stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มีฮาอิล ซุสลอฟ

| มีฮาอิล ซุสลอฟ Михаил Суслов |
| --- | --- |


Head of the Department for Relations with Foreign Communist Parties of the Central Committee
ดำรงตำแหน่ง 16 เมษายน ค.ศ. 1953 – ค.ศ. 1954
ก่อนหน้า: Vahan Grigoryan
ถัดไป: Boris Ponomarev
ดำรงตำแหน่ง 13 เมษายน ค.ศ. 1946 – 12 มีนาคม ค.ศ. 1949
ก่อนหน้า: Georgi Dimitrov
ถัดไป: Vahan Grigoryan
Editor-in-chief of Pravda
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1949 – ค.ศ. 1950
ก่อนหน้า: Pyotr Pospelov
ถัดไป: Leonid Ilichev
Head of the Propaganda Department of the Central Committee
ดำรงตำแหน่ง 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1949 – 27 ตุลาคม ค.ศ. 1952
ก่อนหน้า: ดมีตรี เชปีลอฟ
ถัดไป: นีโคไล มีไฮลอฟ
Head of the Propaganda and Agitation Department of the Central Committee
ดำรงตำแหน่ง 17 กันยายน ค.ศ. 1947 – 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1948
ก่อนหน้า: อังเดรย์ ชดานอฟ
ถัดไป: Post abolished  (merged into the Propaganda Department)
First Secretary of the Stavropol Regional Committee of the พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1939 – พฤศจิกายน ค.ศ. 1944
ก่อนหน้า: Dmitry Goncharov
ถัดไป: Aleksandr Orlov
Full member of the 19th, 20th–21st, 22nd, 23rd, 24th, 25th, 26th Politburo
ดำรงตำแหน่ง 12 กรกฎาคม 1955 – 25 มกราคม ค.ศ. 1982
ดำรงตำแหน่ง 16 ตุลาคม ค.ศ. 1952 – 5 มีนาคม ค.ศ. 1953
Member of the 18th, 19th, 20th–21st, 22nd, 23rd, 24th, 25th, 26th Secretariat
ดำรงตำแหน่ง 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 – 25 มกราคม ค.ศ. 1982
Member of the 18th Orgburo
ดำรงตำแหน่ง 18 มีนาคม ค.ศ. 1946 – 14 ตุลาคม ค.ศ. 1952
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: Mikhail Andreyevich Suslov 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1902(1902-11-21) Shakhovskoye, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 25 มกราคม ค.ศ. 1982(1982-01-25) (79 ปี) มอสโค, Russian SFSR, สหภาพโซเวียต
ที่ไว้ศพ: Kremlin Wall Necropolis, มอสโค, สหพันธรัฐรัสเซีย
สัญชาติ: Soviet
เชื้อชาติ: Russian
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
คู่สมรส: Yelizaveta Alexandrovna Suslova
บุตร: Revolii (เกิด ค.ศ. 1929) และ มายา (เกิด ค.ศ. 1939)
ที่อยู่อาศัย: Kutuzovsky Prospekt
ศิษย์เก่า: Plekhanov Russian University of Economics
วิชาชีพ: ข้าราชการพลเรือน, นักเศรษฐศาสตร์
รางวัล:  

มีฮาอิล อันเดรย์เยวิช ซุสลอฟ (รัสเซีย: Михаи́л Андре́евич Су́слов; 21 พฤศจิกายน [O.S. 8 พฤศจิกายน] ค.ศ. 1902 – 25 มกราคม ค.ศ. 1982) เป็นรัฐบุรุษโซเวียตในช่วงสงครามเย็น เขาเป็นเลขาธิการที่สองของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1965 และเป็นนักทฤษฎีของพรรคจนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1982 ซุสลอฟ ได้ทำหน้าที่รับผิดชอบต่อพรรค, และอำนาจให้กับพรรคคอมมิวนิสต์นอกจากนีเขายังเป็นผู้ต่อต้านการคืนอำนาจของผู้นำโซเวียต
แหล่งข้อมูลอื่น

Brown, Archie (2009). The Rise & Fall of Communism. London: Bodley Head. ISBN 978-0-224-07879-5.
Law, David A. (1975). Russian Civilization. New York: Ardent Media. ISBN 978-0-8422-0529-0.{{cite book}}:  CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์)
Petroff, Serge (1988). The Red Eminence: A Biography of Mikhail A. Suslov. Cliffton, NJ: Kingston Press. ISBN 978-0-940670-13-6.
Schmidt-Häuer, Christian (1986). Gorbachev: The Path to Power. London: I.B.Tauris. ISBN 978-1-85043-015-5.
Sebag-Montefiore, Simon (2005). Stalin: The Court of the Red Tsar. New York: Vintage Books. ISBN 978-1-4000-7678-9.
Service, Robert (2009). History of Modern Russia: From Tsarism to the Twenty-first Century. London: Penguin Books Ltd. ISBN 978-0-14-103797-4.
อ็อทโท ฮาน

| อ็อทโท ฮาน |
| --- | --- |

เกิด: 08 มีนาคม ค.ศ. 1879(1879-03-08) แฟรงก์เฟิร์ต จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1968(1968-07-28) (89 ปี)  เกิททิงเงิน เยอรมนีตะวันตก
สัญชาติ: เยอรมัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยมาร์บวร์ค
อาชีพ: นักเคมีนิวเคลียร์   อาจารย์มหาวิทยาลัย
ผลงานเด่น: ค้นพบไอโซเมอร์นิวเคลียร์ ค้นพบปฏิกิริยาฟิชชัน
อ็อทโท ฮาน (เยอรมัน: Otto Hahn) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน เขาเป็นผู้บุกเบิกสาขากัมมันตภาพรังสีและรังสีเคมี และได้รับการยอมรับนับถือเป็น "บิดาแห่งเคมีนิวเคลียร์" เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1944 สำหรับผลงานการค้นพบข้อพิสูจน์การมีอยู่ของปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิชชัน
ฮานเป็นหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์ระดับหัวกะทิของเยอรมนีเพียงไม่กี่คนที่ยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับระบอบนาซีและการต่อต้านยิว หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ฮานเป็นหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์หัวกะทิทั้งเก้าของเยอรมนีที่ถูกควบคุมตัวไปอังกฤษ เมื่อฮานและนักวิทยาศาสตร์คนอื่น ๆ ได้เห็นผลของการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ เขาก็ผันตัวเป็นแกนนำการรณรงค์ต่อต้านการใช้นิวเคลียร์เป็นอาวุธ ฮานถูกส่งตัวกลับไปเยอรมนีตะวันตกในปี ค.ศ. 1946 และกลายเป็นผู้ก่อตั้งและประธานคนแรกของสมาคมมักซ์พลังค์
เกอลูลุซ

เรือเกอลูลุซที่ประดับตกแต่งของเมืองปัตตะเวีย ค.ศ. 1733
เกอลูลุซ (อินโดนีเซีย: kelulus) หรือ กาลูลุซ (kalulus) เป็นเรือพายชนิดหนึ่งที่ใช้ในอาณาจักรมัชปาหิต (ประเทศอินโดนีเซียปัจจุบัน) โดยทั่วไปแล้วจะมีขนาดเล็กและใช้กรรเชียงหรือพาย อย่างไรก็ตาม ในการเดินทางระยะไกลอาจติดตั้งใบเรือได้  เรือชนิดนี้ไม่เหมือนกับเรือกาลูลิซ (อินโดนีเซีย: prahu kalulis) ซึ่งพบทางตะวันออกของหมู่เกาะอินโดนีเซีย
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อเกอลูลุซอาจมาจากคำว่า ลูลุซ (lulus) ในภาษามลายูและชวา ซึ่งแปลว่า "ทำให้สิ่งหนึ่งผ่านไปได้" คำศัพท์ในพจนานุกรมฮอบสัน-จ็อบสัน (Hobson-Jobson) แปลตามตัวอักษรให้ความหมายว่า "the threader"
คำอธิบาย

รายงานแรกที่พบมาจากพงศาวดารของกษัตริย์แห่งปาไซ (มลายู: Hikayat Raja-Raja Pasai, อักษรยาวี: حكاية راج-راج ڤاسا) ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งกล่าวว่าเกอลูลุซเป็นเรือประเภทหนึ่งที่ใช้โดยอาณาจักรมัชปาหิต แม้ว่าคำอธิบายจะไม่ชัดเจนนัก แต่เกอลูลุซก็เป็นหนึ่งในประเภทเรือหลักของอาณาจักรรองจากเรือจง (jong) และมาลังบัง (malangbang)
จากแหล่งข้อมูลภาษาโปรตุเกส ชื่อถูกแปลเป็นกาลาลุช (calaluz, พหูพจน์ calaluzes) โดยอธิบายว่าเป็น "เรือพายแบบเร็วที่ใช้ทางทะเลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้"
ในปี ค.ศ. 1515 ตูแม ปีรึช (Tomé Pires) รายงานว่าปาเตส (ชวา: pates) หรือขุนนางของชวา มีเรือกาลาลุชมากมายใช้สำหรับการโจมตีและอธิบายว่า:
"...แต่พวกมันไม่เหมาะที่จะใช้ออกห่างจากชายฝั่ง เกอลูลุซเป็นเรือชนิดพิเศษของชวา พวกมันถูกแกะสลักเพื่อตกแต่งมากกว่าพันรูปแบบเช่น มีรูปงูและปิดทอง แต่ละลำมีลวดลายเหล่านี้มากมาย และส่วนใหญ่ของเรือถูกทาสีซึ่งทำให้สวยงาม เรือถูกสร้างขึ้นมาอย่างสง่างามและพวกมันมีไว้เพื่อกษัตริย์ที่จะสำราญส่วนพระองค์ แสดงความแตกต่างจากคนทั่วไป พวกเขาใช้ไม้พายในการพายเรือ"
“... พวกเขาออกไปด้วยรถฉลองชัย และหากพวกเขาไปทางทะเล [พวกเขาไป] ในเรือกาลาลุชที่ทาสีตกแต่ง สะอาดและสวยงามมาก มีหลังคามากมายจนขุนนางมองไม่เห็นฝีพายของเรือ"
ในปี ค.ศ. 1537 เรือเกอลูลุซชวาที่พบในปตานีได้ถูกอธิบายว่าเรือมีพายสองแถว: แถวหนึ่งใช้ไม้พาย อีกแถวหนึ่งกรรเชียงในแบบเดียวกับเรือแกลลีย์ โดยบรรทุกทหารกว่า 100 นาย พร้อมด้วยปืนใหญ่และอาวุธปืนมากมาย กงซาลู ดึ โซซา (Gonçalo de Souza) เขียนในบันทึก Coriosodades de Gonçallo de Sousa ของเขาว่าเรือมี 27 พาย (54 ฝีพาย?) พร้อมทหาร 20 นายและติดอาวุธด้วยปืนขนาดเล็ก (falconselhos; ฟัลกงเซลยุส) ปรับทิศทางได้ที่หัวเรือและท้ายเรือ
พจนานุกรมภาษาสเปนระบุว่ากาลาลุซ (สเปน: calaluz) เป็น "เรือเล็กที่ใช้ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออก"
ในปี ค.ศ. 1544 อังตอนียู กัลเวา (António Galvão) นักประวัติศาสตร์ชาวโปรตุเกส ได้ทำบทความเกี่ยวกับมาลูกู ซึ่งระบุประเภทของเรือที่มาจากภูมิภาคนี้ รวมทั้งเกอลูลุซด้วย เขาอธิบายว่าลำตัวเรือเป็นรูปไข่ตรงกลาง แล้วค่อยโค้งขึ้นที่ปลายทั้งสองข้าง หัวเรือมีรูปร่างเหมือนคองูที่ชูสูงโดยมีส่วนหัวของงูใหญ่และเขาของกวาง
การใช้งาน

