stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์
การออกแบบภายใน

โดโรธี มาร์กวัลด์ และแอนน์ เอิร์กฮาร์ต ผู้ซึ่งเป็นผู้ออกแบบภายในให้กับอเมริกา เป็นผู้ออกแบบภายในให้กับยูไนเต็ดสเตตส์ เป้าหมายของพวกเขาคือการ "สร้างรูปลักษณ์ร่วมสมัยที่ทันสมัยและสดใหม่ เน้นความเรียบง่ายมากกว่าความโอ่อ่า [โดย] มีความสง่างามแบบพอดีมากกว่าความฉูดฉาดและระยิบระยับ" มาร์กวัลด์และเอิร์กฮาร์ตยังต้องการจำลองเส้นสายที่เรียบเนียนที่เห็นได้จากภายนอกและต้องการถ่ายทอดความเร็วของเรือด้วย
เพื่อบรรลุความงามตามแบบฉบับที่ต้องการ เรือถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์มิด-เซนจูรีโมเดิร์นที่ถูกเน้นให้โดดเด่นยิ่งขึ้นด้วยการใช้พื้นดาดฟ้าปูด้วยเสื่อน้ำมันสีดำจำนวนมากและการเน้นขอบด้วยสีเงิน แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะโดดเด่นกว่าคู่แข่ง แต่ความเรียบง่ายของการตกแต่งเมื่อเทียบกับความโอ่อ่าหรูหราที่คาดหวังจากเรือเดินสมุทรทำให้ภายในเรือถูกบรรยายโดยผู้ที่คุ้นเคยกับรูปแบบเก่าว่าเหมือนกับสิ่งที่พบได้ใน "เรือขนส่งของกองทัพเรือ"
การตกแต่งภายในรวมถึงห้องเด็กเล่นที่ออกแบบโดยเอ็ดเวิร์ด เมเชคอฟฟ์ ผู้ซึ่งยังได้รับมอบหมายให้สร้างการตกแต่งภายในที่กันไฟได้อย่างสมบูรณ์ สิ่งนี้ก่อให้เกิดความยากลำบากเป็นพิเศษในการเลือกวัสดุ โดยเฉพาะวัสดุสำหรับสิ่งของที่ปกติแล้วติดไฟง่าย เช่น ผ้าม่านหรือพรม
การออกแบบภายใน > ความปลอดภัยจากอัคคีภัย

จากผลของภัยพิบัติทางทะเลที่เกี่ยวข้องกับไฟไหม้ ซึ่งรวมถึงเอสเอส มอร์โรคาสเซิล (SS Morro Castle) และแอ็สแอ็ส นอร์ม็องดี วิลเลียม กิบส์ได้ระบุว่าเรือจะต้องกันไฟได้อย่างสมบูรณ์ ซึ่งเป็นการตอกย้ำประวัติของเขาในด้านความปลอดภัยและการใส่ใจรายละเอียด
เพื่อลดความเสี่ยงของการเกิดเพลิงไหม้ ผู้ออกแบบเรือยูไนเต็ดสเตตส์ได้ห้ามการใช้วัสดุไม้ในเรือ ยกเว้นเขียงไม้ในห้องครัวเท่านั้น อุปกรณ์ตกแต่ง รวมถึงเฟอร์นิเจอร์และผ้า ถูกผลิตขึ้นตามสั่งโดยใช้วัสดุแก้ว โลหะ และไฟเบอร์กลาสเพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดด้านการป้องกันไฟของกองทัพเรือสหรัฐ แผ่นผนังผสมใยหินถูกใช้อย่างแพร่หลายในโครงสร้างภายในและสิ่งของขนาดเล็กจำนวนมากทำจากอะลูมิเนียม เปียโนแกรนด์ในห้องบอลรูมเดิมถูกออกแบบให้ทำจากอะลูมิเนียมแต่ถูกสร้างจากไม้มะฮอกกานีและได้รับการยอมรับหลังมีการสาธิตโดยราดน้ำมันเบนซินลงบนไม้และจุดไฟ ซึ่งไม้ไม่ติดไฟ
การออกแบบภายใน > ศิลปะ

เพื่อสร้างสรรค์งานศิลปะบนเรือ ศิลปินฮิลเดรท เมียร์และออสติน เพอร์เวสได้ปรึกษามาร์กวัลด์ เป้าหมายของเหล่าศิลปินคือการมอบเอกลักษณ์เฉพาะตัวให้แก่เรือ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่ขึ้นกับรูปแบบศิลปะใดรูปแบบหนึ่งเป็นการเฉพาะ เนื่องจากเรือลำนี้จะทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ลอยน้ำของสหรัฐ จึงมีการตัดสินใจว่าลักษณะของเรือจะต้องสะท้อนถึงประเทศนั้น สิ่งนี้สำเร็จได้โดยการจัดพื้นที่ให้มีธีมเกี่ยวกับด้านต่าง ๆ ของสหรัฐ เช่น แม่น้ำมิสซิสซิปปี ชนพื้นเมืองอเมริกัน หรือสัตว์ป่าอเมริกัน
เรือได้รับการตกแต่งด้วยงานศิลปะที่มีเอกลักษณ์หลายร้อยชิ้น รวมถึงประติมากรรม ภาพนูนต่ำ และภาพวาด อะลูมิเนียมถูกนำมาใช้ทั่วไปในงานศิลปะ ทำให้ชิ้นงานมีน้ำหนักเบาและทนไฟ และเข้ากับธีมสีดำและสีเงิน ตัวอย่างเช่น มีการใช้ประติมากรรมอะลูมิเนียมเกือบ 200 ชิ้นในบันไดชั้นหนึ่ง โดยมีรูปปั้นอินทรีขนาดใหญ่และสัญลักษณ์นกและดอกไม้ประจำรัฐต่าง ๆ ของสหรัฐบนชานพักของแต่ละชั้น
การออกแบบภายใน > แกลเลอรีพื้นที่ผู้โดยสาร

บันไดภายในเรือ พร้อมด้วยประติมากรรมอะลูมิเนียมมหาลัญจกรของสหรัฐบนแต่ละชานพัก
ห้องบอลรูมใหญ่ มีเปียโนและฟลอร์เต้นรำ พื้นที่นี้สงวนไว้สำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง
ทางเดินผู้โดยสารซึ่งขาดการตกแต่งถูกบรรยายว่ามีการตกแต่งเทียบได้กับเรือรบ
ชานพักบันไดที่เผยให้เห็นการตกแต่งอันเป็นเอกลักษณ์ของเรือด้วยพื้นเสื่อน้ำมัน สีดำและเส้นขอบสีเงิน
ห้องนั่งเล่นชั้นเคบิน โดยมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง "มิสซิสซิปปี" ของฮิลเดรท เมียร์เป็นฉากหลัง
ห้องพักชั้นหนึ่ง U 141 แสดงให้เห็นเฟอร์นิเจอร์แบบมิดเซนจูรีโมเดิร์นและการขาดรายละเอียดซึ่งเป็นเรื่องปกติทั่วทั้งเรือ สิ่งที่ไม่ได้แสดงให้เห็นคือห้องน้ำส่วนตัวของห้องพัก
ระบบชั้นผู้โดยสาร

การออกแบบของกิบส์ได้นำระบบแบ่งชั้นผู้โดยสารแบบดั้งเดิมสามระดับมาใช้ เป็นการจำลองระบบที่พบในเรือเดินสมุทรดั้งเดิมอื่น ๆ ผู้โดยสารแต่ละชั้นถูกแยกออกจากกัน โดยมีห้องอาหาร บาร์ พื้นที่ส่วนกลาง บริการ และพื้นที่พักผ่อนหย่อนใจของตนเอง กิบส์วาดภาพไว้ว่าให้ผู้โดยสารแบ่งแยกกันเอง โดยจะมีการปะปนกันเฉพาะในโรงยิม สระว่ายน้ำ และโรงละครเท่านั้น การแบ่งแยกชนชั้นที่ชัดเจนและเป็นรูปธรรม ซึ่งเป็นแนวคิดที่เชื่อมโยงกับโลกเก่านั้นขัดแย้งกับแนวคิดโดยรวมของเรือเดินสมุทรแบบอเมริกัน  สหรัฐมักถูกมองว่าเป็นประเทศที่หลุดพ้นจากผู้ดีเก่าและการแบ่งแยกชนชั้นแบบโลกเก่า
เมื่อบรรทุกผู้โดยสารเต็มความจุ ยูไนเต็ดสเตตส์สามารถรองรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งได้ 894 คน ชั้นเคบิน 524 คน และชั้นนักท่องเที่ยว 554 คน ในช่วงฤดูกาลปกติ ราคาตั๋วชั้นหนึ่งจะเริ่มต้นที่ 350 ดอลลาร์ (3,971 ดอลลาร์ใน ค.ศ. 2024) ตั๋วชั้นเคบิน 220 ดอลลาร์ (2,496 ดอลลาร์) และตั๋วชั้นนักท่องเที่ยว 165 ดอลลาร์ (1,872 ดอลลาร์)
ระบบชั้นผู้โดยสาร > ชั้นหนึ่ง

| ทัวร์ชมพื้นที่ชั้นหนึ่งในสภาพปัจจุบัน |
| --- | --- |
 https://www.youtube.com/watch?v=oYRofcGzi2w
ผู้โดยสารชั้นหนึ่งมีสิทธิ์ได้รับบริการและสถานที่ที่ดีที่สุดที่เรือมีให้ รวมถึงห้องบอลรูมขนาดใหญ่ ห้องสูบบุหรี่ ห้องอาหารและร้านอาหารชั้นหนึ่ง เลานจ์ชมวิว โถงหลัก บันไดใหญ่ และทางเดินเล่น สิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้ส่วนใหญ่ตั้งอยู่กลางลำเรือ เพื่อเลี่ยงแรงสั่นสะเทือนและเสียงรบกวนจากเครื่องยนต์และภายนอก
ผู้โดยสารที่มีชื่อเสียงของเรือลำนี้นิยมโดยสารชั้นหนึ่งเนื่องจากความมีเกียรติ บริการพิเศษ และห้องพักที่กว้างขวาง ห้องชุดดัก (The Duck Suite) ซึ่งโด่งดังจากดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ เป็นห้องพักที่ดีที่สุดและเป็นที่รู้จักมากที่สุดของเรือ มันถูกสร้างขึ้นโดยการรวมห้องพักชั้นหนึ่งสามห้องเข้าด้วยกันกลายเป็นห้องชุดเดียวที่มีสี่เตียง สามห้องน้ำ สองห้องนอน และห้องนั่งเล่น ชื่อห้องนั้นมาจากผนัง ซึ่งตกแต่งด้วยภาพวาดของนกน้ำ สามารถสร้างห้องชุดที่คล้ายกันได้มากถึง 14 ห้องด้วยวิธีเดียวกัน ซึ่งจะสร้างระดับห้องพักที่เหนือกว่าตั๋วโดยสารชั้นหนึ่งมาตรฐาน ตั๋วสำหรับห้องชุดสองห้องนอนเริ่มต้นที่ 930 ดอลลาร์ (10,552 ดอลลาร์) เป็นราคาที่ตั้งเป้าหมายไว้สำหรับผู้โดยสารที่ร่ำรวยที่สุดบนเรือ เช่นเดียวกับห้องชุดดัก ห้องเหล่านี้สะท้อนถึงมาตรฐานการครองชีพของชาวอเมริกันหลังสงคราม โดยขาดรายละเอียดที่ซับซ้อนและประดับประดาด้วยภาพทิวทัศน์ธรรมชาติ ห้องชุดทั้งหมดมีขนาดกว้างขวางและติดตั้งไฟหรี่ ซึ่งไม่พบในเรือลำอื่น ๆ
ระบบชั้นผู้โดยสาร > ชั้นเคบิน

