stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มัณฑะเลย์

บทความนี้เกี่ยวกับเมือง สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มัณฑะเลย์ (แก้ความกำกวม)
| มัณฑะเลย์ မန္တလေး |
| --- | --- |
นคร
กำแพงพระราชวังมัณฑะเลย์
มัณฑะเลย์ที่ตั้งเมืองมัณฑะเลย์ในประเทศพม่า
พิกัด: 21°58′59″N 96°05′04″E﻿ / ﻿21.98306°N 96.08444°E﻿ / 21.98306; 96.08444
ประเทศ:  พม่า
ภาค:  ภาคมัณฑะเลย์
จังหวัด: มัณฑะเลย์
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้ามินดง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: จอซาน
พื้นที่
 • นคร: 163.84 ตร.กม. (63.26 ตร.ไมล์)
ความสูง: 22 เมตร (70 ฟุต)
ประชากร (2014)
 • นคร: 1,726,889 คน
 • ความหนาแน่น: 11,000 คน/ตร.กม. (27,000 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 1,319,452 คน
 • นอกเมือง: 407,437 คน
 • กลุ่มชาติพันธุ์: พม่า, อินเดีย, จีน, ไทใหญ่
 • ศาสนา: พุทธเถรวาท, คริสต์, ฮินดู, อิสลาม
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัสพื้นที่: 02
ทะเบียนพาหนะ: MDY
เว็บไซต์: www.goldencity.asia
มัณฑะเลย์ หรือ มานดะเล (พม่า: မန္တလေး, ออกเสียง: [máɰ̃.də.lé]) เป็นอดีตเมืองหลวง และเมืองใหญ่อันดับที่สองของพม่ารองจากนครย่างกุ้ง ตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำอิรวดี ห่างจากย่างกุ้งไปทางทิศเหนือ 716 กิโลเมตร ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1857 โดยพระเจ้ามินดง โดยตั้งชื่อตามภูเขามัณฑะเลย์ที่อยู่ใกล้เคียงซึ่งมีความสูง 775 ฟุต
มัณฑะเลย์เป็นเมืองศูนย์กลางการค้าทางตอนเหนือของพม่า และถือเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศรองจากย่างกุ้ง นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางการค้าที่สำคัญบนเส้นทางการค้าระหว่างอินเดียกับจีน และรัฐบาลพม่ายังให้ความสำคัญโดยตั้งนิคมอุตสาหกรรมขึ้นในปี พ.ศ. 2533 ซึ่งปัจจุบันมีบริษัทเข้ามาดำเนินการประมาณ 1,000 แห่ง ส่วนใหญ่เป็นโรงงานถลุงเหล็กและโรงงานผลิตอุปกรณ์เครื่องจักรกล มัณฑะเลย์ยังเป็นเมืองศูนย์กลางคมนาคม มีทั้งท่าเรือและท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์
ด้านสาธารณูปโภค

ถนนที่ใช้รองรับการขนส่งอยู่ในสภาพค่อนข้างดี สาธารณูปโภคพื้นฐานอื่น ๆ อาทิ น้ำประปา ไฟฟ้า โรงพยาบาล สถานีอนามัย มีคุณภาพและการให้บริการที่ดี ส่วนระบบโทรคมนาคมมีความสะดวกสบายพอสมควร สามารถใช้อินเทอร์เน็ตได้ อีกทั้งยังสามารถรับสัญญาณโทรทัศน์จากประเทศไทยได้บางช่องสัญญาณ
ระเบียงภาพ

มัณฑะเลย์
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค ก ภาคมัณฑะเลย์ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: มัณฑะเลย์
| จังหวัดเจาะแซ |  อำเภอเจาะแซ  อำเภอมยิต้า  อำเภอสิ่นไกง์  |  |
| จังหวัดญองอู้ |  อำเภอเจาะปะด้อง  อำเภอญองอู้  |  |
| จังหวัดตะด้าอู้ |  อำเภองะซูน  อำเภอตะด้าอู้  |  |
| จังหวัดตะเบะจี้น |  อำเภอตะเบะจี้น  อำเภอโม่โกะ  อำเภอสิ่นกู้  |  |
| จังหวัดปยีนอู้ลวีน |  อำเภอปยีนอู้ลวีน  |  |
| จังหวัดมยี่นชาน |  อำเภอตองตา  อำเภอนะโท่จี้  อำเภอมยี่นชาน  |  |
| จังหวัดมะฮาออง-มเย |  อำเภอช่านเมียะตาซี  อำเภอช่านเอ้ตาซาน  อำเภอปยีจี้ดะกูน  อำเภอมะฮาออง-มเย  |  |
| จังหวัดเมะทีลา |  อำเภอตาซี  อำเภอมะไลง์  อำเภอเมะทีลา  อำเภอวู่น-ดวี่น  |  |
| จังหวัดยะแม่ที่น |  อำเภอปยอ-บแว  อำเภอยะแม่ที่น  |  |
| จังหวัดอมรปุระ |  อำเภออมรปุระ  |  |
| จังหวัดออง-มเยตาซาน |  อำเภอปะเตนจี้  อำเภอมะตะยา  อำเภอออง-มเยตาซาน  |  |
| เมืองสำคัญ |  งะซูน  เจาะแซ  เจาะปะด้อง  ญองอู้  ตองตา  ตะก้อง  ตะด้าอู้  ตะเบะจี้น  ตาซี  นะโท่จี้  ปยอ-บแว  ปยีนอู้ลวีน  พุกาม  มยิแง  มยิต้า  มยี่นชาน  มะตะยา  มะไลง์  มัณฑะเลย์  เมะทีลา  โม่โกะ  ยะแม่ที่น  วู่น-ดวี่น  สิ่นกู้  สิ่นไกง์  อมรปุระ  อังวะ  |  |
มาราวี

ระวังสับสนกับ ประเทศมาลาวี
| มาราวี |
| --- | --- |
นคร

ที่ตั้งในจังหวัดตีโมกลาเนา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม
จังหวัด: ตีโมกลาเนา
District: 1st District
ตั้งถิ่นฐาน: ค.ศ. 1639
รวมตัว: 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1907
จัดตั้งเป็นนคร: ค.ศ. 1940
นครอิสลาม: 16 มิถุนายน ค.ศ. 1956
บารังไกย์: 96
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Majul Usman Gandamra
 • รองนายกเทศมนตรี: Arafat Salic
 • ผู้เลือกตั้ง: 49,114 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 87.55 ตร.กม. (33.80 ตร.ไมล์)
ความสูง: 700 เมตร (2,300 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 201,785 คน
 • ความหนาแน่น: 2,300 คน/ตร.กม. (6,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 9700
PSGC: 153617000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)63
ภูมิอากาศ: ภูมิอากาศแบบร้อนชื้น
ระดับรายได้: ระดับที่ 4
รายได้: 499,311,173.72 เปโซ (ค.ศ. 2016)
มาราวี (มาราเนา: Inged san Marawi; อาหรับ: مدينة مراوي‎; ฟิลิปปินส์: Lungsod Islamiko ng Marawi) เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดตีโมกลาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากรทั้งหมด 201,785 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวมาราเนา และพูดภาษามาราเนา โดยชื่อนี้มีที่มาจากทะเลสาบลาเนาที่มีชื่อภาษาท้องถิ่นว่า เมราเนา เมืองนี้ได้รับสมญาว่า "เมืองฤดูร้อนแห่งภาคใต้" เนื่องจากตั้งอยู่บนพื้นที่สูงและมีอากาศเย็น ซึ่งคล้ายกับสภาพภูมิศาสตร์ของเมืองมาไลบาไล
มาราวีเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยมินดาเนา ซึ่งเป็นสถาบันอุดมศึกษาที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะมินดาเนา
ภูมิศาสตร์

| ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมาราวี> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 27.5 (81.5) | 27.9 (82.2) | 28.8 (83.8) | 29.4 (84.9) | 28.9 (84) | 28.1 (82.6) | 27.4 (81.3) | 27.6 (81.7) | 27.7 (81.9) | 28.1 (82.6) | 28.2 (82.8) | 27.9 (82.2) | 28.13 (82.63) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 17.8 (64) | 17.8 (64) | 18.0 (64.4) | 18.6 (65.5) | 19.0 (66.2) | 19.1 (66.4) | 18.6 (65.5) | 18.6 (65.5) | 18.6 (65.5) | 18.6 (65.5) | 18.3 (64.9) | 18.2 (64.8) | 18.43 (65.18) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 158 (6.22) | 133 (5.24) | 135 (5.31) | 176 (6.93) | 299 (11.77) | 357 (14.06) | 270 (10.63) | 238 (9.37) | 327 (12.87) | 272 (10.71) | 226 (8.9) | 200 (7.87) | 2,791 (109.88) |
แหล่งที่มา: Climate-data.org
แหล่งข้อมูลอื่น

Marawi City Profile เก็บถาวร 2012-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the Autonomous Region of Muslim Mindanao Official Website
Mindanao State University Official Website
ตำบลกระจัน

| ตำบลกระจัน |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Krachan
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: อู่ทอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 31.52 ตร.กม. (12.17 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 7,288 คน
 • ความหนาแน่น: 231.22 คน/ตร.กม. (598.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 72160
รหัสภูมิศาสตร์: 720913
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
กระจัน เป็นตำบลในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลกระจัน
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลกระจัน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองโอ่ง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเจดีย์ และตำบลบ้านดอน
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลยุ้งทะลาย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลอู่ทอง
| เทศบาลตำบลกระจัน |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.กระจันที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลกระจัน
พิกัด: 14°21′29.0″N 99°55′37.2″E﻿ / ﻿14.358056°N 99.927000°E﻿ / 14.358056; 99.927000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: อู่ทอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 31.52 ตร.กม. (12.17 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 7,288 คน
 • ความหนาแน่น: 231.22 คน/ตร.กม. (598.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05720904
ที่อยู่ สำนักงาน: หมู่ 2 ตำบลกระจัน อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี 72160
เว็บไซต์: www.krajan.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ประวัติ

กระจัน เดิมเป็นตำบลเก่าแก่ในอำเภออู่ทอง ในปี พ.ศ. 2492 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกหมู่ 5 บ้านโคกยายเกตุ,หมู่ 6 บ้านปากแสก ของตำบลกระจัน ไปรวมกับหมู่ 5 บ้านไผ่ลูกนก ของตำบลบ้านดอน กับหมู่ 6 บ้านวัดนก,หมู่ 7 บ้านตาลลูกอ่อน ของตำบลยุ้งทะลาย รวมตั้งเป็นตำบลใหม่ชื่อว่า ตำบลเจดีย์
ปี พ.ศ. 2492 นายสนิท วิไลจิตต์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้พิจารณาเปลี่ยนแปลงชื่อท้องที่ของตำบลกระจัน เนื่องจากเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภออู่ทอง สมควรเปลี่ยนชื่อให้ตรงกับท้องที่ความเป็นจริง จึงเปลี่ยนชื่อตำบลกระจัน เป็นชื่อ ตำบลอู่ทอง
ก่อนที่ปี พ.ศ. 2529 นายอารีย์ วงศ์อารยะ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกด้านทิศใต้ของตำบลอู่ทอง 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 2 บ้านกระจัน, หมู่ 4 บ้านบางยี่แส, หมู่ 5 บ้านบางระดม, หมู่ 8 บ้านหนองสาวโศก และหมู่ 11 บ้านดอนยายเหม ออกมาตั้งเป็นตำบล โดยใช้ชื่อ "กระจัน" ตามชื่อตำบลเดิมเพื่อประวัติศาสตร์ของท้องที่
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลกระจันแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านหัวพุทรา
หมู่ที่ 2 บ้านกระจัน
หมู่ที่ 3 บ้านดอนยายเหม
หมู่ที่ 4 บ้านบางยี่แส
หมู่ที่ 5 บ้านบางระดม
หมู่ที่ 6 บ้านโพธิ์ล้อม
หมู่ที่ 7 บ้านหนองสองห้อง
หมู่ที่ 8 บ้านสะพานดำ
หมู่ที่ 9 บ้านดอนแฝก
หมู่ที่ 10 บ้านฟากลาด
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลกระจันเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลกระจันหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลกระจันมี 10 หมู่บ้าน พื้นที่ 31.52 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,787 คน และ 1,188 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลกระจันอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลกระจัน
ปี พ.ศ. 2550 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลกระจันมี 10 หมู่บ้าน พื้นที่ 31.52 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,073 คน และ 1,569 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 12.1 ล้านบาทและได้รับความเห็นชอบจากราษฎร พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลกระจันอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลกระจัน
มะห์ซูรี

มะห์ซูรี บินตี ปันดัก มายะฮ์ (มลายู: Mahsuri binti Pandak Mayah) เป็นหญิงสาวที่อาศัยอยู่บนเกาะลังกาวี รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซียในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ตามตำนานระบุว่า เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นชู้ และประหารชีวิตด้วยการแทง ส่วน มากัมมะห์ซูรี สุสานของเธอ กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวของเกาะ
ตำนาน

มะห์ซูรีเป็นลูกสาวของชาวสยามที่ย้ายจากจังหวัดภูเก็ตไปยังเกาะลังกาวีเพื่อหาชีวิตที่ดีกว่า เธอเป็นหญิงสาวที่สวยงามที่สุดบนเกาะและแต่งงานกับนักรบนาม วัน ดารุซ ภายหลังสามีของเธอต้องไปทำสงครามกับฝ่ายเกอดะฮ์ต่อไทย และทิ้งมะห์ซูรีให้ดูแลตัวเอง ในตอนนั้นเธอเป็นเพื่อนกับนักเดินทางวัยรุ่นนาม เดอรามัง 
วัน มาโฮรา ภรรยาของผู้ใหญ่บ้าน อิจฉาความงามของมะห์ซูรี เธอจึงเผยแพร่ข่าวลือว่ามะห์ซูรีนอกใจและมีชู้กับเดอรามังตอนที่วัน ดารุซไม่อยู่ ท้ายที่สุด ข่าวลือหนาหูจนชาวบ้านกล่าวหาว่าเธอเป็นชู้อย่างเปิดเผย มะห์ซูรีร้องขอความบริสุทธิ์ของเธอ แต่กลับไม่มีใครเชื่อ
มะห์ซูรีถูกผูกที่ต้นไม้และโดนแทงให้ตายหลายครั้ง แต่ไม่ได้ผล หลังการพยายามประหารชีวิตที่ล้มเหลวทุกครั้ง มะห์ซูรีจึงบอกให้พวกเขาฆ่าเธอด้วยกริชของครอบครัว หลังเธอโดนแทงแล้ว เลือดสีขาวไหลออกมาจากบาดแผล แสดงถึงความบริสุทธิ์ของเธอ นกบางตัวบินอยู่เหนือเธอเพื่อปกปิดร่างกายของเธอ ขณะที่เธอกำลังจะเสียชีวิต มะห์ซูรีจึงสาปแช่งลังกาวีให้พบกับความโชคร้ายเจ็ดชั่วอายุคน ภายหลังราชอาณาจักรนี้ถูกกองเรือรบสยามบุกครอง ชาวบ้านที่ปาดังมัตซีรัตเผานาข้าวเพื่อไม่ให้มันตกไปอยู่ในน้ำมือสยาม
ครอบครัวของมะห์ซูรีเดินทางกลับสยาม (ภายหลังมีชื่อว่า ประเทศไทย)
ผลกระทบ

พลเมืองบนเกาะลังกาวีหลายคนเชื่อว่าตำนานเป็นจริง โดยอ้างถึงการปลูกพืชผลที่ล้มเหลวมาหลายสิบปีหลังมะห์ซูรีเสียชีวิต ลังกาวีก็ถูกฝ่ายไทยโจมตีหลายครั้ง โดยการรุกรานครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1821 ทุ่งนาที่ชาวนาเผาทิ้งยังคงรู้จักกันในชื่อ เบอรัซเตอร์บาการ์ หรือ "ข้าวไหม้" จนกระทั่งช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 (หลังประมาณ 7 ชั่วอายุ) ลังกาวีเริ่มเจริญรุ่งเรืองในฐานะสถานที่ท่องเที่ยว ลูกหลานของมะห์ซูรียังคงอาศัยอยู่ในจังหวัดภูเก็ต ประเทศไทย และไปเยี่ยมชมสุสานของเธอที่ลังกาวีในบางโอกาส หนึ่งในลูกหลานของเธอคือ ศิรินทรา ยายี (ชื่อมลายู: วัน ไอชะฮ์ วัน นาวาวี; Wan Aishah Wan Nawawi) กลายเป็นจุดสนใจขณะที่เธอเยี่ยมชมในรัฐเกอดะฮ์ใน ค.ศ. 2000
ดูเพิ่ม

พระนางเลือดขาว
แหล่งข้อมูลอื่น

Descendants of the White Blooded-Lady
ยามะซะตอ

พระราม (ยามะ) และนางสีดา (แมตีดา) ของรามายณะฉบับพม่า
ยามะซะตอ (พม่า: ရာမဇာတ်တော်, ออกเสียง: [jàma̰ zaʔ tɔ̀], แปลว่า: "รามชาดก") เป็นรามายณะฉบับไม่เป็นทางการของประเทศพม่า มีทั้งหมดเก้าบท ส่วนชื่อ "ยามะ" คือพระราม ส่วน "ซะตอ" คือชาดก
ประวัติ

ยามะซะตอเป็นมุขปาฐะที่สืบมาแต่รัชสมัยพระเจ้าอโนรธา กษัตริย์แห่งพุกาม เพราะที่วัดนะเลาน์ (နတ်လှောင်ကျောင်း Nathlaung Temple) เทวสถานที่สร้างเพื่อบูชาพระวิษณุในกำแพงเมืองพุกามนั้นมีประติมากรรมหินรูปพระรามชื่อว่า "รามจันทระ" (Ramachandra) แต่มิทราบว่ามีความเกี่ยวข้องอันใดกับรามายณะฉบับวาลมีกิ แต่อย่างน้อยหนุมานเป็นที่รู้จักในพม่าก่อนปี พ.ศ. 2070 เพราะพบรูปพระรามประทับบนหลังหนุมาน แต่หลังจากนั้นอีกหกศตวรรษก็ไม่ปรากฏรามายณะเป็นลายลักษณ์อักษรอีกเลย
กระทั่งถึงยุคราชวงศ์คองบอง กรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่าในปี พ.ศ. 2310 พม่าได้กวาดต้อนผู้คนจากกรุงศรีอยุธยาเป็นเชลย ชนเหล่านี้มีทั้งเจ้านาย ช่างฝีมือ นักแสดง และนักดนตรีรวมอยู่ด้วย หลังจากนั้นเป็นต้นมารามายณะฉบับพม่าจึงรับอิทธิพลจากรามเกียรติ์ของอาณาจักรอยุธยาค่อนข้างสูงผ่านเชลยเหล่านี้ เหล่าเชลยจึงก่อตั้งคณะละครที่ยังแต่งกายตามประเพณีและการร่ายรำแบบอยุธยาดั้งเดิม เกิดโขนรามเกียรติ์ภาษาพม่าในราชสำนักอังวะจนได้รับความนิยม
รามายณะฉบับพม่าพัฒนาผ่านงานศิลปะแขนงต่าง ๆ จนกลายเป็นยุคทองของยามะซะตอ เช่น รามายณะฉบับอู ออง พโย (U Aung Phyo) เริ่มแต่พลกัณฑ์จนถึงยุทธกัณฑ์ ปี พ.ศ. 2318, บทกวีรามายณะของอูโท (U Toe) มีสองบทคือ บทร้องพระราม (ရာမရကန် Yama yakan) และบทร้องนางสีดา (သီတာရကန် Thida yakan) ปี พ.ศ. 2327, การแสดงพระราม (ရာမပြဇာတ် Yama pyazat) ปี พ.ศ. 2332 และเรื่องราวของพระรามขณะทรงพระเยาว์ (ကလေးရာမဝတ္ထ Kalay Yama wuthtu) ปี พ.ศ. 2343 นอกจากนี้พระนางตะเคง (Thakin) พระมเหสีในพระเจ้าจิงกูจา ทรงริเริ่มนำทำนองดนตรีและเพลงพม่าเข้าแทนที่เพลงอยุธยาดั้งเดิม ทั้งทรงพระราชนิพนธ์เพลงใหม่ด้วย นอกจากนี้ยังเปลี่ยนแปลงการแต่งกายของนักแสดงใหม่ เพราะมองว่าผ้านุ่งของไทยดูไม่เป็นผู้หญิงเท่าที่ควร
ในยุคพระเจ้ามินดง ถือเป็นยุคเสื่อมของยามะซะตอ เพราะพระเจ้าอยู่หัวทรงเคร่งครัดในพุทธศาสนา ทรงมองว่าละครเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระ แต่ก็มีการแสดงยามะซะตอนี้ในรัชกาลอยู่บ้าง ในเวลาต่อมามีครูละครคนหนึ่งตัดสินใจไปตั้งคณะละครในพม่าส่วนที่ตกเป็นของสหราชอาณาจักรเพราะมิอาจทนสภาวะการเมืองที่ไม่ปรกติในราชสำนัก และแสดงกันเองกลางพื้นดินเพราะไม่มีเวทีและฉากสวยงามดังก่อน
นอกจากนี้ยังมีรามายณะฉบับมอญที่ชื่อว่า "Loik Samoing Ram" รจนาโดยพระอุตตมะเมื่อปี พ.ศ. พ.ศ. 2377 ซึ่งใกล้เคียงกับฉบับพม่า ผู้เขียนอธิบายว่าเพราะเมืองหลวงนิยมรามายะฉบับพม่า อย่างไรก็ตามรามายณะฉบับนี้มีความเชื่อมโยงกับฉบับภาษาไทย ชวา และมลายู และมีตอนพิเศษที่ต่างออกไปจากฉบับภาษาไทย พม่า และมลายู
ตัวละคร

ตัวละครในยามะซะตอมีความใกล้เคียงกับรามายณะดั้งเดิม การแต่งกายของตัวละครนั้นเป็นการผสมผสานระหว่างพม่ากับไทย ส่วนชื่อตัวละครนั้นเป็นคำพม่าที่ทับศัพท์มาจากภาษาสันสกฤต ยกตัวอย่างเช่น
มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี

| มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี |
| --- | --- |
الْمَسْجِدُ الْجَامِعَةُ الْفَطَانِي

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาอิสลาม
ที่ตั้ง
ประเทศ:  ประเทศไทย
ที่ตั้งในจังหวัดปัตตานีแสดงแผนที่จังหวัดปัตตานีมัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัดภูมิศาสตร์: 6°51′43.7″N 101°15′18.27″E﻿ / ﻿6.862139°N 101.2550750°E﻿ / 6.862139; 101.2550750
สถาปัตยกรรม
เริ่มก่อตั้ง: พ.ศ. 2497
มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี (อาหรับ: الْمَسْجِدُ الْجَامِعَةُ الْفَطَانِي, อัลมัสญิดุลญามิอะตุลฟะฏอนี) เป็นมัสยิดที่ตั้งอยู่ใน ตำบลอาเนาะรู อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมที่สวยงามมีความโดดเด่น และยังเป็นศาสนสถานศูนย์รวมจิตใจของผู้นับถือศาสนาอิสลามในภาคใต้ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่ง.
ประวัติ

มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานีก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2497 โดยใช้พื้นที่บริเวณริมถนนหลวงสายปัตตานี-ยะลา ย่านตำบลอาเนาะรู กว้าง 3 ไร่ 55 ตารางวา ตามแนวคิดของรัฐบาลในสมัยนั้นที่ต้องการให้เกิดสันติสุขขึ้นในพื้นที่ห่างไกลที่มักมีความรุนแรงเกิดขึ้น ทั้งจากสภาพความเป็นอยู่ที่ไม่พัฒนาและความแตกต่างทางศาสนา โดยพลตำรวจเอกเผ่า ศรียานนท์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเดินทางมาวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 และใช้เวลาก่อสร้างนาน 9 ปี เมื่อแล้วเสร็จจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีได้เดินทางมาทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2506 ให้ชื่อว่า “มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี” และมอบเป็นของขวัญแก่ประชาชนชาวมุสลิมในพื้นที่
หลังจากนั้นมีการบูรณะซ่อมแซมและต่อเติมเมื่อคราวใช้ต้อนรับเสด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2536 ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งกับนายสัมพันธ์ ทองสมัคร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการให้บูรณะปรับปรุงอาคารของมัสยิด
กระทรวงศึกษาธิการจึงได้กำหนดให้เป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงครองศิริราชสมบัติเป็นปีที่ 50 ใน พ.ศ. 2539
ส่งผลให้ตัวอาคารขยายและต่อเติมออกทั้ง 2 ข้าง และยังสร้างหออะซานเพิ่มอีก 2 หอ ในเวลาต่อมา
มัสยิดกลาง

คติความเชื่อในการสร้างมัสยิดกลาง หรือ ญะมีอะห์(อาหรับ: الجميعة) แพร่มาจากประเทศในแถบตะวันออกกลาง ซึ่งมีขึ้นเพื่อให้ผู้นับถือศาสนาจากมัสยิดและชุมชนต่างๆ หลายแห่งมารวมตัวกัน เพื่อทำละหมาดร่วมกัน หรือฟังคำอบรมสั่งสอนก่อนละหมาด (คุฏบะฮ์)
 นอกจากนี้ยังเป็นโอกาสที่ชาวมุสลิมจะได้ร่วมพบปะกันนอกเหนือไปจากชาวมุสลิมในชุมชนของตัวเอง
สถาปัตยกรรม

มัสยิดแห่งนี้ออกแบบโดย นายประสิทธิผล ม่วงเขียว สถาปนิกกรมศาสนา รูปทรงภายนอกของมัสยิดมีต้นแบบมาจากทัชมาฮาล มียอดโดมสีเขียวขนาดใหญ่กลางอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น และโดมขนาดเล็กลงไปล้อมรอบ 4 ด้าน ด้านข้างมีหออะซาน 2 หอ และมีสระน้ำเบื้องหน้าส่องสะท้อนแสงเงาของมัสยิดอย่างงดงาม ส่วนภายในสร้างเป็นห้องโถง มีระเบียงอยู่สองข้าง มีมิมบัรทรงสูงและแคบตั้งอยู่ มีหินอ่อนประดับประดาอย่างงดงาม ภายหลังการบูรณะ ปัจจุบันตัวอาคารของมัสยิดขยายออกไปทั้ง 2 ข้าง มีหออะซานเพิ่มเป็น 4 หอ และขยายสระน้ำให้กว้างขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์เฝ้าระวังสถานการณ์ภาคใต้"มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี"Kisah Patani's เรื่องเล่าของคนปาตานี โดย วัลลอฮู อะอ์ลัม
รือบับ

รือบับ (อังกฤษ: Rebab; อาหรับ: الرباب หรือ رباب) เป็นที่เข้าใจกันว่าเป็นเครื่องดนตรีที่มีการละเล่นกันตั้งแต่ในบริเวณสามจังหวัดชายแดนใต้  มาเลเซีย สุมาตราเหนือของประเทศอินโดนีเซีย  และชวา  ใช้ในการแสดง เมาะโย่งหรือมะโย่ง ซึ่งการละเล่นนี้ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นเป็นศิลปะละครรำในวัฒนธรรมหลวงหรือเป็นวัฒนธรรมราษฎร์ของคนถิ่นมลายู   แต่ที่ปัตตานีปรากฏหลักฐานการละเล่นนี้ที่หนังสือ  ฮิกายัดปัตตานีหรือพงศาวดารปัตตานี ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่  17 รือบับมีลักษณะโดยรวมคล้ายกับซอสามสายของภาคกลาง
รุลา คอลิด

รุลา คอลิด (อาหรับ: رلى خالد; อักษรโรมัน: Rola Khaled; 1 มกราคม ค.ศ. 1984 – ) เป็นนักมวยไทยหญิงชาวเลบานอน นอกจากนี้เธอยังเข้าแข่งขันในเอเชียนบีชเกมส์ในปี ค.ศ. 2014 และ 2016 โดยได้รับเหรียญเงินในการแข่งขันรุ่นเฟเธอร์เวตหญิง 60 กก. และรุ่นไลท์เวลเตอร์เวตหญิง 63.5 กก.
คอลิดยังเป็นตัวแทนของประเทศเลบานอนในการแข่งเอเชียนอินดอร์-มาเชียลอาร์ตสเกมส์ 2017 และคว้าเหรียญทองแดงในการแข่งขันรุ่น 63.5 กก. หญิง
ลาวลุ่ม

| ລາວລຸ່ມ |
| --- | --- |
ภาพของชาวลาวลุ่ม (กลาง) กับชาวลาวสูงและลาวเทิง
ประชากรทั้งหมด
ประมาณ 12 ล้านคน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
ลาว, ไทย
ภาษา
ภาษาลาว, ภาษาไทย, ภาษาไทอื่นๆ
ศาสนา
ศาสนาพุทธเถรวาท และนับถือผี
ลาวลุ่ม (ลาว: ລາວລຸ່ມ) เป็นชื่อกลุ่มชาติพันธุ์อย่างเป็นทางการที่ประเทศลาวใช้เรียกประชาชนที่อยู่ในที่ลุ่ม ส่วนมากเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ไท-ไต-ลาว ซึ่งเป็นชนส่วนใหญ่ในประเทศลาว เป็นกลุ่มที่ตั้งหลักแหล่งตามที่ราบลุ่มแม่น้ำตามแนวแม่น้ำโขง คิดเป็น 68% ของประชากรในลาว และเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ลาวเกินครึ่ง ที่เหลือเป็นชาวพวนและชาวผู้ไท และกลุ่มชาติพันธุ์ไทอื่นๆที่มีความใกล้เคียงกัน[ต้องการอ้างอิง]​
มาร์ชทหารเวียดนาม

| คำแปล: มาร์ชทหารเวียดนาม |
| --- | --- |
เนื้อร้อง: เหงียน วัน กาว, 1944
ทำนอง: เหงียน วัน กาว, 1944
รับไปใช้: 1954 (โดยเวียดนามเหนือ) 1976 (โดยเวียดนาม)

ตัวอย่างเสียง
เพลงชาติเวียดนาม "เตี๊ยนเกวินกา" (คอนเสิร์ต)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"มาร์ชทหารเวียดนาม" (เวียดนาม: Tiến Quân Ca, 進軍歌, เตี๊ยนเกวินกา, เกวิน (เสียงสั้น)) เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ประพันธ์โดยเหงียน วัน กาว (Nguyễn Văn Cao; พ.ศ. 2466-พ.ศ. 2538) ในพ.ศ. 2487 และใช้เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามใน พ.ศ. 2488 และนำมาใช้เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม หลังจากการรวมประเทศในปี พ.ศ. 2519 โดยมีสองท่อน แต่ส่วนใหญ่จะร้องเฉพาะบทแรก
ประวัติ

จากประวัติศาสตร์ที่เพิ่งได้รับเอกราชเมื่อไม่นานมานี้จากการทำสงคราม ทำให้ต้องนำเพลงมาร์ชของทหารมาใช้เป็นเพลงชาติ ในช่วงแรกได้ทำสงครามกับฝรั่งเศสซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมเดิม ต่อมาก็ทำสงครามกับอเมริกาเพื่อรวมชาติ จากนั้นได้ปลดแอกกัมพูชาจากเขมรแดง และยังมีความเคลื่อนไหวที่จะเข้ามาปลดแอกหรือเข้ามาแทรกแซงประเทศไทยอีก แต่ในปัจจุบัน เศรษฐกิจและการเมืองระหว่างประเทศได้หล่อหลอมให้เวียดนามเป็นประเทศที่สามารถคบค้าสมาคมได้อย่างที่เรารู้จักกันในทุกวันนี้ เพลงชาติของเวียดนามมีชื่อเพลงแปลเป็นภาษาไทยว่า "มาร์ชทหารเวียดนาม" ประพันธ์คำร้องและทำนองโดย เหงวียน วัน กาว เมื่อปี พ.ศ. 2487 และนำมาใช้เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม หลังจากการรวมประเทศในปี พ.ศ. 2519 แม้เนื้อเพลงจะมีความกระตือรือร้นและมีพลังตามแบบฉบับของเพลงมาร์ชเพลงทหารทั่วไป
บทร้อง

หมายเหตุ: เนื้อร้องที่ถ่ายเสียงเป็นภาษาไทยนี้เป็นภาษาเวียดนามสำเนียงฮานอย ซึ่งตัว D, Gi, R จะออกเสียงเป็น ซ และ Tr จะออกเสียงเป็น จ
| ภาษาเวียดนาม (อักษรโกว๊กหงือ)> บทที่ 1 | ถ่ายเสียงด้วยอักษรไทย> บทที่ 1 | คำแปล> บทที่ 1 |
| --- | --- | --- |
|  Đoàn quân Việt Nam đi  Chung lòng cứu quốc  Bước chân dồn vang trên đường gập ghềnh xa  Cờ in máu chiến thắng mang hồn nước,  Súng ngoài xa chen khúc quân hành ca.  Đường vinh quang xây xác quân thù,  Thắng gian lao cùng nhau lập chiến khu.  Vì nhân dân chiến đấu không ngừng,  Tiến mau ra sa trường,  Tiến lên, cùng tiến lên.  Nước non Việt Nam ta vững bền. |  ดว่าน เกวิน เหวียด นาม ดี  จุง หล่อง กื๋ว โกว๊ก  เบื๊อก เจิน โส่น วาง เจน เดื่อง เกิป เก่ญ ซา  เก่อ อิน เหมา เจี๋ยน ทั้ง มาง โห่น เนื้อก,   ซุ้ง งหว่าย ซา แจน คุก เกฺวิน หั่ญ กา.  เดื่อง วิญ กวาง เซย ซ้าก เกวิน ถู่,   ทั้ง ซาน ลาว กุ่ง เญา เหลิบ เจี๋ยน คู.  หวี่ เญิน เซิน เจี๋ยน เดิ๋ว คง หงึ่ง,   เตี๋ยน เมา ซา ซา เจื่อง,   เตี๋ยน เลน, กุ่ง เตี๋ยน เลน.  เนื้อก นอน เหวียด นาม ตา หวึง เบ่น. |  ทหารเวียดนามทั้งหลาย รุกไปข้างหน้า !  ด้วยใจเด็ดเดี่ยวในการพิทักษ์มาตุภูมิ  เสียงฝีเท้าที่เร่งเร้าดังก้องทั่วท้องถนนอันยาวไกลและทุรกันดาร  จิตวิญญาณของชาติสถิตในธงแดงอาบเลือดแห่งชัยชนะ  เสียงปืนที่กระหน่ำยาวนานสอดประสานไปกับเสียงเพลงเดินทัพ  หนทางสู่ความรุ่งเริองของเราทอดทับบนซากศพของเหล่าศัตร  มาฝ่าฟันความทุกข์ยากนานัปประการ แล้วร่วมสร้างที่มั่นต้านข้าศึก  จงสู้เพื่อจุดมุ่งหมายของผองชนอย่างไม่ลดละ  เร่งเข้าสู่สมรภูมิกันเถอะ !   รุกไปข้างหน้า ! ทุกคนรุกไปข้างหน้า !   เวียดนามของเราอยู่ยืนยงชั่วกัปกัลป์ |
บทที่ 2
|  Đoàn quân Việt Nam đi  Sao vàng phấp phới  Dắt giống nòi quê hương qua nơi lầm than  Cùng chung sức phấn đấu xây đời mới,  Đứng đều lên gông xích ta đập tan.  Từ bao lâu ta nuốt căm hờn,  Quyết hy sinh đời ta tươi thắm hơn.  Vì nhân dân chiến đấu không ngừng,  Tiến mau ra sa trường,  Tiến lên, cùng tiến lên.  Nước non Việt Nam ta vững bền. |  ดว่าน เกวิน เหวียด นาม ดี  ซาว หว่าง เฟิ้บ เฝย  ซัด สง หน่อย กเว เฮือง กวา เนย เหลิ่ม ทาน   กุ่ง จุง ซึก เฝิน เดิ๋ว เซ็ย เด่ย เหมย,   ดุ๋ง เด่ว เลน กง ซิก ตา เดิบ ตาน.  ตื่อ บาว เลิว ตา น้วด กัม เหิ่น.  เกวี๊ยด ฮี ซิญ เด่ย ตา เตือย ถัม เฮิน.  หวี่ เญิน เซิน เจี๋ยน เดิ๋ว คง หงึ่ง,   เตี๋ยน เมา ซา ซา เจื่อง,   เตี๋ยน เลน, กุ่ง เตี๋ยน เลน.  เนื้อก นอน เหวียด นาม ตา หวึง เบ่น.  |  ทหารเวียดนามทั้งหลาย รุกไปข้างหน้า!   ธงดาวทองโบกสะบัดพลิ้ว   นำปวงชนพ้นความทุกข์ยากลำเค็ญ   มาร่วมมุมานะต่อสู้เพื่อสร้างชีวิตใหม่   จงลุกขึ้นสู้และทำลายโซ่ตรวนทิ้ง   เพราะเรากล้ำกลืนฝืนทนต่อความเคียดแค้นชิงชังมานานพอแล้ว   จงเตรียมพร้อมต่อการเสียสละทุกสิ่ง เพื่อชีวิตอันรุ่งโรจน์ในภายหน้า  จงสู้เพื่อจุดมุ่งหมายของผองชนอย่างไม่ลดละ  เร่งเข้าสู่สมรภูมิกันเถอะ !   รุกไปข้างหน้า ! ทุกคนรุกไปข้างหน้า !  เวียดนามของเราอยู่ยืนยงชั่วกัปกัลป์ |
แหล่งข้อมูลอื่น

เพลงชาติเวียดนามในรูปแบบ mp3 (ขับร้องและบรรเลง) และภาพวีดิทัศน์ ที่เว็บไซต์หนังสือพิมพ์เตื่อยแจ๋ (Tuổi Trẻ) เก็บถาวร 2008-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เพลงชาติเวียดนาม (ขับร้อง) - Himnuszok
Tap Chi Xay Dung Dang, 08/1999 เก็บถาวร 2000-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเพลงชาติเวียดนาม |
| --- | --- | --- |
|  ดังด่านกุง (ค.ศ. 1922–1945)  เหวียตนามมิญเจิวเจ่ยดง (มีนาคม–สิงหาคม ค.ศ. 1945)  เตี๊ยนเกวินกา (ตั้งแต่ ค.ศ. 1945)  เตี๊ยงก่อยกงเซิน (ค.ศ. 1948–1975)   สายฟ้องเหมี่ยนนาม (ค.ศ. 1975–1976)  |  ดังด่านกุง (ค.ศ. 1922–1945)  เหวียตนามมิญเจิวเจ่ยดง (มีนาคม–สิงหาคม ค.ศ. 1945)  เตี๊ยนเกวินกา (ตั้งแต่ ค.ศ. 1945)  เตี๊ยงก่อยกงเซิน (ค.ศ. 1948–1975)   สายฟ้องเหมี่ยนนาม (ค.ศ. 1975–1976)  |  |