stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เซิน หง็อก ถั่ญ
ความเกี่ยวข้องกับรัฐบาล

หลังจากการต่อต้านฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2482 เซินได้ลี้ภัยไปยังญี่ปุ่นและกลับมาเมื่อพระนโรดม สีหนุประกาศเอกราชของกัมพูชาเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2488 ระหว่างการยึดครองของญี่ปุ่น และได้เป็นนายกรัฐมนตรีในเดือนสิงหาคม เมื่อมีการฟื้นฟูอำนาจของฝรั่งเศสในเดือนตุลาคม เซินถูกจับกุมและถูกส่งตัวไปยังไซ่ง่อนและฝรั่งเศสโดยลำดับ ผู้ที่สนับสนุนเขาหลายคนเข้าร่วมกับเขมรอิสระเพื่อต่อสู้กับเจ้าอาณานิคม เซินได้กลับสู่กัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2494 แต่เขาปฏิเสธตำแหน่งรัฐมนตรี โดยหันไปร่วมมือกับผู้นำเขมรอิสระหลายคนและออกหนังสือพิมพ์ "แขมร์โกรก" (ខ្មែរក្រោក, Khmer Kraok) เพื่อสนับสนุนให้ต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส และถูกสั่งห้ามพิมพ์อย่างรวดเร็วใน พ.ศ. 2495 หลังจากนั้น เซินจึงออกจากเมืองไปจัดตั้งกลุ่มต่อต้านในเขตป่าของจังหวัดเสียมราฐ
เซินพยายามเข้าควบคุมเขมรอิสระและกลุ่มผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น ซึ่งในจำนวนนี้มีพระนโรดม จันทรังสี และพุทธ ฉายสนับสนุนการเป็นผู้นำของเขา หลังกัมพูชาได้รับเอกราช เซินได้รับการสนับสนุนมากจากชาวแขมร์กรอมแต่มีอิทธิพลน้อยภายในประเทศกัมพูชา และยืนอยู่ตรงข้ามกับกลุ่มฝ่ายซ้าย[ต้องการอ้างอิง]
เขมรเสรี

หลังจากสงครามอินโดจีนครั้งแรกสงบลงเมื่อ พ.ศ. 2497 เซินได้จัดตั้งกองทหารที่เรียกเขมรเสรีในฐานที่มั่นเดิมของเขาที่เสียมราฐเพื่อต่อต้านพระนโรดม สีหนุ ซึ่งทรงเริ่มเห็นว่าเขาเป็นศัตรูสำคัญ ใน พ.ศ. 2502 กลุ่มเขมรเสรีกล่าวหาว่าพระนโรดม สีหนุเป็นคอมมิวนิสต์เพราะร่วมมือกับเวียดนามเหนือ เซินได้เคลื่อนไหวตามแนวชายแดนไทยและเวียดนามใต้ และตั้งสถานีวิทยุออกอากาศโจมตีพระนโรดม สีหนุ หลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 ทัญได้รับเชิญให้เข้าร่วมรัฐบาลสาธารณรัฐเขมรของลน นล และนำกองกำลังเขมรเสรีเข้าร่วมด้วย
ใน พ.ศ. 2515 เซินได้ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี แต่หลังจากเป็นเป้าหมายของการวางระเบิด (คาดว่าดำเนินการโดยฝ่ายของ ลน นน) เซินจึงลี้ภัยไปเวียดนามใต้ หลังจากที่ฝ่ายเวียดนามเหนือได้รับชัยชนะ เซินถูกจับกุมในเวียดนามใต้ และถูกคุมขังจนเสียชีวิตในคุกเมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2520 รวมอายุได้ 69 ปี
เชาวาล

| --- | --- |
 ปฏิทินฮิจเราะห์  
 มุฮัรร็อม  เศาะฟัร  เราะบีอุลเอาวัล  เราะบีอุษษานี  ญุมาดัลอูลา  ญุมาดัษษานี  เราะญับ  ชะอ์บาน  เราะมะฎอน  เชาวาล  ษุลเกาะอ์ดะฮ์  ษุลฮิจญ์ญะฮ์: 
เชาวาล (อาหรับ: شَوَّال) คือเดือนที่ 10 ของปฏิทินฮิจเราะห์หรือปฏิทินอิสลาม
วันสำคัญในเดือนเชาวาล

วันที่ 1 วันอีดุลฟิฏริ
วันที่ 25 วันสิ้นชีพของอิหม่ามอัศศอดิก
แหล่งข้อมูลอื่น

Islamic-Western Calendar Converter (Based on the Arithmetical or Tabular Calendar)
Sahih Muslim เก็บถาวร 2007-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เมืองชวา

เมืองชวา (ลาว: ເມືອງຊວາ, ออกเสียง: [mɯ́aŋ súa]) เป็นชื่อของเมืองหลวงพระบาง หลังจากที่ขุนลอ เจ้าชาวไท/ลาวเข้ายึดครองในปี พ.ศ. 1141 ซึ่งพระองค์ใช้โอกาสที่กษัตริย์แห่งน่านเจ้ากำลังติดพันราชกิจอื่น ขุนลอทรงได้รับมอบเมืองนี้จากขุนบรม พระราชบิดาของพระองค์ ผู้ซึ่งปรากฏในตำนานการสร้างโลกของลาว  ซึ่งแพร่หลายในหมู่ชาวลาว, ไทใหญ่ และชนชาติอื่นๆ ในภูมิภาค ขุนลอทรงได้สถาปนาราชวงศ์ซึ่งสืบต่อมาอีก 15 รัชกาล และปกครองเมืองชวาในฐานะรัฐอิสระเป็นเวลานานเกือบศตวรรษ
เดลฟิน ลอเรนซานา

| เดลฟิน ลอเรนซานา |
| --- | --- |


รัฐมนตรีกลาโหม
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  30 มิถุนายน ค.ศ. 2016
ประธานาธิบดี: โรดรีโก ดูแตร์เต
ก่อนหน้า: วอลแตร์ กัซมิน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เดลฟิน เนกริลโล ลอเรนซานา  (1948-10-28) ตุลาคม 28, 1948 (76 ปี) มิดซายัป จังหวัดโคตาบาโต ประเทศฟิลิปปินส์
เชื้อชาติ: ฟิลิปปินส์
คู่สมรส: เอดิธา อากีลาร์
ศิษย์เก่า: โรงเรียนนายร้อยฟิลิปปินส์ มหาวิทยาลัยอาเตเนียวเดมะนิลา มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย
รางวัล: ลีเจียนออฟออเนอร์ฟิลิปปินส์ ลีเจียนออฟเมอริต ดาวราชการยอดเยี่ยม โกลด์ครอส โบว์การปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ปี ค.ศ. 1986
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ฟิลิปปินส์
สังกัด: กองทัพบกฟิลิปปินส์
ยศ:  พลตรี
บังคับบัญชา: ศูนย์บัญชาการปฏิบัติการพิเศษ หน่วยลาดตระเวนเสือป่าที่ 2

พลตรี เดลฟิน เนกริลโล ลอเรนซานา, กองทัพฟิลิปปินส์ (เกษียณ) (ฟิลิปปินส์: Maj. Gen. Delfin Negrillo Lorenzana, AFP (Ret.); 28 ตุลาคม ค.ศ. 1948 – ) เป็นรัฐมนตรีกลาโหมคนที่ 36 ของประเทศฟิลิปปินส์
ลอเรนซานาสำเร็จการศึกษาชั้น "มากัป" จากโรงเรียนนายร้อยฟิลิปปินส์ใน ค.ศ. 1973 เขาเป็นผู้บัญชาการศูนย์บัญชาการปฏิบัติการพิเศษ (โซคอม), กองรักษาความปลอดภัยแห่งประธานาธิบดี และกองพลน้อยหุ้มเกราะ (ปัจจุบันคือกองกำลังยานยนต์) เขายังเป็นผู้นำกลาโหมและกองกำลังติดอาวุธตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 ถึง 2004 และช่วยพัฒนาความผูกพันของสหรัฐและฟิลิปปินส์ในด้านการป้องกันและความร่วมมือในการฝึกบาลิกาตัน เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทสาขาบริหารธุรกิจ วิชาเอกด้านการวิจัยการดำเนินงานจากบัณฑิตวิทยาลัยธุรกิจอาเตเนียว นอกจากนี้ เขายังสำเร็จหลักสูตรและการฝึกอบรมทั้งในและต่างประเทศ รวมทั้งการศึกษาเชิงกลยุทธ์ที่มหาวิทยาลัยออสเตรเลียในแคนเบอร์รา, การสัมมนาผู้นำอาวุโสนานาชาติที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และหลักสูตรการจัดการภาวะวิกฤติที่กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ
เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ดำเนินการด้านกฎอัยการศึกในระหว่างการประกาศกฎอัยการศึกในมินดาเนา
นอกจากนี้เขายังสั่งให้มีการทบทวนสนธิสัญญาป้องกันร่วมกัน (สหรัฐ–ฟิลิปปินส์) ของปี ค.ศ. 1951 เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 2018 เพื่อ “รักษา, เสริมสร้าง หรือทำลายมัน” เป็นเป้าหมายสุดท้าย รวมถึงเปิดให้มีการทบทวนรัฐบัญญัติป้องกันประเทศ ค.ศ. 1935
บำเหน็จ

โบว์การปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ปี ค.ศ. 1986
โกลด์ครอส,
อิสริยาภรณ์กองทหารเกียรติยศฟิลิปปินส์ (ระดับสัญญาบัตร),
ลีเจียนออฟเมอริต (ระดับสัญญาบัตร),
ดาวราชการยอดเยี่ยม
ชีวิตส่วนตัว

เขาแต่งงานกับเอดีธา อากีลาร์ และมีลูกด้วยกัน 4 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เดลฟิน ลอเรนซานา
แก่นท้าว

เมืองแก่นท้าว (ลาว: ເມືອງແກ່ນທ້າວ) เป็นเมืองหนึ่งของแขวงไชยบุรีที่อยู่ไปทางทิศใต้ของแขวงไชยบุรีประมาณ 200 กิโลเมตร มี 53 หมู่บ้าน มีประชากร 37,000 คน ทิศเหนือติดกับเมืองชนะคาม แขวงเวียงจันทน์ ทิศตะวันตกติดกับเมืองบ่อแตน ทิศใต้ติดกับจังหวัดเลย ประเทศไทย ในสมัยที่แขวงไชยบุรีอยู่ใต้การปกครองของไทยในนามจังหวัดลานช้าง เมืองแก่นท้าวนี้มีสถานะเป็นอำเภอแก่นท้าว
| ด ค ก เมืองของประเทศลาว |
| --- | --- |
นครหลวงเวียงจันทน์:  เวียงจันทน์ จันทบุรี  ศรีโคตรบอง  ไชยเชษฐา  ศรีสัตตนาค  หาดทรายฟอง  นาทรายทอง  ชัยธานี  สังข์ทอง  ปากงึม 
แขวงพงสาลี:  พงสาลี  ใหม่  ขวา  สัมพันธ์  บุนเหนือ  ยอดอู  บุนใต้ 
แขวงหลวงน้ำทา:  หลวงน้ำทา  สิงห์  ลอง  เวียงภูคา  นาแล 
แขวงอุดมไซ:  ไซ  หลา  นาหม้อ  งา  แบ่ง  ฮุน  ปากแบ่ง 
แขวงบ่อแก้ว:  ห้วยทราย  ต้นผึ้ง  เมิง  ผาอุดม  ปากทา 
แขวงหลวงพระบาง:  หลวงพระบาง  เชียงเงิน  นาน  ปากอู  น้ำบาก  งอย  ปากแซง  โพนชัย  จอมเพชร  เวียงคำ  ภูคูน  โพนทอง 
แขวงหัวพัน:  ซำเหนือ  เชียงค้อ  เวียงทอง  เวียงชัย  หัวเมือง  ซำใต้  สบเบา  แอด 
แขวงไชยบุรี:  ไชยบุรี  คอบ  หงษา  เงิน  เชียงฮ่อน  เพียง  ปากลาย  แก่นท้าว  บ่อแตน  ทุ่งมีชัย 
แขวงเชียงขวาง:  แปก  คำ  หนองแฮด  คูณ  หมอกใหม่  ภูกูด  ผาชัย 
แขวงเวียงจันทน์:  โพนโฮง  ธุรคม  แก้วอุดม  กาสี  วังเวียง  เฟือง  ชนะคาม  แมด  หินเหิบ  เวียงคำ  ฮ่ม  ไชยสมบูรณ์ 
แขวงบอลิคำไซ:  ปากซัน  ท่าพระบาท  ปากกระดิง  บริคัณฑ์  คำเกิด  เวียงทอง  ไชจำพอน 
แขวงคำม่วน:  ท่าแขก  มหาไชย  หนองบก  หินบูรณ์  ยมราช  บูรพา  นากาย  เซบั้งไฟ  ไชยบัวทอง  คูนคำ 
แขวงสุวรรณเขต:  ไกสอน พมวิหาน  อุทุมพร  อาดสะพังทอง  พีน  เซโปน  นอง  ท่าปางทอง  สองคอน  จำพอน  คันธบุรี  ไชยบุรี  วีละบูลี  อาดสะพอน  ไชยภูทอง  พลาญไชย 
แขวงสาละวัน:  สาละวัน  ตะโอ้ย  ตุ้มลาน  ละครเพ็ง  วาปี  คงเซโดน  เล่างาม  สะม้วย 
แขวงเซกอง:  ละมาม  กะลึม  ดักจึง  ท่าแตง 
แขวงจำปาศักดิ์:  ปากเซ  ชนะสมบูรณ์  บาเจียงเจริญสุข  ปากช่อง  ปทุมพร  โพนทอง  จำปาศักดิ์  สุขุมา  มูลปาโมกข์  โขง 
แขวงอัตตะปือ:  ไชยเชษฐา  สามัคคีชัย  สนามชัย  สานไชย  ภูวง 
แขวงไชยสมบูรณ์:  อะนุวง  ล้องแจ้ง  ล้องซาน  ฮ่ม  ท่าโทม
เมืองศรีโคตรบอง

| ศรีโคตรบอง ເມືອງສີໂຄດຕະບອງ |
| --- | --- |
เมือง
ศรีโคตรบองที่ตั้งของเมืองศรีโคตรบองในประเทศลาว
พิกัด: 17°58′13″N 102°34′25″E﻿ / ﻿17.97028°N 102.57361°E﻿ / 17.97028; 102.57361
ประเทศ:  ลาว
แขวง: เวียงจันทน์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 50 ตร.ไมล์ (140 ตร.กม.)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 138,655 คน
 • ความหนาแน่น: 2,600 คน/ตร.ไมล์ (990 คน/ตร.กม.)
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาในประเทศลาว)
ศรีโคตรบอง หรือ สีโคดตะบอง (ลาว: ສີໂຄດຕະບອງ) เป็นเมืองของนครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ซึ่งมีสถานะเทียบเท่ากับอำเภอในประเทศไทย
หมู่บ้าน

บ้านนาคำ
บ้านอูบมุง
บ้านหนองปลาใน
บ้านวัตไตน้อยท่า
บ้านวัตไตน้อยทุ่ง
บ้านหนองสโนคำ
บ้านวัตไตใหญ่ท่า
บ้านอากาศ
บ้านเมืองวาทุ่ง
บ้านศรีไคท่า
บ้านศรีไคทุ่งใต้
บ้านศรีไคทุ่งเหนือ
บ้านยาภะ
บ้านศรีบุญเรืองท่า
บ้านศรีบุญเรืองทุ่ง
บ้านศรีชมชื่น
บ้านโนนสว่าง
บ้านเก้าเลี่ยว
บ้านด่านคำ
บ้านโนนขี้เห้ก
บ้านโนนแก้ว
บ้านโพนสวาทเหนือ
บ้านโพนสมบูรณ์
บ้านตาดทอง
บ้านหนองดา
บ้านใหม่
บ้านห้วยห้อม
บ้านอ่าง
บ้านโพศรี
บ้านนาแร่
บ้านเวียงสวรรค์
บ้านทุ่งโป่ง
บ้านนาเล่า
บ้านหนองเหนี่ยว
บ้านหนองแต่งใต้
บ้านหนองแต่งเหนือ
บ้านเวียงคำ
บ้านจำปา
บ้านดงนาโชคใต้
บ้านดงนาโชคเหนือ
บ้านปากท้าง
บ้านดงนาทอง
บ้านหลักหิน
บ้านหนองบึกใต้
บ้านหนองบึกเหนือ
บ้านดงกเลา
บ้านชำเกต
บ้านขุนตาทุ่ง
บ้านขุนตาท่า
บ้านศรีฐานเหนือ
บ้านหนองด้วงเหนือ
บ้านหนองด้วงใต้
บ้านหนองด้วงทุ่ง
บ้านโพนสวาทใต้
บ้านหนองบัวทองใต้
บ้านหนองบัวทองเหนือ
บ้านโพนคำ
บ้านจันทร์สว่าง
บ้านดอนชิงชู่
เจ้าชายอัลมุห์ตาดี บิลละห์ มกุฎราชกุมารแห่งบรูไน

ในพระนามภาษามลายู พระนามฮัสซานัล โบลเกียห์เป็นพระนามพระราชบิดา และบุคคลนี้ควรเรียกด้วยพระนามส่วนพระองค์ว่า อัลมุห์ตาดี บิลละห์
อัล-มุห์ตาดี บิลละห์ อิบนี ฮัสซานัล โบลเกียห์ (มลายู: Al-Muhtadee Billah ibni Hassanal Bolkiah, المهتدي بالله ابن حسن البلقية; พระราชสมภพ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1974) เป็นพระราชโอรสองค์โตในสมเด็จพระราชาธิบดีฮัจญี ฮัสซานัล โบลเกียห์กับสมเด็จพระราชินีสเลฮาแห่งบรูไน ทรงเป็นมกุฎราชกุมารแห่งบรูไนดารุสลาม และเป็นบุคคลแรกในลำดับการสืบราชบัลลังก์บรูไน ในที่สุดพระองค์จะเป็นประมุขแห่งรัฐและรัฐบาล และถือเป็นบุคคลที่มีความสำคัญเป็นอันดับสองในลำดับชั้นทางการเมือง
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

เปองีรันมูดา (เจ้าชาย) อัลมุห์ตาดี บิลละห์เสด็จพระราชสมภาที่อิซตานาดารุลฮานา บันดาร์เซอรีเบอกาวันในรัชสมัยของพระราชบิดาเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1974 พระองค์เป็นโอรสองค์แรก จึงกลายเป็นรัชทายาทราชบัลลังก์รูไน พระองค์เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนปูเตอราปูเตอรีที่อิซตานาดารุลฮานา จากนั้นจึงเข้าเรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนเซนต์แอนดรูวส์ พระองค์อ่าน "ซูระฮ์-ซูระฮ์ลาซิม" และอัลกุรอานเสร็จใน ค.ศ. 1988
ชีวิตส่วนพระองค์ > สมรสและพระราชโอรสธิดา

ณ วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2004 อัลมุห์ตาดี บิลละห์ทรงอภิเษกสมรสกับเปองีรันอานักซาระฮ์ผู้มีพระชนมพรรษา 17 พรรษาที่อิซตานานูรุลอีมันในบันดาร์เซอรีเบอกาวัน แขกทีไ่ด้รับเชิญได้แก่ ดยุกแห่งกลอสเตอร์ มกุฎราชกุมารญี่ปุ่น ยังดีเปอร์ตวนอากงมาเลเซีย เจ้าชายบันดัร บิน ซุลฏอนกับซะอูด บิน ฟัยศ็อลแห่งซาอุดีอาระเบีย พระมหากษัตริย์บาห์เรน และสุลต่านมาเลเซียหลายพระองค์ ประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลจากสิงคโปร์ ไทย มาเลเซีย อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ก็ได้รับเชิญด้วย งานสมรสยังมีพิธี เบอร์ซันดิง และขับรถโรลส์-รอยส์หุ้มสีทองด้านบนรอบบันดาร์เซอรีเบอกาวัน
ทั้งสองพระองค์ทรงมีพระราชโอรสธิดาด้วยกัน 4 พระองค์ เปองีรันมูดาอับดุล มันตากิม พระราชโอรสองค์แรกและรัชทายาทในอนาคตของราชบัลลังก์บรูไน ประสูติในวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2007 ที่โรงพยาบาลราจาอิซเตอรีเปองีรันอานักซาเลฮา เปองีรันอานักมูนีระฮ์ มัดฮุล โบลเกียห์ พระราชธิดาองค์แรก ประสูติในวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2011 พระนางให้กำเนิดเปองีรันมูดามูฮัมมัด ไอมัน พระราชโอรสองค์ที่สองในวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2015 และเปองีรันอานักฟาตีมะฮ์ อัซ-ซะฮ์ราอ์ ไรฮานุล โบลเกียห์ พระราชธิดาองค์ที่สอง ประสูติในเวลา 15:54 น. ของวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2017
| พระนาม | ประสูติ | สถานที่ประสูติ | พระชนมพรรษา |
| --- | --- | --- | --- |
| เปองีรันมูดาอับดุล มุนตากิม | 17 มีนาคม ค.ศ. 2007(2007-03-17) | โรงพยาบาลราจาอิซเตอรีเปองีรันอานักซาเลฮา ประเทศบรูไน | 17 ปี 7 เดือน |
| เปองีรันอานักมูนีระฮ์ มัดฮุล โบลเกียห์ | 02 มกราคม ค.ศ. 2011(2011-01-02) | อิซตานานูรุลอีมัน ประเทศบรูไน | 13 ปี 10 เดือน |
| เปองีรันมูดามูฮัมมัด ไอมัน | 07 มิถุนายน ค.ศ. 2015(2015-06-07) | อิซตานานูรุลอีมัน ประเทศบรูไน | 9 ปี 5 เดือน |
| เปองีรันอานักฟาตีมะฮ์ อัซ-ซะฮ์ราอ์ ไรฮานุล โบลเกียห์ | 01 ธันวาคม ค.ศ. 2017(2017-12-01) | อิซตานานูรุลอีมัน ประเทศบรูไน | 6 ปี 11 เดือน |
แหล่งข้อมูลอื่น

Pictures from 2004 wedding
| ก่อนหน้า |  | เจ้าชายอัลมุห์ตาดี บิลละห์ มกุฎราชกุมารแห่งบรูไน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระราชาธิบดีฮัจญี ฮัสซานัล โบลเกียห์ |  |   มกุฎราชกุมารแห่งบรูไน   (พ.ศ. 2541 - ปัจจุบัน) |  | ยังอยู่ในพระอิสริยยศ |
| ด ค กรัชทายาทในปัจจุบัน |
| --- | --- |
แอฟริกา:   เจ้าชายเลโรโทรี เซเอโซ   เจ้าชายมูลัย ฮะซัน   ไม่มี (เลือกตั้งโดยสภา) 
เอเชีย:   เจ้าชายซัลมาน บินฮะมัด   เจ้าชายจิกมี นัมเกล วังชุก   เจ้าชายอัลมุห์ตาดี บิลละห์   ไม่มี (เลือกตั้งโดยสภา)   เจ้าชายฟูมิฮิโตะ   เจ้าชายฮุซัยน์ บิน อับดุลลอฮ์   เชคมิชาล อัลอะห์มัด   ไม่มี (เลือกตั้งโดยสภา)   เจ้าชายซัยยิด ษิยะซิน บิน ฮัยษัม   เชคอับดุลเลาะห์ บิน ฮามัด พฤตินัย (เลือกตั้งโดยสภา)   เจ้าชายมุฮัมมัด บิน ซัลมาน   เจ้าฟ้าทีปังกรรัศมีโชติ   เจ้าชายมุฮัมมัด บินซัยยิด พฤตินัย (เลือกตั้งโดยสภา) 
ยุโรป:   ไม่มี (เลือกตั้งโดยประชาชนฝรั่งเศสและแต่งตั้งโดยสมเด็จพระสันตะปาปา)   เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต   เจ้าชายคริสเตียน   เจ้าชายอาล็อยส์   เจ้าชายกีโยม   เจ้าชายฌัก   เจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียา   เจ้าชายโฮกุน   เจ้าหญิงเลโอนอร์   เจ้าหญิงวิกตอเรีย   เจ้าชายวิลเลียม   ไม่มี (เลือกตั้งโดยพระคาร์ดินัล) 
อเมริกา:           เจ้าชายวิลเลียม 
โอเชียเนีย:       เจ้าชายวิลเลียม   เจ้าชายตูโปอูโตอา อูลูกาลาลา 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
เบอร์กัตละฮ์ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์เนอเกอรีเซิมบีลัน

| --- | --- |
ตราแผ่นดินรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน
เพลงชาติของ เนอเกอรีเซิมบีลัน
เนื้อร้อง: ตุนกูซาการียา มัมบัง
ทำนอง: แอนดรูว์ แคลเดอคอตต์

ตัวอย่างเสียง
เบอร์กัตละฮ์ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์เนอเกอรีเซิมบีลัน (เสียงดนตรี)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"Berkatlah Yang di-Pertuan Besar" (chorus)
เพลงประจำรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน (เสียงร้อง)
เบอร์กัตละฮ์ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์เนอเกอรีเซิมบีลัน (มลายู: Berkatlah Yang DiPertuan Besar Negeri Sembilan) เป็นเพลงประจำรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ซึ่งประพันธ์โดยแอนดรูว์ แคลเดอคอตต์ (ค.ศ. 1884–1951) กับเนื้อร้องโดยซาการียา มัมบัง และถูกใช้โดยผู้นำในตอนนั้น ตวนกู มูฮัมมัด
องค์ประกอบเพลงที่จัดเรียงใหม่ ซึ่งบันทึกเสียงจากฟิลฮาร์โมนิกออร์เคสตรามาเลเซียและกลุ่มประสานเสียงจากโรงเรียนบางแห่งทั่วทั้งรัฐ นำไปเผยแพร่แก่สาธารณชนครั้งแรกในช่วงพิธีการแต่งตั้งตวนกูมุฮ์ริซกับพระมเหสีของพระองค์ ตวนกู อาอีชะฮ์ รอฮานีในช่วงต้น ค.ศ. 2009 และเผยแพร่อย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2010
ประโยค "มูซุฮ์ญาฮาบิซบีนาซา" (Musuhnya habis binasa) ในเพลงถูกนำมาใช้เป็นคำขวัญของสมาคมฟุตบอลเนอเกอรีเซิมบีลัน ทีมฟุตบอลของรัฐ
เนื้อร้อง

| เบอร์กัตละฮ์ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์เนอเกอรีเซิมบีลัน> มลายู | เบอร์กัตละฮ์ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์เนอเกอรีเซิมบีลัน> อังกฤษ | เบอร์กัตละฮ์ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์เนอเกอรีเซิมบีลัน> แปลภาษาไทย |
| --- | --- | --- |
|  Berkatlah Yang Di-Pertuan Besar Negeri Sembilan, Kurniai sihat dan makmur, Kasihi rakyat, lanjutkan umur! Akan berkati sekalian yang setia, Musuhnya habis binasa! Berkatlah Yang Di-Pertuan Besar Negeri Sembilan.  |  Blest be, thou whom art made Lord o'er Negeri Sembilan, May thou be ever well, And guide and care for us, thy people! Those loyal to him shall be blessed, All his foes shall fell! Blest be, thou whom art made Lord o'er Negeri Sembilan. |  ขอมอบพระพรแด่พระองค์แห่งเนอเกอรีเซิมบีลันจงทรงพระเจริญ ขอให้ท่านอยู่ดีมีสุข และนำทางและอาทรพวกเราคนของท่าน! ผู้ที่ภักดีต่อพระองค์จะได้รับพร ศัตรูของเขาทั้งหลายจะล่มสลาย! ขอมอบพระพรแด่พระองค์แห่งเนอเกอรีเซิมบีลันจงทรงพระเจริญ |
แหล่งข้อมูลอื่น

