stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต
หลักสูตรในระดับปริญญาตรี

ดูเรื่องการรับสมัครเข้าศึกษาต่อที่ระบบการคัดเลือกกลาง TCAS
บทความหลัก: การรับบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย § เกณฑ์การคัดเลือกและกระบวนการ TCAS
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต มี 11 หลักสูตร ดังนี้
| --- | --- |
 1. หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (ค.บ.) สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย  สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ศึกษา  สาขาวิชาดนตรีศึกษา  สาขาวิชาพลศึกษา  สาขาวิชาเคมี  สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป  สาขาวิชาภาษาไทย  สาขาวิชาภาษาอังกฤษ  สาขาวิชาสังคมศึกษา  สาขาวิชาคณิตศาสตร์ 2. หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.) สาขาวิชาภาษาจีนเพื่อการสื่อสาร  สาขาวิชาภาษาไทย  สาขาวิชาภาษาอังกฤษ  สาขาวิชาสารสนเทศศาสตร์และบรรณารักษศาสตร์  สาขาวิชาการพัฒนาชุมชน  สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยวและบริการ 3. หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.) สาขาวิชาคณิตศาสตร์ประยุกต์  สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์  สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ  สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม  สาขาวิชาวิทยาศาสตร์  สาขาวิชาเทคโนโลยีการประมง  สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร  สาขาวิชาการจัดการทรัพยากรเกษตรเพื่อการท่องเที่ยว:  4. หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต (บธ.บ.) สาขาวิชาการตลาด  สาขาวิชาการบริหารทรัพยากรมนุษย์  สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ  หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต  สาขาวิชาการจัดการธุรกิจโรงแรม  สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยวและบริการหลักสูตรนานาชาติ  สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยวทางทะเล 5. หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต (รป.บ.) สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ 6. หลักสูตรเทคโนโลยีบัณฑิต (ทล.บ.) สาขาวิชาเทคโนโลยีอุตสาหการ  สาขาวิชาเทคโนโลยีสถาปัตยกรรม  สาขาวิชาการจัดการพืชสวนและภูมิทัศน์ 7. หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต (น.บ.) หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต 8. หลักสูตรบัญชีบัณฑิต (บช.บ.) สาขาวิชาการบัญชี 9. หลักสูตรนิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) สาขาวิชานิเทศศาสตร์ 10. หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต (ศป.บ.) สาขาวิชาเทคโนโลยีและนวัตกรรมการออกแบบ  สาขาวิชาศิลปะการจัดการแสดง  สาขาวิชาทัศนศิลป์ 11. หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (ส.บ.) สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์
ระดับบัณฑิตศึกษา

เป็นการศึกษาระดับปริญาโท (มหาบัณฑิต) และปริญญาเอก (ดุษฎีบัณฑิต)
มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต จังหวัดตรัง และจังหวัดกระบี่

เป็นโครงการจัดการศึกษาสำหรับบุคคลทั่วไป ปรับปรุงจากโครงการจัดการศึกษาสำหรับบุคคลประจำการ (กศ.บป.) และโครงการให้การศึกษาและฝึกอมรบครูและบุคคลากรทางการศึกษาประจำการ (อคป.) ที่มีอยู่เดิม เปิดสอน 7 หลักสูตร ที่จังหวัดตรัง และจังหวัดกระบี่ ดังนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต
| ด ค กมหาวิทยาลัยราชภัฏ |
| --- | --- |
สัญลักษณ์: พระราชลัญจกร • วันราชภัฏ
กลุ่มรัตนโกสินทร์: จันทรเกษม • ธนบุรี • บ้านสมเด็จเจ้าพระยา  • พระนคร • สวนสุนันทา
กลุ่มภาคกลาง: กาญจนบุรี • เทพสตรี • นครปฐม • พระนครศรีอยุธยา • เพชรบุรี • ราชนครินทร์ • รำไพพรรณี • วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ • หมู่บ้านจอมบึง
กลุ่มภาคเหนือ: กำแพงเพชร • เชียงราย • เชียงใหม่ • นครสวรรค์ • พิบูลสงคราม • เพชรบูรณ์ • ลำปาง • อุตรดิตถ์
กลุ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือ: ชัยภูมิ • นครราชสีมา • บุรีรัมย์ • มหาสารคาม • ร้อยเอ็ด • เลย • ศรีสะเกษ • สกลนคร • สุรินทร์ • อุดรธานี • อุบลราชธานี
กลุ่มภาคใต้: นครศรีธรรมราช • ภูเก็ต • ยะลา • สงขลา • สุราษฎร์ธานี
อดีตมหาวิทยาลัยราชภัฎ: นครพนม • สวนดุสิต • กาฬสินธุ์
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีงบประมาณ พ.ศ. ๒๕๖๘, เล่ม ๑๔๑ ตอนที่ ๕๙ ก หน้า ๒๖, ๓๐ กันยายน ๒๕๖๗
↑  ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง แต่งตั้งอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต (นายหิรัญ ประสารการ)
ดอกแคแสด ดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ

| --- | --- |
Sisaket Rajabhat University
ตราพระราชลัญจกร สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
ชื่อเดิม: สถาบันราชภัฏศรีสะเกษ
ชื่อย่อ: มรภ.ศก. / SSKRU
คติพจน์: ความรู้คู่คุณธรรม น้อมนำศาสตร์พระราชา สู่การพัฒนาที่ยั่งยืน
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547; 20 ปีก่อน (2547-06-15)
สังกัดการศึกษา: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
สังกัดวิชาการ: คณะวิชา  6 ดูในบทความ  หน่วยงานสนับสนุน  60 ดูในบทความ 
งบประมาณ: 373,089,600 บาท (พ.ศ. 2567)
นายกสภาฯ: ดร. วิจารย์ สิมาฉายา
อธิการบดี: รองศาสตราจารย์ ดร. ประกาศิต อานุภาพแสนยากร
อาจารย์: 266 คน (พ.ศ. 2567)
บุคลากรทั้งหมด: 551 คน (พ.ศ. 2567)
ผู้ศึกษา: 9,136 คน (พ.ศ. 2565)
ที่ตั้ง: เลขที่ 319 ถนนไทยพันทา ตำบลโพธิ์ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ 33000
เพลง: ลำดวนงามตา   ขาว-ทอง ผ่องพรรณ
ต้นไม้: ลำดวน
สี: ████ สีขาว สีทอง
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย
บทความหลัก: มหาวิทยาลัยราชภัฏ
มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ (เดิมชื่อ สถาบันราชภัฏศรีสะเกษ) เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ซึ่งตั้งอยู่ในจังหวัดศรีสะเกษ โดยเป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏในกลุ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เปิดสอนหลักสูตรระดับปริญญาตรีและระดับบัณฑิตศึกษาในสาขาต่างๆ  รวมทั้งดำเนินงานวิจัยและให้บริการทางวิชาการด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี ศิลปศาสตร์ สังคมศาสตร์ และมนุษยศาสตร์ เพื่อตอบสนองความต้องการของจังหวัดศรีสะเกษและจังหวัดใกล้เคียง ตลอดจนประเทศเพื่อนบ้านในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นแผ่นดินใหญ่ โดยเฉพาะเขตอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขงตอนล่าง
ประวัติ

การจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษาขึ้นในจังหวัดศรีสะเกษเริ่มดำเนินการตั้งแต่ใน พ.ศ. 2537 ตามข้อเสนอของจังหวัดศรีสะเกษและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีประชากรจำนวนมาก  ในแต่ละปีจึงมีนักเรียนนักศึกษา ที่สำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายหรือเทียบเท่าเป็นจำนวนมากแต่ยังไม่มีสถาบันอุดมศึกษาภายในจังหวัดเพื่อการศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้น  ประกอบกับเป็นจังหวัดทีมีศักยภาพสูงสามารถพัฒนาเป็นศูนย์กลางแห่งการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรม โดยมีความพร้อมทั้งที่ดินและงบประมาณสนับสนุนการจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษา ดังนั้น วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2540 นายสุขวิช รังสิตพลรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการได้เสนอคณะรัฐมนตรีมีมติอนุมัติให้จัดตั้ง "สถาบันราชภัฏศรีสะเกษ" ขึ้น และในปี พ.ศ. 2542 "โครงการจัดตั้งสถาบันราชภัฏศรีสะเกษ" ได้เริ่มรับนักศึกษาเป็นปีแรก โดยได้รับความร่วมมือสนับสนุนในระยะแรกจาก สถาบันราชภัฏสุรินทร์
ต่อมา เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง "สถาบันราชภัฏศรีสะเกษ"  ขึ้น และได้รับพระกรุณาจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โปรดเกล้าฯ ยกฐานะเป็น "มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ" ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2547
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย

ตราสัญลักษณ์รูปพระราชลัญจกรประจำพระองค์ รัชกาลที่ ๙
ต้นลำดวนและดอกลำดวน ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย
สีขาว-ทอง สีประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ
ตราสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย คือ รูปตราพระราชลัญจกรประจำพระองค์ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่พระราชทานให้แก่มหาวิทยาลัยราชภัฏ มีลักษณะเป็นตรางา รูปไข่ ประกอบด้วยวงกงจักร กลางวงกงจักรมีอักขระเป็นตัว อุ หรือเลข ๙ ประดิษฐานอยู่ร่วมกับรูปพระที่นั่งอัฏฐทิศอุทุมพรราชอาสน์ ภายใต้เศวตฉัตร ๗ ชั้น องค์ประกอบดังกล่าวรายล้อมด้วยรัศมี อันมีความหมายว่า "มีพระบรมเดชานุภาพในแผ่นดิน"   ตราพระราชลัญจกร อยู่ภายในวงล้อมของกรอบรูปทรงรี 2 วง พื้นที่ด้านบนของกรอบมีอักษรภาษาไทยข้อความว่า "มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ"  ด้านล่างเป็นอักษรภาษาอังกฤษข้อความว่า "SISAKET RAJABHAT UNIVERSITY"  ตราสัญลักษ์ดังกล่าวประกอบด้วยสี 5 สี แต่ละสีสื่อความหมายดังนี้
██ สีน้ำเงิน หมายถึง สถาบันพระมหากษัตริย์ผู้ให้กำเนิด และพระราชทานนาม “มหาวิทยาลัยราชภัฏ” อันแปลว่า นักปราชญ์แห่งพระราชา
██ สีเขียว หมายถึง แหล่งที่ตั้งของมหาวิทยาลัยในแหล่งธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่สวยงาม
██ สีทอง หมายถึง ความเจริญรุ่งเรืองทางภูมิปัญญา
██ สีส้ม หมายถึง ความรุ่งเรืองทางศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นที่ก้าวไกล
██ สีขาว หมายถึง ความคิดอันบริสุทธิ์ของนักปราชญ์แห่งพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สอดคล้องกับคำว่า ราชภัฏ ซึ่งมีความหมายว่า ปราชญ์ของพระราชา
สีประจำมหาวิทยาลัย คือ ขาว - ทอง  หมายถึง   มหาวิทยาลัยที่พร้อมด้วยความสงบ ร่มเย็น มีระเบียบและสมานสามัคคี สมกับเป็นสถานศึกษา แหล่งผลิตบัณฑิตที่มีความรู้และคุณธรรม
พระพุทธรูปประจำมหาวิทยาลัย คือ พระพุทธราชภัฏมุนีศรีสะเกษ ซึ่งได้รับพระมหากรุณาธิคุณพระราชทานจาก พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
ต้นไม้และดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัย คือ  "ต้นลำดวนและดอกลำดวน"
โครงสร้างการบริหารและหน่วยงานภายใน

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  สำนัก/สถาบัน/กองงาน สำนักงานอธิการบดี  กองกลาง  กองนโยบายและแผน  กองวิทยบริการ  กองวิเทศสัมพันธ์  งานอำนวยการ  งานบริการการศึกษา  งานพัฒนานักศึกษา  งานนโยบายและแผน  งานวิจัยและพัฒนา  งานศิลปวัฒนธรรม  |  ฝ่าย ธุรการและสารบัญ  บริหารงานบุคคล  การคลัง  พัสดุ  อาคารสถานที่ ยานพาหนะ ภูมิทัศน์และสิ่งแวดล้อม  ประชุมและพิธีการ  ประชาสัมพันธ์  หลักสูตรและแผนการเรียน  มาตรฐานและประกันคุณภาพการศึกษา  ส่งเสริมวิชาการ  วิทยบริการและสารสนเทศ  เทคโนโลยรสารสนเทศและเครือข่าย  หอพักนักศึกษา |  ศูนย์ ศูนย์ศรีสะเกษศึกษา  ศูนย์ฝึกประสบการณ์วิชาชีพ (โรงแรมศรีพฤทธาลัย และสัมมนาคาร)  ศูนย์เตรียมความพร้อมสู่ประชาคมอาเซียน (ASEAN)  ศูนย์นวัตกรรมสื่อเพื่อการพัฒนา (CMID)   สถานีวิทยุกระจายเสียงมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ (ระบบ เอฟ.เอ็ม. ความถี่ 91.0 MHz) |
ทำเนียบนายกสภามหาวิทยาลัยและอธิการบดี

| มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
นายกสภามหาวิทยาลัย
| ลำดับ  (สมัย)  | รูป | รายนาม | ตำแหน่ง | สถานะสถานศึกษา | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| 1 |  | นายบุญชง วีสมหมาย | นายกสภามหาวิทยาลัย | มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ | 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2547 |
| 2 |  | นายจิโรจน์  โชติพันธ์ | นายกสภามหาวิทยาลัย | มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ | พ.ศ. 2548 - พ.ศ. 2555 |
| 3 |  | รองศาสตราจารย์ธง รุญเจริญ | นายกสภามหาวิทยาลัย | มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ | พ.ศ. 2555 - พ.ศ. 2558 |
| 4 |  | ดร.ศรีวรรณ เกียรติสุรนนท์ | นายกสภามหาวิทยาลัย | มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ | พ.ศ. 2558 - พ.ศ. 2562 |
| 5 |  | ดร.วิจารย์ สิมาฉายา | นายกสภา มหาวิทยาลัย | มหาวิทยาลัยราชภัฏ         ศรีสะเกษ | พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน |

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
รายนามอธิการบดี
| ลำดับ  (สมัย)  | รูป | รายนาม | ตำแหน่ง | สถานะสถานศึกษา | วาระการดำรงตำแหน่ง |

| 1 |  | ผู้ช่วยศาสตราจารย์กนก โตสุรัตน์ | รักษาการแทน อธิการบดี | สถาบันราชภัฏศรีสะเกษ | 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 - 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 |
| 1 |  | ผู้ช่วยศาสตราจารย์กนก โตสุรัตน์ | อธิการบดี | สถาบันราชภัฏศรีสะเกษ | 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 - 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 |
| 1 |  | ผู้ช่วยศาสตราจารย์กนก โตสุรัตน์ | รักษาการแทน อธิการบดี | สถาบันราชภัฏศรีสะเกษ | 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 - 24 มกราคม พ.ศ. 2548 |
| 1 |  | ผู้ช่วยศาสตราจารย์กนก โตสุรัตน์ | อธิการบดี | มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ | 24 มกราคม พ.ศ. 2548 - 22 มกราคม พ.ศ. 2555 |
| 2 |  | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ประกาศิต อานุภาพแสนยากร | อธิการบดี | มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ | 23 มกราคม พ.ศ. 2555 - ปัจจุบัน |
แหล่งข้อมูลอื่น

งานรับสมัครนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ เก็บถาวร 2020-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา เก็บถาวร 2006-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมหาวิทยาลัยราชภัฏ |
| --- | --- |
สัญลักษณ์: พระราชลัญจกร • วันราชภัฏ
กลุ่มรัตนโกสินทร์: จันทรเกษม • ธนบุรี • บ้านสมเด็จเจ้าพระยา  • พระนคร • สวนสุนันทา
กลุ่มภาคกลาง: กาญจนบุรี • เทพสตรี • นครปฐม • พระนครศรีอยุธยา • เพชรบุรี • ราชนครินทร์ • รำไพพรรณี • วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ • หมู่บ้านจอมบึง
กลุ่มภาคเหนือ: กำแพงเพชร • เชียงราย • เชียงใหม่ • นครสวรรค์ • พิบูลสงคราม • เพชรบูรณ์ • ลำปาง • อุตรดิตถ์
กลุ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือ: ชัยภูมิ • นครราชสีมา • บุรีรัมย์ • มหาสารคาม • ร้อยเอ็ด • เลย • ศรีสะเกษ • สกลนคร • สุรินทร์ • อุดรธานี • อุบลราชธานี
กลุ่มภาคใต้: นครศรีธรรมราช • ภูเก็ต • ยะลา • สงขลา • สุราษฎร์ธานี
อดีตมหาวิทยาลัยราชภัฎ: นครพนม • สวนดุสิต • กาฬสินธุ์
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
รองศาสตราจารย์ ดร.ประกาศิต อานุภาพแสนยากร อธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ
จอห์น เอฟ. เคนเนดี
การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี (ค.ศ. 1961–1963)

จอห์น เอฟ. เคนเนดี ได้เข้าพิธีสาบานตนเป็นประธานาธิบดีคนที่ 35 ในเช้าของวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1961 ในพิธีรับตำแหน่งของเขา เขาได้พูดเกี่ยวกับความจำเป็นที่ชาวอเมริกันทุกคนจะต้องเป็นพลเมืองที่กระตือรือร้น โดยกล่าวว่า "อย่าถามว่าประเทศของคุณทำอะไรให้คุณได้บ้าง ให้ถามว่าคุณสามารถทำอะไรเพื่อประเทศของคุณได้บ้าง" เขาขอให้ประเทศต่างๆ ในโลกร่วมมือกันต่อสู้กับสิ่งที่เขาเรียกว่า "ศัตรูทั่วไปของมนุษย์: การปกครองแบบเผด็จการ ความยากจน โรคภัยไข้เจ็บ และสงคราม"
“ทั้งหมดนี้จะไม่แล้วเสร็จในหนึ่งร้อยวันแรก และจะไม่แล้วเสร็จในหนึ่งพันวันแรก หรือในชีวิตของการบริหารนี้ หรือแม้แต่ในชีวิตของเราบนโลกใบนี้ แต่เราเริ่มต้นกันเถอะ” กล่าวโดยสรุปคือ เขาได้ขยายความปรารถนาของเขาไปสู่ความเป็นสากลมากขึ้น: "ในที่สุด ไม่ว่าคุณจะเป็นพลเมืองของอเมริกาหรือพลเมืองของโลก ขอมาตรฐานความแข็งแกร่งและการเสียสละที่สูงส่งจากเราที่นี่เช่นเดียวกับที่เราขอจากคุณ"
สุนทรพจน์นี้สะท้อนให้เห็นถึงความเชื่อมั่นของเคนเนดีว่าฝ่ายบริหารของเขาจะกำหนดเส้นทางที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ทั้งในนโยบายภายในประเทศและการต่างประเทศ ความแตกต่างระหว่างวิสัยทัศน์ในแง่ดีนี้กับแรงกดดันในการจัดการความเป็นจริงทางการเมืองรายวันทั้งในและต่างประเทศจะเป็นหนึ่งในความตึงเครียดหลักที่เกิดขึ้นในช่วงปีแรก ๆ ของการบริหารของเขา
เคนเนดีนำความแตกต่างในองค์กรมาสู่ทำเนียบขาวเมื่อเปรียบเทียบกับโครงสร้างการตัดสินใจของอดีตประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ เคนเนดีชอบโครงสร้างองค์กรของวงล้อที่มีซี่ล้อทั้งหมดที่นำไปสู่ประธานาธิบดี เขามีความพร้อมและเต็มใจในการตัดสินใจอย่างรวดเร็วตามความจำเป็นในสภาพแวดล้อมดังกล่าว เขาเลือกส่วนผสมของคนที่มีประสบการณ์และไม่มีประสบการณ์เพื่อทำหน้าที่ในคณะรัฐมนตรีของเขา โดยเขาได้กล่าวไว้ว่า"เราสามารถเรียนรู้งานของเราด้วยกัน"
การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี (ค.ศ. 1961–1963) > นโยบายภายในประเทศ

เคนเนดีเรียกนโยบายภายในประเทศของเขาว่า "พรมแดนแห่งใหม่" โดยให้คำมั่นสัญญาว่าจะให้ทุนรัฐบาลกลางเพื่อการศึกษา การรักษาพยาบาลสำหรับผู้สูงอายุ ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจแก่พื้นที่ชนบท และการแทรกแซงของรัฐบาลเพื่อหยุดยั้งภาวะเศรษฐกิจถดถอย เขายังสัญญาว่าจะยุติการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติ แม้ว่าวาระการประชุมของเขา ซึ่งรวมถึงการสนับสนุนโครงการการศึกษาผู้มีสิทธิเลือกตั้ง (VEP) ในปี ค.ศ. 2505 ทำให้เกิดความคืบหน้าเพียงเล็กน้อยในด้านต่างๆ เช่น มิสซิสซิปปี้ ซึ่ง "VEP สรุปว่าการเลือกปฏิบัตินั้นยึดติดอยู่มาก"
ในการแถลงนโยบายประจำปีต่อรัฐสภา ปี ค.ศ. 1963 เขาได้เสนอการปฏิรูปภาษีที่สำคัญและลดอัตราภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาจากช่วง 20-90% เป็นช่วง 14-65% รวมทั้งการลดอัตราภาษีนิติบุคคลจาก 52% เป็น 47% เคนเนดีเสริมว่าอัตราสูงสุดควรตั้งไว้ที่ 70% หากการหักเงินบางส่วนไม่ได้รับการยกเว้นสำหรับผู้มีรายได้สูง รัฐสภาสหรัฐไม่ได้ดำเนินการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1964 หลังจากที่เขาเสียชีวิตไปได้ 1 ปี เมื่ออัตราภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาสูงสุดลดลงเหลือ 70% และอัตราภาษีนิติบุคคลตั้งไว้ที่ 48%
เขาได้กล่าวกับสโมสรเศรษฐกิจแห่งนิวยอร์กในปี ค.ศ. 1963 ว่า "... ความจริงที่ขัดแย้งกันที่ว่าอัตราภาษีสูงเกินไปและรายได้ต่ำเกินไป และวิธีที่เหมาะสมที่สุดในการเพิ่มรายได้ในระยะยาวคือการลดอัตราในขณะนี้" รัฐสภาสหรัฐได้ลงคะแนนผ่านโครงการสำคัญๆของเคนเนดีเพียงบางส่วนเท่านั้นในการดำรงตำแหน่งของเขา แต่ก็ได้ลงคะแนนผ่านในปี ค.ศ. 1964 และ 1965 ในช่วงของประธานาธิบดีจอห์นสัน ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา
การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี (ค.ศ. 1961–1963) > นโยบายภายในประเทศ > ด้านเศรษฐกิจ

เคนเนดียุติช่วงนโยบายการคลังที่เข้มงวด และผ่อนคลายนโยบายการเงินเพื่อรักษาอัตราดอกเบี้ยและกระตุ้นการเติบโตของเศรษฐกิจ งบประมาณแรกของเขาในปี ค.ศ. 1961 ส่งผลให้เกิดการขาดดุลที่ไม่เกี่ยวกับสงครามและไม่ใช่ภาวะถดถอยครั้งแรกของประเทศ และเขาได้เป็นประธานในคณะกรรมาธิการงบประมาณของรัฐบาลชุดแรกที่มีมูลค่าสูงถึง 100 พันล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 1962 เศรษฐกิจซึ่งผ่านพ้นภาวะถดถอยมาสองครั้งในรอบสามปีและกำลังอยู่ในภาวะนี้เมื่อเคนเนดีเข้ารับตำแหน่ง เร่งตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดตลอดการบริหารของเขา โดยก่อนหน้านี้ในช่วงการบริหารของไอเซนฮาวร์ แม้จะมีอัตราเงินเฟ้อและอัตราดอกเบี้ยต่ำ แต่จีดีพีก็เติบโตขึ้นโดยเฉลี่ยเพียง 2.2% ต่อปี (แทบจะไม่มากกว่าการเติบโตของประชากรในขณะนั้น) และลดลง 1% ในช่วงสิบสองเดือนที่ผ่านมาของไอเซนฮาวร์
เศรษฐกิจได้พลิกผันและเจริญเติบโตในช่วงการบริหารของเคนเนดี GDP ขยายตัวเฉลี่ย 5.5% จากต้นปี ค.ศ. 1961 ถึงปลายปี ค.ศ. 1963 ขณะที่อัตราเงินเฟ้อทรงตัวที่ประมาณ 1% และการว่างงานลดลง การผลิตภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 15% และยอดขายยานยนต์เพิ่มขึ้น 40% อัตราการเติบโตของ GDP และอุตสาหกรรมนี้ ยังคงเติบโตไปจนถึงปี ค.ศ. 1969 และยังไม่มีการเติบโตของ GDP ที่มีระยาเวลายาวนานเช่นนี้
การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี (ค.ศ. 1961–1963) > นโยบายภายในประเทศ > ด้านขบวนการสิทธิพลเมือง

จุดจบอันวุ่นวายของการลงโทษที่เลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติของรัฐเป็นหนึ่งในปัญหาภายในประเทศที่เร่งด่วนที่สุดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 กฎหมายการแบ่งแยกจิมโครว์เป็นกฎหมายที่จัดตั้งขึ้นในรัฐภาคใต้ตอนล่าง ในปี ค.ศ. 1954 ศาลฎีกาของสหรัฐอเมริกาได้ตัดสินในคดีระหว่างบราวน์กับคณะกรรมการการศึกษาว่าการแบ่งแยกทางเชื้อชาติในโรงเรียนของรัฐนั้นขัดต่อรัฐธรรมนูญ โรงเรียนหลายแห่งโดยเฉพาะในรัฐทางใต้ ไม่เชื่อฟังคำตัดสินของศาลฎีกา และศาลยังห้ามไม่ให้มีการแบ่งแยกในสถานที่สาธารณะอื่น ๆ (เช่น รถประจำทาง ร้านอาหาร โรงภาพยนตร์ ห้องพิจารณาคดี ห้องน้ำ และชายหาด) แต่ก็ยังมีการแบ่งแยกต่อไป
เคนเนดีได้สนับสนุนการรวมกลุ่มทางเชื้อชาติและสิทธิพลเมือง ในระหว่างการหาเสียงในการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี ค.ศ. 1960 เขาโทรศัพท์ถึงคอเร็ตต้า สก็อตต์ คิง ภรรยาของมาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ ซึ่งถูกจำคุกอยู่ ณ ขณะนั้นจากการพยายามทานอาหารกลางวันที่เคาน์เตอร์ของห้างสรรพสินค้า และโรเบิร์ต เคนเนดี น้องชายของเขายังได้เรียกเออร์เนสต์ แวนไดเวอร์ ผู้ว่าการรัฐจอร์เจีย  ทำให้คิงได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำ ซึ่งทำให้ได้รับการสนับสนุนจากคนผิวดำเพิ่มเติมจากการสมัครรับเลือกตั้งของโรเบิร์ต เมื่อเข้ารับตำแหน่งในปี ค.ศ. 1961 เคนเนดีได้เลื่อนสัญญากฎหมายสิทธิพลเมืองที่เขาทำไว้ในขณะที่รณรงค์หาเสียงในปี ค.ศ. 1960 โดยตระหนักว่าพรรคเดโมแครตทางใต้ที่อนุรักษ์นิยมควบคุมการออกกฎหมายของรัฐสภา คาร์ล เอ็ม. บราวเออร์ นักประวัติศาสตร์ สรุปว่าการผ่านกฎหมายว่าด้วยสิทธิพลเมืองในปี ค.ศ. 1961 จะไม่เป็นผล ในช่วงปีแรกที่เขาดำรงตำแหน่ง เคนเนดีได้แต่งตั้งคนผิวสีหลายคนเข้ารับตำแหน่ง รวมถึงการแต่งตั้ง เทอร์กูด มาร์แชลล์ ทนายความด้านสิทธิพลเมืองเป็นตุลการของรัฐบาลกลางในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1961ในการแถลงนโยบายประจำปีต่อรัฐสภาครั้งแรกของเขาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1961 ประธานาธิบดีเคนเนดีกล่าวว่า "การปฏิเสธสิทธิตามรัฐธรรมนูญของเพื่อนชาวอเมริกันบางคนเนื่องมาจากเชื้อชาติ—ที่กล่องลงคะแนนและที่อื่นๆ—รบกวนจิตสำนึกของชาติ และทำให้เราต้องรับผิดชอบต่อความคิดเห็นของโลกว่าประชาธิปไตยของเราไม่เท่ากับสัญญาอันสูงส่งของมรดกของเรา" เคนเนดีเชื่อว่าขบวนการระดับรากหญ้าเพื่อสิทธิพลเมืองจะสร้างความโกรธเคืองแก่คนผิวขาวทางตอนใต้จำนวนมากและทำให้การผ่านกฎหมายสิทธิพลเมืองในสภาคองเกรส ซึ่งรวมถึงกฎหมายต่อต้านความยากจนยากขึ้น และทำให้เขาต้องห่างจากกฎหมายดังกล่าว
การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี (ค.ศ. 1961–1963) > นโยบายด้านต่างประเทศ > คิวบาและการบุกครองอ่าวหมู

บทความหลัก: การบุกครองอ่าวหมู
ฝ่ายบริหารของไอเซนฮาวร์ได้สร้างแผนการล้มล้างระบอบการปกครองของฟิเดล กัสโตรในคิวบา นำโดยสำนักข่าวกรองกลาง (CIA) ด้วยความช่วยเหลือจากกองทัพสหรัฐฯ แผนดังกล่าวมีไว้เพื่อการรุกรานคิวบาโดยกลุ่มกบฏต่อต้านการปฏิวัติซึ่งประกอบด้วยผู้ลี้ภัยชาวคิวบาที่ต่อต้านกัสโตรซึ่งได้รับการฝึกฝนจากสหรัฐอเมริกา นำโดยเจ้าหน้าที่ทหารของ CIA ความตั้งใจคือการรุกรานคิวบาและยุยงให้เกิดการจลาจลในหมู่ชาวคิวบาโดยหวังว่าจะขจัดกัสโตรออกจากอำนาจ โดยเคนเนดีได้อนุมัติแผนการบุกรุกครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1961
การบุกรุกอ่าวหมูเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1961 ชาวคิวบาที่ได้รับการฝึกฝนจากสหรัฐฯจำนวน 150 คนซึ่งมีชื่อว่า "Brigade 2506" ได้ลงจอดบนเกาะ โดยปราศจากการสนับสนุนทางอากาศของสหรัฐอเมริกา ผู้อำนวยการหน่วยข่าวกรองกลาง อัลเลน ดัลเลส กล่าวในภายหลังว่าพวกเขาคิดว่าประธานาธิบดีจะอนุมัติการดำเนินการใด ๆ ที่จำเป็นสำหรับเมื่อกองทหารอยู่บนพื้น
เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1961 รัฐบาลคิวบาได้จับกุมหรือสังหารผู้พลัดถิ่นที่บุกรุกเข้ามาและบังคับเคนเนดีให้เจรจาเพื่อปล่อยผู้รอดชีวิต 1,189 คน 20 เดือนต่อมา คิวบาปล่อยตัวเชลยที่ถูกจับกุมเพื่อแลกกับค่าอาหารและยามูลค่า 53 ล้านดอลลาร์ เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้กัสโตรรู้สึกระแวดระวังสหรัฐฯ และทำให้เขาเชื่อว่าจะมีการบุกรุกอีกครั้ง ริชาร์ด รีฟส์ นักเขียนชีวประวัติกล่าวว่า เคนเนดีมุ่งเน้นที่ผลสะท้อนทางการเมืองของแผนเป็นหลักมากกว่าการพิจารณาทางทหาร เมื่อไม่ประสบผลสำเร็จ เขาก็เชื่อว่าแผนนี้เป็นแผนที่จะทำให้เขาดูแย่ เขารับผิดชอบสำหรับความล้มเหลว โดยกล่าวว่า"เราโดนจัดการอย่างและเราสมควรได้รับมัน แต่บางทีเราอาจจะเรียนรู้อะไรบางอย่างจากมัน" เขาได้แต่งตั้งโรเบิร์ต เคนเนดี เพื่อเป็นประธานคณะกรรมการตรวจสอบสาเหตุของความล้มเหลว
ในปลายปีค.ศ. 1961 ทำเนียบขาวได้ก่อตั้งกลุ่มพิเศษ (เสริม) นำโดยโรเบิร์ต เคนเนดี และรวมถึงเอ็ดเวิร์ด แลนส์เดล เลขานุการโรเบิร์ต แมคนามารา และคนอื่นๆ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อโค่นล้มกัสโตรผ่านการจารกรรม การก่อวินาศกรรม และกลวิธีลับอื่นๆ โดยไม่เคยถูกจับได้ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1962 เคนเนดีปฏิเสธปฏิบัติการนอร์ธวูดส์ ข้อเสนอสำหรับการโจมตีด้วยวิธีการที่เรียกว่า"ธงเท็จ"หรือการกระทำที่กระทำโดยมีเจตนาที่จะปกปิดแหล่งที่มาของความรับผิดชอบที่แท้จริงและตำหนิอีกฝ่ายหนึ่งต่อเป้าหมายทางทหารและพลเรือนของสหรัฐฯ และกล่าวโทษรัฐบาลคิวบาเพื่อให้ได้รับการอนุมัติให้ทำสงครามกับคิวบา อย่างไรก็ตาม ฝ่ายบริหารยังคงวางแผนโจมตีคิวบาต่อไปในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1962
การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี (ค.ศ. 1961–1963) > นโยบายด้านต่างประเทศ > วิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา

บทความหลัก: วิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา
เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1962 เครื่องบินสอดแนม CIA U-2 ได้ถ่ายภาพการก่อสร้างไซต์ขีปนาวุธพิสัยกลางของโซเวียตในคิวบา ภาพถ่ายมีการนำมาแสดงต่อเคนเนดีเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม จึงมีความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่าขีปนาวุธมีลักษณะอุกอาจและด้วยเหตุนี้จึงถือเป็นภัยคุกคามทางนิวเคลียร์ในทันที เคนเนดีเผชิญกับภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากสหรัฐฯ โจมตีไซต์ดังกล่าว อาจนำไปสู่สงครามนิวเคลียร์กับสหภาพโซเวียต แต่ถ้าสหรัฐฯ ไม่ทำอะไรเลย สหรัฐฯ จะต้องเผชิญกับภัยคุกคามที่เพิ่มขึ้นจากอาวุธนิวเคลียร์ระยะใกล้ สหรัฐฯ จะแสดงให้โลกเห็นว่ามีความมุ่งมั่นในการป้องกันซีกโลกน้อยลง ในระดับบุคคล เคนเนดีจำเป็นต้องแสดงความมุ่งมั่นในการตอบสนองต่อครุชชอฟ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากการประชุมสุดยอดที่เวียนนา
สมาชิกสภาความมั่นคงแห่งสหรัฐอเมริกา (NSC) มากกว่า 1 ใน 3 เห็นด้วยกับการโจมตีทางอากาศโดยทันทีบนพื้นที่ขีปนาวุธ แต่สำหรับบางคนกลับนึกถึงภาพที่เคยเกิดขึ้นที่ "เพิร์ล ฮาร์เบอร์" นอกจากนี้ยังมีความกังวลจากประชาคมระหว่างประเทศว่าแผนการโจมตีเป็นปฏิกิริยาที่เกินจริงเนื่องจากไอเซนฮาวร์ได้วางขีปนาวุธ PGM-19 Jupiter ในอิตาลีและตุรกีในปี ค.ศ. 1958 นอกจากนี้ยังไม่สามารถรับรองได้ว่าการโจมตีจะได้ผล 100% ในการแข่งขันกับคะแนนเสียงข้างมากของสภาความมั่นคง เคนเนดีตัดสินใจกักบริเวณทางเรือ เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม เขาได้ส่งข้อความถึงครุชชอฟและประกาศการตัดสินใจทางทีวี โดยที่กองทัพเรือสหรัฐฯ จะหยุดและตรวจสอบเรือโซเวียตทุกลำที่เดินทางออกจากคิวบาตั้งแต่วันที่ 24 ตุลาคมเป็นต้นไป องค์การนานารัฐอเมริกันให้การสนับสนุนอย่างเป็นเอกฉันท์ในการถอดขีปนาวุธ ประธานาธิบดีแลกเปลี่ยนจดหมายสองชุดกับครุชชอฟแต่ไม่เป็นผล อู้ตั่น เลขาธิการสหประชาชาติ (UN) ขอให้ทั้งสองฝ่ายยกเลิกการตัดสินใจและเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการผ่อนคลาย ครุสชอฟเห็นด้วย แต่เคนเนดีไม่เห็นด้วย
ในวันที่ 28 ตุลาคม ครุชชอฟตกลงที่จะรื้อไซต์ขีปนาวุธภายใต้การตรวจสอบของสหประชาชาติ สหรัฐฯ ให้คำมั่นต่อสาธารณชนว่าจะไม่รุกรานคิวบา และตกลงเป็นการส่วนตัวที่จะถอดขีปนาวุธจูปิเตอร์ออกจากอิตาลีและตุรกี ซึ่งในตอนนั้นล้าสมัยและถูกแทนที่ด้วยเรือดำน้ำที่ติดตั้งขีปนาวุธ UGM-27 Polaris
วิกฤตครั้งนี้ทำให้โลกใกล้ชิดกับสงครามนิวเคลียร์มากกว่าทุกๆครั้ง ถือว่า "มนุษยชาติ" ของทั้งครุชชอฟและเคนเนดีมีชัย วิกฤตดังกล่าวทำให้ภาพลักษณ์ของความตั้งใจอเมริกันและความน่าเชื่อถือของประธานาธิบดีดีขึ้น คะแนนการความนิยมของเคนเนดีเพิ่มขึ้นจาก 66% เป็น 77% ทันทีหลังจากนั้น
การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี (ค.ศ. 1961–1963) > นโยบายด้านต่างประเทศ > ลาตินอเมริกาและคอมมิวนิสต์

เชื่อว่า "ผู้ที่ปฏิวัติอย่างสันติเป็นไปไม่ได้ จะทำให้การปฏิวัติรุนแรงหลีกเลี่ยงไม่ได้" เคนเนดีพยายามจำกัดการรับรู้ถึงภัยคุกคามของลัทธิคอมมิวนิสต์ในละตินอเมริกาด้วยการจัดตั้งกลุ่มพันธมิตรเพื่อความก้าวหน้า ซึ่งส่งความช่วยเหลือไปยังบางประเทศและแสวงหามาตรฐานด้านสิทธิมนุษยชนที่มากขึ้น  เขาทำงานอย่างใกล้ชิดกับ ลุยส์ มูนอซ มาริน ผู้ว่าการเปอร์โตริโกเพื่อการพัฒนากลุ่มพันธมิตรเพื่อความก้าวหน้าและเริ่มทำงานเพื่อส่งเสริมเอกราชของเปอร์โตริโก เขาทำงานอย่างใกล้ชิดกับ ลุยส์ มูนอซ มาริน ผู้ว่าการเปอร์โตริโกเพื่อพัฒนากลุ่มพันธมิตรเพื่อความก้าวหน้าและเริ่มทำงานต่อไปเพื่อเอกราชของเปอร์โตริโก
ฝ่ายบริหารของไอเซนฮาวร์ผ่าน สำนักข่าวกรองกลาง ได้เริ่มกำหนดแผนการลอบสังหารคาสโตรในคิวบาและราฟาเอล ตรูฮีโยในสาธารณรัฐโดมินิกัน เมื่อประธานาธิบดีเคนเนดีเข้ารับตำแหน่ง เขาได้สั่งการเป็นการส่วนตัวให้สำนักงานข่าวกรองว่าแผนใดๆ จะต้องรวมถึงการสามารถที่จะปฏิเสธโดยพอรับฟังได้โดยสหรัฐฯ และในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 ผู้นำสาธารณรัฐโดมินิกันถูกลอบสังหาร ในวันต่อมา ปลัดกระทรวงการต่างประเทศ เชสเตอร์ โบว์ลส์ ได้แสดงปฏิกิริยาอย่างระมัดระวัง และโรเบิร์ต เคนเนดี ผู้ซึ่งเห็นโอกาสของสหรัฐฯ จึงเรียกโบว์ลส์ว่า "ไอ้ขี้โรค" ต่อหน้าเขา
การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี (ค.ศ. 1961–1963) > นโยบายด้านต่างประเทศ > หน่วยสันติภาพสหรัฐอเมริกา

ในการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีครั้งแรกของเขา เคนเนดีขอให้รัฐสภาสหรัฐสร้างหน่วยสันติภาพสหรัฐอเมริกาขึ้น โดยมี พี่เขยของเขา ซาร์เจนท์ ชรีฟเวอร์ เป็นผู้กำกับคนแรก จากโครงการนี้ ชาวอเมริกันที่อาสาจะช่วยเหลือประเทศกำลังพัฒนาในสาขาต่างๆ เช่น การศึกษา เกษตรกรรม การดูแลสุขภาพ และการก่อสร้าง องค์กรมีสมาชิกเป็น 5,000 คนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1963 และ 10,000 คนในปีถัดมาและตั้งแต่ปี ค.ศ. 1961 ชาวอเมริกันกว่า 200,000 คนได้เข้าร่วมกองกำลังสันติภาพ ซึ่งเป็นตัวแทนของประเทศต่างๆ 139 ประเทศ
เหตุการณ์ลอบสังหาร

บทความหลัก : การลอบสังหารจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ประธานาธิบดีเคนเนดีถูกลอบสังหารในแดลลัส เวลา 12:30 น. เวลามาตรฐานกลาง (CST) ในวันศุกร์ที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 ขณะที่เขาอยู่ในเท็กซัสในการเดินทางทางการเมืองเพื่อลดความขัดแย้งในพรรคเดโมแครตระหว่าง ราล์ฟ ยาร์โบโรห์และดอน ยาร์โบโรห์ กับจอห์น คอนนัลลี ผู้ว่าการรัฐเท็กซัสซึ่งเป็นนักอนุรักษ์นิยม ขณะเดินทางในขบวนรถประธานาธิบดีผ่านตัวเมืองดัลลาส เขาถูกยิงที่ด้านหลังหนึ่งครั้ง กระสุนพุ่งออกจากลำคอของเขา และอีกครั้งหนึ่งเข้าที่ศีรษะ