stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รูดอล์ฟ คาลมาน
แหล่งข้อมูลอื่น

The Kalman Filter website
Kyoto Prize เก็บถาวร 2013-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
For Kálmán's PhD students see Rudolf Emil Kálmán on the Mathematics Genealogy Project page.
Biography of Kalman from the IEEE
| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- | --- |
ชื่อ: Kalman, Rudolf Emil}
ชื่ออื่น: 
รายละเอียดโดยย่อ: 
วันเกิด: May 19, 1930
สถานที่เกิด: Budapest, Hungary
วันตาย: 
สถานที่ตาย:
วอลอดือมือร์ อีวานอวึช รือบัก

วอลอดือมือร์ อีวานอวึช รือบัก (ยูเครน: Володи́мир Іва́нович Риба́к; 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 – ประมาณ 17 เมษายน พ.ศ. 2557) เป็นนักการเมืองชาวยูเครนที่ถูกกองกำลังอาสาสมัครสนับสนุนรัสเซียลักพาตัว ทรมาน และสังหารเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2557 การสังหารรือบักถือเป็นหนึ่งในคดีอาชญากรรมสงครามคดีแรก ๆ ที่กองกำลังฝักใฝ่รัสเซียถูกกล่าวโทษว่าก่อขึ้นระหว่างสงครามรัสเซีย–ยูเครน
ประวัติ

รือบักเกิดเมื่อ พ.ศ. 2514 ที่นครฮอร์ลิวกาในแคว้นดอแนตสก์ เขาสำเร็จการศึกษาจากสถาบันยานยนต์และทางหลวงแห่งมหาวิทยาลัยเทคนิคแห่งชาติดอแนตสก์ใน พ.ศ. 2538 และจากสถาบันการจัดการบุคลากรระหว่างภูมิภาคใน พ.ศ. 2545
ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ถึง พ.ศ. 2552 รือบักทำงานในแผนกสืบสวนอาชญากรรมของตำรวจนครฮอร์ลิวกา ใน พ.ศ. 2552 เขาได้เข้าร่วมพรรคสหภาพรวมกลุ่มชาวยูเครน "ปิตุภูมิ" (บัจกิวช์ชือนา) และในปีถัดมาก็ได้เป็นประธานพรรคสาขาฮอร์ลิวกา
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 รือบักได้เป็นสมาชิกสภานครฮอร์ลิวกา ระหว่างการเลือกตั้งรัฐสภายูเครน พ.ศ. 2555 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในฐานะผู้สมัครจากพรรคบัจกิวช์ชือนาที่เขตเลือกตั้งที่ 41 (เขตบูดอนนิวสกึยของนครดอแนตสก์) และได้อันดับที่ 4 ด้วยคะแนนเสียง 5,195 คะแนน (ร้อยละ 4.55; ออแลกซันดร์ บอบกอว์ จากพรรคแห่งภูมิภาค ชนะการเลือกตั้งในเขตดังกล่าวด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 80.85)
รือบักเป็นผู้สนับสนุนการประท้วงยูโรไมดานระหว่าง พ.ศ. 2556–2557
รือบักถูกกลุ่มแบ่งแยกดินแดนลักพาตัวไปเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2557 ระหว่างที่เขาพยายามเข้าอาคารสภานครฮอร์ลิวกาเพื่อชักธงชาติยูเครนเหนืออาคาร ต่อมามีผู้พบศพของเขาพร้อมกับศพอีกสองศพในแม่น้ำกาแซนนึยตอแรตส์บริเวณนิคมรัยฮอรอดอก ใกล้นครสลอวิยันสก์ ผู้เสียชีวิตอีกสองคนได้แก่ ยูรีย์ ปอเปรากา นักศึกษาจากสถาบันสารพัดช่างเคียฟ และยูรีย์ เดียกอว์สกึย ชายวัย 25 ปีจากนครสตรึยในแคว้นลวิว ร่างของทั้งสามเต็มไปด้วยรอยไหม้และบาดแผลถูกแทง หน้าท้องของทั้งสามถูกคว้านออก ตามรายงานทางนิติวิทยาศาสตร์ เหยื่อทั้งสามจมน้ำในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่
ใน พ.ศ. 2558 มีการติดตั้งแผ่นป้ายอนุสรณ์แด่รือบักในเมืองสลอวิยันสก์หลังจากที่เมืองนี้ได้รับการปลดปล่อยจากกองกำลังรัสเซีย
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 อีกอร์ กีร์กิน หนึ่งในผู้วางแผนจัดการกองกำลังอาสาสมัครของสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ ยอมรับระหว่างการให้สัมภาษณ์แก่ดมีตรี กอร์ดอน นักข่าวชาวยูเครน ว่าตนเองมีส่วนรับผิดชอบในการสังหารรือบัก โดยกล่าวว่า "แน่นอนว่ารือบักในฐานะผู้ที่ต่อต้าน 'กองกำลังอาสาสมัคร' อย่างแข็งขันถือเป็นศัตรูในสายตาของผม และการตายของเขาอาจถือเป็นความรับผิดชอบของผมส่วนหนึ่งด้วย"
ลาสโล บีโร

| ลาสโล บีโร |
| --- | --- |
บีโร ราวปี ค.ศ. 1978
เกิด: ลาสโล โยแชฟ บีโร 29 กันยายน ค.ศ. 1899(1899-09-29) บูดาเปสต์, ฮังการี
เสียชีวิต: 24 ตุลาคม ค.ศ. 1985(1985-10-24) (86 ปี) บัวโนสไอเรส, อาร์เจนตินา
สัญชาติ: ฮังการี
อาชีพ: นักประดิษฐ์
ลาสโล โยแชฟ บีโร (ฮังการี: Bíró László József; 29 กันยายน ค.ศ. 1899 – 24 ตุลาคม ค.ศ. 1985) เป็นนักประดิษฐ์ชาวฮังการี ผู้ประดิษฐ์ปากกาลูกลื่น
ประวัติ

ลาสโล โยแชฟ บีโร เกิดที่กรุงบูดาเปสต์ในครอบครัวชาวยิว ขณะทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ บีโรพบว่าน้ำหมึกที่ใช้พิมพ์หนังสือพิมพ์นั้นทำให้กระดาษแห้งและไม่เป็นรอยเปื้อน เขาจึงลองใช้มันกับปากกาหมึกซึม แต่พบว่าเขียนไม่ติดเพราะน้ำหมึกหนืดเกินไป บีโรจึงร่วมกับเจิร์จ (György) น้องชายผู้เป็นนักเคมี พัฒนาปากกาชนิดใหม่ที่มีส่วนปลายคือลูกลื่นที่หมุนได้รอบทิศ และมีขอบเบ้าที่กันไม่ให้ลูกลื่นหลุดออกมา โดยน้ำหมึกจะไหลผ่านท่อแคบ ๆ ส่วนลูกลื่นที่หมุนไปบนผิวกระดาษ สันที่อยู่ในเบ้าโลหะจะจ่ายน้ำหมึกไปหล่อเลี้ยงลูกลื่น จนเกิดเป็นเส้นหมึก บีโรได้นำเสนอปากกาชนิดนี้เป็นครั้งแรกที่งานออกร้านนานาชาติบูดาเปสต์ (Budapest International Fair) ในปี ค.ศ. 1931 และจดสิทธิบัตรที่กรุงปารีสในอีกเจ็ดปีต่อมา ต่อมาในปี ค.ศ. 1943 พี่น้องตระกูลบีโรได้ย้ายไปอยู่ที่อาร์เจนตินา และก่อตั้งบริษัท Biro Pens ขึ้น ปากกาของบีโรได้รับความสนใจจากกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร เพราะมันใช้เขียนได้ดีกว่าปากกาหมึกซึมที่เขียนไม่ติดเมื่ออยู่บนความกดอากาศสูง ต่อมาบริษัทของบีโรก็ถูกมาร์แซล บิก (Marcel Bich) เข้าซื้อกิจการ และกลายเป็นบริษัทเครื่องเขียน "บิค" (Bic) ในปัจจุบัน ลาสโล บีโร เสียชีวิตที่กรุงบัวโนสไอเรสในปี ค.ศ. 1985 ต่อมาประเทศอาร์เจนตินาได้ประกาศให้วันเกิดของบีโรเป็นวันนักประดิษฐ์ของอาร์เจนตินา
ในปี ค.ศ. 2016 กูเกิล ดูเดิลฉลองวันเกิดครบรอบ 117 ปีให้แก่บีโร
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  ภาษาฮังการีเขียนชื่อสกุลก่อนแล้วตามด้วยชื่อตัว
↑  WHO INVENTED THE BALLPOINT PEN? – OF COURSE HUNGARIAN: LASZLO JOZSEF BIRO
↑  "Laszlo Biro Biography -- Invention Showcase". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-22. สืบค้นเมื่อ 2015-03-11.
↑  Quick Facts : Inventors Day -- Calendarlabs
↑  "Ladislao José Biro's 117th birthday". Google.com. สืบค้นเมื่อ 2016-09-29.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลาสโล โยแชฟ บีโร
ลาล พิหารี

| ลาล พิหารี "มฤตัก" |
| --- | --- |
เกิด: ลาล พิหารี 1955 อมิโล, อะฌัมครห์
สัญชาติ: อินเดีย
อาชีพ: เกษตรกร, นักกิจกรรม
ปีปฏิบัติงาน: 1980-ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก: ถูกรัฐประกาศเป็นผู้เสียชีวิตในปี 1975 ถึง 1994 ทั้ง ๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่
รางวัล: อิกโนเบลสาขาสันติภาพ (2003)
ลาล พิหารี หรือ ลาล พิหารี "มฤตัก" (ฮินดี: लाल बिहारी "मृतक"; Lal Bihari "Mritak", เกิดปี 1955) เป็นเกษตรกรและนักเคลื่อนไหวชาวอินเดีย จากอมิโลใสอำเภออะฌัมครห์ รัฐอุตตรประเทศ ผู้เคยถูกทางการประกาศเป็นผู้เสียชีวิตแล้วในระหว่างปี 1975 ถึง 1994 เขาต่อสู้กับระบบราชการของอินเดียเป็นเวลา 19 ปีเพื่อยืนยันแก่รัฐว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ในขณะเดียวกัน เขาเติมชื่อ มฤตัก (แปลว่า เสียชีวิตแล้ว) เข้าไปในชื่อของเขา รวมทั้งตั้งสมาคมเพื่อผู้เสียชีวิตอุตตรประเทศ "มฤตักสงฆ์" เพื่อสร้างความสนใจของสาธารณะเกี่ยวกับกรณีอื่นที่คล้ายกันกับเขา
ชีวประวัติ

