stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ริมิ นิชิโมโตะ

| ริมิ นิชิโมโตะ |
| --- | --- |
西本 りみ

เกิด:  (1994-10-25) 25 ตุลาคม ค.ศ. 1994 (29 ปี) จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: ฮิบิกิ
ส่วนสูง: 154 ซม.
ริมิ นิชิโมโตะ (西本 りみ, 25 ตุลาคม 1994 -) เป็นนักพากย์ และ นักแสดง ชาวญี่ปุ่น สังกัดฮิบิกิ เกิดที่จังหวัดเฮียวโงะ ส่วนสูง 154 ซม.
ผลงานพากย์

BanG Dream! (อุชิโงมิ ริมิ)
แอสซัลต์ลิลี (ฟุตางาวะ ฟุมิ)
ดี ไซด์ ทรอยเมไร (มาเอชิมะ ยูมิ)
ผลไม้วิวัฒนาการ: ชีวิตผู้ชนะแบบไม่ทันตั้งตัว (ลูลูเน)
วรพจน์ เพชรขุ้ม

ร้อยตรี วรพจน์ เพชรขุ้ม เกิดวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ที่อำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี อดีตนักกีฬามวยสากลสมัครเล่นชาวไทย เจ้าของเหรียญเงินในแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่สาธารณรัฐเฮลเลนิก และได้รับเกียรติให้เป็นผู้เชิญธงชาติไทยนำขบวนนักกีฬาทีมชาติไทย ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 และในการแข่งขันมวยสากลในเอเชียนเกมส์ 2010 วรพจน์ชนะนักมวยจากประเทศจีน ซึ่งเป็นเจ้าภาพ และวรพจน์ได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน นับเป็นเหรียญทองแรกของวรพจน์ในเอเชียนเกมส์ เหรียญทองเดียวของมวยสากลสมัครเล่นไทยในการแข่งขันครั้งนี้ และเหรียญทองสุดท้ายของทีมชาติไทยในการแข่งขันครั้งนี้ ปัจจุบันรับราชการเป็นอาจารย์ประจำ กองการพลศึกษา ส่วนการศึกษา โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
ประวัติ

สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนบ้านใหญ่ และเข้าศึกษาในมัธยมศึกษาที่โรงเรียนพนมศึกษา (มัธยมศึกษาปีที่ 1) ก่อนย้ายไปโรงเรียนท่าฉางวิทยาคาร (มัธยมศึกษาปีที่ 2) และโรงเรียนกีฬาจังหวัดอุบลราชธานี
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม และระดับปริญญาโทที่วิทยาลัยทองสุข
โอลิมปิกฤดูร้อน > โอลิมปิกฤดูร้อน 2004

วรพจน์ลงแข่งขันในรุ่นแบนตั้มเวท 54 กิโลกรัม ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ โดยขึ้นแข่งขันกับคู่ชกดังต่อไปนี้
รอบ 32 คนสุดท้าย: ชนะ คิมวอนลี จากเกาหลีใต้ 1-47 หมัด
รอบ 16 คนสุดท้าย: ชนะ คาวาสซี คัตซีกอฟ จากเบลารุส 33-18 หมัด
รอบ 8 คนสุดท้าย: ชนะ เนสเตอร์ โบรุม จากไนจีเรีย 29-14 หมัด
รอบรองชนะเลิศ: ชนะ อักฮาซี มัมมาดอฟ จากอาเซอร์ไบจาน 22-19 หมัด
รอบชิงชนะเลิศ: แพ้ กิลเลอร์โม ริกอนเดอ๊อกซ์ จากคิวบา 12-22 หมัด
โอลิมปิกฤดูร้อน > โอลิมปิกฤดูร้อน 2008

ก่อนการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน วรพจน์ประกาศว่า ตนจะคว้าเหรียญทองให้ได้ เพื่อนำไปเป็นกำลังใจให้คุณพ่อที่ป่วยเป็นโรคมะเร็ง วรพจน์สามารถผ่านรอบแรกไปโดยไม่ต้องชก เนื่องจากจับสลากได้ผ่านโดยอัตโนมัติ ในรอบสองสามารถเอาชนะ วิตโตริโอ จาฮิน ปาร์ริเนลโล จากอิตาลี ไปได้ขาดลอย 12-1 หมัด แต่รอบสาม หรือรอบ 8 คนสุดท้าย วรพจน์กลับแพ้ให้กับ แยนคีล ลีออน อลาร์คอน จากคิวบา 2-10 หมัด ที่เป็นตัวแทนของกิลเลอร์โม ริกอนเดอ๊อกซ์ คู่ชิงชนะเลิศที่สามารถเอาชนะวรพจน์ไปได้เมื่อ 4 ปีที่แล้ว โดยภายหลังการชก วรพจน์ถึงกับร่ำไห้ ที่ไม่สามารถคว้าเหรียญรางวัลใดได้เลย
โอลิมปิกฤดูร้อน > โอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร วรพจน์ไม่อาจผ่านไปในรอบสุดท้ายในการแข่งขันได้ ด้วยเป็นฝ่ายแพ้ ชีวา ธาปา นักมวยชาวอินเดีย อายุ 18 ปี ไป 10-16 หมัด  ในการแข่งขันคัดเลือกตัวที่ประเทศคาซัคสถาน เมื่อต้นเดือนเมษายน ปีเดียวกัน
ผลงาน

เหรียญทองซีเกมส์ ครั้งที่ 21 (บรูไน)
เหรียญทองซีเกมส์ ครั้งที่ 22 (เวียดนาม)
เหรียญทองซีเกมส์ ครั้งที่ 23 (ฟิลิปปินส์)
เหรียญทองซีเกมส์ ครั้งที่ 24 (ไทย)
เหรียญเงินเอเชียนเกมส์ 2006 (กาตาร์)
เหรียญเงินโอลิมปิก 2004 (กรีซ)
เหรียญทองเอเชียนเกมส์ 2010 (กว่างโจว จีน)
เหรียญทองคิงส์คัพ
เหรียญทองรายการนานาชาติ 2004 (อียิปต์)
ผลงาน > กรณีถ่ายแบบ

ในกลางปี พ.ศ. 2552 วรพจน์ตกเป็นข่าวฮือฮาตามหน้าหนังสือพิมพ์ว่าได้ไปถ่ายแบบในกับนิตยสารฉบับหนึ่งในแบบวาบหวิว ทำให้ทางสมาคมมวยสากลสมัครเล่นลงโทษห้ามชกเป็นเวลา 3 เดือน
กรณีการเลื่อนยศ

กรณีข่าวดังการเลื่อนยศไวของ ร.ต.อ.หญิง แคท อาทิติยา เบ็ญจะปัก อายุ 27 ปี ฝ่ายเลขานุการด้านประชาสัมพันธ์ สำนักงานเลขานุการตำรวจแห่งชาติ ที่ผ่านหลักสูตร กอส. สามารถเลื่อนตำแหน่งจากชั้นประทวน ส.ต.ต.ถึง ร.ต.อ.หญิง โดยใช้เวลาเพียง 4 ปี
จ.ส.ต. วรพจน์ ระบุว่า ช่วงหนึ่งที่รู้สึกแย่ที่สุด คือ มีรุ่นน้องไปแข่งโอลิมปิกแต่ไม่ได้เหรียญ ได้เหรียญซีเกมส์ แต่รุ่นน้องคนนี้ เขาได้ติดยศเป็นนายทหาร ซึ่งระบบการเลื่อนยศ มันไม่แฟร์  ถ้าบอกทำประโยชน์เพื่อประเทศชาติ ตนก็ทำ แต่การเลื่อนยศ มันไม่ใช่อยู่ที่ผลงาน หรือทำประโยชน์ เพื่อชาติ มันอยู่ที่ดวง
“ผมก็จบปริญญาโทตั้งแต่ปี 51  ตอนนี้หมดศรัทธาหมดใจแล้ว เตรียมยื่นใบลาออกจากราชการในเร็วๆ นี้ ขอฝากความหวัง หากรัฐบาลใหม่ จะเข้ามาแก้ไขดูแลเรื่องการเลื่อนยศให้เป็นธรรม”
ดูเพิ่ม

รายนามผู้เชิญธงชาติเข้าสู่สนามในพิธีเปิดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 (ลำดับที่ 145)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กนักกีฬาทีมชาติไทยที่ได้เหรียญรางวัลโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
ฤดูร้อน 1976  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024
|  เหรียญทอง |  สมรักษ์ คำสิงห์  วิจารณ์ พลฤทธิ์  อุดมพร พลศักดิ์  ปวีณา ทองสุก  มนัส บุญจำนงค์  ประภาวดี เจริญรัตนธารากูล  สมจิตร จงจอหอ  โสภิตา ธนสาร  สุกัญญา ศรีสุราช  พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ (2 เหรียญ)  |  |
|  เหรียญเงิน |  ทวี อัมพรมหา  วรพจน์ เพชรขุ้ม  บุตรี เผือดผ่อง  มนัส บุญจำนงค์  พิมศิริ ศิริแก้ว (2 เหรียญ)  แก้ว พงษ์ประยูร  เทวินทร์ หาญปราบ  กุลวุฒิ วิทิตศานต์  ธีรพงศ์ ศิลาชัย  วีรพล วิชุมา  |  |
|  เหรียญทองแดง |  พเยาว์ พูลธรัตน์  ผจญ มูลสัน  อาคม เฉ่งไล่  วิชัย ราชานนท์  พรชัย ทองบุราณ  เกษราภรณ์ สุตา  อารีย์ วิรัฐถาวร  วันดี คำเอี่ยม (2 เหรียญ)  เยาวภา บุรพลชัย  เพ็ญศิริ เหล่าศิริกุล  สุริยา ปราสาทหินพิมาย  ชนาธิป ซ้อนขำ  ศิริภุช กุลน้อย  สินธุ์เพชร กรวยทอง  พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ  สุดาพร สีสอนดี  จันทร์แจ่ม สุวรรณเพ็ง  สุรจนา คำเบ้า  |  |
| ด ค กแชมป์เอเชียนเกมส์รุ่นแบนตั้มเวทชาย |
| --- | --- |
 พ.ศ. 2497–2549: 54 กก.  พ.ศ. 2553–ปัจจุบัน: 56 กก. 
2497: อเลจันโดร ออร์โตสเต (ฟิลิปปินส์)  • 2501: เทียน มยิต์ (พม่า)  • 2505: คิโยะชิ ทะนะเบะ (ญี่ปุ่น)  • 2509: เชิดชัย อุดมไพจิตรกุล (ไทย) • 2513: ริคาร์โด ฟอร์ตาเลซา (ฟิลิปปินส์)  • 2517: ฮิโตะชิ อิชิงะคิ (ญี่ปุ่น)  • 2521: ฮวาง ชอล-ซุน (เกาหลีใต้)  • 2525: มุน ซองกิล (เกาหลีใต้)  • 2529: มุน ซองกิล (เกาหลีใต้)  • 2533: โรเบอร์โต แจลไนซ์ (ฟิลิปปินส์)  • 2537: ยอม จง-คิล (เกาหลีใต้)  • 2541: ดิงโก สิงห์ (อินเดีย)  • 2545: คิม วอน-อิล (เกาหลีใต้)  • 2549: โจน ทิปอน (ฟิลิปปินส์) • 2553: วรพจน์ เพชรขุ้ม (ไทย) • 2557: ฮัม ซัง-มยอง (เกาหลีใต้)
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปเอเชีย

แหล่งมรดกโลก คือสถานที่ที่องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) คัดเลือกเพื่อแสดงว่าสถานที่นั้นมีความสำคัญทางวัฒนธรรมหรือธรรมชาติ รายชื่อด้านล่างคือรายชื่อแหล่งมรดกที่ตั้งอยู่ในทวีปเอเชีย ชื่อทางการเป็นชื่อที่ใช้ในการจดทะเบียนในบัญชีมรดกโลก ชื่อภาษาไทยเป็นชื่อที่แปลชื่อทางการ โดยศูนย์ข้อมูลมรดกโลก กระทรวงวัฒนธรรม ปี คือปีที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยรายชื่อมรดกโลกได้แบ่งตามภูมิภาคดังนี้
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียเหนือและเอเชียกลาง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียตะวันออก
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียใต้
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียตะวันตก
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ดูเพิ่ม

รายชื่อแหล่งมรดกโลกในรัฐอาหรับ
รายชื่อตอนนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ (มังงะ)

รายชื่อตอนนารูโตะ ในประเทศญี่ปุ่นได้มีการตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ โชเน็นจัมป์ เมื่อปี พ.ศ. 2542 และในรูปแบบรวมเล่ม ตีพิมพ์โดย สำนักพิมพ์ชูเอฉะ
ส่วนในประเทศไทย นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ ตีพิมพ์ใน หนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ บูม ภายใต้ลิขสิทธิ์ของบริษัท เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ และในรูปแบบรวมเล่ม ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
ภาคพิเศษ ~โฮคาเงะรุ่นที่เจ็ด และ ปวงบุปผาสีเพลิง~

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| วันวางจำหน่าย | ชื่อเล่ม | รายชื่อตอนที่ |
|  4 สิงหาคม 2558  21 ตุลาคม 2558 | อุจิวะ ซาราดะ |  ตอนที่ 701 อุจิวะ ซาราดะ  ตอนที่ 702 เด็กหนุ่มที่มีเนตรวงแหวน...!!  ตอนที่ 703 โอกาสของการพบกัน  ตอนที่ 704 โอกาสของการพบกัน 2  ตอนที่ 705 อนาคต  ตอนที่ 706 สายพันธุ์ที่ไม่วิวัฒนาการ  ตอนที่ 707 ทาสทางพันธุกรรม  ตอนที่ 708 ของจริง  ตอนที่ 709 ฉันจะปกป้องเธอ  ตอนที่ 710 สิ่งที่เกิดขึ้นภายในดวงตาเหล่านั้น |
โบรูโตะ: สองกระแสน้ำวนสีคราม

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| เล่มที่ | วันวางจำหน่าย | ชื่อเล่ม | รายชื่อตอนที่ |
| 1 |  2 กุมภาพันธ์ 2567  | โบรูโตะ |  ตอนที่ 1 โบรูโตะ  ตอนที่ 2 ต้นไม้  ตอนที่ 3 เกลียววังงน  ตอนที่ 4 การตื่น |
| 2 |  2 พฤษภาคม 2567  | ที่อยู่ของดวงอาทิตย์ |  ตอนที่ 5 เป้าหมาย  ตอนที่ 6 สามปี  ตอนที่ 7 ที่อยู่ของดวงอาทิตย์  ตอนที่ 8 เป็นยังไงก็ช่าง |
| 3 |  4 กันยายน 2567  | เก้าหาง |  ตอนที่ 9 เก้าหาง  ตอนที่ 10 องค์ประกอบ  ตอนที่ 11 เอาจริง  ตอนที่ 12 ก้อนหนาม |
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปอเมริกา

แผนที่แสดงที่ตั้งแหล่งมรดกโลกในทวีปอเมริกา แบ่งตามประเทศและดินแดน
  ไม่มีแหล่งมรดกโลก
  1-2 แห่ง
  3-5 แห่ง
  6-9 แห่ง
  10 แห่งขึ้นไป
แหล่งมรดกโลก คือสถานที่ที่องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) คัดเลือกเพื่อแสดงว่าสถานที่นั้นมีความสำคัญทางวัฒนธรรมหรือธรรมชาติ รายชื่อด้านล่างคือรายชื่อแหล่งมรดกที่ตั้งอยู่ในทวีปอเมริกา ชื่อทางการเป็นชื่อที่ใช้ในการจดทะเบียนในบัญชีมรดกโลก ชื่อภาษาไทยเป็นชื่อที่แปลชื่อทางการโดยศูนย์ข้อมูลมรดกโลก กระทรวงวัฒนธรรม ปี คือปีที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
โดยรายชื่อมรดกโลกได้แบ่งตามภูมิภาคดังนี้
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในอเมริกาเหนือ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในอเมริกากลาง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในภูมิภาคแคริบเบียน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในอเมริกาใต้
รายการธงในประเทศอิตาลี

บทความนี้ว่าด้วยธงต่างๆ ในประเทศอิตาลีโดยสังเขป สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับธงชาติ สามารถศึกษาได้จากบทความธงชาติอิตาลี
ธงชาติ

บทความหลัก: ธงชาติอิตาลี
| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | 1 มกราคม ค.ศ. 1948 | ธงชาติ และ ธงราชการ | ธงสามสีแบ่งตามแนวตั้ง พื้นสีเขียว ขาว และแดง |
|  | 1 มกราคม ค.ศ. 1948 | ธงชาติ และ ธงราชการ (แบบสำหรับแขวนตามแนวตั้ง) |  |
|  | 23 ตุลาคม ค.ศ. 2003 | ธงเรือราชการ | ธงชาติอิตาลี กลางแถบสีขาวมีตราแผ่นดินของอิตาลี |
ธงประจำตำแหน่ง

| ภาพธง> ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี | ระยะเวลาในการใช้> ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี | การใช้> ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี | คำอธิบาย> ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1965 - 1990 | เอนรีโก เด นีโกลา (ค.ศ. 1948) ลุยจี เอย์เนาดี (ค.ศ. 1948-1955) โจวันนี กรอนกี (ค.ศ. 1955-1962) อันโตนีโอ เซญญี (ค.ศ. 1962-1964) จูเซปเป ซารากัต (ค.ศ. 1964-1971) โจวันนี เลโอเน (ค.ศ. 1971-1978) ซันโดร แปร์ตีนี (ค.ศ. 1978-1985) | ธงสี่เหลี่ยมจัตุรัสพื้นสีน้ำเงิน กลางธงมีภาพตราแผ่นดินของอิตาลีสีทอง |
|  | ค.ศ. 1990 - 1992 | ฟรันเชสโก กอสซีกา	(ค.ศ. 1985-1992) | ธงชาติรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขอบสีน้ำเงิน |
|  | ค.ศ. 1992 - 2000 | ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร (ค.ศ. 1992-1999) | ธงสี่เหลี่ยมจัตุรัสพื้นสีน้ำเงิน กลางธงมีภาพตราแผ่นดินของอิตาลีสีทอง |
|  | 4 พฤศจิกายน 2000 - 17 มกราคม 2003 | การ์โล อาเซลโย ชัมปี (ค.ศ. 1999-2006) | ธงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ลักษณะอย่างธงชาติสาธารณรัฐอิตาลี (นโปเลียน) แต่มีขอบสีน้ำเงิน กลางช่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีเขียว มีภาพตราแผ่นดินของอิตาลีสีทอง |
|  | 17 มกราคม 2003 - 14 เมษายน 2006 | การ์โล อาเซลโย ชัมปี (ค.ศ. 1999-2006) | ธงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ลักษณะอย่างธงชาติสาธารณรัฐอิตาลี (นโปเลียน) แต่มีขอบสีน้ำเงิน กลางช่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีเขียว มีภาพตราแผ่นดินของอิตาลีสีทอง |
|  | 14 เมษายน ค.ศ. 2006 | จอร์โจ นาโปลีตาโน (ค.ศ. 2006-2016) แซร์โจ มัตตาเรลลา (ค.ศ. 2016-2026) | ธงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ลักษณะอย่างธงชาติสาธารณรัฐอิตาลี (นโปเลียน) แต่มีขอบสีน้ำเงิน กลางช่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีเขียว มีภาพตราแผ่นดินของอิตาลีสีทอง |
|  | 16 พฤษภาคม 1986 | ธงรักษาการประธานาธิบดี | ธงชาติสี่เหลี่ยมจัตุรัสพื้นสีขาว ขอบสีน้ำเงิน กลางธงมีภาพตราแผ่นดินของอิตาลีสีเงิน |
|  | 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 | ธงนายกรัฐมนตรี | ธงพื้นสีน้ำเงิน ขอบในสีเหลืองวางซ้อนกัน 2 ชั้น กลางธงมีภาพตราแผ่นดินของอิตาลี. |
|  | 23 เมษายน ค.ศ. 2003 | ธงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม |  |
|  |  | ธงประจำตำแหน่งรัฐมนตรี | ธงพื้นสีขาว ขอบในสีน้ำเงินวางซ้อนกัน 2 ชั้น กลางธงมีภาพตราแผ่นดินของอิตาลี. |
ธงเรือ

| ภาพธง> ธงชาติประจำเรือ ("Bandiera navale e di navigazione") | ระยะเวลาในการใช้> ธงชาติประจำเรือ ("Bandiera navale e di navigazione") | การใช้> ธงชาติประจำเรือ ("Bandiera navale e di navigazione") | คำอธิบาย> ธงชาติประจำเรือ ("Bandiera navale e di navigazione") |
| --- | --- | --- | --- |
|  | 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 | ธงพลเรือน ธงเรือราษฎร์ | ธงชาติอิตาลี กลางแถบสีขาวมีรูปโล่ขอบสีทอง ภายในแบ่งเป็น 4 ส่วน หมายถึงสาธารณรัฐที่ติดทะเลทั้ง 4 แห่ง อันได้แก่ เวนิส (ภาพสิงโตแห่งนักบุญมาร์คอีแวนเจลลิสในพื้นแดง ที่ช่องซ้ายบน) เจนัว (รูปกางเขนแดงพื้นขาว ที่ช่องขวาบน) อามาลฟี (รูปกางเขนขาวบนพื้นสีน้ำเงิน ที่ช่องซ้ายล่าง) และปิซา (รูปกางเขนขาวบนพื้นแดง ที่ช่องขาวล่าง) |
|  | 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 | ธงนาวี | ลักษณะอย่างธงเรือพลเรือนอิตาลี แต่บนโล่นั้นมีรูปมงกุฎนาวี และที่ช่องซ้ายบนของโล่นั้น เท้าหน้าของสิงโตแห่งนักบุญมาร์กอีแวนเจลิสข้างหนึ่งถือดาบ และหนังสือ Book of the Gospel นั้นปิดอยู่ (ในธงเรือพลเรือนนั้น รูปสิงโตจะไม่ถือดาบ และหนังสือ Book of the Gospel นั้นจะเปิดไว้) |
ธงฉาน ("Bandiera di bompresso")
|  | 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 | ธงฉานสำหรับกองเรือพาณิชยนาวี | ธงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ภายในแบ่งเป็นสี่ส่วน มีภาพสัญลักษณ์อย่างในธงเรือพลเรือนอิตาลี |
|  | 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 | ธงฉานกองทัพเรืออิตาลี | ธงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ภายในแบ่งเป็นสี่ส่วน มีภาพสัญลักษณ์อย่างในธงนาวีอิตาลี แต่ไม่มีรูปมงกุฎนาวี |
ธงทหาร

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  | ธงชัยสำหรับกองทัพอิตาลี | ธงชาติรูปแบบสี่เหลี่ยมจัตุรัส |
|      |  | ธงชัยสำหรับกองทัพเรืออิตาลี | ธงรูปแบบสี่เหลี่ยมจัตุรัส ด้านหน้าเป็นธงนาวี และ ด้านหลังเป็นธงฉาน |
ธงในอดีต > ยุคก่อนการรวมชาติ (ก่อน ค.ศ. 1848)

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 697 - 1797 | ธงสาธารณรัฐเวนิส |  |
|  | ค.ศ. 958 - 1569 | ธงสาธารณรัฐอามาลไฟ |  |
|  | ค.ศ. 1005 - 1797 | ธงสาธารณรัฐเจนัว |  |
|  | ศตวรรษที่ 11 - 1406 | ธงสาธารณรัฐปิซา |  |
|  | ศตวรรษที่ 11 - 1555 | ธงสาธารณรัฐเซียนา |  |
|  | ค.ศ. 1115 - 1532 | ธงสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ | ธงพื้นสีขาวกลางธงมีสัญลักษณ์ดอกลิลลี (สัญลักษณ์ของฟลอเรนซ์) |
|  | ค.ศ. 1160 - 1805 | ธงสาธารณรัฐลุกกา |  |
|  | ค.ศ. 1440 - 1826 | ธงสาธารณรัฐคอสไพอา |  |
|  | ค.ศ. 1532 - 1569 | ธงดยุคแห่งฟลอเรนซ์ | A white flag with the Medici coat of arms |
|  | ค.ศ. 1738 - 1848 | ธงชาติราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง | ธงพื้นสีขาว มีรูปตราแผ่นดินของราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง |
รัฐพระสันตะปาปา
|  | จนถึง ค.ศ. 1808  | ธงรัฐพระสันตะปาปา | ธงสี่เหลี่ยมจตุรัสแบ่งครึ่งแนวตั้ง พื้นสีแดงและสีเหลือง หมายถึงสมาชิกสภาสูงแห่งจักรวรรดิโรมันและประชาชน. สีในธงดังกล่าวเป็นสีเดียวกับที่ใช้ในธงประจำกรุงโรมยุคปัจจุบัน. |
|  | ค.ศ. 1808 - 1870 | ธงรัฐพระสันตะปาปา | ธงสี่เหลี่ยมจตุรัสแบ่งครึ่งแนวตั้ง พื้นสีเหลืองและสีขาว |
ธงในอดีต > ยุคนโปเลียน

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1796 - 1797 | ธงชาติสาธารณรัฐซิสปาดาน |  |
|  | ค.ศ. 1798 - 1802 | ธงชาติสาธารณรัฐทรานสปาดานา | ธงสามสีอย่างที่ใช้เป็นธงชาติอิตาลีในปัจจุบัน |
|  | ค.ศ. 1797 - 1798 | ธงชาติสาธารณรัฐซิซัลไพน์ | ธงสามสีอย่างที่ใช้เป็นธงชาติอิตาลี เป็นแถบแนวนอน |
|  | ค.ศ. 1798 - 1802 | ธงชาติสาธารณรัฐซิซัลไพน์ | ธงสามสีอย่างที่ใช้เป็นธงชาติอิตาลีในปัจจุบัน |
|  | ค.ศ. 1802 - 1805 | ธงชาติสาธารณรัฐนโปเลียน | ธงสี่เหลี่ยมจตุรัสพื้นสีแดง กลางธงมีรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีขาว ภายในมีรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสสีเขียว |
|  | ค.ศ. 1802 - 1805 | ธงนาวีสาธารณรัฐนโปเลียนอิตาลี |  |
|  | ค.ศ. 1805 - 1812 | ธงชาติราชอาณาจักรนโปเลียน |  |
|  | ค.ศ. 1805 - 1814 | ธงชาติราชรัฐลุกกา และ ปิออมบิโน | ธงสามแถบแนวนอนสีฟ้า-ขาว-แดง |
|  | ค.ศ. 1806 - 1808 | ธงชาติราชอาณาจักรนาโปลี (นโปเลียน) | ธงสามแถบแนวนอนแดง-ขาว-ดำ |
|  | ค.ศ. 1808-1811 | ธงชาติราชอาณาจักรนาโปลี (นโปเลียน) | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีแดง-ดำ กลางธงมีรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีขาว กลางธงมีภาพตราแผ่นดิน |
|  | ค.ศ. 1811-1815 | ธงชาติราชอาณาจักรนาโปลี (นโปเลียน) | ธงพื้นสีฟ้า ขอบในลายตาหมากรุกสีแดงสลับขาว กลางธงมีภาพตราแผ่นดิน |
|  | ค.ศ. 1811-1815 | ธงชาติราชอาณาจักรนาโปลี (นโปเลียน) | ธงพื้นสีฟ้า ขอบในลายตาหมากรุกสีแดงสลับขาว (ธงพลเรือน). |
ธงในอดีต > สมัยการรวมชาติ (หลัง ค.ศ. 1848)

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1836?-1886; ค.ศ. 1899-1962? | ธงชาติราชอาณาจักรทาโวราลา | ธงพื้นสีขาว กลางมีรูปดาวหกแฉกสีทอง ในโล่สีเหลืองภายใต้มงกุฎ |
|  | 1886-1899 | ธงชาติสาธารณรัฐทาโวราลา | ธงพื้นสีขาว กลางมีรูปดาวหกแฉกสีทอง ในโล่สีเหลือง (ไม่มีมงกุฎ) |
|  | ค.ศ. 1848 | ธงชาติอาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี ระหว่างสงครามประกาศเอกราชอิตาลีครั้งแรก | ธงชาติอิตาลี กลางมีตราประจำราชวงศ์ฮับส์บูร์ก-ลอร์เรน รอบข้างตรานี้ประดับธงสามสีของอิตาลี ข้อสำคัญที่ควรรู้คือ ตรานี้มีสีแดง-ขาว-แดง ของธงชาติออสเตรีย ซึ่งเป็นชาติที่ต่อต้านการรวมชาติอิตาลีในขณะนั้นรวมอยู่ด้วย |
|  | ค.ศ. 1848/1849 | ธงชาติราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง | ธงพื้นขาวขอบในสีแดง ของนอกสีเขียว กลางมีตราแผ่นดินของราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง |
|  | ค.ศ. 1848-1849 | ธงรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐเวนิซ | ธงชาติอิตาลี ที่มุมธงบนด้านคันธงมีรูปสิงโตแห่งแห่งนักบุญมาร์คอีแวนเจลลิส ในพื้นสีขาว ขอบส่วนสีขาวนั้นเป็นแถบสีเขียว-ขาว-แดง สลับกัน |
|  | ค.ศ. 1849 | ธงชาติสาธารณรัฐโรมัน (สำหรับพลเรือน) | ธงชาติอิตาลี กลางมีรูปอักษรสีแดงโรมัน "DIO E POPOLO" |
|  | ค.ศ. 1849 | ธงกองทัพสาธารณรัฐโรมัน | ธงชาติอิตาลี กลางมีรูปอักษรโรมัน "อาร์" (R) 2 ตัว (ย่อมาจากคำว่า Repubblica Romana) |
|  | ค.ศ. 1849-1860 | ธงชาติราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง | ธงพื้นสีขาว มีรูปตราแผ่นดินของราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง |
|  | ค.ศ. 1849 | ธงชาติราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง | ธงพื้นขาวขอบในสีแดง ของนอกสีเขียว กลางมีตราแผ่นดินของราชอาณาจักรซิซีลีทั้งสอง |
|  | ค.ศ. 1860-1861 | ธงชาติราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง | ธงชาติอิตาลี มีรูปตราแผ่นดินของราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสองที่กลางแถบสีขาว |
|  | ค.ศ. 1848-1946 | ธงชาติราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย (ต่อมาเป็นราชอาณาจักรอิตาลี (ค.ศ. 1861-1946) | ธงสามสีอันเป็นธงชาติอิตาลี กลางมีโล่จากตราอาร์มแห่งแคว้นซาวอย |
|  | ค.ศ. 1861-1946 | ธงราชการราชอาณาจักรอิตาลี | ธงชาติอิตาลี กลางมีรูปตราอาร์มแห่งแคว้นซาวอยภายใต้มงกุฎ |
|  | ค.ศ. 1943-1945 | ธงกองทัพ และ ธงนาวีสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี | ธงชาติอิตาลี กลางธงมีรูปนกอินทรีสีเทาเข้มจับขวานมัดหวาย |
ธงในอดีต > ธงพระอิสริยยศ

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1834–1848 | ธงสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งซาร์ดิเนีย |  |
|  | ค.ศ. 1861 - 1880 | ธงสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งอิตาลี |  |
|  | ค.ศ. 1880–1946 | ธงสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งอิตาลี |  |
|  | ค.ศ. 1880–1946 | ธงพระอิสริยยศมกุฎราชกุมาร |  |
ธงในอดีต > ธงทหาร

| ภาพธง | ระยะเวลาในการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1880–1946 | ธงชัยสำหรับกองทัพราชอาณาจักรอิตาลี | ธงราชการราชอาณาจักรอิตาลี สัดส่วน 1:1 |
|  | ค.ศ. 1879-1900 | ธงฉานราชนาวีอิตาลี | ธงพื้นตราแผ่นดินของราชวงศ์ซาวอย สัดส่วน 1:1 |
|  | ค.ศ. 1900-1946 | ธงฉานราชนาวีอิตาลี | ธงพื้นตราแผ่นดินของราชวงศ์ซาวอย สัดส่วน 2:3 |
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติอิตาลี ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ยุคเฮอัง

ยุคเฮอัง (ญี่ปุ่น: 平安時代; โรมาจิ: Heian-jidai; ทับศัพท์: เฮอังจิได) อยู่ในช่วง ค.ศ. 794 - 1185
ในปลายศตวรรษที่ 8 มีการย้ายเมืองหลวงไปที่ เฮอังเกียว (平安京 Heian-kyou) หรือเมืองเคียวโตะในปัจจุบัน นับเป็นยุคทองของประเทศญี่ปุ่น ที่ทั้งศิลปะและวัฒนธรรมรุ่งเรืองถึงขีดสุด มีการพัฒนาปรับปรุงวัฒนธรรมต่างๆ ที่หยิบยืมมาจากประเทศจีนในสมัยราชวงศ์ถัง และลัทธิขงจื้อ จนกลายเป็นวัฒนธรรมแบบเฉพาะตัวของญี่ปุ่น เฮอัง (平安,Heian) แปลว่า ความสงบสันติ
ประวัติ

ในช่วงปลายสมัยนะระ เกิดโรคระบาดภาวะข้าวยากหมากแพง ตามความเชื่อของชาวญี่ปุ่นในสมัยคลาสสิกว่าการย้ายที่อยู่เพื่อหลีบหนีวิญญาณชั่วร้ายจะช่วยให้รอดพ้นจากภัยพิบัติต่างๆ ในค.ศ. 784 พระจักรพรรดิคัมมุ (桓武, Kammu) ทรงย้ายราชสำนักจากเฮโจวเกียวไปยังนะงะโอะกะ-เคียว (長岡京, Nagaoka-kyō) แต่ก็เกิดเหตุการณ์นองเลือดในราชสำนักอีกพระจักรพรรดิคัมมุทรงเกรงกลัววิญญาณอาฆาตของพระอนุชาของพระองค์ จึงทรงย้ายราชสำนักมายังเฮอัง-เกียว (平安京, Heian-kyō) ที่เมืองเคียวโตะในปัจจุบัน ในค.ศ. 794 การย้ายเมืองหลวงในครั้งนี้เป็นเพียงการย้ายสถานที่เท่านั้น ระบอบการปกครองที่มีต้นแบบมาจากราชวงศ์ถังตั้งแต่ปลายสมัยอะสุกะและอิทธิพลของตระกูลฟุจิวะระก็ยังติดตามมาเช่นเดิม ในสมัยเฮอังตระกูลฟุจิวะระมีอำนาจในฐานะเป็นตระกูลเดียวที่พระจักรพรรดิจะอภิเษกพระจักรพรรดินี และเป็นผู้สำเร็จราชการแทนสำหรับพระจักรพรรดิที่ทรงพระเยาว์ เรียกว่า เซ็สโช (摂政, Sesshō) หรือเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของพระจักรพรรดิ เรียกว่า คัมปะกุ (関白, Kampaku) อำนาจในการปกครองตกอยู่แก่เซ็สโชโดยพระจักรพรรดิที่ทรงพระเยาว์นั้นเป็นเพียงหุ่นเชิด ในสมัยเฮอังสตรีสูญเสียบทบาทและอำนาจในการปกครอง เนื่องจากอิทธิพลแนวความคิดตามแบบลัทธิขงจื้อจากจีนที่เน้นความสำคัญของบุรุษ จะเห็นได้จากการที่ในสมัยเฮอังและในสมัยต่อมาไม่มีพระจักรพรรดินีที่เป็นสตรีปกครองประเทศอีกเลยเป็นเวลานาน สตรีถูกแบ่งแยกจากบุรุษและถูกกีดกัดเข้าสู่ฝ่ายใน แต่กระนั้นสตรีในราชสำนักเฮอังก็ได้กลับขึ้นมามีอำนาจในฐานะ โคไทโง (皇太后, kōtaigō) หรือพระพันปี
ในค.ศ. 833 พระจักรพรรดิจุนนะ (淳和, Junna) ทรงสละราชสมบัติให้แก่พระโอรสบุญธรรมขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระจักรพรรดินินเมียว (仁明, Ninmyō) โดยแต่งตั้งให้พระโอรสของพระจักรพรรดิจุนนะคือองค์ชายซึเนะซะดะ (恒貞, Tsunesada) เป็นองค์ชายรัชทายาทรอคอยการสืบราชสมบัติ แต่อุไดจินฟุจิวะระ โยะชิฟุสะ (藤原 良房, Fujiwara no Yoshifusa) เข้าทำการยึดอำนาจปลดองค์ชายซึเนะซะดะจากตำแหน่งองค์ชายรัชทายาท และตั้งองค์ชายมิฉิยะสุ (道康, Michiyasu) ซึ่งเป็นพระโอรสของพระจักรพรรดินินเมียวและพระจักรพรรดินีฟุจิวะระที่เป็นน้องสาวของโยะชิฟุสะ หรือก็คือหลานของโยะชิฟุสะนั่นเอง เป็นองค์ชายรัชทายาทแทน เรียกว่า"เหตุการณ์ปีโจวะ" เป็นเหตุการณ์ที่นำฟุจิวะระโยะชิฟุสะสู่อำนาจและเป็นจุดเริ่มต้นของการเข้าครอบงำราชสำนักของตระกูลฟุจิวะระ องค์ชายมิฉิยะสุขึ้นครองราชย์เป็นพระจักรพรรดิมงโตกุ (文徳, Montoku) และในค.ศ. 858 พระจักรพรรดิมงโตกุสวรรคตในราชสมบัติ พระโอรสพระจักรพรรดิเซวะ (清和, Seiwa) ขึ้นครองราชสมบัติด้วยพระชนมายุเพียงเก้าชันษา ฟุจิวะระ โยะชิฟุสะจึงขึ้นเป็นเซ็สโชคนแรกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
พระจักรพรรดิอุดะ (宇多, Uda) ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์เดียวที่พระมารดาไม่ได้มาจากตระกูลฟุจิวะระ พระจักรพรรดิอุดะทรงสละราชสมบัติในค.ศ. 897 มอบราชสมบัติแก่พระโอรสคือพระจักรพรรดิไดโงะ (醍醐, Daigo) โดยให้ฟุจิวะระ โทะกิฮิระ (藤原 時平, Fujiwara Tokihira) และสุงะวะระ มิฉิซะเนะ (菅原 道真, Sugawara Michizane) คอยช่วยเหลือพระจักรพรรดิที่ทรงพระเยาว์ แต่ฟุจิวะระ โทะกิฮิระ เมื่อได้เป็นเซ็สโชแล้วก็ได้ใส่ร้ายป้ายสีซุงะวะระ มิฉิซะเนะคู่แข่งทางการเมืองของตน จนซุงะวะระถูกเนรเทศและเสียชีวิตในค.ศ. 903 ทันใดนั้นที่เมืองเฮอังก็เกิดภัยภิบัติต่างๆ พระโอรสของพระจักรพรรดิไดโงะรวมทั้งโทะกิฮิระต่างเสียชีวิตจากโรตระบาด จนพระจักรพรรดิไดโงะทรงต้องขอขมาต่อวิญญาณของสุงะวะระ ทำลายเอกสารบันทึกเกี่ยวกับความผิดของสุงะวะระ และยกย่องให้สุงะวะระเป็นเทพแห่งนักปราชญ์ตามศาสนาชินโต
การแบ่งช่วงในยุคเฮอัง > ยุคเฮอังตอนต้น ค.ศ. 782-967

ค.ศ. 782-833 ย้ายราชธานีมาสู่นครเฮอังเกียว สถาปนาหน่วยราชการใหม่ๆ เช่น สำนักพระราชเลขานุการส่วนพระองค์ และ สำนักราชองครักษ์หลวงส่วนพระจักรพรรดิ ก่อตั้งพุทธศาสนานิกายเท็นได (天台宗 Tendai-shuu) และ ชินงน (真言宗 Shingon-shuu) ที่ถือสันโดษ และไม่เป็นอันตรายต่อพระราชอำนาจ
ค.ศ. 833-877 พระราชอำนาจของพระจักรพรรดิเสื่อมถอยลง อำนาจการปกครองตกอยู่ในเมือขุนนางตระกูลฟุจิวะระ ที่มักจะมีตำแหน่งเป็นผู้สำเร็จราชการ และ มหาเสนาบดี
ค.ศ. 887-967 ช่วงการแย่งชิงอำนาจระหว่างพระจักพรรดิและตระกูลฟุจิวะระ
การแบ่งช่วงในยุคเฮอัง > ยุคเฮอังตอนปลาย ค.ศ. 967-1167

ค.ศ. 967-1068 อำนาจการปกครองตกอยู่ในมือตระกูลฟุจิวะระอย่างสมบรูณ์
ค.ศ. 1068-1156 องค์พระจักรพรรดิผู้สละราชย์ชิงอำนาจการปกครองกลับคืนมา
ค.ศ. 1156-1167 การลุกฮือขึ้นแย่งชิงอำนาจของชนชั้นขุนศึก
ศิลปวัฒนธรรม

วัฒนธรรมที่เป็นรูปแบบของญี่ปุ่นโดดเด่นมากในสมัยเฮอัง ในศตวรรษที่ 9 ญี่ปุ่นยังคงรับวัฒนธรรมของราชวงศ์ถังอยู่ พุทธศาสนานิกายมิเคียว (密教 Mikkyou) กับการเขียนรูปประโยคแบบจีนแพร่หลายมาก พอเข้าสู่ศตวรรษที่ 10 หลังจากที่ญี่ปุ่นไม่ได้ติดต่อโดยตรงกับภาคพื้นทวีปแล้ว ได้เกิดวัฒนธรรมชนชั้นสูงที่มีลักษณะพิเศษเฉพาะของญี่ปุ่นเอง วรรณกรรมที่เด่นในเวลานี้ อาทิ “โคะคินวะกะชู” (古今和歌集 Kokinwakashuu) เป็นหนังสือรวมกวีนิพนธ์ญี่ปุ่นเล่มแรกตามพระราชโองการของจักรพรรดิ (ในต้นศตวรรษที่ 10) “ตำนานเก็นจิ” (源氏物語 Genji Monogatari) นวนิยายเรื่องยาวที่นับว่าเก่าแก่ที่สุดเรื่องหนึ่งโลก (ประมาณต้นศตวรรษที่ 11) และ “มะคุระโนะโซชิ” (枕草子 Makura-no-sōshi) หนังสือข้างหมอน เก็บถาวร 2009-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ประมาณ ค.ศ. 1000) วรรณกรรมเหล่านี้เขียนด้วยตัวอักษร คะนะ อีกด้วย ตั้งแต่ช่วงหลังศตวรรษที่ 10 เป็นต้นมา พุทธศาสนานิกายโจโดะ (浄土教 Joudo-kyo) ซึ่งมุ่งหวังความสุขในชาติหน้าเป็นที่นับถืออย่างแพร่หลายเช่นเดียวกับนิกายมิคเคียว ที่หวังผลประโยชน์เฉพาะในชาตินี้ และเราจะเห็นถึงความมีเอกลักษณ์แบบญี่ปุ่นปรากฏอยู่ในวรรณกรรมกับงานศิลปะ เช่น สถาปัตยกรรม การเขียนภาพ การแกะสลัก เป็นต้น
ศาสนา

ในยุคเฮอังพุทธศาสนานิกายวัชรยานจากจีนราชวงศ์ถังเผยแพร่เข้ามาสู่ประเทศญี่ปุ่น แต่เดิมพุทธศาสนาในญี่ปุ่นถูกปกครองโดยพุทธศาสนาหกสำนักแห่งเมืองนาระ (Six schools of Nara) ซึ่งเน้นการคิดวิเคราะห์และศึกษาพระธรรมมากกว่าการปฏิบัติ คณะสงฆ์เมืองนาระมีอำนาจมากทั้งในทางศาสนาและทางโลก ทำให้พระจักรพรรดิคัมมูมีพระประสงค์จะหลีกเลี่ยงอิทธิพลของคณะสงฆ์เมืองนาระ ราชสำนักญี่ปุ่นในยุคเฮอังจึงให้การสนับสนุนแก่พุทธศาสนานิกายวัชรยานใหม่ซึ่งมาจากประเทศจีนเพื่อคานอำนาจกันกับคณะสงฆ์เมืองนาระ ประกอบด้วยนิกายชิงงน (ญี่ปุ่น: 真言; โรมาจิ: Shingon) และนิกายเทงได (ญี่ปุ่น: 天台; โรมาจิ: Tendai) นิกายวัชรยานซึ่งเน้นเรื่องพิธีกรรมการบูชาทำให้เกิดการผสมผสานระหว่างพุทธศาสนาและศาสนาชินโตหรือความเชื่อดั้งเดิมของชาวญี่ปุ่น เรียกว่า ชิมบูตสึ-ชูโง (ญี่ปุ่น: 神仏習合; โรมาจิ: Shinbutsu-shūgō)