stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง
การคุกคามของอิตาลี > ฝ่ายอิตาลี

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1935 กองทัพบก (Regio Esercito) และกองทัพอากาศ (Regia Aeronautica) แห่งราชอาณาจักรอิตาลีในแอฟริกาตะวันออก ได้เริ่มการสะสมกำลังขึ้นอย่างจริงจัง ในไม่กี่เดือนถัดมาได้มีการเคลื่อนกำลังทหารราบปกติ ทหารราบภูเขา และหน่วยเชิ้ตดำ รวม 8 หน่วย เข้ามาในเอริเทรีย และส่งกำลังทหารราบปกติ 4 หน่วยเข้ามาประจำการในโซมาลีแลนด์ของอิตาลี ตัวเลขของทหารชุดดังกล่าวมีรวม 680,000 คน โดยยังไม่ได้นับรวมกับทหารอิตาลีที่ประจำการในแอฟริกาตะวันออก กองทหารอาณานิคม และจำนวนทหารที่เสริมกำลังเข้ามาระหว่างสงคราม  เช่น ในเอริเทรียมีทหารอิตาลีอยู่แล้ว 400,000 คน และในโซมาลีแลนด์ของอิตาลี 220,000 คน ก่อนหน้าจะมีการส่งกำลังเสริมเข้ามา เป็นต้น  กองทัพขนาดใหญ่ที่จัดตั้งขึ้นในแอฟริกาตะวันออกนี้ยังมีหน่วยลำเลียงและหน่วยสนับสนุนจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีนักข่าวสงครามของอิตาลีรวมอยู่ในกองทัพด้วยอีก 200 คน
ยุทธภัณฑ์ที่อิตาลีได้ส่งเข้ามาเสริมกำลังพลประกอบด้วย ปืนกล 6,000 กระบอก ปืนใหญ่สนาม 2,000 กระบอก รถถัง 595 คัน อากาศยาน 390 ลำ  ในช่วงก่อนหน้าการเสริมกำลังอิตาลีมีปืนกล 3,300 กระบอก ปืนใหญ่สนาม 275 กระบอก รถถังขนาดย่อม 200 คัน และอากาศยาน 205 ลำ  การส่งกำลังบำรุงจำนวนมหาศาลดังกล่าวรวมทั้งอาหาร กระสุนปืน และสิ่งของจำเป็นอื่นๆ ได้รับการสนับสนุนจากราชนาวีอิตาลี (Regia Marina) เป็นหลัก  นอกจากนี้การลำเลียงยุทธภัณฑ์และเคลื่อนย้ายกำลังพลในสมรภูมิ อิตาลียังได้เปรียบจากการใช้ยานยนต์เป็นพาหนะ ต่างจากฝ่ายเอธิโอเปียซึ่งใช้ม้าต่างเป็นพาหนะ
ในระหว่างสงครามนั้นชาวอิตาลีได้มอบความไว้วางใจของตนให้แก่กองทัพน้อยอาณานิคม (Regio Corpo Truppe Coloniali หรือ RCTC) ซึ่งเป็นหน่วยทหารชนพื้นเมืองที่เกณฑ์มาจากเอริเทรีย โซมาเลีย และลิเบีย อันเป็นอาณานิคมในความปกครองของอิตาลี  หน่วยทหารที่ทรงประสิทธิภาพที่สุ่ดของกองทัพน้อยนี้ได้แก่หน่วยทหารราบชาวเอริเทรียที่เรียกว่า "อัสคารี" ("askaris") ซึ่งมักถูกใช้เป็นหน่วยรุกเป็นประจำ  การที่เป็นหน่วยรุกเช่นนี้จึงปรากฏว่าทหารเอริเทรียต้องสูญเสียอย่างหนักอยู่เสมอ ทั้งนี้นอกจากหน่วยทหารราบแล้ว เอริเทรียก็มีกองทหารม้าและกองทหารปืนใหญ่ด้วย เช่น กองทหารม้าเปนเนดีฟัลโก ("Penne di Falco" - "ขนนกอินทรี") ของเอริเทรีย ซึ่งเป็นหน่วยหนึ่งที่ได้รับการยอมรับจากการปฏิบัติการในสงครามครั้งนี้ เป็นต้น  กองทัพน้อยอาณานิคมยังใช้หน่วยรบอื่นที่ในการรุกสู่เอธิโอเปีย ซึ่งรวมไปถึงกองกำลังชายแดนนอกประจำการชาวโซมาลีที่เรียกว่า "ดูบัต"  ("dubat") ทหารราบและทหารปืนใหญ่ชาวอาหรับ-โซมาลี และทหารราบชาวลิเบีย
นอกเหนือไปจากกองทัพที่อิตาลีเกณฑ์มาจากโซมาเลีย เอริเทรีย และลิเบียของตนเองแล้ว อิตาลียังมีกองกำลังท้องถิ่นกึ่งอิสระที่เป็นศัตรูกับเอธิโอเปียเข้าร่วมรบด้วยในฐานะ "พันธมิตร" ในแนวรบทางเหนือ ชาวโอโรโมที่รวมกลุ่มกันในชื่อกลุ่มอาเซบู กัลลา (Azebu Galla) เป็นหนึ่งในหลายกลุ่มที่อิตาลีได้ชักชวนให้เข้าร่วมรบ เพราะชนกลุ่มนี้มีสาเหตุหลายประการที่ต้องการจะกวาดล้างชาวเอธิโอเปียที่ลี้ภัยมา  ส่วนทางด้านทิศใต้ สุลต่านโอลโอล ดีนเล (Sultan Olol Diinle) ได้ควบคุมกองทัพส่วนตัวเข้ารกยังตอนเหนือของโอกาเดนร่วมกับกองทัพอิตาลีภายใต้การบัญชาการของพันเอกลุยจี ฟรุสชี (Luigi Frusci) แรงผลักดันที่ทำให้สุลต่านเข้าร่วมรบคือต้องการทวงเอาดินแดนที่เอธิโอเปียแย่งชิงไปกลับคืนมา  อนึ่ง กองทัพอาณานิคมของอิตาลียังได้เกณฑ์พลเพิ่มเติมมาจากเยเมน โดยลำเลียงพลข้ามมาทางอ่าวเอเดนด้วยอีกทางหนึ่ง
อิตาลีบุก

วันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1935 พลเอกเอมิลิโอ เด โบโน ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพอิตาลีในแอฟริกาตะวันออกทั้งหมด   นอกจากนี้ เด โบโน ยังเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพในแนวรบด้านเหนือ ซึ่งรุกเข้ามาทางด้านเอริเทรียด้วยอีกตำแหน่งหนึ่ง กองทัพของเขาควบคุมหน่วยรบจำนวนทั้งหมด 9 กองพล จาก 3 กองทัพน้อย อันได้แก่ กองทัพน้อยอิตาลีที่ 1 กองทัพน้อยอิตาลีที่ 2 และกองทัพน้อยเอริเทรีย
พลเอกโรดอลโฟ กราซีอานีเป็นผู้ช่วยของเด โบโน โดยดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพในแนวรบด้านใต้ ซึ่งรุกเข้ามาทางด้านโซมาลีแลนด์ของอิตาลี  ในชั้นต้นนั้น กราซีอานีคุมหน่วยรบ 2 กองพล และหน่วยรบขนาดย่อยอื่นๆ อีกจำนวนมาก ประกอบด้วยทหารจากหลากหลายเชื้อชาติ ไม่ว่าจะเป็นอิตาลี โซมาลี เอริเทรีย ลิเบีย และชาติอื่นๆ  เด โบโน ถือว่าโซมาลีแลนด์ของอิตาลีเป็นยุทธบริเวณรองที่จำเป็นต้องป้องกันตัวเองในชั้นต้น และอาจจะช่วยกองทัพหลักในการรุกได้หากกองกำลังฝ่ายศัตรูมีขนาดไม่ใหญ่นัก
เมื่อเริ่มต้นการบุกนั้น เครื่องบินของกองทัพอากาศอิตาลีได้บินกระจายไปทั่วประเทศเอธิโอเปียเพื่อเรียกร้องให้ประชาชนต่อต้านจักรพรรดิเฮลี เซลาสซี และสนับสนุนอียาซูที่ 5 (Iyasu V of Ethiopia) เป็น "จักรพรรดิที่แท้จริง" ขณะนั้นอียาซูที่ 5 (อดีตจักรพรรดิของเอธิโอเปียผู้ไม่เคยได้รับการราชาภิเษกในระหว่าง ค.ศ. 1913 - 1916) มีอายุ 40 ปี และถูกถอดจากตำแหน่งจักรพรรดิมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว แต่ยังคงถูกฝ่ายอำนาจรัฐจำคุกอยู่
อิตาลีบุก > การรุกของเด โบโน

