stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระมหากัสสปะ
ประวัติ > บรรลุอรหัตผล

หลังจากบวชได้ครบ 7 วัน เข้าวันที่ 8 พระมหากัสสปะก็พบพระพุทธเจ้าขณะประทับที่พหุปุตตเจดีย์ พระองค์ประทานโอวาทแก่ท่าน 3 ข้อ คือ
มีหิริและโอตตัปปะอย่างแรงกล้าในภิกษุทั้งหลายผู้เป็นเถระ ผู้เป็นนวกะ และผู้เป็นมัชฌิมะ
ฟังธรรมอย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งประกอบด้วยกุศล จักกระทำธรรมนั้นทั้งหมดให้เป็นประโยชน์ มนสิการถึงธรรมนั้นทั้งหมด จักประมวลจิตมาทั้งหมด เงี่ยโสตสดับธรรม
ไม่ละกายคตาสติที่ประกอบด้วยความยินดี
พระมหากัสสปะฟังแล้วก็ได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ จากนั้นท่านนำผ้าสังฆาฏิของตนปูถวายพระพุทธเจ้าให้ทรงประทับนั่ง พระพุทธเจ้าจึงประทานผ้าป่านบังสุกุลให้ท่านใช้แทน ขณะนั้นแผ่นดินก็ไหวขึ้นเพราะไม่เคยมีมาก่อนที่พระพุทธเจ้าจะประทานจีวรที่ทรงใช้แล้วแก่พระสาวก พระมหากัสสปะประทับใจมากด้วยระลึกว่าท่านเป็น "บุตรของพระผู้มีพระภาค เป็นผู้เกิดแต่อก เกิดแต่พระโอษฐ์ เกิดแต่พระธรรม อันพระธรรมเนรมิตแล้ว เป็นธรรมทายาท ได้รับผ้าป่านบังสุกุลที่ใช้สอยแล้ว"
ปฐมสังคายนา

พระมหากัสสปเถระได้ทราบข่าวการปรินิพพานของพระพุทธเจ้า เมื่อพระองค์ปรินิพพานแล้วได้ 7 วัน ขณะที่ท่านกำลังเดินทางอยู่ ณ เมืองปาวาพร้อมด้วยหมู่ศิษย์จำนวนมาก เมื่อได้ทราบข่าวนั้น เหล่าศิษย์ของพระมหากัสสปะซึ่งยังเป็นปุถุชนอยู่ ได้ร้องไห้คร่ำครวญกัน ณ ที่นั้น จึงมีพระภิกษุผู้บวชเมื่อแก่รูปหนึ่ง ชื่อว่าสุภัททะ ได้กล่าวขึ้นว่า "พอทีเถิด พวกท่านอย่าโศกเศร้า อย่าคร่ำครวญเลย พวกเรารอดพ้นดีแล้วจากพระมหาสมณะรูปนั้นที่คอยจ้ำจี้จ้ำไชพวกเราอยู่ว่า ‘สิ่งนี้ควรแก่พวกเธอ สิ่งนี้ไม่ควรแก่พวกเธอ’ บัดนี้ พวกเราปรารถนาสิ่งใด ก็จักทำสิ่งนั้น ไม่ปรารถนาสิ่งใด ก็จักไม่ทำสิ่งนั้น" พระมหากัสสปะได้ฟังเช่นนั้นก็ดำริขึ้นว่าพระพุทธเจ้าปรินิพพานเพียง 7 วัน ก็มีผู้คิดที่จะทำให้เกิดความแปรปรวน หรือประพฤติปฏิบัติให้วิปริตไปจากพระธรรมวินัยเช่นนี้ จึงควรจะทำสังคายนาและจะชักชวนพระอรหันต์เถระทั้งหลาย ซึ่งล้วนทันเห็นพระพุทธเจ้า ได้ฟังคำสอนของพระองค์มาโดยตรง เป็นผู้รู้คำสอนของพระพุทธเจ้า และได้อยู่ในหมู่สาวกที่เคยสนทนาตรวจสอบกันอยู่เสมอ รู้ว่าสิ่งใดที่เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้า ให้มาประชุมกัน เพื่อช่วยกันแสดง ถ่ายทอด รวบรวม ประมวลคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า แล้วตกลงวางมติไว้ ใช้เวลา 7 เดือน พระเจ้าอชาตศัตรู เป็นผู้อุปถัมภ์
การสังคายนาครั้งที่หนึ่งในศาสนาพุทธจึงได้จัดขึ้นที่ถ้ำสัตบรรณคูหา กรุงราชคฤห์ ตามคำปรารภของพระมหากัสสปะเถระ โดยมีพระเจ้าอชาตศัตรูเป็นองค์อุปถัมภ์ ใช้เวลาในการสังคายนารวบรวมพระธรรมวินัยอยู่ 7 เดือนจึงแล้วเสร็จ โดยในครั้งนั้น พระมหากัสสปะเถระเป็นประธานทำสังคายนา พระอานนท์เป็นองค์วิสัชชนาแสดงพระธรรม พระอุบาลีเป็นองค์วิสัชชนาพระวินัยปิฎก การสังคายนาครั้งนั้นนับเป็นต้นกำเนิดของพระไตรปิฎกภาษาบาลีที่ใช้ในนิกายเถรวาทในปัจจุบัน
จิตรกรรมภาพพระมหากัสสปะ ในถ้ำคีซิล (อายุราวศตวรรษที่ 6)
ถ้ำสัตบรรณคูหา สถานที่ทำสังคายนาครั้งแรก
พระเจ้าโคจงแห่งโครยอ

พระเจ้าโคจงแห่งโครยอ (เกาหลี: 고종; ฮันจา: 高宗; อาร์อาร์: Gojong; เอ็มอาร์: Kojong ค.ศ. 1192 - ค.ศ. 1259) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 23 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ.1213-1259)
พระเจ้าโคจงประสูติในรัชกาลของพระเจ้ามยองจง เป็นพระโอรสขององค์ชายรัชทายาทและพระชายาตระกูลยู ในค.ศ. 1197 พระเจ้ามยองจงทรงถูกชเวชุงฮอนปลดจากราชสมบัติ และเนรเทศพระราชวงศ์ไปเกาะคังฮวา จนในค.ศ. 1211 ชเวชุงฮอนได้นำอดีตองค์ชายรัชทายาทกลับขึ้นมาเป็นพระเจ้าคังจง พระราชวงศ์จึงได้นิวัติพระราชวัง พระเจ้าคังจงอยู๋ในราชสมบัติได้สองปีก็สวรรคต พระโอรสจึงขึ้นครองราชย์ต่อเป็นพระเจ้าโคจง
พระเจ้าโคจงนั้นเช่นเดียวกับพระบิดาและพระอัยกี คือทรงเป็นเพียงกษัตริย์หุ่นเชิดสำหรับผู้นำเผด็จการทหารชเวชุงฮอน เมื่อชเวชุงฮอนเสียชีวิตในค.ศ. 1219 บุตรชายชเวอู (최우, 崔瑀) ก็ก้าวขึ้นมามีอำนาจต่อจากบิดา
การรุกรานโดยมองโกล

ต้นศตวรรษที่ 13 เป็นช่วงเวลาแห่งการขยายอำนาจของมองโกล ในค.ศ. 1225 วอเคอไตข่าน (Ögedei Khan) ส่งทูตมาเรียกร้องบรรณาการจากโครยอ แต่ทูตมองโกลถูกลอบสังหารอย่างปริศนา วอเคอไตข่านจึงแก้แค้นเกาหลีโดยการส่งแม่ทัพซาร์ไต (Sartai) ยกทัพมองโกลมาบุกเกาหลีในค.ศ. 1231 รุกข้ามแม่น้ำยาลูมาอย่างรวดเร็วชเวอูระดมพลเกาหลีไปป้องกันได้ที่เมืองคูซอง (구성, 龜城) แต่ทัพมองโกลนั้นมีความรวดเร็วสามารถยึดเมืองแคซองได้ในค.ศ. 1232 ด้วยความช่วยเหลือของฮงบกวอน (홍복원, 洪福源) ขุนนางเกาหลีที่ไปเข้ากับมองโกล ราชสำนักเกาหลีต้องยอมเสียเงินทองผ้าไหม รวมทั้งม้าและทาสให้กับมองโกลเป็นค่าชดเชย และวอเคอไตข่านยังให้ผู้ตรวจการ (darugachi) จำนวน 72 คนอยู่ควบคุมสถานการณ์ในโครยอ
แต่ชเวอูก็ได้สั่งให้นำผู้ตรวจการทั้ง 72 คนไปสังหารเสีย แล้วย้ายราชสำนักไปที่เกาะคังฮวา สร้างป้อมปราการแข็งแรงล้อมรอบ ซึ่งแผนการย้ายราชสำนักนี้เป็นที่ต่อต้านของพระเจ้าโคจงและขุนนางฝ่ายพลเรือนทั้งหลาย ที่เห็นว่าไม่ควรจะไปสู้รบกับมองโกลเพื่อป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นแก่โครยอ ราชสำนักที่เกาะคังฮวานั้นเป็นวังของชเวอูมากกว่าที่จะเป็นพระราชวังของพระเจ้าโคจง ออเกอเดย์ข่านเห็นว่าการย้ายเมืองหลวงของเกาหลีเป็นการเตรียมรบกับมองโกล จึงส่งทัพมาบุกอีกนำโดยฮงบกวอน ขุนนางเกาหลีที่ไปเข้าพวกมองโกล ปรากฏว่าแม่ทัพซาร์ไตถูกลอบสังหารโดยพระภิกษุชื่อว่าคิมยุนฮู
ทัพมองโกลยังคงอยู่ในเกาหลีต่อมา ในค.ศ. 1236 พระเจ้าโคจงมีพระราชโองการให้จัดพิมพ์พระไตรปิฏกภาษาเกาหลี (팔만대장경, 八萬大藏經, Tripitaka Koreana) เก็บไว้ที่วัดแฮอิน (해인사, 海印寺) ขึ้นมาเพื่อทดแทนของเดิมที่ถูกมองโกลทำลายและทรงเชื่อว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ได้บุญและโครยอจะรอดพ้นจากการรุกรานของมองโกล เมื่อวอเคอไตข่านเสียชีวิตในค.ศ. 1241 การรุกรานของมองโกลจึงหยุดไป
ในค.ศ. 1251 มองเกอข่าน (Mongke Khan) ข่านคนใหม่ของมองโกล ได้เรียกร้องให้พระเจ้าโคจงย้ายกลับมาประทับที่เมืองแคซอง มองเกอข่านส่งจาแลร์ไต (Jalairtai) ยกทัพมองโกลเข้ามาบุกโครยออีกครั้ง จนพระเจ้าโคจงต้องทรงยอมจำนน ย้ายกลับมาประทับที่แคซอง แต่ชเวฮัง (최항, 崔沆) บุตรชายของชเวอูและผู้นำทหารต่อจากบิดายังคงอยู่ที่เกาะคังฮวา มองเกข่านเห็นว่าเกาหลียังไม่นอบน้อมเพราะผู้นำเผด็จการทหารจึงต้องการนำตัวชเวฮังมาลงโทษ จาแลร์ไตบุกเกาหลีอีกครั้งในค.ศ. 1254 ซึ่งเป็นครั้งที่รุนแรงที่สุดมีความเสียหายมากที่สุด ทัพมองโกลสังหารชาวเกาหลีไปจำนวนมากเป็นพันคนรวมทั้งเผาทำลายบ้านเมืองและวัตถุมีค่า เกาหลีกลายเป็นแดนมิคสัญญีขณะที่ราชสำนักใช้ชีวิตอย่างหรูหราหลบซ่อนอยู่ที่เกาะคังฮวา
ในที่สุด ค.ศ. 1258 พระเจ้าโคจงร่วมกันวางแผนกับคิมอินจุน (김인준, 金仁俊) และขุนนางฝ่ายพลเรือนทั้งหลาย ใช้ให้ยูคยอง (유경, 柳璥) ทำการลอบสังหารชเวอี (최의, 崔竩) ผู้นำเผด็จการทหารบุตรชายของชเวฮังไปเสีย และพระเจ้าโคจงก็ทรงยอมจำนนต่อมองโกล โดยโครยอตกเป็นเมืองขึ้นของมองโกลและต้องส่งองค์ชายโครยอทั้งหลายไปอยู่กับมองโกลที่เมืองคาราโครุม (Karakorum) และต้องอภิเษกกับเจ้าหญิงมองโกล รวมทั้งผนวกมณฑลซังซอง (쌍성, 雙城) ให้อาณาจักรมองโกลปกครองโดยตรง ในค.ศ. 1259 พระเจ้าโคจงก็ทรงส่งพระโอรสองค์ชายรัชทายาทวังจอน (왕전, 王倎 ภายหลังเป็น พระเจ้าวอนจง) ไปเป็นองค์ประกันกับพวกมองโกล แต่พระเจ้าโคจงก็สวรรคตในปีเดียวกัน องค์ชายวังจอนจึงขึ้นครองราชย์ต่อเป็นพระเจ้าวอนจง
พระเจ้าโคจงในภายหลังได้รับพระนาม พระเจ้าชุงฮอน (충헌왕, 忠憲王) จากจักรรพรรดิหยวนซื่อจูกุบไลข่าน แต่ก็ยังมีพระนามที่พระสุสานอยู่
พระราชวงศ์

พระราชบิดา พระเจ้าคังจง (강종, 康宗)
พระราชมารดา สมเด็จพระราชินีวอนด็อก ตระกูล ยู 원덕왕후 유씨(元德王后)
พระมเหสี
สมเด็จพระราชินีอันฮเย ตระกูล ยู 안혜왕후 유씨(安惠王后 柳氏) พระราชธิดาของพระเจ้าฮุยจงกับสมเด็จพระราชินีวอนพยอง ตระกูล ลิม
พระราชโอรส
องค์ชายวอนจง (원종, 元宗) พระราชโอรสของสมเด็จพระราชินีอันฮเย ตระกูลยู
องค์ชายอันคยอง 안경공(安慶公) พระราชโอรสของสมเด็จพระราชินีอันฮเย ตระกูลยู
พระราชธิดา
องค์หญิงซูฮึง (수흥궁주, 壽興宮主) พระราชธิดาของสมเด็จพระราชินีอันฮเย ตระกูลยู
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโคจงแห่งโครยอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าคังจง |  | จักรพรรดิแห่งโครยอ   (พ.ศ. 1740 - พ.ศ. 1747) |  | พระเจ้าวอนจง |
| ด ค กลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์โครยอ |
| --- | --- |
กษัตริย์โครยอ:  แทโจ  ฮเยจง  ช็องจง  ควังจง  คย็องจง  ซองจง  มกจง  ฮย็อนจง  ทอกจง  ช็องจงที่ 2  มุนจง  ซุนจง  ซอนจง  ฮอนจง  ซุกจง  เยจง  อินจง  อีจง  มย็องจง  ชินจง  ฮึยจง  คังจง  โคจง  วอนจง  ย็องจง  วอนจง  ชุงยอล  ชุงซอน  ชุงซุก  ชุงฮเย  ชุงมก  ชุงจอง  คงมิน  อู  ชัง  คงยัง 
เฉลิมพระยศ:  กุกโจ  อึยจง  เซโจ  พิลย็อง  แทจง  อันจง  มุนว็อน  ช็องคัน  ยังฮ็อน 
 ดูเพิ่ม โชซ็อนโบราณ พูยอ โคกูรยอ แพ็กเจ ชิลลา พัลแฮ โครยอ โชซ็อน จักรวรรดิเกาหลี 
<references>
ยุทธการที่อาเคิน

ยุทธการที่อาเคิน เป็นการสู้รบที่สำคัญในสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นการต่อสู้รบระหว่างกองทัพอเมริกันและกองทัพเยอรมันทั้งในและบริเวณรอบๆของเมืองอาเคิน, เยอรมนี ระหว่างวันที่ 2-21 ตุลาคม ค.ศ. 1944 เมืองแห่งนี้ได้ถูกรวมเข้ากับแนวซีคฟรีท, เครือข่ายการป้องกันหลักบนชายแดนด้านตะวันตกของเยอรมนี ฝ่ายสัมพันธมิตรได้คาดหวังว่าจะเข้ายึดอย่างรวดเร็วและรุกเข้าสู่ลุ่มน้ำรูร์(Ruhr)ซึ่งเป็นเขตอุตสาหกรรม แม้ว่าประชากรพลเรือนของเมืองอาเคินส่วนใหญ่จะถูกอพยพออกไปก่อนการสู้รบจะเริ่มต้นขึ้น ส่วนมากของเมืองได้ถูกทำลายและทั้งสองฝ่ายต่างได้สูญเสียอย่างหนัก มันเป็นหนึ่งในการสู้รบภายในเมืองขนาดใหญ่ที่สุดที่ต่อสู้รบโดยกองทัพสหรัฐในสงครามโลกครั้งที่สอง และเป็นเมืองแห่งแรกบนแผ่นดินเยอรมนีที่ถูกยึดครองโดยฝ่ายสัมพันธมิตร การสู้รบได้ยุติลงด้วยฝ่ายเยอรมันยอมจำนน แต่การป้องกันอย่างเหนียวแน่นของพวกเขาได้ขัดขวางแผนการของฝ่ายสัมพันธมิตรสำหรับการรุกเข้าสู่เยอรมนี
มณฑลอุบล

มณฑลอุบล เป็นมณฑลที่ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2455 โดยแยกออกจากมณฑลอีสาน (มณฑลลาวกาว หรือ มณฑลตะวันออกเฉียงเหนือ) จน พ.ศ. 2469 ยุบมณฑลอุบล ร้อยเอ็ด ขึ้นกับมณฑลนครราชสีมา
ประวัติ

เมืองอุบลราชธานีเริ่มตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2321 โดยมีพระปทุมวรราชสุริยวงศ์เป็นผู้ปกครอง ในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์เมืองในอีสานขึ้นตรงต่อกรุงรัตนโกสินทร์ในฐานะหัวเมืองประเทศราชและหัวเมืองอีสาน โดยยังคงปกครองในระบบอาญาสี่
จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เริ่มมีการปฏิรูปหัวเมืองอีสาน โดยเมื่อ พ.ศ. 2434 มีการรวมหัวเมืองลาวฝ่ายตะวันออกและหัวเมืองลาวฝ่ายตะวันออกเฉียงเหนือ เรียก มณฑลลาวกาว หรือ มณฑลตะวันออกเฉียงเหนือ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น มณฑลอีสาน ได้รวมหัวเมือง 5 บริเวณ คือ อุบลราชธานี จำปาศักดิ์ ขุขันธ์ สุรินทร์ และร้อยเอ็ด ตั้งที่บัญชาการมณฑลที่เมืองอุบลราชธานี บริเวณอุบล มี 3 เมือง บริเวณจำปาศักดิ์มีเมืองเดียว บริเวณขุขันธ์มี 3 เมือง บริเวณสุรินทร์มี 4 เมือง และบริเวณร้อยเอ็ดมี 5 เมือง ต่อมา พ.ศ. 2455 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้แยกมณฑลอีสานออกเป็น 2 มณฑล คือ มณฑลร้อยเอ็ด และมณฑลอุบล โดยมณฑลอุบลประกอบด้วย 3 เมือง คือ เมืองอุบลราชธานี ขุขันธ์ซึ่งต่อมาเปลี่ยนมาเป็นศรีสะเกษ ตามชื่อที่ตั้งเมืองเดิม และสุรินทร์ มีที่ทำการมณฑลคงอยู่ที่ศาลารัฐบาลอุบล และข้าราชการมณฑลยังคงเป็นคณะเดิม โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายพระยาศรีธรรมาศกราช (ปิ๋ว บุนนาค) เมื่อครั้งเป็นพระยาวิเศษสิงหนาท ปลัดมณฑลประจำจังหวัดขุขันธ์ มาดำรงตำแหน่งสมุหเทศาภิบาลมณฑลอุบล
พ.ศ. 2456 มีพระราชโองการให้รวมมณฑลอุดร มณฑลอุบล และมณฑลร้อยเอ็ดเป็นภาค เรียกว่า "ภาคอีสาน" ตั้งที่บัญชาการมณฑลภาคที่เมืองอุดรธานี ให้พระยาราชนุกิจวิบูลย์ภักดี (อวบ  เปาวโลหิต) ดำรงตำแหน่งอุปราชภาคอีสาน และสมุหเทศาภิบาลมณฑลอุดรอีกตำแหน่งหนึ่ง จนกระทั่ง พ.ศ. 2469 ยุบมณฑลอุบล ร้อยเอ็ด ขึ้นกับมณฑลนครราชสีมา
ยุทธการที่อารัส (ค.ศ. 1940)

แม่แบบ:Campaignbox Battle of France
แม่แบบ:Campaignbox Western Front (World War II)
ยุทธการที่อารัส เป็นเหตุการณ์การสู้รบซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของยุทธการที่ฝรั่งเศส เกิดขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 เป็นการโจมตีตอบโต้กลับของฝ่ายสัมพันธมิตรในการต่อกรกับปีกของกองทัพเยอรมัน ใกล้กับเมืองอารัสอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส.กองทัพเยอรมันภายใต้การนำของรอมเมิลได้ผลักดันกองทัพฝ่ายฝ่ายสัมพันธมิตรไปยังช่องแคบอังกฤษจากทางเหนือเพื่อวางกับดักล้อมกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรซึ่งได้เคลื่อนทัพไปทางตะวันออกในการเข้าสู่เบลเยียม.การโจมตีตอบโต้ที่อารัสเป็นความพยายามของฝ่ายสัมพันธมิตรในการตัดเส้นทางผ่านของหัวหอกยานเกราะเยอรมันและการรุกของเยอรมันนั้นไร้ผล การโจมตีของอังกฤษและฝรั่งเศสนั้นได้ประสบความสำเร็จในช่วงต้นและทำให้หน่วยทหารเยอรมันบางหน่วยเกิดเสียขวัญ แต่กลับถูกขับไล่ในภายหลังจากการรุกตอนบนจาก 10 กิโลเมตร(6.2 ไมล์)และถูกบังคับให้ถอนกำลังในช่วงหลังกลางคืนเพื่อหลีกเลี่ยงโดนโอบล้อม
มานิต ศรีวานิชภูมิ

| มานิต ศรีวานิชภูมิ |
| --- | --- |
เกิด: 27 กันยายน พ.ศ. 2504 (63 ปี) มานิต ศรีวานิชภูมิ
คู่ครอง: สมานรัชฎ์ กาญจนะวณิชย์
อาชีพ: นักเขียน ช่างภาพ
มานิต ศรีวานิชภูมิ (27 กันยายน พ.ศ. 2504 - ) เป็นนักถ่ายภาพ นักเขียน ศิลปินอิสระแนวมโนทัศนศิลป์ (Conceptual Art) และนักเคลื่อนไหวทางสังคม มีผลงานที่เป็นที่รู้จัก คือ ชุดภาพถ่าย "Pink Man" ที่มีภาพชายร่างท้วม สวมสูทสีชมพูและรถเข็นซูเปอร์มาร์เกต ถ่ายตามสถานที่ต่าง ๆ ทั่วโลก และภาพชุดพิงค์แมนที่เสียดสีการเมืองและสังคมไทย โดยมีทั้งภาพถ่ายในปัจจุบัน และภาพรีทัชจากภาพถ่ายความรุนแรงทางการเมืองไทยในเหตุการณ์ 6 ตุลา
มานิตเกิดที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เริ่มทำงานเป็นช่างภาพให้กับ Bureau Bangkok และช่างภาพประจำหนังสือพิมพ์สยามรัฐ ก่อนจะหันมาทำงานอิสระ เคยได้รับรางวัล Higashikawa Prize จากงานแสดงภาพถ่าย Photo Fiesta ที่ฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2550 และได้รับการคัดเลือกเป็น 1 ใน 100 ช่างภาพที่ดีที่สุดในโลกจากการคัดเลือกของสำนักพิมพ์ไพดอน เมื่อ พ.ศ. 2550 ผลงานล่าสุดเป็นผลงานกำกับภาพ และกำกับภาพยนตร์สารคดี พลเมืองจูหลิง (2552)  ร่วมกับ ไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ และ อิ๋ง เค
งานการเมือง

มานิต ศรีวานิชภูมิ เข้ามามีบทบาทด้านการเมือง โดยการเข้าร่วมกับวสันต์ สิทธิเขตต์ ในการก่อตั้งพรรคศิลปิน เพื่อดำเนินแนวนโยบายวิพากษ์วิจารณ์นโยบายของพรรคไทยรักไทย โดยไม่หวังผลในการจัดตั้งรัฐบาล ซึ่งมานิต ศรีวานิชภูมิ ได้รับตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรค
เชิงอรรถ

↑  แสดงโดย สมพงษ์ ทวี ศิลปิน performance art นักเขียน และกวี
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติโดย มูลนิธิหอศิลปะแห่งรัชกาลที่ 9
ห้องแสดงศิลปะ Kathmandu Photo Gallery เก็บถาวร 2009-08-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศิลปะภาพถ่ายไร้พรมแดน มานิต ศรีวานิชภูมิ[ลิงก์เสีย]
ชีวประวัติ มานิต ศรีวานิชภูมิ ที่เว็บไซต์ หนังดี.คอม
Manit Sriwanichpoom ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พระเจ้าแทโจแห่งโครยอ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระเจ้าแทโจ
| --- | --- |
ชื่อภาษาเกาหลี
ฮันกึล: 태조
ฮันจา: 太祖
อาร์อาร์: Taejo 
เอ็มอาร์: T'aejo 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 왕건
ฮันจา: 王建
อาร์อาร์: Wang Geon 
เอ็มอาร์: Wang Kǒn 
ชื่อมรณกรรม
ฮันกึล: 신성대왕
ฮันจา: 神聖大王
อาร์อาร์: Sinseong-Daewang 
เอ็มอาร์: Sinsŏng Taewang 
พระราชสุสานหลวงของพระเจ้าแทโจใกล้เมืองแกซอง ประเทศเกาหลีเหนือ (현릉, 顯陵)
พระเจ้าแทโจแห่งโครยอ (เกาหลี: 태조; ฮันจา: 太祖; อาร์อาร์: Taejo; เอ็มอาร์: Taejo ค.ศ. 877 - ค.ศ. 943) เป็นกษัตริย์ผู้ก่อตั้งราชวงศ์โครยอ ซึ่งปกครองเกาหลีตั้งแต่ศตวรรษที่ 10 ถึงศตวรรษที่ 14 พระเจ้าแทโจปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 918 ถึง ค.ศ. 943 พระองค์บรรลุการรวมชาติของสามอาณาจักรหลังใน ค.ศ. 936
ก้าวขึ้นสู่อำนาจ

พระเจ้าแทโจพระนามเดิมวังกอน เสด็จพระราชสมภพติเมื่อ ค.ศ. 877 ที่เมืองซองโด ตระกูลของพระองค์นั้นมีอิทธิพลทางการค้ามหาศาลควบคุมการค้ากับจีนและชิลลาและคุมเส้นทางการค้าบริเวณตอนกลางของคาบสมุทรเกาหลี ตำนานกล่าวว่าบรรพบุรุษของพระองค์อาศัยอยู่ในดินแดน โคกูรยอ มาก่อน ดังนั้นพระองค์ทรงจึงเป็นชาวโคกูรยอ
อาณาจักรชิลลาภายใต้การปกครองของราชินีจินซองทรงอ่อนแอบรรดาขุนนางท้องถิ่นที่มีอำนาจพากันตั้งตนเป็นอิสระ และรบพุ่งกันเองจนเหลืออยู่สองฐานอำนาจใหญ่ คือ พระเจ้าคุงเย (궁예) ทางตอนเหนือ และพระเจ้าคยอนฮวอน (견훤) ทางตอนใต้ ใน ค.ศ. 895 พระเจ้าคุงเยทรงนำทัพเข้าบุกยึดเมืองซองโดของชิลลา ชาวเมืองซองโดจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าคุงเย ซึ่งประกาศปราบดาภิเษกพระองค์ป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรโกกูรยอใหม่ (후고구려, 後高句麗) พระเจ้าแทโจทรงถวายรับใช้พระเจ้าคุงเยเป็นแม่ทัพคุมทัพเรือด้วยประสบการณ์การเดินเรือสมัยเป็นพ่อค้าทำให้พระองค์ประสบความสำเร็จและได้รับความไว้วางพระทัยจากพระเจ้าคุงเยอย่างมากถึงขนาดตรัสว่าพระเจ้าแทโจเป็นน้อง
ใน ค.ศ. 915 พระเจ้าคุงเยทรงเปลี่ยนชื่ออาณาจักรเป็นแทบง (태봉, 泰封) และโปรดให้วังกอนเป็นอัครเสนาบดี แต่พระเจ้าคุงเยทรงเหลิงอำนาจ ประกาศว่าเพระองค์ทรงเป็น มีนึก (พระศรีอาริยเมตตรัย) ทรงปกครองอย่างเผด็จการ ใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือยในการจัดพิธีบูชาตัวเอง ใน ค.ศ. 918 บรรดาผู้นำทหารของแทบงจึงกระทำการยึดอำนาจและสังหารคุงเย และเชิญวังกอนขึ้นครองราชสมบัติวังกอนเปลี่ยนชื่ออาณาจักรใหม่เป็น โครยอ (고려, 高麗) มาจาก โกคูรยอ เพื่ออ้างถึงการสืบทอดจากอาณาจักรโบราณที่ยิ่งใหญ่ พระเจ้าแทโจทรงสถาปนาเมืองซองโดขึ้นเป็นเมืองหลวง ใน ค.ศ. 926 อาณาจักรบัลแฮ (발해, 渤海) ของชาวเกาหลีถูกพวกคิตันบุกทำลาย ชาวเกาหลีจำนวนมากจึงอพยพลงมาโครยอนำโดยแทควางฮย็อน (대광현, 大光顯) รัชทายาทแห่งพาลแฮ พระเจ้าแทโจก็ต้อนรับเลี้ยงดูชาวพาลแฮอย่างดีในฐานะที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวโคกูรยอเหมือนกัน
รวมคาบสมุทรเกาหลี

พระเจ้าแทโจฟื้นฟูเมืองเปียงยางอดีตเมืองหลวงอาณาจักรโคกูรยอให้เป็นศูนย์กลางทางการทหารเพื่อต้านทานพวกคิตันทางเหนือ หลังจากที่รกร้างไปนานหลังอาณาจักรโคกูรยอล่มสลาย ใน ค.ศ. 927 พระเจ้าคยอนฮวอน กษัตริย์แห่งฮูแบกเจ (후백제, 後百濟) นำทัพบุกทำลายเมืองคยองจู เมืองหลวงของชิลลา สังหารพระเจ้าคยองแอ (경애왕, 景哀王) จับตัวพระราชวงศ์ชิลลา กวาดต้อนชาวเมือง และตั้งพระเจ้าคยองซุน (경순왕, 敬順王) เป็นกษัตริย์หุ่นเชิด เหตุการณ์นี้ทำให้คยอนฮวอนมีอำนาจเด็ดขาดในคาบสมุทรเกาหลี และหันมาบุกโครยอ พระเจ้าแทโจทรงยกทัพไปสู้ แต่พ่ายแพ้ยับเยินที่เขาคงซาน (공산, 公山) และสูญเสียผู้นำทหารคนสำคัญรวมทั้งคนที่ช่วยพระองค์ให้ขึ้นบัลลังก์ด้วย
แต่ใน ค.ศ. 930 พระเจ้าแทโจก็สามารถกู้สถานการณ์คืนได้โดยยกทัพบุกเอาชนะทัพฮูแบกเจที่โคชัง (고창 전투) ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ทำให้ราชสำนักของฮูแบกเจปั่นป่วน เกิดความขัดแย้งภายในเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ คยอนฮวอนจึงตั้งบุตรชายคนที่สี่ของตนเป็นรัชทายาท ทำให้บุตรชายคนโตของคยอนฮวอน คือ ชินกอม (신검) ไม่พอใจจับคยอนฮวอนบิดาของตนขังไว้ที่วัด แต่คยอนฮวอนหลบหนีมาได้ และเดินทางมาโครยอขอยอมจำนนแต่พระเจ้าแทโจ
ใน ค.ศ. 935 พระเจ้าคยองซุนนำขุนนางชิลลามาสวามิภักดิ์ต่อพระเจ้าแทโจ สิ้นสุด 900 กว่าปีอาณาจักรชิลลา ใน ค.ศ. 936 พระเจ้าแทโจยกทัพบุกฮูแบกเจ เอาชนะชินกอมแล้วบุกยึดฮูแบกเจ รวมคาบสมุทรเกาหลีเป็นหนึ่งได้อีกครั้ง
ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์โครยอ

พระเจ้าแทโจตระหนักว่าพระองค์ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ได้ด้วยการสนับสนุนจากขุนนางท้องถิ่นราชสำนักของพระองค์นั้นก็ประกอบไปด้วยขุนนางจากอาณาจักรต่าง ๆ พระเจ้าแทโจจึงดำเนินนโยบายประนีประนอมกับอำนาจเก่าเหล่านี้ ไม่กดขี่หรือแย่งอำนาจมาพระเจ้าแทโจตั้งพระเจ้าคยองซุนกษัตริย์องค์สุดท้ายของชิลลาเป็นเจ้าเมืองคยองจูซึ่งมีบรรดาศักดิ์สูงกว่าองค์ชายรัชทายาทของโครยอเสียอีก ให้ยศถาบรรดาศักดิ์กับขุนนางชิลลาเดิม และพยายามอย่างมากที่จะรวมพระราชวงศ์ชิลลาเข้ากับพระองค์โดยการอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงชิลลาหลายพระองค์
พระเจ้าแทโจยังประกาศให้พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำอาณาจักรอีกด้วย พระเจ้าแทโจเกลียดชังพวกคิตันว่าป่าเถื่อนมาข่มเหงชาวเกาหลี แม้พวกคิตันจะส่งทูตมาเจรจาสัมพันธไมตรีมากี่ครั้งแต่ก็ขับไล่ทูตคิตันออกไปและจับอูฐที่ทูตคิตันให้มาเป็นของขวัญขังไว้ให้อดอาหารตาย
พระราชวงศ์

พระปัยกา: พระเจ้าว็อนด็อก
พระปัยยิกา: พระนางจองฮวา
พระอัยยา: พระเจ้าอึยโจ
พระอัยยิกา: พระนางวอนชาง
พระราชบิดา: พระเจ้าเซจง
พระราชมารดา: พระนางวีซุก
พระมเหสี พระราชโอรสและพระราชธิดา
พระนางซินฮเย (신혜왕후) ตระกูล ยู
พระนางจางฮวา (장화왕후) ตระกูล โอ
พระเจ้าฮเยจง (혜종)
พระนางชินมย็องซุนซ็อง (신명순성왕후) ตระกูล ยู แห่ง ชุงจู
เจ้าชายแท (태자 태)
พระเจ้าจองจงที่ 1 (정종)
พระเจ้าควางจง (광종)
พระเจ้ามุนวอน (문원대왕)
เจ้าชายจุงทง กุกซา (증통국사)
เจ้าหญิงนักรัง (낙랑공주)
เจ้าหญิงฮุงบัง (흥방공주)
พระนางซินจ็อง (신정왕후) ตระกูล ฮวางโบ แห่ง ฮวางจู
พระเจ้าแทจง (대종) พระราชบิดาของพระเจ้าซองจงแห่งโครยอ,สมเด็จพระจักรพรรดินีฮอนแอ,สมเด็จพระจักรพรรดินีฮอนจอง
พระนางแทมก (대목왕후) พระมเหสีของพระเจ้าควางจง พระราชมารดาของพระเจ้าคยองจง
พระนางซินซ็อง (신성왕후) ตระกูล คิม แห่ง คยองจู
พระเจ้าอานจง (안종) พระราชบิดาของพระเจ้าฮย็อนจงแห่งโครยอ
พระนางจองด็อก (정덕왕후)
เจ้าชายวังยู (왕위군)
เจ้าชายอินแอ (인애군)
เจ้าชายวอนจัง (원장태자)
เจ้าชายโจยี (조이군)
พระนางมุนฮเย (문혜왕후)
พระนางซอนอึย (선의왕후)
พระสนม พระราชโอรสและพระราชธิดา
เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม
พระสนมฮอนมกแด (헌목대부인)
เจ้าชายซูมยอง (수명태자)
พระสนมจองมก (정목부인)
พระพันปีซุนอัน (순안왕대비)
พระสนมทงยังวอน (동양원부인)
เจ้าชายฮโยมก (효목태자)
เจ้าชายฮโยอึน (효은태자)
พระสนมซุกมก (숙목부인)
เจ้าชายวอนนยอง (원녕태자)
พระสนมชอนอันบูวอน (천안부원부인)
เจ้าชายฮโยซอง (효성태자)
เจ้าชายฮโยจี (효지태자)
พระสนมฮุงบกวอน (흥복원부인)
เจ้าชายจิค (태자 직)
เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม
พระสนมฮูแดรยังวอน (후대량원부인)
พระสนมแดมยองจูวอน (대명주원부인)
พระสนมควังจูวอน (광주원부인)
พระสนมโซควังจูวอน (소광주원부인)
พระสนมทงซันวอน (동산원부인)
พระสนมเยฮวา (예화부인)
พระสนมแดซอวอน (대서원부인)
พระสนมโซซอวอน (소서원부인)
พระสนมซอจอนวอน (서전원부인)
พระสนมซินจูวอน (신주원부인)
พระสนมวอลฮูวอน (월화원부인)
พระสนมโซฮวังจูวอน (소황주원부인)
เจ้าชายควังจูวอน (광주원군)
พระสนมซองมู (성무부인)
เจ้าชายฮโยเจ (효제태자)
เจ้าชายฮโยมยอง (효명태자)
เจ้าชายบอบทุง (법등군)
เจ้าชายจาลี (자리군)
เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม
พระสนมอึนซองบูวอน (의성부원부인)
เจ้าชายอึยซองบูวอน (의성부원대군)
พระสนมวอลคยองวอน (월경원부인)
พระสนมมยองยางวอน (몽량원부인)
พระสนมแฮยังวอน (해량원부인)
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศเกาหลี
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าแทโจแห่งโครยอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กุงเย |  | พระราชาแห่งโครยอ   (พ.ศ. 1461 – พ.ศ. 1486) |  | พระเจ้าฮเยจง |
| ด ค กลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์โครยอ |
| --- | --- |
กษัตริย์โครยอ:  แทโจ  ฮเยจง  ช็องจง  ควังจง  คย็องจง  ซองจง  มกจง  ฮย็อนจง  ทอกจง  ช็องจงที่ 2  มุนจง  ซุนจง  ซอนจง  ฮอนจง  ซุกจง  เยจง  อินจง  อีจง  มย็องจง  ชินจง  ฮึยจง  คังจง  โคจง  วอนจง  ย็องจง  วอนจง  ชุงยอล  ชุงซอน  ชุงซุก  ชุงฮเย  ชุงมก  ชุงจอง  คงมิน  อู  ชัง  คงยัง 
เฉลิมพระยศ:  กุกโจ  อึยจง  เซโจ  พิลย็อง  แทจง  อันจง  มุนว็อน  ช็องคัน  ยังฮ็อน 
 ดูเพิ่ม โชซ็อนโบราณ พูยอ โคกูรยอ แพ็กเจ ชิลลา พัลแฮ โครยอ โชซ็อน จักรวรรดิเกาหลี
มานิต มานะทัต

| มานิต มานะทัต |
| --- | --- |


อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์
ดำรงตำแหน่ง 2510–2512
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 2 ตุลาคม พ.ศ. 2463 พระนครศรีอยุธยา
เสียชีวิต: 9 มีนาคม พ.ศ. 2512 (48 ปี) กรุงเทพมหานคร
ศาสนา: พุทธ

มานิต มานะทัต(อักษรโรมัน: Manit Manathat)  อดีตอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์, ผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประวัติ

มานิต มานะทัต เกิดเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2463 เป็นบุตรคนที่สามของ นาย ช่วง นาง แปลก มานะทัต ศึกษาชั้นประถมที่ โรงเรียนวัดนาคซึ่งอยู่ใกล้บ้าน หลังจากจบชั้นของโรงเรียน ได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดมหาธาตุและได้ศึกษาบาลีอยู่ 6 พรรษา จึงสอบได้เปรียณ 6 ประโยค และ ธรรมศึกษาชั้นเอก ต่อจากนั้นได้ลาสิกขาเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และในขนาดนั้นก็รับราชการไปด้วย และเมื่อมีสิทธิ์สอบผู้พิพากษาก็ได้สมัครสอบไล่ได้เมื่อปลายปี 2491 เป็นที่ 1 ของรุ่นและเป็นผู้พิพากษาตั้งแต่ พ.ศ. 2492 เป็นต้นมา
ประวัติการรับราชการ

นายมานิต มานะทัต เริ่มรับราขการกระทรวงยุติธรรมระหว่างศึกษาอยู่ที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในตำแหน่ง เสมียนศาลฎีกา รองจ่าศาลอาญา และ จ่าศาลจังหวัดร้อยเอ็ด จนกระทั่งในปี 2483  ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้พิพากษาประจำกระทรวงยุติธรรม และได้ไปประจำการที่ จังหวัดกาฬสินธุ์ นครราชศรีมา ในปี 2506 ได้รับแต่งตั้งไปประจำการ ณ จังหวัดสุราษฎร์ธานีในตำแหน่งผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดสุราษฎร์ธานี และในปี 2507 นายมานิต ได้รับพระราขทานโปรดเกล้าเป็น ผู้ข่วยผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ และ อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ตามลำดับ
อนิจกรรม

นายมานิต ถึงอนิจกรรมจากการป่วยเป็นมะเร็งในทรวงอก ในวัยที่ 9 มีนาคม 2512 สิริรวมอายุได้ 48 ปี 5 เดือน 7 วัน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2510 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2504 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2508 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
ภาษามักอันซี

| ภาษามักอันซี |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: ซัมบาเลส, Tarlac, Mabalacat, Pampanga Angeles City
จำนวนผู้พูด: ~4,200 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียภาษากลุ่มบอร์เนียว-ฟิลิปปินส์ภาษากลุ่มลูซอนกลางภาษาซัมบัลภาษามักอันซี
รหัสภาษา
ISO 639-2: phi
ISO 639-3:  sgb – ภาษามักอันซี
ภาษามักอันซี (Mag-antsi) หรือภาษามักอันชี เป็นภาษากลุ่มซัมบัล มีผู้พูดราว 4,200 ใน พ.ศ. 2548 ในชุมชนชาวเอตาในเมืองบาโตลัน เมืองเกปัสและบัมบัน เมืองปัมปางาและเมืองอาเงเลส ฟิลิปปินส์
ยุทธนาวีนาวาริโน

นาวารีโนสู้ๆ ศิลปิน Kosov V.V.
ยุทธนาวีนาวาริโน เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1827 ระหว่างสงครามประกาศเอกราชกรีซ (1821–32) ในอ่าวนาวาริโน (ไพลอสปัจจุบัน) ริมฝั่งตะวันตกของคาบสมุทรเปโลปอนนีส ในทะเลไอโอเนียน
กองเรือรบใหญ่ของออตโตมัน ซึ่ง นอกจากเรือรบจักรวรรดิแล้ว ยังรวมกองเรือจากจังหวัดอียิปต์ ตูนิสและแอลเจียร์ ถูกทำลายโดยกำลังพันธมิตรอังกฤษ ฝรั่งเศสและรัสเซีย เป็นยุทธนาวีสำคัญที่สู้รบโดยใช้เรือกำปั่น (sailing ship) ทั้งหมดเป็นครั้งสุดท้ายในประวัติศาสตร์ แม้ว่าเรือส่วนใหญ่จะสู้รบขณะยังจอดทอดสมออยู่ก็ตาม ชัยชนะของพันธมิตรได้มาเพราะอำนาจการยิงและการปืนที่เหนือกว่า
ปัจจัยสำคัญซึ่งตกผลึกการเข้าแทรกแซงของมหาอำนาจทั้งสามในความขัดแย้งกรีซ คือ ความทะเยอทะยานของจักรวรรดิรัสเซียที่จะขยายดินแดนในภูมิภาคทะเลดำด้วยการสละจักรวรรดิออตโตมันและการสนับสนุนทางอารมณ์แก่ชาวกรีกที่นับถือนิกายออร์โธด็อกซ์เช่นเดียวกับรัสเซีย ซึ่งกบฏต่อผู้ปกครองออตโตมันใน ค.ศ. 1821 เจตนาของรัสเซียในภูมิภาคถูกชาติยุโรปอื่น ๆ มองว่าเป็นภัยคุกคามทางภูมิยุทธศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งเกรงการสลายของจักรวรรดิออตโตมันและการสถาปนาการครองความเป็นใหญ่ของรัสเซียในคาบสมุทรบอลข่านและตะวันออกใกล้ เป็นการชักนำให้บริเตนใหญ่และฝรั่งเศสผูดมัดรัสเซียในการแทรกแซงร่วมเพื่อประกันอัตตาณัติของกรีซในแบบที่ยังรักษาบูรณภาพแห่งดินแดนของออตโตมันไว้อยู่
ทั้งสามตกลง โดยสนธิสัญญาลิสบอน (ค.ศ. 1827) ที่จะบังคับให้รัฐบาลออตโตมันให้อัตตาณัติแก่ชาวกรีกภายในจักรวรรดิและส่งกองเรือไปยังทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกเพื่อบังคับใช้นโยบายของพวกตน ยุทธนาวีดังกล่าวเกิดขึ้นเป็นอุบัติเหตุมากกว่ามีจุดประสงค์ โดยเป็นผลของการดำเนินกลยุทธ์โดยผู้บัญชาการสูงสุดพันธมิตร พลเรือเอกเอ็ดเวิร์ด คอดริงตัน ซึ่งมุ่งหมายเพื่อบีบบังคับผู้บัญชาการของออตโตมันให้เชื่อฟังคำสั่งของฝ่ายพันธมิตร
การจมกองเรือเมดิเตอร์เรเนียนของออตโตมันช่วยสาธารณรัฐกรีกที่ยังอายุน้อยมิให้ล่มสลาย แต่ต้องใช้การแทรกแซงทางทหารอีกสองครั้ง โดยรัสเซียในรูปของสงครามรัสเซีย-เติร์ก ค.ศ. 1828-9 และโดยกำลังรบนอกประเทศฝรั่งเศสยังเปโลปอนนีสเพื่อบังคับให้กำลังออตโตมันถอนออกจากตอนกลางและตอนใต้ของกรีซและเพื่อประกันเอกราชของกรีซ