stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิจิโกะ เนยะ
ผลงาน > เกม

คิวตี้ฮันนี่ FX รับบทเป็น คิวตี้ฮันนี่
สตรีทไฟท์เตอร์ ซีโร่ รับบทเป็น โรส
แคปคอม vs. เอสเอ็นเค 2 รับบทเป็น ชุนลี
แวมไพร์ฮันเตอร์ รับบทเป็น เลเล
ควอ วาดิส (Qua Vadis) รับบทเป็น อิริน่า มิวเลอร์
อาร์กเดอะแลด 2 รับบทเป็น ชานเต้
พาวเวอร์ดอลส์ FX รับบทเป็น หวง กวางเม่ย
พาวเวอร์ดอลส์ 2 รับบทเป็น โคไร มิกิ
มาโฮ งาคุเอ็น LUNAR รับบทเป็น เอลลี่
โนแอล ลา เนจ (NOёL ~La neige~) รับบทเป็น มิโดริคาวะ เรียว
โซลเอดจ์ รับบทเป็น โซฟีเทีย อเล็กซานดร้า
โซลคาลิเบอร์ รับบทเป็น โซฟีเทีย อเล็กซานดร้า
เซโนเกียร์ส (Xenogears) รับบทเป็น เอเมราด้า
มิสึเมเตะไนท์ รับบทเป็น ลินดา ซาครอยด์
ทู ฮาร์ท รับบทเป็น เซลิโอ
ซัมมอนไนท์ 2 รับบทเป็น มิโมซ่า โรลันจ์
แนมโค x แคปคอม (NAMCO x CAPCOM) รับบทเป็น เลเล, โรส
เทลส์ ออฟ ดิ อะบิส รับบทเป็น นาตาเลีย L.K. แลนวัลเดีย
กักคุเอน เฮตาเลีย พอร์เทเบิล รับบทเป็น ฮังการี
รถไฟฮอโลคอสต์

| รถไฟฮอโลคอสต์ |
| --- | --- |
ตำรวจโปแลนด์ได้ทำการบรรจุผู้คนเพื่อทำการขนส่งที่ Umschlagplatz ของ วอร์ซอเกตโต ปี ค.ศ. 1942 ภาพเหล่านี้ได้ถูกเก็บรักษาไว้เป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติโปแลนด์
Operation
Period: ค.ศ. 1941 – 1944
Location: นาซีเยอรมนี, เขตยึดครองโปแลนด์; เบลเยียม, บัลแกเรีย, รัฐบอลติก, เบสซาเรเบีย, ฝรั่งเศส, กรีซ, ฮังการี, อิตาลี, เนเธอร์แลนด์, โรมาเนีย
Prisoner victims
Total: 4,000,000 คน (ส่วนใหญ่เป็นชาวยิว)
Destination: ขนส่งไปยังเกตโต, ค่ายกักกันนาซี, ค่ายแรงงานบังคับ และ ค่ายมรณะ
รถไฟฮอโลคอสต์เป็นขบวนรถไฟขนส่งที่ถูกดำเนินโดย Deutsche Reichsbahn (การรถไฟแห่งชาติเยอรมัน) ระบบขบวนรถไฟแห่งชาติภายใต้การควบคุมกำกับดูแลอย่างเข้มงวดของนาซีเยอรมันและประเทศพันธมิตร (ฝ่ายอักษะ) เพื่อความมุ่งหมายในการขับไล่เนรเทศชาวยิว เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่ตกเป็นเหยื่อของฮอโลคอสต์ ไปยังค่ายกักกัน ค่ายแรงงานบังคับ และค่ายมรณะของนาซีเยอรมัน
นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ได้กล่าวว่า ถ้าหากไม่มีการขนส่งผู้คนจำนวนมากโดยทางรถไฟนั้น สิ่งที่เรียกว่า "มาตราการสุดท้าย" คือการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างเป็นระบบก็จะเป็นสิ่งที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย การกำจัดผู้คนที่เป็นถูกกำหนดใน "มาตราการสุดท้าย" ขึ้นอยู่กับสองปัจจัยคือ ความจุปริมาณของค่ายมรณะเพื่อที่จะรมแก๊สเหยื่อ และ "กระบวนจัดการ" กับศพของพวกเขาอย่างที่พอจะรวดเร็วได้ เช่นเดียวกับความจุปริมาณของรถไฟในการขนส่งเหยื่อจากเกตโตในทวีปยุโรปภายใต้การยึดครองของนาซีและยิวเกตโตในโปแลนด์ภายใต้การยึดครองเยอรมันเพื่อที่จะได้คัดเลือกให้ไปยังสถานที่กำจัดให้สิ้น จำนวนตัวเลขที่ถูกต้องในปัจจุบันบนส่วนหนึ่งของ "มาตราการสุดท้าย" ยังคงขึ้นอยู่กับบันทึกประวัติการขนส่งของการรถไฟเยอรมัน
แผนที่สามัญของเส้นทางการเนรเทศและค่ายมรณะต่าง ๆ
รามอน ซาลัสซาร์

ซาลัสซาร์
รามอน ซาลัสซาร์ (Ramon Salazar) เป็นหัวหน้าตัวหนึ่งในเกมเรซิเดนต์อีวิล 4 เป็นเจ้าของปราสาทใหญ่ทางตะวันตกของหมู้บ้านที่ ลีออน กับ แอชลี่ย์ ต้องเข้าไปเพราะไม่สามารถสู้กับศัตตรูจำนวนมากได้ ถ้าได้เจอตัวจริงของ ซาลัสซาร์ ละก็ต้องคิดประหลาดใจแน่นอนเพราะว่าความสูง หน้าตา ไม่สัมพันธิ์กับอายุของซาลัสซาร์ ซาลัสซาร์มีองครักษ์ 2 คน หนึ่งในนั้นคือ เวอร์ดูโก้ (Verdugo) ส่วนอีกคนไม่ทราบชื่อ ซาลัสซาร์มีร่างจริงรูปร่างคล้าย มังกร ที่ได้สู้กับมันในด่าน 4-4 ซาลัสซาร์มีสัยเจ้าเล่ห์มาก
มิจิโยะ มูราเซะ

| มิจิโยะ มูราเซะ |
| --- | --- |
村瀬 迪与
เกิด: 28 กุมภาพันธ์, ไม่ทราบปีที่เกิด จังหวัดกิฟุ, ญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง, นักพากย์อนิเมะ
ตัวแทน: Mausu Promotion
มิจิโยะ มูราเซะ (ญี่ปุ่น: 村瀬 迪与; โรมาจิ: Michiyo Murase) เป็นนักพากย์อนิเมะและนักแสดง ชาวญี่ปุ่น เธออยู่สังกัดเมาซูโปรโมชัน
ผลงานการพากย์ > อนิเมะ

Mainichi Kaasan (2009-2012), Daichi-kun, Satoko-chan
Gaist Crusher (2013), Jinta Atō
Yu-Gi-Oh! Zexal II (2014), Guard Penguin, Buzzbuzz Seven
Senki Zesshō Symphogear GX (2015), Garie Tuman
Kamisama Minarai: Himitsu no Cocotama (2015), Mogutan
Schwarzesmarken (2016), Sylvia Kschessinska
Little Witch Academia (2017), Sucy Manbavaran
ผลงานการพากย์ > ภาพยนตร์

Little Witch Academia (2013), Sucy Manbavaran
Little Witch Academia: The Enchanted Parade (2015), Sucy Manbavaran
ผลงานการพากย์ > วิดีโอเกม

Little Witch Academia: The Magic of Time and the Seven Wonders (2017), Sucy Manbavaran
แหล่งข้อมูลอื่น

มิจิโยะ มูราเซะ  ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
Official Agency Profile
มิ
ราชอาณาจักรกลางแห่งอียิปต์

ราชอาณาจักรกลางแห่งอียิปต์ (หรือที่เรียกว่า ช่วงเวลาแห่งการรวมอาณาจักร) เป็นช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ของอียิปต์โบราณ หลังจากช่วงเวลาของการแบ่งแยกทางการเมืองที่เรียกว่า สมัยระหว่างกลางที่หนึ่ง ราชอาณาจักรกลางครอบคลุมระหว่าง 2040 ถึง 1782 ปีก่อนคริสตกาล นับตั้งแต่การรวมราชอาณาจักรอียิปต์อีกครั้งที่เกิดขึ้นในรัชสมัยของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 จากราชวงศ์ที่สิบเอ็ดจนถึงการสิ้นสุดของราชวงศ์ที่สิบสอง โดยฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่สิบเอ็ดทรงปกครองจากเมืองธีบส์ และฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่สิบสองทรงปกครองจากเมืองอัล-ลิชท์
แนวคิดของอาณาจักรกลางในฐานะหนึ่งในสามของยุคทองนั้น แนวคิดดังกล่าวได้ถูกคิดค้นขึ้นในปี ค.ศ. 1845 โดยบารอน ฟ็อน บุนเซิน นักไอยคุปต์วิทยาชาวเยอรมัน และคำจำกัดความของช่วงเวลาดังกล่าวพัฒนาขึ้นอย่างมีนัยสำคัญโดยตลอดช่วงคริสตศตวรรษที่ 19 และ 20 นักวิชาการบางคนยังได้รวมราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์เข้ามาในช่วงเวลานี้ด้วย ซึ่งในกรณีนี้ ช่วงเวลาของราชอาณาจักรกลางจะสิ้นสุดลงในราว 1650 ปีก่อนคริสตกาล ในขณะที่นักวิชาการบางกลุ่มจะรวมไว้จนถึงรัชสมัยของฟาโรห์เมอร์เนเฟอร์เร ไอย์ ซึ่งอยู่ราวประมาณ 1700 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ทรงเป็นฟาโรห์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่สิบสามที่ปรากฏหลักฐานยืนยันทั้งในอียิปต์บนและอียิปต์ล่าง ในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลางนั้น เทพเจ้าโอซิริสได้กลายเป็นเทพเจ้าที่สำคัญที่สุดในศาสนาอียิปต์โบราณ เมื่อช่วงเวลาของราชอาณาจักรกลางสิ้นสุดลงก็จะตามมาด้วยช่วงสมัยระหว่างกลางที่สองของอียิปต์ ซึ่งเป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งของการแบ่งแยกที่เกี่ยวข้องกับการปกครองของราชวงศ์ต่างชาติในอียิปต์ล่างโดยผู้ปกครองชาวฮิกซอสแห่งเอเชียตะวันตก
รัฐพรรคการเมืองเดียว

รัฐของโลกแบ่งตามระบอบการปกครอง1



     สาธารณรัฐที่ใช้ระบบประธานาธิบดี2
     สาธารณรัฐที่ใช้ระบบกึ่งประธานาธิบดี2

     สาธารณรัฐที่มีประธานาธิบดีผู้ใช้อำนาจบริหารซึ่งมาจากการเลือกหรือเสนอชื่อจากสภานิติบัญญัติ
     สาธารณรัฐระบบรัฐสภา2

     ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญที่ใช้ระบบรัฐสภา
     ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญที่มีหัวหน้ารัฐบาลอีกคนหนึ่ง แต่กษัตริย์ยังมีพระราชอำนาจอยู่มาก

     สมบูรณาญาสิทธิราชย์
     รัฐพรรคการเมืองเดียว

     ประเทศที่บทบัญญัติการปกครองตามรัฐธรรมนูญถูกระงับ (เช่น เผด็จการทหาร)
     ประเทศที่อยู่นอกเหนือระบบข้างต้น (เช่น รัฐบาลชั่วคราว)



1 แผนที่นี้ประมวลขึ้นตามบทความ รายชื่อประเทศตามระบอบการปกครอง ดูแหล่งอ้างอิงในหน้านั้น

2 บางรัฐอาจมีคนนอกเรียกว่าเป็นรัฐอำนาจนิยม บทความนี้กล่าวถึงระบอบการปกครองโดยนิตินัยเท่านั้น
ด
ค
ก
รัฐพรรคการเมืองเดียว หรือ รัฐพรรคการเมืองเดี่ยว เป็นระบอบการปกครองของประเทศที่อนุญาตให้มีพรรคการเมืองเพียงพรรคเดียว ส่วนใหญ่ประเทศที่มีพรรคการเมืองเดียวจะเป็นประเทศคอมมิวนิสต์  อาทิเช่น จีน,ลาว,คิวบา แต่ก็มีบางประเทศที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์แต่ก็อนุญาตหรือมีพรรคการเมืองเดียว อาทิ เอริเทรีย,เวสเทิร์นสะฮารา ทั้งนี้การขึ้นอยู่กับกฎหมาย สถานการณ์ภายใน
และรัฐธรรมนูญของแต่ละประเทศ
ประวัติของระบบรัฐพรรคการเมืองเดียว

ระบอบรัฐพรรคการเมืองเดียวเกิดขึ้นครั้งแรก ณ สหภาพโซเวียต ซึ่งเกิดขึ้นจากการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1917 โดยได้โค่นล้มการปกครองของพระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 สหภาพโซเวียตเป็นประเทศคอมมิวนิสต์ประเทศแรกของโลก โดยเปลี่ยนแปลงการปกครองมาเป็นระบบสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ ภายใต้การนำของกลุ่มบอลเชวิค (ต่อมาเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต) เมื่อปี ค.ศ. 1917 องค์กรทางการเมืองที่ปกครองประเทศมีพรรคเดียว คือ พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต ซึ่งเป็นผู้กำหนดนโยบายต่าง ๆ รวมทั้งนโยบายต่างประเทศ
รัฐพรรคการเมืองเดียวปัจจุบัน

| ประเทศ | พรรค |
| --- | --- |
 จีน: พรรคคอมมิวนิสต์จีน
 เกาหลีเหนือ: พรรคแรงงานเกาหลี
 คิวบา: พรรคคอมมิวนิสต์คิวบา
 ลาว: พรรคประชาชนปฏิวัติลาว
 เวียดนาม: พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
 สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี: Polisario Front
 เอริเทรีย: People's Front for Democracy and Justice
รัฐพรรคการเมืองเดียวอดีต

| ประเทศ | พรรค |
| --- | --- |
 เยอรมนี: พรรคนาซี
 อิตาลี: พรรคชาตินิยมฟาสซิสต์
 ญี่ปุ่น: Imperial Rule Assistance Association
 สหภาพโซเวียต: พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
  เยอรมนีตะวันออก: พรรคเอกภาพสังคมนิยมเยอรมนี
 สเปน: พรรคฟาลังเค
 พระราชอาณาจักรกัมพูชา (สมัยสังคมราษฎรนิยม): พรรคสังคมราษฎรนิยม
 เชโกสโลวาเกีย: พรรคคอมมิวนิสต์เชโกสโลวาเกีย
  ยูโกสลาเวีย: สันนิบาตคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวีย
 โปรตุเกส: สหภาพแห่งชาติ
 อียิปต์: พรรคประชาธิปไตยแห่งชาติ
  อิรัก: พรรคบาธ
 ออสเตรีย: แนวร่วมปิตุภูมิ
 ฮังการี: พรรคแอร์โรว์ครอสส์
 โรมาเนีย: ผู้พิทักษ์เหล็ก
ดูเพิ่ม

กลุ่มแยกการเมือง
รามอินทรา

รามอินทรา อาจหมายถึง
พลตำรวจโท พระรามอินทรา (ดวง จุลัยยานนท์) อดีตอธิบดีกรมตำรวจ และอดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย
ถนนรามอินทรา
แขวงรามอินทรา เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร
เซ็นทรัล รามอินทรา ศูนย์การค้าในเครือเซ็นทรัลพัฒนา
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2010

ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2553 หรือ ฟีฟ่า คลับ เวิลด์ คัพ 2010 เป็นการแข่งขันครั้งที่ 7 ของรายการนี้ แข่งขันกันระหว่างวันที่ 8-18 ธ.ค. ที่ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เมืองอาบู ดาบี อีกครั้ง โดยแชมป์ครั้งนี้ตกเป็นของอินเตอร์ มิลาน ตัวแทนจากยุโรป ซึ่งคว้าแชมป์มาครองได้เป็นสมัยที่ 3 ของสโมสร
ทีมที่เข้าร่วมแข่งขัน

| ทีม | จาก | เข้าร่วมในฐานะ |
| --- | --- | --- |
|  อินเตอร์ มิลาน | ยูฟ่า | แชมป์ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก 2009–10 |
|  อิงเตร์นาซีโยนัล | คอนเมโบล | แชมป์โคปา ลิเบอตาดอเรส 2010 |
|  ซองนัม อิลฮวา ชอนมา | เอเอฟซี | แชมป์เอเอฟซี แชมเปี้ยนส์ ลีก  2010 |
|  ปาชูก้า | คอนคาเคฟ | แชมป์คอนคาเคฟ แชมเปี้ยนส์ ลีก 2009-10 |
|  มาเซมเบ้ | ซีเอเอฟ | แชมป์ซีเอเอฟ แชมเปี้ยนส์ ลีก 2010 |
|  เฮการี ยูไนเต็ด | โอเอฟซี | แชมป์โอเอฟซี แชมเปี้ยนส์ ลีก 2009-10 |
|  อัล วาฮ์ด้า | เจ้าภาพ | แชมป์ยูเออี พรีเมียร์ ลีก  2009-10 |
ตารางการแข่งขัน

ดาวยิงสูงสุด
เมาริซิโอ้ โมลีน่า (ซองนัม อิลห์วา) 3 ประตู
รางวัล

| โกลเด้น บอล | ซิลเวอร์ บอล | บรอนซ์ บอล |
| --- | --- | --- |
|  ซามูเอล เอโต   (อินเตอร์) |  คาลูยิตูก้า  (มาเซมเบ้) |  อ.ดาเลสซานโดร   (อิงเตร์นาซีโยนัล) |
| --- | --- |
แฟร์ส เพลย์:  อินเตอร์ มิลาน
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก |
| --- | --- | --- |
 ก่อนหน้า: อินเตอร์คอนติเนนทัลคัพ (1960–2004)  เกี่ยวข้อง: ฟีฟ่าอินเตอร์คอนติเนนทัลคัพ (2024–) 
| ฤดูกาล |  2000 บราซิล  2001 สเปน  2005 ญี่ปุ่น  2006 ญี่ปุ่น  2007 ญี่ปุ่น  2008 ญี่ปุ่น  2009 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2010 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2011 ญี่ปุ่น  2012 ญี่ปุ่น  2013 โมร็อกโก  2014 โมร็อกโก  2015 ญี่ปุ่น  2016 ญี่ปุ่น  2017 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2018 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2019 กาตาร์  2020 กาตาร์  2021 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2022 โมร็อกโก  2023 ซาอุดิอาระเบีย  2025 สหรัฐ  2029 รอประกาศ   |  |
| นัดชิงชนะเลิศ |  2000  2001  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  |  |
| ผู้เล่น |  2000  2001  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  |  |
| การคัดเลือก |  เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  ซีเอเอฟแชมเปียนส์ลีก  คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก  โกปาลีเบร์ตาโดเรส  โอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก  |  |
| สถิติ |  รางวัล  ผู้ประกาศข่าว  ผู้ทำประตู  แฮตทริก  Historical table  ผู้เข้าร่วม  บันทึกและสถิติ  ผู้จัดการทีมชนะเลิศ  สโมสรแชมป์โลก  |  |
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2005

| FIFA Club World Championship Toyota Cup Japan 2005 FIFAクラブワールドチャンピオンシップトヨタカップジャパン2005> รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: ญี่ปุ่น
วันที่: 11–18 ธันวาคม
ทีม: 6 (จาก 6 สมาพันธ์)
สถานที่: 3 (ใน 3 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  เซาเปาลู (สมัยที่ 1st)
รองชนะเลิศ:  ลิเวอร์พูล
อันดับที่ 3:  ซาปริซา
อันดับที่ 4:  อัลอิตติฮาด
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 7
จำนวนประตู: 19 (2.71 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 261,456 (37,351 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด: อาโมโรโซ (เซาเปาลู) โมฮัมเหม็ด นูร์ (อัลอิตติฮาด) ปีเตอร์ เคราช์ (ลิเวอร์พูล) อัลบาโร ซาโบริโอ (ซาปริสซา) คนละ 2 ประตู
ผู้เล่นยอดเยี่ยม: โรเจอร์ เซนี (เซาเปาลู)
รางวัลแฟร์เพลย์:  ลิเวอร์พูล
← 2001 2006 → 
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2548 หรือ ฟีฟ่า คลับ เวิลด์ คัพ 2005 จัดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 11-18 ธ.ค. เป็นการแข่งขันขึ้นครั้งที่ 2 โดยเว้นระยะห่างจากการแข่งขันครั้งแรกถึง 5 ปี ซึ่งแชมป์ในปีนี้ ตกเป็นของสโมสรจากบราซิลอย่าง เซา เปาโล
ทีมที่เข้าร่วมแข่งขัน

| ทีม | จาก | เข้าร่วมในฐานะ |
| --- | --- | --- |
|  ลิเวอร์พูล | ยูฟ่า | ชนะเลิศยูฟ่า แชมเปียนส์ ลีก 2004-05 |
|  เซาเปาลู | คอนเมโบล | ชนะเลิศโคปา ลิเบอตาดอเรส 2005 |
|  อัลอะฮ์ลี | ซีเอเอฟ | ชนะเลิศซีเอเอฟ แชมเปียนส์ ลีก 2005 |
|  ซาปริซา | คอนคาเคฟ | ชนะเลิศคอนคาเคฟ แชมเปียนส์ คัพ 2005 |
|  อัล-อิตติฮัด | เอเอฟซี | ชนะเลิศเอเอฟซี แชมเปียนส์ ลีก  2005 |
|  ซิดนี่ย์ เอฟซี | โอเอฟซี | ชนะเลิศโอเอฟซี แชมเปียนส์ ลีก 2004-05 |
ตารางการแข่งขัน

ดาวยิงสูงสุด
2 ประตู
อโมโรโซ่ (เซา เปาโล)
เคร้าช์ (ลิเวอร์พูล)
นอร์ (อัล-อิตติฮัด)
ซาบอริโอ้ (ซาปริซา)
รางวัล

| โกลเด้น บอล | ซิลเวอร์ บอล | บรอนซ์ บอล |
| --- | --- | --- |
|  โรเจริโอ้ เซนี่   (เซาเปาลู) |  เจอร์ราร์ด  (ลิเวอร์พูล) |  โบลานอส   (ซาปริซา) |
| --- | --- |
แฟร์ส เพลย์:  ลิเวอร์พูล
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก |
| --- | --- | --- |
 ก่อนหน้า: อินเตอร์คอนติเนนทัลคัพ (1960–2004)  เกี่ยวข้อง: ฟีฟ่าอินเตอร์คอนติเนนทัลคัพ (2024–) 
| ฤดูกาล |  2000 บราซิล  2001 สเปน  2005 ญี่ปุ่น  2006 ญี่ปุ่น  2007 ญี่ปุ่น  2008 ญี่ปุ่น  2009 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2010 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2011 ญี่ปุ่น  2012 ญี่ปุ่น  2013 โมร็อกโก  2014 โมร็อกโก  2015 ญี่ปุ่น  2016 ญี่ปุ่น  2017 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2018 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2019 กาตาร์  2020 กาตาร์  2021 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2022 โมร็อกโก  2023 ซาอุดิอาระเบีย  2025 สหรัฐ  2029 รอประกาศ   |  |
| นัดชิงชนะเลิศ |  2000  2001  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  |  |
| ผู้เล่น |  2000  2001  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  |  |
| การคัดเลือก |  เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  ซีเอเอฟแชมเปียนส์ลีก  คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก  โกปาลีเบร์ตาโดเรส  โอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก  |  |
| สถิติ |  รางวัล  ผู้ประกาศข่าว  ผู้ทำประตู  แฮตทริก  Historical table  ผู้เข้าร่วม  บันทึกและสถิติ  ผู้จัดการทีมชนะเลิศ  สโมสรแชมป์โลก  |  |
วงเครื่องสายปี่ชวา

วงเครื่องสายปี่ชวา
วงเครื่องสายผสมปี่ชวาเกิดจากวงเครื่องสายประสมกับวงกลองแขก เกิดขึ้นในปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ลักษณะของวงเครื่องสายผสมปี่ชวามีดังนี้
เครื่องดนตรีทุกชิ้นจะตั้งเสียงให้เท่ากับเสียงปี่ชวา
ใช้กลองแขกแทนโทนและรำมะนา
ใช้ขลุ่ยหลิบแทนขลุ่ยเพียงออ
การบรรเลงเครื่องสายปี่ชวานั้น นักดนตรีต้องมีไหวพริบปฏิภาณดี โดยเฉพาะคนตีฉิ่งต้องมีสมาธิดีที่สุด จึงจะบรรเลงได้อย่างไพเราะ ในปัจจุบันหาดูได้ยากมาก.
แหล่งข้อมูลอื่น

สุรศักดิ์ จำนงค์สาร. “การลดทอนดนตรีชวาในกระบวนการยอมรับของดนตรีไทย” ใน ถนอม ชาภักดี และคนอื่น ๆ (บก.), เอกสารประกอบการประชุมวิชาการระดับชาติ เวทีวิจัยมนุษยศาสตร์ไทย ครั้งที่ 11 เปิดโลกสุนทรีย์ในวิถีมนุษยศาสตร์. น. 57-70. กรุงเทพฯ: มีดี กราฟิก, 2560.
| ด ค กวงดนตรีไทย |
| --- | --- |
วงปี่พาทย์:  วงปี่พาทย์ชาตรี  วงปี่พาทย์ไม้แข็ง วงปี่พาทย์ไม้แข็งเครื่องห้า  วงปี่พาทย์ไม้แข็งเครื่องคู่  วงปี่พาทย์ไม้แข็งเครื่องใหญ่  วงปี่พาทย์เสภา  วงปี่พาทย์ไม้นวม  วงปี่พาทย์มอญ วงปี่พาทย์มอญเครื่องห้า  วงปี่พาทย์มอญเครื่องคู่  วงปี่พาทย์มอญเครื่องใหญ่  วงปี่พาทย์นางหงส์  วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ 
วงเครื่องสาย:  วงเครื่องสายวงเล็ก วงเครื่องสายเครื่องเดี่ยว  วงเครื่องสายเครื่องคู่  วงเครื่องสายประสม  วงเครื่องสายปี่ชวา 
วงมโหรี:  วงมโหรีเครื่องสาม  วงมโหรีเครื่องสี่  วงมโหรีเครื่องหก  วงมโหรีเครื่องแปด  วงมโหรีวงเล็ก  วงมโหรีเครื่องคู่  วงมโหรีเครื่องใหญ่ 
อื่น ๆ:  วงบัวลอย  วงขับไม้  วงเครื่องสูง  วงปี่ชวากลองแขก  วงกันตรึม 
.
มิจิโยะ อาราตามะ

| มิจิโยะ อาราตามะ |
| --- | --- |
มิจิโยะ อาราตามะใน ค.ศ. 1955
เกิด: เคียวโกะ โทดะ 15 มกราคม ค.ศ. 1930(1930-01-15) นาระ จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 17 มีนาคม ค.ศ. 2001(2001-03-17) (71 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1946–2001
มิจิโยะ อาราตามะ (ญี่ปุ่น: 新珠三千代; โรมาจิ: Aratama Michiyo; 15 มกราคม ค.ศ. 1930 - 17 มีนาคม ค.ศ. 2001) เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
ประวัติ

หลังจบการศึกษาจากโรงเรียนสอนดนตรีและเต้นรำทาการาซูกะ อาราตามะจึงเข้าร่วม Takarazuka Revue ใน ค.ศ. 1945 เธอเปิดตัวในภาพยนตร์ใน ค.ศ. 1951 แต่เธอออกจาก Takarazuka Revue ในช่วงก่อน ค.ศ. 1955 โดยเซ็นสัญญากับสตูดิโอภาพยนตร์นิกกัตสึ หลังสัญญาหมดอายุ จึงไปทำสัญญากับโตโฮ เธอทำงานให้กับผู้กำกับหลายคน เช่น มิกิโอะ นารูเซะ, ยาซูจิโร โอซุ และมาซากิ โคบายาชิ ปรากฏตัวในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น The Human Condition, The End of Summer, Kwaidan และ 47 โรนิน นับตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 เธอจดจ่ออยู่กับงานบนเวทีและโทรทัศน์เท่านั้น หลัง ค.ศ. 1994 เธอเริ่มปรากฏตัวน้อยลงเนื่องจากปัญหาทางสุขภาพ เธอเสียชีวิตจากภาวะหัวใจวายใน ค.ศ. 2001
ผลงานที่คัดเลือก > ภาพยนตร์

| ปี | ชื่อ | บทบาท | กำกับโดย | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1953 | Wife | โยชิมิ | มิกิโอะ นารูเซะ |  |
| 1955 | The Heart |  | คง อิจิกาวะ |  |
| 1956 | The Balloon |  | ยูโซ คาวาชิมะ |  |
| 1956 | Suzaki Paradise: Red Light | สึตาเอะ | ยูโซ คาวาชิมะ | บทนำ |
| 1958 | A Holiday in Tokyo |  | คาจิโร ยามาโมโตะ |  |
| 1958 | อัคคีภัย |  | คง อิจิกาวะ |  |
| 1958 | Summer Clouds | ยาเอะ | มิกิโอะ นารูเซะ |  |
| 1959 | The Human Condition | มิจิโกะ | มาซากิ โคบายาชิ |  |
| 1961 | The End of Summer | ฟูมิดกะ | ยาซูจิโร โอซุ |  |
| 1962 | 47 โรนิน |  | ฮิโรชิ อินางากิ |  |
| 1963 | The Elegant Life of Mr. Everyman | นัตสุโกะ | คิฮาจิ โอกาโมโตะ |  |
| 1964 | Kwaidan |  | มาซากิ โคบายาชิ |  |
| 1965 | Samurai Assassin |  | คิฮาจิ โอกาโมโตะ |  |
| 1966 | The Stranger Within a Woman |  | มิกิโอะ นารูเซะ |  |
| 1966 | Sword of Doom | โอฮามะ | คิฮาจิ โอกาโมโตะ |  |
| 1967 | Lost Spring |  | โนโบรุ นากามูระ | บทนำ |
| 1968 | Hymn to a Tired Man |  | มาซากิ โคบายาชิ |  |
| 1969 | โชโกโซโนะอาเกโบโนะ | ซาจิโกะ | ฮิเดโอะ เซกิงาวะ |  |
ผลงานที่คัดเลือก > โทรทัศน์

| ปี | ชื่อ | บทบาท | เครือข่าย | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1969 | เท็นโทะชิโทะ | เคซะ โกเซ็น | NHK | ละครไทงะ |
| 1972 | ชินเฮเกะโมโนงาตาริ | Gion no Nyogo | NHK | ละครไทงะ |
| 1976 | คาเซะโทะคูโมะโทะนิจิโทะ | มาซาโกะ | NHK | ละครไทงะ |
แหล่งข้อมูลอื่น

มิจิโยะ อาราตามะ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มิจิโยะ อาราตามะ ที่เจแปนนิสมูวีเดตาเบส (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์ 
อื่น ๆ:  IdRef 
มิจิโยะ อาราตามะ ใน ค.ศ. 1959
มิจิเอะ โทมิซาวะ

มิจิเอะ โทมิซาวะ (ญี่ปุ่น: 富沢美智恵; โรมาจิ: Tomizawa Michie) เป็นนักพากย์และนักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น เธอเริ่มเข้าสู่วงการนักพากย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 มีผลงานเป็นที่รู้จักมากมาย แต่บทที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงมากที่สุดคือ ฮิโนะ เร หรือ เซเลอร์มาร์ส ในเซเลอร์มูน
ประวัติ

วันเกิด : 20 ตุลาคม พ.ศ. 2504

บ้านเกิด : จังหวัดกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น 

สังกัด : อาโอนิโปรดักชัน
ผลงาน > แอนิเมชัน

เซเซนชิ ดันไบน์ รับบทเป็น เอล ฟีโน
ถนนสายนี้ เปรี้ยว รับบทเป็น คาสึงะ มานามิ
กัลฟอร์ซ รับบทเป็น โพนี่
โปรเจกต์ A โกะ รับบทเป็น โคโตบุกิ ซีโกะ (C โกะ)
บับเบิลกัมไครซิส (OVA) รับบทเป็น ลินนา ยามาซากิ
เทวดาหน้าเป็น (Bikkuriman) รับบทเป็น วีนัส ชิรายูกิ
เกราะชีวะ กายเวอร์ (ภาคภาพยนตร์จอเงิน) รับบทเป็น เซงาวะ มิซึกิ
แวมไพร์ฮันเตอร์ D รับบทเป็น ดอริส
เซเลอร์มูน รับบทเป็น ฮิโนะ เร หรือ เซเลอร์มาร์ส
ชินจังจอมแก่น รับบทเป็น คุณครูมัตสึซากะ
แผนปราบผีไม่มีอั้น รับบทเป็น โองาซาวาระ เอมิ
ซากุระไทเซ็น รับบทเป็น คันซากิ สุมิเระ
ไคโตรันมะ ดิ แอนิเมชัน รับบทเป็น โคโตฮาระ ชิโนะ
ยูโก บุรุษเหล็ก รับบทเป็น ออริก้า เอเลนัวร์
แบล็กลากูน รับบทเป็น โรเบอร์ต้า
ผลงาน > เกม

แลงกริซเซอร์ 2 รับบทเป็น โซเนีย
แลงกริซเซอร์ 5 รับบทเป็น เบรนด้า
การ์เดี้ยน รีคอล รับบทเป็น โฮมูระ มายุ
ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น รับบทเป็น เอล ฟีโน
ซากุระไทเซ็น รับบทเป็น คันซากิ สุมิเระ
พาวเวอร์ดอลส์ 2 รับบทเป็น มาร์ค เพียสสัน
ผลงาน > งานแสดง

โอชิน รับบทเป็น โอนัตสึ
ขบวนการจอมพลัง โอเรนเจอร์ รับบทเป็น อาจารย์ฮิโนะ (ตอนที่ 5)
วอยซ์ลักเกอร์ รับบทเป็น ไอราชไลน์
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติส่วนตัวในเว็บต้นสังกัด (อาโอนิโปรดักชัน) เก็บถาวร 2006-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
Michie.Tomizawa HomePage " M's party " เก็บถาวร 2005-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
ร็อคแมน X (มังงะ)

| --- | --- |
ร็อคแมน X
ロックマンX
ชื่อภาษาอังกฤษ: Mega Man X
แนว: ผจญภัย, แอคชั่น
มังงะ
ร็อคแมน X (ロックマン X)
เขียนโดย: โยชิฮิโระ อิวาโมโตะ
สำนักพิมพ์:  โคดันฉะ    บงกช พับลิชชิ่ง
นิตยสาร:  คอมมิคบอมบอม   ซูเปอร์บอม, บอมพาวเวอร์ทู
กลุ่มเป้าหมาย: โชเนน
วางจำหน่ายตั้งแต่: ช่วงเดือนมกราคม ค.ศ. 1994 – ช่วงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1998
จำนวนเล่ม: 3 (X) 3 (X2) 4 (X3) 2 (X4) 5 (ฉบับฟุคคังด็อตคอม)
ร็อคแมน X เป็นมังงะที่วาดและเขียนโดยโยชิฮิโระ อิวาโมโตะ ซึ่งได้นำตัวละครจากเกมซีรีส์ ร็อคแมน X ซีรีส์ มาทำในรูปแบบหนังสือการ์ตูนโดยถูกเขียนในเนื้อหาของเกม ร็อคแมน X จนถึง ร็อคแมน X4 ได้เริ่มตีพิมพ์นิตยสารคอมมิคบอมบอม ในเครือสำนักพิมพ์โคดันฉะ เริ่มตีพิมพ์เมื่อช่วงปี ค.ศ. 1994 จนถึงช่วงปี ค.ศ. 1998
ในส่วนประเทศไทยผู้ที่ได้รับลิขสิทธิ์ในการผลิตและจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์บงกช พับลิชชิ่งซึ่งตีได้พิมพ์ทางนิตยสารซูเปอร์บอม (ตั้งแต่ช่วงปี 2538 ถึง 2541) และ บอมพาวเวอร์ทู (ในปี 2542) รวมทั้งแบบฉบับรวมเล่ม
ประวัติ

มังงะได้ให้คุณโยชิฮิโระ อิวาโมโตะมาเป็นผู้ให้วาดภาพและเขียนเนื้อเรื่องให้ โดยอินาฟุเนะ เค็นจิ ซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่ายพัฒนาคนที่สองของแคปคอมในขณะนั้นได้รับแรงบันดาลใจจากมังงะของอิวาโมโตะ ทำให้เขาทุ่มเทความพยายามให้กับเรื่องนี้มากขึ้น ทำให้มีความโดดเด่นด้วยการถ่ายทอดเรื่องราวอันทรงพลัง
ในผลงานช่วง ร็อคแมน X4 แรกเริ่มจะมีจำนวนตอนที่เยอะที่สุดของซีรีส์ โดยช่วงบทนำเล่าได้ถึง 2 ตอน แต่ทว่าได้มีการเปลี่ยนแปลงทิศทางครั้งใหญ่ในนิตยสารคอมมิคบอมบอม ทำให้แผนเดิมที่เตรียมไว้ถูกยกเลิกไว้บางส่วนถึง 60% ส่งผลทำให้ตัวละครบอสที่เหลืออยู่มากมาย ทำให้ต้องตัดจบซีรีส์นี้ ในตอนแรก บอสทั้ง 4 ตัวถูกปราบพร้อมกัน และในตอนสุดท้าย ที่เหลืออีก 2 ตัวถูกปราบไป และมีเรื่องราวดราม่าของเอ็กซ์ และ ซีโร่ เข้ามาเสริมด้วย แล้วเรื่องราวก็จบลงเมื่อพวกเขามุ่งหน้าไปต่อสู้กับบอสตัวสุดท้าย ทำให้เนื้อหาของเรื่องเหมือนจบไม่สมบูรณ์
ตัวละคร > ตัวละครบอส > ร็อคแมน X

สมาชิกอิเรกูลาร์ฮันเตอร์ระดับ B
วอยส์เปอร์

| วอยส์เปอร์ |
| --- | --- |
วอยส์เปอร์ในมิวสิควิดีโอเพลง "Missing U" 2018   จากซ้ายไปขวา:ชุงกิ, กวังโฮ, แดกวัง, คังซาน
ข้อมูลพื้นฐาน
รู้จักในชื่อ: North Incheon Nineteen
ที่เกิด: โซล, เกาหลีใต้
แนวเพลง: อาร์แอนด์บี
ช่วงปี: ค.ศ.2016–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Evermore Music

สมาชิก: แดกวัง   กวังโฮ   คังซาน   ชุงกิ

เว็บไซต์: evermoremusic.co
วอยส์เปอร์ (อังกฤษ:Voisper;เกาหลี:보이스퍼) เป็นกลุ่มดนตรีชาวเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งขึ้นในกรุงโซล ประกอบไปด้วยสมาชิก 4 คนคือ แดกวัง, กวังโฮ, คังซาน และ ชุงกิ หลังจากออดิชั่นในรายการ Superstar K6 ในปี 2014 ในฐานะ North Incheon Nineteen และได้ลงนามภายใต้ Evermore Music ในเดือนมกราคม 2016 เปิดตัวครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน 2016 กับมินิอัลบั้ม "Voice + Whisper" ชื่อวง "Voisper" มาจากการรวมกันของ Voice + Whisper
สมาชิก

| ชื่อในการแสดง> โรมัน | ชื่อในการแสดง> ไทย | ชื่อในการแสดง> ฮันกึล | ชื่อเกิด> โรมัน | ชื่อเกิด> ไทย | ชื่อเกิด> ฮันกึล | วันเกิด | สัญชาติ | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Kwangho | กวังโฮ | 광호 | Jung Kwang Ho | จอง กวังโฮ | 정광호 | 02 มิถุนายน พ.ศ. 2539 (28 ปี) |  เกาหลีใต้ | นักร้องเสียงหลัก |
| Kangsan | คังซาน | 강산 | Kim Kang San | คิม คังซาน | 김강산 | 11 มิถุนายน พ.ศ. 2539 (28 ปี) |  เกาหลีใต้ | นักร้องนำ |
| Daekwang | แดกวัง | 대광 | Jung Dae Kwang | จอง แดกวัง | 정대광 | 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 (27 ปี) |  เกาหลีใต้ | หัวหน้าวง , นักร้องเสียงหลัก |
| Chungki | ชุงกิ | 충기 | Min Chung Ki | มิน ชุงกิ | 민충기 | 17 ธันวาคม พ.ศ. 2539 (27 ปี) |  เกาหลีใต้ | นักร้องเสียงหลัก |
มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดอุดรธานี

| --- | --- |
คติพจน์: "ขยายโอกาสทางการศึกษา  สนับสนุนการผลิตบัณฑิตให้มีความรู้คู่คุณธรรม"
สถาปนา: พ.ศ. 2542
รองอธิการบดี: นายยงยุทธ แสงเส้น
รองอธิการบดี: นายยงยุทธ แสงเส้น
ที่ตั้ง: หมู่   2  ตำบลปะโค อำเภอกุมภวาปี  จังหวัดอุดรธานี 41110
สี:    สีน้ำเงิน-สีทอง
เว็บไซต์: http://www.udonthani.ru.ac.th/index.php
มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยาบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดอุดรธานี (อังกฤษ: Ramkhamhaeng University Udon Thani Campus in Honour of His Majesty The King) เป็นสาขามหาวิทยาลัยแต่ไม่เทียบเท่าวิทยาเขต ให้บริการการศึกษาในส่วนภูมิภาคของมหาวิทยาลัยรามคำแหง