stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟร็องซัว คริสต็อฟ แกแลร์มาน

| จอมพลแห่งจักรวรรดิ ฟร็องซัว คริสต็อฟ แกแลร์มาน ดยุกแห่งวัลมี |
| --- | --- |

เกิด: 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1735(1735-05-28) สทราซบูร์ ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 23 กันยายน ค.ศ. 1820(1820-09-23) (85 ปี) ปารีส ฝรั่งเศส
รับใช้:  ราชอาณาจักรฝรั่งเศส  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1  จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1  ฝรั่งเศสสมัยฟื้นฟูบูร์บง
ชั้นยศ: จอมพลแห่งจักรวรรดิ
บำเหน็จ: มหากางเขนแห่งเลฌียงดอเนอร์
ฟร็องซัว เอเตียน คริสต็อฟ แกแลร์มาน (ฝรั่งเศส: François Etienne Christophe Kellermann) หรือชื่อเยอรมันคือ ฟรันทซ์ ชเตฟัน คริสโทฟ เอดเลอร์ ฟอน เค็ลเลอร์มัน (เยอรมัน: Franz Stephan Christoph Edler von Kellermann)เป็นผู้บัญชาการทหารชาวฝรั่งเศสในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสและสงครามนโปเลียน ต่อมาเขาได้เป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิภายใต้จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แกแลร์มานเป็นจอมพลอายุมากที่สุดของนโปเลียน และเป็นจอมพลคนเดียวที่ครองยศนายพลตั้งแต่สมัยก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศสภายใต้ระบอบเก่า
แกแลร์มานเป็นบุตรชายของนายอากร ซึ่งมีเชื้อสายจากราชอาณาจักรซัคเซิน เขาเข้าร่วมเป็นนักเรียนนายร้อยอาสาในกองทัพฝรั่งเศสขณะมีอายุสิบห้าปี ต่อมาได้บรรจุเป็นร้อยตรีในกรมทหารราบ และได้เลื่อนเป็นร้อยเอกในปี 1758 ในช่วงสงครามเจ็ดปี และถูกส่งตัวไปโปแลนด์กับรัสเซีย
ผลงานเด่นของเขาคือยุทธการวัลมีในปี 1792 กองทัพปรัสเซียเดินทัพมายึดปารีส นายพลชาร์ล ฟร็องซัว ดูมอริเย จึงสั่งให้เขานำทหารมาสนธิกำลังกันเพื่อต่อต้านข้าศึกอย่างเร่งด่วนที่วัลมี หน่วยที่เขาบัญชาในตอนนั้นเป็นทหารเก่าผสมทหารอาสา ซึ่งไม่เหมาะต่อการรบจริง กระนั้นหน่วยของเขาก็ต้านข้าศึกก็ได้รับชัยชนะ
พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |

ประสูติ: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 846
สวรรคต: 10 เมษายน ค.ศ. 879 (พระชนมายุ 32 พรรษา)
พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
ราชวงศ์: ราชวงศ์กาโรแล็งเชียง
พระราชบิดา: พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ผู้ศีรษะล้าน
พระราชมารดา: สมเด็จพระราชินีเออร์เมนทูจ แห่งออร์เลออง
พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Louis le Bègue) (1 พฤศจิกายน 846 – 10 เมษายน 879) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอากีแตน และต่อมาก็ได้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงค์ตะวันตก พระองค์เป็นพระโอรสในพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ผู้ศีรษะล้านกับสมเด็จพระราชินีเออร์เมนทูจ แห่งออร์เลออง แม้พระองค์จะไม่เคยครองตำแหน่งจักรพรรดิ แต่พระองค์ก็ได้รับการยกยกให้เป็น จักรพรรดิหลุยส์ที่ 2
พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 ทรงอภิเษกสมรสสองครั้ง ทรงอภิเษกสมรสครั้งแรกกับแอนซ์การ์ดแห่งเบอร์กันดี มีพระราชโอรส 2 พระองค์ ได้แก่เจ้าชายหลุยส์ (ประสูติในปี 863) และ เจ้าชายคาร์โลมัน (ประสูติในปี 866) ทั้งสองพระองค์ได้เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสในเวลาต่อมา
ชีวประวัติ

หลุยส์ พระโอรสของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ผู้ศีรษะล้าน ได้รับแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งอากีแตนภายใต้การพิทักษ์คุ้มครองของพระบิดาในปี ค.ศ. 867 ชาร์ลส์กลายเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 875 และสองปีต่อมาพระองค์ทิ้งให้หลุยส์เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินขณะที่พระองค์ไปคุ้มกันอิตาลีให้พระสันตะปาปาจอห์นที่ 7
หลุยส์ได้รับเลือกตั้งเป็นกษัตริย์ของชาวแฟรงก์ตะวันตกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 877 ที่การประชุมสภาที่ทรัวส์ในปี ค.ศ. 878 พระสันตะปาปาพยายามบีบบังคับให้หลุยส์รับบทบาทเป็นผู้ปกป้องคุ้มครองพระสันตะปาปา แต่หลุยส์ปฏิเสธ
หลุยส์กับลูกพี่ลูกน้อง หลุยส์ผู้อ่อนวัยกว่า ผู้ปกครองของราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกตกลงให้การแบ่งโลธาริงเกียเป็นไปตามสนธิสัญญาแมร์เซนในปี ค.ศ. 870 ที่พระบิดาของทั้งคู่ได้ตกลงกันไว้
หลุยส์คิดที่จะจัดสรรตำแหน่งของรัฐใหม่ แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อขุนนางแฟรงก์ยอมให้พระองค์เป็นกษัตริย์โดยมีเงื่อนไขว่าพระองค์ต้องเคารพในการครอบครองและสิทธิ์ของพวกตน
แหล่งข้อมูล

https://www.britannica.com/biography/Louis-II-king-of-France
พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ

| พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ป้อมบูโซซันซ็อง
พิกัด: 36°27′43″N 127°7′38″E﻿ / ﻿36.46194°N 127.12722°E﻿ / 36.46194; 127.12722
ประเทศ:  เกาหลีใต้
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iv)
อ้างอิง: 1477
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2558 (คณะกรรมการสมัยที่ 39)
พื้นที่: 135.1 ha (334 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 303.64 ha (750.3 เอเคอร์)
ที่ตั้งของพื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจในเกาหลีใต้
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ (เกาหลี: 남한산성; อังกฤษ: Baekje Historic Areas; ฝรั่งเศส: Aires historiques de Baekje) ตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาในภาคตะวันตกตอนกลางในจังหวัดช็อลลาเหนือและจังหวัดชุงช็องใต้ ประเทศเกาหลีใต้ ประกอบไปด้วยโบราณสถาน 8 แห่ง อายุตั้งแต่ ค.ศ. 475-660 เช่น ป้อมปราการ กงซันซ็อง และสุสานหลวงที่หมู่บ้านซงซัน (ซงซัน-รี), ป้อมปราการบูโซซันซ็อง ในเมืองซาบี อดีตเมืองหลวงของอาณาจักรแพ็กเจ วัดมิรึกซ เป็นต้น
สถานที่เหล่านี้สื่อให้เห็นช่วงยุคปลายของอาณาจักรแพ็กเจ ซึ่งเป็น 1 ใน 3 อาณาจักรยุคแรกสุดในคาบสมุทรเกาหลี (18 ปีก่อนคริสตกาล-ค.ศ. 660) ซึ่งในเวลานั้นอาณาจักรเหล่านี้เป็นทางเชื่อมสำคัญของการแลกเปลี่ยนทางศิลปะ วัฒนธรรม ศาสนาพุทธ และเทคโนโลยีที่สำคัญกับจีนและญี่ปุ่น
มรดกโลก

พื้นที่ประวัติศาสตร์เพ็กเจขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 39 เมื่อ พ.ศ. 2558 ที่เมืองบอนน์ ประเทศเยอรมนีด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา  ชังกย็องพันจ็อนแห่งวัดแฮอินซา สถานที่เก็บแม่พิมพ์ไม้ของพระไตรปิฎกฉบับเกาหลี  ศาลเจ้าชงมโย  พระราชวังชังด็อก  ป้อมฮวาซ็อง  พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งคย็องจู  แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวา  สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน  หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮาฮเวและยังดง  นัมฮันซันซ็อง  พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ  ซันซา พุทธอารามบนภูเขาในเกาหลี  ซอว็อน สถานศึกษาลัทธิขงจื๊อใหม่แห่งเกาหลี  มูนดินฝังศพคายา  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา  แค็ดบ็อล ที่ลุ่มราบน้ำขึ้นถึงของเกาหลี  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
พระเจ้าฟือร์นังดูที่ 2 แห่งโปรตุเกส

พระเจ้าฟือร์นังดูที่ 2 (โปรตุเกส: Fernando II; เยอรมัน: Ferdinand II.; 29 ตุลาคม พ.ศ. 2359 – 15 ธันวาคม พ.ศ. 2428) เป็นพระมหากษัตริย์โปรตุเกสและเป็นพระราชสวามีในสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกสนับตั้งแต่การประสูติกาลพระราชโอรสองค์แรกใน พ.ศ. 2380 จนถึงการสวรรคตของพระนางในปีพ.ศ. 2396
ตามกฎหมายของโปรตุเกส เพียงหลังจากการประสูติของพระราชโอรสพระองค์แรกในปีพ.ศ. 2380 พระองค์ทรงได้รับพระอิสริยยศในฐานะพระมหากษัตริย์พระราชสวามี รัชกาลของพระองค์สิ้นสุดด้วยการสวรรคตของพระมเหสีในปีพ.ศ. 2396 แต่พระองค์ก็ทรงดำรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลของพระราชโอรสคือ พระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกสจนถึงปีพ.ศ. 2398 พระองค์ทรงประสูติในฐานะราชนิกุลเยอรมันสายซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

