stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศนามิเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

| ประเทศนามิเบีย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: NAM
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินามิเบีย
ณ โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 (2021-07-23) – 8 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-08)
นักกีฬา: 11 คน  ใน 5 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีเปิด): ไมค์ ดีเอคแมนน์ จูเนียส โจนาส
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีปิด): เบียทริซ มาซีลินกี้
เหรียญ อันดับ 77:  ทอง 0 เงิน 1 ทองแดง 0 รวม 1 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศนามิเบีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว เดิมกำหนดให้จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม ถึง 9 สิงหาคม 2020 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็นวันที่ 23 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม 2021 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ถือเป็นการเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนของประเทศนี้เป็นครั้งที่ 8 ติดต่อกัน
ผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัล

ข้อมูลเพิ่มเติม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 ! เงิน | คริสติน เอ็มโบมา | กรีฑา | 200 เมตร หญิง | 000000002025-08-03-00003 ส.ค. |
จำนวนนักกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| กรีฑา | 1 | 3 | 4 |
| มวยสากลสมัครเล่น | 1 | 0 | 1 |
| จักรยาน | 2 | 2 | 4 |
| เรือพาย | 0 | 1 | 1 |
| ว่ายน้ำ | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 5 | 6 | 11 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และ กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
นักกีฬานามิเบียผ่านเกณฑ์การเข้าร่วมการแข่งขันโดยใช้เวลาที่ผ่านการคัดเลือกหรืออันดับโลกในรายการกรีฑาต่อไปนี้ (มีนักกีฬาสูงสุด 3 คนในแต่ละรายการ):
:
หมายเหตุ–อันดับที่กำหนดไว้สำหรับการแข่งขันประเภทลู่จะอยู่ภายในกลุ่มของนักกีฬาเท่านั้น
Q = ผ่านเข้ารอบต่อไป
q = ผ่านเข้ารอบต่อไปในฐานะผู้แพ้ที่เร็วที่สุด หรือ ในการแข่งขันประเภทลาน โดยพิจารณาจากตำแหน่งโดยไม่บรรลุเป้าหมายการผ่านเข้ารอบ
NR = สถิติระดับประเทศ
N/A = รอบที่ไม่สามารถแข่งขันได้
Bye = นักกีฬาไม่จำเป็นต้องแข่งขันในรอบ
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โทมัส ฮิลิฟา ไรนโฮลด์ | มาราธอนชาย | — | — | — | — | 2:18:28 | 42 |
| เบียทริซ มาซีลินกี้ | 200 เมตร หญิง | 22.63 | 2 Q | 22.40 | 2 Q | 22.28 | 6 |
| คริสติน เอ็มโบมา | 200 เมตร หญิง | 22.11 NR | 1 Q | 21.97 NR | 2 Q | 21.81 NR | 2 ! |
| เฮลาเลีย โยฮานเนส | มาราธอนหญิง | — | — | — | — | 2:31:22 | 11 |
มวยสากลสมัครเล่น

บทความหลัก: กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และ กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
นามิเบียส่งนักชกมวยลงแข่งขันในโอลิมปิก โจนาส จูเนียส นักกีฬาโอลิมปิกจากริโอ 2016 คว้าชัยชนะในรอบรองชนะเลิศและคว้าตำแหน่งในรุ่นไลท์เวทชายในการแข่งขันรอบคัดเลือกโซนแอฟริกา 2020 ที่เดียมเนียดีโอ ประเทศเซเนกัล
| นักกีฬา | รายการ/รุ่น | 32 คน> คู่แข่ง ผล | 16 คน> คู่แข่ง ผล | ก่อนรองฯ> คู่แข่ง ผล | รอบรองฯ> คู่แข่ง ผล | ชิงชนะเลิศ> คู่แข่ง ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โจนาส จูเนียส | ไลท์เวท ชาย | Bye |  การ์ไซด์ (AUS) แพ้ 0–5 | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ | ไม่ได้ผ่านเข้ารอบ |
จักรยาน

บทความหลัก: กีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และ กีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
จักรยาน > ถนน

นามิเบียส่งนักปั่นหนึ่งคน (แดน เครเวน) เข้าร่วมแข่งขันจักรยานถนนโอลิมปิกชาย โดยจบการแข่งขันในสองอันดับแรกที่ยังไม่ผ่านการคัดเลือกในรายการชิงแชมป์แอฟริกาประจำปี 2019 ที่อาดดิสอาบาบา ประเทศเอธิโอเปีย จากนั้น ทริสเทน เดอ แลงจ์ เข้ามาแทนที่เขา หลังจากที่เครเวนตรวจพบว่าติดเชื้อโควิด-19 นักปั่นชาวนามิเบียได้รับตำแหน่งเพิ่มเติมในการแข่งขันจักรยานถนนหญิง โดยจบการแข่งขันในอันดับ 100 อันดับแรกในการจัดอันดับโลกของ UCI
| นักกีฬา | รายการ | เวลา | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| ทริสเทน เดอ แลงจ์ | จักรยานทางไกล ชาย | DNF | DNF |
| เวร่า เอเดรียน | จักรยานทางไกล หญิง | DNF | DNF |
จักรยาน > เสือภูเขา

