stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การควบคุมอารมณ์ตนเอง
กลยุทธ์ > การปรับการตอบสนอง > การนอน

การนอนมีบทบาทในการควบคุมอารมณ์ แม้ว่า ความเครียดและความกังวลก็สามารถกวนการนอนเช่นเดียวกัน
งานวิจัยแสดงว่า การนอนหลับ โดยเฉพาะในช่วงที่ตาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว (REM sleep) ลดความไวปฏิกิริยาของอะมิกดะลา ซึ่งเป็นโครงสร้างทางสมองที่มีส่วนในการประมวลอารมณ์ โดยอาศัยประสบการณ์ทางอารมณ์ที่เคยมีมาในอดีต
ในนัยตรงกันข้าม การขาดนอนสัมพันธ์กับความไวอารมณ์และการมีปฏิกิริยารุนแรงเกินไปต่อสิ่งเร้าที่ไม่ดีหรือก่อความเครียด
ซึ่งเป็นผลของทั้งการทำงานเพิ่มขึ้นของอะมิกดะลา และการไม่ทำงานประสานกันระหว่างอะมิกดลาและ prefrontal cortex ซึ่งเป็นตัวควบคุมอะมิกดะลาโดยการยับยั้ง (inhibition) ซึ่งรวมกันมีผลเป็นสมองที่ไวอารมณ์เกินไป
เนื่องจากผลเป็นการขาดการควบคุมอารมณ์ การขาดนอนอาจสัมพันธ์กับโรคซึมเศร้า ความหุนหันพลันแล่น และอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ
ยังมีหลักฐานด้วยว่า การขาดนอนอาจลดปฏิกิริยาทางอารมณ์ต่อสิ่งเร้าและเหตุการณ์ที่ดี และขัดขวางการเข้าใจ/เห็นใจผู้อื่น
กลยุทธ์เพื่อควบคุมความอ่อนแอทางอารมณ์

เนื่องจากแต่ละคนมีธรรมชาติทางอารมณ์ที่ซับซ้อนและไม่เหมือนใคร มันอาจจะยากที่จะควบคุมตนเองเมื่อเกิดความอ่อนแอ
เป็นเรื่องสำคัญที่จะกำหนดอารมณ์นี้ เข้าใจสิ่งเร้าที่มาจากสถานการณ์หรือจากการรู้คิด และปัญหาที่มันสร้าง เมื่อจำเป็นต้องรักษาเพราะเหตุความผิดปกติบางอย่าง
เป็นการเรียนรู้แบบลองผิดลองถูกทั้งสำหรับคนไข้และผู้รักษาเพื่อหาวิธีเยียวยา
ความรู้สึกหรือการรู้คิดบางอย่างเช่นความวิตกกังวล ความล้า การโทษ/ตำหนิตนเอง การรู้คิดที่มีผลไม่ดี และความสิ้นหวัง ได้พบในงานวิจัยแล้วว่า ล้วนแต่เป็นเหตุที่นำบุคคลไปสู่ความอ่อนแอทางอารมณ์
สำหรับผู้รักษา เป็นเรื่องสำคัญที่จะช่วยคนไข้ให้ลดความถี่ (Frequency) ความรุนแรง (Intensity) และระยะการเกิด (Duration) ของการเกิดความผิดปกติต่าง ๆ 
ในสถานการณ์ที่ไม่รู้สึกปลอดภัย เป็นเรื่องธรรมดาที่บุคคลจะเข้าสู่สภาวะสู้-หนี-ตัวแข็ง คนไข้จำเป็นต้องเข้าใจว่า ปฏิกิริยาเยี่ยงนี้เป็นเพียงพฤติกรรมอย่างหนึ่งที่อาจมีเมื่อเผชิญหน้ากับปัญหา
ถ้าไม่กำหนดยืนยันแล้วแทรกแซงรักษาประสบการณ์ที่ทำให้เกิดความอ่อนแอทางอารมณ์อย่างสมควร นี้อาจทำให้เกิดปัญหาทางจิตที่เกิดร่วมกันเช่นความเครียด ความวิตกกังวล โรคโซมาโตฟอร์ม ความผิดปกติในการรับประทาน เป็นต้น
ทักษะที่ช่วยให้เป็นนายของเหตุที่ทำให้อ่อนแอก็คือความหวังและการกระทำที่ดี และการเข้าใจแบบจำลองทางจิตวิทยาของอารมณ์ก็ช่วยด้วย วิธีหนึ่งที่ใช้ในจิตบำบัดที่เรียกว่า "พฤติกรรมบำบัดวิภาษวิธี" (DBT) มีตัวย่อให้จำง่าย ๆ ว่า "ABC PLEASE" ซึ่งหมายถึง
Accumulate - สะสมอารมณ์เชิงบวก
Build - สร้างความชำนาญโดยร่วมทำกิจกรรมที่ทำให้รู้สึกว่าตนมีความสามารถและมีประสิทธิภาพ เพื่อสู้กับความรู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง และเพื่อสร้างเหตุการณ์ดี ๆ ในชีวิต
Cope - รับมือกับสถานการณ์ที่สร้างอารมณ์อย่างแยบคาย ซึ่งอาจจะรวมการเตรียมแผนรับมือกับมืออาชีพผู้ชำนาญ ฝึกซ้อมแผนนั้นโดยไม่ตัดสินดีชั่วรวมทั้งการใช้เทคนิคผ่อนคลาย และการซ้อมทำเหตุการณ์ที่ผ่านไปแล้ว
Physical - มีสุขภาพกายที่ดี โดยตรวจสุขภาพกับแพทย์
Low - สำหรับคนที่ภูมิต้านทานโรคต่ำหรืออ่อนแอต่อโรค ให้จัดการปัญหากับผู้ชำนาญการทางสุขภาพ (ไม่ว่าจะเป็นปัญหาทางสิ่งแวดล้อม การใช้ชีวิต อาหาร เป็นต้น)
Eating - ทานอาหารให้ถูกสุขภาพ
Avoiding - หลีกเลี่ยงสารที่เปลี่ยนสภาพจิต
Sleep - นอนให้ถูกสุขภาพอย่างน้อย 7-9 ชม. อย่าไปมัวครุ่นคิดถึงปัญหา
Exercise - ออกกำลังให้สม่ำเสมอ ให้ทำกิจกรรมบริหารกายใจเช่นออกกำลังกาย ฟังเพลง เดิน อ่านหนังสือ เป็นต้น เพื่อแปรความอ่อนล้าที่เกิดขึ้นโดยให้ร่างกายปล่อยสารโดพามีนผ่านกิจกรรมที่ดี แทนที่จะมีพฤติกรรมที่ไม่ดี
พฤติกรรมบำบัดแนะนำให้ทำตรงกันข้ามกับความรู้สึกที่ไม่ดี เพราะว่า อารมณ์จะเปลี่ยนไปถ้าหยุดการเสริมแรงโดยทำสิ่งดี ๆ
ศ.ดร.มาชา ไลน์แฮน ผู้คิดค้น DBT แนะนำให้ฝึกเทคนิคผ่อนคลายแบบย่อย ๆ เพราะว่าการตอบสนองที่แสดงออกให้เห็นจุดชนวนโดยอารมณ์ได้เร็วกว่าความคิด
พัฒนาการ > ทารก

