stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อับดุล ฆาฟูร์ มูฮียุดดิน ชะฮ์แห่งรัฐปะหัง
สวรรคต

อับดุล ฆาฟูร์ สวรรคตร่วมกับราจา มูดา อับดุลละฮ์ พระราชโอรสองค์โต ใน ค.ศ. 1614 ที่น่าจะเกิดจากพระราชโอรสองค์ที่สองวางยาพิษ ซึ่งภายหลังครองราชย์ด้วยพระนามอาลาอุดดีน รีอายัต ชะฮ์ พระองค์มีพระนามหลังสวรรคตว่า มาร์ฮุม ปาฮัง และฝังร่วมกับพระราชโอรสที่มีพระนามหลังสวรรคตว่า มาร์ฮุม มูดา ปาฮัง ที่สุสานหลวงจนดง เปอกัน
ก่อน ค.ศ. 1607 ราจา มูดา อับดุลละฮ์ สมรสกับเจ้าหญิงจากรัฐเประและให้กำเนิดพระราชธิดา 2 พระองค์ เมื่อราจา มูดา อับดุลละฮ์ ถูกปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 1614 พระมเหสีหม้ายกับพระราชธิดาจึงถูกส่งไปที่เประ ภายหลัง อิซกันดาร์ มูดา จับกุมทั้งสองและส่งไปที่อาเจะฮ์ โดยในเวลานั้นพระราชธิดาองค์หนึ่งได้สมรสกับราจา ซูลง เชลยหลวงอีกพระองค์ ผู้ที่ภายหลังเป็นสุลต่าน มูซัฟฟาร์ รีอายัต ชะฮ์ที่ 2 แห่งรัฐเประ
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

เจษฎาภรณ์ ผลดี แสดงเป็นราจา อับดุล ฆาฟูร์ ในภาพยนตร์ ปืนใหญ่จอมสลัด โดยในภาพยนตร์ พระองค์เป็นคู่หมั้นของรายาอูงู ผู้ปกป้องปัตตานีในรัชสมัยรายาฮีเยา
บรรณานุกรม

Ahmad Sarji Abdul Hamid (2011), The Encyclopedia of Malaysia, vol. 16 – The Rulers of Malaysia, Editions Didier Millet, ISBN 978-981-3018-54-9
Gallop, Annabel Teh; Porter, Venetia; Barakat, Heba Nayel (2012). Lasting Impressions: Seals from the Islamic World. Kuala Lumpur: Islamic Arts Museum Malaysia. ISBN 978-9834469696.
Linehan, William (1973), History of Pahang, Malaysian Branch Of The Royal Asiatic Society, Kuala Lumpur, ISBN 978-0710-101-37-2
Tengku Luckman Sinar (1996), The History of Medan in the Olden Times, Lembaga Penelitian dan Pengembangan Seni Budaya Melayu, ASIN B001A9AK82
Teeuw, Andries; Wyatt, David K. (1970), Hikayat Patani the Story of Patani, Springer Netherlands, ISBN 978-94-015-2598-5
Amirell, Stefan (2011). "The Blessings and Perils of Female Rule: New Perspectives on the Reigning Queens of Patani, c. 1584–1718". Journal of Southeast Asian Studies. 42 (2): 303–23. doi:10.1017/S0022463411000063. S2CID 143695148.
Awang Mohd. Jamil Al-Sufri (1997), Survival Brunei: Dari Perspektif Sejarah ('Brunei's survival: From the historical perspective'), Pusat Sejarah Brunei, Kementerian Kebudayaan Belia dan Sukan
ฮัง ลีโป

ฮัง ลีโป (มลายู: Hang Li Po, จีน: 漢麗寶; พินอิน: Hàn Lìbǎo หรือ Wang Lìbǎo; ยฺหวิดเพ็ง: Hon3 Lai6 Bou2; เป่อ่วยยี: Hàn Lê-pó) ปรากฎอยู่ในพงศาวดารของมลายู ระบุว่าเป็นเจ้าหญิงจีนยุคราชวงศ์หมิงที่ถูกส่งมาเป็นพระมเหสีในสุลต่านมันซูร์ ชะฮ์ สุลต่านแห่งมะละกา เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ก็มีข้อถกเถียงอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับการมีอยู่ของนาง เพราะไม่ปรากฏข้อมูลของฮัง ลีโป ในเอกสารของราชวงศ์หมิงเลย ในเอกสาร รายงานแห่งบูรพาทิศ จากทะเลแดงถึงจีน (Suma Oriental que trata do Mar Roxo até aos Chins) ของโตเม ปีรึช กล่าวถึงหญิงสามัญชนชาวจีนไม่ปรากฏนาม เข้าเป็นพระมเหสีในสุลต่านเมอกัต อิซกันดาร์ ชะฮ์ หรือเกิดขึ้นก่อนหน้าสุลต่านมันซูร์ ชะฮ์ ถึงสามรัชกาล
บูกิตจีนา สถานที่ที่เกี่ยวข้องกับฮัง ลีโป
ฮัง ลีโป ถูกส่งมายังมะละกาพร้อมด้วยผู้ติดตามราว 500 คน สุลต่านมันซูร์ ชะฮ์ พระราชทานผืนดินบริเวณเนินเขาแก่ผู้ติดตามชาวจีนสำหรับตั้งถิ่นฐานเรียกว่าบูกิตจีนา (Bukit Cina; แปลว่า ภูเขาจีน) เพื่อเป็นของทูลพระขวัญแก่ฮัง ลีโป ปัจจุบันบูกิตจีนาได้กลายเป็นสุสานจีนที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศมาเลเซีย
เรื่องราวของฮัง ลีโป ถือเป็นเรื่องราวการสมรสข้ามชาติพันธุ์และข้ามวัฒนธรรมกรณีแรก ๆ ในหมู่เกาะมลายู มรดกทางวัฒนธรรมและลำดับวงศ์ตระกูลของนางโดดเด่นในกลุ่มวัฒนธรรมลูกผสมเปอรานากัน ซึ่งพบได้บนเกาะปีนังและเมืองมะละกา มีชื่อเสียงด้านการผสมผสานวัฒนธรรมระหว่างจีนโบราณกับวัฒนธรรมท้องถิ่นของภูมิภาคนูซันตาราอย่างมีเอกลักษณ์ แต่หลังจากการทำให้เป็นอิสลามแผ่ขยายขึ้นในแถบหมู่เกาะมลายูเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ทำให้การสมรสข้ามชาติพันธุ์ระหว่างจีนกับมลายูในแถบนี้ลดลง
อย่างไรก็ตามฮัง ลีโป เป็นเรื่องราวที่ชาวมลายูมุสลิมทราบเป็นอย่างดี เพราะนางเป็นหญิงเชื้อสายจีนที่เข้ามาอยู่ในกลุ่มชาวมลายูมุสลิม ทั้งยังเป็นหนึ่งในสมาชิกราชวงศ์ที่ปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์ยุคต้นของประเทศมาเลเซีย ทำให้เกิดการยอมรับและการผสมกลมกลืนทางวัฒนธรรมกับกุลีจีนที่อพยพเข้าสู่คาบสมุทรมลายูในช่วงที่ตกเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึง 19
อิซมาอิล ซับรี ยักกบ

| ยัง อามัต เบอร์โฮร์มัต ดาโตะก์ ซรีอิซมาอิล ซับรี ยักกบ |
| --- | --- |
اسماعيل صبري يعقوب‎


นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย คนที่ 9
ดำรงตำแหน่ง 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564 – 24​ พฤศจิกายน​ พ.ศ. 2565
กษัตริย์: สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลละฮ์ ชะฮ์
รอง: ว่าง
ก่อนหน้า: มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน
ถัดไป: อันวาร์ อิบราฮิม​
รองนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย
ดำรงตำแหน่ง 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 – 16 สิงหาคม พ.ศ. 2564
นายกรัฐมนตรี: มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน
ก่อนหน้า: วันอาซิซะห์ วันอิสมาอิล
ถัดไป: Ahmad Zahid Hamidi Fadillah Yusof
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 มกราคม พ.ศ. 2503 (64 ปี) ปะหัง สหภาพมาลายา (มาเลเซียปัจจุบัน)
สัญชาติ: มาเลเซีย
พรรคการเมือง:  แนวร่วมแห่งชาติ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2563)
คู่สมรส: มูไฮนี ไซนัล อาบีดิน (แต่ง พ.ศ. 2529)
บุตร: 4 คน
ที่อยู่อาศัย: รัฐเซอลาโงร์
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยมาลายา (LLB)
อาชีพ: นักการเมือง รัฐมนตรี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกสภานิติบัญญัติ
ลายมือชื่อ: 

ดาโตะก์ ซรี อิซมาอิล ซับรี บิน ยักกบ (มลายู: Ismail Sabri bin Yaakob, ยาวี: اسماعيل صبري بن يعقوب; เกิดวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2503) เป็นนักการเมืองชาวมาเลเซีย อดีตนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย อดีตรองนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม  อดีตผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎรมาเลเซีย อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและอุตสาหกรรมอาหาร อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าภายในและการผู้บริโภค อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเยาวชนและกีฬา
อิซมาอิล ยักกบได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีมาเลเซียเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ท่ามกลางการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศมาเลเซีย และวิกฤตการเมือง พ.ศ. 2563-2564 ในประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ismail Sabri Yaakob
| ด ค กนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย |
| --- | --- |
  ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน  อับดุล ราซัก ฮุซเซน  ฮุซเซน อนน์  มาฮาดีร์ โมฮามัด  อับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี  นาจิบ ราซัก  มาฮาดีร์ โมฮามัด  มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน  อิซมาอิล ซับรี ยักกบ  อันวาร์ อิบราฮิม
ฮัซบี ฮาบีบลละฮ์

| ยังเบอร์โฮร์มัตดาตุก ฮาจีฮัซบี ฮาบีบลละฮ์MP |
| --- | --- |
حسبي بن حبيب الله

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  10 มีนาคม ค.ศ. 2020
กษัตริย์: สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลละฮ์ ชะฮ์
นายกรัฐมนตรี: มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน
รัฐมนตรี: Wee Ka Siong
ก่อนหน้า: กามารูดิน จัฟฟาร์
สมาชิกรัฐสภามาเลเซีย สำหรับลิมบัง
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  8 มีนาคม ค.ศ. 2008
ก่อนหน้า: ก่อตั้งตำแหน่ง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ฮัซบี บิน ฮาบีบลละฮ์  (1963-01-02) 2 มกราคม ค.ศ. 1963 (61 ปี) คราวน์โคโลนีซาราวัก
พรรคการเมือง: PBB (2008 - ปัจจุบัน)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: BN (2008 -2018) GPS (2018 - ปัจจุบัน) PN (2020 - ปัจจุบัน)
อาชีพ: นักการเมือง
วิชาชีพ: วิศวกรรม

ดาตุก ฮาจี ฮัซบี บิน ฮาบีบลละฮ์ (มลายู: Hasbi bin Habibollah; حسبي بن حبيب الله; เกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1963) เป็นนักการเมืองจากประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันเป็นรัฐมนตรีช่วย่การกระทรวงคมนาคม ตั้งแต่วันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 2020 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากลิมบัง รัฐซาราวัก จากสหพรรคมรดกภูมิบุตร ซึ่งเป็นอยู่ภายใต้การดูแลของแนวร่วมแห่งชาติ
ก่อนหน้านี้ฮัซบีเคยเป็นวิศวกรก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกจากการเลือกตั้งปี ค.ศ. 2008, ค.ศ. 2013 และ ค.ศ. 2018
รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม

รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม (มลายู: KTM Komuter) เป็นระบบรถไฟฟ้าชานเมืองขนาดใหญ่ในประเทศมาเลเซีย ดำเนินการโดยเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู (เคทีเอ็ม) เปิดใช้งานครั้งแรกในปี ค.ศ. 1995 ช่วยในการขนส่งระหว่างกัวลาลัมเปอร์กับเขตชานเมืองในหุบเขากลัง ในภายหลังได้ขยายบริการรถไฟชานเมืองไปยังส่วนอื่นๆของประเทศมาเลเซียเช่นการเปิดตัว รถไฟชานเมืองส่วนเหนือรถไฟทุกขบวนเป็นรถไฟฟ้า และติดตั้งระบบปรับอากาศ ทุกสถานีจะมีจุดจอดแล้วจร
รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม เป็นหน่วยงามที่ทำกำไรได้มากที่สุดในกลุ่มเคทีเอ็ม โดยทำกำไรมากถึง 84.63 ล้านริงกิตในปี ค.ศ. 2006 สูงกว่ารถไฟระหว่างเมืองซึ่งทำกำไรได้เพียง 70.94 ล้านริงกิตในปีเดียวกัน สถิติข้อมูลปี ค.ศ. 2008 จากกระทรวงคมนาคมมาเลเซีย มีจำนวนผู้โดยสาร 36.557 ล้านคนต่อปี
โครงสร้างพื้นฐาน > โครงข่ายในปัจจุบัน

| สาย | เปิดให้บริการ | จำนวนสถานี | ระยะทาง | ปลายทาง | ปลายทาง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ส่วนกลาง   1 สายบาตูเคฟส์–ปูเลาเซอบัง | 14 สิงหาคม 1995 | 32 | 135 km | บาตูเคฟส์ | ปูเลาเซอบัง/ตัมปิน |
| ส่วนกลาง   2 สายตันจุงมาลิม–พอร์ตกลัง | 14 สิงหาคม 1995 | 27 | 126 km | ตันจุงมาลิม | พอร์ตกลัง |
| ส่วนกลาง   10 สายเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์–เทอมินัล สกายพาร์ก | 1 พฤษภาคม 2018 | 3 | 26 km | เซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์  | เทอมินัล สกายพาร์ก |
| ส่วนเหนือ   1  สายอีโปะฮ์–บัตเตอร์เวิร์ท | 11 กันยายน 2015 | 8 | 104 km | อีโปะฮ์ | บัตเตอร์เวิร์ท |
| ส่วนเหนือ   2  สายปาดังเบซาร์–บัตเตอร์เวิร์ท | 1 มกราคม 2016 | 13 | 169.8 km | ปาดังเบซาร์ | บัตเตอร์เวิร์ท |
| รวม | รวม | 79 | 560.8 km |   |   |
โครงสร้างพื้นฐาน > ส่วนกลาง

รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม มีระยะทางรวม 175 กิโลเมตร (109 ไมล์) โครงข่ายของรถไฟขานเมืองในส่วนกลางนั้นส่วนใหญ่ครอบคลุมหุบเขากลังจำนวนสถานีทั้งหมด 53 สถานี จำนวนสองสายวิ่งตัดกัน ได้แก่ สายพอร์ตกลัง และสายเซอเริมบัน อีกทั้งยังมีสายย่อยอีกสายหนึ่ง คือ สายราวัง-ตันจุงมาลิม ซึ่งเปิดใช้งานในเดือนเมษายน ค.ศ. 2007.
สถานีเปลี่ยนเส้นทางซึ่งเชื่อมต่อระหว่างสองสาย มีอยู่ 4 สถานี ได้แก่ เคแอลเซ็นทรัล, กัวลาลัมเปอร์, ธนาคารเนอการา และปุตรา ส่วนผู้โดยสารที่เดินทางจากสถานีระหว่างราวัง-ตันจุงมาลิม ต้องเปลี่ยนขบวนรถไฟที่สถานีราวัง บัตรโดยสารรถไฟสามารถซื้อได้ตามเครื่องจำหน่ายบัตรโดยสารในแต่ละสถานี
สายสกายพาร์คลิงก์ (KL เซ็นตรัล - เทอร์มินัลสกายพาร์ค) คือรถไฟด่วนพิเศษสำหรับผู้โดยสารที่ต้องการเดินทางไปสนามบินสุบังโดยเฉพาะ เพื่อการประหยัดเวลาในการเดินทางรถไฟจะหยุดสถานีระหว่างทางเพียงสถานีเดียวคือ สถานีสุบัง จายา รถไฟสายสกายพาร์คลิงก์ถือเป็นรถไฟเชื่อมสนามบินสายที่ 2 ของมาเลเซีย
สถานีรถไฟบางแห่งยังมีศูนย์การค้าอีกด้วย เช่น สถานีมิดเวลเลย์ ซึ่งเปิดในปี ค.ศ. 2004 ตั้งอยู่ถัดจากมิดเวลเลย์เมกะมอลล์, สถานีซูบังจายา ตั้งอยู่ใกล้ห้างซูบังพาเหรดและคาร์ฟูร์, สถานีเซอดัง ตั้งอยู่ใกล้ห้างเดอะมิเนส
ผู้โดยสารที่ต้องการเดินทางไปยังท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ สามารถนั่งรถไฟชานเมืองไปลงที่สถานีนีไล และเปลี่ยนไปใช้รถโดยสารท่าอากาศยาน หรือลงที่เคแอลเซ็นทรัล และเปลี่ยนไปใช้รถไฟฟ้าเคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรสก็ได้ การเปลี่ยนเส้นทางไปยังรถไฟเร็วกัวลาลัมเปอร์ สามารถนั่งรถไฟชานเมืองลงที่ สถานีบันดาร์ตาซิก์เซอลาตัน (สายอัมปัง) และเคแอลเซ็นทรัล (สายเกอลานาจายา) ได้
เนื่องจากจำนวนผู้โดยสารที่หนาแน่นในช่วงชั่วโมงเร่งด่วน เคทีเอ็มจึงได้หาวิธีการบรรเทาความหนาแน่น โดยใช้ระบบต่อคิวแบบใหม่เพื่อให้ผู้โดยสารทราบเวลารถไฟมาถึง สีประจำสายจะถูกลงสีไว้บริเวณพื้น หรือตัวขบวน ระบบนี้เริ่มใช้ครั้งแรกวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2008 โดยเริ่มใช้ที่เคแอลเซ็นทรัลเป็นที่แรก นอกจากนี้ยังได้เพิ่มบริการรถไฟด่วนระหว่างสถานีสุไหงบูโลห์-กาจัง และกัวลาลัมเปอร์-ชาห์อลัมอีกด้วย
โครงสร้างพื้นฐาน > ส่วนเหนือ

รถไฟชานเมืองส่วนเหนือ ให้บริการระหว่างสถานีกูรุน ใน เกดาห์ สถานีบัตเตอร์เวิร์ธ ใน ปีนัง สถานีเกมัตติ้ง ใน เปรัก
เส้นทางถูกเปลี่ยนมาสองครั้ง ในปัจจุบันมีสองสาย คือ
สายปาดังเบซาร์ - บัตเตอร์เวิร์ธ
สายบูกิตเมเตอร์แจม - เปดังเรนกัส
โดยผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนสายได้ที่สถานีบูกิต เมเตอร์แจม
โครงสร้างพื้นฐาน > สถานี

สถานีรถไฟชานเมืองของเคทีเอ็ม มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย และยังมีชานชาลาที่สูง เพื่อให้สามารถขึ้น-ลงรถไฟได้สะดวก สถานีรถไฟยุคแรก ๆ ได้แก่ กัวลาลัมเปอร์, กลัง, พอร์ตกลัง และเซอเริมบัน ได้รับการปรับปรุงและพัฒนายกระดับเป็นสถานีรถไฟฟ้าชานเมือง จากเดิมที่เป็นอาคารไม้ ได้สร้างใหม่เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ยกเว้นแต่สถานีเซนทัล ที่ยังคงรักษาเค้าโครงเดิมของสถานีไว้อยู่
สถานีรถไฟฟ้า แบ่งตามขนาดได้ 2 ประเภท ดังนี้
จุดหยุดรถไฟ มักอยู่บนช่วงที่มีเพียงเส้นทางเดียว ประกอบด้วยอาคารชั้นเดียว ช่องจำหน่ายตั๋ว 1 ช่อง
สถานีขนาดกลาง มักอยู่บนช่วงที่มีเส้นทาง 2-3 สาย มีขนาดใหญ่กว่า ประกอบด้วยบริเวณจำหน่ายตั๋วและที่ทำการ สิ่งอำนวยความสะดวก ระบบอาณัติสัญญาณรถไฟ
ชานชาลาของสถานีรถไฟยุคแรก ๆ จะเป็นชานชาลาอิฐเคลือบเพชร แต่ในสถานีรถไฟยุคปัจจุบันจะเป็นชานชาลาปูน เคลือบกระเบื้องมีแถบสี
นี่คือรายชื่อสถานีรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม
| สายพอร์ตกลัง | สายเซอเริมบัน | สายย่อยราวัง-ตันจงมาลิม |
| --- | --- | --- |
|  พอร์ตกลัง  จาลันกัสตัม  กัมปงรายาอุดา  เตอลักกาดง  เตอลักปูไล  กลัง  บูกิตบาดัก  ปาดังชวา  ชาห์อลัม   บาตูไทกา  ซูบังจายา   เซอเตียจายา  เซอรีเซอเตีย  กัมปงดาโตฮารัน  จาลันเทมเพลอร์  เปอตาลิง  ปันไตดาลัม  อังกาซาปุริ  เคแอลเซ็นทรัล   กัวลาลัมเปอร์  ธนาคารเนอการา   ปุตรา  เซ็นทัล   บาตูเกนตนเมน   กัมปงบาตู    ตามันวาห์ยู    บาตูเคฟส์  |  เริมบัว  สุไหงกาดุ๊ต   เซอนาวัง   เซอเริมบัน   ติโรอิ  ลาบู  นีไล  บาตังเบอนาร์  บังยี  ยูเคเอ็ม  กาจัง   เซอดัง  บันดาร์ตาซิก์เซอลาตัน   ซาลักเซอลาตัน  เซอปูเตห์  มิดเวลเลย์   เคแอลเซ็นทรัล   กัวลาลัมเปอร์  ธนาคารเนอการา   ปุตรา  เซองัมบุต  เกอปง  เกอปงเซ็นทัล   สุไหงบูโลห์   กวง  ราวัง  |  ราวัง   เซอเรนดาห์   บาตังกาลี   ราซา   กัวลากูบูบาห์รู   ตันจงมาลิม  |
ระบบรถไฟ

รถไฟชานเมืองรุ่นแรก ๆ ใช้รถไฟฟ้า 3 คันต่อขบวนทำการ ถือเป็นระบบรถไฟฟ้าแห่งแรกของเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู รถไฟฟ้ารับกระแสไฟฟ้าโดยใช้ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว ใน 1 ขบวน จะมีคันที่มีห้องขับ 2 คัน (หัว-ท้าย) และคันที่ไม่มีห้องขับ 1-3 คัน ใช้ระบบประตูเปิด-ปิดอัตโนมัติ
รถไฟฟ้าในรุ่น "8x" จะมีลายสีเหลือง, น้ำเงิน, เทา โดยสีเทาได้มาจากสีของรถจักรและรถโดยสารของเคทีเอ็ม ในบางคันจะมีโฆษณาติดข้างรถด้วย
รถไฟฟ้ารุ่นเริ่มแรกของเคทีเอ็ม ได้แก่
รุ่น 81 (หมายเลข EMU 01 - EMU 18) ผลิตโดย - เจนบาเชอร์ (ค.ศ. 1994-1995)
รุ่น 83 (หมายเลข EMU 19 - EMU 40) ผลิตโดย  ฮุนได (ค.ศ. 1996-1997)
รุ่น 82 (หมายเลข EMU 41 - EMU 62) ผลิตโดย  ยูเนียแคริเอจแอนด์แวกอน (ค.ศ. 1996-1997)
สถิติปี ค.ศ. 2010 มีรถไฟฟ้าที่ใช้การได้ 53 จาก 62 คัน แต่ในปัจจุบัน รถไฟฟ้าอีก 9 คันได้ทำการซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 ได้มีการนำเข้ารถไฟฟ้ารุ่น 92 EMU จำนวน 38 คัน ซึ่งผลิตโดยบริษัทซูโจว นำมาพ่วงเป็น 6 คันต่อขบวน
โครงการในอนาคต > การขยายเส้นทางและสถานี

ในช่วงปี ค.ศ. 2000-2010 ได้มีการทยอยเปิดใช้งานสถานีดังต่อไปนี้
สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ เปิดให้บริการวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 2001 โดยเปิดใช้งานในฐานะสถานีรถไฟระหว่างเมืองและสถานีรถไฟชานเมืองหลัก แทนที่สถานีรถไฟกัวลาลัมเปอร์
สถานีมิดเวลเลย์ เปิดให้บริการวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2004 ตั้งอยู่บริเวณย่านการค้าเมกะมอลล์ และย่านพาณิชยกรรมอื่น ๆ
สถานีเกอปงเซ็นทรัล เปิดให้บริการวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 ตั้งอยู่บริเวณถนนวงแหวนกลางสาย 2
สถานีเซอเรนดาห์, สถานีบาตัง และสถานีราซา เปิดให้บริการวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2007 ส่วนหนึ่งของสายย่อยราวัง-ราซา
สถานีกัวลากูบูบาห์รู เปิดให้บริการวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2008 ส่วนต่อขยายของสายย่อยราวัง-ราซา
สายย่อยเปิดเดินรถถึงสถานีตันจงมาลิม ในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2009 พร้อมเปลี่ยนชื่อสายจาก สายย่อยราวัง-ราซา เป็น สายย่อยราวัง-ตันจงมาลิม
สายพอร์ตกลัง เปิดเดินรถส่วนต่อขยายไปยังสถานีบาตูเคฟส์ ในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 พร้อมกับสถานีใหม่อีก 4 สถานี
สายเซอเริมบัน เปิดเดินรถส่วนต่อขยายไปยังสถานีซูไงกาดุ๊ต ในปี ค.ศ. 2012 และสถานีเริมบอในปี ค.ศ. 2013 พร้อมกับสถานีใหม่อีก 3 สถานี
โครงการในอนาคต > ส่วนต่อขยายเส้นทางเดิม

เคทีเอ็ม มีแผนจะขยายเส้นทางรถไฟชานเมืองไปยังปาเลาเซอบัง, มะละกา และเกมัส ระยะทางส่วนต่อขยายรวม 85 กิโลเมตร (53 ไมล์)
ส่วนต่อขยายจากสถานีซูบังจายาไปยังสถานีซูบังสกายปาร์ก (กำลังก่อสร้าง) มีสถานีทั้งหมด 3 สถานี ได้แก่ เกลินมาเรีย, ศรีซูบัง และซูบังสกายปาร์ก
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์

วันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2004 — ในช่วงเย็น มีรถไฟชานเมืองสายเซอเริมบัน ได้พุ่งชนกับท้ายขบวนรถไฟอีกขบวน ระหว่างสถานีตีโรอี-เซอเริมบัน ผู้โดยสารบาดเจ็บ 40 คน ไม่มีผู้เสียชีวิต สาเหตุของอุบัติเหตุมาจากความผิดพลาดของระบบอาณัติสัญญาณ จากอุบัติเหตุครั้งนี้ ทำให้รถไฟต้องปิดทำการชั่วคราว 1 วัน ถือว่าเป็นอุบัติเหตุที่ร้ายแรงที่สุดของเคทีเอ็ม
วันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 2007 — มีรถยกคันหนึ่งตกลงไปในทางรถไฟสายเซอเริมบัน ใกล้กับสถานีชาห์อลัม ทำให้ทางถูกปิดชั่วคราวเพื่อยกรถออก
วันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 —ชายคนหนึ่งชนรถไฟขณะข้ามทางรถไฟอย่างผิดกฎหมาย ส่งผลให้เสียชีวิตในเวลาต่อมา
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 — ลวดรับไฟฟ้าเหนือหัวในสายพอร์ตกลัง ได้รับความเสียหาย ส่งผลให้ไม่สามารถเดินรถได้
วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2009 — ยานพาหนะเอนกประสงค์ ตกลงไปในทางรถไฟ เมื่อรถไฟผ่านมาจึงชนเข้าและได้รับความเสียหาย และใช้เวลา 3 ชั่วโมงในการย้ายพาหนะนั้นออกจากราง
วันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 — หญิงวัย 50 ปีตกลงไปในรางรถไฟที่สถานีตามันวาห์ยู ก่อนที่จะถูกรถไฟลากไปกว่า 50 เมตรจนเสียชีวิต
เหตุการณ์สำคัญ

3 สิงหาคม ค.ศ. 1995 — ทดลองรถไฟฟ้าช่วงแรก ระหว่างสถานีกัวลาลัมเปอร์–ราวัง
14 สิงหาคม ค.ศ. 1995 — เปิดใช้งานรถไฟฟ้าอย่างเป็นทางการ ระหว่างสถานีกัวลาลัมเปอร์–ราวัง
28 สิงหาคม ค.ศ. 1995 — เปิดใช้งานช่วงสถานีเซ็นตัล–ชาห์อลัม ก่อนขยายไปกลัง
20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 — ขยายเส้นทางกัวลาลัมเปอร์–ราวัง ไปกลัง
18 ธันวาคม ค.ศ. 1995 — เปิดใช้งานส่วนต่อขยายไปเซอเริมบัน
16 เมษายน ค.ศ. 2001 — เปิดใช้งานสถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ ในส่วนของรถไฟฟ้าชานเมือง
3 มีนาคม ค.ศ. 2004 — เกิดอุบัติเหตุรถไฟชนกันในสายเซอเริมบัน
23 สิงหาคม ค.ศ. 2004 — เปิดใช้งานสถานีมิดเวลเลย์
1 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 — เข้าร่วมระบบบัตรโดยสาร Touch'n Go
1 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 — เปิดใช้งานสถานีเกอปงเซ็นทรัล
21 เมษายน ค.ศ. 2007 — เปิดใช้งานสายย่อยราวัง–ราซา
5 มกราคม ค.ศ. 2008 — เปิดใช้งานสถานีกัวลากูบูบาห์รู และเปลี่ยนชื่อ สายย่อยราวัง–ราซา เป็น สายย่อยราวัง–กัวลากูบูบาห์รู
1 มิถุนายน ค.ศ. 2009 — เปิดใช้งานสถานีตันจงมาลิม และเปลี่ยนชื่อ สายย่อยราวัง–กัวลากูบูบาห์รู เป็น สายย่อยราวัง–ตันจงมาลิม
28 เมษายน ค.ศ. 2010 — เริ่มพ่วงตู้โดยสารสำหรับสุภาพสตรีเป็นครั้งแรก
29 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 — ส่วนต่อขยายสายพอร์ตกลัง ปลายทางสถานีบาตูเคฟส์ เปิดใช้งานครั้งแรก
14 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 — ส่วนต่อขยายสายเซอเริมบัน ปลายทางสถานีซูไงกะดุ๊ต เปิดใช้งานครั้งแรก
สมุดภาพ

ขบวนรถไฟวิ่งผ่านสัญลักษณ์เตือนบนชานชาลา
สถานีปุตรา สถานีตัวอย่างในยุคแรก ๆ พื้นชานชาลาเป็นแบบเก่า
สถานีมิดเวลเลย์ พื้นชานชาลาเป็นแบบใหม่
บริเวณพื้นที่จำหน่ายตั๋วรถไฟชานเมืองที่เคแอลเซ็นทรัล
สถานีตังจงมาลิม มีความทันสมัยมาก
ดูเพิ่ม

เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
รถไฟระหว่างเมืองของเคทีเอ็ม
เคทีเอ็ม อีทีเอส
สายเซอเริมบัน
สายพอร์ตกลัง
การขนส่งระบบรางในประเทศมาเลเซีย
ระบบขนส่งมวลชนในหุบเขากลัง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม
รถไฟฟ้ารุ่น 83 (EMU 35) ที่สถานีธนาคารเนอการา
รถไฟรุ่น 92 ที่สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์
อำเภอปยี่นมะน่า

| อำเภอปยี่นมะน่า ပျဉ်းမနားမြို့နယ် |
| --- | --- |
อำเภอ
อำเภอปยี่นมะน่าที่ตั้งอำเภอปยี่นมะน่าในประเทศพม่า
พิกัด: 19°45′N 96°12′E﻿ / ﻿19.750°N 96.200°E﻿ / 19.750; 96.200
ประเทศ:  พม่า
ดินแดนสหภาพ: เนปยีดอ
จังหวัด: แดะคินะ
เมืองหลัก: ปยี่นมะน่า
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ปยี่นมะน่า (พม่า: ပျဉ်းမနား) เป็นอำเภอหนึ่งในแปดอำเภอของดินแดนสหภาพเนปยีดอ ประเทศพม่า สำมะโนพม่า ค.ศ. 2014 ระบุว่าอำเภอนี้มีประชากร 187,565 คน
หมู่บ้าน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  Alae Chaung  Alyinlo  Bantbar  Boma  Chaing  Chin  Gadozeik  Hnandaw |  Kainggalay  Kan U  Kinmundan  Koe Tit Ywa Ma  Kyaukchet  Kyaukthanpat  Kye-inn  Kyi Taung |  Kyi Taung Kan  Kyunyaung  Leluaing  Ma-u-daw  Maungyan  Mepauk  Milaunggon  Mingon |  Moeswe  Natthayae  Ngakaungkan  Ngokechaung  Nyaungbingyi  Nyaungbintha  Pyadaungkoe  Pyangabye |  Pyinmana Haung  Pyu Dwin  Seiknandon  Sibin  Sinthawt  Sinthe  Taungnyo  Taungtha |  Thagyarset  Thanatpinzeik  Tharyargon  Thayetkon  Tegyigon  Thittat  Thitlelon  Thitton |  Thityargon  Yezin  Yaukthwar-inn  Ywadaw  Ywathit  Zalaung  Zegon  Ziphyupin |
เขื่อน

Ngalaik Dam
Chaungmagyi Dam
Yezin Dam
ห้วย

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  Sinthe Creek  Ngalaik Creek |  Patwe Creek  PaungLaung Creek |  Lwegyi Creek  Kyatpyin Creek |  Letswe Creek  Chaungmagyi Creek |  Kogwe Creek |
อุทยานแห่งชาติเนียะฮ์

| มรดกโบราณคดีแห่งกลุ่มถ้ำของอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ทางเข้าหลักของถ้ำเนียะฮ์
พิกัด: 3°48′50″N 113°46′53″E﻿ / ﻿3.81389°N 113.78139°E﻿ / 3.81389; 113.78139
ประเทศ:  มาเลเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii), (v)
อ้างอิง: 1014
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2567 (คณะกรรมการสมัยที่ 48)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
มรดกโบราณคดีแห่งกลุ่มถ้ำของอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์ (มลายู: Gua Niah) ตั้งอยู่ในเขตมิริ รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ใกล้ชายฝั่งตะวันตกของเกาะบอร์เนียว ณ ใจกลางอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์ เป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีถ้ำเนียะฮ์ ซึ่งมีการปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ที่ยาวนานที่สุดในเขตป่าฝน ครอบคลุมอย่างน้อย 50,000 ปี จากสมัยไพลสโตซีน ถึงกลางสมัยโฮโลซีน
ถ้ำเนียะฮ์ เป็นที่ตั้งสำคัญแห่งหนึ่งในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งค้นพบซากมนุษย์โบราณเมื่อ 40,000 ปีมาแล้ว อันเป็นการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดของมาเลเซียตะวันออก การศึกษาเพิ่มเติมเมื่อไม่นานมานี้ถูกตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2006 แสดงหลักฐานของกิจกรรมของมนุษย์ครั้งแรกที่ถ้ำเนียะฮ์ เมื่อประมาณ 46,000 - 34,000 ปีมาแล้ว นอกจากนี้ยังพบสิ่งของต่างๆ ได้แก่ อุปกรณ์สับและเกล็ดสมัยไพลสโตซีน ขวานยุคหินใหม่ ขวานหินคมลาดด้านเดียว (adze) เครื่องปั้นดินเผา อัญมณีเปลือกหอย เรือ เสื่อ รวมถึงเครื่องมือเหล็ก เซรามิก และลูกปัดแก้วที่มีอายุย้อนไปถึงยุคเหล็ก การค้นพบที่มีชื่อเสียงที่สุดคือกะโหลกศีรษะมนุษย์ที่มีอายุประมาณ 38,000 ปีก่อนคริสตศักราช ภายในถ้ำมีภาพเขียนสีและหินเขียนสี อายุราว 1,200 ปี รวมถึงภาพโลงศพไม้หรือเรือมรณะ ในระหว่าง ค.ศ. 1954 ถึง ค.ศ. 1966 มีการขุดพบชิ้นส่วนกระดูกสัตว์ประมาณ 750,000 ชิ้น หนึ่งในนั้นถูกระบุว่าเป็นกระดูกฝ่ามือของเสือหนุ่ม
แหล่งมรดกโลก

มรดกโบราณคดีแห่งกลุ่มถ้ำของอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์ได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 46 เมื่อ พ.ศ. 2567 ที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณามรดกโลกทางวัฒนธรรม จำนวน 2 ข้อ ดังนี้
(iii)  เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(v)  เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
หน่วยยามฝั่งพม่า

| หน่วยยามฝั่งพม่า မြန်မာနိုင်ငံ ကမ်းခြေစောင့်တပ်ဖွဲ့ |
| --- | --- |
ลายแถบซิ่ง
ธงแสดงสัญชาติ
ข้อมูลองค์กร
ก่อตั้ง: 6 ตุลาคม 2564 (2564-10-06)
เจ้าหน้าที่: 30+300 นาย
โครงสร้างเขตอำนาจ
เขตอำนาจในการปฏิบัติการ: พม่า
โครงสร้างการดำเนินงาน
ดูแลภาพรวมโดย: กระทรวงกลาโหม
สำนักงานใหญ่: ย่างกุ้ง
 
ผู้บริหารหน่วยงาน: พลจัตวา โกโกจอ, อธิบดี
หน่วยยามฝั่งพม่า (อังกฤษ: Myanmar Coast Guard; พม่า: မြန်မာနိုင်ငံ ကမ်းခြေစောင့်တပ်ဖွဲ့) เป็นหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายทางทะเลที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อปกป้องเศรษฐกิจสีน้ำเงินในมหาสมุทรของพม่า รวมถึงการท่องเที่ยวทางทะเล การค้าทางทะเล บริการท่าเรือน้ำลึก การผลิตน้ำมันนอกชายฝั่งและแก๊สธรรมชาติ และการประมงทางทะเล เพื่อป้องกันการรุกล้ำอย่างผิดกฎหมายในทะเล และเพื่อรักษากฎหมายในทะเล หน่วยยามฝั่งพม่ามีบทบาทเป็นตำรวจในการปกป้องผลประโยชน์ทางทะเล ให้บริการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยในทะเล และทำงานเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมทางทะเล ติดตามกิจกรรมต่าง ๆ ใต้น้ำและเหนือน้ำในเขตน่านน้ำของพม่า
ประวัติ > พื้นหลัง

จนถึงคริสต์ทศวรรษ 2020 พม่าเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศในเอเชียที่ไม่มีกองกำลังที่ทุ่มเทให้กับการลาดตระเวนนอกชายฝั่ง ความมั่นคงทางทะเลได้รับการรับรองโดยกองทัพเรือพม่าและตำรวจทางทะเลของกองกำลังตำรวจพม่า ในที่สุดข้อเรียกร้องด้านปฏิบัติการก็เกินความสามารถของพวกเขา และหน่วยงานสำหรับปฏิบัติการและการทูตที่เหนือกว่าหน่วยงานทางทหารก็ได้รับการยอมรับ
เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2562 รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมของเมียนมาร์ได้ยื่นข้อเสนอต่อสภาผู้แทนราษฎรพม่าเพื่อจัดตั้งหน่วยยามฝั่งแห่งชาติ รัฐบาลพลเรือนในขณะนั้นกำลังพยายาม "สร้างอารยธรรม" ให้กับกิจการความมั่นคงของชาติ จึงต้องการจัดตั้งหน่วยยามฝั่งภายใต้กระทรวงคมนาคมและการสื่อสารหรือสำนักงานประธานาธิบดี อย่างไรก็ตาม ตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2551 กองทัพพม่าทั้งหมดถูกควบคุมโดยผู้บัญชาการทหารสูงสุด
ประวัติ > การจัดตั้ง

หน่วยยามฝั่งพม่าริเริ่มโดยรัฐบาลพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยที่นำโดยอองซานซูจีในปี พ.ศ. 2561 และได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ที่ท่าเรือติลาวา ในเมืองตาน-ลยีน โดยมี่นอองไลง์ ซึ่งเป็นรัฐบาลเผด็จการทหารของประเทศนับตั้งแต่รัฐประหารเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ดำเนินงานภายใต้กระทรวงกลาโหม โดยความร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับกองทัพเรือพม่า กระทรวงปศุสัตว์ การประมง และการพัฒนาชนบท, กระทรวงการวางแผนและพัฒนาเศรษฐกิจแห่งชาติ และกองกำลังตำรวจพม่า กองกำลังใหม่ได้รับมอบหมายให้ปกป้องอาณาเขตชายฝั่งยาว 1,930 กิโลเมตรของพม่าและน่านน้ำอาณาเขตของพม่า ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ 23,070 ตารางกิโลเมตร และเกาะประมาณ 1,000 เกาะ
เรือ

หน่วยยามฝั่งพม่าเริ่มต้นด้วยอดีตเรือลาดตระเวนของกองทัพเรือสี่ลำ เรือเหล่านี้มีหมายเลขชายธง P 311, P 312, P 411 และ P 412
เรือ > เรือตรวจการณ์ไกลฝั่ง

| แบบ | ผู้สร้าง | หมายเลข | เริ่มใช้งทน | อาวุธ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชั้นออสเพรย์-50 | ดันยาร์ด เอ/เอส, เฟรเดริกชาฟน์,  เดนมาร์ก | P-211 | พ.ศ. 2525 | 1 × 40 มม. 60 แคล ปืน Bofors ต่อต้านอากาศยาน, 2 × 20 มม. 70 แคล. ปืนต่อต้านอากาศยาน Oerlikon |  |
เรือ > เรือตรวจการณ์

| แบบ | ผู้สร้าง | หมายเลข | เริ่มใช้งทน | อาวุธ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชั้น พีจีเอ็ม 43 | มาริเน็ตต์มารีน วิสคอนซิน; สองอันสุดท้ายโดย ปีเตอร์สัน บิวเดอร์ส, สเตอร์เจียนเบย์  สหรัฐ | P-411 P-412 P-413 P-414 P-415 | พ.ศ. 2502-2504 | 1 × ปืนต่อต้านอากาศยาน ลำกล้องคู่ 25 มม., 2 × ปืนกล MA15 |  |