stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลีกาซาตู
สโมสรในฤดูกาลปัจจุบัน (2022–23)

บอร์เนียว ซามารินดา
บารีโตปูเตอรา
บาหลี ยูไนเต็ด
เปเอ็ซเอ็ม
มาดูรา ยูไนเต็ด
ที่ตั้งของสโมสรที่เข้าร่วมแข่งขันในฤดูกาลปัจจุบัน (สโมสรบนเกาะชวาแสดงในแผนที่ด้านล่าง)
บายังการา
เปอร์เซบายา
เปอร์ซิบ
เปอร์ซีจา
เปอร์ซิก
เปอร์ซิซ
เปอร์ซีกาโบ/เอร์อาเอ็นเอ็ซ
เดวา ยูไนเต็ด/เปอร์ซีตา
เปเอ็ซอีเอ็ซ
เปเอ็ซเอ็ซ
อาเรมา
ที่ตั้งของสโมสรบนเกาะชวาที่เข้าร่วมแข่งขันในฤดูกาลปัจจุบัน
| ทีม | ที่ตั้ง | สนาม | ความจุ | ฤดูกาล 2021–22 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เดวา ยูไนเต็ด | ตาเงอรังใต้ (บันเติน) | อินโดมิลก์อาเรนา | 30,000 | 23 !3 (ลีกาดูวา) |
| บอร์เนียว ซามารินดา | ซามารินดา (กาลีมันตันตะวันออก) | สนามกีฬาเซอกีรี | 16,000 | 06 !6 |
| บายังการา | เบอกาซี (ชวาตะวันตก) | สนามกีฬาวีบาวามุกตี | 30,000 | 03 !3 |
| บารีโตปูเตอรา | บันจาร์มาซิน (กาลีมันตันใต้) มาร์ตาปูรา (กาลีมันตันใต้) | สนามกีฬา 17 พฤษภาคม (ปิดปรับปรุง) สนามกีฬาเดอมังเละฮ์มัน (ชั่วคราว) | 15,000 | 15 !15 |
| บาหลี ยูไนเต็ด | กียาญาร์ (บาหลี) | สนามกีฬากัปเต็นอี วายัน ดิปตา | 18,000 | 01 !ชนะเลิศ |
| เปอร์ซิกเกอดีรี | เกอดีรี (ชวาตะวันออก) | สนามกีฬาบราวีจายา | 20,000 | 11 !11 |
| เปอร์ซิซโซโล | ซูราการ์ตา (ชวากลาง) | สนามกีฬามานาฮัน | 20,000 | 21 !1 (ลีกาดูวา) |
| เปอร์ซิบบันดุง | บันดุง (ชวาตะวันตก) | สนามกีฬาเกอโลราบันดุงเลาตันอาปี | 38,000 | 02 !รองชนะเลิศ |
| เปอร์ซีกาโบ 1973 | โบโกร์ (ชวาตะวันตก) | สนามกีฬาปากันซารี | 30,000 | 10 !10 |
| เปอร์ซีจาจาการ์ตา | จาการ์ตา | สนามกีฬาปาตรียตจันดราบากา | 30,000 | 08 !8 |
| เปอร์ซีตาตาเงอรัง | ตาเงอรัง (บันเติน) | อินโดมิลก์อาเรนา | 30,000 | 12 !12 |
| เปอร์เซบายาซูราบายา | ซูราบายา (ชวาตะวันออก) | สนามกีฬาเกอโลราบุงโตโม | 45,000 | 05 !5 |
| เปเอ็ซอีเอ็ซ เซอมารัง | เซอมารัง (ชวากลาง) | สนามกีฬาจาตีดีรี | 25,000 | 07 !7 |
| เปเอ็ซเอ็ซ ซเลมัน | ซเลมัน (ยกยาการ์ตา) | สนามกีฬามากูโวฮาร์โจ | 31,700 | 13 !13 |
| เปเอ็ซเอ็ม มากัซซาร์ | มากัซซาร์ (ซูลาเวซีใต้) | สนามกีฬาเกอโลรา เบ. เจ. ฮาบีบี | 20,000 | 14 !14 |
| มาดูรา ยูไนเต็ด | ปาเมอกาซัน (ชวาตะวันออก) | สนามกีฬาเกอโลราราตูปาเมอลีงัน | 15,000 | 09 !9 |
| อาเรมา | มาลัง (ชวาตะวันตก) | สนามกีฬากันจูรูฮัน | 42,449 | 04 !4 |
| เอร์อาเอ็นเอ็ซ นูซันตารา | โบโกร์ (ชวาตะวันตก) | สนามกีฬาปากันซารี | 30,000 | 22 !2 (ลีกาดูวา) |

↑  สนามตั้งอยู่ในเมืองตาเงอรัง ใช้สนามร่วมกับเปอร์ซีตาตาเงอรัง
↑  บารีโตปูเตอราใช้สนามกีฬาเดอมังเละฮ์มันชั่วคราวเนื่องจากสนามกีฬา 17 พฤษภาคมปิดปรับปรุง
↑  ใช้สนามร่วมกับเปอร์ซีกาโบ 1973
รายชื่อทีมชนะเลิศในแต่ละฤดูกาล

| ฤดูกาล | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- |
| 2008–09 | เปอร์ซีปูราจายาปูรา | เปอร์ซีวาวาเมนา |
| 2009–10 | อาเรมา | เปอร์ซีปูราจายาปูรา |
| 2010–11 | เปอร์ซีปูราจายาปูรา | อาเรมา |
| 2011–12 | ซรีวีจายา | เปอร์ซีปูราจายาปูรา |
| 2013 | เปอร์ซีปูราจายาปูรา | อาเรมา |
| 2014 | เปอร์ซิบบันดุง | เปอร์ซีปูราจายาปูรา |
2015: งดการแข่งขัน
| 2017 | บายังการา | บาหลี ยูไนเต็ด |
| 2018 | เปอร์ซีจาจาการ์ตา | เปเอ็ซเอ็ม มากัซซาร์ |
| 2019 | บาหลี ยูไนเต็ด | เปอร์เซบายาซูราบายา |
2020: ยกเลิกการแข่งขัน
| 2021–22 | บาหลี ยูไนเต็ด | เปอร์ซิบบันดุง |
| 2022–23 | เปเอ็ซเอ็ม มากัซซาร์ | เปอร์ซีจาจาการ์ตา |
| 2023–24 | เปอร์ซิบบันดุง | มาดูรา ยูไนเต็ด |
รายชื่อทีมชนะเลิศในแต่ละฤดูกาล > สโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด

| สโมสร | ชนะเลิศ (ครั้ง) | รองชนะเลิศ (ครั้ง) | ฤดูกาลชนะเลิศ | ฤดูกาลรองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เปอร์ซีปูราจายาปูรา | 3 | 3 | 2008–09, 2010–11, 2013 | 2009–10, 2011–12, 2014 |
| บาหลี ยูไนเต็ด | 2 | 1 | 2019, 2021–22 | 2017 |
| อาเรมา | 1 | 2 | 2009–10 | 2010–11, 2013 |
| เปอร์ซิบบันดุง | 2 | 1 | 2014, 2023–24 | 2021–22 |
| เปเอ็ซเอ็ม มากัซซาร์ | 1 | 1 | 2022–23 | 2018 |
| ซรีวีจายา | 1 | 0 | 2011–12 |  |
| บายังการา | 1 | 0 | 2017 |  |
| เปอร์ซีจาจาการ์ตา | 1 | 0 | 2018 |  |
| เปอร์ซีวาวาเมนา | 0 | 1 |  | 2008–09 |
| เปอร์เซบายาซูราบายา | 0 | 1 |  | 2019 |
| มาดูรา ยูไนเต็ด | 0 | 1 |  | 2023–24 |
อันดับผู้ทำประตูสูงสุด

| อันดับ | ผู้เล่น | จำนวนประตู |
| --- | --- | --- |
| 1 |  โบอัซ โซลซซา | 84 |
| 2 |  กริสตียัน กอนซาเลซ | 82 |
| 3 |  Beto | 80 |
| 4 |  Herman Dzumafo Epandi | 65 |
| 5 |  อัลโด บาเรตโต | 64 |
| 6 |  บัมบัง ปามุงกัซ | 61 |
| 7 |  คีท กัมส์ | 61 |
| 8 |  Boakay Eddie Foday | 61 |
(ตัวหนา หมายถึง ผู้เล่นที่ยังคงเล่นในอินโดนีเซียซูเปอร์ลีก)
ผู้สนับสนุน

2008–2012: จารัม
2013–2023: บีวีสปอร์ต
2015–2017: คิวเอ็นบีกรุ๊ป
ผู้สนับสนุน > อื่น ๆ

2015: แบงก์ปาปัว (เฉพาะรางวัลประจำเดือน)
การถ่ายทอดสด

2008–2013: วีวากรุ๊ป
2014: วีวากรุ๊ป และ เอ็มเอ็นซีกรุ๊ป
2015: เน็ตทีวี, แม็ตทริกการูดา, บิ๊กทีวี, โดมิกาโด และ เอ็มเอ็นซีกรุ๊ป
2019 - ปัจจุบัน: อินโดซียาร์, UseeTV (Streaming Platform)
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศอินโดนีเซีย
รายชื่อสโมสรฟุตบอลในประเทศอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

(อินโดนีเซีย) เว็บไซต์ทางการของ ลีกาอินโดนีเซีย
(อินโดนีเซีย) List of Asian players in 2009-10 ISL เก็บถาวร 2011-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(อังกฤษ) RSSSF.com - Indonesia - List of Champions
| ด ค กลีกาซาตู |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาล 2022–23:  เดวา ยูไนเต็ด  บอร์เนียว ซามารินดา  บายังการา  บารีโตปูเตอรา  บาหลี ยูไนเต็ด  เปอร์ซิกเกอดีรี  เปอร์ซิซโซโล  เปอร์ซิบบันดุง  เปอร์ซีกาโบ 1973  เปอร์ซีจาจาการ์ตา  เปอร์ซีตาตาเงอรัง  เปอร์เซบายาซูราบายา  เปเอ็ซอีเอ็ซ เซอมารัง  เปเอ็ซเอ็ซ ซเลมัน  เปเอ็ซเอ็ม มากัซซาร์  มาดูรา ยูไนเต็ด  อาเรมา  เอร์อาเอ็นเอ็ซ นูซันตารา 
สโมสรในอดีต:  กัลเติงปูตรา  ซรีวีจายา  เซอเม็นปาดัง  เด็ลตรัซ  บนตัง  บาดักลัมปุง  เปอร์ซีจัปเจอปารา  เปอร์ซีดาฟนดาฟนโซโร  เปอร์ซีตาราจาการ์ตาอูตารา  เปอร์ซีบาบันตุล  เปอร์ซีบาบาลิกปาปัน  เปอร์ซีปูราจายาปูรา  เปอร์ซีราจาบันดาอาเจะฮ์  เปอร์ซีวาวาเมนา  เปอร์เซเกฺริซ เกฺรอซิก ยูไนเต็ด  เปอร์เซปัมมาดูราอูตามา  เปอร์เซมามาลัง  เปอร์เซลาลาโมงัน  เปเอ็ซเปเอ็ซ รีเยา  เปเอ็ซอาเป ซีกลี  เปเอ็ซเอ็มเอ็ซ เมดัน  มีตรากูการ์ 
ฤดูกาล:  2008–09  2009–10  2010–11  2011–12  2013  2014  2015  2017  2018  2019  2020  2021–22  2022–23 
 รายชื่อแชมป์ฟุตบอลอินโดนีเซีย 
| ด ค กลีกฟุตบอลสูงสุดของทวีปเอเชีย (เอเอฟซี) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  อัฟกานิสถาน  ออสเตรเลีย  บาห์เรน  บังกลาเทศ  ภูฏาน  บรูไน  กัมพูชา  จีน  ไต้หวัน  กวม  ฮ่องกง  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิรัก  ญี่ปุ่น  จอร์แดน  คูเวต  คีร์กีซสถาน  ลาว  เลบานอน  มาเก๊า  มาเลเซีย  มัลดีฟส์  มองโกเลีย  พม่า  เนปาล  เกาหลีเหนือ  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา†  โอมาน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์ (ฉนวนกาซา, เวสต์แบงก์)  ฟิลิปปินส์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  สิงคโปร์  เกาหลีใต้  ศรีลังกา  ซีเรีย  ทาจิกิสถาน  ไทย  ติมอร์เลสเต  เติร์กเมนิสถาน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อุซเบกิสถาน  เวียดนาม  เยเมน 
อดีต:  เยเมนใต้ 
† สมาชิกของ Associate Member Association
เกะฮ์จุง

| เกะฮ์จุง កិះចុង |
| --- | --- |
ฆุม
เกะฮ์จุงที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°48′N 107°18′E﻿ / ﻿13.8°N 107.3°E﻿ / 13.8; 107.3
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: บาเกียว
หมู่บ้าน: 9
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 2,415 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160302
เกะฮ์จุง (เขมร: ឃុំកិះចុង) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอบาเกียวทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้านและมีประชากร 2,415 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 4 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา และอีกที่หนึ่งตกเป็นของสมาชิกพรรคสม รังสี การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับปานกลางในเกะฮ์จุง
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) |
| --- | --- | --- | --- |
| Reu Han | 315 | 1.02 | 48 |
| Reu Khun | 337 | 0.86 | 52 |
| Krieng | 417 | 0.97 | 67 |
| Dal | 250 | 0.94 | 38 |
| Pa Ar | 321 | 0.90 | 34 |
| Paa Le | 223 | 1.08 | 23 |
| Ray | 233 | 0.86 | 29 |
| Chrung | 264 | 1.06 | 32 |
| Sa Lev | 55 | 1.04 | 8 |
เกินดารี

| เกินดารี |
| --- | --- |
เมือง
เกินดารีสถานที่ตั้งในซูลาเวซี
พิกัด: 3°58′2.96″S 122°35′40.92″E﻿ / ﻿3.9674889°S 122.5947000°E﻿ / -3.9674889; 122.5947000
ประเทศ: อินโดนีเซีย
จังหวัด: จังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 314,812 คน
เว็บไซต์: www.kendarikota.go.id
เกินดารี (อินโดนีเซีย: Kendari) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เป็นเมืองท่าทางทะเล มีประชากร 314,812 คน ทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของซูลาเวซี มีสินค้าออกได้แก่ เครื่องหวาย น้ำมันชักเงา และเครื่องประดับทองคำและเงิน ในสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นเข้ายึดครองใน ค.ศ. 1942 และใช้เป็นที่มั่นทางทหาร
เกาะโกโมโด

| --- | --- |
ด้านเหนือของเกาะ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 8°33′S 119°27′E﻿ / ﻿8.55°S 119.45°E﻿ / -8.55; 119.45
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะซุนดาน้อย
การปกครอง
อินโดนีเซีย
ประชากรศาสตร์
ประชากร: ประมาณ 2,000 คน
เกาะโกโมโด (อินโดนีเซีย: Pulau Komodo) เป็นหนึ่งใน 17,508 เกาะของอินโดนีเซีย เป็นที่รู้จักเนื่องจากเป็นสถานที่อยู่อาศัยของมังกรโกโมโดซึ่งเป็นตะกวดที่ใหญ่ที่สุดในโลก เกาะโกโมโดมีพื้นที่ประมาณ 390 ตารางกิโลเมตรและประชากรประมาณ 2,000 คน คนบนเกาะแห่งนี้ส่วนมากเป็นลูกหลานของอดีตนักโทษที่ถูกเนรเทศไปยังเกาะและบางก็เป็นลูกครึ่งกับชาวบูกิสที่มาจากเกาะซูลาเวซี ประชาชนส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม แต่ยังมีกลุ่มคริสเตียนและฮินดูอีกด้วย
เกาะโกโมโดอยู่ในหมู่เกาะซุนดาน้อย และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติโกโมโด นอกจากนี้ยังเป็นเกาะยอดนิยมสำหรับการดำน้ำของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกอีกด้วย
เกาะเวะฮ์

| เกาะเวะฮ์ |
| --- | --- |
แผนที่เกาะเวะฮ์
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 617 เมตร (2,024 ฟุต) 
รายชื่อ: Spesial Ribu
พิกัด: 5°49′N 95°17′E﻿ / ﻿5.82°N 95.28°E﻿ / 5.82; 95.28 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะสุมาตรา อินโดนีเซีย
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
การปะทุครั้งล่าสุด: สมัยไพลสโตซีน
เกาะเวะฮ์ (อินโดนีเซีย: Pulau Weh) มักเรียก ซาบัง (Sabang) ตามชื่อเมือง เป็นเกาะภูเขาไฟที่มีพลัง ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเกาะสุมาตรา ใช้เวลา 45 นาทีโดยเรือทะเลเร็วขนาดปกติ หรือใช้เวลา 2 ชั่วโมงโดยเรือข้ามฟากจากแผ่นดินใหญ่ บันดาอาเจะฮ์ แต่เดิมเกาะนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินใหญ่สุมาตรา จนแยกออกโดยทะเลหลังภูเขาไฟระเบิดครั้งสุดท้ายในสมัยไพลสโตซีน เกาะตั้งอยู่ในทะเลอันดามัน เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะคือ เมืองซาบัง เมืองทางทิศเหนือสุดของอินโดนีเซีย
เกาะเป็นที่รู้จักทางด้านระบบนิเวศ รัฐบาลอินโดนีเซียประกาศว่า พื้นที่ 60 ตารางกิโลเมตรทั้งในแผ่นดินและบริเวณทะเลรอบนอกเกาะเป็นเขตอนุรักษ์สัตว์ป่า พบปลาฉลามเมกาเมาท์บริเวณชายฝั่งและเกาะยังเป็นที่อยู่อาศัยเพียงแห่งเดียวของคางคก Duttaphrynus valhallae (เดิมคือ Bufo valhallae) บริเวณแนวปะการังของเกาะเป็นที่รู้จักด้านความหลากหลายของสายพันธุ์ปลา
เกาะเซรัม

| --- | --- |
แผนที่เกาะเซรัม
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะโมลุกกะ
พื้นที่: 17,100 ตารางกิโลเมตร (6,600 ตารางไมล์)
อันดับพื้นที่: 52
ระดับสูงสุด: 3,027 ม. (9931 ฟุต)
จุดสูงสุด: เขาบีไนยา
การปกครอง
 อินโดนีเซีย
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 434,113 คน
ความหนาแน่น: 25.4/กม.2 (65.8/ตารางไมล์)
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: IEST (UTC+09:00)
เซรัม (อินโดนีเซีย: Seram), เซรัน (Seran) หรือ เซรัง (Serang) เป็นเกาะหลักและเกาะที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดมาลูกู ประเทศอินโดนีเซีย (ถึงแม้ว่าเกาะอัมบนซึ่งอยู่ใกล้เคียงจะมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์เช่นกัน) เกาะเซรัมตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเกาะอัมบนและเกาะเล็ก ๆ อีกบางเกาะ เช่น เกาะฮารูกู, เกเซร์, นูซาเลาต์, บันดา, ซาปารูวา เป็นต้น
ชาวอำเภอมาลูกูกลางส่วนใหญ่ถือว่าเซรัมเป็นบ้านเกิดบรรพบุรุษดั้งเดิมของตนและยังคงเรียกเกาะนี้อย่างไม่เป็นทางการว่า "นูซาอีนา" (เกาะแม่)
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 เซรัมอยู่ในเขตอิทธิพลของอาณาจักรสุลต่านเตอร์นาเต แต่มักถูกปกครองโดยตรงจากบูรูซึ่งขึ้นกับเตอร์นาเต กองเรือสำรวจของอังตอนียู ดึ อาเบรว (ในฐานะกัปตัน) และฟรังซิชกู ซึเรา มองเห็นและสำรวจทั่วทั้งชายฝั่งตอนใต้ของเซรัมในต้น ค.ศ. 1512 นับเป็นครั้งแรกสำหรับชาวยุโรป มิชชันนารีชาวโปรตุเกสเข้ามามีบทบาทอย่างต่อเนื่องในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เนเธอร์แลนด์ตั้งสถานีการค้าในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และเกาะตกอยู่ใต้การควบคุมของเนเธอร์แลนด์เพียงในนามเมื่อราว ค.ศ. 1650 ในคริสต์ทศวรรษ 1780 เซรัมเป็นฐานสำคัญในการสนับสนุนเจ้าชายนูกูแห่งตีโดเรเพื่อต่อต้านการปกครองของเนเธอร์แลนด์ และระหว่าง ค.ศ. 1954–1962 พื้นที่ภูเขาของเซรัมเป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่มีการสู้รบแบบกองโจรของขบวนการสาธารณรัฐโมลุกกะใต้เพื่อต่อต้านสาธารณรัฐอินโดนีเซีย
เกาะโฟลเร็ซ

| --- | --- |
แผนที่ภูมิประเทศเกาะโฟลเร็ซ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 8°40′29″S 121°23′04″E﻿ / ﻿8.67472°S 121.38444°E﻿ / -8.67472; 121.38444
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะซุนดาน้อย
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 60
การปกครอง
 อินโดนีเซีย
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 1,831,000 คน
โฟลเร็ซ (อินโดนีเซีย: Flores) เป็นเกาะในหมู่เกาะซุนดาน้อยซึ่งเป็นกลุ่มเกาะในภาคตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 เกาะนี้มีประชากรจำนวน 1,831,000 คน เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะคือเมาเมเร
โฟลเร็ซตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะซุมบาวาและเกาะโกโมโด ทางทิศตะวันตกของเกาะเลิมบาตาและกลุ่มเกาะอาโลร์ และทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะติมอร์ อีกฟากหนึ่งของช่องแคบซุมบาทางทิศใต้เป็นที่ตั้งของเกาะซุมบา และพ้นทะเลโฟลเร็ซขึ้นไปทางทิศเหนือเป็นที่ตั้งของเกาะซูลาเวซี ในบรรดาเกาะทั้งหมดที่ประกอบเป็นดินแดนอินโดนีเซีย โฟลเร็ซเป็นเกาะที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 10 รองจากเกาะชวา, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียว, เกาะซูลาเวซี, เกาะนิวกินี, เกาะบาหลี, เกาะมาดูรา, เกาะลมบก และเกาะติมอร์ และยังเป็นเกาะที่มีพื้นที่มากที่สุดเป็นอันดับที่ 10 ของอินโดนีเซียอีกด้วย
เกาะโฟลเร็ซเดิมมีชื่อเรียกว่า นูซานีปา แปลว่า "เกาะงู" ส่วนชื่อ โฟลเร็ซ มีที่มาจาก กาบูดึโฟลรึช (Cabo de Flores, แปลว่า "แหลมดอกไม้") ซึ่งเป็นชื่อที่ชาวโปรตุเกสใช้เรียกพื้นที่ด้านตะวันออกของเกาะ (เดิมมีชื่อว่า โกปนได) เนื่องจากในบริเวณนั้นมีต้นหางนกยูงฝรั่งออกดอกบานสะพรั่ง
อำเภอลิงกา

บทความนี้เกี่ยวกับอำเภอในประเทศอินโดนีเซีย สำหรับเมืองในประเทศมาเลเซีย ดูที่ ลิงกา (มาเลเซีย)
| หมู่เกาะลิงกา Kabupaten Lingga |
| --- | --- |
อำเภอ
จากบนลงล่าง: ท่าเรือจาโกที่ชายฝั่งตอนเหนือของซิงเกิป ใกล้เกาะลิงกา และบ้านใต้ถุนสูงที่เจิมปา
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งในหมู่เกาะรีเยา
อำเภอลิงกาที่ตั้งในเกาะสุมาตราและประเทศอินโดนีเซียแสดงแผนที่เกาะสุมาตราอำเภอลิงกาอำเภอลิงกา (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด:  0°16′S 104°29′E﻿ / ﻿0.267°S 104.483°E﻿ / -0.267; 104.483
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: เกอปูเลาวันรีเยา
เมืองเอก: ดายิก
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: อาลียัส เวลโล
 • รองผู้ว่าการ: มูฮัมมัด นีซาร์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,120.69 ตร.กม. (818.80 ตร.ไมล์)
ประชากร (ประมาณ ค.ศ. 2023)
 • ทั้งหมด: 101,030 คน
 • ความหนาแน่น: 48 คน/ตร.กม. (120 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาอินโดนีเซียตะวันตก)
รหัสพื้นที่: (+62) 776
เว็บไซต์: linggakab.go.id
อำเภอลิงกา (อินโดนีเซีย: Kabupaten Lingga) เป็นกลุ่มเกาะที่ตั้งอยู่ในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางใต้ของสิงคโปร์และทางตะวันออกของหมู่เกาะรีเยาของเกาะสุมาตรา
ในทางการปกครอง หมู่เกาะลิงกามีฐานะเป็นอำเภอหนึ่งขึ้นกับจังหวัดเกอปูเลาวันรีเยา โดยมีพื้นที่ 2,120.69 ตร.กม. และมีประชากร 86,244 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2010 และ 98,633 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2020 จำนวนประมาณอย่างเป็นทางการเมื่อกลาง ค.ศ. 2023 อยู่ที่ 101,030 คน (แบ่งเป็นชาย 52,260 คนและหญิง 48,770 คน) เมืองเอกคือดายิกบนเกาะลิงกา
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวมลายู, บูกิซ และจีน (ส่วนใหญ่เป็นฮากกา แต้จิ๋ว และฮกเกี้ยน)
ตำบล

ณ สำมะโน ค.ศ. 2010 อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 5 ตำบล (เกอเจอมาตัน) จากนั้นมีการเพิ่ม 4 ตำบลใน ค.ศ. 2012 (ซิงเกิปเซอลาตันและซิงเกิปเปอซีซีร์จากส่วนหนึ่งของตำบลซีงเกิป และเซอลายาร์กับลิงกาตีมูร์จากส่วนหนึ่งของตำบลลิงกา) อีกแห่งใน ค.ศ. 2018 (เกอปูเลาวันโปเซ็ก - จากส่วนของตำบลซิงเกิปเซอลาตัน) และอีก 3 แห่งใน ค.ศ. 2019 (บากุงเซอรุมปุน, เตอเมียงเปอซีซีร์ และกาตังบีดาเรอ - ทั้งหมดมาจากอำเภอเซอนายัง)
ตำบลทั้ง 13 แห่งแบ่งออกตามตารางข้างล่าง พร้อมพื้นที่และประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2010 และสำมะโน ค.ศ. 2020 และจำนวนประมาณอย่างเป็นทางการช่วงกลาง ค.ศ. 2023 ตารางนี้ยังรวมที่ตั้งศูนย์กลางตำบล จำนวนหมู่บ้านในแต่ละตำบล (รวมเป็น 75 เดซา ชนบท และ 9 เกอลูราฮัน ในเมือง) และรหัสไปรษณีย์
| ชื่อตำบล (เกอเจอมาตัน) | พื้นที่ใน ตร> กม. | ประชากรใน สำมะโน 2010 | ประชากรใน สำมะโน 2020 | ประชากร ประมาณ กลาง ค> ศ. 2023 | ศูนย์กลาง | จำนวน หมู่บ้าน | รหัส ไปรษณีย์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ซิงเกิปบารัต(a)   (ซิงเกิปตะวันตก) | 406.25 | 14,552 | 13,802 | 14,250 | รายา | 12 (b) | 29875 |
| เกอปูเลาวันโปเซ็ก   (หมู่เกาะโปเซ็ก) | 43.13 | (c) | 3,046 | 3,070 | โปเซ็ก | 3 | 29876 |
| ซิงเกิป (d) | 127.51 | 26,647 | 23,201 | 23,620 | ดาโบ | 6 (e) | 29871 |
| ซิงเกิปเซอลาตัน   (ซิงเกิปใต้) | 155.38 | (f) | 2,447 | 2,580 | เรอซัง | 4 (g) | 29878 |
| ซิงเกิปเปอซีซีร์   (ซิงเกิปชายฝั่ง) | 95.10 | (f) | 4,785 | 4,960 | ลันจุต | 6 | 29870 |
| ลิงกา (h) | 379.66 | 16,651 | 12,171 | 12,600 | ดายิก | 11 (i) | 29872 |
| (เกาะ) เซอลายาร์ | 41.85 | (j) | 3,422 | 3,440 | เปอนูบา | 4 | 29877 |
| ลิงกาตีมูร์   (ลิงกาตะวันออก) | 128.83 | (j) | 3,819 | 5,000 | ซูไงปีนัง | 6 | 29872 |
| ลิงกาอูตารา (k)   (ลิงกาเหนือ) | 361.32 | 9,701 | 10,843 | 9,980 | ปันจูร์ | 12 (b) | 29874 |
| เซอนายัง (l) | 179.86 | 18,693 | 6,034 | 6,020 | เซอนายัง | 5 (b) | 29873 |
| บากุงเซอรุมปุน | 140.91 | (m) | 7,466 | 7,700 | เรอไจ | 6 | 29873 |
| เตอเมียงเปอซีซีร์   (เตอเมียงชายฝั่ง) | 104.51 | (m) | 3,594 | 3,710 | ตาจูร์บีรู | 3 | 29873 |
| กาตังบีดาเรอ | 39,58 | (m) | 4,003 | 4,100 | เบอนัน | 5 | 29873 |
| รวม | 2,203.89 | 86,244 | 98,633 | 101,030 | ลิงกา | 84 |  |
หมายเหตุ: (a) อำเภอซิงเกิปมี 47 เกาะ (b) รวมหนึ่ง เกอลูราฮัน (ศูนย์กลางตำบล)

(c) ประชากรของตำบลเกอปูเลาวันโปเซ็กใหม่ใน ค.ศ. 2010 รวมเข้ากับตำบลซิงเกิปบารัตที่แยกออกไปใน ค.ศ. 2018 
(d) ตำบลซิงเกิปมี 32 เกาะ. (e) ประกอบด้วย 3 เกอลูราฮัน (ดาโบ, ดาโบลามา และซูไงลุมปูร์) และ 3 เดซา
(f) ประชากรของตำบลซิงเกิปเซอลาตันและซิงเกิปเปอซีซีร์ใหม่ใน ค.ศ. 2010 รวมเข้ากับตำบลซิงเกิปที่แยกออกไปใน ค.ศ. 2012
(g) รวมหนึ่ง เกอลูราฮัน (เบอร์เลียน) (h) ตำบลลิงกามี 71 เกาะ (i) รวม 2 เกอลูราฮัน - ดายิกและดายิกเซอปินจัน 
(j) ประชากรของตำบลเซอลายาร์และลิงกาตีมูร์ใหม่ใน ค.ศ. 2010 รวมเข้าในอำเภอลิงกาที่แยกออกไปใน ค.ศ. 2012
(k) ตำบลิงกาอูตารามี 12 เกาะ (l) ตำบลเซอนายัง (รวมสามตำบลใหม่ที่แยกใน ค.ศ. 2019) มี 324 เกาะ

(m) ประชากรของตำบลบากุงเซอรุมปุน ตาเมียงเปอซีซีร์ และกาตังบีดาเรอใหม่ใน ค.ศ. 2010 รวมเข้ากับตำบลเซอนายังที่แยกออกไปใน ค.ศ. 2019
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว อำเภอลิงกา จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Singkep Community Website
Descriptions of all the major Riau Islands
0°16′S 104°29′E﻿ / ﻿0.267°S 104.483°E﻿ / -0.267; 104.483
เขตเศรษฐกิจจำเพาะภูเขียว

ภาพจำลองนครภูเขียว แขวงคำม่วน
เขตเศรษฐกิจจำเพาะภูเขียว (ลาว: ເຂດເສດຖະກິດສະເພາະທ່າແຂກ; Phoukhyo specific economic zone "PSEZ") ตั้งอยู่ในบริเวณเมืองท่าแขก ห่างตัวเมือง 5 กิโลเมตรทางทิดใต้ตามถนนหมายเลข R13 และ R12 ชื่งมีข้อได้เปรียบในการลงทุน เพราะไม่ไกลจากท่าเรือน้ำลืกหวุงอ๋างในประเทศเวียดนาม."PSEZ" มีเนื้อที่ 4,850 ha หรือ 30,312.5 ไร่  โครงการนี้จะสามารถรองรับการลงทุนทั้งนิติบุคคล  ภายในประเทศ และต่างประเทศ ชื่งจะถูกให้พัฒนาให้เป็นเมืองที่ทันสมัย เมืองอุตสาหกรรม การค้า โลจิสติกส์ การท่องเที่ยวครบวงจร ที่จะประกอบด้วยสำนักงาน องค์กร ระบบสาธารณสุข การศึกษา โรงแรมห้าดาว ศูนย์ประชุมที่ทันสมัย ที่พัก   และ การบริการต่างๆ
เขตเศรษฐกิจจำเพาะท่าแขก

เขตเศรษฐกิจจำเพาะท่าแขก (ลาว: ເຂດເສດຖະກິດສະເພາະທ່າແຂກ; Thakhek specific economic zone "TSEZ") ตั้งอยู่บริเวณใกล้สะพานมิตรภาพ 3 (นครพนม-คำม่วน) ชื่งมีเนื้อที่ 1,035 ha หรือ 6,468.75 ไร่  โครงการนี้จะสามารถรองรับการลงทุนทั้งนิติบุคคล  ภายในประเทศ และต่างประเทศ ชื่งจะถูกให้พัฒนาให้เป็นเมืองที่ทันสมัย ที่ประกอบด้วยสำนักงาน องค์กร ระบบสาธารณสุข การค้า โรงแรม ศูนย์ประชุม ที่พัก โลจิสติกส์ และ การบริการต่างๆ
อาณาจักรสิงหะส่าหรี

อาณาจักรสิงหะส่าหรี (ชวา: ꦏꦫꦠꦺꦴꦤ꧀ꦱꦶꦔ꧀ꦲꦱꦫꦶ, อักษรโรมัน: Karaton Singhasari หรือ Karaton Singosari, อินโดนีเซีย: Kerajaan Singasari) มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองสิงหะส่าหรี เป็นอาณาจักรบนเกาะชวาตะวันออกใน ค.ศ. 1222 ถึง 1292 ซึ่งสืบทอดต่อจากอาณาจักรเกอดีรีในฐานะอาณาจักรที่โดดเด่นในชวาตะวันออก
ก่อตั้ง

สิงหะส่าหรีถูกก่อตั้งโดยเกิน อาเราะ (ค.ศ. 1182-1227/1247) ผู้ซึ่งปรากฏชื่อในนิทานพื้นบ้านยอดนิยมในเขตชวากลางและตะวันออก เรื่องราวชีวิตส่วนใหญ่ของพระองค์และประวัติศาสตร์ช่วงต้นของสิงหะสาหรีนั้นมาจากพงศาวดารปาราราตอน ซึ่งมีบางส่วนที่เป็นตำนาน เกิน อาเราะเป็นบุตรกำพร้าพ่อของหญิงนามว่า เกิน เอินเดาะ (บางตำนานกล่าวว่าว่า พระองค์เป็นพระโอรสของพระพรหม) ในอาณาจักรเกอดีรี
เกิน อาเราะขึ้นมามีอำนาจจากการเป็นข้ารับใช้ให้กับตุงกุล อาเมอตุง เจ้าเมืองตูมาเปิล (ใกล้เขตเมืองมาลังปัจจุบัน) แล้วกลายเป็นผู้ปกครองเกาะชวาโดยปกครองจากเกอดีรี ถือกันว่าพระองค์เป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ราจาซาทั้งสายสิงหะส่าหรีและสายมัชปาหิต พระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์โดยอานูซาปาตี เพื่อล้างแค้นจากการที่พระองค์ฆ่าตุงกุล อาเมอตุงบิดาของตน ปันหยี โตะฮ์จายา พระราชโอรสของเกิน อาเราะ ลอบปลงพระชนม์อานูซาปาตี แต่ก็ครองราชย์ได้ไม่กี่เดือนใน ค.ศ. 1248 ก่อนที่พระภาติยะจะก่อกบฏ ร่วมกับรังงา วูนี กับมาฮีชา ชัมปากา แล้วรังงา วูนีและมาฮีชาชัมปากาจึงร่วมกันปกครองในนามวิษณุวัฒนะกับนรสิมหฺมูรตี
กษัตริย์สิงหะส่าหรี

เกิน อาเราะ ค.ศ. 1222–1227
อานูซาปาตี ค.ศ. 1227–1248
ปันหยี โตะฮ์จายา ค.ศ. 1248
วิษณุวัฒนะ-นรสิมหฺมูรตี.ศ. 1248–1268
เกอร์ตาเนอการา ค.ศ. 1268–1292
อ่านเพิ่ม

Saidihardjo, Dr. M. Pd., A.M, Sardiman, Drs., Sejarah untuk SMP, Tiga Serangkai, Solo, 1987, 4th reprint edition in 1990
แหล่งข้อมูลอื่น

The Origins of Rajasa Dynasty
Beginnings to 1500: The Old Kingdoms and the Coming of Islam, a timeline of Indonesian history until 1500 AD
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ลำดับวงศ์ตระกูลของราชวงศ์ราจาซา พระราชวงศ์ของสิงหะส่าหรีกับมัชปาหิต โดยมีการเน้นสีผู้ปกครองกับระยะเวลารัชกาล
อาสนวิหารพนมเปญ

| อาสนวิหารคริสตราชา พนมเปญ |
| --- | --- |
อาสนวิหารพนมเปญ

th
 11°34′31″N 104°55′01″E﻿ / ﻿11.5752°N 104.917°E﻿ / 11.5752; 104.917
ที่ตั้ง: ถนนพระมุนีวงศ์ เขตรึฮ์เซ็ยแกว พนมเปญ
ประเทศ: ประเทศกัมพูชา
นิกาย: โรมันคาทอลิก
ประวัติ
สถานะ: อาสนวิหาร
สถาปัตยกรรม
สถานะการใช้งาน: ถูกทำลาย
รูปแบบสถาปัตย์: กอทิกแบบฝรั่งเศส
แล้วเสร็จ: พ.ศ. 2470
รื้อถอนเมื่อ: เมษายน พ.ศ. 2518
การปกครอง
มุขมณฑล: เขตมิสซังพนมเปญ
อาสนวิหารคริสตราชา พนมเปญ (ฝรั่งเศส: Cathédrale du Christ-Roi de Phnom Penh) หรือโดยย่อว่า อาสนวิหารพนมเปญ (เขมร: រាជធានីភ្នំពេញវិហារ) เป็นโบสถ์คริสต์ชนิดอาสนวิหารในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา อาสนวิหารแห่งนี้เริ่มก่อสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในยุคที่กัมพูชาเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส โดยมีสถาปัตยกรรมใกล้เคียงกับอาสนวิหารแร็งส์ในประเทศฝรั่งเศส อาสนวิหารถูกทำลายลงในช่วงสงครามกลางเมืองกัมพูชา
ประวัติ

อาสนวิหารคริสตราชา พนมเปญ น่าจะถูกสร้างในช่วงเวลาที่กัมพูชาตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสช่วง พ.ศ. 2406 ตัวโบสถ์ตั้งอยู่ถนนพระมุนีวงศ์ เขตรึฮ์เซ็ยแกว ใจกลางกรุงพนมเปญ ด้านหลังของอาสนวิหารใกล้ชายฝั่งแม่น้ำโขง และอยู่ไม่ไกลจากวัดพนมมากนัก ในเขตของอาสนวิหารนี้ประกอบด้วยวังของมุขนายก และหอสมุดประจำโบสถ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ยกย่องอาสนวิหารพนมเปญว่าเป็น "มรดกทางสถาปัตยกรรมของฝรั่งเศส"
อาสนวิหารพนมเปญแปรสภาพเป็นค่ายผู้ลี้ภัยรึฮ์เซ็ยแกวตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2513 เพื่อรองรับผู้ลี้ภัยชาวเวียดนามเหนือจำนวน 10,000 คน ที่อพยพเข้ามาในช่วงสงครามเวียดนาม ครั้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2515 เกิดสงครามกลางเมืองกัมพูชา มีการสู้รบกันระหว่างสาธารณรัฐเขมรกับเขมรแดง ครั้งหนึ่งมีจรวดของเขมรแดงสองลูกตกที่หลังอาสนวิหาร แต่ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ และถูกโจมตีด้วยจรวดอีกครั้งในเดือนมกราคม พ.ศ. 2517 ซึ่งครั้งนี้ตัวอาสนวิหารได้รับความเสียหาย
ที่สุดฝ่ายเขมรแดงกลายเป็นผู้ชนะสงครามกลางเมือง และเข้าครองกรุงพนมเปญเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2518 โดยเปลี่ยนประเทศเป็นรัฐอเทวนิยม มีการประกาศว่าจะย้อนให้ประเทศกลับไปสู่ปีศูนย์ ต่อต้านและทำลายระบอบทุนนิยม ศาสนา หรือสิ่งที่ทำให้หวนคำนึงถึงการตกเป็นอาณานิคม ด้วยเหตุนี้อาสนวิหารพนมเปญจึงกลายเป็นสิ่งก่อสร้างแห่งแรกที่รัฐบาลเขมรแดงทำลายลง ตัวอาคารถูกทำลายลงด้วยหิน คงเหลือแต่ลานกว้าง ไม่เหลือร่องรอยของอาสนวิหารอยู่เลย ป่าช้าคาทอลิกซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กัน ก็ถูกเปลี่ยนเป็นสวนกล้วย ส่วนหนังสือในหอสมุดประจำโบสถ์ ถูกนำออกมาเผากลางสนามหญ้า อาสนวิหารพนมเปญนี้ถือเป็นโบสถ์คริสต์หนึ่งในเจ็ดสิบสามแห่งจากทั่วประเทศ ที่ถูกเขมรแดงทำลายใน พ.ศ. 2518
หลังเขมรแดงสิ้นอำนาจ มีการจัดงานคริสต์มาสขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2522 บนลานกว้างซึ่งในอดีตเคยเป็นที่ตั้งอาสนวิหารพนมเปญ  ปัจจุบันพื้นที่บริเวณดังกล่าวแปรสภาพเป็นที่ตั้งของศาลากลางกรุงพนมเปญ
สถาปัตยกรรม

อาสนวิหารพนมเปญสร้างด้วยสถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศส ผนังด้านนอกทาด้วยสีเหลืองสด ก่อด้วยอิฐแดง เหนือประตูเข้าอาสนวิหารมีรูปพระนางมารีย์พรหมจารี ทำจากหินทราย มีข้อความจารึกไว้ว่า "ราชินีแห่งความยุติธรรม ความรัก และสันติ"  สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลือจากการทำลายอาสนวิหารของพวกเขมรแดงคือระฆังภายในอาสนวิหาร ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาสนวิหารพนมเปญ
วัดพนม แลเห็นอาสนวิหารพนมเปญและแม่น้ำโขง
ภายในอาสนวิหารพนมเปญ