stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กีฬาว่ายน้ำในแอฟริกันเกมส์ 2023
สรุปผลการแข่งขัน > ผู้ได้รับเหรียญรางวัล > ประเภททีมผสม

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ผลัดท่าฟรีสไตล์ 4×100 ม. รายละเอียด |  แอฟริกาใต้ (RSA) เคทลิน เดอ ลางจ์ (56.55) จอร์เจีย เอลส์ (57.42) แอนดรูว์ รอสส์ (50.37) เคลย์ตัน จิมมี่ (50.07) ฮันนาห์ มูตัน[a] เคย์น ไนดู[a] | 3:34.41 |  อียิปต์ (EGY) ฟาริดา ออสมาน (57.05) นาดีน อับดุลลาห์ (57.38) อาลี คาลาฟัลลา (51.54) อับดุลลา นาเซอร์ (51.04) คาริม มาห์มูด[a] โมฮาเหม็ด ดาร์บาลา[a] หลา นาอาโนช[a] กานัต โซลิมาน[a] | 3:37.01 |  แอลจีเรีย (ALG) เจาอัด ซูด (51.10) เมห์ดี นาซิม เบนบารา (51.51) ลิเลีย มิโดนิ (59.52) เนสรีน เมดจาเฮด (58.32) ยูเซฟ บูซูเอีย[a] จีฮาน เบนกัดลี[a] อัครา อัมมาร์[a] | 3:40.45 |
| ผลัดท่าผสม 4×100 ม. รายละเอียด |  แอฟริกาใต้ (RSA) เทย์ล่า จองเกอร์ (1:04.22) เปทรัส ทรูเตอร์ (1:04.28) จาร์เดน อีตัน (53.53) เคทลิน เดอ ลางจ์ (55.53) โจนาห์ พูล-โจนส์[a] ซิโมน โมลล์[a] Kaydn Naidoo[a] ฮันนาห์ มูตัน[a] | 3:57.56 |  อียิปต์ (EGY) อาเทีย เอล ราห์มาน (1:03.05) ยูสเซฟ เอล-คามาช (1:03.55) ฟาริดา ออสมาน (59.47) นาดีน อับดุลลาห์ (57.19) อาลี อาห์เหม็ด[a] คาริม มาห์มูด[a] จัสมิน ไอซา[a] นูร์ เอลเกนดี้[a] | 4:03.26 |  แอลจีเรีย (ALG) อับเดลลาห์ อาร์ดจูน (59.37) ฮามิดา ราเนีย เนฟซี (1:12.21) เจาอัด ซูด (54.53) เนสรีน เมดจาเฮด (57.23) เมห์ดี นาซิม เบนบารา[a] ยูเซฟ บูซูเอีย[a] มาจดา เชบารากา[a] | 4:03.34 |
a  นักว่ายน้ำที่เข้าร่วมการแข่งขันรอบคัดเลือกเท่านั้นและได้รับเหรียญรางวัล
สรุปผลการแข่งขัน > ตารางเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ ( กานา)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  แอฟริกาใต้ | 17 | 16 | 13 | 46 |
| 2 |  อียิปต์ | 16 | 15 | 4 | 35 |
| 3 |  แอลจีเรีย | 7 | 6 | 10 | 23 |
| 4 |  นามิเบีย | 1 | 2 | 2 | 5 |
| 5 |  ซิมบับเว | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 6 |  มอริเชียส | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 7 |  กานา* | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 8 |  เซเนกัล | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 9 |  บอตสวานา | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 9 |  แซมเบีย | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 11 |  ไนจีเรีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 11 |  ยูกันดา | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 11 |  แองโกลา | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (13 ประเทศ) | รวม (13 ประเทศ) | 43 | 41 | 42 | 126 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Disciplines - 2023 edition official website
Competition Schedule เก็บถาวร 2024-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - results.accra2023ag.com
Results book เก็บถาวร 2024-03-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กชนิดกีฬาที่จัดแข่งขันในแอฟริกันเกมส์ 2023 ณ 	เมืองอักกรา ประเทศกานา |
| --- | --- |
Olympic qualif. competitions:  กรีฑา  แบดมินตัน  จักรยาน  ว่ายน้ำ  เทเบิลเทนนิส  เทนนิส  ไตรกีฬา  มวยปล้ำ 
Non-Olympic qualif. competitions:  บาสเกตบอล 3x3  งัดข้อ  มวยสากล  หมากรุก  คริกเกต  ฟุตบอล  แฮนด์บอล  ฮอกกี้  ยูโด  คาราเต้  รักบี้ 7 คน  เทควันโด  วอลเลย์บอล วอลเลย์บอลชายหาด  ยกน้ำหนัก 
Demonstration competitions:  Esports  Mixed martial arts  Pickleball  Sambo  Scrabble  Speed-ball
อัตเลติโกเดมาดริด

