stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมหมาย สกุลเมตตา
ผู้จัดรายการ

ศึกมวยไทยพลังใหม่ ณ เวทีมวยราชดำเนิน ทุกวันพุธ (2 มีนาคม พ.ศ. 2565-)
ถ่ายทอดสด 2 ช่วง ช่วงที่ 1 ทางช่อง True4U 18.00-20.00 น. และช่วงที่ 2 ทางเพจยูทูป : กลุ่มพลังใหม่ 20.30-22.30 น.
ช่วงที่ 1 ทางช่อง True4U เริ่มวันพุธที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2567-
เดิมช่วงที่ 1 ทางช่อง JKN18 เริ่มวันพุธที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ถึงวันพุธที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2567
ช่วงที่ 2 เพจยูทูป : กลุ่มพลังใหม่ เริ่มวันพุธที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2567-
เดิมช่วงที่ 2 ทางช่อง 5 เริ่มวันพุธที่ 10 มกราคม ถึงวันพุธที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2567
ศึกมวยไทยพันธมิตร ณ สนามมวยกองทัพอากาศธูปะเตมีย์ ทุกวันจันทร์ (4 กรกฎาคม พ.ศ. 2565-)
ถ่ายทอดสด 2 ช่วง ช่วงที่ 1 ทางช่อง True4U 18.00-20.00 น. และช่วงที่ 2 ทางเพจยูทูป : กลุ่มพลังใหม่ 20.30-22.30 น.
ช่วงที่ 1 ทางช่อง True4U เริ่มวันจันทร์ที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2567-
เดิมช่วงที่ 1 ทางช่อง JKN18 เริ่มวันจันทร์ที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ถึงวันจันทร์ที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2567
ช่วงที่ 2 เพจยูทูป : กลุ่มพลังใหม่ เริ่มวันจันทร์ที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2567-
เดิมช่วงที่ 2 ทางช่อง 5 เริ่มวันจันทร์ที่ 15 มกราคม ถึงวันจันทร์ที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2567
ผลงานทางออนไลน์

Facebook:กลุ่มพลังใหม่
YouTube:Phalungmai Muay Thai Official
รางวัลที่ได้รับ

วันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 : รางวัลโปรโมเตอร์ยอดเยี่ยมแห่งปี
แหล่งข้อมูลอื่น

สมหมาย สกุลเมตตา ที่เฟซบุ๊ก
สิงโตบาร์บารี

ประชากรสิงโตที่สูญพันธ์ในแอฟริกาเหนือ
| สิงโตบาร์บารี |
| --- | --- |

ภาพถ่ายสิงโตบาร์บารีเพศผู้จากแอลจีเรียราว ค.ศ. 1893 โดย Alfred Edward Pease

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Felidae
สกุล:: Panthera
สปีชีส์:: P.  leo
สปีชีส์ย่อย:: P.  l. leo

สิงโตบาร์บารี มีอีกชื่อว่า สิงโตแอฟริกาเหนือ, สิงโตเบอร์เบอร์, สิงโตแอตลาส และ สิงโตอียิปต์ เป็นประชากร Panthera leo leo ที่สูญพันธุ์ในป่า อาศัยอยู่ในภูเขาและทะเลทรายแถบชายฝั่งบาร์บารีของแอฟริกาเหนือ จากโมร็อกโกถึงอียิปต์ จากการทบทวนบันทึกการล่าสัตว์และการสังเกตอย่างครอบคลุมเปิดเผยว่ามีกลุ่มสิงโตขนาดเล็กอาจอยู่รอดในแอลจีเรียจนกระทั่งต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 และในโมร็อกโกจนถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ปัจจุบัน สิงโตชนิดนี้สูญพันธุ์จากภูมิภาคนี้แล้ว สิงโตบาร์บารีเคยถือเป็นชนิดย่อยต่างหากจนถึง ค.ศ. 2017
ลักษณะ

สิงโตที่สันนิษฐานว่าเป็นสิงโตบาร์บารีที่สวนสัตว์ราบัต ประเทศโมร็อกโก
สิงโตบาร์บารีที่สวนสัตว์บร็องซ์, ค.ศ. 1897
สิงโตบาร์บารีเป็นสิงโตที่มีขนาดใหญ่ มีจุดเด่นคือ ตัวผู้มีแผงขนคอที่มีสีดำมากกว่าสิงโตสายพันธุ์อื่น ๆ และมีน้ำหนักตัวมากที่สุดในบรรดาสิงโตด้วยกัน โดยเพศผู้มีน้ำหนักตัว 200- 295 กิโลกรัม เพศเมียมีน้ำหนักตัว 120- 180 กิโลกรัม อย่างไรก็ตามมีผู้เชี่ยวชาญบางท่านกล่าวว่าการคาดคะเนน้ำหนักดูเกินความจริงไปมาก เดิมสิงโตชนิดย่อยนี้พบแพร่กระจายตามแนวเทือกเขาแอตลาสในแอฟริกาเหนือ ไปจนถึงภูมิภาคตะวันออกกลางในทวีปเอเชีย
ประวัติ

