stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด
ข้อวิจารณ์ > การลงคะแนนเชิงกลยุทธ์

เช่นเดียวกันกับการลงคะแนนแบบอื่นๆ ระบบการลงคะแนนนี้เอื้อให้เกิดการลงคะแนนเชิงกลยุทธ์ขึ้น โดยผู้ลงคะแนนจะมีแรงจูงใจให้ลงคะแนนแก่ผู้สมัครที่คาดว่าจะชนะ ซึ่งแทนที่จะเลือกผู้สมัครรายที่ชอบแต่อาจจะไม่มีโอกาสชนะได้โดยหากลงคะแนนเลือกไปจะทำให้คะแนนที่ออกเสียงไปสูญเปล่า
จึงสามารถสรุปได้อย่างสุดโต่งว่า "คะแนนเสียงทั้งหมดที่ออกเสียงให้แก่ผู้สมัครรายใดๆ ยกเว้นผู้ได้รับคะแนนเป็นอันดับที่สองนั้นถือเป็นคะแนนสำหรับผู้ชนะ" เนื่องจากเพราะว่าคะแนนเสียงสำหรับผู้สมัครรายอื่นๆ นั้นคือคะแนนเสียงที่ไม่สนับสนุนผู้สมัครอันดับสองซึ่งอาจจะกลายเป็นผู้ชนะแทนได้ โดยในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 2000 ผู้สนับสนุนอัล กอร์ ซึ่งเป็นผู้สมัครจากพรรคเดโมแครตนั้นเชื่อว่าสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขาพ่ายแพ้แก่ผู้สมัครจากพรรครีพับลิกัน จอร์จ ดับเบิลยู บุช คือส่วนหนึ่งของคะแนนเสียง (ร้อยละ 2.7) ที่ลงคะแนนให้กับราลฟ์ นาเดอร์ จากพรรคกรีน และเอ็กซิทโพลล์ยังระบุว่าผู้ลงคะแนนส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้คงจะเลือกกอร์ (ร้อยละ 45) มากกว่าบุช (ร้อยละ 27) โดยในการเลือกตั้งครั้งนี้ได้ชี้ขาดโดยผลการเลือกตั้งในรัฐฟลอริดา ซึ่งบุชเอาชนะกอร์โดยคะแนนเสียงมากกว่าเพียง 537 คะแนน (ร้อยละ 0.0009) ซึ่งน้อยกว่าจำนวนคะแนนที่พรรคกรีนได้รับในรัฐฟลอริดาเป็นจำนวนมาก (97488 คะแนน หรือ ร้อยละ 1.635)
ในปวยร์โตรีโก มีแนวโน้มที่ผู้สนับสนุนพรรคเอกราชจะเปลี่ยนไปสนับสนุนผู้สมัครจากพรรคประชาธิปไตยนิยมแทน โดยปรากฏการณ์นี้ได้ทำให้เกิดชัยชนะในหลายครั้งถึงแม้ว่าพรรคก้าวหน้าใหม่จะมีคะแนนเสียงมากที่สุดในเกาะ และยังได้รับการยอมรับว่าชาวปวยร์โตริโกนั้นเรียกเหล่าผู้สนับสนุนพรรคเอกราชที่ลงคะแนนให้กับพรรคประชาธิปไตยนิยมนั้นเป็น "แตงโม" เนื่องจากภายนอกนั้นเป็นสีเขียวแต่เนื้อในนั้นเป็นสีแดง (อิงตามสีประจำพรรค)
เนื่องจากผู้ลงคะแนนจะต้องคาดการณ์ผู้สมัครสองลำดับแรก ผลลัพธ์ที่ได้นั้นจึงสามารถถูกบิดเบือนได้อย่างมีนัยสำคัญ
ผู้ลงคะแนนบางรายจะออกเสียงตามอย่างผู้ลงคะแนนคนอื่นๆ โดยย่อมเปลี่ยนแปลงความตั้งใจดั้งเดิมของผู้ลงคะแนน
สื่อได้รับอำนาจมากเนื่องจากผู้ลงคะแนนบางคนจะเชื่อตามสื่อว่าผู้ใดคาดว่าจะเป็นผู้นำในลำดับต้นๆ ถึงแม้ว่าผู้ลงคะแนนจะไม่เชื่อในสื่อเองยังเชื่อว่ายังมีผู้ลงคะแนนอื่นๆ ที่ยังเชื่อถือสื่ออยู่ และดังนั้นผู้สมัครรายต่างๆ ที่ได้รับความสนใจจากสื่อมากนั้นย่อมจะกลายเป็นผู้สมัครยอดนิยม
ผู้สมัครรายใหม่ที่ไม่เคยเข้ารับเลือกตั้งมากก่อน ซึ่งอาจจะได้รับเสียงสนับสนุนจากผู้ลงคะแนนส่วนใหญ่ อาจจะถูกตัดสินว่าไม่เป็นผู้สมัครตัวเต็งคนสำคัญไปได้ และดังนั้นจึงทำให้เสียแรงสนับสนุนจากผู้ลงคะแนนไปโดยผลของลงคะแนนเชิงกลยุทธ์
วิธีนี้อาจสนับสนุนให้ผู้ลงคะแนนนั้นออกเสียง ไม่สนับสนุน มากกว่าออกเสียง สนับสนุน ตัวอย่างเช่น ในสหราชอาณาจักร (เฉพาะในบริเตนใหญ่) ได้มีการส่งเสริมให้ออกเสียงไม่สนับสนุนพรรคอนุรักษนิยมโดยการเลือกพรรคแรงงาน และพรรคเสรีประชาธิปไตยในอังกฤษและเวลส์ และตั้งแต่ปีค.ศ. 2015 ให้เลือกพรรคชาติสกอตในสกอตแลนด์ โดยขึ้นอยู่กับว่าพรรคไหนในสามพรรคนี้มีโอกาสจะชนะในเขตเลือกตั้งนั้นๆ ได้ โดยพฤติกรรมนี้นั้นยากที่จะวัดตามวัตถุประสงค์ได้
ผู้เสนอระบบการลงคะแนนอื่นๆ สำหรับเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนคนเดียวกล่าวว่าจะช่วยให้ลดปัญหาการลงคะแนนเชิงกลยุทธ์ และลดผลกระทบเรื่องเสียงแตก ตัวอย่างของระบบลงคะแนนเหล่านี้ได้แก่ระบบลงคะแนนแบบจัดลำดับ เช่น ระบบจัดลำดับความชอบ รวมถึงระบบสองรอบ และระบบที่ผ่านการทดสอบมาน้อย เช่น ระบบการลงคะแนนแบบคะแนนอนุมัติ และวิธีกงดอร์แซ
ข้อวิจารณ์ > ผลกระทบต่อพรรคการเมือง

ตามกฎของดูว์แวร์แฌซึ่งเป็นแนวคิดด้านรัฐศาสตร์ซึ่งกล่าวถึงการเลือกตั้งที่ใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดย่อมจะนำไปสู่ระบบสองรอบในที่สุด เจฟฟรีย์ ซาชส์ นักเศรษฐศาสตร์ได้อธิบายว่า:
เหตุผลหลักของลักษณะเฉพาะเรื่องระบบเสียงข้างมากในอเมริกานั้นคือระบบการลงคะแนนสำหรับรัฐสภา สมาชิกรัฐสภานั้นได้รับเลือกจากเขตเลือกตั้งแบบมีผู้แทนเขตละคนโดยวิธีนับคะแนนแบบคะแนนสูงสุด ซึ่งหมายความว่าผู้สมัครรายใดที่มีคะแนนเสียงนำจะได้รับที่นั่งในรัฐสภาไป ส่วนพรรคการเมืองที่แพ้นั้นย่อมจะไม่ได้สิทธิในการเป็นผู้แทนเลย ระบบการเลือกตั้งนี้มักจะส่งผลให้เกิดพรรคการเมืองหลักเพียงจำนวนน้อย ซึ่งอาจจะมีเพียงสองพรรคเท่านั้น โดยหลักการนี้ในทางรัฐศาสตร์เรียกว่ากฎของดูว์แวร์แฌ ซึ่งพรรคการเมืองขนาดเล็กนั้นถูกบดขยี้ในระบบการเลือกตั้งแบบนี้
อย่างไรก็ตาม ประเทศส่วนใหญ่ที่ใช้การเลือกตั้งระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดมักจะมีสภานิติบัญญัติแบบหลายพรรค (ถึงแม้ว่ามักจะมีพรรคการเมืองใหญ่สองพรรคอยู่เสมอ) ยกเว้นในกรณีของสหรัฐ
นอกจากนี้ยังมีคำวิพากษ์ถึงกฎของดูว์แวร์แฌว่าในขณะที่ใช้ในการเลือกตั้งระดับชาตินั้นระบบคะแนนนำอาจทำให้เกิดพรรคการเมืองใหญ่สองพรรค ส่วนในระดับเขตเลือกตั้งนั้นการได้คะแนนเสียงข้างมากพิเศษนั้นอาจนำให้เกิดปัญหาคะแนนเสียงแตกได้
กรณีการผิดเพี้ยนในการมีผู้แทนตามภูมิศาสตร์ทำให้พรรคการเมืองมีจงใจในการปล่อยปละละเลยเขตที่คะแนนเสียงของพรรคไม่แข็งแรงในซึ่งในไปสู่การที่พรรคการเมืองที่ได้เป็นรัฐบาลนั้นไม่ได้ปกครองเพื่อผลประโยชน์ของชาติโดยรวม ในระหว่างการหาเสียงเลือกตั้งนั้นพรรคการเมืองต่างๆ มักจะมุ่งเน้นไปที่เขตที่เป็นที่นั่งที่เปลี่ยนข้างเสมอ (swing seats) เนื่องจากมีแนวโน้มที่จะได้ที่นั่งเพิ่มในเขตนี้ได้ ในขณะที่เขตเลือกตั้งที่ถือเป็นที่นั่งปลอดภัย (safe seats) มักจะไม่อยู่ในแผนการรณรงค์หาเสียงอย่างเข้มแข็ง พรรคการเมืองนั้นล้วนปฏิบัติในแนวทางเดียวกันคือมุ่งเน้นไปในเขตที่สำคัญ รณรงค์หาเสียงและนโยบายให้แก่เขตเหล่านั้นที่อาจเปลี่ยนมาเลือกพรรคได้ซึ่งถือเป็นคะแนนเป้าหมายอันมีคุณค่าต่อพรรคการเมืองนั้นๆ
ข้อวิจารณ์ > คะแนนสูญ

คะแนนสูญ (waste votes) คือจำนวนคะแนนเสียงที่ออกให้แก่ผู้สมัครรายที่แพ้การเลือกตั้ง และสำหรับผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้งนั้นหมายความถึงคะแนนเสียงส่วนเกินจากจำนวนที่ต้องการเพื่อได้รับชัยชนะ ตัวอย่างเช่นในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร ค.ศ. 2005 คะแนนเสียงจำนวนร้อยละ 52 ถูกออกให้แก่ผู้สมัครที่แพ้การเลือกตั้ง และอีกร้อยละ 14 เป็นคะแนนเสียงส่วนเกิน ซึ่งสองส่วนนี้รวมกันเป็นจำนวนคะแนนสูญเปล่าถึงร้อยละ 70 จึงอาจกล่าวได้ว่าคะแนนเสียงส่วนใหญ่จำนวนมากนั้นอาจไม่ส่งผลใดต่อการผลการเลือกตั้งได้ จึงทำให้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดมีส่วนร่วมในการลงคะแนนน้อยกว่าประเทศที่ใช้ระบบการลงคะแนนแบบอื่นๆ
ข้อวิจารณ์ > การแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเอาเปรียบ

บทความหลัก: การแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเอาเปรียบ
เนื่องจากระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดนั้นทำให้เกิดคะแนนสูญจำนวนมาก การเลือกตั้งในระบบนี้จึงง่ายต่อการแบ่งเขตแบบเอาเปรียบได้ (Gerrymandering) โดยเขตเลือกตั้งที่ถูกแบ่งโดยเอาเปรียบนั้นจะแบ่งเขตให้เพื่อมีจุดประสงค์เพื่อเพิ่มจำนวนที่นั่งที่พรรคการเมืองในอำนาจจะได้รับเลือกในสมัยถัดไป โดยแบ่งเขตให้มีผู้สนับสนุนของพรรคการเมืองเป็นเสียงข้างมากในเขตนั้นๆ
ข้อวิจารณ์ > การโกงการเลือกตั้ง

เนื่องจากตัวแปรของผู้สมัครรายอื่นที่มีนโยบายคล้ายกันและทำให้เกิดเสียงแตกนั้นทำให้มีข้อสงสัยถึงการส่งผู้แทนแบบนอมินีขึ้นเพื่อเปลี่ยนแปลงลำดับความนิยมของผู้สมัครในเขตเลือกตั้ง โดยผู้สมัครที่เป็นนอมินีนั้นอาจได้รับรางวัลเป็นแรงจูงใตเพื่อลงแข่งขันในการเลือกตั้ง โดยผู้สมัครรายนี้อาจจะถอนตัวในนาทีสุดท้ายแทน
ข้อวิจารณ์ > พรรคการเมืองเล็กอาจลดความสำเร็จของพรรคการเมืองประเภทเดียวกันที่ขนาดใหญ่ที่สุด

ในระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด พรรคการเมืองขนาดเล็กอาจได้แบ่งคะแนนเสียงและที่นั่งจากพรรคการเมืองใหญ่ที่นโยบายคล้ายคลึงกัน และดังนั้นจึงทำให้เป็นประโยชน์ต่อพรรคเล็กที่นโยบายแตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 2000 ผู้สมัครนโยบายฝ่ายซ้าน ราล์ฟ นาเดอร์ ได้แย่งคะแนนเสียงจากผู้สมัครจากพรรคการเมืองใหญ่ฝ่ายซ้ายอย่างอัล กอร์ จึงนำไปสู่การกล่าวหาว่านาเดอร์นั้นเป็นผู้สมัครที่ทำให้พรรคเดโมแครตเสียงแตก
ข้อวิจารณ์ > ที่นั่งปลอดภัย

ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดที่ใช้ในเขตเลือกตั้งตามภูมิศาสตร์นั้นมักจะทำให้ได้ผลลัพธ์ (โดยเฉพาะในพรรคการเมืองใหญ่) เป็นจำนวนที่นั่งปลอดภัย (safe seats) จำนวนมาก กล่าวคือผู้แทนรายเดิมจากเขตนั้นจะได้รับเลือกอยู่เสมอเว้นแต่จะมีการเปลี่ยนแปลงสำคัญในพฤติกรรมการลงคะแนน ในสหราชอาณาจักร สมาคมเพื่อการปฏิรูปการเลือกตั้งประมาณว่ามีที่นั่งในสภาเกินครึ่งหนึ่งเป็นที่นั่งปลอดภัย โดยสมาชิกรัฐสภาที่เกี่ยวข้องกับคดีทุจริตการเบิกจ่ายค่าใช้จ่ายสมาชิกรัฐสภาเมื่อปีค.ศ. 2009 นั้นส่วนมากเป็นสมาชิกที่อยู่ในเขตที่นั่งปลอดภัย
อย่างไรก็ตาม ในระบบการลงคะแนนอื่นๆ เช่น ระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อยังทำให้มีนักการเมืองที่มีภูมิคุ้มกันจากแรงกดดันในการเลือกตั้งได้โดยง่าย
ข้อวิจารณ์ > ลดความแตกต่างทางการเมือง

จากรายงานของกลุ่ม Makes Votes Matter ระบุว่าระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดจะสร้างแรงจูงใจให้กับพรรคการเมืองขนาดใหญ่ต่างๆ ในการหาเสียงนโยบายให้กับผู้ลงคะแนนทั้งหมดอย่างคล้ายคลึงกัน ผลกระทบนี้จึงทำให้ลดความแตกต่างทางการเมืองภายในประเทศเนื่องจากพรรคการเมืองใหญ่นั้นมักจะเลือกดำเนินนโยบายใกล้เคียงกัน ACE Electoral Knowledge Network ยังกล่าวว่าการใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดในอินเดียนั้นเป็น "มรดกตกทอดของจักรวรรดิอังกฤษ"
การรณรงค์เพื่อทดแทนระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด

ในหลายประเทศที่ใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดนั้นล้วนมีการรณรงค์เพื่อเปลี่ยนไปใช้การเลือกตั้งระบบสัดส่วน (เช่น ในสหราชอาณาจักร และแคนาดา) โดยในประเทศประชาธิปไตยสมัยใหม่นั้นส่วนมากใช้ระบบการลงคะแนนแบบสัดส่วน (PR) ในกรณีของสหราชอาณาจักรนั้นได้มีการรณรงค์ต่อเนื่องมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1970 อย่างไรก็ตามในประเทศเหล่านี้ ผู้รณรงค์การปฏิรูปนั้นมักจะถูกกีดกันโดยพรรคการเมืองใหญ่ที่ครองเสียงข้างมากในสภานิติบัญญัติซึ่งย่อมมีแรงจูงใจในการต่อต้านความพยายามในการเปลี่ยนแปลงระบบการลงคะแนนที่เป็นที่มาของอำนาจโดยที่ไม่ได้มีคะแนนเสียงข้างมาก
เกณฑ์วิธีการลงคะแนน

นักวิชาการได้จัดลำดับระบบการลงคะแนนโดยใช้การคำนวนทางคณิตศาสตร์เพื่อหาเกณฑ์วิธีการลงคะแนน ซึ่งอธิบายถึงลักษณะเฉพาะที่ดีของในแต่ละระบบ
เกณฑ์วิธีการลงคะแนน > เกณฑ์เสียงข้างมาก

Y
เกณฑ์เสียงข้างมาก (Majority criterion) หมายถึงกรณีที่ "ผู้สมัครรายใดได้รับคะแนนเสียงข้างมาก (เกินร้อยละ 50) ของคะแนนเสียงทั้งหมด ดังนั้นผู้สมัครรายนั้นจะได้ชนะการเลือกตั้ง" ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดนั้นเข้าเกณฑ์ข้อนี้ (ถึงแม้ว่าผู้สมัครได้รับคะแนนเสียงไม่ถึงร้อยละ 50 ก็ยังสามารถเป็นผู้ชนะได้) อย่างไรก็ตามเกณฑ์นี้ใช้นับได้ในแต่ละเขตเลือกตั้งเท่านั้น แต่เมื่อนำคะแนนเสียงทั้งหมดสำหรับพรรคการเมืองที่ชนะการเลือกตั้งในสภาจะไม่เป็นไปตามเกณฑ์นี้
เกณฑ์วิธีการลงคะแนน > เกณฑ์เสียงข้างมากร่วมกัน

N
เกณฑ์เสียงข้างมากร่วมกัน (Mutual majority criterion) กล่าวถึงว่า "หากผู้สมัครจำนวน x คนได้คะแนนเสียงข้างมาก (เกินร้อยละ 50) ดังนั้นหนึ่งในผู้สมัครจะต้องเป็นผู้ชนะ" ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดไม่เข้าเกณฑ์นี้
เกณฑ์วิธีการลงคะแนน > เกณฑ์ผู้ชนะของกงดอร์แซ

N
เกณฑ์ผู้ชนะแบบกงดอร์แซ (Condorcet winner criterion) ระบุว่า "หากผู้สมัครรายหนึ่งสามารถเอาชนะในการแข่งขันแบบทีละคู่กับผู้สมัครรายอื่นๆ ทีละราย ดังนั้นผู้สมัครรายนั้นจะต้องชนะการเลือกตั้ง" ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดไม่เข้าเกณฑ์นี้
เกณฑ์วิธีการลงคะแนน > เกณฑ์ผู้แพ้ของกงดอร์แซ

N
เกณฑ์ผู้แพ้แบบกงดอร์แซ (Condorcet loser criterion) ระบุว่า "หากผู้สมัครรายหนึ่งแพ้ในการแข่งขันแบบทีละคู่กับผู้สมัครรายอื่นๆ ทีละราย ดังนั้นผู้สมัครรายนั้นจะต้องไม่ชนะการเลือกตั้ง" ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดไม่เข้าเกณฑ์นี้
เกณฑ์วิธีการลงคะแนน > เกณฑ์ความเป็นอิสระของตัวเลือกที่ไม่เกี่ยวข้องกัน

N
เกณฑ์ความเป็นอิสระของตัวเลือกที่ไม่เกี่ยวข้องกัน (Independence of irrelevant alternatives criterion) ระบุว่า "ผลการเลือกตั้งจะคงไม่เปลี่ยนแปลงไปถึงแม้ว่าผู้สมัครรายหนึ่งที่ไม่สามารถชนะการเลือกตั้งได้เข้าลงแข่งขันในการเลือกตั้ง" ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดไม่เข้าเกณฑ์นี้
เกณฑ์วิธีการลงคะแนน > เกณฑ์ความเป็นอิสระของตัวโคลน

N
เกณฑ์ความเป็นอิสระของตัวโคลน (Independence of clones criterion) ระบุว่า "ผลการเลือกตั้งจะคงไม่เปลี่ยนแปลงหากแม้ว่าจะมีผู้สมัครที่เหมือนกันและได้รับความนิยมพอๆ กันตัดสินใจลงแข่งเลือกตั้ง" ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดไม่เข้าเกณฑ์นี้
รายชื่อประเทศที่ใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด

รายชื่อประเทศดังต่อไปนี้ยังใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (First-past-the-post) สำหรับการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติในระดับชาติ
แอนทีกาและบาร์บิวดา
อาร์เจนตินา
อาเซอร์ไบจาน
บาฮามาส
บาร์เบโดส
บังกลาเทศ
เบลีซ
เบอร์มิวดา (สหราชอาณาจักร)
ภูฏาน
บอตสวานา
บราซิล (วุฒิสภากลาง)
แคนาดา (สภาสามัญชน)
หมู่เกาะเคย์แมน (สหราชอาณาจักร)
โกตดิวัวร์
หมู่เกาะคุก (นิวซีแลนด์)
ดอมินีกา
เอริเทรีย
เอสวาตินี
เอธิโอเปีย
แกมเบีย
กานา
กรีเนดา
อินเดีย(เฉพาะโลกสภาเท่านั้น)
อิหร่าน (เฉพาะสมาชิกในแบบแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเขตละคนในสภาคอบเรกาน)
อิรัก
จาเมกา
เคนยา
คูเวต
ลาว
ไลบีเรีย
หมู่เกาะมาร์แชลล์
มัลดีฟส์
มาลาวี
มาเลเซีย
มอริเชียส
ไมโครนีเชีย
พม่า
ไนจีเรีย
นีวเว (นิวซีแลนด์)
โอมาน
ปากีสถาน
ปาเลา
โปแลนด์ (วุฒิสภา)
เซนต์คิตส์และเนวิส
เซนต์ลูเชีย
เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
ซามัว
เซเชลส์
สิงคโปร์ (สำหรับประเภทแบ่งเขตเลือกตั้งแบบผู้แทนเขตละคน (SMCs) แต่สมาชิกรัฐสภาส่วนใหญ่มาจากการเลือกตั้งในระบบแบ่งเขตหลายเบอร์)
เซียร์ราลีโอน
หมู่เกาะโซโลมอน
เกาหลีใต้ (253 ที่นั่งจากทั้งหมด 300 ที่นั่ง)
ไต้หวัน (73 ที่นั่งจากทั้งหมด 113 ที่นั่ง)
ตองงา
ตรินิแดดและโตเบโก
ตูวาลู
ยูกันดา
สหราชอาณาจักร
สหรัฐ
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ (สหรัฐอเมริกา)
หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน (สหราชอาณาจักร)
เยเมน
แซมเบีย
รายชื่อประเทศที่เคยใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดในอดีต

อาร์เจนตินา (สภาผู้แทนราษฎรใช้ระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อ โดยมีเพียงสองครั้งที่ใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด โดยครั้งแรกระหว่างปีค.ศ. 1902 และ 1905 โดยใช้เพียงแค่สำหรับการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปีค.ศ. 1904 และครั้งที่สองระหว่างปีค.ศ. 1951 และ 1957 โดยใช้เพียงแค่ในการเลือกตั้งทั่วไปปีค.ศ. 1951​ และ 1954)
ออสเตรเลีย (เปลี่ยนไปใช้การลงคะแนนแบบหลายรอบในทันทีในปีค.ศ. 1918 และสำหรับวุฒิสภาเปลี่ยนเป็นแบบถ่ายโอนคะแนนเสียงในปีค.ศ. 1948)
เบลเยียม (เริ่มใช้เมื่อปีค.ศ. 1831 ต่อมาเปลี่ยนไปใช้ระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อในปีค.ศ.  1899)- ส่วนสมาชิกรัฐสภายุโรปสำหรับคณะผู้เลือกตั้งประชาคมผู้ใช้ภาษาเยอรมันยังคงใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดอยู่
ไซปรัส (เปลี่ยนไปใช้การเลือกตั้งระบบสัดส่วนในปีค.ศ. 1981)
เดนมาร์ก (เปลี่ยนไปใช้การเลือกตั้งระบบสัดส่วนในปีค.ศ. 1920)
ฮ่องกง (เริ่มใช้เมื่อปีค.ศ. 1995 และเปลี่ยนไปใช้ระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อในปีค.ศ. 1998)
ญี่ปุ่น (เปลี่ยนไปใช้ระบบคู่ขนานในการเลือกตั้งปีค.ศ. 1993)
เลบานอน (เปลี่ยนไปใช้การเลือกตั้งระบบสัดส่วนในปีค.ศ. 2017)
เลโซโท (เปลี่ยนไปใช้ระบบเลือกตั้งแบบสัดส่วนผสมและระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อในปีค.ศ.  2002)
มอลตา (เปลี่ยนไปใช้แบบถ่ายโอนคะแนนเสียงในปีค.ศ. 1921)
เม็กซิโก (เปลี่ยนไปใช้ระบบคู่ขนานในปีค.ศ. 1977)
เนปาล (เปลี่ยนไปใช้ระบบคู่ขนาน)
เนเธอร์แลนด์ (เปลี่ยนไปใช้ระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อในปีค.ศ. 1917)
นิวซีแลนด์ (เปลี่ยนไปใช้ระบบเลือกตั้งแบบสัดส่วนผสมในปีค.ศ. 1996)
ปาปัวนิวกินี (เปลี่ยนไปใช้การลงคะแนนแบบหลายรอบในทันทีในปีค.ศ. 2002)
ฟิลิปปินส์ (เปลี่ยนไปใช้ระบบคู่ขนานในปีค.ศ. 1998 สำหรับสภาผู้แทนราษฎร และระบบแบ่งเขตหลายเบอร์ในปีค.ศ. 1941 สำหรับวุฒิสภา)
โปรตุเกส (เปลี่ยนไปใช้ระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อ)
แอฟริกาใต้ (เปลี่ยนไปใช้ระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อในปีค.ศ. 1996)
แทนซาเนีย (เปลี่ยนไปใช้ระบบคู่ขนานในปีค.ศ. 1995)
ดูเพิ่ม

การลงคะแนนแบบเสียงเดียวโอนไม่ได้
การลงคะแนนแบบคะแนนอนุมัติ
การลงคะแนนระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่ายกเขต
การเลือกตั้งแบบถ่ายโอนคะแนนเสียง

พรรคการเมืองระดับภูมิภาคจะได้รับจำนวนที่นั่งเป็นสัดส่วนมากกว่าคะแนนเสียงที่ได้รับ จากแผนภูมิข้างต้นแสดงให้เห็นคะแนนเสียง (ซ้ายมือ) กับจำนวนที่นั่ง (ขวามือ) ในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร ค.ศ. 2019 (ไม่รวมคะแนนเสียงของพรรคอนุรักษนิยม และพรรคแรงงาน)
แผนภูมิวงกลมแสดงถึงความแตกต่างระหว่างคะแนนนิยม (วงกลมใน) และจำนวนที่นั่งที่ได้รับ (วงกลมนอก) ในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร ค.ศ. 2015
อาอิชะฮ์

ภรรยาคนที่ 3 ของศาสดามุฮัมมัด
| อาอิชะฮ์ มารดาแห่งศรัทธาชน |
| --- | --- |
عائشة

เกิด: ป. ค.ศ. 613/614 มักกะฮ์ ฮิญาซ อาระเบีย (ปัจจุบันคือประเทศซาอุดีอาระเบีย)
เสียชีวิต: ป. กรกฎาคม ค.ศ. 678 (63–65 ปี) มะดีนะฮ์ ฮิญาซ รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ (ปัจจุบันคือประเทศซาอุดีอาระเบีย)
สุสาน: ญันนะตุลบะกีอ์ มะดีนะฮ์
คู่สมรส: มุฮัมมัด (m. ค.ศ. 620; เสียชีวิต ค.ศ. 632)
บิดามารดา: อะบูบักร์ (พ่อ) อุมมุรูมาน (แม่)
ครอบครัว: บนูตัยม์ (ตั้งแต่เกิด) อะฮ์ลุลบัยต์ (ผ่านการแต่งงาน)
อาอิชะฮ์ บินต์ อะบีบักร์ (อาหรับ: عائشة بنت أبي بكر; ป. ค.ศ. 613/614 – กรกฎาคม ค.ศ. 678) เป็นภรรยาคนที่ 3 และภรรยาที่เด็กที่สุดของศาสดามุฮัมมัด
ข้อมูลเกี่ยวกับวัยเด้กของเธอมีน้อย แหล่งข้อมูลสมัยคลาสสิกส่วนใหญ่กล่าวครอบคลุมที่อาอิชะฮ์แต่งงานตอนอายุ 6 หรือ 7 ขวบ และทำให้สมบูรณ์ตอนอายุ 9 ขวบ อายุของเธอเป็นที่มาของความขัดแย้งทางอุดมการณ์ อาอิชะฮ์มีบทบาทสำคัญต่อประวัติศาสตร์อิสลามช่วงต้น ทั้งในตอนที่มุฮัมมัดยังมีชีวิตอยู่และเสียชีวิตแล้ว ในธรรมเนียมซุนนี อาอิชะฮ์ดูมีความเป็นนักวิชาการ ฉลาด และอยากรู้อยากเห็น เธอมีส่วนร่วมในการเผยแผ่หลักคำสอนของมุฮัมมัดและบริการสังคมมุสลิมหลังท่านศาสดาเสียชีวิตเป็นเวลา 44 ปี เธอยังเป็นผู้รายงานฮะดีษ 2,210 สายรายงาน ไม่เพียงแต่ชีวิตส่วนตัวกับมุฮัมมัดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหัวข้อต่าง ๆ เช่น มรดก, ฮัจญ์ และอวสานวิทยา สติปัญญาและความรู้ของเธอในสาขาวิชาต่าง ๆ รวมถึงบทกวีและการแพทย์ ได้รับการยกย่องอย่างสูงจากนักวิชาการและผู้ทรงคุณวุฒิในยุคแรก ๆ เช่น อัซซุฮรี และอุรวะฮ์ อิบน์ อัซซุบัยร์ ลูกศิษย์ของเธอ
อะบูบักร์ (ค. 632 – 634) พ่อของเธอ กลายเป็นเคาะลีฟะฮ์คนแรกต่อจากมุฮัมมัด สองปีต่อมา อุมัร (ค. 634 – 644) สืบทอดหน้าที่ต่อ อาอิชะฮ์มีบทบาทสำคัญในฐานะฝ่ายค้านต่อเคาะลีฟะฮ์ อุษมาน (ค. 644 – 656) แม้ว่าเธอก็ต่อต้านผู้ที่รับผิดชอบต่อการลอบสังหารตัวเขาด้วย เธอไม่ยอมรับอะลี (ค. 656 – 661) เป็นผู้สืบทอดของอุษมาน และเข้าร่วมกับอัซซุบัยร์ อิบน์ อัลเอาวามกับฏ็อลฮะฮ์ อิบน์ อุบัยดุลลอฮ์ เธอพ่ายแพ้ในสงครามอูฐ และหลังจากนั้นจึงเกษียณตนเองในมะดีนะฮ์ คืนดีกับอะลี และไม่ต่อต้านเคาะลีฟะฮ์ มุอาวิยะฮ์ (ค. 661 – 680) เธอเข้าร่วมสงครมด้วยการกล่าวสุนทรพจน์และนำทัพบนหลังอูฐของเธอ ท้ายที่สุดเธอก็พ่ายแพ้ในการต่อสู้ แต่การมีส่วนร่วมและความมุ่งมั่นของเธอทำให้เกิดความประทับใจไม่รู้ลืม เนื่องจากการมีส่วนร่วมในสงคราม ทำให้มุสลิมนิกายชีอะฮ์โดยทั่วไปมองอาอิชะฮ์ในแง่ลบ ส่วนในซุนนี อาอิชะฮ์ถูกมองเป็นนักวิชาการอิสลามชั้นนำและครูของผู้ติดตามและตาบิอีนหลายคน
ชีวิตช่วงต้น

อาอิชะฮ์เกิดที่มักกะฮ์เมื่อ ป. ค.ศ. 613–614 โดยเป็นลูกสาวของอะบูบักร์กับอะบูบักร์ ผู้ติดตาม 2 คนจากผู้ติดตามที่มุฮัมมัดเชื่อมั่นที่สุด ไม่มีข้อมูลใดกล่าวถึงชีวิตวัยเด็กของเธอไว้มาก
ชีวิตช่วงต้น > แต่งงานกับมุฮัมมัด

แนวคิดการจับคู่อาอิชะฮ์กับมุฮัมมัดได้รับการแนะนำจากเคาละฮ์ บินต์ ฮะกีม หลังเคาะดีญะฮ์ บินต์ คุวัยลิด ภรรยาคนแรกของมุฮัมมัด เสียชีวิต หลังจากนี้ ข้อตกลงก่อนหน้านี้เกี่ยวกับการแต่งงานระหว่างอาอิชะฮ์กับญุบัยร์ อิบน์ มุฏอิมจึงยุติชั่วครู่ด้วยความยินยอมร่วมกัน ในตอนแรก อะบูบักร์ไม่แน่ใจ "เนื่องจากเกี่ยวกับความเหมาะสมหรือแม้แต่ถูกต้องตามกฎหมายในการแต่งงานระหว่างลูกสาวของเขากับ 'พี่ชาย' " มุฮัมมัดจึงตอบว่า พวกเขาเป็นพี่น้องกันในทางศาสนาเท่านั้น ดับเบิลยู. มอนต์โกเมอรี วัตต์ นักบูรพาคดีศึกษา เสนอแนะว่า มุฮัมมัดหวังที่จะกระชับความสัมพันธ์ของเขากับอะบูบักร์ การกระชับความสัมพันธ์โดยทั่วไปถือเป็นพื้นฐานในการแต่งงานตามวัฒนธรรมอาหรับ
ฮะดีษที่มีอยู่ทั้งหมดยอมรับว่าอาอิชะฮ์แต่งงานกับมุฮัมมัดที่มักกะฮ์ แต่การแต่งงานทำให้สมบูรณ์ในเดือนเชาวาลหลังการฮิจเราะห์ไปยังมะดีนะฮ์ (เมษายน ค.ศ. 623) ข้อมูลสมัยคลาสสิกบางส่วนระบุให้อาอิชะฮ์พูดถึงการแต่งงานว่าให้จัดขึ้นในมะดีนะฮ์โดยไม่กล่าวถึงความล่าช้าใด ๆ
ชีวิตช่วงต้น > แต่งงานกับมุฮัมมัด > อายุตอนแต่งงาน

ข้อมูลอิสลามสมัยคลาสสิกระบุอายุอาอิชะฮ์ตอนแต่งงานไว้ที่ 6 หรือ 7 ขวบ และทำให้สมบูรณ์ตอน 9 หรือ 10 ขวบ ในฮะดีษจากเศาะฮีฮ อัลบุคอรีระบุว่าอาอิชะฮ์เล่าถึงการแต่งงานเมื่ออายุได้หกขวบ ชีวประวัติของอิบน์ ซะอด์ถือว่าอายุของเธอตอนแต่งงานอยู่ระหว่าง 6 ถึง 7 ขวบ และระบุช่วงที่การแต่งงานมบูรณ์ที่อายุ 9 ขวบ ส่วนหนังสือชีวประวัติมุฮัมมัดของอิบน์ ฮิชามเสนอแนะว่าตอนที่การแต่งงานสมบูรณ์ เธออาจมีอายุสิบขวบ อัฏเฏาะบะรีระบุว่า หลังแต่งงาน อาอิชะฮ์ยังคงอยู่กับพ่อแม่ และบรรลุความสัมพันธ์เมื่ออายุเก้าขวบ ตั้งแต่เธอยังเยาว์วัยและยังไม่บรรลุนิติภาวะในเวลาแต่งงาน อย่างไรก็ตาม ในบริเวณอื่น อัฏเฏาะบะรีดูเหมือนเสนอแนะว่าเธอเกิดในช่วงญาฮิลียะฮ์ (ก่อน ค.ศ. 610) ซึ่งจะแปลงอายุของเธอตอนแต่งงานไว้ที่ประมาณ 12 ขวบหรือมากกว่านั้น
ในวรรณกรรมอิสลาม การแต่งงานของเธอช่วงอายุน้อยไม่ได้ดึงดูดความสำคัญทางวาทกรรมใด ๆ ถึงกระนั้น Spellberg และ Ali พบถึงการระบุอายุของเธอนั้นผิดไปจากนักเขียนชีวประวัติมุสลิมยุคแรก และตั้งสมมติฐานถึงความหมายโดยนัยของความเป็นพรหมจารี และยิ่งกว่านั้นคือความบริสุทธิ์ทางศาสนาของเธอ นักวิชาการมุสลิมรุ่นหลังไม่สนใจอายุของเธอเช่นกัน และไม่มีใครสนใจแม้แต่นักโต้เถียงชาวคริสต์ในสมัยกลางถึงสมัยใหม่ตอนต้น
ตั้งแต่ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อโลกตะวันออกกับการผิดศีลธรรมถูกกล่าวหาว่าเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจมากขึ้น เจ้าอำนาจอาณานิคมพยายามที่จะควบคุมอายุที่รับรู้ยินยอม เนื่องจากความพยายามดังกล่าวทำให้เกิดความขัดแย้งกับรูปแบบท้องถิ่นของชะรีอะฮ์ ทำให้อายุของอาอิชะฮ์ตอนแต่งงาน — และแบบอย่างที่เกี่ยวข้องของศาสดา — กลายเป็นคำอธิบายที่โดดเด่นถึงความล้าหลังของสังคมมุสลิมและการไม่ปฏิรูปของพวกเขา เพื่อตอบสนองต่อสิ่งนี้ มุสลิมบางคนเลือกที่จะปรับตัวเองให้สอดคล้องกับโครงการในการทำให้ถูกต้องตามสมัย และคำนวณอายุของเธอใหม่ โดยใช้กลยุทธ์ในการละเลยและมอบหมายหน้าที่อันชาญฉลาด เพื่อแก้ไขไปที่ช่วงวัยรุ่นตอนต้น แต่ฝ่ายอนุรักษ์นิยมไม่ยอมรับการตีความเช่นนี้ เนื่องจากคัดค้านกับอิลมุลฮะดีษ
ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 ท่ามกลางความกังวลเกี่ยวกับลัทธิอิสลามหัวรุนแรงที่เพิ่มมากขึ้น ในขณะที่สังคมมุสลิมและศาสนาอิสลามเองก็ถูกตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน การวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับวัยแต่งงานของอาอิชะฮ์เมื่ออายุยังน้อยจึงเริ่มมีมากมาย สิ่งนี้กระตุ้นให้นักวิชาการมุสลิมหลายคนปรับบริบทอายุของอาอิชะฮ์ที่ยอมรับกันตามประเพณี โดยเน้นไปที่ความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรม ยุคสมัย มิติทางการเมืองของการแต่งงาน ร่างกายที่ไม่ธรรมดาของอาอิชะฮ์ เป็นต้น นับตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 นักโต้เถียงใช้อายุของอาอิชะฮ์ในการกล่าวหามุฮัมมัดถึงการเป็นพวกใคร่เด็กและอธิบายการแต่งงานกับเด็กในสังคมมุสลิมที่มีรายงานพบในความถี่ที่สูงขึ้น
ชีวิตส่วนตัว > ความสัมพันธ์กับมุฮัมมัด

ในธรรมเนียมมุสลิมส่วนใหญ่ เคาะดีญะฮ์ บินต์ คุวัยลิดถูกจัดให้เป็นภรรยาที่เป็นที่รักมากที่สุดและเป็นคนโปรดของมุฮัมมัด ธรรมเนียมซุนนีจัดให้อาอิชะฮ์เป็นคนโปรดรองลงมาจากเคาะดีญะฮ์ มีฮะดีษบางส่วนที่สนับสนุนความเชื่อนี้ โดยมีเรื่องหนึ่งระบุว่า เมื่อผู้ติดตามคนหนึ่งถามมุฮัมมัดว่า "ใครคือบุคคลที่ท่านรักมากที่สุดในโลก?" ท่านตอบว่า "อาอิชะฮ์" ส่วนอีกเรื่องหนึ่งระบุว่า มุฮัมมัดสร้างบ้านอาอิชะฮ์ให้ประตูบ้านของเธอหน้าหน้าไปยังมัสยิดโดยตรง และเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่มุฮัมมัดได้รับโองการด้วย ทั้งคู่อาบน้ำในที่เดียวกันและท่านดุอาอ์ขณะที่เธอนอนเหยียดยาวอยู่ตรงหน้า
ธรรมเนียมต่าง ๆ เปิดเผยความรักซึ่งกันและกันระหว่างมุฮัมมัดกับอาอิชะฮ์ ท่านมักจะนั่งดูเธอกับเพื่อน ๆ เล่นตุ๊กตา และในบางครั้ง ท่านอาจร่วมเล่นกับพวกเธอด้วย นอกจากนี้ มุฮัมมัดกับอาอิชะฮ์มีความสัมพันธ์ทางปัญญาที่แข็งแกร่ง มุฮัมมัดเห็นคุณค่าด้านความทรงจำและความเฉลียวฉลาดของเธอ ท่านจึงแนะนำให้ผู้ติดตามนำเอาแนวทางปฏิบัติทางศาสนาบางส่วนจากเธอ
เสียชีวิต

อาอิชะฮ์เสียชีวิตในบ้านของเธอที่มะดีนะฮ์ในวันที่ 17 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 58 (16 กรกฎาคม ค.ศ. 678) ด้วยอายุ 67 ปี อะบูฮุร็อยเราะฮ์เป็นผู้นำละหมาดศพหลังละหมาดตะฮัจญุด (กลางคืน และฝังศพเธอที่ญันนะตุลบะเกียะอ์
อ่านเพิ่ม

Afshare, Haleh (2006). Democracy and Islam. Hansard Society.
'Askari, Murtada Sharif. Role of Ayesha in the History of Islam. Iran: Ansarian.
Bowker, John (2000). The Concise Oxford Dictionary of World Religions. Oxford University Press. doi:10.1093/acref/9780192800947.001.0001. ISBN 978-0192800947.
Chavel, Geneviève (2007). Aïcha : La bien-aimée du prophète (ภาษาฝรั่งเศส). Editions SW Télémaque. ISBN 978-2753300552.
Rivzi, Sa'id Akhtar (1971). The Life of Muhammad The Prophet. Darul Tabligh North America.[ไอเอสบีเอ็น ไม่มี]
Rodinson, Maxime (2002). Muhammad (ภาษาอังกฤษ). New Press. ISBN 978-1565847521. (translated from the French by Anne Carter)
"Biography of Aisha". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 February 2008. สืบค้นเมื่อ 22 November 2004.
| ด ค กภรรยาของมุฮัมมัด |
| --- | --- | --- |
|  เคาะดีญะฮ์ บินต์ คุวัยลิด (595–620)  เซาดะฮ์ บินติ ซัมอะฮ์ (620–632)  อาอิชะฮ์ บินต์ อะบีบักร์ (620–632)  ฮัฟเศาะฮ์ บินต์ อุมัร (625–632)  ซัยนับ บินต์ คุซัยมะฮ์ (626–627)  ฮินด์ บินต์ อะบีอุมัยยะฮ์ (627–632)  ซัยนับ บินต์ ญะหช์ (627–632)  ญุวัยรียะฮ์ บินต์ อัลฮาริษ (628–632)  เศาะฟียะฮ์ บินต์ ฮุยัย (628–632)  ร็อมละฮ์ บินต์ อะบีซุฟยาน (629–632)  มัยมูนะฮ์ บินต์ อัลฮาริษ (629–632)  ร็อยฮานะฮ์ บินต์ ซัยด์ (627–631)  มาริยะฮ์ บินต์ ชัมอูน  |  เคาะดีญะฮ์ บินต์ คุวัยลิด (595–620)  เซาดะฮ์ บินติ ซัมอะฮ์ (620–632)  อาอิชะฮ์ บินต์ อะบีบักร์ (620–632)  ฮัฟเศาะฮ์ บินต์ อุมัร (625–632)  ซัยนับ บินต์ คุซัยมะฮ์ (626–627)  ฮินด์ บินต์ อะบีอุมัยยะฮ์ (627–632)  ซัยนับ บินต์ ญะหช์ (627–632)  ญุวัยรียะฮ์ บินต์ อัลฮาริษ (628–632)  เศาะฟียะฮ์ บินต์ ฮุยัย (628–632)  ร็อมละฮ์ บินต์ อะบีซุฟยาน (629–632)  มัยมูนะฮ์ บินต์ อัลฮาริษ (629–632)  ร็อยฮานะฮ์ บินต์ ซัยด์ (627–631)  มาริยะฮ์ บินต์ ชัมอูน  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef  İslâm Ansiklopedisi 
มุฮัมมัดกับอาอิชะฮ์ปลดปล่อยลูกสาวของหัวหน้าเผ่า