กลุบอัตเลติโกเดมาดริด (สเปน: Club Atlético de Madrid) หรือที่รู้จักในชื่อ อัตเลติโกมาดริด และ อัตเลติโก เป็นสโมสรฟุตบอลจากกรุงมาดริด ประเทศสเปน เล่นอยู่ในลีกลาลิกาซึ่งเป็นลีกสูงสุดของฟุตบอลสเปน มีสนามเหย้าคือเอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน ความจุ 70,692 ที่นั่ง
สโมสรก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1903 ในชื่อ อัตเลติกคลับเดมาดริด (Athletic Club Sucursal de Madrid) สโมสรมีธรรมเนียมในการสวมชุดแข่งขันลายทางแนวตั้งสีแดงและสีขาวมาตลอดหน้าประวัติศาสตร์ และเป็นที่รู้จักในชื่อ Los Colchoneros ("ช่างทำที่นอน") และ Los Rojiblancos ("ขาวแดง") สโมสรเปลี่ยนชื่อเป็น อัตเลติโกเดมาดริด ใน ค.ศ. 1946 และใช้ชื่อนี้มาถึงปัจจุบัน สโมสรเป็นคู่อริของทีมร่วมเมืองอย่างเรอัลมาดริดในการแข่งขันเดร์บิมาดริเลญโญ รวมทั้งเป็นคู่แข่งกับบาร์เซโลนา สมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน พระมหากษัตริย์สเปน ดำรงตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์ของสโมสรมาตั้งแต่ ค.ศ. 2003
อัตเลติโกเดมาดริดเป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในฟุตบอลสเปน สำหรับการแข่งขันในประเทศ สโมสรชนะเลิศลาลิกา 11 สมัย, โกปาเดลเรย์ 10 สมัย, ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2 สมัย รวมถึงเพรสซิเดนท์คัพ และโกปาเอบาดัวร์เต รายการละ 1 สมัย ในการแข่งขันนานาชาติ สโมสรชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ 1 สมัย (1962), ยูฟ่ายูโรปาลีก 3 สมัย (2010, 2012 และ 2018), ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 3 สมัย (2010, 2012 และ 2018) และฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้ 1 สมัย (1974) และเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 3 ครั้ง (1974, 2014 และ 2016)
ประวัติ > ยุคแรก (1903–1939)

สโมสรก่อตั้งอย่างเป็นทางการในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1903 ในชื่ออัตเลติกคลับเดมาดริด โดยนักศึกษาชาวบาสก์ 3 คนที่อาศัยอยู่ในกรุงมาดริด ผู้ก่อตั้งมีแนวคิดว่าสโมสรใหม่แห่งนี้ จะทำหน้าที่เป็นสาขาของทีมเยาวชนของทีมในวัยเด็กของพวกเขาอย่างอัตเลติกเดบิลบาโอ ในปีต่อมา สมาชิกฝ่ายต่อต้านจากเรอัลมาดริดได้ย้ายร่วมทีม ในช่วงเวลานั้นสโมสรลงแข่งขันในชุดสีน้ำเงินและสีขาวซึ่งเป็นสีของอัตเลติกเดบิลบาโอ ก่อนที่ใน ค.ศ. 1910 ทั้งอัตเลติกเดบิลบาโอและอัตเลติกคลับเดมาดริดได้เปลี่ยนมาใช้ชุดแข่งขันแถบสีแดงและสีขาวซึ่งเป็นสีหลักมาถึงปัจจุบัน โดยเชื่อกันว่าสาเหตุในการเปลี่ยนสีนั้นเนื่องมาจากผ้าลายทางสีแดงและขาวเป็นผ้าที่มีราคาถูกที่สุดในการผลิต ซึ่งมีการใช้ผ้าผสมแบบเดียวกันนี้ในการทำที่นอน และส่วนที่เหลือซึ่งไม่ได้ใช้สามารถนำมาผลิตเป็นเสื้อฟุตบอลได้อย่างง่ายดาย นี่จึงเป็นที่มาของฉายา Los Colchoneros ("ช่างทำที่นอน")
อย่างไรก็ตาม พบข้อสันนิษฐานอีกประการหนึ่งเกี่ยวกับที่มาของชุดแข่งขันสโมสร ด้วยแนวคิดว่าทั้งอัตเลติกเดบิลบาโอ และอัตเลติกคลับเดมาดริดเคยซื้อชุดแข่งขันของสโมสรแบล็กเบิร์นโรเวอส์ในประเทศอังกฤษ โดยในช่วงปลายปี 1909 ฆวน เอลอร์ดูย อดีตผู้เล่นและคณะกรรมการของสโมสรเดินทางไปอังกฤษเพื่อซื้อชุดแข่งขันสำหรับทั้งสองทีม แต่ไม่สามารถหาชุดแข่งขันของแบล็กเบิร์นโรเวอส์ได้ จึงซื้อชุดลายขาวแดงของสโมสรเซาแทมป์ตันแทน (สโมสรซึ่งตั้งอยู่ในเมืองท่าซึ่งเป็นจุดขึ้นเรือกลับประเทศสเปน) จากนั้น สโมสรจึงเริ่มใช้ชุดแข่งขันสีแดงและขาวเป็นสีหลัก และเป็นที่มาของฉายาต่อมาก็คือ Los Rojiblancos ("ขาวแดง") แต่ยังคงรักษากางเกงขาสั้นสีน้ำเงินแบบดั้งเดิมเอาไว้ ในขณะที่อัตเลติกเดบิลบาโอได้เปลี่ยนมาใช้กางเกงขาสั้นสีดำ อัตเลติกเดบิลบาโอชนะการแข่งขันโกปาเดลเรย์ นัดชิงชนะเลิศ 1911 ด้วยผู้เล่นหลายคนที่ยืมตัวมาจากอัตเลติกคลับเดมาดริด
