stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การแทนจำนวนมีเครื่องหมาย

การแทนจำนวนมีเครื่องหมาย (อังกฤษ: Signed number representations) เป็นวิธีการแทนจำนวนที่อาจติดลบได้ในหน่วยความจำ เพื่อให้สะดวกต่อการนำมาดำเนินการต่าง ๆ และมีประสิทธิภาพ วิธีการโดยทั่วไปคือแบ่งพื้นที่ออกเป็นสองส่วน โดยในส่วนแรกนั้นจะเป็นส่วนที่เรียกว่า Magnitude หรือค่าขนาดของบิตตัวเลข มีตำแหน่งอยู่ที่สามนับจากขวา และส่วนที่สองจะเรียกว่า Signed Bit หรือค่าขนาดหนึ่งบิตแทนเครื่องหมายบวกหรือลบ หรือเรียกสั้นๆ ว่าบิตเครื่องหมาย โดยที่บิตเครื่องหมายนี้จะมีค่าเป็นบิตสูงสุด มีตำแหน่งอยู่หน้าสุด ดังนั้นในตัวเลขดิจิทัลหนึ่งตัวสามารถที่จะแทนได้ทั้งค่าบวก และค่าลบ ซึ่งถ้าบิตเครื่องหมายเป็น 0 ค่าของบิตสูงสุดจะมีค่าเป็นบวก แต่ถ้าบิตเครื่องหมายเป็น 1 ค่าของบิตสูงสุดจะมีค่าเป็นลบ ไม่ว่าบิตเครื่องหมายจะเป็น 0 หรือ 1 ก็ตามค่าขนาดของบิตจะเหมือนเดิม ดังตัวอย่างต่อไปนี้
+12 = 0000 1100
-12 = 1000 1100
+20 = 0001 0100
-20 = 1001 0100
จากตัวอย่างจะเป็นการแทนค่าตัวเลขดิจิทัลแบบ Sign-Magnitude System หลังจากที่ได้ดูตัวอย่างแล้วจะพบว่าความแตกต่างระหว่างบวกและลบ เช่น +12 และ -12 จะแตกต่างกันเพียงค่าของบิตเครื่องหมายเท่านั้น ส่วนค่าขนาดของบิตจะมีค่าเท่ากัน ถึงแม้ว่าระบบเลขดิจิทัลแบบนี้จะสามารถแทนค่าบวกและค่าลบได้ แต่ในการคำนวณของเครื่องคิดเลขจะไม่สามารถใช้คำนวณระบบนี้ได้
ส่วนเติมเต็มหนึ่ง

ส่วนเติมเต็มหนึ่ง (1’s Complement) เป็นการเปลี่ยนค่าสถานะของบิตเครื่องหมาย คือถ้าบิตเครื่องหมายเป็น 1 ให้เปลี่ยนเป็น 0 และถ้าบิตเครื่องหมายเป็น 0 ให้เปลี่ยนเป็น 1 โดยที่จะทำการเปลี่ยนสถานะทุกบิตกลับกันทั้งหมด ตามตัวอย่างต่อไปนี้
+12 = 0000 1100
-12 = 1111 0011 (ส่วนเติมเต็มหนึ่ง)
+18 = 0001 0010
-18 = 1110 1101 (ส่วนเติมเต็มหนึ่ง)
ส่วนเติมเต็มสอง

ส่วนเติมเต็มสอง (2’s Complement System) เป็นเหมือนกับส่วนเติมเต็มหนึ่ง แต่หลังจากได้ผลลัพธ์มาแล้วให้บวกค่าเพิ่มเข้าไปอีก 1 การทำเช่นนี้เป็นการปรับปรุงเพิ่มเติมต่อจากส่วนเติมเต็มหนึ่งเพื่อให้มีค่า 0 เพียงแค่ค่าเดียว และทำให้ไม่ต้องเพิ่มค่าบิตที่ล้นกลับเข้าไปเหมือนที่ต้องทำในการทำส่วนเติมเต็มหนึ่ง ระบบส่วนเติมเต็มสองสามารถทำได้โดยถ้าเป็นเลขบวกไม่ต้องเปลี่ยนค่าสถานะของบิตเครื่องหมาย แต่ถ้าเป็นเลขลบ ให้ทำการกลับค่าโดยการทำส่วนเติมเต็มหนึ่งทุกบิต และบวก 1 เสมอตามตัวอย่างต่อไปนี้
+12 = 0000 1100
-12 = 1111 0011 (ส่วนเติมเต็มหนึ่ง)
1111 0011 + 1
-12 = 1111 0100 (ส่วนเติมเต็มสอง)
+16 = 0001 0000
-16 = 1110 1111 (ส่วนเติมเต็มหนึ่ง)
1110 1111 + 1
-16 = 1111 0000 (ส่วนเติมเต็มสอง)
ตารางเปรียบเทียบ

ตารางต่อไปนี้แสดงจำนวนเต็มบวกและลบที่สามารถแทนได้ในระบบ 4 บิตแบบต่าง ๆ
| ฐานสิบ | ไม่มีเครื่องหมาย | เครื่องหมายกับขนาด | ส่วนเติมเต็มหนึ่ง | ส่วนเติมเต็มสอง | เอกซ์เซสส์-7 (ตั้งจุด) | ฐานลบสอง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
+16    : —
| +15     | 1111 | — | — | — | — | — |
| +14     | 1110 | — | — | — | — | — |
| +13     | 1101 | — | — | — | — | — |
| +12     | 1100 | — | — | — | — | — |
| +11     | 1011 | — | — | — | — | — |
| +10     | 1010 | — | — | — | — | — |
| +9     | 1001 | — | — | — | — | — |
| +8     | 1000 | — | — | — | 1111 | — |
| +7     | 0111 | 0111 | 0111 | 0111 | 1110 | — |
| +6     | 0110 | 0110 | 0110 | 0110 | 1101 | — |
| +5     | 0101 | 0101 | 0101 | 0101 | 1100 | 0101 |
| +4     | 0100 | 0100 | 0100 | 0100 | 1011 | 0100 |
| +3     | 0011 | 0011 | 0011 | 0011 | 1010 | 0111 |
| +2     | 0010 | 0010 | 0010 | 0010 | 1001 | 0110 |
| +1     | 0001 | 0001 | 0001 | 0001 | 1000 | 0001 |
| +0     | 0000 | 0000 | 0000 | 0000 | 0111 | 0000 |
| −0     | 0000 | 1000 | 1111 | 0000 | 0111 | 0000 |
| −1     | — | 1001 | 1110 | 1111 | 0110 | 0011 |
| −2     | — | 1010 | 1101 | 1110 | 0101 | 0010 |
| −3     | — | 1011 | 1100 | 1101 | 0100 | 1101 |
| −4     | — | 1100 | 1011 | 1100 | 0011 | 1100 |
| −5     | — | 1101 | 1010 | 1011 | 0010 | 1111 |
| −6     | — | 1110 | 1001 | 1010 | 0001 | 1110 |
| −7     | — | 1111 | 1000 | 1001 | 0000 | 1001 |
| −8     | — | — | — | 1000 | — | 1000 |
| −9     | — | — | — | — | — | 1011 |
| −10     | — | — | — | — | — | 1010 |
−11    : —
การแมทชิงอิมพีแดนซ์

แผนภาพของแหล่งจ่ายไฟและความต้านทานที่เป็นโหลดของวงจร
ในสาขาอิเล็กทรอนิกส์ การแมทชิงอิมพีแดนซ์ (อังกฤษ: impedance matching) คือการปฏิบัติเพื่อการออกแบบอิมพีแดนซ์ด้านขาเข้า (อังกฤษ: input impedance) ของโหลดไฟฟ้า เพื่อเพิ่มการถ่ายโอนพลังงานจากแหล่งกำเนิดสัญญาณให้ได้มากสุด หรืออิมพีแดนซ์ด้านขาออก (อังกฤษ: output impedance) ของแหล่งกำเนิดสัญญาณเพื่อลดการสะท้อนสัญญาณจากโหลดไฟฟ้าให้ต่ำสุด
ในกรณีที่มีความซับซ้อน อิมพีแดนซ์ของแหล่งจ่ายไฟ ZS และอิมพีแดนซ์ของโหลด ZL การถ่ายโอนพลังงานสูงสุดจะเป็นไปได้เมื่อ
เมื่อเครื่องหมายดอกจันหมายถึงค่า complex conjugate ของตัวแปร
เมื่อ ZS หมายถึงอิมพีแดนซ์ลักษณะเฉพาะ (อังกฤษ: characteristic impedance) (หรือแค่อิมพีแดนซ์) ของสายส่ง, การสะท้อนต่ำสุดจะเป็นไปได้เมื่อ
แนวคิดของการแมชชิงอิมพีแดนซ์พบการใช้งานครั้งแรกในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้า แต่ก็มีความเกี่ยวข้องในการใช้งานอื่น ๆ ในที่ซึ่งรูปแบบหนึ่งของพลังงาน, ไม่จำเป็นต้องเป็นไฟฟ้า, จะมีการโอนระหว่างแหล่งจ่ายกับโหลด ทางเลือกในการแมทชิงอิมพีแดนซ์ก็คือการสะพานอิมพีแดนซ์ (อังกฤษ: impedance bridging) ซึ่งอิมพีแดนซ์ของโหลดจะถูกเลือกให้มีขนาดใหญ่กว่าความต้านทานของแหล่งจ่ายไฟอย่างมาก เพื่อให้สามารถถ่ายโอนแรงดันให้มากที่สุด (มากกว่าจะเป็นการถ่ายโอนพลังงาน) อันเป็นเป้าหมายในการทำงานแบบนี้
การเผาขยะ

การเผาขยะ (อังกฤษ: Incineration) เป็นกระบวนการกำจัดขยะที่ใช้ความร้อนสูงเพื่อเผาไหม้ส่วนประกอบที่เป็นสารอินทรีย์ในขยะ
ปฏิกิริยาในเตาเผาขยะทุกแบบ แต่ละแบบมีรายละเอียดที่แตกต่างกัน
สิ่งที่เหลือจากการเผาคือความร้อน, ขี้เถ้า และแก๊สปล่องไฟ(Flue gas) ขี้เถ้าเป็นส่วนผสมของสารอนินทรีย์ อาจอยู่ในรูปของของแข็งหรือฝุ่นละอองที่มากับแก๊สปล่องไฟ แก๊สปล่องไฟต้องถูกทำให้สะอาดก่อนถูกปล่อยออกสู่ชั้นบรรยากาศ ส่วนความร้อนที่ได้จากเตาเผา สามารถนำไปใช้ผลิตไฟฟ้าได้ การกำจัดขยะด้วยการเผาแล้วสามารถผลิตพลังงานขึ้นมาได้นี้ เป็นเทคโนโลยีที่เปลี่ยนขยะให้เป็นพลังงานวิธีหนึ่ง นอกเหนือจากการแปรสภาพเป็นแก๊ส(Gasification), การแปรรูปเป็นแก๊สด้วยวิธีพลาสมาอาร์ค (Plasma arc gasification) การแปรรูปเป็นน้ำมัน(pyrolysis) และการย่อยโดยไม่ใช้อากาศ(anaerobic digestion) แต่การกำจัดขยะโดยวิธีนี้ในบางครั้งก็ไม่ได้มีจุดประสงค์ในการนำพลังงานมาใช้
เตาเผาขยะแห่งหนึ่งในออสเตรีย มีสถาปัตยกรรมและภาพวาดเพื่อให้สบายตาแก่ชุมชน
ในหลายประเทศ รวมทั้งประเทศไทย ได้มีการวิพากย์วิจารณ์และการต่อต้านจากผู้เชี่ยวชาญและชาวบ้าน ถึงผลกระทบกับชุมชนโดยรอบ ไม่มีใครต้องการให้เตาเผาขยะอยู่ใกล้ชุมชนของตนเองอันเนื่องมาจากประสพการณ์ในอดีต
เศษขยะที่เหลือจากการเผา อาจมีน้อยกว่า 10% โดยปริมาตร ซึ่งดีกว่าการกำจัดขยะโดยวิธีฝังกลบและอาจนำส่วนที่เหลือนี้ไปใช้ประโยชน์ได้ ผลกระทบทางระบบนิเวศน์ก็น้อยกว่า เพราะเผาเสร็จก็จบเลย ไม่ต้องคอยดูอีก
การกำจัดขยะด้วยการเผามีข้อดีอีกอย่างคือ สามารถกำจัดของเสียที่มาจากการรักษาพยาบาลและของเสียที่มีพิษได้ ซึ่งของเสียดังกล่าว ไม่สามารถกำจัดได้ด้วยวิธีอื่น
เทคโนโลยี

เตาเผาขยะที่ทันสมัย จะต้องติดตั้งอุปกรณ์ลดมลภาวะเช่นต้วทำความสะอาดแก๊สปล่องไฟ เตาเผามีหลายชนิด เช่นแบบตะกรับเคลื่อนที่(ตะกรับ น. ดินเผาหรือเหล็กเป็นแผ่นเจาะเป็นรู ๆ สำหรับรองถ่านเพื่อให้ลมเดินผ่านได้ และขี้เถ้าตกลงข้างล่าง (โดยมากใช้กับเตาอั้งโล่หรือเตาหม้อนํ้าเรือกลไฟเป็นต้น), รังผึ้ง ก็ว่า; เหล็กทำเป็นซี่ ๆ มีด้ามจับ สำหรับปิ้งปลาเป็นต้นหรือตะแกรงเพื่อแยกขี้เถ้าออกด้านล่าง - พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน), แบบตะกรับอยู่กับที่, แบบเตาหมุน และแบบเตาเผาชนิดใช้ตัวกลางนำความร้อน (Fluidised bed)
เทคโนโลยี > เชิงตะกอน

แบบนี้ง่ายและธรรมดาที่สุดสำหรับขยะในครัวเรือนขนาดเล็ก โดยเอาเชื้อไฟและขยะซ้อนกันเป็นชั้นๆบนพื้นดิน แล้วจุดไฟเผาเลย การเผาแบบนี้ ไม่ควรทำในแหล่งชุมชน เพราะถ้ามีลมพัดอาจทำให้เกิดอัคคีภัย หรือเศษเขม่าไฟปลิวเข้าบ้านเรือนได้ นอกจากในพื้นที่นอกเมืองที่บางครั้งชาวบ้านต้องการเผาตอไม้หรือเศษตกค้างเพื่อเตรียมดินสำหรับการเพาะปลูก แต่ไม่ว่าจะทำการเผาขยะที่ไหน ควรใช้ความระมัดระวังที่สุด และควรขออนุญาตจากทางราชการก่อน
เทคโนโลยี > ถังเผา

ใช้ถังเหล็กขนาด 200 ลิตรเจาะรูด้านข้างให้อากาศเข้า ซึ่งจะปลอดภัยกว่าระบบแรก แม้มีลมพัด เปลวไฟและเศษขยะติดไฟก็จะถูกจำกัดอยู่ในถังเหล็กนี้ อย่างไรก็ตาม การกำจัดขยะของตนเองภายในบ้านควรต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก เพราะขยะบางชนิดอาจมีพิษหรือมีกลิ่นรบกวนชาวบ้านได้ ควรทำครั้งละน้อยๆจะดีกว่า และควรรับผิดชอบถ้าเกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น และควรพิจารณาขออนุญาตจากทางราชการก่อน
เทคโนโลยี > แบบตะกรับเคลื่อนที่

การเคลื่อนที่ของตะกรับ ทำให้ขยะที่ถูกเผาเคลื่อนไปในห้องเผาใหม้ ถูกเผาได้อย่างสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น เตาเผาแบบนี้บางทีถูกเรียกว่าเตาเผาขยะชุมชน (Municipal Solid Waste Incinerator) ขยะจะถูกป้อนด้วยเครนเข้าไปใน"คอหอย"ซึ่งเป็นปลายของตะกรับด้านหนึ่งที่อยู่ด้านบน จากนั้นตะกรับจะเลื่อนลง พาขยะไปที่ตะกรับด้านล่าง ต่อๆกันไปยังบ่อขี้เถ้าที่ปลายอีกด้านหนึ่ง ขี้เถ้าจะถูกคัดออกผ่านม่านน้ำ ของแข็งที่เผาไม่หมด จะตกลงที่พื้นด้านล่าง
อากาศที่ใช้เผาไหม้ครั้งแรกบางส่วนไหลผ่านมาจากตะกรับด้านล่าง ทำหน้าที่เป่าตะกรับให้เย็นลงไปในตัวด้วย การทำให้ตะกรับมีอุณหภูมิลดลงก็เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตะกรับ บางระบบมีการระบายความร้อนของตะกรับด้วยน้ำ
อากาศเผาไหม้ครั้งที่สอง จะถูกจ่ายให้หม้อต้มด้วยความเร็วสูงผ่านหัวฉีดเหนือตะกรับ อากาศนี้ทำให้แก๊สปล่องไฟถูกเผาไหม้อย่างสมบูรณ์ โดยให้อากาศหมุนไปมาเพื่อให้มันผสมกันไปกับอากาศและอ๊อกซเจนส่วนเกินได้ดียิ่งขึ้น
ตามข้อกำหนดของยุโรป แก๊สปล่องไฟต้องมีอุณหภูมิอย่างต่ำ 850°C เป็นเวลา 2 วินาที เพื่อกำจัดสารพิษให้หมด ดังนั้นจึงต้องมีตัวเผาสำรองเผื่อไว้ในกรณีอุณหภูมิในห้องเผาไม่ถึงข้อกำหนด จำเป็นต้องเพิ่มความร้อนด้วยเตาสำรองนี้
จากนั้น แก๊สปล่องไฟจะถูกทำให้เย็นลงในส่วนของเตาที่เรียกว่า superheater ความร้อนจะถูกย้ายไปที่ไอน้ำ ทำให้ไอน้ำมีอุณหภูมิสูงประมาณ 400°C ที่ความดัน 40 bars ส่งเข้ากังหันผลิตไฟฟ้าต่อไป ณ จุดนี้ แก๊สปล่องไฟจะมีอุณหภูมิประมาณ 200°C และถูกส่งเข้าเครื่องทำความสะอาดก่อนปล่อยออกทางปล่องไฟสู่บรรยากาศภายนอก
แบบตะกรับอยู่กับที่