พิหารีเป็นผู้ชายธรรมดาที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในชนบทของรัฐอุตตรประเทศ วันหนึ่งเขาประสงค์ทำเรื่องขอกู้ยืมเงินจากธนาคารซึ่งจำเป็นต้องใช้เอกสารยืนยันตัวตน เขาจึงเดินทางไปยังสำนักงานสรรพากรที่ศาลาว่าการอำเภออะฌัมครห์เพื่อขอเอกสารยืนยันตัวตน แต่เจ้าหน้าที่รัฐกลับแจ้งว่าเขาเป็นผู้เสียชีวิตไปแล้วตามระเบียนของรัฐ โดยมีลุงของพิหารีเป็นผู้แจ้งแก่รัฐว่าพิหารีเสียชีวิต เพื่อที่ลุงจะได้ครอบครองที่ดินขนาดไม่ถึงหนึ่งเอเคอร์ในฆาลีลาบาดที่เป็นทรัยพ์สินของพิหารี เนื่องจากรัฐขึ้นทะเบียนพิหารีว่าเป็นผู้เสียชีวิต จึงมีการถ่ายโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินให้แก่ลุงในฐานะผู้รับมรดก
นอกจากนี้ พิหารียังพบอีกว่ามีรายชื่อบุคคลอีกกว่า 100 คนที่เผชิญสถานการณ์เดียวกัน เขาจึงตั้งสมาคมเพื่อผู้เสียชีวิตอุตตรประเทศ "มฤตักสงฆ์" ขึ้นมา ปัจจุบันสมาคมมีสมาชิกกว่า 20,000 คนทั่วประเทศ และสำเร็จในการกู้คืนสถานะของบุคคลจากเสียชีวิตมาแล้วสี่คน (ข้อมูลปี 2004)
ตลอดระยะเวลานับจากนั้น พิหารีพยายามจัดกิจกรรมและสร้างความสนใจในสาธารณชนขึ้นด้วยวิธีต่าง ๆ เขาจัดพิธีศพให้กับตัวเองพร้อมทั้งเรียกเงินชดเชยสำหรับแม่หม้ายให้กับภรรยาของเขา ในปี 1980 เข้าเติมคำว่า "มฤตัก" (เสียชีวิต) เข้าในชื่อของเขา รวมถึงลงนามในเอกสารต่าง ๆ ในชื่อ "ลาล พิหารี ผู้ล่วงลับ" เขาเคยสมัครลงแข่งเลือกตั้งกับราชีพ คานธี ในปี 1989 เพื่อพิสูจน์ว่าเขายังไม่เสียชีวิต กระทั่งในปี 1994 หรือราว 19 ปีหลังเขาเคลื่อนไหวและต่อสู้ทางกฎหมาย รัฐบาลได้แก้ไขสถานะของเขาจากผู้เสียชีวิตเป็นผู้ยังมีชีวิตอยู่
พิหารีได้รับรางวัลอิกโนเบลสาขาสันติภาพในปี 2003 และในปี 2004 เขาได้ลงสมัครเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาในเขตเลือกตั้งลาลคังช์ รัฐอุตตรประเทศ
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

ในปี 2021 สาติษ กาวศิกสร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับเรื่องของพิหารี ในชื่อ กากัซ, ผลิตโดยซาลมาน ข่าน ภายใต้ซาลมาน ข่าน ฟิล์มส์ นำแสดงโดยปันกัช ตริปตี, โมนัล คัชชร และ อมร อุปัธยาย ออกฉายครั้งแรกบน ZEE5 ในวันที่ 7 มกราคม 2021
แหล่งข้อมูลอื่น

"Mritak" recommended for Independence Day award, The Hindu, 7 July 2006
Singh, Abhimanyu Kumar (24 May 2012). "Officially Dead". Motherland (7).
วอว์ชันสก์

| วอว์ชันสก์ |
| --- | --- |
นคร
   ธง ตราอาร์ม
วอว์ชันสก์ที่ตั้งนครวอว์ชันสก์ในประเทศยูเครน
พิกัด:  50°18′01″N 36°56′48″E﻿ / ﻿50.30028°N 36.94667°E﻿ / 50.30028; 36.94667
ประเทศ:  ยูเครน
แคว้น: คาร์กิว
เขต: ชูฮูยิว
ประชากร (พ.ศ. 2564)
 • ทั้งหมด: 17,747 คน
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
รหัสพื้นที่: +380 5741
เว็บไซต์: volchansk.kh.ua
วอว์ชันสก์ (ยูเครน: Вовча́нськ, ออกเสียง: [wou̯ˈt͡ʃanʲsʲk]) เป็นนครขนาดเล็กในเขตชูฮูยิวของแคว้นคาร์กิว ทางภาคตะวันออกของประเทศยูเครน เป็นที่ตั้งของเทศบาลนครวอว์ชันสก์ซึ่งเป็นเทศบาลแห่งหนึ่งของยูเครน ประมาณกันว่าใน พ.ศ. 2564 นครนี้มีประชากร 17,747 คน
วังแห่งข่านแชคี

