stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ร้านค้าแผงลอย
ร้านค้าแผงลอยในประเทศต่าง ๆ > ญี่ปุ่น

บทความหลัก: ยาไต
ที่ญี่ปุ่น ร้านค้าแผงลอยเรียกว่ายาไต (屋台) มีมาตั้งแต่ยุคเอโดะ เดิมทีเมืองเอโดะ เป็นเมืองที่มีคนงานชายโสดจำนวนมาก แต่หลังจากเหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งใหญ่สมัยเมเรกิ ก็ได้มีคนงานหลั่งไหลเข้ามาและความต้องการ รับประทานอาหารนอกบ้าน ก็เพิ่มขึ้น จึงเกิดร้านค้าแผงลอยขายบนถนนขึ้นมากมาย
อาหารที่พบในแผงลอยขายอาหารในยุคนั้นได้แก่ โอนิงิริ โซบะ และ เทมปุระ หลังจากนั้นก็เริ่มมีร้านโอเด็ง และ ยากิโตริ ปรากฏขึ้น รับประทานได้ทั้งของว่างและอาหารหลัก
แผงลอยขายอาหารปรากฏในสถานที่ที่ผู้คนมักจะมารวมตัวกัน เช่น หน้าประตูวัด และศาลเจ้า และบนถนนที่เรียงรายไปด้วยร้านค้าขนาดใหญ่ นอกจากนี้ ในพื้นที่ที่มีเรือหนาแน่นเช่นท่าเรือและริมฝั่งแม่น้ำ แผงลอยขายอาหารลอยน้ำที่เรียกว่า อุรุอุรุบุเนะ (売々船) ให้บริการอาหารและเครื่องดื่มกับกะลาสีเรือ
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง แผงลอยขายของในตลาดมืดก็ขยายตัวมากขึ้น แผงลอยขาย ทาโกยากิ ยากิโซบะ สายไหม ของเล่น ฯลฯ ได้รับการตั้งขึ้นในสถาน เช่น วัดที่ที่มีการจัดงานใหญ่ ๆ เช่น ตรุษญี่ปุ่น
ปัจจุบันร้านค้าแผงลอยในญี่ปุ่นได้ลดลงมาก เมืองที่ขึ้นชื่อว่ายังมีร้านค้าแผงลอยอยู่มากคือ เมืองฟุกุโอกะ จังหวัดฟุกุโอกะ ในเกาะคิวชู แต่ก็ถือว่าลดลงว่าสมัยก่อนมาก ในปี 2021 มีแผงลอยขายอาหารทั้งหมด 99 แผงบนถนนและภายในสวนสาธารณะที่บริหารโดยเมืองฟุกุโอกะ คิดเป็นประมาณ 40% ของแผงลอยขายอาหารทั่วประเทศญี่ปุ่น (ไม่รวมแผงลอยขายอาหารเคลื่อนที่) และส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในใจกลางเมืองฟุกุโอกะ เช่นย่านนากาสึในเขตฮากาตะ ย่านเท็นจิงและนางาฮามะ ในเขตจูโอ
ร้านค้าแผงลอยในประเทศต่าง ๆ > ไต้หวัน

ในไต้หวัน ร้านค้าแผงลอยขายอาหาร เช่น โจ๊ก อาหารจากเส้น ข้าวหมูสับ แซนด์วิช ขนมปังปิ้งฝรั่งเศส โอนิงิริ รวมไปถึงเครื่องดื่ม เช่น น้ำเต้าหู้ นม และ กาแฟ ตั้งขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่รอบ ๆ สถานีรถไฟ ตลาด และ ถนนย่านร้านค้า ร้านอาหารเปิดให้บริการและผู้คนมากินอาหารเช้า และในช่วงกลางวันก็จะมีแผงลอยขายบะหมี่และอาหารอื่น ๆ ตั้งขึ้นในบริเวณเดียวกัน อาหารกลางวัน ในบริเวณเดียวกัน โดยทั่วไปแล้ว ผู้คนในเมืองใหญ่มักรับประทานอาหารเช้าที่แผงลอยขายอาหารมากกว่าที่บ้าน ด้วยเหตุนี้แผงลอยขายอาหารจึงกลายเป็นส่วนสำคัญในชีวิตของผู้คน
นอกจากนี้แล้ว ร้านค้าแผงลอยยังพบได้ทั่วไปตามตลาดกลางคืน ถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวขี้นชื่อของไต้หวัน
ร้านค้าแผงลอยในประเทศต่าง ๆ > จีน

