stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บัมแบร์ค
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัมแบร์ค> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 15.8 (60.4) | 18.1 (64.6) | 24.1 (75.4) | 31.8 (89.2) | 32.9 (91.2) | 35.5 (95.9) | 37.5 (99.5) | 37.8 (100) | 32.2 (90) | 27.6 (81.7) | 19.0 (66.2) | 14.8 (58.6) | 37.8 (100) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 3.0 (37.4) | 4.9 (40.8) | 9.9 (49.8) | 14.9 (58.8) | 19.8 (67.6) | 22.6 (72.7) | 24.8 (76.6) | 24.6 (76.3) | 19.9 (67.8) | 14.2 (57.6) | 7.5 (45.5) | 4.0 (39.2) | 14.2 (57.6) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 0.0 (32) | 1.0 (33.8) | 5.0 (41) | 8.8 (47.8) | 13.6 (56.5) | 16.6 (61.9) | 18.7 (65.7) | 18.3 (64.9) | 14.2 (57.6) | 9.5 (49.1) | 4.3 (39.7) | 1.3 (34.3) | 9.3 (48.7) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -3.1 (26.4) | -2.9 (26.8) | 0.0 (32) | 2.8 (37) | 7.3 (45.1) | 10.6 (51.1) | 12.6 (54.7) | 12.0 (53.6) | 8.5 (47.3) | 4.8 (40.6) | 1.1 (34) | -1.5 (29.3) | 4.4 (39.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -26.4 (-15.5) | -23.4 (-10.1) | -18.2 (-0.8) | -8.5 (16.7) | -3.4 (25.9) | 2.4 (36.3) | 3.9 (39) | 2.4 (36.3) | -0.3 (31.5) | -7.4 (18.7) | -16.8 (1.8) | -21.6 (-6.9) | −26.4 (−15.5) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 47.9 (1.886) | 37.4 (1.472) | 45.6 (1.795) | 40.0 (1.575) | 64.6 (2.543) | 63.4 (2.496) | 77.6 (3.055) | 56.9 (2.24) | 56.3 (2.217) | 49.8 (1.961) | 52.5 (2.067) | 55.1 (2.169) | 647.1 (25.476) |
แหล่งที่มา: Weather and climate in Bamberg
ประวัติ

หลังจากที่จักรวรรดิโรมันเสื่อมโทรมลง ยุโรปก็เข้าสู่สมัยของการโยกย้ายและการตั้งถิ่นฐานของชนกลุ่มต่าง ๆ ที่รวมทั้งชนเจอร์มานิค บริเวณนี้ก็ไปรวมอยู่ในมุขมณฑลบัมแบร์คและกลายมาเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของผู้คนส่วนใหญ่ที่เป็นชาวสลาฟ
ชื่อเมืองบัมแบร์คที่กล่าวถึงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 902 เจริญขึ้นใกล้ ๆ ปราสาทบาเบนเบิร์ค (Babenberch) ที่แผลงมาเป็นชื่อของตระกูลบาเบินแบร์ค หลังจากตระกูลบาเบินแบร์คสิ้นสุดลง บัมแบร์คก็ตกไปเป็นของตระกูลชาวซัคเซิน แคว้นนี้มาเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์โดยการเผยแพร่ศาสนาของนักพรตคณะเบเนดิกตินจากอารามฟุลดา บัมแบร์คขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลเวือทซ์บวร์ค
ในปี ค.ศ. 1007 จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ก็ทรงย้ายมาตั้งราชสำนักที่บัมแบร์คและทรงก่อตั้งให้เป็นมุขมณฑลอิสระจากมุชมณฑลเวือทซ์บวร์ค เพื่อเป็นการริดอำนาจของมุขมณฑลเวือทซ์บวร์คลงบ้าง และยังเป็นการสร้างฐานในการเผยแพร่ศาสนาคริสต์ให้ไกลยิ่งขึ้นไปในบริเวณทางตะวันออกของบัมแบร์ค ในปี ค.ศ. 1008 หลังจากการเจรจาต่อรองกับทั้งมุขนายกแห่งเวือทซ์บวร์คและไอคชเสตทท์ผู้ต้องเสียดินแดนบางส่วนให้กับมุขมณฑลใหม่
หลังจากการกำหนดอาณาเขตของมุขมณฑลใหม่ได้แล้วสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 8 ก็พระราชทานพระราชานุมัติในปีเดียวกัน จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 ก็ทรงจัดให้มีการก่อสร้างอาสนวิหารบัมแบร์คที่ได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1012 อาสนวิหารได้รับของขวัญต่าง ๆ จากสมเด็จพระสันตะปาปา
ในปี ค.ศ. 1017 จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 ก็ทรงก่อตั้งอารามคณะเบเนดิกตินชื่ออารามนักบุญมีคาเอล บน “ไมเคิลสแบร์ก” (Michaelsberg--เนินไมเคิล) เพื่อเป็นสถานที่สำหรับฝึกหัดนักพรต จักรพรรดิและจักรพรรดินีคูนีกุนเดอแห่งลักเซมเบิร์ก (Cunigunde of Luxemburg) ทรงอุทิศพระราชทรัพย์เป็นจำนวนมากให้แก่มุขมณฑลใหม่และทรงมอบอภิสิทธิ์ต่าง ๆ ซึ่งทำให้เป็นการเพิ่มอำนาจการปกครองทางอาณาจักรให้แก่มุขนายกนอกไปจากอำนาจทางคริสตจักรที่มีอยู่ เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 8 ประพาสบัมแบร์คในปี ค.ศ. 1020 พระองค์ก็ทรงยกให้บัมแบร์คเป็นมุขมณฑลที่ขึ้นตรงต่อสันตะสำนัก ฉะนั้นบัมแบร์คจึงกลายเป็นศูนย์กลางของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อยู่ชั่วระยะหนึ่ง ร่างของจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 และจักรพรรดินีคูนีกุนเดอยังคงฝังอยู่ที่อาสนวิหารที่มีอนุสาวรีย์ตั้งเด่นอยู่กลางโบสถ์
ตั้งแต่กลางคริสต์ศวคคษที่ 13 เป็นต้นมา มุขนายกแห่งบัมแบร์คก็ได้ยศเป็น "เจ้าชายมุขนายก" แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ มีหน้าที่ปกครองเมืองบัมแบร์คที่รวมทั้งการดูแลการก่อสร้างขนาดใหญ่ต่าง ๆ ระหว่างปี ค.ศ. 1248 ถึงปี ค.ศ. 1260 มุขมณฑลก็ได้ที่ดินของเคานต์แห่งเมรันส่วนหนึ่งเป็นการซื้อขายแต่ส่วนหนึ่งเป็นการเวนคืนเพราะตระกูลที่ปกครองบริเวณนั้นมาสิ้นสุดลง ราชรัฐมุขนายกบัมแบร์คเดิมประกอบด้วยดินแดนที่ติดต่อกัน (บางรัฐไม่ติดต่อ) ตั้งแต่ชลึสเซลเฟลด์ (Schlüsselfeld) ไปจนถึงทางตะวันออกเฉียงเหนือทางป่าฟรังโกเนีย และยังเป็นเจ้าของดัชชีที่รวมทั้งดัชชีคารินเทียและซัลทซ์บวร์ค ในนอร์ดเกา (ปัจจุบันคือโอเบิร์พฟัลทซ์) ในรัฐทือริงเงิน และบนฝั่งแม่น้ำดานูบ แต่หลังจากการปฏิรูปศาสนามุขมณฑลบัมแบร์คก็ลดลงเหลือเพียงครึ่งหนึ่งของที่มีอยู่
สถานที่น่าสนใจ

ตัวเมืองเก่าของบัมแบร์คได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปีค.ศ. 1993 ในฐานะมรดกทางวัฒนธรรม เพราะความมีคุณค่าที่ยังคงรักษาคุณลักษณะของเมืองในยุคกลางไว้อย่างเพียบพร้อม สถานที่น่าสนใจบางแห่งก็ได้แก่:
อาสนวิหารบัมแบร์ค (ค.ศ. 1237) ที่เป็นที่ตั้งของอนุสรณ์ของจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และพระอัครมเหสีและอนุสรณ์ของสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 2
ทำเนียบมุขนายกหลังเดิม (Alte Hofhaltung) ที่ประทับของมุขนายกแห่งบัมแบร์คระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17
ที่พำนักมุขนายกหลังใหม่ (Neue Residenz) ที่ประทับของมุขนายกแห่งบัมแบร์คหลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 17
อารามนักบุญมีคาเอล (คริสต์ศตวรรษที่ 12) บนเนินหนึ่งของ “เนินเจ็ดยอด” ของบัมแบร์ค
ตึกเทศบาลเมืองเก่า (ค.ศ. 1386) สร้างคร่อมแม่น้ำเรกนิทซ์ที่เข้าได้จากสะพานสองข้าง
เวนิสน้อย (Klein-Venedig) กลุ่มบ้านของคนหาปลาที่น่าดูจากคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตามฝั่งแม่น้ำเรกนิทซ์
ตัวเมืองเก่า
บัมแบร์ค - Bamberg
ทำเนียบมุขนายกหลังเดิม
ที่พำนักมุขนายกหลังใหม่
เวนิสน้อย
ดูเพิ่ม

อาสนวิหารบัมแบร์ค
ราชรัฐมุขนายกบัมแบร์ค
มุขมณฑล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บัมแบร์ค
| ด ค กอำเภอในเสรีรัฐไบเอิร์น  |
| --- | --- |
นครนอกอำเภอ:  อัมแบร์ค  อันส์บัค  อชัฟเฟินบวร์ค  เอาคส์บวร์ค  บัมแบร์ค  ไบร็อยท์  โคบวร์ค  แอร์ลังเงิน  เฟือร์ท  โฮฟ  อิงก็อลชตัท  เคาฟ์บ็อยเริน  เค็มพ์เทิน  ลันทซ์ฮูท  เม็มมิงเงิน  มิวนิก (มึนเชิน)  เนือร์นแบร์ค  พัสเซา  เรเกินส์บวร์ค  โรเซินไฮม์  ชวาบัค  ชไวน์ฟวร์ท  ชเตราบิง  ไวเดิน  เวือทซ์บวร์ค 
อำเภอภูธร:  Aichach-Friedberg  Altötting  Amberg-Sulzbach  Ansbach  Aschaffenburg  Augsburg  Bad Kissingen  Bad Tölz-Wolfratshausen  Bamberg  Bayreuth  Berchtesgadener Land  Cham  Coburg  Dachau  Deggendorf  Dillingen  Dingolfing-Landau  Donau-Ries  Ebersberg  Eichstätt  Erding  Erlangen-Höchstadt  Forchheim  Freising  Freyung-Grafenau  Fürstenfeldbruck  Fürth  Garmisch-Partenkirchen  Günzburg  Haßberge  Hof  Kelheim  Kitzingen  Kronach  Kulmbach  Landsberg  Landshut  Lichtenfels  Lindau  Main-Spessart  Miesbach  Miltenberg  Mühldorf  München (Munich)  Neuburg-Schrobenhausen  Neumarkt  Neustadt (Aisch)-Bad Windsheim  Neustadt an der Waldnaab  Neu-Ulm  Nürnberger Land  Oberallgäu  Ostallgäu  Passau  Pfaffenhofen  Regen  Regensburg  Rhön-Grabfeld  Rosenheim  Roth  Rottal-Inn  Schwandorf  Schweinfurt  Starnberg  Straubing-Bogen  Tirschenreuth  Traunstein  Unterallgäu  Weilheim-Schongau  Weißenburg-Gunzenhausen  Wunsiedel  Würzburg 
อำเภอของประเทศเยอรมนี
พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค

| พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
ครองราชย์: 30 ตุลาคม 1816 - 25 มิถุนายน 1864
ก่อนหน้า: ฟรีดริชที่ 1
ถัดไป: คาร์ลที่ 1

พระราชสมภพ: 27 กันยายน ค.ศ. 1781(1781-09-27) ลือแบร์น ราชอาณาจักรปรัสเซีย (ปัจจุบันคือเมืองลูบิน ประเทศโปแลนด์)
สวรรคต: 25 มิถุนายน ค.ศ. 1864(1864-06-25) (82 ปี) ปราสาทโรเซนสไตน์ ชตุทการ์ท ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค
ฝังพระศพ: 30 มิถุนายน ค.ศ. 1864 ปราสาทเวือร์ทเทิมแบร์ค
คู่อภิเษก:   คาโรลีเนอ เอากุสเทอแห่งบาวาเรีย (สมรส 1808; หย่า 1814)  เยกาเจรีนา ปัฟลอฟนาแห่งรัสเซีย (สมรส 1816; เสียชีวิต 1819)  เพาลีเนอ เทเรซาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (สมรส 1820) 
พระราชบุตร:  เจ้าหญิงมารี เคาน์เตสแห่งเนพแบร์ค  สมเด็จพระราชินีโซฟีแห่งเนเธอร์แลนด์  เจ้าหญิงคาทารีนา  พระเจ้าคาร์ลที่ 1  เจ้าหญิงเอากุสเทอ 
ราชวงศ์: เวือร์ทเทิมแบร์ค
พระราชบิดา: พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
พระราชมารดา: ดัชเชสเอากุสเทอแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล
ศาสนา: ลูเทอแรน
พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (เยอรมัน: Friedich Wilhelm Karl; 29 กันยายน ค.ศ. 1781 - 25 มิถุนายน ค.ศ. 1864) เป็นกษัตริย์แห่งเวือร์ทเทิมแบร์คตั้งแต่วันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816 จนถึงสวรรคต
เมื่อพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ใหม่ๆ เวือร์ทเทิมแบร์คประสบปัญหาพืชผลล้มเหลวและความอดอยากในปีไร้ฤดูร้อน ในปี ค.ศ. 1816 หลังจากนั้นทรงเริ่มการปฏิรูปอย่างกว้างขวาง ส่งผลให้เกิดรัฐธรรมนูญ เมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1819 ในรัชกาลที่ 48 ของพระองค์ ราชอาณาจักรได้ขยายจากอาณาจักรที่สร้างขึ้นในอาณาเขตของนิกายต่างๆ และประเทศเกษตรกรรมที่ต่างกันไปตามรัฐตามรัฐธรรมนูญที่มีเอกลักษณ์ร่วมกันและการจัดการที่มีการจัดการที่ดี
นอกเหนือจากนโยบายภายในประเทศที่ประสบความสําเร็จแล้ว พระองค์ทรงดำเนินการตามความทะเยอทะยานตลอดรัชสมัยที่เน้นนโยบายต่างประเทศของเยอรมนีและยุโรป ควบคู่ไปกับมหาอำนาจแห่งปรัสเซียและออสเตรียพระองค์ทรงจินตนาการถึงมหาอำนาจที่สามของเยอรมนีในรูปแบบของบาวาเรีย ซัคเซิน ฮันโนเฟอร์และเวือร์ทเทิมแบร์ค แม้ว่าแผนนี้จะไม่ประสบความสำเร็จแต่ก็ทำให้เกิดนโยบายที่สม่ำเสมอ สอดคล้องกันและเป็นเป้าหมายในรัชสมัยของพระองค์
วิลเฮ็ล์มเป็นกษัตริย์พระองค์เดียวที่ถูกบังคับให้ยอมรับรัฐธรรมนูญฟรังค์ฟวร์ท หลังจากการล้มเหลวของการปฏิวัติเดือนมีนาคมปี ค.ศ. 1848 พระองค์ทรงดำเนินการนโยบายการฟื้นฟูที่ต่อต้านภาพลักษณ์เสรีนิยมของพระองค์ตั้งแต่ก่อนการปฏิวัติ
พระองค์เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1864 ที่ปราสาทโรเซนสไตน์ในชตุทการ์ท สิริพระชนมายุ 82 พรรษา และพระศพถูกฝังไว้ในประสาทเวือร์ทเทิมแบร์ค
ปฏิบัติการวัลคือเรอ

สำหรับภาพยนตร์ซึ่งอิงเนื้อหาของแผนการดังกล่าว ในปี ค.ศ. 2008 ดูที่ ยุทธการดับจอมอหังการ์อินทรีเหล็ก
พลเอกอาวุโส ฟรีดริช ฟร็อม ผู้บัญชาการกำลังสำรอง บุคคลเดียวนอกจากฮิตเลอร์ที่มีอำนาจสั่งใช้แผนปฏิบัติการวัลคือเรอ
ปฏิบัติการวัลคือเรอ (เยอรมัน: Unternehmen Walküre) เป็นแผนปฏิบัติการรักษาความต่อเนื่องของรัฐบาลในวาระฉุกเฉิน ปฏิบัติการนี้ถูกคิดขึ้นโดยกองกำลังสำรอง (Ersatzheer) มีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยภายในประเทศกรณีที่ระบบรัฐบาลฮิตเลอร์เกิดภาวะสุญญากาศ ซึ่งอาจเกิดขึ้นได้จากการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตร หรือการลุกฮือขึ้นก่อจลาจลของผู้ใช้แรงงานนับล้านคนในประเทศที่ถูกเยอรมันยึดครอง
ฮิตเลอร์อนุมัติแผนวัลคือเรอฉบับแรกที่ถูกร่างขึ้นโดยพลเอกฟรีดริช อ็อลบริชท์ รองผู้บัญชาการกำลังสำรอง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1941 หลังหายนะที่แนวรบด้านตะวันออก แต่ต่อมา พลเอกอ็อลบริชท์, พลตรีเฮ็นนิง ฟ็อน เทร็สโค และพันเอกเคลาส์ ฟ็อน ชเตาเฟินแบร์ค ได้ปรับปรุงดัดแปลงแผนดังกล่าวเสียใหม่เพื่อใช้ก่อรัฐประหารยึดอำนาจควบคุมกรุงเบอร์ลิน ปลดอาวุธหน่วยเอ็สเอ็ส และจับกุมคณะผู้นำรัฐบาลนาซี โดยตั้งเป้าว่าจะใช้แผนวัลคือเรอฉบับใหม่นี้หลังจากที่ฮิตเลอร์ถูกลอบสังหารที่รังหมาป่า แผนนี้จะสำเร็จได้บนเงื่อนไขที่ว่าฮิตเลอร์ต้องตายเท่านั้น เพราะความตายของฮิตเลอร์ (มิใช่เพียงถูกจับกุม) ถือเป็นการปลดเปลื้องทหารเยอรมันจากคำปฏิญาณตนจงรักภักดีต่อฮิตเลอร์อย่างไร้เงื่อนไข และหันมาภักดีต่อคณะรัฐประหารแทน แผนการดังกล่าวถูกสั่งปฏิบัติในช่วงบ่ายของวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ
การลงมือปฏิบัติ

บุคคลหลักของแผนการ คือ พันเอกเคลาส์ ฟ็อน ชเตาเฟินแบร์ค ก่อนที่จะลงมือปฏิบัติการจริงหลังจากการลอบสังหารฮิตเลอร์ เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 พันเอกชเตาเฟินแบร์คยังได้ปรับปรุงแผนการวัลคือเรอเพิ่มเติม และด้วยตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการประจำผู้บัญชาการกำลังสำรอง ทำให้เขาสามารถเข้าถึงตัวฮิตเลอร์ในการรายงานต่าง ๆ ได้ ในตอนแรก พันเอกเทร็สโคและพันเอกชเตาเฟินแบร์คได้พยายามเสาะหานายทหารคนอื่นๆ ที่สามารถเข้าถึงตัวฮิตเลอร์และสามารถลงมือลอบสังหารเขาได้ ซึ่งพลเอกเฮลมูท ชตีฟ [en] ผู้อำนวยการโครงสร้างบุคลากรของกองบัญชาการใหญ่กองทัพบกเยอรมัน ก็ได้อาสาที่จะเป็นมือสังหารฮิตเลอร์แต่ได้ถอนตัวออกไปในภายหลัง เทร็สโคพยายามหลายครั้งในการขอโอนย้ายตัวเองไปอยู่ในกองบัญชาการใหญ่ของฮิตเลอร์ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ท้ายที่สุด พันเอกชเตาเฟินแบร์คจึงตัดสินใจที่จะลงมือเองในการปฏิบัติการลอบสังหารฮิตเลอร์และปฏิบัติการวัลคือเรอไปพร้อม ๆ กัน ซึ่งเป็นการลดโอกาสที่จะสำเร็จเป็นอย่างมาก หลังจากความพยายามสองครั้งไม่ประสบผล ชเตาเฟินแบร์คจึงแอบลอบวางระเบิดไว้ในห้องประชุมในกองบัญชาการสนาม "รังหมาป่า" (มณฑลปรัสเซียตะวันออก) ในวันที่ 20 กรกฎาคม เพื่อสังหารฮิตเลอร์ ส่วนตนเองก็รีบออกจากรังหมาป่าบินกลับมาดำเนินการตามแผนการต่อในกรุงเบอร์ลิน อย่างไรก็ดี ฮิตเลอร์รอดชีวิตมาจากการลอบวางระเบิดดังกล่าวมาได้
หลังจากที่พลเอกอาวุโสฟร็อมได้รับยืนยันว่าฮิตเลอร์ไม่ได้ถูกสังหารโดยการลอบวางระเบิด เขาจึงออกคำสั่งให้ประหารชีวิตพลเอกอ็อลบริชท์, พันเอกอัลเบร็ชท์ แมทซ์ ฟ็อน เควียร์นไฮม์, พันเอกชเตาเฟินแบร์ค, และร้อยโทแวร์เนอร์ ฟ็อน เฮ็ฟเทิน ทั้งหมดถูกนำตัวไปยิงประหารในลานของกองบัญชาการใหญ่เบนด์เลอร์บล็อก [en] ไม่นานหลังเที่ยงคืน 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1944
อย่างไรก็ตาม หลังการสั่งประหารผู้สมคบก่อการในปฏิบัติการวัลคือเรอแล้ว ต่อมา ตัวพลเอกอาวุโสฟร็อมเองก็ไม่สามารถรอดพ้นไปจากชะตากรรมเดียวกันได้ เขาถูกเจ้าหน้าที่ระดับสูงของพรรคนาซี กล่าวหาว่า จงใจเร่งสั่งประหารชีวิตผู้ร่วมก่อการพยายามรัฐประหารดังกล่าว (แทนที่จะเก็บตัวไว้ก่อนเพื่อไต่สวนต่อไป) เพื่อปิดปากมิให้มีการให้การพาดพิงมาถึงตัวพลเอกอาวุโสฟร็อมเองว่าเคยมีส่วนรู้เห็นในแผนการดังกล่าวด้วย พลเอกอาวุโสฟร็อมถูกสอบสวน ถูกถอดยศ และถูกประหารชีวิตในวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1945 ที่บรันเดินบวร์ค จากความผิดฐานปฏิบัติหน้าที่ผิดพลาดร้ายแรงและล้มเหลวในการรายงานผู้บังคับบัญชาเกี่ยวกับความพยายามก่อรัฐประหาร แม้ทางการนาซีเยอรมันจะไม่สามารถหาหลักฐานที่ชัดเจนว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับปฏิบัติการวัลคือเรอก็ตาม
ดูเพิ่ม

แผนลับ 20 กรกฎาคม
วัลคือเรอ
แหล่งข้อมูลอื่น

ขบวนการกู้ชาติเยอรมนีจากฮิตเลอร์ - แผนสมคบคิดวัลคือเรอ (อังกฤษ)
ห้องประชุมใน "รังหมาป่า" หลังจากการพยายามลอบสังหารฮิตเลอร์ (20 กรกฎาคม 1944) จาก เอกสารและภาพประวัติศาสตร์เยอรมนี โครงการของสถาบันประวัติศาสตร์เยอรมนี
ข้อความโทรเลขโดยกลุ่มสมคบคิดชเตาเฟินแบร์คไปยังผู้ถืออำนาจบริหาร (20 กรกฎาคม 1944) จาก เอกสารและภาพประวัติศาสตร์เยอรมนี โครงการของสถาบันประวัติศาสตร์เยอรมนี
ความพยายามลอบสังหาร วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 และปฏิบัติการวัลคือเรอ เก็บถาวร 8 ธันวาคม 2008 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เยอรมัน)
Consequences เก็บถาวร 22 พฤษภาคม 2008 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เยอรมัน)
พลตรีเฮ็นนิง ฟ็อน เทร็สโค
โทรพิมพ์ปฏิบัติการวัลคือเรอ หลังการตายของฮิตเลอร์
พันเอก ฟ็อน ชเตาเฟินแบร์ค (ซ้ายสุด) และฮิตเลอร์ที่รังหมาป่า ก่อนเริ่มปฏิบัติการวัลคือเรอ
พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย

| ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งปรัสเซีย   เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค
ครองราชย์: 17 สิงหาคม 1786 – 16 พฤศจิกายน 1797
ก่อนหน้า: พระเจ้าฟรีดริชที่ 2
ถัดไป: พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3

พระราชสมภพ: 25 กันยายน ค.ศ. 1744(1744-09-25) พระราชวังกรุงเบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย
สวรรคต: 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1797(1797-11-16) (53 ปี) พ็อทซ์ดัม ราชอาณาจักรปรัสเซีย
คู่อภิเษก: เอลีซาเบ็ท คริสทีเนอ แห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค (สมรส 1765; หย่า 1769) ฟรีเดอริเคอ ลูอีเซอ แห่งเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท  (สมรส 1769) ยูลี ฟ็อน โฟส (สมรส 1787; เสียชีวิต 1789) โซฟี ฟอน เดินโฮฟ (สมรส 1790; แยก 1792)
พระราชบุตร: เฟรเดริคา ชาร์ล็อทเทอ ดัชเชสแห่งยอร์ก พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 เจ้าชายลูทวิช คาร์ล วิลเฮลมีเนอ สมเด็จพระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์ เอากุสทา แลนด์กราวีนแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล เจ้าชายไฮน์ริช เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม
ราชวงศ์: โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น
พระราชบิดา: เจ้าชายเอากุสท์ วิลเฮ็ล์ม แห่งปรัสเซีย
พระราชมารดา: ดัชเชสลูอีเซอแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล
ศาสนา: ลัทธิคาลวิน
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย (เยอรมัน: Friedrich Wilhelm II) ทรงเป็นเจ้าเยอรมัน ดำรงตำแหน่งกษัตริย์แห่งปรัสเซียระหว่างค.ศ. 1786 ถึง 1797 ทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครรัฐบรันเดินบวร์คและเฟือสท์แห่งราชรัฐเนอชาแตล พระองค์เป็นพระโอรสของพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 ผู้นำพาปรัสเซียขึ้นเป็นประเทศมหาอำนาจ อย่างไรก็ตาม เมื่อบัลลังก์ตกทอดมาถึงพระองค์ ปรัสเซียกลับมีความอ่อนแอลงทั้งจากภายในและภายนอก พระองค์ล้มเหลวในการรับมือกับความท้าทายที่เกิดขึ้นจากการปฏิวัติฝรั่งเศส นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงดำเนินนโยบายทางศาสนาที่เป็นการขัดขวางแนวคิดเรืองปัญญา อย่างไรก็ตาม พระองค์ทรงให้การสนับสนุนศิลปศาสตร์และมีส่วนในการสร้างสิ่งก่อสร้างมีชื่อเสียงหลายแห่ง อาทิ ประตูบรันเดินบวร์ค
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย
| ด ค กกษัตริย์แห่งปรัสเซีย |
| --- | --- | --- |
| ดัชชีปรัสเซีย | อัลเบร็คท์ (1525–1568) ·  อัลเบร็คท์ ฟรีดริช (1568–1618) ·  โยฮัน ซีกิสมุนท์ (1618–1619) ·  เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม (1619–1640) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม (1640–1688) ·  ฟรีดริช (1688–1701) |  |
| ราชอาณาจักรปรัสเซีย | ฟรีดริชที่ 1 (1701–1713) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 (1713–1740) ·  ฟรีดริชที่ 2 (1740–1786) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 (1786–1797) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 (1797–1840) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 (1840–1861) ·   วิลเฮ็ล์มที่ 1 (1861–1888) · ฟรีดริชที่ 3 (1888) ·  วิลเฮ็ล์มที่ 2 (1888–1918) |  |
| อ้างสิทธิ | วิลเฮ็ล์มที่ 2 (1918–1941) ·  วิลเฮ็ล์มที่ 3 (1941–1951) ·  ลุยส์ แฟร์ดีนันด์ (1951–1994) ·  เกออร์ค ฟรีดริช (ตั้งแต่ 1994) |  |
ราชอาณาจักรปรัสเซีย · พระมหากษัตริย์ปรัสเซีย · พระมหากษัตริย์เยอรมนี
บีเลอเฟ็ลท์

| บีเลอเฟ็ลท์  |
| --- | --- |
นคร
บีเลอเฟ็ลท์มองจากปราสาทชปาเรินแบร์ค
   ธง ตราอาร์ม
อำเภอของบีเลอเฟ็ลท์  
บีเลอเฟ็ลท์ แสดงแผนที่เยอรมนีบีเลอเฟ็ลท์ แสดงแผนที่รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
พิกัด: 52°01′16″N 08°32′05″E﻿ / ﻿52.02111°N 8.53472°E﻿ / 52.02111; 8.53472
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: นอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
จังหวัด: เด็ทม็อลท์  
อำเภอ: นครนอกอำเภอ
ก่อตั้ง: 1214
เขตการปกครอง: 10 อำเภอ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–25) : Pit Clausen (SPD)
พื้นที่
 • นคร: 257.8 ตร.กม. (99.5 ตร.ไมล์)
ความสูง: 118 เมตร (387 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • นคร: 333,509 คน
 • ความหนาแน่น: 1,300 คน/ตร.กม. (3,400 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 591,862 คน
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 33501-33739
รหัสโทรศัพท์: 0521, 05202-05209
ทะเบียนพาหนะ: BI
เว็บไซต์: Welcome to Bielefeld
บีเลอเฟ็ลท์ (เยอรมัน: Bielefeld, ออกเสียง: [ˈbiːləfɛlt] ( ฟังเสียง)) เป็นเมืองหนึ่งในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี มีฐานะเป็นนครนอกอำเภอ (kreisfreie Stadt) ตามการบริหารเขตปกครองของเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐ ปัจจุบันมีประชากร 341,755 คน ถือเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอันดับที่แปดของรัฐ การตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้ถูกกล่าวถึงครั้งแรกตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 และถูกกล่าวถึงในฐานะเมืองครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1214 บีเลอเฟ็ลท์เคยเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมผลิตเส้นใยลินินมาเป็นเวลานาน ปัจจุบันเป็นเมืองอุตสาหกรรมด้านอาหาร สิ่งทอ เครื่องพิมพ์ และเครื่องจักรกล มีมหาวิทยาลัยหลักคือมหาวิทยาลัยบีเลอเฟ็ลท์ นอกจากนี้ยังเป็นบ้านของสโมสรฟุตบอลอาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์ ซึ่งลงเล่นในลีกระดับสองของประเทศ บีเลอเฟ็ลท์ยังเป็นที่รู้จักจากเรื่องสมคบคิดบีเลอเฟ็ลท์ที่อังเกลา แมร์เคิลเคยพูดเป็นนัยถึง
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

บีเลอเฟ็ลท์ตั้งอยู่บริเวณสันปันน้ำระหว่างแม่น้ำเวเซอร์กับแม่น้ำเอมส์ ลักษณะทางภูมิศาสตร์ของเมืองสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ลักษณะ ได้แก่ พื้นที่ราบสลับกับเนินเขาเตี้ย ส่วนหนึ่งของแอ่งราเวนส์แบร์ก ซึ่งครอบคลุมทิศเหนือ ทิศตะวันออก และใจกลางเมือง ทิศตะวันตกเป็นแนวภูเขาทอดยาวจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือสู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ป่าทอยโตบูร์ก แนวภูเขาดังกล่าว ช่วงที่ผ่านใกล้ใจกลางเมืองมีลักษณะเป็นช่องระหว่างภูเขา มีชื่อทางภูมิศาสตร์ว่า ช่องบีเลอเฟ็ลท์ ในเขตเทศบาลบรัคเวเดอ ถือเป็นเส้นทางคมนาคมสำคัญทางหนึ่งที่รองรับการจราจรจากทิศตะวันตก ซึ่งเป็นอีกด้านหนึ่งของเทือกเขา พื้นที่ทิศใต้ของเมืองในเขตเทศบาลเซ็นเนอและเซ็นเนอชตัดท์เป็นส่วนหนึ่งของที่ราบต่ำเวสฟาเลิน ซึ่งมีธรรมชาติที่โดดเด่นคือ ประกอบด้วยไม้พุ่มเตี้ยกระจายอยู่ทั่วไป และพื้นดินเป็นตะกอนทรายจากยุคน้ำแข็งจำนวนมาก
แหล่งน้ำที่สำคัญได้แก่ คลองลุทเทอร์บาค (ความยาว 12 กิโลเมตร) เป็นลำธารสายเล็ก ๆ ไหลผ่านพื้นที่ใจกลางเมือง ด้วยเหตุนี้ในวรรณคดีบางชิ้นได้พรรณนาว่าบีเลอเฟ็ลท์ตั้งอยู่ริมน้ำลุทเทอร์ ("am Lutterbach liegen") คลองดังกล่าวกำเนิดจากการแตกสาขาของแม่น้ำลุทเทอร์ (ความยาว 26 กิโลเมตร) ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งมีต้นน้ำอยู่ในเขตเควลเลอ และไหลไปสู่เมืองกือเทอร์สโล ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของบีเลอเฟ็ลท์
พื้นที่ทางเหนือของเมืองมีภูมิประเทศเป็นเนินคล้ายลูกคลื่น ครอบคลุมบริเวณกว้าง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแอ่งราเวนส์แบร์ก ประกอบด้วยพื้นที่เกษตรกรรม ทุ่งหญ้า ลำธาร และแม่น้ำสายเล็ก แหล่งน้ำที่สำคัญคือ อ่างเก็บน้ำโอเบอร์เซ (พื้นที่ 20 เฮกตาร์) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของลำธารโยฮันนิสบาค ถือเป็นแหล่งน้ำที่ใหญ่ที่สุดของบีเลอเฟ็ลท์ เมื่อมองภาพรวมของเส้นทางน้ำจะสังเกตได้ว่า แหล่งน้ำที่ตั้งอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของบีเลอเฟ็ลท์จะไหลลงแม่น้ำอา (Aa) ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำเวเซอร์ ส่วนแหล่งน้ำทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จะไหลลงแม่น้ำเอมส์ โดยมีสันปันน้ำเป็นเทือกเขาของป่าทอยโตบูร์กตั้งอยู่กึ่งกลาง ป่าดังกล่าวยังเป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจของชาวเมืองบีเลอเฟ็ลท์ มีเส้นทางเดินธรรมชาติหลายแห่ง
ตำแหน่งที่สูงที่สุดของเมืองคือเนินเขาอัฟเดมโพลเลอ (Auf dem Polle) ในเขตเลเมอร์สฮาเกน ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของตัวเมือง มีความสูง 320 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล จุดต่ำสุดอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือในเขตบราเกอ ริมแม่น้ำอา เขตติดต่อเมืองแฮร์ฟอร์ด สูง 71 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ส่วนใจกลางเมือง ณ ศาลากลางเมืองบีเลอเฟ็ลท์สูงจากระดับน้ำทะเลราว 114 เมตร นอกจากนี้เส้นละติจูดที่ 52 องศาเหนือยังตัดผ่านพื้นที่เมือง ซึ่งมีหลักหินแสดงไว้
บีเลอเฟ็ลท์ตั้งอยู่ในเขตชุมชนเมืองแห่งหนึ่งที่มีความหนาแน่นประชากรสูง เขตชุมชนเมืองนี้ตั้งขนานไปกับทางพิเศษออโตบาห์นหมายเลข 2 เริ่มตั้งแต่เมืองกือเทอร์สโล บีเลอเฟ็ลท์ แฮร์ฟอร์ด สิ้นสุดที่เมืองมินเดิน เมืองใหญ่แห่งอื่นที่ตั้งอยู่ใกล้เคียงบีเลอเฟ็ลท์จะแสดงเป็นแผนภาพตามทิศ ดังนี้
ภูมิศาสตร์ > พื้นที่และการใช้ประโยชน์ที่ดิน

บีเลอเฟ็ลท์มีพื้นที่ 257.91 ตารางกิโลเมตร จัดเป็นเมืองใหญ่ขนาดเล็ก (เยอรมัน: kleine Großstadt) ส่วนที่กว้างที่สุดตามแนวทิศเหนือ-ใต้ และทิศตะวันออก-ตะวันตกยาว 22 กิโลเมตรและ 19 กิโลเมตรตามลำดับ การใช้ประโยชน์ที่ดินของบีเลอเฟ็ลท์แสดงในตารางด้านล่าง โดยบีเลอเฟ็ลท์มีพื้นที่เกษตรกรรมมากกว่าราวร้อยละ 5 เมื่อเทียบกับเมืองแห่งอื่นในรัฐที่มีขนาดใกล้เคียงกัน เขตอนุรักษ์ธรรมชาติมีราวร้อยละ 7.5 ของพื้นที่เมือง และพื้นที่ป่าไม้ทั้งหมดขนาด 2,256 เฮกตาร์ตั้งอยู่ในเขตบีเลอเฟลเดอร์ชตัดท์วัลด์ หรือ "ป่าแห่งเมืองบีเลอเฟ็ลท์"
| พื้นที่เรียงตามการใช้ประโยชน์ที่ดิน | พื้นที่ (ตารางกิโลเมตร) | ร้อยละของพื้นที่ทั้งหมด |
| --- | --- | --- |
| เกษตรกรรม | 95.75 | 37.13 % |
| ป่าไม้ | 52.22 | 20.25 % |
| สิ่งปลูกสร้าง พื้นที่ว่าง และอุตสาหกรรม | 70.20 | 27.22 % |
| ที่อยู่อาศัย และคมนาคม | 24.89 | 9.65 % |
| แหล่งน้ำ | 1.86 | 0.72 % |
| กีฬา สันทนาการ และพื้นที่สีเขียว | 11.79 | 4.57 % |
| อื่น ๆ | 1.19 | 0.46 % |
ภูมิศาสตร์ > การแบ่งเขตปกครอง

เมืองบีเลอเฟ็ลท์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 10 เทศบาล (Stadtbezirk) แต่ละเขตมีสภาผู้แทนเทศบาล (Bezirksvertretung) สมาชิกสภาผู้แทนเทศบาลมีจำนวนสูงสุด 19 คน ซึ่งได้จากการเลือกตั้งของประชาชนในเขตเทศบาลนั้น ๆ แต่ละเขตมีนายกเทศมนตรี (Bezirksbürgermeister) เป็นของตนเอง ปัจจุบันผู้คนยังนิยมใช้เขตย่อย (Stadtteil) ซึ่งเล็กกว่าเทศบาล เพื่อระบุตำแหน่งที่ตั้งของสถานที่ใด ๆ ในบีเลอเฟ็ลท์ ถึงแม้ว่าทางราชการจะไม่ใช้การแบ่งเขตปกครองระดับเขตย่อยแล้ว และบ่อยครั้งที่ชื่อของเขตย่อยตรงกับชื่อเดิมของพื้นที่ในสมัยที่ยังเป็นชุมชนอิสระก่อนการยุบรวมเข้ากับบีเลอเฟ็ลท์ในช่วงปี พ.ศ. 2473–2516 ตามกฎหมายบีเลอเฟ็ลท์ เขตเทศบาลทั้ง 10 แห่งของบีเลอเฟ็ลท์มีดังนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  บรัคเวเดอ (Brackwede)  ดอร์นแบร์ก (Dornberg)  กัดเดอร์เบาม์ (Gadderbaum)  ฮีพเพิน (Heepen) |    เยิลเลินเบ็ค (Jöllenbeck)   มิทเทอ (Mitte)   ชิลเดชเชอ (Schildesche) |    เซ็นเนอ (Senne)   เซ็นเนอชตัดท์ (Sennestadt)   ชตีกฮอร์สท์ (Stieghorst) |
แต่ละเทศบาลยังแบ่งออกเป็นเขตย่อย ดังนี้ (ตัวเลขในวงเล็บคือจำนวนเขตย่อย)
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เทศบาลฮีพเพิน (7) อัลเทินฮาเกิน (Altenhagen)  เบาม์ไฮเดอ (Baumheide)  บราเคอ (Brake)  เบรินนิงเฮาเซิน (Brönninghausen)  ฮีพเพิน (Heepen)  มิลเซอ (Milse)  โอลเดินทรุพ (Oldentrup) |  เทศบาลดอร์นแบร์ก (6) บาเบินเฮาเซิน (Babenhausen)  โกรซดอร์นแบร์ก (Großdornberg)  โฮแบร์เกอ-อือเรินทรุพ (Hoberge-Uerentrup)  เคียร์ชดอร์นแบร์ก (Kirchdornberg)  นีเดอร์ดอร์นแบร์ก-เดพเพินดอร์ฟ (Niederdornberg-Deppendorf)  ชเริททิงเฮาเซิน (Schröttinghausen) |  เทศบาลชตีกฮอร์สท์ (5) ฮิลเลอกอสเซิน (Hillegossen)  เลเมอร์สฮาเกิน-เกรฟิงฮาเกิน (Lämershagen-Gräfinghagen)  ซีเคอร์ (Sieker)  ชตีกฮอร์สท์ (Stieghorst)  อุบเบอดีสเซิน (Ubbedissen) |  เทศบาลบรัคเวเดอ (4) บรัคเวเดอ (Brackwede)  โฮลท์คัมพ์ (Holtkamp)  เควลเลอ (Quelle)  อุมเมิลน์ (Ummeln) |  เทศบาลเซ็นเนอชตัดท์ (4) ดัลบ์เคอ (Dalbke)  เอ็กคาร์ดท์สไฮม์ (Eckardtsheim)  ไฮเดบลืมเชิน (Heideblümchen)  เซ็นเนอชตัดท์ (Sennestadt) |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เทศบาลเยิลเลินเบ็ค (3) เยิลเลินเบ็ค (Jöllenbeck)  เทเซิน (Theesen)  ฟิลเซินดอร์ฟ (Vilsendorf) |  เทศบาลชิลเดชเชอ (3) เกลเลอร์สฮาเกิน (Gellershagen)  ชิลเดชเชอ (Schildesche)  ซุดบรัค (Sudbrack) |  เทศบาลเซ็นเนอ (3) บุชคัมพ์ (Buschkamp)  วินเดิลส์ไบลเคอ (Windelsbleiche)  วินด์เฟลอเทอ (Windflöte) |  เทศบาลกัดเดอร์เบาม์ (2) เบเทิล (Bethel)  กัดเดอร์เบาม์ (Gadderbaum) |  เทศบาลมิทเทอ (0) |
เมืองพี่น้อง

บีเลอเฟ็ลท์มีเมืองพี่น้องดังนี้:
รอชเดล สหราชอาณาจักร (ตั้งแต่ ค.ศ. 1953)
กงการ์โน ฝรั่งเศส (ตั้งแต่ ค.ศ. 1973)
Nahariya อิสราเอล (ตั้งแต่ ค.ศ. 1980)
เวลีคีนอฟโกรอด รัสเซีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 1987)
เชชูฟ โปแลนด์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1991)
เอสเตลี นิการากัว (ตั้งแต่ ค.ศ. 1995)