stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คัมภีร์นอกสารบบ
คัมภีร์นอกสารบบในภาคพันธสัญญาเดิม > พันธสัญญาเดิมนอกสารบบอื่น ๆ

หนังสือปัญญาของโซโลมอน
หนังสือสิรัค
คำอธิษฐานของอาซาริยาห์
ดาเนียลกับซูซันนา
เบลและมังกร
หนังสือสดุดี บทที่ 151
หนังสือของจูบิลลีส์
หนังสือของอาดัมและอีฟ
หนังสือชีวิตอาดัมและอีฟ ในสำนวนภาษาสโลวัค
หนังสือชิ้นส่วนวิวรณ์ของโมเสส
หนังสือการพลีชีพของอิสยาห์
หนังสือเอโนค ฉบับที่ 1
หนังสืออริสเทียส
หนังสือวิวรณ์ของอาดัม
หนังสือวิวรณ์ของเอสดราส
หนังสือพันธสัญญาที่สองของเสธผู้ยิ่งใหญ่
หนังสือพันธสัญญาของอับราฮัม
หนังสือของอาดัมและอีฟ เล่ม 1
หนังสือของอาดัมและอีฟ เล่ม 2
หนังสือความลับของเอโนค
เพลงสดุดีของโซโลมอน
บทกวีของโซโลมอน
พันธสัญญาของ 12 ปิตาจารย์
พันธสัญญาของรูเบน
พันธสัญญาของสิเมโอน
พันธสัญญาของเลวี
พันธสัญญาของยูดาห์
พันธสัญญาของอิสสาคาร์
พันธสัญญาของเศบุลุน
พันธสัญญาของดาน
พันธสัญญาของนัฟทาลี
พันธสัญญาของกาด
พันธสัญญาของอาเชอร์
พันธสัญญาของโยเซฟ
พันธสัญญาของเบนจามิน
คัมภีร์นอกสารบบในภาคพันธสัญญาใหม่ > พระวรสารนอกสารบบ

พระวรสารวัยเด็กของพระเยซูโดยโธมัส-ภาษากรีก ก.
พระวรสารวัยเด็กของพระเยซูโดยโธมัส-ภาษากรีก ข.
พระวรสารวัยเด็กของพระเยซูโดยโธมัส-ภาษาละติน
บันทึกของโธมัสที่รวบรวมในศตวรรษที่ 5
พระวรสารวัยเด็กของพระเยซูในภาษาอาหรับ
พระวรสารนักบุญยากอบ
พระวรสารนักบุญมารีย์
พระวรสารของมารีแห่งเบธานี
พระวรสารของมัทธิว-เทียม
พระวรสารของนิโคเดมัส หรือ กิจการของปีลาต
พระวรสารนักบุญบาร์โธโลมิว
พระวรสารนักบุญบารนาบัส
พระวรสารนักบุญเปโตร
พระวรสารนักบุญโธมัส
พระวรสารนักบุญฟิลิป
พระวรสารขององค์พระผู้เป็นเจ้า โดย มาเซียน
พระวรสารลับของนักบุญมาระโก
พระวรสารของยูดาส
พระวรสารของชาวฮีบรู
พระวรสารของชาวอีไบโอไนท์
คัมภีร์นอกสารบบในภาคพันธสัญญาใหม่ > กิจการของอัครทูตนอกสารบบ

กิจการของแอนดรู
กิจการและการพลีชีพของอันดรูว์
กิจการของของอันดรูว์และมัทธิว
กิจการของบารนาบัส
การพลีชีพของบาร์โธโลมิว
กิจการของยอห์น
ความลับแห่งตอนตัดทอนจากกิจการของยอห์น
กิจการของยอห์น
ประวัติของโยเซฟ ช่างไม้
หนังสือของยอห์นเกี่ยวกับมรณกรรมของมารีย์
การจากไปของนางมารี
กิจการและการพลีชีพของมัทธิว
การพลีชีพของมัทธิว
กิจการของเปาโล
กิจการของเปาโลและเธคลา
กิจการของเปโตร
กิจการของเปโตรและอันดรูว์
กิจการของเปโตรกับเปาโล
กิจการของเปโตรและสิบสองอัครสาวก
กิจการของฟิลิป
รายงานของปอนทิอัส ปีลาดต่อทิเบเรียส
การยอมแพ้ของปอนทิอัส ปีลาต
ความตายของปีลาต
กิจการของธัดเดอัส
กิจการของโธมัส
หนังสือของโธมัส นักโต้แย้ง
ความสำเร็จของโธมัส
คัมภีร์นอกสารบบในภาคพันธสัญญาใหม่ > วิวรณ์นอกสารบบ

วิวรณ์ของอาดัม
วิวรณ์ของเอสดราส
วิวรณ์ของยากอบ ฉบับ 1
วิวรณ์ของยากอบ ฉบับ 2
วิวรณ์ของยอห์นนักศาสนศาสตร์
วิวรณ์ของโมเสส
วิวรณ์ของเปาโล
วิวรณ์ของเปาโล-บางส่วน
วิวรณ์ของเปาโล
วิวรณ์ของเปโตร
นิมิตของเปาโล
วิวรณ์ของเปโตร
วิวรณ์ของเปโตร-บางส่วน
วิวรณ์ของเสดราช
วิวรณ์ของสเตเฟน
วิวรณ์ของโธมัส
วิวรณ์ของผู้เป็นพรหมจารี
คัมภีร์นอกสารบบในภาคพันธสัญญาใหม่ > พันธสัญญาใหม่นอกสารบบอื่น ๆ

คำสอนของอัครทูตอัดเดอัส
จดหมายฝากของอัครทูต
กฏของชุมชน
หนังสืออพอคคริฟฟาของยากอบ
จดหมายโต้ตอบระหว่างพระเยซูกับอัปการ์
โซเฟียของพระเยซูคริสต์
ยอห์น ผู้ประกาศ
หนังสือลับของยอห์น
เรื่องเล่าของโยเซฟ อริมาเธีย
จดหมายฝากของชาวเมืองเลาดีเซีย
จดหมายโต้ตอบระหว่างเปาโลกับเซเนกา
คำอธิษฐานของอัครทุตเปาโล
จดหมายของเปโตรถึงฟิลิป
จดหมายของปอนทิอัส ปีลาดถึงจักรพรรดิโรม
รายงานของปีลาตถึงซีซาร์
รายงานของปีลาตถึงทิเบเรียส
ส่วนตัดทอนจากพิสทิส โซเฟีย
การล้างแค้นของพระผู้ช่วยให้รอด
แผ่นจารึกของเสธ
หนังสือของโธมัส ผู้โต้แย้ง
ดูเพิ่ม

พระวรสาร
พระวรสารสหทรรศน์
ฝ่ายบริหารกลางทิเบต

บทความนี้เกี่ยวกับการปกครอง สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ทิเบต (แก้ความกำกวม)
| ฝ่ายบริหารกลาง བོད་མིའི་སྒྲིག་འཛུགས་ Bod mi'i sgrig 'dzugs / Bömi Drikdzuk |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: བོད་གཞུང་དགའ་ལྡན་ཕོ་བྲང་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ Tibetan Government, Ganden Palace, victorious in all directions
เพลงชาติ: "Gyallu"
ทิเบตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนการผนวกของจีนใน ค.ศ. 1951 และก่อตั้งเขตปกครองตนเอง
สถานะ: รัฐบาลพลัดถิ่น
สำนักงานใหญ่: 176215, ธรรมศาลา, Kangra district, รัฐหิมาจัลประเทศ, ประเทศอินเดีย
ภาษาทางการ: ทิเบต
ศาสนา : พุทธแบบทิเบต
ประเภท: รัฐบาลพลัดถิ่น
รัฐบาล

• Sikyong : Penpa Tsering
• ประธาน : Pema Jungney
 
สภานิติบัญญัติ: รัฐสภาพลัดถิ่น
สถาปนา: 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2011
สกุลเงิน: รูปีอินเดีย (โดยพฤตินัย) (INR)
เว็บไซต์ tibet.net
ฝ่ายบริหารกลางทิเบต (อังกฤษ: Central Tibetan Administration, CTA; ทิเบต: བོད་མིའི་སྒྲིག་འཛུགས་, ไวลี: bod mi'i sgrig 'dzugs, THL: Bömi Drikdzuk, [ˈpʰỳmìː ˈʈìʔt͡sùʔ], แปลว่า องค์กรพลัดถิ่นของประชาชนทิเบต) หรือ ฝ่ายบริหารกลางทิเบตขององค์ทะไลลามะ (Central Tibetan Administration of His Holiness the Dalai Lama) เป็นรัฐบาลพลัดถิ่น นำโดย "แต็นจิน กยาโช" ทะไลลามะองค์ที่ 14 จุดยืนขององค์กรนี้คือ ทิเบตเป็นชาติอิสระที่มีเอกราชมายาวนาน มิใช่ส่วนหนึ่งของจีน ปัจจุบันแม้ว่าทิเบตจะยังไม่ได้รับเอกราช แต่ก็ได้สิทธิปกครองตนเองเช่นเดียวกับฮ่องกง
กองบัญชาการใหญ่ของรัฐบาลพลัดถิ่นนี้อยู่ที่ธรรมศาลาในอินเดีย ที่ทะไลลามะจัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2502 หลังจากการจลาจลเพื่อต่อต้านจีนล้มเหลว ดินแดนทิเบตในความหมายของรัฐบาลพลัดถิ่นนี้ ได้แก่เขตปกครองตนเองทิเบต มณฑลชิงไห่ และบางส่วนของมณฑลใกล้เคียงคือ กานซู่ เสฉวน และยูนนาน ซึ่งถือเป็นดินแดนของทิเบตในประวัติศาสตร์ รัฐบาลพลัดถิ่นนี้ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลอินเดียให้เข้ามาดูแลชุมชนชาวทิเบตราว 100,000 คนที่ลี้ภัยอยู่ในอินเดียภาคเหนือ อย่างไรก็ตาม ไม่มีประเทศใดยอมรับว่ารัฐบาลพลัดถิ่นของทิเบตเป็นรัฐบาล
ใน พ.ศ. 2544 ชุมชนชาวทิเบตทั่วโลกได้มีการเลือกตั้งตำแหน่งนายกรัฐมนตรี (ทิเบต: བཀའ་བློན་ཁྲི་པའ་, Kalon Tripa) โดยผู้ที่ได้รับเลือกตั้งคือ "โลซัง แต็นจิน" พระภิกษุวัย 62 ปี ซึ่งเป็นการเลือกตั้งแบบประชาธิปไตยครั้งแรกในประวัติศาสตร์ทิเบต
ใน พ.ศ. 2555 ได้มีการปรับปรุงกฎหมายของฝ่ายบริหารกลาง ให้ยกเลิกตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และการยกเลิกอำนาจในการบริหารของทะไล ลามะ และแต่งตั้งให้ "โลซัง เซ็งเค"  เป็น ประธานคณะกรรมการบริหารทิเบตกลางให้เป็นผู้มีอำนาจบริหารเต็ม (ทิเบต: སྲིད་སྐྱོང , Sikyong หมายถึง ผู้แทน หรือ ผู้ปกครอง)
แหล่งข้อมูลอื่น

Central Tibetan Administration
Tibet Society
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef
จักรพรรดินีโซอี พอร์ฟีโรเกนิตา

| จักรพรรดินีโซอี พอร์ฟีโรเกนิตา |
| --- | --- |
ภาพโมเสกของจักรพรรดินีโซอีในฮายาโซฟีอา
จักรพรรดินีนาถแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์
ครองราชย์: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1028 – 11 มิถุนายน ค.ศ. 1050 (21 ปี 212 วัน)
ก่อนหน้า: คอนสแตนตินที่ 8
ถัดไป: คอนสแตนตินที่ 9 และธีโอโดรา
พระประมุขร่วม:  ดูรายชื่อ จักรพรรดิโรมานอสที่ 3 (1028-1034) จักรพรรดิมิคาเอลที่ 4 (1034-1041) จักรพรรดิมิคาเอลที่ 5 (1041-1042) จักรพรรดินีธีโอโดรา (1042-1050) จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 9 (1042-1050) 

ประสูติ: ราวค.ศ. 978 คอนสแตนติโนเปิล
สวรรคต: 11 มิถุนายน ค.ศ. 1050(1050-06-11) (72 ปี) คอนสแตนติโนเปิล
ฝังพระศพ: คอนสแตนติโนเปิล
คู่อภิเษก: จักรพรรดิโรมานอสที่ 3 (สมรส 1028; สวรรคต 1034) จักรพรรดิมิคาเอลที่ 4 (สมรส 1034; สวรรคต 1041) จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 9 (สมรส 1042)
พระราชบุตร: จักรพรรดิมิคาเอลที่ 5 (โอรสบุญธรรม)
ราชวงศ์: มาซิโดเนียน
พระราชบิดา: จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 8
พระราชมารดา: เฮเลนา
โซอี พอร์ฟีโรเกนิตา (กรีก: Ζωή แปลว่า "ชีวิต" ภาษากรีกสมัยกลาง: [zo'i]; ราวค.ศ. 978 – 11 มิถุนายน ค.ศ. 1050) พระนางครองราชย์เป็นจักรพรรดินีนาถแห่งไบแซนไทน์ ตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1028 จนกระทั่งสวรรคตในวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1050 พระนางทรงปกครองเคียงข้างพระราชสวามีทั้งสามพระองค์ และพระราชโอรสบุญธรรม คือ จักรพรรดิมิคาเอลที่ 5 คาลาฟาเตส และพระขนิษฐาคือ จักรพรรดินีธีโอโดรา พอร์ฟีโรเกนิตา จักรพรรดินีโซอีทรงกุมพระราชอำนาจที่แท้จริงร่วมกับจักรพรรดินีธีโอโดราเพียงแค่สองเดือนในช่วงเมษายนและมิถุนายน ค.ศ. 1042
เจ้าหญิงโซอีทรงเป็นพระราชธิดาองค์รองในจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 8 ซึ่งเป็นพระจักรพรรดิร่วมกับพระเชษฐาคือ จักรพรรดิบาซิลที่ 2 จักรพรรดิบาซิลสวรรคตขณะเจ้าหญิงโซอีมีพระชนมายุ 47 พรรษา ราชบัลลังก์ไบแซนไทน์จึงตกแก่พระราชชนกของพระนางเพียงผู้เดียว จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 8 ไม่ทรงมีพระราชโอรส พระองค์ทรงหวังให้ราชวงศ์ยังคงดำรงอยู่ต่อไปโดยพยายามให้พระราชธิดาอภิเษกสมรส เจ้าหญิงโซอีทรงมีพระชนมายุ 50 พรรษาแล้ว ต้องทรงเสกสมรสกับโรมานอส อาร์กีรอส ขุนนางอาวุโส
โซอีและพระราชสวามีได้ครองบัลลังก์ในอีกสามวันต่อมาหลังจากพระราชชนกสวรรคต ชีวิตสมรสเต็มไปด้วยปัญหาและหลังจากนั้นห้าปี จักรพรรดิโรมานอสที่ 3 ถูกพบว่าสวรรคตในอ่างสรงน้ำของพระองค์ การสวรรคตของพระองค์นั้นมีผู้อยู่เบื้องหลังคือจักรพรรดินีโซอี หรือคนรักวัยหนุ่มของพระนาง คือ มิคาเอล หรือทั้งสองร่วมวางแผนกัน ทั้งสองสมรสกันในวันที่เกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น และมิคาเอลผู้มีพื้นเพเป็นเพียงชาวนาได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิเคียงข้างจักรพรรดินีโซอี เจ็ดปีต่อมา จักรพรรดินีโซอีทรงได้รับการชักชวนให้รับพระราชนัดดาของพระสวามีที่สวรรคตมาเป็นโอรสบุญธรรมซึ่งชื่อว่า มิคาเอล เช่นกัน
เมื่อมิคาเอลผู้นี้ได้ครองราชย์เป็น จักรพรรดิมิคาเอลที่ 5 คาลาฟาเตส พระองค์จึงสั่งเนรเทศจักรพรรดินีโซอี ผู้เป็นพระราชชนนีบุญธรรม การกระทำเช่นนี้ก่อให้เกิดการจลาจลนำมาซึ่งการโค่นราชบัลลังก์ของจักรพรรดิมิคาเอลที่ 5 และมีการฟื้นราชบัลลังก์ของจักรพรรดินีโซอี และมีการสถาปนาพระขนิษฐาของพระนางขึ้นเป็น จักรพรรดินีธีโอโดรา ในฐานะจักรพรรดิร่วม หลังจากครองราชย์ต่อมาอีกสองปี จักรพรรดินีโซอีทรงอภิเษกสมรสใหม่กับอดีตคนรัก ซึ่งได้รับการสถาปนาเป็น จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 9 โมโนมาโชส พระนางส่งถ่ายโอนพระราชอำนาจไปให้พระองค์ และแปดปีต่อมา จักรพรรดินีโซอีก็สวรรคตด้วยพระชนมายุ 72 พรรษา
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ ราวค.ศ. 978 - 1028

เจ้าหญิงโซอีทรงเป็น "พอร์ฟีโรเกนิตา"  หรือ "ผู้ประสูติในรัชกาล" หรือ "ผู้ประสูติในสีม่วง" อันเป็นสร้อยพระนามของพระโอรสธิดาที่ประสูติในช่วงจักรพรรดิกำลังเสวยราชย์อยู่ เจ้าหญิงโซอีเป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองในจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 8 กับจักรพรรดินีเฮเลนา  พระราชชนกของเจ้าหญิงทรงเป็นจักรพรรดิร่วมตั้งแต่มีพระชนมายุได้ 2 พรรษา ในปีค.ศ. 962 พระเชษฐาของพระองค์คือ จักรพรรดิบาซิลที่ 2 เป็นพระประมุขร่วมที่อาวุโสกว่า ทรงพยายามไม่ให้เจ้าหญิงผู้เป็นพระราชนัดดาเสกสมรสกับเหล่าขุนนางไบแซนไทน์ เพื่อไม่ให้พระสวามีเหล่านันอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ได้ ในฐานะผู้หญิง พระองค์ไม่สามารถใช้อำนาจรัฐใดๆได้ พวกพระองค์ทำได้เพียงแค่เลือก หรือยอมรับหรือไม่ จากพระสวามีซึ่งจะได้รับสิทธิต่างๆเมื่อทรงเสกสมรสแล้ว ดังนั้น เจ้าหญิงโซอีจึงใช้พระชนม์ชีพอย่างน่าคลุมเครือในไกเนซีอุม (เขตพระราชฐานสตรี) เป็นระยะเวลาหลายปี
เจ้าหญิงโซอีทรงมีศักดิ์และสิทธิ์ที่จะได้รับเลือกเป็นพระมเหสีในจักรพรรดิอ็อทโทที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในปีค.ศ. 996 คณะราชทูตครั้งที่สองจัดขึ้นในปีค.ศ. 1001 หัวหน้าคณะคือ อาร์นัล์ฟที่ 2 อาร์กบิชอปแห่งมิลาน ได้รับพระราชโอรงการให้คัดเลือกพระราชธิดาสามพระองค์ของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 8 มาเป็นพระมเหสีของจักรพรรดิอ็อทโท พระราชธิดาองค์โตคือ เจ้าหญิงยูโดเซีย ทรงเสียโฉมจากไข้ทรพิษ ส่วนพระราชธิดาองค์เล็กคือ เจ้าหญิงธีโอโดรา ทรงมีรูปโฉมเรียบๆธรรมดา อาร์นัล์ฟจึงเลือกเจ้าหญิงโซอี พระชนมายุ 23 พรรษา ผู้งดงาม ซึ่งจักรพรรดิบาซิลที่ 2 ทรงเห็นด้วย ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1002 เจ้าหญิงทรงติดตามอาร์นัล์ฟกลับไปยังอิตาลี แต่เมื่อเรือมาถึงบารี ก็ทราบข่าวว่าจักรพรรดิอ็อทโทสวรรคตแล้ว ทำให้พระนางต้องเสด็จกลับ
เมื่อจักรพรรดิบาซิลสวรรคต จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 8 ได้ครองบัลลังก์ รัชกาลของพระองค์ระยะสั้นไม่ถึง 3 ปี ตั้งแต่วันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1025 ถึง 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1028  โอกาสที่เจ้าหญิงโซอีจะได้อภิเษกสมรสเกิดขึ้นในปีค.ศ. 1028 เมื่อคณะทูตของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เดินทางมาถึงคอนสแตนติโนเปิล เพื่อทูลขอการอภิเษกสมรส จักรพรรดิคอนสแตนตินและเจ้าหญิงโซอีทรงปฏิเสธเมื่อทราบว่าคู่อภิเษกคือเจ้าชายไฮน์ริช วัยเพียง 10 พรรษา ซึ่งเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิค็อนราทที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จักรพรรดิคอนสแตนตินทรงตั้งพระทัยว่าราชวงศ์ของพระองค์ยังคงอยู่ต่อไป โดยหนึ่งในพระราชธิดาของพระองค์ต้องเสกสมรสกับขุนนางที่เหมาะสม บุคคลแรกคือขุนนางผู้โดดเด่นชื่อ คอนสแตนติน ดาลาสเซนอส อดีตดุ๊กแห่งแอนติออก  ที่ปรึกษาของจักรพรรดิพยายามที่จะเลือกบุคคลที่อ่อนแอเพื่อที่พวกเขาจะสามารถควบคุมได้ พวกเขาจึงชักชวนให้จักรพรรดิทรงปฏิเสธดาลาสเซนอสหลังจากที่เขาเดินทางมาถึงเมืองหลวง โรมานอส อาร์กีรอส เจ้าเมืองคอนสแตนติโนเปิล เป็นตัวเลือกถัดไป เจ้าหญิงธีโอโดราท้าทายพระราชชนกโดยปฏิเสธที่จะเสกสมรสกับโรมานอส อาร์กีรอส ทรงเถียงว่าอาร์กีรอสสมรสแล้ว โดยภรรยาของอาร์กีรอสถูกบังคับให้ผนวชเป็นชีเพื่อเปิดทางให้อาร์กีรอสแต่งงานเข้าราชวงศ์ และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดทางสายเลือดมากเกินไปจากการเป็นพระญาติกัน ดังนั้นจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 8 ทรงเลือกเจ้าหญิงโซอีเป็นชายาในโรมานอส เจ้าหญิงโซอีและโรมานอสเข้าพิธีอภิเษกสมรสในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1028 ในวิหารหลวงภายในพระราชวัง สองวันหลังจากนั้นจักรพรรดิคอนสแตนตินก็เสด็จสวรรคต และคู่สมรสใหม่ได้นั่งราชบัลลังก์ไบแซนไทน์
เชิงอรรถ

↑  Norwich, pg. 325
1 2 3  Norwich, pg. 259
1 2  Kazhdan, pg. 503
↑  Kazhdan, pgs. 503–504
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Garland, Zoe Porphyrogenita
1 2 3  Norwich, pg. 269
↑  Norwich, pg. 253
↑  Norwich, pg. 258
↑  Finlay, pg. 464
↑  Finlay.
1 2  Norwich, pg. 270
↑  Candui, pg. 257
↑  Norwich, pg. 271
↑  Finlay, pg. 469
↑  Kazhdan, pg. 627
↑  Ostrogorsky, 1957, pg. 289
↑  Norwich, pg. 272
↑  Norwich, pg. 275
1 2  Norwich, pg. 276
1 2 3 4 5  Kazhdan, pg. 2228
1 2 3 4  Norwich, pg. 278
↑  Norwich, pgs. 276, 279
↑  Treadgold, pg. 586
↑  Finlay, pg. 478
1 2  Norwich, pg. 280
↑  Finlay, pg. 480
↑  Norwich, pg. 286
↑  Norwich, pg 289
↑  Finlay, pg. 495
↑  Kazhdan, pg. 2038
↑  Norwich, pg. 295
↑  Norwich, pg. 297
1 2  Finlay, pg. 496
↑  Norwich, pg. 298
↑  Norwich, pg 299
↑  Norwich, pg. 300
↑  Finlay, pg. 497
↑  Norwich, pg. 301
↑  Finlay, pg. 498
↑  Norwich, pg. 305
1 2 3 4 5  Norwich, pg. 306
↑  Finlay, pg. 499
1 2  Norwich, pg. 307
↑  Finlay, pg. 501
↑  Norwich, pg. 308
↑  Norwich, pg. 309
1 2  Finlay, pg. 503
↑  Sherrard, Philip, Byzantium, Time-Life Books (1966), pg. 79
↑  Panas, Marios; Poulakou-Rebelakou, Effie; Kalfakis, Nicoalos; Vassilopoulos, Dimitrios (September 2012). "The Byzantine Empress Zoe Porphyrogenita and the quest for eternal youth". Journal of Cosmetic Dermatology. 11 (3): 245–248. doi:10.1111/j.1473-2165.2012.00629.x. PMID 22938012. S2CID 25156633.
↑  Finlay, pg. 526
เชิงอรรถ > แหล่งข้อมูลปฐมภูมิ

Michael Psellus (c. 1080). Chronographia .
Michael Psellus (1953). Chronographia [English translation]. แปลโดย E. R. A. Sewter. London. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-14. สืบค้นเมื่อ 2020-01-02.
Thurn, Hans, บ.ก. (1973). Ioannis Scylitzae Synopsis historiarum. Berlin-New York: De Gruyter. ISBN 978-3-11-002285-8.
เชิงอรรถ > แหล่งข้อมูลทุติยภูมิ

Canduci, Alexander (2010). Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors. Millers Point, N.S.W.: Pier 9. ISBN 978-1-74196-598-8.
Finlay, George (1853). History of the Byzantine Empire from 716–1057. William Blackwood & Sons.
Garland, Lynda (2006). "Zoe Porphyrogenita (wife of Romanus III, Constantine IX, and Michael IV)". De Imperatoribus Romanis.
Kazhdan, Alexander, บ.ก. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
Norwich, John Julius (1993). Byzantium: The Apogee. London: Penguin. ISBN 978-0-14-011448-5.
Ostrogorsky, George (1957). History of The Byzantine State. New Brunswick: Rutgers University Press. OCLC 422217218.
Panas, Marios; Poulakou-Rebelakou, Effie; Kalfakis, Nicoalos; Vassilopoulos, Dimitrios (September 2012). "The Byzantine Empress Zoe Porphyrogenita and the quest for eternal youth". Journal of Cosmetic Dermatology. 11 (3): 245–248. doi:10.1111/j.1473-2165.2012.00629.x. PMID 22938012. S2CID 25156633.
Sherrard, Philip (1966). Byzantium. Time-Life Books.
Treadgold, Warren (1997). A History of the Byzantine State and Society. Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-2630-6.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
อื่น ๆ:  IdRef 
ภาพขนาดเล็ก จักรพรรดินีโซอีทรงสั่งโกนพระเกศาของเจ้าหญิงธีโอโดรา พระขนิษฐา เพื่อบังคับให้เข้าสู่พระศาสนา
ภาพขนาดเล็ก พระราชพิธีอภิเษกสมรสของจักรพรรดินีโซอีกับจักรพรรดิมิคาเอลที่ 4
เหรียญทองฮิสตาเมนอนปรากฏพระบรมสาทิสลักษณ์จักรพรรดินีโซอีและจักรพรรดินีธีโอโดรา ในปี 1042
พระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างจักรพรรดิคอนสแตนตินอสที่ 9 และจักรพรรดินีโซอี
ภาพจักรพรรดิคอนสแตนตินอสที่ 9 และจักรพรรดินีโซอีกับจักรพรรดินีธีโอโดรสในฐานะประมุขร่วมแห่งไบแซนไทน์
ปลายี่สกเทศ

| ปลายี่สกเทศ ปลาโรหู้ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
สกุล:: Labeo
สปีชีส์:: L.  rohita
ชื่อทวินาม
Labeo rohita (Hamilton, 1822)

ชื่อพ้อง
 Cyprinus rohita  Hamilton, 1822
ปลายี่สกเทศ หรือ ปลาโรหู้ (เบงกอล: রুই) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Labeo rohita ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างลำตัวยาวทรงกระบอก ส่วนหัวสั้น ปากเล็ก มีหนวดสั้น 2 คู่ ริมฝีปากเป็นชายครุยเล็กน้อย และมีแผ่นขอบแข็งที่ริมฝีปากบนและล่าง มีเกล็ดขนาดเล็กตามแนวเส้นข้างลำตัว ครีบหลังและครีบก้นมีขนาดเล็ก ครีบหางเว้าลึก ลำตัวด้านบนสีคล้ำ ปลาขนาดใหญ่จะมีจุดสีน้ำตาลแดงหรือน้ำตาลอ่อนแต้มที่เกล็ดแต่ละเกล็ด ท้องมีสีจาง ครีบสีคล้ำมีขอบสีชมพูอ่อนหรือแดง
ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 60–80 เซนติเมตร พบใหญ่สุดได้ถึง 1 เมตร เป็นปลาพื้นถิ่นของภูมิภาคเอเชียใต้ตอนบน พบในรัฐโอริศา, รัฐพิหาร และรัฐอุตตรประเทศในอินเดีย, แม่น้ำคงคา, ปากีสถาน จนถึงพม่าทิศตะวันตก
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ในระดับกลางของแม่น้ำจนถึงท้องน้ำ ใช้ปากแทะเล็มพืชและสัตว์น้ำขนาดเล็กและอินทรียสารเป็นอาหาร สามารถปรับตัวได้ดีในแหล่งน้ำนิ่งแต่จะไม่วางไข่
ปลายี่สกเทศทอดในบังกลาเทศ
เป็นปลาเศรษฐกิจที่นิยมใช้บริโภคในภูมิภาคแถบนี้ โดยปรุงสด เช่น แกงกะหรี่ ในประเทศไทยถูกนำเข้ามาในปี พ.ศ. 2511 เช่นเดียวกับปลากระโห้เทศ (Catla catla) และปลานวลจันทร์เทศ (Cirrhinus cirrhosus) เพื่อเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์เป็นปลาเศรษฐกิจในประเทศ ปราฏฏว่าได้ผลสำเร็จเป็นอย่างดี และได้รับความนิยมมาก โดยมีการเลี้ยงอย่างแพร่หลายในหลายโครงการของกรมประมงทั้งในภาคเหนือและภาคอีสาน อีกทั้งยังเป็นที่นิยมของบ่อตกปลาต่าง ๆ อีกด้วย จนสามารถขยายพันธุ์ได้เองในแหล่งน้ำของประเทศไทย เช่น ที่แม่น้ำโขง
ดูเพิ่ม

ปลากระโห้เทศ
ปลานวลจันทร์เทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลายี่สกเทศ
บังคลาเทศพิมาน

สายการบินบังกลาเทศพิมาน (เบงกอล: বিমান বাংলাদেশ এয়ারলাইন্স; อังกฤษ: Biman Bangladesh Airlines) เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศบังกลาเทศ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1972 มีฐานการบินอยู่ที่ท่าอาอากาศยานนานาชาติชาฮ์ลายัล และยังให้บริการเที่ยวบินจากฐานการบินรองที่ท่าอากาศยานนานาชาติชาห์ อมานัท ในจิตตะกอง และท่าอากาศยานนานาชาติออสมานี ในสิเลฏ
ประวัติ

สายการบินบังกลาเทศพิมานถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1972 ในฐานะสายการบินแห่งชาติของบังกลาเทศภายใต้กฎหมายพิมาน ตามคำสั่งประธานาธิบดีหมายเลข 126 โดยได้มีการนำอดีตพนักงาน 2,500 คน รวมถึงนักบินสิบเจ็ดคนจากปากีสถานอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์มาเริ่มดำเนินกิจการ ซึ่งได้ยื่นข้อเสนอต่อรัฐบาลในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1971 หลังจากได้รับเอกราชของบังกลาเทศ  โดยเดิมใช้ชื่อ แอร์บังกลาเทศ แต่ก็เปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบันในเวลาต่อมา
ในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1972 บังกลาเทศพิมานเริ่มให้บริการภายในประเทศ โดยเริ่มให้บริการเที่ยวบินเชื่อมธากากับจิตตะกอง เจสซอร์ และสิเลฏ โดยใช้เครื่องบินดักลาส ดีซี-3 หนึ่งลำจากอินเดีย หลังจากการตกของเครื่องบินลำเดียวในฝูงบินในวันที่ 10 เดือนกุมภาพันธ์ ใกล้กรุงธากา ระหว่างการบินทดสอบ สายการบินได้นำเครื่องบินฟอกเกอร์ เอฟ-27 2 ลำของอินเดียนแอร์ไลน์มาประจำการแทน และได้ยืมดักลาส ดีซี-6 จากสภาคริสตจักรโลก ซึ่งต่อมาถูกแทนที่ด้วย ดักลาส ดีซี-6B รุ่นใหม่กว่า ที่เช่าจากโทรล์แอร์ เพื่อใช้ในการบินเส้นทางธากา-โกลกาตา ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1972 บังกลาเทศพิมานเริ่มให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศด้วยเที่ยวบินรายสัปดาห์ไปยังลอนดอนโดยใช้เครื่องบินโบอิง 707 ที่เช่าจากบริติชคาลิโดเนียน  ในปีแรกของการดำเนินงาน บังกลาเทศพิมานให้บริการเที่ยวบิน 1,079 เที่ยวบินซึ่งมีผู้โดยสารมากกว่า 380,000 คน
จุดหมายปลายทาง

ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2023 สายการบินบังกลาเทศพิมานให้บริการเที่ยวบินไปยัง 25 จุดหมายปลายทาง โดย 17 เส้นทางเป็นเส้นทางระหว่างประเทศ
ฝูงบิน

ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2023 สายการบินบังกลาเทศพิมานมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> Y+ | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โบอิง 737-800 | 6 | — | 12 | — | 150 | 162 |  |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 4 | — | 35 | — | 384 | 419 |  |
| โบอิง 787-8 | 4 | — | 24 | — | 247 | 271 |  |
| โบอิง 787-9 | 2 | — | 30 | 21 | 247 | 298 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา แดช 8 คิว400 | 5 | 1 | — | — | 74 | 74 |  |
| รวม | 21 | 1 |  |  |  |  |  |
โบอิง 737-800
โบอิง 777-300อีอาร์
โบอิง 787-8
โบอิง 787-9
ดีเอชซี-8 คิว400
พระวรสารซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์

ภาพในพระวรสารแสดงภาพซาร์และพระบรมงศานุวงศ์
พระวรสารซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์ (บัลแกเรีย: Четвероевангелие на (цар) Иван Александър) เป็นหนังสือพระวรสารเอกสารตัวเขียนสีวิจิตร ซึ่งเขียนและวาดขึ้นในปี ค.ศ. 1355 - 1356 สำหรับซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์แห่งบัลแกเรียแห่งจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 พระวรสารฉบับนี้ถือได้ว่างานต้นฉบับที่สำคัญที่สุดของวัฒนธรรมบัลแกเรียในยุคกลาง และถือได้ว่าเป็นงานศิลปะที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของบัลแกเรียก่อนที่จะอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1393
แหล่งข้อมูล

McKendrick, Scot, in Evans, Helen C. (ed.), Byzantium, Faith and Power (1261–1557), # 27, 2004, Metropolitan Museum of Art/Yale University Press, ISBN 1588391140, Fully online from the Metropolitan Museum of Art
ภาคขุลนา

| ภาคขุลนา খুলনা বিভাগ |
| --- | --- |
ภาค
ที่ตั้งภาคขุลนาในประเทศบังกลาเทศ
พิกัด: 22°55′N 89°15′E﻿ / ﻿22.917°N 89.250°E﻿ / 22.917; 89.250
ประเทศ:  บังกลาเทศ
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2503
ผู้ก่อตั้ง: รัฐบาลปากีสถานตะวันออก
เมืองหลัก: ขุลนา
การปกครอง
 • ข้าหลวง: มูฮัมมัด ซิลลูร์ เราะห์มาน เจาธุรี
 • เขตเลือกตั้งรัฐสภา: รัฐสภาแห่งชาติ (36 ที่นั่ง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 22,284.22 ตร.กม. (8,603.99 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโน พ.ศ. 2554)
 • ทั้งหมด: 15,687,759 คน
 • ความหนาแน่น: 700 คน/ตร.กม. (1,800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6 (เวลามาตรฐานบังกลาเทศ)
รหัส ISO 3166: BD-D
เอชดีไอ (พ.ศ. 2561): 0.641 ปานกลาง
ทีมคริกเกตที่มีชื่อเสียง: ทีมคริกเกตภาคขุลนา ขุลนาไทเกอส์
เว็บไซต์: khulna.gov.bd
ขุลนา (เบงกอล: খুলনা) เป็นภาคที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองในบรรดาภาคทั้งแปดของประเทศบังกลาเทศ มีเนื้อที่ 22,285 ตารางกิโลเมตร (8,604 ตร.ไมล์) และมีประชากร 15,563,000 คนจากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554 เมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของภาคคือขุลนา
ภาคจิตตะกอง

| ภาคจิตตะกอง চট্টগ্রাম বিভাগ |
| --- | --- |
ภาค
ที่ตั้งภาคจิตตะกองในประเทศบังกลาเทศ
พิกัด: 22°55′N 91°30′E﻿ / ﻿22.917°N 91.500°E﻿ / 22.917; 91.500
ประเทศ:  บังกลาเทศ
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2372
เมืองหลัก: จิตตะกอง
การปกครอง
 • ข้าหลวง: มุฮัมมัด อามีนูร์ เราะห์มาน
 • เขตเลือกตั้งรัฐสภา: รัฐสภาแห่งชาติ (58 ที่นั่ง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 34,529.97 ตร.กม. (13,332.10 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2565)
 • ทั้งหมด: 33,202,326 คน
 • ความหนาแน่น: 960 คน/ตร.กม. (2,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6 (เวลามาตรฐานบังกลาเทศ)
รหัส ISO 3166: BD-B
เอชดีไอ (พ.ศ. 2561): 0.611 ปานกลาง
ทีมคริกเกตที่มีชื่อเสียง: ทีมคริกเกตภาคจิตตะกอง จิตตะกองแชลลินเจอส์ จิตตะกองอาบาฮานี
เว็บไซต์: www.chittagongdiv.gov.bd
จิตตะกอง (อังกฤษ: Chittagong) หรือ จัฏฏคราม (เบงกอล: চট্টগ্রাম) เป็นภาคที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาภาคทั้งแปดของประเทศบังกลาเทศ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้สุดของประเทศ มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 33,909.00 ตารางกิโลเมตร (13,092.34 ตารางไมล์) และมีประชากร 33,202,326 คนจากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2565
ภาคจิตตะกองเป็นที่ตั้งของค็อกซิสบาซาร์ ชายหาดทะเลธรรมชาติที่ยาวที่สุดในโลก รวมทั้งเป็นที่ตั้งของเกาะเซนต์มาร์ตินส์ พืดหินปะการังเพียงแห่งเดียวของบังกลาเทศ
ธากา

| ธากา ঢাকা แดกกา (Dacca) |
| --- | --- |
เมืองหลวง
 บนลงล่างและซ้ายไปขวา: มุมมองย่านปาลตัน ชาตียสังสัทภพันในเชเรบังกลานคร, อาซันมันซิลในธากาเก่า, คูร์ซอนฮอลล์ที่มหาวิทยาลัยธากา, ป้อมลาลครห์, ย่านริมทะเลสาบหตีรฌีล
ธากาธากา ในบังกลาเทศ
พิกัด: 23°45′50″N 90°23′20″E﻿ / ﻿23.76389°N 90.38889°E﻿ / 23.76389; 90.38889
ประเทศ:  บังกลาเทศ
ภาค: ธากา
อำเภอ: ธากา
ก่อตั้ง: 1608
ได้รับสถานะเมือง: 1947
การปกครอง
 • ประเภท: นายกเทศมนตรี
 • องค์กร: สำนักงานธากาเหนือ และ สำนักงานธากาใต้
 • นายกเทศมนตรีธากาเหนือ: อัตติกุล อิสลาม
 • นายกเทศมนตรีธากาใต้: ชีค ฟาซเซิล นูร์ ทาโปช
พื้นที่
 • รวมปริมณฑล: 2,161.17 ตร.กม. (834.432 ตร.ไมล์)
ความสูง: 4 เมตร (13.12 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • เมืองหลวง: 8,906,039 คน
 • อันดับ: อันดับ 1
 • ความหนาแน่น: 46,997 คน/ตร.กม. (121,720 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 21,006,000 คน
เดมะนิม: ธาไกติ, ธาไกยา
เขตเวลา: UTC+6 (BST)
รหัสไปรษณีย์: 1000, 1100, 12xx, 13xx
HDI (2019): 0.711 สูง
เว็บไซต์: Dhaka North City Corporation   Dhaka South City Corporation
ธากา (เบงกอล: ঢাকা; อังกฤษ: Dhaka) เดิมเขียนว่า แดกกา (อังกฤษ: Dacca) เป็นเมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ มีประชากร 13,900,027 คน (พ.ศ. 2546) ตั้งอยู่บนแม่น้ำพุฬิคงคาซึ่งเป็นร่องน้ำที่แยกจากแม่น้ำธเลศวรีในใจกลางพื้นที่ปลูกปอกระเจาที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นศูนย์กลางทางอุตสาหกรรม การค้า และการปกครองของบังกลาเทศ เป็นเมืองค้าปอกระเจา ข้าวสาร เมล็ดพืชให้น้ำมัน น้ำตาล และชา อุตสาหกรรมในเมืองรวมถึงสิ่งทอ และผลิตภัณฑ์จากปอกระเจา นอกจากนี้ ธากายังขึ้นชื่อเรื่องงานหัตถกรรมด้วย
ภูมิศาสตร์

ธากามีพิกัดภูมิศาสตร์อยู่ที่ 23°42' เหนือ 90°22'30" ตะวันออก (23.7, 90.375)