stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ติ่ง (ภาชนะ)
แหล่งข้อมูลอื่น

"Part Two: Bronze Age China: More about Bronze Vessels", National Gallery of Art, Washington, D.C.
Ding (ritual vessels) in Art & Architecture Thesaurus (Taiwan)
A Handbook of Chinese Ceramics from The Metropolitan Museum of Art
เซเรตเซ คามา

| ฮิสเอ็กเซลเลนซี   เซอร์เซเรตเซ คามาGCB KBE |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีบอตสวานา
ดำรงตำแหน่ง 30 กันยายน ค.ศ. 1966 – 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1980
รองประธานาธิบดี: Quett Masire
ก่อนหน้า: ตนเอง (ในฐานะนายกรัฐมนตรี)
ถัดไป: Quett Masire
นายกรัฐมนตรีเบชวานาแลนด์คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 3 มีนาคม ค.ศ. 1965 – 30 กันยายน ค.ศ. 1966
กษัตริย์: เอลิซาเบธที่ 2
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: ตนเอง (ในฐานะประธานาธิบดี)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เซเรตเซ โกอิตเซเบง มาฟีรี คามา 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1921(1921-07-01) เซโรเว เบชวานาแลนด์
เสียชีวิต: 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1980(1980-07-13) (59 ปี) กาโบโรเน ประเทศบอตสวานา
ที่ไว้ศพ: สุสานหลวง เซโรเว ประเทศบอตสวานา
เชื้อชาติ: บอตสวานา
พรรคการเมือง: พรรคประชาธิปไตยบอตสวานา
คู่สมรส: รูธ วิลเลียมส์ คามา (สมรส 1948)
บุตร:   แจ็กเกอลีน คามา  เอียน คามา  Tshekedi Khama II  แอนโธนี คามา 
ศิษย์เก่า:   มหาวิทยาลัยฟอร์ต แฮร์  Balliol College, Oxford 
วิชาชีพ: เนติบริกร

เซอร์ เซเรตเซ โกอิตเซเบง มาฟีรี คามา, GCB, KBE (อังกฤษ: Sir Seretse Goitsebeng Maphiri Khama; 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1921 –  13 กรกฎาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักการเมืองชาวบอตสวานาที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีบอตสวานาคนแรกใน ค.ศ. 1966 จนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1980
เขาเกิดในชนชั้นเจ้าผู้มีอิทธิพลในเบชวานาแลนด์ รัฐในอารักขาของอังกฤษ เขาศึกษาต่อต่างประเทศในประเทศแอฟริกาใต้ จากนั้นจึงไปต่อที่สหราชอาณาจักร ขณะอยู่ที่อังกฤษ เขาแต่งงานกับสตรีชาวอังกฤษนามรูธ วิลเลียมส์ ถือเป็นการตัดสินใจที่รัฐบาลคนผิวขาวส่วนใหญ่ในแอฟริกาใต้คัดค้าน และนำไปสู่ประเด็นพิพาทที่ทำให้รัฐบาลอังกฤษให้เขาอยู่ในประเทศอังกฤษในฐานะผู้ถูกเนรเทศ เพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์สหราชอาณาจักร–แอฟริกาใต้ย่ำแย่ลงกว่านี้
หลังสิ้นสุดช่วงเนรเทศ คามาเป็นผู้นำการเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชของประเทศ และเปลี่ยนผ่านจากการปกครองของอังกฤษไปสู่ประเทศเอกราช เขาก่อตั้งพรรคประชาธิปไตยบอตสวานาใน ค.ศ. 1962 แล้วกลายเป็นนายกรัฐมนตรีใน ค.ศ. 1965 ต่อมาใน ค.ศ. 1966 บอตสวานาได้รับเอกราช และคามาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีคนแรก ในช่วงที่ดำรงตำแหน่ง ประเทศนี้ประสบความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจและสังคมอย่างรวดเร็ว คามาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีจนกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 1980 และ Quett Masire ขึ้นดำรงตำแหน่งต่อจากเขา เอียน คามา บุตรของเขา ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 4 ใน ค.ศ. 2008 ถึง 2018
วัยเด็กและการศึกษา

เซเรตเซ คามาเกิดใน ค..ศ 1921 ที่เซโรเว ในบริเวณที่ตอนนั้นคือเบชวานาแลนด์ เขาเป็นบุตรของราชินีเตโบโกกับเซกโกมา คามาที่ 2 หัวหน้าผู้สูงส่งแห่งตระกูลบามังวาโตของชาว Tswana และเป็นพระนัดดาในพระเจ้าคามาที่ 3 ชื่อ Seretse มีความหมายว่า "ดินเหนียวที่ติด" (the clay that binds)
แต่งงานและเนรเทศ

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1947 คามาพบกับรูธ วิลเลียมส์ พนักงานชาวอังกฤษที่ Lloyd's of London. หลังจากคบหาดูใจกันได้ปีเดียว ทั้งสองจึงแต่งงานกัน การแต่งงานข้ามเชื้อชาติก่อให้เกิดความโกรธแค้น ทั้งทางสหภาพแอฟริกาใต้ที่จัดตั้งการถือผิว (การแบ่งแยกเชื้อชาติ) ตามกฎหมาย และบรรดาผู้อาวุโสในตระกูลบามังวาโตที่โกรธเพราะเขาไม่เลือกสตรีในกลุ่มพวกเขา
เมื่อได้รับแจ้งเรื่องการแต่งงาน Tshekedi Khama ลุงของคามาสั่งให้เขากลับมายังเบชวานาแลนด์ และเพิกถอนการสมรสเสีย คามาจึงกลับไปที่เซโรเว รูธ วิลเลียมส์ คามาที่เดินทางพร้อมกับสามีใหม่ก็มีชื่อเสียงพอกัน ทำให้ Tshekedi Khama ยอมรับความพ่ายแพ้ จึงออกจากเขตสงวนบามังวาโตเพื่อลี้ภัยโดยสมัครใจที่เขตสงวนบักเวนา ส่วนคามาเดินทางกลับไปศึกษาต่อที่ลอนดอน
ประธานาธิบดี

เมื่อบอตสวานาเป็นเอกราชใน ค.ศ. 1966 ประเทศนี้เป็นประเทศที่จนที่สุดอันดับ 3 จของโลก ซึ่งจนมากกว่าประเทศแอฟริกาอื่น ๆ ส่วนใหญ่ โครงสร้างพื้นฐานมีน้อยมาก โดยมีทางลาดยางยาวเพียง 12 กิโลเมตร (7.5 ไมล์) และมีประชากรเพียงไม่กี่คนได้รับการศึกษาในระดับทางการ โดยมีผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเพียง 22 คนและผู้สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมศึกษาเพียง 100 คน
เสียชีวิต

ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต สุขภาพของคามาทรุดโทรมลงหลายปี โดยป่วยด้วยโรคหัวใจและโรคไต ใน ค.ศ. 1960 เขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นเบาหวาน ใน ค.ศ. 1976 เขาเข้าผ่าตัดหัวใจที่โจฮันเนสเบิร์กเพื่อติดตั้งเครื่องกระตุ้นไฟฟ้าหัวใจ นับแต่นั้นมา เขาต้องเดินทางรักษาที่ลอนดอนเป็นประจำ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1980 เขาได้รับการวินิฉัยขณะรักษาตัวที่ลอนดอนว่าเป็นมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้าย เขาเดินทางกลับบ้านหลังพบว่าไม่มีทางรักษาได้
คามาเสียชีวิตขณะนอนหลับในวันที่ 13 กรกฎาคม ค..ศ 1980 ต่อหน้าภรรยาที่ประเทศบอตสวานา
ข้อมูล

Akyeampong, Emmanuel Kwaku; Gates, Henry Louis, บ.ก. (2012). Dictionary of African Biography. Vol. 3. New York: Oxford University Press USA. ISBN 978-0-19-538207-5.
อ่านเพิ่ม

Mungazi, Dickson (2004). We Shall Not Fail: Values In The National Leadership Of Seretse Khama, Nelson Mandela And Julius Nyerere. Africa World Press. ISBN 1-59221-250-6.
Dutfield, Michael (1990). A Marriage of Inconvenience: Persecution of Ruth and Seretse Khama. HarperCollins. ISBN 0-04-440793-9. From the 1990 film of the same name.
Williams, Susan. 2006. Colour Bar. Allen Lane. ISBN 0-7139-9811-3
Seager, Alan. 2005. The Shadow of a Great Rock. Connah's Quay, Flintshire, Wales, GB: I & D Books/ the author
Parsons, N., Henderson, W. & Tlou, T. (1995) Seretse Khama
Murdock Larsson, Clotye (1965). "Chapter 22 – An African Abdication – by Seretse Khama". Marriage across the Color Line. Johnson Pub. Co. pp. 173–182. ISBN 978-0-87485-014-7. "If you bring this white woman, the tribe will scatter and you will be the Chief only of the bare poles in the market places." So spoke Bathoen, a sub-chief, who, like my uncle, Tshekedi, believed that I should forfeit my position as Chief-Designate rather than bring a white queen to our land.
แหล่งข้อมูลอื่น

Penguin Books – A piece by Susan Williams, author of Colour Bar: The Triumph of Seretse Khama and His Nation
University of Botswana History Dept: Seretse Khama 1921–1980
Royalty in Botswana
| ด ค ก ประธานาธิบดีบอตสวานา |
| --- | --- |
 เซเรตเซ คามา  Quett Masire  Festus Mogae  เอียน คามา  มูเควตซี มาซีซี  ดูมา โบโก 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
กอลไจแอปพาราตัส

| ชีววิทยาเซลล์ |
| --- | --- |
เซลล์สัตว์
องค์ประกอบของเซลล์สัตว์โดยทั่วไป: นิวคลีโอลัส  นิวเคลียส  ไรโบโซม (จุดเล็ก ๆ)  เวสิเคิล  ร่างแหเอนโดพลาสมิกแบบขรุขระ  กอลไจแอปพาราตัส (หรือ กอลไจบอดี)  ไซโทสเกเลตัน  ร่างแหเอนโดพลาสมิกแบบเรียบ  ไมโทคอนเดรียน  แวคิวโอล  ไซโทซอล (ของเหลวที่บรรจุออร์แกเนลล์ต่าง ๆ ที่รวมกันเป็นไซโทพลาสซึม)  ไลโซโซม  เซนโทรโซม  เยื่อหุ้มเซลล์ 
ไมโครกราฟแสดงกอลไจแอปพาราตัส ซึ่งมองเห็นเป็นชั้นของวงครึ่งวงกลมสีดำใกล้กับด้านล่างของภาพ
กอลไจแอปพาราตัส (อังกฤษ: Golgi apparatus; หรือทับศัพท์เป็น กอลจิแอพพาราตัส, กอลจิแอพพาราตัส) หรือ กอลไจคอมเพล็กซ์ (อังกฤษ: Golgi complex; หรือทับศัพท์เป็น กอลจิคอมเพล็กซ์), กอลไจบอดี (อังกฤษ: Golgi body; หรือทับศัพท์เป็นกอลจิบอดี) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า กอลไจ (อังกฤษ: Golgi; หรือทับศัพท์เป็น กอลจิ) ออร์แกเนลล์ที่พบในเซลล์ยูคารีโอตส่วนใหญ่ กอลไจนั้นถือเป็นส่วนหนึ่งของระบบเอนโดเมมเบรน (endomembrane system) ในไซโทพลาสซึม มีหน้าที่ในการบรรจุโปรตีนเป็นเวซิเคิลมีเยื่อหุ้มภายในเซลล์ก่อนที่เวซิเคิลจะถูกส่งไปยังจุดหมายปลายทาง กอลไจมีความสำคัญเป็นพิเศษในการจัดการโปรตีนสำหรับการหลั่ง ภายในประกอบด้วยชุดของเอนไซม์สำหรับการไกลโคซีเลชั่น (glycosylation) ซึ่งจะเติมมอนอเมอร์น้ำตาลต่าง ๆ ไปติดบนโปรตีนต่างๆ ที่เคลื่อนที่ผ่านโครงสร้างของกอลไจ กอลไจมีการนิยามขึ้นครั้งแรกในปี 1897 โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวอิตาลี กามีลโล กอลจี (Camillo Golgi) และได้รับการตั้งชื่อตามกอลจี (Golgi) ในปี 1898
ชุดข้อมูลฝึกฝน ตรวจสอบ และทดสอบ

