stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ
แหล่งข้อมูลอื่น

Deuteronomy at Bible Gateway
Paterson, James Alexander (1911). "Deuteronomy" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.).
Jastrow, Morris (1905). "Deuteronomy" . New International Encyclopedia.
Jewish translations:
Deuteronomy at Mechon-Mamre เก็บถาวร 2012-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (modified Jewish Publication Society translation)
Deuteronomy (The Living Torah) เก็บถาวร 2005-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Rabbi Aryeh Kaplan's translation and commentary at Ort.org
Devarim – Deuteronomy (Judaica Press) translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
דְּבָרִים Devarim – Deuteronomy เก็บถาวร 2012-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Hebrew – English at Mechon-Mamre.org)
Christian translations:
Online Bible at GospelHall.org (King James Version)
oremus Bible Browser (New Revised Standard Version)
oremus Bible Browser (Anglicized New Revised Standard Version)
Deuteronomy at Wikisource (Authorized King James Version)
Deuteronomy หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox Various versions
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า หนังสือกันดารวิถี | หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติคัมภีร์ฮีบรู / พันธสัญญาเดิมของศาสนาคริสต์ | ถัดไป หนังสือโยชูวา |
| ด ค กหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ |
| --- | --- |
บท:  1–3  3–7  7–11  11–16  16–21  21–25 (22)  26–29  29–30  31  32  32  33  33–34 
พาราชาห์:  Devarim  Va'etchanan  Eikev  Re'eh  Shofetim  Ki Teitzei  Ki Tavo  Nitzavim  Vayelech  Haazinu  V'Zot HaBerachah 
สถานที่:  คาเดช  ภูเขาซีนาย  ภูเขาเนโบ  โมอับ 
บุคคล:  โมเสส  โยชูวา 
ศัพท์:  การรวบรวมอิสราเอล  ชาวเลวี  ชาวอิสราเอล  เชอร์ดิม  เทศกาลของชาวยิว  ธรรมบัญญัติ  บทเพลงของโมเสส  บัญญัติ 10 ประการ  ปุโรหิต  พลับพลา  เสาอาเช-ราห์  โอ คนอิสราเอล จงฟังเถิด 
ต้นฉบับ:  4Q41  4Q122  Papyrus Fouad 266  Papyrus Rylands 458 
← หนังสือกันดารวิถี (บทที่ 36)หนังสือโยชูวา (บทที่ 1) →
กรดโอเลอิก

| --- | --- |


ชื่อ
IUPAC name (9E)-Octadec-9-enoic acid
ชื่ออื่น (9Z)-Octadecenoic acid (Z)-Octadec-9-enoic acid cis-9-Octadecenoic acid cis-Δ9-Octadecenoic acid Oleic acid 18:1 cis-9
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 112-80-1 Y
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ChEMBL: ChEMBL8659 N
เคมสไปเดอร์: 393217 N
ECHA InfoCard: 100.003.643 
IUPHAR/BPS: 1054
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID1025809 
 InChI InChI=1S/C18H34O2/c1-2-3-4-5-6-7-8-9-10-11-12-13-14-15-16-17-18(19)20/h9-10H,2-8,11-17H2,1H3,(H,19,20)/b10-9- NKey: ZQPPMHVWECSIRJ-KTKRTIGZSA-N N InChI=1/C18H34O2/c1-2-3-4-5-6-7-8-9-10-11-12-13-14-15-16-17-18(19)20/h9-10H,2-8,11-17H2,1H3,(H,19,20)/b10-9-Key: ZQPPMHVWECSIRJ-KTKRTIGZBB 
 SMILES CCCCCCCC\C=C/CCCCCCCC(O)=O 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C18H34O2
มวลโมเลกุล: 282.468 g·mol−1  
ลักษณะทางกายภาพ: ของเหลวมันสีเหลืองอ่อนหรือเหลืองน้ำตาล กลิ่นคล้ายมันหมู
ความหนาแน่น: 0.895 g/mL
จุดหลอมเหลว: 13–14 °C (55–57 °F; 286–287 K)
จุดเดือด: 360 องศาเซลเซียส (680 องศาฟาเรนไฮต์; 633 เคลวิน)
ละลายในน้ำ: ไม่ละลาย
ความสามารถละลายได้ ใน เอทานอล: ละลายได้
ความอันตราย
NFPA 704 (fire diamond):   0 1 0
เอกสารข้อมูลความปลอดภัย (SDS): JT Baker
สารประกอบอื่นที่เกี่ยวข้องกัน
สารประกอบที่เกี่ยวข้อง: กรดเอเลอิดิก
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
กรดโอเลอิก (อังกฤษ: oleic acid) เป็นกรดไขมันที่มีสูตรเคมีคือ C18H34O2 อยู่ในกลุ่มไขมันไม่อิ่มตัวเชิงเดี่ยวโอเมกา-9 เป็นไขมันที่ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น แต่ในเชิงพาณิชย์อาจมีสีเหลือง คำว่า "โอเลอิก" มาจากน้ำมันมะกอก (olive oil) ซึ่งมีปริมาณกรดโอเลอิกสูง นอกจากนี้ยังพบในน้ำมันพีแคน คาโนลา น้ำมันถั่วลิสง น้ำมันแมคาเดเมียและน้ำมันดอกทานตะวัน นอกจากนี้ยังพบในไขมันไก่และมันหมู
กรดโอเลอิกเป็นกรดไขมันที่พบมากที่สุดในเนื้อเยื่อไขมันของมนุษย์ และเป็นกรดไขมันที่พบมากที่สุดในเนื้อเยื่อทั่วร่างกายมนุษย์เป็นอันดับ 2 รองจากกรดปาล์มิติก ชีวสังเคราะห์ของกรดโอเลอิกในร่างกายเกี่ยวข้องกับปฏิกิริยาของเอนไซม์ Stearoyl-CoA 9-desaturase ในปฏิกิริยานี้กรดสเตียริกจะถูกกลายสภาพเป็นกรดโอเลอิก ในแมลงกรดโอเลอิกทำหน้าที่เป็นฟีโรโมนที่ปล่อยออกมาจากซากของแมลง เพื่อกระตุ้นให้แมลงตัวอื่นขนซากไปทิ้ง หากแมลงที่ยังมีชีวิตอยู่มีกลิ่นนี้ก็จะถูกขนออกจากรังเช่นกัน นอกจากนี้กรดโอเลอิกยังใช้เตือนแมลงตัวอื่นให้หลีกเลี่ยงแมลงที่ป่วยตายและเตือนภัยนักล่า
กรดโอเลอิกพบในอาหารทั่วไป เกลือโซเดียมของกรดโอเลอิกเป็นส่วนผสมในสบู่ เป็นตัวทำอิมัลชันและสารให้ความชุ่มชื้น กรดโอเลอิกปริมาณน้อยใช้เป็นสารเพิ่มปริมาณในการทำยาและใช้เป็นตัวทำอิมัลชันและตัวช่วยละลายในผลิตภัณฑ์แอโรซอล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กรดโอเลอิก
Oleic Acid - MSDS - Cayman Chemical
กระดังงาแอฟริกา

| กระดังงาแอฟริกา |
| --- | --- |

Illustration from Curtis's Botanical Magazine, 1831

เมล็ดของกระดังงาแอฟริกา

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: แมกโนลิด Magnoliids
อันดับ:: อันดับจำปา Magnoliales
วงศ์:: วงศ์กระดังงา Annonaceae
สกุล:: Monodora Monodora (Gaertn.) Dunal
สปีชีส์:: Monodora myristica
ชื่อทวินาม
Monodora myristica (Gaertn.) Dunal

ชื่อพ้อง
 Annona myristica Gaertn.  Monodora borealis Scott-Elliot  Monodora claessensii De Wild.  Monodora grandiflora Benth. 
กระดังงาแอฟริกา (อังกฤษ: Calabash nutmeg ชื่ออื่น ๆ คือ Jamaican nutmeg, African nutmeg, ehuru, ariwo, awerewa ehiri, airama, African orchid nutmeg,  muscadier de Calabash and lubushi ehiri, airama, African orchid nutmeg,  muscadier de Calabash และ lubushi;ชื่อวิทยาศาสตร์:  Monodora myristica) เป็นพืชมีดอกในวงศ์กระดังงา พบในเขตร้อน
ผลสดมีรสเปรี้ยวแบบมะนาว แล้วจะทำให้ชาที่ปลายลิ้น เนื่องจากมีสารระงับความรู้สึกที่เรียก navocaine เป็นอาหารของสัตว์เช่น ลิงชิมแปนซี ในแอฟริกาตะวันตกใช้เมล็ดเป็นเครื่องเทศ น้ำมันหอมระเหยที่ได้จากใบประกอบด้วย β-caryophyllene, α-humulene และ α-pinene ในเมล็ดมี α-phellandrene, α-pinene, myrcene, limonene และ pinene เปลือกไม้ใช้เป็นยารักษาโรคกระเพาะอาหาร เนื้อไม้แข็งใช้ทำเครื่องใช้ต่าง ๆ ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

Recipe for West African 'Fish Rub' incorporating Calabash Nutmeg เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Recipe for Nigerian 'Isi Ewu' (Goat Stew) incorporating Ehuru เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัตถุแข็งเกร็ง

แม่แบบ:Classical mechanics
ตำแหน่งของวัตถุแข็งเกร็งจะถูกกำหนด โดยตำแหน่งของศูนย์กลางมวลและท่าทีของมัน (อย่างน้อย ต้องมี 6 พารามิเตอร์ จากทั้งหมด)
ในทางฟิสิกส์ วัตถุแข็งเกร็ง คือ ของแข็งทางกายภาพซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงสภาพเป็นศูนย์ หรือน้อยมาก ๆ จนสามารถละเลยได้ ระยะทางระหว่างจุดสองจุดใด ๆ บนวัตถุแข็งเกร็งจะมีค่าคงที่ตลอดเวลา โดยไม่คำนึงถึงแรงภายนอกที่กระทำต่อมัน วัตถุแข็งเกร็งมักอยู่ในรูปแบบของการกระจายตัวอย่างต่อเนื่องของมวล
ในการศึกษาของทฤษฎีสัมพันธภาพพิเศษ วัตถุแข็งเกร็งที่สมบูรณ์ไม่มีอยู่จริง และวัตถุที่สามารถสมมติว่าเป็นวัตถุแข็งเกร็งได้ก็ต่อเมื่อพวกมันไม่ได้กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเข้าใกล้ความเร็วแสง ทางด้านกลศาสตร์ควอนตัม วัตถุแข็งเกร็งมักจะถูกคิดว่าเป็นชุดของจุดมวล เช่น ในโมเลกุลควอนตัม (ซึ่งประกอบด้วยจุดมวล คือ อิเล็กตรอน และนิวคลีไอ) มักจะถูกมองว่าเป็นวัตถุแข็งเกร็ง (ดูการจัดประเภทของโมเลกุลเป็นใบพัดแข็ง)
ดูเพิ่ม

Angular velocity
Axes conventions
Rigid body dynamics
Infinitesimal rotations
Euler's equations (rigid body dynamics)
Euler's laws
Born rigidity
Rigid rotor
Geometric Mechanics
Classical Mechanics (Goldstein)
บันทึก

↑  
Lorenzo Sciavicco, Bruno Siciliano (2000). "§2.4.2 Roll-pitch-yaw angles". Modelling and control of robot manipulators (2nd ed.). Springer. p. 32. ISBN 1-85233-221-2.
การเชื่อมโยงภายนอก

วิกิคำคมมีคำคมที่เกี่ยวข้องกับวัตถุแข็งเกร็ง
ภาษาคือภาษาย่อยที่มีทัพบกและทัพเรือ

ภาษาคือภาษาย่อยที่มีทัพบกและทัพเรือ (อังกฤษ: a language is a dialect with an army and a navy) เป็นสำนวนหนึ่ง ที่กล่าวถึงการตัดสินโดยอำเภอใจว่าอะไรคือภาษาและอะไรคือภาษาย่อยหรือภาษาถิ่น สำนวนนี้กล่าวว่า สถานภาพทางการเมืองและสังคมมักมีอิทธิพลต่อมุมมองของผู้คนว่า ภาษาที่ใช้ในสังคมนั้นควรจัดเป็นภาษาถิ่นหรือไม่ นักวิชาการทางด้านภาษายิดดิชและนักภาษาศาสตร์เชิงสังคม แมกซ์ ไวน์ไรค์ (Max Weinreich) เป็นผู้ที่ทำให้สำนวนนี้เป็นที่รู้จักในโลกภาษาศาสตร์ ซึ่งเป็นสำนวนที่แนะนำโดยลูกศิษย์ของแมกซ์ ไวน์ไรค์
ความหมาย

ในสำนวน "ภาษาคือภาษาย่อยที่มีทัพบกและทัพเรือ" นั้น คำว่า "กองทัพ" เปรียบเทียบกับผู้ที่มีอำนาจปกครองประเทศหนึ่งอยู่ (ผู้ใดมีกองทัพผู้นั้นมีอำนาจ) ฉะนั้นผู้ที่มีกองทัพก็เป็นผู้ที่สามารถกำหนดได้ว่าอะไรคือภาษาอะไรคือภาษาถิ่น อาทิ ในประเทศไทย รัฐบาลไทยกำหนดว่า ภาษาประจำชาติคือ ภาษาไทยมาตรฐาน แต่ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในประเทศถือเป็นภาษาถิ่น เป็นต้น ในขณะเดียวกันบ้างก็ถือว่าภาษาไทยถิ่นอีสานเป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษาไทย (a dialect of Thai) แต่บ้างก็ถือว่าเป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษาลาว (a dialect of Lao)
ในสแกนดิเนเวีย

ในสแกนดิเนเวีย ผู้พูดภาษานอร์เวย์ ผู้พูดภาษาเดนมาร์ก และ ผู้พูดภาษาสวีเดน สามารถสื่อภาษาของตัวเองกับผู้พูดที่มาจากนอร์เวย์ เดนมาร์ก และ สวีเดน กันได้เป็นอย่างดี อย่างไรก็ตาม แต่ละรัฐก็ไม่ถือว่าภาษาของตนเองเป็นภาษาถิ่นของภาษาเดียวกัน รัฐบาลในสามประเทศนี้ไม่กำหนดว่าภาษาตนเองเป็น ภาษาสแกนดิเนเวียถิ่นนอร์เวย์ ภาษาสแกนดิเนเวียถิ่นเดนมาร์ก และภาษาสแกนดิเนเวียถิ่นสวีเดน เป็นต้น
ในเอเชียใต้

ในประเทศอินเดีย และ ประเทศปากีสถาน ผู้พูดภาษาฮินดี กับ ผู้พูดภาษาอูรดู สามารถใช้ภาษาแม่ของตนเองสื่อสารและเข้าใจกันได้เป็นอย่างดี แต่รัฐบาลของสองประเทศไม่ถือว่าทั้งสองภาษานั้นเป็นภาษาเดียวกัน หรือว่าเป็นภาษาเดียวกันที่ใช้ในต่างท้องถิ่น แต่กลับถือว่าสองภาษานี้เป็นภาษาที่แยกกัน โดยภาษาฮินดีเป็นภาษาที่พูดโดยชาวฮินดู และ ภาษาอูรดูโดยชาวมุสลิม
ในประเทศจีน

ในประเทศจีน ภาษาจีนกลาง ภาษาจีนแต้จิ๋ว ภาษาจีนกวางตุ้ง ภาษาจีนเซี่ยงไฮ้ ฯลฯ เป็นภาษาที่ผู้พูดมิสามารถฟังเข้าใจกันได้เลย แต่รัฐบาลจีนถือว่าภาษาเหล่านี้เป็นภาษาเดียวกันเพียงแต่ใช้ในต่างท้องถิ่น
อ่านเพิ่ม

John Earl Joseph (2004). Language and identity: national, ethnic, religious. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-333-99752-9.
John Edwards (2009). Language and identity: an introduction. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-69602-9.
Robert McColl Millar (2005). Language, nation and power: an introduction. Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4039-3971-5.
ยุคหินญี่ปุ่น

ยุคหินญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 旧石器時代; โรมาจิ: kyūsekki jidai) เป็นช่วงระยะการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในญี่ปุ่นก่อนการพัฒนาเครื่องปั้นดินเผา โดยทั่วไปอยู่ในช่วงก่อน 10,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ปีที่เริ่มต้นทั่วไปอยู่ที่ประมาณ 40,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึงแม้ว่าการมีอยู่ของมนุษย์ก่อน 35,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ยังเป็นที่ถกเถียง โดยมีการตั้งคำถามถึงความถูกต้องของสิ่งประดิษฐ์ที่สนับสนุนการมีอยู่ของมนุษย์บนหมู่เกาะในช่วงก่อน 35,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ยุคสมัยนี้ขยายไปจนถึงจุดเริ่มต้นยุคโจมง หรือประมาณ 14,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช
กระดูกมนุษย์ช่วงแรกสุดถูกค้นพบที่นครฮามามัตสึ จังหวัดชิซูโอกะ ซึ่งมีการตรวจหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีที่ประมาณ 18,000–14,000 ปีที่แล้ว
โบราณคดี

การศึกษาในยุคหินของญี่ปุ่นยังไม่เริ่มต้นจนกระทั่งไม่นานมานี้ สถานที่ยุคหินเก่าแห่งแรกยังไม่ถูกค้นพบจนกระทั่ง ค.ศ. 1946 หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เนื่องจากสมมติฐานก่อนหน้าที่ว่ามนุษย์ยังไม่อาศํยอยู่ที่ญี่ปุ่นก่อนยุคโจมง การขุดค้นมักหยุดที่ช่วงต้นของโจมง (14,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) และไม่มีการดำเนินการต่อ แต่นับตั้งแต่การค้นพบสถานที่ยุคหินเก่าแห่งแรกโดยทาดาฮิโระ ไอซาวะ ทำให้มีการค้นพบสถานที่ในยุคหินประมาณ 5,000 แห่ง บางแห่งอยู่ในโบราณสถานยุคโจมง และบางส่วนมีอายุถึงสมัยไพลสโตซีน
บรรณานุกรม

The History and Geography of Human Genes, Cavalli-Sforza, Princeton University Press, ISBN 0-691-08750-4
Ainu:Spirit of a Northern People, National Museum of Natural History, Smithsonian Institution, ISBN 0-9673429-0-2
Shoh Yamada (2002). Harvard Asia Quarterly "Politics and Personality: Japan's Worst Archaeology Scandal", Volume VI, No. 3. Summer
แหล่งข้อมูลอื่น

The history of human populations in the Japanese Archipelago inferred from genome-wide SNP data with a special reference to the Ainu and the Ryukyuan populations
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ญี่ปุ่น
ชนชั้นแรงงาน

ผู้ใช้แรงงานในไซต์งานก่อสร้างหนึ่งในประเทศไทย
ชนชั้นแรงงาน (อังกฤษ: working class หรือ labouring class) ประกอบด้วยผู้มีส่วนร่วมในกิจกรรมแรงงานซึ่งได้ค่าจ้างหรือเงินเดือน โดยเฉพาะกรรมาชีพและใช้แรงงานทางอุตสาหกรรม อาชีพชนชั้นแรงงาน (ดูเพิ่มเติมที่ "สีคอปกเพื่อแทนชนิดแรงงาน") ประกอบด้วยอาชีพคอปกน้ำเงิน, คอปกขาวบางอาชีพ และ คอปกชมพูส่วนใหญ่ สมาชิกของชนชั้นแรงงานต้องพึ่งพาเงินรายรับจากการใช้แรงงานแลกค่าจ้างมากเป็นพิเศษ ดังนั้น ในนิยามที่ครอบคลุมกว่า ชนชั้นแรงงานอาจรวมถึงผู้มีอาชีพเกือบทั้งหมดในธุรกิจอุตสาหรรม ซึ่งรวมถึงผู้ที่มีอาชีพในเขตเมืองของธุรกิจที่ไม่เป็นอุตสาหกรรม
อ่านเพิ่ม

Benson, John (2003). The Working Class in Britain, 1850–1939. London: I.B. Tauris. ISBN 978-1-86064-902-8.
Blackledge, Paul (2011). "Why Workers Can Change the World". Socialist Review. No. 364. London. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-12-10. สืบค้นเมื่อ 20 November 2018.
Connell, Raewyn; Irving, Terry (1980). Class Structure in Australian History. Melbourne: Longman Cheshire.
Engels, Friedrich (1968). The Condition of the Working Class in England. แปลโดย Henderson, W. O.; Chaloner, W. H. Stanford, California: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-0634-6.
Miles, Andrew; Savage, Mike (1994). The Remaking of the British Working Class, 1840–1940. London: Routledge. ISBN 978-1-134-90681-9.
Moran, William (2002). Belles of New England: The Women of the Textile Mills and the Families Whose Wealth They Wove. New York: Thomas Dunne Books. ISBN 978-0-312-30183-5.
Raine, April Janise (2011). "Lifestyles of the Not So Rich and Famous: Ideological Shifts in Popular Culture, Reagan-Era Sitcoms and Portrayals of the Working Class". McNair Scholars Research Journal. 7 (1): 63–78. สืบค้นเมื่อ 20 November 2018.
Rose, Jonathan (2010). The Intellectual Life of the British Working Classes (2nd ed.). New Haven, Connecticut: Yale University Press. ISBN 978-0-300-15365-1.
Rubin, Lillian B. (1976). Worlds of Pain: Life in the Working Class Family. New York: Basic Books. ISBN 978-0-465-09724-1.
Rowntree, Seebohm (2000) [1901]. Poverty: A Study of Town Life. Macmillan and Co. ISBN 1-86134-202-0.
Sheehan, Steven T. (2010). "'Pow! Right in the Kisser': Ralph Kramden, Jackie Gleason, and the Emergence of the Frustrated Working‐Class Man". Journal of Popular Culture. 43 (3): 564–582. doi:10.1111/j.1540-5931.2010.00758.x. ISSN 1540-5931.
Shipler, David K. (2004). The Working Poor: Invisible in America. New York: Knopf. ISBN 978-0-375-40890-8.
Skeggs, Beverley (2004). Class, Self, Culture. London: Routledge. ISBN 978-0-415-30086-5.
Thompson, E. P. (1968). The Making of the English Working Class (rev. ed.). Harmondsworth, England: Penguin Books.
Turner, Katherine Leonard (2014). How the Other Half Ate: A History of Working-Class Meals at the Turn of the Century. Berkeley, California: University of California Press. ISBN 978-0-520-27758-8.
Zweig, Michael (2001). Working Class Majority: America's Best Kept Secret. Ithaca, New York: Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-8727-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Social class
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
โจ๊กเกอร์
ชีวประวัติของตัวละคร

โจ๊กเกอร์ได้ผ่านการแก้ไขหลายครั้งนับตั้งแต่เปิดตัวใน ค.ศ. 1940 การตีความตัวละครที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุดคือ ชายคนหนึ่งที่ปลอมตัวเป็นอาชญากรชื่อว่า เรดฮูด แต่ถูกแบทแมนไล่ล่าและตกลงไปในถังสารเคมีที่ฟอกสีผิว, ย้อมผมเป็นสีเขียว, แต่งริมฝีปากเป็นสีแดงและทำให้เขาวิกลจริต เหตุผลที่โจ๊กเกอร์ปลอมตัวเป็นเรดฮูดและตัวตนของเขาก่อนจะเป็นโจ๊กเกอร์นั้นเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
ตัวละครเปิดตัวใน แบทแมน #1 (1940) โดยเขาประกาศว่าเขาจะสังหารพลเมืองระดับสูงสามคนของเมืองก็อตแธม แม้ว่าตำรวจจะปกป้องเศรษฐี เฮนรี คลาริดจ์ ซึ่งเป็นเหยื่อรายแรกที่เขาประกาศไว้ได้ แต่โจ๊กเกอร์ได้วางยาพิษเขาไว้ก่อนจะประกาศเรื่องนี้ และคลาริดจ์ก็เสียชีวิตด้วยรอยยิ้มอันน่าสยดสยองบนใบหน้า ในที่สุดแบทแมนก็เอาโจ๊กเกอร์และส่งเขาเข้าคุก โจ๊กเกอร์ก่ออาชญากรรมตั้งแต่แบบไร้สาระไปจนถึงแบบโหดร้าย ด้วยเหตุผลตามคำพูดของแบทแมนว่า "มีเหตุผลสำหรับเขาเพียงคนเดียว" ดีเทกทีฟคอมิกส์ #168 (1951) นำเสนอเรื่องราวต้นกำเนิดแรกของโจ๊กเกอร์ในฐานะอดีตเรดฮูด อาชญากรสวมหน้ากากที่หายตัวไปในระหว่างการปล้นครั้งสุดท้าย หลังจากกระโดดลงไปในถังสารเคมีเพื่อหนีแบทแมน ความพิการที่เกิดขึ้นทำให้เขาคลั่งและนำชื่อ "โจ๊กเกอร์" มาใช้ หลังเขามีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกันกับไพ่ดังกล่าว โจ๊กเกอร์ในยุคเงิน ได้เปลี่ยนแปลงเป็นตัวละครแสนสนุกซึ่งเริ่มต้นใน "เดอะโจ๊กเกอส์มิลเลียนส์" ใน ค.ศ. 1952 ในเรื่องนี้ โจ๊กเกอร์หมกมุ่นอยู่กับการรักษาภาพลวงตาของความร่ำรวยและชื่อเสียงในฐานะอาชญากรวีรบุรุษชาวบ้าน และกลัวที่จะให้ชาวเมืองก็อตแธมรู้ว่าเขาไม่มีเงินและถูกหลอกลวงเอาทรัพย์สมบัติของเขาไป ในช่วงทศวรรษ 1970 โจ๊กเกอร์ได้กำหนดนิยามของตัวละครใหม่ในฐานะฆาตกรโรคจิต "เดอะโจ๊กเกอส์ไฟว์-เวย์รีเวนจ์" เป็นการแก้แค้นของโจ๊กเกอร์อย่างรุนแรงต่ออดีตสมาชิกแก๊งที่ทรยศต่อเขา, ขณะที่ "เดอะลาฟฟิงฟิช" เล่าถึงโจ๊กเกอร์ที่ทำให้ปลามีรูปร่างผิดปกติด้วยสารเคมี เพื่อให้พวกมันจะมีรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา พร้อมหวังที่จะทำกำไรจากลิขสิทธิ์ และการฆ่าข้าราชการที่ขวางทางเขา
ลักษณะของตัวละคร > บุคลิกภาพ

ลักษณะเด่นของโจ๊กเกอร์คือความวิกลจริตอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าเขาจะไม่ได้ถูกอธิบายว่ามีอาการผิดปกติทางจิตใจใด ๆ ก็ตาม เหมือนกับคนโรคจิต เขาขาดความเห็นอกเห็นใจ ขาดจิตสำนึกและความห่วงใยในสิ่งถูกและผิด โจ๊กเกอร์ใน อาร์คัมอะไซลัม: อะซีเรียสเฮาส์ออนซีเรียสเอิร์ท ถูกอธิบายว่า สามารถประมวลผลข้อมูลจากภายนอกได้ โดยการปรับตัวเข้ากับมันเท่านั้น ซึ่งทำให้เขาสามารถสร้างบุคลิกภาพใหม่ได้ทุกวัน (ขึ้นอยู่กับว่าอะไรจะเป็นประโยชน์ต่อเขา) และอธิบายว่าทำไมในบางครั้งเขาถึงเป็นตัวตลกจอมป่วนหรือฆาตกรโรคจิต โจ๊กเกอร์ใน "เดอะคลาวน์แอตมิดไนต์" (แบทแมน #663 (เมษายน 2007)) เข้าสู่ภาวะสมาธิ โดยจะประเมินตัวเองในอดีตเพื่อสร้างบุคลิกภาพใหม่โดยรู้ตัว และปรับเปลี่ยนตัวเองให้เหมาะกับความต้องการของตัวเอง
ลักษณะของตัวละคร > ทักษะและอุปกรณ์

โจ๊กเกอร์ไม่มีพลังเหนือมนุษย์โดยกำเนิด เขาก่ออาชญากรรมด้วยการใช้อุปกรณ์ที่มีอาวุธหลากหลายชนิด เช่น สำรับไพ่ที่มีปลายมีดโกน, ลูกแก้วกลิ้ง, แจ็กอินเดอะบ็อกซ์ซึ่งมีเซอร์ไพรส์ที่ไม่พึงประสงค์ และซิการ์ระเบิดที่สามารถทำลายอาคารได้ ดอกไม้บนปกเสื้อของเขาสามารถพ่นกรด และมือของเขามักจะมีออดไฟฟ้าที่อันตรายซึ่งนำไฟฟ้าได้ล้านโวลต์ แม้ว่าทั้งสองสิ่งนี้จะเปิดตัวใน ค.ศ. 1952 ในฐานะของเล่นตลกที่ไม่เป็นอันตราย อย่างไรก็ตาม ความอัจฉริยะด้านเคมีของเขาได้สร้างอาวุธที่โดดเด่นที่สุดให้กับเขา ก็คือ "โจ๊กเกอร์เวนอม" ซึ่งเป็นสารพิษในรูปแบบของเหลวหรือก๊าซที่จะทำให้เป้าหมายหัวเราะไม่หยุด หากใช้ในปริมาณมากเกินไป อาจทำให้เป็นอัมพาต โคม่า หรือเสียชีวิตได้ และทำให้เหยื่อมีรอยยิ้มที่เจ็บปวดและหวาดกลัว โจ๊กเกอร์ใช้พิษมาตั้งแต่เปิดตัว มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้สูตร และแสดงให้เห็นว่ามีพรสวรรค์เพียงพอที่จะผลิตพิษจากสารเคมีในครัวเรือนทั่วไป พิษอีกรูปแบบหนึ่ง (ใช้ใน โจ๊กเกอร์: ลาสต์ลาฟ) ทำให้เหยื่อมีลักษณะเหมือนโจ๊กเกอร์ และเชื่อฟังคำสั่งของเขา โจ๊กเกอร์มีภูมิคุ้มกันต่อพิษและสารพิษส่วนใหญ่ มอร์ริสันเขียนไว้ใน แบทแมน #663 (เมษายน 2007) ว่า "ด้วยความที่เป็นผู้บริโภคตัวยงของการทดลองทางเคมีของตัวเอง ภูมิคุ้มกันของโจ๊กเกอร์ต่อยาพิษที่อาจฆ่าคนอื่นได้ในพริบตานั้นได้รับการพัฒนามาจากการถูกทารุณกรรมมาอย่างยาวนาน"
ผลกระทบและมรดกทางวัฒนธรรม

โจ๊กเกอร์ถือเป็นหนึ่งในตัวละครสมมติที่เป็นที่จดจำและโดดเด่นมากที่สุดในวัฒนธรรมประชานิยม, หนึ่งในตัวร้ายในการ์ตูนที่ดีที่สุดและหนึ่งในตัวร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ตัวละครได้รับความนิยมอย่างมากนับตั้งแต่เปิดตัว โดยปรากฏตัวในหนังสือการ์ตูน แบทแมน เก้าจากสิบสองฉบับแรก และยังคงเป็นหนึ่งในศัตรูที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของแบทแมนตลอดการตีพิมพ์ของเขา ตัวละครถือเป็นหนึ่งในสี่ตัวละครในหนังสือการ์ตูนยอดนิยม ร่วมกับ แบทแมน, ซูเปอร์แมนและสไปเดอร์-แมน เมื่อดีซีคอมิกส์เผยแพร่ซีรีส์ต้นฉบับของ เกรตเตสต์สตอรีส์เอเวอร์โทลด์ (1987–1988) ซึ่งประกอบไปด้วยเรื่องราวเกี่ยวกับฮีโร เช่น แบทแมนและซูเปอร์แมน โจ๊กเกอร์ก็เป็นตัวร้ายเพียงตัวเดียวที่รวมอยู่ในซีรีส์ด้วย ตัวละครได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาทางจริยธรรมเกี่ยวกับความปรารถนาของแบทแมน (ผู้ยึดมั่นในจรรยาบรรณที่ห้ามฆ่าคนโดยเด็ดขาด) ที่ช่วยชีวิตคนโดยการสังหารโจ๊กเกอร์ (ผู้สังหารคนไม่ลดละ) การถกเถียงเหล่านี้มีน้ำหนักในแง่บวก (การหยุดโจ๊กเกอร์อย่างถาวร) เทียบกับผลกระทบที่โจ๊กเกอร์มีต่อตัวละครของแบทแมน และความเป็นไปได้ที่เขาอาจเริ่มฆ่าอาชญากรทั้งหมด
โจ๊กเกอร์ติดอันดับที่ 1 ในรายชื่อ "100 ตัวร้ายที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล" ของนิตยสาร วิซาร์ด ใน ค.ศ. 2006 ตัวละครติดอันดับที่ 5 ในรายชื่อ "200 ตัวละครในหนังสือการ์ตูนยอดเยี่ยมตลอดกาล" ของ วิซาร์ด ใน ค.ศ. 2008 และตัวละครติดอันดับที่ 8 ในรายชื่อ "50 ตัวละครในหนังสือการ์ตูนที่ยอดเยี่ยมตลอดกาล" ของ เอ็มไพร์ (เป็นตัวร้ายที่อยู่อันดับสูงสุดทั้งสองรายชื่อ) โจ๊กเกอร์ติดอันดับที่ 2 ในรายชื่อ "100 อันดับตัวร้ายในหนังสือการ์ตูน" ของ ไอจีเอ็น ใน ค.ศ. 2009 และ ไวรด์ ขนานนามเขาว่าเป็น "ตัวร้ายที่มีพลังพิเศษที่ยิ่งใหญ่สุดในการ์ตูน" ใน ค.ศ. 2011 คอมเพล็กซ์, คอลเลจฮิวเมอร์ และ วอตคัลเชอร์ ยกย่องให้โจ๊กเกอร์เป็นตัวร้ายในหนังสือการ์ตูนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ขณะที่ ไอจีเอ็น จัดให้เขาเป็นตัวร้ายอันดับหนึ่งของดีซีคอมิกส์ ใน ค.ศ. 2013 และ นิวส์ซารามา เป็นตัวร้ายของแบทแมนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ความนิยมของโจ๊กเกอร์ (และบทบาทของเขาในฐานะศัตรูของแบทแมน) ส่งผลให้ตัวละครตัวนี้เข้าไปเกี่ยวข้องกับสื่อต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับ แบทแมน ส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นทางโทรทัศน์หรือวิดีโอเกม การดัดแปลงตัวละครนี้ได้รับการตอบรับในเชิงบวก ในภาพยนตร์, โทรทัศน์ และวิดีโอเกม เช่นเดียวกับในหนังสือการ์ตูน บุคลิกภาพและรูปลักษณ์ของตัวละครจะเปลี่ยนแปลงไป เขาจะเป็นคนใจร้อน, ดุร้ายหรือไม่มั่นคง ขึ้นอยู่กับผู้เขียนและกลุ่มเป้าหมาย
ตัวละครเป็นแรงบันดาลใจให้กับรถไฟเหาะสวนสนุก (เดอะโจ๊กเกอส์จิงซ์, เดอะโจ๊กเกอร์ในเม็กซิโกและแคลิฟอร์เนีย, และเดอะโจ๊กเกอร์เคออสโคสเตอร์), และปรากฏในเครื่องเล่นที่มีเนื้อเรื่อง เช่น จัสติซลีก: แบตเทิลฟอร์เมโทรโพลิส โจ๊กเกอร์เป็นหนึ่งในตัวร้ายที่มีพลังพิเศษในหนังสือการ์ตูนไม่กี่ตัวที่ปรากฏอยู่บนสินค้าและของเล่นเด็ก เช่น ฟิกเกอร์แอคชัน, การ์ดสะสม, เกมกระดาน, กระปุกออมสิน, ชุดนอน, ถุงเท้าและรองเท้า เดอะโจ๊กเกอร์โมบิลเป็นของเล่นยอดนิยม เช่น รถจำลองโลหะหล่อที่ผลิตโดย คอร์กี นั้นขายดีในช่วงทศวรรษ 1950 และรถไมโครบัสฟ็อลคส์วาเกิน ลายโจ๊กเกอร์ในยุคพลังดอกไม้ ที่ผลิตโดย เมโกคอร์ปอเรชัน ในช่วงทศวรรษ 1970 เดอะโจ๊กเกอร์: อะซีเรียสสตัดดีออฟเดอะคลาวน์พรินซ์ออฟไครม์ กลายเป็นหนังสือวิชาการเล่มแรกที่ได้รับการตีพิมพ์เกี่ยวกับตัวร้ายที่มีพลังพิเศษใน ค.ศ. 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
คอนราด ไวต์ ผู้แสดงเป็น กวินเพลน ในภาพยนตร์เรื่อง เดอะแมนฮูลาฟส์ (1928) ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาเป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบโจ๊กเกอร์
ซีซาร์ โรเมโร เป็น เดอะโจ๊กเกอร์ (บน) ในภาพยนตร์ ไอ้มนุษย์ค้างคาว (1966) (สร้างจากละครชุดทางโทรทัศน์ แบทแมน), ร่วมกับ เบอร์เกสส์ เมอริดิท เป็น เดอะเพนกวิน (ซ้าย) และ แฟรงค์ กอร์ชิน เป็น เดอะริดเลอร์ (กลาง)
ความจำ

ประเภทและกิจหน้าที่ของความจำในวิทยาศาสตร์สาขาต่าง ๆ
ในจิตวิทยา ความจำ  (อังกฤษ: memory) เป็นกระบวนการที่ข้อมูลต่าง ๆ รับการเข้ารหัส  การเก็บไว้  และการค้นคืน
เนื่องจากว่า ในระยะแรกนี้  ข้อมูลจากโลกภายนอกมากระทบกับประสาทสัมผัสต่าง ๆ (มีตาเป็นต้น) ในรูปแบบของสิ่งเร้าเชิงเคมีหรือเชิงกายภาพ  
จึงต้องมีการเปลี่ยนข้อมูลไปเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง  ซึ่งก็คือการเข้ารหัส  เพื่อที่จะบันทึกข้อมูลไว้ในความจำได้
ระยะที่สองเป็นการเก็บข้อมูลนั้นไว้
ในสภาวะที่สามารถจะรักษาไว้ได้เป็นระยะเวลาหนึ่ง
ส่วนระยะสุดท้ายเป็นการค้นคืนข้อมูลที่ได้เก็บเอาไว้
ซึ่งก็คือการสืบหาข้อมูลนั้นที่นำไปสู่การสำนึกรู้
ให้สังเกตว่า  การค้นคืนความจำบางอย่างไม่ต้องอาศัยความพยายามภายใต้อำนาจจิตใจ
จากมุมมองเกี่ยวกับกระบวนการประมวลข้อมูล  มีระยะ 3 ระยะในการสร้างและค้นคืนความจำ  คือ
การเข้ารหัส (encoding) เป็นการรับ  การแปลผล  และการรวบรวมข้อมูลที่ได้รับ
การเก็บ (storage) เป็นการบันทึกข้อมูลที่ได้เข้ารหัสแล้วอย่างถาวร
การค้นคืน (retrieval หรือ recollection) หรือ การระลึกถึง เป็นการระลึกถึงข้อมูลที่ได้บันทึกไว้แล้วโดยเป็นกระบวนการตอบสนองต่อตัวช่วย (cue) เพื่อใช้ในพฤติกรรมหรือกิจกรรมอะไรบางอย่าง
การสูญเสียความจำเรียกว่าเป็นความหลงลืม  หรือถ้าเป็นโรคทางการแพทย์  ก็จะเรียกว่า ภาวะเสียความจำ  (amnesia)