สนามแห่งแรกของอัตเลติกคลับเดมาดริดคือสนาม Ronda de Vallecas ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณชนชั้นแรงงานทางทิศใต้ของเมือง โดยในปี 1919 บริษัท Compañía Urbanizadora Metropolitana ซึ่งเป็นบริษัทที่ดูแลระบบสื่อสารใต้ดินในกรุงมาดริด ได้ซื้อที่ดินบางส่วนใกล้กับ Ciudad Universitaria ต่อมาในปี 1921 แอทเลติกคลับเดมาดริดเป็นอิสระจากการบริหารของสโมสรแม่อย่างอัตเลติกเดบิลบาโอ และย้ายไปสู่สนามแห่งใหม่อย่าง เอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน เด มาดริด ด้วยความจุ 35,800 ที่นั่ง
สโมสรเริ่มประสบความสำเร็จในทศวรรษ 1920 ด้วยการชนะการแข่งขัน Campeonato Regional Centro 3 สมัย และรองชนะเลิศโกปาเดลเรย์ 1921 ซึ่งพวกเขาพบกับอัตเลติกเดบิลบาโอ และเข้าชิงชนะเลิศอีกครั้งในปี 1926 แต่แพ้บาร์เซโลนา จากความสำเร็จดังกล่าวส่งผลให้ในปี 1928 พวกเขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมการแข่งขัน Primera División ของลาลิกาซึ่งจัดขึ้นในปีถัดไป ในช่วงแรกของการลงเล่นลาลิกา สโมสรอยู่ภายใต้การฝึกสอนโดยเฟร็ด เพนต์แลนด์ ชาวอังกฤษ แต่สโมสรต้องตกชั้นสู่ลีกระดับสองอย่างเซกุนดาดิบิซิออนในอีกสองปีต่อมา และกลับสู่ลาลิกาได้อีกครั้งใน ค.ศ. 1934 แต่ต้องชั้นอีกครั้งในปีสองปีต่อมา โดยผู้ฝึกสอนอย่างโฆเซป ซามิติเยร์ ชาวสเปนซึ่งเข้ามารับตำแหน่งแทนเพนต์แลนด์ในช่วงกลางฤดูกลาง สงครามกลางเมืองสเปนทำให้การแข่งขันของสโมสรต้องถูกระงับชั่วคราว เนื่องจากสนามของทีมคู่แข่งอย่างเรอัลโอเบียโด ไม่สามารถใช้การได้เนื่องจากการทิ้งระเบิด ส่งผลให้การตกชั้นของสโมสรในลาลิการวมถึงแอทเลติกคลับเดมาดริดถูกเลื่อนออกไป และสโมสรเอาชนะการแข่งขันรอบเพลย์ออฟเหนือเซอา โอซาซูนา ซึ่งเป็นทีมแชมป์เซกุนดาดิบิซิออนในปีนั้น
ประวัติ > อัตเลติก อาวิอาซิออน เด มาดริด (1939–1947)

ภายหลังจากฟุตบอลลาลิกากลับมาทำการแข่งขันในปี 1939 สโมสรได้ควบรวมกับ Aviación Nacional (สโมสรฟุตบอลอาวิอาซิออน นาซิอองนาล) ในเมืองซาราโกซา และกลายเป็น อัตเลติก อาวิอาซิออน เด มาดริด โดยสโมสรนาซิอองนาลนั้นก่อตั้งขึ้นในปี 1937 โดยทหารจากกองทัพอากาศสเปนจำนวน 3 นาย พวกเขาได้รับคำมั่นว่าจะได้ลงเล่นในลาลิกา ฤดูกาล 1939–40 แต่ถูกปฏิเสธโดยราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปน และเนื่องจากพวกเขาไม่ต้องการเลื่อนชั้นขึ้นไปในดิวิชันอื่น สโมสรแห่งนี้จึงควบรวมกับอัตเลติกซึ่งทีมของพวกเขาสูญเสียผู้เล่นไปแปดคนในช่วงสงครามกลางเมือง รวมถึงดาวเด่นของทีมอย่างมอนชิน ตริอานา ซึ่งถูกยิงเสียชีวิต ในช่วงเวลานั้น เรอัลโอเบียโต ได้สละสิทธิ์การแข่งขันนัดตัดสินเพื่อหาผู้ชนะเลื่อนชั้นสู่ลาลิกา ส่งผลให้การช่วงชิงตำแหน่งนี้ตกเป็นของ อาวิอาซิออน นาซิอองนาล และ โอซาซูนา ณ เมืองบาเลนเซีย วันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1939 ซึ่งนาซิอองนาลเอาชนะไปได้ 3–1 ภายใต้การนำของผู้ฝึกสอนอย่างริการ์โด ซาโมรา ซึ่งได้รับการยกย่องในฐานะตำนานของสโมสร พวกเขาชนะเลิศการแข่งขันลีกสูงสุดสองสมัยติดต่อกันระหว่างปี 1940 และ 1941 ในช่วงเวลานี้ สโมสรมีผู้เล่นคนสำคัญซึ่งมีเสน่ห์เป็นที่จดจำอย่าง เจอร์มัน โกเมส กองกลางชาวสเปนซึ่งย้ายมาจากราซินเดซันตันเดร์ ใน ค.ศ. 1939 ลงเล่นให้สโมสรเป็นเวลา 8 ฤดูกาลติดต่อกันจนถึงฤดูกาล 1947–48 ผนึกกำลังร่วมกับตัวหลักอย่าง ราโมน กาบีลอนโด และมาชิน
สืบเนื่องจากคำสั่งโดย ฟรันซิสโก ฟรังโกในกลางทศวรรษ 1940 ซึ่งสั่งแบนสโมสรที่ใช้ชื่อต่างประเทศเป็นชื่อสโมสร พวกเขาจึงเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็น อัตเลติโก อาวิอาซิออน เด มาดริด ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1940 สโมสรชนะเลิศการแข่งขันซูเปอร์คัพสมัยแรกด้วยการเอาชนะแอร์ราเซเด อัสปัญญ็อล ด้วยผลประตูรวมสองนัด 10–4 ซึ่งชัยชนะในนัดที่สองด้วยผลประตู 7–1 ณ สนามกีฬาบาเยกัส เป็นที่จดจำอย่างมาก ต่อมา เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1946 สโมสรตัดสินใจตัดชื่อซึ่งเกี่ยวข้องกับกองทัพหรือการทหารออก และจากนั้นในวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1947 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น Club Atlético de Madrid (กลุบอัตเลติโกเดมาดริด) และใช้ชื่อดังกล่าวมาถึงปัจจุบัน ในปีเดียวกันนั้น อัตเลติโกยังเอาชนะคู่อริอย่างเรอัลมาดริดได้ถึง 5–0 ณ สนามเอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน เด มาดริด ถือเป็นชัยชนะที่ขาดลอยที่สุดที่มีต่อคู่ปรับร่วมเมืองมาถึงปัจจุบัน
