stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮอสท์-เว็สเซิล-ลีท
เนื้อร้อง > การแก้ไขหลังการตายของเว็สเซิล

บทร้องเพลงฮอสท์ เว็สเซิล ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์ของพรรคนาซีในกรุงเบอร์ลินชื่อ แดร์อันกริฟฟ์ (Der Angriff) เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1929 โดยลงนามผู้แต่งเพลงว่า พลเอ็สอานิรนาม (Der Unbekannte SA-Mann) บทร้องบางส่วนได้มีการแก้ไขหลังการตายของฮอสท์ เว็สเซิล ดังนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| บทที่ 1 วรรคที่ 2 | SA marschiert mit mutig festem Schritt |     เอ็สอาเดินหน้า ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง |
|   | SA marschiert mit ruhig festem Schritt |     เอ็สอาเดินหน้า ฝีเท้าเยือกเย็นมั่นคง |
 : 
| บทที่ 3 วรรคที่ 1 | Zum letzten Mal wird nun Appell geblasen! |     สัญญาณออกศึก ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ! |
|   | Zum letzten Mal wird Sturmalarm geblasen! |     สัญญาณพายุ ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ! |
 : 
| บทที่ 3 วรรคที่ 3 | Bald flattern Hitler-fahnen über Barrikaden |     ธงของฮิตเลอร์ ใกล้โบกสะบัดเหนือด่านกีดขวาง |
|   | Bald flattern Hitler-Fahnen über allen Straßen |     ธงของฮิตเลอร์ ใกล้โบกสะบัดเหนือถนนทุกสาย |
|   | Schon flattern Hitler-Fahnen über allen Straßen |     ธงของฮิตเลอร์ ได้โบกสะบัดเหนือถนนทุกสาย |
การแก้ไขคำว่า "Barrikaden" (ด่านกีดขวาง) สะท้อนให้เห็นถึงความปรารถนาของพรรคนาซีในช่วงปี ค.ศ. 1930 - 1933 ที่ต้องการแสดงว่าเป็นพรรคการเมืองภายใต้รัฐธรรมนูญที่ต้องการอำนาจรัฐโดยชอบด้วยกฎหมายมากกว่าเป็นพรรคปฏิวัติ
หลังมรณกรรมของเว็สเซิล ได้มีการเพิ่มเติมเนื้อร้องบทใหม่ซึ่งประพันธ์ขึ้นเป็นเกียรติแก่เว็สเซิล เนื้อร้องเหล่านี้เป็นที่นิยมร้องโดยหน่วยเอ็สอา แต่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเนื้อร้องฉบับทางการซึ่งใช้โดยพรรคหรือรัฐ
| --- | --- |
 Sei mir gegrüßt, Du starbst den Tod der Ehre! Horst Wessel fiel, doch tausend neu erstehen Es braust das Fahnenlied voran dem braunen Heere SA bereit, den Weg ihm nachzugehen Die Fahnen senkt vor Toten, die noch leben Es schwört SA, die Hand zur Faust geballt Einst kommt der Tag, da gibts Vergeltung, kein Vergeben wenn Heil und Sieg durchs Vaterland erschallt.:  เราขอเคารพ ท่านตายด้วยเกียรติสูงส่ง! ฮอสท์ เว็สเซิลสิ้น อีกนับพันจักเกิดก่อใหม่ เพลงธงดังกังวาน นำทางกองทัพสีน้ำตาลไป เอ็สอาพร้อมใจ ติดตามแนวทางของท่าน ธงลดต่ำลง ต่อหน้าคนตายผู้ยังมีลมหายใจ เอ็สอาปฏิญาณ มือนั้นกุมหมัดไว้แน่น วันนั้นจักต้องมาถึง เพื่อล้างแค้น ไร้คำว่าอภัย เมื่อคำว่า "ไฮล์" และ "ซีค" ดังทั่วปิตุภูมิ
ทำนอง

