stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิเจียชิ่ง
เสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ > เปลี่ยนชื่อเวียดนาม

จักรพรรดิเจียชิ่งปฏิเสธคำขอของ จักรพรรดิซา ล็อง ผู้ปกครองเวียดนามที่จะเปลี่ยนชื่อประเทศของพระองค์เป็น นามเวียด พระองค์เปลี่ยนชื่อแทนเป็น เวียดนาม พงศาวดารของเวียดนามมีจดหมายโต้ตอบทางการทูตเกี่ยวกับการตั้งชื่อ
เสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ > ต่อต้านศาสนาคริสต์

ประมวลกฎหมายต้าชิง มาตราหนึ่งเรื่อง ข้อห้ามเกี่ยวกับพ่อมดและแม่มด (禁止師巫邪術) ในปี ค.ศ. 1811 มีการเพิ่มประโยคโดยอ้างอิงถึงศาสนาคริสต์ แก้ไขเมื่อ ค.ศ. 1815 และ ค.ศ. 1817 แก้ไขรูปแบบครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 1839 ภายใต้ จักรพรรดิเต้ากวัง และยกเลิกในปี ค.ศ. 1870 ภายใต้ จักรพรรดิถงจื้อ มีการตัดสินประหารชีวิตชาวยุโรปเพราะเผยแพร่ ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ในหมู่ชาวจีนฮั่นและชาวแมนจู คริสเตียนที่ไม่กลับใจถูกส่งไปยังเมืองมุสลิมใน ซินเจียง ให้เป็นทาสผู้นำมุสลิม
สวรรคตและการฝังพระศพ

ในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1820 จักรพรรดิเจียชิ่งเสด็จสวรรคตที่ สถานที่พักร้อนและหมู่วัดในเฉิงเต๋อ (熱河行宫) 230 กิโลเมตร (140 ไมล์) ตะวันออกเฉียงเหนือของ ปักกิ่ง ซึ่งเป็นช่วงที่ราชสำนักมาพำนักพักร้อน ชิงฉือเกา หรือ ต้นฉบับประวัติศาตร์ราชวงศ์ชิง ไม่ได้บันทึกสาเหตุการสวรรคต บางคนกล่าวว่าพระองค์สวรรคตหลังจากถูกฟ้าผ่า แต่บางทฤษฎีว่าพระองค์สวรรคตด้วยพระโรคหลอดเลือดสมอง เนื่องจากจักรพรรดิมีพระวรกายค่อนข้างอ้วน พระองค์ถูกสืบทอดราชบัลลังก์โดยโอรสองค์ที่สองของพระองค์ เจ้าชายเหมียนหนิง ซึ่งกลายเป็นที่รู้จักในพระนาม จักรพรรดิเต้ากวัง
จักรพรรดิเจียชิ่งถูกฝังอยู่กลาง สุสานหลวงตะวันตกแห่งราชวงศ์ชิง 120 กิโลเมตร (75 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของ ปักกิ่ง
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา: จักรพรรดิเฉียนหลง
พระราชมารดา: จักรพรรดินีเซี่ยวอี๋ฉุน
ฮองเฮา (皇后)
จักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย (孝淑睿皇后) จากสกุลสี่ถ่าล่า (喜塔臘)
จักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย (孝和睿皇后) จากสกุลหนิ่วฮู่ลู่ (鈕祜祿)
หวงกุ้ยเฟย (皇貴妃)
กงซุ่นหวงกุ้ยเฟย (恭順皇貴妃) จากสกุลหนิ่วฮู่ลู่ (鈕祜祿)
เหออวี้หวงกุ้ยเฟย (和裕皇貴妃) จากสกุลหลิวเจีย (劉佳)
เฟย (妃)
หัวเฟย (華妃) จากสกุลโฮ่วเจีย (侯佳)
ซูเฟย (恕妃) จากสกุลว๋านเหยียน (完顏)
จวงเฟย (莊妃) จากสกุลหวัง (王)
ซิ่นเฟย (信妃) จากสกุลหลิวเจีย (劉佳)
ผิน (嬪)
เจี่ยนผิน (簡嬪) จากสกุลกวนเจีย (關佳)
ซุ่นผิน (遜嬪) จากสกุลเฉินเจีย (沈佳)
เอินผิน (恩嬪) จากสกุลอูยา (烏雅)
หรงผิน (榮嬪) จากสกุลเหลียง (梁)
ฉุนผิน (淳嬪) จากสกุลต่งเจีย (董佳)
อันผิน (安嬪) จากสกุลซูหวานหนีกัวเอ่อร์เจีย (蘇完尼瓜爾佳)
พระราชโอรส
องค์ชายไม่ปรากฏพระนาม (1779–1780) มู่จวิ้นอ๋อง (穆郡王) สถาปนาหลังสิ้นพระชนม์;พระโอรสในเหออวี้หวงกุ้ยเฟย
องค์ชายเหมียนหนิง (綿寧,1782–1850) จื้อชินอ๋อง (智親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิ;พระโอรสในจักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย
องค์ชายเหมียนข่าย (綿恺,1795–1838) ตุนเค่อชินอ๋อง (惇恪親王,1819-1838) พระโอรสในจักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย
องค์ชายเหมียนซิน (綿忻,1805–1828) รุ้ยหวยชินอ๋อง (瑞懷親王,1819-1828) พระโอรสในจักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย
องค์ชายเหมียนหยู (綿愉,1814–1865) ฮุ่ยตวนชินอ๋อง (惠端親王,1820-1865) พระโอรสในกงซุ่นหวงกุ้ยเฟย
พระราชธิดา
องค์หญิงไม่ปรากฏพระนาม (1780–1783) พระธิดาในเจี่ยนผิน
องค์หญิงไม่ปรากฏพระนาม (1780–1783) พระธิดาในจักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย
องค์หญิงจวงจิ้งเหอซั่วกงจวู่ (莊敬和硕公主,1781–1811) พระธิดาในเหออวี้หวงกุ้ยเฟย
องค์หญิงจวงจิ้งกู้หลุนกงจวู่ (莊静固伦公主,1784–1811) พระธิดาในจักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย
องค์หญิงฮุ่ยอันเหอซั่วกงจวู่ (慧安和硕公主,1786–1795) พระธิดาในซุ่นผิน
องค์หญิงไม่ปรากฏพระนาม (1789–1790) พระธิดาในหัวเฟย
องค์หญิงไม่ปรากฏพระนาม (1793–1795) พระธิดาในจักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย
องค์หญิงไม่ปรากฏพระนาม (1805) พระธิดาในกงซุ่นหวงกุ้ยเฟย
องค์หญิงฮุ่ยมิ่นกู้หลุนกงจวู่ (慧愍固伦公主,1811–1815) พระธิดาในกงซุ่นหวงกุ้ยเฟย
ชัยชน โลว์เจริญกูล

| ชัยชน โลว์เจริญกูล |
| --- | --- |
เกิด: 2 ตุลาคม พ.ศ. 2498 (68 ปี) กรุงเทพมหานคร
อาชีพ: อดีตแพทย์, นักวิจัย
มีชื่อเสียงจาก: ผู้เชี่ยวชาญด้านประสาทวิทยาและโรคลมชัก
บิดามารดา: นายอำพัน โลว์เจริญกูล (ถึงแก่กรรม)  นางสมสุข โลว์เจริญกูล (ถึงแก่กรรม)
รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ ชัยชน โลว์เจริญกูล เป็นอดีตหัวหน้าสาขาประสาทวิทยา ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติ

รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ ชัยชน โลว์เจริญกูล เกิดในครอบครัวชนชั้นกลางในกรุงเทพมหานคร โดยเป็นบุตรของนายอำพัน กับนางสมสุข โลว์เจริญกูล โดยบิดาทำงานบริษัท ส่วนมารดาเป็นแม่บ้าน โดยคุณตาของเขาอยู่ในตระกูลแซ่ "โค้ว" (许) อพยพมาจากประเทศจีน ทั้งยังเคยสอนภาษาไทยด้วย โดยตาและบิดาของเขาชอบศิลปะและธรรมชาติ
การศึกษา

อนุบาล โรงเรียนอนุบาลดวงถวิล
ประถม-มัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนรุจิเสรีวิทยา (รางวัลเรียนดี พ.ศ. ๒๕๑๑)
มัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่นที่ 34 (ปี พ.ศ. 2514)[ลิงก์เสีย]
แพทยศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นที่ 29 จบปี พ.ศ. 2522
วุฒิบัตรแสดงความรู้ความชำนาญในการประกอบวิชาชีพเวชกรรมสาขาอายุรศาสตร์ แพทยสภา
วุฒิบัตรแสดงความรู้ความชำนาญในการประกอบวิชาชีพเวชกรรมสาขาประสาทวิทยา แพทยสภา
Certificate in Epilepsy Fellowship, Regional Epilepsy Center, มหาวิทยาลัยวอชิงตัน เมืองซีแอตเทิล สหรัฐอเมริกา
Invasive EEG training, Bethel Epilepsy Center, Bielefeld, Germany
การทำงาน

อดีตรองศาสตราจารย์ ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อดีตหัวหน้าสาขาประสาทวิทยา ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อดีตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้าน ประสาทวิทยา (Neurology) และโรคลมชัก (Epilepsy)
ผู้ก่อตั้งโครงการรักษาผู้ป่วยโรคลมชักครบวงจร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534
อดีตผู้อำนวยการโครงการน้อมเกล้า (โครงการฝึกอาชีพสำหรับผู้ป่วยโรคลมชัก)
รางวัลและผลงานด้านวิชาการ

พ.ศ. 2517 : รางวัลมูลนิธิ ศาสตราจารย์ ดร.แถบ นีละนิธิ สำหรับผู้ได้คะแนนสูงสุดวิชาชีววิทยา
พ.ศ. 2522 : รางวัลจากดอกผลทุน รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ยาใจ ณ สงขลา สำหรับนิสิตแพทย์ที่สอบได้คะแนนสูงสุดในรายวิชาอายุรศาสตร์
พ.ศ. 2530-2531 : Faculty Grant for Academic Devoted Instructor
Founder of the First Comprehensive Epilepsy Program in Thailand
Pioneer in the Development of Epilepsy surgery in Thailand.
First invasive EEG and cortical stimulation mapping in Thailand
First VNS therapy in Thailand
First Establishment of Comprehensive Epilepsy Center in Thailand (Chulalongkorn Comprehensive Epilepsy Program).1994
First Development and Implementation of Medical Techniques for Epilepsy Surgery in Thailand (24-hour Video-EEG Monotoring, Invasive EEG Monotoring, Ictal SPECT, WADA Test, Cortical  Stimulation Mapping, FDG-PET Scan, FDOPA-PET Scan, Advanced  Epilepsy urgical Techniques, VAGAL NERVE Stimulation Therapy for  Epilepsy (along with colleagues). 1997
First Epilepsy Cure by Surgery in Thailand. 1997
Campaign for Public Awareness on Social and Legal Aspects of Epilepsy in Thailand. 2005
First Discovery in the World of the Association between Pharmacogenetics  of HLA-B* 1502 and Severe Cutaneous Allergy from two Antiepileptic  Drugs PHENYTOIN AND CARBAMAZEPINE) in Thai Epilepsy Patients. 2008
รางวัลผลงานวิจัยประจำปี พ.ศ. 2553 สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ เรื่อง "การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างยีน HLA-B* 1502 กับการแพ้ยาแบบ Stevens-Johnson Syndrome จาก Carbamazepine และ Phenytoin ในชาวไทย" จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.)[ลิงก์เสีย]
ได้รับเข็มทองคำเกียรติคุณประจำปี พ.ศ. 2554 จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย[ลิงก์เสีย]
ผลงานด้านอื่น

ได้รับรางวัลชนะเลิศ การประกวดดนตรีนิสิตระหว่างคณะ เนื่องในวันครบรอบ ๖๐ ปีแห่งการสถาปนาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. ๒๕๒๐ (วงโฟล์กซองประสานเสียงคณะแพทย์ศาสตร์)
หัวหน้าวงดนตรีสากล สโมสรนิสิตคณะแพทย์ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (วงดนตรี MDCU) (๒๕๑๘-๒๕๒๒)
อาจารย์ที่ปรึกษา ชมรมดนตรีสากล สโมสรนิสิตแพทย์ ฝ่ายกิจการนิสิต คณะแพทย์ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (๒๕๒๔-๒๕๒๗)
ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดภาพถ่าย ในโครงการ"รักป่า รักน้ำ รักความสะอาด เมืองไทยงดงาม" (๒๕๓๒)
ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดภาพถ่าย เนื่องในปีแห่งการป้องกันและอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ของชาติ (๒๕๓๒)
นายแพทย์ชัยชน เขียนหนังสือเกี่ยวกับปรัชญา ธรรมชาติและการเดินทาง ใช้นามปากกาว่า ชัยชนม์ ตีพิมพ์ในนิตยสารสกุลไทยรายสัปดาห์ ดิฉัน
หนังสือรวมบทกลอนเกี่ยวกับธรรมชาติชื่อ ไพรหม่น : บทกวีสะท้อนหัวใจของคนรักป่า ได้รับการคัดเลือกเป็นเล่มหนึ่งใน หนังสือดีวิทยาศาสตร์ 88 เล่ม  โดยคณะวิจัยหนังสือดีวิทยาศาสตร์ โดยการสนับสนุนด้านเงินทุนวิจัย จากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) เมื่อ [พ.ศ. ๒๕๔๔]
หนังสือ "ไผ่ไหวชายน้ำ" บทประพันธ์สัจธรรมในธรรมชาติ ได้รับรางวัล ๑ ใน ๕๐๐ เล่ม หนังสือดีสำหรับเด็กและเยาวชน (๒๕๔๕)
หนังสือ "เพียงภาพฝัน" บทธรรมะจากพฤกษาวนาไพร ได้รับรางวัล "เซเว่นบุ๊ค อวอร์ด" ประเภทสารคดี (๒๕๔๗)
หนังสือ "แดนเดียวในดวงใจ แผ่นดินไทยที่รัก" (In My Beloved Country) รวมภาพถ่ายธรรมชาติในประเทศไทย เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙ ทรงเจริญพระชนมายุ ๘๐ พรรษา (๒๕๕๐)
หนังสือ "คุณค่าที่ขาดหาย จากชีวิตที่หายขาด" เรื่องสั้นจากชีวิตจริงอันน่าประทับใจ ของผู้หายขาดจากโรคลมชักจากประสบการณ์ของแพทย์ผู้รักษา (๒๕๕๓)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2549 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.car.chula.ac.th/cop/profile/Chaichon.L/ เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อุปสมบทในบวรพุทธศาสนาในปี พ.ศ. 2554 และได้รับฉายาว่า "พระอตฺถโกสโล" โดยได้ปฏิบัติธรรมกรรมฐานสายพระป่า
30 ธันวาคม 2556 สอบประโยค นักธรรมชั้น ตรี ได้ (นค ๖๑๕๖/๐๐๕๕ พรรษา 2 สังกัดวัดป่าแก้งใหม่) http://dplwifi.net/~upload/GongthamDVD/gongthamdvd2556/2556_nt_d_tri/2556_nt_d_tri_20.htm%5Bลิงก์เสีย%5D
30 ธันวาคม 2557 สอบประโยค นักธรรมชั้น โท ได้ (นค ๖๒๕๗/๐๐๑๔ พรรษา 3 สังกัดวัดป่าแก้งใหม่)
30 ธันวาคม 2558 สอบประโยค นักธรรมชั้น เอก ได้ (นค ๖๓๕๘/๐๐๐๘ พรรษา 4 สังกัดวัดป่าแก้งใหม่) https://info.gongtham.org/output/passlist/ศ.๔-คณะจังหวัดหนองคาย(ธ)-นักธรรมชั้นเอก-๒๕๕๘.pdf%5Bลิงก์เสีย%5D
จ้าว เปิ่นชาน

| จ้าว เปิ่นชาน Zhao Benshan |
| --- | --- |
赵本山
Zhao Benshan
เกิด:  (1957-10-02) 2 ตุลาคม ค.ศ. 1957 (66 ปี) ไคยวน, เถียหลิ่ง, มณฑลเหลียวหนิง, จีน
สัญชาติ: Chinese
ชื่ออื่น: Uncle Benshan 本山大叔
การศึกษา: Lianhua Middle School
อาชีพ: Actor
ปีปฏิบัติงาน: 1980 — ปัจจุบัน
คู่สมรส: เกอ ซู่เจิน (葛淑珍; former), Ma Lijuan (马丽娟; current)
บุตร: จ้าว อี้หนาน (赵一楠), Zhao Yihan (赵一涵)
รางวัล: Hundred Flowers Award for Best Actor Huabiao Award for Outstanding Actor
จ้าว เปิ่นชาน (จีนตัวย่อ: 赵本山; จีนตัวเต็ม: 趙本山; พินอิน: Zhào Běnshān; เกิด 2 ตุลาคม ค.ศ. 1957) นักแสดงตลก ละครสั้น และซิทคอมชาวจีน นอกจากนี้ยังเป็นช่างภาพ และกำลังผันตัวไปเป็นผู้กำกับรายการโทรทัศน์
เปิ่นชานเกิดในครอบครัวชนบทนอกเมืองเถียหลิ่ง มณฑลเหลียวหนิง ได้รับการฝึกฝนศิลปะการแสดงพื้นเมืองจากผู้เป็นลุง โดยมีความสามารถในการร้องเพลง แสดง และเล่นซอ เปิ่นชานเริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงในรายการพิเศษของสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวีในวันตรุษจีนของปี ค.ศ. 1987 ซึ่งมีการถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศจีน และได้แสดงเป็นประจำต่อมาทุกปีจนถึงปัจจุบัน ยกเว้นในปี ค.ศ. 1994
เปิ่นชานได้รับบทตัวประกอบในภาพยนตร์ของจาง อี้โหมว เรื่อง Keep Cool (1997) และภาพยนตร์ของเฉิน ข่ายเกอ เรื่อง The Emperor and the Assassin (1998)  จากนั้นได้รับบทนำในเรื่อง Happy Times (2000) ของจาง อี้โหมว และ Getting Home (2007) ของจาง หลาง
จ้าว เปิ่นชานได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลม้าทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเรื่อง Getting Home แต่พ่ายแพ้ให้กับเหลียง เฉาเหว่ย จากเรื่อง Lust, Caution
ในปี 2010 เปิ่นชานได้รับการจัดอันดับให้ติดอันดับ 5 จาก 100 อันดับบุคคลที่มีชื่อเสียงชาวจีน โดยนิตยสารฟอร์บส
ผลงานด้านภาพยนตร์

Don't Kidding Me (1987)
Xian Shi Huo Bao (1990)
Whoever Comes Is a Guest (1990)
Keep Cool (1997) - Poet reader
The Emperor and the Assassin (1999) - Gao Jianli
Happy Times (2000) - Zhao
Getting Home (2007)
A Simple Noodle Story (2009)
Just Call Me Nobody (2010)
The Founding of a Party (2011) - Duan Qirui
The Grandmasters (2012)
The Lion Roars 2 (2012)
Accidental Hero (2012)
The New Year's Eve of Old Lee (2016)
ผลงานด้านละครโทรทัศน์

Liu Laogen - (2002), title character
Ma Dashuai - (2004), title character
Xiangcun Aiqing (2006−2014), recurring character
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Zhao Benshan ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จ้าว หย่งซิน

| จ้าว หย่งซิน |
| --- | --- |
เกิด:  (1963-05-31) 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1963 (61 ปี) ไทเป  ไต้หวัน
คู่สมรส: เว่ยซุง (สมรส 2006)
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1981 – ปัจจุบัน
จ้าว หย่งซิน (จีน: 趙永馨; เกิด 31 พฤษภาคม 1963) มีชื่อเดิมในการแสดงว่า 趙詠馨 โดยเธอมีชื่อจริงว่า 趙永信 (ชื่อเดียวกันแต่แตกต่างกันตรงตัวสะกด) เป็นนักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงในไต้หวัน เธอเกิดที่กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน โดยมีถิ่นฐานจากเมืองเกาหมี่ มณฑลชานตง ปัจจุบันอาศัยอยู่ในเขตปันเฉียว เมืองนิวไทเป เธอเป็นบัณฑิตคนแรกของโรงเรียนศิลปะกั่วกวัง
ในปี ค.ศ. 1983 เธอแสดงละครเรื่องแรกคือเรื่อง 玉女神笛 ทำให้เธอได้รับรางวัลจากงานประกาศรางวัลระฆังทอง ครั้งที่ 19 ในปีถัดมา คือรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม นอกจากนี้เธอยังแสดงในละครโทรทัศน์ที่สร้างจากนวนิยายของนักเขียนหญิง ชองเหยา อีกหลายเรื่อง เธอกลายเป็นที่นิยมในวงการบันเทิงด้วยภาพลักษณ์ของ "Jade Girl Idol"
ตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 2014 จ้าว หย่งซิน เป็นโปรดิวเซอร์ละครของ Daai TV ทั้งหมด 3 เรื่องและร่วมแสดงในผลงานของเธอเอง ในเวลาเดียวกัน เธอได้ก่อตั้งสตูดิโอส่วนตัวของเธอชื่อ Forever Warm Studio (永遠溫馨工作室) เพื่อผลิตผลงานละครยาว
คดีเมาแล้วขับ

เมื่อเวลาประมาณ 14.00 น. วันที่ 4 มีนาคม ปี ค.ศ. 2011 เจ้าหย่งซิน ขับรถเก๋ง เมอร์เซเดสเบนซ์ สีขาว ชนกับรถเก๋งสีดำซึ่งขับโดยผู้หญิงนามสกุล สวี บนถนนจงเจิ้ง ในเขตซานเสีย ใกล้บ้านของเธอ ทั้งสองฝ่ายต่างตกใจแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ เมื่อ เจ้าหย่งซิน วัดแอลกอฮอล์สูงถึง 0.97 มก. เกิน 0.55 มก. ตามที่กฎหมายกำหนด เจ้าหย่งซิน ถูกย้ายไปที่สำนักงานอัยการเขตปานเฉียว เพื่อทำการตรวจสอบ สำนักงานอัยการเขตปานเฉียวถือว่าไม่มีฝ่ายใดได้รับบาดเจ็บ และเจ้าหย่งซินยังแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งและยอมให้ดำเนินคดีโดยถูกระงับใบขับขี่เป็นเวลาหนึ่งปี แต่ต้องเขียนจดหมายสำนึกผิดและบริจาคเงิน 80,000 หยวน (400,000 บาท) ให้กับองค์กรการกุศลที่กำหนดโดยอัยการ เจ้าหย่งซิน ได้รับแจ้งคำตัดสินและยอมรับคำตัดสินด้วยความยินดี เธอกล่าวว่า "ฉันได้ทำในสิ่งที่ไม่ดี ฉันละอายใจ และฉันจะไม่ทำมันอีก"
ชีวิตส่วนตัว

เจ้าหย่งซินเข้าพิธีสมรสกับ เว่ยซุง ซึ่งเป็นนักแสดงด้วยกันเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2006
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

เปาบุ้นจิ้น ตอน คู่แฝดใจเพชร
เปาบุ้นจิ้น ตอน พิณมรณะ
เปาบุ้นจิ้น ตอน เสื้อไข่มุก รับบท มู่โถ
แหล่งข้อมูลอื่น

จ้าว หย่งซิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จ้าว หย่งซิน ที่ฮ่องกงมูวีเดตาเบส
จิตวิทยาชุมชน

จิตวิทยาชุมชน เป็นการศึกษาธรรมชาติของมนุษย์กับธรรมชาติทางนิเวศวิทยา ซึ่งหมายถึงการดำเนินชีวิตอย่างเหมาะเจาะระหว่างบุคคลกับสิ่งแวดล้อม
คำจำกัดความ

จิตวิทยาชุมชนเป็นสาขาวิชาหนึ่งของศาสตร์ทางจิตวิทยา  ซึ่งศาสตร์ทางจิตวิทยานั้นมีรากฐานอยู่ในทวีปยุโรป  แต่มีการศึกษาและพัฒนาอย่างรวดเร็วในสหรัฐอเมริกาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 และจิตวิทยาชุมชนก็เป็นสาขาหนึ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น (ช่วง ค.ศ.1960-1970) ในขณะเดียวกันแนวคิดด้านจิตวิทยาชุมชนก็เกิดขึ้นในภูมิภาคอื่น ๆ ของโลกด้วยเช่นกัน
ข้อมูลความรู้ด้านจิตวิทยามีการวิเคราะห์เปรียบเทียบและบันทึกเป็นหลักฐานทางวิชาการไว้มากมายมหาศาล พร้อมกับมีการนำข้อมูลเหล่านั้นไปใช้ประโยชน์ในด้านต่าง ๆ โดยเฉพาะการปฏิบัติในกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมมนุษย์ ซึ่งจิตวิทยาชุมชนก็เป็นส่วนหนึ่งของความก้าวหน้าและการสร้างประโยชน์ต่อกิจกรรมด้านนี้เช่นกัน
ปรัชญาและเป้าหมายของจิตวิทยาชุมชน

จิตวิทยาชุมชนเป็นสาขาวิชาที่ศึกษาถึงปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคลกับสิ่งแวดล้อม รวมทั้งการศึกษากระแสทางสังคมที่ส่งผลกระทบต่อบุคคลและหน้าที่หรือการปฏิบัติต่าง ๆ ในชุมชนนั้น
จิตวิทยาชุมชนเน้นการศึกษาเรื่องราวทางสังคม สถาบันทางสังคมและหน่วยทางสังคมที่มีอิทธิพลต่อความเคลื่อนไหวของบุคคล กลุ่มบุคคลและองค์กรในชุมชน พร้อมกันนั้นจิตวิทยาชุมชนจะศึกษาทำความเข้าใจถึงความสัมพันธ์ของเงื่อนไขต่าง ๆ ที่ทำให้แต่ละบุคคลดำเนินชีวิตอย่างอยู่ดีมีสุขในชุมชนนั้น ๆ การปฏิบัติงานตามแนวทางจิตวิทยาชุมชนเป็นการเพิ่มสมรรถนะทางจิตใจของบุคคลโดยมุ่งที่การเพิ่มพลังความเข้มแข็งทางจิตใจ การป้องกันปัญหาและสร้างการเปลี่ยนแปลงทางสังคมไปในทิศทางที่พึงประสงค์
เป้าหมายและจุดเน้น

เป้าหมายหลักทางจิตวิทยาในงานชุมชนที่เน้นถึงความอยู่ดีมีสุขของสมาชิกในชุมชนนั้น แนวคิดในการปฏิบัติเพื่อให้เกิดผลจริงนั้นอยู่ที่การจัดการด้านสุขภาพเป็นสำคัญ จากหลักการที่ยอมรับกันว่าหากบุคคลมีสุขภาพกายและสุขภาพจิตดีแล้ว  การกระทำในทุกด้านที่ตามมาจะเป็นการกระทำที่มีคุณภาพกว่าการกระทำของผู้มีปัญหาด้านสุขภาพ
ขั้นตอนต่อไปนี้เป็นการปฏิบัติทีแต่ละชุมชนพึงจัดให้มีขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพ
การส่งเสริมสุขภาพและป้องกันโรค เช่น การจัดให้มีสนามเด็กเล่น การมีศูนย์ออกกำลังกาย การประชาสัมพันธ์ด้านการบริโภคอาหารที่ถูกสุขอนามัย การแจ้งเตือนให้ระมัดระวังเกี่ยวกับสารพิษต่าง ๆ ล้วนเป็นตัวอย่างกิจกรรมที่ทุกชุมชนควรมี
การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมสุขภาพ เป็นที่เข้าใจได้ว่าแต่ละคนจะมีพฤติกรรมที่เสี่ยงต่อการทำให้เกิดปัญหาด้านสุขภาพ  ดังนั้นการจัดกระบวนการเพื่อให้สมาชิกชุมชนรับรู้และตระหนักถึงพฤติกรรมที่อาจสร้างปัญหาเหล่านั้น พร้อมกับการส่งเสริมสนับสนุนให้เกิดการเปลี่ยนแปลงมากระทำพฤติกรรมที่เหมาะสมแทน เป็นกิจกรรมที่พึงจัดขึ้นในชุมชน
การจัดการความเครียดและการสนับสนุนทางสังคม ความเครียดเป็นอาการที่เกิดขึ้นได้ง่ายมาก ในสภาพการดำเนินชีวิตของผู้คนปัจจุบันที่ต้องพยายามเอาตัวรอดหรือแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เผชิญในแต่ละวัน ทำให้เกิดภาวะเครียดทั้งร่างกายและจิตใจได้เสมอ ดังนั้นการเพิ่มความรู้ความเข้าใจในการจัดการกับความเครียดของบุคคลจึงเป็นเป้าหมายของงานจิตวิทยาชุมชน
วิธีการ

วิธีการหรือแนวทางของสาขาจิตวิทยาชุมชน อยู่ที่มุมมอง มิติความสัมพันธ์กับวัฒนธรรม ความแตกต่างหลากหลายของชาติพันธุ์ เชื้อชาติ เพศ กับสภาพแวดล้อมที่มีอิทธิพลต่อมนุษย์
โดยภาพรวมแล้วนักจิตวิทยาชุมชนต้องมีทักษะในการเผชิญกับความหลากหลายและความซับซ้อนของปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชุมชน นักจิตวิทยาชุมชนแต่ละคนล้วนได้เรียนรู้การวิจัยชุมชนและสามารถกระทำบทบาทในการแทรกแซงการเปลี่ยนแปลงที่หลากหลายในสังคมเชิงซ้อนได้ นักจิตวิทยาชุมชนจะต้องตระหนักถึงความต้องการของชุมชนที่เป็นปัจจุบัน พร้อมกับมีความสามารถในการใช้วิธีการศึกษาเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณในการค้นหาหรือระบุปัญหาทางสังคมในขณะเดียวกันนั้นด้วย
หลักการและข้อสมมติฐานที่สำคัญ

สมมติฐานของจิตวิทยาสังคมล้วนเป็นเรื่องเกี่ยวกับสาเหตุของปัญหาในฐานะที่เป็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนกับสภาพและระบบสังคม (รวมถึงโครงสร้างของการสนับสนุนทางสังคมและอำนาจทางสังคม) ซึ่งมีประเด็นคำถามที่ต้องการหาคำตอบยืนยันว่า เสรีภาพของบุคคลสามารถประนีประนอมกับข้อเกี่ยวข้องด้านกฎหมายของชุมชนที่ใหญ่กว่าได้ รวมทั้งการดำรงรักษาสภาพสังคมใหญ่สามารถคำนึงถึงความแตกต่างทางบุคคล และในเวลาเดียวกันก็สามารถทำให้เกิดเครือข่ายระบบสังคมที่เป็นทรัพยากรของสังคมเพื่อสุขภาพอนามัย การศึกษา และสวัสดิการที่มีให้กับพลเมืองทุกคนได้
ระดับการวิเคราะห์แตกต่างกันตั้งแต่มหภาคจนถึงจุลภาค โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ระดับขององค์กรและชุมชน
วิธีการวิจัยด้านจิตวิทยาชุมชนมีได้หลายรูปแบบ ตั้งแต่การวิจัยแบบกึ่งทดลอง วิจัยเชิงคุณภาพ การวิจัยปฏิบัติการ และศึกษากรณี
ส่วนระดับการปฏิบัติการทางจิตวิทยาชุมชนต้องอยู่ใกล้สิ่งที่เกี่ยวข้องมากที่สุด
ประโยชน์ของการมีความรู้ด้านจิตวิทยาชุมชนสำหรับนักพัฒนา

นักพัฒนากับนักจิตวิทยาชุมชน ต่างก็ทำงานในชุมชน และมุ่งสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ ในชุมชนและปกป้องชุมชนจากสิ่งที่จะกระทบในทางลบต่อชุมชน นักพัฒนาอาจจะทำได้ดีในงานพัฒนาร่วมกับผู้คนในชุมชน ใช้ประโยชน์จากระบบราชการในการส่งเสริมการพัฒนาชุมชน มุ่งส่งเสริมโครงการพัฒนาแต่นักจิตวิทยาชุมชนจะทำได้ดีกว่าในการจัดระบบสังคมที่เกี่ยวข้องกับผู้คนในชุมชน และเน้นส่งเสริมพฤติกรรมของประชาชนในการดำเนินโครงการพัฒนามากกว่าตัวโครงการ
การที่นักพัฒนามีความรู้ด้านจิตวิทยาชุมชน ก็จะช่วยให้นักพัฒนาสามารถพัฒนาทักษะที่เป็นประโยชน์ในการแก้ปัญหาที่หนักหนาสาหัสหลายอย่างที่ชุมชนเผชิญหน้าอยู่ นอกจากนี้นักพัฒนายังสามารถฝึกฝนวิธีการดำเนินการวิจัยชุมชนและการจัดกิจกรรมชุมชนในสังคมหลากหลายรูปแบบตามความต้องการจำเป็นของชุมชนในช่วงเวลาหนึ่ง ๆ และมีเทคนิคทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพสามารถนำมาใช้เพื่อศึกษาปัญหาสังคมที่ซับซ้อน
อีกทั้งสามารถทำงานกับชุมชนในลักษณะการจัดระบบสังคมและปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของประชาชนเพื่อการจัดระเบียบชุมชนได้เป็นอย่างดีอีกด้วย
จ้าว เต๋อฟาง

จ้าว เต๋อฟาง (จีน: 趙德芳; ราว ค.ศ. 959–981)  เป็นเจ้าชายในราชวงศ์ซ่งซึ่งปกครองจักรวรรดิจีน
จ้าว เต๋อฟาง เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิซ่งไท่จู่ (宋太祖) และเป็นพระอนุชาของจ้าว เต๋อเจา (趙德昭) พระโอรสพระองค์ที่ 2 และรัชทายาทของซ่งไท่จู่ นอกจากนี้ จ้าว เต๋อฟาง ยังเป็นพระปัยกา (ปู่ทวด) ลำดับที่ 3 ของจักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง (宋孝宗)
ครอบครัว

จ้าว เต๋อฟาง มีพระชายา ราชบุตร และราชบุตรเขย ดังนี้
นางเจียว (焦氏) ธิดาของเจียว จี้ซฺวิน (焦继勋)
จ้าว เหฺวย์ซฺวี่ (趙惟敘; ค.ศ. 977–1011) พระโอรสหัวปี
จ้าว เหฺวย์เซี่ยน (趙惟憲; ค.ศ. 979–1016) พระโอรสพระองค์ที่ 2
นางฝูจากรัฐเว่ย์ (卫国符氏) หลานของฝู ย่างชิง (符彥卿)
จ้าว เหวย์เหนิง (趙惟能; ค.ศ. 979 – 1008) พระโอรสพระองค์ที่ 3
นางหวังจากรัฐฉิน (秦国王氏)
นางหลี่จากหยิงชวน (颖川李氏)
ไม่ปรากฏนาม
ธิดา ได้เป็นเจ้าหญิงนาม หย่งโช่วเซี่ยนจู๋ (永寿县主)
เสกสมรสกับ ชุย ฉงฉือ (崔从湜)
ประวัติ

ใน ค.ศ. จ้าว เต๋อฟาง ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งทางราชการเป็นครั้งแรก โดยเป็นตำแหน่งกุ้ยโจวฝางยฺวี่ฉื่อ (贵州防御使)  คือ ข้าหลวงกลาโหมประจำกุ้ยโจว (贵州) จากนั้นได้รับตำแหน่งซิ่ง-ยฺเหวียนหยิ่น (兴元尹) คือ เจ้าเมืองซิ่ง-ยฺเหวียน (兴元) ซึ่งปัจจุบันคือนครฮั่นจง (汉中市) และตำแหน่งชานหนานซีเต้าเจี๋ยตู้ฉื่อ (山南西道节度使) คือ ข้าหลวงฝ่ายทหารประจำภูมิภาคชานหนานซีเต้า (山南西道) ซึ่งปัจจุบันอยู่บริเวณมณฑลซื่อชวน (四川省) จากนั้นได้รับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี เรียกว่า ถงผิงจางชื่อ (同平章事) ครั้นฤดูหนาว ค.ศ. 978 จ้าว เต๋อฟาง ได้รับตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร เรียกว่า เจี่ยนเซี่ยวไท่เว่ย์ (檢校太尉) กระทั่ง ค.ศ. 981 จ้าว เต๋อฟาง ประชวรจนสิ้นพระชนม์ พระชันษาเพียง 23 ปี จักรพรรดิซ่งไท่จง (宋太宗) ผู้เป็นพระเจ้าอา เสด็จไปเยี่ยมพระศพด้วยความโทมนัส และประกาศงดประชุมราชสำนัก 5 วันเพื่อไว้ทุกข์ให้
ในบันเทิงคดี

ในบันเทิงคดีหลายเรื่อง ซึ่งรวมถึงตำนานเกี่ยวกับขุนศึกตระกูลหยาง และเจ็ดผู้กล้าห้าผู้ทรงธรรม จ้าว เต๋อฟาง ได้ชื่อว่า "อ๋องแปด" (八王) แต่ตัวละครอ๋องแปดนี้มาจากการผสมผสานจ้าว เต๋อฟาง เข้ากับบุคคลอีกคนในประวัติศาสตร์ คือ จ้าว ยฺเหวียนหย่าน (趙元儼)
ข้อสังเกต:
| จ้าว เต๋อฟาง (ตัวละคร) | จ้าว เต๋อฟาง (ตามประวัติศาสตร์) | จ้าว ยฺเหวียนหย่าน (ตามประวัติศาสตร์) |
| --- | --- | --- |
| เป็นพระโอรสของจักรพรรดิไท่จู่ เป็นพระนัดดาของจักรพรรดิไท่จง เป็นพระญาติ (ลูกพี่ลูกน้อง) กับจักรพรรดิเจินจง | เป็นพระโอรสของจักรพรรดิไท่จู่ เป็นพระนัดดาของจักรพรรดิไท่จง เป็นพระญาติ (ลูกพี่ลูกน้อง) กับจักรพรรดิเจินจง | เป็นพระนัดดาของจักรพรรดิไท่จู่ เป็นพระโอรสของจักรพรรดิไท่จง เป็นพระอนุชาของจักรพรรดิเจินจง |
| พระนามลำลองว่า "อ๋องแปด" | เป็นพระโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิไท่จู่ ไม่เป็นที่รู้จัก | เป็นพระโอรสองค์ที่ 8 ของจักรพรรดิไท่จง มีคุณธรรมเป็นที่รู้จัก |
| ทรงเจริญวัยในรัชกาล จักรพรรดิไท่จง (976–997) | พระราชสมภพในปี ค.ศ. 959 | พระราชสมภพในปี ค.ศ. 985 |
| ดำรงพระยศในรัชกาล จักรพรรดิเจินจง (997–1022)  ดำรงพระยศและสวรรคตในรัชกาล จักรพรรดิเหรินจง (1022–1063) | สวรรคตในปี ค.ศ. 981 | สวรรคตในปี ค.ศ. 1044 |
เชิงอรรถ

↑  Song Shi, vol. 244 (Prince of Qin, Defang)
ชูเฮ โนมูระ

นักแสดงชาวญี่ปุ่น
| ชูเฮ โนมูระ |
| --- | --- |
野村 周平
ชูเฮ โนมูระที่ฮ่องกง ค.ศ. 2014
เกิด:  (1993-11-14) 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993 (30 ปี) โคเบะ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2009–ปัจจุบัน
ตัวแทน: บริษัทอามูเซะ
ส่วนสูง: 1.75 m (5 ft 9 in)
เว็บไซต์: artist.amuse.co.jp/artist/nomura_shuhei/
ชูเฮ โนมูระ (ญี่ปุ่น: 野村 周平; โรมาจิ: Nomura Shūhei; เกิดวันที่ 14 พฤษจิกายน ค.ศ. 1993) เป็นนักแสดงชาวญี่ปุ่นที่เกิดในโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ โดยมีเชื้อสายจีนหนึ่งในสี่และสามารถพูดภาษาจีนได้อย่างคลล่องแคล่ว ใน ค.ศ. 2009 เขาเป็นผู้ชนะจากผู้เข้าชิง 30,000 คนในงานออดิชันอามูเซะทั่วประเทศ
รางวัล

เทศกาลภาพยนตร์โอซากะครั้งที่ 10 (ค.ศ. 2015) : ผู้มาใหม่ดีเด่นจากเรื่อง คูจิระโนะอิตะนัตสึ และฮิบิร็อก
ที่ประชุมภาพยนตร์ทามะครั้งที่ 7: นักแสดงดาวรุ่งดีเด่นจากเรื่อง ไอโนะสึมุฮิโตะ, ฮิบิร็อก, บีลี่เกล สาวน้อยวัยวุ่น และไต้ฝุ่นโนรูดะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ชูเฮ โนมูระ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
ซุนเจ้ง

| ซุนเจ้ง |
| --- | --- |
孫靜

จาวอี้จงหลางเจียง (昭義中郎將)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ป. 200 (ป. 200) – ค.ศ. ? (?)
เฟิ่นอู่เซี่ยวเว่ย์ (奮武校尉)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ป. 196 (ป. 196) – ค.ศ. ป. 200 (ป. 200)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ อำเภอฟู่หยาง หางโจว มณฑลเจ้อเจียง
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
บุตร: Sun Gao/Hao ซุน อฺวี๋ ซุนเกียว ซุน ฮว่าน Sun Qian
บุพการี: Sun Zhong (บิดา)
ญาติ: ดูพงศาวลีง่อก๊ก
อาชีพ: ขุนพล
ชื่อรอง: โย่วไถ (幼臺)

ซุนเจ้ง  (ราว 170 – คริสต์ทศวรรษ 200) ชื่อรอง โย่วไถ เป็นนองชายของขุนพล ซุนเกี๋ยน ที่มีชีวิตในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนปลายของจีน เขามีส่วนช่วยในกองทัพของซุนเกี๋ยนและจะช่วยซุนเซ็ก บุตรและขุนศึกของซุนเกี๋ยน ในการพิชิต ขณะที่เขาอยู่ภายใต้ลำดับชั้นของซุนกวน ผู้เป็นน้องชายและผู้สืบทอดของซุนเซ็ก อย่างไรก็ตาม เขามีส่วนร่วมในทางการเมืองและทหารเพียงจำกัด เนื่องจากเขายังคงอยู่ในพื้นที่บ้านเพื่อดูแลครอบครัว บุตรคนหนึ่งของเขาจะมีบทบาทในการปกครอง ในขณะที่บุตรคนอื่น ๆ ยังคงรับใช้ภายใต้ซุนกวน
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 12

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 12 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 ที่ Cocoanut Grove, Ambassador Hotel ลอสแอนเจลิส ประเภท vg24us
เพิ่มปนะกาศ รับถมดิน นครปฐม นนทบุรี
รางวัลหลัก > ประเภทภาพยนตร์

| สาขา | ภาพยนตร์ | โปรดิวเซอร์ |
| --- | --- | --- |
| Best motion picture of the year |  Gone with the Wind  | David O. Selznick |
รางวัลหลัก > ประเภทการแสดง

| สาขา | ผู้ที่ได้รับรางวัล | ภาพยนตร์ |
| --- | --- | --- |
| Best actor in a leading role | Robert Donat | Goodbye, Mr. Chips |
| Best actress in a leading role | Vivien Leigh | Gone with the Wind |
| Best actor in a supporting role | Thomas Mitchell | Stagecoach |
| Best actress in a supporting role | Hattie McDaniel | Gone with the Wind |