stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้า
ชนิดพันธุ์ย่อยและถิ่นอาศัย

นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้า เป็นนกเขียวก้านตองที่มีชนิดพันธุ์ย่อย (สปีชีส์ย่อย) มากที่สุดในบรรดานกเขียวก้านตองทั้งหมด โดยแบ่งออกเป็น 10 ชนิดย่อยดังนี้
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้าศรีลังกา หรือ นกเจอร์ดอน (ชื่อวิทยาศาสตร์: C. c. jerdoni) มีถิ่นอาศัยบริเวณที่ราบสูงเดกกัน ประเทศอินเดีย จนถึงศรีลังกา ตั้งชื่อเป็นเกียรติกับ โทมัส เจอร์ดอน นักพฤกษศาสตร์ และสัตววิทยาชาวอังกฤษ เป็นสายพันธุ์ที่สีฟ้าของปีกจางที่สุดจนเกือบมองไม่เห็น
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้าพายัพ  (ชื่อวิทยาศาสตร์: C. c. chlorocephala) ชนิดย่อยนี้มีการแพร่กระจายกว้างขวางมากที่สุด ในประเทศไทยพบในเขตพื้นที่มณฑลพายัพ และฟากตะวันตกของมณฑลมหาราษฎร์เดิม ยาวลงไปจนถึงคอคอดกระ อันได้แก่พื้นที่เขตทิวเขาแดนลาว ทิวเขาอินทนนท์ ทิวเขาถนนธงชัย ทิวเขาขุนตานและทิวเขาผีปันน้ำ ข้ามเข้าไปในเขตประเทศพม่า อันได้แก่พื้นที่เกือบทั้งหมดของพม่า ยกเว้นเขตตะนาวศรีตอนใต้ และยังพบในบังกลาเทศ และรัฐอัสสัมและรัฐมณีปุระ ของอินเดีย
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้าคินเนียริ (ชื่อวิทยาศาสตร์: C. c. kinneari) มีถิ่นอาศัยบริเวณทางตะวันออกของมณฑลมหาราษฎร์เดิมอันได้แก่ฟากตะวันออกของทิวเขาผีปันน้ำ และพื้นที่ทั้งหมดทิวเขาเพชรบูรณ์และทิวเขาหลวงพระบาง ข้ามไปยังแขวงไชยบุรี และพื้นที่ของประเทศลาวตั้งแต่แขวงสุวรรณเขตขึ้นไปทางเหนือ นอกจากนี้ยังพบในสิบสองปันนา และตอนเหนือของประเทศเวียดนาม
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้าโคชินไชนา (ชื่อวิทยาศาสตร์: C. c. cochinchinensis) เป็นชนิดพันธุ์แรกที่ค้นพบ มีถิ่นอาศัยบริเวณทิวเขาสันกำแพง ทิวเขาพนมดงรัก ทิวเขาจันทบุรี ทิวเขาบรรทัด เข้าไปในประเทศกัมพูชา และประเทศลาวตั้งแต่แขวงสาละวันลงมา และประเทศเวียดนามตอนใต้
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้าเสรีไทย หรือ นกเสรีไทย (ชื่อวิทยาศาสตร์: C. c. serithai) ค้นพบครั้งแรกที่บ้านท่าล้อ จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดย Herbert g. Deignan ตั้งชื่อให้เป็นเกียรติกับขบวนการเสรีไทย มีถิ่นอาศัยบริเวณทางตอนใต้ของเขตตะนาวศรีในประเทศพม่า และในประเทศไทยตั้งแต่คอคอดกระลงมาจนถึงจังหวัดตรัง
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้าโมลุกกะ (ชื่อวิทยาศาสตร์: C. c. moluccensis) พบที่หมู่เกาะโมลุกกะ แต่ตามบันทึกนั้นพบครั้งแรกที่มะละกา ประเทศมาเลเซีย นอกจากนี้ยังพบในภาคใต้ตอนล่างของประเทศไทย ส่วนในอินโดนีเซียพบที่หมู่เกาะโมลุกกะ และอิเรียนจายา
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้าสุมาตรา (ชื่อวิทยาศาสตร์: C. c. ictercephala) มีถิ่นอาศัยบริเวณเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้าชวา (ชื่อวิทยาศาสตร์: C. c. nigricollis) มีถิ่นอาศัยบริเวณเกาะชวา เกาะบาหลี และเกาะอื่นๆในเขตหมู่เกาะซุนดาน้อย ของประเทศอินโดนีเซีย ในเพศผู้จะไม่มีสีเหลืองที่หัวมากเหมือนกับพันธุ์ไทย และขนสีดำที่คางกินอาณาบริเวณน้อยกว่า
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้าบอร์เนียว (ชื่อวิทยาศาสตร์: C. c. viridinucha) มีถิ่นอาศัยบริเวณที่ราบของเกาะบอร์เนียว ในเขตประเทศอินโดนีเซีย
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้ากีนาบาลู (ชื่อวิทยาศาสตร์: C. c. flavocineta) มีถิ่นอาศัยบริเวณภูเขาสูงของเกาะบอร์เนียว ซึ่งพบได้มากที่ภูเขากีนาบาลู ประเทศมาเลเซีย นกเพศเมีย จะมีแถบสีดำที่คาง หัวตา ใต้ตา และ ใต้คอ เช่นเดียวกับนกตัวผู้ แต่ไม่มีแถบสีเหลืองล้อมรอบ
นอกจากทั้ง 10 ชนิดพันธุ์ย่อยแล้ว นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้า มีลักษณะที่คล้ายคลึงกับ นกเขียวก้านตองหน้าผากทองเกือบทุกประการ เว้นแต่สีขนบริเวณหน้าผาก ซึ่งจะมีสีทองเพิ่มขึ้นมา
ดูเพิ่ม

นกเขียวก้านตอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Blue-winged Leafbird videos[ลิงก์เสีย] on the Internet Bird Collection
จันทร์น้อย. นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้า
ดูนกที่เขาใหญ่ ประสบการณ์ประทับใจของมือใหม่หัดส่อง เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ตอนที่ 2-2, tourthai.com
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q430467  Wikispecies: Chloropsis cochinchinensis  ADW: Chloropsis_cochinchinensis  BirdLife: 103775551  BOLD: 116934  eBird: blwlea1  GBIF: 5230732  iNaturalist: 12011  IRMNG: 10210454  ITIS: 559225  IUCN: 103775551  NCBI: 175117  Xeno-canto: Chloropsis-cochinchinensis
นกเค้าใหญ่

| นกเค้าใหญ่ |
| --- | --- |

นกเค้าหิมะ (B. scandiacus) ที่บางข้อมูลใช้ชื่อสกุลว่า Nyctea

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
ชั้นย่อย:: Neornithes
ชั้นฐาน:: Neognathae
อันดับใหญ่:: Neoaves
อันดับ:: Strigiformes
วงศ์:: Strigidae
สกุล:: Bubo Duméril, 1805

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
ชื่อพ้อง
 Huhua  Nyctea Stephens, 1826   Ophthalmomegas Dejaut, 1911 และดูในเนื้อหา
นกเค้าใหญ่พันธุ์สุมาตรา (B. sumatranus) ซึ่งเป็นนกเค้าใหญ่ชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย
นกเค้าใหญ่ หรือ นกเค้าหงอน หรือ นกเค้าอินทรีโลกเก่า (อังกฤษ: Horned owls, Old World eagle-owls) เป็นสกุลของนกล่าเหยื่อสกุลหนึ่ง ในวงศ์นกเค้าแมว (Strigidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Bubo (/บู-โบ/)
นกเค้าใหญ่ เป็นนกเค้าหรือนกฮูกขนาดใหญ่ มีลักษณะเด่น คือ จะงอยปากเหลือง ขนคิ้วยาวแลดูคล้ายมีหูหรือหงอนยาว มีขนปกคลุมขา นกเค้าในสกุลนี้ บางชนิดสามารถโฉบจับปลาจากผิวน้ำกินเป็นอาหารได้ ในชนิดและโตที่ใหญ่ที่สุด อาจมีความสูงเกิน 2 ฟุต และกางปีกได้กว้างถึง 6 ฟุต และยังสามารถบินข้ามช่องแคบอังกฤษได้ด้วย
พบกระจายพันธุ์อยู่ทุกทวีปทั่วโลก ไม่เว้นแม้กระทั่งขั้วโลกเหนือ ในประเทศไทยพบประมาณ 3 ชนิด
การจำแนก

นกเค้าหิมะ, Bubo scandiacus
นกเค้าหงอนใหญ่, Bubo virginianus
นกเค้าใหญ่อเมริกาใต้, Bubo virginianus nacurutu
นกเค้าหงอนเล็ก, Bubo magellanicus
นกเค้าใหญ่ยูเรเชีย, Bubo bubo
นกเค้าใหญ่อินเดีย, Bubo bengalensis
นกเค้าใหญ่ฟาโรห์, Bubo ascalaphus
นกเค้าใหญ่เคป, Bubo capensis
นกเค้าใหญ่แมคคินเดอร์, Bubo (capensis) mackinderi
นกเค้าใหญ่ลายจุด, Bubo africanus
นกเค้าใหญ่เกรย์อิส, Bubo cinerascens
นกเค้าใหญ่เฟรเซอร์, Bubo poensis
นกเค้าใหญ่อูซัมบารา, Bubo vosseleri
นกเค้าใหญ่พันธุ์เนปาล, Bubo nipalensis
นกเค้าใหญ่พันธุ์สุมาตรา, Bubo sumatranus
นกเค้าใหญ่เชลลีย์, Bubo shelleyi
นกเค้าใหญ่เวอร์โรส์, Bubo lacteus
นกเค้าใหญ่สีคล้ำ, Bubo coromandus
นกเค้าใหญ่อคุน, Bubo leucostictus
นกเค้าใหญ่ฟิลิปปิน, Bubo philippensis
ชนิดที่สามารถโฉบปลาจับกินได้ หรือ นกทึดทืด ซึ่งบางข้อมูลจะใช้ชื่อสกุลว่า Ketupa
นกทึดทือแบล็คคิสตัน, Ketupa blakistoni หรือ Bubo blakistoni
นกทึดทือพันธุ์เหนือ, Ketupa zeylonensis หรือ Bubo zeylonensis
นกทึดทือสีน้ำตาลอ่อน, Ketupa flavipes หรือ Bubo flavipes
นกทึดทือมลายู, Ketupa ketupu หรือ Bubo ketupu
นกทึดทือเพล, Scotopelia peli หรือ Bubo peli
นกทึดทือสีแสด, Scotopelia ussheri หรือ Bubo ussheri
นกทึดทือเวอร์มิคูไลท์, Scotopelia bouvieri หรือ Bubo bouvieri
อ้างอิงและเชิงอรรถ

↑  Potapov, Eugene and Sale, Richard (2013). The Snowy Owl. T&APoyser. ISBN 978-0713688177.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
↑  Melville, RV & JDD Smith, บ.ก. (1987). Official Lists and Indexes of Names and Works in Zoology. ICZN. p. 58.
↑  Gregory, SSMS (2010). "The two 'editions' of Dumeril's Zoologie analytique, and the potential confusion caused by Froriep's translation Analytische Zoologie". Zoological Bibliography. 1 (1): 6–8.
↑  เป็นไปได้ว่าเป็นชื่อพ้องของสกุล Ketupa ที่เป็นชื่อที่ถูกต้อง: Pavia (1999), Mlíkovský (2002, 2003).
1 2  "นกเค้าใหญ่พันธุ์เนปาล, สุมาตรา และสีคล้ำ". thaikasetsart. 1 November 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-12. สืบค้นเมื่อ 24 March 2014.
1 2  "วงศ์นกเค้า (Family Strigidae: Typical owls)" (PDF). coursewares.mju.ac.th/. 24 March 2014. สืบค้นเมื่อ 24 March 2014.[ลิงก์เสีย]
↑  Shuker, Karl (1996, 2002). The Unexplained. Carlton. (p37)
↑  Boev, Z. 1998. First fossil record of the Snowy Owl Nyctea scandiaca (Linnaeus, 1758) (Aves: Strigidae) from Bulgaria. - Historia naturalis bulgarica, 9: 79-86.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Bubo ที่วิกิสปีชีส์
นกแสกแดง (สกุล)

| นกแสกแดง |
| --- | --- |

นกแสกแดง (Phodilus badius)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Strigiformes
วงศ์:: Tytonidae
วงศ์ย่อย:: Phodilinae
สกุล:: Phodilus I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1830

ชนิด
 P. badius  (Horsfield, 1821)  P. prigoginei Schouteden 1952  P. assimilis Schouteden 1877
ชื่อพ้อง
 Photodilus
นกแสกแดง (อังกฤษ: Bay owl) เป็นสกุลของนกล่าเหยื่อที่หากินในเวลากลางคืน จำพวกนกเค้าแมวสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Phodilus อยู่ในวงศ์ย่อย  Phodilinae ในวงศ์นกแสก (Phodilidae)
มีลักษณะแตกต่างจากนกแสกในสกุล Tyto คือ มีขนที่ตั้งแหลมเหนือตาแลหูคล้ายหู มีใบหน้าที่เป็นรูปตัวยู เป็นวงกลมมากกว่า และมีขาที่แข็งแรง สามารถเกาะกิ่งไม้ในลักษณะตัวตั้งตรงได้ รวมทั้งเสียงร้องที่แตกต่างกันด้วย  มีการล่าเหยื่อด้วยการจ้องมองและการโยกหัวไปมา และใช้การบินไปเกาะยังใต้ต้นไม้ต้นเล็ก ๆ ใต้เรือนยอดป่า แล้วจึงจับเหยื่อ เนื่องจากมีปีกที่กลมและสั้น
มีเพียง 3 ชนิดเท่านั้น คือ
นกแสกแดงคองโก (Phodilus prigoginei)
นกแสกแดง (Phodilus badius)
นกแสกแดงศรีลังกา (Phodilus assimilis)
พบกระจายพันธุ์ในป่า หรือชายป่าใกล้ชุมนุม ทั่วทวีปเอเชีย และแอฟริกา สำหรับในเกาะซามาร์ ในหมู่เกาะฟิลิปปินส์มีความเป็นไปได้อาจจะมีอีกชนิดหนึ่งที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Phodilus ที่วิกิสปีชีส์
Pycraft, W. P. (1903). "On the Pterylography of Photodilus". Ibis. 45 (1): 36–48. doi:10.1111/j.1474-919X.1903.tb03917.x.
นกเลิฟเบิร์ด

| นกเลิฟเบิร์ด |
| --- | --- |

นกเลิฟเบิร์ดหน้ากุหลาบ (Agapornis roseicollis) เสียงร้องเรียกหาคู่ของนกเลิฟเบิร์ดไฟล์:Masked lovebirds.ogg

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Psittaciformes
วงศ์ใหญ่:: Psittacoidea
วงศ์:: Psittaculidae
วงศ์ย่อย:: Agapornithinae
สกุล:: Agapornis Selby, 1836

ชนิด
 9 ชนิด (ดูในเนื้อหา)

