stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดสระบุรี)
ประวัติ

วัดไผ่ล้อมสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2212 สมัยอยุธยาตอนปลาย ได้มีนามตามชื่อหมู่บ้าน เป็นวัดชนิดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว ประมาณ พ.ศ. 2222 ตามหลักฐานบันทึกไว้ในทะเบียนของวัด แจ้งว่าตั้งอยู่ เลขที่ 16 หมู่ที่ 1 ตำบล (สิบต๊ะ) สวนดอกไม้ อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี สร้างประมาณปี พ.ศ. 2122 สมัยสมเด็จพระนารายณ์ ส่วนหลักฐานอื่นไม่มีผู้ใดได้จดบันทึกไว้ ถาวรวัตถุก็ไม่หลงเหลือไว้ให้ศึกษาค้นคว้าได้
ตามประวัติศาสตร์มนุษยชาติในยุคนั้น การที่จะจัดตั้งเป็นประกาศมีสัดส่วนที่มั่นคงไม่มี ส่วนใหญ่จะเป็นเมือง โดยมีเจ้าเมืองปกครองดูแล เมืองที่กล้าเก่งกว่ายกทัพมาโจมตี เมืองที่พ่ายแพ้ก็ตกเป็นเมืองขึ้น หรือถูกกวาดต้อนไปรวมเป็นกำลังเสริมที่จะรุกรานขยายอาณาเขต เมื่อรวมได้หลายๆ เมืองก็จัดตั้งเป็นประเทศมีเมืองหลวงเป็นศูนย์การปกครอง เช่น กรุงสุโขทัย กรุงศรีอยุธยา ต่างชาติต่างเผ่าพันธ์ไม่สามารถเข้าไปร่วมกันได้ต่างก็อพยพหนีไปหาที่อยู่ใหม่ พวกที่ไม่สามารถจะไปไหนได้ก็แทรกตัวอยู่เป็นชนกลุ่มน้อยอยู่ในเมืองหรือประเทศนั้น ประเทศไทยจึงมีชนหลายเผ่าพันธ์ เมื่อไปอยู่ชุมชนใด เป็นกลุ่มมากพอต่างก็นำเข้าประเพณีและวัฒนธรรมขึ้นมากำหนดตั้งเพื่อให้เป็นที่ปฏิบัติร่วมชาวไทยนับถือพระพุทธศาสนา ก็พากันจัดตั้งสำนักสงฆ์ เพื่อให้พระสงฆ์มาอยู่ช่วยการปฏิบัติศาสนกิจตามหลักธรรมของพระพุทธศาสนาเมื่อมีพระสงฆ์และชาวพุทธมากขึ้น มีกำลังพอที่จะจัดตั้งสำนักสงฆ์เป็นวัดมีวิสุงคามสีมาได้ก็รวมกันจัดทำ ด้วยเหตุผลดังกล่าวนำมาข้างต้น ก็พอที่จะมีหลักฐานกล่าวถึงประวัติความเป็นมาของการตั้งวัดไผ่ล้อมได้พอสมควร
ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 1 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดให้กรมหมื่นเทพทรรักษ์และพระปราบ นำทัพไปขับไล่พม่าออกจากเมืองเชียงแสน พ.ศ. 2347 พม่าพ่ายแพ้ถอยร่นกลับไป ก็ให้เผาเมืองเชียงแสน แล้วรวบรวมผู้คนชาวเชียงแสนได้จำนวนหนึ่งอพยพลงมาแต่ในระหว่างบางส่วนต่างก็กระจัดกระจายกันปักหลักอยู่ตามระยะทางที่ผ่านมาคือ เวียงจันทร์ เชียงใหม่ ลำปาง น่าน ส่วนพวกที่มาถึง ได้โปรดให้ตั้งบ้านเรือนที่เมืองสระบุรี เมืองเสาไห้ (ในสมัยนั้นเมืองสระบุรีเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของเมืองเสาไห้) อีกส่วนหนึ่งไปตั้งรกรากอยู่ที่บ้านคูเมือง พวกที่มาจากเชียงแสน (โยนกนาคนคร) หรือชาว ไทยวน ได้มาตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ ตำบลเสาไห้ (หมู่บ้านไผ่ล้อม) ตำบลสวนดอกไม้ (สิบต๊ะ)ตำบลต้นตาล ตำบลพระยาทด ตำบลท่าช้าง ตำบลศาลารีไทย ตำบลบ้านยาง และตำบลหัวปลวก “ปู่คัมภีระ” หัวหน้าผู้นำอพยพของชาวเชียงแสนพร้อมขุมกำลังผู้ใกล้ชิดได้ตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ บ้านโบราณซึ่งอยู่คนละฝั่งวัดไผ่ล้อม ต่อมา สมัยรัชกาลที่ 2 ได้แต่งตั้งปู่คัมภีระมีบรรดาศักดิ์เป็น “พระยารัตนกาศ” มีหน้าที่คุมกำลังส่งเสบียงให้พลรบยามเกิดศึกสงครามด้านทิศตะวันออก(ศึกเขมร)กองกำลังมีกองโตตั้งอยู่ 3 แห่ง อยู่ที่สี่คิ้ว 1 กอง โคกกร่าง 1 กอง และโคกแย้ 1 กอง และมีกองม้าอยู่ที่บ้านยาง 1 กอง ไว้เป็นหน่วยคุ้มกันกองเสบียง เมื่อมีขุมกำลังอำนาจหน้าที่เช่นนี้จึงเชื่อได้ว่า วัดไผ่ล้อมต้องได้รับการทำนุบำรุงให้ดีขึ้น โดยฝีมือของชาวไทยวนที่อพยพมาจากเชียงแสน
ต่อมาผู้อพยพสายตระกูลปู่คัมภีระได้สืบต่อตำแหน่ง “พระยารัตนกาศ” มีลูกหลานหลายคน คนสุดท้ายเป็นบุตรของพ่อเฒ่ามหาวงศ์ ได้เป็นนายอำเภอเสาไห้ คนที่ 2 พ.ศ. 2439 ถึง พ.ศ. 2443 และได้ตั้งบ้านเป็นสำนักงานที่ทำการอำเภอเสาไห้อยู่ที่บ้านไผ่ล้อมจนถึง ณ ปัจจุบันนี้
สถานที่ภายในวัด > เสนาสนะ