นามิเบียส่งนักปั่นรายละ 1 คนเข้าแข่งขันครอสคันทรีทั้งประเภทชายและหญิง ตามลำดับ โดยได้รับอันดับบุคคลที่ดีที่สุดจากการแข่งขันชิงแชมป์แอฟริกา 2019
| นักกีฬา | รายการ | เวลา | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| อเล็กซ์ มิลเลอร์ | ครอสคันทรี ชาย | 1:34:26 | 31 |
| มิเชลล์ วอร์สเตอร์ | ครอสคันทรี หญิง | LAP (3 laps) | 36 |
เรือพาย

บทความหลัก: กีฬาเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และ กีฬาเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
นามิเบียคว้าเหรียญทองในการแข่งขันเรือกรรเชียงเดี่ยวหญิง และได้สิทธิ์เข้าแข่งขัน 5 ลำในการแข่งขันเรือกรรเชียงคัดเลือกโอลิมปิกแอฟริกา 2019 ที่ตูนิส ประเทศตูนิเซีย ซึ่งถือเป็นการเปิดตัวของประเทศเป็นครั้งแรกในกีฬาประเภทนี้
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> เวลา | ฮีท> อันดับ | แก้ตัว> เวลา | แก้ตัว> อันดับ | ก่อนรองฯ> เวลา | ก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> เวลา | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> เวลา | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ไมค์ ดีเอคแมนน์ | กรรเชียงเดี่ยว หญิง | 7:56.37 | 3 QF | Bye | Bye | 8:21.69 | 5 SC/D | 7:40.77 | 3 FC | 7:52.17 | 18 |
Qualification Legend: FA=Final A (medal); FB=Final B (non-medal); FC=Final C (non-medal); FD=Final D (non-medal); FE=Final E (non-medal); FF=Final F (non-medal); SA/B=Semifinals A/B; SC/D=Semifinals C/D; SE/F=Semifinals E/F; QF=Quarterfinals; R=Repechage
ว่ายน้ำ

บทความหลัก: กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และ กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
นามิเบียส่งนักว่ายน้ำเข้าแข่งขันในโอลิมปิกเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่ซิดนีย์ 2000 ฟิลลิป ซีดเลอร์ จบการแข่งขันในอันดับที่ 14 ในการแข่งขันว่ายน้ำ 10 กม. ประเภทชายในน่านน้ำเปิด และคว้าสิทธิ์เข้าแข่งขันในแอฟริกาในรอบคัดเลือกว่ายน้ำมาราธอนโอลิมปิก FINA ประจำปี 2021 ที่ซึตูบัล ประเทศโปรตุเกส
| นักกีฬา | รายการ | ชิงชนะเลิศ> เวลา | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| ฟิลลิป ซีดเลอร์ | มาราธอน 10 กม. ชาย | 1:53:14.1 | 16 |
ออสเตรียนฟุตบอลบุนเดิสลีกา

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1974
ประเทศ:  ออสเตรีย
สมาพันธ์: ยูฟ่า
จำนวนทีม: 10
ระดับในพีระมิด: 1
ตกชั้นสู่: ออสเตรียนฟุตบอลเซคันด์ลีก
ถ้วยระดับประเทศ: ออสเตรียนคัพ ออสเตรียนซูเปอร์คัพ
ถ้วยระดับนานาชาติ: ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ยูฟ่ายูโรปาลีก ยูฟ่ายูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีก
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: ชตวร์มกราทซ์ (สมัยที่ 4)  (2023–24)
ชนะเลิศมากที่สุด: ราพีทวีน (32 สมัย)
หุ้นส่วนโทรทัศน์: ORF, Sky Sport Austria
เว็บไซต์: www.bundesliga.at
ปัจจุบัน: ฤดูกาล 2024–25
ออสเตรียนฟุตบอลบุนเดิสลีกา (อังกฤษ: Austrian Football Bundesliga) เป็นลีกฟุตบอลสูงสุดของประเทศออสเตรีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1974
สโมสรที่เข้าร่วมออสเตรียนฟุตบอลบุนเดิสลีกา (ฤดูกาล 2024–25)

เอาส์ทรีอาวีน
ฮาร์ทแบร์ค
ราพีท
ซัลทซ์บวร์ค
เวเอ็สเก ทีโรล
เวอาเซ
อัลทัค
คลาเกินฟวร์ท
| สโมสร | ที่ตั้ง | สนามเหย้า | ความจุ |
| --- | --- | --- | --- |
| กราทเซอร์ อาคา | กราทซ์ | แมร์คูร์-อาเรนา | 16,364 |
| ชตวร์มกราทซ์ | กราทซ์ | แมร์คูร์-อาเรนา | 16,364 |
| เทเอ็สเฟา ฮาร์ทแบร์ค | ฮาร์ทแบร์ค | โพรแฟร์ทีลอาเรนาฮาร์ทแบร์ค | 4,635 |
| เบลา-ไวส์ลินทซ์ | ลินทซ์ | ฮ็ฮฟมันแพร์โซนาลชตาดีโอน | 5,595 |
| ราพีทวีน | เวียนนา | อัลลีอันทซ์ชตาดีโอน | 28,000 |
| เร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค | วัลส์-ซีทเซินไฮม์ | เร็ดบุลอาเรนา | 17,218 (30,188)  |
| ไรน์ดอร์ฟอัลทัค | อัลทัค | ชตาดีโอนชนาเบิลโฮลทซ์ | 8,500 |
| ลัสค์ | ลินทซ์ | ไรฟ์ไฟเซินอาเรนา | 19,080 |
| ว็อลฟส์แบร์เกอร์ อาเซ | ว็อลฟส์แบร์ค | ลาฟันท์ทัล-อาเรนา | 7,300 |
| เวเอ็สเก ทีโรล | อินส์บรุค | ทีโวลีชตาดีโอนทีโรล | 16,008 |
| เอาส์ทรีอาคลาเกินฟวร์ท | คลาเกินฟวร์ท | เวอร์เทอร์เซชตาดีโอน | 29,863 |
| เอาส์ทรีอาวีน | เวียนนา | สนามกีฬาฟรันทซ์ ฮอร์ | 17,656 |
สโมสรที่เข้าแข่งขันออสเตรียนฟุตบอลบุนเดิสลีกา

ส่วนนี้รวบรวมรายชื่อสโมสรฟุตบอลที่เข้าแข่งขันออสเตรียนฟุตบอลบุนเดิสลีกานับตั้งแต่ฤดูกาล 1974–75 ซึ่งเป็นฤดูกาลแรกจนถึงปัจจุบัน (ฤดูกาล 2024–25) เรียงลำดับตามจำนวนฤดูกาล โดยสโมสรที่เข้าแข่งขันฤดูกาล 2024–25 จะแสดงเป็นตัวหนา
51 ฤดูกาล: ชตวร์มกราทซ์, ราพีทวีน, เอาส์ทรีอาวีน (2025)
46 ฤดูกาล: เร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค (2025)
41 ฤดูกาล: อัทมีราวัคเคอร์เมิดลิง (2022)
35 ฤดูกาล: วัคเคอร์อินส์บรุค/สวารอฟสกีทีโรล/ทีโรลอินส์บรุค/วัคเคอร์อินส์บรุค (2019)
34 ฤดูกาล: ลัสค์ (2025)
28 ฤดูกาล: กราทเซอร์ อาคา (2025)
23 ฤดูกาล: เอ็สเฟา รีท (2023)
18 ฤดูกาล: เฟิสท์ลินทซ์/เอ็ฟเซ ชตาลลินทซ์/เอ็ฟเซ ลินทซ์ (1997)
15 ฤดูกาล: วีเนอร์ (1994), เอ็สเฟา มัทเทิร์สบวร์ค (2020), เอ็ฟเซ แคร์นเทิน/เอาส์ทรีอา คลาเกินฟวร์ท (2025)
14 ฤดูกาล: ไรน์ดอร์ฟอัลทัค (2025)
13 ฤดูกาล: ว็อลฟส์แบร์เกอร์ อาเซ (2025)
12 ฤดูกาล: เฟิสท์เวียนนา (1992)
11 ฤดูกาล: เฟาเอ็สเอ ซังคท์เพิลเทิน/เอ็สคาเอ็น ซังคท์เพิลเทิน (2021)
9 ฤดูกาล: ฟอร์แวทส์ชไตเออร์ (1999)
8 ฤดูกาล: อัสเคอ พัชชิง/เอาส์ทรีอา แคร์นเทิน (2010)
7 ฤดูกาล: เอ็สเซ ไอเซินชตัท (1987),  เทเอ็สเฟา ฮาร์ทแบร์ค (2025)
6 ฤดูกาล: ชวาทซ์-ไวส์เบรเก็นทซ์ (2005), เวเอ็สเก ทีโรล (2025)
5 ฤดูกาล: แอร์สเทอร์ วีเนอร์น็อยชตัทเทอร์ เอ็สเซ (2015), เอาส์ทรีอาลูสเทอเนา (2024)
4 ฤดูกาล: เดเอ็สเฟา เลโอเบิน (1992), เฟาเอ็ฟเบ เมิดลิง (1995), คัพเฟินแบร์เกอร์ เอ็สเฟา (2012)
3 ฤดูกาล: เคร็มเซอร์ (1992), เอ็สเฟา เกรอดิช (2016)
2 ฤดูกาล: น็อยซีเดิลอัมเซ 1919 (1984), อูนีโอนเว็ลส์ (1984), ฟาฟอริทเนอร์ อาเซ (1985), เบลา-ไวส์ลินทซ์ (2025)
1 ฤดูกาล: แอร์สเทอร์ ซิมเมอริงเงอร์ เอ็สเซ (1983), เอ็ฟเซ ซังคท์ไฟท์ (1984), เอ็สเฟา ชปิททัล (1985), ซัลทซ์บวร์เกอร์ อาคา 1914 (1986)
ทีมชนะเลิศ

| สโมสร | ชนะเลิศ | ปีที่ชนะเลิศ |
| --- | --- | --- |
| ราพีท วีน | 32 | 1911–12, 1912–13, 1915–16, 1916–17, 1918–19, 1919–20, 1920–21, 1922–23, 1928–29, 1929–30, 1934–35, 1937–38, 1939–40, 1940–41, 1945–46, 1947–48, 1950–51, 1951–52, 1953–54, 1955–56, 1956–57, 1959–60, 1963–64, 1966–67, 1967–68, 1981–82, 1982–83, 1986–87, 1987–88, 1995–96, 2004–05, 2007–08 |
| เอาส์ทรีอา วีน | 22 | 1948–49, 1949–50, 1952–53, 1960–61, 1961–62,  1962–63, 1968–69, 1969–70, 1975–76, 1977–78, 1978–79, 1979–80, 1980–81, 1983–84, 1984–85, 1985–86, 1990–91, 1991–92, 1992–93, 2002–03, 2005–06, 2012–13 |
| เร็ด บุล ซัลทซ์บวร์ค | 13 | 1993–94, 1994–95, 1996–97, 2006–07, 2008–09, 2009–10, 2011–12, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19 |
| Wacker Innsbruck | 10 | 1970–71, 1971–72, 1972–73, 1974–75, 1976–77, 1988–89, 1989–90, 1999–00, 2000–01, 2001–02 |
| Admira Wacker Mödling | 9 | 1926–27, 1927–28, 1931–32, 1933–34, 1935–36, 1936–37, 1938–39, 1946–47, 1965–66 |
| First Vienna | 6 | 1930–31, 1932–33, 1941–42, 1942–43, 1943–44, 1954–55 |
| Wiener SK | 3 | 1921–22, 1957–58, 1958–59 |
| Sturm Graz | 3 | 1997–98, 1998–99, 2010–11 |
| Floridsdorfer AC | 1 | 1917–18 |
| Wiener AF | 1 | 1913–14 |
| LASK Linz | 1 | 1964–65 |
| VÖEST Linz | 1 | 1973–74 |
| Grazer AK | 1 | 2003–04 |
| Wiener AC | 1 | 1914–15 |
| Hakoah Vienna | 1 | 1924–25 |
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศออสเตรีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กออสเตรียนฟุตบอลบุนเดิสลีกา |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาล 2019–20:  Admira Wacker Mödling  เอาส์ทรีอาวีน  Hartberg  ลัสค์  Mattersburg  ราพีทวีน  เร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค  Rheindorf Altach  St. Pölten  Sturm Graz  Wolfsberger AC  WSG Tirol 
| ด ค กลีกฟุตบอลชายสูงสุดของทวีปยุโรป (ยูฟ่า) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กรีซ  คอซอวอ  คาซัคสถาน  โครเอเชีย  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์ทมาซิโดเนีย  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลโดวา  มอลตา  มอนเตเนโกร  ยิบรอลตาร์  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  เวลส์  สกอตแลนด์  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  หมู่เกาะแฟโร  ออสเตรีย  อังกฤษ  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  อิสราเอล  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
อดีต:  ออสเตรีย Tagblatt Pokal  Gauliga Ostmark  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย รีพับบลิก  สเตต  เชโกสโลวาเกีย  เดนมาร์ก  เยอรมนีตะวันออก  อังกฤษ  ฟินแลนด์  เยอรมนี Bezirksliga Bayern  Gauliga  Kreisliga Bayern  Hessen  Nordmain  Odenwald  Pfalz  Saar  Südmain  Südwest  Württemberg  Nordkreis-Liga  Oberliga Berlin  Oberliga Nord  Oberliga Süd  Oberliga Südwest  Oberliga West  Südkreis-Liga  Westkreis-Liga  ยิบรอลตาร์  เฮอร์เซก-บอสเนีย  ปาเลสไตน์  สกอตแลนด์ พรีเมียร์ดิวิชัน  พรีเมียร์ลีก  ซาร์แลนด์  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ตุรกี Turkish Championship  National Division  ยูโกสลาเวีย 
ไม่รับรอง:  Artsakh  Crimea  Isle of Man  โมนาโก  นอร์เทิร์นไซปรัส  นครรัฐวาติกัน 
ลีชเทินชไตน์เป็นเพียงสมาชิกเดียวของยูฟ่าที่ไม่มีลีกฟุตบอล
↑  อัฒจันทร์ด้านบนปิดระหว่างการแข่งขันลีก
ยักษิณี

| ยักษิณี |
| --- | --- |
ทิทารคันช์ ยักษี ราวศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตศักราช - ราวศตวรรษที่ 2 หรือ 1 จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑ์ปัฏนา นครปัฏนา รัฐพิหาร
ชื่อในอักษรเทวนาครี: यक्षिणी
ส่วนเกี่ยวข้อง: เทวี พระเสื้อเมือง เทพอารักษ์
คัมภีร์: ศาสนาพุทธ ศาสนาพราหมณ์ ฮินดู ศาสนาเชน
ประติมากรรมภูเตศวรยักษิณี ราวศตวรรษที่ 2 พิพิธภัณฑ์มถุรา
ยักษิณี (यक्षिणी สันสกฤต: yakṣiṇī ; บาลี: yakkhiṇī) เป็นอมนุษย์ผู้หญิงในศาสนาพราหมณ์ ฮินดู พุทธศาสนาและศาสนาเชน ในศาสนาฮินดูเป็นมีฤทธิ์ประเภทกับเทวดาและอสูร คนธรรพ์ นางอัปสร ยักษิณีและยักษ์(เพศบุรุษ) เป็นอมนุษย์นอกเหนือปรกติที่เกี่ยวข้องกับความอุดมสมบูรณ์ในศาสนาแบบอินเดีย นอกจากนี้ยักษิณียังปรากฏในตำนานท้องถิ่นของชนเผ่าทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย ตำนานโบราณของรัฐเกรละ และในนิทานพื้นบ้านของชาวแคชเมียร์มุสลิม รวมถึงศาสนาซิกข์ยังกล่าวถึงยักษิณีและยักษ์ในคัมภีร์อันศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย
ในด้านโบราณคดีนั้น ยักษิณี คือเทวีประจำต้นไม้ (รุกขเทวดา) มักทำท่าเหนี่ยวกิ่งไม้และใช้เท้ากระแทกต้นไม้ เพื่อให้ต้นไม้ออกดอกออกผล แต่เดิมชาวอินเดียโบราณนับถือยักษิณีเป็นเทวีพื้นเมือง ผู้ประทานความอุดมสมบูรณ์ ต่อมาเมื่อเกิดพุทธศาสนาขึ้นจึงนำยักษิณีมาประดับไว้รอบสถูป เพื่อบ่งบอกผู้ศรัทธาว่าแม้แต่เทวีเหล่านี้ยังเคารพต่อพระพุทธเจ้า
ถือเป็นวิธีรวบรวมความเชื่อดั้งเดิมเข้ากับศาสนาใหม่ และยังเป็นการอำนวยความอุดมสมบูรณ์ให้แก่ผู้ที่เดินทางมายังศาสนสถานด้วย
นอกเหนือจากอนุทวีปอินเดีย

ในประเทศจีน ไต้หวัน และญี่ปุ่น ยักษิณีที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือ นางหาริตี นางเป็นหนึ่งในเทพธรรมบาล 24 พระองค์ของศาสนาพุทธมหายานแบบจีน ในญี่ปุ่น วัดคิชิโมจินใน ย่านโซซิงามะ เมืองโทะชิมะ โตเกียวเป็นศาลเจ้าของนางที่มีชื่อเสียงอย่างมาก
ในประเทศไทย ยักษิณีเป็นรู้จักและเป็นที่นิยมสักการะบูชาในฐานะเทพอารักษ์ หรือ มเหศักดิ์(มเหสักข์)จากศาสนาพุทธและศาสนาฮินดูโดยได้รับอิทธิพลอย่างมากจากศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของไทยและความเชื่อท้องถิ่นของไทย มีศาลมากมายที่อุทิศแด่นางยักษิณีเหล่านี้ ที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จัก เช่น นางผีเสื้อสมุทร ในฐานะอารักษ์ของป้อมผีเสื้อสมุทร อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ และนางยังได้รับการนับถือเป็นอารักษ์ในเขตพื้นที่หาดแสงจันทร์ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง หรือนางสุพรรณอัปสรจอมเทวี ซึ่งเป็นพระเสื้อวัดรักษาวัดนางตะเคียน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงครามหรือ นางพันธุรัตน์ จากวรรณคดีสังข์ทองที่เป็นอารักษ์รักษาวนอุทยานเขานางพันธุรัต ตำบลเขาใหญ่ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี
ในประเทศพม่า นางยักษิณีได้รับการผสมกับคติศาสนาพื้นบ้านพม่า  บรรดานางยักษ์ที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักเช่น โปะป้า เมดอว์ซึ่งเป็นนัตอารักษ์ของเขาโปะป้าหรือนางยักษีผู้รักษาเจดีย์ชเวดากองเป็นต้น
ดูเพิ่ม

นางอัปสร
นางสาลพรรณยิการ์
เจ้าแม่ศีตลา
นารีผล
นิมฟ์
นางฟ้า
ฮูรุลอัยน์
นางโยคินี
รายนามรุกขเทวดา
ฆิลมาน
ซักคิวบัส
เพิ่มเติม

Concept of Yakshi (archived 21 July 2011)
Encyclopædia Britannica — "Yaksha"
RBI Monetary Museum — "Yaksha and Yakshini"
Ideals of Female Beauty in Ancient India เก็บถาวร 2015-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Huntingdon Archive เก็บถาวร 2015-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ยางยืดออกกำลังกาย

ชุดยางยืดออกกำลังกาย
ยางยืดออกกำลังกาย (อังกฤษ: resistance band) เป็นยางยืดที่ใช้สำหรับฝึกความแข็งแรง
ซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายสำหรับกายภาพบำบัด โดยเฉพาะผู้ที่กำลังฟื้นตัวจากการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อ รวมถึงผู้ป่วยฟื้นฟูหัวใจ โดยช่วยให้ฟื้นฟูความแข็งแรงอย่างค่อยเป็นค่อยไป
ประวัติ

ยางยืดมีต้นกำเนิดในช่วงต้นศตวรรษที่ 20[ต้องการอ้างอิง] เดิมทำมาจากท่อยางที่ใช้ทางการแพทย์ โดยใช้ออกกำลังกายเพื่อฟื้นฟูกล้ามเนื้อ ปัจจุบันมีการนำยางยืดมาใช้อย่างแพร่หลายโดยเป็นส่วนหนึ่งของการออกกำลังกายทั่ว ๆ ไปและการฝึกความแข็งแรง ยางยืดมีข้อดีคือใช้งานได้อย่างยืดหยุ่นและมีน้ำหนักเบา จึงเป็นที่นิยม[ต้องการอ้างอิง]
โดยทั่วไป ยางยืดจะมีรหัสสีเพื่อแสดงระดับความต้านทานที่ต่างกัน ซึ่งผู้ใช้ต้องเลือกระดับที่เหมาะสมกับตน รหัสสีอาจแตกต่างกันไปสำหรับแต่ละยี่ห้อ
อนึ่ง ยังมียางยืดแบบเป็นวง แบบเป็นท่อยางทั้งที่มีที่จับและไม่มี บางแบบยังสามารถติดกับที่จับได้[ต้องการอ้างอิง]
ยางยืดนั้นใช้งานง่าย มีน้ำหนักเบา พกพาได้ง่ายเมื่อเดินทาง ด้วยเหตุนี้จึงนำมาใช้ฝึกความแข็งแรงได้เป็นประจำและต่อเนื่อง
แม้การออกกำลังกายด้วยยางยืดจะมีหลายรูปแบบ แต่ปัจจัยหลักในการเพิ่มระดับการออกกำลังกายคือแรงดึงของยางและจำนวนครั้งที่ทำซ้ำ
ในปี 2014 นักวิจัยพบว่าเบนช์เพรส (อังกฤษ: Bench press) และการวิดพื้นโดยใช้ยางยืด ด้วยแรงดันเท่ากัน ก็จะทำให้แข็งแรงได้เท่ากัน
ชนิด