วังแห่งข่านแชคี (อาเซอร์ไบจาน: Şəki xanlarının sarayı) เป็นอดีตที่พำนักฤดูร้อนของข่านแชคี ตั้งอยู่ในเมืองแชคี ประเทศอาเซอร์ไบจาน สร้างขึ้นในปี 1797 โดยมูฮัมมัด ฮูซัยน์ ข่าน มุชตัก โดยสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พำนะกของข่านที่มีอำนาจเหนือแชคี และเป็นลูกขุนผู้ดูแลจักรวรรดิแซนด์, กาจาร์ และเปอร์เซีย กระทั่งถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิรัสเซียตามสนธิสัญญากูลีสตันในปี 1813
วังแห่งข่านแชคีได้รับการเสนอชื่อเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นโดยยูเนสโกในปี 1998 โดยการเสนอที่นำโดยกุลนารา เมห์มันดาโรวา และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 2019 ร่วมกับศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของนครแชคี ปัจจุบันวังเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์และสถานที่ท่องเที่ยวของแชคี
ในปี 1946 นักเขียนชาวโซเวียต กอนสตันตีนอฟ (Konstantinov) เขียนถึงวังแห่งนี้ว่า "พระราชวังอันวิจิตรตระการตานี้เป็นสุดยอดของความหรูหราและสุดยอดของรสนิยมในสถาปัตยกรรมเปอร์เซีย วังนี้สร้างขึ้นในปี 1790 โดยบุคคลจากชีรอซ นามว่า ฮาจี เซย์นัล อับดิน (Haji Zeynal Abdin)"
อาคารของวังตลอดจนสระน้ำและต้นไม้ที่ปลูกเป็นสิ่งปลกสร้างที่เหลืออยู่ของหมู่อาคารขนาดใหญ่ที่เป็นวังภายในป้อมปราการของข่านแชคี ที่ซึ่งในอดีตมีที่พำนักฤดูหนาว และที่พักของสมาชิกข่านไปจนถึงที่พักของทาสบริวาร หมู่อาคารประดับด้วยกระเบื้อง น้ำพุ และกระจกสีจำนวนมาก ภายนอกใช้กระเบื้องสีน้ำเงินเข้ม เทอร์คว็อยส์ และออเคอร์ จัดเรียงเป็นรูปเรชาคณิต ส่วนภาพจิตรกรรมฝาผนังใช้สีเทมเพอราสร้างสรรค์ โดยได้แรงบันดาลใจมากจากนีซามี กันจาวี
วังมรสุม

| วังมรสุม Monsoon Palace |
| --- | --- |
วังมรสุมแห่งอุทัยปุระตั้งอยู่บนยอดเขา
ที่ตั้งภายในรัฐราชสถาน
ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมราชปุต
เมือง: อุทัยปุระ
ประเทศ: ประเทศอินเดีย
พิกัด: 24°35′38″N 73°38′20″E﻿ / ﻿24.594°N 73.639°E﻿ / 24.594; 73.639
เริ่มสร้าง: 1884
แล้วเสร็จ: ศตวรรษที่ 19
ลูกค้า: ราชวงศ์เมวาร์
เจ้าของ: อรวินท์ สิงห์ เมวาร์ (Arvind Singh Mewar)
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: มหาราณาสัชชัน สิงห์ (Sajjan Singh)
วังมรสุม (อังกฤษ: Monsoon Palace) หรือวังสัชชันคฤห์ (อังกฤษ: Sajjan Garh Palace) เป็นที่อยู่อาศัยที่ตั้งอยู่บนยอดเขาในอุทัยปุระ ราชสถาน ประเทศอินเดีย ชื่อสัชชันคฤห์นั้นมาจากมหาราณาสัชชัน สิงห์ (Sajjan Singh; 1874–1884) แห่งราชวงศ์เมวาร์ ผู้ซึ่งสร้างวังนี้ขึ้นในปี 1884 โดยสร้างขึ้นเพื่อดูเมฆมรสุมเป็นหลักจึงเป็นที่มาของชื่อวังมรสุม หรือวังมานสูน (ฮินดี: मानसून) ซึ่งแปลว่ามรสุมในภาษาฮินดี ในปัจจุบันวังนี้เป็นสมบัติของรัฐบาลรัฐราชสถานหลังจากเดิมเป็นของราชสกุลเมวาร์ หลังจากนั้นรัฐบาลได้เปิดสถานที่นี้เป็นสถานที่สาธารณะ ผู้คนนิยมขึ้นไปเพื่อชมพระอาทิตย์ตกดิน
มหาราณาสัชชัน สิงห์ ผู้สร้างวังดั้งเดิมแล้วมีแผนจะสร้างเป็นศูนย์ดาราศาสตร์สูงห้าชั้น แต่ก็ถูกล้มเลิกไปหลังการเสียชีวิตของมหาราณาสัชชัน สิงห์ ต่อมาจึงได้กลายเป็นวังมรสุมและสถานที่ล่าสัตว์
วังนี้เคยปรากฏในภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ เมื่อปี 1983 เรื่อง Octopussy โดยในภาพยนตร์เป็นที่พักของ   Kamal Khanเจ้าชายอัฟกันผู้ถูกขับไล่
ราชอาณาจักรฮังการี

