stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอฟ-22 แร็พเตอร์
ประวัติการใช้งาน > การพัฒนาล่าสุด

ในปีพ.ศ. 2549 ทีมพัฒนาแร็ปเตอร์ที่ประกอบด้วยล็อกฮีด มาร์ตินและบริษัทอื่นๆ กว่า 1,000 บริษัท รวมทั้งกองทัพอากาศสหรัฐฯ ได้ชนะรางวัลสูงสุดในวงการการบินของอเมริกา กองทัพอากาศสหรัฐฯ จะได้รับเอฟ-22 ที่จะถูกแบ่งให้กับเจ็ดฝูงบิน
ในการฝึกที่อลาสก้าในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 เอฟ-22 จำนวน 12 ลำของฝูงบินรบที่ 94 ยิงคู่ต่อสู้ตกไป 108 ลำโดยไม่มีแร็ปเตอร์ลำใดถูกยิงในการฝึกจำลองการสู้รบ สองสัปดาห์ในการฝึกแร็ปเตอร์ทำคะแนนได้ 241 ลำโดยถูกยิงตกไป 2 ลำ
สิ่งที่ตามมาคือการมีส่วมร่วมครั้งแรกของแร็ปเตอร์ในการฝึกที่เรียกว่าเรดแฟลก เอฟ-22 จำนวน 14 ลำของฝูงบินรบที่ 94 ได้ทำการฝึกร่วมกับฝ่ายน้ำเงินในเรดแฟลกระหว่างวันที่ 3 กุมภาพันธ์และ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 โดยต่อกรกับเอฟ-15 และเอฟ-16 ของฝ่ายแดง มันใช้ 8 ลำในการทำภารกิจกลางวันและ 6 ลำในกลางคืน มีรายงานว่ามันได้เอาชนะเอฟ-15 และเอฟ-16 อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ นอกจากนั้นไม่มีการซ่อมแซมหรือปัญหาและมีแร็ปเตอร์เพียงลำเดียวเท่านั้นที่ถูกตัดสินว่าแพ้ เมื่อเวลาถูกขยายเอฟ-22 ยังคงอยู่ในพื้นที่ฝึกเพื่อใช้ระบบอิเล็กทรอนิกส์ระวังหลังให้กับฝ่ายน้ำเงิน
ในขณะพยายามบินมันนอกประเทศครั้งแรกในโอะกินะวะที่ญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 แร็ปเตอร์หกลำบินจากฐานทัพอากาศฮิกแฮม ในขณะที่บินเกิดการล้มเหลวของคอมพิวเตอร์รวมทั้งการนำร่องและการสื่อสาร เครื่องบินยังสามารถบินกลับฮาวายโดยบินตามเครื่องบินเติมเชื้อเพลิงในตอนที่อากาศดี ข้อผิดพลาดถูกแก้ไขภายใน 48 ช.ม.และเอฟ-22 ดำเนินการบินสู่ญี่ปุ่นต่อ
ในปีพ.ศ. 2550 การทดสอบที่จัดโดยนอร์ทธรอป กรัมแมน ล็อกฮีด มาร์ติน และแอล-3 คอมมิวนิเคชั่นใช้ระบบเออีเอสเอ (Active Electronically Scanned Array) ของแร็ปเตอร์เป็นไว-ไฟซึ่งสามารถส่งข้อมูลด้วยความเร็ว 548 เมกะไบต์/วินาทีและรับด้วยความเร็วจิกะไบต์ ซึ่งรวดเร็วกว่าระบบลิงก์ 16 ที่ใช้โดยเครื่องบินของสหรัฐฯ และสัมพันธมิตรซึ่งส่งข้อมูลเร็วเพียง 1 เมกะไบต์/วินาที
เอฟ-22เอ แร็ปเตอร์ของฝูงบินที่ 90 ได้ทำการสกัดกั้นครั้งแรกต่อเครื่องบินทิ้งระเบิดทู-95เอ็มเอส 'แบร์-เอช'ในอลาสก้าเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 นี่เป็นครั้งแรกที่เอฟ-22 ถูกเรียกให้ไปสนับสนุนภารกิจนอร์แรด
ในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นายพลจอห์น ดี.ดับบลิว. คอร์เลย์แห่งกองทัพอากาศสหรัฐฯ ได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าเอฟ-22 ของฝูงบินที่ 1 และฝูงบินที่ 192 ของกองกำลังรักษาดินแดนทางอากาศเวอร์จิเนียนั้นพร้อมทำงานเต็มรูปแบบ สามปีหลังจากที่แร็ปเตอร์มาถึงฐานทัพอากาศแลงลีย์ สิ่งนี้เกิดจากวันที่ 13 เมษายนถึง 19 เมษายน พ.ศ. 2551 โดยการตรวจสอบความพร้อม แร็ปเตอร์สองลำแรกได้เข้าสู่ฝูงบินที่ 49 ที่ประจำการในฐานทัพอากาศฮอลโลแมนที่นิวเม็กซิโกในเวลาต่อมาเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2551 เอฟ-22 ถูกจัดแสดงในงานแสดงทางอากาศประจำปี 2008 ที่กองทัพอากาศแฟร์ฟอร์ด แต่งานแสดงก็ถูกยกเลิกเนื่องจากสภาพอากาศที่เลวร้าย อย่างไรก็ตามเอฟ-22 หนึ่งลำได้ทำการแสดงในวันแรกที่งานแสดงฟาร์นโบโรเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2551
ในวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เอฟ-22 ลำหนึ่งจากฝูงบินทดสอบที่ 411 ได้แสดงการเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศครั้งแรก การทดสอบเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพอากาศในการทดสอบเชื้อเพลิงใหม่ ในการทดสอบไม่มีการดัดแปลงทั้งเอฟ-22 และเคซี-135 สตราโตแทงค์เกอร์ซึ่งทำการเติมเชื้อเพลิงให้
แบบต่างๆ

ในโครงการเอ็นเอทีเอฟ (Navalized Advanced Tactical Fighter) เอฟ-22 สำหรับเรือบรรทุกเครื่องบินพร้อมปีกที่สามารถขยับได้ถูกนำเสนอให้กับกองทัพเรือสหรัฐฯ เพื่อใช้แทนที่เอฟ-14 ทอมแคทถึงแม้โครงการถูกยกเลิกในเวลาต่อมาในปีพ.ศ. 2536 เอฟ-22บีแบบสองที่นั่งถูกวางแผนสร้างขึ้นแต่ถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2539 เพื่อประหยัดงบประมาณในการพัฒนา
อีกรุ่นหนึ่งที่นำเสนอล่าสุดคือเอฟบี-22ซึ่งจะถูกใช้เป็นเครื่องบินจู่โจมทิ้งระเบิดสำหรับกองทัพอากาศสหรัฐฯ แต่ยังไม่มีการยืนยันว่ากองทัพอากาศจะดำเนินการพัฒนานี้ นอกจากนั้นยังมีเอ็ก-44 แมนทาที่ถูกวางแผนเป็นเครื่องบินทดสอบโดยมีพื้นฐานมาจากเอฟ-22 พร้อมกับการควบคุมแรงดันที่พัฒนาและไม่มีระบบอากาศพลศาสตร์สำรอง การให้ทุนสำหรับโครงการถูกหยุดชั่วคราวในปีพ.ศ. 2543
ประเทศผู้ใช้งาน

กองทัพอากาศสหรัฐฯ มีเอฟ-22 จำนวน 127 ลำในคลังแสงเมื่อเดือนกันยายนพ.ศ. 2551
การแบ่งงานการผลิตเครื่องบินเอฟ-22

บริษัท โบอิง
ส่วนท้ายของลำตัว
ส่วนประกอบเครื่องยนต์กับลำตัว
ปีก
เรดาร์
ระบบซอฟต์แวร์ในการปฏิบัติ
ระบบฝึก
บริษัท ล็อกฮีด แอร์โรนอติเกิล
ลำตัวส่วนหน้า
ส่วนขอบของลำตัวและปีก
ส่วนแพนหางระดับ
ส่วนแพนหางกระดิ่ง
การประกอบรวมขั้นสุดท้าย
การรวมระบบอาวุธ
ระบบโปรเซสเซอร์
บริษัท ล็อกฮีด ฟอร์ทเวิร์ธ
ส่วนกลางของลำตัว
ส่วนสงครามอิเล็กทรอนิกส์
ระบบสื่อสารเดินอากาศพิสูจน์ฝ่าย
ระบบบริหารอากาศยาน
ระบบสนับสนุนอื่นๆ
บริษัท แพรตแอนด์วิทนีย์
เครื่องยนต์
รายละเอียด เอฟ-22

ผู้สร้าง ล็อกฮีด/โบอิง (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท เจ๊ตขับไล่ทางยุทธวิธีครองความเป็นจ้าวอากาศ ที่นั่งเดียว สามารถอำพรางตัวได้ พื้นผิวเครื่องบินสะท้อนเรดาร์น้อยจนรอดจากการตรวจจับของศัตรู
ลูกเรือ 1 นาย
ความยาว 18.9 เมตร
ความยาวจากปลายปีกหนึ่งสู่อีกปลายหนึ่ง 13.56 เมตร
ความสูง 5.08 เมตร
พื้นที่ปีก 78.04 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 19,700 กิโลกรัม
น้ำหนักพร้อมอาวุธ 29,300 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 38,000 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแบบแพรทท์แอนด์วิทนีย์ เอฟ119-พีดับลิว-100 สองเครื่องยนต์ ให้แรงขับเครื่องละ 35,000 ปอนด์ เมื่อใช้สันดาปท้าย
ความจุเชื้อเพลิง ภายใน 8,200 กิโลกรัมหรือ 11,900 กิโลกรัมเมื่อรวมกับถังเชื้อเพลิงภายนอก
ความเร็วสูงสุด
ความสูงทั่วไป >2.42 มัค (มากกว่า 2,580 กิโลเมตร/ชั่วโมง)
ซูเปอร์ครูซ 1.82 มัค (1,963 กิโลเมตร/ชั่วโมง)
พิสัยทำการ 2,960 กิโมเมตร พร้อมถังเชื้อเพลิงภายนอก
รัศมีทำการรบ 760 กิโลเมตร
เพดานบินปกติ >65,000 ฟุต
อัตราแรงขับต่อน้ำหนัก 1.08 (1.25 พร้อมกับเชื้อเพลิงครึ่งหนึ่ง)
อาวุธ ปืนใหญ่อากาศ เอ็ม 61 เอ 2 ขนาด 20 มม. 1 กระบอก กระสุน 480 นัด
ภารกิจอากาศสู่อากาศ
เอไอเอ็ม-120 แอมแรม จำนวน 6 ลูกในห้องบรรทุกอาวุธภายในลำตัว 2 ห้อง
เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ จำนวน 2 ลูก
ภารกิจอากาศสู่พื้น
เอไอเอ็ม-120 แอมแรม 2 ลูก
เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ 2 ลูก
ระเบิดนำวิถี จีบียู-32 เจแดม ขนาด 1,000 ปอนด์ 2 ลูก
ระเบิดเอสดีบี ขนาด 250 ปอนด์ นำวิถีด้วยจีพีเอส
สื่อบันเทิง

แร็ปเตอร์ได้ปรากฏตัวอย่างโด่งดังในภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส ใน พ.ศ. 2550 มันแสดงเป็นตัวละครฝ่ายดีเซปติคอนชื่อสตาร์สกรีม ในฉากเพิ่มเติมของเครื่องบินรบมากมายของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ที่เข้าปะทะกันในฉากไคลแม็กซ์ของเรื่อง ทีมสร้างได้รับอนุญาตให้ทำการถ่ายทำแร็ปเตอร์ขณะบินได้เนื่องมาจากการสนับสนุนทางทหารต่อผู้กำกับ ไมเคิล เบย์ แร็ปเตอร์ถูกถ่ายทำที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด
เอฟ-22 สองลำกำลังบินทดสอบ
เอฟ-22 บินเหนือรัฐยูทาห์หลังจากเข้าประจำการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม
เครื่องยนต์เอฟ119-พีดับบลิว-100 ของเอฟ-22 แร็ปเตอร์กำลังสันดาปท้ายขณะทำการทดสอบการบิน
เอฟ-22 แร็ปเตอร์กำลังเติมเชื้อเพลิงจากเคซี-10 เอ็กซ์เทนเดอร์
ห้องนักบินของเอฟ-22 แสดงให้เห็นอุปกรณ์และจอแสดงผล
เอฟ-22 ยิงขีปนาวุธเอไอเอ็ม-120 แอมแรม
เอฟ-22 ปล่อยเจแดมจากช่องเก็บอาวุธใต้ท้องในขณะที่บินเหนือเสียง
เพื่อเข้าสู่การพรางตัวหรือล่องหนนั้น เอฟ-22 จะต้องบรรทุกอาวุธเอาไว้ภายใน ในภาพเป็นตอนที่ช่องเก็บอาวุธถูกเปิดออก
เอฟ-22 แร็ปเตอร์ของฝูงบินรบที่ 27 ที่ฐานทัพอากาศแลงลีย์
เอฟ-22 เติมเชื้อเพลิงจากเคซี-135ขณะทำการทดสอบ
เอฟ-22 เฝ้าดูในขณะที่เอฟ-15 อีเกิลฉีกออกไปทางซ้าย เอฟ-22 เป็นหนึ่งในเครื่องบินที่จะเข้าแทนที่เอฟ-15ซี/ดี
เอฟ-22 ของฝูงบินรบที่ 27

Orthographically projected diagram of the F-22A
เออเวนเจอรส์

เออเวนเจอรส์ (อังกฤษ: Avengers) มีการสะกด อเว็นเจอร์ส ,อเวนเจอร์ส สามารถหมายถึง
ดิอเว็นเจอร์ส (The Avengers) หรือ ขวัญใจสายลับ  ภาพยนตร์ชุดสายลับอังกฤษ ปี ค.ศ. 1965-1967
คู่อเวนเจอร์ส ฝ่าพลังเหนือโลก (The Avengers) ภาพยนตร์สร้างใหม่ปี 1998 ดัดแปลงจากภาพยนตร์ชุด นำแสดงโดยเรล์ฟ ไฟนส์ อูมา เธอร์แมน และฌอน คอนเนอรี
ดิ อเวนเจอร์ส (The Avengers) ภาพยนตร์อเมริกันแอคชั่นดัดแปลงจากมาร์เวลคอมิกส์  ปี 2012
อเวนเจอร์ส (หนังสือการ์ตูน) การ์ตูนสร้างโดยมาร์เวลคอมิกส์
เอสเอสเกรตอีสเทิร์น

| --- | --- |
เอสเอส เกรตอีสเทิร์น ในปี ค.ศ. 1866
ประวัติ
สหราชอาณาจักร
ชื่อ: เอสเอส เกรตอีสเทิร์น (SS Great Eastern)
ท่าเรือจดทะเบียน: ลิเวอร์พูล
Ordered: ค.ศ. 1853
อู่เรือ: เจ. สก็อตต์ รัสเซลล์  แอนด์ คอมพานี, มิลล์วอลล์, อังกฤษ
ปล่อยเรือ: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1854
เดินเรือแรก: 31 มกราคม ค.ศ. 1858
สร้างเสร็จ: สิงหาคม ค.ศ. 1859
Maiden voyage: 30 สิงหสคม ค.ศ. 1859
บริการ: ค.ศ. 1859
หยุดให้บริการ: ค.ศ. 1889
Stricken: ค.ศ. 1889
ท่าจอด: ลิเวอร์พูล
ความเป็นไป: ถูกแยกชิ้นส่วนในปี ค.ศ. 1889–90
หมายเหตุ: เป็นเรือที่ไม่มีเรือลำใด ๆ ใหญ่กว่าจนถึงปี ค.ศ. 1913
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือโดยสาร
ขนาด (ตัน)::  18,915 ตัน
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  32,160 ตัน
ความยาว::  692 ft (211 m)
ความกว้าง::  82 ft (25 m)
ดาดฟ้า::  4 ชั้น
ระบบขับเคลื่อน::  เครื่องยนต์ไอน้ำ 4 เครื่องสำหรับใบจักรข้างเรือ และเครื่องยนต์เพิ่มเติมสำหรับใบจักรท้ายเรือ กำลังรวมประมาณ 8,000 แรงม้า (6,000 กิโลวัตต์)
ความเร็ว::  14 นอต (26 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 16 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ความจุ::  ผู้โดยสาร 4,000 คน
ภาพวาดเรือเกรตอิสเทิร์น
ภาคตัดแสดงรายละเอียดภายในเรือ
ภายในเรือ
เอสเอส เกรตอีสเทิร์น (อังกฤษ: SS Great Eastern) คือเรือเดินสมุทรประเภทเรือกลไฟของสายการเดินเรือ "อีสเทิร์น สตีม เนวิเกชั่น คอมปานี" (Eastern Steam Navigation Company) ในปี ค.ศ. 1857 โดยวิศวกรผู้ออกแบบชาวอังกฤษ อิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล (Isambard Kingdom Brunel) ผู้ริเริ่มการต่อเรือด้วยเหล็กกล้าและใช้ใบจักรแบบสกรูครั้งแรกของโลก (เรือเอสเอสเกรตบริเตน) และเรือเอสเอสเกรตอีสเทิร์นนี้ยังเป็นเรือลำแรกของโลกที่สร้างผนังท้องเรือสองชั้น
เรือเอสเอสเกรตอีสเทิร์น จัดเป็นชัยชนะทางวิศวกรรมก็จริงเพราะมีขนาดใหญ่กว่าเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดก่อนมันถึง 4.563 เท่า แต่ทว่าเป็นเรืออาถรรพณ์ที่ทำให้เจ้าของต้องพบกับความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ อุปสรรคต่าง ๆ เกิดเรื่องน่าสะพรึงกลัวนับตั้งแต่การสร้างเรือจนถึงวันสุดท้ายของการแยกชิ้นส่วนเรือ
ปัญหาระหว่างดำเนินโครงสร้างไม่ว่าจะเป็น เพลิงไหม้คลังเอกสารและโมเดลเรือ งบประมาณที่บานปลายหลายเท่าตัว เสียงลึกลับที่ดังมาจากท้องเรือ จนท้ายที่สุดบรูเนลก็เสียชีวิตอย่างประหลาดในเวลานั้น ด้วยเรือที่มีขนาดใหญ่เกินไปทำให้ไม่สามารถปล่อยลงน้ำได้ง่าย หรือเดินทางไปยังออสเตรเลียที่เป็นจุดหมายปลายทางเพราะไม่สามารถผ่านเส้นที่คดเคี้ยวได้ แม้ว่าเรือนี้จะงดงามดังพระราชวังลอยน้ำก็จริง แต่ก็มีปัญหาเขม่าถ่านหินระหว่างออกเดินทาง อีกทั้งยังเกิดเหตุการณ์สยองขวัญที่ไม่คาดฝันขึ้นไม่ว่าจะเป็น กว้านสมอเรือดีดใส่ลูกเรือหลายคนตกน้ำเสียชีวิต หม้อน้ำระเบิด ยังไม่นับรวมผู้เสียชีวิตในระหว่างการพยายามปล่อยลงเรือน้ำครั้งแรก หรือคนงานที่เสียชีวิตระหว่างโครงการ
การสร้าง

แนวคิดที่จะสร้างเกรตอีสเทิร์น มีขึ้นใน ค.ศ. 1852 โดยบรูเนล สุดยอดวิศวกรแห่งยุคนั้น เรือที่เขาออกแบบ ได้เป็นเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกมาแล้ว 2 ลำ  บรูเนลได้ตัดสินใจพิสูจน์ความสามารถครั้งใหญ่ของตน โดยวางแผนจะสร้างเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกอีกลำหนึ่งของเขา โดยมีขนาดใหญ่กว่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกในช่วงที่เขาออกแบบ 6 เท่า เมื่อโครงการนี้เผยแพร่ออกสู่สาธารณะ ประชาชนต่างสนใจ และเชื่อใจว่าบรูเนลจะต้องสร้างเรือลำนี้ได้
บริษัทเชื่อใจในตัวบรูเนล และบรูเนลได้ร่วมมือกับ จอห์น สกอตต์ รัสเซล ในการต่อเรือ การสร้างเรือเริ่มต้นใน ค.ศ. 1854 แต่ในระหว่างการต่อเรือก็พบอุปสรรคมากมาย ชนิดที่เรียกได้ว่า เลือดตาแทบกระเด็น แต่ในที่สุดก็สร้างเรือได้เสร็จ แต่ความน่าเชื่อถือของเกรตอีสเทิร์นลดลงไปอย่างมาก เพราะข่าวความผิดพลาดในการก่อสร้างต่าง ๆ  นานา ทำให้ประชาชนอดคิดไม่ได้ว่าเรือลำนี้จะปลอดภัยจริงหรือ
ในพิธีปล่อยเรือลงน้ำ มีประชาชนนับพันคนมาเป็นสักขีพยาน แต่เกิดอุบัติเหตุจนมีคนงานเสียชีวิต บรูเนลสั่งยกเลิกงานทันทีโดยไม่สนใจเสียงก่นด่าของประชาชน
30 สิงหาคม ค.ศ. 1859 เกรตอีสเทิร์นออกเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์ โดยไม่มีบรูเนล เพราะบรูเนลเกิดปัญหา ในขณะเดินทาง เครื่องยนต์ไม่สามารถรับแรงดันสูงที่เกิดจากการสร้างแรงขับเคลื่อนผลักเรือที่ใหญ่มหาศาลได้ เครื่องยนต์เครื่องหนึ่งได้ระเบิดขึ้น มีคนงานเสียชีวิต เกิดรอยรั่วขนาดใหญ่มากใกล้เคียงกับขนาดรอยรั่วของเรือไททานิก เมื่อชนภูเขาน้ำแข็ง(ในหลังจากนั้น 53 ปี) แต่ทั้ง ๆ  ที่ไททานิกใหญ่กว่าเกรตอีสเทิร์นถึง 2.4 เท่า และรอยรั่วขนาดดังกล่าวล่มไททานิกได้ แต่ไม่สามารถล่มเกรตอีสเทิร์นได้
กล่าวได้ว่า เกรตอีสเทิร์น เป็นเรือลำแรกที่ออกมหาสมุทรได้โดยไม่โคลงเคลง เป็นพระราชวังลอยน้ำ มันถูกออกแบบให้มีความปลอดภัยเป็นเลิศ และจุผู้โดยสารได้ 4,000 คน แต่มันไม่เคยได้จุผู้โดยสารมากมายเช่นนั้น เพราะจนกว่าจะสร้างเรือเสร็จ รวมถึงการเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์ ประชาชนไม่เหลือความมั่นใจในเกรตอีสเทิร์น การเดินทางแต่ละเที่ยวของมันมีผู้โดยสารโหรงเหรง บริษัทเจ้าของเรือขาดทุนยับ จนปลดระวางเรือใน ค.ศ. 1867
หลังจากกิจการขนส่งผู้โดยสารไม่ประสบความสำเร็จ เรือเอสเอสเกรตอิสเทิร์น ถูกขายต่อ และใช้งานเป็นเรือวางสายเคเบิลในมหาสมุทรแอดแลนติก และท้ายที่สุดในปี ค.ศ. 1888 เรือลำนี้ได้ถูกขายอีกทอดเพื่อแยกชิ้นส่วน
ในช่วงเที่ยวปฐมฤกษ์ มันใหญ่กว่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกในช่วงนั้น 4.5 เท่า และหลังจากเรือปลดระวาง เรือที่ก้าวเข้ามาใหญ่ที่สุดในโลกนั้นมีขนาดเพียง 23% ของเกรตอีสเทิร์น (ถ้าหากมันไม่เป็นเรือที่โชคร้ายขนาดนี้ และถูกใช้งานไปเรื่อย ๆ  มันจะเป็นเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกนาน 43 ปี)
กล่าวกันว่า...

ในขณะที่แยกชิ้นส่วนเรือ พบว่ามีร่างผู้เสียชีวิตอยู่ระหว่างท้องเรือสองชั้น คาดว่าเป็นชายคนงานที่เคยลงไปตอกหมุดยึดตัวเรือ แล้วไม่ทันออกก่อนท้องเรือสองชั้นจะปิดตาย จึงเป็นที่สงสัยกันว่าที่มาของหายนะทั้งหมดน่าจะเป็นคำสาปของชายที่ถูกลืมคนนี้
ข้อมูลทั่วไปของเรือ

ความยาวเรือ     211 เมตร
ความกว้างเรือ    36 เมตร
กินน้ำลืก       9.2 เมตร
ขนาด         18,915 ตันกรอส
ขับเคลื่อนโดย    แรงลมรับด้วยใบขนาด 6,500 ตารางหลา ใบจักรสกรูท้ายเรือ ใบจักรคู่ข้างเรือแบบ paddle wheel
ความเร็วเรือบริการ 14 น็อต
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์รวมรูปภาพของเรือเกรตอีสเทิร์น (ภาษาอังกฤษ)
เออาร์ไอพี

| --- | --- |
ประเภท: ธุรกิจขนาดกลาง
อุตสาหกรรม: MAI Industry
รูปแบบ: บริษัทมหาชน
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2532
สำนักงานใหญ่: 99/16-20 ถนนรัชดาภิเษก เขตดินแดง กทม. 
เว็บไซต์: https://www.aripfan.com/
บริษัท เออาร์ไอพี จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: ARIP PUBLIC COMPANY LIMITED ชื่อย่อ:ARIP)  บริษัทก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2532 ในชื่อบริษัท เอ.อาร์. อินฟอร์เมชัน แอนด์ พับลิเคชัน จำกัด	ในปีพ.ศ. 2553 บริษัทดำเนินการแปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนจำกัดและเปลี่ยนชื่อจาก บริษัท เอ.อาร์. อินฟอร์เมชัน แอนด์พับลิเคชัน จำกัด เป็น บริษัท เออาร์ไอพี จำกัด (มหาชน) และเข้าทำการซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2553 ปัจจุบันบริษัทประกอบธุรกิจหลัก 3 กลุ่ม ได้แก่ ธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์ ได้แก่ นิตยสาร COMTODAY, นิตยสาร Business+ และนิตยสาร Eleader ธุรกิจการจัดงานนิทรรศการ งานแสดงสินค้า ได้แก่ งานคอมมาร์ต และการจัดประชุมสัมมนา และธุรกิจสื่อดิจิตอลและสื่ออื่น ได้แก่ เว็บไซต์ www.aripfan.com เก็บถาวร 2017-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, www.thebusinessplus.com, www.theeleader.com และ www.commartthailand.com
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลบริษัท
เอสโอเอส (อัลบั้มซีซา)

เอสโอเอส (อังกฤษ: SOS) เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 2 ของนักร้องชาวอเมริกัน ซีซา เผยแพร่ผ่านท็อปดอกเอ็นเตอร์เทนเมนต์และอาร์ซีเอเรเคิดส์ เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 2022 มีนักร้องรับเชิญ ได้แก่ ดอน โทลิเวอร์, ฟีบี บริดเจอรส์, แทรวิส สก็อตต์ และโอแอลเดอร์ตีแบสสตราด์ ซีซาทำงานร่วมกับโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงมากมาย เช่น เบบีเฟซ, เจฟฟ์ แบสเกอร์, เบนนี บลังโก, ร็อดนีย์ เจอร์กินส์, ดีเจดาฮี, กาเบรียล ฮาร์ดแมน, แอนต์ คลีมอนส์ และลิซโซ ทำหน้าที่เป็นภาคต่อของอัลบั้มก่อนหน้าของซีซา คอนโทรล (2017)
อัลบั้มนี้นำหน้าด้วยสามซิงเกิล — "Good Days" "I Hate U" และ "Shirt" สองเพลงแรกขึ้นสูงสุดในสิบอันดับแรกของบิลบอร์ดฮอต 100 ควบคู่ไปกับ "Nobody Gets Me" และ "Kill Bill" ซึ่งเป็นซิงเกิลที่สี่และห้าตามลำดับ เมื่อเปิดตัวเอสโอเอสได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมอย่างกว้างขวางสำหรับเสียงที่ผสมผสานและเสียงร้องของซีซา โดยสื่อหลายสำนักจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ดีที่สุดของปี ค.ศ. 2022
อัลบั้มนี้เปิดตัวที่อันดับหนึ่งในบิลบอร์ด 200 ซึ่งเป็นอัลบั้มแรกของซีซาที่ทำได้ และทำลายสถิติของสัปดาห์การสตรีมที่มากที่สุดสำหรับอัลบั้มอาร์แอนด์บีในสหรัฐ อัลบั้มอาร์แอนด์บีชุดแรกที่ใช้เจ็ดสัปดาห์แรกบนชาร์ตนับตั้งแต่อัลบั้ม วิตนีย์ ของวิตนีย์ ฮิวสตัน (1987) เพื่อประชาสัมพันธ์อัลบั้ม ซีซาได้เริ่มทัวร์คอนเสิร์ตในอเมริกาเหนือ เอสโอเอสทัวร์ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 2023
ผลการตอบรับ

| ผลคะแนน> ที่มา | ผลคะแนน> ค่าประเมิน |
| --- | --- |
เมทาคริติก: 90/100
เอนีดีเซ็นต์มิวสิก?: 8.3/10
คะแนนคำวิจารณ์
ที่มา: ค่าประเมิน
AllMusic: 
The Daily Telegraph: 
The Guardian: 
The Line of Best Fit: 8/10
NME: 
Pitchfork: 8.7/10
Rolling Stone: 
เมื่ออัลบั้ม เอสโอเอส เปิดตัว สื่อสิ่งพิมพ์จำนวนมากได้เผยแพร่รายชื่ออัลบั้มที่ดีที่สุดประจำปีของตนแล้ว อย่างไรก็ตาม สื่อสิ่งพิมพ์บางฉบับที่ออกรายการภายหลังมี เอสโอเอส รวมอยู่ด้วย
| สื่อสิ่งพิมพ์ | รายการ | อันดับ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| บีพีเอ็ม | 50 อัลบั้มยอดนิยมประจำปี 2022 ของบีพีเอ็ม | 22 |  |
| บรุกลินวีแกน | 50 อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2022 | 15 |  |
| คอนเซเควนซ์ | 50 อัลบั้มยอดนิยมประจำปี 2022 | 11 |  |
| คัพเดอเมนแม็กกาซีน | อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2022 | 10 |  |
| วาไรเอตี | อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2022 | 10 |  |
| เดอะฮอลลีวูดรีพอร์ตเตอร์ | 10 อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2022 | 2 |  |
เอาต์ออฟไซเลนส์

เอาต์ออฟไซเลนส์ (อังกฤษ: Out Of Silence) เป็นผลงานอัลบั้มเพลงลำดับที่ 3 ของยานนีในดนตรีแนวนิวเอจ ยานนีออกอัลบั้ม เอาต์ออฟไซเลนส์ ในปี พ.ศ. 2530 ภายใต้การควบคุมดูแลของ ไปรเวตมิวสิก และเป็นครั้งแรกที่ยานนีได้ร่วมงานกับจีโอวันนา จอยซ์ อิมเบซี จอห์น เทช นักนักคีย์บอร์ด และ ชาร์ลี อดัมส์ ผู้เล่นกลองดรัม
| ด ค กยานนี |
| --- | --- |
อัลบั้มเพลง: Optimystique • Keys To Imagination • Out Of Silence • Chameleon Days • Niki Nana • Reflections Of Passion • In Celebration Of Life • Dare To Dream • In My Time  • If I Could Tell You • Ethnicity
อัลบั้มรวมเพลง: Romantic Moments • Devotion • The Private Years
บันทึกการแสดงสด & มิวสิกวิดีโอ: Yanni Live At The Acropolis • Yanni Live At Royal Albert Hall • Yanni One On One • Tribute • Yanni Live! The Concert Event
คอนเสิร์ตทัวร์: 1987 Concert Series • 1988 Concert Series • Reflections Of Passion • Revolution in Sound • Dare To Dream • Yanni Live, The Symphony Concerts 1993 • Yanni Live, The Symphony Concerts 1994 • Yanni Live, The Symphony Concerts 1995 • Tribute • Ethnicity • Yanni Live!
เอออร์ตาส่วนลง

LolLol
| เอออร์ตาส่วนลง (Descending aorta) |
| --- | --- |
แผนภาพของเอออร์ตา
ภาพมุมมองจากทางด้านซ้ายของแขนงเอออร์ตาอกส่วนลง
รายละเอียด
คัพภกรรม: เอออร์ตาส่วนหลัง
จาก: เอออร์ตาส่วนขึ้น
แขนง:  เอออร์ตาอกส่วนลง  เอออร์ตาส่วนท้อง 
ตัวระบุ
ภาษาละติน: Aorta descendens, pars descendens aortae
TA98: A12.2.10.001
TA2: 4185
FMA: 3784
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์ [แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เอออร์ตาส่วนลง (อังกฤษ: Descending aorta) เป็นส่วนหนึ่งของเอออร์ตา ซึ่งเป็นหลอดเลือดแดงที่ใหญ่ที่สุดในร่างกายมนุษย์ เอออร์ตาส่วนลงมีจุดเริ่มต้นต่อจากส่วนโค้งเอออร์ติก ทอดตัวลงไปตามอกและท้อง โดยลักษณะทางกายภาพของเอออร์ตาส่วนลงประกอบด้วยสองส่วน คือ เอออร์ตาอกส่วนลง (Descending thoracic aorta) และ เอออร์ตาส่วนท้อง (Abdominal aorta) ตามบริเวณโพรงขนาดใหญ่ที่หลอดเลือดนี้ทอดตัวผ่าน ภายในท้อง เอออร์ตาส่วนลงจะแยกออกเป็นแขนงสองแขนงเรียกว่า หลอดเลือดแดงร่วมตะโพก ซึ่งไปเลี้ยงเชิงกรานและส่วนขาทั้งสองข้าง
หลอดเลือดดักตัสอาร์เตอริโอซัส (Ductus arteriosus) จะเชื่อมขึ้นเป็นที่เชื่อมระหว่างส่วนโค้งเอออร์ติกและเอออร์ตาส่วนลงในช่วงที่ทารกอยู่ในครรภ์ โดยเมื่อหลอดเลือดนี้ฝ่อลงจะกลายเป็นเอ็นอาร์เตอริโอซุม
ดูเพิ่ม

หลอดเลือดแดงแอบบอตต์
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Figs 19:04-03 – "Left side of the mediastinum."
เออร์วิน พานอฟสกี

| เออร์วิน พานอฟสกี Erwin Panofsky |
| --- | --- |
เกิด: 30 มีนาคม ค.ศ. 1892
เสียชีวิต: 14 มีนาคม ค.ศ. 1968
สัญชาติ: ชาวเยอรมัน
อาชีพ: นักประวัติศาสตร์ศิลป์
ผลงานเด่น: “Studies in Iconology : Humanist Themes in the Art of the Renaissance”
ตำแหน่ง: นักเขียน
นักประวัติศาสตร์ศิลป์
เออร์วิน พานอฟสกี (อังกฤษ: Erwin Panofsky; 30 มีนาคม ค.ศ. 1892 - 14 มีนาคม ค.ศ. 1968) เออร์วิน พานอฟสกีเป็นนักประวัติศาสตร์ศิลป์คนสำคัญชาวเยอรมันผู้อพยพไปตั้งถิ่นฐานอยู่ในสหรัฐอเมริกาและเป็นผู้มีอิทธิพลต่อการศึกษาทางวิชาการเกี่ยวกับประติมานวิทยา งานเขียนหลายชิ้นของพานอฟสกียังคงได้รับการตีพิมพ์อยู่จนกระทั่งทุกวันนี้รวมทั้ง “Studies in Iconology : Humanist Themes in the Art of the Renaissance” ที่ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1939 และงานศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับอัลเบรชท์ ดือเรอร์
งานเขียน

Idea: A Concept in Art Theory (ค.ศ. 1924)
Perspective as Symbolic Form (ค.ศ. 1927)
Studies in Iconology (ค.ศ. 1939)
The Life and Art of Albrecht Dürer (ค.ศ. 1943)
Gothic Architecture and Scholasticism (ค.ศ. 1951)
Early Netherlandish Painting (ค.ศ. 1953)
Meaning in the Visual Arts (ค.ศ. 1955)
Pandora's Box: the Changing Aspects of a Mythical Symbol (ค.ศ. 1956) (ร่วมกับดอรา พานอฟสกี)
Renaissance and Renascences in Western Art (ค.ศ. 1960)
Tomb Sculpture (ค.ศ. 1964)
Problems in Titian, mostly iconographic (ค.ศ. 1969)
ดูเพิ่ม

ประติมานวิทยา
แหล่งข้อมูลอื่น

Biography
Erwin Panofsky Papers at the Smithsonian's Archives of American Art
เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด

| เดอะไรต์ออนะระเบิลท่านลอร์ดรัทเทอร์ฟอร์ดแห่งเนลสัน |
| --- | --- |


นายกราชสมาคม
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1925 – 1930
ก่อนหน้า: เซอร์ ชาลส์ สกอต เชอร์ริงตัน
ถัดไป: เซอร์เฟรเดอริก กอว์แลนด์ ฮอพกินส์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 30 สิงหาคม ค.ศ. 1871(1871-08-30) ไบรท์วอเทอร์, นิคมนิวซีแลนด์
เสียชีวิต: 19 ตุลาคม ค.ศ. 1937(1937-10-19) (66 ปี) เคมบริดจ์, ประเทศอังกฤษ
สัญชาติ: บริติช
เชื้อชาติ: นิวซีแลนด์
ที่อยู่อาศัย: นิวซีแลนด์, สหราชอาณาจักร
ลายมือชื่อ: 

อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์และเคมี
 
 

เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด บารอนรัทเทอร์ฟอร์ดที่ 1 แห่งเนลสัน (อังกฤษ: Ernest Rutherford, 1st Baron Rutherford of Nelson) หรือที่นิยมเรียกว่า ลอร์ดรัทเทอร์ฟอร์ด เป็นนักฟิสิกส์ชาวบริติชที่เกิดในนิคมนิวซีแลนด์ ได้รับการยกย่องให้เป็น "บิดา" แห่งฟิสิกส์นิวเคลียร์ เขาเป็นผู้บุกเบิกทฤษฎีการโคจรของอะตอม ชื่อของเขาได้นำไปใช้เป็นชื่อธาตุที่ 104 คือ รัทเทอร์ฟอร์เดียม
ประวัติ

เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด เป็นบุตรชายของ เจมส์ รัทเทอร์ฟอร์ด ชาวนาผู้ซึ่งอพยพมาจากเมืองเพิร์ธ ประเทศสกอตแลนด์ กับ มาร์ธา (นามสกุลเดิม ธอมป์สัน) ซึ่งดั้งเดิมอาศัยอยู่ที่เมือง ฮอร์นเชิช เมืองเล็ก ๆ ในแถบตะวันออกของประเทศอังกฤษ บิดามารดาของเขาย้ายมายังประเทศนิวซีแลนด์ เออร์เนสต์ เกิดในเมืองสปริงโกรฟ (ปัจจุบันคือ เมืองไบรท์วอเตอร์) ใกล้กับเมืองเนลสัน ประเทศนิวซีแลนด์ เขาศึกษาในเนลสันคอลเลจ และได้รับทุนการศึกษาเพื่อเรียนในวิทยาลัยแคนเทอร์บรี (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยแห่งแคนเทอร์บรี) ในปี 1895 หลังจากจบการศึกษาด้าน BA, MA และ BSc และใช้เวลา 2 ปีในการทำวิจัยเกี่ยวกับเทคโนโลยีไฟฟ้า รัทเทอร์ฟอร์ดเดินทางไปยังประเทศอังกฤษเพื่อศึกษาต่อที่ ศูนย์วิจัยคาเวนดิช มหาวิทยาลัยแคมบริดจ์ (1895 - 1898) เขาได้รับการบันทึกไว้ในฐานะผู้ค้นพบระยะของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ในระหว่างการทดลองด้านกัมมันตภาพรังสี เขาเป็นผู้สร้างนิยามของรังสีแอลฟา และบีตา ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกรังสี 2 ชนิดที่ปล่อยออกมาจากทอเรียมและยูเรเนียม เขาค้นพบมันระหว่างการตรวจสอบอะตอม อย่างไรก็ตาม เขาไม่ยอมรับว่าเป็นผู้ค้นพบรังสีแกมมา ซึ่งถูกค้นพบโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศส P.V. Villard ไม่นานหลังรัทเทอร์ฟอร์ดรายงานการค้นพบของเขาเกี่ยวกับการแพร่กระจายของก๊าซกัมมันตภาพรังสี
ในปี 1898 รัทเทอร์ฟอร์ดได้เป็นหัวหน้าด้านฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยแมคกิลล์ ในมอนทรีออล ประเทศแคนาดา ที่ซึ่งเขาสร้างผลงานจนได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี ในปี 1908
เออร์วิง แลงมิวร์

| เออร์วิง แลงมิวร์ |
| --- | --- |

เกิด: 31 มกราคม ค.ศ. 1881(1881-01-31) บรุกลิน, รัฐนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 16 สิงหาคม ค.ศ. 1957(1957-08-16) (76 ปี) วุดส์โฮล, รัฐแมสซาชูเซตส์, สหรัฐอเมริกา
สัญชาติ: อเมริกัน
ศิษย์เก่า:   มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย  มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน 
มีชื่อเสียงจาก:   ประดิษฐ์หลอดสุญญากาศระดับสูง  นิยามศัพท์ "พลาสมา" 
รางวัล:   รางวัลจอห์น เจ. คาร์ที (ค.ศ. 1950)  เหรียญฟาราเดย์  (ค.ศ. 1944)  เหรียญแฟรงคลิน (ค.ศ. 1934)  รางวัลโนเบลสาขาเคมี (ค.ศ. 1932)  รางวัลวิลลาร์ด กิบส์ (ค.ศ. 1930)  เหรียญเพอร์กิน (ค.ศ. 1928)  เหรียญฮิวส์ (ค.ศ. 1918)  ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี, ฟิสิกส์
สถาบันที่ทำงาน: เจเนอรัลอิเล็กทริก
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: วัลเทอร์ แน็นสท์
 
เออร์วิง แลงมิวร์ (อังกฤษ: Irving Langmuir; 31 มกราคม ค.ศ. 1881 – 16 สิงหาคม ค.ศ. 1957) เป็นนักเคมีและนักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน เป็นผู้ที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1932 จากผลงานด้านวิทยาศาสตร์พื้นผิว