พระนามเมื่อประสูติของพระองค์คือ แฟร์ดีนันท์ เอากุสท์ ฟรันทซ์ อันโทน เป็นพระราชโอรสในเจ้าชายแฟร์ดีนันท์แห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธากับเจ้าหญิงมารีอา แอนโตนีอา คอฮารี เดอ คซาบราก เจ้าชายแฟร์ดีนันท์ทรงเติบโตขึ้นมาในหลายสถานที่ ไม่ว่าจะเป็นดินแดนของพระราชวงศ์ซึ่งปัจจุบันคือ ประเทศสโลวาเกีย, ราชสำนักแห่งออสเตรียและเยอรมนี พระองค์ทรงเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียมและทรงเป็นพระญาติชั้นหนึ่งของพระโอรสของพระองค์ซึ่งก็คือ สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งเบลเยียมและจักรพรรดินีชาร์ลอตแห่งเม็กซิโก อีกทั้งและสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรกับเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามีของพระนาง
พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส

ตามกฎหมายของโปรตุเกส พระราชสวามีในสมเด็จพระราชินีนาถจะได้รับพระอิสริยยศ "พระมหากษัตริย์" หลังจากสมเด็จพระราชินีนาถทรงมีพระสูติกาลบุตรพระองค์แรกจากการอภิเษกสมรสครั้งนี้ (นั่นเป็นเหตุผลที่พระราชสวามีพระองค์แรกของสมเด็จพระราชินีนาถคือ โอกุสต์ เดอ โบอาร์แน ไม่ได้รับพระอิสริยยศ "พระมหากษัตริย์") หลังจากการประสูติของพระราชโอรสซึ่งต่อมาคือ พระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกส เจ้าชายแฟร์ดีนันท์จึงได้รับการเฉลิมพระนามว่า พระเจ้าฟือร์นังดูที่ 2 แห่งโปรตุเกส
ถึงแม้ว่าสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 จะทรงมีพระราชอำนาจในการปกครองแต่เพียงผู้เดียว แต่ทั้งสองพระองค์ทรงประกอบพระกรณียกิจร่วมกันอย่างดีและทรงร่วมกันแก้ไขปัญหาวิกฤตต่างๆในรัชกาลของสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 พระเจ้าฟือร์นังดูทรงมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์การเมืองโปรตุเกส โดยทรงบริหารราชการด้วยพระองค์เองในระหว่างที่พระมเหสีทรงพระครรภ์
แต่ในที่สุด สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 เสด็จสวรรคตจากการมีพระประสูติกาลบุตรพระองค์ที่ 11 ทำให้รัชกาลของพระเจ้าฟือร์นังดูต้องสิ้นสุดลง แต่ก็ทรงดำรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในช่วงปีพ.ศ. 2396 จนถึงพ.ศ. 2398 ในช่วงระหว่างที่พระเจ้าเปดรูที่ 5 ยังไม่ทรงบรรลุนิติภาวะ
บั้นปลายพระชนม์ชีพ

ในปีพ.ศ. 2412 พระองค์ทรงปฏิเสธที่จะรับราชบัลลังก์สเปน
ในบั้นปลายพระชนม์ชีพพระเจ้าเฟอร์นานโดที่ 2 ทรงสมรสกับนักร้องอุปรากรคือ เอลิซา ฮันสเลอร์ และได้บรรดาศักดิ์เป็นเคานท์เตสแห่งเอ็ดลา
พระเจ้าเฟอร์นานโดที่ 2 ทรงเป็นผู้มีสติปัญญาและมีพระทัยใฝ่ทางด้านศิลปะเช่นเดียวกับพระทัยที่นิยมความทันสมัยและแนวคิดเสรีนิยม พระองค์ทรงเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านการแกะสลัก, เครื่องปั้นดินเผาและภาพสีน้ำ
ในปีพ.ศ. 2381 พระองค์ทรงสร้างพระราชวังเปนาใกล้ซินทรา เป็นสถาปัตยกรรมในจินตนาการป่าในสไตล์ที่ผสมผสานในรูปแบบสัญลักษณ์ที่อาจเทียบเคียงได้กับปราสาทนอยชวานชไตน์ของสมเด็จพระเจ้าลุดวิกที่ 2 แห่งบาวาเรีย พระองค์ทรงใช้พระชนม์ชีพในบั้นปลายที่ปราสาทนี้ร่วมกับพระมเหสีพระองค์ที่สอง โดยทรงรับอุปถัมภ์จิตรกรที่ยิ่งใหญ่ตลอดเวลาของพระองค์
พระเจ้าหลุยส์ที่ 10 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าหลุยส์ที่ 10 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1314 - 5 มิถุนายน ค.ศ. 1316
ราชาภิเษก: 24 สิงหาคม ค.ศ. 1315
ก่อนหน้า: ฟีลิปที่ 4
ถัดไป: ฌ็องที่ 1
พระมหากษัตริย์แห่งนาวาร์
ครองราชย์: 4 เมษายน ค.ศ. 1305 – 5 มิถุนายน ค.ศ. 1316
ราชาภิเษก: 1 ตุลาคม ค.ศ. 1307
ก่อนหน้า: ฌานที่ 1 และ ฟีลิปที่ 1
ถัดไป: ฌ็องที่ 1

พระราชสมภพ: ตุลาคม ค.ศ. 1289  ปารีส ในประเทศฝรั่งเศส
สวรรคต: 5 มิถุนายน ค.ศ. 1316  แวงแซนน์ ในประเทศฝรั่งเศส
พระอัครมเหสี: มาร์เกอรีตแห่งบูร์กอญ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส เคลเม็นเชียแห่งฮังการี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระราชบุตร: ฌานที่ 2 แห่งนาวาร์ พระเจ้าจอห์นที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
ราชวงศ์: กาเปเตียง
พระราชบิดา: พระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: สมเด็จพระราชินีนาถโจนที่ 1 แห่งนาวาร์
พระเจ้าหลุยส์ที่ 10 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Louis X of France, Louis the Quarreller, Louis the Headstrong, Louis the Stubborn; ฝรั่งเศส: Louis X de France, Louis X le Hutin; ตุลาคม ค.ศ. 1289 - 5 มิถุนายน ค.ศ. 1316) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์กาเปเตียง ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1314 ต่อจากพระราชบิดา จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1316
พระเจ้าหลุยส์ที่ 10 เสด็จพระราชสมภพเมื่อราวเดือนตุลาคม ค.ศ. 1289 ที่ปารีสในประเทศฝรั่งเศส พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศสและ สมเด็จพระราชินีนาถโจนที่ 1 แห่งนาวาร์ ทรงได้รับตำแหน่งเป็น “พระมหากษัตริย์แห่งนาวาร์” หลังจากที่พระมารดาสวรรคตเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1305 รัชสมัยของพระองค์เป็นรัชสมัยที่สั้นและไม่มีเหตุการณ์สำคัญเท่าใดนักนอกไปจากความขัดแย้งระหว่างขุนนางฝ่ายต่าง ๆ ในราชอาณาจักร
กษัตริย์แห่งนาวาร์และการสมรสครั้งแรก

พระเจ้าหลุยส์เสด็จพระราชสมภพในกรุงปารีสเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1289 โดยทรงเป็นพระราชโอรสคนโตของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศสกับสมเด็จพระราชินีนาถโจนที่ 1 แห่งนาวาร์ ทรงมีพี่น้องที่มีชีวิตจนถึงวัยผู้ใหญ่สามคน คือ ฟีลิป (ต่อมาคือพระเจ้าฟีลิปที่ 5 แห่งฝรั่งเศส), ชาร์ลส์ (ต่อมาคือพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส) และอีซาแบล (ต่อมาเป็นพระราชินีคู่สมรสของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ) ส่วนพี่น้องอีกสามคน คือ มาร์เกอรีต, บล็องช์ และรอแบร์ สิ้นพระชนม์ในวัยเด็ก
ในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1305 ขณะมีพระชนมายุได้ 15 พรรษา พระราชินีนาถฌานที่ 1 นาวาร์ พระราชมารดาของหลุยส์เสด็จสวรรคต หลุยส์ในฐานะพระราชโอรสคนโตจึงได้สืบทอดตำแหน่งเป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 1 แห่งนาวาร์และเคานต์แห่งช็องปาญ โดยทรงเข้ารับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งนาวาร์ที่ปัมโปลนา ในอาสนวิหารซันตามารีอาเอลเรอัล เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1307
วันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1305 หลังมีพระชนมายุครบ 16 พรรษาได้ไม่นาน พระเจ้าหลุยส์แห่งนาวาร์ได้สมรสกับมาร์เกอรีตแห่งบูร์กอญ ธิดาของรอแบร์ที่ 2 ดยุคแห่งบูร์กอญกับแอนเญ็สแห่งฝรั่งเศส พระราชธิดาคนสุดท้ายของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส จึงมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องชั้นที่หนึ่งซึ่งอยู่ห่างกันหนึ่งขั้นของพระเจ้าหลุยส์ (พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 ตาของมาร์เกอรีตแห่งบูร์กอญเป็นพระปัยกาของพระเจ้าหลุยส์) มาร์เกอรีตน่าจะเกิดในปี ค.ศ. 1290 จึงน่าจะมีอายุไล่เลี่ยกับพระเจ้าหลุยส์ การสมรสครั้งนี้ให้กำเนิดพระราชธิดาเพียงคนเดียว คือ ฌาน ซึ่งเกิดในปี ค.ศ. 1311 โดยก่อนการสมรส หลุยส์มีธิดานอกสมรสอยู่แล้วหนึ่งคนนามว่าอาเดอลีน ซึ่งต่อมาได้บวชเป็นชีและเป็นพระอธิการิณีของคอนแวนต์กอร์เดอลีเยร์ในปารีส
เดือนมีนาคม/เมษายน ค.ศ. 1314 ระหว่างการเสด็จเยือนปารีส พระราชินีอีซาแบล พระขนิษฐาของพระเจ้าหลุยส์ได้ให้ข้อมูลที่ทำให้มาร์เกอรีตแห่งบูร์กอญถูกจับกุมตัวเนื่องจากต้องสงสัยว่ามีส่วนพัวพันในเหตุสัมพันธ์ชู้สาวตูร์เดอแนลและถูกตัดสินให้มีความผิดฐานคบชู้กับอัศวินฟีลิป ดูเนย์ ฌานและบล็องช์แห่งบูร์กอญ สองพี่น้องซึ่งเป็นชายาของฟีลิปและชาร์ลส์ พระอนุชาทั้งสองของพระเจ้าหลุยส์ก็ถูกจับกุมตัวเช่นกัน มาร์เกอรีตกับบล็องช์ถูกตัดสินว่ามีความผิดและถูกคุมขังในป้อมปราการของชาโตแกยาร์ ขณะที่ฌานพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้
กษัตริย์แห่งฝรั่งเศสและการสมรสครั้งที่สอง

วันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1314 พระเจ้าฟีลิป เลอ เบลเสด็จสวรรคต พระเจ้าหลุยส์ที่ 1 แห่งนาวาร์ขึ้นสืบทอดบัลลังก์ฝรั่งเศสเป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 เลอ อูแต็งแห่งฝรั่งเศส โดยปล่อยให้มาร์เกอรีตผู้เป็นชายาถูกคุมขังต่อไปจนเธอถึงแก่กรรมในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1315 ที่ชาโตกียาร์ ซึ่งเป็นผลมาจากการได้รับการดูแลอย่างแย่ในระหว่างถูกคุมขังจนเป็นไข้และหนาวตาย แม้จะมีตำนานเล่าว่าเธอถูกฆ่ารัดคอตามคำสั่งของพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 ที่ต้องการจะสมรสใหม่
วันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1315 พระเจ้าหลุยส์ที่ 10 สมรสครั้งที่สองกับเคลเม็นเชียแห่งฮังการี ลูกพี่ลูกน้องชั้นที่สามผู้เป็นธิดาของชาร์ลส์แห่งอ็องฌูหรือชาร์ลส์ มาร์เตล กษัตริยแห่งฮังการีโดยในนาม ทั้งยังเป็นญาติกับชาร์ลส์แห่งวาลัว พระปิตุลาและที่ปรึกษาผู้ทรงอำนาจของพระเจ้าหลุยส์ ในวันที่ 24 สิงหาคม พระเจ้าหลุยส์ได้เข้ารับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสพร้อมกับพระมเหสีคนใหม่ที่แร็งส์
การสวรรคตและการสืบทอดบัลลังก์

พระเจ้าหลุยส์ครองราชย์เป็นกษัตริย์ฝรั่งเศสได้เพียงสิบแปดเดือน คือ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1314 ถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1316 ทรงเสด็จสวรรคตในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1316 ที่บัวเดอแว็งเซียนด้วยพระชนมายุเพียง 26 พรรษาโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่สันนิษฐานกันว่าพระองค์น่าจะเป็นไข้หรือติดชื้ออย่างฉับพลัน หรืออาจร้อนจัดเกินไปขณะกำลังเล่นฌูเดอโปมหรือเทนนิสยุคแรก หรืออาจดื่มไวน์เย็นจัดหลังเล่นฌูเดอโปมทั้งร้อนจัด หรืออาจถูกวางยาพิษ ร่างของพระองค์ถูกฝังที่สุสานหลวงของกษัตริย์ฝรั่งเศสในแซ็งต์-เดอนี โดยขณะนั้นพระราชินีเคลเม็นเชียกำลังตั้งครรภ์ได้สี่เดือน หากทารกในครรภ์เป็นเพศชายจะได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสทันทีที่คลอด หลังการสวรรคตไม่นาน ฟีลิป เคานต์แห่งปัวติเยร์ พระอนุชาของพระเจ้าหลุยส์เดินทางจากลียงกลับมาปารีส ในวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1316 พระราชินีเคลเม็นเชียได้ให้กำเนิดพระโอรส คือ พระเจ้าฌ็องที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ทว่ากษัตริย์วัยทารกมีพระชนมายุได้เพียง 5 วัน ส่งผลให้เกิดวิกฤตการสืบทอดบัลลังก์ เนื่องจากผู้สิทธิ์ในลำดับถัดไปคือฌานแห่งนาวาร์ พระเชษฐภคินีต่างมารดาวัย 5 พรรษาของพระเจ้าฌ็อง มีชาวฝรั่งเศสเพียงไม่กี่คนที่ให้การสนับสนุนฌานร่วมกับแอนเญ็ส ดัชเชสม่ายแห่งบูร์กอญ ยายของฌานและอูเดที่ 5 ดยุคแห่งบูร์กอญซึ่งเป็นลุงของฌาน แต่ด้วยมาร์เกอรีตถูกตัดสินว่าคบชู้ จึงเกิดข้อสงสัยว่าใครคือพ่อที่แท้จริงของฌาน แม้พระเจ้าหลุยส์ที่ 10 จะยอมรับบนเตียงสวรรคตว่าเธอคือธิดาของพระองค์ก็ตาม สุดท้ายฌานถูกริดรอนสิทธิ์ในฝรั่งเศสและนาวาร์ ฟีลิปแห่งปัวติเยร์ อาของเธอขึ้นเป็นกษัตริย์ของทั้งสองประเทศ ส่วนอูเด ลุงของเธอได้สมรสกับฌานแห่งฝรั่งเศส พระราชธิดาคนโตของพระเจ้าฟีลิป ฌานแห่งนาวาร์นั้นต่อมาได้สมรสกับฟีลิปแห่งเอเวรอ บุตรชายของหลุยส์ เคานต์แห่งเอเวรอซึ่งเป็นพี่น้องต่างมารดาของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 ทั้งคู่จึงมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน
พระเจ้าฟีลิปที่ 5 เสด็จสวรรคตในช่วงต้นปี ค.ศ. 1322 ด้วยพระชนมพรรษา 30 พรรษา โดยมีพระอนุชาขึ้นสืบทอดบัลลังก์เป็นพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์เสด็จสวรรคตในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1328 ด้วยพระชนมพรรษา 35 พรรษา ฌานแห่งเอเวรอ พระราชินีม่าย (ซึ่งเป็นพี่น้องของฟีลิปแห่งเอเวรอ) กำลังตั้งครรภ์และอีกสองเดือนต่อมาได้ให้กำเนิดพระราชธิดานามว่าบล็องช์ ซึ่งต่อมาได้เป็นดัชเชสแห่งออร์ลีอ็อง สามพี่น้อง (คือ พระเจ้าหลุยส์ที่ 10, พระเจ้าฟีลิปที่ 5 และพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4) ไม่มีใครมีพระราชโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่ บัลลังก์ฝรั่งเศสจึงตกเป็นของฟีลิปแห่งวาลัว ลูกพี่ลูกน้องชั้นที่หนึ่งซึ่งเป็นบุตรชายของชาร์ลส์แห่งวาลัว พระอนุชาของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 พระองค์เป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์วาลัวของฝรั่งเศส ทั้งนี้ฟีลิปแห่งวาลัวไม่มีสิทธิ์ในราชอาณาจักรนาวาร์เนื่องจากพระองค์ไม่ใช่ลูกหลานของพระราชินีนาถฌานที่ 1 ฌานแห่งนาวาร์ ธิดาวัย 16 ปีของพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 กับมาร์เกอรีตแห่งบูร์กอญจึงขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีฌานที่ 2 แห่งนาวาร์
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์กาเปเซียง
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
จุลจิตรกรรมยุคคริสตทศวรรษ 1330 ภาพฌ็อง เดอ จัวน์วีลล์กำลังถวายงานเขียน อัตชีวประวัติของนักบุญหลุยส์ ให้แก่พระเจ้าหลุยส์ที่ 1 แห่งนาวาร์
พระเจ้าหลุยส์เข้ารับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสพร้อมกับเคลเม็นเซียแห่งฮังการี พระมเหสีคนที่สอง
ฟร็องซัว ม็องซาร์

ฟร็องซัว ม็องซาร์ (ฝรั่งเศส: François Mansart; 13 มกราคม ค.ศ. 1598 - 23 กันยายน ค.ศ. 1666 ที่กรุงปารีส) เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศส ผู้คิดแนวทางการออกแบบระบบคลาสสิกเข้าไปผสมกับแบบบารอกในฝรั่งเศส สารานุกรมบริตานิกา (The Encyclopædia Britannica) ได้กล่าวถึงม็องซาร์ว่า เป็นสถาปนิกที่ประสบความสำเร็จที่สุดในศตวรรษที่ 17 เป็นผู้ที่ทำงานอย่างละเอียดละออ ใส่ใจกับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในทุกส่วนของสถาปัตยกรรม
ม็องซาร์เกิดมาในตระกูลครอบครัวช่างไม้ ไม่ได้รับการฝึกหัดให้เป็นสถาปนิก แต่ได้รับการฝึกฝนจากญาติ ๆ ให้เป็นช่างก่อหินและประติมากร นักประวัติศาสตร์เชื่อว่า ม็องซาร์ได้รับการฝึกให้เป็นสถาปนิกในสำนักของซาลอมง เดอ บร็อส ซึ่งเป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียงที่สุดในแผ่นดินของพระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
ม็องซาร์ได้รับการยกย่องเป็นอย่างมากในทศวรรษที่ 1620 ในด้านแนวคิดการออกแบบและทักษะของเขา แต่ข้อเสียก็คือ เขาถูกมองว่าเป็นสถาปนิกที่ดื้อรั้น และเป็นผู้ที่ต้องการความสมบูรณ์ในผลงานทุกชิ้น หรือที่เรียกกันว่า เพอร์เฟกชันนิสต์ (perfectionist) ถึงขนาดมีการสั่งให้ทุบอาคารลงทั้งหมดเพื่อสร้างใหม่ตั้งแต่ต้นในบางกรณี ดังนั้นคนที่จะมีโอกาสว่าจ้างม็องซาร์ให้ทำงานได้ต้องเป็นมหาเศรษฐีเท่านั้น
พิสตาชีโอป่า

| พิสตาชีโอป่า |
| --- | --- |

ใบและดอกพิสตาชีโอป่า

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Anacardiaceae
สกุล:: Pistacia
สปีชีส์:: P.  lentiscus
ชื่อทวินาม
Pistacia lentiscus L.

พิสตาชีโอป่า (ชื่อวิทยาศาสตร์: Pistacia lentiscus; อังกฤษ: mastic; กรีก: μαστίχα mastíkha ) เป็นพืชไม่ผลัดใบ แยกต้นตัวผู้ตัวเมีย อยู่ในสกุลพิสตาชีโอ ปลูกเป็นพืชเศรษฐกิจเพื่อเก็บเรซินที่มีกลิ่นหอม ปลูกมากในเกาะไคออส ประเทศกรีก
ดูเพิ่ม

Takahashi K, Fukazawa M, Motohira H, Ochiai K, Nishikawa H, Miyata T (April 2003). "A pilot study on antiplaque effects of mastic chewing gum in the oral cavity". J. Periodontol. 74 (4): 501–5. doi:10.1902/jop.2003.74.4.501. PMID 12747455.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)[ลิงก์เสีย]
แหล่งข้อมูลอื่น

Chios mastic Growers Association (ภาษากรีก)
ฟรังซึซีญา

| --- | --- |
ฟรังซึซีญาแบบที่มีไข่ดาวและเสิร์ฟกับเฟรนช์ฟรายส์
ประเภท: แซนด์วิช
แหล่งกำเนิด: โปร์ตู โปรตุเกส
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: แซนด์วิช: ขนมปัง, แฮม, มอร์ตาเดลลา, ไส้กรอกลิงกวีซา, ไส้กรอกสด (ชีปอลาตา), เนื้อวัวหรือเนื้อหมูทอด, เนยแข็งแผ่น ซอส: น้ำสต๊อก, เบียร์, ไวน์, เบคอน, มะเขือเทศบด, กระเทียมสับ, หอมใหญ่สับ, พริก
รูปแบบอื่น: ฟรังซึซีญาไข่ดาว, ฟรังซึซีญาปอวูวา
 ตำราอาหาร: ฟรังซึซีญา   สื่อ: ฟรังซึซีญา
ฟรังซึซีญา (โปรตุเกส: francesinha; แปลว่า สาวน้อยฝรั่งเศส) เป็นแซนด์วิชชนิดหนึ่งตามแบบฉบับของอาหารโปรตุเกสสมัยใหม่ มีต้นกำเนิดจากเมืองโปร์ตูในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20
ฟรังซึซีญาประกอบด้วยขนมปังปิ้งใส่ไส้ที่เป็นไส้กรอกและเนื้อสัตว์ต่าง ๆ เช่น ไส้กรอกท้องถิ่น แฮม มอร์ตาเดลลาไส้มะกอกออลิฟ เนื้อวัวหรือเนื้อหมูทอด จากนั้นหุ้มตัวแซนด์วิชด้วยเนยแข็งแผ่น อบในเตาอบเฉพาะไฟบนให้เนยแข็งพอละลาย นำออกมาราดซอสเผ็ดที่มีส่วนผสมของเบียร์ มะเขือเทศบด และเครื่องเทศ (ตัวแซนด์วิชอาจมีมากกว่าหนึ่งชั้น หรืออาจเพิ่มไข่ดาวไว้ด้านบนก่อนราดซอสก็ได้) โดยทั่วไปนิยมเสิร์ฟอาหารจานนี้กับเฟรนช์ฟรายส์และเบียร์
ฟรังซึซีญายังมีรูปแบบที่ต่างออกไปอีก เช่น ฟรังซึซีญาปอวูวา (francesinha poveira) ซึ่งใช้ขนมปังและซอสอีกประเภทหนึ่งและใช้มือหยิบกินได้อย่างสะดวก
ดูเพิ่ม

คร็อก-เมอซีเยอ
เวลช์แรร์บิต
พิพิธภัณฑ์อลังการศิลป์บึราร์ดู

พิพิธภัณฑ์ในลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
| --- | --- |
Berardo – Museu Arte Deco
พิพิธภัณฑ์ใกล้กับสะพาน 25 เมษายน ในลิสบอน
th
ก่อตั้ง: 24 เมษายน พ.ศ. 2564; 3 ปีก่อน (2564-04-24)
ที่ตั้ง: ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
พิกัดภูมิศาสตร์: 38°42′15″N 09°10′45″W﻿ / ﻿38.70417°N 9.17917°W﻿ / 38.70417; -9.17917
ประเภท: พิพิธภัณฑ์การออกแบบ
ผู้ก่อตั้ง: ฌูแซ บึราร์ดู
เจ้าของ: อาซูซียาเซาดึกูแลซอยช์
ที่จอดรถ: มี ห่างประมาณ 100 เมตร
เว็บไซต์: bmad.pt
พิพิธภัณฑ์อลังการศิลป์บึราร์ดู (โปรตุเกส: Berardo – Museu Arte Deco; อังกฤษ: Berardo – Museum of Art Deco) หรือ บี-แมด (อังกฤษ: B-MAD) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะการตกแต่งในขบวนการออกแบบอลังการศิลป์ในกรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ซึ่งมีการจัดแสดงผลงานรูปแบบนวศิลป์ที่มีส่วนช่วยให้เกิดความเข้าใจเกี่ยวกับอลังการศิลป์นิยมด้วย พิพิธภัณฑ์ริเริ่มโดยอาซูซียาเซาดึกูแลซอยช์ (Associação de Colecções) และก่อตั้งโดยฌูแซ บึราร์ดู (José Manuel Rodrigues Berardo) นักธุรกิจชาวโปรตุเกส ในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2564 พิพิธภัณฑ์ได้เปิดให้เข้าชมสำหรับบุคคลทั่วไป
ความเป็นมาของอาคาร

อาคารหลังนี้เคยเป็นบ้านพักฤดูร้อนของมาร์ควิสแห่งอาบรังตึช (Marquês de Abrantes) ซึ่งเขาได้กำหนดให้สร้างขึ้นในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาคารนี้ถูกซื้อในช่วงทศวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยกิลยือร์มีนา ปึไรรา โฟลรึช (Guilhermina Júlia da Cunha Pereira Flores) มารดาของอังตอนียู ฌูแซ ปึไรรา โฟลรึช (António José Pereira Flores) แพทย์และนักวิจัย ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของอังตอนียู แอกัช มูนิช (António Egas Moniz) ผู้ได้รับรางวัลโนเบล ซึ่งพักอาศัยอยู่ในอาคารหลังนี้ระยะหนึ่ง ปัจจุบันมีโรงพยาบาลที่ตั้งชื่อตามมูนิชอยู่ไม่ไกลจากพิพิธภัณฑ์
อังตอนียู โฟลรึช เป็นคนร่วมสมัยกับสถาปนิกราอุล ลีนู (Raul Lino) เขาได้เชิญลีนูให้ออกแบบปรับปรุงอาคารในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920  โครงสร้างหลักถูกขยายให้ใหญ่ขึ้น เนื่องจากความต้องการพื้นที่เพื่อรองรับทั้งครอบครัว มีการเพิ่มชั้นสองและสามรวมทั้งจุดชมทิวทัศน์แม่น้ำแตฌู จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงเพิ่มเติมเพื่อรองรับการก่อสร้างสะพาน 25 เมษายน ซึ่งเดิมชื่อสะพานซาลาซาร์ ตามชื่อผู้นำระบอบเผด็จการอึชตาดูโนวู คืออังตอนียู ดึ ออลีไวรา ซาลาซาร์ (António de Oliveira Salazar) สะพานเปิดใน พ.ศ. 2509