stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไทเกอร์แอนด์บันนี่

| --- | --- |
ไทเกอร์แอนด์บันนี่
TIGER & BUNNY
แนว: ผจญภัย, สุขนาฏกรรม, ซูเปอร์ฮีโร
สร้างโดย: ซันไรส์, มาซายูกิ โอซากิ, เคอิจิ ซาโต
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: เคอิจิ ซาโต คูนิฮิโระ โมริ (หัวหน้า, ตอนที่ 14-25)
อำนวยการสร้างโดย: ฮิโรโอะ มารูยามะ ชินัตสึ มัตสึอิ คาซูฮิโกะ ทามูระ
เขียนบทโดย: มาซาฟูมิ นิชิดะ
ดนตรีโดย: โยชิฮิโระ อิเกะ
สตูดิโอ: ซันไรส์
ถือสิทธิ์โดย: มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
เครือข่าย: BS11, MBS, Tokyo MX
ฉาย:  3 เมษายน พ.ศ. 2554  –  18 กันยายน พ.ศ. 2554
ตอน: 25
มังงะ
เขียนโดย: ซันไรส์
วาดภาพโดย: ซากากิบาระ มิซูกิ
สำนักพิมพ์: คาโดกาวะโชเต็ง
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: สยามอินเตอร์คอมิกส์
นิตยสาร: นิวไทป์เอช
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 10 กันยายน พ.ศ. 2554 – 16 ธันวาคม พ.ศ. 2557
จำนวนเล่ม: 9
มังงะ
ไทเกอร์แอนด์บันนี่: เดอะคอมิก
เขียนโดย: เอริกะ โยชิดะ
วาดภาพโดย: ฮิโรชิ อูเอดะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
นิตยสาร: มิราเคิลจัมป์
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 11 ตุลาคม พ.ศ. 2554 – 23 กันยายน พ.ศ. 2559
จำนวนเล่ม: 7
ภาพยนตร์อนิเมะ
ไทเกอร์แอนด์บันนี่: ปฐมบท
กำกับโดย: โยชิโตโมะ โยเนตานิ
เขียนบทโดย: มาซาฟูมิ นิชิดะ
ดนตรีโดย: โยชิฮิโระ อิเกะ
สตูดิโอ: ซันไรส์
ฉาย: 22 กันยายน พ.ศ. 2555
ความยาว: 90 นาที
โอเอ็นเอ
ไทเกอร์แอนด์บันนี่ 2
กำกับโดย: มิตสึโกะ คาเซะ
เขียนบทโดย: มาซาฟูมิ นิชิดะ
ดนตรีโดย: โยชิฮิโระ อิเกะ
สตูดิโอ: บันไดนัมโคพิกเชอส์
ถือสิทธิ์โดย: เน็ตฟลิกซ์
ฉาย:  8 เมษายน พ.ศ. 2565  –  7 ตุลาคม พ.ศ. 2565
ตอน: 25
มังงะ
ไทเกอร์แอนด์บันนี่ 2 เดอะคอมิก
เขียนโดย: เอริกะ โยชิดะ
วาดภาพโดย: ฮิโรชิ อูเอดะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
นิตยสาร: โทนาริ โนะ ยังจัมป์
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 15 เมษายน พ.ศ. 2565 – ปัจจุบัน
มังงะ
เขียนโดย: มิซูกิ ซากากิบาระ
สำนักพิมพ์: คาโดกาวะโชเต็ง
นิตยสาร: คอมิกนิวไทป์
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 5 เมษายน พ.ศ. 2565 – ปัจจุบัน
ที่เกี่ยวข้อง
 Double Decker! Doug & Kirill 
ไทเกอร์แอนด์บันนี่ (TIGER & BUNNY) เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ญี่ปุ่นแนวซูเปอร์ฮีโรในปี พ.ศ. 2554 ผลิตโดยสตูดิโอซันไรส์และกำกับโดยเคอิจิ ซาโต เขียนบทโดยมาซาฟูมิ นิชิดะ ออกแบบตัวละครต้นฉบับโดยมาซากาซุ คัตสึระ ซีรีส์อนิเมะเริ่มออกอากาศในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2554 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์ ตามด้วยการออกอากาศซ้ำทางช่อง BS11 และ MBS และจบในวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2554 เรื่องราวในเมืองในอนาคตที่ฮีโรต่อสู้กับอาชญากรรมไปพร้อม ๆ กับส่งเสริมการขายให้สปอนเซอร์ผู้สนับสนุน เรื่องราวของซีรีส์เน้นไปที่ฮีโรรุ่นเก๋าโคเท็ตสึ ที คาบุรางิ "ไวลด์ไทเกอร์" และฮีโรหน้าใหม่บาร์นาบี้ บรูคส์ จูเนียร์ "บันนี่" ผู้ถูกนายจ้างบังคับให้จำต้องทำงานร่วมกัน
มังงะเรื่องสั้นวาดโดยมาซากาซุ คัตสึระ ตีพิมพ์ในนิตยสารยังจัมป์รายสัปดาหืของสำนักพิมพ์ชูเอชะในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ภาพยนตร์เรื่องแรกชื่อ  ไทเกอร์แอนด์บันนี่: ปฐมบท ออกฉายในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2555 ภาพยนตร์เรื่องที่สองชื่อ ไทเกอร์แอนด์บันนี่: ผงาด ออกฉายในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
อนิเมะฤดูกาลที่สองสร้างโดยบันไดนัมโคพิกเชอส์ ปล่อยฉายทางเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2565 ในฐานะออริจินอลเน็ตแอนิเมชัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของละครเวที (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการทาง MBS (ญี่ปุ่น)
ไทเกอร์แอนด์บันนี่ ที่เน็ตฟลิกซ์
ไทเกอร์แอนด์บันนี่ (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ประวัติ

ดูเพิ่ม: รายชื่อนัดชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ครั้งแรกที่แชมป์ลีกยุโรปทั้งสองพบกันคือ เวิลด์แชมเปียนชิป 1895 เมื่อ ซันเดอร์แลนด์ แชมป์ลีกอังกฤษชนะ ฮาร์ต แชมป์ลีกสกอตแลนด์ 5–3 การแข่งขันทั่วยุโรปครั้งแรกคือ แชลลินจ์คัพ การแข่งขันระหว่างสโมสรจากจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี สามปีต่อมาใน ค.ศ. 1900 แชมป์ลีกจากเบลเยียม, เนเธอร์แลนด์และสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นประเทศที่มีการแข่งขันลีกอยู่ในทวีปยุโรปในขณะนั้น เข้าร่วมใน คูเป ฟาน เดอร์ สเตรเทน ปอนโทซ ถูกหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นขนานนามว่าเป็น "แชมป์สโมสรแห่งทวีป"
มิโตรปาคัพ สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1927 โดย ฮูโก ไมเซิล ชาวออสเตรีย โดยนำรูปแบบการแข่งขันมาจากแชลลินจ์คัพ และแข่งขันระหว่างสโมสรยุโรปกลาง เซอร์เวตต์ จัดการแข่งขันและลงเล่นใน คูเป เด เนชันส์ ใน ค.ศ. 1930 คือความพยายามครั้งแรกในการสร้างการแข่งขันชิงถ้วยชนะเลิศให้กับสโมสรแชมป์ระดับชาติของยุโรป จัดขึ้นในเจนีวา เป็นรวบรวมแชมป์สิบสโมสรจากทั่วทั้งทวีปมารวมกัน อูจเปสต์ จากฮังการี เป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขัน ประเทศลาตินยุโรปรวมตัวกันเพื่อก่อตั้ง ลาตินคัพ ใน ค.ศ. 1949
กาเบรียล ฮาโนต์ บรรณาธิการของ เลกิป เริ่มเสนอให้มีการจัดการแข่งขันทั่วทั้งทวีป หลังจากได้รับรายงานจากนักข่าวเกี่ยวกับความสำเร็จอย่างสูงของ แชมเปียนชิปออฟแชมเปียนส์แห่งอเมริกาใต้ ใน ค.ศ. 1948 ในการสัมภาษณ์ ฌาคส์ เฟอร์ราน (หนึ่งในผู้ก่อตั้งยูโรเปียนแชมเปียนคัพร่วมกับกาเบรียล ฮาโนต์) กล่าวว่าแชมเปียนชิปออฟแชมเปียนส์แห่งอเมริกาใต้เป็นแรงบันดาลใจให้กับยูโรเปียนแชมเปียนคัพ หลัง สแตน คัลลิส ประกาศว่า วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ เป็น "แชมเปียนส์ของโลก" หลังจากประสบความสำเร็จในการแข่งขันกระชับมิตรในทศวรรษ 1950 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในนัดที่ชนะบูดาเปสต์ฮอนเวด 3–2 ในที่สุด ฮาโนต์ก็สามารถโน้มน้าวให้ยูฟ่านำการแข่งขันดังกล่าวไปใช้จริง ได้รับการออกแบบในปารีสใน ค.ศ. 1955 โดยใช้ชื่อว่า ยูโรเปียนแชมเปียนคลับส์คัพ
ประวัติ > 1955–1967: จุดเริ่มต้น

