stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กฎอัยการศึก
การใช้งาน > ในประเทศไทย

กฎอัยการศึกของไทย มีศักดิ์เทียบเท่ากับ พระราชบัญญัติ ตราขึ้นครั้งแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2450 (ร.ศ. 126) เรียกว่า กฎอัยการศึก ร.ศ. ๑๒๖ มีทั้งสิ้น 8 มาตรา  โดยถอดแบบมาจากกฎอัยการศึกของประเทศฝรั่งเศส ซึ่งในสมัยนั้นจะประกาศเป็นพระราชบัญญัติขึ้น ต่อมาใน พ.ศ. 2457 (ร.ศ. 133) พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเห็นว่าอำนาจของทหารตามกฎอัยการศึก ร.ศ. ๑๒๖ นั้นยึดตามแบบฝรั่งเศส แต่ไทยใช้ตำราพิชัยสงครามตามแบบอินเดีย ซึ่งไม่สอดคล้องกัน จึงทรงยกเลิกกฎอัยการศึก ร.ศ. ๑๒๖ และตราพระราชบัญญัติกฎอัยการศึก ในชื่อว่า กฎอัยการศึก พ.ศ. ๒๔๕๗ ขึ้นใช้แทน มีทั้งสิ้น 17 มาตรา มีการแก้ไขเพิ่มเติมรวม 5 ครั้ง
อย่างไรก็ดี การยกเลิกการบังคับใช้กฎอัยการศึกในพื้นที่ใด จะต้องประกาศออกมาเป็นพระบรมราชโองการ
ดูเพิ่ม

เดฟคอน
กองตำรวจภูธร (Gendarmerie)
การประกาศกฎอัยการศึก 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
สเตรโตเครซี รูปแบบรัฐบาลที่นำโดยนายพลทหาร
รัฐตำรวจ รัฐที่บริหารผ่านอำนาจของกลุ่มตำรวจ
คณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง รัฐบาลที่นำโดยคณะผู้นำทหาร
เผด็จการทหาร รูปแบบเอกาธิปไตยที่ปกครองด้วยทหาร
ลัทธิอำนาจนิยม รูปแบบรัฐบาลที่มีอำนาจกลางมากและมีเสรีภาพจำกัด
อ่านเพิ่ม

วรชัย แสนสีระ, “จุดต่างแห่งอำนาจตามพระราชบัญญัติกฎอัยการศึก, พระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. ๒๕๔๘ และพระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงภายใจราชอาณาจักร พ.ศ. ๒๕๕๗”, จุลนิติ พ.ค. – มิ.ย. ๒๕๕๓, หน้า ๑๒๙ – ๑๓๑
Macomb, Alexander, Major General of the United States Army, The Practice of Courts Martial, (New York: Harper & Brothers, 1841) 154 pages.
Macomb, Alexander, Major General of the United States Army, A Treatise on Martial Law, and Courts-Martial as Practiced in the United States. (Charleston: J. Hoff, 1809), republished (New York: Lawbook Exchange, 2007). ISBN 978-1-58477-709-0.
Rehnquist, William H. (1998). All the Laws but One: Civil Liberties in Wartime. New York: William Morrow & Co. ISBN 0-688-05142-1.
The Concise Oxford Dictionary of Politics. Edited by Iain McLean and Alistair McMillan, Oxford University Press, 2004. [ไอเอสบีเอ็น ไม่มี]
Black's Law Dictionary: Definitions of the Terms and Phrases of American and English Jurisprudence, Ancient and Modern. Henry Campbell Black. St. Paul: West Pub. Co., 1979. [ไอเอสบีเอ็น ไม่มี]
แหล่งข้อมูลอื่น

'Martial law' in the Encyclopædia Britannica
Martial law in Thailand in 2005
Full text of the 1972 Martial Law in the Philippines
NSPD-51
Emergency Rule of 3rd Nov. 2007 Pakistan เก็บถาวร 2019-09-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  อิสราเอล  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  NARA
พระเจ้าบุเรงนอง

พระเจ้าบุเรงนอง หรือพระนามเต็มว่า พระเจ้าบุเรงนองกะยอดินนรธา  (พม่า: ဘုရင့်နောင် ကျော်ထင်နော်ရထာ บะหยิ่นนองจอทีนนอยะทา; 16 มกราคม พ.ศ. 2059 – 10 ตุลาคม พ.ศ. 2124) หรือ พระเจ้าหงษานีพัตร เป็นพระเจ้าหงสาวดีจากราชวงศ์ตองอู เสวยราชย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2093 ถึงปี พ.ศ. 2124 อาณาจักรของพระองค์เป็นอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยมีอาณาเขตแผ่ไปถึงอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง รัฐมณีปุระ และอาณาจักรอยุธยา
พระองค์ถือเป็นหนึ่งในสามมหาราชพม่าพร้อมด้วยพระเจ้าอโนรธามังช่อแห่งราชวงศ์พุกาม และพระเจ้าอลองพญาแห่งราชวงศ์โก้นบอง สถานที่หลายแห่งในพม่าปัจจุบันตั้งชื่อตามพระนาม พระองค์ยังทรงเป็นที่รู้จักในประเทศไทยว่า "พระเจ้าชนะสิบทิศ" จากนวนิยายเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ ของยาขอบ
พระบรมวงศานุวงศ์ > พระอัครมเหสีและพระสนม

จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ข้างพม่าระบุชัดว่า พระเจ้าบุเรงนองมีมเหสีสามพระองค์ โดยในสามพระองค์นี้มีพระนางตะขิ่นจีเป็นมเหสีเอก ทรงเป็นราชินีพม่าองค์เดียวที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นมหาราณี และมีพระสนมกว่า 50 พระองค์ ซึ่งหลายพระองค์เป็นเจ้านายจากหัวเมืองต่าง ๆ
พระอัครมเหสีตำหนักใต้ ตำแหน่ง มีพะยากองจี พระนางอตุลสิริมหาราชเทวี พระนามเดิมคือ ตะขิ่นจี (พระพี่นางในพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้)
พระมเหสีตำหนักเหนือ ตำแหน่ง อมะเย้านาน พระนางจันทาเทวี (พระนามเดิม สิริโพงทุต พระธิดาพระเจ้าชเวนันจอชิน พระเจ้ากรุงอังวะ)
พระมเหสีตำหนักกลาง ตำแหน่ง อะเลนานดอ พระนางราชเทวี (พระนามเดิมฉิ่นเทฺวละ หรือ เชงทะเว พระธิดาพระเจ้ากรุงหงสาวดี)
หนึ่งในสนมที่โดดเด่นของพระองค์คือ พระสุพรรณกัลยา (พระธิดาในสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราชและพระวิสุทธิกษัตรีย์ เป็นพระพี่นางในสมเด็จพระนเรศวรมหาราช)
พระบรมวงศานุวงศ์ > พระโอรสและพระธิดา

ตามพงศาวดารมหาราชวงศ์และมหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว กล่าวว่าพระองค์มีพระราชโอรส 35 พระองค์ และพระราชธิดา 56 พระองค์ ที่ประสูติจากพระมเหสีและพระสนม แต่รายละเอียดในพงศาวดารมหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว ระบุว่าพระองค์มีพระราชบุตร 86 พระองค์ (พระราชโอรส 32 พระองค์ พระราชธิดา 54 พระองค์) ส่วนพระราชบุตรที่เหลือถูกกล่าวถึงในส่วนต่าง ๆ ของพงศาวดาร รวมยอดทั้งหมดอย่างน้อย 92 พระองค์ที่พระนามต่างกัน ประกอบด้วยพระราชโอรส 33 พระองค์และพระราชธิดา 59 พระองค์ ความคลาดเคลื่อนอาจเกิดจากข้อผิดพลาดในการบันทึกเพศ หรือจำนวนพระราชบุตรที่ไม่ปรากฏพระนามซึ่งอาจเสียชีวิตตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ตัวอย่างพระโอรสและพระธิดาของพระเจ้าบุเรงนอง เช่น
เจ้าชายงาสู่ด่ายะก่ามิน หรือที่แปลว่า เจ้าวังหน้า (พระเจ้านันทบุเรง) พระราชโอรสองค์โตของพระนางตะขิ่นจี
พระนางเมงเกงสอ พระราชธิดาของพระนางจันทาเทวี ต่อมาได้ถูกส่งไปอภิเษกกับพระเจ้าตองอู เป็นพระมารดาของนะฉิ่นเหน่าง์ หรือ พระสังขทัต
พระนางราชธาตุกัลยา พระราชธิดาของพระนางราชเทวี
นรธาเมงสอ พระราชโอรสของพระนางราชเทวี
เจ้าหญิงเมงอทเว พระราชธิดาที่เกิดจากพระสุพรรณกัลยา
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

พระเจ้าบุเรงนอง เป็นที่รู้จักในประเทศไทยจากนวนิยายเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ แต่งโดย โชติ แพร่พันธุ์ หรือ ยาขอบ ต่อมาได้มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์และละครมากมาย โดยมีนักแสดงผู้รับบท พระเจ้าบุเรงนอง ได้แก่
ประกอบ ไชยพิพัฒน์ จากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ (2501) ทางช่อง 4 บางขุนพรหม
ชรินทร์ นันทนาคร จากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ (2504) ทางช่อง 4 บางขุนพรหม
ไชยา สุริยัน จากภาพยนตร์เรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ ตอน ยอดขุนพล (2509), ผู้ชนะสิบทิศ ตอน บุเรงนองลั่นกลองรบ และ ผู้ชนะสิบทิศ ตอน บุเรงนองถล่มหงสาวดี (2510)
อัศวิน รัตนประชา จากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ (2514) ทางช่อง 4 บางขุนพรหม
นิรุตติ์ ศิริจรรยา จากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ (2523) ทางช่อง 9
สมชาติ ประชาไทย จากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ (2526) ทางช่อง 5
สันติสุข พรหมศิริ จากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ (2532-33) ทางช่อง 3
รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ จากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ (2556) ทางช่อง 8
นอกจากนี้ยังมีนักแสดงที่รับบทเป็นพระเจ้าบุเรงนองในเรื่องอื่น ๆ ได้แก่
สหรัถ สังคปรีชา จากภาพยนตร์เรื่อง สุริโยไท (2544)
สันติสุข พรหมศิริ จากละครเรื่อง กษัตริยา (2546)
สมภพ เบญจาธิกุล จากภาพยนตร์เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๑ องค์ประกันหงสา (2550)
ปรเมศร์ น้อยอ่ำ จากละครเรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคองค์ประกันหงสา (2560)
ณัฐวุฒิ สกิดใจ จากละครเรื่อง จอมใจอโยธยา (2568)
กริสเตียน ปินาเลส

| เหรียญรางวัล> มวยสมัครเล่นชาย.ตัวแทนของ  สาธารณรัฐโดมินิกัน.กีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
|  | ปารีส 2024 | มิดเดิลเวต |
กริสเตียน ฮาบิเอร์ ปินาเลส (สเปน: Cristian Javier Pinales; เกิดวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000) เป็นนักมวยชาวโดมินิกัน เขาเข้ารอบในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 โดยไปถึงรอบก่อนรองชนะเลิศหลังเอาชนะทัวเหอถาเอ่อร์เปี๋ยเค่อ ถังลาถีฮั่น และกาบรีเยล เวออชิช แต่เขาแพ้ให้กับนูร์เบก โอรัลบัย จากคาซัคสถานในรอบก่อนรองชนะเลิศ ทำให้เขาได้รับเหรียญทองแดง
อาณาจักรเซียน

บทความนี้เกี่ยวกับรัฐโบราณในพุทธศตวรรษที่ 19 สำหรับเซียนในลัทธิเต๋า ดูที่ เซียน สำหรับความหมายอื่นของสยาม ดูที่ สยาม (แก้ความกำกวม)
เซียน (จีน: 暹; พินอิน: Xīan) หรือเรียกโดยความนิยมว่า เสียน คืออาณาจักรที่ถูกกล่าวถึงโดยเอกสารจีนและเวียดนามในระหว่างพุทธศตวรรษที่ 19 ถึง 20 ชื่อของอาณาจักรเซียนได้รับการสันนิษฐานว่า มาจากคำว่า สยาม และอาจหมายถึงอาณาจักรสุโขทัย, อาณาจักรสุพรรณภูมิ, เมืองอยุธยา หรืออาณาจักรนครศรีธรรมราช ภายหลังอาณาจักรเซียนได้รวมเข้ากับอาณาจักรละโว้เป็นอาณาจักรอยุธยา
บันทึกเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับอาณาจักรเซียน > พงศาวดารราชวงศ์ซ่ง

อาณาจักรเซียนถูกกล่าวถึงในพงศาวดารราชวงศ์ซ่งบรรพที่ 418 ว่าด้วยประวัติของเฉินอี๋จง [en] (จีน: 陳宜中) ขุนนางในช่วงปลายราชวงศ์ซ่งใต้ โดยระบุว่า เฉินอี๋จงหลบหนีการรุกรานของจักรวรรดิมองโกลไปยังอาณาจักรจา่มปา ต่อมากองทัพมองโกลเข้าโจมตีอาณาจักรจามปา เฉินอี๋จงจึงหลบหนีไปยังอาณาจักรเซียนและพำนักอยู่จนสิ้นชีวิต เฉินอี๋จงได้รับการสันนิษฐานว่าเดินทางเข้ามายังภาคใต้ของประเทศไทยในช่วงปลายปี พ.ศ. 1827 ถึงต้นปี พ.ศ. 1828 โดยมีหลักฐานสนับสนุนคือ แผ่นทองคำประทับอักษรจีนสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ ซึ่งค้นพบที่อำเภอเขาชัยสน จังหวัดพัทลุงในปี พ.ศ. 2557 และข้อสันนิษฐานอีกประการหนึ่งว่า อาจเป็นทองคำของพ่อค้าที่เดินทางมาในบริเวณนี้ได้ถูกโต้แย้งเนื่องจากในปี พ.ศ. 1725 ราชวงศ์ซ่งได้ประกาศห้ามไม่ให้ใช้ทองคำและแร่เงินในการค้าโพ้นทะเล
บันทึกเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับอาณาจักรเซียน > พงศาวดารราชวงศ์หยวน

พงศาวดารราชวงศ์หยวน [en]บันทึกถึงการติดต่อกันระหว่างอาณาจักรเซียนและราชวงศ์หยวนดังนี้
| ปี (พ> ศ.) | ต้นทาง | ปลายทาง | เนื้อหา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ไม่ปรากฏ | หยวน | ไม่ปรากฏ | ราชสำนักหยวนส่งทูตไปเกลี้ยกล่อมอาณาจักรทางใต้ ปรากฏว่ากว่า 20 อาณาจักรยอมอ่อนน้อม | สันนิษฐานว่าเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 1821 และต้องก่อน พ.ศ. 1830 |
| 1825 | หยวน | เซียน | คณะทูตถูกสังหารที่อาณาจักรจามปา |  |
| 1835 | เซียน | หยวน | ขุนนางแห่งกว่างตงให้เจ้าหน้าที่เชิญพระสุพรรณบัตรของเซียนไปยังนครหลวง (ปักกิ่ง) |  |
| 1836 | หยวน | เซียน | ราชสำนักหยวนส่งทูตไปเกลี้ยกล่อมให้อาณาจักรเซียนมาอ่อนน้อม |  |
| 1837 | หยวน | เซียน | กุบไล ข่านมีพระราชโองการให้กั่นมู่ติง (จีน: 敢木丁) กษัตริย์แห่งเซียนมาเฝ้า ถ้ามีเหตุขัดข้องให้ส่งบุตรหลานหรือขุนนางผู้ใหญ่มาเป็นตัวประกัน | กั่นมู่ติง ได้รับการสันนิษฐานว่ามาจากคำว่า กมรเตง อันเป็นศัพท์เขมรที่ใช้เรียกเจ้าเมือง |
| 1838 | เซียน | หยวน | อาณาจักรเซียนขอให้ราชสำนักหยวนส่งทูตไปยังเซียน แต่ราชสำนักหยวนได้ส่งทูตไปก่อนแล้ว จึงให้ทูตรีบเดินทางกลับเพื่อติดตามทูตของราชสำนักหยวนให้ทัน โทโมร์ ข่านมีพระราชโองการมิให้ชาวเซียนทำร้ายชาวมลายู |  |
| 1840 | เซียน | หยวน | อาณาจักรเซียนถวายบรรณาการ |  |
| 1842 | เซียน | หยวน | อาณาจักรเซียนถวายบรรณาการ โทโมร์ ข่านพระราชทานตราเสือแก่รัชทายาทของอาณาจักรเซียน กษัตริย์แห่งเซียนมีพระราชสาส์นขอให้ราชสำนักหยวนพระราชทานม้าเช่นเดียวกับสมัยพระราชบิดา โทโมร์ ข่านไม่พระราชทาน | ถูกใช้อ้างอิงเป็นปีสวรรคตของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช |
| 1843 | เซียน | หยวน | อาณาจักรเซียนถวายบรรณาการ |  |
| 1857 | เซียน | หยวน | อาณาจักรเซียนถวายบรรณาการ |  |
| 1861 | เซียน | หยวน | อาณาจักรเซียนถวายบรรณาการ |  |
| 1865 | เซียน | หยวน | อาณาจักรเซียนถวายบรรณาการ |  |
บันทึกเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับอาณาจักรเซียน > ดั่ยเหวียตสือกี๊ตว่านทือ

ดั่ยเหวียตสือกี๊ตว่านทือ [en] (จื๋อฮ้าน: 大越史記全書) บันทึกอาณาจักรเซียนในสมัยราชวงศ์ลี้ [en]และราชวงศ์เจิ่น [en]ดังนี้
| ปี (พ> ศ.) | รัชกาล | ต้นฉบับ | เนื้อหา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1692 | ลี้อัญตง [en] | 己巳十年〈宋紹興十九年〉春二月，爪哇、路貉、暹羅三國商舶入海東，乞居住販賣，乃於海島等處立庄，名雲屯，買賣寳貨，上進方物。 | พ่อค้าจากอาณาจักรเซียนหลัว (จีน: 暹羅) เดินทางมายังไห่ตง (จื๋อฮ้าน: 海東) เพื่อขออนุญาตทำการค้าและได้ตั้งสถานีการค้าขึ้นที่ยฺหวินถุน (จื๋อฮ้าน: 雲屯) |  |
| 1725 | ลี้กาวตง [en] | 暹羅國來貢。 | อาณาจักรเซียนหลัวถวายบรรณาการ |  |
| 1727 | ลี้กาวตง [en] | 暹羅、三佛齊等國商人入雲屯鎮，進寳物，乞行買賣。 | พ่อค้าจากอาณาจักรเซียนหลัวเดินทางมาที่เมืองยฺหวินถุนเพื่อขออนุญาตทำการค้า |  |
| 1856 | เจิ่นอัญตง [en] | 時占城被暹人侵掠，帝以天覷經畧乂安、臨平徃救。後凣西邉籌畫，明宗悉以委之。 | ชาวเซียนเข้าโจมตีอาณาจักรจามปา จักรพรรดิทรงส่งกองทัพไปช่วยอาณาจักรจามปาสู้รบ | ทั้งสองฝ่ายได้สู้รบกันเป็นเวลา 2 ปี |
| 1903 | เจิ่นหยูตง [en] | 冬十月，路鶴、茶哇哇音鴉、暹羅等國商舶至雲屯販賣，進諸異物。 | พ่อค้าจากอาณาจักรเซียนหลัวเดินทางมาที่ยฺหวินถุนเพื่อทำการค้า |  |
บันทึกเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับอาณาจักรเซียน > เคิมดิ่ญเหวียตสือทงซ้ามเกืองหมุก

เคิมดิ่ญเหวียตสือทงซ้ามเกืองหมุก [en] (จื๋อฮ้าน: 欽定越史通鑑綱目) บันทึกถึงเหตุการณ์เพิ่มเติมจากดั่ยเหวียตสือกี๊ตว่านทือว่า อาณาจักรเซียนได้เข้าถวายบรรณาการในเหตุการณ์ที่ราชวงศ์เจิ่นส่งกองทัพไปยังอาณาจักรอายหลาว (จีน: 哀牢) ระหว่างปี พ.ศ. 1877–1879 ปรากฏในต้นฉบับดังนี้
香村之山。字畫掌大，深可寸許。其辭曰：「皇越陳朝第六帝章堯文哲太上皇帝，受天眷命，奄有中夏，薄海内外，罔不臣服。蕞爾哀牢，猶梗王化。歲在乙亥季秋，帝親帥六師，巡于西鄙。占城國世子、眞臘國、暹國及蠻酋道臣、葵禽、車勒、新附、杯盆蠻、會道、聲車蠻諸部，各奉方物，爭先迎見。獨逆俸執迷畏罪，未卽來朝。季冬，帝駐蹕于密州巨屯之原，乃命諸將及蠻夷之兵入于其國。逆俸望風奔竄，遂降詔班師。辰開祐七年乙亥冬閏十二月日勒石。」此文與舊史所載其年不同，竝錄以備考。
บันทึกเกี่ยวกับที่ตั้งและสภาพสังคมของอาณาจักรเซียน > บันทึกว่าด้วยขนบธรรมเนียมประเพณีของเจนละ

บันทึกว่าด้วยขนบธรรมเนียมประเพณีของเจนละบันทึกถึงอาณาจักรเซียนและชาวเซียนประกอบการบรรยายถึงอาณาจักรพระนคร โดยกล่าวถึงอาณาจักรเซียนในฐานะอาณาจักรหรือสถานที่ว่า "ทางตะวันตกเฉียงใต้ใช้เวลาเดินทางครึ่งเดือนถึงเซียนหลัว", "แม้ว่าในประเทศจะทอผ้าได้เอง ก็ยังมีมาจากเซียนหลัว..." และ "พันธุ์ตัวไหมและพันธุ์ต้นหม่อนจึงมาจากประเทศเซียนทั้งสิ้น"
บันทึกเกี่ยวกับที่ตั้งและสภาพสังคมของอาณาจักรเซียน > พงศาวดารราชวงศ์หยวนฉบับชำระใหม่

พงศาวดารราชวงศ์หยวนฉบับชำระใหม่ [zh]บรรพที่ 252 ว่าด้วยพม่า อยุธยา และล้านนาระบุว่า เดิมเซียนและละโว้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรฟูนาน ทางเหนือของเซียนติดต่อกับล้านนา ทางตะวันออกติดกับอันหนาน และทางตะวันตกเฉียงเหนือติดกับพม่า ละโว้ตั้งอยู่ทางใต้ของเซียน ดินแดนเซียนแห้งแล้ง ประชาชนต้องพึ่งพาผลผลิตจากละโว้ เซียนมีแม่น้ำใหญ่ไหลผ่านไปที่ละโว้และลงสู่ทะเลทางตะวันออกเฉียงใต้ ระหว่างรัชศกจื้อเจิ้ง (พ.ศ. 1884-1913) ในรัชสมัยจักรพรรดิฮุ่ยจง เซียนสวามิภักดิ์ต่อละโว้ ผนวกรวมกันเป็นอาณาจักรอยุธยา
บันทึกเกี่ยวกับที่ตั้งและสภาพสังคมของอาณาจักรเซียน > บันทึกย่อเผ่าชาวเกาะ