ราชอาณาจักรฮังการี หรือเรียกสั้นๆ ว่า ฮังการี (ฮังการี: Magyar Királyság; ละติน: Regnum Hungaria) มีชื่อเต็มว่า “ดินแดนแห่งมงกุฎนักบุญอิชต์วาน” (ฮังการี: A magyar Szent Korona országai) เริ่มก่อตั้งราชอาณาจักรขึ้นราว ค.ศ. 1000 เมื่อราชรัฐฮังการีที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 896 ได้รับฐานะเป็น “ราชอาณาจักร”  โครงสร้างของการปกครองเปลี่ยนแปลงจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ไปเป็นระบอบสาธารณรัฐเป็นระยะเวลาอันสั้นใน ค.ศ. 1918 และอีกครั้งหนึ่งใน ค.ศ. 1946 ซึ่งเป็นการสิ้นสุดของการเป็นราชอาณาจักรและเปลี่ยนไปเป็นสาธารณรัฐฮังการี ในประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ราชอาณาจักรฮังการีถือว่าเป็นรัฐหนึ่งของยุโรปกลางที่นอกจากตัวราชอาณาจักรแล้วก็ยังรวมทรานซิลเวเนีย โครเอเชีย-สโลวีเนีย และดินแดนที่เรียกว่าพรมแดนทหาร (Military Frontier)
เมืองหลวง

| เมืองหลวง | ค> ศ. |
| --- | --- |
เซแก็ชแฟเฮร์วาร์ (Székesfehérvár): 1000–1543
แอ็สแตร์โกม (Esztergom): 1000–1256
บูดอ (Buda): 1256–1315
แตแม็ชวาร์ (Temesvár) (ปัจจุบันคือ เมืองตีมีชวารา Timișoara ประเทศโรมาเนีย): 1315–1323
วิแชกราด (Visegrád): 1323–1408
บูดอ (Buda): 1408–1485
เบช (Bécs) (ปัจจุบันคือ กรุงเวียนนา Wien เมืองหลวงของประเทศออสเตรีย): 1485–1490
บูดอ (Buda): 1490–1536 (1541)
ลิปปอ (Lippa ปัจจุบันคือ เมืองลิโปวา Lipova ประเทศโรมาเนีย) – ราชอาณาจักรฮังการีตะวันออก: 1541–1542
จยูลอแฟเฮร์วาร์ (Gyulafehérvár ปัจจุบันคือ เมืองอัลบายูเลีย Alba Iulia ประเทศโรมาเนีย) – ราชอาณาจักรฮังการีตะวันออก: 1542–1570
โปโจญ (Pozsony ปัจจุบันคือ กรุงบราติสลาวา Bratislava เมืองหลวงของประเทศสโลวาเกีย): 1536–1784
บูดอ (Buda): 1784–1849
แดแบร็ตแซ็น (Debrecen): 1849
บูดอ (Buda): 1849–1873
บูดาเปสต์ (Budapest): 1873–1944
แดแบร็ตแซ็น (Debrecen): 1944
บูดาเปสต์ (Budapest): 1944–1946
ยุคกลาง > จักรวรรดิมองโกล

บทความหลัก: การบุกครองของมองโกลในยุโรป
ศตวรรษที่ 20 > ค.ศ. 1920–1946

บทความหลัก: ราชอาณาจักรฮังการี (ค.ศ. 1920–1946)
ดูเพิ่ม

ชาวแม็กยาร์
ประวัติศาสตร์ฮังการี
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Frucht, Richard. Encyclopedia of Eastern Europe: From the Congress of Vienna to the Fall of Communism (2000) online edition
Hoensch, Jörg K., and Kim Traynor. A History of Modern Hungary, 1867–1994 (1996) online edition
Hanak, Peter et al. A History of Hungary (1994)
Kontler, Laszlo. A History of Hungary (2006) excerpt and text search
Molnár, Miklós, and Anna Magyar. A Concise History of Hungary (2001) excerpt and text search
Palffy, Geza. The Kingdom of Hungary and the Habsburg Monarchy in the Sixteenth Century (East European Monographs, distributed by Columbia University Press, 2010) 406 pages; Covers the period after the battle of Mohacs in 1526 when the Kingdom of Hungary was partitioned in three, with one segment going to the Habsburgs.
ลาข