ประวัติ > ยุคทอง (1947–1965)

ภายใต้ผู้ฝึกสอนชาวอาร์เจนตินา เอเลนิโอ เอร์เรรา สโมสรชนะเลิศลาลิกาเพิ่มอีกสองสมัยใน ค.ศ. 1950 และ 1951 ภายหลังการอำลาทีมของเขา สโมสรต้องตกเป็นรองทีมใหญ่อย่างเรอัลมาดริด และบาร์เซโลนาในทศวรรษนี้ และทำได้เพียงการแย่งอันดับ 3 กับอัตเลติกเดบิลบาโอ อย่างไรก็ตามในทศวรรษ 1960 และ 1970 สโมสรมีผลงานที่ดีขึ้นและแย่งการเป็นทีมอันดับสองกับบาร์เซโลนาได้ โดยในฤดูกาล 1957–58 พวกเขาคว้ารองแชมป์โดยตามหลังแชมป์อย่างเรอัลมาดริดเพียง 3 คะแนน และมีคะแนนมากกว่าบาร์เซโลนา 4 คะแนน ภายใต้ผู้ฝึกสอนอย่างเฟอร์ดินันด์ เดาชิค ทำให้สโมสรได้สิทธิ์แข่งขันยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1958–59 และผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศโดยเอาชนะสโมสรกีฬากลางแห่งกองทัพบก โซเฟีย ด้วยผลประตูรวมสองนัด 3–1 ตามด้วยการชนะชัลเคอ 04 ด้วยผลรวม 4–1 แต่แพ้เรอัลมาดริด 2–1 ในการแข่งขันนัดตัดสินนัดที่สามที่ซาราโกซา
อย่างไรก็ตาม สโมสรสามารถล้างแค้นเรอัลมาดริดได้ ภายใต้ผู้ฝึกสอนชาวสเปน โฆเซ บิยาลองกา ผู้พาสโมสรชนะเลิศโกปาเดลเรย์ 2 สมัยติดต่อกันในปี 1960 และ 1961 โดยเอาชนะเรอัลมาดริดทั้งสองปีด้วยผลประตู 3–1 และ 3–2 ตามลำดับ ตามด้วยการชนะเลิศฟุตบอลยุโรปครั้งแรกด้วยการเอาชนะฟีออเรนตีนาในรายการยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ 1961–62 ในนัดแข่งใหม่ 3–0 นี่ถือเป็นชัยชนะที่สำคัญของสโมสร เนื่องจากการแข่งขันยูโรเปียน/ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ เป็นการแข่งขันระดับทวีปยุโรปรายการเดียวที่คู่แข่งอย่างเรอัลมาดริดไม่สามารถคว้าแชมป์ได้ สโมสรเข้าชิงชนะเลิศได้อีกครั้งในปี 1963 แต่แพ้ทอตนัมฮอตสเปอร์ 5–1 ผู้เล่นคนสำคัญในช่วงทศวรรษนี้คือปีกพรสวรรค์อย่างเอนรีเก โกลัล, มิเกล โจนส์ และ อเดลาร์โด โรดริเกซ
ในช่วงเวลานั้น สโมสรอริอย่างเรอัลมาดริด ครองความยิ่งใหญ่ในฟุตบอลสเปนอย่างต่อเนื่อง โดยระหว่างปี 1961 ถึง 1980 พวกเขาชนะเลิศลาลิกาถึง 14 สมัย โดยอัตเลติโกเดมาดริดสามารถแย่งความสำเร็จดังกล่าวมาได้ในฤดูกาล 1966, 1970, 1973 และ 1977 และคว้ารองแชมป์สามครั้งในปี 1961, 1963 และ 1965 สโมสรยังชนะเลิศโกปาเดลเรย์เพิ่มในปี 1965, 1972 และ 1976 และในปี 1965 ที่พวกเขาจบอันดับสองในลีก พวกเขาเป็นสโมสรแรกในรอบ 8 ปีที่บุกไปชนะเรอัลมาดริดได้ที่สนามกีฬาซานเตียโก เบร์นาเบว
ประวัติ > เข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลยูโรเปียนคัพ (1965–1974)

ในปี 1966 สโมสรได้ย้ายจากสนามเอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน เด มาดริด (ซึ่งถูกรื้อถอนและก่อสร้างเป็นส่วนหนึ่งของอาคารเรียนมหาวิทยาลัยและตึกสำนักงานของบริษัท ENUSA) สู่สนามแห่งใหม่ริมแม่น้ำมานซานาเรส ซึ่งได้แก่สนามกีฬาบิเซนเต กัลเดรอน การลงสนามนัดแรกในสนามแห่งนี้คือนัดที่พบกับบาเลนเซียวันที่ 2 ตุลาคม ผู้เล่นสำคัญในช่วงเวลานี้ได้แก่ ลุยส์ อาราโกเนส, ฆาเวียร์ อิรูเรตา, และโฆเซ ยูโลจิโอ การาเตซึ่งได้รับรางวัลผู้ทำประตูสูงสุดของลาลิกาสามครั้งในปี 1969, 1970 และ 1971 ในทศวรรษ 1970 สโมสรนำเข้าผู้เล่นอาร์เจนตินาเข้ามาหลายคน ได้แก่ รูเบน อยาลา, รูเบน ดิอัซ, ราโมน เฮเรเดีย รวมถึงผู้ฝึกสอนอย่างฆวน การ์โลส โลเรนโซ ซึ่งโลเรนโซเน้นการปลูกฝังระเบียบวินัยให้แก่ผู้เล่น และเน้นการตัดเกมของผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม แม้จะได้รับการวิจารณ์แต่เขาก็พิสูจน์ว่ารูปแบบการเล่นของเขาได้ผล สโมสรชนะเลิศลาลิกาอีกครั้งในปี 1973 และเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลยูโรเปียนคัพ 1974 เป็นครั้งแรก เส้นทางก่อนหน้านั้นพวกเขาเอาชนะกาลาทาซาไร, ดินาโม บูคาเรสต์, เรดสตาร์เบลเกรด และเซลติก ในรอบรองชนะเลิศนัดแรกที่พบกับเซลติกนั้น ผู้เล่นอัตเลติโกเดมาดริดได้รับใบแดงถึงสามคนภายใต้การแข่งขันอันดุเดือดตลอดทั้งเกม และถือเป็นนัดแข่งขันที่มีการทำฟาวล์ที่รุนแรงที่สุดเท่าที่รายการนี้เคยมี แต่อัตเลติโกเดมาดริดเอาตัวรอดด้วยการยันผลเสมอ 0–0 กลับออกไปและเอาชนะได้ 2–0 ในบ้าน
การแข่งขันนัดชิงชนะเลิศนั้น อัตเลติโกเดมาดริดปราศจากผู้เล่นตัวหลักซึ่งถูกแบนจากการรับใบแดงก่อนหน้านี้ พวกเขาพบไบเอิร์นมิวนิกซึ่งเต็มไปด้วยผู้เล่นชั้นนำหลายคน เช่น ฟรันทซ์ เบ็คเคินเบาเออร์, เซ็พพ์ ไมเยอร์, พอล ไบรท์เนอร์, อุลริช "อูลี" เฮอเนอส และแกร์ท มึลเลอร์ การแข่งขันจัดขึ้นที่บรัสเซลส์ อัตเลติโกเดมาดริดเกือบจะคว้าแชมป์ได้โดยได้ประตูขึ้นนำในนาทีที่ 114 ในช่วงต่อเวลาจากอาราโกเนส แต่ถูกตีเสมอในนาทีสุดท้ายของการต่อเวลาจากฮันส์-จอร์จ วาร์เซนเบค และต้องลงแข่งขันในนัดแข่งใหม่ และครั้งนี้พวกเขาแพ้ไป 4–0
ประวัติ > ยุคของอาราโกเนส (1974–1987)

ไม่นานหลังจากความพ่ายแพ้ในฟุตบอลยูโรเปียนคัพ สโมสรแต่งตั้งอดีตผู้เล่นอย่างลุยส์ อาราโกเนสเป็นผู้ฝึกสอน อาราโกเนสคุมสโมสรถึง 4 ช่วงเวลาด้วยกัน ตั้งแต่ปี 1974 ถึง 1980, 1982 ถึง 1987, 1991 ถึง 1993 และ 2002 ถึง 2003 ความสำเร็จรายการแรกในยุคของอาราโกเนสเกิดขึ้นในรายการฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้ (อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ) สืบเนื่องจากแชมป์ยูโรเปียนคัพอย่างไบเอิร์นมิวนิกสละสิทธิ์การแข่งขันเนื่องจากโปรแกรมการแข่งขันที่อัดแน่นของทีม ทำให้สิทธิ์เป็นของอันเลติโกเดมาดริดแทน พวกเขาพบกับกลุบอัตเลติโกอินเดเปนดิเอนเต โดยบุกไปชนะได้ 1–0 และกลับมาชนะในบ้านอีก 2–0 จากประตูของอิรูเรตา และรูเบน อยาลา ตามด้วยการชนะเลิศโกปาเดลเรย์ 1976 เอาชนะซาราโกซา 1–0 และแชมป์ลาลิกา ฤดูกาล 1976–77
ในการคุมทีมวาระที่สองของอาราโกเนส เขาพาทีมคว้าอันดับ 2 ในลาลิกา และชนะเลิศโกปาเดลเรย์ในปี 1985 ด้วยผู้เล่นตัวหลักชาวเม็กซิกันอย่างอูโก ซันเชสซึ่งทำ 19 ประตูในลีกและกลายเป็นผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุดในลาลิกาในฤดูกาลนี้ รวมถึงการทำสองประตูในนัดชิงชนะเลิศที่สโมสรเอาชนะอัตเลติกเดบิลบาโอ 2–1 แต่เขาก็ลงเล่นให้สโมสรในปีนี้เป็นปีสุดท้ายและย้ายไปร่วมทีมคู่แข่งอย่างเรอัลมาดริด อย่างไรก็ตาม สโมสรยังชนะเลิศซูเปร์โกปาเดเอสปัญญาด้วยการชนะบาร์เซโลนา และยังเข้าชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ 1986 ก่อนจะแพ้ดือนามอกือยิว 3–0
ประวัติ > การเปลี่ยนผ่าน (ทศวรรษ 1990)

เฆซุส กิล นักการเมืองและนักธุรกิจได้ขึ้นเป็นประธานสโมสรในปี 1987 ในห้วงเวลาที่เต็มไปด้วยข้อพิพาท (เขากระทำการฉ้อโกงด้วยการยักยอกหุ้นสโมสรกว่า 95% ในช่วงที่สโมสรถูกบังคับให้เปลี่ยนสถานะจากการถือครองกรรมสิทธิ์โดยแฟนบอล ให้กลายสภาพเป็นบริษัทมหาชนใน ค.ศ. 1992) นับจนถึงช่วงเวลาที่เขาพ้นจากตำแหน่งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2003
ในช่วงเวลาดังกล่าว สโมสรไม่ประสบความสำเร็จในลาลิกา แม้กิลจะทุ่มเงินคว้าตัวผู้เล่นใหม่เข้ามาอยู่เนือง ๆ อาทิ เปาลู ฟูเอนเต ปีกชาวโปรตุเกสซึ่งคว้าแชมป์ฟุตบอลยุโรปร่วมกับสโมสรฟุตบอลโปร์ตู แต่นับว่าสโมสรยังประสบความสำเร็จในฟุตบอลถ้วยด้วยแชมป์โกปาเดลเรย์สองสมัยในปี 1991 และ 1992 พวกเขาเข้าใกล้ตำแหน่งแชมป์ลีกในฤดูกาล 1990–91 แต่ก็มีคะแนนตามหลังแชมป์อย่างบาร์เซโลนาถึง 10 คะแนน กิลแสดงความเป็นเผด็จการในการบริหารทีมด้วยการปลดผู้จัดการทีมหลายคน รวมถึงเซซาร์ ลุยส์ เมโนติ, รอน แอตกินสัน, ฆาบีเอร์ เกลเมนเต, โทมิสลาฟ ไอวิช, ฟรันซิสโก มาตูรานา, อัลฟิโอ บาซิเล ไม่เว้นแม้แต่ตำนานอย่างอาราโกเนสซึ่งทั้งหมดล้วนทำผลงานไม่เป็นไปตามเป้าหมาย กิลยังสั่งปิดศูนย์ฝึกเยาวชนของสโมสรใน ค.ศ. 1992 ซึ่งเป็นหนึ่งในการดำเนินการครั้งสำคัญซึ่งส่งผลต่ออนาคตของทีมไปสิ้นเชิง นำมาซึ่งการย้ายทีมของว่าที่ตำนานชาวสเปนอย่างราอุล กอนซาเลซ ซึ่งย้ายร่วมทีมอริอย่างเรอัลมาดริด
การย้ายทีมในครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของการปรับโครงสร้างธุรกิจโดยรวมของกิล สโมสรได้กลายสภาพเป็น Sociedad Anónima Deportiva ซึ่งเป็นโครงสร้างองค์กรที่ได้รับประโยชน์จากสถานะทางกฎหมายพิเศษที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อเร็ว ๆ นี้ภายใต้กฎหมายบริษัทของสเปนซึ่งอนุญาตให้บุคคลทั่วไปสามารถซื้อและขายหุ้นของสโมสรกีฬาได้ อัตเลติโกเดมาดริดมีผลงานตกต่ำในลาลิกา พวกเขาต้องดิ้นรนหนีการตกชั้นในฤดูกาล 1994–95 และมีคะแนนมากกว่าทีมตกชั้นอย่างอัลบาเซเตเพียงคะแนนเดียว ราโดเมียร์ แอนติช ชาวเซอร์เบียเข้ามากู้วิกฤติในฤดูกาลต่อมา ภายใต้นักเตะแกนหลักอย่าง โตนิ มูนอซ, โรเบร์โต โซโลซาบัล, เดลฟี เกลี, ฆวน บิซไกโน, ดิเอโก ซิเมโอเน และกิโก พวกเขากลับสู่ความยิ่งใหญ่ด้วยตำแหน่งชนะเลิศสองรายการในประเทศทั้งในลาลิกาฤดูกาล 1995–96 และยังชนะบาร์เซโลนาในรอบชิงชนะเลิศโกปาเดลเรย์ 1996 ด้วยผลประตู 1–0 สโมสรได้รับความคาดหวังสูงขึ้นจากการย้ายมาของฆวน เอสไนเดร์ กองหน้าชาวอาร์เจนตินาจากเรอัลมาดริด พวกเขาได้สิทธิ์กลับไปแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 1996–97 ซึ่งพวกเขาจบอันดับ 1 ในกลุ่มบี แต่แพ้อาเอฟเซ อายักซ์ในรอบแพ้คัดออกด้วยผลรวม 3–4 และจบอันดับ 5 ในลาลิกา
สโมสรยังลงทุนในตลาดซื้อขายช่วงก่อนเปิดฤดูกาล 1997–98 ด้วยการมาของกริสเตียน วีเอรีซึ่งทำผลงานยอดเยี่ยมด้วยจำนวน 24 ประตูในลีกจากการลงสนาม 24 นัด รวมถึงกองกลางพรสวรรค์สูงชาวบราซิลอย่างจูนินโญ พวกเขาเข้าถึงรอบ 8 ทีมสุดท้ายในยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 1997–98 ก่อนจะแพ้แอสตันวิลลาด้วยกฏประตูทีมเยือน และจบอันดับ 7 ในลาลิกา ส่งผลให้แอนติซอำลาทีมเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล และแทนที่โดยอาร์ริโก ซาคคี แต่ก็อยู่ในตำแหน่งได้เพียง 6 เดือน และแอนติชกลับมาคุมทีมอีกครั้งในช่วงสั้น ๆ จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1999 ก่อนที่เกลาดีโอ รานีเอรีจะมารับช่วงต่อ แต่ก็อยู่ในตำแหน่งได้ไม่ถึงหนึ่งปี
เอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน

เอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน เดิมมีชื่อว่า สนามกีฬาแคว้นมาดริด เริ่มก่อสร้างเมื่อ ปี ค.ศ.1990 ในฐานะส่วนหนึ่งของแผนการเป็นเจ้าภาพการแข่งขัน กรีฑาชิงแชมป์โลก 1997 แต่ไม่ได้รับเลือก ใช้เวลาก่อสร้างนานถึง 4 ปีจึงเสร็จและเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 กันยายน 1994 โดยมีความจุ 20,000 ที่นั่ง ต่อมาสนามถูกปิดเพื่อปรับปรุงสำหรับรองรับการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิก 2016 แต่กรุงมาดริดก็ไม่ได้รับเลือกอีกเช่นกัน ในปี 2013 อัตเลติโกเดมาดริดได้ซื้อและเข้าปรับปรุงสนามโดยขยายความจุเป็น 66,703 ที่นั่ง และลงเล่นนัดแรกเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2017 สนามแห่งนี้จะเป็นสถานที่จัดการแข่งขันฟุตบอลยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกฤดูกาล 2018–2019 รอบชิงชนะเลิศ
สีและตราสัญลักษณ์