ชั้นเคบินถูกออกแบบมาเพื่อตอบสนองความต้องการของชนชั้นกลางชาวอเมริกัน โดยให้ความคุ้มค่าในราคาที่เหมาะสม ไม่ถูกเท่าชั้นนักท่องเที่ยว แต่ก็ยังมีความหรูหราใกล้เคียงกับชั้นหนึ่ง ห้องพักแต่ละห้องมีสี่เตียงและห้องน้ำส่วนตัว ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ทางท้ายเรือ แม้จะไม่หรูหราเท่าชั้นหนึ่ง แต่ผู้โดยสารก็ได้รับการบริการและเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกที่ในอดีตสงวนไว้สำหรับผู้โดยสารชั้นสูงสุดบนเรือเดินสมุทรลำอื่น ๆอาหาร สระว่ายน้ำ และโรงละครถูกใช้ร่วมกับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ทำให้ชั้นเคบินเป็นตัวเลือกที่เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการประสบการณ์แบบชั้นหนึ่งโดยไม่ต้องจ่ายในราคาชั้นหนึ่ง
ระบบชั้นผู้โดยสาร > ชั้นนักท่องเที่ยว

ชั้นนักท่องเที่ยวมีเป้าหมายเพื่อให้บริการแก่ผู้ที่ไม่สามารถจ่ายค่าตั๋วแพง ๆ ได้หรือไม่ต้องการจ่ายมากนัก ผู้โดยสารชั้นนี้มักเป็นผู้อพยพและนักศึกษา ตั๋วที่ถูกที่สุดในบรรดาตั๋วทั้งหมด ห้องพักชั้นนักท่องเที่ยวตั้งอยู่บริเวณขอบเรือ ที่ซึ่งเป็นจุดที่การโคลงและเสียงดังนั้นชัดเจนที่สุด ห้องพักขนาดเล็กเหล่านี้ถูกใช้ร่วมกันระหว่างผู้โดยสาร แต่ละห้องมีเตียงสองชั้นสองเตียงและตกแต่งอย่างเรียบง่าย ห้องน้ำรวมถูกใช้ร่วมกันโดยผู้โดยสารชั้นท่องเที่ยวทั้งหมด การบริการจากลูกเรือนั้นด้อยกว่าเมื่อเทียบกับชั้นโดยสารอื่น ๆ เนื่องจากผู้โดยสารชั้นท่องเที่ยวถูกจัดลำดับความสำคัญไว้ต่ำสุด แม้จะเป็นห้องพักที่เทียบเท่ากับชั้นสามหรือชั้นประหยัดบนเรือลำอื่น แต่สภาพที่แย่ที่สุดบนยูไนเต็ดสเตตส์นั้นก็ยังดีกว่าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับสิ่งที่เรือลำอื่นเสนอให้
บริการเชิงพาณิชย์ (ค.ศ. 1952–1957) > การเดินทางครั้งแรก

ยูไนเต็ดสเตตส์ออกเดินทางครั้งแรกระหว่างวันที่ 3 ถึง 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1952 และทำลายสถิติความเร็วข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทางทิศตะวันออกที่อาร์เอ็มเอส ควีนแมรีครองมาเป็นเวลา 14 ปี โดยทำเวลาได้เร็วกว่า 10 ชั่วโมง โดยเดินทางจากเรือประภาคารแอมโบรสที่ท่าเรือนิวยอร์กไปยังบิชอปร็อกนอกชายฝั่งคอร์นวอลล์ สหราชอาณาจักร ในเวลา 3 วัน 10 ชั่วโมง 40 นาทีด้วยความเร็วเฉลี่ย 35.59 นอต (65.91 กิโลเมตรต่อขั่วโมง; 40.96 ไมล์ต่อชั่วโมง และได้รับบลูริบบันด์อันเป็นที่หมายปอง ในการเดินทางกลับ ยูไนเต็ดสเตตส์ยังทำลายสถิติความเร็วข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทางทิศตะวันตก ซึ่งเดิมถือครองโดยควีนแมรี โดยเดินทางกลับสู่อเมริกาภายในเวลา 3 วัน 12 ชั่วโมง 12 นาทีด้วยความเร็วเฉลี่ย 34.51 นอต (63.91 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 39.71 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในนครนิวยอร์ก เจ้าของเรือของเธอได้รับเฮลส์โทรฟี รางวัลที่จับต้องได้ของการแข่งขันบลูริบบันด์
เรือกลับสู่สหรัฐด้วยการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีวงดนตรี เฮลิคอปเตอร์ และเรือเล็กนำทางเข้าสู่นครนิวยอร์ก และฝูงชนนับหมื่นมารอต้อนรับ เพื่อแสดงให้เห็นว่าเป็นผู้ชนะบลูริบบันด์ ธงสีน้ำเงินยาวจึงถูกชักขึ้นจากเสาเรดาร์ของเรือขณะกำลังเข้ามา ผู้คนจำนวนมากสังเกตว่าสีทาตัวเรือใหม่นั้นหลุดลอกออกไป คาดว่าเกิดจากความเร็วสูงที่เธอแล่น หลายวันต่อมา ลูกเรือของเธอได้รับการต้อนรับอย่างเป็นทางการจากเมืองด้วยพาเหรดโปรยกระดาษ โดยมีผู้คนกว่า 2,000 คนร่วมขบวนและฝูงชนกว่า 150,000 คนให้การต้อนรับ หัวใจสำคัญของงานคือกัปตันเรือ พลเรือจัตวา แฮร์รี แมนนิง ผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในเพียงไม่กี่คนที่ได้รับการเดินขบวนโปรยกระดาษสองครั้งหลังจากการช่วยเหลือลูกเรือจากเรือบรรทุกสินค้าฟลอริดาใน ค.ศ. 1929
สถิติที่บันทึกไว้ไม่ได้สะท้อนถึงความเร็วจริงของเรือ ก่อนการเดินทางของเธอ หลายคนคาดหวังการแข่งขันระหว่างยูไนเต็ดสเตตส์กับควีนเอลิซาเบธ (Queen Elizabeth) เรืออังกฤษ เพื่อศักดิ์ศรีของชาติเหนือบลูริบบันด์ ใน ค.ศ. 1951 กิบส์กำชับลูกเริอว่า "[อย่า] ทำความเร็วเกินสถิตินัก ให้เร็วกว่าสถิติเดิมแค่พอประมาณ เช่น 32 นอต" เขาหวังว่าสายการเดินเรือคูนาร์ด (Cunard Line) ซึ่งเป็นผู้ดำเนินการเรือควีนเอลิซาเบธ จะพัฒนาเรือที่เร็วกว่าเล็กน้อยและยูไนเต็ดสเตทส์จะทำลายสถิติที่ตั้งใจทำไว้ให้ต่ำลง โดยแล่นด้วยความเร็วที่สูงกว่ามาก
ความเร็วที่ทำลายสถิติของยูไนเต็ดสเตตส์ถูกจำกัดไว้ด้วยความกังวลด้านความปลอดภัย สายการเดินเรือเข้าใจว่าลูกเรือยังขาดประสบการณ์กับเรือใหม่ และสั่งให้พวกเขาอย่าเสี่ยงโดยไม่จำเป็นด้วยการใช้ความเร็วที่มากเกินไป ความทรงจำเกี่ยวกับการอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิกส่งผลต่อความระมัดระวังของ USL ซึ่งเป็นประเด็นส่วนตัวสำหรับผู้นำหลายคนของบริษัท จอห์น แฟรงคลิน ซีอีโอ เป็นลูกชายของฟิลิป แฟรงคลิน ผู้จัดการสำนักงานของไวต์สตาร์ไลน์ในช่วงภัยพิบัติไททานิก และวินเซนต์ แอสเตอร์ กรรมการบริษัท ก็สูญเสียจอห์น เจคอบ แอสเตอร์ ผู้เป็นบิดาบนเรือลำนั้น แฟรงคลินกังวลเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้นมากจนเขาเขียนและปิดผนึกข้อความไว้ โดยข้อความนั้นจะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะก็ต่อเมื่อเกิดหายนะขึ้นระหว่างการเดินทางเที่ยวแรกของยูไนเต็ดสเตตส์เท่านั้น
บริการเชิงพาณิชย์ (ค.ศ. 1952–1957) > บริการช่วงหลัง

สำหรับการให้บริการตามปกติ เรือแล่นด้วยความเร็วประมาณ 30 ถึง 32 นอต (56 ถึง 59 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 35 ถึง 37 ไมล์ต่อชั่วโมง) เพื่อให้เรือสามารถรักษากำหนดการเดินทางข้ามมหาสมุทรในเวลาห้าคืนได้ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ยูไนเต็ดสเตตส์เป็นที่นิยมสำหรับการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก โดยแล่นระหว่างนิวยอร์ก  เซาแทมป์ตัน และเลออาฟวร์ และจอดที่เบรเมอร์ฮาเฟินบ้างเป็นครั้งคราว เธอดึงดูดผู้โดยสารที่เป็นเหล่าคนดังซึ่งเดินทางซ้ำ ๆ เป็นประจำ เช่น มาริลิน มอนโร, จูดี การ์แลนด์, แครี แกรนต์, ซัลบาโด ดาลี, ดุค เอลลิงตัน และวอลต์ ดิสนีย์ ผู้ซึ่งนำเรือไปปรากฏในภาพยนตร์ปี 1962 เรื่อง Bon Voyage! บุคคลผู้มีชื่อเสียงที่ไม่มีใครรู้จักบนเรือลำนี้คือคล็อด โจนส์ นักทรอมโบนที่เคยร่วมแสดงกับเอลลิงตัน เขาทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟและเสียชีวิตบนเรือใน ค.ศ. 1962
ยูไนเต็ดสเตตส์พิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จอย่างมากและเป็นเรือที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเส้นทางแอตแลนติกเหนือ และชื่อเสียงของเธอก็ทำให้มีลูกค้าประจำที่ไว้วางใจได้ ยูไนเต็ดสเตตส์ไลน์ (USL) เริ่มร่างแผนการสร้างเรือ "คู่วิ่ง" สำหรับเธอ เช่นเดียวกับที่คูนาร์ดไลน์ทำกับควีนแมรีและควีนเอลิซาเบธ แนวคิดคือการเดินเรือสองลำควบคู่กัน ใน ค.ศ. 1958 แนวคิดนี้พัฒนาไปสู่แผนการสร้างซูเปอร์ไลเนอร์ เอสเอส เพรซิเดนต์วอชิงตัน (SS President Washington) ซึ่งมีการออกแบบที่คล้ายคลึงกับยูไนเต็ดสเตตส์อย่างมาก เพรซิเดนต์วอชิงตันถูกวางแผนให้มาแทนที่เรืออเมริกาของ USL ที่เก่าลง และจะดำเนินการบริเวณชายฝั่งตะวันตกของอเมริกาและแล่นในแปซิฟิก แนวคิดนั้นไม่เคยถูกทำให้เป็นจริงเพราะรัฐสภาสหรัฐไม่ได้จัดสรรเงินทุนใด ๆ ให้กับโครงการเลย
เทียบท่าในเวอร์จิเนีย (ค.ศ. 1969–1996) > เรือพยาบาล (คริสต์ทศวรรษ 1970)

ภายในคริสต์ทศวรรษ 1970 กองทัพเรือสหรัฐได้ปลดประจำการเรือพยาบาลทั้งหมดของตน ใน ค.ศ. 1983 มีการศึกษาความเป็นไปได้ในการดัดแปลงยูไนเต็ดสเตต์ส์ที่จอดเทียบท่าอยู่ เนื่องจากขนาดและความเร็วของเธอจะทำให้สามารถส่งไปรับมือวิกฤตทั่วโลกได้อย่างรวดเร็ว ภายใต้ชื่อยูเอสเอ็นเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ (USNS United States) มีการวางแผนว่าเธอจะมีความจุประมาณ 1,600 เตียง ติดตั้งลานจอดเฮลิคอปเตอร์ที่ท้ายเรือ ดาดฟ้าเติมเสบียงแนวตั้งที่หัวเรือ และปรับปรุงภายในเรือที่จะรวมถึงห้องผ่าตัดมากถึง 23 ห้องและห้องเฉพาะทางครบชุดเทียบเท่าโรงพยาบาลขนาดใหญ่บนบก แผนนี้นำโดยกระทรวงกลาโหมและเรือจะถูกวางประจำการในมหาสมุทรอินเดีย กองทัพเรือเชื่อว่าแผนดังกล่าวมีค่าใช้จ่ายสูงเกินไปและทำจริงไม่ได้ จึงเลือกจะไม่ดำเนินการใด ๆ ในเรื่องนี้
เทียบท่าในเวอร์จิเนีย (ค.ศ. 1969–1996) > การรื้อถอนและการเสื่อมสภาพ (ค.ศ. 1980–1996)

ใน ค.ศ. 1980 ยูไนเต็ดสเตตส์ถูกขายในราคา 7 ล้านดอลลาร์ให้กับกลุ่มที่นำโดยริชาร์ด เอช. แฮดลีย์ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์จากซีแอตเทิล ผู้ซึ่งหวังจะเปลี่ยนเรือให้เป็นคอนโดมิเนียมลอยน้ำ ภายใต้การเป็นเจ้าของของแฮดลีย์ เรือถูกละเลยจนภายในเรือผุกร่อนและเต็มไปด้วยสนิม ใน ค.ศ. 1984 อุปกรณ์แตกแต่งและเฟอร์นิเจอร์ของเรือที่เก็บไว้ตั้งแต่ ค.ศ. 1969 ถูกนำออกประมูลขายในนอร์ฟอล์ก รัฐเวอร์จิเนีย เพื่อชำระหนี้
วันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1989 ยูไนเต็ดสเตตส์ถูกลากข้ามแฮมป์ตันโรดส์ไปยังท่าน้ำถ่านหินซีเอสเอกซ์ในนิวพอร์ตนิวส์ แผนการล่องเรือแบบไทม์แชร์ของแฮดลีย์ล้มเหลวทางการเงิน และเรือซึ่งถูกยึดโดยกรมมาร์แชลสหรัฐได้ถูกนำออกประมูลโดยสำนักบริหารการเดินเรือสหรัฐในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1992
เทียบท่าในเวอร์จิเนีย (ค.ศ. 1969–1996) > มาร์มารา มารีน อิงก์ (ค.ศ. 1992–1996)

คาห์รามาน ซาดือโกกลู นักธุรกิจชาวตุรกีผู้ซึ่งเป็นหุ้นส่วนของบริษัท มาร์มารา มารีน อิงก์ (Marmara Marine Inc.) สนใจซื้อเรือลำนี้ เขาเห็นเธอครั้งแรกเมื่อเพื่อนของเขาบอกเขาว่าเธอกำลังจะถูกประมูล แต่หลังการประมูลครั้งแรกถูกยกเลิก เขาก็กลับบ้านมือเปล่า เขาไปร่วมการประมูลครั้งที่สองในอีก 2 เดือนต่อมา และเขาก็หมดความสนใจหลังมันถูกยกเลิกอีกครั้ง ขณะอยู่ในนิวยอร์ก เขาได้รับแจ้งว่ามีการประมูลครั้งที่สามเกิดขึ้นและข้อเสนอเดิมของเขาจำนวน 2.6 ล้านดอลลาร์ได้รับการยอมรับ
เมื่อทูร์กุท เออซัล ประธานาธิบดีตุรกีทราบข่าว จึงได้เชิญซาดือโกกลูไปร่วมประชุมธุรกิจที่โรงแรมอาเตนี ในการประชุม เขาบรรยายสถานการณ์ว่า "คืนนี้มีนักธุรกิจชาวตุรกีอยู่กับเราด้วย เขาซื้อเรือซาวาโรนาที่กำลังจะถูกนำไปแยกชิ้นส่วนและทำให้มันกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง และตอนนี้เขาได้ซื้อเรือเอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ เรือเดินสมุทรในตำนานลำนี้จะกลับมาโลดแล่นในทะเลอีกครั้ง"
เช้าวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1992 เรือถูกนำออกจากนิวพอร์ตนิวส์อย่างช้า ๆ และเริ่มออกเดินทางไปยังประเทศตุรกี โดยเดินทางถึงในอีก 35 วันต่อมา ซาดือโกกลูแลเออซัลให้การต้อนรับเรือจากเอ็มวี ซาวาโรนา (MV Savarona) ขณะที่เรือแล่นผ่านช่องแคบดาร์ดะเนลส์เพื่อเข้ารับการปรับปรุงที่อู่ต่อเรือในทุซลา อิสตันบูล
ทันทีที่มาถึง สมาชิกของกรีนพีซและสื่อมวลชนได้ออกมาประท้วงเรือเนื่องจากวัสดุบุภายในเรือเป็นใยหิน ซึ่งเป็นสารก่อมะเร็ง หลังการถกเถียงกัน ก็เป็นที่ตกลงกันว่าเรือจะได้รับการกำจัดแร่ใยหินในยูเครนเป็นที่แรก วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1993 เธอถูกลากไปยังเซวาสโทพอล ประเทศยูเครน และเดินทางถึงในวันที่ 1 พฤศจิกายน การประท้วงอย่างต่อเนื่องจากกรีนพีซและเรนโบว์วอร์ริเออร์ (Rainbow Warrior) เรือธงของพวกเขาดำเนินต่อไปขณะที่ทีมงาน 200 คนทำงานเพื่อรื้อภายในเรือจนถึงผนังกั้นห้อง ภายในเรือหลายร้อยตันถูกขนถ่ายลงบนท่าเรือและถูกนำไปแยกชิ้นส่วน เธอถูกลากกลับไปยังตุรกีหลังการกำจัดแร่ใยหินออกไปทั้งหมด ณ ตอนนี้ มาร์มารา มารีน อิงก์ ใช้เงินจำนวนมากไปกับปัญหาแร่ใยหินของเรือจนต้องขายชิ้นส่วนของเรือ เช่น เรือชูชีพ เพื่อจ่ายเงินให้กับอู่ต่อเรือ งานเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1996 แต่บริษัทไม่มีเงินเหลือ เธอถูกลากกลับสหรัฐใน ค.ศ. 1996 และถูกยึดโดยกรมมาร์แชลสหรัฐและนำออกประมูลเนื่องจากบริษัทไม่สามารถชำระหนี้ได้
เทียบท่าในฟิลาเดลเฟีย (ค.ศ. 1996–2025)

เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ถูกยึดโดยกรมมาร์แชลสหรัฐเนื่องจากเจ้าของบริษัทเดิมไม่สามารถชำระหนี้ได้ เธอถูกลากกลับสหรัฐใน ค.ศ. 1996 และถูกนำออกประมูล
เทียบท่าในฟิลาเดลเฟีย (ค.ศ. 1996–2025) > เอ็ดเวิร์ด แคนเตอร์

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1997 เอ็ดเวิร์ด แคนเตอร์ ซื้อเรือยูไนเต็ดสเตตส์ด้วยราคา 6 ล้านดอลลาร์ สองปีต่อมา มูลนิธิเอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ และสมาคมอนุรักษ์เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ อิงก์ (ซึ่งต่อมาจะกลายเป็นองค์การอนุรักษ์เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์) ประสบความสำเร็จในการนำเรือลำดังกล่าวขึ้นทะเบียนในทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ
เทียบท่าในฟิลาเดลเฟีย (ค.ศ. 1996–2025) > นอร์วีเจียนครูซไลน์ (ค.ศ. 2003–2009)

ใน ค.ศ. 2003 บริษัทนอร์วีเจียนครูซไลน์ (NCL) ได้ซื้อเรือลำนี้ในการประมูลจากกองมรดกของแคนเตอร์หลังจากที่เขาเสียชีวิต NCL ตั้งใจจะนำเรือกลับมาให้บริการสำหรับเอ็นซีแอลอเมริกา (NCL America) บริการเรือโดยสารไปยังฮาวายที่เพิ่งประกาศใหม่โดยใช้เรือที่จดทะเบียนในสหรัฐ ยูไนเต็ดสเตตส์เป็นหนึ่งในเรือเพียงไม่กี่ลำที่เหมาะสมสำหรับบริการดังกล่าวเนื่องจากรัฐบัญญัติบริการผู้โดยสาร ซึ่งกำหนดให้เรือลำใดก็ตามที่ให้บริการการค้าภายในประเทศต้องสร้างและชักธงในสหรัฐและดำเนินการโดยลูกเรือที่เป็นชาวอเมริกันเป็นส่วนใหญ่ ในช่วงปลาย ค.ศ. 2003 NCL เริ่มดำเนินการตรวจสอบทางเทคนิคอย่างละเอียดซึ่งพบว่าเรืออยู่ในสภาพสมบูรณ์ และจัดทำรายการพิมพ์เขียวของเรือกว่า 100 กล่อง ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2004 NCL เริ่มต้นการศึกษาความเป็นไปได้สำหรับการปรับปรุงเรือ และใน ค.ศ. 2006 ตันสรี หลิน กั๋วไท่ เจ้าของบริษัท ได้กล่าวว่าเรือยูไนเต็ดสเตตส์จะได้รับการปรับปรุงใหม่
ใน ค.ศ. 2009 NCL เปลี่ยนแปลงแผนการสำหรับยูไนเต็ดสเตตส์ซึ่งมีค่าใช้จ่ายประมาณ 800,000 ดอลลาร์ต่อปีในการรักษาให้ดำเนินงานต่อไปและถูกยกเลิกเมื่อไพรด์ออฟอเมริกา (Pride of America), ไพรด์ออฟอโลฮา (Pride of Aloha) และไพรด์ออฟฮาวาย (Pride of Hawaii) เริ่มให้บริการภายใต้เอ็นซีแอลอเมริกา บริษัทเริ่มเปิดให้ยื่นประมูลสำหรับการแยกชิ้นส่วนเรือยูไนเต็ดสเตตส์
เทียบท่าในฟิลาเดลเฟีย (ค.ศ. 1996–2025) > องค์การอนุรักษ์เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ (ค.ศ. 2011–2024) > คริสตัลครูเซส (ค.ศ. 2016–2018)

วันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 บริษัทคริสตัลครูเซส (Crystal Cruises) ประกาศว่าได้ลงนามในสัญญาซื้อขายแบบมีเงื่อนไขเพื่อพัฒนาเรือยูไนเต็ดสเตทส์ใหม่ บริษัทจ่ายค่าจอดเรือเป็นเวลาเก้าเดือนขณะทำการศึกษาความเป็นไปได้ในการนำเรือกลับมาให้บริการเป็นเรือสำราญโดยมีฐานอยู่ที่นครนิวยอร์ก วันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2016 มีการประกาศว่าโบราณวัตถุ 600 ชิ้นจากยูไนเต็ดสเตตส์จะถูกส่งคืนให้กับเรือ โดยมาจากพิพิธภัณฑ์มารีเนอส์และผู้บริจาครายอื่น ๆ
วันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2016 แผนดังกล่าวถูกยกเลิก คริสตัลครูเซสอ้างถึงความท้าทายทางเทคนิคและเชิงพาณิชย์ของโครงการ และบริจาคเงิน 350,000 ดอลลาร์เพื่อช่วยเหลือกิจกรรมการอนุรักษ์จนถึงสิ้นปี องค์การอนุรักษ์ยังคงได้รับเงินบริจาคอย่างต่อเนื่อง รวมถึงเงินบริจาคจำนวน 150,000 ดอลลาร์จากจิม พอลลิน ผู้บริหารในอุตสาหกรรมเรือสำราญ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2018 องค์การอนุรักษ์ยื่นคำร้องต่อดอนัลด์ ทรัมป์ ประธานาธิบดีสหรัฐ เพื่อขอให้เข้ามาจัดการแก้ไขปัญหา ในกรณีที่องค์การฯ เงินหมด พวกเขาวางแผนทางเลือกสำหรับเรือไว้แล้ว รวมถึงการจมเรือให้เป็นแนวปะการังเทียมแทนที่จะนำเรือไปแยกชิ้นส่วน
วันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 2018 องค์การอนุรักษ์ปรึกษาหารือกับแคสเปอร์ แวน ฮูเรน และบริษัท ดาเมน ชิปรีแพร์ แอนด์คอนเวอร์ชัน (Damen Ship Repair & Conversion) เกี่ยวกับการพัฒนาเรือยูไนเต็ดสเตตส์ใหม่ แวน ฮูเรนได้ดัดแปลงอดีตเรือเดินสมุทรและเรือสำราญ เอ็สเอ็ส รอตเทอร์ดาม (SS Rotterdam) ที่ปลดระวางแล้วให้กลายเป็นโรงแรมและโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์แบบผสมผสาน
เทียบท่าในฟิลาเดลเฟีย (ค.ศ. 1996–2025) > องค์การอนุรักษ์เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ (ค.ศ. 2011–2024) > อาร์เอกซ์อาร์เรียลตี (ค.ศ. 2018-2024)

วันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2018 องค์การอนุรักษ์ประกาศข้อตกลงกับบริษัทอาร์เอกซ์อาร์เรียลตี (RXR Realty) บริษัทอสังหาริมทรัพย์เพื่อการพาณิชย์ เพื่อสำรวจทางเลือกสำหรับการบูรณะและพัฒนาเรือยูไนเต็ดสเตตส์ องค์การอนุรักษ์กำหนดให้แผนบูรณะและพัฒนาใด ๆ ต้องรักษารูปทรงและการออกแบบภายนอกของเรือ และรวมถึงพื้นที่ประมาณ 25,000 ตารางฟุต (2,300 ตารางเมตร) สำหรับพิพิธภัณฑ์บนเรือ ข่าวประชาสัมพันธ์ของอาร์เอกซ์อาร์เกี่ยวกับยูไนเต็ดสเตตส์ระบุว่าจะมีการพิจารณาหลายสถานที่ ขึ้นอยู่กับความเป็นไปได้ของแผนบูรณะ
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 อาร์เอกซ์อาร์เรียลตี ประกาศแผนการปรับปรุงเรือให้เป็น "พื้นที่พักผ่อนหย่อนใจและวัฒนธรรม" ขนาด 600,000 ตารางฟุต (56,000 ตารางเมตร) ที่จอดเทียบท่าถาวร และขอแสดงความสนใจจากเมืองชายฝั่งทะเลสำคัญของสหรัฐ รวมถึงบอสตัน นิวยอร์ก ฟิลาเดลเฟีย ไมแอมี ซีแอตเทิล ซานฟรานซิสโก ลอสแอนเจลิส และแซนดีเอโก
ใน ค.ศ. 2023 อาร์เอกซ์อาร์เรียลตีและเอ็มซีอาร์โฮเทลส์ (MCR Hotels) เปิดเผยแผนพัฒนาเรือใหม่ที่มีรายละเอียดมากขึ้น โดยจะเปลี่ยนเรือให้เป็นโรงแรมขนาด 1,000 ห้อง พิพิธภัณฑ์ สถานที่จัดงาน สวนสาธารณะ และร้านอาหาร นครนิวยอร์กถูกเลือกให้เป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับเรือเนื่องจากมีโครงสร้างพื้นฐานที่มีอยู่แล้วและศูนย์การประชุมจาวิตส์ที่อยู่ใกล้เคียง และเรือจะถูกจอดเทียบท่าในอุดมคติที่ท่าเรือที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษตามแนวแม่น้ำฮัดสัน เอกสารแผนปี ค.ศ. 2023 ยังรวมถึงภาพจำลองหลายภาพของยูไนเต็ดสเตตส์ที่ได้รับการออกแบบใหม่โดยแสดงให้เห็นเรือจอดเทียบท่าตามแนวฝั่งตะวันตกของแมนแฮตตันที่ท่าเรือสาธารณะในสวนฮัดสันริเวอร์ ปล่องไฟต้นหนึ่งของเรือ ที่ถูกตัดส่วนบนออกจนเห็นท้องฟ้า จะถูกนำมาใช้เป็นส่วนสำคัญในการออกแบบโรงแรม ปล่องไฟจะถูกใช้เป็นช่องรับแสงธรรมชาติ โดยส่องแสงให้กับโรงแรมและพื้นที่จัดงาน แผนดังกล่าวยังรวมถึงห้องพักโรงแรมที่ติดตั้งไว้บนเดวิตเรือชูชีพ สระว่ายน้ำตรงกลางระหว่างปล่องไฟ และห้องบอลรูมท้ายเรือที่ผสมผสานระหว่างภายในและภายนอก
เทียบท่าในฟิลาเดลเฟีย (ค.ศ. 1996–2025) > องค์การอนุรักษ์เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ (ค.ศ. 2011–2024) > ท่าน้ำ 82 ไล่ที่ (ค.ศ. 2021–2024)

ท่าน้ำ 82 ของฟิลาเดลเฟีย ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของเรือ เป็นเจ้าของโดยบริษัทเพนน์แวร์เฮาซิง (Penn Warehousing) ซึ่งใน ค.ศ. 2021 ได้เพิ่มค่าเช่าของเรือจาก 850 ดอลลาร์เป็น 1,700 ดอลลาร์ต่อวัน เรียกร้องค่าเช่าค้างชำระ 160,000 ดอลลาร์ และยกเลิกสัญญากับองค์การอนุรักษ์ บริษัทระบุว่าการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเป็นเพราะยูไนเต็ดสเตตส์ค่อย ๆ สร้างความเสียหายให้กับท่าน้ำและองค์การอนุรักษ์ปฏิเสธจะปฏิบัติตามข้อตกลงเดิมที่ครอบคลุมถึงความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น องค์การอนุรักษ์ตอบกลับโดยระบุว่าการขึ้นค่าเช่าเป็นการละเมิดข้อตกลงที่ทำไว้ใน ค.ศ. 2011 และปฏิเสธการจ่าย พวกเขากล่าวว่าบริษัทต้องการขับไล่เรืออย่างผิดกฎหมายเพื่อให้ท่าน้ำสามารถนำไปใช้ในกิจกรรมที่ทำกำไรได้มากกว่า จากเหตุการณ์นี้ทำให้องค์การอนุรักษ์และเพนน์แวร์เฮาซิงฟ้องร้องกัน
การพิจารณาคดีแพ่งเกิดขึ้นในศาลกลางระหว่างวันที่ 17–18 มกราคม ค.ศ. 2024 ผู้พิพากษาแอนิตา โบรดี ออกคำพิพากษาถึงที่สุดในวันที่ 14 มิถุนายน โบรดีปฏิเสธข้อเรียกร้องทางการเงินของเพนน์แวร์เฮาซิงแต่พบว่าเนื่องจากข้อตกลงการจอดเรือ ค.ศ. 2011 มีระยะเวลาไม่แน่นอน จึงสามารถยกเลิกได้ตามความประสงค์ของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งโดยแจ้งให้ทราบล่วงหน้าตามสมควร โบรดีสั่งให้ย้ายยูไนเต็ดสเตตส์ออกไปภายใน 90 วัน (นับถึงวันที่ 12 กันยายน) ด้วยกำหนดเส้นตายที่กระชั้นชิดเช่นนี้ องค์การอนุรักษ์จึงไม่แน่ใจว่าจะย้ายเรืออย่างไรหรือไปที่ไหน หกวันต่อมา องค์การอนุรักษ์เริ่มการรณรงค์ขอรับบริจาคครั้งใหม่และขอเงิน 500,000 ดอลลาร์เพื่อช่วยย้ายเรือ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2024 องค์การอนุรักษ์ระบุว่านอกเหนือจากการสำรวจที่จำเป็น เรือลากจูง ประกันภัย และการเตรียมการอื่น ๆ แล้ว ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก ค.ศ. 2024 ยังทำให้ความพยายามในการย้ายเรือก่อนกำหนดเวลาซับซ้อนยิ่งขึ้น โดยความลำบากหลักคือการหาท่าเรือที่เต็มใจรับเรือ
วันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2024 วันที่ยูไนเต็ดสเตตส์ถูกสั่งให้ย้ายออก องค์การอนุรักษ์กล่าวหาเพนน์แวร์เฮาซิง เจ้าของที่ดินว่าวางแผนจะขายเรืออย่างผิดกฎหมาย องค์การอนุรักษ์กล่าวหาว่าบริษัทได้ขัดขวางข้อตกลงเบื้องต้น จากนั้นวางแผนจะยึดเรือและขายเพื่อเอากำไร จึงเป็นการขู่กรรโชกองค์การไม่แสวงกำไรและผู้ซื้อให้สูญเสียเงินหลายล้านดอลลาร์ องคฺการอนุรักษ์นำเรื่องนี้กลับไปสู่ศาลและเรียกร้องให้ขยายเวลาในหมายไล่ที่
ในศาล กำหนดเส้นตายการไล่ที่ถูกระงับชั่วคราว บริษัทแก้ต่างให้ตัวเอง โดยกล่าวว่าได้เพิ่มเงิน 3 ล้านดอลลาร์เข้าไปในราคาขายของยูไนเต็ดสเตตส์เนื่องจากเธอไม่ได้ออกจากท่าจอดเรือก่อนกำหนดเส้นตาย ความผิดถูกโยนไปที่ผู้ซื้อที่ไม่ตอบกลับบริษัท ทำให้การขายเรืออยู่ภายใต้การกำกับดูแลของศาลในขณะนี้ บริษัทกล่าวว่าต้องการย้ายเรือออกเพื่อให้ท่าน้ำสามารถนำไปใช้สนับสนุนเศรษฐกิจท้องถิ่นได้
เทียบท่าในฟิลาเดลเฟีย (ค.ศ. 1996–2025) > ภาพใน ค.ศ. 2024

สระว่ายน้ำที่แห้งแล้วของเรือ
ระเบียงนักดนตรี มองลงไปยังห้องอาหารชั้นหนึ่งที่อยู่ต่ำลงไปหนึ่งชั้น
ทางเดินเล่นในร่มสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ซึ่งทอดยาวเกือบตลอดความยาวของเรือ
ทางเดินที่มีร่องรอยของห้องพักชั้นหนึ่งอยู่ทางซ้าย
ชื่อและหัวเรือที่ขึ้นสนิม
ห้องอาหารชั้นหนึ่งของเรือ ซึ่งถูกกำจัดใยหินและถอดเฟอร์นิเจอร์ออกไป สภาพเรือทั้งลำอยู่ในลักษณะเดียวกัน