stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เตงเหยียง
ประวัติ

เตงเหยียงสืบเชื้อสายจากเตงอู (鄧禹 เติ้ง ยฺหวี่) ผู้เป็นขุนนางในช่วงต้นยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เตงเหยียงเป็นชาวอำเภอซินเอี๋ย (新野縣 ซินเย่เซี่ยน) เมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอซินเย่ มณฑลเหอหนาน
เตงเหยียงมีชื่อเสียงตั้งแต่วัยเยาว์ในลกเอี๋ยง ซึ่งเป็นนครหลวงของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อเสียงของเตงเหยียงทำให้เตงเหยียงทัดเทียมกับคนรุ่นเดียวกันอย่างแฮเฮาเหียน จูกัดเอี๋ยน และเตียนติ๋ว เตงเหยียงดำรงตำแหน่งขุนนางสำนักราชเลขาธิการ (尚書郎 ช่างชูหลาง), ขุนนางสำนักราชวัง (中書郎 จงชูหลาง) และนายอำเภอ (令 ลิ่ง) ของลกเอี๋ยง ในรัชสมัยของโจยอย (ครองราชย์ ค.ศ. 226–239) จักรพรรดิลำดับที่ 2 ของวุยก๊ก แต่ภายหลังเตงเหยียงถูกปลดออกจากตำแหน่งเพราะปฏิบัติหน้าที่อย่างผักชีโรยหน้าและมุ่งแต่แสวงชื่อเสียง
ในปี ค.ศ. 239 ภายหลังการสวรรคตของจักรพรรดิโจยอย โจฮองได้สืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิพระองค์ใหม่ แต่เวลานั้นโจฮองยังทรงพระเยาว์ โจซองและสุมาอี้จึงบริหารราชการในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ โจซองใช้กลวิธีทางการเมืองลิดลอนอำนาจของสุมาอี้แล้วตัวโจซองจึงได้กุมอำนาจแต่เพียงผู้เดียวในราชสำนักวุยก๊ก ฝ่ายสุมาอี้อ้างว่าป่วยและอยู่กับบ้าน ในช่วงเวลานี้ โจซองแต่งตั้งให้เตงเหยียงเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองเองฉวน (潁川郡 อิ่งชฺวานจฺวิ้น) ภายหลังให้มีตำแหน่งหัวหน้าเลขานุการ (長史 จ๋างฉื่อ) ภายใต้โจซอง ต่อมาเตงเหยียงในฐานะคนสนิทคนหนึ่งของโจซองได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง) และราชเลขาธิการ (尚書 ช่างชู)
ในช่วงที่เตงเหยียงดำรงตำแหน่ง ได้มีส่วนร่วมในการทุจริตและเล่นพรรคเล่นพวก ตัวอย่างเช่น ครั้งหนึ่งเตงเหยียงแต่งตั้งตำแหน่งขุนนางให้จาง อ้าย (臧艾) เพื่อตอบแทนที่จาง อ้ายมอบอนุภรรยาคนหนึ่งของบิดาให้เป็นอนุภรรยาของเตงเหยียง เวลานั้นมีคำกล่าวในลกเอี๋ยงที่ล้อเลียนเตงเหยียงว่า "เติ้ง เสฺวียนเม่ามอบตำแหน่งตอบแทนเรื่องผู้หญิง" ด้วยสถานะและความเกี่ยวข้องของเตงเหยียงที่มีต่อโจซอง ทำให้เตงเหยียงพร้อมด้วยเตงปิดและโฮอั๋นถูกเรียกว่าเป็น "สามสุนัข" ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ที่โจซองกุมอำนาจในราชสำนัก ขุนนางชาวเมืองลำหยงชื่อกุย ท่าย (圭泰) กระทำการทำให้โจซองและผู้ติดตามรู้สึกไม่พอใจ เตงเหยียงต้องการลงโทษกุย ท่ายอย่างรุนแรง  ซือหม่า ฉี (司馬岐) บุตรชายของซือหม่า จือ (司馬芝) ตำหนิเตงเหยียงที่ใช้อำนาจเพื่อแก้แค้น เตงเหยียงรู้สึกอับอายและโมโห แต่ก็ยอมต่อคำของซือหม่า ฉี
ในปี ค.ศ. 244 เตงเหยียงและหลีซินแนะนำโจซองให้ยกทัพเข้ารบกับจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊กเพื่อเพิ่มชื่อเสียงและอำนาจของตัวโจซองในวุยก๊ก แต่ในที่สุดโจซองก็พ่ายแพ้ต่อทัพจ๊กก๊กในยุทธการที่ซิงชื่อ เกียรติภูมิของโจซองก็ด้อยลงด้วยเหตุที่ทัพวุยก๊กได้รับความเสียหายอย่างหนักในการรบ
ในปี ค.ศ. 249 ระหว่างที่โจซองตามเสด็จจักรพรรดิโจฮองไปยังสุสานโกเบงเหลง สุมาอี้ฉวยโอกาสนี้ก่อรัฐประหารในลกเอี๋ยงและยึดครองกำลังทหารในนครหลวง โจซองยอมจำนนต่อสุมาอี้หลังสุมาอี้ให้คำมั่นว่าตัวโจซองและครอบครัวจะไม่ถูกทำร้ายหากโจซองยอมมอบอำนาจในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ภายหลังสุมาอี้ผิดคำมั่นโดยให้จับกุมโจซองและพรรคพวก (รวมถึงเตงเหยียง) ในข้อหากบฏและประหารชีวิตทั้งหมดพร้อมกับครอบครัว ไม่กี่วันก่อนหน้านั้น ในวันที่ 28 มกราคม หมอดูกวนลอได้พบกับโฮอั๋นตามคำเชิญของโฮอั๋น เตงเหยียงได้อยู่กับโฮอั๋นด้วยขณะพบกับกวนลอ กวนลอได้ทำนายถึงการเสียชีวิตของทั้งโฮอั๋นและเตงเหยียง
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
อุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง
เจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี

| เจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี |
| --- | --- |
 ไลลา

เจ้าหญิงแห่งอิหร่าน
ประสูติ: 27 มีนาคม ค.ศ. 1970  กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน
สิ้นพระชนม์: 10 มิถุนายน ค.ศ. 2001 (31 ปี)  กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร
ราชวงศ์: ราชวงศ์ปาห์ลาวี
พระราชบิดา: พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
พระราชมารดา: จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี
เจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี (เปอร์เซีย:لیلا پهلوی, ประสูติ 27 มีนาคม ค.ศ. 1970 - สิ้นพระชนม์ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2001) พระราชธิดาพระองค์เล็กในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี ชาห์และจักรพรรดินีองค์สุดท้ายแห่งอิหร่าน
พระประวัติ

เจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี พระราชธิดาพระองค์ที่ 4 ในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี เจ้าหญิงไลลามีพระเชษฐา และเชษฐภคินีดังนี้ เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน, เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี และเจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 2 นอกจากนี้พระองค์ยังมีพระเชษฐภคินีต่างพระมารดาคือ เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี
เสด็จลี้ภัย

เมื่อเจ้าหญิงมีพระชนมายุได้ 9 ชันษา ก็ได้เกิดเหตุการณ์ปฏิวัติอิสลาม พระราชวงศ์อิหร่านจึงเสด็จออกนอกประเทศ จนพระราชบิดาของเจ้าหญิง คือ พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ได้ประชวรด้วยโรคมะเร็ง และได้เสด็จสวรรคตที่ประเทศอียิปต์ในปี ค.ศ. 1980 ท่ามกลางความโศกเศร้าเสียใจของบรรดาพระราชวงศ์ รวมไปถึงเจ้าหญิงเอง ภายหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระราชบิดา พระราชวงศ์อิหร่านจึงได้ประทับ ณ สหรัฐอเมริกาเป็นการถาวร โดยเจ้าหญิงได้ศึกษาที่โรงเรียนในแมนฮัตตัน และทรงศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยบราวน์และทรงสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1992
เจ้าหญิงไลลาไม่เสกสมรส และใช้จ่ายเงินในการเดินทางระหว่างคอนเนตทิคัตกับยุโรปในแต่ละวัน โดยครั้งหนึ่งพระองค์เคยเป็นนางแบบให้กับดีไซเนอร์ วาเลนติโน จาลาวานี (Valentino Garavani) แต่ต่อมาพระองค์ได้ทุกข์ทรมานกับพระอาการไม่อยากอาหาร พระองค์จึงหมดความมั่นใจ และทรงเศร้าอย่างหนัก พระองค์ได้ทำการจ่ายค่ารักษาโรคกับคลินิกทั้งในสหรัฐอเมริกา และในสหราชอาณาจักร พระองค์ได้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายส่วนพระองค์จำนวนมากกับการพักอยู่ในโรงแรมลีโอนาร์ด (Leonard hotel) โดยเสียค่าใช้จ่ายคืนละ £450 แก่ข้าราชบริพารของพระองค์ทุกคน
สิ้นพระชนม์

ในวันอาทิตย์ที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2001 เจ้าหญิงไลลาได้สิ้นพระชนม์ในห้องส่วนพระองค์ในโรงแรมลีโอนาร์ด กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ก่อนที่แพทย์ส่วนพระองค์จะทำการ 1930 BST โดยเจ้าหญิงได้เสวยพระโอสถ quinalbarbitone ซึ่งเป็นยากดประสาทชนิดหนึ่ง เจ้าหญิงได้ไป 5 เวลา ซึ่งหากใช้ยาชนิดนี้มากเกินไปอาจทำให้เสียชีวิตได้ ปกติยาชนิดนี้เป็นยาที่จะถูกใช้เมื่อมีอาการนอนไม่หลับ ยาชนิดนี้เป็นยาเฉพาะที่และมีส่วนผสมมาจากโคเคนจำนวนหนึ่ง โดยพระวรกายของเจ้าหญิงนั้นซูบผอมอันเนื่องมาจากภาวะไม่อยากอาหาร และเมื่อรับประทานอาหารออกมาแล้วอาเจียนออก โดยตามรายงานข่าวโดยได้ข้อมูลมาจากการชันสูตรศพของหน่วยชันสูตรศพเวสต์มินสเตอร์ ว่าเจ้าหญิงได้ขโมยยาชนิดนี้จากเคาน์เตอร์ของหมอขณะที่พระองค์มาตามนัดและนำยาไป 40 เม็ด ซึ่งมากกว่าตามที่แพทย์กำหนดไว้ถึง 2 เท่า
ในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2001 พระศพของเจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี ได้ทำการฝัง ณ สุสานปาส์ซี กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยทำการฝังใกล้กับพระอัยยิกาฝ่ายพระมารดา (ยาย) คือ นางฟาริเดห์ ดีบา (ฆอตไบ) ท่ามกลางความโศกเศร้าเสียใจของบรรดาพระบรมวงศานุวงศ์ โดยมีผู้มาร่วมพิธีได้แก่ อดีตพระราชวงศ์ฝรั่งเศส รวมไปถึงนายเฟเดอริก มิตแตร์รองด์ (Frederic Mitterand) หลานของนายฟรองซัวส์ มิตแตร์รองด์ (Francois Mitterand) อดีตประธานาธิบดีของประเทศฝรั่งเศส ส่วนพระราชวงศ์อิหร่าน ได้แก่ จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี พระมารดา, เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน, เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี และเจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 2 และพระเชษฐภคินีต่างพระมารดาคือ เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี
แหล่งข้อมูลอื่น

Leila's Memorial site by her mother เก็บถาวร 2003-06-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Iranian.com editorial about Pahlavi's death
Guardian article about results of Pahlavi death inquest
เออร์เนสต์ บัทเชอร์

เออร์เนสต์ บัทเชอร์ (7 เมษายน ค.ศ. 1885 – 8 มิถุนายน ค.ศ. 1965) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวอังกฤษ
ผลงาน

Key to Harmony (1935)
The Small Man (1936)
Talking Feet (1937)
The Song of the Road (1937)
Stepping Toes (1938)
Me and My Pal (1939)
Black Eyes (1939)
Pack Up Your Troubles (1940)
Freedom Radio (1941)
Old Mother Riley in Business (1941)
'Pimpernel' Smith (1941)
When We Are Married (1943)
Candles at Nine (1944)
It's in the Bag (1944)
Tawny Pipit (1944)
It Happened One Sunday (1944)
The Years Between (1946)
Easy Money (1948)
My Brother Jonathan (1948)
My Brother's Keeper (1948)
For Them That Trespass (1949)
Diamond City (1949)
Meet Simon Cherry (1949)
Night and the City (1950)
No Trace (1950)
Blackout (1950)
Highly Dangerous (1950)
The Happy Family (1952)
Time Bomb (1953)
Background (1953)
The Desperate Man (1959)
แหล่งข้อมูลอื่น

เออร์เนสต์ บัทเชอร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เทศบาลตำบลเมืองพาน

| เทศบาลตำบลเมืองพาน |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.เมืองพาน
พิกัด: 19°32′52.1″N 99°44′45.0″E﻿ / ﻿19.547806°N 99.745833°E﻿ / 19.547806; 99.745833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงราย
อำเภอ: พาน
จัดตั้ง:    •  17 กันยายน 2498 (สุขาภิบาลเมืองพาน)   •  25 พฤษภาคม 2542 (ทต.เมืองพาน) 
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: วชิร ดวงแสงทอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2.386 ตร.กม. (0.921 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด: 6,603 คน
 • ความหนาแน่น: 2,767.39 คน/ตร.กม. (7,167.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05570501
ที่อยู่ สำนักงาน: 2222 หมู่ 1 ถนนพหลโยธิน ตำบลเมืองพาน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย 57120
โทรศัพท์: 053-721-471
โทรสาร: 053-721-471
เว็บไซต์: https://www.phan.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลเมืองพาน เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในตำบลเมืองพาน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย อยู่ห่างจากอำเภอเมืองจังหวัดเชียงรายประมาณ 45 กิโลเมตร ห่างจากที่ว่าการอำเภอพานประมาณ 1.4 กิโลเมตร
ประวัติ

เทศบาลตำบลเมืองพาน แรกเริ่มก่อตั้งตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2498 โดยจัดตั้งท้องถิ่นซึ่งเป็นที่ว่าการอำเภอพาน ตำบลเมืองพาน อำเภอพาน ขึ้นเป็น สุขาภิบาลเมืองพาน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 17 กันยายน ปีเดียวกัน โดยครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางส่วนของตำบลเมืองพาน
ชุมชนบริเวณสุขาภิบาลเมืองพานนั้น มีความเจริญอย่างรวดเร็วเป็นอย่างมาก กระทรวงมหาดไทยจึงให้ใช้พระราชกฤษฎีกา ให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 บังคับในเขตสุขาภิบาลเมืองพาน เนื่องจากมีการขยายตัวทั้งในด้านการก่อสร้างอาคารและการผังเมือง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ปีเดียวกัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลทั่วประเทศเป็นเทศบาลตำบล ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 มีผลใช้บังคับ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 สุขาภิบาลเมืองพาน จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบลเมืองพาน นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ซึ่งตามหลักการและเหตุผลการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ ก็เพื่อให้สอดคล้องกับบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 และเป็นการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
ที่ตั้งและอาณาเขต

เทศบาลตำบลเมืองพาน มีลักษณะพื้นที่ยาวขนานไปกับถนนพหลโยธิน ความยาวด้านทิศเหนือจดทิศใต้ 2.80 กิโลเมตร ความยาวด้านทิศตะวันออกจดทิศตะวันตก ยาว 1.25 กิโลเมตร เป็นที่ราบลุ่ม มีลักษณะเป็นแอ่งกระทะ มีลำน้ำแม่ส้านไหลผ่านเข้ามาในเขตเทศบาล ในอดีตเป็นพื้นที่การเกษตรปลูกข้าวและพืชผักผลไม้ แต่ปัจจุบันพื้นที่การเกษตรกรรมได้ลดจำนวนลงเนื่องจากมีถนนพหลโยธินเป็นเส้นทางคมนาคม และขนส่งที่สะดวกทำให้ประชาชนหันมาประกอบอาชีพค้าขายและรับจ้างมากขึ้น
ทิศเหนือ ติดต่อกับ บ้านดอยดอนตัน และบ้านใหม่จอมแว่ ขององค์การบริหารส่วนตำบลเมืองพาน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
ทิศใต้ ติดต่อกับ บ้านป่ากว๋าวเหนือ ขององค์การบริหารส่วนตำบลเมืองพาน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ บ้านเด่น และบ้านทุ่ง ขององค์การบริหารส่วนตำบลเมืองพาน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ บ้านหนองบัว ขององค์การบริหารส่วนตำบลเมืองพาน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
การปกครอง

เทศบาลตำบลเมืองพาน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเมืองพาน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย จัดตั้งตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองส่วนท้องที่ พ.ศ. 2497 ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านเด่น ตำบลเมืองพาน (บางส่วน)
หมู่ที่ 2 บ้านดอยดอนตัน ตำบลเมืองพาน (บางส่วน)
หมู่ที่ 8 บ้านทุ่ง ตำบลเมืองพาน (บางส่วน)
หมู่ที่ 12 บ้านเก่า ตำบลเมืองพาน
หมู่ที่ 16 บ้านฮ่องหลง ตำบลเมืองพาน
หมู่ที่ 17 บ้านป่ากว๋าวใต้ ตำบลเมืองพาน (บางส่วน)
ประชากร

เทศบาลตำบลเมืองพาน มีจำนวนประชากรทั้งหมด 6,603 คน โดยแยกได้ดังนี้
| ชุมชน | ตำบล | หมู่ที่ | ชาย> (คน) | หญิง> (คน) | ประชากร> (คน) พ.ศ. 2562 | ครัวเรือน> (หลัง) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **ทะเบียนบ้านกลาง | เมืองพาน | - | 40 | 42 | 82 | 2 |
| เด่น (บางส่วน) | เมืองพาน | 1 | 1,799 | 2,098 | 3,897 | 2,400 |
| ดอยดอนตัน (บางส่วน) | เมืองพาน | 2 | 28 | 26 | 54 | 17 |
| ทุ่ง (บางส่วน) | เมืองพาน | 8 | 99 | 85 | 184 | 51 |
| เก่า | เมืองพาน | 12 | 723 | 785 | 1,508 | 688 |
| ฮ่องหลง | เมืองพาน | 16 | 364 | 455 | 819 | 307 |
| ป่ากว๋าวใต้ (บางส่วน) | เมืองพาน | 17 | 28 | 31 | 59 | 15 |
| รวม |  | - | 3,081 | 3,522 | 6,603 | 3,480 |
เจ้าหญิงฮานาโกะ พระชายาในเจ้าชายมาซาฮิโตะ

| เจ้าหญิงฮานาโกะ |
| --- | --- |
เจ้าหญิงพระชายา
เจ้าหญิงฮานาโกะเมื่อ พ.ศ. 2555
ประสูติ: 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 (84 ปี) จักรวรรดิญี่ปุ่น
พระภัสดา: เจ้าชายมาซาฮิโตะ ฮิตาจิโนะมิยะ (พ.ศ. 2507–ปัจจุบัน)
ราชวงศ์: ญี่ปุ่น (เสกสมรส)
พระบิดา: โยชิตากะ สึงารุ
พระมารดา: ฮิซาโกะ โมริ
เจ้าหญิงฮานาโกะ พระชายาในเจ้าชายมาซาฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 正仁親王妃華子; โรมาจิ: Masahito Shinnōhi Hanako; 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2483) พระนามเดิม ฮานาโกะ สึงารุ (ญี่ปุ่น: 津軽華子; โรมาจิ: Tsugaru Hanako) เป็นพระชายาในเจ้าชายมาซาฮิโตะ ฮิตาจิโนะมิยะ พระราชอนุชาในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
พระประวัติ > ครอบครัวและการศึกษา

เจ้าหญิงฮานาโกะประสูติเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 เป็นธิดาคนที่สี่ของเคานต์โยชิตากะ สึงารุ กับฮิซาโกะ (สกุลเดิม โมริ) ซึ่งทั้งสองต่างมีพื้นเพมาจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ของญี่ปุ่น
โดยโยชิตากะพระชนก เป็นผู้สืบตระกูลสึงารุคนสุดท้ายและเป็นบุตรบุญธรรมของไดเมียวแคว้นสึงารุ (ปัจจุบันคือเมืองฮิโรซากิ จังหวัดอาโอโมริ) ซึ่งแท้จริงแล้วพระชนกสืบเชื้อสายมาจากตระกูลโอวาริอันเป็นสาขาย่อยของตระกูลโทกูงาวะ และเป็นขุนนางชั้นสูงในยุคฟื้นฟูเมจิ ส่วนฮิซาโกะพระชนนีมาจากตระกูลโมริ ซึ่งตระกูลดังกล่าวเคยมีตำแหน่งเป็นไดเมียวปกครองแคว้นโชชูหรืออดีตจังหวัดนางาโตะ (ปัจจุบันคือจังหวัดยามางูจิ)
ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงมีพระประยูรญาติจำนวนมากทั้งฝ่ายพระชนกและพระชนนี เช่น เจ้าหญิงคิกูโกะ พระชายาในเจ้าชายโนบูฮิโตะเป็นพระญาติชั้นที่สองเมื่อนับจากพระชนก และเป็นญาติชั้นที่สองของทากามาซะ อิเกดะอดีตผู้สืบตระกูลอิเกดะ พระภัสดาของอัตสึโกะ อิเกดะ พระเชษฐภคินี (พี่สะใภ้)
เจ้าหญิงฮานาโกะทรงเข้ารับการศึกษาตั้งแต่ระดับปฐมศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษา ณ โรงเรียนกากูชูอิงอันเป็นโรงเรียนสำหรับลูกหลานชนชั้นเจ้านายและขุนนาง แล้วทรงศึกษาต่อจนสำเร็จการศึกษา ณ วิทยาลัยหญิงกากูชูอิงเมื่อปี พ.ศ. 2504
พระประวัติ > เสกสมรส

เจ้าหญิงฮานาโกะทรงมีปฏิสันถารกับเจ้าชายมาซาฮิโตะมาแต่เมื่อครั้งยังทรงศึกษาอยู่ในโรงเรียนกากูชูอิง สำนักพระราชวังได้ประกาศกำหนดการพระราชพิธีหมั้นเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 โดยมีพระราชพิธีหมั้นเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2507 และพระราชพิธีเสกสมรสเมื่อวันที่ 30 กันยายนปีเดียวกัน การนี้เจ้าชายมาซาฮิโตะได้รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น "ฮิตาจิโนะมิยะ" เป็นมหาสาขาใหม่ของพระราชวงศ์ แต่ทั้งสองพระองค์มิได้มีพระประสูติการพระราชบุตรเลยแม้แต่พระองค์เดียว
ปัจจุบันเจ้าชายมาซาฮิโตะและพระชายาประทับ ณ วังโคมาซาวาโดริ เขตชิบูยะ โตเกียว
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ เจ้าหญิงฮานาโกะ พระชายาฯ |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ธงประจำพระอิสริยยศ
การทูล: ชินโนฮิเด็งกะ
การแทนตน: โบกุ (บุรุษ) / วาตาชิ (สตรี)
การขานรับ: เด็งกะ (殿下)
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

19 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 – 30 กันยายน พ.ศ. 2507 : เลดีฮานาโกะ สึงารุ
30 กันยายน พ.ศ. 2507 – ปัจจุบัน : เจ้าหญิงฮานาโกะ พระชายาฯ
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

- เครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนมงกุฎ ชั้นที่ 1
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าหญิงฮานาโกะ พระชายาฯ
เจ้าชายมาซาฮิโตะและพระชายา — เว็บไซต์สำนักพระราชวังญี่ปุ่น (อังกฤษ)
| ด ค กเจ้าหญิงญี่ปุ่นโดยการเสกสมรส |
| --- | --- | --- |
นับตั้งแต่รัชกาลของจักรพรรดิเมจิเป็นต้นไป
| รุ่นที่ 1 |  ซาดาโกะ คูโจ  |  |
| รุ่นที่ 2 |  เจ้าหญิงนางาโกะแห่งคูนิ†  เซ็ตสึโกะ มัตสึไดระ  คิกูโกะ โทกูงาวะ  ยูริโกะ ทากางิ  |  |
| รุ่นที่ 3 |  มิจิโกะ โชดะ  ฮานาโกะ สึงารุ  โนบูโกะ อาโซ  ฮิซาโกะ ทตโตริ  |  |
| รุ่นที่ 4 |  มาซาโกะ โอวาดะ  คิโกะ คาวาชิมะ  |  |
† เป็นเจ้าหญิงญี่ปุ่นมาแต่แรกประสูติ
เลดคาร์บอเนต

| --- | --- |


ชื่อ
IUPAC name Lead(II) carbonate
ชื่ออื่น Cerussite
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 598-63-0 Y
เคมสไปเดอร์: 11234
ECHA InfoCard: 100.009.041 
EC Number: 209-943-4
ผับเคม CID: 11727
RTECS number: OF9275000
UNII: 43M0P24L2B Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID90883460 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: PbCO3 
มวลโมเลกุล: 267.21 g/mol   
ลักษณะทางกายภาพ: ผงสีขาว
ความหนาแน่น: 6.582 g/cm3
จุดหลอมเหลว: 315 องศาเซลเซียส (599 องศาฟาเรนไฮต์; 588 เคลวิน) (สลายตัว)
ละลายในน้ำ: 0.00011 g/(100 mL) (20 °C)
Solubility product, Ksp: 1.46·10−13
ความสามารถละลายได้: ไม่ละลายในแอลกอฮอล์, แอมโมเนีย ละลายได้ในกรด, แอลคาไลน์
Magnetic susceptibility (χ): −61.2·10−6 cm3/mol
ดัชนีหักเหแสง (nD): 1.804
ความอันตราย
GHS labelling:
Pictograms: 
Signal word: อันตราย
Hazard statements: H302, H332, H360, H373, H410
Precautionary statements: P201, P202, P260, P261, P264, P270, P271, P273, P281, P301+P312, P304+P312, P304+P340, P308+P313, P312, P314, P330, P391, P405, P501
จุดวาบไฟ: ไม่ติดไฟ
เอกสารข้อมูลความปลอดภัย (SDS): External MSDS
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
เลด(II) คาร์บอเนต (lead(II) carbonate) เป็นสารประกอบเคมี ประกอบด้วยไอออนของตะกั่วและคาร์บอเนต มีสูตรทางเคมี PbCO3 เลดคาร์บอเนตมีตะกั่วในสภาวะออกซิเดชัน +2 และสามารถสร้างได้โดยการผสมเลด(II) แอซีเตตกับคาร์บอนไดออกไซด์ ไม่ละลายในน้ำ และเป็นพิษเพราะมีตะกั่วอยู่ข้างใน เลดคาร์บอเนตจะสร้างเลด(II) ออกไซด์เมื่อเพิ่มความร้อน
อ่าวประจวบ

| อ่าวประจวบ |
| --- | --- |

อ่าวประจวบที่ตั้งในประเทศไทย
พิกัด: 11°48′50″N 99°48′50″E﻿ / ﻿11.81389°N 99.81389°E﻿ / 11.81389; 99.81389
ชนิด: อ่าวทะเล
แหล่งน้ำไหลออก: อ่าวไทย
ประเทศในลุ่มน้ำ: ประเทศไทย
อ่าวประจวบ เป็นอ่าวทางตะวันตกของอ่าวไทย ตั้งอยู่ในเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ อ่าวประจวบเป็นหนึ่งในสามของอ่าวทั้งหมดในอำเภอเมืองจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเมืองสามอ่าว ดังนี้ อ่าวมะนาว อ่าวประจวบ และอ่าวน้อย ทิศเหนือของอ่าวประจวบติดกับเขาตาม่องล่ายซึ่งเชื่อมกับอ่าวน้อย ส่วนที่ใต้ติดกับเขาล้อมหมวกและอ่าวมะนาวซึ่งเป็นที่ตั้งกองบิน 53
บริเวณกลางอ่าวประจวบมีภูเขาตั้งตระหง่านเป็นสัญลักษณ์ของอ่าวประจวบอยู่นั่นก็คือเขาช่องกระจกที่ทุกคนรู้จักกันดีเพราะมีฝูงลิงและวัดอยู่บนเขา
ในอ่าวประจวบก็แบ่งเป็น 2 ฝั่งโดยแบ่งครึ่งด้วยเขาช่องกระจก ซึ่งท่างเหนือจะเริ่มจากปากคลองบางนางรมอยู่บริเวณเชิงเขาช่องกระจก มีหาดทรายขาวยาวต่อเนื่องไปทางเหนืออีก 4 กม. จนถึงบ้านม่องล่ายเชิงเขาตาม่องล่าย ชายหาดใกล้ปากคลองมีทั้งที่กินและที่พักตั้งอยู่หลายแห่ง ถัดจากย่านที่พักปากคลองบางนางรมเป็นที่ตั้งของหน่วยงานราชการเป็นระยะ บริเวณชายหาดบรรยากาศเงียบสงบ ร่มรื่น เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการพักผ่อน
ภูมิศาสตร์

อ่าวประจวบตั้งอยู่ทางเหนือของอ่าวมะนาว โดยเปิดกล้างถึงทางตะวันออกและมีหินโผล่ที่เป็นหินปูนก่อให้เกิดคาบสมุทรทางเหนือตั้งแต่เขาตาม่องล่ายถึงเขาล้อมหมวกทางใต้ บริเวณอ่าวมีเกาะ 4 แห่ง โดยทางใต้สุดปากอ่าวมีเกาะหลัก, เกาะลา และเกาะร่ม กับเกาะแรตที่มีขนาดใหญ่กว่าตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว ประจวบคีรีขันธ์ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
แม่แบบ:Commonscat inline
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน

| เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน |
| --- | --- |

ประสูติ: 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 คุ้มเจ้าหลวงลำพูน
พิราลัย: 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 (88 ปี)
ชายา: ท่านหญิงจิตรจง ณ ลำภูน
พระบุตร: 5 ท่าน
ราชวงศ์: ทิพย์จักร
ราชสกุล: ณ ลำพูน
พระบิดา: เจ้าจักรคำขจรศักดิ์
พระมารดา: แม่เจ้าขานแก้ว จักรคำขจรศักดิ์
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน (1 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 - 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538) เป็นเจ้านายฝ่ายเหนือ โอรสองค์ใหญ่ในเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เจ้าผู้ครองนครลำพูนองค์สุดท้าย กับแม่เจ้าขานแก้ว จักรคำขจรศักดิ์
เจ้าพงศ์ธาดา เป็นพุทธบริษัท ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาตลอด และสอนให้บุตรทุกคนประพฤติดี ปฏิบัติชอบ เมื่อครั้งไปรับราชการที่จังหวัดนครปฐม
เจ้าพงศ์ธาดา มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 4 ท่าน คือ เจ้าลำเจียก ณ ลำพูน เจ้าวรรณรา ณ ลำพูน เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน และเจ้ารัทธาธร ณ ลำพูน และมีน้องต่างมารดา จำนวน 4 คน คือ เจ้าประกายคำ ณ ลำพูน เจ้าสุริยา ณ ลำพูน เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน และเจ้าพัฒนา ณ ลำพูน
การศึกษา

เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน เข้าศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวงเชียงใหม่ และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (รุ่น 91) ซึ่งต่อมาเจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ได้ร่วมในการจัดทำเพลงโรงเรียนสวนกุหลาบ ร่วมกับศิษย์เก่าสวนกุหลาบ อาทิ กิตติคุณ เชียรสงค์ กีรติ พรหมสาขา ณ สกลนคร ฯลฯ นอกจากนั้นแล้วเจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ยังเคยได้เข้ารับการศึกษาเนติบัณฑิตที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ ในระหว่างปี พ.ศ. 2463 - 2474
การทำงาน

เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน รับราชการเป็นข้าราชการฝ่ายอัยการ เคยดำรงตำแหน่งอัยการจังหวัดพิจิตร จังหวัดอุบลราชธานี  จังหวัดนครปฐม (ในระหว่างปี พ.ศ. 2485 - พ.ศ. 2487) และจังหวัดสงขลา
ชีวิตครอบครัว

เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน สมรสกับท่านหญิงจิตรจง ณ ลำพูน (ราชสกุลเดิม : จักรพันธุ์) พระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุพงษ์จักรพรรดิ์  มีบุตร 2 คน และ ธิดา 3 คน
พลอากาศตรี เจ้าวัฒนัน ณ ลำพูน (ผู้สืบสายราชสกุล) สมรสกับ คุณเยาวภา ณ ลำพูน มีบุตรธิดา 2 คน
เจ้าญาดา ณ ลำพูน
เจ้าธนพงศ์ ณ ลำพูน
เจ้าวันทนีย์ (ณ ลำพูน) ผูกพันธ์ สมรสกับ คุณปรีดา ผูกพันธ์ มีบุตรธิดา 3 คน
คุณกิติวัฒน์ ผูกผันธ์
คุณกัตวุฒิ ผูกผันธ์
คุณปิยดา ผูกพันธ์
เจ้ากีรณา (ณ ลำพูน) บุญพิทักษ์ สมรมกับ คุณสนิท บุญพิทักษ์ มีธิดา 1 คน
คุณลลิตา บุญพิทักษ์
เจ้าสารินี (ณ ลำพูน) กลิ่นนาค คุณธาดา กลิ่นนาค มีบุตรธิดา 2 คน
คุณสินีนุช กลิ่นนาค
คุณณัฐวุฒิ กลิ่นนาค
พันเอกพิเศษ เจ้าวีรพงศ์ ณ ลำพูน สมรสกับ คุณเจษสุดา ณ ลำพูน มีบุตร 1 คน
เจ้าพิทักษ์พงศ์ ณ ลำพูน
สืบสกุลเจ้าผู้ครองนครลำภูน

เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ได้เข้าร่วมในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2493 เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 ในฐานะผู้สืบสกุลเจ้าผู้ครองนครลำภูน (เจ้าประเทศราช)
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำภูน ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินในการพระราชทานเพลิงศพ เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำภูน ในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ณ สุสานบ้านหลวย อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2501 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2499 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2495 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
เทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล

เทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล เกิดเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2450  เป็นบุตรคนใหญ่ของจางวางทั่ว พาทยโกศลและนางปลั่ง นามเดิมว่านก ต่อมาเมื่ออายุ 10 ปี สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต หรือทูลกระหม่อมบริพัตรฯประทานนามให้ว่า "เทวาประสิทธิ์" ตามชื่อเพลงเพลงหนึ่ง เทวาประสิทธิ์ได้สมรสกับนางสาวยุพา โอชกะ เมื่อ พ.ศ. 2474 มีบุตรชายเพียงคนเดียวคือนายอุทัย พาทยโกศล
เทวาประสิทธิ์ได้หัดเรียนดนตรีไทยจากหลวงกัลยาณมิตตาวาส (ทับ พาทยโกศล) ผู้เป็นปู่และจากจางวางทั่วผู้บิดานับตั้งแต่ขั้นพื้นฐาน จนกระทั่งท่านสามารถบรรเลงเครื่องปี่พาทย์ได้ดีตั้งแต่อายุ ได้ 8 ปี จากนั้นท่านได้ไปเรียนดนตรีกับ ทูลกระหม่อมบริพัตรฯ ตั้งแต่ยังเด็ก ได้ไปเรียนเป่าปี่ในกับพระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) จนกระทั่งเชี่ยวชาญในการเป่าปี่
ในปี พ.ศ. 2466 เทวาประสิทธิ์ขณะที่มีอายุ 15 ปี ได้เข้าร่วมประชันวงปี่พาทย์ที่วังบางขุนพรหม และเดี่ยวปี่ได้รางวัลชนะเลิศ ส่วนในทางซอสามสายนั้นท่านได้รับประทานซอคู่พระหัตถ์ซึ่งเสียงดีมากมาคันหนึ่ง เรียกกันว่า ซอทวนนาค และยังได้เรียนกับพระยาอมาตยพงศ์ธรรมพิศาล (ประสงค์ อมาตยกุล) เมื่ออายุได้ 20 ปี ได้เข้ารับราชการทหาร อยู่ในกองแตรวงมหาดเล็กรักษาพระองค์ ทำหน้าที่เขียนโน้ตสากล หลังจากนั้นเป็นนักดนตรีอยู่กับวงพิณพาทย์วังบางขุนพรหมของทูลกระหม่อมบริพัตรฯ และวงพิณพาทย์ของจางวางทั่ว ท่านได้ควบคุมวงปี่พาทย์ต่อจากบิดาของท่าน ซึ่งรู้จักกันในนามว่า วงพาทยโกศล หรือวงฝั่งขะโน้น
เทวาประสิทธิ์ ได้ถ่ายทอดวิชาดนตรีให้สถาบันการศึกษาหลายแห่ง เช่น โรงเรียนการช่างสตรีโชติเวช โรงเรียนสตรีมหาพฤฒาราม โรงเรียนสตรีวิทยา โรงเรียนศึกษานารี คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล วิทยาลัยครูบ้านสมเด็จ วิทยาลัยเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ท่านเคยช่วยราชการในด้านการบรรยายพิเศษ และปรับวงดนตรีให้แก่กองทัพบกและกรมตำรวจ นอกจากนั้น ท่านได้เคยถวายสอนซอสามสายแด่ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าอุบลรัตนราชกัญญาฯ ได้ถวายสอนซอด้วงและซออู้แด่ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งพระอิสริยศักดิ์เป็นสมเด็จพระเจ้าลูกเธอและแด่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ฯ
ผลงาน

เพลงที่เทวาประสิทธิ์แต่งไว้มีไม่มากนัก เช่น
เพลงมหาจุฬาลงกรณ์ ทำเป็นทางโหมโรงและทางธรรมดา
โหมโรงเพลงอาทิตย์อุทัย
เพลงเต่าเห่
เพลงนาคบริพัตรเถา
เพลงช้างประสานงาเถา
เพลงมุล่งเถา
เพลงนั่งช้างชั้นเดียว
เพลงขึ้นพลับพลา
เพลงเทวาประสิทธิ์เถา
ท่านถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2516
เทิร์ด -เลิฟพาราไดซ์-

เทิร์ด -เลิฟพาราไดซ์- (ญี่ปุ่น: 3rd －Loveパラダイス－) เป็นอัลบั้มชุดที่ 3 ของมอร์นิงมูซูเมะ วางจำหน่ายวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2543
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Ohayō" | 2:02 |
| 2. | "Love Machine" | 5:01 |
| 3. | "Aisha Loan de" | 4:47 |
| 4. | "Kuchizuke no Sono Ato" | 4:54 |
| 5. | "Koi no Dance Site" | 4:29 |
| 6. | "Lunchtime (Rebanira Itame)" | 3:32 |
| 7. | "Dance Suru no da!" | 4:50 |
| 8. | "Omoide" | 4:39 |
| 9. | "Harajuku 6:00 Shūgō" | 4:23 |
| 10. | "Why" | 4:51 |
| 11. | "...Suki da yo!" | 5:34 |
| 12. | "Oyasumi" | 1:56 |
สมาชิก

รุ่นที่ 1
ยูโกะ นากาซาวะ
อายะ อิชิงูโระ (ไม่มีชื่อในเครดิตอัลบั้ม)
คาโอริ อีดะ
นัตสึมิ อาเบะ
รุ่นที่ 2
เค ยาซูดะ
มาริ ยางูจิ
ซายากะ อิจิอิ
รุ่นที่ 3
มากิ โกโต