stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วงศ์ (ชีววิทยา)

The various levels of the scientific classification system.

แปดลำดับขั้นสำคัญ ๆ ของการจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ในหนึ่งอันดับประกอบด้วยหนึ่งวงศ์ขึ้นไป ตามแผนภาพไม่ได้แสดงลำดับขั้นที่อยู่อื่น ๆ ที่อยู่ระหว่างนี้
วงศ์ (อังกฤษ: family, ละติน: familia, รูปพหูพจน์ familiae) เป็นขั้นอนุกรมวิธานขั้นหนึ่งในการจำแนกสิ่งมีชีวิตในทางวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นลำดับขั้นสูงที่เล็กที่สุด มีการแบ่งเฉพาะเจาะจงในรายละเอียดเพิ่มมากขึ้น อยู่ระหว่างขั้นอันดับและขั้นสกุล วงศ์หนึ่งอาจจำแนกเป็นวงศ์ย่อยหลายวงศ์ ซึ่งเป็นขั้นที่อยู่ระหว่างขั้นวงศ์และขั้นสกุล
ชื่อของวงศ์จะใช้ภาษาละติน โดยมักลงท้ายด้วย -aceae ในพืช โครมาลวีโอลาตา ฟังไจ และแบคทีเรีย ส่วนในอาณาจักรสัตว์จะลงท้ายด้วย -idae สิ่งมีชีวิตในแต่ละวงศ์ประกอบด้วยสมาชิกที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน นั่นคือ สิ่งมีชีวิตในสกุลต่างกัน แต่อยู่ในวงศ์เดียวกันจะมีส่วนที่ใกล้เคียงกัน มักเป็นลักษณะตามระบบธรรมชาติที่แสดงความเกี่ยวพันทางวิวัฒนาการ แต่บางวงศ์เป็นลักษณะตามระบบเสริมธรรมชาติ เพียงอาศัยความสะดวกในการจัดเท่านั้น
ในพืชชั้นสูงอาศัยลักษณะที่ใช้ในการจัดวงศ์ จากลักษณะโครงสร้างทางลำต้น และทางการสืบพันธุ์ที่สามารถถ่ายทอดได้ ได้แก่ นิสัยการเจริญเติบโต การเรียงใบ การเกิดเพศดอกบนต้น ชนิดช่อดอก สมมาตรดอก จำนวนกลุ่มของเกสรตัวผู้ จำนวนและการเชื่อมติดกันของเกสรตัวเมีย ตำแหน่งรังไข่ ตำแหน่งไข่อ่อน ชนิดรก ชนิดผลไม้ และคัพภวิทยา
พืชบางตระกูลมีลักษณะบางประการที่บ่งชี้ชัดเจน เช่น วงศ์ทานตะวัน (Compositae) มีช่อดอกแบบช่อกระจุกแน่น (head, capitulum) ส่วนในวงศ์ผักชี (Umbelliferae) มีช่อดอกแบบช่อซี่ร่ม (umbel) และผลแยกแล้วแตก (schizocarp) และวงศ์ก่วม (Aceraceae) มีผลแยกแล้วแตกและมีปีก (winged schizocarp) แต่ในวงศ์กุหลาบ (Rosaceae) มีผลแตกต่างไปตามวงศ์ย่อย
สิ่งมีชีวิตแต่ละตระกูลอาจมีสมาชิกมากน้อยเพียงใดก็ได้ เช่น วงศ์ทานตะวัน วงศ์กล้วยไม้ เป็นวงศ์ใหญ่ที่สุดวงศ์หนึ่งของอาณาจักรพืช มีสมาชิกประมาณ 22,000 ชนิด ส่วนวงศ์ Leitneriaceae มีสมาชิก 1 สกุล และ 1 ชนิด บางครั้งนำไปรวมไว้กับวงศ์มะยมป่า (Simaroubaceae) และในบางครั้งที่สกุลใด ๆ มีลักษณะอันแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเจนกับวงศ์ที่สังกัดอยู่ ก็จะมีการแบ่งวงศ์ออกมาใหม่ เช่น วงศ์นกเขียวก้านตอง (Chloropsis) และวงศ์นกแว่นตาขาว แยกออกมาจากวงศ์นกเขียวคราม
| ด ค กลำดับอนุกรมวิธาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  | Magnorder |  |  |  |  |
| โดเมน | ไฟลัมใหญ่ | ชั้นใหญ่ |  | อันดับใหญ่ | วงศ์ใหญ่ |  |  | ชนิดใหญ่ |
| อาณาจักร | ไฟลัม | ชั้น | Legion | อันดับ | วงศ์ | เผ่า | สกุล | ชนิด/สปีชีส์ |
| อาณาจักรย่อย | ไฟลัมย่อย | ชั้นย่อย | Cohort | อันดับย่อย | วงศ์ย่อย | เผ่าย่อย | สกุลย่อย | ชนิดย่อย |
| Infrakingdom/Branch | Infraphylum | Infraclass |  | Infraorder |  | Alliance | หมู่ | Infraspecies |
|  | Microphylum | Parvclass |  | Parvorder |  |  |  |  |
วันทามารีย์

แม่พระรับสาร โดยฟราอันเจลีโก (ราว ค.ศ. 1437-1446), พิพิธภัณฑ์ซานมาร์โก, ฟลอเรนซ์
วันทามารีย์ หรือในเอกสารเก่ากว่าใช้คำว่า วันทามารีอา (ละติน: อาเวมารีอา, Ave Maria; อังกฤษ: Hail Mary) เป็นบทสวดภาวนาแบบขนบของศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกซึ่งอ้างตอนที่เทวดากาเบรียลมาพบแม่พระมารี พระมารดาของพระเยซู และต่อมาเมื่อแม่พระเดินทางไปพบเอลิซาเบธ มารดาของนักบุญจอน ผู้ให้บัพติศมา ทั้งสองเหตุการณ์นี้ปรากฏในพระวรสารนักบุญลูกา บทภาวนาวันทามารีย์เป็นบทเชิดชูและร้องขอต่อพระมารดาของพระเจ้า นับตั้งแต่ศตวรรษที่ 16 ปรากฏฉบับบทภาวนาของโรมันคาทอลิกมีความใกล้เคียงกับบทร้องขอภาวนาเพื่อเพื่อผู้ที่ลำบาก ตัวบทสวดมีความแตกต่างกันไปตามธรรมเนียมและมีการนำไปดัดแปลงเป็นดนตรี
ในจารีตละตินของโรมันคาทอลิก ใช้บทภาวนาที่เป็นพื้นฐานของบทภาวนาต่อบทสวดลูกประคำและบทสวดอังเจลัส พิธีสักการบูชาในจารีตโอเรียนทัลออร์ทอดอกซ์มีบทภาวนาจำนวนมากที่ใช้สื่อยังแม่พระ แต่ทั้งหมดล้วนมีความคล้ายคลึงกับวันทามารีย์ ส่วนจารีตออร์ทอดอกซ์ตะวันออกมีบทภาวนาที่คล้ายคลึงกัน ทั้งในภาษากรีกและฉบับแปล ล้วนปรากฏในบทสวดนอกสักการพิธี เช่น บทภาวนาพระเยซู จารีตคาทอลิกตะวันออกใช้รูปแบบที่สืบต่อจากของละติน เช่นเดียวกันกับคริสตจักรกลุ่มตะวันตกอื่น ๆ ที่มีประวัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับคาทอลิก มีบทภาวนาที่ต่อยอดหรือมีรากฐานมาจากฉบับละติน เช่น ลูเทอราน, อังกลิคัน, อินดีเพนเดนต์คาทอลิก และ โอลด์คาทอลิก
บทวันทามารีย์ฉบับภาษาไทยของคาทอลิกมีการปรับปรุงสำนวนอย่างต่อเนื่องโดยคณะกรรมการคาทอลิกเพื่อพิธีกรรม ปรากฏมีตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1674 อันปรากฏการใช้คำว่า "อาเวมารีอา" และ "ซางตามารีอา" ซึ่งปรากฏเรื่อยมาในฉบับอีกสองฉบับถัดมา กระทั่งฉบับที่สี่ในปี 1947 ใช้คำว่า "วันทามารีอา" และ "สันตะมารีอา" ทดแทน ในปัจจุบัน บทภาวนาภาษาไทยที่ใช้ของคาทอลิกเป็นฉบับประกาศใช้ในเดือนกันยายน 2010 ใช้คำว่า "มารีย์" แทน "มารีอา"
รัฐซัสแคตเชวัน

| ซัสแคตเชวัน |
| --- | --- |
รัฐ
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: ละติน: Multis e Gentibus Vires ("Strength from Many Peoples")
  BC AB SK MB ON QC NB PE NS NL YT NT NU  
พิกัด: 54°00′00″N 106°00′02″W﻿ / ﻿54.00000°N 106.00056°W﻿ / 54.00000; -106.00056
ประเทศ: แคนาดา
เข้าร่วมสมาพันธ์: 1 กันยายน ค.ศ. 1905 (แยกจากนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์) (ลำดับที่ 8/9 พร้อมกับรัฐแอลเบอร์ตา)
เมืองหลวง: ริไจนา
เมืองใหญ่สุด: แซสคาทูน 
เขตมหานครใหญ่สุด: เขตมหานครแซสคาทูน
 
การปกครอง
 • ประเภท: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ระบบรัฐสภา
 • Lieutenant governor: Russell Mirasty
 • นายกเทศมนตรี: Scott Moe (Saskatchewan Party) 
Legislature: Legislature of Saskatchewan
Federal representation: Parliament of Canada
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: 14 จาก 338 (4.1%)
สมาชิกวุฒิสภา: 6 จาก 105 (5.7%)
 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 651,900 ตร.กม. (251,700 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 591,670 ตร.กม. (228,450 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 59,366 ตร.กม. (22,921 ตร.ไมล์)  9.1%
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 7
 : ร้อยละ 6.5 ของแคนาดา
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 1,098,352  คน
 • ประมาณ (2021 ไตรมาสที่ 1): 1,178,832  คน
 • อันดับ: อันดับที่ 6
 • ความหนาแน่น: 1.86 คน/ตร.กม. (4.8 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ซัสแคตเชวาเนียน (ทางการ) 
ภาษาราชการ: อังกฤษ[ต้องการอ้างอิง]
 
ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ
 • อันดับ: 5
 • ทั้งหมด (2015): CA$79.415 พันล้าน
 • ต่อหัว: CA$70,138 (อันดับที่ 4th)
ดัชนีการพัฒนามนุษย์
 • HDI (2018): 0.912 — สูงมาก (อันดับที่ 4)
เขตเวลา
พื้นที่ส่วนใหญ่: UTC−06:00 (เขตกลาง)
Lloydminster และพื้นที่ใกล้เคียง: UTC−07:00 (เขตภูเขา)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−06:00 (เขตภูเขา (DST))
รหัสไปรษณีย์: SK
คำนำหน้ารหัสไปรษณีย์: S
รหัส ISO 3166: CA-SK
ดอกไม้: ลิลีแดงตะวันตก
ต้นไม้: ต้นเบอร์ชกระดาษ
นก: ไก่ป่า/ไก่ฟ้าหางแหลม
* อันดับนับรวมทั้งรัฐและดินแดน
รัฐซัสแคตเชวัน คือรัฐหนึ่งของประเทศแคนาดา ที่ตั้งอยู่ตอนกลางถัดไปทางตะวันตกของประเทศ เป็นหนึ่งในสองรัฐของประเทศที่ไม่มีส่วนที่ติดกับทะเล
หนังสืออ่านเพิ่ม

Archer, John H. Saskatchewan: A History. Saskatoon: Western Producer Prairie Books, 1980. 422 pp.
Bennett, John W. and Kohl, Seena B. Settling the Canadian-American West, 1890–1915. University of Nebraska Press, 1995. 311 pp.
Bill Waiser. Saskatchewan: A New History (2006)
Bocking, D. H., ed. Pages from the Past: Essays on Saskatchewan History. Saskatoon: Western Producer Prairie Books, 1979. 299 pp.
LaPointe, Richard and Tessier, Lucille. The Francophones of Saskatchewan: A History. Regina: University of Regina, Campion Coll., 1988. 329 pp.
Lipset, Seymour M. Agrarian Socialism: The Cooperative Commonwealth Federation in Saskatchewan: A Study in Political Sociology. University of California Press, 1950.
Martin, Robin Shades of Right: Nativist and Fascist Politics in Canada, 1920–1940, University of Toronto Press, 1992.
Porter, Jene M (2008). Perspectives of Saskatchewan. University of Manitoba Press. ISBN 9780887551833.
Veldhuis, Niels (2009). "Saskatchewan Prosperity: Building on Success". Fraser Institute. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help)
แหล่งข้อมูลอื่น

Government of Saskatchewan
Encyclopedia of Saskatchewan
รัฐซัสแคตเชวัน ที่เว็บไซต์ Curlie
CBC Digital Archives – Saskatchewan @ 100
Royal Canadian Mounted Police เก็บถาวร 2008-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Saskatchewan!
SaskTourism
| ด ค ก รัฐและดินแดนของประเทศแคนาดา |
| --- | --- |
รัฐ:  เกแบ็ก  ซัสแคตเชวัน  นิวบรันสวิก  นิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์  โนวาสโกเชีย  บริติชโคลัมเบีย  พรินซ์เอดเวิร์ดไอแลนด์  แมนิโทบา  ออนแทรีโอ  แอลเบอร์ตา 
ดินแดน:  นอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์  นูนาวุต  ยูคอน 
  หมวดหมู่   โครงการวิกิ
มหาวิทยาลัยออกแลนด์

| --- | --- |
The University of Auckland   Te Whare Wānanga o Tāmaki Makaurau(มาวรี)
ตราประจำมหาวิทยาลัยออกแลนด์
ชื่อย่อ: UA
คติพจน์: ละติน: Ingenio et labore
คติพจน์อังกฤษ: By natural ability and hard work
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: ค.ศ.1883
อธิการบดี: Scott St John
รองอธิการบดี: Stuart McCutcheon
อาจารย์: 2,183 (FTE, 2015)
เจ้าหน้าที่: 2,892 (FTE, 2015)
ผู้ศึกษา: 33,050 (EFTS, 2015)
ปริญญาตรี: 25,754 (EFTS, 2015)
บัณฑิตศึกษา: 7,717 (EFTS, 2015)
ที่ตั้ง: ออกแลนด์, นิวซีแลนด์
วิทยาเขต: Multiple
เครือข่าย: ACU, APAIE,  APRU, Universitas 21, WUN
เว็บไซต์: www.auckland.ac.nz

มหาวิทยาลัยออกแลนด์ (อังกฤษ: University of Auckland; มาวรี: Te Whare Wānanga o Tāmaki Makaurau) เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยของรัฐที่ใหญ่ที่สุดในนิวซีแลนด์ ตั้งอยู่ในเมืองโอ๊คแลน์ เป็นมหาวิทยาลัยที่มีอันดับสูงที่สุดในประเทศซึ่งอยู่ในอันดับที่ 81 ของโลกในการจัดอันดับโลกของมหาวิทยาลัยแห่งโลก (QS) มหาวิทยาลัยออกแลนด์ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2426 ในฐานะที่เป็นวิทยาลัย มหาวิทยาลัยแห่งนิวซีแลนด์ประกอบไปคณะ 8 คณะ และ 4 สถาบันวิจัยกระจายไปในหกวิทยาเขต มีนักศึกษามากกว่า 40,000 คนและนักศึกษาที่เทียบเท่ามากกว่า 30,000 คน
ประวัติ > ต้นกำเนิด

มหาวิทยาลัยออกแลนด์เริ่มต้นในฐานะวิทยาลัยที่เป็นส่วนประกอบของมหาวิทยาลัยนิวซีแลนด์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1883 เป็นวิทยาลัยมหาวิทยาลัยออกแลนด์ (Auckland University College) การดูแลของมหาวิทยาลัยในช่วงระยะเวลาการจัดตั้งเป็นความรับผิดชอบของจอห์นแชปแมนแอนดรูว์ (รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยนิวซีแลนด์ 2428-2446) อาคารนี้ตั้งอยู่ในศาลและคุกที่ร้างร้างมีนักศึกษา 95 คนและเจ้าหน้าที่สอน 4 คน ได้แก่ Frederick Douglas Brown ศาสตราจารย์วิชาเคมี (ลอนดอนและอ๊อกซฟอร์ด); อัลเบิร์นฟิลลิปส์ วิทเทล โทมัส ศาสตราจารย์ด้านวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ (อ๊อกซฟอร์ด); โทมัสจอร์จทักเกอร์ศาสตราจารย์แห่งคลาสสิก (เคมบริดจ์); และ จอร์จ ฟรานซิส วอล์คเกอร์ ศาสตราจารย์คณิตศาสตร์ (Cambridge) ในปีพ. ศ. 2444 จำนวนนักศึกษาเพิ่มขึ้นเป็น 156 คน นักเรียนส่วนใหญ่มีการฝึกอบรมเพื่อเป็นเสมียนกฎหมายหรือครูและได้ลงทะเบียนนอกเวลา ตั้งแต่ปีพ. ศ. 2448 เป็นต้นมามีนักเรียนจำนวนมากขึ้นที่ลงทะเบียนเรียนวิชาพาณิชยศาสตร์
ประวัติ > การพัฒนาวัฒนธรรมการวิจัย

