สโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี
ประวัติ > หลังสงครามโลกครั้งที่สอง (1949–2000)

เลสเตอร์ซิตีเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลเอฟเอคัพครั้งแรกใน ค.ศ. 1949 แต่ก็แพ้วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ด้วยผลประตู 1–3 แต่สโมสรยังอยู่รอดในการแข่งขันดิวิชันสองในฤดูกาลนั้น สโมสรคว้าแชมป์ดิวิชันสองได้อีกครั้งใน ค.ศ. 1954 จากผลงานอันโดดเด่นของกองหน้าอย่างอาเทอร์ โรว์ลีย์ ผู้ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในกองหน้าที่ดีที่สุดตลอดกาลของสโมสร และแม้พวกเขาจะตกชั้นจากฟุตบอลดิวิชันหนึ่งในฤดูกาลต่อมา ทว่าผู้จัดการทีมอย่าง เดฟ ฮาลลีเดย์ ก็พาทีมเลื่อนชั้นกลับมาใน ค.ศ. 1957 ซึ่งโรว์ลีย์ทำสถิติยิง 44 ประตูในหนึ่งฤดูกาล เลสเตอร์ซิตีอยู่รอดในฟุตบอลดิวิชันหนึ่งจนถึง ค.ศ. 1969 ซึ่งเป็นสถิติที่ยาวนานที่สุดในขณะนั้น
ภายใต้การคุมทีมของแมตต์ จิลลีส์ และผู้ช่วยผู้จัดการทีมอย่าง เบิร์ต จอห์นสัน สโมสรเข้าชิงชนะเลิศเอฟเอคัพได้อีกสองครั้งในฤดูกาล 1961 และ 1963 แต่ก็แพ้ไปทั้งสองครั้ง แต่จากการที่แพ้ทอตนัมฮอตสเปอร์ซึ่งคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกและเอฟเอคัพได้ทั้งสองรายการใน ค.ศ. 1961 ส่งผลให้เลสเตอร์ซิตีได้สิทธิ์แข่งขันฟุตบอลยูโรเปียนคัพเป็นครั้งแรกในฤดูกาล 1961–62 ถัดมาในฤดูกาล 1962–63 เลสเตอร์ซิตีเป็นทีมนำในลีกในช่วงฤดูหนาว และด้วยรูปแบบการเล่นที่น่าตื่นตาตื่นใจ กอปรกับการที่สโมสรของอังกฤษต้องลงเล่นบนพื้นสนามที่เต็มไปด้วยน้ำแข็ง และภูมิอากาศที่หนาวเย็นทำให้เลสเตอร์ซิตีได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชาน้ำแข็ง" และสโมสรจบในอันดับที่สี่ซึ่งเป็นอันดับที่ดีที่สุดหลังสงครามโลกครั้งที่สอง จิลลีส์ยังพาทีมประสบความสำเร็จคว้าถ้วยลีกคัพเป็นครั้งแรกโดยการเอาชนะสโตกซิตีด้วยผลประตูรวมสองนัด 4–3 และยังเข้าชิงชนะเลิศได้อีกครั้งในปีถัดมา แต่แพ้เชลซีด้วยผลประตูรวมสองนัด 2–3 ก่อนที่จิลลีส์จะลาทีมในฤดูกาล 1968 หลังเริ่มต้นฤดูกาลได้ไม่ดีนัก แฟรงก์ โอฟาร์เรลล์ ไม่สามารถพาทีมรอดตกชั้นได้ แต่สโมสรเข้าชิงชนะเลิศเอฟเอคัพอีกครั้งใน ค.ศ. 1969 แต่ก็แพ้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 0–1
ในค.ศ. 1971 เลสเตอร์ซิตีเลื่อนชั้นกลับสู่ฟุตบอลดิวิชันหนึ่งอีกครั้ง และยังชนะการแข่งขันเอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ (แชริตีชีลด์ในขณะนั้น) เป็นครั้งแรก โดยเอาชนะลิเวอร์พูลไป 1–0 จากการทำประตูของนักเตะชื่อดังอย่าง สตีฟ วิตเวิร์ธ ในฤดูกาลนั้น จิมมี บลูมฟิลด์ ได้รับการแต่งตั้งเข้ามาคุมทีม และสโมสรอยู่รอดในฟุตบอลดิวิชันหนึ่งได้ต่อเนื่อง รวมทั้งเข้ารอบรองชนะเลิศเอฟเอคัพในฤดูกาล 1973–74 แฟรงค์ แมคลินท็อค อดีตผู้เล่นคนสำคัญของสโมสรในช่วงกลางทศวรรษ 1960 เข้ามาคุมทีมต่อ แต่ก็ทำผลงานย่ำแย่และพาทีมตกชั้นเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1977–78 ส่งผลให้แมคลินท็อคอำลาทีม และจ็อค วอลเลซ จูเนียร์ นักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวสกอตเข้ามารับหน้าที่ต่อ และพาทีมชนะเลิศฟุตบอลดิวิชันสองได้ใน ค.