stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มอนาโก-วีล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มอนาโก-วีล
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศโมนาโก |
| --- | --- | --- |
| การปกครองในอดีต 1 |  มอนาโก-วีล  ลากงดามีน  มงเต-การ์โล  ฟงวีแยย์  |  |
| แขวงในปัจจุบัน 2 |  ลากงดามีน  ฟงวีแยย์  ลาร์วอโต  ฌาร์แด็งแอกซอติก  มอนาโก-วีล  เลมอเนอแกตี  มงเต-การ์โล  ราแว็งเดอแซ็งต์-เดว็อต  ลารุส  เลอปอร์ตีเย 3  |  |
| แขวงในอดีต 4 |  ลากอล  เลเรวัวร์  แซ็ง-มีแชล  |  |
 1 เรียงตามการก่อตั้ง  2 จัดตั้งใน พ.ศ. 2556  3 แผนใน พ.ศ. 2568  4 ยกเลิกใน พ.ศ. 2556 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
มอริส กาเมอแล็ง

| มอริส กาเมอแล็ง |
| --- | --- |

เกิด: 20 กันยายน ค.ศ. 1872(1872-09-20) ปารีส ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 18 เมษายน ค.ศ. 1958(1958-04-18) (85 ปี) ปารีส ฝรั่งเศส
รับใช้:  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3
แผนก/สังกัด: กองทัพฝรั่งเศส
ประจำการ: 1893–1940
ชั้นยศ: พลเอกพิเศษ (Général d'armée)
การยุทธ์:   สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  การลุกฮือครั้งใหญ่ในซีเรีย  สงครามโลกครั้งที่สอง –ยุทธการที่ฝรั่งเศส 
บำเหน็จ: เลฌียงดอเนอร์ชั้นมหากางเขน
พลเอกพิเศษ มอริส กาเมอแล็ง (ฝรั่งเศส: Maurice Gamelin) เป็นนายทหารบกฝรั่งเศสดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการสูงสุดกองทัพฝรั่งเศสในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง กาเมอแล็งได้รับการยอมรับเป็นผู้บัญชาการมือดีและมีความสามารถ เคยโต้กลับพวกเยอรมันจนได้รับชัยชนะในยุทธการที่แม่น้ำมาร์นในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาก้าวขึ้นเป็นเสนาธิการกองทัพฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1931 รับผิดชอบกำกับการปรับปรุงกองทัพฝรั่งเศสให้ทันสมัย รวมถึงการสร้างแนวป้องกันเส้นมาฌีโน ชื่อเสียงทั้งหมดก็ต้องพังทลายลงในยุทธการที่ฝรั่งเศส (10 พฤษภาคม – 22 มิถุนายน ค.ศ. 1940) ในสงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติ

เขาเกิดเมื่อ ค.ศ. 1872 ที่กรุงปารีส บิดาเป็นนายทหารซึ่งเคยรบในสงครามเอกราชอิตาลี เขาเติบโตมาด้วยความคิดจะแก้แค้นเยอรมนีที่ช่วงชิงอาลซัส-ลอแรนไปในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย กาเมอแล็งเข้าศึกษาโรงเรียนทหารในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1891 และจบการศึกษาเป็นที่หนึ่งของรุ่นใน ค.ศ. 1893 เขาได้รับหน้าที่แรกในกรมทหารฝรั่งเศสประจำตูนิเซีย และกลับมายังปารีสใน ค.ศ. 1897 เขารับการศึกษาต่อที่วิทยาลัยการทหารชั้นสูง (École Supérieure de Guerre) อันเลื่องชื่อและจบเป็นอันดับสองของรุ่น และกลายเป็นหนึ่งในสิบแปดทหารหนุ่มดาวรุ่งของกองทัพฝรั่งเศส
มาดแลน

| --- | --- |
เปอติตมาดแลนจากเมืองกอแมร์ซี
ชื่ออื่น: เปอติตมาดแลน
ประเภท: เค้ก
แหล่งกำเนิด: ฝรั่งเศส
ภูมิภาค: กอแมร์ซีและลีแวร์เดิง, แคว้นกร็องแต็สต์
ส่วนผสมหลัก: แป้ง, น้ำตาล, ไข่, แอลมอนด์หรือเมล็ดพืชอื่น ๆ
 ตำราอาหาร: มาดแลน   สื่อ: มาดแลน
กระทะทำมาดแลน
มาดแลน (ฝรั่งเศส: madeleine, ออกเสียง: [mad.lɛn]) หรือ เปอติตมาดแลน (petite madeleine, [pə.tit mad.lɛn]) เป็นขนมเค้กชิ้นเล็ก ๆ และเป็นขนมพื้นเมืองจากเมืองกอแมร์ซีและลีแวร์เดิงซึ่งอยู่ในแคว้นกร็องแต็สต์ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส
มาดแลนเป็นขนมเค้กเนื้อฟองน้ำขนาดเล็ก มีรูปร่างโดดเด่นคล้ายเปลือกหอยซึ่งได้จากการอบในกระทะที่ทำเป็นแอ่งรูปทรงเปลือกหอย นอกเหนือจากกระทะแม่พิมพ์ซึ่งหาซื้อได้ทั่วไปในร้านขายอุปกรณ์ครัวหรือกระทั่งร้านขายของใช้ภายในบ้านทั่วไปแล้ว มาดแลนก็ไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์พิเศษอื่นใดในการทำ
เนื้อขนมนั้นจะทำจากส่วนผสมสำหรับเค้กเฌนวซ (génoise cake) ซึ่งเป็นเค้กเนื้อฟองน้ำสูตรอิตาลี รสชาติจะคล้ายเค้กเนื้อฟองน้ำทั่วไปแต่เข้มข้นน้อยกว่า สูตรมาดแลนแบบดั้งเดิมจะใช้เมล็ดพืชบดละเอียด (โดยปกติแล้วใช้แอลมอนด์) บางสูตรที่ต้องการความแตกต่างก็จะเพิ่มผิวเลมอนขูดลงไปเพื่อให้มีกลิ่นและรสชาติของผลเลมอน
ขนมมาดแลนแบบอังกฤษก็ใช้เค้กเฌนวซเช่นเดียวกัน แต่อบในแม่พิมพ์รูปทรงคล้ายแก้วน้ำ หลังอบเสร็จจะเคลือบด้วยแยม มะพร้าวขูดอบแห้ง และส่วนมากจะวางเชอร์รีเคลือบน้ำตาลไว้ด้านบน
มหาวิทยาลัยโลซาน

| --- | --- |
Université de Lausanne

ละติน: Schola Lausannensis
คติพจน์: Le savoir vivant
คติพจน์อังกฤษ: Live knowledge
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: 1537; 487 ปีที่แล้ว (1537)
พระอธิการ: นูเรีย เอร์นันเดซ (ตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2016)
เจ้าหน้าที่: 3,700 (2014)
ผู้ศึกษา: 13,500 (2014)
ปริญญาตรี: 8,066 (2010)
บัณฑิตศึกษา: 1,370 (2010)
นักศึกษาปริญญาเอก: 1,583 (2010)
ที่ตั้ง: โลซาน, สวิตเซอร์แลนด์ 46°31′21″N 6°34′46″W﻿ / ﻿46.5225°N 6.579444°W﻿ / 46.5225; -6.579444
เครือข่าย: EUA, AUF, UNICA
เว็บไซต์: www.unil.ch
มหาวิทยาลัยโลซาน (ฝรั่งเศส: Université de Lausanne) หรือ UNIL ตั้งอยู่ที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1537 ในฐานะโรงเรียนเทววิทยา และเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยในปี ค.ศ. 1890 ปัจจุบันมีนักศึกษา 13,500 คน และนักวิจัย 2,200 คน เข้าศึกษาและทำงานในมหาวิทยาลัย และนักศึกษาต่างชาติประมาณ 1,500 คน จาก 120 เชื้อชาติ เข้าศึกษาในหลักสูตรต่าง ๆ รวมทั้งมีโครงการแลกเปลี่ยนกับมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงระดับโลกต่าง ๆ
คณะและโรงเรียน

มหาวิทยาลัยโลซานน์ประกอบด้วย 7 คณะ คือ
คณะชีววิทยาและการแพทย์
คณะเทววิทยาและศาสนศึกษา
คณะธรณีศาสตร์และสิ่งแวดล้อม
คณะนิติศาสตร์ การบริหารงานยุติธรรม และการบริหารรัฐกิจ
คณะบริหารธุรกิจและเศรษฐศาสตร์
คณะสังคมศาสตร์และรัฐศาสตร์
คณะอักษรศาสตร์
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
เจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์
Pascal Couchepin Swiss Federal Councellor
Bertrand Piccard จิตแพทย์และนักบอลลูน
Edmond Pidoux กวีและนักเขียนชาวสวิส
Charles Ferdinand Ramuz นักเขียน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัย
มอริส ลาครัวซ์

มอริส ลาครัวซ์ (ฝรั่งเศส: Maurice Lacroix) เป็นเครื่องหมายการค้าระดับหรูของนาฬิกาข้อมือสัญชาติสวิส ที่อยู่ในรัฐชูรา ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงซูริก
ประวัติ

มอริส ลาครัวซ์ ได้รับการก่อตั้งในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของเดสโค ฟอน ชุลเทส โดยก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1889 เดสโค ฟอน ชุลเทส (เดสโค) เป็นบริษัทเก่าแก่ที่มีรากฐานมาจากการค้าผ้าไหม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 เดสโคยังเป็นตัวแทนของนาฬิกาหรู เช่น โอเดอมาร์ ปิเกต์, ฮอยเออร์, อีเทอร์นา และเจเกอร์-เลอคูลทร์ นานนับปี ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เดสโคเริ่มสนใจธุรกิจนาฬิกามากขึ้น และในปี ค.ศ. 1961 เดสโคได้ซื้อโรงงานผลิตที่ชื่อเทียรา ณ แซงแญแลฌีเยร์ ในรัฐฌูว์รา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งมีการผลิตนาฬิกาตราสินค้าเฉพาะสำหรับบุคคลภายนอก ในปี ค.ศ. 1975 เดสโคเริ่มทำการตลาดนาฬิกาภายใต้แบรนด์มอริส ลาครัวซ์ โดยมีสมาชิกคณะกรรมการของเดสโค ฟอน ชุลเทส, บริษัทแม่และผู้ก่อตั้งของมอริส ลาครัวซ์ ซึ่งมีชื่อว่า มร.ลาครัวซ์
ส่วนในปี ค.ศ. 1980 มอริส ลาครัวซ์ ประสบความสำเร็จอย่างมากจนโรงงานในแซงแญแลฌีเยร์หยุดการผลิตสำหรับบุคคลภายนอก ในปี 1989 มอริส ลาครัวซ์ ได้รับตำแหน่งผู้จัดทำกล่องใส่ของเควโลส เอส.เอ. ซึ่งตั้งอยู่ในแซงแญแลฌีเยร์เช่นกัน ความสามารถในการสร้างกล่องใส่นาฬิกาภายในองค์กรทำให้มอริส ลาครัวซ์ ฉีกแนวเมื่อเทียบกับบริษัทนาฬิกาหรูอื่น ๆ
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 มอริส ลาครัวซ์ มีประสบการณ์ "ทะยานขึ้นเหมือนจรวด" ด้วยการเปิดตัวกลุ่มผลิตภัณฑ์ "เลอเมกานีค" ระดับไฮเอนด์ ซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นกลุ่มผลิตภัณฑ์ "มาสเตอร์พีซ" ในช่วงเวลานี้ บริษัทได้ยกระดับตนเองสู่ระดับสูงของผู้ผลิตนาฬิกาสวิส โดยทั้งการยึด 'ศิลปะการทำนาฬิกาสวิส' แบบดั้งเดิม และโดยการสร้างขบวนการของตัวเองสำหรับคอลเลกชันชิ้นเอก
ในปี ค.ศ. 2010 มอริส ลาครัวซ์ มีพนักงานประมาณ 220 คนทั่วโลก และมีตัวแทนอยู่ในร้านค้าประมาณ 4,000 แห่งในกว่า 60 ประเทศทั่วโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
มงแต็สกีเยอ

| มงแต็สกีเยอ |
| --- | --- |
ภาพวาดมงแต็สกีเยอ
เกิด: 18 มกราคม ค.ศ. 1689 ปราสาทลาแบรด, จังหวัดฌีรงด์ ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1755(1755-02-10) (66 ปี) ปารีส, ราชอาณาจักรฝรั่งเศส

ยุค: ปรัชญาศตวรรษที่ 18
แนวทาง: ปรัชญาตะวันตก
สำนัก: ยุคเรืองปัญญา
ความสนใจหลัก: ปรัชญาการเมือง
แนวคิดเด่น: การแบ่งแยกอำนาจ: อำนาจนิติบัญญัติ อำนาจบริหาร อำนาจตุลาการ
 ได้รับอิทธิพลจาก อริสโตเติล, โทมัส ฮอบส์, พอลิเบียส, เรอเน เดการ์ต,  นีกอลา มาลบร็องช์, ฌ็อง บอแด็ง, จอห์น ล็อก, รัฐธรรมนูญอังกฤษคริสต์ศักราชที่ 18 
 เป็นอิทธิพลต่อ เดวิด ฮูม, โทมัส เพน, ฌ็อง-ฌัก รูโซ, เอ็ดมันด์ เบิร์ก, รัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกาและระบบการเมือง, จอร์จ วิลเฮล์ม ฟรีดริช เฮเกิล, อาเลอซีส เดอ ท็อกเกอวีย์, อีมิล เดอร์ไคหม์, ฮันนาห์ อาเรนต์ 
 
ชาร์ล-หลุยส์ เดอ เซอกงดา บารอนแห่งลาแบรดและมงแต็สกีเยอ (ฝรั่งเศส: Charles-Louis de Secondat, baron de La Brède et de Montesquieu) หรือรู้จักกันในชื่อ มงแต็สกีเยอ (ฝรั่งเศส: Montesquieu) เป็นนักวิพากษ์สังคมและนักคิดทางการเมืองชาวฝรั่งเศสผู้มีชีวิตอยู่ในยุคเรืองปัญญา มีชื่อเสียงเกี่ยวกับทฤษฎีการแบ่งแยกอำนาจที่พูดถึงในการปกครองสมัยใหม่และใช้ในรัฐธรรมนูญในหลายประเทศ และเป็นผู้ที่ทำให้คำว่าระบบเจ้าขุนมูลนายและจักรวรรดิไบแซนไทน์ใช้กันอย่างแพร่หลาย
ปรัชญาแห่งประวัติศาสตร์

หลักปรัชญาแห่งประวัติศาสตร์ของมงแต็สกีเยอได้ลดบทบาทของเหตุการณ์ย่อยและปัจเจกบุคคลลง ซึ่งเขาได้อธิบายทรรศนะนี้ไว้ใน กงซีเดราซียง ซูร์ เล โกซ เดอ ลา กร็องเดอร์ เด รอแม็ง เอ เดอ เลอร์ เดกาด็องส์ ว่าเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์แต่ละครั้งล้วนแล้วแต่ถูกขับเคลื่อนโดยกระบวนการความเป็นไปของโลก
มันไม่ใช่โชคชะตาที่กำหนดความเป็นไปของโลก ถามชาวโรมันสิ, ผู้ซึ่งประสบกับความสำเร็จสืบเนื่องกันหลายครั้งหลายคราในช่วงที่พวกเขาถูกชักนำโดยแผนการอันชาญฉลาด ในทางกลับกัน, พวกเขาก็เผชิญกับเหตุการณ์เลวร้ายและความเสื่อมถอยเมื่อดำเนินตามอีกแผนการหนึ่ง มันอธิบายได้ว่ามีสาเหตุทั่วไปทั้งทางด้านศีลธรรมและรูปธรรมซึ่งส่งผลต่อกษัตริย์โรมันทุกพระองค์ ทั้งการยกระดับบารมี, การดำรงอยู่ของพระราชอำนาจ หรือแม้แต่การทำให้พระบารมีของกษัตริย์เองนั้นตกต่ำจรดดิน แม้แต่อุบัติเหตุเองก็ถูกควบคุมโดยสาเหตุตัวแปรเหล่านี้ และถ้าหากการรบเพียงครั้งเดียว (ซึ่งเป็นสาเหตุ) ได้นำพารัฐไปสู่ความล่มสลาย ก็จะอธิบายได้ว่าเหตุผลโดยทั่วไปเป็นตัวที่ทำให้ประเทศนั้นถึงกาลสูญสิ้นจากการรบครั้งนั้น ทำให้แนวโน้มความเป็นไปของโลกจึงถูกรังสรรค์ขึ้นจากเหตุการณ์ที่อุบัติสืบเนื่องต่อ ๆ กันมา
ในข้ออภิปรายเรื่องการเปลี่ยนแปลงการปกครองของโรมันจากสาธารณรัฐไปสู่จักรวรรดิ มงแต็สกีเยอได้ให้ข้อสังเกตไว้ว่า หากจูเลียส ซีซาร์ และปอมเปย์ไม่ได้กระตือรือร้นที่จะช่วงชิงอำนาจจากรัฐบาลสาธารณรัฐแล้ว อย่างไรก็ดีจะต้องมีบุคคลผู้อื่นมากระทำการนี้แทนเขาสองคนอย่างแน่นอน ชี้ให้เห็นว่าต้นเหตุของการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ใช่เกิดจากตัวจูเลียส ซีซาร์ และปอมเปย์ หากแต่เกิดจากความทะเยอทะยานของมนุษย์ชาวโรมันนั่นเอง
ทรรศนะทางการเมือง

มงแต็สกีเยอถือว่าเป็นหนึ่งในนักปรัชญาแถวหน้าของมานุษยวิทยาร่วมกับเฮโรโดตุสและแทซิทัส ที่เป็นหนึ่งในบุคคลกลุ่มแรก ๆ ของโลกที่ตีแผ่ข้อเปรียบเทียบของกระบวนการจำแนกรูปแบบทางการเมืองในสังคมมนุษย์ อันที่จริงแล้วนักมานุษยวิทยาการเมืองชาวฝรั่งเศสที่ชื่อว่ายอร์ช บาล็องดิแยร์ พิจารณามงแต็สกีเยอว่าเป็น "ผู้ริเริ่มองค์กรทางวิทยาศาสตร์ที่ครั้งหนึ่งเคยมีส่วนสำคัญอย่างมากต่อวงการมานุษยวิทยาทางวัฒนธรรมและสังคม" ตามคำกล่าวอ้างของดี.เอฟ. โพคอค นักมานุษยวิทยาทางสังคม "จิตวิญญาณของกฎหมายของมงแต็สกีเยอคือความพยายามครั้งแรกในการที่จะสำรวจความหลากหลายของสังคมมนุษย์, เพื่อที่จะจำแนกและเปรียบเทียบ และเพื่อศึกษาระบบการทำงานระหว่างสถาบันในสังคม" และหลักมานุษยวิทยาทางการเมืองนี้เองได้นำเขาไปสู่การคิดค้นทฤษฎีว่าด้วยรัฐบาลในเวลาต่อมา
ผลงานเขียนที่มีอิทธิพลมากที่สุดของเขาได้แบ่งแยกฝรั่งเศสออกเป็นสามชนชั้นได้แก่ พระเจ้าแผ่นดิน, อภิสิทธิ์ชน และราษฎร แล้วเขายังมองเห็นรูปแบบอำนาจของรัฐออกเป็นสองแบบคืออำนาจอธิปไตยและอำนาจบริหารรัฐกิจ ซึ่งอำนาจบริหารรัฐกิจประกอบด้วยอำนาจบริหาร, อำนาจนิติบัญญัติ และอำนาจตุลาการ โดยแต่ละอำนาจควรเป็นอิสระและแยกออกจากกัน ทำให้อำนาจใดอำนาจหนึ่งไม่สามารถก้าวก่ายอีกสองอำนาจที่เหลือหรือรวมกันเป็นอำนาจเบ็ดเสร็จได้ หากพิจารณาในแบบยุคสมัยของมงแต็สกีเยอแล้ว แนวคิดนี้จะถูกพิจารณาว่าเป็นแนวคิดหัวรุนแรง เพราะหลักการของแนวคิดดังกล่าวเท่ากับเป็นการล้มล้างการปกครองของฝรั่งเศสในสมัยนั้นที่ยึดถือฐานันดรแห่งราชอาณาจักรอย่างสิ้นเชิง โดยฐานันดรแห่งรัฐประกอบด้วยสามฐานันดรคือ เคลอจี, อภิสิทธิ์ชนหรือขุนนาง และประชาชนทั่วไป ซึ่งฐานันดรสุดท้ายมีผู้แทนในสภาฐานันดรมากที่สุด และท้ายที่สุดแนวคิดนี้จะเป็นแนวคิดที่ทำลายระบบฟิวดัลในฝรั่งเศสลง
ขณะเดียวกันมงแต็สกีเยอได้ออกแบบรูปแบบการปกครองออกเป็นสามแบบ ซึ่งแต่ละรูปแบบถูกสนับสนุนด้วย หลักการทางสังคม ของตัวมันเอง ได้แก่
ราชาธิปไตย (รัฐบาลอิสระที่มีประมุขเป็นบุคคลจากการสืบตระกูล เช่น กษัตริย์, จักรพรรดิ หรือราชินี) เป็นระบอบที่ยึดถือบนหลักการของเกียรติยศ
สาธารณรัฐ (รัฐบาลอิสระที่มีประมุขเป็นบุคคลที่ได้รับเลือกจากเสียงส่วนใหญ่ของประชาชน) เป็นระบอบที่ยึดถือบนหลักการของคุณธรรม
เผด็จการ (รัฐบาลกดขี่ที่มีประมุขเป็นผู้นำเผด็จการ) เป็นระบอบที่ยึดถือบนหลักการของความยำเกรง
ซึ่งรัฐบาลอิสระจะขึ้นอยู่กับการเตรียมการทางกฎหมายอันเปราะบาง มงแต็สกีเยอได้อุทิศเนื้อหาสี่บทใน จิตวิญญาณแห่งกฎหมาย ในการอภิปรายประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นประเทศรัฐบาลอิสระร่วมสมัยที่ซึ่งเสรีภาพคงอยู่ได้ด้วยการถ่วงดุลอำนาจ และมงแต็สกีเยอยังกังวลว่าอำนาจในฝรั่งเศสที่อยู่กึ่งกลาง (เช่น ระบบขุนนาง) ที่ทัดทานกับอำนาจของราชวงศ์นั้นกำลังเสื่อมสลายลง แนวคิดการควบคุมอำนาจนี้เองที่บ่อยครั้งมักถูกนำไปใช้โดยมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์
อาจกล่าวได้ว่าแนวคิดที่มงแต็สกีเยอระบุไว้ในจิตวิญญาณแห่งกฎหมายในการสนับสนุนการปฏิรูประบบทาสนั้นค่อนข้างจะล้ำหน้ากว่ายุคสมัยที่เขามีชีวิตอยู่ เขายังได้นำเสนอข้อโต้แย้งสมมติเชิงเสียดสีเกี่ยวกับความเป็นทาสซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในข้อสนับสนุนของเขาไว้ด้วย อย่างไรก็ดีทรรศนะของมงแต็สกีเยอหลายหัวข้ออาจถูกโต้แย้งและถกเถียงในปัจจุบันเช่นเดียวกับทรรศนะอื่น ๆ ที่มาจากบุคคลยุคเดียวกับเขา เขายอมรับถึงบทบาทของตระกูลขุนนางและราชวงศ์ไว้อย่างเหนียวแน่นเช่นเดียวกันกับการยอมรับถึงสิทธิของบุตรหัวปี ในขณะเดียวกันเขาก็รับรองแนวคิดของการมีสตรีเป็นประมุขของประเทศ แต่ก็ไม่มีประสิทธิภาพพอที่จะเป็นหัวหน้าครอบครัวได้
ปราสาทลาแบรด ที่เกิดของมงแต็สกีเยอ
Lettres familieres a divers amis d'Italie, 1767
มหาวิหารซาเคร-เกอร์

| หาวิหารพระหฤทัยแห่งมงมาทร์ |
| --- | --- |
Basilique du Sacré-Cœur
ตัวโบสถ์มองจากด้านล่างเนินเขา
ศาสนา
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
จังหวัด: มุขยมณฑลปารีส
สถานะองค์กร: มหาวิหารรอง
ปีที่อุทิศ: 1919
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
พิกัดภูมิศาสตร์: 48°53′12.1″N 2°20′34.8″E﻿ / ﻿48.886694°N 2.343000°E﻿ / 48.886694; 2.343000
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: โปล อะบาดี
ลงเสาเข็ม: 1875
เสร็จสมบูรณ์: 1914
ลักษณะจำเพาะ
ความยาว: 85 เมตร (279 ฟุต)
ความกว้าง: 35 เมตร (115 ฟุต)
ความสูงสูงสุด: 83 เมตร (272 ฟุต)
วัสดุ: หินทราเวอร์ทีน
เว็บไซต์
Basilica of the Sacré Cœur
มหาวิหารพระหฤทัยแห่งมงมาทร์ (ฝรั่งเศส: Basilique du Sacré-Cœur de Montmartre) เป็นโบสถ์และมหาวิหารรองในคริสตจักรโรมันคาทอลิก ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุดของกรุงปารีส หรือที่เรียกกันว่า "มงมาทร์" สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแก่พระหฤทัยของพระเยซู ปัจจุบันถือเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวหลักที่มีนักท่องเที่ยวมาเยื่ยมชมมากเป็นอันดับ 2 ของกรุงปารีส โดยถือเป็นอนุสาวรีย์ของทั้งสองด้าน คือการเมือง และวัฒนธรรม
โบสถ์ได้ถูกออกแบบโดยโปล อะบาดี ซึ่งเป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศสที่เป็นหนึ่งใน 77 สถาปนิกผู้ชนะการประกวด เริ่มการก่อสร้างในปี ค.ศ.1875 และเสร็จสิ้นในปี ค.ศ.1914 โดยได้รับการแต่งตั้งโดยสมบูรณ์ (วางศิลาฤกษ์) ภายหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปีค.ศ.1919
ในปัจจุบันนักท่องเที่ยวสามารถเข้าเยี่ยมชมได้ทุกวันตั้งแต่ 06.00 น. จนถึง 22.30 น. โดยสามารถเข้าชมบริเวณโดมได้ตั้งแต่ 09.00 น. จนถึงเวลา 19.00 น. หรือ 18.00 น. ในช่วงฤดูหนาว
โบสถ์พระหฤทัยยามค่ำคืน
การก่อสร้าง

รูปแบบทางสถาปัตยกรรมของโบสถ์มีความเป็นเอกลักษณ์มากในยุคนั้น โดยสถาปนิกเจ้าของโครงการ โปล อะบาดี ได้เรียกว่า สถาปัตยกรรมแบบโรมัน-ไบแซนไทน์ (Romano-Byzantine) ซึ่งจัดว่าแปลกใหม่ เพื่อแสดงออกถึงการต่อต้านสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูบาโรก (Neo-Baroque) ดั่งที่ปรากฏที่โรงอุปรากรปาแลการ์นีเยอย่างสิ้นเชิง การออกแบบโบสถ์ได้หยิบยกสัญลักษณ์ของลัทธิชาตินิยมในสมัยนั้นมาเป็นองค์ประกอบ อาทิเช่น ประตูทางเข้า อันประกอบไปด้วยช่องโค้ง (ซุ้มประตู) 3 ช่อง ด้านบนประดับรูปสำริด ของนักบุญแห่งประเทศฝรั่งเศส คือ นักบุญโยนออฟอาร์ค และนักบุญพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส โดยมีระฆังหนักกว่า 19 ตัน หล่อในปีค.ศ.1895
ตัวโบสต์ก่อจากหินปูนประเภททราเวอร์ทีน ซึ่งมีเหมืองตั้งอยู่ที่เมือง ชาโต้-ลองดง ในเขตชานเมืองปารีส โดยคุณสมบัติพิเศษของหินชนิดนี้จะมีการคายแคลเซียมออกมาเป็นระยะ ทำให้คงความขาวของสิ่งปลูกสร้างได้ยาวนาน ในสภาวะภูมิอากาศต่างๆได้
ภายหลังจากการเริ่มต้นก่อสร้างส่วนฐานรากไม่นาน อะบาดี ก็ถึงแก่กรรมลงในปีค.ศ.1884 โดยได้มีสถาปนิกอีก 5 คนรับผิดชอบต่อ โดยในระหว่างการก่อสร้าง สงครามโลกครั้งที่ 1 ได้ทำให้การก่อสร้างหยุดชะงักลง จนเสร็จสิ้นภายหลังสงครามในปีค.ศ.1919
มูลค่าการก่อสร้างทั้งหมดคิดเป็นเงินประมาณ 7 ล้านฟรังก์ โดยมาจากเงินบริจาคทั้งสิ้น โดยผู้มีจิตศรัทธาสามารถมีส่วนร่วมในการอุทิศเงินสร้างส่วนต่างๆของโบสถ์ได้อีกด้วย และยังได้รับการสนับสนุนจากสภาผู้แทนราษฎรในสมัยนั้นให้สนับสนุนงบประมาณก่อสร้างจนแล้วเสร็จ
ทิวทัศน์นครปารีสถ่ายจากยอดเขามงมาทร์
อ่านเพิ่ม

Jacques Benoist, Le Sacre-Coeur de Montmartre de 1870 a nos Jours (Paris) 1992. A cultural history from the point of view of a former chaplain.
Yvan Crist, "Sacré-Coeur" in Larousse Dictionnaire de Paris (Paris) 1964.
David Harvey. Consciousness and the Urban Experience: Studies in the History and Theory of Capitalist Urbanization. (Baltimore: The Johns Hopkins University Press) 1985.
David Harvey."The building of the Basilica of Sacré-Coeur", coda to Paris, Capital of Modernity (2003:311ff) Harvey made use of Hubert Rohault de Fleury. Historique de la Basilique du Sacré Coeur (1903–09), the official history of the building of the Basilica, in four volumes, printed, but not published.
Raymond A. Jonas. “Sacred Tourism and Secular Pilgrimage: and the Basilica of Sacré-Coeur”. in Montmartre and the Making of Mass Culture. Gabriel P. Weisberg, editor. (New Brunswick, NJ: Rutgers University Press) 2001.
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site of Basilique du Sacré-Cœur, Paris
Panoramic view เก็บถาวร 2018-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Virtual tour 360 degrees in fullscreen
| ด ค กสถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีส |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งขวาของแม่น้ำ |  ประตูชัย  ประตูชัยแห่งการูแซล  โบสถ์ซาเคร-เกอร์  ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู  ศาลาว่าการนครปารีส  ถนนช็องเซลีเซ  ทำเนียบประธานาธิบดี (พระราชวังเอลีเซ)  โบสถ์ลามาดแลน  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสว็องโดม  พระราชวังหลวง (เลอปาแลรัวยาล)  เลอกร็องปาแล  พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์  โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย  สุสานแปร์-ลาแชซ  สวนตุยเลอรี  ทรอกาเดโร  |  |
| ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ |  เลแซ็งวาลีด  พิพิธภัณฑ์ออร์แซ  อนุสรณ์สถานป็องเตอง  สวนและพระราชวังลุกซ็องบูร์  หอไอเฟล  ทำเนียบรัฐบาล  |  |
| อีลเดอลาซีเต, อีลแซ็ง-หลุยส์ และแม่น้ำแซน |  บาโตมุช  กงซีแยร์เฌอรี  อาสนวิหารน็อทร์-ดาม  แซ็งต์-ชาแปล  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ปงเนิฟ  ปงดีเยนา  |  |
| สะพาน ถนน และจัตุรัส |  สะพานเนิฟ  สะพานเดซาร์  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ถนนช็องเซลีเซ  ช็องเดอมาร์ส  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสบัสตีย์  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ สถานที่  Mérimée  Structurae 
อื่น ๆ:  IdRef
มอลีแยร์

| มอลีแยร์ |
| --- | --- |
ภาพเหมือนของมอลีแยร์ โดยปีแยร์ มีญาร์ (ป.  ค.ศ. 1658)
เกิด: ฌ็อง-บาติสต์ ปอเกอแล็ง ก่อนวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1622 ปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1673(1673-02-17) (51 ปี) ปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
นามปากกา: มอลีแยร์
อาชีพ: นักเขียน, นักแสดง
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
การศึกษา: มหาวิทยาลัยออร์เลอ็อง
ช่วงเวลา: ค.ศ. 1645–1673
แนว: สุขนาฏกรรม
ผลงานที่สำคัญ: Tartuffe, The Misanthrope, The Learned Women, The School for Wives, L'Avare
คู่สมรส: อาร์ม็องด์ เบฌาร์
คู่อาศัย: มาดแลน เบฌาร์
บุตร: หลุยส์ (1664–1664) มารี มาดแลน (1665–1723) ปีแยร์ (1672–1672)

ลายมือชื่อ: 
ฌ็อง-บาติสต์ ปอเกอแล็ง (ฝรั่งเศส: Jean-Baptiste Poquelin, เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [ʒɑ̃ batist pɔklɛ̃]) หรือชื่อที่ใช้ในการแสดงว่า มอลีแยร์ (ฝรั่งเศส: Molière, ภาษาฝรั่งเศส: [mɔljɛʁ]; รับศีล 15 มกราคม ค.ศ. 1622 – 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1673) เป็นนักเขียนบทละครและนักแสดงชาวฝรั่งเศสที่ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในบรมครูด้านสุขนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแวดวงวรรณคดีตะวันตก เขาสร้างอิทธิพลเยอะมากจนทำให้บางครั้งมีผู้เรียกภาษาฝรั่งเศสเป็น "ภาษาของมอลีแยร์"
ในบรรดาผลงานของเขาทั้งหมด ผลงานที่เป็นที่รู้จักคือ Le Misanthrope ("ผู้เกลียดชังมนุษย์"), L'École des Femmes ("โรงเรียนสำหรับภรรยา"), Tartuffe ou L'Imposteur ("ตาร์ตุฟหรือผู้แอบอ้าง"), L'Avare ("คนตระหนี่"), Le Malade Imaginaire ("ผู้ป่วยโรคอุปาทาน") และ Le Bourgeois Gentilhomme ("สุภาพบุรุษชนชั้นกลาง")
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานโดย มอลีแยร์ ในรูปแบบหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ ที่ Standard Ebooks
ผลงานของ มอลีแยร์ ที่โครงการกูเทินแบร์ค
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย มอลีแยร์ ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
ผลงานโดย มอลีแยร์ บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์ 2  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  KulturNav  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  RISM  SNAC  IdRef
มงเทรอวอลลีย์แมสเตอส์

มงเทรอวอลลีย์แมสเตอส์ (ฝรั่งเศส: Montreux Volley Masters) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จัดขึ้นในเมืองมงเทรอ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1984
สรุปผลการแข่งขัน

| ปี> ปี.1984.1985.1986.1987.1988.1989.1990.1991.1992.1993.1994.1995.1996.1998.1999.2000.2001.2002.2003.2004.2005.2006.2007.2008.2009.2010.2011.2013.2014.2015.2016.2017.2018.2019 |  | รอบชิงชนะเลิศ> ชนะเลิศ. เนเธอร์แลนด์. เชโกสโลวาเกีย. ฝรั่งเศส. สวิตเซอร์แลนด์. คิวบา. คิวบา. จีน. สหภาพโซเวียต. คิวบา. คิวบา. บราซิล. บราซิล. คิวบา. คิวบา. คิวบา. จีน. คิวบา. รัสเซีย. จีน. อิตาลี. บราซิล. บราซิล. จีน. คิวบา. บราซิล. จีน. ญี่ปุ่น. บราซิล. เยอรมนี. ตุรกี. จีน. บราซิล. อิตาลี. โปแลนด์ | รอบชิงชนะเลิศ> คะแนน.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.3–0.พบกันหมด.3–0.3–1.3–0.3–0.3–1.3–2.3–0.3–0.3–0.3–1 | รอบชิงชนะเลิศ> รองชนะเลิศ. สวิตเซอร์แลนด์. อิตาลี. โปแลนด์. ยูโกสลาเวีย. จีน. จีน. คิวบา. สหรัฐ. จีน. บราซิล. จีน. คิวบา. บราซิล. จีน. จีน. รัสเซีย. รัสเซีย. อิตาลี. รัสเซีย. สหรัฐ. จีน. จีน. คิวบา. จีน. อิตาลี. สหรัฐ. คิวบา. รัสเซีย. สหรัฐ. ญี่ปุ่น. ไทย. เยอรมนี. รัสเซีย. ญี่ปุ่น |  | รอบชิงอันดับที่ 3> อันดับที่ 3. ฝรั่งเศส. สวิตเซอร์แลนด์. สวิตเซอร์แลนด์. กรีซ. ยูโกสลาเวีย. ญี่ปุ่น. เกาหลีใต้. คิวบา. เกาหลีใต้. เกาหลีใต้. รัสเซีย. สหรัฐ. สหรัฐ. รัสเซีย. อิตาลี. โครเอเชีย. ญี่ปุ่น. จีน. บราซิล. จีน. อิตาลี. คิวบา. เนเธอร์แลนด์. อิตาลี. จีน. คิวบา. จีน. สาธารณรัฐโดมินิกัน. รัสเซีย. เนเธอร์แลนด์. ตุรกี. จีน. ตุรกี. อิตาลี | รอบชิงอันดับที่ 3> คะแนน.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.พบกันหมด.3–1.พบกันหมด.3–1.3–0.3–1.3–1.3–2.3–0.3–1.3–1.3–2.3–0 | รอบชิงอันดับที่ 3> อันดับที่ 4. ยูโกสลาเวีย. ยูโกสลาเวีย. กรีซ. ฟินแลนด์. ฟินแลนด์. เชโกสโลวาเกีย. เนเธอร์แลนด์. จีน. สหรัฐ. สวิตเซอร์แลนด์. สหรัฐ. รัสเซีย. จีน. บราซิล. บราซิล. อิตาลี. จีน. เนเธอร์แลนด์. สหรัฐ. คิวบา. ญี่ปุ่น. อิตาลี. เซอร์เบีย. เนเธอร์แลนด์. เนเธอร์แลนด์. รัสเซีย. สหรัฐ. อิตาลี. จีน. รัสเซีย. เนเธอร์แลนด์. อาร์เจนตินา. บราซิล. ไทย |  | จำนวนทีม> จำนวนทีม.5.5.5.5.6.9.10.8.8.8.8.8.8.8.8.8.8.8.8.8.8.8.8.6.8.8.8.8.8.8.8.8.8.8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ตารางเหรียญการแข่งขัน

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  คิวบา | 9 | 4 | 3 | 16 |
| 2 |  บราซิล | 7 | 2 | 1 | 10 |
| 3 |  จีน | 6 | 9 | 5 | 20 |
| 4 |  รัสเซีย | 2 | 5 | 3 | 10 |
| 5 |  อิตาลี | 2 | 3 | 4 | 9 |
| 6 |  ญี่ปุ่น | 1 | 2 | 2 | 5 |
| 7 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 8 |  เยอรมนี | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 8 |  โปแลนด์ | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 10 |  ตุรกี | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 10 |  เนเธอร์แลนด์ | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 12 |  ฝรั่งเศส | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 13 |  เช็กเกีย | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 14 |  สหรัฐ | 0 | 4 | 2 | 6 |
| 15 |  เซอร์เบีย | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 16 |  ไทย | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 17 |  เกาหลีใต้ | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 18 |  กรีซ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 18 |  สาธารณรัฐโดมินิกัน | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 18 |  โครเอเชีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (20 ประเทศ) | รวม (20 ประเทศ) | 34 | 34 | 34 | 102 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กมงเทรอวอลลีย์แมสเตอส์ |
| --- | --- |
 1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015 ผู้เล่น  2016 ผู้เล่น  2017 ผู้เล่น  2018  2019
มอริส ราแวล

ภาพถ่ายของราแวลเมื่อปี ค.ศ. 1925
โฌแซ็ฟ มอริส ราแวล (ฝรั่งเศส: Joseph Maurice Ravel; 7 มีนาคม ค.ศ. 1875 – 28 ธันวาคม ค.ศ. 1937) เป็นนักแต่งเพลง นักเปียโน และวาทยกรชาวฝรั่งเศส ได้รับการยกย่องไปทั่วโลกว่าเป็นนักแต่งเพลงที่ดีที่สุดของฝรั่งเศส