stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไม่มีเชิง
การจัดหมวดหมู่ > เรขาคณิต

ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงเรขาคณิตมีพื้นฐานมาจากรูปทรงเรขาคณิต เช่น วงกลมและสี่เหลี่ยมที่เกือบจะสมบูรณ์แบบ ลักษณะทั่วไปคือตัว 'O' ตัวพิมพ์ใหญ่เกือบเป็นวงกลม จุดยอดตัวพิมพ์ใหญ่ 'N' แบบแหลมและแหลมและตัวอักษรตัวพิมพ์เล็ก 'a' ที่มี "ชั้นเดียว" ตัว 'M' มักจะถูกพ่นและมีตัวพิมพ์ใหญ่ที่มีความกว้างต่างกันตามแบบจำลองคลาสสิก
ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงเรขาคณิตมีต้นกำเนิดในประเทศเยอรมนีในช่วงทศวรรษปี ค.ศ. 1920 ความพยายามในช่วงแรก ๆ สองครั้งในการออกแบบประเภทเรขาคณิตเกิดขึ้นโดย Herbert Bayer และ Jakob Erbar ซึ่งทำงานตามลำดับเกี่ยวกับ Universal Typeface (ยังไม่ได้เผยแพร่ในเวลานั้น แต่ฟื้นคืนชีพในรูปแบบดิจิทัลในชื่อ Architype Bayer ) และ Erbar ( ป. 1925 )  ในปี 1927 Futura โดย Paul Renner ได้รับการเผยแพร่โดยได้รับเสียงชื่นชมและความนิยมอย่างมาก
ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงเรขาคณิตได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษปี ค.ศ. 1920 และ 1930 เนื่องจากมีการออกแบบที่สะอาดตาและทันสมัย และมีการพัฒนาการออกแบบและการฟื้นฟูทางเรขาคณิตใหม่ ๆ มากมายตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา รูปแบบทางเรขาคณิตที่โดดเด่นในยุคนั้น ได้แก่ Kabel, Semplicità, Bernhard Gothic, Nobel และ Metro ; การออกแบบใหม่ในรูปแบบนี้ ได้แก่ ITC Avant Garde, Brandon Grotesque, Gotham, Avenir, Product Sans, HarmonyOS Sans และ Century Gothic ตัวอักษรซานเซอริฟทรงเรขาคณิตจำนวนมากในยุคนั้น เช่น ที่ประพันธ์โดยโรงเรียนศิลปะเบาเฮาส์ (พ.ศ. 2462-2476) และศิลปินโปสเตอร์สมัยใหม่ ล้วนเป็นอักษรลายมือและไม่ได้ตัดเป็นโลหะในเวลานั้น
แรงบันดาลใจหลากหลายแนวสำหรับหลายประเภทที่จัดอยู่ในแนว "เรขาคณิต" ในการออกแบบคือรูปทรงที่เรียบง่ายของตัวอักษรที่แกะสลักหรือลายฉลุบนโลหะและพลาสติกในอุตสาหกรรม ซึ่งมักจะเป็นไปตามโครงสร้างที่เรียบง่าย และบางครั้งเรียกว่า "เส้นตรง" (rectilinear) สำหรับการใช้แนวตั้งตรง และเส้นแนวนอน การออกแบบที่เรียกว่าเรขาคณิตในหลักการแต่ไม่ได้สืบทอดมาจากไทป์เฟซ Futura, Erbar และ Kabel เจ้าเก่าได้แก่ Bank Gothic, DIN 1451, Eurostile และ Handel Gothic พร้อมด้วยแบบอักษรหลายแบบที่ออกแบบโดย Ray Larabie
การจัดหมวดหมู่ > มนุษยนิยม

ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงมนุษยนิยมได้รับแรงบันดาลใจจากรูปแบบตัวอักษรแบบดั้งเดิม เช่น ตัวพิมพ์ใหญ่รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสโรมัน ไทป์เฟซแบบมีเชิงดั้งเดิม และการประดิษฐ์ตัวอักษร หลายตัวมีตัวเอียงแท้แทนที่จะเป็นตัวเอียงเทียม มีตัวแฝด และแม้กระทั่งสวอช (swash) ด้วย การออกแบบเพื่อมนุษยนิยมในยุคแรก ๆ คือแบบอักษรจอห์นสตันของเอ็ดเวิร์ด จอห์นสตันในปี 1916 และหนึ่งทศวรรษต่อมาก็มี Gill Sans (Eric Gill, 1928)  โดยเอ็ดเวิร์ด จอห์นสตัน ผู้เป็นช่างอักษรวิจิตร โดยอาชีพ ได้รับแรงบันดาลใจจากรูปแบบตัวอักษรคลาสสิก โดยเฉพาะตัวพิมพ์ใหญ่บนคอลัมน์ทราจัน
การออกแบบแบบมนุษยนิยมมีความแตกต่างมากกว่าการออกแบบแบบโกธิกหรือเรขาคณิต การออกแบบแบบมนุษยนิยมบางแบบมีการปรับระยะเส้นขีด (เส้นขีดที่มีความกว้างแตกต่างกันอย่างชัดเจนตามแนวเส้น) หรือการสลับเส้นหนาและเส้นบาง ซึ่งรวมถึง แบบอักษร Optima (1958) ของ Hermann Zapf ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ซึ่งเป็นแบบอักษรที่ออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อให้เหมาะสำหรับทั้งการแสดงผลและข้อความเนื้อหา การออกแบบแบบมนุษยนิยมบางแบบอาจมีรูปทรงเรขาคณิตมากกว่า ดังเช่นใน Gill Sans และจอห์นสตัน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวพิมพ์ใหญ่) เช่นเดียวกับตัวพิมพ์ใหญ่ของโรมัน มักมีพื้นฐานมาจากจตุรัสที่สมบูรณ์แบบ ครึ่งจัตุรัส และวงกลม โดยมีการเปลี่ยนแปลงความกว้างอย่างมาก การออกแบบทางสถาปัตยกรรมบางส่วนเหล่านี้อาจดูแข็งเกินไปสำหรับข้อความเนื้อหา  ส่วนอื่น ๆ เช่น ซินแทกส์ , Goudy Sans และ Sassoon Sans มีลักษณะคล้ายกับลายมือ ไทป์เฟซแบบมีเชิง หรือการประดิษฐ์ตัวอักษรมากกว่า
Frutiger ตั้งแต่ปี 1976 มีอิทธิพลอย่างยิ่งในการพัฒนาไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงมนุษยนิยมสมัยใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการออกแบบที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้อ่านได้ง่ายเป็นพิเศษเหนือการพิจารณาการออกแบบอื่น ๆ ทั้งหมด หมวดหมู่นี้ขยายตัวอย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 ส่วนหนึ่งเป็นผลจากการต่อต้านความนิยมอย่างล้นหลามของ Helvetica และ Univers และยังเนื่องมาจากความต้องการ แบบอักษรคอมพิวเตอร์ที่อ่านง่ายบนจอคอมพิวเตอร์ความละเอียดต่ำ    การออกแบบจากช่วงเวลานี้มีไว้สำหรับการพิมพ์ ได้แก่ FF Meta, Myriad, Thesis, Charlotte Sans, Bliss, Skia และ Scala Sans ในขณะที่การออกแบบที่พัฒนาขึ้นสำหรับการใช้งานคอมพิวเตอร์ ได้แก่ Tahoma ของ Microsoft, Trebuchet, Verdana, Calibri และ Corbel เช่นเดียวกับ Lucida Grande ฟิร่า แซนส์ และ ดรอยด์ แซนส์ การออกแบบซานเซอริฟตามหลักมนุษยนิยม (หากมีการจัดสัดส่วนและเว้นระยะห่างอย่างเหมาะสม) เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการใช้งานบนหน้าจอหรือในระยะไกล เนื่องจากการออกแบบสามารถให้รูรับแสงกว้างหรือแยกระหว่างจังหวะ ซึ่งไม่ใช่ลักษณะทั่วไปของการออกแบบที่แปลกประหลาดและวิรูปใหม่ .
การจัดหมวดหมู่ > อื่น ๆ

เนื่องจากความหลากหลายของไทป์เฟซแบบไม่มีเชิง ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงจำนวนมากจึงไม่สามารถจปดอยู่ในหมวดหมู่ข้างต้นได้ ตัวอย่างเช่น Neuzeit S มีอิทธิพลทั้งแบบวิรูปใหม่และเรขาคณิต เช่นเดียวกับ URW Grotesk ของ Hermann Zapf วิทนีย์ ผสมผสานอิทธิพลระหว่างมนุษยนิยมและวิรูป ในขณะที่คลาวิกา เป็นการออกแบบทางเรขาคณิตที่ไม่ได้อิงจากวงกลม ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงที่มีไว้สำหรับป้าย เช่น Transport และ Tern (ทั้งคู่ใช้กับป้ายจราจร) อาจมีคุณสมบัติที่ผิดปกติเพื่อเพิ่มความชัดเจนและสร้างความแตกต่างให้กับอักขระ เช่น ตัวพิมพ์เล็ก 'L' ที่มีเส้นโค้งหรือ 'i' ที่มีเชิงอยู่ใต้จุด
การจัดหมวดหมู่ > อื่น ๆ > ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงมอดูเลต

ประเภทย่อยเฉพาะของไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงคือประเภทของไทป์เฟซเช่น Rothbury, Britannic, Radiant และ National Trust โดยมีการเปลี่ยนแปลงความกว้างของเส้นขีดอย่างเห็นได้ชัด สิ่งเหล่านี้เรียกว่า ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิง'มอดูเลต', 'เน้น' หรือ 'คอนทราสต์ สูง' ('modulated', 'stressed' หรือ 'high-contrast') ในปัจจุบันมักจัดอยู่ในประเภทมนุษยนิยม แม้ว่าจะเกิดขึ้นก่อนจอห์นสตัน อันเป็นไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงที่เริ่มต้นประเภทมนุษยนิยมสมัยใหม่ก็ตาม สิ่งเหล่านี้อาจได้รับแรงบันดาลใจจากแหล่งที่มาภายนอกการพิมพ์ เช่น ตัวอักษรพู่กันหรือการประดิษฐ์ตัวอักษร
แกลเลอรี่

Simple carving, Cornwall, 1689
Dublin 1848, caps-only heading with crossed V-form 'W'
Corset advertisement using multiple grotesque typefaces, United States, 1886
Light sans-serif being used for text, Germany, 1914
Small art-nouveau flourishes on 'v' and 'w'. Ljubljana, 1916.
Italic, Dublin, 1916
Nearly monoline and stroke-modulated sans; Austrian war bond poster, 1916
Broad block capitals. Hungarian film poster, 1918.
Monoline sans-serif with art-nouveau influenced tilted 'e' and 'a'. Embedded umlaut at top left for tighter linespacing.
Art Deco thick block inline sans-serif capitals, inner details kept very thin. France, 1920s.
Berthold Block, a thick German sans-serif with shortened descenders, allowing tight linespacing. Switzerland, 1928.
Artistic sans-serif keeping curves to a minimum (the line 'O Governo do Estado'), Brazil, 1930
Lightly modulated sans-serif lettering on a 1930s poster, pointed stroke endings suggesting a brush
Geometric sans-serif capitals, with sharp points on 'A' and 'N'. Australia, 1934.
Dwiggins' Metrolite and Metroblack typefaces, geometric types of the style popular in the 1930s
Stencilled lettering apparently based on Futura Black, 1937
A 1940s American poster. The curve of the 'r' is a common feature in grotesque typefaces, but the 'single-storey' 'a' is a classic feature of geometric typefaces from the 1920s onwards.
1952 Jersey holiday events brochure, using the popular Gill Sans-led British style of the period
Swiss-style poster using Helvetica, 1964. Tight spacing characteristic of the period.
Ultra-condensed industrial sans-serif in the style of the 1960s; Berlin, 1966
Neo-grotesque type, Switzerland, 1972: Helvetica or a close copy. Irregular baseline may be due to using transfers.
Tightly-spaced ITC Avant Garde; 1976
Governmental poster using Univers, 1980
Anti-nuclear poster, 1982
1997 film festival poster, Ankara
Distorted sans-serif in the "grunge typography" style, Ankara, 2002
Letterpress poster by Alan Kitching, 2015
ดูเพิ่ม

ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงในเอเชียตะวันออก
เน้น (ตัวพิมพ์)
รายชื่อไทป์เฟซแบบไม่มีเชิง
San Serriffe เรื่องตลกวันเอพริลฟูลส์โดยหนังสือพิมพ์ เดอะการ์เดียน
แหล่งข้อมูลอื่น

Sanserif: การค้นหาตัวอย่าง (บรรยายโดย James Mosley)
แหล่งที่มาที่แท้จริงของ sans (บรรยายถึง ATypI โดย Jon Melton)
Sans Serif ในฝรั่งเศส: The Early Years (1834–44) (บรรยายโดย fr:Sébastien Morlighem )
พาโนรามา: reassesment [ตามต้นฉบับ]   ประเภทโปสเตอร์สมัยศตวรรษที่ 19 (นำเสนอโดย Pierre Pané-Farré ถึง Ésad Amiens)
วิรูป: การกำเนิดของ Sans Serif สมัยใหม่ในประเภทของศตวรรษที่สิบเก้า (บรรยายที่ Cooper Union โดย Sara Soskolne )
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ 
Akzidenz-Grotesk เปิดตัวครั้งแรกโดย H. Berthold AG ในปี 1890 มันเป็นไทป์เฟซแบบวิรูปเยอรมันยอดนิยมที่มี 'g' ชั้นเดียว
เฮลเวติกาเปิดตัวครั้งแรกโดย Haas Type Foundry (ในชื่อ Neue Haas Grotesk) ในปี 1957 เป็นตัวอย่างของไทป์เฟซวิรูปใหม่
Futura เปิดตัวครั้งแรกโดย Bauer Type Foundry ในปี 1927 เป็นตัวอย่างของไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงเรขาคณิต
ซินแทกส์ เปิดตัวครั้งแรกโดย D. Stempel AG ในปี 1969 เป็นตัวอย่างของไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงมนุษยนิยม
Rothbury ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงมอดูเลตรุ่นแรก ๆ จากปี 1915 ลายเส้นมีความกว้างแตกต่างกันมาก
โยฮันเนิส เฟอร์เมร์

| โยฮันเนิส เฟอร์เมร์ |
| --- | --- |
รายละเอียดภาพวาด The Procuress (ป. 1656) เชื่อกันว่าเป็นภาพเหมือนตนเองของเฟอร์เมร์
เกิด: โยฮันเนิส เฟอร์เมร์ เข้ารับบัพติศมา 31 ตุลาคม ค.ศ. 1632 เดลฟท์ ฮอลแลนด์ สาธารณรัฐดัตช์
เสียชีวิต: 15 ธันวาคม ค.ศ. 1675(1675-12-15) (43 ปี) เดลฟท์ ฮอลแลนด์ สาธารณรัฐดัตช์
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม
ผลงานเด่น: ผลงานที่ได้รับการยอมรับในระดับสากล 34 ชิ้น
ขบวนการ: ยุคทองของเนเธอร์แลนด์   บารอก
โยฮันเนิส ไรเนียส์โซน เฟอร์เมร์ (ดัตช์: Johannes Reynierszoon Vermeer) หรือ โยฮัน เฟอร์เมร์ (Johan Vermeer; 31 ตุลาคม ค.ศ. 1632 - 15 ธันวาคม ค.ศ. 1675) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ มีผลงานในด้านศิลปะบาโรก มักวาดภาพที่แสดงถึงชีวิตประจำวันธรรมดาของคน เขาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเดลฟท์ และเป็นจิตรกรที่ประสบความสำเร็จพอสมควรในเมืองของเขา แต่ว่าไม่ได้ร่ำรวยเป็นพิเศษเพราะสร้างผลงานค่อนข้างน้อย ผลงานที่มีชื่อเสียงได้แก่ สาวใส่ต่างหูมุก ซึ่งเป็นภาพที่รู้จักกันในชื่อ "โมนาลิซาจากทางเหนือ"
เฟอร์เมร์ถูกลืมไปกว่าสองร้อยปี และกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งเมื่อนักวิจารณ์ศิลปะชื่อ ตอเร-เบือร์เกอร์ (Thoré-Bürger) เขียนบทความระบุภาพ 66 ภาพว่าเป็นของเขา (แต่มีเพียง 34 ภาพที่เป็นที่ยอมรับอย่างแน่นอนว่าเป็นของเขาในปัจจุบัน) ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาชื่อเสียงของเฟอร์เมร์ก็เริ่มโด่งดังขึ้น ได้รับการยกย่องว่าเป็นจิตรกรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ และเป็นที่ยอมรับในเรื่องเทคนิคการใช้แสงในผลงานของเขา
ชีวิต

โยฮันเนิส เฟอร์เมร์ เกิดมาในครอบครัวชนชั้นกลางในเมืองเดลฟท์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ และหลังจากนั้นไม่กี่วันเขารับศีลบัพติศมาเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1632 ถึงแม้ว่าเฟอร์เมร์จะมาจากครอบครัวโปรเตสแตนต์ แต่เขากลับแต่งงานกับกาตารีนา โบลเนิส ผู้ซึ่งนับถือนิกายโรมันคาทอลิก เขาทั้งสองย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของแม่ยายซึ่งมีฐานะร่ำรวยกว่า เฟอร์เมร์อาศัยอยู่ที่นั่นตลอดชีวิต โดยวาดภาพในห้องด้านหน้าบนชั้นสอง ภรรยาของเขาให้กำเนิดบุตร 15 คน
ประวัติของเฟอร์เมร์นั้นค่อนข้างจะคลุมเครือ เขาเป็นผู้ที่ทุ่มเทให้กับศิลปะเท่านั้น ข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตของเขานั้นมาจากการลงทะเบียน เอกสารทางการ และคำวิจารณ์จากศิลปินคนอื่น ๆ จึงทำให้ตอเร-เบือร์เกอร์เรียกเขาว่า สฟิงซ์แห่งเมืองเดลฟท์
รายชื่อภาพเขียนโดยเฟอร์เมร์

บทความหลัก: รายชื่อภาพเขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์
อ่านเพิ่ม

Liedtke, Walter (2009). The Milkmaid by Johannes Vermeer. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 978-1-58839-344-9.
Liedtke, Walter A. (2001). Vermeer and the Delft School. Metropolitan Museum of Art. ISBN 978-0-87099-973-4.
Kreuger, Frederik H. (2007). New Vermeer, Life and Work of Han van Meegeren. Rijswijk: Quantes. pp. 54, 218 and 220 give examples of Van Meegeren fakes that were removed from their museum walls. Pages 220/221 give an example of a non–Van Meegeren fake attributed to him. ISBN 978-90-5959-047-2. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 August 2010. สืบค้นเมื่อ September 21, 2009.
Singh, Iona (2012). "Vermeer, Materialism and the Transcendental in Art". from the book, Color, Facture, Art & Design. United Kingdom: Zero Books. pp. 18–40.
Schneider, Nobert (1993). Vermeer. Cologne: Benedikt Taschen Verlag. ISBN 3-8228-6377-7.
Sheldon, Libby; Nicola Costaros (February 2006). "Johannes Vermeer's 'Young woman seated at a virginal". The Burlington Magazine (vol. CXLVIII ed.) (1235).
Snyder, Laura J. (2015). Eye of the Beholder: Johannes Vermeer, Antoni van Leeuwenhoek, and the Reinvention of Seeing. New York: W. W. Norton. ISBN 978-0-393-07746-9.
Steadman, Philip (2002). Vermeer's Camera, the truth behind the masterpieces. Oxford University Press. ISBN 0-19-280302-6.
Wadum, J. (1998). "Contours of Vermeer".  ใน I. Gaskel and M. Jonker (บ.ก.). Vermeer Studies. Studies in the History of Art. Washington/New Haven: Center for Advanced Study in the Visual Arts, Symposium Papers XXXIII. pp. 201–223.
Wheelock, Arthur K., Jr. (1988) [1st. Pub. 1981]. Jan Vermeer. New York: Abrams. ISBN 0-8109-1737-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กจิตรกรรมโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ |
| --- | --- |
 พระเยซูในบ้านมาร์ธาและแมรี (ค.ศ. 1654–1655)  นักบุญแพร็กซิดิส (ราว ค.ศ. 1655)  ไดแอนาและผู้ติดตาม (ราว ค.ศ. 1655–1656)  โสเภณี (ค.ศ. 1656)  เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง (ค.ศ. 1657)  สตรีหลับ (ค.ศ. 1657)  ถนนสายเล็ก (ค.ศ. 1657/58)  เจ้าหน้าที่กับเด็กสาวหัวเราะ (ราว ค.ศ. 1657)  สตรีเทนม (ราว ค.ศ. 1658)  แก้วไวน์ (ค.ศ. 1658–1660)  สตรีกับแก้วไวน์ (ราว ค.ศ. 1659)  ทิวทัศน์เมืองเดลฟท์ (ค.ศ. 1659–1660)  สตรีถูกขัดจังหวะ (ค.ศ. 1660–1661)  สตรีใส่เสื้อสีน้ำเงินยืนอ่านจดหมาย (ค.ศ. 1663–1664)  บทเรียนดนตรี (ค.ศ. 1662/1665)  สตรีเล่นลูทริมหน้าต่าง (ราว ค.ศ. 1663)  สตรีกับสร้อยไข่มุก (ค.ศ. 1662–1664)  สตรีกับเหยือกน้ำ (ค.ศ. 1660–1662)  สตรีถือตาชั่ง (ค.ศ. 1662–1663)  สตรีเขียนจดหมาย (ค.ศ. 1665–1666)  สาวใส่ต่างหูมุก (ราว ค.ศ. 1665)  เล่นดนตรี (ค.ศ. 1665–1666)  ภาพเหมือนสตรีสาว (ค.ศ. 1666–1667)  ศิลปะของการเขียนภาพ (ค.ศ. 1666/1667)  เจ้านายและสาวใช้ (ค.ศ. 1667/1668)  สตรีใส่หมวกแดง (ค.ศ. 1668)  นักดาราศาสตร์ (ค.ศ. 1668)  นักภูมิศาสตร์ (ค.ศ. 1668/1669)  คนถักลูกไม้ (ค.ศ. 1669/1670)  จดหมายรัก (ค.ศ. 1669/1670)  สตรีเขียนจดหมายกับสาวใช้ (ค.ศ. 1670)  สตรีสาวหน้าเครื่องดนตรี (ราว ค.ศ. 1670–1672)  อุปมานิทัศน์ของความศรัทธา (ค.ศ. 1671/1674)  คนเล่นกีตาร์ (ค.ศ. 1672)  สตรียืนข้างเครื่องดนตรี (ค.ศ. 1673/1675)  สตรีนั่งหน้าเครื่องดนตรี (ค.ศ. 1673/1675) 
 รายชื่อภาพเขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์  ภาพเขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์  จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์ 
จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน ·  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ ·  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย ·  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ ·  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท ·  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ฟาโรห์อเปปิ

ฟาโรห์อาเปปิ (หรือ ไอเปปิ ในภาษาอียิปต์; ipp(i)) หรือ อาโพฟิส (กรีก: Ἄποφις ชื่อในรัชกาล Nebkhepeshre, Aaqenenre และ Aauserre) เป็นผู้ปกครองชาวฮิกซอสในอียิปต์ช่วงราชวงศ์ที่ 15 ถึงสิ้นสุดสมัยระหว่างกลางที่สองแห่งอียิปต์ บันทึกพระนามแห่งตูรินระบุว่าพระองค์ครองราชย์บริเวณส่วนบนของอียิปต์เป็นเวลา 40 ปี ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 16 ก่อน ค.ศ. แม้ว่าพระองค์ควบคุมเฉพาะอาณาจักรตอนล่าง ในทางปฏิบัติมีอำนาจเหนือดินแดนอียิปต์ส่วนใหญ่ พระองค์มีชีวิตนานกว่าฟาโรห์คาโมส ศัตรูทางใต้ แต่ไม่นานไปกว่าฟาโรห์อาโมสที่ 1
อ่านเพิ่ม

Goedicke, Hans (1986). The Quarrel of Apophis and Seqenenrec. San Antonio: Van Siclen. pp. 10–11, 31. ISBN 0-933175-06-X.
Goldwasser, Orly (2006). "King Apophis of Avaris and the Emergence of Monotheism".  ใน Czerny, Ernst; Hein, Irmgard; Hunger, Hermann; Melman, Dagmar; Schwab, Angela (บ.ก.). Timelines: Studies in Honour of Manfred Bietak. Orientalia Lovaniensia Analecta. Vol. 149/II. Leuven: Peeters. pp. 129–133. ISBN 978-90-429-1730-9.
การบุกครองนอร์ม็องดี

ปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด (อังกฤษ: Operation Overlord) เป็นชื่อรหัสของ การรุกรานนอร์ม็องดี คือการรบระหว่างกองทัพฝ่ายอักษะนาซีเยอรมนีที่ประจำการอยู่ในยุโรปตะวันตก กับกองกำลังสัมพันธมิตรกว่า 3 ล้านนายที่ทำการบุกข้ามช่องแคบอังกฤษมาจากฐานที่ตั้งชั่วคราวในแนวรบที่อยู่ทางตอนใต้ของประเทศอังกฤษ (ส่วนใหญ่มาจากเมืองพอร์ทสมัธ) มายังหัวหาดนอร์ม็องดีในฝรั่งเศสที่กองทัพเยอรมนียึดมาได้ เริ่มต้นขึ้นในวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2487 (เรียก ดีเดย์)
กองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรนั้นประกอบไปด้วยทหารจากหลายประเทศด้วยกันได้แก่สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และแคนาดา นอกจากนี้ทหารจากกองกำลังฝรั่งเศสเสรีและโปแลนด์ก็ได้รวมเข้ากับกองกำลังสัมพันธมิตรด้วย เมื่อทหารที่ทำการจู่โจมจากเกาะอังกฤษเข้าสู่ฝรั่งเศสได้แล้ว ยังมีกองทหารจากหลายประเทศเข้ามาร่วมกับพันธมิตรหลังจากนั้นด้วย ได้แก่ เบลเยียม เชโกสโลวาเกีย กรีซ เนเธอร์แลนด์ และนอร์เวย์
การบุกหัวหาดนอร์ม็องดีอย่างแท้จริงเริ่มต้นตั้งแต่คืนวันที่ 5 มิถุนายน โดยมีเครื่องบินทิ้งพลร่มและเครื่องร่อนลงมา และกองทัพอากาศฝ่ายพันธมิตรเริ่มเปิดการทิ้งระเบิดใส่กองทัพเยอรมันที่ประจำอยู่ตามเมืองริมชายฝั่งของฝรั่งเศส รวมถึงการยิงปืนใหญ่จากเรือรบพันธมิตร จนกระทั่งการบุกข้ามทะเลของกองกำลังหลักเริ่มต้นขึ้นในตอนเช้าของวันที่ 6 และดำเนินต่อไปอีก 2 เดือน จนถึงการปลดปล่อยกรุงปารีสในตอนปลายของเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2487 ที่ปิดฉากการรบนี้ลง
แผนการครั้งนี้ ถูกกำหนดวันไว้คือวันที่ 5 มิถุนายน โดยจะมีพลร่มลงไปหลังแนวก่อน คือวันที่ 4 มิถุนายน แต่สภาพอากาศเลวร้าย จึงเลื่อนมาอีก 1 วัน เมื่อถึงเที่ยงคืนวันที่ 5 มิถุนายน พลร่ม และเครื่องร่อนได้ลงหลังแนวรบ เพื่อตัดกำลัง และ คุมสะพาน ไม่ให้พวกเยอรมันที่อยู่หลังแนวรบ ส่งกำลังมาหน้าแนวได้ทัน ได้มีการทิ้งหุ่นพลร่มปลอมในบางจุดด้วย
เมื่อเช้าวันที่ 6 มิถุนายน กองทัพเรือขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก ยาตราเข้ามาในอ่าวนอร์ม็องดี บนหาดมีเครื่องกีดขวางมากมาย ทำให้แม้แต่เรือเล็กก็ไม่สามารถเข้าหาตัวหาดได้มากนัก เมื่อขึ้นไปบนหาด ถูกต่อต้านโดยปืนใหญ่ ปืนกลหนัก เครื่องยิงลูกระเบิด และปืนต่อต้านรถถังเป็นจำนวนมาก ทั้งยังมีรั้วลวดหนาม คูดักรถถัง และระเบิดบนหาด ทำให้ทหารเสียชีวิตจำนวนมากก่อนจะยึดหัวหาดได้ โดยเฉพาะที่หาดโอมาฮา
แต่สภาพอากาศที่เริ่มดีขึ้นทัศนวิสัยการมองดีขึ้นและบวกกับน้ำลงทำให้เห็นสิ่งกีดขวางและทุ่นระเบิดและกับระเบิดจึงทำให้ ทหารฝ่ายพันธมิตร สามารถทำลายและหลีกเลี่ยงกับระเบิดและสิ่งกีดขวาง
ประวัติ

สงครามโลกครั้งที่สอง นั้นเริ่มต้นขึ้นเมื่ออดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำของเยอรมนีได้ประกาศสงครามกับโปแลนด์และสั่งเคลื่อนพลจำนวนมหาศาลบุกโปแลนด์ โดยใช้กลยุทธการบุกแบบการโจมตีสายฟ้าแลบ (Blitzkrieg) ในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2482 (ค.ศ. 1939) และสามารถยึดโปแลนด์ได้อย่างรวดเร็ว ขอบเขตของสงครามได้ขยายออกไปเมื่อเยอรมนีประกาศสงครามและทำการบุกนอร์เวย์ เดนมาร์ก เนเธอร์แลนด์ เบลเยียม และลักเซมเบิร์ก จนกระทั่งกองทัพเยอรมันสามารถยึดฝรั่งเศสได้สำเร็จ ทำให้เยอรมนีเป็นผู้ครอบครองยุโรปตะวันตกได้ทั้งหมด ยกเว้นเกาะบริเตนใหญ่ของสหราชอาณาจักร ที่ในตอนนี้เป็นเพียงชาติเดียวที่เผชิญหน้ากับนาซีเยอรมัน และเสี่ยงต่อการถูกบุกโดยเยอรมนีมากที่สุด แต่ก่อนที่จะทำการบุกเกาะอังกฤษ กองทัพเยอรมันพยายามที่จะทำลายกองทัพอากาศของสหราชอาณาจักรเสียก่อน เพื่อช่วงชิงความเหนือกว่าทางอากาศซึ่งจะทำให้การบุกเกาะอังกฤษง่ายยิ่งขึ้น และเปิดศึกแห่งบริเตนกับสหราชอาณาจักร
ผลการรบที่ออกมากลับเป็นชัยชนะของสหราชอาณาจักรภายใต้การนำของวินสตัน เชอร์ชิลล์ ทำให้กองทัพอากาศนาซีอ่อนแอลงอย่างมากและเบนความสนใจจากการยึดเกาะบริเตนไปยังการบุกสหภาพโซเวียตแทน เปิดโอกาสให้สหราชอาณาจักรได้ตั้งหลัก และผูกมิตรกับสหรัฐอเมริกา และสหภาพโซเวียตที่ในขณะนี้ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เมื่อกองทัพเยอรมันสามารถบุกทะลวงดินแดนโซเวียตได้อย่างรวดเร็ว แต่ท้ายที่สุดแล้วสามารถยับยั้งกองทัพเยอรมันไว้ได้ที่มอสโก และเริ่มทำการโจมตีสวนกลับ จนสามารถยึดดินแดนโซเวียตที่เยอรมนียึดมาได้แทบทั้งหมด ในปี พ.ศ. 2486 เยอรมนีกลับตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในสงคราม และฝ่ายพันธมิตรที่มีกำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มคิดแผนการที่จะตอบโต้การรุกรานของเยอรมนีด้วยการโจมตีส่วนใดส่วนหนึ่งของยุโรปตะวันตก ท้ายที่สุดในการประชุมที่เตหะราน ที่สามผู้นำหลัก (ประธานาธิบดีแฟรงกลิน ดี. รูสเวลต์จากสหรัฐอเมริกา นายกรัฐมนตรีวินสตัน เชอร์ชิลล์จากสหราชอาณาจักร และโจเซฟ สตาลินจากสหภาพโซเวียตของฝ่ายสัมพันธมิตรตกลงที่จะเปิดการโจมตีที่หัวหาดนอร์มองดีฝรั่งเศส ตามข้อเรียกร้องของโซเวียตขอให้เปิดแนวรบที่สอง เพื่อลดความกดดันแนวรบทางตะวันออก และเพื่อบีบให้ฝ่ายอักษะต้องกระจายกำลังออกไปทั้งแนวรบตะวันออกและตะวันตก
อ่านเพิ่ม

Ambrose, Stephen E. (1969). The Supreme Commander: The War Years of General Dwight D. Eisenhower. Garden City, NY: Doubleday. OCLC 660826327.
Foot, M. R. D. (1984). SOE: An Outline History of the Special Operations Executive 1940–1946. London: BBC Publications. ISBN 978-0-563-20193-9.
Keegan, John (1982). Six Armies in Normandy. New York: Penguin Books. ISBN 978-0-14-005293-0.
Matloff, Maurice (1959). Strategic Planning for Coalition Warfare, 1943–1944. Washington, DC: Center of Military History, United States Army.
Montgomery, Bernard (1946). Normandy to the Baltic. London: Hutchinson. OCLC 637320842.
Neillands, Robin (2002). The Battle of Normandy, 1944. London: Cassell. ISBN 978-0-304-35837-3.
Ryan, Cornelius (1959). The Longest Day: June 6, 1944. New York: Simon & Schuster. OCLC 1175409.
Whitlock, Flint (2004). The Fighting First: The Untold Story of The Big Red One on D-Day. Boulder: Westview. ISBN 978-0-8133-4218-4.
Zaloga, Steven (2001). Operation Cobra 1944: Breakout from Normandy. Osprey Campaign Series #88. Oxford: Osprey. ISBN 978-1-84176-296-8.
49°25′05″N 01°10′35″W﻿ / ﻿49.41806°N 1.17639°W﻿ / 49.41806; -1.17639
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  NARA
มหัศจรรย์มนต์รักเจ้าชายกบ

| มหัศจรรย์มนต์รักเจ้าชายกบ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: รอน เคลเมนท์  จอห์น มัสเกอร์
เขียนบท: รอน เคลเมนท์  จอห์น มัสเกอร์  ร็อบ เอ็ดเวิร์ดส์ (บทภาพยนตร์) รอน เคลเมนท์  จอห์น มัสเกอร์  เกร็ก เอิร์บ  เจสัน โอเรมแลนด์ ดอน ฮอล (เนื้อเรื่อง)
อำนวยการสร้าง: ปีเตอร์ เดล เวโช  จอห์น ลาสซีเตอร์ (ผู้อำนวยการผลิต)
นักแสดงนำ: อนิกา โนนี่ โรส  บรูโน่ แคมโปส  คีธ เดวิด  ไมเคิล-ลีออน วูลีย์  จิม คัมมิงส์  เจนนิเฟอร์ ลูอิส  จอห์น กูดแมน  โอปราห์ วินฟรีย์  เจนนิเฟอร์ โคดี้  ปีเตอร์ บาร์ตเลตต์   เทร์เรนซ์ ฮาวเวิร์ด
ตัดต่อ: เจฟฟ์ ดราไฮม์
ดนตรีประกอบ: แรนดี้ นิวแมน
บริษัทผู้สร้าง: วอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันสตูดิโอส์ 
ผู้จัดจำหน่าย: วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์
วันฉาย: 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 (2009-11-25) (รอบปฐมทัศน์ลอสแองเจลิส) 11 ธันวาคม ค.ศ. 2009 (2009-12-11)
ความยาว: 97 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 105 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 234,173,293 ดอลลาร์สหรัฐ
มหัศจรรย์มนต์รักเจ้าชายกบ (อังกฤษ: The Princess and the Frog) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวแอนิเมชั่น มิวสิคัล โรแมนติก แฟนตาซี ตลก ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2009 ผลิตโดยวอลท์ดิสนีย์แอนนิเมชันสตูดิโอ จัดจำหน่ายโดยวอลท์ดิสนีย์พิคเจอร์ส ถือเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องยาวของดิสนีย์ลำดับที่ 49 เนื้อเรื่องดัดแปลงจากวรรณกรรมเรื่องเดอะฟร็อกพรินเซสโดยเอลิซาเบธ ดอว์สัน เบเกอร์ ซึ่งดัดแปลงมาจากนิทานกริมม์เรื่องเจ้าชายกบอีกทีหนึ่ง