การควบคุมอารมณ์ในวัยทารกเชื่อว่ามาจากระบบการตอบสนองทางกายภาพที่มีแต่กำเนิด
โดยปรากฏเป็นการเข้าหาหรือหลีกเลี่ยงสิ่งเร้าที่ดีหรือไม่ดี
เมื่ออายุ 3 เดือน ทารกอาจจะมีพฤติกรรมปลอบตนเองเช่นการดูด และสามารถตอบสนองโดยรีเฟล็กซ์ต่อความทุกข์และแสดงให้เห็น
ยกตัวอย่างเช่น มีการสังเกตเห็นทารกพยายามห้ามความโกรธหรือความเศร้าโดยขมวดคิ้วหรือเม้มปาก
เมื่ออายุระหว่าง 3-6 เดือน ทักษะเคลื่อนไหวและกลไกการใส่ใจขั้นพื้นฐานเริ่มจะมีบทบาทในการควบคุมอารมณ์ ทำให้ทารกสามารถเข้าหาหรือหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่มีผลต่ออารมณ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพขึ้น
ทารกอาจจะหันไปสนใจเรื่องอื่นเองและหาคนช่วยเพื่อคุมอารมณ์
เมื่ออายุปีหนึ่ง ทารกสามารถหาทางไปได้รอบ ๆ ตัวเอง และตอบสนองต่อสิ่งเร้าทางอารมณ์อย่างพลิกแพลงดีขึ้นเพราะสามารถเคลื่อนไหวได้มากขึ้น
และเริ่มจะเห็นคุณค่าของคนดูแลที่ช่วยให้ตนควบคุมอารมณ์ได้
ยกตัวอย่างเช่น ทารกโดยทั่วไปมีปัญหาควบคุมความกลัว
และดังนั้น จึงมักหาวิธีแสดงความกลัวที่เรียกร้องความสนใจและการปลอบโยนจากผู้ดูแล
การช่วยควบคุมอารมณ์ให้โดยผู้ดูแล รวมทั้งการเลือกสถานการณ์ การเปลี่ยนสถานการณ์ และการให้ไปสนใจเรื่องอื่น เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งสำหรับทารก
กลยุทธ์ควบคุมอารมณ์ที่ผู้ดูแลใช้ในการลดความทุกข์หรือเพิ่มความสุขในทารกอาจมีผลต่อพัฒนาการทางอารมณ์และพฤติกรรมของทารก เพราะเป็นการสอนวิธีการควบคุมอารมณ์ให้
ดังนั้น สไตล์การผูกพันระหว่างผู้ให้ความดูแลกับทารก อาจมีบทบาทสำคัญต่อกลยุทธ์ควบคุมอารมณ์ที่ทารกเรียนรู้เพื่อใช้
งานวิจัยปี 2558 สนับสนุนแนวคิดว่า การร้องเพลงให้ลูกฟังมีผลบวกต่อการควบคุมอารมณ์ของทารก
การร้องเพลงเด็กให้ฟัง มีผลต่อความสุขที่ยาวนานขึ้นของทารกอย่างเห็นได้ และแม้แต่ช่วยบรรเทาความทุกข์
นอกจากจะช่วยอำนวยความสัมพันธ์กับทารก เมื่อรวมกับการเคลื่อนไหวหรือการสัมผัสเป็นจังหวะ การร้องเพลงของแม่เพื่อปรับอารมณ์สามารถใช้ได้กับทารกในห้องไอซียูของเด็กแรกเกิด หรือกับคนไข้ผู้ใหญ่ที่มีปัญหาทางบุคลิกภาพ หรือมีปัญหาปรับตัว
พัฒนาการ > เด็กวัยหัดเดิน

โดยสิ้นปีแรก ทารกวัยหัดเดินจะเริ่มใช้กลยุทธ์ใหม่ ๆ เพื่อลดความตื่นตัวเชิงลบ
ซึ่งอาจจะเป็นการโยกตัว กัดสิ่งของ หรือหลีกไปจากวัตถุที่ไม่ชอบ
ในวัย 2 ขวบ เด็กจะสามารถเพิ่มยิ่งขึ้นในการใช้กลยุทธ์ควบคุมอารมณ์
โดยใช้วิธีหลายอย่างในการปรับเปลี่ยนสภาพ
นอกจากนั้นแล้ว การทำงานทางสมองที่ดีขึ้น ภาษา และทักษะการเคลื่อนไหวจะช่วยให้บริหารการตอบสนองทางอารมณ์และบริหารระดับการตื่นตัวได้อย่างมีประสิทธิผลกว่า
แต่ตัวช่วยภายนอกเพื่อควบคุมอารมณ์ก็ยังเป็นเรื่องสำคัญต่อพัฒนาการของเด็กวัยหัดเดิน ผู้สามารถเรียนรู้วิธีจากผู้ดูแลเพื่อควบคุมอารมณ์และพฤติกรรม
ยกตัวอย่างเช่น ผู้ดูแลสามารถช่วยวิธีควบคุมตนเองโดยหันความสนใจของเด็กไปจากสิ่งที่ทำให้เป็นทุกข์ (เช่น เมื่อฉีดวัคซีน) หรือช่วยให้เข้าใจเหตุการณ์ที่ทำให้กลัว
พัฒนาการ > วัยเด็ก

ความรู้ในการควบคุมอารมณ์จะเพิ่มขึ้นอีกในช่วงวัยเด็ก
ยกตัวอย่างเช่น เด็กวัย 6-10 ขวบจะเริ่มเข้าใจกฎว่าเมื่อไร ที่ไหน และอย่างไรควรจะแสดงอารมณ์
จะเริ่มเข้าใจบริบทที่การแสดงอารมณ์บางอย่างเหมาะสมที่สุดทางสังคม และดังนั้นควรคอยควบคุมอารมณ์
ยกตัวอย่างเช่น เด็กอาจเข้าใจว่าเมื่อได้รับของขวัญก็ควรจะยิ้ม ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไรจริง ๆ กับของที่ได้นั้น
ในวัยนี้ เด็กมีแนวโน้มที่จะใช้กลยุทธ์ควบคุมอารมณ์ทางความคิดมากขึ้น นอกเหนือไปจากการหันไปสนใจสิ่งอื่น เข้าหา หรือหลีกหนี
เกี่ยวกับพัฒนาการควบคุมอารมณ์ที่ผิดปกติของเด็ก ผลอย่างหนึ่งที่ทนพิสูจน์แสดงว่า เด็กที่ได้อารมณ์ไม่ดีที่บ้านมากกว่ามีโอกาสสูงกว่าที่จะแสดง และมีปัญหาควบคุม อารมณ์ไม่ดีที่อยู่ในระดับสูง
พัฒนาการ > วัยรุ่น

วัยรุ่นแสดงสมรรถภาพที่เพิ่มขึ้นอย่างเด่นชัดในการควบคุมอารมณ์ และการตัดสินควบคุมอารมณ์ก็กลายเป็นเรื่องที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น โดยต้องอาศัยปัจจัยหลายอย่าง
ซึ่งเป็นเพราะว่า ผลที่ได้ในระหว่างบุคคลสำคัญยิ่งขึ้นสำหรับเด็ก
ดังนั้น เมื่อควบคุมอารมณ์ เด็กมีโอกาสสูงกว่าที่จะต้องคิดถึงบริบททางสังคมด้วย
ยกตัวอย่างเช่น วัยรุ่นมีแนวโน้มแสดงอารมณ์มากกว่าถ้าคิดว่าจะได้ความเห็นใจจากเพื่อน
นอกจากนั้นแล้ว การใช้กลยุทธ์ควบคุมอารมณ์โดยความคิดแบบทันควันจะเพิ่มมากขึ้นในวัยนี้ ซึ่งได้หลักฐานจากทั้งข้อมูลที่เด็กรายงานเอง
และจากภาพทางสมองแบบ fMRI
ภาพรวมของมุมมองต่าง ๆ > ทางประสาทจิตวิทยา > ทางอารมณ์

เมื่ออายุมากขึ้น การตอบสนองต่ออารมณ์ของบุคคลจะเปลี่ยนไป ไม่ว่าในเชิงบวกหรือลบ
งานศึกษาหลายงานแสดงว่า อารมณ์เชิงบวกจะเพิ่มขึ้นเมื่อบุคคลอายุเพิ่มจากวัยรุ่นไปถึงช่วงอายุ 70 กลาง ๆ
โดยเปรียบเทียบกัน อารมณ์เชิงลบจะลดลงจนถึงช่วงอายุ 70 กลาง ๆ
อารมณ์ในช่วงเป็นผู้ใหญ่จะต่าง ๆ กัน ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์บวกหรือลบ
แม้งานศึกษาบางงานจะพบว่า อารมณ์จะลดลงเมื่ออายุมากขึ้น แต่บางงานก็สรุปว่า ผู้ใหญ่วัยกลางคนประสบกับอารมณ์ดีมากกว่า และอารมณ์ไม่ดีน้อยกว่าผู้ใหญ่ที่อายุน้อยกว่า
ชายมีอารมณ์ดีมากกว่าหญิง และหญิงมีอารมณ์ไม่ดีมากกว่าชาย รวมทั้งคนโสดด้วย
เหตุผลที่ให้อย่างหนึ่งว่าทำไมผู้ใหญ่วัยกลางคนมีอารมณ์ไม่ดีน้อยกว่าก็เพราะว่าได้ชนะ "บททดสอบและความยากลำบากของคนอายุน้อย เขาอาจจะประสบดุลทางอารมณ์ที่ทำให้เป็นสุขเพิ่ม ๆ ขึ้น อย่างน้อยจนกระทั่งช่วงวัย 70 กลาง"
อารมณ์เชิงบวกอาจเพิ่มขึ้นในวัยกลางคน แต่เมื่อไปถึงปลายชีวิตในช่วงอายุ 70 มันจะเริ่มลดลง โดยอารมณ์เชิงลบก็จะเป็นนัยตรงกันข้าม
นี่อาจจะเป็นเพราะสุขภาพแย่ลง กำลังไปถึงช่วงสุดท้ายแห่งชีวิต และการเสียชีวิตของเพื่อน ๆ ญาติ ๆ
นอกจากจะพบอัตราพื้นฐานของอารมณ์บวกและลบ งานศึกษาต่าง ๆ ยังพบความแตกต่างระหว่างบุคคลในการดำเนินของการตอบสนองทางอารมณ์ต่อสิ่งเร้าตามกาลเวลา
พลศาสตร์ของการควบคุมอารมณ์ตามกาลเวลา (ที่เรียกว่า temporal dynamics of emotional regulation หรือ affective chronometry) มีตัวแปรกุญแจสำคัญสองอย่างในกระบวนการตอบสนองทางอารมณ์ คือ ช่วงเพิ่มจนถึงยอด (rise time to peak) และช่วงกลับคืนสู่ระดับพื้นฐาน (recovery time to baseline)
งานศึกษาเช่นนี้มักจะแยกอารมณ์บวกและลบออกคนละหมวด (โดยไม่ต่อเนื่องกัน) เพราะว่า งานวิจัยก่อน ๆ แสดงว่า มนุษย์สามารถประสบความเปลี่ยนแปลงในหมวดหมู่เหล่านี้โดยเป็นอิสระจากกัน (แม้ว่าจะมีงานที่พบค่าสหสัมพันธ์ด้วย)
งานศึกษาในเรื่องนี้ทำกับคนไข้ที่มีความผิดปกติทางความวิตกกังวล ทางอารมณ์ (mood disorders) และทางบุคลิกภาพ แต่ก็ยังใช้เป็นเครื่องวัดประสิทธิผลของวิธีรักษาการควบคุมอารมณ์ที่ผิดปกติ (emotional dysregulation) ต่าง ๆ เช่นการฝึกสติ ด้วย
ภาพรวมของมุมมองต่าง ๆ > ทางประสาทจิตวิทยา > ทางประสาทวิทยา

การพัฒนาเทคนิคสร้างภาพสมองด้วย fMRI ช่วยให้สามารถศึกษาการควบคุมอารมณ์โดยลักษณะทางชีวภาพ
โดยเฉพาะก็คือ งานวิจัยในทศวรรษที่ผ่านมาแสดงอย่างชัดเจนว่า การควบคุมอารมณ์มีมูลเหตุทางประสาท
มีหลักฐานเพียงพอที่แสดงสหสัมพันธ์ระหว่างการควบคุมอารมณ์กับรูปแบบการทำงานโดยเฉพาะ ๆ ของสมองส่วน prefrontal cortex
(ซึ่งรวมเขต orbital prefrontal cortex, ventromedial prefrontal cortex และ dorsolateral prefrontal cortex)
ส่วนอะมิกดะลา และส่วน anterior cingulate cortex
โครงสร้างต่าง ๆ เหล่านี้มีบทบาทในด้านต่าง ๆ ของการควบคุมอารมณ์ และความผิดปกติในเขตหนึ่งหรือมากกว่านั้น และ/หรือในการทำงานร่วมกันของเขตเหล่านี้ สัมพันธ์กับการควบคุมอารมณ์ที่ล้มเหลว
ผลที่ตามมาอย่างหนึ่งของเรื่องที่ค้นพบเหล่านี้ก็คือ ความแตกต่างในการทำงานของ prefrontal cortex ของแต่ละคน สามารถใช้พยากรณ์สมรรถภาพในการควบคุมอารมณ์เมื่อทำงานที่ใช้ทดสอบต่าง ๆ ในการทดลอง
ภาพรวมของมุมมองต่าง ๆ > ทางสังคม

มนุษย์มักจะเลียนแบบสีหน้าคนอื่นโดยธรรมชาติ
ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของชีวิตปกติ
ความคล้ายคลึงกันข้ามวัฒนธรรมต่าง ๆ ในการสื่อสารโดยไม่ใช้คำพูด (nonverbal communication) ได้ก่อประเด็นว่า นี่เป็นภาษาสากลหรือไม่
ดังนั้น จึงอ้างได้ว่า การควบคุมอารมณ์มีบทบาทกุญแจสำคัญต่อสมรรถภาพในการตอบสนองอย่างถูกต้องในสถานการณ์ทางสังคม
มนุษย์สามารถควบคุมสีหน้าตนเองได้โดยทั้งเหนือสำนึกและใต้สำนึก คือ อารมณ์ภายในจะเกิดขึ้นปฏิสัมพันธ์กับโลกภายนอก และมีผลทันทีเป็นการตอบสนองทางอารมณ์และโดยปกติแล้ว เป็นการตอบสนองทางสีหน้าด้วย
มีหลักฐานชัดเจนแล้วว่า อารมณ์มีผลต่อสีหน้า แต่ว่างานวิจัยอย่างช้าที่สุดตั้งแต่ปี 2533 ได้ให้หลักฐานแสดงนัยตรงกันข้ามด้วย
เป็นแนวคิดที่ให้ความเชื่อว่า บุคคลไม่เพียงแค่ควบคุมอารมณ์ของตนได้เท่านั้น แต่ยังมีอิทธิพลอย่างอื่นต่อมันได้ด้วย
การควบคุมอารมณ์มีก็เพื่อให้เกิดอารมณ์ที่เหมาะสมในสถานการณ์ที่เหมาะสม
มีแม้แต่ทฤษฎีว่า อารมณ์แต่ละอย่างมีหน้าที่จำเพาะในการประสานความต้องการของสิ่งมีชีวิตกับความจำเป็นทางสิ่งแวดล้อม (cole 1994)
ทักษะเช่นนี้ แม้จะปรากฏชัดในทุก ๆ เชื้อชาติ
แต่ก็ยังประยุกต์ใช้สำเร็จได้ไม่เท่ากันในคนอายุต่าง ๆ
ในงานทดลองที่เปรียบเทียบผู้ใหญ่ที่อายุน้อยกับที่สูงวัยกว่าเมื่อได้สิ่งเร้าที่ไม่น่ายินดี ผู้ที่สูงวัยกว่าสามารถควบคุมการตอบสนองทางอารมณ์ของตน โดยวิธีที่ดูจะหลีกเลี่ยงการการเผชิญหน้าในทางลบได้
ซึ่งเป็นผลงานที่สนับสนุนทฤษฎีว่า คนจะพัฒนาการควบคุมอารมณ์ของตนได้ดีขึ้นไปตามอายุ
ความสามารถที่พบในผู้ใหญ่เช่นนี้ดูเหมือนจะช่วยให้มีปฏิกิริยาที่ดีกว่าในรูปแบบที่พิจารณาว่าสมควรกว่าในสถานการณ์ทางสังคมบางอย่าง และช่วยให้หลีกเลี่ยงสถานการณ์ร้ายซึ่งมองว่ามีผลเสีย
ภาพรวมของมุมมองต่าง ๆ > ทางสังคม > การควบคุมการแสดงอารมณ์เมื่ออยู่คนเดียว

เมื่ออยู่คนเดียว การควบคุมอารมณ์อาจเป็นแบบ minimization-miniaturization effect (ปรากฏการณ์น้อยสุด-ย่อสุด) ที่ทดแทนรูปแบบการแสดงออกทางอารมณ์ที่สามัญโดยการแสดงออกแบบเดียวกันในระดับที่น้อยกว่า
นี่ไม่เหมือนสถานการณ์อื่น ที่การแสดงออกทางกาย (และการควบคุมมัน) มีจุดประสงค์ทางสังคม (เช่น ตามกฎการแสดงออกที่ยอมรับได้ทางสังคม หรือเพื่อแสดงอารมณ์ต่อคนอื่น)
การอยู่คนเดียวไม่จำเป็นต้องมีการแสดงออกทางอารมณ์ (แม้ว่า อารมณ์ที่รุนแรงจะแสดงออกไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม)
ดังนั้น แนวคิดในเรื่องนี้ก็คือว่า คนที่มีอายุมากขึ้น จะรู้แล้วว่าจุดประสงค์ในการแสดงออก (เพื่อดึงความสนใจจากผู้อื่น) ไม่จำเป็นในสถานการณ์ที่ไม่มีใครอื่น
และดังนั้น ระดับการแสดงออกทางอารมณ์จะมีน้อยกว่าในสถานการณ์ที่อยู่คนเดียว
ภาพรวมของมุมมองต่าง ๆ > ความเครียด

ตามนักวิชาการท่านหนึ่ง ความเครียดทางอารมณ์ในสถานการณ์ต่าง ๆ เช่นในการสอบเรียน สามารถลดได้โดยทำกิจกรรมที่ช่วยควบคุมอารมณ์ก่อนสถานการณ์นั้น
เพื่อศึกษาผลการควบคุมตนเองต่อกระบวนการทางจิตและทางสรีรภาพภายใต้ความเครียดที่เกิดจากการสอบ เขาได้ทดลองกับกลุ่มนักศึกษา โดยมีกลุ่มทดลอง 28 คนและกลุ่มควบคุม 102 คน
ในขณะก่อนสอบ ระดับความเครียดเนื่องจากเหตุการณ์จะเพิ่มขึ้นในทั้งสองกลุ่มเทียบกับสภาวะปกติ
ในกลุ่มทดลอง นักศึกษาใช้เทคนิคควบคุมตนเอง 3 อย่าง คือ ตั้งสมาธิที่การหายใจ การผ่อนคลายร่างกายทั่วไป และการจินตนาการว่าจะสอบผ่าน
ในช่วงการสอบ ระดับความวิตกกังวลของกลุ่มทดลองต่ำกว่าของกลุ่มควบคุม
นอกจากนั้นแล้ว อัตรานักศึกษาที่คะแนนไม่ผ่านในกลุ่มทดลองมีน้อยกว่า 1.7 เท่าของกลุ่มควบคุม
จากข้อมูลนี้ นักวิชาการสรุปว่า การประยุกต์ใช้เทคนิคควบคุมตนเองก่อนการสอบช่วยลดระดับความตึงเครียดทางอารมณ์ ซึ่งยังช่วยให้สอบได้ดีขึ้นอีกด้วย
ภาพรวมของมุมมองต่าง ๆ > การตัดสินใจ

การรู้จักกระบวนการควบคุมอารมณ์ของตนสามารถช่วยในการตัดสินใจ
วรรณกรรมเกี่ยวกับการควบคุมอารมณ์แสดงว่า มนุษย์พยายามควบคุมประสบการณ์ทางอารมณ์ของตน
ดังนั้น จึงเป็นไปได้ว่า สภาพอารมณ์ที่เรามีในปัจจุบันสามารถเปลี่ยนได้โดยกลยุทธ์ควบคุมอารมณ์ ซึ่งแสดงโอกาสว่า กลยุทธ์ควบคุมต่าง ๆ กันจะมีผลต่อการตัดสินใจต่าง ๆ กัน
ผลเมื่อคุมตัวเองไม่ได้

เมื่อบุคคลไม่สามารถคุมอารมณ์ของตน นั่นหมายถึงการเริ่มเกิดการทำหน้าที่ผิดปกติทางจิต-สังคมและทางอารมณ์
ซึ่งมีเหตุจากประสบการณ์สะเทือนใจ
ที่มักเกิดขึ้นในโรงเรียนระดับประถม และบางครั้งสัมพันธ์กับการถูกรังแกซ้ำ ๆ เป็นประจำ
เด็กที่ไม่สามารถควบคุมตนเองจะแสดงอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ โดยหลายวิธี รวมทั้งกรีดร้องถ้าไม่ได้ตามที่ต้องการ ต่อยด้วยมือ หรือรังแกเด็กอื่น ๆ 
พฤติกรรมเช่นนี้ก่อให้เกิดปฏิกิริยาเชิงลบจากสังคม ซึ่งก็จะทำปัญหาควบคุมตัวเองไม่ได้ให้แย่ลงหรืออย่างน้อยก็ช่วยรักษาปัญหาต่อไป
เด็กเช่นนี้มีโอกาสมีความสัมพันธ์แบบเป็นศัตรูกับทั้งครูและเด็กอื่น ๆ สูงกว่า
ซึ่งอาจนำไปสู่ปัญหามากขึ้น เช่นไม่สามารถปรับตัวเข้ากับโรงเรียน และยังเป็นตัวพยากรณ์ว่าจะเลิกเรียนต่อไปในอนาคต
เด็กที่ไม่สามารควบคุมตนเองจะโตเป็นวัยรุ่นที่มีปัญหาเพิ่มขึ้น
เพื่อน ๆ จะเริ่มสังเกตเห็น "ความไม่โต" และเด็กเช่นนี้มักจะถูกเพื่อนกีดกันไม่ให้ร่วมวง ถูกล้อ และถูกรังควาน
"ความไม่โต" จะเป็นเหตุให้วัยรุ่นบางคนกลายเป็นผู้ที่คนไม่คบหา ทำให้ตัวเองทำหรือว่าร้ายผู้อื่นด้วยความโกรธและความรุนแรง
โดยการถูกล้อหรือการกลายเป็นคนที่ไม่มีคนคบหาในช่วงวัยรุ่นสร้างความเสียหายเป็นพิเศษและอาจจะทำให้อนาคตไม่ดี[ต้องการอ้างอิง] 
ซึ่งเป็นเหตุการแนะนำให้สนับสนุนเด็กควบคุมอารมณ์ตัวเองให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ดูเพิ่ม

การเห็นใจผู้อื่น
แคลน (การเล่นเกม)

ในการเล่นเกมคอมพิวเตอร์และเกมวิดิโอ แคลน หรือ กิลด์ เป็นการรวมกลุ่มของผู้เล่นที่เล่นด้วยกันเป็นประจำโดยเฉพาะ (หรืออื่น ๆ) ในวิดีโอเกมหลายผู้เล่น บางคนอาจจะบอกว่า แคลน หรือ กิลด์ เปรียบเสมือนครอบครัว และความคืดเห็นทั้งหมดประกอบกับกับการตัดสินใจเป็นตัวแทนของแคลน หรือ กิลด์  เกมในช่วงนี้จะมีการรวมกลุ่มระหว่างเพื่อนซึ่งมีประมาณ 1,000 กลุ่มที่มีความหลากหลายทางโครงสร้าง เป้าหมาย และสมาชิก ความอยู่รอดของแคลนนั้นมีความแตกต่างกันบางแคลนอาจจะอยู่ได้เพียงไม่กี่สัปดาห์หรือบางแคลนอาจจะอยู่ได้เป็นเดือน การรับสมาชิกเข้าแคลนจะพบอยู่ในเกือบจะทุกเกมในเกมออนไลน์ อย่างที่มักจะเห็นใน เกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง Massively multiplayer online game Role-playing video game และเกมวางแผน นอกจากนี้ยังมี meta-groups ที่ครอบคลุมหลากหลายของเกม
แคลนในเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง

ในเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง หรือ FPS กลายเป็นความคิดที่นิยมกันมากของการแข่งขันแคลนที่เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวาง การตั้งทีมโดยใช้สมาชิกในแคลนทั้งหมดหรือคัดผู้เล่นฝีมือดีในแคลนเป็นตัวแทนในการต่อสู้เกมออนไลน์
แคลนใน RPGs

แคลนยังปรากฏอยู่ในเกมอื่น ๆ ที่พวกเขามักจะหมายถึงโดยใช้ชื่อที่แตกต่างกันและตอบสนองวัตถุประสงค์ที่เหมาะสมกับการเล่นเกม หลากหลายMassively multiplayer online game และ Role-playing video game มักจะเรียกแคลนว่ากิลด์หรือชื่อทีมของพวกเขา
ตัวอย่างนี้ยังรวมไปถึงStar Wars Galaxies ("สมาคมผู้เล่น") และEve Online ("บริษัท") EVE Online ยังมีชื่อเสียงสำหรับการกำหนดระบบในรายละเอียดมากกว่าเป็นเรื่องธรรมดาใน MMOs กับ "พันธมิตร" ขนาดใหญ่ ในsuperhero-based gameอย่างCity of Heroes พวกเขาจะเรียกว่า "supergroups" และมีโครงสร้างคล้ายกับในหนังสือการ์ตูนเรื่องเอกซ์เมน สุดท้ายใน ไฟนอลแฟนตาซี XI แคลนจะถูกเรียกว่า "linkshells" และผู้เล่นของเกมมีแนวโน้มและความสามารถที่จะอยู่ในแคลนมากกว่าหนึ่งครั้ง
แคลนใน simulation games

หลายsimulation gamesเช่นผู้ที่อยู่ในซีรีส์ Microsoft Flight Simulator มีแคลนที่เป็นไปตามรูปแบบที่คล้ายกับประเภทอื่น ๆ ประเภทหนึ่งที่น่าสนใจคือแคลนจำลองของVirtual Airlines (VA) ซึ่งเป็นองค์กรที่ทำการจำลองการบินในการจำลองการดำเนินงานของสายการบิน Virtual Airlines มีการให้จำลองการขับเครื่องบินบนอินเทอร์เน็ตเปรียบเสมือนขันจริง มันได้รับการเสนอว่ามีกว่า 100 สายการบินเสมือนจริงที่ใช้งานในปัจจุบันมีนับหมื่นของผู้เข้าร่วมที่ใดเวลาหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Harvesting the Hive:How online games drive innovation เก็บถาวร 2016-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน article from Esther Dyson's EDventure, see section "Beyond collaboration:Group to group interaction".
Computer Games and the Mi Games" by J.C. Herz. เก็บถาวร 2002-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Youth in Transition:The Challenge of Generational change in Asia proceedings of the 15th Biennial Association of Asian Social Science Research Councils released by UNESCO Bangkok, see section 16 "Youth culture in online game worlds: Emergence of cyber lifestyles in Korean society" by Sang-Min Whang, Department of Psychology Yonsei University.
การให้สินบน

การให้เงินอย่างผิดกฎหมายหรือผิดจริยธรรมเพื่อชักจูงพฤติกรรมของบุคคลอื่นถือเป็นรูปแบบหนึ่งของการติดสินบน
การให้สินบน คือ การเสนอ การให้ การรับ หรือการเรียกร้องสิ่งของมีค่าเพื่อโน้มน้าวการกระทำของเจ้าหน้าที่ หรือบุคคลอื่น ที่รับผิดชอบหน้าที่สาธารณะหรืองานทางกฎหมาย และเพื่อชักจูงให้บุคคลนั้นกระทำการขัดต่อหน้าที่และกฎที่เป็นที่รู้จักของ ความซื่อสัตย์ และ ความสุจริต. เกี่ยวกับการดำเนินงานของรัฐบาล โดยพื้นฐานแล้ว การให้สินบนคือ การเรียกร้อง การยอมรับ หรือการถ่ายโอนมูลค่าเพื่อแลกเปลี่ยนกับการดำเนินการอย่างเป็นทางการโดยทุจริต
ของขวัญเป็นเงินหรือสิ่งของมีค่าอื่นๆ ที่บุคคลทั่วไปสามารถได้รับอย่างเท่าเทียมกัน โดยปราศจากเจตนาไม่สุจริต ไม่ถือว่าเป็นการให้สินบน การคืนเงิน หรือส่วนลดให้กับผู้ซื้อทุกรายเป็นการกระทำที่ถูกกฎหมายและไม่ถือเป็นการให้สินบน ตัวอย่างเช่น พนักงานของคณะกรรมการสาสาธารณูปโภคที่เกี่ยวข้องกับการกำกับดูแลอัตราค่าไฟฟ้า สามารถรับส่วนลดค่าไฟฟ้าที่ช่วยลดค่าใช้จ่ายของตนได้ เมื่อส่วนลดดังกล่าวมีให้สำหรับลูกค้าไฟฟ้าที่เป็นครัวเรือนรายอื่นๆ อย่างไรก็ตาม การให้ส่วนลดเฉพาะแก่พนักงานคนดังกล่าวเพื่อโน้มน้าวให้พิจารณาใบสมัครขอขึ้นอัตราค่าไฟฟ้าของการไฟฟ้าอย่างเป็นที่น่าพอใจ จะถือว่าเป็นการให้สินบน
สินบนคือของกำนัลที่ผิดกฎหมายหรือผิดจรรยาบรรณ หรือความพยายามในการวิ่งเต้นเพื่อโน้มน้าวพฤติกรรมของผู้รับ อาจเป็นเงิน สินค้า สิทธิในส่วนของการฟ้องร้อง ทรัพย์สิน ตำแหน่ง สิทธิพิเศษ ผลประโยชน์ วัตถุมีค่า ผลประโยชน์ หรือเพียงแค่คำสัญญาที่จะชักจูงหรือมีอิทธิพลต่อการกระทำ การลงคะแนน หรืออิทธิพลของบุคคลในตำแหน่งอย่างเป็นทางการหรือในที่สาธารณะ
องค์การสหประชาชาติ มีเป้าหมาย ในการลดการทุจริตและการติดสินบนทุกรูปแบบอย่างมาก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามระดับนานาชาติที่มุ่งสร้างสันติภาพ ความยุติธรรม และสถาบันที่เข้มแข็ง
สังคมมักจะผ่านการเปลี่ยนแปลงที่นำมาซึ่งภาวะแทรกซ้อนเชิงบวกหรือเชิงลบที่ยาวนาน ความรับสินบนก็เช่นเดียวกัน ซึ่งนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงเชิงลบต่อบรรทัดฐานทางสังคมและการค้า นักวิจัยพบว่าเมื่อการรับสินบนกลายเป็นส่วนหนึ่งของบรรทัดฐานทางสังคม วิธีการเดียวไม่เพียงพอที่จะจัดการกับการรับสินบนเนื่องจากมีสังคมที่แตกต่างกันในแต่ละประเทศ หากการลงโทษอย่างรุนแรงได้ผลในประเทศหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่าการลงโทษอย่างรุนแรงจะได้ผลในอีกประเทศหนึ่งเพื่อป้องกันการรับสินบน นอกจากนี้ งานวิจัยยังพบว่าการรับสินบนมีบทบาทสำคัญในบริษัทของรัฐและเอกชนทั่วโลก
รัฐบาล

อาจเกิดพื้นที่สีเทาขึ้นได้เมื่อมีการชำระเงินเพื่อความราบรื่นในการทำธุรกรรม กฎหมายของสหรัฐอเมริกามีความเข้มงวดเป็นพิเศษในการจำกัดความสามารถของธุรกิจในการจ่ายเงินเพื่อให้ได้รับรางวัลสัญญาจากรัฐบาลต่างประเทศ อย่างไรก็ตาม พระราชบัญญัติป้องกันการทุจริตในต่างประเทศ มีข้อยกเว้นสำหรับ การจ่ายเงินเพื่ออำนวยความสะดวก โดยพื้นฐานแล้วสิ่งนี้อนุญาตให้มีการชำระเงินแก่เจ้าหน้าที่เพื่อให้ได้รับการดำเนินการตามรัฐมนตรีซึ่งพวกเขามีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามกฎหมาย แต่อาจล่าช้าได้หากไม่มีการชำระเงินดังกล่าว ในบางประเทศแนวปฏิบัตินี้เป็นบรรทัดฐานซึ่งมักเป็นผลมาจากประเทศกำลังพัฒนาที่ไม่มีโครงสร้างภาษีที่จะจ่ายเงินเดือนที่เพียงพอให้กับข้าราชการพลเรือน อย่างไรก็ตามนักเศรษฐศาสตร์ส่วนใหญ่มองว่าการให้สินบนเป็นสิ่งที่ไม่ดีเพราะเป็นการส่งเสริมพฤติกรรมการ แสวงหารายได้จากค่าเช่า รัฐที่การให้สินบนเป็นปกติ ที่สุดแล้วจะกลายเป็น โจราธิปไตย หรือคือ รัฐล้มเหลว
หลักฐานล่าสุดเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 ชี้ให้เห็นว่าการติดสินบนอาจส่งผลกระทบทางการเมืองได้ โดยประชาชนที่ถูกขอให้ติดสินบนมีแนวโน้มน้อยลงที่จะระบุว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของประเทศ ภูมิภาค หรือชนเผ่าของตน
รัฐบาล > กระบวนการทางภาษี

สถานะทางภาษีของสินบนเป็นประเด็นสำหรับรัฐบาล เนื่องจากการติดสินบนเจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นการขัดขวางกระบวนการทางประชาธิปไตยและอาจรบกวนการปกครองที่ดี ในบางประเทศ สินบนดังกล่าวถือเป็นการชำระเงินที่สามารถนำไปหักลดหย่อนภาษีได้ อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1996 ในความพยายามที่จะยับยั้งการให้สินบน องค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD) ได้แนะนำให้ประเทศสมาชิกยุติการอนุญาตให้หักลดหย่อนภาษีสำหรับสินบนแก่เจ้าหน้าที่ต่างประเทศ ซึ่งตามมาด้วยการลงนามใน อนุสัญญา OECD ต่อต้านการติดสินบน นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ประเทศส่วนใหญ่ของ OECD ซึ่งเป็นผู้ลงนามในอนุสัญญาได้แก้ไขนโยบายภาษีของตนตามคำแนะนำนี้ และบางประเทศได้ขยายมาตรการดังกล่าวไปยังสินบนที่จ่ายให้กับเจ้าหน้าที่ใดๆ เพื่อส่งสัญญาณว่าจะไม่ยอมให้มีการติดสินบนในการดำเนินงานของรัฐบาลอีกต่อไป
โดยทั่วไปแล้ว ผลประโยชน์ทางการเงินใดๆ ที่ได้รับจากกิจกรรมที่ผิดกฎหมาย เช่น การติดสินบน ถือเป็นส่วนหนึ่งของรายได้ที่ต้องเสียภาษี อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเป็นอาชญากรรม รัฐบาลบางแห่งอาจปฏิเสธที่จะยอมรับว่าเป็นรายได้ เนื่องจากอาจหมายความว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมดังกล่าว
การติดสินบนในประเทศต่าง ๆ

งานวิจัยที่ดำเนินการในปาปัวนิวกินีสะท้อนให้เห็นว่าบรรทัดฐานทางวัฒนธรรมเป็นเหตุผลสำคัญของการทุจริต การให้สินบนเป็นวิธีที่แพร่หลายในการดำเนินงานบริการสาธารณะในปาปัวนิวกินี ชาวปาปัวไม่คิดว่าการให้สินบนเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย พวกเขาคิดว่าการให้สินบนเป็นวิธีหา เงินเร็วและเลี้ยงชีพ ยิ่งไปกว่านั้น ผลการวิจัยที่สำคัญสะท้อนให้เห็นว่าเมื่อการทุจริตกลายเป็นบรรทัดฐานทางวัฒนธรรม การกระทำที่ผิดกฎหมาย เช่น การให้สินบน จะไม่ถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ไม่ดี และขอบเขตที่ชัดเจนที่ครั้งหนึ่งเคยแยกแยะระหว่างการกระทำที่ถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย และการตัดสินใจจะลดลงตามความคิดเห็น มากกว่าจรรยาบรรณ
การวิจัยที่ดำเนินการในรัสเซียสะท้อนให้เห็นว่า การติดสินบนเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมที่เกิดขึ้นน้อย ในมุมมองของนักนิติศาสตร์มืออาชีพและพนักงานของรัฐ กฎหมายรัสเซียยอมรับว่าการติดสินบนเป็นอาชญากรรมทางการ ดังนั้น แพลตฟอร์มทางกฎหมาย เช่น ศาลยุติธรรม จึงเป็นสถานที่เดียวที่มีการดำเนินการต่อต้านการติดสินบนในประเทศ อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริง การติดสินบนไม่สามารถแก้ไขได้ด้วย หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายและศาล เพียงอย่างเดียว การติดสินบนจำเป็นต้องได้รับการแก้ไขโดยบรรทัดฐานทางสังคมที่ไม่เป็นทางการซึ่งกำหนดคุณค่าทางวัฒนธรรมสำหรับสังคม นอกจากนี้ งานวิจัยยังชี้ให้เห็นว่าความรุนแรงของการลงโทษสำหรับการติดสินบนไม่ได้ช่วยป้องกันไม่ให้ผู้คนรับสินบนในรัสเซีย ยิ่งไปกว่านั้น งานวิจัยยังเปิดเผยอีกว่าชาวรัสเซียจำนวนมาก ประมาณ 70% ถึง 77% ไม่เคยให้สินบน อย่างไรก็ตาม หากมีความจำเป็นที่จะต้องจ่ายสินบนสำหรับปัญหา งานวิจัยพบว่าชาวรัสเซียส่วนใหญ่ทราบดีว่าจำนวนเงินสินบนควรเป็นเท่าใดและวิธีการส่งมอบสินบน ปัญหาการติดสินบนของรัสเซียสะท้อนให้เห็นว่าเว้นแต่จะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างแข็งขันในทุกส่วนของสังคม ทั้งในหมู่คนหนุ่มสาวและผู้สูงอายุ การติดสินบนจะยังคงเป็นปัญหาสำคัญในสังคมรัสเซีย แม้ว่าเจ้าหน้าที่ของรัฐจะตีตราว่าเป็น ปรากฏการณ์ทางสังคมที่เกิดขึ้นน้อย ก็ตาม
เพื่อเปรียบเทียบระหว่างประเทศ องค์กรเพื่อความโปร่งใสนานาชาติ เคยเผยแพร่ ดัชนีผู้จ่ายสินบน แต่ได้ยุติลงในปี ค.ศ. 2011 โฆษกขององค์กร ชื่อ ชุบัม เคาชิค กล่าวว่า องค์กร ตัดสินใจยุติการสำรวจเนื่องจากปัญหาเรื่องเงินทุน และเพื่อมุ่งเน้นไปที่ประเด็นที่สอดคล้องกับเป้าหมายในการสนับสนุนของเรามากกว่า