หลังเว็สเซิลเสียชีวิต เขาได้รับการยกย่องอย่างเป็นทางการว่าเป็นผู้ประพันธ์ทั้งเนื้อร้องและทำนองเพลง "เพลงฮอสท์ เว็สเซิล" อย่างไรก็ตาม ในระหว่างปี ค.ศ. 1930 - 1933 ได้มีข้อวิจารณ์ถกเถียงเกี่ยวกับประเด็นดังกล่าว โดยชี้ว่าทำนองเพลงมีประวัติความเป็นมาที่ยาวนานกว่านั้น ตัวอย่างหนึ่งของเพลงที่มีทำนองคล้ายกับเพลงนี้มากก็คือเพลง "How Great Thou Art" ซึ่งเป็นเพลงสวดสรรเสริญพระเจ้า (hymn) อันเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไป การวิจารณ์ฐานะความเป็นผู้ประพันธ์ของฮอสท์ เว็สเซิล ได้กลายเป็นความคิดต้องห้ามไปหลังปี ค.ศ. 1933 เมื่อพรรคนาซีได้เถลิงอำนาจปกครองเยอรมนี และการวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องนี้อาจทำให้ได้รับโทษหนัก
แหล่งที่มาที่น่าจะส่งผลโดยตรงต่อทำนองเพลงนี้มากที่สุดเป็นบทเพลงยอดนิยมในกองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมันสมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่าเว็สเซิลจะเคยได้ยินเพลงดังกล่าวที่ขับร้องโดยอดียทหารเรือในกรุงเบอร์ลินช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เพลงนี้เป็นที่รู้จักกันตามวรรคเริ่มของเพลงที่ว่า Vorbei, vorbei, sind all die schönen Stunden, หรือในชื่อ Königsberg-Lied, ตามชื่อเรือลาดตระเวน "เคอร์นิกสแบร์ก" ซึ่งถูกกล่าวถึงในเนื้อร้องฉบับหนึ่งของเพลงนี้ บทเริ่มของเพลงดังกล่าวทั้งหมดมีใจความว่า
| --- | --- |
 Vorbei, vorbei sind all die schönen Stunden die wir verlebt am schönen Ostseestrand Wir hatten uns, ja uns so schön zusamm'n gefunden es war für uns der allerschönste Ort.:  ผันผ่านพ้นไป คือเวลาอันแสนสุขทั้งหมด ซึ่งเราได้ใช้ไปบนชายฝั่งทะเลบอลติก ในหมู่พวกเรา ทุกสิ่งทุกอย่างดูงดงามสดใส และเป็นที่ๆ ดีที่สุดของพวกเราทุกคน
เพลงเยอรมันอีกเพลงหนึ่งชื่อว่า Der Abenteurer (นักผจญภัย) มีบทขึ้นต้นว่า
| --- | --- |
 Ich lebte einst im deutschen Vaterlande Bei goldner Freiheit achtzehn Jahr dahin. Da zog die Neubegierde mich zum Strande, Und ich bestieg ein Schiff mit frohem Sinn.:  ครั้งหนึ่งฉันได้อาศัยในปิตุภูมิเยอรมนี ในอิสรภาพอันเรืองรองนานสิบแปดปี ความอยากรู้อยากเห็นได้ล่อฉันมาที่ชายหาด แล้วฉันก็ได้ขึ้นเรือไปด้วยใจร่าเริงยินดี
ในปี ค.ศ. 1936 อัลเฟรด ไวเดมันน์ (Alfred Weidemann) นักวิจารณ์ดนตรีชาวเยอรมัน ได้ตีพิมพ์บทความซึ่งเขาได้ระบุว่าทำนองเพลงได้ประพันธ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1865 โดย ปีเตอร์ คอร์เนลิอุส ในฐานะ "Urmelodie" (source-melody, ทำนองเพลงต้นตอ). ตามคำกล่าวของไวเดมันน์นั้น คอร์เนลิอุสได้ระบุเพลงนี้ว่าเป็น "ทำนองเพลงพื้นบ้านเวียนนา"  ซึ่งสิ่งนี้ทำให้เขาสรุปว่านี่คือต้นตอแรกสุดของทำนองเพลง "เพลงฮอสท์ เว็สเซิล"
แหล่งข้อมูลอื่น