มหาวิทยาลัยทำการวิจัยเล็ก ๆ น้อย ๆ จนถึงช่วงทศวรรษที่ 1930 เมื่อมีความสนใจในการวิจัยทางวิชาการในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำ เมื่อมาถึงจุดนี้คณะผู้บริหารระดับสูงของวิทยาลัยออกมติในหลาย ๆ ด้าน
ในปีพ. ศ. 2477 อาจารย์ใหม่สี่คนเข้าร่วมวิทยาลัย: Arthur Sewell (อังกฤษ), H.G. Forder (คณิตศาสตร์), C.G. Cooper (คลาสสิก) และ James Rutherford (ประวัติศาสตร์) การรวมกันของความสามารถใหม่และเสรีภาพทางวิชาการเห็นวิทยาลัยมหาวิทยาลัยโอ๊คแลนด์เจริญรุ่งเรืองไปจนถึงปี 1950
ในปี 1950 โรงเรียนวิจิตรศิลป์อีแลมถูกนำเข้าสู่มหาวิทยาลัยออกแลนด์ อาร์ชี่ฟิชเชอร์ซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนวิจิตรศิลป์อีแลมมีส่วนช่วยในการนำมันมาที่มหาวิทยาลัยออกแลนด์
มหาวิทยาลัยแห่งนิวซีแลนด์ถูกยุบในปี 2504 และมหาวิทยาลัยออกแลนด์ได้รับอำนาจ จากพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยออกแลนด์ปี 1961
ในปี พ.ศ. 2509 อาจารย์คี ธ ซินแคลร์และบ๊อบแชปแมนได้ก่อตั้งกลุ่มสะสมงานศิลปะแห่งมหาวิทยาลัยออกแลนด์โดยเริ่มจากการซื้อภาพวาดและภาพวาดหลายชิ้นโดยโคลินแม็คคาห์น ตอนนี้คอลเล็กชันได้รับการจัดการโดยศูนย์วิจัยศิลปะซึ่งตั้งอยู่ที่ Gus Fisher Gallery สมเด็จพระนางเจ้าอลิซาเบ ธ ที่อาคารวิทยาศาสตร์เปิดขึ้นเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ในปี 1975-81 Marie Clay และ Patricia Bergquist อาจารย์หญิงสองคนแรกได้รับการแต่งตั้ง
โรงเรียนและคณะต่างๆ

คณะอักษรศาสตร์
โรงเรียนธุรกิจ
คณะสร้างสรรค์ศิลปะและอุตสาหกรรม
คณะครุศาสตร์และสังคมสงเคราะห์
คณะวิศวกรรมศาสตร์
โรงเรียนกฎหมายโอ๊คแลนด์
คณะแพทยศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ
คณะวิทยาศาสตร์
สถาบันวิจัย
สถาบันชีววิศวกรรมโอคแลนด์ (ABI)
สถาบัน Liggins
สถาบันนโยบายสาธารณะ (PPI)
ที่พักนักศึกษา
มหาวิทยาลัยออกแลนด์มีหอพักนักศึกษาห้าแห่ง ได้แก่ Grafton Hall, O'Rorke Hall, University Hall – Apartments, University Hall – Towers และ Whitaker Hall ห้องโถงเหล่านี้เต็มไปด้วยอาหารและมุ่งเป้าไปที่นักศึกษามหาวิทยาลัยปีแรก
นอกจากนี้มหาวิทยาลัยมีหอพักนักศึกษาแบบไม่รวมอาหารให้บริการถึง 9 แห่ง ได้แก่ หมู่บ้านนักเรียน Carlaw Park, 55 Symonds, แฟลตนักเรียน Grafton, บ้านพัก Goldie Estate บนเกาะ Waiheke, บ้านพัก Huai, UniLodge Anzac / ชายหาด, หมู่บ้านนักศึกษา Parnell, UniLodge Whitaker และ Waikohanga บ้าน.  หอพักนักศึกษาและหอพักเหล่านี้ตั้งอยู่ในย่านธุรกิจใจกลางเมืองโอ๊คแลนด์ใกล้กับมหาวิทยาลัย
อันดับมหาวิทยาลัย

|  อันดับมหาวิทยาลัย> อันดับในประเทศ(อันดับนานาชาติ) |
| --- | --- |
สถาบันที่จัด: อันดับ
QS WORLD: 1(85)
ARWU World: 1(201-300)
THE World: 1(201-250)
มหาวิทยาลัยออกแลนด์เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของนิวซีแลนด์ เป็นมหาวิทยาลัยนิวซีแลนด์อันดับสูงสุดในการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลก QS และการจัดอันดับทางวิชาการ Shanghai Jiao Tong ของมหาวิทยาลัยโลกและร่วมกับมหาวิทยาลัยโอทาโก เป็นมหาวิทยาลัยเดียวที่อยู่ในอันดับสูงสุดของ Times 250 การศึกษา 35 เปอร์เซ็นต์ของอันดับต้น ๆ นักวิจัยทางวิชาการอันดับหนึ่งในนิวซีแลนด์อยู่ที่มหาวิทยาลัยออกแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กสมาคมมหาวิทยาลัยภาคพื้นแปซิฟิก |
| --- | --- |
 ออสเตรเลีย เมลเบิร์น ซิดนีย์ นิวเซาท์เวลส์ ออสเตรเลีย แคนาดา บริติชโคลัมเบีย ชิลี ชิลี จีน เจ้อเจียง ชิงหัว ปักกิ่ง ฟุ่ตัน USTC หนานจิง ฮ่องกง HKUST ฮ่องกง อินโดนีเซีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น เคโอ เกียวโต โตเกียว โทโฮกุ โอซากะ วาเซดะ มาเลเซีย มาลายา เม็กซิโก เม็กซิโก มอนเตร์เรย์ นิวซีแลนด์ ออกแลนด์ ฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์ รัสเซีย ตะวันออกไกล สิงคโปร์ สิงคโปร์ เกาหลี เกาหลี โซล ยอนเซ โพฮัง KAIST ไต้หวัน ไต้หวัน ไทย จุฬาลงกรณ์ สหรัฐ Caltech สแตนด์ฟอร์ด แคลิฟอร์เนีย ออริกอน เซาเทิร์นแค วอชิงตัน 
อาคารหอนาฬิกา (อาคารศิลปะเก่า) อาคารแห่งนี้ได้รับการคุ้มครองให้เป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ 'หมวดที่ 1' และสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2469 ถือเป็นสถานที่สำคัญและเป็นสัญลักษณ์ของเมืองโอ๊คแลนด์.
ลอมบาร์ด

มงกุฎเหล็กแห่งลอมบาร์ดี

ลอมบาร์ด หรือ ลังโกบาร์ด หรือ ลองโกบาร์ด (อังกฤษ: Lombards หรือ Langobards หรือ Longobards, ละติน: Langobardi) เป็นสาขาหนึ่งของกลุ่มชาติพันธุ์เจอร์มานิคที่เดิมมาจากยุโรปเหนือและมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ลุ่มแม่น้ำดานูบ จากบริเวณนั้นลอมบาร์ดก็เข้ารุกรานจักรวรรดิไบแซนไทน์ในคาบสมุทธอิตาลีในปี ค.ศ. 568 ภายใต้การนำของอัลบอยน์ ลอมบาร์ดก่อตั้งราชอาณาจักรอิตาลีที่รุ่งเรืองมาจนถึงปี ค.ศ. 774 เมื่อถูกพิชิตโดยแฟรงค์
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรแห่งชนลอมบาร์ด
วิทยาลัยศรีรามปุระ

| วิทยาลัยศรีรามปุระ |
| --- | --- |


8 ถนนวิลเลียม แครี ศรีรามปุระ – 712201 รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย
พิกัด: 22°45′07″N 88°21′05″E﻿ / ﻿22.7519011°N 88.3512874°E﻿ / 22.7519011; 88.3512874
ข้อมูล
คำขวัญ: ละติน: Gloriam Sapientes Possidebunt
ศาสนา: บัปติสต์
สถาปนา: 15 July 1818; 206 ปีก่อน (15 July 1818)
ผู้ก่อตั้ง: วิลเลียม เวิร์ด, วิลเลียม แครี, & โยชัว มาร์ชแมน
ผู้บริหาร: Vansanglura Vanchhawng
จำนวนนักเรียน: 2,277
วิทยาเขต: นคร
สังกัด: สภาคณาจารย์วิทยาลัยศรีรามปุระ, มหาวิทยาลัยกัลกัตตา
เว็บไซต์: https://seramporecollege.ac.in/
NAAC 2004 report
วิทยาลัยศรีรามปุระ หรือ วิทยาลัยซีรัมปอร์ (อังกฤษ: Serampore College) เป็นสถาบันการศึกษาในศรีรามปุระ, รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ก่อตั้งขึ้นในปี 1818 ถือเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศอินเดีย รองจากวิทยาลัยซีเอ็มเอสที่โกฏฏายัม และ วิทยาลัยเพรสซิเดนซีในกัลกัตตา และเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาที่เก่าแก่ที่สุดยังคงเปิดสอนต่อเนื่องมาถึงในปัจจุบัน วิทยาลัยประกอบด้วยสองส่วน คือส่วนคณะเทววิทยา และวิทยาลัยสำหรับคณะในกลุ่มวิทยาศาสตร์ ศิลปศาสตร์ และการค้า
การบริหารจัดการการศึกษาของวิทยาลัยอยู่ภายใต้สภาคณาจารย์วิทยาลัยศรีรามปุระ สภาวิทยาลัยเป็นผู้ถือกฎบัตรซึ่งเป็นอย่างเดนมาร์ก (Danish charter) และมีอำนาจในการมอบวุฒิในสาขาวิชาใด ๆ ในฝั่งคณะเทววิทยา ในขณะที่ในสาขาวิชาการอื่น ๆ ทั้งศิลปศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และการค้า มีมหาวิทยาลัยกัลกัตตาเป็นผู้ประสาทวุฒิให้
นอกจากวิทยาลัยศรีรามปุระ ฝั่งคณะเทววิทยาแล้ว สภาคณาจารย์ของวิทยาลัยยังมีวิทยาลัยและโรงเรียนสงฆ์ (seminaries) อื่น ๆ ในอินเดีย เนปาล บังกลาเทศ และศรีลังกา ภายใต้การดูแลของสภา
ลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติส

| ลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติส   (Ligamentum teres hepatis or Round ligament of liver) |
| --- | --- |
พื้นผิวด้านล่างของตับ (ลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติสอยู่ด้านล่างของภาพ)
1: ตับกลีบขวา 2: ตับกลีบซ้าย 3: ตับกลีบควอเดรต 4: ลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติส 5: เอ็นรูปเคียว 6: ตับกลีบคอเดต 7: อินฟีเรียร์ เวนาคาวา 8: ท่อน้ำดีร่วม 9: หลอดเลือดแดงตับ 10: หลอดเลือดดำพอร์ทัล 11: ท่อถุงน้ำดี 12: ท่อน้ำดีตับ 13: ถุงน้ำดี 
รายละเอียด
คัพภกรรม: หลอดเลือดดำสะดือข้างซ้าย
ตัวระบุ
ภาษาละติน: ligamentum teres hepatis
MeSH: D000069592
TA98: A05.8.01.015
TA2: 5104
FMA: 14079
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ในทางกายวิภาคศาสตร์ ลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติส (ละติน: ligamentum teres hepatis) หรือ เอ็นกลมยาวของตับ (อังกฤษ: Round ligament of liver) เป็นเนื้อเยื่อลักษณะยาวคล้ายเส้นเชือกบริเวณขอบด้านบนของเอ็นรูปเคียวของตับ (falciform ligament of the liver) ในทางกายวิภาคศาสตร์เอ็นนี้เป็นเส้นแบ่งตับออกเป็นกลีบซ้ายและกลีบขวา ลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติสมีจุดเกาะปลายที่สะดือ เอ็นนี้เป็นตำแหน่งสำคัญของพื้นผิวด้านในของผนังหน้าท้องด้านหน้า
ลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติสเป็นส่วนเหลืออยู่ของหลอดเลือดดำสะดือ (umbilical vein) ในระยะทารกในครรภ์หลอดเลือดดำสะดือทำหน้าที่รับเลือดจากรกมายังทารก เมื่อทารกคลอดและหายใจเองได้หลอดเลือดดำสะดือก็จะค่อยๆ หดตัวลง โดยในระยะหลังคลอดจนถึงอายุ 1-2 เดือนหลอดเลือดดำสะดือจะยังคงอยู่ แล้วจึงหดลงกลายเป็นเนื้อเยื่อเส้นใยเรียกว่าลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติส เอ็นนี้พบเฉพาะในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
แหล่งข้อมูลอื่น

617611323 ที่ GPnotebook
SUNY Downstate Medical Center 38:12-0106 - "Stomach, Spleen and Liver: The Visceral Surface of the Liver"
SUNY Anatomy Image 7819
Overview at ucc.edu เก็บถาวร 2006-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Illustration of Liver Anatomy including ligaments and structures
มหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน

| --- | --- |
คติพจน์: ละติน: Excellentia per societatem อังกฤษ: Excellence through partnership ไทย: ความเป็นเลิศได้ด้วยความร่วมมือ
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐบาล
สถาปนา: พ.ศ. 2401 (วิทยาลัยศิลปะเคมบริดจ์) พ.ศ. 2535 (มหาวิทยาลัย)
ที่ตั้ง: เคมบริดจ์, เชล์มสฟอร์ด, ปีเตอร์บะระ, และกรุงลอนดอน, สหราชอาณาจักร 52°12′11.1″N 0°8′1.3″E﻿ / ﻿52.203083°N 0.133694°E﻿ / 52.203083; 0.133694
วิทยาเขต: ในเมือง
สี: ฟ้าและทอง    
เครือข่าย:  EFMD  สมาคมมหาวิทยาลัยยุโรป  Million+  ยูนิเวอร์ซิตียูเค 
มหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน (อังกฤษ: Anglia Ruskin University) เป็นมหาวิทยาลัยขนาดกลางตั้งอยู่ที่เคมบริดจ์, เชล์มสฟอร์ด, ปีเตอร์บะระ, และกรุงลอนดอน ถือกำเนิดจากวิทยาลัยศิลปะเคมบริดจ์ ซึ่งตั้งในปี พ.ศ. 2401
ประวัติ

มหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน ในชั้นแรกเป็นเพียงวิทยาลัยด้านการออกแบบและศิลปกรรมศาสตร์ชื่อ วิทยาลัยศิลปะเคมบริดจ์ (Cambridge School of Art) ตั้งโดยวิลเลียม จอห์น บีมองต์ (William John Beamont) เมื่อ พ.ศ. 2401 พิธีเปิดประกอบโดยจอห์น รัสคิน ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งวิทยาลัยวาดเขียนที่ออกซฟอร์ด ครั้งนั้นวิทยาลัยตั้งอยู่ใกล้กับบริเวณคณะซิดนีย์ซัสเซกซ์ (Sidney Sussex College) ซึ่งเป็นคณะอาศัยของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์  เมื่อสถานที่คับแคบจึงย้ายไปยังถนนอีสต์โรดซึ่งเป็นที่ตั้งในปัจจุบัน ลุล่วงในปี พ.ศ. 2503 วิทยาลัยเปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยศิลปะและเทคโนโลยีเคมบริดจ์เชอร์ (Cambridgeshire College of Arts and Technology) ครั้นเมื่อสถาบันการศึกษาชั้นสูงเอสเซกซ์เข้ารวบรวมแล้ว จึงมีสภาพเป็นวิทยาลัยการศึกษาชั้นสูงแองเกลีย (Anglia Higher Education College) ในปี พ.ศ. 2532 สองปีต่อมาวิทยาลัยการศึกษาชั้นสูงฯ เปลี่ยนสถานะเป็นวิทยาลัยสารพัดช่าง ครั้นมีการตราพระราชบัญญัติการอุดมศึกษาและการศึกษาขั้นสูงในปี พ.ศ. 2535 วิทยาลัยสารพัดช่างแองเกลีย จึงกลายสภาพเป็นมหาวิทยาลัยชื่อ มหาวิทยาลัยโพลิเทคนิคแองเกลีย (Anglia Polytechnic University) มหาวิทยาลัยได้ใช้ชื่อนี้สืบมาเนื่องจากคำ สารพัดช่าง ตรงกับพันธกิจของมหาวิทยาลัยในการฝึกนักปฏิบัติ และมีประโยชน์ต่อตัวนักศึกษาเองตลอดจนนายจ้าง ท้ายที่สุดเมื่อปี พ.ศ. 2548 จึงได้ใช้ชื่อมหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน
ในอดีต โอดิล คริก ภรรยาฟรานซิส คริก นักอณูชีววิทยา นักฟิสิกส์ และนักประสาทวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ ผู้ได้รับการยกย่องเป็นผู้ร่วมค้นพบโครงสร้างโมเลกุลของกรดดีออกซีไรโบนิวคลีอิก หรือ ดีเอ็นเอ เคยทำงานที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้
ส่วนงาน

มหาวิทยาลัยประกอบด้วยคณะวิชา 4 คณะ ดังนี้
คณะศิลปศาสตร์ นิติศาสตร์ และสังคมศาสตร์
ภาควิชานิติศาสตร์
ภาควิชาศิลปกรรมศาสตร์
ภาควิชาภาษาอังกฤษและสื่อ
ภาควิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
ภาควิชาดุริยศิลป์และนาฏศิลป์
ศูนย์ภาษา
คณะบริหารธุรกิจลอร์ดแอชครอฟต์
คณะวิทยาศาสตร์สุขภาพ สังคมสงเคราะห์ และศึกษาศาสตร์
ภาควิชาเวชกิจฉุกเฉิน
ภาควิชาสหเวชศาสตร์และแพทยศาสตร์
ภาควิชาศึกษาศาสตร์
ภาควิชาครอบครัวและชุมชนศึกษา
ภาควิชาสาธารณสุขศาสตร์และสุขภาพปฐมภูมิ
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ภาควิชาชีวเวชศาสตร์และนิติวิทยาศาสตร์
ภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์
ภาควิชาการคณนาและเทคโนโลยี
ภาควิชาชีววิทยา
ภาควิชาจิตวิทยา
ภาควิชาทัศน-โสตศาสตร์
ทิวทัศน์

สระมิลพอนด์ (Mill pond) ที่วิทยาเขตเชล์มสฟอร์ด
อาคารลอร์ดแอชครอฟต์ (Lord Ashcroft building) ที่วิทยาเขตเชล์มสฟอร์ด
อาคารลอร์ดแอชครอฟต์
อาคารเดวิด เป็นที่ตั้งภาควิชาชีววิทยา
อาคารรัสกิน (Ruskin Building) เป็นอาคารเก่าสมัยเป็นวิทยาลัยศิลปะฯ ปัจจุบันเป็นหอศิลป์
อาคารคอสเลตต์ (Coslett Building) เป็นอาคารคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ภาพมุมกว้างที่วิทยาเขตเคมบริดจ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Anglia Ruskin University
ตะกั่ว

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ตะกั่ว (แก้ความกำกวม)
ตะกั่ว (อังกฤษ: Lead) เป็นธาตุเคมีที่มีหมายเลขอะตอม 82 และสัญลักษณ์ธาตุ Pb (จากภาษาละติน: plumbum) ตะกั่วเป็นโลหะหนัก (heavy metals) ซึ่งมีความหนาแน่นมากกว่าวัสดุทั่วไป  มีเนื้ออ่อนนุ่มสามารถดึงยืดได้ (ductility) และมีจุดหลอมเหลวที่ต่ำพอสมควร เมื่อตัดใหม่ ๆ จะมีสีขาวอมน้ำเงิน แต่เมื่อถูกกับอากาศสีจะเกิดการหมอง (tarnish) เป็นสีขุ่นเทา ตะกั่วเป็นธาตุเสถียรที่มีหมายเลขอะตอมสูงที่สุด และทั้งสามไอโซโทปของมันเป็นจุดจบของห่วงโซ่การสลายนิวเคลียร์หลัก ๆ ของธาตุที่หนักกว่า
ตะกั่วเป็นโลหะหลังทรานซิชันที่ไม่ค่อยไวปฏิกิริยา ความที่เป็นได้ทั้งกรดและเบส (amphoterism) แสดงให้เห็นถึงลักษณะความเป็นโลหะที่อ่อน ตะกั่วและออกไซด์ของตะกั่ว (lead oxide) ทำปฏิกิริยากับกรดและเบส และมักจะสร้างพันธะโคเวเลนต์ ตะกั่วในสารประกอบตะกั่ว (lead compounds) มักมีสถานะออกซิเดชันเท่ากับ +2 มากกว่าสถานะ +4 ซึ่งพบเจอได้บ่อยกว่าในธาตุหมู่คาร์บอนธาตุอื่นที่เบากว่า ข้อยกเว้นส่วนมากเป็นสารประกอบตะกั่วอินทรีย์ (organolead compound) ตะกั่วมักจะสร้างพันธะกับตัวเองเช่นเดียวกับธาตุอื่นในหมู่เดียวกันที่เบากว่า และสามารถสร้างโครงสร้างแบบโซ่และหลายหน้าได้
เพราะตะกั่วสามารถถูกสกัดจากสินแร่ของมันได้อย่างง่าย จึงเป็นที่รู้จัก (Metals of antiquity) ท่ามกลางผู้คนในยุคก่อนประวัติศาสตร์ในแถบตะวันออกใกล้ กาลีนาเป็นสินแร่สำคัญของตะกั่วและเงิน ความสนใจในธาตุเงินส่งเสริมให้เริ่มมีการสกัดและการใช้สอยตะกั่วอย่างกว้างขวางในโรมโบราณ การผลิตตะกั่วเริ่มลดลงหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตก และไม่กลับมาในระดับที่เทียบกันได้เลยจนกระทั่งเกิดการปฏิวัติอุตสาหกรรม ตะกั่วมีบทบาทสำคัญในพัฒนาการของแท่นพิมพ์ เพราะตัวเรียงพิมพ์ (movable type) สามารถถูกหล่อขึ้นจากโลหะเจือตะกั่วได้ง่ายพอสมควร
ใน พ.ศ. 2557 ผลผลิตของตะกั่วทั่วโลกนั้นมากถึงสิบล้านตันต่อปี มากกว่าครึ่งมาจากการแปรใช้ใหม่ ความหนาแน่นสูง จุดหลอมเหลวต่ำ ความสามารถดึงยืด และความเฉื่อยในระดับหนึ่งต่อออกซิเดชันของตะกั่วทำให้มันมีประโยชน์ใช้สอย คุณสมบัติเหล่านี้ พร้อมกับที่มันมีอยู่มากพอสมควรและมีราคาที่ต่ำ ส่งผลให้มันถูกใช้อย่างแพร่หลายในการก่อสร้าง การเดินท่อ แบตเตอรี่ กระสุนปืนกับลูกปราย (Shot (pellet)) น้ำหนัก โซลเดอร์ (solder) พิวเตอร์ (pewter) โลหะเจือหลอมเหลวได้ (fusible alloy) สีขาว (lead paint) แกโซลีนมีสารตะกั่ว (Tetraethyllead) และเกราะกันรังสี (Radiation protection)
ความเป็นพิษของตะกั่ว (lead poisoning) ได้กลายเป็นที่รู้จักในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แม้ว่านักเขียนที่มีการศึกษาชาวกรีกและโรมันโบราณจำนวนหนึ่งนั้นจะรู้จักอาการบางส่วนของพิษจากตะกั่วอยู่แล้วก็ตาม ตะกั่วเป็นสารพิษต่อระบบประสาทที่สะสมตัวอยู่ในเนื้อเยื่ออ่อนและกระดูก ทำลายระบบประสาทและขัดขวางการทำงานของเอ็นไซม์ทางชีวภาพ ก่อให้เกิดโรคทางประสาท (Neurological disorder) ตั้งแต่ปัญหาทางพฤติกรรมจนถึงสมองบาดเจ็บ และยังส่งผลถึงสุขภาพทั่วไป ระบบหัวใจหลอดเลือด และระบบไต
แหล่งและปรากฏการณ์ > บนโลก

มีกำเนิดทั้งแบบ
แหล่งแร่สะสมตัวในชั้นหินอุ้มแร่ (stratabound-massive sulfide deposit)
แหล่งแร่แบบสการ์น (skarn deposit) ซึ่งเกิดจากกระบวนการแปรสภาพโดยการแทนที่ ระหว่างหินอัคนีแทรกซอน เช่น หินไดออไรต์พอฟีรี กับหินคาร์บอเนต เช่น หินปูน
แหล่งแร่แบบสายแร่ (vein-type deposit) ส่วนใหญ่เป็นแร่ตะกั่ว-สังกะสีซัลไฟด์ ซึ่งเกิดในสายแร่ที่น้ำแร่แยกตัวออกจากหินอัคนี
แหล่งและปรากฏการณ์ > บนโลก > แหล่งในประเทศไทย

แร่ตะกั่ว-สังกะสีพบที่จังหวัดกาญจนบุรี ตาก เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน ลำปาง ลำพูน แพร่ เพชรบูรณ์ เลย เพชรบุรี นครศรีธรรมราช พัทลุง และยะลา
แหล่งแร่สะสมตัวในชั้นหินอุ้มแร่ เช่น แหล่งแร่ตะกั่ว-สังกะสี บ้านสองท่อ อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี แหล่งแร่แบบสการ์น เช่น ที่แหล่งตะกั่ว-สังกะสีซัลไฟด์ ภูขุม บ้านโคกมน อำเภอเมือง จังหวัดเลย ที่บ้านเมืองกี๊ด อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ และที่เขาถ้ำทะลุ อำเภอบันนังสตา จังหวัดยะลา แหล่งแร่แบบสายแร่ เช่นที่ภูช้าง บ้านโคกใหญ่ อำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย ที่บ้านแม่กะใน บ้านดงหลวง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
แหล่งแร่ทุติยภูมิ เช่นแหล่งแร่ตะกั่วคาร์บอเนต-เซรัสไซต์ ที่บ้านบ่องาม อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี และแหล่งแร่สังกะสีซิลิเกต-เฮมิมอร์ไฟต์ สังกะสีออกไซด์-ซิงค์ไคต์   และสังกะสีคาร์บอเนต-สมิทซอไนต์ ที่ดอยผาแดง อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก
การประยุกต์ใช้

สินแร่ตะกั่วถลุงได้โลหะตะกั่วที่ใช้ในอุตสาหกรรมต่าง ๆ ภายในประเทศ ดังนี้