stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามเลบานอน พ.ศ. 2549
ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของสงคราม

กองกำลังป้องกันประเทศอิสราเอลโจมตีโรงงานไฟฟ้า Jiyeh ในวันที่ 13 และ 15 กรกฎาคม ส่งผลให้น้ำมัน 25,000 ตันทะลักเข้าไปในทะเลเมติเทอเรเนียน และทำให้เกิดความเสียหายทางสิ่งแวดล้อมในบริเวณนั้น ในเวลานี้น้ำมันได้ครอบคลุมบริเวณชายฝั่งของเลบานอนเป็นบริเวณ 80 กิโลเมตร จากบริเวณชายฝั่งทั้งหมด 200 กิโลเมตร การทะลักของน้ำมันก่อให้เกิดปัญหาทางเดินหายใจ สังหารสิ่งมีชีวิตในทะเลโดยเฉพาะปลา และคาดว่าอาจจะเป็นอันตรายต่อเต่าสีเขียวที่อาศัยอยู่ในบริเวณนั้น
การใช้หัวรบขีปนาวุธที่ทำจากยูเรเนียม เช่น GBU-28 "Bunker Buster" ของทหารอิสราเอล ทำให้เกิดสารพิษตกค้างสะสมในสิ่งแวดล้อม กองกำลังป้องกันประเทศอิสราเอลประกาศว่าได้ใช้ GBU-28 เพื่อทำลายจุดยุทธศาสตร์ที่คาดว่าจะเป็นที่ตั้งของฮิซบุลลอฮ์
สิบสาม (สุนัข)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สิบสาม
| --- | --- |
สปีชีส์: สุนัข
สายพันธุ์: บอเดอร์เทอเรียร์
เพศ: เมีย
เกิด: 13 ธันวาคม พ.ศ. 2530
ตาย: 7 มกราคม พ.ศ. 2546 (15 ปี) ประเทศไทย
เป็นที่รู้จักสำหรับ: สุนัขทรงเลี้ยงในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
เจ้าของ: สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
คุณสิบสาม (เกิด 13 ธันวาคม พ.ศ. 2530 - ตาย 7 มกราคม พ.ศ. 2546) เป็นสุนัขทรงเลี้ยงในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
คุณสิบสาม เป็นสุนัขพันธุ์บอร์เดอร์เทอร์เรียเพศเมีย เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2530 มีพี่น้องจำนวนสี่ตัว จึงได้ชื่อว่า "อาทิตย์", "สิบสาม", "ธันวา" และ "สามสิบ"   เมื่อยังเด็ก สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ ทรงเรียกสุนัขทรงเลี้ยงครอกนี้ และมีสิบสามเพียงตัวเดียวที่คลานเข้ามาหาพระองค์  จากนั้นมาสิบสามจึงกลายเป็นสุนัขทรงเลี้ยงที่พระองค์ท่านทรงผูกพันมากที่สุด และได้ติดตามพระองค์ไปในทุกที่
ในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2543 สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ ทรงจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้กับคุณสิบสามเป็นปีแรก ที่วังเลอดิส มีซุ้มอาหาร การแสดง และจับสลากของขวัญพระราชทานแก่สัตวแพทย์ที่ถวายงาน โดยในปีนั้น สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ  พระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์จำนวน 1 ล้านบาท แก่โรงพยาบาลสัตว์เล็ก คณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จัดตั้งเป็น เงินทุนสิบสาม นำดอกผลจากกองทุนมาใช้ช่วยเหลือในการรักษาสัตว์ป่วยอนาถา หรือเจ้าของสัตว์ที่มีรายได้น้อย และสัตว์ที่เป็นโรคเรื้อรัง เช่น โรคไต โรคเบาหวาน โรคหัวใจ
คุณสิบสามมีอายุยืนยาว 15 ปีเศษ จึงล้มป่วยลงและสิ้นใจในอ้อมพระหัตถ์ของพระองค์เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2546 อายุ 15 ปี 22 วัน คณะสัตวแพทย์ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้จัดทำรูปปั้นรูปคุณสิบสามถวาย ตั้งอยู่หน้าทางเข้าพระตำหนักวิลล่าวัฒนา  ส่วนในวันที่ 13 ธันวาคมของทุกปี ก็ยังคงมีการจัดงานรื่นเริงที่วังเลอดิส แต่เปลี่ยนชื่องานเป็นงานรำลึกถึงคุณสิบสามแทน
สะพานฮิราโดะ

สะพานฮิราโดะ
สะพานฮิราโดะ (ญี่ปุ่น: 平戸大橋; โรมาจิ: Hirado Ō-hashi) เป็นสะพานแขวนในจังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น เชื่อมระหว่างเกาะฮิราโดะกับเกาะคีวชู สร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1977 ช่วงกลางสะพานมีความยาว 465.65 เมตร รวมความยาวทั้งสิ้น 665 เมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
ภาพถ่ายสะพานฮิราโดะ
Hirado Bridge ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
33°21′24″N 129°34′20″E﻿ / ﻿33.35667°N 129.57222°E﻿ / 33.35667; 129.57222
วิลเฟรโด โกเมซ

| วิลเฟรโด โกเมซ |
| --- | --- |
เกิด: วิลเฟรโด โกเมซ ริเบรา 29 ตุลาคม พ.ศ. 2499
วิลเฟรโด โกเมซ ริเบรา (Wilfredo Gómez Rivera) นักมวยสากลอดีตแชมป์โลก 3 รุ่น ชาวปวยร์โตรีโก
ประวัติ

