคโปร์แอร์ไลน์ตัดสินใจไม่นำเครื่องบินลำดังกล่าวขึ้นบินและสอบสวนเบื้องต้นที่ประเทศไทย ก่อนบินกลับท่าอากาศยานชางงีสิงคโปร์ในวันที่ 26 พฤษภาคม 2567
รายละเอียดจากการสืบสวนเบื้องต้นที่เผยแพร่โดย TSIB เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 เปิดเผยว่าเมื่อพบกับความปั่นป่วนครั้งแรก เครื่องบินประสบกับความโน้มถ่วงที่ผันผวนระหว่าง 0.44 จี ถึง 1.57 จี เป็นเวลาประมาณ 19 วินาที โดยทำให้ความสูงของเครื่องบินโดยไม่มีการบังคับเพิ่มเป็น 37,362 ฟุต (11,388 เมตร) ความปั่นป่วนทำให้เครื่องบินสั่นสะเทือน ระบบการบังคับอากาศยานอัตโนมัติได้ลดระดับเครื่องบินลงเพื่อกลับสู่ระดับความสูง 37,000 ฟุต (11,000 เมตร) นอกจากนี้ยังมีการเพิ่มความเร็วของเครื่องบินโดยไม่ได้มีการรับคำสั่ง ซึ่งนักบินได้ขยายความเร็วเบรกเพื่อตอบโต้ สิบเอ็ดวินาทีหลังจากการสั่นครั้งแรก ปรากฏว่าสัญญาณรัดเข็มขัดนิรภัยเปิดอยู่ หลังจากนั้นเครื่องบินประสบกับความปั่นป่วนอีกด้วยความโน้มถ่วงที่ผันผวนระหว่าง -1.5 และ 1.5 จี หลายครั้ง ก่อนที่อากาศยานจะเสถียรในที่สุดภายใต้โหมดควบคุมด้วยตนเองของนักบิน ซึ่งได้ปิดการใช้งานระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติเป็นเวลา 21 วินาที
การเพิ่มความเร็วและระดับความสูงของเครื่องบินโดยไม่มีการบังคับนั้น น่าจะเกิดจากการยกตัวของอากาศยาน สิบเจ็ดนาทีหลังจากเหตุการณ์ นักบินได้เริ่มควบคุมการลงสู่ระดับ 31,000 ฟุต (9,400 เมตร) ตามปกติ โดยไม่พบความปั่นป่วนอีกจนถึงการลงจอดที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ปฏิกิริยา

หลังจากเหตุดังกล่าว สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ปรับการให้บริการของลูกเรือ ซึ่งรวมถึงการงดเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่มร้อนเมื่อมีสัญญาณแจ้งรัดเข็มขัดนิรภัยปรากฏขึ้น
ตรรมัน จัณมุกรัตตินัม ประธานาธิบดีสิงคโปร์ และลอว์เรนซ์ หว่อง นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์ แสดงความเสียใจต่อครอบครัวผู้เสียชีวิต และให้กำลังใจผู้ได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งกล่าวว่ารัฐบาลสิงคโปร์พร้อมให้ความร่วมมือเจ้าหน้าที่ฝ่ายไทยอย่างเต็มที่ ด้านโบอิงก็พร้อมให้ความช่วยเหลือสิงคโปร์แอร์ไลน์เช่นกัน
ดูเพิ่ม

ลาตัมแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 800
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 826
อัลบั้มบันทึกการแสดงสด

อัลบั้มบันทึกการแสดงสด คือ อัลบั้มบันทึกเสียง เป็นการแสดงดนตรีที่ถูกบันทึกในขณะที่ศิลปินกำลังแสดงการแสดงสดบนเวที ซึ่งอาจบันทึกจากคอนเสิร์ตครั้งเดียวหรือหลายครั้งก็ได้ โดยลักษณะแล้ว มีความสมบูรณ์น้อยกว่าการอัดในสตูดิโอ และมีเจตนาที่จะบันทึกประสบการณ์ในการแสดงคอนเสิร์ตนั้นไว้ เนื่องจากมีเสียงสอดแทรกระหว่างการแสดงดนตรี หรือมีการให้ความเห็นของนักดนตรีในระหว่างการแสดง เป็นต้น
ดูเพิ่ม

สตูดิโออัลบั้ม
| ด ค กดนตรี |
| --- | --- |
ประวัติ:  ดนตรีสมัยบาโรก  ดนตรีสมัยคลาสสิก  ดนตรีสมัยโรแมนติก  เพลงสมัยนิยม 
ทฤษฎี การประพันธ์:  แนวเพลง  คีตกวี 
การศึกษา:  มานุษยดนตรีวิทยา 
การผลิต:  นักดนตรี  การแสดง  วาทยกร  เนื้อเพลง  เพลง  ซิงเกิล  หน้าเอและหน้าบี  อีพี  คัฟเวอร์  รีมิกซ์  อัลบั้ม รวมเพลง  บันทึกการแสดงสด  สตูดิโอ  รีมิกซ์  ค่ายเพลง  โปรดิวเซอร์เพลง  แซมพลิง  เทคโนโลยีดนตรี 
รายชื่อ:  รายชื่อเครื่องดนตรี 
ดูเพิ่ม:  เครื่องดนตรี  เทศกาลดนตรี  ดนตรีบำบัด 
 หมวดหมู่  สถานีย่อย
สโมสรฟุตบอลพนัสนิคม

สโมสรฟุตบอลพนัสนิคม เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทยโดยเป็นทีมจากอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี 
ปัจจุบันแข่งขันอยู่ใน ชลบุรีลีก
| ด ค กชลบุรีลีก (ฤดูกาล 2552) |
| --- | --- |
เกาะจันทร์ · เกาะสีชัง · บ่อทอง · บางละมุง · บ้านบึง · พนัสนิคม · พานทอง  ·  เมืองชล ยูไนเต็ด · ศรีราชา ยูไนเต็ด · สัตหีบ · หนองใหญ่
สตีเวน บาร์

| สตีเวน บาร์ |
| --- | --- |
เกิด:  (1955-06-24) 24 มิถุนายน ค.ศ. 1955 (69 ปี) Houston, Texas, U.S.
อาชีพ: Actor
ปีปฏิบัติงาน: 1983-present
สตีเวน บาร์ (เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1955) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน รู้จักกันในการพากย์เสียงเป็นอูรดน็อต วเร็กซ์ ในเรื่องแมส เอ็ฟเฟ็ค
ผลงานโทรทัศน์

Haunted Lives: True Ghost Stories (1991–95)
Angel (1999)
King of the Hill (2000)
ผลงานภาพยนตร์

Fall from Grace (1990)
Memoirs of an Invisible Man (1992)
Atlantis: Milo's Return (2003)
Transformers: The Last Knight (2017)
ผลงานวิดีโอเกม

Mass Effect (2007)
Mass Effect 2 (2010)
Mass Effect 3 (2012)
World of Final Fantasy (2018)
แหล่งข้อมูลอื่น

สตีเวน บาร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส