stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาณฑา

| มาณฑาเทวี ธามิณี |
| --- | --- |
เทวีแห่งศิลปะและการเต้นรำ
ชื่อในอักษรเทวนาครี: धामिनी मान्दा
ชื่อในการทับศัพท์ภาษาสันสกฤต: Dhāminī  Mānda
ส่วนเกี่ยวข้อง: เทวีในศาสนาฮินดู เทพีบริวารพระสุรัสวดี คนธรรพ์
ที่ประทับ: คนธรรพ์โลก เทวโลก เทวสภา
มนตร์: ॐ मान्दायै धामाना नमः oṁ māndāyai dhāmānā namaḥ
พาหนะ: หงส์ ลา
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: พระเสาร์
บุตร - ธิดา: คุลิกัณ/มาณฑี (บุตรชาย)
บิดา-มารดา: ท้าวจิตรเสน (บิดา) ทิพยางกะ (Divyanka) (มารดา)
มาณฑา (สันสกฤต: मान्दा, Māndā) หรือ ธามิณี (สันสกฤต: धामिनी, Dhāminī) เป็นเทวีในศาสนาฮินดู นางนั้นเป็นชายาของพระเสาร์หนึ่งในเทวดานพเคราะห์ และเป็นเทพมารดรของเทพบุตรคุลิกัณ นางนั้นมีชาติกำเนิดเป็นคนธรรพ์และเป็นเทวีแห่งกาลเวลา โดยการเต้นรำของนางนั้นสามารถหยุดทุกสิ่งในพรหมมัณฑะ ( Brahmānda - เอกภพ)ให้สามารถสนใจนางได้ นางนั้นได้รับการยกย่องว่ามีอิทธิพลเหนือดาวพระเคราะห์ดาวเสาร์ทั้งหมดในโหราศาสตร์แบบอินเดีย
โบสถ์พราหมณ์ของบุตรพระนาง

มีโบสถ์พราหมณ์ของเทพบุตรคุลิกัณ โอรสของนาง โดยเทพประธานหลักของเทวสถานนั้นคือพระอิศวร และส่วนมากมักจะอยู่ในรัฐเกรละ อินเดียภาคใต้ ได้แก่:
Pullur Gulikan Temple -- SH 57, Pullur, Kerala 671531, India (Coordinates: 12°21′30″N 75°07′37″E﻿ / ﻿12.3582543°N 75.1270049°E﻿ / 12.3582543; 75.1270049)
Kaarilikkandiyil Gulikan Temple -- Ponniam, Kerala 670641, India (Coordinates: 11°46′20″N 75°31′54″E﻿ / ﻿11.7721874°N 75.5317746°E﻿ / 11.7721874; 75.5317746)
Sree Thirunelly Gulikan Kavu -- Wayanad, Kerala 673592, India (Coordinates: 11°40′04″N 76°16′41″E﻿ / ﻿11.6678867°N 76.278175°E﻿ / 11.6678867; 76.278175)
Kunhichadukkam Gulikan Temple -- Kasaragod, Kerala 671314, India (Coordinates: 12°17′29″N 75°08′11″E﻿ / ﻿12.2913103°N 75.1363862°E﻿ / 12.2913103; 75.1363862)
Sree Gulikan Devasthanam -- Peralam, Kerala 670521, India (Coordinates: 12°10′51″N 75°12′31″E﻿ / ﻿12.1809261°N 75.2086553°E﻿ / 12.1809261; 75.2086553)
Naithallur Thalachilllon Gulikan Kshethram -- Anavathil-Manad Road Near Choorakattu Ayyappa Temple Manad, Ulliyeri, Kerala 673323, India (Coordinates: 11°27′29″N 75°44′44″E﻿ / ﻿11.4579709°N 75.7455826°E﻿ / 11.4579709; 75.7455826)
มอเรเวีย

| มอเรเวีย |
| --- | --- |
ดินแดนทางประวัติศาสตร์
เมืองมิกูโลฟ
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: หลายเพลง ที่โดดเด่นคือ "Jsem Moravan" และ "Moravo, Moravo"
 มอเรเวีย (สีเขียว) เมื่อเทียบกับเขตของประเทศเช็กเกียในปัจจุบัน
ที่ตั้งของมอเรเวียในสหภาพยุโรป
พิกัด:  49°30′N 17°00′E﻿ / ﻿49.5°N 17°E﻿ / 49.5; 17
ประเทศ:  เช็กเกีย
เขต: Moravian-Silesian Region, Olomouc Region, South Moravian Region, Vysočina, Zlín Region, South Bohemian Region
การกล่าวถึงครั้งแรก: 822
การรวมเข้าเป็นหน่วยเดียวกัน: 833
เมืองหลวงเก่า: Brno (1641–1948) Brno, Olomouc (until 1641)
เมืองหลัก: Brno, Ostrava, Olomouc, Zlín, Jihlava
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 22,348.87 ตร.กม. (8,628.95 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 3,100,000 คน
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
มอเรเวีย (อังกฤษ: Moravia) หรือ โมราวา (เช็ก: Morava) เป็นดินแดนทางฝั่งตะวันออกของประเทศเช็กเกีย มีพื้นที่ประมาณ 22,000 ตารางกิโลเมตร และมีผู้อยู่อาศัยประมาณ 3 ล้านคน ซึ่งเท่ากับประมาณร้อยละ 30 ของประชากรทั้งหมดในเช็กเกีย โดยสถิติจากปี ค.ศ. 1921 ระบุว่าพื้นที่ทั้งหมดของมอเรเวียซึ่งรวมถึงดินแดนแทรกในไซลีเชียครอบคลุมพื้นที่ 22,623.41 ตารางกิโลเมตร
รายการอ้างอิง

↑  Czech Lion (14 May 2016). "Anthem of Moravia - "Moravo, Moravo"" – โดยทาง YouTube.
↑  Royal Frankish Annals (year 822), pp. 111-112.
↑  Morava, Iniciativa Naša. "Fakta o Moravě – Naša Morava".
↑  Bowlus, Charles R. (2009). "Nitra: when did it become a part of the Moravian realm? Evidence in the Frankish sources". Early Medieval Europe. 17 (3): 311–328. doi:10.1111/j.1468-0254.2009.00279.x. S2CID 161655879.
↑  http://encyklopedie.brna.cz/home-mmb/?acc=profil_udalosti&load=550
↑  ARTEGA. "Kraje v ČR - počet obyvatel, hrubá mzda a nezaměstnanost". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-10-15. สืบค้นเมื่อ 2018-10-18.
↑  "Změny v rozloze obcí a okresů.". Statistický lexikon obcí v republice Československé - II. Země Moravskoslezská (ภาษาเช็ก). Praha. 1935. pp. 149 and 151.
↑  "Dodatek I. Přehled Moravy a Slezska podle žup". Statistický lexikon obcí v republice Československé. Morava a Slezsko (ภาษาเช็ก). Praha: Státní úřad statistický. 1924. p. 133.
↑  "Dodatek IV. Moravské enklávy ve Slezsku". Statistický lexikon obcí v republice Československé. Morava a Slezsko (ภาษาเช็ก). Praha: Státní úřad statistický. 1924. p. 138.
มาร์ตูเร็ลย์

| มาร์ตูเร็ลย์ |
| --- | --- |
เมือง
ทิวทัศน์ของเมือง
   ธง ตราอาร์ม
มาร์ตูเร็ลย์ที่ตั้งเมืองมาร์ตูเร็ลย์ในแคว้นกาตาลุญญาแสดงแผนที่แคว้นกาตาลุญญามาร์ตูเร็ลย์ที่ตั้งเมืองมาร์ตูเร็ลย์ในประเทศสเปนแสดงแผนที่สเปน
พิกัด: 41°28′37″N 1°55′41″E﻿ / ﻿41.477°N 1.928°E﻿ / 41.477; 1.928
ประเทศ:  สเปน
แคว้น:  แคว้นกาตาลุญญา
จังหวัด: บาร์เซโลนา
โกมาร์กา: บัฌยูบรากัต
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ชาบิเอ ฟูนุลโยซา โกมัส (ค.ศ. 2015)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12.8 ตร.กม. (4.9 ตร.ไมล์)
ความสูง: 56 เมตร (184 ฟุต)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 27,850 คน
 • ความหนาแน่น: 2,200 คน/ตร.กม. (5,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
เว็บไซต์: martorell.cat
มาร์ตูเร็ลย์ (กาตาลา: Martorell) เป็นเทศบาลซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโกมาร์กาบัฌยูบรากัต ในจังหวัดบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปน ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำยูบรากัตกับแม่น้ำอะนอยา เป็นที่รู้จักกันดีจากสะพานปีศาจ ซึ่งสร้างในสมัยกลาง
มาร์ตูเร็ลย์มีสถานีรถไฟสามสถานี สถานีหนึ่งตั้งอยู่บนทางรถไฟเรนเฟ (RENFE) จากมันแรซาถึงซัมบิแซ็นซ์ดากัลเด็ส (ผ่านบาร์เซโลนาและบิลาฟรังกาดัลปานาแด็ส) มีชื่อว่า "มาร์ตูเร็ลย์" และอีกสามสถานีตั้งอยู่บนทางรถไฟเอฟาเฌเซ (FGC) จากบาร์เซโลนาถึงมันแรซา มีชื่อว่า "มาร์ตูเร็ลย์-บิลา", "มาร์ตูเร็ลย์-อันยัส" และ "มาร์ตูเร็ลย์-เซ็นตรัล" (อยู่บริเวณเดียวกันกับสถานีมาร์ตูเร็ลย์)
มาร์ตูเร็ลย์เป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่และโรงงานผลิตรถยนต์ของบริษัทเซอัต (SEAT) โดยรถยนต์เซอัตรุ่นอิบิซา รุ่นเลออน และรุ่นอาโรนา รวมทั้งรถยนต์อาวดี้ รุ่น อา1 ได้รับการผลิตขึ้นที่นี่
มาร์โก มาริน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 มารินในสมัยที่เล่นให้กับ เซบิยา ใน ค.ศ. 2013
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  Marko Marin
วันเกิด:   (1989-03-13) 13 มีนาคม ค.ศ. 1989 (35 ปี)
สถานที่เกิด:  โบซานสกา กราดีสกา ยูโกสลาเวีย
ส่วนสูง:  1.70 m (5 ft 7 in)
ตำแหน่ง:  ปีก กองกลางตัวรุก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อัลอะฮ์ลี
หมายเลข:  17
สโมสรเยาวชน
0000–1996:  เอสจี  01 โฮคช์
1996–2005:  ไอน์ทรัคแฟรงก์เฟิร์ต
2005–2006:  โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2006–2007 |  โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค II |  16 |  (3) |
| 2007–2009 |  โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค |  68 |  (8) |
| 2009–2012 |  แวร์เดอร์เบรเมน |  87 |  (8) |
| 2012–2016 |  เชลซี |  6 |  (1) |
| 2013–2014 |  → เซบิญญา (ยืมตัว) |  18 |  (0) |
| 2014–2015 |  → ฟิออเรนตินา (ยืมตัว) |  0 |  (0) |
| 2015 |  → อันเดอร์เลคต์ (ยืมตัว) |  6 |  (0) |
| 2015–2016 |  → Trabzonspor (ยืมตัว) |  24 |  (2) |
| 2016–2018 |  โอลิมเบียโกส |  37 |  (11) |
| 2018–2020 |  เรดสตาร์ เบลเกรด |  34 |  (9) |
| 2020– |  อัลอะฮ์ลี |  7 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2004–2005 |  เยอรมนี U16 |  9 |  (0) |
| 2005–2006 |  เยอรมนี U17 |  16 |  (5) |
| 2006–2007 |  เยอรมนี U18 |  4 |  (2) |
| 2007–2009 |  เยอรมนี U21 |  12 |  (1) |
| 2008–2010 |  เยอรมนี |  16 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 6 มีนาคม 2020
มาร์โก มาริน (เซอร์เบีย: Марко Марин) เกิดวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมัน ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับอัลอะฮ์ลี ในซาอุดีโปรเฟสชันนัลลีก โดยเล่นในตำแหน่ง ปีก และ กองกลางตัวรุก จากสไตล์ของมาริน แฟนบอลและสื่อต่างๆ ได้ขนานนามว่าเป็นเมสซีแห่งเยอรมัน เพราะมีสไตล์การเล่นเหมือน ลิโอเนล เมสซิ ของ บาร์เซโลนา
มัสยิดเมฟลานา (รอตเทอร์ดาม)

| มัสยิดเมฟลานา |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: อิสลามนิกายซุนนี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: รอตเทอร์ดาม ประเทศเนเธอร์แลนด์
พิกัดภูมิศาสตร์: 51°55′16″N 4°26′30″E﻿ / ﻿51.9212°N 4.4416°E﻿ / 51.9212; 4.4416
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมัวร์/สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น
เสร็จสมบูรณ์: 2001
ลักษณะจำเพาะ
หอคอย: 2
ความสูงหอคอย: 33.8 เมตร
มัสยิดเมฟลานา (ดัตช์: Mevlanamoskee; ตุรกี: Mevlana Camii) เป็นมัสยิดที่บริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของรอตเทอร์ดาม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ซึ่งส่วนใหญ่ใช้งานโดยมุสลิมชาวดัตช์เชื้อสายเติร์ก มัสยิดนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 2001 ตั้งชื่อตามเมาลานา ญะลาลุดดิน มุฮัมมัด รูมี และมีหออะษาน 2 หอ ใน ค.ศ. 2006 มัสยิดนี้เคยเป็นอาคารที่มีเสน่ห์ที่สุดของรอตเทอร์ดาม
บรรณานุกรม

Knippenberg, Hans (2005), The changing religious landscape of Europe, Het Spinhuis, ISBN 90-5589-248-3.
Ulzen, Patricia van (2007), Imagine a Metropolis: Rotterdam's Creative Class, 1970-2000, 010 Publishers, ISBN 90-6450-621-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาดัตช์)
ภาษาเบลารุส

ภาษาสลาฟตะวันออก
| ภาษาเบลารุส |
| --- | --- |
беларуская мова  biełaruskaja mova
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศเบลารุส
ชาติพันธุ์: ชาวเบลารุส
จำนวนผู้พูด:  ผู้พูดเป็นภาษาที่สอง 6.3 ล้านคน (สำมะโน พ.ศ. 2552)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  บอลต์-สลาฟสลาฟสลาฟตะวันออกภาษาเบลารุส
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาสลาฟตะวันออกเก่า รูธีเนียภาษาเบลารุส 
ระบบการเขียน: อักษรซีริลลิก (อักษรเบลารุส) อักษรเบรลล์เบลารุส อักษรละตินเบลารุส
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  เบลารุส  โปแลนด์ (ในเทศบาลออร์ลา, เทศบาลนาแรฟกา, เทศบาลตชือแช, เทศบาลไคนุฟกา และเมืองไคนุฟกา)  องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน 
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  เช็กเกีย  รัสเซีย  ยูเครน 
ผู้วางระเบียบ: บัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งชาติเบลารุส
รหัสภาษา
ISO 639-1: be
ISO 639-2: bel
ISO 639-3: bel
Linguasphere: 53-AAA-eb < 53-AAA-e (วิธภาษา:  53-AAA-eba ถึง 53-AAA-ebg)
โลกที่พูดภาษาเบลารุส คำอธิบาย: สีน้ำเงินเข้ม - ดินแดนที่พูดภาษาเบลารุสเป็นภาษาหลัก; สีน้ำเงินอ่อน - ขอบเขตในอดีต
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาเบลารุส (เบลารุส: беларуская мова, ในอักษรละติน: biełaruskaja mova, ออกเสียง: [bʲɛɫaruskaja mɔva]) เป็นภาษากลุ่มสลาฟตะวันออกที่พูดโดยชาวเบลารุส และเป็นหนึ่งในภาษาทางการสองภาษาของประเทศเบลารุสคู่กับภาษารัสเซียตามรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน (มาตรา 17)  นอกจากนี้ยังมีผู้พูดภาษานี้ในประเทศรัสเซีย, ลิทัวเนีย, ลัตเวีย, โปแลนด์ และยูเครน
ก่อนที่เบลารุสจะได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2534 ภาษานี้เคยเป็นที่รู้จักในภาษาอังกฤษว่า ภาษาเบียโลรัสเซีย (Byelorussian) หรือ ภาษาเบโลรัสเซีย (Belorussian) รวมทั้งในชื่อ ภาษารูธีเนียขาว (White Ruthenian) และ ภาษารัสเซียขาว (White Russian) หลังได้รับเอกราชแล้วจึงมีชื่อเรียกเพิ่มเติมว่า ภาษาเบลารุส
ภาษาเบลารุส
จากสำมะโนประชากรครั้งแรกของเบลารุสใน พ.ศ. 2542 ภาษาเบลารุสถือเป็น "ภาษาที่พูดกันในบ้าน" ของพลเมืองเบลารุสประมาณ 3,686,000 คน (ร้อยละ 36.7 ของประชากรทั้งหมด) และประมาณ 6,984,000 คน (ร้อยละ 85.6) ของชาวเบลารุสระบุว่าภาษาเบลารุสเป็น "ภาษาแม่" ในขณะที่ข้อมูลอื่นอย่างเอ็ทนอล็อกระบุว่าภาษานี้มีผู้พูดเชิงส่งสารประมาณ 2.5 ล้านคน
งานวิจัยของรัฐบาลเบลารุสใน พ.ศ. 2552 พบว่าร้อยละ 72 ของชาวเบลารุสพูดภาษารัสเซียที่บ้าน ในขณะที่ชาวเบลารุสที่ใช้ภาษาเบลารุสอย่างสม่ำเสมอมีเพียงร้อยละ 11.9 ชาวเบลารุสประมาณร้อยละ 29.4 สามารถเขียน พูด และอ่านภาษาเบลารุสได้ ในขณะที่ร้อยละ 52.5 สามารถอ่านและเขียนได้เท่านั้น
ใน แผนที่โลกว่าด้วยภาษาใกล้สูญของยูเนสโก ภาษาเบลารุสถูกจัดอยู่ในกลุ่มภาษาที่มีภาวะเสี่ยงใกล้สูญ (vulnerable)
ชุดตัวอักษร

ชุดตัวอักษรเบลารุสเป็นรูปแบบหนึ่งของอักษรซีริลลิกซึ่งในครั้งแรกใช้เป็นชุดตัวอักษรสำหรับภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่า ชุดตัวอักษรเบลารุสสมัยใหม่ได้รับการกำหนดไว้ใน พ.ศ. 2461 และประกอบด้วยตัวอักษร 32 ตัว ก่อนหน้านั้นภาษาเบลารุสยังเขียนด้วยชุดตัวอักษรละตินเบลารุส (Łacinka / лацінка) ชุดตัวอักษรอาหรับเบลารุส (โดยชาวตาตาร์ลิปกา) และชุดตัวอักษรฮีบรู (โดยชาวยิวเบลารุส) มีการใช้อักษรกลาโกลิติกประปรายจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 หรือ 12
ระบบการเขียนข้อความภาษาเบลารุสเป็นอักษรละติน (โรมัน) มีหลายระบบ ชุดตัวอักษรละตินเบลารุสมีใช้กันน้อย
บรรณานุกรม

Карский Е. Ф. (1897). "Что такое древнее западнорусское наречие?". "Труды Девятого археологического съезда в Вильне, 1893". / под ред. графини Уваровой и С. С. Слуцкого, т. II. М. pp. 62–70. In edition: Карский Е. Ф. (2006). Белорусы: 3 т. Т. 1. / Уступны артыкул М. Г. Булахава, прадмова да першага тома і каментарыі В. М. Курцовай, А. У. Унучака, І. У. Чаквіна. Мн.: БелЭн. pp. 495–504. ISBN 985-11-0360-8. (T.1), ISBN 985-11-0359-4
Калита И. В. (2010). Современная Беларусь: языки и национальная идентичность. Ústí nad Labem. pp. 112–190. ISBN 978-80-7414-324-3.
[Lyosik 1917] [Язэп Лёсік] (1994). "Граматыка і родная мова : [Вольная Беларусь №17, 30.08.1917]". Язэп Лёсік. Творы: Апавяданні. Казкі. Артыкулы. (Уклад., прадм. і камент. А. Жынкіна. (Спадчына). Мн.: Маст. літ. ISBN 5-340-01250-6.
[Stank 1939] Ян Станкевіч (2002). "Гісторыя беларускага языка [1939]". Ян Станкевіч. Збор твораў у двух тамах. Т. 1. Мн.: Энцыклапедыкс. ISBN 985-6599-46-6.
[Zhur 1978] А. И. Журавский (1978). "Деловая письменность в системе старобелорусского литературного языка". Восточнославянское и общее языкознание. М. pp. 185–191.
[Halyen 1988] Галенчанка Г. Я. (1988). "Кнігадрукаванне ў Польшчы". Францыск Скарына і яго час. Энцыклапед. даведнік. Мн.: БелЭн. ISBN 5-85700-003-3.
[AniZhur 1988] Анічэнка У. В., Жураўскі А. І. (1988). "Беларуская лексіка ў выданнях Ф. Скарыны". Францыск Скарына і яго час. Энцыклапед. даведнік. Мн.: БелЭн. ISBN 5-85700-003-3.
Жураўскі А. І. (1993). "Беларуская мова". Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 1. Мн.: БелЭн.
Яскевіч А. А. (2001). Старабеларускія граматыкі: да праблемы агульнафілалагічнай цэласнасці (2-е выд. ed.). Мн.: Беларуская навука. ISBN 985-08-0451-3.
Браніслаў Тарашкевіч (1991). Выбранае: Крытыка, публіцыстыка, пераклады / Укладанне, уступ, камент. А. Ліса. (Спадчына). Мн.: Маст. літ. ISBN 5-340-00498-8.
Арсень Ліс (1966). Браніслаў Тарашкевіч. Мн.: Навука і Тэхніка.
Тарашкевіч, Б. (1991). Беларуская граматыка для школ. [факсімільн.] Выданьне пятае пераробленае і пашыранае. Мн.: «Народная асвета».
Ян Станкевіч (2002). "Правапіс і граматыка [1918]". Ян Станкевіч. Збор твораў у двух тамах. Т. 1. Мн.: Энцыклапедыкс. ISBN 985-6599-46-6.
Ян Станкевіч (2002). "Беларуская Акадэмічная Конфэрэнцыя 14.–21.XI.1926 і яе працы дзеля рэформы беларускае абэцэды й правапісу (агульны агляд) [1927]". Ян Станкевіч. Збор твораў у двух тамах. Т. 1. Мн.: Энцыклапедыкс. ISBN 985-6599-46-6.
Ігар Бараноўскі (2004). "Помнік сьвятару-беларусу (120-ыя ўгодкі з дня нараджэньня а. Баляслава Пачопкі)". Царква. Грэка-каталіцкая газета. Vol. 4 no. 43. Брэст: ПП В.Ю.А.
อ่านเพิ่ม

Кalita I. V. Современная Беларусь: языки и национальная идентичность. Ústí nad Labem, ISBN 978-80-7414-324-3, 2010, 300 s. s. 112-190.
Mayo P. (1993). "Belorussian." In Comrie B. & Corbett G. (eds.) The Slavonic languages. London & New York: Routledge. p. 887–946. ISBN 978-0-415-04755-5
McMillin A. (1980). "Belorussian." In Schenker A. & Stankiewicz E. (eds.) The Slavic literary languages, formation and development. New Haven: Yale Concilium on International and Area Studies. p. 105–117. ISBN 978-0-936586-00-7
Wexler P. (1977). A historical phonology of the Belorussian language. Heidelberg: C. Winter. ISBN 978-3-533-02575-7
Pashkievich V. (1974). Fundamental Byelorussian — Беларуская мова. Books 1,2. Toronto.
แหล่งข้อมูลอื่น

Slavic languages ที่เว็บไซต์ Curlie
Belarusian Swadesh list of basic vocabulary words (from Wiktionary's Swadesh list appendix)
English–Belarusian dictionaries, in Lacinka
Metrica of GDL
Statutes of GDL
(ในภาษาเบลารุส) Belarusian language
Fundamentals of Modern Belarusian
Belarusian–English Dictionary from Webster's Online Dictionary – The Rosetta Edition
English-Belarusian dictionary
English–Belarusian online dictionary
Composition of the population of Belarus
Are The Belarusian And Russian Languages Very Similar?
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
มิถิลา

มิถิลา (สันสกฤต: मिथिला) สามารถหมายถึง
วิเทหะ, ราชอาณาจักรโบราณในอินเดีย
ภาคมิถิลา, ดินแดนทางวัฒนธรรมซึ่งปัจจุบันคาบเกี่ยวพื้นที่อินเดียและเนปาล
มิถิลา (อินเดีย), รัฐซึ่งกำหนดจะตั้งขึ้นในอินเดีย
ชาวไมถิลี, ชาวมิถิลา
ภาษาไมถิลี, ภาษามิถิลา
มาโอ

| มาโอ มาโอ (กาตาลา)   มาออน (สเปน) |
| --- | --- |
เมือง
มาโอ-มาออน
อ่าวจอดเรือมาโอ
   ธง ตราอาร์ม
มาโอที่ตั้งเมืองมาโอในประเทศสเปน
พิกัด: 39°52′N 4°18′E﻿ / ﻿39.867°N 4.300°E﻿ / 39.867; 4.300
ประเทศ:  สเปน
แคว้น:  หมู่เกาะแบลีแอริก
จังหวัด: หมู่เกาะแบลีแอริก
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: บิแซ็นส์ ตูร์ อี มาร์ตี (พรรคสังคมนิยมแรงงานสเปน)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 117.20 ตร.กม. (45.25 ตร.ไมล์)
ความสูง: 72 เมตร (236 ฟุต)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 28,592 คน
 • ความหนาแน่น: 240 คน/ตร.กม. (630 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 07700-07714
เว็บไซต์: www.ajmao.org
มาโอ (กาตาลา: Maó), มาออน (สเปน: Mahón) หรือชื่อทางการว่า มาโอ-มาออน (Maó-Mahón) เป็นเทศบาล เมืองหลักของเกาะมินอร์กา และที่ตั้งของสภาเกาะมินอร์กา เมืองนี้ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของเกาะซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นปกครองตนเองหมู่เกาะแบลีแอริก ประเทศสเปน มาโอเป็นหนึ่งในอ่าวจอดเรือธรรมชาติที่ยาวที่สุดในโลก กล่าวคือ มีความยาว 5 กิโลเมตร (3.1 ไมล์) และมีความกว้างถึง 900 เมตร (2,953 ฟุต) อ่าวนี้มีน้ำลึกแต่ส่วนใหญ่ยังคงใสเนื่องจากถูกปิดล้อมเล็กน้อย นอกจากนี้ ยังกล่าวกันว่าเมืองนี้เป็นแหล่งกำเนิดของซอสมายองเนส (salsa maionesa ในภาษากาตาลา)
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก

พระมหากษัตริย์เดนมาร์กใน ค.ศ. 1340 ถึง 1375
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก หรือ วัลเดมาร์ อัทแทร์ดัก (เดนมาร์ก: Valdemar IV Atterdag; พระฉายานาม แปลว่า "ผู้กลับคืนมา"; ค.ศ. 1320 - 24 ตุลาคม ค.ศ. 1375) พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก ระหว่าง ค.ศ. 1340 ถึง 1375 พระองค์เป็นที่รู้จักจากการรวมประเทศเดนมาร์กกลับคืนมาได้ ซึ่งบอบช้ำกับภาวะล้มละลายและการจำนองประเทศเพื่อใช้เป็นเงินทุนในการสงครามของพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อน
ครองราชย์

พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์สุดท้องในพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์กและยูเฟเมียแห่งพอเมอเรเนีย พระองค์ทรงใช้พระชนม์ชีพวัยเยาว์ในช่วงลี้ภัยอยู่ในราชสำนักของจักรพรรดิลูทวิชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในบาวาเรีย หลังจากพระราชบิดาของพระองค์พ่ายแพ้สงคราม และพระองค์สวรรคต ส่วนพระเชษฐาทั้งสองคือ อดีตยุวกษัตริย์อีริคและเจ้าชายอ็อทโทถูกคุมขัง ด้วยน้ำมือของพวกขุนนางฮ็อลชไตน์ พระองค์จึงเป็นผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์และพยายามเอาคืน
ตามมาด้วยการลอบสังหารเกอร์ฮาร์ดที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์คโดยนีลส์ เอ็บเบอเซนและน้องชายของเขา เจ้าชายวัลเดมาร์ได้รับการประกาศให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กที่มหาวิหารวีบอร์กในวันนักบุญจอห์น วันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1340 โดยเอ็บเบอเซน พระองค์เสกสมรสกับเฮลวิกแห่งชเลสวิช บุตรีของอีริคที่ 2 ดยุกแห่งชเลสวิช และด้วยสิ่งที่พระราชบิดาทิ้งไว้ให้พระองค์ พระองค์สามารถควบคุมพื้นที่หนึ่งในสี่ของคาบสมุทรจัตแลนด์ทางตอนเหนือของแม่น้ำคองกือ พระองค์ไม่ได้ทรงถูกบังคับให้ลงนามในกฎบัตรเหมือนพระราชบิดา อาจเป็นเพราะเดนมาร์กไม่มีพระมหากษัตริย์มาเป็นเวลาหลายปี และไม่มีใครคาดคิดว่ากษัตริย์พระชนมายุ 20 พรรษา จะสร้างปัญหาให้แก่ขุนนางมากกว่าในรัชสมัยของพระราชบิดาเสียอีก แต่กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 4 เป็นกษัตริย์หนุ่มที่ชาญฉลาดและมีความมุ่งมั่น พระองค์ตระหนักว่าหนทางเดียวในการปกครองเดนมาร์กคือการเข้าควบคุมดินแดนด้วยพระองค์เอง เอ็บเบอเซนปลดปล่อยจัตแลนด์กลางออกจากพวกฮ็อลชไตน์ในการปิดล้อมที่ปราสาทซอนเดนบอร์กในวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1340 แต่เอ็บเบอเซนและน้องชายถูกสังหารในการรบ
การจำนองเดนมาร์ก

ในรัชสมัยพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระราชบิดา เดนมาร์กนั้นล้มละลายและถูกจำนองเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 4 ทรงพยายามหาทางชำระหนี้และทวงคืนที่ดินของเดนมาร์ก โอกาสแรกมาพร้อมกับสินสอดทองหมั้นของพระราชินีเฮลวิก พระมเหสี การจำนองในส่วนที่เหลือของจัตแลนด์เหนือได้รับการชำระหนี้โดยภาษีที่กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงเรียกเก็บจากชาวนาในทางตอนเหนือของแม่น้ำคองกือ ในปีค.ศ. 1344 พระองค์ทรงได้รับดินแดนฟรีเซียเหนือคืนมา ซึ่งพระองค์ทรงเรียกเก็บภาษีทันทีเพื่อชำระหนี้ในดินแดนทางตอนใต้ของจัตแลนด์ (7,000 เหรียญเงิน) ชาวนาที่ถูกเรียกเก็บภาษีมากเกินไปเริ่มไม่พอใจต่อระบบที่ต้องการเงินไม่สิ้นสุด
กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงหันไปยังเกาะเชลลันด์ บิชอปแห่งรอสกิลด์ ซึ่งเป็นเจ้าของปราสาทโคเปนเฮเกนและเมือง ได้ส่งมอบคืนพื้นที่ทั้งสองแก่กษัตริย์วัลเดมาร์ โดยต้องทรงให้การรับประกันว่าพื้นที่ดังกล่าวจะเป็นพื้นที่ที่ปลอดภัยในการรวบรวมภาษีผ่านการค้าช่องแคบเออเรซุนด์ พระองค์จึงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกที่ปกครองโคเปนเฮเกน กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงสามารถยึดหรือซื้อปราสาทและป้อมปราการอื่นๆ ได้จนกระทั่งพระองค์สามารถขับไล่พวกฮ็อลชไตน์ออกไปได้ เมื่อพระองค์ไม่ทรงมีพระราชทรัพย์ พระองค์ทรงใช้กองทัพยึดเมืองคาลุนด์บอร์กและปราสาทซอบอร์ก ในช่วงระหว่างการรบนั้น พระองค์เสด็จไปยังเอสโตเนียเพื่อเจรจากับอัศวินทิวทอนิกซึ่งยึดครองเอสโตเนียอยู่ ชาวเดนส์ไม่เคยอพยพไปที่นั่นเลย กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงยอมละทิ้งเอสโตเนียของเดนมาร์กด้วย 19,000 เหรียญเงิน อันเป็นจังหวัดทางตะวันออกที่ห่างไกล ทำให้พระองค์ทรงมีพระราชทรัพย์ในการไถ่ถอนจำนองส่วนที่เหลือของเดนมาร์กซึ่งพระองค์มองว่ามีความสำคัญต่อพระองค์ยิ่งกว่า
ในช่วงปีค.ศ. 1346 กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 4 ทรงทำสงครามครูเสดในลิทัวเนีย นักพงศาวดารคณะฟรานซิสกันเด็ทมาร์ ฟ็อน ลือเบ็คบันทึกว่า กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 4 เสด็จไปยังลือเบ็คในปีค.ศ. 1346 จากนั้นทรงไปยังปรัสเซียร่วมกับอีริคที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-เลาเอินบวร์คเพื่อต่อสู้กับชาวลิทัวเนีย อย่างไรก็ตามสงครามครูเสดต่อต้านชาวลิทัวเนียก็ไม่เกิดขึ้น กษัตริย์วัลเดมาร์จึงเสด็จเดินทางไปแสวงบุญที่เยรูซาเลมแทน (โดยไม่ได้ผ่านความเห็นชอบของสมเด็จพระสันตะปาปา) พระองค์ประสบความสำเร็จและได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวินภาคีคณะพระคูหาศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ทรงถูกสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6 ตำหนิที่พระองค์เสด็จแสวงบุญโดยไม่ได้รับการอนุญาตก่อน
เมื่อเสด็จกลับมาเดนมาร์ก กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงระดมกองทัพ ในปีค.ศ. 1346 พระองค์ทรงยึดปราสาทวอร์ดิงบอร์กคืน ฐานทัพใหญ่ของพวกฮ็อลชไตน์ ในช่วงปลายปี กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงสามารถเรียกร้องดินแดนทั้งเกาะเชลลันด์เป็นของพระองค์ได้ พระองค์ทรงทำให้ปราสาทวอร์ดินบอร์กเป็นตำหนักที่ประทับ ทรงขยับขยายปราสาทและทรงสร้างหอคอยสูงให้เป็นสัญลักษณ์ของเมือง ชื่อเสียงของกษัตริย์วัลเดมาร์ในเรื่องความโหดร้ายของพระองค์ทำให้หลายคนที่ต่อต้านพระองค์ต้องมาขบคิดกันอย่างระวัดระวังในเรื่องการเปลี่ยนฝ่าย นโยบายภาษีของพระองค์ได้บดขยี้ชาวนาที่ต้องหวาดกลัวแต่ก็ต้องจ่ายเงิน ในปีค.ศ. 1347 กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงขับไล่ชาวเยอรมันออกไปและเดนมาร์กได้กลายเป็นชาติอีกครั้งหนึ่ง
เมื่อทรงมีรายรับมากขึ้น กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงมีความสามารถในการจ่ายเพื่อสร้างกองทัพขนาดใหญ่และทรงใช้กลอุบายในการครอบครองปราสาทนูบอร์กและเกาะฟึน รวมถึงหมู่เกาะเล็กๆ กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงหันไปสนพระทัยสคาเนีย ซึ่งสวีเดนได้ยึดครอง ในช่วงนั้นเกิดพิบัติภัยไปทั่วภูมิภาค
กาฬมรณะ

ใน ค.ศ. 1349 กาฬมรณะได้มาถึง ตามพงศาวดารบันทึกว่า กาฬโรคต่อมน้ำเหลืองมาถึงเดนมาร์กด้วยเรือผีมาเกยตื้นที่ชายฝั่งทางตอนเหนือของจัตแลนด์ บรรดาผู้ที่ไปตรวจสอบบนเรือพบว่าผู้ตายหน้าบวมดำ แต่พวกเขาก็อยู่บนเรือและสามารถขนทรัพย์สินมีค่าออกจากเรือ และตัวเห็บที่เป็นพาหะนำโรคได้ถูกเคลื่อนย้านออกมาจากเรือด้วย ผู้คนเริ่มล้มตายนับพัน สองปีถัดมาก็มีการระบาดไปทั่วเดนมาร์กราวกับไฟป่า ในรีเบเขตทางศาสนา 12 เขตถูกยุบเหลือสังฆมณฑลเดียว ประชาชนในเมืองเล็กๆ ตายหมดกลายเป็นเมืองร้าง ตัวเลขของการระบาดระหว่างปีค.ศ. 1349 - 1350 อยู่ระหว่างร้อยละ 33 ถึงร้อยละ 66 ของประชาชนเดนมาร์ก ชาวเมืองมักได้รับผลกระทบหนักกว่าประชาชนชาวนา ทำให้หลายคนต้องละทิ้งชีวิตในเมืองออกไป กษัตริย์วัลเดมาร์ไม่ทรงได้รับผลกระทบใดๆ พระองค์ใช้ประโยชน์จากการตายของศัตรูด้วยโรคระบาดในการยึดครองที่ดินและทรัพย์สิน พระองค์ปฏิเสธที่จะลดภาษีในปีถัดมา แม้ว่าชาวนาจะเก็บเกี่ยวผลผลิตได้น้อยลง ขุนนางเองก็รู้สึกว่ารายได้ของพวกเขาลดลงและรับภาระภาษีที่หนักเช่นกัน จึงจะเกิดการลุกฮือจลาจลขึ้นในปีถัดๆ ไป