stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แปลก พิบูลสงคราม
บทบาททางสังคม > ผู้ก่อตั้งโทรทัศน์แห่งแรกของประเทศ

หลังจากความคิดของเสนาบดีกระทรวงพาณิชย์และคมนาคม ในช่วงปี พ.ศ. 2473–2475 ของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ว่าต้องการที่จะให้ประเทศสยาม มีกิจการแพร่ภาพออกอากาศโทรทัศน์ ไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ในปี พ.ศ. 2475 เป็นผลต้องประสบความล้มเหลวในขณะนั้น อย่างไรก็ดีโทรทัศน์ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งภายใต้กรมประชาสัมพันธ์ นับเป็นแห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และแห่งแรกของทวีปเอเชีย บนภาคพื้นแผ่นดินใหญ่ (Asia Continental) แพร่ภาพออกอากาศในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งข้าราชการกลุ่มหนึ่งของกรมประชาสัมพันธ์ แสดงความคิดเห็นเรื่องการจัดตั้งโทรทัศน์มาตั้งแต่ พ.ศ. 2493 ว่า "ถึงเวลาแล้วที่ประเทศไทยควรมี Television แล้ว"
วันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2493 จอมพล ป. พิบูลสงคราม ผู้นำรัฐบาลมอบหมายให้ กรมประชาสัมพันธ์เสนอ "โครงการจัดตั้งวิทยุโทรภาพ" ต่อคณะรัฐมนตรี ต่อมาวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2493 คณะรัฐมนตรีลงมติให้จัดตั้งวิทยุโทรภาพและให้ตั้งงบประมาณใน พ.ศ. 2494
ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2493 จอมพล ป. เขียนข้อความด้วยลายมือ ถึง พล.ต.สุรจิต จารุเศรณี อธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ในขณะนั้น ให้ศึกษาจัดหาและจัดส่ง "Television"
วันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ซึ่งถือเป็นวันชาติในสมัยนั้น จอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้เป็นประธาน ในพิธีเปิดสำนักงาน และที่ทำการสถานีโทรทัศน์ไทยทีวี ช่อง 4 บางขุนพรหม และเริ่มแพร่ภาพออกอากาศอย่างเป็นทางการ เรียกชื่อตามอนุสัญญาสากลวิทยุ HS1/T-T.V. สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งแรกบนผืนแผ่นดินใหญ่แห่งเอเชีย เครื่องส่งโทรทัศน์เครื่องนี้มีกำลังส่ง 10 กิโลวัตต์ ขาวดำ ระบบ 525 เส้นต่อภาพ 30 ภาพต่อวินาที (ต่อมาออกอากาศระบบวีเอชเอฟ ย่านความถี่ที่ 3 ช่อง 9 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 จนถึงปี พ.ศ. 2561 และในขณะนี้ใช้ชื่อว่า ช่อง 9 เอ็มคอต เอชดี ปัจจุบันออกอากาศในระบบยูเอชเอฟ ย่านความถี่ที่ 5 ช่อง 40 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 ในระบบดิจิทัล ความคมชัดละเอียดสูง ทางช่องหมายเลข 30) (ก่อนหน้านี้ สถานีเคยออกอากาศคู่ขนานกันทั้งสองระบบ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 จนถึงปี พ.ศ. 2561)
บทบาททางสังคม > ตลาดนัดกรุงเทพมหานคร

ในปี พ.ศ. 2491 จอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้ประกาศนโยบายจัดตั้งตลาดนัดทั่วประเทศทุกสุดสัปดาห์ ในกรุงเทพฯ มีการจัดตลาดนัดขึ้นที่สนามหลวง ซึ่งเรียกว่า ตลาดนัดสนามหลวง หรือ ตลาดนัดกรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน ตลาดนัดสนามหลวงได้ย้ายออกไปจากบริเวณสนามหลวงแล้ว โดยไปอยู่ที่ ตลาดนัดจตุจักร แทน
บทบาททางสังคม > บ้านพักคนชรา

บ้านพักคนชราบางแค หรือ บ้านบางแค เดิมใช้ชื่อว่า "สถานสงเคราะห์คนชราบ้านบางแค" ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2496 ในสมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี นับเป็นสถานสงเคราะห์ผู้สูงอายุแห่งแรกของประเทศไทย เพื่อให้การสงเคราะห์ผู้สูงอายุตามนโยบายสวัสดิการสังคมของรัฐ โดยเริ่มเปิดดำเนินการในสมัยของนายปกรณ์ อังศุสิงห์ เป็นอธิบดีกรมประชาสงเคราะห์ ปัจจุบันอยู่ภายใต้การสนับสนุนของ มูลนิธิบ้านบางแคในพระอุปถัมภ์พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ
ชื่อสถานที่อันเนื่องด้วยนาม