ระวังสับสนกับ ลาบ
ลาข (อักษรโรมัน: lakh หรือ lac, ย่อเป็น L) เป็นหน่วยของระบบนับเลขแบบอินเดีย มีค่าเท่ากับ หนึ่งแสน (100,000; สัญกรณ์วิทยาศาสตร์: 105)  หรือเขียนตามระบบจัดกลุ่มหลักเลขแบบอินเดียเป็น 1,00,000. ยกตัวอย่างเช่น ในอินเดีย 150,000 รูปี มีค่าเท่ากับ 1.5 ลาข รูปี หรือเขียนว่า ₹1,50,000
ลาข ปรากฏใช้ในทั้งในระบบของราชการเช่นกัน และนิยมใช้ทั่วไปในอัฟกานิสถาน, บังกลาเทศ, ภูฏาน, อินเดีย, เมียนมาร์, เนปาล, ปากีสถาน และ ศรีลังกา
ศัพทมูล

ลาข มาจากคำสันสกฤต: लक्ष, อักษรโรมัน: lakṣa "ลกฺษ" ซึ่งความหมายเดิมคือ "เป้าหมาย" และใช้แทนตัวเลข "100,000" ในภาษาสันสกฤตยุคคลาสสิกแบบคุปตะ (ยัญวัลกยสมฤติ, หริวงศ์)
อีกหนึ่งที่มาศัพทมูลที่เป็นไปได้คือมาจากแมลง แลค ซึ่งใช้นำมาทำชัลแลค ที่ซึ่งคำว่าลาขน่าจะนำมาใช้เรียกจำนวนของแมลงนี้ที่มีอยู่มากตามต้นไม้ ซึ่งอาจมากถึง 150 per square inch (23 per square centimetre)
ในภาษาต่าง ๆ

อัสสัม: লক্ষ lokhyo หรือ อัสสัม: লাখ lakh
เบงกอล: লাখ lākh หรือ เบงกอล: লক্ষ lokkho
ฮินดี: लाख lākh
ธิเวฮีมัลดีฟส์: ލައްކަ la'kha
คุชราต: લાખ lākh
กันนาดา: ಲಕ್ಷ lakṣha
กัศมีร์: แม่แบบ:Uninastaliq lachh
ภาษากาซี: lak
มลยาฬัม: ലക്ഷം laksham
มราฐี: लाख / लक्ष lākh/laksha
เมเตย์: ꯂꯥꯛ lāk
เนปาล: लाख lākh
โอเดีย: ଲକ୍ଷ lôkhyô
ภาษาปัญจาบ (ชาหมุขี: لکھ, คุรมุขี: ਲੱਖ) lakkh
สิงหล: ලක්ෂ lakṣa
ทมิฬ: இலட்சம் latcham
เตลูกู: లక్ష lakṣha
อูรดู: لاکھ lākh
ดูเพิ่ม

กรอร์
คำเรียกเลขจำนวนมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

IINRG, Ranchi. "Government Organisation". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 September 2018. สืบค้นเมื่อ 22 February 2020.
ลูกา มิลิวอเยวิช

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 มิลิวอเยวิชกับเซอร์เบียในฟุตบอลโลก 2018
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ลูกา มิลิวอเยวิช
วันเกิด:   (1991-04-07) 7 เมษายน ค.ศ. 1991 (33 ปี)
สถานที่เกิด:  ครากูเยวัตส์ ยูโกสลาเวีย
ส่วนสูง:  1.86 เมตร (6 ฟุต 1 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ชะบาบอัลอะฮ์ลี
หมายเลข:  40
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2007–2008 |  Radnički Kragujevac |  5 |  (1) |
| 2008–2012 |  Rad |  49 |  (3) |
| 2012–2013 |  เรดสตาร์ เบลเกรด |  36 |  (7) |
| 2013–2014 |  อันเดอร์เลคต์ |  19 |  (0) |
| 2014–2017 |  โอลิมเบียโกส |  62 |  (11) |
| 2017–2023 |  คริสตัลพาเลซ |  183 |  (28) |
| 2023– |  ชะบาบอัลอะฮ์ลี |  10 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2011–2012 |  เซอร์เบีย รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  11 |  (1) |
| 2012–2020 |  เซอร์เบีย |  38 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 21:28, 24 มิถุนายน 2020 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 17 พฤศจิกายน 2019
ลูกา มิลิวอเยวิช (เซอร์เบีย: Лука Миливојевић; เกิดวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวเซอร์เบียที่เล่นในตำแหน่งกองกลางและเป็นกัปตันของชะบาบอัลอะฮ์ลีในยูเออีโปรลีก เขายังเล่นให้กับทีมชาติเซอร์เบีย
เขาเริ่มต้นอาชีพกับรัดนิชกีครากูเยวัตส์ ต่อมาได้เล่นให้กับสโมสรรัด ก่อนที่จะเซ็นสัญญากับเรดสตาร์ เบลเกรดในเดือนมกราคม ค.ศ. 2012 ต่อมาเขาคว้าแชมป์เบลเจียนโปรลีกกับอันเดอร์เลคต์ และคว้าแชมป์ซูเปอร์ลีกกรีซสองสมัยกับโอลิมเบียโกส ก่อนที่จะย้ายไปคริสตัลพาเลซด้วยค่าตัว 16 ล้านยูโรในเดือนมกราคม ค.ศ. 2017
มิลิวอเยวิชลงเล่นให้กับทีมชาติเซอร์เบียครั้งแรกใน ค.ศ. 2012 และเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติในฟุตบอลโลก 2018
เกียรติประวัติ

