stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รถโดยสารประจำทางในประเทศไทย
ระเบียงภาพ

รถเมล์ ขสมก. และเครือไทยสมายล์บัส ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
รถตู้โดยสารร่วมบริการ ขสมก. ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
รถมินิบัสโดยสารร่วมบริการ ขสมก. (ทดแทนรถตู้) ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
รถโดยสารร่วมบริการ บขส. ให้บริการระหว่างกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่างๆ
รถโดยสารหมวด 2 ให้บริการโดย บริษัท นครชัยแอร์ จำกัด
รถโดยสารหมวด 2 ให้บริการโดย บริษัท เทพสมบัติ จำกัด (สมบัติทัวร์)
รถโดยสารหมวด 2 ให้บริการโดย บริษัท เทพสมบัติ จำกัด (บางกอกบัสไลน์)
รถโดยสารหมวด 2 ให้บริการโดย บริษัท เพชรประเสริฐทัวร์ จำกัด
รถโดยสารหมวด 2 ให้บริการโดย บริษัท เชิดชัยทัวร์ จำกัด
รถโดยสารหมวด 2 ให้บริการโดย บริษัท นครชัย 21 จำกัด (ในเครือนครชัยทัวร์)
รถโดยสารหมวด 2 ให้บริการโดย บริษัท รถรุ่งเรือง จำกัด
รถโดยสารหมวด 2 ให้บริการโดย บริษัท เน็กซ์ เอ็กซ์เพรส จำกัด
รถมินิบัสโดยสารหมวด 2 (ใช้พลังงานไฟฟ้า) ให้บริการโดย บริษัท เน็กซ์ เอ็กซ์เพรส จำกัด
รถโดยสารร่วมบริการ บขส. สาย 68 (กรุงเทพฯ - บางลี่) เป็นรถหมวด 2 สายสุดท้ายที่ยังคงใช้รถพัดลมสีส้ม
รถโดยสารหมวด 3 ซึ่งมีเส้นทางต่อเนื่องเข้าสู่จังหวัดพิษณุโลก
รถโดยสารหมวด 1 ในจังหวัดอุดรธานี
รถโดยสารหมวด 3 ในจังหวัดขอนแก่น
รถโดยสารหมวด 3 ในจังหวัดอุบลราชธานี
รถโดยสารหมวด 3 ซึ่งมีเส้นทางต่อเนื่องเข้าสู่จังหวัดสุพรรณบุรี
รถโดยสารหมวด 3 ให้บริการโดย บริษัท เทพสมบัติ จำกัด (สมบัติทัวร์)
รถโดยสารหมวด 3 ให้บริการโดย บริษัท รถรุ่งเรือง จำกัด
รถมินิบัสโดยสารหมวด 3 ให้บริการระหว่างจังหวัดปทุมธานีและจังหวัดต่างๆ
รถมินิบัสโดยสารหมวด 3 ในจังหวัดภูเก็ต
รถมินิบัสโดยสารหมวด 3 ในจังหวัดยะลา (เฉพาะกิจ ณ กรุงเทพมหานคร)
รถมินิบัสโดยสารหมวด 3 ในจังหวัดนครสวรรค์
รถตู้โดยสารหมวด 3 ในจังหวัดนครสวรรค์
รถตู้โดยสารหมวด 3 ในจังหวัดกระบี่
รถตู้โดยสารหมวด 3 ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
รถตู้โดยสารหมวด 3 ในจังหวัดสงขลา
รถตู้โดยสารหมวด 3 ในจังหวัดฉะเชิงเทรา
รถตู้โดยสารหมวด 4 ในจังหวัดตราด (เฉพาะกิจ ณ กรุงเทพมหานคร)
รถตู้โดยสารหมวด 4 ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี (เฉพาะกิจ ณ มทร.ธัญบุรี จ.ปทุมธานี)
รถโดยสารหมวด 4 ในจังหวัดระยอง
รถโดยสารหมวด 4 ในจังหวัดเชียงใหม่
รถโดยสารหมวด 4 ในจังหวัดเชียงราย
รถโดยสารหมวด 4 ในจังหวัดอุบลราชธานี
รถโดยสารหมวด 4 ในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
รถสองแถว ในจังหวัดลพบุรี
รถสองแถว ในจังหวัดสุพรรณบุรี (เฉพาะกิจ ณ กรุงเทพมหานคร)
รถสองแถว ในจังหวัดระยอง
รถสองแถว ในจังหวัดตราด
รถสองแถว ในจังหวัดชุมพร
รถสองแถว ในจังหวัดกระบี่
รถสองแถว ในจังหวัดสุโขทัย
รถสองแถว ในจังหวัดสกลนคร
รถสองแถว ในจังหวัดอุบลราชธานี
รถสี่ล้อแดง ในจังหวัดเชียงใหม่
รถโพถ้อง ในจังหวัดภูเก็ต
รถกะป๊อสี่ล้อเล็ก ในกรุงเทพมหานคร
รถโดยสาร CU POP ในกรุงเทพมหานคร
รถโดยสาร BMA Feeder ในกรุงเทพมหานคร
รถเมล์ในจังหวัดเชียงราย ให้บริการโดย บริษัท ชัยพัฒนาขนส่งเชียงใหม่ จำกัด
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร)
มณฑลเฮย์หลงเจียง

| มณฑลเฮย์หลงเจียง 黑龙江省 |
| --- | --- |
มณฑล
การถอดเสียงชื่อมณฑล
 • ภาษาจีน: เฮย์หลงเจียงเฉิ่ง (黑龙江省 Hēilóngjiāng Shěng)
 • อักษรย่อ: HL / เฮย์ (黑 Hēi)
ภูมิทัศน์ของทะเลสาบจิ้งพัว
แผนที่แสดงที่ตั้งของมณฑลเฮย์หลงเจียง
พิกัด: 48°N 129°E﻿ / ﻿48°N 129°E﻿ / 48; 129
ตั้งชื่อจาก: เฮย์ (黑 hēi) — ดำ  หลง (龙 lóng) — มังกร  เจียง (江 jiāng) — แม่น้ำ แม่น้ำมังกรดำ (แม่น้ำอามูร์)
เมืองหลวง (และเมืองใหญ่สุด): ฮาร์บิน (ค.ศ. 1954–ปัจจุบัน)  ฉีฉีฮาร์ (ค.ศ. 1949–1953)
จำนวนเขตการปกครอง: 13 จังหวัด, 130 อำเภอ, 1,274 ตำบล
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรค: จาง ชิ่งเหว่ย์ (张庆伟)
 • ผู้ว่าการ: หวาง เหวินเทา (王文涛)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 454,800 ตร.กม. (175,600 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 6
ความสูงจุดสูงสุด: 1,690 เมตร (5,540 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2010)
 • ทั้งหมด: 38,312,224 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 15
 • ความหนาแน่น: 84 คน/ตร.กม. (220 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 28
ประชากรศาสตร์
 • องค์ประกอบทางชาติพันธุ์: ฮั่น: 95% แมนจู: 3% เกาหลี: 1% มองโกล: 0.4% หุย: 0.3%
 • ภาษาและภาษาถิ่น: ภาษาจีนกลางตะวันออกเฉียงเหนือ, ภาษาจีนกลางจี้หลู่, ภาษาจีนกลางเจียวเหลียว
รหัส ISO 3166: CN-HL
GDP (ค.ศ. 2017): 1.62 ล้านล้านเหรินหมินปี้  239.93 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 21)
 • ต่อหัว: 42,699 เหรินหมินปี้  6,324 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 25)
HDI (ค.ศ. 2018): 0.747 (สูง) (อันดับที่ 12)
เว็บไซต์: www.hlj.gov.cn
เฮย์หลงเจียง (จีน: 黑龙江ไฟล์:Zh-Heilongjiang.ogg; พินอิน: Hēilóngjiāng) เป็นมณฑลหนึ่งในสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มณฑลเฮย์หลงเจียงมีอาณาเขตทางทิศใต้ติดกับมณฑลจี๋หลิน และทิศตะวันตกติดกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน และยังติดกับประเทศรัสเซียทางทิศเหนือและทิศตะวันออก (ได้แก่ แคว้นอามูร์ แคว้นปกครองตนเองยิว ดินแดนฮาบารอฟสค์ ดินแดนปรีมอร์สกี และดินแดนซาไบคัลสกี) เมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของมณฑลคือ ฮาร์บิน ในบรรดาเขตการปกครองระดับมณฑลของจีน มณฑลเฮย์หลงเจียงมีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 6 ของประเทศ และมีประชากรมากเป็นอันดับที่ 15 ของประเทศ
ชื่อของมณฑลมาจากชื่อแม่น้ำสายที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล แม่น้ำเฮย์หลง (ชื่อจีนของแม่น้ำอามูร์) ซึ่งเป็นอาณาเขตระหว่างประเทศจีนและรัสเซีย มณฑลเฮย์หลงเจียงมีทั้งจุดเหนือที่สุด (ในนครมั่วเหอ ริมแม่น้ำอามูร์) และจุดตะวันออกสุดของของประเทศจี (ตรงจุดบรรจบของแม่น้ำอามูร์กับแม่น้ำอุสซูรี)
มณฑลเฮย์หลงเจียงมีการผลิตทางการเกษตรและวัตถุดิบที่สำคัญ เช่น ไม้ซุง น้ำมัน และถ่านหิน
ภูมิศาสตร์ > ที่ตั้งและอาณาเขต

มณฑลเฮย์หลงเจียงมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ ประเทศรัสเซีย
ทิศใต้ ติดต่อกับ มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ประเทศรัสเซีย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ประเทศจีน
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

ทิศตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออกเฉียงใต้เป็นพื้นที่สูง ทิศตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้เป็นพื้นที่ต่ำ
ทรัพยากร มีพื้นที่ป่าปกคลุม 191,900 ตร.กม. เป็น 41.9% ปริมาณสะสมและการผลิตป่าไม้เป็นอันดับ 1 ของจีน ยังมีพื้นที่ทุ่งหญ้า 43,300 ตร.กม.
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

รับอิทธิพลจากลมมรสุมแบบภาคพื้นทวีประหว่างเขตหนาวและอบอุ่น
เศรษฐกิจ

เกษตรกรรม มีการผลิตธัญพืชที่สำคัญได้แก่ ถั่วเหลือง ข้าวสาลี ข้าวโพด มันฝรั่ง ข้าวเจ้า 
อุตสาหกรรม มณฑลเฮยหลงเจียงมีอุตสาหกรรมใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย[ต้องการอ้างอิง]  เป็นฐานสำคัญของอุตสาหกรรมพลังงานของจีน นอกจากถ่านหินแล้ว ยังมีพลังงานไฟฟ้าและแก๊ส สถานีไฟฟ้าขนาดเล็กและใหญ่ในมณฑลมีเกือบ 200 แห่ง สามารถผลิตกระแสไฟฟ้าสูงถึง 1,400 ล้านเมกกะวัตต์/ชั่วโมง
การคมนาคม

ทางรถไฟ มีทางรถไฟสายหลักถึง 60 สายในมณฑลเฮยหลงเจียง รวมกับเส้นทางย่อยมีความยาวทั้งสิ้นกว่า 5,300 กิโลเมตร โดยมีทางรถไฟสาย สุยเฟินเหอ - ฮาเอ่อร์บินหรือฮาร์บิน (ในมณฑลเฮยหลงเจียง)- หม่านโจวหลี่ (ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน) เป็น สะพานแผ่นดินใหญ่
ทางหลวง ปี 2000 เส้นทางหลวงทั้งสิ้นกว่า 50,000 กิโลเมตร
การบินพลเรือน ปัจจุบันเฮย์หลงเจียงเปิดเส้นทางบิน 58 เส้นทาง เป็นเส้นทางบินภายในประเทศ 51 เส้นทาง ระหว่างประเทศ 6 เส้นทาง และเป็นเส้นทางสายพิเศษ สนามบินฮาร์บินยังเป็น 1 ใน 8 สนามบินใหญ่ของประเทศด้วย สามารถรองรับการเข้าออกของเครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่จากรัสเซีย และเมืองสำคัญในประเทศ เช่น ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กว่างโจว (กวางเจา) เซิ่นหยัง ซีอัน อูหลู่มู่ฉี เป็นต้น
เขตการปกครอง

มณฑลเฮย์หลงเจียงแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดทั้งหมด 13 แห่ง แบ่งเป็น 12 นครระดับจังหวัด และ 1 จังหวัด ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
  ฮาร์บิน ฉีฉีฮาร์ จีซี เฮ่อกั่ง ชวันยาชาน ต้าชิ่ง อีชุน เจียมู่ซี ชีไถเหอ หมู่ตานเจียง เฮย์เหอ สุยฮว่า จังหวัดต้าซิงอานหลิ่ง ☐ เขตเจียเก๋อต๋าฉี และเขตซงหลิ่ง ในทางพฤตินัยขึ้นอยู่กับจังหวัดต้าซิงอานหลิ่ง  แต่ทางนิตินัยเป็นส่วนหนึ่งของ กองธงปกครองตนเองโอโรเชน  เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน  

นครฮาร์บิน (จีน: 哈尔滨市; พินอิน: Hā'ěrbīn Shì)
นครฉีฉีฮาร์ (จีน: 齐齐哈尔市; พินอิน: Qíqíhā'ěr Shì)
นครจีซี (จีน: 鸡西市; พินอิน: Jīxī Shì)
นครเฮ่อกั่ง (จีน: 鹤岗市; พินอิน: Hègǎng Shì)
นครชวันยาชาน (จีน: 双鸭山市; พินอิน: Shuāngyāshān Shì)
นครต้าชิ่ง (จีน: 大庆市; พินอิน: Dàqìng Shì)
นครอีชุน (จีน: 伊春市; พินอิน: Yīchūn Shì)
นครเจียมู่ซี (จีน: 佳木斯市; พินอิน: Jiāmùsī Shì)
นครชีไถเหอ (จีน: 七台河市; พินอิน: Qītáihé Shì)
นครหมู่ตานเจียง (จีน: 牡丹江市; พินอิน: Mǔdānjiāng Shì)
นครเฮย์เหอ (จีน: 黑河市; พินอิน: Hēihé Shì)
นครสุยฮว่า (จีน: 绥化市; พินอิน: Suíhuà Shì)
จังหวัดต้าซิงอานหลิ่ง (จีน: 大兴安岭地区; พินอิน: Dàxīng'ānlǐng Dìqū)
เขตการปกครองระดับจังหวัดทั้ง 13 แห่งนี้ แบ่งย่อยอีกเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอ ทั้งหมด 128 แห่ง (แบ่งเป็น 65 เขต, 20 นครระดับอำเภอ, 42 อำเภอ, และ 1 อำเภอปกครองตนเอง) และแบ่งย่อยอีกเป็นเขตการปกครองระดับตำบล 1,284 แห่ง (แบ่งเป็น 473 เมือง, 400 ตำบล, 58 ตำบลชาติพันธุ์, และ 353 แขวง)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มณฑลเฮย์หลงเจียง
เว็บไซต์มณฑลเฮย์หลงเจียง เก็บถาวร 2020-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มหาวิทยาลัยนานาชาติเฮย์หลงเจียง เก็บถาวร 2021-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก เขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| มณฑล |  กวางตุ้ง  กานซู่  กุ้ยโจว  จี๋หลิน  เจ้อเจียง  เจียงซี  เจียงซู  ฉ่านซี  ชานซี  ชานตง  ชิงไห่  ไต้หวัน*  ฝูเจี้ยน  ยูนนาน  เสฉวน  หูเป่ย์  หูหนาน  เหลียวหนิง  เหอเป่ย์  เหอหนาน  ไหหลำ  อานฮุย  เฮย์หลงเจียง  |  |
| เขตปกครองตนเอง |  กว่างซี  ซินเจียง  ทิเบต  มองโกเลียใน  หนิงเซี่ย  |  |
| นครปกครองโดยตรง |  ฉงชิ่ง  เซี่ยงไฮ้  เทียนจิน  ปักกิ่ง  |  |
| เขตบริหารพิเศษ |  มาเก๊า  ฮ่องกง  |  |
*หมายเหตุ: ไต้หวันถูกอ้างสิทธิ์โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน แต่บริหารโดยสาธารณรัฐจีน
ฉีฉีฮาร์
จีซี
หมู่ตานเจียง
คิตะกีวชู

คิตะกีวชู (ญี่ปุ่น: 北九州市; โรมาจิ: Kitakyūshū-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดฟูกูโอกะ มีประชากร 940,978 คน นับเป็นนครใหญ่อันดับสองของจังหวัดฟูกูโอกะและเกาะคีวชูรองจากนครฟูกูโอกะ คิตะกีวชูเป็นหนึ่งใน 20 นครใหญ่ที่รัฐกำหนดของประเทศญี่ปุ่น
คิตะกีวชูถูกจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ 1963 จากการรวมเขตการปกครองเดิมซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองโคกูระ โดยชื่อคิตะกีวชูมีความหมายในภาษาญี่ปุ่นว่า "คีวชูเหนือ" ซึ่งเป็นตำแหน่งที่อยู่เหนือสุดของเกาะคีวชู อยู่ตรงข้ามกับนครชิโมโนเซกิของจังหวัดยามางูจิบนเกาะฮนชู โดยมีช่องแคบคัมมงกั้นระหว่างกัน จึงเป็นชุมทางสำคัญของการขนส่งระหว่างเกาะฮนชูกับเกาะคีวชูและมีท่าเรือขนาดใหญ่ จากสำมะโนประชากร ปี 2015 เขตมหานครใหญ่ฟูกูโอกะ-คิตะกีวชูมีประชากร 5,538,142 คน จัดเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นลำดับ 4 ของประเทศญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์ > จังหวัดโคกูระ

จังหวัดโคกูระเดิมเป็นจังหวัดในปี ค.ศ. 1871 หลังจากมีการยกเลิกระบบแคว้นของญี่ปุ่น โดยมีศาลาว่าการจังหวัดเดิมตั้งอยู่ตรงข้ามศูนย์การค้าริเวอร์วอล์ก หลังจากนั้นในปี ค.ศ 1876 จังหวัดโคกูระได้ถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดฟูกูโอกะ และเมืองโคกูระได้รับการยกฐานะเป็นนครในปี ค.ศ. 1900
ประวัติศาสตร์ > สงครามโลกครั้งที่ 2

ในวันที่ 16 มิถุนายม ค.ศ. 1944 ยาฮาตะเป็นเป้าหมายของการเริ่มต้นการทิ้งระเบิดของสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้โคกูระเป็นเป้าหมายแรกของการทิ้งระเบิดปรมาณูแฟตแมน ในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ 1945 แต่ได้เกิดหมอกควันหนาแน่นจากการทิ้งระเบิดในบริเวณใกล้เคียงก่อนหน้านี้ รวมถึงการตั้งใจปล่อยควันหรือไอน้ำจากโรงงานถ่านหินและน้ำมันในบริเวณโดยรอบ ทำให้ไม่สามารถทิ้งระเบิดได้ จึงได้มีการเปลี่ยนเป้าหมายไปทิ้งระเบิดที่นางาซากิแทน
ประวัติศาสตร์ > นคร

นครคิตะกีวชูถูกจัดตั้งขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1963 จากการควบรวมเขต 5 เขต ได้แก่เขตโมจิ, โคกูระ, โทบาตะ, ยาฮาตะ และวากามัตสึ โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เขตโคกูระ และได้รับการยกฐานะเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนดในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1963 สัญลักษณ์ของนครเป็นรูปดอกไม้ 5 กลีบสื่อถึงเมืองทั้ง 5 เมืองที่รวมตัวกัน และมีตัวอักษรคันจิ (北, คิตะ) อยู่ตรงกลาง
เขตการปกครอง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| นครคิตะกีวชูประกอบด้วย 7 เขตการปกครอง (กุ): | เขต | ประชากร | พื้นที่ | ความหนาแน่น |
|  |  | เมื่อ ก.ย. 2567 | ตร.กม. | คน/ตร.กม. |
|  |  เขตโคกูระคิตะ (小倉北区) (เขตศูนย์กลาง) | 179,312 | 39.23 | 4,571 |
|  |  เขตโคกูระมินามิ (小倉南区) | 203,491 | 171.51 | 1,186 |
|  |  เขตโมจิ (門司区) | 88,513 | 73.66 | 1,202 |
|  |  เขตโทบาตะ (戸畑区) | 54,921 | 16.61 | 3,307 |
|  |  เขตยาฮาตะฮิงาชิ (八幡東区) | 61,808 | 36.26 | 1,705 |
|  |  เขตยาฮาตะนิชิ (八幡西区) | 242,752 | 83.13 | 2,920 |
|  |  เขตวากามัตสึ (若松区) | 77,582 | 72.10 | 1,076 |
เดิมนากามะมีแผนที่จะเข้าร่วมเป็นเขตที่ 8 ของนครคิตะกีวชูในปี ค.ศ 2005 แต่ได้ถูกยกเลิกแผนไปเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 2004 โดยคณะกรรมการนครนากามะ
เมืองพี่น้อง

คิตะกีวชูเป็นเมืองคู่แฝดกับเมืองต่าง ๆ ภายนอกประเทศญี่ปุ่น
สุราบายา, อินโดนีเซีย, ตั้งแต่ ค.ศ. 1992
ต้าเหลียน, มณฑลเหลียวหนิง, จีน
อินชอน, เกาหลีใต้
นอร์ฟอล์ก, รัฐเวอร์จิเนีย, สหรัฐอเมริกา
ทาโคมา, รัฐวอชิงตัน, สหรัฐอเมริกา
ไฮฟอง, เวียดนาม
ดาเบา, ฟิลิปปินส์
พนมเปญ, กัมพูชา
อิปาตินกา, บราซิล, ตั้งแต่ 24 กรกฎาคม ค.ศ 1978
และมีเมืองคู่แฝด 1 เมืองในประเทศญี่ปุ่น:
มินามิกีวชู, จังหวัดคาโงชิมะ, ญี่ปุ่น
ดูเพิ่ม

โคกูระ
ท่าอากาศยานคิตะกีวชู
ซูเล (นักแสดงตลก)

| ซูเล |
| --- | --- |

ชื่อจริง: Sutisna
เกิด:  (1976-11-15) 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1976 (48 ปี) จิมาฮิ จังหวัดชวาตะวันตก อินโดนีเซีย
สื่อ: โทรทัศน์
สัญชาติ: อินโดนีเซีย
คู่สมรส:   ลีนา จูบาเอดะห์ (สมรส 1997; หย่า 2018)  นาตาลี โฮลเชอร์ (สมรส 2020; หย่า 2022) 
บุตร: กับ ลีนา จูบาเอดะห์: ริสกี ฟาเบียน อาดิยันชะห์ ซูติสนะ  ปุตรี เดลินะ อาดิยันนี ซูติสนะ  ริสวัน ฟาดิละห์ อาดิยันชะห์ ซูติสนะ  เฟร์ดินัน อาดิยันชะห์ ซูติสนะ กับ นาตาลี โฮลเชอร์: อัดซัม อาดิยันชะห์ ซูติสนะ 
ผลงานและบทบาทที่โดดเด่น: โอเปรา ฟัน ยาวา
ลายมือชื่อ: 
ซูติซนะ (อินโดนีเซีย: Sutisna) (เกิดวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1976), เป็นที่รู้จักโดยทั่วไปว่า ซูเล (อินโดนีเซีย: Sule) เป็นนักแสดงตลกและนักแสดงชาวอินโดนีเซีย เขามีชื่อเสียงหลังจากชนะรายการคัดเลือกนักแสดงตลกอินโดนีเซีย อาเปอี (API, Audisi Pelawak Indonesia "การประกวดนักแสดงตลกอินโดนีเซีย") ร่วมกับโอกิ ซูวาร์นะ และโอบิน วาห์ยุดิน ในกลุ่ม SOS เมื่อปี ค.ศ. 2005
ชีวิตส่วนตัว

ซูเลแต่งงานกับลีนา จูบาเอดะห์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1997 จนถึง ค.ศ. 2018 . ต่อมาได้แต่งงานกับนาตาลี โฮลเชอร์  และหย่ากันในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 2022
แหล่งอ้างอิง

1 2  Eko Hendrawan Sofyan (26 July 2010). "Sule, Tukang Jagung yang Jadi Miliarder". Kompas.com. สืบค้นเมื่อ 9 January 2012.
↑  "Alasan Sule Menikah di Usia 19 Tahun". suara.com (ภาษาอินโดนีเซีย). 18 February 2015. สืบค้นเมื่อ 11 February 2022.
↑  Dinisari, Mia Chitra (15 November 2020). "Nathalie Holscher Dinikahi Sule Sebagai Istri Kedua". Solopos (ภาษาอินโดนีเซีย). สืบค้นเมื่อ 8 August 2021.
มหาวิทยาลัยรามคำแหง

| --- | --- |
Ramkhamhaeng University
พระรูปพ่อขุนรามคำแหงมหาราช   สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
ชื่อย่อ: มร. / RU
คติพจน์: "เปลวเทียนให้แสง รามคำแหงให้ทาง" "รู้จักอภัย ตั้งใจศึกษา บูชาพ่อขุน สนองคุณชาติ" 
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514; 53 ปีก่อน (2514-11-26)
สังกัดการศึกษา: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
สังกัดวิชาการ: คณะวิชา  19 แห่ง ดูในบทความ 
งบประมาณ: 1,150,220,600 บาท (พ.ศ. 2568)
นายกสภาฯ: วีระพล ตั้งสุวรรณ
อธิการบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ วุฒิศักดิ์ ลาภเจริญทรัพย์ (รักษาการ)
อาจารย์: 1,108 คน (พ.ศ. 2566)
บุคลากรทั้งหมด: 3,645 คน (พ.ศ. 2566)
ผู้ศึกษา: 145,058 คน (พ.ศ. 2566)
ที่ตั้ง: เลขที่ 2086 ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร รหัสไปรษณีย์ 10240
วิทยาเขต: วิทยาเขต  3 แห่ง ดูในบทความ 
เพลง: มาร์ชรามคำแหง มหาวิทยาลัยของประชาชน (ไม่เป็นทางการ)
ต้นไม้: สุพรรณิการ์
สี:   น้ำเงิน   ทอง
ฉายา: "ลูกพ่อขุน"
เครือข่าย: ASAIHL
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยรามคำแหง (อังกฤษ: Ramkhamhaeng University; อักษรย่อ: มร. – RU) เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐบาล ดำเนินการเรียนการสอนแบบ "ตลาดวิชา" อันเป็นระบบเดียวกับมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในอดีต) ซึ่งรับบุคคลเข้าศึกษาโดยไม่มีการสอบคัดเลือกและไม่จำกัดจำนวน
ด้วยความเป็น "มหาวิทยาลัยตลาดวิชา" ระบบการศึกษาของมหาวิทยาลัยรามคำแหงจึงเปิดโอกาสให้นักศึกษาสามารถเลือกวิธีเรียนที่เหมาะสมกับความต้องการและความจำเป็นของแต่ละบุคคล จึงจัดให้มีการบรรยายในชั้นเรียนที่มหาวิทยาลัย สำหรับผู้ที่จะเข้าฟังบรรยายในชั้นเรียน และจัดให้มีสื่อการสอนทางไกลเพื่อการศึกษาด้วยตนเอง เช่น ตำราเรียน การบรรยายผ่านวิทยุและโทรทัศน์ ตลอดจนอินเทอร์เน็ต เพื่ออำนวยความสะดวกให้นักศึกษาที่มีภาระการงาน หรืออยู่ในท้องถิ่นห่างไกลไม่สามารถเดินทางมาเรียนอย่างสม่ำเสมอได้
อย่างไรก็ตาม ในบางสาขาวิชาที่ต้องมีการฝึกปฏิบัติหรือจำเป็นต้องศึกษาจากผู้สอนอย่างใกล้ชิด มหาวิทยาลัยหรือภาควิชาอาจกำหนดให้นักศึกษาต้องเข้าชั้นเรียน โดยเฉพาะคณะวิทยาศาสตร์ และวิศวกรรมศาสตร์ รวมถึงคณะอื่น ๆ ในบางรายวิชา
ที่ตั้ง > มหาวิทยาลัยรามคำแหง (ส่วนกลาง)

แรกเริ่มที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2514 ได้รับอนุญาตให้ใช้สถานที่แสดงสินค้านานาชาติที่ ตำบลหัวหมาก อำเภอบางกะปิ (ขณะนั้น) จำนวน 300 ไร่เศษ เป็นสถานที่ตั้งมหาวิทยาลัย ระยะแรกที่ทำการเปิดสอนได้ใช้อาคารแสดงสินค้าที่มีอยู่เดิมเป็นที่ทำการและห้องเรียนของมหาวิทยาลัย ต่อมาได้มีการก่อสร้างอาคารที่ทำการคณะ/สำนัก/สถาบัน รวมทั้งอาคารเรียน ฯลฯ เพิ่มขึ้นแทนอาคารแสดงสินค้าเดิมเหล่านั้น จะเห็นว่า ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยรามคำแหงมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนแปลงไปมาก บริเวณของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยอาคารหลากหลายที่ทันสมัย บรรยากาศเป็นมหาวิทยาลัยวิชาการ อีกทั้งภูมิทัศน์สวยงาม สะอาด และสะดวกสบาย
มหาวิทยาลัยรามคำแหง หัวหมาก เป็นสถานที่ตั้งที่ทำการของทุกคณะ/สำนัก/สถาบันต่าง ๆ เป็นศูนย์กลางการบริหารและการเรียนการสอนของมหาวิทยาลัย
ที่ตั้ง > มหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตปัจฉิมสวัสดิ์ – สุวรรณนภาศรี (รามคำแหง 2 – บางนา)

เนื่องจากมหาวิทยาลัยรามคำแหงมีผู้สนใจเข้าศึกษาต่อเป็นจำนวนมาก จนสถานที่เรียนที่หัวหมากเริ่มแออัด มหาวิทยาลัยจึงได้เปิดวิทยาเขตรามคำแหง 2 หรือวิทยาเขตปัจฉิมสวัสดิ์ – สุวรรณนภาศรี (วิทยาเขตบางนา) ในปี พ.ศ. 2522 (และเริ่มเปิดทำการสอนปี พ.ศ. 2527) บนที่ดินที่ได้รับการบริจาคจากนายวิวัฒน์ สุวรรณนภาศรี และพลตำรวจโท กริช ปัจฉิมสวัสดิ์ จำนวน 155 ไร่เศษ ซึ่งตั้งอยู่ตำบลดอกไม้ (บางแก้ว) เขตพระโขนง บริเวณกิโลเมตรที่ 8 ถนนบางนา-ตราด เพื่อรองรับการขยายตัวของจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว วิทยาเขตบางนาจึงใช้เป็นสถานที่จัดการเรียนการสอนกระบวนวิชาชั้นปีที่ 1 ของระดับปริญญาตรีทุกสาขา ต่อมาได้ใช้เป็นสถานที่สอนระดับปริญญาโทในบางโครงการด้วย
ที่ตั้ง > มหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตสุโขทัย

เมื่อปี พ.ศ. 2542 มหาวิทยาลัยได้จัดตั้งสาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสุโขทัย ขึ้น เพื่อการกระจายโอกาสทางการศึกษาให้ท้องถิ่นและจังหวัดใกล้เคียง ซึ่งได้มีการจัดการเรียนการสอนทั้งระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก รวมทั้งหลักสูตรโครงการพิเศษต่าง ๆ จังหวัดสุโขทัยนั้นในอดีตคือกรุงสุโขทัยในยุคสมัยของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช
ต่อมาในปี พ.ศ. 2549 ที่ประชุมคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้มีมติเห็นชอบโครงการยกฐานะ มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสุโขทัย เป็นมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตสุโขทัย ในการนี้ มหาวิทยาลัยรามคำแหงได้รับงบประมาณแผ่นดินเตรียมการก่อสร้างอาคารเรียน ฯลฯ เปิดสอนคณะธุรกิจการบริการ และคณะสาธารณสุขศาสตร์ รวมไปถึงปริญญาตรีส่วนภูมิภาค เปิดที่สาขาวิทยบริการแห่งนี้ด้วย
นอกจากวิทยาเขตสุโขทัยนี้ มหาวิทยาลัยรามคำแหงยังมี "ส่วนภูมิภาค" ซึ่งเป็นหน่วยจัดการเรียนการสอนและพื้นที่ในความดูแลของมหาวิทยาลัย คือ สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ ต่างจังหวัด 23 แห่ง จัดการเรียนการสอนปริญญาตรี, โท (บางคณะ)
ที่ตั้ง > สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติต่างประเทศ

มหาวิทยาลัยรามคำแหงได้เริ่มขยายการเรียนการสอนสู่ต่างประเทศ ตั้งแต่ภาคการศึกษาที่ 2/2546 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้โอกาสและความเสมอภาคทางการศึกษาแก่ปวงชนชาวไทยในต่างประเทศทั่วโลก เพื่อนำการอุดมศึกษาไทยสู่สากลอย่างเป็นรูปธรรม และพัฒนาการอุดมศึกษาไทยแข่งขันในเวทีการศึกษาโลก พัฒนาศักยภาพการจัดการศึกษาของมหาวิทยาลัยรามคำแหง รวมทั้งสร้างชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยรามคำแหงและประเทศชาติให้กว้างไกลทั่วสากล
หลักสูตรที่เปิดสอนในต่างประเทศ เปิดสอนระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท และกำลังจะเปิดสอนระดับปริญญาเอก ปัจจุบัน ขยายสู่ 29 ประเทศทั่วโลก มีศูนย์สอบ 38 แห่งในประเทศต่าง ๆ และกำลังขยายเพิ่มขึ้น การจัดสอบได้รับความร่วมมืออย่างดียิ่งจากกระทรวงการต่างประเทศ ในการให้ความอนุเคราะห์สถานที่สอบ และการดำเนินการจัดสอบ ณ สถานเอกอัครราชทูตไทย และสถานกงสุลใหญ่ในประเทศต่าง ๆ ที่มีผู้สมัครเรียน 
ประเทศที่มีศูนย์สอบมหาวิทยาลัยรามคำแหง 29 ประเทศ
ที่ตั้ง > สถาปัตยกรรมที่สำคัญในมหาวิทยาลัย

พระที่นั่งไอศวรรย์ทิพย์อาสน์ พระที่นั่งไอศวรรย์ทิพยอาสน์ เป็นจุดเด่นของพระราชวังบางปะอิน อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งในมหาวิทยาลัยรามคำแหงก็มีพระที่นั่งจำลององค์นี้ ตั้งอยู่กลางสระน้ำ ด้านหน้าพระบรมราชานุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหงมหาราช เป็นสัญลักษณ์ที่ชาวรามคำแหงภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง
เรือสุพรรณหงส์จำลอง อยู่กลางสระน้ำภายในเรือประดิษฐานพระพุทธรูปจำลอง ซึ่งมีความสวยงามโดดเด่น
พระบรมราชานุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหงมหาราช  มหาวิทยาลัยได้สร้างพระบรมราชานุสาวรีย์ของพระองค์ท่านไว้กลางมหาวิทยาลัยที่เรียกว่า "ลานพ่อขุน" ที่นี่ จึงเป็นจุดรวมใจของชาวรามคำแหงทั้งมวล
ศาลาไทยประยุกต์  อยู่หน้าอาคารสุโขทัย เป็นศาลาประยุกต์ กลางน้ำ จัดเป็นสถาปัตยกรรมผสมผสานร่วมสมัย
หอนาฬิกา  จัดเป็นหอนาฬิกาขนาดใหญ่ มีความสูงเท่ากับตึก 4 ชั้น หน้าปัด เป็นสถาปัตยกรรมศิลาจารึก เป็นกระจกสีฟ้า เดินเวลาแบบดิจิทัล
การบริหารงาน > อธิการบดี

นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน มหาวิทยาลัยรามคำแหงมีผู้ดำรงตำแหน่ง อธิการบดี ดังรายนามต่อไปนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| มหาวิทยาลัยรามคำแหง  | มหาวิทยาลัยรามคำแหง  | มหาวิทยาลัยรามคำแหง  |  |
| รายนามอธิการบดี | วาระการดำรงตำแหน่ง | อ้างอิง |  |
| 1. ศาสตราจารย์ ดร.ศักดิ์ ผาสุขนิรันต์ |  13 พฤษภาคม พ.ศ. 2514 – 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 (วาระที่ 1)   30 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 – 22 มิถุนายน พ.ศ. 2516 (วาระที่ 2)   28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 (วาระที่ 3)   |      |  |
| 2. ศาสตราจารย์กำธร พันธุลาภ |  2 กันยายน พ.ศ. 2517 – 1 กันยายน พ.ศ. 2519 (วาระที่ 1)   21 กันยายน พ.ศ. 2519 – 20 กันยายน พ.ศ. 2521 (วาระที่ 2)   |      |  |
| 3. รองศาสตราจารย์ ดร.อภิรมย์ ณ นคร |  3 ตุลาคม พ.ศ. 2523 – 2 ตุลาคม พ.ศ. 2525 |   |  |
| 4. รองศาสตราจารย์สุขุม นวลสกุล |  15 มกราคม พ.ศ. 2526 – 14 มกราคม พ.ศ. 2528 (วาระที่ 1)   15 เมษายน พ.ศ. 2528 – 14 เมษายน พ.ศ. 2530 (วาระที่ 2)   |     |  |
| 5. ศาสตราจารย์ ดร.ธรรมนูญ โสภารัตน์ |  13 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 – 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 |   |  |
| 6. รองศาสตราจารย์ชูศักดิ์ ศิรินิล |  6 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 – 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 (วาระที่ 1)   20 กันยายน พ.ศ. 2534 – พ.ศ. 2537 (วาระที่ 2)   |      |  |
| 7. รองศาสตราจารย์รังสรรค์ แสงสุข |  13 มกราคม พ.ศ. 2537 – 12 มกราคม พ.ศ. 2539 (วาระที่ 1)   15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 – 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 (วาระที่ 2)   20 สิงหาคม พ.ศ. 2541 – 19 สิงหาคม พ.ศ. 2545 (วาระที่ 3)   16 มกราคม พ.ศ. 2546 – 16 มกราคม พ.ศ. 2550 (วาระที่ 4)   |            เก็บถาวร 2015-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน |   |
| 8. รองศาสตราจารย์คิม ไชยแสนสุข |  18 มิถุนายน พ.ศ. 2550 – 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 |   |   |
| 9. ผู้ช่วยศาสตราจารย์วุฒิศักดิ์ ลาภเจริญทรัพย์ |  21 ตุลาคม พ.ศ. 2554 – 20 ตุลาคม พ.ศ. 2558 (วาระที่ 1)   3 มีนาคม พ.ศ. 2559 – 2 มีนาคม พ.ศ. 2563 (วาระที่ 2) |     |  |
| 10. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สืบพงษ์ ปราบใหญ่ |  12 กันยายน พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน |   |  |
การศึกษา

มหาวิทยาลัยรามคำแหงได้เปิดรับสมัครนักศึกษารุ่นแรกในปี พ.ศ. 2514 ซึ่งในครั้งแรกเปิดสอนใน 4 คณะ คือ คณะนิติศาสตร์, คณะบริหารธุรกิจ, คณะมนุษยศาสตร์ และคณะศึกษาศาสตร์ โดยมีผู้สนใจสมัครเป็นนักศึกษาในครั้งแรกจำนวน 37,198 คน ต่อมาใน พ.ศ. 2517 ได้เปิดเพิ่มอีกสามคณะ คือ คณะวิทยาศาสตร์, คณะรัฐศาสตร์ และคณะเศรษฐศาสตร์ กระทั่งในปี พ.ศ. 2540 ได้เปิดสอนคณะวิศวกรรมศาสตร์
ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยมีกระบวนวิชาที่เปิดสอนในระดับปริญญาตรีประมาณ 2,600 กระบวนวิชา ระดับปริญญาโท 130 กระบวนวิชาจัดการศึกษาครอบคลุมทางด้านสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และวิทยาศาสตร์สุขภาพ ทุกระดับจำนวนทั้งสิ้น 256 หลักสูตร เป็นระดับปริญญาตรี 111 หลักสูตร, ประกาศนียบัตรบัณฑิต 8 หลักสูตร, ปริญญา จัดการสอนในหลักสูตรระดับอนุปริญญา 23 สาขาวิชา, ระดับปริญญาตรี 60 สาขาวิชา, ระดับประกาศนียบัตรบัณฑิต 1 สาขาวิชาระดับ, ปริญญาโท 30 สาขาวิชา โดยมีคณะวิชาที่รับผิดชอบ 8 คณะ และหน่วยงานเทียบเท่าคณะรับผิดชอบการเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษาอีก 1 หน่วยงาน รวมทั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ หลักสูตรปริญญาเอก, หลักสูตรภาคภาษาอังกฤษ และเปิดคณะศิลปกรรมศาสตร์, คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, คณะธุรกิจการบริการ และคณะสาธารณสุขศาสตร์
การศึกษา > กลุ่มสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์

คณะนิติศาสตร์
คณะรัฐศาสตร์
คณะมนุษยศาสตร์
คณะสื่อสารมวลชน
คณะเศรษฐศาสตร์
คณะบริหารธุรกิจ
คณะศึกษาศาสตร์
คณะศิลปกรรมศาสตร์
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
คณะธุรกิจการบริการ
สถาบันการศึกษานานาชาติ
สำนักวิชาสังคมศาสตร์
การศึกษา > กลุ่มวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

คณะวิทยาศาสตร์
คณะวิศวกรรมศาสตร์
การศึกษา > กลุ่มวิทยาศาสตร์สุขภาพ

คณะสาธารณสุขศาสตร์
คณะทัศนมาตรศาสตร์
คณะพยาบาลศาสตร์
โครงการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์
นอกจากนี้ ยังมีหลายหน่วยงานที่เป็นส่วนสนับสนุนของการจัดหลักสูตรการเรียนการสอนและบริการสำหรับนักศึกษา เช่น สถาบันภาษา, กองกิจการนักศึกษา
การศึกษา > กลุ่มบัณฑิตศึกษา

บัณฑิตวิทยาลัย
บุคคลสำคัญ

ดูเพิ่มที่ หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยตลาดวิชา
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช มหาวิทยาลัยเปิดแห่งเดียวของประเทศไทย