stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บาเลเรียโน เวย์เลร์
ทางสู่การเป็นข้าหลวงใหญ่

นับตั้งแต่ปี 2419 เป็นต้นมา เวย์เลร์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าการแห่งกานาเรียส ก่อนที่ในปี 2431 เขาจะได้รับแต่งตั้งให้เป็นข้าหลวงใหญ่แห่งสเปนประจำฟิลิปปินส์ ขณะที่เขาอยู่ประจำการที่ฟิลิปปินส์ มีปัญหาเข้ามามากมายไม่ว่าจะเป็นการประท้วงเรียกร้องสิทธิสตรีในการได้รับการศึกษาเบื้องต้น ตลอดจนปัญหาของการลุกฮือของชาวตากาล็อกพื้นเมืองในฟิลิปปินส์ แม้ว่าจะไม่ได้เป็นปัญหาที่ใหญ่มากแต่เขาก็สามารถแก้ปัญหาในฟิลิปปินส์ได้ค่อนข้างดี ก่อนที่เขาจะกลับไปสเปนในปี 2435 เพื่อไปเป็นแม่ทัพคุมกองพลที่ 6 ที่ประจำอยู่ที่แคว้นบาสก์และนาวาร์ ทั้งนี้เพื่อดำรงความสงบและไม่ให้แคว้นทั้งสองลุกฮือขึ้นต่อต้านสเปน ทั้งนี้เขาถูกตั้งให้เป็นผู้ว่าการประจำบาร์เซโลนาด้วยอีกตำแหน่ง ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งนี้อยู่ 4 ปี ก่อนจะถูกส่งไปเป็นข้าหลวงใหญ่ประจำคิวบาในเวลาถัดมา
ข้าหลวงใหญ่ประจำคิวบา

เวย์เลอร์ถูกส่งให้ไปดำรงตำแหน่งข้าหลวงใหญ่แห่งสเปนประจำคิวบา ทั้งนี้เป็นไปตามนโยบายใหม่ของรัฐบาลอันโตนิโอ กาโนบัส เดล กัสติโย ซึ่งตัดสินใจไม่ประนีประนอมกับกลุ่มกบฏในคิวบาอีกต่อไป ดังนั้นแล้วเมื่อเวย์เลร์มาถึงคิวบา เขาได้รับอำนาจเต็มจากรัฐบาลในการกำจัดกลุ่มกบฏที่กระด้างกระเดื่องกับรัฐบาลอาณานิคม ฟื้นฟูอำนาจทางการเมืองของรัฐบาลสเปนภายในคิวบา ตลอดจนทำให้ผลผลิตน้ำตาลในคิวบายังคงสามารถเติบโตไปได้ในคิวบา
ในช่วงต้นกองกำลังของเวย์เลร์ประสบความสำเร็จในการปราบปรามพวกกบฏ อย่างไรก็ตามพวกกบฏหนีเข้าป่าและได้รับการสนับสนุนจากชาวบ้านที่ให้ข้าวปลาอาหารตลอด และมักจะปิดบังที่ซ่อนของกลุ่มกบฏตลอดเวลาที่พวกทหารสเปนจะใช้งาน ซึ่งกลายเป็นปัญหาของรัฐบาลเวย์เลร์ เพราะการที่ชาวบ้านให้การช่วยเหลือกบฏแบบนี้ทำให้พวกเขาไม่สามารถปราบปรามกบฏได้อย่างเด็ดขาด เวย์เลร์เล็งเห็นว่าปัญหานี้เกิดขึ้นจากที่ชาวบ้านร่วมมือกับกบฏ ดังนั้นหากแยกชาวบ้านออกจากกบฏก็จะทำให้กลุ่มกบฏเสียกำลังและอาหารไปเอง รัฐบาลเวย์เลร์เริ่มทำการแบ่งพื้นที่ทั่วทั้งเกาะคิวบาออกเป็นส่วน ๆ จากนั้นก็โยกย้ายผู้คนตามหมู่บ้าน ชนบท หรือทำการเกษตร ไปอยู่ตามเมืองใหญ่ ไม่ก็ให้อยู่ตามนิคมที่รัฐบาลอาณานิคมได้สร้างเอาไว้ ซึ่งการโยกย้ายที่อยู่ครั้งสำคัญนี้ทำให้ประชากรกว่า 300,000 คน สูญเสียที่อยู่และส่วนมากเป็นผู้หญิงและก็เด็ก ส่วนพื้นที่ว่างที่เหลือที่อยู่นอกเหนือจากพื้นที่ที่รัฐบาลอาณานิคมกำหนด เวย์เลร์ก็จัดให้ทำลายพื้นที่เหล่านั้นไม่ให้ทำอะไรได้ ไร่นาและสวนอ้อยของเกษตรถูกเผาทำลายราบ ปศุสัตว์ถูกทำลายและฆ่า รัฐบาลอาณานิคมเข้าควบคุมพื้นที่ชนบทของเกาะคิวบาไว้ทั้งหมด และทำให้พื้นที่เหล่านี้ไม่เอื้ออำนวยต่อกลุ่มกบฏให้ได้มากที่สุด
นโยบายของเวย์เลร์ได้รับการตั้งชื่อว่าเป็นนโยบาย "การจัดระเบียบใหม่" (reconcentración) ซึ่งประสบความสำเร็จมากในการตัดท่อน้ำเลี้ยงของกลุ่มกบฏที่หลอกหลอนรัฐบาลอาณานิคมมาอย่างยาวนาน อย่างไรก็ตามนโยบายนี้ก็ได้มอบฉายาให้กับเวย์เลร์ว่าเป็น "นักเชือด" (El Carnicero)เพราะการรวบรวมผู้คนเอาไว้มาอยู่ในที่เดียว ในพื้นที่ที่มีการทำการเกษตรน้อยกว่าเดิมนั้น ส่งผลโดยตรงต่อมิติทางเศรษฐกิจที่ทำให้การจัดสรรอาหารให้น้อยลง และทำให้ชาวคิวบาในชนบทอดอยากและหิวโหย ตลอดจนสุขลักษณะที่ไม่ดีจนเกิดโรคระบาดกระจายไปตามนิคมต่าง ๆ ที่รัฐบาลอาณานิคมคิวบาจัดการเอาไว้ ส่งผลโดยตรงทำให้มีคนตายไปมากถึง 150,000–400,000 คน และทำลายระบบนิเวศการบริหารพื้นที่ของชาวคิวบา ตลอดจนทำลายความศรัทธาที่มีต่อรัฐบาลอาณานิคมไปจนหมดสิ้น ผลจากการดำเนินนโยบายการจัดระเบียบใหม่นอกจากสร้างความเสียหายต่อภาคเศรษฐกิจของคิวบาเองที่ไม่สามารถส่งออกน้ำตาลได้ที่ควร และยิ่งทำให้เกิดความตึงเครียดทางการเมืองระหว่างสเปนกับสหรัฐอีก
อย่างไรก็ตามการดำเนินงานของเวย์เลร์ล้วนแล้วแต่ได้รับการหนุนหลังจากรัฐบาลพรรคอนุรักษ์นิยมของเดล กัสติโย การกวาดล้างกลุ่มกบฏตลอดจนการควบคุมชาวสวนตามชนบทยังเป็นไปอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งมีการผลัดเปลี่ยนรัฐบาลที่สเปน ในปี 2440 เวย์เลร์ถูกเรียกตัวกลับ และมีการปรับแผนนโยบายใหม่ในคิวบา หนึ่งในความเปลี่ยนแปลงคือการทำลายนโยบายการจัดระเบียบผู้คนและการกักกันผู้คน ซึ่งรวมระยะเวลาที่เวย์เลร์ปฏิบัติการณ์ที่คิวบาคิดเป็นระยะเวลา 1 ปี 10 เดือน
กลับสเปนและวาระสุดท้ายของชีวิต

เมื่อกลับมายังสเปน ด้วยชื่อเสียงที่เคยสร้างชื่อมาและด้วยความเป็นทหารทำให้เขามีบารมีในทางการเมืองของสเปนมาก และเป็นที่น่านับถือของคนหลายคนทางการเมือง โดยในเวลานี้เขามีอายุเกือบจะ 70 ปีแล้ว แต่ก็ยังได้รับความวางใจให้เป็นผู้ว่าการประจำเมืองสำคัญทั้งมาดริดที่เป็นเมืองหลวง หรือบาร์เซโลนา รวมทั้งในบางรัฐบาลเขายังได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีประจำกระทรวงสงครามอยู่หลายรอบในช่วงเวลาแห่งปี 2443-2452
บาเลเรียโน เวย์เลร์ เสียชีวิตในวันที่ 20 ตุลาคม 2473 ขณะอายุ 92 ปี ในช่วงวาระสุดท้ายเขาขอที่จะให้มีการจัดรัฐพิธีศพให้กับเขา อย่างไรก็ตามด้วยสถานการณ์ทางการเมืองที่ไม่แน่นอนทำให้พิธีศพของเขาไม่ใช่รัฐพิธี และมีการฝังอย่างเรียบง่ายแทน
บรรณานุกรม

Navarro García, L. (1998). "1898, la incierta victoria de Cuba". Anuario de Estudios Americanos. University of Sevilla. 55 (1): 165–187. doi:10.3989/aeamer.1998.v55.i1.370.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
สการ์เลตต์ โจแฮนส์สัน

| สการ์เลตต์ โจแฮนส์สัน |
| --- | --- |
โจแฮนส์สันใน ค.ศ. 2019
เกิด: สการ์เลตต์ อิงกริด โจแฮนส์สัน  (1984-11-22) 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 (39 ปี) นครนิวยอร์ก สหรัฐ
พลเมือง: สหรัฐ เดนมาร์ก
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1994–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ไรอัน เรย์โนลส์ (สมรส 2008; หย่า 2011) โรเมน ดูริแอก (สมรส 2014; หย่า 2017) โคลิน จอสต์ (สมรส 2020)
บุตร: 2 คน
ญาติ: ไยเนอร์ โจแฮนส์สัน (ปู่)
ลายมือชื่อ

สการ์เลตต์ อิงกริด โจแฮนส์สัน (อังกฤษ: Scarlett Ingrid Johansson; เกิด 22 พฤศจิกายน, ค.ศ. 1984) เป็นนักแสดงและนักร้องหญิงชาวอเมริกัน-เดนมาร์ก สัญชาติเดนมาร์ก อายุ 39 ปี สการ์เลตต์มีชื่อเสียงจากบทบาทการแสดงในเรื่อง The Horse Whisperer ในปีค.ศ. 1998 และได้รับบทวิจารณ์อย่างล้นหลามจากบทบาทการแสดงในเรื่อง Ghost World, Lost in Translation และ Girl with a Pearl Earring สการ์เลตต์ได้รับรางวัลแบฟตาจากเรื่อง Lost in Translation และได้รับการเสนอชื่อขึ้นชิงรางวัลลูกโลกทองคำจากเรื่อง Lost in Translation และ Girl with a Pearl Earring ในปีค.ศ. 2003 ด้วย
นอกจากบทบาทการแสดงแล้ว สการ์เลตต์ยังมีผลงานเพลงอีกด้วย อัลบัมแรกของเธอ คือ  Anywhere I Lay My Head วางจำหน่ายวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2008
และยังได้เคยติดในชาร์ตอันดับดาราฮอลลีวุดที่อกสวยเป็นอันดับ 1 ด้วย
ด้านครอบครัว

มีเชื้อสายโปแลนด์-เดนมาร์ก โดยพ่อของสการ์เลตต์เป็นสถาปนิก ส่วนแม่ (เมลลานี โจแฮนส์สัน) ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับสการ์เลตต์ สการ์เลตต์ยังมีพี่น้องอีก 3 คน คือ วาเนสซา เอเดรียน และฮันเตอร์ (น้องชายฝาแฝดของสการ์เลตต์) แต่เนื่องจาก พ่อและแม่แยกทางกันไป ตั้งแต่สการ์เลตต์อายุ 13 ปี จึงทำให้เธอมีน้องชายต่างแม่อีก 1 คน คือ คริสเตียน
สการ์เลตต์มีโอกาสแสดงฝีมือทางการแสดงบนเวทีบรอดเวย์ด้วยวัยเพียง 8 ขวบ ในละครเวทีเรื่อง "Sophistry" ต่อมาเมื่อเธอจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมในแมนฮัตตันในปี 2002 จึงมาสมัครเข้าเรียนต่อที่ Lee Strasberg Theatre Institute for Young People
สกา (แนวดนตรี)

| สกา |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: เมนโต คาลิปโซ แจ๊ส ริทึมแอนด์บลูส์
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ปลายทศวรรษ 1950 ในประเทศจาเมกา
เครื่องบรรเลงสามัญ: กีตาร์ไฟฟ้า กีตาร์เบส ทรัมเป็ต ทรอมโบน แซกโซโฟน เปียโน กลองชุด ออร์แกนไฟฟ้า
รูปแบบอนุพันธุ์: ร็อกสเตดดี เร็กเก
แนวประสาน
ทูโทน สกาแจ๊ส สกาป็อป สกาพังก์ สกาคอร์ สเปาจ์ คริสเตียนสกา
ทัศนียภาพในระดับภูมิภาค
ออสเตรเลีย ญี่ปุ่น สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา
หัวข้ออื่น ๆ
รายชื่อศิลปินแนวสกา ม็อด สกินเฮด
สกา (อังกฤษ: ska) เป็นแนวเพลงที่เกิดในประเทศจาเมกา ช่วงปลายทศวรรษที่ 50 ซึ่งต่อมามีการพัฒนาเป็นร็อกสเตดดีและเร็กเก
เพลงสกา เป็นการรวมองค์ประกอบเพลงแถบแคริบเบียนอย่างเมนโตและคาลิปโซเข้ากับ แจ๊สและอาร์แอนด์บีจากสหรัฐอเมริกา มีลักษณะพิเศษตรงไลน์เบส สำเนียงกีตาร์ และจังหวะเปียโนที่แตกต่างกัน สิ่งที่โดดเด่นอีกอย่างคือมีการใช้เครื่องเป่าทองเหลือง เช่น แซกโซโฟน ทรัมเป็ต ทรอมโบน เป็นต้น
ในทศวรรษที่ 60 สกามีความหมายถึงแนวดนตรีของ Rudeboy ในสหราชอาณาจักร สกาได้รับความนิยมในกลุ่มม็อดและสกินเฮด มีวงดังอย่าง Symarip, Laurel Aitken, Desmond Dekker และ The Pioneers เป็นต้น
ดูเพิ่ม

รายชื่อศิลปินแนวสกา
วงสกาในประเทศไทย

ทีโบน
skala
สกาแล็กซี่
สกาเบอรรี
ปั๊ปป้า สกาแบนด์
เท็ดดี้ สกา
Kai-jo Barthers
OK Mocca (ปัจจุบันเปลี่ยนเป็น Mocca Garden)
Bomberman
ดีปโอซี
จ๊อบ บรรจบ
คณะมโหรีดนตรีสกา The Superglasses ska ensomble
Mayura Ska Gangster
*Ska Chance
สกายร็อคเก็ต (หนังสือการ์ตูน)

| Skyrocket |
| --- | --- |
Skyrocket from Power Company #3 Art by Tom Grummett
ข้อมูลการจัดพิมพ์
ผู้จัดพิมพ์: ดีซีคอมิกส์
ปรากฏตัวครั้งแรก: JLA ฉบับที่ 61  (กุมภาพันธ์ 2002)
สร้างสรรค์โดย: Kurt Busiek (writer) Tom Grummett (artist)
ข้อมูลในเรื่อง
ชื่อจริง: Celia Forrestal
สังกัดทีม: Power Company United States Navy Argo Technologies
ความสามารถ: Wears a high-tech harness that can absorb, convert and redirect any form of energy.  Also lets her fly.
สกายร็อคเก็ต (อังกฤษ: Skyrocket) เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนชุดของสำนักพิมพ์ดีซีคอมิกส์ เธอปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูนเรื่อง JLA ฉบับที่ 61
 (กุมภาพันธ์ 2002) และสร้างสรรค์โดย Kurt Busiek และTom Grummett
เวอร์ชันอื่นๆ

จอมวายร้ายใช้ชื่อ Skyrocket ปรากฏตัวในชุดตามหนังสือทีวีแอนิเมชั่นการ์ตูน Super Friends ฉบับที่ 4 Skyrocket ซึ่งถือกำเนิดรุ่นการ์ตูนกระแสหลักและไม่เพียงแต่ซุเปอร์ฮีโร่วายร้าย แต่เป็นชายชาวอเมริกัน-ยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น

Komiks.dk Mini Guide to the Power Company เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
DCU Guide entry for Skyrocket เก็บถาวร 2012-03-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยรังสิต

| --- | --- |
Faculty of Medical Technology Rangsit University
คติพจน์: ความรู้นำ คุณธรรมเด่น เน้นสามัคคี มีคุณภาพ
คณบดี: รศ.เยาวลักษณ์ พิมายนอก
ที่อยู่: อาคารวิทยาศาสตร์ (ตึก 4)  มหาวิทยาลัยรังสิต 52/347 หมู่บ้านเมืองเอก ถนนเอกประจิม ตำบลหลักหก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี 12000
สี: สีแดงเลือดนก
เว็บไซต์: http://www.rsu.ac.th/medtech
คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยรังสิต ก่อตั้งขึ้นโดยดำริของ ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยรังสิต เมื่อปี พ.ศ. 2530 โดยมีจุดประสงค์ที่จะผลิตบัณฑิตในสาขาขาดแคลน เพื่อที่จะออกมารับใช้สังคมอันเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมต่อไป จึงจัดตั้งคณะเทคนิคการแพทย์ขึ้น เพื่อผลิตบุคลากรในตำแหน่งนักเทคนิคการแพทย์ ซึ่งนับว่ายังมีจำนวนน้อยไม่เพียงพอกับความต้องการของประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักเทคนิคการแพทย์ที่ปฏิบัติงานเกี่ยวกับการชันสูตรโรคของ สถานพยาบาลของรัฐและเอกชนทั้งในส่วนกลางและส่วนภูมิภาค โดยมีคำขวัญประจำคณะว่า " ความรู้นำ คุณธรรมเด่น เน้นสามัคคี มีคุณภาพ "
หลักสูตร

วิทยาศาสตรบัณฑิต (เทคนิคการแพทย์)
Bachelor of Science (Medical Technology)
วท.บ. (เทคนิคการแพทย์)
B.Sc. (Medical Technology)
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยรังสิต
คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยรังสิต[ลิงก์เสีย]
| ด ค กมหาวิทยาลัยรังสิต |
| --- | --- | --- |
| คณะ | พยาบาลศาสตร์ • วิทยาศาสตร์ • กายภาพบำบัดและเวชศาสตร์การกีฬา • เทคนิคการแพทย์ • ทัศนมาตรศาสตร์ • รังสีเทคนิค • ศิลปศาสตร์ • นิติศาสตร์ • รัฐศาสตร์ • สถาปัตยกรรมศาสตร์ • ดิจิทัลอาร์ต • นวัตกรรมเกษตร • เทคโนโลยีอาหาร • เทคโนโลยีชีวภาพ •  บริหารธุรกิจ • บัญชี • เศรษฐศาสตร์ |  |
| วิทยาลัย | วิทยาลัยแพทยศาสตร์ • วิทยาลัยทันตแพทยศาสตร์ • วิทยาลัยเภสัชศาสตร์ • วิทยาลัยการแพทย์แผนตะวันออก • วิทยาลัยวิศวกรรมชีวการแพทย์ • วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ • วิทยาลัยนวัตกรรมสังคม • วิทยาลัยครูสุริยเทพ • วิทยาลัยรัฐกิจ • วิทยาลัยดนตรี • วิทยาลัยการออกแบบ • วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ • วิทยาลัยนวัตกรรมดิจิทัลและเทคโนโลยีสารสนเทศ • วิทยาลัยนวัตกรรมเกษตร เทคโนโลยีชีวภาพ และอาหาร • วิทยาลัยการท่องเที่ยวและการบริการ • บัณฑิตวิทยาลัย • วิทยาลัยนานาชาติ • วิทยาลัยนานาชาติจีน |  |
| สถาบัน | สถาบันภาษาอังกฤษ • สถาบันเจนเอด • สถาบันรัฐประศาสนศาสตร์ • สถาบันการทูตและการต่างประเทศ • สถาบันอาชญาวิทยาและการบริหารงานยุติธรรม • สถาบันการบิน • สถาบันการวิเคราะห์ข้อมูล |  |
| โรงเรียน | โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยรังสิต • โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยรังสิต เชียงใหม่ • โรงเรียนนานาชาติ บริติช ภูเก็ต |  |
| อื่น ๆ | มหาวิทยาลัยรังสิตไซเบอร์ • โรงพยาบาลอาร์เอสยูอินเตอร์เนชั่นแนล • สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี • สโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยรังสิต • สโมสรฟุตบอลดิไอคอน อาร์เอสยู |  |
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
สกุลชายผ้าสีดา

| สกุลชายผ้าสีดา |
| --- | --- |

Platycerium bifurcatum

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Pteridophyta 
ชั้น:: Pteridopsida
อันดับ:: Polypodiales
วงศ์:: Polypodiaceae
สกุล:: Platycerium Desv.

สปีชีส์
 Platycerium andinum  Platycerium alcicorne  Platycerium bifurcatum  Platycerium coronarium  Platycerium elephantotis  Platycerium ellissii  Platycerium grande  Platycerium hillii  Platycerium holttumii  Platycerium madagascariensis  Platycerium ridleyi  Platycerium stemaria  Platycerium superbum  Platycerium quadridichotomum  Platycerium veitchii  Platycerium wallichii  Platycerium wandae  Platycerium willinkii
ชายผ้าสีดา (อังกฤษ: staghorn หรือ elkhorn ferns) เป็นสกุลของเฟินมีทั้งสิ้น 18 ชนิด มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนของทวีปอเมริกาใต้, ทวีปแอฟริกา, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ประเทศออสเตรเลีย และ เกาะนิวกินี
ลักษณะ

เฟินในสกุลชายผ้าสีดาเป็นเฟินอิงอาศัย มีขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ มีทั้งชนิดที่เจริญเติบโตเป็นต้นเดี่ยว และเป็นกลุ่ม ต้นประกอบด้วยแผ่นใบหนาเจริญซ้อนทับและประสานกันเป็นกลุ่มก้อนหรือเป็นหัวกระเช้า ทำหน้าที่ห่อหุ้มระบบราก รักษาความชื้น และ โอบยึดเกาะที่อยู่อาศัย ทั้งยังมีใบชายผ้างอกออกมาจากจุกตาบนหัวกระเช้า ในบางชนิดใบงอกออกมาชูตั้งขึ้น บางชนิดเป็นใบห้อยย้อยลงมา หรือใบกึ่งตั้งและปลายห้อยลงมา
สกั๊ด

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สกัด
จรวด R-17 (SS-1c Scud-B) ของโปแลนด์
รถยิงขีปนาวุธ MAZ-543 ที่ใช้ยิงสกั๊ด (R-300 Elbrus / SS-1c Scud-B)
สกั๊ด (อังกฤษ: Scud) เป็นชื่อที่ใช้เรียกขีปนาวุธทางยุทธศาสตร์ของสหภาพโซเวียต ที่ผลิตขึ้นระหว่างสงครามเย็น และมีใช้อย่างแพร่หลายไปทั่วโลก  มาจากชื่อที่นาโตใช้เรียกขีปนาวุธ R-11, R-17  และ R-300 เอลบรูส ของโซเวียต ว่า SS-1 Scud ปัจจุบันชื่อนี้ใช้เป็นชื่อรวมๆ ที่เรียกขีปนาวุธทั้งหลายที่พัฒนามาจากขีปนาวุธต้นแบบของโซเวียต ทั้งตระกูล Al-Hussein, Al-Abbas ที่พัฒนาโดยอิรัก  ตระกูล Shahab ที่พัฒนาโดยอิหร่าน และ Hwasong, Rodong ที่พัฒนาโดยเกาหลีเหนือ
คุณสมบัติ

| รหัสเรียกขาน NATO | Scud-A | Scud-B | Scud-C | Scud-D |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| รหัสเรียกขานสหรัฐ | SS-1b | SS-1c | SS-1d | SS-1e |
| ชื่อทางการ | R-11 | R-17/R-300 |  |  |
| เริ่มใช้งาน | 1957 | 1964 | 1965? | 1989? |
| ความยาว | 10.7 m | 11.25 m | 11.25 m | 12.29 m |
ความกว้าง: 0.88 m
| น้ำหนัก | 4,400 kg | 5,900 kg | 6,400 kg | 6,500 kg |
| ระยะทำการ | 150 km | 300 km | 575-600 km | 700 km |
| น้ำหนักบรรทุก | 950 kg | 985 kg | 600 kg | 985 kg |
| ความแม่นยำ | 4000 m | 900 m | 900 m | 50 m |
ประเทศที่มีใช้งาน

ประเทศ และอดีตประเทศที่เคยครอบครองและใช้งานสกั๊ด และขีปนาวุธที่พัฒนามาจากสกั๊ด
สกั๊ดบรรทุกบนรถ TEL (Transporter Erector Launcher) ที่สหรัฐอเมริกายึดมาจากอิรัก ขณะเตรียมพร้อมยิง
รถยิงขีปนาวุธสกั๊ดของกองทัพอัฟกานิสถาน
ทหารสหรัฐ กำลังสำรวจซากขีปนาวุธสกั๊ดในสงครามอ่าวเปอร์เซีย
อาหารฟิลิปปินส์

อาหารฟิลิปปินส์
อาหารฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยอาหาร วิธีการเตรียมและประเพณีการรับประทานอาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของประเทศฟิลิปปินส์ รูปแบบของการทำอาหารและอาหารที่เกี่ยวข้องมีการพัฒนาตลอดระยะหลายศตวรรษจากวัฒนธรรมดั้งเดิมของกลุ่มชนที่พูดภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียนผสมกับอาหารสเปนและโปรตุเกส จีน อเมริกัน และอาหารอื่น ๆ ในเอเชียที่ปรับให้เข้ากับส่วนผสมพื้นเมืองและความนิยมในท้องถิ่น
อาหารมีตั้งแต่ง่ายมากเช่นปลาทอดเค็มและข้าวและอาหารที่มีความประณีต อาหารยอดนิยมฟิลิปปินส์ยอดนิยมได้แก่ เลชอน (lechón หมูย่างทั้งตัว), ลองกานิซา (longganisa ไส้กรอกฟิลิปปินส์), ตาปา  (tapa ทำจากเนื้อวัว), ตอร์ตา (torta ไข่เจียว), อาโดโบ (adobo ไก่และ/หรือหมูต้มในกระเทียม น้ำส้มสายชู น้ำมัน และซอสถั่วเหลืองเคี่ยวจนแห้ง), กัลเดเรตา (kaldereta สตูเนื้อในซอสมะเขือเทศ), เมชาโด (mechado เนื้อปรุงกับถั่วเหลืองและซอสมะเขือเทศ), โปเชโร (pochero กล้วยและเนื้อในซอสมะเขือเทศ), อาฟริตาดา (afritada ไก่หรือหมูในซอสมะเขือเทศกับผัก), การี-กาเร (kari-kare หางวัว และผักสุกในซอสถั่วลิสง), ปาตากรอบ (ขาหมูทอด), ฮาโมนาโด (hamonado หมูหวานในซอสสับปะรด), อาหารทะเลในน้ำซุปรสเปรี้ยว, ปันสิต (pancit ก๋วยเตี๋ยว) และลุมเปีย (lumpia ปอเปี๊ยะสดหรือทอด)
ประวัติและอิทธิพล

ในช่วงก่อนที่สเปนเข้ามาปกครองฟิลิปปินส์ วิธีการปรุงอาหารของชาวออสโตรนีเซียนได้แก่ การต้ม นึ่ง และอบ ส่วนผสมส่วนใหญ่ได้มาจากสิ่งมีชีวิตรอบตัว เช่น ควาย วัว ไก่ และหมู รวมทั้งปลาและอาหารทะเลหลายชนิด ชาวออสโตรนีเซียนอพยพมาเมื่อ 2,657 ปีก่อนพุทธศักราชโดยมาจากที่ราบยูนนาน-กุ้ยโจวในจีนตอนใต้ และไต้หวัน ก่อนจะมาตั้งรกรากในฟิลิปปินส์ กลุ่มคนเหล่านี้นำความรู้เกี่ยวกับการปลูกข้าวและการทำเกษตรอื่นๆมาด้วย
การค้าขายและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมโดยตรงกับชาวจีนฮกเกี้ยนในสมัยราชวงศ์ซ้องทำให้มีการค้าขายเครื่องเทศในเกาะลูซอน  การติดต่อทางวัฒนธรรมกับจีนทำให้มีเครื่องปรุงในอาหารฟิลิปปินส์มากขึ้น เช่น ซีอิ๊ว (ภาษาจีนฮกเกี้ยน: 豆油; Pe̍h-ōe-jī: tāu-yu) เต้าหู้ (ภาษาจีนฮกเกี้ยน: 豆干; Pe̍h-ōe-jī: tāu-koaⁿ) ถั่วงอก (ภาษาจีนฮกเกี้ยน: 豆芽; Pe̍h-ōe-jī: tāu-koaⁿ)  และน้ำปลา เช่นเดียวกับการปรุงอาหารโดยการผัดและเคี่ยวน้ำซุป อาหารเหล่านี้ยังคงใช้ชื่อดั้งเดิมในภาษาจีนฮกเกี้ยน เช่น ปันสิต (ภาษาจีนฮกเกี้ยน: 便ê食; Pe̍h-ōe-jī: piān-ê-si̍t; ภาษาจีน: 扁食; pinyin: biǎn shí) และลุมเปีย (Chinese: 潤餅; Pe̍h-ōe-jī: jūn-piáⁿ, lūn-piáⁿ) อาหารจีนที่เข้ามาในช่วงนี้เป็นอาหารของคนงานและพ่อค้าที่กลายมาเป็นอาหารในกลุ่มก๋วยเตี๋ยว โจ๊กและข้าวผัด
การค้าขายกับอาณาจักรเพื่อนบ้านเช่นมะละกาและศรีวิชัย ในมาเลเซียและชวาได้นำอาหารและวิธีการปรุงเข้ามาในฟิลิปปินส์เช่นกัน เช่น บากูง (กะปิ) ปาติส ปูโซ (มาจากเกอตูปัต) เรินดัง และการี-กาเรและการนำกะทิมาปรุงอาหาร เช่น ลาอิง และ กีนาตาอัง มานอก (สตูว์ไก่ต้มกับกะทิ) และยังได้รับอิทธิพลของอาหารอินเดียและอาหารอาหรับผ่านทางมาเลเซียและอินโดนีเซียด้วย อาหารเหล่านี้จะพบมากทางใต้ของฟิลิปปินส์ในปัจจุบัน เช่น ปูโต มาจากอาหารอินเดียที่เรียกปุตตู แกงกุรหม่า ซัตตีและบิรยานี
การเข้ามาปกครองของสเปนได้นำพืชพันธุ์จากทวีปอเมริกาเข้ามา เช่น พริก มะเขือเทศ ข้าวโพด มันฝรั่งและการปรุงอาหารโดยใช้กระเทียมและหัวหอม ใบพริกใช้ปรุงอาหารให้ได้สีเขียว อาหารสเปนและอาหารเม็กซิโกได้เข้ามายังฟิลิปปินส์ ซึ่งมักเป็นอาหารที่มีการปรุงซับซ้อนและใช้ในโอกาสสำคัญ ในปัจจุบัน อาหารฟิลิปปินส์ได้พัฒนาเทคนิคและรูปแบบของตนเองแต่ก็ได้รับอิทธิพลจากอาหารตะวันตกมาก อาหารฟิลิปปินส์จัดเป็นอาหารที่มีไขมันและคอเลสเตอรอลสูงกว่าอาหารเอเชียโดยทั่วไป.
ลักษณะเฉพาะ

อาหารฟิลิปปินส์มีเอกลักษณ์เนื่องจากมีการผสมผสานของอาหารที่มีรสเปรี้ยว รสหวาน รสเค็ม โดยการจับคู่อาหารที่มีรสต่างกันมารับประทานพร้อมกัน เช่น จานหนึ่งรสหวาน อีกจานหนึ่งรสเค็ม ตัวอย่างเช่น ชัมโปราโด (โจ๊กรสหวาน) คู่กับตูโย (ปลาเค็มตากแห้ง) ดีนูกูอัน (สตูว์เลือดหมูรสเปรี้ยว) กินกับปูโต (ขนมทำจากข้าวนึ่ง รสหวาน) ผลไม้ดิบรสเปรี้ยวจิ้มกับเกลือหรือกะปิ เป็นต้น น้ำส้มสายชูเป็นเครื่องปรุงที่พบได้ทั่วไป อะโดโบเป็นอาหารชนิดหนึ่งที่เป็นทิ่นิยมเพราะเตรียมได้ง่าย และยังเก็บไว้ได้นาน ตีนาปาเป็นปลารมควัน ส่วน ตูโย ดาอิง และดางิตเป็นปลาตากแห้งที่เก็บได้นาน 
ชาวฟิลิปปินส์รับประทานอาหารสามมื้อคือเช้า กลางวัน และเย็น และของว่างในช่วงบ่าย มื้อเช้าและมื้อกลางวันจะเป็นมื้อสำคัญ ใช้ส้อมและมีดในการรับประทานอาหารเพราะได้รับอิทธิพลจากตะวันตก แต่อาหารบางชนิดก็นิยมรับประทานด้วยมือ เช่น อีนีฮอว์หรือปรีโต
อาหารทั่วไป

อาหารหลักในฟิลิปปินส์คือข้าว นิยมหุง นึ่ง บางครั้งนำไปผัดกับกระเทียมได้เป็นซีนางัก ซึ่งนิยมกินเป็นอาหารเช้าคู่กับไข่ทอดและไส้กรอก ในบางท้องที่จะนำข้าวไปผสมกับเกลือ นมระเหย โกโก้หรือกาแฟ แป้งข้าวเจ้าใช้ทำของหวาน และยังรับประทานขนมปังโดยทั่วไป มีผักและผลไม้ที่หลากหลายในการปรุงอาหาร ที่นิยมคือกล้วย ฝรั่ง มะม่วง มะละกอ และสับปะรด ผักที่สำคัญคือผักบุ้ง ผักกาด กะหล่ำปลี มะเขือ ถั่วฝักยาว มะพร้าวนิยมใช้ทำขนม กะทิใช้ปรุงอาหาร น้ำมันมะพร้าวใช้ทอด พืชหัวที่ใช้มีหลายชนิด เช่น มันฝรั่ง แครอท เผือก มันสำปะหลัง กลอย และมันเทศ ใช้มะเขือเทศ กระเทียม หัวหอมในอาหารหลายชนิด
เนื้อสัตว์ที่บริโภคมีทั้ง เนื้อหมู เนื้อวัวและปลา อาหารทะเลเป็นที่นิยมเพราะเป็นพื้นที่เป็นเกาะและนำมาปรุงอาหารได้หลายวิธี ซอสที่ใช้มีหลายแบบ เช่น น้ำส้มสายชู ซอสถั่วเหลือง น้ำปลา กะปิ
ที่ฟิลิปปินส์ จะมีร้านขายอาหารข้างถนนเหมือนกับข้าวแกงในอาหารไทย โดยเป็นอาหารหลายอย่างให้เลือกรับประทานกับข้าว หากแต่เครื่องปรุงที่วางอยู่บนโต๊ะนั้น นอกจากน้ำปลาแล้วจะเป็นน้ำส้มสายชูลักษณะคล้ายอาจาด หรือซอสมะเขือเทศที่ทำจากกล้วย และนิยมปรุงรสด้วยน้ำส้มสายชูไม่ใช่น้ำปลาอย่างข้าวแกงของไทย ข้าวแกงของฟิลิปปินส์จะนิยมรับประทานกันในมื้อเช้า และมื้อกลางวัน
อาหารเช้า

อาหารเช้าแบบพื้นเมืองในฟิลิปปินส์ได้แก่ ปันเดซิล (ขนมปังม้วนขนาดเล็ก) เคโซงปูติ (ชีสขาว) ชัมโปราโด (โจ๊กข้าว) ซีนางัก (ข้าวผัดกระเทียม) และเนื้อสัตว์ ปลา และไข่เค็ม กาแฟเป็นที่นิยมดื่มเช่นกัน
รูปแบบการกินอาหารเป็นสำรับทำให้กลายเป็นชื่อเรียกอาหารเช้าในฟิลิปปินส์ เช่น กันกัมตุย (kankamtuy) หมายถึงสำรับของข้าว (kanin) มะเขือเทศ (kamatis) และปลาทอด (tuyo) ตัวอย่างอื่น เช่นสำรับที่มีคำว่า ซิลอก (silog) หมายถึงอาหารที่มีเนื้อบางชนิดกินกับซีนางักและไข่ (itlog) เช่น ฮอทซิลอก (hotsilog) เนื้อสัตว์คือฮอทดอก บังซิลอก (bangsilog) เนื้อสัตว์คือปลา เป็นต้น ปังกับลอกเป็นคำแสลงที่อ้างถึงอาหารเช้าที่ประกอบด้วยปันเดซัล กาแฟ และไข่
เมเรียนดา

เมเรียนดาเป็นคำที่มาจากภาษาสเปน ใช้เรียกอาหารว่างที่นิยมรับประทานตอนบ่าย ซึ่งมีตัวเลือกมากมาย เช่น กาแฟ ขนมปัง และเพสตรีหลายชนิด หรือขนมที่ทำจากข้าวเหนียว อาหารบางชนิดใช้รับประทานในช่วงเมเรียนดา เช่นก๋วยเตี๋ยวผัด (pancit) ปูลาบอก (เส้นก๋วยเตี๋ยวจากข้าวผัดกับซอสกุ้ง) โตกวัตบาบอย (เต้าหู้ผัดกับหูหมูต้ม ใส่ซอสถั่วเหลืองและน้ำส้มสายชู) ดีนูกูอัน (สตูว์รสเผ็ดทำจากเลือดหมู) ซึ่งมักจะรับประทานกับปูโต  ติ๋มซำที่ได้รับอิทธิพลมาจากชาวจีนฮกเกี้ยน นิยมรับประทานเป็นอาหารว่างในช่วงเมเรียนดาเช่นกัน
ปูลูตัน

ปูลูตันเป็นอาหารประเภทใช้มือหยิบรับประทาน เป็นของว่างที่รับประทานคู่กับเหล้าหรือเบียร์ ปูลูตันที่ปรุงโดยการทอด เช่น ชิชาร์โรน เป็นหมูที่ทอดจนกรอบ ชิชารอง บูลักลัก ทำจากไส้หมู ชิชารอง มานอก ทำจากหนังไก่ที่ทอดจนกรอบ บางส่วนเป็นอาหารย่าง เช่น อีซอว์เป็นไส้หมูหรือไก่นำไปต้มแล้วย่าง อีนีฮอว์ นา เตงา เป็นหูหมูที่ต้มแล้วย่าง เบตามัก เป็นเลือดหมูหรือเลือดไก่ที่แข็งตัวนำไปต้มแล้วย่างไฟอ่อนๆ อาดีดัสเป็นขาไก่ย่าง และซีซาเป็นปูลูตันที่เป็นที่นิยม ทำจากหนังหมู อาหารว่างขนาดเล็กเช่นถั่วลิสงจะต้มทั้งเปลือก มีแบบเค็ม แบบเผ็ด หรือปรุงรสด้วยกระเทียม และมีอาหารว่างเรียกโกรเปก ทำจากปลา
ขนมปังและแพสตรี

สำหรับเบเกอรีท้องถิ่นของฟิลิปปินส์ ปันเดซัล โมนาย และเอ็นซายมาดาเป็นขนมที่มีขายทั่วไป ปันเดซัลมาจากภาษาสเปน pan de sal (ขนมปังเกลือ) นิยมรับประทานกับกาแฟ ทำเป็นรูปขนมปังม้วนโรยด้วยเกล็ดขนมปังก่อนอบ แต่ไม่ได้มีรสเค็ม โมนายเป็นขนมปังที่แน่น เอนซายมาดา มาจากภาษาสเปน  ensaimada เป็นเพสตรีที่ใช้เนยเหลว มักโรยหน้าด้วยน้ำตาลและชีส เป็นที่นิยมช่วงคริสต์มาส บางครั้งจะเพิ่มมันสีม่วงหรือมะพร้าวอบ ขนมปังที่เป็นที่นิยมขายอีกชนิดหนึ่งในฟิลิปปินส์คือปันเดโกโก เป็นขนมปังม้วนรสหวาน ใส่มะพร้าวผสมกากน้ำตาล ปูตอกเป็นขนมปังก้อนเล็กแข็ง ด้านนอกมีน้ำตาลเกาะ กาบาบายัน เป็นมัฟฟินขนาดเล็ก รสหวาน เปียโนโนเป็นชิฟฟอนโรลที่มีหลายรส บราโซเดเมอเซเดสเป็นเค้กม้วนที่ใส่เนยและคัสตาร์ด ซิลวาญาสเป็นคุกกี้ขนาดใหญ่ บาร์กิลลอสเป็นเวเฟอร์ม้วนเป็นท่อที่เติมไส้ลงไปได้ เลเชฟลานเป็นคาราเมลคัสตาร์ด ทำจากไข่และนม ปกตินำไปนึ่งให้สุก ส่วนน้อยที่นำไปอบ ถ้าใส่ไข่และน้ำตาลมากขึ้นจะเรียกโตกีโนเดลกีเอโล
บาร์บีคิวและเนื้อสัตว์
ข้าวเป็นอาหารหลักในฟิลิปปินส์
ตับซีลอก
ปูโตในกระทงใบตอง
เลเชฟลาน
แพสตรีแบบ mille-feuille
สกุลบานไม่รู้โรย

| สกุลบานไม่รู้โรย |
| --- | --- |

Gomphrena globosa

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Amaranthaceae
วงศ์ย่อย:: Gomphrenoideae
สกุล:: Gomphrena L.

สปีชีส์
 ดูในบทความ
สกุลบานไม่รู้โรย (เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ɡɒmˈfriːnə/) (อังกฤษ: Gomphrena) เป็นพืชดอกที่อยู่ในสกุลกอมฟรีนา (Gomphrena) ในวงศ์บานไม่รู้โรยที่มีด้วยกัน 4 สปีชีส์:
Gomphrena globosa
Gomphrena haageana
Gomphrena perennis
Gomphrena serrata
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บานไม่รู้โรย
อำเภอรัตภูมิ

| อำเภอรัตภูมิ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Rattaphum
ถนนในเขตตำบลกำแพงเพชร
คำขวัญ: ถิ่นดินแดง แหล่งผลไม้ดก น้ำตกเจ้าฟ้า ภูผามีตำนาน ประตูผ่านสู่ชายแดน
แผนที่จังหวัดสงขลา เน้นอำเภอรัตภูมิ
พิกัด: 7°8′6″N 100°16′24″E﻿ / ﻿7.13500°N 100.27333°E﻿ / 7.13500; 100.27333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สงขลา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 591.8 ตร.กม. (228.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 75,709 คน
 • ความหนาแน่น: 127.93 คน/ตร.กม. (331.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 90180, 90220 (เฉพาะหมู่ที่ 3–6, 8–9 ตำบลควนรู)
รหัสภูมิศาสตร์: 9009
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอรัตภูมิ หมู่ที่ 1 ถนนยนตรการกำธร ตำบลกำแพงเพชร อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา 90180
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
รัตภูมิ เป็นอำเภอในจังหวัดสงขลา เดิมเป็นกิ่งอำเภอในเขตการปกครองของอำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง และยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2466 เรียกชื่อ "อำเภอกำแพงเพชร" ก่อนจะเปลี่ยนเป็น "อำเภอรัตตภูมิ" และเปลี่ยนเป็น "อำเภอรัตภูมิ" ซึ่งแปลว่า "พื้นที่ดินแดง"
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอรัตภูมิ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอป่าบอน (จังหวัดพัทลุง)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอควนเนียงและอำเภอบางกล่ำ
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหาดใหญ่ และอำเภอควนกาหลง (จังหวัดสตูล)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอควนกาหลง (จังหวัดสตูล) และอำเภอป่าบอน (จังหวัดพัทลุง)