ในอดีตได้มีการจับสิงโตชนิดนี้เป็นจำนวนมากเพื่อใช้ในการต่อสู้ในยุคโรมัน
สิงโตบาร์บารีในธรรมชาติตัวสุดท้ายถูกล่าเมื่อปี ค.ศ. 1922 ในบริเวณเทือกเขาแอตลาส ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่  20 ได้มีการเลี้ยงสิงโตสายพันธุ์นี้อยู่โรงแรม หรือคณะละครสัตว์หลายแห่งในทวีปยุโรป  ในช่วงยุคกลางมีการเลี้ยงสิงโตบาร์บารี่ในบริเวณหอคอยลอนดอน ในปี ค.ศ. 1835 ได้มีการย้ายสิงโตออกจากหอคอยลอนดอนไปยังสวนสัตว์ลอนดอน โดยสิงโตบาร์บารี่ตัวที่มีชื่อเสียงที่สุด ชื่อ สุลต่าน ซึ่งอาศัยอยู่ในสวนสัตว์ลอนดอนในปี ค.ศ. 1896
ปัจจุบัน สิงโตกลุ่มที่คาดว่าน่าจะสืบเชื้อสายมาจากสิงโตบาร์บารี่มากที่สุดคือกลุ่มของสิงโตที่สวนสัตว์ในโมร็อคโค แอฟริกาเหนือ ซึ่งระบุว่าได้มาจากเทือกเขาแอตลาส และมีการทำประวัติไว้ทุกตัว ตลอดระยะเวลาหลายปี แต่จากผลตรวจดีเอ็นเอ โดย ดร.โนะบุยุกิ ยะมะกุชิ แห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ซึ่งนำตัวอย่างซากของสิงโตที่คาดว่าจะเป็นสิงโตบาร์บารี่จากหลายพิพิธภัณฑ์มาตรวจสอบ เทียบกับสิงโตที่คาดว่าจะเป็นสิงโตบาร์บารี่ ในสวนสัตว์หลายแห่งในทวีปยุโรป รวมทั้งสิงโตในสวนสัตว์โมรอคโคบางตัว พบว่าไม่ได้มีสิงโตตัวใดเป็น สิงโตบาร์บารี่ อย่างไรก็ตามการศึกษาครั้งนี้ไม่ได้ศึกษาถึงกลุ่มประชากรของสิงโตที่มีที่มาจากหอคอยลอนดอนในสวนสัตว์ลอนดอน
ในปี ค.ศ. 2008 มีการศึกษาพบว่าสิงโตในโมร็อคโค มี mitochondrial haplotypes (H5 และ H6) เหมือนกับสิงโตในแอฟริกากลาง และยังพบว่า mitochondrial haplotypes (H7 และ H8) พบได้ในสิงโตอินเดีย อาจกล่าวได้ว่าสิงโตเริ่มแพร่กระจายจากแอฟริกาตะวันออกสู่พื้นที่อื่น ๆ และเข้าสู่ทวีปเอเชียในภายหลัง
ห้าทหารเสือแห่งวุยก๊ก

ห้าทหารเสือแห่งวุยก๊ก(อังกฤษ:Five Wei Generals) ในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ห้าทหารเสือเป็นตำแหน่งเรียกขานขุนศึกผู้มีฝีมือเก่งกาจ เป็นที่เลื่องลือกล่าวขานทั่วทั้งแผ่นดินจำนวน 5 คนของโจโฉในสมัยยุคสามก๊ก ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นทหารเสือที่เอกภายหลังจากโจโฉสถาปนาตนเองขึ้นเป็นวุยอ๋องแห่งวุยก๊ก ห้าทหารเสือที่ได้รับการแต่งตั้งได้แก่
เตียวเลี้ยว อดีตยอดขุนพลและทหารคนสนิทของตั๋งโต๊ะและลิโป้ต่อมาเมื่อโจโฉสามารถเอาชนะลิโป้ได้สำเร็จเตียวเลี้ยวก็มาสวามิภักดิ์ต่อโจโฉและรับใช้วุยก๊กอย่างแข็งขัน,ซื่อสัตย์,สุจริตและจงรักภักดีเรื่อยมา
ซิหลง นายพลผู้รับใช้โจโฉและผู้สืบทอดอำนาจต่อจากเขาคือพระเจ้าโจผีเพราะการรบแบบยาวนานถึง80เพลงกับกวนอูในศึกอ้วนเซียจนทำให้กวนอูต้องล่าถอยจึงทำให้เขาได้เลื่อนยศจากนายพันขึ้นเป็นนายพลในที่สุด
เตียวคับ อดีตยอดขุนพลและทหารเอกของอ้วนเสี้ยวมาสวามิภักดิ์กับโจโฉระหว่างศึกกัวต๋อเป็นแม่ทัพที่มีฝีมือแต่ก็ต้องตายเพราะอุบายของขงเบ้งในระหว่างขงเบ้งบุกยึดเขากิสาน
งักจิ้น ขุนพลร่างเตี้ยของโจโฉ มีความกล้าหาญ เก่งกาจในเชิงยุทธ์ออกรบพร้อมกับโจโฉหลายครั้งจนได้ดำรงตำแหน่งสูงสุดในชีวิตคือนายพล
อิกิ๋ม ขุนพลคนสำคัญของโจโฉเคร่งครัดในระเบียบวินัยอิจฉาผู้อื่นเมื่อทำได้ดีกว่าตนได้เป็นแม่ทัพใหญ่ในหลายๆคราติดตามโจโฉออกรบทุกครั้งเมื่อคราวศึกอ้วนเซียโดนกวนอูจับได้นำไปขังที่เกงจิ๋วต่อมาซุนกวน ได้เข้ายึดเกงจิ๋วคืนจากจ๊กก๊กก็ได้ปล่อยตัวกลับวุยก๊กไปซึ่งตอนนั้นโจโฉได้สิ้นชีวิตไปแล้วพระเจ้าโจผีจึงได้เขียนรูปอิกิ๋มอ้อนวอนขอชีวิตจากกวนอูและให้ติดที่กำแพงหลุมศพของโจโฉพร้อมกับให้อิกิ๋มไปเฝ้าหลุมศพของโจโฉอิกิ๋มละอายใจ จึงตรอมใจตายที่หลุมศพของโจโฉนั่นเอง
ดูเพิ่ม

