วิทยุคลื่นสั้น
ประวัติ > การพัฒนา

ชื่อ "คลื่นสั้น" เกิดขึ้นในช่วงเริ่มแรกของวิทยุในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมื่อสเปกตรัมวิทยุถูกแบ่งออกเป็นแถบคลื่นยาว (LW) คลื่นปานกลาง (MW) และคลื่นสั้น (SW) ตามความยาวของคลื่น วิทยุคลื่นสั้นได้รับชื่อนี้เนื่องจากความยาวคลื่นในแถบนี้สั้นกว่า 200 เมตร (1,500 kHz) ซึ่งเป็นขีดจำกัดช่วงบนเดิมของย่านความถี่ปานกลางที่ใช้สำหรับการสื่อสารทางวิทยุเป็นครั้งแรก ปัจจุบันคลื่นกลางสำหรับการออกอากาศขยายออกไปเหนือขีดจำกัด 200 เมตร / 1,500 kHz
วิทยุโทรเลขระยะไกลในยุคแรกใช้คลื่นยาวที่ต่ำกว่า 300 กิโลเฮิรตซ์ (kHz) / สูงกว่า 1,000 เมตร ข้อเสียของระบบนี้ ได้แก่ สเปกตรัมที่มีจำกัดมากสำหรับการสื่อสารระยะไกล และเครื่องส่ง เครื่องรับ และสายอากาศขนาดยักษ์ที่มีราคาแพงมาก คลื่นยาวยังยากที่จะส่งสัญญาณตามทิศทาง ส่งผลให้สูญเสียพลังงานอย่างมากในระยะไกล ก่อนปี พ.ศ. 2463 ความถี่คลื่นสั้นที่สูงกว่า 1.5 MHz ถือว่าไม่มีประโยชน์สำหรับการสื่อสารระยะไกลและถูกกำหนดให้ใช้โดยนักวิทยุสมัครเล่นในหลายประเทศ
กูลเยลโม มาร์โกนี ผู้บุกเบิกวิทยุ ได้มอบหมายให้ชาร์ลส์ ซามูเอล แฟรงคลิน ผู้ช่วยของเขา ดำเนินการศึกษาลักษณะเฉพาะของการส่งสัญญาณของคลื่นสั้นในวงกว้าง และพิจารณาความเหมาะสมในการส่งสัญญาณระยะไกล แฟรงคลินได้ติดตั้งสายอากาศขนาดใหญ่ที่สถานีไร้สายโพลดู (Poldhu Wireless Station) ในคอร์นวอลล์ ซึ่งใช้พลังงาน 25 กิโลวัตต์ ในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม พ.ศ. 2466 การส่งสัญญาณไร้สายได้สำเร็จในเวลากลางคืน บนความยาว 97 เมตร (ประมาณ 3 MHz) จาก โพลดู ไปยังเรือยอทช์ อิเล็ทตรา ของมาร์โคนีที่หมู่เกาะกาบูเวร์ดี
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2467 มาร์โกนีได้จัดเตรียมการส่งสัญญาณทั้งกลางวันและกลางคืนที่ย่านความถี่ 32 เมตร (ประมาณ 9.4 MHz) จากโพลดูไปยังเรือยอทช์ของเขาในท่าเรือที่เบรุตซึ่งเขาได้ล่องเรือไปและ "ประหลาดใจ" ที่พบว่าเขาสามารถรับสัญญาณได้ "ตลอดทั้งวัน" แฟรงคลินได้ปรับปรุงการส่งสัญญาณแบบกำหนดทิศทางโดยการประดิษฐ์ระบบสายอากาศแบบม่านอาร์เรย์ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2467 มาร์โคนีได้ทำสัญญากับที่ทำการไปรษณีย์กลางของอังกฤษ (GPO) เพื่อติดตั้งวงจรโทรเลขคลื่นสั้นความเร็วสูงจากลอนดอนไปยังออสเตรเลีย อินเดีย แอฟริกาใต้และแคนาดาซึ่งเป็นองค์ประกอบหลักของ “อิมพีเรียลไวเลสเชน” ขณะที่ "บีมไวเลสเซอร์วิส" คลื่นสั้นจากสหราชอาณาจักรไปยังแคนาดาเริ่มดำเนินการเชิงพาณิชย์เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2469 บีมไวเลสเซอร์วิสจากสหราชอาณาจักรไปยังออสเตรเลีย แอฟริกาใต้และอินเดียเริ่มให้บริการในปี พ.ศ. 2470
การสื่อสารคลื่นสั้นเริ่มเติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงปี พ.ศ. 2463 ในปี พ.ศ. 2471 การสื่อสารระยะไกลมากกว่าครึ่งหนึ่งได้เปลี่ยนจากสายเคเบิลข้ามมหาสมุทรและบริการไร้สายคลื่นยาวเป็นคลื่นสั้น และปริมาณการสื่อสารคลื่นสั้นข้ามมหาสมุทรโดยรวมก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก สถานีคลื่นสั้นมีข้อได้เปรียบด้านต้นทุนและประสิทธิภาพเหนือการติดตั้งระบบไร้สายของคลื่นยาวซึ่งมีขนาดใหญ่ อย่างไรก็ตาม สถานีสื่อสารคลื่นยาวเชิงพาณิชย์บางแห่งยังคงใช้งานอยู่จนถึงช่วงปี พ.ศ. 2503 วงจรวิทยุระยะไกลยังลดความต้องการสายเคเบิลใหม่ แม้ว่าสายเคเบิลจะยังคงมีข้อได้เปรียบด้านความปลอดภัยสูงและสัญญาณที่เชื่อถือได้และมีคุณภาพดีกว่าคลื่นสั้นมากก็ตาม
บริษัทเคเบิลเริ่มสูญเสียรายได้เป็นจำนวนมากในปี พ.ศ. 2470 วิกฤตทางการเงินครั้งใหญ่คุกคามความอยู่รอดของบริษัทเคเบิลที่สำคัญต่อผลประโยชน์เชิงยุทธศาสตร์ของอังกฤษ รัฐบาลอังกฤษจัดการประชุมระบบไร้สายและเคเบิลอิมพีเรียล (Imperial Wireless and Cable Conference) ในปี พ.ศ. 2471 "เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจากการแข่งขันระหว่าง บีมไวเลส กับ เคเบิลเซอร์วิส" ซึ่งได้รับแนะนำและได้รับการอนุมัติจากรัฐบาลให้รวมทรัพยากรเคเบิลและไร้สายในต่างประเทศทั้งหมดของจักรวรรดิเข้าเป็นระบบเดียวที่ควบคุมโดยบริษัทที่จัดตั้งขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2472 ชื่อบริษัทถูกเปลี่ยนเป็น บริษัท เคเบิล แอนด์ ไวร์เลส ในปี พ.ศ. 2477
สายเคเบิลระยะไกลเริ่มกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งในปี พ.ศ. 2500 ด้วยการวางสายเคเบิล ทีเอที-1 ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ซึ่งเป็นสายเคเบิลความถี่เสียงเส้นแรกบนเส้นทางนี้ สายเคเบิลนี้ให้ช่องสัญญาณโทรศัพท์คุณภาพสูง 36 ช่อง และในไม่ช้าก็มีสายเคเบิลที่มีความจุสูงกว่านั้นอีกทั่วโลก การแข่งขันจากสายเคเบิลเหล่านี้ทำให้ความสามารถในการทำกำไรของวิทยุคลื่นสั้นสำหรับการสื่อสารเชิงพาณิชย์สิ้นสุดลงในที่สุด