stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พัก อึย-ช็อน

| พัก อึย-ช็อน |
| --- | --- |
박의춘


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
ผู้นำสูงสุด: คิม จ็อง-อิล คิม จ็อง-อึน
ก่อนหน้า: คัง ซ็อก-จู (รักษาการ)
ถัดไป: รี ซู-ย็อง
หัวหน้ารัฐบาล: พัก พ็อง-จู ชเว ย็อง-ริม คิม ย็อง-อิล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 1932 (อายุ 91–92 ปี)

| --- | --- |
พัก อึย-ช็อน
โชซ็อนกึล: 박의춘
ฮันจา: 朴義春
อาร์อาร์: Bak Eui-chun 
เอ็มอาร์: Pak Ŭich'un 
พัก อึย-ช็อน (เสียงอ่านภาษาเกาหลี: /pa.ɡi.tsʰun/ or /pak̚/ /ɰi.tsʰun/; เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1932) เป็นเจ้าหน้าที่การทูตและนักการเมืองจากประเทศเกาหลีเหนือ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี และมาแทนรี ซู-ย็อง จากการเลือกตั้งสภาแห่งชาติเกาหลีเหนือ ค.ศ. 2014
พัก อึย-ซ็อนเริ่มทำงานเป็นนักการฑูต ในปี ค.ศ. 1972 และดำรงตำแหน่งเอกอัครราชฑูต ประเทศแอลจีเรีย, ประเทศซีเรีย และประเทศเลบานอน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1989 จนถึงปี ค.ศ. 2007 ดำรงตำแหน่งเป็นเอกอัครราชฑูตจากประเทศรัสเซีย ก่อนหน้าจะได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศเมื่อ แพ็ก นัม-ซุน เสียชีวิตในตำแหน่ง
ดูเพิ่ม

มุน จ็อง-นัม
แหล่งข้อมูลอื่น

Pak Ui-chun's address to the 63rd session of the United Nations General Assembly, September 27, 2008
พระเหมกเถระ

| พระเหมกเถระ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ชื่อเดิม: เหมกมาณพ
สถานที่เกิด: เมืองสาวัตถี
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
สถานที่บรรลุธรรม: ปาสาณเจดีย์
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: สาวัตถี
วรรณะเดิม: พราหมณ์
การศึกษา: จบไตรเพท
หมายเหตุ
อดีต 1 ใน 16 ศิษย์ของพราหมณ์พาวรี
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระเหมกเถระ เป็นศิษย์ของพราหมณ์พาวรีที่ถูกส่งมาทูลถามปัญหาทั้ง 16 ต่อพระพุทธเจ้า ณ ปาสาณเจดีย์ โดยมีอชิตมาณพเป็นหัวหน้าคณะศิษย์ทั้ง 16 ของพราหมณ์พาวรี ต่อมาทั้งหมดได้บรรลุธรรมและอุปสมบทเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการช่วยพระพุทธเจ้าเผยแพร่พระพุทธศาสนา โดยนับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญของพระพุทธศาสนา
ประวัติ

ดูได้ที่ พาวรีพราหมณ์
บั้นปลายชีวิต

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงดับขันธปรินิพพาน
ดูเพิ่ม

พระอสีติมหาสาวก
พาวรีพราหมณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ 84000
เว็บไชต ธรรมะ เกตเวย์ เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเอตทัคบุคคล (ในศาสนาของพระโคตมพุทธเจ้า) |
| --- | --- | --- |
| ภิกษุ |  พระอัญญาโกณฑัญญะ  พระอุรุเวลกัสสปะ  พระสารีบุตร  พระมหาโมคคัลลานะ  พระปุณณมันตานีบุตร  พระกาฬุทายี  พระนันทะ  พระราหุล  พระอุบาลี  พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร  พระอนุรุทธะ  พระอานนท์  พระโมฆราช  พระปิณโฑลภารทวาชะ  พระมหากัจจายนะ  พระสีวลี  พระโสณกุฏิกัณณะ  พระมหากัสสปะ  พระราธเถระ  พระลกุณฏกภัททิยเถระ  พระทัพพมัลลบุตร  พระพากุละ  พระวักกลิ  พระมหากัปปินะ  พระอุปเสนะ  พระขทิรวนิยเรวตะ  พระสุภูติ  พระพาหิยะ  พระวังคีสะ  พระโสณโกฬิวิสะ  พระโสภิตะ  พระนันทกะ  พระกังขาเรวตะ  พระมหาปันถกะ  พระจูฬปันถกะ  พระกุณฑธานะ  พระรัฐปาละ  พระกุมารกัสสปะ  พระมหาโกฏฐิตะ  พระสาคตะ  พระปิลินทวัจฉะ  |  |
| ภิกษุณี |  พระมหาปชาบดีโคตมีเถรี  พระเขมาเถรี  พระอุบลวรรณาเถรี  พระปฏาจาราเถรี  พระนันทาเถรี  พระธรรมทินนาเถรี  พระโสณาเถรี  พระสกุลาเถรี  พระภัททากุณฑลเกสาเถรี  พระภัททกาปิลานีเถรี  พระภัททากัจจานาเถรี  พระกีสาโคตมีเถรี  พระสิงคาลมาตาเถรี  |  |
| อุบาสก |  ตปุสสะ ภัลลิกะ  อนาถบิณฑิกเศรษฐี  จิตตคฤหบดี  หัตถกคฤหบดี  พระเจ้ามหานามะ  อุคคคฤหบดี  อุคคตคฤหบดี  สูรอัมพัฏฐอุบาสก  ชีวกโกมารภัจจ์  นกุลบิดาคฤหบดี  |  |
| อุบาสิกา |  นางสุชาดา  นางวิสาขา  นางขุชชุตตรา  นางสามาวดี  นางอุตตรานันทมารดา  พระนางสุปปวาสา  นางสุปปิยา  นางกาติยานี  นางกาฬีกุรรฆริกา  นางนกุลมารดาคหปตานี  |  |
| ดูเพิ่ม |  พระอสีติมหาสาวก  เอตทัคคะ  |  |
พืชดัดแปรพันธุกรรม

พืชดัดแปรพันธุกรรม คือพืชที่ผ่านกระบวนการทางพันธุวิศวกรรม เพื่อให้มีคุณสมบัติหรือคุณลักษณะที่จำเพาะเจาะจงตามต้องการ เช่น มีความต้านทานต่อแมลงศัตรูพืช คงทนต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสมหรือมีการเพิ่มขึ้นของจำนวนสารโภชนาการหรือชีวโมเลกุลบางชนิด เช่น วิตามิน โปรตีน ไขมัน เป็นต้น พืชดัดแปรพันธุกรรมถือเป็นสิ่งมีชีวิตดัดแปรพันธุกรรมหรือจีเอ็มโอ (GMOs – Genetically Modified Organisms) ประเภทหนึ่ง เช่น
สตอเบอรี่ เมื่อนำสตอเบอรี่มาตัดต่อพันธุกรรมแล้ว จะส่งผลให้สตอเบอรี่ มีผลดังนี้ 1. ทำให้สตอเบอรี่เน่าช้า สะดวกในการขนส่ง 2. ทำให้สตอเบอรี่มีสารอาหารเพิ่มมากขึ้น 3. สตอเบอรี่มีความต้านทานต่อโรคมากขึ้น เป็นต้น
มันฝรั่ง เป็นพืชเศรษฐกิจของไทย ที่มีการตัดต่อทางพันธุกรรมเช่นเดียวกันกับข้าวโพด โดยใช้การตัดต่อยีนของแบคทีเรียที่ชื่อว่าBacillus thuringiensis เข้าไปในยีนของมันฝรั่ง ทำให้มันฝรั่งที่ได้รับการตัดต่อทางพันธุกรรมแล้วมีคุณค่าทางสารอาหารเพิ่มขึ้น และในบางชนิดยังสามารถผลิตวัคซีนที่เป็นประโยชน์ต่อมนุษย์อีกด้วย ทำให้มีแมลงมากินน้อย ทำให้ได้ผลผลิตมีคุณภาพ และสามารถนำไปแปรรูปเป็นอย่างอื่นได้
ฝ้าย GMOs เมื่อนำฝ้ายมาทำ GMOs แล้วทำให้ได้ฝ้ายที่สามารถฆ่าหนอนที่เป็นศัตรูของฝ้ายได้ โดยได้ใส่ยีนของแบคทีเรียที่ชื่อ Bacillus thuringiensis var. kurataki (B.t.k) แทรกเข้าไปในโครโมโซมของต้นฝ้าย ทำให้ฝ้ายสามารถที่จะสร้างโปรตีน Cry 1A ที่สามารถฆ่าหนอนที่เป็นศัตรูของฝ้ายได้ ทำให้ได้ฝ้ายที่สมบูรณ์และทนต่อศัตรูพืช เช่น หนอน แมลง ด้วง เป็นต้น
ดูเพิ่ม

ข้อโต้เถียงเรื่องอาหารดัดแปรพันธุกรรม
อาหารดัดแปรพันธุกรรม
พระราหุล

| พระราหุล |
| --- | --- |
พระราหุล พระโคตมพุทธเจ้า เเละพระอานนท์
ข้อมูลทั่วไป
พระนามเดิม: ราหุล
วันประสูติ: ประมาณวันที่เจ้าชายสิทธัตถะออกผนวช
สถานที่ประสูติ: กรุงกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ
สถานที่บวช: กรุงกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ
วิธีบวช: ติสรณคมณูปสัมปทา
สถานที่บรรลุธรรม: กรุงกบิลพัสดุ์
เอตทัคคะ: ผู้เลิศในด้านใคร่การศึกษา
อาจารย์: พระโคตมพุทธเจ้า
นิพพาน: ก่อนพระอัครสาวกทั้งสอง และพระพุทธเจ้า
สถานที่นิพพาน: สวรรค์ชั้นดาวดึงส์
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: กบิลพัสดุ์
พระบิดา: เจ้าชายสิทธัตถะ
พระมารดา: พระนางยโสธรา
วรรณะเดิม: กษัตริย์
ราชวงศ์: ศากยะ
หมายเหตุ
สามเณรรูปแรกในพุทธศาสนา
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระราหุล หรือพระนามเดิม เจ้าชายราหุล เป็นพระโอรสในเจ้าชายสิทธัตถะ (พระโคตมพุทธเจ้า) กับพระนางยโสธรา ประสูติในวันที่พระบิดาออกผนวช
ในพระไตรปิฎกว่า เจ้าชายสิทธัตถะเมื่อได้ทราบว่าพระราชโอรสประสูติ ทรงเปล่งอุทานออกมาว่า "ราหุ ชาโต พันธนัง ชาตัง" แปลว่า "'ราหุ (บ่วง) เกิดขึ้นแล้ว พันธนาการเกิดขึ้นแล้ว" หมายความว่า พระกุมารที่ประสูติจะเป็นบ่วงร้อยรึงพระองค์ไว้กับภริยาและชีวิตฆราวาส ซึ่งพระเจ้าสุทโธทนะทรงนึกว่าสิทธัตถราชกุมารทรงตั้งพระนามโอรสอย่างนั้น จึงทรงขนานนามพระภาคิไนย (พระเจ้าหลาน) ว่า "ราหุล" อันแปลว่า "บ่วง"
อย่างไรก็ดี ตามพระวินัยของนิกายสรวาสติวาทว่าพระนาม "ราหุล" มิได้มาจากรากศัพท์ "ราหุ" ที่แปลว่า "บ่วง" แต่มาจากศัพท์ "ราหุ" ที่แปลว่า "จันทรคราส" หรือที่ในภาษาไทยว่า "ราหู"
อนึ่ง ในพระไตรปิฎกพระธรรมบท มีตอนหนึ่งว่า ความปิติปราโมทย์ที่บุรุษได้รับจากภริยาและบุตร คือ "ราหุ" (แปลว่า "บ่วง") ที่ร้อยรัดชีวิตครอบครัวผ่านประสบการณ์ต่าง ๆ ไม่ว่าทุกข์หรือสุข
ประวัติ

พระราหุลเป็นโอรสของเจ้าชายสิทธัตถะ กับพระนางยโสธรา เป็นพระราชนัดดาของพระเจ้าสุทโธทนะ ผู้ครองนครกบิลพัสดุ์  ประสูติวันเดียวกันกับที่พระบิดาเสด็จออกบวช ท่านจึงเจริญพระชันษาเติบโตโดยมิเคยเห็นพระพักตร์รู้จักพระบิดา
เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าและเสด็จไปเผยแผ่พุทธศาสนา ณ แคว้นมคธ ก็ทรงนิวัติกลับกรุงกบิลพัสดุ์ เพื่อโปรดพระบิดาและพระญาติประยูร และมีเหล่าสาวกติดตามเสด็จมาด้วย วันหนึ่งพระนางยโสธราทรงได้พบกับพระราหุล และมีรับสั่งให้พระกุมารราหุลไปทูลขอพระราชสมบัติ พระพุทธเจ้าจึงทรงบรรพชาพระราหุลเป็นสามเณรและให้เสด็จติดตามพระองค์ไปด้วย พระกุมารราหุลจึงเป็นสามเณรรูปแรกในพุทธศาสนา
พระเจ้าสุทโธทนะทรงทราบข่าวพระราหุลได้ทำการบรรพชาเป็นสามเณรในพุทธศาสนาแล้ว ก็ทรงเสียพระทัยมาก เพราะทรงหวังให้พระราหุลเป็นรัชทายาทสืบราชสันติวงศ์ต่อไป พระองค์จึงเสด็จไปตัดพ้อต่อว่าพระพุทธเจ้า และทูลขอว่า ต่อไปถ้าจะบวชให้ใครอีก ขอให้มารดาบิดาของผู้จะบวชอนุญาตเสียก่อน พระพุทธองค์ก็ทรงอนุญาตให้เป็นไปตามคำทูลขอ โดยมีข้อกำหนดว่า ผู้ที่จะเข้ามาบวช "จะต้องได้รับอนุญาตจากบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้บังคับบัญชาเสียก่อน"
สามเณรราหุลบรรพชาเมื่ออายุ 7 ปี พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมให้ฟังมากมายหลายเรื่อง  เมื่ออายุครบ 20 ปี ก็ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ท่านได้ตามเสด็จพระพุทธเจ้าไปยังป่าอันธวัน แขวงเมืองไพศาลี แคว้นวัชชี หลังจากได้ฟัง "จูฬราหโลวาทสูตร" จากพระพุทธองค์ ก็สำเร็จบรรลุเป็นพระอรหันต์ พระราหุลเถระ ได้รับการยกย่องจากพระพุทธองค์ว่า "เอตทัคคะ"(ผู้เลิศกว่าคนอื่นในด้านใคร่การศึกษา) คือ ชอบการศึกษาหรือขยันหมั่นในการเล่าเรียน
พระราหุลเถระนิพพานเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานระบุชัด ทราบเพียงว่า ท่านปรินิพพานก่อนพระอัครสาวกทั้งสอง และก่อนพระพุทธเจ้า โดยการทูลลาพระพุทธเจ้าไปนิพพานที่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์
คุณธรรมที่ควรยึดถือเอาเป็นแบบอย่าง

มีความอดทนเป็นเยี่ยม คือบรรพชาตั้งแต่อายุ 7 ปี ต้องอดอาหารในเวลาวิกาลตั้งแต่เที่ยงจนถึงรุ่งเช้า ตามปกติของพระภิกษุสามเณรในสมัยพุทธกาล
เป็นผู้ว่าง่ายถ่อมตน ไม่ถือตัว
เป็นผู้ใคร่ต่อการศึกษาอย่างยิ่ง
เป็นผู้ที่มีความขยันหมั่นเพียร
มีความกตัญญูกตเวทีอย่างยิ่ง
ภาษาบาเฮา

| ภาษาบาเฮา |
| --- | --- |
กาจัน
ประเทศที่มีการพูด: อินโดนีเซีย, มาเลเซีย
ภูมิภาค: เกาะบอร์เนียว
จำนวนผู้พูด: 19,000 คน  (2550)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียกายัน-มูริกกายันภาษาบาเฮา
รหัสภาษา
ISO 639-3: bhv
ภาษาบาเฮา (Bahau language)  มีผู้พูด 19,000 คน ใน พ.ศ. 2550 ในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามลาโย-โพลีเนเซีย สาขาบอร์เนียวเหนือ สาขาย่อยซาราวักเหนือ
ภาษาบุนเดลี

| ภาษาบุนเดลี |
| --- | --- |
बुन्देली
ประเทศที่มีการพูด: อินเดีย
ภูมิภาค: เอเชียใต้
จำนวนผู้พูด: 0.5–1.0 ล้านคน  (2544)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอินโด-อารยันกลางฮินดีตะวันตกภาษาบุนเดลี
ระบบการเขียน: อักษรเทวนาครี
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: อินเดีย (รัฐมัธยประเทศและบางส่วนของรัฐอุตตรประเทศ)
รหัสภาษา
ISO 639-3: bns
ภาษาบุนเดลี (เทวนาครี: बुन्देली หรือ बुंदेली) เป็นภาษาในตระกูลอินโด-อารยัน ที่จัดเป็นประเภทหนึ่งของภาษาฮินดี มักใช้พูดในบันเดลค์คันด์ เขตการปกครองในรัฐมัธยประเทศและตอนใต้ของรัฐอุตตรประเทศ มีความเกี่ยวข้องกับภาษาพรัช ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้ในวรรณกรรมของอินเดียเหนือจนถึง คริสต์ศตวรรษที่ 19 เขียนด้วยอักษรเทวนาครี
พ.ศ. 2009

| --- | --- |
ศตวรรษ::  14  15  16
ปี::  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2009
ปฏิทินกริกอเรียน: 1466 MCDLXVI
Ab urbe condita: 2219
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 915 ԹՎ ՋԺԵ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6216
ปฏิทินบาไฮ: −378 – −377
ปฏิทินเบงกอล: 873
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2416
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 5 Edw. 4 – 6 Edw. 4
พุทธศักราช: 2010
ปฏิทินพม่า: 828
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6974–6975
ปฏิทินจีน: 乙酉年 (ระกาธาตุไม้) 4162 หรือ 4102     — ถึง — 丙戌年 (จอธาตุไฟ) 4163 หรือ 4103
ปฏิทินคอปติก: 1182–1183
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2632
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1458–1459
ปฏิทินฮีบรู: 5226–5227
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1522–1523
 - ศกสมวัต: 1388–1389
 - กลียุค: 4567–4568
ปฏิทินโฮโลซีน: 11466
ปฏิทินอิกโบ: 466–467
ปฏิทินอิหร่าน: 844–845
ปฏิทินอิสลาม: 870–871
ปฏิทินญี่ปุ่น: Kanshō 7 / Bunshō 1 (文正元年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 1466 MCDLXVI
ปฏิทินเกาหลี: 3799
ปฏิทินหมินกั๋ว: 446 ก่อน ROC 民前446年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2009 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1466 - มีนาคม ค.ศ. 1467
ค.ศ. 1466 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธตามปฏิทินจูเลียน
ค.ศ. 1467 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดีตามปฏิทินจูเลียน
มหาศักราช 1388
ปีฉลู อัฏฐศก จุลศักราช 828 (วันที่ 29 มีนาคม เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

อาณาจักรอยุธยา: สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ (พ.ศ. 1991-2031)
อาณาจักรล้านนา: พระเจ้าติโลกราช (พ.ศ. 1984-2030)
สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดูที่ รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 2009
เหตุการณ์

พระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศส นำการทอผ้าไหมเข้าสู่ลียง
วันเกิด

11 กุมภาพันธ์ - เอลิซาเบธแห่งยอร์ก พระราชินีในพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1503)
พฤษภาคม – เอลิซาเบธแห่งเฮ็สเซอ-มาร์บวร์ก แลนด์เกรวินแห่งเยอรมัน (เสียชีวิต ค.ศ. 1523)
22 พฤษภาคม – มารีโน ซานูโตผู้เยาว์ นักประวัติศาสตร์ชาวอิตาลี (เสียชีวิต ค.ศ. 1536)
9 กันยายน – อาชิกางะ โยชิตาเนะ โชกุนญี่ปุ่น (เสียชีวิต ค.ศ. 1523)
28 ตุลาคม – เอรัสมุส นักปราชญ์ชาวดัตช์ (เสียชีวิต ค.ศ. 1536)
26 พฤศจิกายน – เอ็ดเวิร์ด เฮสติงส์ บารอนที่ 2 แห่งเฮสติงส์ ขุนนางอังกฤษ (เสียชีวิต ค.ศ. 1506)
30 พฤศจิกายน – อันเดรอา ดอเรีย condottiero และนาวิกโยธินชาวเจนัว (เสียชีวิต ค.ศ. 1560)
เป็นไปได้ – มอกเตซูมาที่ 2 Tlatoani (ผู้นำ) แอซแท็กแห่งเตนอชตีตลัน (ปัจจุบันคือเม็กซิโกซิตี), ค.ศ. 1502–1520, โอรสใน Axayacatl (สวรรคต ค.ศ. 1520)
ภาษาบูกัต

| ภาษาบูกัต |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: กาลีมันตันตะวันตก
จำนวนผู้พูด: 
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  กลุ่มภาษามลาโย-โพลีนีเซียกลุ่มภาษาบอร์เนียวเหนือกลุ่มภาษามลาเนา-กายังกลุ่มซาราวักกลางด้านนอกภาษาบูกัต
รหัสภาษา
ISO 639-3: bvk
ภาษาบูกัต (Bukat language) มีผู้พูด 400 คน ในจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก ทางตะวันออกเฉียงเหนือใกล้กับชายแดนรัฐซาราวัก จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามลาโย-โพลีเนเซีย สาขาบอร์เนียวเหนือ สาขาย่อย ซาราวักเหนือ
ภาษาบูดง-บูดง

| ภาษาบูดง-บูดง |
| --- | --- |
Tongkou
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิภาค: จังหวัดซูลาเวซีตะวันตก
จำนวนผู้พูด: 180 คน  (2010)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียซูลาเวซีใต้เซโกภาษาบูดง-บูดง
รหัสภาษา
ISO 639-3: bdx
บูดง-บูดง เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนในเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย มีผู้พูดในหมู่บ้านตงโก (Tongkou) ตำบลบูดง-บูดง อำเภอมามูจูกลาง ภาษานี้อยู่ในสาขาเซโกในกลุ่มย่อยซูลาเวซีใต้ ร่วมกับภาษาเซโกปาดัง, เซโกเตองะฮ์ และปานาซูวัน
มนุษย์แม่เหล็ก

มนุษย์แม่เหล็ก เป็นบุคคลที่มีพลังเหนือธรรมชาติ โดยสามารถนำโลหะมาติดตามตัวได้ราวกับมีพลังแม่เหล็กที่ผิวหนัง มีอยู่หลายคนที่มีพลังนี้
ลิ่ว โธ ลิน (Liew Thow Lin)  อดีตคนงานก่อสร้าง ในมาเลเซีย สามารถน้ำแผ่นเหล็กมาติดที่ตัวและใช้แรงแม่เหล็กลากรถยนต์ที่หนักกว่า 1 ตันได้และเมื่อ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ทำสถิติสามารถใช้พลังลากรถบัส หนัก 10.6 ตันไปไกลถึง 3.4 เมตร และออกอากาศทางรายการมันแปลกดีนะ
ออเรล ไรลีนู  ชาวโรมาเนีย เขาบอกว่าเพียงตั้งสมาธิให้จิตใจจดจ่ออยู่กับสิ่งของชิ้นใดชิ้นหนึ่ง ระบายความรู้สึกแห่งพลังแม่เหล็กออกไป เท่านั้นสิ่งของก็ติดอยู่กับตัวเขา
เอริกา ซูร์ สเติร์นเบิร์ก แม่บ้านชาวเยอรมัน ก็พบว่าตัวเธอมีพลังแม่เหล็ก สามารถดูดเตารีด กุญแจเลื่อน มาติดตามตัวได้
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.newexplorer.com/newexplorer/Xtraordinary%20Peple.html%5Bลิงก์เสีย%5D
http://www.bernama.com/bernama/v3/news_lite.php?id=227367
ภาพวิดีโอ เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระเจ้าแช็กกเย

| พระเจ้าแช็กกเย |
| --- | --- |
ฮันกึล: 책계왕
ฮันจา: 責稽王
อักษรโรมันฉบับปรับปรุง: Chaekgye-wang
พระเจ้าแช็กกเย (Chaekgye) (ค.ศ. ?-ค.ศ. 298) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 9 แห่งอาณาจักรแพ็กเจหนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 286-298
พระเจ้าแช็กกเยเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโกอี พระองค์ทรงอภิเสกกับพระมเหสีโบกวาซึ่งเป็นลูกสาวของหัวหน้าเผ่าไดฟาง ในบันทึกกล่าวว่าการอภิเสกของพระองค์เป็นไปเพื่อเป็นพันธมิตรกับเผ่าไดฟาง เพื่อให้เผ่าไดฟางช่วยต้านท้านการโจมตีจากอาณาจักรโคกูรยอ ในค.ศ. 286 อาณาจักรโคกูรยอได้โจมตีเผ่าไดฟาง พระเจ้าแช็กกเยได้ส่งกำลังทหารเข้าช่วยเหลือเผ่าไดฟาง
ทรงให้สร้างกำแพงรอบเมืองวิเรซองและป้อมปราการเพื่อป้องกัน และยังสร้างป้อมปราการที่ภูเขาอาชา ซาซ็อง และริมฝั่งแม่น้ำฮัน และหวังว่าสร้างมารถป้องกันอาณาจักรแพ็กเจได้และทรงต่อต้านทัพโคกูรยอออกไปได้ ในปี ค.ศ. 298 อาณาจักรแพ็กเจถูกบุกที่เมก-อิน พระเจ้าแช็กกเยนำทัพไปต้านทำให้พระองค์สวรรคตในสนามรบ
พงศาวลี

| ก่อนหน้า>  |  | พระเจ้าแช็กกเย>  |  | ถัดไป>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าโกอี |  | กษัตริย์แห่งแพ็กเจ  (พ.ศ. 286 - พ.ศ. 298) |  | พระเจ้าบุนซอ |
| ด ค กลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรแพ็กเจ |
| --- | --- |
  อนโจ  ·  ดารู  ·  กีรู  ·  แกรู  ·  โชโก  ·  กูซู  ·  ซาบาน  ·  โกอี  ·  แช็กกเย  ·  บุนซอ  ·  บีรยู  ·  กเย  ·  กึนโชโก  ·  กึนกูซู  ·  ชิมนยู  ·  จินซา  ·  อาซิน  ·  จอนจี  ·  กูอีซิน  ·  บียู  ·  แกโร  ·  มุนจู  ·  ซัมกึน  ·  ดงซอง  ·  มูรยอง  ·  ซอง  ·  วีด๊อก  ·  ฮเย  ·  บอบ  ·  มู  ·  อึยจา  
ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี
พระเจ้าแกรู

| พระเจ้าแกรู |
| --- | --- |
ฮันกึล: 개루왕
ฮันจา: 蓋婁王
อักษรโรมันฉบับปรับปรุง: Gaeru-wang
พระเจ้าแกรู (Gaeru) (ค.ศ. 128-ค.ศ. 166) กษัตริย์องค์ที่ 4 แห่ง อาณาจักรแพ็กเจ หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี  ครองราชย์ระหว่างค.ศ. 128-166
พระเจ้าแกรูพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้ากีรู เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 128 (พ.ศ. 674) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาในปี ค.ศ. 132 ได้ย้ายเมืองหลวงจาก เมืองวิเรซอง ซึ่งไม่เหมาะสมเพราะถูกโจมตีบ่อยครั้งมาที่บริเวณภูเขาพุกฮันชื่อเมืองแห่งใหม่ว่า เมืองโกยาง นับตั้งแต่ อาณาจักรแพ็กเจ แยกออกมาจาก อาณาจักรโคกูรยอ ก็ถูกอาณาจักรอื่นรุกรานอยู่เสมอจนในสมัย พระเจ้าโชโก ก็ได้สร้างป้อมปราการและค่ายทหารขึ้นทางเหนือของอาณาจักรอย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 165 อาณาจักรชิลลา ได้ส่งทูตมาผูกมิตรกับ อาณาจักรแพ็กเจ แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จเพราะ อาณาจักรแพ็กเจ ไม่อยากจะผูกมิตรกับ อาณาจักรชิลลา และในภายหลัง อาณาจักรชิลลา ในสมัย พระเจ้าอะดัลลา ได้ส่งทูตมาอีกแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จต่อมา อาณาจักรชิลลา ได้เข้าโจมตี อาณาจักรแพ็กเจ ครั้งรุนแรงสามารถขยายอาณาเขตมาจนถึงภูเขาโซแบก
หนังสือซัมกุก ยูซา กล่าวว่า สมัยพระเจ้าแกรูนั้นมีพระโอรส 2 พระองค์ พระโอรสองค์โตคือ พระเจ้าโชโก และพระโอรสองค์รองคือ พระเจ้าโกอี
พงศาวลี

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าแกรู |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้ากีรู |  | กษัตริย์แห่งแพกเจ  (พ.ศ. 571 - พ.ศ. 620) |  | พระเจ้าโชโก |
| ด ค กลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรแพ็กเจ |
| --- | --- |
  อนโจ  ·  ดารู  ·  กีรู  ·  แกรู  ·  โชโก  ·  กูซู  ·  ซาบาน  ·  โกอี  ·  แช็กกเย  ·  บุนซอ  ·  บีรยู  ·  กเย  ·  กึนโชโก  ·  กึนกูซู  ·  ชิมนยู  ·  จินซา  ·  อาซิน  ·  จอนจี  ·  กูอีซิน  ·  บียู  ·  แกโร  ·  มุนจู  ·  ซัมกึน  ·  ดงซอง  ·  มูรยอง  ·  ซอง  ·  วีด๊อก  ·  ฮเย  ·  บอบ  ·  มู  ·  อึยจา  
ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี
ภาษามาห์ล

| ภาษามาห์ล |
| --- | --- |
މަހަލް มฮัล
ภูมิภาค: เกาะมินิคอย (อินเดีย) ; มัลดีฟส์
จำนวนผู้พูด: 15,000-20,000 (เฉพาะภาษามาห์ล)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอินโด-อารยันภาษากลุ่มอินโด-อารยันหมู่เกาะภาษามาห์ล
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษามาห์ล (މަހަލް) หรือภาษามลิกุ พัส เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรป มีผู้พูดในมลิกุ ประเทศอินเดีย ใกล้เคียงกับภาษามัลดีฟส์มาก แต่ใช้ชื่อต่างกันด้วยเหตุผลทางการเมือง นักภาษาศาสตร์จัดให้เป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาสิงหล ภาษาฮินดีและภาษามราฐี
พิอังค์

พิอังค์ (หรือ พายอังค์) เป็นนักบวชสูงสุดแห่งอามุนที่ทีบส์ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 1074-1070 ปีก่อนค.ศ.
ภาษามิยาโกะ

| ภาษามิยาโกะ |
| --- | --- |
宮古口（ミャークフツ）
ประเทศที่มีการพูด: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: หมู่เกาะมิยาโกะ
ตระกูลภาษา: ตระกูลภาษาญี่ปุ่น  ภาษากลุ่มรีวกีวกลุ่มภาษารีวกีวใต้ภาษามิยาโกะ
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษามิยาโกะ มีผู้พูดราว 55,800 คน ในหมู่เกาะมิยาโกะ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะโอกินาวะ เป็นภาษาตระกูลรีวกีว ใกล้เคียงกับภาษายาเอยามะ แบ่งเป็นสองสำเนียงคือ อิราบุ และมิยาโกะ ต่างจากภาษากลุ่มญี่ปุ่นอื่น ๆ คือมีเสียงตัวสะกด
| ด ค ก ภาษาในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
ภาษาประจำชาติ:  ญี่ปุ่น สำเนียง 
ภาษาของชนพื้นเมือง:  ไอนุ  โอร็อก†  นิฟค์†  ฮาจิโจ  รีวกีว อามามิ โอชิมะ  คิไก  คูนิงามิ  มิยาโกะ  โอกินาวะ  โอกิโนเอราบุ  โทกูโนชิมะ  ยาเอยามะ  โยนางูนิ  โยรง 
ภาษาของชนภายนอก:  โปรตุเกสแบบบราซิล  จีน กวางตุ้ง  ฮกเกี้ยน  ฝูโจว  จีนกลาง  อังกฤษ  รัสเซีย  ตุรกี  เวียดนาม  เกาหลีไซนิจิ 
ภาษาลูกผสม:  อังกฤษแบบโบนิน  ญี่ปุ่นผสมแก้ขัดโยโกฮามะ† 
ภาษามือ:  ภาษามือญี่ปุ่น  ภาษามืออามามิ โอชิมะ  ภาษามือมิยากูโบะ
ภาษาบิต

| ภาษาบิต |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ลาว, จีน
จำนวนผู้พูด: 2,030 (พ.ศ. 2533)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ภาษากลุ่มกาสี-ขมุภาษากลุ่มขมุภาษาเขาภาษาบิต
รหัสภาษา
ISO 639-3: bgk
ภาษาบิต (Bit) มีผู้พูดทั้งหมด  2,030 คน พบในลาว 1,530 คน (พ.ศ. 2528) ตามแนวชายแดนด้านเหนือติดกับจีน แขวงหลวงน้ำทา พงสาลี พบในจีน 500 คน อยู่ทางใต้ของยูนนาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรเหนือ สาขาย่อยขมุ ใกล้เคียงกับภาษาเขาในเวียดนาม
พระราชาภิรมย์ (แจ่ม บูรณะนนท์)

พระราชาภิรมย์ นามเดิม แจ่ม ต้นสกุลบูรณะนนท์ อดีตปลัดกรมราชบัณฑิตขวา
ประวัติ

พระราชาภิรมย์ มีนามเดิมว่า แจ่ม เกิดที่บ้านเกาะ จังหวัดสมุทรปราการ เมื่อวันจันทร์ที่ 26 มีนาคม จ.ศ. 1228 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2409) เป็นบุตรของนายแย้มและนางจันทร์ เมื่ออายุได้ 19 ปี จึงมาบวชเป็นสามเณรอยู่วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร ศึกษาพระปริยัติธรรมในสำนักพระมหายิ้ม จนอายุครบอปสมบทในปีจอ พ.ศ. 2429 จึงกลับไปอุปสมบทที่วัดกลางวรวิหาร จังหวัดสมุทรปราการ โดยมีพระธรรมไตรโลกาจารย์ (แสง ปญฺญาทีโป) เป็นพระอุปัชฌาย์ แล้วย้ายมาอยู่วัดราชบุรณราชวรวิหาร ศึกษาในสำนักพระอุปัชฌาย์บ้าง สำนักพระยาธรรมปรีชา (บุญ) บ้าง
ปีขาล พ.ศ. 2433 เข้าแปลพระปริยัติธรรมที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม สอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค และเข้าสอบอีกครั้งในปีมะแม พ.ศ. 2438 ได้เปรียญธรรม 6 ประโยค
พระราชาภิรมย์ถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2499 สิริอายุได้ 90 ปี ได้รับพระราชทานเพลิงศพที่เมรุวัดกลาง ในวันอาทิตย์ที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2499
สมณศักดิ์และบรรดาศักดิ์

พ.ศ. 2433 ได้รับแต่งตั้งเป็นพระครูปลัดฐานานุกรมในพระธรรมวโรดม (แสง ปญฺญาทีโป) ในตำแหน่ง พระครูปลัดสุวัฒนสุตคุณ
พ.ศ. 2434 ได้รับแต่งตั้งเป็นพระครูปลัดฐานานุกรมในสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (แสง ปญฺญาทีโป) ในตำแหน่ง พระครูปลัดอเนกอรรถธรรมวิทูร
พ.ศ. 2440 เป็นพระราชาคณะที่ พระวรญาณมุนี
27 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 119 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2444) เป็นพระราชาคณะผู้ใหญ่ที่ พระราชโมฬี ศรีปาวจนาภรณ์ มีนิตยภัตราคาเดือนละ 4 ตำลึง 1 บาท
27 เมษายน ร.ศ. 125 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2450) ลาสิกขาบท
4 มกราคม ร.ศ. 125 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2450) เป็นหลวงราชาภิรมย์ ปลัดกรมราชบัณฑิตย์ขวา ถือศักดินา 600
เป็นพระราชาภิรมย์
ฟุตบอลทีมชาติอัฟกานิสถาน

ฟุตบอลทีมชาติอัฟกานิสถาน เป็นทีมฟุตบอลประจำชาติของประเทศอัฟกานิสถาน อยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลอัฟกานิสถาน ทีมชาติก่อตั้งในปี ค.ศ. 1922 การแข่งขันอย่างเป็นทางการนัดแรกคือนัดที่พบกับอิหร่านใน ค.ศ. 1941 ต่อมาใน ค.ศ. 1948 อัฟกานิสถานเข้าร่วมเป็นสมาชิกของฟีฟ่า และใน ค.ศ. 1954 ก็ได้เข้าร่วมสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย ซึ่งอัฟกานิสถานก็เป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งด้วย สนามเหย้าของทีมชาติคือสนามกีฬากาซีในคาบูล
ใน ค.ศ. 2013 อัฟกานิสถานชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์เอเชียใต้ และได้รับ "รางวัลแฟร์เพลย์" ของฟีฟ่าอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ELORATINGS
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย |
| --- | --- |
เอเชียนคัพ
เอเชียตะวันตก (WAFF):  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก  โอมาน 
เอเชียกลาง (CAFA):  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  อัฟกานิสถาน  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน 
เอเชียใต้ (SAFF):  เนปาล  บังกลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  มัลดีฟส์  ศรีลังกา  อินเดีย 
เอเชียตะวันออก (EAFF):  กวม  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน  จีนไทเป  ญี่ปุ่น  มองโกเลีย  มาเก๊า  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา1  ฮ่องกง 
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (AFF):  กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  ออสเตรเลีย  อินโดนีเซีย 
ทีมชาติที่ถูกยุบ:  มาลายา  เยเมนใต้  เวียดนามใต้  เวียดนามเหนือ 
ทีมชาติในอดีต:  อิสราเอล (ย้ายไปยูฟ่าในปี 1994)  คาซัคสถาน (ย้ายไปยูฟ่าในปี 2002)  นิวซีแลนด์ (ก่อตั้งโอเอฟซีในปี 1966) 
1 ไม่เป็นสมาชิกของฟีฟ่า
ฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินารุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี

ฟุตบอลทีมชาติ
ทีมฟุตบอลโอลิมปิกอาร์เจนตินา (หรือเรียกในชื่อทีมชาติอาร์เจนตินารุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1992) เป็นตัวแทนของประเทศอาร์เจนตินาในการแข่งฟุตบอลระดับนานาชาติระหว่างกีฬาโอลิมปิกและแพนอเมริกันเกมส์ การคัดเลือกดังกล่าวจำกัดเฉพาะนักฟุตบอลที่มีอายุต่ำกว่า 23 ปี โดยยกเว้นนักฟุตบอลที่อายุเกินสามคน และทีมนี้ได้รับการควบคุมโดยสมาคมฟุตบอลอาร์เจนตินา (AFA)
การมีส่วนร่วมครั้งแรกของอาร์เจนตินาในการแข่งโอลิมปิกคือใน ค.ศ. 1928 เมื่อทีมนี้ได้รองแชมป์ในการแข่งชิงเหรียญทองกับทีมชาติอุรุกวัยซึ่งจัดขึ้นที่อัมสเตอร์ดัม เมื่อถึงเวลานั้น กฎระบุว่ามีเพียงทีมสมัครเล่นเท่านั้นที่สามารถแข่งได้ ดังนั้น ทีมชาติอาร์เจนตินา (และอุรุกวัยเช่นกัน) จึงแข่งร่วมกับนักฟุตบอลอาวุโส ทีมฟุตบอลเหล่านี้จึงยังไม่อยู่ในระดับอาชีพในตอนนั้น
จากนั้น ทีมชาติอาร์เจนตินาไม่ได้เข้าร่วมการแข่งกีฬาโอลิมปิกจนถึง ค.ศ. 1960 เมื่อทีมทำผลงานได้ไม่ต่อเนื่องโดยจบอันดับที่ 7 โดยทีมนี้ได้เข้าร่วมแข่งกับนักฟุตบอลเยาวชนสมัครเล่น ครั้นหลังจากที่คณะกรรมการโอลิมปิกสากลอนุญาตให้นักฟุตบอลระดับอาชีพเข้าร่วม (แต่จำกัดอายุไว้ที่ 23 ปี) ทีมชาติอาร์เจนตินาได้กลับมาใน ค.ศ. 1996 เมื่อทีมชาติอาร์เจนตินาได้เหรียญเงินเป็นครั้งที่สองหลังจากแพ้ทีมชาติไนจีเรียในรอบชิงชนะเลิศ กระทั่งใน ค.ศ. 2004 ทีมชาติอาร์เจนตินาได้รับเหรียญทองเป็นครั้งแรกและมีมาร์เซโล บิเอลซา เป็นผู้ฝึกสอน รวมทั้งการ์โลส เตเบซ เป็นผู้ทำประตูสูงสุดด้วยการยิงไป 8 ประตู ซึ่งสี่ปีต่อมาทีมชาติอาร์เจนตินาได้รับเหรียญทองเป็นครั้งที่สองในปักกิ่งโดยการล้างแค้นไนจีเรียด้วยการชนะ 1 ประตูต่อ 0 ในรอบชิงชนะเลิศ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website (ในภาษาสเปน)
ภาษามินริ

| ภาษามินริ |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: มาเลเซีย
จำนวนผู้พูด: 160 คน (พ.ศ. 2546)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  กลุ่มภาษามอญ-เขมรกลุ่มภาษาอัซลีกลุ่มภาษาอัซลีเหนือภาษามินริ
รหัสภาษา
ISO 639-3: mnq
ภาษามินริ มีผู้พูดในมาเลเซีย 160 คน (พ.ศ. 2546) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐกลันตัน จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร สาขาอัซลี สาขาย่อยอัซลีเหนือ
ภาษาไปเต

| ภาษาไปเต |
| --- | --- |
Paite phao ใปเตพัว
ประเทศที่มีการพูด: พม่า อินเดีย
จำนวนผู้พูด: 91,800 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  กลุ่มภาษาทิเบต-พม่ากลุ่มภาษากูกี-ชีน-นาคา กลุ่มภาษากูกี-ชีนภาษาไปเต
รหัสภาษา
ISO 639-3: pck
ภาษาไปเต (Paite language) มีผู้พูดทั้งหมด 91,800 คน พบในอินเดีย 78,800 คน (พ.ศ. 2548) ในรัฐอัสสัม มณีปุระ ตรีปุระ มิโซรัม พบในพม่า 13,000 คน (พ.ศ. 2550) ในเทือกเขาชีน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขา กูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน ผู้พูดภาษานี้ในอินเดียจะพูดภาษามีโซได้ด้วย เขียนด้วยอักษรละติน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
มาร์ก แอนเดอร์สัน

มาร์ก แอนเดอร์สัน (เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1952) เป็นนักกีฬาว่ายน้ำชาวออสเตรเลีย เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาว่ายน้ำ 200 เมตร ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1968