stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย 2022
รอบแพ้คัดออก > รอบก่อนรองชนะเลิศ

11:00
| อิหร่าน  | 8–1 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
|  Aghapour  9'  Rafieipour  9'  Tayyebi  15', 32', 33'  Bazyar  24'  Oladghobad  27'  Ahmadabbasi  37' | รายงาน |  Phạm Đức Hòa  37' |
ผู้ตัดสิน: Hiroyuki Kobayashi (ญี่ปุ่น)
14:00
| ญี่ปุ่น  | 3–2 |  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
|  Kanazawa  32'  Pires  38'  Mizutani  39' | รายงาน |  Eko  21'  Dewa  40' |
ผู้ตัดสิน: Trương Quốc Dũng (เวียดนาม)
17:00
| ไทย  | 3–2 |  ทาจิกิสถาน |
| --- | --- | --- |
|  ปาณัสม์  2'  เจษฎา  35'  วรศักดิ์  40' | รายงาน |  Vositzoda  28'  Yorov  34' |
ผู้ตัดสิน: Ryan Shepheard (ออสเตรเลีย)
20:00
| อุซเบกิสถาน  | 3–0 |  คูเวต |
| --- | --- | --- |
|  A. Rakhmatov  14'  Choriev  21'  Nishonov  34' | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: Ebrahim Mehrabiafshar (อิหร่าน)
รอบแพ้คัดออก > รอบรองชนะเลิศ

17:00
| อุซเบกิสถาน  | 1–2 |  ญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
|  Khamroev  16' |  |  Oliveira  22'  Kanazawa  29' |
ผู้ตัดสิน: Husain Albahhar (บาห์เรน)
20:00
| ไทย  | 0–5 |  อิหร่าน |
| --- | --- | --- |
|  |  |  H. Tayyebi  1'  Derakhshani  22', 27'  Oladghobad  23', 26' |
ผู้ตัดสิน: Fahad Badir (สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์)
รอบแพ้คัดออก > นัดชิงอันดับที่ 3

17:00
| ไทย  | 2-8 |  อุซเบกิสถาน |
| --- | --- | --- |
รอบแพ้คัดออก > รอบชิงชนะเลิศ

20:00
| อิหร่าน  | 2-3 |  ญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
ผู้ทำประตู

มีการทำประตู 170 ประตู จากการแข่งขัน 28 นัด เฉลี่ย 6.07 ประตูต่อนัด
การทำประตู 10 ครั้ง
Hossein Tayyebi
การทำประตู 6 ครั้ง
Saeid Ahmadabbasi
Idris Yorov
Gurbangeldi Sähedow
การทำประตู 5 ครั้ง
Salim Faisal
Fayzali Sardorov
การทำประตู 4 ครั้ง
Muhammad Fajriyan
Salar Aghapour
การทำประตู 3 ครั้ง
Mohammad Hossein Bazyar
Moslem Oladghobad
เจษฎา ชูเดช
สราวุท ผลาพฤกษ์
วรศักดิ์ ศรีหรั่งไพโรจน์
Mashrab Adilov
Khusniddin Nishonov
Akbar Usmonov
Phạm Đức Hòa
การทำประตู 2 ครั้ง
Ahmed Antar
Ammar Hasan Mayhad
Dewa Rizki
Syauqi Saud
Mahdi Karimi
Sora Kanazawa
Soma Mizutani
Kazuya Shimizu
Abdullatif Al-Abbasi
Abdulaziz Al-Basam
Saleh Al-Fadhel
Abdulrahman Al-Tawail
Farhan Ali
Fahad Rudayni
ณรงค์ศักดิ์ วิงวอน
Mülkaman Annagulyýew
Davron Choriev
Shakhram Fakhriddinov
Anaskhon Rakhmatov
Ikhtiyor Ropiev
Elbek Tulkinov
Trần Thái Huy
การทำประตู 1 ครั้ง
Mohamed Abdulla
Jassam Saleh
Mohamed Al-Sandi
Falah Abbas
He Chia-chen
Huang Wei-lun
Lin Chih-hung
Samuel Eko
Firman Adriansyah
Iqbal Rahmatullah
Rio Pangestu
Reza Gunawan
Mahdi Asadshir
Bahman Jafari
Alireza Rafieipour
Alireza Javan
Mohanad Abdulhadi
Mustafa Ihsan
Ghaith Riyadh
Tareq Zeyad
Vinícius Crepaldi
Kentaro Ishida
Arthur Oliveira
Higor Pires
Tomoki Yoshikawa
Yousef Al-Khalifah
Abdulrahman Al-Mosabehi
Abdulrahman Al-Wadi
Mouhammad Hammoud
Steve Koukezian
Hasan Zeitoun
Samer Al-Balushi
Khalfan Al-Maawali
Mohammed Taqi
Mohsen Fqihe
Nasser Al-Harthi
Shin Jong-hoon
Umed Kuziev
Muhamadjon Sharipov
Bakhtiyor Soliev
Iqboli Vositzoda
กฤษณ์ อรัญสัญญาลักษณ์
ปาณัสม์ กิตติภานุวงศ์
วรุฒ หวังสะมาแอล
Maksat Soltanow
Dilshod Rakhmatov
Châu Đoàn Phát
Nguyễn Anh Duy
Nguyễn Minh Trí
การทำเข้าประตูตัวเอง 1 ครั้ง
Mustafa Rhyem (ในนัดที่พบกับ อิหร่าน)
Seo Jung-woo (ในนัดที่พบกับ ญี่ปุ่น)
Shin Jong-hoon (ในนัดที่พบกับ เวียดนาม)
Şiri Baýramdurdyýew (ในนัดที่พบกับ ทาจิกิสถาน)
Châu Đoàn Phát (ในนัดที่พบกับ ซาอุดีอาระเบีย)
แหล่งข้อมูลอื่น

AFC Futsal Asian Cup, the-AFC.com
| ด ค กฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย |
| --- | --- |
ทัวร์นาเมนต์:  มาเลเซีย 1999  ไทย 2000  อิหร่าน 2001  อินโดนีเซีย 2002  อิหร่าน 2003  มาเก๊า 2004  เวียดนาม 2005  อุซเบกิสถาน 2006  ญี่ปุ่น 2007  ไทย 2008  อุซเบกิสถาน 2010  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ 2012  เวียดนาม 2014  อุซเบกิสถาน 2016  จีนไทเป 2018  เติร์กเมนิสถาน 2020  คูเวต 2022  ไทย 2024 
รอบคัดเลือก:  2006  2007  2008  2010  2012  2014  2016  2018  2020  2022  2024 
ผู้เล่น:  2006  2007  2008  2010  2012  2014  2016  2018  2020  2022  2024
วัดพระธาตุสุโทนมงคลคีรีสามัคคีธรรม

| วัดพระธาตุสุโทนมงคลคีรีสามัคคีธรรม |
| --- | --- |
พระบรมธาตุ

ชื่อสามัญ: วัดพระธาตุสุโทน
ที่ตั้ง: ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 (เด่นชัย-ลำปาง)  ตำบลเด่นชัย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท (มหานิกาย)
พระประธาน: พระพุทธชินเรศนวราชบพิตร
เจ้าอาวาส: พระครูวิฑิตพิพัฒนาภรณ์ (มนตรี ธมฺมเมธี)
ความพิเศษ: ศาสนาสถานศิลปกรรมล้านนาสร้างใหม่ที่มีความสวยงามมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระธาตุสุโทนมงคลคีรี หรือ วัดพระธาตุสุโทนมงคลคีรีสามัคคีธรรม เป็นวัดสร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2520 ตั้งอยู่บนถนนสายแพร่-ลำปาง ช่วงอำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ มีจุดเด่นคือเป็นวัดที่รวบรวมศิลปกรรมล้านนาประยุกต์ที่สวยงามมากที่สุดแห่งหนึ่ง ภาพจิตรกรรมบนฝาผนังระเบียงคตเป็นเรื่องราวของชาดกพื้นบ้านและภาพพุทธประวัติ ในบริเวณวัดมีเจดีย์ทรงล้านนากว่า 30 องค์ ด้านหน้าบันไดทางขึ้นทิศตะวันออกมีรูปปั้นสิงห์ขนาดใหญ่  มีอาคารพิพิธภัณฑ์ไม้สักทรงล้านนา ที่เก็บรวบรวมเรื่องราวของล้านนาและเมืองแพร่ จัดแสดงเครื่องใช้ อาวุธของนักรบโบราณ รวมทั้งภาพถ่ายของเจ้านายฝ่ายเหนือและภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ในล้านนา
ปัจจุบันวัดพระธาตุสุโทนมงคลคีรี มีครูบาน้อยหรือพระอธิการมนตรี ธมฺมเมธี (พระครูวิฑิตพิพัฒนาภรณ์) เป็นเจ้าอาวาส
วัดละมุด

วัดละมุด อาจหมายถึง
วัดละมุด จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดละมุด จังหวัดนครปฐม
วัดละมุด จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดอินทาราม (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)

สำหรับวัดอินทารามแห่งอื่น ดูที่ วัดอินทาราม
| วัดอินทาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดอินทาราม, วัดอินท์
ที่ตั้ง: ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อโต
เจ้าอาวาส: พระครูปลัดยุทธนา ธนปญฺโญ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดอินทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 42 ไร่ 188 ตารางวา  มีที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง  เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา
วัดอินทาราม หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดอินท์ ตามประวัติวัดระบุว่าสันนิษฐานว่า สมเด็จพระอินทราชาเจ้า หรือ สมเด็จพระนครินทราธิราช เป็นผู้สร้าง แต่โดยมีหลักฐานแน่ชัด จึงประมาณปีสร้างวัดไว้เพื่อเป็นหลักในการศึกษาค้นคว้า คือประมาณ พ.ศ. 2310 อย่างไรก็ดีข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1920 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1930 เป็นวัดร้างเมื่อคราวกรุงศรีอยุธยาถูกข้าศึกตีแตก ต่อมาในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับการบูรณะขึ้นเป็นวัดมีพระสงฆ์ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง  เกี่ยวกับการศึกษา  ทางวัดได้เปิดสอนพระปริย์ติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2516 เป็นต้นมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร  ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 22 สร้าง พ.ศ. 2524  โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กและไม้  กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง  และหอระฆัง 1 หลัง  สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานภายในอุโบสถ มีชื่อเรียกว่า "หลวงพ่อโต" เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย เป็นพระพุทธรูปอยู่ในพระอิริยาบถนั่งขัดสมาธิ
รายนามเจ้าอาวาส

เจ้าอธิการบุญ  ประมาณ พ.ศ. 2475
พระอธิการทรง
พระอธิการปิ่น
พระอธิการจันทร์
พระอธิการชั้ว
พระอธิการลาภ
พระอธิการบุญมา ปภสฺสโร
พระอธิการฉิงสวโร พ.ศ. 2511–2512
พรมหาจิตร จนฺทูปโม พ.ศ. 2514–2517
พระครูสิริวรวัฒน์  (ประจวบ สกฺกวโร ป.ธ. 4)  ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2518
พระครูปลัดยุทธนา ธนปญฺโญ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
วัดพระธาตุสามดวง (จังหวัดเชียงราย)

| วัดพระธาตุสามดวง |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลป่าหุ่ง อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระธาตุสามดวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าหุ่ง อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย อยู่ในพื้นที่ระหว่างบ้านป่าทุ่ง หมู่ที่ 1 กับบ้านศาลาเหมืองหิน หมู่ที่ 11 อยู่ห่างจากที่ทำการอำเภอพานไปทางทิศตะวันตก 12 กิโลเมตร ภายในบริเวณวัดมีพระธาตุอยู่ 3 องค์ แต่ละองค์ตั้งห่างกันประมาณ 100-200 เมตร และตั้งอยู่บนเนินสูงลดหลั่นกัน
ตามตำนานเล่าว่าพระธาตุองค์นี้สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1839 ต่อมาได้มีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2476 โดยคณะศิษยานุศิษย์ของครูบาศึลธรรมกับครูบาไชยาเพื่อใช้เป็นที่อยู่ปฏิบัติธรรมของพระสงฆ์ แต่เดิมเป็นวัดร้าง มีซากเจดีย์ที่ก่อด้วยอิฐโบราณจำนวนสามองค์และพระพุทธรูปที่แกะสลักจากหินศิลาแลงชำรุดทุรดโทรมปรักหักพังอยู่เป็นจำนวนมาก จากเศษอิฐคาดว่าคงมีอายุไม่ต่ำกว่า 700 ปี ภายหลังได้มีการลักลอบนำเอาซากพระพุทธรูปเหล่านั้นไปหมด คงเหลือแต่ซากพระเจดีย์ (พระธาตุ) ที่พังทลาย จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2556
วัดลอดช่อง

| วัดลอดช่อง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดลอดช่อง, วัดพระมหาเถรคันฉ่อง
ที่ตั้ง: ตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดลอดช่อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน
วัดลอดช่อง เดิมชื่อ วัดพระมหาเถรคันฉ่อง ตามนามพระอาจารย์ของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชที่ทรงไปนิมนต์กลับมาสยามครั้งทรงขึ้นเป็นกษัตริย์ สันนิษฐานว่าพระมหาเถรคันฉ่องเป็นผู้สร้าง น่าจะสร้างสมัยอยุธยาตอนกลาง สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2210 จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุ วัดนี้เคยเป็นครัวเลี้ยงช่างและคนงานที่มาสร้างวัดไชยวัฒนารามเมื่อสมัยกรุงศรีอยุธยา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหารหลวงพ่อขาว วิหารพระพุทธโคดม พระพรหมไตรลักษณ์ ศาลาการเปรียญ กุฏิทรงไทย หอสวดมนต์ หอระฆัง ฌาปนสถาน ด้านหลังอุโบสถมีสถูปเจดีย์ทรงระฆังฐานย่อมุม บรรจุอัฐิผู้สร้างสมัยหลัง ปูชนียวัตถุมี หลวงพ่อขาว พระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง
วัดละมุด (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

สำหรับวัดละมุดแห่งอื่น ดูที่ วัดละมุด
| วัดละมุด |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: 138 บ้านละมุด หมู่ที่ 2 ตำบลปากจั่น อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหามนตรี วลฺลโภ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดละมุด เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ที่ ตำบลปากจั่น อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 31 ไร่
วัดละมุดสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2100 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2110 ในรัชสมัยของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ
ใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ได้มีการกล่าวถึงวัดละมุดว่า สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี มาผนวชที่วัดละมุดแห่งนี้ ในช่วงที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศประชวรหนักใกล้สวรรคต พระภิกษุเจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี ได้ลาผนวชและมาเฝ้าพระอาการโดยประทับที่พระตำหนักสวนกระต่ายของเจ้าฟ้ากรมขุนพรพินิต พระอนุชาร่วมพระมารดา
ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็นสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ก็โปรดเกล้าฯ ให้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดละมุดที่พระองค์เคยผนวชใหม่ทั้งพระอารามเมื่อปี พ.ศ. 2308
ยังมีเรื่องเล่ากันว่า ประมาณ พ.ศ. 2305 เจ้าจอมละมุด ซึ่งเป็นพระสนมของพระเจ้าเอกทัศน์ ได้มาสร้างวิหาร ขนาดใหญ่และยาว (เดิมวิหาร มีลักษณะรูปท้องสำเภาสันนิษฐานว่าเป็นรูปแบบของสถาปัตยกรรมในสมัยอยุธยาตอนกลาง) ในการนี้ได้สร้างพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยขึ้น 15 องค์ เป็นพระพุทธรูปหน้านาง สร้างด้วยหินทรายแดง ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อหิน ส่วนประตูโขลง ซึ่งเป็นประตูเข้าขนาดใหญ่ทางด้านทิศเหนือขนานไปกับแม่น้ำป่าสัก มีเรื่องเล่ากันว่า พระเจ้าเอกทัศน์ ได้มาผนวชที่วัดละมุดนี้ นัยว่า เพื่อรักษาโรคเรื้อนที่ท่านเป็นอยู่ โดยการรักษานั้น จะกระทำภายในวิหารใหญ่ของวัดละมุด พระองค์ได้ให้สืบหาหมอยาดี ๆ มาเพื่อรักษา และเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ความลับเรื่องที่พระองค์อาพาธด้วยโรคร้ายนี้แพร่ขยายออกไป จึงมีรับสั่งให้ประหารชีวิตหมอยาทุกคนที่มาถวายการรักษาแล้วไม่สามารถรักษาได้สำเร็จ โดยสถานที่ประหารนั้น คือ ประตูโขลง หมายความว่า มีคนมาตายกันเป็นโขลง ๆ
วัดร้องวัวแดง

| วัดร้องวัวแดง |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดร้องวัวแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่
วัดร้องวัวแดงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2303 ตรงกับช่วงเวลาฟื้นฟูเมืองเชียงใหม่จากการโดนพม่ายึดครองและถูกทิ้งร้างมายาวนาน ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน ซึ่งเล่ากันว่าาในอดีตบริเวณนี้เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของวัวกระทิงป่าหรือวัวแดง ส่วนคำว่า "ร้อง" คงเพี้ยนมาจากคำว่า "ฮ่อง" หรือ "ร่อง" หมายถึงลำธารน้ำ ซึ่งไหลไปบรรจบกับลำห้วยแม่ออน ภายในวัดมีรูปปั้นวัวแดงอยู่ในวัดหลายตัว เพราะชาวบ้านเชื่อว่าเป็นสัตว์ ที่แข็งแกร่ง มีเสน่ห์ และศักดิ์สิทธิ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2319 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2487
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หน้าบันลวดลายพรรณพฤกษา ประดับกระจกสี ผนังหน้าพระวิหาร และจิตรกรรมฝาผนังภายในวิหารเขียนรูปพุทธประวัติ มีการยกเก็จของผัง โครงสร้างก่ออิฐฉาบปูน กับโครงสร้างไม้ เครื่องบนสร้างด้วยโครงสร้างไม้ในระบบเสาและคาน หลังคาเป็นทรงจั่วมีการซ้อนชั้นของหลังคาด้านหน้าสามชั้น ด้านหลังสองชั้นสัมพันธ์กับการยกเก็จของผัง หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาหรือแป้นเกล็ด ด้านหลังวิหารมี พระธาตุเจดีย์มงคลศรีสยาม เป็นเจดีย์ทรงปราสาทล้านนา ประดับด้วยสีทอง โดยรอบมีการจำลอง พระธาตุประจำปีเกิดทั้ง 12 ด้านหน้าเจดีย์มีพระพุทธรูปสมปรารถนาพุทธชยันตีปิดทอง ตั้งอยู่ในตู้กระจก
วงศ์ย่อยงูเขียว

| วงศ์ย่อยงูเขียว |
| --- | --- |

งูมิลด์สเน็ก (Lampropeltis triangulum) เป็นงูชนิดที่ไม่มีพิษชนิดหนึ่งในวงศ์ย่อยนี้ ที่มีสีสันสวยงาม จึงนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Sauropsida
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์ใหญ่:: Afrophidia
วงศ์:: Colubridae
วงศ์ย่อย:: Colubrinae Oppel, 1811

สกุล
 สกุล Aeluroglena  Ahaetulla  Argyrogena  Arizona  Bogertophis  Boiga  Cemophora  Chilomeniscus  Chionactis  Chironius  Chrysopelea  Coelognathus  Coluber  Conopsis  Coronella  Crotaphopeltis  Cryptophidion  Cyclophiops  Dasypeltis  Dendrelaphis  Dendrophidion  Dinodon  Dipsadoboa  Dispholidus  Dryadophis  Drymarchon  Drymobius  Drymoluber  Dryocalamus  Dryophiops  Eirenis  Elachistodon  Elaphe  Ficimia  Gastropyxis  Geagras  Gonyophis  Gonyosoma  Gyalopion  Hapsidophrys  Hemerophis  Hemorrhois  Hierophis  Lampropeltis  Leptodrymus  Leptophis  Lepturophis  Liopeltis  Lycodon  Lycognathophis  Lytorhynchus  Maculophis  Masticophis  Mastigodryas  Meizodon  Mintonius  Oligodon  Opheodrys  Orthriophis  Oxybelis  Pantherophis  Philothamnus  Phyllorhynchus  Pituophis  Platyceps  Prosymna  Pseudocyclophis  Pseudoficimia  Pseustes  Ptyas  Rhadinaea  Rhamnophis  Rhinobothryum  Rhinocheilus  Rhynchocalamus  Rhynchophis  Salvadora  Scaphiodontophis  Scolecophis  Scotophis  Senticolis  Sibynophis  Simophis  Sonora  Spalerosophis  Spilotes  Stegonotus  Stenorrhina  Stilosoma  Symphimus  Sympholis  Tantilla  Tantillita  Telescopus  Thelotornis  Thrasops  Trimorphodon  Xenelaphis 
สำหรับงูเขียวจำพวกอื่น ดูที่: งูเขียวหางไหม้
วงศ์ย่อยงูเขียว (ชื่อวิทยาศาสตร์: Colubrinae) เป็นวงศ์ย่อยของงูในวงศ์งูพิษเขี้ยวหลัง (Colubridae) ซึ่งนับเป็นวงศ์ใหญ่ที่มีจำนวนของงูในโลกนี้ประมาณร้อยละ 70
โดยในวงศ์ย่อยงูเขียวนี้ ก็ถือเป็นวงศ์ที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดในวงศ์งูพิษเขี้ยวหลังอีกเช่นกัน มีความหลากหลายและความต้องการทางนิเวศวิทยาและพฤติกรรมหลากหลายที่สุด อีกทั้งไม่มีลักษณะจำเฉพาะที่จะใช้ระบุได้ โดยมีสกุลประมาณ 100 สกุล (ดูในตาราง) ประมาณ 650 ชนิด แพร่กระจายอยู่ทั่วโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกาและเกาะบางเกาะในมหาสมุทรเท่านั้นที่ไม่มีงูในวงศ์ย่อยนี้
โดยชนิดที่ตัวเล็กที่สุด คือ Tantilla reticta ที่มีความยาวลำตัวประมาณ 16-19 เซนติเมตร และใหญ่ที่สุดคือ Ptyas carinatus ที่มีความยาว 3.7 เมตร ส่วนมากขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ มีน้อยมากที่ออกลูกเป็นตัว
มีหลายชนิดที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงเนื่องจากมีสีสันที่สวยงามและอุปนิสัยไม่ดุร้าย รวมทั้งมีพิษอ่อนหรือไม่มีพิษเลย อาทิ งูคิงเสน็ก  (Lampropeltis spp.) หรืองูคอนสเน็ก (Pantherophis guttatus) ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกากลาง เป็นต้น
ส่วนในประเทศไทย งูในวงศ์ย่อยนี้ โดยมากจะถูกเรียกชื่อสามัญว่างูเขียว (ยกเว้น งูเขียวหางไหม้ ซึ่งอยู่ในวงศ์ Viperidae) มีอยู่ประมาณ 74 ชนิด อาทิ งูเขียวปากแหนบ (Ahaetulla nasuta), งูเขียวปากจิ้งจก (A. prasina), งูเขียวปากจิ้งจกมลายู (A. mycterizans), งูเขียวดอกหมาก (Chrysopelea ornata), งูแม่ตะงาวรังนก (Boiga multimaculata), งูปล้องทอง (B. dendrophila), งูพงอ้อท้องเหลือง (Calamaria pavimentata) เป็นต้น
วัดอินทาราม (จังหวัดกาญจนบุรี)

สำหรับวัดอินทารามแห่งอื่น ดูที่ วัดอินทาราม
| วัดอินทาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดอินทาราม,วัดหนองขาว
ที่ตั้ง: ตำบลหนองขาว อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงปู่เลไลยก์
เจ้าอาวาส: พระครูสมุห์สมโภชน์ อินฺทวิริโย ดร.
ความพิเศษ: สอนวิปัสสนาภาวนา
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดอินทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ใน ตำบลหนองขาว อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี
วัดอินทาราม หรือ วัดหนองขาว ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2520
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารพระป่าเลไลยก์ สันนิษฐานว่าอาจปฏิสังขรณ์ขึ้นมาจากซากวิหารเดิม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ องค์ใหญ่ ชาวบ้านเรียกว่า หลวงปู่เลไลยก์ หน้าตักกว้าง 2 เมตร สูง 7.5 เมตร สร้างด้วยปูนปั้นแบบโบราณเป็นแกนไม้รวก รอบวิหารประดิษฐานรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาส เบื้องซ้าย-ขวาด้านหน้าวิหารมีหอระฆังก่ออิฐถือปูนอยู่ด้านละ 1 หอ ลักษณะเป็นอาคารมณฑปขนาดเล็ก ด้านล่างมีช่องประตูทั้ง 4 ทิศ ส่วนบนทำเป็นเจดีย์สี่เหลี่ยมย่อมุม มีเจดีย์จำนวน 3 องค์ อยู่ด้านทิศตะวันออกของอุโบสถ 2 องค์ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 ภายในประดิษฐาน หมู่กุฏิก่ออิฐฉาบปูน และพระปรางค์องค์สีขาว ศิลปะอยุธยาตอนปลาย-รัตนโกสินตอนต้น ทรงฝักข้าวโพด ฐานเป็นฐานเขียง 3 ชั้น มีบันไดทางขึ้นสู่ฐานเขียงชั้นที่ 2 ที่ด้านทิศเหนือและใต้ เหนือขึ้นเป็นชุดฐานปัทม์ (ฐานบัว 4 ชั้น) เรือนธาตุที่มีซุ้มจระนำทั้ง 4 ทิศ กรอบซุ้มปั้นปูนเป็นลวดลายพญานาค ยอดปรางค์ซ้อน 7 ชั้น เหนือสุดเป็นรูปบัวคลุ่มที่เป็นทรงโดมสูงและนภศูลโลหะ
วันที่ 1 มกราคม 2563 พระสมุห์สมโภชน์ อินฺทวิริโย ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดอินทาราม หนองขาว ได้เข้ามาบูรณปฏิสังขรณ์ตั้งแต่ อุโบสถ, ศาลาการเปรียญ, ศาลาธรรมสังเวช, และปรับภูมิทัศน์บริเวณในวัดให้เป็นหมวดหมู่ สะสางเรื่องบัญชีวัดให้โปร่งใส สนับสนุนพระภิกษุภายในวัดได้รับการศึกษา ทั้งเรียนนักธรรมบาลีและเรียนวิทยาลัยสงฆ์ โดยมีพระสมุห์สมโภชน์ เจ้าอาวาสให้การสนับสนุนด้านการศึกษาทั้งหมด
ในปี 2564 ได้รับเลือกวัดอินทาราม เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง ประจำปี 2564 และได้รับการแต่งตั้ง เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดกาญจนบุรี แห่งที่ 39
ในปี 2565 ได้จัดพิธียกช่อฟ้าศาลาการเปรียญ ในวันที่ 15 เมษายน 2565 และได้รับการคัดเลือกจากคณะสงฆ์จังหวัดกาญจนบุรี ให้จัดงาน หมู่บ้านรักษาศีล 5 เพื่อรับการตรวจประเมินจากคณะกรรมการ ของคณะสงฆ์หนกลาง ในวันที่ 24 สิงหาคม 2565 ในวันที่ ได้รับเลือกจากคณะสงฆ์ภาค 14 ให้วัดอินทาราม สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดกาญจนบุรี แห่งที่ 39 ได้เป็นสำนักปฏิบัติธรรม ที่มีผลงานดีเด่น ประจำหนกลาง รับ ณ วัดไร่ขิง
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการกลม  พ.ศ. 2320–2325
พระอธิการเถื่อน พ.ศ. 2325–2347
พระอธิการภู่ พ.ศ. 2347–2397
พระอธิการชุบ พ.ศ. 2397–2422
พระอธิการหมอน พ.ศ. 2422–2431
พระอธิการเอี้ยง พ.ศ. 2431–2436
พระอธิการพัด พ.ศ. 2436–2440
พระอธิการชุ่ม พ.ศ. 2440–2444
พระครูวัตตสารโสภณ (หลวงพ่อดอกไม้ ปทุมฺรตฺโน) พ.ศ. 2444–2447
พระครูจริยาภิรัต (หลวงพ่อยันต์) พ.ศ. 2447–2467
พระครูโกวิทสุตคุณ (หลวงพ่อพยอม โกวิทฺโท) พ.ศ. 2467–2526
พระครูปลัดแน่น ปุสฺโส พ.ศ. 2526–2528
พระครูอินทคุณากร (หลวงพ่อฮับ เซี่ยงฉิน) พ.ศ. 2528–2533
พระครูสมุห์ธเนศ  (รักษาการ) พ.ศ. 2533–2535
พระครูกาญจนวิธาน (หลวงพ่อจอก สุชาโต) (รักษาการ) พ.ศ. 2535–2537
พระครูถาวรกาญจนนิมิต (หลวงพ่อจีรศักดิ์ ถาวโร) พ.ศ. 2537–2553
พระครูสังฆรักษ์วินัย อินฺทวินโย พ.ศ. 2553–2562 (ลาสิกขา)
พระครูสมุห์สมโภชน์ อินฺทวิริโย ดร. วันที่ 30 ตุลาคม 2562(รักษาการ) วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2563-แต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสถึงปัจจุบัน
วัดร้องแง

| วัดร้องแง |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลวรนคร อำเภอปัว จังหวัดน่าน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูพิสุทธิ์วรคุณ (สงบ สิริจนฺโท)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดร้องแง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวรนคร อำเภอปัว จังหวัดน่าน
วัดร้องแงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 โดยการนำของเจ้าหลวงเทพพญาเลน เจ้าช้างเผือกงาเขียว เดิมปกครองอยู่ที่เมืองลิน ในเขตปกครองของแคว้นสิบสองปันนา ซึ่งได้ถอยร่นลงมาตั้งถิ่นฐานบริเวณใกล้กับลำน้ำล่องแง มาตั้งเป็นหมู่บ้านตามชื่อลำน้ำ ต่อมาการเรียกผิดเพี้ยนไป จึงกลายเป็นบ้านร้องแง และเมื่อสร้างวัดจึงได้ใช้ชื่อหมู่บ้านเป็นชื่อวัดไปด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2470
วิหารเก่าศิลปะไทลื้อ ยังคงรักษารูปลักษณ์เดิมไว้ ขนาดยาว 8 ห้อง กว้าง 3 ห้อง ด้านหน้ามีมุขโถง หลังคาเป็นทรงจั่ว ผืนหลังคามีสองตับ ทอดเอนลาดคลุมต่ำ มุงด้วยแป้นเก็ดหรือกระเบื้องไม้ เครื่องบนของวิหารเป็นแบบที่เรียกว่า โกม คล้ายระบบ ขื่อม้าต่างไหม หน้าบันประดับด้วยไม้ฉลุลายก้านขด แกะสลักรูปเทพพนม แผงไม้ใต้หน้าจั่ว ที่เรียกว่า โก่งคิ้ว ประดับลายก้านขดและช้าง ส่วนหน้าจั่วปีกนกตกแต่งด้วยลายก้านขดแบบเดียวกัน หางหงษ์ทำด้วยไม้ แกะสลักเป็นรูปเศียรนาค หลังคามุงกระเบื้องไม้ เรียกว่า แป้นเกล็ด คันทวย หรือ นาคทัณฑ์ เป็นไม้ฉลุ แกะสลักเป็นรูปยักษ์ ลิง ครุฑ สัตว์หิมพานต์ ระบายสี เสาหลวงมี 2 แถว จำนวน 6 คู่ เสาเป็นไม้กลม ประดับหัวเสาด้วยบัวกลีบยาว โคนเสาส่วนหน้าทาสีน้ำตาลแดง ส่วนในทาสีฟ้า ตัวเสาเขียนลายทอง
ภายในวิหารมีบันไดแก้ว ธรรมมาสน์ ภาพจิตรกรรมฝาผนัง  ด้านหลังฉากประธาน ด้านหน้าพระประธานมีธรรมาสน์บุษบก ด้านขวาขององค์พระมีหีบพระธรรม กับธรรมาสน์แบบกระทง ธรรมาสน์บุษบก ฐานเป็นปูนปั้น ตัวเรือนเป็นเครื่องไม้ ยอดเป็นปราสาทซ้อนชั้น
วัดธรรมจริยาภิรมย์

| วัดธรรมจริยาภิรมย์ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดธรรมจริยาภิรมย์
ที่ตั้ง: เลขที่ 70 หมู่ที่ 1 ถนนเทศบาล 3 ตำบลหลักสาม อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร 74120
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่ออู่ทอง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดธรรมจริยาภิรมย์ เป็นวัดสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายในหมู่ที่ 1 บ้านหลักสาม ตำบลหลักสาม อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2447 โดยนายห่วง ศรีนิเวศน์ ซึ่งอยู่ในตระกูลที่พอจะมีจะกินอาศัยอยู่ในตำบลหลักสาม ได้อุปสมบทอยู่ที่วัดคฤหบดีในกรุงเทพมหานคร พี่น้องได้เดินทางมาเยี่ยมและได้พบกับพระครูจริยาภิรมย์ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดคฤหบดี ได้รับการสอบถามจากเจ้าอาวาสถึงสภาพความเป็นอยู่ในตำบลหลักสามที่มีแต่วัดมอญ ใช้การสวดเป็นภาษามอญซึ่งฟังแล้วไม่เข้าใจ พระครูจริยาจึงแนะนำให้ไปสร้างวัดไทยขึ้น จึงได้สร้างวัด ใช้ชื่อว่า วัดใหม่มธุรส แต่เมื่อแจ้งให้เจ้าอาวาสวัดคหบดีทราบ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดธรรมจริยาภิรมย์" ตามชื่อของพระครูจริยาภิรมย์ ซึ่งเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัดให้ ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474
ด้านการศึกษา วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2488 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2520 และโรงเรียนผู้ใหญ่วัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2537
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถ กว้าง 7.50 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 มี ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 มีหอสวดมนต์ กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 มีกุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง และตึก 8 หลัง มีศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน ๒ หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เจดีย์ใหญ่ชั้นบนเป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่ออู่ทอง
รายนามเจ้าอาวาส

พระห่วง พ.ศ. 2447–2456
พระบุญนาค พ.ศ. 2456–2457
พระอธิการจง พ.ศ. 2457–2475
พระรอด พ.ศ. 2475
พระใบฎีกาบุญธรรม พ.ศ. 2475–2487
พระครูสุนทรธรรมวาที พ.ศ. 2488–ปัจจุบัน
วัดละมุด (จังหวัดนครปฐม)

สำหรับวัดละมุดแห่งอื่น ดูที่ วัดละมุด
| วัดละมุด |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 62 หมู่ที่ 5 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3233 ตำบลวัดละมุด อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม 73120
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระจุฬามณี
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดละมุด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองบางพระ ในหมู่ที่ 5 บ้านสวนถั่ว ตำบลวัดละมุด อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดละมุดก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2374 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 มีโบราณสถานที่สำคัญคือ อุโบสถหลังเก่า สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย เป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร มีประตูทางเข้าด้านหน้า 2 ประตู หน้าบันติดประดับด้วยเครื่องถ้วยลายคราม หลังคาเครื่องไม้มีช่อฟ้า ใบระกา นาคสะดุ้ง หางหงส์ บริเวณโดยรอบอุโบสถมีซุ้มเสมาอยู่ทั้ง 8 ทิศ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ตามประวัติกล่าวว่าอัญเชิญมาจากวัดโบสถ์ พระพักตร์มีเค้าอิทธิพลศิลปะแบบอู่ทอง อุโบสถหลังนี้สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยรัตนโกสินทร์และมีการซ่อมแซมอีกครั้งอีกครั้งในช่วงเวลาที่ไม่ห่างกันมาก นอกจากนี้ยังมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองอีก 10 องค์ อยู่ภายในกำแพงแก้วที่กั้นเป็นเขตของอุโบสถ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานจากกรมศิลปากร
วิหารขนาดกว้าง 9.50 เมตร ยาว 18.50 เมตร สูง 21 เมตร ก่ออิฐถือปูน หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบ หน้าบันแกะสลักรูปเทพนมประกอบลายพุดตาน ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธศิลาหินทรายสมัยอโยธยา สุพรรณภูมิหลายองค์ ซึ่งนำมาจากวัดร้าง นอกจากนั้นวัดยังมี พระจุฬามณี จำนวนทั้งหมด 5 องค์ กว้าง 1.5 เมตร สูง 3 เมตร สร้างด้วยโลหะตามศิลปะสมัยอยุธยา โดยนำมาจากวัดร้างฝั่งตรงข้ามวัดละมุด (ในปัจจุบันนี้ไม่มีแล้ว)
วงศ์ย่อยชะมด

| วงศ์ย่อยชะมด |
| --- | --- |

ชะมดเช็ด (Viverricula indica)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
อันดับย่อย:: Feliformia
วงศ์:: Viverridae
วงศ์ย่อย:: Viverrinae Gray, 1821

สกุล
 Civettictis   Genetta   Poiana   Viverra   Viverricula
วงศ์ย่อยชะมด เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์กินเนื้อ ในวงศ์ชะมดและอีเห็น (Viverridae) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Viverrinae
นับเป็นวงศ์ย่อยที่มีสมาชิกที่หลากหลายและมากที่สุดในวงศ์นี้ แบ่งออกได้เป็น 22 ชนิด พบกระจายพันธุ์ทั้งในทวีปแอฟริกาและเอเชีย ขนาดความยาวสูงสุดได้ถึง 84 เซนติเมตร (33 นิ้ว) น้ำหนัก 18 กิโลกรัม (40 กรัม) พบในแอฟริกา เป็นสัตว์ที่มีฟันแหลม สามารถเขียนเป็นสูตรได้ว่า  {\tfrac {3.1.4.2}{3.1.4.2}}