stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอลพีจีเอ
รางวัลของแอลพีจีเอทัวร์

ปัจจุบันแอลพีจีเอทัวร์มีการมอบรางวัลด้วยกัน 3 รางวัล ได้แก่
The Rolex Player 30 คะแนน 12 คะแนน 9 คะแนน 7 คะแนน 6 คะแนน 5 คะแนน 4 คะแนน 3 คะแนน 2 คะแนน 1 คะแนน
The Vare Trophy หรือ รางวัลถ้วยโทรฟี่ มอบให้กับผู้เล่นที่ทำคะแนนเฉลี่ยต่ำที่สุดของปี
The Louise Suggs Rolex Rookie of the Year Award หรือ รางวัลผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยมแห่งปี มอบให้กับผู้เล่นหน้าใหม่ที่มีคะแนนสะสมสูงที่สุด
1978 แนนซี โลเปซ นักกอล์ฟชาวอเมริกันผู้เล่นคนเดียวประวัติศาสตร์แอลพีจีเอทัวร์สามารถชนะรางวัลพิเศษ 3 รางวัล ยังเป็นผู้เล่นที่ทำเงินรางวัลได้สูงสุด รวมถึงชนะการรายการแข่งขันมากที่สุดในปีนั้นอีกด้วย
| ปี | ผู้เล่นยอดเยี่ยม | วาร์โทรฟี่ | ผู้เล่นหน้าใหม่ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2023 |  Lilia Vu |  อาฒยา ฐิติกุล |  Ryu Hae-ran |
| 2022 |  ลิเดีย โค |  ลิเดีย โค |  อาฒยา ฐิติกุล |
| 2021 |  จิน ยอง โค |  ลิเดีย โค |  ปภังกร ธวัชธนกิจ |
| 2020 |  เซ ยอง คิม |  แดเนี่ยลล์ คัง | – |
| 2019 |  จิน ยอง โค |  จิน ยอง โค |  Lee Jeong-eun |
| 2018 |  เอรียา จุฑานุกาล |  เอรียา จุฑานุกาล |  จิน ยอง โค |
| 2017 |  ซอง ฮยอน ปาร์ค  โซ ยอน รยู |  เล็กซี ทอมป์สัน |  ซอง ฮยอน ปาร์ค |

| 2016 |  เอรียา จุฑานุกาล |  อิน จี ชอน |  อิน จี ชอน |
| 2015 |  ลิเดีย โค |  อินบี ปาร์ค |  เซ ยอง คิม |
| 2014 |  สเตซี ลูอิส |  สเตซี ลูอิส |  ลิเดีย โค |
| 2013 |  อินบี ปาร์ค |  สเตซี ลูอิส |  โมรียา จุฑานุกาล |
| 2012 |  สเตซี ลูอิส |  อินบี ปาร์ค |  โซ ยอน รยู |
| 2011 |  เจิ้ง หย่าหนี |  เจิ้ง หย่าหนี |  ฮี คยอง ซอ |
| 2010 |  เจิ้ง หย่าหนี |  นา ยอน ชเว |  อซาฮารา มูนอซ |
| 2009 |  ลอเรนา โอชัว |  ลอเรนา โอชัว |  จีไย ชิน |
| 2008 |  ลอเรนา โอชัว |  ลอเรนา โอชัว |  เจิ้ง หย่าหนี |
| 2007 |  ลอเรนา โอชัว |  ลอเรนา โอชัว |  แองเจลา ปาร์ค |
| 2006 |  ลอเรนา โอชัว |  ลอเรนา โอชัว |  ซอน ฮวา ลี |
| 2005 |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  พอลลา ครีมเมอร์ |
| 2004 |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  เกรซ ปาร์ค |  ชี ฮยอน อัน |
| 2003 |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  เซ ริ พัค |  ลอเรนา โอชัว |
| 2002 |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  เบธ เบาเออร์ |
| 2001 |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  ฮี วอน ฮัน |
| 2000 |  แคร์รี เว็บบ์ |  แคร์รี เว็บบ์ |  โดโรธี เดลาซิน |
| 1999 |  แคร์รี เว็บบ์ |  แคร์รี เว็บบ์ |  มี ฮยอน คิม |
| 1998 |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  เซ ริ พัค |
| 1997 |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  แคร์รี เว็บบ์ |  ลิซ่า แฮคนีย์ |
| 1996 |  ลอรา เดวีส์ |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  แคร์รี เว็บบ์ |
| 1995 |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  แอนนิกา โซเรนสตัม |  แพท เฮิร์สท์ |
| 1994 |  เบธ แดเนียล |  เบธ แดเนียล |  แอนนิกา โซเรนสตัม |
| 1993 |  เบตซี คิง |  เบตซี คิง |  ซูซาน สตรัดวิค |
| 1992 |  ดอตตี เปปเปอร์ |  ดอตตี เปปเปอร์ |  เฮเลน อัลเฟรดส์สัน |
| 1991 |  แพท แบรดลีย์ |  แพท แบรดลีย์ |  แบรนดี เบอร์ตัน |
| 1990 |  เบธ แดเนียล |  เบธ แดเนียล |  ฮิโรมิ โคบายาชิ |
ผู้เล่นที่ทำเงินรางวัลสูงสุดในแต่ละปี

| ปี | ผู้เล่น | ประเทศ | เงินรางวัล ($) | ผู้ชนะ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2023 | Lilia Vu |  สหรัฐอเมริกา | 3,502,303 | 4 – Celine Boutier, Lilia Vu |
| 2022 | ลิเดีย โค |  นิวซีแลนด์ | 4,364,403 | 3 – ลิเดีย โค, เจนนิเฟอร์ คุพโช |
| 2021 | จิน ยอง โค |  เกาหลีใต้ | 3,502,161 | 5 – จิน ยอง โค |
| 2020 | จิน ยอง โค |  เกาหลีใต้ | 1,667,925 | 2 – แดเนี่ยลล์ คัง, เซ ยอง คิม |
| 2019 | จิน ยอง โค |  เกาหลีใต้ | 2,773,894 | 4 – จิน ยอง โค |
| 2018 | เอรียา จุฑานุกาล |  ไทย | 2,743,949 | 3 – เอรียา จุฑานุกาล,ปาร์ค ซัง ฮุน |
| 2017 | ปาร์ค ซัง ฮุน |  เกาหลีใต้ | 2,335,883 | 3 – เฝิงซานซาน,คิม อิน คยอง |
| 2016 | เอรียา จุฑานุกาล |  ไทย | 2,550,928 | 5 – เอรียา จุฑานุกาล |
| 2015 | ลิเดีย โค |  นิวซีแลนด์ | 2,800,802 | 5 – ลิเดีย โค,อินบี ปาร์ค |
| 2014 | สเตซี ลูอิส |  สหรัฐอเมริกา | 2,539,039 | 3 – ลิเดีย โค,สเตซี ลูอิส,อินบี ปาร์ค |
| 2013 | อินบี ปาร์ค |  เกาหลีใต้ | 2,456,619 | 6 – อินบี ปาร์ค |
| 2012 | อินบี ปาร์ค |  เกาหลีใต้ | 2,287,080 | 4 – สเตซี ลูอิส |
| 2011 | เจิ้ง หย่าหนี |  ไต้หวัน | 2,921,713 | 7 – เจิ้ง หย่าหนี |
| 2010 | นา ยอน ชเว |  เกาหลีใต้ | 1,871,166 | 5 – ไอ มิยาซาโตะ |
| 2009 | จีไย ชิน |  เกาหลีใต้ | 1,807,334 | 3 – จีไย ชิน, ลอเรนา โอชัว |
| 2008 | ลอเรนา โอชัว |  เม็กซิโก | 2,754,660 | 7 – ลอเรนา โอชัว |
| 2007 | ลอเรนา โอชัว |  เม็กซิโก | 4,364,994 | 8 – ลอเรนา โอชัว |
| 2006 | ลอเรนา โอชัว |  เม็กซิโก | 2,592,872 | 6 – ลอเรนา โอชัว |
| 2005 | แอนนิกา โซเรนสตัม |  สวีเดน | 2,588,240 | 10 – แอนนิกา โซเรนสตัม |
| 2004 | แอนนิกา โซเรนสตัม |  สวีเดน | 2,544,707 | 8 – แอนนิกา โซเรนสตัม |
| 2003 | แอนนิกา โซเรนสตัม |  สวีเดน | 2,029,506 | 6 – แอนนิกา โซเรนสตัม |
| 2002 | แอนนิกา โซเรนสตัม |  สวีเดน | 2,863,904 | 11 – แอนนิกา โซเรนสตัม |
| 2001 | แอนนิกา โซเรนสตัม |  สวีเดน | 2,105,868 | 8 – แอนนิกา โซเรนสตัม |
| 2000 | แคร์รี เว็บบ์ |  ออสเตรเลีย | 1,876,853 | 7 – แคร์รี เว็บบ์ |
| 1999 | แคร์รี เว็บบ์ |  ออสเตรเลีย | 1,591,959 | 6 – แคร์รี เว็บบ์ |
| 1998 | แอนนิกา โซเรนสตัม |  สวีเดน | 1,092,748 | 4 – แอนนิกา โซเรนสตัม, เซ ริ พัค |
| 1997 | แอนนิกา โซเรนสตัม |  สวีเดน | 1,236,789 | 6 – แอนนิกา โซเรนสตัม |
| 1996 | แคร์รี เว็บบ์ |  ออสเตรเลีย | 1,002,000 | 4 – ลอรา เดวีส์, ดอตตี เปปเปอร์, แคร์รี เว็บบ์ |
| 1995 | แอนนิกา โซเรนสตัม |  สวีเดน | 666,533 | 3 – แอนนิกา โซเรนสตัม |
| 1994 | ลอรา เดวีส์ |  อังกฤษ | 687,201 | 4 – เบธ แดเนียล |
| 1993 | เบตซี คิง |  สหรัฐอเมริกา | 595,992 | 3 – แบรนดี เบอร์ตัน |
| 1992 | ดอตตี เปปเปอร์ |  สหรัฐอเมริกา | 693,335 | 4 – ดอตตี เปปเปอร์ |
| 1991 | แพท แบรดลีย์ |  สหรัฐอเมริกา | 763,118 | 4 – แพท แบรดลีย์, เม็ก มัลลอน |
| 1990 | เบธ แดเนียล |  สหรัฐอเมริกา | 863,578 | 7 – เบธ แดเนียล |
ลิงก์

เว็บไซต์หลัก
| ด ค กฤดูกาลของแอลพีจีเอทัวร์ |
| --- | --- |
 1950 | 1951 | 1952 | 1953 | 1954 | 1955 | 1956 | 1957 | 1958 | 1959   1960 | 1961 | 1962 | 1963 | 1964 | 1965 | 1966 | 1967 | 1968 | 1969   1970 | 1971 | 1972 | 1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977 | 1978 | 1979   1980 | 1981 | 1982 | 1983 | 1984 | 1985 | 1986 | 1987 | 1988 | 1989   1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999   2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009   2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 
↑  "โปรจีน" อาฒยา คว้ารางวัลกอล์ฟ เกล็นนา คอลเลตต์ วาร์ โทรฟี 2023
↑  "Atthaya Thitikul Wins 2022 Louise Suggs Rolex Rookie Of The Year Award". LPGA. November 10, 2022.
↑  Levins, Keely (25 October 2021). "Patty Tavatanakit clinches Louise Suggs Rolex Rookie of the Year honors". Golf Digest. สืบค้นเมื่อ 25 October 2021.
↑  "Ariya Jutanugarn Earns 2018 Rolex Player of the Year Award". LPGA. October 30, 2018. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-26. สืบค้นเมื่อ 2023-03-26.
↑  "Jin Young Ko Earns 2018 Louise Suggs Rolex Rookie of the Year Award". LPGA. October 23, 2018. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-26. สืบค้นเมื่อ 2023-03-26.
↑  "Sung Hyun Park Clinches 2017 Louise Suggs Rolex Rookie of the Year Honors". LPGA. October 18, 2017. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-11-17. สืบค้นเมื่อ 2023-03-26.
แอ๊บแมน

แอ๊บแมน (อังกฤษ: Straight-acting) เป็นคำที่อธิบายหมายถึงคนที่ไม่แสดงให้เห็นภาพลักษณ์ที่แท้จริงหรือกิริยาท่าทางของเกย์ทั่วๆไป ถึงแม้ว่าจะมีการใช้คำนี้ในภาษาอังกฤษ มักจะใช้กับเกย์และผู้ชายไบเซ็กชวล แต่ก็มีการอธิบายถึงเลสเบี้ยนที่ดูเป็นผู้หญิงทั่วไป และเพราะคำนี้มีความหมายในเชิงลบกับชาวเกย์ จึงมักมีข้อพิพาทเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่เสมอ ส่วนภาษาไทย คำว่า แอ๊บแมน มีความหมายถึงเกย์ ที่แสดงตัวเองเป็นชายแท้ สนใจในเพศหญิง หรืออาจหมายถึงเกย์ที่ออกสาว ตุ๊ด กระเทย ที่แสดงตัวว่าแมนแบบผู้ชายปกติ มีความนิ่ง เข้มขรึม สุขุม หรือดุดันแบบผู้ชาย โดยปกปิดนิสัยที่แท้จริงของตัวเอง ต่อผู้อื่นตรงนั้นปกติแล้ว จะแสดงออกหรือมีกิริยาอาการแบบผู้หญิง เช่น เดินบิดสะโพก กรีดกรายนิ้ว กรีดร้องเสียงแหลม นั่งหนีบเข่าเรียบร้อย หรือทำอะไรนุ่มนวลอ่อนช้อยแบบสตรี เป็นต้น โดยมีความหมายเดียวกับคำว่า "เก๊กชง" หรือ "เก๊กแมน
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

ผู้สร้างภาพยนตร์ สเปนเซอร์ ไวนดส์ อธิบายความหมายของคำนี้ในภาพยนตร์ของเขาเรื่อง Straight Acting ภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับการที่ไวนดส์ปลอมเป็นหญิงจากมิชชันนารีชาวมอร์มอนที่ปกปิด ไปสู่การเปิดเผยเป็นเกย์ ร่วมกับสังคมย่อยของชาวเกย์ซึ่งเล่นกีฬาที่ใช้ร่างกายเป็นหลัก
ในปี 2006 จากบทสัมภาษณ์ในนิตยสารพีเพิล อดีตสมาชิกวงเอ็นซิงก์ แลนซ์ เบสส์ พูดถึงตัวเองกับเพื่อน ๆ ว่า เขา "แอ๊บแมน" และ "ผมเรียกพวกเขาว่า SAG -straight-acting gays (แมนแอ็กต์เกย์) พวกเราก็แค่เป็นผู้ชายธรรมดา ที่ชอบดูอเมริกันฟุตบอลและดื่มเบียร์" หลังจากที่เขาได้รับเสียงวิจารณ์หนาหูจากสังคมกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ เบสส์ก็ออกมาเปิดเผยว่าเขาไม่รู้เกี่ยวกับความหมายด้านลบของคำนี้มาก่อน
ในภาพยนตร์ไทย มีการใช้คำว่า "แอ๊บแมน" ในภาพยนตร์เรื่อง สตรีเหล็ก
แอ่งโอเลครานอน

| แอ่งโอเลครานอน  (Olecranon fossa) |
| --- | --- |
มุมมองด้านหลังของกระดูกต้นแขนซ้าย (แอ่งโอเลครานอนอยู่ด้านล่างของภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: fossa olecrani
TA98: A02.4.04.024
TA2: 1204
FMA: 23450
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
แอ่งโอเลครานอน (อังกฤษ: Olecranon fossa) เป็นแอ่งลึกรูปสามเหลี่ยมบนด้านหลังของกระดูกต้นแขน (humerus) อยู่เหนือด้านหลังของโทรเคลียร์ (trochlea) ซึ่งเป็นเบ้ารับกับยอดของโอเลครานอน โพรเซส (olecranon) เมื่ออยู่ในท่าเหยียดปลายแขน
แหล่งข้อมูลอื่น

Bioweb at UWLAX aplab
Photo of model at Waynesburg College skeleton3/olecranonfossa เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Norman/Georgetown radiographsul (xrayelbow)
Imaging at umich.edu เก็บถาวร 2005-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แอ่งใต้กระดูกสะบัก

| แอ่งใต้กระดูกสะบัก  (Subscapular fossa) |
| --- | --- |
พื้นผิวด้านหน้าของกระดูกสะบักข้างซ้าย (แอ่งใต้กระดูกสะบักอยู่ตรงกลางภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: fossa subscapularis
TA98: A02.4.01.003
TA2: 1145
FMA: 23281
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
แอ่งใต้กระดูกสะบัก (อังกฤษ: subscapular fossa) เป็นแอ่งเว้าขนาดใหญ่ที่อยู่ทางด้านหน้าหรือด้านกระดูกซี่โครงของกระดูกสะบัก เป็นบริเวณที่ยึดเกาะของกล้ามเนื้อใต้กระดูกสะบัก (subscapularis muscle)
แหล่งข้อมูลอื่น

Norman/Georgetown เก็บถาวร 2007-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
SUNY Labs 03:os-0103 เก็บถาวร 2008-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - "Scapular Region: Scapula (Left) "
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ

| แอสตันมาร์ติน แวนควิซ |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: แอสตันมาร์ติน
เริ่มผลิตเมื่อ: ค.ศ. 2001 – 2007 ค.ศ. 2012 – 2018
แหล่งผลิต: เกย์ดอน, สหราชอาณาจักร
ผู้ออกแบบ: เอียน แคลลุม (Ian Callum; โฉมแรก)   มาเรก ไรช์แมน (Marek Reichman; โฉมที่สอง)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งประเภทหรูหราสมรรถนะสูง (Grand tourer)
รูปแบบตัวถัง: 2 ประตู คูเป
โครงสร้าง: เครื่องยนต์กลางลำหน้า ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (FMR)
จำนวนประตู: 2 แบบบานเปิดหงส์ (Swan)
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: V12, 5,935 cc (362.2 cu in)
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดาอิเล็กโทร-ไฮโดรลิก 6 จังหวะ พร้อมกับออโตชิฟต์ ASM/SSM เกียร์อัตโนมัติทัชโทรนิก2 6 จังหวะ (ค.ศ. 2012–2014)/เกียร์อัตโนมัติทัชโทรนิก3 8 จังหวะ (ค.ศ. 2014 -)
มิติ
ความยาว: 4,665 mm (183.7 in) 4,720 mm (185.8 in)
ความกว้าง: 1,923 mm (75.7 in) 1,905 mm (75.0 in)
ความสูง: 1,318 mm (51.9 in) 1,280 mm (50.4 in)
น้ำหนัก: 1,835 kg (4,045 lb) – 1,875 kg (4,134 lb) 1,739 kg (3,834 lb)
ระยะเหตุการณ์
รุ่นต่อไป: แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส วี12 (รุ่นแรก) แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส ซุปเปอร์เลจเกร่า (รุ่นที่2)
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ (อังกฤษ: Aston Martin Vanquish) เป็นรถยนต์นั่งประเภทหรูหราสมรรถนะสูง เครื่องยนต์กลางลำหน้า ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (FMR) 2 ประตู 2+2/2+0 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติอังกฤษ แอสตันมาร์ติน เปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 2001 เป็นหนึ่งในรุ่นที่มารับช่วงต่อจากวิเรจ (Virage) โฉมแรกของแวนควิซ ได้รับการออกแบบโดย เอียน แคลลุม (Ian Callum) รถได้เปิดเผยสู่สาธารณชนที่งานเจนีวามอเตอร์โชว์ ปี ค.ศ. 2001 และได้ยุติการผลิตในปี 2005 ส่วนแวนควิซ เอส (Vanquish S) ซึ่งมีกำลังเครื่องยนต์และสมรรถนะที่สูงกว่า ได้เปิดตัวในปี ค.ศ. 2004 จนต่อมาในปี ค.ศ. 2007 แวนควิซ เอส ก็ได้ยุติการผลิตทั้งหมด และถูกแทนที่ด้วยรุ่น ดีบีเอส วี12 ในปี ค.ศ. 2012 แวนควิซ ในโฉมที่ 2 ก็ได้เปิดตัวอีกครั้ง หลังจากยุติการผลิตไปนานถึง 5 ปี จึงทำให้ แวนควิซ ในโฉมที่ 2 ถูกสร้างมาเพื่อแทนที่ ดีบีเอส วี12 ด้วย
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ ในโฉมที่ 1 มีชื่อเสียงจากการที่เป็นรถของเจมส์บอนด์ ในภาค ดาย อนัทเธอร์ เดย์
โฉมที่ 1 > Aston Martin V12 Vanquish

แอสตันมาร์ติน วี12 แวนควิซ (Aston Martin V12 Vanquish) ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001-2005 (เป็นจำนวน 1,492 คัน) ได้รับการออกแบบโดย นักออกแบบรถชาวอังกฤษ เอียน แคลลุม (Ian Callum) รถได้ใช้ชื่อโครงการว่า Project Vantage Concept  ด้วยรูปลักษณ์ของรถที่มีขนาดใหญ่กว่า ตัวถังที่ทำมาจากอะลูมิเนียมและคาร์บอน แอสตันมาร์ติน ดีบี7 มาพร้อมกับเครื่องยนต์ V12 ขนาด 5,935 ซีซี (5.9 ลิตร; 362.2 cu in) มีจำหน่ายทั้งแบบ 2+0 ที่นั่ง (2 ที่นั่ง) และแบบ 2+2 ที่นั่ง (4 ที่นั่ง)
แอสตันมาร์ติน วี12 แวนควิซ สามารถให้กำลังสูงสุดถึง 456 PS (335 kW; 450 bhp) และแรงบิดสูงสุด 540 N·m (400 lb·ft) ใช้ระบบเกียร์ธรรมดาอิเล็กโทรไฮดรออิก 6 จังหวะ ( Electrohydraulic manual ) ระบบเบรกแบบ เอบีเอส (ABS)
แอสตันมาร์ติน วี12 แวนควิซ ได้รับการจัดอันดับ ให้อยู่อันดับ 3 รถที่ประกอบภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา (Best Film Cars Ever) ตามหลังเพียง มินิ ในภาพยนตร์ เดอะอิตาเลียนจอบ และ แอสตันมาร์ติน ดีบี5 ซึ่งใช้ประกอบภาค จอมมฤตยู 007 และในภาค ธันเดอร์บอลล์ 007 ของภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์
โฉมที่ 1 > Aston Martin Vanquish S

แอสตันมาร์ติน แวนควิซ เอส (Aston Martin Vanquish S) เปิดตัวครั้งแรกที่งานปารีสออโตโชว์ปี ค.ศ. 2004 มาพร้อมกับกำลังและสมรรถนะที่เพิ่มขึ้นกว่า แวนควิซ ตัวปกติ สำหรับตัวซีซียังคงเดิมไว้ที่ 5,935 ซีซี เช่นเดิม แต่กำลังเพิ่มขึ้นจาก 456 เป็น 520 แรงม้า (340 to 390 kW) ทำให้แวนควิซ เอส กลายเป็นรถที่เร็วที่สุดเท่าที่ แอสตันมาร์ติน เคยสร้างมา  จนกระทั่งวี12 แวนทิจ เข้ามาครองบัลลังค์แทนในเดือนพฤษภาคมปี ค.ศ. 2013 รถได้ยุติการผลิตลงในวันที่ 19 กรกฎาคม ปี ค.ศ. 2007 ผลิตมาเป็นจำนวนทั้งสิ้น 1,086 คัน
ผู้ที่ชื่นชอบแอสตันมาร์ติน บางคนกล่าวถึง แวนควิซ เอส ที่ยุติการผลิตลงว่า เป็นรถแอสตันมาร์ตินคันสุดท้ายที่มีความเป็นแอสตันมาร์ตินมากที่สุด
โฉมที่ 2

โฉมที่ 2 แอสตันมาร์ติน แวนควิซ ได้ชื่อโปรเจ็กต์ว่า "เอเอ็ม310" ( AM310 ) ผลิตมาเพื่อแทน แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส วี12  ซึ่งได้ยุติการผลิตไปในปี ค.ศ. 2012 แวนควิซ โฉมที่ 2 มาพร้อมกับ เครื่องยนต์ขนาด 5,935 ซีซี (5.9 ลิตร; 362.2 cu in)  V12 มีกำลัง 573 PS (421 kW; 565 bhp) ที่ 6,750 rpm และแรงบิดสูงสุดที่ 620 N·m (460 lb·ft) ที่ 5,500 rpm รถขับเคลื่อนด้วยล้อหน้า ระบบเกียร์แบบอัตโนมัติ 6 จังหวะ และจำหน่ายแบบ 2+2 ที่นั่ง (4 ที่นั่ง) เพียงอย่างเดียว ซึ่งต่างกับโฉมก่อนหน้านี้ที่มีให้เลือก 2 แบบ
Vanquish Vision Concept

หากย้อนกลับไปเมื่อปี 2019 ในงาน Geneva Motor Show จะเห็นได้ว่า Aston Martin เคยนำรถยนต์คอนเซ็ปต์ที่เป็นลักษณะเครื่องวางกลางลำซึ่งเหมือนกับพี่ๆร่วมค่ายอย่าง Valhalla และ Valkyrie โดย Next gen Vanquish จะเข้ามารับไม้ต่อนั้นในฐานะ Entry-level supercar นั่นเอง
สำหรับขุมพลังใหม่จากค่าย AMG ที่จะมาอยู่ใน Aston Martin Vanquish นั้นจะไม่ใช่เครื่องยนต์สันดาปภายในล้วน แต่จะมีมอเตอร์ไฟฟ้าเข้ามาช่วยเพิ่มดีกรีความแรงขึ้นไปอีกตามยุคสมัย ทำให้แรงม้ารวมสูงถึง 831 ตัว ขณะที่เครื่องยนต์เดี่ยวๆนั้นอยู่ที่ 630 แรงม้า ส่วนพี่ใหญ่อย่าง Valhalla นั้นได้เครื่องยนต์ V8 จาก AMG GT Black Series ซึ่งจัดจ้านยิ่งกว่า
แม้ว่าเจ้า Vanquish ใหม่นั้นจะมีเครื่องยนต์ที่ให้สมรรถนะตามตารางที่สูงลิ่วแล้วก็ตาม แต่เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับเพื่อนร่วมชั้นอย่าง Ferrari 296 GTB และ McLaren Artura พบว่ายังเป็นรองทั้งสองคันอยู่ เป็นเหตุให้ทีมวิศวกรต้องกลับมาหาทางตีตื้นด้วยการใช้ชิ้นส่วนคาร์บอนไฟเบอร์บางส่วนแทนเพื่อไล่เบา ซึ่งอาจทำได้มากถึง 1,500 กิโลกรัม
Next gen Vanquish นั้นมีแผนเปิดตัวในปี 2025 โดย Lawrence Stroll ประธานบริษัทได้ให้ข้อมูลว่านอกจากเวอร์ชันธรรมดาสามัญ ที่เปิดโอกาสให้คนรักความแรงที่กระเป๋าหนักได้เป็นเจ้าของแล้ว Vanquish ก็ยังจะมีตัวแรงที่จะถูกนำไปปรับแต่ง เพื่อต่อยอดเป็นเวอร์ชันพิเศษในอนาคตอีกด้วย ซึ่งต่างจากวิถีของรถซุปเปอร์คาร์ที่โดยทั่วไปจะผลิตออกมาในลักษณะเวอร์ชันเดียวสำหรับทุกตลาด หรือ one-make global racing series นั่นเอง
Aston Martin Vanquish Vision Concept
ดูเพิ่ม

แอสตันมาร์ติน
แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส วี12
แอสตันมาร์ติน ดีบี9
แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส ซุปเปอร์เลจเกร่า
แอสตันมาร์ติน วี12 แวนควิซ โฉมที่ 1
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ โฉมที่ 2
แอ็พสลีย์ เชอร์รี-การ์ราด

| แอ็พสลีย์ เชอร์รี-การ์ราด Apsley Cherry-Garrard |
| --- | --- |
เกิด: 2 มกราคม ค.ศ. 1886
เสียชีวิต: 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1959
สัญชาติ: ชาวอังกฤษ
อาชีพ: นักสำรวจ
ผลงานเด่น: “การเดินทางอันเลวร้ายที่สุดในโลก”
ตำแหน่ง: นักสำรวจ
นักสำรวจชาวอังกฤษ
แอ็พสลีย์ เชอร์รี-การ์ราด (อังกฤษ: Apsley Cherry-Garrard หรือ Apsley George Benet Cherry-Garrard) (2 มกราคม ค.ศ. 1886 - (18 พฤษภาคม ค.ศ. 1959) แอ็พสลีย์ เชอร์รี-การ์ราดเป็นนักสำรวจชาวอังกฤษ ที่ทำการสำรวจทวีปแอนตาร์กติกา แอ็พสลีย์รอดมาได้จากโครงการสำรวจแทร์ราโนวา (Terra Nova Expedition) และมีชื่อเสียงจากงานบันทึกของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโครงการสำรวจ ในหนังสือ  “การเดินทางอันเลวร้ายที่สุดในโลก” (The Worst Journey in the World)
ชีวิตเบื้องต้น

เกิดที่เบดฟอร์ด แอ็พสลีย์เป็นบุตรของเมเจอร์เจนเนอรัลแอ็พสลีย์ เชอร์รี (ต่อมาเปลี่ยนเป็นเชอร์รี-การ์ราด) และเอเวลิน อีดิธ และได้รับการศึกษาเบื้องต้นที่วิทยาลัยวินเชสเตอร์ และวิทยาลัยไครสต์เชิร์ช มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด นามสกุลของแอ็พสลีย์เปลี่ยนจากเชอร์รีเป็นเชอร์รี-การ์ราดตามการระบุในพินัยกรรมของป้า ที่บิดาได้รับอสังหาริมทรัพย์เป็นจำนวนมากใกล้วีทแธมสเตดในฮาร์ตฟอร์ดเชอร์
แอ็พสลีย์มีความตื่นตาตื่นใจกับเรื่องราวของความสำเร็จของบิดา และมีความรู้สึกว่าต้องพยายามดำเนินชีวิตตามตัวอย่างที่บิดาสร้างไว้ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1907, เอ็ดเวิร์ด เอเดรียน วิลสันมาพบปะกับกัปตันโรเบิร์ต ฟอลคอน สกอตต์ที่บ้านของเรจินาลด์ สมิธเพื่อเจรจากันเรื่องโครงการสำรวจทวีปแอนตาร์กติกา แอ็พสลีย์ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเรจินาลด์ที่มาเยี่ยมอยู่พอดีจึงอาสาเข้าร่วมโครงการ
แหล่งข้อมูลอื่น

The Worst Journey in the World ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
ผลงานของ Apsley Cherry-Garrard ที่โครงการกูเทินแบร์ค
Review of Sara Wheeler's biography
Review of The Worst Journey in the World at The Open Critic
The Worst Journey in the World (BBC Radio 4 adaptation)
แอล. เอส. โลว์รี

| ลอว์เรนซ์ สตีเฟน "แอล> เอส." โลว์รี (Laurence Stephen "L.S." Lowry) |
| --- | --- |
Lowry memorial, Mottram
เกิด: ลอว์เรนซ์ สตีเฟน โลว์รี (Laurence Stephen Lowry) 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1887(1887-11-01) สเตรตฟอร์ด เทศมณฑลแลงคาเชอร์ (ปัจจุบันอยู่ในเกรเทอร์แมนเชสเตอร์) ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1976(1976-02-23) (88 ปี) กลอสซอป เทศมณฑลดาร์บิเชอร์ ประเทศอังกฤษ
สัญชาติ: อังกฤษ
การศึกษา: Manchester Municipal College Salford Technical College
มีชื่อเสียงจาก: ภาพวาด
ผลงานเด่น: Going to the Match (1928) Coming from the Mill (1930) Industrial Landscape (1955) Portrait of Ann (1957)
ขบวนการ: Expressionism
รางวัล: Freedom of the City of Salford Honorary Master of Arts Honorary Doctor of Letters
ลอว์เรนซ์ สตีเฟน "แอล. เอส." โลว์รี (อังกฤษ: Laurence Stephen "L.S." Lowry; 1 พฤศจิกายน 1887 – 23 กุมภาพันธ์ 1976) เป็นจิตรกรภาพวาดชาวอังกฤษ โลว์รีมีชื่อเสียงมากในด้านการวาดภาพฉากชีวิตในนิคมอุตสาหกรรม (industrial districts) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ (North West England) ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 เขาพัฒนาลักษณะเด่นของการวาดภาพ รวมถึงการวาดภาพภูมิทัศน์ของชาวเมืองด้วยรูปทรงของมนุษย์ที่มักจะมีลักษณะแบบ “มนุษย์ก้านไม้ขีด” เขาวาดภาพที่ดูลึกลับน่าพิศวงของเมืองที่ถูกทิ้งร้าง, ภาพเหมือนบุคคลที่ดูเศร้าสร้อย รวมทั้งภาพที่ไม่ได้เผยแพร่อย่าง “Marionette” ซึ่งถูกค้นพบหลังจากที่เขาเสียชีวิตไปแล้ว
เมื่อพิจารณาจากการที่เขาใช้ลักษณะของตัวแบบที่แปลกตา กระทั่งขาดการแสดงสภาพอากาศในภาพภูมิทัศน์ส่วนใหญ่ของเขาแล้วนั้น บางครั้งเขาก็แสดงคุณลักษณะเฉพาะที่ไร้เดียงสา (naïve) ของ “จิตรกรวันอาทิตย์ (Sunday Painter)” แม้นี่จะไม่ใช่สถานะที่แกลเลอรี่จัดการนิทรรศการผลงานเก่าของเขาก็ตาม
งานศิลปะจำนวนมากของโลว์รีนั้นถูกจัดแสดงอย่างถาวรใน the Lowry ซึ่งเป็นอาร์ตแกลเลอรี่ที่สร้าง ณ Salford Quays โดยมีจุดประสงค์ที่จะตั้งชื่อตามเขา โลว์รีนั้นปฏิเสธ British honours ถึงห้าครั้งในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ รวมทั้งปฏิเสธตำแหน่งอัศวิน (knighthood) ในปี 1968 ทำให้ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นผู้ที่ปฏิเสธ British honours มากครั้งที่สุด
วันที่ 26 มิถุนายน 2013 เป็นวันเปิดนิทรรศการรวมผลงานของโลว์รีอย่างเป็นทางการ ณ Tate Britain ในกรุงลอนดอน ครั้งแรกที่ Tate และในปี 2014 นิทรรศการผลงานเดี่ยวของเขานอกสหราชอาณาจักร ถูกจัดขึ้นที่มณฑลหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน
วัยเด็ก

โลว์รีเกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1887 เลขที่ 8 ถนน Barrett เมืองสเตรตฟอร์ด เทศมณฑลแลงคาเชอร์ เป็นการเกิดที่ยากลำบาก และเอลิซาเบ็ธ แม่ของเขานั้นหวังที่จะได้ลูกสาว ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดตั้งแต่ครั้งแรกที่มองเขา เธอแสดงออกชัดเจนว่าอิจฉาพี่สาวของเธอที่ชื่อแมรี ซึ่งมีลูกสาวแสนสวยถึงสามคน ต่างจากเธอที่มีลูกชายงุ่มง่ามคนหนึ่ง พ่อของโลว์รี, โรเบิร์ต เป็นเสมียนให้กับ the Jacob Earnshaw and Son Property Company เขาเป็นคนเงียบๆ และคิดถึงแต่ตัวเอง ซึ่งโลว์รีเคยอธิบายว่าเขาเหมือนกับ “ปลาเย็นๆ ลื่นๆ” และ “(เป็นผู้ชายประเภทที่) คิดว่าตนเองมีชีวิตเพื่อใช้ และพยายามให้ดีที่สุดที่จะผ่านมันไป”
หลังจากที่โลว์รีเกิด แม่ของเขาก็สุขภาพย่ำแย่ลงจนไม่สามารถไปสอนเปียโนได้อีก ตัวเธอมีพรสวรรค์และได้รับความเคารพด้วยความทะเยอทะยานที่จะขึ้นบนเวทีในฐานะนักเปียโนมืออาชีพ เธอเป็นผู้หญิง   โมโหร้าย มีอาการทางประสาท ซึ่งเกิดจากการมีพ่อที่เข้มงวด มีความคาดหวังและมาตรฐานสูง เหมือนกับเขา แม่ของโลว์รีควบคุมและไม่ยอมให้เกิดความผิดพลาดขึ้น เธอใช้อาการป่วยเป็นการดึงความสนใจและความเชื่อฟังของสามีซึ่งอ่อนโยนและรักใคร่ในตัวเธอ รวมทั้งใช้เพื่อปกครองลูกชายของเธอด้วย ในบทสัมภาษณ์ที่เกิดขึ้นต่อมาในชีวิตของโลว์รีแสดงให้เห็นว่าเขามีวัยเด็กที่โศกเศร้า เติบโตขึ้นในบรรยากาศที่กดดันของครอบครัว ถึงแม้ว่าแม่ของเขาจะไม่ได้พึงพอใจที่เขาเป็นศิลปิน แต่จำนวนหนังสือที่โลว์รีได้รับเป็นของขวัญคริสต์มาสจากพ่อแม่ของเขาก็เขียนมอบไว้ว่า “แด่โลว์รีที่รักของเรา” ที่โรงเรียน เขามีเพื่อนน้อยคน และไม่มีความโดดเด่นทางวิชาการ พ่อของโลว์รีเป็นที่รักของเขา แต่ในบันทึกนั้น ชายผู้นี้เป็นคนเงียบสงบ ความสบายใจของเขาคือการหายเข้าไปในเบื้องหลังของเรื่องราวด้วยการทำตัวสงบเสงี่ยม
เวลาส่วนมากในช่วงปีแรกๆ โลว์รีใช้ไปในแถบชานเมืองแมนเชสเตอร์ ส่วนหนึ่งของ Victoria Park, Rusholm แต่ในปี 1909 ช่วงที่เกิดภาวะกดดันทางเศรษฐกิจ ครอบครัวของโลว์รีย้ายไปสู่ 117 Station Road ในนิคมอุตสาหกรรม Pendlebury ภูมิทัศน์ของที่นี่ประกอบไปด้วยโรงงานทอผ้าและปล่องไฟของโรงงานอุตสาหกรรมที่มีจำนวนมากกว่าต้นไม้หลายเท่า โลว์รีหวนคิดถึงในภายหลัง “ในตอนแรก ผมเกลียดที่นั่น หลังจากนั้นหลายปี ผมเริ่มสนใจมันมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายผมกลับหลงใหลมัน…มีอยู่วันหนึ่ง ผมพลาดรถไฟจาก Pendlebury – (a place) ผมละเลยมันไปถึง 7 ปี --- และขณะที่ผมกำลังออกจากสถานีนั้น ก็ได้เห็นโรงสีของ the Acme Spinning Company… โครงโลหะสีดำขนาดใหญ่และแถวของช่องแสงสีเหลืองตั้งตรง ต้านทานกับความเศร้า ในขณะที่ความชื้นจู่โจมท้องฟ้ายามบ่าย โรงสีถูกปิดไปแล้ว… ผมเคยเห็นฉากนี้มาก่อน--- ฉากที่ผมเคยมองดูอยู่หลายต่อหลายครั้ง โดยไม่เคยมองเห็น--- ด้วยความปิติล้นเหลือ”
การศึกษา

หลังออกจากโรงเรียน โลว์รีเริ่มทำอาชีพรับจ้างให้กับบริษัท พอลล์ มอลล์ (Pall Mall) ก่อนจะกลายเป็นผู้เก็บค่าเช่าที่ เขามักใช้เวลาบางส่วนในช่วงพักรับประทานอาหารกลางวันที่ Buile Hill Park
โลว์รีได้เข้าเรียนวิชาศิลปะในชั้นเรียนส่วนบุคคลในสาขาศิลปะโบราณและการฝึกวาดภาพในช่วงเย็น ในปี 1905 เขาได้เข้าเรียนที่สถาบันศิลปะ Manchester ที่ซึ่งโลว์รีได้ศึกษางานของกลุ่มศิลปิน Impressionism จากฝรั่งเศส, Pierre Adolphe Valette โลว์รียกย่องสรรเสริญ Valette อย่างเต็มที่ในฐานะอาจารย์ สังเกตได้จาก “ผมไม่สามารถคาดหวังสูงเกินไป สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมมาจากการที่ผมเข้ามาสู่เมืองสีซีดของ Adolph Valette ที่เต็มไปด้วยศิลปิน Impresionism ชาวฝรั่งเศส ตระหนักรู้ถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นใน Paris” ในปี 1915 โลว์รีเข้าศึกษาต่อที่ Salford Royal Technical College (ขณะนี้เปลี่ยนชื่อเป็น University of Salford) ที่ซึ่งเขาศึกษาต่อไปจนถึงปี 1925 และเป็นที่ซึ่งเขาพัฒนาความสนใจในภูมิทัศน์ทางอุตสาหกรรม และเริ่มต้นผลิตงานในรูปแบบของเขาเอง