stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
งูงวงช้าง

| งูงวงช้าง |
| --- | --- |

ภาพวาดงูงวงช้าง
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลื้อยคลาน Reptilia
อันดับ:: กิ้งก่าและงู Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes Serpentes
วงศ์:: Acrochordidae Acrochordidae
สกุล:: วงศ์งูงวงช้าง Acrochordus Hornstedt, 1787
สปีชีส์:: Acrochordus javanicus
ชื่อทวินาม
Acrochordus javanicus Hornstedt, 1787

งูงวงช้าง (อังกฤษ: Elephant trunk snake; ชื่อวิทยาศาสตร์: Acrochordus javanicus) เป็นงูน้ำขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ไม่มีพิษ  อยู่ในวงศ์ Acrochordidae  จัดอยู่ในวงศ์เดียวและสกุลเดียวกับงูผ้าขี้ริ้ว (A. granulatus) ซึ่งในประเทศไทยพบเพียง 2 ชนิดนี้เท่านั้น
งูงวงช้างมีผิวหนังย่นและสากแบบเปลือกขนุน หัวแบนเล็ก เกล็ดบนลำตัวมีลักษณะเป็นตุ่ม รวมถึงเกล็ดบริเวณด้านท้องซึ่งแตกต่างจากงูชนิดอื่น ท้องสีขาว ไม่มีลวดลาย ลำตัวป้อมอ้วนสั้น ฟันแหลมคม ถ้าอยู่พ้นน้ำจะมีสีเหลืองนวล แต่ถ้าอยู่ในน้ำจะมีสีน้ำตาลดำ  มีความยาวประมาณ 1 เมตร
เป็นงูที่อาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลา อาหารหลักคือ ปลา สามารถพบได้ตามแหล่งน้ำทุกภาคของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ที่อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, กัมพูชา, พม่า, ลาว โดยจะขุดรูอยู่ตามริมตลิ่ง อุปนิสัยไม่ดุ ปกติมักอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับเขยื้อน แต่ถ้าถูกรบกวนมักจะใช้ลำตัวรัดพัน ดังนั้นเมื่อมีคนลงไปว่ายน้ำในถิ่นที่งูงวงช้างอาศัยอยู่  มักจะถูกงูรัด ทำให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นผีพรายมาฉุด  ออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 25-30 ตัว ลูกที่เกิดใหม่มีความยาวประมาณ 29 เซนติเมตร ซึ่งสามารถกินอาหารได้เลย
งูดินบ้าน

| งูดินบ้าน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์:: Typhlopidae
สกุล:: Ramphotyphlops
สปีชีส์:: R.  braminus
ชื่อทวินาม
Ramphotyphlops braminus (Daudin, 1803)

ชื่อพ้อง
  Eryx braminus Daudin, 1803  [Tortrix] Russelii Merrem, 1820  Typhlops braminus Cuvier, 1829  Typhlops Russeli Schlegel, 1839  Argyrophis truncatus Gray, 1845  Argyrophis Bramicus Gray, 1845  Eryx Bramicus Gray, 1845  Tortrix Bramicus Gray, 1845  Onychocephalus Capensis A. Smith, 1946  Ophthalmidium tenue Hallowell, 1861  T[yphlops]. (Typhlops) inconspicuus Jan, 1863  T[yphlops]. (Typhlops) accedens Jan, 1863  T[yphlops]. accedens Jan & Sordelli, 1864  Typhlops (Typhlops) euproctus Boettger, 1882  Typhlops bramineus Meyer, 1887  Tortrix russellii Boulenger, 1893  Typhlops russellii Boulenger, 1893  Typhlops braminus Boulenger, 1893  Typhlops accedens Boulenger, 1893  Typhlops limbrickii Annandale, 1906  Typhlops braminus var. arenicola Annandale, 1906  [Typhlops braminus] var. pallidus Wall, 1909  Typhlops microcephalus Werner, 1909  Glauconia braueri Sternfeld, 1910  [Typhlops] braueri Boulenger, 1910  Typhlopidae braminus Roux, 1911  Typhlops fletcheri Wall, 1919  Typhlops braminus braminus Mertens, 1930  Typhlops braminus Nakamura, 1938  Typhlops pseudosaurus Dryden & Taylor, 1969  Typhlina (?) bramina McDowell, 1974  Ramphotyphlops braminus Nussbaum, 1980 
งูดินบ้าน หรือ งูดินธรรมดา (อังกฤษ: Brahminy blind snake, Common blind snake; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ramphotyphlops braminus) เป็นงูดินชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ Typhlopidae
ลำตัวเรียวยาวและกลมสม่ำเสมอตลอดความยาวลำตัว  ส่วนของหัวกว้างเท่ากับลำตัว ส่วนปลายของหัวมน  หางสั้นมากและส่วนปลายของหางมีหนามแข็ง ตาเล็กมากแต่มองเห็นได้ชัดเจน ผิวหนังลำตัวมีเกล็ดขนาดเล็กปกคลุมและพื้นผิวเกล็ดเรียบเป็นมัน  เกล็ดรอบลำตัวในแนวกึ่งกลางตัว
จำนวน 20 เกล็ด
ลำตัวสีน้ำตาลดำหรือสีดำ  ด้านท้องสีจางกว่าด้านหลังเล็กน้อย  ส่วนปลายของหัวช่องเปิดรูก้น และหาง มีสีจางกว่าสีลำตัว มีความยาวจากปลายปากจนถึงรูก้น 132 มิลลิเมตร ส่วนหางยาว 2 มิลลิเมตร
อาศัยอยู่ในชั้นหน้าดินที่ดินมีลักษณะร่วนซุยตามพื้นล่างของป่าบริเวณที่มีความชุ่มชื้นสูง หรือหลบซ่อนตัวอยู่ใต้กองไม้ที่เปื่อยผุพัง และส่วนมากเป็นบริเวณที่มีปลวกอาศัยอยู่  ปรกติมักพบลำพังตัวเดียว แต่ถ้าเป็นขอนไม้ใหญ่ที่เปื่อยผุพังอาจอยู่รวมกันหลายตัว  พื้นผิวของเกล็ดลำตัวที่
เรียบเป็นมันช่วยให้การเลื้อยไปในดินร่วนซุยรวดเร็วมากขึ้น แต่เมื่อมาอยู่บนพื้นผิวดินจะเลื้อยช้า และใช้ส่วนปลายของหางที่มีหนามแข็งยึดพื้นผิวดินไว้แล้วส่ายหัวและลำตัวไปในทิศทางที่ต้องการ มักขึ้นมาอยู่บนพื้นดินภายหลังที่ฝนตกหนัก มีรายงานพบว่ามีการเกิดโดยไร้การปฏิสนธิ และสมาชิกทุกตัวเป็นตัวเมียทั้งหมด
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่เกาะมาดากัสการ์, เซเชลส์, โซมาเลีย, แทนซาเนีย, แคเมอรูน, คูเวต, จีน, ญี่ปุ่น, เนปาล, ปากีสถาน, ศรีลังกา, พม่า, กัมพูชา, ลาว, เวียดนาม, มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, สิงคโปร์, ฟิลิปปินส์ จนถึงตอนเหนือของออสเตรเลีย ในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค
งานฝังประดับวัสดุ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ งานฝังประดับ
| --- | --- |
งานฝังประดับวัสดุ Opus sectile
   “งานฝังประดับวัสดุ”, พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งกรุงโรม
รถม้าขับโดยองค์รักษ์เพรทอเรียนและผู้ติดตาม, บาซิลิกาจูเนียส บาสซัส, โรม
งานฝังประดับวัสดุ (อังกฤษ: Opus sectile) เป็นกรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะที่เป็นที่นิยมกันในกรุงโรม โดยการตัดวัสดุแล้วฝังประดับเข้าไปในผนังหรือพื้นเพื่อสร้างเป็นภาพหรือลวดลาย วัสดุที่ใช้กันโดยทั่วไปก็ได้แก่หินอ่อน, มุก และ แก้ว วัสดุที่ใช้จะถูกตัดเป็นชิ้นบางๆ, ขัดเงา และ ตัดแบ่งออกไปอีกตามแบบที่ต้องการ งานฝังประดับวัสดุต่างจากงานโมเสกตรงที่งานโมเสกจะเป็นการเรียงชิ้นส่วนที่มีขนาดไร่เรียงกันเพื่อสร้างเป็นลวดลาย ส่วนชิ้นวัสดุที่ตัดขึ้นเพื่อใช้ในการสร้างงานฝังประดับวัสดุจะเป็นชิ้นวัสดุที่มีขนาดใหญ่กว่า และรูปทรงของชิ้นก็จะขึ้นอยู่กับรูปแบบของแบบที่ออก
ที่มา

การใช้สมัยแรกๆ พบในอียิปต์ และ อานาโตเลีย แต่ตัวอย่างงานที่สำคัญเป็นงานของโรมที่ทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 งานชิ้นใหญ่ที่ยังมีเหลืออยู่ให้เห็นคืองานที่บาซิลิกาจูเนียส บาสซัสในกรุงโรมที่เป็นภาพรถม้าขับโดยองค์รักษ์เพรทอเรียนและผู้ติดตาม ความนิยมใช้กรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะประเภทนี้นิยมกันมาจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 6 และมีอิทธิพลไกลไปจนถึงคอนสแตนติโนเปิล
การใช้ต่อมา

แม้ว่าจะหมดความนิยมกันไปในกรุงโรมพร้อมกับการล่มสลายของจักรวรรดิ แต่กรรมวิธีนี้ก็ยังคงใช้กันอยู่มาในคริสต์ศาสนสถานของไบแซนไทน์โดยเฉพาะในการออกแบบพื้น จากไบแซนไทน์กรรมวิธีนี้ก็หวนกลับมาใช้กันอีกครั้งในอิตาลี และ ซิซิลีในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในรูปแบบของลายคอสมาติที่เน้นการใช้ลวดลายเรขาคณิต ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของการฟื้นฟูของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีในรูปแบบของงานฝังประดับเพียทราดูรา  แต่งานเพียทราดูรามักจะใช้ในการสร้างงานที่มีขนาดเล็ก และใช้ในการสร้างเฟอร์นิเจอร์ ส่วนงานสถาปัตยกรรมอื่นที่ใช้กรรมวิธีดังกล่าวในสมัยต่อมามักจะเรียกกันว่า “งานฝังประดับอินทาร์เซีย”
ในอังกฤษกรรมวิธีดังกล่าวรื้อฟื้นขึ้นมาทำกันอีกในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยกลุ่มขบวนการศิลปะและงานฝีมือ งานของชาร์ลส์ ฮาร์ดเกรฟเป็นนักออกแบบคนสำคัญคนหนึ่งของการใช้กรรมวิธีฝังประดับวัสดุ
ดูเพิ่ม

งานฝังประดับ
งานโมเสก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ งานฝังประดับวัสดุ
James, Liz. "Opus sectile". Grove Art Online. Oxford University Press.
งูสมิงทะเลปากเหลือง

| งูสมิงทะเลปากเหลือง |
| --- | --- |

งูสมิงทะเลปากเหลืองที่เกาะซูลาเวซี
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์:: Elapidae
วงศ์ย่อย:: Hydrophiinae
สกุล:: Laticauda
สปีชีส์:: L.  colubrina
ชื่อทวินาม
Laticauda colubrina (Schneider, 1799)

ชื่อพ้อง
 Hydrus colubrinus (Schneider, 1799)
งูสมิงทะเลปากเหลือง (อังกฤษ: Yellow-lipped sea krait; ชื่อวิทยาศาสตร์: Laticauda colubrina) เป็นงูทะเลชนิดหนึ่งในวงศ์Elapidae ที่พบได้ในประเทศไทย ซึ่งมีพิษร้ายแรงต่อระบบกล้ามเนื้อ
มีรูปร่างคล้ายงูสมิงทะเลปากดำ (L. laticaudata) ที่เป็นงูในสกุลเดียวกัน แต่ว่างูสมิงทะเลปากเหลืองนั้นจะมีลำตัวสีที่อ่อนกว่า ส่วนหัวและหางมีขนาดเล็กและมีลายรูปเกือกม้าสีเหลือง ตัวผู้ขนาดเมื่อโตเต็มที่มีความยาวประมาณ 2 ฟุต ขณะที่ตัวเมียจะมีความยาวกว่า 1.5 เมตร ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า น้ำหนักหนักได้ถึง 2 กิโลกรัม มีอุปนิสัยชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง 5-6 ตัว บางครั้งอาจมีลูกงูตัวเล็ก ๆ ตามงูตัวใหญ่หรือแม่งูด้วย วางไข่บนบกเช่นเดียวกับงูสมิงทะเลปากดำ
มักอาศัยอยู่ในแนวปะการังน้ำตื้นใกล้ชายฝั่ง ในเขตน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน ในต่างประเทศพบได้ถึงที่ทะเลญี่ปุ่น, อ่าวเบงกอล, อินโดนีเซีย, หมู่เกาะโซโลมอน ทางตอนเหนือของออสเตรเลีย ตลอดจนบางส่วนของอเมริกากลางด้วย
จากการศึกษา นักวิทยาศาสตร์พบว่า งูสมิงทะเลปากเหลืองนั้นที่มีหัวขนาดเล็กดูแลคล้ายหาง เพื่อลวงตาจากสัตว์นักล่าที่จับมันกินเป็นอาหาร เช่น ปลาฉลามหรือนกทะเลชนิดต่าง ๆ งูสมิงทะเลปากเหลืองที่แนวปะการังในอินโดนีเซีย มีพฤติกรรมรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ เพื่อหาอาหารในซอกหลีบปะการัง เนื่องจากเป็นงูว่ายน้ำช้าจึงไม่สามารถที่จะจับปลาที่ว่ายไปมากินได้ จึงรอปลาเล็กหรือสัตว์น้ำขนาดเล็กที่ถูกปลาขนาดใหญ่ เช่น ปลากะมง ไล่มา ดักรอเป็นอาหาร และถ้าปลาตัวไหนหลุดรอดออกไปก็จะตกเป็นอาหารของปลาใหญ่ทันที
ฆาตกรรมหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525

| ฆาตกรรมหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ> ศ. 2525 |
| --- | --- |
สถานที่: เขตมหานครชิคาโก, สหรัฐ
วันที่: กันยายน-ตุลาคม ค.ศ.1982
ประเภท: การวางยาพิษ, การสังหารหมู่
อาวุธ: ไซยาไนด์
ตาย: 7
ผู้ก่อเหตุ: ไม่ทราบ
เหตุจูงใจ: ไม่ทราบ
ฆาตกรรมหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล (อังกฤษ: Chicago Tylenol mass murders) เป็นเหตุการณ์ฆาตกรรมคนหมู่ซึ่งเกิดขึ้น ณ เขตมหานครชิคาโก (Chicago metropolitan area) รัฐอิลลินอย สหรัฐอเมริกา ในฤดูใบไม้ร่วงของ พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) เมื่อมีผู้เจือสารพิษโพแทสเซียมไซยาไนด์ (potassium cyanide) ลงในยาแคปซูลแก้ปวดระดับความแรงพิเศษยี่ห้อดัง "ไทลินอล" ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตไล่เลี่ยกันจำนวนเจ็ดรายหลังจากรับประทานยาไทลินอลดังกล่าวเข้าไปแล้ว
สำนักงานสืบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริกา หรือเอฟบีไอ ขนานนามคดีนี้ว่า "การวางยาไทลินอล" (Tylenol poisonings) มีรหัสคดีว่า "TYMURS" ทั้งนี้ แม้เวลาจะล่วงเลยมานานพอสมควร และคดีนี้ก็ยังมิได้ข้อสรุปจวบจนบัดนี้ แต่ก็เป็นแรงผลักดันหนึ่งให้เกิดการปฏิรูปขนานใหญ่ซึ่งการบรรจุเภสัชภัณฑ์และกฎหมายป้องกันการยืมมือฆ่าคน
การระบาดของยามีพิษ

เช้าตรู่ของวันพุธที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) เด็กหญิงวัยสิบสองปีนาม แมรี เคลเลอร์แมน (Mary Kellerman) แห่งหมู่บ้านเอลก์โกรฟ นครชิคาโก คุกเคาน์ตี (Elk Grove Village, Cook County) รัฐอิลลินอย สหรัฐอเมริกา เสียชีวิตอย่างกะทันหันหลังจากรับประทานยาแก้ปวดระดับความแรงพิเศษยี่ห้อ "ไทลินอล" เมื่อเช้าวันนั้น
ถัดมาไม่นาน แอดัม เจเนิส (Adam Janus) แห่งหมู่บ้านอาร์ลิงทันไฮส์ (Arlington Heights) นคร เคาน์ตี และรัฐเดียวกัน ไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาลท้องถิ่น และหลังจากนั้นไม่นานอีก สแตนลีย์ เจเนิส (Stanley Janus) แห่งหมู่บ้านไลล์ ดูปาชเคาน์ตี (Lisle Village, DuPage County) นครชิคาโก รัฐอิลลินอย ผู้เป็นน้องชายของแอดัม เจเนิส พร้อมด้วยเธเรซา เจเนิส (Theresa Janus) ภรรยาของสแตนลีย์ ก็เสียชีวิตตามไปด้วยในวันเดียวกันขณะกำลังร่วมพิธีศพของแอดัม เจเนิส ผลการสืบสวนพบว่าทั้งหมดตายเพราะรับประทานยาแก้ปวดกระปุกเดียวกัน
ถัดจากนั้นอีกไม่นานในวันเดียวกัน แมรี แมกฟาร์แลนด์ (Mary McFarland) แห่งเมืองเอล์มเฮิสต์ (Elmhurst) นครชิคาโก ดูปาชเคาน์ตี รัฐอิลลินอย, พอลา พรินส์ (Paula Prince) แห่งนครชิคาโก และแมรี เรเนอร์ (Mary Reiner) แห่งหมู่บ้านวินฟีลด์ (Winfield) นคร เคาน์ตี และรัฐเดียวกัน พร้อมใจกันจบชีวิตลงหลังจากรับประทานยาแก้ปวด "ไทลินอล"
ด้วยการปฏิบัติหน้าที่อย่างรวดเร็ว พนักงานสืบสวนพบว่าการตายทั้งหมดในนครชิคาโกล้วนเชื่อมโยงกันโดยมียาแก้ปวด "ไทลินอล" เป็นศูนย์กลาง รัฐบาลท้องถิ่นออกประกาศเตือนทางวิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์กระจายภาพ และเจ้าหน้าที่ตำรวจขับรถตระเวนไปตามบ้านเรือนทุกหลังคาเรือนเพื่อแจ้งเตือนอย่างถึงที่ด้วยโทรโข่ง
ยาแก้ปวดที่เป็นปัญหานั้นส่งมาจากโรงงานที่แตกต่างกัน แต่ด้วยความที่เหตุการณ์ตายไล่เลี่ยกันนี้เกิดขึ้นในท้องที่เดียวกัน เจ้าหน้าที่จึงจับจุดได้ว่าน่าจะเกิดความผิดปรกติในระหว่างกระบวนการผลิตยา กระนั้น ก็ยังไม่ละข้อสันนิษฐานว่าผู้ไม่ประสงค์ดีอาจใช้เวลาหลายสัปดาห์เข้าไปยังห้างร้านต่าง ๆ และสับเปลี่ยนกระปุกยาไทลินอลจากหิ้งด้วยกระปุกยาไทลินอลที่มีไซยาไนด์ (cyanide) ปลอมปนอยู่แทน อนึ่ง นอกเหนือไปจากยาห้ากระปุกที่นำพาความตายไปสู่ผู้เคราะห์ร้ายเจ็ดรายข้างต้นแล้ว เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบยาอีกสามกระปุกที่มีสารพิษปลอมปนก่อนจะถูกเปิดอีกด้วย
บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน (Johnson & Johnson) ต้นสังกัดผู้ผลิตยาไทลินอล มีประกาศเตือนไปยังโรงพยาบาลสถานอนามัยต่าง ๆ และผู้จัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ของตน กับทั้งในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) ยังได้เรียกเก็บผลิตภัณฑ์ไทลินอลทั้งหมดทั่วประเทศกลับคืนสู่บริษัท และสั่งพักโฆษณายาไทลินอลชั่วคราว ในการนี้ ประมาณว่ายาที่ถูกเรียกคืนมีจำนวนกว่าสามสิบเอ็ดล้านกระปุก คิดเป็นมูลค่ากว่าหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสันยังแถลงทางสื่อมวลชนเตือนประชาชนทั้งหลายให้หยุดบริโภคผลิตภัณฑ์บรรดามีที่มีส่วนผสมของไทลินอลชั่วคราว อนึ่ง เมื่อแน่ชัดว่ามีแต่ยาประเภทแคปซูลที่ถูกใส่สารพิษปนเปื้อน บริษัทยังได้ปฏิรูปการบรรจุเภสัชภัณฑ์ไทลินอลโดยเปลี่ยนจากแบบแคปซูลไปเป็นแบบเม็ดแข็งทั้งหมด และยังรับแลกแบบแคปซูลที่มีการซื้อไปแล้วเป็นแบบเม็ดแข็งให้ด้วย
การดำเนินคดี

คดีสังหารหมู่ดังกล่าวแม้เวลาล่วงเลยมานาน แต่ก็ยังมิได้รับการคลี่คลายจวบจนบัดนี้ กระนั้น ในช่วงเกิดเหตุ มีชายนายหนึ่งนาม เจมส์ ดับเบิลยู. ลิวอีส เขียนจดหมายไปถึงบริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน รีดไถเงินหนึ่งล้านดอลลาร์สหรัฐ มิฉะนั้น เขาจะไม่หยุดการสังหารหมู่โดยใช้สารพิษไซยาไนด์เช่นนี้อีก อย่างไรก็ดี เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวเขาไปสอบสวน กลับพบว่าจดหมายเขาเป็นแค่คำลวง เนื่องจากในเวลาเกิดเหตุนั้นเขาพำนักอยู่ที่นครนิวยอร์กกับภรรยา เจมส์จึงถูกพิพากษาลงโทษฐานกรรโชกทรัพย์ ให้ถูกจำคุกสิบสามปี จากอัตราโทษสูงสุดจำคุกยี่สิบปี เขารับโทษระยะหนึ่งแล้วก็ได้รับการปล่อยตัวเป็นอิสระโดยมีทัณฑ์บนใน พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995)
ยังมีชายอีกคนซึ่งต้องสงสัยในคดีสังหารหมู่ นามว่า รอเชอร์ อาร์โนลด์ (Roger Arnold) เขาถูกนำตัวไปสอบสวนแต่พบว่าไม่ได้กระทำผิด กระนั้น การตกเป็นเป้าความสนใจของสื่อมวลชน ทำให้รอเชอร์เกิดอาการเจ็บป่วยทางอารมณ์และจิตใจ (nervous breakdown) อย่างรุนแรง และโทษชายเจ้าของร้านอาหารนาม มาร์ที ซินแคลร์ (Marty Sinclair) ว่าเป็นคนชักนำเจ้าหน้าที่ตำรวจมาจับตัวเขา ท่ามกลางฤดูร้อนของ พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) หรือปีถัดมาจากปีเกิดเหตุสังหารหมู่ รอเชอร์ตัดสินใจจะใช้ปืนสังหารมาร์ทีเสียเป็นการแก้แค้น แต่เขายิงผิดตัว เพราะกลับเป็นชายที่ไร้มลทินคนหนึ่งนาม จอห์น สแตนิเชอ (John Stanisha ) ที่ถูกยิงแทน ใน พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) ศาลจึงพิพากษาให้รอเชอร์ถูกจำคุกสิบห้าปี จากอัตราโทษสูงสุดจำคุกสามสิบปี เขาจบชีวิตขณะรับโทษในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2008)
และยังมีผู้ต้องสงสัยอีกรายเป็นหญิงชาวนครชิคาโกนาม ลอรี แดน (Laurie Dann) นางมีประวัติว่าป่วยทางจิตมานานแสนนาน กับทั้งยังเคยพยายามลอบวางพิษอย่างลับ ก่อคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญในโรงเรียนมัธยมของท้องถิ่น และกระทำอัตวินิบาตกรรมอีกหลายครั้ง แต่ยังไม่มีข้อสรุปสำหรับผู้ต้องสงสัยรายนี้
บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสันตั้งรางวัลนำจับผู้ก่อการสังหารหมู่ด้วยยาไทลินอลดังกล่าวเป็นเงินสูงถึงหนึ่งแสนดอลลาร์สหรัฐ แต่ก็ยังไม่อาจหาตัวผู้กระทำผิดได้สักทีจนบัดนี้
ผลข้างเคียง

บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสันได้รับการยกย่องจากสื่อมวลชนในขณะนั้นว่าจัดการกับสถานการณ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และช่วงนั้น หุ้นของผลิตภัณฑ์ยาไทลินอลในตลาดหลักทรัพย์ก็ร่วงลงจากร้อยละสามสิบห้าเป็นร้อยละแปด แต่ก็กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมภายในเวลาไม่ถึงปีโดยเป็นผลมาจากการได้รับยกย่องของบริษัทฯ นั่นเอง ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) บริษัทฯ ได้ผลิตยาแคปซูลขึ้นมาอีก แต่บรรจุไว้ในบรรจุภัณฑ์ปิดผนึกถึงสามชั้น และโป๊ะทับอีกสองชั้นด้วยป้ายแสดงรายละเอียดเกี่ยวกับราคาสินค้า เหตุการณ์สังหารหมู่ครั้งนี้ยังส่งผลให้ยาไทลินอลเป็นยาแก้ปวดที่ได้รับความนิยมสูงสุดในสหรัฐอเมริกาด้วย
โศกนาฏกรรมในนครชิคาโกที่คร่าชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปเจ็ดราย ยังให้มีเหตุการณ์เลียนผุดตามขึ้นมาอีกเป็นจำนวนหนึ่งใน พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) ปีถัดมา บรรดาผู้ประกอบการเครื่องบริโภคต่าง ๆ ต้องพากับขบคิดหาหนทางปฏิรูประบบและวิธีการบรรจุภัณฑ์เพื่อป้องกันการลักลอบเจือปนสิ่งไม่พึงประสงค์ลงในสินค้า และอุตสาหกรรมทางเภสัชภัณฑ์หลีกเลี่ยงไม่ผลิตสินค้าในรูปแคปซูล เพราะการเปิดหลอดแคปซูลออกแล้วเจือสิ่งแปลกปลอมลงไปในนั้นสามารถกระทำได้โดยง่าย และโดยไม่ทิ้งร่องรอยพิรุธไว้อีกด้วย นอกจากนี้ ยังมีการปรับปรุงกฎหมายให้ถือว่า คดีเกี่ยวกับการเจือปนสารพิษในเครื่องอุปโภคบริโภคเป็นอาชญากรรมระดับชาติ และองค์การอาหารและยาแห่งสหรัฐอเมริกาก็ตราระเบียบใหม่เพื่อป้องกันการกระทำผิดในรูปแบบนี้ ซึ่งระเบียบดังกล่าวส่งผลให้ "แคปเลต" (caplet) หรือยาเม็ดแข็งที่ทำเป็นรูปแคปซูล เข้ามาแทนที่แคปซูลซึ่งเป็นปลอกพลาสติกบรรจุแป้งยาภายใน
อนึ่ง เหตุการณ์ยาไทลินอลนี้มีการนำไปจัดสร้างและดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และวรรณกรรมหลายเรื่อง โดยมีการนำไปเป็นพื้นฐานเรื่องราวเกี่ยวกับการวางยาพิษในลูกกวาดสำหรับแจกเด็กในวันฮาโลวีน ตลอดจนในอาหารและเครื่องดื่มสำหรับวางขายเป็นต้นด้วย
เหตุการณ์ใน พ.ศ. 2552

ต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) เจ้าหน้าที่ตำรวจสำนักงานสืบสวนกลาง หรือเอฟบีไอ กรมยุติธรรม นำกำลังเข้าจับกุมเจมส์ ดับเบิลยู. ลิวอีส อดีตผู้ต้องสงสัยรายหนึ่งในคดีสังหารหมู่นี้ ไปกักตัวไว้ชั่วคราวรอการสอบสวน และตรวจค้นบ้านพักของเขาซึ่งอยู่ ณ เมืองเคมบริดจ์ มิดเดิลเซ็กซ์เคาน์ตี (Middlesex County) รัฐแมสซาชูเซ็ตส์
โฆษกสำนักงานสืบสวนกลางฯ แถลงในนครชิคาโก โดยปฏิเสธที่จะแสดงความคิดเห็นในเรื่องข้างต้น แต่กล่าวว่าจะมีอะไรให้ได้เห็นกันอย่างแน่นอนในเร็ววันนี้ ทั้งนี้ เนื่องจากมีผู้ส่งความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์แก่รูปคดีไปยังสำนักงานฯ อย่างมากมาย และในแถลงการณ์ของสำนักงานฯ ก็ระบุว่าจะมีการพิจารณารื้อฟื้นคดีสังหารหมู่ในนครชิคาโกขึ้น ความตอนหนึ่งว่า "การทบทวนครั้งนี้เป็นผลส่วนหนึ่งมาจากการที่อาชญากรรมนี้ครบรอบ 25 ปีเมื่อไม่นานมานี้ทำให้เรื่องราวในคดีกลายเป็นที่สนใจของสาธารณชน นอกจากนี้แล้วจากการที่เทคโนโลยีทางนิติวิทยาศาสตร์มีความก้าวหน้ามากขึ้น ก็เป็นธรรมดาที่จะต้องมีการฟื้นคดีและค้นหาพยานหลักฐานกันอีกครา"
อย่างไรก็ดี สถานีโทรทัศน์ช่องดับเบิลยูซีวีบีไฟฟ์ (WCVB 5) ของนครบอสตัน รายงานเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) ว่า สำนักงานฯ ได้ปล่อยตัวเจมส์ ดับเบิลยู. ลิวอีส ไปแล้วเนื่องจากไม่อาจหาหลักฐานเพียงพอจะสนับสนุนข้อกล่าวหาเขาได้ และขณะนี้เจมส์ก็กลับไปพำนักอยู่ยังบ้านที่เมืองเคมบริดจ์ดังเดิม
เชิงอรรถ

↑  John Douglas, 1999 : 103-104.
1 2 3  John Douglas, 1999 : 106.
↑  Rachael Bell, n.d. : Online.
↑  AP, 1984 : Online.
↑  Joyce Egginton, 1991.
↑  Jonathan Saltzman, 2009 : Online.
↑  The Associated Press, 2009 : Online.
↑  CNN News, 2009 : Online.
↑  Boston Channel, 2009 : Online.
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 92

อะแคเดมีอะวอดส์ครั้งที่ 92 หรือ งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 92 (อังกฤษ: 92nd Academy Awards) เป็นงานประกาศมอบรางวัลที่จัดขึ้นโดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์สำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปี พ.ศ. 2562 ซึ่งจะจัดขึ้นในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ณ ดอลบีเธียเตอร์ ในฮอลลีวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย
กำหนดการ

ในปี 2019 คณะกรรมการมีมติให้เลื่อนวันฉลองจากปลายเดือนมกราคม เป็นต้นเดือนกุมภาพันธ์
| วันที่ | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
จันทร์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2563: ผู้ได้รับการเสนอชื่อร่วมรับประทานอาหารกลางวัน
พฤหัสบดีที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2563: เริ่มต้นการโหวตครั้งสุดท้าย
อังคารที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563: ปิดการโหวตครั้งสุดท้าย
อาทิตย์ที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563: ประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 92
แหล่งข้อมูลอื่น

Academy Awards official website
The Academy of Motion Picture Arts and Sciences official website
Oscar's Channel at YouTube (run by the Academy of Motion Picture Arts and Sciences)
พง จุน-โฮ ผู้ชนะรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, บทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม และ รางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม
วาคีน ฟินิกซ์ ผู้ชนะรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
เรเน เซลเวเกอร์ ผู้ชนะรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
แบรด พิตต์ ผู้ชนะรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
ลอรา เดิร์น ผู้ชนะรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
ไทกา ไวทีที ผู้ชนะรางวัลบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม
Josh Cooley ผู้ชนะรางวัลบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม
Jonas Rivera ผู้ชนะรางวัลบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม
Hildur Guðnadóttir ผู้ชนะรางวัลดนตรีประกอบยอดเยี่ยม
เอลตัน จอห์น ผู้ชนะรางวัลเพลงประกอบยอดเยี่ยม
โรเจอร์ ดีกินส์ ผู้ชนะรางวัลถ่ายภาพยอดเยี่ยม
งูสามเหลี่ยม

| งูสามเหลี่ยม |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์:: Elapidae
สกุล:: Bungarus
สปีชีส์:: B.  fasciatus
ชื่อทวินาม
Bungarus fasciatus (Schneider, 1801)

ชื่อพ้อง
 Pseudoboa fasciata Schneider, 1801   Boa fasciata Shaw, ค.ศ. 1802   Bungarus annularis Daudin, ค.ศ. 1803  naja bungarus
งูสามเหลี่ยม หรือ งูทับทางเหลือง (อังกฤษ: Banded krait; ชื่อวิทยาศาสตร์ Bungarus fasciatus) เป็นชนิดของงูมีพิษชนิดหนึ่ง พบในอินเดีย, บังคลาเทศ, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไปจนถึงเอเชียตะวันออก
มีหัวกลม ลำตัวเรียวยาว 1 ถึง 2 เมตร ปลายหางมักทู่ บางตัวหัวแบนเล็กน้อย ลำตัวเป็นสันสามเหลี่ยมชัดเจน อันเป็นที่มาของชื่อเรียก เลื้อยช้าแต่ว่ายน้ำได้เร็ว เป็นงูที่มีความว่องไวปราดเปรียวในน้ำ สีของลำตัวเป็นปล้องดำสลับเหลืองทั้งตัว เวลากัดไม่มีการแผ่แม่เบี้ยเหมือนงูในสกุล Naja
ในประเทศไทยจะพบได้ทุกภาค แต่จะพบได้มากในภาคใต้ รวมถึงป่าพรุโต๊ะแดง กินอาหาร จำพวก หนู, กบ, เขียด หรือปลา รวมถึงงูชนิดอื่นๆ หากินในเวลากลางคืน มักขดนอนตามโคนกอไม้ไผ่, ป่าละเมาะ, พงหญ้าริมน้ำ เป็นงูที่ไม่ดุ ไม่ฉกกัด นอกจากจะมีคนเดินไปเหยียบหรือเดินผ่านขณะที่งูสามเหลี่ยมกำลังไล่กัดงูซึ่งเป็นอาหารก่อน งูกินปลา งูเขียว ปกติตอนกลางวันจะซึมเซา แต่ตอนกลางคืนจะว่องไว มีพิษทำลายระบบประสาท เมื่อถูกกัดจะมีอาการชักกระตุก ปวดช่องท้อง มีเลือดออกเป็นจุด ๆ ใต้ผิวหนัง มีเลือดออกตามไรฟันและไอเป็นเลือด
มีการแพร่ขยายพันธุ์โดยการวางไข่ครั้งละ 8-12 ฟอง
งูทับทาง

| งูทับทาง |
| --- | --- |

งูสามเหลี่ยม (B. fasciatus) เป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุดในสกุลนี้

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์:: Elapidae
วงศ์ย่อย:: Elapinae
สกุล:: Bungarus Daudin, 1803

ชื่อพ้อง
 Pseudoboa Oppel, 1811  Aspidoclonion Wagler, 1828  Megærophis Gray, 1849  Xenurelaps Günther, 1864
งูสามเหลี่ยม  (อังกฤษ: Kraits) เป็นสกุลของงูพิษสกุลหนึ่ง ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Bungarus
มีลักษณะเด่นคือ มีลำตัวเป็นสันสามเหลี่ยมชัดเจน ลำตัวยาว อาศัยอยู่ตามพื้นดิน มีเขี้ยวพิษคล้ายกับงูเห่า (Naja spp.) ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกัน มีต่อมพิษอยู่บริเวณท้ายหัวทั้งสองข้าง พิษมีฤทธิ์มากในทางทำลายระบบประสาท มีอันตรายถึงแก่ชีวิต
มีความยาวโดยเฉลี่ย 1–1.5 เมตร พบใหญ่ที่สุด 2 เมตร แต่ไม่มีตัวใดที่มีความยาวเกิน 4 เมตร  เป็นงูที่กินสัตว์อื่นเป็นอาหาร เช่น งู หรือสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก ออกหากินในเวลากลางคืน เมื่อกัดจะไม่มีการแผ่แม่เบี้ยหรือพังพานเหมือนงูเห่า พบกระจายพันธุ์ในเขตร้อนของทวีปเอเชีย เช่น ศรีลังกา, บังกลาเทศ, อินเดีย และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไปจนถึงอินโดนีเซีย และบอร์เนียว
งูตัวเมียจะวางไข่ครั้งละ 12–14 ฟอง ในกองหรือเศษซากใบไม้กิ่งไม้ต่าง ๆ จนกว่าไข่จะฟักเป็นตัว
การจำแนก

พบทั้งสิ้น 13 ชนิด เป็นชนิดที่พบในประเทศไทย 3 ชนิด ได้แก่
B. andamanensis
B. bungaroides
B. caeruleus (เป็นชนิดต้นแบบ)
B. candidus (งูทับสมิงคลา, งูทับทางขาว)
B. ceylonicus
B. fasciatus (งูสามเหลี่ยม เป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุด โดยพบยาวที่สุดถึง 2.125 เมตร หรือ 6 ฟุต 11.7 นิ้ว)
B. flaviceps (งูสามเหลี่ยมหัวแดง)
B. lividus
B. magnimaculatus
B. multicinctus
B. niger
B. sindanus
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Bungarus ที่วิกิสปีชีส์
งูพิษเฟอา

| งูพิษเฟอา |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์:: Viperidae
วงศ์ย่อย:: Azemiopinae Liem, Marx & Rabb, 1971
สกุล:: Azemiops Boulenger, 1888
สปีชีส์:: A.  feae
ชื่อทวินาม
Azemiops feae Boulenger, 1888

ชื่อพ้อง
 Azemiopinae - Liem, Marx & Rabb, 1971  Azemiops  - Boulenger, 1888  Azemiops feae - Boulenger, 1888  Azemiops feae - Boulenger, 1896
งูพิษเฟอา (อังกฤษ: Fea's viper; จีน: 白頭蝰亞科; ชื่อวิทยาศาสตร์: Azemiops feae) เป็นงูเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ย่อย Azemiopinae และสกุล Azemiops ในวงศ์ใหญ่ Viperidae
งูชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เลโอนาร์โด เฟอา นักธรรมชาติวิทยาชาวอิตาลี โดยฌอร์ฌ อาลแบร์ บูล็องเฌ นักมีนวิทยาและนักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวฝรั่งเศส-เบลเยียม
มีลักษณะโดยรวมคือ ระหว่างตาและช่องจมูกไม่มีแอ่งรับคลื่นอินฟราเรด กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกโคเอนัลชิ้นใหญ่ ทางด้านท้ายของกระดูกฟรีฟอนทัลและค่อนไปทางด้านในมีก้านกระดูกออร์ไบทัล
มีสีลำตัวที่โดดเด่นชัดเจนมาก โดยตามลำตัวเป็นสีฟ้าเทาอมดำและมีแต้มระหว่างเกล็ดเว้นระยะห่างกันประมาณ 1–2 ชิ้น มีลายแถบสีส้มขาว หัวมีขนาดเล็กเป็นสีส้มเหลืองตัดกับลำตัว ม่านตาเป็นสีส้มเหลืองในแนวตั้ง
มีขนาดความยาวประมาณ 60–70 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ตามกองใบไม้กิ่งไม้ตามพื้นดินของป่าที่มีความชื้นสูงและอุณหภูมิต่ำไม่เกิน 25 องศาเซลเซียส โดยเฉพาะในป่าไผ่และป่าเฟิร์นบนภูเขาสูงในระดับ 800–1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล ออกหากินในเวลากลางคืนและกินสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กเป็นอาหาร
พบกระจายพันธุ์ในแถบเทือกเขาตั้งแต่ตอนเหนือของเวียดนาม, ภาคใต้ของจีน (มณฑลฝูเจี้ยน, เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง, มณฑลเจียงซี, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลยูนนาน, มณฑลเสฉวน และมณฑลเจ้อเจียง), ตอนใต้ของทิเบต และในรัฐกะชีน ทางภาคเหนือของพม่า
งูชนิดนี้มีพิษที่คล้ายคลึงกับพิษของงูชนิด Tropidolaemus wagleri และไม่มีผลต่อการแข็งตัวของเลือด
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Azemiops feae ที่วิกิสปีชีส์