stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ (น.ร.) (ฝ่ายใน)‎
ดูเพิ่ม

พีระมิดพระนางเรือล่ม
ไทยไทแชนแนล

ระวังสับสนกับ ไทยไทยแชนแนล
| --- | --- |
ประเทศ: ไทย
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์ผ่านอินเทอร์เน็ต
คำขวัญ: คิดเพื่อชาติ ทำเพื่อคุณ
สำนักงานใหญ่: ชั้น 8 อาคารกรุงเทพทาวเวอร์  2170 ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ แขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร
แบบรายการ
ระบบภาพ: 16:9
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: บริษัท ไทย-ไท แชนเนล จำกัด
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 (13 ปี)
ยุติออกอากาศ: 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 (2 ปี) (ระบบดาวเทียม)
ลิงก์
เว็บไซต์: https://www.thai-tai.tv/
ไทยไทแชนแนล เดิมชื่อ บลูสกายแชนแนล และ ฟ้าวันใหม่ เป็นสถานีโทรทัศน์ทางอินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ในอดีตเป็นสถานีโทรทัศน์ข่าวผ่านดาวเทียม ได้เริ่มต้นออกอากาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เวลา 13.00 น. และได้ย้ายการออกอากาศของทางช่องนี้ไปอยู่ออนไลน์แทน เมื่อปี พ.ศ. 2566
ประวัติ

ไทยไทแชนแนลออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เวลา 13.00 น. โดยใช้ชื่อว่า บลูสกายแชนแนล 
บลูสกายแชนแนล ก่อตั้งโดย เถกิง สมทรัพย์ เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2554 โดยระยะแรกออกอากาศทางดาวเทียมระบบเคยูแบนด์ และจาน IPM ช่อง 42 ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2555 สถานีจึงเริ่มออกอากาศทางดาวเทียมระบบซีแบนด์ ไทยคม 5 โดยได้ร่วมมือกับสถานีโทรทัศน์เพื่อสุขภาพอายุยืน (AyuyuenTV) และแสดงชื่อช่อง BlueSky channel และ Ayuyuen ในเวลาต่อมา
ในช่วงแรกก่อตั้ง สถานีถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นสถานีโทรทัศน์ที่พรรคประชาธิปัตย์ตั้งขึ้นเพื่อใช้สื่อสารทางการเมือง โดยเฉพาะการให้ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรค จัดรายการในช่วงเช้า และการใช้โทนสีฟ้า ซึ่งเป็นสีประจำพรรคประชาธิปัตย์ และมีพิธีกรซึ่งเป็นคนที่ทำงานด้านสื่อสารกับพรรคประชาธิปัตย์  โดยบลูสกายแชนแนลทำการเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2555
ในช่วงการชุมนุมทางการเมืองในปี พ.ศ. 2556–2557 บลูสกายแชนแนลได้ติดตามถ่ายทอดการชุมนุมตลอด 24 ชั่วโมง ส่งผลให้เรตติ้งของสถานีพุ่งขึ้นสูงมากเป็นประวัติการณ์
ตั้งแต่วันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 บลูสกายแชนแนลได้ระงับออกอากาศชั่วคราวตามคำสั่ง กอ.รส. ฉบับที่ 6/2557 เนื่องจากมีประกาศกฎอัยการศึกเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 เวลา 03.00 น. และวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นวันรัฐประหาร ทางคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ขอให้ระงับการถ่ายทอดของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียม เคเบิล โทรทัศน์ดิจิตอล และ วิทยุชุมชน ตามประกาศ คสช.ฉบับที่ 15/2557
บลูสกายแชนแนลกลับมาออกอากาศออกอากาศอีกครั้ง หลัง คสช. อนุญาตสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมทั้ง 12 สถานีกลับมาออกอากาศอีกครั้ง และบลูสกายแชนแนลได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ฟ้าวันใหม่ โดยเริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2557
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ฟ้าวันใหม่ได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ไทยไทแชนแนล และได้ย้ายการออกอากาศของทางช่องนี้ไปอยู่ออนไลน์แทน
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2567 ไทยไทแชนแนลได้ยุติการออกอากาศในรูปแบบรายการทุกรายการของทางสถานี แต่ยังคงเผยแพร่ข่าวผ่านเฟซบุ๊ก แพลตฟอร์มเอ็กซ์ (ทวิตเตอร์) และเว็บไซต์เพียงอย่างเดียว
รายชื่อผู้บริหารไทยไทแชนแนล

(ชุดแรก)
สาทิตย์ วงศ์หนองเตย ประธานคณะกรรมการนโยบายสถานีโทรทัศน์ฟ้าวันใหม่
เถกิง สมทรัพย์ ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ฟ้าวันใหม่ และ บริษัท บลูสกาย แชนแนล จำกัด
วิทเยนทร์ มุตตามระ กรรมการผู้จัดการบริษัท บลูสกาย แชนแนล จำกัด
ภูษิต ถ้ำจันทร์ ผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคสถานีโทรทัศน์ฟ้าวันใหม่
สำราญ รอดเพชร คณะกรรมการนโยบายสถานีโทรทัศน์ฟ้าวันใหม่
สรรเสริญ สมะลาภา คณะกรรมการนโยบายสถานีโทรทัศน์ฟ้าวันใหม่
ต่อมาในช่วงกลางปี พ.ศ. 2561 ผู้บริหารชุดเดิมซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งได้ลาออก จึงได้มีการเปลี่ยนตัวผู้บริหารชุดใหม่
อนุพงษ์ มาคำ กรรมการบริหารสถานีโทรทัศน์บลูสกาย แชนแนล หรือฟ้าวันใหม่ หรือไทยไทแชนแนล
จิตกร บุษบา ผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคสถานีโทรทัศน์ไทยไทแชนแนล
วิษณุ พันธุ บรรณาธิการข่าว (บก.)
เวทีคอนเสิร์ตทอล์คโชว์

ทอล์คโชว์เจาะเวลาสู่อนาคต 2575 (ปี พ.ศ. 2555) ณ โรงละครเอ็ม เธียร์เตอร์
ทอล์คโชว์การกุศล จากวิกฤติต้มยำกุ้ง แฮมเบอร์เกอร์ ถึง กรรเชียงปู (วันที่ 6-7 กรกฎาคม 2556)  และ ทอล์คโชว์ สยามสแควร์ (วันที่ 6 กรกฎาคม 2556) ณ โรงภาพยนตร์สยามสกาล่า
OFF RECORD "แผ่นดินของเรา ในมุมอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ" 9 พฤศจิกายน 2562
รายการของสถานี (ในชื่อ บลูสกายแชนแนล)

ร้อยข่าวบลูสกาย
ธรรมะนิยาม
ฟ้าวันใหม่กับอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
อาสาประชาชน
เสียงชนบทไทย
ฟ้าบ่กั้น
ฟ้าทะลายโจร
สายล่อฟ้า
ร้อยข่าวยามเย็น
Blue Sky News
สยามวิพากษ์
ฟ้าบ้านทุ่ง
สายตรงบลูสกาย
สน.อาสา
คุยกฎหมายกับทนายวันชัย
ข่าวแสนกล
ถอนพิษ
ข้ามขอบฟ้ากับกษิต ภิรมย์
ร้อยข่าวสุดสัปดาห์
บ้านนี้สีฟ้า
เศรษฐกิจ เศรษฐกรณ์
เวทีเดินหน้าผ่าความจริง (ถ่ายทอดสดร่วมกับ ทีนิวส์)
คนมองฟ้า
ลิขิตฟ้า
คิดต่างระหว่างบรรทัด
สะดวกโยธิน
ถ่ายทอดสดรายการมวย
สามัคคีเสรีชน
นโยบายภาคสนาม
สภาทอล์ค
รายการของสถานี (ในชื่อ ฟ้าวันใหม่ และชื่อ ไทยไทแชนแนล)

จันทร์ - ศุกร์
ข่าวฟ้าวันใหม่
ลูกอีสาน
วิเคราะห์คอลัมนิสต์
สายตรงบลูสกาย
ฟ้าวันใหม่นิวส์
ประชาชนคิดเพื่อชาติ
ฟ้าทะลายโจร
ข่าวฟ้ายามเย็น
สายล่อฟ้า
เสาร์ - อาทิตย์
สหพัฒน์ให้น้อง
ฟ้าวันใหม่นิวส์ (ภาคเช้า และ ภาคค่ำ)
ข่าวฟ้าวันใหม่สุดสัปดาห์
คุยกฎหมายกับทนายวันชัย
ฟ้าบ้านทุ่ง
อีสานชุ่มเย็น
ฟ้า บ่ กั้น
เวทีผู้หญิง
ถอนพิษ
มือที่มองไม่เห็น
คนแคระบนบ่ายักษ์
เท่ง-นุ้ย คุยข่าว
คุยนอกมุ้ง
ข่าวรอบสัปดาหฺ์
The Big Picture
ต้องถาม
คิดสลับสี
ขอ ชัด ชัด
คิดต่างระหว่างบรรทัด
ข้ามขอบฟ้า กับ กษิต ภิรมย์
สุดสัปดาห์ กับ สำราญ รอดเพชร
คนแคระบนบ่ายักษ์
รายการที่ออกอากาศของสถานี (ในชื่อ ฟ้าวันใหม่ และชื่อ ไทยไทแชนแนล)

ปี 2557 - ปัจจุบัน
รายการที่ออกอากาศจันทร์ - ศุกร์
อรุณสวัสดิ์ ฟ้าวันใหม่ เวลา 06.00 - 07.00 น.
ข่าวฟ้าวันใหม่ เวลา 07.00 - 08.00 น.
เล่าข่าวเด่น เล่นข่าวดัง เวลา 09.30 - 10.30 น
ไทยไทนิวส์ เวลา 12.00 - 13.00 น.
สายตรงบลูสกาย เวลา 13.30 - 14.00 น.
สนามข่าวชาวบ้าน เวลา 13.30 - 14.30 น.
ข่าวฟ้ายามเย็น เวลา 17.00 - 18.00 น.
บ้านเมืองของเรา เวลา 18.02 - 19.00 น.
รายการที่ออกอากาศวันเสาร์ - อาทิตย์
เปิดโลกกว้างกับบลูสกาย เวลา 07.00-07-30 น.
ข่าวคาใจ เวลา 09.30 - 10.30 น.
บลูสกายไฮไลต์ เวลา 12.00 - 13.00 น.
สหพัฒน์ให้น้อง เวลา 13.30 - 14.00 น.
แม่ไม้เพลงไทย เวลา 14.00 - 15.00 น.
เรื่องเล่าของแผ่นดิน เวลา 15.30 - 16.30 น.
บลูสกายไดอารี่ เวลา 17.00 - 18.00 น.
วันจันทร์ - อาทิตย์
ข่าวในพระราชสำนัก (เทปช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี)
ผู้ประกาศข่าวและผู้รายงานข่าว > ผู้ประกาศข่าวและผู้รายงานข่าวในปัจจุบัน

| รายการข่าว | ผู้ประกาศข่าว |
| --- | --- |
อรุณสวัสดิ์ฟ้าวันใหม่ วันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 06:00 - 08:00 น.: จิตกร บุษบา
ไทยไทนิวส์ ภาคเที่ยง วันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 12:00 - 13:00 น.: นฤมล พุกยม
เล่าข่าวเด่นเล่นข่าวดัง วันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 13:30 - 14:30 น.: ภาคภูมิ เตมะสิริ
ข่าวฟ้ายามเย็น วันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 17:00 - 18:00 น.: นันทิยา จิตตโสภาวดี จิตกร บุษบา
บ้านเมืองของเรา วันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 18:00 - 19:00 น.: จิตกร บุษบา
ฟ้าทะลายโจร ภาคค่ำ วันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 19:00 - 20:00 น.: กฤษณพงศ์ เกียรติศักดิ์
ข่าวในพระราชสำนัก วันจันทร์ - วันอาทิตย์ เวลา 20:00 - 20:10 น.: (ดึงสัญญาณจากช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี)
ข่าวคาใจ วันเสาร์ - วันอาทิตย์ เวลา 09:30 - 10:30 น.: จิตกร บุษบา
บลูสกายไฮไลต์ วันเสาร์ - วันอาทิตย์ เวลา 12:00 - 13:00 น.: นฤมล พุกยม
เรื่องเล่าของแผ่นดิน วันเสาร์ เวลา 15:00 - 16:00 น.: จิตกร บุษบา
บลูสกายไดอารี่ วันเสาร์ - วันอาทิตย์ เวลา 17.00 - 18.00 น.: เทปเสวนา
ผู้ประกาศข่าวและผู้รายงานข่าว > ผู้ประกาศข่าวและผู้รายงานข่าวในอดีต

นุชนาฎ อุมานันท์ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
ปิยเกียรติ บุญเรือง (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
จ่าเถาะ อุดร (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
จ่าพงศ์ สารคาม (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
เทพไท เสนพงศ์ (ปัจจุบันเป็นสื่อมวลชนอิสระ)
สินธนา คงเพียรธรรม (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
พัสณช เหาตะวานิช (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
อัญชะลี ไพรีรัก (ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการข่าว แนวหน้าออนไลน์)
รัชดา ธนาดิเรก (ปัจจุบันเป็นสื่อมวลชนอิสระ)
อรรถวิชช์ สุวรรณภักดี (ปัจจุบันเป็นสื่อมวลชนอิสระ)
เอกนัฎ พร้อมพันธุ์ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
สาทิตย์ วงศ์หนองเตย (ปัจจุบันเป็นสื่อมวลชนอิสระ)
กษิต ภิรมย์ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
อิสรา สุนทรวัฒน์ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
จักษ์ พันธุ์ชูเพชร (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
ชลทิศ ชัยคงดี (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
วันชัย สอนศิริ (ปัจจุบันเป็นสมาชิกวุฒิสภา)
ศิรินทรา นิยากร (ปัจจุบันเป็นนักร้องอิสระ)
สำราญ รอดเพชร (ปัจจุบันอยู่เจเคเอ็น 18 และเป็นสมาชิกพรรครวมพลัง)
รัชฎาภรณ์ แก้วสนิท (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
บุณย์ธิดา สมชัย (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
ยาว อยุธยา (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
สัมพันธ์ พัทลุง (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
มลฤดี มุทุจิตร (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
ชรินรัตน์ พละศักดิ์ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
รดา สิริสายพิรุณ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
ดนุวัศ สาคริก (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
นพพร บุญรงค์ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
เพ็ญนภา ชูพงศ์ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
ถนอม อ่อนเกตุพล (ปัจจุบันเป็นสื่อมวลชนอิสระ)
ณพล พรมสุวรรณ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
กิตติมา ธารารัตนกุล (ปัจจุบันอยู่นิวส์วัน)
บุญยอด สุขถิ่นไทย (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ (ปัจจุบันเป็นสื่อมวลชนอิสระ)
ประชาไท ธนณรงค์ (ปัจจุบันอยู่เนชั่นทีวี)
เสรี วงษ์มณฑา (ปัจจุบันเป็นสื่อมวลชนอิสระ)
วิทเยนทร์ มุตตามระ (ปัจจุบันเป็นพิธีกรรายการ Top of The World ทางช่องเจเคเอ็น 18
เถกิง สมทรัพย์ (ปัจจุบันเป็นพิธีกรรายการ Top of The World ทางช่องเจเคเอ็น 18)
อัญชลีพร กุสุมภ์ (ปัจจุบันเป็นสื่อมวลชนอิสระ)
วรเทพ สุวัฒนพิมพ์ (ปัจจุบันอยู่เจเคเอ็น 18 และช่องสุวรรณภูมิ)
ธีมะ กาญจนไพริน (ปัจจุบันอยู่ช่องวัน 31 ในนามสำนักข่าววันนิวส์)
ลักษิกา แพทอง (ปัจจุบันอยู่เจเคเอ็น 18)
สันติสุข มะโรงศรี (ปัจจุบันอยู่เจเคเอ็น 18)
เกริก เกิดกลาง (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
ปิยะณัฐ ทรัพย์ประเสริฐ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
ญาณตา ธีพรเลิศ (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
ทัศนีย์ ประกอบบุญ (ปัจจุบันอยู่ไทยพีบีเอส)
มณีรัตน์ มีนา (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
วาฑิต นวลไชย (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง (ปัจจุบันยุติทำหน้าที่แล้ว)
อมร แต้อุดมกุล (ปัจจุบันอยู่เจเคเอ็น 18)
ฐิติวัชร อุดมสิริวัฒน์ (ปัจจุบันยุติการทำหน้าที่แล้ว)
อรรฆพันธ์ อภิรักษ์พงศ์ (ปัจจุบันเป็นสื่อมวลชนอิสระ)
ว่าว

สำหรับความหมายอื่น ดู ว่าว (แก้ความกำกวม)
ว่าวยักษ์ในญี่ปุ่น


ว่าว เป็นของเล่นชนิดหนึ่งที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อให้ลอยอยู่ในอากาศได้ด้วยแรงลมและมีสายป่านคอยบังคับให้ลอยอยู่ในทิศทางที่ต้องการ โดยเริ่มจากประเทศจีนโดยใช้ไม้ไผ่และผ้าไหมเป็นอุปกรณ์ ต่อมาได้ประดิษฐ์ว่าวในหลายรูปแบบตามวัฒนธรรมของหลายประเทศ
ว่าวไทย

ในอดีตมีกล่าวอยู่ในพงศาวดารเหนือว่า พระร่วงทรงเล่นว่าวอย่างไม่ถือพระองค์ว่าเป็นท้าวพระยา ในสมัยกรุงศรีอยุธยา (พ.ศ. 1893 – 2310) ก็มีการเล่นว่าวกันมากถึงกับมีกฎมณเฑียรบาลห้ามมิให้ประชาชนเล่นว่าวทับพระราชวัง ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ก็มีการเล่นว่าวดังเช่นในสมัย ก็มีการเล่นว่าว เช่นในรัชกาลที่ 5 ก็โปรดให้ใช้สถานที่ในพระราชวังดุสิต และสนามเสือป่าเป็นที่เล่นว่าวจุฬากับปักเป้า เป็นต้น ว่าวของไทยที่ทำขึ้นเล่นกันเป็นพื้นมีอยู่ 4 ชนิดด้วยกัน คือ ว่าวอีลุม ว่าวปักเป้า ว่าวจุฬา และว่าวตุ๋ยตุ่ย
ว่าวไทย > ว่าวอีลุ้ม

มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน มีไม้ไผ่เป็นโครงสองอันคือ อกและปีกอกจะสั้นกว่าปีกเล็กน้อย กระดาษที่ใช้ปิดทาบลงบนโครงนี้ คือกระดาษว่าว ซึ่งบางเป็นพิเศษ ส่วนปลายของปีกทั้งสองข้างจะติดพู่กระดาษเพื่อช่วยในการทรงตัว ในขณะที่ว่าวลอยอยู่ในอากาศ มีหางสำหรับถ่วงน้ำหนักป้องกันไม่ให้ว่าวส่ายไปมา
ว่าวไทย > ว่าวปักเป้า

มีลักษณะเช่นเดียวกับว่าวอีลุม แต่ไม้ส่วนโครงที่เป็นปีกจะแข็งกว่าปีกของอีลุ้มมาก จึงต้องมีหางที่ทำด้วยผ้าเป็นเส้นยาวถ่วงอยู่ที่ส่วนก้น เมื่อชักขึ้นไปลอยอยู่ในอากาศแล้วจะไม่ลอยอยู่เฉยๆจะส่ายตัวไปมาน่าดูมากและเมือถูกคนชักกระตุกสายเชือกป่านตามวิธีการแล้ว มันจะเคลื่อนไหวโฉบเฉี่ยวไปมาท่าทางต่างๆตามต้องการ
ว่าวไทย > ว่าวจุฬา

มีลักษณะเป็น 5 แฉก ประกอบเป็นโครงขึ้นด้วยไม้ 5 อัน นักเลงว่าวจะเสาะหาไม้ไผ่สีสุกที่มีปล้องยาวเรียว เรียกว่า “เพชรไม้” มาเหลา อันกลางเรียกว่า “อก” เหลาปลายเรียวหัวท้าย 1 อัน อีก 2 อัน ผูกขนาบตัวปลายให้จรดกันเป็นปีก และอีก 2 อัน เป็นขาว่าวเรียกว่า “ขากบ” จากนั้นขึงด้ายเป็นตารางตลอดตัวว่าว เรียกว่า “ผูกสัก” แล้วใช้กระดาษสาปิดทับลงบนโครง สำเร็จเป็นว่าวจุฬา ถ้าหากไม่ถูกสัดส่วนแล้ว ว่าวจะไม่อาจลอยตัวขึ้นได้เลย
ว่าวไทย > ว่าวดุ้ยดุ่ย

มีรูปร่างแบบเดียวกับว่าวจุฬาแต่ขากบเป็นรูปเดียวกับปีก ติดอยู่ซ้อนกัน ส่วนบนใหญ่ส่วนล่างจะเล็ก สุดตัวตอนล่างมีไม้ขวางอีกอันหนึ่ง สำหรับผูกหาง ซึ่งมีสองหางช่วยในการทรงตัวเมื่อลอยขึ้นไปอยู่ในอากาศ ส่วนบนของหัว ไม้อันที่เป็นอกยื่นออกมาในราวหนึ่งคืบ เป็นเดือยในลักษณะสี่เหลี่ยมเพื่อเสียบที่ทำเสียง ซึ่งเป็นคันเหมือนที่ทำกระสุนหรือธนู ทำด้วยไม้ไผ่ เจาะรูให้เป็นสี่เหลี่ยม กึ่งกลางคันให้พอดีกับเดือยสี่เหลี่ยมที่ยื่นออกมา ตัวกลางที่ทำให้เกิดเสียงนั้น ใช้ไม้ไผ่หรือหวายเส้นโตๆ เหลาให้เป็นแผ่นบางๆ แล้วเอาปลายเชือกสองข้างผูกติดกับปลายคัน เมื่อติดเครื่องทำเสียงนี้แล้วก็จัดการให้ว่าวขึ้นไปลอยอยู่บนอากาศ ไม้ไผ่หรือหวายแผ่นบางๆที่ถูกขึงอยู่นั้น เมื่อสายลมมาปะทะ ก็จะพลิ้วตัว ทำให้เกิดเสียงดังตุ๋ยตุ่ยอยู่ตลอดเวลา ว่าวนี้ทำเล่นกันตามชนบท โดยมากพระเป็นผู้ทำ นิยมชักขึ้นในเวลากลางคืน
แหล่งข้อมูลอื่น

ว่าวใหญ่ที่สุดในโลก และ ว่าวอื่นๆ เก็บถาวร 2007-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
LeCerfVolant.info (fr)
กล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสง

ส่วนประกอบและทางเดินแสงของกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสง
แบบจำลองจากกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงตัวที่สองของนิวตัน ซึ่งเขานำเสนอต่อราชสมาคมแห่งลอนดอนในปี 1672
รูป a กระจกเงาโค้งทรงพาราโบลาจุดโฟกัสรวมกันที่จุดเดียว รูป b กระจกเงาโค้งผิวทรงกลมจุดโฟกัสไม่รวมกันที่จุดเดียว
กล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสง (อังกฤษ: reflecting telescope) เป็นกล้องโทรทรรศน์ชนิดหนึ่งที่ใช้กระจกเงาโค้งหนึ่งชิ้นหรือมากกว่านั้นเพื่อสะท้อนแสงสำหรับสร้างขึ้นเป็นภาพ คิดค้นขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อแก้ปัญหาของกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงที่มีปัญหาเรื่องความคลาดสีอย่างมาก แม้กล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงจะยังคงมีปัญหาความคลาดทางทัศนศาสตร์ แต่ก็ช่วยให้สามารถจับภาพวัตถุขนาดใหญ่มาก ๆ ได้ กล้องโทรทรรศน์ส่วนใหญ่ที่ใช้ในงานด้านดาราศาสตร์มักเป็นแบบสะท้อนแสงแทบทั้งหมด และมีการออกแบบปลีกย่อยอีกมากมายหลายแบบเพื่อปรับปรุงคุณภาพของภาพที่ได้ไม่นาน ความต้องการกล้องขนาดใหญ่เพื่อใช้
ประวัติการคิดค้นกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสง

หลังจากกาลิเลโอเริ่มสำรวจจักรวาลด้วยกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงได้ไม่นาน ความต้องการกล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่เพื่อใช้รวมแสงจากวัตถุที่มีแสงริบหรีก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ผนวกกับข้อจำกัดต่าง ๆ ในการสร้างกล้องโทรทรรศน์แบบหักเหแสงขนาดใหญ่ จึ่งมีผู้พยายามคิดค้นวิธีสร้างกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสง ในปี ค.ศ. 1663 เจมส์ เกรกอรี (James Gregory) นักคณิตศาสตร์ชาวสกอต ได้ออกแบบกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสงขึ้นเป็นครั้งแรก (กล้องโทรทรรศน์แบบเกรกอรี) แต่ในเวลานั้นเกรกอรีไม่สามารถหาช่างขัดกระจกเงาที่มีความสามารถพอจะขัดกระจกเงาโค้งตามแบบได้ จึงยังไม่มีการประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสงขึ้นอย่างจริงจัง จนกระทั่งไอแซก นิวตันออกแบบและประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสงของเขาขึ้นในปี ค.ศ. 1668 และเสนอต่อราชบัณฑิตยสภาของอังกฤษในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1672
หลักการทั่วไปของกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสง

กล้องแบบดั่งเดิมของนิวตันใช้กระจกเงาโค้งที่ท้ายกล้อง สะท้อนแสงที่เข้าสู่กล้องให้มารวมกันที่จุดโฟกัสโดยกระจกเงาโค้งที่ใช้รวมแสงนี้เรียกว่า กระจกเงาปฐมภูมิ จากนั้นแสงจะถูกสะท้อนออกจากแนวของกล้องด้วยกระจกเงาทุติยภูมิ ซึ่งเป็นกระจกเงาราบ เข้าสู่เลนส์ตาเพื่อขยายภาพให้สังเกตได้คล้ายกับกล้องโทรทรรศน์แบบหักเหแสง 
กล้องในสมัยของนิวตัน ความโค้งของกระจกเงาที่ใช้เป็นความโค้งแบบผิวทรงกลม ซึ่งจะประสบปัญหาความคลาดทรงกลม ทำให้ภาพของวัตถุที่เป็นวงกลมเห็นเป็นวงรี ในปัจจุบันปัญหานี้แก้ได้โดยการขัดกระจกเงาให้โค้งเป็นทรงพาราโบลา ซึ่งทำให้แสงทุกสีสะท้อนไปที่จุดโฟกัสที่จุดเดียวกัน กล้องสะท้อนแสงส่วนใหญ่จึงใช้กระจกเงาที่มีพื้นที่ผิวทรงพาราโบลา
กล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสงสามารถสร้างให้มีขนาดใหญ่ในราคาที่ถูกว่ากล้องโทรทรรศน์แบบหักเหแสงมา ปัจจุบันกล้องโทรทรรศน์ตามหอดูดาวขนาดใหญ่จะนิยมใช้กล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงทั้งสิ้น กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่ที่สุดในโลกในปัจจุบันคือ กล้องโทรทรรศน์สองตาขนาดใหญ่ (LBT) ตั้งอยู่ที่หอดูดาวนานาชาติภูเขาเกรแฮม ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นกล้องแบบสะท้อนแสงที่มีขนาดกระจกเงาปฐมภูมิขนาด 11.8 เมตร นอกจากนี้ กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ก็เป็นกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงเช่นกัน การที่แสงไม่ต้องเดินทางผ่านชิ้นส่วนเลนส์ในกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสง ทำให้มีข้อได้เปรียบกว่ากล้องโทรทรรศน์หักเหแสงอยู่สองประการ
กล้องจะไม่มีปัญหาความคลาดสีของชิ้นเลนส์
กล้องจะไม่ประสบปัญหาการดูดกลืนแสงในช่วงคลื่นต่าง ๆ ทำให้กล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงสามารถสังเกตวัตถุในช่วงคลื่นอัลตราไวโอเลต
ข้อจำกัดของกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสง

ข้อเสียเปรียบของกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสง คือ การมีกระจกเงาทุติยภูมิอยู่ภายในตัวกล้องละขวางทางเดินแสงบางส่วน ทำให้ภาพมืดลงเล็กน้อย ในกรณีที่กระจกvทุติยภูมิมีขนาดใหญ่ (มีพื้นที่มากกว่าร้อยละ 20 ของหน้ากล้อง) ภาพที่สังเกตได้จะมืดลงอย่างเห็นได้ชัด หรือมีภาพกระจกเงาทุติยภูมิเป็นจุดมัวให้เห็น นอกจากนี้การสะท้อนแสงในกล้องแต่ละครั้งทำให้สูญเสียความเข้มแสงไปพอสมควร เพราะกระจกเงาทั่วไปมักจะสะท้อนแสงได้เพียงร้อยละ 85-90 ของแสงที่ตกกระทบเท่านั้น หรือสูญเสียแสงไปถึงร้อยละ 10-15 ทุกครั้งที่มีการสะท้อน หากมีการสะท้อนหลายครั้งก็จะยิ่งทำให้ภาพมืดลง
ปัญหาที่สำคัญของกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสง คือ ความคลาดเคลื่อนของการวางตัวของระบบกระจกเงา (Optical Alignment) เนื่องจากกระบบกระจกเงาของกล้องสะท้อนแสงต้องอยู่ในแนวเดียวกันอย่างเที่ยงตรงมาก หากคลาดเคลื่อนไปเพียงเล็กน้อยก็จะได้ภาพมัวลงอย่างชัดเจน ในการเคลื่อนย้ายกล้อง กระจกเงามักจะเคลื่อนไปเล็กน้อยเสมอ จึงต้องปรับเล็งใหม่บ่อยครั้ง การปรับเล็งกระจกเงาให้วางต้วเรียงกันอย่างแม่นยำนี้เป็นกระบวนการที่ใช้เวลาพอสมควรสำหรับผู้เริ่มต้น แต่เมื่อทำจนชำนาญแล้วก็จะสามารถปรับได้อย่างรวดเร็ว
นอกจากกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงแบบนิวตัน ซึ่งผู้สังเกตมองจากด้านข้างกล้องแล้ว ยังมีกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสงอื่น ๆ เช่น แบบกัสแกร็ง, แบบริตชี–เครเตียง, แบบชมิท, แบบแนสมิธ
การออกแบบกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงแบบต่าง ๆ > แนสมิธ

ส่วนประกอบและทางเดินแสงของกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสงแบบนิวตัน
ส่วนประกอบและทางเดินแสงของกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสงแบบริตชี–เครเตียง
ส่วนประกอบและทางเดินแสงของกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสงแบบแนสมิธ
เครื่องบินขับไล่

รูปขบวนเครื่องบินขับไล่ของสหรัฐ : F-16 ไฟทิงฟอลคอน (ซ้าย), P-51D มัสแตง (ล่าง), F-86 เซเบอร์ (บน) และF-22 แร็พเตอร์ (ขวา)
เครื่องบินขับไล่ (อังกฤษ: Fighter aircraft) เป็นอากาศยานรบสมรรถนะสูงซึ่งมีขีดความสามารถครองอากาศ องค์ประกอบของการเป็นเครื่องบินขับไล่ยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สองคือต้องเป็นอากาศยานไอพ่น และสามารถติดตั้งอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ หากไม่เข้าเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่งก็จะจัดเป็นเพียงเครื่องบินโจมตี
ศัพท์เฉพาะทาง

คำว่า "ไฟเตอร์" ในภาษาอังกฤษที่แปลเป็นเครื่องบินขับไล่ในปัจจุบันนั้น เดิมไม่ได้เป็นคำภาษาอังกฤษที่ใช้กันอย่างเป็นทางการจนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งเดิมในกองบินของสหราชอาณาจักร เครื่องบินประเภทนี้ถูกเรียกว่า "เครื่องบินสอดแนม" (scout) จนถึงช่วงต้นทศวรรษ 1920 อีกด้านหนึ่ง กองทัพบกสหรัฐเรียกเครื่องบินประเภทนี้ว่า "pursuit" อันหมายถึงเครื่องบินไล่ติดตาม (การใช้อักษานำหน้าประเภทเครื่องบินยุคนั้นจึงเป็นตัว P) ตั้งแต่ปี 1916 จนถึงปลายปีทศวรรษ 1940 ส่วนในภาษาฝรั่งเศสและภาษาเยอรมันจะใช้คำที่มีความหมายว่า "เครื่องบินไล่ล่า" และต่อมาภาษาอังกฤษก็รับเอาไปใช้ ยกเว้นในภาษารัสเซียซึ่งเครื่องบินขับไล่ถูกเรียกว่า "истребитель" (อิสเตรบิเตล) ซึ่งหมายความว่า "ผู้ทำลาย"
ถึงแม้ว่าคำว่า "เครื่องบินขับไล่" ทางเทคนิคแล้วจะหมายถึงเครื่องบินที่ถูกออกแบบมาเพื่อยิงเครื่องบินลำอื่น การออกแบบดังกล่าวยังเป็นแบบหลากหลายบทบาทอย่างเครื่องบินขับไล่โจมตีและเครื่องบินต่อสู้ภาคพื้นดินที่ขนาดเล็กกว่า ตัวอย่างเช่น ในสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเรือสหรัฐอเมริกาพึงพอใจในเครื่องบินขับไล่มากกว่าเครื่องบินดำทิ้งระเบิด และพี-47 ทันเดอร์โบลท์ก็เป็นที่นิยมใช้ในการโจมตีภาคพื้นดิน เอฟ-111 ถูกใช้เพื่อเป็นเพียงเครื่องบินต่อสู้ทิ้งระเบิดเท่านั้น เครื่องบินทิ้งระเบิดโดยทั่วไปแล้วจะหมายถึงบทบาทในการทิ้งระเบิดในระยะไกล ความไม่ชัดเจนนี้ได้ตามมาด้วยการใช้เครื่องบินขับไล่ในการโจมตีทหารราบและสิ่งก่อสร้างด้วยการใช้การยิงกราดลงมาจากฟ้าหรือทิ้งระเบิด
หนึ่งในเครื่องบินขับไล่ที่แพงที่สุดอย่างเช่น เอฟ-14 ทอมแคท และ เอฟ-15 อีเกิล ถูกใช้เป็นเครื่องบินสกัดกั้นในทุกสภาพอากาศเช่นเดียวกับการเป็นเครื่องบินขับไล่ครองอากาศ มีเพียงตอนช่วงท้ายเท่านั้นที่พวกมันมาทำหน้าที่อากาศสู่พื้น เครื่องบินขับไล่/โจมตี หลายภารกิจอย่าง เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท มักถูกกว่าและทำหน้าที่ในการโจมตีภาคพื้นดิน หรือในกรณีของเอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทจะเข้าแทนที่เพราะความสามารถที่หลากหลายเป็นพิเศษของเครื่องบิน
การริเริ่ม

เครื่องบินขับไล่ถูกสร้างขึ้นเพื่อตอบโต้การใช้อากาศยานและเรือบินในการทำหน้าที่ลาดตระเวนสอดแนมและโจมตีภาคพื้นดินในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เครื่องบินขับไล่ยุคแรก ๆ นั้นมีขนาดเล็กและมีอาวุธที่เบามากเมื่อเทียบกับเครื่องบินขับไล่ในปัจจุบัน และมักเป็นเครื่องบินปีกสองชั้น ต่อมา เมื่อสงครามทางอากาศและการครองอากาศเริ่มมีความสำคัญมากขึ้น ในสงครามโลกครั้งที่สองเครื่องบินขับไล่เป็นเครื่องบินปีกเดี่ยวที่ทำจากเหล็กพร้อมปืนใหญ่หรือปืนกลที่ปีก เมื่อสิ้นสุดสงครามเครื่องยนตร์เทอร์โบเจ็ทก็เริ่มเข้ามาแทนที่เครื่องยนต์ลูกสูบเพราะแรงขับเคลื่อนที่ดีกว่า และเพราะอาวุธใหม่ ๆ เริ่มเข้ามาอีกมาก
เครื่องบินขับไล่ไอพ่นในปัจจุบันมีเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนหนึ่งหรือสองเครื่องยนต์ และติดตั้งเรดาร์เพื่อใช้ในการหาเป้าหมาย อาวุธจะประกอบด้วยขีปนาวุธอากาศสู่อากาศเป็นหลัก พร้อมกับปืนใหญ่เป็นอาวุธรอง (โดยปกติแล้วจะมีขนาด 20 และ 30 มม.) อย่างไรก็ตาม พวกมันก็สามารถใช้ขีปนาวุธอากาศสู่พื้นได้เช่นเดียวกับระเบิดนำและไม่นำวิถี
เครื่องบินขับไล่แบบเครื่องยนต์ลูกสูบ > สงครามโลกครั้งที่สอง

การต่อสู้ทางอากาศเป็นสิ่งสำคัญในสงครามโลกครั้งที่สอง ความสามารถของเครื่องบินในการชี้ตำแหน่ง, ก่อกวน และเข้าสกัดกองกำลังภาคพื้นดินเป็นปัจจัยสำคัญในกองทหารของเยอรมนี และความสามารถของพวกมันในการครองอากาศเหนือฝ่ายอังกฤษทำให้การรุกรานเยอรมนีเป็นไปไม่ได้ จอมพลของเยอรมนีชื่อเออร์วิน รอมเมลได้กล่าวถึงกำลังทางอากาศเอาไว้ว่า "ใครก็ตามที่ต้องต่อสู้แม้มีอาวุธที่ล้ำสมัย กับศัตรูที่ครองอากาศ จะสู้อย่างดุเดือดต่อทหารของยุโรป ภายใต้อุปสรรคเดียวกันและโอกาสเดียวกันในความสำเร็จ"
ในปี 1930 สองความคิดที่แตกต่างในการรบทางอากาศเริ่มเกิดขึ้น ส่งผลให้เกิดการพัฒนาเครื่องบินปีกชั้นเดียวที่แตกต่างกัน ในญี่ปุ่นและอิตาลียังคงมีความเชื่อว่าเครื่องบินขับไล่ที่มีอาวุธขนาดเบาและความว่องไวสูงจะเป็นบทบาทหลักในการต่อสู้ทางอากาศ เครื่องบินอย่างนากาจิมะ คิ-27 นากาจิมะ คิ-43 และมิตซูบิชิ เอ6เอ็ม ซีโร่ในญี่ปุ่น และเฟียต จี.50และมัคชี ซี.200ในอิตาลีเป็นตัวอย่างชัดเจนในแนวคิดนี้
อีกความคิดหนึ่งซึ่งมีในอังกฤษ เยอรมนี สหภาพโซเวียต และสหรัฐอเมริกาเป็นหลักคือความเชื่อว่าความเร็วสูงและแรงจีหมายถึงการรบทางอากาศที่เป็นไปแทบไม่ได้เลย เครื่องบินต่อสู้อย่างเม็สเซอร์ชมิท เบเอ็ฟ 109 ซูเปอร์มารีน สปิตไฟร์ ยาโกเลฟ ยัค-1 และเคอร์ทิสส์ พี-40 วอร์ฮอว์ค ทั้งหมดล้วนถูกออกแบบให้มีความเร็วสูงและอัตราการไต่ระดับที่ดี ความคล่องตัวนั้นก็เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการ แต่มันไม่ใช่เป้าหมายหลัก
ในยุทธการคัลคีนกอลและการรุกรานโปแลนด์ในปี 1939 สั้นเกินไปที่พวกเขาจะทดสอบเครื่องบินขับไล่ของพวกเขา ในสงครามฤดูหนาวกองทัพอากาศฟินแลนด์ที่มีจำนวนมากกว่าได้ใช้รูปแบบฟิงเกอร์-โฟร์ของเยอรมนีเอาชนะกองทัพอากาศของรัสเซียที่มียุทธวิธีที่ด้อยกว่า
เครื่องบินขับไล่แบบเครื่องยนต์ลูกสูบ > สงครามโลกครั้งที่สอง > การรบในยุโรป

ในยุทธการที่ฝรั่งเศสได้สร้างโอกาสให้กับฝ่ายเยอรมันได้พิสูจน์ประสบการณ์ที่พวกเขาได้รับมาจากสงครามกลางเมืองสเปน กองทัพอากาศเยอรมันพร้อมด้วยนักบินที่มากประสบการณ์และเครื่องบินต่อสู้เม็สเซอร์ชมิท เบเอ็ฟ 109 ที่ยังคงใช้ฝูงบินแบบฟิงเกอร์-โฟร์ ได้พิสูจน์ความเหนือชั้นกว่าฝูงบินสามลำที่บินเป็นตัว V ของฝรั่งเศสและอังกฤษ
ยุทธการที่บริเตนเป็นปฏิบัติการทางทหารครั้งใหญ่ครั้งแรกที่ต่อสู้เพียงทางอากาศเท่านั้น และมันให้กับบทเรียนอย่างมากกับทั้งสองฝ่าย สิ่งสำคัญที่สุดคือเรดาร์สำหรับตรวจจับเครื่องบินของศัตรู ซึ่งทำให้เครื่องบินขับไล่เข้าสกัดได้อย่างแม่นยำจากระยะไกล มันเป็นยุทธวิธีแบบป้องกันที่ทำให้กองทัพอากาศอังกฤษใช้เครื่องบินขับไล่ที่มีอยู่น้อยให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด ในตอนนั้นกองทัพอากาศอังกฤษมีอัตราการสกัดกั้นได้มากกว่า 80%
ยุทธการอังกฤษยังได้เผยให้เห็นความไม่เพียงพอของเครื่องบินขับไล่ทางยุทธวิธีเมื่อต้องใช้ในการโจมตีระยะไกล แนวคิดเครื่องบินต่อสู้ขนาดหนักแบบสองเครื่องยนต์ถูกมองว่าเป็นความล้มเหลวเมื่อเครื่องเม็สเซอร์ชมิท เบเอ็ฟ 110 ของกองทัพอากาศเยอรมันขาดความคล่องแคล่วและตกเป็นเป้าได้ง่ายต่อเครื่องเฮอริเคนและสปิตไฟร์ เบเอ็ฟ 110 จึงถูกลดขั้นมาเป็นเครื่องบินขับไล่กลางคืนและเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดซึ่งพบว่ามันเหมาะมากกว่า นอกจากนั้นเบเอ็ฟ 109 ของกองทัพอากาศเยอรมันปฏิบัติการในแบบที่สุดระยะของมันและไม่สามารถทำการรบได้นานนัก เมื่อเครื่องบินทิ้งระเบิดขาดการบินคุ้มกัน เยอรมนีก็สูญเสียเครื่องบินมากขึ้น
อย่างไรก็ตามฝ่ายสัมพันธมิตรไม่ได้เรียนรู้ถึงสิ่งนี้จนกระทั่งพวกเขาสูญเสียเครื่องบินทิ้งระเบิดอย่างมากขณะทำภารกิจตอนกลางวัน ถึงแม้ว่าการยืนยันช่วงแรกเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธวิธีที่ทิ้งระเบิดแม่นยำ แม้กระทั่งบี-17 ฟลายอิงฟอร์เทรสและบี-24 ลิเบอร์เรเตอร์ของกองทัพอากาศสหรัฐ ก็สูญเสียอย่างหนักให้กับเครื่องบินขับไล่และปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยานของเยอรมัน หลังจากการบุกสเวนเฟิร์ทครั้งที่สองกองกำลังทางอากาศของสหรัฐ ก็ถูกบังคับให้ต้องสูญเสียเครื่องบินทิ้งระเบิดที่ไร้การคุ้มกันจนกระทั่งมีเครื่องบินคุ้มกันพิสัยไกล ได้แก่ พี-38 ไลท์นิง พี-47 ทันเดอร์โบลท์ และพี-51 มัสแตง การใช้ถังแบบปลดเริ่มเป็นที่นิยมซึ่งทำให้เครื่องบินมีเชื้อเพลิงมากพอที่จะทำการในระยะไกล เชื้อเพลิงเพิ่มเตมถูกจนในถังอะลูมิเนียมใต้เครื่องบิน และถังจะถูกปลดออกเมื่อหมดเชื้อเพลิง วัตกรรมใหม่ทำให้เครื่องบินขับไล่ของอเมริกาบินถึงเยอรมนีและญี่ปุ่นได้ในปี 1944
เมื่อสงครามดำเนินไปเครื่องบินขับไล่พร้อมนักบินที่มีประสบการณ์ก็มากขึ้นเหนือเยอรมนี ถึงแม้ว่าจะมีการนำเสนอเทคโนโลยีเจ็ทและจรวดของกองทัพอากาศเยอรมันก็ตาม การสูญเสียนักบินที่มีประสบการณ์จำนวนมากของเยอรมันก็ทำให้ต้องฝึกนักบินใหม่อย่างเร่งรีบ เพื่อทดแทนนักบินที่เสียไป ในขณะที่นักบินหน้าใหม่ของสัมพันธมิตรในยุโรปได้รับการฝึกมาอย่างดี นักบินของกองทัพอากาศเยอรมันนั้นไม่ได้รับการฝึกที่มีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะในฤดูร้อนปี 1944 เมื่อเครื่องบินขับไล่ฝ่ายสัมพันธิมตรมักบินอยู่บริเวณที่ฝึกของนักบินเยอรมัน การฝึกบินในกองทัพอากาศเยอรมันต้องหยุดชะงักเพราะการขาดเชื้อเพลิงในเดือนเมษายน 1944