stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงงานรถไฟมักกะสัน
อาคาร

พื้นที่โรงงานมักกะสันมีขนาด 356.25 ไร่ ประกอบด้วย 4 ศูนย์ ได้แก่ ศูนย์ซ่อมรถดีเซลรางและรถปรับอากาศ ศูนย์ซ่อมรถโดยสาร ศูนย์ซ่อมรถจักร และศูนย์แผนงานและการผลิต สามารถซ่อมรถจักรและรถโดยสารได้ราวเดือนละ 12 คัน และดัดแปลงรถไฟตามนโยบายประจำปีได้ มีบุคลากร 200 กว่าคน
สมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ เคยสำรวจอาคารที่มีคุณค่าควรแก่การอนุรักษ์ในพื้นที่ย่านโรงงานมักกะสันพบสิ่งก่อสร้างที่ควรอนุรักษ์ ได้แก่ อาคาร 2465 คลังพัสดุโรงงาน อาคารโรงงานซ่อมรถจักร อาคารโรงหล่อและกระสวน อาคารสถานีรถไฟมักกะสัน บ้านพักไม้ในพื้นที่นิคมรถไฟมักกะสัน และโรงพยาบาลบุรฉัตรไชยากร
อาคารพัสดุโรงงาน เป็นอาคารโรงงานรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคา 2 ชั้น จั่วหลังคาชั้นบนยกสูงให้มีช่องระบายอากาศตามแนวยาวของอาคาร โครงสร้างอาคารระบบ เสาคานคอนกรีต โครงสร้างภายในของหลังคาทำด้วยไม้ ผนังก่ออิฐ ซึ่งผนังด้านสกัด (ด้านกว้าง) ทำเป็นช่องทางเข้าออก และช่องแสงลักษณะเป็นซุ้มโค้ง ซุ้มทางเข้าออก แบ่งเป็นช่วง ๆ รวม 5 ซุ้มอยู่บริเวณด้านล่างของผนังและออกแบบให้ในหนึ่งช่วงซุ้ม มีช่องแสงอยู่ถัดขึ้นไปด้านบนของซุ้ม แล้วลดทอนขนาดช่องแสงลงเป็น 2 ซุ้มส่วนผนังด้านยาวมีช่องแสงอยู่ตลอดทุกช่วงเสา
โรงเครื่องมือกลรถจักร โรงซ่อมซ่อมรถจักรไอน้ำ เป็นอาคารโรงงานรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคา 2 ชั้นจั่วหลังคา ชั้นบนยกสูงให้มีช่องระบายอากาศตามแนวยาวของอาคารโครงสร้างอาคารระบบ เสาคานคอนกรีตโครงสร้างภายในของหลังคาทำด้วยโลหะเหล็กผนังก่ออิฐ ซึ่งผนังด้านกว้างทำเป็นช่องทางเข้าออกส่วนผนังด้านยาวมีช่องแสงอยู่ตลอดทุกช่วงเสา
การลบ

"5 - 2 = 3" (อ่าน "ห้าลบสองเท่ากับสาม")
การลบ (อังกฤษ: subtraction) ในคณิตศาสตร์เป็นหนึ่งในสี่การดำเนินการพื้นฐานของเลขคณิต มักเขียนแทนด้วยการเติมเครื่องหมายลบ
ชื่อของแต่ละพจน์ของการลบ
คือ ผลลบ (a), ตัวตั้งลบ (c), ตัวลบ (b)
เครื่องหมาย

การลบมักจะเขียนโดยใช้เครื่องหมายลบ "−" ระหว่างเทอม คำตอบจะอยู่หลังเครื่องหมายเท่ากับ เช่น
การลบพื้นฐาน

เส้นตรงที่มีความยาว b ซึ่งปลายด้านซ้ายเขียนว่า a และปลายด้านขวาเขียนว่า c
เริ่มต้นที่ตำแหน่ง a ถ้าเดินไปทางขวา b ก้าว จะไปอยู่ตำแหน่งที่ c การเคลื่อนที่ไปทางขวานี้เรียกว่า การบวก สามารถเขียนได้ว่า
จากตำแหน่ง c ถ้าเดินไปทางซ้าย b ก้าว จะไปอยู่ตำแหน่งที่ a การเคลื่อนที่ไปทางซ้ายนี้เรียกว่า การลบ สามารถเขียนได้ว่า
เส้นตรงที่เขียนเลข 1, 2 และ 3
จากตำแหน่ง 3 ถ้าไม่เดินเลยสักก้าว จะอยู่ตำแหน่งที่ 3 เหมือนเดิม ดังนั้น
จากตำแหน่ง 3 ถ้าเดินไปทางซ้าย 1 จะไปอยู่ตำแหน่งที่ 2 ดังนั้น
จากตำแหน่ง 3 ถ้าเดินไปทางซ้าย 2 จะไปอยู่ตำแหน่งที่ 1 ดังนั้น
ถ้าเดินไปทางซ้าย 3 ก้าวจากตำแหน่งที่ 3 จะเดินออกนอกเส้นซึ่งทำไม่ได้ ดังนั้น ถ้าการดำเนินการนี้จะใช้ได้ เส้นจะต้องขยายออกไปกว่านี้
สำหรับการลบของจำนวนธรรมชาติ เส้นจะมีจำนวนธรรมชาติทุก ๆ จำนวน (0, 1, 2, 3, 4, ...) อยู่บนเส้น
ใช้เส้นจำนวนธรรมชาติ จากตำแหน่งที่ 3 ถ้าเดินไปทางซ้าย 3 ก้าว จะไปถึงตำแหน่งที่ 0 ดังนั้น
แต่สำหรับจำนวนธรรมชาติ 3 − 4 จะใช้ไม่ได้ตั้งแต่ที่มันเริ่มเดินออกจากเส้น ดังนั้น ถ้าการดำเนินการนี้จะใช้ได้ เส้นจะต้องขยายออกไปกว่านี้
ใช้เส้นจำนวนเต็ม (…, −3, −2, −1, 0, 1, 2, 3, …) จากตำแหน่งที่ 3 ถ้าเดินไปทางซ้าย 4 ก้าว จะไปอยู่ที่ตำแหน่งที่ −1 ดังนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

One Digit Subtraction
Two-Digit Subtraction
Four Digit Subtraction
ไฟว์ไลฟ์

| ไฟว์ไลฟ์ |
| --- | --- |

ประเภท: รายการเพลง
พัฒนาโดย: จีเอ็มเอ็มทีวี
พิธีกร: ธนากร ชินกูล, เขมรัชต์ สุนทรนนท์, ธโนทัย เอื้ออมรรัตน์, นันทชัย เตชะศรีวิเชียร, พีระพล เสนาคุณ, พงษ์พันธ์ เพชรบัณฑูร
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: ตึก จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ชั้น 11
ความยาวตอน: 1 ชั่วโมง (รวมโฆษณา)
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ช่อง 5 แบงแชนแนล
ออกอากาศ: พ.ศ. 2545 – ธันวาคม พ.ศ. 2558
ไฟว์ไลฟ์ (อังกฤษ: Five Live) เริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2545 เป็นรายการของ บริษัท จีเอ็มเอ็มทีวี จำกัด ถ่ายทอดสดจากตึก จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ชั้น 11 ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 00:55 - 01:50 น. ทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 (ปี 2556 เพิ่มการออกอากาศในชื่อ ไฟฟ์ไลฟ์ วีคเอ็น ทุกวันเสาร์เวลา 00:20 - 01:10 น. เริ่ม 5 มกราคม พ.ศ. 2556) ออกอากาศซ้ำ (Rerun) เวลา 10:00 - 11:00 น. ทุกวันจันทร์-ศุกร์ทางช่อง แบงแชนแนล และได้ยุติการออกอากาศไปพร้อมกับการปิดตัวของช่องแบงแชนแนล เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2558
เดิมทีมีพิธีกรคือ ดีเจอ้อม (สุนิสา สุขบุญสังข์), ดีเจโจ้ (อัครพล ธนะวิทวิลาศ), น้าเน็ก (เกตุเสพย์สวัสดิ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา), ดีเจอ้อย (นภาพร ไตรวิทย์วารีกุล), ดีเจอั๋น (ภูวนาท คุนผลิน), ดีเจโป้ง (ณัฎฐพงษ์ แตงเกษม), ดีเจกฤษณ์ (กฤษณ์ ศรีภูมิเศรษฐ์) และดีเจออม (ภัสสร พัชรสรวุฒิ) (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 - 11 สิงหาคม พ.ศ. 2549) ต่อมาในปี พ.ศ. 2549 ได้เปลี่ยนพิธีกรทั้งหมดเป็น โบ (ธนากร ชินกูล), เต้ย (ธโนทัย เอื้ออมรรัตน์), หลุยส์ (พงษ์พันธ์ เพชรบัณฑูร), อ๋อง (เขมรัชต์ สุนทรนนท์), อิคคิว (พีระพล เสนาคุณ) และ ปอ (นันทชัย เตชะศรีวิเชียร) โดยออกอากาศครั้งแรกวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2549 เป็นต้นไป
เปิดตัวพิธีกร 2014

ในปี พ.ศ.2556 ได้ประกาศว่า จะมีพิธีกรใหม่ทาง แบงแชนแนล และไฟว์ไลฟ์ จากนั้นได้เปิดทางการสมัครเป็นพิธีกรใหม่ในรายการ รวมถึงไฟว์ไลฟ์ด้วย จากนั้นได้นำพิธีกรใหม่ 6 ชีวิต อาทิ กิกกี้ นิว บอนด์ เต กันต์ และออฟ ได้รวมกันครั้งแรก วันที่ 16 ธ.ค.2556 ก่อนที่จะรวมกันพิธีกรเต็มตัว วันที่ 6 ม.ค.2557
วันต่างๆของรายการ

วันจันทร์ Five Live Inear (ดีเจปอ นันทชัย เตชะศรีวิเชียร และดีเจอ๋อง เขมรัชต์ สุนทรนนท์)
วันอังคาร Five Live Feed It (ดีเจอิ๊คคิว พีระพล เสนาคุณ และดีเจอ๋อง เขมรัชต์ สุนทรนนท์)
วันพุธ Five Live Cyber (ดีเจโบ ธนากร ชินกูล และดีเจเต้ย ธโนทัย เอื้ออมรรัตน์)
วันพฤหัสบดี Five Live 3ห้าว (ดีเจโบ ธนากร ชินกูล ดีเจหลุยส์ พงษ์พันธ์ เพชรบัณฑูร และดีเจเต้ย ธโนทัย เอื้ออมรรัตน์)
วันศุกร์ Five Live One Night Stand (พิธีกรสลับเปลี่ยนกันทุกอาทิตย์
พิธีกร 2014

1.ปริยวิศว์ สุวิทยาวัฒน์  (กิกกี้)
2.ฐิติภูมิ เตชะอภัยคุณ  (นิว)
3.ธีรธัช ศรีบุญนาค       (บอนด์)
4.ตะวัน วิหครัตน์           (เต)
5.กรวิชญ์ บุญศรี            (กันต์)
6.จุมพล อดุลกิตติพร      (ออฟ)
ภาษาเยอรมัน

| ภาษาเยอรมัน |
| --- | --- |
เยอรมันสูงมาตรฐาน: Deutsch
ออกเสียง: [dɔʏtʃ]
ภูมิภาค: ยุโรปที่พูดภาษาเยอรมัน
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  เจอร์แมนิกเจอร์แมนิกตะวันตกเยอรมันสูง (เยอรมันตอนกลาง, เยอรมันบน) / เยอรมันต่ำภาษาเยอรมัน
รูปแบบก่อนหน้า: เจอร์แมนิกดั้งเดิม เยอรมันสูงเก่า / แซกซันเก่าเยอรมันสูงกลาง / เยอรมันต่ำกลางเยอรมันสูงใหม่ตอนต้น /ภาษาเยอรมัน 
รูปแบบมาตรฐาน: เยอรมันสูงมาตรฐาน (แบบเยอรมัน, แบบออสเตรีย, แบบสวิส)     
ระบบการเขียน:   อักษรละติน  อักษรเบรลล์เยอรมัน 
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  6 ประเทศ  ออสเตรีย   เบลเยียม   เยอรมนี   ลีชเทินชไตน์   ลักเซมเบิร์ก    สวิตเซอร์แลนด์     1 เขตการปกครองย่อย   อิตาลี อัลโตอาดีเจ    
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  9 ประเทศ(ภาษาชนกลุ่มน้อย/ชาติ)  บราซิล (9 เทศบาล)   เช็กเกีย   เดนมาร์ก (Syddanmark)   ฮังการี   นามิเบีย   โปแลนด์   โรมาเนีย   รัสเซีย (Azovo German National District)   สโลวาเกีย (ภูมิภาค)  
ผู้วางระเบียบ: ไม่มี
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
   ภาษาราชการและภาษาหลัก   ภาษาราชการ แต่ไม่ใช่ภาษาหลัก   ภาษาชนกลุ่มน้อย/ทางวัฒนธรรม   ภาษาชนกลุ่มน้อยที่ไม่เป็นไปตามกฎหมาย
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ผู้รู้ภาษาเยอรมันในกลุ่มประเทศสหภาพยุโรป
ภาษาเยอรมัน (อังกฤษ: German; เยอรมัน: Deutsch) เป็นภาษากลุ่มเจอร์แมนิกด้านตะวันตก และเป็นภาษาที่มีคนพูดเป็นภาษาแม่มากที่สุดในสหภาพยุโรป ส่วนใหญ่พูดในประเทศเยอรมนี ออสเตรีย ลิกเตนสไตน์ ส่วนมากของสวิตเซอร์แลนด์ ลักเซมเบิร์ก แคว้นปกครองตนเองเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจในอิตาลี แคว้นทางตะวันออกของเบลเยียม บางส่วนของโรมาเนีย แคว้นอาลซัสและบางส่วนของแคว้นลอแรนในฝรั่งเศส
นอกจากนี้ อาณานิคมเดิมของประเทศเหล่านี้ เช่น นามิเบีย มีประชากรที่พูดภาษาเยอรมันได้พอประมาณ และยังมีชนกลุ่มน้อยที่พูดภาษาเยอรมันในหลายประเทศทางยุโรปตะวันออก เช่น รัสเซีย ฮังการี และสโลวีเนีย รวมถึงอเมริกาเหนือ (โดยเฉพาะสหรัฐ) รวมถึงบางประเทศในลาตินอเมริกา เช่น อาร์เจนตินา บราซิล โดยเฉพาะในรัฐฮิวกรังจีดูซูว รัฐซังตากาตารีนา รัฐปารานา และรัฐเอชปีรีตูซังตู
ชาวอามิช รวมถึงชาวเมนโนไนต์บางคนก็เป็นภาษาเยอรมันอย่างหนึ่ง ประมาณ 120 ล้านคน คือ 1/4 ของชาวยุโรปทั้งหมด พูดภาษาเยอรมัน ภาษาเยอรมันเป็นภาษาต่างประเทศที่สอนทั่วโลกมาเป็นอันดับ 3 และเป็นภาษาต่างประเทศที่สอนมากที่สุดเป็นอันดับ 2 ในยุโรป (เป็นรองภาษาอังกฤษ) สหรัฐ และเอเชียตะวันออก (ประเทศญี่ปุ่น) เป็นหนึ่งในภาษาราชการของสหภาพยุโรป
ระบบเขียน

ภาษาเยอรมันใช้อักษรละตินในการเขียนเช่นเดียวกับภาษาส่วนใหญ่ในยุโรป และมีอักขระพิเศษอีก 4 ตัว เป็นสระที่มีอุมเลาท์ (umlaut) 3 ตัว ได้แก่ ä ö และ ü กับอักษรเอสเซ็ท ß แต่สำหรับภาษาเยอรมันมาตรฐานของประเทศสวิตเซอร์แลนด์และลิกเตนสไตน์ไม่ใช้ตัว ß เลย โดยจะใช้ ss แทน ß
ภาษาเยอรมันเป็นภาษาที่สามารถสังเกตเห็นได้ง่าย เพราะมีระบบเขียนที่เป็นเอกลักษณ์หลายประการ เช่น อักขระที่มีอุมเลาท์ข้างต้น การใช้อักษรตัวใหญ่เริ่มต้นคำนามทุกคำ (ซึ่งเป็นระเบียบที่เคยแพร่หลายในยุโรปเหนือแต่ปัจจุบันเหลืออยู่ไม่กี่ภาษา โดยเยอรมันเป็นภาษาที่ใหญ่ที่สุดที่ยังคงทำเช่นนี้) และการเขียนคำประสมติดกันโดยไม่เว้นวรรค (ต่างจากภาษาอังกฤษที่เวลานำคำนามมาประสมกันจะเว้นวรรคคั่น) ทำให้ภาษาเยอรมันสามารถมีคำประสมที่ยาวมาก ตัวอย่างเช่น คำเยอรมันที่ยาวที่สุดที่เคยมีการตีพิมพ์ คือ Donaudampfschiffahrtselektrizitätenhauptbetriebswerkbauunterbeamtengesellschaft มี 79 ตัวอักษร อย่างไรก็ตาม เพื่อความสะดวกในการอ่าน คำที่ประสมจากคำนามมากกว่า 3-4 คำถือว่าพบได้ยาก นอกเหนือจากบริบทอารมณ์ขัน
ก่อนการปฏิรูประบบเขียนภาษาเยอรมัน ค.ศ.1996 อักษร ß ใช้แทน ss หลังสระเสียงยาวหรือสระประสม ก่อนพยัญชนะ และท้ายคำหรือหน่วยคำ หลังการปฏิรูปไปแล้ว จะใช้ ß แทน ss เฉพาะหลังสระเสียงยาวหรือสระประสมเท่านั้น
เนื่องจากตัว ß ไม่สามารถเริ่มต้นคำได้ ในอดีตจึงไม่เคยมีการคิดตัวอักษร ß ตัวใหญ่ขึ้นใช้ เมื่อจำเป็นต้องใช้ ß ตัวใหญ่ (เช่นเมื่อใช้ตัวใหญ่ทั้งคำ) ก็จะใช้ SS แทน เช่นคำว่า Maßband ("ตลับเมตร") เขียนตัวใหญ่เป็น MASSBAND ยกเว้นในชื่อที่เป็นอักษรตัวใหญ่ในเอกสารราชการ อนุโลมให้คง ß ตัวเล็กเอาไว้เพื่อป้องกันความสับสน (เช่น "KREßLEIN" ไม่ใช่ "KRESSLEIN") จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2017 ได้มีการบรรจุอักษร ẞ เป็นอักษรตัวใหญ่ของ ß ลงในระบบเขียน
หากไม่สะดวกที่จะพิมพ์สระอุมเลาท์ (ä ö ü) ทั่วไปสามารถใช้ ae oe ue แทน และใช้ ss แทน ß ในทำนองเดียวกัน แต่หากสามารถพิมพ์ได้ก็ควรหลีกเลี่ยง เนื่องจากวิธีการนี้ถือเป็นเพียงวิธีการเฉพาะหน้า มิใช่การเขียนที่ถูกต้องตามระเบียบ
ในการจัดลำดับคำในพจนานุกรม ไม่มีระเบียบที่เป็นสากลว่าควรจัดตัวอักษรที่มีอุมเลาท์อย่างไร ในสมุดโทรศัพท์มักมองอักษรอุมเลาท์ว่าเป็นสระฐานกับตัว e เช่น Ärzte อยู่หลัง Adressenverlage แต่มาก่อน Anlagenbauer เพราะมอง Ärzte เป็น Aerzte ส่วนในพจนานุกรมมักจัดคำที่มีอุมเลาท์ไว้หลังคำที่เหมือนกันที่ไม่มีอุมเลาท์ เช่น Ärzte มาหลัง Arzt แต่ก่อน Ass และก็มีพจนานุกรมบางฉบับจะเอาคำที่มีอุมเลาท์ทุกคำไปต่อท้ายสุด คือทุกคำที่ขึ้นต้นด้วย Ä จะอยู่เป็นหมวดแยกหลังทุกคำที่ขึ้นต้นด้วย A นอกจากนี้พจนานุกรมเก่าแก่บางฉบับจะแยกเอา Sch และ St ไปเป็นหมวดแยกหลังหมวด S แต่โดยทั่วไปจะถือว่าเป็น S+C+H และ S+T
การใช้เครื่องหมายคำพูดในภาษาเยอรมัน นิยมใช้เครื่องหมายกลับด้านออก เช่น „Guten Morgen!“
สัทวิทยา > เสียงสระ

เสียงสระภาษาเยอรมัน (นอกเหนือสระประสม) สามารถมีเสียงสั้นหรือยาวได้ ดังนี้
| รูปสระ | A | Ä | E | I | O | Ö | U | Ü |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เสียงสั้น | /a/ | /ɛ/ | /ɛ/, /ə/ | /ɪ/ | /ɔ/ | /œ/ | /ʊ/ | /ʏ/ |
| เสียงยาว | /aː/ | /ɛː/, /eː/ | /eː/ | /iː/ | /oː/ | /øː/ | /uː/ | /yː/ |
เสียง /ɛ/ ออกเสียงเป็น [ɛ] ในพยางค์ที่ลงน้ำหนัก แต่เป็น [ə] เมื่อไม่ลงน้ำหนัก เสียง /ɛ/ ที่สั้นและลงน้ำหนัก ตรงกับรูปเขียนทั้ง e กับ ä เช่น hätte ("จะมี") กับ Kette ("โซ่") คล้องจองกัน โดยทั่วไปแล้วสระเสียงสั้นจะเป็นสระเปิด และเสียงยาวเป็นสระปิด เว้นแต่เสียง /ɛː/ อันเป็นสระเปิดเสียงยาว ตรงกับรูปสระ ä แต่ในภาษาเยอรมันมาตรฐานบางสำเนียง เสียง /ɛ/ กับ /eː/ ได้หลอมรวมกันเป็นเสียง [eː] เสียงเดียว ข้อยกเว้นนี้จึงไม่มี ในกรณีของสำเนียงเหล่านี้ จะมีคู่ของคำพ้องเสียงเช่น Bären/Beeren ("หมี/เบอร์รี่") หรือ Ähre/Ehre ("รวงข้าว/เกียรติยศ")
ในภาษาเยอรมันมาตรฐานหลายสำเนียง เสียง /ɛr/ ที่ไม่ลงน้ำหนัก จะไม่เป็นเสียง [ər] แต่เป็นสระ [ɐ]
การสังเกตว่ารูปสระแต่ละตัว ออกเสียงสั้นหรือเสียงยาว ไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัว แต่ก็มีหลักการเหล่านี้:
หากสระ (ยกเว้น i) อยู่ท้ายสุดพยางค์ หรือตามหลังด้วยพยัญชนะตัวเดียว มักออกเสียงยาว (เช่น Hof [hoːf])
หากสระตามด้วยตัว h และ สระ i ที่ตามด้วย e จะออกเสียงยาว
หากสระตามด้วยพยัญชนะคู่ (เช่น ff ss หรือ tt) ทวิอักษร ck tz หรือพยัญชนะผสม (เช่น st หรือ nd) มักออกเสียงสั้นแทบจะเสมอ (เช่น hoffen [ˈhɔfən]) ซึ่งพยัญชนะคู่ในภาษาเยอรมันใช้เพื่อแสดงความยาวสระในลักษณะนี้เท่านั้น ตัวพยัญชนะเสียงไม่เปลี่ยนไป
หลักเหล่านี้ล้วนมีข้อยกเว้น เช่น hat [hat] ("มี") เสียงสั้น ขัดกับหลักข้อแรก และ Mond [moːnt] ("ดวงจันทร์") เสียงยาว ขัดกับข้อสาม ในบางกรณีอาจมีความแตกต่างในการออกเสียงระหว่างพื้นที่ เช่น ในเยอรมนีกลาง (เฮ็สเซิน) ตัว o ในชื่อ Hoffmann ออกเสียงยาว แต่คนเยอรมันรัฐอื่น ๆ จะออกเสียงสั้น คำว่า Städte ("เมือง") บางคนออกเสียงสั้นเป็น [ˈʃtɛtə] (เช่น ARD Television) บางคนออกเสียงยาวเป็น [ˈʃtɛːtə] (เช่น ZDF Television) ลำดับสุดท้าย คำที่สระอยู่หน้าทวิอักษร ch ไม่มีหลักการบอกว่าจะออกเสียงสั้น เช่น Fach [fax] ("ลิ้นชัก") กับ Küche [ˈkʏçə] ("ครัว") หรือยาว เช่น Suche [ˈzuːxə] ("ค้นหา") กับ Bücher [ˈbyːçɐ] ("หนังสือ") โดยลักษณะนี้ คำว่า Lache เป็นคำพ้องรูปที่อาจออกเสียงสั้น [laxə] ("ลักษณะการหัวเราะ") หรือยาว [laːxə] ("บ่อน้ำ") และยังตรงกับคำสั่งว่า lache! ("หัวเราะ!")
สระภาษาเยอรมันสามารถเกิดเป็นทวิอักษร(ในการเขียน) และสระประสม(ในการออกเสียง) ดังตาราง ซึ่งการออกเสียงอาจไม่ตรงกับที่มองเห็นในรูปเสมอไป
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| รูป | ai, ei, ay, ey | au | äu, eu |
| เสียง | /aɪ̯/ | /aʊ̯/ | /ɔʏ̯/ |
นอกจากนี้ยังมีทวิอักษร ie ซึ่งตรงกับเสียงสระ /iː/ ไม่ได้เป็นสระประสม ในภาษาเยอรมันหลายสำเนียงเสียง /r/ ที่ท้ายพยางค์จะออกเสียงเป็นสระ แต่เสียงสระที่ตามด้วยเสียงสระของตัว /r/ นี้ไม่เป็นสระประสมในทางสัทศาสตร์ (เช่น ในคำว่า Bär [bɛːɐ̯] "หมี", er [eːɐ̯] "เขา", wir [viːɐ̯] "เรา", Tor [toːɐ̯] "ประตู", kurz [kʊɐ̯ts] "สั้น", Wörter [vœɐ̯tɐ] "คำ")
ในสำเนียงส่วนใหญ่ พยางค์ที่ขึ่นต้นด้วยสระ จะมีเสียงกักเส้นเสียง [ʔ] (เสียงตัว อ) กั้น
สัทวิทยา > เสียงพยัญชนะ

ภาษาเยอรมันมีหน่วยเสียงพยัญชนะประมาณ 25 เสียง ซึ่งถือว่าปานกลางเมื่อเทียบกับภาษาอื่น เสียงที่ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์คือ เสียงกักเสียดแทรก /p͡f/ เสียงพยัญชนะในภาษามาตรฐานเป็นดังตาราง
|  | ริมฝีปาก | ปุ่มเหงือก | เพดานแข็ง | เพดานอ่อน | ลิ้นไก่ | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นาสิก | m | n |  | ŋ |  |  |
| กัก | p3  b | t3  d |  | k3  ɡ |  |  |
| กักเสียดแทรก | pf | ts | tʃ  (dʒ)4 |  |  |  |
| เสียดแทรก | f  v | s  z | ʃ  (ʒ)4 | x1 | (ʁ)2 | h |
| รัว |  | r2 |  |  | (ʀ)2 |  |
| ข้างลิ้น |  | l | j |  |  |  |
1/x/ มีเสียงย่อยสองแบบคือ [x] และ [ç] เมื่ออยู่หลังสระหลังและสระหน้า ตามลำดับ
2/r/  มีเสียงย่อยได้สามแบบอย่างอิสระ: [r] [ʁ] และ [ʀ] และท้ายพยางค์พบ [ɐ] ในหลายสำเนียง
3 เสียงกัก ไม่ก้อง /p/ /t/ /k/ เป็นเสียงพ่นลม เว้นแต่เมื่อตามหลังเสียงพยัญชนะเสียดแทรกเหมือนอังกฤษ
4/d͡ʒ/ และ /ʒ/ พบในคำที่มาจากภาษาอื่น (มักเป็นอังกฤษและฝรั่งเศส)
เมื่อพยางค์ที่ลงน้ำหนักขึ้นต้นด้วยสระ จะมีเสียง [ʔ] เนื่องจากเสียงนี้เห็นได้จากบริบท จึงไม่ถือเป็นหน่วยเสียง
สัทวิทยา > การเลื่อนเสียงพยัญชนะ

ภาษาเยอรมันไม่มีเสียงเสียดแทรกฟัน ซึ่งยังคงมีอยู่ในภาษาอังกฤษ (ตรงกับ th) เพราะภาษาเยอรมันได้เกิดการเลื่อนเสียง และสูญเสียเสียงเหล่านี้ไประหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 8 และ 10 เห็นได้จากการเปรียบเทียบคำในภาษาอังกฤษกับภาษาเยอรมัน ซึ่งตัว th ในอังกฤษในหลายคำจะตรงกับ d ในเยอรมัน เช่น อังกฤษ thank → เยอรมัน Dank; อังกฤษ this/that → เยอรมัน dies/das; อังกฤษ thou (สรรพนามบุรุษที่สองในอดีต) → เยอรมัน du; อังกฤษ think → เยอรมัน denken; อังกฤษ thirsty → เยอรมัน durstig
ในทำนองเดียวกัน gh ในอังกฤษ ซึ่งปัจจุบันออกเสียงได้หลายแบบ อาจเชื่อมโยงได้กับ ch ในเยอรมัน: อังกฤษ laugh → เยอรมัน lachen; อังกฤษ through → เยอรมัน durch; อังกฤษ high → เยอรมัน hoch; อังกฤษ naught → เยอรมัน nichts; อังกฤษ light → เยอรมัน leicht หรือ Licht; อังกฤษ sight → เยอรมัน Sicht; อังกฤษ daughter → เยอรมัน Tochter; อังกฤษ neighbour → เยอรมัน Nachbar
ไวยากรณ์

ภาษาเยอรมันเป็นภาษาที่มีการผันคำในระดับปานกลาง
ไวยากรณ์ > การผันคำนาม

คำนามและคำนำหน้านามในภาษาเยอรมัน มีการผันตามเพศ พจน์ และการก
มี 4 การก ได้แก่ ประธาน (Nominativ) กรรมตรง (Akkusativ) กรรมรอง (Dativ) และเจ้าของ (Genitiv)
มี 3 เพศ ได้แก่ เพศชาย เพศหญิง และเพศกลาง คำบางคำสามารถระบุเพศได้จากคำลงท้าย เช่น คำนามที่ลงท้ายด้วย -ung, -schaft, -keit หรือ -heit เป็นเพศหญิง คำนามที่ลงท้ายด้วย -chen หรือ -lein เป็นเพศกลาง และคำนามที่ลงท้ายด้วย -ismus เป็นเพศชาย คำอื่น ๆ จะบ่งบอกได้ยากกว่า บางคำมีเพศต่างกัน ขึ้นกับสำเนียงท้องถิ่น คำลงท้ายบางแบบมีได้ทั้งสามเพศ เช่น -er เช่น Feier ("งานฉลอง")เป็นหญิง Arbeiter ("ผู้ทำงาน")เป็นชาย และ Gewitter ("พายุฝนฟ้าคะนอง") เป็นกลาง
มี 2 พจน์ คือ เอกพจน์และพหูพจน์
ภาษาเยอรมันปัจจุบัน ถือว่ามีการผันน้อยลงมาก เมื่อเทียบกับในอดีต โดยในพหูพจน์ ทั้งสามเพศได้ลดรูปลงมาผันแบบเดียวกัน ดังนั้นจึงอาจมองว่ามี 4 พจน์ คูณกับเอกพจน์ 3 เพศและพหูพจน์ ได้เป็น 16 แบบ อย่างไรก็ตาม คำนำหน้านามชี้เฉพาะมีรูปแตกต่างกันแค่ 6 รูป และสำหรับตัวคำนามเอง สำหรับคำนามเพศชายและเพศกลางส่วนใหญ่ ในเอกพจน์จำเป็นต้องผันเมื่อเป็นเจ้าของหรือเป็นกรรมรองเท่านั้น ซึ่งการผันเหล่านี้ปัจจุบันก็พบได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ ในภาษาปาก ซึ่งมักเลี่ยงไปใช้รูปประโยคแบบอื่น และการลงท้ายคำนามที่เป็นกรรมรอง ก็ถือว่าเป็นภาษาเก่า ซึ่งปัจจุบันแทบไม่มีการใช้ แม้แต่ในภาษาเขียน เว้นแต่สำนวนที่ใช้กันจนเคยชินบางสำนวน มีคำนามเพศชายและเพศกลางเพียงบางคำเท่านั้นที่จะมีการผันคำลงท้ายทั้งรูปกรรมตรง รูปกรรมรอง และรูปเจ้าของ (เรียกว่า N-declension) สำหรับคำนามเพศหญิงในเอกพจน์จะไม่มีการผันเลย คำนามพหูพจน์(ซึ่งทุกเพศเหมือนกัน)มีการผันคำลงท้ายในรูปกรรมรองรูปเดียว โดยรวมแล้ว คำลงท้ายคำนามที่เป็นไปได้ในทั้งหมดภาษาเยอรมัน (ไม่นับการสร้างพหูพจน์) มี 7 แบบ ได้แก่ -s, -es, -n, -ns, -en, -ens, -e
ในระบบเขียนเยอรมัน คำนามและคำที่ทำหน้าที่เป็นคำนามทุกคำ จะขึ้นด้วยอักษรตัวใหญ่เสมอ เพื่อสะดวกต่อการดูหน้าที่คำในประโยค (Am Freitag ging ich einkaufen. – "ผมไปช็อปปิงมาเมื่อวันศุกร์"; Eines Tages kreuzte er endlich auf. – "วันหนึ่งเขาก็มาโผล่หน้าในที่สุด") ลักษณะการใช้ตัวอักษรตัวใหญ่แบบนี้ เคยแพร่หลายในภาษาอื่น ๆ เช่นภาษาเดนมาร์ก (ซึ่งยกเลิกการทำเช่นนี้ใน ค.ศ. 1948) และอังกฤษ แต่ปัจจุบันแทบจะพบในภาษาเยอรมันภาษาเดียว โดยพบได้อีกแค่ในภาษาลักเซมเบิร์ก และภาษาฟรีเชียเหนือบางสำเนียง
ภาษาเยอรมันประสมคำนามโดยคำแรกขยายคำที่สอง เหมือนกับในภาษาตระกูลเจอร์แมนิกอื่น ๆ อย่างภาษาอังกฤษ (Hundehütte "บ้านสุนัข" มาจาก Hund "สุนัข" ประสมกับ Hütte "บ้าน") แต่ภาษาเยอรมันต่างจากอังกฤษ เพราะไม่มีการเว้นวรรคคั่นระหว่างองค์ประกอบที่มีประสมกัน ทำให้คำเยอรมันมีคำยาวเท่าใดก็ได้ในทางทฤษฎี ตัวอย่างเช่น คำเยอรมันที่ยาวที่สุดที่มีการใช้งานในราชการจริง คือคำว่า Rindfleischetikettierungsüberwachungsaufgabenübertragungsgesetz แปลว่า "กฎหมายว่าด้วยการมอบหมายหน้าที่ในการควบคุมดูแลการติดฉลากเนื้อวัว" [มาจาก Rind (วัว), Fleisch (เนื้อ), Etikettierung(s) (การติดฉลาก), Überwachung(s) (การควบคุมดูแล), Aufgaben (หน้าที่), Übertragung(s) (การมอบหมาย), Gesetz (กฎหมาย)]
ไวยากรณ์ > การผันกริยา

กริยาเยอรมันมีการผันตามปัจจัยต่าง ๆ ได้แก่
ประเภทของคำกริยา ซึ่งแบ่งเป็น 2 แบบ เรียกว่า กริยาอ่อนและกริยาแข็ง (เหมือนกริยาปกติและไม่ปกติในอังกฤษ) ประกอบกับกริยาผสมซึ่งมีคุณสมบัติอ่อนและแข็งปนกัน
3 บุรุษ คือ บุรุษที่ 1 2 และ 3
2 พจน์ คือ เอกพจน์ และ พหูพจน์
3 มาลา คือ มาลาบอกเล่า (Indikativ) สมมุติมาลา (Konjunktiv) และมาลาคำสั่ง (Imperativ)
2 วาจก คือ กรรตุวาจก (Aktiv) และ กรรมวาจก (Passiv) กรรมวาจกใช้กริยา werden ("กลายเป็น") ในกรณีแสดงการถูกกระทำ หรือ sein ("เป็น") ในกรณีแสดงสถานะ
6 กาล มี 2 กาลที่ไม่ต้องใช้กริยาช่วยคือ ปัจจุบันกาล (Präsens) และอดีตกาล (Präteritum) กับอีก 4 กาลที่ใช้กริยาช่วยคือ ปัจจุบันกาลสมบูรณ์ (Perfekt) อดีตกาลสมบูรณ์ (Plusquamperfekt) อนาคตกาล (Futur I) และอนาคตกาลสมบูรณ์ (Futur II)
การแสดงการณ์ลักษณะ ใช้สมมุติมาลาและอดีตกาลประกอบกัน ดังนั้นการบอกเล่าจะไม่ใช้การผันทั้งสองแบบดังกล่าว การใช้สมมุติมาลาอย่างเดียวแสดงถึงข้อมูลที่ได้มาโดยอ้อม การใช้สมมุติมาลาในอดีตกาลแสดงถึงเงื่อนไข และอดีตกาลอย่างเดียวใช้แสดงอดีตตามปกติ หรือใช้แทนรูปแบบทั้งสองอย่างข้างต้น
ไวยากรณ์ > การผันกริยา > คำอุปสรรคกริยา

คำกริยาเยอรมันมีการใช้คำอุปสรรคเพื่อเปลี่ยนเป็นกริยาตัวใหม่ เช่น blicken ["มอง"], erblicken ["เห็น"] คำอุปสรรคอาจเปลี่ยนความหมายเพียงเล็กน้อยหรือมากก็ได้ คำอุปสรรคบางคำมีความหมายเฉพาะ เช่น zer- สื่อถึงการทำลาย เช่น zerreißen ("ฉีกเป็นชิ้น"), zerbrechen ("ทำให้แตกเป็นเสี่ยง"), zerschneiden ("ตัดให้ขาดออกจากกัน")  คำอุปสรรคคำอื่น ๆ แทบไม่มีความหมายในตัวเอง เช่น ver- พบในกริยาจำนวนมากและมีความหมายหลายอย่าง เช่น versuchen ("พยายาม") มาจาก suchen ("ค้นหา"), vernehmen ("สอบสวน') มาจาก nehmen ("เอา/รับ"), verteilen ("แจกจ่าย") มาจาก teilen ("แบ่ง"), verstehen ("เข้าใจ") มาจาก stehen ("ยืน")
ตัวอย่างอื่น ๆ เช่น verhaften ("จับกุม") มาจาก haften ("ติด"), verkaufen ("ขาย") มาจาก kaufen ("ซื้อ"), aufhören ("เลิก") มาจาก hören ("ได้ยิน"), erfahren ("ประสบ") มาจาก fahren ("ขับรถ")
กริยาบางตัวมีคำอุปสรรคที่แยกได้ ซึ่งมักมีความหมายเป็นคำขยายกริยา ในรูปกริยาแท้ คำอุปสรรคจะแยกออกมาจากกริยาและไปอยู่ท้ายประโยค เช่น mitgehen แปลว่า "ไปด้วย" แต่กลายเป็นคำถามว่า Gehen Sie mit? (แปลตรงตัว: "ไปคุณด้วยกัน?"; แปลตามความหมาย: "คุณจะไปด้วยกันไหม?")
บางครั้ง อาจมีอนุประโยคจำนวนมากแทรกอยู่ระหว่างคำอุปสรรคของกริยาแท้กับส่วนที่เหลือ เช่น สำหรับกริยา ankommen = "มาถึง" er kam an = "เขาได้มาถึง" er ist angekommen = "เขามาถึงแล้ว" อาจสร้างประโยคได้ว่า:
ซึ่งแปลว่า
ไวยากรณ์ > วากยสัมพันธ์

ลักษณะทางวากยสัมพันธ์ของภาษาเยอรมัน โดยทั่วไปในประโยคหลัก คำกริยาแท้จะอยู่ตำแหน่งที่สอง (V2 word order) และมีการเรียงแบบ ประธาน-กรรม-กริยา (SOV) ในคำถาม คำอุทาน และคำสั่ง กริยาแท้จะถูกสลับขึ้นมาอยู่ตำแหน่งแรก ในอนุประโยคกริยาทุกตัวจะอยู่ท้ายสุด
ภาษาเยอรมันบังคับให้มีกริยา(ไม่ว่าจะเป็นกริยาหลักหรือกริยาช่วย)อยู่ในตำแหน่งที่สองของประโยค และให้นำหัวข้อของประโยคมานำในตำแหน่งแรก และคำที่เน้นจะเอาไว้สุดท้าย เช่น ประโยคที่ไม่มีกริยาช่วยต่อไปนี้ แปลว่า "ชายแก่ให้หนังสือกับผมเมื่อวาน" เรียงลำดับได้หลายแบบ:
สังเกตว่าตำแหน่งของคำนามในภาษาเยอรมัน ไม่ส่งผลถึงความเป็นประธานหรือกรรม เนื่องจากมีการผันแสดงการกอยู่แล้ว ภาษาเยอรมันจึงสามารถย้ายลำดับได้ค่อนข้างเสรี ทำให้สามารถเน้นคำที่ต้องการได้
ไวยากรณ์ > วากยสัมพันธ์ > กริยาช่วย

เมื่อมีกริยาช่วยในประโยค จะอยู่ตำแหน่งที่สอง ส่วนกริยาหลักจะเป็นรูปไม่ผัน (Infinitiv) และถูกย้ายไปท้ายประโยค เช่น ประโยคว่า Er soll nach Hause gehen. ("เขาควรกลับบ้าน" แปลตรงตัวคือ "เขา ควร บ้าน กลับ")
ดูเพิ่ม

การเขียนคำทับศัพท์ภาษาเยอรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความบนวิกิซอร์ซ:
"German Language" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
Mark Twain, The Awful German Language, 1880
Carl Schurz, The German Mothertongue, 1897
"Germany, Language and Literature of". The American Cyclopædia. 1879.
Dissemination of the German language in Europe around 1913 (map, 300 dpi)
| ด ค กภาษาราชการในสหภาพยุโรป |
| --- | --- |
 กรีก  โครเอเชีย  เช็ก  ดัตช์  เดนมาร์ก  บัลแกเรีย  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลตา  เยอรมัน  โรมาเนีย   ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  สเปน  สโลวัก  สโลวีเนีย  สวีเดน  อังกฤษ  อิตาลี  เอสโตเนีย  ไอริช  ฮังการี 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef 
การผันคำนำหน้านามชี้เฉพาะ (definite article) ซึ่งเทียบเท่ากับ "the" ในภาษาอังกฤษ
โรงพยาบาลสมุทรปราการ

| โรงพยาบาลสมุทรปราการ   Samut Prakan Hospital |
| --- | --- |
กระทรวงสาธารณสุข เขตสุขภาพที่ 6


ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: 71 ถนนจักกะพาก ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 10270, ประเทศไทย
หน่วยงาน
ประเภท: ภูมิภาค
สังกัด: คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
บริการสุขภาพ
จำนวนเตียง: 594 เตียง
ประวัติ
ชื่อเดิม: สถานีอนามัยสมุทรปราการ
เปิดให้บริการ: 1 ธันวาคม พ.ศ. 2493 (ในฐานะโรงพยาบาลสมุทรปราการ)
ลิงก์
เว็บไซต์: smpkhos.go.th
โรงพยาบาลสมุทรปราการ เป็นโรงพยาบาลหลักของจังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย ซึ่งจัดอยู่ในสังกัดกระทรวงสาธารณสุขในฐานะโรงพยาบาลระดับภูมิภาค ปัจจุบันยังเป็นสถานที่ฝึกเวชปฏิบัติของนิสิตแพทย์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ประวัติ

แรกเริ่มเดิมที สถานีอนามัยสมุทรปราการเป็นสถานพยาบาลแห่งแรกในเทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ โดยจุได้ 25 เตียง และดำเนินการโดยเทศบาลนครสมุทรปราการ ครั้นเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ได้ย้ายการปฏิบัติการสู่กระทรวงสาธารณสุขและเปลี่ยนชื่อเป็นโรงพยาบาลสมุทรปราการ และเนื่องจากความยากลำบากในการขยาย โรงพยาบาลดังกล่าวจึงได้รับการย้ายไปสถานที่ตั้งปัจจุบัน และเปิดเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2508 โดยปัจจุบันเป็นโรงพยาบาลระดับภูมิภาคที่มีความจุ 594 เตียง ณ พ.ศ. 2565
ทั้งนี้ สถานีขนส่งในเมืองที่ใกล้ที่สุดคือสถานีสายลวด
ดูเพิ่ม

บริการสุขภาพในประเทศไทย
โรงพยาบาลในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
โรงพยาบาลสมุทรปราการ ที่เฟซบุ๊ก
พล เริงประเสริฐวิทย์

| พันเอก (พิเศษ)พล เริงประเสริฐวิทย์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 11 มีนาคม พ.ศ. 2524 – 19 มีนาคม พ.ศ. 2526
นายกรัฐมนตรี: พล.อ. เปรม ติณสูลานนท์
หัวหน้าพรรคปวงชนชาวไทย
ดำรงตำแหน่ง 2 กุมภาพันธ์ – 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2535
ถัดไป: พลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ (พรรคชาติพัฒนา)
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม
ดำรงตำแหน่ง 21 มีนาคม พ.ศ. 2523 – 22 มกราคม พ.ศ. 2524
นายกรัฐมนตรี: เปรม ติณสูลานนท์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี
เสียชีวิต: 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 (66 ปี)
คู่สมรส: เพ็ญศรี เริงประเสริฐวิทย์
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
สังกัด:  กองทัพบกไทย
ยศ:  พันเอก
ผ่านศึก: สงครามเกาหลี

พันเอก (พิเศษ) พล เริงประเสริฐวิทย์ (1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 - 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุทัยธานี