stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เหตุโจมตีในดาร์ฟูร์ พ.ศ. 2563

| เหตุโจมตีในดาร์ฟูร์ พ> ศ. 2563 |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามดาร์ฟูร์
ที่ตั้งของเมืองดาร์ฟูร์ (เขียวอ่อน) และส่วนหนึ่งของประเทศซูดาน (เหลืองอ่อน)
สถานที่: ดาร์ฟูร์, ประเทศซูดาน
วันที่: 12–26 กรกฎาคม พ.ศ. 2563
ประเภท: การกราดยิง
ตาย: 89 คน
เจ็บ: 102 คน
เหตุจูงใจ: ความขัดแย้งเกี่ยวกับที่ดินการเกษตร
เหตุโจมตีในดาร์ฟูร์ พ.ศ. 2563 เป็นเหตุกราดยิงเกิดขึ้นสามครั้งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2563 ในเมืองดาร์ฟูร์, ประเทศซูดาน คณะผู้นำของซูดานและสหภาพภารกิจรักษาสันติภาพผสมระหว่างสหประชาชาติและสหภาพแอฟริกันในดาร์ฟูร์ (UNAMID) มีความต้องการในการจัดการในเรื่องของปัญหาที่ดินการเกษตรจากเกษตรกรที่ไม่ใช่ชาวอาหรับ อาทิ เกษตรกรชาวมาซาลิต และเกษตรกรชาวเบดูอิน ซึ่งทางการเชื่อว่ากลุ่มนี้เป็นผู้โจมตี
เหตุโจมตี > 12 กรกฎาคม

มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 9 ราย และบาดเจ็บ 20 ราย ในระหว่างการประท้วง โดยถูกกองกำลังไม่ทราบนามขี่รถจักรยานยนต์ อูฐ และม้ามาโจมตีด้วยอาวุธสงคราม ในเขตฟาตาบอนอ ทางเหนือของดาร์ฟูร์ หลังจากนั้น รัฐบาลจึงได้ประกาศสภาวะฉุกเฉินในทุกเมืองของประเทศ พยานได้เล่าว่ากองกำลังไม่ทราบนามใช้อาวุธปืนเบาและหนัก พร้อมทั้งยังปล้นสะดมตลาดภายในเมืองภายหลังจากการเลิกตรึงกำลังของกองกำลังตำรวจ
เหตุโจมตี > 24 กรกฎาคม

มือปืนได้โจมตีในหมู้บ้านทางตอนใต้ของดาร์ฟูร์ เหตุโจมตีส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 20 ราย และผู้บาดเจ็บ 22 ราย ในนั้นพบว่ามีเด็ก  หลังจากนั้น นายกรัฐมนตรี อับดุลลา ฮัมด็อก ได้ให้ความมั่นใจกับเกษตรกรที่จะสามารถกลับไปทำไร่ทำนาต่อได้ โดยยืนยันว่า จะส่งกองกำลังไป "เพื่อปกป้องประชาชนในช่วงฤดูทางเกษตร" กองกำลังเหล่านี้ได้กระจายไปทั้งดาร์ฟูร์โดยเป็นของกำลังทหารและกำลังตำรวจ
เหตุโจมตี > 25-26 กรกฎาคม

มีเหตุกราดยิงในทางตะวันตกของดาร์ฟูร์ โดยมีมือปืน 500 ราย บุกโจมตีหมู่บ้านมาสเตรี ซึ่งเป็นชุมชนของชาวมาซาลิตมีผู้เสียชีวิตกว่า 60 ราย โดยหมู่บ้านมาสเตรีติดอยู่กับชายแดนของประเทศชาด สหประชาชาติได้แถลงการณ์ว่า มีผู้บาดเจ็บกว่า 60 รายจากการโจมตี โดยผู้ก่อเหตุยังได้เผาหมู่บ้านพร้อมกับปล้นสะดมด้วยโดยสหประชาชาติได้กล่าวว่า "เป็นหนึ่งในเหตุการณ์ความมั่นคงล่าสุดที่ได้รับรายงานภายในช่วงสัปดาห์"  โดยมีชุมชมภายในทางตะวันตกของดาร์ฟูร์ถูกโจมตีมาแล้วเจ็ดครั้ง ตั้งแต่วันที่ 19 กรกฎาคม สหประชาชาติเสนอแนวทางในการแก้ปัญหาในเรื่องของกรรมสิทธิ์ โดยในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 พื้นที่ในภูมิภาคนี้เป็นพื้นที่รกร้าง ในช่วงไม่กี่ปีมีกลุ่มที่พยายามทวงสิทธิ์ภายในพื้นที่ จากเหตุการณ์ ไม่มีการออกมาว่าเป็นฝีมือของกลุ่มใด
เอส-400 ตรีอุมฟ์

|  เอส-400 ตรีอุมฟ์ นาโต้กำหนดรหัส: เอสเอ-21 โกรว์เลอร์  |
| --- | --- |
รถยิงของ ระบบอาวุธปล่อยนำวิถีต่อต้านอากาศ เอส-400
ชนิด: ระบบอาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-อากาศ
แหล่งกำเนิด: รัสเซีย
บทบาท
ประจำการ: 28 เมษายน 2550
ผู้ใช้งาน: รัสเซีย
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Almaz-Antey
บริษัทผู้ผลิต: Fakel Machine-Building Design Bureau
มูลค่า: $400 ล้านต่อหนึ่งหน่วยยิง (กองพันปืนใหญ่) ซึ่งประกอบด้วย 8 เครื่องปล่อย, ขีปนาวุธ 112 ลูก, พาหนะสั่งการและสนับสนุน
จำนวนที่ผลิต: ~320 (ในเดือนตุลาคม 2550)
ข้อมูลจำเพาะ

เครื่องยนต์: YAMZ-8424.10 Diesel V12 400 HP/294kW
เครื่องถ่ายกำลัง: YAMZ
กันสะเทือน: Leaf spring
ความสูงจากพื้นรถ: 485 มม.
พิสัยปฏิบัติการ: 400 km (40N6 missile) 250 km (48N6 missile) 120 km (9M96E2 missile) 40 km (9M96E missile)
เอส-400 ตรีอุมฟ์ (อังกฤษ: S-400 Triumf; รัสเซีย: C-400 Триумф, Triumph; นาโต้กำหนดรหัส: SA-21 Growler) ก่อนหน้านี้เรียกว่า เอส-300พีเอ็มยู3 (อังกฤษ: S-300PMU3) เป็นระบบอาวุธปล่อยนำวิถีต่อต้านอากาศยานที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 (ประมาณพุทธศักราช ๒๕๓๓ ถึง ๒๕๔๒) โดยสำนักออกแบบกลางอัลมาส์กประเทศรัสเซีย เพื่อเป็นรุ่นปรับปรุงใหม่ของตระกูล ระบบอาวุธปล่อยนำวิถี เอส-300 (อังกฤษ: S-300) มันเริ่มเข้าประจำการในกองทัพรัสเซียตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๕๐ (ค.ศ. 2007) ระบบอาวุธปล่อยนำวิถี เอส-400 ใช้อาวุธปล่อยนำวิถี 4 แบบ เพื่อให้ประสิทธิภาพครอบคลุมทุกระยะยิง ได้แก่ 9M96E (ระยะยิงไกลสุด 40 กิโลเมตร) ในระยะสั้น, 9M96E2/9M96 (ระยะยิงไกลสุด 120 กิโลเมตร) ในระยะกลาง, 40N6E2 (ระยะยิงไกลสุด 200 กิโลเมตร) และ 40N6DM/40N6E3 (ระยะยิงไกลสุด 250 กิโลเมตร) ในระยะไกล และ 40N6E (ระยะยิงไกลสุด 400 กิโลเมตร) ในระยะไกลมาก ในปี พ.ศ. ๒๕๖๐ (ค.ศ. 2017) หนังสือพิมพ์ The Economist ได้ให้คำอธิบายไว้ว่า "เป็นระบบป้องกันภัยทางอากาศที่ดีที่สุดตั้งแต่เคยมีการผลิตมา"
การวิเคราะห์เชิงปริมาณ

| --- | --- |
ความเร็วเป้าหมายสูงสุด: 4.8 กิโลเมตรต่อวินาที (17,000 กม./ชั่วโมง; มัค 14)
ระยะตรวจจับเป้าหมาย (กม.): 600
ระยะยิงต่อเป้าหมายอากาศพลศาสตร์ (กม.) สูงสุด  ต่ำสุด:  400 2
ข้อจำกัดความสูงสำหรับเป้าหมายอากาศพลศาสตร์ (ปี 2558, กม.) สูงสุด  ต่ำสุด:  27(easily)/30,  56 (9m96e2), ได้สูงสุด 185 (40Н6Е) 0.005(9M96)/0.01(all)
ระยะยิงต่อเป้าหมายขีปนาวุธทางยุทธวิธี (กม.) สูงสุด  ต่ำสุด:  60 5
จำนวนเป้าหมายที่ยิงพร้อมกัน (full cast WRU): 80
จำนวนขีปนาวุธนำวิถีพร้อมกัน (full cast give target designation): 160 สามารถใช้ขีปนาวุธ 2 ลูกโจมตี 1 เป้าหมาย
ความพร้อมปฏิบัติการเมื่อได้รับสัญญาณขณะเคลื่อนย้าย (โดยความเข้มสัญญาณก่อนเริ่มรบ) (นาที): 5
ความพร้อมปฏิบัติการเมื่อได้รับสัญญาณขณะพร้อมรบ (นาที): พร้อมและเปิดใช้งานแล้ว 0,6 / พร้อม 3
เวลาระหว่างการซ่อมใหญ่ (ชั่วโมง): 10000
เวลาบริการ (ปี) ศูนย์ภาคพื้นดิน  ขีปนาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน:  อย่างน้อย 20 15
ชนิดเป้าหมาย
เครื่องบินทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์ เช่น บี-1, บี-2, เอฟบี-111 และบี-52เอช
เครื่องบินการสงครามอิเล็กทรทอนิกส์ เช่น อีเอฟ-111เอ และอีเอ-6
เครื่องบินลาดตระเวน เช่น ทีอาร์-1
เครื่องบินเรดาร์เตือนภัยล่วงหน้า เช่น อี-3เอ และอี-2ซี
เครื่องบินขับไล่ เช่น เอฟ-15, เอฟ-16, เอฟ-35 และเอฟ-22
อาวุธปล่อยครูซทางยุทธศาสตร์ เช่น โทมาฮอว์ก
ขีปนาวุธ (ระยะไกลสุด 3,500 กิโลเมตร)
ความเร็วทางรัศมีสูงสุดอเนกประสงค์ 4.8 กิโลเมตรต่อวินาที (17,000 กม./ชั่วโมง; มัค 14); ขีดจำกัดสัมบูรณ์ 5 กิโลเมตรต่อวินาที (18,000 กม./ชั่วโมง; มัค 15); ต่ำสุด 0
เวลาตอบสนองของระบบต่ำกว่า 10 วินาที
สามารถย้ายศูนย์ทางถนน (60 กม./ชั่วโมง) และนอกถนนด้วยความเร็วสูงสุด 25 กม/ชั่วโมง
ราคาต่อ 1 กองพันปืนใหญ่ (ประมาณ 7–8 เครื่องปล่อย) 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
โอกาสสำเร็จทางปฏิบัติ 83.3% (สำหรับขีปนาวุธ 1 ลูก) ระยะเคลื่อนย้ายหนึ่งวัน 1,500 กิโลเมตร (ขนส่งทางราง) ทำลาย 10 เป้าหมาย ใช้ขีปนาวุธ 12 ลูก เป้าหมายอยู่ในความสูงสูงมากและต่ำมาก
เว่ย์ จื่อฟู

เว่ย์ จื่อฟู (จีนตัวย่อ: 卫子夫; จีนตัวเต็ม: 衛子夫; พินอิน: Weì Zǐfū; เสียชีวิต 91 ปีก่อนคริสตกาล) เมื่อเสียชีวิตแล้วได้ชื่อว่า เซี่ยวอู๋ซือหฺวังโฮ่ว (孝武思皇后) และ เว่ย์ซือโฮ่ว (衛思后) เป็นราชนารีจีนสมัยราชวงศ์ฮั่น เป็นพระมเหสีพระองค์ที่สองขององค์ชายหลิว เช่อ (劉徹) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นอู่ (汉武帝) และสถาปนานางเป็นจักรพรรดินีมเหสีเรียก หฺวังโฮ่ว (皇后) นางดำรงตำแหน่งหฺวังโฮ่วถึง 38 ปี และมีชีวิตสมรสอยู่กับจักรพรรดิฮั่นอู่ยาวนานถึง 49 ปี นับเป็นหฺวังโฮ่วที่อยู่ในตำแหน่งยาวนานเป็นลำดับที่สองในประวัติศาสตร์ รองจาก หวัง สีเจี่ย (王喜姐) พระมเหสีของจักรพรรดิว่านลี่ (萬曆) ที่อยู่ในตำแหน่ง 42 ปี อนึ่ง เว่ย์ จื่อฟู ยังเป็นพระมารดาขององค์ชายหลิว จฺวี้ (劉據) รัชทายาทของจักรพรรดิฮั่นอู่ เป็นพี่สาวของขุนพลเว่ย์ ชิง (衛青) เป็นป้าของขุนพลฮั่ว ชฺวี่ปิ้ง (霍去病) กับฮั่ว กวาง (霍光) และเป็นพระเปตามไหยิกา (แม่ปู่) ขององค์ชายหลิว ปิ้งอี่ (劉病已) ผู้ซึ่งต่อมาเป็นจักรพรรดิฮั่นเซฺวียน (汉宣帝)
ภูมิหลังของครอบครัวและชีวิตช่วงต้น

เว่ย์ จื่อฟู เกิดในชนชั้นต่ำต้อย เป็นบุตรคนที่สี่และคนสุดท้องของครอบครัวซึ่งเป็นทาสติดที่ดิน มารดาเป็นหญิงรับใช้ในตำหนักขององค์หญิงผิงหยาง (平陽公主) พระพี่นางของจักรพรรดิฮั่นอู่ ส่วนบิดาคงจะเสียชีวิตในช่วงที่นางเกิด มีบันทึกน้อยมากเกี่ยวกับสมาชิกส่วนใหญ่ในตระกูลของนาง นางมีน้องชายร่วมมารดา คือ เว่ย์ ชิง ซึ่งเกิดจากความสัมพันธ์นอกสมรสระหว่างมารดาของนางกับขุนนางชั้นผู้น้อยคนหนึ่งในตำหนักองค์หญิงผิงหยาง โดยถือกำเนิดไม่ช้าไม่นานหลังจากที่นางเกิด ครั้งที่นางยังเยาว์ นางได้รับคัดเลือกเข้าเป็นหญิงขับร้องในตำหนักขององค์หญิงผิงหยาง ที่ซึ่งนางได้รับการฝึกฝนด้านระบำรำฟ้อนและศิลปะสี่ด้านที่เรียกว่า สี่ศิลป์ (四藝)
การเป็นหฺวังโฮ่ว

การขับพระนางเฉิน เจียว ทำให้ตำแหน่งหฺวังโฮ่วว่างลง ครั้น 129 ปีก่อนคริสตกาล เว่ย์ ชิง น้องชายของเว่ย์ จื่อฟู นำทัพม้า 10,000 นายไปรบซฺยงหนู (匈奴) ชนะ ปีถัดมา เว่ย์ จื่อฟู คลอดพระโอรสของจักรพรรดิฮั่นอู่ คือ หลิว จฺวี้ ซึ่งเป็นพระโอรสพระองค์แรกของจักรพรรดิฮั่นอู่ ทำให้จักรพรรดิดีพระทัย และทรงสถาปนานางขึ้นเป็นหฺวังโฮ่วในปีนั้นเอง ต่อมาใน 122 ปีก่อนคริสตกาล ยังทรงสถาปนาหลิว จฺวี้ ขึ้นเป็นรัชทายาท
เมื่อเว่ย์ จื่อฟู ได้เป็นหฺวังโฮ่วแล้ว เว่ย์ ชิง ก็มีบทบาทสำคัญมากขึ้นในการรบกับซฺยงหนู จนเมื่อเอาชนะเจ้านายซฺยงหนูซึ่งดำรงตำแหน่งโย่วเสียนหวัง (右賢王) ได้ใน 123 ปีก่อนคริสตกาล เว่ย์ ชิง ก็ได้เลื่อนเป็นแม่ทัพใหญ่เรียก ต้าเจียงจฺวิน (大將軍) นอกจากนี้ ฮั่ว ชฺวี่ปิ้ง หลานชายของเว่ย์ จื้อฟู ยังขึ้นชื่อว่า เป็นนักกลยุทธ์ทหาร มีผลงานเป็นการชิงชัยเหนือเส้นทางเหอซีโจ่วหลาง (河西走廊) เป็นผลสำเร็จอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น ใน 123 ปีก่อนคริสตกาลนั้นเอง จึงปรากฏว่า ตระกูลเว่ย์มีสมาชิกที่เป็นขุนนางสูงศักดิ์ถึงห้าคน แม้เดิมเป็นชนชั้นทาสก็ตาม ถือเป็นเกียรติยศชั้นสูงสำหรับวงศ์ตระกูล
แม้ความรุ่งเรืองของตระกูลเว่ย์จะมีสาเหตุหลักมาจากผลงานทางทหารของเว่ย์ ชิง กับฮั่ว ชฺวี่ปิ้ง แต่เว่ย์ จื่อฟู ก็มักได้รับการพิจารณาว่า เป็นเสาหลักของตระกูล สมัยนั้นมีเพลงชาวบ้านร้องขับขานกันว่า "ได้ลูกชายอย่าดีใจ ได้ลูกสาวอย่าเคืองใจ เห็นหรือไม่ เว่ย์ จื่อฟู ก็ครองทั่วหล้าได้" (生男無喜，生女無怒，獨不見衛子夫霸天下！) ความสำเร็จขนานใหญ่ของตระกูลเว่ย์นี้ทำให้จักรพรรดิราชวงศ์ฮั่นในสมัยต่อ ๆ นิยมสมรสกับสตรีตระกูลเว่ย์
มีบันทึกว่า เว่ย์ จื่อฟู เมื่อได้ดำรงตำแหน่งหฺวังโฮ่วแล้ว วางตนเรียบง่าย อ่อนโยน พยายามรักษาสมาชิกวงศ์ตระกูลให้อยู่ในลู่ในทาง แต่เมื่อเวลาผ่านไป จักรพรรดิฮั่นอู่ก็ทรงเริ่มเบื่อหน่ายเว่ย์ จื่อฟู และทรงหันไปมีสัมพันธ์กับสตรีคนอื่น ๆ แทน ในจำนวนนี้รวมถึง หวังฟูเหริน (王夫人), หลี่ฟูเหริน (李夫人) น้องสาวของหลี่ หยานเหนียน (李延年) นักดนตรีในราชสำนัก, และจ้าวเจี๋ย-ยฺหวี (趙婕妤) ผู้ให้กำเนิดหลิว ฝูหลิง (劉弗陵) ซึ่งภายหลังได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นเจา (汉昭帝) กระนั้น จักรพรรดิฮั่นอู่ก็ยังทรงให้เกียรติเว่ย์ จื่อฟู และยังไว้วางพระทัยให้นางปกครองฝ่ายใน ทั้งให้หลิว จฺวี้ รัชทายาทซึ่งเป็นโอรสของนาง ได้สำเร็จราชการแผ่นดิน
บรรณานุกรม

Sima Qian, Shiji
Ban Gu, Book of Han, vols. 6, 63, 97, Part 1
Sima Guang, Zizhi Tongjian, vols. 17, 18, 22.
Bennet Peterson, Barbara (2000). Notable Women of China: Shang Dynasty to the Early Twentieth Century. M.E. Sharpe, Inc.
Joseph P Yap - Wars With the Xiongnu - A Translation From Zizhi Tongjian Chapters 4-6 AuthorHouse - 2009 ISBN 978-1-4490-0604-4
แม่น้ำเวฬุ

| แม่น้ำเวฬุ คลองเวฬุ> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: จันทบุรี, ตราด
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: เขาชะอมและเขาทุ่งสะพานหิน
 • ตำแหน่ง: ตำบลปัถวี อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี
 
ปากน้ำ: ปากน้ำเวฬุ
 • ตำแหน่ง: ตำบลบางชัน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี และตำบลบางปิด อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด
 • พิกัด: 12°17′50.1″N 102°15′27.1″E﻿ / ﻿12.297250°N 102.257528°E﻿ / 12.297250; 102.257528
ความยาว: 81 กิโลเมตร (50 ไมล์)
ลุ่มน้ำ
ระบบแม่น้ำ: ลุ่มน้ำชายฝั่งทะเลตะวันออก
แม่น้ำเวฬุ (อ่านว่า [เวน]) เป็นแม่น้ำสายหนึ่งในภาคตะวันออกของประเทศไทย ต้นน้ำอยู่ที่เขาชะอมและเขาทุ่งสะพานหินในเขตอำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี ไหลไปทางทิศใต้ เป็นเส้นแบ่งเขตอำเภอมะขามกับอำเภอขลุง เข้าเขตอำเภอขลุง แล้วไหลเป็นเส้นแบ่งเขตอำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี กับอำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด ก่อนไหลออกทะเลที่ปากน้ำเวฬุ บริเวณแนวแบ่งเขตระหว่างอำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี กับอำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด มีความยาวประมาณ 81 กิโลเมตร ตอนต้นน้ำเรียก คลองเวฬุ
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำรัสถึงแม่น้ำเวฬุเมื่อครั้งเสด็จประพาสหัวเมืองชายทะเลตะวันออกใน พ.ศ. 2419 ว่า "...ที่นี้เปนปากน้ำเมืองขลุง เขาเรียกว่าปากน้ำเวน มีเกาะจิกอยู่ตรงน่าเหมือนลับแล มีเกาะเล็กอยู่อิก ๒ เกาะติดกันไป..." รูปคำว่า เวฬุ มาจากภาษาบาลี แปลว่า "ไม้ไผ่" อย่างไรก็ตาม มีข้อสันนิษฐานว่าชื่อแม่น้ำที่ออกเสียงว่า [เวน] นี้ อาจมาจากคำในภาษาพื้นถิ่นดั้งเดิมของผู้คนแถบนี้ ต่อมาผู้รู้ในสมัยหลังเขียนสะกดเป็น เวฬุ เพื่อให้มีรูปคำสอดคล้องกับคำในภาษาบาลี
บริเวณปากน้ำเวฬุในปัจจุบันเป็นป่าชายเลนในเขตป่าสงวนแห่งชาติ ครอบคลุมพื้นที่ 6,000 ไร่ เป็นแหล่งรวมพรรณไม้ชายเลนหลากหลายชนิด เช่น โกงกางใบเล็ก โกงกางใบใหญ่ ขลู่ จาก ชะคราม ช้าเลือด ปรงหนู ปรงทะเล เป็นต้น นอกจากนั้นยังเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำ และเป็นถิ่นอาศัยของเหยี่ยวแดง มีชุมชนชาวประมงพื้นบ้าน ประกอบอาชีพต่าง ๆ เช่น การทำประมง หาปู หาปลา ยกยอกุ้ง เลี้ยงปลากระชัง เป็นต้น
เลี่ยว ลี่

ขุนนางของจ๊กก๊กในศตวรรษที่ 3
| เลี่ยว ลี่ |
| --- | --- |
廖立

นายพันฉางฉุ่ย (長水校尉 ฉางฉุ่ยเซี่ยวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 223 (223) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
หัวหน้ารัฐบาล: จูกัดเหลียง
ขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 219 (219) – ค.ศ. 223 (223)
กษัตริย์: เล่าปี่
เจ้าเมืองปากุ๋น (巴郡太守 ปาจฺวิ้นไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ป. ค.ศ. 215 (215) – ค.ศ. 219 (219)
เจ้าเมืองเตียงสา (長沙太守 ฉางชาไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 209 (209) – ค.ศ. 215 (215)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครฉางเต๋อ มณฑลหูหนาน
เสียชีวิต: ไม่ทราบ อำเภอเม่า มณฑลเสฉวน
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: กงเยฺวียน (公淵)

เลี่ยว ลี่ (จีน: 廖立; พินอิน: Liào Lì; มีบทบาทในช่วง ค.ศ. 209–234) ชื่อรอง กงเยฺวียน (จีน: 公淵; พินอิน: Gōngyuān) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
รับราชการกับเล่าปี่

เลี่ยว ลี่เป็นชาวอำเภอหลินยฺเหวียน (臨沅縣 หลินยฺเหวียนเซี่ยน) เมืองบุเหลง (武陵郡 อู่หลิงจฺวิ้น) ซึ่งตั้งอยู่ในนครฉางเต๋อ มณฑลหูหนานในปัจจุบัน เลี่ยว ลี่เริ่มรับราชการกับขุนศึกเล่าปี่เมื่อราวปี ค.ศ. 209 หลังจากเล่าปี่สืบทอดตำแหน่งเจ้ามณฑลเกงจิ๋วถัดจากเล่ากี๋ เล่าปี่รับเลี่ยว ลี่ซึ่งเวลานั้นอายุน้อยกว่า 30 ปีมาทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ผู้ช่วย (從事 ฉงชื่อ) และภายหลังแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองเตียงสา (長沙 ฉางชา)
ในปี ค.ศ. 211 เมื่อเล่าปี่นำกองกำลังไปยังมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่มณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) เล่าปี่มอบหมายให้จูกัดเหลียงหัวหน้าที่ปรึกษาอยู่รักษาอาณาเขตในมณฑลเกงจิ๋วระหว่างที่ตนไม่อยู่ ในช่วงเวลานั้นซุนกวนพันธมิตรของเล่าปี่ส่งทูตมาพบจูกัดเหลียงและขอให้แนะนำขุนนางบัณฑิตที่เชี่ยวชาญการจัดการราชการของรัฐ จูกัดเหลียงตอบว่า "บังทองและเลี่ยว ลี่เป็นผู้มากความสามารถในเกงจิ๋ว สามารถช่วยเหลือข้าในการปกครองรัฐได้"
ในปี ค.ศ. 215 เมื่อความตึงเครียดระหว่างเล่าปี่และซุนกวนในเรื่องกรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตในมณฑลเกงจิ๋วได้เพิ่มสูงขึ้น ซุนกวนสั่งให้ขุนพลลิบองนำกองกำลังไปยึดสามเมืองทางใต้ของมณฑลเกงจิ๋ว ในช่วงเวลานั้นเลี่ยว ลี่ทิ้งตำแหน่งเจ้าเมืองเตียงสาและหนีไปทางตะวันตกไปยังเซงโต๋นครหลวงของมณฑลเอ๊กจิ๋วเพื่อไปสมทบกับเล่าปี่ เล่าปี่ให้ความเคารพเลี่ยว ลี่อย่างสูงจึงไม่ได้ตำหนิเลี่ยว ลี่เรื่องที่เสียเมืองเตียงสาไป และแต่งตั้งให้เลี่ยว ลี่เป็นเจ้าเมืองของเมืองปากุ๋น (巴郡 ปาจฺวิ้น; ครอบคลุมบางส่วนของนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) แทน
ในปี ค.ศ. 219 หลังจากเล่าปี่ยึดครองเมืองฮันต๋งและสถาปนาตนเป็นอ๋องแห่งฮันต๋ง ได้แต่งตั้งให้เลี่ยว ลี่เป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง)
รับราชการกับเล่าเสี้ยน

ภายหลังจากเล่าปี่สวรรคตในปี ค.ศ. 223 เล่าเสี้ยนพระโอรสขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิพระองค์ถัดไปของรัฐจ๊กก๊ก หลังการขึ้นครองราชย์ เล่าเสี้ยนแต่งตั้งให้เลี่ยว ลี่มีตำแหน่งเป็นนายพันฉางฉุ่ย (長水校尉 ฉางฉุ่ยเซี่ยวเว่ย์)
เลี่ยว ลี่ประเมินตัวเองไว้สูงมาโดยตลอดและเชื่อว่าตนทัดเทียมกับจูกัดเหลียงผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีของจ๊กก๊กทั้งในด้านความสามารถและเกียรติคุณ แต่เลี่ยว ลี่ก็ตระหนักว่าสถานะของตนในราชสำนักจ๊กก๊กยังด้อยกว่าขุนพลลิเงียมและคนอื่น ๆ เลี่ยว ลี่จึงรู้สึกไม่เป็นสุขอย่างมาก
รับราชการกับเล่าเสี้ยน > เหตุหมิ่นประมาท

ครั้งหนึ่งเมื่อขุนนางผู้ช่วยของจูกัดเหลียงคือหลี่ เช่า (李邵) และเจียวอ้วนมาเพื่อหารือกับเลี่ยว ลี่ในบางประเด็น เลี่ยว ลี่บอกกับทั้งคู่ว่า:
"กองทัพจะออกรบในแดนไกล ท่านทั้งหลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในการวางแผนยุทธวิธี ในอดีต จักรพรรดิองค์ก่อน (เล่าปี่) เลือกจะรบกับง่อเพื่อเข้าควบคุมสามเมืองทางใต้แทนที่จะพิชิตฮันต๋ง ท้ายที่สุดพระองค์ก็ยังเสียสามเมืองให้ง่อ เป็นการเสียเวลาและกำลังอย่างสูญเปล่าแก่กองกำลังของเรา เมื่อฮันต๋งล่ม พระองค์ก็ปล่อยให้แฮหัวเอี๋ยนและเตียวคับบุกเข้าเอ๊กจิ๋วและเกือบทำให้เราต้องเสียการปกครองทั้งมณฑลไป แม้ภายหลังยึดฮันต๋งมาได้ พระองค์ก็ล้มเหลวในการกู้คืนศพของกวานโหว (กวนอู) และเสียเซียงหยงให้ข้าศึก กวนอูก็ประเมินตัวเองสูงเกินไปทั้งที่ตนเป็นผู้นำทัพที่ไร้ความสามารถ ทั้งยังหัวแข็งและบ้าบิ่นเกินไป นั่นจึงเป็นสาเหตุที่เราแพ้ในยุทธการและเสียไพร่พล คนอย่างเอี่ยงลองและเหวิน กง (文恭) เป็นชนชั้นกลาง เหวิน กงไม่รู้จักบทบาทของตนในฐานะเจ้าหน้าที่ ในอดีต เอี่ยงลองชื่นชมม้าเลี้ยงและน้องชายอย่างมากถึงขั้นขึ้นเทียบกับนักปราชญ์ บัดนี้เขากลายเป็นหัวหน้าเลขานุการ ทุกสิ่งที่เขาทำมีเพียงการพยายามจะทำให้เรื่องราวระหว่างผู้คนราบรื่น กัว เหยี่ยนฉาง (กุยฮิวจี๋) เอาแต่ทำตามผู้อื่นอย่างไร้หัวคิด เขาไม่มีความสามารถในการทำการใหญ่แต่ก็ยังได้เป็นขุนนางมหาดเล็ก บัดนี้จ๊กตกต่ำลง ข้าไม่คิดว่าเป็นเรื่องที่ควรเลยที่จะปล่อยให้สามคนนี้รับผิดชอบหน้าที่สำคัญเช่นนี้ อองเลี้ยนก็เป็นชนชั้นต่ำ ละโมบและทุจริต หากเขาได้อำนาจก็จะนำความทุกข์ทรมานอย่างมากมาสู่ผู้คน นั่นทำให้เราต้องลงเอยอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้"
หลี่ เช่าและเจียวอ้วนรายงานจูกัดเหลียงเรื่องการหมิ่นประมาทของเลี่ยว ลี่ จูกัดเหลียงจึงเขียนฎีกาถวายจักรพรรดิเล่าเสี้ยนว่า:
"นายพันฉางฉุ่ยเลี่ยว ลี่เป็นคนเห็นแก่ตัวและเย่อหยิ่ง เขาวิพากย์วิจารณ์ขุนนางสำคัญเสีย ๆ หาย ๆ และยังว่าร้ายรัฐอย่างเปิดเผยว่าแต่งตั้งคนธรรมดาสามัญแทนที่ผู้มีความรู้และความสามารถในตำแหน่งสำคัญ เขายังกล่าวอีกว่าผู้นำการทหารของเรานั้นเป็นเด็กเหลือขอ เขาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพของจักรพรรดิองค์ก่อนและใส่ร้ายขุนนางของเรา หากมีผู้บอกว่ากองทัพของเราฝึกฝนมาเป็นอย่างดีและกำหนดหน่วยต่าง ๆ อย่างชัดแจ้ง เลี่ยว ลี่จะแสดงสีหน้าเย่อหยิ่งและตอบด้วยความโกรธว่า 'ไม่ควรค่าแก่การกล่างถึงเลย!' นี่ไม่ใช่ครั้งเดียวที่เขาพูดแบบนี่้ หากแม้แกะเพียงตัวเดียวยังสามารถทำให้แกะทั้งฝูงหลงทางได้ เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคนเช่นเลี่ยว ลี่ผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูงจะไม่ทำให้คนอื่น ๆ ในสังคมหลงผิดและสับสน"
จูกัดเหลียงยังเขียนอีกว่า
"เมื่อครั้งเลี่ยว ลี่รับใช้จักรพรรดิองค์ก่อน เขาไม่มีทั้งความภักดีและความกตัญญู เมื่อครั้งควรจะรักษาเตียงสา แต่กลับทิ้งเมืองปล่อยประตูเปิดไว้ให้ข้าศึกเข้าครอง เมื่อครั้งเขารับราชการในเมืองปากุ๋น ก็มีส่วนร่วมในกิจกรรมที่น่าสงสัย เมื่อครั้งเขาอยู่ใต้บังคับบัญชามหาขุนพล ก็เอาแต่ใส่ไคล้ผู้คน เมื่อครั้งเขาอยู่เฝ้างานพระบรมศพของของจักรพรรดิองค์ เขาตัดศีรษะบางคนที่อยู่ใกล้พระบรมศพ ภายหลังจากฝ่าบาทขึ้นเสวยราชย์ ทรงแต่งตั้งขุนนางในตำแหน่งสำคัญ ๆ ของราชสำนัก  เมื่อเลี่ยว ลี่ทราบว่าเขาได้รับตำแหน่งทางการทหาร ก็บอกกับข้าพระพุทธเจ้าว่า 'ข้าจะเหมาะกับการทหารได้อย่างไร เหตุใดข้าจึงได้รับตำแหน่งในหมู่นายพันทั้งห้าแทนที่จะเป็นเสนาบดี' ข้าพระพุทธเจ้าตอบเขาว่า 'ท่านดำรงตำแหน่งสำคัญในฐานะรองจากขุนพล เหตุที่ท่านไม่ได้เป็นเสนาบดีนั้น ก็จงดูลิเงียมเป็นตัวอย่าง เขาก็ไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาบดีี ท่านเองก็คู่ควรกับตำแหน่งชั้นนายพันทั้งห้าแล้ว' เลี่ยว ลี่จึงเริ่มไม่พอใจนับตั้งแต่นั้น"
ตกต่ำและถูกเนรเทศ

เล่าเสี้ยนจักรพรรดิจ๊กก๊กทรงให้ออกพระราชโองการความว่า:
"เมื่อชาวเหมียวก่อกบฏก็ถูกลงโทษด้วยการเนรเทศ เลี่ยว ลี่หลงผิดและสับสน ข้าทนสั่งประหารชีวิตเขาไม่ได้จึงขอสั่งเนรเทศเขาไปอยู่ที่ห่างไกล"
เลี่ยว ลี่ถูกถอดจากตำแหน่งและลดสถานะลงเป็นสามัญชน เลี่ยว ลี่และครอบครัวถูกเนรเทศไปยังเมืองเวิ่นชาน (汶山郡 เวิ่นชานจฺวิ้น; ปัจจุบันอยู่บริเวณอำเภอเม่า มณฑลเสฉวน) แล้วอาศัยในฐานะเกษตรกร ดำรงชีพด้วยการทำนา ในปี ค.ศ. 234 เมื่อเลี่ยว ลี่ได้ข่าวการเสียชีวิตของจูกัดเหลียง เลี่ยว ลี่ก็หลั่งน้ำตาร้องไห้ว่า "บัดนี้ข้าต้องใช้ชีวิตที่เหลือเยี่ยงจั่วเริ่น!"
หลายปีต่อมา เมื่อเกียงอุยขุนพลจ๊กก๊กผ่านมาทางเมืองเวิ่นชาน เกียงอุยได้ไปเยี่ยมเลี่ยว ลี่และเห็นว่าเลี่ยว ลี่ยังคงเป็นผู้ทรนงตนและทะเยอทะยานอย่างที่เคยเป็น และยังคงความสงบและใจเย็นเวลาพูด เลี่ยว ลี่เสียชีวิตในเวิ่นชานโดยไม่ทราบปีที่เสียชีวิต หลังเลี่ยว ลี่เสียชีวิต ภรรยาและบุตรของเลี่ยว ลี่ได้รับการอภัยโทษและได้รับอนุญาตให้กลับมายังเซงโต๋นครหลวงของจ๊กก๊ก
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
แนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติ

แนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติ อาจหมายถึง
แนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติ (พม่า) เป็นการรวมกลุ่มทางการเมืองในพม่าเพื่อต่อต้านรัฐบาลทหาร
แนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติ (ฟิลิปปินส์) เป็นการรวมกลุ่มของนักการเมืองฝ่ายซ้ายในฟิลิปปินส์
แนวร่วมประชาธิปไตยประชาชน (อินโดนีเซีย)

แนวร่วมประชาธิปไตยประชาชน (People's Democratic Front ภาษาอินโดนีเซีย: Front Demokrasi Rakjat, FDR) เป็นพรรคการเมืองอายุสั้นของฝ่ายซ้ายในอินโดนีเซีย ก่อตั้งเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 โดยสมาชิกประกอบด้วยพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย พรรคสังคมนิยม พรรคแรงงานอินโดนีเซีย ศูนย์กลางแรงงานอินโดนีเซียทั้งมวล และเยาวชนของประชาชน ผู้นำแนวร่วมคืออามีร์ ซารีฟุดดิน
เทศบาลตำบลโนนสูง (จังหวัดนครราชสีมา)

| เทศบาลตำบลโนนสูง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ถนนสายหลักในเขตเทศบาลตำบลโนนสูง
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครราชสีมา
อำเภอ: โนนสูง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: อมรรัตน์ ปานเจริญศักดิ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12.95 ตร.กม. (5.00 ตร.ไมล์)
ประชากร (2560)
 • ทั้งหมด: 9,770 คน
 • ความหนาแน่น: 754.40 คน/ตร.กม. (1,953.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05301003
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลตำบลโนนสูง เลขที่ 145 ถนนศรีธานี ตำบลโนนสูง อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา 30160
โทรศัพท์: 0 4437 9270
เว็บไซต์: www.nonsung.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ระวังสับสนกับ เทศบาลเมืองโนนสูง-น้ำคำ
เทศบาลตำบลโนนสูง เป็นเทศบาลแห่งหนึ่งในอำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา
ประวัติ

พ.ศ. 2475 หลังจากเปลี่ยนแปลงการปกครอง รัฐบาลได้จัดตั้งเทศบาลขึ้นเพื่อให้สอดคล้องกับการปกครองระบอบประชาธิปไตยทุกจังหวัด ในจังหวัดนครราชสีมา ทางราชการมีความประสงค์จะจัดตั้งเทศบาลเมืองขึ้นที่อำเภอบัวใหญ่ แต่ในระยะนั้นได้เกิดอัคคีภัยครั้งใหญ่ขึ้นที่อำเภอบัวใหญ่ จึงไม่สามารถจัดตั้งเทศบาลเมืองที่อำเภอบัวใหญ่ได้ ทางราชการจึงได้พิจารณาเห็นว่าอำเภอโนนสูงมีชุมชนหนาแน่น ซึ่งเรียกกันว่าอำเภอกลาง จึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะตำบลโนนสูงทั้งตำบลขึ้นเป็น เทศบาลตำบลโนนสูง (อาณาเขตครอบคลุมตำบลหลุมข้าวและตำบลธารประสาทในปัจจุบัน)
วันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2480 โดยขุนเกษมสิมารักษ์ เป็นนายกเทศมนตรีคนแรก มีเนื้อที่ทั้งหมด 83.63 ตารางกิโลเมตร โดยได้อาศัยสโมสรข้าราชการอำเภอโนนสูง (หลังเดิมรื้อแล้ว) เป็นที่ทำงาน ต่อมาจึงได้สร้างอาคารไม้ชั้นเดียวขึ้นในพื้นที่ของเทศบาลเอง (อาคารหลังเดิม) เมื่อ พ.ศ. 2484
พ.ศ. 2512 เป็นเวลา 38 ปี ตัวอาคารสำนักงานหลังเดิมผุพังและทรุด ไม่สามรถจะปรับปรุงแก้ไข ให้แข็งแรงและสง่างามได้ จึงได้ขอกู้เงิน ก.ส.ท. จำนวน 650,000 บาท
พ.ศ. 2513 จึงได้รับอนุมัติเมื่อปี พ.ศ. 2513 และเทศบาลได้ตั้งงบประมาณสมทบอีก 60,000 บาท ซึ่งได้ทำการก่อสร้างเป็นอาคารตึก 2 ชั้น หลังคาทรงไทยตามแบบแปลนของกรมโยธาธิการ
พ.ศ. 2514 อาคารหลังดังกล่าวจึงแล้วเสร็จ ซึ่งก็คือ อาคารสำนักงานหลังปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต > ที่ตั้ง

เทศบาลตำบลโนนสูง ตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดนครราชสีมาไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ประมาณ 36 กิโลเมตร
ที่ตั้งและอาณาเขต > อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดต่อกับ องค์การบริหารส่วนตำบลลำคอหงส์
ทิศใต้ ติดต่อกับ เทศบาลตำบลใหม่
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ องค์การบริหารส่วนตำบลหลุมข้าว
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ เทศบาลตำบลด่านคล้า
สถานการศึกษาในเขตเทศบาล > สังกัดเทศบาลตำบลโนนสูง

โรงเรียนเทศบาล 1 (รัฐราษฎร์สงเคราะห์)
โรงเรียนเทศบาล 2 (รัฐราษฎร์บำรุง)
โรงเรียนเทศบาล 3 (รัฐราษฎร์พัฒนา)
สถานการศึกษาในเขตเทศบาล > สังกัดอื่นๆ

โรงเรียนโนนสูงศรีธานี
โรงเรียนจุ้ยฮั้ววิทยา
โรงเรียนพิทักษ์ภูเบนทร์
โรงเรียนศรีบันฑิตวิทยา
ประชากร

จำนวนประชากร ณ มกราคม พ.ศ. 2557
จำนวนทั้งสิ้น 9,868 คน แยกเป็นชาย 4,760 คน หญิง 5,108 คน
ศาสนา

มีจำนวนวัด 4 วัด
วัดโนนแต้ว
วัดบัว
วัดใหม่สุนทร
วัดโนนหมัน