ตัวอย่างชนิดของยางยืดที่พบ คือ
| ชนิด 	 | รายละเอียด 	 | ใช้สำหรับ |
| --- | --- | --- |
| Therapy band 	 | ยางยืด ไม่มีที่จับ 	 | การฟื้นฟูสภาพร่างกาย |
| Compact resistance band 	 | มีที่จับพลาสติกอยู่ที่ปลายของยางยืด 	 | ร่างกายทั้งส่วนบนส่วนล่าง |
| Flat loop band 	 | ยางยืดแบน ทำเป็นวงเหมือนหนังยาง 	 | ร่างกายส่วนล่าง |
| Figure-8 band 	 | ยางยืดสั้น ทำเป็นตัวเลข 8 มีที่จับสองข้าง 	 | ร่างกายส่วนบน |
| Ring resistance band 	 | ยางยืดที่ทำเป็นวง มีที่จับนิ่มสองด้าน 	 | ร่างกายส่วนล่าง |
| Lateral resistance band 	 | สายรัดข้อเท้าติดด้วยตีนตุ๊กแก สองข้างเชื่อมกันด้วยยางยืด 	 | ร่างกายส่วนล่าง |
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  วิวรรธนมุกดา, ปภัชญา (2019-03-29). "ผลงานนวัตกรรม เรื่อง นวัตกรรมยางยืดออกกาลังกาย (resistance band)" (PDF). สานักงานผู้อำนวยการ โรงพยาบาลวชิรพยาบาล คณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-11-16.
↑  
"ธารา คลินิกกายภาพบำบัด Tara Physical Therapy Clinic Pattaya". Facebook. สืบค้นเมื่อ 2024-11-16. ยางยืดออกกำลังกาย (Resistance Band)  สามารถนำมาใช้ออกกำลังกายแทนหรือเสริมกับดัมเบลได้ โดยใช้แรงต้านจากยางยืดมาทำให้กล้ามเนื้อออกแรง
↑  "Resistance Band Training for Strength". Mass General Brigham Incorporated. สืบค้นเมื่อ 2024-07-22.
↑  "Is the Chest Expander a Good Exercise?". Healthy Living (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-03-04.[ลิงก์เสีย]
↑  "Resistance Bands: Put Some Snap In Your Strength Training". Cleveland Clinic (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2022-05-04. สืบค้นเมื่อ 2023-03-04.
↑  Kennett, John Edward (2006) The Resistance Band Workout, Paragon Inc.,
↑  McNeely, Ed; McNeely, Edward; Sandler, David (2006). The Resistance Band Workout Book. Short Hills, NJ: Burford Books. ISBN 978-1-58080-138-6. OCLC 68965639.
↑  Gentil, Paulo (2020-07-07). "Resistance Training in Face of the Coronavirus Outbreak: Time to Think Outside the Box". Frontiers in Physiology. 11: 859. doi:10.3389/fphys.2020.00859. PMC 7358585. PMID 32733287.
↑  Calatayud, J (2014-06-01). "Bench Press and Push-up at Comparable Levels of Muscle Activity Results in Similar Strength Gains". The Journal of Strength & Conditioning Research. สืบค้นเมื่อ 2020-12-15.
↑  "Resistance Bands: 3 Great Ways to Build Upper Body Strength". health.harvard.edu. สืบค้นเมื่อ 2016-04-08.
ม้ง

| --- | --- |

ประชากรทั้งหมด
11.247 ล้านคน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 จีน: 9.426 ล้านคน
 เวียดนาม: 1,068,189 คน (2009)
 ลาว: 595,028 คน (2015)
 สหรัฐอเมริกา: 260,073 คน (2010)
 ไทย: 250,000 คน
 ฝรั่งเศส: 16,000 คน
 ออสเตรเลีย: 2,190
 เฟรนช์เกียนา: 1,500
 แคนาดา: 800
 เยอรมนี: 700
ภาษา
ม้ง
ศาสนา
ชาแมน, พระพุทธศาสนา, คริสต์ศาสนา, อื่น ๆ
ม้ง (อังกฤษ: Hmong, Nyiakeng Puachue: 𞄀𞄩𞄰, พ่าเฮ่า: 𖬌𖬣𖬵) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในภูเขาของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ชาวม้งอพยพลงมาทางใต้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 เนื่องจากสถานการณ์ที่ไม่สงบทางการเมืองและหาพื้นที่ที่เหมาะสมกับการเพาะปลูก ปัจจุบันมีชาวม้งอาศัยอยู่ในประเทศจีน ประเทศไทย ประเทศเวียดนาม ประเทศลาว และสหรัฐอเมริกา โดยชุมชนชาวม้งที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยอยู่ที่ตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์
สำหรับในประเทศไทยคำว่า "แม้ว" เป็นคำเรียกที่ไม่สุภาพในการเรียกกลุ่มคนม้ง ชาวม้งโดยส่วนใหญ่ไม่ชอบให้เรียกว่าแม้ว โดยถือว่าเป็นการดูถูกเหยียดหยาม[ต้องการอ้างอิง]
ระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่งและสงครามอินโดจีนครั้งที่สอง ชาวม้งในลาวได้ต่อสู้ขบวนการปะเทดลาว ชาวม้งหลายคนอพยพมาประเทศไทย และชาติตะวันตก[ต้องการอ้างอิง]
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Edkins, The Miau-tsi Tribes. Foochow: 1870.
Henry, Lingnam. London: 1886.
Bourne, Journey in Southwest China. London: 1888.
A. H. Keaw, Man: Past and Present. Cambridge: 1900.
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Miaotsze" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
Johnson, Charles. Dab Neeg Hmoob: Myths, Legends and Folk Tales from the Hmong of Laos. St. Paul, Minnesota: Macalester College, 1983. – bilingual oral literature anthology, includes introduction and explanatory notes from a language professor who had sponsored the first Hmong family to arrive in Minnesota
Lee, Mai Na M. "The Thousand-Year Myth: Construction and Characterization of Hmong เก็บถาวร 2012-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน." () Hmong Studies Journal. v2n2. Northern hemisphere Spring 1998.
Meneses, Rashaan. "Hmong: An Endangered People." UCLA International Institute.
Merritt, Tragic Mountains: The Hmong, the Americans, and the Secret Wars for Laos, 1942–1992. Indiana: 1999.
Mottin, Father Jean. History of the Hmong. Bangkok: Odeon Store, 1980. written in Khek Noi, a Hmong village in northern Thailand, Translated into English by an Irish nun, printed in Bangkok.
Quincy, Keith. Hmong: History of a People. Cheney, Wash.: Eastern Washington University Press, 1988.
Savina, F.M. Histoire des Miao. 2nd Edition. Hong Kong: Impremerie de la Société des Missions-Etrangères de Paris, 1930. Written by a French missionary who worked in Laos and Tonkin.
George, William Lloyd. "Hmong Refugees Live in Fear in Laos and Thailand เก็บถาวร 2013-07-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน." TIME. Saturday July 24, 2010.
Hookaway, James. "Thai Army Forces Out Refugees." The Wall Street Journal. December 28, 2009.
แหล่งข้อมูลอื่น

(Lao Veterans of America, Inc.) Laotian and Hmong veterans and refugee families of the Lao Veterans of America, Inc.
Center for Public Policy Analysis (CPPA) in Washington, D.C. Hmong human rights, religious persecution/ religious freedom violations and refugee issues
Hmong-related web sites เก็บถาวร 2012-04-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน edited by Mark Pfeifer of the Hmong Cultural Center.
Laos & Hmong Refugee Crisis & human rights violations against Hmong people in Southeast Asia, Centre for Public Policy Analysis, Washington, D.C.
Publications list เก็บถาวร 2012-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hmong Studies Internet Resource Center เก็บถาวร 2013-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hmong culture studies เก็บถาวร 2012-03-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน multimedia educational content
Hmong history and culture articles by Hmong Australian anthropologist, Dr. Gary Yia Lee
Hmong Contemporary Issues by Hmong French anthropologist and linguist, Dr. Kao-Ly Yang (English, French, and Hmong languages)
Being Hmong Means Being Free เก็บถาวร 2018-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Wisconsin Public Television
Hmong-American cast in 2008 US drama film Gran Torino set in Detroit by Clint Eastwood (his 2nd top) Gran Torino
Learn about Hmong People & Culture เก็บถาวร 2023-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติศาสตร์การอพยพของชาวม้ง
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรพินทุ์เพ็ญภาค

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรพินทุ์เพ็ญภาค |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 5 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 27 เมษายน พ.ศ. 2416
สิ้นพระชนม์: 26 มกราคม พ.ศ. 2479 (62 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์ย้อย ในรัชกาลที่ 5
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรพินทุ์เพ็ญภาค (27 เมษายน พ.ศ. 2416 – 26 มกราคม พ.ศ. 2479) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์ย้อย ในรัชกาลที่ 5
พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรพินทุ์เพ็ญภาค เป็นพระธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์ย้อย ในรัชกาลที่ 5 (ธิดาในหม่อมเจ้าโสภณ อิศรางกูร และพระนัดดาในสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ (ต้นราชสกุล อิศรางกูร ณ อยุธยา)) ประสูติในพระบรมมหาราชวัง เมื่อวันอาทิตย์ ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 6 ปีระกา เบญจศก จ.ศ. 1235 ตรงกับวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2416
พระกรณียกิจ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรพินทุ์เพ็ญภาคทรงตั้งอยู่สัมมาปฏิบัติ ประพฤติพระองค์สมควรแก่ราชสกุลทุกประการและยังมีพระอัธยาศัยเผื่อแผ่กว้างขวาง ทรงเห็นประโยชน์ของสาธารณชนเป็นสำคัญ เช่น
ตึกอรพินทุ์ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรพินทุ์เพ็ญภาคทรงสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2459 ตั้งอยู่ โรงเรียนวัดบวรนิเวศ โดยเป็นตึกชั้นเดียวมี 7 ห้องเรียน
เมื่อประชวรใกล้สิ้นพระชนม์ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรพินทุ์เพ็ญภาคทรงทำพินัยกรรมยกทรัพย์ในกองมรดกของพระองค์ ประทานให้เป็นทุนของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย 50,000 บาท เพื่อเก็บผลทำนุบำรุงสาธารณชนผู้ป่วย