stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วงสตริงควอเต็ตช่วงปลาย (เบทโฮเฟิน)

ต้นฉบับบทประพันธ์ Groß Fuge หรือ Grosses Fuge  ของ Beethoven ที่เรียบเรียงสำหรับการบรรเลงเปียโนสี่มือ
ตัวอย่างผลงานการประพันธ์เพลงสำหรับวงเครื่องสายสี่ชิ้นของ เบทโฮเฟิน ในช่วงปลาย
โอปุสที่ 127: String Quartet หมายเลข 12 ในบันไดเสียง E♭ เมเจอร์ (1825)
โอปุสที่ 130: String Quartet หมายเลข 13 ในบันไดเสียง B♭ เมเจอร์ (1826)
โอปุสที่ 131: String Quartet หมายเลข 14 ใน บันไดเสียง C♯ ไมเนอร์ (1826)
โอปุสที่ 132: String Quartet หมายเลข 15 ในบันไดเสียง A minor (1825)
โอปุสที่ 133: Große Fuge หรือ Grosses Fuge ในบันไดเสียง B♭ เมเจอร์ (2368; เดิมเป็นท่อนจบ Finale ของโอปุสที่ 130 แต่ก็ยังปรากฏอยู่ในผลงานประพันธ์สำหรับเปียโนสี่มือในโอปุสที่ 134 เช่นเดียวกัน)
โอปุสที่ 135: String Quartet หมายเลข 16 ในบันไดเสียง F เมเจอร์ (1826)
ตัวอย่างผลงานที่กล่าวไปข้างต้น ถือได้ว่าเป็นผลงานหกชิ้นสุดท้าย ที่เบทโฮเฟนแต่งจบบริบูรณ์ ทว่าน่าเสียดายที่ในยุคสมัยเมื่อเบทโฮเฟนยังมีชีวิตอยู่ ผลงานเหล่านี้ของเขาไม่เป็นที่ถูกใจและยอมรับในคนหมู่มากสักเท่าไหร่นัก ผิดกับปัจจุบันที่ผลงานทั้งหกชิ้นนี้ ได้ถูกยกย่องว่าเป็นส่วนหนึ่งของบทประพันธ์ชั้นเยี่ยมตลอดกาลของโลก  และมีอิทธิพลต่อลักษณะการประพันธ์เพลงของนักประพันธ์เพลงรุ่นหลัง อีกเป็นจำนวนมาก
ภาพรวม

เจ้าชาย นิโคไล กัลลิทซีน ([./https://en.wikipedia.org/wiki/Nikolai_Borisovich_Galitzine Nikolai Borisovich Galitzine)] แห่งรัสเซีย ได้ว่าจ้างเบทโฮเฟนให้เขียนผลงานควอเต็ตทั้งสามชุดแรก ได้แก่ ควอเต็ตหมายเลข 12, 13 และ 15 และในจดหมายว่าจ้างที่เขียนขึ้นในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1822 มีการระบุข้อความเกี่ยวกับการเสนอเงินค่าว่าจ้างให้กับเบทโฮเฟน โดยมีเนื้อความว่า "คิดว่าราคาเท่าไหร่จึงจะเหมาะสม" สำหรับงานประพันธ์เพลงสตริงควอเต็ตทั้งสามบทนี้
หลังจากนั้นในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1823 เบทโฮเฟนได้ตอบกลับจดหมายของเจ้าชายโดยระบุว่าเบทโฮเฟนจะคิดราคาเพลงจะ 50 ดูคัส (ค่าเงินในสมัยนั้น) ต่อการประพันธ์ 1 โอปุส    เมื่อตกลงเรื่องค่าว่าจ้างกันเสร็จเรียบร้อย เบทโฮเฟนก็เริ่มประพันธ์บทประพันธ์เหล่านี้อย่างเป็นลำดับขั้นตอน โดยเริ่มจาก หมายเลข12, 15, 13, 14 และ16 เป็นบทสุดท้าย
เบทโฮเฟนประพันธ์ควอเต็ตชิ้นสุดท้ายขณะที่เขาประสบกับปัญหาสุขภาพอย่างหนักในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1825 เบทโฮเฟนต้องใช้ชีวิตอยู่บนเตียงผู้ป่วยตลอดเวลาและป่วยหนักเกือบทั้งเดือน  เพราะความเจ็บป่วยและความพยายามที่จะฟื้นตัวเพื่อให้หายจากโรคทำให้เบทโฮเฟนเข้าใจถึงความพยายามที่จะลุกขึ้นอย่างแรงกล้า ซึ่งความรู้สึกล้ำลึกเหล่านี้ได้ไปปรากฏอยู่ในบทประพันธ์ควอเต็ต หมายเลข 15 ที่เบทโธเฟนให้ชื่อเรียกว่า "เพลงศักดิ์สิทธ์ของคำขอบคุณ ('Heiliger Dankgesang')"
ผลจากความแน่วแน่และจิตใจที่มั่นคงทำให้เบทโฮเฟนลุกขึ้นมาประพันธ์ผลงานควอเต็ตหมายเลขที่ 13, 14, และ 16 ต่อจนเสร็จสมบูรณ์ ผลงานชื้นสุดท้ายที่เบทโฮเฟนเขียนเสร็จถูกนำไปใส่ในบทประพันธ์ควอเต็ตหมายเลข 13 หรือก็คือแทนที่ท่อน Große Fuge นั่นเอง
การประเมินคุณค่า