งานทั่วไปในการเรียนรู้ของเครื่อง คือการศึกษาและสร้างขั้นตอนวิธี ที่สามารถเรียนรู้และคาดการณ์เกี่ยวกับข้อมูลได้ ขั้นตอนวิธีดังกล่าวทำงานโดยการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์จากข้อมูลป้อนเข้าเพื่อคาดการณ์และตัดสินใจโดยใช้ข้อมูล ข้อมูลป้อนเข้าที่ใช้ในการสร้างแบบจำลองโดยทั่วไปจะแบ่งออกเป็นชุดข้อมูลหลายชุด โดยทั่วไปชุดข้อมูล 3 ชุด ได้แก่ ชุดข้อมูลฝึกฝน (training data set), ชุดข้อมูลตรวจสอบ (validation data set) และ ชุดข้อมูลทดสอบ (test data set) จะถูกใช้ในแต่ละขั้นตอนของการสร้างแบบจำลอง
ขั้นแรกแบบจำลองจะทำการฝึกฝนเพื่อปรับค่าพารามิเตอร์ให้เหมาะที่สุดโดยใช้ ชุดข้อมูลการฝึกฝน ตัวอย่างเช่น แบบจำลองอย่างการจำแนกแบบเบส์อย่างง่ายได้รับการฝึกฝนโดยใช้เทคนิคการเรียนรู้แบบมีผู้สอน กับชุดข้อมูลการฝึกฝน ในทางปฏิบัติ ชุดข้อมูลฝึกฝนมักประกอบด้วยแถวลำดับของข้อมูลป้อนเข้า และค่าคำตอบที่ถูกต้องสำหรับค่าป้อนเข้านั้น (มักเรียกว่าเป็น "ฉลากกำกับ") ในกรณีนี้ แบบจำลองจะใช้ชุดข้อมูลฝึกฝนเพื่ออนุมานและสร้างผลลัพธ์แล้วนำมาเปรียบเทียบกับคำตอบจริงภาคพื้นดินสำหรับค่าป้อนเข้าแต่ละตัวในชุดข้อมูลการฝึก จากนั้นพารามิเตอร์ของแบบจำลองจะได้รับการปรับค่าโดยขึ้นอยู่กับผลการเปรียบเทียบ โดยวิธีการปรับค่าจะต่างกันไปขึ้นกับประเภทของขั้นตอนวิธีการเรียนรู้
จากนั้นแบบจำลองที่ผ่านการฝึกฝนแล้วจะถูกนำมาทำนายชุดข้อมูลชุดอีกชุด เรียกว่า ชุดข้อมูลตรวจสอบ ในขณะที่ปรับไฮเปอร์พารามิเตอร์ จะใช้ชุดข้อมูลการตรวจสอบเพื่อประเมินความเหมาะสมของแบบจำลองกับชุดข้อมูลการฝึกอย่างเป็นกลาง  ชุดข้อมูลการตรวจสอบยังมีประโยชน์สำหรับการทำให้เป็นระเบียบโดยการหยุดเร็ว
ในขั้นตอนสุดท้าย ชุดข้อมูลทดสอบ จะถูกนำมาใช้ในการประเมินความเหมาะสมของแบบจำลอง อย่างไรก็ตาม ชุดข้อมูลทดสอบก็อาจถูกเรียกว่าชุดข้อมูลตรวจสอบ โดยเฉพาะเมื่อชุดข้อมูลเดิมถุกแบ่งเป็นแค่ 2 ส่วนคือชุดข้อมูลฝึกฝนกับชุดข้อมูลตรวจสอบ (=ทดสอบ) ไม่ได้แยกชุดข้อมูลตรวจสอบกับชุดข้อมูลทดสอบ
การกำหนดสัดส่วนว่าจะแบ่งข้อมูลเป็นชุดฝึกฝน, ชุดตรวจสอบ และชุดทดสอบเท่าไหร่นั้นขึ้นอยู่กับปัญหาและข้อมูลที่มีอยู่
กลุ่มอาการเซโรโทนิน

ระวังสับสนกับ กลุ่มอาการหยุดยาแก้ซึมเศร้า หรือ SSRI discontinuation syndrome
| กลุ่มอาการเซโรโทนิน |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Serotonin toxicity, serotonin toxidrome, serotonin sickness, serotonin storm, serotonin poisoning, hyperserotonemia, serotonergic syndrome, serotonin shock

เซโรโทนิน
สาขาวิชา: เวชบำบัดวิกฤต, จิตเวชศาสตร์
อาการ: อุณหภูมิร่างกายสูง, กระวนกระวาย, ตอบสนองเพิ่มขึ้น, อาการสั่น, เหงื่อออก, รูม่านตาขยาย, ท้องเสีย
การตั้งต้น: ภายในหนึ่งวัน
สาเหตุ: Selective serotonin reuptake inhibitor (SSRI), serotonin norepinephrine reuptake inhibitor (SNRI), monoamine oxidase inhibitor (MAOI), tricyclic antidepressants (TCAs), amphetamines, pethidine (meperidine), tramadol, dextromethorphan, ondansetron, cocaine
วิธีวินิจฉัย: ขึ้นอยู่กับอาการและการใช้ยา
โรคอื่นที่คล้ายกัน: Neuroleptic malignant syndrome, malignant hyperthermia, anticholinergic toxicity, heat stroke, meningitis
การรักษา: ระบายความร้อน
ยา: Benzodiazepines, cyproheptadine
ความชุก: ไม่ทราบ
กลุ่มอาการเซโรโทนิน หรือ เซโรโทนินเป็นพิษ (อังกฤษ: Serotonin syndrome ตัวย่อ SS หรือ serotonin toxicity) เป็นกลุ่มอาการที่อาจเกิดขึ้นหลังจากการใช้ยาที่มีฤทธิ์ต่อระบบประสาทที่ใช้เซโรโทนิน (serotonergic) เป็นสารสื่อประสาท
อาการอาจจะมีจากน้อยจนถึงรุนแรง
รวมทั้ง ตัวร้อน อยู่ไม่สุข ไวรีเฟล็กซ์ สั่น เหงื่อออก รูม่านตาขยาย และท้องร่วง
อุณหภูมิร่างกายสามารถเพิ่มขึ้นเกิน 41.1 องศาเซลเซียส ซึ่งมีผลเป็นภาวะแทรกซ้อนคือ การชัก และการเสียกล้ามเนื้ออย่างทั่วไป (rhabdomyolysis)
กลุ่มอาการปกติมีเหตุมาจากการใช้ยาที่มีฤทธิ์ต่อระบบเซโรโทนิน 2 ชนิดหรือมากกว่านั้น
ซึ่งอาจรวม selective serotonin reuptake inhibitor (SSRI), monoamine oxidase inhibitor (MAOI), tricyclic antidepressants (TCAs), แอมเฟตามีน, meperidine, ทรามาดอล, dextromethorphan, buspirone, ยาสมุนไพร Hypericum perforatum (St. John's wort), triptans, MDMA (ecstasy), metoclopramide, ondansetron, หรือโคเคน
โดยเกิดขึ้นในอัตรา 15% สำหรับผู้ที่ใช้ยากลุ่ม SSRI เกิน
อาการจะเริ่มขึ้นปกติภายในหนึ่งวันหลังจากมีเซโรโทนินในระบบประสาทกลางมากเกิน
การวินิจฉัยอาศัยอาการคนไข้และประวัติการให้ยา
แพทย์ต้องกันอาการที่คล้ายกันอื่น ๆ เช่น กลุ่มอาการร้ายจากยาระงับอาการทางจิต (neuroleptic malignant syndrome) ไข้สูงอย่างร้าย แอนติโคลิเนอร์จิกเป็นพิษ (anticholinergic toxicity) โรคลมเหตุร้อน และเยื่อหุ้มสมองอักเสบ
ยังไม่มีการทดสอบในแล็บที่สามารถยืนยันการวินิจฉัยได้
การรักษาเบื้องต้นก็คือหยุดยาที่อาจเป็นเหตุ
ในคนที่อยู่ไม่เป็นสุข สามารถใช้ยากลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน แต่ถ้ายังไม่พอ ยาต้านเซโรโทนิน (serotonin antagonist) เช่น cyproheptadine ก็สามารถใช้ได้ ในบุคคลที่อุณหภูมิกายสูง อาจต้องใช้วิธีที่ทำให้ตัวเย็น
จำนวนคนไข้ที่มีอาการแต่ละปียังไม่ชัดเจน
ถ้าได้การรักษาที่ถูกต้อง โอกาสเสียชีวิตมีน้อยกว่า 1%
การเสียชีวิตของหญิงวัยรุ่นอายุ 18 ปี (Libby Zion) ที่โด่งดังเพราะอาการนี้ มีผลเปลี่ยนแปลงหลักสูตรการศึกษาแพทย์ในรัฐนิวยอร์ก
อาการ

อาการมักเกิดอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่นาทีเมื่อระดับเซโรโทนินเกิน
มีอาการหลายอย่างที่พบ
อาการแบบอ่อนอาจจะรวมหัวใจเต้นเร็ว (tachycardia) สั่น เหงื่อออก รูม่านตาขยาย กล้ามเนื้อกระตุกรัว (myoclonus) และไวรีเฟล็กซ์
แต่ว่า อาการหลายอย่างเหล่านี้อาจเป็นผลข้างเคียงของยา หรือผลปฏิสัมพันธ์ของยา 
ไม่ใช่ผลการเพิ่มระดับเซโรโทนินโดยตรงของยา
ยกตัวอย่างเช่น การสั่นเป็นผลข้างเคียงสามัญของฤทธิ์ยา MDMA ต่อระบบโดพามีน และการไวรีเฟล็กซ์ก็เป็นผลของการได้ยาต้านเซโรโทนิน (serotonin agonists)
อาการปานกลางอาจจะเพิ่มความผิดปกติเช่นเสียงจากทางเดินอาหารที่ทำงานเกิน ความดันโลหิตสูง และตัวร้อนเกิน
ซึ่งอาจสูงถึง 40 °C
รีเฟล็กซ์ที่ไวเกินและอาการโคลนัสอาจเป็นที่ขามากกว่าอวัยวะเบื้องบน
ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจรวมทั้งประสาทสัมผัสไว (hypervigilance) หรือนอนไม่หลับบวกกับความกระวนกระวาย (Psychomotor agitation)
อาการที่รุนแรงรวมทั้งหัวใจเต้นเร็วมากและความดันโลหิตสูงที่อาจทำให้ช็อก
อุณหภูมิร่างกายอาจสูงถึง 41.1 °C ในกรณีที่เสี่ยงต่อชีวิต
ความผิดปกติอื่น ๆ รวมทั้งภาวะเลือดเป็นกรดเมตะบอลิก, การเสียกล้ามเนื้ออย่างทั่วไป (rhabdomyolysis), การชัก, ไตวาย และภาวะเลือดแข็งตัวในหลอดเลือดแบบแพร่กระจาย
ซึ่งปกติล้วนแต่เป็นผลของตัวร้อนเกิน
อาการเหล่านี้บ่อยครั้งจัดเป็นความผิดปกติทางคลินิก 3 หมวด คือ
ผลต่อการรู้คิด: ปวดหัว กระวนกระวาย อาการเกือบฟุ้งพล่าน (hypomania) สับสน ประสาทหลอน โคม่า
ผลต่อระบบประสาทอิสระ: สะท้าน (shivering) เหงื่อออก อุณหภูมิเกิน หลอดเลือดตีบ (vasoconstriction) หัวใจเต้นเร็ว (tachycardia) คลื่นไส้ ท้องร่วง
ผลต่อระบบประสาทกาย (Somatic nervous system): กล้ามเนื้อกระตุกรัว (myoclonus) ไวรีเฟล็กซ์ (ปรากฏเป็นอาการโคลนัส) สั่น (tremor)
พยาธิสรีรวิทยา

เซโรโทนินเป็นสารสื่อประสาทที่มีบทบาทหลายอย่างรวมทั้งความก้าวร้าว ความเจ็บปวด การนอนหลับ ความอยากอาหาร ความวิตกกังวล ความซึมเศร้า ไมเกรน และการอาเจียน โดยกลุ่มอาการที่พบส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างยาที่ส่งผลต่อระบบของเซโรโทนิน ผลของการมีเซโรโทนินเกินในมนุษย์พบเป็นครั้งแรกในปี 2503 ในคนไข้ที่ได้รับยา monoamine oxidase inhibitor (MAOI) ร่วมกับทริปโตเฟน
เป็นผลของการมีเซโรโทนินเกินในระบบประสาทกลาง
ในตอนแรก สงสัยกันว่าเป็นการทำการ (agonism) ของ ตัวรับ 5-HT1A ของเซลล์ประสาทในเขต central grey nuclei และ medulla ที่เป็นเหตุของความเป็นพิษ
งานศึกษาต่อ ๆ มาพบว่า การกระตุ้นตัวรับ 5-HT2A เกินดูเหมือนจะมีส่วนอย่างสำคัญที่ทำให้เกิดอาการนี้
และตัวรับ 5-HT1A ก็อาจจะมีส่วนโดยผ่านปฏิสัมพันธ์ทางเภสัชพลศาสตร์ ที่ระดับที่เพิ่มขึ้นของตัวทำการต่อระบบเซโรโทนินทำตัวรับเซโรโทนินทุกประเภทให้อิ่มตัว
นอกจากนั้นแล้ว การทำงานเกินในระบบ noradrenergic อาจมีบทบาทเนื่องจากว่าระดับของนอร์เอพิเนฟรินเพิ่มขึ้นเมื่อเกิดพิษเซโรโทนิน และระดับของมันดูเหมือนจะสัมพันธ์กับผลที่พบทางคลินิก
แต่สารสื่อประสาทอื่น ๆ ก็อาจมีบทบาทด้วย
สารต้านต่อตัวรับ NMDA และตัวรับ GABA เสนอว่ามีผลต่อการเกิดอาการ
เซโรโทนินเป็นพิษจะมีอาการชัดเจนขึ้นเมื่อใช้ขนาดเกินระดับการรักษา (supra-therapeutic) หรือว่าเมื่อใช้ขนาดเกิน (overdose) โดยเป็นพิษตามลำดับขนาดของยา
พยาธิสรีรวิทยา > แนวคิดแบบเสปร็กตัม

แนวคิดแบบเสป็กตรัม (spectrum concept) ในเรื่องเซโรโทนินเป็นพิษเน้นว่า การเพิ่มระดับเซโรโทนินขึ้นไปเรื่อย ๆ มีบทบาทอำนวยให้พบสภาพทางคลินิกโดยเริ่มจากเป็นผลข้างเคียงจนกลายเป็นพิษ
ความสัมพันธ์ทางขนาดยา-ผลที่ได้ เป็นผลของการเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ของระดับเซโรโทนิน ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มยาขนานหนึ่ง หรือว่าให้ยารวมกับยาที่ออกฤทธิ์ต่อระบบเซโรโทนินอื่น ๆ ซึ่งอาจเพิ่มระดับเซโรโทนินขึ้นอย่างมาก
ผู้เชี่ยวชาญบางคนชอบศัพท์ว่า เซโรโทนินเป็นพิษ (อังกฤษ: serotonin toxicity, serotonin toxidrome) มากกว่า เพราะว่าสะท้อนให้เห็นว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของภาวะถูกพิษ (poisoning) ที่แม่นยำกว่า
การวินิจฉัย

ยังไม่มีการทดสอบในแล็บสำหรับอาการนี้ ดังนั้น จึงต้องวินิจฉัยตามอาการที่สังเกตเห็นและการสืบประวัติคนไข้
มีเกณฑ์วินิจฉัยหลายอย่างที่ได้รับการเสนอ
เกณฑ์แรกที่ตรวจสอบกันอย่างจริงจังก็คือที่เสนอในปี 2534 โดยศาสตราจารย์จิตเวชที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส (Harvey Sternbach)
ต่อมา นักวิจัยในประเทศออสเตรเลียจึงได้เสนอเกณฑ์ฮันเตอร์ (Hunter Toxicity Criteria Decision Rules หรือ Hunter Criteria) ซึ่งมีความไวและความจำเพาะ (sensitivity and specificity) ที่ดีกว่า คือที่ 84% และ 97% เมื่อเทียบกับมาตรฐานทองของการวินิจฉัยทางพิษวิทยา
แต่ว่าจนถึงปี 2550 เกณฑ์ปี 2534 ก็ยังเป็นเกณฑ์ที่ใช้มากที่สุด
อาการสำคัญที่สุดในการวินิจฉัยเซโรโทนินเป็นพิษก็คือการสั่น (tremor) ความก้าวร้าวรุนแรง อาการนั่งไม่ติดที่ (akathisia) หรืออาการโคลนัส (ไม่ว่าจะเกิดเอง ทำให้เกิดได้ หรือเกิดทางตา)
การตรวจร่างกายของคนไข้รวมทั้งการประเมินรีเฟล็กซ์เอ็นลึก (deep-tendon reflexes) และความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อ ความแห้งของเมือกในปาก ขนาดและความไวปฏิกิริยาของรูม่านตา ระดับเสียงของลำไส้ สีผิว และการมีหรือไม่มีเหงื่อออก
ประวัติคนไข้ก็สำคัญในการวินิจฉัยด้วย และควรถามเรื่องการใช้ยา ไม่ว่าจะหมอสั่งหรือซื้อเอง ยาที่ผิดกฎหมาย และอาหารเสริม เพราะล้วนแต่ถูกยกเป็นเหตุก่อพิษ
เพื่อผ่านเกณฑ์ฮันเตอร์ คนไข้จะต้องได้รับสารที่มีผลต่อระบบเซโรโทนินและมีสภาพอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้
อาการโคลนัสแบบเกิดเอง
อาการโคลนัสแบบทำให้เกิดบวกกับความกระวนกระวาย หรือเหงื่อออกมาก
อาการโคลนัสทางตา บวกกับความกระวนกระวาย หรือเหงื่อออกมาก
การสั่น (Tremor) บวกกับรีเฟล็กซ์ไวเกิน
กล้ามเนื้อตึงตัวมาก (Hypertonism) บวกกับอุณหภูมิร่างกายสูงกว่า 38 °C บวกกับอาการโคลนัสทางตาหรือแบบที่ทำให้เกิดได้
การวินิจฉัย > การวินิจฉัยอื่น (Differential diagnosis)

เซโรโทนินเป็นพิษมักจะมีลักษณะเฉพาะจึงยากที่จะสับสนกับอาการโรคอื่น ๆ แต่ว่า ในบางสถานการณ์ อาจจะเข้าใจผิดโดยเป็นการติดเชื้อไวรัส, โรควิตกกังวล, ความผิดปกติทางประสาท (neurological disorder), สารแอนติโคลิเนอร์จิกเป็นพิษ (anticholinergic poisoning), สาร sympathomimetic เป็นพิษ, หรืออาการทางจิตเวชที่กำลังแย่ลง
อาการที่สับสนกับเซโรโทนินเป็นพิษมากที่สุดก็คือ กลุ่มอาการร้ายจากยาระงับอาการทางจิต (neuroleptic malignant syndrome ตัวย่อ NMS)
ลักษณะทางคลินิกของอาการทั้งสองมีอะไรคล้าย ๆ กันซึ่งอาจทำให้จำแนกยาก
ในอาการทั้งสอง ระบบประสาทอิสระมีความผิดปกติและมีความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ
แต่ว่า อาการทั้งสองมีสภาวะที่ต่างกันและมีเหตุที่ต่างกัน (คือมีเซโรโทนินเกิน เทียบกับโดพามีนถูกยับยั้ง)
ทั้งระยะการดำเนินและอาการทางคลินิกของ NMS ต่างจากเซโรโทนินเป็นพิษอย่างสำคัญ
เซโรโทนินเป็นพิษจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากการให้ยาออกฤทธิ์ต่อระบบเซโรโทนินและจะตอบสนองต่อยาที่ยับยั้งระบบเซโรโทนินรวมทั้ง chlorpromazine และไซโปรเฮปตาดีน
ส่วนกลุ่มอาการร้ายจากยาระงับอาการทางจิต (NMS) ที่มีเหตุมาจากตัวรับโดพามีนถูกยับยั้ง เกิดขึ้นอย่างช้า ๆ และปกติจะค่อย ๆ แย่ลงเป็นเวลาหลายวันหลังจากที่ให้ยาโรคจิต (neuroleptic) และจะตอบสนองต่อยาที่เป็นตัวทำการของระบบโดพามีนรวมทั้ง bromocriptine
การวินิจฉัยให้ถูกโรคอาจจะยากสำหรับคนไข้ที่ได้ยาทั้งที่มีฤทธิ์ต่อระบบเซโรโทนินและยาระงับอาการทางจิต (neuroleptic)
อาการคลาสสิกของ NMS ที่สามารถแยกแยะโรครวมทั้งอาการเคลื่อนไหวช้า (bradykinesia) และสภาพแข็งแกร็งแบบกลุ่มอาการ extrapyramidal symptoms เทียบกับของเซโรโทนินเป็นพิษที่รวมอาการอยู่ไม่สุข (hyperkinesia) และอาการโคลนัส
การบริหาร

การบริหารโดยหลักก็คือหยุดยาที่ทำให้เกิดอาการ การให้ยาต้านเซโรโทนิน (serotonin antagonist) รวมทั้งไซโปรเฮปตาดีน และการรักษาดูแลทั่วไปรวมทั้งการควบคุมการอยู่ไม่เป็นสุข การรักษาเสถียรภาพของระบบประสาทอิสระ และการควบคุมอุณหภูมิเกิน
นอกจากนั้นแล้ว ผู้ที่กินยาทีมีฤทธิ์ต่อระบบเซโรโทนินเป็นจำนวนมากอาจจะได้ประโยชน์จากการช่วยล้างท้องโดยใช้ถ่านกัมมันต์ (activated charcoal) ถ้าได้ภายในหนึ่ง ชม. หลังจากได้ยาเกิน
ระดับการรักษาจะขึ้นอยู่ระดับของอาการ
ถ้าอาการอ่อน การรักษาอาจจะเป็นเพียงแค่หยุดยาที่ทำให้เกิดปัญหา ให้การดูแลรักษาทั่วไป ให้ยากลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน แก้อาการกล้ามเนื้อกระตุกรัว (myoclonus) แล้วรอให้หาย
อาการปานกลางอาจต้องแก้ปัญหาเกี่ยวกับอุณหภูมิร่างกาย หัวใจและการหายใจ และอาจได้ประโยชน์ในการใช้ยาต้านเซโรโทนิน (serotonin antagonist)
โดยแนะนำให้ใช้ไซโปรเฮปตาดีนรักษาเป็นลำดับแรก ถึงแม้ว่าจะยังไม่มีการทดลองแบบมีกลุ่มควบคุมที่แสดงประสิทธิผลของยาต่อเซโรโทนินเป็นพิษ
แต่ก็ยังมีรายงานคนไข้ที่แสดงความดีขึ้นอย่างชัดเจนหลังจากให้ยา
และงานทดลองในสัตว์ก็แสดงว่า การใช้สารต้านเซโรโทนินมีประโยชน์ด้วย
ไซโปรเฮปตาดีนมีแต่แบบเม็ดและดังนั้นจึงต้องให้ทานหรือให้ผ่านสายให้อาหาร (nasogastric tube) และไม่น่าจะได้ผลสำหรับคนที่ให้ถ่านกัมมันต์ และมีข้อจำกัดในกรณีรุนแรง
ยาที่อาจให้เพิ่มขึ้นในกรณีรุนแรง รวมยา atypical antipsychotic ที่มีฤทธิ์ต้านเซโรโทนินเช่น olanzapine
คนที่ป่วยอย่างวิกฤตควรจะได้การรักษาดังที่กล่าวมาแล้ว ร่วมกับยาระงับประสาท (sedation) หรือยาระงับประสาทและกล้ามเนื้อ (neuromuscular paralysis)
คนไข้ที่ระบบประสาทอิสระไม่เสถียร เช่น ความดันโลหิตต่ำอาจจำเป็นต้องรักษาด้วยยา sympathomimetic ที่มีฤทธิ์ต่อระบบประสาทซิมพาเทติกโดยตรง เช่น อีพิเนฟริน นอร์เอพิเนฟริน หรือ phenylephrine
และในนัยตรงข้าม ความดันโลหิตสูงหรือหัวใจเต้นเร็วสามารถรักษาได้ด้วยยาแก้ความดันสูงที่มีฤทธิ์เร็วเช่น nitroprusside หรือ esmolol และควรหลีกเลี่ยงยาที่มีฤทธิ์ช้ากว่าเช่น โพรพาโนลอล 
เพราะอาจนำไปสู่ภาวะความดันโลหิตต่ำหรือช็อก
เหตุของความเป็นพิษหรือการสะสมพิษเป็นปัจจัยสำคัญในการกำหนดการรักษา
เซโรโทนินจะสลายตัวด้วยเอนไซม์ monoamine oxidase เมื่อมีออกซิเจน ด้งนั้นถ้าป้องกันไม่ให้มีตัวร้อนที่เป็นอันตรายหรือที่มีภาวะเลือดกรดเหตุเมตะบอลิก การให้ออกซิเจนจะช่วยขับเซโรโทนินที่เกิน
ซึ่งเป็นหลักเดียวกันที่ใช้กับภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ
แต่ว่าในกรณีที่พิษมีเหตุจากยา monoamine oxidase inhibitor การให้ออกซิเจนจะไม่ช่วย
ในกรณีเช่นนี้ การให้น้ำเพียงพอเป็นเรื่องหลักจนกระทั่งร่างกายสร้างเอนไซม์ใหม่ทดแทนเอนไซม์ที่เสียไป
การบริหาร > ความกระวนกระวาย

อาการบางอย่างอาจจะต้องใช้การรักษาโดยเฉพาะ
การรักษาที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งก็คือการควบคุมความกระวนกระวายเพราะมีโอกาสสูงที่จะทำร้ายตนเองหรือผู้อื่น ดังนั้นควรให้ยากลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน ทันทีที่เกิดอาการ
แต่ว่าการจับรัดเอาไว้ไม่แนะนำเมื่อเกิดอาการกระวนกระวายหรือว่าอาการเพ้อ 
เพราะอาจเสี่ยงตายเพิ่มโดยเป็นการเสริมการหดตัวคงความยาวของกล้ามเนื้อ (isometric muscle contraction) ทีสัมพันธ์กับภาวะเลือดเป็นกรดแล็กติกและภาวะตัวร้อนเกิน
ถ้าต้องจับรัดตัวเอาไว้เนื่องจากความกระวนกระวาย ต้องเปลี่ยนเป็นการให้ยาระงับประสาท (sedation) ทันที
ความกระวนกระวายสามารถทำให้เสียกล้ามเนื้อเป็นจำนวนมาก
ซึ่งอาจทำให้ไตเสียหายอย่างหนักโดยภาวะที่ะเรียกว่า rhabdomyolysis
การบริหาร > ภาวะตัวร้อนเกิน

การรักษาภาวะตัวร้อนเกินรวมทั้งการลดการทำงานเกินของกล้ามเนื้อโดยให้ยาระงับประสาท คือ benzodiazepine
กรณีที่รุนแรงอาจจะต้องระงับการทำงานของกล้ามเนื้อโดยใช้ยา vecuronium ร่วมกับการใส่ท่อช่วยหายใจและเครื่องช่วยหายใจ
Suxamethonium chloride ไม่แนะนำให้ใช้เพื่อการนี้ เพราะว่าอาจเพิ่มความเสี่ยงหัวใจเต้นผิดจังหวะที่มีเหตุมาจากภาวะเลือดมีโพแทสเซียมมาก (hyperkalemia) ที่สัมพันธ์กับการเสียกล้ามเนื้ออย่างทั่วไป (rhabdomyolysis)
ยาลดไข้ไม่แนะนำให้ใช้ลดอุณหภูมิร่างกายเนื่องจากอาการเป็นปัญหาจากกล้ามเนื้อ ไม่ใช่การตั้งอุณหภูมิผิดปกติของระบบไฮโปทาลามัส
การพยากรณ์โรค

เมื่อหยุดใช้ยาที่มีฤทธิ์ต่อระบบเซโรโทนิน กรณีเป็นพิษโดยมากจะระงับภายใน 24 ชม.
แม้ว่าในบางกรณี อาการเพ้ออาจคงอยู่เป็นวัน ๆ
อาการอาจจะคงยืนยาวกว่าในคนไข้ที่ทานยาที่มีระยะครึ่งชีวิตยาว ที่มีฤทธิ์นาน หรือที่มีเมแทบอไลต์ที่ออกฤทธิ์ยาวนาน
มีรายงานกรณีที่มีอาการปวดกล้ามเนื้อ (myalgia) หรือความอ่อนเปลี้ยเป็นเดือน ๆ
และกลุ่มอาการหยุดยาแก้ซึมเศร้าก็อาจจะออกอาการด้วย
เมื่อได้การรักษาทางแพทย์ที่ถูกต้อง เซโรโทนินเป็นพิษโดยทั่วไปมีพยากรณ์โรคที่ดี
วิทยาการระบาด

การศึกษาทางวิทยาการระบาดของเซโรโทนินเป็นพิษเป็นเรื่องยากเพราะว่าแพทย์จำนวนมากไม่รู้ว่า กลุ่มอาการเป็นวินิจฉัยอย่างหนึ่ง หรือว่าอาจจะวินิจฉัยพลาดเพราะอาการปรากฏต่าง ๆ กัน
งานสำรวจในประเทศอังกฤษปี 2541 พบว่า 85% ของแพทย์ทั่วไปที่ได้สั่งยาแก้ซึมเศร้า nefazodone ไม่รู้จักกลุ่มอาการเซโรโทนิน
และความชุกเยี่ยงนี้อาจเพิ่มขึ้นเมื่อใช้ยามากขึ้นที่มีฤทธิ์เพิ่มระดับเซโรโทนินในการรักษาโรคต่าง ๆ
การศึกษาสอดส่องหลังวางตลาด (postmarketing surveillance) พบว่า มีความชุกที่ 0.4 กรณี ต่อ 1000 คนไข้-เดือน สำหรับผู้ที่ทานยา nefazodone
นอกจากนั้นแล้ว คนที่ทานยา SSRIs เกินขนาดระหว่าง 14-16% เชื่อว่าเกิดอาการเซโรโทนินเป็นพิษ
กรณีดัง

ดูเพิ่ม: ลิบบี ไซออน
ตัวอย่างที่ดังที่สุดเกี่ยวกับอาการนี้ก็คือเรื่องนักศึกษามหาวิทยาลัยหญิงอายุ 18 ปีในประเทศสหรัฐอเมริกาปี 2527 ชื่อว่า ลิบบี ไซออน
ลิบบี้เป็นเด็กปีหนึ่งในมหาวิทยาลัยเมื่อเสียชีวิตในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2527 โดยมีอายุขัย 18 ปี
เธอเสียชีวิตภายใน 8 ชม. หลังจากมาถึงห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลในแมนแฮตตัน
โดยมีประวัติเป็นโรคซึมเศร้า เธอมาถึงโรงพยาบาลเย็นวันที่ 4 มีนาคม โดยมีอาการไข้ กระวนกระวาย และอาการกระตุก "ที่แปลก ๆ"
เธอดูเหมือนจะสับสนเป็นบางครั้งบางคราวด้วย
แพทย์ในห้องฉุกเฉินไม่สามารถวินิจฉัยอาการของเธอให้ชัดเจน แต่รับเธอไว้เพื่อรักษาโดยให้น้ำและเพื่อสังเกตการณ์
เธอเสียชีวิตเพราะการใช้ยาเพทิดีนและ phenelzine ร่วมกัน
โดยแพทย์ฝึกหัดเป็นผู้สั่งยาเพทิดีน
กรณีนี้ในที่สุดมีอิทธิพลต่อการศึกษาแพทย์ระดับบัณฑิตศึกษาและต่อชั่วโมงทำงานของแพทย์ฝึกหัด
คือ มีการจำกัดชั่วโมงที่ทำงานของนักษาแพทย์ที่จบการศึกษาภาคทฤษฎีแล้ว ซึ่งช่วงนี้เรียกว่าแพทย์ฝึกหัด และบังคับให้มีแพทย์ดูแลอาวุโสที่ใกล้ชิดขึ้น