stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จอร์ดิน ไฮทิมา
ระดับทีมชาติ > ทีมชุดใหญ่

เธอลงเล่นให้กับทีมชาติแคนาดาชุดใหญ่ เป็นครั้งแรกในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2017 ในรอบชิงชนะเลิศ อัลกลัฟว์คัพ กับสเปน ทำให้เธอกลายเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดลำดับที่สามที่ลงเล่นให้กับแคนาดาชุดใหญ่ เธอทำประตูแรกให้กับแคนาดาชุดใหญ่ได้ในวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2017 ในเกมเกมกระชับมิตร กับคอสตาริกา ที่บีเอ็มโอฟิลด์ ในโทรอนโต ทำให้เธอเป็นผู้ทำประตูที่อายุน้อยที่สุดเป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์ของทีมชาติ ในไม่ถึง 1 นาทีถัดมาเขาสามารถทำประตูที่สองทำให้แคนาดาขึ้นนำห่าง 6–0 และผลจบลงด้วยคะแนนนี้ ทำให้เธอได้รับการเรียกติดทีมชาติอีกครั้ง เพื่อแข่งขันนัดกระชับมิตรสองนัดกับสหรัฐ ในวันที่ 9 และ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017
ในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 เธอได้รับเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของทีมชุดแข่งขัน ฟุตบอบโลกหญิง 2019 ที่ฝรั่งเศส เธอได้ลงเล่นเพียงนัดเดียวในนัดที่เอาชนะนิวซีแลนด์ 2–0 ที่เกรอนอบล์ โดยทีมของเธอตกรอบในรอบ 16 ทีมสุดท้ายด้วยการแพ้ต่อสวีเดน 1–0
ในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2021 เบเวอร์ลี พรีสต์แมน ได้เรียก ไฮทิมา เป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติแคนาดาชุดแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ประเทศญี่ปุ่น เขาได้ลงเล่น 4 จาก 6 นัดตลอดการแข่งขันรวมถึงนัดชิงชนะเลิศกับสวีเดน ที่สนามกีฬานานาชาติโยโกฮามะ ในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 2021 ช่วยให้ทีมคว้าเหรียญทองจากการชนะในช่วงการดวลลูกโทษ 3–2 หลังเสมอกันใน 120 นาที 1–1 โดย ไฮทิมา ถูกเปลี่ยนตัวลงมาแทน คริสติน ซินแคลร์ ในนาทีที่ 86 แต่ไม่ได้เป็นผู้ร่วมดวลลูกโทษ
สถิติอาชีพ > สโมสร

| ลีก | ฤดูกาล | ลีก> ดิวิชัน | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | Continental> ลงเล่น | Continental> ประตู | Other> ลงเล่น | Other> ประตู | Total> ลงเล่น | Total> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง | 2019–20 | ดีวีซียงเอิงเฟมีนีน | 11 | 1 | 3 | 0 | 4 | 4 | 1 | 0 | 19 | 5 |
| ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง | 2020–21 | ดีวีซียงเอิงเฟมีนีน | 16 | 3 | 1 | 0 | 6 | 2 | 0 | 0 | 23 | 5 |
| ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง | 2021–22 | ดีวีซียงเอิงเฟมีนีน | 11 | 1 | 3 | 0 | 6 | 6 | 0 | 0 | 20 | 7 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 38 | 5 | 7 | 0 | 16 | 12 | 1 | 0 | 62 | 17 |
↑  รวมทั้งในกุปเดอฟร็องส์เฟมีนีน
↑  รวมทั้งในยูฟ่าวิมินส์แชมเปียนส์ลีก
↑  ลงเล่นในทรอเฟเดช็องปิยงเนส
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| แคนาดา | 2017 | 7 | 2 |
| แคนาดา | 2018 | 8 | 4 |
| แคนาดา | 2019 | 10 | 0 |
| แคนาดา | 2020 | 8 | 7 |
| แคนาดา | 2021 | 12 | 1 |
| แคนาดา | 2022 | 2 | 0 |
| รวม | รวม | 47 | 14 |
รายการคะแนนและผลรวมประตูของแคนาดาจะขึ้นก่อน คอลัมน์ "คะแนน" จะระบุถึงคะแนนหลังจากประตูที่ไฮทิมาทำได้
|  ประตู | วันที่ | สนาม | คู่แข่ง | คะแนน | ผล |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 11 มิถุนายน ค.ศ. 2017 | บีเอ็มโอฟีลด์ โทรอนโต แคนาดา |  คอสตาริกา | 5–0 | 6–0 | กระชับมิตร |
| 2. | 11 มิถุนายน ค.ศ. 2017 | บีเอ็มโอฟีลด์ โทรอนโต แคนาดา |  คอสตาริกา | 6–0 | 6–0 | กระชับมิตร |
| 3. | 8 ตุลาคม ค.ศ. 2018 | เอชอีบีพาร์ก เอดินเบิร์ก |  คิวบา | 2–0 | 12–0 | คอนคาแคฟวิมินส์แชมเปียนส์ชิป 2018 |
| 4. | 8 ตุลาคม ค.ศ. 2018 | เอชอีบีพาร์ก เอดินเบิร์ก |  คิวบา | 5–0 | 12–0 | คอนคาแคฟวิมินส์แชมเปียนส์ชิป 2018 |
| 5. | 8 ตุลาคม ค.ศ. 2018 | เอชอีบีพาร์ก เอดินเบิร์ก |  คิวบา | 6–0 | 12–0 | คอนคาแคฟวิมินส์แชมเปียนส์ชิป 2018 |
| 6. | 8 ตุลาคม ค.ศ. 2018 | เอชอีบีพาร์ก เอดินเบิร์ก |  คิวบา | 11–0 | 12–0 | คอนคาแคฟวิมินส์แชมเปียนส์ชิป 2018 |
| 7. | 29 มกราคม ค.ศ. 2020 | เอชอีบีพาร์ก เอดินเบิร์ก |  เซนต์คิตส์และเนวิส | 10–0 | 11–0 | ฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟ 2020 |
| 8. | 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 | เอชอีบีพาร์ก เอดินเบิร์ก |  จาเมกา | แม่แบบ:Sortfbs | 9–0 | ฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟ 2020 |
| 9. | 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 | เอชอีบีพาร์ก เอดินเบิร์ก |  จาเมกา | 5–0 | 9–0 | ฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟ 2020 |
| 10. | 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 | เอชอีบีพาร์ก เอดินเบิร์ก |  จาเมกา | 6–0 | 9–0 | ฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟ 2020 |
| 11. | 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 | เอชอีบีพาร์ก เอดินเบิร์ก |  จาเมกา | 8–0 | 9–0 | ฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟ 2020 |
| 12. | 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 | เอชอีบีพาร์ก เอดินเบิร์ก |  จาเมกา | 9–0 | 9–0 | ฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟ 2020 |
| 13. | 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 | ดิกนิตีเฮลธ์สปอร์ตพาร์ก คาร์สัน (รัฐแคลิฟอร์เนีย) |  คอสตาริกา | 1–0 | 1–0 | ฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟ 2020 |
| 14. | 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 | เซนโตรเดอัลโตเรนดิมิเอนโต เม็กซิโกซิตี |  เม็กซิโก | 2–1 | 2–1 | กระชับมิตร |
เกียรติประวัติ

ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง
ดีวีซียงเอิงเฟมีนีน: 2020–21
แคนาดา
เหรียญทอง โอลิมปิกฤดูร้อน: 2021
ส่วนบุคคล
นักฟุตบอลหญิงชาวแคนาดาอายุไม่เกิน 20 ปีแห่งปี: 2018
นักฟุตบอลหญิงชาวแคนาดาอายุไม่เกิน 17 ปีแห่งปี: 2017
ฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟ ทีมยอดเยี่ยม: 2020
ฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟ รองเท้าทองคำ: 2020
คอนคาแคฟวิมินส์แชมเปียนชิป รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี ทีมยอดเยี่ยม: 2018
คอนคาแคฟวิมินส์แชมเปียนชิป รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี รองเท้าทองคำ: 2018
ฟุตบอลเยาวชนหญิงชิงแชมป์คอนคาแคฟรุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี ทีมยอดเยี่ยม: 2016
รางวัลที่สุดแห่งความหวังของผู้เล่นหญิง โดยสโมสรฟุตบอลแวนคูเวอร์ไวต์แคปส์: 2017
แหล่งข้อมูลอื่น

จอร์ดิน ไฮทิมา – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
ประวัติผู้เล่นที่เว็บไซต์ของทีมชาติแคนาดา
ไฮทิมา ขณะลงเล่นให้กับแคนาดาในปี ค.ศ. 2017
จอห์น เอ็ม. จัมเปอร์

| จอห์น จัมเปอร์ |
| --- | --- |

เกิด: จอห์น ไมเคิล จัมเปอร์ 1985 ลิทเทิลร็อก รัฐอาร์คันซอ สหรัฐ
ศิษย์เก่า:   มหาวิทยาลัยฟันเดอบิลท์ (BSc)  มหาสทิยาลียแคมบริดจ์ (MPhil)  มหาวิทยาลัยชิคาโก (PhD) 
มีชื่อเสียงจาก: อัลฟาโฟลด์
รางวัล: เนเชอร์ 10 (2021) รางวัลมูลนิธิบีบีวีเอ (2022) รางวัลเบรกทรู (2023) รางวัลโนเบลสาขาเคมี (2024)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ปัญญาประดิษฐ์ การเรียนรู้ของเครื่อง
สถาบันที่ทำงาน: กูเกิล ดีปไมนด์
วิทยานิพนธ์: New methods using rigorous machine learning for coarse-grained protein folding and dynamics (2017)
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: โทบิน อาร์ ซอสนิก คาร์ล ฟรีด
 
จอห์น ไมเคิล จัมเปอร์ (อังกฤษ: John Michael Jumper, เกิดปี 1985) เป็นนักวิจัยปัญญาประดิษฐ์ชาวอเมริกัน ผู้อำนวยการดีปไมด์ เทคโนโลยีส์ หนึ่งในผู้พัฒนาอัลฟาโฟลด์ ซึ่งเป็นปัญญาประดิษฐ์พยากรณ์โครงสร้างโปรตีนจากลำดับกรดอะมิโนด้วยความแม่นยำสูง วารสารวิทยาศาสตร์  เนเชอร์ ระบุให้จัมเปอร์เป็นหนึ่งในสิบบุคคลที่มีอิทธิพลต่อวิทยาศาสตร์ในรายชื่อ Nature's 10 ประจำปี 2021 ในปี 2024 เขาและเดมิส แฮสซาบิส ร่วมกันได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี จากผลงานการพยากรณ์การพับของโปรตีน
จอห์น ริเอล คาซิเมโร

| จอห์น ริเอล คาซิเมโร |
| --- | --- |
เกิด: จอห์น ริเอล รีพอนเต คาชิเมโร (John Riel Reponte Casimero) 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 (34 ปี)
จอห์น ริเอล คาซิเมโร (อังกฤษ: John Riel Casimero) มีชื่อเต็มว่า จอห์น ริเอล รีพอนเต คาชิเมโร (John Riel Reponte Casimero)  นักมวยสากลอาชีพชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 ที่เมืองออร์มอกซิตี จังหวัดเลย์เต ประเทศฟิลิปปินส์ เป็นอดีตแชมป์โลกของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) ในรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท (108 ปอนด์) กับ ฟลายเวท (112 ปอนด์) และเป็นอดีตแชมป์โลกของ WBO ในรุ่นแบนตัมเวท (118 ปอนด์)
ปัจจุบัน คาซิเมโรอาศัยอยู่ที่ย่านกิวโซ ในเมืองแมนดูซิตี ในจังหวัดเซบู ฝึกซ้อมและใช้ชีวิตอยู่ที่ไอพีไอยิม
ประวัติ

คาซิเมโรขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ชนะคะแนน โลเบิร์ต บาโย  จากนั้นขึ้นชกชนะรวดมาตลอดจนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท (112 ปอนด์) เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ชนะคะแนน โรเดล กีลาตน จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์องค์กรมวยโลก (WBO) เอเชียรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท (108 ปอนด์) ที่ว่างเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ชนะทีเคโอ​ เหลี่ยมเพชร ศ.วีระพล ยก 5 ขึ้นชกป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง จากนั้น ได้ครองแชมป์เฉพาะกาล WBO รุ่นจูเนียร์ฟลายเวทของ เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ชนะทีเคโอ​ เซซาร์ กันชิลา ยก11 ที่นิการากัว แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ราโมน การ์ซิอา อิราเลส ที่เม็กซิโกเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 เสียแชมป์ไป จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลก IBF รุ่นฟลายเวท เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2554 ก็เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอ​ โมรูติ มทาลาเน ยก 5 ที่แอฟริกาใต้
คาชิเมโรได้ชิงแชมป์โลกอีกครั้งเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 โดยไปชิงแชมป์เฉพาะกาล IBF รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท พบกับลุยส์ อัลเบร์โต ลาซาร์เต การชกจบลงโดยคาชิเมโรเป็นฝ่ายชนะทีเคโอในยกที่ 10 เมื่อการชกจบลง กองเชียร์ของลาซาร์เตไม่พอใจได้ก่อความวุ่นวายขึ้นในสนามจนเป็นข่าวดังไปทั่วโลก หลังจากการชกครั้งนั้น คาชิเมโรได้เลื่อนเป็นแชมป์โลกตัวจริงในรุ่นนี้ และป้องกันแชมป์โลกไว้ได้แล้ว 3 ก่อนที่จะเสียแชมป์ในการชกป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 4 เนื่องจากทำน้ำหนักไม่ผ่านในการชกกับ เมาริซิโอ ฟูเอนเตส นักมวยชาวโคลัมเบีย ถึงแม้ว่าคาชิเมโรจะเป็นฝ่ายเอาชนะทีเคโอ​ไปได้เพียงแค่ยกแรกก็ตาม เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ก่อนที่ในปลายปีเดียวกันจะเป็นฝ่ายเอาชนะน็อกยก 2 อาร์มันโด ซานโตส นักมวยชาวเม็กซิกัน ถึงประเทศเม็กซิโก ไปได้ ในการชกคัดเลือกผู้ท้าชิงแชมป์โลก IBF ในรุ่นฟลายเวท
ในวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2558 คาซิเมโรขึ้นชิงแชมป์โลก IBF ในรุ่นฟลายเวท ภาคบังคับ กับ อำนาจ รื่นเริง เจ้าของตำแหน่งชาวไทย ที่อินดอร์สเตเดียมหัวหมาก ผลการชก ปรากฏว่า คาชิเมโรถูกนับ 8 ไปถึง 2 ครั้งในยกที่ 2 และยกที่ 7 เมื่อครบ 12 ยก จึงเป็นฝ่ายแพ้อำนาจไปอย่างเป็นเอกฉันท์ด้วยคะแนน 116-110, 113-112 และ 115-110  โดยหลังการชกครั้งแล้ว ทางฝ่ายคาซิเมโรได้ร้องเรียนไปยัง IBF ขอให้มีการจัดชกใหม่ โดยเห็นว่าฝ่ายตนไม่ได้รับความเป็นธรรมในการชกครั้งนี้ เนื่องจากอำนาจได้ใช้การเหวี่ยงและกอดรัดแบบมวยไทยหลายครั้งอีกทั้งกรรมการห้ามบนเวทีก็ไม่ได้ห้ามปราม แต่ทางฝ่าย IBF ได้พิจารณาแล้วเห็นว่ากรรมการทำหน้าที่อย่างเป็นธรรมแล้ว และมีมติว่าไม่ต้องชกใหม่
แต่ต่อมาทาง IBF ได้กำหนดให้ทั้งคู่ชกกันอีกครั้ง โดยคาซิเมโรไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย นับตั้งแต่แพ้อำนาจมาเป็นเวลากว่า 11 เดือน การชกเกิดขึ้นภายในสนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง ที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน โดยในการชั่งน้ำหนักต้องชั่งถึงสองครั้ง เนื่องจากทั้งคู่ทำน้ำหนักไม่ผ่านในการชั่งครั้งแรกทั้งคู่ ต้องทำการชั่งใหม่ในเช้าวันชก ผลการชกปรากฏว่า คาซิเมโรเอาชนะทีเคโออำนาจไปได้ในยกที่ 4 โดยไม่มีใครคาดคิด โดยเป็นฝ่ายใช้หมัดฮุกซ้ายเข้าที่หน้าอำนาจอย่างเต็มในจังหวะบวก และใช้หมัดซ้ายตัดลำตัวอำนาจจนแพ้ไปในที่สุด  และคาซิเมโรป้องกันตำแหน่งไว้ได้ครั้งหนึ่งด้วยการชนะทีเคโอ​ผู้ท้าชิงชาวอังกฤษ ถึงกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ จากนั้นในปลายปีเดียวกัน คาซิเมโรได้สละแชมป์ไปเนื่องจากต้องการเลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นที่ใหญ่ขึ้น
เกียรติประวัติ

แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท (2551)
แชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิค รุ่นจูเนียร์​ฟลายเวท
ชิง 3 ตุลาคม 2551 ชนะทีเคโอ​ เหลี่ยมเพชร ศ.วีระพล ( ไทย) ยก 5 ที่ ตาลิไซสปอร์ตคอมเพล็กซ์​ ตาลีไซ ประเทศฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 28 พฤษภาคม 2552 ชนะน็อค อาร์ดิน เดียเล ( ฟิลิปปินส์) ยก 8 ที่ เซบูคอลิเซียม นครเซบู ประเทศฟิลิปปินส์
แชมป์เฉพาะกาล WBO รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
ชิง 19 ธันวาคม 2552 ชนะทีเคโอ​ เซซาร์ กันชิลา ( โคลอมเบีย)​ ยก 11 ที่ สนามกีฬา​แห่งชาติ​เดนนิส มาร์ติเนซ มานากัว ประเทศนิการากัว
เสียแชมป์ 24 กรกฎาคม 2553 แพ้คะแนน ราโมน การ์ซิอา อิราเลส ( เม็กซิโก) ที่ โปลิเดปอร์ติโบ เซนเตนาริโอ รัฐซีนาโลอา ประเทศเม็กซิโก
แชมป์เฉพาะกาล IBF รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
ชิงแชมป์เฉพาะกาล 10 กุมภาพันธ์ 2555 ชนะทีเคโอ ลุยส์ อัลเบร์โต ลาซาร์เต ( อาร์เจนตินา) ยก 10 ที่ กลุปออนเซยูนิโอส มาร์เดลปลาตา ประเทศอาร์เจนตินา ​ (หลังจากนั้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแชมป์จริง)
แชมป์โลก IBF รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 4 สิงหาคม 2555 ชนะคะแนน เปโดร เกบารา ( เม็กซิโก) ที่ เซนโตร เด กอนเบนซิโอเนส รัฐซีนาโลอา ประเทศ​เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 16 มีนาคม  2556 ชนะคะแนน ลุยส์ อัลเบร์โต ริโอส ( ปานามา) ที่ ศูนย์การประชุม​เมกาโปลิส ปานามาซิตี ประเทศปานามา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 26 ตุลาคม  2556 ชนะทีเคโอ​ เฟลิเป ซัลเกโร ( เม็กซิโก) ยก 11 ที่ มากาตีคอลิเซียม มากาตี ประเทศ​ฟิลิปปินส์
เสียแชมป์ (ทำน้ำหนักไม่ผ่าน) , 3 พฤษภาคม ​2557 ชนะทีเคโอ​ เมาริซิโอ ฟูเอนเตส ( โคลอมเบีย)​ ยก 1 ที่ นครเซบู​ ประเทศฟิลิปินส์
แชมป์โลก IBF รุ่นฟลายเวท
ชิง 25 พฤษภาคม 2559 ชนะทีเคโอ อำนาจ รื่นเริง ( ไทย) ยก 4 ที่ ศูนย์กีฬาเทนนิสแห่งชาติปักกิ่ง (ไดมอนด์อารีนา) ภายใน สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง​ ปักกิ่ง​ ประเทศจีน​
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 10 กันยายน 2559 ชนะทีเคโอ ชาร์ลี เอ็ดเวิร์ด ( สหราชอาณาจักร) ยก 10 ที่ ดิโอทูอารีนา ลอนดอน สหราชอาณาจักร
แชมป์เฉพาะกาล WBO รุ่นแบนตัมเวท
ชิง , 10 เมษายน 2562 ชนะทีเคโอ ริการ์โด เอสปิโนซา ฟรันโก ( เม็กซิโก) ยก 11 ที่ ดิกนีตีเฮลท์สปอร์ตพาร์ก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 24 สิงหาคม​ 2562 ชนะน็อก เซซาร์ มาร์ติเนซ ( เม็กซิโก) ยก 10 ที่ ซานอันเดรสสปอร์ตเซนเตอร์ มะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์
แชมป์โลก WBO รุ่นแบนตัมเวท
ชิง, 30 พฤศจิกายน​ 2562 ชนะทีเคโอ โซลานี เตเต ( แอฟริกาใต้) ยก 3 ที่ อารีนาเบอร์มิงแฮม เบอร์มิงแฮม ประเทศ​อังกฤษ​
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 10 กันยายน 2563 ชนะทีเคโอ ดุก มิกาห์ ( กานา) ยก 3 ที่ โมฮีแกนซันอารีนา รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา​
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2 , 14 สิงหาคม​ 2564 ชนะคะแนน กิเยร์โม ริกอนโด ( คิวบา) ที่ ดิกนีตีเฮลท์สปอร์ตพาร์ก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
ถูกปลด 4 พฤษภาคม​ 2565
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก IBF รุ่นฟลายเวท เมื่อ 26 มีนาคม พ.ศ. 2554 แพ้ทีเคโอ​ โมรูติ มทาลาเน ( แอฟริกาใต้) ยก 5 ที่ แนสเรกอินดอร์อารีนา โจฮันเนสเบิร์ก ประเทศแอฟริกาใต้​
ชิงแชมป์โลก IBF รุ่นฟลายเวท เมื่อ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2558 แพ้คะแนน อำนาจ รื่นเริง ( ไทย) ที่ อินดอร์สเตเดียม การกีฬาแห่งประเทศไทย​ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
อ้างอิงและเชิงอรรถ