บทประพันธ์สำหรับควอเต็ตเหล่านี้ มีความทันสมัยและก้าวไกลเกินกว่าที่นักดนตรีและผู้รับชมการแสดงในยุคนั้นจะสามารถทำความเข้าใจได้ ถึงขนาดว่ามีนักดนตรีคนหนึ่งแสดงความเห็นต่อเพลงของเบทโฮเฟนออกมาว่า "พวกเรารู้ว่ามันมีอะไรบางอย่าง แต่พวกเราไม่รู้ว่ามันคืออะไร" Louis Spohr นักประพันธ์เพลงชื่อดังเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า "ความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่สามารถเข้าใจได้" (indecipherable, uncorrected horrors)
อย่างไรก็ตามมุมมองและความคิดเห็นต่องานประพันธ์ของเบทโฮเฟนก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ผลงานควอเต็ตทั้งหกชิ้นนี้ (รวม Große Fuge ด้วย) ประกอบผลงานอื่นๆในช่วงบั้นปลายชีวิตของเบทโฮเฟน ถูกยกย่องอย่างกว้างขวางว่า เป็นสุดยอดงานประพันธ์เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล Theodor Adorno นักปรัชญาจาก โรงเรียนแฟรงค์เฟิร์ต ยกย่องผลงานเหล่านี้ของเบทโฮเฟนมาก รวมไปถึง อิกอร์สตราวินสกี ยังได้ให้คำอธิบายงานประพันธ์ท่อน Große Fuge ว่า "นี่คือผลงานประพันธ์เพลงร่วมสมัยอย่างแท้จริง และผลงานชิ้นนี้จะยังคงร่วมสมัยตลอดไป"   รูปแบบการประพันธ์รวมไปถึงแนวความคิดของเบทโฮเฟนกลายเป็นแรงบันดาลใจให้นักประพันธ์เพลงรุ่นหลัง จากรุ่นสู่รุ่น เช่น ริชชาร์ท วากเนอร์ และ เบ-ลอ บอร์โตก (เบ-ลอ บอร์โตก)
วากเนอร์พูดถึงผลงานการประพันธ์ของเบทโธเฟนใน โอปุสที่ 131 ท่อนแรก ว่าเป็นท่อนที่แสดงออกถึงความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก เต็มไปด้วยความรู้สึกมากที่สุดในผลงานดนตรี"  นอกจากนี้ ผลงานการประพันธ์โอปุสที่ 131 นี้ยังเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่ ฟรันทซ์ ชูเบิร์ต ปรารถนาที่จะฟังเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะเสียชีวิตลงภายในห้าวันหลังจากนั้น หลังจากที่ ชูเบิร์ต ได้ฟังการแสดงก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "หลังจากนี้ไป จะมีอะไรเหลือให้เราประพันธ์กันอีก"
ในบรรดาควอเต็ตยุคปลายทั้งหมดที่กล่าวมา เบทโฮเฟนชอบที่สุดกลับเป็น ควอเต็ตลำดับที่ 14 โอปุส 131 ในบันไดเสียง C♯ ไมเนอร์ ที่ตัวเขาเองได้ตีค่าผลงานชิ้นนี้ว่าเป็นผลงานที่ครบถ้วน ถูกต้อง และสมบูรณ์แบบที่สุดในบรรดางานทั้งหมดของเขา
การบันทึกในรูปแบบอื่น

Arturo Toscanini และ Felix Weingartner เป็นคนบันทึกและเรียบเรียงบทประพันธ์ วงสตริงควอเต็ตสำหรับการบรรเลงวงเครื่องสายออเคสตร้าออกมาบางส่วน
เครดิต: A. David Hogarth ใน Die Späten Streichquartette Und Grosse Fuge, Op 133
วัดบางกระดี่

| วัดบางกระดี่ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบางกระดี่ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 41 หมู่ 8 ถนนบางกระดี่ แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 22 ไร่ 3 งาน 40.9 ตารางวา
ประวัติ

สันนิษฐานว่า สร้างประมาณปี พ.ศ. 2420 บางกระดี่ เป็นชื่อของหมู่บ้านเดิม หรือคลองข้างวัดทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือ เนื่องจากมี ปลากระดี่ อยู่ชุกชุม ศิลปกรรมสร้างเป็นแบบมอญ พระประธานในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปทองเหลือง ปางมารวิชัย เป็นศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีพระพุทธรูปยืนซึ่งแกะสลักจากซุงทั้งต้น และมีเจดีย์ทรงฉลุลายโปร่ง ซึ่งมีความงดงามมาก บริเวณหน้าวัดมีเสาหงส์ เป็นสัญลักษณ์ วัดนี้ถือเป็นศูนย์รวมชาวไทยเชื้อสายมอญ ที่ยังคงสืบทอดและอนุรักษ์ขนบธรรมเนียมประเพณีต่างๆ ของตนไว้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นการถือผี หรือประเพณีต่าง ๆ ในรอบปี เช่น การแข่งเรือ การเล่นสะบ้า ประเพณีสงกรานต์เป็นต้น
วัดบางกระดี่มีเรือหางยาวรับจ้างจาก ท่าเตียน – ท่าวัดบางกระดี่
วงศ์โพกริ่ง

วงศ์โพกริ่ง ชื่ออื่น โพกระดิ่ง หรือ วงศ์ En:Hernandiaceae ในประเทศไทย มี 3 สกุล เช่น สกุล En:Hernandia ไม้ต้นขึ้นอยู่ในป่าดิบ เนื้อของวงกลีบเป็นอาหารของค้างคาว ลักษณะของพืชในวงศ์ เป็นไม้ต้น ใบเดี่ยว ไม่มีหูใบ กลีบรวมแยกเป็นพู โคนก้านเกสรตัวผู้มีต่อม ที่อับเรณูเปิดโดยมีลิ้น 2 ลิ้น รังไข่ติดใต้วงกลีบ มี 1 ช่อง แต่ละช่องประกอบด้วย ไข่อ่อน 1 หน่วย โดยห้อยลง ที่ผลล้อมรอบด้วยวงกลีบประดับ มี 1 เมล็ด
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เป็นไม้ต้นขนาดกลาง สูงประมาณ 10 - 20 เมตร ใบเดี่ยว เรียงเวียบสลับ รูปไข่กว้างแกมสามเหลี่ยม เปลือกต้นสีเทามัน ลำต้นแตกกิ่งต่ำ ดอกออกเป็นช่อ ช่วงเดือน กันยายน - พฤศจิกายน เมล็ดกลมมีเนื้อนุ่มคล้ายฟองน้ำหุ้ม
เขตกระจายแหล่งที่พบ

ภาคใต้ของไทย พบตามป่าชายหาดที่เป็นหาดทรายตามเกาะและฝั่งทะเลด้านอันดามัน
สถานภาพ

พืชหายาก (ในประเทศไทย) ปัจจุบันพบได้น้อยมากเนื่องจากถิ่นกำเนิดถูกทำลาย
ดูเพิ่ม

โพกริ่ง
ปูแล
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.thai-nec.org/thailand_araceae.html
วัดใหม่คลองเจ็ด

| วัดใหม่คลองเจ็ด |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดใหม่คลองเจ็ด, สำนักสงฆ์สีชนาเทพสามัคคี
ที่ตั้ง: ตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปทุมธรรมโฆสิต (คงษร โฆสิโต ป.ธ.4)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหม่คลองเจ็ด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี
วัดใหม่คลองเจ็ด เดิมเป็นสำนักสงฆ์ ชื่อว่า สำนักสงฆ์สีชนาเทพสามัคคี โดยมี พระครูวินัยธรสีลสุเทพ เตชวโร ได้รวบรวมเงินจากศรัทธาของญาติโยม ซื้อที่ดินทั้งหมด 6 ไร่ เศษ ต่อมาวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัด ชื่อว่า "วัดใหม่คลองเจ็ด" จนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2548 ปัจจุบันมี พระครูปทุมธรรมโฆสิต (คงษร โฆสิโต ป.ธ.4) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์พระบรมสารีริกธาตุ สร้างจากคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงประยุกต์ไทย มอญ และอินเดีย องค์เจดีย์ทรงมอญ รอบต้นศรีมหาโพธิ์จากอินเดียที่ตั้งอยู่ด้านหน้าวัดริมคลอง และอุโบสถ วัดมีเสาหงส์อันแสดงเอกลักษณ์ของวัดมอญ
ราชวงศ์เซาเตเลวูร์

นันมาโตลอันเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เซาเตเลวูร์
ราชวงศ์เซาเตเลวูร์ (โปนเปย์: Mwehin Sau Deleur, "สมัยเจ้าเหนือหัวแห่งเตเลวูร์" อาจสะกด Chau-te-leur ก็ได้) เป็นหน่วยการปกครองแรกที่สามารถรวมผู้คนของเกาะโปนเปย์ ปกครองระหว่าง ค.ศ. 1100 จนถึงประมาณ ค.ศ. 1628 โดยเป็นสมัยที่อยู่ระหว่าง มเวอินกาวา หรือ มเวอิน อารามัส (สมัยแห่งการสร้างหรือสมัยแห่งผู้คน) และ มเวอินนาน-มวาร์กิ เดิม เตเลวูร์เป็นชื่อโบราณของโปนเปย์ อันเป็นรัฐที่ตั้งเมืองหลวงของสหพันธรัฐไมโครนีเซีย
ตำนานโปนเปย์เล่าว่าผู้ปกครองเซาเตเลวูร์มีต้นกำเนิดจากต่างพื้นที่ และรูปร่างของพวกเขาก็ต่างกับชาวโปนเปย์พื้นเมือง การปกครองรวมศูนย์แบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ของเซาเตเลวูร์ถูกอธิบายในตำนานว่าการกดขี่ได้เพิ่มเติมมากขึ้นเมื่อผ่านไปหลาย ๆ รุ่น มักมีข้อเรียบร้องไม่สมเหตุสมผลและเป็นภาระของประชาชน รวมถึงการมีพฤติการณ์ละลาบละล้วงต่อเทพของชาวโปนเปย์ ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับชาวโปนเปย์เป็นอย่างยิ่ง ราชวงศ์เซาเตเลวูร์สิ้นสุดลงจากการรุกรานของอิโซเกเลเก็ล ชาวต่างชาติกึ่งตำนานอีกคนหนึ่ง ที่เข้ามาแทนที่การปกครองขจองเซาเตเลวูร์ในระบบนาน-มวาร์กิส ที่เน้นการกระจายอำนาจ ซึ่งยังคงอยู่ในปัจจุบัน
ต้นกำเนิด

ผู้คนกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานน่าจะเป็นชาวแลพีตาจากตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะโซโลมอนหรือกลุ่มเกาะวานูอาตู จากตำนานของโปนเปย์กล่าวถึงการสร้างเกาะหลักด้วยการถมหินลงไปล้อมรอบพืดหินปะการังของกลุ่มชายและหญิงจำนวน 17 คน จากดินแดนห่างไกลทางใต้ ประชากรที่ตั้งถิ่นฐานเป็นชาวพื้นเมืองที่มีเชื้อสายผสมกับผู้มาใหม่ จำนวนประชากรเพิ่มขึ้น แต่สภาพสังคมของพวกเขามีลักษณะเป็นอนาธิปไตย
ราวงศ์เซาเตเลวูร์เริ่มต้นขึ้นจากการมาถึงของผู้วิเศษฝาแฝดได้แก่ โอลิซีปาและโอโลโซปา จากกาเตาตะวันตกหรือกานัมไวโซ อันเป็นดินแดนในตำนาน มีการกล่าวกันว่าโอลิซีปาและโอโลโซปามีความสูงมากกว่าชาวพื้นเมืองโปนเปย์ พี่น้องคู่นี้เดินทางมาถึงด้วยเรือแคนูขนาดใหญ่ เพื่อแสวงหาพื้นที่าสำหรับการสร้างแท่นบูชาสำหรับการบูชาเทพนานีโซน ซาปว์ เทพแห่งเกษตรกรรม หลังจากการเริ่มต้นที่ผิดพลาดหลายครั้ง สองพี่น้องก็สร้างแท่นบูชาที่นันมาโตลได้สำเร็จ อันเป็นสถานที่ในการประกอบพิธีกรรม ตำนานยังเล่าอีกว่าสองพี่น้องทำให้หินก้อนใหญ่ลอยขึ้นด้วยความช่วงเหลือของมังกรบิน เมื่อโอลิซีปาเสียชีวิตจากโรคชรา โอโลโซปาได้เป็นผู้ปกครองเซาเตเลวูร์คนแรก โอโลโซปาแต่งงานกับหญิงท้องถิ่น และเป็นต้นตระกูลของอีก 12 รุ่นต่อมา คิดเป็นจำนวนผู้ปกครองเซาเตเลวูร์แห่งตระกูลติปวิลัป 16 คน ผู้สถาปนาราชวงศ์ปกครองอย่างมีเมตตา แต่ผู้สืบทอดรุ่นหลังเริ่มเรียกร้องความต้องการจากประชาราษฎร์มากยิ่งขึ้น
สภาพสังคม

ผู้ปกครองเซาเตเลวูร์ที่นันมาโตลเป็นเจ้าของดินแดนและประชากร โดยยกดินแดนบางส่วนให้ชนชั้นนำเพื่อกำกับการเก็บเกี่ยวของสามัญชน สามัญชนจะต้องมอบบรรณาการผลไม้และปลาให้กับผู้ปกครอง
บรรณาการประกอบด้วยสาเกเป็นส่วนมากในฤดูรัก (ฤดูแห่งความอุดมสมบูรณ์) ขณะที่เปลี่ยนไปเป็นมัน เผือกและสาเกหมักในฤดูอิซล (ฤดูแห่งความขาดแคลน) นอกจากนี้มีการมอบอาหารทะเลให้กับเซาเตเลวูร์ในเวลาที่ระบุไว้ ระบบบรรณาการระยะแรกเป็นไปตามฤดูกาล อย่างไรก็ตามเมื่อเวลาผ่านไป การเรียกร้องของเซาเตเลวูร์ทำให้ประชาชนอดอยากและใช้ชีวิตเยี่ยงทาส ด้วยการที่พวกเขาต้องใช้แรงงานและมอบวัสดุเกือบทั้งหมดให้กับเซาเตเลวูร์เป็นลำดับแรก ความไม่พอใจของผู้คนนำไปการลอบสังหารไม่ต่ำกว่าสองครั้ง แต่เซาเตเลวูร์อื่นก็ขึ้นมามีอำนาจแทนที่คนก่อน นอกจากนี้มักพบการต่อต้านผู้กดขี่ด้วยการต่อต้านคำสั่งและขโมยวัตถุดิบที่จะมอบให้เซาเตเลวูร์
เซาเตเลวูร์บางคนมีใจกรุณา เช่น อิเนน มเวย์สถาปนาระบบอภิชนาธิปไตยและไรปเว็นลัง ซึ่งเป็นนักเวทย์ที่ชำนาญ อย่างไรก็ตามเซาเตเลวูร์ผู้อื่นเป็นที่รู้จัึกในฐานะผู้อำมหิต เช่น ซากน มเวย์เก็บภาษีชาวโปนเปย์อย่างโหดเหี้ยม และไรปเว็นลาเกใช้เวทมนต์เพื่อระบุตำแหน่งชาวโปนเปย์ที่อ้วนที่สุดและกินเขา ขณะที่เกจิปาเรลงได้รับการจดจำในฐานะที่มีภรรยาตะกละ ส่วนผู้ปกครองถัดมาอย่างซาไรเต็น ซัปว์เป็นผู้สถานปนาธรรมเนียมผลไม้แรกบนเกาะโปนเปย์
สภาพสังคม > การแบ่งเขตการปกครอง

ในรัชสมัยของเซาเตเลวูร์ มโวนมเวย์แบ่งโปนเปย์ออกเป็น 3 เวย์หรือรัฐ ภาคตะวันออกเรียกว่าโกปวาเล็ง (มาโตเลนีม) ประกอบด้วยพื้นที่ 7 ส่วน ได้แก่ เว็นอิก เปย์ตี, เว็นอิก เปย์ตัก, เอนีมวัน, เลเดา, เซนิเปน, เลปินเซ็ตและเตเลวูร์ ส่วนภาคตะวันตกเรียกว่ามาเล็นโกปวาเล (กิจี) ประกอบด้วย 4 พื้นที่ ได้แก่ โอโนนเล็ง, เกปีเล็ง, เลนปเว็ลและอะทอลล์อันต์ และภาคเหนือเรียกว่าปวาปวาลิก ประกอบด้วย ปาลีกีร์, โซเก็ส, ติปเว็น โดงาลัป, กามาร์, นันมาอีร์และเกาะปะกิน ระบบการปกครองรวมศูนย์ได้รวมระดับการแบ่งเขตปกครองย่อยที่มีก่อนหน้าเข้ามาไว้และนำโครงสร้างชนชั้นนำท้องถิ่นมาใช้ ต่อมาอูและเน็จกลายเป็นรัฐทางตอนเหนือ ซึ่งนำไปสู่การก่อกำเนิดของเทศบาล 5 แห่งบนเกาะโปนเปย์ในปัจจุบัน
โซเกนเป็นดินแดนที่มั่งคั่งภายใต้การปกครองของเซาเตเลวูร์ ขณะที่โอโนนเล็งมีอำนาจปกครองตนเองสูงมาก พื้นที่กิจีและเกปีเล็งทางตะวันตกมีชื่อเสียงในการต่อต้านการปกครองของเซาเตเลวูร์ที่อยู่ทางตะวันออก
ที่เมืองหลวงนันมาโตล ผู้ปกครองเซาเตเลวูร์พัฒนาระบบตำแหน่งแบ่งชั้นเพื่อแสดงถึงอาชีพ ซึ่งรวมถึง ที่ปรึกษา ผู้เตรียมอาหาร องครักษ์ประจำประตูและองครักษ์ย่านที่อยู่อาศัย
ตามตำนานกล่าวว่าผู้ปกครองราชวงศ์เซาเตเลวูร์ไม่มีความสนใจและเกี่ยวข้องกับกิจการทางทหาร เนื่องจากโดยรวมแล้วเป็นยุคสมัยแห่งสันติ แม้ว่าชาวโปนเปย์พื้นเมืองจะได้รับความทุกข์และมีความไม่พอใจเกี่ยวกับการปกครอง
สภาพสังคม > ศาสนา

ข้อมูลเพิ่มเติม: นันมาโตล
ศาสนาในสมัยราชวงศ์เซาเตเลวูร์มีลักษณะของอารามหินขนาดใหญ่และพื้นที่สุสาน การถวายอาหารและการทำนายศักดิ์สิทธิ์ ลัทธิบูชาราชวงศ์เซาเตเลวูร์พบได้ที่นันมาโตล ที่จะมีการถวายบรรณาการแด่เทพสายฟ้านานซัปเว หรือเดากาเตา ซึ่งเป็นที่มาของความชอบธรรมของราชวงศ์เซาเตเลวูร์ ชาวโปนเปเดิมเคารพนานซัปเว ซึ่งจากนันมาโตล ลัทธิบูชานานซัปเวแผ่กระจายไปยังพื้นที่อื่นของโปนเปย์ ส่วนลัทธิบูชาอื่นที่พบเช่นลัทธิบูชาปลาไหลน้ำจืดและลัทธิบูชาเทพอิลาเกะ
เซาเตเลวูร์ไม่ประสบความสำเร็จในความพยายามที่จะแนะนำให้ชาวโปนเปย์บูชาเทพของตนนานีโซน ซัปว์ ซึ่งชาวโปนเปย์เคารพพอเป็นพิธีเท่านั้น ผู้ปกครองเซาเตเลวูร์ใช้ปลาไหลมอเรย์นานซัมโวลในฐานะตัวกลางของนานนีโซน ซัปว์ ผู้ที่ระบุว่าเทพต่างถิ่นจะพอใจด้วยการกลืนกินบรรณาการในรูปของเต่า ชนชั้นนักบวชนำโดยหัวหน้านักบวชโซว์กีเซเล็งเป็นผู้มีอำนาจและอิทธิพลในสังคมโปนเปย์
พิธีกรรม กัมปา ที่จัดเป็นประจำทุกปีเป็นเครื่องยืนยันการอุทิศของชาวโปนเปย์แด่เทพและวิญญาณแห่งแผ่นดิน ส่วนพิธี ซาเกา เป็นการยืนยันการมีอำนาจเหนือของเซาเตเลวูร์ โดยพิธีกรรมส่วนมากเกี่ยวข้องกับการเตรียมของขวัญแด่ผู้ปกครอง
การถวายอาหาร โดยเฉพาะแด่เซาเตเลวูร์ มีเต่าและสุนัข  ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ทางพิธีกรรมรวมอยู่ด้วย เต่า (เวย์) แทนการแบ่งเขตการปกครอง 3 ส่วน (เวย์) และเป็นศูนย์กลางตำนานที่สองพี่น้องต้องสังเวยแม่ของพวกเขา คือ เต่าที่ให้ชีวิต เพื่อให้เซาเตเลวูร์กิน หลังจากที่พวกเขาพูดอย่างติดตลกว่าจะขายเธอเพื่อแลกกับการลิ้มลองเนื้อสุนัขของเซาเตเลวูร์ ส่วนสุนัขมีสถานะที่สำคัญมากในสังคม โดยผู้ปกครองเซาเตเลวูร์ เนื่องจากเซาเตเลวูร์ถูกมอบอำนาจการปกครองโดยสุนับในตำนานอย่างโอนุนมาตาไก (ผู้เผ้าดูดินแดน)
การล่มสลาย

ข้อมูลเพิ่มเติม: อิโซเกเลเก็ล
อิโซเกเลเก็ลพิชิตการปกครองของเซาเตเลวูร์ ด้วยการรุกรานเกาะโปนเปย์จากโกชาเอ หรือดินแดนในตำนานกาเตาตะวันออก มีหลักฐานที่แตกต่างกันมากที่อธิบายเหตุการณ์ก่อนและระหว่างการรุกรานเกาะโปนเปย์ โดยพบว่ามีหลักฐาน 13 ชิ้นที่มีการเผยแพร่ ในตำนานฉบับส่วนมากกล่าวถึงการปกครองของเซาเตเลวูร์ที่กดขี่ผ่านระบบสังคมรวมศูนย์ นอกจากนี้เจ้าเหนือหัวยังละเมิดเทพสายฟ้านานซัปเว ส่งผลให้เกิดจุดจบของราชวงศ์ในที่สุด
เทพสายฟ้านานซัปเวมีความสัมพันธ์เป็นชู้กับภรรยาของเจ้าเหนือหัวเซาเตเลวูร์ เจ้าเหนือหัวเซาเตเลวูร์จึงออกเดินทางเพื่อตามจับนานซัปเวด้วยความโกรธ ผู้ปกครองยังใช้การมีความสัมพันธ์นี้ในการปราบปรามการบูชานานซัปเว ตำนานบางฉบับยังกล่าวถึงผู้ปกครองยังทำให้บรรดาเทพโปนเปย์องค์อื่นโกรธและปลดนักบวชชั้รสูงซาวุมที่ทำนายความหายนะของเซาเตเลวูร์ การกระทำทั้งหมดนี้ทำให้เทพ มนุษย์และสัตว์ไม่พอใจ เทพนานซัปเวออกจากโปนเปย์เพื่อเดินทางไปยังโกชาเอ (กาเตา) ช่วงหลบหนี พระองค์ได้ทำให้มนุษย์เป็นหมัน ซึ่งเป็นคนในตระกูลติปเว็นปานเมย์ของเขาตั้งครรภ์ ด้วยการให้กินมะนาวเขียว การร่วมความสัมพันธ์ที่ผิดประเวณีดังกล่าวก่อให้เกิดบุคคลกึ่งเทพอย่างอิโซเกเลเก็ล  ผู้ซึ่งอยู่ในครรภ์ แต่รู้ถึงชะตากรรมการแก้แค้นของเขา เมื่อเติบใหญ่ เขาได้ล่องเรือไปกับชาย หญิงและเด็กจำนวน 333 คน โดยมีจุดมุ่งหมายลับเพื่อพิชิตโปนเปย์ เมื่อลงเรือมีการบูชายัญมนุษย์ อันเป็นพิธีกรรมที่แพร่หลายในวัฒนธรรมพอลินีเซีย แต่พบได้น้อยมากในประวัติศาสตร์โปนเปย์ ในระหว่างการเดินทางสู่นันมาโตล เขาได้รับมอบเมล็ดสาเกจากหัวหน้าของแอนต์อะทอลล์ ในวัฒนธรรมของพวกเขา มื้ออาหารที่มีเมล็ดสาเกเป็นมื้ออาหารของนักรบที่กำลังเข้าสู่สงคราม และการมอบครั้งนี้ก็เป็นการเชื้อเชิญเพื่อทำสงครามกับเซาเตเลวูร์ ระหว่างที่อยู่บนแอนต์อะทอลล์ เขามีความสัมพันธ์คู่รักกับหญิงท้องถิ่น แสดงให้เห็นถึงการที่เขาตั้งใจมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับชาวโปนเปย์และต่อต้านเซาเตเลวูร์เท่านั้น
จากตำนานหลายฉบับกล่าวว่าสงครามเกิดขึ้นที่นันมาโตล หลังจากที่การเล่นระหว่างเด็กท้องถิ่นกับเด็กจากเรือแคนูของอิโซเกเลเก็ลขยายเป็นการต่อสู้กัน ในตำนานฉบับอื่นกล่าวว่า ผู้ช่วยของเขายั่วนักรบท้องถิ่นที่จุดนัดพบที่ตระเตรียมไว้ก่อน อีกฉบับหนึ่งกล่าวว่าอิโซเกเลเก็ลได้เริ่มการจลาจลหลังจากได้รับความไว้วางใจจากเจ้าบ้าน และได้รับความช่วยเหลือจากคนท้องถิ่นที่ถูกกดขี่ บางฉบับกล่าวว่าหลังจากที่อิโซเกเลเก็ลเห็นป้อมปราการที่นันมาโตล แล้วต้องการถอนตัว แต่ได้รับการช่วยเหลือจากหญิงที่ถูกรังเกียจจากครอบครัวผู้ปกครอง ในอีกฉบับหนึ่งกล่าวว่านักรบของอิโซเกเลเก็ลได้รับความช่วยเหลือจากอาวุธที่ถูกซ่อนที่ปรากฎออกมาให้เห็นในขณะนั้น
กระแสของสงครามพลิกกลับไปมาอยู่หลายครั้ง แต่จบด้วยการที่เซาเตเลวูร์ถอนทหารออกจากเกาะโปนเปย์ ตำนานกล่าวว่าสงครามจบลงเมื่อเซาเตเลวูร์อย่างเซาเต็มโวลถอนทัพขึ้นไปบนแนวเขาสู่ลำธาร จากนั้นเขากลายร่างเป็นหลาและยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน อิโซเกเลเก็ลสถาปนาตนเป็นนาน-มวาร์กิส และครองอำนาจที่นันมาโตลเหมือนกับราชวงศ์เซาเตเลวูร์ที่ปกครองมาก่อนเขา
สิ่งสืบทอด

ระบบบรรณาการของเซาเตเลวูร์ลดรูปลง แต่ยังคงอยู่ในทางประเพณีในยุคหลัง ประเพณีการมอบของขวัญและจัดงานเลี้ยงในงานศพของยุคหลังได้รับแนวปฏิบัติมาจากการมอบบรรณาการในสมัยเซาเตเลวูร์
เชิงอรรถ

↑  อ้าง Ballinger (1978), มโวน มเวย์เป็นเซาเตเลวูร์คนที่สองและเซาเต็มโวลเป็นคนสุดท้าย แต่ชื่อและลำดับอื่นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด
↑  สมัยเซาเตเลวูร์กินเวลาประมาณ 500 ปี ตำนานโดยทั่วไประบุว่าล่มสลายประมาณคริสต์ทศวรรษ 1500 แต่นักโบราณคดีระบุอายุของซากปรักหักพังของเซาเตเลวูร์จนถึงประมาณ ค.ศ. 1628
↑  Hanlon (1988) อธิบายถึงแหล่งข้อมูลที่แตกต่างเกี่ยวกับจำนวนผู้ปกครองเซาเตเลวูร์ มีตั้งแต่ประมาณ 8–17 คน ทำให้ไม่สามารถทราบตัวเลขที่แน่ชัดได้
แหล่งข้อมูลอื่น

Ayres, William. "Nan Madol, Madolenihmw, Pohnpei". Department of Anthropology University Of Oregon. สืบค้นเมื่อ 2012-01-01.
6°51′N 158°13′E﻿ / ﻿6.850°N 158.217°E﻿ / 6.850; 158.217
แผนที่เทศบาลของโปนเปย์ในปัจจุบันห้าแห่ง แต่ในสมัยเซาเตเลวูร์มีหน่วยการปกครองระดับบนเพียงสามแห่งเท่านั้น
แผนที่นันมาโตล
วัดบัวโรย

| วัดบัวโรย |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดบัวโรย, วัดโชติบัว, วัดชวดบัว
ที่ตั้ง: เลขที่ 66 หมู่ที่ 12  ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ 10570
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบัวโรย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 12 บ้านคลองเสาธง ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา
ประวัติ

วัดบัวโรยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยมีนายโชติและนางคล้อย โชติช่วง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด ตั้งชื่อวัดว่า วัดโชติบัว ตามชื่อผู้สร้างวัดและบริเวณที่ตั้งวัดซึ่งมีบัวหลวงขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น วัดชวดบัว เพราะตั้งอยู๋ริมคลองชวดบัว จนได้ใช้ชื่อวัดว่า "วัดบัวโรย" เมื่อคราวได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2457 และผูกพัทธสีมาในปีเดียวกัน ต่อมามีการบูรณะวัดใน พ.ศ. 2460 คุณแม่โมด ฟักอุดม พร้อมด้วยนายล้อม ฟักอุดม บุตรชาย ซึ่งมีบ้านอยู่แถบคลองบางปะกอก ฝั่งธนบุรี ได้มาสร้างอาคารเสนาสนะไว้เป็นจำนวนมาก
ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2517 ยังมีโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาตั้งอยู่ในวัด
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2477 ที่ฝาผนังมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภายในประดิษฐานพระประธาน หล่อด้วยโลหะทองเหลือง หน้าตักกว้าง 1.20 เมตร เจดีย์ทาด้วยสีทอง นามว่า มหาเจดีย์ศรีบัวโรย ภายในเจดีย์ประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์พระนามว่า หลวงพ่อเพชร ซึ่งมีพุทธลักษณะเป็นปางจงกรมหนึ่งเดียวในจังหวัดสมุทรปราการ กุฏิสงฆ์มีจำนวน 26 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้
วัดยังมีพิพิธภัณฑ์ซึ่งจัดแสดงวัตถุโบราณและอุปกรณ์เครื่องใช้ในการดำรงชีวิตของผู้คนชุมชนบางเสาธงในอดีต
วัดใหม่ (ยายแป้น)

| วัดใหม่ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดใหม่, วัดใหม่ยายแป้น
ที่ตั้ง: เลขที่ 63 ซอยบางขุนนนท์ 2 ถนนบางขุนนนท์ แขวงบางขุนนนท์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร 10700
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหม่ (ยายแป้น) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางขุนนนท์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ด้านหน้าทางเข้าวัด อยู่เยื้องติดกับชุมชนวัดใหม่ยายแป้น
วัดใหม่ (ยายแป้น) สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สันนิษฐานว่าคุณยายแป้นเป็นผู้บริจาคที่ดินและสร้างวัดดั่งที่ปรากฏในนามของวัด จากจารึกบนระฆังใบเก่าแก่ของวัด ระบุว่าสร้างไว้ พ.ศ. 2392 ขณะที่หลังคาอุโบสถหลังเก่ามีไก่ 2 ตัว เป็นสัญลักษณ์ว่าสร้างเสร็จในปีระกา นั่นคือปี พ.ศ. 2391 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2392 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 4 เมตร ยาว 23 เมตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระสามสมัย อู่ทอง เชียงแสน สุโขทัย
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 23 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง หอระฆังคอนกรีต และศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กว้าง 11 เมตร ยาว 23.30 เมตร สร้างปี พ.ศ. 2479 กว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมตร
วัดบัวหลวง (จังหวัดปทุมธานี)

| วัดบัวหลวง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลเชียงรากใหญ่ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสมุห์ พนา ถาวรธมฺโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบัวหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงรากใหญ่ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา โฉนดเลขที่ 277 มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 85 ตารางวา โฉนดเลขที่ 369
วัดบัวหลวงสร้างเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2454 เดิมมีนามว่า วัดปะโร่ง ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบัวหลวง" เมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2463 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2463 วัดได้ให้ทางราชการเปิดโรงเรียนในที่ดินของวัด
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มมีถนนโดยรอบวัด หน้าวัดอยู่ด้านทิศตะวันออกซึ่งมีคลองอ้อมผ่านด้านนี้ อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.5 เมตร ยาว 18 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง และตึก 1 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน หอระฆัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ ปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 95 นิ้ว
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการนันท
พระอธิการป้อม
พระอธิการจำนงค์
พระอธิการถาวร ถาวโร
พระครูสมุห์ พนา ถาวรธมฺโม
วัดใหม่ช่องลม

| วัดใหม่ช่องลม |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ถนนเพชรบุรี แขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: พระสยัมภูสุวัณโณภาส
เจ้าอาวาส: พระครูอนุรักษ์ศาสนกิจ (มานะ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหม่ช่องลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 5 ตารางวา ทิศเหนือติดต่อกับถนนเพชรบุรี ทิศใต้ติดต่อกับคลองแสนแสบ มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 84 ตารางวา
วัดใหม่ช่องลมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2411 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2423 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2497 นอกจากนั้นยังมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาสังกัดกรมสามัญศึกษา ซึ่งเจ้าจอมสมบูรณ์สร้างถวายวัดประมาณ พ.ศ. 2452 ต่อมา พ.ศ. 2502 ได้สร้างอาคารเรียนไม้ทรงไทย 2 ชั้น และ พ.ศ. 2504 กรมสามัญศึกษาได้มาสร้างอาคารเรียนเป็นตึกคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น โดยเปิดสอนถึงระดับประถมปีที่ 6
ภายในวัดประกอบด้วยอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ก่ออิฐถือปูนโดยไม่ได้เสริมเหล็กมีเพิงทางด้านหน้าและหลัง ภายในประดิษฐานพระสยัมภูสุวัณโณภาส เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างด้วยทองเหลืองขัดมันหน้าตักกว้าง 42 นิ้ว กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีต ทรงไทยประยุกต์ ศาลาการเปรียญคอนกรีต 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511
พระสยัมภูสุวัณโณภาส พระประธานในอุโบสถ
อุโบสถ
จิตรกรรมฝาผนังเรื่องพระราชพิธีสิบสองเดือน
หลวงพ่อดำ
วัดอยู่ติดกับคลองแสนแสบ
วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก 2009

| วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก 2009 |
| --- | --- |
ลีก: วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก
กีฬา: วอลเลย์บอล
จำนวนทีม: 10
ทีมชนะเลิศประจำฤดูกาล: เพชรบูรณ์ (สมัยที่ 1)
ฤดูกาลวอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก
← 20082010 →
วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก 2009 หรือ วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก ฤดูกาล 2552 (เฟดเดอร์บรอย ไทยแลนด์ลีก 2552 ตามชื่อของผู้สนับสนุนหลัก) โดยครั้งนี้จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 4 ของการแข่งขัน ซึ่งมีทีมเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 10 ทีม
สโมสรวอลเลย์บอลเพชรบูรณ์ เป็นชนะเลิศในฤดูกาลนี้ ซึ่งชนะเลิศเป็นสมัยแรก
สโมสรที่เข้าร่วมแข่งขัน

สโมสรวอลเลย์บอลจังหวัดเพชรบูรณ์
สโมสรวอลเลย์บอลจังหวัดนครปฐม
สโมสรวอลเลย์บอลจังหวัดสุพรรณบุรี
สโมสรวอลเลย์บอลจังหวัดสระบุรี
สโมสรวอลเลย์บอลจังหวัดชัยภูมิ
สโมสรวอลเลย์บอลจังหวัดภูเก็ต
สโมสรวอลเลย์บอลจังหวัดนครราชสีมา
สโมสรวอลเลย์บอลจังหวัดตราด
สโมสรวอลเลย์บอลจังหวัดนนทบุรี
สโมสรวอลเลย์บอลจังหวัดนราธิวาส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก 2009 ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กวอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก |
| --- | --- |
ทีมในฤดูกาล 2023-24:  เกษตรศาสตร์ วีซี  เกาะกูดคาบาน่า เอโฟร์เอส  ไดมอนด์ ฟู้ด ไฟน์เชฟ-แอร์ฟอร์ซ  นครราชสีมา คิวมินซี วีซี  พิษณุโลก วีซี  เมืองพล วีซี  วิทยาลัยนครราชสีมา ปลูกปัญญา ขามทะเลสอ  อาร์เอสยู วีซี 
ฤดูกาล:  2006  2007  2008  2009  2010  2010–11  2011–12  2012–13  2013–14  2014–15  2015–16  2016–17  2017–18  2018–19  2020  2020–21  2021–22  2022–23  2023–24