ชุดเหย้าของแอตเลติโกประกอบด้วยเสื้อลายทางแนวตั้งสีแดงและสีขาว กางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน และถุงเท้าสีน้ำเงินและสีแดง ชุดแข่งขันแบบนี้ถูกใช้มาตั้งแต่ปี 1910 ตราสัญลักษณ์ของสโมสรซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในปี 1917 โดยมีตราอาร์มของเมืองมาดริด และปรากฏเสื้อของสโมสรตั้งแต่ปี 1947 ได้รับการออกแบบใหม่อีกครั้งในปี 2016 แต่จากการลงคะแนนเสียงเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2023 เผยให้เห็นว่าสมาชิกสโมสร 88.68% ต้องการตราสัญลักษณ์แบบดั้งเดิมมากกว่า ซึ่งตราดังกล่าวจะกลับมาในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2024
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ลาลิกา
ชนะเลิศ (11): 1939–40, 1940–41, 1949–50, 1950–51, 1965–66, 1969–70, 1972–73, 1976–77, 1995–96, 2013–14, 2020–21
โกปาเดลเรย์
ชนะเลิศ (10):1960, 1961, 1965, 1972, 1976, 1985, 1991, 1992, 1996, 2013
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา
ชนะเลิศ (2): 1985, 2014
โกปาเดกัมเปโอเนสเดเอสปัญญา
ชนะเลิศ (1): 1940
โกปาเอบาดัวร์เต
ชนะเลิศ (1): 1951
โกปาเปรซีเดนเตเอเฟเอเอเฟ
ชนะเลิศ (1): 1947
เซกุนดาดิบิซิออน
ชนะเลิศ (1): 2001–02
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
รองชนะเลิศ (3): 1973–74, 2013–14, 2015–16
ยูฟ่ายูโรปาลีก
ชนะเลิศ (3): 2009–10, 2011–12, 2017–18
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
ชนะเลิศ (1): 1961–62
รองชนะเลิศ (2): 1962–63, 1985–86
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ
ชนะเลิศ (3): 2010, 2012, 2018
ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ
ชนะเลิศ (1): 2007
รองชนะเลิศ (1): 2004
ไอบีเรียนคัพ
ชนะเลิศ (1): 1991
เกียรติประวัติ > ระดับโลก

อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ
ชนะเลิศ (1): 1974
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์

| --- | --- |
Uttaradit Rajabhat University
ตราพระราชลัญจกร สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
ชื่อเดิม: สถาบันราชภัฏอุตรดิตถ์
ชื่อย่อ: มรอ./ URU
คติพจน์: เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่จัดการศึกษาเพื่อพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจท้องถิ่น
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547; 20 ปีก่อน (2547-06-15)
สังกัดการศึกษา: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
สังกัดวิชาการ: คณะวิชา  11 ดูในบทความ  หน่วยงานสนับสนุน  19 ดูในบทความ 
งบประมาณ: 498,835,700 บาท (พ.ศ. 2568)
นายกสภาฯ: รองศาสตราจารย์ พินิติ รตะนานุกูล
อธิการบดี: รองศาสตราจารย์ สุภาวิณี สัตยาภรณ์
อาจารย์: 434 คน (พ.ศ. 2567)
บุคลากรทั้งหมด: 872 คน (พ.ศ. 2567)
ผู้ศึกษา: 6,054 คน (พ.ศ. 2565)
ที่ตั้ง: เลขที่ 27 ถนนอินใจมี ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ 53000 เลขที่ 162 หมู่ 3 (บ้านหมอนไม้) ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ 53000 ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ 53000 เลขที่ 167 หมู่ 6 ถนนจรูญลองรัตน์ ตำบลห้วยอ้อ อำเภอลอง จังหวัดแพร่ 54150 เลขที่ 199 หมู่ 3 ตำบลทุ่งศรีทอง อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน 55110
วิทยาเขต: วิทยาเขตและศูนย์วิทยบริการ  4 วิทยาเขตหมอนไม้ วิทยาเขตลำรางทุ่งกะโล่ ศูนย์วิทยบริการจังหวัดแพร่ วิทยาลัยน่าน 
เพลง: ราชภัฏอุตรดิตถ์
ต้นไม้: หางนกยูงฝรั่ง
สี: ████ สีเขียว สีเหลือง
