stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โคลกณฑะ

| โคลกณฑะ |
| --- | --- |
ไฮเดอราบาด 
มัสยิดอีบราฮิมภายในป้อมโคลกณฑะ
โคลกณฑะแสดงแผนที่ไฮเดอราบาดโคลกณฑะแสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัด: 17°22′59″N 78°24′04″E﻿ / ﻿17.38306°N 78.40111°E﻿ / 17.38306; 78.40111
ประเภท: ป้อมปราการ
ข้อมูล
เจ้าของ: กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย
เปิดสู่ สาธารณะ: ใช่
ประวัติศาสตร์
สร้าง: ศตวรรษที่ 11
สร้างโดย: กษัตริย์ปรตาปรุทร สุลต่านกุลี กุตบุลมุลก์
ข้อมูลสถานี
ผู้เข้าถือครอง: รัฐสุลต่านพะห์มนี, รัฐสุลต่านโคลกณฑะ, จักรวรรดิโมกุล
โคลกณฑะ (อักษรโรมัน: Golconda) เป็นป้อมปราการและซากอดีตนครที่ตั้งอยู่ชานเมืองไฮเดอราบาด รัฐเตลังคานา ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นเริ่มแรกโดยกษัตริย์แห่งกากตียะ ปรตาปรุทร ในศตวรรษที่ 11 ต่อมาถูกยึดครองโดยรัฐสุลต่านพะห์มนีโดยกองทัพของโมฮาเมด ชะห์ ที่ 1 ในสงครามกับวิชัยนคร ต่อมาในสมัยของสุลต่านกูลีซึ่งได้รับมอบหมายเป็นผู้ว่าการนครไฮเดอราบาด ได้ทำการสร้างกำแพงขึ้นล้อมนครโคลกณฑะและตั้งนครนี้เป็นราชธานีของรัฐสุลต่านโคลกณฑะ เนื่องด้วยว่าโดยรอบนครเต็มไปด้วยเหมืองเพชร โดยเฉพาะเหมืองโกลลูร์ นครได้เฟื่องฟูขึ้นมาในฐานะศูนย์กลางการค้าเพชร โดยมีชื่อเรียกเพชรขนาดใหญ่จากแถบนี้ว่าเพชรโคลกณฑะ ปัจจุบันป้อมโคลกณฑะอยู่ในสภาพทิ้งร้างเป็นซาก และได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นโดยยูเนสโกในปี 2014 ในฐานะส่วนหนึ่งของหมู่ป้อมปราการของบรรดารัฐสุลต่านแห่งที่ราบเดกกัน
ทฤษฎีสมคบคิดเรื่องเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก

ภาพประกอบเหตุการณ์เรือไททานิกกำลังจม
วันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1912 เรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก (อังกฤษ: RMS Titanic) ได้ชนกับภูเขาน้ำแข็ง ทำให้แผ่นตัวเรือด้านขวาใต้ระดับน้ำเกิดความเสียหาย ส่งผลให้ห้องกันน้ำส่วนหน้าหลายห้องถูกน้ำท่วม ต่อมาเรือก็จมลงหลังจากนั้น 2 ชั่วโมง 40 นาที โดยมีผู้เสียชีวิตประมาณ 1,496 คนจากการจมน้ำหรือภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำเกินไป นับแต่นั้นมา มีทฤษฎีสมคบคิดจำนวนมากถูกเสนอขึ้นเกี่ยวกับเหตุการณ์ภัยพิบัติครั้งนี้ ทฤษฎีเหล่านี้ถูกหักล้างโดยผู้เชี่ยวชาญเฉพาะเรื่องนั้น ๆ
กลุ่มก้อนน้ำแข็ง

ทฤษฎีกลุ่มก้อนน้ำแข็งไม่ใช่ทฤษฎีสมคบคิด เพราะยอมรับว่าการจมเป็นอุบัติเหตุ อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีนี้แตกต่างจากทฤษฎีที่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป และถือว่าเป็นไปไม่ได้ตามความเห็นของนักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ กัปตันแอล. เอ็ม. คอลลินส์ อดีตสมาชิกหน่วยลาดตระเวนน้ำแข็ง ได้สรุปข้อสันนิษฐานจากหลักฐาน 3 ประการ ประกอบกับประสบการณ์ส่วนตัวในการเดินเรือในบริเวณน้ำแข็ง และคำให้การของพยานในการสอบสวนหลังเกิดภัยพิบัติ 2 ครั้ง ว่าสิ่งที่เรือไททานิกชนนั้นไม่ใช่ภูเขาน้ำแข็ง แต่เป็นกลุ่มก้อนน้ำแข็งที่ลอยต่ำ หนังสือของเขาชื่อ The Sinking of the Titanic: The Mystery Solved (2003) ได้อธิบายรายละเอียดของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างครบถ้วน
ตลอดทั้งคืนที่เรือกำลังจะจมลงนั้นไม่มีรายงานเกี่ยวกับหมอกเลย แต่ในเวลา 23:30 น. ยามเฝ้าระวังทั้งสองคนได้สังเกตเห็นสิ่งที่พวกเขาคาดว่าเป็นหมอกอยู่บนขอบฟ้า โดยทอดตัวออกไปประมาณ 20 องศาในแต่ละด้านของหัวเรือ คอลลินส์เชื่อว่าสิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นไม่ใช่หมอก แต่เป็นกลุ่มก้อนน้ำแข็งจำนวนมากที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 3–4 ไมล์ (4.8–6.4 กิโลเมตร) จากหัวเรือ
พยานแต่ละคนให้คำอธิบายเกี่ยวกับน้ำแข็งแตกต่างกันไป ยามเฝ้าระวังมองเห็นน้ำแข็งสูงถึง 60 ฟุต (18 เมตร) นายท้ายโรว์บนดาดฟ้าเห็นสูงถึง 100 ฟุต (30 เมตร) แต่บ็อกซอลล์ ต้นเรือที่สี่ เห็นเพียงส่วนน้อยของภูเขาน้ำแข็งที่จมอยู่ในน้ำอยู่ทางด้านขวาของเรือใกล้ ๆ สะพานที่มืดมิด "ปรากฏการณ์ทางแสงที่เป็นที่รู้จักกันดีของผู้เดินเรือในน้ำแข็ง" ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่ทะเลราบเรียบและอากาศหนาวจัดบิดเบือนลักษณะของวัตถุใกล้ผิวน้ำ ทำให้วัตถุดังกล่าวปรากฏสูงเท่ากับไฟเรือ ซึ่งอยู่สูงประมาณ 60 ฟุต (18 เมตร) เหนือผิวน้ำใกล้หัวเรือ และสูง 100 ฟุต (30 เมตร) ข้างโครงสร้างบนของเรือ
เรือไททานิกหลบโดยการหมุนจากหัวเรือประมาณ 1 ใน 3 ซึ่งทำให้หางเสือเบนไปจนสุดและพุ่งชนภูเขาน้ำแข็งท่ด้านขวาของตัวเรือ เหตุการณ์นี้จะทำให้เรือจมลงได้ภายในเวลาไม่กี่นาที เนื่องจากน้ำท่วมเรือจนเอียงและคว่ำ โดยความเสียหายจะเกิดขึ้นที่บริเวณด้านขวาของตัวเรือ และอาจส่งผลกระทบต่อโครงสร้างบนด้วย
สมมติฐานการสลับเรือโอลิมปิก