การแข่งขันยูโรเปียนคัพครั้งแรกจัดขึ้นในฤดูกาล 1955–56 โดยมีสโมสรเข้าร่วมสิบหกสโมสร (บางสโมสรได้รับเชิญ) ได้แก่ เอซี มิลาน (อิตาลี), เอจีเอฟ ออร์ฮุส (เดนมาร์ก), อันเดอร์เลคต์ (เบลเยียม), เยอร์กอร์เดน (สวีเดน), กวาร์เดียวอร์ซาวา (โปแลนด์), ฮิเบอร์เนียน (สกอตแลนด์), ปาร์ติซาน (ยูโกสลาเวีย), เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน (เนเธอร์แลนด์), ราพีทวีน (ออสเตรีย), เรอัลมาดริด (สเปน), ร็อต-ไวส์ เอสเซน (เยอรมนีตะวันตก), ซาร์บรึคเคิน (ซาร์), เซอร์เวตต์ (สวิตเซอร์แลนด์), สปอร์ติงลิสบอน (โปรตุเกส), แร็งส์ (ฝรั่งเศส) และ โวโรส โลโบโก (ฮังการี)
การแข่งขันยูโรเปียนคัพนัดแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1955 และจบลงด้วยการเสมอ 3–3 ระหว่างสปอร์ติงลิสบอนและปาร์ติซาน ประตูแรกในประวัติศาสตร์การแข่งขันยูโรเปียนคัพทำโดย ฌูเวา บัพติสตา มาร์ตินส์ ให้กับสปอร์ติงลิสบอน นัดชิงชนะเลิศครั้งแรกจัดขึ้นที่ ปาร์กเดแพร็งส์ ระหว่างสตาดเดอแร็งส์และเรอัลมาดริดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1956 ทีมจากสเปนตามหลังแต่สามารถกลับมาชนะได้ด้วยผลประตู 4–3 โดย อัลเฟรโด ดิ เอสเตฟาโน, มาร์กีโตส และสองประตูจาก เฮกตอร์ รีอัล เรอัลมาดริดป้องกันแชมป์ได้สำเร็จในฤดูกาลถัดไปในสนามเหย้าของพวกเขา ซานเตียโก เบร์นาเบว โดยชนะฟีออเรนตีนา หลังในครึ่งแรกไม่มีประตู เรอัลมาดริดทำสองประตูในหกนาทีจึงชนะทีมจากอิตาลี ใน ค.ศ. 1958 มิลานล้มเหลวในการคว้าแชมป์หลังจากขึ้นนำสองประตู แต่เรอัลมาดริดตีเสมอได้ นัดชิงชนะเลิศจัดขึ้นที่สนามกีฬาเฮย์เซล โดยแข่งขันถึงช่วงต่อเวลาพิเศษ เมื่อ ฟรานซิสโก เกนโต ทำประตูชัยให้กับเรอัลมาดริด ส่งผลให้ชนะเลิศเป็นสมัยที่สามติดต่อกัน
เรอัลมาดริดพบกับสตาดเดอแร็งส์อีกครั้งใน นัดชิงชนะเลิศ 1959 ที่เนคคาร์สตาดิโอน และชนะ 2–0 ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท จากเยอรมันตะวันตก กลายเป็นทีมแรกที่ไม่ได้แข่งขันในลาตินคัพเพื่อเข้าถึงนัดชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1960 ครองสถิติเป็นนัดที่มีการทำประตูมากที่สุด เรอัลมาดริดชนะไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท 7–3 ที่แฮมป์เดนพาร์ก จากการทำประตูโดย แฟแร็นตส์ ปุชกาช สี่ประตูและแฮตทริกโดย อัลเฟรโด ดิ เอสเตฟาโน และเป็นการชนะเลิศสมัยที่ห้าติดต่อกันของเรอัลมาดริด และสถิตินี้ยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน
ยุคสมัยของเรอัลมาดริดสิ้นสุดลงในฤดูกาล 1960–61 เมื่อ บาร์เซโลนา คู่แข่งที่ขมขื่นกำจัดพวกเขาออกไปในรอบแรก บาร์เซโลนาแพ้ ไบฟีกา จากโปรตุเกส 3–2 ในนัดชิงชนะเลิศที่สนามกีฬาวานค์ดอร์ฟ ไบฟีกาที่มี เอวแซบียู ชนะเรอัลมาดริด 5–3 ที่สนามกีฬาโอลิมปิกในอัมสเตอร์ดัม และรักษาแชมป์สองสมัยติดต่อกัน ไบฟีกาต้องการทำตามความสำเร็จของเรอัลมาดริดในช่วงทศวรรษ 1950 หลังเข้าถึงนัดชิงชนะเลิศในฤดูกาล 1962–63 แต่จากการทำสองประตูโดย โฌแซ อัลตาฟีนี จากมิลานที่เวมบลีย์ ทำให้ถ้วยรางวัลออกจากคาบสมุทรไอบีเรียเป็นครั้งแรก
อินเตอร์มิลาน ชนะเรอัลมาดริด 3–1 ที่สนามกีฬาแอ็นสท์ ฮัพเพิล ในฤดูกาล 1963–64 และเลียนแบบความสำเร็จของคู่แข่งในท้องถิ่น แชมป์อยู่ในมิลานสามปีติดต่อกัน หลังอินเตอร์ชนะไบฟีกา 1–0 ที่ซานซีโร สนามเหย้าของพวกเขา เซลติก สโมสรจากสกอตแลนด์ ภายใต้การคุมทีมของ จ็อก สไตน์ ชนะอินเตอร์มิลาน 2–1 ในนัดชิงชนะเลิศ 1967 กลายเป็นสโมสรอังกฤษทีมแรกที่คว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพ ผู้เล่นเซลติกในวันนั้น ซึ่งทุกคนเกิดภายในรัศมี 48 กิโลเมตรจากกลาสโกว์ ต่อมากลายเป็นที่รู้จักในนาม "สิงโตลิสบอน"
ประวัติ > 1968–1982

แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เป็นทีมจากอังกฤษทีมแรกที่ชนะเลิศยูโรเปียนคัพในฤดูกาล 1967–68 โดยชนะแชมป์สองสมัย ไบฟีกา ด้วยผลประตู 4–1 ในนัดชิงชนะเลิศ ซึ่งเกิดขึ้นสิบปีหลังจากภัยพิบัติทางอากาศมิวนิก ทำให้ผู้เล่นของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเสียชีวิตแปดราย และผู้จัดการทีม แมตต์ บัสบี ต้องต่อสู้เพื่อชีวิตของเขา อายักซ์ เป็นทีมดัตช์ทีมแรกที่เข้าถึงนัดชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพในฤดูกาล 1968–69 แต่พวกเขาแพ้ให้กับมิลานด้วยผลประตู 4–1 ด้วยการทำแฮต-ทริกของ ปิเอริโน ปราติ และทำให้มิลานชนะเลิศยูโรเปียนคัพเป็นสมัยที่สอง
ไฟเยอโนร์ด เป็นทีมดัตช์ทีมแรกที่ชนะเลิศยูโรเปียนคัพในฤดูกาล 1969–70 โดยไฟเยอโนร์ดชนะมิลาน ซึ่งเป็นแชมป์เก่าในรอบสอง ก่อนจะชนะเซลติกในนัดชิงชนะเลิศ อายักซ์ชนะเลิศยูโรเปียนคัพในฤดูกาล 1970–71 โดยชนะ ปานาซีไนโกส จากกรีซในนัดชิงชนะเลิศ ในฤดูกาลนี้มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ได้แก่ การนำการดวลลูกโทษมาใช้ และกฎประตูทีมเยือน ถูกเปลี่ยนแปลงให้นำมาใช้ในทุกรอบยกเว้นนัดชิงชนะเลิศ นับเป็นครั้งแรกที่ทีมจากกรีซเข้าถึงนัดชิงชนะเลิศ และยังเป็นครั้งแรกที่เรอัลมาดริดไม่ผ่านเข้ารอบ หลังจากที่ฤดูกาลก่อนหน้านี้จบอันดับที่หกในลาลิกา อายักซ์ชนะเลิศยูโรเปียนคัพสามปีติดต่อกัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1971 ถึง 1973 ต่อมา ไบเอิร์นมิวนิก ก็ชนะเลิศสามปีติดต่อกันเช่นกัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1974 ถึง 1976ก่อนที่ ลิเวอร์พูล จะชนะเลิศสองสมัยแรกใน ค.ศ. 1977 และ 1978
นอตทิงแฮมฟอเรสต์ ของไบรอัน คลัฟ ชนะเลิศยูโรเปียนคัพสองสมัยติดต่อกันในฤดูกาล 1978–79 และ 1979–80 ปีต่อมา ลิเวอร์พูลชนะเลิศเป็นสมัยที่สาม ก่อนที่แอสตันวิลลาจะยังคงครองความยิ่งใหญ่ของอังกฤษต่อไปในฤดูกาล 1981–82
ประวัติ > 1982–1992: การครอบงำของอังกฤษถูกทำลาย

ฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา ทำลายการครอบงำของอังกฤษในฤดูกาล 1982–83 ลิเวอร์พูลชนะเลิศเป็นสมัยที่สี่ในในฤดูกาล 1983–84 ก่อนจะแพ้ให้กับยูเวนตุสในนัดชิงชนะเลิศฤดูกาล 1984–85 สเตอัว บูคาเรสต์ ชนะเลิศในฤดูกาล 1985–86, โปร์ตู ชนะเลิศในฤดูกาล 1986–87, เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน ชนะเลิศในฤดูกาล 1987–88 มิลาน (2), เรดสตาร์เบลเกรด และบาร์เซโลนา เป็นผู้ชนะเลิศก่อนการแข่งขันจะเปลี่ยนชื่อเป็น ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก หลังเกิดภัยพิบัติเฮย์เซลในยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1985 ทำให้สโมสรอังกฤษทั้งหมดถูกแบนเป็นเวลาห้าปี (ลิเวอร์พูลหกปี)
เพลงสรรเสริญ

เวทมนตร์... เวทมนตร์เหนือสิ่งอื่นใด เมื่อคุณได้ยินเพลงสรรเสริญ คุณจะหลงใหลทันที
ซีเนดีน ซีดาน
เพลงสรรเสริญยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก มีชื่ออย่างเป็นทางการเพียงแค่ว่า "แชมเปียนส์ลีก" แต่งโดย โทนี บริตเทน และดัดแปลงจากเพลงสรรเสริญ เซดอกเดอะพรีสต์ ของ จอร์จ ฟริดริก แฮนเดิล เมื่อ ค.ศ. 1727 (หนึ่งในเพลงสรรเสริญพระบารมีของเขา) ยูฟ่าได้มอบหมายให้บริตเทนเรียบเรียงเพลงสรรเสริญใน ค.ศ. 1992 และเพลงนี้ได้รับการบรรเลงโดยวง รอยัลฟิลฮาร์โมนิกออร์เคสตรา ของลอนดอน และขับร้องโดย อะคาเดมีออฟเซนต์มาร์ตินอินเดอะฟิลส์ เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของยูฟ่าระบุว่า "เพลงสรรเสริญนี้แทบจะกลายเป็นสัญลักษณ์เทียบเท่ากับถ้วยรางวัลแล้ว" และยังระบุเพิ่มเติมอีกว่า "เป็นที่รู้กันว่าทำให้บรรดานักเตะชั้นนำของโลกหลายคนหัวใจเต้นแรง"
เนื้อเพลงประกอบด้วยภาษาทางการสามภาษาที่ยูฟ่าใช้ ได้แก่ อังกฤษ เยอรมัน และฝรั่งเศส เนื้อเพลงท่อนสุดท้ายมีเครื่องหมายอัศเจรีย์ 'ดี ไมส์เตอร์! ดี เบสติน! เลส์ กรองด์ เอกิปส์! เดอะ แชมเปียนส์!' เพลงสรรเสริญจะบรรเลงก่อนเกมการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกแต่ละเกม โดยทั้งสองทีมจะยืนเรียงแถวกัน รวมถึงในช่วงเริ่มต้นและสิ้นสุดการถ่ายทอดสดการแข่งขันทางโทรทัศน์ นอกจากเพลงสรรเสริญแล้ว ยังมีเพลงเปิดการแข่งขันซึ่งมีเนื้อหาบางส่วนจากเพลงสรรเสริญ ซึ่งจะบรรเลงเมื่อทีมต่าง ๆ เข้าสู่สนาม เพลงสรรเสริญฉบับเต็มมีความยาวประมาณ 3 นาที ประกอบด้วยเนื้อเพลงสองท่อนสั้น ๆ และคอรัส
มีการแสดงสดในนัดชิงชนะเลิศแชมเปียนส์ลีก โดยมีการร้องเพลงที่มีเนื้อเพลงเป็นภาษาอื่น ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นภาษาของประเทศเจ้าภาพสำหรับท่อนคอรัส โดยการแสดงสดรูปแบบต่าง ๆ ได้แก่ อันเดรอา โบเชลลี (อิตาลี; โรม 2009, มิลาน 2016 และคาร์ดิฟฟ์ 2017), ฮวน ดิเอโก ฟลอเรส (สเปน; มาดริด 2010), ออลแอนเจิลส์ (เวมบลีย์ 2011), โจนาส คอฟมันน์ และเดวิด การ์เร็ตต์ (มิวนิก 2012) และมาริซา (ลิสบอน 2014) ในนัดชิงชนะเลิศ 2013 ที่เวมบลีย์ มีการร้องท่อนคอรัสสองครั้ง ในนัดชิงชนะเลิศ 2018 และ 2019 ซึ่งจัดขึ้นที่เคียฟ และมาดริด ตามลำดับ มีการบรรเลงของท่อนคอรัสเล่นโดย 2เชลโลส์ (2018) และอัสตูเรียเกิร์ลส์ (2019) ในนัดชิงชนะเลิศ 2023 ที่จัดขึ้นในอิสตันบูล อาดัม ยอร์กี นักเปียโนชาวฮังการีได้แสดงเพลงสรรเสริญในรูปแบบเปียโน เพลงสรรเสริญได้รับการเผยแพร่ในเชิงพาณิชย์ในรูปแบบดั้งเดิมบน ไอทูนส์ และสปอติฟาย ในชื่อว่า แชมเปียนส์ลีกธีม ใน ค.ศ. 2018 นักแต่งเพลง ฮันส์ ซิมเมอร์ ได้มิกซ์เพลงสรรเสริญใหม่ร่วมกับแร็ปเปอร์ วินซ์ สเตเปิลส์ สำหรับวิดีโอเกม ฟีฟ่า 19 ของ อีเอสปอร์ตส์ ซึ่งเพลงดังกล่าวยังปรากฏในตัวอย่างเปิดตัวเกมด้วย
การสร้างแบรนด์

เมื่อ ค.ศ. 1991 ยูฟ่าได้ขอให้พันธมิตรทางการค้า เทเลวิชันอีเวนต์แอนด์มีเดียมาร์เก็ตติง (ทีม) ช่วยสร้างแบรนด์ให้กับแชมเปียนส์ลีก ส่งผลให้มีเพลงสรรเสริญ "สีประจำการแข่งขัน" เป็นสีดำและขาวหรือเงิน และโลโก้ รวมถึง "สตาร์บอล" สร้างโดยดีไซน์บริดจ์ ซึ่งเป็นบริษัทในลอนดอนที่ได้รับการคัดเลือกจากทีมหลังจากการแข่งขัน ทีมให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับรายละเอียดเกี่ยวกับสีและสตาร์บอลที่ปรากฏในการแข่งขันต่าง ๆ ทีมกล่าวว่า "ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้ชมในมอสโกหรือมิลาน คุณก็จะเห็นสนามกีฬาที่ตกแต่งในแบบเดียวกัน พิธีเปิดสนามแบบเดียวกันที่ใช้ 'สตาร์บอล' เป็นจุดศูนย์กลาง และได้ยินเพลงสรรเสริญยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกแบบเดียวกัน" จากผลการวิจัยที่ทีมได้ดำเนินการสรุปว่าในปี ค.ศ. 1999 "โลโก้สตาร์บอลได้รับอัตราการจดจำจากแฟน ๆ สูงถึงร้อยละ 94"
รูปแบบ > การคัดเลือก

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเคยเริ่มต้นด้วยการแข่งขันแบบพบกันหมดเหย้าเยือนในรอบแบ่งกลุ่มโดยมี 32 ทีม จนกระทั่งพัฒนามาเป็นการแข่งขันแบบลีกซึ่งมี 36 ทีม ซึ่งก่อนหน้านั้นจะมีการแบ่งรอบคัดเลือกออกเป็น 2 กลุ่มสำหรับทีมที่ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันโดยตรง ได้แก่ ทีมที่ผ่านเข้ารอบด้วยการเป็นแชมป์ลีก และทีมที่ผ่านเข้ารอบด้วยการจบอันดับที่สอง, อันดับที่สาม หรืออันดับที่สี่ในลีกระดับประเทศ
จำนวนทีมที่แต่ละสมาคมส่งเข้าแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกนั้นขึ้นอยู่กับค่าสัมประสิทธิ์ของยูฟ่าของสมาชิกสมาคม ค่าสัมประสิทธิ์เหล่านี้ได้มาจากผลงานของสโมสรที่เป็นตัวแทนของแต่ละสมาคมในช่วง 5 ฤดูกาลก่อนหน้าของแชมเปียนส์ลีก, ยูโรปาลีก และคอนเฟอเรนซ์ลีก ยิ่งค่าสัมประสิทธิ์ของสมาคมสูงขึ้นเท่าใด ทีมต่าง ๆ ก็ยิ่งเป็นตัวแทนของสมาคมในแชมเปียนส์ลีกมากขึ้นเท่านั้น และทีมต่าง ๆ ของสมาคมจะต้องแข่งขันในรอบคัดเลือกน้อยลง
ห้าจากเจ็ดตำแหน่งจะมอบให้กับผู้ชนะการแข่งขันรอบคัดเลือกสี่รอบ ระหว่างแชมป์ลีกจาก 43 หรือ 44 สมาคม ซึ่งแชมป์ลีกจากสมาคมที่มีค่าสัมประสิทธิ์สูงกว่าจะได้รับบายในรอบต่อ ๆ ไป ส่วนอีกสองตำแหน่งจะมอบให้กับผู้ชนะการแข่งขันคัดเลือกสามรอบ ระหว่างสิบถึงสิบเอ็ดสโมสรจากสมาคมที่อยู่ในอันดับ 5–6 ถึง 15 ซึ่งผ่านเข้ารอบโดยขึ้นอยู่กับอันดับที่สอง สาม หรือสี่ในลีกของพวกเขา
นอกจากเกณฑ์ด้านกีฬาแล้ว สโมสรจะต้องได้รับใบอนุญาตจากสมาคมระดับชาติเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันแชมเปียนส์ลีก สโมสรจะต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดด้านสนามกีฬา โครงสร้างพื้นฐาน และการเงินบางประการเพื่อขอใบอนุญาต
ในฤดูกาล 2005–06 ลิเวอร์พูลและอาร์ตมีเดีย บราติสลาวา กลายเป็นทีมแรกที่ผ่านเข้าสู่รอบแบ่งกลุ่มของยูฟ่า แชมเปียนส์ลีก หลังจากผ่านรอบคัดเลือกครบทั้งสามรอบ เรอัลมาดริดและบาร์เซโลนา ครองสถิติการผ่านเข้าสู่รอบแบ่งกลุ่มมากที่สุดจำนวน 25 ครั้ง ตามมาด้วย โปร์ตูและไบเอิร์นมิวนิก จำนวน 24 ครั้ง
รูปแบบ > รอบลีกและรอบแพ้คัดออก

