stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาดาร์ต
ฟลัตเตอร์

Google เปิดตัว Flutter สำหรับการพัฒนาแอพ ฟลัตเตอร์ถูกสร้างขึ้นโดยใช้ Dart, C, C++ และ Skia ฟลัตเตอร์เป็นเฟรมเวิร์ก UI ที่โอเพ่นซอร์สและหลายแพลตฟอร์ม ก่อน Flutter 2.0 นักพัฒนาสามารถกำหนดเป้าหมายได้เฉพาะ Android, iOS และเว็บเท่านั้น การเปิดตัว Flutter 2.0 เพิ่มการรองรับ macOS, Linux และ Windows ในรูปแบบเบต้า Flutter 2.10 เปิดตัวพร้อมการสนับสนุนการผลิต (production support) สำหรับ Windows และ Flutter 3 เปิดตัวการสนับสนุนการผลิตสำหรับแพลตฟอร์มเดสก์ท็อปทั้งหมด
ตัวอย่าง

ตัวอย่างโปรแกรมเฮลโลเวิลด์
void main() {
  print('Hello, World!');
}
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
DartPad
| ด ค กภาษาโปรแกรม |
| --- | --- |
 การเปรียบเทียบ  เส้นเวลา  ประวัติศาสตร์ 
 เอพีแอล  แอสเซมบลี  เบสิก  ซี  ซีพลัสพลัส  ซีชาร์ป  โคบอล  ดาร์ต  อิลิกเซอร์  ฟอร์แทรน  โก  กรูวี  แฮสเคล  จาวา  จาวาสคริปต์  จูเลีย  คอตลิน  ลิสป์  ลูอา  แมตแล็บ  อ็อบเจกทีฟ-ซี  โอคาเมล  ปาสกาล  เพิร์ล  พีเอชพี  ไพทอน  อาร์  รูบี  รัสต์  สกาลา  เชลล์สคริปต์  สมอลล์ทอล์ก  สวิฟต์  ไทป์สคริปต์  วิชวลเบสิก  ดูเพิ่มเติม... 
  หมวดหมู่   รายชื่อ ตามตัวอักษร  ตามประเภท  ตระกูล  ไม่ยึดภาษาอังกฤษเป็นหลัก
ภาษาลิเชีย

| ภาษาลิเชีย |
| --- | --- |
ภูมิภาค: อนาโตเลียตะวันตกเฉียงใต้
สูญแล้ว: ประมาณ พ.ศ. 443
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอนาโตเลียภาษาลูเวียภาษาลิเชีย
ระบบการเขียน: อักษรลิเชีย
รหัสภาษา
ISO 639-3: xlc
ภาษาลิเชีย (อังกฤษ: Lycian language ออกเสียง Lycian) เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน กลุ่มอนาโตเลีย ใช้พูดในยุคเหล็กในบริเวณลิเชียในอนาโตเลีย (ตุรกีปัจจุบัน) คาดว่าสืบทอดมาจากภาษาฮิตไตน์หรือภาษาลูเวียหรือทั้งสองภาษา
ผู้พูด

ลิเซียครอบคลุมพื้นที่ระหว่างเมืองอันตัลยาและเฟติเยในปัจจุบันทางภาคใต้ของตุรกี โดยเฉพาะบริเวณจากอ่าวเฟติเยไปจนถึงอ่าวอันตัลยา เอกสารในสมัยอียิปต์โบราณได้กล่าวว่าในหมู่ของคนทะเลมีบริเวณที่เรียกว่าลิคาโอเนีย อยู่ในเขตภูเขาทางตะวันอออกระหว่างเมืองอันตัลยาและเมอร์ซินในปัจจุบัน
ลักษณะของภาษา

ภาษาลิเซียจัดเป็นภาษากลุ่มอินโด-ยุโรเปียนในกลึ่มย่อยลูเวียของกลุ่มภาษาอนาโตเลีย ในกลุ่มนี้มีอักษรรูปลิ่ม และอักษรเฮียโรกลิฟของภาษาลูเวีย ภาษาคาเรีย ภาษาซิเดติก และภาษาปิซิดิก ภาษาในกลุ่มย่อยนี้ใช้พูดในยุคเหล็กหรือเมื่อประมาณ 457 ปีก่อนพุทธศักราช ไม่มีหลักฐานกล่าวว่าในสมัยสงครามโทรจันมีผู้พูดภาษาลิเซีย ส่วนภาษาลูเวียนั้นมีประวัติย้อนกลับไปถึงตอนปลายของยุคทองแดง และมาตลอดจนถึงการล่มสลายของจักวรรดิฮิตไตต์ สมาชิกอื่นๆในกลุ่มนี้จัดเป็นภาษาลูกหลานของภาษาลิเซีย คาดว่าภาษาลิเซียเป็นภาษาตายในราวพุทธศตวรรษที่ 6 และถูกแทนที่ด้วยภาษากรีกโบราณ ภาษานี้เป็นที่รู้จักจากจารึก ซึ่งนักวิชาการแบ่งเป็น 2 สำเนียง คือภาษาลิเซียสำเนียงมาตรฐานหรือลิเซียเอ อีกสำเนียงเรียกว่าลิเซียบีหรือมิเลียนซึ่งแตกต่างกันทางด้านไวยากรณ์ ภาษาลิเซียมีอักษรเป็นของตนเองคืออักษรลิเชียซึ่งคล้ายกับอักษรกรีก โดยมีบางตัวยืมมาจากอักษรคาเรีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาษาลิเชีย เก็บถาวร 2005-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lycian Turkey เก็บถาวร 2012-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไวยากรณ์ภาษาลิเชีย เก็บถาวร 2012-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Working group document on Lycian Language เก็บถาวร 2020-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lycian text
ภาษาซูเมอร์

| ภาษาซูเมอร์ |
| --- | --- |
𒅴𒂠 Emegir
ภาษาซูเมอร์เขียนด้วยอักษรซูเมอร์
ประเทศที่มีการพูด: ซูเมอร์ และ แอกแคด
ภูมิภาค: เมโสโปเตเมีย (อิรัก ในปัจจุบัน)
ยุค: รับรองเมื่อประมาณ 3000 ปีก่อนคริสตกาล 	เป็นภาษาตายตั้งแต่ประมาณ 2000–1800 ปีก่อนคริสตกาล ใช้เป็นภาษาคลาสสิกจนถึงประมาณ 100 ปีก่อนคริสตกาล
ตระกูลภาษา: ภาษาโดดเดี่ยว
ระบบการเขียน: อักษรรูปลิ่มซูเมอร์-แอกแคด
รหัสภาษา
ISO 639-2: sux
ISO 639-3: sux
A list of gifts, Adab, ศตวรรษที่ 26 ก่อนคริสตกาล
ภาษาซูเมอร์เป็นภาษาที่สูญพันธุ์ตามระบบการจัดหมวดหมู่ของยูเนสโก หนังสือแผนที่โลกภาษาที่อยู่ในอันตราย
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาซูเมอร์ (อังกฤษ: Sumerian language; ซูเมอร์: 𒅴𒂠) เป็นภาษาของซูเมอร์โบราณ ถือเป็นหนึ่งในภาษาที่เก่าแก่ที่สุด โดยสืบที่มานานสุดอย่างน้อย 3500 ปีก่อนคริสตกาล เชื่อกันว่าภาษานี้เป็นภาษาโดดเดี่ยว และมีผู้พูดในเมโสโปเตเมียโบราณ (มีอีกชื่อว่าพระจันทร์เสี้ยวอันอุดมสมบูรณ์) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศอิรัก
ภาษาแอกแคดค่อย ๆ เข้ามาแทนที่ภาษาซูเมอร์ในฐานะภาษาพูดในพื้นที่นี้ประมาณ 2000 ปีก่อนคริสตกาล (ปีที่แท้จริงยังเป็นที่พิพาท) แต่ในบรรดารัฐเมโสโปเตเมียที่พูดภาษาแอกแคดอย่างอัสซีเรียและบาบิโลเนีย ภาษาซูเมอร์ยังคงใช้เป็นภาษาทางศาสนา วรรณคดี และวิทยาศาสตร์จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษ 1 ภายหลังจึงตกอยู่ในสถานะคลุมเครือจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อนักโบราณคดีเริ่มถอดรหัสจารึกอักษรรูปลิ่มและขุดค้นแผ่นดินเหนียวที่ผู้พูดภาษานี้ได้ทิ้งไว้
ช่วงเวลา

ประวัติการเขียนของภาษาสุเมเรียแบ่งได้เป็นหลายช่วงคือ ภาษาสุเมเรียโบราณ ตั้งแต่ ศตวรรษที่ 31 – 26 ก่อน ค.ศ. ภาษาสุเมเรียคลาสสิก ศตวรรษที่ 26 – 23 ก่อน ค.ศ. ภาษาสุเมเรียใหม่ ศตวรรษที่ 23 – 21 ก่อน ค.ศ. ภาษาสุเมเรียตอนปลาย  ศตวรรษที่ 20 – 18 ก่อน ค.ศ.  และยุคหลังสุเมเรีย หลัง 1,700 ปีก่อน ค.ศ.
ภาษาสุเมเรียโบราณเป็นจารึกรุ่นแรกสุด พบในสมัยเยมเดต นาสร์ หรืออูรักที่ 3 ในช่วงศตวรรษที่ 31 – 30 ก่อน ค.ศ. ในขณะที่เอกสารบางแหล่งกำหนดให้ช่วงหลัง 2,000 ปีก่อน ค.ศ. เป็นช่วงหลังสุเมเรีย คำว่าหลังสุเมเรียเป็นการอ้างถึงช่วงเวลาที่ภาษานี้กลายเป็นภาษาตายและถูกนำมาใช้โดยชาวบาบิโลเนียและชาวอัสซีเรียในฐานะภาษาเขียน และภาษาคลาสสิกสำหรับใช้ในทางศาสนา ศิลปะและวิชาการ การกลายเป็นภาษาตายคาดว่าเกิดขึ้นเมื่อสิ้นสุดราชวงศ์ที่ 3 แห่งอูร์ ซึ่งเป็นรัฐของชาวสุเมเรียแห่งสุดท้ายในเมโสโปเตเมียเมื่อราว 2,000 ปีก่อน ค.ศ. แต่ตัวเลขนี้ก็เป็นเพียงตัวเลขประมาณ เพราะนักวิชาการบางคนเสนอว่าภาษาสุเมเรียเป็นภาษาตายเมื่อ 2,100 ปีก่อน ค.ศ. เมื่อเริ่มต้นสมัยอูร์ที่ 3 แต่บางคนก็เชื่อว่าภาษาสุเมเรียยังคงเป็นภาษาพูดในพื้นที่ส่วนเล็ก ๆ ของเมโสโปเตเมียใต้ คือนิปปูร์และบริเวณใกล้เคียง จนถึง 1,700 ปีก่อน ค.ศ. สถานการณ์เป็นภาษาพูดของภาษาสุเมเรียระหว่าง 2,000 – 1,700 ปีก่อน ค.ศ. เป็นช่วงที่มีเอกสารและรากศัพท์สองภาษาระหว่างภาษาสุเมเรียและภาษาอัคเคเดียอยู่มาก โดยเฉพาะจากนิปปูร์ ควบคู่ไปกับการใช้ภาษาอัคเคเดียนเป็นภาษาราชการในช่วงเวลาเดียวกัน
สำเนียง

มีภาษาสุเมเรีย 2 สำเนียงที่มีการบันทึกไว้ สำเนียงมาตรฐานเรียก eme-ĝir (ĝ ออกเสียง [ŋ]) อีกสำเนียงเรียก eme-sal หรือที่เรียกว่าสำเนียงผู้หญิง ซึ่งใช้บรรยายลักษณะที่เกี่ยวกับเพศหญิงในเอกสารบางชิ้น ซึ่งอาจจะใกล้เคียงกับการแบ่งภาษาผู้หญิงในบางวัฒนธรรมเช่นการที่ผู้หญิงใช้ภาษาปรากฤต และผู้ชายใช้ภาษาสันสกฤตในยุคคลาสสิกของอินเดีย
การจัดจำแนก

