stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ริชาร์ด เกียนี่

| ริชาร์ด เกียนี่ |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ริชาร์ด เกียนี่
ชื่ออื่น: พีน็อคคิโอ
เกิด: 10 สิงหาคม พ.ศ. 2543 (24 ปี) ประเทศไทย
อาชีพ: นักแสดง
ผลงานเด่น: ปื๊ด จากละคร ผู้ใหญ่ลีกับนางมา (2552)  ฟ้าลั่น จากละครบ้านนอกเข้ากรุง (2555)
คมชัดลึก: นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ประเภทละครโทรทัศน์  พ.ศ. 2552 - ผู้ใหญ่ลีกับนางมา
ริชาร์ด เกียนี่ (อิตาลี: Richard Ghiani) เกิดเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2543 เป็นนักแสดงลูกครึ่งไทย-อิตาลี สัญชาติไทย
ริชาร์ด ได้รับรางวัลคมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 7 สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากการแสดงในละครเรื่อง "ผู้ใหญ่ลีกับนางมา"
ผลงาน > ละคร

| ละครโทรทัศน์ |
| --- | --- | --- | --- |

| ปี พ.ศ. | เรื่อง | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| 2551 | อเวจีสีชมพู | โป๊ะ (วัยเด็ก) |  |
| 2551 | ศัตรูคู่ขวัญ | ปลากัด |  |
| 2552 | เพื่อนซ่าเทวดาจิ๋ว | อนเทวบุตร (น้องอ้น) |  |
| 2552 | ผู้ใหญ่ลีกับนางมา | ปี๊ด |  |
| 2552 | หวานใจยัยต่างดาว | ตั้ม |  |
| 2552 | ระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3 |  | รับเชิญตอน ขังตัวอย่าขังใจดีกว่า |
| 2552 | มหาชนชาวแฟลต ปี 3 | นายท่าน |  |
| 2552 | ผยอง | (รับเชิญ) | ออกอากาศทาง ch3plus |
| 2553 | มนต์รักลูกทุ่ง | เพชร |  |
| 2554 | หลวงตามหาชน | หรั่ง |  |
| 2554 | วนาลี | เด๋อ |  |
| 2555 | หมูแดง | ฟาริค (วัยเด็ก) |  |
| 2555 | หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ | ปราบ (วัยเด็ก) |  |
| 2555 | บ้านนอกเข้ากรุง | ฟ้าลั่น (ลั่น) |  |
| 2555 | ก้นครัวตัวแสบ | ผีน้อย/นวัตร |  |
| 2556 | ยัยบุญกับหมอทึ่ม | ทอมมี่ |  |
| 2556 | ดาวเรือง |  |  |
| 2557 | รักต้องอุ้ม | เหนือ |  |
| 2558 | พันล้านพนันรัก | ป๊อก |  |
| 2558 | เพื่อน-แพง | ลอ (ตอนเด็ก) |  |
| 2561 | Mister Merman แฟนฉันเป็นเงือก | เหนือเมฆ |  |
ผลงาน > ภาพยนตร์

4 สิงห์คอนเฟิร์ม (2553) รับบทเป็น เปี๊ยก
กะปิ ลิงจ๋อไม่หลอกจ้าว (พ.ศ. 2553)
ผลงาน > รายการ

To Be No.1 Princess
ผลงาน > รายการรับเชิญ

ราตรีสโมสร
ตีสิบ
สยามทูเดย์
ฟ้าเมืองไทย
แท็กซี่
ทีวีสามสัญจร
โต๊ะข่าวบันเทิง
สีสันบันเทิง
เทวดาสาธุ รับเชิญในตอน "แม่จ๋า"
ผลงาน > โฆษณา

ไมโล ทรี อินวัน ซีเรียล
ปปช
ธกส
วิตามินซี สก๊อต
นมดูเม็กซ์ (แครอท)
สี ICI Dulux Easy Care
ขนมชีโตส
ยาสีฟันเปปโซเดนท์
รถ Isuzu MU-7
Toshiba
ผงซักฟอกบรีส
หมู่บ้าน Perfect Place Property
งานชา On Air อินโดนีเซีย
น้ำผลไม้ทิปโก้
รางวัลที่ได้รับ

คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 7 สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากการแสดงในละครเรื่อง "ผู้ใหญ่ลีกับนางมา ชนะ
ท็อปอวอร์ด 2009 สาขา  ดาวรุ่งชายยอดเยี่ยม  จากการแสดงในละครเรื่อง "ผู้ใหญ่ลีกับนางมา เข้าชิง
สยามดาราสตาร์อวอร์ด 2010 รางวัลจอมขโมยซีน จากละคร ผู้ใหญ่ลีกับนางมา ช่อง 3 ชนะ
แหล่งข้อมูลอื่น

instagramของริชาร์ด
สมาคมฟุตบอลสวิส

| ยูฟ่า |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 7 เมษายน ค.ศ. 1895
สมาชิกฟีฟ่า: ค.ศ. 1904
สมาชิกยูฟ่า: ค.ศ. 1954
ประธาน: ดอมีนิก บล็อง
เว็บไซต์: http://www.football.ch
สมาคมฟุตบอลสวิส (เยอรมัน: Schweizerischer Fussballverband; ฝรั่งเศส: Association Suisse de Football; อิตาลี: Associazione Svizzera di Football/Calcio; รูมันช์: Associaziun Svizra da Ballape) เป็นหน่วยงานที่บริหารฟุตบอลในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยทำหน้าควบคุมลีกฟุตบอลอย่างสวิสฟุตบอลลีกและฟุตบอลทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่แบร์น
สมาคมก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1895 และเป็นสมาชิกที่ร่วมกันก่อตั้งฟีฟ่าใน ค.ศ. 1904 และได้เข้าร่วมยูฟ่าใน ค.ศ. 1954 ปัจจุบันสำนักงานใหญ่ฟีฟ่าตั้งอยู่ที่ซือริชในสวิตเซอร์แลนด์ เช่นเดียวกันกับสำนักงานใหญ่ยูฟ่าซึ่งตั้งอยู่ที่นียงในสวิตเซอร์แลนด์เช่นกัน
ASF-SFV เป็นตัวย่อของสมาคมอันประกอบจากภาษาทั้งสามที่ใช้ในประเทศ ASF เป็นตัวย่อภาษาฝรั่งเศส (Association Suisse de Football) และภาษาอิตาลี (Associazione Svizzera di Football) ส่วน SFV เป็นตัวย่อภาษาเยอรมัน (Schweizerischer Fussballverband)
ประธานสมาคม

รัล์ฟ ซล็อทชัวร์ (ค.ศ. 2001–2009)
ปีเตอร์ ฌีลีเยรง (ค.ศ. 2009–2019)
ดอมีนิก บล็อง (ค.ศ. 2019–ปัจจุบัน)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Switzerland เก็บถาวร 2018-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FIFA site
Switzerland at UEFA site
Swiss Association of Football Players (Association of football players)
| ด ค กสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งชาติของทวีปยุโรป (ยูฟ่า) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  อังกฤษ  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  กรีซ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  คาซัคสถาน  คอซอวอ  ลัตเวีย  ลีชเทินชไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มอลตา  มอลโดวา  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  มาซิโดเนียเหนือ  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ไอร์แลนด์  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  สกอตแลนด์  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน  เวลส์ 
อดีต:  เยอรมนีตะวันออก  ซาร์แลนด์  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย
วิตโตเรีย เชเรตตี

| วิตโตเรีย เชเรตตี |
| --- | --- |
วิตโตเรีย เชเรตตี ในปี ค.ศ. 2016
เกิด:  (1998-06-07) 7 มิถุนายน ค.ศ. 1998 (26 ปี) เบรชชา แคว้นลอมบาร์เดีย อิตาลี
อาชีพ: นางแบบ
คู่สมรส: มัตเตโอ มีเลรี (สมรส 2020–2023)
นักเดินแบบ
ส่วนสูง: 175 ซม.
สีผม: น้ำตาล
สีตา: เขียว
หน่วยงาน:   เดอะโซไซเอตีแมเนจเมนต์ (นิวยอร์ก)  อีลีตโมเดลแมเนจเมนต์ (ปารีส, มิลาน, ลอนดอน, อัมสเตอร์ดัม, บาร์เซโลนา, โคเปนเฮเกน)  โมเดลแมเนจเมนต์ (ฮัมบวร์ค)  เอ็มพีสต็อกโฮล์ม (สต็อกโฮล์ม) 
 
วิตโตเรีย เชเรตตี (อิตาลี: Vittoria Ceretti; เกิด 7 มิถุนายน ค.ศ. 1998) เป็นนางแบบชาวอิตาลี
ชีวิตในวัยเด็ก

วิตโตเรีย เชเรตตี เกิดที่เมืองเบรชชา แคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ในปี 1998 เป็นลูกสาวของจูเซปเป เชเรตตี เจ้าของบริษัทปูพื้น และฟรันเชสกา เมื่ออายุได้ 14 ปี เธอได้เข้าร่วมการประกวดอีลีตโมเดลลุกในอิตาลี ซึ่งเธอได้รับเลือกให้เป็นผู้เข้ารอบสุดท้าย
อาชีพ

วิตโตเรีย เชเรตตี เปิดตัวบนรันเวย์ในเมืองมิลานของอิตาลีให้นักออกแบบ Kristina Ti. ตั้งแต่นั้นมา เธอก็ได้เป็นนางแบบให้กับ Max Mara, Chloé, Paco Rabanne, Alexander McQueen, DKNY, Lanvin, Ralph Lauren, Alexander Wang, Jason Wu, Celine, Loewe, Jacquemus, Salvatore Ferragamo, Anna Sui, Hugo Boss, Dolce & Gabbana, Armani, Prada, Proenza Schouler, JW Anderson, Moschino, Fendi, Valentino, Roberto Cavalli, Versace, Missoni, Louis Vuitton, Burberry, Chanel, Christian Dior, Miu Miu, Givenchy, Alberta Ferretti, Marc Jacobs, Michael Kors, Bottega Veneta, Tom Ford, Tommy Hilfiger, and Yves Saint Laurent.
เชเรตตีได้ขึ้นปกนิตยสาร Vogue, Vogue Italia, Vogue Paris, Vogue Japan, Vogue Germany, Vogue Spain, British Vogue, Vogue Korea, Vogue China, Harper's Bazaar, Elle, Glamour, Grazia, IO Donna และอื่น ๆ. เชเรตตีเป็นหนึ่งในเจ็ดนางแบบที่ขึ้นปกโว้กฉบับเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 ซึ่งเป็นการฉลองครบรอบ 125 ปีของนิตยสารโว้ก
จากข้อมูลของ โว้กอิตาเลีย ระบุว่าวิตโตเรีย เชเรตตี เป็นนางแบบที่มีผู้ค้นหามากที่สุดในปี ค.ศ. 2018 บนเว็บไซต์ ปัจจุบันวิตโตเรีย เชเรตตี ได้รับการจัดอันดับให้เป็น "ไอคอนอุตสาหกรรม" โดย models.com
ชีวิตส่วนตัว

ในการให้สัมภาษณ์กับนิตยสารโว้กปารีส เชเรตตีกล่าวว่าเธอคงจะเรียนการแสดงหรือจิตวิทยาหากเธอไม่ได้เป็นนางแบบ
ปัจจุบันเธอแต่งงานกับมัตเตโอ มีเลรี ดีเจชาวอิตาลี เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2020 ที่เกาะอิบิซา ประเทศสเปน และทั้งคู่ก็หย่ากันในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2023
แหล่งข้อมูลอื่น

วิตโตเรีย เชเรตตี ที่อินสตาแกรม
วิตโตเรีย เชเรตตี เดินแบบบนรันเวย์ให้กับอเล็กซานเดอร์ แมคควีน ในปี ค.ศ. 2018
วาเลนตีนา วิสกอนตี ดัชเชสแห่งออร์เลอ็อง

| วาเลนตีนา วิสกอนตี |
| --- | --- |
วาเลนตีนาแห่งมิลานกำลังอาลัยกับการเสียชีวิตของสามี โดยเฟลอรี ฟร็องซัว รีชาร์ ปี ค.ศ. 1802
เกิด: ค.ศ. 1371 ปาเวีย ดัชชีมิลาน ประเทศอิตาลี
เสียชีวิต: ค.ศ. 1408 (37 ปี) ชาโตเดอบลัว ออร์เลอ็อง ประเทศฝรั่งเศส
ตำแหน่ง: ดัชเชสคู่สมรสแห่งออร์เลอ็อง
คู่สมรส: หลุยส์ที่ 1 ดยุคแห่งออร์เลอ็อง
บุตร: ชาร์ล ดยุคแห่งออร์เลอ็อง ฟีลิป ฌ็อง เคานต์แห่งอ็องกูแลม มาร์เกอริต
บิดามารดา: จัน กาเลอัซโซ วิสกอนตี อีซาแบลแห่งฝรั่งเศส
วาเลนตีนา วิสกอนตี (อิตาลี: Valentina Visconti; ค.ศ. 1371 – 4 ธันวาคม ค.ศ. 1408) เป็นดัชเชสคู่สมรสแห่งออร์เลอ็องจากการเป็นภรรยาของหลุยส์ เดอ วาลัว ดยุคแห่งออร์เลอ็อง พระอนุชาของพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
วัยเด็ก

วาเลนตีนาเกิดราวปี ค.ศ. 1370 เธอเป็นบุตรสาวของจัน กัลเลอัซโซ วิสกอนตี ดยุคแห่งมิลาน กับอีซาแบลแห่งวาลัว พระธิดาของพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศส มารดาของวาเลนตีนาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1373 โดยหลัก ๆ แล้วคนที่เลี้ยงดูเธอคือเบียงกาแห่งซาวอยซึ่งเป็นย่าของเธอ เบียงกาเป็นผู้หญิงที่มีการศึกษา เธอจึงส่งต่อความรักในศิลปะและวรรณกรรมให้แก่วาเลนตีนา หลานสาว วาเลนตีนามีน้องชายสองคนที่เสียชีวิตเร็ว เธอจึงกลายเป็นทายาทของบิดา
การแต่งงาน

ปี ค.ศ. 1387 เธอแต่งงานกับหลุยส์แห่งออร์เลอ็อง ลูกพี่ลูกน้องซึ่งเป็นพระอนุชาของพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ในส่วนของสินเดิมติดตัวของเธอ บิดาของเธอยินยอมให้เธอยังคงมีสิทธิ์เป็นทายาทในดัชชีมิลาน เธอแต่งงานผ่านตัวแทนที่บ้านเกิดของย่า และได้รับการต้อนรับเข้าสู่นครปารีสอย่างยิ่งใหญ่ในปี ค.ศ. 1389 ที่ดยุคเชื้อพระวงศ์ต่างพากันเดินทางมาที่ประตูเมืองแซ็งต์เดอนีส์เพื่ออารักขาเธอเข้าเมือง
ปีแรก ๆ ของการแต่งงานเต็มไปด้วยความสุข เธอมีบุตรชาย 5 คนภายในเวลา 5 ปี ทว่ามีเพียงชาร์ลคนเดียวที่มีชีวิตรอดจากวัยเด็ก ต่อมาในปี ค.ศ. 1391 กษัตริย์ซึ่งเป็นพี่สามีของเธอเริ่มมีอาการเสียสติระยะแรก เหตุการณ์นี้ส่งผลต่อวาเลนตีนาและประชาชนชาวฝรั่งเศสเป็นอย่างมาก พระเจ้าชาร์ลมีอาการเสียสติมากขึ้นและยาวนานขึ้นตลอดพระชนม์ชีพที่เหลือ โดยทรงเชื่อว่าทรงถูกสร้างขึ้นมาจากแก้ว ในอาการป่วยระยะนี้พระองค์ไม่สามารถทนเห็นอิซาบูแห่งบาวาเรีย พระมเหสีของพระองค์ได้ วาเลนตีนาน่าจะเป็นคนหนึ่งที่ทำให้พระองค์สงบลงได้ พระองค์จำเธอได้และจะคอยถามหาหากเธอไม่ได้มาหา
ทว่าความไร้สมรรถภาพของกษัตริย์สร้างความกังวลเป็นอย่างยิ่งต่อประชาชน เมื่อนักบวชและหมอไม่สามารถรักษาพระองค์ได้ก็เริ่มมีข่าวลือว่ามีคนสาปพระองค์ ไม่นานวาเลนตีนาก็ถูกมองว่าเป็นคน ๆ นั้น เกิดข่าวลือว่าเธอพยายามวางยาพิษโดแฟ็งและมีข่าวลือว่าบิดาของเธอได้พูดกับเธอว่าจะไม่ยอมเจอเธออีกจนกว่าเธอจะได้เป็นพระราชินี ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยได้รับการสนับสนุนจากทั้งฟีลิป ดยุคแห่งบูร์กอญผู้ทรงอำนาจ และอิซาบู พระราชินี พระมารดาของอิซาบูอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับตระกูลวิสกอนตี ส่วนฟีลิปกำลังทะเลาะแย่งชิงอำนาจในราชสำนักกับสามีของเธอ อีกทั้งยังเริ่มมีข่าวลือแปลก ๆ มากขึ้น เดือนมีนาคม ค.ศ. 1396 หลุยส์ถูกกระตุ้นให้พาวาเลนตีนาออกไปจากปารีสเพื่อความปลอดภัยของเธอ วาเลนตีนาไม่เคยได้กลับมาอยู่ในปารีสอีกเลย
วาเลนตีนาเลี้ยงดูครอบครัวของเธอที่ชาโตดานิเยร์ต่อด้วยชาโตเดอบลัว เธอมีบุตรอีกสี่คน คือ ฟีลิป, ฌ็อง, มาร์เกอริต และมารีที่เสียชีวิตหลังคลอด หลุยส์แวะมาหาเธอเป็นประจำ รวมถึงคนอื่น ๆ ซึ่งหนึ่งในนั้นคืออนาคตพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษซึ่งตอนนั้นยังเป็นเอิร์ลแห่งเดอร์บี มารี ดากูต์ ลูกพี่ลูกน้องของหลุยส์อาศัยอยู่กับวาเลนตีนาในฐานะนางกำลังหมายเลขหนึ่ง
การสิ้นพระชนม์ของหลุยส์แห่งออร์เลอ็อง

ต่อมาในปี ค.ศ. 1407 มีข่าวว่ามีการวางแผนจะฆ่าหลุยส์บนถนนในปารีส หลายวันต่อมาหลุยส์ถูกฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อนตามคำสั่งของฌ็อง ลูกพี่ลูกน้องที่สืบทอดตำแหน่งดยุคแห่งบูร์กอญต่อจากบิดาที่เสียชีวิต ฌ็องกับหลุยส์ขัดแย้งกันอยู่เป็นประจำเรื่องใครควรทำหน้าที่เป็นกษัตริย์ในตอนที่พระเจ้าชาร์ลอาการไม่ดี หลังการฆาตกรรม อิซาบูกลัวว่าฌ็องจะเสียความน่าเชื่อถือจึงเชิญวาเลนตีนากลับมาที่นครปารีสเป็นครั้งแรกในรอบ 11 ปี อิซาบูเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์อันซับซ้อนในตอนที่วาเลนตีนาซึ่งสวมชุดดำทั้งตัว สองมือประคองบุตรชายสองคนแรก ร้องขอความบุติธรรมจากพระเจ้าชาร์ลที่ 6 ที่อยู่ในช่วงภาวะจิตปรกติ ขณะที่เธอคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า พระองค์ดึงเธอขึ้นมาและจุมพิตเธอ รับรองกับเธอต่อหน้าผู้คนว่าจะแก้แค้นให้กับสามีของเธอที่ถูกฆาตกรรม
การเสียชีวิตของวาเลนตีนา

ทว่าแปดต่อมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฌ็องทำให้ส่วนรวมมีความเห็นสนับสนุนเขาและให้ตัวแทนเทศนาเรื่อง "การสังหารทรราชย์" ของเขา ทั้งพระเจ้าชาร์ลและดยุคเชื้อพระวงศ์คนอื่น ๆ ต่างไม่มีใครเคลื่อนไหวต่อต้านเขา เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1408 วาเลนตีนามาที่ปารีสอีกครั้ง ครั้งนี้พระเจ้าชาร์ลตอบสนองต่อเธออย่างล่องลอย วันต่อมาทรงสูญเสียความมีเหตุมีผล วาเลนตีนาจึงกลับไปชาโตเดอบลัวอย่างสิ้นหวัง ไม่นานเธอก็เริ่มล้มป่วย ขณะกำลังจะตาย เธอให้บุตรชายสาบานว่าจะแก้แค้นให้กับการตายของบิดา วันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1408 เธอตายด้วยโรคไทฟอยด์โดยมีลูก ๆ รายล้อม แต่มีหลายคนที่คิดว่าเธอตรอมใจตาย
การฆาตกรรมและการสาบานว่าจะแก้แค้นให้หลุยส์สุดท้ายกลายเป็นสงครามกลางเมืองฝรั่งเศสที่ทำให้ชาวอังกฤษเกือบได้ราชบัลลังก์ฝรั่งเศสไปในปี ค.ศ. 1422 ชาร์ล บุตรชายของวาเลนตีนาถูกชาวอังกฤษจับกุมตัวที่อาแฌ็งกูร์ เขาตกเป็นนักโทษเป็นเวลา 25 ปีและเป็นที่รู้จักในฐานะนักกวี เมื่อกลับมาฝรั่งเศส เขาแต่งงานใหม่และมีบุตรชายที่สุดท้ายแล้วกลายเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสในชื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 ในปี ค.ศ. 1498 หลังพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 สิ้นพระชนม์ ราชบัลลังก์ตกเป็นของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 ซึ่งเป็นหลานชายของฌ็อง บุตรชายของวาเลนตีนา วาเลนตีนาจึงเป็นบรรพบุรุษของกษัตริย์ฝรั่งเศสทุกคนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1498 เป็นต้นมา รูปปั้นแกะสลักของเธอเป็นหนึ่งในรูปปั้นแกะสลักของเหล่าพระราชินีที่ประดับประดาอยู่ในสวนปาแลเดอลุกซ็องบูร์ในปารีส
วาเลนตีนาแห่งมิลานร้องขอความเป็นธรรมจากพระเจ้าชาร์ลที่ 6 เรื่องการลอบสังหารดยุคแห่งออร์ลีอ็อง โดยอเล็กซานเดอร์ โคลิน ปี ค.ศ. 1863
รูปแกะสลักหลุมศพของวาเลนตีนา วิสกอนดิ ที่มหาวิหารแซ็งต์เดอนีส์
สมาคมโอลิมปิกสวิส

| --- | --- |
ประเทศ/ภูมิภาค:  สวิตเซอร์แลนด์
รหัสประเทศ: SUI
วันก่อตั้ง: 1912
วันรับรอง: 1912
สมาคม: คณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป
สำนักงานใหญ่: Bern, Switzerland
ประธาน: Jürg Stahl
เลขาธิการใหญ่: Roger Schnegg
เว็บไซต์: www.swissolympic.ch
สมาคมโอลิมปิกสวิตเซอร์แลนด์ (รู้จักกันในชื่อ เยอรมัน: Schweizerischer Olympischer Verband, ฝรั่งเศส: Association Olympique Suisse, อิตาลี: Associazione Olimpica Svizzera, รูมันช์: Assiociaziun Olimpica Svizra, อังกฤษ: Swiss Olympic Association, รหัสไอโอซี: SUI) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศสวิตเซอร์แลนด์สำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2455 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากสวิตเซอร์แลนด์เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป (อีโอซี)
ดูเพิ่ม

ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในโอลิมปิก
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในยูโรเปียนเกมส์
แหล่งข้อมูลอื่น

สมาคมโอลิมปิกสวิตเซอร์แลนด์
| ด ค ก คณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป (EOC) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   สาธารณรัฐเช็ก   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล1   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลิกเตนสไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์ทมาซิโดเนีย   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย
โนเกีย 2100

โนเกีย 2100
โนเกีย 2100 เป็นโทรศัพท์มือถือตระกูลโนเกีย ออกจำหน่ายเมื่อปี ค.ศ. 2003
อนุสาวรีย์วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2

อนุสาวรีย์แห่งชาติ วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2
อนุสาวรีย์พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2
อนุสาวรีย์แห่งชาติ วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 (อิตาลี: Monumento Nazionale a Vittorio Emanuele II) เรียกอย่างสั้นว่า วิตโตรีอาโน (อิตาลี: Vittoriano) อนุสาวรีย์แห่งชาติในกรุงโรม ประเทศอิตาลี เพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 กษัตริย์องค์แรกที่ผนวกรวมแว่นแคว้นน้อยใหญ่เข้าด้วยกันจนเป็นประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อนุสาวรีย์นี้ได้รับการยอมรับเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของชาติอิตาลี บางคนเรียกอนุสาวรีย์แห่งนี้ว่า แท่นบูชาปิตุภูมิ (อิตาลี: Altare della Patria) เพื่อสื่อถึงแท่นบูชาแรกของเทพีโรมา ซึ่งเป็นเพียงส่วนหนึ่งในอนุสาวรีย์
อนุสาวรีย์นี้ใช้เวลาก่อสร้างกว่า 50 ปี เริ่มสร้างในปีค.ศ. 1885 และสร้างแล้วเสร็จในปีค.ศ. 1935 ใช้สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก ออกแบบโดยจำลองถึงสภาพดั้งเดิมของจัตุรัสโรมันที่อยู่ใกล้เคียง อนุสาวรีย์แห่งชาติมีความกว้าง 135 เมตร ความลึก 130 เมตร ความสูง 70 เมตร มีพื้นที่ภายในมโหฬารถึง 717,000 ตารางเมตร ระเบียงด้านบนสุดของอนุสาวรีย์สามารถมองเห็นกรุงโรมได้รอบทิศ สามารถขึ้นไปได้โดยลิฟท์หรือบันได 196 ขั้น
วีจีลีโอแห่งเตรนโต

| วีจีลีโอแห่งเตรนโต |
| --- | --- |
“นักบุญวีจีลีโอแห่งเตรนโต”
บิชอปและมรณสักขี
เกิด: ราว ค.ศ. 353 เตรนโต ประเทศอิตาลี
เสียชีวิต: 26 มิถุนายน ค.ศ. 405 ทะเลสาบการ์ดา ประเทศอิตาลี
นิกาย: โรมันคาทอลิก
วันฉลอง: 26 มิถุนายน
สัญลักษณ์: บิชอปถือรองเท้า, รองเท้าไม้
องค์อุปถัมภ์: เตรนโต, ติรอล; เหมืองและการทำเหมือง 
นักบุญวีจีลีโอแห่งเตรนโต  (อิตาลี: San Vigilio di Trento) หรือวีจีลิอุสแห่งเทรนต์ (ละติน: Vigilius Tridentinum) เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์และบิชอปองค์แรกของรัฐมุขนายกเทรนต์ และเป็นคนละคนกับสมเด็จพระสันตะปาปาวิจิเลียส ตามที่เล่าขานกันมาวิจิเลียส พลเมืองชั้นสูงของจักรวรรดิโรมันและเป็นบุตรของแม็กเซนเทีย หรือ ชายที่บางครั้งก็เรียกกันว่าธีโอโดเซียส
พี่น้องชาย "คลอเดียน" และ "มาโกเรียน" ต่างก็ได้รับการประกาศเป็นนักบุญเช่นกัน  วีจีลีโอได้รับการศึกษาที่เอเธนส์และดูเหมือนจะรู้จักกับจอห์น คริสซอสตอมด้วย จากนั้นวีจีลีโอก็เดินทางไปยังกรุงโรมและต่อไปยังเตรนโตในปี ค.ศ. 380 และไปตั้งถิ่นฐานที่นั่นจนได้รับแต่งตั้งให้เป็นบิชอปองค์แรกของเมือง วีจีลีโออาจจะรับศีลบวชไม่ก็จากนักบุญแอมโบรสแห่งมิลาน หรือก็จาก วาเลเรียนแห่งอควิเลีย  ในฐานะบิชอปวีจีลีโอก็พยายามชักจูงให้ผู้ถือลัทธิเอเรียสและลัทธิเพกันให้หันมานับถือคริสต์ศาสนาแบบอนุรักษนิยม และกล่าวกันว่าได้ทำการสร้างคริสต์ศาสนสถานถึงสามสิบแห่งในมุขมณฑล ในจดหมายที่กล่าวกันว่าเขียนโดยนักบุญแอมโบรสกล่าวถึงบิชอปแห่งมิลานที่หว่านล้อมให้วีจีลีโอต่อต้านการแต่งงานระหว่างผู้ถือคริสต์ศาสนาและเพกัน (Ep. 29 in P.L., XVI, 982). วีจีลีโอทำการเทศนาในเบรสชาและเวโรนาที่ต่างก็อยู่นอกมุขมณฑล
เพื่อนนักบวชระหว่างการเดินทางเทศนาก็ได้แก่นักบุญซิซินเนียส, นักบุญมาร์ทีเรียส และนักบุญอะเล็กซานเดอร์ที่นักบุญแอมโบรสส่งไปช่วยวีจีลีโอ กล่าวกันว่านักบุญทั้งสามองค์มาจากคัปปาโดเกีย (Cappadocia) ในประเทศตุรกีปัจจุบัน  กล่าวกันว่าวีจีลีโอเขียน “De Martyrio SS. Sisinnii, Martyrii et Alexandri”
นักบุญซิซินเนียส, นักบุญมาร์ทีเรียส และ นักบุญอะเล็กซานเดอร์ถูกสังหารที่ซันเซโนเมื่อพยายามชักจูงให้ประชากรในท้องถิ่นเปลี่ยนมานับถือคริสต์ศาสนา วีจีลีโอยกโทษให้ฆาตกรและส่งร่างของนักบุญทั้งสามองค์ไปให้จอห์น คริสซอสตอมที่คอนสแตนติโนเปิลและแก่ซิมพลิเชียนผู้สืบต่อจากนักบุญแอมโบรสแห่งมิลาน ต่อมามอบเรลิกคืนให้แก่ซันเซโน ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่นำไปตั้งสักการะไว้ที่บาซิลิกาเซนต์ซิซินเนียส, เซนต์มาร์ทีเรียส และ เซนต์อเล็กซานเดอร์
วีจีลีโอมีตำนานเกี่ยวข้องกับโรเมดิอุสผู้มักจะปรากฏกับหมีหรือขี่หมี ตามชีวประวัตินักบุญของโรเมดิอุส นักบุญโรเมดิอุสต้องการที่จะมาเยี่ยมวีจีลีโอที่เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ยังเยาว์วัย แต่ม้าของโรเมเดียสถูกหมีฉีกเป็นชิ้น ๆ   โรเมเดียสจึงให้ลูกศิษย์ดาวิเดเอาอานผูกหมี หมีก็เชื่องและยอมให้โรเมเดียสขี่ไปยังเทรนโท
การเสียชีวิต

ตามตำนานที่เล่าขานกันเป็นเวลานานต่อมาภายหลัง วิจิเลียสพร้อมกับพี่น้องชายคลอเดียนและมาโกเรียนและนักบวชชื่อจูเลียนถูกสังหารในบริเวณที่ปัจจุบันคือเรนเดนาในหุบเขาเรนเดนา ที่วิจิเลียสไปทำการเทศนาต่อต้านผู้คนในท้องถิ่นที่ทำการสักการะเทพแซทเทิร์น วีจีลีโอประกอบพิธีมิสซาและจับประติมากรรมของเทพเจ้าโยนลงไปในแม่น้ำซารกา วีจีลีโอถูกลงโทษโดยการถูกขว้างด้วยก้อนหินจนเสียชีวิตใกล้ทะเลสาบการ์ดาในบริเวณที่เรียกว่าพุนตาซานวิจิลิโอ
สิ่งที่กลับตาลปัตรคือหน้ามหาวิหารของวีจีลีโอในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของประติมากรรมของเทพเพกันเทพเนปจูน
การสักการะ

วิจิเลียสได้รับการฝังไว้ที่วัดที่ตนเองสร้างที่เทรนโทที่ต่อมาได้รับการขยายโดยบิชอปองค์ต่อมาออยกิพเพียสแห่งเทรนต์และอุทิศให้แก่วีจีลีโอ ที่ต่อมาเป็นมหาวิหารซันวีจีลีโอ ทันทีที่เสียชีวิตวิจิเลียสก็ได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตและกิจการที่กระทำได้รับการส่งไปยังกรุงโรมและดูเหมือนว่าสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 1 จะทำการสถาปนาในนามของสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 ("De canonizat. SS.", Prato, 1839, I, ch. iv, no. 12) และเรียกวีจีลีโอว่าเป็น “มรณสักขีที่ได้รับการประกาศเป็นนักบุญคนแรกโดยพระสันตะปาปา” แขนของวีจีลีโอถูกแยกออกมาเป็นเรลิกบรรจุในหีบบรรจุมงคลวัตถุในปี ค.ศ. 1386.
ดูเพิ่ม

นักบุญ
มรณสักขีในศาสนาคริสต์
แหล่งข้อมูลอื่น

(อิตาลี) SANTI, BEATI E TESTIMONI
(เยอรมัน) ökumenisches Heiligenlexikon, Vigilius_von_Trient
Vigilius
(เยอรมัน) J.Leinweber, Heiligsprechungen bis 1234 เก็บถาวร 2005-02-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พุนตาซานวิจิลิโอที่กล่าวกันว่าเป็นที่ที่วิจิเลียสถูกสังหาร
น้ำพุเทพเนปจูนหน้ามหาวิหารเตรนโต
อนาคตนิยม

ภาพเขียนของอุมแบร์โต บอชโชนี
อนาคตนิยม (อังกฤษ: Futurism; อิตาลี: Futurismo) เป็นขบวนการศิลปะและทางสังคม มีจุดกำเนิดที่ประเทศอิตาลีในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เน้นด้านความเร็ว เทคโนโลยี เยาวชน ความรุนแรง และหัวข้ออย่างเช่น รถยนต์ เครื่องบิน และเมืองอุตสาหกรรม หัวหอกคือชาวอิตาลี อย่าง ฟีลิปโป ตอมมาโซ มารีเนตตี, อุมแบร์โต บอชโชนี, การ์โล การ์รา, จีโน เซเวรีนี, จาโกโม บัลลา และลุยจี รัสโซโล เป็นการเชิดชูสมัยนิยมและมีจุดประสงค์เพื่อปลดปล่อยอิตาลีจากอิทธิพลในอดีต ส่วนบาศกนิยมได้พัฒนาจากรูปแบบศิลปะอนาคตนิยมของอิตาลี งานสำคัญด้านอนาคตนิยมเช่น Manifesto of Futurism ของมารีเนตตี, Unique Forms of Continuity in Space ของบอชโชนี, ภาพเขียน Abstract Speed + Sound ของบัลลา และ The Art of Noises ของรุสโซโล
ออลโย

| ออลโย |
| --- | --- |

ลักษณะทางกายภาพ
ปากน้ำ: โป, จังหวัดมันตูอา
ความยาว: 280 km
แม่น้ำออลโย (อิตาลี: Oglio) เป็นสาขาแม่น้ำด้านซ้ายของแม่น้ำโป ในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี มีความยาว 280 กิโลเมตร มีต้นน้ำเกิดจากเทือกเขารีเชียนแอลป์ ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านทะเลสาบอีเซโอ ไปลงแม่น้ำโป ห่างจากเมืองมันตูอาไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 16 กิโลเมตร
สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี

| พระราชวังและสวนในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่คาแซร์ตา สะพานส่งน้ำที่วานวิเทลลี และกลุ่มอาคารซานลูชีโอ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี
ประเทศ:  อิตาลี
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (ii) (iv)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2540 (คณะกรรมการสมัยที่ 21)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี หรือ สะพานส่งน้ำคาโรไลน์ (อังกฤษ: Aqueduct of Vanvitelli หรือ Caroline Aqueduct; อิตาลี: Acquedotto Carolino) เป็นสะพานส่งน้ำที่สร้างขึ้นเพื่อส่งน้ำสำหรับการใช้สอยที่พระราชวังกาแซร์ตาและรีสอร์ตซานลูซีโอ แหล่งน้ำที่ใช้ส่งมาจากตีนเขาตาบูร์โนจากบ่อน้ำพุธรรมชาติที่ฟิซโซในบุชชาโนไกลออกไปราว 38 กิโลเมตรที่ส่วนใหญ่ส่งใต้ดิน
งานสร้าสะพานว่าจ้างโดยพระเจ้าชาลส์ที่ 7 แห่งเนเปิลส์ และออกแบบโดยสถาปนิกลุยจี วันวีเตลลี ที่กลายมาเป็นชื่อของสะพานต่อมา การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1753 และเปิดทำการใช้เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1762 ส่วนของสถาปัตยกรรมที่ยังคงอยู่ในสภาพที่ได้รับการรักษาไว้เป็นอย่างดีคือช่วงที่เป็นสะพานทูฟาที่ยาว 529 เมตรที่เชื่อมหุบเขาเขามัดดาโลนีระหว่างเขาโลกาโนทางตะวันออกกับเขาการ์ซาโนทางตะวันตก ซึ่งสร้างตามแบบสะพานส่งน้ำแบบโรมัน เป็นแนวโค้งซ้อนสามชั้นที่จุดที่สูงที่สุดสูง 55.8 เมตร ช่วงนี้เป็นช่วงที่เป็นมรดกโลก
“สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997
ดูเพิ่ม

มรดกโลก
สะพานส่งน้ำ