เตียวเลี้ยว
เตียวคับ
ซิหลง
งักจิ้น
อิกิ๋ม
ห้าทหารเสือ Five Generals - สามก๊กวิทยา
| ด ค กห้าทหารเสือแห่งวุยก๊ก |
| --- | --- |
เตียวเลี้ยว • เตียวคับ • งักจิ้น • อิกิ๋ม • ซิหลง
| ด ค กสามก๊ก (ค> ศ. 220–280) |
| --- | --- |
 วุยก๊ก  จ๊กก๊ก  ง่อก๊ก
ห้าทหารเสือแห่งง่อก๊ก

ห้าทหารเสือแห่งง่อก๊ก(อังกฤษ:Five Wu Elders)ได้แก่ อุยกาย,เตงฮอง,ฮันต๋ง,เทียเภาและจูตี
1.อุยกาย (Huang Gai) เป็นหนึ่งในแม่ทัพของง่อก๊กที่รับใช้แซ่ซุนแห่งกังตั๋งถึง3สมัยคือตั้งแต่ซุนเกี๋ยน ซุนเซ็กและซุนกวนโดยอุยกายเป็นผู้จุดไฟเผาเรือของโจโฉในศึกผาแดงเมื่อค.ศ.208(พ.ศ. 751)
2. เตงฮอง (Ding Feng) เป็นแม่ทัพที่มีความกล้าหาญ ได้รับความความดีความชอบมากมายจนได้เป็นแม่ทัพใหญ่ในรัชสมัยพระเจ้าซุนฮิวเนื่องจากได้ช่วยพระเจ้าซุนฮิวประหารซุนหลิมผู้สำเร็จราชการ
3.ฮันต๋ง (Han Deng) เป็นขุนพลแห่งง่อก๊ก รับใช้ตระกูลซุนตั้งแต่รุ่นซุนเกี๋ยน ซุนเซ็ก ถึงซุนกวน เข้ารับราชการกับซุนเกี๋ยนในเวลาไล่เลี่ยกับเทียเภาและอุยกาย มีความสามารถในการรบ ทำศึกมีความชอบหลายครั้ง รวมถึงการมีบทบาทในศึกผาแดงอีกด้วย
4.เทียเภา (Cheng Pu) เป็นทหารเอกของซุนเกี๋ยน หลังจากซุนเกี๋ยนตาย ก็รับใช้ซุนเซ็กต่อ ช่วยซุนเซ็กในการยึดดินแดนง่อ มีผลงานในการรบมากมาย และมีนิสัยดีงาม
5.จูตี (Zhu Zhi) เป็นชาวกู้จัง เมืองตังหยัง มณฑลเจียงซู มีชื่อรองว่า จวินหลี่ เป็นเศรษฐีมีทรัพย์ แต่เป็นคนเสงี่ยมเจียมตัว มีความโอบอ้อมอารี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แก่เพื่อนบ้าน มีความรู้ความคิดดี เป็น ที่ปรึกษาของซุนเกี๋ยน เจ้าเมืองเตียงสา ช่วยเหลือกันตลอดมา เมื่อสิ้นบุญซุนเกี๋ยนแล้ว จูตีได้ให้ ความช่วยเหลือชี้ช่องทางต่างๆ จนซุนเซ็กตั้งตัวเป็นใหญ่ได้ในกังตั๋ง จึงได้รับแต่งตั้งเป็นขุนนางชั้น พระยา มีนามบรรดาศักดิ์ขึ้นว่า กู้จังโหวและได้รับยศทหารเป็น อันโก้วะเจียงจวิน ( นายพลผู้สร้าง สันติแก่ประเทศ ) ตายเมื่ออายุ 69 ปี
ดูเพิ่ม

ห้าทหารเสือ Five Generals - สามก๊กวิทยา
| ด ค กห้าทหารเสือแห่งง่อก๊ก |
| --- | --- |
อุยกาย • เตงฮอง • จูตี • จูเหียน • ฮันต๋ง
| ด ค กสามก๊ก (ค> ศ. 220–280) |
| --- | --- |
 วุยก๊ก  จ๊กก๊ก  ง่อก๊ก
หม่อมเจ้าวรรณวิไลย เพ็ญพัฒน์

| หม่อมเจ้าวรรณวิไลย เพ็ญพัฒน์ |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 4

ประสูติ: 1 สิงหาคม พ.ศ. 2431
สิ้นชีพตักษัย: 20 ธันวาคม พ.ศ. 2476 (45 ปี)
สวามี: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม
พระบุตร: หม่อมเจ้าชาย พรรณเพ็ญแข กฤดากร
ราชสกุล: กฤดากร (โดยประสูติ) เพ็ญพัฒน์ (โดยเสกสมรส)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์
พระมารดา: หม่อมแช่ม กฤดากร ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าวรรณวิไลย เพ็ญพัฒน์ (ราชสกุลเดิม กฤดากร; 1 สิงหาคม พ.ศ. 2431 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2476) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ กับหม่อมแช่ม กฤดากร ณ อยุธยา และเป็นชายาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม
พระประวัติ

