ภาษามลายู

บทความนี้เกี่ยวกับภาษาที่เป็นพื้นฐานของภาษามาตรฐานในอินโดนีเซียและมาเลเซีย สำหรับภาษาย่อยและวิธภาษาท้องถิ่นของภาษามลายู ดูที่ กลุ่มภาษามาเลย์อิก
ระวังสับสนกับ ภาษามลายูมาเลเซีย
| ภาษามลายู |
| --- | --- |
  ภาษามลายูมาเลเซีย  ภาษาอินโดนีเซีย 
Bahasa Melayu بهاس ملايو ꤷꥁꤼ ꤸꥍꤾꤿꥈ
ออกเสียง: [ba.ha.sa mə.la.ju]
ประเทศที่มีการพูด: ติมอร์-เลสเต, บรูไน, มาเลเซีย, สิงคโปร์, อินโดนีเซีย, ไทย, เกาะคริสต์มาส, หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)
ชาติพันธุ์:   มลายู  อินโดนีเซีย 
จำนวนผู้พูด: ภาษาแม่ – 77 ล้านคน  (2550) ทั้งหมด (ภาษาแม่และภาษาที่สอง): 200–250 ล้านคน (2552)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียมาลาโย-ซุมบาวัน (?)มาเลย์อิกมาลายันภาษามลายู
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษามลายูเก่า ภาษามลายูเก่าภาษามลายูคลาสสิกภาษามลายูก่อนสมัยใหม่ภาษามลายู 
รูปแบบมาตรฐาน: ภาษามลายูมาเลเซีย ภาษาอินโดนีเซีย    
ระบบการเขียน: อักษรละติน (อักษรรูมี) อักษรอาหรับ (อักษรยาวี)  อักษรไทย (ในไทย)  อักษรเรอจัง อักษรเบรลล์มลายู  ในอดีตใช้อักษรปัลลวะ, อักษรกาวี, อักษรเร็นจง
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:    บรูไน   มาเลเซีย   สิงคโปร์   อินโดนีเซีย (ในฐานะภาษาอินโดนีเซีย)   อาเซียน 
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  สหประชาชาติ (ใช้ภาษาอินโดนีเซียในภารกิจรักษาสันติภาพสหประชาชาติ)  ติมอร์-เลสเต (ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาทำงานและภาษาทางการค้ากับประเทศอินโดนีเซีย)  ไทย (ในฐานะภาษามลายูปัตตานี)  ฟิลิปปินส์ (ในฐานะภาษาทางการค้ากับมาเลเซียและในบังซาโมโรกับบาลาบัก)  อินโดนีเซีย (ภาษามลายูถิ่นมีฐานะเป็นภาษาประจำภูมิภาคในสุมาตราและกาลีมันตัน นอกเหนือจากภาษาอินโดนีเซียที่ใช้เป็นภาษามาตรฐานแห่งชาติ)  เกาะคริสต์มาส  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) (ในฐานะภาษามลายูโคโคส)
ผู้วางระเบียบ: สำนักภาษาและวรรณกรรมบรูไน (ในบรูไน); สถาบันภาษาและวรรณกรรม (ในมาเลเซีย); สภาภาษามลายูสิงคโปร์ (ในสิงคโปร์); สำนักงานพัฒนาและส่งเสริมภาษา (ในอินโดนีเซีย); สภาภาษาบรูไน–อินโดนีเซีย–มาเลเซีย (ความร่วมมือสามฝ่าย)
รหัสภาษา
ISO 639-1: ms
ISO 639-2: may (B) msa (T)
ISO 639-3: msa – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: coa – ภาษามลายูโคโคส ind – ภาษาอินโดนีเซีย jax – ภาษามลายูจัมบี kvr – ภาษาเกอรินจี kxd – ภาษามลายูบรูไน max – ภาษามลายูโมลุกกะเหนือ meo – ภาษามลายูเกอดะฮ์ mfa – ภาษามลายูปัตตานี min – ภาษามีนังกาเบา mui – ภาษามูซี xmm – ภาษามลายูมานาโด zlm – ภาษามลายู (ภาษาปาก) zmi – ภาษามลายูเนอเกอรีเซิมบีลัน zsm – ภาษามลายูมาเลเซีย
Linguasphere: 31-MFA-a
ประเทศที่มีผู้พูดภาษามลายู   ภาษาทางการ   ภาษาชนกลุ่มน้อยที่ได้รับการยอมรับหรือภาษาทางการค้า
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษามลายู (มลายู: bahasa Melayu, ยาวี: بهاس ملايو, เรอจัง: ꤷꥁꤼ ꤸꥍꤾꤿꥈ) เป็นภาษาหลักภาษาหนึ่งในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน มีสถานะเป็นภาษาราชการในประเทศบรูไน ประเทศมาเลเซีย ประเทศสิงคโปร์ และประเทศอินโดนีเซีย และใช้สื่อสารกันอย่างไม่เป็นทางการในประเทศติมอร์-เลสเตและบางส่วนของประเทศไทย ภาษานี้มีผู้พูด 290 ล้านคน (ประมาณ 260 ล้านคนในอินโดนีเซียเพียงประเทศเดียวซึ่งมีมาตรฐานเป็นของตนเองที่เรียกว่า "ภาษาอินโดนีเซีย") โดยเป็นภาษาแม่ของผู้คนตลอดสองฟากช่องแคบมะละกา ซึ่งได้แก่ ชายฝั่งคาบสมุทรมลายูของมาเลเซียและชายฝั่งตะวันออกของเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย และได้รับการยอมรับเป็นภาษาแม่ในชายฝั่งตะวันตกของซาราวักและกาลีมันตันตะวันตกในเกาะบอร์เนียว นอกจากนี้ยังใช้เป็นภาษาการค้าในภาคใต้ของฟิลิปปินส์ ซึ่งได้แก่ ตอนใต้ของคาบสมุทรซัมบวงกา, กลุ่มเกาะซูลู และเมืองบาตาราซาและบาลาบัก (ซึ่งมีชาวมุสลิมอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่) ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะปาลาวัน
ในฐานะที่เป็นภาษาประจำชาติ (Bahasa Kebangsaan หรือ Bahasa Nasional) ของรัฐเอกราชหลายรัฐ ภาษามลายูมาตรฐานมีชื่อทางการแตกต่างกันไป ในบรูไนและสิงคโปร์เรียกว่า "ภาษามลายู" (Bahasa Melayu) ในมาเลเซียเรียกว่า "ภาษามลายู" (Bahasa Melayu) หรือ "ภาษามลายูมาเลเซีย" (Bahasa Melayu Malaysia) และในอินโดนีเซียเรียกว่า "ภาษาอินโดนีเซีย" (Bahasa Indonesia) อย่างไรก็ตาม ในหลายพื้นที่ทางตอนกลางและตอนใต้ของเกาะสุมาตราที่ซึ่งภาษามลายูเป็นภาษาพื้นเมือง ชาวอินโดนีเซียจะเรียกภาษานี้ว่า "ภาษามลายู" และมองว่าเป็นภาษาหนึ่งในบรรดาภาษาประจำภูมิภาคของตน
ภาษามลายูมาตรฐาน (หรือที่เรียกว่าภาษามลายูราชสำนัก) เคยเป็นวิธภาษามาตรฐานในวรรณกรรมของรัฐสุลต่านมะละกาและยะโฮร์สมัยก่อนอาณานิคม ดังนั้น บางครั้งจึงเรียกว่าภาษานี้ว่าภาษามลายูมะละกา, ภาษามลายูยะโฮร์ หรือภาษามลายูรีเยา (หรือชื่ออื่น ๆ ที่ใช้ชื่อเหล่านี้ประกอบกัน) เพื่อแยกให้แตกต่างกับภาษาอื่น ๆ อีกหลายภาษาในกลุ่มภาษามลายู จากข้อมูลของเอ็ทนอล็อก (Ethnologue) วิธภาษามลายูต่าง ๆ ซึ่งในปัจจุบันมีรายชื่อเป็นภาษาแยกต่างหาก (รวมถึงวิธภาษาโอรังอัซลีในมาเลเซียตะวันตก) มีความสัมพันธ์ใกล้เคียงกับภาษามลายูมาตรฐานมากจนอาจพิสูจน์ได้ว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาเดียวกัน นอกจากนี้ ยังมีภาษามลายูการค้าและภาษาครีโอล (creole) จากภาษามลายูอีกจำนวนมากซึ่งมีพื้นฐานจากภาษากลางที่พัฒนามาจากภาษามลายูตามแบบแผนดั้งเดิม เช่นเดียวกับภาษามลายูมากัซซาร์ซึ่งปรากฏว่าเป็นภาษาผสม