บันทึกย่อเผ่าชาวเกาะ [en]บันทึกเกี่ยวกับอาณาจักรเซียนว่า จากซินเหมินไถ (จีน: 新門臺) เข้าสู่ปากน้ำ แนวเขาด้านนอกขรุขระและด้านในลึก พื้นดินไม่อุดมสมบูรณ์ ต้องพึ่งพาอาหารจากละโว้ อากาศไม่แน่นอน ชาวเซียนนิยมการปล้นสะดม เมื่ออาณาจักรอื่นเกิดความวุ่นวาย ชาวเซียนมักออกเรือไปยังที่นั่น ไม่นานมานี้เซียนเข้าโจมตีตานหม่าซี (จีน: 單馬錫, ได้รับการสันนิษฐานว่า คือเกาะสิงคโปร์) และซีหลี่ (จีน: 昔里) ในรัชศกจื้อเจิ้งปีจี่โฉ่ว ฤดูร้อนเดือน 5 (พฤษภาคม/มิถุนายน พ.ศ. 1892) ถูกผนวกเข้ากับละโว้ ชาวเซียนใช้ปรอทเพื่อรักษาสภาพศพ แต่งกายเช่นเดียวกับละโว้ และใช้เบี้ยที่ทำจากเปลือกหอยเป็นเงินตรา ผลผลิตมีไม้ฝาง ดีบุก ผลกระเบา งาช้าง ขนนกกระเต็น สินค้าที่ขายคือลูกปัด ปรอท ผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน ทองแดง และเหล็ก
นอกจากนี้ อาณาจักรเซียนยังถูกกล่าวถึงในการบรรยายอาณาจักรละโว้ ("...ละโว้เป็นที่ราบกว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์ ซึ่งชาวเซียนได้พึ่งพาอาศัย...") และอาณาจักรเจินลู่ (จีน: 針路, "...เจินลู่ใช้เบี้ยที่ทำจากเปลือกหอยเป็นเงินตราเช่นเดียวกับเซียน...")
อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์การผนวกอาณาจักรเซียนและละโว้ได้รับการโต้แย้งว่า อาจมีการบันทึกวันเวลาผิดพลาด เนื่องจากวังต้ายวน [en] (จีน: 汪大淵) เพิ่งจะเขียนบันทึกย่อเผ่าชาวเกาะเสร็จในฤดูหนาวปีเดียวกัน เหตุการณ์ดังกล่าวอาจเกิดขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 1882–1883
บันทึกเกี่ยวกับที่ตั้งและสภาพสังคมของอาณาจักรเซียน > บันทึกดินแดนทะเลใต้

บันทึกดินแดนทะเลใต้ หรือต้าเต๋อหนานไห่จื้อ (จีน: 大德南海志) ระบุดินแดนที่อาณาจักรเซียนปกครองว่า "อาณาจักรเซียนปกครอง: ซ่างสุ่ยซู่กูตี่" (จีน: 暹国管：上水速孤底) ซึ่ง "ซ่างสุ่ยซู่กูตี่" อาจแปลได้ว่า "สุโขทัยที่ตั้งอยู่ตอนบนของแม่น้ำ" หรือ "ซ่างสุ่ยและสุโขทัย" ซ่างสุ่ยถูกกล่าวถึงในการเดินทางสำรวจดินแดนโพ้นทะเล [en] หรือหยิงหยาเชิ่งหล่าน (จีน: 瀛涯勝覽) ซึ่งถูกเขียนขึ้นในสมัยอาณาจักรอยุธยาว่า ซ่างสุ่ยตั้งอยู่ห่างจากอยุธยาไปทางตะวันตกเฉียงเหนือราว 200 ลี้ ซึ่งสามารถเดินทางต่อไปยังยูนนานได้ มีประชากรอาศัยอยู่ราว 500-600 ครอบครัว มีหินแดงหม่าซือเขิ่น (จีน: 馬廝肯, ได้รับการสันนิษฐานว่า คือโกเมน) ขายเป็นจำนวนมาก หินนี้ด้อยกว่าหินแดงหย่ากู (จีน: 雅姑, ได้รับการสันนิษฐานว่า คือทับทิม) และแวววาวเหมือนเมล็ดทับทิม เมื่อสำเภาจีนเดินทางมายังสยามก็มักจะใช้เรือเล็กเดินทางไปค้าขายที่ซ่างสุ่ยด้วย ซ่างสุ่ยถูกสันนิษฐานว่า อาจหมายถึงเมืองลพบุรี, เมืองปากน้ำโพ, หรือเมืองศรีสัชนาลัย
บันทึกเกี่ยวกับที่ตั้งและสภาพสังคมของอาณาจักรเซียน > เอกสารสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง

ซูยฺวี่โจวจือลู่ [zh] (จีน: 殊域周咨录) บรรพที่ 8 เรื่องอาณาจักรอยุธยาระบุข้อความที่คล้ายคลึงกับพงศาวดารราชวงศ์หยวนฉบับชำระใหม่ โดยให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า เซียนมีชื่อเดิมว่าชื่อถู่ (จีน: 赤土) หยิงหวนจื้อลฺวี่ (จีน: 瀛环志略) บรรพที่ 1 เรื่องอาณาจักรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ระบุว่า แม่น้ำเจ้าพระยาไหลสู่ทางเหนือของอาณาจักรเซียนไปยังทางใต้ของละโว้แล้วออกสู่ทะเล
ข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับที่ตั้งของอาณาจักรเซียน

อาณาจักรเซียนได้รับการสันนิษฐานว่า คืออาณาจักรสุโขทัย และบันทึกของพงศาวดารราชวงศ์หยวนเกี่ยวกับอาณาจักรเซียนในปี พ.ศ. 1842 ถูกใช้อ้างอิงถึงปีสวรรคตอย่างเป็นทางการของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช อย่างไรก็ตาม ข้อสันนิษฐานนี้ได้รับการโต้แย้งโดยอ้างอิงบันทึกดินแดนทะเลใต้ว่า "อาณาจักรเซียนปกครองสุโขทัย" ทำให้อาณาจักรเซียนไม่สามารถหมายถึงสุโขทัยได้ นอกจากนี้ ยังได้มีการเสนอแนวคิดอื่นเกี่ยวกับที่ตั้งของอาณาจักรเซียน เช่น
อาณาจักรเซียนอาจหมายถึงอาณาจักรสุพรรณภูมิ โดยอ้างอิงบันทึกว่าด้วยขนบธรรมเนียมประเพณีของเจนละว่า "ทางตะวันตกเฉียงใต้ใช้เวลาเดินทางครึ่งเดือนถึงเซียนหลัว" ซึ่งได้รับการโต้แย้งว่า เป็นการบันทึกโดยรวมระหว่างอาณาจักรเซียนและละโว้ อีกทั้งบันทึกฉบับดั้งเดิมสูญหายไป จึงมีโอกาสเกิดความผิดพลาดระหว่างการคัดลอก
อาณาจักรเซียนอาจหมายถึงเมืองอยุธยา โดยอ้างอิงจากการส่งคณะทูตไปจีน ซึ่งบ่งชี้ว่าเซียนเป็นเมืองท่า และพบร่องรอยการตั้งถิ่นฐานบริเวณเมืองอยุธยาก่อนการก่อตั้งอาณาจักรอยุธยา
อาณาจักรเซียนอาจหมายถึงเมืองมากกว่าหนึ่งเมือง โดยอ้างอิงนาครกฤตาคม [en]ว่า สยามอาจหมายถึงได้ทั้งอยุธยาและนครศรีธรรมราช ในขณะที่เอกสารจีนสมัยราชวงศ์หมิงเองก็มีการกล่าวถึงเซียนหลัว, เซียน และสุพรรณบุรีปะปนกัน
Wikisource
Wikisource
Wikisource
Wikisource
Wikisource
Wikisource
Wikisource
Wikisource
Wikisource
Wikisource
Wikisource
ปัญญา กฤษเจริญ

| พระคุณเจ้ายอห์น บอสโก ปัญญา กฤษเจริญ |
| --- | --- |


มุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกราชบุรี
ดำรงตำแหน่ง 28 มีนาคม ค.ศ. 2005 – 13 มิถุนายน ค.ศ. 2023
ก่อนหน้า: ยอห์น บอสโก มนัส จวบสมัย
ถัดไป: ซิลวิโอ สิริพงษ์ จรัสศรี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 ธันวาคม พ.ศ. 2492
เสียชีวิต: 6 มกราคม พ.ศ. 2568 (75 ปี) โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
เชื้อชาติ: ไทย
ศาสนา: คริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
บุพการี: เปโตร ประสาน กฤษเจริญ (บิดา) มาร์การิตา สมปอง กฤษเจริญ (สู้เสงี่ยม) (มารดา)
ที่อยู่อาศัย: สำนักมิสซังราชบุรี
เว็บไซต์: http://www.ratchaburidio.or.th/


พระคุณเจ้ายอห์น บอสโก ปัญญา กฤษเจริญ เป็นบาทหลวงชาวจังหวัดราชบุรี ดำรงตำแหน่งมุขนายกองค์ที่ 6 แห่งเขตมิสซังราชบุรี ได้รับแต่งตั้งเมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ.2005 ได้รับการอภิเษกโดยพระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู อัครมุขนายกแห่งเขตมิสซังกรุงเทพฯ ณ โรงเรียนดรุณาราชบุรี จ.ราชบุรี ในวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ.2005
ประวัติการศึกษา > ระดับประถมต้น / มัธยม

โรงเรียนดรุณาราชบุรี
ประวัติการศึกษา > ระดับอุดมศึกษา

ค.ศ.1968 - 1970 สาขาปรัชญาศาสตร์ ณ เซมินารี Poonamallee, Madras
ค.ศ.1973 - 1975 สาขาเทวศาสตร์ ณ วิทยาลัยกลาง ปีนัง
ประวัติการทำงาน

22 พฤษภาคม ค.ศ.1976 รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงโดยพระคุณเจ้ายอแซฟ เอก ทับปิง มุขนายกองค์ที่ 4 แห่งเขตมิสซังราชบุรี
18 มีนาคม ค.ศ.2005 - 13 มิถุนายน ค.ศ.2023 มุขนายกเขตมิสซังราชบุรี
ประวัติการทำงาน > งานอภิบาลประจำโบสถ์คาทอลิก

ค.ศ. 1976-1981 ผู้ช่วยอธิการโบสถ์นักบุญอันตน โคกมดตะนอย
ค.ศ. 1981-1986 อธิการโบสถ์นักบุญยาโกเบ แม่กลอง
ค.ศ. 2003-2004 อธิการโบสถ์วัดนักบุญอังเยลา ซอนต้า
ประวัติการทำงาน > งานโรงเรียน

ค.ศ. 1986-1990 อธิการโรงเรียนดรุณาราชบุรี
ค.ศ. 1990-1991 ศึกษาต่อประเทศฟิลิปปินส์
ค.ศ. 1991-1994 อธิการโรงเรียนดรุณาราชบุรี และ อธิการโรงเรียนดรุณาราชบุรีโปลีเทคนิค
ค.ศ. 1994-1996 ศึกษาต่อประเทศสหรัฐอเมริกา
ค.ศ. 1996-1999 อธิการเซมินารีแม่พระนิรมล ราชบุรี
ค.ศ. 1999-2000 อธิการโรงเรียนดรุณาราชบุรี และ อธิการโรงเรียนดรุณาราชบุรีพณิชยการ
ค.ศ. 2000-2001 อธิการโรงเรียนดรุณาราชบุรี, อธิการโรงเรียนดรุณาราชบุรีพณิชยการ และ อธิการโรงเรียนดรุณาราชบุรีโปลีเทคนิค
ประวัติการทำงาน > งานระดับเขตมุขมณฑล

ค.ศ. 2001-2003 ผู้อำนวยการหน่วยงานประกาศพระวรสาร และ ดูแลอาคารมารดาราชินีแห่งอัครสาวก
ค.ศ. 2003-2004 ผู้อำนวยการคณะกรรมาธิการฝ่ายงานธรรมทูต, ประธานกรรมการหน่วยงานประกาศพระวรสาร และ ประธานกรรมการเพื่อสุขภาพอนามัย
มุขนายกเขตมิสซังราชบุรี

วันศุกร์ที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2005 ในโอกาสปิดการเข้าเงียบประจำปีของบาทหลวงเขตมิสซังราชบุรี ณ โบสถ์น้อย อาคารราชินีแห่งอัครสาวก สำนักมิสซังราชบุรี  ขณะนั้นพระคุณเจ้าลอเรนซ์ เทียนชัย สมานจิต (ปฏิบัติหน้าที่ผู้แทนพระสันตะปาปาเขตมิสซังราชบุรี) เป็นผู้ประกาศสารแต่งตั้งจากสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 นับเป็นมุขนายกองค์ที่ 6 ของเขตมิสซังราชบุรี
ในวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2005 ณ โรงเรียนดรุณาราชบุรี จ.ราชบุรี พระคุณเจ้ายอห์น บอสโก ปัญญา กฤษเจริญ ได้เข้ารับพิธีอภิเษกเป็นมุขนายก โดยพระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู ร่วมกับพระคุณเจ้าลอเรนซ์ เทียนชัย สมานจิต และอาร์ชบิชอป ซัลวาตอเร เปนนักคีโอ
วันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ.2023 สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสทรงอนุมัติการลาออกจากตำแหน่งประมุขเขตมิสซังราชบุรี เนื่องด้วยปัญหาสุขภาพ
วันที่ 6 มกราคม ค.ศ.2025 เวลา 07:17 น. พระคุณเจ้ายอห์น บอสโก ปัญญา กฤษเจริญ มรณภาพอย่างสงบ ณ โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ แขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร สิริอายุ 75 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

สังฆมณฑลราชบุรี
หอจดหมายเหตุอัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ เก็บถาวร 2020-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลำดับขั้นของสังฆมณฑลในประเทศไทย
| ก่อนหน้า |  | ปัญญา กฤษเจริญ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ยอห์น บอสโก มนัส จวบสมัย |  | มุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกราชบุรี   (ค.ศ. 2005 - 2023) |  | ซิลวีโอ สิริพงษ์ จรัสศรี |
พิธีอภิเษกมุขนายก พระคุณเจ้ายอห์น บอสโก ปัญญา กฤษเจริญ โดยพระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู ร่วมกับพระคุณเจ้าลอเรนซ์ เทียนชัย สมานจิต และอาร์ชบิชอปซัลวาตอเร เปนนักคีโอ
การขนส่งระบบรางในประเทศลาว

| การขนส่งระบบรางในประเทศลาว |
| --- | --- |
ทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น
การดำเนินการ
บริษัทรถไฟประจำชาติ: รัฐวิสาหกิจรถไฟแห่งชาติลาว
ผู้ดำเนินการหลัก: การรถไฟลาว-จีน   การรถไฟแห่งประเทศไทย
โครงข่ายเส้นทาง
ระยะทางทั้งหมด: 425 km (264 mi)
ติดตั้งไฟฟ้า: 422 km (262 mi)
ขนาดความกว้างราง
ขนาดความกว้างราง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) สแตนดาร์ดเกจ: 422 กิโลเมตร (262 ไมล์)
1,000 mm (3 ft 3 3⁄8 in) มีเตอร์เกจ: 3 กิโลเมตร (1.9 ไมล์)
ระบบจ่ายไฟฟ้า
ระบบจ่ายไฟฟ้าหลัก: 25 kV 50 Hz AC
422 กิโลเมตร (262 ไมล์)
การขนส่งระบบรางในประเทศลาว ในปัจจุบันประเทศลาวมีทางรถไฟทั้งหมด 2 เส้นทาง ประกอบด้วยทางรถไฟสายลาว–จีนหรือทางรถไฟสายนครหลวงเวียงจันทน์–บ่อเต็น และทางรถไฟเชื่อมโครงข่ายจากประเทศไทยช่วงหนองคาย–คำสะหวาด
ประวัติ

ในอดีตระหว่าง พ.ศ. 2436–2484 ลาวเคยมีทางรถไฟสายดอนเดด–ดอนคอนขณะที่อยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส เป็นทางรถไฟระยะสั้นอยู่ทางตอนใต้ของลาว ระยะทาง 7 กิโลเมตร เป็นรางขนาด 600 มิลลิเมตร ใช้เป็นเส้นทางขนส่งสินค้าผ่านเขตน้ำตกและเกาะแก่งของแม่น้ำโขงที่แยกเป็นจำนวนย่อยหลายสาย ปัจจุบันอยู่บริเวณชายแดนลาว–กัมพูชาในแขวงจำปาศักดิ์ ยังเหลือร่องรอยทางรถไฟ ซากสะพาน และหัวรถจักร นอกจากนี้ฝรั่งเศสยังมีแผนจะสร้างทางรถไฟจากเมืองท่าแขกไปเชื่อมกับทางรถไฟเหนือ–ใต้ของเวียดนามที่สถานีรถไฟเตินเอิ๊ป แต่ได้มีการยกเลิกในเวลาต่อมา ปัจจุบันรัฐบาลลาวได้นำเส้นทางนี้กลับมาในแผนของโครงการทางรถไฟลาว–เวียดนามช่วงเวียงจันทน์–ท่าแขก–ท่าเรือน้ำลึกหวุงอ๋าง
เส้นทาง > ทางรถไฟเชื่อมไทย

บทความหลัก: ทางรถไฟสายหนองคาย–เวียงจันทน์
ทางรถไฟเชื่อมไทยเป็นทางรถไฟความกว้างรางขนาด 1 เมตร (มีเตอร์เกจ) เชื่อมต่อจากโครงข่ายทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือช่วงกรุงเทพมหานคร–หนองคาย มีสถานีรถไฟทั้งสิ้น 3 สถานี ในระยะแรกเปิดให้บริการแล้วช่วงหนองคาย–ท่านาแล้ง ในปี พ.ศ. 2552 ระยะทาง 5.48 กิโลเมตร และในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 ได้เปิดการเดินรถส่วนต่อขยายเพิ่มอีก 1 สถานีช่วงท่านาแล้ง–คำสะหวาด ระยะทาง 8.48 กิโลเมตร รวมระยะทางทั้งสิ้น 13.96 กิโลเมตร และได้ยกเลิกการจอดขบวนรถไฟโดยสารที่สถานีรถไฟท่านาแล้งหลังการเปิดเดินรถส่วนต่อขยาย นอกจากเป็นเส้นทางในการโดยสารยังใช้ในการขนส่งสินค้าไปยังท่าเรือบกท่านาแล้ง บริเวณย่านสถานีท่านาแล้งด้วย
เส้นทาง > ทางรถไฟเชื่อมจีน

บทความหลัก: ทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น
ทางรถไฟเชื่อมจีนเป็นส่วนหนึ่งของโครงการทางรถไฟสายคุนหมิง–สิงคโปร์ อยู่ในแนวเส้นทางของทางรถไฟลาว–จีนช่วงนครหลวงเวียงจันทน์–บ่อเต็น ระยะทาง 414 กิโลเมตร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2564 โดยจุดเริ่มต้นแนวเส้นทางเริ่มจากบริเวณด่านบ่อเต็น ประเทศลาว ผ่านแขวงหลวงน้ำทา แขวงอุดมไซ แขวงหลวงพระบาง แขวงเวียงจันทน์ และสิ้นสุดที่นครหลวงเวียงจันทน์ มีสถานีรถไฟทั้งสิ้น 10 สถานี
เส้นทาง > ทางรถไฟเชื่อมเวียดนาม

ทางรถไฟเชื่อมเวียดนามอยู่ในโครงการทางรถไฟลาว–เวียดนาม มีระยะทางทั้งสิ้น 452 กิโลเมตร แบ่งออกเป็น 2 ช่วง คือเวียงจันทน์–ท่าแขก ระยะทาง 312.81 กิโลเมตร และท่าแขก–ท่าเรือน้ำลึกหวุงอ๋าง ระยะทาง 139.19 กิโลเมตร เส้นทางนี้เป็นความร่วมมือกันระหว่างรัฐบาลลาวกับรัฐบาลเวียดนามเพื่อรองรับเส้นทางการขนส่งสินค้าจากทางรถไฟลาว–จีนไปยังท่าเรือน้ำลึกหวุงอ๋าง แนวเส้นทางรถไฟเริ่มจากนครหลวงเวียงจันทน์ขนานไปกับทางหลวงหมายเลข 13 (ใต้) ผ่านแขวงบอลิคำไซ ถึงเมืองท่าแขก แขวงคำม่วน จากนั้นเลี้ยวซ้ายไปทางตะวันออกเข้าสู่เวียดนามที่ด่านชายแดนนาเพ้า–จาลอ ขึ้นสู่จังหวัดกว๋างบิ่ญและจังหวัดห่าติ๋ญ มีปลายทางที่ท่าเรือน้ำลึกหวุงอ๋าง
การเชื่อมต่อกับประเทศเพื่อนบ้าน

ไทย - มี - เปิดใช้บริการ - ขนาดความกว้างราง 1,000 mm (3 ft 3 3⁄8 in)
จีน - มี - เปิดใช้บริการ - ขนาดความกว้างราง 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
เวียดนาม - ไม่มี - กำลังก่อสร้าง
กัมพูชา - ไม่มี
พม่า - ไม่มี
กระทรวงอุตสาหกรรมและการค้า (ประเทศรัสเซีย)

| --- | --- |
Министерство промышленности и торговли Российской Федерации

ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 (2008-05-12)
หน่วยงานก่อนหน้า: กระทรวงอุตสาหกรรมและพลังงานแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย
เขตอำนาจ: สหพันธรัฐรัสเซีย
สำนักงานใหญ่: IQ-quarter, มอสโก
รัฐมนตรี: อันตอน อาลิคานอฟ
ลูกสังกัดหน่วยงาน: สำนักงานกำกับดูแลด้านมาตรฐานทางเทคนิคและมาตรวิทยาแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย
เว็บไซต์: minpromtorg.gov.ru
กระทรวงอุตสาหกรรมและการค้าของสหพันธรัฐรัสเซีย (Minpromtorg, MITRF, รัสเซีย: Министерство промышленности и торговли Российской Федерации) เป็นกระทรวงของรัฐบาลรัสเซีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่มอสโก