stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟอร์ลิ

| ฟอร์ลิ Furlè (โรมัญญา) |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Forlì
Piazza Saffi
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของฟอร์ลิ 
ฟอร์ลิที่ตั้งของฟอร์ลิในอิตาลี
พิกัด: 44°14′N 12°03′E﻿ / ﻿44.233°N 12.050°E﻿ / 44.233; 12.050
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: เอมีเลีย-โรมัญญา
จังหวัด: ฟอร์ลิ-เซเชนา
Frazioni: ดูรายชื่อ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Gian Luca Zattini (LN)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 228.2 ตร.กม. (88.1 ตร.ไมล์)
ความสูง: 34 เมตร (112 ฟุต)
ประชากร (31 สิงหาคม 2017)
 • ทั้งหมด: 117,627 คน
 • ความหนาแน่น: 520 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 47121-47122
รหัสเขตโทรศัพท์: 0543
นักบุญองค์อุปถัมภ์: Beata Vergine del Fuoco
วันสมโภชนักบุญ: 4 กุมภาพันธ์
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ฟอร์ลิ (อิตาลี: Forlì, ภาษาอิตาลี: [forˈli] ( ฟังเสียง); โรมัญญา: Furlè แม่แบบ:IPA-rgn; ละติน: Forum Livii) เป็นเทศบาลและนครในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี และเป็นเมืองหลักของจังหวัดฟอร์ลิ-เซเชนา
เมืองตั้งอยู่บนเส้นถนนวีอาเอมีเลีย ทางฝั่งขวาของแม่น้ำมอนโตเนและเป็นศูนย์กลางทางเกษตรกรรมที่สำคัญ เป็นเมืองเกิดของจิตรกร เมลอซโซ ดา ฟอร์ลิ และมาร์โก ปัลเมซซาโน, นักประวัติศาสตร์มนุษย์ ฟลาวีโอ บีออนโด, แพทย์เจโรนีโม แมร์กูรีอาลี และโจวานนี บัตติสตา มอร์กาญี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอัฟกานิสถาน

| --- | --- |
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอัฟกานิสถานเมื่อปี 2005
th
ก่อตั้ง: 1922
ที่ตั้ง: เขต 6 คาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน
พิกัดภูมิศาสตร์: 34°28′3″N 69°7′12″E﻿ / ﻿34.46750°N 69.12000°E﻿ / 34.46750; 69.12000
ขนาดผลงาน: 100,000 คน (1978), ปัจจุบัน 50,000-80,000 คน
ผู้อำนวยการ: โมฮาเมด ซูบัยร์ อาเบดี (Mohammed Zubair Abedi)
เว็บไซต์: https://www.nationalmuseum.af/
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอัฟกานิสถาน (ดารี: موزیم ملی افغانستان; ปาทาน: د افغانستان ملی موزیم) เป็นอาคารความสูง 2 ชั้น ตั้งอยู่ตรงข้ามถนนกับวังดารุลอามานในย่านดารุลอามาน กรุงคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน ในอดีตพิพิธภัณฑ์นี้เคยถือว่าเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ดีที่สุดของโลก และเคยมีรายงานเกี่ยวกับการขยายอาคารพิพิธภัณฑ์และการสร้างพิพิธภัณฑ์หลังใหม่อยู่
ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ในอดีตถือว่าเป็นโบราณวัตถุที่สำคัญที่สุดชุดหนึ่งในเอเชียกลาง ด้วยของสะสมมากกว่า 100,000 ชิ้นที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดถึงหลายพันปีก่อน และมีวัตถุจากวัฒนธรรมต่าง ๆ ทั้งเปอร์เซีย พุทธ และอิสลามเป็นต้น อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่สงครามกลางเมืองที่เริ่มต้นในปี 1992 ได้ถูกปล้นหลายครั้งและถูกจรวดโจมตีอีกจำนวนหนึ่ง เป็นผลให้ของสะสมกว่า 70% ที่จัดแสดงสูญหายโดยถาวร นับตั้งแต่ปี 2007 ได้มีองค์การนานาชาติจำนวนหนึ่งร่วมกันช่วยกู้คืนโบราณวัตถุราว 8,000 ชิ้น ซึ่งรวมถึงรูปปั้นแกะสลักหินทรายที่ได้คืนมาจากเยอรมนี ในปี 2012 ได้มีโบราณวัตถุ 843 ชิ้นที่สหราชอาณาจักรส่งมอบคืน ซึ่งรวมถึงงาช้างเบกรามอันมีชื่อเสียง
ประวัติศาสตร์

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอัฟกานิสถานเปิดให้บริการในปี 1919 ในรัชสมัยของกษัตริย์อามานุลลอฮ์ ข่าน ของสะสมเดิมทีจัดแสดงภายในพระราชวังบาเฆบาลา และในปี 1922 ได้ย้ายออกมาพร้อมใช้ชื่อของสะสมว่า "ของสะสมหายาก" ('Cabinet of Curiosities') อาคารหลังปัจจุบันของพิพิธภัณฑ์ได้ย้ายมาเริ่มต้นใช้งานในปี 1931 ในปี 1973 สถาปนิกชาวเดนมาร์กได้รับการว่าจ้างให้ออกแบบอาคารใหม่ของพิพิธภัณฑ์ อย่างไรก็ตามไม่มีความคืบหน้าในการก่อสร้างอาคารใหม่นี้ ในปี 1989 ทองคำแบกเตรียได้ถูกเคลื่อนย้ายไปยังคลังใต้ดินของธนาคารกลางอัฟกานิสถาน
หลังการล่มสลายของรัฐบาลของโมฮาเมด นาญีบุลลอฮ์ และการเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 พิพิธภัณฑ์ถูกปล้นหลายรอบ เป็นผลให้ของสะสมมากกว่า 70% สูญหาย ในเดือนพฤษภาคม 1993 มีการโจมตีทางจรวดลงที่พิพิธภัณฑ์ ซากของอาคารได้ถล่มลงมาทับโบราณวัตถุภายใน ซึ่งรวมถึงเครื่องปั้นดินเผาโบราณ ในเดือนมีนาคม 1994 พิพิธภัณฑ์ในตอนนั้นใช้งานเป็นฐานบัญชาการของกองทัพ ได้ถูกจรวดโจมตีและเสียหายอย่างหนัก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสารสนเทศและวัฒนธรรม ในสมัยของประธานาธิบดีบูร์ฮานูดดีน รับบานี มีคำสั่งให้เจ้าหน้าที่ของพิพิธภัณฑ์ 71 คนเริ่มทำการเคลื่อนย้ายโกดังวัตถุของพิพิธภัณฑ์ไปไว้ยังโรงแรมคาบูล (ปัจจุบันคือโรงแรมเซรีนา คาบูล) เพื่อป้องกันความเสียหายจากการโจมตีด้วยจรวดและระเบิดในอนาคต การขนย้ายเสร็จสิ้นในเดือนกันยายน 1996 ในระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม 2001 กลุ่มตอลิบานได้เข้าทำลายโบราณวัตถุจำนวนมากเนื่องด้วยเหตุผลทางศาสนา โดยมีรายงานในช่วงปลายปีเดียวกันว่าตอลิบานทำลายโบราณวัตถุมากกว่า 2,750 ชิ้นในปีนั้น
ในการโจมตีของตอลิบานปี 2021 และหลังการยึดกรุงคาบูลสำเร็จ โมฮามัด ฟาฮีม รอฮีมี (Mohammad Fahim Rahimi) ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ซึ่งอยู่ในตำแหน่งตั้งแต่ปี 2016 ประกาศสัญญาว่าตนจะคงตำแหน่งนี้เพื่อพิทักษ์ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ หลังเกิดความกังวลอย่างมากไปทั่วว่าตอลิบานอาจจะเข้ามาทำลายโบราณวัตถุอีกครั้ง ดังเช่นที่เคยเกิดขึ้นไปแล้วในคริสต์ทศวรรษ 1990 ข้อมูลจากเดือนมีนาคม 2023 ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ (แทน) คือ โมฮามัด ซูบัยร์ อาเบดี (Mohammad Zubair Abedi)
จังหวัดซอม

| จังหวัดซอม Département de la Somme (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
จังหวัด
อาคารศาลากลางจังหวัดที่อาเมียง
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของจังหวัดซอมในประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 49°53′N 02°25′E﻿ / ﻿49.883°N 2.417°E﻿ / 49.883; 2.417
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
แคว้น: โอดฟร็องส์
เมืองหลัก: อาเมียง
เมืองรอง: เปรอน มงดีดีเย อาเบอวีล
การปกครอง
 • ประธานสภาจังหวัด: สเตฟาน โอซูลีเย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,170 ตร.กม. (2,380 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 570,662 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 44
 • ความหนาแน่น: 92 คน/ตร.กม. (240 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
หมายเลขจังหวัด: 80
เขต: 4
อำเภอ: 23
เทศบาล: 772
เว็บไซต์: www.somme.fr
ซอม (ฝรั่งเศส: Somme; ปีการ์: Sonme) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอดฟร็องส์ ประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนเหนือประเทศ มีอาเมียงเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 570,559 คนใน ค.ศ. 2019
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดซอม ได้แก่ อาสนวิหารอาเมียง
ประชากร

พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
ดูเพิ่ม

แคว้นโอดฟร็องส์
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดซอม
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์จังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์สภาจังหวัด
(ในภาษาอังกฤษ) Photos from Somme เก็บถาวร 2022-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
GPS-Teamproject "Verdun - Somme - 1916"
| ด ค กจังหวัดของประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
แผ่นดินแม่:  01 แอ็ง  02 แอน  03 อาลีเย  04 อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์  05 โอตซาลป์  06 อาลป์-มารีตีม  07 อาร์แด็ช  08 อาร์แดน  09 อาเรียฌ  10 โอบ  11 โอด  12 อาแวรง  13 บุช-ดูว์-โรน  14 กาลวาโดส  15 ก็องตาล  16 ชาร็องต์  17 ชาร็องต์-มารีตีม  18 แชร์  19 กอแรซ  2A กอร์ส-ดูว์-ซูด  2B โอต-กอร์ส  21 โกต-ดอร์  22 โกต-ดาร์มอร์  23 เคริซ  24 ดอร์ดอญ  25 ดู  26 โดรม  27 เออร์  28 เออเรลัวร์  29 ฟีนิสแตร์  30 การ์  31 โอต-การอน  32 แฌร์  33 ฌีรงด์  34 เอโร  35 อีเลวีแลน  36 แอ็งดร์  37 แอ็งเดรลัวร์  38 อีแซร์  39 ฌูว์รา  40 ล็องด์  41 ลัวเรแชร์  42 ลัวร์  43 โอต-ลัวร์  44 ลัวรัตล็องติก  45 ลัวแร  46 ล็อต  47 ลอเตการอน  48 ลอแซร์  49 แมเนลัวร์  50 ม็องช์  51 มาร์น  52 โอต-มาร์น  53 มาแยน  54 เมอร์เตมอแซล  55 เมิซ  56 มอร์บีอ็อง  57 มอแซล  58 เนียฟวร์  59 นอร์  60 อวซ  61 ออร์น  62 ปาดกาแล  63 ปุย-เดอ-โดม  64 ปีเรเน-อัตล็องติก  65 โอต-ปีเรเน  66 ปีเรเน-ออรีย็องตาล  67 บา-แร็ง  68 โอ-แร็ง  69 โรน  70 โอต-โซน  71 โซเนลัวร์  72 ซาร์ต  73 ซาวัว  74 โอต-ซาวัว  75 ปารีส  76 แซน-มารีตีม  77 แซเนมาร์น  78 อีฟว์ลีน  79 เดอ-แซฟวร์  80 ซอม  81 ตาร์น  82 ตาร์เนการอน  83 วาร์  84 โวกลูซ  85 ว็องเด  86 เวียน  87 โอต-เวียน  88 โวฌ  89 อียอน  90 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์  91 เอซอน  92 โอดแซน  93 แซน-แซ็ง-เดอนี  94 วาล-เดอ-มาร์น  95 วาล-ดวซ 
โพ้นทะเล:  971 กัวเดอลุป  972 มาร์ตีนิก  973 เฟรนช์เกียนา  974 เรอูว์นียง  976 มายอต 
 หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส แคว้น จังหวัด เมือง เมืองแบ่งตามจังหวัด 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
แม่น้ำติซอ

| แม่น้ำติซอ |
| --- | --- |
แม่น้ำติซอที่แซแก็ด ประเทศฮังการี
แผนที่แม่น้ำติซอ
ชื่อท้องถิ่น: Tisza (ฮังการี) Tisa (โรมาเนีย) Тиса (รูซึน) Тиса (ยูเครน) Tisa (สโลวัก) Тиса / Tisa (เซอร์เบีย)
ที่ตั้ง
ประเทศ: ยูเครน โรมาเนีย ฮังการี สโลวาเกีย เซอร์เบีย
เมือง: Sighetu Marmației Khust โซลโนก แซแก็ด Bečej
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: คาร์เพเทียนตะวันออก ประเทศยูเครน
 • ระดับความสูง: 2,020 เมตร (6,630 ฟุต)
 
ปากน้ำ: แม่น้ำดานูบ
 • ตำแหน่ง: ไหลไปยังนอวีซาด ประเทศเซอร์เบีย
 • พิกัด: 45°8′17″N 20°16′39″E﻿ / ﻿45.13806°N 20.27750°E﻿ / 45.13806; 20.27750
ความยาว: 966 กิโลเมตร (600 ไมล์)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 156,087 ตารางกิโลเมตร (60,266 ตารางไมล์) 154,073.1 ตารางกิโลเมตร (59,488.0 ตารางไมล์)

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: Novi Slankamen ประเทศเซอร์เบีย (ใกล้ปากแม่น้ำ)
 • เฉลี่ย: 820 cubic metre per second (29,000 cubic foot per second) 920.111 cubic metre per second (32,493.4 cubic foot per second)
 • ต่ำสุด: 160 cubic metre per second (5,700 cubic foot per second)
 • สูงสุด: 4,500 cubic metre per second (160,000 cubic foot per second)
 

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: แซแก็ด ประเทศฮังการี (ห่างจากปากแม่น้ำ 173.6 กิโลเมตร - ขนาดลุ่มแม่น้ำ: 138,857.7 ตารางกิโลเมตร (53,613.3 ตารางไมล์)
 • เฉลี่ย: 769 cubic metre per second (27,200 cubic foot per second) 890.451 cubic metre per second (31,446.0 cubic foot per second)
 

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: โซลโนก ประเทศฮังการี (ห่างจากปากแม่น้ำ 334.6 กิโลเมตร - ขนาดลุ่มแม่น้ำ: 72,889.4 ตารางกิโลเมตร (28,142.8 ตารางไมล์)
 • เฉลี่ย: 546 cubic metre per second (19,300 cubic foot per second) 578.922 cubic metre per second (20,444.4 cubic foot per second)
 

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: โทกอย ประเทศฮังการี (ห่างจากปากแม่น้ำ 543.079 กิโลเมตร - ขนาดลุ่มแม่น้ำ: 49,120.9 ตารางกิโลเมตร (18,965.7 ตารางไมล์)
 • เฉลี่ย: 465 cubic metre per second (16,400 cubic foot per second) 468.77 cubic metre per second (16,554 cubic foot per second)
 

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: Vásárosnamény ประเทศฮังการี (ห่างจากปากแม่น้ำ 684.45 กิโลเมตร - ขนาดลุ่มแม่น้ำ: 30,978.9 ตารางกิโลเมตร (11,961.0 ตารางไมล์)
 • เฉลี่ย: 340.62 cubic metre per second (12,029 cubic foot per second)
 
ลุ่มน้ำ
ลำดับแม่น้ำ: แม่น้ำดานูบ→ ทะเลดำ
ลำน้ำสาขา:  
 • ซ้าย: ซอเมช, เกอเริช, มูเรช, Bega
 • ขวา: Bodrog, ซอโย, Eger, Zagyva
แม่น้ำติซอ (ฮังการี: Tisza), แม่น้ำตือซา (ยูเครนและรูซึน: Тиса) หรือ แม่น้ำติซา (สโลวัก, เซอร์เบีย และโรมาเนีย: Tisa) เป็นหนึ่งในแม่น้ำสายสำคัญในยุโรปกลาง ต้นน้ำอยู่ในเทือกเขาคาร์เพเทียน ไหลผ่านประเทศยูเครน ไหลไปทางตะวันตก เป็นส่วนหนึ่งของเส้นเขตแดนระหว่างประเทศยูเครนกับประเทศโรมาเนีย แล้วไหลไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านประเทศฮังการี เข้าไปทางเหนือของประเทศเซอร์เบีย ลงสู่แม่น้ำดานูบ
แม่น้ำติซอมีพื้นที่รองรับน้ำ 156,087 ตร.กม. (60,266 ตร.ไมล์) มีความยาว 966 กิโลเมตร (600 ไมล์) เป็นแควสายที่ยาวที่สุดของแม่น้ำดานูบ มีการระบายน้ำต่อปีราว 792 m3/s (28,000 cu ft/s)
กล่าวกันว่ามีการฝังร่างอัตติลาไว้ที่ส่วนโค้งของแม่น้ำติซอ
สุลต่านออสมันที่ 3

| ออสมันที่ 3 |
| --- | --- |
ภาพวาดของสุลต่านออสมันที่ 3 ในช่วงปี 1804- 1806
สุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมัน
ครองราชย์: 13 ธันวาคม ค.ศ. 1754 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1757
ราชาภิเษก: 14 ธันวาคม ค.ศ. 1754
ก่อนหน้า: มาห์หมุดที่ 1
ถัดไป: มุสทาฟาที่ 3

พระราชสมภพ: 2 มกราคม พ.ศ. 1699 Edirne Palace Edirne Ottoman Empire
สวรรคต: 30 ตุลาคม พ.ศ. 1757 (58 พรรษา) Topkapı Palace Istanbul Ottoman Empire
ประดิษฐานพระบรมศพ: Tomb of Turhan Sultan New Mosque Istanbul
อัครมเหสี: Leyla Kadın Ferhunde Emine Kadın Zevki Kadın
ราชวงศ์: ออตโตมัน
พระบิดา: มุสทาฟาที่ 2
พระมารดา: Şehsuvar Sultan
ศาสนา: ซุนนีอิสลาม
ลายพระอภิไธย: 
ออสมันที่ 3 (ตุรกีออตโตมัน: عثمان ثالث Osmān-i sālis;‎ 2 มกราคม 1699 – 30 ตุลาคม 1757) เป็นสุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ตั้งแต่ปี 1754 ถึง 1757
ก่อนขึ้นครองราชย์

ออสมันที่ 3 พระราชสมภพ เมื่อวันที่ 2 มกราคม 1699 ในพระราชวัง Edirne เป็นพระโอรสในสุลต่าน มุสตาฟาที่ 2 และ เซห์สุวาห์สุลต่าน เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของสุลต่าน มาห์หมุดที่ 1 ในปี 1703 พระบิดาของพระองค์ถูกถอดถอนจากราชบัลลังก์ เขาจึงถูกส่งกลับมาที่ อิสตันบูล และถูกจำกัดบริเวณ ออสมันที่ 3 ถูกกักบริเวณยาวนานถึง 51 ปี
รัชสมัย

ออสมันที่ 3 ใช้ชีวิตเกือบตลอดชีวิตอยู่ในกับการถูกกักบริเวณ ทำให้พระองค์มีพฤติกรรมแปลกๆ เช่น พระองค์เกลียดเสียงดนตรี  และขับไล่กลุ่มนักดนตรีออกจากวัง ตามบันทึกของ บารอน เดอ โทส กล่าวว่า ออสมันที่ 3 เป็นคนที่ฉุนเฉียวง่าย และ เงียบขรึม
เมื่อพระองค์ขึ้นครองราชย์สิ่งที่พระองค์ทำอย่างแรก คือ การโยกย้ายตำแหน่งเจ้าหน้าที่ระดับสูง เพื่อลดอำนาจของกลุ่มขุนนางที่มีอำนาจมาตั้งแต่รัชสมัยก่อนๆ
พิธีการบรมราชาภิเษกถูกจัดขึ้นในวันที่ 14 ธันวาคม 1754 นักประวัติศาสตร์ไม่ได้บันทึกเหตุการณ์ในขณะนั้น เนื่องจากเกิดภัยหนาวอย่างรุนแรงที่คุกคามจักรวรรดิ งานจึงถูกเลื่อนมาช่วงเดือน มกราคม ปี 1755 ในปี 1757 ออสมันที่ 3 สร้างข้อตกลงอย่างสันติของการอยู่ร่วมกันของชาวยิว คริสต์ และ มุสลิม ในดินแดนศักด์สิทธิ์
ในปีที่ 2 ของรัชสมัย พระมารดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ หลังจากนั้นในวันที่ 22 ธันวาคม 1756 พระโอรสองค์โตของพระองค์ เมห์เหม็ด ประชวรจนสิ้นพระชนม์ มีข่าวลือว่า องค์ชายเมห์เหม็ดอาจถูกลอบวางยาพิษโดยมหาอำมาตย์ โคเซ มุสตาฟา
จากข้อสังเกตในช่วงเวลานี้ มีการส่งเสบียงเพื่อนำไปใช้ปราบปรามการโจรกรรมในแคว้นอนาโตเลีย และ รูมีเลียเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะกลุ่มแนวร่วม Headless beams โดยองค์สุลต่านมีความตั้งมั่นต้องการจัดการกับองค์กรนี้ และ มีการใช้มาตรการบางอย่างกับกลุ่มชนเผ่าที่ก่อความไม่สงบ โดนเฉพาะชนเผ่า อาร์มีเนีย เนื่องจากความไม่สงบในประเทศอิหร่าน โดยเฉพาะผู้นำราชวงศ์ คารามันน็อกลู ฮาซี มุสตาฟา อากะ ที่นำกองโจรล้อมเมือง ซิลวาส และ เอ็นซีรุม ภายหลังกองโจรถูกปราบ ผู้นำกองโจรถูกจับและถูกประหาร โดยหัวถูกส่งกลับมาที่อิสตันบูลในวันที่ 5 ธันวาคม 1755
สถาปัตยกรรม

ออสมันที่ 3 มีชื่อเสียงเรื่องที่พระองค์ได้สร้างมัสยิด Nuruosmaniye ได้สำเร็จ โดยมัสยิดนี้ได้เริ่มสร้างมาตั้งแต่สมัยสุลต่าน มาห์หมุดที่ 1
ในปี 1755 - 1756 พระองค์ได้สร้างพระราชวัง Uskudar และสวนขึ้นมา นอกจากนี้พระองค์ได้สร้างมัสยิด Ihsaniye  ภายหลังจึงถูกรวมเข้ามาเรียกว่า Ihsaniye
ออสมันที่ 3 ได้สร้างบ่อน้ำพุ ขึ้นมาเช่นกันโดยให้ชื่อเดียวกับพระองค์ภายหลังมันก็ถูกทำลายลงใน 122 ปีต่อมาหลังจากที่ก่อสร้าง
สวรรคต

ออสมันที่ 3 สวรรคต ในคืนวันที่ 30 ตุลาคม 1757 ในช่วงเช้าวันเดียวกันญาติของพระองค์ มุสทาฟาที่ 3 ขึ้นครองราชย์แทน
แม่น้ำรูบิคอน

| แม่น้ำรูบิคอน |
| --- | --- |
ปากแม่น้ำรูบิคอนที่เบลลาเรีย

ที่ตั้ง
ประเทศ: อิตาลี
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: Sogliano al Rubicone
 • ระดับความสูง: 250 เมตร (820 ฟุต)
 
ปากน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: ทะเลเอเดรียติก
 • พิกัด: 44°10′05″N 12°26′35″E﻿ / ﻿44.1681°N 12.4431°E﻿ / 44.1681; 12.4431
ความยาว: 80 กิโลเมตร (50 ไมล์)
รูบิคอน (อังกฤษ: Rubicon; โรมัญญา: Rubicôn แม่แบบ:IPA-rgn) รูบีโคเน (อิตาลี: Rubicone, [rubiˈkoːne]) หรือ รูบิโก (ละติน: Rubico) เป็นแม่น้ำตื้น ๆ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลี ยาวประมาณ 80 กิโลเมตร ทอดยาวจากเทือกเขาแอเพนไนน์ไปจนถึงทะเลเอเดรียติก ผ่านแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาตอนใต้ สำหรับ rvbico ในภาษาละติน มาจากคำคุณศัพท์ rvbevs แปลว่า "สีแดง" แม่น้ำรูบิคอนได้ชื่อดังกล่าวเนื่องจากน้ำในแม่น้ำมีสีแดงจากโคลนที่ทับถมกัน
สำนวน "ข้ามแม่น้ำรูบิคอน" มีความหมายว่า ผ่านจุดที่ไม่มีทางหวนกลับ และหมายถึง การข้ามแม่น้ำดังกล่าวของจูเลียส ซีซาร์ เมื่อ 49 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งพิจารณาว่าเป็นการประกาศสงคราม เนื่องจากเส้นทางการไหลของแม่น้ำได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากนับตั้งแต่นั้น จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะยืนยันอย่างชัดเจนว่าแม่น้ำรูบิคอนมีเส้นทางการไหลอย่างไรเมื่อซีซาร์และกองทหารลีเจียนของเขาข้ามแม่น้ำไป
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Rubicone
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Rubicon" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
Livius.org: Rubico เก็บถาวร 2012-12-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Rubicon in dictionary
Pearce, M., R. Peretto, P. Tozzi, R. Talbert, T. Elliott, S. Gillies. "Places: 393484 (Rubico fl.)". Pleiades. สืบค้นเมื่อ March 8, 2012.{{cite web}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
สุลต่านมาห์มุดที่ 1

มาห์มุดที่ 1 (ตุรกีออตโตมัน: محمود اول, ตุรกี: I. Mahmud, 2 สิงหาคม ค.ศ. 1696  –  13 ธันวาคม ค.ศ. 1754) พระสมัญญา มาห์มุดหลังค่อม เป็นสุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมันใน ค.ศ. 1730 ถึง 1754 พระองค์ครองราชย์หลังการก่อกบฏของปาโตรนา ฮาลิล และคงความสัมพันธ์อันดีกับจักรวรรดิโมกุลและจักรวรรดิซาฟาวิด
ชีวิตช่วงต้น

พระองค์เสด็จพระราชสมภพที่พระราชวังเอดีร์แนในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1696 พระราชโอรสในสุลต่านมุสทาฟาที่ 2 (ค.ศ. 1664–1703) กับซาลีฮา ซุลตัน ผู้ดำรงตำแหน่งวาลีเด ซุลตัน มาห์มุดที่ 1 เป็นพระเชษฐาของสุลต่านออสมันที่ 3 (ค.ศ. 1754–57) พระองค์มีโรคหลังค่อม
พระราชบิดาและตัวพระองค์ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ที่เอดีร์แน ในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1702 พระองค์เริ่มศึกษาที่เอดีร์แน เมื่อพระราชบิดาถอดถอนตนเองจากพระราชบัลลังก์ พระองค์ถูกนำตัวไปอิสตันบูลและกักขังในKafes เป็นเวลา 27 ปี
ไม่มีใครทราบว่างพระองค์รับวัฒนธรรมได้ในช่วงนั้น เนื่องจากพระองค์ยังคงเล่นหมากรุก แต่งบทกวี และเล่นดนตรี นอกจากนี้ ชีวิตช่วงพระเยาว์และวัยรุ่นยังอยู่ในอันตราย โดยเฉพาะช่วงชีวิตใน Kafes
ความสัมพันธ์กับจักรวรรดิโมกุล

การทัพของชาห์นาเดอร์ต่อจักรวรรดิโมกุลก่อให้เกิดช่องว่างฝั่งตะวันตกของเปอร์เซีย ซึ่งสุลต่านมาห์มุดที่ 1 ได้เอาเปรียบอย่างมาก โดยก่อสงครามออตโตมัน–เปอร์เซีย (ค.ศ. 1743–46) ซึ่งจักรวรรดิโมกุล มูฮัมมัด ชาฮ์ ร่วมมือกันอย่างใกล้ชิดกับออตโตมัน และ Haji Yusuf Agha ทูตของจักรวรรดิ ความสัมพันธ์ระหว่างสองจักรวรรดิยังคงมีอยู่จนกระทั่งมูฮัมมัด ชาฮ์สวรรคตใน ค.ศ. 1748
ความสัมพันธ์กับจักรวรรดิซาฟาวิด

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1741 Hacı Han ทูตของชาห์นาเดอร์แห่งรัฐบาลอิหร่าน เดินทางมาที่อิสตันบูลพร้อมกับคนและยามสามพันคนเพื่อต่อระยะเวลาสันติภาพระหว่างพวกเขา โดยมีของขวัญหลายอย่างเช่นผ้าปักด้วยอัญมณี, ช้าง 10 เชือก และอาวุธล้ำค่า จากนั้นมีการจัดงานเลี้ยงให้ Hacı Han ที่ Fener Bahçesin
พระบรมวงศานุวงศ์

พระมเหสีของพระองค์ มีรายพระนามตามนี้:
Hace Ayşe Alicenab Kadın; มเหสีหลัก;
Ruhşah Kadın, มเหสีหลัก;
Fehime Kadın, มเหสีองค์ที่สอง;
Vuslat Kadın (สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1764, ฝังในสุสาน Karacaahmet, อิสตันบูล), มเหสีองค์ที่สาม;
Hatem Kadın (สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1770, ฝังในมัสยิดอายัซมา, อิสตันบูล), มเหสีองค์ที่สี่;
Hace Verdinaz Kadın (สิ้นพระนนม์ในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1804,ฝังในมัสยิดเชห์ซาเด, อิสตันบูล), มเหสีองค์ที่ห้า;
Rami Kadın, มเหสีองค์ที่หก;
Habibe Kadın;
สวรรคต

ในช่วงฤดูหนาว พระพลานามัยของสุลต่านมาห์มุดที่ 1 เริ่มแย่ลงทุกวัน ในวันศุกร์ที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1754 พระองค์เสด็จไปละหมาดวันศุกร์ หลังละหมาดเสร็จจึงเสด็จกลับพระราชวัง แต่ระหว่างทางพระองค์ล้มลงจากม้าและสวรรคตในวันเดียวกัน โดยฝังในสุสานพระปัยยิกาของพระองค์ที่สุสานตูร์ฮัน ซุลตันในมัสยิดใหม่ที่ Eminönü อิสตันบูล ประเทศตุรกี
เอลาม

| --- | --- |
แผนที่แสดงพื้นที่จักรวรรดิเอลาม (สีส้ม) และดินแดนเพื่อนบ้าน โดยแสดงพื้นที่อ่าวเปอร์เซียในยุคสัมฤทธิ์ด้วย
ชื่อภาษาท้องถิ่น: Elamites, Susiana
ภูมิภาค: อิหร่าน, อิรักตอนใต้
สมัย: ก่อนกลุ่มชนอิหร่าน
ช่วงเวลา: 3200 – 539 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ก่อนหน้า: เอลามดั้งเดิม
ถัดไป: จักรวรรดิอะคีเมนิด
เอลาม หรือ จักรวรรดิเอลาไมท์ (อังกฤษ: Elam หรือ Elamite Empire; ลิเนียร์อีลาไมต์:  hatamti; อักษรรูปลิ่มเอลาไมต์: 𒁹𒄬𒆷𒁶𒋾 haltamti; ซูเมอร์: 𒉏𒆠 elam; แอกแคด: 𒉏𒈠𒆠 elamtu; ฮีบรู: עֵילָם ʿēlām; เปอร์เซียเก่า: 𐎢𐎺𐎩 hūja) เป็นอารยธรรมโบราณที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านปัจจุบัน เอลามเป็นศูนย์กลางทางตะวันตกสุดและทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านปัจจุบันที่ครอบคลุมตั้งแต่ที่ลุ่มคูเซสสถาน (Khuzestan) และ จังหวัดอิลาม (Ilam Province) ที่เป็นต้นกำเนิดของคำว่า “เอลาม” ไปจนถึงจิรอฟท์ในจังหวัดเคอร์มาน (Kerman province) และเบอร์เนดในซาโบล (Zabol) [ต้องการอ้างอิง] และรวมทั้งบางส่วนเล็กน้อยของทางใต้ของอิรัก จักรวรรดิเอลาไมท์รุ่งเรืองอยู่ระหว่าง 2800 ปีจนถึง 550 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมโสโปเตเมียเอลามเป็นส่วนหนึ่งของเมืองในตะวันออกโบราณระหว่างยุคทองแดง (Chalcolithic) การเริ่มใช้บันทึกโดยตัวอักษรจากตั้งแต่ 3000 ปีก่อนคริสต์ศักราชประจวบกับประวัติศาสตร์ของเมโสโปเตเมีย ในสมัยเอลาไมท์โบราณ (ยุคสัมริดตอนกลาง) เอลามประกอบด้วยกลุ่มราชอาณาจักรบนที่ราบสูงอิหร่านที่มีศูนย์กลางอยู่ที่อันชาน และจากราวศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราชศูนย์กลางก็ย้ายไปอยู่ที่ซูซา (Susa) บนที่ราบต่ำคูเซสสถาน วัฒนธรรมของเอลามมีบทบาทสำคัญในหมู่ชนกูเทียน (Gutian people) โดยเฉพาะในสมัยที่จักรวรรดิอคีเมนียะห์เข้ามาแทนที่และภาษาเอลาไมท์ยังคงใช้เป็นภาษาราชการ
ภาษาเอลาไมท์ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลภาษาใดๆ และดูเหมือนจะเป็นภาษาอิสระเช่นภาษาสุเมเรียน แต่นักค้นคว้าบางคนเชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งของภาษาเอลาโม-ดราวิเดียน (Elamo-Dravidian)
ข้อมูล

Quintana Cifuentes, E., "Historia de Elam el vecino mesopotámico", Murcia, 1997. Estudios Orientales. IPOA-Murcia.
Quintana Cifuentes, E., "Textos y Fuentes para el estudio del Elam", Murcia, 2000. Estudios Orientales. IPOA-Murcia.
Quintana Cifuentes, E., La Lengua Elamita (Irán pre-persa), Madrid, 2010. Gram Ediciones. ISBN 978-84-88519-17-7
Khačikjan, Margaret: The Elamite Language, Documenta Asiana IV, Consiglio Nazionale delle Ricerche Istituto per gli Studi Micenei ed Egeo-Anatolici, 1998 ISBN 88-87345-01-5
Persians: Masters of Empire, Time-Life Books, Alexandria, Virginia (1995) ISBN 0-8094-9104-4
Pittman, Holly (1984). Art of the Bronze Age: southeastern Iran, western Central Asia, and the Indus Valley. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 9780870993657.
D. T. Potts, "Elamites and Kassites in the Persian Gulf",Journal of Near Eastern Studies, vol. 65, no. 2, pp. 111–119, (April 2006)
Potts, Daniel T. (2016) [1999]. The Archaeology of Elam: Formation and Transformation of an Ancient Iranian State. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-09469-7.
McAlpin, David W., Proto Elamo Dravidian: The Evidence and Its Implications, American Philosophy Society (1981) ISBN 0-87169-713-0
Vallat, François. 2010. "The History of Elam". The Circle of Ancient Iranian Studies (CAIS)
Álvarez-Mon, Javier; Basello, Gian Pietro; Wicks, Yasmina, บ.ก. (2018). The Elamite World. Routledge Worlds. Oxford: Routledge. ISBN 978-1-138-99989-3.
จังหวัดปาดกาแล

| จังหวัดปาดกาแล Département du Pas-de-Calais (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
จังหวัด
อาคารศาลากลางจังหวัดที่อารัส
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของจังหวัดปาดกาแลในประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 50°57′N 1°51′E﻿ / ﻿50.950°N 1.850°E﻿ / 50.950; 1.850
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
แคว้น: โอดฟร็องส์
เมืองหลัก: อารัส
เมืองรอง: กาแล แซ็งตอแมร์ บูลอญ-ซูร์-แมร์ เบตูน มงเทรย ล็องส์
การปกครอง
 • ประธานสภาจังหวัด: ฌ็อง-โกลด เลอรัว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,671 ตร.กม. (2,576 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 1,466,743 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 7
 • ความหนาแน่น: 220 คน/ตร.กม. (570 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
หมายเลขจังหวัด: 62
เขต: 7
อำเภอ: 39
เทศบาล: 890
เว็บไซต์: www.pasdecalais.fr
ปาดกาแล (ฝรั่งเศส: Pas-de-Calais, ออกเสียง: [pɑd(ə)kalɛ] ( ฟังเสียง);  ปีการ์: Pas-Calés; ดัตช์: Nauw van Kales) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอดฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดปาดกาแลตั้งตามชื่อช่องแคบกาแล ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศสโดยมีอารัสเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 1,465,278 คนใน ค.ศ. 2019
ปาดกาแลเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดกาแลซี, ภูมิภาคบูลอแน, ปงตีเยอ และอาร์ตัว
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดปาดกาแล ได้แก่ มหาวิหารแม่พระแห่งบูลอญ อาสนวิหารแซ็งตอแมร์ และสุสานแม่พระแห่งลอแร็ต
ประชากร

พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
ดูเพิ่ม

แคว้นโอดฟร็องส์
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาฝรั่งเศส) A whole wiki about the Pas-de-Calais
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์จังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์สภาจังหวัด
(ในภาษาอังกฤษ) Official Tourist website
(ในภาษาอังกฤษ) Short regional tourism guide
(ในภาษาอังกฤษ) Coats of arms of the municipalities in Pas-de-Calais
| ด ค กจังหวัดของประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
แผ่นดินแม่:  01 แอ็ง  02 แอน  03 อาลีเย  04 อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์  05 โอตซาลป์  06 อาลป์-มารีตีม  07 อาร์แด็ช  08 อาร์แดน  09 อาเรียฌ  10 โอบ  11 โอด  12 อาแวรง  13 บุช-ดูว์-โรน  14 กาลวาโดส  15 ก็องตาล  16 ชาร็องต์  17 ชาร็องต์-มารีตีม  18 แชร์  19 กอแรซ  2A กอร์ส-ดูว์-ซูด  2B โอต-กอร์ส  21 โกต-ดอร์  22 โกต-ดาร์มอร์  23 เคริซ  24 ดอร์ดอญ  25 ดู  26 โดรม  27 เออร์  28 เออเรลัวร์  29 ฟีนิสแตร์  30 การ์  31 โอต-การอน  32 แฌร์  33 ฌีรงด์  34 เอโร  35 อีเลวีแลน  36 แอ็งดร์  37 แอ็งเดรลัวร์  38 อีแซร์  39 ฌูว์รา  40 ล็องด์  41 ลัวเรแชร์  42 ลัวร์  43 โอต-ลัวร์  44 ลัวรัตล็องติก  45 ลัวแร  46 ล็อต  47 ลอเตการอน  48 ลอแซร์  49 แมเนลัวร์  50 ม็องช์  51 มาร์น  52 โอต-มาร์น  53 มาแยน  54 เมอร์เตมอแซล  55 เมิซ  56 มอร์บีอ็อง  57 มอแซล  58 เนียฟวร์  59 นอร์  60 อวซ  61 ออร์น  62 ปาดกาแล  63 ปุย-เดอ-โดม  64 ปีเรเน-อัตล็องติก  65 โอต-ปีเรเน  66 ปีเรเน-ออรีย็องตาล  67 บา-แร็ง  68 โอ-แร็ง  69 โรน  70 โอต-โซน  71 โซเนลัวร์  72 ซาร์ต  73 ซาวัว  74 โอต-ซาวัว  75 ปารีส  76 แซน-มารีตีม  77 แซเนมาร์น  78 อีฟว์ลีน  79 เดอ-แซฟวร์  80 ซอม  81 ตาร์น  82 ตาร์เนการอน  83 วาร์  84 โวกลูซ  85 ว็องเด  86 เวียน  87 โอต-เวียน  88 โวฌ  89 อียอน  90 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์  91 เอซอน  92 โอดแซน  93 แซน-แซ็ง-เดอนี  94 วาล-เดอ-มาร์น  95 วาล-ดวซ 
โพ้นทะเล:  971 กัวเดอลุป  972 มาร์ตีนิก  973 เฟรนช์เกียนา  974 เรอูว์นียง  976 มายอต 
 หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส แคว้น จังหวัด เมือง เมืองแบ่งตามจังหวัด 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef