stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดป่าบำเพ็ญธรรม
ประวัติ

วัดป่าบำเพ็ญธรรม ตั้งเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม  พ.ศ. 2518 ในอดีตมีสภาพพื้นที่เป็นภูเขาเตี้ย ๆ เมื่อมีชาวบ้านเข้ามาแผ้วถางป่า จับจองพื้นที่ทำมาหากินรอบ ๆ ภูเขา ต่อมาชาวบ้านได้เห็นว่ามีภูมิทัศน์ดี จึงได้ชักชวนกันมาสร้างวัด โดยร่วมกันบริจาคที่ดินเพื่อที่จะสร้างวัด  และผู้ใหญ่บ้านได้รวบรวมที่ดินที่จะสร้างวัดในปี พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 28  เมษายน พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 18 เมตร ยาว 25 เมตร โดยมีหลวงปู่สงวน ถามวโร  เป็นประธานสงฆ์ในการสร้างวัด มรณภาพในปี พ.ศ. 2537 และมีคุณเติมศรี ไอยรานภารักษ์ เป็นผู้อุปถัมภ์วัดมาโดยตลอด
ศาสนสถาน

อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย 2 ชั้น
กุฎีสงฆ์ จำนวน 18 หลัง เป็นอาคารไม้ยกพื้น 4 หลัง อาคารคอนกรีตชั้นเดียวยกพื้น 10 หลัง เป็นอาคารครึ่งไม้ครึ่งคอนกรีต 4 หลัง
วิหาร กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 
ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 6 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
นอกจากนี้มี ฌาปนสถาน 1หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง
ปูชนียวัตถุ

พระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524  
พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตัก 49 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548
ลำดับเจ้าอาวาส

พระอธิการจำรัส เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2519 - พ.ศ. 2520
พระอธิการเจริญ เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2522 - พ.ศ. 2529
พระอธิการสมชาย วิสารโธ เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2537 - พ.ศ. 2543
พระครูภาวนาคุณาภรณ์ กิตฺติธโร	เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2543 - ปัจจุบัน
การเรียนรู้ร่วมกัน

ระวังสับสนกับ การเรียนรู้แบบร่วมมือ
การเรียนรู้ร่วมกัน (อังกฤษ: Collaborative learning) เป็นสถานการณ์ที่คนมากกว่า 2 คนต้องการเรียนรู้บางอย่างร่วมกัน ซึ่งต่างจากการเรียนเพียงลำพังที่ผู้เรียนสามารถใช้ประโยชน์จากทักษะหรือทรัพยากรของผู้อื่นได้ ดังนั้นองค์ความรู้จึงเกิดได้ผ่านการที่สมาชิกมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันในการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ โดยมีความสำเร็จของกลุ่มและทุกคนเป็นเป้าหมายสำคัญของการเรียนรู้ กระบวนการเรียนรู้รูปแบบนี้ผู้เรียนจะเป็นผู้กำหนดเนื้อหาด้วยตนเอง ไม่ต้องมีการคละความสามารถของสมาชิกในกลุ่ม โดยผู้สอนมีหน้าที่เป็นเพียงแค่ที่ปรึกษาและอำนวยความสะดวกทางการเรียนให้กับผู้เรียนเท่านั้น
ชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต

| ชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุตป> ม., ท.ช. |
| --- | --- |
ชวนนท์ ในปี พ.ศ. 2553

โฆษกพรรคประชาธิปัตย์
ดำรงตำแหน่ง 6 สิงหาคม พ.ศ. 2554 – 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
ก่อนหน้า: บุรณัชย์ สมุทรักษ์
ถัดไป: ธนา ชีรวินิจ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 6 ตุลาคม พ.ศ. 2517 (50 ปี) อำเภอบุญฑริก จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2545–ปัจจุบัน)

ชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต อดีตโฆษกพรรคประชาธิปัตย์ และอดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (นายกษิต ภิรมย์) ผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ รายการสายล่อฟ้า หนึ่งในผู้ดำเนินรายการ 3 คน คือ นายศิริโชค โสภา, นายเทพไท เสนพงศ์ และนายชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต ทางสถานีโทรทัศน์บลูสกายแชนแนล อีกด้วย  (ปัจจุบันได้เปลี่ยนสถานีเป็นฟ้าวันใหม่)
ประวัติ

นายชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต เกิดเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2517 มีศักดิ์เป็นหลานปู่ของนายยศ อินทรโกมาลย์สุต อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสหกรณ์ และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม อดีต ส.ส.จังหวัดนครราชสีมา 4 สมัย และเป็นบุตรชายของนายมานะศักดิ์ อินทรโกมาลย์สุต อดีต ส.ส.กรุงเทพมหานครและนครราชสีมา โดยตระกูลอินทรโกมาลย์สุต มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา
การศึกษาจากโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเตรียมอุดมศึกษา (รุ่นเดียวกับ ศุภกิจ ตังทัตสวัสดิ์), ปริญญาตรีด้านการบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2540 และปริญญาโท 3 ใบ จากวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2542 ด้านเศรษฐศาสตร์มหาบัณฑิต และ วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต การจัดการสิ่งแวดล้อม จาก มหาวิทยาลัยเยล ปี พ.ศ. 2546
ชีวิตส่วนตัว มีชื่อเล่นว่า "อ๊อบ" “ชวนนท์” มีบุตรชาย 2 คน ชื่อ ด.ช.พลิศอินท์ อินทรโกมาลย์สุต และ ด.ช.กันต์ชยุตม์ อินทรโกมาลย์สุต โดยมีสโมสรฟุตบอลที่ชื่นชอบ คือ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และทีมชาติเยอรมนี มีกิจกรรมยามว่างที่ชื่นชอบ คือ ทำอาหารรับประทานกันเองในครอบครัว โดยสิ่งที่ชอบทำมากที่สุด คือ ไข่เจียว
วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ตำรวจได้นำกำลังเข้าจับกุมในความผิด พ.ร.บ.เช็ค
การทำงาน

นายชวนนท์ เข้ารับราชการประจำสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ จากนั้นได้เข้าสู่วงการการเมืองโดยการเป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งของพรรคประชาธิปัตย์ในเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร ในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2548 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ต่อมาในช่วงต้นปี พ.ศ. 2552 ภายหลังการจัดตั้งรัฐบาลโดยการนำของพรรคประชาธิปัตย์ นายชวนนท์ ได้เข้ามารับหน้าที่เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2552 และมีบทบาทสำคัญในการแถลงข่าวเกี่ยวกับความขัดแย้งไทย-กัมพูชา
ต่อมาได้เป็นผู้สมัคร ส.ส. ระบบบัญชีรายชื่อของพรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 49 ในการเลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2554 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคฯ ได้ที่นั่ง ส.ส.บัญชีรายชื่อ จำนวน 44 คน แต่ในการประชุมใหญ่วิสามัญฯ ของพรรคประชาธิปัตย์ เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2554 นายชวนนท์ได้รับเลือกให้เป็นโฆษกพรรค โดย นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นผู้เสนอชื่อ
ในปี พ.ศ. 2556 นายชวนนท์ได้รับคาดหมายว่าอาจจะได้ดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร  หากหม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ได้รับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครอีกครั้ง แต่แล้วในที่สุด ในวันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน ได้มีการประกาศลาออกอย่างเป็นทางการในรัฐสภาของ ดร.ผุสดี ตามไท ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อของพรรคประชาธิปัตย์ เพื่อไปเป็นรองผู้ว่าฯ ทำให้นายชวนนท์ซึ่งอยู่ลำดับถัดไป ได้รับเลื่อนขึ้นมาเป็น ส.ส.แทน
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 58 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2556 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กพรรคประชาธิปัตย์ |
| --- | --- | --- |
| หัวหน้าพรรค |  ควง อภัยวงศ์  หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช  ถนัด คอมันตร์  พิชัย รัตตกุล  ชวน หลีกภัย  บัญญัติ บรรทัดฐาน  อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ  จุรินทร์ ลักษณวิศิษฎ์  เฉลิมชัย ศรีอ่อน  |  |
| เลขาธิการพรรค |  หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช  เทพ โชตินุชิต  ชวลิต อภัยวงศ์  ใหญ่ ศวิตชาติ  ธรรมนูญ เทียนเงิน  ดำรง ลัทธพิพัฒน์  เฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์  มารุต บุนนาค  เล็ก นานา  วีระ มุสิกพงศ์  สนั่น ขจรประศาสน์  อนันต์ อนันตกูล  ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์  สุเทพ เทือกสุบรรณ  เฉลิมชัย ศรีอ่อน  จุติ ไกรฤกษ์  เดชอิศม์ ขาวทอง  |  |
| โฆษกพรรค |  ลดาวัลลิ์ วงศ์ศรีวงศ์  สาทิตย์ วงศ์หนองเตย  องอาจ คล้ามไพบูลย์  บุรณัชย์ สมุทรักษ์  ชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต  ธนา ชีรวินิจ  ราเมศ รัตนะเชวง  เจนจิรา รัตนเพียร  |  |
| นายกรัฐมนตรีจากพรรค |  ควง อภัยวงศ์  หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช  ชวน หลีกภัย  อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ  |  |
| นโยบายพรรค |  โครงการแก้ไขปัญหาความยากจน  โครงการชุมชนพอเพียง  โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล  |  |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้อง |  กลุ่ม 10 มกรา  คณะรัฐมนตรีเงา  กปปส.  |  |
ระบบประสาทอิสระ

ระบบประสาทอิสระ
สีน้ำเงิน = พาราซิมพาเทติก
สีแดง = ซิมพาเทติก
ระบบประสาทอิสระหรือระบบประสาทอัตโนวัติ (อังกฤษ: autonomic nervous system) เป็นการทำงานของระบบประสาทที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองและควบคุมการทำงานของกล้ามเนื้อเรียบ ทำหน้าที่อยู่นอกอำนาจจิตใจแบ่งได้เป็น 2 ระบบคือ
ระบบประสาทซิมพาเทติก (sympathetic) เป็นการเตรียมร่างกายสำหรับสภาพที่กดดัน เคร่งเครียด หรือกิจกรรมที่ต้องใช้พลังงานมาก เป็นการเตรียมตัวเพื่อสู้หรือหนี ได้แก่ เพิ่มการไหลเวียนของเลือด ระบบย่อยอาหารหยุดทำงาน ม่านตาขยาย หายใจเข้าเพื่อนำปริมาณอากาศเข้ามากขึ้น
ระบบประสาทพาราซิมพาเทติก (parasympathetic) เป็นระบบประสาทที่ทำงานในสภาวะพักของร่างกาย ในสภาพนี้ ระบบย่อยอาหารทำงาน หัวใจเต้นช้า หายใจเข้าเพื่อนำอากาศเข้าปกติ
วัดอุปนันทาราม

| วัดอุปนันทาราม |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลเขานิเวศน์ อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดอุปนันทาราม เป็นวัดราษฎร์  อยู่ในเขตเทศบาลเมืองระนอง เลขที่ 144 ถนนท่าเมือง ตำบลเขานิเวศน์ อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
สภาพฐานะและที่ตั้งวัด > อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดต่อกับที่เอกชน, ถนนท่าเมือง
ทิศใต้ ติดต่อกับที่เอกชน (เดิมเป็นเขตประทานบัตรเหมืองแร่)
ทิศตวันออก ติดต่อกับถนนท่าเมือง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับถนนเฉลิมพระเกียรติ
สภาพฐานะและที่ตั้งวัด > สภาพแวดล้อม

ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองระนองห่างจากสำนักงานเทศบาลประมาณ 850 เมตร อยู่ท่ามกลางชุมชนขนาดใหญ่บริเวณวัดมีกำแพงล้อมรอบทุกด้าน ภายในวัดแบ่งเป็นเขตพุทธาวาส สังฆาวาส และเขตสาธารณสงเคราะห์ โดยเขตพุทธาวาสตั้งอยู่บนเนินเขาใจกลางวัด ล้อมด้วยเขตสังฆาวาสเป็นรูปตัวยู (U) บริเวณที่ราบด้านล่างเป็นเขตสาธารณสงเคราะห์ พื้นที่ทั้งสองส่วนมีถนนลาดยางและบันไดสำหรับเดินเท้าเชื่อมต่อถึงกันโดยรอบ
ประวัติ

"วัดอุปนันทาราม" เป็นวัดสำคัญวัดหนึ่งในจังหวัดระนองที่มีอายุการก่อสร้างวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2436 ปลายสมัยรัชกาลที่ 5 ถือได้ว่าเป็นวัดแรก ๆ ของเมืองระนองในสมัยนั้นโดยมีนายบ่าเซ่ง เศรษฐีไทยเชื่อสายพม่าได้ชักชวนพุทธศาสนิกชนทั้งชาวไทย ชาวจีน และชาวพม่า ร่วมกันก่อสร้างขึ้นเพื่อเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพุทธ เพราะในสมัยนั้นการทำบุญซักครั้งหนึ่งทำได้ยากยิ่ง เพราะว่าเมืองระนองมีเพียงวัดสุวรรณคีรีทารามหรือวัดหน้าเมือง (ภายหลังได้รับพระราชทานชื่อจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อครั้งเสด็จประพาสหัวเมืองมลายูว่า วัดสุวรรณคีรีวิหาร) จึงได้เริ่มหาสถานที่สร้างวัด โดยกำหนดเอาเนินสูงที่สุดในบริเวณนั้นเป็นที่สร้าง
คำว่า อุปนันทาราม มาจากคำภาษาบาลี คือ อุป หมายถึง ที่ใกล้, เข้าไปใกล้, มั่น นันท หมายถึง ยินดี, เพลิดเพลิน, รื่นเริง, บันเทิง, พอใจ, งดงาม และ อาราม หมายถึง ความยินดี, ความพอใจ, สวน, อาราม, วัด เมื่อนำมารวมกันอุปนันทารามจึงมีความหมายว่า "พระอารามที่มีความงดงามมั่นคงเป็นที่น่าพอใจ" เพราะสภาพที่ตั้งของวัดที่ตรงกลางเป็นเนินเขาเล็ก ๆ ล้อมรอบด้วยพื้นที่ราบที่เป็นสวนธรรมชาติล้อมรอบด้วยย่านชุมชน ซึ่งประชาชนส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทางการประมง เหมืองแร่ และค้าขายเป็นต้น
วัดอุปนันทาราม หรือที่ชาวบ้านเรียกกันอย่างง่าย ๆ อีกชื่อหนึ่งคือ "วัดด่าน" เพราะตั้งบริเวณบ้านท่าด่านเป็นพื้นที่ที่อยู่สุดเขตแดนติดต่อกับประเทศสหภาพพม่า ซึ่งในอดีตมีลักษณะเป็นท่าด่านปากคลองสำหรับเรือสัญจรที่จะเข้าสู่เมืองระนอง ทั้งเรือโดยสาร เรือขุดแร่ หรือเรือประมง เพราะในสมัยนั้นการสัญจรทางน้ำถือว่าสะดวกที่สุด
การสร้างวัดในระยะแรกนั้นได้สร้างเป็นเรือนไม้ทรงปั้นหยาตามแบบศิลปะของภาคใต้ และได้อาราธนานิมนต์หลวงพ่อบรรณ พุทฺธสโร (ภายหลังได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ที่พระครูศีลพงษ์คณารักษ์ เจ้าอาวาสรูปแรก) ซึ่งเป็นพระธุดงค์มาจากจังหวัดไชยา (อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานีในปัจจุบัน) ให้ช่วยอยู่จำพรรษา ด้วยความเมตตาหลวงพ่อจึงรับนิมนต์และอยู่จนได้ก่อร่างสร้างวัดบูรณะพัฒนาวัดมาอย่างต่อเนื่อง จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2462 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 2 เส้น 2 วา ยาว 2 เส้น 7 วา ได้รับคัดเลือกให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างเมื่อ พ.ศ. 2510 และ พ.ศ. 2519 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2520 วัดอุปนันทารามได้จัดระเบียบบริเวณวัดให้มีความสะอาด ร่มรื่น สวยงาม มีอาคารเสนาสนะที่มั่นคงเป็นระเบียบ จัดการปกครองพระภิกษุและสามเณรอย่างมีระเบียบ มีการจัดการศึกษาพระปริยัติธรรม จัดกิจกรรมเพื่อส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และเอื้อประโยชน์แก่ชุมชนจึงได้รับคัดเลือกเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2551
ความสำคัญ

เป็นวัดในจังหวัดระนองที่ถวายผงธูปบูชาพระพุทธรูปคานสมอ สมัยเจ้าอ้ายยี่เพื่อเป็นมวลสารแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในการสร้างพระพุทธนวราชบพิตรและพระสมเด็จจิตรลดา
เป็นที่พำนักของเจ้าคณะจังหวัดระนอง 4 รูป คือ พระครูศีลพงษ์คณารักษ์ (บรรณ พุทฺธสโร)จจ.ระนองรูปแรก พระครูศีลพงษ์คณารักษ์ (ผุด สุทธางกูร) จจ.ระนองรูปที่ 2 พระระณังควินัยมุนีวงศ์ (พลอย ธมฺมโชโต) จจ.ระนองรูปที่ 3 และพระระณังควินัยมุนี (บุญให้ สีลวฑฺฒโน) จจ.ระนองรูปที่ 4
เป็นที่บรรพชาของสามเณรปั่น เสน่ห์เจริญ ภายหลังเป็นพระพรหมมังคลาจารย์ (หลวงพ่อปัญญานันทะ) ท่านมักปรารภเสมอเมื่อมาระนองว่า "ที่นี่เป็นที่เกิดของฉัน ถ้าไม่มีวัดนี้ป่านนี้ชีวิตฉันไม่รู้จะเป็นอย่างไร"
วัดอุปนันทารามกับการศึกษา

วัดอุปนันทารามได้จัดสอนหนังสือให้แก่ประชาชนในพื้นที่ตั้งแต่แรกเริ่มโดยอาศัยศาลาเล็กๆภายในวัดกับผู้สนใจไม่กี่คนโดยแรกเริ่มทำการสอนโดยหลวงพ่อบรรณเอง ต่อมาเมื่อคนเริ่มมาเรียนหนังสือเพิ่มมากขึ้นได้ขยายออกเป็นโรงเรียนประชาบาลโดยมีครูผู้สอนทั้งฆราวาสและพระภิกษุสามเณร สำหรับพระภิกษุสามเณรที่เคยสอนนั้น เช่น 1. สามเณรปั่น เสน่ห์เจริญ (พระพรหมมังคลาจารย์ ปัญญานันทะภิกขุหรือหลวงพ่อปัญญา) 2. พระสงัด 3. พระบุญเสริม 4. พระสุพาสน์ เมื่อเริ่มมีนักเรียนมาเรียนมากขึ้นจึงตั้งโรงเรียนในที่ของวัดและโอนไปสังกัดกับเทศบาลเมืองระนอง ปัจจุบันมีชื่อว่า โรงเรียนเทศบาลวัดอุปนันทาราม
ส่วนในส่วนของการศึกษาปริยัติธรรมของพระภิกษุสามเณรเองนั้นวัดได้เป็นสำนักศาสนศึกษามีการเรียนการสอน นักธรรม - บาลี เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน และมีการสนับสนุนการศึกษาของพระภิกษุสามเณรที่สนใจใฝ่รู้อยู่ตลอด
การบริหารและการปกครอง

วัดอุปนันทาราม จัดการปกครองภายในวัด โดยมีกติกาของวัด กำหนดให้พระภิกษุสามเณรปฏิบัติตามพระวินัยอย่างเคร่งครัด เพื่อให้หมู่คณะของพระสงฆ์อยู่กันอย่างเรียบร้อยเป็นที่น่าเลื่อมใส และเพื่อความเรียบร้อยของการบริหารและการปกครองโดยคำนึงถึงความคล่องตัว รวดเร็ว จึงได้แต่งตั้งผู้ช่วยเจ้าอาวาสไว้ช่วยงาน 4 ด้าน คือ ด้านการปกครอง ด้านการศึกษา ด้านสาธารณูปการ และด้านการเผยแผ่ พร้อมทั้งเลขานุการเจ้าอาวาส เพื่อดำเนินนโยบายตามอำนาจและหน้าที่ของเจ้าอาวาส
เจ้าอาวาสตั้งแต่แรกสร้างวัดจนถึงปัจจุบัน มีดังนี้
พระครูศีลพงษ์คณารักษ์ (บรรณ พุทฺธสโร) (พ.ศ. 2436 - พ.ศ. 2463) เจ้าอาวาสรูปแรก, เจ้าคณะจังหวัดระนองรูปแรก
พระครูศีลพงษ์คณารักษ์ (ผุด สุทธางกูร)  (พ.ศ. 2463 - พ.ศ. 2472) เจ้าคณะจังหวัดระนองรูปที่ 2 ภายหลังได้ลาสิกขากลับไปรับราชการเป็นศึกษาธิการจังหวัดภูเก็ต
พระระณังควินัยมุนีวงศ์ (พลอย ธมฺมโชโต รัตนดิลก ณ ภูเก็ต) (พ.ศ. 2472 - พ.ศ. 2517)  เจ้าคณะจังหวัดระนองรูปที่ 3 พระราชาคณะรูปแรกของระนอง และเป็นพระราชาคณะชั้นราชรูปแรกของระนองด้วย (ในราชทินนามเดิม) หลวงพ่อเจ้าคุณเป็นผู้ชักชวนนายปั่น เสน่ห์เจริญมาช่วยสอนหนังสือ และเป็นอุปัชฌาย์จารย์ของสามเณรปั่น เสน่ห์เจริญ (พระพรหมมังคลาจารย์ ปัญญานันทะภิกขุ)
พระระณังควินัยมุนี (เรวัต (บุญให้) สีลวฑฺฒโน อรุณวิมล) (พ.ศ. 2517 - พ.ศ. 2535)  เจ้าคณะจังหวัดระนองรูปที่ 4
พระครูอุปนันทโสภณ (โสภณ โสภโณ ชุ่มชื่น) (พ.ศ. 2536 - ปัจจุบัน) เจ้าคณะอำเภอเมืองระนอง
พระครูวิมลกิจจาภรณ์ (กิตติภัทร กิตฺติภทฺโท)  ผู้ช่วยเจ้าอาวาสฝ่ายปกครอง
พระครูปลัดกิตติศักดิ์ อติเมโธ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสฝายการศาสนศึกษา, เลขานุการเจ้าคณะอำเภอเมืองระนอง
เสนาสนะ

ภายในวัดอุปนันทารามมีเสนาสนะต่าง ๆ เช่น
พระอุโบสถ กว้าง 9.30 เมตร ยาว 16.80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 มีลักษณะเป็นศิลปะผสม คือตัวอาคารเป็นทรงสเปนซึ่งเป็นที่นิยมในสมัยนั้น หน้าต่างไม้สักและประตูสลักลายไทย ส่วนกรอบประตูและหน้าต่างเป็นลวดลายดอกไม้จีน พระอุโบสถหลังนี้ได้รับการบูรณะเมื่อประมาณ พ.ศ. 2518 ในครั้งนั้นหลังจากบูรณะส่วนหลังคาเสร็จเรียบร้อยช่างมิได้นำช่อฟ้าใบระกาใส่คืนอย่างเก่าจึงดูแปลกและสวยงามไปอีกแบบ
เจดีย์ทรงพม่า สร้างโดยมหาอำมาตย์ตรีพระยาประดิพัทรภูบาล (คอยู่เหล ณ ระนอง) พระสหายในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 เจดีย์องค์นี้เป็นการผสมผสานระหว่างศิลปะไทยและพม่าคือส่วนฐานจะเป็นศิลปะแบบพม่า แต่ส่วนยอดเป็นศิลปะไทย ภายในได้บรรจุพระพุทธรูปปางลีลา (พระเครื่องสมัย 25 พุทธศตวรรษ) เจดีย์นี้ตั้งอยู่หลังพระอุโบสถภายในเขตพัทธสีมา เป็นเจดีย์สีขาวดูเด่นเป็นสง่าทีเดียว
ศาลาการเปรียญ เป็นลักษณะทรงไทยโบราณ หลังคาทรงปั้นหยา มีหน้ามุข 4 ด้าน กว้าง 11.50 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เดิมทีเป็นศาลาโล่ง ๆ มิได้กั้นผนังอะไร ใช้เป็นที่สอนหนังสือให้แก่พระภิกษุสามเณร รวมถึงประชาชนทั่วไปที่เข้ามาเรียนหนังสือ
บุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับวัดอุปนันทาราม

วัดอุปนันทารามถือเป็นให้กำเนินดนักปราชญ์ นักพัฒนามาเป็นจำนวนไม่น้อย
พระราชญาณกวี อดีตเจ้าคณะจังหวัดชุมพร วัดขันเงิน ที่ได้มุ่งมั่นศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกธรรมและบาลี จนสามารถสอบนักธรรมชั้นโทและเอก ภายในเวลา 2 ปี ได้เป็นที่ 1 ของมณฑลภูเก็ต พร้อมกับท่องจำพระปาติโมกข์ ภายในเวลา 1 เดือน ณ วัดอุปนันทาราม
พระครูนภเขตคณารักษ์ อดีตเจ้าอาวาสวัดตากฟ้า, เจ้าคณะอำเภอตากฟ้า จังหวัดนครสวรรค์ที่เคยมาศึกษาพระปริยัติธรรมและจำพรรษาที่วัดอุปนันทาราม
พระครูศีลพงษ์คณารักษ์
พระระณังควินัยมุนีวงศ์
พระระณังควินัยมุนี
พระครูอุปนันทโสภณ
สังคมราษฎรนิยม

| สังคมราษฎรนิยม Communauté socialiste populaire សង្គមរាស្ត្រនិយម |
| --- | --- |
ผู้ก่อตั้ง: พระนโรดม สีหนุ
ก่อตั้ง: 22 มีนาคม ค.ศ. 1955
ถูกยุบ: 18 มีนาคม ค.ศ. 1970
ที่ทำการ:  ราชธานีพนมเปญ,   พระราชอาณาจักรกัมพูชา (สมัยสังคมราษฎรนิยม)
ฝ่ายเยาวชน: ยุวชนสังคมราษฎรนิยม
สมาชิกภาพ  (ปี 1955): 450,000 คน
อุดมการณ์: ชาตินิยมเขมร เชื้อชาตินิยม ฟาสซิสต์ อนุรักษ์นิยม ลัทธินิยมสถาบันพระมหากษัตริย์ ศาสนาพุทธนิยม การต่อต้านความเป็นไทย
จุดยืน: Big tent
ศาสนา: พุทธศาสนานิกายเถรวาท
สี:   สีเหลือง
การเมืองพระราชอาณาจักรกัมพูชา   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พระนโรดม สีหนุ ผู้นำพรรคสังคมระหว่างพ.ศ. 2498– 2513
สังคมราษฎรนิยม (เขมร: សង្គមរាស្ត្រនិយម สงฺคมราสฺตฺรนิยม; อักษรโรมัน: Sangkum Reastr Niyum; อังกฤษ: People's Socialist Community) เป็นพรรคการเมืองในกัมพูชา มีชื่อเรียกอย่างสั้น ๆ ว่า สังคม ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 โดยพระนโรดม สีหนุ  กลุ่มนี้อธิบายตนเองว่าเป็นขบวนการมากกว่าพรรคการเมือง พรรคนี้มีบทบาทมากในราชอาณาจักรกัมพูชาระหว่าง พ.ศ. 2498– 2513
การก่อตั้ง

พรรคสังคมเกิดขึ้นหลังจากพระนโรดม สีหนุ สละราชสมบัติเมื่อ พ.ศ. 2498 ให้พระบิดาของพระองค์คือพระนโรดม สุรามฤต ขึ้นครองราชย์แทน ส่วนพระองค์หันมาเล่นการเมือง ตั้งพรรคสังคมราษฎรนิยมขึ้น สมาชิกของพรรคเป็นสมาชิกราชวงศ์ กลุ่มฝ่ายขวา เช่นกลุ่มของดาบ ฌวน กลุ่มเขมรใหม่ของลน นล พรรคนี้เข้าร่วมการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2498 โดยมีพรรคฝ่ายตรงข้ามคือพรรคประชาธิปไตยและกรมประชาชน ในที่สุดผลการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2498 พรรคสังคมชนะการเลือกตั้งและทำให้พระนโรดม สีหนุได้ทรงบริหารดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีบ้าง ประมุขแห่งรัฐบ้างไปอีกถึง 15 ปี จนชาวกัมพูชาในขณะนั้นพร้อมใจกันเรียกพระองค์ว่า สมเด็จเอิว (อังกฤษ: Samdech Euv); (เขมร: សម្ដេចឪ) หรือ "สมเด็จพ่อ" ของประชาชนชาวกัมพูชานั่นเอง
นโยบาย

นอกจากจะมีลักษณะทางด้านสังคมนิยมแล้ว พรรคสังคมยังมีลักษณะอนุรักษนิยม ชาตินิยม พุทธศาสนานิยม และมีลักษณะของลัทธิฟาสซิสต์ด้วย พรรคนี้ได้กล่าวอ้างว่าการบริหารงานควรเป็นสังคมนิยมเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีของประชาชน เน้นความจงรักภักดีเพื่อคงไว้ซึ่งราชวงศ์ และใช้สังคมนิยมชาวพุทธเป็นฐานของอำนาจ และเป็นสังคมนิยมของชนชั้นสูง มีลักษณะของการเป็นอาณานิคมภายในตนเอง ใน พ.ศ. 2500 พรรคสังคมได้จัดตั้งแผนกเยาวชนขึ้น
นโยบาย > สัญลักษณ์

ในช่วงที่พรรคสังคมได้ปกครองประเทศนั้นได้มีการแต่งเพลงประจำพรรคขึ้นถึง 2 เพลง ได้แก่ เพลงขะแมร์รสสุกซาน "เขมรอยู่อย่างสุขสันต์" (ខ្មែររស់សុខសាន្ត) และเพลงเชียตขะแมร์เมียนแตสมเด็จเอิว "ชาติเขมรมีแต่สมเด็จพ่อ" (ជាតិខ្មែរមានតែសម្ដេចឪ) นอกจากยังมีการนำเพลงพระราชนิพนธ์ของพระนโรดม สีหนุมาบรรเลงอีกด้วย
การเมืองภายใต้ระบอบสังคม

ในยุคที่พรรคสังคมครองอำนาจ พรรคนี้เป็นศูนย์รวมของกลุ่มฝ่ายขวา มีเพียงกลุ่มของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาที่ไม่ได้เข้าร่วม ผู้นำคอมมิวนิสต์บางคนเช่น ฮู นิมและเขียว สัมพันได้เข้าร่วมกับระบอบสังคมด้วย ในขณะที่พรรคประชาธิปไตย ซึ่งเป็นตัวแทนของกลุ่มการเมืองที่เป็นกลางและนิยมสาธารณรัฐ ได้ถูกบีบให้เข้าร่วมกับพรรคสังคมใน พ.ศ. 2500 ฝ่ายนิยมสาธารณรัฐบางคนหยุดเล่นการเมืองจนกระทั่ง พ.ศ. 2513
กลุ่มฝ่ายขวาอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งไม่เข้าร่วมกับระบอบสังคมคือกลุ่มฝ่ายขวาที่ต่อต้านราชวงศ์ของเซิง งอกทัญ ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มเขมรเสรีและได้รับการสนับสนุนจากประเทศไทย พระนโรดม สีหนุได้เรียกเขมรฝ่ายขวาว่าเขมรสีน้ำเงิน เพื่อให้แตกต่างจากกลุ่มฝ่ายซ้ายที่เรียกเขมรแดง นอกจากนั้น ระหว่าง พ.ศ. 2502 – 2503 ยังเกิดความรุนแรงต่อผู้ที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับระบอบสังคม เช่น กรมประชาชนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกเดียวกับเวียดมิญ และเขมรเสรีที่ต่อต้านระบอบสังคมของพระนโรดม สีหนุ เช่น เปรียบ อิน เขมรเสรีที่ปฏิเสธการเจรจากับพระนโรดม สีหนุเมื่อ พ.ศ. 2506 ถูกจับกุม และถูกประหารชีวิต สิ่งที่คล้ายกันนี้ เกิดขึ้นกับเขมรเสรีคนอื่นด้วย เช่น เจา บอรี เจา มาธุราและเซา งอย ใน พ.ศ. 2510
การสิ้นสุดระบอบสังคม

พระนโรดม สีหนุขึ้นเป็นประมุขของรัฐเมื่อ พ.ศ. 2506 และการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2509 พรรคสังคมชนะการเลือกตั้งอย่างงดงาม อย่างไรก็ตาม ความรุนแรงที่เกิดขึ้นกับกลุ่มฝ่ายซ้ายซึ่งนำโดยลน นลและฝ่ายทหารในนามของพระนโรดม สีหนุ โดยเฉพาะกับกลุ่มที่เคยร่วมมือกับเวียดมิญมาก่อน (พระนโรดม สีหนุเรียกว่าเขมรเวียดมิญ) สิ่งเหล่านี้กลับไปเพิ่มความนิยมให้กับกลุ่มคอมมิวนิสต์ที่ต่อต้านเวียดนามและต่อต้านราชวงศ์ นำโดยพล พต ระบอบสังคมถูกล็อกเข้ากับสงครามอินโดจีนครั้งที่สอง ระหว่างเวียดมิญ ขบวนการปะเทดลาวกับกลุ่มฝ่ายขวา ซึ่งลามเข้ามาในดินแดนกัมพูชาด้วย ความหวาดกลัวของชนชั้นสูงในกัมพูชา นอกจากหวาดกลัวกลุ่มฝ่ายซ้ายที่อยู่นอกประเทศ ยังหวาดกลัวฝ่ายซ้ายในกัมพูชา โดยเฉพาะหลังจากเกิดกบฏในเขตชนบทของพระตะบองซึ่งมีพรรคคอมมิวนิสต์อยู่เบื้องหลังในต้นปี พ.ศ. 2510 สิ่งนี้นำไปสู่สงครามกลางเมืองในกัมพูชา เขียว สัมพัน กับฮู นิมออกจากฝ่ายรัฐบาลหนีเข้าป่าในช่วง พ.ศ. 2510 – 2511 ซึ่งเป็นช่วงที่ฝ่ายตำรวจของสีหนุกวาดล้างฝ่ายตรงข้ามมาก
การพ้นจากตำแหน่งของพระนโรดม สีหนุ

เมื่อเกิดความวุ่นวายทางการเมืองมากขึ้น พระนโรดม สีหนุพ้นจากตำแหน่งหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 โดยลน นล และฝ่ายขวาอื่น ๆ เช่น พระสีสุวัตถิ์ สิริมตะ และอิน ตัม พรรคสังคมสลายตัวอย่างเป็นทางการเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 กลุ่มที่เคยสนับสนุนพระนโรดม สีหนุเข้าร่วมกับกลุ่มฟุนซินเปกและกองทัพแห่งชาติสีหนุ ซึ่งมีกองบัญชาการในเขตชนบทของกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2523
กองทัพเขมรภูมินท์มีหน้าที่ต้องปกป้องครอบครัวของท่าน โฆษณาชวนเชื่อยุคสังคมราษฏรนิยมที่มีแนวคิดเชื้อชาตินิยมอย่างรุนแรง
วัดศรีสัจจาวาส

พระอุโบสถวัดศรีสัจจาวาส มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดฐานหน้าตัก 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525
วัดศรีสัจจาวาส ตั้งอยู่เลขที่ 292/1 บ้านคลองตะเคียน หมู่ 3 ตำบลบ้านลำ อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี 18150 สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย มีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 28 ตรางวา โฉนที่ดินหมายเลข 31263 น.ส 3 ก. เลขที่ (น.ส. 4 จ.) 31264
ประวัติวัด

วัดศรีสัจจาวาส แต่เดิมชื่อที่ชาวบ้านรู้จัก (วัดคลองตะเคียน) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย[] พื้นที่ตั้งวัดเป็นพื้นที่เนินภูเขา ได้เปลียนชื่อมาเป็น วัดศรีสัจจาวาส ได้รับประกาศแต่งตั้ง เมื่อวันที่ 17 สิหาคม พ.ศ. 2514 มีนายเรียบ แจ้งสัจจา และนายผ่อน พิมพ์ศิริ เป็นผู้อุปถัมภ์ บริจากที่ดินสร้างวัดศรีสัจจาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคาม เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2515
อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดสุสาน
ทิศใต้ ติดที่เอกชน
ทิศตะวันออก ติดที่สาธารณะ
ทิศตะวันตก ติดที่ถนนซอยของหมู่บ้าน
ศาสนวัตถุ

มีพระประธานประจำอุโบสถ  ปางมารวิชัย ขนาดฐานหน้าตัก 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525
พระประธานศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก 60 นิ้ว ความสูงขนาด 72 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถ กว้าง 35 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 โครงสร้างตัวโบสถเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก
ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 โครงสร้างตัวอาคารศาลาการเปรียญเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยชั้นเดียว
กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นกุฏิไม้ 1 หลัง กุฏิครึ่งคอนกรีตไม้ 2 หลัง กุฏิคอนกรีตเสริมเหล็ง 3 หลัง
อาคารอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง
ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ที่เป็นจุดสุนย์รวมในการเจริญธรรมของวัด โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ง
ลำดับเจ้าอาวาส

พระอธิการกลม
พระครูโสภภณกิจจารักษ์
พระอธิการวีรธรรมปวุฒิ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
ป้ายวัดศรีสัจจาวาส ซึ่งตั้งอยู่บริเวณหน้าวัด
บริเวณวัดศรีสัจจาวาส
พระอุโบสถวัดศรีสัจจาวาส มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดฐานหน้าตัก 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525
ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 โครงสร้างตัวอาคารศาลาการเปรียญเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยชั้นเดียว
เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
ภาษามือบ้านค้อ

| ภาษามือบ้านค้อ |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศไทย
จำนวนผู้พูด: 400  (2009)
ตระกูลภาษา: ภาษามือ  หมู่บ้านโดดเดี่ยวภาษามือบ้านค้อ
รหัสภาษา
ISO 639-3: bfk
ภาษามือบ้านค้อ (อังกฤษ: Ban Khor Sign Language, BKSL) เป็นภาษามือหมู่บ้านที่มีผู้ใช้งานอย่างน้อย 400 คนในชุมชนทำนาข้าวในหมู่บ้านบ้านค้อ อำเภอโพนสวรรค์ จังหวัดนครพนม บริเวณภาคอีสาน (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย) ภาษานี้พัฒนาขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1930 เนื่องจากมีบุคคลที่มีปัญหาทางด้านการได้ยินจำนวนมาก โดยจำนวนประมาณใน พ.ศ. 2552 ระบุว่าในจำนวนชาวบ้าน 2,741 คน มีคนหูหนวก 16 คน และได้ยินประมาณ 400 คน ภาษานี้ถือเป็นภาษาโดดเดี่ยวที่แยกจากภาษามืออื่น ๆ ในประเทศไทยอย่างภาษามือกรุงเทพเก่าและภาษามือไทย
ภาษามือท้องถิ่นอื่น ๆ

ภาษามือหมู่บ้านอื่น ๆ ที่มีรายงานว่ามาจากหมู่บ้านในท้องที่ตำบลกุตาไก้ อำเภอปลาปาก บ้านห้วยไห ตำบลบ้านค้อ อำเภอโพนสวรรค์ และตำบลนาทราย อำเภอเมืองนครพนม ซึ่งล้วนตั้งอยู่บริเวณใกล้เคียงบ้านค้อ ภาษาเหล่านี้ยังไม่ได้รับการบันทึก ทำให้ไม่ทราบภาษาเหล่านี้เป็นภาษาย่อยของภาษามือบ้านค้อหรือเป็นภาษาที่แตกต่างกัน