stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชิชิ

ชิชิ ที่สวนสัตว์ลอนดอน, กันยายน 1967
ชิชิ (อังกฤษ: Chi Chi) หรือในชื่อภาษาจีน จีจี (พินอิน: Jījī) (เกิดที่ป่าในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ค.ศ. 1957 เสียชีวิตที่สวนสัตว์ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1972) เป็นแพนด้ายักษ์เพศเมียที่มีชื่อเสียงจากสวนสัตว์ลอนดอน ในประเทศอังกฤษ แม้ว่า "ชิชิ" จะมิได้เป็นแพนด้ายักษ์ตัวแรกของสวนสัตว์ลอนดอน แต่มันก็เป็นที่ดึงดูดผู้คนในฐานะสัตว์ที่มีความน่ารักมากที่สุดของสวนสัตว์แห่งนี้
ชิชิ เกิดในปีค.ศ. 1957 และนำตัวมาจากมณฑลเสฉวนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1957 ก่อนที่จะส่งไปยังสวนสัตว์ปักกิ่งช่วงเดือนมกราคม ค.ศ. 1958 ตัวแทนจัดหาสัตว์ชาวออสเตรียซึ่งมีชื่อว่า เฮย์นี่ย์ เดมเมอร์ ได้รับชิชิมาจากการแลกเปลี่ยนสถาบันแอฟริกันฮูฟสตอกเพื่อกระชับมิตรในเดือนพฤษภาคม ค.ศ.1958 และนำไปอยู่ที่สวนสัตว์มอสโก ภายหลังจากที่แพนด้าพักได้หนึ่งสัปดาห์ก็จัดส่งต่อไปยัง แธปาร์ค เบอร์ลิน ในสวนสัตว์ที่แบ่งเขตอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเยอรมันในช่วงนั้น ต่อมาได้มีการขายชิชิให้กับสหรัฐอเมริกา ทว่าทางรัฐบาลสหรัฐอเมริกาในสมัยนั้นมีนโยบายที่จะไม่ทำการค้ากับจีนซึ่งเป็นคอมมิวนิสต์ด้วยเหตุผลทางการเมือง ดังนั้น ชิชิ จึงได้รับการปฏิเสธที่จะนำส่งไปยังอเมริกา ทางสวนสัตว์แฟรงก์เฟิร์ตจึงได้จัดหาที่พักอาศัยให้แพนด้าชั่วคราว กระทั่งเดมเมอร์ได้ตัดสินใจจ้างให้ชิชิออกจากสวนสัตว์ในเวลาที่จำกัด ภายหลังจากการเยี่ยมชมสวนสัตว์โคเปนเฮเกน ก่อนที่จะแก้ปัญหาได้ด้วยการส่งไปยังสวนสัตว์ลอนดอนเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ.1958 โดยทางสถาบันสัตววิทยาแห่งกรุงลอนดอนได้เคยออกมาแถลงการณ์ว่าไม่ต้องการที่จะเก็บแพนด้าจากป่ามาเลี้ยงดู แต่ก็ยอมรับชิชิเมื่อได้นำมันมาเลี้ยงดู แม้ว่าในเบื้องต้นจะมีแผนการณ์ให้มีการเยี่ยมชมชิชิได้เพียงสามสัปดาห์เท่านั้น แต่แล้วทางอังกฤษก็ได้ตัดสินใจขอซื้อในราคา 12,000 ปอนด์ ชิชิจึงกลายมาเป็นสมาชิกใหม่ของสวนสัตว์ลอนดอนเมื่อวันที่ 26 กันยายน ปีค.ศ.1958
สัญลักษณ์องค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล
ชิชิ ยังเป็นผู้สร้างแรงดลบันดลใจแก่เซอร์ปีเตอร์ สกอต จากลักษณะสีขาว-ดำที่เรียบง่ายแต่โดดเด่นในการนำไปใช้เป็นสัญลักษณ์ขององค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล อย่างไรก็ตาม ตราสัญลักษณ์ที่จัดแสดงในปัจจุบันก็มิได้เป็นแบบที่ปีเตอร์ สกอต ออกแบบโดยตรง หากแต่เป็นแบบที่ดัดแปลงรายละเอียดบางส่วนในภายหลัง ซึ่งได้ออกแบบสำหรับ WWF เมื่อได้เปลี่ยนชื่อจาก World Wildlife Fund มาเป็น World Wide Fund for Nature
ครั้งหนึ่ง เคยมีความพยายามในการจับคู่ระหว่างชิชิกับอันอัน ซึ่งเป็นหมีแพนด้าของสวนสัตว์มอสโก แต่กลับประสบกับความล้มเหลว
ชิชิ เสียชีวิตในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ.1972ท่ามกลางความเศร้าโศกของคนทั้งประเทศ ร่างของมันได้รับการสตัฟฟ์เพื่อจัดแสดงในกรอบแก้วซึ่งอยู่ติดกันกับร้านกาแฟที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติของกรุงลอนดอน[ต้องการอ้างอิง]
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Heini Demmer, Ute Demmer & Erich Tylinek: Tschitschi der Bambusbär. Artia, Prague 1961.
| ด ค กแพนด้ายักษ์ที่มีชื่อเสียง |
| --- | --- |
ไป๋ยหวิน • ชิชิ • ช่วงช่วง • เกาเกา • กู๋กู่ • ฮวาเหม่ย • หลินปิง • หลินฮุ่ย • หลิงหลิง (ค.ศ. 1985) • หลิงหลิง (ค.ศ. 1969) • ซิงซิง • หลุนหลุน • เหม่ยหลัน • เหม่ยเซิง • เหม่ยเซียง • หมิงหมิง • ซือซือ • ซูหลิน (ค.ศ. 1936) • ซูหลิน (ค.ศ. 2005) • ไท่ซาน • เทาเทา • เทียนเทียน • ถวนถวน • ยเหวียนยเหวียน • สี่หลัน • เซียงเซียง • ซินซิน • หวางหวาง • ฝูนี • หยังหยัง • ยหวินจื่อ • เจินเจิน
พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์)

