stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอโทรพาทีนี

แอโทรพาทีนี (อังกฤษ: Atropatene; เปอร์เซียเก่า: Ātṛpātakāna; กรีกโบราณ: Ἀτροπατηνή) เดิมเรียก อาโตรปัตกัน (Atropatkan) หรือ อาตอร์ปัตกัน (Atorpatkan) เป็นอาณาจักรโบราณที่ปกครองโดยกลุ่มชนอิหร่านท้องถิ่น ดำรงอยู่ระหว่างศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราชถึงคริสต์ศตวรรษที่ 3 ครอบคลุมพื้นที่ในอาเซอร์ไบจานของอิหร่าน เคอร์ดิสถานของอิหร่าน และบางส่วนของประเทศอาเซอร์ไบจานในปัจจุบัน
ภายหลังการสวรรคตของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชในปีที่ 323 ก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิของพระองค์ถูกแบ่งออกเป็นส่วน ๆ ที่การประชุมในบาบิโลนโดยไดแอโดไค (diadochi) ซึ่งเป็นกลุ่มบุคคลที่ใกล้ชิดกับพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช ภูมิภาคมีเดียถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ มีเดียแมกนา (Media Magna) ทางใต้ และมีเดียแอโทรพาทีนี (Media Atropatene) ทางเหนือ โดยแอโทรพาทีนีมาจากชื่อผู้ปกครองคนแรกคือ แอโทรพาทีส (Atropates) ซึ่งเป็นอดีตขุนนางของพระเจ้าดาไรอัสที่ 3 แห่งจักรวรรดิอะคีเมนิด ต่อมาแอโทรพาทีสปฏิเสธที่จะสวามิภักดิ์ต่อจักรวรรดิซิลูซิด (Seleucid Empire) และประกาศแยกตัวเป็นอิสระ ชื่ออาณาจักรจึงถูกตัดเหลือแค่ "แอโทรพาทีนี" ราชวงศ์ของแอโทรพาทีสปกครองอย่างเป็นอิสระนานหลายศตวรรษ ก่อนจะตกอยู่ใต้อำนาจของจักรวรรดิพาร์เธีย ซึ่งเรียกดินแดนแถบนี้ว่า "อาตูร์ปาตากัน" (Aturpatakan) และถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิแซสซานิดในเวลาต่อมา ระหว่างปี ค.ศ. 639–643 จักรวรรดิรอชิดีนในรัชสมัยของเคาะลีฟะฮ์อุมัรได้ยึดครองดินแดนแถบนี้ และเรียกอาตูร์ปาตากันด้วยภาษาอิหร่านกลางว่า "อาเซอร์ไบจาน" (Azerbaijan)
ชื่อ

สตราโบบันทึกในหนังสือ “ภูมิศาสตร์” ไว้ว่า ชื่อแอโทรพาทีนีมีที่มาจากชื่อ Atropates ผู้บัญชาการของจักรวรรดิอะคีเมนิด ข้อมูลหลายแหล่งใช้ชื่อ Atropates เป็นชื่อของประเทศ เช่น Atropatene, Atropatios Mēdia, Tropatene, Aturpatakan และ Adarbayjan ถึงกระนั้น นักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับสมัยกลางกล่าวแนะถึงชื่อนี้ว่ามีส่วนเชื่อมโยงกับ Adorbador (ชื่อนักบวช) ที่หมายถึง “ผู้พิทักษ์ไฟ”
บรรณานุกรม > ผลงานสมัยโบราณ

Strabo, Geographica.
บรรณานุกรม > ผลงานสมัยใหม่

Bosworth, C.E. (1989), "Azerbaijan IV: Islamic History to 1941", Encyclopaedia Iranica, vol. 3, London: Routledge & Kegan Paul
Boyce, Mary; Grenet, Frantz (1991).  Beck, Roger (บ.ก.). A History of Zoroastrianism, Zoroastrianism under Macedonian and Roman Rule. Leiden: Brill. ISBN 978-9004293915.
Boyce, Mary (2000). "Ganzak".  ใน Yarshater, Ehsan (บ.ก.). Encyclopædia Iranica, Volume X/3: Fruit–Gāvbāzī. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 289–290. ISBN 978-0-933273-47-4.
Chaumont, M. L. (1987). "Atropates".  ใน Yarshater, Ehsan (บ.ก.). Encyclopædia Iranica, Volume III/1: Ātaš–Awāʾel al-Maqālāt. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 17–18. ISBN 978-0-71009-113-0.
Daryaee, Touraj (2010). "Ardashir and the Sasanians' Rise to Power". Anabasis: Studia Classica et Orientalia. University of California. 1: 236–255.
de Planhol, X. (1987). "Azerbaijan i. Geography".  ใน Yarshater, Ehsan (บ.ก.). Encyclopædia Iranica, Volume III/2: Awāʾel al-maqālāt–Azerbaijan IV. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 205–215. ISBN 978-0-71009-114-7.
Ghodrat-Dizaji, Mehrdad (2007). "Administrative Geography of the Early Sasanian Period: The Case of Ādurbādagān". Iran: Journal of the British Institute of Persian Studies. 45 (1): 87–93. doi:10.1080/05786967.2007.11864720. S2CID 133088896.
Ghodrat-Dizaji, Mehrdad (2010). "Ādurbādagān during the Late Sasanian Period: A Study in Administrative Geography". Iran: Journal of the British Institute of Persian Studies. 48 (1): 69–80. doi:10.1080/05786967.2010.11864774. S2CID 163839498.
Ghodrat-Dizaji, Mehrdad (2011). "Disintegration of Sasanian Hegemony over Northern Iran". Iranica Antiqua. 46: 153–302. doi:10.2143/IA.46.0.2084424.
Gregoratti, Leonardo (2017). "The Arsacid Empire".  ใน Daryaee, Touraj (บ.ก.). King of the Seven Climes: A History of the Ancient Iranian World (3000 BCE - 651 CE). UCI Jordan Center for Persian Studies. pp. 1–236. ISBN 9780692864401.
แม่แบบ:Encyclopædia Iranica Online
Kia, Mehrdad (2016). The Persian Empire: A Historical Encyclopedia. ABC-CLIO. ISBN 978-1610693912. (2 volumes)
แม่แบบ:Encyclopædia Iranica Online
Olbrycht, Marek Jan (2021). Early Arsakid Parthia (ca. 250-165 B.C.). Brill. ISBN 978-9004460751.
Olbrycht, Marek Jan (2014). "The Genealogy of Artabanos II (AD 8/9–39/40), King of Parthia". Miscellanea Anthropologica et Sociologica. 15 (3): 92–97.
Schippmann, K. (1987). "Azerbaijan III. Pre-Islamic History".  ใน Yarshater, Ehsan (บ.ก.). Encyclopædia Iranica, Volume III/2: Awāʾel al-maqālāt–Azerbaijan IV. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 221–224. ISBN 978-0-71009-114-7.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades 
อื่น ๆ:  IdRef 
37°N 48°E﻿ / ﻿37°N 48°E﻿ / 37; 48
ภาษาปรากฤต

| ภาษาปรากฤต |
| --- | --- |
ภูมิภาค:: อนุทวีปอินเดีย
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: อินโด-ยูโรเปียนกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียนกลุ่มภาษาอินโด-อารยันภาษาปรากฤต
   
ISO 639-2 / 5:: pra
กลอตโตลอก:: None midd1350  (Middle Indo-Aryan)
คำว่า "ปรากฤต" ในอักษรพราหมีตอนปลายที่Mandsaur stone inscription of Yashodharman-Vishnuvardhana, ค.ศ. 532
ภาษาปรากฤต (อักษรโรมัน: Prakrit, /ˈprɑːkrɪt/; พราหมีตอนต้น 𑀧𑁆𑀭𑀸𑀓𑀾𑀢, prākṛta; อักษรเทวนาครี สันสกฤต: प्राकृत, prākṛta; Shauraseni: 𑀧𑀸𑀉𑀤, pāuda; Jain Prakrit: pāua; กันนาดา: pāgada; ทมิฬ/เตลูกู: pāgadam) เป็นภาษาโบราณกลุ่มหนึ่งในอินเดียสมัยโบราณ  จัดอยู่ในภาษากลุ่มอินโด-ยูโรเปียน (อินเดีย-ยุโรป)ในสาขาย่อย ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียน (อินเดีย-อิหร่าน) โดยมากจะจัดเป็นภาษาที่มีวิวัฒนาการในกึ่งกลาง ระหว่างภาษาโบราณกับภาษาสมัยใหม่ ที่เรียก ภาษาปรากฤตนี้ ไม่ได้หมายจำเพาะไปที่ตัวภาษาหนึ่งภาษาใด แต่เป็นการเรียกภาษากลุ่มหนึ่งในระดับภาษาถิ่น และเป็นการยากที่จะระบุให้ชัดว่าภาษาปรากฤตคืออย่างไร และนักวิชาการด้านภาษาอินเดียก็ยังมีความเห็นไม่ลงรอยกัน บ้างก็ว่าหมายถึงภาษาถิ่นอินเดียยุคใหม่ รวมทั้งในยุคกลาง หรือกล่าวโดยย่อก็คือ ภาษาอื่นนอกเหนือจากภาษาสันสกฤตและภาษาพระเวท บ้างก็ว่าหมายถึงภาษาอินเดียยุคใหม่ ที่วิวัฒนาการมาจากภาษาปรากฤตยุคกลาง นอกจากนี้ยังมีข้อเสนอว่า ภาษาปรากฤตคือภาษาถิ่นของภาษาสันสกฤต และยังมีความเห็นว่า ภาษาบาลี ก็อาจจัดอยู่ในกลุ่มภาษาปรากฤตก็ได้
หลักฐานภาษาปรากฤตที่เก่าแก่ที่สุด คือจารึกอโศก บนเสาอโศก ที่พระเจ้าอโศกมหาราชรับสั่งให้สร้างขึ้น โดยใช้อักษรพราหมี ทว่าไม่ปรากฏว่ามีการใช้ภาษาปรากฤตในงานวรรณกรรมอย่างกว้างขวาง แต่กลับมีการใช้ในรูปของภาษาพูด ดังจะพบได้จากบทละครภาษาสันสกฤต ที่ให้ตัวละครในวรรณะสูงพูดภาษาสันสกฤต ขณะที่วรรณะต่ำจะพูดภาษาปรากฤต หรือภาษาอปรภรัมศะ
คำว่า ปรากฤต ในภาษาสันสกฤต นั้น หมายถึง ธรรมชาติ ปกติ ดั้งเดิม หรือท้องถิ่น ฯลฯ นักภาษาศาสตร์จึงสันนิษฐานว่า ภาษาปรากฤต น่าจะหมายถึงภาษาที่มีวิวัฒนาการโดยธรรมชาติตามกระบวนการทางภาษา ซึ่งตรงข้ามกับภาษา สันสกฤต ที่หมายถึง ขัดเกลาแล้ว อันเป็นภาษาที่ได้รับการวางระเบียบกฎเกณฑ์โดยนักปราชญ์ ในแง่ของไวยากรณ์แล้ว ภาษาปรากฤตมีความซับซ้อนน้อยกว่าภาษาสันสกฤตอย่างมาก ไม่มีทวิพจน์ มีการกน้อยกว่า และมีการแจกกริยาที่ง่ายกว่า และคำศัพท์ทั้งหมดในภาษาปรากฤตก็มาจากต้นกำเนิดในภาษาอินเดียโบราณ
ภาษาอรรธมคธีเป็นรูปแบบโบราณของภาษามคธี ซึ่งใช้ในการเขียนเอกสารทางศาสนาเชน และมักเป็นตัวแทนของภาษาปรากฤต นักไวยากรณ์ของภาษาปรากฤตจะแสดงไวยากรณ์ของภาษาอรรธมคธีก่อน เพราะฉะนั้นในการเรียนภาษาปรากฤต มักจะเริ่มด้วยภาษาอรรธมคธี
วิวัฒนาการ

ภาษาปรากฤตมีวิวัฒนาการ 3 ระยะด้วยกัน คือ
1.ภาษาปรากฤตโบราณ อยู่ช่วง พุทธศตวรรษที่ 2 – 3 ภาษาที่ในช่วงนี้คือ ภาษาบาลี, ภาษาในพระสูตรของศาสนาไชนะ (ศาสนาเชน), ภาษาในบทละครของอัศวโฆษ ซึ่งพบได้ในแถบเอเชียกลาง
2.ภาษาปรากฤตยุคกลาง ได้แก่ ภาษามหาราษฏรี, ภาษาเศารเสนีและภาษามคธี, ภาษาไปศาจี
3.ภาษาปรากฤตยุคกลาง เรียกอีกอย่างว่า ภาษาอปรภรัมศะ ใช้ในบทละคร ดังกล่าวมาข้างต้น
อ่านเพิ่ม

Pischel, R. Grammar of the Prakrit Languages. New York: Motilal Books, 1999.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
สุลต่านเซลิมที่ 2

สุลต่านเซลิมที่ 2 (ตุรกีออตโตมัน: سليم ثانى Selīm-i sānī, ตุรกี: II.Selim; 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1524 – 15 ธันวาคม ค.ศ. 1574) มีอีกพระนามว่า เซลิมพระเกศาบลอนด์ (ตุรกี: Sarı Selim)  (ตุรกี: Sarhoş Selim) เป็นสุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมันตั้งแต่ ค.ศ. 1566 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1574 พระองค์เป็นพระราชโอรสในสุลต่านสุลัยมานผู้เกรียงไกรกับพระนางร็อกเซลานา พระองค์ไม่น่าจะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งสุลต่านจนกระทั่ง เมห์เหม็ด พระเชษฐาสวรรคตจากโรคฝีดาษ และมุสทาฟาถูกพระราชบิดาบีบพระศอจนสวรรคต  และบาเยซิดพระอนุชาถูกฆ่าตามพระราชดำรัสสั่งของพระราชบิดาหลังก่อกบฏต่อพระองค์
พระองค์สวรรคตในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1574 และถูกฝังที่ฮาเกียโซเฟีย
ประวัติ

พระองค์เสด็จพระราชสมภพที่กรุงคอนสแตนติโนเปิล (ปัจจุบันคืออิสตันบูล) เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1524 ในรัชสมัยของสุลัยมานผู้เกรียงไกร ผู้เป็นพระราชบิดาของพระองค์ พระราชมารดาของพระองค์คือร็อกเซลานา ผู้เคยเป็นทาสและนางสนมที่เกิดเป็นลูกสาวของนักบวชออร์โธดอกซ์ในยูเครน และต่อมาได้รับอิสรภาพและกลายเป็นพระมเหสีโดยชอบตามกฎหมายของสุลต่านสุลัยมาน
ใน ค.ศ. 1545 ที่คอนยา พระองค์ได้แต่งงาน[ต้องการอ้างอิง]กับนูร์บานู ซุลตัน ซึ่งเธอเป็นมารดาของสุลต่านมูรัดที่ 3 ผู้สืบทอดของพระองค์
นิสัยส่วนพระองค์

พระองค์ได้รับการกล่าวขานให้รู้จักในฐานะกษัตริย์พระทัยดี ประชาชนรักไคร่ พระองค์ชอบความสนุกสนานและความบันเทิง ชื่นชอบการดื่มเหล้า และชื่นชอบนักวิชาการและนักกวี เช่นเดียวกับนักดนตรี นักมวยปล้ำ อย่างไรก็ตามมีการระบุว่าพระองค์ไม่ได้ปรากฏตัวในที่สาธารณะมากนัก พระราชบิดาของพระองค์มักเสด็จไปละหมาดในวันศุกร์และออกไปเที่ยวในที่สาธารณะ พระองค์ละเลยสิ่งนี้และใช้เวลาอยู่ในวัง
เหตุการณ์ในรัชสมัย

ในรัชสมัยของพระองค์ที่ 2 มีการทำสงครามบ่อยครั้ง มีการทำสงครามกับเวนิสเพื่อแย่ชิงไซปรัส ช่วง ค.ศ.1570-1573 รวมถึงการได้ครอบครองจังหวัดอาเจะฮ์ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออก และผนวกประเทศตูนิเซียเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ และยังทำสงครามกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ข้อมูล

Finkel, Caroline, Osman's Dream, Basic Books, 2005.
บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Selim" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
อ่านเพิ่ม

Ancestry of Sultana Nur-Banu (Cecilia Venier-Baffo)
John Julius Norwich, A History of Venice (1989), ISBN 0-679-72197-5
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สุลต่านเซลิมที่ 2
Selim II Tomb
| ด ค กสุลต่านแห่งออตโตมัน / เคาะลีฟะฮ์ |
| --- | --- |
 ราชวงศ์ 
 ออสมันที่ 1  ออร์ฮานที่ 1  มูรัดที่ 1  บาเยซิดที่ 1  ช่วงว่างระหว่างรัชกาล  เมห์เหม็ดที่ 1  มูรัดที่ 2  เมห์เหม็ดที่ 2  มูรัดที่ 2  เมห์เหม็ดที่ 2  บาเยซิดที่ 2  เซลิมที่ 1§  สุลัยมานที่ 1  เซลิมที่ 2  มูรัดที่ 3  เมห์เหม็ดที่ 3  อาเหม็ดที่ 1  มุสตาฟาที่ 1  ออสมันที่ 2  มุสตาฟาที่ 1  มูรัดที่ 4  อิบราฮิม  เมห์เหม็ดที่ 4  สุลัยมานที่ 2  อาเหม็ดที่ 2  มุสตาฟาที่ 2  อาเหม็ดที่ 3  มะห์มูดที่ 1  ออสมันที่ 3  มุสตาฟาที่ 3  อับดุล ฮามิดที่ 1  เซลิมที่ 3  มุสตาฟาที่ 4  มะห์มูดที่ 2  อับดุล เมจิดที่ 1  อับดุล อะซีซ  มูรัดที่ 5  อับดุล ฮามิดที่ 2  เมห์เหม็ดที่ 5  เมห์เหม็ดที่ 6  อับดุล เมจิดที่ 2 (ดํารงตําแหน่งเคาะลีฟะฮ์เท่านั้น) 
§ เคาะลีฟะฮ์แห่งออตโตมันพระองค์แรก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef  İslâm Ansiklopedisi
ราเวนนา

| ราเวนนา Ravèna (โรมัญญา) |
| --- | --- |
เทศบาล
โมเสกจักรพรรดิจัสติเนียนและข้าราชสำนักที่มหาวิหารซานวิทาเล ที่ราเวนนา
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของราเวนนา 
ราเวนนาที่ตั้งของราเวนนาในประเทศอิตาลี
พิกัด: 44°24′58″N 12°12′06″E﻿ / ﻿44.41611°N 12.20167°E﻿ / 44.41611; 12.20167
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: เอมีเลีย-โรมัญญา
จังหวัด: ราเวนนา (RA)
Frazioni:  (subdivisions) Casalborsetti, Lido di Savio, Lido di Classe, Lido di Dante, Lido Adriano, Marina di Ravenna, Punta Marina Terme, Porto Corsini, Porto Fuori, Marina Romea, Ammonite, Camerlona, Mandriole, Savarna, Grattacoppa, Conventello, Torri, Mezzano, Sant'Antonio, San Romualdo, Sant'Alberto, Borgo Montone, Fornace Zarattini, Piangipane, San Marco, San Michele, Santerno, Villanova di Ravenna, Borgo Sisa, Bastia, Borgo Faina, Carraie, Campiano, Casemurate, Caserma, Castiglione di Ravenna, Classe, Coccolia, Ducenta, Durazzano, Filetto, Fosso Ghiaia, Gambellara, Ghibullo, Longana, Madonna dell'Albero, Massa Castello, Mensa Matellica, Osteria, Pilastro, Roncalceci, Ragone, Santo Stefano, San Bartolo, San Zaccaria, Savio, S. Pietro in Trento, San Pietro in Vincoli, San Pietro in Campiano  
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: มิเชลเล เด ปาสเก (PD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 652.89 ตร.กม. (252.08 ตร.ไมล์)
ความสูง: 4 เมตร (13 ฟุต)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 158,784 คน
 • ความหนาแน่น: 240 คน/ตร.กม. (630 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Ravennate, Ravennese
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 48100
รหัสเขตโทรศัพท์: 0544
นักบุญองค์อุปถัมภ์: นักบุญอโพลินอาริส
วันสมโภชนักบุญ: July 23
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
| แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก |
| --- | --- |
ภาพโมเสกของจักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1 ที่มหาวิหารซานวิทาเล, ราเวนนา
เกณฑ์พิจารณา: Cultural: i, ii, iii, iv
อ้างอิง: 788
ขึ้นทะเบียน: 1996 (สมัยที่ 20th)
พื้นที่: 1.32 เอเคอร์
ราเวนนา (อิตาลี: Ravenna; โรมัญญา: Ravèna) เป็นเมืองที่อยู่ในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ประเทศอิตาลี ราเวนนาเคยเป็นเมืองหลักของจักรวรรดิโรมันตะวันตก และอาณาจักรออสโตรกอท (Ostrogoth Kingdom) ในเวลาต่อมา ปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดราเวนนา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 652 ตารางกิโลเมตร ราเวนนาเป็นเมืองที่มีเนี้อที่ใหญ่เป็นที่สองของอิตาลีรองจากกรุงโรม
สิ่งที่น่าสนใจ

เมืองราเวนนามีคริสต์ศาสนสถานสมัยคริสเตียนยุคแรกที่ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก 8 แห่ง
หอศีลจุ่มเนโอเนียน (Neonian Baptistery)  - ประมาณปี ค.ศ. 430
สถานที่เก็บศพกาลลาพลาชิเดีย (Mausoleum of Galla Placidia)  - ประมาณปี ค.ศ. 430
หอศีลจุ่มอาริอัน (Arian Baptistry)  - ประมาณปี ค.ศ. 500
โบสถ์น้อยอาคิเอพิสโคพาล (Archiepiscopal Chapel)  - ประมาณปี ค.ศ. 500
มหาวิหารซานอพอลลินาเรนูโอโว (Basilica Sant'Apollinare Nuovo)  - ประมาณปี ค.ศ.  500
สถานที่เก็บศพทีโอโดริค (Mausoleum of Theodoric) ประมาณปี ค.ศ. 520
มหาวิหารซานวิทาเล (Basilica of San Vitale) ค.ศ. 548
มหาวิหารซานอพอลลินาเรอินคลาสเซ (Basilica of Sant' Apollinare in Classe) ค.ศ. 549
เกาะราโรโตงา

| --- | --- |
ภาพถ่ายดาวเทียมของเกาะราโรโตงา
เกาะราโรโตงาแสดงแผนที่หมู่เกาะคุกเกาะราโรโตงาแสดงแผนที่เขตโอเชียเนียเกาะราโรโตงาแสดงแผนที่มหาสมุทรแปซิฟิก
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: มหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ส่วนกลาง
พิกัด: 21°14′6″S 159°46′41″W﻿ / ﻿21.23500°S 159.77806°W﻿ / -21.23500; -159.77806
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะคุก
เกาะหลัก:  Motutapu  Oneroa  Koromiri  Taakoka 
พื้นที่: 67.39 ตารางกิโลเมตร (26.02 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 2,139 ฟุต (652 ม.)
จุดสูงสุด: Te Manga
การปกครอง
 หมู่เกาะคุก
เมืองใหญ่สุด: อาวารัว (ประชากร 4,906 คน)
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 13,007 คน
ราโรโตงา (มาวรีหมู่เกาะคุก: Rarotonga) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดของหมู่เกาะคุก และเป็นที่อยู่ของประชากรประเทศเกือบ 75% ซึ่งคิดเป็น 13,007 คนต่อประชากรทั้งหมด 17,434 คน ถือกันว่าชาวยุโรปที่ค้นพบเกาะนี้คือกัปตันจอห์น ดิบส์ ซึ่งค้นพบเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1823 ขณะเดินทางไปส่งมิชชันนารีจอห์น วิลเลียมส์
รัฐสภาและสนามบินนานาชาติ ซึ่งสามารถรองรับเครื่องบินขนาดใหญ่แบบโบอิง 747-400 ตั้งอยู่บนเกาะราโรโตงา เกาะยังเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมอย่างสูง มีบ้านพักตากอากาศ โรงแรม และห้องพักริมทางจำนวนมาก เมืองสำคัญคือ อาวารัว ตั้งอยู่บนชายฝั่งทิศเหนือ และเป็นเมืองหลวงของหมู่เกาะคุก
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
| 1906  | 2,441 | —     |
| 1916  | 3,064 | +25.5% |
| 1926  | 3,936 | +28.5% |
| 1936  | 5,054 | +28.4% |
| 1945  | 5,573 | +10.3% |
| 1951  | 6,048 | +8.5% |
| 1961  | 8,676 | +43.5% |
| 1966  | 9,971 | +14.9% |
| 1971  | 11,478 | +15.1% |
| 1976  | 9,802 | −14.6% |
| 1981  | 9,530 | −2.8% |
| 1986  | 9,826 | +3.1% |
| 1996  | 11,225 | +14.2% |
| 2001  | 12,188 | +8.6% |
| 2006  | 13,890 | +14.0% |
| 2011  | 13,095 | −5.7% |
| 2016  | 13,007 | −0.7% |
ข้อมูล:
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Rarotonga
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
จังหวัดแอน

| จังหวัดแอน Département de l'Aisne (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
จังหวัด
ล็อง เมืองหลักของจังหวัดแอน
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของจังหวัดแอนในประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 49°30′N 3°30′E﻿ / ﻿49.500°N 3.500°E﻿ / 49.500; 3.500
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
แคว้น: โอดฟร็องส์
เมืองหลัก: ล็อง
เมืองรอง: ชาโต-ตีแยรี ซัวซง แซ็ง-ก็องแต็ง แวร์แว็ง
การปกครอง
 • ประธานสภาจังหวัด: นีกอลา ฟรีกอโต (อูว์ดี)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7,369 ตร.กม. (2,845 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 533,316 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 51
 • ความหนาแน่น: 72 คน/ตร.กม. (190 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
หมายเลขจังหวัด: 02
เขต: 5
อำเภอ: 21
เทศบาล: 799
เว็บไซต์: www.aisne.com
แอน (ฝรั่งเศส: Aisne, ออกเสียง: [ɛːn] ( ฟังเสียง); ปีการ์: Ainne) เป็นจังหวัดในแคว้นโอดฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดแอนตั้งตามชื่อแม่น้ำแอน ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 531,345 คน
ประวัติ

จังหวัดแอนเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดอีล-เดอ-ฟร็องส์และช็องปาญ
ป่าในบริเวณจังหวัดแอนถูกทำลายไปเสียมากระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ประชากร

พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1791:
ดูเพิ่ม

แคว้นโอดฟร็องส์
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์จังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์สภาจังหวัด
(ในภาษาอังกฤษ) Set up your business in Aisne
(ในภาษาฝรั่งเศส) Chamber of Commerce and Industry of Aisne
(ในภาษาฝรั่งเศส) Chamber of Trades of Aisne
(ในภาษาฝรั่งเศส) Aisne Chamber of Agriculture
(ในภาษาอังกฤษ) Aisne Development Agency
(ในภาษาอังกฤษ) Official Tourist Board
Dmoz (ในภาษาฝรั่งเศส)
Département de l’Aisne The Accounts of the Communes in fiscal groupings—Individual data for budget, consolidated data for the "Principle Budget and budget annexes"
| ด ค กจังหวัดของประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
แผ่นดินแม่:  01 แอ็ง  02 แอน  03 อาลีเย  04 อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์  05 โอตซาลป์  06 อาลป์-มารีตีม  07 อาร์แด็ช  08 อาร์แดน  09 อาเรียฌ  10 โอบ  11 โอด  12 อาแวรง  13 บุช-ดูว์-โรน  14 กาลวาโดส  15 ก็องตาล  16 ชาร็องต์  17 ชาร็องต์-มารีตีม  18 แชร์  19 กอแรซ  2A กอร์ส-ดูว์-ซูด  2B โอต-กอร์ส  21 โกต-ดอร์  22 โกต-ดาร์มอร์  23 เคริซ  24 ดอร์ดอญ  25 ดู  26 โดรม  27 เออร์  28 เออเรลัวร์  29 ฟีนิสแตร์  30 การ์  31 โอต-การอน  32 แฌร์  33 ฌีรงด์  34 เอโร  35 อีเลวีแลน  36 แอ็งดร์  37 แอ็งเดรลัวร์  38 อีแซร์  39 ฌูว์รา  40 ล็องด์  41 ลัวเรแชร์  42 ลัวร์  43 โอต-ลัวร์  44 ลัวรัตล็องติก  45 ลัวแร  46 ล็อต  47 ลอเตการอน  48 ลอแซร์  49 แมเนลัวร์  50 ม็องช์  51 มาร์น  52 โอต-มาร์น  53 มาแยน  54 เมอร์เตมอแซล  55 เมิซ  56 มอร์บีอ็อง  57 มอแซล  58 เนียฟวร์  59 นอร์  60 อวซ  61 ออร์น  62 ปาดกาแล  63 ปุย-เดอ-โดม  64 ปีเรเน-อัตล็องติก  65 โอต-ปีเรเน  66 ปีเรเน-ออรีย็องตาล  67 บา-แร็ง  68 โอ-แร็ง  69 โรน  70 โอต-โซน  71 โซเนลัวร์  72 ซาร์ต  73 ซาวัว  74 โอต-ซาวัว  75 ปารีส  76 แซน-มารีตีม  77 แซเนมาร์น  78 อีฟว์ลีน  79 เดอ-แซฟวร์  80 ซอม  81 ตาร์น  82 ตาร์เนการอน  83 วาร์  84 โวกลูซ  85 ว็องเด  86 เวียน  87 โอต-เวียน  88 โวฌ  89 อียอน  90 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์  91 เอซอน  92 โอดแซน  93 แซน-แซ็ง-เดอนี  94 วาล-เดอ-มาร์น  95 วาล-ดวซ 
โพ้นทะเล:  971 กัวเดอลุป  972 มาร์ตีนิก  973 เฟรนช์เกียนา  974 เรอูว์นียง  976 มายอต 
 หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส แคว้น จังหวัด เมือง เมืองแบ่งตามจังหวัด 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
สาธารณรัฐเล็มโก-รูซึน

แผนที่แสดงหน่วยการปกครองของกาลิเซียที่อ้างสิทธิ์โดยสาธารณรัฐเล็มโก
แผนที่แสดงพื้นที่อ้างสิทธิ์และควบคุมโดยคาร์เพเทียรูเทเนีย สาธารณรัฐเล็มโก และสาธารณรัฐประชาชนยูเครนตะวันตกใน ค.ศ. 1918
สาธารณรัฐประชาชนเล็มโก-รูซึน (รูซึน: Руска Народна Република Лемків, อักษรโรมัน: Ruska Narodna Respublika Lemkiv, แปลตรงตัว 'สาธารณรัฐรูซึนแห่งเล็มโก') บางครั้งรู้จักกันในชื่อ สาธารณรัฐเล็มโก-รูซึน หรือ สาธารณรัฐเล็มโก และ สาธารณรัฐฟลอรึนกา เป็นรัฐที่มีอยู่เป็นเวลาสั้น ๆ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1918 ซึ่งเป็นระยะเวลาเดียวกันกับช่วงภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและการยุบเลิกจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี เมืองหลวงของสาธารณรัฐอยู่ที่ฟลอรึนกา ซึ่งเป็นหมู่บ้านในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ในปัจจุบัน เจตนารมณ์ของสาธารณรัฐแท้จริงแล้วต้องการรวมชาติกับรัสเซียที่เป็นประชาธิปไตยและคัดค้านการรวมชาติกับสาธารณรัฐประชาชนยูเครนตะวันตก แต่กระนั้นการรวมชาติกับรัสเซียก็ดูไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ ดังนั้นสาธารณรัฐจึงพยายามรวมตัวกับซับคาร์เพเทีย รุส' ซึ่งมีฐานะเป็นจังหวัดปกครองตนเองของเชโกสโลวาเกีย อย่างไรก็ตาม ความพยายามนี้ได้ถูกคัดค้านโดยผู้ว่าการแห่งซับคาร์เพเทีย รุส' Gregory Žatkovich
สาธารณรัฐมีผู้นำคือ ยาโรสลาฟ กัชมาร์ชึก ผู้ซึ่งเป็นประธานแห่งสภากลางแห่งชาติ สาธารณรัฐได้ยุติลงโดยรัฐบาลโปแลนด์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1920 และสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็งที่ลงนามในเดือนกันยายน ค.ศ. 1919 ได้กำหนดให้กาลิเซียฝั่งตะวันตกของแม่น้ำซานถูกรวมเข้ากับโปแลนด์
รัฐนี้มักสับสนกับสาธารณรัฐโคมันซกา ซึ่งเป็นสาธารณรัฐอายุสั้นอีกแห่งหนึ่งในทางตะวันออกของเล็มโก โดยสาธารณรัฐโคมันซกาเป็นรัฐที่สนับสนุนยูเครน ดำรงอยู่ระหว่างเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 จนถึงวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1919
แหล่งข้อมูลอื่น

History of the Lemko-Rusyn Republic
Paul R. Magocsi article on the Lemko Republic
(โปแลนด์) Ćmiech, Andrzej (14 November 2008). "Państwo w państwie Ruska Ludowa Republika Łemków" [State of the state]. Gazeta Gorlicka. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-09-19. สืบค้นเมื่อ 24 May 2010.
49°34′00″N 20°59′00″E﻿ / ﻿49.566667°N 20.983333°E﻿ / 49.566667; 20.983333
↑  Magocsi, Paul Robert (Fall 1993). "The Ukrainian question between Poland and Czechoslovakia: The Lemko Rusyn republic (1918-1920) and political thought in western Rus'-Ukraine". Nationalities Papers. 21 (2): 95–103. doi:10.1080/00905999308408278.
↑  Magocsi, Paul Robert (2002) [1993]. "Central Europe 1918-1923". Historical Atlas of Central Europe. A History of East Central Europe. Vol. 1 (revised and expanded ed.). Seattle: University of Washington Press. p. 127. ISBN 0-295-98146-6. OCLC 47097699.
ทรับซอน

สำหรับจังหวัดในประเทศตุรกี ดูที่ จังหวัดทรับซอน
| ทรับซอน Trabzon   Τραπεζούντα |
| --- | --- |
เทศบาลนคร
 จากบนลงล่างและซ้ายไปขวา: ทิวทัศน์ของอารามซูเมลามองผ่านหุบเขา Altındere; บ้านรับรองอาทาทืร์ค; ทะเลสาบ Uzungöl; ฮาเกียโซเฟียแห่งทรับซอน; จตุรัสอาทาทืร์ค; ปริทัศน์ของศูนย์กลางเมืองจากเนินเขา Boztepe
สมญา: City of Tale in the East
ทรับซอนตำแหน่งในประเทศตุรกีแสดงแผนที่ประเทศตุรกีทรับซอนทรับซอน (ยุโรป)แสดงแผนที่ยุโรป
พิกัด: 41°00′18″N 39°43′21″E﻿ / ﻿41.00500°N 39.72250°E﻿ / 41.00500; 39.72250
ประเทศ:  ตุรกี
ภูมิภาค: ภูมิภาคทะเลดำ
จังหวัด: ทรับซอน
ก่อตั้ง: c. 756 ปีก่อนคริสตศักราช
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: İsmail Ustaoğlu
 • นายกเทศมนตรี: Murat Zorluoğlu (AKP)
พื้นที่
 • ในเขต: 188.85 ตร.กม. (72.92 ตร.ไมล์)
ความสูง: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2012)
 • ปริมณฑล: 312,060
 • ความหนาแน่นปริมณฑล: 1,700 คน/ตร.กม. (4,300 คน/ตร.ไมล์)
 • เทศบาลนคร: 779,379
เดมะนิม: Trapezian, Trapezuntine, Trebizonian, Trabzonlu
เขตเวลา: UTC+3 (TRT)
รหัสไปรษณีย์: 61xxx
รหัสพื้นที่: (+90) 462
ทะเบียน รถยนต์: 61
เขตภูมิอากาศ: Cfa
ทรับซอน (ตุรกี: Trabzon, ออกเสียง: [ˈtɾabzon]; กรีกพอนตัส: Τραπεζούντα) หรือที่ในอดีตเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า เทรบิซอนด์ (อังกฤษ: Trebizond)  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลดำ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศตุรกี และเป็นเมืองหลักของจังหวัดทรับซอน ตามประวัติศาสตร์ ทรับซอนตั้งอยู่บนเส้นทางสายไหม ซึ่งได้กลายเป็นแหล่งหลอมรวมของหลายศาสนา ภาษาและวัฒนธรรมที่มีอยู่มาช้านานหลายชั่วศตวรรษ และเป็นประตูการค้าที่นำไปสู่เปอร์เซีย ทางตะวันออกเฉียงใต้ และคอเคซัส ทางตะวันออกเฉียงเหนือ พ่อค้าชาวเวนิส และชาวเจนัว ได้มาแวะชม และค้าขายในเมืองทรับซอน ในช่วงยุคกลาง รวมทั้งขายผ้าไหม ผ้าลินิน และผ้าขนสัตว์
สาธารณรัฐทั้งสองมีอาณานิคมเกี่ยวกับการค้าอยู่ภายในเมือง - เลออนคาสตรอน และ"ปราสาทเวนิส" ในอดีต มีบทบาทเกี่ยวกับทรับซอน ที่คล้ายคลึงกับที่ กาลาตา ที่มีบทบาทเกี่ยวกับคอนสแตนติโนเปิล (ในปัจจุบันนี้คืออิสตันบูล) ทรับซอนกลายเป็นรากฐานของหลากหลายรัฐ ภายใต้ประวัติศาสตร์อันยาวนาน และเคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิเทรบิซอนด์ ระหว่าง ค.ศ. 1204 ถึง ค.ศ. 1461 ในสมัยใหม่ช่วงตอนต้น ทรับซอนได้กลับมามีบทบาทอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากท่าเรือได้มีความสำคัญ จึงกลายเป็นศูนย์รวมการค้าไปยังเปอร์เซียและคอเคซัส
หนังสืออ่านเพิ่ม

Nystazopoulou, Marie (1964). "La dernière reconquête de Sinope par les Grecs de Trébizonde (1254–1265)". Revue des études byzantines (ภาษาฝรั่งเศส). 22 (22): 241–249. doi:10.3406/rebyz.1964.1329.
Schliefer, Yigal (2007-01-26). "Turkish city grapples with violent record". Christian Science Monitor.
Arsu, Sebnem (2007-02-08). "Suspects in Journalist's Killing Came From a Hotbed of Turkish Ultranationalist Sentiment". New York Times.
แหล่งข้อมูลอื่น

Trabzon Travel Guide
Governorship of Trabzon
Photos of Trabzon city เก็บถาวร 2021-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
History of Trabzon in Karalahana.com