เป็นแบบดั้งเดิม มีตะกรับทำด้วยโลหะอยู่ด้านล่างของเตา ด้านล่างสุดเป็นบ่อขี้เถ้า ด้านบนมีช่องเปิดสำหรับใส่ขยะที่จะเผา อีกช่องหนึ่งอยู่ด้านข้างไว้เปิดเอาขยะที่ไม่ไหม้ไฟออกเรียกช่องนี้ว่า clinker
แบบเตาหมุน

ใช้โดยผู้บริหารท้องถิ่นหรือในโรงงานขนาดใหญ่ ประกอบด้วยห้อง 2 ห้อง ห้องแรกมีท่อทรงกระบอกเอียงทนความร้อนสูงไว้หมุนขยะเหมือนเครื่องซักผ้าฝาบน เพื่อเปลี่ยนขยะแข็งให้กลายเป็นแก๊สโดยวิธีการ votalization, ต้มกลั่นทำลาย และเผาไหม้บางส่วน การเผาไหม้อย่างสมบูรณ์จะเกิดในห้องที่สอง
กากที่เกิดจากการเผาจะลงมาจากเตาทรงกระบอกที่ปลายอีกด้านหนึ่ง ด้วยแรงลมจากแก็สปล่องไฟและแรงเหวี่ยง ขี้เถ้าจะตกลงบนตะกรับ ส่วนที่เหลือจากการเผาในห้องแรกได้แก่โลหะหนักและแก๊สต่างๆจะถูกส่งไปเผาอีกครั้งที่ห้องที่สอง
เตาเผาชนิดใช้ตัวกลางนำความร้อน(Fluidized bed)

เป็นเตาเผาที่ใช้ตัวกลางในการนำความร้อน ตัวกลางที่ใช้อาจเป็นแร่ควอทซ์ หรือทราย(dolomite) ขนาด 1 มิลลิเมตร ขยะมูลฝอยจะต้องถูกเตรียมมาก่อนโดยการย่อยให้มีขนาดเล็ก ตัวกลางจะถูกเตรียมการก่อนจนมีสภาวะที่อากาศเข้าไปแทรกอยู่ในตัวกลาง จึงค่อยใส่ขยะเข้าไปผสมในเตาเผาและใส่เชื้อเพลิงเผาใหม้ ทำการเผาไหม้ในสภาวะอากาศมากเกินพอ อุณหภูมิในเตาเผาระหว่าง 850 - 1,200°C ซึ่งไม่สูงเกินไป เตาเผาประเภทนี้เหมาะกับปริมาณขยะมูลฝอยขนาดน้อยๆ 1-5 ตันต่อวัน หรือมากๆถึง 25-100 ตันต่อชั่วโมง
ตัวกลางที่ผสมกับขยะจะถูกแขวนอยู่ในกระแสลมเหมือนกับเป็นของเหลว ทำให้ไหลเวียนรับความร้อนในเตาเผาได้เต็มที่
แบบพิเศษ

โรงงานเฟอร์นิเจอร์ที่มีขี้เลื่อยอาจต้องใช้เตาเผาที่มีการกำจัดฝุ่นที่มีส่วนผสมที่เป็นยางไม้หรือสารติดไฟอื่นๆ การเผาไหม้ต้องมีการควบคุม ต้องมีระบบการป้องกันการไหม้ย้อนหลัง เพราะฝุ่นเมื่อถูกแขวนลอยจะมีปรากฏการณ์คล้ายคลึงกับการติดไฟของแก๊สปิโตรเลียมเหลว
การใช้ความร้อน

ความร้อนที่ได้จากเตาเผาขยะสามารถนำไปสร้างไอน้ำส่งไปให้กังหันไฟฟ้าเพื่อผลิตไฟฟ้าได้ ปริมาณพลังงานความร้อนต่อหนึ่งตันของขยะชุมชนอยู่ที่ประมาณ 2/3 MWh ของไฟฟ้า และ 2 MWh ของค่าความร้อนเพื่อให้ความอบอุ่นกับชุมชน
มลภาวะ

ของเสียจากการเผาขยะเช่น ขี้เถ้าและแก๊สปล่องไฟ ซึ่งเป็นแก๊สที่ประกอบด้วย โลหะหนัก ไดอ๊อกซิน ฟูแรนส์ ซัลเฟอร์ไดอ๊อกไซด์ มีเทนและกรดไฮโดรคลอริค ต้องมีการจัดการอย่างเหมาะสม เพื่อไม่ให้เกิดมลภาวะในสิ่งแวดล้อม
รูปแสดงขยะชุมชนในห้องเผาของเตาแบบตะกรับเคลื่อนที่ ที่สามารถจัดการกับขยะ 15 ตันต่อชม. ในรูป จะเห็นรูในตะกรับที่ส่งเปลวไฟขึ้นมาทำให้เกิดการเผาเบื้องต้น
ห้องควบคุมระบบตะกรับเคลื่อนที่
การแยกศาสนจักรกับอาณาจักร

การแยกศาสนจักรกับอาณาจักร (อังกฤษ: separation of church and state) เป็นแนวคิดทางปรัชญาและนิติปรัชญาที่กำหนดให้มีระยะห่างทางการเมืองในความสัมพันธ์ขององค์การศาสนากับรัฐชาติ โดยเนื้อหาแล้ว แนวคิดนี้หมายถึงการสร้างรัฐโลกวิสัย (ไม่ว่าจะมีการแบ่งแยกระหว่างฝ่ายศาสนากับฝ่ายรัฐไว้โดยชัดแจ้งตามกฎหมายหรือไม่ก็ตาม) รวมถึงการยุบเลิกหรือเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์มีอยู่อย่างเป็นทางการในระหว่างศาสนากับรัฐ
ในสังคมหนึ่ง ๆ ระดับการแบ่งแยกทางการเมืองระหว่างศาสนากับรัฐนั้นย่อมกำหนดตามโครงสร้างทางกฎหมายและแนวคิดทางกฎหมายที่นิยมอยู่ในเวลานั้น เช่น หลักความยาวแขน (arm's length principle) ซึ่งนำเสนอรูปแบบความสัมพันธ์ที่ทั้งสองมีปฏิสัมพันธ์กันในฐานะหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ต่างหากจากกัน
แนวคิดเรื่องการแยกศาสนจักรกับอาณาจักรนั้นเป็นปรัชญาคู่ขนานกับแนวคิดโลกิยนิยม (secularism), คตินิยมยุบเลิกศาสนจักร (disestablishmentarianism), เสรีภาพทางศาสนา (religious liberty), และพหุนิยมทางศาสนา (religious pluralism) ซึ่งด้วยแนวคิดเหล่านี้ รัฐในยุโรปจึงรับเอาบทบาทบางอย่างในทางสังคมขององค์การศาสนามาเป็นของตน เป็นการเปลี่ยนแปลงหน้าที่ทางสังคมที่ก่อให้เกิดประชากรและพื้นที่สาธารณะที่เป็นฆราวาสในทางวัฒนธรรม
ในทางปฏิบัติแล้ว การแยกศาสนจักรกับอาณาจักรแตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ บางประเทศ เช่น ฝรั่งเศส ใช้แนวคิดความเป็นฆราวาส (laïcité) อย่างเคร่งครัด บางประเทศแยกศาสนากับรัฐจากกันอย่างสิ้นเชิงโดยบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ เช่น อินเดียและสิงคโปร์ ขณะที่บางประเทศ เช่น เดนมาร์ก สหราชอาณาจักร และมัลดีฟส์ ยังยอมรับนับถือศาสนาประจำรัฐอยู่ในทางรัฐธรรมนูญ
การแยกเดี่ยว

หอผู้ป่วยแยกโรคสำหรับรักษาผู้ป่วยโรคอีโบลาในเมืองลากอส ประเทศไนจีเรีย
การแยกผู้ป่วย, การแยกโรค, การแยกตัว, หรือการแยกเดี่ยว (อังกฤษ: isolation) ในสถานพยาบาล เป็นมาตรการอย่างหนึ่งในการควบคุมโรคระบาด เพื่อให้ไม่เกิดการติดต่อของโรคจากผู้ป่วยคนหนึ่งไปยังผู้ป่วยคนอื่น, ไปยังบุคลากรทางการแพทย์, หรือผู้มาเยี่ยม และรวมไปถึงการแยกตัวเพื่อไม่ให้เกิดการติดโรคจากผู้ป่วยคนอื่น, บุคลากรทางการแพทย์, หรือผู้มาเยี่ยม ไปยังผู้ป่วยคนหนึ่ง ได้ด้วย (เรียกว่า การแยกผู้ป่วยในห้องสะอาด, reverse isolation) การแยกผู้ป่วยมีวิธีดำเนินการได้หลายวิธี บางวิธีเป็นการดัดแปลงวิธีการรักษาให้ทำได้โดยไม่ต้องสัมผัสผู้ป่วย บางวิธีก็เป็นการจัดให้ผู้ป่วยอยู่ห่างจากบุคคลอื่น
ส่วนใหญ่แล้วการแยกผู้ป่วยจะทำกับผู้ป่วยที่เป็นโรคติดต่อที่สามารถติดต่อจากคนสู่คนได้ การรักษาผู้ป่วยที่ต้องแยกเช่นนี้จะต้องมีมาตรการเพิ่มเติมจากขั้นตอนปกติในการรักษาผู้ป่วย ที่ใช้บ่อย เช่น การใช้อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคล (เช่น ชุดคลุม หน้ากาก ถุงมือ) การดัดแปลงทางวิศวกรรม (เช่น ห้องผู้ป่วยแบบแรงดันบวก, ห้องผู้ป่วยแบบแรงดันลบ, อุปกรณ์ดูดอากาศที่มีการไหลแบบลามินาร์, อุปกรณ์กั้นขวางทางกลไกและทางโครงสร้างอื่นๆ) บางโรงพยาบาลอาจมีหอผู้ป่วยแยกโรค หรือห้องผู้ป่วยแยกโรค เป็นการเฉพาะ หรืออาจจัดให้มีขึ้นเป็นครั้งๆ ตามความจำเป็น ก็ได้
การแยกโรคต่างจากการกักกันโรค (quarantine) และการควบคุมชีวภาพ (biocontainment) โดยการกักกันโรคหมายถึงการแยกคน กลุ่มคน หรือสัตว์ ที่ยังไม่เป็นโรค แต่มีความเสี่ยงที่จะเป็นโรค (เช่น เดินทางมาจากพื้นที่ที่มีโรคระบาด หรือ มีประวัติสัมผัสผู้ป่วยโรคติดต่อ) เอาไว้ในสถานที่หนึ่งๆ เพื่อไม่ให้เกิดการนำโรคเข้ามาในพื้นที่ ส่วนการควบคุมชีวภาพหมายถึงมาตรการสำหรับห้องปฏิบัติการทางชีวภาพที่มีมาตรการทางกายภาพ (BSL-3, BSL-4) เพื่อป้องกันเชื้อก่อโรคที่ทำการทดลอง ไม่ให้หลุดออกมาในสิ่งแวดล้อมหรือพื้นที่นอกห้องปฏิบัติการ
การแลกเปลี่ยนข้อมูล

การแลกเปลี่ยนข้อมูล (อังกฤษ: data exchange) คือ การแลกเปลี่ยนความรู้การสื่อสารข้อมูลในรูปแบบมาตรฐาน หรือรูปแบบที่ผู้รับอนุญาตเพื่อที่จะสามารถนำไปดำเนินรายการทางด้านธุรกิจตามมาตรฐาน ระหว่างบริษัทหรือระหว่างชุดโปรแกรมกับชุดโปรแกรมของบริษัทได้ การติดต่อกันระหว่างองค์กรก็เป็นการแลกเปลี่ยนข้อมูลเหมือนกัน การแลกเปลี่ยนข้อมูลที่มีการใช้ระบบเครือข่ายเชื่อมโยงเครื่องคอมพิวเตอร์ในองค์กรต่างๆ และดำเนินตามมาตรฐานและขบวนการซึ่งอนุญาตให้ผลลัพธ์จากระบบหนึ่ง ถูกประมวลโดยตรงเพื่อเป็นข้อมูลนำเข้าไปยังข้อมูลระบบอื่นๆ ทำให้สามารถลดจำนวนการใช้เอกสารที่เป็นกระดาษและลดค่าใช้จ่ายเรื่องค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานผิดพลาดลงได้
ตัวอย่างเช่น เราเข้าไปหาข้อมูลจากเว็บ วิกิพีเดียก็เป็นการแลกเปลี่ยนข้อมูลอย่างหนึ่ง ข้อมูลจะถูกเก็บไว้เป็นระบบซึ่งเราสามารถเข้าไปค้นหาได้ การที่ข้อมูลมีการจัดเก็บอย่างเป็นระบบก็เพื่อเวลาจะเข้าไปค้นหาจะได้ง่ายต่อการค้นหาข้อมูล
การเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 6

| --- | --- |
ใบปิดงานกิจกรรมเลือกตั้งเซ็มบัตสึประจำซิงเกิลที่ 6
ชื่อภาษาอังกฤษ: BNK48 6th Single Senbatsu General Election
วันที่: 13 – 19 ตุลาคม พ.ศ. 2561 (รับสมัคร)   11 ธันวาคม พ.ศ. 2561 – 25 มกราคม พ.ศ. 2562 (รับผลโหวต)   26 มกราคม พ.ศ. 2562 (ประกาศผล)
ที่ตั้ง: ศูนย์แสดงสินค้าและการประชุม อิมแพ็ค เมืองทองธานี
ประเภท: งานเลือกตั้งเซ็มบัตสึ
เป้าหมาย: คัดเลือกสมาชิกในซิงเกิลบีกินเนอร์
จัดโดย: บีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ออฟฟิศ
ผู้เข้าร่วม: สมาชิกบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต
ผล: ผลการเลือกตั้ง
เว็บไซต์: election.bnk48.com/2019
ครั้งต่อไป →
การเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 6 (อังกฤษ: BNK48 6th Single Senbatsu General Election) เป็นการเลือกตั้งเซ็มบัตสึประจำปีครั้งแรกของวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต เพื่อคัดเลือกสมาชิกจำนวน 16 คน (เซ็มบัตสึ) จากการโหวตของแฟนคลับ มาร่วมขับร้องและแสดงในเพลงหลักของซิงเกิลที่ 6 โดยกำหนดให้มีขึ้นในวันเสาร์ที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2562 ที่อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี
ลำดับเหตุการณ์

วงได้ประกาศว่าจะจัดงานเลือกตั้งเซ็มบัตสึครั้งแรกในงาน BNK48 1st Album RIVER 2-Shot ที่ไบเทค บางนา เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2561 และอนุญาตให้สมาชิกลงสมัครเลือกตั้งเซ็มบัตสึได้ตั้งแต่วันที่ 13 – 19 ตุลาคม พ.ศ. 2561
วันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 วงได้เผยแพร่คลิปวิดีโอหาเสียงของผู้ลงสมัครทั้ง 51 คนผ่านทางเว็บไซต์ยูทูบ  ต่อมาวันที่ 21 พฤศจิกายน วงประกาศจัดคอนเสิร์ตในชื่อ BNK48 Space Mission Concert ซึ่งจัดแสดงในช่วงเช้าวันเดียวกันก่อนงานประกาศผลเลือกตั้งเซ็มบัตสึ ตามมาด้วยโปสเตอร์แสดงตัวตน ซึ่งติดที่ด้านหน้าโรงละครของวงในวันที่ 27 พฤศจิกายน
สำหรับช่องทางในการลงคะแนนโหวต สามารถทำได้ผ่านการซื้อแผ่นซิงเกิล "บีเอ็นเคเฟสติวัล" ซึ่งเป็นซิงเกิลที่ 5 ในรูปแบบแผ่นซีดีที่ผลิตออกมาจำนวนจำกัด 300,000 แผ่น และรูปแบบบัตรแข็ง (มิวสิคการ์ด) โดยทั้ง 2 รูปแบบจะมีโค้ดในการลงคะแนนส่งกลับมาทางอีเมล แล้วนำไปลงคะแนนผ่านทางเว็บไซต์หรือผ่านแอปพลิเคชันของวง โดยที่ระบบจะเริ่มเปิดรับคะแนนตั้งแต่วันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2561 เวลา 12.00 น. จนถึงวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2562 เวลา 12.00 น.
ในส่วนของการประกาศผลด่วนครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ซึ่งเป็นการเก็บคะแนนในช่วงเวลา 24 ชั่วโมงแรก หลังจากเวลา 12.00 น. ของวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ต่อมาวงได้ประกาศผลด่วนครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2562 เวลา 15.30 น. ส่วนผลคะแนนสุดท้ายจะประกาศในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2562 เวลา 19.00 น.
นอกจากนี้ วงยังได้ร่วมกับ TrueID ในการถ่ายทอดสดงานประกาศผลคะแนนเลือกตั้งเซ็มบัตสึพร้อมดูย้อนหลัง ผ่านทางแอปพลิเคชันและเว็บไซต์ของ TrueID
สมาชิกที่ลงสมัคร

สมาชิกที่ลงสมัครมีจำนวนทั้งหมด 51 คน (สถานะทีม ณ ช่วงลงสมัคร) ได้แก่
สมาชิกทีมบีทรี
เฌอปราง อารีย์กุล, รินะ อิซึตะ, ณปภัช วรพฤทธานนท์, กุลจิราณัฐ อินทรศิลป์, เจนนิษฐ์ โอ่ประเสริฐ, สุชญา แสนโคต, ณัฐรุจา ชุติวรรณโสภณ, วรัทยา ดีสมเลิศ, กรภัทร์ นิลประภา, วฑูศิริ ภูวปัญญาสิริ, ปณิศา ศรีละเลิง, มิโอริ โอคุโบะ, พิมรภัส ผดุงวัฒนะโชค, แพรวา สุธรรมพงษ์, มิลิน ดอกเทียน, พิชญาภา นาถา, กานต์ธีรา วัชรทัศนกุล, พัศชนันท์ เจียจิรโชติ, ปัญสิกรณ์ ติยะกร, จิรดาภา อินทจักร, สวิชญา ขจรรุ่งศิลป์, อิสราภา ธวัชภักดี
สมาชิกฝึกหัด
ปุณยวีร์ จึงเจริญ, จณิสตา ตันศิริ, นวพร จันทร์สุข, พิมพ์นิภา ตั้งสกุล, สุมิตรา ดวงแก้ว, ปวีณ์ธิดา สกุลพิพัฒน์, ณัฐทิชา จันทรวารีเลขา, ณัฐกุล พิมพ์ธงชัยกุล, เพลินพิชญา โกมลารชุน, มณิภา รู้ปัญญา, จุฑามาศ คลทา, มะอิระ คูยามา, นันท์นภัส เลิศนามเชิดสกุล, รชยา ทัพพ์คุณานนต์, กวิสรา สิงห์ปลอด, ดุสิตา กิติสาระกุลชัย, ชัญญาภัค นุ่มประสพ, วรินท์รัตน์ ยลประสงค์, ภัทรนรินทร์ เหมือนฤทธิ์, มนัญญา เกาะจู, ณัชชา กฤษฎาสิมะ, พาขวัญ น้อยใจบุญ, จิดาภา แช่มช้อย, สิริการย์ ชินวัชร์สุวรรณ, รินรดา อินทร์ไธสง, รตา ชินกระจ่างกิจ, ตริษา ปรีชาตั้งกิจ, กมนธิดา โรจน์ทวีนิธิ, วีรยา จาง
การจัดสรรตำแหน่ง

สมาชิกที่ได้อันดับที่ 1 ถึง 16 จะอยู่ในตำแหน่ง "เซ็มบัตสึ" ซึ่งจะได้ร่วมขับร้องและแสดงในเพลงหลักของซิงเกิลที่ 6 และจะได้ร่วมประชาสัมพันธ์ในสื่อบันเทิงต่างๆ เช่น รายการโทรทัศน์ สถานีวิทยุ ฯลฯ เป็นต้น โดยสมาชิกที่ได้อันดับที่ 1 จะได้เป็นเซ็นเตอร์ในเพลงหลัก และสมาชิกที่มีคะแนนสูงเป็น 7 อันดับแรกจะเรียกว่า "คามิเซเว่น" (神7 Kami 7) ซึ่งแปลว่า "เทพเจ้าทั้ง 7"
ส่วนสมาชิกที่ได้อันดับที่ 17 ถึง 32 จะเรียกว่าตำแหน่ง "อันเดอร์เกิร์ล" ซึ่งจะได้ร่วมขับร้องและแสดงในเพลงรอง โดยสมาชิกอันดับที่ 17 จะได้เป็นเซ็นเตอร์ในเพลงรองและสมาชิกที่เหลือจะไม่ถือว่าติดอันดับ
รายได้

ในงานเลือกตั้งเซ็มบัตสึครั้งแรกนี้  รายได้ที่เกิดขึ้น หากนับรวมคะแนนทั้ง 32 อันดับแล้ว จะอยู่ที่ 762,747 คะแนน ทั้งนี้ยังไม่รวมคะแนนของสมาชิกที่ไม่ติดอันดับอีก 19 คน จากแผ่นซีดีที่ผลิตมาเพียง 300,000 แผ่น คิดเป็น 300,000 คะแนน มูลค่าแผ่นละ 350 บาท เท่ากับ 105 ล้านบาท ส่วนที่เหลืออีก 462,747 คะแนน มาจาก Music Card Edition ใบละ 200 บาท เท่ากับ 92.54 ล้านบาท ซึ่งรวมแล้วงานนี้วงได้รับไปมากกว่า 200 ล้านบาท
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
election.bnk48.com
การแลกเปลี่ยนสินค้า

ภาพวาดจากหนังสือพิมพ์ Harper's Weekly ปี 1874 แสดงให้เห็นชายกำลังแลกเปลี่ยนไก่กับการสมัครสมาชิกหนังสือพิมพ์รายปี
การแลกเปลี่ยนสินค้า (อังกฤษ: barter มาจากคำว่า baretor) เป็นระบบการแลกเปลี่ยนที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินการธุรกิจโดยแลกเปลี่ยนสินค้าโดยตรงหรือบริการเพื่อให้ได้สินค้าหรือบริการ โดยไม่ต้องใช้สื่อกลางในการแลกเปลี่ยน อย่างเช่น เงินตรา นักเศรษฐศาสตร์ได้แยกการแลกเปลี่ยนแตกต่างจากเศรษฐกิจของขวัญในหลายทาง ตัวอย่างเช่น การแลกเปลี่ยนสินค้าเป็นการแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกันโดยทันที การแลกเปลี่ยนสินค้าเกิดขึ้นจากการตกลงของทั้งสองฝ่าย หรือบางครั้งอาจมีมากกว่า 2 ฝ่าย (เช่นมีคนกลาง)
การแลกเปลี่ยนชิ้นส่วนระหว่างโครมาทิดพี่น้อง

การแบ่งเซลล์ระยะเมทาเฟส แสดงโครโมโซมที่เป็นวง (R) และการแลกชิ้นส่วนระหว่างโครโมโซมคู่เหมือนในตำแหน่งที่ศรชี้
การแลกเปลี่ยนชิ้นส่วนระหว่างโครโมโซมคู่พี่น้อง (อังกฤษ: Sister chromatid exchange;SCE ) เป็นการแลกเปลี่ยนสารพันธุกรรมระหว่างโครโมโซมคู่พี่น้องหรือซิสเตอร์โครมาติด (sister chromatids) ถูกค้นพบครั้งแรกโดยใช้การย้อมสีแบบจิมซา ระหว่างซิสเตอร์โครมาติดในการแบ่งเซลล์ระยะก่อนแอนาเฟส พบว่ามีบางชิ้นส่วนที่ถูกย้อม ส่งต่อไปยังโครโมโซมคู่พี่น้องที่ไม่ได้ย้อม
เหตุผลของการแลกเปลี่ยนชิ้นส่วนไม่ทราบแน่นอน แต่ใช้เป็นตัวทดสอบการก่อกลายพันธุ์ของสารพิษ การแลกเปลี่ยนตั้งแต่ 14-100 จุดขึ้นไปถือว่าไม่ปกติ พบในโรคบางชนิดเช่น Bloom syndrome ที่มีการแลกเปลี่ยน 100-160 จุดต่อการแบ่งเซลล์แบบไมโอซิส การแลกเปลี่ยนที่ความถี่สูงมีความเกี่ยวข้องกับการเกิดเนื้องอกและพบบ่อยในผู้ป่วย B51(+) Behçet's disease.
การแพร่เชื้อทางอากาศ

ใบปิดประกาศสรุปข้อควรระวังสำหรับการแพร่เชื้อทางอากาศในสถานพยาบาล มีวัตถุประสงค์เพื่อประกาศนอกห้องพักผู้ป่วยที่ติดเชื้อซึ่งสามารถแพร่กระจายผ่านทางอากาศ
วีดิทัศน์อธิบายเกี่ยวกับการลดการแพร่เชื้อทางอากาศภายในอาคาร
การแพร่เชื้อทางอากาศ (อังกฤษ: airborne transmission) คือการแพร่เชื้อของโรคติดต่อผ่านละอองธุลีที่สามารถอยู่ในอากาศได้เป็นเวลานานและสามารถถูกเคลื่อนย้ายไปตำแหน่งอื่นได้ โรคที่สามารถแพร่เชื้อทางอากาศได้มีหลายโรค ทั้งที่พบในมนุษย์และในสัตว์ เชื้อก่อโรคนั้น ๆ อาจเป็นเชื้อไวรัส แบคทีเรีย หรือเชื้อรา สามารถแพร่ผ่านการหายใจ การพูด การไอ จาม การปัดฝุ่น การพ่นสเปรย์ การกดน้ำที่โถชำระ และกิจกรรมใด ๆ ที่ทำให้เกิดอนุภาคละอองลอย (aerosol) หรือละอองฝอย (droplets) โดยทั่วไปแล้วโรคติดต่อที่แพร่เชื้อทางอากาศจะไม่นับรวมโรคที่เกิดจากมลพิษทางอากาศ เช่น สารประกอบอินทรีย์ระเหยง่าย แก๊สที่มีพิษต่อร่างกาย หรือฝุ่นอนุภาคอื่น ๆ
แต่เดิมแล้วทางการแพทย์จะถือว่าการแพร่เชื้อทางอากาศเป็นคนละอย่างกับการแพร่เชื้อผ่านละอองฝอย ซึ่งมีที่มาจากความเข้าใจผิดในพฤติกรรมทางกายภาพของอนุภาคขนาดต่าง ๆ โดยเคยเชื่อกันว่าละอองฝอยของสารคัดหลั่งระบบหายใจจะมีขนาดใหญ่มากพอที่จะตกลงสู่พื้นอย่างรวดเร็วหลังจากถูกปลดปล่อยออกมา อย่างไรก็ดีตามนิยามใหม่มองว่า อนุภาคขนาดใด ๆ ที่สามารถถูกสูดหายใจเข้าไปได้ ถือว่ามีศักยภาพที่จะเป็นอนุภาคที่ก่อให้เกิดการแพร่เชื้อทางอากาศได้ทั้งสิ้น
คนแต่ละคนสามารถแพร่ละอองลอยและละอองฝอยได้หลายขนาด หลายปริมาณ และมีความเข้มข้นของเชื้อโรคแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับความแตกต่างของแต่ละคนและกิจกรรมที่ทำ ละอองฝอยที่มีขนาดใหญ่กว่า 100 ไมโครเมตรมักตกลงสู่พื้นอย่างรวดเร็วในระยะไม่เกิน 2 เมตร จากจุดกำเนิด และอาจมีอนุภาคละอองลอยที่มีเชื้อก่อโรคตกค้างอยู่ในอากาศบริเวณนั้นได้อีกระยะเวลาหนึ่ง โดยจะมีความเข้มข้นของเชื้อก่อโรคสูงสุดภายในรัศมี 2 เมตร แต่ก็สามารถเดินทางไปตำแหน่งอื่น และอาจไปสะสมเพิ่มความเข้มข้นในตำแหน่งอื่นของห้องได้อีกด้วย
จุดตัด 5 ไมโครเมตรที่เดิมเคยใช้กันแพร่หลายในการแบ่งแยกว่าอนุภาคใดเป็นอนุภาคที่สามารถทำให้เกิดการแพร่เชื้อทางอากาศได้หรือไม่ถูกวิจารณ์อย่างหนักว่าเป็นทวิภาคลวงที่ไม่มีที่มาทางวิทยาศาสตร์ เนื่องจากอนุภาคที่ออกมากับลมหายใจมักมีขนาดหลากหลายออกมาพร้อม ๆ กัน และจะล่องลอยไปหรือตกลงสู่พื้นขึ้นกับปัจจัยแวดล้อมอีกหลายอย่าง ซึ่งไม่ได้ขึ้นอยู่กับเฉพาะขนาดแรกเริ่มของมันเท่านั้น อย่างไรก็ดี แนวคิดนี้ถูกนำมาใช้ในการป้องกันการแพร่กระจายของโรคในโรงพยาบาลมานานหลายทศวรรษ ข้อมูลใหม่ ๆ เกี่ยวกับการแพร่กระจายในอาคารของสารคัดหลั่งระบบหายใจทำให้เชื่อว่าอนุภาคขนาด 20 ไมโครเมตร ในระยะแรกที่ถูกปลดปล่อยออกมาจะลอยไปตามกระแสอากาศในช่วงแรก ซึ่งอาจเป็นกระแสอากาศจากการไอจามหรือจากลมเครื่องปรับอากาศก็ได้ แต่เมื่อเดินทางไปไกลขึ้นก็จะค่อย ๆ ตกลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วง มีการพบว่าอนุภาคที่มีขนาดดังกล่าวเมื่อเข้าสู่ร่างกายจะถูกดักจับที่เยื่อเมือกของโพรงจมูกมากที่สุด และเนื่องจากตำแหน่งนี้มักเป็นตำแหน่งเริ่มต้นของการติดเชื้อที่ทำให้เกิดโรคโควิด-19 จึงเป็นเหตุผลให้น่าเชื่อว่าอนุภาคขนาดดังกล่าวมีส่วนสำคัญในการทำให้เกิดการระบาดทั่วของโควิด-19