1.1 ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างด้วยไม้และคอนกรีต พ.ศ. 2523
1.2 หอสวดมนต์กว้าง 20 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างด้วยไม้สัก พ.ศ. 2410
1.3 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ นอกจากนี้มีหอระฆังและวิหาร
สถานที่ภายในวัด > ศาสนสถาน

1.1 อุโบสถกว้าง 17 เมตร ยาว 33 เมตร บูรณะ พ.ศ. 2502 ก่ออิฐถือปูน
1.2 พระบรมธาตุเจดีย์ ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุแห่งองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า
สถานที่ภายในวัด > ศาสนวัตถุ

1.1 พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางมารวิชัย ขนาดพระเพลากว้าง - นิ้ว สูง - นิ้ว
สถานที่ภายในวัด > ลำดับเจ้าอาวาส

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ลำดับเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม ต.สวนดอกไม้ อ.เสาไห้ จ.สระบุรี 
| ลำดับที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | ตำแหน่ง | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |
| 1 | พระปลัดอิน | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 2 | พระอาจารย์ศรีวิชัย | เจ้าอาวาส | - | พ.ศ. 2454 |  |  |
| 3 | พระอาจารย์แป้น | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2454 | พ.ศ. 2458 |  |  |
| 4 | พระอาจารย์คำมี | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2458 | พ.ศ. 2465 |  |  |
| 5 | พระอาจารย์ทองคำ | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2465 | พ.ศ. 2467 |  |  |
| 6 | พระอาจารย์คำมูล | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2467 | พ.ศ. 2476 |  |  |
| 7 | พระอธิการป้อม ทีปงฺกโร | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2476 | พ.ศ. 2484 |  |  |
| 8 | พระอาจารย์เดช | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2484 | พ.ศ. 2489 |  |  |
| 9 | พระอาจารย์หลี | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2489 | พ.ศ. 2495 |  |  |
| 10 | พระอธิการประถม ฐิตธมฺโม | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2497 | พ.ศ. 2535 |  |  |
| 11 | พระอธิการสุดใจ ถาวโร | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2535 | พ.ศ. 2543 |  |  |
| 12 | พระครูวิสุทธิสีลาภิวัฒน์ ฐิติโก | เจ้าอาวาส พระอุปัชฌาย์ และ เจ้าคณะตำบลสวนดอกไม้ | พ.ศ. 2545 | - | ปัจจุบัน |  |
ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน

หนึ่งในพระพุทธรูปแห่งบามียาน
ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน เริ่มเข้ามาครั้งแรกผ่านการพิชิตของพระเจ้าอโศกมหาราชแห่งราชวงศ์โมริยะ (ครองราชย์ 268-232 ปีก่อนคริสต์ศักราช) โดยมีการพบส่วนเหลือของศิลาจารึกในกันดะฮาร์ที่สลักใน 260 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่หินโผล่ในชิลเซนา ศาสนานี้แพร่กระจายในทางใต้ของเทือกเขาฮินดูกูช
โลกเกษม (ประมาณ ค.ศ. 178) ผู้เดินทางมาจากลั่วหยาง เป็นผู้แปลคัมภีร์ศาสนาพุทธนิกายมหายานเป็นภาษาจีนคนแรก และMahadharmaraksita ซึ่งมหาวงศ์ (ตอน 29) บันทึกว่า ได้นำพระสงฆ์ 30,000 รูปจาก "เมืองกรีกแห่งอาลาซันดรา" (อะเล็กซานเดรียแห่งคอเคซัส อยู่ทางเหนือของคาบูลประมาณ 150 กิโลเมตร) ไปที่ศรีลังกาเพื่ออุทิศแด่มหาสถูปที่อนุราธปุระ พระเจ้าเมนันเดอร์ที่ 1 (ภาษาบาลี: "พระเจ้ามิลินท์"; ครองราชย์ 165 - 135 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กษัตริย์กรีก-บักเตรีย เป็นผู้อุทิศคนสำคัญในศาสนาพุทธ ซึ่งปรากฎในมิลินทปัญหา
ศาสนาพุทธในอัฟกานิสถานเริ่มเสื่อมถอยจากการพิชิตของมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 7 แต่สิ้นสุดลงในสมัยจักรวรรดิกาสนาวิยะห์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11
ประวัติ

ดินแดนในอัฟกานิสถานมีการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมและศาสนาตลอดทั้งศตวรรษ ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ระหว่างตะวันออกกลาง, เอเชียใต้ และเอเชียกลาง และตั้งอยู่ในเส้นทางสายไหม (เชื่อมเอเชียตะวันออกกับวัฒนธรรมเมดิเตอร์เรเนียน และอื่น ๆ ระหว่างนั้น) เป็นตัวขับเคลื่อนหลักทั้งในทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม หนึ่งในอิทธิพลหลักคือการพิชิตของอเล็กซานเดอร์มหาราช ทำให้เกิดอิทธิพลกรีกในศิลปะศาสนาพุทธในภูมิภาคนี้ ใน 305 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิซิลูซิดเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิโมริยะ โดยโมริยะนำศาสนาพุทธมาและควบคุมพื้นที่ทางใต้ของฮินดูกูชจนกระทั้งถูกโค่นล้มประมาณ 185 ปีก่อนคริสต์ศักราช
อเล็กซานเดอร์เอา (ดินแดน) มันจากชาวอารยัน และก่อตั้งที่อยู่ด้วยตนเอง แต่เซลิวคัส นอกาดอร์ยกมันให้ซันโดรคอตตัส (พระเจ้าจันทรคุปตเมารยะ) ด้วยข้อแลกเปลี่ยนเป็นการแต่งงานระหว่างกันและแลกเปลี่ยนช้าง 500 เชือก
ในช่วงเวลานั้น พื้นที่ส่วนใหญ่ในแบกเตรียและซอกเดียนานับถือศาสนาพุทธ จนกระทั่งการมาของศาสนาอิสลาม
หลังจากจักรวรรดิโมริยะแล้ว ศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรืองในสมัยจักรวรรดิกุษาณะ เมื่อเผ่าเยฺว่จีเดินทางเข้ามาในภูมิภาคที่ปัจจุบันคืออัฟกานิสถาน
ศาสนาพุทธยังคงมีอยู่ในช่วงการพิชิตอัฟกานิสถานโดยมุสลิมของรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ถึงการปกครองของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ศาสนาพุทธในอัฟกานิสถานถูกทำลายลงในสมัยซัฟฟาริด, แฆสนอวียอน และฆูริด
ดูเพิ่ม

มิลินทปัญหา
พระพุทธรูปแห่งบามิยัน
แคว้นคันธาระ
แหล่งข้อมูลอื่น

web.singnet.com.sg
StudyBuddhism.com
folk.uio.no
silkroadfoundation.org
สถูปเมส เอย์แนก
สายฮาโกซากิ

| สายฮาโกซากิ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
เจ้าของ: รถไฟใต้ดินนครฟูกูโอกะ
ที่ตั้ง: ฟูกูโอกะ
ปลายทาง: สถานีนากัตสึคาวาบาตะ สถานีเค็ตสึกะ
จำนวนสถานี: 7
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟฟ้าใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินนครฟูกูโอกะ
ขบวนรถ: 1000 ซีรีส์, 2000 ซีรีส์
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 20 เมษายน ค.ศ. 1982
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 4.7
รางกว้าง: 1,067 mm (3 ft 6 in)
ระบบจ่ายไฟ: 1,500 V DC เหนือหัว
สายฮาโกซากิ (ญี่ปุ่น: 箱崎線; โรมาจิ: Hakozaki-sen) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในเมือง ฟูกูโอกะ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น มีสถานีปลายทาง ได้แก่ สถานีนากัตสึคาวาบาตะ และ สถานีเค็ตสึกะ สีประจำเส้นทางคือสีน้ำเงิน โดยเส้นทางนี้มักถูกเรียกว่าสาย 2
ล้อขับเคลื่อน > รถไฟใต้ดินนครฟูกูโอกะ

1000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1982)
2000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1992)
ล้อขับเคลื่อน > เจอาร์คีวชู

103-1500 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1982)
303 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2000)
แหล่งข้อมูลอื่น

Fukuoka City Subway official website เก็บถาวร 2005-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
Fukuoka City Subway official website เก็บถาวร 2007-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
สายอีสต์เรล

สายอีสต์เรล (จีน: 東鐵綫) เป็นเส้นทางแรกในสิบเส้นทางของเอ็มทีอาร์ ในเขตฮ่องกง เส้นทางนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายเกาลูน-แคนตัน (KCR)  รู้จักกันโดยทั่วไปในชื่อ KCR British Section (九廣鐵路英段) และ KCR East Rail (九廣東鐵)
สถานี

