stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาตะโอยล่าง

| ภาษาตะโอยล่าง |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: แขวงสาละวัน ประเทศลาว
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ภาษากลุ่มมอญ-เขมรภาษากลุ่มกะตูภาษาตะโอยภาษาตะโอยล่าง
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ไม่มี
รหัสภาษา
ISO 639-3: tto
ภาษาตะโอยล่าง (Ta'oih, Lower ISO 639-3: tto) หรือภาษาตอง มีผู้พูดทั้งหมด 15,836 คน (พ.ศ. 2543) ในแขวงสาละวัน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองสาละวัน ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาตะโอยบน แต่มีผู้พูดบางส่วนพูดภาษาตะโอยบนได้ด้วย จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู
พระเวสสภูพุทธเจ้า

| พระเวสสภูพุทธเจ้า |
| --- | --- |
สันสกฤต: विश्वभू
บาลี: वेस्सभू
พม่า: ဝေဿဘူဘုရား
จีน: 毗舍婆佛
ญี่ปุ่น: 毘舎浮仏
เกาหลี: 비사부불
ทิเบต: ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་
เวียดนาม: Phật Tỳ Xá Phù
ข้อมูล
นับถือใน: เถรวาท
องค์ก่อนหน้า พระสิขีพุทธเจ้าองค์ถัดไป พระกกุสันธพุทธเจ้า
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระเวสสภูพุทธเจ้า เป็นพระพุทธเจ้าที่ตรัสรู้เมื่อ 31 กัปที่แล้ว นับเป็นพระองค์ที่ 21 ในพุทธวงศ์ของพระโคตมพุทธเจ้า
พระประวัติ

คัมภีร์มธุรัตถวิลาสินีระบุว่า หลังจากที่พระเวสสภูโพธิสัตว์จุติจากการเป็นท้าวสันดุสิตแล้ว ได้ทรงปฏิสนธิในครรภ์ของพระนางยสวดี พระอัครมเหสีในพระเจ้าสุปปตีตะแห่งกรุงอโนมะ ได้รับพระนามว่าเจ้าชายเวสสภู เมื่อเจริญพระชนม์ขึ้นได้เสกสมรสกับพระนางสุจิตตา มีพระโอรสด้วยกันพระองค์หนึ่งชื่อเจ้าชายสุปปพุทธะ
เมื่อพระชนมายุได้ 6,000 พรรษา ได้ทอดพระเนตรเห็นเทวทูต 4 จึงตัดสินพระทัยทรงพระวอทองออกผนวช พร้อมด้วยข้าราขบริพาร 70,000 คน ตามเสด็จออกบวชด้วย บำเพ็ญอยู่ 6 เดือนจึงตรัสรู้ แล้วออกประกาศพระศาสนา ทรงตั้งพระโสณะและพระอุตตระเป็นพระอัครสาวก พระอุปสันตะเป็นพระพุทธอุปัฏฐาก พระรามาและพระสมาลาเป็นคู่พระอัครสาวิกา
พระเวสสภูพุทธเจ้า เสด็จดับขันธปรินิพพานที่เขมมิคทายวัน กรุงอุสภวดี สิริพระชนมายุได้ 60,000 พรรษา
ภาษาตังซา

| ภาษาตังซา |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: อินเดีย พม่า
จำนวนผู้พูด: 100,400 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  กลุ่มภาษาทิเบต-พม่ากลุ่มภาษาจิงผ่อ-คอนยัก-โบโดกลุ่มภาษากลุ่มภาษาคอนยัก-โบโดภาษาตังซา
รหัสภาษา
ISO 639-3: nst
ภาษาตาเซหรือภาษาตังซา (Tase language) มีผู้พูดทั้งหมด 100,400 คน พบในพม่า 55,400 คน (พ.ศ. 2543) พบทางตะวันตกเฉียงเหนือของพม่า พบในอินเดีย 45,000 คน ( พ.ศ. 2544) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐอรุณาจัลประเทศ และในรัฐอัสสัม จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขาจิงผ่อ-กอนยัก-โบโด สาขาย่อยกอนยัก-โบโด-กาโร มีรายการวิทยุออกอากาศด้วยภาษานี้ ในอินเดียเขียนด้วยอักษรละติน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา คำปรบท แสดงความเป็นเจ้าของและคำนำหน้ามาก่อนคำนาม คำแสดงจำนวนและคุณศัพท์มาทีหลังคำนามที่ขยาย คำแสดงคำถามอยู่ท้ายประโยค มีเสียงวรรณยุกต์ 2 เสียง ผู้พูดภาษานี้บางส่วนจะพูดภาษาฮินดี ภาษาอัสสัม ภาษาพม่า ภาษาอังกฤษ หรือภาษาสิงผ่อได้
ภาษาตัวเซ

| ภาษาตัวเซ |
| --- | --- |
ภูมิภาค: ปาปัวในอินโดนีเซีย
จำนวนผู้พูด: 350 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ภาษากลุ่มปาปัวตะวันตกอย่างกว้าง ?  ภาษากลุ่มหัวนกตะวันออก-เซนตานีภาษาตัวเซ
รหัสภาษา
ISO 639-3: tad
ภาษาตัวเซ หรือ ภาษาดัว หรือ ภาษาดัรฮา เป็นภาษากลุ่มปาปวนในอินโดนีเซีย ที่รู้จักกันน้อย มีผู้พูดราว 350 คน ผู้พูดภาษานี้เริ่มติดต่อกับโลกภายนอกเมื่อ พ.ศ. 2525 ภาษานี้ใกล้เคียงกับภาษากลุ่มทะเลสาบและที่ราบที่อยู่ใกล้เคียง แต่ข้อสรุปนี้มีหลักฐานยืนยันน้อย มัลคอล์ม โรส (Malcolm Ross) จัดให้ภาษานี้อยู่ในภาษากลุ่มหัวนกตะวันออก-เซนตานี
ภาษาตะโอยบน

| ภาษาตะโอยบน |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: เวียดนาม แขวงสาละวันประเทศลาว
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ภาษากลุ่มมอญ-เขมรภาษากลุ่มกะตูภาษาตะโอยภาษาตะโอยบน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ไม่มี
รหัสภาษา
ISO 639-3: tth
ภาษาตะโอยบน (Upper Ta'oih, ) หรือภาษาตะโฮย ภาษากันตัว ภาษาเตาโอย มีผู้พูดทั้งหมด 49,876 คน พบในลาว 30,876 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงสาละวัน ส่วนใหญ่อยู่ในตำบลตะโอย พบในเวียดนาม 19,000 คน (พ.ศ. 2545) ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาตะโอยล่าง จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู
ภาษาจามตะวันออก

| ภาษาจามตะวันออก |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: เวียดนาม
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ชาติพันธุ์: ชาวจาม
จำนวนผู้พูด: 72,873 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียมาเลย์อิกอาเจะฮ์-จามจามภาษาจามตะวันออก
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาจามดั้งเดิม ภาษาจามเก่าภาษาจามตะวันออก 
ระบบการเขียน: อักษรจาม, อักษรอาหรับ, อักษรละติน
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  เวียดนาม
รหัสภาษา
ISO 639-3: cjm
ภาษาจามตะวันออก (Eastern Cham) มีผู้พูดทั้งหมด 72,873 คน (พ.ศ. 2545) ในเวียดนาม มีผู้พูดบางส่วนในสหรัฐ จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย สาขามาเลย์อิก สาขาย่อยอาเจะฮ์-จาม ได้รับอิทธิพลจากตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกมาก
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา

| --- | --- |

ที่ตั้งในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ก่อตั้ง: 2478 (2478)
ที่ตั้ง: ตำบลเวียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี
พิกัดภูมิศาสตร์: 9°23′04″N 99°11′07″E﻿ / ﻿9.384496701255467°N 99.18518026645326°E﻿ / 9.384496701255467; 99.18518026645326
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
เจ้าของ:  กรมศิลปากร
เว็บไซต์: www.finearts.go.th/chaiyamuseum
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา ตั้งอยู่บริเวณวัดพระบรมธาตุไชยาราชวรวิหาร ทางทิศตะวันออก ถนนรักษ์นรกิจ ตำบลเวียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยพระครูโสภณเจตสิการาม(เอี่ยม) เป็นผู้เริ่มก่อตั้ง เมื่อ พ.ศ. 2478 ต่อมา พ.ศ. 2493 พระครูอินทปัญญาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ) เป็นผู้เริ่มก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ถาวรแห่งแรกให้แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2495 ต่อมากรมศิลปากรได้งบประมาณสร้างอาคารหลังที่ 2 ใน พ.ศ. 2499 ซึ่งก่อสร้างแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2500 หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2524 ได้ปรับปรุงขยายต่อเติมอาคารหลังแรก จัดทำครุภัณฑ์ปรับปรุงการจัดแสดงใหม่ให้ได้มาตรฐานสากล และทำพิธีเปิดพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา เป็นทางการครั้งแรกเมื่อ วันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2525
การจัดแสดง

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา เป็นพิพิธภัณฑ์ประเภทประวัติศาสตร์ศิลปะ และโบราณคดี ประกอบด้วย
การจัดแสดง > อาคารจัดแสดงหลังที่ 1

แบ่งการจัดแสดงออกเป็น 2 ส่วน คือ
"ส่วนที่ 1" จัดแสดงรูปจำลองประติมากรรมรูปเคารพที่พบในอำเภอไชยา ที่สคัญได้แก่ พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร พระพุทธรูปปางนาคปรก และหน้าบันไม้จำหลักวิหารหลังเก่าวัดพระบรมธาตุไชยาราชวรวิหาร
"ส่วนที่ 2" จัดแสดงนิทรรศการหมุนเวียนในโอกาสสำคัญ เช่น วันอนุรักษ์มรดกไทย วันพิพิธภัณฑ์ไทย
การจัดแสดง > อาคารจัดแสดงหลังที่ 2

แบ่งการจัดแสดงออกเป็น 5 ส่วน คือ
"ส่วนที่ 1" เป็นการจัดตามหลักวิชาการ คือ จัดแสดงเกี่ยวกับศิลปวัตถุตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์จนถึงสมัยประวัติศาสตร์ ตั้งแต่สมัยทวารวดีถึงรัตนโกสินทร์
"ส่วนที่ 2" จัดแสดงศิลปโบราณวัตถุในศาสนาพุทธและศาสนาพราหมณ์ รวมทั้งเครื่องถ้วย เครื่องประดับ เครื่องใช้สอยที่พบจากการขุดค้นแหล่งโบราณคดีวัดแก้ว วัดหลง และวัดแหลมโพธิ์ อำเภอไชยา
"ส่วนที่ 3" จัดแสดงโบราณวัตถุประเภทพระพุทธรูปและสิ่งของทำด้วยเงินและทองคำที่ประชาชนนำมาถวายแด่องค์พระบรมธาตุและหนังใหญ่
"ส่วนที่ 4" จัดแสดงศิลปวัตถุ งานประณีตศิลป์พิ้นบ้าน
"ส่วนที่ 5" จัดแสดงเครื่องอัฐบริขารของพระชยาภิวัฒน์ สุภัทรสังฆปาโมกข์ ผู้บูรณะวัดพระบรมธาตุไชยา และสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โสม ฉนฺโน) ชาวพุมเรียงเจ้าอาวาสวัดสุทัศน์เทพวราราม
แหล่งข้อมูลอื่น

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา
| ด ค กพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| กรุงเทพมหานคร |  พระนคร  เรือพระราชพิธี  ช้างต้น  วัดเบญจมบพิตร  ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์  หอศิลป  |  |
| ภาคกลาง |  กาญจนาภิเษก (ปทุมธานี)  เจ้าสามพระยา (อยุธยา)  จันทรเกษม (อยุธยา)  สมเด็จพระนารายณ์ (ลพบุรี)  อินทร์บุรี (สิงห์บุรี)  ชัยนาทมุนี (ชัยนาท)  อู่ทอง (สุพรรณบุรี)  สุพรรณบุรี  พระปฐมเจดีย์ (นครปฐม)  พระนครคีรี (เพชรบุรี)  บ้านเก่า (กาญจนบุรี)  ราชบุรี  ชาวนาไทย (สุพรรณบุรี)  ปราจีนบุรี  พาณิชย์นาวี (จันทบุรี)  นครนายก  |  |
| ภาคเหนือ |  รามคำแหง (สุโขทัย)  สวรรควรนายก (สุโขทัย)  กำแพงเพชร  พระพุทธชินราช (พิษณุโลก)  เชียงใหม่  เชียงแสน (เชียงราย)  หริภุญไชย (ลำพูน)  น่าน  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  พิมาย (นครราชสีมา)  มหาวีรวงศ์ (นครราชสีมา)  ร้อยเอ็ด  สุรินทร์  อุบลราชธานี  ขอนแก่น  บ้านเชียง (อุดรธานี)  |  |
| ภาคใต้ |  นครศรีธรรมราช  ไชยา (สุราษฎร์ธานี)  ถลาง (ภูเก็ต)  สงขลา  มัชฌิมาวาส (สงขลา)  ชุมพร  สตูล  |  |
ภาษาจะต็อง

| ภาษาจะต็อง |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: แขวงเซกอง ประเทศลาว
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ภาษากลุ่มมอญ-เขมรภาษากลุ่มกะตูภาษาจะต็อง
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาจะต็อง อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว มีลักษณะน้ำเสียง พยัญชนะต้นมี 19 เสียง ตัวสะกดมี 13 เสียง
ภาษาจามตะวันตก

| ภาษาจามตะวันตก |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: กัมพูชา เวียดนาม ไทย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ชาติพันธุ์: ชาวจาม
จำนวนผู้พูด: 253,100 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียมาลาโย-โพลีเนเซียศูนย์กลางซุนดา-ซูลาเวซีมาเลย์อิกอาเจะฮ์-จามจามจามใต้จามใต้ชายฝั่งจาม-จรูภาษาจามภาษาจามตะวันตก
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาจามดั้งเดิม ภาษาจามเก่าภาษาจามตะวันตก 
ระบบการเขียน: อักษรจาม, อักษรอาหรับ, อักษรเขมร
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  กัมพูชา
รหัสภาษา
ISO 639-3: cja
ภาษาจามตะวันตก, ภาษาจามกัมพูชา ภาษาจามใหม่ มีผู้พูดทั้งหมด 253,100 คน พบในกัมพูชา 220,000 คน (พ.ศ. 2535) ในเมืองใกล้กับแม่น้ำโขง พบในไทย 4,000 คน ในกรุงเทพมหานคร และอาจมีตามค่ายผู้อพยพ ส่วนใหญ่เปลี่ยนมาพูดภาษาไทย สำเนียงที่ใช้พูดในไทยได้รับอิทธิพลจากตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติกมาก พบในเวียดนาม 25,000 คน โดยอยู่ในไซ่ง่อน 4,000 คน มีผู้พูดภาษานี้ในออสเตรเลีย ฝรั่งเศส อินโดนีเซีย ลิเบีย มาเลเซีย ซาอุดีอาระเบีย สหรัฐ และเยเมน ภาษานี้มีความแตกต่างจากภาษาจามตะวันออกที่ใช้พูดทางภาคกลางของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย สาขามาเลย์อิก สาขาย่อยอาเจะฮ์-จาม เขียนด้วยอักษรจามและอักษรโรมัน ผู้พูดภาษานี้นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
ฟุจิวะระ ฟุจิโกะ

ฟุจิวะระ ฟุจิโกะ (ญี่ปุ่น: 勧修寺藤子; โรมาจิ: Fujiwara Fujiko ; 27 กันยายน 2007 – 13 กุมภาพันธ์ 2078) พระชายาในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระชายาใน จักรพรรดิโกะ-คะชิวะบะระ จักรพรรดิองค์ที่ 104 และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิโกะ-นะระ จักรพรรดิองค์ที่ 105
ฟุจิวะระ ชิเงะโกะ (จักรพรรดิโกะ-ซังโจ)

ฟุจิวะระ ชิเงะโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原茂子 ; ? – 30 กรกฎาคม 1605) พระสนมและพระราชมารดาในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระสนมใน จักรพรรดิโก-ซันโจ จักรพรรดิองค์ที่ 71 และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิชิรากาวะ จักรพรรดิองค์ที่ 72
เมื่อเจ้าชายซาดาฮิโตะพระโอรสขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิชิรากาวะใน พ.ศ. 1611 ก็ได้สถาปนาพระราชมารดาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วเป็น โคไตโง หรือ พระราชชนนี
ภาโอนา

ตัวละคร "สูตราธร" ในภาโอนาแบบอัสสัม
ภาโอนา (อัสสัม: ভাওনা; Bhaona) เป็นรูปแบบศิลปกรรมพื้นถิ่นเพื่อความบันเทิงโดยมีเนื้อหาทางศาสนาที่พบได้มากในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย  ภาโอนาเป็นผลงานสร้างสรรค์ของมหาบุรุษ ศรีมันตะ ศังกรเทพ เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 16 สร้างขึ้นเพื่อส่งต่อเนื้อหาทางศาสนาแก่ชาวบ้านผ่านทางรูปแบบความบันเทิง ต่อมา ศรีมันตะ มหาเทพ ได้เขียนบทละครขึ้นเพิ่มเติมเช่นกัน การแสดงภาโอนายังมีความเกี่ยวเนื่องกันกับอันกิยะนัต ภาโอนามักจัดแสดงตามสาตระ และ นามครห์ ในรัฐอัสสัม ลักษณะพิเศษบางประการของภาโอนา เช่น เนื้อเรื่อง เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ การวางเท้าของตัวละคร ที่ทำให้ภาโอนามีความแตกต่างโดดเด่นจากการแสดงละครรูปแบบอื่น ๆ
ตัวละครในการแสดงภาโอนานั้นประกอบด้วย สูตราธร (Sutradhar) หรือ สูตราธรี (Sutradhari) ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญในภาโอนา มีบทบาทในการแสดง ขับร้อง กล่าวบทกวี และบรรยายแต่ละฉากของภาโอนาว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ภาโอริยะ (Bhaoriya) ซึ่งคือตัวละครที่แสดงตามบท, คยัน (Gayan) นักร้อง และ พยัน (Bayan) ซึ่งเล่นเครื่องดนตรีต่าง ๆ
ประเทศฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018

ประเทศฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 23 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่เมืองพย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 9-25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกฟิลิปปินส์เป็นตัวแทนประเทศฟิลิปปินส์ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 2 คน ใน 2 ชนิดกีฬา
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  สกีลงเขา | 1 | 0 | 1 |
|  สเกตลีลา | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 2 | 0 | 2 |
สกีลงเขา

ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
สเกตลีลา

ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศฟิลิปปินส์ในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติฟิลิปปินส์ในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาฟิลิปปินส์ที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ที่ พย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   เอริเทรีย   กานา   เคนยา   มาดากัสการ์   โมร็อกโก   ไนจีเรีย}   แอฟริกาใต้   โตโก  |  |
| อเมริกา |   อาร์เจนตินา   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   เอกวาดอร์   จาเมกา   เม็กซิโก   สหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มาเลเซีย   มองโกเลีย   เกาหลีเหนือ   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   จีนไทเป   ไทย   อุซเบกิสถาน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์   ตองงา  |  |
| อื่นๆ |   เกาหลี   นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย  |  |
ประเทศฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

ประเทศฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติฟิลิปปินส์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 7 คน ใน 6 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศฟิลิปปินส์ไม่ได้รับเหรียญรางวัล
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
 กรีฑา: 
รวม:
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Zion Rose Nelson | Women's 400m | 56.22 | 12 qB | 55.32 | 12 |
ว่ายน้ำ

บทความหลัก: กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> เวลา | ฮีท> อันดับ | รอบรองฯ> เวลา | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> เวลา | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Roxanne Ashley Yu | 100 m backstroke | 1:05:16 | 26 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Roxanne Ashley Yu | 200 m backstroke | 2:18.96 | 19 | — | — | Did not advance | Did not advance |
ดูเพิ่ม

ประเทศฟิลิปปินส์ในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาฟิลิปปินส์ที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
ภาษาตัต

| ภาษาตัต |
| --- | --- |
Tati
ประเทศที่มีการพูด: อาเซอร์ไบจาน, อิสราเอล, ดาเกสถานในรัสเซีย, สหรัฐอเมริกา
ภูมิภาค: อาเวอร์ไบจานตะวันออกเฉียงเหนือ
จำนวนผู้พูด: 26,000 คนไม่รวมภาษายิวตัต  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอิหร่านภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้ภาษาตัต
รหัสภาษา
ISO 639-2: ไม่มี
ISO 639-3:  ttt – ภาษาตัตของมุสลิม
[[File:|300px]]
ภาษาตัต (Tat language) หรือภาษาตาติ เป็นภาษาในภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้ พูดโดยชาวตัตในสาธารณรัฐอาเซอร์ไบจานและรัสเซีย รูปแบบการเขียนใกล้เคียงกับภาษาเปอร์เซียกลางหรือปะห์ลาวี มีสำเนียงที่เป็นของชาวยิวเรียกภาษายูฮูรี ซึ่งมาจากภาษาตัต ชาวตัตกล่าวว่าพวกเขาเป็นลูกหลานเปอร์เซียยุคซัสซานิด
แหล่งข้อมูลอื่น

Tat language, จากEthnologue
Language Map of Azerbaijan
ฟุกุอิ

ฟุกุอิ อาจหมายถึง
จังหวัดฟุกุอิ จังหวัดในประเทศญี่ปุ่น
เมืองฟุกุอิ เมืองหลวงของจังหวัดฟุกุอิ
พระธรรมเสนานี (ฟุ้ง ปุณฺณโก)

| พระธรรมเสนานี (ฟุ้ง เครือรัตน์ , ปุณฺณโก) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงพ่อฟุ้ง , ท่านเจ้าคุณฟุ้ง
ส่วนบุคคล
เกิด: 5 สิงหาคม พ.ศ. 2440 (87 ปี)
มรณภาพ: 21 สิงหาคม พ.ศ. 2527
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: - นักธรรมชั้นโท - เปรียญธรรม 3 ประโยค
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 
บรรพชา: 7 ธันวาคม พ.ศ. 2456
อุปสมบท: 20 มิถุนายน พ.ศ. 2460
พรรษา: 67 พรรษา
ตำแหน่ง: - อดีตผู้รักษาการเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร - อดีตผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร - อดีตเจ้าคณะเขตพระนคร - อดีตเจ้าคณะอำเภอพระนคร - อดีตเจ้าคณะกิ่งอำเภอบางกอกใหญ่ - อดีตเจ้าคณะแขวงนอก
พระธรรมเสนานี (ฟุ้ง ปุณฺณโก) นิยมเรียกว่า “หลวงพ่อฟุ้ง" หรือ "ท่านเจ้าคุณฟุ้ง" อดีตผู้รักษาการเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร อดีตผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร อดีตเจ้าคณะเขตพระนคร อดีตเจ้าคณะอำเภอพระนคร อดีตเจ้าคณะกิ่งอำเภอบางกอกใหญ่ และอดีตเจ้าคณะแขวงนอก
ประวัติ > ชาติภูมิ

ชื่อ ฟุ้ง นามสกุล เครือรัตน์ ชาตะ วันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2440 (วันพฤหัสบดี ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 9 ปีระกา) ณ บ้านท้องคุ้ง ตำบลบางแก้ว อำเภอเมือง เมืองอ่างทอง (ปัจจุบันอยู่ในเขตตำบลโพสะ อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง)
เป็นบุตรคนที่ 6 ในจำนวน 9 คน ของนายป๊าด นางเพิ่ม นามสกุล เครือรัตน์
ประวัติ > วัยเยาว์

เมื่อต้นปี พ.ศ. 2451 บิดาและมารดาได้พาไปฝากเป็นศิษย์วัด ให้ได้รับการศึกษาเล่าเรียนจากพระปลัดปั้น เจ้าอาวาสวัดบางค้อ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ซึ่งมีศักดิ์เป็นญาติฝ่ายมารดา
ครั้นถึงเวลาใกล้เข้าพรรษาในปีนั้น พระศากยบุตติยวงศ์ (เผื่อน ติสฺสทตฺโต) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม (ภายหลังได้รับสถาปนาเป็น สมเด็จพระวันรัต) ได้ไปถวายสักการะทำวัตรแก่พระปลัดปั้น ผู้เป็นพระกรรมวาจาจารย์ เนื่องในการเข้าพรรษา พระปลัดปั้นจึงฝากฝังท่านให้มาอยู่กับพระศากยบุตติยวงศ์ (เผื่อน ติสฺสทตฺโต) ที่วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เพื่อให้ได้ศึกษาอักษรสมัยภาษาไทยและพระปริยัติธรรม
โดยอยู่คณะเหนือ น. 15 กับพระศากยบุตติยวงศ์ (เผื่อน ติสฺสทตฺโต) ผู้เป็นพระอาจารย์ตลอดมา จวบจนอุปสมบทได้ 12 พรรษา จึงย้ายมาอยู่กุฏิหมู่ใหญ่ คณะแถวใต้ ต. 34 แทนพระอาจารย์ จวบจนถึงวันมรณภาพ
ประวัติ > บรรพชา

บรรพชาเป็นสามเณร วันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2456 (วันอาทิตย์ ขึ้น 10 ค่ำ เดือนอ้าย ปีฉลู) ณ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม โดยมี พระธรรมเจดีย์ (เข้ม ธมฺมสโร) (ภายหลังได้รับสถาปนาเป็น สมเด็จพระพุฒาจารย์) เป็นพระอุปัชฌาย์
ประวัติ > อุปสมบท

อุปสมบท วันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2460 (วันพุธ ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 8 ปีมะเส็ง) ณ พัทธสีมาวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม โดยมี
พระธรรมเจดีย์ (เข้ม ธมฺมสโร) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม (ภายหลังได้รับสถาปนาเป็น สมเด็จพระพุฒาจารย์) เป็นพระอุปัชฌาย์
พระศากยบุตติยวงศ์ (เผื่อน ติสฺสทตฺโต) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม (ภายหลังได้รับสถาปนาเป็น สมเด็จพระวันรัต) เป็นพระกรรมวาจาจารย์
พระครูสมุหวรคณิสสรสิทธิการ (เลียบ ปุญฺญสิริ) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม (ภายหลังได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระเทพสิทธินายก เจ้าอาวาสวัดเทวราชกุญชรวรวิหาร) เป็นพระอนุสาวนาจารย์
ได้รับฉายาทางพระพุทธศาสนาว่า "ปุณฺณโก" (อ่านว่า ปุน - นะ - โก)
ประวัติ > วิทยฐานะ

พ.ศ. 2460 สอบได้นักธรรมชั้นตรี
พ.ศ. 2461 สอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค
พ.ศ. 2462 สอบได้นักธรรมชั้นโท
ตำแหน่ง > งานปกครอง

พ.ศ. ยังไม่พบข้อมูล เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม
พ.ศ. 2485 เป็นเจ้าคณะแถวใต้ ต. 34 วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม
พ.ศ. 2486 เป็นพระอุปัชฌาย์
พ.ศ. 2486 เป็นเจ้าคณะแขวงนอก จังหวัดธนบุรี
พ.ศ. 2486 เป็นเจ้าคณะกิ่งอำเภอบางกอกใหญ่ จังหวัดธนบุรี
พ.ศ. 2486 เป็นประธานกรรมการสงฆ์ วัดโมลีโลกยาราม
พ.ศ. 2509 เป็นเจ้าคณะอำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร (ภายหลังเปลี่ยนเป็นเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร)
พ.ศ. 2520 เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม
ตำแหน่ง > งานการศึกษา

พ.ศ. 2463 เป็นเลขานุการแม่กองธรรม สนามสาขา มณฑลราชบุรี
พ.ศ. 2464 เป็นกรรมการตรวจประโยคนักธรรม สนามสาขา มณฑลอยุธยา
พ.ศ. 2465 เป็นกรรมการตรวจประโยคนักธรรม สนามสาขา มณฑลนครราชสีมา
พ.ศ. 2462 - 2468 เป็นครูสอนธรรมวินัยในแขวงนอก จังหวัดธนบุรี
พ.ศ. 2465 - 2495 เป็นครูสอนบาลีไวยากรณ์ และผู้ช่วยเจ้าสำนักเรียนวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม
พ.ศ. 2471 - 2476 เป็นกรรมการตรวจประโยคนักธรรมและธรรมศึกษาตรี สนามหลวง มณฑลราชบุรี และสำนักเรียนวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม
เกียรติคุณ

ท่านได้รับความไว้วางใจจะให้เป็นเจ้าอาวาสวัดต่างๆ จำนวน 17 วัด 21 ครั้ง แต่ปฏิเสธ ดังเอกสารเขียนด้วยลายมือของท่าน ระบุว่า
"เขา จะให้เปนเจ้าอาวาส
๑ วัดท้องคุ้ง อ่างทอง
๒ วัดมหรรณ์ พระนคร
๓ วัดชนะสงคราม พระนคร
๔ วัดราชนัดดา พระนคร
๕ วัดราชบุรณะ พระนคร
๖ วัดเทพธิดา พระนคร
๗ วัดนางชี ธนบุรี
๘ คูหาสวรรค์ ธนบุรี ครั้งที่ ๑
๙  คูหาสวรรค์ ธนบุรี ครั้งที่ ๒
๑๐ วัดชัยฉิมพลี ธนบุรี
๑๑ วัดสิทธาราม ธนบุรี ครั้งที่ ๑ (สันนิษฐานว่า คือ วัดราชสิทธาราม)
๑๒ วัดสิทธาราม ธนบุรี ครั้งที่ ๒ (สันนิษฐานว่า คือ วัดราชสิทธาราม)
๑๓ วัดท่าพระ ธนบุรี
๑๔ วัดอรุณ ธนบุรี
๑๕ วัดหงษ์ ธนบุรี
๑๖ วัดอัมริน ธนบุรี
๑๗ วัดช่องลม สมุทรปราการ (ที่ถูกต้อง คือ สมุทรสาคร)
๑๘ วัดตึกมหาชัย สมุทรปราการ (ที่ถูกต้อง คือ สมุทรสาคร)
๑๙ วัดพระเชตุพน ๓ หน"
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2469 เป็นพระฐานานุกรมใน พระธรรมปิฎก (เผื่อน ติสฺสทตฺโต) ที่ พระครูปลัดปิฎกวัฑฒน
พ.ศ. 2482 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญ ในราชทินนามที่ พระสุธรรมมุนี
พ.ศ. 2493 เป็นพระราชาคณะชั้นราช ในราชทินนามเดิมที่ พระสุธรรมมุนี
พ.ศ. 2503 เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ในราชทินนามที่ พระเทพวรมุนี ศรีปริยัติวัฒนวิสิฏฐ์ สิกขกิจวโรปกร มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2517 เป็นพระราชาคณะชั้นธรรม ในราชทินนามที่ พระธรรมเสนานี นรสีห์ธรรมนิวิฏฐ์ สาธุกิจวิริยาธิการ ศาสนาภารธุราทร มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี