stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถานีรถไฟแม่เมาะ

สถานีรถไฟแม่เมาะ (อังกฤษ: Mae Mo Railway Station) เป็นสถานีรถไฟประจำอำเภอแม่เมาะ เป็นสถานีรถไฟชั้น 2 ในเส้นทางรถไฟสายเหนือ ตั้งอยู่ที่บ้านสบเมาะ หมู่ที่ 4 ตำบลสบป้าด อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 609.16 กิโลเมตร อยู่ระหว่าง สถานีรถไฟแม่จาง และ สถานีรถไฟศาลาผาลาด ใช้สัญญาณแบบประแจกลสายลวดพร้อมสัญญาณหางปลา ไม่มีสัญญาณเตือน ใช้ห่วงทางสะดวกใช้ห่วงทางสะดวก
เป็นสถานีหลีกประจำของขบวนรถด่วน 51 กับรถเร็ว 102 เมื่อขบวนรถตามเวลา(สถานการณ์เดินรถตามปกติ)
ประวัติ

สถานีรถไฟแม่เมาะ สร้างในสมัยรัชกาลที่ 6 เปิดใช้งานเดินรถครั้งแรก วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2459 เป็นช่วงการก่อสร้างเส้นทางและทดลองเดินรถในช่วงที่ 12 ของการสร้างทางรถไฟสายเหนือ ระหว่าง แม่จาง-นครลำปาง ระยะทาง 42 กิโลเมตร โดยในอดีตเคยมีทางแยกไปโรงไฟฟ้าแม่เมาะ ของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย จากร่องรอยเส้นทางเดิมที่ถูกรื้อถอนรางรถไฟไปหมดแล้ว
ตารางเวลาการเดินรถ > เที่ยวไป

| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | แม่เมาะ | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ท407 | นครสวรรค์ | 05.00 | 11.54 | เชียงใหม่ | 14.35 |  |
|  | ร109 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 14.15 | 01.19 | เชียงใหม่ | 04.05 |  |
|  | ด51 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 22.30 | 09.16 | เชียงใหม่ | 12.10 |  |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
ตารางเวลาการเดินรถ > เที่ยวกลับ

| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | แม่เมาะ | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ท408 | เชียงใหม่ | 09.30 | 12.41 | นครสวรรค์ | 19.55 |  |
|  | ร102 | เชียงใหม่ | 06.30 | 09.14 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 20.25 |  |
|  | ด52 | เชียงใหม่ | 15.30 | 18.45 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 05.10 |  |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สถานีรถไฟแม่เมาะ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
18°16′11″N 99°41′48″E﻿ / ﻿18.2697056°N 99.6966432°E﻿ / 18.2697056; 99.6966432
| ด ค ก ทางรถไฟสายเหนือ |
| --- | --- |
กรุงเทพ–เชียงใหม่: กรุงเทพ - ยมราช - หอประแจจิตรลดา - สามเสน - ชุมทางบางซื่อ/กรุงเทพอภิวัฒน์ - ดอนเมือง - รังสิต - คลองหนึ่ง - เชียงราก - มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ - นวนคร - เชียงรากน้อย - คลองพุทรา - บางปะอิน - บ้านโพ - อยุธยา - บ้านม้า - มาบพระจันทร์ - บ้านดอนกลาง - พระแก้ว - บ้านภาชี - ดอนหญ้านาง - หนองวิวัฒน์ - บ้านปลักแรด - ท่าเรือ - บ้านหมอ - หนองโดน - บ้านกลับ - บ้านป่าหวาย - ลพบุรี - ท่าแค - โคกกระเทียม - หนองเต่า - หนองทรายขาว - บ้านหมี่ - ห้วยแก้ว - ไผ่ใหญ่ - โรงเรียนจันเสน - จันเสน - บ้านกกกว้าว - ช่องแค - ทะเลหว้า - โพนทอง - บ้านตาคลี - ดงมะกุ - หัวหวาย - หนองโพ - หัวงิ้ว - เนินมะกอก - เขาทอง - นครสวรรค์ - ปากน้ำโพ - บึงบอระเพ็ด - ทับกฤช - คลองปลากด - ชุมแสง - วังกร่าง - บางมูลนาก - หอไกร - ดงตะขบ - ตะพานหิน - ห้วยเกตุ - หัวดง - วังกรด - พิจิตร - ท่าฬ่อ - บางกระทุ่ม - แม่เทียบ - บ้านใหม่ - บึงพระ - พิษณุโลก - บ้านเต็งหนาม - บ้านตูม - แควน้อย - พรหมพิราม - หนองตม - บ้านบุ่ง - บ้านโคน - พิชัย - ไร่อ้อย - ชุมทางบ้านดารา - ท่าสัก - ตรอน - วังกะพี้ - อุตรดิตถ์ - ศิลาอาสน์ - ท่าเสา - บ้านด่าน - ปางต้นผึ้ง - เขาพลึง - ห้วยไร่ - ไร่เกล็ดดาว - แม่พวก - เด่นชัย - ปากปาน - แก่งหลวง - ห้วยแม่ต้า - บ้านปิน - ผาคัน - ผาคอ - ปางป๋วย - แม่จาง - แม่เมาะ - ห้วยรากไม้ - ศาลาผาลาด - แม่ทะ - หนองวัวเฒ่า - นครลำปาง - ห้างฉัตร - ปางม่วง - ห้วยเรียน - แม่ตานน้อย - ขุนตาน - ทาชมภู - ศาลาแม่ทา - หนองหล่ม - ลำพูน - ป่าเส้า - สารภี - เชียงใหม่
ชุมทางบ้านดารา–สวรรคโลก: ชุมทางบ้านดารา - คลองมะพลับ - สวรรคโลก
เด่นชัย–เชียงของ (กำลังก่อสร้าง): เด่นชัย - สูงเม่น - แพร่ - แม่คำมี - หนองเสี้ยว - สอง - แม่ตีบ - งาว - ปงเตา - มหาวิทยาลัยพะเยา - บ้านโทกกวาก - พะเยา - ดงเจน - บ้านร้อง - บ้านใหม่ (พะเยา) - ป่าแดด - ป่าแงะ - บ้านโป่งเกลือ - บ้านโป่งเกลือ - สันป่าเหียง - เชียงราย - ทุ่งก่อ - ชุมทางบ้านป่าซาง - บ้านเกี๋ยง - ศรีดอนชัย - เชียงของ
ชุมทางบ้านป่าซาง–เชียงแสน (กำลังก่อสร้าง): ชุมทางบ้านป่าซาง - โชคชัย - เชียงแสน
นครสวรรค์–แม่สอด (โครงการ): ปากน้ำโพ - บึงเสนาท - บ้านมะเกลือ - มหาโพธิ - เก้าเลี้ยว - บางตาหงาย - เจริญผล  - ตาขีด - ป่าพุทรา  - ยางสูง  - วังแขม - วังยาง - ท่ามะเขือ  - วังบัว - คณฑี  - เทพนคร - กำแพงเพชร - หนองปลิง - ลานดอกไม้ -โกสัมพี - วังเจ้า  - วังหิน  - หนองบัวใต้ - ตาก - ด่านแม่ละเมา - แม่ปะ - แม่สอด - ด่านแม่สอด
ทางรถไฟสายเหนือ
การถ่ายเทยีน

ในสาขาพันธุศาสตร์ประชากร gene flow (การไหลของยีน, การโอนยีน) หรือ gene migration เป็นการโอนความแตกต่างของยีน (genetic variation) ของประชากรกลุ่มหนึ่งไปยังอีกกลุ่มหนึ่ง
ถ้าอัตราการโอนยีนสูงพอ กลุ่มประชากรทั้งสองก็จะพิจารณาว่ามีความหลากหลายทางพันธุกรรม (genetic diversity) ที่เหมือนกัน และดังนั้น จึงเท่ากับเป็นกลุ่มเดียวกัน
มีการแสดงแล้วว่า ต้องมี "ผู้อพยพหนึ่งหน่วยต่อหนึ่งรุ่น" เป็นอย่างน้อย เพื่อป้องกันไม่ให้กลุ่มประชากรเบนออกจากกันทางพันธุกรรมเนื่องจากการเปลี่ยนความถี่ยีนอย่างไม่เจาะจง (genetic drift)
กระบวนการนี้เป็นกลไกสำคัญเพื่อโอนความหลากหลายของยีนในระหว่างกลุ่มประชากรต่าง ๆ 
หน่วยที่ "อพยพ" เข้ามาหรือออกจากกลุ่มประชากรอาจเปลี่ยน ความถี่อัลลีล (allele frequency, สัดส่วนของสมาชิกกลุ่มประชากรที่มีรูปแบบหนึ่งเฉพาะของยีน) ซึ่งก็จะเปลี่ยนการแจกแจงความหลากหลายของยีนระหว่างกลุ่มประชากร
"การอพยพ" อาจเพิ่มรูปแบบยีนใหม่ ๆ ให้กับสปีชีส์หรือประชากรกลุ่ม ๆ หนึ่ง
อัตราการโอนที่สูงสามารถลดความแตกต่างของยีนระหว่างสองกลุ่มและเพิ่มภาวะเอกพันธุ์
เพราะเหตุนี้ การโอนยีนจึงเชื่อว่าจำกัด การเกิดสปีชีสใหม่ (speciation) เพราะรวมยีนของกลุ่มต่าง ๆ และดังนั้น จึงป้องกันพัฒนาการความแตกต่างที่อาจนำไปสู่การเกิดสปีชีสใหม่
gene flow ก็คือการโอนอัลลีลจากประชากรกลุ่มหนึ่งไปยังอีกกลุ่มหนึ่งผ่าน "การอพยพ" ของสิ่งมีชีวิตแต่ละหน่วย
มีปัจจัยต่าง ๆ ต่ออัตราการโอนยีนข้ามกลุ่มประชากร
อัตราคาดว่าจะต่ำในสปีชีส์ที่กระจายแพร่พันธุ์หรือเคลื่อนที่ไปได้ในระดับต่ำ ที่อยู่ในที่อยู่ซึ่งแบ่งออกจากกัน ที่มีกลุ่มประชากรต่าง ๆ อยู่ห่างกัน และมีกลุ่มประชากรเล็ก
การเคลื่อนที่ได้มีบทบาทสำคัญต่ออัตราการโอนยีน เพราะสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนที่ได้มีโอกาสอพยพไปที่อื่นสูงกว่า
แม้สัตว์มักจะเคลื่อนที่ได้มากกว่าพืช แต่พาหะที่เป็นสัตว์หรือลมก็อาจจะขนละอองเรณูและเมล็ดพืชไปได้ไกล ๆ เหมือนกัน
เมื่อระยะแพร่กระจายพันธุ์ลดลง การโอนยีนก็จะถูกขัดขวาง การผสมพันธุ์ในสายพันธุ์ (inbreeding) วัดโดย สัมประสิทธิ์การผสมพันธุ์ในสายพันธุ์ (inbreeding coefficient ตัวย่อ F) ก็จะเพิ่มขึ้น
ยกตัวอย่างเช่น กลุ่มประชากรบนเกาะจำนวนมากมีอัตราการโอนยีนที่ต่ำ เพราะอยู่ในภูมิภาคแยกต่างหากและมีขนาดประชากรเล็ก
ตัวอย่างโดยเฉพาะอย่างหนึ่งก็คือ จิงโจ้สกุล Petrogale lateralis (Black-footed Rock-wallaby) ที่มีกลุ่มซึ่งผสมพันธุ์ภายในสายพันธุ์บนเกาะต่าง ๆ แยกต่างหาก ๆ นอกชายฝั่งของออสเตรเลีย
นี่เนื่องจากไปมาหาสู่กันไม่ได้ การโอนยีนจึงเป็นไปไม่ได้ และทำให้ต้องผสมพันธุ์กันในสายพันธุ์
การวัด

ขนาดประชากรที่เล็กลงจะเพิ่มการเบนออกทางพันธุกรรมเนื่องจากการเปลี่ยนความถี่ยีนอย่างไม่เจาะจง ในขณะที่การอพยพจะลดการเบนออกและการผสมพันธุ์ในสายพันธุ์
การโอนยีนสามารถวัดได้โดยใช้ ขนาดกลุ่มประชากรประสิทธิผล (effective population size, ตัวย่อ Ne) 
และอัตราการอพยพต่อชั่วยุค (m)
ถ้าประมาณตามรูปแบบประชากรของเกาะ ผลของการอพยพสามารถคำนวณสำหรับกลุ่มประชากรเป็นระดับความแตกต่างทางพันธุกรรม ( Fst)
สูตรนี้ได้เผื่อสัดส่วนความแตกต่างของ ตัวบ่งชี้ทางพันธุกรรม (genetic marker)
ในกลุ่มประชากรต่าง ๆ ทั้งหมดโดยหารด้วยจำนวนโลคัส
เมื่อมีการอพยพหนึ่งหน่วยต่อรุ่น  Fst ก็จะเท่ากับ 0.2
แต่ถ้ามีน้อยกว่า 1 (คือไม่มีการอพยพเลย) สัมประสิทธิ์การผสมพันธุ์ในสายพันธุ์ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกิดการคงสภาพ (fixation) และการเบนออกทางพันธุกรรมอย่างสิ้นเชิง ซึ่งก็คือคือ  Fst = 1
ค่า  Fst ที่สามัญที่สุด < 0.25
ซึ่งแสดงว่ามีการอพยพบ้าง
ค่าจะอยู่ในระหว่าง 0-1
ผลอันตรายที่เกิดจากการผสมพันธุ์ในสายพันธุ์จะสามารถลดลงเนื่องจากการโอนยีนผ่านการอพยพ
Fst=1/(4N_{e}m+1)
สูตรนี้สามารถเปลี่ยนเพื่อหาอัตราการอพยพถ้ารู้ค่า  Fst คือ
Nm=1(1/Fst-1)/4
โดย Nm = จำนวนหน่วยที่อพยพ
อุปสรรค > การเกิดสปีชีส์ต่างบริเวณ

เมื่อการโอนยีนมีอุปสรรคทางกายภาพ ก็จะมีผลเป็นการแยกออกจากกันทางภูมิภาคที่ไม่ให้กลุ่มประชากรต่าง ๆ แลกเปลี่ยนยีนกันหรือ การเกิดสปีชีส์ต่างบริเวณ (allopatric speciation) 
อุปสรรคปกติจะเป็นเรื่องทางธรรมชาติ แต่ก็ไม่เสมอไป
อุปสรรคอาจรวมเทือกเขา ทะเล หรือทะเลทรายใหญ่ที่ผ่านไม่ได้
บางครั้งอาจเป็นสิ่งที่มนุษย์ทำขึ้น เช่น กำแพงเมืองจีน ซึ่งสามารถขวางการโอนยีนของพืช
งานศึกษาพบว่าพืช 5 สปีชีส์ที่มีอยู่ทั้งสองด้านของกำแพงเมืองจีน มีความแตกต่างทางพันธุกรรมสูงกว่าพืชกลุ่มควบคุมที่แยกจากกันเพียงด้วยทางบนยอดเขา
โดยพืช Ulmus pumila มีความแตกต่างของยีนน้อยกว่าพืช Vitex negundo, Ziziphus jujuba, Heteropappus hispidus, และ Prunus armeniaca เพราะว่า Ulmus pumila ถ่ายละอองเรณูผ่านลมเป็นหลัก และพืชอื่น ๆ ทั้งหมดถ่ายผ่านแมลง อย่างไรก็ดี พืชที่อยู่ทั้งสองด้านของกำแพงก็ปรากฏว่ามีความแตกต่างทางพันธุกรรม เพราะมีการโอนยีนระหว่างสองด้านน้อยมากหรือไม่มีเลย
อุปสรรค > การเกิดสปีชีส์ร่วมบริเวณ

แต่อุปสรรคการโอนยีนไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องทางกายภาพ
การเกิดสปีชีส์ร่วมบริเวณ (sympatric speciation) เป็นการเกิดสปีชีส์ใหม่ ๆ จากบรรพบุรุษเดียวกันโดยอยู่ร่วมบริเวณกัน
ซึ่งบ่อยครั้งเป็นผลของอุปสรรคการสืบพันธุ์
ยกตัวอย่างเช่น ต้นหมากสองชนิดในสกุล Howea ในเกาะ Lord Howe Island ของออสเตรเลีย ได้ออกดอกในช่วงระยะเวลาที่ต่างกันโดยสัมพันธ์กับความชอบใจดินที่ต่างกัน ซึ่งเป็นอุปสรรคการสืบพันธุ์ไม่ให้โอนยีน
อนึ่ง สปีชีส์เดียวกันอาจอยู่ในสิ่งแวดล้อมเดียวกัน แต่ปรากฏว่ามีการโอนยีนที่จำกัดเพราะอุปสรรคการสืบพันธุ์ เพราะการถ่ายละอองเรณูแบบเฉพาะ เพราะการผสมพันธุ์ที่จำกัด หรือเพราะการได้ลูกพันธุ์ผสมที่ไม่เหมาะสม
นอกจากนั้น ยังมีสปีชีส์ซ่อนตัว ซึ่งเป็นสปีชีส์ต่าง ๆ ที่อยู่ในบริเวณเดียวกันแต่เหมือนกันจนมนุษย์ไม่สามารถแยกแยะนอกจากใช้การวิเคราะห์ทางพันธุกรรม
การโอนยีนระหว่างสปีชีส์

บทความหลัก: การถ่ายทอดยีนในแนวราบ
การถ่ายทอดยีนในแนวราบ (Horizontal gene transfer, HGT) หมายถึงการโอนยีนระหว่างสิ่งมีชีวิตโดยวิธีนอกเหนือไปจากการสืบพันธุ์ธรรมดา
ผ่านกระบวนการต่าง ๆ รวมทั้ง
การแปลงพันธุ์ (transformation) ที่เซลล์จะดูดจีโนม/สารพันธุกรรมได้โดยตรงจากสิ่งแวดล้อม
การผสมพันธุ์แบบแลกเปลี่ยน (conjugation) ที่แบคทีเรียสองเซลล์ที่อยู่ติดกันสามารถแลกเปลี่ยนพลาสมิด อันเป็นสารพันธุกรรมที่ไม่ใช่ดีเอ็นเออันเป็นส่วนของโครโมโซม
การถ่ายโอนยีน (transduction) ที่ไวรัสทำลายแบคทีเรีย (bacteriophage virus) ฉีดดีเอ็นเอเข้าไปในแบคทีเรีย
GTA-mediated transduction ที่แบคทีเรียโอนยีนผ่านสิ่งที่คล้าย bacteriophage virus อันแบคทีเรียผลิตเอง
อนึ่ง ไวรัสก็สามารถโอนยีนระหว่างสปีชีส์
และแบคทีเรียก็สามารถเอายีนมาจากแบคทีเรียที่ตายแล้ว แลกเปลี่ยนยีนกับแบคทีเรียที่ยังเป็น และแลกเปลี่ยนพลาสมิด ข้ามสปีชีส
การเปรียบเทียบลำดับ (ดีเอ็นเอ) แสดงว่า มีการโอนยีนแนวนอนเป็นจำนวนมากระหว่างนานาสปีชีส์เมื่อเร็ว ๆ นี้
รวมทั้งแบบข้าม "เขต" วิวัฒนาการชาติพันธุ์
ดังนั้น การกำหนดประวัติวิวัฒนาการชาติพันธุ์ของสปีชีส์หนึ่ง ไม่สามารถทำอย่างมั่นใจได้โดยกำหนดต้นไม้วิวัฒนาการของยีน ๆ เดียว
ดังนั้น จึงมีนักชีววิทยาที่เสนอว่า "การใช้อุปมาเหมือนต้นไม้ ไม่เข้ากับข้อมูลที่ได้จากงานวิจัยจีโนมล่าสุด"
จึงควรใช้อุปมาของกระเบื้องโมเสค เพื่อกล่าวถึงประวัติสายพันธุ์ต่าง ๆ อันรวมอยู่ในจีโนมของสิ่งมีชีวิต และใช้อุปมาของตาข่ายที่เกี่ยวพันกัน เพื่อให้เห็นภาพการแลกเปลี่ยนอันอุดมและผลที่ทำงานร่วมกันของการโอนยีนในแนวนอน
ถ้าใช้ยีน ๆ เดียวเป็นตัวบ่งชี้ทางวิวัฒนาการชาติพันธุ์ มันยากที่จะสาวรอยวิวัฒนาการชาติพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตเมื่อมี HGT
(คือ) การรวมแบบจำลองวิวัฒนาการแบบแยกสายโดย coalescence กับเหตุการณ์ HGT ที่เกิดนาน ๆ ครั้งแสดงว่า
ไม่มีบรรพบุรุษร่วมกันสุดท้ายที่มียีนทั้งหมดอันเป็นบรรพบุรุษของยีนที่สิ่งมีชีวิตทั้งสามเขตมีร่วมกัน
(เพราะ) โมเลกุลที่พบในปัจจุบันแต่ละโมเลกุลมีประวัติของมันเอง และสาวรอยกลับไปยังโมเลกุลหนึ่งที่เป็นบรรพบุรุษร่วมที่ใกล้กันที่สุดของสิ่งมีชีวิตบนโลก
ถึงกระนั้น โมเลกุลบรรพบุรุษเหล่านี้ก็น่าจะปรากฏในสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ในเวลาที่ต่าง ๆ กัน
การโอนยีนระหว่างสปีชีส์ > การปนเปื้อนทางพันธุกรรม

สปีชีส์ที่วิวัฒนาการจากธรรมชาติ ที่มีอยู่เฉพาะถิ่น อาจเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์
ผ่านการปนเปื้อนยีนจากสิ่งมีชีวิตที่มนุษย์ได้เปลี่ยน/สร้างขึ้น ซึ่งอาจเป็นเหตุให้เกิดกระบวนการที่ควบคุมไม่ได้รวมทั้งการสร้างลูกผสม (hybridization), introgression
, และ genetic swamping 
กระบวนการเหล่านี้อาจลดความหลากหลายทางพันธุกรรมหรือทดแทนลักษณะทางพันธุกรรมที่มีอยู่ในพื้นที่ตามธรรมชาติ เนื่องจากพืชหรือสัตว์ที่เปลี่ยน/สร้างขึ้น ได้เปรียบโดยจำนวนหรือโดยความเหมาะสม
สปีชีส์นอกพื้นที่อาจทำให้พืชและสัตว์ในพื้นที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์โดยการผสมพันธุ์และ introgression ไม่ว่ามนุษย์จะนำสิ่งมีชีวิตเข้ามาอย่างตั้งใจหรือทำการซึ่งเปลี่ยนแปลงถิ่นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิต แล้วทำให้สปีชีส์ที่ก่อนนี้อยู่แยกจากกันมาอยู่รวมกัน
ปรากฏการณ์นี้จะมีผลร้ายต่อสปีชีส์ที่มีจำนวนน้อยซึ่งเผชิญกับสปีชีส์ที่มีจำนวนมากกว่า และมักจะเกิดในระหว่างประชากรเกาะและประชากรแผ่นดินใหญ่
การผสมพันธุ์ระหว่างสปีชีส์จะเป็นเหตุให้เกิดภาวะพันธุ์ท่วม (swamping) ของยีนในสปีชีส์ที่มีน้อย โดยสร้างลูกผสมที่ทดแทนสปีชีส์/ยีนเดิมที่มี
และขอบเขตของปรากฏการณ์นี้ไม่ได้จำกัดอยู่ที่รูปร่างสัณฐานที่ปรากฏภายนอกเท่านั้น
แม้การโอนยีนจะเกิดขึ้นในระดับหนึ่งตามธรรมชาติ แต่การผสมพันธุ์โดยมีหรือไม่มี introgression ก็อาจคุกคามการอยู่รอดของสปีชีส์ที่มีน้อย
ยกตัวอย่างเช่น เป็ดแมลลาร์ดชุกชุมมากและสามารถผสมพันธุ์กับเป็ดอื่น ๆ ได้อย่างหลากหลาย จึงเป็นตัวคุกคามการอยู่รอดของเป็ดบางชนิด
ตัวอย่าง

กลุ่มประชากรที่แบ่งซอย - ภูมิภาพที่แบ่งซอยเช่น หมู่เกาะกาลาปาโกส เป็นสถานที่ชั้นยอดเพื่อให้เกิดการแผ่ขยายของการปรับตัว (adaptive radiation) ของกลุ่มประชากร ซึ่งเกิดเพราะอยู่ในภูมิภาคที่ต่าง ๆ กัน นกจาบปีกอ่อนของดาร์วินน่าจะเป็นสปีชีส์ที่เกิดต่างบริเวณโดยบางส่วน แต่นี่ก็ยังไม่สามารถอธิบายว่าทำไมจึงมีนกหลายชนิดมากในเกาะเดียวกัน เพราะเหตุอีกอย่างก็คือการแผ่ขยายของการปรับตัว หรือวิวัฒนาการเกิดลักษณะสืบสายพันธุ์ที่ต่าง ๆ กันเพราะการแข่งขันเพื่อทรัพยากร คือการโอนยีนจะเป็นไปในทิศทางเดียวกันกับทรัพยากรที่มีมากในช่วงนั้น ๆ
กลุ่มประชากรบนเกาะ - อิกัวนาทะเลเป็นสัตว์เฉพาะพื้นที่ของหมู่เกาะกาลาปาโกส แต่ก็วิวัฒนาการมาจากบรรพบุรุษบนแผ่นดินใหญ่ซึ่งเป็นอิกัวนาบก เพราะเหตุภูมิภาคที่แยกต่างหาก การโอนยีนระหว่างกลุ่มทั้งสองจึงจำกัด และสิ่งแวดล้อมที่ต่างกันจึงเป็นเหตุให้อิกัวนาทะเลวิวัฒนาการขึ้น เพื่อปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมบนเกาะ ยกตัวอย่างการปรับตัวเช่น เป็นอิกัวนาชนิดเดียวที่ว่ายน้ำได้
กลุ่มต่าง ๆ ของมนุษย์ - มีทฤษฎีสองอย่างสำหรับการวิวัฒนาการเกิดขึ้นของมนุษย์ทั่วโลก ทฤษฎีแรกเรียกว่าแบบจำลองหลายเขต (multiregional model) ที่ความต่าง ๆ ของมนุษย์ปัจจุบันเป็นผลของการแผ่ขยายของการปรับตัวของมนุษย์พันธ์ Homo erectus ที่อพยพออกจากแอฟริกา แล้วหลังจากนั้นมนุษย์จึงเกิดความต่างในพื้นที่ต่าง ๆ ดังที่เห็นในปัจจุบัน การโอนยีนมีบทบาทสำคัญเพราะรักษาความคล้ายคลึงกันของมนุษย์ในระดับที่พอไม่ให้เกิดสปีชีส์ใหม่ เทียบกับทฤษฎีกำเนิดมนุษย์เดียว (single origin) ที่อ้างว่า มีกลุ่มประชากรมนุษย์ในแอฟริกาผู้มีลักษณะทางกายที่เราเห็นในมนุษย์ปัจจุบันอยู่แล้ว ที่เป็นบรรพบุรุษของ Homo sapiens ซึ่งเป็นทฤษฎีที่ไม่ต้องอิงกระบวนการวิวัฒนาการที่เป็นไปอย่างขนานของมนุษย์ในที่ต่าง ๆ
ผีเสื้อ - การเปรียบเทียบกลุ่มประชากรที่อยู่บริเวณเดียวกันและต่างกันของผีเสื้อ Heliconius melpomene, H. cydno, และ H. timareta แสดงความคล้ายคลึงกันทางพันธุกรรมทั่วจีโนมของผีเสื้อที่อยู่บริเวณเดียวกัน ซึ่งแสดงการโอนยีนภายในกลุ่มอย่างแพร่หลาย
พืช - ต้น Mimulus lewisii (Lewis' monkeyflower) และ Mimulus cardinalis (scarlet monkeyflower) มีพาหะถ่ายเรณูพิเศษจนกระทั่งมีผลต่อยีนหลัก ๆ ทำให้ต้นไม้เกิดวิวัฒนาการมีดอกไม้ที่ต่างกัน และสืบพันธุ์แยกจากกัน คือพาหะถ่ายเรณูที่เฉพาะเจาะจงได้จำกัดการโอนยีนระหว่างประชากรสองกลุ่มนี้ จึงเกิดเป็นสปีชีส์ใหม่
การโอนยีนที่มนุษย์อำนวย - การบริหารจัดการสปีชีส์ที่ใกล้สูญพันธุ์ เป็นวิธีหนึ่งที่มนุษย์พยายามทำให้เกิดการโอนยีนนอกเหนือธรรมชาติ ตัวอย่างหนึ่งก็คือหมีแพนด้ายักษ์ ซึ่งเป็นส่วนของโปรแกรมผสมพันธุ์นานาชาติ ที่มีการถ่ายโอนยีนของแพนด้าระหว่างองค์กรสัตว์นานาชาติ เพื่อเพิ่มความหลายหลายทางพันธุกรรมของแพนด้าที่มีจำนวนน้อย เนื่องจากแพนด้ามีความสำเร็จในการสืบพันธุ์ต่ำ จึงมีการพัฒนาการผสมเทียมด้วยตัวอสุจิสด ๆ หรือที่แช่แข็งแล้วละลาย ซึ่งได้เพิ่มอัตราการรอดชีวิตของลูกแพนด้า อนึ่ง งานศึกษาปี 2014 ได้พบความหลากหลายทางพันธุกรรมระดับสูง และการผสมพันธุ์ในสายพันธุ์ระดับต่ำในศูนย์เพาะพันธุ์ต่าง ๆ
เชิงอรรถ

↑  ขนาดกลุ่มประชากรประสิทธิผล (effective population size, ตัวย่อ Ne) เป็นจำนวนสมาชิกที่กลุ่มประชากรอุดมคติ (idealised population) จำเป็นต้องมี เพื่อให้ค่าบางอย่างของกลุ่มประชากรอุดมคติ เท่ากับค่าของกลุ่มประชากรจริง ๆ
↑  ตัวบ่งชี้ทางพันธุกรรม (genetic marker) คือยีนหรือลำดับดีเอ็นเอที่รู้ตำแหน่งบนโครโมโซม และสามารถใช้ระบุสิ่งมีชีวิตหรือสปีชีส์หนึ่ง ๆ โดยเฉพาะ
กล่าวอีกอย่างก็คือ มันเป็นรูปต่างอย่างหนึ่ง (ซึ่งอาจเกิดจากการกลายพันธุ์หรือการเปลี่ยนแปลงที่โลคัสของจีโนม) ที่สามารถเห็นได้
ตัวบ่งชี้ทางพันธุกรรมอาจเป็นลำดับดีเอ็นเอสั้น ๆ เช่นลำดับรอบ ๆ คู่เบสเดียวที่ต่าง (ที่เรียกว่าซิงเกิลนิวคลีโอไทด์โพลีมอร์ฟิซึม) หรืออาจจะเป็นลำดับยาว เช่นที่เรียกว่า minisatellite
1 2  พลาสมิด (plasmid) เป็นโมเลกุลดีเอ็นเอเล็ก ๆ ในเซลล์ที่ไม่ได้เป็นส่วนของดีเอ็นเอในโครโมโซมและสามารถถ่ายแบบได้อย่างเป็นอิสระ ซึ่งพบมากที่สุดในแบคทีเรียโดยเป็นโมเลกุลดีเอ็นเอเป็นสายคู่ต่อกันเป็นวงกลมเล็ก ๆ แต่บางครั้งก็ยังพบในสิ่งมีชีวิตแบบอาร์เคียและยูแคริโอตด้วย ในธรรมชาติ พลาสมิดบ่อยครั้งมียีนที่อาจเป็นประโยชน์ต่อการรอดชีวิตของสิ่งมีชีวิต เช่น ความต้านทานยาปฏิชีวนะ เทียบกับโครโมโซมที่ใหญ่และมีข้อมูลทางพันธุกรรมที่จำเป็นเพื่อดำเนินชีวิตภายใต้สถานการณ์ปกติ พลาสมิดปกติจะเล็กมากและมียีนเพิ่มเติมที่อาจมีประโยชน์ต่อสิ่งมีชีวิตภายใต้สถานการณ์หรือสภาวะโดยเฉพาะ ๆ พลาสมิดประดิษฐ์ได้ใช้อย่างกว้างขวางเป็นเวกเตอร์ในกระบวนการโคลนระดับโมเลกุล เพื่อจะถ่ายแบบลำดับดีเอ็นเอผสมภายในสิ่งมีชีวิตที่เป็นตัวถูกเบียน
1 2  ในสาขาพันธุศาสตร์ introgression หรือ introgressive hybridization เป็นการโอนยีนจากสปีชีส์หนึ่งไปยังอีกสปีชีส์หนึ่ง
โดยการผสมกลับ (backcrossing) ซ้ำ ๆ ระหว่างลูกผสมระหว่างชนิด (interspecific hybrid) กับสปีชีส์ที่เป็นพ่อแม่ชนิดหนึ่ง
ยกตัวอย่างคือ สปีชีส์ ก และ ข ผสมพันธุ์ได้ลูกผสม ค แล้วจึงผสมพันธุ์ระหว่าง ค กับ ก, หรือ ค กับ ข 
การผสมพันธุ์แบบ introgression เป็นกระบวนการที่ต้องทำเป็นระยะยาว
เพราะอาจต้องสร้างลูกผสมหลายชั่วยุคก่อนที่การผสมกลับจะเกิดได้
↑  ความสำเร็จในการสืบพันธุ์ (reproductive success) หมายถึงการสืบทอดยีนไปยังสิ่งมีชีวิตรุ่นต่อไป โดยที่รุ่นต่อไปก็สามารถสืบทอดยีนเหล่านั้นต่อไปได้ด้วย นี่ไม่ใช่เพียงแค่จำนวนลูกที่ผลิต แต่เป็นโอกาสความสำเร็จในการสืบพันธุ์ของลูก ๆ ด้วย ทำให้การเลือกคู่ (ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของการคัดเลือกโดยเพศ) เป็นปัจจัยสำคัญต่อความสำเร็จ
แฟรงก์เฟิร์ต

บทความนี้เกี่ยวกับนครที่ตั้งอยู่ในรัฐเฮ็สเซิน สำหรับนครที่ตั้งอยู่ในรัฐบรานเดินบวร์ก ดูที่ แฟรงก์เฟิร์ต (โอเดอร์) สำหรับอื่น ๆ ดูที่ แฟรงก์เฟิร์ต (แก้ความกำกวม)
| ฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์  |
| --- | --- |
นคร
เรียงจากบนตามเข็มนาฬิกา: ใจกลางนครแฟรงก์เฟิร์ต; สำนักงานใหญ่ธนาคารกลางยุโรป; เรอเมอร์แบร์คและโบสถ์นักบุญนิโคลัสเก่าในตอนกลางคืน; เรอเมอร์แบร์ค; ตลาดไก่ในเมืองเก่าแห่งใหม่; และอัลเทอโอเพอร์
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ ในเฮ็สเซิน  
ฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ แสดงแผนที่เยอรมนีฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ แสดงแผนที่รัฐเฮ็สเซิน
พิกัด:  50°06′38″N 08°40′56″E﻿ / ﻿50.11056°N 8.68222°E﻿ / 50.11056; 8.68222
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: เฮ็สเซิน
จังหวัด: ดาร์มชตัท
อำเภอ: นครปลอดอำเภอ
ก่อตั้ง: คริสต์ศตวรรษที่ 1
เขตการปกครอง: เขตท้องถิ่น 16 แห่ง (Ortsbezirke) เขตเมือง 46 แห่ง (Stadtteile)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2018–24) : Peter Feldmann (SPD)
 • พรรคที่บริหาร: CDU / SPD / Greens
พื้นที่
 • นคร: 248.31 ตร.กม. (95.87 ตร.ไมล์)
ความสูง: 112 เมตร (367 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • นคร: 764,104 คน
 • ความหนาแน่น: 3,100 คน/ตร.กม. (8,000 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 2,319,029 คน
 • รวมปริมณฑล: 5,604,523 คน
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 60306–60599, 65929–65936
รหัสโทรศัพท์: 069, 06101, 06109
ทะเบียนพาหนะ: F
เว็บไซต์: frankfurt.de 
ฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (เยอรมัน: Frankfurt am Main [ˈfʁaŋkfʊʁt ʔam ˈmaɪn] ไฟล์:De-Frankfurt am Main.ogg แปลว่า ฟรังค์ฟวร์ทบนแม่น้ำไมน์) เรียกแบบกระชับว่า ฟรังค์ฟวร์ท  หรือที่นิยมเรียกในภาษาอังกฤษว่า แฟรงก์เฟิร์ต เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐเฮ็สเซินและใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำไมน์ และเป็นที่ตั้งของตลาดหลักทรัพย์แฟรงก์เฟิร์ตและธนาคารกลางยุโรป แฟรงก์เฟิร์ตเป็นเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในกลุ่มสหภาพยุโรป โดยในเขตเมืองและปริมณฑลมีประชากรประมาณ 5 ล้านคน
ภูมิศาสตร์

ฟรังค์ฟวร์ทเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐเฮ็สเซิน ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี
ภูมิศาสตร์ > ที่ตั้ง

ฟรังค์ฟวร์ทตั้งขนาบทั้งสองฝั่งของแม่น้ำไมน์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขา Taunus ส่วนทิศใต้ของเมืองนั้นเป็นป่านครแฟรงก์เฟิร์ต ซึ่งเป็นป่าในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเยอรมนี เมืองแฟรงก์เฟิร์ตมีอาณาเขต 248.31 ตารางกิโลเมตร และมีความยาวจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก 23.4 กิโลเมตร และจากทิศเหนือไปทิศใต้ 23.3 กิโลเมตร ศูนย์กลางของเมืองอยู่ที่ทางตอนเหนือของแม่น้ำไมน์ ในเขต Altstadt (เมืองเก่าและศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์) และเขตที่ล้อมรอบคือเขต Innerstadt ในขณะที่ศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์อยู่ในเขต Bockenheim ใกล้กับสถานีรถไฟตะวันตกแฟรงก์เฟิร์ต
ฟรังค์ฟวร์ทเป็นศูนย์กลางของภูมิภาคนครบาลแฟรงก์เฟิร์ต ไรน์-ไมน์ ซึ่งมีประชากร 5.5 ล้านคน เมืองสำคัญอื่นๆในภูมิภาคได้แก่ วีสบาเดน (เมืองหลวงของรัฐเฮ็สเซิน), ไมนทซ์ (เมืองหลวงของรัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์), ดาร์มชตัท, อ็อฟเฟินบัคอัมไมน์, ฮาเนา, อชัฟเฟินบวร์ค, บาทฮ็อมบวร์คฟอร์แดร์เฮอเออ, รึสเซิลส์ไฮม์อัมไมน์, เวทซลาร์ และมาร์บวร์ค
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

ฟรังค์ฟวร์ทมีสภาพภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดทั้งปีอยู่ที่ 10.6 °C
| ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ (ค> ศ. 1981–2010).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 15.3 (59.5) | 17.5 (63.5) | 24.2 (75.6) | 28.3 (82.9) | 32.0 (89.6) | 37.5 (99.5) | 38.8 (101.8) | 39.6 (103.3) | 31.6 (88.9) | 28.0 (82.4) | 18.9 (66) | 16.3 (61.3) | 39.6 (103.3) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 4.2 (39.6) | 5.9 (42.6) | 10.7 (51.3) | 15.4 (59.7) | 20.0 (68) | 23.1 (73.6) | 25.5 (77.9) | 25.1 (77.2) | 20.3 (68.5) | 14.6 (58.3) | 8.4 (47.1) | 4.9 (40.8) | 14.8 (58.6) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 1.6 (34.9) | 2.4 (36.3) | 6.4 (43.5) | 10.3 (50.5) | 14.7 (58.5) | 17.8 (64) | 20.0 (68) | 19.5 (67.1) | 15.2 (59.4) | 10.4 (50.7) | 5.6 (42.1) | 2.5 (36.5) | 10.6 (51.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -1.1 (30) | -1.1 (30) | 2.1 (35.8) | 4.9 (40.8) | 9.1 (48.4) | 12.3 (54.1) | 14.4 (57.9) | 14.0 (57.2) | 10.5 (50.9) | 6.6 (43.9) | 2.8 (37) | -0.1 (31.8) | 6.2 (43.2) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -19.1 (-2.4) | -18.5 (-1.3) | -12.7 (9.1) | -7.1 (19.2) | -1.2 (29.8) | 3.6 (38.5) | 2.8 (37) | 5.0 (41) | 0.4 (32.7) | -4.3 (24.3) | -9.0 (15.8) | -16.9 (1.6) | −19.1 (−2.4) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 44.5 (1.752) | 40.9 (1.61) | 48.4 (1.906) | 42.1 (1.657) | 63.4 (2.496) | 58.1 (2.287) | 64.7 (2.547) | 56.5 (2.224) | 53.0 (2.087) | 54.7 (2.154) | 49.1 (1.933) | 53.9 (2.122) | 629.18 (24.7709) |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 50 | 80 | 121 | 178 | 211 | 219 | 233 | 219 | 156 | 103 | 51 | 41 | 1,662 |
แหล่งที่มา: Data derived from Deutscher Wetterdienst
เส้นขอบฟ้าฟรังค์ฟวร์ทมองจากอีกฝั่งของแม่น้ำไมน์
รายชื่อแขกในพระราชพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 และสมเด็จพระราชินีคามิลลา

ประเทศที่มีตัวแทนที่ยืนยันการเข้าร่วมแล้ว
สมเด็จพระเจ้าชาลส์และสมเด็จพระราชินีคามิลลาใน ค.ศ. 2019
พระราชพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 และสมเด็จพระราชินีคามิลลาในฐานะพระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีแห่งสหราชอาณาจักรและเครือจักรภพจัดขึ้นในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 โดยมีผู้ได้รับเชิญประมาณ 2,200 คน ซึ่งรวมถึงสมาชิกราชวงศ์ ผู้แทนจากนิกายคริสตจักรแห่งอังกฤษ นักการเมืองที่มีชื่อเสียงจากสหราชอาณาจักรและเครือจักรภพ ตลอดจนประมุขแห่งรัฐและเชื้อพระวงศ์ต่างประเทศ แขกจาก 203 ประเทศได้รับเชิญเข้าร่วมพิธีนี้
ต่อไปนี้เป็นรายพระนามและชื่อพระบรมวงศานุวงศ์และพระประยูรญาติของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 และสมเด็จพระราชินีคามิลลา รวมถึงพระบรมวงศ์ต่างประเทศและบุคคลสำคัญที่เสด็จพระราชดำเนินและเดินทางเข้าร่วมพระราชพิธี
ราชวงศ์สหราชอาณาจักร > พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3

เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งเวลส์ (พระราชโอรสพระองค์ใหญ่และพระสุณิสา)
เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ (พระราชนัดดา; มหาดเล็กในพระองค์ฯ)
เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งเวลส์ (พระราชนัดดา)
เจ้าชายหลุยส์แห่งเวลส์ (พระราชนัดดา)
ดยุกแห่งซัสเซกซ์ (พระราชโอรสพระองค์เล็ก)