จังหวัดพิบูลสงคราม อดีตจังหวัดของประเทศไทย (ปัจจุบันคือ จังหวัดเสียมราฐ จังหวัดอุดรมีชัย และจังหวัดบันทายมีชัยในประเทศกัมพูชา)
โรงเรียนพิบูลอุปถัมภ์ กรุงเทพมหานคร
โรงเรียนพิบูลประชาสรรค์ กรุงเทพมหานคร
โรงเรียนวัดราษฎร์นิยมธรรม (พิบูลสงคราม) กรุงเทพมหานคร
มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม จังหวัดพิษณุโลก
หอประชุมจอมพล ป. พิบูลสงคราม โรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม จังหวัดนนทบุรี
ถนนพิบูลสงคราม จังหวัดนนทบุรี
โรงเรียนชุมชนพิบูลสงคราม จังหวัดนครศรีธรรมราช
โรงเรียนพิบูลสงครามอุปถัมภ์ จังหวัดราชบุรี
โรงเรียนพิบูลสงเคราะห์1 จังหวัดลพบุรี
โรงเรียนค่ายพิบูลสงคราม จังหวัดลพบุรี
โรงเรียนพิบูลวิทยาลัย จังหวัดลพบุรี
โรงเรียนสาธิต "พิบูลบำเพ็ญ" มหาวิทยาลัยบูรพา จังหวัดชลบุรี
สนามยิงปืนพิบูลสงคราม จังหวัดลพบุรี
โรงเรียนนครหลวง (พิบูลประเสริฐวิทย์) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ค่ายพิบูลสงคราม กองบัญชาการกองพลทหารปืนใหญ่ จังหวัดลพบุรี
พิพิธภัณฑ์จอมพล ป. พิบูลสงคราม ภายใน ศูนย์การทหารปืนใหญ่ จังหวัดลพบุรี
สนามกอล์ฟ จอมพล ป. พิบูลสงคราม ภายในมณฑลทหารบกที่ 13 จังหวัดลพบุรี
โรงเรียนหินกอง (พิบูลอนุสรณ์) จังหวัดสระบุรี
โรงเรียนพุทธิรังสีพิบูล จังหวัดฉะเชิงเทรา
โรงเรียนพิบูลสวัสดี จังหวัดภูเก็ต
เกียรติยศและบำเหน็จความชอบ > ยศทหาร

23 พฤษภาคม พ.ศ. 2459: ร้อยตรี
24 เมษายน พ.ศ. 2463: ร้อยโท
20 ตุลาคม พ.ศ. 2470: ร้อยเอก
14 พฤษภาคม พ.ศ. 2473: พันตรี
17 เมษายน พ.ศ. 2476: พันโท
1 เมษายน พ.ศ. 2477: พันเอก
26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478: นาวาเอก
12 มีนาคม พ.ศ. 2479: นาวาอากาศเอก
1 เมษายน พ.ศ. 2482: พลตรี พลเรือตรี พลอากาศตรี
28 กรกฎาคม พ.ศ. 2484: จอมพล จอมพลเรือ จอมพลอากาศ
เกียรติยศและบำเหน็จความชอบ > บรรดาศักดิ์

7 พฤษภาคม พ.ศ. 2471: หลวงพิบูลสงคราม
5 ธันวาคม พ.ศ. 2484: ลาออกจากบรรดาศักดิ์
เกียรติยศและบำเหน็จความชอบ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

จอมพล แปลก พิบูลสงคราม (หลวงพิบูลสงคราม) ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
เกียรติยศและบำเหน็จความชอบ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2484 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ (น.ร.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2485 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนวราภรณ์ (ร.ว.) (ฝ่ายหน้า)‎
พ.ศ. 2484 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2483 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2480 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2487 –  เหรียญกล้าหาญ (ร.ก.)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2486 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2477 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2477 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มราชการแผ่นดิน (ร.ด.ม.(ผ))
พ.ศ. 2486 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2486 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ร.)
พ.ศ. 2500 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2473 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2481 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 1 (อ.ป.ร.1)
พ.ศ. 2496 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 1 (ภ.ป.ร.1)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญพระราชพิธีบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พ.ศ. 2500 –  เหรียญงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ
เกียรติยศและบำเหน็จความชอบ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ไรช์เยอรมัน :
พ.ศ. 2480 –  เครื่องอิสริยาภรณ์กาชาดเยอรมัน ชั้นดารา
พ.ศ. 2482 –  เครื่องอิสริยาภรณ์อินทรีเยอรมัน ชั้นที่ 1
อิตาลี :
พ.ศ. 2480 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎอิตาลี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2481 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญมอริซและลาซารัส ชั้นที่ 1
ฝรั่งเศส :
พ.ศ. 2481 –  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นที่ 1
บริเตนใหญ่ :
พ.ศ. 2482 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญไมเคิลและจอร์จ ชั้นที่ 1
ญี่ปุ่น :
พ.ศ. 2485 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย ชั้นสูงสุดประดับดอกคิริ
สหรัฐ :
พ.ศ. 2489 –  ลีเจียนออฟเมอริต ชั้นหัวหน้าผู้บัญชาการ
สเปน :
พ.ศ. 2496 –  เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณฝ่ายทหาร ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2500 –  เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณฝ่ายทหารเรือ ชั้นที่ 1
ฟิลิปปินส์ :
พ.ศ. 2498 –  เครื่องอิสริยาภรณ์ซิกาตูนา ชั้นที่ 1
เบลเยียม :
พ.ศ. 2498 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์เลออปอล ชั้นที่ 1
เนเธอร์แลนด์ :
พ.ศ. 2498 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์สิงโตเนเธอร์แลนด์ ชั้นที่ 1
เยอรมนี :
พ.ศ. 2498 –  เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ชั้นที่ 1
อิตาลี :
พ.ศ. 2498 –  เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสาธารณรัฐอิตาลี ชั้นที่ 1
เดนมาร์ก :
พ.ศ. 2498 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร ชั้นที่ 1
ลาว :
พ.ศ. 2498 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ชั้นที่ 1
กัมพูชา :
พ.ศ. 2498 –  เครื่องอิสริยยศพระราชาณาจักรกัมพูชา ชั้นที่ 1
พม่า :
พ.ศ. 2499 –  เครื่องอิสริยาภรณ์สิริสุธรรมะ ชั้นอรรคมหาสิริสุธรรมะ
กรีซ :
พ.ศ. 2499 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จอร์จที่ 1 ชั้นที่ 1
ขบวนการนักศึกษาในประเทศไทย

ขบวนการนักศึกษาในประเทศไทย เป็นพลังการเมืองอย่างหนึ่งในประวัติศาสตร์ไทย ค่อย ๆ มีบทบาททางการเมืองจากช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง จนเพิ่มขึ้นสูงสุดในเหตุการณ์ 14 ตุลา (2516) มีการขยายตัวเป็นขบวนการฝ่ายซ้ายร่วมกับองค์การกรรมกรและเกษตรกร และร่วมเรียกร้องความเป็นธรรมทางเศรษฐกิจและสังคมด้วย แต่หลังเหตุการณ์ 6 ตุลา (2519) และการเสื่อมของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ทำให้ขบวนการนักศึกษาเข้าสู่ยุคถดถอย มีบทบาทเป็นเพียงพันธมิตรของกลุ่มผลประโยชน์อื่น เช่น องค์การนอกภาครัฐ (NGO) หรือกลุ่มผลประโยชน์ของชาวบ้านในท้องถิ่น จนหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ขบวนการนักศึกษากลับมาเป็นพลังที่โดดเด่นในการต่อต้านเผด็จการทหาร
ประวัติ > กำเนิด

ตั้งแต่มีการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว นักศึกษาส่วนใหญ่ดำเนินกิจกรรมที่ไม่เป็นการเมือง และนักศึกษาส่วนน้อยที่ส่งเสริมประชาธิปไตยถูกรัฐปราบปรามอย่างรวดเร็ว การประท้วงสำคัญครั้งแรกของนักศึกษาเป็นการประท้วงเพื่อเรียกร้องดินแดนคืนจากอินโดจีนฝรั่งเศสในปี 2483 นักศึกษาประมาณ 100 คนเข้าร่วมฝึกกับขบวนการเสรีไทย และพลีชีพในภารกิจหลังแนวข้าศึก ครั้งที่สองเป็นการชุมนุมของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในปี 2492 เพื่อเรียกร้องให้อิทธิพลของกองทัพออกจากมหาวิทยาลัย สมาชิกฝ่ายซ้าย 200 คนรวมนักศึกษาถูกจับกุมฐานมีส่วนในกบฏสันติภาพ ช่วงปี 2489–2500 นักศึกษามีการเคลื่อนไหวในระดับปัจเจก เช่น จิตร ภูมิศักดิ์ แม้แต่นักศึกษาที่ประท้วงการเลือกตั้งสกปรกในปี 2500 ที่จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ใช้เป็นข้ออ้างรัฐประหาร ก็ถูกจับกุมหลังจากนั้น แม้ว่าขบวนการนักศึกษาจะเป็นช่วยก่อให้เกิดรัฐประหาร กิจกรรมจึงกลับไปเป็นไม่เป็นการเมืองอีกครั้ง ยกเว้นกลุ่มนักศึกษาฝ่ายขวาที่รณรงค์ต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ มีการออกวารสาร สังคมศาสตร์ปริทัศน์ ในปี 2503 ซึ่งสะท้อนความคิดต่อต้านวัตถุนิยม และสังคมนิยมกับศาสนาพุทธผสมกัน
ประวัติ > บทบาทนำ

ในพทุธทศวรรษ 2510 ช่วงนี้นับเป็นจุดสูงสุดของขบวนการนักศึกษาไทย อุดมศึกษาขยายตัวอย่างรวดเร็วและก่อให้เกิดชนชั้นกลางใหม่ สุดท้ายประสบความสำเร็จในการโค่นล้มระบอบเผด็จการ ขบวนการนักศึกษาไทยเริ่มเป็นอิสระจากรัฐ และได้รับอิทธิพลจากเสรีนิยม และขบวนการต่อต้านสงครามเวียดนามทั่วโลก นอกจากนี้การขจัดระบบรัฐสภาทำให้เปิดพื้นที่ให้กับขบวนการนักศึกษาแสดงออกซึ่งความไม่พอใจต่อโครงสร้างสังคมและเศรษฐกิจที่ไม่ตอบสนองต่อความต้องการ ต้นทศวรรษนั้น ขบวนการนักศึกษาเริ่มเคลื่อนไหวทางการเมือง โดยมีพันธมิตรกว้างขวาง นักศึกษามีแนวคิดประชาธิปไตยเสรีนิยม สังคมนิยม ชาตินิยมและกษัตริย์นิยม การเคลื่อนไหวของนักศึกษาค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจากปี 2511 จนสูงสุดในปี 2515 การเคลื่อนไหวที่สำคัญ เช่น การคว่ำบาตรสินค้าญี่ปุ่นนำโดยธีรยุทธ บุญมี แห่งศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย ผลทำให้รัฐบาลทหารคิดกำจัดประชากรนักศึกษาประมาณร้อยละ 2 ที่เห็นว่าเป็นนักปฏิวัติ, การรณรงค์ต่อต้านการล่าสัตว์ในเขตป่าสงวนของผู้นำรัฐบาลเผด็จการทหาร ในเหตุการณ์ 14 ตุลา (2516) ขบวนการนักศึกษาสามารถระดมมวลชนได้ถึง 150,000 คน ซึ่งเป็นการชุมนุมใหญ่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ เหตุการณ์นี้แสดงภาพลักษณ์ว่าผลประโยชน์ของนักศึกษาตรงกับผลประโยชน์ของสถาบันพระมหากษัตริย์
หลังจากนั้นนักศึกษามีบทบาทโดดเด่นมากขึ้น บางส่วนร่วมกับพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายและนักสังคมนิยมเคลื่อนไหวเพื่อความเป็นธรรมทางเศรษฐกิจและสังคม รวมทั้งประเด็นร้อนอย่างการปิดฐานทัพสหรัฐในประเทศ ในช่วงนี้นักสึกษาจำนวนมากมีอุดมการณ์ฝ่ายซ้ายมากขึ้น ขบวนการนักศึกษามีเอกภาพมากขึ้น ขบวนการนักศึกษามีทั้งขบวนการมูลวิวัติและผลประโยชน์เชิงสถาบันสายกลาง กลางปี 2519 องค์การนักศึกษาในมหาวิทยาลัยทั่วประเทศเป็นฝ่ายซ้ายที่ได้รับอิทธิพลแนวคิดจากพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) แบบลัทธิเหมา ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลง คือ การยกเลิกระบบอาวุโส และเปลี่ยนการจัดการแข่งขันฟุตบอลระหว่างมหาวิทยาลัยเป็นการจัดค่ายชนบทแทน ขบวนการนักศึกษาดำเนินการใกล้ชิดกับองค์การแรงงาน และสร้างพันธมิตรระหว่างนักศึกษา กรรมกรและเกษตรกร ฝ่ายขวามีปฏิกิริยาตอบโต้ความก้าวหน้าของกลุ่มฝ่ายซ้าย และถูกโจมตีจากธานินทร์ กรัยวิเชียร
ประวัติ > หลังรัฐประหาร 2557

ขบวนการนักศึกษาหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 มี 3 กลุ่มสำคัญ ได้แก่ 1. นักศึกษาในกรุงเทพมหานครที่ต่อต้านรัฐประหาร เช่น กลุ่มธรรมศาสตร์เสรีประชาธิปไตย กลุ่มขบวนการประชาธิปไตยใหม่ 2. กลุ่มนักศึกษาต่างจังหวัดที่รณรงค์ปัญหาท้องถิ่น เช่น กลุ่มดาวดิน 3. กลุ่มนักเรียนมัธยมที่เน้นประเด็นระเบียบในโรงเรียน เช่น กลุ่มการศึกษาเพื่อความเป็นไท การดำเนินกิจกรรมที่โดดเด่น เช่น การตรวจสอบการทุจริตในอุทยานราชภักดิ์ การรณรงค์ไม่รับร่างรัฐธรรมนูญปี 2560
ปัจจัยที่นำไปสู่การฟื้นฟูบทบาทของขบวนการนักศึกษา ได้แก่ การหวนคืนสู่ระบอบเผด็จการอำนาจนิยมอย่างในอดีต และบทบาทของการแสดงออกของกลุ่มอื่น ๆ ถูกทำให้เงียบลง, การสนับสนุนของนักวิชาการ และสถานภาพเป็นอภิสิทธิ์ของมหาวิทยาลัย ในช่วงนี้แม้มีเสียงวิจารณ์ว่าขบวนการนักศึกษาเป็นฝันของเด็กไร้เดียงสา หรือปัจจุบันไม่เหมือนเดิม แต่ ผศ. อนุสรณ์ อุณโณ อาจารย์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ระบุว่า ขบวนการการเมืองเก่าอย่าง พธม., แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) หรือ กปปส. มาถึงทางตัน การใช้กฎหมายปราบปรามขบวนการนักศึกษามักมีเพดานบังคับใช้จำกัด, ธิกานต์ ศรีนารา อาจารย์มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ มองว่าขบวนการนักศึกษาปัจจุบันมีลักษณะเป็นกลุ่มอิสระคล่องตัว ต่างจากการตัดสินใจจากส่วนกลางแบบ ศนท.
ดูเพิ่ม

องค์การนักศึกษาในประเทศไทย
เนติพร เสน่ห์สังคม
จอมพล แปลก พิบูลสงคราม กล่าวต่อนักศึกษาในปี 2483
เพย์แพล

โลโก้ของเพย์แพล
พวงกุญแจเพย์แพลสร้างรหัสชั่วคราวหกหลักเพื่อให้ผู้ใช้นำไปยืนยันตนเองกับเว็บไซต์
เพย์แพล (อังกฤษ: PayPal) เป็นระบบธุรกิจที่ทำให้สามารถจ่ายเงินและโอนเงินผ่านทางอินเทอร์เน็ต ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) และเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทขายของออนไลน์อีเบย์ตั้งแต่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 เพย์แพลเป็นระบบการจ่ายเงินอีกรูปแบบหนึ่งใช้แทนที่การจ่ายเงินสด เช็ค หรือบัตรเครดิต โดยผู้ซื้อจะจ่ายเงินผ่านระบบ และผู้ขายจะเสียค่าบริการให้กับทางบริษัท
เพย์แพลมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่แซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 บริษัทอีเบย์ได้ซื้อกิจการเพย์แพลและได้เป็นผู้ถือหุ้นทั้งสิ้น
ปัจจุบันบริษัท PayPal จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อเมริกาซึ่งมีชื่อหลักทรัพย์ว่า PayPal Holdings, Inc. Common Stock (PYPL)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เพย์แพล
เว็บไซต์เพย์แพล ประเทศไทย
เว็บไซต์เพย์แพล ภาษาไทย
ประวัติ Paypal ผู้นำในด้านการชำระเงินออนไลน์ระดับโลก เก็บถาวร 2019-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Thai ebaY Articles : รวบรวมบทความเกี่ยวกับธุรกิจอีเบย์และเพย์แพล บทความอัปเดตตลอด
ประวัติ PayPal ภาษาไทย
การจดทะเบียนบนตลาดหลักทรัพย์อเมริกา
| ด ค กอีลอน มัสก์ |
| --- | --- | --- |
| บริษัท |  ซิป2 (1995–1999)  เอ็กซ์.คอม (1999–2000, later เพย์แพล)  สเปซเอ็กซ์ (2002–ปัจจุบัน)  เทสลา (2004–ปัจจุบัน)  โซลาร์ซิตี้ (2006–ปัจจุบัน)  โอเพนเอไอ (2015–ปัจจุบัน)  นิวรัลลิงก์ (2016–ปัจจุบัน)  เดอะบอริงคอมพานี (2016–ปัจจุบัน)  |  |
| ความพยายามอื่น ๆ |  ไฮเปอร์ลูป  เทสลาโรดสเตอร์ในอวกาศ  อุโมงค์ทดสอบบอริง  |  |
| ครอบครัว |  Maye Musk (แม่)  Justine Musk (ภรรยาคนแรก)  Talulah Riley (ภรรยาคนที่สอง)  Grimes (ภรรยาคนปัจจุบัน)  Kimbal Musk (น้องชาย)  Tosca Musk (พี่สาว)  Lyndon Rive (ลูกพี่ลูกน้อง)  |  |
| ในวัฒนธรรม |  Elon Musk: Tesla, SpaceX, and the Quest for a Fantastic Future (2015 biography)  "The Musk Who Fell to Earth" (The Simpsons, 2015)  "One Crew over the Crewcoo's Morty" (Rick and Morty, 2019)  |  |
| มรดก |  รางวัลและเกียรติยศ  |  |
 Category
เหตุกราดยิงในฮาเนา

| เหตุกราดยิงในฮาเนา |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ การก่อการร้ายฃ่ายขวาในยุโรป
ภาพเหยื่อในการชุมนุมระลึกถึงเหตุการณ์ที่เมืองเลียร์ โอสท์ฟรีสลันท์
สถานที่: ฮาเนา รัฐเฮ็สเซิน ประเทศเยอรมนี
พิกัด: 50°07′59″N 08°54′48″E﻿ / ﻿50.13306°N 8.91333°E﻿ / 50.13306; 8.91333 (first crime scene) 50°07′51″N 08°53′9″E﻿ / ﻿50.13083°N 8.88583°E﻿ / 50.13083; 8.88583 (second crime scene)
วันที่: 19 กุมภาพันธ์ 2020; 5 ปีก่อน (2020-02-19)  21:55 - 22:00 (CET, UTC+1)
เป้าหมาย: ชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์
ประเภท: กราดยิงใชหมู่, ก่อการร้านในประเทศ, อาชญากรรมจากความเกลียดชัง
อาวุธ:  CZ 75 ชาโดว์ 2  SIG เซาเออร์ P226 
ตาย: 11 (รวมผู้ก่อเหตุและมารดา)
เจ็บ: 6 (3 จากบาดแผลกระสุนปืนโดยตรง)
ผู้ก่อเหตุ: โทบีอัส รัทเยิน
เหตุจูงใจ:  การเมืองขวาจัด  คตินิยมผิวขาว  ความเกลียดกลัวต่างชาติ 
เหตุราดยิงที่ฮาเนา (เยอรมัน: Anschläge in Hanau) เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 เป็นเหตุก่อการร้ายขวาจัดโดยการกราดยิง เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 9 ราย บาดเจ็บ 5 คน โดยพุ่งเป้าไปที่คีโอสค์และบาร์ในเมืองฮาเนา ใกล้กับนครฟรังค์ฟวร์ท รัฐเฮ็สเซิน ประเทศเยอรมนี หลังก่อเหตุ โทบีอัส รัทเยิน (Tobias Rathjen) ผู้ก่อเหตุ เดินทางกลับมายังอะพาร์ตเมนต์ของตน ก่อเหตุฆาตกรรมมารดาของตนก่อนจะฆ่าตัวตายตาม รัฐมนตรีมหาดไทยเยอรมันระบุว่าการสังหารหมู่นี้เป็นเหตุก่อการร้าย
ลำดับเหตุการณ์

เหตุกราดยิงเริ่มต้นที่เวลา 21:55:43 น. CET (UTC+1) ที่ลาโฟเทรบาร์ (La Votre Bar) ในย่านใจกลางเมืองฮาเนา โดยการกราดยิงใส่ผู้คนในบาร์ โดยมีเสียชีวิตในที่เกิดเหตุหนึ่งคนคือบาร์เทนเดอร์ จากปืนพก CZ 75 หลังจากนั้นผู้ก่อเหตุเดินออกมายังทางเดินภายนอก ยิงชายคนหนึ่งเสียชีวิตหนึ่งราย ก่อนจะเข้าไปยังมิดไนท์บาร์ (Midnight Bar) ที่อยู่ติดกัน และยิงสามนัดจากประตู หนึ่งในสามนัดนี้ถูกเจ้าของของบาร์ดังกล่าว เสียชีวิต หลังจากนั้น ผู้ก่อเหตุเปลี่ยนมาใช้ปืน SIG เซาเออร์ P226 ก่อนจะเดินพุ่งตรงหาชายคนหนึ่งที่คีโอสค์ด้านหน้ามิดไนท์บาร์ เขาเอาปืนจ่อไปที่ชายคนดังกล่าวและถามซ้ำ ๆ ว่าเป็นคนต่างชาติหรือไม่ ชายคนดังกล่าวปฏิเสธไม่ตอบก่อนที่ผู้ก่อเหตุจะวิ่งหนีไป ออกจากบริเวณตลาดฮ็อยมาร์คท์ (Heumarkt) เข้าสู่ถนนเครเมอร์ชตัสเซอ (Krämerstraße) กราดยิงหลายนัดมส่รถยนต์ของชายชาวโรมาเนียโดยกำเนิด วีลี วีออเร็ล เพิวน์ (Vili Viorel Păun) จากนั้น ผู้ก่อเหตุพยายามเข้าไปในอีกคีโอสค์หนึ่งก่อนจะพบว่าภายในไม่มีคน จึงวิ่งกลับมายังรถของตนเพื่อขับหนีออกไป ระหว่างนั้น เพิวน์พยายามขับรถขวางจนนำไปสู่การขับรถไล่ล่ากัน Three people were killed on Heumarkt. รวมแล้วมีผู้เสียชีวิตในย่านฮ็อยมาร์คท์สามราย
ผู้ก่อเหตุขับต่อไปยังอาเรนาบาร์อุนท์คาเฟ (Arena Bar & Café) ซึ่งตั้งอยู่ในย่านเค็สเซิลชตัดท์ (Kesselstadt) ห่างออกไป 2.5 กิโลเมตรจากฮ็อยมาร์คท์ ระหว่างขับรถไล่เล่า เพิวน์พยายามโทรติดต่อเบอร์ฉุกเฉิน 110 ห้ารอบ โทรติดเพียงสามรอบซึ่งไม่มีคนตอบรับโทรศัพท์เนื่องจากเจ้าหน้าที่กำลังรับมือกับสายจากฮ็อยมาร์คท์อยู่ หลังถึงที่อาเรนาบาร์อุนท์คาเฟ ผู้ก่อเหตุลงจากรถและยิงเพิวน์ซึ่งยังอยู่ในรถ เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ก่อนจะเดินเข้าไปยังคีโอสค์ใกล้กับบาร์ดังกล่าว และกราดยิงจนมีผู้เสียชีวิตสามราย ตามด้วยเดินเข้าไปในบาร์ดังกล่าวและกราดยิงใส่ผู้คนภายใน เสียชีวิตสองราย บาดเจ็บสามคน หลังเกิดเหตุ การสอบสวนทางนิติสถาปัตยกรรมพบว่าประตูทางออกฉุกเฉินด้านหลังของบาร์ถูกล็อก ซึ่งถ้าหากไม่ได้ล็อกอยู่จะช่วยให้พอมีเวลาสำหรับผู้คนภายในหลบหนีได้ทัน ไม่ถึงหนึ่งนาที ผู้ก่อเหตุออกจากบาร์และออกไปจากบริเวณเต็สเซิลสตัดท์ รวมแล้วมีผู้เสียชีวิตหกรายในบริเวณนี้
หลังเกิดเหตุ ตำรวจเปิดการสอบสวนใหญ่ เริ่มแรกมีการประกาศว่าผู้ก่อเหตุยังไม่พบตัว โดยผู้ก่อเหตุขับรถออกจากอาเรนาบาร์กลับไปยังบ้านของตนซึ่งอยู่ไม่ไกล ยิงปืนใส่มารดาสองนัด เสียชีวิต ก่อนจะยิงปืนฆ่าตัวตายตามในห้องใต้ดิน ส่วนบิดาไม่ได้รับบาดเจ็บ เป็นที่เข้าใจว่าเขาก่อเหตุมาตุฆาตเป็น "การการุณยฆาต" เนื่องจากเธอเป็นผู้ป่วยติดเตียงจากความผิดปกติทางระบบประสาท ตำรวจพบร่างของผู้ก่อเหตุและมารดาเมื่อเวลา 05:15 น. ของวันถัดมา
ผู้ก่อเหตุ

ผู้ก่อเหตุคือชายวัย 43 ปี โทบีอัส รัทเยิน (Tobias Rathjen, 1977 – 19 กุมภาพันธ์ 2020) นักเคลื่อนไหวการเมืองขวาจัด บนเว็บส่วนตัวของเขา เขาได้เผยแพร่แถลงการณ์ที่มีเนื้อหาเหยียดเพศ และเผยแพร่วิดีโอของตนแสดงมุมมองทางการเมืองที่มีลักษณะต่อต้านสตรี (misogynist) ไปจนถึงกล่าวหาว่าประธานาธิบดีสหรัฐในเวลานั้น ดอนัลด์ ทรัมป์ ขโมยสโลแกนหาเสียงของเขาไปใช้ นอกจากนี้เขายังสนับสนุนยูเจนิกส์ และบอกเล่าความหงุดหงิดที่ตนเป็นอินเซล ไม่สามารถมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงได้ เป็นผลเนื่องมาจากความผิดปกติทางจิตเวชของตน นอกจากนี้เขายังกล่าวบอกเล่าว่าตนเองถูกสายลับติดตามอยู่ ในแถลงการณ์ที่เขาเผยแพร่ เขาแสดงความเกลียดชังอย่างสุดใจต่อผู้อพยพในเยอรมนี โดยเฉพาะพวกที่มาจากตะวันออกกลาง, เอเชียกลาง, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และแอฟริกาเหนือ รวมถึงเรียกร้องว่าเยอรมนีจะต้อง "ถอนรากถอนโคน[คนพวกนี้]ให้หมดไปจากแผ่นดิน" และแสดงความเกลียดชังต่อพลเมืองเยอรมันที่ยินยอมให้คนต่างด้าวเข้ามายังเยอรมนี โดยยังเรียกพลเมืองเหล่านี้ว่า "ไม่บริสุทธิ์" ทางการยังค้นพบหลักฐานว่าเขาเคยพิจารณาจะโจมตีโรงเรียนที่มีนักเรียนจำนวนมากเป็นผู้อพยพ
เอ็ลกัน แบ็กก็อตต์

เอ็ลกัน วิลลียัม ตีโย แบ็กก็อตต์ (อังกฤษ: Elkan William Tio Baggott; เกิด 23 ตุลาคม พ.ศ. 2545) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอินโดนีเซีย ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็คให้กับบริสตอลโรเวอส์ (ยืมตัวจาก
สโมสรฟุตบอลอิปสวิชทาวน์) ในอีเอฟแอลลีกวัน และทีมชาติอินโดนีเซีย
แบ็กกอตต์เกิดที่ประเทศไทยและเติบโตในอังกฤษ เป็นตัวแทนของประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นประเทศแม่ของเขา ที่ซึ่งเขาได้เรียนรู้การเล่นฟุตบอลครั้งแรกตั้งแต่ยังเป็นเด็ก
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ดิวิชัน | ลีก> นัด | ลีก> ประตู | FA Cup> นัด | FA Cup> ประตู | EFL Cup> นัด | EFL Cup> ประตู | อื่นๆ> นัด | อื่นๆ> ประตู | รวม> นัด | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อิปสวิชทาวน์ | 2020–21 | League One | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 1 | 0 |
| King's Lynn Town (ยืมตัว) | 2020–21 | National League | 7 | 0 | 0 | 0 | — | — | 0 | 0 | 7 | 0 |
| ประรวมตลอดอาชีพ | ประรวมตลอดอาชีพ | ประรวมตลอดอาชีพ | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 8 | 0 |
↑  Appearance(s) in EFL Trophy
แหล่งข้อมูลอื่น

Elkan Baggott เก็บถาวร 2022-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ใน Ipswich Town
สถิติของ เอ็ลกัน แบ็กก็อตต์ ที่ Soccerbase
Elkan Baggott เก็บถาวร 2021-11-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ใน PSSI
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลอิปสวิชทาวน์  |
| --- | --- |
 1 มูริช  2 ฮ.คลาร์ก  3 เดวิส  5 มุรซี (c)  6 วูลเฟนเดน  7 เบิร์นส์  8 ฟิลลิปส์  10 แชปลิน  12 คาจูสเต  13 สลิกเกอร์  14 เทย์เลอร์  15 เบอร์เกส  16 อัล-ฮามาดี  18 จอห์นสัน  19 ดีแลป  20 ฮัตชินสัน  21 โอกเบเน  22 ทาวน์เซนด์  23 ซโมดิกส์  24 กรีฟส์  25 ลูองโก  26 โอเชีย  27 เฮิร์สต์  28 วอลตัน  33 บรอดเฮด  40 ตวนเซเบ  47 จ.คลาร์ก  ผู้จัดการ: แม็คเคนนา
นางงามจักรวาล 1958

| นางงามจักรวาล 1958 |
| --- | --- |
พิธีกร: ไบรอน พาลมา
สถานที่จัด: ลองบีช, แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา
เข้าร่วมประกวด: 36
ผ่านเข้ารอบ: 15
เข้าร่วมครั้งแรก: โคลอมเบีย, โปแลนด์, ซูรินาม
ถอนตัว: ออสเตรีย, ไอซ์แลนด์, มาร์ตีนิก, โมร็อกโก, ฟิลิปปินส์, เปอร์โตริโก, ศรีลังกา
กลับมาเข้าร่วม: ออสเตรเลีย, บริติชเกียนา, ชิลี, ฮอลแลนด์, นอร์เวย์, สิงคโปร์, สหรัฐอเมริกา, เวสต์อินดีส
ผู้ชนะเลิศ: ลุซ มารีน่า ซูลัวก้า  โคลอมเบีย
นางงามมิตรภาพ: โทโมโกะ โมริตาเกะ  ญี่ปุ่น
ขวัญใจช่างภาพ: คอริน รอตต์สชาเฟอร์   เนเธอร์แลนด์
← 19571959 →
นางงามจักรวาล 1958 (อังกฤษ: Miss Universe 1958) เป็นการจัดการประกวดนางงามจักรวาลครั้งที่ 7 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 (ตามเวลาในประเทศไทย) ณ ลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ในปีนี้มีผู้เข้าประกวด 36 คน จากทั่วโลก โดยมี เกลดิส เซนเดอร์ นางงามจักรวาล 1957 มองมงกุฏให้กับ ลุซ มารีน่า ซูลัวก้า สาวงามวัย 19 ปีจากประเทศโคลอมเบีย ครองตำแหน่งนางงามจักรวาลประจำปีนี้
ผลการประกวด > ลำดับที่

| ผลการประกวด | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
นางงามจักรวาล 1958:   โคลอมเบีย – ลุซ มาเรียน่า ซูลัวก้า
รองอันดับ 1:   บราซิล – อดาจิซ่า โคลอมโบ
รองอันดับ 2:   ฮาวาย – เกอรี่ ฮู
รองอันดับ 3:   สหรัฐ – อาร์ลีน โฮเวล
รองอันดับ 4:   โปแลนด์ – อลิซยา บอบร์โซสก้า
15 คนสุดท้าย:   ชิลี – ราเควล อูร์รูเทีย   เดนมาร์ก – เอวี่ นอร์ลุนด์   เยอรมนี – มาร์ลีส์ เบห์เรินส์   กรีซ – มาริลี่ คาลิโมปูลู   อิสราเอล – มิเรียม ฮาดาร์   ญี่ปุ่น – โทโมโกะ โมริตาเกะ   เนเธอร์แลนด์ – คอริน รอตต์ส์ชาเฟอร์   เปรู – บีทริซ โบวาลเต้   ซูรินาม – เกอร์ตุด กัมเมลส์   สวีเดน – เบอร์จิตต้า การ์ดแมน
ผลการประกวด > รางวัลพิเศษ

| รางวัล | ผู้ชนะ |
| --- | --- |
นางงามมิตรภาพ:   ญี่ปุ่น – โทโมโกะ โมริตาเกะ
ขวัญใจช่างภาพ:   เนเธอร์แลนด์ – คอริน รอตต์สชาเฟอร์
กรรมการ

ราอูล เฟอร์ราดา
เจคอบ กาดัวร์
มา มา โลอา
เจมส์ เอช. โนเกอร์
วินเซนต์ ทรอตตา
อัลเบอร์โต วาร์กาส
เอิร์ล วิลสัน
มิโยโกะ ยานาจิดะ
โรเจอร์ ซีลเลอร์
ผู้เข้าประกวด

มี 36 ผู้เข้าประกวด ต่อไปนี้
| --- | --- |
  อะแลสกา – เอลีนอร์ โมเสส   อาร์เจนตินา – เซลินา เมร์เซเดส อะยาลา   ออสเตรเลีย – แอสทริด แทนดา ลินด์โฮล์ม   เบลเยียม – ลิเลียน แทเลอมานส์   บราซิล – อะดัลจิซา โคลอมโบ   บริติชเกียนา – ไคลโอ เฟอร์นันเดส   แคนาดา – ไอลีน ซินดี คอนรอย   ชิลี – ราเกล โมลีนา อูร์รูเทีย   โคลอมเบีย – ลุซ มาเรียนา ซูลัวกา   คอสตาริกา – ยูเฆเนีย วาลเวร์เด (ประกวดรอบพรีลิมโดยไม่ให้คะแนนเนื่องจากอายุไม่ถึง)   คิวบา – อาร์มิเนีย เปเรซ อี กอนซาเลซ   เดนมาร์ก – อีวี นอร์ลุนด์   เอกวาดอร์ –  อลิเซีย วาเยโฆ   อังกฤษ – โดโรธี แฮเซลดีน   ฝรั่งเศส – โมนีค บูลังเกซ์   เยอรมนี – มาร์ลีส์ ยอง เบห์เรินส์   กรีซ – มาริลี คาลิโมปูลู   กัวเตมาลา – โรเฆเลีย ครูซ:   ฮาวาย – เจอรี ฮู   ฮอลแลนด์ – คอริน รอตต์ชาเฟอร์   อิสราเอล – มิเรียม ฮาดาร์   อิตาลี – คลารา คอปโปลา   ญี่ปุ่น – โทโมโกะ โมริตาเกะ   เกาหลีใต้ – โอ กึม ซุน   เม็กซิโก – เอวิร่า เลติเซีย ริสเซร์   นอร์เวย์ – เกรตา เอนเดอร์เซ่น   ปารากวัย – กราเซียลา สกอร์ซา เลกิซามอน   เปรู – เบียตริซ โบลัวร์เต   โปแลนด์ – อลิเซีย บอบรอฟสกา   สิงคโปร์ – มาริออน วิลลิส   ซูรินาม – เกอร์ทูด กัมเมลส์   สวีเดน – บีร์กิตตา กอร์ดแมน   อุรุกวัย – อิเรเน่ ออกุสตินิอาก   สหรัฐ – ยูร์ลีน โฮเวล   เวเนซุเอลา – อิดา ปิเอรี   เวสต์ อินดีส – แองเจลา ทอง
รายละเอียดการประกวด

โคลอมเบีย สาวทวีปอเมริกาใต้​คนที่​ 2​ ได้รับตำแหน่งนางงามจักรวาลเป็นคนแรกของประเทศโคลอมเบีย
ประเทศที่ผ่านเข้ารอบในปีที่แล้วด้วย ได้แก่  บราซิล,  เยอรมนี,  กรีซ,  ญี่ปุ่น,  เปรู และ  สวีเดน
อิสราเอล และ  สหรัฐ เข้ารอบก่อนหน้านี้เมื่อปี 1956
ชิลี เข้ารอบก่อนหน้านี้เมื่อปี 1954
เดนมาร์ก เข้ารอบก่อนหน้านี้เมื่อปี 1953
ฮาวาย เข้ารอบก่อนหน้านี้เมื่อปี 1952
โคลอมเบีย,  เนเธอร์แลนด์,  โปแลนด์ และ  ซูรินาม เข้ารอบได้เป็นครั้งแรก
โคลอมเบีย,  โปแลนด์ และ  ซูรินาม เข้าร่วมประกวดเป็นครั้งแรก และสามารถผ่านเข้ารอบได้สำเร็จ
บราซิล ได้ตำแหน่งรองอันดับ 1 สองปีซ้อน
เยอรมนี ผ่านเข้ารอบเป็นปีที่ 7 ติดต่อกัน
บราซิล และ  สวีเดน ผ่านเข้ารอบเป็นปีที่ 5 ติดต่อกัน
กรีซ และ  เปรู ผ่านเข้ารอบเป็นปีที่ 3 ติดต่อกัน
เนเธอร์แลนด์ ชนะรางวัล ขวัญใจช่างภาพ เป็นครั้งแรก
ญี่ปุ่น ชนะรางวัล นางงามมิตรภาพ เป็นครั้งแรก