มีการศึกษาเกี่ยวกับการจัดจำแนกภาษาสุเมเรียหลายแบบทั้งที่เป็นภาษารูปคำติดต่อหรือไม่เป็น ในฐานะที่เป็นภาษาเขียนภาษาแรกของโลก ทำให้บางข้อเสนอมีลักษณะชาตินิยมแฝงอยู่ ตัวอย่างของกลุ่มภาษาที่มีข้อเสนอให้จัดภาษาสุเมเรียรวมอยู่ด้วย ได้แก่ ตระกูลภาษายูราลิก กลุ่มภาษาเตอร์กิก กลุ่มภาษาฮูร์โร-ยูราเทีย กลุ่มภาษามุนดา ตระกูลภาษาดราวิเดียน กลุ่มภาษานอสตราดิก กลุ่มภาษาโดเน-คอเคเซียน
ระบบการเขียน

ภาษาสุเมเรียจัดเป็นภาษาแรกของโลกที่เป็นภาษาเขียน ช่วงก่อนที่จะเป็นภาษาเขียนคาดว่าอยู่ในช่วง 3,500 – 3,000 ปีก่อน ค.ศ. ช่วงนี้บันทึกแบบตัวหนังสือคำโดยไม่มีเนื้อหาทางภาษาศาสตร์หรือสัทวิทยาอยู่ เอกสารเก่าที่สุดในยุคนี้คือคิชแทบเล็ต ซึ่งมีการใช้เครื่องหมายในยุคนี้ 939 แบบ
บันทึกที่มีเนื้อหาทางภาษาชัดเจนพบในสมัยเยมเดท นัสร์ ในช่วงศตวรรษที่ 31 – 30 ก่อน ค.ศ. ในประมาณ 2,600 ปีก่อน ค.ศ. สัญลักษณ์ตัวหนังสือคำถูกปรับให้มีรูปแบบคล้ายรูปลิ่ม เพื่อให้เหมาะต่อการกดลงในดินเหนียวที่เปียก โดยมีเครื่องหมาย 468 แบบที่ใช้ในยุคนี้ อักษรแบบรูปลิ่มนี้ได้ถูกปรับไปใช้เขียนภาษาแอกแคด ในสมัยต่อมา ในช่วงสมัยอูร์ที่ 3 ประมาณศตวรรษที่ 21 ก่อน ค.ศ. ภาษาสเมเรียนเขียนด้วยอักษรรูปลิ่มที่แสดงแนวคิดเป็นส่วนใหญ่ จึงถูกนำไปใช้ต่อในอักษรรูปลิ่มสำหรับภาษาอัสซีเรียโบราณ
ไวยากรณ์ > นาม

คำนามภาษาซูเมอร์มีรากศัพท์ 1-2 พยางค์ สำหรับโครงสร้างง่าย ๆ เช่น igi = ตา, e = วิหาร, หรือ nin = ผู้หญิง คำประสมเช่น lugal (จาก lu "ผู้ชาย" และ gal "ยิ่งใหญ่") คำนามอาจประกอบด้วยเครื่องหมายการกและแสดงหน้าที่ในประโยค เพิ่มคำแสดงความเป็นเจ้าของบุรุษที่ 3 –ani เป็น lugal.ani = พระราชาของเขา/ของหล่อน คำนามสามารถแสดงความเป็นเจ้าของโดยไม่ต้องใช้เครื่องหมาย เช่น Ur. Namma = ผู้ชายแห่งนัมมา เครื่องหมายการกแสดงความเป็นเจ้าของ .k ไม่ออกเสียงในกรณีนี้
ไวยากรณ์ > กริยา

คำกริยาภาษาซูเมอร์โดยทั่วไปมี 1-2 พยางค์ มีการเชื่อมต่อ สกรรมกิริยาและอกรรมกิริยา มีจุดมุ่งหมายสองแบบ การลงท้ายคำกริยามีสามแบบคือ บุรุษที่ 1 เอกพจน์ –en บุรุษที่ 1 พหูพจน์ -en-dè-en และ บุรุษที่ 2 พหูพจน์ -en-zè-en อย่างไรก็ตาม ระบบคำกริยาของภาษาซูเมอร์ซับซ้อนกว่าภาษาสมัยใหม่เช่นภาษาอังกฤษ และถือว่าเป็นกรณีแตกต่างจากภาษาอื่นในด้านที่ว่าเป็นภาษาที่พัฒนาระบบการเขียนขึ้นเองโดยไม่ได้รับอิทธิพลจากระบบการเขียนอื่น
ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ

| --- | --- |

กระบวนทัศน์: Multi-paradigm: reflective, object oriented, functional, imperative, scripting
ผู้พัฒนา: 280 North, Inc.
เริ่มเมื่อ: 2008
ระบบชนิดตัวแปร: dynamic, weak, duck
สัญญาอนุญาต: LGPL
เว็บไซต์: http://cappuccino.org/
ได้รับอิทธิพลจาก
Objective-C, JavaScript
ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ (อังกฤษ: Objective-J) พัฒนาขึ้นเพื่อใช้ใน Cappuccino สำหรับใช้ทำ web application ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ มีลักษณะวากยสัมพันธ์คล้ายคลึงกับภาษาอ็อบเจกทีฟ-ซี แต่ใช้ ECMAScript หรือ JavaScript แทนส่วนที่เป็นภาษาซี ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ ในแบบที่ใช้บนเว็บจะใช้ runtime ที่พัฒนาเลียนแบบ Objective-C runtime โดยตัวโปรแกรมจะใช้ชุดคำสั่งภาษา ECMAScript คอมไพล์ชุดคำสั่งภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ เป็น ECMAScript ก่อน ทั้งนี้ นอกจากใช้ในการทำเว็บแอปพลิเคชันแล้ว ยังมีการเริ่มใช้ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจเพื่องาน application scripting ด้วย [ต้องการอ้างอิง]
ภาษาบูกิซ

| ภาษาบูกิซ |
| --- | --- |
Basa Ugi ᨅᨔ ᨕᨘᨁᨗ
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิภาค: จังหวัดซูลาเวซีใต้; และบางบริเวณในซูลาเวซี, บอร์เนียว, สุมาตรา, จังหวัดมาลูกู, ปาปัว
ชาติพันธุ์: ชาวบูกิซ
จำนวนผู้พูด: 4 ล้านคน (รวมผู้พูดภาษาที่สอง 500,000 คน)  (2015 UNSD)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียซูลาเวซีใต้บูกิซภาษาบูกิซ
ระบบการเขียน: อักษรละติน อักษรลนตารา
รหัสภาษา
ISO 639-2: bug
ISO 639-3: bug
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาบูกิซและ Campalagian ทั่วซูลาเวซี
ภาษาบูกิซ (อังกฤษ: Buginese language, Bugis; บูกิซ: ᨅᨔ ᨕᨘᨁᨗ /basa.uɡi/) เป็นภาษาที่พูดโดยประชากรราว 5 ล้านคน ในภาคใต้ของเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย คำว่า บูกิซ มาจากภาษามลายู ส่วนชาวบูกิซเรียกภาษาของตนว่า บาซา อูกิ แปลว่ากษัตริย์องค์แรก ซึ่งหมายถึง กษัตริย์ในอาณาจักรบุกิสโบราณ แต่เรื่องราวไม่ชัดเจนเพราะไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร หลักฐานลายลักษณ์อักษรครั้งแรกที่พบคือ อี ลา กาลิโก ซึ่งเป็นภาพวงกลม เล่าถึงกำเนิดชีวิต พบในซูลาเวซีใต้
ระบบการเขียน

อักษรที่ใช้เขียนภาษาบูกิซคืออักษรลนตารา เริ่มใช้เมื่อราว พ.ศ. 2200 ก่อนการเข้ามายึดครองของเนเธอร์แลนด์ บี เอฟ แมทธิวส์ เป็นมิชชันนารีคนแรกที่เรียนภาษาบูกิซและแปลคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษานี้ และได้เขียนพจนานุกรมและไวยากรณ์ไว้ด้วย เปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์
ไวยากรณ์

ภาษาบูกิซเป็นภาษารูปคำติดต่อ จัดอยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียน กลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียตะวันตก มีความใกล้ชิดกับภาษาซุนดาและภาษาชวา เช่นคำว่า janrang (ม้า) คาดว่ามาจากภาษาชวา anyarang และจัดว่าใกล้เคียงภาษามลายูด้วย
การแพร่กระจาย

ผู้พูดภาษาบูกิซส่วนใหญ่อยู่ในซูลาเวซีใต้ แต่ก็มีผู้พูดภาษานี้กระจายอยู่ใน ชวา ซามารันดา สุมาตราตะวันออก ซาบะฮ์ มาเลเซีย และทางใต้ของฟิลิปปินส์ สาเหตุหนึ่งมาจากการอพยพประชากรหลังจากถูกดัตช์ยึดครอง
ตัวเลข

ตัวเลขในภาษาบูกิซ มีชื่อเรียกดังนี้:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| 1 | ᨔᨙᨉᨗ | seddi |
| 2 | ᨉᨘᨓ | dua |
| 3 | ᨈᨛᨒᨘ | təllu |
| 4 | ᨕᨛᨄ | əppa' |
| 5 | ᨒᨗᨆ | lima |
| 6 | ᨕᨛᨊᨛ | ənnəŋ |
| 7 | ᨄᨗᨈᨘ | pitu |
| 8 | ᨕᨑᨘᨓ | aruá |
| 9 | ᨕᨙᨔᨑ | aserá |
| 10 | ᨔᨄᨘᨒᨚ | səppulo |
| 20 | ᨉᨘᨓᨄᨘᨒᨚ | duappulo |
| 30 | ᨈᨛᨒᨘᨄᨘᨒᨚ | təlluppulo |
| 40 | ᨄᨈᨄᨘᨒᨚ | patappulo |
| 50 | ᨒᨗᨆᨄᨘᨒᨚ | limappulo |
| 60 | ᨕᨛᨊᨛᨄᨘᨒᨚᨊ | ənnəppulona |
| 70 | ᨄᨗᨈᨘᨄᨘᨒᨚ | pituppulo |
| 80 | ᨕᨑᨘᨓᨄᨘᨒᨚᨊ | aruá pulona |
| 90 | ᨕᨙᨔᨑᨄᨘᨒᨚᨊ | aserá pulona |
| 100 | ᨔᨗᨑᨈᨘ | siratu' |
| 1000 | ᨔᨗᨔᨛᨅᨘ | sisəbbu |
| 10,000 | ᨔᨗᨒᨔ | silassa |
| 100,000 | ᨔᨗᨀᨚᨈᨗ | sikətti |
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
ภาษาของชาวยิว

งานเขียนอายุราวพุทธศตวรรษที่ 21 ของ Elia Levita แสดงจากขวาไปซ้าย ภาษายิดดิช - ภาษาฮีบรู - ภาษาละติน - ภาษาเยอรมัน
ภาษาของชาวยิว (อังกฤษ: Jewish languages) เป็นกลุ่มของภาษาและสำเนียงที่พัฒนาในชุมชนชาวยิวทั่วโลกทั้งในยุโรป เอเชียและแอฟริกาเหนือ พัฒนาการของภาษาเหล่านี้เกิดขึ้นโดยการเพิ่มศัพท์ภาษาฮีบรูเพื่อใช้อธิบายแนวคิดเฉพาะของชาวยิวเข้าสู่ภาษาท้องถิ่น ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรฮีบรู การอยู่เป็นกลุ่มก้อนอย่างเป็นเอกเทศของชาวยิว ทำให้ภาษาเหล่านี้รักษาคำศัพท์และลักษณะดั้งเดิมของภาษาที่เป็นภาษาต้นกำเนิดได้ภาษาของชาวยิวที่มีผู้พูดมากที่สุดคือภาษายิดดิช ซึ่งเคยมีผู้พูดมากที่สุดในอดีต ภาษาลาดิโนที่เป็นภาษาของชาวยิวเซฟาร์ดีมากว่า 5 ศตวรรษและภาษาอาหรับของชาวยิวที่ใช้พูดในบริเวณที่มีผู้พูดภาษาอาหรับมากว่าพันปี
ภาษาฮีบรูเป็นภาษาทางศาสนาของศาสนายูดาย และเคยใช้เป็นภาษาพูดมาก่อน จนราว พ.ศ. 43 ภาษาอราเมอิกซึ่งเป็นภาษาใกล้เคียงได้เข้ามาเป็นภาษาพูดในยูเดีย จน พ.ศ. 243 ชาวยิวที่แพร่กระจายไปหันไปพูดภาษากรีกโบราณ ภาษาฮีบรูถูกรื้อฟื้นเป็นภาษาพูดอีกครั้งโดย เอลีเซอร์ เบน เยฮูดา  ผู้มาถึงปาเลสไตน์เมื่อพ.ศ. 2424 ภาษาฮีบรูสมัยใหม่ในปัจจุบันเป็นภาษาราชการของประเทศอิสราเอล ก่อนพุทธศตวรรษที่ 21 ภาษาฮีบรูใช้ในบทสวดและคัมภีร์ทางศาสนายูดายเท่านั้น ชาวยิวทั่วโลกจึงพูดภาษาท้องถิ่นที่ตนไปอาศัยอยู่ และพัฒนาสำเนียงเฉพาะของตนเองขึ้นมา และได้แยกออกมาเป็นภาษาเฉพาะ ภาษายิดดิชเป็นภาษาเยอรมันของชาวยิว พัฒนาโดยชาวยิวอาซเกนาซีที่อพยพไปสู่ยุโรปกลาง และภาษาลาดิโนหรือภาษาจูเดสโม หรือภาษามูเอสตรา สปันยอล เป็นภาษาสเปนของชาวยิวเซฟาร์ดีที่อยู่ในคาบสมุทรไอบีเรีย จากปัจจัยหลายๆอย่าง รวมทั้งอิทธิพลของฮอลโลคอตส์ในยุโรป ชาวยิวออกจากดินแดนอาหรับและแพร่กระจายไปทั่วโลก มีภาษาของชาวยิวที่แตกต่างไปในแต่ละชุมชน บางภาษาเป็นภาษาตายไปแล้ว เช่น ภาษากรูซินิก ภาษาอาหรับของชาวยิว ภาษาเบอร์เบอร์ของชาวยิว ภาษาเครียมชาก ภาษามลยาฬัมของชาวยิว และอื่นๆ ภาษาที่ใช้พูดในหมู่คนยิวทุกวันนี้ได้แก่ ภาษาอังกฤษ ภาษาฮีบรู และภาษารัสเซีย รวมทั้งภาษากลุ่มโรมานซ์บางภาษาเช่นภาษาฝรั่งเศสและภาษาสเปน  ภาษาของชาวยิวที่มีผู้พูดมากที่สุดในประวัติศาสตร์คือภาษายิดดิช ซึ่งมีจำนวนใกล้เคียงกับชาวยิวที่พูดภาษาอังกฤษและภาษาฮีบรู เคยมีคนพูดภาษานี้ถึง 13 ล้านคนใน พ.ศ. 2482 การลดลงของผู้พูดภาษายิดดิชหลังเหตุการณ์ฮอลโลคอตส์ทำให้ชาวยิวหันไปพูดภาษาอื่นมากขึ้น ปัจจุบันชาวยิวที่พูดภาษาฮีบรูหรืออังกฤษมีมากกว่าภาษายิดดิช
ภูมิหลัง

หนังสือที่เก่าที่สุดของชาวยิวคือโตราห์และตานัข เขียนด้วยภาษาฮีบรูไบเบิลเกือบทั้งหมด โดยมีภาษาอราเมอิกไบเบิลเล็กน้อย ซึ่งเคยใช้ในหมู่ชาวยิวอย่างกว้างขวางตลอดช่วงประวัติศาสตร์ ชาวยิวรักษาความเชื่อที่ว่าภาษาฮีบรูเป็นภาษาของพระเจ้าโดยถือว่าพระเจ้าใช้ภาษาฮีบรูในโตราห์ จารึกภาษาฮีบรูที่เก่าที่สุดที่เหลืออยู่คือปฏิทินกีเซอร์อายุราว 457 ปีก่อนพุทธศักราช เขียนด้วยอักษรปาเลียว-ฮีบรู และใช้มาตลอดยุคของโซโลมอน จนเปลี่ยนมาใช้อักษรแบบทรงเหลี่ยมเมื่ออพยพไปอยู่บาบิโลเนีย ในช่วงนี้มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของภาษาไปเป็นภาษาฮีบรูมิซนะห์ ชาวยิวส่วนใหญ่พูดภาษาฮีบรูในอิสราเอลและยูเดีย นอกจากนั้นเริ่มเปลี่ยนมาพูดภาษาอราเมอิกและเปลี่ยนเป็นภาษากรีก เมื่อเกิดการแพร่กระจายของชาวยิว ช่วงนี้จึงเริ่มแปลไบเบิลเป็นภาษาอราเมอิกและภาษากรีก เมื่อชาวยิวอพยพไปยังประเทศที่ห่างไกล พวกเขาหันมาปรับภาษาในท้องถิ่นและพูดภาษาที่เป็นสำเนียงของภาษาท้องถิ่นนั้น
ตลอดยุคกลางตอนต้น ภาษาอราเมอิกเป็นภาษาที่สำคัญในหมู่ชาวยิว ตัลมุดส่วนใหญ่เขียนด้วยภาษาอราเมอิก ช่วงยุคกลางตอนปลายชาวยิวส่วนใหญ่หันมาพูดภาษาอาหรับของชาวยิว โดยเขียนด้วยอักษรฮีบรู
เมื่อเวลาผ่านไป สำเนียงของชาวยิวเหล่านี้ได้ต่างจากภาษาเดิมที่เป็นภาษาแม่มากขึ้นจนกลายเป็นภาษาใหม่ โดยมากจะมีอิทธิพลจากภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิกมากและสร้างสิ่งใหม่ๆขึ้นในภาษานั้น มีภาษาใหม่ๆเกิดขึ้นในหมู่ชาวยิวมาก เช่น ภาษายิดดิชในยุโรป (มาจากภาษาเยอรมัน)และภาษาลาดิโน (มาจากภาษาสเปน)ที่แพร่กระจายไปทั่วยุโรปหลังการขับชาวยิวออกจากประเทศสเปนเมื่อ พ.ศ. 2035 ชาวยิวหลังการแพร่กระจายมีแนวโน้มที่จะอยู่เป็นสังคมเดี่ยวๆ ทำให้รักษาวัฒนธรรมของตนไว้ได้ และพัฒนาภาษาที่เป็นเอกเทศออกมา
ในช่วงกลางพุทธศตวรรษที่ 24 ภาษายิดดิชเป็นภาษาหลักของชาวยิวในยุโรปตะวันออก ส่วนภาษาลาดิโนแพร่กระจายไปในมักเรบ ตุรกี บัลแกเรียและกรีซ มีกลุ่มเล็กๆในยุโรปที่พูดภาษาอิตาลีของชาวยิว ภาษาเยวานิกหรือภาษาการิม ชาวยิวในอาหรับพูดภาษาอาหรับของชาวยิว ในอิหร่านพูดภาษาเปอร์เซียซิดี กลุ่มที่เล็กกว่าพูดภาษาเบอร์เบอร์ของชาวยิว ภาษายิวตัต ในเคอร์ดิสถานมีภาษาอราเมอิกของชาวยิว ในอินเดียมีผู้พูดภาษามลยาฬัมของชาวยิว
การเปลี่ยนแปลง

ภาพกว้างๆเหล่านี้เปลี่ยนไปในอีก 100 ปีต่อมา การอพยพของชาวยิวจากยุโรปไปอเมริกาเหนือ ทำให้ชาวยิวที่พูดภาษาอังกฤษมากขึ้น  การจัดตั้งอาณานิคมในมักเรบเปลี่ยนให้ชาวยิวในบริเวณนั้นมาพูดภาษาฝรั่งเศสหรือภาษาสเปน ขบวนการไซออนนิสต์ฟื้นฟูภาษาฮีบรูมาใช้เป็นภาษาพูด โดยเพิ่มคำศัพท์และทำให้ระบบเสียงง่ายขึ้น การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวลดจำนวนผู้พูดภาษายิดดิชและภาษาเยอรมันลดลง ความขัดแย้งระหว่างยิวกับอาหรับทำให้ชาวยิวส่วนใหญ่ออกจากดินแดนอาหรับไปสู่ประเทศอื่น
ชาวยิวในปัจจุบันพูดภาษาที่ต่างกันมากขึ้นกับประเทศที่ตนอาศัยอยู่ ภาษาที่ชาวยิวพูดมากที่สุดคือภาษาอังกฤษ ชุมชนชาวยิวที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลกคือสหรัฐและแคนาดา (ชาวยิวในแคนาดาพูดภาษาอังกฤษไม่ใช่ภาษาฝรั่งเศส) สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย และแอฟริกาใต้ ไอร์แลนด์และนิวซีแลนด์มีชุมชนชาวยิวขนาดเล็ก
ภาษาที่มีผู้พูดรองลงมาคือภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ซึ่งเป็นภาษาพูดในอิสราเอลและผู้ที่อพยพออกจากอิสราเอล รองลงไปคือภาษารัสเซียซึ่งมีชาวยิว 2 ล้านคนในอดีตสหภาพโซเวียต ในอิสราเอลมีผู้พูดภาษารัสเซียราว 1 ล้านคน รองลงไปอีกเป็นภาษาฝรั่งเศส ภาษาสเปน ภาษาโปรตุเกส และภาษายิดดิช ภาษาฝรั่งเศสใช้พูดในหมู่ชาวยิวในฝรั่งเศสและควิเบก ส่วนใหญ่อพยพมาจากแอฟริกาเหนือซึ่งเดิมพูดภาษาอาหรับมักเรบหรือภาษาลาดิโนมาก่อน ภาษาสเปนและภาษาโปรตุเกสใช้พูดในกลุ่มชาวยิวในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ โดยบูเอโนสไอเรสมีชุมชนชาวยิวชขนาดใหญ่ ภาษายิดดิชใช้ในกลุ่มชาวยิวสูงอายุและเริ่มมีการฟื้นฟูโดยคนรุ่นหนุ่มสาว ภาษาของชาวยิวหลายภาษา เช่น ภาษาอราเมอิกของชาวยิวและภาษาลาดิโนจัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย
การออกอากาศทางวิทยุ

สถานีวิทยุในอิสราเอลยังคงมีข่าวสั้นประจำวันในภาษาของชาวยิวที่หลากหลาย ทั้งภาษาอาหรับอิรักของชาวยิว ภาษายิดดิช ภาษาลาดิโน ภาษาอาหรับโมร็อกโกของชาวยิว ภาษาบูคาเรีย และภาษายิวตัต  มีผู้ฟังทั้งในและต่างประเทศ ในเยเมนมีการออกอากาศเป็นภาษาอาหรับเยเมนของชาวยิว ในสหรัฐและในบิโรบิดซานของรัสเซีย มีการออกอากาศด้วยภาษายิดดิช
อักษร

ใช้อักษรฮีบรูเป็นหลักในการเขียนภาษาของชาวยิวหลายภาษาเช่น ภาษาอาหรับ ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาลาดิโน ภาษายิดดิช และภาษากรีก ภาษาลาดิโนในตุรกีเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2463 ตามแบบที่ใช้เขียนภาษาตุรกี ผู้พูดภาษายิดดิชเริ่มใช้อักษรละตินแทนที่อักษรฮีบรูเช่นกันโดยเฉพาะในอินเทอร์เน็ต
รายชื่อภาษาของชาวยิว

ตระกูลภาษาแอฟโฟร-เอเชียติก
ภาษากลุ่มเซมิติก: ภาษาฮีบรู ภาษาอัมฮารา ภาษาอราเมอิก (ภาษาอราเมอิกของชาวยิวหรือภาษาอราเมอิกตัลมูดิก)สำเนียงต่างๆ ภาษาอาหรับโมร็อกโกของชาวยิว ภาษาอาหรับเยเมนของชาวยิว ภาษาอาหรับลิเบียของชาวยิว ภาษาอาหรับแอลจีเรียของชาวยิว เป็นต้น
ภาษาเบอร์เบอร์ของชาวยิว
ภาษากลุ่มคูชิติก: ภาษากายลา ภาษากายลิญา
ตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน
ภาษากลุ่มเยอรมัน: ภาษายิดดิช ภาษายัวลิช ภาษาเยชิวิช ภาษาเกลซเมอร์-โลส ภาษาสกอตยิดดิช
ภาษากลุ่มอิตาลี: ภาษาละตินของชาวยิว และภาษาลูกหลาน เช่น ภาษาลาดิโน ภาษาฝรั่งเศสของชาวยิว ภาษาโปรตุเกสของชาวยิว ภาษาอิตาลีของชาวยิว ภาษากาตาลาของชาวยิว ภาษาอราโกนีสของชาวยิว
ภาษากลุ่มสลาฟ: ภาษาเชคของชาวยิว
ภาษากลุ่มกรีก: ภาษากรีกของชาวยิว
ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียน: ภาษาเปอร์เซียซิดี ภาษาบูโครี ภาษาโกลปายกานีของชาวยิว ภาษายัซดีของชาวยิว ภาษาเกอร์มานีของชาวยิว ภาษาซิราซีของชาวยิว ภาษาเอสฟาฮานีของชาวยิว ภาษาฮาเมดานีของชาวยิว ภาษากัสซานีของชาวยิว ภาษาโรบูเบอร์กีของชาวยิว ภาษาเนเฮวันดีของชาวยิว ภาษายิวตัต ภาษามราฐีของชาวยิว
ภาษากลุ่มเตอร์กิก: ภาษาเครียมชาก (ภาษาตาตาร์ของชาวยิว) ภาษาคาไรม์
ภาษากลุ่มคาร์ทเวเลียน: ภาษากรูซินิก
ตระกูลภาษาดราวิเดียน
ภาษามลยาฬัมของชาวยิว
แหล่งข้อมูลอื่น

Jewish Language Research Website from Jewish-languages.org
Links to individual languages เก็บถาวร 2013-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Lily Center for Jewish Languages and Literatures at Harvard University เก็บถาวร 2013-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
WW2 propaganda leaflets เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: A website about airdropped, shelled or rocket fired propaganda leaflets. Allied propaganda leaflet for Moroccan Jews in Judeo-Arabic language.
Jewish languages dying out เก็บถาวร 2012-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Jewish Languages of Europe
Hebrew (Jewish) languages: Ivrit, Yiddish
ตานัขอายุราวพุทธศตวรรษที่ 16 เป็นฉบับภาษาอราเมอิกที่แปลจากภาษาฮีบรู (หรือที่เรียกว่าตาร์คุม)
Aleppo Codex ไบเบิลฉบับภาษาฮีบรูอายุราวพุทธศตวรรษที่ 15 จุดกำเนิดอยู่ที่จะวันออกกลาง หน้าในภาพเป็นหนังสือของ Deuteronomy
ป้ายบอกทางในอิสราเอลแสดงทิศทางด้วยภาษาฮีบรู ภาษาอาหรับและภาษาอังกฤษ
ป้ายเขียนด้วยภาษาอังกฤษและแสดงการออกเสียงด้วยการออกเสียงของภาษายิดดิชในบริเวณที่เป็นชุมชนชาวยิวในนิวยอร์ก
ภาษาผสม

ภาษาผสม (อังกฤษ: Mixed Language) คือการนำภาษาตั้งแต่ 2 ภาษาเป็นต้นไปมารวมกันเป็นถ้อยคำหรือลายลักษณ์อักษร​ที่ใช้เพื่อการสื่อสาร มีบ้างที่คำยืมจะถูกใช้ด้วยสาเหตุอื่น เช่น ต้องการลดจำนวนคำลง บ้างก็ให้เหตุผลการอธิบายโดยใช้ 2 ภาษาไปด้วยกันในข้อความหนึ่งจะทำให้เกิดความเข้าใจที่ลึกยิ่งกว่าการใช้ภาษาเดียวในการอธิบาย หรือไม่ก็เพื่อใช้คำศัพท์ภาษาต่างประเทศโดยตรง แทนที่จะมีการทับศัพท์​หรือบัญญัติศัพท์แทนที่
การเกิดขึ้นในภาษาไทย

การถือกำเนิดขึ้นของภาษาผสมเริ่มขึ้นตั้งแต่การเข้ามาของชาวต่างชาติในไทย โดยเริ่มจากภายในราชสำนักของสยาม ที่มีการติดต่อกันของพระบรมวงศานุวงศ์​ ขุนนางชั้นสูงที่จบการศึกษามาจากต่างประเทศ รวมทั้งพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในการที่พระองค์ทรงมีพระราชหัตถเลขา​ (จดหมาย)​ ถึง พระโอรสและพระบรมวงศานุวงศ์​ ก็ทรงมีการใช้คำไทยปนกับการใช้คำภาษาต่างประเทศ หลังจากนั้น ก็มีการใช้ภาษาผสมภายในกลุ่มชนชั้นสูงที่ได้เดินทางไปศึกษายังต่างประเทศ
ข้อถกเถียง

ภาษามนุษย์หลายภาษามักจะมีปรากฏการณ์​การเปลี่ยนแปลง​ภาษา ซึ่งเป็นกระบวนการอย่างหนึ่งที่เกิดกับภาษาธรรมชาติ แต่ในกรณีของภาษาผสม นอกจากปัจจัย​ดังกล่าวแล้ว การเข้ามาของโลกาภิวัตน์ทำให้เกิดการรับรู้ซึ่งข้อมูลข่าวสารที่ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นภาษาแม่อีกต่อไป รวมทั้งเป็นช่วงเวลาที่เทคโนโลยี​ต่าง ๆ ได้ถือกำเนิดหรือได้รับการต่อยอดเพิ่มเติม เป็นเหตุให้มีคำศัพท์เกิดใหม่ตลอด และโดยส่วนใหญ่แล้วเป็นคำศัพท์ต่างประเทศ
อย่างไรก็ตาม การใช้ภาษาผสมทำให้เกิดข้อครหาต่อผู้คนในสังคมที่ใช้ภาษานั้น ๆ พึงเจอ และตัวอย่างต่อไปนี้ถือเป็นข้อครหาของการใช้ภาษาผสมจำนวน 2 ตัวอย่าง​ ดังนี้
ข้อถกเถียง > ในภาษาไทย

ด้วยการใช้ภาษาต่างประเทศ​ผสมเข้ากับภาษาไทยจนเป็นเรื่องธรรมดาในช่วงยุคโลกาภิวัฒน์​ ทำให้มีบางฝ่ายออกมาแสดงความเห็นว่า การใช้ภาษาผสมของคนไทยนั้นทำให้เกิดการกร่อนของภาษาไทย หรือมีการใช้ภาษาที่ผิดเพี้ยนไป โดยเรียกการใช้ภาษาในลักษณะ​ดังกล่าว​ว่า ภาษาวิบัติ รวมทั้งบางฝ่ายยังอ้างว่าเกิดจากรับวัฒนธรรมต่างประเทศจนเกินควรแล้วลืมภาษาของตนเอง
การทับศัพท์ถือเป็นการถอดระบบการเขียนจากระบบการเขียนแบบหนึ่งสู่อีกแบบหนึ่ง โดยที่รูปอ่านยังคงมีความใกล้เคียงหรือเหมือนกับคำที่ถูกทับศัพท์ รวมทั้งยังมีจำนวนพยางค์ของคำที่สั้นกว่าศัพท์บัญญัติซึ่งมีความยาวของคำมากกว่า และไม่สะดวกต่อการสื่อสารโดยทั่วไป บ่อยครั้งจึงนิยมใช้คำทับศัพท์มากกว่า
สำนักงานราชบัณฑิตยสภาเป็นองค์กรที่ทำหน้าที่บัญญัติศัพท์หรือกำหนดการทับศัพท์ของแต่ละคำขึ้นมา และบางครั้​ง คำที่ทับศัพท์หรือบัญญัติขึ้นมา มักก่อให้เกิดการถกเถียงและเป็นที่ฮือฮาในสังคม เช่นในกรณีการบัญญัติศัพท์คำว่า "Clickbait" (ทับศัพท์​ได้คำว่า คลิกเบต)​ ศัพท์บัญญัติใช้คำว่า "พาดหัวยั่วให้คลิก" ​หรืออีกกรณีอย่างการทับศัพท์ชื่อเครื่องดื่มขึ้นมา จนเกิดการวิพากษ์วิจารณ์​ว่าดูคล้ายคลึงกับบทสวดมนต์
ข้อถกเถียง > ภาษาฟร็องแกล

ภาษาฟร็องแกลเป็นภาษาที่เกิดจากการผสมกันของภาษาอังกฤษ​และภาษาฝรั่งเศส​ และด้วยอิทธิพลของการเข้ามาผสมของภาษาอังกฤษในภาษาฝรั่งเศส​ ทำให้เล็งเห็นถึงผลเสียต่อการอนุรักษ์ภาษา
ในปี 2562 ทางอากาเดมีฟร็องแซซได้ออกมาเตือนหน่วยงานสาธารณะให้หยุดการใช้ภาษาดังกล่าว เนื่องจากมีการใช้อย่างเพิ่มขึ้น​ในโลกออนไลน์และเพื่อการตลาดในระดับโลก รวมทั้งยังแสดงความกังวลอย่างจริงจังต่อการผสมคำทั้งสองภาษาเข้าด้วยกัน โดยยังระบุว่าเป็นการกระทำ "การละเมิดแบบซ้ำ ๆ" ตามกฎตูบง (ชื่อเต็ม : กฎหมายหมายเลขที่ 94-665 ของวันที่ 4 สิงหาคม 1994 เกี่ยวกับการใช้ภาษาฝรั่งเศส) โดยเป็นกฎที่ระบุว่าให้ใช้ภาษาฝรั่งเศส​แท้ ๆ ในการประชาสัมพันธ์​หรือการโฆษณา รวมทั้งการห้ามการออกอากาศรายการที่มีภาษาต่างประเทศ​ และรายการเหล่านั้นต้องถูกพากย์เสียงแทนที่เป็นภาษาฝรั่งเศส รวมทั้งยังกำหนดให้สถานีวิทยุต้องออกอากาศเพลงภาษาฝรั่งเศส​ โดยคิดเป็นร้อยละ 40 ของเพลงทั้งหมดที่เปิดในสถานี
ดูเพิ่ม

ทิงลิช
การทับศัพท์
ภาษากูย

| ภาษากูย |
| --- | --- |
ภาษากวย
កួយ, ກູຢ
ประเทศที่มีการพูด: ภาคอีสานตอนใต้ในไทย ทางเหนือของกัมพูชา ทางใต้ของลาว และเวียดนาม
จำนวนผู้พูด: 300,000 ในไทย 64,000 ในลาว   15,000 ในกัมพูชา ทั้งหมด 379,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ภาษากลุ่มมอญ-เขมรภาษากลุ่มกะตูภาษากูย
ระบบการเขียน: ลาว, เขมร, ไทย (ขึ้นอยู่กับประเทศที่อาศัย)
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  ไทย  กัมพูชา  ลาว
รหัสภาษา
ISO 639-3: อย่างใดอย่างหนึ่ง: kdt – Kuy (Kuay) nyl – Nyeu (Yoe)
ภาษากูย (อังกฤษ: Kuy) หรือ ภาษากวย (อังกฤษ: Kuay) เป็นตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร มีผู้พูดทั้งหมด 366,675 คน พบในไทย 300,000 คน (พ.ศ. 2535) ในจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์ ศรีสะเกษ อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด มหาสารคาม นครราชสีมา ส่วนใหญ่พูดภาษาลาว ภาษาไทยถิ่นอีสาน ภาษาไทยหรือภาษาเขมรเหนือได้ด้วย พบในกัมพูชา 15,495 คน (พ.ศ. 2532) ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือในจังหวัดพระวิหาร เสียมราฐ กำปงธม สตึงแตรง ส่วนใหญ่พูดภาษาเขมรได้ด้วย พบในลาว 51,180 คน (พ.ศ. 2543) ในแขวงสุวรรณเขต ส่วนใหญ่อยู่ตามริมแม่น้ำโขงในลาวภาคใต้