ศ. 1980 กระนั้นสโมสรก็ไม่สามารถอยู่รอดบนลีกสูงสุดได้แม้จะเข้ารอบรองชนะเลิศเอฟเอคัพใน ค.ศ. 1982 ทีมชุดนั้นยังมีผู้เล่นคนสำคัญที่ก้าวขึ้นมาเป็นหนึ่งในกำลังหลักได้แก่ แกรี ลินิเกอร์ กองหน้าชื่อดังชาวอังกฤษ กอร์ดอน มิลเนอ สามารถพาทีมเลื่อนชั้นกลับมาได้ในฤดูกาล 1983 และกองหน้าอย่างลินิเกอร์พาทีมทำผลงานยอดเยี่ยมก่อนจะถูกขายให้แก่เอฟเวอร์ตันใน ค.ศ. 1985 ส่งผลให้เลสเตอร์ซิตีต้องตกชั้นอีกครั้งในอีกสองฤดูกาลถัดมา และยังต้องเสียกองหน้าอีกคนอย่าง อลัน สมิธ ซึ่งย้ายร่วมทีมอาร์เซนอล
เดวิด พลีท เข้ามาคุมทีมต่อ ก่อนจะถูดปลดในเดือนมกราคม ค.ศ. 1991 เมื่อสโมสรอยู่ในอันดับที่สุ่มเสี่ยงต่อการตกชั้นสู่ดิวิชันสาม กอร์ดอน ลี เข้ามารักษาการจนจบฤดูกาล และพาทีมรอดพ้นการตกชั้นได้แม้จะต้องลุ้นถึงนัดสุดท้าย ไบรอัน ลิตเทิล เข้ามาคุมทีมต่อ และในช่วงสิ้นสุดฤดูกาล 1991–92 เลสเตอร์ซิตีได้สิทธิ์แข่งขันรอบเพลย์ออฟในโควตาทีมสุดท้าย เพื่อหาผู้ชนะไปร่วมการแข่งขันพรีเมียร์ลีกซึ่งเพิ่งจัดตั้งขึ้น แต่พวกเขาก็แพ้แบล็กเบิร์นโรเวอส์จากลูกจุดโทษของอดีตกองหน้าเลสเตอร์ซิตีอย่าง ไมค์ นิวเวลล์ ก่อนจะได้ลงแข่งขันรอบเพลย์ออฟอีกครั้งในฤดูกาลต่อมาแต่ก็แพ้สวินดันทาวน์ด้วยผลประตู 3–4 แต่พวกเขาก็ยังกลับมาเล่นเพลย์ออฟได้อีกในฤดูกาล 1993–94 และครั้งนี้พวกเขาเอาชนะดาร์บีเคาน์ตีในรอบชิงชนะเลิศด้วยผลประตู 2–1 แต่ลิตเทิลได้อำลาทีมเพื่อไปเป็นผู้จัดการทีมแอสตันวิลลา เขาถูกแทนที่โดย มาร์ก แมคจี ซึ่งไม่สามารถพาทีมอยู่รอดในพรีเมียร์ลีกได้โดยจบอันดับ 21
แมคจีอำลาสโมสรอย่างกะทันหันในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1995 และถูกแทนที่โดยมาร์ติน โอนีลล์ ซึ่งพาทีมเลื่อนชั้นกลับสู่พรีเมียร์ลีกอีกครั้ง หลังจากเอาชนะคริสตัลพาเลซในรอบชิงชนะเลิศเพลย์ออฟ 2–1 ด้วยประตูชัยในช่วงต่อเวลาพิเศษของสตีฟ คลาริดจ์ และเลสเตอร์ซิตีสามารถทำผลงานในลีกสูงสุดได้ดีต่อเนื่อง ด้วยการติดหนึ่งในสิบอันดับแรกติดต่อกันสี่ฤดูกาล และโอนีลล์ยังพาสโมสรกลับมาชนะเลิศถ้วยรางวัลเป็นครั้งแรกในรอบ 33 ปี เมื่อพวกเขาคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกคัพเพิ่มอีกสองสมัยใน ค.ศ. 1997 (ชนะมิดเดิลส์เบรอ) และ ค.ศ. 2000 (ชนะแทรนเมียร์โรเวอส์) และยังได้รองแชมป์ใน ค.ศ. 1999 (แพ้สเปอร์) ส่งผลให้สโมสรได้ร่วมแข่งขันยูฟ่าคัพในฤดูกาล 1997–98 และ 2000–01 ถือเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ ค.ศ. 1961 ที่พวกเขาได้ลงแข่งขันในรายการยุโรป ก่อนที่โอนีลล์จะลาทีมเพื่อไปเป็นผู้จัดการทีมเซลติก