จักรพรรดิซา ล็อง
พระราชประวัติ > รัชสมัย

ในสมัยราชวงศ์ก่อนหน้าทั้งหลายของเวียดนาม มีราชธานีอยู่ที่เวียดนามภาคเหนือโดยเฉพาะเมืองฮานอย แต่ในรัชสมัยของพระจักรพรรดิซา ล็องทรงรวบรวมเวียดนามได้หมดตั้งแต่เหนือจรดใต้ จึงทรงเลือกเมืองฟู้ซวนหรือเมืองเว้ซึ่งตั้งอยู่ในเวียดนามภาคกลางเป็นราชธานี เพื่อให้สะดวกในการปกครองประเทศ เมื่อปราบดาภิเษกขึ้นครองราชสมบัติแล้ว พระจักรพรรดิซา ล็องได้ทรงแต่งทุตานุทูตไปยังกรุงปักกิ่งเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีและขอพระราชทานการรับรองจากพระจักรพรรดิเจียชิ่งแห่งราชวงศ์ชิง โดยพระจักรพรรดิซา ล็องทรงทูลขออนุญาตเปลี่ยนชื่อประเทศจากเดิมชื่อว่า "ดั่ยเหวิยด" (Đại Việt, 大越) เปลี่ยนเป็น "นัมเหวิยด" (Nam Việt, 南越) พระจักรพรรดิเจียชิ่งไม่โปรดชื่อนัมเวียต จึงมีพระราชโองการให้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็น "เหวิยดนัม" (Việt Nam, 越南) จนนำไปสู่ชื่อของประเทศเวียดนามในปัจจุบัน
พระจักรพรรดิซา ล็องทรงปูนบำเหน็จขุนนางต่างที่ได้เคยช่วยเหลือพระองค์ในการกอบกู้ประเทศ โดยเฉพาะขุนนางชาวฝรั่งเศส ได้แก่ ฟิลิป วานีเย และฌ็อง-บาติสต์ แชโญ ซึ่งพระจักรพรรดิซา ล็องพระราชทานไพร่พลให้แก่ขุนนางฝรั่งเศสสองคนนี้อย่างมาก อย่างไรก็ตาม เนื่องจากทางการอาณานิคมฝรั่งเศสไม่อนุญาตให้ทัพเรือหลวงฝรั่งเศสเข้าช่วยกอบกู้เวียดนาม (กองทัพฝรั่งเศสที่มาถึงนั้นเป็นกองทัพที่บาทหลวงปีโญเรี่ยไรจัดจ้างขึ้นเอง) พระจักรพรรดิซา ล็องจึงมิได้ทรงยกดินแดนส่วนใดให้แก่ฝรั่งเศส
เนื่องจากราชวงศ์เต็ยเซินได้พยายามลดอิทธิพลของลัทธิขงจื้อในเวียดนามลง พระจักรพรรดิซา ล็องจึงทรงดำเนินนโยบายที่ตรงข้ามกันคือทรงส่งเสริมลัทธิขงจื้อให้เป็นศาสนาประจำชาติของเวียดนาม เฉกเช่นเดียวกับในสมัยราชวงศ์เล ทรงก่อตั้งโกว๊กตื๋อซ้าม (Quốc Tử Giám, 國子監) หรือราชบัณฑิตวิทยาลัยขึ้นที่เมืองฟู้ซวนใน ค.ศ. 1803 มีไว้เพื่อให้บัณฑิตต่าง ๆ จากทั่วประเทศเข้ามาศึกษาหลักปรัชญาของลัทธิขงจื้อ ใน ค.ศ. 1807 จักรพรรดิซา ล็องมีพระราชโองการให้จัดการสอบจอหงวนเพื่อคัดเลือกบัณฑิตเข้ารับราชการเป็นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์เหงียน
จักรพรรดิซา ล็องมีพระราชโองการให้ซินแสค้นหาชัยภูมิที่ดีในการสร้างพระราชวังแห่งใหม่ที่เมืองเว้ฟู้ซวน เริ่มสร้างพระราชวังเมืองเว้ หรือ ฮว่างถ่าญ (Hoàng thành, 皇城) ขึ้นใน ค.ศ. 1804 ตามแบบพระราชวังต้องห้ามของจีน ฮว่างถ่าญเป็นพระราชวังใหม่อันจะเป็นที่ประทับของฮว่างเด๊และพระราชวงศ์ไปจนตลอดสมัยราชวงศ์เหงียน
ทางด้านการปกครอง พระจักรพรรดิซา ล็องแม้ว่าจะทรงรวมเวียดนามไว้ทั้งหมดแต่มิได้ทรงรวบรวมอำนาจไว้ที่ศูนย์กลางแต่เพียงอย่างเดียว พระจักรพรรดิซา ล็องทรงมีอำนาจปกครองโดยตรงเฉพาะในเวียดนามภาคกลางเท่านั้น ในเวียดนามภาคเหนือและเวียดนามภาคใต้ทรงแต่งตั้งข้าหลวงไปปกครองต่างพระเนตรพระกรรณ ซึ่งข้าหลวงเหล่านั้นมีอำนาจสิทธิ์ขาดอยู่ในพื้นที่ของตน ในเวียดนามภาคเหนือทรงแต่งตั้ง บั๊กถ่าญ (Bắc Thành) ไปปกครองที่เมืองฮานอย และในเวียดนามภาคใต้ทรงแต่งตั้ง ซาดิ่ญถ่าญ (Gia Định Thành) ไปปกครองที่เมืองไซ่ง่อน
เหงียน ฟุก กั๋ญ พระโอรสองค์ใหญ่สิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่ ค.ศ. 1801 ตามหลักของลัทธิขงจื้อ ซึ่งเน้นเรื่องการสืบทอดจากบิดาไปสู่บุตรชายเท่านั้น สิทธิ์ในการสืบทอดราชสมบัติจึงควรจะเป็นของเจ้าชายเหงียนฟุกหมีเดื่อง (Nguyễn Phúc Mỹ Đường) ซึ่งเป็นพระโอรสของเหงียน ฟุก กั๋ญ แต่เจ้าชายเหงียนฟุกหมีเดื่องนั้นยังทรงพระเยาว์ พระจักรพรรดิซา ล็องทรงเกรงว่าหากเจ้าชายเหงียนฟุกหมีเดื่องได้ราชสมบัติราชสำนักราชวงศ์เหงียนจะตกอยู่ภายใต้อำนาจขุนนางใหญ่ อีกทั้งสายเชื้อวงศ์ของเหงียน ฟุก กั๋ญมีความนิยมในคริสต์ศาสนาและอารยธรรมตะวันตก เหงียน ฟุก กั๋ญเมื่อเสด็จนิวัติเวียดนามแม้จะมิได้ทรงเข้ารีตศาสนาคริสต์แต่ทรงปฏิเสธที่จะเซ่นไหว้บรรพบุรุษ พระจักรพรรดิซา ล็องซึ่งทรงส่งเสริมลัทธิขงจื้อจึงทรงไม่ไว้วางพระทัย ทรงโปรดเจ้าชายเหงียนฟุกด๋าม (Nguyễn Phúc Đảm, 阮福膽) พระโอรสองค์ที่สี่ซึ่งเป็นพระโอรสองค์ใหญ่ที่สุดที่ยังมีพระชนม์ชีพ เจ้าชายเหงียนฟุกด๋ามมีความยึดมั่นในลัทธิขงจื้อ จักรพรรดิซา ล็องจึงทรงมีพระประสงค์ให้เจ้าชายเหงียนฟุกด๋ามสืบทอดราชสมบัติต่อไป
ในช่วงปลายรัชสมัย ขุนนางใหญ่ในราชสำนักเมืองเว้แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่สนับสนุนเหงียน ฟุก หมี เดื่อง นำโดยเหงียน วัน ถ่าญ (Nguyễn Văn Thành, 阮文誠) ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นบั๊กถ่าญ และกลุ่มที่สนับสนุนเหงียน ฟุก ด๋าม นำโดยขันทีเลวันเสวียต (Lê Văn Duyệt, 黎文悅) ซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นซาดิ่ญถ่าญเมื่อ ค.ศ. 1812
ใน ค.ศ. 1815 บุตรชายของเหงียน วัน ถ่าญแต่งกลอนสนับสนุนเหงียน ฟุก หมี เดื่องให้เป็นเจ้าชายรัชทายาท เลวันเสวียตเมื่อทราบจึงนำบทกลอนนั้นไปถวายแด่จักรพรรดิซา ล็อง จักรพรรดิซา ล็องพิโรธและทรงพระราชอาญาประหารชีวิตบุตรชายของเหงียน วัน ถ่าญใน ค.ศ. 1817 ส่วนเหงียน วัน ถ่าญ ดื่มยาพิษกระทำอัตวินิบาตกรรมเสียชีวิต หลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้เลวันเสวียตกลายเป็นขุนนางผู้มีอำนาจมากที่สุดในเวียดนาม พระจักรพรรดิซา ล็องทรงแต่งตั้งเหงียน ฟุก ด๋ามให้เป็น ท้ายตื๋อ (Thái Tử, 太子) หรือเจ้าชายรัชทายาทเมื่อค.ศ. 1815
จักรพรรดิซา ล็องเสด็จสวรรคต ณ พระราชวังเมืองเว้ เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2363 ขณะพระชนม์ได้ 57 พรรษาหรือ 5 วันก่อนพระชนม์ครบ 58 พรรษา พระสุสานพระนามว่า เทียนโถะลัง (Thiên Thọ Lăng, 天授陵) พระยุพราชเหงียน ฟุก ด๋าม ขึ้นครองราชสมบัติต่อมาเป็นจักรพรรดิมิญ หมั่ง