เกอลูลุซถูกใช้เป็นเรือขนส่งหรือเรือรบ การบุกโพ้นทะเลของอาณาจักรมัชปาหิตโดยปกติใช้เรือชนิดนี้ในจำนวนที่มากมาย ปาตี (ผู้สำเร็จราชการ) ของชวามีเรือรบเกอลูลุซมากมายเพื่อโจมตีหมู่บ้านชายฝั่ง ในปี ค.ศ. 1513 ระหว่างที่รัฐสุลต่านเดมักเข้าโจมตีโปรตุเกสที่มะละกา เรือเกอลูลุซถูกใช้โดยเทียบเข้ากับเรือเปินจาจัป (มลายู: penjajap) และเรือลันจารัน (ชวา: lancaran) เพื่อใช้ขนส่งกองทหารยกพลขึ้นบก เนื่องจากเรือสำเภาชวามีขนาดใหญ่เกินกว่าจะเข้าใกล้ฝั่งได้
ปี ค.ศ. 1574 ราตูกาลินยามัต (ชวา: Ratu Kalinyamat) พระราชินีแห่งกาลินยามัตและเจปอรอ ทรงนำการโจมตีมะละกาของโปรตุเกส ด้วยเรือ 300 ลำ โดย 220 ลำเป็นเรือเกอลูลุซ ที่เหลือเป็นเรือจง การโจมตีสิ้นสุดลงด้วยความล้มเหลวของกองทัพชวา
ในปี ค.ศ. 1600 กษัตริย์จิอะฮ์ มาซียูโร (ชวา: Chiay Masiuro หรือ Chiaymasiouro) แห่งรัฐเดมัก ได้เสด็จโดยเรือกาเลลุซ (calelus) จากอาณาจักรบลัมบางัน (ชวา: Blambangan) ซึ่งขับเคลื่อนโดยใช้พายและใบเรือไปทางทิศใต้ หลังจากผ่านไป 12 วัน ก็มาถึงลูกาอันตอรอ (ชวา: Luca Antara) หรือ Java Major ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นประเทศออสเตรเลีย ณ ที่นั้นนายท่าสถานีการค้าหรือชะฮ์บันดาร์ (มลายู: syahbandar) รับเสด็จพระองค์ซึ่งได้ทรงประทับอยู่หลายวัน จิอะฮ์ มาซียูโรทรงพบว่าผู้อยู่อาศัยเป็นชาวชวา แต่มีวัฒนธรรมผสมผสานของชวา, ซุนดา และบาหลี หลังจากที่เสด็จกลับมาที่บลัมบางันแล้ว ข่าวการเสด็จสร้างความประหลาดใจอย่างมากและเป็นเรื่องโจษขานของสาธารณชนในชวา
ดูเพิ่ม

ซาซีลีปัน เรือพายของประเทศฟิลิปปินส์
โตมาโก
วากาตาวา
เปินจาจัป
จง
ลันจารัน
โกรา-โกรา
การติดต่อกับออสเตรเลียของชาวชวา
เรือพระราชพิธี
การปราบปรามการก่อกบฏ

ปฏิบัติการการปราบปรามการก่อกบฏ (อังกฤษ: counter-insurgency หรือ counterinsurgency; ย่อ: COIN) เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติที่ดำเนินโดยรัฐบาลที่ได้รับการรับรองของชาติเพื่อจำกัดหรือปราบปรามการก่อการกำเริบ (insurgency) ที่มีต่อรัฐบาลนั้น โดยหลัก ผู้ก่อการกำเริบมุ่งทำลายหรือลบอำนาจทางการเมืองของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ป้องกันในประชากรที่ผู้ก่อการมุ่งควบคุม และกำลังปราบปรามการก่อกบฏมุ่งปกป้องอำนาจนั้นและลดหรือกำจัดอำนาจที่กำลังเข้าแทนที่ของผู้ก่อการ
ปฏิบัติการปราบปรามการก่อกบฏเป็นสิ่งสามัญระหว่างสงคราม การยึดครองและการกบฏด้วยอาวุธ การปราบปรามการก่อกบฏอาจเป็นการปราบการกบฏ ร่วมกับยุทธวิธีอย่างเช่น แบ่งแยกแล้วปกครองซึ่งออกแบบมาเพื่อแยกความเชื่อมโยงระหว่างการก่อการกำเริบกับประชากรซึ่งผู้ก่อการกำเริบควบคุมอยู่ เพราะเป็นการยากหรือเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกระหว่างผู้ก่อการกำเริบ ผู้สนับสนุนการก่อการกำเริบซึ่งไม่ร่วมทำการรบ (non-combatant) กับสมาชิกประชากรที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างใด ทำให้ปฏิบัติการการปราบปรามการก่อกบฏมักต้องอาศัยความแตกต่างระหว่างผู้ก่อการกำเริบกับผู้ที่ไม่ร่วมทำการรบ
ตำรวจมาลายา ขณะสอบถามข้อมูลกับชาวบ้าน เพื่อการปราบปรามการก่อกบฏ ในวิกฤตการณ์มาลายา
การลาดตระเวนเพื่อปฏิบัติการการปราบปรามการก่อกบฏ โดยนาวิกโยธินสหรัฐ และทหารอัฟกานิสถาน ใน Marjah, อัฟกานิสถาน กุมภาพันธ์ 2553
เรือป้องกันชายฝั่งรัสเซียเจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซิน

| --- | --- |
เรือป้องกันชายฝั่งรัสเซียเจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซิน ซึ่งต่อมากลายเป็นโอกิโนชิมะของญี่ปุ่น
ประวัติ
จักรวรรดิรัสเซีย
ชื่อ: เจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซิน
อู่เรือ: นิวแอดมิแรลทีเวิกส์ เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย
ปล่อยเรือ: 24 ตุลาคม ค.ศ. 1894
เดินเรือแรก: 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1896
เข้าประจำการ: ค.ศ. 1899
Stricken: 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1905
ความเป็นไป: ตกเป็นทรัพย์เชลยของญี่ปุ่น
ประเทศญี่ปุ่น
ชื่อ: โอกิโนชิมะ
ส่งมอบเสร็จ: ค.ศ. 1905
เข้าประจำการ: 6 มิถุนายน ค.ศ. 1905
ปลดระวาง: 1 เมษายน ค.ศ. 1922
ความเป็นไป: ขาย ค.ศ. 1924 เป็นเรืออนุสรณ์
สถานะ: ทำให้เป็นเศษ เดือนกันยายน ค.ศ. 1939
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น::  เรือป้องกันชายฝั่งชั้นแอดมิรัลอูชาคอฟ
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  4,165 ตัน (ปกติ); 4,270 ตัน (สูงสุด)
ความยาว::  80.62 ม. (264.5 ฟุต) ที่เส้นน้ำลึกของเรือ
ความกว้าง::  15.85 ม. (52.0 ฟุต)
กินน้ำลึก::  5.18 ม. (17 ฟุต)
ระบบขับเคลื่อน::  เครื่องจักรไอน้ำทูชาฟต์ วีทีอี, 6,000 แรงม้าเพลา (4,470 กิโลวัตต์); หม้อไอน้ำ 4 ตัว
ความเร็ว::  15 นอต (28 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
พิสัยเชื้อเพลิง::  313 ตันเทียบเท่าถ่านหิน;  3,000 ไมล์ทะเล (6,000 กิโลเมตร) ที่ 10 นอต (19 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  406 นาย
ยุทโธปกรณ์::  ตามที่สร้างขึ้น: ปืนขนาด 254 มม. (10 นิ้ว) จำนวน 3 กระบอก ปืนขนาด 120 มม. (4.7 นิ้ว) จำนวน 4 กระบอก ปืนขนาด 47 มม. (1.9 นิ้ว) จำนวน 10 กระบอก ปืนขนาด 37 มม. (1.5 นิ้ว) จำนวน 12 กระบอก ท่อยิงตอร์ปิโดขนาด 450 มม. (18 นิ้ว) จำนวน 4 ท่อ ในฐานะโอกิโนชิมะ: ปืนขนาด 254 มม. (10 นิ้ว) จำนวน 3 กระบอก ปืนขนาด 152 มม. (6 นิ้ว) จำนวน 6 กระบอก ปืนฮอท์ชคิส 47 มม. (1.9 นิ้ว) จำนวน 2 กระบอก
สิ่งป้องกัน::  เกราะช้าง: 250 มม. (9.8 นิ้ว)  ดาดฟ้า: 75 มม. (3 นิ้ว)  ป้อม: 200 มม. (7.9 นิ้ว)
เจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซิน (รัสเซีย: Генералъ-Адмиралъ Апраксинъ; อังกฤษ: General-Admiral Apraksin; บางครั้งทับศัพท์ว่า Apraxin) เป็นสมาชิกเรือป้องกันชายฝั่งชั้นแอดมิรัลอูชาคอฟแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย มันได้รับการตั้งชื่อตามพลเรือเอกอาวุโส ฟิโอดอร์ มาตเวเยวิช อะพรักซิน ซึ่งเป็นผู้บัญชาการคนแรกของกองเรือบอลติกรัสเซีย มันเป็นหนึ่งในแปดเรือประจัญบานก่อนเดรดนอตรัสเซียที่ถูกเข้ายึดโดยกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ค.ศ. 1904–1905 ต่อมามันได้ประจำการในกองทัพเรือญี่ปุ่นในฐานะโอกิโนชิมะ (沖ノ島) จนกระทั่งถูกปลดระวางในปี ค.ศ. 1922
มันมีปืนเพียงสามกระบอกเท่านั้น (ป้อมปืนทางส่วนท้ายเรือกระบอกเดียว ดังที่แสดงในรูป) แทนที่จะเหมือนเรือพี่น้องของมัน ซึ่งติดตั้งปืนสี่กระบอก
ประจำการรัสเซีย

