stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กิตติศักดิ์ ปรกติ

| รองศาสตราจารย์กิตติศักดิ์ ปรกติท> ช., ท.ม..ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 7 ธันวาคม พ.ศ. 2499 (67 ปี)
อาชีพ: นักนิติศาสตร์ อาจารย์มหาวิทยาลัย

รองศาสตราจารย์ กิตติศักดิ์ ปรกติ (เกิด 7 ธันวาคม พ.ศ. 2499) เป็นข้าราชการชาวไทย และเป็นอาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
การศึกษา

กิตติศักดิ์ ปรกติ สำร็จการศึกษา นิติศาสตร์บัณฑิตและนิติศาสตร์มหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ต่อมาได้รับอนุปริญญาในสาขากฎหมายเปรียบเทียบ (Dip. de Droit Comparé) จากมหาวิทยาลัยสทราซบูร์ (University of Strasbourg) ประเทศฝรั่งเศส กับทั้งเป็นนิติศาสตร์มหาบัณฑิต (Magister juris) และนิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต (Doctor Juris) จากมหาวิทยาลัยบอนน์ (University of Bonn) ประเทศเยอรมนี
นอกจากสอนกฎหมายแล้ว กิตติศักดิ์เคยเป็นรองคณบดีคณะนิติศาสตร์ ประธานสภาอาจารย์ และกรรมการสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ด้วย
ผลงานวิชาการ > หนังสือภาษาไทย

ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับสิทธิรับรู้ข้อมูลข่าวสารของราชการ, กรุงเทพฯ, สำนักพิมพ์วิญญูชน, 2541, 123 หน้า
การโอนกรรมสิทธิ์ในสังหาริมทรัพย์, ศึกษาเปรียบเทียบระบบกฎหมายเยอรมัน อังกฤษ และไทย, กรุงเทพฯ, สำนักพิมพ์วิญญูชน, พ.ศ. 2546, 180 หน้า
แนวทางในการรับรองและพัฒนาวิชาชีพ “โนตารีปับลิก” ในประเทศไทย, (ผลงานวิจัย ร่วมกับสมเกียรติ วรปัญญาอนันต์ และวิริยะ นามศิริพงศ์พันธุ์) โครงการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับวิชาชีพโนตารีปับลิก สำนักงานกิจการยุติธรรม, กรุงเทพฯ 2547, 248 หน้า
สิทธิชุมชน: สิทธิของบุคคลซึ่งรวมกันเป็นชุมชน, กรุงเทพฯ, สำนักพิมพ์วิญญูชน, พ.ศ. 2550, 224 หน้า
คำอธิบายกฎหมายลักษณะบุคคล บุคคลธรรมดา และนิติบุคคล, พิมพ์ครั้งที่ 9, กรุงเทพฯ, สำนักพิมพ์วิญญูชน, พ.ศ. 2561, 327 หน้า
ปัญหาข้อขัดข้องในการชำระหนี้เนื่องจากพฤติการณ์อันเป็นรากฐานแห่งมูลหนี้เปลี่ยนแปลงไปเพราะเหตุแทรกซ้อนเหนือความคาดหมาย (Supervening Events), ศึกษาจากระบบกฎหมาย เยอรมัน ฝรั่งเศส และกฎหมายแองโกลอเมริกัน, กรุงเทพฯ พ.ศ. 2550, 105 หน้า
หลักสุจริตและเหตุเหนือความคาดหมายในการชำระหนี้ (Good Faith & Supervening Events) ในระบบกฎหมายเยอรมัน ฝรั่งเศส แองโกลอเมริกัน และไทย, สำนักพิมพ์วิญญูชน, พ.ศ. 2554, 206 หน้า
แนวทางพัฒนาการบริหารงานยุติธรรมทางแพ่งและพาณิชย์ให้คุ้มค่า (ผลงานวิจัยร่วมกับสมเกียรติ วรปัญญาอนันต์), สำนักพิมพ์วิญญูชน, กรุงเทพฯ 2555, 192 หน้า
การปฏิรูปกฎหมายไทยภายใต้อิทธิพลยุโรป, พิมพ์ครั้งที่ 3, กรุงเทพฯ, สำนักพิมพ์วิญญูชน, พ.ศ. 2556, 343 หน้า
“ปัญหาเขตอำนาจศาลในคดีพิพาทเกี่ยวกับการใช้อำนาจหรือการดำเนินการทางปกครองในเรื่องสิทธิในที่ดิน”  (ผลงานวิจัย ร่วมกับ สมเกียรติ วรปัญญาอนันต์), เสนอต่อสถาบันวิจัยและพัฒนารพีพัฒนศักดิ์ สำนักงานศาลยุติธรรม, พ.ศ. 2562  <https://rabi.coj.go.th/th/content/category/detail/id/39/iid/157276>
ความรับผิดเพื่อชำรุดบกพร่องในสัญญาซื้อขาย, ผลงานวิจัยเสริมหลักสูตร พ.ศ. 2532 คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผลงานวิชาการ > บทความภาษาต่างประเทศ

Consumer Protection in Thailand, paper presented in the Conference in Honour of Prof.Wolfgang Freiherr von Marschall, 11. Dec. 1998, Faculty of Law, Rheinisch Friedrich-Wilhelm University, Bonn (15pp.)
“Transfer of Risk in the Sales of Goods – a comparative study with respect to the Thai legal system” paper presented in the annual Kyushu/Thammasat University Conference, 4-5 March 1999, Kyushu University, Bangkok (15 p.)
The Reception of Western Law in Thailand, paper presented in the Conference of the Society of Comparative Law, 24-26 September 1999, Freiburg i.Br., Germany (25 p. in German)
“Thailand’s Corporate Governance“, paper presented in the annual Kyushu/Thammasat University Conference, “Economic Law Reform in the Aftermath of the Asian Crisis: Experiences of Japan and Thailand”, 20-21 March 2000, Thammasat University, Bangkok (8 p.)
“The Role of Buddhism in the Traditional Thai Legal Culture“, paper presented in Conference on Asian Law, 13.July 2002, Nagoya University, Nagoya, Japan (21 pages).
“Vom Norden gelernt: Thailands Informationsfreiheitsgesetz”, Informationsfreiheit:Symposium des Präsidenten des Schleswig-Holsteinischen Landtages und des Unabhängigen Landeszentrums für Datenschutz, 15.Dezember 2003, 11 pages (in German)
“The Thai Legal Tradition” in Legal Traditions of Southeast Asia, SEAMEO Centre for History and Tradition, Yangon, Mynmar, 2007, p.188-227.
“The ‘October Movement’ and the Transformation to Democracy”, in: Philipp Gassert and Martin Klimke (ed.), 1968: Memories and Legacies of a Global Revolt, Bulletin of the German Historical Institute, 6/2009, Washington D.C. 2009, pp.99-102
“King Rama V. and Constitutionalism in Thailand”, in: Pornsan Watanangura (Ed.), The Visit of King Chulalongkorn to Europe in 1907: Reflecting on Siamese History, Center for European Studies, Chulalongkorn University Press, Bangkok 2009, pp.114-132.
“Rezeption des deutschen Sachenrechts in Thailand bezüglich der Eigentumsübereignung und des gutgläubigen Erwerbs an beweglichen Sachen“, in Yu-Cheol Shin, Rezeption europäischer Rechte in Ostasien, Bobmunsa Verlag, Seoul 2013, pp.241-268
“Der Einfluß des deutschen Rechts auf das gemischte thailändische Rechtsystem:Rückblick und Ausblick, ”, in: Volker Grabowski (Hrsg.), Deutschland und Thailand: 150 Jahre Diplomatie und Völkerfreundschaft, Thai–Deutsches Symposium anlässlich des 150.Jahrestages der diplomatischen Beziehungen zwischen Deutschland und Thailand, Asien–Afrika–Institut, Universität Hamburg, 12.und 13. Mai 2012, Würzburg, Zenos Verlag 2014, pp.232–257
การสนับสนุนความผิดเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์

กิตติศักดิ์สนับสนุนการดำรงอยู่ของประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 และเห็นควรให้มาตรานี้เป็นส่วนหนึ่งของความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงของรัฐดังที่เป็นอยู่ ตราบที่ประเทศไทยยังใช้การปกครองที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข แต่ก็เห็นด้วยว่า ปัจจุบัน โทษจำคุกสิบห้าปีนั้นเกินพอดี และการบังคับใช้มาตรานี้มีปัญหา
การต่อต้านรัฐบาล

กิตติศักดิ์สนับสนุน กปปส. ในการล้มล้างรัฐบาลพรรคเพื่อไทย เขาขึ้นปราศรัยโจมตีพรรคเพื่อไทยบนเวทีกลุ่มต่อต้านรัฐบาลหลายครั้ง ทั้งยังสนับสนุนแนวคิดและปฏิบัติการหลายอย่างของ กปปส. เช่น การจัดตั้งสภาประชาชนที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งให้มาปฏิรูปประเทศไทย และการยึดสถานที่ราชการซึ่งเขาเห็นว่า เป็นวิถีทางอันสันติ
วันที่ 20 ธันวาคม 2556 กรมสอบสวนคดีพิเศษอายัดทรัพย์สินของเขาฐานสนับสนุนการเงิน กปปส. และออกหมายเรียกให้เขาไปรายงานตัว ครั้นวันที่ 14 พฤษภาคม 2557 ศาลอาญาออกหมายจับเขาฐานเป็นกบฏ ในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2562 อัยการฝ่ายคดีพิเศษ 4 ได้ยื่นฟ้องกิตติศักดิ์ในข้อหากบฏ ข้อหาเกี่ยวกับการชุมนุมข้อหาอื่น ๆ อาทิ เช่น ทำให้เกิดความวุ่นวาย บุกรุกและทำทรัพย์สินเสียหาย จนกระทั่งในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ศาลอาญายกฟ้องกิตติศักดิ์ในต้องข้อหา โดยเห็นว่าการกระทำของกิตติศักดิ์เป็นการปราศรัยเชิงวิชาการ แสดงความคิดเห็นโดยสุจริต ไม่พบการกระทำความผิดอื่น ๆ
กิตติศักดิ์ให้ความเห็นหลังศาลยกฟ้อง ผ่านทางเฟสบุ๊กของตน ตอนหนึ่งว่า
"...ผมเป็นเพียงนักวิชาการที่แสดงความคิดเห็นโดยไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น ศาลเมตตายกฟ้อง แต่ผู้ประท้วงหลายคนถูกตัดสินจำคุก อย่างไรเสีย ผมก็ยังหวังว่าหากมีเหตุไม่ถูกต้องเกิดขึ้น คนที่อาสาออกหน้าคัดค้านเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเพื่อแก้ไขให้ถูกต้อง จะไม่หมดสิ้นไป
แม้บางครั้ง ผลของการต่อสู้ อาจเป็นเหมือนหนีเสือ ปะจรเข้…ก็ตาม ..."
กรณีเป็นที่น่าสงสัย

วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 มีการเผยแพร่ในเฟซบุ๊กซึ่งข้อความเปิดเผยว่า กิตติศักดิ์ลอกเลียนผลงานทางวิชาการเรื่อง "กฎหมายเอกรูปเรื่องการซื้อขาย – ประสบการณ์ด้านกฎหมายเอกรูปเรื่องการซื้อขายในสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี" (Uniform Sales Law – The Experience with Uniform Sales Laws in the Federal Republic of Germany) ของศาสตราจารย์เพเทอร์ ชเลชลีม (Peter Schlechliem) มาเป็นผลงานของตนเองชื่อ "อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยสัญญาซื้อขายระหว่างประเทศ ค.ศ. 1980" (The United Nations Convention on Contracts for the International Sale of Goods of 1980) จนกลายเป็นกระแสในโลกอินเทอร์เน็ต ครั้นวันที่ 9 พฤษภาคม 2557 กิตติศักดิ์จึงยอมรับว่าลอกเลียนจริง โดยกล่าวว่าเป็นความผิดของตนเองที่ไม่ได้ระบุชื่อศาสตราจารย์ชเลชลีม และศาสตราจารย์ชเลชลีมเป็นอาจารย์ของตน เขายังกล่าวว่าผลงานที่เขาทำขึ้นนั้นเป็นเพียงเอกสารประกอบการบรรยาย (lecture note) ซึ่งแจกในการบรรยายเท่านั้น ไม่ได้เผยแพร่ทั่วไป
วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 ประสิทธิ์ ปิวาวัฒนพานิช รองศาสตราจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งเป็นกรรมการประเมินความดีความชอบเพื่อเลื่อนขั้นเงินเดือนของคณะ เปิดเผยว่ากิตติศักดิ์ได้ยื่นผลงานดังกล่าวเพื่อใช้ประเมินความดีความชอบของตน และเสนอผลงานนี้ในการประชุมระหว่างประเทศด้วย เมื่อคณะกรรมการประเมินความดีความชอบสังเกตเห็นความผิดปรกติ กิตติศักดิ์ชี้แจงว่าเป็นความผิดพลาดของผู้ช่วย เป็นความรีบร้อนไม่ทันระวัง และเป็นความผิดพลาดทางเทคนิค แต่ประสิทธิ์เห็นว่าฟังไม่ขึ้น เพราะมีการแก้ข้อความเดิมหลายส่วนชนิดที่ถ้ารีบร้อนคงทำไม่ได้และผู้ช่วยคงไม่กล้าทำ นอกจากนี้กิตติศักดิ์ยังชี้แจงว่าที่ทำไปนั้นเพราะต้องการเผยแพร่ผลงานของศาสตราจารย์ชเลชลีม แต่ประสิทธิ์ตั้งคำถามว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เหตุใดจึงแก้ชื่อศาสตราจารย์ชเลชลีมมาเป็นชื่อตน อย่างไรก็ดีคณะไม่ได้ดำเนินการอย่างไรกับกรณีนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2545 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2548 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

กิตติศักดิ์ ปรกติ ที่เฟซบุ๊ก
กิตติศักดิ์ ปรกติ ที่ประชาไท
การลงประชามติเอกราชนิวแคลิโดเนีย ค.ศ. 2020

การลงประชามติแยกเป็นเอกราชเกิดขึ้นในนิวแคลิโดเนียเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ.2020 การลงประชามติครั้งนี้เป็นครั้งที่สองตามข้อตกลงนูเมอา หลังจากการลงประชามติครั้งก่อนหน้าเมื่อ ค.ศ. 2018
ร้อยละ 53.26 ของผู้ออกเสียงปฏิเสธการเปลี่ยนแปลงสถานะเป็นประเทศเอกราช ซึ่งน้อยลงกว่าการลงประชามติครั้งที่แล้วที่มีผู้ลงคะแนน "ไม่" ร้อยละ 56.7 โดยในครั้งนี้มีผู้มาใช้สิทธิ์ร้อยละ 85.69 ข้อตกลงนูเมอาอนุญาตให้มีการลงประชามติเกิดขึ้นได้อีกครั้ง หากสภาแห่งนิวแคลิโดเนียลงคะแนนให้จัดขึ้นอีก โดยการลงประชามติครั้งที่สามจะเกิดขึ้นภายใน ค.ศ. 2022
การลงประชามติและผลที่ตามมา

จากจำนวนผู้ใช้สิทธิ์ร้อยละ 85.6 มีร้อยละ 53.26 ลงคะแนนเสียง "ไม่" ส่งผลให้นิวแคลิโดเนียยังอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสต่อไป ซึ่งผู้ลงคะแนนเสียง "ไม่" มีจำนวนน้อยลงกว่าครั้ง ค.ศ. 2018 ที่มีผู้ใช้สิทธิ์ลงคะแนนเสียงให้ถึงร้อยละ 56.7 ผลการลงประชามติสามารถแบ่งขอบเขตทางภูมิศาสตร์ได้อย่างชัดเจน กล่าวคือร้อยละ 71 ของประชากรจังหวัดใต้ปฏิเสธการเป็นเอกราช ขณะที่จังหวัดที่เล็กกว่าสองจังหวัดอย่างจังหวัดเหนือและจังหวัดหมู่เกาะลอยัลตีลงคะแนนเสียง "ใช่" ถึงร้อยละ 76 และ 82 ตามลำดับ
การลงประชามติครั้งนี้เป็นครั้งที่สองจากสามครั้งที่อนุญาตให้มีการจัด โดยอาจจะมีการลงประชามติครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายในช่วงประมาณก่อน ค.ศ. 2022 Daniel Goa จากพรรคการเมืองฝ่ายสนับสนุนเอกราชได้แสดงความคาดหวังว่าการเปลี่ยนแปลงของคะแนนจะมีแนวโน้มมาทาง "ใช่" และนำไปสู่ความสำเร็จของการลงประชามติครั้งที่สาม ขณะที่ Sonia Backès ได้เรียกร้องให้มีการพูดคุยกันทั้งสองฝ่าย แม้ว่าเธอจะยอมรับว่าจะทำได้เมื่อผ่านการลงประชามติครั้งที่สามไปแล้ว
แอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดีฝรั่งเศสแสดงความยินดีกับผลการลงประชามติ และขอบคุณชาวนิวแคลิโดเนียที่ได้ "ลงคะแนนเสียงไว้วางใจ" ในสาธารณรัฐ เขายังให้การยอมรับกลุ่มที่ต้องการเอกราช โดยเรียกร้องให้มีการเจรจาระหว่างกันทุกฝ่ายเพื่อหาแนวทางสำหรับอนาคตของภูมิภาค
ดูเพิ่ม

การลงประชามติเอกราชบูเกนวิลล์ พ.ศ. 2562
การลงประชามติเอกราชชุก ค.ศ. 2022
การให้เอกราชในโอเชียเนีย
กายู ฌอร์ฌี

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  กายู ฌอร์ฌี ปิงตู รามุส
วันเกิด:   (2002-01-24) 24 มกราคม ค.ศ. 2002 (22 ปี)
สถานที่เกิด:  โอลิงดา บราซิล
ส่วนสูง:  1.82 เมตร (6 ฟุต 0 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้าตัวเป้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ยูเวนตุส
หมายเลข:  21
สโมสรเยาวชน
2012–2018:  ซังตุส
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2018–2021 |  ซังตุส |  60 |  (8) |
| 2021– |  ยูเวนตุส |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2017 |  บราซิล อายุไม่เกิน 15 ปี |  3 |  (4) |
| 2019 |  บราซิล อายุไม่เกิน 17 ปี |  11 |  (7) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 03:01, 27 กรกฎาคม 2021 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 17 พฤศจิกายน 2019
กายู ฌอร์ฌี ปิงตู รามุส (โปรตุเกส: Kaio Jorge Pinto Ramos; เกิด 24 มกราคม ค.ศ. 2002) หรือ กายู ฌอร์ฌี เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าให้แก่ยูเวนตุส สโมสรในเซเรียอา
เกียรติประวัติ

บราซิล อายุไม่เกิน 17 ปี
ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี: 2019
เกียรติประวัติ > ส่วนบุคคล

รองเท้าทองแดง ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี: 2019
แหล่งข้อมูลอื่น

Santos FC profile (ในภาษาโปรตุเกส)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลยูเวนตุส  |
| --- | --- |
 1 ชแชนส์นือ  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี (c).  4 เดอ ลิคต์  5 เพียนิช  6 เคดีรา  8 แรมซีย์  9 วลาคอวิช  10 ปอกบา  11 กัวดราโด  12 อาแลกส์ ซังดรู  14 มาตุยดี  17 มันจูกิช  18 เกน  19 โบนุชชี  20 กังเซลู  21 ปินโซโญ  22 ดิ มาริอา  23 จัน  24 รูกานี  25 ราบีโย  30 เบนตังกูร์  33 แบร์นาร์เดสกี  มันกูโซ  เปลเลกรีนี  ปิยัตซา  ผู้จัดการ: อัลเลกรี
กาเกา

เกลาเดมีร์ เฌโรนีมู บาเรตู (โปรตุเกส: Claudemir Jerônimo Barreto) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ กาเกา (โปรตุเกส: Cacau) เกิดเมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1981 ที่เมืองซังตูอังแดร รัฐเซาเปาลู เป็นนักฟุตบอลเยอรมัน เล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวรุก ปัจจุบันเล่นให้กับชตุทท์การ์ท ในบุนเดิสลีกา กาเกาได้รับสัญชาติเยอรมันในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 และลงแข่งในฐานะทีมชาติเยอรมนี ในเดือนพฤษภาคมในปีเดียวกัน ในนัดกระชับมิตรแข่งกับจีน เขาลงแข่งในฐานะนักฟุตบอลทีมชาติเยอรมนีในฟุตบอลโลก 2010
การ์แซล โบแว

| การ์แซล โบแว |
| --- | --- |
โบแวที่งาน Red Dress Collection ของ Heart Truth ปี ค.ศ. 2011
เกิด:  (1966-11-26) 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1966 (57 ปี) Saint-Marc, Haiti
อาชีพ:  นักแสดง  บุคคลทางโทรทัศน์  นักเขียน 
ปีปฏิบัติงาน: 1984–ปัจจุบัน
คู่สมรส: Daniel Saunders  (สมรส 1991; หย่า 2000) Mike Nilon  (สมรส 2001; หย่า 2011)
บุตร: 3
การ์แซล โบแว (ฝรั่งเศส: Garcelle Beauvais; เกิด 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509)  เป็นนักแสดงหญิง, บุคคลทางโทรทัศน์, นักเขียน และอดีตนางแบบแฟชั่นชาวอเมริกันเชื้อสายเฮติ เธอเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากบทบาทการแสดงในซิตคอมเรื่อง The Jamie Foxx Show และซีรีส์ชีวิต-อาชญากรรม NYPD Blue เธอยังปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่อง Coming to America (1988), White House Down (2013), และ Spider-Man: Homecoming (2017) ในปี ค.ศ. 2020 โบแวกลายเป็นสมาชิกหลักของซีรีส์โทรทัศน์เรียลลิตี The Real Housewives of Beverly Hills เธอยังร่วมเป็นพิธีกรในรายการทอล์กโชว์ตอนกลางวัน The Real ร่วมกับ Adrienne Bailon, Loni Love และ Jeannie Mai
กาเตอรีน-ดอมีนิก เดอ เปรีญง

| จอมพลแห่งจักรวรรดิ กาเตอรีน-ดอมีนิก เดอ เปรีญง มาร์ควิสแห่งเกรอนาด |
| --- | --- |

เกิด: 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1754 เกรอนาด ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 25 ธันวาคม ค.ศ. 1818 ปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
รับใช้:  ราชอาณาจักรฝรั่งเศส  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1  จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1  ฝรั่งเศสราชวงศ์บูร์บง
แผนก/สังกัด: กองทัพบก
ประจำการ: 1769–1818
ชั้นยศ: จอมพลแห่งจักรวรรดิ
การยุทธ์: สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส   สงครามนโปเลียน
กาเตอรีน-ดอมีนิก เดอ เปรีญง (ฝรั่งเศส: Catherine-Dominique de Pérignon) เป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสภายใต้จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เขาเคยเป็นแม่ทัพภาคพิเรนีสตะวันออกในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส ซึ่งสามารถเอาชนะกำลังทหารสเปนในยุทธการที่เอสกอลา ต่อมาเขาได้รับชัยชนะอีกครั้งในการปิดล้อมโรเซสในประเทศสเปนเมื่อต้นปี 1795 ต่อมาเขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาห้าร้อย และเป็นอัครราชทูตประจำสเปน
เปรีญงเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนนโปเลียน โบนาปาร์ต เขาได้รับแต่งตั้งจากนโปเลียนให้เป็นวุฒิสมาชิกในปี 1801 และเป็นจอมพลในปี 1804 และได้รับบรรดาศักดิ์เคานต์แห่งจักรวรรดิในปี 1805 แต่ภายหลังจักรพรรดินโปเลียนถูกเนรเทศสู่เกาะเอลบา เปรีญงก็เข้ารับใช้ราชวงศ์บูร์บงภายใต้พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 แห่งฝรั่งเศส และเป็นหนึ่งในผู้ออกเสียงสนับสนุนให้ประหารชีวิตจอมพลมีแชล แน
กาลีดู กูลีบาลี

กาลีดู กูลีบาลี (ฝรั่งเศส: Kalidou Koulibaly; เกิด 20 มิถุนายน ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวเซเนกัล ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้แก่อัลฮิลาล สโมสรในซาอุดีโปรเฟสชันนัลลีก และเป็นกัปตันทีมชาติเซเนกัล เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกองหลังที่ดีและสมบูรณ์ที่สุดในโลก ด้วยความสามารถในการป้องกัน ความแข็งแกร่ง และความเร็วของเขา ทำให้เขาได้รับฉายาว่า "เคทู" และ "เดอะวอลล์" จากเหล่าแฟนคลับของเขา
กาแยน

เมืองกาแยน

กาแยน (ฝรั่งเศส: Cayenne) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเฟรนช์เกียนา ซึ่งเป็นจังหวัดโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด มีพื้นที่ติดกับทะเล มีประชากร 116,124 คน
กาลีญาอาปูร์ตูเกซา

| --- | --- |

มื้อ: อาหารจานเดียว
แหล่งกำเนิด: มาเก๊า
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ไก่, มันฝรั่ง
 ตำราอาหาร: กาลีญาอาปูร์ตูเกซา
กาลีญาอาปูร์ตูเกซา (โปรตุเกส: galinha à portuguesa, "ไก่แบบโปรตุเกส", จีนตัวย่อ: 葡国鸡; จีนตัวเต็ม: 葡國雞) เป็นอาหารมาเก๊าชนิดหนึ่ง แม้จะชื่อไก่แบบโปรตุเกสแต่ไม่ได้มีที่มาจากประเทศโปรตุเกส แต่เป็นอาหารจากอาณานิคมมาเก๊า และไม่พบในอาหารโปรตุเกส
อาหารชนิดนี้ประกอบด้วยเนื้อไก่ราดด้วยซอสโมญูปูร์ตูเกช (Molho português, 葡汁) ลักษณะคล้ายแกงกะหรี่ข้นใส่นม ซึ่งพบได้ในอาหารมาเก๊าเท่านั้น
การสมรสเพศเดียวกันในฝรั่งเศส

การสมรสเพศเดียวกันชอบด้วยกฎหมายในประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่วันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 เป็นต้นมา ประเทศฝรั่งเศสจึงกลายเป็นประเทศที่ 13 ของโลกที่การสมรสเพศเดียวกันชอบด้วยกฎหมาย การอนุญาตดังกล่าวมีผลบังคับใช้ทั้งในประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่และจังหวัดและดินแดนโพ้นทะเล
รัฐบาลพรรคสังคมนิยม นำโดยนายกรัฐมนตรี นายฌ็อง-มาร์ก เอโรได้เสนอกฎหมายรับรองสิทธิในการสมรสของคู่ครองเพศเดียวกันและสิทธิในการรับบุตรบุญธรรมต่อสภาผู้แทนราษฎรฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ภายใต้การสนับสนุนของประธานาธิบดี นายฟร็องซัว ออล็องด์ ซึ่งได้ประกาศเจตนารมณ์ว่าจะสนับสนุนกฎหมายฉบับดังกล่าวในช่วงระหว่างการหาเสียงการเลือกตั้งประธานาธิบดี ต่อมาในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 สภาผู้แทนราษฎรได้เห็นชอบร่างกฎหมายดังกล่าวด้วยคะแนนเสียง 329 ต่อ 229 วันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 2013 วุฒิสภาได้เห็นชอบร่างกฎหมายดังกล่าวเช่นเดียวกัน พร้อมการแก้ไข ด้วยคะแนนเสียง 175 ต่อ 169 และสภาผู้แทนราษฎรก็ได้อนุมัติเห็นชอบร่างกฎหมายฉบับดังกล่าวอีกครั้งเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2013 ด้วยคะแนนเสียง 331 ต่อ 225 อย่างไรก็ตามพรรคอูแอ็มเปได้ยื่นเรื่องต่อศาลรัฐธรรมนูญฝรั่งเศสเพื่อให้วินิจฉัยทันทีภายหลังจากสภาฯ อนุมัติ ซึ่งเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 ศาลฯ ได้วินิจฉัยว่ากฎหมายฉบับดังกล่าวชอบด้วยรัฐธรรมนูญ ส่งผลให้วันเดียวกันนั้น ประธานาธิบดีฟร็องซัว ออล็องด์ได้ลงนามประกาศใช้กฎหมายรับรองสิทธิการสมรสเพศเดียวกันในสิทธิในการรับบุตรบุญธรรม และตีพิมพ์ในรัฐกิจจานุเบกษา และมีผลบังคับใช้ในวันถัดมา ส่วนการสมรสเพศเดียวกันครั้งแรกอย่างเป็นทางการได้จัดขึ้นที่เมืองมงเปอลีเยเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคมปีเดียวกันนั้น
ประวัติ > มาแมร์และการสมรสเพศเดียวกัน

เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2004 นายโนเอ็ล มาแมร์ อดีตตัวแทนพรรคกรีนเพื่อลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดี นายกเทศมนตรีเมืองแบกล์ ชานเมืองบอร์โด ได้ประกอบพิธีสมรสระหว่างผู้ชายสองคนคือแบร์ทร็อง ชาร์ป็องตีเยและสเตฟาน ชาแป็ง โดยมาแมร์ได้กล่าวว่ากฎหมายฝรั่งเศสไม่ได้ห้ามการจัดพิธีสมรสดังกล่าว และเขาจะยื่นเรื่องต่อศาลสิทธิมนุษยชนยุโรปหากมีผู้แย้งการประกอบพิธีนั้น
นายดอมีนิก แปร์บ็อง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมได้กล่าวว่าความสัมพันธ์ดังกล่าวเป็นโมฆะในทางกฎหมาย และได้ร้องให้ศาลเข้ามาสั่งห้ามการจัดพิธีดังกล่าว ต่อมาเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 ศาลบอร์โดได้วินิจฉัยว่าการสมรสดังกล่าวตกเป็นโมฆะ ซึ่งหนึ่งในข้อกฎหมายในการคัดค้านการสมรสที่อัยการ ซึ่งเป็นตัวแทนของรัฐบาล ได้ใช้คือการที่ประมวลกฎหมายแพ่งฝรั่งเศสได้บัญญัติคำว่าสามีและภริยาไว้ในหลายที่ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการสมรสจะกระทำได้ระหว่างบุคคลที่มีเพศแตกต่างกัน เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2005 ศาลอุทธรณ์บอร์โดได้พิพากษายืนต่อคำพิพากษาดังกล่าว และศาลสูงสุด (ฝรั่งเศส: Cour de Cassation) ก็ได้ปฏิเสธอุทธรณ์ของทั้งคู่เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2007
แหล่งข้อมูล

กฎหมายเกี่ยวกับคู่ครองเพศเดียวกันในยุโรป
  การสมรส
  รับรองการสมรสของประเทศอื่น
  คู่ครองในรูปแบบอื่น
  คู่อาศัยไม่จดทะเบียน
  ไม่รับรอง
  รัฐธรรมนูญจำกัดการสมรสระหว่างชายและหญิงเท่านั้น

รวมถึงกฎหมายที่ยังไม่มีผลบังคับใช้
ด
ค
ก
นายโนเอ็ล มาแมร์ในออฟฟิศของตนภายในสภาผู้แทนราษฎรฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 2006
กามีย์ แซ็ง-ซ็องส์

ชาร์ล กามีย์ แซ็ง-ซ็องส์
ชาร์ล กามีย์ แซ็ง-ซ็องส์ (ฝรั่งเศส: Charles Camille Saint-Saëns; /ʃaʁl ka.mij sɛ̃.sɑ̃s/; 9 ตุลาคม พ.ศ. 2378–16 ธันวาคม พ.ศ. 2464) เป็นคีตกวีและนักดนตรีชาวฝรั่งเศส
ประวัติ

กามีย์ แซ็ง-ซ็องส์ ใช้ชีวิตอันยาวนานแทบตลอดยุคโรแมนติกของโลกดนตรีตะวันตก เขานับเป็นส่วนหนึ่งของความรุ่งเรืองของขบวนการดังกล่าว และยังได้เป็นประจักษ์พยานการดับและการเกิดของดนตรีคลาสสิกคริสต์ศตวรรษที่ 20 (20th century classical music)
ประวัติ > ปฐมวัย

กามีย์ แซ็ง-ซ็องส์ เกิดในกรุงปารีส บิดารับราชการเป็นเสมียน และถึงแก่กรรมหลังจากเขาลืมตาดูโลกเพียง 3 เดือนเท่านั้น มารดาของเขาชื่อ เกลม็องส์ จึงขอให้น้า (ชาร์ลอต มัสซง) ช่วยเลี้ยง และน้าคนนี้เองที่สอนให้เขาเล่นเปียโน กามีย์นับเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ทางดนตรีมากที่สุดคนหนึ่ง เขาสามารถขานโน้ตได้อย่างแม่นยำ และเริ่มเรียนเปียโนกับยายมาตั้งแต่สองขวบ และจากนั้นก็แทบจะก้าวไปสู่การประพันธ์ในทันที ผลงานการประพันธ์ชิ้นแรกของเขา เป็นบทเพลงชิ้นเล็กๆ สำหรับเปียโน ประพันธ์ไว้เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2382 (ค.ศ. 1839) ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ ณ หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส (Bibliothèque nationale de France) พรสวรรค์ของเขานั้นไม่ได้จำกัดเฉพาะด้านดนตรีเท่านั้น เขาอ่านออกเขียนได้ตั้งอายุ 3 ขวบ และเรียนภาษาละตินในอีก 4 ปีถัดมา
กามีย์ แซ็ง-ซ็องส์ ได้แสดงดนตรีครั้งแรกเมื่ออายุได้ 5 ขวบ โดยเล่นเปียโนคลอกับไวโอลินโซนาตาของบีโทเฟน จากนั้นก็ได้ศึกษาอย่างลุ่มลึกลงไปถึงสกอร์ที่สมบูรณ์ของโอเปร่าเรื่องดอน โจวานนี (Don Giovanni) และในปี พ.ศ. 2385 กามีย์ได้เริ่มเรียนเปียโนกับกามีย์-มารี สตามาตี (Camille-Marie Stamaty) ซึ่งเป็นลูกศิษบ์ของฟรีดริช คัลค์เบรนเนอร์ (Friedrich Kalkbrenner) โดยเขาสอนให้ลูกศิษย์เล่นเปียโน ขณะพักท่อนแขนบนแท่งเหล็กที่วางไว้หน้าลิ่มนิ้ว เพื่อให้กำลังของนักเปียโนมาจากมือและนิ้ว ไม่ใช่มาจากแขน เมื่ออายุได้ 10 ขวบ กามีย์ก็ได้เล่นดนตรีในที่สาธารณะเป็นครั้งแรก ในงาน the Salle Pleyel โดยได้เล่นเปียโนคอนแชร์โต หมายเลข 15 ในบันไดเสียง บีแฟลต เมเจอร์ ของโมซาร์ต K.450 และผลงานอื่น ๆ ของแฮนเดิล, คัลค์เบรนเนอร์ ฮัมเมล และบาต เมื่อบรรเลงจบ ก็มีเสียงอังกอร์ กามีย์จึงเล่นเปียโนโซนาตาของบีโทเฟน (ซึ่งมีอยู่ 32 เพลง) จำนวนหนึ่ง ทั้งนี้โดยอาศัยความจำ มิได้ดูโน้ตแต่อย่างใด ข่าวคราวเกี่ยวกับคอนเสิร์ตที่ยอดเยี่ยมครั้งนี้แพร่กระจายไปทั่วยุโรป และกระทั่งถึงสหรัฐอเมริกา และปรากฏในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งในเมืองบอสตันด้วย
เมื่อปลายปี พ.ศ. 2383 กามีย์ได้เข้าศึกษาในสำนักดนตรีปารีส (Conservatoire de Paris; ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse de Paris ถือเป็นศูนย์กลางของวิวัฒนาการด้านดนตรีของฝรั่งเศสและยุโรปตะวันตกมาช้านาน มีลูกศิษย์และอาจารย์ที่มีชื่อเสียงมากมาย) โดยเขาได้เลือกศึกษาออร์แกน และการประพันธ์ สำหรับการประพันธ์นั้นได้เรียนกับชาก อาเลวี (Jacques Halévy) กามีย์ได้รับรางวัลชนะเลิศมากมายหลายรางวัล แต่ไม่ชนะเลิศการแข่งขันชั้นยอด (Prix de Rome) ทั้งในปี พ.ศ. 2395 (ค.ศ. 1852) และ พ.ศ. 2407 (ค.ศ. 1864) เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เขาได้รู้จักกับ ฟร้านซ์ ลิซท์ ซึ่งภายหลังได้เป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของเขา เมื่ออายุได้ 16 ปี กามีย์ก็ประพันธ์ซิมโฟนีบทแรก สำหรับซิมฟีนีบทที่ 2 นั้น ตีพิมพ์โดยระบุเป็น ซิมโฟนีหมายเลข 1 ในบันไดเสียง อีแฟลต เมเจอร์ และบรรเลงขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2396 (ค.ศ. 1853) จนเป็นที่อัศจรรย์ใจแก่นักประพันธ์รุ่นครูและนักวิจารณ์ดนตรีจำนวนมาก จนเอกเตอร์ แบร์ลิออส คีตกวีและนักดนตรีผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่งในฐานะเพื่อนรักของกามีย์ ได้ให้คำวิจารณ์ที่ถูกอ้างถึงมากว่า "Il sait tout, mais il manque d'inexpérience" ("เขารู้ทุกอย่าง แต่ขาดความอ่อนหัด")
ประวัติ > ปัจฉิมวัย

เมื่อปี พ.ศ. 2429 (ค.ศ. 1886) กามีย์ได้ประพันธ์บทเพลงชิ้นสำคัญสองชิ้น ซึ่งนับว่ามีชื่อเสียงที่สุดของเขา ได้แก่ "ขบวนพาเหรดของสัตว์" (Le Carnaval des Animaux) และ "ซิมโฟนีหมายเลข 3" ซึ่งแต่งอุทิศให้แก่ฟรานซ์ ลิสต์ ที่ถึงแก่กรรมในปีนั้น แต่ในปีเดียวกันนั้นเอง แวงซอง แด็งดี และเพื่อนฝูงขอให้แซ็ง-ซ็องส์ย้ายออกจาก Société Nationale de Musique ครั้นสองปีต่อมา มารดาของเขาถึงแก่กรรม และด้วยความเศร้าโศก เขาจึงเดินทางออกจากฝรั่งเศส ไปพักอาศัยที่กานาเรียส ในช่วงอีกหลายปีต่อมา เขาได้เดินทางท่องเที่ยวไปทั่วโลก ไปชมสถานที่แปลกตาในยุโรป แอฟริกาตอนเหนือ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และอเมริกาใต้ กามีย์ล์ได้บันทึกการเดินทางของตนเอาไว้ในหนังสือหลายเล่ม ซึ่งเป็นที่นิยมแพร่หลาย ทั้งนี้เขาใช้นามปากกาว่า “ซานัว” (Sannois)
กามีย์ยังคงเขียนงานด้านดนตรี วิทยาศาสตร์ และประวัติศาสตร์ และมักจะเดินทางท่องเที่ยวก่อนจะใช้ชีวิตในบั้นปลาย ณ กรุงแอลเจียร์ ประเทศแอลจีเรีย โดยได้พรรณนาว่า "เป็นทำเลสำหรับพักผ่อนวันหยุดที่น่าโปรดปรานสำหรับคนรักเพศเดียวกันชาวยุโรป ที่จะได้เพลิดเพลินกับความเป็นเพื่อนชายวัยรุ่นที่ได้รับที่นี่"
กามีย์ แซ็ง-ซ็องส์ ถึงแก่กรรมด้วยโรคปอดบวม เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2464 (ค.ศ. 1921) ที่ออแตลเดอลออาซิส (Hôtel de l'Oasis) ในกรุงแอลเจียร์ ร่างของเขาถูกนำกลับไปยังปารีส เพื่อพิธีศพโดยรัฐบาล ที่ลามาเดอแลน (La Madeleine) และฝังในสุสานมงปาร์นัส ในกรุงปารีส สิริรวมอายุได้ 86 ปี 2 เดือน 7 วัน ทั้งนี้รัฐบาลฝรั่งเศสได้มอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Legion of Honour เพื่อเป็นเกียรติในฐานะผู้ประสบความสำเร็จในสาขาอาชีพ