คติชน
ประเภทนิทานพื้นบ้าน > ธรรมเนียม

วัฒนธรรมตามธรรมเนียม คือ การแสดงที่จดจำได้ กล่าวคือ การแสดงซ้ำ เป็นรูปแบบของพฤติกรรมที่คาดหวังภายในกลุ่ม "วิธีการทำสิ่งต่าง ๆ แบบดั้งเดิมและคาดหวัง" ธรรมเนียมอาจเป็น ท่าทางเดียว เช่น ชูนิ้วโป้งลง หรือ การจับมือ นอกจากนี้ยังสามารถเป็นปฏิสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของขนบธรรมเนียมพื้นบ้านและสิ่งประดิษฐ์หลายอย่างดังที่เห็นในงานเลี้ยงวันเกิดของเด็ก รวมถึงเรื่องเล่าทางวาจา (เพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์) เรื่องเล่าที่เป็นวัสดุ (ของขวัญและเค้กวันเกิด) เกมพิเศษ (เก้าอี้ดนตรี) และธรรมเนียมของแต่ละบุคคล (อธิษฐานขณะเป่าเทียน) สิ่งเหล่านี้แต่ละอย่างเป็นสิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านในแบบของตัวเอง ซึ่งอาจคุ้มค่าแก่การตรวจสอบและวิเคราะห์ทางวัฒนธรรม เมื่อรวมกันแล้ว พวกมันจะสร้างธรรมเนียมของการเฉลิมฉลองงานเลี้ยงวันเกิด ซึ่งเป็นการผสมผสานสิ่งประดิษฐ์หลายอย่างที่มีความหมายภายในกลุ่มทางสังคมของพวกเขา
นักคติชนวิทยาแบ่งธรรมเนียมออกเป็นหลายประเภท ธรรมเนียมอาจเป็น การเฉลิมฉลองตามฤดูกาล เช่น วันขอบคุณพระเจ้า หรือ วันขึ้นปีใหม่ อาจเป็น การเฉลิมฉลองวัฏจักรชีวิต สำหรับแต่ละบุคคล เช่น พิธีบัพติศมา วันเกิด หรืองานแต่งงาน ธรรมเนียมยังสามารถทำเครื่องหมาย เทศกาลของชุมชน หรือเหตุการณ์ ตัวอย่างเช่น งานคาร์นิวัลในโคโลญ หรือ มาร์ดิกราส์ในนิวออร์ลีนส์ หมวดหมู่นี้ยังรวมถึง เทศกาลวิถีชีวิตพื้นบ้านสมิธโซเนียน ที่จัดขึ้นทุกฤดูร้อนที่เดอะมอลล์ในวอชิงตัน ดี.ซี. หมวดหมู่ที่สี่ประกอบด้วยธรรมเนียมที่เกี่ยวข้องกับ ความเชื่อพื้นบ้าน การเดินลอดบันไดเป็นเพียงหนึ่งใน สัญลักษณ์ที่ถือว่าโชคร้าย มากมาย กลุ่มอาชีพ มักจะมีประวัติศาสตร์อันยาวนานของธรรมเนียมปฏิบัติที่เกี่ยวข้องกับชีวิตและการทำงานของพวกเขา เช่น ประเพณีของลูกเรือ หรือ คนตัดไม้ พื้นที่ของ คติชนวิทยาเกี่ยวกับศาสนา ซึ่งรวมถึงรูปแบบการบูชาที่ไม่ได้รับการรับรองจากคริสตจักรที่จัดตั้งขึ้น มักจะมีขนาดใหญ่และซับซ้อนมากจนมักถูกมองว่าเป็นพื้นที่เฉพาะของขนบธรรมเนียมพื้นบ้าน ต้องใช้ความเชี่ยวชาญอย่างมากในพิธีกรรมของคริสตจักรมาตรฐานเพื่อที่จะตีความขนบธรรมเนียมพื้นบ้านและความเชื่อที่มีต้นกำเนิดในธรรมเนียมปฏิบัติของคริสตจักรอย่างเป็นทางการ
คติชนวิทยาตามธรรมเนียมปฏิบัติเป็นการแสดงเสมอ ไม่ว่าจะเป็นท่าทางเดียวหรือธรรมเนียมปฏิบัติที่ซับซ้อน และการมีส่วนร่วมในธรรมเนียมปฏิบัติ ไม่ว่าจะเป็นผู้แสดงหรือผู้ชม หมายถึงการรับรู้กลุ่มทางสังคมนั้น พฤติกรรมตามธรรมเนียมบางอย่างมีไว้สำหรับการแสดงและทำความเข้าใจภายในกลุ่มเท่านั้น เช่น รหัสผ้าเช็ดหน้า ที่บางครั้งใช้ในชุมชนเกย์ หรือ พิธีกรรมการเริ่มต้น ของฟรีเมสัน ธรรมเนียมปฏิบัติอื่น ๆ ได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อเป็นตัวแทนของกลุ่มทางสังคมต่อบุคคลภายนอก ผู้ที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มนี้ ขบวนพาเหรดวันนักบุญแพทริก ในนิวยอร์กและในชุมชนอื่น ๆ ทั่วทั้งทวีปเป็นตัวอย่างเดียวของกลุ่มชาติพันธุ์ที่แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของพวกเขา (พฤติกรรมที่แตกต่าง) และส่งเสริมให้ชาวอเมริกันทุกคนแสดงความเป็นพันธมิตรกับกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีสีสันนี้
เทศกาลและขบวนพาเหรดเหล่านี้ ซึ่งมีกลุ่มเป้าหมายเป็นผู้ที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มทางสังคมนั้น สอดคล้องกับความสนใจและภารกิจของ นักคติชนวิทยาสาธารณะ ผู้มีส่วนร่วมในการบันทึก อนุรักษ์ และนำเสนอรูปแบบดั้งเดิมของวิถีชีวิตพื้นบ้าน ด้วยความสนใจที่เพิ่มขึ้นของประชาชนในประเพณีพื้นบ้าน การเฉลิมฉลองของชุมชน เหล่านี้จึงมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นทั่วโลกตะวันตก ในขณะที่แสดงให้เห็นถึงความหลากหลายของชุมชนอย่างโจ่งแจ้ง กลุ่มเศรษฐกิจได้ค้นพบว่าขบวนพาเหรดและเทศกาลพื้นบ้านเหล่านี้ดีต่อธุรกิจ ผู้คนทุกประเภทออกมาตามท้องถนน กิน ดื่ม และใช้จ่าย สิ่งนี้ดึงดูดการสนับสนุนไม่เพียงแต่จากชุมชนธุรกิจเท่านั้น แต่ยังรวมถึงองค์กรของรัฐบาลกลางและรัฐสำหรับงานเลี้ยงบนท้องถนนในท้องถิ่นเหล่านี้ด้วย เป็นเรื่องที่น่าขัดแย้งที่ในการแสดงความหลากหลายภายในชุมชน เหตุการณ์เหล่านี้ได้กลายมาเป็นเครื่องยืนยันถึงชุมชนที่แท้จริง ซึ่งผลประโยชน์ทางธุรกิจสอดคล้องกับกลุ่มทางสังคม (พื้นบ้าน) ที่หลากหลายเพื่อส่งเสริมผลประโยชน์ของชุมชนโดยรวม
นี่เป็นเพียงตัวอย่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ของประเภทและตัวอย่างของเรื่องเล่าตามธรรมเนียม
อามิช
การเลี้ยงยุ้งฉาง
วันเกิด
เค้กวอเตอร์ค
เปลแมว
ชาฮอร์แชมเบซูรี
คริสต์มาส
ฉันนิ้ว
พื้นเมือง
ละครพื้นบ้าน
ยาพื้นบ้าน
การชูนิ้วกลาง
หมวก
ฮูเดนนิ่ง
กิจกรรม
วันกราวด์คริสต์มาส
ชาวครีโอลแห่งลุยเซียนา
การแสดงใบ้
ชาวพื้นเมืองพื้นเมือง
กระดานโออิจิ
ปาววว้าวs
เป็นเรื่อง
วันเซนต์จอห์น
เชคเกอร์
เฮลิคอปเตอร์
วันขอบคุณพระเจ้า
เสื้อผ้า
หลอกหรือเลี้ยง
โยโย่