เซอร์เบียนคัพ: 2011–12
เบลเจียนโปรลีก: 2013–14
เบลเจียนซูเปอร์คัพ: 2014
ซูเปอร์ลีกกรีซ: 2014–15, 2015–16
กรีกฟุตบอลคัพ: 2014–15
ทีมยอดเยี่ยมแห่งฤดูกาลของเซอร์เบียนซูเปอร์ลีกา: 2011–12, 2012–13
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ ลูกา มิลิวอเยวิช ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
Luka Milivojević เก็บถาวร 2017-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Utakmica.rs
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลคริสตัลพาเลซ  |
| --- | --- |
 1 บัตแลนด์  2 Ward  4 มิลิวอเยวิช  5 ทอมกินส์  8 กูยาเต  9 อายูว์  11 ซาอา  12 ซาโก  13 กวยตา  15 Schlupp  17 แบนเตเก  18 McArthur  19 Henderson  21 วิกคัม  22 เอดัวร์  23 Camarasa  24 เคฮิลล์  30 เฮนเดอร์สัน  34 เคลลี  44 Riedewald  ผู้จัดการ: กลาสเนอร์ 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเซอร์เบีย – ฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- | --- |
|  1 สตอยกอวิช  2 รูกาวินา  3 ตอชิช  4 มิลิวอเยวิช  5 สปายิช  6 อิวานอวิช  7 ฌีฟกอวิช  8 ปรียอวิช  9 มิตรอวิช  10 ตาดีช  11 กอลาร็อฟ (c)  12 รายกอวิช  13 เวลย์คอวิช  14 รอดิช  15 มิเลงคอวิช  16 กรูยิช  17 ค็อสทิช  18 ราด็อนยิช  19 ยอวิช  20 มิลีงกอวิช-ซาวิช  21 มาติช  22 ยายิช  23 ดมิทรอวิช  ผู้ฝึกสอน: เกอร์สตายิช  |  1 สตอยกอวิช  2 รูกาวินา  3 ตอชิช  4 มิลิวอเยวิช  5 สปายิช  6 อิวานอวิช  7 ฌีฟกอวิช  8 ปรียอวิช  9 มิตรอวิช  10 ตาดีช  11 กอลาร็อฟ (c)  12 รายกอวิช  13 เวลย์คอวิช  14 รอดิช  15 มิเลงคอวิช  16 กรูยิช  17 ค็อสทิช  18 ราด็อนยิช  19 ยอวิช  20 มิลีงกอวิช-ซาวิช  21 มาติช  22 ยายิช  23 ดมิทรอวิช  ผู้ฝึกสอน: เกอร์สตายิช  |  |
วันรัฐธรรมนูญ (เดนมาร์ก)

| วันรัฐธรรมนูญ |
| --- | --- |
การฉลองวันรัฐธรรมนูญใน Frederiksberg Gardens ภาพวาดโดย Erik Henningsen (ค.ศ. 1882)
จัดขึ้นโดย: ชาวเดนมาร์ก
ประเภท: ระดับชาติ
ความสำคัญ: วันครบรอบรัฐธรรมนูญของเดนมาร์ก
การเฉลิมฉลอง: นักการเมืองกล่าวปราศรัย
วันที่: 5 มิถุนายน
ความถี่: ทุกปี
ในประเทศเดนมาร์ก วันรัฐธรรมนูญ (เดนมาร์ก: Grundlovsdag) จัดขึ้นในวันที่ 5 มิถุนายน วันนี้กำหนดขึ้นเพื่ออุทิศแด่รัฐธรรมนูญเดนมาร์ก เนื่องจากทั้งรัฐธรรมนูญฉบับแรกใน ค.ศ. 1849 และรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันใน ค.ศ. 1953 ต่างลงนามในวันเดียวกันของปีดังกล่าว เดนมาร์กเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศในโลกที่ไม่มีวันชาติอย่างเป็นทางการ แต่บางครั้งถือว่าวันรัฐธรรมนูญเทียบเท่ากับวันชาติ และเป็นวันฉลองความเป็นประชาธิปไตยเดนมาร์ก
แม้ว่าวันนี้ไม่เป็นวันหยุดราชการอย่างเป็นทางการ วันรัฐธรรมนูญเป็นวันที่หยุดงานครึ่งวันใน ค.ศ. 1891 ถึง 1975 นับแต่นั้นมา ข้อตกลงแรงงานร่วมกันส่วนใหญ่มักให้พนักงานหยุดในวันรัฐธรรมนูญครึ่งวันหรือทั้งวัน ร้านค้าที่มีผลประกอบการทั้งปีไม่เกิน 43.4 ล้านโครเนอสามารถเปิดขายในวันรัฐธรรมนูญได้ แต่ร้านส่วนใหญ่จะปิดในวันนี้
ลิเดีย

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ลิเดีย (แก้ความกำกวม)
ลิเดีย (ลิเดีย: 𐤮𐤱𐤠𐤭𐤣𐤠, Śfarda; แอราเมอิก: Lydia; กรีก: Λυδία, Lȳdíā; ตุรกี: Lidya) เป็นอาณาจักรโบราณ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอานาโตเลีย (หรือ เอเชียไมเนอร์) มีเมืองหลวงชื่อซาร์ดิส ตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดอิชมีร์และจังหวัดมานิซา ในประเทศตุรกีในปัจจุบัน
อาณาจักรลิเดีย เกิดขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสตกาล ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิฮิตไตต์
เหรียญลิเดียที่ทำมาจากเงิน เป็นหนึ่งในเหรียญที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มีการค้นพบ โดยมีอายุประมาณศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล
บรรณานุกรม

Braun, T. F. R. G. (1982). "The Greeks in Egypt".  ใน Boardman, John; Hammond, N. G. L. (บ.ก.). The Cambridge Ancient History. Vol. 3. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 32–56. ISBN 978-0-521-23447-4.
Bury, J. B.; Meiggs, Russell (1975) [first published 1900]. A History of Greece (Fourth ed.). London: MacMillan Press. ISBN 0-333-15492-4.
Cook, J. M. (1988). "The Eastern Greeks".  ใน Boardman, John; Hammond, N. G. L. (บ.ก.). The Cambridge Ancient History. Vol. 3. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 196–221. ISBN 978-0-521-23447-4.
Diakonoff, I. M. (1985). "Media".  ใน Gershevitch, Ilya (บ.ก.). The Cambridge History of Iran. Vol. 2. Cambridge: Cambridge University Press. p. 36-148. ISBN 978-0-521-20091-2.
Graham, A. J. (1988). "The Colonial Expansion of Greece".  ใน Boardman, John; Hammond, N. G. L. (บ.ก.). The Cambridge Ancient History. Vol. 3. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 83–162. ISBN 978-0-521-23447-4.
Grousset, René (1970). The Empire of the Steppes. Rutgers University Press. pp. 9. ISBN 0-8135-1304-9.
Herodotus (1975) [first published 1954].  Burn, A. R.; de Sélincourt, Aubrey (บ.ก.). The Histories. London: Penguin Books. ISBN 0-14-051260-8.
Mellink, M. (1991). "The Native Kingdoms of Anatolia".  ใน Boardman, John; Edwards, I. E. S.; Hammond, N. G. L.; Sollberger, E.; Walker, C. B. F. (บ.ก.). The Cambridge Ancient History. Vol. 3. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 619–665. ISBN 978-1-139-05429-4.
หนังสืออ่านเพิ่ม

Reid Goldsborough. "World's First Coin".
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลิเดีย
Livius.org: Lydia
40°N 30°E﻿ / ﻿40°N 30°E﻿ / 40; 30
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
วาซึลกิว

| วาซึลกิว |
| --- | --- |
นคร
อาสนวิหารอันตอนีย์และแฟออดอซีย์
   ธง ตราอาร์ม
วาซึลกิวที่ตั้งนครวาซึลกิวแสดงแผนที่แคว้นเคียฟวาซึลกิววาซึลกิว (ประเทศยูเครน)แสดงแผนที่ประเทศยูเครน
พิกัด: 50°10′42″N 30°18′57″E﻿ / ﻿50.17833°N 30.31583°E﻿ / 50.17833; 30.31583
ประเทศ:  ยูเครน
แคว้น: เคียฟ
เขต: วาซึลกิวสกึย
กล่าวถึงครั้งแรก: ค.ศ. 988
สิทธิ์ของเมือง: ค.ศ. 1586
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 29.6 ตร.กม. (11.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 37,310 คน
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
รหัสไปรษณีย์: 8600–8612
รหัสพื้นที่: +380 4571
วาซึลกิว (ยูเครน: Василькі́в) เป็นนครที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสตูห์นาในแคว้นเคียฟ ทางตอนกลางของประเทศยูเครน ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวาซึลกิวสกึย มีประชากร 37,310 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
จากแหล่งตั้งถิ่นฐานที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,000 ปี วาซึลกิวได้จัดการปกครองในลักษณะเทศบาลนครมาตั้งแต่ ค.ศ. 1796 เมืองนี้เป็นที่ตั้งของฐานทัพอากาศวาซึลกิวตั้งแต่สมัยสงครามเย็น และในปัจจุบันเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมการผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าและเครื่องหนัง
วานปรัสถ์

วานปรัสถ์ (สันสกฤต: वनप्रस्थ) แปลตรงตัวว่า "การละทิ้งชีวิตทางโลก" เป็นขั้นตอนที่สามของชีวิตตามระบบอาศรมสี่ ต่อเนื่องจากคฤหัสถ์ และตามด้วยสัญญาสี กระบวนการในขั้นวานปรัสถ์ประกอบด้วยการละทิ้งชีวิตทางโลกโดยส่งต่อภาระครอบครัวและการงานให้แก่รุ่นถัดไป และค่อย ๆ ถอยห่างจากชีวิตทางโลก บางตำราอาจเชื่อว่าชีวิตสามารถข้ามขั้นคฤหัสถ์ได้ โดยข้ามมายังขั้นวานปรัสถ์เลย
วานปรัสถ์ถือเป็นขั้นตอนของการเปลี่ยนจากการมุ่งเน้นอารฐะ (Artha) และกามะ มายังการมุ่งเน้นโมกษะ