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
นกเลิฟเบิร์ด (อังกฤษ: Lovebird) เป็นสกุลของนกปากขอ หรือนกแก้วขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Agapornis (มาจากภาษากรีกคำว่า αγάπη หมายถึง "รัก" และคำว่า όρνις หมายถึง "นก")
นกเลิฟเบิร์ดเป็นนกปากขอขนาดเล็ก ที่มีสีสันสดใส มีความยาวเต็มที่ประมาณ 5-6 นิ้ว โดยมีถิ่นกำเนิดในทวีปอัฟริกาฝั่งตะวันออก และเกาะมาดากัสการ์ซึ่งเป็นแถบที่อบอุ่นถึงค่อนข้างร้อน มีอายุขัยประมาณ 10-15 ปี นกเลิฟเบิร์ดมีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง เมื่อถึงวัยเจริญพันธุ์และเลือกคู่ได้แล้วจะอยู่กับคู่ของตัวเองไปตราบจนตาย อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ
นกเลิฟเบิร์ดก็เหมือนกับนกในอันดับนี้ส่วนใหญ่ ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง ประวัติของการเลี้ยงนกเลิฟเบิร์ด ในสมัยแรกเริ่มคือช่วงปี ค.ศ. 1840 นกเลิฟเบิร์ดถูกเรียกว่า "Little parrot" (นกแก้วเล็ก) ตามประวัติกล่าวว่าชาวแอฟริกันเป็นผู้นำเข้าไปแพร่หลายในทวีปยุโรป และด้วยเอกลักษณ์ของนกสกุลนี้ก็คือ ชอบอยู่เป็นคู่ และจะดูแลกันและกันเป็นอย่างดี จึงได้รับการเรียกขานว่านกเลิฟเบิร์ดในที่สุด
ต่อมา นกเลิฟเบิร์ดก็แพร่ขยายไปในสหรัฐอเมริกาในศตวรรษที่ 60 เมื่อมีการได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก จึงเกิดการเพาะขยายพันธุ์อย่างกว้างขวางจนเกิดการกลายพันธุ์ เป็นสายพันธุ์ใหม่ ๆ ขึ้นมา จนในช่วงศตวรรษที่ 80 การเลี้ยงนกเลิฟเบิร์ดมีจุดมุ่งหมายก็เพื่อให้ได้สีสันใหม่ ๆ ที่สวยงามขึ้น และเป็นการพัฒนาสายพันธุ์ รวมทั้งมีการผสมกับนกสายพันธุ์อื่น ๆ อีกด้วยจนปัจจุบันนกเลิฟเบิร์ด ได้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงที่มนุษย์รู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี
แผนผังการจำแนกชนิด
การจำแนก

นกเลิฟเบิร์ดสามารถอนุกรมวิธานไว้ได้ทั้งหมด 9 ชนิด คือ
Agapornis canus (Gmelin, 1788)
Agapornis fischeri Reichenow, 1887
Agapornis lilianae Shelley, 1894
Agapornis nigrigenis W. L. Sclater, 1906
Agapornis personatus Reichenow, 1887
Agapornis pullarius (Linnaeus, 1758)
Agapornis roseicollis (Vieillot, 1818)
Agapornis swindernianus (Kuhl, 1820)
Agapornis taranta (Stanley, 1814)
อย่างไรก็ดี ตามการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ได้มีการแบ่งนกเลิฟเบิร์ดออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ ๆ คือ กลุ่มที่ไม่มีขอบตา และกลุ่มที่มีขอบตา ในประเทศไทยสามารถเพาะขยายพันธุ์นกเลิฟเบิร์ดได้ตลอดทั้งปี
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Agapornis ที่วิกิสปีชีส์
นกเปล้า

| นกเปล้า |
| --- | --- |

นกเปล้าใหญ่ (Treron capellei)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Columbiformes
วงศ์:: Columbidae
สกุล:: Treron Vieillot, 1816

ชนิด
 23 ชนิด (ดูในเนื้อหา) 
นกเปล้า หรือ นกเขาเปล้า หรือ นกเป้า  (อังกฤษ: Green pigeons) เป็นสกุลของนกสกุลหนึ่ง ในวงศ์นกพิราบและนกเขา (Columbidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Treron
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับนกในสกุล Columba หรือนกพิราบ แต่มีขนาดลำตัวใหญ่กว่า แต่มีสีลำตัวสีเขียวเห็นได้ชัด แต่ละชนิดแตกต่างกันตรงสีที่หน้าอกและไหล่ซึ่งอาจเป็นสีม่วงหรือน้ำตาล อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ กินเมล็ดพืชและธัญพืชเป็นอาหาร โดยปกติจะไม่อาศัยอยู่ในเมืองเหมือนนกพิราบ แต่จะอาศัยอยู่ในป่าหรือชายทะเล พบกระจายพันธุ์ระหว่างทวีปเอเชีย และแอฟริกา มีความแตกต่างระหว่างเพศสูงโดยจำแนกจากสีขน
พบทั้งหมด 23 ชนิด พบในประเทศไทย 12 ชนิด ได้แก่
การจำแนก

Treron apicauda Blyth, 1846 (นกเปล้าหางเข็ม-พบในประเทศไทย)
Treron australis  (Linnaeus, 1771)
Treron bicinctus  (Jerdon, 1840) (นกเปล้าอกสีม่วงน้ำตาล-พบในประเทศไทย)
Treron calvus  (Temminck, 1808)
Treron capellei  (Temminck, 1822) (นกเปล้าใหญ่-พบในประเทศไทย)
Treron curvirostra  (Gmelin, 1789) (นกเปล้าธรรมดา-พบในประเทศไทย)
Treron floris Wallace, 1864
Treron formosae Swinhoe, 1863
Treron fulvicollis  (Wagler, 1827) (นกเปล้าแดง-พบในประเทศไทย อาจจะสูญพันธุ์แล้ว)
Treron griseicauda Bonaparte, 1855
Treron olax  (Temminck, 1823) (นกเปล้าเล็กหัวเทา-พบในประเทศไทย)
Treron oxyurus  (Temminck, 1823)
Treron pembaensis Pakenham, 1940
Treron phoenicopterus  (Latham, 1790) (นกเปล้าขาเหลือง-พบในประเทศไทย)
Treron pompadora  (Gmelin, 1789) (นกเปล้าหน้าเหลือง-พบในประเทศไทย)
Treron psittaceus  (Temminck, 1808)
Treron sanctithomae  (Gmelin, 1789)
Treron seimundi  (Robinson, 1910) (นกเปล้าหางเข็มหัวปีกแดง-พบในประเทศไทย)
Treron sieboldii  (Temminck, 1835) (นกเปล้าท้องขาว-พบในประเทศไทย)
Treron sphenurus  (Vigors, 1832) (นกเปล้าหางพลั่ว-พบในประเทศไทย)
Treron teysmannii Schlegel, 1879
Treron vernans  (Linnaeus, 1771) (นกเปล้าคอสีม่วง-พบในประเทศไทย)
Treron waalia  (Meyer, 1793)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Treron ที่วิกิสปีชีส์
นกแต้วแร้วท้องดำ

| นกแต้วแร้วท้องดำ |
| --- | --- |

นกตัวผู้ที่เขานอจู้จี้ จังหวัดกระบี่
สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Pittidae
สกุล:: Hydrornis
สปีชีส์:: H.  gurneyi
ชื่อทวินาม
Hydrornis gurneyi Hume, 1875

ชื่อพ้อง
 Pitta gurneyi Hume, 1875
นกแต้วแร้วท้องดำ หรือ นกแต้วแล้วท้องดำ (อังกฤษ: Gurney's Pitta, ชื่อวิทยาศาสตร์: Hydrornis gurneyi) เป็นนกที่พบในพม่าและไทย ปัจจุบันพบได้ที่ เขานอจู้จี้ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาประ-บางคราม อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่ และบางส่วนในประเทศพม่า
นกแต้วแร้วท้องดำถูกค้นพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1875 ในเขตตะนาวศรี ประเทศพม่า  โดยชื่อสามัญในภาษาอังกฤษและชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งขึ้นเป็นเพื่อเป็นเกียรติแก่ จอห์น เฮนรี เกอนีย์ นายธนาคารและนักปักษีวิทยาสมัครเล่นชาวอังกฤษ  มีรายงานการพบครั้งสุดท้าย ในประเทศพม่าปี  ค.ศ. 1914  และไม่พบอีกเลยติดต่อกันนานถึง 50 ปี ทำให้ CITES ขึ้นบัญชีเป็นสัตว์ที่สูญพันธุ์ ต่อมาในปี  ค.ศ. 1986  ถูกค้นพบในประเทศไทยโดย ฟิลิป ดี. ราวด์ และ อุทัย ตรีสุคนธ์   โดยพบ 44-45 คู่ แต่ในปี ค.ศ. 1997 เหลือเพียง 9 คู่เท่านั้น ปัจจุบันคาดว่ามีอยู่ประมาณ 13-20 คู่เท่านั้น  จึงถูกให้เป็นสัตว์ป่าสงวน 20 ชนิดของไทย ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ซึ่ง IUCN ประเมินสถานภาพให้อยู่ในระดับใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง (Cr)
นกแต้วแร้วท้องดำ เป็นหนึ่งในนกแต้วแร้ว  12 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย รูปร่างอ้วนป้อม คอสั้น หัวโต หางสั้น ลำตัวยาว 22 เซนติเมตร ตัวผู้หัวมีสีดำ กระหม่อมและท้ายทอยสีน้ำเงินเหลือบฟ้า หางสีน้ำเงินอมเขียว ท้องสีเหลืองสดมีริ้วสีดำบาง ๆ พาดสลับตลอดช่วงท้อง ใต้ท้องมีแต้มสีดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ตัวเมียกระหม่อมสีเหลืองอ่อน มีแถบดำผ่านใต้ตาลงไปถึงแก้ม ท้องสีขาว มีแถบสีน้ำตาลขวางจากอกลงไปถึงก้น
อาศัยอยู่ในป่าดิบที่ราบต่ำ ซึ่งมีระดับความสูงไม่เกิน 200 เมตรจากระดับน้ำทะเล มักพบตามที่ราบ ใกล้ร่องน้ำหรือลำธารที่ชื้นแฉะ ไม่ชอบอยู่บริเวณที่มีไม้พื้นล่างขึ้นรกทึบ
หากินด้วยการกระโดดหาแมลงบนพื้นดินกินหรืออาจขุดไส้เดือนดินขึ้นมากิน บางครั้งอาจจับกบ และสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กด้วย โดยเฉพาะในช่วงมีลูกอ่อน
ตัวเมียที่เขานอจู้จี้
นกตัวผู้จะร้องหาคู่ด้วยเสียง 2 พยางค์ เร็ว ๆ ว่า "ท-รับ" แต่ถ้าตกใจจะร้องเสียงว่า "แต้ว แต้ว" เว้นช่วงแต่ละพยางค์ประมาณ 7-8 วินาที และอาจร้องนานเป็นชั่วโมง ส่วนเสียงที่ใช้ในการสื่อสารกันระยะใกล้จะใช้เสียงนุ่มดังว่า "ฮุ ฮุ"
มีฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงเดือนมีนาคม-มิถุนายน ออกไข่คราวละ 3-4 ฟอง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hydrornis gurneyi ที่วิกิสปีชีส์
| ด ค กสัตว์ป่าสงวนของไทย |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กระซู่  กวางผา  กูปรี  เก้งหม้อ  ควายป่า  พะยูน  แมวลายหินอ่อน  แรด  ละองละมั่ง  เลียงผา  วาฬบรูด้า  วาฬโอมูระ  สมเสร็จ  สมัน  นกกระเรียน  นกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร  นกแต้วแร้วท้องดำ  เต่ามะเฟือง  ปลาฉลามวาฬ  นกชนหิน  วาฬสีน้ำเงิน 
อดีต:  เนื้อทราย
นกเงือกปากดำ

| นกเงือกปากดำ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Coraciiformes
วงศ์:: Bucerotidae
สกุล:: Anorrhinus
สปีชีส์:: A.  galeritus
ชื่อทวินาม
Anorrhinus galeritus (Temminck, 1831)

นกเงือกปากดำ หรือ กาเขา (อังกฤษ: Bushy-crested hornbill; ชื่อวิทยาศาสตร์: Anorrhinus galeritus) เป็นนกเงือกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง พบในประเทศบรูไน, ประเทศอินโดนีเซีย,ประเทศมาเลเซีย, ประเทศพม่า, และประเทศไทย
ลักษณะ

นกเงือกปากดำมีขนาดเล็กกว่านกเงือกหัวหงอก นกเงือกปากดำมีจะงอยปากยาว โดยมีความยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 89 เซนติเมตร มีหนังเปลือยเปล่ารอบตาและที่ใต้คอสีฟ้า มีแต้มสีขาวที่ใต้ตาและมุมปาก ม่านตาสีแดง แก้มสีเทา ขนที่ท้ายทอยมีขนาดใหญ่และยาวออกไป ทำให้แลดูคล้ายขนหงอนที่เกาะกันหลวมๆ ลำตัวสีดำปลอด ปีกสีน้ำตาลไหม้ หางสีน้ำตาลปนเทา แต่ปลายหางสีดำ คาง ใต้คอ และอกสีน้ำตาลไหม้ ท้องและขนคลุมใต้โคนหางสีน้ำตาลหรือน้ำตาลปนเทา ไม่มีขนปกคลุมใต้ปีกเช่นเดียวกับนกเงือกอื่นๆ
สองเพศมีลักษณะแตกต่างกัน ตัวผู้ปากและโหนกสีดำ ขาและนิ้วเท้าสีน้ำตาลไหม้ นกตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า ปากบนมีเส้นสีเหลืองตามความยาวของปาก ปากล่างมีสีเหลืองที่ปลายปาก ขาและนิ้วเท้าสีเทาแกมฟ้า
พฤติกรรม

นกเงือกปากดำ มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ มักจะส่งเสียงร้องเอะอะโวยวายดังอยู่ตลอดเวลาเหมือนอีกา จึงได้รับอีกชื่อหนึ่งว่า "กาเขา" โดยเวลาเดียวที่จะหยุดส่งเสียงได้ คือ เฉพาะเวลากินอาหาร
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Anorrhinus galeritus ที่วิกิสปีชีส์
นกแสกทุ่งหญ้า

| นกแสกทุ่งหญ้า |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Strigiformes
วงศ์:: Tytonidae
สกุล:: Tyto
สปีชีส์:: T.  capensis
ชื่อทวินาม
Tyto capensis (A. Smith, 1834)

ชนิดย่อย
 T. c. amauronota  (Cabanis, 1872)  T. c. capensis  (A. Smith, 1834)  T. c. chinensis Hartert, 1929  T. c. longimembris  (Jerdon, 1839)  T. c. papuensis Hartert, 1929  T. c. pithecops  (Swinhoe, 1866)
นกแสกทุ่งหญ้า (อังกฤษ: Grass owl, African grass owl; ชื่อวิทยาศาสตร์: Tyto capensis) เป็นนกล่าเหยื่อในเวลากลางคืนชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกแสก (Tytonidae)
เป็นนกแสกขนาดกลาง โดยเฉลี่ยมีความใหญ่กว่านกแสก (T. alba) เล็กน้อย มีความยาวจากจะงอยปากจรดปลายหาง 35-38 เซนติเมตร มีความยาวของขายาวกว่า ทำให้เวลาบิน ขาและกรงเล็บของนกแสกทุ่งหญ้าจะโผล่มาให้เห็นพ้นหาง ขณะที่นกแสกจะไม่พ้นหาง มีลักษณะขนแตกต่างกัน โดยที่นกแสกทุ่งหญ้ามีขนที่ใบหน้าสีขาวปลอด และรูปใบหน้ายาวรีกว่า ขนโดยรวมสีเข้มกว่านกแสก กระหม่อมมีสีน้ำตาลเข้มแบบสีช็อคโกแล็ต บริเวณอกกว้างมีสีน้ำตาลอ่อนตัดกับพื้นสีขาว ประด้วยจุดสีดำ ขนคลุมใต้ปีกสีขาวประด้วยจุดสีดำเหมือนพื้นท้อง ปลายปีกโดยเฉพาะขนปลายปีกชั้นนอกมีแถบสีดำ บนปีกและบนหางมีแถบสีดำขวางตัดกับสีน้ำตาลอ่อนของเส้นขน ขนคลุมบนปีกสีน้ำตาลเข้ม
พบกระจายพันธุ์ในประเทศคองโกตอนใต้ ทางตอนเหนือของแองโกลา ที่ราบสูงเอธิโอเปีย เคนยา ยูกันดา แคเมอรูน แอฟริกาใต้ จนถึงชายฝั่งตอนกลางของโมซัมบิก ในทวีปแอฟริกา สามารถแบ่งออกได้ชนิดย่อยอีก 6 ชนิด (ดูในตาราง) มีนิเวศวิทยาโดยปกติจะสร้างรังในทุ่งหญ้าเพื่อวางไข่ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ โดยภายในรังไม่มีวัสดุปูพื้น มีเพียงหญ้าแห้งสานทับกันเท่านั้น ลักษณะรังเป็นอุโมงค์มีทางเข้าออกโพรงหลายทาง ซ่อนตัวอยู่ในทุ่งหญ้าคาและหญ้าไซ สูงประมาณ 100-150 เซนติเมตร กินหนูเป็นอาหารหลักเช่นเดียวกับนกแสก
ในอดีตไม่เคยปรากฏการพบในประเทศไทย จนกระทั่งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2549 มีผู้ถ่ายรูปนกแสกทุ่งหญ้าได้ 1 ตัวที่ทุ่งหญ้าแบบพรุน้ำท่วม ที่อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย และจากการศึกษาที่มากขึ้น ทำให้ในปัจจุบันได้ถูกยอมรับว่าเป็นนกประจำถิ่นอีกชนิดหนึ่งของไทย โดยคาดว่ามีฤดูวางไข่ประมาณเดือนธันวาคมถึงมีนาคม โดยที่มีชื่อเรียกโดยคนท้องถิ่นว่า "นกเก๊าจ๊าง"
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tyto capensis ที่วิกิสปีชีส์
Species text in The Atlas of Southern African Birds (อังกฤษ)
นกหัวโตกินปู