แผงลอยขายอาหารที่คล้ายกับในไต้หวันสามารถพบได้ในประเทศจีน แต่อาหารที่ขายแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค ตัวอย่างเช่น อาหารหลายชนิดที่พบใน ปักกิ่ง ได้แก่ เจียนปิ่ง มันเผา ข้าวโพด เกาลัดจีน และ กะบาบ ที่เซี่ยงไฮ้ยังพบร้านขายบ๊ะจ่างโดยทั่วไป
ร้านค้าแผงลอยในประเทศต่าง ๆ > ฮ่องกง

ในฮ่องกง แผงลอยขายอาหารที่เรียกเป็นภาษากวางตุ้งว่า ต่ายผ่ายตอง (大牌檔) ให้บริการอาหารกวางตุ้งเป็นหลัก รวมถึง อาหารจีนอื่น ๆ เช่น บะหมี่ โจ๊ก และของผัด
อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ทศวรรษ 1980 แผงลอยขายอาหารริมถนนได้กลายมาเป็นปัญหา จำนวนพื้นที่ที่ห้ามตั้งแผงลอยมีเพิ่มมากขึ้น และโดยทั่วไปร้านจะกระจุกตัวอยู่ในพื้นที่ที่กำหนด เช่น มุมสวนสาธารณะ
นอกจากนี้ยังมีการอนุญาตให้มีร้านขายอุปกรณ์เคลื่อนที่ที่ใช้รถยนต์ได้ แต่พบได้ไม่มาก เนื่องจากค่าใช้จ่ายในการขอใบอนุญาตสูงและมีข้อจำกัดเกี่ยวกับสถานที่ที่สามารถประกอบกิจการได้
ร้านค้าแผงลอยในประเทศต่าง ๆ > เกาหลีใต้

บทความหลัก: โพจังมาชา
ในประเทศเกาหลีใต้มีร้านค้าแผงลอยที่เรียกว่า โนจ็อม (노점) และ โพจังมาชา (포장마차) ขายอาหารว่างจำพวก ต็อกโปกี คิมบับ ขนมปังปิ้ง โฮต็อก พุงออปัง เป็นต้น
ร้านค้าแผงลอยในประเทศต่าง ๆ > สิงคโปร์

ในประเทศสิงคโปร์มีแผงลอยขายที่ตั้งเป็นเหมือนศูนย์อาหาร อยู่ในที่ร่ม เรียกว่า ฮอว์เกอร์เซนเตอร์
แผงลอยขายเทมปุระในปลายยุคเอโดะ (พิพิธภัณฑ์ฟุกางาวะเอโดะ)
ร้านค้าแผงลอยต่าง ๆ ในญี่ปุ่น
แผงลอยขายอาหารเรียงรายในย่านนากาสึ เขตฮากาตะของเมืองฟุกุโอกะ
ตลาดกลางคืนซื่อหลินในกรุงไทเปของไต้หวัน ที่เต็มไปด้วยร้านค้าแผงลอย
ต่ายผ่ายตองในฮ่องกง
วัดท้ายตลาด (จังหวัดอุตรดิตถ์)

| วัดท้ายตลาด |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดท้ายตลาด
ที่ตั้ง: สำราญรื่น ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ 53000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสังฆรักษ์สิน ฐิตธมฺโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดท้ายตลาด หรือชื่อที่ชาวบ้านเรียก วัดท้ายตลาด (ชื่อเดิม วัดท่าทราย) ถนนสำราญรื่น บ้านท่าอิฐ ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง  จังหวัดอุตรดิตถ์   สังกัดเขตการปกครองคณะสงฆ์ตำบลท่าเสา ตัววัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 1  งาน  50 ตารางวา
ปัจจุบันวัดท้ายตลาด เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างและวัดพัฒนาดีเด่น มี พระครูสังฆรักษ์สิน ฐิตธมฺโม เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
ประวัติ

วัดท้ายตลาด เป็นวัดที่ถูกย้ายมาสร้างขึ้นใหม่ เพราะเดิมนั้นวัดตั้งอยู่ที่บ้านท่าอิฐล่าง ติดแม่น้ำน่าน ด้านฝั่งทิศตะวันตก เดิมชื่อว่า “วัดท่าทราย” เป็นวัดเก่าแก่ที่ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างในสมัยใด สืบถามจากคนเก่าแก่ที่มีอายุมาก บอกว่าวัดถูกภัยธรรมชาติ คือน้ำเซาะตลิ่งพังลงมาเรื่อย ๆ นานเข้าก็ถึงกุฏิ และศาลาการเปรียญ ท่านเจ้าอาวาส รูปแรกคือพระอุปัชฌาย์หรั่ง สุวณฺโณ จึงได้ย้ายวัดท่าทรายมาสร้างใหม่ที่ท้ายตลาดท่าเสา ห่างจากแม่น้ำน่านประมาณ 100 เมตร ประชาชนมักนิยมเรียกวัดที่ย้ายมาสร้างใหม่ว่า “วัดท้ายตลาด”
ได้รับพระบรมราชานุญาตให้สร้างวัด  ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี  พ.ศ. 2401 มีพระบรมราชโองการพระราชทานวิสุงคามสีมา ( อุโบสถหลังก่า )  ปี พ.ศ. 2446 มีพระบรมราชโองการพระราชทานวิสุงคามสีมา ( อุโบสถหลังใหม่ )  ปี พ.ศ. 2526
ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัด  มีเนื้อที่  5  ไร่  2  งาน  33  ตารางวา  โดยมีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นโฉนด  เลขที่  328  กรรมสิทธิ์ที่ดินป็นของวัด
รายนามเจ้าอาวาส ตั้งแต่รูปแรกจนถึงปัจจุบัน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ลำดับที่ | รายนาม | ดำรงตำแหน่ง (พ.ศ.) | หมายเหตุ |
| 1 | พระอุปัชฌาย์หรั่ง สุวัณฺโณ | พ.ศ. 2437 - 2456 |  |
| 2 | อาจารย์ เย็น อุ่นมิ้ม | พ.ศ.2456 - 2471 | สัทธิวิหาริกของหลวงปู่ เป็นเจ้าอาวาสแทน |
| 3 | พระอาจารย์โด้ | พ.ศ. 2471 | ลาสิกขา |
| 4 | พระอธิการหนุน คล้ายมี | พ.ศ. 2471 - 2473 | ลาออกจากตำแหน่ง เพราะย้ายไปอยู่ที่อื่น |
| 5 | พระมหาแถม อตฺตโม (วิเวกจวง) | พ.ศ.2473 - 2476 | ป.ธ.3 สำนักวัดระฆังโฆสิตาราม และเริ่มตั้งสำนักเรียนมาจนถึงปัจจุบัน พระมหาแถมได้ลาสิกขา พ.ศ. 2476 |
| 6 | หลวงพ่อถม รุ่งเรืองแสง | พ.ศ.2476 | ลาสิกขา เมื่อปลายปี 2476 |
| 7 | พระอาจารย์ปลั่ง จนฺโท (จันทร์หอม) | พ.ศ.2476 - 2479 | ลาสิกขา พ.ศ. 2479 |
| 8 | พระอาจารย์ผัน จิตฺสุตฺโต (สังข์บัวแก้ว) | พ.ศ.2479 - 2485 | ลาสิกขา พ.ศ. 2485 |
| 9 | พระราชประสิทธิคุณ ( ทองคำ ปริสุทฺโธ) อยู่คุ้ม | พ.ศ. 2486 - 2536 |  |
| 10 | พระครูปิยธรรมกิจ  (สุวรรณ  กนฺตธมฺโม) แซ่ด่าน | พ.ศ. 2536 - 2554 |  |
| 11 | พระครูสังฆรักษ์ประจวบ  เขมธมฺโม (จีนอยู่) | พ.ศ. 2554 - 2557 |  |
| 12 | พระครูสังฆรักษ์สิน  ฐิตธมฺโม (ห้องพ่วง) | พ.ศ. 2558 - ปัจจุบัน |  |
อาณาเขตที่ตั้งวัด

ทิศเหนือ จดโรงเรียนเทศบาลวัดท้ายตลาด (กวีธรรมสาร)
ทิศใต้ จดบ้านคุณเพ็ญศรี สุขเสริมศาล
ทิศตะวันออก จดถนนสำราญรื่น, แม่น้ำน่าน
ทิศตะวันตก จดที่รถไฟ
พื้นที่ตั้งของวัดมีลักษณะเป็นพื้นที่ราบอยู่ติดกับชุมชนนอกจากนี้มีโรงเรียนเทศบาลวัดท้ายตลาด (กวีธรรมสาร) ตั้งอยู่ในที่ดินของวัด เนื้อที่ 6ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา และสถานีอนามัยมีเนื้อที่ 2 ไร่
ที่กัลปนาวัด มี 3 แปลงรวมเนื้อที่ทั้งสิ้น 16 ไร่ 3 งาน 189 ตารางวา คือ แปลงที่ 1 ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ มีเนื้อที่ 8ไร่ 48ตารางวาหนังสือกรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของ นายเป้า พุทธรักษ์ขิต เลขที่ 9935 แปลงที่ 2 ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ มีเนื้อที่ 5 ไร่ 72ตารางวาหนังสือกรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของ นายเป้า พุทธรักษ์ขิต เลขที่ 9936 และแปลงที่ 3 ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าเสา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ มีเนื้อที่ 3 ไร่ 3 วา 9 ตารางวา หนังสือกรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของ นางมัชฌิมา เดชวรรณธนะ เลขที่ 9925 (ใช้จัดประโยชน์สงเคราะห์ เป็นที่อยู่อาศัยของประชาชน)
ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ

อุโบสถ สร้างเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2524  กว้าง 40 เมตรยาว 80 เมตร พระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 69 นิ้ว สูง 99 นิ้ว (ชาวบ้านเรียกว่าหลวงพ่อเพชรจิรกิตติคุณ) มีพระโมคคัลลานะ ในพระอุโบสถ 2 องค์ สูง 74 นิ้ว
วิหารพระพุทธชินราชจำลอง ภายในประดิษฐานพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง  59  นิ้ว  พระโมคคัลลานะ ในพระอุโบสถ 2 องค์ สูง 120 นิ้ว
ศาลาการเปรียญ กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2444
วิหารประดิษฐานหลวงปู่อุปัชฌาย์หรั่ง สุวณฺโณ  (อดีตเจ้าอาวาสรูปแรก) ลักษณะทรงไทยประยุกต์ ยกพื้นมีบันได พื้นปูหินอ่อน หลังคาจัตุรมุข กว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร
กุฏิสงฆ์ (สำนักงานสงฆ์จังหวัด อาคารกึ่งไม้ ลักษณะไทยประยุกต์  2 ชั้น กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร จำนวน 1 หลัง โรงเรียนพระปริยัติธรรม จำนวน 1 หลัง
ศาลาพระราชประสิทธิคุณ (ทองคำ ปริสุทฺโธ)  ทรงไทยประยุกต์ พื้นคอนกรีตหลังคามุงกระเบื้อง กว้าง 15 เมตร ยาม 18 เมตร
โรงเรียนพระปริยัติธรรม จำนวน 1 หลัง กว้าง  5 เมตร ยาว 15 เมตร
ศาลาเอนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร  ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น
ศาลาเทียมจันทร์ เหมาะประสิทธิ์ ลักษณะทรงไทย พื้นปูกระเบื้อง กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร
กุฏิกรรมฐานหลังเดี่ยว กว้าง 4 เมตร ยาว จำนวน 10 หลัง
กุฏิแถว 10 ห้อง  จำนวน  1 หลัง
ดูเพิ่ม

วัดธรรมาธิปไตย
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดท้ายตลาด (จังหวัดอุตรดิตถ์)
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
17°38′32″N 100°06′47″E﻿ / ﻿17.642098°N 100.112947°E﻿ / 17.642098; 100.112947
ศาลาการเปรียญวัดท้ายตลาดหลังเก่า
วิหารพระพุทธชินราชจำลอง
ประเทศเลโซโทในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

| ประเทศเลโซโท ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: LES
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเลโซโท
ณ ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 (2024-07-26) – 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 (2024-08-11)
นักกีฬา: 2 คน  ใน 2 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศเลโซโท มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 นี่จะเป็นครั้งที่ 13 ของประเทศในการเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกนับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1972 ยกเว้นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ในมอนทรีออล ซึ่งประเทศนี้ได้ร่วมกับประเทศในแอฟริกาที่เหลือร่วมกันคว่ำบาตรการแข่งขัน
นักกีฬา

รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| กรีฑา | 1 | 0 | 1 |
| เทควันโด | 0 | 1 | 1 |
| รวม | 1 | 1 | 2 |
เทควันโด

บทความหลัก: กีฬาเทควันโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ กีฬาเทควันโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
ผลการแข่งขันดังนี้
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> คู่แข่งขัน ผล | รอบ 16 คน> คู่แข่งขัน ผล | รอบก่อนรองฯ> คู่แข่งขัน ผล | รอบรองฯ> คู่แข่งขัน ผล | รอบแก้ตัว> คู่แข่งขัน ผล | ชิงชนะเลิศ/ BM> คู่แข่งขัน ผล | ชิงชนะเลิศ/ BM> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| มิเชล เทา | หญิง −49 กก. |  |  |  |  |  |  |  |
พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา)

| พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา)ม> ส.ม., ม.ป.ร. ๔ |
| --- | --- |
มิรซากุลามอุชเซ็น


 จุฬาราชมนตรี คนที่ 10
ดำรงตำแหน่ง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432 – 10 มิถุนายน พ.ศ. 2453
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว
ก่อนหน้า: พระยาจุฬาราชมนตรี (นาม)
ถัดไป: พระยาจุฬาราชมนตรี (สัน อหะหมัดจุฬา)
เจ้ากรมท่าซ้าย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: พ.ศ. 2391 กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
เสียชีวิต: 10 มิถุนายน พ.ศ. 2453 กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: คุณหญิงแพ นางพิน นางแดง
บุตร: 12 คน
บุพการี: พระยาจุฬาราชมนตรี (นาม) (บิดา) คุณหญิงกลิ่น (มารดา)

พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา) เป็นบุตรพระยาจุฬาราชมนตรี (นาม) กับคุณหญิงกลิ่น ธิดาพระยารามัญวงศ์ (มะโดด) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2391 บิดานำเข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กตั้งแต่อายุ 18 ปี เข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กเวรศักดิ์ มียศเป็นนายฉลองไนยนารถ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านย้ายมาเป็นขุนนางกรมท่าซ้าย และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงราชเศรษฐี ระหว่างนี้ก็ศึกษากฎหมายด้วย
ครั้นถึงรชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระราชเศรษฐี และเมื่อบิดาถึงแก่กรรมจึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระยาจุฬาราชมนตรี เจ้ากรมท่าซ้าย เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432 นอกจากนั้นยังเป็นผู้พิพากษาศาลคดีต่างประเทศในกระทรวงยุติธรรมอีกตำแหน่งหนึ่ง ท่านเป็นข้าราชการที่สนิทชิดเชิ้อกับรัชกาลที่ 5 เป็นพิเศษ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์และพานทองเทียบชั้นเจ้าพระยาพานทอง เมื่อท่านเจ็บป่วยก็โปรดเกล้าฯ ให้แพทย์หลวงมาดูแลรักษา
พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน) ป่วยเป็นฝีที่แก้มและที่ชายโครง ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2453 รวมอายุ 65 ปี โปรดให้มีการแห่ศพทางน้ำอย่างสมเกียรติ พระราชทานไม้นิซ่านปักที่หลุมศพของท่านและทรงเป็นประธานในพิธีฝังศพด้วยพระองค์เองที่มัสยิดต้นสน
ครอบครัว

พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน) สมรสกับคุณหญิงแพ มีบุตร 4 คน คือ
พระยาจุฬาราชมนตรี (สัน อหะหมัดจุฬา)
ป๋ง (ถึงแก่กรรมแต่ยังเยาว์)
เจ้าจอมละม้าย ในรัชกาลที่ 5
ลมุล อหะหมัดจุฬา หัวหน้าพนักงานภูษามาลา
นอกจากนี้ท่านยังมีภรรยาอีก 2 คน คือ นางพิน มีบุตร 1 คน คือ ขุนวรวาที (เล็ก อหะหมัดจุฬา) และนางแดง มีบุตร 6 คน คือ
แม้น อหะหมัดจุฬา
พระจุฬาราชมนตรี (เกษม อหะหมัดจุฬา)
พระราชเศรษฐี (สุทธิ์ อหะหมัดจุฬา)
สายหยุด อหะหมัดจุฬา มหาดเล็กหลวง
หยด อหะหมัดจุฬา
ย้อย อหะหมัดจุฬา
และมีธิดาอีกคนหนึ่งชื่อแป๊ด ภายหลังเธอออกจากครอบครัวเพราะรักกับชายชื่อปลื้ม จนเกิดคดีความเมื่อ พ.ศ. 2442
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2449 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2447 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 4 (ม.ป.ร.4)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญประพาสมาลา (ร.ป.ม.)
ประเทศเลบานอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

| ประเทศเลบานอน ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: LBN
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกเลบานอน
เว็บไซต์: www.lebolymp.org
ณ ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 (2024-07-26) – 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 (2024-08-11)
นักกีฬา: 1 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศเลบานอน มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 19 ของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน
นักกีฬา

รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| ยิงปืน | 0 | 1 | 1 |
| รวม | 0 | 1 | 1 |
ยิงปืน

บทความหลัก: กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
ผลการแข่งขันดังนี้
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> คะแนน | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> คะแนน | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เรย์ บาสซิล | แทร็ปหญิง |  |  |  |  |
ประเทศไลบีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

| ประเทศไลบีเรีย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: LBR
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติไลบีเรีย
ณ ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 (2024-07-26) – 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 (2024-08-11)
นักกีฬา: 1 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศไลบีเรีย มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 นับเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 14 ของประเทศในกีฬาโอลิมปิกนับตั้งแต่เปิดตัวในปี ค.ศ. 1956 ยกเว้นสามครั้งคือ โอลิมปิกฤดูร้อน 1968 และ โอลิมปิกฤดูร้อน 1992 เป็นสองครั้งที่ไลบีเรียไม่สามารถลงทะเบียนนักกีฬาได้ ในขณะที่โอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ในมอนทรีออล ประเทศไลบีเรียได้เข้าร่วมกับชาติแอฟริกาที่เหลือเพื่อคว่ำบาตร
นักกีฬา

รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| กรีฑา | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 1 | 0 | 1 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
ผลการแข่งขันดังนี้
| นักกีฬา | รายการ | ฮีต> ผล | ฮีต> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอ็มมานูเอล มาตาดี | Men's 100 m |  |  |  |  |  |  |
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว

19°23′33″N 98°53′32″E﻿ / ﻿19.39250°N 98.89222°E﻿ / 19.39250; 98.89222
| เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นประเภท 1ก (แหล่งสงวนธรรมชาติเข้มข้น)
ดอยหลวงเชียงดาว
ตำแหน่งที่ตั้งในประเทศไทยแสดงแผนที่จังหวัดเชียงใหม่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
ที่ตั้ง: อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่
เมืองใกล้สุด: จังหวัดเชียงใหม่
พิกัด: 19°23′03″N 98°50′48″E﻿ / ﻿19.3841°N 98.8468°E﻿ / 19.3841; 98.8468
พื้นที่: 521 ตารางกิโลเมตร
จัดตั้ง: พ.ศ. 2521
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว เป็นพื้นที่อนุรักษ์ประเภทเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าในประเทศไทย ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ประมาณ 521 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 325,625 ไร่ ครอบคลุมเนื้อที่ของตำบลเมืองแหง ในอำเภอเวียงแหง ตำบลเมืองงาย ตำบลเมืองคอง ตำบลเชียงดาว และตำบลแม่นะ มีสภาพภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสูงสลับซับซ้อน สภาพป่าเป็นป่าดิบแล้ง ป่าดิบเขา ป่าสน สลับกับทุ่งหญ้า โดยมีจุดน่าสนใจ คือ ดอยหลวงเชียงดาว ซึ่งเป็นภูเขาหินปูนที่สูงที่สุดในประเทศไทย มีความสูง 2,275 เมตร นับเป็นดอยหรือภูเขาที่มีความสูงเป็นอันดับ 3 ของประเทศไทย รองจากดอยอินทนนท์ และดอยผ้าห่มปก ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2521
ประวัติ

ดอยหลวงเชียงดาว เดิมมีชื่อว่า "ดอยเพียงดาว" แต่ผู้ที่อาศัยอยู่ในท้องถิ่นได้เรียกเพี้ยนมาเป็น "เชียงดาว" อย่างในปัจจุบัน และมีชื่อดั้งเดิมว่า "ดอยอ่างสลุง" โดยมีความเชื่อว่าในอดีต สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเคยเสด็จมาพร้อมพระอรหันต์ 8 รูป ทรงลงสรงน้ำในที่แห่งนี้ ขณะที่ "หลวง" ในภาษาเหนือ หมายถึง "ใหญ่"
ดอยหลวงเชียงดาว เป็นเทือกเขาที่มีความยาวติดต่อกันเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาเชียงดาว ซึ่งเป็นส่วนต่อเนื่องกับเทือกเขาถนนธงชัย เกิดจากการกัดเซาะของน้ำทะเลในยุคเพอร์เมียน (250–300 ล้านปีก่อน) ซึ่งลักษณะของหินปูนไม่สามารถรองรับน้ำได้ แต่จะถูกกัดเซาะ จึงกลายมาเป็นเทือกเขาและดอยต่าง ๆ ในบริเวณนี้ ซึ่งเดิมเคยเป็นทะเลมาก่อน
ดอยหลวงเชียงดาว มีดอยที่สูงด้วยกันทั้งหมด 3 แห่ง นอกจากดอยหลวงเชียงดาวแล้ว ยังมี "ดอยสามพี่น้อง" และ "ดอยกิ่วลม" อีกซึ่งอยู่ใกล้กัน และถึงแม้ดอยหลวงเชียงดาว จะเป็นยอดดอยที่มีความสูงเช่นเดียวกับดอยอินทนนท์ และดอยผ้าห่มปกแล้ว แม้จะอยู่ในจังหวัดเชียงใหม่เช่นเดียวกัน แต่ทว่าความหลากหลายของสิ่งมีชีวิตของที่นี่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง โดยจะมีสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นอยู่เป็นจำนวนมาก และพืชพรรณที่หายากหลายชนิด อีกทั้งยังเป็นแหล่งอาศัยของกวางผา สัตว์กีบคู่ประเภทเดียวกับเลียงผา ที่พบเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้นในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

พระราชกฤษฎีกากำหนดบริเวณที่ดินป่าเชียงดาว เก็บถาวร 2022-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 95 ตอนที่ 87 ฉบับพิเศษ หน้า 19–21.
"16. เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว". สำนักอนุรักษ์สัตว์ป่า กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช. 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มีนาคม 2016.
"ดอยหลวงเชียงดาวยอดเขาที่สูงเป็นอันดับ 3 ของประเทศไทย". folktravel.com. 13 ธันวาคม 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 มกราคม 2013. สืบค้นเมื่อ 19 เมษายน 2013.
กันย์ จำนงค์ภักดี (21–24 สิงหาคม 2005). สถานภาพ และการกระจายของชนิดพืชถิ่นเดียว หายาก หรือใกล้สูญพันธุ์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ (PDF) (Report). รายงานการประชุม ความหลากหลายทางชีวภาพด้านป่าไม้และสัตว์ป่า “ความก้าวหน้าของผลงานวิจัยและกิจกรรมปี 2548”. pp. 182–186.[ลิงก์เสีย]
ทะเลเมฆ ณ ดอยหลวงเชียงดาว
ซัวหยง

ซัวหยง ยีหลง หรือ ซัวแก (อังกฤษ: Cai Yong;จีน: 蔡邕; พินอิน: Ts'ai Yung; เวด-ไจลส์: Ts'ai Yung) ชื่อรอง ป๋อจี้ (伯喈) เป็นนักดาราศาสตร์ นักเขียนตัวอักษร นักประวัติศาสตร์ นักคณิตศาสตร์ นักดนตรี ขุนนาง และนักเขียนชาวจีนแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขารอบรู้ในการเขียนตัวอักษร ดนตรี คณิตศาสตร์ และดาราศาสตร์ หนึ่งในบุตรสาวของเขาคือซัวเอี๋ยม ชื่อรอง เหวินจี ยังเป็นกวีและนักดนตรีที่มีชื่อเสียงอีกด้วย
ในรัชสมัยพระเจ้าฮั่นเลนเต้ ขันทีกุมอำนาจการบริหารราชการ ทำให้อาณาประชาราษฎร์ได้รับความเดือดร้อนจากการโกงกินของเหล่าขันที บ้านเมืองในยุคนั้นเกิดอาเพศต่างๆมากมาย ซัวหยงได้เขียนจดหมายลับถวายแด่พระเจ้าเลนเต้มีใจความว่า ที่แผ่นดินเกิดอาเพศเป็นเพราะขันทีทั้งสิบกระทำการอันมิชอบ สิบขันทีจึงหาเหตุใส่ร้ายซัวหยง และยุยงพระเจ้าเลนเต้ให้ปลดซัวหยงออกจากราชการ ออกไปอยู่บ้านนอก ต่อมา ตั๋งโต๊ะได้ขึ้นมามีอำนาจในวังหลวง ตั๋งโต๊ะได้บังคับให้ซัวหยงกลับมารับราชการ มิฉะนั้นจะฆ่าเสีย แล้วตั้งให้เป็นสมุหพระราชวัง
เมื่อตั๋งโต๊ะถูกลิโป้สังหาร ซัวหยงเป็นขุนนางเพียงคนเดียวที่ไปร้องไห้หน้าศพของตั๋งโต๊ะ อ้องอุ้นโกรธจึงสั่งให้ทหารนำตัวซัวหยงไปทรมานจนตาย
ดูเพิ่ม

สามก๊ก
ยุคสามก๊ก
จดหมายเหตุสามก๊ก
ตัวละครในสามก๊ก
สิบขันที
ตั๋งโต๊ะ
ไซ่เหวินจี
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