หม่อมเจ้าวรรณวิไลย มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงใหญ่ เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ ประสูติแต่หม่อมแช่ม กฤดากร ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2431 มีโสทรานุชาและโสทรกนิษฐภคินีรวมห้าองค์ ได้แก่
หม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร (20 กันยายน พ.ศ. 2438 – 20 มิถุนายน พ.ศ. 2510)
หม่อมเจ้าปุ่ย (ตุลาคม พ.ศ. 2439 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2439)
หม่อมเจ้าเพิ่มผล (สิงหาคม พ.ศ. 2441 – 29 ธันวาคม พ.ศ. 2441)
หม่อมเจ้าลีลาศหงษ์ (15 เมษายน พ.ศ. 2442 – 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2463)
พลโท หม่อมเจ้าชิดชนก กฤดากร (23 ตุลาคม พ.ศ. 2447 – 10 มีนาคม พ.ศ. 2541)
พระประวัติ > ครอบครัว

หม่อมเจ้าวรรณวิไลย เสกสมรสกับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม (พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดามรกฎ ในรัชกาลที่ 5) เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2446 มีพระโอรส พระธิดา รวมสององค์ คือ
หม่อมเจ้าชาย (ยังไม่มีพระนาม; 25 กันยายน พ.ศ. 2447 - 15 ตุลาคม พ.ศ. 2447)
พรรณเพ็ญแข กฤดากร (11 กันยายน พ.ศ. 2448 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์เพื่อสมรสกับหม่อมราชวงศ์บรรลือศักดิ์ กฤดากร (พระโอรสในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจรูญศักดิ์กฤดากร) มีบุตร-ธิดา 3 คน คือ
หม่อมหลวงเพ็ญศักดิ์ กฤดากร (เกิด 12 ตุลาคม 2476) สมรสกับมยุรี สุขุม และจุฑามาศ สุคนธา
หม่อมหลวงพรรณศิริ กฤดากร (เกิด 15 กันยายน 2478) สมรสกับวัฒนา อัศวรักษ์
หม่อมหลวงธิดาเพ็ญ กฤดากร (เกิด 30 ธันวาคม 2480) สมรสกับวัฒนา อัศวรักษ์ และศุภโยกต์ มาลิก
หม่อมเจ้าวรรณวิไลย เพ็ญพัฒน์ ประชวรเป็นวัณโรคภายใน ถึงชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2476 สิริชันษา 45 ปี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานหีบทองทึบประกอบศพ ชั้นรองหีบ 2 ชั้น ฉัตรเบญจา 4 คัน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2447 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3 (จ.ป.ร.3)
สาธารณรัฐสโลวีเนียในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014

ประเทศสโลวีเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 22 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7-23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกสโลวีเนียเป็นตัวแทนประเทศสโลวีเนียในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 66 คน ใน 8 ชนิดกีฬา
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
 สกีลงเขา: 
 ทวิกีฬาฤดูหนาว: 
 สกีข้ามทุ่ง: 
 สกีลีลา: 
 ฮอกกี้น้ำแข็ง: 
 สกีนอร์ดิกผสม: 
 สกีกระโดดไกล: 
 สโนว์บอร์ด: 
| รวม |  |  | 66 |
สกีลงเขา

ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | Run 1> เวลา | Run 1> อันดับ | Run 2> เวลา | Run 2> อันดับ | รวม> เวลา | รวม> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
สกีข้ามทุ่ง

ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศสโลวีเนียในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติสโลวีเนียในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาสโลวีเนียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่ โซชี ประเทศรัสเซีย |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   โมร็อกโก   โตโก   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   อาร์เจนตินา   เบอร์มิวดา   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   ซีลอน   ชิลี   ดอมินีกา   จาเมกา   เม็กซิโก   ปารากวัย   เปรู   สหรัฐ   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   จีน   จีนไทเป   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มองโกเลีย   เนปาล   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   เกาหลีใต้   ทาจิกิสถาน   ไทย   อุซเบกิสถาน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์   ตองงา  |  |
| อื่นๆ |   ทีมอิสระ  |  |
อาคารสภานิติบัญญัติแห่งชาติ

| อาคารสภานิติบัญญัติแห่งชาติ |
| --- | --- |
国会議事堂
ด้านหน้า
th
ชื่ออื่น: Imperial Parliament Building
ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: อลังการศิลป์ (อาร์ตเคโค)
ที่อยู่: นางาตาโจ เขตชิโยดะ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
พิกัด: 35°40′33″N 139°44′41″E﻿ / ﻿35.67583°N 139.74472°E﻿ / 35.67583; 139.74472
เริ่มสร้าง: 30 มกราคม 1920; 104 ปีก่อน (1920-01-30)
แล้วเสร็จ: 7 พฤศจิกายน 1936; 87 ปีก่อน (1936-11-07)
เจ้าของ: รัฐบาลญี่ปุ่น
ในกำกับดูแลของ: สภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ความสูง: ทั้งสองปีก 20.91 m (68.6 ft) อาคารกลาง 65.45 m (214.7 ft)
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 3 ชั้นระดับพื้นดิน, 1 ชั้นใต้ดิน, 4 ชั้น อาคารกลาง (9 ชั้น ณ ยอดอาคาร)
อาคารสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (ญี่ปุ่น: 国会議事堂; โรมาจิ: Kokkai-gijidō) เป็นอาคารที่ทำการและใช้ประชุมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ตั้งอยู่ในย่านนางาตาโจ เขตชิโยดะ โตเกียว อาคารเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1920 และสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1936 โดยแบ่งส่วนสภาผู้แทนราษฎรอยู่ฝั่งปีกซ้าย และราชมนตรีสภาอยู่ฝั่งปีกขวา
ออสเบอร์

