stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศาสนาในประเทศติมอร์-เลสเต

| ศาสนาในติมอร์-เลสเต (พ> ศ. 2553) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | ร้อยละ | ร้อยละ |
| โรมันคาทอลิก | โรมันคาทอลิก |    | 96.9% | 96.9% |
| โปรเตสแตนต์ | โปรเตสแตนต์ |    | 2.2% | 2.2% |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 0.3% | 0.3% |
| อื่น ๆ  | อื่น ๆ  |    | 0.5% | 0.5% |
คริสต์ศาสนิกชนภายในอาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล ดิลี
ชาวติมอร์เชื้อสายจีนภายในวัดจีนในดิลี
ศาสนาในประเทศติมอร์-เลสเต มีศาสนาหลักคือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ที่โดดเด่นแม้มิใช่ศาสนาประจำชาติก็ตาม นอกจากนี้ยังมีผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์และศาสนาอิสลามนิกายซุนนีกลุ่มย่อม ๆ อาศัยในประเทศ รัฐธรรมนูญติมอร์-เลสเตได้ให้เสรีภาพในการนับถือศาสนา ทั้งโรมันคาทอลิก โปรเตสแตนต์ และอิสลามล้วนมีศาสนสัมพันธ์อันดี
ประชากรติมอร์-เลสเตส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นมรดกจากยุคอาณานิคมโปรตุเกส ส่วนศาสนาพื้นเมืองเดิมเป็นคติวิญญาณนิยมที่มีเทพเจ้าหลายองค์ ลักษณะเดียวกันกับชาวพอลินีเชียและชาวมาดากัสการ์ มีคติความเชื่อที่ยังหลงเหลืออยู่ เช่น การบูชาจระเข้เฒ่า จากการรายงานของธนาคารโลกเมื่อ พ.ศ. 2548 พบว่าส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกร้อยละ 98 นิกายโปรเตสแตนต์ร้อยละ 1 และศาสนาอิสลามน้อยกว่าร้อยละ 1 ทว่าประชากรส่วนใหญ่ปฏิบัติตนตามคติวิญญาณนิยม ซึ่งพวกเขามองว่าเป็นเรื่องของวัฒนธรรมมากกว่าศาสนา ในยุคที่ติมอร์-เลสเตถูกผนวกเป็นจังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย จำนวนโบสถ์คริสต์เพิ่มจำนวนขึ้น จากเดิมที่มีโบสถ์เพียง 100 แห่ง เมื่อ พ.ศ. 2517 เพิ่มขึ้นเป็น 800 แห่ง ใน พ.ศ. 2537 ส่วนหนึ่งก็เพราะคติวิญญาณนิยมที่นับถือเทพเจ้าหลายองค์ไม่สอดคล้องกับปรัชญาปัญจศีลของอินโดนีเซียที่เชื่อเรื่องเทพเจ้าเพียงองค์เดียว จึงมีการเผยแผ่ศาสนาคริสต์ให้แพร่หลายขึ้น บาทหลวงโปรตุเกสถูกแทนที่ด้วยบาทหลวงอินโดนีเซีย และบทสวดภาษาโปรตุเกสและละตินถูกแทนที่ด้วยบทสวดภาษาอินโดนีเซีย ก่อนถูกอินโดนีเซียเข้ายึดครอง มีประชากรเพียงร้อยละ 20 ที่แสดงตนเป็นคริสตัง แต่ช่วง พ.ศ. 2523 เป็นต้นมา ประชากรส่วนใหญ่ระบุตัวตนว่าเป็นคริสตังมากถึงร้อยละ 95 ทำให้ติมอร์-เลสเตกลายเป็นชาติที่มีผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิกหนาแน่นที่สุดชาติหนึ่งของโลก
กองกำลังทหารอินโดนีเซียผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ที่เคยมาประจำการในพื้นที่ล้วนมีบทบาทในการสร้างโบสถ์โปรเตสแตนต์ แต่หลังเดือนกันยายน พ.ศ. 2542 เป็นต้นมา ผู้ที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์และศาสนาอิสลามในติมอร์-เลสเตลดลงอย่างมีนัยสำคัญ เพราะชนเหล่านี้บางส่วนเป็นกลุ่มผู้สนับสนุนให้ติมอร์-เลสเตรวมเข้ากับอินโดนีเซีย บางส่วนเป็นรัฐการหรือพลเรือนอินโดนีเซียที่เข้ามาทำงานในติมอร์-เลสเต หลัง พ.ศ. 2542 ส่วนใหญ่พวกเขาอพยพไปติมอร์ตะวันตกของอินโดนีเซีย
ในช่วงที่ถูกอินโดนีเซียยึดครองนั้น มีชาวมุสลิมจำนวนมากอาศัยอยู่ในพื้นที่ เช่นชาวอาหรับที่เข้ามาตั้งแต่ยุคอาณานิคม แต่ศาสนิกชนที่มากสุดจะเป็นชาวมลายูที่อพยพมาจากเกาะแก่งอื่น ๆ ของประเทศอินโดนีเซีย แต่ก็มีอยู่ไม่มากนักหากเทียบกับประชากรทั้งหมดในประเทศ ซีไอเอเวิลด์แฟกต์บุ๊กประมาณการไว้ว่ามีผู้นับถือศาสนาอิสลามเพียงร้อยละ 0.2
สมาคมบันทึกสถิติศาสนา (Association of Religion Data Archives) รายงานโดยอิงตามฐานข้อมูลคริสต์ศาสนิกชนโลกพบว่า ประเทศติมอร์-เลสเตมีผู้นับถือศาสนาอิสลามร้อยละ 3.6 อไญยนิยมร้อยละ 0.4 ศาสนาพุทธและศาสนาพื้นบ้านจีนร้อยละ 0.2 นอกจากนี้ยังมีศาสนาบาไฮ ศาสนาฮินดู และศาสนาเกิดใหม่รวมกันมีไม่ถึงร้อยละ 0.1
หัวหิน (แก้ความกำกวม)

หัวหิน สามารถหมายถึง
อำเภอหัวหิน อำเภอในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
เทศบาลเมืองหัวหิน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ลินุกซ์ทะเล 9.0 ใช้ชื่อรหัสซอฟต์แวร์ว่า "หัวหิน"
ท่าอากาศยานหัวหิน
สถานีรถไฟหัวหิน
หาดหัวหิน
สาพรมตีอาศรม

| --- | --- |
ห้องหฤทัยกูนจ์ (Hridaya Kunj)
ที่ตั้งในรัฐคุชราต
th
ชื่อเดิม: พิพิธภัณฑ์คานธีระลึก (Gandhi Memorial Museum), คานธีสมารักสังครหาลัย (Gandhi Smarak Sangralaya)
ก่อตั้ง: 10 พฤษภาคม 1963 (เปิดในฐานะพิพิธภัณฑ์)
ที่ตั้ง: สารพรมตี อะห์มดาบาด รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 23°03′36″N 72°34′51″E﻿ / ﻿23.06000°N 72.58083°E﻿ / 23.06000; 72.58083
ประเภท: อนุสรณ์สถาน
ผู้ก่อตั้ง: มหาตมา คานธี
สถาปนิก: ชาลส์ คอเรีย (ส่วนอาคารพิพิธภัณฑ์)
เว็บไซต์: www.gandhiashramsabarmati.org
สาพรมตีอาศรม (อักษรโรมัน: Sabarmati Ashram) หรือชื่ออื่น ๆ คานธีอาศรม (อักษรโรมัน: Gandhi Ashram), หริชนอาศรม (อักษรโรมัน: Harijan Ashram) หรือ สัตยาเคราะห์อาศรม (อักษรโรมัน: Satyagraha Ashram) ตั้งอยู่ในย่านสาพรมตี เมืองอะห์มดาบาด รัฐคุชราต บนถนนอาศรม ริมแม่น้ำสาพรมตี สาพรมตีอาศรมเป็นหนึ่งในที่อยู่อาศัยของมหาตมา คานธี ควบคู่กับเสวครามในวรรธะ รัฐมหาราษฏระ ในช่วงที่คานธีไม่ได้เดินทางไปมาหาสู่ในประเทศ หรือกำลังถูกจองจำ คานธีอาศัยในสาพรมตีกับวรรธะเป็นเวลารวม 12 ปีร่วมกับภรรยา กัสตูรพา คานธี และผู้ติดตาม เช่น วิโนพพ ภเว มีการขับกล่าวบทภควัตคีตา ที่นี่ทุกวันเป็นส่วนหนึ่งของตารางเวลาอาศรม สาพรมตีอาศรมยังเป็นฐานในการเริ่มการเดินขบวนทาณฑี ที่ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นการสัตยาเคราะห์เกลืออันโด่งดัง
ในวันที่ 12 มีนาคม 1930 รัฐบาลอินเดียได้ประกาศให้อาศรมนี้เป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติ (national monument) ด้วยความสำคัญที่ได้มีต่อขบวนการเรียกร้องเอกราชผ่านการสัตยาเคราะห์เกลือ
ประวัติศาสตร์

อาศรมดั้งเดิมของคานธีนั้นตั้งอยู่ที่โกจรัพอาศรม ของชีวันลาล เทสาอี (Jivanlal Desai) เมื่อ 25 พฤษภาคม 1915 ในเวลานั้นอาศรมนั้นมีชื่ออีกชื่อว่าสัตยาเคราะห์อาศรม แต่ด้วยคานธีมีประสงค์ที่จะทำกิจกรรมต่าง ๆ เช่นการทำเกษตรและปศุสัตว์ จึงทำให้คานธีประสงค์ที่จะมีอาศรมที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่กว่านี้ สองปีถัดมา เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 1917 คานธีจึงได้ย้ายอาศรมไปยังพื้นที่ 36 เอเคอร์บนริมฝั่งแม่น้ำสาพรมตี และกลายมาเป็นสาพรมตีอาศรมที่รู้จักกันในปัจจุบัน และเป็นที่เชื่อกันว่าที่นี่เคยเป็นหนึ่งในอาศรมโบราณของฤษีทธิจี
อาศรมหลักของคานธีตั้งอยู่ที่ไนมิศรันยะ ใกล้กับลัคเนา รัฐอุตตรประเทศ สาพรมตีอาศรมตั้งอยู่ระหว่างคุกแห่งหนึ่งและฌาปนสถานแห่งหนึ่ง คานธีเชื่อว่าสัตยาเคราะห์จะอยู่ในที่ใดที่หนึ่ง ท่านเคยกล่าวว่า "ที่นี่ (สาพรมตีอาศรม) เป็นที่ที่ใช่สำหรับกิจกรรมทั้งหลายของผองเราที่จะออกตามหาความจริงและสร้างความไม่หวาดกลัว อันเนื่องด้วยฝั่งหนึ่งของเราเป็นตะบองเหล็กกล้าของพวกต่างชาติ ขณะที่อีกฝั่งเป็นสายฟ้าฟาดจากมารดาธรรมชาติของเรา" ("This is the right place for our activities to carry on the search for truth and develop fearlessness, for on one side are the iron bolts of the foreigners, and on the other the thunderbolts of Mother Nature.")
ขณะที่อยู่ที่อาศรม คานธีได้ตั้งโรงเรียนอุดมศึกษาที่มุ่งเน้นไปที่การใช้แรงงาน, เกษตรกรรม และการอ่านเขียน เพื่อพัฒนาความพยายามในการสร้างให้เกิดชาติที่พึ่งพาตนเองได้ เมื่อวันที่ 12 มีนาคม 1930 มหาตมะคานธีได้ออกเดินขบวนจากที่นี่ไปยังทาณฑี (Dandi) ระยะทาง 241 ไมล์ พร้อมผู้ติดตาม 78 คน เพื่อประท้วงภาษีเกลือของบริเตน ซึ่งเพิ่มภาษีในการซื้อเกลืออินเดีย เพื่อให้คนหันมาซื้อเกลืออังกฤษที่ถูกกว่า ทั้งการเดินขบวนนี้และกิจกรรมผลิตเกลืออย่างผิดกฏหมาย (โดยการต้มน้ำเกลือให้ได้เกลือ) ได้ปลุกระดมพังมวลชนทั่วทั้งอินเดียให้ออกมาดื้อแพ่งต่อกฏหมายภาษีเกลือ การกระทำนี้ส่งผลให้รัฐบาลบริติชราชจับตัวคนอินเดียกว่า 60,000 คนเข้าคุมขังในคุกภายในระยะเวลาสามสัปดาห์ นอกจากนี้รัฐบาลยังได้สั่งยึดสาพรมตีอาศรมของคานธีเช่นกัน คานธีได้ร้องขอให้รัฐบาลมอบคืนแต่ไม่สำเร็จ คานธีจึงตัดสินใจละทิ้งอาศรมนี้ไปในวันที่ 22 กรกฎาคม 1933 ประกอบด้วยผู้คนส่วนมากของอาศรมได้ถูกจับโดยรัฐบาลไปแล้ว หลังคานธีได้จากอาศรมนี้ไป ชาวบ้านในบริเวณได้เข้ามาดูแลอาศรมนี้แทน เมื่อวันที่ 12 มีนาคม 1930  คานธีได้ประกาศว่าท่านจะไม่กลับมายังอาศรมนี้อีกตราบที่อินเดียยังไม่ได้รับเอกราช
ห้องรับรองของมหาตมะ คานธี ในหฤทัยกูนจ์ (Hridaya Kunj)
หัวเมืองเหนือ