เริ่มต้นตั้งแต่ฤดูกาล 2024–25 ยูฟ่าเปลี่ยนรูปแบบการแข่งขันระดับสโมสรทั้งสามรายการ โดยยกเลิกรอบแบ่งกลุ่มแล้วเปลี่ยนเป็นรอบลีกที่ขยายใหญ่ขึ้น ทำให้สโมสรที่เข้าร่วมการแข่งขันเพิ่มขึ้นจากเดิม 32 เป็น 36 ทีม และไม่ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่ม ๆ ละสี่ทีมอีกต่อไป แต่จะได้รับการจัดอันดับในตารางเดียว แต่ละทีมจะลงเล่นแปดนัดกับคู่แข่งแปดทีมที่แตกต่างกัน สำหรับการจับสลากรอบลีก ทีมต่าง ๆ จะถูกแบ่งออกเป็นสี่โถตามค่าสัมประสิทธิ์ของยูฟ่าของแต่ละทีม แต่ละทีมจะพบกับสองทีมจากแต่ละโถ แบ่งเป็นหนึ่งทีมเหย้าและอีกหนึ่งทีมเยือน รอบลีกจะเล่นตั้งแต่เดือนกันยายนถึงมกราคม ในขณะที่รอบแพ้คัดออกจะเริ่มในเดือนกุมภาพันธ์ โดยนัดต่าง ๆ มักจะเล่นในคืนวันอังคารและวันพุธ
หลังจากจบรอบลีกแล้ว จะมีการแข่งขันรอบแพ้คัดออกเพลย์ออฟสองนัดระหว่างทีมที่จบอันดับที่ 9–16 (ทีมวาง) และ 17–24 (ไม่ได้เป็นทีมวาง) ในรอบลีก ทีมที่จบแปดอันดับแรกของรอบลีกจะได้รับบายเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้ายในฐานะทีมวาง ในขณะที่แปดทีมที่ชนะจากรอบแพ้คัดออกเพลย์ออฟจะเข้าสู่การจับฉลากรอบ 16 ทีมสุดท้ายในฐานะไม่ได้เป็นทีมวาง ทีมที่จบอันดับที่ 25–36 ในรอบลีกและแปดทีมที่แพ้จากรอบแพ้คัดออกเพลย์ออฟจะตกรอบจากการแข่งขันและฟุตบอลยุโรป เนื่องจากไม่สามารถเข้าร่วมยูโรปาลีกได้ตั้งแต่รอบลีกเป็นต้นไป
หลังจากรอบ 16 ทีมสุดท้าย การแข่งขันจะดำเนินไปตามรูปแบบแพ้คัดออกแบบดั้งเดิม โดยมีรอบก่อนรองชนะเลิศ รอบรองชนะเลิศ (ทั้งสองรอบแข่งขันสองนัดและสโมสรจากสมาคมเดียวกันสามารถเจอกันได้) และนัดชิงชนะเลิศที่สนามกีฬาที่เลือกไว้ก่อนเริ่มต้นฤดูกาล โดยปกติแล้วนัดชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นในช่วงปลายเดือนพฤษภาคมหรือต้นเดือนมิถุนายน
รูปแบบ > การจัดสรร

|  |  | สโมสรที่เข้าสู่รอบนี้ | สโมสรที่มาจากรอบก่อนหน้า |
| --- | --- | --- | --- |
| รอบคัดเลือกรอบแรก (32 สโมสร) | รอบคัดเลือกรอบแรก (32 สโมสร) |  32 สโมสรที่ชนะเลิศในลีกจากสมาคมอันดับที่ 23–55 (ยกเว้นลิชเตนสไตน์) |  |
| รอบคัดเลือกรอบสอง | เส้นทางแชมเปียน  (24 สโมสร) |  8 สโมสรที่ชนะเลิศในลีกจากสมาคมอันดับที่ 15–22 |  16 สโมสรชนะในรอบคัดเลือกรอบแรก |
| รอบคัดเลือกรอบสอง | เส้นทางลีก  (6 สโมสร) |  6 สโมสรที่จบรองชนะเลิศในลีกจากสมาคมอันดับที่ 10–15 |  |
| รอบคัดเลือกรอบสาม | เส้นทางแชมเปียน (12 สโมสร) |  |  12 สโมสรที่ชนะจากรอบคัดเลือกรอบสอง (เส้นทางแชมเปียน) |
| รอบคัดเลือกรอบสาม | เส้นทางลีก (8 สโมสร) |  3 สโมสรที่จบรองชนะเลิศในลีกจากสมาคมอันดับที่ 7–9  1 สโมสรที่จบอันดับที่สามในลีกจากสมาคมอันดับที่ 6  1 สโมสรที่จบอันดับที่สี่ในลีกจากสมาคมอันดับที่ 5 |  3 สโมสรที่ชนะจากรอบคัดเลือกรอบสอง (เส้นทางลีก) |
| รอบเพลย์ออฟ | เส้นทางแชมเปียน (10 สโมสร) |  4 สโมสรที่ชนะเลิศในลีกจากสมาคมอันดับที่ 11–14 |  6 สโมสรที่ชนะจากรอบคัดเลือกรอบสาม (เส้นทางแชมเปียน) |
| รอบเพลย์ออฟ | เส้นทางลีก (4 สโมสร) |  |  4 สโมสรที่ชนะจากรอบคัดเลือกรอบสาม (เส้นทางลีก) |
| รอบลีก (36 สโมสร) | รอบลีก (36 สโมสร) |  แชมป์เก่ายูฟ่าแชมเปียนส์ลีก  แชมป์เก่ายูฟ่ายูโรปาลีก  10 สโมสรที่ชนะเลิศในลีกจากสมาคมอันดับที่ 1–10  6 สโมสรที่จบรองชนะเลิศในลีกจากสมาคมอันดับที่ 1–6  5 สโมสรที่จบอันดับที่สามในลีกจากสมาคมอันดับที่ 1–5  4 สโมสรที่จบอันดับที่สี่ในลีกจากสมาคมอันดับที่ 1–4  2 สโมสรจากสมาคมที่มีค่าสัมประสิทธิ์ 1 ปีสูงที่สุด |  5 สโมสรที่ชนะจากรอบเพลย์ออฟ (เส้นทางแชมเปียน)  2 สโมสรที่ชนะจากรอบเพลย์ออฟ (เส้นทางลีก) |
| รอบแพ้คัดออกเบื้องต้น (16 สโมสร) | รอบแพ้คัดออกเบื้องต้น (16 สโมสร) |  |  16 สโมสรที่จบอันดับ 9−24 ในรอบลีก |
| รอบแพ้คัดออก (16 สโมสร) | รอบแพ้คัดออก (16 สโมสร) |  |  8 สโมสรที่ชนะจากรอบแพ้คัดออกก่อนหน้านี้  8 สโมสรที่จบอันดับ 1−8 ในรอบลีก |
รางวัล > ถ้วยรางวัลและเหรียญ

บทความหลัก: ยูโรเปียนแชมเปียนคลับส์คัพ
รางวัล > เงินรางวัล

เริ่มต้นตั้งแต่ฤดูกาล 2024–25 การแจกจ่ายเงินรางวัลมีดังต่อไปนี้
รอบเพลย์ออฟ: €4,290,000
ค่าธรรมเนียมพื้นฐานสำหรับรอบลีก: €18,620,000
ชนะในรอบลีก: €2,100,000
เสมอในรอบลีก: €700,000
จบแปดอันดับแรกในรอบลีก: €2,000,000
จบอันดับเก้าถึงสิบหกในรอบลีก: €1,000,000
รอบแพ้คัดออกเพลย์ออฟ: €1,000,000
รอบ 16 ทีมสุดท้าย: €11,000,000
รอบก่อนรองชนะเลิศ: €12,500,000
รอบรองชนะเลิศ: €15,000,000
รองชนะเลิศ: €18,500,000
ผู้ชนะเลิศ: €25,000,000
รายได้ที่แจกจ่ายจากยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกส่วนใหญ่เชื่อมโยงกับ "ตลาดรวม" โดยการกระจายนั้นถูกกำหนดโดยมูลค่าของตลาดโทรทัศน์ในแต่ละประเทศ ในฤดูกาล 2019–20 ปารีแซ็ง-แฌร์แม็งซึ่งเป็นรองชนะเลิศ ได้รับเงินรวมเกือบ 126.8 ล้านยูโร โดย 101.3 ล้านยูโรเป็นเงินรางวัล เมื่อเทียบกับ 125.46 ล้านยูโรที่ไบเอิร์นมิวนิกได้รับ ซึ่งเป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันและได้รับเงินรางวัล 112.96 ล้านยูโร
บันทึกและสถิติของทีม > ผลงานแบ่งตามสโมสร

บทความหลัก: รายชื่อนัดชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
| ด ค ก สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ฤดูกาลที่ชนะเลิศ | ฤดูกาลที่รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เรอัลมาดริด | 15 | 3 | 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024 | 1962, 1964, 1981 |
|  มิลาน | 7 | 4 | 1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007 | 1958, 1993, 1995, 2005 |
|  ไบเอิร์นมิวนิก | 6 | 5 | 1974, 1975, 1976, 2001, 2013, 2020 | 1982, 1987, 1999, 2010, 2012 |
|  ลิเวอร์พูล | 6 | 4 | 1977, 1978, 1981, 1984, 2005, 2019 | 1985, 2007, 2018, 2022 |
|  บาร์เซโลนา | 5 | 3 | 1992, 2006, 2009, 2011, 2015 | 1961, 1986, 1994 |
|  อายักซ์ | 4 | 2 | 1971, 1972, 1973, 1995 | 1969, 1996 |
|  อินเตอร์มิลาน | 3 | 3 | 1964, 1965, 2010 | 1967, 1972, 2023 |
|  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 3 | 2 | 1968, 1999, 2008 | 2009, 2011 |
|  ยูเวนตุส | 2 | 7 | 1985, 1996 | 1973, 1983, 1997, 1998, 2003, 2015, 2017 |
|  ไบฟีกา | 2 | 5 | 1961, 1962 | 1963, 1965, 1968, 1988, 1990 |
|  เชลซี | 2 | 1 | 2012, 2021 | 2008 |
|  นอตทิงแฮมฟอเรสต์ | 2 | 0 | 1979, 1980 | — |
|  โปร์ตู | 2 | 0 | 1987, 2004 | — |
|  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 1 | 2 | 1997 | 2013, 2024 |
|  เซลติก | 1 | 1 | 1967 | 1970 |
|  ฮัมบูร์เกอร์เอสเฟา | 1 | 1 | 1983 | 1980 |
|  สเตอัวบูคูเรสตี | 1 | 1 | 1986 | 1989 |
|  มาร์แซย์ | 1 | 1 | 1993 | 1991 |
|  แมนเชสเตอร์ซิตี | 1 | 1 | 2023 | 2021 |
|  ไฟเยอโนร์ด | 1 | 0 | 1970 | — |
|  แอสตันวิลลา | 1 | 0 | 1982 | — |
|  เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน | 1 | 0 | 1988 | — |
|  เรดสตาร์เบลเกรด | 1 | 0 | 1991 | — |
|  อัตเลติโกเดมาดริด | 0 | 3 | — | 1974, 2014, 2016 |
|  แร็งส์ | 0 | 2 | — | 1956, 1959 |
|  บาเลนเซีย | 0 | 2 | — | 2000, 2001 |
|  ฟีออเรนตีนา | 0 | 1 | — | 1957 |
|  ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟูร์ท | 0 | 1 | — | 1960 |
|  ปาร์ติซาน | 0 | 1 | — | 1966 |
|  ปานาซีไนโกส | 0 | 1 | — | 1971 |
|  ลีดส์ยูไนเต็ด | 0 | 1 | — | 1975 |
|  แซ็งเตเตียน | 0 | 1 | — | 1976 |
|  โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค | 0 | 1 | — | 1977 |
|  กลึบบรึคเคอ | 0 | 1 | — | 1978 |
|  มัลเมอ เอฟเอฟ | 0 | 1 | — | 1979 |
|  โรมา | 0 | 1 | — | 1984 |
|  ซัมป์โดเรีย | 0 | 1 | — | 1992 |
|  ไบเออร์เลเวอร์คูเซิน | 0 | 1 | — | 2002 |
|  มอนาโก | 0 | 1 | — | 2004 |
|  อาร์เซนอล | 0 | 1 | — | 2006 |
|  ทอตนัมฮอตสเปอร์ | 0 | 1 | — | 2019 |
|  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง | 0 | 1 | — | 2020 |
บันทึกและสถิติของทีม > ผลงานแบ่งตามชาติ

| ชาติ | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  สเปน | 20 | 11 | 31 |
|  อังกฤษ | 15 | 11 | 26 |
|  อิตาลี | 12 | 17 | 29 |
|  เยอรมนี | 8 | 11 | 19 |
|  เนเธอร์แลนด์ | 6 | 2 | 8 |
|  โปรตุเกส | 4 | 5 | 9 |
|  ฝรั่งเศส | 1 | 6 | 7 |
|  โรมาเนีย | 1 | 1 | 2 |
|  สกอตแลนด์ | 1 | 1 | 2 |
|  ยูโกสลาเวีย | 1 | 1 | 2 |
|  เบลเยียม | 0 | 1 | 1 |
|  กรีซ | 0 | 1 | 1 |
|  สวีเดน | 0 | 1 | 1 |
หมายเหตุ
↑  รวมสโมสรที่เป็นตัวแทนจากเยอรมนีตะวันตก และไม่มีสโมสรที่เป็นตัวแทนจากเยอรมนีตะวันออกเข้าถึงนัดชิงชนะเลิศ
↑  ตัวแทนจากยูโกสลาเวียทั้งสองสโมสรมาจากสาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบีย
บันทึกผู้เล่น > ชนะเลิศมากที่สุด

| จำนวนที่ชนะเลิศ | ผู้เล่น | สโมสร |
| --- | --- | --- |
| 6 | ปาโก เฆนโต | เรอัลมาดริด (1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966) |
| 6 | โทนี โครส | ไบเอิร์นมิวนิก (2013) เรอัลมาดริด (2016, 2017, 2018, 2022, 2024) |
| 6 | ดานิ การ์บาฆัล | เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024) |
| 6 | ลูกา มอดริช | เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024) |
| 6 | นาโช | เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024) |
| 5 | ฮวน อลอนโซ | เรอัลมาดริด (1956, 1957, 1958, 1959, 1960) |
| 5 | ราฟาเอล เลสเมส | เรอัลมาดริด (1956, 1957, 1958, 1959, 1960) |
| 5 | มาร์กิโตส | เรอัลมาดริด (1956, 1957, 1958, 1959, 1960) |
| 5 | เฮกตอร์ รีอัล | เรอัลมาดริด (1956, 1957, 1958, 1959, 1960) |
| 5 | อัลเฟรโด ดิ เอสเตฟาโน | เรอัลมาดริด (1956, 1957, 1958, 1959, 1960) |
| 5 | โฆเซ มาเรีย ซาร์รากา | เรอัลมาดริด (1956, 1957, 1958, 1959, 1960) |
| 5 | อาเลสซันโดร กอสตากูร์ตา | เอซี มิลาน (1989, 1990, 1994, 2003, 2007) |
| 5 | เปาโล มัลดีนี | เอซี มิลาน (1989, 1990, 1994, 2003, 2007) |
| 5 | คริสเตียโน โรนัลโด | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (2008) เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018) |
| 5 | แกเร็ท เบล | เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018, 2022) |
| 5 | การีม แบนเซมา | เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018, 2022) |
| 5 | กาเซมีรู | เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018, 2022) |
| 5 | อิสโก | เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018, 2022) |
| 5 | มาร์เซลู | เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018, 2022) |
| 5 | ลูกัส บัซเกซ | เรอัลมาดริด (2016, 2017, 2018, 2022, 2024) |
| 4 | โฮเซโต | เรอัลมาดริด (1956, 1957, 1958, 1959) |
| 4 | เอนริเก มาเตโอส | เรอัลมาดริด (1957, 1958, 1959, 1960) |
| 4 | ฮวน ซานติสเตบัน | เรอัลมาดริด (1957, 1958, 1959, 1960) |
| 4 | โฮเซ ซานตามารีอา | เรอัลมาดริด (1958, 1959, 1960, 1966) |
| 4 | ฟิล นีล | ลิเวอร์พูล (1977, 1978, 1981, 1984) |
| 4 | แกลเรินส์ เซดอร์ฟ | อายักซ์ (1995) เรอัลมาดริด (1998) เอซี มิลาน (2003, 2007) |
| 4 | อันเดรส อินิเอสตา | บาร์เซโลนา (2006, 2009, 2011, 2015) |
| 4 | ลิโอเนล เมสซิ | บาร์เซโลนา (2006, 2009, 2011, 2015) |
| 4 | ชาบี | บาร์เซโลนา (2006, 2009, 2011, 2015) |
| 4 | ฌาราร์ต ปิเก | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (2008) บาร์เซโลนา (2009, 2011, 2015) |
| 4 | เซร์ฆิโอ ราโมส | เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018) |
| 4 | ราฟาแอล วาราน | เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018) |
| 4 | มาเตออ กอวาชิช | เรอัลมาดริด (2016, 2017, 2018)  เชลซี (2021) |
| 4 | เดวิด อาลาบา | ไบเอิร์นมิวนิก (2013, 2020) เรอัลมาดริด  (2022, 2024) |