| มหาอำมาตย์โท พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ร> ว., ป.ช., ป.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |

เกิด: 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2415 เมืองธนบุรี ประเทศสยาม
ถึงแก่กรรม: 30 เมษายน พ.ศ. 2479 (64 ปี) จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม
สัญชาติ: สยาม
สมญานาม: เจ้าคุณกรุง
มีชื่อเสียงจาก: ผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์กรุงศรีอยุธยา
ภรรยาเอก: 6 คน
บุตร: 16 คน
บิดามารดา: ขุนฤทธิ์ดรุณเสรฐ (เดช เดชะคุปต์) (บิดา) ไผ่ ฤทธิ์ดรุณเสรฐ (มารดา)
ภาพล้อพระยาโบราณราชธานินทร์ ฝีพระหัตถ์รัชกาลที่ 6
มหาอำมาตย์โท พระยาโบราณราชธานินทร์ นามเดิม พร เดชะคุปต์(28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2415 – 30 เมษายน พ.ศ. 2479) เป็นอดีตข้าราชการไทยสังกัดกระทรวงมหาดไทย ผู้ดำรงตำแหน่งเป็นสมุหเทศาภิบาลมณฑลกรุงเก่า มีชื่อเสียงจากความรอบรู้ในประวัติศาสตร์ไทยสมัยกรุงศรีอยุธยา และการเป็นผู้บุกเบิกการค้นคว้าทางโบราณคดีที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์กรุงศรีอยุธยา
ประวัติ

มหาอำมาตย์โท พระยาโบราณราชธานินทร์ สยามินทรภักดีพิริยพาหะ มีนามเดิมว่า พร เดชะคุปต์ เกิดเมื่อวันพุธที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2415 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่บ้านริมคลองบางกอกน้อย ธนบุรี โดยเป็นบุตรขุนฤทธิ์ดรุณเสรฐ (เดช เดชะคุปต์) สารวัตรใหญ่มหาดเล็กเวรฤทธิ์ กับ นางฤทธิ์ดรุณเสรฐ (ไผ่ สกุลเดิม กันตามะระ) มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 6 คน คือ
หลวงประชุมบรรณสาร (พิณ เดชะคุปต์) รับราชการกระทรวงกลาโหม
อำมาตย์โท พระยาพิพิธภักดี (เพิ่ม เดชะคุปต์) รับราชการกระทรวงมหาดไทย ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ปี พ.ศ. 2467
นางสาวใย เดชะคุปต์
พระยาโบราณราชธานินทร์ฯ (พร เดชะคุปต์) รับราชการกระทรวงมหาดไทย
นางอภิรักษสมบัติ (เรือน ดิษยรักษ์)
นายพล เดชะคุปต์
ในวัยเด็ก พระยาโบราณราชธานินทร์ได้รับการศึกษาที่วัดยี่ส่าย ต่อมาบิดาได้ถวายตัวเป็นมหาดเล็กในสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร ระหว่างนี้ได้ศึกษาเล่าเรียนกับพระยาศรีสุนทรโวหาร และเมื่อมีการจัดการศึกษาสมัยใหม่อย่างตะวันตก บิดาจึงได้นำไปถวายตัวกับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ และได้เข้าเรียนที่โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ ในพระบรมมหาราชวัง เมื่อสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบในปี พ.ศ. 2432 จึงได้เป็นครูช่วยสอนที่โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบจนกระทั่งได้เริ่มเข้ารับราชการในปีถัดมา
ตำแหน่งทางราชการ

พ.ศ. 2433 เสมียนโท กรมศึกษาธิการ กระทรวงธรรมการ
พ.ศ. 2434 เสมียนเอกและสารวัตรตรวจโรงเรียนหลวง กระทรวงธรรมการ
พ.ศ. 2435 เสมียนเวรพิเศษ กระทรวงพระคลัง ปฏิบัติหน้าที่เป็นรองเลขานุการส่วนพระองค์ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ เสนาบดีกระทรวงพระคลัง
พ.ศ. 2436 เสมียนเอก กระทรวงมหาดไทย ปฏิบัติหน้าที่ฝึกหัดนักเรียนที่จะส่งไปรับราชการตามหัวเมือง
พ.ศ. 2437 รองนายเวรกรมพลำภัง กระทรวงมหาดไทย (ปัจจุบันคือ กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย)
18 มีนาคม พ.ศ. 2438 ขุนวิเศษรักษา ตำแหน่งขุนหมื่น
1 เมษายน พ.ศ. 2439 พันพุฒอนุราช ตำแหน่งหัวพัน ถือศักดินา ๔๐๐
พ.ศ. 2439 ข้าหลวงมหาดไทยประจำมณฑลกรุงเก่า
18 มกราคม พ.ศ. 2439 รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็นหลวงอนุรักษ์ภูเบศร์ ถือศักดินา ๘๐๐
พ.ศ. 2440 รักษาราชการแทนผู้รักษากรุงเก่า (นับเข้าทำเนียบนามผู้ว่าราชการจังหวัดพระนครศรีอยุธยาในปัจจุบัน)
16 กันยายน พ.ศ. 2441 ผู้รักษากรุงเก่า (เทียบเท่าผู้ว่าราชการจังหวัดในปัจจุบัน)
20 กันยายน พ.ศ. 2441 พระอนุรักษภูเบศร์ คงถือศักดินา 800
22 กันยายน 2443 – พระยาโบราณบุรานุรักษ์ ถือศักดินา 3000
7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2444 ปลัดมณฑลกรุงเก่า
พ.ศ. 2446 ผู้รั้งตำแหน่งข้าหลวงเทศาภิบาลกรุงเก่า
พ.ศ. 2447 ผู้ช่วยบรรณารักษ์หอสมุดพระวชิรญาณ
13 ตุลาคม พ.ศ. 2448 กรรมสัมปาทิกหอสมุดสำหรับพระนคร
21 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 - ข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลกรุงเก่า (โดยเข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรระหว่างเสด็จออกขุนนางที่ พระที่นั่งอภิเศกดุสิต)
พ.ศ. 2450 - เลขานุการโบราณคดีสโมสร
29 ตุลาคม พ.ศ. 2451 - มรรคนายก วัดสุวรรณดาราราม
14 ตุลาคม พ.ศ. 2454 นายหมู่ใหญ่
15 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 ได้รับพระราชทานเพิ่มเกียรติยศเป็น พระยาโบราณราชธานินทร์ สยามินทรภักดี พิริยะพาหะ ตำแหน่งข้าหลวงเทศาภิบาล สำเร็จราชการมณฑลกรุงเก่า ถือศักดินา 10,000 ไร่
10 มิถุนายน พ.ศ. 2456 - นายกองตรี
19 มิถุนายน พ.ศ. 2456 - ได้รับพระราชทานยศข้าราชการพลเรือนเป็นมหาอำมาตย์โท (เทียบเท่านายพลโทของทหารบก)
พ.ศ. 2457 - กรรมการวรรณคดีสโมสร
พ.ศ. 2458 - มหาเสวกโท
10 กันยายน พ.ศ. 2459 - นายกองเอก
พ.ศ. 2459 เป็นสมุหเทศาภิบาลมณฑลกรุงเก่าและเป็นอุปราชภาคอยุธยา เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองโดยรวบรวมหัวเมืองเป็นภาค
พ.ศ. 2468 พ้นจากตำแหน่งอุปราชภาคอยุธยา เนื่องจากยกเลิกระบบการปกครองแบบภาค
22 พฤษภาคม 2469 – มหาอำมาตย์โท
พ.ศ. 2469 อุปนายกแผนกโบราณคดีของราชบัณฑิตยสภา
4 เมษายน พ.ศ. 2472 - เกษียณอายุราชการ
ยศ

14 ตุลาคม 2454 – นายหมู่ใหญ่
10 มิถุนายน 2456 – นายกองตรี
ผลงาน

ชักชวนข้าราชการ พ่อค้า และประชาชน ร่วมกันสร้างโรงพยาบาลปัญจมธิราชอุทิศ เป็นโรงพยาบาลแห่งแรกของมณฑลอยุธยา (ปัจจุบันเป็นที่ทำการสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดพระนครศรีอยุธยา) และนำเงินที่เหลือจากการสร้างโรงพยาบาลไปสร้างโอสถศาลาปัญจมธิราชอุทิศที่จังหวัดสระบุรี
จัดตั้งสุขาภิบาลกรุงเก่าในปี พ.ศ. 2459 เพื่อดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย
ปรับปรุงตลาดใหม่ที่บริเวณหัวรอเมื่อ พ.ศ. 2458 โดยสร้างเป็นห้องแถว พื้นคอนกรีต ท่อระบายน้ำ สร้างโรงภาพยนตร์และตลาดแผงลอย (ปัจจุบันคือตลาดหัวรอ ซึ่งเป็นแหล่งค้าขายที่สำคัญแห่งหนึ่ง)
จัดสร้างถนนรอบเกาะเมืองอยุธยาจนแล้วเสร็จต่อจากพระเจ้าน้องยาเธอ กรมขุนมรุพงศ์สิริพัฒน์ สมุหเทศาภิบาลพระองค์แรก
บูรณปฏิสังขรณ์วัดร้างภายในตัวเมืองอยุธยา ที่สำคัญได้แก่การบูรณะซ่อมแซมต่อพระกรด้านซ้ายและขวาของพระมงคลบพิตรเมื่อ พ.ศ. 2461 นอกจากนี้ยังได้ออกระเบียบการรื้อถอนวัดร้างเพื่อป้องกันการบุกรุก
ทำนุบำรุงด้านการเกษตรกรรม โดยรวบรวมข้อมูลทางด้านเกษตรกรรม ขุดลอกคูคลองและจัดเก็บผักตบชวา
ขุดแต่งบริเวณพระราชวังโบราณและปลูกสร้างพระที่นั่งสรรเพชญ์มหาปราสาทบริเวณรากฐานเดิมเพื่อใช้ในการพระราชกุศลรัชมงคล ฉลองสิริราชสมบัติครบ 40 ปีของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2451
เก็บรวบรวมศิลปวัตถุและโบราณวัตถุที่พบภายในเมืองอยุธยามารวบรวมไว้ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้นำสิ่งของเหล่านั้นไปจัดแสดงที่พระราชวังจันทรเกษม (ภายหลังกรมศิลปากรได้จัดตั้งเป็นพิพิธภัณท์สถานแห่งชาติจันทรเกษม)
ครอบครัว

ในปี พ.ศ. 2440 พระยาโบราณราชธานินทร์ เมื่อครั้งยังมีบรรดาศักดิ์เป็นหลวงอนุรักษ์ภูเบศร ได้สมรสกับนางสาวจำเริญ (สกุลเดิม อินทุสุต) ธิดาพระเทพเยนทร์ (ถนอม อินทุสุต) กับนางนวม ที่กรุงเทพฯ มีบุตรธิดาด้วยกัน 5 คนคือ
นายพืชน์ เดชะคุปต์ อดีตผู้ช่วยข้าหลวงตรวจการกรมหมาดไทย กระทรวงมหาดไทย
นางเทพอักษร (พันธ์ อินทุสุต)
นางพูน อารยะกุล
นางสาวเพ็ญ  เดชะคุปต์
นางสาวพัฒน์ เดชะคุปต์
นอกจากนี้พระยาโบราณราชธานินทร์ยังมีบุตรธิดากับภรรยาท่านอื่นอีก 11 คน คือ
นายจั่นเพชร เดชะคุปต์ (มารดาชื่อนางกิ่ง)
นางเพิ่มศรี สุขสวัสดิ์ ณ อยุธยา (มารดาชื่อนางประยูร)
นายพฤทธิ์ เดชะคุปต์ (มารดาชื่อนางประยูร) อดีตสมุห์บัญชี อ.เมืองลำปาง
นางสาวน้อม เดชะคุปต์ (มารดาชื่อนางถนอม)
นายนันท์ เดชะคุปต์ (มารดาชื่อนางถนอม)
นางอนงค์ เหมะกรม (มารดาชื่อนางถนอม)
นายมานพ เดชะคุปต์ (มารดาชื่อนางเจิม)
พันตำรวจโทวิรัตน์ เดชะคุปต์ (มารดาชื่อนางเจิม)
นางสมบูรณ์ ทรรพมัทย์ (มารดาชื่อนางสุวรรณ)
นายดำรง เดชะคุปต์  (มารดาชื่อนางสุวรรณ) อดีตปลัดจังหวัดระนอง
รองศาสตราจารย์วรรณศิริ เดชะคุปต์ (มารดาชื่อนางสุวรรณ) ข้าราชการบำนาญ ทบวงมหาวิทยาลัย
ปัจจุบันยังคงเหลือบุตรที่ยังชีวิตอยู่สองท่าน คือ นางสมบูรณ์ ทรรพมัทย์ และ รองศาสตราจารย์วรรณศิริ เดชะคุปต์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งสยามและต่างประเทศ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์สยาม

พ.ศ. 2459 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนวราภรณ์ (ร.ว.) (ฝ่ายหน้า)‎
พ.ศ. 2458 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2455 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2455 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2456 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2457 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3 (จ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2464 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 3 (ป.ป.ร.3)
พ.ศ. 2449 –  เหรียญราชรุจิทอง รัชกาลที่ 5 (ร.จ.ท.5)
พ.ศ. 2436 –  เหรียญรัชฎาภิเศกมาลา (ร.ศ.)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญประพาสมาลา (ร.ป.ม.)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญราชินี (ส.ผ.)
พ.ศ. 2446 –  เหรียญทวีธาภิเศก (ท.ศ.)
พ.ศ. 2450 –  เหรียญรัชมงคล (ร.ร.ม.)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมังคลาภิเศก รัชกาลที่ 5 (ร.ม.ศ.5)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

เดนมาร์ก :
พ.ศ. 2445 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร ชั้นที่ 2
ปรัสเซีย :
พ.ศ. 2448 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์นกอินทรีแดง ชั้นที่ 2
อิตาลี :
พ.ศ. 2450 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎอิตาลี ชั้นที่ 2
เบราน์ชไวค์ :
พ.ศ. 2452 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์สิงโตไฮน์ริช ชั้นที่ 2
เชิงอรรถ

↑  ข่าวตาย
↑   แจ้งความกระทรวงมหาดไทย
↑   แจ้งความกระทรวงมหาดไทย
↑   พระราชทานสัญญาบัตร
↑   รายงานข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลกรุงเก่า (หน้า ๕๓๐)
↑  "พระราชทานสัญญาบัตร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-03-24. สืบค้นเมื่อ 2020-07-12.
↑  พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์ (หน้า 356)
↑   พระราชทานสัญญาบัตรตำแหน่งน่าที่ราชการ
↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความกระทรวงมหาดไทย เรื่อง พระวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าอลังการ ขอลาออกจากตำแหน่งข้าหลวงเทศาภิบาล มณฑลปราจีนบุรี ให้พระเจ้าน้องยาเธอ กรมมหมื่นมรุพงษ์ศิริพัฒน์ สำเร็จราชการมณฑลปราจีนบุรี ให้พระยาโบราณบุรานุรักษ์ รั้งตำแหน่งข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลกรุงเก่า, เล่ม 20, ตอน 36, 6 ธันวาคม พ.ศ. 2446, หน้า 629
↑   พระราชทานตราตั้ง กรรมการหอพระสมุดวชิรญาณ
↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความกระทรวงมหาดไทย [เรื่อง พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นมรุพงษ์ขอพระราชทานพ้นจากข้าหลวงเทศาภิบาลสำเร็จราชการมณฑลกรุงเก่า และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้พระยาโบราณบุรานุรักษ์เป็นข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลกรุงเก่า], เล่ม 23, ตอน 9, 3 มิถุนายน พ.ศ. 2449, หน้า 789
↑   พระราชทานสัญญาบัตรตำแหน่งหน้าที่ราชการ
↑   พระราชทานสัญญาบัตรมรรคนายก
↑   พระราชทานสัญญาบัตรกองเสือป่า
↑  พระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์
↑  ส่งสัญญาบัตรเสือป่าไปพระราชทาน
↑   พระราชทานยศเลื่อนยศ
↑   https://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2458/A/357.PDF
↑  พระราชทานยศนายพลเสือป่า (หน้า ๑๕๒๕)
↑  พระราชทานยศ
↑   แจ้งความกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ปลด,ตั้ง,ย้าย สมุหเทศาภิบาล
↑  พระราชทานสัญญาบัตรกองเสือป่า
↑  ส่งสัญญาบัตรเสือป่าไปพระราชทาน
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานตรารัตนวราภรณ์, เล่ม ๓๓ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๒๗๓๙, ๗ มกราคม ๒๔๕๙
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๓๒ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๑๘๙๒, ๒๑ พฤศจิกายน ๒๔๕๘
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๒๙ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๒๔๑๙, ๒๒ มกราคม ๑๓๑
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๒๙ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๑๙๐๔, ๒๔ พฤศจิกายน ๑๓๑
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญดุษฎีมาลา, เล่ม ๓๐ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๒๖๗๓, ๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๔๕๖
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญจักรพรรดิมาลา, เล่ม ๓๑ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๒๔๐๒, ๑๐ มกราคม ๒๔๕๗
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ ๕, เล่ม ๒๘ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๕๐, ๙ เมษายน ๑๒๘
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์, เล่ม ๓๘ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๒๓๘๓, ๒๐ พฤศจิกายน ๒๔๖๔
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์, เล่ม ๔๓ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๓๑๕๖, ๒๘ พฤศจิกายน ๒๔๖๙
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญราชรุจิ, เล่ม ๒๓ ตอนที่ ๓๓ หน้า ๘๕๒, ๑๑ พฤศจิกายน ๑๒๕
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ, เล่ม ๑๙ ตอนที่ ๑๖ หน้า ๓๑๖, ๒๐ กรกฎาคม ๑๒๑
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานพระบรมราชานุญาตตราต่างประเทศ, เล่ม ๒๒ ตอนที่ ๒๓ หน้า ๕๒๗, ๓ กันยายน ๑๒๔
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานพระบรมราชานุญาตเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ, เล่ม ๒๔ ตอนที่ ๑๓ หน้า ๓๓๒, ๓๐ มิถุนายน ๑๒๖
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานพระบรมราชานุญาตเครื่องราชอิสริยาภรณ์เฮนรีดีไลออนกรุงบรันซวิก, เล่ม ๒๗ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๕๕, ๑๐ เมษายน ๑๒๙
กัลยา รุ่งวิจิตรชัย

| กัลยา รุ่งวิจิตรชัยม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระบุรี
ดำรงตำแหน่ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 – 20 มีนาคม พ.ศ. 2566
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 10 มิถุนายน พ.ศ. 2508 (59 ปี)
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2547–2561)   พลังประชารัฐ (2561–ปัจจุบัน)

กัลยา รุ่งวิจิตรชัย (เกิด 10 มิถุนายน พ.ศ. 2508) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระบุรี 3 สมัย
ประวัติ

กัลยา เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2508 ชื่อเล่น "นก" เป็นบุตรนายบุญยงค์ นางมาลี รุ่งวิจิตรชัย มีพี่น้อง 4 คน
สำเร็จการศึกษาบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และ รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
งานการเมือง

อดีตเคยเป็นสมาชิกสภาจังหวัดสระบุรี และ รองประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดสระบุรี ลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ จากการชักนำโดย นายโพธิพงษ์ ล่ำซำ และได้รับเลือกตั้งในครั้งต่อมา (พ.ศ. 2550, 2554) และย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชารัฐ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

กัลยา รุ่งวิจิตรชัย ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดสระบุรี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดสระบุรี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จังหวัดสระบุรี สังกัดพรรคพลังประชารัฐ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2556 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
แหล่งข้อมูลอื่น

บัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินของนางสาวกัลยา รุ่งวิจิตรชัย, สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ
ข้อมูลนักการเมืองไทย (นางสาวกัลยา รุ่งวิจิตรชัย), ศูนย์ข้อมูลนักการเมืองไทย
นางสาวกัลยา รุ่งวิจิตรชัย เก็บถาวร 2018-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เว็บไซต์รัฐสภาไทย
อำเภอเมืองตาก

| อำเภอเมืองตาก |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mueang Tak
คำขวัญ: ต้นกระบากใหญ่ ริมน้ำปิงประทับใจ แกรนิต ไม้ แร่เฟลสปาร์
แผนที่จังหวัดตาก เน้นอำเภอเมืองตาก
พิกัด: 16°52′54″N 99°7′25″E﻿ / ﻿16.88167°N 99.12361°E﻿ / 16.88167; 99.12361
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ตาก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,599.356 ตร.กม. (617.515 ตร.ไมล์)
ประชากร (2568)
 • ทั้งหมด: 100,649 คน
 • ความหนาแน่น: 63.06 คน/ตร.กม. (163.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 63000
รหัสภูมิศาสตร์: 6301
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเมืองตาก ถนนมหาดไทยบำรุง ตำบลหนองหลวง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก 63000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เมืองตาก เป็นอำเภอในจังหวัดตาก ศูนย์กลางทางด้านคมนาคม และจุดเชื่อมต่อไปยังอำเภอแม่สอด ศูนย์กลางค้าชายแดนไทย-พม่า อำเภอเมืองตากเดิมชื่อ "เมืองระแหง" อดีตมีชาวมอญอาศัยอยู่มาก่อน ดังมีหลักฐานศิลปะมอญปรากฏอยู่[ต้องการอ้างอิง] ตัวเมืองเดิมตั้งอยู่ที่อำเภอบ้านตาก เมืองนี้สร้างขึ้นก่อนสมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี[ต้องการอ้างอิง] ต่อมาเมื่อได้สถาปนากรุงสุโขทัยเป็นราชธานีแล้ว เมืองตากมีฐานะเป็นเมืองหน้าด่านที่สำคัญด้านฝั่งตะวันตก ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยได้โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายตัวเมืองตากจากฝั่งขวาของแม่น้ำปิงมายังฝั่งซ้ายบริเวณตำบลบ้านระแหงจนกระทั่งทุกวันนี้
ประวัติเมืองตาก > สมัยก่อนประวัติศาสตร์

เมืองตากในอดีตเป็นเมืองที่มีชาวมอญอยู่มาก่อน ดังมี หลักฐานศิลปมอญปรากฏอยู่ที่อำเภอบ้านตาก มีประวัติความเป็นมาเก่าแก่ และเป็นหนึ่งในหัวเมืองที่มีอายุขัยเกินกว่าสองพันปีขึ้นไป เมื่อมีการ อพยพ ของชนชาติไทยจากลุ่มน้ำแยงซีเกียงตอนใต้ ลงมาตามแนวลำน้ำดง (ลำน้ำสาละวิน) มีพวกหนึ่งได้ข้ามลำน้ำสาละวิน ผ่านลุ่มน้ำเมยหรือแม่น้ำต่องยินเข้ามาทางช่องเขาด้าน อำเภอแม่สอดและมาถึงบริเวณที่ปัจจุบันเรียกว่า “เมืองตาก”
ผู้นำกลุ่มคนไทยที่อพยพมาตั้งถิ่นฐานที่เมืองตากในยุค นั้น ได้ตั้งตนเป็นกษัตริย์ปกครองสืบทอดต่อเนื่อง กันมาจนถึงปี พ.ศ. 560 รัชสมัยพระเจ้าสักดำ ซึ่งเป็นกษัตริย์เมืองตากที่ยิ่งใหญ่มาก มีอาณาเขตที่อยู่ในอำนาจแผ่ไปจนจรดทะเลอันดามันดังมีบันทึกในพงศาวดารเหนือกล่าวว่าในรัชสมัยพระเจ้าสักดำนั้นเมืองตากมีการค้าขายกับเมืองอินเดียด้วย
เมืองตากคงจะเสื่อมลงในช่วงพุทธศตวรรษที่ 10 พระยากาฬวรรณดิสผู้เป็นกษัตริย์เมืองตากที่อพยพมาจาก ตอนใต้ของลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียง ได้โยกย้ายไปสร้างราชธานีขึ้นใหม่ที่เมืองละโว้ทางตอนใต้ของเมืองตากลงไปอีก
ประวัติเมืองตาก > สมัยประวัติศาสตร์

เมืองตากมีบางยุคเมืองตากถูกทอดทิ้ง กลายเป็นเมืองร้างดังในพงศาวดารเหนือได้ กล่าวถึงการเสด็จทางชลมารคของพระนางจามเทวี พระราชธิดากษัตริย์ละโว้ (พระยากาฬวรรณดิส) เพื่อไปปกครองแคว้นหริภุญไชย (ลำพูน) ในราว พ.ศ. 1176 โดยทาง ลำน้ำปิง พระนางจามเทวีขึ้นไปสำรวจบนฝั่งแม่น้ำพบร่องรอยกำแพงเมืองเก่าๆ ถูกทิ้งร้าง จึงโปรดให้สร้างเป็นบ้านเมืองใหม่ชื่อว่า “เมืองตาก”
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 1805 ขุนสามชนเจ้าเมืองฉอดได้ยกทัพ มาประชิดเมืองตาก ซึ่งเป็นเมืองชายแดนของกรุงสุโขทัย พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ทรงจัดกองทัพออกไปรบ โดยมีพระราชโอรสองค์เล็กซึ่งมีพระชนมายุได้ 19 พรรษา ติดตามไปด้วย กองทัพ ทั้งสองฝ่ายปะทะกันที่บริเวณเชิงดอยนอกเมืองตากประมาณกิโลเมตรเศษ ราชโอรสองค์เล็กได้ทรงชนช้าง กับขุนสามชนกระทำยุทธหัตถีกัน ขุนสามชนสู้ไม่ได้แตกพ่ายไป ต่อมาภายหลังทรงพระนามว่า “พ่อขุนรามคำแหงมหาราช” และได้โปรดสร้างเจดีย์ขึ้นเป็นที่ระลึกถึงชัยชนะในการทำยุทธหัตถีครั้งนั้น องค์หนึ่งเป็นศิลปแบบสุโขทัย ซึ่งเจดีย์ยุทธหัตถีนี้อยู่ที่วัดพระบรมธาตุ อำเภอบ้านตาก ห่างจากตัวเมืองไปทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำปิงราว 31 กิโลเมตร
ต่อมาในแผ่นดินมหาธรรมราชา ได้ย้ายเมืองตากลงมาทางตอนใต้ตามลำน้ำปิง ไปตั้งอยู่ที่ป่ามะม่วง ฝั่งตะวันตก ของแม่น้ำปิง ซึ่งอยู่ในเขตตำบลป่ามะม่วง อำเภอเมืองตากในปัจจุบัน
เมืองตากที่ย้ายมาตั้งใหม่นี้มิใช่เมืองหน้าด่าน สำหรับป้องกันกองทัพพม่าที่จะยกเข้ามาทางด่านแม่ละเมาเท่านั้น แต่ยังเป็นเมืองที่กองทัพไทยใช้เป็นที่ชุมนุมพลในเวลา ที่จะยกทัพไปตีเมืองเชียงใหม่อีกด้วย ในรัชสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช สมเด็จพระนารายณ์มหาราช และสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชได้เสด็จมาชุมนุมกองทัพที่เมืองตากนี้ทุกพระองค์
โดยเฉพาะสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ก่อนที่พระองค์จะขึ้นครองราชสมบัตินั้น พระองค์ได้รับแต่งตั้งจากสมเด็จพระที่นั่งสุริยาอมรินทร ให้เป็นข้าหลวงเชิญท้องตราราชสีห์ ไปชำระความหัวเมืองฝ่ายเหนือและต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นหลวงยกกระบัตรเมืองตาก ปลัดเมืองตาก พระยาวชิรปราการแล้วปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินโดยลำดับ
กล่าวโดยสรุป จังหวัดตากเป็นจังหวัดที่มีความเป็นมาในประวัติศาสตร์ ควรค่าแก่การสนใจ เป็นเมืองที่พระมหากษัตริย์ในอดีตได้เสด็จมาชุมนุมกองทัพที่เมืองตากนี้แล้วถึง 4 พระองค์ คือ พ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงชนช้างกับขุนสามชนเจ้าเมืองฉอด สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงประกาศอิสรภาพ ณ เมืองแครง และทรงยกทัพกลับราชอาณาจักรไทยโดยผ่านดินแดนเมืองตากเป็นแห่งแรก สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงนำทัพไปตีหัวเมืองฝ่ายเหนือ และได้สร้างวัดพระนารายณ์ที่เชิงสะพานกิตติขจรปัจจุบัน และสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชเคยได้รับพระบรมราชโองการแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองตาก และเป็นผู้กอบกู้เอกราชของชาติไทยจากพม่า ครั้งที่ 2
ที่มาของชื่ออำเภอเมืองตาก

ทุกวันนี้มีผู้อธิบายที่มาของนามเมืองจังหวัดตากใหม่แล้ว โดยอ้างอิงจากหลักฐานเอกสารที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ชาติไทย บรรพชนของชาวตากเป็นมอญ ดังที่สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพได้ทรงอธิบายเอาไว้ใน “อธิบายระยะทางล่องลำน้ำพิง” ว่าเมืองตากเก่านี้พวกมอญเข้ามาตั้งเป็นแน่ไม่ต้องสงสัย เพราะอยู่ทางฝั่งตะวันตก (ของแม่น้ำปิง) และอยู่ตรงปากน้ำวัง ทางไปเมืองนครลำปางออกลำน้ำพิงเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญในทางคมนาคม มีวัดและพระเจดีย์องค์หนึ่งเรียกว่าพระมหาธาตุเมืองตากจากนั้นประวัติศาสตร์จังหวัดตากในสมัยสุโขทัยยังบ่งบอกว่าเมืองตากเป็นเมืองหน้าด่านที่สำคัญเมืองหนึ่งในสมัยของพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ จากนั้นไม่นานขุนสามชนเจ้าเมืองฉอดก็ยกทัพมาตีเมืองตากแต่ก็พ่ายแพ้ให้แก่พ่อขุนรามคำแหง (ซึ่งเป็นโอรสของพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ในสมัยนั้น)เมืองตากดูเหมือนจะถูกลดความสำคัญลงในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี เพราะไม่ปรากฏหลักฐานหรือเอกสารใดๆ ที่ระบุถึงเมืองตากเป็นเพียงแค่หัวเมืองทางเหนือที่บางครั้งก็เป็นเส้นทางผ่านของกองทัพพม่าในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1หลังจากที่สมเด็จพระนเรศวรประกาศอิสรภาพให้แก่กรุงศรีอยุธยา เมืองตากถูกย้ายมาอยู่ที่บ้านป่ามะม่วง กลายเป็นเมืองหน้าด่านรับศึกอีกครั้งหนึ่ง และยังเป็นเมืองที่ใช้ชุมนุมพลไปตีเมืองเชียงใหม่ในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช สมเด็จพระนารายณ์มหาราช และสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ด้วยเหตุที่ประวัติศาสตร์ของเมืองตากเกี่ยวพันอยู่กับเรื่องรบพุ่ง ทำสงครามมาตั้งแต่อดีต นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นบางคนจึงสันนิษฐานว่านามเมือง “ตาก” น่าจะแปลว่า “ตี” ในภาษามอญโดยที่ไม่น่าจะข้องเกี่ยวกับเรื่องดินฟ้าอากาศแต่อย่างใด