stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2009 นัดชิงชนะเลิศ
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ > รอบรองชนะเลิศ

สหรัฐอเมริกา เผชิญหน้ากับผู้ชนะกลุ่มเออย่าง สเปน แชมป์ทวีปยุโรปในปี ค.ศ. 2008 และเป็นทีมเต็งที่จะคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 2010 สหรัฐ ชนะการแข่งขันด้วยคะแนน 2–0 ทำลายสถิติการไม่แพ้ใครของสเปนที่เริ่มในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 และผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศเป็นครั้งแรกในการแข่งขันทีมชุดใหญ่ระหว่างทวีป เดอะนิวยอร์กไทม์ส ขนานนามว่า "ปาฎิหารย์บนพื้นหญ้า" หรือ  "miracle on grass" ในนัดนี้ สหรัฐ เริ่มต้นการแข่งขันด้วยแรงกดดันในช่วงต้นและทำให้สไตล์การครอบครองกองกลางของสเปนหยุดชะงัก โจซี อัลติดอร์
ทำประตูแรกของเกมในนาทีที่ 27 สหรัฐ สามารถที่จะป้องกันการทำประตูของสเปนที่สร้างโอกาสการทำประตูถึง 18–9 ครั้ง และทำประตูที่สองได้ในนาทีที่ 74 ด้วยการผ่านบอลของ แลนดอน โดโนแวน ที่ทำให้ ฌาราร์ต ปิเก และเซร์ฆิโอ ราโมส หักเหไปด้านหน้า ทำให้ คลินต์ เดมป์ซีย์ ไปแย่งบอลจากปีเกที่ไม่สารถครองครองบอลได้แล้วยิงผ่านมือของ อิเกร์ กาซิยัส จากระยะสั้นไปเป็น 2–0
ขณะที่ บราซิล ต้องพบกับเจ้าภาพอย่าง แอฟริกาใต้ รองแชมป์กลุ่ม A โดยชนะไปได้วยคะแนน 1–0 การแข่งขันยังคงไร้การทำประตูเป็นเวลา 88 นาทีแม้บราซิลพยายามที่จะทำประตูหลายครั้ง ก่อนที่ ดาเนียล อัลวีส ตัวสำรองจะเตะฟรีคิกจากมุมไกลผ่านมือของ อีตูเมเลง คูเน เข้าไปเป็นประตูเดียวในนัดนี้
การแข่งขัน > สรุป

ดุงกา ผู้จัดการทีมของบราซิล เลือกที่จะใช้รูปแบบ 4–2–3–1 ที่ทีมเคยใช้ในการแข่งขันครั้งก่อน ขณะที่ บ็อบ แบรดลีย์ ผู้จัดการทีมของสหรัฐอเมริกา เลือกใช้แผน 4–4–2 โดยเปลี่ยนผู้เล่นหนึ่งคนคือ ไมเคิล แบรดลีย์ เนื่องจากถูกลงโทษแบนหลังจากโดนใบแดงในรอบรองชนะเลิศและถูกแทนที่โดย เบนนี เฟลฮาเบอร์ ในรายการเริ่มต้น ในพิธีก่อนการแข่งขันฟีฟ่าให้นักเตะทั้งสองทีมยืนให้เกียรติ มาร์ค วิเวียนโฟเอ กองกลางชาวแคเมอรูน ซึ่งเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจในการแข่งขันรอบรองชนะเลิศฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชั่นส์คัพ 2003 โดยมีมาร์ค สก็อตต์โฟเอ ลูกชายอ่านข้อความเพื่อรำลึกถึงพ่อของเขา[41]
สหรัฐอเมริกาขึ้นนำก่อนในนาทีที่ 10 จาก โจนาธาน สเปคเตอร์ ด้วยเท้าขวาจากลูกเปิดบอลนอกกรอบเขตโทษของ คลินท์ เดมป์ซีย์ จากนั้น ทิม ฮาวเวิร์ด ผู้รักษาประตู ได้ทำการเซฟสำคัญหลายครั้งเพื่อรักษคะแนนการนำของพวกเขา ท่ามกลางการโจมตีของบราซิลอย่างหนัก สหรัฐ ใช้ประโยชน์จากการโต้กลับของ ริคาร์โด คลาร์ก วิ่งผ่านเส้นครึ่งสนามและผ่านไปยัง แลนดอน โดโนแวน ยิงจากนอกเขตโทษทำประตูได้สำเร็จในนาทีที่ 27 เกมจบครึ่งแรกโดยสหรัฐขึ้นนำ 2-0 โดยเป็นที่ตกตลึงของนักวิจารณ์ฟุตบอลเป็นอย่างมาก
บราซิล ไล่ขึ้นมาเป็น 2–1 ในนาทีแรกของครึ่งเวลาหลังจาก ลูอีส ฟาเบียนู ตะหวัดบอลทำทำประตูในกรอบเขตโทษ, ในนาทีที่ 60 กาก้า โหม่งบอลผ่านเส้นประตู แต่ทิม ฮาวเวิร์ด สามารถปัดออกไปได้ โดยทีมงานผู้ตัดสินตัดสินไม่ให้ประตูดังกล่าว โดยภาพช้าแสดงให้เห็นว่าบอลข้ามเส้นไปแล้วทั้งใบ ก่อนที่ บราซิล จะได้ประตูตีเสมอได้ในนาทีที่ 74 จากฟาเบียนู ที่ยิงซ้ำลูกบอลที่ชนคานออกมาจากลูกโกม่งของกาก้า ในนาทีที่ 84 เอลาโน เปิดเตะมุมให้กับ ลูซิอู ยิงเข้าประตูทำให้บราซิลแซงเอาชนะไปได้ด้วยคะแนน 2–3
การแข่งขัน > รายละเอียด

28 มิถุนายน 2009
20:30 SAST
| สหรัฐ  | 2–3 |  บราซิล |
| --- | --- | --- |
| เดมป์ซีย์  10' โดโนแวน  27' | Report | ฟาเบียนู  46', 74' ลูซีอู  84' |
ผู้ชม: 52,291
ผู้ตัดสิน: มาร์ติน แฮนเอสตอน (สวีเดน)
| --- | --- |
             สหรัฐอเมริกา :              บราซิล
ดูเพิ่ม

ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2009
พีระมิดเมนคูเร

พีระมิดเมนคูเร หรือ เมนคาวเร (Menkaure) หนึ่งในพีระมิดในประเทศอียิปต์ ที่ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงกีซา ทางทิศตะวันตกนอกกรุงไคโร สร้างโดย ฟาโรห์เมนคูเร หรือชื่อในภาษากรีกคือ ฟาโรห์ไมซีรีนัส (Micerinus) ทรงเป็นราชโอรสของ ฟาโรห์คาเฟร ผู้สร้างพีระมิดคาเฟร และเป็นพระนัดดาของฟาโรห์คูฟู ผู้สร้างมหาพีระมิดแห่งกิซ่า
ฟาโรห์เมนคูเรได้สร้างพีระมิด ขึ้นเป็นหลังที่สามที่ความสูง 65.5 เมตร (ปัจจุบันคงเหลือ ความสูง 62 เมตร) ฐานแต่ละด้านกว้างประมาณ 105 เมตร และเอียงทำมุมประมาณ 51 องศา ซึ่งแม้จะมีขนาดเล็กที่สุด ในหมู่พีระมิดทั้ง 3 แห่งกิซ่า แต่ก็ยังสูงประมาณอาคาร 18 ชั้น (เมื่อคิดความสูงที่ชั้นละ 3.5 เมตร)
ทางทิศใต้ของพีระมิดเมนคูเร มีการสร้างหมู่พีระมิดราชินีทั้ง 3 (The Three Queen's Pyramids) เป็นที่ไว้พระศพของราชินี 3 องค์ในสมัยของฟาโรห์เมนคูเร หมู่พีระมิดราชินีทั้ง 3 นี้มักปรากฏในภาพถ่ายร่วมกับพีระมิดเมนคูเร
ความพยายามในการทำลาย

ใน ค.ศ. 1196 อัลอะซีซ อุษมาน สุลต่านแห่งอียิปต์ผู้เป็นโอรสในเศาะลาฮุดดีน พยายามทำลายพีระมิดหลายแห่ง โดยเริ่มที่พีระมิดเมนเคาเร พระองค์จ้างคนงานมาทำลายพีระมิดเป็นเวลาแปดเดือน แต่พบว่าค่าใช้จ่ายในการทำลายเกือบแพงพอ ๆ กับการสร้าง พวกเขาสามารถนำหินออกได้เพียงหนึ่งหรือสองก้อนต่อวันเท่านั้น คนงานบางส่วนใช้ลิ่มและคานไว้ขยับหิน ในขณะที่บางส่วนใช้เชือกดึงมันลงมา เมื่อหินตก มันจึงจมลงในทราย และต้องใช้ความพยายามเป็นพิเศษในการขุดออกมา จากนั้นจึงใช้ลิ่มตีหินให้แตกแล้วนำไปใส่ในรถเข็น เพื่อไปเทที่เชิงเขา ถึงแม้จะมีความพยายามมากแค่ไหน คนงานสร้างความเสียหายพีระมิดจนเป็นรูแนวตั้งขนาดใหญ่ฝั่งทิศเหนือของพีระมิดเท่านั้น
อ่านเพิ่ม

Verner, Miroslav (2001). The Pyramids: The Mystery, Culture and Science of Egypt's Great Monuments. New York: Grove Press. ISBN 978-0-8021-1703-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

Guardian's Ancient Egypt: The Pyramid of Menkaure
NOVA Online – Pyramids:  Menkaure's Inside Story
ส่วนที่เสียหายของพีระมิด
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ (ประเทศไทย)

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เป็นหน่วยงานในสังกัดสำนักพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติของไทยมีประวัติความเป็นมาที่ยาวนาน นับตั้งแต่ครั้งสมัยรัชกาลที่ 4 ซึ่งพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติแห่งแรกในประเทศไทยก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2402 คือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

ปัจจุบัน มีพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทั่วทุกภาค และกระจายในหลายจังหวัด ดังนี้
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ > กรุงเทพมหานคร

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ วัดเบญจมบพิตร
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ > ภาคกลาง

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ บ้านเก่า — จังหวัดกาญจนบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พาณิชย์นาวี — จังหวัดจันทบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี — จังหวัดชัยนาท
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครนายก พระบรมชนกชลพัฒน์ — จังหวัดนครนายก
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระปฐมเจดีย์ — จังหวัดนครปฐม
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กาญจนาภิเษก — จังหวัดปทุมธานี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี — จังหวัดปราจีนบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จันทรเกษม — จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เจ้าสามพระยา — จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนครคีรี — จังหวัดเพชรบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ราชบุรี — จังหวัดราชบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สมเด็จพระนารายณ์ — จังหวัดลพบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระพุทธบาท — จังหวัดสระบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อินทร์บุรี — จังหวัดสิงห์บุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชาวนาไทย — จังหวัดสุพรรณบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุพรรณบุรี — จังหวัดสุพรรณบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อู่ทอง — จังหวัดสุพรรณบุรี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ > ภาคเหนือ

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชร — จังหวัดกำแพงเพชร
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน — จังหวัดเชียงราย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงใหม่ — จังหวัดเชียงใหม่
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่าน — จังหวัดน่าน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระพุทธชินราช — จังหวัดพิษณุโลก
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย — จังหวัดลำพูน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ รามคำแหง — จังหวัดสุโขทัย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สวรรควรนายก — จังหวัดสุโขทัย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ > ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ขอนแก่น — จังหวัดขอนแก่น
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พิมาย — จังหวัดนครราชสีมา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มหาวีรวงศ์ — จังหวัดนครราชสีมา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครจัมปาศรี — จังหวัดมหาสารคาม
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ด — จังหวัดร้อยเอ็ด
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์ — จังหวัดสุรินทร์
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ บ้านเชียง — จังหวัดอุดรธานี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี — จังหวัดอุบลราชธานี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ > ภาคใต้

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชุมพร — จังหวัดชุมพร
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช — จังหวัดนครศรีธรรมราช
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ถลาง — จังหวัดภูเก็ต
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มัชฌิมาวาส — จังหวัดสงขลา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สงขลา — จังหวัดสงขลา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สตูล — จังหวัดสตูล
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา — จังหวัดสุราษฎร์ธานี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ > อดีตพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ช้างต้น — กรุงเทพมหานคร (ปิดให้บริการถาวร)
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
เว็บไซต์สำนักพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
| ด ค กพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| กรุงเทพมหานคร |  พระนคร  เรือพระราชพิธี  ช้างต้น  วัดเบญจมบพิตร  ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์  หอศิลป  |  |
| ภาคกลาง |  กาญจนาภิเษก (ปทุมธานี)  เจ้าสามพระยา (อยุธยา)  จันทรเกษม (อยุธยา)  สมเด็จพระนารายณ์ (ลพบุรี)  อินทร์บุรี (สิงห์บุรี)  ชัยนาทมุนี (ชัยนาท)  อู่ทอง (สุพรรณบุรี)  สุพรรณบุรี  พระปฐมเจดีย์ (นครปฐม)  พระนครคีรี (เพชรบุรี)  บ้านเก่า (กาญจนบุรี)  ราชบุรี  ชาวนาไทย (สุพรรณบุรี)  ปราจีนบุรี  พาณิชย์นาวี (จันทบุรี)  นครนายก  |  |
| ภาคเหนือ |  รามคำแหง (สุโขทัย)  สวรรควรนายก (สุโขทัย)  กำแพงเพชร  พระพุทธชินราช (พิษณุโลก)  เชียงใหม่  เชียงแสน (เชียงราย)  หริภุญไชย (ลำพูน)  น่าน  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  พิมาย (นครราชสีมา)  มหาวีรวงศ์ (นครราชสีมา)  ร้อยเอ็ด  สุรินทร์  อุบลราชธานี  ขอนแก่น  บ้านเชียง (อุดรธานี)  |  |
| ภาคใต้ |  นครศรีธรรมราช  ไชยา (สุราษฎร์ธานี)  ถลาง (ภูเก็ต)  สงขลา  มัชฌิมาวาส (สงขลา)  ชุมพร  สตูล  |  |
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจันทรเกษม พระนครศรีอยุธยา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่าน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ด
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สงขลา
พิพิธภัณฑ์ธงชาติไทย

พิพิธภัณฑ์ธงชาติไทย (Thai National Flag Museum) ตั้งอยู่เลขที่ 15 ซอยลาดพร้าว 43 แขวงสามเสนนอก เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร 10310 อยู่ภายในบริเวณเดียวกับพื้นที่จัดแสดงพิพิธภัณฑ์เครื่องเล่นกระบอกเสียงและหีบเสียงไทย และ พิพิธภัณฑ์เฉลิมพระนคร มีเจ้าของคนเดียวกันคือ คุณพฤฒิพล ประชุมผล  จัดตั้งขึ้นมาเพื่อสำหรับให้ประชาชนคนไทยที่สนใจต้องการศึกษา ประวัติธงชาติไทย พิพิธภัณฑ์เอกชนแห่งนี้มีความโดดเด่น เพราะว่าได้รวบรวม ธงสยาม (Siam Flag)ในรูปแบบต่างๆ หรือที่คนไทยทั่วไปเรียกว่าธงช้าง ก่อนที่จะพัฒนามาเป็น ธงชาติไทยดังที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน   และธงสยามนี้ปรากฏอยู่บนงานสะสมต่างๆ จากนักสะสมทั่วโลก โดยพิพิธภัณฑ์เริ่มนำออกมาอวดโฉมจัดแสดงต่อสาธารณชนครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2549  และเป็นที่ทำการสมาคมนักธัชวิทยาแห่งประเทศไทย
จากวัตถุประสงค์ของการก่อตั้ง พิพิธภัณฑ์ธงสยาม ดังที่ได้กล่าวมาข้างต้น พิพิธภัณฑ์มีการจัดแสดงธงชาติสยามในอดีต ที่มีพื้นที่สีแดงสดตรงกลางเป็นรูปช้างเผือก  และการจัดแสดงอื่นๆ อาทิ
การจัดแสดงวัตถุ  ซึ่งเกี่ยวข้องกับธงสยาม  สิ่งของขนาดเล็กที่มีธงรูปช้างประดับไว้
พระบรมฉายาลักษณ์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ประทับบนหลังม้าพระที่นั่งก่อนการเสด็จประพาสยุโรปครั้งแรก ปะรำพิธีตกแต่งด้วยธงช้างจำนวนมาก
ภาพพิธีเปิดการเดินรถรางในสมัยรัชกาลที่ 5 ที่มีธงชาติประดับประดาตามซุ้มข้างทาง
พระราชบัญญัติว่าด้วยแบบอย่างธงสยาม ร.ศ. 110 เล่มสีแดงเพลิงพิมพ์อย่างประณีต จากเมืองไลพ์ซิจ เมืองอุตสาหกรรมการพิมพ์ของโลก ประเทศเยอรมนี
กระดานเล่นเกม ที่สันนิษฐานว่าอยู่ในช่วงสมัยรัชกาลที่ 5 มีรูปธงสยามติดไว้ร่วมกับธงอีกหลายๆ ชาติอยู่ในกระดานเกม
ภาพพิมพ์หินตัวอย่างธงสยามที่พิมพ์ขึ้นเพื่อเป็นตัวอย่างธงสำหรับกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา
พระครูสุจิณธรรมวิมล (ม่น ธมฺมจิณฺโณ)

| พระครูสุจิณธรรมวิมล (ม่น ธมฺมจิณฺโณ) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: อาจารย์ม่น , หลวงพ่อม่น , หลวงปู่ม่น วัดเนินตามาก
ส่วนบุคคล
เกิด: 16 เมษายน พ.ศ. 2453 (88 ปี)
มรณภาพ: 8 ตุลาคม พ.ศ. 2541
นิกาย: มหานิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดเนินตามาก ชลบุรี
อุปสมบท: พ.ศ. 2473 บวชครั้งแรก (อายุ 20 ปี) พ.ศ. 2482 บวชครั้งที่2 (อายุ 29 ปี)
พรรษา: 59
ตำแหน่ง: รองเจ้าคณะตำบลหัวถนน
พระครูสุจิณธรรมวิมล (หลวงปู่ม่น ธมฺมจิณฺโณ) อดีตเจ้าอาวาสวัดเนินตามาก และอดีตรองเจ้าคณะตำบลหัวถนน เกจิดังของอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
ประวัติ

ท่านมีนามว่า " ม่น " นามสกุล " วิญญาณ " เกิดที่บ้านเนินตามาก ตำบลโคกเพลาะ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2453 (ตรงกับวันเสาร์ ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 5 ปีจอ) เป็นบุตรของนายมา และนางแดง  วิญญาณ ท่านมีพี่น้อง 3 คน คือ
นางเทียม เอมเปีย
พระครูสุจิณธรรมวิมล (หลวงปู่ม่น วิญญาณ)
นางย้อย โบราณ
ในวัยเด็กบิดามารดาได้นำไปฝากเรียนไว้ที่วัดตามโบราณนิยมเรียกว่า " หนังสือวัด " จนมีความรู้ด้านอักษร การปกครอง ด้านช่างฝีมือ แพทย์แผนโบราณ
อุปสมบทครั้งแรก

ปี พ.ศ. 2473 เมื่อหลวงปู่ม่น อายุได้ 20 ปี บิดาเห็นสมควรว่าถึงวัยในการบวชเรียนแล้ว จึงได้จัดงานอุปสมบทให้ที่วัดเนินตามาก บวชได้ 1 พรรษา แล้วก็ต้องลาสิกขาออกไปช่วยบิดามารดาประกอบอาชีพ จนมีฐานะที่ดีมั่นคงเป็นที่ประจักษ์ จงหวนคิดถึงการบวช จึงกราบลาบิดามารดา เข้าอุปสมบทอีกครั้ง
อุปสมบทครั้งที่ 2

ปี พ.ศ. 2482 เมื่อหลวงปู่ม่น อายุได้ 29 ปี (ตรงกับวันเสาร์ที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2482) ณ พัทธสีมาวัดโคกเพลาะ ตำบลโคกเพลาะ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี โดยมีท่าน
ท่านได้รับฉายาทางธรรมว่า " ธมฺมจิณฺโณ "
จากนั้นพำนักที่วัดโคกเพลาระยะหนึ่งจึงย้ายไปจำพรรษาที่วัดเนินตามาก เริ่มศึกษาเล่าเรียนคันถธุระและวิปัสสนาธุระอย่างจริงจัง เคร่งครัด ประกอบคุณงามความดีตามความเหมาะสมของเพศสมณะ ท่านเป็นพระที่เคร่งครัดในธรรมวินัยตั้งแต่เริ่มอุปสมบท ศึกษาปริยัติธรรม เข้าสอบนักธรรมชั้นตรี-โท ตามลำดับ มีความสามารถในการจำและสวดพระปาฏิโมกข์ได้ จนมาค้นคว้าด้วยตนเอง ฝึกการปฏิบัติจิตและกัมมัฏฐาน เพื่อหลุดพ้นอย่างจริงจังเมื่ออุปสมบท 5 พรรษา จึงออกธุดงค์เพื่อหาประสบการณ์ไปตามสถานที่ต่างๆ เช่น พระพุทธบาท สระบุรี วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เป็นต้น
ท่านเล่าว่า ไปศึกษาวิชาธรรมกายกับหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ (สมัยที่หลวงพ่อสดยังมีชีวิตอยู่) แต่เมื่อปฏิบัติได้ 7 วัน ท่านบอกว่าไม่ถูกกับจริต เลยขอลาไปที่อื่น
หลังท่านได้ฝากตัวเป็นศิษย์พระสมุห์บุญยิ่ง วิริโย ที่วัดเขาบางพระ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี รับคำแนะนำสั่งสอนในการปฏิบัติอันเป็นไปด้วยธาตุและจริตเป็นหนึ่งเดียวกัน
นอกจากนี้ ยังศึกษาด้านเวชกรรมจากพระสมห์บุญยิ่งเพิ่มเติม จนมีความเชี่ยวชาญ ต่อมาพระสมุห์บุญยิ่งชักชวนหลวงปู่ม่นออกธุดงค์หาสถานที่ปฏิบัติวิเวก เป็นสัปปายะ จนพบถ้ำจักรพงษ์ บนเกาะสีชัง อำเภอเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี ทั้งอาจารย์ และศิษย์จึงได้พำนักอยู่ ณ ที่นี้ จนหลวงปู่ม่น เกิดความก้าวหน้าทางจิตเป็นอย่างมาก
งานปกครอง

พ.ศ. 2490 อายุ 37 พรรษาที่ 8 ได้รับแต่งตั้งเป็น เจ้าอาวาสวัดเนินตามาก
พ.ศ. 2533 อายุ 80 พรรษาที่ 51 ได้รับแต่งตั้งเป็น รองเจ้าคณะตำบลหัวถนน
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2529 อายุ 76 พรรษาที่ 47 ได้รับเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตร ชั้นโท ที่ " พระครูสุจิณธรรมวิมล "
งานด้านการพัฒนา

พ.ศ. 2495 – 2500 วางศิลาฤกษ์สร้างอุโบสถ และฝังลูกนิมิต (ปัจจุบัน)
พ.ศ. 2512 – 2529 สร้างโรงเรียนประถมศึกษาวัดเนินตามาก (ปัจจุบันคือ โรงเรียนวัดเนินตามาก)
พ.ศ. 2537 อนุญาตให้คณะศิษย์ทำวัตถุมงคล (รุ่นเมตตา) เพื่อสร้างอาคารโรงพยาบาลพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
- ก่อตั้งมูลนิธิวัดเนินตามาก , มูลนิธิโรงเรียนวัดเนินตามาก , มูลนิธิเด็กก่อนวัยเรียน , มูลนิธิสภาตำบลโคกเพลาะ , กองทุนมูลนิธิสุจิณธรรมวิมล
มรณภาพ

ในปี พ.ศ. 2523 หลวงปู่ม่น ได้อาพาธด้วยโรคอัมพฤกษ์ เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลพนัสนิคม จนกระทั่งเกือบหายเป็นปกติ จึงกลับมาพักฟื้นที่วัดเนินตามากตามเดิม
ต่อมา ปี พ.ศ. 2537 ท่านอาพาธหนักอีกครั้ง ต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาทสมิติเวช กรุงเทพฯ เป็นเวลาถึง 8 เดือน จึงสามารถกลับมาอยู่ที่วัดเนินตามาก   หลักจากนั้นท่านก็อาพาธเป็นๆ หายๆ เข้าโรงพยาบาทสมิติเวช กรุงเทพฯ
กระทั่งมรณภาพลงด้วยอาการอันสงบ ณ โรงพยาบาทสมิติเวช กรุงเทพฯ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2541 เวลา 18.00 น. รวมสิริอายุได้ 88 ปี 5 เดือน 24 วัน พรรษาที่ 59
ได้รับพระราชทางเพลิงศพ ในวันอาทิตย์ที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2549 เวลา 16.00 น. ณ วัดเนินตามาก ตำบลโคกเพลา อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
ภูเขาน้ำแข็งบี-15

ขอบของภูเขาน้ำแข็ง บี-15เอ ในทะเลรอสส์ทวีปแอนตาร์กติกา, 29 มกราคม 2545
ภูเขาน้ำแข็งบี-15 เป็นภูเขาน้ำแข็งที่ใหญ่ที่สุดตามขนาดพื้นที่ตั้งแต่มีการบันทึก มันมีความยาว 295 กม. กว้าง 37 กม. คิดเป็นพื้นที่ขนาด 11,000 ตารางกิโลเมตร—ซึ่งใหญ่กว่าประเทศจาเมกา
ภูเขาน้ำแข็งบี-15 แยกตัวออกมาจากหิ้งน้ำแข็งรอสส์ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2543 ต่อมาใน พ.ศ. 2546 ภูเขาน้ำแข็งบี-15 ได้แตกออก โดยก้อนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดมีชื่อว่า บี-15เอ ซึ่งมีขนาด 6,400 ตารางกิโลเมตร บี-15เอ ลอยออกไปจากเกาะรอสส์มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือไปทางทะเลรอสส์ และในเดือนตุลาคม 2548 บี-15เอ ก็ได้แตกออกเป็นภูเขาน้ำแข็งขนาดเล็ก พ.ศ. 2561 ภูเขาลูกใหญ่ที่สุดที่แตกออกจาก บี-15 ยังคงเดินทางขึ้นไปทางทิศเหนือ โดยมีต่ำแหน่งคร่าว ๆ คืออยู่ระหว่างหมู่เกาะฟอล์กแลนด์และเกาะเซาท์จอร์เจีย
ประวัติ

ในสัปดาห์สุดท้ายของเดือนมีนาคม พ.ศ. 2543 ภูเขาน้ำแข็งบี-15 ได้แยกตัวออกมาจากหิ้งน้ำแข็งรอสส์ใกล้กับเกาะโรสเวลต์ ทวีปแอนตาร์กติกา การแยกตัวออกมานั้นเป็นการแยกตัวตามรอยแต่ที่มีอยู่แล้วตามหิ้งน้ำแข็ง ภูเขาน้ำแข็งสามารถวัดความยาวได้ประมาณ 295 กิโลเมตร กว้าง 37 กิโลเมตร คิดเป็นขนาดพื้นที่ 10,915 ตร.กม.—ขนาดใกล้เคียงกับเกาะจาเมกา นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าการที่ก้อนน้ำแข็งขนาดมหึมาแตกออกนั้นเป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรตามธรรมชาติในระยะยาวซึ่งเกิดขึ้นทุก ๆ 50–100 ปี ใน พ.ศ. 2543, 2545 และ 2546 แตกออกมาเป็นภูเขาน้ำแข็งเล็ก ๆ หลายลูก โดยมีลูกที่ใหญ่ที่สุดคือ ภูเขาน้ำแข็งบี-15เอ ที่มีขนาด 6,400 ตร.กม.
เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ภูเขาน้ำแข็งบี-15เจได้แตกออกจากภูเขาน้ำแข็งบี-15เอ ทำให้บี-15เอได้ลอยตัวออกจากเกาะรอสส์สู่ทะเลรอสส์ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2546 ภูเขาน้ำแข็งรูปมีดบี-15เคได้แตกออกทำให้บี-15เอลอยขึ้นไปทางเหนือ เมื่อถึงเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 กระแสน้ำได้พัดบี-15เอไปทางลิ้นน้ำแข็งไดรกัลสกี (เป็นธารน้ำแข็งที่อยู่บริเวณส่วนปลายของธารน้ำแข็งดาวิด มีลักษณะเป็นพื้นน้ำแข็งยืนยาวออกไปในทะเล) ก่อนจะถึงลิ้นน้ำแข็งไดรกัลสกีไม่กี่กิโลเมตร บี-15เอก็เกยตื้นกับภูเขาใต้ทะเล ก่อนจะลอยไปทางเหนืออีกครั้ง ในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2548 บี-15เอชนกับลิ้นน้ำแข็ง ทำให้ส่วนปลายของลิ้นน้ำแข็งแตกออก แต่บี-15เอไม่ได้รับผลกระทบจากการปะทะ
ภูเขาน้ำแข็งบี-15เอยังคงลอยเรียบไปตามชายฝั่งแมกเมอร์โดเซาน์ เมื่อวันที่ 27–28 ตุลาคม พ.ศ. 2548 บี-15เอเกยตื้นที่นอกชายฝั่งแหลมอาแดร์ วิกตอเรียแลนด์และได้แตกออกเป็นภูเขาน้ำแข็งลูกเล็ก ๆ แรงสั่นสั่นสะเทือนจากการชนวัดได้ไกลถึงสถานีวิจัยขั้วโลกใต้อามุนด์เซน-สก็อตต์ การชนกันครั้งนี้ได้แตกเป็นภูเขาน้ำแข็งบี-15พี บี-15เอ็มและบี-15เอ็น ส่วนภูเขาน้ำแข็งลูกที่ใหญ่ที่สุดใช้ชื่อว่าบี-15เอต่อไป (1,700 ตร.กม.) บี-15เอได้ลอยไกลขึ้นไปทางเหนือก่อนจะแตกออกเป็นภูเขาน้ำแข็งลูกเล็ก ๆ ตามการรายงงานของหน่วยลาดตระเวนการประมงของกองทัพอากาศในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549[ต้องการอ้างอิง] ในวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 มีผู้พบเห็นเศษภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่หลายลูกห่างจากชายฝั่งทิมารุ ประเทศนิวซีแลนด์เพียง 60 กม. ลูกที่ใหญ่ที่สุดวัดขนาดได้ประมาณ 18 กิโลเมตร โผล่พ้นผิวน้ำทะเล 37 เมตร
ใน พ.ศ. 2561 ศูนย์น้ำแข็งแห่งชาติติดตามภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่เหลือได้ 4 ลูก (ขนาดไม่ต่ำกว่า 37,040 ตร.ม.) เช่น บี-15แซด ที่อยู่ห่างจากเกาะเซาท์จอร์เจียไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือราว 277.8 กิโลเมตร วัดขนาดได้ 18,520x9,260 ตารางเมตร และยังคงลอยไปทางเหนือ ยิ่งมันลอยไปเหนือเท่าไหร่อัตราการละลายของมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ใน พ.ศ. 2563 มีภูเขาน้ำแข็งเพียง 2 ลูกที่ยังติดตามได้คือ บี-15เอเอ อันเป็นเศษของบี-15แซด อยู่บริเวณตะวันออกของเกาะเซาท์จอร์เจียในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ กับอีกลูกคือ บี-15เอบี ที่ยังลอยอยู่นอกชายฝั่งแอนตาร์กติกา
ภาพถ่ายจากดาวเทียม

| --- | --- |
บี-15เอ ลอยไปทางลิ้นน้ำแข็งไดรกัลสกี ก่อนจะชนกันในวันที่ 2 มกราคม 2548 (นาซา): ส่วนหนึ่งของภูเขาน้ำแข็ง บี-15 ที่แยกออกจากกัน โดยในภาพได้ถายรูปของ บี-15เอ็ม, บี-15เอ็น, และ บี-15พี, 31 ตุลาคม 2548 (ดีเอ็มพีเอส)
ดูเพิ่ม

รายชื่อภูเขาน้ำแข็งที่บันทึกตามขนาดพื้นที่
แหล่งข้อมูลอื่น

ESA: Situation Around Balleby Islands; Icebergs B-15A, B-15N, C-19A (2 March 2006)
ESA: Envisat Shows Behemoth B-15A Iceberg Breaking Up (7 November 2005)
NASA: Antarctic Iceberg Gets Stuck เก็บถาวร 2017-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (6 January 2005)
B-15A Iceberg Blocks McMurdo Sound (NASA Earth Observatory), (2004-12-15)
Tracking the World's largest Iceberg B 15 (video)
ภูเขาน้ำแข็งบี-15เอ ที่เดินทางเป็นระยะเวลาสี่ปี ตั้งแต่ กรกฎาคม 2545 ถึง มีนาคม 2549
เส้นทางของภูเขาน้ำแข็งบี-15แซด ตั้งแต่ 2557–2561
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดเลย
| --- | --- |
th
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2548
ที่ตั้ง: วัดโพนชัย ถนนแก้วอาสา ตำบลด่านซ้าย อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย 42120
พิกัดภูมิศาสตร์: 17°16′40″N 101°08′44″E﻿ / ﻿17.277787°N 101.145465°E﻿ / 17.277787; 101.145465
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย หรือ พิพิธภัณ์ผีตาโขนวัดโพนชัย เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นที่ตั้งอยู่ในวัดโพนชัย ถนนแก้วอาสา ตำบลด่านซ้าย อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมประเพณีของอำเภอด่านซ้าย รวมถึงผีตาโขนซึ่งเป็นการละเล่นพื้นบ้านของอำเภอด่านซ้าย
ประวัติ

พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้ายเดิมเป็นนิทรรศการเกี่ยวกับประเพณีผีตาโขนในห้องสมุดประชาชนอำเภอด่านซ้ายที่เริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 ภายหลังเมื่อการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ส่งเสริมการท่องเที่ยวในอำเภอด่านซ้ายทำให้มีผู้สนใจเข้าชมจำนวนมาก เจ้าหน้าที่ประจำการศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) ของอำเภอด่านซ้ายจึงของบประมาณจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยและจังหวัดเลยเพื่อจัดสร้างเป็นพิพิธภัณฑ์ โดยนำกุฏิหลังเดิมของเจ้าอาวาสวัดโพนชัยมาดัดแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์ กุฏิหลังนี้สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2478 สร้างด้วยไม้ทั้งหมดตามแบบสถาปัตยกรรมแบบพื้นถิ่น
พิพิธภัณฑ์

พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้ายเป็นอาคารเรือนไม้ แบ่งส่วนจัดแสดงออกเป็น 6 ส่วน ได้แก่:
ห้องเมืองด่านซ้ายและพระธาตุศรีสองรัก: จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของชาวอำเภอด่านซ้าย ตำนานและประวัติของพระธาตุศรีสองรัก
ห้องผีตาโขน: จัดแสดงเกี่ยววัฒนธรรมประเพณีฮีตสิบสอง คลองสิบสี่ของชาวภาคอีสาน งานประเพณีบุญหลวงและการละเล่นผ่ีตาโขน รวมไปถึงประวัติความเป็นมา การทำหน้ากาก และคติความเชื่อเกี่ยวกับการละเล่นผีตาโขน
ห้องสื่อวิดีทัศน์: ฉายเรื่องราวของอำเภอด่านซ้าย และจัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับแหล่งท่องเที่ยว อาหารพื้นเมือง และบุคคลสำคัญของอำเภอด่านซ้าย
ของดีเมืองด่านซ้าย: จัดแสดงสาระความรู้ความภาคภูมิใจของชาวอำเภอด่านซ้าย เช่น สมุนไพรพื้นบ้าน
ส่วนสาธิตทำการหน้ากากผีตาโขน: สาธิตการทำหน้ากากผีตาโขนให้ผู้สนใจทุกวันเสาร์-อาทิตย์ และให้ผู้เข้าชมสามารถลองสวมชุดและหน้ากากผีตาโขนได้
ส่วนขายของที่ระลึก
แหล่งข้อมูลอื่น

พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย (ผีตาโขน) ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย (ผีตาโขน) ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
พิพิธภัณฑ์ผีตาโขนวัดโพนชัย ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ (มัลดีฟส์)

พิพิธภัณฑ์ในประเทศมัลดีฟส์
| --- | --- |
ޤައުމީ ދާރުލްއާސާރު
th
ก่อตั้ง: 11 พฤศจิกายน 2495 (2495-11-11)
ที่ตั้ง: มาเล ประเทศมัลดีฟส์
พิกัดภูมิศาสตร์: 4°10′30″N 73°30′32″E﻿ / ﻿4.17500°N 73.50889°E﻿ / 4.17500; 73.50889
ประเภท: พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
ชิ้นงานสะสม มาลาเฟย์ (މަލާފަތް) เครื่องเขินฝาชีไม้โบราณ จากเกาะทูลฮาดู (ތުޅާދޫ)
พระนางตารา ความสูง 30 ซม. ศิลปะมัลดีฟส์แกะสลักจากหินปะการังโขด จากคริสต์ศตวรรษที่ 9
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ (มัลดีฟส์: ޤައުމީ ދާރުލްއާސާރު; qaumee dhaarulaasaaru) เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของประเทศมัลดีฟส์ก่อตั้งขึ้นเนื่องในวันชาติ เปิดทำการเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 โดยนายกรัฐมนตรีมัลดีฟส์ในขณะนั้น โมฮาเหม็ด อามิน ดิดี (มัลดีฟส์: މުހައްމަދު އަމީން ދީދީ އެވެ; Mohamed Amin Didi)
ภาพรวม

จุดประสงค์เพื่ออนุรักษ์ประวัติศาสตร์และนำเสนอความเป็นชาติของชาวมัลดีฟส์ พิพิธภัณฑ์มีชุดสะสมวัตถุโบราณจำนวนมาก ตั้งแต่วัตถุจากหินไปจนถึงชิ้นส่วนโบราณวัตถุของราชวงศ์ตั้งแต่สมัยสังคมพุทธจนถึงยุคการปกครองของสุลต่านมุสลิม
ก่อนหน้านี้พิพิธภัณฑ์แห่งนี้บริหารงานโดยศูนย์ภาษาและประวัติศาสตร์แห่งชาติมัลดีฟส์ (มัลดีฟส์: ދިވެހި ބަހާއި ތާރީޚަށް ޚިދުމަތްކުރާ ޤައުމީ މަރުކަޒު) ต่อมาเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2553 ศูนย์ถูกยกเลิกโดยคำสั่งของประธานาธิบดีโมฮาเหม็ด นาชีด (มัลดีฟส์: މުހައްމަދު ނަޝީދު) และการบริหารพิพิธภัณฑ์ถูกมอบให้เป็นหน้าที่ของกระทรวงการท่องเที่ยว ศิลปะ และวัฒนธรรม ในส่วนของการวิจัยทางภาษาและประวัติศาสตร์ถูกส่งมอบให้อยู่ในความรับผิดชอบของวิทยาลัยการอุดมศึกษามัลดีฟส์ (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยแห่งชาติมัลดีฟส์ (มัลดีฟส์: ދިވެހިރާއްޖޭގެ ޤައުމީ ޔުނިވަރސިޓީ))
อาคาร

อาคารเก่าของพิพิธภัณฑ์ ตั้งอยู่ในสวนสุลต่านในเมืองมาเล ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของบริเวณพระราชวังมัลดีฟส์ที่มีอายุย้อนกลับไปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 อาคารหอสูง 3 ชั้น (มัลดีฟส์: އުސްގެކޮޅު; Usgekolhu) เป็นโครงสร้างเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่ของพระราชวังที่ถูกทำลายด้วยเพลิงไหม้ใน พ.ศ. 2511
อาคารใหม่ของพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในสวนสุลต่านเช่นกัน อาคารหลังนี้ได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาลจีน มีพื้นที่รวม 53,550 ตารางฟุต ออกแบบและก่อสร้างโดยบริษัทชานตงฉีหลู่ (จีน: 山东齐鲁建设集团有限公司) เมื่อแล้วเสร็จรัฐบาลจีนได้ส่งมอบโครงการให้แก่รัฐบาลมัลดีฟส์ในวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 แต่พิพิธภัณฑ์ได้เปิดอย่างเป็นทางการและประกาศให้เป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในอีกสองสัปดาห์ต่อมาในวันประกาศอิสรภาพมัลดีฟส์ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
การตกแต่งภายในของพิพิธภัณฑ์ยังคงรักษารูปแบบในสมัยที่สุลต่านปกครองประเทศ รวมถึงมีภาพสลักของพระคัมภีร์อัลกุรอานที่เขียนด้วยลายมือบนผนังของอาคาร