| ออสเบอร์ |
| --- | --- |
ราชินีออสเบอร์กำลังอ่านหนังสือให้พระราชโอรส อัลเฟรด ฟัง ภาพประกอบใน M. F. Lansing, Barbarion & Noble, 1911
พระราชินีแห่งเวสเซ็กซ์
ดำรงพระยศ: ค.ศ. 839 – ค.ศ. 854

พระราชสวามี: พระเจ้าเอเธลวูล์ฟแห่งเวสเซ็กซ์
พระราชบุตร: เอเธลสตานแห่งเวสเซ็กซ์ เอเธลสวิธ ราชินีแห่งเมอร์เชีย พระเจ้าเอเธลบาลด์แห่งเวสเซ็กซ์ พระเจ้าเอเธลเบิร์ทแห่งเวสเซ็กซ์ พระเจ้าเอเธลเรดแห่งเวสเซ็กซ์ พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช
ราชวงศ์: ราชวงศ์เวสเซ็กซ์
พระราชบิดา: ออสแล็ค
ออสเบอร์ หรือ ออสเบอร์ก้า (ภาษาอังกฤษ Osburh หรือ Osburga) เป็นพระมเหสีพระองค์แรกของพระเจ้าเอเธลวูล์ฟแห่งเวสเซ็กซ์ และเป็นพระราชมารดาของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช ผู้เขียนชีวประวัติของพระเจ้าอัลเฟรด แอสเซอร์ บรรยายพระองค์ไว้ว่าเป็น "สตรีที่เคร่งศาสนาที่สุด มีพระจริยาวัตรที่งดงาม และเป็นผู้ดีโดยกำเนิด"
การมีตัวตนของออสเบอร์รู้ได้แค่จากชีวิตของกษัตริย์อัลเฟรดของแอสเซอร์ เธอไม่ได้ถูกกล่าวชื่อในฐานะพยานของกฎบัตรใดๆ และการตายของเธอไม่ได้ถูกรายงานในพงศาวดารแองโกลแซ็กซอน เท่าที่รู้คือเธอเป็นมารดาของพระราชบุตรทุกคนของเอเธลวูล์ฟ พระราชโอรส 5 พระองค์ เอเธลสตาน,พระเจ้าเอเธลบาลด์แห่งเวสเซ็กซ์, พระเจ้าเอเธลเบิร์ทแห่งเวสเซ็กซ์, พระเจ้าเอเธลเรดแห่งเวสเซ็กซ์ และพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช และพระราชธิดา เอเธลสวิธ พระมเหสีของกษัตริย์เบิร์ฟเร็ดแห่งเมอร์เชีย
ออสเบอร์เป็นบุตรสาวของออสแล็ค มหาดเล็กของพระเจ้าเอเธลวูล์ฟ คนสำคัญของราชสำนักหลวงและครัวเรือน ออสแล็คได้ถูกบรรยายไว้ว่าเป็นผู้สืบเชื้อสายของพระนัดดาชาวจุ๊ทของกษัตริย์เซอร์ดิช สตัฟและไวท์ก้าร์ ผู้พิชิตเกาะไวท์ จึงนับว่าเป็นบรรพบุรุษของพวกเกียท/โกธด้วย
สำเนียงคันไซ

| คันไซญี่ปุ่น |
| --- | --- |
関西弁
ประเทศที่มีการพูด: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันไซ
ตระกูลภาษา: ญี่ปุ่น  ภาษาญี่ปุ่นภาษาญี่ปุ่นตะวันตกคันไซญี่ปุ่น
รหัสภาษา
ISO 639-3: –

โฆษณาที่เขียนด้วยสำเนียงคันไซว่า อิวาชิ โอะ ทาเบนะ อะกัง! แปลว่า "คุณต้องกินปลาซาร์ดีน!"
โปสเตอร์คำเตือนที่เขียนด้วยสำเนียงคันไซว่า จิกัง วะ อะกัง เดะ. เซตไต อะกัง เดะ. แปลว่า "การลวนลามนั้นไม่ดี ไม่ดีอย่างแน่นอน"
คำเตือนที่เขียนด้วยสำเนียงคันไซว่า คี สึเกะ ยา, อังตะ โนะ โคโตะ ยะ เดะ, โซโนะ บักกุ แปลว่า "ระวัง! อย่าให้โดนกระชากกระเป๋า!"
สำเนียงคันไซ (ญี่ปุ่น: 関西弁; โรมาจิ: Kansai-ben) หรือ (ญี่ปุ่น: 関西方言; โรมาจิ: Kansai-hōgen) เป็นกลุ่มของสำเนียงภาษาญี่ปุ่นในภูมิภาคคันไซ (ภูมิภาคคิงกิ) ของญี่ปุ่น คำว่า คันไซเบง เป็นชื่อเรียกทั่วไปในญี่ปุ่น แต่ศัพท์เฉพาะของสำเนียงนี้คือ สำเนียงคิงกิ (ญี่ปุ่น: 近畿方言; โรมาจิ: Kinki-hōgen) สำเนียงของ เกียวโตและโอซากะ ยังเรียกว่า สำเนียงคามิงาตะ (ญี่ปุ่น: 上方言葉; โรมาจิ: Kamigata kotoba) หรือ (ญี่ปุ่น: 上方語; โรมาจิ: Kamigata-go) และมักถูกกล่าวถึงเป็นพิเศษใน ยุคเอโดะ สำเนียงคันไซที่พูดในโอซากะ ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ของคันไซ มีชื่อเรียกเฉพาะว่า โอซากะเบง มีลักษณะทั้งไพเราะกว่าและรุนแรงกว่าโดยผู้พูดภาษามาตรฐาน
ภูมิหลัง

เนื่องจากโอซากะเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคและผู้พูดได้รับการเปิดเผยจากสื่อมากที่สุดในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา ผู้พูดที่ไม่ใช่สำเนียงคันไซจึงมักจะเชื่อมโยงภาษาถิ่นของโอซากะกับภูมิภาคคันไซทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ในทางเทคนิค สำเนียงคันไซไม่ใช่ภาษาถิ่นเดียว แต่เป็นกลุ่มของภาษาถิ่นที่เกี่ยวข้องในภูมิภาค เมืองใหญ่และจังหวัดแต่ละแห่งมีภาษาถิ่นเฉพาะ และผู้อยู่อาศัยต่างภาคภูมิใจในรูปแบบภาษาถิ่นของพวกเขา
สำเนียงคันไซทั่วไปมีการพูดใน เคฮันชิง (พื้นที่ปริมณฑลและเมืองของเกียวโต, โอซากะและโคเบะ) และพื้นที่รอบ ๆ โอซากะ-เกียวโต ประมาณ 50 กิโลเมตร (ดู ความแตกต่างระดับภูมิภาค) ในบทความนี้ จะกล่าวถึงสำเนียงคันไซที่มีการพูดกันส่วนใหญ่ในเคฮันชิงใน ยุคโชวะและยุคเฮเซ
สำเนียงถิ่นของพื้นที่อื่น ๆ มีลักษณะที่แตกต่างกัน บ้างก็โบราณจากสำเนียงคันไซทั่วไป สำเนียงจากทาจิมะและทังโกะ (ยกเว้น ไมซูรุ) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของคันไซ มีความแตกต่างกันเกินกว่าจะถือว่าเป็นสำเนียงคันไซ และมักจะรวมอยู่ใน สำเนียงจูโกคุ ภาษาถิ่นที่ใช้พูดในตะวันออกเฉียงใต้ของคาบสมุทรคิอิ ได้แก่ ทตสึกาวะและโอวาเซะ ก็มีความแตกต่างจากสำเนียงคันไซอื่น ๆ และถือว่าเป็น ภาษาเกาะ สำเนียงชิโกกุและสำเนียงโฮคุริคุ มีความคล้ายคลึงกันหลายประการกับสำเนียงคันไซ แต่ถูกจำแนกแยกจากกัน
ประวัติ

สำเนียงคันไซมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าพันปี เมื่อเมืองคินาอิ เช่น นาระและเกียวโต เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิ ภาษาคินาอิซึ่งเป็นบรรพบุรุษของสำเนียงคันไซ คือ ภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน โดยพฤตินัย มีอิทธิพลกับคนทั้งชาติรวมทั้งสำเนียงเอโดะ ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของ สำเนียงโตเกียว สมัยใหม่ รูปแบบวรรณกรรมที่พัฒนาโดยปัญญาชนใน เฮอัน-เคียว กลายเป็นต้นแบบของ ภาษาญี่ปุ่นคลาสสิก
เมื่อศูนย์กลางทางการเมืองและการทหารของญี่ปุ่นถูกย้ายไปยังเอโดะภายใต้การปกครองของโชกุนโทคุงาวะ และภูมิภาคคันโตมีความโดดเด่นมากขึ้น สำเนียงเอโดะก็เข้ามาแทนที่สำเนียงคันไซ ด้วยการฟื้นฟูเมจิและการย้ายเมืองหลวงของจักรพรรดิจากเกียวโตไปยังโตเกียว สำเนียงคันไซจึงถูกกำหนดให้เป็นภาษาท้องถิ่น (ดูเพิ่มเติมที่ ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ตอนต้น)
ในฐานะที่ภาษาถิ่นโตเกียวถูกนำมาใช้ร่วมกับการถือกำเนิดของมาตรฐานการศึกษาแห่งชาติและสื่อในประเทศญี่ปุ่น ลักษณะบางอย่างและความแตกต่างของสำเนียงคันไซจึงลดลงและเปลี่ยนไป อย่างไรก็ตาม คันไซเป็นเขตเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองในญี่ปุ่นรองจากคันโต ซึ่งมีประชากรประมาณ 20 ล้านคน ดังนั้น สำเนียงคันไซจึงยังคงเป็นภาษาถิ่นที่ไม่ได้เป็นมาตรฐานของญี่ปุ่นที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย เป็นที่รู้จักและมีอิทธิพลมากที่สุด สำนวนสำเนียงคันไซบางครั้งถูกนำมาใช้ในภาษาถิ่นอื่นและแม้แต่ภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน ชาวคันไซจำนวนมากยึดติดกับสำเนียงของตนเองและมีการแข่งขันที่รุนแรงกับโตเกียวในระดับภูมิภาค
ตั้งแต่ยุคไทโช มันไซ หรือการแสดงตลกญี่ปุ่นแบบได้รับการพัฒนาในโอซากะ และนักแสดงตลกจากโอซากะจำนวนมากได้ปรากฏตัวในสื่อญี่ปุ่นที่มีภาษาถิ่นโอซากะ เช่น โยชิโมโตะ โคเกียว เนื่องจากความสัมพันธ์ดังกล่าว ผู้พูดสำเนียงคันไซจึงมักถูกมองว่า "ตลก" หรือ "ช่างพูด" มากกว่าผู้พูดภาษาถิ่นทั่วไป คนโตเกียวบางครั้งก็เลียนแบบภาษาคันไซเพื่อกระตุ้นเสียงหัวเราะหรือเพิ่มอารมณ์ขัน
สัทวิทยา

ในทางสัทวิทยา สำเนียงคันไซมีลักษณะเฉพาะด้วยเสียงสระที่หนักแน่นและแตกต่างกับภาษาถิ่นของโตเกียว โดยมีการเน้นเสียงที่พยัญชนะ แต่พื้นฐานของหน่วยเสียงนั้นคล้ายคลึงกัน ความแตกต่างทางเสียงเฉพาะระหว่างคันไซและโตเกียวมีดังนี้
สัทวิทยา > สระ

หน่วยเสียง /u/ นั้นใกล้เคียงกับ [u] มากกว่า [ɯ] เช่นเดียวกับในสำเนียงโตเกียว
ในระดับมาตรฐาน การลดเสียงสระมักเกิดขึ้น แต่หาได้ยากในคันไซ ตัวอย่างเช่น คำลงท้ายที่สุภาพ desu (です) ออกเสียงเกือบเป็น [des] ในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน แต่ผู้พูดคันไซมักจะออกเสียงอย่างชัดเจนว่า /desu/ หรือแม้แต่ /desuː/
ในบางบันทึก เช่น การพูดอย่างไม่เป็นทางการของโตเกียว, การเว้นวรรค あい、あえ、おい /ai, ae, oi/ มักจะหลอมรวมกันเป็น ええ /eː/, เช่นใน うめえ /umeː/ และ すげえ /suɡeː/ แทนที่จะเป็น 旨い /umai/ "อร่อย" และ 凄い /suɡoi/ "ยอดเยี่ยม", แต่ /ai, ae, oi/ มักจะออกเสียงชัดเจนในสำเนียงคันไซ ในวาคายามะ えい /ei/ นั้นออกเสียงชัดเจน โดยปกติแล้วจะหลอมรวมเป็น ええ /eː/ ในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐานและภาษาถิ่นอื่น ๆ เกือบทั้งหมด
การยืดสระที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งตรงท้ายพยางค์ของคำนาม เช่น きい /kiː/ ของ 木 /ki/ "ต้นไม้", かあ /kaː/ ของ 蚊 /ka/ "ยุง" และ めえ /meː/ ของ 目 /me/ "ดวงตา"
ในทางกลับกัน สระเสียงยาวในการผันมาตรฐานในบางครั้งอาจสั้นลง จะเห็นได้ชัดโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการผันคำกริยาโดยสมัครใจ เช่น "行こうか？" /ikoː ka/ หมายถึง "เราจะไปกันไหม?" คันไซย่อให้สั้นลงเป็น '行こか？' /iko ka/ วลีทั่วไปของข้อตกลงคำว่า "そうだ" /soː da/ หมายถึง "นั่นแหละ" ออกเสียงว่า 'そや' /so ja/ หรือแม้แต่ 'せや' /se ja/ ในสำเนียงคันไซ
เมื่อเสียงสระและกึ่งสระ /j/ ตามหลัง /i, e/ บางครั้งเสียงสระจะออกเสียงด้วยการยกลิ้นส่วนหน้าขึ้นสู่เพดานแข็งด้วย /N/ หรือ /Q/ เช่น "好きやねん" /sukija neN/ "ผมรักคุณ" กลายเป็น '好っきゃねん' /suQkja neN/, 日曜日 /nitijoːbi/ "วันอาทิตย์" กลายเป็น にっちょうび /niQtjoːbi/ และ 賑やか /niɡijaka/ "มีชีวิตชีวา, ไม่ว่าง " กลายเป็น にんぎゃか /niNɡjaka/
สัทวิทยา > พยัญชนะ

พยัญชนะ ひ /hi/ นั้นใกล้เคียงกับ [hi] มากกว่า [çi] เช่นเดียวกับในสำเนียงโตเกียว
โยสึกานะเป็นสองพยางค์ที่แตกต่างกัน เช่นเดียวกับในสำเนียงโตเกียว แต่ผู้พูดคันไซมักจะออกเสียง じ /zi/ และ ず /zu/ เป็น [ʑi] และ [zu] แทนที่ [dʑi] และ [dzɯ] ซึ่งเป็นมาตรฐาน
เสียงที่อยู่ระหว่างสระ /ɡ/ ออกเสียงว่า [ŋ] หรือ [ɡ] ในรูปแบบอิสระ แต่ [ŋ] นั้นได้รับความนิยมน้อยลง
ในการพูดยั่วยุ, /r/ กลายเป็น [r] เช่นเดียวกับในสำเนียงโตเกียวชิตามาจิ
การใช้ /h/ แทนที่ /s/ การถอดเสียง /s/ บางส่วนปรากฏชัดเจนในผู้ที่พูดสำเนียงคันไซส่วนใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าจะมีความก้าวหน้ามากขึ้นในด้านคำต่อท้ายและการผันคำทางสัณฐานวิทยามากกว่าคำศัพท์หลัก กระบวนการนี้ทำให้เกิด はん /-haN/ แทน -san "คุณ" , まへん /-maheN/ แทน ません /-maseN/ (คำลงท้ายที่เป็นการปฏิเสธอย่างเป็นทางการ), まひょ /-mahjo/ แทน ましょう /-masjoː/ (คำลงท้ายที่เติมด้วยความสมัครใจอย่างเป็นทางการ) และ ひちや /hiti-ja/ for 質屋 /siti-ja/ "โรงจำนำ"
การเปลี่ยนพยัญชนะจาก /m/ เป็น /b/ ในบางคำเช่น さぶい /sabui/ แทน 寒い /samui/ "หนาว".
/z, d, r/ บางครั้งก็สับสนโดยเฉพาะในพื้นที่ชนบท เช่น でんでん /deNdeN/ แทน 全然 /zeNzeN/ "ไม่เคยเลย", かだら /kadara/ หรือ からら /karara/ แทน 体 /karada/ "ร่างกาย" มีเรื่องตลกอธิบายความสับสนเหล่านี้ 淀川の水飲んれ腹らら下りや /joroɡawa no miru noNre hara rarakurari ja/ แทน 淀川の水飲んで腹だだ下りや /jodoɡawa no mizu noNde hara dadakudari ja/ "ฉันดื่มน้ำจากแม่น้ำโยโดะและท้องเสีย"
/r/ + สระ ในการผันกริยาบางครั้งจะเปลี่ยนเป็น /N/ เช่นเดียวกับในสำเนียงโตเกียว เช่น 何してるねん？ /nani siteru neN/ "คุณกำลังทำอะไรอยู่?" มักจะเปลี่ยนเป็น 何してんねん？ /nani siteN neN/ ในคนที่พูดสำเนียงคันไซได้อย่างคล่องแคล่ว
เอกลักษณ์ และความแตกต่างกับภาษากลาง

คันไซเบงจะมีระดับเสียงสูงต่ำ (intonation) มากกว่า
คำลงท้ายของประโยค ดะ (だ) คันไซเบงจะออกเสียงว่า ยะ (や) เช่น นะนิโอ๊ะชิเตอิรุนดะ(何をしているんだ)  ซึ่งแปลว่า ทำอะไรอยู่หรือ ในภาษากลาง ถ้าออกเสียงเป็นคันไซเบงจะเป็น นะนิโอ๊ะชิเตอิรุนยะ(何をしているんや) (คันไซเบงจริงๆจะออกเสียงว่า นะนิยัดเตรุ่นยะ(何やってるんや))
คันไซเบงชอบเติมคำว่า เน่ง (ねん) ตามหลังประโยค เมื่อต้องการจะเน้นคำ เช่น นะนิ อิตเตรุ่นดะโย (何言っているんだよ) ซึ่งแปลว่า พูดอะไรอยู่หนะ ในภาษากลาง คันไซเบงส่วนมากจะออกว่า นะนิยูต้นเน่ง (何言うとんねん)
ฯลฯ
สำเนียงถิ่นย่อย

คันไซเบงยังสามารถแบ่งออกเป็นสำเนียงถิ่นย่อยอีก ได้แก่
แบบโอซะกะ (จังหวัดโอซะกะ) หรือ โอซะกะเบง (大阪弁)
แบบเกียวโตะ (จังหวัดเกียวโตะ) หรือ เกียวโตเบง (京都弁)
แบบไมสีรุ (ภาคเหนือของจังหวัดเกียวโตะ) หรือ ไมสึรุเบง (舞鶴弁)
แบบทัมบะ (ภาคเหนือของจังหวัดเฮียวโกะ) หรือ ทัมบะเบง (丹波弁)
แบบบังชู  (ภาคตะวันตกของจังหวัดเฮียวโกะ) หรือ บังชูเบง (播州弁)
แบบโอมิ (จังหวัดชิงะ) หรือ โอมิเบง (近江弁)
แบบนะระ (จังหวัดนะระ) หรือ นะหระเบง (奈良弁)
แบบวะกะยะมะ (จังหวัดวะกะยะมะ) หรือ วะกะยะมะเบง (和歌山弁)
แบบอิเซะ (จังหวัดมิเอะ) หรือ อิ๊เซะเบง (伊勢弁)
แบบชิมะ (จังหวัดมิเอะ) หรือ ชิหมะเบง (志摩弁)
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย กรมพระเทพนารีรัตน์

| สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย ประไพพรรณพิจิตร์ นริศรราชกุมารี |
| --- | --- |
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 5 เจ้าฟ้าชั้นเอก กรมพระเทพนารีรัตน์

ประสูติ: 19 ธันวาคม พ.ศ. 2421
สิ้นพระชนม์: 27 สิงหาคม พ.ศ. 2430 (8 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย ประไพพรรณพิจิตร์ นริศรราชกุมารี กรมพระเทพนารีรัตน์ (19 ธันวาคม พ.ศ. 2421 - 27 สิงหาคม พ.ศ. 2430) พระราชธิดาพระองค์ที่ 24 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เป็นพระโสทรเชษฐภคินีในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว