stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปราสาทวินด์เซอร์
อาณาบริเวณ > บริเวณอื่น

ใน “Home Park” ทางเหนือของพระราชวังเป็นโรงเรียนเซนต์จอร์จปราสาทวินด์เซอร์ ซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชน ใช้เป็นที่ฝึกนักร้องเพลงสวดสำหรับโบสถ์เซนต์จอร์จ วิทยาลัยอีตัน ตั้งอยู่ห่างจากพระราชวังประมาณหนึ่งไมล์ไปทางเหนือ
ประวัติการก่อสร้าง > ค.ศ. 1070–1350

ปราสาทวินด์เซอร์เดิมสร้างโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ผู้ปกครองอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1066 จนสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1087 ปราสาทที่ทรงสร้างด้วยไม้สร้างบนเนินปราสาทที่เป็นที่ตั้งของ “หอกลม” (“A”) ปัจจุบัน เมื่อต้นรัชสมัยของพระเจ้าวิลเลียมทรงยึดคฤหาสน์ที่ปัจจุบันคือหมู่บ้านโอลด์วินด์เซอร์ซึ่งแต่เดิมอาจจะเป็นวังของเจ้านายแองโกล-แซ็กซอน ไม่นานหลังจากนั้นระหว่างปี ค.ศ. 1070 ถึงปี ค.ศ. 1086 ทรงเช่าที่ที่เป็นที่ตั้งของพระราชวังปัจจุบันจากคฤหาสน์คลิวเอร์และทรงสร้างปราสาทบนเนินถมปราสาทแรก เนินที่ถมสูงประมาณ 50 ฟุตหรือ 15 เมตร ถมด้วยดินชอล์คที่ขุดจากบริเวณรอบ ๆ ที่ทำให้กลายเป็นคู
ในช่วงเวลานั้นปราสาทล้อมรอบด้วยกำแพงไม้ (palisade) แทนที่จะเป็นกำแพงหินเช่นที่เห็นกันทุกวันนี้ แผนผังเดิมและโครงสร้างของปราสาทจากสมัยพระเจ้าวิลเลียมสูญหายไปหมด  แต่จุดประสงค์ของสิ่งก่อสร้างเพื่อใช้ในทางทหาร จากนั้นเป็นต้นมาปราสาทก็ใช้งานต่อเนื่องกันมาตลอดและได้รับการขยายเพิ่มเติมและบูรณปฏิสังขรณ์เป็นระยะ ๆ ตลอดมา เชื่อกันว่าพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 ผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 เป็นผู้ปรับปรุงและขยายโครงสร้างแต่พระเจ้าเฮนรีที่ 1 พระโอรสองค์เล็กของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 เป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์แรกที่ประทับในปราสาท เพราะทรงเป็นกังวลถึงความไม่มั่นคงในราชบัลลังก์ และทรงฉลองเทศกาลสมโภชพระจิตเจ้า ที่นั่นเมื่อปี ค.ศ. 1110 และในปี ค.ศ. 1121 ทรงเสกสมรสกับอเดลิเซีย แห่งลูแวงพระธิดาของกอดฟรีที่ 1 แห่งลูแวง ดยุคแห่งโลธารินเจียที่นี่เช่นกัน
หลักฐานแรกที่สุดของปราสาทวินด์เซอร์ลงวันที่ในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ผู้ทรงขึ้นครองราชย์เมื่อปี ค.ศ. 1154 ทรงก่อกำแพงหินแทนกำแพงไม้เดิมโดยมีหอคอยสี่เหลี่ยมเป็นระยะ ๆ โครงสร้างที่เปลี่ยนไปจากเดิมมากยังคงพบได้ที่เนินตะวันออก  พระเจ้าเฮนรีที่ 2 ทรงสร้างตัวปราสาท (Keep) ภายในปราสาทด้วยหินบนเนินที่ไม่สม่ำเสมอกลางปราสาท
ในปี ค.ศ. 1189 ปราสาทถูกล้อมในระหว่างสงครามขุนนางครั้งที่หนึ่งในสมัยของเจ้าชายจอห์น กองกำลังทหารของจอห์นต่อสู้กับพวกปฏิวัติแต่ตัวพระองค์หนีไปฝรั่งเศส  ต่อมาในปี ค.ศ. 1215 เจ้าชายจอห์นผู้กลายเป็นพระเจ้าจอห์น แห่งอังกฤษถูกบังคับให้ทรงลงพระนามในมหากฎบัตรที่รันนีมีดไม่ไกลจากปราสาทเท่าใดนัก ในปี ค.ศ. 1216 ปราสาทก็ถูกล้อมอีกครั้งแต่ครั้งนี้บริเวณลานล่าง (“F”) ได้รับความเสียหายแต่ก็ได้รับการซ่อมทันที่โดยพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าจอห์น และทรงสร้างเสริมความแข็งแกร่งของปราสาทโดยการสร้างกำแพงเชิงเทินทางตะวันตกซึ่งยังอยู่เกือบทั้งหมดในปัจจุบัน (“T”) ในปี ค.ศ. 1227 ภายในหอประกอบด้วยอดีตคุก และบางส่วนของประตูลับแซลลี (Sally port) ซึ่งเป็นทางลับออกจากปราสาทเมื่อถูกล้อม ชั้นบนมีระฆัง (ค.ศ. 1478) และนาฬิกา  (ค.ศ. 1689) หลังคาแบบโคนแบบฝรั่งเศสมาต่อเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 19 พระเจ้าเฮนรีที่ 3 สวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1272 หลังจากนั้นก็ไม่มีการต่อเติมอะไรมากจนมาถึงรัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3ระหว่างปี ค.ศ. 1327 ถึงปี ค.ศ. 1377
ประวัติการก่อสร้าง > ค.ศ. 1350–1500

พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ทรงพระราชสมภพที่ปราสาทเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน  ค.ศ. 1312 มักจะเรียกกันว่า “เอ็ดเวิร์ดแห่งวินด์เซอร์” เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1350 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงรื้อปราสาทเก่าทิ้งและสร้างปราสาทใหม่ยกเว้นหอเคอร์ฟิว (“T”) และสิ่งก่อสร้างเล็ก ๆ อื่น ๆ โปรดให้บาทหลวงวิลเลียมแห่งวิคแฮมเป็นผู้ออกแบบและดูแลการก่อสร้าง หอพระเจ้าเฮนรีที่ 2 หรือ หอกลมถูกสร้างแทนที่ด้วยสิ่งก่อสร้างปัจจุบันแต่มิได้ยกระดับสูงเท่าปัจจุบันจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 นอกจากนั้นก็ยังทรงสั่งให้เสริมสร้างความแข็งแกร่งเพื่อเพิ่มการป้องกันข้าศึกด้วย โบสถ์น้อยของปราสาทได้รับการขยายให้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมากแต่มิได้สร้างวัดใหม่ตามแผนที่วางไว้ ซึ่งอาจจะเป็นผลมาจากปัญหาเรื่องความปลอดภัย และกำลังทรัพย์หลังจากเกิดกาฬโรคระบาดในยุโรป อีกสิ่งหนึ่งที่สร้างในสมัยนี้คือประตูนอร์มัน (“M”) ซึ่งเป็นประตูใหญ่ที่ฐานหอกลมที่เป็นจุดสุดท้ายของการป้องกันข้าศึกก่อนที่จะเข้าสู่ลานบน (“B”) ซึ่งเป็นบริเวณพระราชฐานชั้นใน
ในปี ค.ศ. 1348 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ทรงก่อตั้งเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์ (Order of the Garter) ซึ่งพิธีการมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ยังกระทำกันเป็นประจำทุกปีที่โบสถ์เซนต์จอร์จซึ่งเป็นโบสถ์น้อยหลักของพระราชวัง ระหว่างปี ค.ศ. 1353 ถึงปี ค.ศ. 1354 ทรงสร้าง Aerary Porch ภายในโบสถ์เซนต์จอร์จ
ในปี ค.ศ. 1390 ในรัชสมัยของพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 โบสถ์เซนต์จอร์จอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมมากจนเกือบจะพังทลายลงมาจึงได้เริ่มการบูรณปฏิสังขรณ์ โดยมีเจฟฟรี ชอเซอร์ (Geoffrey Chaucer) ข้าราชสำนักคนโปรดเป็นผู้ควบคุมงาน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเป็นไปตลอดรัชสมัย  ราวสิบปีก่อนชอเซอร์จะเสียชีวิตพระเจ้าริชาร์ดพระราชทานของขวัญและสิ่งต่าง ๆ รวมทั้งเงินประจำปีจำนวน 20 ปอนด์สเตอร์ลิงตลอดชีพตั้งแต่ปี ค.ศ. 1394 และไวน์อีก 252 แกลลอนต่อปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1397 ชอเซอร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1400 ไม่ว่าความชำนาญหรือประสบการณ์ในการก่อสร้างของชอเซอร์จะเป็นเช่นใดโบสถ์เซนต์จอร์จก็กลับมาอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมอีกภายในระยะเวลาเพียง 50 หลังจากการบูรณปฏิสังขรณ์
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 (ค.ศ. 1461–ค.ศ. 1483) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์ยอร์กองค์แรก เป็นผู้สร้างโบสถ์เซนต์จอร์จที่เห็นกันในปัจจุบัน โบสถ์น้อยอันที่จริงแล้วมิใช่โบสถ์น้อยซึ่งหมายถึงวัดเล็ก ๆ ตามความหมายดั้งเดิมแต่เป็นมหาวิหารขนาดย่อและที่เก็บพระบรมศพ และที่เก็บพระศพ สถาปัตยกรรมเป็นแบบเพอร์เพ็นดิคิวลาร์กอธิค (Perpendicular Gothic) ระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ก็ได้มีการรื้อบางส่วนของโบสถ์น้อยที่สร้างมาแต่เดิมออกเพื่อสร้างโบสถ์น้อยพระแม่มารีแต่ก็ทรงละทิ้ง โบสถ์น้อยเป็นสิ่งก่อสร้างที่สำคัญที่สุดสิ่งหนึ่งในทางสถาปัตยกรรมของพระราชวัง
การก่อสร้างโบสถ์น้อยเป็นจุดสำคัญในการเปลื่ยนแปลงลักษณะของการก่อสร้างทางสถาปัตยกรรมของปราสาทวินด์เซอร์ หลังจากสงครามดอกกุหลาบบ้านเมืองก็มีความสงบขึ้นซึ่งทำให้สิ่งก่อสร้างในสมัยต่อมาจะคำนึงถึงความสะดวกสบายและแบบลักษณะทางสถาปัตยกรรมมากขึ้นกว่าที่จะคำนึงถึงความแข็งแรงในการป้องกันข้าศึกแต่เพียงอย่างเดียวเช่นที่เป็นมา  หน้าที่ของปราสาทจึงเปลี่ยนจากการเป็นปราสาทมาเป็นพระราชวัง ที่เห็นได้จากการสร้าง “ระเบียงเกือกม้า” (“H”) ในปี ค.ศ. 1480 ที่สร้างใกล้โบสถ์น้อยเพื่อให้เป็นที่พำนักของนักบวช ตัวสิ่งก่อสร้างโค้งเป็นเกือกม้าซึ่งเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 พระราชวังถูกบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่เมื่อปี ค.ศ. 1871 จนสิ่งก่อสร้างเดิมเกือบจะไม่หลงเหลือ
ดูเพิ่ม

แผนผังมหาวิหาร
ประวัติศาสตร์อังกฤษ
สถาปัตยกรรมกอธิค
พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปราสาทวินด์เซอร์
เว็ปไซท์ของพระราชฐาน: ปราสาทวินด์เซอร์ (อังกฤษ)
ปราสาทวินด์เซอร์ ที่ English Monarchs (อังกฤษ)
ปราสาทวินด์เซอร์และอีตัน (อังกฤษ)
Channel4.com - Big Royal Dig (อังกฤษ)
British Tours Ltd - ปราสาทวินด์เซอร์ (Quicktime VR) (อังกฤษ)
สมุดภาพ

หอกลมด้านสวน
ประตูพระเจ้าเฮนรีที่ 8
ทางลองวอล์ค
โบสถ์เซนต์จอร์จ
ภายในโบสถ์เซนต์จอร์จ
| ด ค กพระราชฐานและวังในสหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| ปัจจุบัน |  แบ็กชอตพาร์ก  แบลมอรัล  เบิร์กฮอลล์  บักกิงแฮม  แคลเรนซ์เฮาส์  แกตคูมพาร์ก  ไฮโกรฟ  ฮิลส์เบอระ  ฮอลีรูด  เซนต์เจมส์  เค็นซิงตัน  ลุยนิเวร์ม็อด  รอยัลลอดจ์  ซานดริงแฮม  แทชต์เฮาส์ลอดจ์  วินด์เซอร์  |  |
| อดีต |  บิวลี  โบมอนต์  แบรนต์ริดจ์พาร์ก  ไบรด์เวลล์  คอปพินส์  คัมเบอร์แลนด์ลอดจ์  ดันเฟิร์มลิน  เอลทัม  ฟอล์กแลนด์  ป้อมเบลเวเดียร์  แฮมป์ตันคอร์ต  คิว  คิงส์แลงลีย์  ลินลิทโกว์  มาร์ลบะระ  เมย์  นอนซัช  โอตแลนส์  ออสบอร์น  พลาเซ็นเทีย  ควีนส์เฮาส์  ริบส์เดนโฮลต์  ริชมอนด์  รอยัลพาวิเลียน  ซาวอย  ซันนิงฮิลล์พาร์ก  หอคอยแห่งลอนดอน  เวสต์มินสเตอร์  ไวต์ฮอลล์  ไวต์ลอดจ์  วุดสต็อก  |  |
แผนผังปราสาทวินด์เซอร์ (เฉพาะบริเวณตัวพระราชฐาน)

คำอธิบายสัญลักษณ์




A : หอกลม (The round tower)
B : ลานบน (Upper Ward หรือ The Quadrangle)
C : ห้องรับรอง (The State Apartments)
D : ห้องส่วนพระองค์ (Private Apartments) มองไปทางเนินตะวันออก
E : ปีกใต้ (South Wing) มองไปทางลองวอล์ค
F : ลานล่าง (Lower Ward)
G : โบสถ์น้อยเซนต์จอร์จ (St George's Chapel)

H : ระเบียงเกือกม้า (Horseshoe Cloister)
K : ประตูพระเจ้าเฮนรีที่ 8 (ประตูหลัก)
L : ทางลองวอล์ค (The Long Walk)
M : ประตูนอร์มัน
N : เนินเหนือ
O : หอพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3
T : หอเคอร์ฟิว
ลานล่างในคริสต์ทศศตวรรษ 1840 โบสถ์เซนต์จอร์จทางซ้ายและหอกลมทางขวา
ฟีเยร์

| ฟีเยร์ |
| --- | --- |
เทศบาล
 พาโนรามาของฟีเยร์
   ตรา
ฟีเยร์แสดงแผนที่Albaniaฟีเยร์แสดงแผนที่ยุโรป
พิกัด: 40°43′30″N 19°33′26″E﻿ / ﻿40.72500°N 19.55722°E﻿ / 40.72500; 19.55722
ประเทศ:  แอลเบเนีย
ภูมิภาค: ภาคใต้
มณฑล: ฟีเยร์
ก่อตั้ง: 1869
การปกครอง
 • ประเภท: รัฐบาล
 • นายกเทศมนตรี: อาร์มันโด ซูบาชิ (พรรคสังคมนิยม)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 628.8 ตร.กม. (242.8 ตร.ไมล์)
ความสูง: 44 เมตร (144 ฟุต)
ประชากร
 • ความหนาแน่น: 160 คน/ตร.กม. (400 คน/ตร.ไมล์)
 • เทศบาล: 120,655
 • หน่วยเทศบาล: 55,845
เดมะนิม: แอลเบเนีย Fierak (ผู้ชาย) Fierake ผู้หญิง)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 9301-9305
รหัสพื้นที่: 034
ทะเบียนรถ: FR , AL
HDI (2018): 0.762
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ฟีเยร์ เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่เจ็ดของสาธารณรัฐแอลเบเนีย เมืองนี้มีพื้นที่ 619.9 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 120,655 คน ข้อมูลในปี 2554
ฟีเยร์ก่อตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 19 โดยตระกูลวริโอนี ได้รับการก่อตั้งอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1864 โดยโอมาร์ ปาชา วรีโอนี ที่สอง  เมืองนี้ตั้งถิ่นฐานครั้งแรกในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 ฟีเยร์มีสภาพอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน โดยมีฤดูร้อนที่ร้อนและฤดูหนาวที่หนาวเย็น เมืองนี้ล้อมรอบด้วยแม่น้ำกจานิกาทางทิศตะวันตก ที่ราบมิเซเกทอดยาวผ่านเมือง แม่น้ำเซมานทางทิศเหนือ แม่น้ำวโยซ่าทางทิศใต้ และเทือกเขาโมราวาทางทิศตะวันออกของเมือง
นอกจากนั้นในเขตเทศมณฑลฟีเยร์เป็นที่ตั้งของอะพอลโลเนียซึ่งเป็นอนุสาวรีย์อิลลิเรียนโบราณซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมือง 25 กม.
แหล่งข้อมูลอื่น

Municipality of Fier
เคิร์ต โคเบน

| เคิร์ต โคเบน |
| --- | --- |
เคิร์ต โคเบน และวงเนอร์วานา ในงาน the MTV Video Music Awards ปี 1992
เกิด: เคิร์ต โดนัลด์ โคเบน 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967(1967-02-20) เมืองแอเบอร์ดีน รัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: ป. 5 เมษายน ค.ศ. 1994(1994-04-05) (27 ปี) เมืองซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา
สาเหตุเสียชีวิต: การฆ่าตัวตาย
การศึกษา: โรงเรียนมัธยมแอเบอร์ดีน (ลาออก)
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรี ศิลปิน
คู่สมรส: คอร์ทนี่ย์ เลิฟ (สมรส 1992)
บุตร: ฟรานเซส บีน โคเบน
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: กรันจ์ ออลเทอร์นาทิฟร็อก พังก์ร็อก ฮาร์ดร็อก
เครื่องดนตรี: Vocals guitar
ช่วงปี: 1982–1994
ค่ายเพลง: Sub Pop ดีจีซี Geffen
อดีตสมาชิก: เนอร์วานา
 นักดนตรี
เคิร์ต โดนัลด์ โคเบน (อังกฤษ: Kurt Donald Cobain) (20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 - ประมาณวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1994) เป็นนักดนตรีชาวอเมริกันในฐานะนักร้องนำ นักกีตาร์และนักแต่งเพลงให้กับวงเนอร์วานา
จากซิงเกิล "Smells Like Teen Spirit" ในอัลบั้มที่สองของเนอร์วานาชุด Nevermind (1991) ทำให้เนอร์วานาได้ก้าวเข้าสู่กระแสนิยม ทำให้เกิดความนิยมในแนวเพลงย่อยของอัลเทอร์เนทีฟร็อกที่เรียกว่า กรันจ์ และยังทำให้วงดนตรีซีแอตเทิลกรันจ์ อย่างเช่น อลิซอินเชนส์, เพิร์ลแจม และซาวด์การ์เดน มีกลุ่มคนฟังเพิ่มมากขึ้น และจากที่อัลเทอร์เนทีฟร็อกกลายเป็นแนวเพลงอันโดดเด่นทั้งในสถานีวิทยุและสถานีโทรทัศน์ดนตรี ในสหรัฐอเมริกาช่วงต้นถึงกลางทศวรรษ 1990 เนอร์วานาถือเป็นหัวเรือใหญ่ของ เจเนเรชันเอกซ์ และโคเบนในฐานะหัวหน้าวง ก็ถูกแต่งตั้งโดยสื่อในฐานะผู้แถลงให้กับเจเนเรชันเอกซ์ โคเบนรู้สึกไม่สะดวกในการถูกเพ่งเล็งเกี่ยวกับดนตรีพวกเขา โดยชื่อวงข้อความจากวงและมุมมองความเป็นศิลปิน อาจถูกตีความไปในทางที่ผิด เขายังท้าทายคนฟังกับผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่สามที่ชื่อ In Utero (1993)  cobain
ประวัติ

เคิร์ต โคเบน เกิดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967  ในเมืองอเบอร์ดีน รัฐวอชิงตัน  โดยเป็นบุตรของบริกรหญิง เวนดี้ เอลิซาเบธ ฟราเดนเบิร์ก และช่างซ่อมรถยนต์ โดนัลด์ เลแลนด์ โคเบน โดยที่พ่อของเขามีเชื้อสายไอริช และฝรั่งเศส  ส่วนแม่ของเขามีเชื้อสายไอริช เยอรมัน และอังกฤษ  โคเบนนั้นมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อว่าคิมเบอร์ลีย์ ซึ่งเกิดวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1970 

            ถึงแม้ว่าโคเบนจะเกิดในครอบครัวชนชั้นแรงงาน ครอบครัวของเขานั้นมีประวัติเกี่ยวข้องกับอาชีพนักดนตรี โดยที่ลุงของเขา ชัค ฟราเดนเบิร์ก เล่นดนตรีอยู่ในวงที่ชื่อว่า The Beachcombers ส่วนป้าของเขา มารี เอิร์ล นั้นเล่นกีตาร์และแสดงในวงดนตรีหลายวงในย่านเกรยส์ฮาร์เบอร์เคาน์ตี และพี่น้องของปู่เขาคนหนึ่งที่ชื่อว่าเดลเบิร์ต มีอาชีพเป็นนักร้องเสียงเทเนอร์ ซึ่งเคยแสดงในหนังเรื่องคิงออฟแจ๊ส เมื่อปี ค.ศ. 1930 พรสวรรค์ของโคเบนในด้านศิลปะนั้นสามารถเห็นได้เด่นชัดเมื่อเขาอายุน้อย เห็นได้จากห้องนอนของเขาที่เป็นเหมือนสตูดิโอศิลปะ ซึ่งเขามักจะวาดภาพตัวละครจากการ์ตูนและหนังที่เขาชื่นชอบ เช่นอควาแมน,Creature from the Black Lagoon และตัวละครการ์ตูนดิสนีย์ เช่น โดนัลด์ ดั๊ก,มิกกี้ เมาส์และพลูโตได้เหมือนของจริง และเขาก็เริ่มสนใจในดนตรีตั้งแต่เด็กเช่นกัน เห็นได้จากการที่เขาเริ่มร้องเพลงตั้งแต่สองขวบ เมื่อสี่ขวบ โคเบนก็เริ่มร้องเพลง เล่นเปียโน อีกทั้งแต่งเพลงเกี่ยวกับการเดินทางของครอบครัวของเขาที่เดินทางไปยังสวนสาธารณะแถวบ้าน และเขายังฟังเพลงของเดอะราโมนส์  อีกทั้งร้องเพลง
เช่น Motorcyle Song ของอาร์โล กัทธรี Hey Jude ของเดอะบีตเทิลส์  Seasons in The Suns ของเทอร์รี แจ็กส์ และเพลงธีมของรายการของวงเดอะมังกีส์ เป็นต้น
เสียชีวิต

ในช่วงเวลาท้าย ๆ ของชีวิตเขา โคเบนติดยาเสพติด และได้รับความกดดันทั้งทางด้านอาชีพ รวมถึงเรื่องครอบครัวจากภรรยาเขาที่เป็นนักดนตรี คอร์ตนีย์ เลิฟ จนเมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1994 มีรายงานข่าวว่าพบศพของโคเบนเสียชีวิตอยู่ที่บ้านของเขาในซีแอตเทิล โดยรายงานระบุอย่างเป็นทางการว่ายิงตัวตายด้วยกระสุนเข้าที่ส่วนหัว เหตุการณ์การเสียชีวิตของเขากลายเป็นที่สนใจและถกเถียงกัน ตั้งแต่ก่อตั้งวงเนอร์วานา โดยที่โคเบนเป็นนักแต่งเพลง วงสามารถขายอัลบั้มได้ถึง 25 ล้านอัลบั้มในสหรัฐอเมริกา และ 50 ล้านอัลบั้มทั่วโลก
หนังสือหรือภาพยนตร์ที่กล่าวถึง

Come as You Are: The Story of Nirvana (ค.ศ. 1993)
Who Killed Kurt Cobain?: The Mysterious Death of an Icon (ค.ศ. 1998)
Heavier Than Heaven (ค.ศ. 2001)
Journals (Cobain) เป็นหนังสือรวมการเขียนต่างๆและภาพวาดมากมายของเคริ์ธ โคเบน
Love and Death: The Murder of Kurt Cobain (ค.ศ. 2004)
Grunge is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music (ค.ศ. 2009)
Kurt & Courtney (ค.ศ. 1998)
Kurt Cobain: About a Son (ค.ศ. 2006)
Last Days (ค.ศ. 2005)
Kurt Cobain: Montage of Heck (ค.ศ. 2015)
Kurt
เคิร์ต โคเบนถูกใส่เป็นตัวละครในวิดิโอเกม Guitar Hero 5
มูแลงรูจ!

| มูแลงรูจ! |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ
กำกับ: บาซ เลอห์มานน์
เขียนบท: บาซ เลอห์มานน์ เครก เพียร์ซ
อำนวยการสร้าง: บาซ เลอห์มานน์ เฟรด แบรอน มาร์ติน บราวน์
นักแสดงนำ: ยวน แมคเกรเกอร์ นิโคล คิดแมน จิม บรอดเบนต์ ริชาร์ด ร็อกซ์เบิร์ก จอห์น เลกูชิอาโน ไคลี มิโนก
กำกับภาพ: Donald McAlpine
ตัดต่อ: Jill Bilcock
ดนตรีประกอบ: เครก อาร์มสตรอง
ผู้จัดจำหน่าย: 20th Century Fox
วันฉาย: สหรัฐอเมริกา: 1 มิถุนายน, พ.ศ. 2544 ไทย: 3 สิงหาคม, พ.ศ. 2544
ความยาว: 128 นาที
ประเทศ:  ออสเตรเลีย  สหราชอาณาจักร  สหรัฐ
ภาษา: ภาษาอังกฤษ
ทุนสร้าง: $52,500,000
ทำเงิน: $179,213,434
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
มูแลงรูจ! (อังกฤษ: Moulin Rouge!) เป็นภาพยนตร์เพลงเรื่องที่สามในภาพยนตร์ชุดไตรภาค "The Red Curtain Trilogy" ของบาซ เลอห์มานน์ ออกฉายในปี พ.ศ. 2544  เขียนบทโดยเลอห์มานน์ ดัดแปลงจากเรื่องของออร์ฟิอุสและยูริดิซี ในตำนานเทพปกรณัมกรีก และจากอุปรากรเรื่อง La Traviata ของจูเซปเป แวร์ดี
ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 8 สาขา และได้รับรางวัลสองสาขา จากการออกแบบเครื่องแต่งกาย และการออกแบบฉาก โดยแคเทอรีน มาร์ติน (ภรรยาของเลอห์มานน์) และได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (ภาพยนตร์ตลกและเพลง) นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (นิโคล คิดแมน) และดนตรีประกอบยอดเยี่ยม  และได้รับรางวัลบาฟตา สาขานักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม (จิม บรอดเบนท์)
เรื่องย่อ

เรื่องราวในภาพยนตร์เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1899 ที่โรงละครมูแล็งรูฌ ย่านม็องมาร์ ในกรุงปารีส ซึ่งมีจุดเด่นที่อาคารโรงละครเป็นรูปกังหันลม (ภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า มูแลงส์)
กวีและนักเขียนหน้าใหม่ชาวอังกฤษชื่อ คริสเตียน (รับบทโดย แมคเกรเกอร์) ได้รับการชักชวนจากตูลูส-โลแตร็ก (รับบทโดย เลกูซิอาโน) ให้เขียนบทละครเพลงเรื่องใหม่ให้กับคณะคาบาเรต์ของแฮโรลด์ ซิดเลอร์ (รับบทโดย บรอดเบนท์) ชื่อเรื่อง "Spectacular Spectacular"  เขามีความรักกับ ซาทีน (รับบทโดย คิดแมน) นางเอกระบำแคนแคนและหญิงงามเมืองในคณะของซิดเลอร์   ละครเพลงเรื่องใหม่นี้ได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากท่านดยุกแห่งมอนร็อธ (รับบทโดย ร็อกซ์เบิร์ก) โดยมีเงื่อนไขว่าซาทีนจะต้องตกเป็นนางบำเรอของท่านดยุกก่อนจะเปิดการแสดงรอบแรก
ละครเพลง Spectacular Spectacular ที่ซ้อนอยู่ในเรื่อง เป็นละครเพลงแบบโบฮีเมีย คือมีเนื้อเรื่องในอุดมคติเกี่ยวกับความจริง ความสวยงาม อิสรภาพ และความรัก เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับวัฒนธรรมอินเดีย  เกี่ยวกับนางบำเรอของมหาราชาอินเดีย ที่ลักลอบมีความรักกับนักเล่นสิตาร์พเนจร  เปรียบเทียบกับความรักของซาทีน กับคริสเตียน และดยุก
ก่อนการแสดงรอบแรกจะเริ่มขึ้น ดยุกพบความจริงว่า คริสเตียนกับซาทีนลักลอบมีความสัมพันธ์กันตลอดมา จึงยื่นคำขาดกับซิดเลอร์ ให้กำจัดคริสเตียนให้พ้นทาง มิฉะนั้นจะให้ลูกสมุนสังหารคริสเตียนเสีย ซาทีนจึงบอกกับคริสเตียนว่า เธอเลือกที่จะแต่งงานกับดยุก เช่นเดียวกับในเรื่อง Spectacular Spectacular ที่นางสนมเลือกอภิเษกกับมหาราชา แทนที่จะเป็นนักเล่นสิตาร์ ทั้งนี้เพื่อผลักไสให้เขาเดินออกไปจากชีวิตของเธอ และไม่ถูกสมุนของดยุกสังหาร
ด้วยความคับแค้นใจ คริสเตียนกลับมาขึ้นบนเวทีระหว่างการแสดงรอบแรก ในชุดแต่งกายของนักเล่นสิตาร์ เขาประกาศตัดสัมพันธ์กับซาทีนต่อหน้าผู้ชมทั้งโรงละคร แล้วเดินจากไป แต่เมื่อซาทีนร้องเพลง "Come What May" เพลงที่ทั้งคู่เคยตกลงกันว่าจะใช้แสดงความรักต่อกัน ในตอนท้ายของการแสดง ทั้งคริสเตียนและซาทีนก็รับรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของอีกฝ่าย
การแสดงละครรอบแรกสำเร็จลงด้วยดี ได้รับคำชื่นชมอย่างล้นหลามจากผู้ชม แต่ซาทีนก็เสียชีวิตลงหลังการแสดงจบ จากอาการป่วยเป็นวัณโรคเรื้อรัง ในอ้อมกอดของคริสเตียน ก่อนตายเธอให้เขาสัญญาว่า จะเขียนเรื่องราวความรักระหว่างคนทั้งคู่  เกี่ยวกับ "สิ่งที่ดีที่สุดที่เราได้เรียนรู้ คือการได้รัก และถูกรักตอบ"
หนึ่งปีหลังการเสียชีวิตของซาทีน คริสเตียนได้เริ่มเขียนบทละคร พรรณนาความรักของเขากับซาทีน ชื่อเรื่องว่า "มูแลงรูจ"
นักแสดง

ยวน แมคเกรเกอร์ เป็น คริสเตียน
นิโคล คิดแมน เป็น ซาทีน
จิม บรอดเบนต์ เป็น แฮโรลด์ ซิดเลอร์
ริชาร์ด ร็อกซ์เบิร์ก  เป็น ดยุก
จอห์น เลกูชิอาโน เป็น อองรี เดอ ตูลูส-โลแตร็ก
จาเซ็ก โคแมน เป็น ชาวอาร์เจนตินา
แมททิว วิทที เป็น ซาที (นักแต่งเพลง)
แกรี แมคโดนัลด์ เป็น หมอ
เดวิด เวนแฮม เป็น ออเดรย์ (คนเขียนบท)
แคโรไลน์ โอ คอนเนอร์ เป็น นีนี
นาตาลี เมนโดซา เป็น ไชน่าดอล
คิรูนา สตาเมล เป็น นักเต้นตัวเล็ก
เคอร์รี วอล์กเกอร์ เป็น มารี (พี่เลี้ยงหลังเวที)
ดีโอเบีย โอปาเร เป็น ช็อกโกแลต
ไคลี มิโนก และ ออซซี ออสบอร์น เป็น นางฟ้าสีเขียว
ดนตรีประกอบภาพยนตร์

ดนตรีประกอบภาพยนตร์ในเรื่องมีความโดดเด่นที่การนำเพลงในสมัยนิยม ทั้งทำนองเพลง หรือคำร้องบางส่วน ไม่ว่าจะเป็นเพลงป็อบ ร็อก ริทึมแอนด์บลู  มาสอดแทรกนำเสนอในเนื้อหาของภาพยนตร์ ได้แก่
"Nature Boy" ของ เดวิด โบอี
"The Sound of Music" และ "The Lonely Goatherd" จากภาพยนตร์ มนต์รักเพลงสวรรค์
"Lady Marmalade" ขับร้องโดย คริสติน่า อากีเลร่า ลิล คิม มิย่า มิสซี เอลเลียต และพิงก์
"Because We Can" โดย แฟตบอยสลิม
"Rhythm of the Night" ของ ไดแอน วาร์เรน
"Material Girl" และ "Like a Virgin"  โดย มาดอนนา
"Smells Like Teen Spirit" โดย เนอร์วานา
"Diamonds Are a Girl's Best Friend" ที่เคยขับร้องโดย มาริลิน มอนโร
"Diamond Dogs" และ "Heroes" ของ เดวิด โบวี
"One Day I'll Fly Away" ของ โจ แซมเปิล และเดอะครูเซเดอร์ส
"Children of the Revolution" ของ ที.เร็กซ์ ขับร้องโดย โบโน
"Roxanne" ของ เดอะโพลิซ
"The Show Must Go On" ของ ควีน
"Your Song" ของ เอลตัน จอห์น
"Love is Like Oxygen" ของ สวีต
"Love is a Many-Splendored Thing" ของ The Four Aces
"Up Where We Belong" ของ โจ ค็อกเกอร์
"All You Need Is Love" ของ เดอะบีทเทิลส์
"I Was Made for Lovin' You" ของ คิส
"One More Night" ของ ฟิล คอลลินส์
"Pride (In the Name of Love)" ของ ยูทู
"Silly Love Songs" ของ พอล แมคคาร์ตนีย์
"Don't Leave Me This Way" ของ Kenneth Gamble, Leon Huff และ Cary Gilbert
"Fool To Believe" แต่งโดย บาซ เลอห์มานน์ และเครก อาร์มสตรอง
"I Will Always Love You" ของ ดอลลี พาร์ตัน ที่เคยขับร้องโดยดอลลี พาร์ตัน และวิทนีย์ ฮูสตัน
ในภาพยนตร์มีเพลงที่แต่งขึ้นใหม่หนึ่งเพลง คือเพลง "Come What May" แต่งโดย David Baerwald (เป็นคนละเพลงกับเพลง Come What May ที่ขับร้องในปี 1952 โดย แพตตี เพจ) ขับร้องโดยยวน แมคเกรเกอร์ และนิโคล คิดแมน เป็นเพลงที่เดิมแต่งขึ้นสำหรับใช้ในภาพยนตร์เรื่องก่อนหน้าของเลอห์แมนน์ คือเรื่อง โรมิโอ + จูเลียต แต่ได้นำมาใช้ในภาพยนตร์เรื่องนี้แทน   โดยใช้เป็นเพลงสำหรับลักลอบแสดงความรักต่อกันระหว่างคริสเตียนและซาทีนในเรื่อง
การที่ภาพยนตร์ใช้เพลงฮิตจำนวนมาก ทำให้เลอห์มานน์ต้องใช้เวลาเกือบสองปีในการติดต่อเรื่องลิขสิทธิ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บทางการ เก็บถาวร 2002-11-13 ที่ Library of Congress Web Archives
Moulin Rouge! ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กบาซ เลอห์มานน์ |
| --- | --- |
รางวัลและการเสนอชื่อ
ภาพยนตร์:  สตริกต์ลี บอลรูม (1992)  โรมิโอ + จูเลียต (1996)  มูแลงรูจ! (2001)  ออสเตรเลีย (2008)  เดอะ เกรท แกตสบี้ รักเธอสุดที่รัก (2013)  เอลวิส (2022) 
โทรทัศน์:  เดอะเก็ตดาวน์ (2016–17) 
ดนตรี:  ซัมติงฟอร์เอฟรีบอดี  "เอฟรีบอดีฟรี (ทูแวร์ซันสกรีน)" 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  เรดเคอร์เทนทริโลจี  นัมเบอร์ไฟฟ์เดอะฟิล์ม  สตริกต์ลี บอลรูม (เพลง)  มูแลงรูจ! (เพลง) 
นิโคล คิดแมน กับ ยวน แมคเกรเกอร์ ในภาพยนตร์
เซลล์ประสาท
กายวิภาคและวิทยาเนื้อเยื่อ

นิวรอนออกแบบโดยเฉพาะเพื่อประมวลและส่งสัญญาณระหว่างเซลล์
เพราะมีหน้าที่มากมายในส่วนต่าง ๆ ของระบบประสาท เซลล์จึงมีรูปร่าง ขนาด และคุณสมบัติทางเคมีไฟฟ้าต่าง ๆ หลากหลาย
ยกตัวอย่างอย่างเช่น
ตัวเซลล์ (soma) อาจมีขนาดระหว่าง 4-100 ไมโครเมตร เป็นส่วนที่มีนิวเคลียสเหมือนเซลล์ทั่วไป และเป็นส่วนที่สังเคราะห์โปรตีนโดยมาก นิวเคลียสอาจมีขนาดระหว่าง 3-18 ไมโครเมตร
ใยประสาทนำเข้า/เดนไดรต์เป็นส่วนยื่นออกของเซลล์ที่มีสาขามากมาย รูปลักษณ์และโครงสร้างทั่วไปเรียกโดยอุปลักษณ์ได้ว่า เป็นต้นไม้เดนไดรต์ (คือคล้ายรากไม้) เป็นส่วนที่รับสัญญาณผ่านเดนไดรติก สไปน์เข้าสู่ตัวเซลล์โดยมาก
แอกซอนเป็นโครงสร้างที่ดูบอบบางกว่าและดูเหมือนกับสายเคเบิลที่ยื่นออกไปเป็นระยะเป็นสิบ ๆ เป็นร้อย ๆ หรืออาจเป็นหมื่น ๆ เท่าของขนาดตัวเซลล์ เป็นตัวส่งสัญญาณประสาทไปจากตัวเซลล์ (แต่ก็นำข้อมูลอะไรบางอย่างกลับไปยังตัวเซลล์ด้วย) นิวรอนจำนวนมากมีแอกซอนแค่อันเดียว แต่ปกติแอกซอนจะแตกสาขามากมาย ทำให้สามารถสื่อสารกับเซลล์เป้าหมายเป็นจำนวนมาก
จุดที่แอกซอนยื่นออกมาจากตัวเซลล์เรียกว่า axon hillock นอกจากจะเป็นโครงสร้างทางกายวิภาคแล้ว axon hillock ยังเป็นส่วนที่มีช่องโซเดียมเปิดปิดโดยศักย์ไฟฟ้า (voltage-dependent sodium channels) ที่หนาแน่นที่สุด ซึ่งทำให้มันเป็นส่วนที่เร้าง่ายที่สุดในนิวรอนและเป็นโซนที่จุดชนวนการส่งสัญญาณ (spike) ของแอกซอน ถ้ากล่าวถึงคุณสมบัติทางสรีรวิทยาไฟฟ้าของมัน ก็จะกล่าวได้ว่ามันมีขีดเริ่มสร้างศักยะงานที่เป็นขั้วลบที่สุดในเซลล์ แม้ว่า แอกซอนและ axon hillock โดยทั่วไปจะมีหน้าที่เกี่ยวกับการส่งข้อมูล แต่ axon hillock ก็ยังสามารถรับสัญญาณจากนิวรอนอื่น ๆ ได้ด้วย
ส่วนปลายแอกซอน (axon terminal) จะมีจุดประสานประสาท/ไซแนปส์ (synapse) ซึ่งมีหน้าที่เฉพาะคือปล่อยสารสื่อประสาทออกเพื่อสื่อสารกับเซลล์เป้าหมาย
ส่วนต่าง ๆ ของนิวรอนมองโดยทั่วไปว่า ทำหน้าที่โดยเฉพาะ ๆ 
แต่ว่า ทั้งเดนไดรต์และแอกซอนก็มักจะทำอะไรที่ต่างไปจากหน้าที่ "หลัก" ของมัน
ทั้งเดนไดรต์และแอกซอนในระบบประสาทกลาง (CNS) โดยทั่วไปจะหนาประมาณ 1 ไมโครเมตร แต่ในระบบประสาทนอกส่วนกลาง (PNS) จะหนากว่า
ส่วนตัวเซลล์มีขนาดประมาณ 10-25 ไมโครเมตรและมักจะไม่ใหญ่กว่านิวเคลียสของเซลล์ที่อยู่ในมันมากนัก
แอกซอนของเซลล์ประสาทสั่งการของมนุษย์ที่ยาวที่สุดอาจจะยาวกว่า 1 เมตร โดยวิ่งจากกระดูกสันหลังไปยังนิ้วเท้า
ส่วนแอกซอนของเซลล์ประสาทรับความรู้สึกอาจวิ่งจากนิ้วเท้าไปถึง posterior column ของไขสันหลัง ซึ่งยาวกว่า 1.5 เมตรในผู้ใหญ่
ส่วนยีราฟอาจมีแอกซอนยาวหลายเมตรวิ่งไปตามคอของมันทั้งหมด
ความรู้เกี่ยวกับหน้าที่ของแอกซอนมาจากการศึกษาแอกซอนยักษ์ของปลาหมึก เพราะศึกษาได้ง่ายที่สุดเพราะมีขนาดยักษ์ (โดยเปรียบเทียบ) คือ หนา 0.5-1 มิลลิเมตร และยาวหลายเซนติเมตร
นิวรอนที่พัฒนาเต็มที่แล้วจะอยู่ในสภาวะ postmitotic (G0 phase) อย่างถาวร
แต่ว่า งานวิจัยเริ่มต้นตั้งแต่ปี 2545 ก็แสดงว่า นิวรอนสามารถเพิ่มขึ้นทั่วสมองโดยเกิดจากเซลล์ประสาทต้นกำเนิด (neural stem cells) ผ่านกระบวนการกำเนิดเซลล์ (neurogenesis)
แม้จะพบเซลล์เช่นนี้ทั่วสมอง แต่ก็ปรากฏมากที่สุดใน subventricular zone และ subgranular zone (ในฮิปโปแคมปัส)
กายวิภาคและวิทยาเนื้อเยื่อ > วิทยาเนื้อเยื่อและโครงสร้างภายใน

ก้อนจิ๋ว ๆ จำนวนมากที่เรียกว่า Nissl substance (หรือ Nissl body) จะเห็นได้เมื่อตัวเซลล์ประสาทย้อมด้วยสี (Basophilic dye)
โครงสร้างนี้ประกอบด้วยร่างแหเอนโดพลาซึม (endoplasmic reticulum) และไรโบโซมอล อาร์เอ็นเอ (rRNA) ที่สัมพันธ์กัน
โดยมีชื่อตามจิตแพทย์และนักประสาทพยาธิวิทยา Franz Nissl (พ.ศ. 2403-2462) และมีหน้าที่เกี่ยวกับการสังเคราะห์โปรตีน ความเด่น/มากมายของมันอธิบายได้ว่า เซลล์ประสาทมีระดับเมแทบอลิซึมสูงมาก จึงต้องสร้างโปรตีนมาก
สีชอบภาวะเบสเช่น aniline หรือ haematoxylin อ่อน ๆ
จะเน้นโครงสร้างที่มีขั้วลบ โดยเข้ายึดกับโครงฟอสเฟตของ rRNA
ตัวนิวรอนเองมีโครงโปรตีนสนับสนุนที่เรียกว่า neurofilament ซึ่งรวมตัวกันเป็น neurofibril
นิวรอนบางอย่างยังมีเม็ดสี เช่น neuromelanin ซึ่งเป็นสีออกน้ำตาล-ดำ และเป็นผลพลอยได้ของการสังเคราะห์ catecholamine, และ lipofuscin ซึ่งเป็นสีออกเหลือง-น้ำตาล โดยเม็ดสีทั้งสองจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุ
โปรตีนทางโครงสร้างที่สำคัญต่อหน้าที่ของนิวรอนก็คือ แอกติน และ tubulin ของไมโครทิวบูล
แอกติน โดยมากพบที่ปลายแอกซอนและเดนไดรต์เมื่อนิวรอนกำลังพัฒนาขึ้น
แต่โครงสร้างภายในของแอกซอนและเดนไดรต์นั้นก็แตกต่างกัน
แอกซอนโดยทั่วไปจะไม่มีไรโบโซม ยกเว้นในส่วนต้น
ส่วนเดนไดรต์จะมีร่างแหเอนโดพลาซึมหรือไรโบโซมเป็นเม็ด ๆ โดยมีปริมาณน้อยลงไปเรื่อย ๆ เมื่อห่างออกจากตัวเซลล์