เมืองเหนือ หรือ หัวเมืองเหนือ มีความหมายต่างกันในด้านเงื่อนไขเวลา ดังนี้
ในสมัยอาณาจักรอยุธยา และรัตนโกสินทร์ตอนต้น หมายถึงพื้นที่อันเป็นที่ตั้งของอาณาจักรสุโขทัย อันประกอบด้วย เมืองพิษณุโลก (เมืองสรลวงสองแคว) เมืองสุโขทัย เมืองศรีสัชนาลัย (เมืองสวรรคโลก หรือเมืองเชลียง หรือเมืองเชียงชื่น) เมืองกำแพงเพชร (รวมเมืองนครชุม) เมืองพิจิตร (รวมเมืองปากยม) เมืองพระบาง (นครสวรรค์) และเมืองทุ่งยั้ง (เมืองพิชัย)
ตั้งแต่รัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ลงมา หมายถึงพื้นที่อันเป็นที่ตั้งของอาณาจักรสุโขทัย และ อาณาจักรล้านนา
ปัจจุบัน ใช้หมายถึงทุกจังหวัดใน ภาคเหนือ ในวงแคบจะใช้หมายถึง ภาคเหนือตอนบน หรือจังหวัดในเขตอาณาจักรล้านนา เดิม
สาวหูแมว

วิกิพีตัง บุคลาธิษฐานของวิกิพีเดีย ก็เป็นสาวหูแมว
สาวหูแมว (ญี่ปุ่น: 猫耳; โรมาจิ: nekomimi) หมายถึง ผู้หญิงที่ใส่ชุดที่เรียกกันว่า ชุดหูแมว ซึ่งประกอบด้วย หูแมว หางแมว และส่วนประกอบอื่น ๆ ของแมวที่นำมาใส่ไว้ในชุด เนะโกะมิมิมักจะพบมากในการ์ตูนญี่ปุ่น ทั้งแบบที่เป็นคอสเพลย์และที่เป็นร่างกายจริง การผสมผสานระหว่างคนกับแมว มีความหมายแฝงคือ แมวเป็นสัตว์ที่ขี้อ้อน ชอบเอาใจเจ้านาย เนะโกะมิมิก็จะมีลักษณะคล้ายกัน ตัวละครที่นอกจากจะพัฒนาเพื่อสนองความต้องการของเหล่าโลลิคอนแล้ว การเพิ่มเนะโกะมิมิเข้าไป ยิ่งเป็นการเพิ่มเอกลักษณ์ และเสน่ห์เข้าไปในตัว ทำให้ตัวละครนั้นเป็นที่จดจำได้ ดิจิการัตเป็นตัวละครตัวหนึ่ง ที่เหล่าโอะตะกุและโลลิคอนชื่นชอบมาก
เนะโกะมิมิที่มีชื่อเสียงตัวหนึ่งคือ มาสค็อตของบร็อกโคลิ (Broccoli) บริษัทแอนิเมชันครบวงจร ที่เริ่มต้นจากการเป็นผู้ผลิตซอร์ฟแวร์เกม การ์ดเกม จนกระทั่งพัฒนาเป็นร้านที่ชื่อว่าเกมส์เมอร์ขึ้นมา เริ่มจากย่านการค้าอากิฮาบาระ และเติบโตจนขยายสาขาไปทั่วญี่ปุ่น ทั้งยังไปเปิดสาขาที่ประเทศสหรัฐอเมริกาอีกด้วย  ตัวละครที่ชื่อ เดจิโกะ เป็นตัวละครจากอะนิเมะเรื่อง ดิจิการัต (Di Gi Charat) ซึ่งออกแบบโดยโคเกะดอนโบะ ดิจิการัตเป็นการผสมผสานระหว่าง โลลิคอน เมด และหูแมวเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นเนะโกะมิมิในที่สุด
ดูเพิ่ม

ชุดสัตว์
วัดคูหาภิมุข

บันไดทางขึ้นก่อนเข้าไปสู่ภายในถ้ำ
พระพุทธไสยาสน์ ภายในถ้ำ
ความงดงามขององค์พระภายในถ้ำ
วัดคูหาภิมุข หรือ วัดหน้าถ้ำ  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 136 หมู่ 1 บ้านหน้าถ้ำ ตำบลหน้าถ้ำ อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ประวัติ

พ.ศ. 2390 ผู้ใหญ่บ้านอาศัยอยู่ที่บ้านหน้าถ้ำ ได้สร้างวัดคูหาภิมุขเพื่อประกอบพิธีบำเพ็ญกุศลในหมู่บ้าน ภายในวัดคูหาภิมุขมีถ้ำใหญ่ ประดิษฐาน พระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ ภายในถ้ำ ยังมีหินงอกหินย้อย และน้ำใสสะอาดไหลริน จากโขดหิน
วัดคูหาภิมุข เป็นวัดที่สำคัญของเมืองยะลา  มีพิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย เก็บวัตถุโบราณที่ได้มาจาก วัดถ้ำ ภูเขากำปั่น พระพิมพ์ดินดิบ สถูปเม็ดพระศก อิฐฐานพระพุทธรูป จอมพลแปลก พิบูลสงคราม เปลี่ยนชื่อ "วัดหน้าถ้ำ" เป็น "วัดคูหาภิมุข"
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้พระยายะหริ่งมาสร้างเมืองยะลา ตั้งที่ว่าราชการ ณ บ้านท่าสาป ตำบลท่าสาป และสร้างวัดขึ้นที่ริมเขาหน้าถ้ำที่มีพระพุทธไสยาสน์ภายในถ้ำ
พ.ศ. 2472 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินี ได้เสด็จมาประทับแรมที่วันแห่งนี้ มีพระปรมาภิไธย ย่อ ป.ป.ร. ที่ผาหินภายในวัดคูหาภิมุข
ตำบลหน้าถ้ำ

ตำบลหน้าถ้ำเคยเป็นแหล่งชุมชนโบราณมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์   พบร่องรอยศาสนสถาน เมืองโบราณ ซึ่งเป็นศาสนสถานที่พบเทวรูปสำริด กำแพงเมือง พระพิมพ์ดินดิบแบบทวารวดีศรีวิชัย ภาพเขียนสีพระพทธรูปฉาย ภาพเขียนสีราชรถมีสัตว์เทียม  มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 15 -17 ยะลาเป็นชุมชนเกษตร  นักโบราณคดีได้พบภาพเขียนก่อนประวัติศาสตร์บริเวณถ้ำคูหาภิมุข เป็นภาพพระพุทธฉายและภาพราชรถแกะสลักไว้บนหน้าผา ภายในบริเวณถ้ำคูหาภิมุข
พระพุทธไสยาสน์

เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่ปั้นด้วยดินเหนียวโดยใช้ไม่ไผ่เป็นโครง สร้างขึ้นสมัยศรีวิชัยรุ่งเรืองราว พ.ศ. 1300หรือสมัยเดียวกับพระบรมธาตุเมืองนคร มีขนาดความยาว 81 ฟุต  1 นิ้ว ประดิษฐาน ภายในถ้ำคูหาภิมุข เดิมชื่อ วัดหน้าถ้ำ กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
วัดคูหาภิมุข มีพระพุทธรูป สมัยศรีวิชัย สมัยสุโขทัย สมัยอู่ทอง ใกล้ๆกับวัดมีภูเขากำปั่นเป็นภูเขาหินอ่อนสีชมพู สวยงามมาก ปัจจุบันรัฐบาลได้ให้สัมปทานแก่บริษัทเอกชนทำหินอ่อนจำหน่าย หินอ่อนสีชมพูจากยะลามีความสวยงาม มีชื่อเสียงระดับประเทศ
พิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย

พิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย ตั้งอยู่ภายในบริเวณวัดคูหาภิมุข  มีวัตถุโบราณที่ขุดค้นได้จากถ้ำต่างๆ ในตำบลหน้าถ้ำ ได้แก่ ภูเขาวัดถ้ำ ภูเขากำปั่น กรมศิลปากรค้นพบพระพิมพ์ดินดิบ สมัยศรีวิชัย สถูป เม็ดพระศก อิฐฐานพระพุทธรูป ขวานหินขัด และบริเวณสนามบินท่าสาป ได้ค้นพบโคกอิฐ เนินดิน ซากกำแพงเมืองโบราณ เครื่องถ้วยชาม เทวรูปพระนารายณ์สำริด สูงประมาณ 1 ศอก (0.5 เมตร) พระพุทธรูปแกะสลักในแผ่นหินมีสภาพสมบูรณ์ จำนวน 3 องค์ กว้าง 21.50 เซนติเมตร สูง 30 เซนติเมาตร สลักเป็นรูปนูนต่ำ รูปพระพุทธเจ้าประทับนั่ง ปางสมาธิ อีกองค์หนึ่งชำรุดครึ่งหนึ่งมีแร่พระเศียร  พระพุทธรูปสมัยศรีวิชัย สมัยสุโขทัย สมัยอู่ทอง


6°31′41″N 101°13′27″E﻿ / ﻿6.52801°N 101.22410°E﻿ / 6.52801; 101.22410
สำนักข่าวฟิลิปปินส์

โลโก้ของสำนักข่าวฟินลิปปินส์
สำนักข่าวฟินลิปปินส์ หรือที่รู้จักในชื่อ พีเอ็นเอ (PNA) เป็นสำนักข่าวแห่งประเทศฟิลิปปินส์ ก่อตั้งครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1973 ที่เมืองมะนิลา ปัจจุบันได้ย้ายสำนักงานมาอยู่ที่ เกซอนซิตี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ สำนักข่าวฟินลิปปินส์
BBC Philippines Media
ศาสนาในประเทศพม่า

| ศาสนาในพม่า (พ> ศ. 2559) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | ร้อยละ | ร้อยละ |
| พุทธ | พุทธ |    | 89.8% | 89.8% |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 6.3% | 6.3% |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 2.3% | 2.3% |
| ความเชื่อชนเผ่า | ความเชื่อชนเผ่า |    | 0.8% | 0.8% |
| ฮินดู | ฮินดู |    | 0.5% | 0.5% |
| ไม่มีศาสนา | ไม่มีศาสนา |    | 0.1% | 0.1% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 0.2% | 0.2% |
สามเณรรูปหนึ่งในอารามชเวนันดอว์
ศาสนาในประเทศพม่า ถือเป็นประเทศที่มีศาสนาอยู่อย่างหลากหลาย แม้จะไม่มีศาสนาประจำชาติอย่างเป็นทางการ แต่รัฐบาลแสดงออกว่าฝักใฝ่ศาสนาพุทธนิกายเถรวาท ซึ่งเป็นศาสนาที่ประชากรส่วนใหญ่นับถือ จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรของรัฐบาลพม่า พ.ศ. 2557 พบว่าประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธประมาณร้อยละ 88 เป็นศาสนาหลักในชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในประเทศ ได้แก่ ชาวพม่า ชาวยะไข่ ชาวไทใหญ่ ชาวมอญ ชาวกะเหรี่ยง และชาวจีน ชาวพม่านับถือศาสนาพื้นเมืองของตนเองโดยอ้างศาสนาพุทธ รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ของพม่าให้เสรีภาพในการนับถือศาสนา แต่รัฐบาลพม่าสามารถจำกัดสิทธิศาสนาได้ตามความประสงค์ ขณะที่ศาสนาคริสต์มีผู้นับถืออยู่ร้อยละ 6.2 โดยเฉพาะชาวชีน ชาวกะชีน และชาวกะเหรี่ยง ส่วนศาสนาอิสลามมีผู้นับถือร้อยละ 4.3 โดยเฉพาะชาวอินเดียและมลายู และศาสนาฮินดูร้อยละ 0.5 ในกลุ่มชาวอินเดีย
การบูชานะ เป็นเรื่องปรกติในสังคมพม่า สามารถพบศาลนะได้ทั่วไปในพม่า ไม่ว่าจะเป็นศาลที่บูชานะเพียงอย่างเดียวหรือศาลนะที่อิงศาสนาพุทธ ทั้งนี้ความเชื่อเรื่องนะถูกผูกผสานเข้ากับศาสนาพุทธแบบพม่า
ศาสนาพุทธมีอิทธิพลมากในประเทศพม่า ชาวพม่าที่นับถือศาสนาฮินดูจำนวนไม่น้อยบูชาพระพุทธรูปและรับอิทธิพลจากศาสนาพุทธอย่างสูง
ประชากรศาสตร์

| ศาสนา | 2516 | 2526 | 2557 | 2559 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พุทธ | 88.8% | 89.4% | 87.9% | 89.8% |
| คริสต์ | 4.6% | 4.9% | 6.2% | 6.3% |
| อิสลาม | 3.9% | 3.9% | 4.3% | 2.3% |
| ฮินดู | 0.4% | 0.5% | 0.5% | 0.5% |
| ความเชื่อชนเผ่า | 2.2% | 1.2% | 0.8% | 0.8% |
| อื่น ๆ | 0.1% | 0.1% | 0.2% | 0.2% |
| ไม่มีศาสนา | – | – | 0.1% | 0.1% |
ศาสนาในทวีปยุโรป

ภาพรวมศาสนาในทวียุโรป
ความสำคัญของศาสนาในทวีปยุโรป (ผลจากโพลล์แกลลัปใน ค.ศ. 2008/2009)
ศาสนาในทวีปยุโรปมีอิทธิพลอย่างมากในสังคม, ศิลปะ, วัฒนธรรม, ปรัชญา และกฎหมายปัจจุบัน ศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดคือศาสนาคริสต์ แต่การไม่มีศาสนาและโลกิยานุวัติเชิงปฏิบัติก็แข่งแกร่งเช่นกัน มีสามประเทศในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ที่ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม และมีศาสนาที่มีผู้นับถือจำนวนน้อยอย่างศาสนาแบบอินเดีย, ศาสนายูดาห์ และกลุ่มศาสนาเอเชียตะวันออกบางส่วน
ไม่ค่อยมีใครรู้ถึงศาสนาก่อนประวัติศาสตร์ในยุโรปยุคหินใหม่ โดยยุโรปในยุคสัมฤทธิ์ถึงยุคเหล็กส่วนใหญ่นับถือศาสนาพหุเทวนิยม (ศาสนากรีกโบราณ, ศาสนาโรมันโบราณ เป็นต้น)
จักรวรรดิโรมันยอมรับศาสนาคริสต์อย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 380 ในสมัยกลางตอนต้น ยุโรปส่วนใหญ่หันไปนับถือศาสนาคริสต์ ซึ่งเป็นกระบวนการที่สิ้นสุดลงเมื่อมีการนำศาสนาคริสต์เข้าไปยังสแกนดิเนเวียในสมัยกลางตอนกลาง (High Middle Ages) แนวคิด "ยุโรป" และ "โลกตะวันตก" มีความเกี่ยวโยงกันอย่างแนบแน่นกับแนวคิด "โลกคริสเตียน" (Christendom) และหลายคนถึงขั้นถือว่าศาสนาคริสต์เป็นความเชื่อที่รวมกันเป็นหนึ่งซึ่งสร้างเอกลักษณ์ยุโรป โดยเฉพาะเมื่อศาสนาคริสต์ในตะวันออกกลางถูกกีดกั้นจากการเจริญของศาสนาอิสลามในคริสต์ศตวรรษที่ 8 นำไปสู่สงครามครูเสดที่ประสบความล้มเหลวทางทหาร แต่เป็นก้าวสำคัญในการระบุเอกลักษณ์ของยุโรปโดยมีพื้นฐานบนศาสนา ถึงกระนั้น ศาสนาพื้นเมืองก็ยังคงมีอยู่ต่อไป
ศาสนเภทในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และการปฏิรูปศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ทำให้โลกคริสเตียนในยุโรปแตกแยกเป็นฝักฝ่ายที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกัน และหลังยุคเรืองปัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ทำให้อเทวนิยมและอไญยนิยมเริ่มกระจายทั่วยุโรป บูรพคดีศึกษาในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก่อให้เกิดกลุ่มที่นับถือศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธ และคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทำให้มีการผสานความเชื่อ, ยุคใหม่ และขบวนการศาสนาใหม่หลายกลุ่มในยุโรปมากขึ้น ในสมัยปัจจุบันมีความเป็นโลกิยานุวัติและพหุนิยมทางศาสนามากขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Eurel: sociological and legal data on religions in Europe and beyond
หน้าที่

หน้าที่เป็นคำซึ่งถ่ายทอดนัยการผูกมัดหรือข้อผูกพันทางศีลธรรมต่อบางคนหรือบางสิ่ง เมื่อบุคคลตระหนักถึงหน้าที่ ทางทฤษฎีบุคคลนั้นจะผูกมัดตนเองกับการทำให้หน้าที่บรรลุโดยไม่คำนึงถึงประโยชน์ของตนเอง ตรงแบบ "ความต้องการความยุติธรรม เกียรติยศและชื่อเสียงผูกติด" อย่างลึกซึ้งกับหน้าที่
ซิเซโร นักปรัชญาสมัยโบราณผู้อภิปรายหน้าที่ในงานของเขา "ว่าด้วยหน้าที่" (On Duty) แนะว่าหน้าที่สามารถมาได้จากสี่แหล่ง ได้แก่
จากการเป็นมนุษย์
จากฐานะในชีวิตจำเพาะของบุคคล (เช่น ครอบครัว ประเทศ อาชีพ)
จากคุณสมบัติของบุคคล
จากความคาดหมายทางศีลธรรมต่อตนเอง
การใช้คำดัดแปลงหลายคำมีกำเนิดจากความคิดที่มาข้อผูกพัน อันเป็นมโนทัศน์ซึ่งเกี่ยวข้องกับแนวคิดหน้าที่ ฉะนั้น จึงใช้ในราชการที่ปฏิบัติโดยศาสนาจารย์ของโบสถ์ ทหาร หรือลูกจ้างหรือคนใช้ใด ๆ
หน้าทับ

หน้าทับ เป็นการกำหนดจังหวะในเพลงไทยเดิม ซึ่งมีสามแบบคือ
หน้าทับปรบไก่ ใช้ทับตีเลียนเสียงของลูกคู่ที่ร้องรับในการเล่นเพลงปรบไก่ ตัวอย่างเพลงที่ใช้หน้าทับนี้ เช่น เขมรไทรโยค แขกบรเทศ เถา
หน้าทับสองไม้ เกิดจากการเล่นเพลงพื้นเมืองที่ใช้การร้องแบบด้นสองไม้ แต่ละจังหวะของเพลงจะมีความยาวเพียงครึ่งหนึ่งของหน้าทับปรบไก่ ตัวอย่างเพลงที่ใช้หน้าทับนี้ เช่น ลาวดวงเดือน ลาวเสี่ยงเทียน ลาวจ้อย
หน้าทับพิเศษ สำหรับเพลงที่ไม่อาจใช้หน้าทับทั้งสองแบบข้างต้นได้ เพราะมีจังหวะตัดหรือจังหวะผสมเป็น 2/4 เช่น เพลงโอ้ปี่ ชมตลาด หรือจังหวะไม่สม่ำเสมอเช่น เพลงรัว หรือเพลงที่ประโยคยาวสั้นไม่เท่ากัน เช่น เพลงฉิ่งบางเพลง
ศาสนาในประเทศมองโกเลีย

ศาสนาในประเทศมองโกเลีย (สำมะโน พ.ศ. 2563)
พุทธ (51.7%)
ไม่มีศาสนา (40.6%)
อิสลาม (3.2%)
ลัทธิเชมันแบบมองโกเลีย (2.5%)
คริสต์ (1.3%)
อื่น ๆ (0.7%)
อารามกันดันในกรุงอูลานบาตาร์
พระสงฆ์แสดงการร่ายรำในเทศกาลสำคัญ
ศาสนาในประเทศมองโกเลีย มีศาสนาสำคัญคือศาสนาพุทธนิกายวัชรยานและลัทธิเชมันแบบมองโกเลียเพราะเป็นศาสนาหลักที่ชาวมองโกลนับถือ ในอดีตจักรวรรดิมองโกลเคยได้รับอิทธิพลจากศาสนาคริสต์ (นิกายเนสโตเรียนและโรมันคาทอลิก) และศาสนาอิสลาม กระนั้นศาสนาเหล่านี้กลับไม่มีอำนาจครอบงำรัฐได้เลย ในยุคสาธารณรัฐประชาชนมองโกเลีย (พ.ศ. 2467-2535) ซึ่งเป็นยุคสังคมนิยม ศาสนาทุกศาสนาถูกระงับมิให้คนนับถือ แต่เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองเป็นแบบรัฐสภา สถาบันศาสนาจึงได้รับการฟื้นฟูกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง
จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรเมื่อ พ.ศ. 2563 พบว่าประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 51.7 ไม่นับถือศาสนาร้อยละ 40.6 ศาสนาอิสลามร้อยละ 3.2 ลัทธิเชมันแบบมองโกเลียร้อยละ 2.5 ศาสนาคริสต์ร้อยละ 1.3 และศาสนาอื่น ๆ ร้อยละ 0.7
ประชากร

| ศาสนา | 2553> จำนวน | 2553> % | 2563> จำนวน | 2563> % |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พุทธ | 1,459,983 | 53.0 | 1,704,480 | 51.7 |
| อิสลาม | 82,641 | 3.0 | 105,500 | 3.2 |
| ลัทธิเชมันแบบมองโกเลีย | 79,886 | 2.9 | 82,422 | 2.5 |
| คริสต์ | 60,603 | 2.2 | 42,859 | 1.3 |
| ศาสนาอื่น ๆ | 11,019 | 0.4 | 23,078 | 0.7 |
| ไม่นับถือศาสนา | 1,063,308 | 38.6 | 1,338,528 | 40.6 |
| ประชากรทั้งหมด | 2,754,685 | 100 | 3,296,866 | 100 |
สำนักข่าวติมอร์-เลสเต

สำนักข่าวติมอร์-เลสเต (เอเอ็นทีไอแอล) เป็นสำนักข่าวประจำรัฐอย่างเป็นทางการแห่งประเทศติมอร์-เลสเต ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 2016.
แหล่งข้อมูลอื่น

ANTIL Website[ลิงก์เสีย]
ศักดา ส.ภักดี

| ศักดา ส> ภักดี |
| --- | --- |
เกิด: ศักดา บุญมาเลิศ
ศักดา ส.ภักดี หรือ พลายศักดา สิงห์วังชา มีชื่อจริงว่า นายศักดา บุญมาเลิศ ชาวกรุงเทพฯ สถิติการชก 57 ครั้ง ชนะ 38  (น็อค 32) แพ้ 19
เกียรติประวัติ

แชมป์ประเทศไทยรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
ชิง 3 ตุลาคม 2533 ชนะน็อค เทพ ชัยชุมพล ยก 5
สละแชมป์
แชมป์เงารุ่นเฟเธอร์เวท WBC
ชิง 5 มิถุนายน 2534 ชนะคะแนน แดนนี่ อเบลลา ( ฟิลิปปินส์) ที่ เวทีมวยช่อง 7 สี
เสียแชมป์ 22 กันยายน 2534 แพ้คะแนน จอห์น เดวิดสัน ( สหราชอาณาจักร) ที่ โบโร่ฮอลล์ อัตเตอร์พูล เมืองเดอร์แฮม
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท เมื่อ 30 ก.ย. 2547 แพ้น็อค ยก 2 ดัวด้า บาฮารี่ ( อินโดนีเซีย) ที่ เวทีมวย สตูดิโอ อินโดนีเซียทีวี สถานีโทรทัศน์SCTV กรุงจาการ์ตา
ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวทเมื่อ 11 ตุลาคม 2551 แพ้น็อค ยก 1 ดาเนียล ดอว์สัน ( ออสเตรเลีย) ที่ห้องคอนเวนชั่น ศูนย์การประชุมเมืองเพิร์ท รัฐออสเตรเลียตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กแชมป์เงาชาวไทย |
| --- | --- |
สภามวยโลก:  ร็อคกี้ ส.จิตรลดา  ช่อ ห้าพลัง  นภา เกียรติวันชัย  อัศวิน ศ.ดุสิต  ศรีคูณ ณ ราชวัตร  สมิง เกียรติเพชร  ศักดา ส.ภักดี  ต่อศักดิ์ ศศิประภายิม  ฉัตรชัย สาสะกุล  จ้าวสิงห์ทอง นครหลวงโปรโมชั่น  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  นภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัย  ซัดดัม เกียรติยงยุทธ  แสนเมืองเลย ก่อเกียรติยิม  ประเวศน์ ศักดิ์เมืองแกลง  วันเฮง มีนะโยธิน  แท่งทอง เกียรติทวีสุข  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ 
องค์กรมวยโลก:  ฤทธิชัย เกียรติประภัสร์ 
สหพันธ์มวยนานาชาติ:  รัตนพล ส.วรพิน  เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลย์  รัตนชัย ส.วรพิน  วันดี สิงห์วังชา  สมศักดิ์ สิงห์ชัชวาลย์  ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม  ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย
หน้าที่ของระบบจัดการองค์ความรู้

หน้าที่ของระบบจัดการองค์ความรู้
ระบบจัดการองค์ความรู้ประกอบไปด้วยหน้าที่พื้นฐาน 4 ประการดังนี้
1.Externalization คือหน้าที่ในการจัดการรูปแบบองค์ความรู้ที่ได้รับจากภายนอกองค์กรและสามารถค้นหาองค์ความรู้ที่คล้ายคลึงกันได้
2.Internalization คือหน้าที่ในการจำแนกองค์ความรู้ที่มีโครงสร้าง ซึ่งตรงกับความต้องการของผู้ใช้แล้วทำการจับคู่ปัญหา สถานการณ์หรือจุดที่หน้าสนใจเกี่ยวกับองค์ความรุ้
3.Intermediation คือ หน้าที่ในการเป็นสื่อกลางในการจัดหาแหล่งองค์ความรู้ที่ดีที่สุด ให้กับผู้ค้นหาองค์ความรู้โดยติดตามจากประสบการณ์และความสนใจของแต่ละบุคคลหรือกลุ่มบุคคล
4.Cognition คือ หน้าที่ในการประยุกต์การแลกเปลี่ยนองค์ความรู้โดยผ่านกระบวนการ3อย่างข้างต้นโดยอัติโนมัติและยังมีการใช้งานอย่างไร ยังมีเทคโนโลบีที่ใช้ในการสนับสนุนการทำงานน้อยมาก
สำนักข่าวโอมาน

| --- | --- |
وكالة الأنباء العمانية
ภาพรวมหน่วยงาน
สำนักงานใหญ่: รูวี
เว็บไซต์: http://www.omannews.gov.om
สำนักข่าวโอมาน หรือ ONA ก่อตั้งโดยคำสั่งของกษัตริย์ ในปี ค.ศ. 1997 และเป็นสำนักข่าวของรัฐบาลโอมาน ออกอากาศในภาษาอังกฤษและภาษาอาหรับ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2016-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำนักข่าวประชาธรรม

สำนักข่าวประชาธรรม (PNN News) เป็นองค์กรสื่อส่วนกลางของภาคประชาชน ที่ทำงานร่วมกับสื่อมวลชนทั่วไปทั้งในประเทศและต่างประเทศ เพื่อให้ข่าวสารภาคประชาชน โดยเฉพาะด้านปัญหาความยากจน ปัญหาคนชายขอบและปัญหาของชุมชนท้องถิ่นต่างๆ  สื่อไปถึงสังคมได้อย่างกว้างขวางโดยผ่านสื่อมวลชน และเว็บไซต์ และเพื่อให้องค์กรประชาชนพัฒนาความรู้ ความเข้าใจในการใช้สื่อ ผลิตสื่อ และวิธีการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ
สำนักข่าวประชาธรรม เริ่มก่อตั้งโดยกลุ่มนักคิด นักพัฒนาเอกชน และนักกิจกรรมภาคเหนือในช่วงปลายปี พ.ศ. 2542 โดยมีการระดมหุ้นกันเองทั้งจากองค์กรพัฒนาเอกชน องค์กรชาวบ้าน นักกิจกรรม นักธุรกิจ สื่อมวลชน นักวิชาการ
ผู้สื่อข่าวของสำนักข่าว เป็นผู้สื่อข่าวระดับพื้นที่ ซึ่งมิใช่ผู้สื่อข่าวอาชีพ แต่เป็นผู้สัมผัสใกล้ชิดกับข้อเท็จจริง กระจายอยู่ตามสาขาอาชีพต่างๆ ในชนบททั่วประเทศ โดยมีศูนย์ข่าวภูมิภาคประจำอยู่ใน 3 ภูมิภาค คือ ภาคเหนือ ภาคใต้ และภาคอีสาน ทำหน้าที่ฝึกอบรมจัดตั้งผู้สื่อข่าวระดับพื้นที่ และรายงานข่าวแก่สมาชิกเป็นประจำผ่านทางจดหมายข่าวออนไลน์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ สำนักข่าวประชาธรรม เก็บถาวร 2007-11-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ห้อง

ห้องห้องหนึ่งในโรงแรมสำหรับหนุ่มสาว ในประเทศญี่ปุ่น
ห้อง คือพื้นที่ว่างใด ๆ ที่สามารถแบ่งเป็นส่วน ๆ ภายในโครงสร้างที่กำหนดได้ ปกติแล้วห้องห้องหนึ่งจะกั้นพื้นที่ว่างอื่น ๆ หรือโถงทางเดินด้วยผนัง หรือประตู ในทางประวัติศาสตร์ การใช้ห้องย้อนไปถึงวัฒนธรรมมิโนนตอนต้น ประมาณ 2200 ปีก่อนคริสตศักราช เมื่อพบว่ามีพื้นที่ในซันโดรีนี กรีซ และอะโครทีรี ที่ขุดเจาะได้ แบ่งเป็นห้อง ๆ อย่างชัดเจนด้วยโครงสร้างที่กำหนด
หยาง ก้านเจิน

หยาง ก้านเจิน (楊干貞) เป็นปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรต้าอี้หนิง ทรงครอง ราชย์ช่วงปี พ.ศ. 1472–1473 (ค.ศ. 929–930)
หยาง ต้ง

หยาง ต้ง (จีน: 楊侗; 604–619) เป็นที่รู้จักในประวัติศาสตร์ดั้งเดิมในพระนาม กษัตริย์แห่งเยฺว่ (越王) หรือ พระนามจีน หฺวางไท่จู่ (皇泰主), พระนามหลังสวรรคต (ถวายโดยหวัง ซื่อชง) จักรพรรดิกง (恭皇帝) พระนามเดิม เหรินจิ่น (仁謹) เป็นจักรพรรดิของจีนสมัยราชวงศ์สุย ระหว่างเกิดความวุ่นวายที่แผ่ไปทั่วอาณาจักรสุยในช่วงปลายประวัติศาสตร์ราชวงศ์ จักรพรรดิสุยหยางพระอัยกาของพระองค์ ปล่อยให้พระองค์ดูแลเมืองหลวงทางตะวันออก ลั่วหยาง และหลังจากที่จักรพรรดิสุยหยางถูกปลงพระชนม์โดยนายพลอวี้เหวินฮั่วจี๋ในปีค.ศ. 618 ขุนนางราชวงศ์สุยในลั่วหยางประกาศให้หยาง ตง เป็นจักรพรรดิ อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าหนึ่งในขุนนางเหล่านั้น หวัง ซื่อชง ก็ได้ยึดอำนาจ และในปีค.ศ. 619 หยาง ตง ได้สละราชบัลลังก์แก่เขา สิ้นสุดราชวงศ์สุย ในไม่ช้าพระองค์ก็ถูกปลงพระชนม์ตามคำสั่งของหวัง ซื่อชง
วังนางเลิ้ง

| วังนางเลิ้ง |
| --- | --- |
th
ที่มา: บ้านตุ่มนางเลิ้ง
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปลี่ยนสภาพ
ประเภท: วัง
ที่ตั้ง: แขวงสวนจิตรลดา เขตดุสิต
เมือง:  กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ไทย
พิกัด:  13°45′43″N 100°30′48″E﻿ / ﻿13.76194°N 100.51333°E﻿ / 13.76194; 100.51333
เริ่มสร้าง: ไม่ทราบ
เจ้าของ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ศูนย์พณิชยการพระนคร
พระอนุสาวรีย์ พลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์
วังนางเลิ้ง เป็นวังที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ตั้งอยู่ริมถนนลูกหลวง ใกล้ปากคลองเปรมประชากรด้านทิศใต้ สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประทับอยู่ที่นี่จนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว