stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน
รุ่นที่ 2 (CE9A EVO II; พ.ศ. 2537 - 2538)

อีโวลูชันรุ่นที่สอง มีการปรับปรุงระบบเครื่องยนต์โดยเพิ่มแรงดัน BoosterTurbo ทำให้มีกำลังเพิ่มจาก 247 เป็น 256 แรงม้า ที่ 6000 รอบต่อนาที (เครื่องยนต์ 2000 ซีซีเท่ากัน) ทอร์ค 31.6 กิโลกรัม-เมตร ที่ 3000 รอบต่อนาที ใช้เกียร์ธรรมดา 5 สปีดส่งกำลังสู่ระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ มีการปรับปรุงระบบการควบคุมรถ เพิ่มระยะฐานล้อจาก 2500 เป็น 2510 มิลลิเมตร และเพิ่มขนาดสปอยเลอร์ เพิ่มความสูงจาก 1395 เป็น 1420 มิลลิเมตร น้ำหนักตัวรถ 1180-1250 กิโลกรัม
รุ่นที่ 3 (CE9A EVO III; พ.ศ. 2538 - 2539)

อีโวลูชันรุ่นที่ 3 ได้มีการติดตั้งแอโรพาร์ท และสปอยเลอร์รอบคัน เพื่อเพิ่มแรงกด(ให้ยึดติดกับพื้นถนน กันลอย) และลดค่าการต้านทานอากาศ(แอโรไดนามิค)ลง ทำให้รถพุ่งได้ดียิ่งขึ้น และเปลี่ยนคอมเพรสเซอร์ของระบบเทอร์โบชาร์จ ทำให้มีกำลังเพิ่มขึ้นอีก จาก 256 เป็น 270 แรงม้า ที่ 6250 รอบต่อนาที (เครื่องยนต์ 2000 ซีซี) ทอร์ค 31.6 กิโลกรัม-เมตร ที่ 3000 รอบต่อนาที ใช้เกียร์ธรรมดา 5 สปีด น้ำหนักรถ 1190-1260 กิโลกรัม ส่วนมิติกว้างยาวและระยะฐานล้อคงเดิม
รุ่นที่ 4 (CN9A; พ.ศ. 2539 - 2541)

อีโวลูชันรุ่นที่ 4 ได้เปลี่ยนมาใช้ตัวถังพื้นฐานของแลนเซอร์รุ่นที่ 7 หรือ โฉมท้ายเบนซ์ หรือแลนเซอร์เอ็มจี ตัวถังยาว 4330 มิลลิเมตร กว้าง 1690 มิลลิเมตร สูง 1415 มิลลิเมตร ระยะฐานล้อ 2510 มิลลิเมตร น้ำหนัก1260 - 1350 กิโลกรัม เป็นได้มีการเปลี่ยนมาใช้พวงมาลัยแบบ 3 ก้านทรงสปอร์ต มีการติดตั้งถุงลมนิรภัย และระบบ Active Yaw Control หรือระบบควบคุมแรงบิดล้อหลังเป็นรุ่นแรกของโลก ทำให้สามารถเข้าโค้งได้ที่ความเร็วสูง และทรงตัวได้ดีเมื่อเบรกกะทันหัน
เครื่องยนต์ที่ใช้ ยังเป็นเครื่อง 4G63 ขนาด 2000 ซีซี เช่นเดียวกับรุ่นก่อนหน้าทั้ง 3 รุ่น แต่ใช้เครื่องยนต์แบบเทอร์โบคู่ (Twin Scroll Turbo) ปรับสมรรถนะขึ้น โดยมีกำลัง 276 แรงม้า ที่ 6500 รอบต่อนาที และแรงบิดสูงสุด 36.0 กิโลกรัม-เมตร ที่ 3000 รอบต่อนาที นอกจากนี้ยังมีการย้ายตำแหน่งเครื่องยนต์เยื้องมาทางฝั่งคนขับ เพื่อให้ทำงานประสานกับเกียร์ธรรมดา 5 สปีดได้ดียิ่งขึ้น
ด้านการตกแต่งภายใน อีโวลูชัน โฟว์ ถือเป็นรุ่นแรก ในตระกูลอีโวลูชัน ที่ติดตั้งพวงมาลัย 3 ก้านทรงสปอร์ตที่ฝังถุงลมนิรภัยด้านคนขับจาก MOMO เอาไว้ โดยใช้ด้ายสีแดง เย็บหนังหุ้มพวงมาลัยเอาไว้ ขณะที่หัวเกียร์หุ้มหนังด้วยเช่นกันกระนั้น สิ่งที่ยังไม่เปลี่ยนไป นั่นคือ มิตซูบิชิ ยังคงใช้บริการเบาะนั่งแบบบักเก็ตซีต บุผ้าจาก RECARO ตามเคย มาตรวัดขาว ตัวเลขเรืองแสงสีแดง เครื่องปรับอากาศดิจิตอลแบบสหกรณ์ พบได้ในรถรุ่นหรูๆของค่ายนี้
มีให้เลือกทั้งรุ่น RS  – "Rally Sport" – สำหรับลูกค้าที่ต้องการรถสภาพเดิม ไปโมดิฟายต่อเพื่อลงแข่งในสนาม และรุ่น GSR – "Gran Sport Racing" – สำหรับลูกค้าทั่วไป
รุ่นที่ 5 (CP9A EVO V; พ.ศ. 2541 - 2542)

อีโวลูชันรุ่นที่ 5 ได้เพิ่มช่องรับอากาศขนาดใหญ่เพื่อระบายความร้อนในเครื่องยนต์ ตัวถังยาว 4350 มิลลิเมตร กว้าง 1770 มิลลิเมตร สูง 1405-1415 มิลลิเมตร หนัก 1260 - 1360 กิโลกรัม เครื่องยนต์มีแรงม้าเท่าเดิม แต่แรงบิดเพิ่มเป็น 38.1 กิโลกรัม-เมตร ที่ 3000 รอบต่อนาที
รุ่นที่ 6 (CP9A EVO VI; พ.ศ. 2542 - 2544)

อีโวลูชันรุ่นที่ 6 ได้มีการปรับปรุงระบบแอโรพาร์ท และระบบหล่อเย็นเครื่องยนต์ให้ได้ตามมาตรฐานของ Fédération Internationale de l'Automobile หรือ FIA ปรับปรุงระบบ Active Yaw Control ให้ทันสมัยขึ้น เปลี่ยนแกนเทอร์ไบน์เป็นไททาเนียม ปรับปรุงระบบสั่นสะเทือนเพื่อให้ยึดเกาะถนนได้ดีขึ้น
ในปีเดียวกัน มิตซูบิชิได้ผลิตแลนเซอร์ อีโวลูชัน เวอร์ชันพิเศษ เพื่อเป็นเกียรติให้ ทอมมี มาคิเนน (Tommi Makinen) ซึ่งเป็นนักแข่งแรลลี่อาร์ตของทีมมิตซูบิชิ ที่ได้ใช้แลนเซอร์ อีโวลูชัน คว้าชัยชนะในอันดับต้นๆ ในการแข่งแรลลี่อาร์ตระดับโลกได้หลายครั้ง โดยยึดการตกแต่งด้วยสีแดง ออกแบบชุดแอโรพาร์ทใหม่ทั้งหมด พร้อมฝาปิดถังน้ำมันแบบใหม่เพื่อกันการกระฉอกในการเข้าโค้งด้วยความเร็วสูง
เครื่องยนต์ของอีโวลูชัน 6 มีแรงม้าเท่าเดิม แต่แรงบิด เปลี่ยนเป็น 38.1 กิโลกรัม-เมตร ที่ 2750 รอบต่อนาที และอีโวลูชันรุ่นที่ 6 ได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่อง Taxi 2 โดยเป็นรถของแก๊งค์ยากูซ่า ในฉากที่ไล่กวดรถ เปอรโยต์ 406 และพุ่งเข้าชนรถถัง ในขณะที่เปอร์โยต์ 406 พุงลอยข้ามรถถังไป
ด้านมิติ ตัวถังรถยาว 4350 มม. กว้าง 1770 มม. สูง1405-1415 มม. ระยะฐานล้อ 2510 มม. น้ำหนัก 1250 - 1360 กก.
รุ่นที่ 7 (CT9A EVO VII; พ.ศ. 2544 - 2546)

อีโวลูชันรุ่นที่ 7 ได้เปลี่ยนมาใช้ตัวถังของแลนเซอร์รุ่นที่ 8 หรือ แลนเซอร์ ซีเดีย (Lancer Cedia) ตัวถังยาว 4455มม. กว้าง 1770มม.สูง 1450 มม. ระยะฐานล้อ 2625มม. หนัก 1320-1400 กก.
รุ่นที่ 7 ยังใช้เครื่องยนต์ 4G63 แต่ปรับปรุงระบบทางเดินไอเสียให้ระบายไอเสียได้ดีขึ้น มีแรงม้าสูงสุด 280 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 39.4 กิโลกรัม-เมตร ส่งกำลังด้วยเกียร์ธรรมดา 5 จังหวะ ระบบขับเคลื่อนเปลี่ยนมาใช้ระบบ Active Center Differential แทนระบบ Viscous Coupling ติดตั้งระบบไฮดรอลิกควบคู่กับระบบคลัตช์หลายแผ่น และติดตั้งระบบเรกแบบ ABS และระบบกระจายแรงเบรก EBD มีระบบลดความร้อนของจานเบรก และวาล์วปรับแรงดันน้ำมันเบรก Pressure Control Value;PVC
นอกจากนี้ อีโวลูชันรุ่นที่ 7 เป็นรุ่นแรก(และรุ่นเดียว)ของตระกูลอีโวลูชันที่มีการผลิตเกียร์อัตโนมัติขาย [ด้วยเพราะตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ผู้ที่ศึกษาเรื่องรถจะทราบดีว่า เกียร์อัตโนมัติจะส่งกำลังได้น้อยกว่าเกียร์ธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด (อันที่จริง เปราะบางกว่าด้วย) ซึ่งเมื่อการส่งแรงอันเปรียบเหมือนหัวใจของรถสปอร์ตทำได้ไม่สมบูรณ์ จึงไม่นิยมซื้อรถเกียร์อัตโนมัติเป็นรถสปอร์ต] แต่ในรุ่นที่ 7 นี้ ได้มีการผลิตเกียร์อัตโนมัติในอีโวลูชนเป็นรุ่นแรก แต่ก็แน่นอน มีกำลังน้อยกว่า คือ มีกำลัง 264 แรงม้า (เกียร์กระปุก 280) และมีแรงบิด 35 กิโลกรัม-เมตร (เกียร์กระปุก 39)
รุ่นที่ 8 (CT9A EVO VIII; พ.ศ. 2546 - 2548)

อีโวลูชันรุ่นที่ 8 เป็นรุ่นแรกที่มิตซูบิชิได้ส่งออกไปขายในประเทศอเมริกาเป็นครั้งแรก มีการปรับปรุงระบบอินเตอร์คูลเลอร์และเทอร์โบชาร์จ เพิ่มความทนทานของก้านลูกสูบอลูมีเนียม ก้านสูบแบบเหล็กหล่อ เปลี่ยนไปใช้สปริงวาล์วแบบเบา เพื่อลดแรงเสียดทานในการทำงาน พร้อมระบบ ACD แบบใหม่ เลือกการทำงานตามสภาพถนนได้ 3 แบบ คือ ฝุ่นกรวด(Gravel), ถนนลาดยาง(Tarmac) และพื้นหิมะ (Snow)
ในประเทศญี่ปุ่น อีโวลูชันมีกำลังสูงสุด 280 แรงม้า ที่6500 รอบต่อนาที และแรงบิดสูงสุด 40.1 กิโลกรัม-เมตร ที่3500 รอบต่อนาที นอกจากนี้ ยังมีระบส่งกำลังด้วยเกียร์ธรรมดาแบบอัตราทดชิด (Close Ration) คือการที่ความแตกต่างของขนาดเฟืองในแต่ละเกียร์นั้นน้อยกว่ารถทั่วไป ทำให้แต่ละเกียร์สามารถส่งกำลังได้มากกว่า ส่วนในประเทศอเมริกา มิตซูบิชิจำเป็นต้องลดกำลังและแรงบิดเครื่องยนต์ลดมา เพื่อให้เครื่องยนต์ใช้เชื้อเพลิงน้อย และมีมลภาวะต่ำกว่าอีโวลูชันในญี่ปุ่น เพื่อให้ผ่านมาตรฐานไอเสียสะอาดระดับ LEV1 - LEV ของมลรัฐแคลิฟอร์เนีย
โครงสร้างตัวถังมีความยาว 4490-4535 มม. กว้าง 1770 มม. สูง 1450 มม. ระยะฐานล้อ 262 5มม. น้ำหนักตัวรถ 1320-1410 กก. ห้องโดยสารตกแต่งโดยเน้นโทนสีดำเป็นหลัก แผงหน้าปัดคอนโซลเพิ่มตัวเลขความเร็วสูงในหน้าปัดขึ้นไปถึง 260 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
รุ่นที่ 9 (CT9A EVO IX & CT9W; พ.ศ. 2548 - 2550)

อีโวลูชันรุ่นที่ 9 ใช้ระบบเทอร์โบคู่คูลเลอร์เวอร์ชันล่าสุด ทำงานพร้อมกับระบบ MIVEC ให้กำลังได้สูงสุด 300 แรงม้า แรงบิดสงสุด 40.1 กิโลกรัม-เมตร มีการตกแต่งภายในเลียนแบบให้เหมือนรถยานหุ้มเกาะมากที่สุด เบาะที่นั่งรถแข่งKirkey หุ้มอัลคันทาราและหนังแท้ พวงมาลัยสามก้านสีไททาเนียมของบริษัทโมโม แป้นเหยียบอะลูมิเนียมกันลื่น แผงข้างประตูและคอนโซลใช้วัสดุเหล็กกล้าคาร์บอน
ตัวถังยาว 4490 มม. กว้าง 1770 มม. สูง 1450 มม. ฐานล้อ 2625 มม. น้ำหนักตัวรถ 1310 - 1490 กก.
รุ่นที่ 10 (CZ4A; พ.ศ. 2550 - 2559)

อีโวลูชันรุ่นที่ 10 เปลี่ยนระบบขับเคลื่อนสี่ล้อแบบใหม่ S-AWC (Super-All Wheel Control) และระบบเบรก ABC (Active Brake Control) มีระบบเกียร์มาใหม่ คือ เกียร์แบบซีเควนเซียล 6 สปีด ใช้พื้นฐานของเกียร์ธรรมดา แต่ใช้คลัตไฟฟ้า เปลี่ยนเกียร์โดยใช้ปุ่ม +,- ที่ติดตั้งไว้ที่แป้นพวงมาลัย โดยขายควบคู่กับเกียร์ธรรมดา 5 สปีดแบบเดิม
ในรุ่นที่ 10 ได้เปลี่ยนไปใช้ตัวถังใหม่ของแลนเซอร์รุ่นที่ 9 หรือโฉมหน้าฉลาม ตัวถังยาว 4495 มม. กว้าง 1810 มม. สูง 1480มม. ระยะฐานล้อ 2650 มม. น้ำหนักรถ 1420 - 1600 กก. มีการนำอะลูมิเนียมมาผลิตฝากระโปรง, พื้นตัวถังของห้องเก็บสัมภาระ, หลังคา, กันชน, แผงประตูทั้ง4บาน เพื่อเป็นการลดน้ำหนักของตัวรถ(รถใหญ่กว่ารุ่นก่อนมาก แต่น้ำหนักมากกว่าเล็กน้อย) และได้เปลี่ยนไปใช้เครื่องยนต์ 4B11 2000 ซีซี ให้กำลังได้ไม่ต่ำกว่า 280 แรงม้า แรงบิด 43 กิโลกรัม-เมตร และมีรุ่นพิเศษ ชื่อ super evo limited ทำการติดตั้งเครื่องยนต์ V8 ความจุ6200ซีซี แรงม้า 680 แรงบิด850นิวตันเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

มิตซูบิชิ ญี่ปุ่น เก็บถาวร 2011-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 1
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 2
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 3
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 4
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน IV RS
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 5
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 6
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 6 Tommi Makinen
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 7
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 8
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 9 (CT9A EVO IX)
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 9 Estate (CT9W)
หน้าปกเกมนีดฟอร์สปีด: คาร์บอนในสหภาพยุโรปมีการดริฟต์ระหว่างแลนเซอร์ อีโวลูชัน 9 กับen:Dodge Challengerบนทางโค้งในหุบเขา
มิตซูบิชิ แลนเซอร์ อีโวลูชัน รุ่นที่ 10
วัดคลองคูเมือง

| วัดคลองคูเมือง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดคลองคูเมือง, วัดคลองคูเมือง (ร่วมใจศรัทธา)
ที่ตั้ง: ตำบลหินมูล อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อพุทธรัตนปฏิมา ปางพระพุทธชินราช
เจ้าอาวาส: พระสมุห์ มานะ ปญฺญาทีโป
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดคลองคูเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหินมูล อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัด 15 ไร่
วัดคลองคูเมืองได้จัดตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2540 โดยมีนายวิวิทย์ วิบูลเชื้อถวายที่ดินให้ 15 ไร่ ดำเนินการขอสร้างวัดเมื่อวันที่  10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ถึงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ได้รับตราตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2547 เริ่มทำการก่อสร้างห้องน้ำจำนวน 8 ห้อง เมื่อ พ.ศ. 2548 ได้สร้างอาสนะสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2550 ได้ทำการถนนเข้าวัดเมื่อ พ.ศ. 2551 และได้ดำเนินการบูรณะศาลาการเปรียญเมื่อ พ.ศ. 2552 พื้นที่วัดมีลักษณะพื้นที่ราบลุ่ม มีคลองชลประทานผ่าน พื้นที่โดยรอบเป็นที่นา มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระอธิการสาเมศ ธมฺมสรโณ และรูปที่ 2 คือ พระสมุห์ มานะ ปญฺญาทีโป ปูชนียวัตถุทีสำคัญของวัด คือ หลวงพ่อพุทธรัตนปฏิมา ปางพระพุทธชินราช
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการสาเมศ ธมฺมสรโณ พ.ศ. 2549–2556
พระสมุห์ มานะ ปญฺญาทีโป พ.ศ. 2556–ปัจจุบัน
ริการ์โด

ริการ์โด สามารถหมายถึง
ริการ์โด กอร์โดบา
ริการ์โด โลเปซ
ริการ์โด บาราฆัส
ริการ์โด กาบริเอล อัลบาเรซ
ริการ์โด โรดริเกซ (นักฟุตบอล)
ริการ์โด กัสติโย
ราชวงศ์ศิศุนาค

Image of the Shaishunaga period.
ราชวงศ์ศิศุนาค (IAST: Śaiśunāga, อ่านว่า " Shishunaga") เชื่อกันว่าเป็นราชวงศ์ที่สามของแคว้นมคธ ซึ่งเป็นอาณาจักรของอินเดียโบราณ ตามบันทึกของชาวฮินดูโบราณระบุว่าเป็นราชวงศ์ที่ 2 ต่อจาก ราชวงศ์หารยังกะ
พระเจ้าศิศุนาค ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ศิศุนาค เป็นเพียงอำมาตย์เท่านั้น ราชวงศ์นี้สืบต่อจากราชวงศ์หริยังกะของกษัตริย์นคติสักกะ และขึ้นสู่บัลลังก์หลังจากการจลาจลใน 421 ปีก่อนคริสตศักราช เมืองหลวงของราชวงศ์นี้เริ่มแรกคือเมืองราชคฤห์ แต่ภายหลังเปลี่ยนมาเป็น ปาฏลีบุตร, ใกล้เคียงกับ ปัฏนะ ในปัจจุบัน ภายหลังราชวงศ์นี้ก็ล่มสลายให้กับ ราชวงศ์นันทะ ในปีที่ 345 ก่อนคริสตกาล
รูปปั้นโคมเตศวร

| โคมเตศวร |
| --- | --- |
รูปปั้นโมโนลิธสูง 57 ฟุต ของพระพาหุพลี
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาเชน
เทพ: พระพาหุพลี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ศรวันเพลโคละ (Shravanbelagola), เขตฮัสซาน, กรณาฏกะ, ประเทศอินเดีย
ที่ตั้งในประเทศอินเดียแสดงแผนที่ประเทศอินเดียรูปปั้นโคมเตศวร (รัฐกรณาฏกะ)แสดงแผนที่รัฐกรณาฏกะ
พิกัดภูมิศาสตร์: 12°51′14″N 76°29′05″E﻿ / ﻿12.854026°N 76.484677°E﻿ / 12.854026; 76.484677
รูปปั้นโคมเตศวร (กันนาดา: ಗೊಮ್ಮಟೇಶ್ವರ) เป็นรูปปั้นโมโนลิธความสูง 17.37 เมตร ตั้งอยู่บนเขาวินธยคีรี ในศรวันเพลโคละ ในรัฐกรณาฏกะ เขาวินธยคีรีเป็นหนึ่งในสองเขาในเมืองศรวันเพลโคละ อีกแห่งคือเขาจันทรคีรี ซึ่งก็เป็นสถานที่ตั้งของศาสนสถานในศาสนาเชนอีกแห่งที่เก่าแก่กว่ารูปปั้นโคมเตศวรแห่งนี้ รูปปั้นโคมเตศวรนั้นสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงเทพเจ้าเชนพระนามว่า พระพาหุพลี สร้างขึ้นราว ค.ศ. 983 และเป็นหนึ่งในรูปปั้นหินเดี่ยวที่สูงที่สุดในโลก การก่อสร้างนั้นริเริ่มในจักรวรรดิคงคาตะวันตก นำโดยขุนนางนามว่า จวุนทราย บริเวณโดยรอบนั้นรายล้อมด้วยเชนสถานที่เรียกว่า “พสาทิ” และรูปเคารพของตีรถังกรองค์ต่าง ๆ ส่วนจันทรคีรีซึ่งเป็นเขาอีกแห่งนั้นสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงเทพเจ้าเชนอีกองค์หนึ่ง คือ พระเจ้าภรตจักรพรรดิ พี่น้องของพระพาหุพลี และเป็นบุตรของพระอาทินาถ ตีรถังกรองค์แรกเช่นกัน
เทศกาลมหามัสตกาภิเษก (Mahamastakabhisheka) เป็นเทศกาลสำคัญที่จัดขึ้นบนเขาวินธยคีรีนี้ จัดขึ้นทุก 12 ปี ในเทศกาลจะมีพิธีกรรมเจิมน้ำต่าง ๆ เช่นน้ำนม, หญ้าฝรั่น, ฆี (เนยใสอินเดีย), น้ำอ้อย เป็นต้น โดยการรินน้ำต่าง ๆ ลงมาจากยอดบนสุดของรูปปั้นโคมเตศวร ไฮน์ริค ซิมเมอร์ (Heinrich Zimmer) ระบุว่า พิธีนี้จัดขึ้นเพื่อให้รูปปั้นนี้คงความ “สด” พิธีอภิเษกครั้งต่อไปจะจัดขึ้นในปี ค.ศ. 2030
เมื่อปี ค.ศ. 2007 ไทมส์ออฟอินเดียได้ตั้งการลงคะแนนเสียงเพื่อคัดเลือกเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของอินเดีย รูปปั้นโคมเตศวรได้รับลงคะแนนเสียงให้เป็นเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของอินเดียแห่งแรกในเจ็ดแห่ง ผลลงคะแนนมากถึงร้อยละ 49
ประติมานวิทยา

รูปปั้นนี้สร้างขึ้นโดยแสดงการทำสมาธิที่ยาวนานของพระพาหุพลี ท่ายืนทำสมาธิที่เรียกว่า “กาโยตสรรค์” (ยืนนิ่ง) จนมีเถาวัลย์เจริญเติบโตและเกี่ยวพันรอบขาของพระองค์ ดวงตาของพระองค์นั้นเปิดขึ้นในลักษณะแสดงถึงการละทิ้งชีวิตทางโลก ริมฝีปากยิ้มขึ้นเล็กน้อยแสดงให้เห็นถึงความสงบจากภายใน
รอบ ๆ เถาวัลย์ที่พันเกี่ยวนั้นมีงูและสัตว์เลื้อยไปตามดอกไม้ที่บานประปราย เถาวัลย์นั้นพันขึ้นไปถึงแขนท่อนบนของรูปปั้น ฐานของรูปปั้นเป็นทรงดอกบัวบาน
มหามัสตกาภิเษก

ในครั้งที่ผ่าน ๆ มา เทศกาลนี้มีผู้เข้าร่วมเป็นบุคคลสำคัญทางการเมือง เช่น กฤษณะ-ราเชนทระ โวเทยัร ในปี ค.ศ. 1910 และครั้งล่าสุดเมื่อปี ค.ศ. 2018 มีนเรนทระ โมที และ รามนาถ โกวินท์เข้าร่วม
มหามัสตกาภิเษก > ตำนาน

ตำนานกล่าวว่า หลังการก่อสร้างรูปปั้นโคมเตศวรเสร็จสิ้นแล้ว จวุนทรายได้ประกอบพิธีมหามัสตกาภิเษกโดยใช้น้ำ 5 ชนิด คือ น้ำนม, น้ำมะพร้าว, น้ำอ้อย, น้ำดอกไม้ และน้ำเปล่า เก็บอยู่ในหม้อจำนวนหลายร้อยหม้อ แต่เมื่อเทลงมาแล้วน้ำไม่สามารถไหลลงต่ำกว่าสะดือของรูปปั้นได้ แต่แล้วเทวีอัมพิกา แปลงกายเป็นสตรีชรายากไร้เดินผ่านมา เทนมในเปลือกของผลคุลลิกายี (Gullikayi) สีขาวครึ่งซีก และการอภิเษกก็สำเร็จ น้ำนมไหลจากยอดถึงปลายของรูปปั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

พิธีมหามัสตักภิเษก
วิเซนโซ ปิการ์ดี

| วิเซนโซ ปิการ์ดี |
| --- | --- |
เกิด: 20 ตุลาคม พ.ศ. 2526
| เหรียญรางวัล> มวยสากลสมัครเล่น.ตัวแทนของ   อิตาลี .กีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
|  |  ปักกิ่ง 2551  | ฟลายเวท |
มวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก
|  |  ชิคาโก 2550   | ฟลายเวท |
มวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์ยุโรป
|  |  มอสโก 2553  | ฟลายเวท |
|  |  แองการา 2554  | ฟลายเวท |
มวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์สหภาพยุโรป
|  |  ดับลิน 2550  | ฟลายเวท |
วิเซนโซ ปิการ์ดี (Vincenzo Picardi) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวอิตาลี เกิดเมื่อ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ที่นาโปลี ประเทศอิตาลี ติดทีมชาติอิตาลีเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2 ครั้ง ครั้งแรก โอลิมปิก พ.ศ. 2551 ที่ปักกิ่ง ประเทศจีน ในรุ่นฟลายเวท รอบแรก ชนะ กัสซิอุส ชิยานิกา จาก แซมเบีย เมื่อ 12 สิงหาคม รอบสอง ชนะ ฮวน คาร์ลอส ปายาโน จากสาธารณรัฐโดมินิกัน เมื่อ 16 สิงหาคม รอบก่อนรองชนะเลิศ ชนะ วาลิด เชริฟ จากตูนีเซีย เมื่อ 20 สิงหาคม รอบรองชนะเลิศ แพ้ สมจิตร จงจอหอ จากไทย เมื่อ 22 สิงหาคม ได้เหรียญทองแดง ครั้งที่ 2 โอลิมปิก พ.ศ. 2555 ที่ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในรุ่นฟลายเวท รอบแรกได้บาย รอบสอง แพ้ ญัมบายาริน ตักซอกต์ จากมองโกเลีย เมื่อ 12 สิงหาคม ไม่ได้เหรียญรางวัล
รายชื่อจุดหมายปลายทางของสายการบินเอเชียนาแอร์ไลน์

รายชื่อต่อไปนี้เป็นจุดหมายปลายทางการให้บริการของสายการบินเอเชียนาแอร์ไลน์ :
เอเชีย > เอเชียกลาง

คาซัคสถาน
อัลมาเตอ (Almaty International Airport)
อุซเบกิสถาน
ทาชเคนต์ (Tashkent International Airport)
เอเชีย > เอเชียตะวันออก

สาธารณรัฐประชาชนจีน
ปักกิ่ง (Beijing Capital International Airport)
ฉางชุน (Changchun Longjia International Airport)
ฉางชา (Changsha Huanghua International Airport)
เฉิงตู (Chengdu Shuangliu International Airport)
ฉงชิ่ง (Chongqing Jiangbei International Airport)
ต้าเหลียน (Dalian Zhoushuizi International Airport)
กว่างโจว (Guangzhou Baiyun International Airport)
กุ้ยหลิน (Guilin Liangjiang International Airport)
ไหโข่ว (Haikou Meilan International Airport)
หางโจว (Hangzhou Xiaoshan International Airport)
ฮาร์บิน (Harbin Taiping International Airport)
ฮ่องกง (ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง)
Mudanjiang (Mudanjiang Airport)
หนานจิง (Nanjing Lukou International Airport)
ชิงเต่า (Qingdao Liuting International Airport)
เซี่ยงไฮ้
(Shanghai Hongqiao International Airport)
(Shanghai Pudong International Airport)
เซินหยาง (Shenyang Taoxian International Airport)
เซินเจิ้น (Shenzhen Bao'an International Airport)
เทียนจิน (Tianjin Binhai International Airport)
Weihai (Weihai Airport)
ซีอาน (Xi'an Xianyang International Airport)
Yanji (Yanji Airport)
ยานไถ (Yantai Laishan Airport)
สาธารณรัฐจีน/ไต้หวัน
ไทเป (Taiwan Taoyuan International Airport)
ญี่ปุ่น
อาซาฮิกาวะ (Asahikawa Airport)
ฟูกูโอกะ (ท่าอากาศยานฟุกุโอกะ)
ฟูกูชิมะ (ท่าอากาศยานฟุกุชิมา)
ฮิโรชิมะ (Hiroshima Airport)
คูมาโมโตะ (Kumamoto Airport)
มัตสึยามะ (Matsuyama Airport)
มิยาซากิ (Miyazaki Airport)
นาโกยะ (Chubu International Airport)
โอกินาวะ (Naha Airport)
โอซากะ (ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ)
เซ็นได (Sendai Airport)
ทากามัตสึ (Takamatsu Airport)
โตเกียว
(ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว) (ฮาเนดะ)
(ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ)
โทยามะ (Toyama Airport)
โยนาโงะ (Miho-Yonago Airport)
สาธารณรัฐเกาหลี
ปูซาน (Gimhae International Airport) Focus City
ช็องจู (Cheongju Airport)
แทกู (Daegu Airport)
ควังจู  (Gwangju Airport)
เชจู  (Jeju International Airport) Focus City
ชินจู (Sacheon Airport)
อำเภอมูอัน/มกโพ (Muan International Airport)
โพฮัง (Pohang Airport)
โซล
(ท่าอากาศยานนานาชาติกิมโป) Domestic Hub
(ท่าอากาศยานนานาชาติอินชอน) International Hub
อุลซัน (Ulsan Airport)
ยอซู (Yeosu Airport)
เอเชีย > เอเชียเหนือ

รัสเซีย (Russian Far East)
Khabarovsk (Khabarovsk Novy Airport)
Yuzhno-Sakhalinsk (Yuzhno-Sakhalinsk Airport)
เอเชีย > เอเชียใต้

อินเดีย
Delhi (Indira Gandhi International Airport)
เอเชีย > เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

กัมพูชา
พนมเปญ (ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ)
เสียมราฐ (Angkor International Airport)
มาเลเซีย
โกตากีนาบาลู (ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู)
ปีนัง (ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง) Cargo
ฟิลิปปินส์
Cebu City (Mactan-Cebu International Airport)
มะนิลา
(Diosdado Macapagal International Airport) (Clark)
(Ninoy Aquino International Airport)
สิงคโปร์
สิงคโปร์ (ท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์)
ไทย
กรุงเทพมหานคร (ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ)
ภูเก็ต (ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต) Seasonal
เวียดนาม
ฮานอย (ท่าอากาศยานนานาชาตินอยไบ)
โฮจิมินห์ซิตี (ท่าอากาศยานนานาชาติเติ่นเซินเญิ๊ต)
ยุโรป

ออสเตรีย
เวียนนา (ท่าอากาศยานนานาชาติเวียนนา) Cargo
เบลเยียม
บรัสเซลส์ (Brussels Airport) Cargo
ฝรั่งเศส
ปารีส (Charles de Gaulle International Airport) [begins March, 2008]
เยอรมนี
แฟรงก์เฟิร์ต (ท่าอากาศยานแฟรงก์เฟิร์ต)
เนเธอร์แลนด์
อัมสเตอร์ดัม (Schiphol Airport) Cargo
ตุรกี
อิสตันบูล (Atatürk International Airport) [begins 2009]
สหราชอาณาจักร
ลอนดอน
(ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์)
(London Stansted Airport) Cargo
อเมริกาเหนือ

แคนาดา
Calgary (Calgary International Airport) Cargo
สหรัฐอเมริกา
Anchorage (Ted Stevens International Airport) Cargo
บอสตัน (Logan International Airport) Cargo
ชิคาโก (O'Hare International Airport)
ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส)
นิวยอร์ก (John F. Kennedy International Airport)
ซานฟรานซิสโก (ท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก)
Seattle (Seattle-Tacoma International Airport)
โอเชียเนีย

ออสเตรเลีย
ซิดนีย์ (Kingsford Smith International Airport)
Northern Mariana Islands (United States)
ไซปัน (Saipan International Airport)
Former Destinations

Asia: Jakarta, Kuala Lumpur Cargo, เยช็อน/อันดง, มกโพ
Europe: Istanbul
North America: Honolulu
Oceania: Auckland, Guam
ราชนาวีที่รัก

| ราชนาวีที่รัก |
| --- | --- |

ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: บริษัท พอดีคำ เอนเตอร์เทนเมนต์ จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์ :   เฟื่องนคร    บทโทรทัศน์ :   ลูกทะเล
กำกับโดย: ชัชวาล ศาสวัตกลูน
แสดงนำ: อรรคพันธ์ นะมาตร์ แซมมี่ เคาวเวลล์
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 10 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: 130 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7 เอชดี
ออกอากาศ: 19 สิงหาคม พ.ศ. 2560 – 9 กันยายน พ.ศ. 2560
ราชนาวีที่รัก เป็นละครในชุด ภารกิจรัก แนวแอ็คชั่น โรแมนติก ดราม่า สอดแทรกแนวคิด ความรัก มิตรภาพ และ การเสียสละเพื่อประเทศชาติ ของทางช่อง 7 เอชดี ถ่ายทอดเรื่องราวรักระหว่างรบ ของผู้ชายในเครื่องแบบ 4 เหล่า คือ ทหารบก ทหารเรือ ทหารอากาศ และตำรวจ โดยดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกัน   ของ
บทประพันธ์  เฟื่องนคร
บทโทรทัศน์ ลูกทะเล
ผู้กำกับการแสดง ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ออกอากาศ   19 สิงหาคม 2560 - 9 กันยายน 2560
เรื่องย่อ

แพรวพรรณ (แซมมี่ เคาวเวลล์) นักเขียนนิยายรักสดใสที่อยากผันตัวเป็นนักข่าว ได้รับโจทย์ให้ไปติดตามสถานการณ์การทำประมงผิดกฎหมายที่เมืองชายทะเลแห่งหนึ่ง โดยหิรัญญา (กรรณาภรณ์ พวงทอง) และ หนึ่งนาที (ณัฐวัฒน์ เปล่งศิริวัธน์) เพื่อนของแพรวได้ช่วยติดต่อหาแหล่งข่าวในพื้นที่ให้เป็นนายทหารเรือหนุ่ม โดยคาดไม่ถึงว่าจะเป็น เรือเอกจิรวัติ สุกปลั่ง (อรรคพันธ์ นะมาตร์) รุ่นพี่ที่แพรวแอบปลื้มสมัยเรียนประถม ลูกชายคนเดียวของครอบครัวชาวนา ซึ่งปัญหาอยู่ที่วันเพ็ญ (กันตา ดานาว) แม่ของแพรวเกลียดครอบครัวนี้เข้าไส้ เพราะจุก (มัณฑนา หิมะทองคำ) แม่ของต้นกล้า เคยแย่ง บุญเกิด (ศตวรรษ ดุลยวิจิตร) คนรักของวันเพ็ญไปในอดีต
แพรวพยายามนัดสัมภาษณ์ต้นกล้าเรื่องปัญหาประมงผิดกฎหมาย แต่ต้นกล้าติดภารกิจด่วน จึงส่งเรือโทศุภโชค (วศิน อัศวนฤนาท) และมะเดี่ยว (ณัฐพล ไรยวงศ์) มารับรองแทน จนต้นกล้ากลับมาพร้อมกับหมอภีร์ (บารมิตา สาครจันทร์) แพรวเห็นมากับผู้หญิงจึงยิ่งรู้สึกติดลบกับต้นกล้ามากขึ้น แต่ความจริงแล้ว ต้นกล้าติดต่อหมอภีร์และทีมแพทย์ให้มาช่วยเหลือในภารกิจ พบการค้ามนุษย์ที่ลักลอบมาในถังน้ำแข็ง อัดกันจนมีคนเสียชีวิต แพรวเห็นต้นกล้าแซวหมอภีร์ตลอดเวลา คิดว่าหมอภีร์เป็นคนรักของต้นกล้า แพรวได้แต่ห่อเหี่ยว แต่อยู่ๆ ฐาปนิสร (กัญญา รัตนเพชร์) สาวอารมณ์ร้ายที่มาติดพันต้นกล้า ได้เข้ามาอาละวาดและทำร้ายหมอภีร์เพราะความหึงหวง ขู่จะฟ้องเฮียทับ (ขจรศักดิ์ รัตนนิสสัย) พ่อของฐา ผู้มีอิทธิพลใหญ่ประจำจังหวัด ต้นกล้าจำต้องยอมเฮียทับเพราะกำลังตามสืบหาหลักฐานเอาผิดเฮียทับอยู่ลับๆ แต่เฮียทับก็พยายามยื่นข้อเสนอให้ต้นกล้าสารพัด รวมทั้งให้หมั้นกับฐาปนิสรด้วย แต่ต้นกล้าปฏิเสธข้อเสนอทุกอย่าง เฮียทับจึงไม่พอใจและมองว่าต้นกล้าอวดดีและคิดใช้วิธีที่รุนแรงขึ้น
ต้นกล้าได้รับเบาะแสเรื่องการค้ามนุษย์ในรีสอร์ทบนเกาะกลางทะเล จึงจำเป็นต้องปฏิบัติการเร่งด่วน โดยร่วมกับชุดสายสืบของ ร.ต.อ.คณินทร์ (ศรัณย์ ศิริลักษณ์) แห่งหน่วย ป.ส. แต่ขบวนการนี้ใหญ่กว่าที่คิด จึงต้องระดมกำลังทั้ง 4 เหล่าเพิ่มอย่างเร่งด่วน โดยร้อยเอกภูริช (ศุกลวัฒน์ คณารศ) แห่งหน่วยรบพิเศษ สังกัดกองทัพบก และเรือเอกอากาศกรัณย์ (มิกค์ ทองระย้า) นักบินฝีมือดีจากกองทัพอากาศมาร่วม และช่วยปฏิบัติการผ่านไปด้วยความเรียบร้อย
แพรวถูกเฮียทับจับตัวไปกลางทะเล ต้นกล้าจึงติดต่อให้คณินทร์และกรัณย์มาช่วยแพรว เฮียทับถูกยิงที่หน้าอกแล้วตกทะเลหายสาบสูญไป แพรวลอยคออยู่กลางทะเลเพราะถูกเฮียทับถีบลงไป ต้นกล้าจึงช่วยเหลือแพรวขึ้นมาได้ หลังจากเหตุการณ์ผ่านไป แพรวรู้สึกดีกับต้นกล้ามากขึ้นหลังจากที่ติดลบ ต้นกล้าสารภาพรักกับแพรว แต่วันเพ็ญกีดกันและจะให้แพรวแต่งงานกับเอกรินทร์ (พิชยดนย์ พึ่งพันธ์) ว่าที่คู่หมั้นที่วันเพ็ญเลือกให้ จุกก็ทัดทานลูกชายเพราะช่องว่างระหว่างฐานะ ต้นกล้าก็ยังต้องปฏิบัติภารกิจที่เหลืออีกใน 6 เดือนให้เสร็จสิ้น โดยที่แพรวไม่รู้ว่าต้นกล้าจะได้กลับมาพร้อมธงชาติไทยที่คลุมร่างของเขาหรือไม่ และความรักของทั้งคู่จะลงเอยอย่างไร
นักแสดง

| ตัวละคร | นักแสดง |
| --- | --- |
ออกอากาศ: ช่อง 7 เอชดี
ผลิต: พอดีคำ
บทประพันธ์: เฟื่องนคร
บทโทรทัศน์: ลูกทะเล
กำกับการแสดง: ชัชวาล ศาสวัตกลูน
บทบาท: นักแสดงนำ
เรือเอก จิรวัติ สุกปลั่ง (ต้นกล้า): อรรคพันธ์ นะมาตร์
แพรวพรรณ (แพรว): แซมมี่ เคาวเวลล์
เรือโท ศุภโชค (โชค): วศิน อัศวนฤนาท
หิรัญญา (ญา): กรรณาภรณ์ พวงทอง
เอกรินทร์: พิชยดนย์ พึ่งพันธ์
ฐาปนิสร (สร): กัญญา รัตนเพชร์
หนึ่งนาที: ณัฐวัฒน์ เปล่งศิริวัธน์
พลทหารมะเดี่ยว: ณัฐพล ไรยวงค์
แพทย์หญิง ภีรชา สัตตกมลพันธ์: พรทิวา สาครจันทร์
ตัวละคร: นักแสดงสมทบ
ปรียาพร สัตตกมลพันธ์ (แม่ปีย์): กชกร นิมากรณ์
เฮียทับ: ขจรศักดิ์ รัตนนิสสัย
จ่ายศ: ธิตินันท์ สุวรรณศักดิ์
พงษ์พันธ์: เจจินตัย อันติมานนท์
นางจุก สุกปลั่ง: มัณฑนา หิมะทองคำ
บุญเกิด สุกปลั่ง: ศตวรรษ ดุลยวิจิตร
วันเพ็ญ: กันตา ดานาว
เฮียเพ้ง: สุเทพ ประยูรพิทักษ์
เพื่อนของฐาปนิสร: แรกขวัญ จิระกุล
เพื่อนของฐาปนิสร: พิมพ์ชนก แก้วลุ่มใหญ่
นพวรรณ: อาภัสสรา อินทร์ตลาดชุม
จ่าทะเล: ชาลี กรีชัย
เรือตรีภาคิณ: ปราชญ์ บัวภา
เรือตรีอาวุธ: พศุฑย์ พงศ์พศุตม์
จ่าโทสมคิด: อดุลยรัศมิ์ สุวรรณจักรา
พัสสน: ศุภกิจ อมรฐิติพงศ์
บทบาท: นักแสดงรับเชิญ
ร้อยเอก ภูริช สัตตกมลพันธ์: ศุกลวัฒน์ คณารศ
ร้อยตำรวจเอก คณินทร์ เวโรจน์: ศรัณย์ ศิริลักษณ์
เรืออากาศเอก กรัณย์ หาญโยธิน: มิกค์ ทองระย้า
พลเอก ทรงวุฒิ ศักดิ์ศรีพิริยะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม: ทูน หิรัญทรัพย์
พลเรือเอกอนุสรณ์: อธิวัฒน์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา
: ฐิติ เวชบุล
ลุงโขง: อุดม ทรงแสง
สง่า: ธนัช ศรีบรรจง
ขาบ: ธีระธันญ์ ขจรชัยเดชาวัฒน์
พลเอก ประเทศ ยศสินธร ผู้บัญชาการกองทัพบก: ดิลก ทองวัฒนา
พลเรือเอก ธาดา เอกองค์ ผู้บัญชาการกองทัพเรือ: ชัชวรินทร์ คล้ายนาค
พลตำรวจเอก วิน วินบำราบ ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ: เกรียงไกร อุณหะนันทน์
พลอากาศเอก เวหา สิงหากาศ ผู้บัญชาการกองทัพอากาศ: พลรัตน์ รอดรักษา
ทหารเรือ: วิวรรธน์ รัตนพิทักษ์
จิรวัติ (ต้นกล้า) (วัยเด็ก): ด.ช.ภูชิ ทองดี
แพรวพรรณ (แพรว) (วัยเด็ก): ด.ญ.ณพัศพร บุญธรรมรัตน์