stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วังเบลนิม
สถาปนิก

ผู้ที่ได้รับเลือกให้เป็นสถาปนิกในการก่อสร้างวังเบลนิมเป็นสถาปนิกที่มิได้รับเลือกอย่างเป็นเอกฉันท์  ซาราห์มีความนิยมในตัวคริสโตเฟอร์ เร็นสถาปนิกผู้มีชื่อเสียงมาจากการออกแบบมหาวิหารเซนต์พอลและสิ่งก่อสร้างสำคัญ ๆ อีกหลายแห่ง แต่ดยุกพบจอห์น แวนบรูห์โดยบังเอิญที่โรงละครและเกิดความประทับใจจนตกลงให้สัญญาในการก่อสร้างวังเบลนิมในโอกาสนั้น จอห์น แวนบรูห์เป็นนักออกแบบฉากละครผู้เป็นที่นิยม แวนบรูห์ไม่มีการศึกษาอย่างเป็นทางการทางสถาปัตยกรรมแต่มักจะทำงานร่วมกับนิโคลัส ฮอคสมัวร์ผู้ได้รับการฝึกโดยตรงมาทางสถาปัตยกรรม แวนบรูห์และฮอคสมัวร์เพิ่งสร้างปราสาทฮาวเวิร์ดขั้นแรกเสร็จ ปราสาทฮาวเวิร์ดเป็นคฤหาสน์แรกที่สร้างแบบบาโรกของยุโรปอย่างหรูหราในอังกฤษ ดยุกคงมีความประทับใจในลักษณะการก่อสร้างและคงอยากสร้างสิ่งก่อสร้างที่แบบเดียวกันที่วูดสต็อคจึงได้ตกลงทำการว่าจ้าง
แต่การสร้างวังเบลนิมมิได้เป็นไปตามที่คาดเพราะความขัดแย้งในเรื่องค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างที่ทำให้แวนบรูห์ถูกกล่าวหาว่าเป็นแบบสถาปัตยกรรมที่หรูหราจนเกินกว่าเหตุ และไม่เหมาะสมจากพรรควิกผู้มีอำนาจในการปกครองอังกฤษในขณะนั้น ในขณะเดียวกันแวนบรูห์ก็ไม่ได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากซาราห์เอง เพราะความที่ผิดหวังจากการที่ไม่ได้คริสโตเฟอร์ เร็นมาเป็นสถาปนิก ซาราห์จึงมักจะขัดจอห์น แวนบรูห์ไปเสียทุกขั้นตอนไม่ว่าจะเป็นเรื่องผังการออกแบบไปจนถึงรสนิยมการตกแต่ง แต่อันที่จริงแล้วปัญหาส่วนหนึ่งมาจากความต้องการของรัฐบาลและซาราห์ที่ไม่ตรงกันกับสถาปนิก  รัฐบาลผู้เป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างต้องการสร้างสิ่งที่ควรค่าต่อการเป็นอนุสาวรีย์ แต่ซาราห์นอกจากจะต้องการสิ่งก่อสร้างที่ควรค่าต่อสามีแล้วก็ยังต้องการจะสร้างเบลนิมให้เหมาะแก่การเป็นที่อยู่อาศัยด้วย ความประสงค์สองอย่างนี้เป็นความประสงค์ที่ออกจะขัดแย้งกันในการออกแบบสิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ปัญหาอีกประการหนึ่งคือระหว่างการก่อสร้างเมื่อเริ่มแรกดยุกมักจะออกสงครามทิ้งให้ซาราห์เป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างเพียงลำพังคนเดียวกับจอห์น แวนบรูห์ เพราะความที่ทราบว่างบประมาณในการก่อสร้างมีจำนวนจำกัด ซาราห์จึงพยายามยับยั้งความคิดอันเลิศลอยต่าง ๆ ของแวนบรูห์ แต่ซาราห์มักจะทำด้วยอารมณ์แทนที่จะด้วยเหตุผลที่แท้จริง ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยความขัดแย้ง
หลังจากการเปลี่ยนแปลงแบบครั้งสุดท้ายเซอร์จอห์น แวนบรูห์ก็ถูกห้ามไม่ให้เข้ามาเกี่ยวข้องกับการสร้างวังเบลนิมอีกต่อไปโดยสิ้นเชิง แต่แวนบรูห์ก็ได้ถือโอกาสไปดูวังเบลนิมขณะที่ดัชเชสมาร์ลบะระไม่อยู่ในปี ค.ศ. 1719 แต่ในปี ค.ศ. 1725 แวนบรูห์และภรรยาถูกห้ามเข้าโดยเด็ดขาดแม้เพียงจะชมอุทยาน เมื่อพยายามที่จะเข้าชมวังเบลนิมเมื่อสร้างเสร็จในฐานะผู้ชมทั่วไป หลังจากจอห์น แวนบรูห์ออกจากโครงการแล้วนิโคลัส ฮอคสมัวร์ก็ดำเนินการเป็นผู้ดูแลการก่อสร้างต่อจนเสร็จ
แบบบาโรกของวังเบลนิมของเซอร์จอห์น แวนบรูห์เป็นที่ต้องตาต้องใจของสาธารณชนและในที่สุดก็กลายมาเป็นแบบที่เข้ามาแทนสถาปัตยกรรมพาลเลเดียน ส่วนแวนบรูห์ตั้งแต่หลังจากที่มีปัญหาในโครงการก่อสร้างวังเบลนิมแล้วก็มิได้รับสัญญาก่อสร้างโครงการใหญ่อื่น ๆ อีกนอกจากคฤหาสน์ซีตันเดอลาวาลฮอลล์ ซื่งเป็นงานออกแบบชิ้นสุดท้ายที่ถือว่าเป็นงานชิ้นเอกที่แวนบรูห์ที่นำลักษณะแบบบาโรกที่ใช้ในการออกแบบวังเบลนิมมาประยุกต์ แต่แวนบรูห์มาเสียชีวิตไม่นานก่อนที่คฤหาสน์ซีตันเดอลาวาลฮอลล์จะสร้างเสร็จ
อุทยานและสวน

ตัววังเบลนิมตั้งอยู่กลางอุทยาน สิ่งแรกที่แวนบรูห์เห็นภาพเมื่อเริ่มวางแผนวังในปี ค.ศ. 1704 ก็คือการออกแบบวังอันยิ่งใหญ่ โดยมีอุทยานใหญ่และมีลำธารเล็กใหลเลื้อยอยู่ท่ามกลางโดยมีสะพานที่สวยที่สุดในยุโรปข้าม ซึ่งขัดกับความคิดของคริสโตเฟอร์ เร็นที่ว่าควรจะแบ่งสายน้ำให้เป็นสามสายโดยมีสะพานเด่นใหญ่อยู่ตรงกลางที่ใหญ่พอที่จะจุห้องได้สามสิบห้อง สะพานนี้ใหญ่โตจนอเล็กซานเดอร์ โปปค่อนว่า
รู้สึกในบุญคุณของดัชเชส ปลาน้อย ๆ เมื่อว่ายผ่านภายใต้สะพานโค้งใหญ่คงกระซิบกันว่าสะพานนี้คงใหญ่ เช่น วาฬ "
แผนอุทยานอีกแผนหนึ่งของแวนบรูห์ก็คือการสร้างแปลงดอกไม้ (Parterre) ที่ยาวเกือบครึ่งไมล์และกว้างเท่ากับด้านใต้ นอกจากนั้นภายในอุทยานยังเป็นที่ตั้งของเสาแห่งชัยชนะของดยุกแห่งมาร์ลบะระ ที่มาสร้างภายหลังจากที่ท่านถึงแก่อสัญกรรมไปแล้ว เสาที่ว่านี้สูง 134 ฟุตตั้งอยู่ตอนปลายถนนต้นเอ็ลมที่นำไปสู่ตัววัง แวนบรูห์ตั้งใจจะสร้างเสาโอบิลิสค์ (Obelisk) ให้เป็นที่หมายของวังเดิมที่เป็นของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ซึ่งทำให้ดัชเชสกล่าวค่อนว่าถ้าขืนสร้างเสาโอบิลิสค์ให้เป็นสัญลักษณ์ของพระมหากษัตริย์ต่าง ๆ บ้านเมืองก็เห็นจะเต็มไปด้วยของแปลก ๆ ฉะนั้นแวนบรูห์จึงไม่ได้สร้างเสาโอบิลิสค์ตามที่ตั้งใจเอาไว้
ภายหลังที่ดยุกแห่งมาร์ลบะระถึงแก่อสัญกรรมไปแล้วดัชเชสก็เพิ่มการลงแรงลงใจกับการสร้างวังเบลนิมให้เสร็จสิ้น ตัวอุทยานเกือบมิได้เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใดตั้งแต่ลานเซลอต บราวน์ หรือ “บราวน์ผู้สามารถ” สร้างไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1764 ดยุกที่ 4 แห่งมาร์ลบะระ จ้างบราวน์ให้ออกแบบปรับปรุงอุทยานเป็นอุทยานแบบภูมิทัศน์ (Landscape Garden) โดยการปลูกต้นไม้เพิ่มขึ้นและสร้างสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ที่ทำให้สวนงามขึ้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทะเลสาบใหญ่ที่สร้างโดยการกักน้ำจากแม่น้ำ
จากทะเลสาบก็เป็นน้ำตกเป็นระยะ ๆ ทะเลสาบมาคอดตรงสะพานใหญ่ที่แวนบรูห์สร้างไว้และลำน้ำที่แต่เดิมเป็นสามสายมารวมกันกลายเป็นสายเดียว ความใหญ่โตของทะเลสาบเกิดจากการที่ลานเซลอต บราวน์จมชั้นล่าง ๆ ของสะพานลงไปในทะเลสาบซึ่งทำให้สะพานที่เคยใหญ่โตเตี้ยลง ภูมิทัศน์ซึ่งกลายมาเป็นลักษณะสำคัญของอุทยานภูมิทัศน์ของอังกฤษต่อมา นอกจากนั้นลานเซลอต บราวน์ก็ยังได้ปูหญ้าเป็นส่วนใหญ่บนส่วนที่เคยเป็นแปลงดอกไม้ และลานหน้าวัง แต่ลานหน้าวังมาถูกปูด้วยหินเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ต่อมาโดยดยุกที่ 5 แห่งมาร์ลบะระ ได้ตกแต่งสวนเพิ่มโดยการเพิ่มสิ่งก่อสร้างตกแต่งที่ทำให้ผู้มาเยือนสวนตื่นเต้นสนุกสนาน เช่นท่อนไม้ที่อยู่ดี ๆ ก็กลิ้งข้ามสนามได้เป็นต้น
สถาปนิกเซอร์วิลเลียม เชมเบอร์สและผู้ช่วย จอห์น เย็นเป็นผู้สร้างกระท่อมฤดูร้อนที่เรียกว่า "เทวสถานไดแอนนา" บนฝั่งทะเลสาบซึ่งเป็นที่ที่วินสตัน เชอร์ชิลขอ เคลเม็นไทน์แต่งงานเมื่อปี ค.ศ. 1908 แต่สวนแบบอิตาลีและสวนน้ำออกแบบโดยดูเชนและดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9 ทั้งหมด
ตกยาก

หลังจากที่ดยุกแห่งมาร์ลบะระ ถึงแก่อสัญกรรม และหลังจากการเสียชีวิตของบุตรชายอีกสองคนต่อมา วังเบลนิมก็ตกไปเป็นของเฮ็นเรียตตา โกดอลฟิน ดัชเชสแห่งมาร์ลบะระที่ 2 ตามพระราชกฤษฎีกาที่ได้รับการอนุมัติเป็นกรณีพิเศษ
 เพราะตามปกติแล้วบุตรชายเท่านั้นที่จะมีสิทธิในการรับตำแหน่งดยุกจากบิดา  เมื่อเฮ็นเรียตตาถึงแก่กรรมวังเบลนิมก็ตกไปเป็นของชาร์ลส์ สเปนเซอร์ ดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 3 ผู้เป็นบุตรของแอนน์ เชอร์ชิลลูกสาวคนที่สองของดยุกแห่งมาร์ลบะระ
ดยุกแห่งมาร์ลบะระ ในฐานะที่เป็นนายทหารก็มิใช่จะร่ำรวยเท่าใดนักและสมบัติที่หามาได้ส่วนใหญ่ก็นำไปใช้ในการสร้างวังเบลนิมเสียแทบหมดสิ้น เมื่อเทียบกับตระกูลดยุกด้วยกันแล้วตระกูลมาร์ลบะระก็ออกจะไม่มั่งคั่งเท่าตระกูลอื่น ๆ แต่พอที่ใช้ชีวิตได้อย่างสะดวกสบายได้มาจนมาถึงสมัยของจอร์จ สเปนเซอร์ เชอร์ชิล ดยุกที่ 5 แห่งมาร์ลบะระ (ค.ศ. 1766 ถึง ค.ศ. 1840) ผู้ผลาญสมบัติของตระกูลจนหมดสิ้นจนจำต้องขายอสังหาริมทรัพย์บางส่วนและของมีค่าในวังเบลนิมไปบ้างแต่ตัววังเบลนิมรอดมาได้ แต่เมื่อดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 5 ถึงแก่อสัญกรรมฐานะของตระกูลมาร์ลบะระก็อยู่ในสภาวะที่ค่อนข้างง่อนแง่น
ในปี ค.ศ. 1870 ฐานะทางการเงินของตระกูลมาร์ลบะระก็ยิ่งทรุดหนักยิ่งขึ้นไปอีก จนในที่สุดในปี ค.ศ. 1875 ดยุกที่ 7 แห่งมาร์ลบะระ ต้องประมูลขายภาพเขียน “การแต่งงานของคิวปิดและไซคี” (Marriage of Cupid and Psyche) และ อัญมณีมาร์ลบะระ เป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น £10,000 แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะกู้ฐานะของตระกูลได้ ในปี ค.ศ. 1880 ดยุกจึงจำต้องยื่นคำร้องต่อรัฐสภาให้แยกระหว่างตัววังและสมบัติข้าวของภายในตัววังจากกันตามพระราชบัญญัติการบริหารอสังหาริมทรัพย์ของวังเบลนิม ค.ศ. 1880 (Blenheim Settled Estates Act of 1880) ซึ่งเป็นพระราชบัญญัติที่อนุญาตให้ตระกูลมาร์ลบะระขายข้าวของภายในวังเบลนิมได้โดยไม่ต้องขายตัววัง สิ่งแรกที่ดยุกขายคือ ห้องสมุดซันเดอร์แลนด์ ในปี ค.ศ. 1882 ที่รวมทั้งต้นฉบับมีค่า เช่น “จดหมายเหตุของโฮเรซ” (The Epistles of Horace) ที่ตีพิมพ์ที่เมืองแคนในปี ค.ศ. 1480 และงานของ โจซีฟัสที่ตีพิมพ์ที่เมืองเวโรนาในปี ค.ศ. 1648 หนังสือทั้ง 18,000 เล่มนำเงินมาให้เกือบ £60,000 แต่การขายก็มิได้หยุดยั้งแต่เพียงเท่านั้น ภาพเขียน “พระแม่มารีอันซิเดอี” (Ansidei Madonna) โดย ราฟาเอล ขายได้ £70,000 ภาพพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษทรงม้าโดย แอนโทนี แวน ไดค์ ขายได้ £17,500 และ ในที่สุดภาพเขียน “รูเบนส์, ภรรยาเฮเลนา โฟมองท์ และลูกชายปีเตอร์ พอล”  (Rubens, His Wife Helena Fourment, and Their Son Peter Paul) โดย ปีเตอร์ พอล รูเบนส์ ซึ่ง บรัสเซลส์ มอบให้ ดยุกแห่งมาร์ลบะระ ในปี ค.ศ. 1704 ก็ถูกขาย ปัจจุบันภาพนี้เป็นของ พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตันที่นครนิวยอร์กในสหรัฐอเมริกา
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามจำนวนเงินมหาศาลที่ได้จากการขายสมบัติต่าง ๆ ของวังก็ยังไม่เพียงพอที่จะใช้ในการบำรุงรักษาวังและลบหนี้สินต่าง ๆ ได้ นอกจากนั้นสภาวะความตกต่ำทางการเกษตรในอังกฤษที่เริ่มขึ้นเมื่อทศวรรษ 1870 ก็ยิ่งทำให้สถานะการณ์ทางการเงินทรุดหนักลงไปอีก เมื่อดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9 สืบตำแหน่งในปี ค.ศ. 1892 ตระกูลสเปนเซอร์-เชอร์ชิลก็ใกล้จะล้มละลาย
ปัจจุบัน

วังเบล็นไฮม์ปัจจุบันยังเป็นวังของดยุกแห่งมาร์ลบะระซึ่งปัจจุบันคือจอห์น จอร์จ แวนเดอบิลท์ สเปนเซอร์-เชอร์ชิล ทุกปีชั่วระยะเวลาหนึ่งดยุกก็ยังพำนักอยู่ที่วังเบล็นไฮม์ในห้องที่เดิมเคยเป็นที่พำนักของดยุกแห่งมาร์ลบะระ และดัชเชส
วังเบล็นไฮม์และสวนเปิดให้ประชาชนเข้าชมสิบเดือนต่อปีแต่อุทยานเปิดตลอดปี ภายในตัววังผู้ดูจะมีมัคคุเทศน์นำ สวนครัวเดิมปัจจุบันเปลี่ยนเป็นสวนวงกต (hedge maze)
วังเบล็นไฮม์ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1987
ฉากภาพยนตร์

วังเบล็นไฮม์ใช้เป็นฉากในภาพยนตร์ เช่น
“Indiana Jones and the Last Crusade” (ฉากนาซี)
“The Avengers”
“Barry Lyndon”
“Entrapment”
“The Four Feathers”
“Hamlet” สร้างโดย เค็นเนธ บรานนอห์ (Kenneth Branagh) ในปี ค.ศ. 1996 โดยมีดยุกแห่งมาร์ลบะระ ปรากฏตัวเป็นนายพลนอร์เวย์แต่ไม่มีบทพูด
“Harry Potter and the Order of the Phoenix”
“History of the World, Part I”
“Kabhi Khushi Kabhi Gham”
“King Ralph”
“The Lost Prince”
“Orlando”
“Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes”
ในวรรณกรรม

ฉากคฤหาสน์โทรมชื่อมาลพลาเคทในนวนิยาย Mistress Masham's Repose โดย ที เอช ไวท์
ตัวละครยูจีนกล่าวถึงวังเบล็นไฮม์ในบทละคร บันทึกไบรตันบีช (Brighton Beach Memoirs) โดย นีล ไซมอน
บรรณานุกรม

เทรวิน ครอพเพิลสโตน (1963). สถาปัตยกรรมโลก. ลอนดอน: แฮมลิน
อดาลเบิร์ต ดาล ลาโก (1966). Ville Antiche. มิลาน: ฟราเตลลิ ฟาปบริ
เคอร์ริ ดาวน์ส (1987). เซอร์จอห์น แวนบรูห์: ชีวประวัติ. ลอนดอน: ซิดจวิคและแจ็คสัน
เคอร์ริ ดาวน์ส (1979). ฮอคสมอร์. ลอนดอน: เทมส์และฮัดสัน
มาร์ค จิรอร์ด (1978). ชีวิตภายในคฤหาสน์แบบอังกฤษ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเยล.
เดวิด กรีน (1982). วังเบล็นไฮม์. อ็อกฟอร์ด: สำนักพิมพ์อาลเด็น
อี อี ฮอลลิเดย์ (1967). ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมของอังกฤษ. ลอนดอน: เทมส์และฮัดสัน
โรเบิร์ต ฮาร์ลิน (1969). คฤหาสน์สำคัญทางประวัติศาสตร์. ลอนดอน: คองเด นาสต์
โรเจอร์ เทอร์เนอร์ (1969). ลานเซลอต บราวน์และการออกแบบสวนภูมิทัศน์แบบอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ฉบับที่ 2. ชิคเชสเตอร์: ฟิลลิมอร์
อาร์เธอร์ แวนเดอบิลท์ที่ 2 (1989) ช้อนเงินช้อนทอง: ความตกอับของตระกูลแวนเดอบิลท์. ลอนดอน: ไมเคิล โจเซฟ
เดวิด วัทคิน (1979). สถาปัตยกรรมอังกฤษ. ลอนดอน: เทมส์และฮัดสัน
ดูเพิ่ม

จอห์น เชอร์ชิล ดยุกแห่งมาร์ลบะระ
ซาราห์ เชอร์ชิล ดัชเชสแห่งมาร์ลบะระ
วินสตัน เชอร์ชิล
จอห์น แวนบรูห์
สมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วังเบล็นไฮม์
(อังกฤษ) วังเบล็นไฮม์
(อังกฤษ) ข้อมูลเกี่ยวกับวังเบล็นไฮม์
(อังกฤษ) บทความเกี่ยวกับวังเบล็นไฮม์ จากนิตยสารสมิธโซเนียน
(อังกฤษ) เก็บถาวร 2008-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สินสอดทองหมั้นของคอนซูเอลโล แวนเดอบิลท์
| ด ค กรายชื่อคฤหาสน์คุณค่าแห่งอังกฤษ |
| --- | --- |
 วังบิวลี •   วังเบลนิม •  คฤหาสน์เบอร์ลีย์  •  คฤหาสน์ฮาวเวิร์ดคาสเซิล •  คฤหาสน์แช็ทสเวิร์ธ •  คฤหาสน์แฮร์วูด •  ปราสาทลีดส์ •  ปราสาทวอริค •  คฤหาสน์โวเบิร์นแอบบี  
ภาพพิมพ์วังเบลนิม
เซอร์จอห์น แวนบรูห์โดย กอดฟรีย์ เนลเลอร์
ประธานมณฑล (The Great Court) หน้าวัง
ผังประธานมณฑลของวังเบลนิม (ไม่ตรงตามสัดส่วน) A:โถง; B:ซาลอน (ห้องรับรอง); C:ห้องเขียนหนังสือเขียว; L:ห้องรับรองแดง; M:ห้องรับรองเขียว; N:Grand Cabinet; H:ห้องสมุด; J:ซุ้ม; K:ห้องที่เกิดของ วินสตัน เชอร์ชิล H2:ชาเปล; O:ห้องโบว์
ประตูตะวันออกดูเหมือนประตูป้อมปราการมากกว่าที่จะเป็นประตูวังสำหรับอยู่อาศัย ลักษณะประตูเพรียวขึ้นตอนบนทำให้ดูเป็นนาฏกรรมและดูเหมือนว่าสูงกว่าความเป็นจริง
การตกแต่งเหนือทางเข้าด้านใต้ผิดไปจากที่เคยทำกันมา การตกแต่งของวังเบลนิมเป็นแบบแบนราบ และเป็นที่ตั้งรูปปั้นครึ่งตัวของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส หนัก 30 ตัน ที่ดยุกแห่งมาร์ลบะระยึดมาจากทอเนย์ในปี  ค.ศ. 1709 การใช้รูปปั้นครึ่งตัวเป็นสิ่งตกแต่งด้านหน้าอาคารเป็นของใหม่
อนุสรณ์ของดยุกแห่งมาร์ลบะระภายในชาเปล
น้ำตกที่เกิดจากน้ำที่ไหลจากทะเลสาบ
เสาแห่งชัยชนะของดยุกแห่งมาร์ลบะระ
เลดีแรนดอล์ฟ เชอร์ชิล (ลูกสะใภ้ของดยุกที่ 7 แห่งมาร์ลบะระ มารดาของวินสตัน เชอร์ชิล) บันทึกเกี่ยวกับอุทยานวังเบลนิมว่า: "....เมื่อเราก้าวผ่านซุ้มโค้งเข้ามาทัศนียภาพก็ปะทะตาทันที ลอร์ดแรนดอล์ฟ เชอร์ชิลอดกล่าวด้วยความภาคภูมิไม่ได้ว่า นี่คือทัศนียภาพที่งดงามที่สุดในอังกฤษ"
“ชาร์ลส์ ดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9 และครอบครัว”  โดยจอห์น ซิงเกอร์ ซาร์เจนท์ (ค.ศ. 1905)
คอนซูเอลโล แวนเดอบิลท์ ดัชเชสแห่งมาร์ลบะระ
วา (เมือง)

| วา |
| --- | --- |
เมือง
มุมมองหนึ่งของเมือง เห็นมัสยิด
วาสถานที่ตั้งในกานา
พิกัด: กานา 10°4′N 2°30′W﻿ / ﻿10.067°N 2.500°W﻿ / 10.067; -2.500
ประเทศ:  กานา
แคว้น: แคว้นอัปเปอร์เวสต์
ความสูง: 1,001 ฟุต (305 เมตร)
ประชากร (2012)
 • ทั้งหมด: 102,446 คน
 : Ranked 14 in Ghana
วา (อังกฤษ: Wa) เป็นเมืองหลวงของแคว้นอัปเปอร์เวสต์ ประเทศกานา ตั้งอยู่ใกล้เขตแดนทางด้านทิศใต้สุดของประเทศบูร์กินาฟาโซ ประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิม เป็นเมืองศูนย์กลางการเดินทางของทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกานา ยังมีสนามบินเล็ก ๆ
วากยสัมพันธ์ (ภาษาโปรแกรม)

ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ วากยสัมพันธ์ (อังกฤษ: syntax) ของภาษาโปรแกรม คือกลุ่มของกฎเกณฑ์ที่นิยามการจัดหมู่ของสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่ถือว่าเป็นการสร้างโปรแกรมด้วยภาษานั้นได้อย่างถูกต้อง วากยสัมพันธ์ของภาษาใดภาษาหนึ่งเป็นตัวกำหนดรูปแบบพื้นหน้า (surface form) ของมัน  ภาษาโปรแกรมเชิงข้อความ (text-based programming language) อิงอยู่กับลำดับของอักขระต่าง ๆ ในขณะที่ภาษาโปรแกรมเชิงทัศน์ (visual programming language) อิงอยู่กับการจัดวางตามพื้นที่และความเชื่อมโยงกับสัญลักษณ์ (ซึ่งอาจจะเป็นข้อความหรือกราฟิกก็ได้)
วัลคาไนเซชัน

กระบวนการวัลคาไนเซชัน
วัลคาไนเซชัน (อังกฤษ: vulcanization) คือ การที่ยางทำปฏิกิริยากับกำมะถันในปริมาณที่พอเหมาะที่อุณหภูมิสูงกว่าจุดหลอมเหลวของกำมะถัน โดยกำมะถันที่นำมาทำปฏิกิริยาด้วยนี้จะสร้างพันธะโคเวเลนต์เชื่อมระหว่างโซ่พอลิเมอร์ให้เป็นโมเลกุลเดียวกัน ทำให้ยางมีคุณภาพคงตัวในอุณหภูมิต่าง ๆ มีความยืดหยุ่นได้ดีมากขึ้น ทนความร้อนและแสงแดด ละลายในตัวทำละลายได้ยากขึ้น เช่น ปกติยางธรรมชาติเมื่อได้รับความร้อนจะเหนียวและอ่อนตัว แต่เมื่ออุณหภูมิต่ำลงจะแข็งและเปราะ ฉะนั้นจึงต้องปรับคุณภาพของยางธรรมชาติ ก่อนนำมาใช้ประโยชน์ ปฏิกิริยานี้ถูกค้นพบโดยบังเอิญโดย ชาลส์ กู๊ดเยียร์ (Charles Goodyear)
ระบบวัลคาไนซ์โดยกำมะถัน

ในระบบวัลคาไนซ์ยางโดยกำมะถันนั้นสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภท ขึ้นกับลักษณะการใช้กำมะถันในการเกิดพันธะเชื่อมโยงระหว่างโมเลกุลของยาง คือ
ระบบวัลคาไนซ์แบบปกติ (Conventional Vulcanized System, C.V.)
ระบบวัลคาไนซ์แบบกึ่งประสิทธิภาพ (Semi-Efficiently Vulcanized System, Semi-E.V.)
ระบบวัลคาไนซ์แบบมีประสิทธิภาพ (Efficiently Vulcanized System, E.V.) โดยส่วนใหญ่การวัลคาไนซ์ในระบบปกติ (C.V.) จำนวนอะตอมของกำมะถันที่ใช้ในพันธะเชื่อมโยงจะเป็นแบบใช้กำมะถันมากกว่าหนึ่งอะตอมต่อหนึ่งพันธะ (polysulfidic crosslink) ดังนั้นจึงได้มีการปรับปรุงให้เกิดพันธะที่ดีขึ้น ให้เป็นแบบการใช้กำมะถันหนึ่งอะตอมต่อหนึ่งพันธะเชื่อมโยง (monosulfidic crosslink) โดยการเพิ่มสัดส่วนของสารตัวเร่งในกลุ่มไธยูแรมไดซัลไฟด์ กับซัลฟินาไมด์ ซึ่งเป็นสารตัวเร่งที่มีสมบัติเป็นสารให้กำมะถัน (sulfur donor) ต่อกำมะถันให้สูงขึ้น มีการเริ่มใช้วิธีนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 ซึ่งในระบบนี้จะทำให้สมบัติทนต่อความร้อนที่ดีขึ้นในยางธรรมชาติ และให้ความต้านทานต่อความล้าที่ดีขึ้นในยางเอสบีอาร์ แต่สมบัติเชิงกลทั่วไป เช่น โมดูลัส, ระยะยืดเมื่อขาด ในระบบนี้ไม่ดีเท่าระบบปกติ ในระบบอีวีนี้จะใช้กำมะถัน 0.3-0.8 phr และสารตัวเร่ง 6.0-2.5 phr
วันไม้เท้าขาว

| วันไม้เท้าขาว |
| --- | --- |
ไม้เท้าสีขาว
จัดขึ้นโดย:  สหรัฐ
ประเภท: วันสำคัญของชาติ
ความสำคัญ: เฉลิมฉลองความสำเร็จของผู้พิการทางสายตา
วันที่: 15 ตุลาคม
ความถี่: ทุกปี
ครั้งแรก: ค.ศ. 1964
วันไม้เท้าขาว (อังกฤษ: White Cane Safety Day) ตรงกับวันที่ 15 ตุลาคมของทุกปี ในสหรัฐอเมริกา นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 เป็นต้นมา มีวัตถุประสงค์เพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จของผู้ที่ตาบอดหรือผู้พิการทางสายตา โดยไม้เท้าขาวถือเป็นสัญลักษณ์สากลของคนตาบอดทั่วโลก และเป็นเครื่องมือที่นำไปสู่อิสรภาพ
ประธานาธิบดี ลินดอน บี. จอห์นสัน ได้ลงนามในประกาศวันไม้เท้าขาวภายในหนึ่งชั่วโมงหลังจากมีมติร่วมออกมา
แหล่งข้อมูลอื่น

White Cane Safety Day: A Symbol of Independence (article from the National Federation of the Blind web site) เก็บถาวร 2010-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
36 U.S.C. § 142
วันเดอร์ วูแมน 1984

| วันเดอร์ วูแมน 1984 |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: แพตตี เจนคินส์
บทภาพยนตร์:   แพตตี เจนคินส์  เจฟฟ์ จอห์น  เดฟ คัลลาแฮม 
เนื้อเรื่อง:   แพตตี เจนคินส์  เจฟฟ์ จอห์น 
สร้างจาก: ตัวละคร จาก ดีซี
อำนวยการสร้าง:   ชาร์ลส์ โรเวน  เดโบราห์ สไนเดอร์  แซ็ก สไนเดอร์  แพตตี เจนคินส์  กัล กาด็อต  สตีเฟน โจนส์ 
นักแสดงนำ:   กัล กาด็อต  คริส ไพน์  คริสเตน วิก  เปโดร ปาสกาล  รอบิน ไรต์  คอนนี นีลเซน 
กำกับภาพ: แมตทิว เจนเซน
ตัดต่อ: ริชาร์ด เพียร์สัน
ดนตรีประกอบ: ฮันส์ ซิมเมอร์
บริษัทผู้สร้าง:   วอร์เนอร์บราเธอส์พิกเจอร์ส  ดีซีฟิล์มส์  แอตลาสเอ็นเทอร์เทนเมนต์  เดอะสโตนควอร์รี  
ผู้จัดจำหน่าย: วอร์เนอร์บราเธอส์พิกเจอร์ส
วันฉาย:   16 ธันวาคม ค.ศ. 2020 (2020-12-16) (สหราชอาณาจักร)    25 ธันวาคม ค.ศ. 2020 (2020-12-25) (สหรัฐ) 
ความยาว: 151 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 166.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
วันเดอร์ วูแมน 1984 (อังกฤษ: Wonder Woman 1984) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวซูเปอร์ฮีโร ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2020 สร้างจากตัวละครวันเดอร์วูแมนของดีซีคอมิกส์ เป็นภาคต่อของภาพยนตร์เรื่อง วันเดอร์ วูแมน ในปี ค.ศ. 2017 และเป็นภาพยนตร์ลำดับที่เก้าในจักรวาลขยายดีซี กำกับโดย แพตตี เจนคินส์ โดยเธอเขียนบทภาพยนตร์ร่วมกับ เจฟฟ์ จอห์นและเดฟ คัลลาแฮม จากเนื้อเรื่องโดยเจนคินส์และจอห์น แสดงนำโดย กัล กาด็อต เป็น ไดแอนา พรินซ์ / วันเดอร์ วูแมน ร่วมกับ คริส ไพน์, คริสเตน วิก, เปโดร ปาสกาล, รอบิน ไรต์ และคอนนี นีลเซนในบทสมทบ ภาพยนตร์ดำเนินเรื่องในปี ค.ศ. 1984 ซึ่งเป็นช่วงสงครามเย็น โดยไดแอนาและสตีฟ เทรเวอร์ อดีตคนรักของเธอ ต้องเผชิญหน้ากับ แม็กเวลล์ ลอร์ดและชีตาห์
มีการพูดคุยเกี่ยวกับการสร้างภาคต่อหลังการฉายของภาพยนตร์เรื่องแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 ไม่นานนัก และภาพยนตร์ภาคต่อก็ได้รับการยืนยันให้สร้างในเดือนถัดมา การถ่ายทำเริ่มต้นเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2018 โดยถ่ายทำที่วอร์เนอร์บราเธอส์สตูดิโอส์, ลีฟส์เด็น ในอังกฤษ, วอชิงตัน ดี.ซี. และนอร์เทิร์นเวอร์จิเนียในสหรัฐ, ลอนดอนและดักซ์ฟอร์ดในอังกฤษ, เกาะเตเนริเฟและเกาะฟูเอร์เตเบนตูราในแคว้นกานาเรียส และอัลเมริอาในแคว้นอันดาลูซิอา สเปน การถ่ายทำสิ้นสุดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2018 มีการถ่ายทำเพิ่มเติมในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2019
แต่เดิม วันเดอร์ วูแมน 1984 กำหนดฉายในอเมริกาเหนือวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2020 แต่ถูกเลื่อนหลายครั้งและในที่สุดก็ยกเลิก เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ภาพยนตร์ฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ผ่านแพลตฟอร์มเสมือน ดีซีแฟนโดม ภาพยนตร์ฉายในโรงภาพยนตร์สหรัฐสิบวันให้หลังโดยวอร์เนอร์บราเธอส์และเปิดให้สตรีมแบบดิจิทัลบน เอชบีโอแมกซ์ เป็นเวลาหนึ่งเดือน ก่อนจะย้ายไปเป็นแบบวีดิทัศน์ตามคำขอแบบพรีเมียม ภาพยนตร์ได้รับการตอบรับที่หลากหลายจากนักวิจารณ์ โดยชมในเรื่องของ "คุณสมบัติผู้หลบหนี" ของภาพยนตร์, การกำกับของเจนคินส์และการแสดงของกาด็อต, ไพน์, วิกและปาสกาล แต่ติในเรื่อง "การตามใจมากเกินไปและเนื้อเรื่องที่จำเจ" ภาพยนตร์ทำเงิน 166 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก ส่งผลให้ภาพยนตร์ขาดทุน เพราะการจำกัดฉายในโรงภาพยนตร์เนื่องจาก การระบาดทั่วของโควิด-19 แต่กลายเป็นภาพยนตร์ที่ส่งตรงสู่สตรีมมิงที่มีผู้ชมมากที่สุดในปี ค.ศ. 2020
ภาพยนตร์ภาคต่ออีกสองเรื่องกำลังอยู่ในการพัฒนา โดยแบ่งเป็นภาพยนตร์ภาคต่อของภาพยนตร์เรื่องนี้ที่มีเจนคินส์และกาด็อต กลับมาทำหน้าที่เดิม และภาพยนตร์ภาคแยกที่อำนวยการสร้างโดยเจนคินส์ โดยมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับชาวแอมะซอนแห่งเทอมิสกีรา
เรื่องย่อ

ในปี 1984 ช่วงสงครามเย็น ไดอานาเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขามสองคน ได้แก่ แม็กซ์เวลล์ ลอร์ด นักธุรกิจสื่อ และ บาร์บารา มิเนอร์วา / ชีตาห์ เพื่อนที่กลายเป็นศัตรู และได้พบกับสตีฟ เทรเวอร์ คนรักของเธออีกครั้ง
นักแสดง

กัล กาด็อต เป็น ไดอานา พรินซ์ / วันเดอร์ วูแมน:
คริส ไพน์ เป็น สตีฟ เทรเวอร์:
คริสเตน วิก เป็น บาร์บารา มิเนอร์วา / ชีตาห์:
เปโดร ปาสกาล เป็น แม็กซ์เวลล์ ลอร์ด:
รอบิน ไรต์ เป็น แอนไทโอปี: น้องสาวของฮิปพอลิตา, แม่ทัพแห่งแอมะซอนและป้าของไดอานา ซึ่งเสียชีวิตแล้ว
คอนนี นีลสัน เป็น ฮิปพอลิตา: ราชินีของเทอมิสกีราและแม่ของไดอานา
นอกจากนี้ยังมีนาทาชา รอทเวลล์ รับบทแคโรล เจ้านายของบาร์บาราที่สถาบันสมิธโซเนียน, ราวี พาเทล รับบท Baba Jide ชายผู้เก็บรักษาเอกสารประวัติของดรีมสโตน (Dreamstone), กาบรีเอลลา ไวลด์ รับบทราเควล ผู้ช่วยของแม็กซ์เวลล์, โอลิเวอร์ คอตตัน รับบท ไซมอน สแต็ก นักลงทุนของบริษัทแม็กซ์เวลล์ และสจวต มิลลิแกน รับบทประธานาธิบดีสหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

วันเดอร์ วูแมน 1984 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วันเดอร์ วูแมน 1984 ในบ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
วันเดอร์ วูแมน 1984 ที่รอตเทนโทเมโทส์
วันเดอร์ วูแมน 1984 ในเมทาคริติก
วันเดอร์ วูแมน 1984 ที่สยามโซน
| ด ค กวันเดอร์วูแมน |
| --- | --- |
 วิลเลี่ยม เมาล์ตัน มาร์สตัน 
ครอบครัววันเดอร์วูแมน:  ไดอาน่า พริ้นซ์  ฮิปโปลิต้า  โอราน่า  ดอนน่า ทรอย 
ตัวละครสนับสนุน:  แอนทิโอเป่  ราชินีฮิปโปลิต้า  สตีฟ เทรเวอร์  ซูเปอร์แมน  เฮอร์คิวลีส  แอโฟรไดที  อะธีนา  เฮอร์มีส  เนเมซิส  โอไรออน  โพไซดอน  ซูส 
ศัตรู:  แอรีส  ดอกเตอร์พอยซัน  ชีตาห์  ไจกันต้า  ด็อกเตอร์ไซโค  ด็อกเตอร์ไซเบอร์  เซอร์ซี่  แองเจิลแมน  เมดูซา  เฮดีส  ดาร์กแองเจิล 
ภาพยนตร์:  วันเดอร์ วูแมน  วันเดอร์ วูแมน 1984
วาจกค้านกรรมวาจก

วาจกค้านกรรมวาจก (อังกฤษ: antipassive voice) คือวาจกชนิดหนึ่งที่ไม่เอ่ยถึงกรรมหรือผลักกรรมไปไว้ในการกอ้อม หน่วยสร้างวาจกนี้คล้ายกับหน่วยสร้างกรรมวาจกในแง่ที่ว่าทั้งสองต่างก็ลดจำนวนหน่วยพึ่งพิงของกริยาลงหนึ่งหน่วย แต่ในขณะที่กรรมวาจกตัดผู้กระทำออกไปและ "เลื่อนขั้น" กรรมขึ้นมาเป็นประธานของหน่วยสร้างนั้น วาจกค้านกรรมวาจกกลับตัดกรรมออกไปและ "เลื่อนขั้น" ผู้กระทำขึ้นมาเป็นประธานของหน่วยสร้างแทน
วาจกค้านกรรมวาจกเป็นลักษณะเด่นอย่างหนึ่งของภาษาสาธกการกและปรากฏเป็นกรณีเฉพาะในภาษากรรมการกเท่านั้น โดยพบการใช้ทั่วไปในภาษาบาสก์ ภาษาตระกูลมายา ภาษาตระกูลเซลิช ภาษาตระกูลคอเคซัสตะวันออกเฉียงเหนือ ภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน และบรรดาภาษาพื้นเมืองดั้งเดิมออสเตรเลีย รวมถึงในภาษาแถบแอมะซอนบางภาษา (เช่น ภาษากาบิเนญโญ, ภาษากานามารี เป็นต้น)
วัสดุผสม

วัสดุผสม (อังกฤษ: composite material) คือวัสดุที่ถูกสร้างขึ้นมาจากวัสดุตั้งแต่ 2 ชนิดขึ้นไป เพื่อใช้ประโยชน์เฉพาะงาน โดยไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติการผสมกันของวัสดุเหล่านี้จะไม่เป็นเนื้อเดียวกันแต่จะแยกกันเป็นเฟสที่เห็นได้อย่างเด่นชัด เฟสแรกเรียกว่า เนื้อพื้น (matrix) ซึ่งจะอยู่ด้วยกันอย่างต่อเนื่องและล้อมรอบอีกเฟสซึ่งเรียกว่า เฟสที่กระจาย หรือ ตัวเสริมแรง (reinforcement) คุณสมบัติของวัสดุผสมที่ได้จะเป็นฟังชั่นหรือขึ้นกันกับคุณสมบัติและปริมาณของสารตั้งต้นเหล่านี้ และรูปทรงทางเรขาคณิตของเฟสที่กระจายตัว
ประเภทของวัสดุผสม

วัสดุผสมสามารถแบ่งเป็น 3 กลุ่มดังนี้
วัสดุผสมที่เสริมแรงด้วยอนุภาค (particle-reinforced)
วัสดุผสมที่เสริมแรงด้วยเส้นใย (fiber-reinforced)
วัสดุผสมโครงสร้าง (structural)
วัสดุที่สามารถนำมาใช้งานได้โดยที่ไม่ต้องนำไปดัดแปลงมากมายโดยการพัฒนาการทางเคมี เราสามารถนำวัสดุมาใช้โดยการนำเคมีที่เราสามารถหาได้โดยทั่วไปมาเป็นส่วนประกอบเพื่อแยกส่วนประกอบต่าง ๆ ของวัสดุที่เราคิดเปลี่ยนสภาพได้เร็ว โดยใช้สารเคมีมาเป็นตัวแยกส่วนประกอบออกมาให้ได้หลายแขนง ฉะนั้น การที่เราจะนำโลหะที่ไม่สามารถแยกตัวประกอบได้นั้นเราสามารถทำได้โดยการใช้สารเคมีมาเป็นส่วนประกอบ  เพื่อแยกการแตกตัวของงานโลหะชิ้นนั้น  โดยใช้หลักการการกัดกร่อนของสารเคมี
วัยเด็กของรอลี (มิเล)

| วัยเด็กของรอลี |
| --- | --- |

ศิลปิน: จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
ปี: ค.ศ. 1871
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
วัยเด็กของรอลี (อังกฤษ: The Boyhood of Raleigh) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ในอังกฤษ
“วัยเด็กของรอลี” ตั้งแสดงเป็นครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะ ในปี ค.ศ. 1871 เป็นภาพที่เป็นตัวแทนของสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมของความนิยมความเป็นวีรบุรุษที่เกิดขึ้นในตอนปลายของสมัยวิกตอเรีย และดำรงอยู่ในสังคมอังกฤษมาจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20
ในภาพวอลเตอร์ รอลี (Walter Raleigh) และน้องชายเมื่อยังเด็กนั่งอยู่ริมทะเลที่ชายฝั่งเดวอน ฟังเรื่องราวชีวิตทะเลที่เล่าโดยกะลาสีผู้มีประสบการณ์ที่ชี้ไปทางทะเลด้วยความตั้งอกตั้งใจและตื่นตาตื่นใจ
ภาพเขียนได้รับอิทธิพลจากบทความที่เขียนโดยนักเขียนและนักประวัติศาสตร์เจมส์ แอนโทนี เฟราด์ (James Anthony Froude) ในบทความ “England's Forgotten Worthies” ที่บรรยายถึงชีวิตทางทะเลนักเดินเรือในสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 และอาจจะได้รับอิทธิพลจากชีวประวัติของวอลเตอร์ รอลีที่เพิ่งได้รับการพิมพ์ขึ้นในขณะนั้น
ภาพปรากฏในการศึกษาระบบหลังการอาณานิคมโดยเฉพาะในงานของซัลมัน รัชดี ในนวนิยาย Midnight's Children (เด็กเที่ยงคืน)