วิลเฟรโด โกเมซ เป็นนักมวยที่ได้ครองแชมป์โลกถึงสามสมัย ใน พ.ศ. 2546 นิตยสารเดอะริงได้จัดให้เขาเป็นหนึ่งในนักมวย 100 คนที่ยิ่งใหญ่ตลอดกาล โกเมซเกิดในบริเวณที่ยากจนในปวยร์โตรีโก เริ่มจากเป็นนักสู้ข้างถนน พ่อของเขาเป็นคนขับรถแท็กซี่ ตัวเขาเองเคยขายลูกกวาดมาก่อนที่จะเป็นนักมวย
โกเมซเริ่มจากชกมวยสากลสมัครเล่นได้เหรียญทองกีฬาอเมริกากลางและแคริบเบียนใน พ.ศ. 2517 ที่สาธารณรัฐโดมินิกันและได้แชมป์โลกในปีเดียวกันที่คิวบา เขาเคยแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2515 ที่เยอรมันแต่ไม่ได้เหรียญรางวัล โกเมซตัดสินใจที่จะไม่เข้าแข่งกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2519 ที่แคนาดา จึงหันมาชกมวยอาชีพ
หลังจากที่การชกครั้งแรกไม่ประสบความสำเร็จนัก เขาขึ้นชกชนะน็อครวดถึง 32 ครั้ง รวมทั้งชกชนะฆากินโต ฟูเอเตส และแชมป์โลกในอนาคตอย่าง อังตูนิอู ดา ซิลวา การชนะน็อกรวด 32 ครั้งของเขาทำให้เขาเป็นแชมป์โลกที่ชนะน็อกติดต่อกันมากที่สุดและเป็นอันดับสามของโลกรองจาก ลามาร์ คลาก (43 ครั้ง) และบิลลี ฟอก (44 ครั้ง) ถ้านับจากนักมวยทั้งหมด เพราะทั้งคลากและฟอกไม่เคยครองแชมป์โลก
จากการชกชนะน็อครวด 32 ครั้งทำให้โกเมซได้ชิงแชมป์รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทกับ ยุม ดง-คยุน ที่มาป้องกันตำแหน่งที่ซานฟรานซิสโก การชกในช่วงแรก โกเมซถูกหมัดของยุมลงไปให้กรรมการนับก่อน แต่เขาลุกขึ้นมาได้ และเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 12 ได้ครองแชมป์ โกเมซไปชกป้องกันตำแหน่งในทวีปเอเชีย ที่ญี่ปุ่น ชนะน็อก รอยัล โคบายาชิ ยก 3 และเคยมาชกป้องกันตำแหน่งในประเทศไทยกับสกัด เพชรยินดีด้วย
โกเมซป้องกันแชมป์ด้วยการชกชนะน็อกรวดถึง 12 ครั้ง ซึ่งนับรวมครั้งที่เขาชนะน็อก การ์โลส ซาราเต แชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวทด้วย และชนะน็อเลโอนาร์โด กรูซ ผู้ที่ได้เป็นแชมป์โลกในเวลาต่อมาในยกที่ 13 เขาได้เลื่อนขึ้นไปชิงแชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวทกับซัลบาดอร์ ซันเชซ ชาวเม็กซิโก เมื่อ 21 สิงหาคม 2524 แต่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ โกเมซกลับมาชกในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทอีกครั้ง และรอโอกาสที่จะแก้มือกับซันเชซ แต่หลังจากซานเชสประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2525 ทำให้ความหวังของโกเมซที่จะชกแก้มือกับซันเชซหมดไป โกเมซได้มาร่วมไว้อาลัยในพิธีศพของซันเชซด้วย โกเมซป้องกันแชมป์ไว้ได้ 17 ครั้งก่อนจะสละตำแหน่งขึ้นไปชกในรุ่นเฟเธอร์เวท
โกเมซพยายาขึ้นไปชิงแชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวทเป็นครั้งที่ 2 และประสบความสำเร็จเมื่อเป็นฝ่ายชนะฆวน ลาปอร์เต ก่อนที่จะเสียแชมป์ให้ อซูม่าห์ เนลสันจากกานา เมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2527 โกเมซพยายามขอชกแก้มือกับเนลสัน แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจชิงแชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท ชนะคะแนน ร็อกกี ล็อกริดจ์ ได้ครองแชมป์โลกสมัยที่ 3 แต่ก็เสียตำแหน่งแชมป์โลกให้กับอัลเฟรโด เลย์เน ในการป้องกันตำแหน่งครั้งแรกเท่านั้น
หลังการพ่ายแพ้ในครั้งนั้น โกเมซหยุดชกไปช่วงหนึ่ง และกลับมาชกมวยอีกครั้งใน พ.ศ. 2531 - 2532 แต่เขาก็พบว่าช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ของเขาผ่านพ้นไปแล้ว จึงตัดสินใจแขวนนวมอย่างถาวร หลังจากเลิกชกมวย เขาได้ย้ายไปอยู่เวเนซุเอลา และมีข่าวพัวพันกับยาเสพติดและติดคุกอยู่หลายเดือน  และต้องไปฟื้นฟูสมรรถภาพที่โคลัมเบียหลังจากนั้น โกเมซกลับมาปวยร์โตรีโก เป็นเทรนเนอร์ให้กับเอกตอร์ กามาโช ยูนิโอร์ ลูกชายของเอกตอร์ กามาโช ในเดือนพฤษภาคม 2546 โกเมซได้รับเชิญให้ไปปานามาและได้รับการเชื้อเชิญให้เป็นพลเมืองของปานามาใน พ.ศ. 2549 เขาได้ซื้อบ้านและอพยพครอบครัวมาอยู่ฟลอริดา สหรัฐอเมริกา เขามีลูกสาว 3 คน ลูกชาย 1 คน ปัจจจุบันเขาได้รับการเสนอชื่อในหอเกียรติยศของนักมวย ใน พ.ศ. 2546 ชีวประวัติของเขาถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์
วัดรางวาลย์

| วัดรางวาลย์ |
| --- | --- |
วัดรางวาลย์

ชื่อสามัญ: วัดรางวาลย์
ที่ตั้ง: หมู่ที่ 7  ตำบลลาดบัวขาว อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสุนทรจรณคุณ
กิจกรรม: ศาสนสถานในพระพุทธศาสนา
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดรางวาลย์  ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลอง  หมู่ 7 ตำบลลาดบัวขาว อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี  ฝ่ายเถรวาท มหานิกาย
เนื้อที่

มีเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 20 ตาราวา
ประวัติวัด

วัดรางวาลย์  เป็นวัดเก่าแก่สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2419
อุโบสถเก่าแก่

อุโบสถวัดรางวาลย์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2419 หน้าบันพระอุโบสถเป็นสถาปัตยกรรมสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น แต่เดิมได้สร้างครอบอุโบสถหลังเก่าไว้ ปัจจบันบูรณะใหม่ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2557 หน้าบันเป็นการจำหลักลายบนแผ่นไม้สักเป็นลายกนกก้านขด ลงรักปิดทอง ประดับกระจกสี ฝีมือช่างท้องถิ่น ในเสมารอบพระอุโบสถทำด้วยหินปูนแกะสลัก
ลำดับเจ้าอาวาส

วัดรางวาลย์  จะมีเจ้าอาวาสมากี่รูปไม่ทราบได้  เท่าที่สอบถามสืบค้น มี 6 รูป คือ
หลวงพ่อโทน
หลวงพ่อวัตร
หลวงพ่อพรม
หลวงพ่อสิน พุทธสโร
หลวงพ่อหนุน
พระครูพิบูลธรรมโกศล(ฉลาด อติพโล คนบุญ) พ.ศ. 2519 - พ.ศ. 2555
พระครูสุนทรจรณคุณ พ.ศ. 2556 - ปัจจุบัน
ภาพ

ด้านข้างอุโบสถ
ด้านหน้าอุโบสถ
อุโบสถวัดรางวาลย์
รูปหล่อหลวงพ่อโทน อดีตเจ้าอาวาสวัดรางวาลย์
สาคูฟีจี

| สาคูฟีจี |
| --- | --- |

ภาพวาดประมาณ ค.ศ. 1870
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงเดี่ยว Monocots
เคลด:: Commelinids Commelinids
อันดับ:: Arecales Arecales
วงศ์:: ปาล์ม (พืช) Arecaceae
สกุล:: สกุลสาคู Metroxylon (H. Wendland) H. Wendland ex Bentham & Hooker f.
สปีชีส์:: Metroxylon vitiense
ชื่อทวินาม
Metroxylon vitiense (H. Wendland) H. Wendland ex Bentham & Hooker f.

สาคูฟีจี  (ชื่อวิทยาศาสตร์: Metroxylon vitiense, vitiense หมายถึงมีต้นกำเนิดในฟีจี) เป็นปาล์มชนิดหนึ่งที่เป็นพืชพื้นเมืองในเกาะวีตีเลวู โอวาลู และวานัวเลวู ในฟีจี มีการยืนยันว่าพบสาคูฟีจีในวานัวเลวูเพียงครั้งเดียวและพบนอกซาวูซาวู   IUCN ได้กล่าวถึงสาคูฟีจีในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ว่ายังเป็นพืชที่ไม่ได้รับการคุ้มครอง
Metroxylon vitiense เคยถูกจัดอยู่ในสกุล Coelococcus and Sagusเช่นเดียวกับพืชชนิดอื่นในสกุล Metroxylon M. vitiense เคยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Coelococcus vitiensis (H. Wendl. ex Seem.) และ Sagus vitiensis (H. Wendl. ex Seem.) ซึ่งไม่นิยมใช้แล้วในปัจจุบัน ในฟีจีเรียกพืชชนิดนี้ว่า: soga, sogo,  seko, และ niu soria.
ผลสาคูฟีจี
การใช้ประโยชน์

ชาวฟีจีใช้ใบมุงหลังคา และนำแป้งในลำต้นมารับประทานการใช้ประโยชน์อย่างไม่ยั่งยืนโดยไม่มีการปลูกทดแทน ทำให้สาคูฟีจีลดจำนวนลง
แหล่งข้อมูลอื่น

"Metroxylon vitiense". Germplasm Resources Information Network (GRIN). Agricultural Research Service (ARS), United States Department of Agriculture (USDA).
Kew Royal Botanic Gardens, World Checklist of Selected Plant Families: entry for Metroxylon vitiense.
Kew Royal Botanic Gardens, Herbarium catalogue: entry for Metroxylon vitiense.
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q4044164  Wikispecies: Metroxylon vitiense  BOLD: 417705  EoL: 1138334  GBIF: 2733809  GRIN: 450419  iNaturalist: 365670  IPNI: 668255-1  IUCN: 177604  NCBI: 101625  Plant List: kew-126628  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:668255-1  WCSP: 126628
สะพานสายรุ้ง (น้ำตกไนแอการา)

| สะพานสายรุ้ง |
| --- | --- |
Rainbow Bridge
สะพานสายรุ้งมองจากประเทศแคนาดา - สิงหาคม ค.ศ. 2007
เส้นทาง: 4 lanes of vehicular traffic (2 each way), pedestrian traffic
ข้าม: แม่น้ำไนแอการา
ที่ตั้ง: น้ำตกไนแอการา, รัฐออนแทรีโอ และน้ำตกไนแอการา, รัฐนิวยอร์ก
ผู้ดูแล: Niagara Falls Bridge Commission
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานอาร์ช
ช่วงยาวที่สุด: 950 ฟุต (290 เมตร)
ประวัติ
วันเปิด: November 1, 1941; 82 ปีก่อน (November 1, 1941)
สถิติ
ค่าผ่าน: 3.25 USD/CAD per auto ($2.75 with ExpressPass/Prepaid NEXUS), 50 cents USD/CAD per pedestrian/bicycle. Tolls are collected entering Canada. No tolls are collected entering the United States.
ที่ตั้ง

สะพานสายรุ้ง ในน้ำตกไนแอการา เป็นสะพานเหล็กโค้งระหว่างประเทศ ข้ามหุบเขาแม่น้ำไนแอการา และสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงระดับโลก เชื่อมต่อกับเมืองของน้ำตกไนแอการา ,รัฐนิวยอร์ก ,สหรัฐอเมริกา (ไปทางทิศตะวันออก) และน้ำตกไนแอการา, รัฐออนแทรีโอ ,ประเทศแคนาดา (ตะวันตก)
ภาพทิวทัศน์

มองเห็นทิวทัศน์ของสะพานสายรุ้งในน้ำตกไนแอการา ซึ่งเชื่อมต่อสหรัฐฯและแคนาดา
แหล่งข้อมูลอื่น

Niagara Falls Bridge Commission
Google Maps view of Rainbow Bridge
Live Traffic Camera of Rainbow Bridge
Images from the Historic Niagara Digital Collections
Rainbow Bridge ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
43°5′24.84″N 79°4′3.88″W﻿ / ﻿43.0902333°N 79.0677444°W﻿ / 43.0902333; -79.0677444
สาคู (ปรง)

| ปรงสาคู |
| --- | --- |

Leaves and male cone of Cycas revoluta
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Cycadophyta
ชั้น:: Cycadopsida
อันดับ:: Cycadales
วงศ์:: Cycadaceae
สกุล:: Cycas
สปีชีส์:: C.  revoluta
ชื่อทวินาม
Cycas revoluta Thunb.

บทความนี้เกี่ยวกับปรงที่ชื่อสาคู สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สาคู
ปรงสาคู (ชื่อวิทยาศาสตร์: Cycas revoluta) เป็นพืชท้องถิ่นในประเทศญี่ปุ่น ชื่อสามัญได้แก่ sago cycad บางครั้งเรียก king sago palm หรือ sago palm แต่เป็นพืชในกลุ่มของปรง ไม่ใช่ปาล์ม พืชชนิดนี้มีพิษในทุกส่วนของพืช แต่สามารถสกัดแป้งไปทำสาคูได้ โดยตัดกิ่ง รากและเมล็ด นำไปบดจนได้แป้ง แล้วล้างอย่างระมัดระวังหลายๆครั้งเพื่อล้างสารพิษออก  แป้งที่เหลือนำมาทำให้แห้งและทำให้สุกด้วยกระบวนการเดียวกับการทำแป้งสาคูจากปาล์ม
ความเป็นพิษ

ปรงสาคูเป็นพิษต่อสัตว์มาก รวมทั้งมนุษย์ถ้าถูกย่อย อาการทางคลินิกจะเกิดขึ้นภายใน 12 ชั่วโมงหลังการย่อยได้แก่อาเจียน ท้องร่วง  อ่อนเพลีย เป็นลม การทำงานของตับล้มเหลว
ทุกส่วนของพืชเป็นพิษ โดยในเมล็ดมีสารพิษที่เรียกว่า ไซคาซิน (cycasin) ในระดับสูง สารพิษนี้ระคายเคืองต่อระบบทางเดินอาหาร ถ้าได้รับในระดับที่มากพอ จะทำให้ตับทำงานล้มเหลว สารพิษตัวอื่นๆ ได้แก่ Beta-methylamino L-alanine ซึ่งเป็นพิษต่อระบบประสาท และสารพิษที่ยังจำแนกไม่ได้อีกมากที่ทำให้เกิดอัมพาตในวัวควาย
แหล่งข้อมูลอื่น

MicrosporophyllMacrosporophyllSeedsVideos เก็บถาวร 2011-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Flavon's Wild herb and Alpine plants
เมล็ดของปรงสาคูที่มีสารพิษ cycasin
วินัย จุลละบุษปะ

| วินัย จุลละบุษปะ |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 12 มิถุนายน พ.ศ. 2465 วัฒนา จุลละบุษปะ จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 14 กันยายน พ.ศ. 2542 (77 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: ศรีสุดา รัชตะวรรณ (พ.ศ. 2499 - พ.ศ. 2542)
อาชีพ: นักร้อง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2485 - พ.ศ. 2542
ผลงานเด่น: เพลงพรหมลิขิต ฟลอร์เฟื่องฟ้า เย็นลมว่าว ดาวล้อมเดือน
สังกัด: วงดนตรีสุนทราภรณ์
วินัย จุลละบุษปะ (12 มิถุนายน พ.ศ. 2465 — 14 กันยายน พ.ศ. 2542)  เป็นอดีตนักร้องนำวงดนตรีสุนทราภรณ์ และหัวหน้าวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ และวงสังคีตสัมพันธ์ ต้นฉบับเพลงที่รู้จักคุ้นหูกันดี เช่น พรหมลิขิต ฟลอร์เฟื่องฟ้า เย็นลมว่าว ดาวล้อมเดือน ทะเลบ้า ทาสน้ำเงิน ดาวจุฬา ฯลฯ ซึ่งส่วนใหญ่ท่านจะร้องเพลงในจังหวะแทงโก้จนได้รับฉายาว่า ราชาแทงโก้
ประวัติ > เบื้องต้น

วินัย จุลละบุษปะ เดิมชื่อ วัฒนา จุลละบุษปะ เป็นบุตรของรองอำมาตย์โท ขุนประมาณธนกิจ (วงศ์ จุลละบุษปะ) และนางน้อม เกิดที่บ้านข้างวัดมหรรณพาราม กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2465 อันเป็นช่วงปลายสมัยรัชกาลที่ 6 มีพี่น้อง 5 คน เป็นบุตรคนโต ใน 5 คน ในสมัยที่ยังเป็นเด็กขุนประมาณธนกิจผู้เป็นพ่อรับราชการเป็นคลังจังหวัดซึ่งต้องโยกย้ายไปตามจังหวัดต่าง ๆ อยู่เสมอ ทำให้ต้องย้ายโรงเรียนตามพ่อบ่อย ๆ ครอบครัวของคุณวินัยอยู่ที่กาฬสินธุ์หลายปี ที่สุดจึงมาเรียนในกรุงเทพฯ ที่โรงเรียนวัดราชบพิธกระทั่งสำเร็จการศึกษาชั้นมัธยม 6 ส่วนสถานที่พักคือบ้านของแม่ที่สี่เสาเทเวศร์ซึ่งได้อยู่อาศัยต่อมาอีกนาน พ่อและแม่ของท่านไม่เกี่ยวพันกับวงการเพลง ในขณะที่คุณวินัยชอบร้องเพลงมาตั้งแต่เล็ก ๆ และนักร้องที่ชื่นชอบคือ ครูล้วน ควันธรรมซึ่งเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียงมากในยุคนั้น
โลกเสียงเพลง

เมื่อจบการศึกษาแล้วญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งซึ่งรู้จักกับทางกรมโฆษณาการ เห็นว่าท่านรักการร้องเพลงจริงจึงช่วยฝากงานที่กรมโฆษณาการให้ จากจิตใจอันแน่วแน่ที่จะเป็นนักร้องอาชีพ ระหว่างยังไม่สอบบรรจุวิชาข้าราชการพลเรือนตามระเบียบ ท่านได้ไปฝึกหัดร้องเพลงกับครูเวส สุนทรจามร ซึ่งเป็นรองหัวหน้าวงดนตรีกรมโฆษณาการ รองจากครูเอื้อ สุนทรสนาน ที่บ้านข้างถนนตะนาวจนเข้าที่ ครูเวสได้สอนหลักการร้องให้แก่คุณวินัยพร้อมกับศิษย์อีกคนคือ คุณเพ็ญศรี พุ่มชูศรี ครูวินัยร้องเพลงอยู่กับวงสุนทราภรณ์จนได้บรรจุเป็นข้าราชการกรมโฆษณาการเมื่อ พ.ศ. 2488 ขณะที่คุณวินัยอายุได้ 23 ปี หลังจากสอบบรรจุเป็นข้าราชการแล้ว ชีวิตต่อจากนี้ก็อยู่กับเสียงเพลงตลอดและไม่เคลื่อนย้ายไปทำงานที่ไหนเลย รวมแล้วรับราชการอยู่ที่กรมโฆษณาการซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นกรมประชาสัมพันธ์นานถึง 38 ปี กระทั่งปลดเกษียณเมื่อ พ.ศ. 2526 คุณวินัยเคยหัดเล่นไวโอลิน แต่ก็ไม่เอาจริงเอาจังแต่อย่างใด
การเป็นนักร้องของคุณวินัยไม่มีข้อมูลว่าเคยไปร้องเพลงประกวดตามงานวัดที่ไหนบ้าง ท่านออกร้องเพลงต่อสาธารณชนจริง ๆ เป็นครั้งแรกที่โรงภาพยนตร์โอเดียน โดยครูเวสพาไปร้องเพลง "ทาสน้ำเงิน" ที่ครูเวสแต่งทำนอง ครูเอิบ ประไพเพลงผสมแต่งคำร้อง เพลงนั้นขึ้นต้นว่า " รำพึงครวญคิดชีวิตเรา มีความโศกเศร้าหมองหม่น ก็เนื่องด้วยความยากจน ต้องจำทนทุกข์เวทนาอาวรณ์ … " ปรากฏว่าจากรูปลักษณ์อัน "ไม่หล่อ" ที่ปรากฏต่อสายตาสาธารณชนครั้งแรกทำให้ผู้คนแสดงอาการฮือฮา หัวเราะขำว่านักร้องคนนี้เห็นจะร้องเพลงไม่ได้การเป็นแน่ แต่ที่ไหนได้ด้วยเสียงอันนุ่มเย็นแจ่มชัดเท่านั้น ผู้ฟังทุกคนก็พลันนั่งฟังอย่างเงียบกริบกระทั่งจบเพลงก็ปรบมือให้ด้วยความชื่นชมอย่างสนั่นหวั่นไหว นับแต่นั้นชื่อวินัยก็เริ่มเป็นที่รู้จักของผู้คนทั่วไป ท่านอัดเพลงลงแผ่นเสียงเป็นเพลงแรกเมื่อปีใดไม่ทราบ ทราบแต่ว่าเพลงแรกที่อัดลงแผ่นคือเพลงเรารักกัน บันทึกเสียงโดยห้างกมล สุโกศล ส่วนเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้เป็นอย่างมากคือ เย็นลมว่าว ที่ขึ้นต้นว่า เย็น .. ยามเมื่อเย็นลมว่าว … เมื่อถึงหน้าร้อนหรือหน้าว่าวคราวใด ทุกคนที่ได้ฟังเพลงนี้จะรู้สึกปลอดโปร่งชื่นชมในสายลมและท้องฟ้ายิ่งนัก
ชีวิตรักของคุณวินัยเป็นไปอย่างเรียบง่าย หลังพ.ศ. 2495 ที่ศรีสุดา รัชตะวรรณ นักร้องสาวคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ด้วย ทั้งสองท่านก็ต้องตาต้องใจกระทั่งผูกสมัครรักใคร่และแต่งงานร่วมครองรักกันตั้งแต่ พ.ศ. 2499
คุณวินัยเริ่มดำรงตำแหน่งหัวหน้าวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์แทนครูเอื้อ สุนทรสนาน ซึ่งเกษียณอายุเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2515 และเกษียณอายุเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2526 ในระหว่างเป็นหัวหน้าวง
บั้นปลายชีวิต

หลังเกษียณอายุราชการ เมื่อ พ.ศ. 2526 วินัยและศรีสุดาได้ร่วมกันตั้งวงดนตรีชื่อว่า วงดนตรีสังคีตสัมพันธ์ โดยมีครูเสถียร ปานคง อดีตข้าราชการกรมประชาสัมพันธ์ เป็นผู้ควบคุมวง
วินัย จุลละบุษปะถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2542 อายุ 77 ปี พิธีพระราชทานเพลิงศพ จัดขึ้น ณ เมรุวัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร เมื่อวันอังคารที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2542
ผลงานเพลง

วินัย จุลละบุษะปะ ขับร้องไว้ทั้งหมด 300 กว่าเพลงและเป็นนักร้องนำของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์และวงดนตรีสุนทราภรณ์ โดยได้รับฉายาว่า "ราชาแทงโก้" ซึ่งมาจากเพลงที่มีจังหวะแทงโก้หลายเพลงที่วินัยร้องไว้  ซึ่งผลงานเพลงที่ได้รับความนิยม เช่น
ฟอร์เฟื่องฟ้า, พรหมลิขิต, เย็นลมว่าว, พรานล่อเนื้อ, น้ำตาลใกล้มด, กลิ่นสไบนาง, ม่านมงคล, ดาวล้อมเดือน, กลิ่นแก้มนาง, จ้าวไม่มีศาล, กลิ่นเนื้อนาง, น่าน้อยใจ, ทะเลบ้า, กลิ่นร่ำ, ปทุมไฉไล ,ปทุมมาลย์, เสียดายเดือน, แรกเจอ, สุดสงวน, คำสารภาพ, ทาสน้ำเงิน, แว่วเสียงเธอ, มนต์เทวี, พันธุ์ไม้เลื้อย, สั่งธาร, เพ็ญโฉม, ในอ้อมพฤกษ์, แจ่มใจ, ลืมไม่ลง, ยอดกัลยาณี, ถ้าเธอรักฉัน, คอยขวัญใจ, มนต์สวาท, คอยนาง, บุหรงทอง, ดาวจุฬา, ห่วงอาลัย, ชั่วคืนเดียว, นางบุญใจบาป, ม่านฟ้า, ทาสรัก, จอมนางในดวงใจ, จอมขวัญพี่, จูบลมชมเงา, คิมหันต์หัวหิน, คิดไม่ถึง, ตกดึกนึกเศร้า, ขวัญมอดินแดง, ท่องทะเลทอง เป็นต้น
และมีหลายผลงานเพลงที่ร้องคู่กับนักร้องท่านอื่นๆ ที่ได้รับความนิยม เช่น
ชื่นชีวิต(นำหมู่คู่ศรีสุดา), กำพร้าคู่(คู่ชวลี ), ชะรอยบุญ(คู่ชวลี ), พายเรือพลอดรัก(คู่ชวลี), ดวงเดือน(คู่ชวลี), ลาวดวงดอกไม้(คู่ชวลี), กระแต(คู่ชวลี), ฝากลมจูบ(คู่ชวลี ), ระฆังสั่งลา(วรนุช), บ้านนา(วรนุช), กระต่ายโง่(คู่มัณฑนา), กระท่อมรัก(คู่ชวลี), จะทำยังไง(คู่เอื้อ,เลิศ), ผิดนัด(คู่สุปาณี), หงส์กับกา(คู่รวงทอง), ลมรัก(คู่ชวลี), เสี่ยงเทียนเสี่ยงรัก(คู่ชวลี), เซ็งลี้ฮ้อ(คู่สุปาณี), โยสลัม(คู่เอื้อ), รักใครกันแน่(คู่ศรีสุดา,เลิศ,สมศักดิ์ เทพานนท์), อ่างหิน(คู่วรนุช), จันทร์จูบฟ้า(คู่ชวลี ), ถ้ารักกันลั่นเปรี้ยง(นำหมู่คู่มัณฑนา), ครูสอนรักคู่(ศรีสุดา), เอื้อไพร(คู่ชวลี ), เริงรัก(นำหมู่คู่ศรีสุดา), ดอกฟ้าร่วง(คู่มัณฑนา), ดีกันนะ(คู่ชวลี ), ค่ำนี้มีสุข(นำหมู่คู่ศรีสุดา), ผู้หญิงนะหรือ(คู่เอื้อ)
เป็นต้น
คุณวินัย จุลละบุษปะ มักจะได้ขับร้องเพลงคู่กับคุณชวลี ช่วงวิทย์นักร้องสาวร่วมวงดนตรีสุนทราภรณ์เป็นประจำ
หวาย (แก้ความกำกวม)

หวาย อาจหมายถึง
หวาย (Rattan) พืชในวงศ์ปาล์ม เผ่า Calameae มีอยู่ทั่วไปตามเขตอากาศร้อนชื้นในแอฟริกา เอเชีย ออสตราเลเชีย
เครื่องหวาย เครื่องจักสานที่ทำจากเถาของหวาย มักใช้ทำเครื่องเรือน
กล้วยไม้สกุลหวาย (Dendrobium)
ปัญญาริสา เธียรประสิทธิ์ นักร้อง
สปิเนล

| สปิเนล |
| --- | --- |
สปิเนลขนาด 4.13 และ 1.83 กะรัต
การจำแนก
ประเภท: แร่ อัญมณี
สูตรเคมี: MgAl2O4
คุณสมบัติ
สี: แดง, น้ำเงิน, เขียวเข้ม, น้ำตาล, ม่วง และดำ
รูปแบบผลึก: ออกตระฮีดรอน  (หน้าผลึกแปดด้าน)
โครงสร้างผลึก: ระบบสามแกนราบ เฮกซะโกนาล
ค่าความแข็ง: 7.5–8.0
ความวาว: วาวแบบแก้ว
ดรรชนีหักเห: 1.719
สีผงละเอียด: ขาว
ความถ่วงจำเพาะ: 3.6–4.1
จุดหลอมเหลว: 2030 - 2050 °C
สภาพละลายได้: ไม่สามารถ
คุณสมบัติอื่น: 
สปิเนล (Spinel) /ˈspɪnɛl/ เป็นแร่รัตนชาติ ที่ประกอบด้วยโมเลกุลของแม็กเนเซียมและอะลูมิเนียม มีสูตรเคมีว่า MgAl2O4 โดยเฉพาะสีแดง จะลักษณะคล้ายทับทิมมาก จนเรียก "ทับทิมสปิเนล" (ruby spinel) ส่วน บาลัส รูบี้ หรือ ทับทิมบาลัส เป็นชื่อเดิมของสปิเนลที่มีสีกุหลาบ สปิเนลมีรูปผลึกชัดแบบออกตระฮีดรอน ระดับความแข็งถึง 8 มีความวาวแบบแก้ว สปิเนลแตกต่างจากแร่แมกเนไทท์ ตรงที่ ไม่มีสมบัติเป็นแม่เหล็ก และมีสีผงละเอียดสีขาว ไม่หลอมละลาย และไม่ละลายในกรด
บรรณานุกรม

Deer, Howie and Zussman (1966). An Introduction to the Rock-Forming Minerals, Longman, pp. 424–433, ISBN 0-582-44210-9.
Shumann, Walter (2006). Gemstones of the World 3rd edition, Sterling, pp. 116–117.
สะพานสามหอ

สะพานสามหอ เป็นสะพานรถไฟ 1 ใน 3 แห่งที่สร้างขึ้นเพื่อให้รถไฟข้ามหุบเขาระหว่างจังหวัดลำปาง กับจังหวัดลำพูน อยู่ในเส้นทางรถไฟสายเหนือ ระหว่างสถานีรถไฟแม่ตานน้อย และสถานีรถไฟขุนตาน บริเวณกิโลเมตรที่ 677.903 เหตุที่เรียกว่า "สะพานสามหอ" เนื่องจากสะพานตั้งอยู่บนหอสูง 3 หอ แต่ปัจจุบันมีการเสริมหอเพื่อรองรับน้ำหนักเพิ่มขึ้นเป็น 4 หอแล้ว
ตัวสะพาน

สะพานสามหอ เป็นสะพานทางตรง มีความลาดชัน 25 ใน 1,000 ตัวสะพานทำด้วยเหล็ก ขนาด 30.00 + 60.00 + 30.00 + 22.00 เมตร สะพานเหล็กช่วง 30.00 + 60.00 + 30.00 เมตร เป็นสะพานแบบโครงยีน (Cantiliver type deck truss) ตั้งอยู่บนเสาหอเหล็ก ตัวโครงสะพานยื่นออกไปสองข้าง ด้านริมฝั่งมีตอม่อคอนกรีตรองรับไว้ และมีน้ำหนักถ่วงมิให้ปลายอีกข้างหนึ่งกระดกเมื่อมีรถไฟวิ่งผ่าน ที่ระหว่างปลายโครงยื่นช่วงกลางมีสะพานสั้น ยาว 9.20 เมตร วางพาดอยู่ ส่วนสะพานช่วง 22.00 เมตรสุดท้ายเป็นแบบ Simple deck truss สะพานนี้มีเสาหอเหล็กรวม 3 เสาตั้งรองรับอยู่ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2458 พร้อมกันกับสะพานสามหอ (ยังใช้งานอยู่) และสะพานห้าหอ (เลิกใช้งานไปแล้วเมื่อปี พ.ศ. 2510)
การบูรณะสะพานในปี พ.ศ. 2510

สะพานสามหอ ได้ใช้งานมานานกว่า 50 ปี และต่อมาน้ำหนักกดเพลาของรถจักรก็เพิ่มขึ้น ซึ่งแต่เดิมออกแบบให้รับน้ำหนักกดเพลาเพียง 10.5 ตันต่อหน่วยต่อเพลา แต่พอเมื่อได้เพิ่มน้ำหนักเพลาเป็น 15 ตันต่อหน่วยต่อเพลา จึงมีการพิจารณาตรวจสอบสะพานทั้ง 3 แห่ง (สะพานสองหอ สะพานสามหอ สะพานห้าหอ) ปรากฏว่าอยู่ในสภาพที่ไม่น่าจะปลอดภัยนัก ตัวสะพานเหล็กมีอาการล้าตัวและอ่อนตัว การพิจารณาเกี่ยวกับสะพานสูงทั้ง 3 แห่งนี้ ได้ถูกหยิบยกขึ้นมาพิจารณาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2496 ได้มีการพิจารณากันหลายครั้งและนำวิธีการต่างๆ มาเปรียบเทียบเพื่อให้การปรับปรุงสะพานทั้ง 3 แห่งเป็นไปโดยความเหมาะสมและประหยัด โดยการช่วยเหลือจากการรถไฟแห่งชาติญี่ปุ่น เมื่อได้หยิบยกวิธีการต่าง ๆ มาพิจารณาทั้งข้อดีและข้อเสียแล้ว จึงได้ตกลงเลือกสร้างและปรับปรุงสะพานทั้ง 3 แห่ง ในปี พ.ศ. 2508 และแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2510
สะพานสามหอ ตัวเหล็กโคงสะพานทั่วไปอยู่ในสภาพดี จุดอ่อนแออยู่ที่ปลายโครงเหล็กยื่น ที่ช่องกลางมีอาการอ่อนตัวมาก จึงได้พิจารณาเพื่อเสริมกำลังความแข็งแกร่งของสะพานนี้ โดยวิธีตั้งเสาหอเหล็กขึ้นใหม่ที่กึ่งกลางสะพาน ขึ้นไปรับปลายโครงการสะพานยื่นที่ช่องกลางทำการเสริมตัวโครงสะพานเหล็กโดยเพิ่มเนื้อที่หน้าตัดให้มีความแข็งแรงขึ้น ค่าบูรณะปรับปรุงเสริมกำลังความแข็งแรงของสะพานสองหอ และสะพานสามหอ รวมเป็นเงิน 6,290,000 บาท
สถานที่ใกล้เคียง

สถานีรถไฟแม่ตานน้อย
สถานีรถไฟขุนตาน
สะพานคอมโพสิต
สะพานสองหอ
อุโมงค์ขุนตาน
หวายขม

| หวายขม |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Arecales
วงศ์:: Arecaceae
สกุล:: Calamus
สปีชีส์:: C.  diepenhorstii
ชื่อทวินาม
Calamus diepenhorstii 

หวายขม (ชื่อวิทยาศาสตร์:  Calamus diepenhorstii) เป็นหวายกอ ลำต้นค่อนข้างเล็ก กาบหุ้มลำต้นมีหนามปกคลุมเป็นแถบสีดำมันวาว ปลายหนามเป็นขน พบได้ทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้ในการผูกมัด จักสานตะกร้า ทำเครื่องมือดักปลาและดักสัตว์
หวายกำพวน

| หวายกำพวน |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Arecales
วงศ์:: Arecaceae
วงศ์ย่อย:: Calamoideae
เผ่า:: Calameae
สกุล:: Calamus
สปีชีส์:: C.  longisetus
ชื่อทวินาม
Calamus longisetus 

หวายกำพวน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Calamus longisetus) เป็นหวายกอขนาดใหญ่ โตเร็ว ใบย่อยรวมกันเป็นกลุ่ม กาบหุ้มลำมีหนามสีดำหนาแน่น โคนของหนามสีเหลืองอ่อน มีมือเกี่ยวเนื้อค่อนข้างหยาบ ในไทยใช้ทำเฟอร์นิเจอร์ ชาวเกาะในทะเลอันดามันนำผลมารับประทาน พบในบังกลาเทศไทย พม่า หมู่เกาะนิโคบาร์
สะพานฮากูโจ

สนามกอล์ฟใกล้กับสะพานฮากูโจ
สะพานฮากูโจ (ญี่ปุ่น: 白鳥大橋; โรมาจิ: Hakuchō Ō-hashi)เป็นสะพานแขวนในเมืองมูโรรังในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2528 เปิดให้บริการเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2541 ตั้งอยู่บนเส้นทางหลวงหมายเลข 37 ใช้งบประมาณในการก่อสร้างทั้งสิ้นกว่า 115,300 ล้านเยน
บนตัวสะพานอาจจะมีลมพัดแรงเป็นบางครั้ง มีทางเท้าสำหรับให้ผู้คนเดินสัญจร แต่ทั้งนี้ไม่อนุญาตให้รถจักรยานยนต์ และจักรยานข้าม
ข้อมูลทั่วไป

ความยาวทั้งหมด : 1,320 เมตร
ช่วงผ่านน้ำ: 720 เมตร
ช่วงยกระดับ: ฝั่งละ 330 เมตร
ความกว้าง: 14.25 เมตร
หอสูง: 120 เมตร
ทางวิ่งสูงจากน้ำ: 54.5 เมตร
ความเร็วสูงสุดที่อนุญาต: 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง
จำนวนช่องทางวิ่ง: 2 ช่องทาง
ปริมาณการสัญจรเฉลี่ย: 11,600 คัน/วัน
ข้อมูลเพิ่มเติม

Hakucho Bridge ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
42°21′10″N 140°57′01″E﻿ / ﻿42.35278°N 140.95028°E﻿ / 42.35278; 140.95028
หวายขี้ผึ้ง

| หวายขี้ผึ้ง |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Arecales
วงศ์:: Arecaceae
สกุล:: Calamus
สปีชีส์:: C.  blumei
ชื่อทวินาม
Calamus blumei Roxb.

หวายขี้ผึ้งหรือหวายขนุน ชื่อวิทยาศาสตร์:  Calamus blumei เป็นหวายกอ มีมือเกี่ยว ปลายใบย่อยเป็นรูปสามเหลี่ยม พบในภาคใต้ของไทย มาเลเซีย เกาะสุมาตรา เกาะบอร์เนียว เป็นหวายคุณภาพดี แต่มีไม่มากพอสำหรับการค้า ในซาราวักนำไปสานตะกร้าและเสื่อ