Instrumental mp3
Vocal mp3
| ด ค กเพลงรัฐประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
 ดินแดนสหพันธ์  รัฐยะโฮร์  รัฐเกอดะฮ์  รัฐกลันตัน  รัฐมะละกา  รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน  รัฐปะหัง  รัฐปีนัง  รัฐเปรัก  รัฐปะลิส  รัฐซาบะฮ์  รัฐซาราวัก  รัฐสลังงอร์  รัฐตรังกานู 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน
เติงกูบูเดรียะฮ์ บินตี อัลมาร์ฮุม เติงกูอิซมาอิล

| สมเด็จพระราชินีบูเดรียะฮ์ |
| --- | --- |

รายาประไหมสุหรีอากง
ดำรงพระยศ: 21 กันยายน 2503 – 20 กันยายน 2508
ราชาภิเษก: 4 มกราคม 2504
ก่อนหน้า: เจอมาอะฮ์ บินตี ราจาอะฮ์มัด
ถัดไป: อินตัน ซาฮาราะฮ์ บินตี เติงกูฮีตัม โอมาร์
สมเด็จพระราชินีวิธวาแห่งปะลิส
ดำรงพระยศ: 16 เมษายน 2543 – 28 พฤศจิกายน 2551
สมเด็จพระราชินีแห่งปะลิส
ดำรงพระยศ: 19 มกราคม 2489 – 16 เมษายน 2543
ราชาภิเษก: 12 มีนาคม 2492
ถัดไป: เติงกูเฟาซียะฮ์ บินตี เติงกูอับดุล ราชิด

พระราชสมภพ: 28 มีนาคม พ.ศ. 2468 กัวลาไกร รัฐกลันตัน อสหพันธรัฐมลายู
สวรรคต: 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 (83 ปี) โรงพยาบาลกัวลาลัมเปอร์ กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย
ฝังพระศพ: 29 พฤศจิกายน 2551 สุสานหลวงปะลิส อาเรา
พระราชสวามี: รายาปูตราแห่งปะลิส (พ.ศ. 2484–2543)
พระราชบุตร: 10 พระองค์ รวม รายาซีราจุดดินแห่งปะลิส
ราชวงศ์: ลงยูนุซ (พระราชสมภพ) จามาลูไลล์ (อภิเษกสมรส)
พระราชบิดา: เติงกูอิซมาอิล บิน ตวนเบอซาร์แห่งปัตตานี
พระราชมารดา: เติงกูเบอซาร์ซูไบดะฮ์ บินตี เติงกูอับดุล กาดีร์
ศาสนา: อิสลามนิกายซุนนี
ราจาเปอเริมปวนเบอซาร์ เติงกูบูเดรียะฮ์ บินตี อัลมาร์ฮุม เติงกูอิซมาอิล (มลายู: Raja Perempuan Besar Tengku Budriah binti Almarhum Tengku Ismail; ยาวี: راج ڤرمڤوان بسر تڠكو بدرية بنت المرحوم تڠكو إسماعيل; 28 มีนาคม พ.ศ. 2468 – 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551) เป็นพระอัครมเหสีในรายาปูตราแห่งปะลิส และเป็นรายาประไหมสุหรีอากงพระองค์ที่สามของประเทศมาเลเซีย
พระราชประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้นและการศึกษา

สมเด็จพระราชินีบูเดรียะฮ์ เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2468 ณ เมืองกัวลาไกร รัฐกลันตัน เป็นพระธิดาเติงกูอิซมาอิล บิน ตวนเบอซาร์แห่งปัตตานี กับเติงกูเบอซาร์ซูไบดะฮ์ บินตี เติงกูอับดุล กาดีร์ (หรือเอกสารไทยเรียก ตนกูซูไบด๊ะ) โดยพระราชชนกเป็นพระโอรสของราจาตวนเบอซาร์ อิบนี ตวนลงปูเตะฮ์ (หรือ ตนกูบือซาร์) เป็นอดีตเจ้าเมืองปัตตานีที่ 5 และตวนลงปูเตะ (หรือ ตนกูปูเต๊ะ) เป็นอดีตเจ้าเมืองปัตตานีที่ 4 ส่วนพระราชชนนีเป็นพระธิดาของเติงกูอับดุล กาดีร์ (หรือ ตนกูอับดุลกอร์เดร์กามารุดดีน) เจ้าเมืองปัตตานีคนสุดท้าย
บรรพชนของพระองค์ปกครองเมืองปัตตานีมายาวนาน และเป็นพระญาติวงศ์ห่าง ๆ กับเจ้าผู้ครองรัฐกลันตัน ครั้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงยกเลิกการปกครอง 7 หัวเมือง ใน พ.ศ. 2445 โดยให้ข้าหลวงใหญ่ชาวสยามรับผิดชอบเมืองปัตตานีภายใต้การดูแลจากเมืองสงขลา เติงกูอับดุลกาดีร์จึงอพยพครอบครัวลี้ภัยไปยังรัฐกลันตันมาตั้งแต่นั้น
สมเด็จพระราชินีบูเดรียะฮ์ทรงใช้ชีวิตในวัยเยาว์อย่างเรียบง่าย มีอุปนิสัยส่วนพระองค์สุภาพอ่อนโยน ทรงเข้าศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนที่สอนด้วยภาษามลายูเมื่อพระชนมายุ 7 พรรษา จากนั้นทรงศึกษาต่อที่โรงเรียนอังกฤษกัวลาไกร แล้วทรงศึกษาต่อในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนสตรีอังกฤษ-จีน เมืองอีโปะฮ์ พระองค์มีความสนพระทัยกิจกรรมนอกหลักสูตรเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะบราวนีและเนตรนารี และทรงเข้าร่วมการชุมนุมเนตรนารีที่แจมโบรี ประเทศออสเตรเลีย เมื่อ พ.ศ. 2493 นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นตัวแทนโรงเรียนในการแข่งขันกีฬาแบดมินตันและฮอกกี้ นอกจากนี้ยังทรงสนพระทัยด้านการเย็บปักถักร้อย ประกอบพระกระยาหาร จัดดอกไม้ และทรงม้า
พระราชประวัติ > อภิเษกสมรส

สมเด็จพระราชินีบูเดรียะฮ์อภิเษกสมรสกับรายาปูตราแห่งปะลิส ใน พ.ศ. 2484 ขณะมีพระชนมายุ 16 พรรษา ซึ่งขณะนั้นพระราชสวามียังดำรงพระอิสริยยศเป็นรัชทายาทแห่งปะลิส ทั้งสองมีพระราชโอรส-ธิดาทั้งหมด 10 พระองค์ เป็นพระราชโอรส 5 พระองค์ และเป็นพระราชธิดา 5 พระองค์
ครอบครัวของพระองค์ทรงลี้ภัยหลังกองทัพญี่ปุ่นยึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สมเด็จพระราชินีบูเดรียะฮ์ทรงแบ่งเบาภาระของครอบครัวด้วยการเปิดร้านขายเค้กและร้านขายของชำเล็ก ๆ น้อย ๆ ในโกตาบารู หลังญี่ปุ่นปราชัยต่อสงครามโลกครั้งที่สองใน พ.ศ. 2488 พระองค์และครอบครัวประทับรถไฟเพื่อเสด็จกลับรัฐปะลิสจนถึงสถานีรถไฟปาดังเบซาร์ จากนั้นทรงโยกรถไฟด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เองไปจนถึงสถานีรถไฟบูกิตเกอเตอรี เพราะในช่วงเวลาดังกล่าวยังไม่มีรถไฟเปิดให้บริการ
ครั้น พ.ศ. 2488 รายาปูตราแห่งปะลิสขึ้นเสวยราชสมบัติเป็น รายาแห่งปะลิส และพระองค์ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น ราจาเปอเริมปวน หรือสมเด็จพระราชินี และใน พ.ศ. 2503 รายาปูตรา และสมเด็จพระราชินีบูเดรียะฮ์ ขึ้นดำรงตำแหน่ง ยังดีเปอร์ตวนอากง และ รายาประไหมสุหรีอากง
พระราชประวัติ > สวรรคต

สมเด็จพระราชินีบูเดรียะฮ์เสด็จสวรรคตอย่างสงบขณะบรรทมที่โรงพยาบาลกัวลาลัมเปอร์เมื่อเวลา 03.47 น. ของวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 สิริพระชนมายุ 83 พรรษา
สุลต่านมีซัน ไซนัล อาบีดิน ยังดีเปอร์ตวนอากง และอับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น เข้าไว้อาลัยเป็นครั้งสุดท้ายในกรุงกัวลาลัมเปอร์ ก่อนอัญเชิญพระบรมศพจากท่าอากาศยานสุลต่านอับดุลอาซิซชะฮ์ ไปยังท่าอากาศยานอับดุลฮาลิมในอาโลร์เซอตาร์โดยกองทัพอากาศมาเลเซีย จากนั้นได้อัญเชิญหีบพระบรมศพด้วยรถยนต์ไปยังเมืองอาเรา อนุญาตให้ประชาชนเฝ้ารับเสด็จและร่วมไว้อาลัยเพียงหนึ่งชั่วโมง โดยมีสุลต่านและสุลต่านหญิงแห่งเกอดะฮ์เสด็จมาในพิธี ก่อนจะนำหีบพระบรมศพฝังลงในสุสานหลวงในช่วงบ่ายของวันเดียวกัน
เจดีย์โบตะทอง

| เจดีย์โบตะทอง |
| --- | --- |
ဗိုလ်တထောင်ဘုရား

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ภูมิภาค: ภาคย่างกุ้ง
ที่ตั้ง
เทศบาล: ย่างกุ้ง
ประเทศ: พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 16°46′06″N 96°10′19″E﻿ / ﻿16.768449°N 96.171973°E﻿ / 16.768449; 96.171973
เจดีย์โบตะทอง หรือที่รู้จักกันในชื่อ เจดีย์โบตะทาว (พม่า: ဗိုလ်တထောင်ဘုရား, ออกเสียง: [bò.tə.tʰàʊ̯ɰ̃ pʰəjá]; หมายถึง "ทหาร 1,000 นาย") เป็นเจดีย์ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในย่านใจกลางนครย่างกุ้ง ประเทศพม่า ใกล้แม่น้ำย่างกุ้ง เจดีย์สร้างขึ้นครั้งแรกโดยชาวมอญช่วงเวลาเดียวกันกับเจดีย์ชเวดากอง ตามความเชื่อท้องถิ่นสร้างเมื่อกว่า 2,500 ปีที่ผ่านมา และเป็นที่รู้จักในชื่อภาษามอญว่า "ไจเดอัต" (Kyaik-de-att) เจดีย์กลวงภายในและเชื่อว่าเป็นที่ประดิษฐานพระเกศาธาตุพระพุทธเจ้า
เจดีย์โบตะทองถูกทำลายลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและได้รับการบูรณะใหม่หลังสงคราม
ประวัติ

ตามตำนานกษัตริย์มอญนามว่าโอะกะลาปะได้ให้นายทหารระดับแม่ทัพ 1,000 นาย ตั้งแถวถวายสักการะพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้าที่พ่อค้าสองพี่น้อง ตปุสสะและภัลลิกะ อัญเชิญมาทางเรือจากประเทศอินเดีย และมาขึ้นฝั่งเมืองตะเกิงหรือดากอง ณ บริเวณนี้เมื่อ 2,000 ปีก่อน จึงสร้างเจดีย์โบตะทองไว้เป็นที่ระลึก พร้อมทั้งแบ่งพระเกศา 1 เส้นมาบรรจุไว้ ก่อนนำไปบรรจุในเจดีย์ชเวดากองและเจดีย์สำคัญอื่น ๆ
ประวัติ > สงครามโลกครั้งที่ 2

เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เจดีย์ได้ถูกทำลายลงเพราะการทิ้งระเบิดโจมตีท่าเรือย่างกุ้งของกองทัพอากาศอังกฤษเจดีย์ถูกทิ้งไว้ในซากปรักหักพังสีดำ
ประวัติ > การบูรณะ

การบูรณะเจดีย์เริ่มต้นขึ้นในวันเดียวกันกับที่ประเทศพม่าได้รับเอกราชจากอังกฤษคือ 4 มกราคม พ.ศ. 2491 หลังจากที่นำซากปรักหักพังออกจากพื้นดินแล้วจึงเริ่มกระบวนการขุดที่ความลึกประมาณเจ็ดฟุต เพื่อสร้างฐานรากของเจดีย์องค์ใหม่ มีการขุดค้นเพิ่มเติมบริเวณใจกลางพื้นที่ที่ระดับความลึกสามฟุต พบกรุที่สร้างขึ้นอย่างดีและมีขนาดค่อย ๆ ลดลงจากด้านบน และปรากฏผอบขนาดใหญ่วางกลับด้านครอบทับสิ่งที่อยู่ภายใน ใจกลางกรุพบผอบหินทรงสถูป มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 23 นิ้วและสูง 39 นิ้ว รอบ ๆ ผอบพบรูปนะที่แกะสลักจากศิลาแลงเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์รักษา ผอบถูกพบฝังอยู่ในโคลนเพราะมีน้ำซึมเข้ามาในกรุตลอดช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา
ภายในกรุที่เก็บผอบหินทรงสถูปพบสมบัติล้ำค่าหลายชนิดเช่น อัญมณี, เครื่องประดับ, เพชรพลอย, จารึกดินเผา, และพระพุทธรูปทองคำ, เงิน, ทองเหลือง, หิน พระพุทธรูปจำนวนทั้งหมดภายในและภายนอกผอบราวกว่า 700 องค์ จารึกดินเผาบางส่วนกล่าวถึงการรักษาธรรมและเรื่องราวทางพุทธศาสนา
หนึ่งในแผ่นดินเผาที่ได้จากกรุซึ่งมีรูปพระพุทธรูปและแม้ว่าจะได้รับผลกระทบจากอายุและความชื้นก็ตาม ด้านหลังมีตัวอักษรที่ถูกจารึกไว้ซึ่งใกล้เคียงกับอักษรพราหมีแถบอินเดียตอนใต้ เป็นหลักฐานสำคัญของสมัยโบราณและได้รับการตีความโดย อูลูเปวิน ผู้อำนวยการนักโบราณคดี สมัยรัฐบาลสาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า ซึ่งชี้ให้เห็นคำว่า "e" จาก "evam vadi" แสดงให้เห็นถึงตัวอักษรลักษณะแบบมอญโบราณ เป็นหลักฐานที่พิสูจน์ความเชื่อที่ว่าผู้สร้างเจดีย์ในสมัยโบราณคือชาวมอญ
หลังการประชุมและหารือผู้นำทางศาสนา 15 คน จึงมีมติให้เปิดผอบต่อหน้าทุกคนในคณะกรรมการ การเปิดผอบมีการระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง เมื่อผอบหินถูกเปิดพบว่าภายในมีผอบสีทองซ้อนอีกชั้นหนึ่ง เป็นผอบลักษณะคล้ายกับผอบหินภายนอก เป็นทรงสถูปลักษณะคล้ายเจดีย์ ฝีมือประณีต แสดงให้เห็นถึงความเลื่อมใสในศาสนา โคลนบางส่วนได้ซึมมาด้านข้างและฐานชั้นนี้ เมื่อล้างและร่อนด้วยตะแกรงจึงพบหินมีค่า ทอง และอัญมณีรอบฐานชั้นนี้ ผอบชั้นที่สองถูกเปิดภายในพบสถูปทองคำบริสุทธิ์ขนาดเล็กตั้งอยู่บนถาดเงิน และข้างสถูปทองคำมีรูปหินแกะสลักสูง 4½ นิ้ว เป็นฝีมือโบราณขั้นสูง
เมื่อสถูปทองถูกเปิดออกก็พบกระบอกทองคำขนาดเล็ก ยาว 3/4 นิ้ว (19 มิลลิเมตร) มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5/12 นิ้ว (11 มิลลิเมตร) ภายในกระบอกพบพระธาตุขนาดเล็กสององค์ ขนาดเล็กเท่าเมล็ดมัสตาร์ด และสิ่งที่เชื่อว่าเป็นพระเกศาของพระพุทธเจ้า เป็นเส้นพระเกศาม้วนเป็นวงกลมและยึดติดเล็กน้อยกับยางรักที่ซึ่งเห็นเป็นจุดทองฉาบปิดไว้
โครงสร้าง

เจดีย์ใหม่มีการออกแบบให้มีลักษณะตามเดิมและสูง 131 ฟุต 8 นิ้ว (40.13 เมตร) บนฐาน 96 ฟุต (29 เมตร) × 96 ฟุต (29 เมตร) แหล่งท่องเที่ยวหลักคือภายในของเจดีย์ซึ่งกลวง ทางเดินมีลักษณะเหมือนเขาวงกต ผนังบุด้วยทองคำมีกระจกกั้น ภายในแสดงโบราณวัตถุและสิ่งประดิษฐ์โบราณจำนวนมากที่เคยฝังไว้ภายในเจดีย์ก่อนหน้านี้
คลังภาพ

เจดีย์โบตะทองจากริมฝั่งแม่น้ำ
บริเวณโดยรอบเจดีย์
พระพุทธรูปบริเวณเจดีย์
พระพุทธรูปภายในอาคาร
ทางเข้าภายในเจดีย์
บริเวณภายในเจดีย์
พระสารีริกธาตุในตู้กระจก
นะ โบ้โบ้จี้หรือที่คนไทยคุ้นเคยในชื่อ "เทพทันใจ" เป็นผู้พิทักษ์เจดีย์ตามความเชื่อของชาวพม่า