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1899 ไม่นานหลังจากเข้าประจำการกับกองเรือบอลติก เจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซินได้แล่นเกยฝั่งบนเกาะฮอกแลนด์ในอ่าวฟินแลนด์ มันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้รับการกู้เรือ เนื่องจากเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกันในปี ค.ศ. 1897 มีเรือประจัญบานของกองทัพเรือรัสเซียได้รับความเสียหายอีกลำ นั่นคือแกงกุต พวกลูกเรือเจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซินได้รับคำสั่งให้อยู่บนเรือเพื่อประคับประคองเรือให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เมื่ออ่าวแข็งตัวในช่วงฤดูหนาว
ตามคำแนะนำของผู้บุกเบิกวิทยุ เอ.เอฟ. โพพอฟ ลูกเรือของเรือได้จัดตั้งสถานีวิทยุบนเกาะเพื่อประคับประคองการสื่อสารกับสำนักงานใหญ่ของกองเรือที่โครนชตัดท์ (ผ่านสถานีที่คีมิ) ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1900 หลังจากล่าช้าหลายสัปดาห์ ในขณะเดียวกัน พลเรือตรี ซิโนวี รอเชสทเวนสกี ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้นำในการปฏิบัติการกู้เรือ ผลของการลงดินเป็นสิ่งที่พยายามชักลากเจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซินให้เป็นอิสระไม่สามารถแก้ไขได้ รวมถึงตกอยู่ในอันตรายจากการอัปปาง และได้แทนที่วิธีของรอเชสทเวนสกีด้วยการจ้างบริษัทเหมืองแร่พลเรือนเพื่อเอาก้อนหินที่ยึดเจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซินออกด้วยระเบิดเล็ก ๆ ความช่วยเหลือในการกอบกู้คือเรือตัดน้ำแข็งยิร์มาก ในตอนแรกรอเชสทเวนสกีมีข้อสงสัยเกี่ยวกับประโยชน์ของยิร์มาก แต่มันได้พิสูจน์คุณค่าของมันในระหว่างปฏิบัติการ ซึ่งได้ข้อสรุปที่ประสบความสำเร็จในช่วงแรกของเดือนพฤษภาคม หลังจากเจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซินได้เป็นอิสระ มันก็ถูกลากกลับไปที่โครนชตัดท์เพื่อทำการซ่อมแซมที่จำเป็น
ต่อมา เจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซิน และสองเรือพี่น้องของมัน แอดมิรัลอูชาคอฟ และแอดมิรัลเซเนียวิน ได้รับการจัดชั้นใหม่ในฐานะเรือป้องกันชายฝั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เรือป้องกันชายฝั่งรัสเซียเจเนอรัลแอดมิรัลอะพรักซิน
Nishidah, Hiroshi (2002). "Armoured ships prize of Russo-Japanese War". Materials of the Imperial Japanese Navy. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-04. สืบค้นเมื่อ 2020-04-19.
สิทธิโดยแผ่นดิน

สิทธิโดยแผ่นดิน (อังกฤษ: Jus soli) เป็นสำนวนภาษาลาตินที่หมายความว่า "law of ground" หรือ "ตามกฎของแผ่นดิน[ที่ตั้งถิ่นฐาน]" หรือ "สิทธิของการเป็นพลเมือง" เป็นสิทธิที่เชื้อชาติ หรือ สัญชาติเป็นสิ่งที่เป็นของบุคคลที่เกิดในดินแดนนั้น เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 รัฐชาติแบ่งเป็นสองกลุ่มๆ หนึ่งมอบสัญชาติให้แก่บุคคลตามกฎ “สิทธิโดยแผ่นดิน” (เช่นฝรั่งเศส) และอีกกลุ่มหนึ่งที่มอบสัญชาติให้แก่บุคคลตามกฎ “สิทธิโดยสายโลหิต” (jus sanguinis) (เช่นเยอรมนี ก่อน ค.ศ. 2000) แต่ประเทศส่วนใหญ่ในยุโรปเลือกปรัชญาสิทธิสัญชาติแบบเยอรมันที่เรียกว่า "objective nationality" หรือสัญชาติโดยจุดประสงค์ โดยใช้สายเลือด, ชาติพันธุ์ (Race) หรือภาษาเป็นเครื่องวัด และเป็นปฏิปักษ์ต่อปรัชญา "subjective nationality" หรือสัญชาติโดยการพิจารณา ซึ่งเป็นการให้สิทธิสัญชาติโดยการใช้ความสัมพันธ์ของบุคคลต่อแผ่นดินที่ตั้งถิ่นฐานเป็นเครื่องวัดซึ่งเป็นปรัชญาพื้นฐานของการให้สัญชาติ “สิทธิโดยแผ่นดิน” ได้ ในปัจจุบันจำนวนผู้อพยพที่ไปตั้งถิ่นฐานในประเทศที่ไม่ใช่บ้านเกิดมีจำนวนมากขึ้นทำให้ความแตกต่างของปรัชญาสิทธิสองปรัชญานี้เริ่มจะลางเลือนขึ้น
ประเทศที่อนุสัญญาว่าด้วยการลดจำนวนผู้ไร้ชาติ ค.ศ. 1961 (1961 Convention on the Reduction of Statelessness) ทำความตกลงให้สัญชาติแก่ผู้ที่ไร้สัญชาติผู้ที่เกิดในดินแดน หรือ บนเรือ หรือ บนเรือบินของชาตินั้น
ดูเพิ่ม