↑  "GETTING TO KNOW JOHN RIEL CASIMERO". philboxing.com. 5 December 2009. สืบค้นเมื่อ 2009-12-05.
↑  หน้า 14 ต่อจาก 16 กีฬา, ไอบีเอฟฟันธงอำนาจหนักแน่. เดลินิวส์ฉบับที่ 23,957: วันอาทิตย์ที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 แรม 15 ค่ำ เดือน 6 ปีมะแม
↑  หน้า 14 ต่อจาก 16 กีฬา, อำนาจใช้ลูกเก๋าพิชิต 'คาซิเมโร' . เดลินิวส์ฉบับที่ 23,999: วันอาทิตย์ที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2558 ขึ้น 13 ค่ำ เดือน 8 ปีมะแม
↑  "สหพันธ์มวยฯ ยัน อำนาจ-คาซิเมโร ไม่ต้องรีแมตช์ หลังโดนปินส์ร้อง". ผู้จัดการออนไลน์. 25 July 2015. สืบค้นเมื่อ 26 July 2015.[ลิงก์เสีย]
↑  หน้า 19 ต่อจาก 17 กีฬา, จิมมี่จับมือไวกิ้งดันเอกตะวันชิง. เดลินิวส์ฉบับที่ 24,549: วันพฤหัสบดีที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2559 ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 2 ปีวอก
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
| ด ค ก แชมเปี้ยนโลกชาวฟิลิปปินส์ (เฉพาะ 4 สถาบันหลัก) |
| --- | --- |
เดอะริง:  ปานโช วิลลา 
สภามวยโลก:  แฟลช อีลอร์เด้  เปโดร อดิควิว จูเนียร์  เรเน่ บาเรียนโตส  เออร์บิโต้ ซาลาวาเรีย  โรแลนโด นาวาเร็ตเต้  แฟรงค์ เซเดโน  โรแลนโด พลาสคัว  หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา  เจอร์รี่ พีญาโลซา  แมนนี่ ปาเกียว  มัลคอร์ม ทูนาเกา  ไบรอัน วิโลเรีย  โรเดล มายอล  ซอนนี่ บอย จาโร  โนนิโต โดแนร์ 
สมาคมมวยโลก:  แฟลช อีลอร์เด้  โรเบอร์โต ครูซ  เบอร์นาเบ้ วิลลาแคมโป  เบน วิลลาฟอร์  เออร์บิโต้ ซาลาวาเรีย  หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา  เฮซุส ซาลูด  มอร์ริส อีสต์  โจมา แกมบัว 
องค์กรมวยโลก:  อีริค จามิลี่  เจอร์รี่ พีญาโลซา  ดอนนี่ เนียเตส  มาร์วิน ซอนโซยา  โนนิโต โดแนร์  เมร์ลีโต ซาบีโย  แมนนี่ ปาเกียว  มาร์ลอน ทาปาเลส 
สหพันธ์มวยนานาชาติ:  บ๊อบบี้ เบอร์นา  โดดี้ บอย พีญาโลซา  โรแลนโด โบฮอล  เทรซี่ มาคาลอส  อีริค ชาเวซ  แมนนี่ เมลชอร์  แมนนี่ ปาเกียว  โนนิโต โดแนร์  ฟลอเรนเต้ คอนเดส  ไบรอัน วิโลเรีย  จอห์นเรียล คาซิเมโร  เจอร์วิน อันคาฮาส  ดอนนี่ เนียเตส
จอห์น เอมัส

| จอห์น เอมัส |
| --- | --- |
เอมัสในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011
เกิด: จอห์น เอ. เอมัส, จูเนียร์ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1939(1939-12-27) นวร์ก (รัฐนิวเจอร์ซีย์) สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 21 สิงหาคม ค.ศ. 2024(2024-08-21) (84 ปี) ลอสแองเจลิส, แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1970–2024
คู่สมรส: โนเอล เจ. มิคเคลสัน (สมรส 1965–1975) (หย่า)   ลิเลียน เลห์แมน (สมรส 1978–1979) (หย่า)   เอลิซาเบธ เดอ เซาซา-เอมัส (?–ปัจจุบัน)
จอห์น เอ. เอมัส, จูเนียร์ (อังกฤษ: John A. Amos, Jr.; 27 ธันวาคม 1939 – 21 สิงหาคม 2024) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขารับบทเป็น เจมส์ อีแวนส์ ซีเนียร์. ในละครชุดทางโทรทัศน์เรื่อง Good Times ในปี ค.ศ. 1970 ผลงานทางโทรทัศน์ของเขามีหลายบทบาท เช่น The Mary Tyler Moore Show ซึ่งทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมี และรับบทเป็น พลเรือเอกเพอร์ซี ฟิทซ์วอลเลซ ใน เดอะเวสต์วิง (The West Wing) เขายังได้รับบทเป็นพ่อของวิลล์ สมิธ ในซิตคอมอเมริกัน เดอะเฟรชพรินซ์ออฟเบลแอร์
นอกจากนี้เขายังปรากฏตัวบนละครบรอดเวย์และในภาพยนตร์หลายเรื่องตลอดอาชีพ 4 ทศวรรษที่ผ่านมา เขายังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี และ อิมเมจ อวอด์ส
แหล่งข้อมูลอื่น

จอห์น เอมัส ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จอห์น แลงดอน ดาวน์

| John Langdon Down |
| --- | --- |
Portrait of John Langdon Down
เกิด: John Langdon Haydon Down 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1828(1828-11-18) Torpoint, Cornwall, UK
เสียชีวิต: 7 ตุลาคม ค.ศ. 1896(1896-10-07) (67 ปี) Teddington, Middlesex, UK
สัญชาติ: British
อาชีพ: Medical doctor
มีชื่อเสียงจาก: First to describe Down syndrome
บุตร: Reginald Down Percival Down
จอห์น แลงดอน เฮย์ดอน ดาวน์ (อังกฤษ: John Langdon Haydon Down) (18 กันยายน 1828 - 7 ตุลาคม 1896) เป็นแพทย์ชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้บรรยายลักษณะของกลุ่มอาการดาวน์เอาไว้เป็นคนแรกเมื่อ ค.ศ. 1862
จอห์น เบอร์โคว์

| เดอะไรต์ออนะระเบิลจอห์น เบอร์โคว์ |
| --- | --- |


ประธานสภาสามัญชน
ดำรงตำแหน่ง 22 มิถุนายน 2009 – 4 พฤศจิกายน 2019
กษัตริย์: สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
นายกรัฐมนตรี: กอร์ดอน บราวน์ เดวิด แคเมอรอน เทรีซา เมย์ บอริส จอห์นสัน
รอง: อลัน ฮาสเซิลเฮิร์สท์ ลินด์เซย์ ฮอยล์
ก่อนหน้า: ไมเคิล มาร์ติน
ถัดไป: ลินด์เซย์ ฮอยล์
สมาชิกรัฐสภา เขตบักกิงแฮม
ดำรงตำแหน่ง 1 พฤษภาคม 1997 – 4 พฤศจิกายน 2019
ก่อนหน้า: จอร์จ วอลเดน
คะแนนเสียง: 25,725 (48.8%)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: จอห์น ไซมอน เบอร์โคว์  (1963-01-19) 19 มกราคม ค.ศ. 1963 (61 ปี) Edgware อังกฤษ
พรรคการเมือง: แรงงาน (2021-2022; ระงับ)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: ประธานสภา (2009–2019) อนุรักษนิยม (ก่อน 2009)
คู่สมรส: แซลลี อิลล์แมน (สมรส 2002)
บุตร: 3
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

จอห์น ไซมอน เบอร์โคว์ (อังกฤษ: John Simon Bercow; เกิด 19 มกราคม ค.ศ. 1963) เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษ เคยดำรงตำแหน่งประธานสภาสามัญชนตั้งแต่ ค.ศ. 2009 ถึง ค.ศ. 2019 และเป็นสมาชิกรัฐสภาเขตบักกิงแฮม ก่อนที่เขาจะได้รับการเลือกตั้งให้เป็นประธาน เขาเป็นสมาชิกของอนุรักษนิยมมาก่อน แนวคิดการเมืองฝ่ายขวาในมุมมองของเขาเปลี่ยนไปหลังจากเป็น ส.ส. และมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาลือกันว่ามีแนวโน้มที่เขาจะย้ายไปอยู่พรรคแรงงาน การที่เบอร์โคว์ได้รับเลือกให้เป็นประธานสภาขึ้นอยู่กับการสนับสนุนของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก และไม่เป็นที่นิยมในหมู่อดีตเพื่อนร่วมงานของพรรคอนุรักษนิยม หลังจากลาออกจากตำแหน่งประธานสภาสามัญชนสหราชอาณาจักรในปี 2019 และตัดสินใจไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาเขตบักกิงแฮม ในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2019 เบอร์โคว์ได้ออกจากรัฐสภา ต่อมาในปี ค.ศ. 2021 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคแรงงาน ก่อนจะถูกพักจากสมาชิกภาพในปีค.ศ. 2022
ชีวิตส่วนตัว

เบอร์โคว์แต่งงานกับแซลลี อิลล์แมนเมื่อ ค.ศ. 2002 และมีบุตรสามคน ภรรยาของเขาเคยเป็นอนุรักษนิยม ซึ่งต่อมาเปลี่ยนไปสนับสนุนพรรคแรงงาน แม้ว่าเบอร์โคว์และคนใกล้ชิดปฏิเสธมุมมองที่ว่าเธอมีอิทธิพลโดยเฉพาะมุมมองการเมืองฝ่ายขวา
เบอร์โคว์เป็นนักมนุษยนิยม และก่อนที่จะรับตำแหน่งประธานสภา เขาก็เป็นสมาชิกของกลุ่มมนุษยนิยมรัฐสภา เมื่อพูดถึงบทบาทของนักบวชในรัฐสภา เขาอธิบายในสภาสามัญชนว่าตัวเอง "เป็นผู้ไม่นับถือศาสนาที่มีส่วนได้ส่วนเสียทางโลกในเรื่องสำคัญ"
เบอร์โคว์เป็นแฟนตัวยงของอาร์เซนอลตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 1971 และเขาเป็นผู้ถือตั๋วฤดูกาล ซึ่งเขามักจะเข้าไปชมเกมร่วมกับลูกชายของเขา ใน ค.ศ. 2014 เขาตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับนักเทนนิสชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดยี่สิบคนตลอดกาล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Debrett's People of Today
The Speaker official Parliament website
APPG for Tribal Peoples – Official website
ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร
จอห์น ทอแช็ก

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ทอแช็กในช่วงที่ฝึกสอนทีมชาติมาซิโดเนียในปี ค.ศ. 2011
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  จอห์น เบนจามิน ทอแช็ก
วันเกิด:   (1949-03-22) 22 มีนาคม ค.ศ. 1949 (75 ปี)
สถานที่เกิด:  คาร์ดิฟฟ์, เวลส์
ส่วนสูง:  1.85 m (6 ft 1 in)*
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1965–1970 |  คาร์ดิฟฟ์ซิตี |  162 |  (74) |
| 1970–1978 |  ลิเวอร์พูล |  246 |  (96) |
| 1978–1984 |  สวอนซีซิตี |  63 |  (25) |
| รวม |   |  471 |  (195) |
ทีมชาติ
| 1968–1969 |  เวลส์ อายุไม่เกิน 23 ปี |  4 |  (0) |
| 1969–1980 |  เวลส์ |  40 |  (13) |
จัดการทีม
1978–1983:  ผู้เล่น/ผู้จัดการสวอนซีซิตี
1984–1985:  สปอร์ติงลิสบอน
1985–1989:  เรอัลโซเซียดัด
1989–1990:  เรอัลมาดริด
1991–1994:  เรอัลโซเซียดัด
1994:  เวลส์
1995–1997:  เดปอร์ติโบเดลาโกรุญญา
1997–1999:  เบชิกทัช
1999:  เรอัลมาดริด
2000–2001:  แซ็งเตเตียน
2001–2002:  เรอัลโซเซียดัด
2002–2003:  กาตาเนีย
2004:  เรอัลมูร์เซีย
2004–2010:  เวลส์
2011–2012:  มาซิโดเนีย
2013:  แคแซร์แลงแครัน
2014–2016:  วีดัดกาซาบล็องกา
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
จอห์น เบนจามิน ทอแช็ก (อังกฤษ: John Benjamin Toshack) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวเวลส์ เล่นตำแหน่งกองหน้า มีชื่อเสียงโด่งดังและเป็นที่รู้จักเมื่อครั้งลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล โดยรับหน้าที่เป็นกองหน้าคู่กับเควิน คีแกน
หลังจากเลิกเล่นฟุตบอล ทอแช็ก ได้หันมาทำงานด้านการเป็นผู้จัดการทีม โดยเคยเป็นผู้จัดการทีมให้กับสโมสรฟุตบอลต่างๆหลายประเทศ รวมถึงสโมสรใหญ่ในลาลิกาอย่างเรอัลมาดริดและเรอัลโซเซียดัด รวมถึงเคยเป็นผู้จัดการทีมชาติเวลส์ถึงสองสมัย
ทอแช็กสร้างชื่อเสียงในฐานะผู้จัดการทีม เมื่อครั้งเป็นผู้จัดการทีมให้กับสวอนซี ซิตี ซึ่งเขาได้สร้างผลงานพาทีมเลื่อนชั้นจากดิวิชัน 4 (ปัจจุบันคือ ลีกทู) ขึ้นมาถึงดิวิชัน 1 (ปัจจุบันคือพรีเมียร์ลีก) ได้ในเวลาเพียงแค่ 3 ฤดูกาล จากผลงานดังกล่าวทำให้เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งจักรวรรดิบริติช (OBE)
นอกจากนี้ในการทำงานที่ประเทศสเปน ทอแช็กยังเคยพาสโมสรเรอัลโซเซียดัด คว้าตำแหน่งรองแชมป์ลาลิกา ได้ในฤดูกาล 1987–1988 ก่อนที่ต่อมาเขาจะมาได้แชมป์ลาลิกากับเรอัลมาดริดในฤดูกาล 1989–1990
ประวัติ

ทอแช็กเกิดที่เมืองคาร์ดิฟฟ์ ประเทศเวลส์ เข้าสู่วงการฟุตบอลเป็นครั้งแรกเมื่อได้เข้ามาอยู่ในทีมคาร์ดิฟฟ์ซิตีตั้งแต่อายุ 16 ปี ภายใต้การคุมทีมของจิมมี สกูลา และเคยเป็นผู้เล่นที่มีอายุน้อยที่สุดของสโมสรที่ได้ลงเล่นในลีก เมื่อเขาลงสนามนัดแรกและยิงประตูได้ในเกมส์ชนะทีมเลย์ตันออเรียนต์ 3-1 ในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 ขณะมีอายุได้ 16 ปี 236 วัน สถิติดังกล่าวยืนยาวมาถึง 42 ปี จนกระทั่งถูกทำลายโดยแอรอน แรมซีย์ จอห์น ทอแช็กจัดเป็นหนึ่งในกองหน้าชั้นยอดของทีมเคียงคู่กับไบรอัน คลาร์ก หลังจากอยู่กับทีมมาถึง 4 ปี โดยลงสนามให้ทีมถึง 162 นัดและยิงได้ 75 ประตู เขาก็ย้ายไปร่วมทีมลิเวอร์พูลด้วยค่าตัว 1 แสน 1 หมื่นปอนด์ ในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 ภายใต้การคุมทีมของบิล แชงคลีย์และบ็อบ เพรสลีย์ อีก 3วันต่อมา เขาได้ลงสนามให้ทีมเป็นนัดแรกในเกมส์ที่เปิดบ้านเสมอกับคอเวนทรีซิตี ทอแช็กทำประตูแรกในชุดหงส์แดงได้เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 ในเมอร์ซี่ไซด์ ดาร์บี้แมตช์กับเอฟเวอร์ตัน ที่สนามแอนฟีลด์ โดยลิเวอร์พูลชนะไป 2-0 และเขายิงประตูแรกให้ทีมขึ้นนำ หลังเสมอกันในครึ่งแรก 0-0
ปี ค.ศ. 1971 เควิน คีแกน ย้ายมาเป็นสมาชิกใหม่ของทีมอีกคนหนึ่ง ทอแช็กและคีแกนสร้างชื่อเสียงและโด่งดังอย่างมากในการเล่นร่วมกัน โดยทอแช็กไร้เทียมทานเมื่อเล่นลูกกลางอากาศ และคีแกนเป็นตัวจบสกอร์ชั้นยอดเมื่อลูกอยู่บนพื้น โดยแฟน ๆ สามารถเห็นการการประสานงานของทั้งคู่จนนำไปสู่การยิงประตูบ่อยครั้ง และนิตยสารฟุตบอลถึงขนาดนำเขาและคีแกนไปเปรียบเทียบกับแบทแมนและโรบิน หลังจากที่คีแกนย้ายไปเล่นในเยอรมนีกับสโมสรฮัมบวร์ค ก็มีการเปิดเผยสถิติว่าประตูที่เควิน คีแกน ยิงให้ลิเวอร์พูลกว่า 100 ลูก มาจากจอห์น ทอแช็ก
ในช่วงเวลาระหว่างเขาและลิเวอร์พูลเขายิงให้ทีมได้ 96 ประตู และเป็นส่วนหึ่งของทีมชุดที่ได้แชมป์ลีกสูงสุดในฤดูกาล 1972-1973, 1975-1976 และฤดูกาล 1976-1977 รวมถึงแชมป์เอฟเอคัพในปี ค.ศ. 1974 แชมป์ยูฟ่าคัพปี ค.ศ. 1973 และ ค.ศ. 1976
ส่วนผลงานในระดับชาตินั้น ทอแช็กลงสนามรับใช้ทีมชาติเวลส์ตั้งแต่ชุดอายุต่ำกว่า 23 ปี และทีมชาติชุดใหญ่ โดยลงสนามให้ทีมชุดใหญ่ทั้งหมด 40 นัดและยิงได้ 12 ประตู โดยเป็นการยิงแฮตทริกในเกมส์พบสกอตแลนด์ในศึกบริติชโฮมแชมเปียนชิปในปี ค.ศ. 1979 อย่างไรก็ตาม ปัญหาอาการบาดเจ็บของเขาทำให้เขาถูกขายให้ทีมสวอนซีซิตี โดยย้ายไปทำหน้าที่ผู้เล่น-ผู้จัดการทีมในปี ค.ศ. 1978
ประวัติ > บทบาทผู้จัดการทีม

ทอแช็กสร้างผลงานการคุมทีมอย่างร้อนแรงเมื่อพาทีมสวอนซีซิตีเลื่อนชั้นจากดิวิชัน 4 (ลีกทูในปัจจุบัน) ขึ้นมาสู่ดิวิชัน 1 (ปัจจุบันคือพรีเมียร์ลีก) ในเวลาเพียง 3 ฤดูกาล และนั่นเป็นหนึ่งในผลงานที่ทำให้เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นโอบีอีในฐานะผู้ทำคุณประโยชน์ให้วงการฟุตบอลอังกฤษ
ปี ค.ศ. 1984 ทอแช็กรับงานคุมทีมในโปรตุเกสกับทีมสปอร์ติงลิสบอน แต่ก็อยู่กับทีมเพียงฤดูกาลเดียวเท่านั้น จากนั้นจึงย้ายไปคุมทีมในสเปนและมีผลงานที่ยอดเยี่ยมอย่างมาก เมื่อเขาได้คุมทีมเรอัลมาดริดถึง 2 ครั้ง เรอัลโซเซียดัด 3 ครั้ง และยังเคยคุมทีมเดปอร์ติโบลาโกรุญญาและเรอัลมูร์เซีย นอกจากนี้เขายังเคยทำงานในตุรกี เมื่อรับงานคุมทีมเบชิกทัช และย้ายไปฝรั่งเศสในการคุมทีมแซ็งเตเตียน และมีประสบการณ์ในการทำงานที่อิตาลีกับทีมกาตาเนีย
ทอแช็กได้เป็นผู้จัดการทีมชาติเวลส์มาแล้วถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1994 แต่อยู่ในตำแหน่งเพียงแค่ 41 วัน หลังจากที่เขาลาออกจากตำแหน่ง หลังพาทีมแพ้ทีมชาตินอร์เวย์ 3-1 และกลับมารับตำแหน่งเดิมอีกครั้งในปี ค.ศ. 2004
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัว

จอห์น ทอแช็ก เติบโตมาในเขตแคนตัน เมืองคาร์ดิฟฟ์ในเวลส์ โดยจอร์จ ทอแช็ก พ่อของเขาประกอบอาชีพเป็นช่างไม้
ในขณะที่จอห์น ทอแช็ก โด่งดังในฐานะเป็นนักฟุตบอลทีมชาติ เมื่อมีอายุครบ 20 ปี เขาได้แต่งงานกับซูซัน เอลิซาเบท แบนน์ เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1969 โดย แคเมอรอน ทอแช็ก ลูกชายของทั้งคู่ได้มาเป็นสตาฟฟ์โค้ชในทีมเยาวชนของสโมสรสวอนซีซิตีในปี ค.ศ. 2013 จนถึงปัจจุบัน
ในปี ค.ศ. 2012 เอลิซาเบท ทอแช็ก ภรรยาของเขาได้ยื่นเรื่องฟ้องหย่าต่อศาลสูงในกรุงลอนดอนแผนกคดีครอบครัว และผู้พิพากษาได้มีคำพิพากษาให้ทั้งคู่หย่ากันในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 เป็นการสิ้นสุดการใช้ชีวิตคู่อย่างยาวนานถึง 43 ปีของเขาและภรรยา