stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เซเรียอา ฤดูกาล 2021–22
รางวัล > รางวัลประจำเดือน

| เดือน | ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือน> ผู้เล่น | ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือน> สโมสร | ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมประจำเดือน> ผู้จัดการทีม | ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมประจำเดือน> สโมสร | ประตูยอดเยี่ยมประจำเดือน> ผู้เล่น | ประตูยอดเยี่ยมประจำเดือน> สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กันยายน |  กาลีดู กูลีบาลี | นาโปลี |  ลูเซียโน สปัลเล็ตติ | นาโปลี |  โลเรนโซ เปเยกรีนี | โรมา |
| ตุลาคม |  จิโอวานนี ซิเมโอเน | เฮลแลส เวโรนา |  สเตฟาโน ปิโอลี | มิลาน |  อันโตนีโอ กันเดรวา | ซัมป์โดเรีย |
| พฤศจิกายน |  ฮาคัน ชัลฮาโนลู | อินเตอร์ มิลาน |  จัน ปิเอโร กัสเปรินี | อาตาลันตา |  แกตา บัลเด | คัลยารี |
| ธันวาคม |  ดูชัน วลาฮอวิช | ฟีออเรนตีนา |  ซีโมเน อินซากี | อินเตอร์ มิลาน |  ฮวน กัวดราโด | ยูเวนตุส |
| มกราคม |  จาโคโม รัสปาโดรี | ซัสซูโอโล |  ตีอาโก มอตตา | สเปเซีย |  โลเรนโซ เปเยกรีนี | โรมา |
| กุมภาพันธ์ |  รุสลัน มาลินอฟสกี | อาตาลันตา |  ลูเซียโน สปัลเล็ตติ | นาโปลี |  รุสลัน มาลินอฟสกี | อาตาลันตา |
| มีนาคม |  วิกเตอร์ โอซิมเฮน | นาโปลี |  สเตฟาโน ปิโอลี | มิลาน |  โลเรนโซ เปเยกรีนี | โรมา |
| เมษายน |  มาร์ตเซลอ บรอซอวิช | อินเตอร์ มิลาน |  ซินิชา มิฮายลอวิช | โบโลญญา |  อิวัน เปริชิช | อินเตอร์ มิลาน |
| พฤษภาคม |  ซันโดร โตนาลี | เอซี มิลาน |  สเตฟาโน ปิโอลี | เอซี มิลาน |  แตออ แอร์น็องแดซ | เอซี มิลาน |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Serie A ที่ ESPN.com
| ด ค กฟุตบอลยุโรปในฤดูกาล 2021–22 (ยูฟ่า) |
| --- | --- |
ลีกภายในประเทศ:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส '21 '22  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  อังกฤษ  เอสโตเนีย '21 '22  หมู่เกาะแฟโร '21 '22  ฟินแลนด์ '21 '22  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย '21 '22  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  กรีซ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์ '21 '22  อิสราเอล  อิตาลี  คาซัคสถาน '21 '22  คอซอวอ  ลัตเวีย '21 '22  ลิทัวเนีย '21 '22  ลักเซมเบิร์ก  มอลตา  มอลโดวา  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์ท มาซิโดเนีย  ไอร์แลนด์เหนือ  นอร์เวย์ '21 '22  โปแลนด์  โปรตุเกส  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ '21 '22  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  สกอตแลนด์  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน '21 '22  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน  เวลส์ 
ถ้วยภายในประเทศ:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  อังกฤษ  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร '21 '22  ฟินแลนด์ '21 '22  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย '21 '22  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  กรีซ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์ '21 '22  อิสราเอล  อิตาลี  คาซัคสถาน '21 '22  คอซอวอ  ลัตเวีย '21 '22  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย '21 '22  ลักเซมเบิร์ก  มอลตา  มอลโดวา  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์ทมาซิโดเนีย  ไอร์แลนด์เหนือ  นอร์เวย์ '21 '22  โปแลนด์  โปรตุเกส  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ '21 '22  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  สกอตแลนด์  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน  เวลส์ 
ลีกคัพ:  อังกฤษ  เอสโตเนีย  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  ไอร์แลนด์เหนือ  โปรตุเกส  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ '21 '22  สกอตแลนด์  เวลส์ 
ซูเปอร์คัพ:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  อังกฤษ  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  คาซัคสถาน  คอซอวอ  ลิทัวเนีย  มอลตา  เนเธอร์แลนด์  ไอร์แลนด์เหนือ  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ '21 '22  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  สเปน  ตุรกี  ยูเครน 
การแข่งขันของยูฟ่า:  แชมเปียนส์ลีก รอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟ  รอบแบ่งกลุ่ม  รอบแพ้คัดออก  นัดชิงชนะเลิศ  ยูโรปาลีก รอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟ  รอบแบ่งกลุ่ม  รอบแพ้คัดออก  นัดชิงชนะเลิศ  ยูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีก รอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟ ตัวแทนที่ชนะเลิศจากลีก  ตัวแทนจากลีก  รอบแบ่งกลุ่ม  รอบแพ้คัดออก  นัดชิงชนะเลิศ  ซูเปอร์คัพ  ยูธลีก เส้นทางยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก  เส้นทางแชมเปียนส์ภายในประเทศ  รอบแพ้คัดออก 
การแข่งขันระดับนานาชาติ:  ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก  ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2020–21 ลีก ซี เพลย์ออฟตกชั้น  รอบสุดท้าย  2023 ยูโร อันเดอร์-21 รอบคัดเลือก  2022 ยูโร อันเดอร์-19 รอบคัดเลือก  2022 ยูโร อันเดอร์-17 รอบคัดเลือก  ฟินาลิสซิมา 2022
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1016

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1016 |
| --- | --- |
ถนนพหลโยธิน
แผนที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1016 (สีแดง)

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 30.434 กิโลเมตร (18.911 ไมล์)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2478–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงใต้:  อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย
 : แยกกิ่วพร้าว อำเภอแม่จัน
ปลายทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ:  อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1016 สายแม่จัน – เชียงแสน เป็นถนนสายหลักที่ใช้ในการเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองเชียงรายของประชาชนในอำเภอเชียงแสนและอำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย จัดเป็นเส้นทางสายเศรษฐกิจที่ใช้ติดต่อกับประเทศลาว แยกมาจากถนนพหลโยธินหรือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ที่หลักกิโลเมตรที่ 961+378 (หลักกิโลเมตรใหม่) หรือที่หลักกิโลเมตรที่ 857+761 (หลักกิโลเมตรเดิม) เดิมเป็นส่วนหนึ่งของถนนพหลโยธินช่วงอำเภอแม่จันถึงอำเภอเชียงแสน
เขตการควบคุม

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1016 แบ่งเขตควบคุมออกเป็น 2 ตอน ดังนี้
ตอน 0100 แม่จัน - กิ่วพร้าว ระยะทาง 10.000 กิโลเมตร อยู่ภายใต้การดูแลควบคุมของหมวดทางหลวงแม่จัน แขวงทางหลวงเชียงรายที่ 1
ตอน 0200 กิ่วพร้าว - เชียงแสน ระยะทาง 20.434 กิโลเมตร อยู่ภายใต้การดูแลควบคุมของหมวดทางหลวงเชียงแสน แขวงทางหลวงเชียงรายที่ 2
รายชื่อทางแยก

| จังหวัด | อำเภอ | กม> ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เชียงราย | แม่จัน | 0+000 | แยกเชียงแสน |   ถนนพหลโยธิน จาก อ.แม่สาย  |   ถนนพหลโยธิน จาก เชียงราย |
| เชียงราย | แม่จัน | 10+575 | แยกกิ่วพร้าว | ไม่มี  |  ทล.1098 ไป อ.ดอยหลวง, อ.เชียงของ |
| เชียงราย | แม่จัน | ≈12+200 | − | ชร.4001 ทางหลวงชนบท ชร.4001 ไป บ.ศรีดอนมูล, บ.แม่มะ                 | ไม่มี |
| เชียงราย | เชียงแสน | ≈19+700 | − | ชร.4010 ทางหลวงชนบท ชร.4010 ไป บ.ศรีดอนมูล                 | ไม่มี |
| เชียงราย | เชียงแสน | ≈22+500 | − | ชร.4060 ทางหลวงชนบท ชร.4060 ไป บ.ศรีดอนมูล                 | ไม่มี |
| เชียงราย | เชียงแสน | ≈28+650 | − | ไม่มี  | ชร.4004 ทางหลวงชนบท ชร.4004 ไป บ.ท่าข้าวเปลือก |
| เชียงราย | เชียงแสน | 30+433 | แยกวงเวียนนครเชียงแสน |  ทล.1290 ไป อ.แม่สาย  |  ทล.1290 ไป อ.เชียงของ |
| เชียงราย | เชียงแสน | 30+554 | − | ตรงไป: ชร.ถ 43-001 ถนนพหลโยธิน เข้าเมืองเชียงแสน | ตรงไป: ชร.ถ 43-001 ถนนพหลโยธิน เข้าเมืองเชียงแสน |
      สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต
วันรูม

| --- | --- |
วันรูม

แนว: Romance
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ทากาชิ ซากูมะ (ฤดูกาลที่ 1) ชินอิจิโร่ อูเอดะ (ฤดูกาลที่ 2–3)
อำนวยการสร้างโดย: ฮิโรชิ โกโต เรียวเฮ ซูซูกิ ชูอิจิ ซูซูกิ ยูตะ คาชิวาบาระ
เขียนบทโดย: เออิจิ มาโนะ
ดนตรีโดย: Yamazo
สตูดิโอ: ไต้ฝุ่นกราฟฟิกส์ (ฤดูกาลที่ 1)   ซีโร-จี (ฤดูกาลที่ 2–3)
ถือสิทธิ์โดย: อเมริกาเหนือ Crunchyroll
เครือข่าย: โตเกียวเอ็มเอกซ์, Sun TV, นิปปงทีวี
ฉาย:  11 มกราคม พ.ศ. 2560  –  21 ธันวาคม พ.ศ. 2563
ตอน: 36 + 3 โอวีเอ
อนิเมะโทรทัศน์
รูมเมต
กำกับโดย: ทากาชิ ซากูมะ
อำนวยการสร้างโดย: ฮิโรชิ โกโต เรียวเฮ ซูซูกิ ชูอิจิ ซูซูกิ
เขียนบทโดย: เออิจิ มาโนะ
ดนตรีโดย: Yamazo
สตูดิโอ: ไต้ฝุ่นกราฟฟิกส์
เครือข่าย: โตเกียวเอ็มเอกซ์, Sun TV
ฉาย:  12 เมษายน พ.ศ. 2560  –  28 มิถุนายน พ.ศ. 2560
ตอน: 12
วันรูม เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ของญี่ปุ่นที่ผลิตโดยสตูดิโอ SMIRAL และภาพเคลื่อนไหวโดย ไต้ฝุ่นกราฟฟิกส์ ฤดูกาลแรกออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2560 ฤดูกาลที่ 2 โดยสตูดิโอ ซีโร-จี ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2561 และฤดูกาลที่ 3 ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563
เวอร์ชันตัวละครชายที่ตั้งใจสร้างขึ้นสำหรับผู้ชมหญิงชื่อว่า รูมเมต ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2560
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
วันรูม (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
รูมเมต (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กไต้ฝุ่นกราฟฟิกส์ |
| --- | --- |
ซีรีส์โทรทัศน์:  วันรูม (2017)  รูมเมต (2017)  Sengoku Night Blood (2017)  เรเลียนา พระเอกของฉันเป็นท่านดยุก (2023)  ลูกสาวจากบ้านไปหลายปี กลับมาอีกทีเป็นนักผจญภัยแรงค์ S ไปเสียแล้ว (2023)  ช่างฝีมือเวทดาลิยา ขอมุ่งหน้าสู่วันฟ้าใส (2024)  ศึกล่าเทพสวรรค์ (2024) 
โอวีเอ/โอเอ็นเอ:  วันรูม (2017)  โททตสึ นิ อียิปต์ คามิ (2020)  สำนักงานแห่งความตาย (2022) 
 หมวดหมู่
| ด ค กซีโร-จี |
| --- | --- |
ซีรีส์โทรทัศน์:  แบตเทอรี่ คู่หูเบสบอล (2016)  รักวัยใสหัวใจอิตาเลียน (2017)  สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ (2017)  หัวใจไม่หยุดฝัน (2017)  Nil Admirari no Tenbin: Teito Genwaku Kitan (2018)  Doreiku (2018)  วันรูม ฤดูกาลที่ 2 (2018)  ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง (2018)  The Idolmaster SideM Wake Atte Mini! (2018)  Rinshi!! Ekoda-chan (2019, #4)  นายท่านอยู่บนตักหรือบางทีอยู่บนหัวเรา (2019)  พิสูจน์นิยามความรักด้วยหลักวิชาสายวิทย์ (2020)  สึกุ สึกุโมโมะ (2020)  วันรูม ฤดูกาลที่ 3 (2020)  คู่หูสามเหลี่ยมล่าปีศาจ (2021)  พิสูจน์นิยามความรักด้วยหลักวิชาสายวิทย์ r=1-sinθ (2022)  บริษัทลุ้นรัก หนุ่มหิมะกับสาวสุดคูล (2023)  ชีวิตเกษตรตามใจ ในต่างโลก (2023)  เก็บคุณหนูตกอับได้ ต้องปั้นให้ร้ายซะแล้วสิ (2023)  เรื่องพิศวง เด็กสาว และเทพลักซ่อน (2024)  วิญญาณคร่ำครวญอยากวางมือแล้ว (2024)  ขอต้อนรับสู่ญี่ปุ่นนะ คุณเอลฟ์ (2025)  กระผมเป็น(เบฮีมอธ)มอนสเตอร์ S แรงค์ แต่ตอนนี้ถูกเอลฟ์เลี้ยงในฐาน(แมว)ครับ (2025)  ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง ฤดูกาลที่ 2 (TBA) 
โอเอ็นเอ:  ดิ ไอดอลมาสเตอร์ ซินเดอเรลลาเกิร์ลส์ Theater Extra Stage (2020–2021)  ทาทามิจัง ภูติน้อยป่วนเมือง (2020)  หน้ากากเดนนรก (2021)  Lady Napoleon (TBA) 
โอวีเอ:  วันรูม ฤดูกาลที่ 2 (2018)  The Idolmaster SideM Wake Atte Mini! (2019)  สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ (2020) 
ภาพยนตร์:  Kukuriraige -Sanxingdui Fantasy- (unreleased)  Break of Dawn (2022) 
 หมวดหมู่
ขนมกุยช่าย

| --- | --- |
ขนมกุยช่ายแบบนึ่ง ไส้เป็นกุยช่ายเขียว
ชื่ออื่น: ช่วยปั้น
แหล่งกำเนิด: จีน
ส่วนผสมหลัก: ตัวขนมเป็นแป้งข้าวเจ้าผสมแป้งมัน ไส้เป็นกุยช่ายเขียวหรืออื่น ๆ
รูปแบบอื่น: แบบติ่มซำ แบบแต้จิ๋ว แบบถาด แบบปากหม้อ
 ตำราอาหาร: ขนมกุยช่าย   สื่อ: ขนมกุยช่าย
ขนมกุยช่าย  (จีน: 韭菜粿; แต้จิ๋ว: กู๋ไช้ก้วย; เพ็งอิม: gu2 cai3 guê2; จีนกลาง: จิ่วไช่กั่ว) หรือที่เขตอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรีเรียก ช่วยปั้น  เป็นขนมประเภทแป้งของชาวจีนแต้จิ๋วชนิดหนึ่ง  ตัวแป้งทำจากแป้งข้าวเจ้าผสมแป้งมัน ไส้ทำจากกุยช่ายเขียว ขนมกุยช่ายของชาวจีนแต้จิ๋วจะหมายถึงชนิดที่ไส้ทำจากกุยช่ายเท่านั้น ส่วนในไทย ขนมกุยช่ายที่ทำจากแป้งอย่างเดียวกันแต่เปลี่ยนไส้เป็นแบบอื่น เช่น ไส้เผือก ไส้หน่อไม้ ไส้มันแกว ล้วนเรียกว่าขนมกุยช่าย กุยช่ายแบบจีนนั้นมีแบบที่เป็นติ่มซำ ซึ่งทำชิ้นเล็ก แป้งใช้แป้งตังหมิ่นซึ่งเป็นแป้งสาลีที่นำกลูเต็นออกแล้วแทนแป้งข้าวเจ้า มีทั้งแบบนึ่งและทอด ถ้าทอดจะเรียกว่า ขนมกุยช่ายทอด อีกแบบหนึ่งเป็นขนมกุยช่ายแบบแต้จิ๋วที่มีขนาดใหญ่กว่า
ขนมกุยช่ายทอด
สำหรับขนมกุยช่ายที่เป็นที่นิยมในไทย มี 3 แบบ คือ ขนมกุยช่ายแบบแต้จิ๋ว ที่ทำเป็นก้อนขนาดใหญ่ ขนมกุยช่ายแบบถาด ที่ใส่กุยช่ายกวนไปพร้อมแป้งแล้วนึ่งให้สุก และขนมกุยช่ายปากหม้อหรือขนมกุยช่ายแป้งสด ซึ่งใช้แป้งแบบข้าวเกรียบปากหม้อ แต่เปลี่ยนไส้เป็นขนมกุยช่ายผัดแทน
ขนมกุยช่ายโดยทั่วไปเนื้อแป้งจะเป็นสีขาว หากใช้ในงานเทศกาลหรือไหว้เจ้าต่าง ๆ เนื้อแป้งจะเป็นสีชมพูหรือแดงเรื่อ ๆ
โดยสถานที่ ๆ ขึ้นชื่อเรื่องขนมกุยช่ายอร่อยนั้นคือ ตลาดพลู ในเขตธนบุรี สันนิษฐานว่าเข้ามาสู่ประเทศไทยในรัชสมัยรัชกาลที่ 5 และแพร่หลายโดยทั่วไปหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
โตมาตินา

| โตมาตินา |
| --- | --- |
จัดขึ้นโดย: บุญญ็อล แคว้นบาเลนเซีย ประเทศสเปน
วันที่: วันพุธสัปดาห์สุดท้ายในเดือนสิงหาคม
วันที่ในปี 2023: 30 สิงหาคม   (ข้อผิดพลาด: เวลาไม่ถูกต้อง)
วันที่ในปี 2024: 28 สิงหาคม   (ข้อผิดพลาด: เวลาไม่ถูกต้อง)
วันที่ในปี 2025: 27 สิงหาคม   (ข้อผิดพลาด: เวลาไม่ถูกต้อง)
วันที่ในปี 2026: 26 สิงหาคม   (ข้อผิดพลาด: เวลาไม่ถูกต้อง)
ความถี่: ทุกปี
โตมาตินา (บาเลนเซียและสเปน: Tomatina) เป็นเทศกาลที่จัดในเมืองบุญญ็อล แคว้นบาเลนเซีย ผู้เข้าร่วมจะขว้างปามะเขือเทศใส่กันเพื่อความสนุกสนาน จัดในวันพุธสุดท้ายของเดือนสิงหาคมมาตั้งแต่ ค.ศ. 1945
รายละเอียด

โดยทั่วไปการปามะเขือเทศจะกินเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ทำให้จัตุรัสกลางเมืองเต็มไปด้วยเศษมะเขือเทศ รถดับเพลิงจะฉีดน้ำใส่ถนนและผู้เข้าร่วมเพื่อล้างมะเขือเทศออกจากร่างกาย ผู้เข้าร่วมบางส่วนจะไปล้างตัวในแอ่งน้ำ "โลสเปญโญเนส" กรดซิตริกในมะเขือเทศจะช่วยให้พื้นผิวที่ถูกชะล้างในเมืองสะอาดมาก
สภาเทศบาลเมืองได้ร่างข้อปฏิบัติให้ทำตามคำแนะนำสั้น ๆ เพื่อความปลอดภัยของผู้เข้าร่วมและเทศกาล:
ห้ามปาสิ่งใดนอกจากมะเขือเทศ
ห้ามฉีกเสื้อ
บีบมะเขือเทศก่อนปา เพื่อไม่ให้ใครบาดเจ็บ
รักษาระยะห่างจากรถบรรทุกมะเขือเทศ
หยุดปามะเขือเทศหลังได้ยินเสียงยิงปืนครั้งที่สอง
ตามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
ปามะเขือเทศใส่เป้าหมายที่คุณเห็นเท่านั้น
ห้ามปามะเขือเทศใส่สิ่งก่อสร้าง
ใช้เวลาเล่นให้สนุก!
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of La Tomatina
Ayuntamiento de Buñol - La Tomatina เก็บถาวร 2021-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาสเปน)
39°25′10″N 0°47′26″W﻿ / ﻿39.41944°N 0.79056°W﻿ / 39.41944; -0.79056
การเตรียม "ปาโลฆาบอน"
La Tomatina 25 August 2010
Tomato battle at Tomatina in 2006.
นิวเซนจูรีโกลบอลเซ็นเตอร์

นิวเซนจูรีโกลบอลเซ็นเตอร์ (จีน: 新世纪环球中心; อังกฤษ: New Century Global Center) เป็นอาคารแบบหลายวัตถุประสงค์ในเขตใหม่เทียนฟู เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน ประเทศจีน ซึ่งเป็นอาคารที่ใหญ่ที่สุดในโลกนับจากพื้นที่ชั้นทั้งหมด โดยมีสถานีสถานีจินเฉิงพลาซ่าของรถไฟฟ้าเฉิงตูสาย 1 เป็นจุดบริการ
ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของนิวเซนจูรีโกลบอลเซ็นเตอร์
ขนาด

อาคารสูง 100 เมตร (330 ฟุต) มีฐานขนาด 500 โดย 400 เมตร (1,640 โดย 1,312 ฟุต) และพื้นที่ชั้น 1,700,000 m2 (18,298,648 sq ft) ทำให้เป็นอาคารที่มีพื้นที่ชั้นใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

Paradise Island Water Park เก็บถาวร 2016-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Global Center — To see the world and to attract the world (archived 1 October 2017)
ชาวไท

| --- | --- |
การกระจายตัวของชาวไท
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้  ประเทศพม่า (ไทใหญ่) ประเทศลาว ประเทศไทย ประเทศเวียดนาม  เอเชียใต้  ประเทศอินเดีย (ไทคำตี้, ไทอาหม, ไทพ่าเก, ไทอ่ายตน, ไทคำยัง และไทตุรุง)  เอเชียตะวันออก  ประเทศจีน (ไท, จ้วง, ปู้อี)
ภาษา
กลุ่มภาษาไท
ศาสนา
พุทธนิกายเถรวาท, ศาสนาอาหม, ศาสนาผี, ฮินดู, อิสลาม, วิญญาณนิยม, เชมัน
ชาวไท เป็นชื่อเรียกโดยรวมของกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดกลุ่มภาษาไท กระจายตัวอยู่ในภูมิภาคอุษาคเนย์ รับประทานข้าวเจ้าหรือข้าวเหนียวเป็นอาหารหลัก นิยมปลูกเรือนเสาสูง มีใต้ถุน อาศัยทั้งในที่ราบลุ่ม และบนภูเขา ประเพณีศพเป็นวิธีเผาจนเป็นเถ้าแล้วเก็บอัฐิไว้ให้ลูกหลานบูชา ศาสนาดั้งเดิมเป็นศาสนาผี นับถือบรรพบุรุษและบูชาพญาแถน (ผีฟ้าหรือเสื้อเมือง) มีประเพณีสำคัญคือ ประเพณีสงกรานต์ ซึ่งเป็นประเพณีเฉลิมฉลองวสันตวิษุวัต และการขึ้นปีใหม่ ทั้งนี้ คำเรียก ไต เป็นคำที่กลุ่มชนตระกูลไต เช่น ไตแดง ไตดำ ไตขาว ไตเม้ย เป็นต้น และไทใหญ่ใช้เรียกตนเอง ส่วน ไท เป็นคำเดียวกัน แต่เป็นสำเนียงของชาวไทน้อยและไทยสยาม บางครั้ง การใช้คำ ไต-ไท ในวงแคบจะหมายถึงเฉพาะผู้ที่ใช้ภาษาในกลุ่มภาษาไท (ไม่รวมกลุ่มภาษากะได เช่น ลักเกีย คำ ต้ง หลี เจียมาว ฯลฯ)
ประวัติ

บทความหลัก: แนวคิดเกี่ยวกับถิ่นกำเนิดของชนชาติไท
ในอดีตเชื่อกันว่าชาวไทอพยพมาจากเทือกเขาอัลไต ต่อมาก็เชื่อว่าอพยพมาจากตอนกลางของประเทศจีน และก็เชื่อกันว่ากำเนิดในบริเวณจีนตอนใต้ เป็นอาณาจักรน่านเจ้า และอพยพลงมาทางตอนใต้สร้างเป็นอาณาจักรโยนกนคร  (เชียงแสน) ต่อมาเป็นอาณาจักรล้านนาและอาณาจักรสุโขทัย ตามลำดับ ส่วนอีกทฤษฎีเชื่อว่าอพยพมาจากทางใต้ จากชวา สุมาตรา และคาบสมุทรมลายู แต่นักมานุษยวิทยาในปัจจุบันเชื่อกันว่า กลุ่มชาติพันธุ์ไท-กะได อยู่ที่บริเวณจีนตอนใต้ เรื่อยมาจนถึงแอ่งที่ราบลุ่มภาคอีสาน เรื่อยไปยังประเทศลาว รัฐชาน (ประเทศพม่า) และประเทศไทยตอนบน หลังจากนั้นจึงมีการอพยพเพิ่ม เช่นกลุ่มชาวอาหม ที่อพยพข้ามช่องปาดไก่ ไปยังรัฐอัสสัม และ ชาวไตแดงที่อพยพไปตั้งถิ่นฐานบริเวณอาณาจักรสิบสองจุไท โดยทั้งหมด มีทฤษฎีอยู่ดังนี้
ทฤษฎีนี้ หลวงวิจิตรวาทการ (วิจิตร วิจิตรวาทการ) (ขณะดำรงบรรดาศักดิ์ ขุน) ให้การสนับสนุน ว่าชาวไทมาจากเทือกเขาอัลไต แล้วมาสร้างอาณาจักรน่านเจ้า แล้วจึงอพยพมาสร้างล้านนาและสุโขทัย โดยเชื่อว่าคำว่าไต ท้ายคำว่า อัลไต (Altai) หมายถึงชาวไท แต่ทฤษฎีนี้ต่อมาได้พิสูจน์แล้วว่าไม่จริง อีกทั้ง อัลไต เป็นภาษาอัลไตอิก ไม่ใช่ภาษาไท และน่านเจ้า ปัจจุบันได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นอาณาจักรของชาวไป๋
เบเนดิกส์ เสนอว่า ไทยพร้อมกับพวกฟิลิปปินส์ มาเลเซีย และอินโดนีเซียอพยพจากหมู่เกาะทะเลใต้ แถบเส้นศูนย์สูตร ขึ้นมาตั้งถิ่นฐานในดินแดนอุษาคเนย์ และหมู่เกาะฟิลิปปินส์ เบเนดิกส์ ยกเรื่องความเหมือนของภาษามาสนับสนุน เช่น คำว่าปะตาย ในภาษาตากาล็อก แปลว่า ตาย อากู แปลว่า กู คาราบาว แปลว่า กระบือ เป็นต้น[ต้องการอ้างอิง] ประเด็นนี้นักภาษาศาสตร์ และนักนิรุกติศาสตร์ส่วนใหญ่ ไม่ยอมรับวิธีการของเบเนดิกส์ เพราะเป็นการนำภาษาปัจจุบันของฟิลิปปินส์มาเทียบกับไทย แทนที่จะย้อนกลับไปเมื่อ 1200 ปีที่แล้ว ว่า คำไทยควรจะเป็นอย่างไร และคำฟิลิปปินส์ควรจะเป็นอย่างไร แล้วจึงนำมาเทียบกันได้ นอกจากนี้ ผู้ที่เชื่อทฤษฎีนี้ ยังใช้เหตุผลทางกายวิภาค เนื่องจากคนไทยและฟิลิปปินส์ มีลักษณะทางกายวิภาค คล้ายคลึงกัน
นักวิชาการท่านหนึ่งเสนอว่าชนชาติไท-กะได อาจจะอยู่ในบริเวณนี้มาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ โดยอ้างตามหลักฐานโครงกระดูก ที่บ้านเชียง และ บ้านเก่า แต่หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล ทรงอ้างความเห็นของกอร์แมนว่า โครงกระดูกคนบ้านเชียง มีลักษณะคล้ายกับกระดูกมนุษย์ที่อยู่ตามหมู่เกาะมหาสมุทรแปซิฟิก อีกประการหนึ่ง ทรงอ้างถึงจารึกในดินแดนสุวรรณภูมิ ว่าเป็นจารึกที่ทำในภาษามอญมาจนถึงประมาณ พ.ศ. 1730 ไม่เคยมีจารึกภาษาไทยในช่วงเวลาดังกล่าวเลย
ทฤษฎีนี้เป็นที่ยอมรับของนักภาษาศาสตร์ นิรุกติศาสตร์ และประวัติศาสตร์ในปัจจุบันมากที่สุด โดยศาสตราจารย์ เก็ดนีย์ เจ้าของทฤษฎี ให้เหตุผลประกอบด้วยทฤษฏีทางภาษาว่า ภาษาเกิดที่ใด จะมีภาษาท้องถิ่นมากหลายชนิดเกิดขึ้นแถบบริเวณนั้น เพราะอยู่มานานจนแตกต่างกันออกไป แต่ในดินแดนที่ใหม่กว่าภาษาจะไม่ต่างกันมาก โดยยกตัวอย่างภาษาอังกฤษบนเกาะอังกฤษ มีสำเนียงถิ่นมากและบางถิ่นอาจฟังไม่เข้าใจกัน แต่ขณะที่ภาษาอังกฤษในสหรัฐอเมริกา มีสำเนียงถิ่นน้อยมากและพูดฟังเข้าใจกันได้โดยตลอด เปรียบเทียบกับชาวจ้วงในมณฑลกวางสี แม้มีระยะห่างกันเพียง 20 กิโลเมตร แต่ก็แยกสำเนียงถิ่นออกเป็นจ้วงเหนือ และจ้วงใต้ ซึ่งสำเนียงบางคำต่างกันมากและฟังกันไม่รู้เรื่องทั้งหมด ขณะที่ภาษาถิ่นในไทย (ภาษาไทยกลาง) และภาษาถิ่นในลาว (ภาษาลาว) กลับฟังเข้าใจกันได้มากกว่า
ต้นกำเนิดของชาวไท

ในรายงานตีพิมพ์เมื่อปี 2004 นักภาษาศาสตร์ Laurent Sagart ตั้งสมมติฐานว่าภาษาไท-กะไดเริ่มแรกกำเนิดจากภาษาออสโตนีเซียน ซึ่งผู้อพยพนำติดตัวจากไต้หวันไปถึงจีนแผ่นดินใหญ่ หลังจากนั้นภาษานี้ก็ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาพื้นเมืองต่าง ๆ ตั้งแต่ จีน-ทิเบต, ม้ง-เมี่ยน จนถึงตระกูลภาษาอื่นๆ โดยรับคำศัพท์เข้ามาจำนวนมากและค่อย ๆ กลายโครงสร้างภาษามาคล้ายกัน ปัจจุบันเมื่อไม่นานมานี้กลุ่มคนบางกลุ่มที่พูดภาษาไทได้อพยพไปทางทิศใต้ผ่านเทือกเขาต่าง ๆ เข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาจจะทันทีโดยการมาถึงของชาวจีนฮั่นไปจีนตอนใต้
มรดกทางภาษาไม่ได้เชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับมรดกทางพันธุกรรมเนื่องจากการเปลี่ยนภาษาเมื่อประชากรต่าง ๆ เรียนรู้ภาษาใหม่ ๆ ชาวไทมีแนวโน้มที่จะมีอัตราการปรากฏของ Y-DNA Haplogroup O2a สูงมากและอัตราการปรากฏของ O2a1 และ O1 ปานกลาง[ต้องการอ้างอิง],  อย่างไรก็ตามเชื่อกันว่า Y-DNA haplogroup O1 มีความสัมพันธ์กับทั้งผู้ที่พูดภาษาออสโตนีเซียนและผู้ที่พูดภาษาไท, ความแพร่หลายของ Y-DNA haplogroup O1 ในหมู่ผู้ที่พูดภาษาออสโตนีเซียนและผู้ที่พูดภาษาไทยังบ่งบอกถึงบรรพบุรุษร่วมกันกับผู้ที่พูดภาษาซิโน-ทิเบตัน, ออสโต-เอชียติก และม้ง-เมี่ยนเมื่อประมาณ 35,000 ปีก่อนในจีน, Y-DNA haplogroup O2a ถูกพบด้วยอัตราการปรากฏสูงในหมู่คนไทส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นคุณลักษณะที่คนไทมีร่วมกับกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยใกล้เคียงนั่นคือผู้ที่พูดภาษาออสโต-เอเชียติกในมณฑลยูนนานของจีนตอนใต้ Y-DNA haplogroups O1 และ O2a เป็นกลุ่มย่อยของ O ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของ K อีกทีซึ่งเป็นการกลายพันธุ์ซึ่งเชื่อกันว่าได้เกิดขึ้นเมื่อ 40,000 ปีก่อน ณ ที่ใดที่หนึ่งระหว่างอิหร่านกับจีนตอนกลาง[ต้องการอ้างอิง]
อย่างไรก็ตามจากการตรวจสอบโครโมโซมแล้วลักษณะร่วมของกลุ่มผู้พูดภาษาตระกูลไท-ไตคือ Y-DNA haplogroup O1a ซึ่งพบมากในแถบจีนตะวันออกเฉียงใต้ทำให้เป็นหนึ่งในเหตุผลที่โอกาสในทฤษฎีที่กล่าวว่าคนไทมาจากประเทศจีนตอนใต้นั้นมีความเป็นไปได้มากที่สุดในขณะนี้
การแบ่งประเภท

การแบ่งกลุ่มชาวไท ทำได้หลายวิธี เช่น แบ่งตามวัฒนธรรม แบ่งตามภาษาที่ใช้ และแบ่งตามประเทศในปัจจุบัน
การแบ่งประเภท > แบ่งตามวัฒนธรรม

การแบ่งตามวัฒนธรรม เป็นการแบ่งตามหลักมานุษยวิทยา โดยใช้เกณฑ์ด้านวัฒนธรรมและประเพณี ซึ่งสามารถแบ่งได้ออกเป็น 3 กลุ่ม คือ ไทน้อย ไทใหญ่ และไทยสยาม
การแบ่งประเภท > แบ่งตามวัฒนธรรม > ไทน้อย

ตระกูลชาติพันธุ์ไทน้อย หมายถึงกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีถิ่นฐานเดิม อยู่บริเวณฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโขง ประกอบด้วยในลาว จนถึงลุ่มแม่น้ำดำ-แดง ในเวียดนาม แล้วเลยไปจนถึงตอนใต้ของจีน เอกลักษณ์ตระกูลชาติพันธุ์ไทน้อย คือ มีการปลูกเรือนแบบยาวลึกเข้าไป และไม่มีการเล่นระดับที่ซับซ้อนมาก ในสถาปัตยกรรมขั้นสูงมีการประดับตกแต่งที่ค่อนข้างน้อย เน้นความอ่อนช้อยของศิลปะ แต่เสื้อผ้าอาจจะมีเครื่องประดับมากกว่า โดยกลุ่มชาติพันธุ์ในตระกูลนี้ ได้แก่พวก ไทลาว ไทดำ (ภาษาไทยเรียกว่าลาวโซ่ง) ไทขาว ไทแดง ไทพวน (ภาษาไทยมักจะเรียกว่าลาวพวน) ไทฮ่างตง ตูลาว หลี เจียมาว เกลาว ลาติ ลาคัว ลาฮา จาเบียว เบ ไทแสก (ลาวใช้ไทแซก) ลักเกีย คำ สุย มู่หล่าว เมาหนาน ไทญ้อ ภูไท ต้ง จ้วง คัง นุง โท้ เป็นต้น กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่มีความหลากหลายกว่าไทใหญ่ โดยเฉพาะด้านภาษา ซึ่งมีกลุ่มภาษาทั้ง 3 กลุ่ม รวมถึงภาษากะได ด้วย
การแบ่งประเภท > แบ่งตามวัฒนธรรม > ไทใหญ่

ตระกูลชาติพันธุ์ไทใหญ่ หมายถึงกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีถิ่นฐานดั้งเดิม อยู่บริเวณฝั่งตะวันตกของแม่น้ำโขง เลยไปถึงลุ่มน้ำสาละวิน อิระวดี และพรหมบุตร เอกลักษณ์ของตระกูลชาติพันธุ์ไทใหญ่ คือ มีระบบการปลูกบ้านสร้างเรือนที่ซับซ้อนกว่าไทน้อย โดยบ้านมักจะมีการกั้นห้องแบ่งระดับยกหลังคา ที่สลับซับซ้อนกว่า นอกจากนี้ในสถาปัตยกรรมขั้นสูง มักจะมีการประดับตกแต่งมากกว่า โดยกลุ่มชาติพันธุ์ในตระกูลนี้ ได้แก่พวกไทใหญ่ (ไทใหญ่เรียกตัวเองว่าไตหรือไตโหลง (ไทหลวง) ส่วนคำว่าไทใหญ่นั้นเป็นชื่อในภาษาไทยเท่านั้น ไม่ใช่ชื่อที่เขาเรียกตัวเอง) ไทเหนือ ไทขึน ไทลื้อ ไทยวน(ชาวไทยภาคเหนือ) อาหม อ่ายตน คำยัง คำตี่ พ่าเก นะรา จันหารี และ ตุรุง เป็นต้น
การแบ่งประเภท > แบ่งตามวัฒนธรรม > ไทยสยาม

บทความหลัก: ไทยสยาม
ตระกูลชาติพันธุ์ไทยสยาม หมายถึงกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำยม แม่น้ำน่าน แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำแม่กลอง แม่น้ำเพชรบุรี เรื่อยไปจนถึงที่ราบลุ่มแม่น้ำพุมดวง-ตาปี ที่ราบลุ่มทะเลสาบสงขลา บริเวณจังหวัดเกาะกง (ประเทศกัมพูชา) และบริเวณจังหวัดเกาะสอง (เขตตะนาวศรี ประเทศพม่า) ไทยสยาม เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีการพูดถึงและถกเถียงเรื่องที่มามากที่สุด โดยมีการเสนอทฤษฎีขึ้นมามากมาย ทั้งมาจากเทือกเขาอัลไต หรือมาจากหมู่เกาะทะเลใต้ ด้วยเชื่อว่า ไทยสยาม เป็นชาติพันธุ์บริสุทธิ์ และเป็นต้นตระกูลของทุกชาติพันธุ์ในตระกูลภาษาไท-กะได แต่ในปัจจุบัน นักวิชาการส่วนมากยอมรับแล้วว่า ไทยสยามไม่ใช่ชาติพันธุ์บริสุทธิ์ แต่เป็นชาติพันธุ์ที่มีการผสมผสานกัน ทั้งภายในและภายนอก โดยวัฒนธรรมส่วนมากเป็นส่วนผสมระหว่างไทน้อยและไทใหญ่ นอกจากนี้ยังมีวัฒนธรรมจากภายนอกเข้ามาผสมทั้งจาก มอญ  อินเดีย มลายู และเขมร อีกด้วย
การแบ่งประเภท > แบ่งตามกลุ่มภาษา > กลุ่มภาษาไหล-เกยัน

หมายถึงผู้ที่ใช้ภาษาในกลุ่มภาษาไหล และกลุ่มภาษาเกยัน ซึ่งประกอบด้วย หลี เจียมาว เกลาว ลาติ ลาติขาว จาเบียว ลาคัว และ ลาฮา เป็นต้น
การแบ่งประเภท > แบ่งตามกลุ่มภาษา > กลุ่มภาษาลักเกีย-กัม-สุย

หมายถึงผู้ที่ใช้ภาษาอื่น ๆ ในกลุ่มภาษากัม-ไท ยกเว้นภาษาไท ซึ่งประกอบด้วย เบ แสก ลักเกีย อ้ายจาม ต้ง คัง มู่หลาม เหมาหนาน และสุย เป็นต้น
การแบ่งประเภท > แบ่งตามกลุ่มภาษา > กลุ่มภาษาไท

หมายถึงกลุ่มชนที่ใช้ภาษาไท เช่น ไทดำ (ลาวโซ่ง) ไทยวน ไทขาว ไทยสยาม ไทฮ่างตง ไทแดง ไทพวน (ลาวพวน) ตูลาว ไทลาว (ลาว) ไทญ้อ ผู้ไท ไทยอีสาน (ลาว) อาหม อ่ายตน คำตี่ คำยัง พ่าเก ไทขึน ไทใหญ่ (ฉาน) ไทลื้อ ไทเหนือ ปายี ไทถาน ไทยอง ไทหย่า จ้วง นุง ต่าย (โท้) ตุรุง นาง และ ปูยี เป็นต้น
การแบ่งประเภท > แบ่งตามประเทศในปัจจุบัน > ประเทศไทย

ในประเทศไทย ชาวไทโดยเฉพาะไทยสยาม เป็นประชากรกลุ่มหลักของประเทศ ซึ่งกลุ่มชาติพันธุ์ทั้งหมดประกอบด้วย ไทใหญ่ (ฉาน เงี้ยว) ไทลื้อ ไทขึน ไทยอง ไทยวน ไทดำ (ลาวโซ่ง) ไทยสยาม ภูไท (ญ้อ, โย้ย) ไทโคราช ไทพวน (ลาวพวน) ไทอีสาน (ไทลาว) ลาวแง้ว ไทแสก ลาวครั่ง ไทกลา ไทหย่า ลาวตี้ ลาวเวียง ลาวหล่ม และ คำตี่
การแบ่งประเภท > แบ่งตามประเทศในปัจจุบัน > ประเทศลาว

ในประเทศลาวก็เช่นเดียวกันกับไทย ที่มีชาวไทเป็นประชากรกลุ่มหลักของประเทศ ประกอบด้วย ไทลาว ลาวตี้ ลาวเวียง (ภาษาลาวเรียกว่าไทเวียงและแค่เป็นคำสำหรับเรียกคนไทลาวที่มาจากเวียงจันทน์ ไม่ใช่ไทอีกกลุ่มหนึ่งอย่างแท้จริง) ลาวหล่ม ผู้ไท ชาวไทขาว ชาวไทดำ (ลาวโซ่ง) ชาวไทแดง ชาวไทเหนือ ชาวผู้เอิน ชาวไทยวน ชาวไทลื้อ ชาวไทพวน (ลาวพวน) ชาวไทกะเลิง ชาวไทญ้อ และ ชาวไทแสก (ลาวใช้ไทแซก)
การแบ่งประเภท > แบ่งตามประเทศในปัจจุบัน > ประเทศจีน

ชาวไทในประเทศจีน ถือเป็นชาวไทนอกประเทศไทย-ลาว ที่มีจำนวนมากที่สุด โดยมากอาศัยในมณฑลยูนนาน กวางสี กวางตุ้ง กุ้ยโจว และไหหลำ ประกอบด้วย ชาวจ้วง ไทใหญ่ ชาวหลี ชาวไทลื้อ ชาวไทปายี่ ชาวไทย้อย (จุงเจีย ตุเยน ตุเรน หรือไดออย) ชาวตุลา (ตุเรน) ชาวปูลาจี ชาวปูลุงจี ชาวไทเหนือ (ไทนู้) ชาวไทลาย (ไทน้ำ) ชาวไทหย่า ชาวไทนุง ชาวไทไขหัว ชาวไทชอง ชาวไทเขิน ชาวไทลื้อ ชาวต้ง (อ้ายก๊ำ ปู้ก๊ำ ผู้คำ) ชาวสุย ชาวมู่หล่าว ชาวเมาหนาน ชาวเก๋าหล่าว ชาวไทเอวลาย ชาวปู้ใย่ ชาวโท้ ชาวไทหย่า ชาวอูเอ ชาวไซ ชาวเดาลาว ชาวอี๋ ชาวเอน ชาวฟูมะ ชาวตูเชน ชาวเปเมียว ชาวปาเชน (กลุ่มเลือดผสมจีน) และ ชาวมิงเกีย (กลุ่มเลือดผสมจีน)
การแบ่งประเภท > แบ่งตามประเทศในปัจจุบัน > ประเทศพม่า

ชาวไทแบ่งออกเป็นสองส่วน คือส่วนเหนือ และส่วนใต้ โดยส่วนใต้เป็นชาวไทยสยาม ที่อาศัยอยู่ในเขตตะนาวศรี โดยเฉพาะบริเวณชายแดน และจังหวัดเกาะสอง ซึ่งยังเป็นปัญหาชาวไทยพลัดถิ่นอยู่ สำหรับส่วนเหนือ เป็นชาวไทกลุ่มอื่น ๆ  และไม่ได้มีปัญหาเรื่องชีวิตบนเส้นแบ่งเขตแดน โดยกลุ่มนี้ประกอบด้วย ชาวไทใหญ่ ชาวไทลื้อ ชาวไทเขิน ชาวไทยอง ชาวไทเมา ชาวไทแลง ชาวไทคำตี่ ชาวไทพ่าเก ชาวไทยโยเดีย ชาวไทผิ่ว ชาวนะรา ไทยพลัดถิ่นในเขตตะนาวศรี