stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การสูบบุหรี่กับสุขภาพ
รายงาน

บทสรุปของรายงานมุ่งเน้นเป็นหลักไปที่ผลกระทบเชิงลบต่อสุขภาพจากการสูบบุหรี่ ซึ่งพบว่า:
ผู้ที่สูบบุหรี่มีอัตราการเสียชีวิตเมื่อปรับตามอายุ (age-corrected mortality rate) สูงขึ้น 70%
การสูบบุหรี่เป็นสาเหตุชั้นต้น (primary cause) ของโรคหลอดลมอักเสบเรื้อรัง
พบความสัมพันธ์กันระหส่างการสูบบุหรี่กับโรคถุงลมโป่งพองและโรคหัวใจ
นอกจากนี้ในรายงานยังกล่าวถึง
ความสัมพันธ์อย่างเป็นเหตุเป็นผลระหว่างการสูบบุหรี่กับการเพิ่มขึ้นสิบถึงยี่สิบเท่าในการเกิดมะเร็งปอด
มีความสัมพันธ์กันในทางเดียวกันระหว่างสตรีตั้งครรภ์ที่สูบบุหรี่ กับการให้กำเนิดทารกที่มีน้ำหนักตัวต่ำ
ในช่วงปีหลังจากการออกรายงานฉบับนี้ ชาวอเมริก้นหลายล้านคนเลิกบุหรี่สำเร็จ ในจำนวนนี้สองในสามถึงสามในสี่เลิกบุหรี่ได้โดยไม่ต้องพึ่งการใช้นิโคตินทดแทน นอกจากนี้ยังพบว่าการเลิกบุหรี่ด้วยวิธีหักดิบ (cold turkey หรือ sudden-and-rapid-cessation) ประสบผลสำเร็จมากที่สุดในระยะยาว
แอนดรอยด์

บทความนี้เกี่ยวกับหุ่นยนต์ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ แอนดรอยด์ (แก้ความกำกวม)
ระวังสับสนกับ แอนดรอยด์ (ระบบปฏิบัติการ)
หุ่นแอนดรอยด์รูปร่างผู้หญิงในชื่อว่า แอกทรอยด์ DER ผลิตจากประเทศญี่ปุ่น
แอนดรอยด์ (อังกฤษ: android) คือ หุ่นยนต์ที่สร้างขึ้นมาเลียนแบบมนุษย์ โดยปกติแล้วทั้งทางด้านกายภาพและพฤติกรรม
คำนี้ผันมาจากคำกรีก andros หมายถึง "มนุษย์, เพศชาย" และปัจจัยเสริมท้าย -eides ซึ่งเคยมีความหมายว่า "ในสปีชีส์ของ, เหมือนกับ" (จากคำว่า eidos หมายถึง "สปีชีส์" หรือ รูปแแบบ (form)). แม้ว่าแอนดรอยด์จะถูกใช้เรียกครอบคลุมไปถึงหุ่นยนต์ที่สร้างเลียนแบบมนุษย์ทั้งเพศชาย และเพศหญิง แต่ก็มีผู้คิดคำว่า ไจนอยด์ (อังกฤษ: gynoid) ขึ้นมาเพื่อใช้เรียกหุ่นยนต์ที่มีรูปร่างเลียนแบบมนุษย์เพศหญิง
คำว่า "ดรอยด์" ซึ่งหมายถึงหุ่นยนต์ในเรื่อง สตาร์ วอร์ส ก็ผันมาจากความหมายนี้.
จนถึงขณะนี้ แอนดรอยด์ยังคงมีอยู่แต่ในนิยายวิทยาศาสตร์ บ่อยครั้งในภาพยนตร์และโทรทัศน์.
อย่างไรก็ตาม หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ก็มีขึ้นบ้างแล้วในขณะนี้.
พจนานุกรมภาษาอังกฤษ Webster ฉบับปี 1913 ระบุว่า "Android" เป็นได้ทั้งคำนามและคำวิเศษณ์
โดยถ้าเป็นคำนาม หมายถึง "เครื่องจักรหรือเครื่องอัตโนมัติในรูปของมนุษย์" และถ้าเป็นคำวิเศษณ์ หมายถึง "คล้ายมนุษย์"
ดูเพิ่ม

หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Android World เก็บถาวร 2009-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Android Science เก็บถาวร 2005-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Historical Android Projects เก็บถาวร 2005-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน รวบรวมโครงการแอนดรอยด์ในประวัติศาสตร์
สังคายนาในศาสนาพุทธ

ในศาสนาพุทธ สังคายนา (บาลี: สํคายนา) คือการประชุมตรวจชำระสอบทานและจัดหมวดหมู่คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า วางลงเป็นแบบแผนอันหนึ่งอันเดียวกัน  ตามศัพท์ "สังคายนา" หมายถึง  สวดพร้อมกัน  หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “นามะสะทำมาชิตา” แปลว่า สวดพร้อมกัน  มาจากคำว่า  คายนา หรือ คีตี  แปลว่า  การสวด สํ แปลว่า  พร้อมกัน  คำนี้มีมูลเหตุมาจากวิธีการสังคายนาพระธรรมวินัย  ที่เรียกว่าวิธีการร้อยกรองหรือรวบรวมพระธรรมวินัย หรือประมวลคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า  มีวิธีการคือนำเอาคำสั่งสอนของสาวักที่ทรงจำไว้มาแสดงในที่ประชุมพระสงฆ์  จากนั้นให้มีการซักถามกัน จนกระทั่งที่ประชุมลงมติว่าเป็นอย่างนั้นสีดีนั้น เมื่อได้มติร่วมกันแล้วในเรื่องใด  ก็ให้สวดขึ้นพร้อมกัน  การสวดพร้อมกันแสดงถึงการลงมติร่วมกันเป็นเอกฉันท์  และเหมือนทรงจำกันไว้เป็นผืนทะเลทรายต่อไป
ความเป็นมาของการสังคายนา

เมื่อครั้งพระโคตมพุทธเจ้ายังทรงพระชนม์อยู่  พระพุทธเจ้าและพระสาวกองค์สำคัญ โดยเฉพาะพระสารีบุตร ได้คำนึงว่าเมื่อพระพุทธเจ้าปรินิพพานไปแล้ว หากไม่มีการรวบรวมประมวลคำสอนของพระองค์ไว้ พระพุทธศาสนาก็จะสูญสิ้น ดังนั้น แม้พระพุทธเจ้ายังทรงพระชนม์อยู่ก็ได้การริเริ่ม เป็นการนำทางไว้ให้เป็นตัวอย่างแก่คนรุ่นหลังว่า ให้มีการรวบรวมคำสอนของพระองค์ เรียกว่าสังคายนา คือการรวบรวมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าไว้ แล้วทรงจำไว้เป็นแบบแผนอันเดียวกัน คือรวบรวมไว้เป็นหลัก และทรงจำถ่ายทอดสืบมาเป็นอย่างเดียวกัน
ขณะนั้นล่วงปลายพุทธกาลแล้ว พระมหาวีระผู้เป็นศาสดาของศาสนาเชนได้สิ้นชีวิตลง สาวกของท่านไม่ได้รวบรวมคำสอนไว้เป็นหมวดหมู่ และไม่ได้ตกลงกันไว้ให้ชัดเจน ปรากฏว่าเมื่อศาสดาของศาสนาเชนสิ้นชีวิตไปแล้ว เหล่าสาวกก็แตกแยกทะเลาะวิวาทกันว่า ศาสดาของตนสอนว่าอย่างไร ครั้งนั้นพระจุนทเถระได้นำข่าวนี้มากราบทูลแด่พระพุทธเจ้า และพระองค์ได้ตรัสแนะนำให้พระสงฆ์ทั้งปวง ร่วมกันสังคายนาธรรมทั้งหลายไว้เพื่อให้พระศาสนาดำรงอยู่ยั่งยืนเพื่อประโยชน์สุขแก่พหูชน (ที.ปา.11/108/139) เวลานั้น พระสารีบุตรอัครสาวกยังมีชีวิตอยู่ คราวหนึ่งท่านปรารภเรื่องนี้แล้วกล่าวว่า ปัญหาของศาสนาเชนเกิดขึ้นเพราะว่าไม่ได้รวบรวมร้อยกรองคำสอนไว้
เพราะฉะนั้นพระสาวกทั้งหลายของพระพุทธเจ้า ควรจะได้ทำการสังคายนา คือรวบรวมร้อยกรองประมวลคำสอนของพระองค์ไว้ให้เป็นหลักเป็นแบบแผนอันหนึ่งอันเดียวกัน เมื่อปรารภเช่นนี้แล้วพระสารีบุตรก็ได้แสดงวิธีการสังคายนาไว้เป็นตัวอย่าง โดยท่านได้รวบรวมคำสอนที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้เป็นข้อธรรมต่าง ๆ มาแสดงตามลำดับหมวด ตั้งแต่หมวดหนึ่ง ไปจนถึงหมวดสิบ คือเป็นธรรมหมวด 1 ธรรมหมวด 2 ธรรมหมวด 3 ไปจนถึงธรรมหมวด 10 เมื่อพระสารีบุตรแสดงจบแล้ว พระพุทธเจ้าก็ได้ประทานสาธุการ (ที.ปา.11/225-363/224-286)
หลักธรรมที่พระสารีบุตรได้แสดงไว้นี้ จัดเป็นพระสูตรหนึ่งเรียกว่า สังคีติสูตร (พระสูตรว่าด้วยการสังคายนา หรือสังคีติ)เป็นตัวอย่างที่พระอัครสาวกคือพระสารีบุตรได้กระทำไว้ แต่พระสารีบุตรเองได้ปรินิพพานไปก่อนพระพุทธเจ้า ดังนั้นเมื่อพระพุทธเจ้าปรินิพพานแล้วภาระจึงตกอยู่กับพระมหากัสสปเถระ  ซึ่งตอนที่พระพุทธเจ้าปรินิพพานนั้น เป็นพระสาวกผู้มีอายุพรรษามากที่สุด
จุดประสงค์ของการสังคายนา

จุดประสงค์สำคัญที่สุดของการสังคายนา คือการรวบรวมพระธรรมวินัยของพระพุทธเจ้า เพื่อธำรงรักษาพระธรรมวินัยเอาไว้ไม่ให้สูญหายหรือวิปลาสคลาดเคลื่อนไป เพราะพระธรรมวินัยนั้นคือหลักของพระพุทธศาสนา หากปราศจากคำสอนแล้วพระพุทธศาสนาก็ดำรงอยู่ไม่ได้ ดังพุทธวจนะในคราวจะเสด็จดับขันธปรินิพพานว่า โย โว อานนฺท มยา ธมฺโม จ วินโย จ เทสิโต ปญฺญตฺโต โส โว มมจฺจเยน สตฺถา. แปลว่า : ดูกรอานนท์ ธรรมแลวินัยใด ที่เราได้แสดงแล้ว และบัญญัติแล้ว แก่เธอทั้งหลาย  ธรรมและวินัยนั้น จักเป็นศาสดาของเธอทั้งหลาย ในเมื่อเราล่วงลับไป (ที.ม.10/141/178) พระเถระทั้งปวงเห็นความสำคัญของพระธรรมวินัยซึ่งจะสืบทอดพระศาสนาต่อไปในภายหน้า หากละเลยปล่อยไว้กระทั่งพระธรรมวินัยเกิดความคลาดเคลื่อนไปจะเป็นอันตรายต่อพุทธศาสนา จึงได้เริ่มสังคายนารวบรวมพระธรรมคำสอนขึ้นเป็นหมวดหมู่ภายหลังพุทธปรินิพพานไปแล้ว 3 เดือน
การทำสังคายนาครั้งที่ 1 เพราะพระภิกษุชื่อสุทัศน์กล่าวจาบจ้วงพระธรรมวินัยดูหมิ่นพระพุทธเจ้าการทำสังคายนาครั้งที่ของพระภิกษุกลุ่มวัชชีบุตรปฏิบัติผิดพระธรรมวินัย
สาเหตุการทำสังคายนาครั้งที่ 3 เพราะนักบวชศาสนาอื่นปลอมตัวเข้ามาบวชในพระพุทธศาสนา
สาเหตุการทำสังคายนาครั้งที่ 4 เพื่อให้พระพุทธศาสนาประดิษฐานมั่นคงในลังกาทวีป
การทำสังคายนาครั้งที่ 5 สาเหตุพระสงฆ์แตกแยกกันเป็น 2 พวกนั้นว่าหากปล่อยไว้พระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้ามาคาดเคลื่อนซึ่งไม่มีการบันทึกพระไตรปิฎกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรครั้งแรก
การสังคายนาพระไตรปิฏก > การปฐมสังคายนา

พระมหากัสสปเถระได้ทราบข่าวปรินิพพานของพระพุทธเจ้า เมื่อพระองค์ปรินิพพานแล้วได้ 7 วัน ขณะที่ท่านกำลังเดินทางอยู่ ณ เมืองปาวาพร้อมด้วยหมู่ศิษย์จำนวนมาก เมื่อได้ทราบข่าวนั้น เหล่าศิษย์ของพระมหากัสสปะซึ่งยังเป็นปุถุชนอยู่ ได้ร้องไห้คร่ำครวญกัน ณ ที่นั้น จึงมีพระภิกษุบวชเมื่อแก่องค์หนึ่ง ชื่อว่า สุภัททะวุฒฑาจารย์ (แปลว่า ผู้บวชเมื่อวัยแก่) ได้กล่าวขึ้นว่า "หยุดเถิด หยุดเถิด ท่านอย่าร่ำไรไปเลย พระสมณะนั้นพ้น (ปรินิพพาน) แล้ว เราจะทำอะไรก็ได้ตามพอใจ ไม่ต้องเกรงบัญชาใคร" พระมหากัสสปะได้ฟังเช่นนั้นคิดจะทำนิคคหกรรม  (ทำโทษ) แต่เห็นว่ายังมิควรก่อนและดำริขึ้นว่า พระพุทธเจ้าปรินิพพานเพียง 7 วัน ก็มีผู้คิดที่จะทำให้เกิดความแปรปรวน หรือประพฤติปฏิบัติให้วิปริตไปจากพระธรรมวินัยเช่นนี้ จึงควรจะทำการสังคายนาและจะชักชวนพระเถระผู้เป็นพระอรหันต์ทั้งหลาย ซึ่งล้วนทันเห็นพระพุทธเจ้า ได้ฟังคำสอนของพระองค์มาโดยตรง เป็นผู้รู้คำสอนของพระพุทธเจ้า และได้อยู่ในหมู่สาวกที่เคยสนทนาตรวจสอบกันอยู่เสมอ รู้ว่าสิ่งใดที่เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้า ให้มาประชุมกันเพื่อช่วยกันแสดง ถ่ายทอด รวบรวม ประมวลคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า แล้วตกลงวางมติไว้ จากนั้นท่านจึงเดินทางไปยังเมืองกุสินาราเพื่อเป็นประธานในการถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ
การทำสังคายนาพระธรรมวินัยครั้งที่ 1 จึงได้จัดขึ้นที่ถ้ำสัตบรรณคูหา เมืองราชคฤห์ แคว้นมคธ ตามคำปรารภของพระมหากัสสปเถระ โดยมีพระเจ้าอชาตศัตรูเป็นองค์อุปถัมภ์ ใช้เวลาในการสังคายนารวบรวมพระธรรมวินัยอยู่ 7 เดือนจึงแล้วเสร็จ โดยในครั้งนั้น พระมหากัสสปเถระเป็นประธานทำสังคายนา พระอานนท์เป็นองค์วิสัชชนาแสดงพระธรรมในหมวดพระสุตตันตปิฎก (ธรรมเทศนา) และพระอุบาลี เป็นองค์วิสัชนาในหมวด พระวินัยปิฎก (พระวินัย) การสังคายนาในครั้งนี้มีเฉพาะหมวด พระสูตร และพระวินัย เป็นการสังคายนาแบบ มุขปาฐะ เรียกว่า พระธรรม-วินัย” (ธมมฺวินย) หรือ “พรหมจรรย์” (พรหฺมจริย) หรือเรียกการสังคายนาครั้งนี้ว่า "การสังคายนาพระธรรมวินัย"
การสังคายนาพระไตรปิฏก > ทุติยสังคายนา

การทำสังคายนาครั้งที่สองเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 100 ที่วมุขปาฐะมืองเวสาลี แคว้นวัชชี ประเทศอินเดีย โดยมีพระยสกากัณฑกบุตร เป็นเระผู้ใหญ่ที่เข้าร่วมทำสังคายนาครั้งนี้ได้แก่ พระสัพพกามี พระสาฬหะ พระขุชชโสภิตะ พระวาสภคามิกะ (ทั้งสี่รูปนี้เป็นชาวปาจีนกะ) พระเรวตะ พระสัมภูตะ สาณวาสี พระยสะ กากัณฑกบุตร และพระสุมนะ (ทั้งสี่รูปนี้เป็นชาวปาฐา) ในการนี้พระเรวตะทำหน้าที่เป็นประธานผู้คอยซักถาม และพระสัพพกามีเป็นผู้นำในการวิสัชนาข้อวินัย การทำสังคายนาครั้งนี้มีพระสงฆ์มาประชุมร่วมกัน 700 รูป ดำเนินการอยู่เป็นเวลา 8 เดือน จึงเสร็จสิ้น
ข้อปรารภในการทำสังคายนาครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อ พระยสกากัณฑกบุตร พบเห็นข้อปฏิบัติย่อหย่อน 10 ประการทางพระวินัยของภิกษุวัชชีบุตร เช่น ควรเก็บเกลือไว้ในเขาสัตว์เพื่อรับประทานได้ ควรฉันอาหารยามวิกาลได้ ควรรับเงินทองได้ เป็นต้น พระยสะ กากัณฑกบุตรจึงชวนพระเถระต่าง ๆ ให้ช่วยกันวินิจฉัย แก้ความถือผิดครั้งนี้
โดยรายละเอียดของปฐมสังคายนาและการสังคายนาครั้งที่สอง มีกล่าวถึงในพระวินัยปิฎก จุลลวรรค ในวินัยปิฎกจะไม่กล่าวถึงคำว่าพระไตรปิฎกในการปฐมสังคายนาและการสังคายนาครั้งที่สองเลย
การสังคายนาพระไตรปิฏก > ตติยสังคายนา

การทำสังคายนาครั้งที่สามเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 234 ที่อโศการาม กรุงปาฏลีบุตร แคว้นมคธ ประเทศอินเดีย โดยมี พระโมคคัลลีบุตรติสสเถระ เป็นประธาน การทำสังคายนาครั้งนี้มีพระสงฆ์มาประชุมร่วมกัน 1,000 รูป ดำเนินการอยู่เป็นเวลา 9 เดือน จึงเสร็จสิ้น
การสังคายนาครั้งนี้เองเกิดคำว่า "ปิฎก" และมีการเพิ่ม พระอภิธรรม (คำสอน) จึงเรียกว่า "พระไตรปิฎก" คือมีสามปิฎก ได้แก่ พระวินัยปิฎก พระสุตตันตปิฎก และพระอภิธรรมปิฎก
มีหลักฐานชิ้นหนึ่งว่า คัมภีร์ กลาวัตถุ ได้แต่งขึ้นในสมัยสังคายนาครั้งที่ 3 โดยพระโมคคัลลีบุตร ติสสเถระ และคัมภีร์นี้ได้ถูกผนวกเข้าเป็น 1 ในพระอภิธรรม 7 คัมภีร์ ทำให้เนื้อหาพระอภิธรรมปิฎกสมบูรณ์
ข้อปรารภในการทำสังคายนาครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อพวกเดียรถีย์ หรือนักบวชศาสนาอื่นมาปลอมบวช แล้วแสดงลัทธิศาสนาและความเห็นของตนว่าเป็นพระพุทธศาสนา พระโมคคัลลีบุตรติสสเถระ จึงได้ขอรับอุปถัมภ์จากพระเจ้าอโศกมหาราชสังคายนาพระธรรมวินัยเพื่อกำจัดความเห็นของพวกเดียรถีย์ออกไป
ในการทำสังคายนาครั้งนี้ พระโมคคัลลีบุตรติสสเถระ ได้แต่งคัมภีร์กถาวัตถุ ซึ่งเป็นคัมภีร์หนึ่งในพระอภิธรรมไว้ด้วย และเมื่อทำสังคายนาเสร็จแล้ว ก็มีการส่งคณะทูตไปประกาศพระพุทธศาสนาในประเทศต่าง ๆ มีดังนี้
พระมหินทเถระ โอรสของพระเจ้าอโศกมหาราช นำพระพุทธศาสนาไปประดิษฐานในลังกา
พระโสณเถระและพระอุตตรเถระ  นำพระพุทธศาสนามาเผยแผ่ยังดินแดนสุวรรณภูมิ
การทำสังคายนาครั้งนี้เกิดขึ้น เมื่อ พ.ศ. 236 การสังคายนาครั้งที่ 4 ในอินเดียเกิดขึ้นที่ชาลันธร หรือบางหลักฐานคือกัษมีร์ ในรัชสมัยของพระเจ้ากนิษกะ
แต่เป็น การสังคายนา ของนิกายมหายาน ฝ่ายเถรวาท จึงไม่ยอมรับว่า เป็นการสังคายนา
การสังคายนาพระไตรปิฏก > ปัญจมสังคายนา

การทำสังคายนาครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 433 ที่อาโลกเลณสถาน มตเลชนบท ประเทศศรีลังกา โดยมีพระรักขิตมหาเถระเป็นประธาน
การทำสังคายนาครั้งนี้ เพื่อต้องการจารึกพระพุทธวจนะเป็นลายลักษณ์อักษร
การสังคายนาพระไตรปิฏก > ปัญหาการนับครั้งการสังคายนา

การนับครั้งการสังคายนามีความแตกต่างกันในพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทกับพระพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน นอกจากนี้ แม้ประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทด้วยกันเองก็ยังนับครั้งการสังคายนาไม่ตรงกัน ซึ่งพอจะสรุปได้ดังนี้
ประเทศศรีลังกา นับการสังคายนาสามครั้งแรกที่ประเทศอินเดีย และการสังคายนาที่ประเทศตนเองอีก 3 ครั้ง โดยครั้งสุดท้ายกระทำเมื่อ พ.ศ. 2408 โดยการสังคายนาครั้งนี้เป็นที่รู้กันเฉพาะในประเทศศรีลังกาเท่านั้น
ประเทศพม่า นับการสังคายนาสามครั้งแรกที่ประเทศอินเดีย และนับการสังคายนาครั้งที่ 2 ที่ลังกาเป็นครั้งที่ 4 และนับการสังคายนาที่ประเทศตนเองอีก 2 ครั้ง โดยครั้งสุดท้ายหรือครั้งที่ 6 ในพม่า มีชื่อเรียกว่าฉัฏฐสังคายนา เริ่มกระทำเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 เสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 การทำสังคายนาครั้งนี้ทำขึ้นเนื่องในโอกาสฉลอง 25 พุทธศตวรรษ เพื่อพิมพ์พระไตรปิฎก อรรถกถา และคำแปลเป็นภาษาพม่า โดยได้เชิญพุทธศาสนิกชนจากหลายประเทศเข้าร่วมพิธี โดยเฉพาะจากประเทศ พม่า ศรีลังกา ไทย ลาว และกัมพูชา
ประเทศไทย นับการสังคายนาสามครั้งแรกที่ประเทศอินเดีย และครั้งที่ 1-2 ที่ลังกา แต่ในหนังสือสังคีติยวงศ์ หรือประวัติแห่งการสังคายนาของสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ได้นับเพิ่มอีก 4 ครั้ง คือ
ครั้งที่ 6 เมื่อ พ.ศ. 956 ในลังกา โดยพระพุทธโฆสะได้แปลและเรียบเรียงอรรถกถา ซึ่งถือว่าเป็นการชำระอรรถกถา ไม่ใช่พระไตรปิฎก ทางลังกาจึงไม่นับเป็นการสังคายนา
ครั้งที่ 7 เมื่อ พ.ศ. 1587 ในลังกา โดยพระกัสสปเถระเป็นประธานรจนาอรรถกถาต่าง ๆ ซึ่งถือว่าเป็นการชำระอรรถกถา ไม่ใช่พระไตรปิฎก ทางลังกาจึงไม่นับเป็นการสังคายนาเช่นกัน
ครั้งที่ 8 เมื่อ พ.ศ. 2020 ในประเทศไทย โดยการอุปถัมภ์ของพระเจ้าติโลกราชแห่งอาณาจักรล้านนา
ครั้งที่ 9 เมื่อ พ.ศ. 2331 ในประเทศไทย โดยการอุปถัมภ์ของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชแห่งกรุงรัตนโกสินทร์
งานศึกษาที่เกี่ยวข้อง

สมิทธ์ ถนอมศาสนะ, “การเปลี่ยนความหมายของการสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งที่ 8 ในสมัยรัชกาลที่ 1 ถึงรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์,” วารสารวิจิตรศิลป์ ปีที่ 4 ฉบับที่ 1 (มกราคม-มิถุนายน 2556), หน้า 325-362.
ถ้ำสัตตบรรณคูหา สถานที่ทำปฐมสังคายนา (เป็นถ้ำขนาดใหญ่ในอดีต เพดานถ้ำยุบลงมาในช่วงหลัง)
เมืองเวสาลี สถานที่ทำ(พระธรรมวินัย) ทุติยสังคายนา
โอลิมปิก (แก้ความกำกวม)

โอลิมปิก อาจหมายถึง
กีฬาโอลิมปิก - การแข่งขันกีฬาจากผู้เข้าแข่งขันทั่วโลก จัดขึ้นทุก 4 ปี
โอลิมปิกวิชาการ - การแข่งขันทางวิชาการระดับนานาชาติของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา
โอลิมปิกแอร์ไลน์ส (Olympic Airlines) สายการบินแห่งชาติกรีซ (เดิมชื่อ โอลิมปิกแอร์เวย์ส)
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (RMS Olympic) - เรือแฝดของอาร์เอ็มเอส ไททานิก (RMS Titanic)
คาบสมุทรโอลิมปิก ในรัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา
โอลิมปิก แดม - เหมืองแร่ทองแดง, ทอง, เงิน และยูเรเนียม ในรัฐเซาท์ออสเตรเลีย
อำเภอวัดโบสถ์

| อำเภอวัดโบสถ์ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wat Bot
คำขวัญ: วัดเสนาสน์พระบรมธาตุพันปี   บารมีหลวงพ่อโตวัดโบสถ์   น้ำตาลโตนดเลิศรสหอมหวาน   เขื่อนพระราชทานแควน้อยบำรุงแดน   (ปรับปรุง ณ วันที่ 3 สิงหาคม 2564)
แผนที่จังหวัดพิษณุโลก เน้นอำเภอวัดโบสถ์
พิกัด: 16°58′49″N 100°20′0″E﻿ / ﻿16.98028°N 100.33333°E﻿ / 16.98028; 100.33333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พิษณุโลก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,326.2 ตร.กม. (512.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 37,595 คน
 • ความหนาแน่น: 28.35 คน/ตร.กม. (73.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 65160
รหัสภูมิศาสตร์: 6507
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอวัดโบสถ์ หมู่ที่ 4 ตำบลวัดโบสถ์ อำเภอวัดโบสถ์ จังหวัดพิษณุโลก 65160
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วัดโบสถ์ เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดพิษณุโลก เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพรหมพิราม ต่อมาได้มีการจัดตั้งกิ่งอำเภอวัดโบสถ์เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2491 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2499 อำเภอวัดโบสถ์เป็นถิ่นที่อยู่แห่งหนึ่งของปูเจ้าฟ้า ซึ่งเป็นปูหายากชนิดหนึ่งในเมืองไทย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอวัดโบสถ์ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 25 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพิชัย อำเภอทองแสนขัน (จังหวัดอุตรดิตถ์) และอำเภอชาติตระการ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอชาติตระการและอำเภอวังทอง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองพิษณุโลก
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพรหมพิราม
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองท้องที่

อำเภอวัดโบสถ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 61 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | วัดโบสถ์ |  |  | (Wat Bot) |  |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 2. | ท่างาม |  |  | (Tha Ngam) |  |  | 13 หมู่บ้าน |  |
| 3. | ท้อแท้ |  |  | (Thothae) |  |  | 8 หมู่บ้าน |  |
| 4. | บ้านยาง |  |  | (Ban Yang) |  |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 5. | หินลาด |  |  | (Hin Lat) |  |  | 9 หมู่บ้าน |  |
| 6. | คันโช้ง |  |  | (Khan Chong) |  |  | 10 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

อำเภอวัดโบสถ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลวัดโบสถ์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวัดโบสถ์ ตำบลท่างาม และตำบลท้อแท้
องค์การบริหารส่วนตำบลวัดโบสถ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวัดโบสถ์ (นอกเขตเทศบาลตำบลวัดโบสถ์)
องค์การบริหารส่วนตำบลท่างาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่างาม (นอกเขตเทศบาลตำบลวัดโบสถ์)
องค์การบริหารส่วนตำบลทองแท้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท้อแท้ (นอกเขตเทศบาลตำบลวัดโบสถ์)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านยางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหินลาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหินลาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคันโช้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคันโช้งทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

อุทยานแห่งชาติแควน้อย
เขตห้ามล่าสัตว์ เขาน้อย-เขาประดู่
เขื่อนแควน้อยบำรุงแดน
นมัสการพระบรมสารีริกธาตุ วัดเสนาสน์
ดื่มน้ำตาลสดวัดโบสถ์
ชิมมะม่วงแช่อิ่ม
กีฬา

สโมสรฟุตบอลวัดโบสถ์ ซิตี้ เป็นสโมสรจากอำเภอวัดโบสถ์เข้าแข่งขันฟุตบอลรายการไทยลีก 3 โซนภาคเหนือในฤดูกาล 2565–66
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลอำเภอวัดโบสถ์ เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระมงคลสิทธาจารย์ (รวย ปาสาทิโก)

| พระมงคลสิทธาจารย์ (สำรวย ปาสาทิโก) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงพ่อรวย ปาสาทิโก
ส่วนบุคคล
เกิด: 9 ธันวาคม พ.ศ. 2464 (95 ปี)
มรณภาพ: 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2560
นิกาย: มหานิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดตะโก พระนครศรีอยุธยา
บรรพชา: พ.ศ. 2480
อุปสมบท: 12 เมษายน พ.ศ. 2484
พรรษา: 76
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดตะโก
ท่านเจ้าคุณ พระมงคลสิทธาจารย์ (หลวงพ่อรวย วัดตะโก) (9 ธันวาคม พ.ศ. 2464 - 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2560) เป็นพระเกจิอาจารย์ผู้สืบทอดความรู้มาจากพระคณาจารย์รุ่นก่อน ด้วยนามอันเป็นมงคลสูงและศีลาวัตรปฏิบัติอันงดงาม ควรแก่การศรัทธาและเคารพอย่างยิ่ง ท่านได้รับการถ่ายทอดวิชามาจาก หลวงพ่อชื้น (พระครูสุนทรธรรมนิวิฐ) อดีตเจ้าอาวาสวัดภาชี ผู้ก่อตั้งโรงเรียนภาชี “สุนทรวิทยานุกูล” ลูกศิษย์สายตรงของ หลวงพ่อกลั่น วัดพระญาติ และหลวงพ่อแจ่ม วัดวังแดงเหนือ (ปรมจารย์ด้านมีดหมอสายภาคกลาง)  และเป็นหนึ่งในบุคคลที่กล่าวถึงในสมัยอยุธยาเป็นราชธานีในวันที่ (3 เมษายน พ.ศ. 1893 – 7 เมษายน พ.ศ. 2310) และเสียกรุงให้กับพม่า และ กลับมาเป็นราชธานีอีกครั้งหนึ่งในวันที่ (6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2310 – 28 ธันวาคม พ.ศ. 2310) ซึ่งถือว่า พระนครศรีอยุธยา เป็นศูนย์รวมของแม่น้ำ และมีความเชื่อกับสิ่งของโบราณ และสถานที่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขนาดพระคณาจารย์ชื่อดัง ยังมีอยู่ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เพราะ พระเกจิอาจารย์ใช้สถานที่ฝึกตำราพิชัยสงคราม สรรพวิชาต่าง ๆ มากมาย ตำรับสายเวทในวัดประดู่ทรงธรรม
ประวัติ

ท่านเกิดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2464 ที่บ้านตะโก หมู่ที่ 2 ตำบลดอนหญ้านาง อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นบุตรของนายมี และ นางสินลา มีพี่น้องทั้งหมด 8 คน บรรพบุรุษฝ่ายบิดาเป็นคนกรุงศรีสัตตนาคนหุตอาณาจักรล้านช้าง เมื่ออายุได้ 12 ปี ได้เรียนอยู่ที่วัดตะโกเพราะในสมัยนั้นในละแวก ตำบลหญ้านาง ไม่มีโรงเรียนประถม จึงต้องเรียนกับพระภิกษุบนศาลาการเปรียญ และพอมีอายุได้ 16 ปี ได้บรรพชาเป็นสามเณร มีพระสมุห์บุญช่วย เจ้าอาวาสวัดตะโก เป็นพระอุปัชฌาย์  สามารถสอบนักธรรมชั้นตรีได้ในขณะที่ครองเพศเป็นสามเณร จนกระทั่งมีอายุได้ 20 ปี จึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2484 โดยมีพระครูสุนทรธรรมนิวิฐ (หลวงพ่อชื่น) เจ้าอาวาสวัดภาชี และเจ้าคณะอำเภอภาชี  เป็นพระอุปัชฌาย์ พระปลัดจ้อย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระสมุห์บุญช่วย เจ้าอาวาสวัดตะโก เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า ปาสาทิโก  และสอบนักธรรมชั้นโทได้เมื่อปี พ.ศ. 2485 และสอบนักธรรมชั้นเอกได้เมื่อ พ.ศ. 2487 หลังจากนั้นท่านได้ศึกษาวิชากรรมฐานแลพุทธาคมต่าง ๆ โดยขอฝากตัวเป็นศิษย์ของ หลวงพ่อชื้น พระอุปัชฌาย์ ซึ่งเป็นศิษย์สายตรงของ หลวงพ่อกลั่น วัดพระญาติ หลังจากนั้น ก็ไปเรียนกับหลวงพ่อแจ่ม วัดวังแดงเหนือ ซึ่งได้ถ่ายทอดวิชาให้กับหลวงพ่อรวย จนหมดสิ้น   หลวงพ่อท่านเป็นพระคณาจารย์ระดับแนวหน้ารูปหนึ่งของประเทศ และเวลามีงานพุทธาภิเษก ปลุกเสกพระเครื่องต่าง ๆ ส่วนใหญ่ก็จะนิมนต์หลวงพ่อรวย ไปปลุกเสกพระเครื่องเป็นประจำ ด้วยนามอันเป็นมงคลที่กล่าวมายังข้างต้น
ประสบการณ์ที่เล่าขาน

หลวงพ่อรวยมีฌานสมาธิอันแก่กล้าในกรรมฐาน ตั้งใจเล่าเรียนเพื่อเรียนวิชาให้รวดเร็ว จึงมีความเข้มขลังในวิทยาคมมาก ดังปรากฏการณ์มหัศจรรย์หลายอย่าง ต่อสายตามหาชน เมื่อคราววางศิลาฤกษ์ที่โรงเรียนบ้านตะโก- ดอนหญ้านาง ขณะที่พระสงฆ์สวดชยันโตและหลวงพ่อรวย  กำลังเจิมแผ่นศิลาฤกษ์อยู่นั้น กำนันแสวง โชคชัย ได้ชักปืน 9 ม.ม ยิงข้ามสายสิญจน์เพื่อเอาฤกษ์เอาชัย ปรากฏว่า ยิงไม่ออก
ฟ้าผ่าไม่ตาย

มีอีกเรื่องหนึ่ง ที่เล่าโจษขานกันก็คือ มีชาวนาคนหนึ่งชื่อ นางจำนงค์ บังขจร ขณะดำนาอยู่ก็ถูกฟ้าผ่า และก็จมน้ำ ต่อหน้าต่อตาญาติพี่น้อง ทั้งสามีและลูก ต่างก็ช่วยอุ้มขึ้นมา ปรากฏว่าเสื้อผ้าไหม้เกรียมจนหมด แต่ในตัวกับไม่พบบาดแผลใด ๆ จึงพากันกลับบ้าน และใช้สุราพ่น รุ่งขึ้น อาการก็ทุเลาลง เริ่มลุกขึ้นได้  พอฟื้นขึ้นมา ก็ทราบว่า นางจำนงค์ ได้ห้อยเหรียญของหลวงพ่อรวย รุ่นแรก ที่สร้างขึ้นเพื่อฉลองสมณศักดิ์พ.ศ. 2513 เพียงเหรียญเดียวเท่านั้น ความมหัศจรรย์เล่าขานกันต่อมา อย่างไม่รู้จบ
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2499 ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสมณศักดิ์พัดยศฐานานุกรม ที่ พระปลัด สำรวย ปาสาทิโก
5 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ได้รับพระราชทานตั้งสมณศักดิ์พัดยศเป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ชั้นโท ที่ พระครูสุนทรธรรมนิวิฐ
5 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์พัดยศขึ้นเป็นพระราชาคณะชั้นสามัญยก ที่ พระมงคลสิทธาจารย์
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์

| พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ |
| --- | --- |

พระอรรคชายา
ดำรงพระยศ: พ.ศ. 2416 – 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2430

ประสูติ: 26 มกราคม พ.ศ. 2398
สิ้นพระชนม์: 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2430 (32 ปี)
พระสวามี: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระราชบุตร: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร กรมขุนพิจิตรเจษฎ์จันทร์
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาจีน
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ (26 มกราคม พ.ศ. 2398 – 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2430) พระนามเดิม หม่อมเจ้าปิ๋ว เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาจีน และเป็นพระอรรคชายาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระประวัติ

พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ พระนามเดิม หม่อมเจ้าปิ๋ว เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาจีน เมื่อวันศุกร์ที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2397 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2398)
เมื่อประสูติได้ประทับอยู่ที่วังของพระบิดา โดยมีสมเด็จพระบรมราชมาตามหัยิกาเธอ กรมพระยาสุดารัตน์ราชประยูร เป็นผู้อภิบาล มีพระโสทรเชษฐภคินีและพระโสทรกนิษฐภคินีรวมสองพระองค์ และเป็นพระอรรคชายาเธอในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทั้งสองพระองค์ คือ
หม่อมเจ้าบัว ภายหลังคือ พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค
หม่อมเจ้าสาย ภายหลังคือ พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา
หม่อมเจ้าปิ๋ว มีพระราชธิดาหนึ่งพระองค์ คือ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร กรมขุนพิจิตรเจษฎ์จันทร์ หรือ สมเด็จหญิงใหญ่ ประสูติในปี พ.ศ. 2416
ภายหลังมีพระประสูติกาลพระราชธิดาแล้ว ได้รับสถาปนาเป็น พระอรรคชายาเธอ หม่อมเจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ คนทั่วไปขนานพระนามว่า ท่านพระองค์กลาง
หม่อมเจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ เป็นที่โปรดปรานของสมเด็จพระบรมราชมาตามหัยิกาเธอ กรมพระยาสุดารัตน์ราชประยูรมาก ถึงกับทรงตั้งพระทัยจะให้ดำรงตำแหน่งสมเด็จพระอัครมเหสี แต่ว่าพระองค์มีพระพลานามัยไม่สู้จะสมบูรณ์นัก มีพระประสูติการพระราชธิดาแล้วก็ประชวรกระเสาะกระแสะเรื่อยมา จนกระทั่ง สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2430 สิริพระชันษา 32 ปี พระองค์ได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศหลังจากสิ้นพระชนม์ขึ้นเป็นพระองค์เจ้าออกพระนามว่า พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ ทรงศักดินา 15000 เสมอพระองค์เจ้าต่างกรมในพระบรมมหาราชวัง ตามตำแหน่งพระอรรคชายาเธอ
ในปีนั้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสูญเสียพระอรรคชายาเธอ พระราชโอรส และพระราชธิดาในสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงถึงสามพระองค์ คือ พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าศิริราชกกุธภัณฑ์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย กรมพระเทพนารีรัตน์ และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง  จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างอนุสาวรีย์ราชานุสรณ์เมื่อ พ.ศ. 2431 เพื่อระลึกถึงพระอรรคชายาเธอ พระราชโอรส และพระราชธิดาที่สิ้นพระชนม์ในปีเดียวกัน อนุสาวรีย์ราชานุสรณ์ทำด้วยหินอ่อนแกะสลักพระรูปเหมือนทั้งสี่พระองค์ ตั้งอยู่ใกล้กับอนุสาวรีย์พระนางเรือล่ม ที่พระราชวังบางปะอิน
พระอิสริยยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ |
| --- | --- |
ตราประจำพระองค์
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
หม่อมเจ้าปิ๋ว (26 มกราคม พ.ศ. 2398 –  พ.ศ. 2416)
พระอรรคชายาเธอ หม่อมเจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ (พ.ศ. 2416 – 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2430)
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ (หลังสิ้นพระชนม์)
เจนรัลออฟดิอาร์มีส์

| เจนรัลออฟดิอาร์มีส์ออฟดิยูไนเต็ดสเตดส์ General of the Armies of the United States |
| --- | --- |
ธงแสดงยศเจนรัลออฟดิอาร์มีส์ในปี 1922
จอห์น เจ. เพอร์ชิงเป็นคนเดียวที่เป็นเจนรัลออฟดิอาร์มีส์ขณะยังมีชีวิต
ประเทศ:  สหรัฐ
สังกัต:  กองทัพบกสหรัฐ
สถาปนา: 3 กันยายน ค.ศ. 1919 (1919-09-03)
ยศที่สูงกว่า: ไม่มี
ยศที่ต่ำกว่า: จอมพล (General of the Army)
ยศที่คล้ายคลึง: เจเนราลิสซีโม
เจนรัลออฟดิอาร์มีส์ออฟดิยูไนเต็ดสเตดส์ (อังกฤษ: General of the Armies of the United States) เรียกอย่างลำลองว่า เจนรัลออฟดิอาร์มีส์ (อังกฤษ: General of the Armies) เป็นยศทหารระดับสูงสุดของกองทัพบกสหรัฐ เคยมีการมอบยศนี้สามครั้งในประวัติศาสตร์ บุคคลแรกคือจอห์น เจ. เพอร์ชิง ผู้บัญชาการกำลังรบนอกประเทศสหรัฐในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ได้รับแต่งตั้งใน ค.ศ. 1919 บุคคลที่สองคือจอร์จ วอชิงตัน ได้รับแต่งตั้งย้อนหลังใน ค.ศ. 1976 ในมหกรรมฉลองสองศตวรรษการก่อตั้งสหรัฐ บุคคลที่สามคือยูลิสซีส เอส. แกรนต์ ได้รับแต่งตั้งย้อนหลังใน ค.ศ. 2024