ทุกสถานีเป็นสถานีระดับดินและยกระดับ นี่คือรายชื่อสถานี
| สีและชื่อสถานี> ภาษาไทย | สีและชื่อสถานี> ภาษาไทย | สีและชื่อสถานี> ภาษาจีน | การเชื่อมต่อ | เปิดบริการ | เขต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
สายอีสต์เรล (EAL)
|  | ทัพเรือ | 金鐘 |        สายไอส์แลนด์       สายเฉวียนวัน‎       สายเซาท์ไอส์แลนด์  | 15 พฤษภาคม 2022 | กลางและตะวันตก |
|  | ศูนย์การประชุม | 會展 |        สายเจียงจวินอ้าว (โครงการ; ส่วนหนึ่งของสายนอร์ทไอส์แลนด์)  | 15 พฤษภาคม 2022 | หว่านไจ๋ |
|  | ฮึงฮม ชื่อเดิม เกาลูน | 紅磡 |        สายถวนมา   ขบวนรถไฟผ่านไปจีนแผ่นดินใหญ่  | 30 พฤศจิกายน 1975 ย้ายที่ 15 พฤษภาคม 2022 | เยาจิมหมง |
|  | มงกกตะวันออก ชื่อเดิม เหยามาเต่ย, มงกก | 旺角東 | —  | 1 ตุลาคม 1910 ย้ายที่ 4 พฤษภาคม 1982 | เยาจิมหมง |
|  | เกาลูนทง | 九龍塘 |        สายกวานถัง‎  | 4 พฤษภาคม 1982 | ซัมชุยโป / เกาลูนซิตี |
|  | ไทเหว่ย | 大圍 |        สายถวนมา  | 15 สิงหาคม 1983 ย้ายที่ 23 เมษายน 1986 | ซาถิ่น |
|  | ซาถิ่น | 沙田 | — | 1 ตุลาคม 1910 | ซาถิ่น |
|  | โฟทัน | 火炭 | — | 15 กุมภาพันธ์ 1985 | ซาถิ่น |
|  | สนามม้า | 馬場 | — | 7 ตุลาคม 1978 | ซาถิ่น |
|  | มหาวิทยาลัย ชื่อเดิม ม่าลิ่วชุย  | 大學 | — | 24 กันยายน 1956 | ซาถิ่น |
|  | ตลาดไท่โป | 大埔墟 | — | 7 เมษายน 1983 | ไท่โป |
|  | ไท่วอ | 太和 | — | 9 พฤษภาคม 1989 | ไท่โป |
|  | ฟานหลิง | 粉嶺 | — | 1 ตุลาคม 1910 | นอร์ท |
|  | ชึงชุย | 上水 | — | 16 พฤษภาคม 1930 | นอร์ท |
|  | โลวู | 羅湖 |   ผ่านด่านชายแดน:  รถไฟใต้ดินเชินเจิ้น ลัวหู: 1  รถไฟใต้ดินเชินเจิ้น เรมินใต้: 9   สถานีรถไฟเชินเจิ้น  | 14 ตุลาคม 1949 | นอร์ท |
สายซุปเปอร์ลกหม่าเชา
|  | วูทุง | 古洞 |        สายนอร์เทิร์น (โครงการ)  | 2027 (คาดการณ์) | นอร์ท |
|  | ลกหม่าเชา | 落馬洲 |   ผ่านด่านชายแดน:  รถไฟใต้ดินเชินเจิ้น จุดผ่านรถไฟฟูเทียน: 4 10  | 15 สิงหาคม 2007 | ยวนล่ง |

↑  Exhibition Centre station and Wan Chai station (on the Island line) are not physically connected. There is pedestrian transfer via a footbridge.
↑  Mong Kok East station and Mong Kok station (on the Tsuen Wan line and Kwun Tong line) are not physically connected. There is pedestrian transfer via a footbridge; the journey time is approximately 10–15 minutes on foot.
1 2  Fo Tan and Racecourse are parallel stations. Racecourse station is only open when horseracing or a special event is held at Sha Tin Racecourse.
↑  Lok Ma Chau is the only station on the Lok Ma Chau Spur line, a branch of the line northwards from Sheung Shui station.
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website of the MTR
Official Website of MTR's rail services เก็บถาวร 2012-12-08 ที่ archive.today
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในภูมิภาคแคริบเบียน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 12 ดินแดนในภูมิภาคแคริบเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกหลายแห่ง ทั้งนี้ รวมแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส และเนเธอร์แลนด์ด้วย
หมายเหตุ –  ตัวเลขหน้าข้อความหมายถึง ปี พ.ศ./ค.ศ. ที่สถานที่นั้น ๆ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
สถิติ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ | จำนวนแหล่งมรดกโลก | ประเภท |
|  คิวบา | 9 แห่ง | วัฒนธรรม 7 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง |
|  เซนต์คิตส์และเนวิส | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
|  บาร์เบโดส | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
|  สาธารณรัฐโดมินิกัน | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
|  แอนทีกาและบาร์บิวดา | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
|  เฮติ | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
|  เซนต์ลูเชีย | 1 แห่ง | ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  ดอมินีกา | 1 แห่ง | ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  จาเมกา | 1 แห่ง | ผสม 1 แห่ง |
|  เนเธอร์แลนด์ (กูราเซา)   (ส่วนที่อยู่ในภูมิภาคแคริบเบียน)  | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
|  สหราชอาณาจักร (เบอร์มิวดา)   (ส่วนที่อยู่ในภูมิภาคแคริบเบียน)  | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
|  ฝรั่งเศส (มาร์ตีนิก)    (ส่วนที่อยู่ในภูมิภาคแคริบเบียน)  | 1 แห่ง | ธรรมชาติ 1 แห่ง |
คิวบา

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศคิวบา
2525/1982 – เมืองอาบานาเก่าและป้อมปราการ
2531/1988 – ตรินิดัดและหุบเขาโลสอิงเฮนิโอส
2540/1997 – ปราสาทซานเปโดรเดลาโรกา ซานเตียโกเดกูบา
2542/1999 – อุทยานแห่งชาติเดเซมบาร์โกเดลกรันมา
2542/1999 – หุบเขาบิญญาเลส
2543/2000 – ภูมิทัศน์โบราณคดีของไร่กาแฟแห่งแรกในคิวบาตะวันออกเฉียงใต้
2544/2001 – อุทยานแห่งชาติอาเลฮันโดร เด ฮุมโบลต์
2548/2005 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ชุมชนเมืองซิเอนฟูเอโกส
2551/2008 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์กามาเกวย์
จาเมกา

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศจาเมกา
2558/2015 – ทิวเขาบลูและทิวเขาจอห์นโครว์
เซนต์คิตส์และเนวิส

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส
2542/1999 – อุทยานแห่งชาติป้อมบริมสโตนฮิลล์
เซนต์ลูเชีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเซนต์ลูเชีย
2547/2004 – พื้นที่การบริหารจัดการปีตง
ดอมินีกา

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศดอมินีกา
2540/1997 – อุทยานแห่งชาติมอร์นทรัวปีตง
เนเธอร์แลนด์ (ส่วนที่อยู่ในทวีปอเมริกา)

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเนเธอร์แลนด์
2540/1997 – พื้นที่ประวัติศาสตร์วิลเลมสตัด นครตอนใน และอ่าวจอดเรือ กือราเซา
บาร์เบโดส

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบาร์เบโดส
2554/2011 – เมืองประวัติศาสตร์บริดจ์ทาวน์และป้อมค่ายทหาร
ฝรั่งเศส (ส่วนที่อยู่ในทวีปอเมริกา)

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศฝรั่งเศส
2566/2023 – ภูเขาไฟและป่าไม้แห่งเขาเปอเลและปีตงแห่งมาร์ตีนิกตอนเหนือ
สหราชอาณาจักร (ส่วนที่อยู่ในทวีปอเมริกา)

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในสหราชอาณาจักร
2543/2000 – เมืองประวัติศาสตร์เซนต์จอร์จและป้อมปราการที่เกี่ยวข้อง เบอร์มิวดา
สาธารณรัฐโดมินิกัน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในสาธารณรัฐโดมินิกัน
2533/1990 – นครสมัยอาณานิคมแห่งซานโตโดมิงโก
แอนทีกาและบาร์บิวดา

2559/2016 – อู่เรือแอนทีกาและแหล่งโบราณคดีที่เกี่ยวข้อง
เฮติ

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเฮติ
2525/1982 – อุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติ – ป้อม, ซ็องซูซี, รามีเย
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) Cuba - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Jamaica - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Saint Kitts and Nevis - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Saint Lucia - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Dominica - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Barbados - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Dominican Republic - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Antigua and Barbuda - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Haiti - UNESCO World Heritage Centre
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลก |
| --- | --- | --- |
| ที่ตั้ง |  ยุโรป ตะวันตก  ตะวันออก  ใต้  เหนือ  อเมริกา เหนือ  กลาง  แคริบเบียน  ใต้  เอเชีย ตะวันตก  ตะวันออก  ตะวันออกเฉียงใต้  ใต้  เหนือและกลาง  รัฐอาหรับ  แอฟริกา  โอเชียเนีย  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  แหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย  อดีตแหล่งมรดกโลก  คณะกรรมการมรดกโลก  |  |
 แหล่งมรดกโลก  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม  ความทรงจำแห่งโลก  ภูมิทัศน์วัฒนธรรม 
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปอเมริกา |
| --- | --- | --- |
| อเมริกาเหนือ |  แคนาดา  เดนมาร์ก  เม็กซิโก  สหรัฐ  |  |
| อเมริกากลาง |  กัวเตมาลา  คอสตาริกา  นิการากัว  เบลีซ  ปานามา  เอลซัลวาดอร์  ฮอนดูรัส  |  |
| แคริบเบียน |  คิวบา  จาเมกา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  ดอมินีกา  เนเธอร์แลนด์  บาร์เบโดส  ฝรั่งเศส  สหราชอาณาจักร  สาธารณรัฐโดมินิกัน  แอนทีกาและบาร์บิวดา  เฮติ  |  |
| อเมริกาใต้ |  โคลอมเบีย  ชิลี  ซูรินาม  บราซิล  โบลิเวีย  ปารากวัย  เปรู  เวเนซุเอลา  อาร์เจนตินา  เอกวาดอร์  อุรุกวัย  |  |
 ดูเพิ่ม ยุโรป เอเชีย แอฟริกา โอเชียเนีย 
ซิเอนฟูเอโกส
ทิวเขาบลู
ป้อมบริมสโตนฮิลล์
วิลเลมสตัด
อู่เรือ
สายอัสตรัม

รถไฟฟ้าสายอัสตรัม
รถไฟฟ้าสายอัสตรัม เป็นระบบขนส่งมวลชนที่ดำเนินการโดยระบบขนส่งมวลชนฮิโระชิมะ ในเมืองฮิโระชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ

เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1994
สถิติ

ระยะทาง: 18.4 กิโลเมตร
จำนวนสถานี: 21
จำนวนรถไฟฟ้า: 6
Minimum Headway: 2'30
มีประตูกั้นชานชาลา
กระแสไฟฟ้า: 750 V DC
ดูเพิ่ม

ระบบขนส่งมวลชนฮิโระชิมะ
รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

Astram Line - Hiroshima Rapid Transit official site (ญี่ปุ่น)
Map of Hiroshima rail transit network (อังกฤษ)
สุชาติ พรหมรุ่งโรจน์

| สุชาติ พรหมรุ่งโรจน์ (หมู นินจา) |
| --- | --- |

เกิด: 23 ตุลาคม พ.ศ. 2502 กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
เสียชีวิต: 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 (57 ปี)
สัญชาติ: ไทย
อาชีพ: นักเขียนการ์ตูน
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2527–2560
ผลงานเด่น: บ้านนี้ 4 โชะ กระบี่หยามยุทธภพ สามก๊ก มหาสนุก
สุชาติ พรหมรุ่งโรจน์ (23 ตุลาคม พ.ศ. 2502 - 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560) เป็นนักเขียนการ์ตูนในสังกัดสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น ผู้เป็นที่รู้จักกันในนามปากกา "หมู นินจา" เจ้าของผลงานการ์ตูนชุด บ้านนี้ 4 โชะ กระบี่หยามยุทธภพ และสามก๊ก มหาสนุก
ประวัติ

สุชาติ พรหมรุ่งโรจน์เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาจากวิทยาลัยเพาะช่าง โดยระหว่างที่กำลังศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยเพาะช่างนั้น เขาได้ทำงานหารายได้ระหว่างเรียนโดยการเป็นนักข่าวและฝ่ายศิลป์ในกับนิตยสาร "แหล่งรถ"  ต่อมาในปี พ.ศ. 2527 จึงได้ย้ายมาทำงานให้กับสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น โดยเป็นฝ่ายศิลป์ให้กับนิตยสาร "วัยกรี๊ด" และเริ่มเขียนการ์ตูนแก๊ก 3 ช่องจบให้ขายหัวเราะและมหาสนุก
ในปี พ.ศ. 2531 สุชาติได้ย้ายไปทำงานให้กับสำนักพิมพ์บางกอก เพื่อออกนิตยสารการ์ตูนชื่อ "บางกอกฮาฮา" (ทำแจกคู่กับ "นิตยสารบางกอก") แต่ออกได้เพียง 5 ฉบับ หนังสือ "บางกอกฮาฮา" ก็ปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2534 สุชาติจึงกลับมาเขียนการ์ตูนที่บรรลือสาส์นอีกครั้ง โดยในระยะนี้สุชาติได้เขียนการ์ตูนเรื่องสั้นที่โด่งดังหลายชุด เช่น จอมยุทธ์นินจา พะโล้สตอรี่ ย้อนศร กระบี่หยามยุทธภพ และบ้านนี้ 4 โชะ ซึ่งเรื่องหลังนี้ บริษัททีวีธันเดอร์ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปทำเป็นละครโทรทัศน์ในชื่อเดียวกัน ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในปี พ.ศ. 2537
สุชาติได้เดินทางไปประเทศออสเตรเลียในปี พ.ศ. 2537 เพื่อร่วมงานกับหนังสือการ์ตูน MAD ของประเทศดังกล่าว เมื่อร่วมทำงานกับ MAD ได้ 3 ฉบับ สุชาติจึงออกจาก MAD และเปิดแกลลอรี่ขายรูปอยู่ระยะหนึ่งจึงเดินทางกลับประเทศไทย และกลับมาร่วมงานกับบรรลือสาส์นอีกครั้งจนถึงบั้นปลายของชีวิต
จากนั้นในปี พ.ศ. 2552 สุชาติได้นำการ์ตูนสามก๊กแปลเป็นภาษาเกาหลี และจัดเป็นหนังสือขายดีในเกาหลีใต้
สุชาติได้เสียชีวิตลงอย่างสงบเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ที่อายุ 57 ปี ด้วยโรคเบาหวานและปอดติดเชื้อแทรกซ้อน
ผลงาน

จอมยุทธ์นินจา (2527 - 2542)
พะโล้สตอรี่ (การ์ตูนสั้น) (2541 - 2546)
รวมการ์ตูนเรื่องสั้น ชุด ย้อนศร (2534 - 2536)
กระบี่หยามยุทธภพ (การ์ตูนเรื่องสั้น)  (2534 - 2542)
บ้านนี้ 4 โชะ (การ์ตูนเรื่องสั้น)
มานะ น่ารัก or น่าชัง (การ์ตูนเรื่องสั้น)
มานะ คึกคัก (การ์ตูนสั้น)
สามก๊ก มหาสนุก (การ์ตูนเรื่องสั้น) (2547 - 2550)
อีสป มหาสนุก (การ์ตูนเรื่องสั้น) (2551 - 2552)
ปิดประตูแพ้ (การ์ตูนเรื่องสั้น จนถึงปี 2546)
อะไรๆ ก็สนุก
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติสุชาติ พรหมรุ่งโรจน์ ที่เว็บไซต์ vithita.com
การ์ตูนชุด สามก๊ก มหาสนุก ผลงานของสุชาติ พรหมรุ่งโรจน์
สถาบันสถาปนาและปฐมภพ

| Foundation's Edge   |
| --- | --- |
ภาพปกสถาบันสถาปนาและปฐมภพ จัดพิมพ์โดยออบิท
ผู้ประพันธ์: Isaac Asimov
ศิลปินปก: Joe Caroff
ประเทศ: United States
ภาษา: English
ชุด: Foundation Series
ประเภท: Science fiction
พิมพ์: June 1, 1982 (Doubleday)
ชนิดสื่อ: Print (Hardcover, Paperback)
หน้า: 367
รางวัล: Locus Award for Best Science Fiction Novel (1983)
ISBN: 0-385-17725-9
OCLC: 8473906
เลขทศนิยมดิวอี: 813/.54 19
LC Class: PS3551.S5 F6 1982
เรื่องก่อนหน้า: Second Foundation 
เรื่องถัดไป: Foundation and Earth 
สถาบันสถาปนาและปฐมภพ (Foundation's Edge) เป็นนิยายวิทยาศาสตร์เล่มที่สี่ของหนังสือชุดสถาบันสถาปนา ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ครั้งแรก ค.ศ. 1982 นับเป็นเวลาสามสิบปีห่างจากนิยายเล่มก่อนหน้า สถาบันสถาปนาและปฐมภพชนะรางวัลฮิวโก สาขานวนิยายยอดเยี่ยมใน ค.ศ. 1983 และได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลเนบิวลา ในปี ค.ศ. 1982
เนื้อเรื่องย่อ

โกลาน เทรวิซ สมาชิกวุฒิสภาแห่งพิภพเทอร์มินัส ได้ตั้งคำถามถึงการคงอยู่ของสถาบันสถาปนาแห่งที่สองที่ทุกคนคิดว่าล่มสลายไปแล้ว เขาจึงออกเดินทางไปในกาแลกซี โดยได้พบทั้งเอกวาจกแห่งสถาบันสถาปนาแห่งที่สอง และสิ่งที่มีอำนาจเหนือกว่าอย่างปฐมภพ (Gaia)
| ด ค กสถาบันสถาปนา ของ ไอแซค อสิมอฟ |
| --- | --- |
หนังสือที่แต่งโดยอสิมอฟ:  สถาบันสถาปนา  สถาบันสถาปนาและจักรวรรดิ  สถาบันสถาปนาแห่งที่สอง  สถาบันสถาปนาและปฐมภพ  สถาบันสถาปนาและโลก  กำเนิดสถาบันสถาปนา  สู่เส้นทางสถาบันสถาปนา 
หนังสือที่แต่งขึ้นภายหลัง:  สุดหนทางสถาบันสถาปนา  ฝ่าวิกฤตสถาบันสถาปนา  ชัยชนะของสถาบันสถาปนา 
ตัวละคร:  ฮาริ เซลดอน  ดานีล โอลิวาล์ว 
พิภพ:  ทรานทอร์  เทอร์มินัส  แบลีย์ 
↑  "Publication: Foundation's Edge".
หมายเหตุ

บทความนี้เกี่ยวกับการเรียงพิมพ์ สำหรับข้อความในรหัสของโปรแกรม ดูที่ หมายเหตุ (การเขียนโปรแกรม)
หมายเหตุ หรือ เชิงอรรถ คือข้อความที่วางอยู่ที่ตำแหน่งล่างสุดของหน้าในหนังสือหรือเอกสาร หรือที่ตำแหน่งจบบท จบเล่ม หรือข้อความทั้งหมด เนื้อหาของหมายเหตุสามารถใส่ความเห็นของผู้แต่งจากข้อความหลัก หรือการอ้างอิงงานเขียนที่สนับสนุนข้อความ หรือทั้งสองอย่าง การระบุหมายเหตุตามปกติกระทำโดยกำกับตัวเลขแบบตัวยกตามหลังส่วนของข้อความที่อ้างถึงหมายเหตุทันที ตัวอย่างเช่น
ในบางโอกาส ตัวเลขนั้นก็คลุมด้วยวงเล็บโค้งหรือวงเล็บเหลี่ยมเช่น [1] สัญลักษณ์สำหรับการเรียงพิมพ์อย่างเช่นดอกจัน (*) หรือกริช (แด็กเกอร์) (†) ก็อาจนำมาใช้สำหรับการบ่งชี้ตำแหน่งหมายเหตุด้วย ซึ่งสัญลักษณ์ต่าง ๆ จะถูกใช้ตามลำดับดังนี้ *, †, ‡, §, ‖, ¶ ตามแบบประเพณี  เอกสารหลายชนิดอย่างเช่นตารางเดินรถ ใช้สัญลักษณ์แตกต่างกันมากมาย รวมทั้งตัวเลขและตัวอักษรด้วย เพื่อสื่อให้ผู้อ่านทราบถึงหมายเหตุเฉพาะต่าง ๆ โดย
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Grafton, Anthony (2001). The Footnote: A Curious History. Cambridge, Mass.: Harvard University Press. ISBN 0-674-90215-7.
Zerby, Chuck (2002). The Devil's Details: A History of Footnotes. New York: Simon & Schuster.
รายชื่อธงในประเทศลิทัวเนีย

ตารางเบื้องล่างนี้ แสดงภาพและข้อมูลธงต่างๆ ที่ปรากฏการใช้ในประเทศลิทัวเนียอย่างสังเขป
ธงชาติ

บทความหลัก: ธงชาติลิทัวเนีย
| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1918 - 1940 | ธงพลเรือน, ธงเรือราษฎร์ | ธงชาติราชอาณาจักรลิทัวเนีย สัดส่วนธง 2:3 |
|  | ค.ศ. 1988 - 2004 | ธงพลเรือน, ธงเรือราษฎร์ | สัดส่วนธง 1:2 |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 | ธงพลเรือน, ธงเรือราษฎร์ | สัดส่วนธง 3:5 |
ธงราชการ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1918 - 1940 | ธงราชการ (สถานที่ทำการของรัฐบาล) | ธงพื้นแดง ตรงกลางมีรูปอัศวินขี่ม้าขาวถือโล่สีฟ้าตามภาพตราแผ่นดิน สัดส่วนธง 2:3 |
|  | ค.ศ. 1918 - 1940 | ธงราชการ (สถานที่ทำการของรัฐบาล) | สัดส่วนธง 1:2 |
|  | ค.ศ. 1918 - 1940 | ธงราชการ (สถานที่ทำการของรัฐบาล) | สัดส่วนธง 3:4 |
|  | ค.ศ. 1918 - 1940 | ธงราชการ (ด้านหลัง) | ธงราชวงศ์มินดูกาส์ ธงพื้นสีแดง กลางธงมีตราสามง่ามสีขาว สัดส่วนธง 2:3 |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 | สัดส่วนธง 3:5 |  |
ธงตำแหน่งราชการ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1922 - 1940 | ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี | ตราแผ่นดินบนธงสี่เหลี่ยมจตุรัสพื้นสีแดง สัดส่วนธง 1:1 |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 1993 | ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี | ตราแผ่นดินบนพื้นสีแดงเลือดหมู สัดส่วนธง 1:1.2 |
|  |  ?–Present | ธงประจำตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม | ธงพื้นขาว ที่มุมบนด้านคันธงเป็นภาพธงชาติ ปลายธงมีตราแผ่นดินสีเหลืองในวงกลมสีแดง สัดส่วนธง 1:2 |
|  |  ?–Present | ธงประจำตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม | ธงพื้นขาว ที่มุมบนด้านคันธงเป็นภาพธงชาติ ปลายธงมีตราราชการกระทรวงคมนาคม รูปคังกล่าวมีสีแดง สัดส่วนธง 2:3 |
ธงเรือ > ธงเรือราชการ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1918 - 1940 ตั้งแต่ ค.ศ. 1992 | ธงนำร่อง | ธงชาติลิทัวเนียมีขอบสีขาว สัดส่วนธง 2:3 |
|  | ค.ศ. 1922 - 1940 | ธงเรือราชการ (เรือในสังกัดของรัฐบาล) | ลักษณะเดียวกับธงชาติ ที่มุมบนคันธงมีรูปอัศวินขี่ม้าขาวถือโล่สีดำตามภาพตราแผ่นดิน ในกรอบสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีแดง สัดส่วนธง 2:3 |
|  | ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 | ธงเรือราชการ (เรือในสังกัดของรัฐบาล) | ลักษณะเดียวกับธงชาติ ตรงกลางธงมีรูปอัศวินขี่ม้าขาวถือโล่สีฟ้าตามภาพตราแผ่นดิน สัดส่วนธง 3:5 |
ธงเรือ > ธงเรือยอชต์

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ธง | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1921 - 1940 | ชมรมเรือยอชต์ลิทัวเนีย | ลักษณะเดียวกับธงรัฐนาวี สัดส่วนธง 2:3 |
|  | ค.ศ. 1929 - 1940 ตั้งแต่ ค.ศ. 1992 | ชมรมเรือยอชต์ไคลเปดาล | ลักษณะเดียวกับธงชาติ ตรงกลางธงมีรูปตราสามง่าม อยู่ภายในพังงาเรือ บนพื้นวงกลมสีขาว |
|  | ค.ศ. 1935 - 1940 ตั้งแต่ ค.ศ. 1992 | สหภาพเรือใบลิทัวเนีย | ลักษณะเดียวกับธงชาติ ที่มุมบนคันธงมีรูปสมอเรือสีแดงไขว้ประกอบรูปตราสามง่าม ในกรอบสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีขาว |