stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
อุบัติเหตุ

25 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบิน 191 ตกขณะนำเครื่องขึ้น เพื่อไปยังท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส ใน ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ผู้โดยสาร 271 คน และอีก 2 คนบนภาคพื้นดิน เสียชีวิต เหตุการณ์ครั้งนี้ยังเป็นเหตุการณ์ที่มีผู้เสียชีวิตจากเครื่องบินตกมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา
8 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 สมาชิกกลุ่มอัลกออิดะฮ์ โจเซ่ พาดิลลา (Jose Padilla) ถูกจับกุมขณะที่เครื่องบินที่เขานั่งมาลงจอดเพื่อตรวจค้นระเบิดที่ติดตั้งไว้ตามการรายงาน
7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 พนักงานของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ได้แจ้งความว่ามองเห็นเครื่องบินรูปร่างคล้านจาน พนักงานเหล่านั้น รวมทั้งนักบินกล่าวว่ามองเห็นวัตถุลอยเหนือท่าอากาศยานก่อนที่พุ่งตัวผ่านกลีบเมฆขึ้นไป การท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกาได้รับรายงานว่ามีเจ้าหน้าที่ระดับสูงได้โทรมาที่หอบังคับการบินโอแฮร์และสอบถามถึงบุคคลที่ได้มองเห็นวัตถุประหลาด แต่เจ้าหน้าที่หอบังคับการบินได้กล่าวตอบอะไร และจากการตรวจสอบเรดาห์ก็ไม่พบวัตถุอะไรที่ผิดปกติ
แผนปรับปรุง

ปริมาณการใช้บริการจำนวนมากและปัญหาความหนาแน่นทำให้มีการยกเลิกเที่ยวบิน และทำให้เกิดความล่าช้าที่โอแฮร์ ซึ่งส่งผลกระทบต่อการบินทั่วสหรัฐอเมริกา มีรายงานอย่างเป็นทางการว่าโอแฮร์เป็นท่าอากาศยานที่ตรงต่อเวลาน้อยที่สุดในสหรัฐอเมริกา โดยวัดจากสัดส่วนของเที่ยวบินที่เกิดความล่าช้า ในปีพ.ศ. 2547 ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ และอเมริกัน แอร์ไลน์ มีข้อตกลงร่วมกันที่จะปรับเปลี่ยนตารางเวลาบินเพื่อลดความคับคั่งทั้งขาเข้าและขาออก และเพราะการจราจรทั้งขาเข้า ขาออก และท่าอากาศยานบริเวณใกล้เคียง เจ้าหน้าที่หอบังคับการบินของโอแฮร์และเจ้าหน้าที่ฝ่ายอื่นๆต้องทำงานหนักมากที่สุดในโลก เนื่องด้วยปริมาณเที่ยวบินจำนวนมากต่อชั่วโมง
เมืองชิคาโกได้อนุมัติวงเงินทุน 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของท่าอากาศยานอีกร้อยละ 60 และลดความล่าช้าลงประมาณร้อยละ 79 โดยแผนงานนี้ได้รับอนุมัติจากการท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกาเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเกี่ยงข้องกับการขยายพื้นที่ของท่าอากาศยานและอาคารผู้โดยสาร โดยจะมีทางวิ่ง 4 เส้น ที่สร้างเพิ่ม และรื้อถอนออกไป 3 เส้น ซึ่งจะทำให้มีทางวิ่งขนานกันทั้งหมด 8 เส้น คล้ายกับกรณีของดัลลาส โดยจะทำให้โอแฮร์ขยายขีดความสามารถที่จำกัดเพื่อที่โอแฮร์จะไม่เพลี้ยงพล้ำให้กับท่าอากาศยานใดๆ ในกรณีของจำนวนผู้โดยสารในอนาคต แผนการปรับปรุงนี้ได้เริ่มลงมือก่อสร้างแล้ว หลังจากที่เกิดความล่าช้ามานาน และทางวิ่งใหม่เส้นแรกคาดว่าจะแล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2551-2552 และจะขยายอาคารผู้โดยสาร 3 และ 5  ส่วนอาคารผู้โดยสารหลังใหม่จะตั้งอยู่สุดทางฝั่งตะวันตกของพื้นที่ พร้อมกับทางเข้าออกใหม่ อย่าไรก็ตามจะต้องมีการเวนคืนที่ดินบางส่วน ประมาณ 2,800 ครัวเรือน โครงการนี้จะทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้สามารถรองรับการจราจรได้มากกว่า 3,800 เที่ยวบินต่อวัน เพิ่มขึ้นจากปัจจุบันที่ประมาณ 2,700 เที่ยวบินต่อวัน และจะทำให้ความสามารถในการรองรับจำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
ทางวิ่งปัจจุบันนี้
ทางวิ่งใหม่
ทางวิ่งที่จะรื้อออก
ระยะที่ 1 ของแผนปรับปรุง
ระยะที่ 2
ระยะที่ 3
ทิศทางทางวิ่งเมื่อเสร็จสิ้นตามแผน
แผนปรับปรุง > การต่อต้าน และทางเลือกอื่น

มีการรวมตัวกันของชุมชนเบนเซนวิลล์ และเอลก์กรูฟวิลเลจ ในรัฐอิลลินอย ขึ้นเป็นคณะกรรมการชุมชนรอบบเมืองโอแฮร์ (Suburban O'Hare Commission) เพื่อต่อต้านแผนปรับปรุงท่าอากาศยาน เพราะจะทำให้บ้านเรือน และธุรกิจร้านค้าต้องย้ายออกไปจากพื้นที่ ถึงแม้ว่าข้อเรียกร้องจะไม่ประสบผลสำเร็จมากนัก แต่ก็ได้คำสั่งศาลให้คุ้มครองชั่วคราวให้ระงับการขยายท่าอากาศยานออกไปก่อน อย่างไรก็ตามคำสั่งคุ้มครองก็ยกเลิกไปในภายหลังไม่นานนัก นอกจากนี้ทางคณะกกรมการชุมชนได้ยื่นข้อเสนอให้หันไปพัฒนาท่าอากาศยานอับราฮัม ลิงคอล์น เนชั่นเนลแทน เพื่อลดความแออัดของโอแฮร์ แต่ไม่มีสายการบินใดตอบรับข้อเสนอนี้
ในปีพ.ศ. 2538 เมืองชิคาโก และเมืองแกรี่ ในรัฐอินดีแอนา ได้จับมือกันตั้งกรรมการบริหารท่าอากาศยานนานาชาติแกรี่/ชิคาโกขึ้นมาปรับปรุงท่าอากาศยานแห่งนี้ขึ้นมาเป็นท่าอากาศยานอันดับ 3 ที่รองรับเมืองชิคาโก แต่แผนปฏิบัตินี้มีขนาดเล็กกว่าข้อเสนอปรับปรุงท่าอากาศยานอับบราฮัม ลินคอล์น แต่แกรี่/ชิคาโกก็มีความพร้อมตรงที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่กว่าชิคาโกมิดเวย์ รวมทั้งมีทางวิ่งให้บริการที่ยาวกว่าทางวิ่งที่ยาวที่สุดของชิคาโกมิดเวย์ อย่างไรก็ตามรัฐบาลรัฐอิลลินอยก็ไม่ได้เห็นพ้องกับเมืองชิคาโกเท่าใดนัก มีเพียงผู้ว่าการรัฐอินเดียนา มิตช์ แดเนียลส์ ที่ให้การสนับสนุนเงินทุนพัฒนาท่าอากาศยาน ซึ่งขณะนี้กำลังก่อสร้างขยายขนาดทางวิ่งอยู่ และองค์กรการบินสหรัฐอเมริกา (FAA) ก็เห็นชอบกับโครงการนี้ และเห็นความจำเป็นในการขยายขีดความสามารถทั้งของโอแฮร์ และแกรี่/ชิคาโก เพื่อรองรับเมืองชิคาโก
นอกจากนี้ยังมีท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโก/ร็อคฟอร์ด ในเมืองร็อคฟอร์ด ที่มีความพยายามเสนอตัวเป็นทางเลือกเพื่อลดความแออัดของโอแฮร์ ปัญหาที่สำคัญของท่าอากาศยานแห่งนี้ก็คือ การจราจรระหว่างท่าอากาศยานกับโอแฮร์กับตัวเมืองชิคาโก ที่ยังไม่พร้อมที่ระรองรับการขยายตัว แต่นายกเทศมนตรีคนปัจจุบันของเมืองร็อคฟอร์ด แลร์รี่ มอร์ริสซีย์ ก็ได้เร่งสร้างระบบรถไฟความเร็วสูงระหว่างชิคาโก/ร็อคฟอร์ดและโอแฮร์ เพื่อสร้างโอกาสของท่าอากาศยานในอนาคต
ท่าอากาศยานนานาชาติเจเนรัลมิตเชลล์ ในมิลวอกี รัฐวิสคอนซิน เป็นท่าอากาศยานอีกแห่งหนึ่งที่เสนอตัวเป็นทางเลือกของเมืองชิคาโก และเมืองทางตอนเหนือของอิลลินอยส์ และยังมีระบบรถไฟแอมแทร็ก เชื่อมต่อระหว่างท่าอากาศยานมิตเชลล์และเมืองชิคาโกอยู่แล้ว
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน

ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์มีอาคารผู้โดยสาร 4 หลัง โดยกำลังพิจารณาก่อสร้างเพิ่มอีก 2 หลังหรือมากกว่า และมีความเป็นไปได้สูงที่จะสร้างกลุ่มอาคารผู้โดยสารทางฝั่งตะวันตกเพิ่มเติม
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 1 (อาคารผู้โดยสารยูไนเต็ดแอร์ไลน์)

เที่ยวบินระหว่างประเทศจะให้บริการที่อาคารผู้โดยสาร 5
อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศเดิมที่สร้างเมื่อปีพ.ศ. 2498 ถูกแทนที่ด้วยอาคารผู้โดยสาร 1 ในปัจจุบันเมื่อปีพ.ศ. 2530 ซึ่งออกแบบโดยเฮลมุต ยาห์น
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 1 (อาคารผู้โดยสารยูไนเต็ดแอร์ไลน์) > อาคารเทียบเครื่องบิน ซี

ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (ดูที่คองคอส บี)
ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส (ดูที่คองคอส บี)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 2

อาคารผู้โดยสาร 2 สร้างขึ้นเมื่อครั้งที่มีการขยายท่าอากาศยานในปีพ.ศ. 2505 พร้อมกับอาคารผู้โดยสาร 3
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 2 > อาคารเทียบเครื่องบิน อี

คอนติเนนตัล แอร์ไลน์ (นูอาร์ก, ฮุสตัน-อินเตอร์คินติเนนตัล)
คอนติเนนตัลเอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย โชโตโกวแอร์ไลน์ (ฮุสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัล)
คอนติเนนตัลเอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เอ็กซ์เพรสแอร์ไลน์ (คลีฟแลนด์, นูอาร์ก, ฮุสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัล)
เจ็ตบลูแอร์เวย์ (นิวยอร์ก-เจเอฟเค, ลองบีช)
นอร์ทเทิร์นแอร์ไลน์ (ดีทรอยส์, มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล, เมมฟิส)
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส (ดูที่คองคอส บี)
แอร์แคนาดา (โทรอนโต-เพียร์สัน, มอลทรีอัล)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 2 > อาคารเทียบเครื่องบิน เอฟ

ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส (ดูที่คองคอส บี)
ยูเอสแอร์เวย์ (ชาร์ล็อตต์, พิตส์เบิร์ก, ฟิลาเดเฟีย, ฟีนิกซ์)
ยูเอสแอร์เวย์ ให้บริการโดย อเมริกันเวสต์แอร์ไลน์ (ฟีนิกซ์, ลาสเวกัส)
ยูเอสเอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย รีพับบลิกแอร์ไลน์ (พิตส์เบิร์ก, ฟิลาเดเฟีย, วอชิงตัน-เรแกน)
ยูเอสเอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย แอร์วิสคอนซิน (พิตส์เบิร์ก)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 3

เที่ยวบินระหว่างประเทศจะให้บริการที่อาคารผู้โดยสาร 5
อาคารผู้โดยสาร 3 สร้างเมื่อพ.ศ. 2505 และได้มีการต่อเติมในปีพ.ศ. 2526 ในส่วนของคองคอส แอล ขณะนี้กำลังมีการปรับปรุงคาดว่าจะแล้วเสร็จปลายปีพ.ศ. 2550
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 3 > อาคารเทียบเครื่องบิน จี

อเมริกันแอร์ไลน์
อเมริกันอีเกิล (กรีนเบย์, กรีนโบโร, กรีนวิลล์ (SC), กาลามาซู, แกรนแรปิดส์, คลีฟแลนด์, โคลัมบัส, โคโลราโดสปริงส์, แจ็คสัน, แจ็คสันวิลล์, ชาร์ล็อตต์, เชรฟพอร์ท (เริ่ม 10 เมษายน 2550), แชตตานูกา, แชมเปญ/เออร์บานา, ซินซิเนติ/นอร์ทเทิร์นเคนตักกี, ซีดาร์แรปิดส์/ไอโอวาซิตี, ซีราคูส, ดีทรอยส์, ดูบัก, เดย์ตัน, เดสมอนส์, ตัน, ตูลซา, ทราเวิร์สซิตี, โทเลโด, น็อกซ์วิลล์, นอร์ฟอล์ก, นิวเบิร์ก, นิวยอร์ก-เจเอฟเค, แนชซู, แนชวิลล์, บลูมมิงตัน, บับฟาโล, บัลติมอร์/วอชิงตัน, บาตัน เราจ์, เบอร์มิงแฮม (AL) (เริ่ม 10 เมษายน 2550), โปรวิเดนซ์, พิตส์เบิร์ก, พิโอเรีย, เพนซาโคลา, ฟรีพอร์ท, ฟลินต์, ฟอร์ทเวย์น, ฟาเย็ตต์วิลล์ (AR), มอนทรีอัล, มาร์เกว็ตเต, มิลโวกี, เมดิสัน, เมมฟิส, โมบาย (เริ่ม 10 เมษายน 2550), โมลีน/ควอดซิตี, รัชมอนด์, โรเชสเตอร์ (MN), โรเชสเตอร์ (NY), ลาครอส, ลิตเติลร็อค, เล็กซิงตัน, วอชิงตัน-ดัลเลส (จนถึงวันที่ 1 มิถุนายน 2550), วิชิตา, ไวท์เพลนส์, สปริงส์ฟิลด์ (MO), หลุยส์วิลล์, ออตตาวา, อัลบานี, อินเดียนาโปลิส, อีแวนส์วิลล์, แอตแลนตา, โอกลาโอมาซิตี, โอมาฮา, ฮันส์วิลล์, ฮาร์ทฟอร์ด/สปริงส์ฟิลด์, ฮาลิแฟก (เริ่ม 1 พฤษภาคม 2550), แฮริสเบิร์ก)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 3 > อาคารเทียบเครื่องบิน เอช

อเมริกันอีเกิล (ดูที่คองคอส จี)
อเมริกันแอร์ไลน์
ภายในประเทศ: (แคนซัสซิตี, แจ็คสันโฮล (เฉพาะฤดูกาล), ซอลท์เลกซิตี, ซานโจเซ (CA), ซานดิเอโก, ซานฟรานซิสโก, ซานแอนโตนิโอ, ซานฮวน, ซีแอตเทิล/ทาโคมา, เซนต์หลุยส์, ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ดีทรอยส์, เดนเวอร์, ตูลซา, ทักสัน, แทมป้า, นิวยอร์ก-ลากวาเดีย, นูอาร์ก, นิวออร์ลีนส์, แนชวิลล์, บอสตัน, ปาล์มสปริงส์, พอร์มแลนด์ (OR), ฟอร์ทเมเยอร์, ฟอร์ทลัวเดอเดล, ฟาเย็ตวิลล์ (AR), ฟิลาเดเฟีย, ฟีนิกซ์, มอนโทรส/เทลลูไรด์ (เฉพาะฤดูกาล), มาอุย, มินนีอาโปลีส/เซนต์ปอล, ไมอามี, ราเลน/เดอร์แฮม, เรโน/ทาโฮ, ลอสแอนเจลิส, ลาสเวกัส, วอชิงตัน-เรแกน, เวสท์ปาล์มบีช (เฉพาะฤดูกาล), ออร์แลนโด, ออเรนจ์เคาน์ตี, ออสติน, อัลบูเคิร์ก, อินเดียนาโปลิส, อีเกิล/เวล (เฉพาะฤดูกาล), เอลปาโซ, แอตแลนตา, ฮอนโนลูลู, ฮุสตอน-อินเตอร์คอนติเนนตัล, เฮย์เดน/สตีมโบทสปริงส์ (เฉพาะฤดูกาล))
ระหว่างประเทศ: (คาลแกรี (เฉพาะฤดูกาล), แคนคูน, แชนนอน, ซารโจเซเดลคาโบ, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง, ดับลิน, เดลลี, โตเกียว-นาริตะ, โทรอนโต-เพียร์สัน, บรัสเซลส์, ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล, เปอร์โตวัลลาร์ตา, แฟรงก์เฟิร์ต, มอนทรีอัล, เม็กซิโกซิตี, แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ), โรม-ฟิอูมิชิโน (เริ่ม 10 เมษายน 2550), ลอนดอน-ฮีทโธรว์, แวนคูเวอร์ (เฉพาะฤดูกาล), อคาพูลโค (เฉพาะฤดูกาล))
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 3 > อาคารเทียบเครื่องบิน เค

อเมริกันแอร์ไลน์ (ดูที่คองคอส เอช)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 3 > อาคารเทียบเครื่องบิน แอล

เดลต้า แอร์ไลน์ (ซอลท์เลกซิตี, แอตแลนตา)
เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย คอมแอร์ (ซินซิเนติ/นอร์ทเทิร์นเคนตักกี, นิวยอร์ก-เจเอฟเค)
เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย ชัทเทิล อเมริกา (แอตแลนตา) (เริ่ม 1 พฤษภาคม 2550)
สปิริตแอร์ไลน์ (ฟอร์ทไมเยอร์, ฟอร์ทโลเดอเดล)
อเมริกันแอร์ไลน์ (ดูที่คองคอส เอช)
อลาสกาแอร์ไลน์ (ซีแอตเทิล/ทาโคมา, แองโคเรจ)
ไอบีเรีย (มาดริด)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 4

อาคารผู้โดยสาร 4 เคยใช้เป็นอาคารผู้โดยสารระหว่างเทศในช่วงพ.ศ. 2527 - 2536 ตั้งอยู่บริเวณชั้นล่างของอาคารจอดรถ โดยผู้โดยสารระหว่างประเทศจะเชคอินที่อาคารผู้โดยสาร 4 จากนั้นจะนั่งรถบัสไปยังเครื่องบินโดยสาร จนกระทั่งอาคารผู้โดยสาร 5 เปิดให้บริการ อาคารผู้โดยสาร 4 จึงปรับเปลี่ยนเป็นอาคารรถโดยสารของระบบขนส่งชิคาโก รถบริการของโรงแรม และระบบขนส่งอื่นๆ
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 5 (อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ)

อาคารผู้โดยสาร 5 จะให้บริการสำหรับเที่ยวระหว่างประเทศทุกเที่ยวบิน ยกเว้นเที่ยวบินที่มาจากท่าอากาศยานที่มีศูนย์ตรวจเชคล่วงหน้าของศุลกากรสหรัฐอเมริกา (US border preclearance)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารผู้โดยสาร 5 (อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ) > อาคารเทียบเครื่องบิน เอ็ม

การบินไทย (กรุงเทพ-สุวรรณภูมิ, โซล-อินชอน)
โกเรียนแอร์ (โซล-อินชอน)
เคย์แมนแอร์เวย์ (แกรนด์เคย์แมน)
เอมิเรตส์แอร์ไลน์ (ดูไบ)
เคแอลเอ็ม (อัมสเตอร์ดัม)
เจแปนแอร์ไลน์ (โตเกียว-นาริตะ)
เตอร์กิชแอร์ไลน์ (อัสตัยบูล-แอตตาตุก)
ทีเอซีเอ (กัวเตมาลาซิตี, ซานซัลวาดอร์)
บริติช แอร์เวย์ (ลอนดอน-ฮีทโธรว์)
บีเอ็มไอ (แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ))
ปากีสถานอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์ (การาจี, ละฮอร์, แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ), อิสลามาบาด)
เม็กซิกานา (กัวดาลาจารา, ซาเคตแคส, มอนเตอร์เรย์, โมเรเลีย, เลออน)
ยูเอสเอ 3000 (แคนคูน (เช่าเหมาลำ), ปุนตาคานา, เปอร์โตวัลลาร์ตา, ฟอร์ทไมเยอร์, มอนเตโกเบย์, เวนต์ปีเตอร์สเบิร์ก/เคลียวอเตอร์, ออร์แลนโด, ฮัวตูลโต (เช่าเหมาลำ), ฮิกซ์ตาปา/ซิฮัวตาเนโจ)
รอยัลจอร์แดเนียน (อัมมาน)
เวอร์จิ้น แอตแลนติก แอร์เวย์ (ลอนดอน-ฮีทโธรว์) (เริ่ม 23 เมษายน 2550)
สวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ (ซูริก)
ออสเตรียนแอร์ไลน์ (เวียนนา) (เริ่ม 23 พฤษภาคม 2550)
อัลอิตาเลีย (มิลาน-มัลเปนซา)
เอเชียนาแอร์ไลน์ (โซล-อินชอน)
เอล อัล (เทลอาวีฟ) (จนถึงวันที่ 17 เมษายน 2550)
เอสเอเอส (โคเปนเฮเกน, สต็อกโฮล์ม-อาร์แลนดา)
แอร์เจไมกา (มอนเตโกเบย์)
แอร์ฟรานซ์ (ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล)
เวียดนามแอร์ไลน์ (ฮานอย, โฮจิมินห์ซิตี้)
แอร์ลินกัส (ดับลิน, แชนนอน)
แอร์อินเดีย (เดลลี, แฟรงก์เฟิร์ต, มุมไบ, ลอนดอน-ฮีทโธรว์, ไฮเดอราบัด)
แอโรเม็กซิโก (กัวดาลาจารา, ดูแรนโก, เลออน, เม็กซิโกซิตี)
แอลโอที โปลิสแอร์ไลน์ (กราโก, วอร์ซอ)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > สายการบินขนส่งสินค้า

กาลิตตาแอร์
โกเรียนแอร์คาร์โก
คาเธย์แปซิฟิก
คาร์โก 360
คาร์โกลักซ์
เจมินิแอร์คาร์โก
เจเอแอลคาร์โก
ไชน่าเซาท์เทิร์น
ไชน่าอิสเทิร์น
ไชน่าแอร์ไลน์
ดีเอชแอล
นิปปอนคาร์โกแอร์ไลน์
โพลาร์แอร์คาร์โก
เฟเดอรัลเอ็กซ์เพรส
มาร์ตินแอร์
ยูพีเอส
ลุฟต์ฮันซาคาร์โก
สิงคโปร์แอร์ไลน์คาร์โก
แอลอิตาเลีย
อีวีเอแอร์
เอเชียนา
เอ็นดับเบิลยูคาร์โก
เอเวอร์กรีน
เอเอ็นเอคาร์โก
แอตลาสแอร์
แอร์ไชน่า
แอร์ฟรานซ์
แอโรมเอ็กซ์เพรส
สิ่งอำนวยความสะดวก > ทางวิ่ง

มีทางวิ่งทั้งหมด 6 เส้น วางตัวขนานกันอยู่ 3 คู่ ใน 3 ทิศทาง ทางวิ่งที่ยาวที่สุด คือ ทางวิ่ง 14R/32L ขนาด 3,962 x 60 เมตร (13,000 x 200 ฟุต) ทางวิ่ง 14L, 14R, 27L และ 27R ใช้ระบบลงจอด (Instrument Landing System) ระดับที่ 3 ส่วนทางวิ่งที่เหลือยกเว้นทางวิ่ง 04L ใช้เต็มระบบ
ทางวิ่งของโอแฮร์มีจุดตัดของทางวิ่งจำนวนมาก และสามารถก่อให้เกิดปัญหาได้จากภาวะที่สภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย หรือการจราจรที่คับคั่ง หรือกระแสลม ดังนั้นเจ้าหน้าหอบังคับการบินจึงต้องรอจนกว่าทางวิ่งจะว่างโดยตลอด ถึงจะอนุญาตให้ทางวิ่งอีกเส้นที่ตัดกันใช้งานได้ และหากเจ้าหน้าที่หอบังคับการบินทำงานผิดพลาด ก็อาจจะทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ และในช่วงหลายปีหลังมาอุบัติเหตุที่เครื่องบินเกือบจะเฉี่ยวหรือชน หรือต้องหักหลบจนเครื่องไถลออกนอกทางวิ่งอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นแผนปรับปรุงที่ผ่านการอนุมัติไปแล้ว ก็จะช่วยแก้ปัญหากรณีนี้ไปได้อย่างมาก
ทางวิ่ง 3 ใน 4 เส้นเริ่มแรกตั้งแต่ปีพ.ศ. 2486 ได้มีการปรับเปลี่ยนให้ตรงตามมาตรฐานปัจจุบัน แล้วก็ได้มีการสร้างทางวิ่งเพิ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2498, 2512 และ 2514 จนกระทั่งปีพ.ศ. 2546 ทางวิ่งเท่า 18/36 ได้ยกเลิกการใช้งานเป็นการถาวร ปัจจุบันเป็นทางขับ GG แทน
แผนปรับปรุงท่าอากาศยาน จะรือถอนทางวิ่งที่วางตัวตามทิศตะวันตกเฉียงเหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้ และสร้างทางวิ่งที่วางตัวตามทิศตะวันออก-ตะวันตก เพิ่มขึ้นอีก 4 เส้น พร้อมทั้งขยายทางวิ่งเดิมทีวางตัวตามทิศตะวันออก-ตะวันตก 2 เส้น ส่วนทางวิ่งที่วางตัวตามทิศตะวันตกเฉียงใต้-ตะวันออกเฉียงเหนือ ยังคงใช้งานตามเดิม
ในบางครั้งทางวิ่ง 32L จะใช้ในช่วงที่สั้นลงจากความยาวจริงสำหรับนำเครื่องขึ้น โดยเครื่องบินจะขับเครื่องเข้าสู่ทางวิ่งจากทางขับ T10 (กรณีปกติ) หรือจากทางขับ M (กรณีอื่น) การใช้รูปแบบนี้ทำให้ทางวิ่งไม่ได้ใช้งานเต็มประสิทธิภาพ แต่ก็ทำให้ทางวิ่ง 09R/27L สามารถใช้งานไปได้พร้อมกัน
เนื่องจากมาตรการควบคุมเสียง โอแฮร์จึงได้รับอนุญาตให้ใช้ได้เพียงทางวิ่งเดียวระหว่างเวลา 24.00 - 06.00 น.
ทางวิ่งใหม่ตามแผนปรับปรุงท่าอากาศยานได้เตรียมให้สามารถรองรับเครื่องเอ 380 ได้ โดยก่อสร้างให้แข็งแรงขึ้นและกว้างขึ้นเพื่อรองรับเครื่องบนขนาดใหญ่ได้ และเนื่องจากแผนปรับปรุง นับตั้งแต่วันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา ทางวิ่ง 09R/27L ได้เปลี่ยนชื่อเป็น 10/28 และนับตั้งแต่วันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ทางวิ่ง 9L/27R จะเปลี่ยนเป็น 9R/27L และประมาณเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ทางวิ่งเส้นใหม่ด้านเหนือ จะเรียกว่า 9L/27R
สิ่งอำนวยความสะดวก > การเดินทาง

รถยนต์ใช้เส้นทางหลวง I-190 ซึ่งแยกออกมาจาก I-90 (the Kennedy Expressway) ซึ่งมุ่งสู่ตัวเมองชิคาโก นอกจากนี้รถยนต์ส่วนบุคคลสามารถเข้าทางถนนแมนเฮม (Mannheim) ด้านตะวันออกของท่าอากาศยาน ส่วนคลังจะเข้าทางด้านทิศใต้
รถไฟของ ระบบรถไฟชิคาโก (Chicago Transir Authority) เส้นสีน้ำเงิน เชื่อมต่อกับระบบรถไฟใต้ดิน
ระบบรถไฟของท่าอากาศยาน VAL เชื่อมต่อระหว่างอาคารผู้โดยสาร 1, 2, 3 และ 5 กับอาคารจอดรถระยะยาว ให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง และจะมีเที่ยวรถทุก 3-6 นาที
สิ่งอำนวยความสะดวก > สิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ

กลุ่มอาคารคลังสินค้าอยูทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ เปิดให้บริการมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2527 แทนอาคารคลังสินค้าเดิมที่อยู่ตรงที่อาคารผู้โดยสาร 5 ในปัจจุบัน
โรงผลิตเครื่องบินดักลาสเดิมที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ถูกผนวกเข้ากับกองบินรักษาความปลอดภัยแห่งชาติ (Air National Guard) และกองบินสำรอง (Air Force Reserve) แต่ก็ได้ปิดตัวลงไปเมื่อปีพ.ศ. 2541 และขณะอยู่ระหว่างการก่อสร้างเป็นอาคารคลังสินค้า และอาคารผู้โดยสารเที่ยวบินเช่าเหมาลำ
บริเวณที่จอดเครื่องบินประกอบด้วยโรงจอดหลายหลังและมีขนาดจุเครื่องบินโบอิง 747ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ เก็บถาวร 2017-07-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
แผนการปรับปรุงท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ เก็บถาวร 2007-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
อาคารผู้โดยสาร 1 - คองคอส บี
ทางเชื่อมระหว่างคองคอสบีและคองคอสซี
อาคารผู้โดยสาร 3
แผนผังท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
อูบุ

อูบุ (Uub อูบ—มาจากการกลับอักษรของคำว่า Buu) ตัวละครจากเรื่องดราก้อนบอล มีลักษณะตัวเล็ก ผอม ผิวดำ มีผมสีดำ เป็นจอมมารบูที่กลับชาติมาเกิด เพราะก่อนที่จอมมารบูจะตาย  ซง โกคูได้ขอให้จอมมารบูเกิดมาและมาสู้กับโกคูอีกครั้ง  ปรากฏในเล่มที่ 42 ซึ่งเป็นเล่มสุดท้าย ฉากสุดท้ายของดราก้อนบอลZ ศึกประลองชิงจ้าวยุทธภพ ซึ่งซุนโกคูได้ให้บู (อ้วน) ซึ่งเป็นคนดีแล้ว จับได้คู่กัน คือ โกคู ได้ เลข 3 อูบุ ได้ หมายเลข 4 ในการต่อสู้ อูบุกลัวโกคูมาก โกคูจึงต้องพูดให้อูบุโกรธ อูบุถึงได้เอาจริงขึ้นมา ทั้ง 2 ต่อสู้กันอย่างดุเดือด ต่อมา โกคู ได้บอกว่า "นายมีพลังต่อสู้ดีแต่ยังไม่รู้การใช้พลังที่ดีพอ" โกคูจึงอาสาจะฝึกให้อูบุเก่งขึ้น เพื่อจะได้ช่วยในการปกป้องโลก โกคูอำลาจีจี้ และ พวกลูกเพื่อนๆ และปัง หรือแพน แล้วพาอูบุไปฝึกวิชากับตน เป็นตอนอวสวนของดราก้อนบอล Z
ท่าไม้ตาย

พลังคลื่นเต่า (Kamehameha)
เสกเป็นขนม (เหมือนตอนที่ยังเป็นจอมมารบู)
คติคลาสสิก

ฌัก-หลุยส์ ดาวีด, Oath of the Horatii, 1784 สัญลักษณ์ของ นีโอคลาสสิกในงานจิตรกรรม
คติคลาสสิก, คตินิยมคลาสสิก หรือ คตินิยมแบบแผน (อังกฤษ: classicism) ในงานศิลปะ โดยทั่วไปหมายความถึง การให้ความสำคัญอย่างสูงต่อช่วงเวลาสมัยคลาสสิกของตะวันตก โดยเป็นการกำหนดมาตรฐานด้านรสนิยมที่ผู้นิยมคลาสสิกพยายามเลียนแบบ ในรูปแบบบริสุทธิ์แท้ คติคลาสสิกเป็นทัศนคติทางสุนทรียศาสตร์ที่อาศัยหลักการที่อิงตามวัฒนธรรม ศิลปะ และวรรณกรรมของกรีกและโรมโบราณ โดยเน้นที่รูปแบบ ความเรียบง่าย สัดส่วน ความชัดเจนของโครงสร้าง ความสมบูรณ์แบบ และอารมณ์ที่ยับยั้งชั่งใจ รวมถึงการดึงดูดสติปัญญาอย่างชัดเจน
คติคลาสสิกมีอิทธิพลที่มักปรากฏอยู่ในยุโรปหลังยุคกลางและประเพณียุโรป
สโมสรฟุตบอลลินเชอปิง

สโมสรฟุตบอลลินเชอปิง (สวีเดน: Linköping FC) เป็นสโมสรฟุตบอลจากลินเชอปิง ประเทศสวีเดน สโมสรแห่งนี้ได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2003 เมื่อสโมสรฟุตบอลหญิงเชนตีแดเอฟเอฟได้ตัดสินใจรวมกับสโมสรฮอกกี้น้ำแข็งระดับพรีเมียร์ดิวิชันที่ชื่อสโมสรฮอกกี้ลินเชอปิง ภายใต้ชื่อใหม่ว่าสโมสรฟุตบอลลินเชอปิง โดยมีเป้าหมายของสโมสรคือการสร้างทีมฟุตบอลหญิงในลินเชอปิงและผลักดันให้กลายเป็นหนึ่งในสี่ทีมระดับแถวหน้า ที่ซึ่งต่อมาได้รับการจัดให้เป็นทีมฟุตบอลหญิงชั้นนำของโลก
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 2004 สโมสรฟุตบอลลินเชอปิงจบการแข่งขันปีแรกของทีมในระดับพรีเมียร์ดิวิชันหญิง (ดามาลสเวนสแกน) โดยได้อยู่ในอันดับหก จากนั้น ในสองฤดูกาลต่อมา สโมสรแห่งนี้สามารถบรรลุเป้าหมายด้วยการทีมระดับท็อปโฟร์ในลีกโดยได้อันดับสี่ในปี ค.ศ. 2005 และอันดับสามในใน ค.ศ. 2006 ทีมนี้ยังชนะการแข่งขันสเวนสกาคุปเปน ("ถ้วยสวีเดน") เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2006 โดยเป็นฝ่ายชนะทีมอือเมียว อีโคว์ 3 ต่อ 2 ประตูในรอบสุดท้าย จากนั้นใน ค.ศ. 2007 ทีมลินเชอปิงได้อยู่อันดับหกเมื่อจบการแข่งขัน ที่ซึ่งเป็นความล้มเหลวสำหรับสโมสร และใน ค.ศ. 2008 ทีมนี้ได้เป็นทีมนำในการแข่งขันอีกครั้งโดยเป็นฝ่ายตามหลังทีมยักษ์ใหญ่อย่างอือเมียว อีโคว์ ซึ่งได้รับการปลอบใจเมื่อทีมนี้ได้ชนะการแข่งสเวนสกาคุปเปนในฤดูกาลเดียวกัน จากการเป็นฝ่ายชนะทีมอือเมียวที่ 1 ประตูต่อ 0 ในรอบชิงชนะเลิศ
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 ถึง 2007 สโมสรฟุตบอลลินเชอปิงได้เพิ่มผลประกอบการประจำปี จาก 2,4 ล้านโครนาสวีเดนไปเป็น 5,0 ล้านโครนาสวีเดน ในขณะเดียวกัน การเข้าร่วมงานกับทีมได้ลดลงจาก 1,609 คนในฤดูกาล 2004 ไปเป็น 997 ในฤดูกาล 2006 ในปี ค.ศ. 2007 ฟรีดา เออร์สไบก์ ได้ออกจากทีมหลังจากทำหน้าที่เป็นเวลาสองปี ต่อมา เยสสิกา ลันด์สตอร์ม ได้เซ็นสัญญาร่วมกับทีมหลังจากได้รับการเปิดตัวสำหรับทีมชาติ ในเดือนกุมภาพันธ์ ได้มีการเซ็นสัญญากับนักฟุตบอลหญิงชาวบราซิล ทั้งคริสเตียนี และดานีเอลลา
ในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2014 ทีมนี้ซึ่งมีนักกีฬาฟุตบอลหญิงทีมชาติสวีเดนร่วมอยู่ด้วย ได้มีโอกาสเข้าแข่งขันนัดพิเศษกับฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย (ในนามแอร์ฟอร์ซ 11) ที่สนามกีฬากองทัพอากาศ (ธูปะเตมีย์) โดยในการแข่งขันครั้งดังกล่าว ทีมชาติไทยเป็นฝ่ายแพ้ที่ 0 ประตูต่อ 3  จากนั้นในวันที่ 26 มกราคม สโมสรฟุตบอลแอร์ฟอร์ซ เอวิเอ ยังได้มีการจัดกิจกรรมคลินิกสอนฟุตบอลระดับเยาวชนโดยสโมสรฟุตบอลลินเชอปิงด้วยเช่นกัน
ทีมปัจจุบัน

ณ วันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2013

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
บุคลากร

» มาร์ติน โคเกรน - หัวหน้าผู้ฝึกสอน
» เลฟ อีริคซอน - ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู
» ปิยาร์ ซอเดอร์ฟยอร์ด - ผู้ฝึกสอนฟิตเนส
» ยูอาคิม คาร์ลชอน - ผู้จัดการชุดอุปกรณ์
» มารียา ลินด์สตอร์ม - ผู้สร้างทีม
» มารี รีดิง-เอเดียเรอ - ผู้ฝึกสอนทางเทคนิค
» โทร์สเตน เคียปูล - แพทย์ประจำทีม
» เลนนาร์ด พาลเมอโฟช์ - กายภาพบำบัด
» โรลฟ์ "ลูแบน" กุสตาฟซอน - ที่ปรึกษา
ความสำเร็จ

ดามาลสเวนสแกน
ผู้ชนะ (1 สมัย): ค.ศ. 2009
สเวนสกาคุปเปน:
ผู้ชนะ (5 สมัย): ค.ศ. 2006, 2008, 2009, 2014, 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟุตบอลนัดกระชับมิตรระหว่างทีมฟุตบอลหญิงจากลินเชอปิง สวีเดน กับ ทีมฟุตบอลหญิง ทีมชาติไทย
Linköping FC - Official website (สวีเดน)
สโมสรฟุตบอลลินเชอปิง ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ผู้เฒ่าเต่า

| ผู้เฒ่าเต่า |
| --- | --- |
ตัวละครใน ดราก้อนบอล
ให้เสียงโดย: See Voice actors
ผู้เฒ่าเต่า (亀仙人, Kame-Sen'nin) ตัวละครจากเรื่องดราก้อนบอล 
ชื่อผู้เฒ่าเต่า มาจากคำว่า คะเมะ (亀) ที่แปลว่า เต่า และ เซ็นนิน (仙人) ที่แปลว่า เซียน ในบางครั้งจะใช้ชื่อฉายาว่า มุเท็นโรชิ (武天老師, Muten-Rôshi)หรือ Master Roshi และในช่วงที่ปลอมตัวใช้ชื่อว่า "แจ๊คกี้ ชุน" ซึ่งมาจากชื่อของนักแสดงเฉินหลง ที่ชื่อภาษาอังกฤษว่า แจ๊คกี้ ชาน
ประวัติตามท้องเรื่อง

ผู้เฒ่าเต่าหรือท่านมุเท็นโรชิ ยอดฝีมือเจ้าสำนักเต่า เป็นลูกศิษย์ของ อาจารย์ มุไทโต ผู้เฒ่าเต่าเป็นอาจารย์คนสำคัญของ โงกุน คุริริน และ หยำฉา อีกทั้งยังเป็นอาจารย์ของ ซุน โกฮัง ปู่ของโงกุนและ ปีศาจวัวพ่อของ จีจี้อีกด้วย ท่านเป็นคนมอบเมฆสีทองให้แก่โงกุนแต่มีนิสัยเสียตรงที่ชอบลามกผู้หญิง
ผู้เฒ่าเต่า หรืออีกชื่อหนึ่งคือ ผู้เฒ่ามูเท็น ผู้เฒ่าเต่านั้นเคยได้รับการขนานนามว่าเป็น เทพเจ้าแห่งการต่อสู้ และ เซียนเต่าหนึ่งในโลก และยังเป็นอาจารย์ของ โกฮัง ซึ่งเป็นปู่บุญธรรมของ ซุนโงคู มีนิสัยลามก ชอบดูผู้หญิงทำธุระส่วนตัว อาศัยอยู่ที่เกาะเล็ก ๆ และมีบ้านซึ่งเป็นแคบซูล ตั้งไว้กลางเกาะ ช่วงแรกอาศัยอยู่กับเต่าแก่ ๆ ตัวหนึ่ง ปัจจุบันอยู่กับรันจี้ 
ทั้งยังเคยแข่งศึกประลองเจ้ายุทธภพในนามของ แจ็กกี้ชุน ได้ 2 ครั้ง ในเล่ม 42 มีการเปลี่ยนแปลงของผู้เฒ่าเต่าคือ ผู้เฒ่าเต่าได้เปลี่ยนแว่นกันแดดอันใหม่ 
ผู้เฒ่าเต่าเป็นผู้คิดค้น พลังคลื่นเต่าสะท้านฟ้าเคยตาย 2 ครั้ง ครั้งแรกตายเพราะโดนจอมมารพิคโกโร่ฆ่า และครั้งที่2ถูกบูสาปให้เป็นช็อกโกแลต
ครอบครัว

หมอดู บาบา (พี่สาว)
ท่าไม้ตาย

พลังคลื่นเต่า (Kamehameha) - เป็นคนคิดคนแรก
เพลงหมัดเมา (Drunken Fist) - เป็นท่าประจำตัวของ ซุน โก ฮัง ปู่บุญธรรมของโกคู ใช้กับโกคู ในศึกชิงเจ้ายุทธภพครั้งที่ 21
ท่าแยกร่างภาพลวงตา 2 ชั้น (Afterimage Technique) - ใช้กับโกคู ในศึกชิงเจ้ายุทธภพครั้งที่ 21
หมัดทั่วหล้าสะพรึงกลัว - เป็นวิชาที่ใช้กับโกคู ในศึกชิงเจ้ายุทธภพครั้งที่ 21
พลังชีกอ -  เป็นวิชาที่เรียนมาด้วยธรรมชาติ
คลื่นสะกดมาร (Evil Containment Wave)
วิชาขยายร่าง เพิ่มพลังมหาศาล (ขยายได้หลายระดับ ถ้าสู้กับลิงยักษ์จะขยายใหญ่เท่าลิง)   โกคูไม่ยอมเรียน
วิชาแปลงกาย เช่นสบู่ ให้สาวๆใช้ฟอกตอนอาบน้ำ (แปลงเป็นสิ่งของตบตา เสียดายโกคูไม่ยอมเรียน)
หม่อมหลวงมานิจ ชุมสาย

| พลตำรวจจัตวา หม่อมหลวง มานิจ ชุมสาย |
| --- | --- |
เกิด: 5 ตุลาคม พ.ศ. 2451 อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา
เสียชีวิต: 3 มกราคม พ.ศ. 2552 (100 ปี)
อาชีพ: นักเขียน นักประวัติศาสตร์
คู่สมรส: เฉลิมขวัญ ชุมสาย ณ อยุธยา
บิดามารดา: พันเอก หลวงเอนกนัยวาที (หม่อมราชวงศ์นารถ ชุมสาย) (บิดา) เจิม เอนกนัยวาที  (มารดา)
พลตำรวจจัตวา หม่อมหลวงมานิจ ชุมสาย (5 ตุลาคม พ.ศ. 2451 - 3 มกราคม พ.ศ. 2552 ) นักเขียน นักภาษาศาสตร์ นักประวัติศาสตร์ นักการศึกษา
ประวัติ

หม่อมหลวงมานิจ ชุมสาย เป็นบุตรของ พันเอก หลวงเอนกนัยวาที (หม่อมราชวงศ์นารถ ชุมสาย)  มีน้องสาวคือ หม่อมหลวงอนงค์ นิลอุบล   เกิดที่อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา จบชั้นมัธยม 8 จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และได้รับพระราชทานทุนเล่าเรียนหลวง ไปศึกษาอักษรศาสตร์จาก ทรินิตี้คอลเลจ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ สำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2476 กลับมารับราชการที่กระทรวงศึกษาธิการ และเป็นอาจารย์สอนที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โรงเรียนหอวัง โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล และแต่งตำรา พร้อมกับร่างหลักสูตรการเรียนการสอน ก่อตั้งโรงเรียนอนุบาลละอออุทิศ  และก่อตั้งโรงเรียนฝึกหัดครู และแผนกฝึกหัดครูมัธยม หลายแห่ง เช่นที่  วังจันทรเกษม บ้านสมเด็จเจ้าพระยา โรงเรียนสตรีเพชรบุรี สวนสุนันทา โรงเรียนฝึกหัดครูประสานมิตร