| นกหัวโตกินปู |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Charadriiformes
วงศ์:: Dromadidae GR Gray, 1840
สกุล:: Dromas Paykull, 1805
สปีชีส์:: D.  ardeola
ชื่อทวินาม
Dromas ardeola Paykull, 1805


นกหัวโตกินปู (ชื่อวิทยาศาสตร์: Dromas ardeola; อังกฤษ: Crab-plover หรือ Crab Plover) เป็นนกชนิดเดียวในวงศ์ Dromadidae
ลักษณะ

นกหัวโตกินปูมีความยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 38–41 เซนติเมตร ลำตัวค่อนข้างอวบ คอสั้น หัวโตและทุย ตาโต ปากสั้นกว่าหัว แต่มีขนาดใหญ่ ขายาว ดูไม่ได้สัดส่วนกับลำตัว ลักษณะเด่นชัดของนกชนิดนี้คือ ปากสีดำของมัน เพราะมีขนาดใหญ่ และดูยาว แม้ว่าปากจะสั้นกว่าหัว แต่ปลายปากแหลม ใช้ประโยชน์ในการทิ่มแทงปูและขบกระดองปูให้แตกหัก ปากแบนข้าง แข็งแรง และตรงอย่างกับท่อนไม้ และปากล่างหักมุม ขณะยืนหรือเดิน ปลายปีกยาวพอ ๆ กับปลายหางหรือยาวกว่าเล็กน้อย นิ้วเท้าแข็งแรง ค่อนข้างสั้นเมื่อเทียบกับขาอันยาวของมัน มีข้างละ 4 นิ้ว ยื่นไปข้างหน้า 3 นิ้ว และยื่นไปข้างหลัง 1 นิ้ว แต่นิ้วเท้าหน้าทั้ง 3 นิ้วมีแผ่นพังผืดขึงระหว่างโคนนิ้วเล็กน้อย และนิ้วเท้าหลังใหญ่ผิดกับนกชายเลนชนิดอื่น จึงทำให้เท้าของมันแข็งแรงมาก ทั้งนี้อาจเป็นเพราะต้องใช้นิ้วเท้าช่วยในการขุดทรายเพื่อทำโพรงรัง
สีสัน

สีของทั้งเพศผู้และเพศเมียเหมือนกัน แต่ตัวเมียมีปากเล็กกว่าและสั้นกว่าตัวผู้เล็กน้อย ขนส่วนใหญ่ของลำตัวเป็นสีขาว แต่หลังคอตอนล่าง ไหล่ และหลังเป็นแถบขนาดใหญ่สีดำ ขนปลายปีกสีน้ำตาลไหม้จนดำหรือสีดำเช่นกัน ซึ่งแลเห็นได้ชัดเจนในขณะที่นกกำลังบิน ขนหางสีเทาจาง ๆ นกบางตัวมีลายขีดสีเทาหรือสีดำที่ท้ายทอยและหลังคอ ในขณะที่นกกำลังยืนหรือเดิน ซึ่งปลายปีกจะยาวพอๆ กับปลายหาง หรือยาวกว่าเล็กน้อย จะแลเห็นเป็นแถบสีดำอยู่ 2 แถบ พาดอยู่บนหลัง 1 แถบ และที่ขนปลายปีก 1 แถบ จนดูคล้ายนกปากงอนมาก แต่ปากใหญ่สีดำเด่นชัดมาก จึงแยกความแตกต่างจากนกปากงอนได้ง่าย
สถานภาพ

นกอพยพย้ายถิ่นนอกฤดูผสมพันธุ์ หายาก
การแพร่กระจาย

ภาคใต้ เคยพบที่บ้านอู่ตะเภา จังหวัดชุมพร แหลมปะการัง จังหวัดพังงา เกาะลิบง จังหวัดตรัง และหาดบางศิลา จังหวัดสตูล
แหล่งที่อยู่อาศัย

ส่วนใหญ่มักพบตามชายฝั่งและเกาะต่างๆ บริเวณเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนของมหาสมุทรอินเดีย ไม่พบบริเวณห่างไกลจากทะเลเกินกว่า 1 กิโลเมตร อาจเป็นเพราะแหล่งหากินของมันคือ หาดทราย หาดโคลน และหาดปะการังที่มีน้ำทะเลท่วมถึง
เสียงร้อง

เสียงร้องหนวกหูมาก นอกฤดูผสมพันธุ์มักจะได้ยินมันส่งเสียงร้อง “ hahow “ หรือ “ crow-ow-ow “ ซึ่งดังไปไกลมากทีเดียว แต่บางทีก็ร้องเพราะ ๆ ดัง
“ prooit “  แต่ถ้าตกใจ มันจะส่งเสียงร้องดังมาก ดัง “ kjep” หรือ “ kiep” ติดต่อกัน 4 หรือ 5 ครั้ง
นกหัวโตกินปูมีลักษณะเท้าเป็นพังพืด
ลักษณะทางกายภาพของนกหัวโตกินปู
ลักษณะการหาเหยื่อของนกหัวโตกินปูบริเวณชายหาด
นกหัวโตกินปู พบที่หาดตูบ จังหวัดตรัง
นกแซงแซวหางบ่วงใหญ่

| นกแซงแซวหางบ่วงใหญ่ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Dicruridae
สกุล:: Dicrurus
สปีชีส์:: D.  paradiseus
ชื่อทวินาม
Dicrurus paradiseus Linnaeus, 1766

ชื่อพ้อง
 Dissemurus paradiseus  Dissemuroides paradiseus Edolius grandis
นกแซงแซวหางบ่วงใหญ่ (อังกฤษ: Greater Racket-tailed Drongo) เป็นนกประจำถิ่นของประเทศในแถบเอเชีย เช่น ประเทศอินเดีย ประเทศศรีลังกา ประเทศบังคลาเทศ ประเทศจีนในตอนใต้ ประเทศอินโดนีเซีย หมู่เกาะนิโคบาร์ หมู่เกาะอันดามัน ประเทศสิงคโปร์ หมู่เกาะเล็กๆใกล้เกาะบอร์เนียว
ในประเทศไทยเป็นนกประจำถิ่นที่สามารถพบได้ทั่วไป เช่น อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ในเขตเมือง เช่น สวนผลไม้ในจังหวัดนนทบุรี พุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซากด้วย
ลักษณะ

นกแซงแซวหางบ่วงใหญ่ เมื่อตัวโตเต็มวัยจะมีความยาวจากปลายปากจนจรดปลายหางประมาณ 62 เซนติเมตร กว่าครึ่งหนึ่งนั้นเป็นความยาวหาง ขนมีสีดำเป็นเงาเหลือบออกสีน้ำเงินตลอดลำตัวในส่วนบน สีของลำตัวด้านล่างเป็นสีดำเป็นเหลือบ มีขนหงอนสั้นๆขึ้นอยู่อย่างหนาแน่นบริเวณหน้าผาก ปากหนา สันปากด้านบนจะโค้งลง งองุ้มเล็กน้อย เมื่อมีอายุครบหนึ่งปีขึ้นไปจะมีลักษณะเด่นคือขนหางคู่นอกสุดทั้งสองข้างจะยาวและยื่นออกมา ส่วนปลายของขนที่งอกออกมาจะบิดเป็นเกลียว ตัวผู้และตัวเมียจะมีลักษณะคล้ายคลึงกัน สามารถเลียนเสียงของนกและสัตว์ได้หลายชนิด
พฤติกรรม

อาจะพบโดดเดี่ยว เป็นคู่ หรือฝูงเล็กๆ และอาจพบร่วมกับนกกินแมลง และนกจับแมลงต่างๆ อีกหลายชนิด เป็นนกที่่ชอบส่งเสียงร้อง โดยเฉพาะในตอนเช้าตรู่ และเย็นค่ำ และได้ยินบ่อยมาในช่วงฤดูผสมพันธุ์ เป็นนกที่ชอบเลียนเสียงของนก และสัตว์ต่างๆ ได้ดีมาก จนบางครั้งทำให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นเสียงร้องของสัตว์ชนิดนั้นๆ ผสมพันธุ์ในช่วงฤดูร้อนต่อฤดูฝน หรือระหว่างเดือนมีนาคม-พฤษภาคม ทำรังเป็นรูปถ้วย รังอยู่ตามง่ามเกือบปลายกิ่ง ในแต่ละรังมีไข่ 3 ฟอง สีสันของไข่ผันแปรมาก ส่วนใหญ่จะเป็นสีขาวแกมครีมจนถึงชมพูอ่อน และมีลายขีดสีน้ำตาลแกมแดงหรือเทาแกมชมพู ส่วนใหญ่กิน แมลง หนอน และสัตว์ขนาดเล็ก เช่น กิ้งก่า นกขนาดเล็ก