stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซามารินดา

| ซามารินดา |
| --- | --- |
นคร
นครซามารินดา  Kota Samarinda
จากบน ซ้ายไปขวา:  รีสอร์ต Grand Barumbay, อาคารราชการ, ทางเข้าสนามกีฬาหลักในกาลีมันตันตะวันออก, รูปปั้น เลิมบุซวานา, อาคารมุขมณฑลซามารินดาของคาทอลิก, วิหารเอกาดาร์มามังกาลา และมัสยิดศูนย์อิสลามซามารินดา
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: Samarinda Kota Tepian
เพลง: "มาร์ชโกตาเตอปียัน"
ที่ตั้งในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก
ซามารินดาที่ตั้งบนเกาะบอร์เนียว
พิกัด: 0°29′59.874″S 117°8′15.9324″E﻿ / ﻿0.49996500°S 117.137759000°E﻿ / -0.49996500; 117.137759000
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด:  จังหวัดกาลีมันตันตะวันออก
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1668
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: อันดี ฮารุน
 • รองนายกเทศมนตรี: รุซมาดี วงโซ
 • ประธานสภานิติบัญญัติ: ซูกีโยโน
 • หัวหน้าผู้พิพากษา: ฮงกุน โอโตะฮ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 718.00 ตร.กม. (277 ตร.ไมล์)
ความสูง: 8 เมตร (26 ฟุต)
ความสูงจุดสูงสุด (ปุนจักซามารินดา): 260 เมตร (850 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน 2021)
 • ทั้งหมด: 831,460 คน
 • อันดับ: (อันดับที่ 18)
 • ความหนาแน่น: 1,158 คน/ตร.กม. (2,999 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ศาสนา: อิสลาม 90.93%  โปรเตสแตนต์ 5.25%  คาทอลิก 2.12%  พุทธ 0.86%  ฮินดู 0.12%  ลัทธิขงจื๊อ 0.08%   อื่น ๆ 0.01%
เขตเวลา: UTC+08:00 (WITA)
รหัสพื้นที่: +62541
ศูนย์กลางการบริการ: บูกิซ
ตำบลที่มีประชากรมากสุด: ซูไงกุนจัง
รูปแบบวันที่: dd-mm-yyyy
ขับทาง: ซ้าย
ซามารินดา (อินโดนีเซีย: Samarinda) เป็นเมืองหลักของจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก บนเกาะบอร์เนียว ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมาฮากัม โดยมีพื้นที่ 718 ตารางกิโลเมตร (277 ตารางไมล์) ซามารินดามีค่าดัชนีการพัฒนามนุษย์อยู่ในอันดับที่ 1 ของจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก และเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในเกาะบอร์เนียว โดยมีประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2010 ที่ 727,500 คน และ 827,994 คนจากสำมะโน ค.ศ. 2020
ตำบล

ในช่วงที่มีการบันทึกสำมะโน ค.ศ. 2010 นครซามารินดาแบ่งออกเป็น 6 ตำบล ส่วนอีก 4 ตำบลตั้งขึ้นโดยแยกพื้นที่จากตำบลเดิม ตารางข้างล่างมีข้อมูลตำบลสิบตำบลพร้อมพื้นที่และประชากรในสำมะโน ค.ศ. 2010 และสำมะโน ค.ศ. 2020
| ชื่อ | พื้นที่ ตารางกิโลเมตร | ประชากร ในสำมะโน ค> ศ. 2010 | ประชากร ในสำมะโน ค> ศ. 2020 |
| --- | --- | --- | --- |
| ปาลารัน | 221.29 | 49,079 | 63,189 |
| ซามารินดาอีลีร์  (ซามารินดาตอนล่าง) | 17.18 | 120,936 | 69,142 |
| ซามารินดาโกตา  (เมืองซามารินกดา) | 11.12 | (ก) | 31,719 |
| ซัมบูตัน | 100.95 | (ก) | 57,941 |
| ซามารินดาเซอเบอรัง | 12.49 | 114,183 | 64,050 |
| โลอาจานันอีลีร์ | 26.13 | (ข) | 65,892 |
| ซูไงกุนจัง  (แม่น้ำกุนจัง) | 43.04 | 114,044 | 133,543 |
| ซามารินดาอูลู  (ซามารินดาตอนบน) | 22.12 | 126,651 | 129,806 |
| ซามารินดาอูตารา  (ซามารินดาเหนือ) | 229.52 | 202,607 | 106,743 |
| ซูไงปีนัง   (แม่น้ำปีนัง) | 34.16 | (ค) | 105,970 |
| รวม | 718.00 | 727,500 | 827,994 |
หมายเหตุ: (ก) ประชากรของตำบลซามารินดาโกตาและซัมบูตันใน ค.ศ. 2010 อยู่ในจำนวนของตำบลซามารินดาอีลีร์ใน ค.ศ. 2010 ซึ่งภายหลังแยกออกเป็นตำบลใหม่ (ข) ประชากรของตำบลโลอาจานันอีลีร์ใน ค.ศ. 2010 อยู่ในจำนวนของตำบลซามารินดาเซอเบอรัง ซึ่งภายหลังแยกออกเป็นตำบลใหม่ (ค) ประชากรของตำบลซูไงปีนังใน ค.ศ. 2010 อยู่ในจำนวนของตำบลซามารินดาอูตารา ซึ่งภายหลังแยกออกเป็นตำบลใหม่
ภูมิอากาศ

ซามารินดามีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (เคิพเพิน Af) ที่มีฝนชุกและร้อน อุณหภูมิชื้นตลอดปี นครนี้แทบไม่มีลูกเห็บ ซึ่งมีการบันทึกในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 อุณหภูมิต่ำสุดเท่าที่บันทึกอยู่ที่ 18.0 องศาเซลเซียส (64.4 องศาฟาเรนไฮต์) ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1982
| ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซามารินดา> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 30.0 (86) | 30.3 (86.5) | 30.5 (86.9) | 30.5 (86.9) | 30.5 (86.9) | 29.9 (85.8) | 29.5 (85.1) | 29.9 (85.8) | 30.1 (86.2) | 30.8 (87.4) | 30.5 (86.9) | 30.4 (86.7) | 30.24 (86.44) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 26.5 (79.7) | 26.7 (80.1) | 26.8 (80.2) | 27.0 (80.6) | 27.2 (81) | 26.7 (80.1) | 26.3 (79.3) | 26.6 (79.9) | 26.8 (80.2) | 27.3 (81.1) | 26.9 (80.4) | 26.9 (80.4) | 26.81 (80.26) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 23.1 (73.6) | 23.1 (73.6) | 23.2 (73.8) | 23.5 (74.3) | 23.9 (75) | 23.6 (74.5) | 23.1 (73.6) | 23.4 (74.1) | 23.5 (74.3) | 23.8 (74.8) | 23.4 (74.1) | 23.4 (74.1) | 23.42 (74.15) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 166 (6.54) | 173 (6.81) | 202 (7.95) | 236 (9.29) | 181 (7.13) | 168 (6.61) | 160 (6.3) | 148 (5.83) | 118 (4.65) | 145 (5.71) | 196 (7.72) | 209 (8.23) | 2,102 (82.76) |
แหล่งที่มา:
แหล่งข้อมูลอื่น

GovSamarinda เก็บถาวร 15 พฤษภาคม 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Samarinda Government portal
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
ดุจ โสเภีย

| ดุจ โสเภีย |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ឌុច សុភា (Duch Sophea)
เกิด:  (1986-01-01) 1 มกราคม ค.ศ. 1986 (38 ปี)
ที่เกิด: พนมเปญ,กัมพูชา
แนวเพลง: อาร์แอนด์บี,ป็อป
อาชีพ: นักร้อง,นักแต่งเพลง,นักแสดง,นักเต้น,นางแบบ
ดุจ โสเภีย (เขมร: ឌុច សុភា ฑุจ สุภา) เป็นนักร้องชาวกัมพูชาที่มีชื่อเสียง เกิดปี พ.ศ. 2529 ที่กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ภายในครอบครัวที่มีพี่น้องถึง 9 คน ซึ่งพี่สาวของโสเภียที่ชื่อ ดุจ สำเพา ก็เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในประเทศกัมพูชาด้วยเช่นกัน
ผลงาน > ภาพยนตร์

ภาษาเขมร - 20 เรื่อง
ผลงาน > ดนตรี

<<Sexy Baby>>   -  อังกฤษ
<<Dalama 1, 2, 3>>   -  ภาษาเขมร
500  เรื่อง  (est.)
แหล่งข้อมูลอื่น

Recent news about Sophea Duch เก็บถาวร 2007-07-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Angkorthom article เก็บถาวร 2010-12-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Asian Finest Forum article
ทาร์เซียร์ฟิลิปปิน

| ทาร์เซียร์ฟิลิปปิน |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Primates
วงศ์:: Tarsiidae
สกุล:: Carlito Groves & Shekelle, 2010
สปีชีส์:: C.  syrichta
ชื่อทวินาม
Carlito syrichta (Linnaeus, 1758)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
  Tarsius philippinensis Meyer, 1894  Simia syrichta Linnaeus, 1758
ทาร์เซียร์ฟิลิปปิน (อังกฤษ: Philippine tarsier; เซบัวโน: mawmag; ตากาล็อก: mamag; ชื่อวิทยาศาสตร์: Carlito syrichta ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก จำพวกไพรเมตชนิดหนึ่ง ในกลุ่มทาร์เซียร์
ทาร์เซียร์ฟิลิปปิน เป็นสัตว์ที่พบได้ในหมู่เกาะฟิลิปปิน ได้แก่ เกาะโบฮอล, เกาะมินดาเนา, เกาะเลย์เต และเกาะซามาร์ เป็นต้น ตัวเต็มวัยมีความยาวลำตัวเพียง 10 เซนติเมตรกว่า น้ำหนักเพียง 120 กรัมเท่านั้น จัดเป็นไพรเมตที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลกชนิดหนึ่ง
ทาร์เซียร์ฟิลิปปิน อาศัยอยู่ในป่าดิบ ออกหากินในเวลากลางคืน โดยจะกินเนื้อสัตว์เป็นอาหารเท่านั้น เช่น แมลง เป็นอาหารหลัก รวมถึงสัตว์เลื้อยคลานตัวเล็ก ๆ เช่น จิ้งจก, กิ้งก่าบิน เป็นต้น
ทาร์เซียร์ฟิลิปปินโดยปกติจะอาศัยอยู่ตามลำพังหรือเป็นฝูงเล็ก ๆ ในเวลากลางวันจะหลบซ่อนตัวพักผ่อนในโพรงไม้หรือตามซอกไม้ตามต้นไม้ใหญ่ แต่สามารถกระโดดได้อย่างว่องไวเหมือนกบในเวลากลางคืน อันเป็นเวลาหากิน ซึ่งทาร์เซียร์ฟิลิปปินจะร้องส่งเสียงเพื่อเป็นการสื่อสารกันเอง ซึ่งจากการศึกษาพบว่า เป็นสัตว์ที่ส่งเสียงออกมาในย่านความถี่อัลตร้าสูงมากถึง 2,000 เฮิรตซ์ หรือ 20 กิโลเฮิรตซ์ อันเป็นย่านความถี่ที่หูมนุษย์ไม่ได้ยิน แต่โดยปกติแล้วเสียงร้องของทาร์เซียร์ร์ฟิลิปปินส่วนใหญ่มีความถี่อยู่ที่ระดับ 70 เฮิร์ตซ์ โดยมีช่วงต่ำสุดและสูงสุด 67-79 กิโลเฮิรตซ์  นอกจากนี้แล้วยังมีความเป็นไปได้ว่า  อาจใช้ระบบเอคโคโลเคชั่นในการหาตำแหน่งของอาหารเหมือนค้างคาวด้วยหรือไม่ เนื่องจากแม้ทาร์เซียร์ฟิลิปปินจะมีดวงตาที่กลมโต แต่ทว่าไม่มีทาพีตัม ลูซิเดี่ยม เหมือนสัตว์หากินตอนกลางคืนจำพวกอื่น ๆ ที่จะช่วยรวบรวมแสงในที่มืดทำให้มองเห็นได้ดียิ่งขึ้น
สถานภาพปัจจุบันของทาร์เซียร์ฟิลิปปินอยู่ในภาวะถูกคุกคาม อันเกิดจากการถูกทำลายถิ่นที่อยู่ แต่ปัจจุบันทางการฟิลิปปินส์ได้ทำการอนุรักษ์ และใช้เป็นตัวประชาสัมพันธ์ในเรื่องการท่องเที่ยว
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Carlito syrichta ที่วิกิสปีชีส์
ท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์ก

ท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์ก (IATA: CRK, ICAO: RPLC) (ตากาล็อก: Paliparang Pandaigdig ng Clark) เป็นท่าอากาศยานที่เปรียบเสมือนประตูสู่เมืองแอนเจลิสและมาบาลาคัต ซึ่งอยู่ห่างจากมะนิลาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 80 กิโลเมตร ท่าอากาศยานตั้งอยู่ในจังหวัดปัมปังกา และเชื่อมต่อกับทางด่วนซูบิก–คลาร์ก–ตาร์ลัก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Current weather for RPLC at NOAA/NWS
Accident history for CRK at Aviation Safety Network
บริษัทท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์ก เก็บถาวร 2018-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
น้ำตกตาดชะเนาะ

น้ำตกตาดชะเนาะ (ลาว: ນ້ຳຕົກຕາດຊະເນາະ) เป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่งในแขวงเวียงจันทน์ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลหินเหิบไปตามถนนหมายเลข 13 ทางเหนือ 20 กิโลเมตร ทางเข้าเป็นถนนดินลูกรัง ตัวน้ำตกตกจากหน้าผาสูง 80 เมตร มี 3 ชั้น บริเวณรอบข้างเป็นป่าที่ยังอุดมสมบูรณ์ ชาวลาวนิยมไปเที่ยวในช่วงวันหยุดและงานบุญสำคัญ
ดีปา นูซันตารา ไอดิต

ภาพสุดท้ายที่ปรากฏต่อสาธารณชนของดีปา นูซันตารา ไอดิต
ดีปา นูซันตารา ไอดิต (อินโดนีเซีย: Dipa Nusantara Aidit) เป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2494 – 2508 เขามีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียขยายตัวมากระหว่างประชาธิไปไตยแบบชี้นำของซูการ์โน ก่อนจะถูกทหารปราบปรามอย่างราบคาบหลังเหตุการณ์กบฏ พ.ศ. 2508
ประวัติ

ไอดิตเกิดที่เมืองเมดัน เกาะสุมาตราเมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2466 เขาอพยพมาอยู่จาการ์ตาเมื่ออายุได้ 11 ปี เขาเข้าศึกษาในโรงเรียนทางการพาณิชย์แต่ต้องออกกลางคันเมื่อญี่ปุ่นบุกเข้าอินโดนีเซียใน พ.ศ. 2485 ไอดิตเข้าร่วมขบวนการทางการเมืองตั้งแต่ พ.ศ. 2482 โดยเข้าร่วมขบวนการเกอรินโตที่นิยมฝ่ายซ้ายของอามีร์ ซารีฟุดดิน ทำให้เขาได้ศึกษาลัทธิมากซ์ก่อนจะเข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียใน พ.ศ. 2486 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไอดิตทุ่มเทเวลาให้กับการจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย ต่อมาเมื่อพรรคคอมมิวนิสต์นำโดยมุซโซก่อการกบฏที่ล้มเหลวที่เมืองมาดียุน พ.ศ. 2490 ไอดิตต้องลี้ภัยไปจีนและเวียดนามก่อนจะกลับมาใน พ.ศ. 2493 และได้จัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์ใหม่อีกครั้งหนึ่ง เขาได้เป็นเลาธิการพรรคใน พ.ศ. 2494 และได้เป็นประธานพรรคในเวลาต่อมา
ในช่วงแรก พรรคคอมมิวนิสต์เป็นพันธมิตรกับพรรคเปเอ็นอีของซูการ์โนและได้รับความนิยมสูง ต่อมาเมื่อระบบรัฐสภาล้มเหลว ซูการ์โนนำประชาธิปไตยแบบชี้นำมาใช้ ไอดิตสนับสนุนซูการ์โนอย่างเต็มที่ และทำให้เกิดความขัดแย้งกับกลุ่มกองทัพบกและผู้นำศาสนาที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับซูการ์โน และตั้งแต่ พ.ศ. 2508 เป็นต้นมา พรรคคอมมิวนิสต์สนับสนุนให้ซูการ์โนใช้นโยบายที่แข็งกร้าวกับฝ่ายตรงข้ามมากขึ้น เช่น ยุบพรรคเมอรีบาของกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์ และเสนอให้ซูการ์โนจัดตั้งกองทัพประชาชน
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2508 เกิดกบฏที่ฐานทัพอากาศที่ฮาลิม นายพลในกองทัพหลายคนถูกสังหาร กองทัพบกอ้างว่าพรรคคอมมิวนิสต์เกี่ยวข้องกับกบฏและขณะเกิดเหตุได้อยู่ในฮาลิมด้วย ซูฮาร์โตปราบปรามฝ่ายกบฏสำเร็จและถอดถอนซูการ์โนออกจากอำนาจ ปราบปรามพรรคคอมมิวนิสต์อย่างรุนแรง ไอดิตถูกทหารจับกุมและถูกประหารชีวิตเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ขณะมีอายุ 42 ปี
เชิงอรรถ

↑  Ricklefs (1991), p. 288
รายการอ้างอิง

ตวงทิพย์ พรมเขต. (2558, กรกฎาคม-ธันวาคม). การเปลี่ยนผ่านของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียภายใต้การนำของไอดิต, 1951-1955. ชุมทางอินโดจีน: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ปริทัศน์, 4(7), 196-214.
ตวงทิพย์ พรมเขต. (2558, สิงหาคม-2559, กรกฎาคม). ภูมิหลังและปฐมบทชีวิตทางการเมืองของดี.เอ็น. ไอดิต ปี 1923-1951. วารสารประวัติศาสตร์, 40, 158-180.
สุกัญญา บำรุงสุข. (2539). Aidit, Dipa Nusantara: นายดีปา นูสันตารา ไอดิต. ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (น. 77-80). กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
สุเจน กรรพฤทธิ์. (2560, เมษายน). ดี.เอ็น. ไอดิต (D.N. Aidit): “ความรุ่งโรจน์” ที่เลือนหายของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย. สารคดี, 33(386), 40-41.
นูร์ฟีตรียานา ซัลมัน

| สถิติเหรียญโอลิมปิก> ยิงธนูหญิง.ตัวแทนของ  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
|  |  โซล 2531  | ประเภททีม |
นูร์ฟีตรียานา ซัลมัน (อินโดนีเซีย: Nurfitryana Salman) หรือ นูร์ฟีตรียานา ไซมัน (Nurfitriyana Saiman) นักยิงธนูชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 7 มีนาคม พ.ศ.2505 เข้าแข่งขันยิงธนูประเภททีมหญิงในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2531 ที่โซล ร่วมกับลีลีซ ฮันดายานี และกูซูมา วาร์ดานี ได้เหรียญเงินยิงธนูทีมหญิงในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2531 ที่ โซล
ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านมะฮ์มุด บาดารูดินที่ 2

ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านมะฮ์มุด บาดารูดินที่ 2 (อินโดนีเซีย: Bandar Udara Internasional Sultan Mahmud Badarudin II) (IATA: PLM, ICAO: WIPP) เป็นสนามบินนานาชาติในเมืองปาเล็มบัง จังหวัดสุมาตราใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ชื่อสนามบินมาจากพระนามของสุลต่านมะฮ์มุด บาดารูดินที่ 2 ซึ่งเป็นสุลต่านแห่งปาเล็มบัง
ในช่วงปี ค.ศ. 1938 ได้เปิดใช้งานสนามบินพาณิชย์แห่งนี้ครั้งแรกที่ตาลังเบอตูตูในปาเล็มบัง
ต่อมากองทัพญี่ปุ่นได้สร้างสนามบินใหม่ในช่วงที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครอง (ระหว่าง ค.ศ. 1942-1943) ในวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1963 ได้เปิดใช้งานในฐานะสนามบินร่วมทางการทหารและพาณิชย์ แต่ต่อมาในวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1975 ได้กลับมาเป็นสนามบินพาณิชย์อีกครั้ง และในวันที่ 3 เมษายน ค.ศ 1985 ได้เปลี่ยนชื่อจาก "ท่าอากาศยานตาลังเบอตูตู" มาเป็น "ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านมะฮ์มุด บาดารูดินที่ 2" ให้บริการโดยอังกาซาปูราที่ 2
หลังจากที่จังหวัดสุมาตราใต้ได้รับคัดเลือกให้เป็นเจ้าภาพในงานสัปดาห์กีฬาแห่งชาติในปี ค.ศ. 2004 ได้มีการก่อสร้างส่วนต่อขยายอาคารใหม่ เปิดใช้งานในวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 2005
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2021-01-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ผู้ให้บริการท่าอากาศยาน เก็บถาวร 2019-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Airport information for WIPP at World Aero Data. Data current as of October 2006.
น้ำตกเซเซด

น้ำตกเซเซด (ลาว: ນ້ຳຕົກເຊເຊດ) ตั้งอยู่ในเขตบ้านแบ่ง ห่างจากตัวเมืองมาทางทิศใต้ 20 กิโลเมตร สามารถเดินทางจากสถานีขนส่งแขวงสาละวันโดยรถยนต์ได้ เป็นน้ำตกที่มีชื่อเสียงของแขวงสาละวัน สูงประมาณ 5 เมตร เป็นต้นน้ำของแม่น้ำเซเซดที่เป็นสาขาของแม่น้ำเซโดน
ทางรถไฟสายดอนเดด–ดอนคอน

ทางรถไฟสายดอนเดด-ดอนคอน (อังกฤษ: Don Det–Don Khon Railway) เป็นทางรถไฟรางแคบระยะสั้น และเป็นทางรถไฟขนถ่ายสินค้าข้ามฝั่งน้ำ (Portage railway) เพื่อเชื่อมการเดินทางข้ามแม่น้ำโขงจากเกาะดอนเดด (ลาว: ດອນເດດ) กับเกาะดอนคอน (ลาว: ດອນຄອນ) ซึ่งสองเกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของสี่พันดอน (ลาว: ສີ່ພັນດອນ) หรือศรีทันดร ที่มีความหมายว่าสี่พันเกาะ ตั้งทางตอนใต้ของประเทศลาว ซึ่งปัจจุบันเกาะดอนเดดและดอนคอนนั้นขึ้นกับเมืองโขง แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2436 ซึ่งขณะนั้นลาวยังเป็นส่วนหนึ่งของอินโดจีนของฝรั่งเศส ถือเป็นการขนส่งระบบรางแห่งแรกของประเทศลาว
ซากหัวรถจักรไอน้ำที่จัดแสดงบนเกาะดอนคอน
สะพานข้ามร่องน้ำระหว่างดอนเดด-ดอนคอน
การเดินทางข้ามแม่น้ำโขงในบริเวณสี่พันดอนนั้นเป็นสิ่งที่ยากลำบาก เนื่องจากมีเกาะแก่งใหญ่น้อยกับกระแสน้ำที่ไหลแรง ครั้งช่วงที่ลาวตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส มีเรือกลไฟจำนวนไม่น้อยอัปปางหรือเสียหายจากการเดินทางผ่านบริเวณดังกล่าว คณะกรรมาธิการสำรวจแม่น้ำโขง (Mekong Exploration Commission) ชาวฝรั่งเศสจึงได้สร้างเส้นทางรถไฟขึ้นบริเวณเกาะดอนคอนขึ้นเพื่อบรรทุกผู้โดยสารและสินค้าข้ามไปอีกฝั่งสำหรับต่อเรือเมื่อปี พ.ศ. 2436 หลังมีผู้โดยสารจำนวนมากขึ้น จึงขยายเส้นทางออกไปอีก 3 กิโลเมตร โดยสร้างสะพานข้ามร่องน้ำเพื่อเชื่อมกับเกาะดอนเดด ใช้หัวรถจักรไอน้ำในการเดินรถ เดิมใช้รางขนาด 600 มิลลิเมตร ก่อนเพิ่มขนาดเป็น 1,000 มิลลิเมตร แต่เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สองขึ้น การเดินรถก็หยุดชะงัก รถไฟเที่ยวสุดท้ายเดินรถในปี พ.ศ. 2483 หลังจากนั้นเป็นต้นมาทางรถไฟสายนี้ก็ถูกทิ้งร้างมิได้ใช้ประโยชน์อันใดอีก เหลือเพียงซากสะพาน หัวรถจักร และคันทางเป็นอนุสรณ์
ในปี พ.ศ. 2549 รัฐบาลลาวมีแผนที่จะฟื้นฟูเส้นทางรถไฟสายดังกล่าวเพื่อพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว โดยร่วมทุนกับบริษัทเอกชนจากสาธารณรัฐเกาหลี และจะเริ่มภายในปี พ.ศ. 2550
ทางรถไฟสายดอนเดด-ดอนคอนถือเป็นทางรถไฟสายแรกและสายเดียวที่ดำเนินการภายในประเทศลาว จนกระทั่งปี พ.ศ. 2552 ได้มีการเปิดเส้นทางรถไฟระหว่างหนองคาย-ท่านาแล้ง บ้านดงโพสี นครหลวงเวียงจันทน์ ระยะทาง 3.5 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

"Laos Travel Tips". 2002. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-19. สืบค้นเมื่อ 23 July 2011.
"Don Det & Don Khon Travel Information and Travel Guide – Laos, Lonely Planet". 2009. สืบค้นเมื่อ 20 July 2011.
"4000 Islands. Si Phan Don photo gallery by Peter Wolledge".
| ด ค กรายชื่อสถานีรถไฟในประเทศลาว |
| --- | --- |
สายเวียงจันทน์–หนองคาย:  คำสะหวาด  ท่านาแล้ง 
สายเวียงจันทน์–บ่อเต็น:  เวียงจันทน์ใต้  นครหลวงเวียงจันทน์  โพนโฮง  วังเวียง  กาสี  หลวงพระบาง  เมืองงา  เมืองไซ  นาหม้อ  นาเตย  บ่อเต็น 
สายดอนเดด–ดอนคอน:  คอนใต้  คอนเหนือ  บ้านเดด 
การขนส่งระบบรางในประเทศลาว
น้ำตกคอนพะเพ็ง

| น้ำตกคอนพะเพ็ง |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: แม่น้ำโขง แขวงจำปาศักดิ์ ลาว
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°56′53″N 105°56′26″E﻿ / ﻿13.94806°N 105.94056°E﻿ / 13.94806; 105.94056
ชนิด: Cascade
ความสูงทั้งหมด: 21 m (69 ft)
สายน้ำต้นทาง: แม่น้ำโขง
น้ำตกคอนพะเพ็ง (ลาว: ນ້ຳຕົກຕາດຄອນພະເພັງ) เป็นน้ำตกขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในภูมิภาคอินโดจีน น้ำตกคอนพะเพ็งเป็นน้ำตกที่มีหลายชั้น ตั้งอยู่บนแก่งหินขนาดใหญ่ขวางกั้นเส้นทางการไหลของแม่น้ำโขงทั้งสาย มีลักษณะต่างระดับกันสูงประมาณ 10 เมตร จัดเป็นน้ำตกที่ได้รับน้ำจากแม่น้ำโขงตอนล่าง
น้ำตกคอนพะเพ็งมีความสูง 21 เมตร (69 ฟุต) กระแสน้ำไหลเชี่ยว 9.7 กิโลเมตร (6.0 ไมล์) ปริมาณน้ำตกลงมาด้วยความเร็วประมาณ 11,000 ลูกบาศก์เมตร/วินาที (390,000 ลูกบาศก์ฟุต/วินาที) แม้ว่าปริมาณสูงสุดในบันทึกได้ถึงกว่า 49,000 ลูกบาศก์เมตร/วินาที (1,700,000 ลูกบาศก์ฟุต/วินาที)
น้ำตกคอนพะเพ็งได้รับฉายาว่า "ไนแอการาแห่งเอเชีย" ตั้งอยู่ในแขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ห่างจากเมืองปากเซประมาณ 150 กิโลเมตร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อและสวยงามมากแห่งหนึ่งของประเทศลาว
โดยคำว่า "คอน" หมายถึง "แก่ง" หรือ "เกาะ" "พะเพ็ง" หมายถึง "พระจันทร์วันเพ็ญ"
นอกจากนี้แล้ว น้ำตกคอนพะเพ็งยังเป็นสถานที่อาศัยของสัตว์น้ำหายากหลายชนิด เช่น ปลาค้อคอนพะเพ็ง ที่เป็นปลาค้อเฉพาะถิ่นที่พบได้ในแถบนี้เท่านั้น และเป็นแหล่งอาศัยของโลมาหัวบาตร หรือ "ปลาข่า" (ປາຂ່າ) ในภาษาลาว โลมาเพียงไม่กี่ชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำจืดได้ของโลก รวมถึงเป็นแหล่งกำเนิดของปลาบึก ซึ่งเป็นปลาหนังน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย เป็นต้น
น้ำตกคอนพะเพ็ง
น้ำตกคอนพะเพ็ง
ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา

ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา (อินโดนีเซีย: Bandar Udara Internasional Soekarno–Hatta) เป็นท่าอากาศยานหลักของกรุงจาการ์ตาและปริมณฑล ตั้งอยู่ในจังหวัดบันเตินบนเกาะชวา ในขณะที่สนามบินอีกแห่งหนึ่งของจาการ์ตาคือ ท่าอากาศยานนานาชาติฮาลิม เปอร์ดานากูซูมา ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามซูการ์โน ประธานาธิบดีคนแรก และโมฮัมมัด ฮัตตา รองประธานาธิบดีคนแรก บางครั้งชาวอินโดนีเซียก็เรียกสนามบินแห่งนี้ว่า "ท่าอากาศยานเจิงกาเร็ง" ตามชื่อตำบลของนครจาการ์ตาตะวันตกที่อยู่ใกล้กับท่าอากาศยาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Soekarno–Hatta International Airport เก็บถาวร 2017-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Airport information for WIII at World Aero Data. Data current as of October 2006.. Source: DAFIF.
Airport information for CGK at Great Circle Mapper. Source: DAFIF (effective Oct. 2006).
Current weather for WIII at NOAA/NWS
Accident history for CGK at Aviation Safety Network
| ด ค กท่าอากาศยานหลักของประเทศในอาเซียน |
| --- | --- |
รัฐสมาชิก:    ซูการ์โน-ฮัตตา    สุวรรณภูมิ    กัวลาลัมเปอร์    บรูไน    พนมเปญ    เตินเซินเญิ้ต    วัตไต    นินอย อากีโน    ชางงีสิงคโปร์    ย่างกุ้ง 
รัฐสังเกตการณ์:    ประธานาธิบดีนีกูเลา ลูบาตู    แจ็กสันส์
บกไญ

| บกไญ ប៉ក់ញ៉ៃ |
| --- | --- |
ฆุม
บกไญที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°42′05″N 107°30′02″E﻿ / ﻿13.7013°N 107.5005°E﻿ / 13.7013; 107.5005
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: โอยาดาว
หมู่บ้าน: 4
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 2,156 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160703
บกไญ (เขมร: ប៉ក់ញ៉ៃ) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอโอยาดาวทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 4 หมู่บ้านและมีประชากร 2,156 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 3 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา ส่วนอีก 2 ที่ตกเป็นของพรรคสม รังสี ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับสูงในบกไญ
| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Pak Thum | 956 | 1.14 | 162 |  |
| Pak Touch | 228 | 1.11 | 45 |  |
| Pak Por | 311 | 0.94 | 51 |  |
| Lom | 661 | 1.02 | 119 |  |
ตลาดหลักทรัพย์กัมพูชา

11°34′19.3″N 104°55′6.9″E﻿ / ﻿11.572028°N 104.918583°E﻿ / 11.572028; 104.918583
| --- | --- |
อุตสาหกรรม: การเงิน
ก่อตั้ง: 11 กรกฎาคม 2011
สำนักงานใหญ่: พนมเปญ, ประเทศกัมพูชา
ผลิตภัณฑ์: ตลาดหลักทรัพย์
พนักงาน: 39 (ธันวาคม 2011)
เว็บไซต์: http://www.csx.com.kh
ตลาดหลักทรัพย์กัมพูชา (เขมร: ក្រុមហ៊ុន ផ្សារមូលបត្រកម្ពុជា; ตัวย่อ: ផមក, อังกฤษ: Cambodia Securities Exchange, CSX) เป็นตลาดหลักทรัพย์ในประเทศกัมพูชา มีวัตถุประสงค์คือ การแลกเปลี่ยนคือการให้บริการอำนวยความสะดวกการไหลของเงินทุน การลงทุน และจัดสรรเงินทุนขึ้นอยู่กับกลไกตลาดทุน ตลาดหลักทรัพย์มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่อาคารคานาเดียทาวเวอร์ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา
ประวัติ

ในเดือนพฤศจิกายนปี พ.ศ. 2549 ตลาดหลักทรัพย์กัมพูชาเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างรัฐบาลกัมพูชาซึ่งถือหุ้นร้อยละ 55 ของทั้งหมดและตลาดหลักทรัพย์เกาหลีใต้ถือหุ้นร้อยละ 45 ภายใต้การกำกับดูแลของ Securities and Exchange Commission of Cambodia (SECC)
ปัจจุบันตลาดหลักทรัพย์กัมพูชามีการซื้อขายหลักทรัพย์รายเดียว คือ PPWSA ซึ่งในช่วง 3 ปีแรก รัฐบาลได้อนุญาตให้ซื้อขายหลักทรัพย์ด้วยสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐได้ แต่หลังจากนั้นกำหนดให้ซื้อขายหลักทรัพย์ด้วยเงินสกุลเรียลเท่านัน เพื่อส่งเสริมการใช้เงินเรียล ซึ่งเป็นสกุลเงินของประเทศ และลดการพึ่งพาสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐที่มีสัดส่วน ร้อยละ 90 ของปริมาณเงินทั้งหมดที่หมุนเวียนอยู่ในกัมพูชา
บริษัทจดทะเบียน

จาก ข้อมูล ณ 20 กรกฎาคม 2561 มีบริษัทจดทะเบียน 5 บริษัท คือ
Phnom  Penh Water Supply Authority: PPWSA
Grand Twins International (Cambodia) Plc: GTI
Phnom Penh Autonomous Port: PPAP
Phnom Penh SEZ Plc: PPSP
Sihanoukville Autonomous Port: PAS
แหล่งข้อมูลอื่น

ตลาดหลักทรัพย์กัมพูชา เก็บถาวร 2012-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ตลาดหลักทรัพย์กัมพูชา (เขมร)
กระทรวงการเงินและการคลัง
ท่าอากาศยานพระตะบอง

ท่าอากาศยานพระตะบอง (เขมร: ព្រលានយន្តហោះខេត្តបាត់តំបង) (IATA: BBM, ICAO: VDBG) เป็นท่าอากาศยานในเมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา อยู่ห่างจากเมืองไปประมาณ 3 กิโลเมตร สนามบินมีเนื้อที่ 128.68 เฮกตาร์ ความสูง 60 ฟุตจากระดับน้ำทะเล มีทางวิ่ง 1 ทาง ประเภท 07/25 ผิวยางมะตอย กว้าง 1600 เมตร ยาว 40 เมตร สนามบินนี้เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1968
แหล่งข้อมูลอื่น

Accident history for BBM at Aviation Safety Network
รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศกัมพูชา
| ด ค กท่าอากาศยานในประเทศกัมพูชา |
| --- | --- |
นานาชาติ:  พนมเปญ  เสียมราฐ–อังกอร์  พระสีหนุ 
ในประเทศ:  รัตนคีรี  พระตะบอง  กำปงจาม  กำปงชนัง  กำปอต  เกาะกง  กระกอร์  กระแจะ  มณฑลคีรี  ตะแบงมีชัย 
กำลังก่อสร้าง:  เตโชตาเขมา  ดาราสาคร 
ยุติการใช้งาน:  เสียมราฐ  สตึงแตรง
บรขำ

| บรขำ បរខាំ |
| --- | --- |
ฆุม
บรขำที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°31′52″N 107°19′36″E﻿ / ﻿13.5311°N 107.3268°E﻿ / 13.5311; 107.3268
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: โอยาดาว
หมู่บ้าน: 6
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 1,392 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160701
บรขำ (เขมร: បរខាំ) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอโอยาดาวทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 6 หมู่บ้านและมีประชากร 1,392 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัดเมื่อ ค.ศ. 2007 ที่นั่งสามที่ตกเป็นของพรรคประชาชนกัมพูชา หนึ่งที่นั่งตกเป็นของพรรคสม รังสี และหนึ่งที่นั่งตกเป็นของพรรคฟุนซินเปก ณ เดือนมกราคม 2006 อัตราการจำหน่ายที่ดินในบรขำอยู่ในระดับสูง
| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Tung | 174 | 0.83 | 21 |  |
| Deh | 96 | 1.29 | 16 |  |
| Plor | 295 | 0.93 | 28 |  |
| Phnong | 342 | 1.11 | 62 |  |
| Kok Chray | 223 | 0.99 | 45 |  |
| Pril | 262 | 1 | 53 |  |
นาซีกูริฮ์

| --- | --- |
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: อาเจะฮ์
ผู้สร้างสรรค์: อาหารอาเจะฮ์
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อนหรืออุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: ข้าวหุงกับกะทิและเครื่องเทศ
รูปแบบอื่น: คล้ายนาซีเลอมักและนาซีอูดุก
 ตำราอาหาร: นาซีกูริฮ์
นาซีกูริฮ์ (อินโดนีเซีย: nasi gurih) เป็นข้าวนึ่งหุงกับกะทิและเป็นอาหารพิเศษในอาเจะฮ์ อินโดนีเซีย ชื่ออาหารนี้แปลตรงตัวว่า "ข้าวชุ่ม" ในภาษาอาเจะฮ์และภาษาอินโดนีเซีย ซึ่งหมายถึงข้าวที่หุงด้วยกะทิและเครื่องเทศ ใส่ตะไคร้ ใบแกง (Cinnamomum tamala) และใบเตยหอม กินกับหอมเจียว เต้าเจี้ยว ซัมบัล กรูปุก ปลาผัดพริก กุ้งผัดพริก ไก่ทอด เด็นเด็ง และเปอร์เกอเด็ล
นาซีกูริฮ์มีลักษณะคล้ายกับอาหารอื่นในอินโดนีเซีย เช่นนาซีเลอมักในหมู่เกาะรีเยา มาเลเซีย บรูไน และสิงคโปร์ นาซีอูดุกในจาการ์ตา
แหล่งข้อมูลอื่น

Aceh nasi gurih recipe เก็บถาวร 2013-09-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นาซีกูนิง

| --- | --- |
นาซีกูนิง ล้อมรอบด้วยอาหารอินโดนีเซียอื่น ๆ
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: ชวา
ผู้สร้างสรรค์: อาหารชวา
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อนหรืออุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: ข้าวหุงกับกะทิและขมิ้น มีเครื่องเคียง
 ตำราอาหาร: นาซีกูนิง   สื่อ: นาซีกูนิง
นาซีกูนิงในรูปทรงตุมเปิง
นาซีกูนิง (อินโดนีเซีย: nasi kuning) หรือ นาซีกูญิต (nasi kunyit) เป็นอาหารประเภทข้าวของอินโดนีเซีย ปรุงกับกะทิและขมิ้น คำว่านาซีกูนิงแปลตรงตัวว่าข้าวสีเหลือง บางครั้งจะจัดเป็นรูปกรวยแหลมเรียกตุมเปิง ใช้ในโอกาสพิเศษเป็นเครื่องหมายของโชคดีและความมั่งคั่ง เครื่องเคียงที่นิยมรับประทานด้วยคือ ไข่เจียวฝอย มะพร้าวขูดผสมเครื่องเทศ อูรัป ปลาร้าผัดถั่วลิสง เต็มเปผัดกับซัมบัลและมันฝรั่ง ไก่ทอดแบบชวา ซัมบัลกุ้ง ปอดวัวทอด เนื้อวัวหรืออาหารทะเล บางครั้งกินกับข้าวเกรียบกุ้ง และแตงกวาหั่น