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์   (อังกฤษ: Uttaradit Rajabhat University) เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งแรกและเพียงแห่งเดียวที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอุตรดิตถ์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2479 ในนาม "โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัดอุตรดิตถ์" ในอดีตสถาบันแห่งนี้เคยเป็นศูนย์กลางทางการศึกษาฝึกหัดครูของภาคเหนือ ครอบคลุมพื้นที่จังหวัดเพชรบูรณ์, แพร่, น่าน, เชียงราย, ลำปาง และอุตรดิตถ์ ต่อมาภายหลังได้รับการเปลี่ยนชื่อและฐานะมาตามลำดับจนเป็นที่รู้จักดีในชื่อ วิทยาลัยครูอุตรดิตถ์ ก่อนจะเลื่อนฐานะเป็นสถาบันราชภัฏ จนในปี พ.ศ. 2547 จึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ มีรากฐานมาจากการสถาปนา "โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัดอุตรดิตถ์" ในปี พ.ศ. 2479 เปิดสอนครั้งแรกในหลักสูตรประกาศนียบัตรประโยคครูประถม (ป.ป.) ต่อมาปี พ.ศ. 2518 จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นวิทยาลัยครูอุตรดิตถ์" ตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยครู พ.ศ. 2518 เปิดสอนถึงระดับปริญญาตรี หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต
ในปี พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนาม "สถาบันราชภัฏ" เป็นชื่อสถาบันการศึกษาในสังกัดกรมการฝึกหัดครูกระทรวงศึกษาธิการ ทั้งยังได้พระราชทานตราพระราชลัญจกรประจำพระองค์ให้เป็นตราสัญลักษณ์ประจำสถาบันราชภัฏ  และเมื่อได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏ เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2538 วิทยาลัยครูอุตรดิตถ์จึงมีชื่อเป็น "สถาบันราชภัฏอุตรดิตถ์"
ในปี พ.ศ. 2547 ได้มีการตราพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ และพระราชบัญญัติดังกล่าวได้กำหนดยกฐานะสถาบันราชภัฏขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย โดยมีผลนับแต่วันประกาศใช้พระราชบัญญัติในราชกิจจานุเบกษา ยังผลให้สถาบันราชภัฏอุตรดิตถ์ยกฐานะเป็น "มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์" นับแต่วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 เป็นต้นมา
พิธีพระราชทานปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในช่วงเดือนเมษายน โดยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินมาปฏิบัติพระราชกรณียกิจในการพระราชทานปริญญาบัตร แก่บัณฑิตแห่งมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์จากทุกวิทยาเขต ณ หอประชุมทีปังกรรัศมีโชติ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย

ตราสัญลักษณ์รูปพระราชลัญจกรประจำพระองค์ รัชกาลที่ ๙
ต้นหางนกยูง ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย
สีเขียว-เหลือง สีประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
ตราสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย คือ รูปพระราชลัญจกรประจำพระองค์ รัชกาลที่ 9 มีลักษณะเป็นตรางา รูปไข่ กว้าง 5 เซนติเมตร สูง 6.7 เซนติเมตร รูปพระที่นั่งอัฏฐทิศอุทุมพรราชอาสน์ ประกอบด้วยวงจักร กลางวงจักรมีอักขระเป็น อุ หรือเลข ๙ รอบ ๆ มีรัศมี แปลความหมายว่า "มีพระบรมเดชานุภาพในแผ่นดิน" ด้านบนของตรามีอักษรข้อความว่า "มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์"  ด้านล่างของตรามีข้อความว่า "UTTARADIT RAJABHAT UNIVERSITY" ตรานี้มี 5 สี มีความหมายดังนี้
██ สีน้ำเงิน แทนค่าสถาบันพระมหากษัตริย์ผู้ให้กำเนิด และพระราชทานนาม “มหาวิทยาลัยราชภัฏ” อันแปลว่า นักปราชญ์แห่งพระราชา
██ สีเขียว แทนค่าแหล่งที่ตั้งของมหาวิทยาลัยในแหล่งธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่สวยงาม
██ สีทอง แทนค่าความเจริญรุ่งเรืองทางภูมิปัญญา
██ สีส้ม แทนค่าความรุ่งเรืองทางศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น
██ สีขาว แทนค่าความคิดอันบริสุทธิ์ของนักปราชญ์แห่งพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สีประจำมหาวิทยาลัย คือ เขียว - เหลือง  หมายถึง   มหาวิทยาลัยอุดมศึกษาของท้องถิ่นที่พร้อมด้วยความสงบ ร่มเย็น ความมีระเบียบและสมานสามัคคีเหมาะที่จะเป็นสถานศึกษาหาความรู้ผลิตบัณฑิตที่มีความรู้คุณธรรม
ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย คือ  "ต้นหางนกยูงฝรั่ง"