กฎหมาย
มีฮาอิล ตูฮาเชฟสกี

| มีฮาอิล ตูฮาเชฟสกี Михаил Тухачевский |
| --- | --- |
ตูฮาเชฟสกี ป.ค.ศ. 1935
ชื่อเกิด: มีฮาอิล นีโคลาเยวิช ตูฮาเชฟสกี Михаил Николаевич Тухачевский
ชื่อเล่น: นโปเลียนแดง
เกิด: 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893(1893-02-16) อะเลคซันดรอฟสโคเย มณฑลโดโรโกบุจสกี เขตผู้ว่าการสโมเลนสค์ จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 12 มิถุนายน ค.ศ. 1937(1937-06-12) (44 ปี) มอสโก รัสเซียโซเวียต สหภาพโซเวียต
สุสาน: สุสานดอนสโกเย
รับใช้:  จักรวรรดิรัสเซีย (ค.ศ. 1914–1917)  รัสเซียโซเวียต (ค.ศ. 1918–1922)  สหภาพโซเวียต (ค.ศ. 1922–1937)
แผนก/สังกัด:  กองทัพจักรวรรดิรัสเซีย  กองทัพแดง
ประจำการ: ค.ศ. 1914–1937
ชั้นยศ:  ร้อยโทชั้นที่สอง (กองทัพจักรวรรดิรัสเซีย)   จอมพลแห่งสหภาพโซเวียต (กองทัพแดง)
บังคับบัญชา: เสนาธิการทหารบก
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามกลางเมืองรัสเซีย สงครามโปแลนด์-โซเวียต
มีฮาอิล นีโคลาเยวิช ตูฮาเชฟสกี (รัสเซีย: Михаил Николаевич Тухачевский, อักษรโรมัน: Mikhail Nikolayevich Tukhachevskiy, สัทอักษรสากล: [tʊxɐˈtɕefskʲɪj]; 16 กุมภาพันธ์ [ตามปฎิทินเก่า: 4 กุมภาพันธ์] ค.ศ. 1893 – 12 มิถุนายน ค.ศ. 1937) หรือฉายา นโปเลียนแดง เป็นผู้นำทหารและนักทฤษฎีชาวโซเวียต ผู้เป็นจอมพลแห่งสหภาพโซเวียตที่มีบทบาทสำคัญในระหว่าง ค.ศ. 1918 ถึง ค.ศ. 1937 ต่อมาเขาถูกตัดสินประหารชีวิตในการพิจารณาคดีมอสโกเมื่อ ค.ศ. 1936-1938
เขาเข้ารับราชการเป็นเจ้าหน้าที่ทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1914–1917 และในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซียเมื่อ ค.ศ. 1917–1923 เขาได้รับหน้าที่ในการปกป้องกรุงมอสโก (ค.ศ. 1918) จากนั้นเป็นผู้บัญชาการกองทัพภาคที่ 5 ในแนวรบด้านตะวันออก ซึ่งเขาได้นำกองทัพเข้าพิชิตไซบีเรียจากอะเลคซันดร์ คอลชัค และต่อมาได้นำกองกำลังคอสแซ็กเข้าต่อสู้กับอันตอน เดนีกิน (ค.ศ. 1920) ในระหว่าง ค.ศ. 1920–1921 เขาเป็นผู้บัญชาการทหารแนวรบตะวันตกในสงครามโปแลนด์–โซเวียต กองทัพโซเวียตในบัญชาการของเขาสามารถขับไล่กองทัพโปแลนด์จากยูเครนตะวันตกได้สำเร็จ แต่กองทัพแดงกลับพ่ายแพ้ศึกที่ชานกรุงวอร์ซอ และสงครามสิ้นสุดลงด้วยความปราชัยของโซเวียต ตูฮาเชฟสกีกล่าวโทษสตาลินสำหรับความพ่ายแพ้ในยุทธการที่วอร์ซอ
ต่อมาเขาได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาธิการทหารบกของกองทัพแดงตั้งแต่ ค.ศ. 1925 ถึง ค.ศ. 1928 จากนั้นเป็นผู้ช่วยในกรมการราษฎรฝ่ายกลาโหมหลังจาก ค.ศ. 1934 และเป็นผู้บัญชาการมณฑลทหารบกโวลกาใน ค.ศ. 1937 เขาได้รับตำแหน่งจอมพลแห่งสหภาพโซเวียตเมื่อ ค.ศ. 1935
เขามีส่วนในการพัฒนายุทโธปกรณ์และโครงสร้างกองทัพโซเวียตในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920–1930 รวมถึงยังพัฒนาเครื่องมือในการรบทั้งด้านการบิน ยานยนต์ และกำลังส่งทางอากาศ สำหรับด้านงานทฤษฎี เขาเป็นแรงผลักดันเบื้องหลังในการพัฒนาทฤษฎีปฏิบัติการทางลึกของโซเวียต ทางการโซเวียตกล่าวหาตูฮาเชว่าเป็นผู้กบฏ และหลังจากที่เขาสารภาพเนื่องจากการทรมาน เขาจึงถูกตัดสินประหารชีวิตใน ค.ศ. 1937 ในช่วงการกวาดล้างใหญ่ ค.ศ. 1936–1938
ชีวิตช่วงแรก

ตูฮาเชฟสกี เกิดที่อะเลคซันดรอฟสโคเย เขตซาโฟนอฟสกี (ปัจจุบันคือ แคว้นสโมเลนสค์ ประเทศรัสเซีย) ในครอบครัวยากจนที่มีเชื้อสายขุนนาง ตามเรื่องเล่าระบุว่าครอบครัวของเขาสืบเชื้อสายมาจากเคานต์ชาวเฟลมิชซึ่งติดค้างอยู่ที่เขตตะวันออกในช่วงสงครามครูเสดและพาภรรยาชาวตุรกีเข้ามาตั้งถิ่นฐานในรัสเซีย ปู่ทวดของเขาอะเลคซันดร์ ตูฮาเชฟสกี (ค.ศ. 1793–1831) ทำหน้าที่เป็นพันเอกในกองทัพจักรวรรดิรัสเซีย เขามีเชื้อสายรัสเซีย หลังจากเรียนที่โรงเรียนทหารมอสโกใน ค.ศ. 1912 เขาย้ายไปเรียนที่โรงเรียนการทหารอะเลคซันดรอฟสโคเย และจบการศึกษาใน ค.ศ. 1914 เมื่อเริ่มสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาเข้าร่วมกับกรมทหารเซมิออนอฟสกี (กรกฎาคม ค.ศ. 1914) โดยขณะนั้นเขาดำรงยศร้อยตรีและได้พูดว่า:
"ผมเชื่อว่าสิ่งที่จำเป็นเพื่อให้บรรลุสิ่งที่ผมต้องการมีเพียงความกล้าหาญและความมั่นใจในตนเองเท่านั้น แน่นอนผมมีความมั่นใจในตัวเองเพียงพอ ... ผมบอกกับตัวเองว่าผมจะเป็นนายพลตอนสามสิบหรือจนผมจะไม่มีชีวิตอยู่ถึงตอนนั้น"
เมื่อถูกกองทัพจักรวรรดิเยอรมันจับเป็นเชลยในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1915 ตูฮาเชฟสกีหลบหนีออกจากค่ายเชลยศึกสี่ครั้ง ตูฮาเชฟสกีหลบหนีออกจากค่ายเชลยศึกสี่ครั้ง และที่สุดก็ถูกกุมตัวเป็นผู้พยายามหลบหนีซ้ำ ๆ ไว้ที่ป้อมอิงก็อลชตัทในบาวาเรีย ณ ที่นั้น เขาอยู่ห้องขังเดียวกับชาร์ล เดอ โกลล์ ผู้บันทึกไว้ว่า ตูฮาเชฟสกีนำไวโอลินของโกลล์มาบรรเลง พล่ามความเชื่อแบบนิยมการทำลายล้าง และพูดจาต่อต้านชาวยิวซึ่งตูฮาเชฟสกีเรียกว่า เป็นสุนัขที่ "แพร่เห็บหมัดของตัวเองไปทั้งโลก"
การหลบหนีครั้งที่ห้าของตูฮาเชฟสกีเป็นผลสำเร็จ เมื่อข้ามผ่านชายแดนสวิตเซอร์แลนด์–เยอรมนีแล้ว เขากลับถึงรัสเซียในเดือนกันยายน ค.ศ. 1917 และภายหลังการปฏิวัติเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917 ตูฮาเชฟสกีเข้าร่วมบอลเชวิค และได้มีบทบาทสำคัญในกองทัพแดง แม้จะมีเชื้อสายขุนนาง
ช่วงสงครามกลางเมือง

ตูฮาเชฟสกีได้กลายเป็นทหารในกองทัพแดงที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นใหม่ และได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วด้วยศักยภาพชั้นเยี่ยม ระหว่างสงครามกลางเมืองรัสเซียเขาได้รับมอบหมายในการปกป้องกรุงมอสโก ต่อมาผู้ตรวจการกลาโหมบอลเชวิคเลออน ทรอตสกี ได้แต่งตั้งให้เขาเป็นผู้บัญชาการกองทัพภาคที่ 5 ใน ค.ศ. 1919 เขาได้นำกองทัพเข้ายึดครองไซบีเรีย จากกองกำลังต่อต้านคอมมิวนิสต์ฝ่ายขาวของอะเลคซันดร์ คอลชัค ตูฮาเชฟสกีใช้การโจมตีแบบเข้มข้นเพื่อใช้ประโยชน์ต่อการเปิดแนวหลังของข้าศึกและข่มขวัญข้าศึกด้วยการล้อม
เขาช่วยนำความพ่ายแพ้มาสู่พลโท อันตอน เดนีกิน ที่ไครเมียใน ค.ศ. 1920 ขณะดำเนินปฏิบัติการสุดท้าย ในเดือน กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1920 เขาเรื่มรุกเข้าสู่คูบาน โดยใช้ทหารม้าโจมตีจากด้านหลัง การล่าถอยทำให้กองกำลังของเดนีกินเสียขบวนและถูกกวาดล้างด้วยความรวดเร็วในโนโวรอสซีสค์
ในการล้อมครั้งสุดท้ายของสงครามกลางเมือง ตูฮาเชฟสกีบัญชาการกองทัพที่ 7 ในช่วงปราบปรามกบฎโครนสตัดต์ (Kronstadt rebellion) ในเดือน มีนาคม ค.ศ. 1921 นอกจากนี้เขายังได้รับคำสั่งให้โจมตีสาธารณรัฐตามบอฟ ระหว่าง ค.ศ. 1921–22
ช่วงสงครามโปแลนด์–โซเวียต

ตูฮาเชฟสกีนำกองกำลังโซเวียตเข้าบุกโปแลนด์ใน ค.ศ. 1920 ซึ่งเป็นช่วงสงครามโปแลนด์–โซเวียต ตูฮาเชฟสกีรวมกำลังพลของเขาเข้าใกล้เมืองวีเต็บสค์ ซึ่งเขาขนานนามว่า "ประตูเมืองสู่สโมเลนสค์" เมื่อเขาออกคำสั่งกองทัพให้ข้ามพรมแดน ตูฮาเชฟสกีกล่าวว่า "ชะตากรรมของการปฏิวัติโลกกำลังถูกตัดสินในฝั่งตะวันตก จากการกวาดล้างในโปแลนด์สู่การลุกฮือแห่งสากล ... ถึงวิลนอ, มินสค์ และ วอร์ซอ เดินหน้า !"
นักประวัติศาสตร์ ริชาร์ด เอ็ม. วัตต์ เขียนไว้ว่า "ความกล้าหาญของตูฮาเชฟสกีในการมุ่งหน้าไปยังตะวันตกเป็นกุญแจสู่ความสำเร็จของเขา กองบัญชาการทหารสูงสุดของโซเวียตส่งทหารประมาณ 60,000 คนมาเป็นกำลังเสริม แต่ตูฮาเชฟสกีไม่เคยหยุดรอให้พวกเขาตามทัน การรุกเดินหน้าต่อไปทำให้ต้องทิ้งคนที่ตามไม่ทันเป็นจำนวนมากขึ้นทุกวัน แต่ตูฮาเชฟสกีไม่สนใจการสูญเสียเหล่านี้ การส่งเสบียงและยุทโธปกรณ์ตกอยู่ในความยุ่งเหยิง ทัพหลังของเขากระจัดกระจาย แต่ตูฮาเชฟสกีก็ไม่แยแส ทำให้คนของเขาต้องหาเสบียงจากแถบนั้นแทน ในวันที่กองทัพของเขายึดเมืองมินสค์สำเร็จ ก็มีเสียงโห่ร้องใหม่ขึ้นว่า "เอาวอร์ซอมาให้เรา !" ตูฮาเชฟสกีมุ่งมั่นที่จะให้สิ่งที่พวกเขาต้องการ ทุกองค์ประกอบเหล่านี้ทำให้การดำเนินงานของตูฮาเชฟสกีแสดงถึงพลังความกล้าหาญ ความมุ่งมั่น และ ความใจร้อนของเขา"
แต่กองทัพของเขาพ่ายแพ้ต่อกองทัพโปแลนด์ภายใต้การนำของยูแซฟ ปิวซุดสกีนอกกรุงวอร์ซอ ในช่วงระหว่างสงคราม ตูฮาเชฟสกีเริ่มมีความขัดแย้งกับโจเซฟ สตาลิน เนื่องจากต่างฝ่ายต่างคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเหตุให้การยึดกรุงวอร์ซอของโซเวียตไม่สำเร็จ หลังจากความพ่ายแพ้ ตูฮาเชฟสกีได้กล่าวว่า:
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าถ้าเราได้รับชัยชนะบนแม่น้ำวิสตูลา ไฟแห่งการปฏิวัติคงจะลุกโชนไปทั้งทวีป
หนังสือเกี่ยวกับสงครามของเขาได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาโปแลนด์พร้อมกับหนังสือของปิวซุดสกี
การปฏิรูปกองทัพแดง

นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ ไซมอน ซีแบก มอนตีฟิโอรี (Simon Sebag Montefiore) กล่าวว่า สตาลินถือว่าตูฮาเชฟสกีเป็นคู่ปรปักษ์ขมขื่นที่สุดของเขาและขนานนามเขาว่า นโปเลียนชิก (Napoleonchik นโปเลียนน้อย) เมื่อสตาลินเป็นผู้นำพรรคใน ค.ศ. 1929 เขาเริ่มได้รับการประณามจากนายทหารอาวุโสซึ่งไม่เห็นด้วยกับทฤษฎียุทธวิธีของตูฮาเชฟสกี จากนั้นใน ค.ศ. 1930 หน่วยอำนวยการการเมืองรัฐร่วมบังคับให้นายทหารสองนายให้การว่าตูฮาเชฟสกีกำลังคบคิดรัฐประหารโค่นโปลิตบูโร
มอนเตฟิโออร์ ซึ่งวิจัยอย่างกว้างขวางในหอจดหมายเหตุโซเวียต กล่าวว่า:
ใน ค.ศ. 1930 นี้อาจเป็นเรื่องอุกอาจมากเกินแม้แต่กับบอลเชวิค สตาลินซึ่งขณะนั้นยังไม่เป็นผู้เผด็จการ สืบสวนพันธมิตรอันทรงพลังของเขา เซียร์โก โรดจอนอีคีดเซ: "เฉพาะโมโลตอฟ ตัวฉันเองและตอนนี้คุณที่รู้ ... มันเป็นไปได้ไหม? เรื่องอะไรกัน! คุยกับโมโลตอฟ ..." อย่างไรก็ตาม เซียร์โกจะไม่ไปไกลถึงเพียงนั้น จะไม่มีการจับกุมและการพิจารณาคดีตูฮาเชฟสกีใน ค.ศ. 1930: ผู้บัญชาการ "กลายเป็นว่ามือสะอาด 100%" สตาลินเขียนถึงโมโลตอฟอย่างไม่ตรงไปตรงมาในเดือนตุลาคม "นั่นดีมาก" น่าสนใจว่าเจ็ดปีก่อนการกวาดล้างใหญ่ สตาลินเคยทดสอบข้อกล่าวหาเดียวกันกับผู้ถูกกล่าวหาคนเดียวกัน - การซ้อมใหญ่สำหรับใน ค.ศ. 1937 แต่เขาไม่ได้รับการสนับสนุน จดหมายเหตุเปิดเผยผลสืบเนื่องที่น่าสนใจ: เมื่อเขาเข้าใจความทันสมัยทะเยอทะยานของยุทธศาสตร์ของตูฮาเชฟสกีแล้ว สตาลินก็ขอโทษเขาว่า "ตอนนี้ปัญหาปรากฏชัดเจนขึ้นต่อฉันแล้ว ฉันจำต้องยอมรับว่าความเห็นของฉันแรงเกินไปและข้อสรุปของฉันไม่ถูกต้องเลย"
ตูฮาเชฟสกีเขียนหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับการสงครามสมัยใหม่และใน ค.ศ. 1931 หลังสตาลินยอมรับความจำเป็นของกองทัพอุตสาหกรรม ตูฮาเชฟสกีได้รับบทบาทนำในการปฏิรูปกองทัพ เขานำความคิดก้าวหน้าว่าด้วยยุทธศาสตร์การทหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้รถถังและอากาศยานในปฏิบัติการผสมเหล่า
ตูฮาเชฟสกียังมีความสนใจศิลปะ และเป็นผู้อุปถัมภ์ทางการเมืองและเพื่อนสนิทของนักแต่งเพลงดมีตรี ชอสตโกวิช ทั้งสองพบกันใน ค.ศ. 1925 และต่อมาร่วมเล่นดนตรีกัน ณ บ้านจอมพล (ตูฮาเชฟสกีเล่นไวโอลิน) ใน ค.ศ. 1936 ดนตรีของชอสตโกวิชถูกโจมตีหลังปราฟดาประณามอุปรากรเลดีแม็กเบธออฟมตเซนสค์ (Lady Macbeth of Mtsensk) ทว่า ตูฮาเชฟสกีแทรกแซงกับสตาลินแทนเพื่อนเขา หลังการจับกุมตูฮาเชฟสกี มีแรงกดดันต่อชอสตโกวิชให้ประณามเขา แต่เขารอดไม่ต้องทำเช่นนั้นเพราะผู้สืบสวนถูกจับกุมเสียเอง