เวลา 5.00 น. ของวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1935 เด โบโน ได้ยกทัพข้ามแม่น้ำมาเร็บและมุ่งตรงสู่เอธิโอเปียจากชายแดนด้านเอริเทรียโดยปราศจากการประกาศสงคราม   ฝ่ายเอธิโอเปียจึงประกาศสงครามตอบโต้การรุกรานของอิตาลี   การยุทธในช่วงนี้อิตาลีพบว่าถนนเป็นสิ่งที่ฝ่ายตนเสียเปรียบอย่างมากจากการข้ามมาสู่พรมแดนเอธิโอเปีย  ถนนในฝั่งที่อิตาลียึดครองนั้นสร้างตรงตามแนวชายแดน ส่วนในฝั่งเอธิโอเปียปรากฏว่าถนนมักเปลี่ยนไปและไม่แน่นอน
กองทัพน้อยอิตาลีที่ 1 สามารถยึดครองเมืองอาดิกราตได้ในวันที่ 5 ตุลาคม และในวันถัดมาเมืองอัดวาก็ตกอยู่ในความครอบครองของกองพลน้อยอิตาลีที่ 2  จักรพรรดิเฮลี เซลาสซีมีราชโองการให้ราส เซยุม มังงาชา (Seyoum Mangasha) ผู้บัญชาการกองทัพมณฑลทีเกร (Army of Tigre) ถอนกำลังออกจากแนวแม่น้ำมาเกร็บ หลังจากนั้นพระองค์จึงบัญชาให้แม่ทัพชายแดน (Dejazmach) เฮลี เซลาสซี กุกซา (Haile Selassie Gugsa) ซึ่งอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ถอยทัพออกห่างจากพรมแดนในระระ 35 - 55 ไมล์
วันที่ 11 ตุลาคม เฮลี เซลาสซี กุกซา และผู้ติดตาม 1,200 คน ยอมจำนนต่อกองบัญชาการส่วนหน้าของอิตาลีที่เมืองอาดากาโมส (Adagamos)  เด โบโนได้แจ้งไปยังรัฐบาลที่โรมและกระทรวงข่าวสารโดยทันทีถึงการยอมจำนนครั้งสำคัญอย่างเกินจริง  เฮลี เซลาสซี กุกซา เป็นพระชามาดา (ลูกเขย) ของจักรพรรดิเฮลี เซลาสซี แต่ถึงแม้จะมีความสำคัญดังกล่าวก็มีแม่ทัพชายแดนเกือบ 10 คนที่ละทิ้งเขาไป
วันที่ 14 ตุลาคม เด โบโน ได้ออกประกาศให้มีการประกาศทาสในเอธิโอเปีย อย่างไรก็ตาม เขาได้บันทึกไว้ว่า "ข้าพเจ้าจำต้องกล่าวว่าการประกาศเลิกทาสมิได้มีผลมากนัดต่อบรรดานายทาส และบางทีคงจะมีจำนวนน้อยมากที่ยอมปลดปล่อยทาสเป็นอิสระ  ยิ่งกว่านั้นในระยะต่อมา ทันทีที่พวกเขา (ทาส) ถูกปลดปล่อย พวกเขาต่างก็พากันมาหาเจ้าหน้าที่ฝ่ายอิตาลีแล้วถามว่า "แล้วใครจะให้อาหารแก่ฉันเล่า" ?"  ชาวเอธิโอเปียเองได้มีความพยายามเลิกทาสมาโดยตลอด โดยจักรพรรดิเอธิโอเปียแต่ละองค์นับตั้งแต่พระเจ้าเตโวดรอสที่ 2เป็นต้นมาได้ตรากฎหมายประกาศเลิกทาส แต่ไม่เป็นผล
ถึงวันที่ 15 ตุลาคม กองทัพของเด โบโน ได้ยาตราจากอัดวาเข้ายึดครองนครศักดิสิทธิ์ อาซุม (Axum) โดยปราศจากการนองเลือด นายพลเด โบโน ได้ขี่ม้าขาวเข้าเมืองเยี่ยงผู้ชนะ อย่างไรก็ตาม กองทหารของเขาได้เข้าปล้นสะดมที่เสาศิลาแห่งอาซุม (Obelisk of Axum)
การรุกคืบของเด โบโน ดำเนินต่อไปอย่างเป็นแบบแผน ตายตัว และเชื่องช้าจนแม้แต่มุสโสลินีก็ยังตกตะลึง  ในวันที่ 8 พฤศจิกายน  กองทัพน้อยอิตาลีที่ 1 และกองทัพน้อยเอริเทรียเข้ายึดเมืองเมกเอล (Mek'ele) สิ่งนี้ได้ทำให้ความอดทนของอิตาลีที่มีต่อการรุกของเด โบโน ดำเนินมาถึงขีดสุด  ในวันที่ 16 พฤศจิกายน เด โบโน ได้รับการเลื่อนยศให้เป็นจอมพลแห่งอิตาลี (Maresciallo d'Italia) แต่เมื่อถึงเดือนธันวาคมเขาก็ถูกถอดจากยศนี้และถูกแทนที่โดยจอมพลปีเอโตร บาโดลโย ด้วยเหตุที่ทำการรบอย่างเชื่องช้า อันเป็นลักษณะที่อันตรายในการรุกของเด โบโน
อิตาลีบุก > การรุกวันคริสต์มาสของเอธิโอเปีย > ก๊าซพิษ

{{ทหารอิตาลีใช้ก๊าชชัลเฟอร์มัสตาร์ดกับทหารเอธิโอเปีย
อิตาลีบุก > การเดินทัพแห่งเจตจำนงเหล็ก

ในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1936 เมื่อบาโดลโยเริ่ม "การเดินทัพแห่งเจตจำนงเหล็ก" ("March of the Iron Will") จากเมืองเดสซี (Dessie) สู่กรุงอาดดิสอาบาบา เขาได้เผชิญกับการต่อต้านอันสูญเปล่าของชาวเอธิโอเปีย บาโดลโยได้เสี่ยงทำการรุกคืบโดยแถวรถยานเกราะนื่องจากการต่อต้านมีอยู่เพียงเล็กน้อย
ก่อนวันที่ 2 พฤษภาคมเพียงเล็กน้อย จักรพรรดิเฮลี เซลาสซีได้ประทับรถไฟจากอาดดิสอาบาบาไปยังจิบูตี จากที่นั้นพระองค์ได้เสด็จไปยังอังกฤษและขอลี้ภัยทางการเมือง  ก่อนเสด็จออกจากประเทศ พระองค์ได้มีพระราชโองการให้ย้ายรัฐบาลไปตั้งมั่นอยู่ที่เมืองกอเร (Gore) ให้นายกเทศมนตรีกรุงอาดดิสอาบาบารักษาเมืองไว้จนกว่ากองทัพอิตาลีจะมาถึง และทรงแต่งตั้งให้เจ้าชายราส อิมรู เฮลี เซลาสซี เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในระหว่างที่พระองค์ไม่ประทับในประเทศ  กองตำรวจรักษาพระนครภายใต้การควบคุมของนายกรัฐมนตรีอาเบเบ อาเรไก (Abebe Aregai) และกองทหารรักษาพระองค์ที่ยังเหลืออยู่ได้พยายามยับยั้งการจลาจลที่กำลังก่อตัวขึ้นอยู่ตลอดเวลาอย่างถึงที่สุด ทว่าในวันแรกหลังการลี้ภัยของพระเจ้าแผ่นดิน การรักษาความสงบก็ถูกยกเลิก  ผู้ก่อการจลาจลกลายเป็นผู้กุมสถานการณ์แทนและก่อความวุ่นวายไปทั่วทั้งเมือง ทั้งการปล้นและวางเพลิงร้านค้าที่ชาวยุโรปเป็นเจ้าของ
จบสงคราม

กองทัพของจอมพลบาโดลโยได้เคลื่อนเข้ายึดกรุงอาดดิสอาบาบาในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 และทำการฟื้นฟูระเบียบการปกครองขึ้นใหม่ แม้ว่าจะไม่มีการประกาศยอมแพ้อย่างเป็นทางการ แต่สงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สองก็ได้สิ้นสุดลงในวันนั้น
จบสงคราม > ทัศนะฝ่ายอิตาลี

ในวันที่อิตาลีได้รับข่าวแห่งชัยชนะ พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 ทรงประทับรอมหาชนอยู่ ณ พระราชวังควีรีนัล (Quirinal Palace)  หลายเดือนก่อนหน้าขณะที่อิตาลีเริ่มรุกเข้าไปในเอธิโอเปีย พระองค์ได้ตรัสแก่พระสหายว่า "หากเราชนะ ข้าจักเป็นกษัตริย์แห่งอะบิสซิเนีย หากเราแพ้ ข้าจักเป็นกษัตริย์แห่งอิตาลี"
"จักรพรรดิ ! จักรพรรดิ ! คารวะองค์จักรพรรดิ !" ("Imperatore! Imperatore! Salute Imperatore!") มหาชนต่างตะโกนก้องเมื่อพระเจ้าวิคเตอร์เอมมานูเอลเสด็จยังสีหบัญชรในฉลองพระองค์เต็มยศจอมทัพ จักรพรรดิพระองค์แรกในกรุงโรมนับตั้งแต่กรุงโรมแตกเมื่อ 1,460 ปีก่อนทรงยกพระหัตถ์ที่เหี่ยวแห้งจับกระบังพระมาลาของพระองค์และมิตรัสอะไร  พระราชินีเอเลนาแห่งมอนเตเนโกรของพระองค์มิได้โดยเสด็จด้วย เพราะพระองค์ประชวรที่นิ้วพระบาทจากการตกบันไดขณะที่ทรงค้นหนังสือในห้องสมุดส่วนพระองค์
ขณะที่พระเจ้าแผ่นดินทรงเงียบ ผู้เผด็จการแห่งอิตาลี เบนิโต มุสโสลินี ไม่เป็นเช่นนั้น  เมื่อมุสโสลินีประกาศเชิญพระเจ้าแผ่นดินเสด็จยังระเบียงของวังเวเนเซีย (Palazzo Venezia) ในกรุงโรม ประชาชนชาวอิตาลีต่างล้วนปิติยินดีโดยถ้วนหน้า
ณ ระเบียงนั้น มุสโสลินีกล่าวคำประกาศ
ฝูงชนต่างไม่ยอมให้เขาไป พวกเขาเรียกชื่อมุสโสลินีถึง 10 ครั้งและต่างโห่ร้องยินดีและโบกมือไปมาเมื่อเหล่าเด็กหนุ่มจากขบวนการยุวชนฟาสซิสต์หลายกลุ่มขับร้อง "เพลงสรรเสริญแด่จักรวรรดิ ("Inno dell'impero") ซึ่งได้ประพันธ์ขึ้นใหม่ในการนี้
สี่วันต่อมา ฉากเดียวกันนี้ได้เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อท่านผู้นำกล่าวคำปราศรัยถึงประชาชนชาวอิตาลีว่า
นี่คือช่วงเวลาแห่งเกียรติยศของมุสโสลินี เขารับรู้ว่าชาติอิตาลีได้รวมกันไว้รอบตัวเขาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน  เขารับรู้ว่าความยินดีที่เขาได้ประจักษ์แก่ตาของตนนั้นเป็นของจริง และชาวอิตาลีเองก็ได้มูลเหตุอันสมควรที่จะทำให้พวกตนสามารถรวมใจกันได้  อิตาลีได้ครอบครองแผ่นดินที่กว้างใหญ่และสินแร่อันมั่งคั่ง ซึ่งถูกเสริมขยายให้มากขึ้นจากการโฆษณาชวนเชื่อ  ความนิยมในลัทธิฟาสซิสต์และชัยชนะทางการทหารได้กลบเสียงแห่งความไม่พอใจในปัญหาเศรษฐกิจที่ยังแอบแฝงอยู่อย่างสนิท
จบสงคราม > ทัศนะฝ่ายเอธิโอเปีย

ขณะที่ชาวอิตาลีต่างพากันปิติยินดีนั้น จักรพรรดิเฮลี เซลาสซี ได้เสด็จข้ามทะเลแดงด้วยเรือหลวงเอ็นเตอร์ไพรซ์ (HMS Enterprise) ของสหราชอาณาจักร พระองค์ได้ประทับเรือจากจิบูตีในวันที่ 4 พฤษภาคม  ปาเลสไตน์ในอาณัติของบริเตนเป็นปลายทางของพระองค์ในการเสด็จสู่เกาะอังกฤษโดยผ่านยิบรอลตาร์  สองวันหลังจากที่พระองค์มาถึงเมืองเยรูซาเล็ม พระองค์ได้ทรงส่งพระราชโทรเลขไปยังสันนิบาตชาติดังนี้
พระราชโทรเลขของจักรพรรดิแห่งเอธิโอเปียเป็นเหตุให้หลายประเทศรั้งรอเวลาในการรับรองชัยชนะของอิตาลีเป็นการชั่วคราว
ในวันที่ 30 มิถุนายน จักรพรรดิเฮลี เซลาสซี มีพระราชดำรัสยังที่ประชุมสันนิบาตชาติ โดยประธานแห่งสันนิบาติชาติได้เอ่ยแนะนำพระองค์ในฐานะจักรพรรดิแห่งเอธิโอเปีย  ("Sa Majesté Imperiale, l'Empereur d'Ethiopie") ปรากฏว่านักหนังสือพิมพ์ชาวอิตาลีกลุ่มหนึ่งได้ตะโกนประท้วงและและกล่าวคำละเมิดต่อจักรพรรดิเอธิโอเปียจนถูกขับออกจากที่ประชุม  นิโคไล ติตูเลสคู (Nicolae Titulescu) ประธานในที่ประชุมชาวโรมาเนีย ได้ตะโกนขับนักหนังสือพิมพ์ชาวอิตาลีด้วยคำว่า "ไปที่ประตูเสียเถอะ พวกป่าเถื่อน!" ("A la porte les sauvages!")
จากนั้นจักรพรรดิเฮลี เซลาสซี ได้มีพระราชดำรัสประณามการกระทำของอิตาลีและวิจารณ์ต่อประชาคมโลกที่แสดงท่าทีนิ่งเฉยในการนั้น  ในท้ายสุด พระองค์ได้เอ่ยเตือนแก่ที่ประชุม ดังปรากฏในภาพยนตร์ข่าวที่เผยแพร่ไปทั่วโลกว่า
แหล่งข้อมูลอื่น

Appeal to The League of Nations (Wikisource full text)
Speech to the League of Nations, June 1936 เก็บถาวร 2015-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (full text)
Regio Esercito: La Campagna d'Etiopia เก็บถาวร 2021-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A report by the International Committee of the Red Cross on the use of mustard gas by Italian forces.
Mussolini's Invasion and the Italian Occupation
Mussolini's Ethiopia Campaign เก็บถาวร 2004-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
OnWar: Second Italo–Abyssinian War 1935–1936
Haile Selassie I, Part 2
OneWorld Magazine: Hailé Selassié VS. Mussolini เก็บถาวร 2012-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Day the Angel Cried เก็บถาวร 2010-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Emperor Leaves Ethiopia
Ascari: I Leoni di Eritrea/Ascari: The Lions of Eritrea. Second Italo-abyssinian war. Eritrea colonial history, Eritrean ascari pictures/photos galleries and videos, historical atlas...
Time Magazine, Monday, 11 May 1936, Empire's End เก็บถาวร 2013-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Time Magazine, Monday, 18 May 1936, Occupation เก็บถาวร 2013-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Time Magazine, Monday, 18 May 1936, Re ed Imperatore เก็บถาวร 2013-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มุสโสลินี และยุวชนกองกำลังเชิ้ตดำของพรรคฟาสซิสต์ในกรุงโรม ประเทศอิตาลี เมื่อ ค.ศ. 1935
คำประกาศเลิกทาสในเอธิโอเปียของเอมิลิโอ เด โบโน ณ มณฑลทีเกร ในปี ค.ศ. 1935
ปกหนังสือพิมพ์ "La Domenica del Corriere" ฉบับวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1936 ลงภาพฉลองชัยชนะของอิตาลีในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง
จักรพรรดิเฮลี เซลาสซี เสด็จผ่านเมืองเยรูซาเล็ม ระหว่างการลี้ภัยไปยังอังกฤษ
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

| --- | --- |
School of Architecture and Fine Art, University of Phayao

สถาปนา: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553
คณบดี: รศ.จันทนี เพชรานนท์
ที่อยู่: 19 หมู่ 2 ถนนพหลโยธิน ตำบลแม่กา อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา 56000
วารสาร: จุลสาร Rhythm :จังหวะ
สี:   สีเงิน
มาสคอต: ไม่มี
เว็บไซต์: safa.up.ac.th 
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา (อังกฤษ: School of Architecture and Fine Art, University of Phayao) เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2553 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนบน ณ อำเภอเมืองพะเยา  จังหวัดพะเยา
ประวัติ

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ เดิมเป็นสาขาวิชาออกแบบผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ สังกัดสำนักวิชาศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา และต่อมาเมื่อมหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยพะเยา เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 สาขาวิชาออกแบบผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ จึงได้แยกตัวเป็นส่วนงานวิชาการใหม่ในชื่อ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ เมื่อ วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เปิดสอนหลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณทิต ในสาขาวิชาออกแบบผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ ซึ่งเป็นการเรียนการสอนแบบ 2 ภาคการศึกษา ณ อาคารที่ทำการชั่วคราวคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์อาคารเรียนรวมหลังเก่า (ภูกามยาว) และต่อมาเมื่อวันที่ 
18 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ได้ย้ายที่ทำการสำนักงานคณะจากอาคารเรียนรวมหลังเก่า (ภูกามยาว) มาเป็นอาคารหลังปัจจุบัน ปัจจุบันได้มีหลักสูตรที่เปิดทำการเรียนการสอน ดังนี้ 
1. หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต มี 2 สาขาวิชา 	
1.1 สาขาวิชาศิลปะและการออกแบบ	
1.2 สาขาวิชาดนตรีและนาฏศิลป์ 
2. หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต มี 2 สาขาวิชา 						2.1 สาขาวิชาสถาปัตยกรรม	
		2.2 สาขาวิชาสถาปัตยกรรมภายใน
3. หลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษา		
	3.1 หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสหวิทยาการสถาปัตยกรรมสร้างสรรค์ (หลักสูตรสหวิทยาการ)
และเปิดหลักสูตรร่วมกับวิทยาลัยการศึกษา ในหลักสูตรปริญญาตรีคู่ขนาน หลักสูตร 4 ปี หลักสูตรการศึกษาบัณฑิตและศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต (สาขาวิชาดนตรีและนาฏศิลป์)
, จุลสาร Rhythm :จังหวะ ฉบับที่ 1 เก็บถาวร 2017-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, หน้า 20</ref>
สีและสัญลักษณ์

สีประจาคณะ คือ สีเงิน
ตราสัญลักษณ์คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์
เป็นการออกแบบโดยใช้อักษร ส - ศ ซึ่งเป็นตัวอักษรย่อออกแบบให้ผสานอยู่ในตัวเดียวกัน เป็นการผสานความรู้ด้านสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมเข้ากับชุมชนพื้นถิ่น
หลักสูตรการศึกษา

ปัจจุบัน คณะสถาปัตยกรรมศาตร์และศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา จัดการเรียนการสอน 2 หลักสูตร ใน 4 สาขาวิชา ได้แก่
คณบดี

| ทำเนียบคณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา> ลำดับที่ | ทำเนียบคณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา> รายนามคณบดี | ทำเนียบคณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา> วาระการดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
|  1 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วิบูลย์ วัฒนาธร | 1 เมษายน พ.ศ. 2554 - 30 เมษายน พ.ศ. 2554 (รักษาการแทน)  |
|  2 | รองศาสตราจารย์ ดร.สมชาย ศรีสมพงษ์ | 30 เมษายน พ.ศ. 2554 - 29 เมษายน พ.ศ. 2558  |
|  |  | 30 เมษายน พ.ศ. 2558 - 29 เมษายน พ.ศ. 2562 (วาระที่ 2) |
|  3 | รองศาสตราจารย์ ดร.ฐิติรัตน์ เชี่ยวสุวรรณ | 30 เมษายน พ.ศ. 2562 - 31 ตุลาคม พ.ศ. 2562 (รักษาการแทน) |
|  4 | รองศาสตราจารย์จันทนี เพชรานนท์ | 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 - 31 ตุลาคม พ.ศ. 2566 |
|  5 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. อัมเรศ เทพมา | 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 - ปัจจุบัน |
ปริญญาบัตรกิตติมศักดิ์

↑  http://www.council.up.ac.th/wp-content/uploads/2023/10/%E0%B8%84%E0%B8%B3%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%93%E0%B8%9A%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%AA%E0%B8%96%E0%B8%B2%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%AF.pdf48.คำสั่งมหาวิทยาลัยพะเยา เรื่อง แต่งตั้งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา 31 ตุลาคม 2566
อำเภอสันทราย

| อำเภอสันทราย |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe San Sai
งานประเพณียี่เป็ง
คำขวัญ: เกษตรดี สตรีสวย รวยหมาก  ของฝากข้าวแต๋น แน่นแฟ้นคุณธรรม
แผนที่จังหวัดเชียงใหม่ เน้นอำเภอสันทราย
พิกัด: 18°50′55″N 99°2′42″E﻿ / ﻿18.84861°N 99.04500°E﻿ / 18.84861; 99.04500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงใหม่
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 285.02 ตร.กม. (110.05 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 145,160 คน
 • ความหนาแน่น: 509.30 คน/ตร.กม. (1,319.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 50290
รหัสภูมิศาสตร์: 5014
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสันทราย เลขที่ 5 หมู่ที่ 5 ตำบลสันทรายหลวง อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ 50290
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สันทราย (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งในเขตปริมณฑลของนครเชียงใหม่ที่มีการเติบโตอย่างรวดเร็ว เป็นอำเภอที่รองรับความเจริญจากนครเชียงใหม่ เดิมทีถูกจัดวางเป็นเมืองแห่งการเกษตร เพราะมีสถาบันศึกษาด้านการเกษตรที่เก่าแก่ คือ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาด้านการเกษตรมาอย่างต่อเนื่อง สถานประกอบการ ที่มีมากรองจากอำเภอเมืองเชียงใหม่ การขยายตัวของชุมชนเมืองแม่โจ้ ทำให้อำเภอสันทราย มีความพร้อมทุก ๆ ด้าน ทั้งสถานศึกษา สถานประกอบการ บ้านจัดสรร จากการเติบโตอย่างต่อเนื่อง อำเภอสันทราย ถูกกำหนดบทบาทให้เป็นอำเภอที่รองรับในด้านแหล่งที่อยู่อาศัยที่สำคัญของจังหวัดเชียงใหม่
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสันทรายมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอใกล้เคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแม่แตง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอดอยสะเก็ด
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอดอยสะเก็ด อำเภอสันกำแพง และอำเภอเมืองเชียงใหม่
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองเชียงใหม่และอำเภอแม่ริม
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสันทรายแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 ตำบล 125 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับที่ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | ประชากรทั้งหมด (พ> ศ. 2566) | ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ> ศ. 2566) | ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ> ศ. 2566) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | สันทรายหลวง | San Sai Luang | 9 | 8,394 | 8,394 | (ทต. สันทรายหลวง) |
| 2. | สันทรายน้อย | San Sai Noi | 10 | 18,606 | 18,606 | (ทต. สันทรายหลวง) |
| 3. | สันพระเนตร | San Phra Net | 7 | 7,385 | 1,059 6,326 | (ทต. สันทรายหลวง) (ทต. สันพระเนตร) |
| 4. | สันนาเม็ง | San Na Meng | 12 | 13,681 | 13,681 | (ทต. สันนาเม็ง) |
| 5. | สันป่าเปา | San Pa Pao | 6 | 4,867 | 4,867 | (ทต. สันป่าเปา) |
| 6. | หนองแหย่ง | Nong Yaeng | 11 | 6,326 | 6,326 | (ทต. หนองแหย่ง) |
| 7. | หนองจ๊อม | Nong Chom | 9 | 20,037 | 2,534 17,503 | (ทม. แม่โจ้) (ทต. หนองจ๊อม) |
| 8. | หนองหาร | Nong Han | 13 | 23,384 | 16,951 6,433 | (ทม. แม่โจ้) (ทต. หนองหาร) |
| 9. | แม่แฝก | Mae Faek | 12 | 8,987 | 8,987 | (ทต. แม่แฝก) |
| 10. | แม่แฝกใหม่ | Mae Faek Mai | 14 | 8,418 | 8,418 | (ทต. เจดีย์แม่ครัว) |
| 11. | เมืองเล็น | Mueang Len | 5 | 4,274 | 4,274 | (ทต. เมืองเล็น) |
| 12. | ป่าไผ่ | Pa Phai | 17 | 20,801 | 4,092 1,187 15,522 | (ทม. แม่โจ้) (ทต. สันทรายหลวง) (ทต. ป่าไผ่) |
| รวม | รวม | รวม | 125 | 145,160 | 23,577 (ทม. แม่โจ้) 29,246 (ทต. สันทรายหลวง) 92,337 (เทศบาลอื่น ๆ) | 23,577 (ทม. แม่โจ้) 29,246 (ทต. สันทรายหลวง) 92,337 (เทศบาลอื่น ๆ) |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสันทรายประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองแม่โจ้  ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองจ๊อม ตำบลหนองหาร และตำบลป่าไผ่
เทศบาลตำบลสันทรายหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันทรายหลวงและตำบลสันทรายน้อยทั้งตำบล รวมทั้งบางส่วนของตำบลสันพระเนตรและตำบลป่าไผ่
เทศบาลตำบลสันพระเนตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันพระเนตร (นอกเขตเทศบาลตำบลสันทรายหลวง)
เทศบาลตำบลสันนาเม็ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันนาเม็งทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหนองจ๊อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองจ๊อม (นอกเขตเทศบาลเมืองแม่โจ้)
เทศบาลตำบลแม่แฝก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่แฝกทั้งตำบล
เทศบาลตำบลเจดีย์แม่ครัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่แฝกใหม่ทั้งตำบล
เทศบาลตำบลป่าไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าไผ่ (นอกเขตเทศบาลเมืองแม่โจ้และเทศบาลตำบลสันทรายหลวง)
เทศบาลตำบลเมืองเล็น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองเล็นทั้งตำบล
เทศบาลตำบลสันป่าเปา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันป่าเปาทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหนองแหย่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแหย่งทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหนองหาร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหาร (นอกเขตเทศบาลเมืองแม่โจ้)
สถานศึกษา

มหาวิทยาลัยแม่โจ้ มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ มีพื้นที่ประมาณ 3,000 ไร่ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองแม่โจ้ ตำบลหนองหาร
มหาวิทยาลัยพายัพ วิทยาเขตแม่คาว
วิทยาลัยเทคโนโลยีพายัพและบริหารธุรกิจ
โรงเรียนสันทรายวิทยาคม
โรงเรียนศรีสังวาลย์
โรงเรียนสันทรายหลวง
โรงเรียนบ้านป่าบง
จำนวนธนาคาร

ธนาคารกรุงเทพ สาขาตลาดสามแยก
ธนาคารกรุงเทพ สาขาแม่โจ้
ธนาคารกรุงเทพ สาขามหาวิทยาลัยแม่โจ้
ธนาคารกรุงเทพ สาขาเทสโก้โลตัส สันทราย
ธนาคารกสิกรไทย สาขาแม่โจ้
ธนาคารกสิกรไทย สาขาตลาดสามแยก
ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาแม่โจ้
ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดสามแยก
ธนาคารกรุงไทย สาขาแม่โจ้
ธนาคารกรุงศรีอยุธยา สาขาแม่โจ้
ธนาคารธนชาติ สาขาสันทราย
ธนาคารออมสิน สาขาสันทราย
ธนาคารออมสิน สาขาแม่โจ้
ธนาคารออมสิน สาขาตลาดสามแยก
ธนาคารอาคารสงเคราะห์ สาขาสันทราย
ธนาคารเพื่อการเกษตรฯ สาขาสันทราย
ธนาคารเพื่อการเกษตรฯ สาขาแม่โจ้
ธนาคารเพื่อการเกษตรฯ สาขาตลาดเจดีย์แม่ครัว
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

| --- | --- |
Faculty of Fine and Applied Arts,   Khon Kaen University

ชื่อย่อ: ศป. / FA
สถาปนา: 13 กันยายน พ.ศ. 2537 (30 ปี)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยขอนแก่น
คณบดี: ผศ.ดร.บุรินทร์ เปล่งดีสกุล
ที่อยู่: 123 หมู่ 16 ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น 40002
วารสาร: วารสารศิลปกรรมศาสตร์
สี:   สีดำ
มาสคอต: ดอกศิลป์
เว็บไซต์: fa.kku.ac.th
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น (อังกฤษ: Faculty of Fine and Applied Arts, Khon Kaen University) เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม เป็นคณะวิชาที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับที่ 16 ของมหาวิทยาลัย
ประวัติ

คณะศิลปกรรมศาสตร์ได้รับพระบรมราชโองการ ประกาศพระราชกฤษฎีกา จัดตั้งคณะ ในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2537 แยกออกมาจาก คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เพื่อเป็นหน่วยงานที่ผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ ความสามารถทางด้านศิลปกรรมศาสตร์ สู่การทำงานทั้งในภาครัฐและเอกชนอย่างมีประสิทธิภาพ อีกทั้งยังเป็นศูนย์กลางการศึกษา ค้นคว้าและวิจัยศิลปะสากล ศิลปะพื้นบ้านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และเป็นหน่วยงานที่ให้บริการทางวิชาการด้านศิลปกรรมศาสตร์ แก่สังคมและหน่วยงานทั้งภายในและต่างประเทศ
หน่วยงาน

สำนักงานเลขานุการ
ภาควิชาทัศนศิลป์
ภาควิชาออกแบบนิเทศศิลป์
ภาควิชาดุริยางคศิลป์
ภาควิชาศิลปะการแสดง
หลักสูตร

| หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น> ระดับปริญญาเอก | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น>  |
| --- | --- | --- | --- |
|  หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต (ศป.บ.) สาขาวิชาจิตรกรรม  สาขาวิชาประติมากรรม  สาขาวิชาศิลปะภาพพิมพ์  สาขาวิชาศิลปะเครื่องเคลือบดินเผา  สาขาวิชาสื่อผสม  สาขาวิชาออกแบบนิเทศศิลป์ แขนงวิชาออกแบบกราฟิก  แขนงวิชาภาพยนตร์  แขนงวิชาภาพถ่าย  แขนงวิชาออกแบบนิทรรศการและบรรจุภัณฑ์  แขนงวิชาแอนิเมชัน  สาขาวิชาดนตรีไทย  สาขาวิชาดนตรีตะวันตก  สาขาวิชาดนตรีพื้นเมือง  สาขาวิชานาฏยศิลป์อีสาน  สาขาวิชาการละคร |  หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (ศป.ม.) สาขาวิชาทัศนศิลป์  สาขาวิชาดุริยางคศิลป์  สาขาวิชาวัฒนธรรม ศิลปกรรม และการออกแบบ  สาขาวิชาวัฒนธรรม ศิลปกรรม และการออกแบบ (โครงการพิเศษ) |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.) สาขาวิชาดุริยางคศิลป์  สาขาวิชาวัฒนธรรม ศิลปกรรม และการออกแบบ  สาขาวิชาวัฒนธรรม ศิลปกรรม และการออกแบบ  (โครงการพิเศษ) |  |