stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอนดี คิง
แหล่งข้อมูลอื่น

Andy King profile at the Leicester City F.C. website
สถิติของ แอนดี คิง ที่ Soccerbase
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์  |
| --- | --- |
 1 Grabara  3 Toffolo  4 Elphick  6 ฮอกก์  7 Bacuna  8 Chalobah  10 Willock  12 สเตียร์แมน  13 Coleman  14 Bockhorn  16 Grant  17 ซิมป์สัน  21 Pritchard  22 แคมป์เบลล์  23 Quaner  24 Mounié  25 Pyke  26 Schindler  27 Stanković  28 J. Brown  29 คิง  32 Smith Rowe  37 Harratt  38 Duhaney  39 O'Brien  41 Daly  42 Chapman  43 High  44 ปือไรรา  46 Austerfield  49 เลอเซิล  ผู้จัดการ: Corberán 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเวลส์ – รอบรองชนะเลิศ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 เฮนเนสซีย์  2 กันเทอร์  3 เทย์เลอร์  4 เดวิส  5 เชสเตอร์  6 อ. วิลเลียมส์ (c)  7 แอลเลน  8 คิง  9 ร็อบสัน-คานู  10 แรมซีย์  11 เบล  12 โวน วิลเลียมส์  13 จอร์จ วิลเลียมส์  14 เอดเวิดส์  15 ริชาดส์  16 เลดลีย์  17 คอตเทอริลล์  18 โวกส์  19 คอลลินส์  20 จอน วิลเลียมส์  21 วอร์ด  22 วอน  23 เชิร์ช  ผู้ฝึกสอน: โคลแมน  |  1 เฮนเนสซีย์  2 กันเทอร์  3 เทย์เลอร์  4 เดวิส  5 เชสเตอร์  6 อ. วิลเลียมส์ (c)  7 แอลเลน  8 คิง  9 ร็อบสัน-คานู  10 แรมซีย์  11 เบล  12 โวน วิลเลียมส์  13 จอร์จ วิลเลียมส์  14 เอดเวิดส์  15 ริชาดส์  16 เลดลีย์  17 คอตเทอริลล์  18 โวกส์  19 คอลลินส์  20 จอน วิลเลียมส์  21 วอร์ด  22 วอน  23 เชิร์ช  ผู้ฝึกสอน: โคลแมน  |  |
ทวิภพ (ภาพยนตร์)

| ทวิภพ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ
กำกับ: สุรพงษ์ พินิจค้า
เขียนบท: สุรพงษ์ พินิจค้า วิมล ศิริไพบูลย์
นักแสดงนำ: วนิดา เฟเวอร์ รังสิโรจน์ พันธุ์เพ็ง พิเศก อินทรครรชิต พีรุตม์ ตุลานันท์
วันฉาย:  ไทย: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547
ความยาว: 130 นาที 
ประเทศ:  ไทย
ภาษา: ไทย   ฝรั่งเศส   อังกฤษ
ทุนสร้าง: 100 ล้านบาท
ทวิภพ เป็นภาพยนตร์ไทยแนวแฟนตาซีอิงประวัติศาสตร์ ปี 2547 กำกับโดย สุรพงศ์ พินิจค้า เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 2 ที่ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อเดียวกันของทมยันตีต่อจากฉบับปี 2533 นำแสดงโดยฟลอเรนซ์ เฟเวอร์ในการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอในบทมณีจันทร์ หญิงสาวร่วมสมัยที่ย้อนเวลากลับไปยังสยามในศตวรรษที่ 19 ผ่านกระจก และกลายเป็นพยานถึงการต่อสู้ของประเทศในการต่อต้านการล่าอาณานิคมของอังกฤษและฝรั่งเศส
ภาพยนตร์ผลิตโดย ฟิล์มบางกอก ใช้งบประมาณมากที่สุดสำหรับภาพยนตร์ไทยในขณะนั้น แต่ไม่ประสบความสำเร็จทางด้านรายได้ แต่ได้รับการยอมรับว่าเป็นก้าวสำคัญในกระแสการพัฒนาภาพยนตร์ประวัติศาสตร์ไทยและการมีส่วนสนับสนุนวาทกรรมเรื่องความเป็นไทย อยู่ในรายชื่อมรดกภาพยนตร์ของชาติครั้งแรกของหอภาพยนตร์ ประจำปี 2554
เรื่องย่อ

มณีจันทร์ ผู้เชี่ยวชาญพิเศษระดับ 6 สาขาประวัติศาสตร์ ประจำกงสุลไทยนครปารีส ถูกเรียกตัวด่วนในคืนนั้น ในฐานะตัวแทนผู้เกี่ยวข้องกับประเทศสยาม อันเป็นที่มาของบันทึกนั้น วัวอิยา ถูกจัด ระดับความสำคัญเพียง “นิยายไร้สาระ” แต่ในความคิดของ มณีจันทร์ มันเป็นสิ่งที่น่าค้นหา …เธอได้ล่วงล้ำเข้าไปในดินแดนแห่งความลับที่ถูกกำหนดไว้จากบันทึกนี้ ดินแดนที่เธอไม่เชื่อว่าเป็นจริงเมื่อแยกจากโลกปัจจุบัน ..หญิง สาวต้องกลับประเทศไทยด้วยเหตุผลบางประการ
ที่บ้านเกิดในเมืองไทย มณีจันทร์ สับสนและแยกแยะไม่ออกว่า ตัวเธออยู่ในความเป็นจริงอันใด.. “วันนี้คืออดีตของพรุ่งนี้ ? หรือ วันนี้คืออนาคตของเมื่อวาน ?” “มณีจันทร์” จะอยู่ในตำแหน่งไหนของตัวเธอเอง หลายครั้งที่เธอคิดอยู่เสมอว่า เธอเป็นต้นเหตุของบันทึกเสียเองหรือไม่ ? และการเดินทางครั้งใหม่ของ มณีจันทร์ ก็เริ่มขึ้น
เมื่อภาวะสมดุล ความจริงกึ่งฝัน นำ มณีจันทร์ สู่ดินแดนที่แปลกหน้าทีละน้อย ดินแดนนั้นคือบ้านเกิดเมืองนอนของเธอนั่นเอง แต่เธอเป็นคนแปลกหน้าของที่นั่น…เธอได้กลับไปสู่บ้านเมืองของเธอเมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว กลับไปสู่ “สยาม” แห่งการเริ่มต้นของอารยธรรมใหม่ กลับไปสู่ รัชสมัยพระจอมเกล้าฯ ยุคแห่งการเอาตัวให้รอดจากการล่าอาณานิคมของตะวันตก ยุคที่ต้องยอมรับว่า “ภาษาอังกฤษคือภาษาอนาคต”
“การกลับไปได้เห็น” ของมณีจันทร์เหมือนความฝันที่มีอยู่ในตัวเราทุกคน แต่อย่างไรก็ตาม คำว่า “ไม่มีที่ไหนเหมือนบ้าน” ก็ยังเป็นสิ่งเตือนใจเสมอ ..แต่ที่ไหนล่ะคือบ้านที่แท้จริงของเธอ ? ที่ใดคือปัจจุบันของเธอ ? ความรักอยู่ที่ภพไหน ?
การเสียดินแดนครั้งสำคัญที่สุดในสยาม หรือ “วิกฤตการณ์ ร.ศ. 112”..คือบทสุดท้ายของเรื่องราว รวมทั้งเป็นวิกฤตสำคัญของเธอด้วย เหตุการณ์ที่ปากน้ำ ใน “วิกฤต ร.ศ. 112” ทำให้มณีจันทร์ต้องเสียสละความรัก เพื่อ คงอดีตที่ถูกต้องไว้ มณีจันทร์ ได้เข้าใจว่า “ความทุกข์ที่เกิดจากความรัก ไม่ใช่เพราะมันจากไป หากแต่เพราะมันยังอยู่ต่างหาก”
เบื้องหลังการถ่ายทำ

ในการถ่ายภาพยนตร์เรื่องทวิภพใช้เวลาถ่ายทำทั้งหมด 2 ปีกว่าโดยการวิจัยประมาณ 1 ปีและการถ่ายทำ 6-7 เดือน
ฉากเรือรบ สมัยรัชกาลที่ 5 สร้างโมเดลปากน้ำ เตรียมไว้สำหรับถ่ายฉากยุธนาวีขนานย่อส่วนของจริงลงมาถึง 5 เท่าใช้งบประมาณ 1 ล้านบาท
ฉากเต้นรำฝรั่งเศส ใช้เวาลาถ่ายติดกันถึง 2 วัน 2 คืนเริ่มตั้งแต่ 18:00 น. - 06:00 น.
นักแสดง

วนิดา เฟเวอร์ ...มณีจันทร์
รังสิโรจน์ พันธุ์เพ็ง ...หลวงอัครเทพวรการ
พิเศก อินทรครรชิต
พีรุตม์ ตุลานันท์
นิรุตติ์ ศิริจรรยา ...พ่อของมณีจันทร์
นุชนภางค์ จิตตางกูร
สเตฟาน แลมเบิร์ต ...ฟรังซัวส์ ซาเวีย
โรแลน เนวู ...กงสุลโอบาเรต์
เจมส์ นีล ...หมอบรัดเลย์ มิชชันนารีชาวอเมริกัน
วัลลภ เถียรทอง ...พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๔ (คิงมงกุฏ)
วันชาติ ชุณห์ศรี ...เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค)
พอล แม็กเดอมอล์ต ...เซอร์จอห์น เบาว์ริง
ธนะชัย ลิ่มสุวรรณ์ ...พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕
วนิดา เฟเวอร์ ในภาพยนตร์
เมแทบอลิซึมของกรดไขมัน

เมแทบอลิซึมของกรดไขมันประกอบด้วยกระบวนการคาทาบอลิกที่ผลิตพลังงาน และกระบวนการเอนาบอลิกที่ผลิตโมเลกุลที่มีความสำคัญทางชีววิทยา (ไตรกีเซอไรด์, ฟอสฟอลิพิด, second messengers, local hormones และ คีโตนบอดีส์)
กรดไขมันเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ของโมเลกุลที่จัดประเภทภายในชั้นของมาโครนิวทรีเอนต์ลิพิด หน้าที่ประการหนึ่งของกรดไขมันในเมแทบอลิซึมของสัตว์นั้นคือการผลิตพลังงานในรูปของATP หากเปรียบเทียบกับชั้นมาโครนิวทริเอนต์อื่น ๆ (คาร์โบไฮเดรตและโปรตีน) แล้ว กรดไขมันให้ ATP มากที่สุดในแง่ของพลังงานต่อกรัม เมื่อกรดไขมันได้ถูกออกซิไดส์สำเร็จเป็น CO2 และน้ำ ผ่านเบตาออกซิเดชัน และวัฏจักรกรดซิตริก กรดไขมัน (โดยหลักแล้วอยู่ในรูปของไตรกลีเซอไรด์) จึงเป็นรูปแบบการกักเก็บของเชื้อเพลิงที่สำคัญที่สุดในสัตว์ส่วนใหญ่ และน้อยลงในพืช นอกจากนี้กรดไขมันยังเป็นองค์ประกอบสำคัญในฟอสฟอลิพิดที่สร้างฟอสฟอลิพิดไบเลเยอร์ในเยื่อหุ้มเซลล์
ความผิดปกติ

ความผิดปกติของกระบวนการเมแทบอลิซึมของกรดไขมันสามารถอธิบายในรูปแบบเช่น hypertriglyceridemia (ไตตรกลีเซอไรด์ในเลือดสูง) หรือ hyperlipidemia
ชนิดของโรคที่เกิดจากกระบวนการเมแทบอลิซึมนั้นมักจัดอยู่ในกลุ่มความผิดปกติแรกเกิดของเมแทบอลิซึมของลิพิด โรคเหล่านี้อาจเรียกว่าเป็น fatty oxidation disorders หรือเป็น lipid storage disorders และจัดเป็นชนิดหนึ่งของกลุ่มความผิดปกติแรกเกิดของเมแทบอลิซึม
ข้อมูลมหัต

ภาพข้อมูลการแก้ไขวิกิพีเดีย สร้างโดยไอบีเอ็ม ข้อมูลหลายเทราไบต์ที่มีทั้งข้อความและรูปภาพของวิกิพีเดียเป็นตัวอย่างที่แพร่หลายของ big data
ในสาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ ข้อมูลมหัต หรือ ข้อมูลขนาดใหญ่ หรือนิยมทับศัพท์ บิ๊กเดทา, บิ๊กดาต้า (อังกฤษ: Big data)  คือชุมนุมของชุดข้อมูลที่มีขนาดและความซับซ้อนมาก จนมันยากที่จะประมวลผลได้ด้วยเครื่องมือจัดการฐานข้อมูลที่มีอยู่
ความท้าทายนี้รวมถึงการจับบันทึก การจัดเก็บ การค้นหา การแบ่งปัน การวิเคราะห์ และการวาดภาพข้อมูล
แนวโน้มของชุดข้อมูลต่าง  ๆ ที่ใหญ่ขึ้นเป็นผลจากสารสนเทศเพิ่มเติมที่ได้มาจากการวิเคราะห์ชุดข้อมูลชุดใหญ่ชุดเดียวของข้อมูลที่เกี่ยวข้องกัน เทียบกับชุดข้อมูลย่อยๆ หลายชุดที่แยกจากกันที่มีขนาดรวมกันแล้วเท่ากัน
สิ่งนี้อนุญาตให้ความเชื่อมโยงถูกค้นพบได้ เพื่อ "หาแนวโน้มทางธุรกิจ ตัดสินคุณภาพของงานวิจัย ป้องกันโรค วิเคราะห์การอ้างอิงกฎหมาย ต่อสู้กับอาชญากรรม และบอกสภาพการจราจรตามเวลาจริง"
อ่านเพิ่ม

Peter Kinnaird; Inbal Talgam-Cohen, บ.ก. (2012). "Big Data". XRDS: Crossroads, The ACM Magazine for Students. Vol. 19 no. 1. Association for Computing Machinery. ISSN 1528-4980. OCLC 779657714.
Jure Leskovec; Anand Rajaraman; Jeffrey D. Ullman (2014). Mining of massive datasets. Cambridge University Press. ISBN 9781107077232. OCLC 888463433.
Viktor Mayer-Schönberger; Kenneth Cukier (2013). Big Data: A Revolution that Will Transform how We Live, Work, and Think. Houghton Mifflin Harcourt. ISBN 9781299903029. OCLC 828620988.
Press, Gil (9 May 2013). "A Very Short History of Big Data". forbes.com. Jersey City, NJ. สืบค้นเมื่อ 17 September 2016.
Stephens-Davidowitz, Seth (2017). Everybody Lies: Big Data, New Data, and What the Internet Can Tell Us About Who We Really Are. Dey Street Books. ISBN 978-0062390851.
"Big Data: The Management Revolution". Harvard Business Review. October 2012.
O'Neil, Cathy (2017). Weapons of Math Destruction: How Big Data Increases Inequality and Threatens Democracy. Broadway Books. ISBN 978-0553418835.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ข้อมูลมหัต
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
การให้เหตุผลโดยอาศัยการไม่พูดถึง

หนังสือบันทึกการเดินทางของมาร์โก โปโล ไม่ได้กล่าวอะไร ๆ ถึงกำแพงเมืองจีน จึงทำให้นักวิชาการบางพวกเชื่อว่า เขาไม่เคยเดินทางไปประเทศจีน (ซึ่งไม่เข้ากับมติของนักประวัติศาสตร์) หรือว่าเป็นตัวอย่างความมีชั้นเชิงทางการพูดของเขา
การให้เหตุผลโดยอาศัยการไม่พูดถึง (อังกฤษ: argument from silence, argumentum ex silentio) 
เป็นการสรุปเหตุการณ์โดยอาศัยการไม่กล่าวถึงเรื่องที่เป็นประเด็นในเอกสารทางประวัติศาสตร์ แต่ไม่อาศัยการกล่าวถึงเหตุการณ์
ในการศึกษาศิลปะคลาสสิก นี้มักจะหมายถึงการระบุว่า ผู้เขียนไม่รู้เรื่องนั้นเพราะไม่ได้เขียนถึงเรื่องนั้น
ในการวิเคราะห์ประวัติศาสตร์นิพนธ์ การไร้การอ้างอิงถึงเหตุการณ์อาจจะใช้สร้างความเคลือบแคลงใจในเหตุการณ์นั้น
แม้การวิเคราะห์โดยมากจะอาศัยเรื่องที่ผู้เขียนเขียนไว้ แต่การให้เหตุผลเช่นนี้กลับอาศัยสิ่งที่ผู้เขียนไม่ได้เขียนไว้
คือ ใช้เหตุผลว่าผู้เขียน "ควรจะได้กล่าวเรื่องนี้ไว้" แทนที่จะใช้สิ่งที่เขียนไว้จริง ๆ
การให้เหตุผลเช่นนี้มักใช้กับเอกสารที่คิดว่า ผู้เขียนควรจะมีข้อมูลนั้น ผู้ต้องการจะเล่าถึงเหตุการณ์นั้นให้สมบูรณ์ที่สุด และเรื่องนั้นสำคัญพอหรือน่าสนใจพอ
การให้เหตุผลนี้ต่างกับการให้เหตุผลโดยอาศัยความไม่รู้ (argument from ignorance) ซึ่งอาศัยการไร้หลักฐานโดยสิ้นเชิงเพื่อเป็นเหตุผล ซึ่งทั่วไปพิจารณาว่า เชื่อถือไม่ได้ 
แต่การให้เหตุผลโดยอาศัยการไม่พูดถึงโดยทั่วไปก็จัดว่าเป็นหลักฐานที่อ่อน 
และบางครั้งก็จัดเป็นเหตุผลวิบัติเลย
การวิเคราะห์ประวัติศาสตร์นิพนธ์ > โครงสร้างการให้เหตุผล

นักวิชาการทางตรรกะ ไมเคิล ดังคัน ได้ระบุวิธีการวิเคราะห์การให้เหตุผลโดยอาศัยการไม่พูดถึง วิธีมีองค์ประกอบ 3 อย่างคือ
มีเอกสาร ก ที่ไม่อ้างอิงถึงเหตุการณ์ ข
ชัดเจนว่าเจตนาของผู้เขียนเอกสาร ก ก็คือการระบุเหตุการณ์ทั้งหมดที่อยู่ในหมวดเดียวกันของเหตุการณ์ ข
เชื่อว่าเหตุการณ์ ข เป็นเหตุการณ์ที่ผู้เขียนเอกสาร ก จะไม่มองข้ามถ้าได้เกิดขึ้นจริง ๆ
นักประวัติศาสตร์จะพิจารณาองค์ประกอบเหล่านั้นกรณีต่อกรณีตามความเชี่ยวชาญของตนโดยไม่มีกฎทางวิภาษวิธีใด ๆ
ตามแนวนี้ การให้เหตุผลโดยอาศัยการไม่พูดถึงเป็นเพียงการแสดงนัย แต่จะสรุปไม่ได้ทางตรรกะ
ส่วนนักวิชาการทางประวัติศาสตร์อีกพวกได้ระบุว่า การให้เหตุผลนี้จะเป็นหลักฐานได้ก็ต่อเมื่อบุคคลที่ไม่ได้กล่าวถึงข้อมูล อยู่ในสถานะที่ควรจะได้ข้อมูล และมีเจตนาเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกันให้สมบูรณ์ที่สุด
แต่ก็ยังไม่ควรเชื่อว่าผู้เขียนจะต้องบันทึกเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง ๆ
เพราะผู้เขียนอาจไม่เห็นว่าเหตุการณ์นั้นสำคัญพอ
ดังคันระบุว่า มีการวิเคราะห์การให้เหตุผลเช่นนี้น้อยมาก
แต่ทั่วไปมักจะมองว่าเป็นเหตุผลวิบัติ
โดยกล่าวเพิ่มด้วยว่า แม้ผลงานโซฟิสติคัลเรฟิวเทชันส์ของอาริสโตเติล และหนังสือเกี่ยวกับเหตุผลวิบัติ Fallacies ของนักปรัชญาชาวออสเตรเลียชาลส์ แฮมบลิน 
จะไม่กล่าวถึงการให้เหตุผลเช่นนี้ แต่ก็ได้กล่าวถึงเหตุผลวิบัติที่คล้าย ๆ กันคือ การให้เหตุผลโดยอาศัยความไม่รู้ (argument from ignorance)
ซึ่งเป็นการให้เหตุผลว่า ข้ออ้างเป็นจริงเพราะยังไม่ได้พิสูจน์ว่าเป็นเท็จ หรือว่าข้ออ้างเป็นเท็จเพราะยังไม่ได้พิสูจน์ว่าเป็นจริง
ส่วนนักวิชาการทางศิลปะคลาสสิกผู้หนึ่งฟันธงเลยว่า การให้เหตุผลโดยอาศัยการไม่พูดถึงไม่สมเหตุสมผล
ส่วนอีกผู้หนึ่งกล่าวว่า แม้จะไม่แน่นอน แต่บางครั้งก็อาจส่องอะไรบางอย่างได้เกี่ยวกับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์
การวิเคราะห์ประวัติศาสตร์นิพนธ์ > ความสนใจของผู้เขียน

ความรู้สึกว่าเหตุการณ์สำคัญหรือไม่ จะทำให้ผู้เขียนกล่าวหรือไม่กล่าวถึงเหตุการณ์ในผลงานของตน
นักประวัติศาสตร์ผู้หนึ่งจึงระบุว่า การให้เหตุผลนี้จะสมเหตุผลได้ ก็จะต้องเป็นเหตุการณ์ที่ผู้เขียนสนใจและรู้สึกว่าสำคัญ ไม่เช่นนั้นแล้วก็อาจจะมองข้ามไป
เช่น แม้นักประวัติศาสตร์ต่อมาภายหลังจะยกย่องว่ามหากฎบัตร (Magna Carta) เป็นเอกสารสำคัญของชาติ แต่ผู้เขียนในเวลานั้นก็ไม่ได้บันทึกว่ามันเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ถึงปานนั้น
เพราะสำหรับพวกเขา มันเป็นเพียงเอกสารเกี่ยวกับขุนนางที่ไม่สำคัญอะไร เป็นแต่เอกสารใบหนึ่งในบรรดาเอกสารที่คล้ายกันหลายอย่าง
นักวิชาการทางศิลปะคลาสสิกผู้หนึ่งให้ข้อสังเกตว่า ในจักรวรรดิโรมันปลายคริสต์ศตวรรษที่หนึ่ง คริสต์ศาสนิกชนได้รับความสนใจน้อยมากจนนักเขียน เช่น Martial หรือ Juvenal ก็ไม่ได้เขียนถึงเลย
แม้พวกคนคริสต์จะอยู่ในกรุงโรมมาตั้งแต่สมัยจักรพรรดิเกลาดิอุส (41-54 ปีหลังคริสตกาล) และนักเขียนทั้งสองต่างก็ได้กล่าวถึงศาสนายูดาห์
นักเทววิทยาผู้หนึ่งให้เหตุผลว่า ในช่วงสองคริสต์ศตวรรษแรก พวกนักเขียนอาจจะไม่กล่าวถึงคนคริสต์ในกรุงโรมส่วนหนึ่งก็เพราะคนคริสต์มักปิดบังไม่เปิดเผยตนเอง
การวิเคราะห์ประวัติศาสตร์นิพนธ์ > ความสนใจของผู้เขียน > ตัวอย่างการใช้ที่ผิดพลาด

นักประวัติศาสตร์ได้ชี้ว่า การค้นพบบันทึกภาษีศุลกากรในอียิปต์สมัยจักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 2 และบันทึกการลงทะเบียนและภาษีเรือ ได้ล้มล้างความคิดเดิม ๆ เกี่ยวกับการค้าขายในเมืองไซดอน เป็นความคิดที่มาจากเหตุผลโดยอาศัยการไม่พูดถึงถนนหนทาง นี่ชี้ปัญหาการใช้เหตุผลประเภทนี้
ฟรานเซส วู๊ด ได้เขียนหนังสือ Did Marco Polo go to China? (มาร์โก โปโลได้ไปที่จีนหรือไม่) ที่ใช้เหตุผลโดยอาศัยการไม่กล่าวถึง
โดยอ้างว่า มาร์โก โปโลไม่เคยไปยังประเทศจีนแต่ได้กุเรื่องของเขาขึ้น เพราะเขาไม่ได้กล่าวถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ควรกล่าวถึง เช่น ใบชา กำแพงเมืองจีน หรือประเพณีการรัดเท้าผู้หญิง
วู๊ดได้ให้เหตุผลว่าคนภายนอกไม่อาจอยู่ในประเทศจีนได้ถึง 15 ปีได้โดยไม่เห็นแล้วบันทึกถึงสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ 
แต่นักประวัติศาสตร์โดยมากก็ไม่เห็นด้วยกับวู๊ด
นักวิชาการทางปรัชญาระบุว่า การให้เหตุผลโดยอาศัยการไม่พูดถึงโดยทั่วไปจะไม่มีน้ำหนักและสามารถผิดพลาดได้ในกรณีต่าง ๆ 
โดยยกตัวอย่างได้แก่การที่มาร์โก โปโลไม่สนใจกำแพงเมืองจีน และการที่พลินีผู้เยาว์ไม่พูดถึงการล่มสลายของเมืองปอมเปอีและเฮอร์คิวเลเนียมในเหตุการณ์ภูเขาไฟวิซูเวียสระเบิดในปี ค.ศ. 79
สถานีย่อยปรัชญา
ฟอร์ตไมเอิร์ส

| ฟอร์ตไมเอิร์ส |
| --- | --- |
นคร
พิพิธภัณฑ์ศิลปะซิดนีย์และเบิร์น เดวิส ในฟอร์ตไมเอิร์ส
   ตรา
คำขวัญ: "City of Palms"
สถานที่ตั้งในเทศมณฑลลี
Fort Myersสถานที่ตั้งในเทศมณฑลลีแสดงแผนที่รัฐฟลอริดาFort MyersFort Myers (สหรัฐ)แสดงแผนที่สหรัฐ
พิกัด: 26°37′N 81°50′W﻿ / ﻿26.617°N 81.833°W﻿ / 26.617; -81.833
ประเทศ:  สหรัฐ
รัฐ:  รัฐฟลอริดา
เทศมณฑล: ลี
ก่อตั้ง: March 24, 1885; 139 ปีก่อน (March 24, 1885)
Incorporated: 12 สิงหาคม 1885; 139 ปีก่อน (12 สิงหาคม 1885)
การปกครอง
 • ประเภท: นายกเทศมนตรี-สภา
 • นายกเทศมนตรี: Kevin B. Anderson
 • Councilmembers: Teresa Watkins Brown, Fred Burson, Darla Bonk, Liston “Lin” Bochette, III, Terolyn Watson, and Johnny W. Streets, Jr.
 • ผู้จัดการเมือง: Marty K. Lawing
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 49.04 ตร.ไมล์ (127.00 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 39.84 ตร.ไมล์ (103.19 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 9.20 ตร.ไมล์ (23.81 ตร.กม.)
ความสูง: 10 ฟุต (3 เมตร)
ประชากร (2020)
 • ทั้งหมด: 86,395 คน
 • ประมาณ (2022): 95,949 คน
 • อันดับ: 370th in country (as of 2021)
 • ความหนาแน่น: 2,168.44 คน/ตร.ไมล์ (837.24 คน/ตร.กม.)
เขตเวลา: UTC−5 (Eastern (EST))
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−4 (EDT)
รหัสไปรษณีย์: 33901-33903, 33905-33908, 33912-33913, 33916-33919, 33965-33967, 33993-33994
รหัสพื้นที่: 239
FIPS code: 12-24125
GNIS feature ID: 0282700
เว็บไซต์: cityftmyers.com
ฟอร์ตไมเอิร์ส (อังกฤษ: Fort Myers หรือ Ft. Myers) เป็นนครและที่ตั้งเทศมณฑล ของเทศมณฑลลี รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี 2020 เมืองมีประชากร 86,395 คน และคาดว่าจะเพิ่มขึ้นเป็น 95,949 คนในปี 2022 เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 25 ของรัฐฟลอริดา
ฟอร์ตไมเอิร์สเป็นประตูสู่ภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฟลอริดา และเป็นจุดหมายปลายทางด้านการท่องเที่ยวหลักภายในรัฐ เมืองนี้ได้รับชื่อจากป้อมปราการท้องถิ่นในอดีตที่สร้างขึ้นในช่วงสงครามเซมิโนล ป้อมแห่งนี้ได้รับชื่อตามพันเอกเอบราแฮม ไมเอิร์ส ใน ค.ศ. 1850
การอ้างอิง

↑  "US Gazetteer files: 2010, 2000, and 1990". United States Census Bureau. February 12, 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 24, 2019. สืบค้นเมื่อ April 23, 2011.
↑  "2020 U.S. Gazetteer Files". United States Census Bureau. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 18, 2021. สืบค้นเมื่อ October 31, 2021.
1 2  "US Board on Geographic Names". United States Geological Survey. October 25, 2007. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 12, 2012. สืบค้นเมื่อ January 31, 2008.
1 2  Annual Estimates of the Resident Population for Incorporated Places of 50,000 or More, Ranked by July 1, 2021 Population: April 1, 2020 to July 1, 2021, United States Census Bureau, May 2022. Accessed December 1, 2022.
↑  "American FactFinder". United States Census Bureau. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 7, 2018. สืบค้นเมื่อ September 11, 2018.
↑  "Find a County". National Association of Counties. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 31, 2011. สืบค้นเมื่อ June 7, 2011.
วิกฤตหนึ่งส่วนสี่ชีวิต

วิกฤตหนึ่งส่วนสี่ชีวิต (อังกฤษ: Quarter-life crisis) มักเกิดในช่วงอายุระหว่าง 20-30 ปี เป็นช่วงที่คนตั้งคำถามเกี่ยวกับชีวิตตนเองเนื่องจากความเครียดที่เกิดจากการเริ่มเข้าสู่วัยผู้ใหญ่
ลักษณะ

เอริค เอริคสัน ผู้คิดค้นทฤษฎีวิกฤตทั้งแปดที่มนุษย์เผชิญในระหว่างการพัฒนาได้กล่างถึงวิกฤตชีวิตที่เกิดขึ้นในวัยนี้ ความขัดแย้งที่เกี่ยวข้องกับวัยหนุ่มสาวคือวิกฤตความใกล้ชิดกับความเหงา หลังจากการสร้างอัตลักษณ์ส่วนบุคคล คนหนุ่มสาวจะพยายามที่จะสร้างความสัมพันธ์แบบคู่รักกับคนอื่น ๆ จากการศึกษาของ LinkedIn เกือบ 3 ใน 4 ของหนุ่มสาววัยทำงานในสหราชอาณาจักรเคยเผชิญวิกฤตหนึ่งส่วนสี่ชีวิต ทำให้พวกเขากลับมาวิเคราะห์อาชีพของตัวเองและทางเลือกในชีวิต มีความกดดันหลายอย่างในชีวิตที่วัยหนุ่มสาวต้องเจอที่นำไปสู่วิกฤต โดยสองเหตุหลักได้แก่การมีอสังหาริมทรัพย์และการหางานที่รัก (57%) และรองลงมาคือการหาคู่ชีวิต (47%) นักจิตวิทยาคลินิคอเล็กซ์ ฟอร์เกอร์ได้นิยามความหมายของวิกฤตหนึ่งส่วนสี่ชีวิตว่าเป็น ช่วงเวลาของความไม่มั่นคง ความสงสัยและความผิดหวังที่เกิดขึ้นจากอาชีพ ความสัมพันธ์ และสถานการณ์ทางการเงิน มักเกิดจากช่วงเวลาที่ต่อจ่ากการเปลี่ยนแปลงชาวงวัยรุ่น ที่บุคคลเริ่มมีความสงสัย ไม่แน่ใจในชีวิตของตนและเริ่มมีความเครียดจากการเข้าสู่วัยผู้ใหญ่วิกฤตหนึ่งส่วนสี่ชีวิตพบเห็นได้มากขึ้นเนื่องจาก มิลเลนเนียลประสบปัญหาด้านการเงินมากกว่าพ่อแม่ของตน และเป็นรุ่นแรกที่สถานะทางการเงินด้อยกว่ารุ่นพ่อแม่ การวิจัยพบว่า 31% ของ 2000 คนพบว่าตัวเองเสียเวลาไปกับงานที่ไม่ใช่ และกว่า 34% ได้ย้ายถิ่นฐานไปอยู่ต่างประเทศ 35% เปลี่ยนสายงานโดยสิ้นเชิง และ 22% ลาออกโดยยังไม่มีงานใหม่ งานวิจัยอีกชิ้นพบว่าผู้หญิงมากกว่าผู้ชายที่รู้สึกไม่แน่ใจกับงานที่ทำอยู่ 61% ต่อ 56% LinkedIn ได้สัมภาษณ์ผู้ที่มีอายุระหว่าง 25 ถึง 33 ปี จากประเทศสหรัฐอเมริกา อังกฤษ ออสเตรเลีย และอินเดียเพื่อหาว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้เกิดความสิ้นหวังในอาชีพและชีวิตของพวกเขา การหางานที่รักเป็นเรื่องกังวลหลักของหนุ่มสาว ตามมาด้วยการเปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อนที่ประสบความสำเร็จ และช่วงเวลานี้เอง คนส่วนใหญ่มักเปลี่ยนหน้าที่การงานและแผนชีวิต กว่า 1 ใน 3 เปลี่ยนหน้าที่และเปลี่ยนงานอย่างสิ้นเชิง 1 ใน 4 ตัดสินใจลาออกจากงานเพื่อคิดว่าอยากทำอะไร และ 1 ใน 10 เปลี่ยนจากงานประจำเป็นทำฟรีแรนซ์หรือรับงานเป็นโปรเจค
สโมสรกีฬาลัตซีโย

สโมสรกีฬาลัตซีโย (อิตาลี: Società Sportiva Lazio) หรือรู้จักกันในนาม ลัตซีโย หรือ ลาซีโอ เป็นสโมสรกีฬาที่มีชื่อเสียงของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ในกรุงโรม โดยมีชื่อเสียงในด้านสโมสรฟุตบอลซึ่งปัจจุบันเล่นอยู่ในเซเรียอา ลีกสูงสุดของประเทศ ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1900 ลัตซีโยชนะเลิศลีกสูงสุด 2 สมัย, โกปปาอิตาเลีย 7 สมัย, ซูเปอร์โกปปาอิตาเลีย 3 สมัย รวมทั้งยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ และยูฟ่าซูเปอร์คัพรายการละ 1 สมัย
สโมสรประสบความสำเร็จครั้งแรกใน ค.ศ. 1958 โดยคว้าแชมป์โกปปาอิตาเลีย ต่อมาใน ค.ศ. 1974 พวกเขาคว้าแชมป์เซเรียอาเป็นครั้งแรก และในทศวรรษ 1990 เป็นช่วงเวลาที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด โดยเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าคัพใน ค.ศ. 1998 ก่อนจะคว้าแชมป์ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ และยูฟ่าซูเปอร์คัพใน ค.ศ. 1999 และคว้าแชมป์เซเรียอาอีกครั้งใน ค.ศ. 2000 ก่อนที่สโมสรจะประสบปัญหาการเงินใน ค.ศ. 2002 ส่งผลให้ประธานสโมสร เซอร์จิโอ ครากนอตติ ผู้นำสโมสรเข้าสู่ยุคแห่งความรุ่งเรืองต้องลาออก และทีมได้ขายนักเตะชื่อดังหลายคน ทำให้ความสำเร็จของลัตซีโยลดลง แต่สโมสรยังเล่นในลีกสูงสุดได้อย่างมั่นคงและชนะเลิศโกปปาอิตาเลียเพิ่มอีก 4 สมัย ประธานสโมสรคนปัจจุบันคือ เกลาดีโอ โลติโต ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ ค.ศ. 2004
ชุดแข่งขันของลัตซีโยคือเสื้อเชิ้ตสีฟ้าและกางเกงขาสั้นและถุงเท้าสีขาว ได้แรงบันดาลใจมาจากตราแผ่นดินของกรีซ สนามเหย้าของสโมสรคือสตาดีโอโอลิมปีโก ความจุกว่า 70,000 ที่นั่ง ซึ่งพวกเขาใช้สนามร่วมกันกับโรมา สโมสรคู่ปรับสำคัญ โดยการแข่งขันระหว่างทั้งสองทีมเรียกว่า แดร์บีเดลลากาปีตาเล (Derby della Capitale) ซึ่งมีจุดเริ่มต้นมาตั้งแต่ ค.ศ. 1929 และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในการแข่งขันที่ดุเดือดที่สุดในวงการฟุตบอลยุโรป ตราสโมสรและสัญลักษณ์ดั้งเดิมของลาซิโอคือนกอินทรี ซึ่งคิดค้นโดย ลุยจิ บิเกียเรลลี หนึ่งในผู้ก่อตั้งสโมสรซึ่งสื่อถึงสัญลักษณ์ของซูส เทพเจ้าแห่งท้องฟ้าและสายฟ้าในเทพนิยายกรีก สัญลักษณ์ของลาซิโอจึงเป็นที่มาของฉายาสโมสร (le Aquile และ Aquilotti) ซึ่งหมายถึงนกอินทรี ตราสโมสรปัจจุบันคือรูปนกอินทรีสีทองอยู่เหนือโล่สีขาวและขอบสีฟ้า และมีชื่อสโมรอยู่ในโล่
ผู้เล่นปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
สนามแข่ง

สตาดีโอโอลิมปีโก เป็นสนามกีฬาหลักของกรุงโรม และยังเป็นสนามเหย้าของทีมชาติอิตาลี และเป็นสนามเหย้าของสโมสร ลัตซีโย และ โรมา เปิดใช้ครั้งแรกในปี 1937 และหลังจากการปรับปรุงครั้งล่าสุดในปี 2008 สนามกีฬามีความจุ 70,634 ที่นั่ง และเป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 และจัดการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลกปี 1987, การแข่งขันชิงแชมป์ยุโรปรอบชิงชนะเลิศปี 1980, ฟุตบอลโลก 1990 และยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบชิงชนะเลิศในปี 1996 และ 2009 สนามยังมีรูปปั้นหินอ่อนสีขาว ที่ประดับประดาจากเมืองต่าง ๆ ในอิตาลี เพื่อเป็นการระลึกถึงนักกีฬา 60 คน ระหว่างฤดูกาล 1989–90 ลาซิโอและโรมาเล่นเกมของพวกเขาที่สตาดิโอ ฟลามินิโอแห่งกรุงโรม ซึ่งตั้งอยู่ในย่านฟลามินิโอ เนื่องจากมีงานปรับปรุงที่สตาดิโอ โอลิมปิโก
ในเดือนมิถุนายน 2019 เกลาดีโอ โลติโต ประธานสโมสร ได้แถลงว่าลัตซีโยมีแผนจะสร้างสนามแห่งใหม่ ซึ่งมีชื่อว่า Stadio delle Aquile แต่แผนดังกล่าวถูกเลื่อนไปไม่มีกำหนด
แฟนคลับและสโมสรคู่อริ

ลัตซีโยเป็นสโมสรที่ได้รับการติดตามมากเป็นอันดับ 6 ในอิตาลี และเป็นอันดับสองในกรุงโรม โดยมีแฟนฟุตบอลชาวอิตาลีประมาณ 2% ที่สนับสนุนสโมสร (ตามการวิจัยของ La Repubblica ปี 2008) ในอดีต กลุ่มผู้สนับสนุนลัตซีโยที่ใหญ่ที่สุดในกรุงโรมมาจากทางตอนเหนือ แฟนคลับสโมสรเรียกตัวเองว่า อีร์ริดูซิบิลิ ลาซิโอ ก่อตั้งขึ้นในปี 1987 โดยเป็นกลุ่มอุลตราที่ใหญ่ที่สุดของสโมสรมากว่า 30 ปี พวกเขามักจะสร้างการแสดงพลังการเชียร์แบบอิตาลีแบบดั้งเดิมระหว่างเกม Derby della Capitale (Rome Derby)
คู่แข่งหลักของลัตซีโยคือ โรมา โดยเป็นหนึ่งในการแข่งขันฟุตบอลที่ดุเดือดและสะเทือนอารมณ์มากที่สุดในโลก มีเหตุการณ์สำคัญมากมาย เช่นที่ Vincenzo Paparelli แฟนบอลลัตซีโย ถูกฆ่าตายในเกมดาร์บี้ในฤดูกาล 1979–80 หลังจากถูกยิงโดยจรวดที่ขว้างโดยแฟนโรมา แฟนอุลตราของลัตซีโยบางส่วนเคยแสดงสัญลักษณ์นาซีและระบอบฟาสซิสต์บนแบนเนอร์ของพวกเขา และพวกเขาก็แสดงพฤติกรรมเหยียดผิวหลายครั้งระหว่างการแข่งขันดาร์บี้ โดยผู้เล่นผิวสีของโรมามักจะถูกเหยียดผิว และหลังจากการรวมตัวกัน 33 ปี กลุ่ม Irriducibili ได้ประกาศยุติบทบาท เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2020 โดยอ้างว่า "มีการสูญเสียและความรุนแรงมากเกินไป และมีการจับกุมมากเกินไป" กลุ่มอุลตราของลาซิโอในปัจจุบันใช้ชื่อว่า Ultras Lazio
ลัตซีโยยังมีคู่ปรับอื่น ๆ ได้แก่ นาโปลีและลิวอร์โน รวมถึงเปสการาและอตาลันตา และสโมสรยังมีการแข่งขันที่ดุเดือดกับฟิออเรนตินา ยูเวนตุส และเอซี มิลาน ในทางกลับกัน กลุ่มอุลตราของลัตซีโยมีความสัมพันธ์ที่เป็นมิตรกับ อินเตอร์มิลาน และ เวโรนา และในระดับนานาชาติ แฟนบอลของลัตซีโยยังคงรักษามิตรภาพอันแน่นแฟ้นอันยาวนานกับผู้สนับสนุนสโมสรบัลแกเรีย เลฟสกี้ โซเฟีย และด้วยเหตุนี้ ลัตซีโยจึงได้รับเชิญให้เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลครบรอบ 100 ปีเพื่อเป็นเกียรติแก่วันเกิดของสโมสรบัลแกเรีย
อดีตผู้จัดการทีมที่มีชื่อเสียง

รายชื่อผู้จัดการทีมที่ชนะถ้วยรางวัลกับสโมสร:
| ผู้จัดการทีม | ช่วงเวลา (ค> ศ.) | ความสำเร็จ |
| --- | --- | --- |
| ฟุลวิโอ เบอร์นาร์ดินี | 1958–1960 | โกปปาอิตาเลีย |
| ฆวน การ์โลส โลเรนโซ | 1968–1971 | เซเรียบี |
| ทอมมาโซ แม็สเทรลลี่ | 1971–1975 | เซเรียอา |
| สเวน-เยอราน เอริกซอน | 1997–2001 | โกปปาอิตาเลีย 2 สมัย, ซูเปอร์โกปปาอิตาเลียนา 2 สมัย, เซเรียอา, ยูฟ่าคัพวินเนอร์คัพ, ยูฟ่าซูเปอร์คัพ |
| โรแบร์โต มันชีนี | 2002–2004 | โกปปาอิตาเลีย |
| เดลิโอ รอสซี | 2005–2009 | โกปปาอิตาเลีย |
| ดาวิเด บัลลาร์ดินี | 2009–2010 | ซูเปอร์โกปปาอิตาเลียนา |
| วลาดิเมียร์ เพ็ตโควิช | 2012–2013 | โกปปาอิตาเลีย |
| ซิโมเน อินซากี | 2016–2021 | ซูเปอร์โกปปาอิตาเลียนา 2 สมัย, โกปปาอิตาเลีย |
สถิติสำคัญ

นักเตะที่ทำประตูรวมมากที่สุด: ชีโร อิมโมบีเล (160 ประตู, 2016–ปัจจุบัน)
นักเตะที่ลงสนามมากที่สุด: จูเซปเป ฟาวาลลี่ (401 นัด, 1992–2004)
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

เซเรียอา
ชนะเลิศ (2): 1973–74 , 1999–00
โกปปาอีตาเลีย
ชนะเลิศ (7): 1958, 1997–98, 1999–00, 2003–04, 2008–09, 2012–13, 2018–19
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา
ชนะเลิศ (5): 1998, 2000, 2009, 2017, 2019
เซเรียบี
ชนะเลิศ (1): 1968–69
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
ชนะเลิศ (1): 1998–99
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ
ชนะเลิศ (1): 1999