หนึ่งในทฤษฎีที่เป็นที่ถกเถียง และซับซ้อนเกี่ยวกับการจมของไททานิกนั้นถูกเสนอโดยโรบิน การ์ดิเนอร์ ในหนังสือของเขาชื่อ Titanic: The Ship That Never Sank? (1998) การ์ดิเนอร์ได้อ้างเหตุการณ์และความบังเอิญหลายอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงหลายเดือน วัน และชั่วโมงก่อนการจมของเรือไททานิก และสรุปว่าเรือที่จมนั้นแท้จริงแล้วคือเรืออาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (RMS Olympic) เรือพี่ของไททานิก ซึ่งถูกปลอมเป็นไททานิก เพื่อเป็นการฉ้อโกงประกันภัยโดยกลุ่มบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนล เมอร์แคนไทล์ มารีน (International Mercantile Marine Group) เจ้าของเรือ ซึ่งควบคุมโดยเจ.พี. มอร์แกน นักการเงินชาวอเมริกันที่ได้ซื้อกิจการของไวต์สตาร์ไลน์ในปี ค.ซ. 1902
บรูซ เบเวอริดจ์ และสตีฟ ฮอลล์ นักวิจัย ได้โต้แย้งข้ออ้างหลายประการของการ์ดิเนอร์ในหนังสือของพวกเขาชื่อ Olympic and Titanic: The Truth Behind the Conspiracy (2004) มาร์ก เชิร์นไซด์ นักเขียน ได้ตั้งคำถามที่น่าพิจารณาอย่างจริงจังเกี่ยวกับทฤษฎีการสลับดังกล่าว ส่วนแกเร็ท รัสเซลล์ นักประวัติศาสตร์ชาวบริติช ได้เรียกทฤษฎีนี้ว่า "น่าสมเพชจนน่าเศร้าเสียที่ต้องเสียต้นไม้ไปนับพัน ๆ ต้นเพื่อผลิตกระดาษมาใช้เขียนสิ่งที่ไร้สาระเช่นนี้" เขาได้ตั้งข้อสังเกตว่า "เนื่องจากเรือพี่น้องทั้งสองลำมีความแตกต่างอย่างมากในด้านสถาปัตยกรรมภายในและการออกแบบ การสลับเรือทั้งสองลำอย่างลับ ๆ ภายในเวลาหนึ่งสัปดาห์นั้นเป็นไปได้ยากมากจากมุมมองเชิงปฏิบัติ" การสลับดังกล่าวจะไม่คุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ เพราะเจ้าของเรือสามารถสร้างความเสียหายให้กับเรือขณะจอดเทียบท่า (เช่น โดยการวางเพลิง) และเรียกรับค่าสินไหมทดแทนจากการประกันภัย "อุบัติเหตุ" ดังกล่าว ซึ่งจะมีความรุนแรงน้อยกว่ามาก และโง่น้อยกว่ามาก เมื่อเทียบกับการนำเรือออกไปกลางมหาสมุทรแอตแลนติกพร้อมกับผู้โดยสารและสัมภาระนับพัน และชนกับภูเขาน้ำแข็ง[ต้องการอ้างอิง]
การจมโดยเจตนา

มีข้อกล่าวหาอีกประการหนึ่งที่เริ่มได้รับความนิยมในช่วงปลายปี ค.ศ. 2017 กล่าวว่าเจ.พี. มอร์แกน ได้จงใจจมเรือเพื่อกำจัดมหาเศรษฐีหลายคนที่คัดค้านการก่อตั้งธนาคารกลางสหรัฐ บุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในโลกบางคนได้โดยสารเรือไททานิกในการเดินทางครั้งแรก หลายคนในจำนวนนั้นรวมถึง จอห์น เจคอบ แอสเตอร์ที่ 4, เบนจามิน กุกเกนไฮม์ และอิซิดอร์ สตราส์ ที่ถูกกล่าวหาว่าคัดค้านการก่อตั้งธนาคารกลางสหรัฐ ไม่พบหลักฐานใดที่แสดงว่าบุคคลเหล่านี้คัดค้านแนวคิดการรวมศูนย์ธนาคารของมอร์แกน แอสเตอร์และกุกเกนไฮม์ไม่เคยแสดงความคิดเห็นต่อสาธารณะเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในขณะที่สเตราส์กลับสนับสนุนแนวคิดดังกล่าว ชายทั้งสามคนเสียชีวิตระหว่างที่เรือกำลังจม นักทฤษฎีสมคบคิดเสนอว่าเจ.พี. มอร์แกน นักการเงินวัย 74 ปี ผู้ก่อตั้งบริษัทการเงินที่ใช้ชื่อของตนเอง ได้จัดการให้บุคคลเหล่านั้นขึ้นเรือแล้วจมเรือเพื่อกำจัดพวกเขา มอร์แกนได้ยกเลิกตั๋วโดยสารสำหรับการเดินทางเที่ยวแรกของเรือไททานิกเนื่องจากมีรายงานว่าป่วย ตั๋วของกุกเกนไฮม์ยังไม่ได้ซื้อด้วยซ้ำก่อนที่มอร์แกนจะยกเลิก มอร์แกน ผู้ได้รับฉายาว่า "นโปเลียนแห่งวอลสตรีต" มีส่วนสำคัญในการก่อตั้งบริษัทขนาดใหญ่ เช่น เจเนอรัลอิเล็กทริก ยูเอสสตีล และอินเตอร์เนชั่นแนลฮาร์เวสเตอร์ นอกจากนี้เขายังได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้กอบกู้ระบบธนาคารของสหรัฐเกือบจะด้วยลำพังในช่วงวิกฤตการเงิน ค.ศ. 1907 มอร์แกนมีส่วนร่วมในการก่อตั้งธนาคารกลางสหรัฐ และเป็นเจ้าของบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเมอร์เคนไทล์มารีน ซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทไวต์สตาร์ไลน์ และด้วยเหตุนี้จึงเป็นเจ้าของเรือไททานิก
มอร์แกน ซึ่งเคยเข้าร่วมงานเปิดตัวเรือไททานิกในปี ค.ศ. 1911 ได้จองห้องชุดส่วนตัวบนเรือพร้อมด้วยระเบียงเดินเล่นส่วนตัว และห้องอาบน้ำที่ติดตั้งที่ใส่ซิการ์ออกแบบพิเศษ มีรายงานว่าเขาได้จองตั๋วสำหรับการเดินทางเที่ยวแรกของเรือลำนี้ แต่กลับยกเลิกการเดินทาง และเลือกที่จะพักอยู่ที่รีสอร์ทอิกซ์-เลส์-แบ็งส์ ในฝรั่งเศส เพื่อเพลิดเพลินกับการนวดในตอนเช้าและการอาบน้ำแร่กำมะถัน การยกเลิกการเดินทางของเขาในนาทีสุดท้ายที่ถูกกล่าวอ้างนั้นได้จุดประกายทฤษฎีสมคบคิดในหมู่นักทฤษฎีสมคบคิดว่าเขาอาจทราบถึงชะตากรรมของเรือลำนั้น ทฤษฎีนี้ถูกหักล้างโดยผู้เชี่ยวชาญด้านเรือไททานิก ได้แก่ จอร์จ บีเฮ, ดอน ลินช์ และเรย์ เลอเพียน ซึ่งแต่ละคนได้เสนอทฤษฎีอื่นที่เป็นที่ยอมรับในวงกว้างมากขึ้น เพื่ออธิบายว่าเหตุใดมอร์แกนจึงยกเลิกการเดินทาง
สตูว์ ปีเตอส์ นักทฤษฎีสมคบคิด ได้เสนอทฤษฎีทางเลือกหนึ่ง โดยกล่าวอ้างว่าตระกูลรอธส์ไชลด์อยู่เบื้องหลังทั้งธนาคารกลางสหรัฐและการจมของเรือไททานิก ปีเตอส์ยังอ้างอีกว่าการระเบิดตัวของยานใต้น้ำไททันนั้นเป็นการกระทำที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้โดยสารของยานค้นพบความจริงที่ว่าเรือไททานิกจมลงเนื่องจาก "การทำลายที่ถูกควบคุม" ไม่ใช่การชนกับภูเขาน้ำแข็ง
ประตูกันน้ำ

ทฤษฎีอีกประการหนึ่งเกี่ยวข้องกับประตูกันน้ำของเรือไททานิก ทฤษฎีนี้เสนอว่าหากประตูเหล่านั้นถูกเปิดออก เรือไททานิกจะตั้งตัวได้ตรงและอาจลอยน้ำได้นานพอที่เรือช่วยเหลือจะมาถึง อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีนี้ถูกหักล้างด้วยเหตุผลสองประการ ประการแรก สี่ห้องกันน้ำแรกถูกออกแบบให้กันน้ำได้อย่างสมบูรณ์ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะลดปริมาณน้ำในหัวเรือลงอย่างมีนัยสำคัญ ประการที่สอง เบดฟอร์ดและแฮ็กเกตได้แสดงให้เห็นจากการคำนวณว่าหากมีน้ำจำนวนมากไหลเข้ามาทางท้ายเรือหลังห้องหม้อไอน้ำหมายเลข 4 จะส่งผลให้เรือไททานิกพลิกคว่ำ ซึ่งจะเกิดขึ้นเร็วกว่าเวลาที่เรือจมลงจริงประมาณ 30 นาที นอกจากนี้ ไฟน่าจะดับประมาณ 70 นาทีหลังการชนเนื่องจากน้ำท่วมห้องหม้อไอน้ำ เบดฟอร์ดและแฮ็กเกตได้วิเคราะห์กรณีสมมติที่ไม่มีผนังกันน้ำเลย หากเป็นไปตามสมมติฐานนี้ เรือจะพลิกคว่ำประมาณ 70 นาทีก่อนเวลาจมจริง และไฟจะดับประมาณ 40 นาทีหลังการชน
ต่อมา ในสารคดีปี ค.ศ. 1998 ชื่อ Titanic: Secrets Revealed ดิสคัฟเวอรีแชนแนลได้ทำการจำลองแบบจำลองซึ่งได้หักล้างทฤษฎีนี้เช่นกัน การจำลองแสดงให้เห็นว่าการเปิดประตูกันน้ำของเรือไททานิกจะทำให้เรือพลิกคว่ำก่อนเวลาจมจริงมากกว่าครึ่งชั่วโมง ซึ่งสนับสนุนผลการศึกษาของเบดฟอร์ดและแฮ็กเกต
เพลิงในห้องเก็บถ่านหิน

ข้อกล่าวหานี้ระบุว่าเกิดเพลิงไหม้ในห้องเก็บถ่านหินของเรือไททานิกประมาณ 10 วันก่อนออกเดินทาง และเพลิงยังคงลุกไหม้อยู่หลายวันตลอดการเดินทาง เพลิงไหม้เกิดขึ้นบ่อยครั้งบนเรือกลไฟเนื่องจากการติดไฟเองของถ่านหิน เพลิงต้องดับด้วยสายดับเพลิง โดยการย้ายถ่านหินไปยังห้องเก็บอื่นและกำจัดถ่านหินที่กำลังลุกไหม้โดยการเติมมันลงในเตาไฟ เหตุการณ์นี้ได้นำไปสู่การตั้งทฤษฎีของนักเขียนบางคนว่าเพลิงได้ทำให้ผลกระทบจากการชนภูเขาน้ำแข็งรุนแรงขึ้น โดยการลดความแข็งแรงของโครงสร้างตัวเรือและผนังกันน้ำที่สำคัญ
ซีแนน โมโลนี ได้เสนอสมมติฐานว่าการพยายามดับเพลิงบนเรือไททานิกโดยการตักถ่านหินที่กำลังลุกไหม้ใส่เตาเผาเครื่องจักรอาจเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เรือไททานิกแล่นด้วยความเร็วเต็มที่ก่อนเกิดการชนกับภูเขาน้ำแข็ง แม้จะมีการเตือนเกี่ยวกับภูเขาน้ำแข็งมาก่อนแล้วก็ตาม ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับข้อสรุปนี้ ซามูเอล ฮาลเพิร์น ได้สรุปว่า "เพลิงไหม้ในห้องเก็บถ่านหินไม่ได้ทำให้ผนังกันน้ำเสียหายมากพอจะทำให้เกิดการพังทลาย" นอกจากนี้ ยังมีข้อสันนิษฐานอีกประการหนึ่งว่าเพลิงไหม้ในห้องเก็บถ่านหินนั้นอาจช่วยให้เรือไททานิกจมช้าลง และป้องกันไม่ให้เรือเอียงไปทางขวาหลังจากชนภูเขาน้ำแข็ง เนื่องจากการย้ายถ่านหินภายในเรือก่อนเกิดเหตุการณ์ชนนั้นทำให้เรือเอียงไปทางซ้ายเล็กน้อย ผู้เชี่ยวชาญด้านเรือไททานิกชั้นนำบางท่านได้ตีพิมพ์บทวิเคราะห์โต้แย้งอย่างละเอียดเพื่อหักล้างข้อสรุปของโมโลนี
ดูเพิ่ม

สารานุกรมไททานิกา
ตำนานและนิยายเกี่ยวกับเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
บรรณานุกรม

Halpern, Samuel; Weeks, Charles (2011). "Description of the Damage to the Ship".  ใน Halpern, Samuel (บ.ก.). Report into the Loss of the SS Titanic: A Centennial Reappraisal. Stroud, UK: The History Press. ISBN 978-0-7524-6210-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

บนเรือไททานิกเกิดเพลิงไหม้หรือเปล่า?, ซีบีซีนิวส์
โอลิมปิกและไททานิก – การวิเคราะห์ทฤษฎีสมคบคิดของโรบิน การ์ดิเนอร์
เรืออาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
ทฤษฎีการแตกของเรือโดยรอดเจอร์ ลอง
หนังสือบารุค

คัมภีร์อธิกธรรมของคัมภีร์ไบเบิลในบางประเพณีของศาสนาคริสต์
ภาพหัวบทของหนังสือบารุคโดย Philip James de Loutherbourg ( ค.ศ. 1816) แสดงภาพภาชนะศักดิ์สิทธิ์และเครื่องดนตรี (บารุค 1:8–9)
หนังสือบารุค (อังกฤษ: Book of Baruch) เป็นหนังสือในคัมภีร์ไบเบิลที่จัดเป็นคัมภีร์อธิกธรรม ใช้ในหลายประเพณีของศาสนาคริสต์ เช่นในคริสตจักรโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ในศาสนายูดาห์และในศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ถือว่าหนังสือบารุคไม่เป็นส่วนหนึ่งของสารบบคัมภีร์ไบเบิล  โดยคัมภีร์ไบเบิลโปรเตสแตนต์จัดให้หนังสือบารุคเป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์นอกสารบบ หนังสือบารุคตั้งชื่อตามบารุคบุตรเนริยาห์ อาลักษณ์ของผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ผู้ถูกกล่าวถึงในบารุค 1:1 และถือว่าเป็นผู้เขียนของหนังสือบารุคทั้งเล่ม หนังสือบารุคสะท้อนความคิดของนักเขียนชาวยิวเกี่ยวกับสถานการณ์ของเชลยชาวยิวในบาบิโลน โดยมีการรำพึงธรรมถึงเทววิทยาและประวัติศาสตร์ของดินแดนอิสราเอล, การอภิปรายเกี่ยวกับปัญญา (ปรีชาญาณ) และกล่าวโดยตรงถึงผู้อาศัยในเยรูซาเล็มและผู้พลัดถิ่น นักวิชาการบางคนให้ความเห็นว่าหนังสือบารุคเขียนขึ้นในยุคของมัคคาบีหรือช่วงเวลาไม่นานหลังจากนั้น
หนังสือบารุคบางครั้งถูกเรียกด้วยชื่อว่า 1 บารุค (1 Baruch) เพื่อแยกความแตกต่างจาก 2 บารุค, 3 บารุค และ 4 บารุค
แม้ว่าสำเนาต้นฉบับที่เก่าแก่ที่สุดที่ทราบของหนังสือบารุคเป็นภาษากรีก แต่ลักษณะทางภาษาในส่วนแรกของหนังสือบารุค (1:1–3:8) ได้รับการเสนอความคิดเห็นว่าเป็นส่วนที่บ่งชี้ว่าเป็นการแปลจากภาษาเซมิติก
แม้ว่าหนังสือบารุคไม่อยู่ในคัมภีร์ฮีบรู แต่อยู่ในเซปทัวจินต์รวมถึงในฉบับแปลภาษากรีกของ Theodotion หนังสือบารุคถือว่าเป็นหนังสือในสารบบของพันธสัญญาเดิมโดยคริสตจักรโรมันคาทอลิก, อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ ในคัมภัร์ไบเบิลของโปรเตสแตนต์ 80 เล่ม หนังสือบารุคเป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์นอกสารบบ นักบุญเจอโรมรวมหนังสือบารุคในฉบับวัลเกตของตนแม้ว่ายังสงสัยในเรื่องความเป็นคัมภีร์อธิกธรรม ในฉบับวัลเกต หนังสือบารุคถูกจัดในกลุ่มเดียวกับกลุ่มหนังสือผู้เผยพระวจนะร่วมกับหนังสือเยเรมีย์และหนังสือเพลงคร่ำครวญ ในคัมภีร์ไบเบิลฉบับวัลเกต, คัมภีร์นอกสารบบของฉบับพระเจ้าเจมส์ และฉบับอื่น ๆ จดหมายของประกาศกเยเรมีย์ได้ถูกผนวกเข้ากับหนังสือบารุคในฐานะบทที่ 6 ในเซปทัวจินต์และคัมภีร์ไบเบิลออร์ทอดอกซ์ บทที่ 6 มักนับเป็นหนังสือแยกต่างหาก เรียกว่าจดหมายของของเยเรมีย์
ดูเพิ่ม

ผู้เผยพระวจนะใหญ่
แหล่งข้อมูลอื่น

Jewish Encyclopedia: Baruch
Baruch เก็บถาวร 2020-09-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in the Latin Vulgate
The Book of Baruch Full text from http://St-Takla.org (also available in Arabic)
1Baruch 2012 Translation & Audio Version
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Baruch" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
Baruch หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox Douay-Rheims Version
หนังสือบารุค โดยคณะกรรมการคาทอลิกเพื่อคริสตศาสนธรรม แผนกพระคัมภีร์
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า เพลงคร่ำครวญ | หนังสือบารุค (คัมภีร์อธิกธรรม)พันธสัญญาเดิม ของโรมันคาทอลิก หนังสือบารุครวมจดหมายของประกาศกเยเรมีย์ด้วย | ถัดไป เอเสเคียล |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า เพลงคร่ำครวญ | หนังสือบารุค (คัมภีร์อธิกธรรม)พันธสัญญาเดิม ของอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ | ถัดไป จดหมายของประกาศกเยเรมีย์ |
เจนตามัยซิน
ประวัติ

เจนตามัยซินเป็นยาปฏิชีวนะที่ได้จากกระบวนการหมักของแบคทีเรียสายพันธุ์ Micromonospora purpurea ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1963 โดยคณะวิจัยของไวน์สไตน์ (Weinstein MJ) และแวกมัน (Wagman GH) ในห้องทดลองของบริษัทเชอริ่ง-พลาว ในเมืองบลูมฟิลด์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ ประเทศสหรัฐอเมริกา จากตัวอย่างดินที่ได้รับมาจากริโก วอยเชียสจีส (Rico Woyciesjes) ซึ่งต่อมาได้มีการคิดค้นวิธีการสกัดเจนตามัยซินบริสุทธิ์ได้สำเร็จ จากนั้นคณะวิจัยของบริษัทเชอริ่ง-พลาว ซึ่งนโดยเดวิด คูเปอร์ (Divid J. Cooper) ได้ทำการศึกษาโครงสร้างของยาดังกล่าวและสามารถโครงสร้างถึงโครงสร้างนั้นได้เป็นผลสำเร็จในปี ค.ศ. 1971 โดยในระยะแรกหลังจากค้นพบนั้น เจนตามัยซินมักถูกใช้เป็นยาใช้ภายนอกในรูปแบบยาทาสำหรับแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวกในหน่วยทหารของเมืองแอตแลนตาและแซนแอนโทนีโอ ต่อมาได้มีการพัฒนาเป็นยาสำหรับฉีดเข้าหลอดเลือดดำในปี ค.ศ. 1971 เพื่อใช้ในการรักษาภาวะพิษเหตุติดเชื้อจวบจนปัจจุบัน
เจนตามัยซินสามารถถูกสังเคราะห์ขึ้นได้จากแบคทีเรียสกุลไมโครมอนอสปอรา ซึ่งเป็นแบคทีเรียจำพวกแกรมบวกที่พบได้ทั่วไปในธรรมชาติ (ดินและน้ำ) โดยยาปฏิชีวนะที่มีแหล่งที่มาจากแบคทีเรียสายพันธุ์นี้จะสามารถระบุได้จากพยางค์ต่อท้ายที่มักลงท้ายด้วย ~micin เช่น Verdamicin–เวอร์ดามัยซิน, Mutamicin–มูทามัยซิน, Sisomicin–ซิโซมัยซิน, Netilmicin–เนติลมัยซิน และ Retymicin–รีทีมัยซิน ซึ่งแตกต่างจากยาอื่นในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ที่สกัดได้จากสกุลสเตรปโตมัยซิสที่มักมีชื่อลงท้ายด้วย ~mycin
การใช้ประโยชน์ทางการแพทย์

เจนตามัยซินออกฤทธิ์ต้านเชื้อแบคทีเรียได้หลายสายพันธุ์ โดยส่วนใหญ่เป็นแบคทีเรียแกรมลบ ซึ่งรวมถึงสกุลซูโดโมแนส, สกุลโปรตีอัส, เอสเชอริเชีย โคไล, เคลบเซลลา นิวโมเนียเอ, เอนเทอโรแบคเตอร์ แอโรจีเนส, สกุลเซอราเทีย, และแบคทีเรียแกรมบวกในสกุลสแตฟฟิโลคอคคัส โดยยานี้มีข้อบ่งใช้สำหรับรักษาโรคติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ, การติดเชื้อในระบบทางเดินปัสสาวะ, การติดเชื้อในกระแสเลือด, และการติดเชื้อในกระดูกและเนื้อเยื่ออ่อนที่มีสาเหตุมาจากจุลชีพดังข้างต้นหรือแบคทีเรียอื่นที่ไวต่อยานี้ ทั้งนี้ เจนตามัยซินไม่มีประสิทธิภาพในการรักษาโรคที่เกิดจาการติดเชื้อแบคทีเรีย ไนซีเรีย โกโนเรียอี, ไนซีเรีย เมนิงไจไทดิส หรือลีจิโอเนลลา นิวโมฟิเลีย เนื่องจากจะทำให้ผู้ป่วยมีความเสี่ยงที่จะเกิดภาวะช็อกจากเอนโดทอกซินชนิดลิปิด เอ (lipid A endotoxin) ที่พบในแบคทีเรียแกรมลบดังข้างต้น
นอกจากนี้ เจนตามัยซินยังมีประโยชน์ในการรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียแกรมลบจำพวกเยอซิเนีย เพสทิส และฟรานซิเซลลา ทิวลาเรนสิส ซึ่งเป็นจุลชีพที่ทำให้เกิดโรคไข้กระต่ายที่มักพบเกิดขึ้นในพรานล่าสัตว์หรือคนดักสัตว์
อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันพบว่าแบคทีเรียบางสายพันธุ์ในวงศ์เอนเทอร์โรแบคทีเรียซีอี, สกุลซูโดโมแนส, สกุลเอนเทอโรคอคคัส, สแตปฟิโลคอคคัส ออเรียส และสายพันธุ์อื่นในสกุลสแตฟฟิโลคอคคัส นั้นดื้อต่อเจนตามัยซินซัลเฟตในระดับความรุนแรงที่แตกต่างกันออกไป
การใช้ในกลุ่มประชากรพิเศษ > หญิงตั้งครรภ์และหญิงให้นมบุตร

การใช้เจนตามัยซินในหญิงตั้งครรภ์อาจก่อให้เกิดพิษแก่ทารกในครรภ์ได้ เนื่องจากยาสามารถแพร่ผ่านรกได้และมีรายงานหลายรายงานที่พบการเกิดภาวะหูหนวกแต่กำเนิดในทารกที่คลอดจากแม่ที่ได้รับเจนตมัยซินระหว่างตั้งครรภ์ นอกจากนี้ยังพบการเกิดภาวะกล้ามเนื้ออ่อนแรงในทารกที่ได้รับยานี้ระหว่างอยู่ในครรภ์อีกด้วย ด้วยเหตุผลข้างต้นจึงไม่แนะนำให้ใช้ยานี้ในหญิงตั้งครรภ์ อย่างไรก็ตาม อาจมีการใช้ยานี้ในกลุ่มประชากรดังกล่าวได้ หากประเมินแล้วพบว่าฝ่ายแม่มีความจำเป็นต้องได้รับยานี้และได้รับประโยชน์จากการใช้ยามากกว่าความเสี่ยงที่อาจเกิดอันตรายกับทารกในครรภ์
สำหรับความปลอดภัยและประสิทธิภาพของการใช้เจนตามัยซินในหญิงให้นมบุตรนั้นยังไม่อาจทราบได้แน่ชัดเท่าใดนัก โดยมีรายงานการตรวจพบเจนตามัยซินในน้ำนมของหญิงที่ให้นมบุตรในปริมาณเล็กน้อย
การใช้ในกลุ่มประชากรพิเศษ > ผู้สูงอายุ

การใช้เจนตามัยซินในกลุ่มประชากรผู้สูงอายุนั้น ควรมีการตรวจประเมินการทำงานของไตก่อนเริ่มการรักษาด้วยานี้เสมอ และควรมีการตรวจประเมินค่าดังกล่าวฝนระหว่างการรักษาเป็นระยะ เนื่องจากผู้สูงอายุมักมีการทำงานของไตลดลงและเสี่ยงต่อการเกิดพิษต่อไตจากยาได้มากกว่าประชากรกลุ่มอื่น ๆ และผู้ป่วยกลุ่มนี้มักมีการกำจัดยาที่ช้าลง ทำให้ยานี้อยู่ในร่างกายได้นานมากขึ้น นอกจากนี้ควรใช้ความระมัดระวังมากเป็นพิเศษเมื่อต้องใช้ยานี้ในผู้ป่วยที่มีการทำงานของไต, การได้ยิน, การทรงตัว, ผิดปกติ, หรือการทำงานของระบบกล้ามเนื้อที่ผิดปกติอยู่ก่อนหน้าแล้ว เนื่องจากยานี้อาจทำให้ความผิดปกติดังกล่าวรุนแรงมากขึ้นได้
การใช้ในกลุ่มประชากรพิเศษ > ทารก

การใช้เจนตามัยซินในกลุ่มประชากรเด็ก รวมถึง ทารกแรกเกิด และวัยเด็ก พบว่าประชากรกลุ่มนี้จะมีระดับเจนตามัยซินในกระแสเลือดและค่าครึ่งชีวิตของยาดังกล่าวที่สูงกว่าปกติ จึงไม่แนะนำให้ใช้เจนตามัยซินในประชากรกลุ่มดังกล่าว หากมีความจำเป็นต้องใช้ควรมีการตรวจวัดการทำงานของไตอยู่เป็นประจำ โดยอาการไม่พึงประสงค์รุนแรงที่พบได้บ่อยหลังจากการบริหารเจนตามัยซินในรูปแบบฉีดให้แก่ประชากรดังกล่าว ได้แก่ ภาวะแคลเซียใในเลือดต่ำ, ภาวะโพแทสเซียมในเลือดต่ำ และกล้ามเนื้ออ่อนแรง
อาการไม่พึงประสงค์และข้อห้ามใช้

อาการไม่พึงประสงค์ที่อาจเกิดขึ้นได้จากการได้รับการรักษาด้วยเจนตามัยซินนั้นมีอยู่หลายประการ ซึ่งมีความรุนแรงมากน้อยแตกต่างกัน โดยผู้ป่วยอาจมีอาการไม่พึงประสงค์เกิดขึ้นเพียงเล็กน้อยอย่างคลื่นไส้ อาเจียน หรือในบางรายอาจเกิดอาการไม่พึงประสงค์ที่รุนแรงได้ ได้แก่:
ภาวะโลหิตจาง
ภาวะภูมิไวเกิน
โรคของรอยต่อกล้ามเนื้อร่วมประสาท
เส้นประสาทอักเสบ
การเกิดพิษต่อไต
การเกิดพิษต่อหู
โดยจากอาการไม่พึงประสงค์ที่รุนแรงดังข้างต้น พบว่าการเกิดพิษต่อไต และการเกิดพิษต่อหูนั้นมีความสัมพันธุ์ในเชิงแปรผันตรงกับระดับเจนตามัยซินในกระแสเลือดเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งหมายถึง การที่มีระดับยาดังกล่าวในกระแสเลือดที่สูงมากเกินไปก็จะมีความเสี่ยงต่อการเกิดอาการไม่พึงประสงค์ดังกล่าวได้มากกว่าปกติเช่นกัน โดยการเกิดพิษทั้งต่อหูและต่อไตนี้อาจแสดงอาการอย่างช้า ๆ ในบางครั้งอาจไม่มีอาการเลยจนกระทั่งเสร็จสิ้นการรักษาด้วยาดังกล่าว
อาการไม่พึงประสงค์และข้อห้ามใช้ > การเกิดพิษต่อไต

การเกิดพิษต่อไตนั้นเป็นอาการไม่พึงประสงค์ที่พบได้ประมาณร้อยละ 10–25 ของผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งเจนตามัยซินก็ถือเป็นยาปฏิชีวนะอีกชนิดหนึ่งในยากลุ่มนี้ โดยส่วนมากแล้วความผิดปกติต่อไตที่เกิดขึ้นนี้มักผันกลับมาเป็นปกติได้หลังจากเสร็จสิ้นการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะสาเหตุไประยะหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ในผู้ป่วยบางรายอาจเกิดความผิดปกติของการทำงานของไตอย่าางถาวรได้ โดยความเสี่ยงวนการเกิดพิษต่อไตจากยาปฏิชีวนะกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์นี้ขึ้นอยู่กับขนาดยา, ความถี่ในการบริหารยา, ระยะเวลาที่ใช้ยาดังกล่าวในการรักษา, และการใช้ยาอื่นที่มีผลลดการทำงานของไตร่วมด้วย เช่น ยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์, ยาขับปัสสาวะ, ซิสพลาติน, ไซโคลสปอริน, เซฟาโลสปอริน, แอมโฟเทอริซินบี, สารทึบรังสีไอโอดีน และแวนโคมัยซิน เป็นต้น
ปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดพิษต่อไตจากการใช้ยาปฏิชีวนะกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ได้แก่:
การมีอายุมาก
การมีการทำงานของไตที่ลดลง
หญิงตั้งครรภ์
ภาวะขาดไทรอยด์ฮอร์โมน
ภาวะที่มีการทำงานของตับลดลง
การขาดน้ำ
ภาวะเลือดเป็นกรด
การขาดโซเดียม
การเฝ้าระวังการเกิดพิษต่อไตจากยาปฏิชีวนะกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์สามารถทำได้โดยการตรวจติดตามค่าครีอะตินีนในกระแสเลือด, ระดับเกลือแร่, ปริมาณการขับปัสสาวะออก, โปรตีนในปัสสาวะ และความเข้มข้นของสารเคมีอื่นที่เกี่ยวข้องในกระแสเลือด
อาการไม่พึงประสงค์และข้อห้ามใช้ > การเกิดพิษต่อหูชั้นใน

ในกลุ่มผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์จะพบการเกิดพิษต่อหูชั้นในประมาณร้อยละ 11 โดยอาการแสดงที่พบได้บ่อยครั้งมากที่สุด คือ  มีเสียงดังรบกวนในหู (Tinnitus), สูญเสียการได้ยิน, มีอาการรู้สึกหมุน, เกิดภาวะกล้ามเนื้อเสียสหการ (ataxia), มีอาการมึนเวียนศีรษะ (dizziness) ทั้งนี้ การใช้เจนตามัยซินต่อเนื่องเป็นระยะเวลานานอาจก่อให้เกิดความผิดปกติต่อหูได้ 2 ส่วน โดยส่วนแรกคือ เจนตามัยซินจะทำให้เกิดความเสียหายแก่เซลล์ขนในหูชั้นในซึ่งส่งผลให้เกิดการสูญเสียการได้ยินอย่างถาวรได้ ส่วนที่สอง เจนตามัยซินจะเข้าไปทำลายระบบเวสติบูลาร์ของหูชั้นใน ซึ่งจะนำสู่การเกิดปัญหาที่เกี่ยวเนื่องกับการทรงตัวได้ในที่สุด ทั้งนี้ ความเสี่ยงในการเกิดพิษต่อหูจากเจนตามัยซินนั้นสามารถถูกทำให้ลดลงได้โดยให้ผู้ป่วยได้รับสารน้ำที่เพียงพอหรือไม่อยู่ในสภาะที่มีการขาดน้ำ
ปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดความเสียหายต่อหูชั้นในจากการใช้ยาเจนตามัยซิน ได้แก่:
การมีระดับกรดยูริกในเลือดสูง
การทำงานของไตลดน้อยลง
การทำงานของตับผิดปกติ
การได้รับยาเจนตามันซินในขนาดสูง
การได้รับการรักษาด้วยยาเจนตามัยซินเป็นระยะเวลานาน
ผู้สูงอายุ
ใช้เจนตามัยซินร่วมกับยาขับปัสสาวะที่มีฤทธิ์แรง (เช่น ฟูโรซีไมด์)
อาการไม่พึงประสงค์และข้อห้ามใช้ > ข้อห้ามใช้

เจนตามัยซินมีข้อห้ามใช้ในผู้ที่มีประวัติการเกิดภาวะภูมิไวเกินต่อยานี้หรือยาอื่นในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ เช่น แอนาฟิแล็กซิส หรืออาการพิษที่รุนแรงอื่น เป็นต้น
กลไกการออกฤทธิ์

เจนตามัยซินเป็นยาปฏิชีวนะที่ออกฤทธิ์ฆ่าแบคทีเรีย (bactericidal antibiotic) โดยเข้าจับกับหน่วยย่อย 30เอสของไรโบโซมแบคทีเรียแบบไม่ผันกลับ ซึ่งจะส่งผลรบกวนการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์แบคทีเรียนั้น ทำให้แบคทีเรียขาดโปรตีนที่จำเป็นในการดำรงชีพและแพร่ขยายพันธุ์ จนตายไปในที่สุด ซึ่งกลไกดังกล่าวยังถือเป็นกลไกหลักในการออกฤทธิ์ของยาปฏิชีวนะชนิดอื่นในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ด้วย
กลไกการออกฤทธิ์ > ส่วนประกอบ

เจนตามัยซินเป็นยาปฏิชีวนะที่มีส่วนประกอบเป็นสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวเนื่องกับเจนตามัยซินอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งมีระดับความสามารถในการต้านแบคทีเรียที่แตกต่างกัน โดยส่วนประกอบหลักของเจนตามัยซิน ได้แก่ สารผสมเจนตามัยซิน ซี ประกอบด้วย เจนตามัยซิน ซี1, เจนตามัยซิน ซี1, และเจนตามัยซิน ซี2 ซึ่งมีสัดส่วนประมาณร้อยละ 20 ของปริมาณเจนตามัยซินทั้งหมดและเป็นส่วนประกอบที่มีคุณสมบัติในการต้านแบคทีเรียสูงที่สุด ที่เหลือนอกจากนั้นจะเป็นส่วนผสมของเจนตามัยซิน เอ, บี, เอกซ์ และอื่น ๆ ซึ่งคิดรวมเป็นสัดส่วนร้อยละ 20 ของปริมาณเจนตามัยซินทั้งหมด และมีคุณสมบัติในการต้านแบคทีเรียที่น้อยกว่าสารผสมเจนตามัยซิน ซี สัดส่วนที่แน่นอนของสารผสมเจนตามัยซินนี้ไม่อาจระบุได้แน่ชัด โดยปริมาณของสารผสมเจนตามัยซิน ซี หรือส่วนประกอบอื่นนั้นจะมีความแตกต่างกันไปในแต่ละรอบของการผลิตขึ้นอยู่กับหน่วยงานที่ผลิตและกลวิธีที่ใช้ เนื่องมาจากการที่เจนตามัยซินมีสัดส่วนของสารออกฤทธิ์ที่ไม่แน่นอนในแต่ละรอบของการผลิตนี้ จึงเป็นการยากที่จะทำการศึกษาถึงคุณสมบัติต่าง ๆ ของเจนตามัยซินที่แน่นอนได้ เช่น คุณสมบัติทางเภสัชจลนศาสตร์ ความไวของจุลชีพต่อยา เนื่องจากไม่ทราบสัดส่วนของสารผสม ซึ่งอาจมีความสัมพันธ์กับคุณสมบัติต่าง ๆ ของยาที่ทำการศึกษาก็เป็นได้
การศึกษาวิจัย

ด้วยคุณสมบัติพิเศษของเจนตามัยซินที่สามารถทนต่อความร้อนจากการทำให้ปราศจากเชื้อในหม้อนึ่งฆ่าเชื้อโรค (autoclave) ได้ ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่พบได้ในยาปฏิชีวนะเพียงไม่กี่ชนิด จึงได้มีการใช้เจนตามัยซินมาใช้ในการเตรียมอาหารเลี้ยงเชื้อบางชนิด นอกจากนี้ เจนตามัยซินยังถูกนำไปใช้เป็นยาปฏิชีวนะในการเพาะเลี้ยงเซลล์และเนื้อเยื่อเพื่อการศึกษาวิจัยด้านอณูชีววิทยา เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการปนเปื้อนแบคทีเรียของเซลล์ที่เพาะเลี้ยงนั้น ๆ อีกด้วย
อ่านเพิ่ม

Dean L (2015). "Gentamicin Therapy and MT-RNR1 Genotype".  ใน Pratt VM, McLeod HL, Rubinstein WS, Scott SA, Dean LC, Kattman BL, Malheiro AJ (บ.ก.). Medical Genetics Summaries. National Center for Biotechnology Information (NCBI). PMID 28520359. Bookshelf ID: NBK285956.