http://ingeb.org/Lieder/diefahne.html
Text and melody (MID format) ,  song เก็บถาวร 2015-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (MP3 format)
Text of the German Criminal Code §86 and §86a เก็บถาวร 2001-04-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (in English)
AFRIKAKORPS.Org / AANA Songs of the Desert เก็บถาวร 2010-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เฮเกิล

| เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เฮเกิล |
| --- | --- |

เกิด: 27 สิงหาคม ค.ศ. 1770(1770-08-27) ชตุทท์การ์ท เวือร์ทเทิมแบร์ค
เสียชีวิต: 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1831(1831-11-14) (61 ปี) เบอร์ลิน  ปรัสเซีย
สัญชาติ: เยอรมัน

ยุค: ปรัชญาคริสต์ศตวรรษที่ 19
แนวทาง: ปรัชญาตะวันตก
สำนัก: จิตนิยมเยอรมัน ปรัชญาเฮเกเลียน (Hegelianism)  ประวัติศาสตร์นิยม (historicism)
ความสนใจหลัก: ตรรกศาสตร์ · จริยศาสตร์ · ศาสนา  ปรัชญาประวัติศาสตร์  อภิปรัชญา · ญาณวิทยา  ปรัชญาการเมือง
แนวคิดเด่น: จิตนิยมสัมบูรณ์ · วิภาษวิธี  วิภาษวิธีของนายกับทาส · Sublation
ถิ่นพำนัก: เยอรมนี
 
ลายมือชื่อ

เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เฮเกิล (เยอรมัน: Georg Wilhelm Friedrich Hegel, ออกเสียง: [ˈɡeɔɐ̯k ˈvɪlhɛlm ˈfʁiːdʁɪç ˈheːɡəl]; 27 สิงหาคม ค.ศ. 1770 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1831) เป็นนักปรัชญาชาวเยอรมันสำนักคิดจิตนิยม (idealism) ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญของสำนักคิดจิตนิยมเยอรมัน แนวคิดของเฮเกิลเป็นแนวคิดพื้นฐานของปรัชญาตะวันตกและการขยายขอบเขตการศึกษาปรัชญาร่วมสมัยทั้งในด้านสุนทรียศาสตร์ ภววิทยา และ การเมืองการปกครอง
ผลงานสำคัญของเฮเกิลคือการพัฒนาแนวคิดจิตนิยม [บ้างเรียกว่าจิตนิยมสัมบูรณ์ (absolute idealism)] ปรัชญาเรื่องจิตของเฮเกิลส่งอิทธิพลต่อกรอบความคิดในเรื่องจิตวิทยา รัฐ ประวัติศาสตร์ ศิลปะ ศาสนา และปรัชญา ผลงานเรื่องวิภาษวิธีของนายกับทาส (master–slave dialectic) ของเขามีความสำคัญอย่างมากต่อความคิดของปัญญาชนฝรั่งเศสในคริสต์ศตววรษที่ 20 ใจความสำคัญของปรัชญาแบบเฮเกิลคือความคิดเรื่องจิตหรือจิตวิญญาณ (Geist หรือบางครั้งแทนด้วยคำว่า mind) ในฐานะที่จิตวิญญาณจะแสดงตัวตนออกในรูปของประวัติศาสตร์ ทุกสิ่งดำเนินการไปบนหลักการของวิภาษวิธีหรือหลักคิดที่เชื่อว่าทุกสิ่งมีความขัดแย้งระหว่างบทตั้งต้น (thesis) กับบทแย้ง (antithesis) อันจะนำไปสู่ผลลัพธ์ใหม่หรือบทสรุป (synthesis)
แหล่งข้อมูลอื่น

Hegel page in 'The History Guide'
Hegel.net - freely available resources (under the GNU FDL)
« Der Instinkt der Vernünftigkeit » and other texts - Works on Hegel in Université du Québec site (in French)
งานโดยหรือเกี่ยวกับ เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เฮเกิล ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
Lowenberg J., (1913) "The Life of Georg Wilhelm Friedrich Hegel". in German classics of the nineteenth and twentieth centuries. New York: German Publication Society.
Hegel, as the National Philosopher of Germany (1874) Karl Rosenkranz, Granville Stanley Hall, William Torrey Harris, Gray, Baker & Co. 1874
เกาไลเทอร์

| เกาไลเทอร์  |
| --- | --- |

ประเทศ:  ไรช์เยอรมัน
สังกัต:  พรรคนาซี
ระดับยศ: ผู้ว่าการจังหวัด
สถาปนา: 27 กุมภาพันธ์ 1925
ยกเลิก: 8 พฤษภาคม 1945
ยศที่สูงกว่า: ไรชส์ไลเทอร์ (ผู้ว่าการไรช์)
ยศที่ต่ำกว่า: ไครส์ไลเทอร์ (ผู้ว่าการอำเภอ)
เกาไลเทอร์ (เยอรมัน: Gauleiter) คือตำแหน่งผู้อำนวยการส่วนภูมิภาคของพรรคนาซี เริ่มมีการแต่งตั้งครั้งแรกใน ค.ศ. 1925 ต่อมาเมื่อพรรคนาซีเรืองอำนาจใน ค.ศ. 1933 ตำแหน่งนี้ก็กลายเป็นตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัด ซึ่งเรียกในภาษาเยอรมันว่า "เกา" (Gau) หลังจากที่รัฐบาลฮิตเลอร์ยุบการปกครองระดับรัฐท้องถิ่นเป็นการปกครองส่วนภูมิภาคซึ่งขึ้นตรงต่อรัฐบาลที่กรุงเบอร์ลิน
เกาไลเทอร์เป็นตำแหน่งเจ้าพนักงานฝ่ายปกครองที่มีความอาวุโสลำดับสองในพรรคนาซี มีความอาวุโสเป็นรองจากตำแหน่งไรชส์ไลเทอร์ (ผู้ว่าการไรช์ เทียบเท่าอธิบดีกรมการปกครอง) ซึ่งตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตำแหน่งเกาไลเทอร์ได้รับการแต่งตั้งโดยตรงจากฮิตเลอร์เท่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Großer Atlas zur Weltgeschichte. Braunschweig: Westermann. 1985. ISBN 3-14-100919-8.
Michael D. Miller & Andreas Schulz: Gauleiter: The Regional Leaders of the Nazi Party and Their Deputies, 1925-1945, Volume I (Herbert Albrecht - H. Wilhelm Hüttmann). R. James Bender Publishing, 2012, ISBN 1-932970-21-5.
ซัปโปโระ

ซัปโปโระ (ญี่ปุ่น: 札幌; โรมาจิ: ซัปโปโระ; ไอนุ: サッ・ポロ・ペッ, ซัตโปโรเป็ต) เป็นศูนย์กลางของกิ่งจังหวัดอิชิการิ ในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เป็นศูนย์กลางความเจริญของเกาะ และใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศ และเป็นหนึ่งในเมืองใหม่ที่สุดในญี่ปุ่น มีประชากรประมาณ 2 ล้านคน แต่เมื่อปี ค.ศ. 1857 (พ.ศ. 2400)  มีประชากรยุคบุกเบิกเพียง 7 คน
ในช่วงต้นของยุคเมจิ ขณะนั้นเพิ่งเริ่มก่อตั้งเขตการปกครองฮกไกโด และซัปโปโระถูกเลือกเป็นศูนย์กลางการจัดการและพัฒนาตามคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญจากสหรัฐอเมริกา ทำให้ซัปโปโระถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานแบบอเมริกาเหนือ จึงมีการสร้างระบบถนนแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า
ซัปโปโระเคยเป็นสถานที่จัดการแข่งขัน โอลิมปิกฤดูหนาว 1972 โดยในปัจจุบันมีชื่อเสียงเป็นเมืองท่องเที่ยว ร้านบะหมี่ญี่ปุ่นหรือราเม็ง โรงเบียร์ซัปโปโระ และเทศกาลหิมะซัปโปโระที่จัดขึ้นทุกปีราวเดือนกุมภาพันธ์
สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติของซัปโปโระ คือภูเขา โมอิวะ เป็นยอดเขาสูง 531 เมตร  ที่เป็นจุดชมวิวของเมือง ที่เดินป่า ดูนก และลานสกี (Ski Jo) ในฤดูหนาว
ประวัติศาสตร์

ก่อนที่จะเป็นเขตการปกครอง พื้นที่บริเวณซัปโปโระในขณะนั้นถูกเรียกว่า ที่ราบอิชิการิ เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนพื้นเมืองในละแวกนั้น ที่เรียกว่า ชาวไอนุ จนกระทั่งปี ค.ศ. 1866 ในตอนปลายของยุคเอโดะ ก็ได้มีการขุดคลองผ่านพื้นที่นี้ ซึ่งเป็นการเกื้อหนุนให้มีผู้คนเข้ามาตั้งถิ่นฐานในละแวกนี้มากขึ้น จนกลายเป็น หมู่บ้านซัปโปโระ ซึ่งชื่อซัปโปโระนั้น มาจากภาษาไอนุ ที่ว่า ซัต-โปโร-เป็ต (ไอนุ: サッ・ポロ・ペッ, แห้ง-ใหญ่-แม่น้ำ) ซึ่งมีความหมายว่า "แม่น้ำสายใหญ่แห้ง"
ค.ศ. 1868 เป็นปีที่ได้ยอมรับอย่างเป็นทางการ ว่าเป็นปีที่กำเนิดซัปโปโระอย่างแท้จริง รัฐบาลสมเด็จพระจักรพรรดิเมจิได้ข้อสรุปว่า ศูนย์อำนวยการบริหารที่มีอยู่ของฮกไกโดซึ่งในขณะนั้นคือเมืองท่าฮาโกดาเตะอยู่ในที่ตั้งที่ไม่เหมาะสมต่อการป้องกันประเทศและการพัฒนาของเกาะ เป็นผลให้ที่ราบอิชิการิถูกกำหนดให้เป็นศูนย์กลางของการบริหารเกาะฮกไกโด
ระหว่าง ค.ศ. 1870 - 1871 คุโรดะ คิโยตากะ รองประธานสำนักงานคณะกรรมการกำกับการพัฒนาฮกไกโด ได้เข้าหารัฐบาลสหรัฐอเมริกา ในการขอความช่วยเหลือด้านการพัฒนาดินแดน เป็นผลให้ ฮอเรซ แคปรอน รัฐมนตรีเกษตรกรรมแห่งสหรัฐอเมริกา ภายใต้ประธานาธิบดียูลิสซิส เอส. แกรนท์ ได้ถูกว่าจ้างโดยรัฐบาลญี่ปุ่น ให้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาพิเศษคณะกรรมการพัฒนาฯ การก่อสร้างเมืองได้เริ่มขึ้นบริเวณรอบสวนสาธารณะโอโดริซึ่งปัจจุบันยังคงเป็นพื้นที่สีเขียวที่อยู่ใจกลางเมืองที่เจริญเติบโต โดยผังเมืองนั้นจะเป็นตารางสี่เหลี่ยมตามรูปแบบของอเมริกัน
การขยายตัวต่อเนื่องของชาวญี่ปุ่นที่เข้ามาในฮกไกโด ยังคงเป็นผลจากการย้ายถิ่นจากเกาะฮนชูไปทางใต้ บังเกิดความเจริญรุ่งเรืองแก่ฮกไกโดและโดยเฉพาะอย่างยิ่งเงินทุนได้ขยายตัวไปยังพื้นที่ที่เดิมคณะกรรมการพัฒนาฯ เห็นว่าเป็นพื้นที่ไม่จำเป็นต่อการพัฒนา ซึ่งถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1882 .
ค.ศ. 1880 พื้นที่ทั้งหมดของซัปโปโระได้เปลี่ยนเป็น เขตซัปโปโระ และมีเส้นทางรถไฟไปยังเทมิยะ และ โอตารุ สองปีต่อมา (ค.ศ. 1882) มีการยกเลิกเมืองไคตากุ ฮกไกโดถูกแบ่งออกเป็นสามจังหวัดคือ ฮาโกดาเตะ ซัปโปโระ และเนมูโระ และในขณะที่พื้นที่ส่วนต่าง ๆ ของจังหวัดซัปโปโระถูกยกเป็นอำเภอ แต่ตัวเมืองของซัปโปโระยังคงเป็นเขตซัปโปโระ
ค.ศ. 1886 จังหวัดซัปโปโระ ฮาโกดาเตะ และเนมูโระถูกยกเลิก และศาลาว่าการเก่าฮกไกโดซึ่งมีสถาปัตยกรรมแบบอเมริกันนีโอบารอค ได้ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1888
อำเภอซัปโปโระนั้นได้บริหารงานเขตซัปโปโระ จนกระทั่ง ค.ศ. 1899 เมื่อระบบใหม่มีการประกาศ หลังจากนั้น เขตซัปโปโระก็ได้เป็นอิสระจากการบริหารของอำเภอซัปโปโระ (มีสถานะสูงกว่าเมือง แต่ต่ำกว่านคร) ซึ่งในเกาะฮกไกโดเวลานั้น ฮาโกดาเตะและโอตารุยังคงมีฐานะเป็นเพียงเขต
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครซัปโปโระ (ค> ศ. 1981-2010).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 11.2 (52.2) | 10.8 (51.4) | 16.8 (62.2) | 28.0 (82.4) | 31.1 (88) | 31.9 (89.4) | 36.0 (96.8) | 36.2 (97.2) | 32.7 (90.9) | 26.4 (79.5) | 22.4 (72.3) | 14.8 (58.6) | 36.2 (97.2) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | −0.6 (30.9) | 0.1 (32.2) | 4.0 (39.2) | 11.5 (52.7) | 17.3 (63.1) | 21.5 (70.7) | 24.9 (76.8) | 26.4 (79.5) | 22.4 (72.3) | 16.2 (61.2) | 8.5 (47.3) | 2.1 (35.8) | 12.9 (55.2) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | −3.6 (25.5) | −3.1 (26.4) | 0.6 (33.1) | 7.1 (44.8) | 12.4 (54.3) | 16.7 (62.1) | 20.5 (68.9) | 22.3 (72.1) | 18.1 (64.6) | 11.8 (53.2) | 4.9 (40.8) | −0.9 (30.4) | 8.9 (48) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | −7.0 (19) | −6.6 (20.1) | −2.9 (26.8) | 3.2 (37.8) | 8.3 (46.9) | 12.9 (55.2) | 17.3 (63.1) | 19.1 (66.4) | 14.2 (57.6) | 7.5 (45.5) | 1.3 (34.3) | −4.1 (24.6) | 5.3 (41.5) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | −27.0 (-17) | −28.5 (-19.3) | −22.6 (-8.7) | −14.6 (5.7) | −4.2 (24.4) | 0.0 (32) | 5.2 (41.4) | 5.3 (41.5) | −0.9 (30.4) | −5.8 (21.6) | −15.5 (4.1) | −23.9 (-11) | −28.5 (−19.3) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 113.6 (4.472) | 94.0 (3.701) | 77.8 (3.063) | 56.8 (2.236) | 53.1 (2.091) | 46.8 (1.843) | 81.0 (3.189) | 123.8 (4.874) | 135.2 (5.323) | 108.7 (4.28) | 104.1 (4.098) | 111.7 (4.398) | 1,106.5 (43.563) |
| ปริมาณหิมะ ซม (นิ้ว) | 173 (68.1) | 147 (57.9) | 98 (38.6) | 11 (4.3) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 2 (0.8) | 32 (12.6) | 132 (52) | 597 (235) |
| ความชื้นร้อยละ | 70 | 69 | 66 | 62 | 66 | 72 | 76 | 75 | 71 | 67 | 67 | 69 | 69 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 28.8 | 25.4 | 23.5 | 6.4 | 0.1 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 1.2 | 13.9 | 26.5 | 125.8 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 92.5 | 104.0 | 146.6 | 176.5 | 198.4 | 187.8 | 164.9 | 171.0 | 160.5 | 152.3 | 100.0 | 85.9 | 1,740.4 |
แหล่งที่มา: สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
ภูมิศาสตร์ > เขตการปกครอง

นครซัปโปโระประกอบด้วย 10 เขต (区 ku) ดังนี้
สีในแผนที่ข้างต้นแสดงที่ตั้งของเขต
วัฒนธรรม

ซัปโปโระจัดว่าเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2006 ด้วยจำนวนนักท่องเที่ยวกว่า 14,104,000 คน ซึ่งเป็นปีที่มีนักท่องเที่ยวมากที่สุดในประวัติศาสตร์
วัฒนธรรม > อาหาร

ซัปโปโระขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งกำเนิดของ "มิโซะราเม็ง" และราเม็งหลากหลายชนิดของซัปโปโระก็ยังเป็นที่แพร่หลาย นอกจากนี้ "ซุปแกงกะหรี่" พร้อมผักและเนื้อไก่ยังเป็นหนึ่งในความพิเศษในซัปโปโระ ซึ่งในขณะนี้มีร้านซุปแกงกะหรี่มากมายตั้งอยู่ตามเมืองและตำบลต่าง ๆ ของฮกไกโด
ซัปโปโระยังถูกกล่าวขานในเรื่องของอาหารทะเลที่มีความสดและรสชาติเยี่ยม อาทิ แซลมอน เม่นทะเล ปู เป็นต้น และยังมีการปลูกบลูเบอรีและแตงโมหลากหลายสายพันธุ์
วัฒนธรรม > เทศกาล

ในเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี จะมีเทศกาลหิมะซัปโปโระ ซึ่งเป็นเทศกาลที่มีชื่อเสียงมากของซัปโปโระ ในบริเวณสวนสาธารณะโอโดริ บางส่วนของซูซูกิโนะ (เทศกาลน้ำแข็งซูซูกิโนะ) บางส่วนของมาโกมาไนในในเขตมินามิ ซึ่งรูปปั้นหิมะและรูปแกะสลักน้ำแข็งส่วนใหญ่ในเทศกาลฯ ถูกสรรค์สร้างโดยกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่น
เดือนมิถุนายน ของทุกปี จะมีเทศกาลโยซาโกอิโซรัง จัดขึ้นภายในใจกลางสวนสาธารณะโอโดริและถนนสู่ซูซูกิโนะ ภายในเทศกาลนี้จะมีทีมนักเต้นรำจำนวนมากที่สวมเครื่องแต่งกายแบบพิเศษเต้นรำไปกับทำนองเพลงแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นคือโซรัมบูชิ ในปี ค.ศ. 2006 เทศกาลนี้มีทีมเข้าร่วมกว่า 350 ทีมด้วยจำนวนนักเต้นรำกว่า 45,000 คน
การคมนาคม

รถไฟใต้ดินเทศบาลซัปโปโระ
รถรางซัปโปโระ
JR ฮกไกโด
สายหลักฮาโกดาเตะ - 15 สถานี
สายชิโตเซะ - 3 สถานี
สายซัชโช - 11 สถานี
ท่าอากาศยานชินชิโตเซะ
ท่าอากาศยานโอะกะดะมะ
เมืองพี่น้อง

ค.ศ. 1959  พอร์ตแลนด์ สหรัฐ
ค.ศ. 1972  มิวนิก เยอรมนี
ค.ศ. 1980  เฉิ่นหยาง จีน
ค.ศ. 1990  โนโวซีบีสค์ รัสเซีย
ค.ศ. 2010  แทจ็อน เกาหลีใต้
กัสซะมัน

| คำแปล: ขอสาบาน |
| --- | --- |
قَسَمًا

ชื่ออื่น: อาหรับ: نشيد وطني جزائري
เนื้อร้อง: มุฟดี ซาการีอะห์, พ.ศ. 2498
ทำนอง: โมฮัมเม็ด เฟาซี
รับไปใช้: พ.ศ. 2506

ตัวอย่างเสียง
กัสซะมัน (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
เพลง "กัสซะมัน" (อาหรับ: قَسَمًا, กลุ่มภาษาเบอร์เบอร์: Tagallit, ฝรั่งเศส: le serment ; หมายถึง "ขอสาบาน") เป็นเพลงซึ่งได้รับการรับรองว่าเป็นเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรียภายหลังได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2506 บรรเลงครั้งแรกในพิธีประกาศเอกราช คำร้องของเพลงนี้แต่งโดยมุฟดี ซาการีอะห์ (Mufdi Zakariah) นักกวีชาตินิยม เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2498 ขณะที่ถูกฝ่ายฝรั่งเศสคุมขังที่ห้องขังหมายเลข 69 เรือนจำบาร์แบร์รูส (Barberousse) กรุงแอลเจียร์ ในระหว่างสงครามปฏิวัติเพื่ออิสรภาพ โดยใช้เลือดของตนเองเขียนคำร้องลงบนฝาผนังห้องขัง ส่วนทำนองเพลงเป็นผลงานการประพันธ์ของโมฮัมเม็ด เฟาซี (Mohamed Fawzi) นักดนตรีชาวอียิปต์
ดูเพิ่ม

ธงชาติแอลจีเรีย
ตราแผ่นดินของแอลจีเรีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Nationalanthems.info
Lyrics in Arabic เก็บถาวร 2005-12-06 ที่ Library of Congress Web Archives
MP3 version of Kassaman เก็บถาวร 2010-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The musical score, the text in arabic and french, on the Presidency's Website
กัสซะมัน ฉบับพิธีการ ขับร้องโดย วงดุริยางค์กองทัพประชาชนแอลจีเรีย
กัสซะมัน เนื้อร้องภาษาอาหรับประกอบภาพสงครามประกาศเอกราช
เกิทเทอร์เด็มเมอรุง

วัลฮัลลาในเปลวเพลิง หนึ่งในฉากหลักของอุปรากรภาคนี้ (จิตรกรรมโดย Max Brückner ค.ศ. 1894)
เกิทเทอร์เด็มเมอรุง (เยอรมัน: Götterdämmerung) แปลว่า เทวาอัสดง เป็นอุปรากรภาคสุดท้ายในจำนวนสี่ภาคของเรื่อง แหวนของนีเบอลุง (Der Ring des Nibelungen) โดยริชชาร์ท วากเนอร์ ซึ่งประพันธ์จบในค.ศ. 1874 อุปรากรภาคนี้ขึ้นแสดงรอบปฐมทรรศน์ที่โรงละครเทศกาลไบรอยท์เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1876 ถือเป็นการจบโดยสมบูรณ์ของเรื่อง แหวนของนีเบอลุง
เกิทเทอร์เด็มเมอรุงเป็นชื่อภาษาเยอรมันที่แปลจากวลี Ragnarök ในภาษานอร์สโบราณ เกิทเทอร์เด็มเมอรุงมีเนื้อหาเกี่ยวกับโศกนาฎกรรมของซีคฟรีทและบรึนฮิลเดอ, ไฟบรรลัยกัลป์, การสิ้นสุดยุคสมัยทวยเทพเป็นใหญ่, น้ำท่วมโลก และการเริ่มต้นยุคสมัยมนุษย์เป็นใหญ่
เกิทเทอร์เด็มเมอรุงประกอบด้วย 3 องก์ 11 ฉาก ไม่มีการหยุดพักระหว่างช่วงโหมโรงกับองก์แรก แต่ละฉากดำเนินไปอย่างไร้รอยต่อโดยมีเพลงออร์เคสตราบรรเลงระหว่างสลับฉาก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Götterdämmerung
Richard Wagner – Götterdämmerung. A gallery of historic postcards with motifs from Richard Wagner's operas.
Wagner Operas. A comprehensive website featuring photographs of productions, recordings, librettos, and sound files.
Vocal score of Götterdämmerung
ฮ็อยเทอ

| ฮ็อยเทอ |
| --- | --- |

เป็นที่รู้จักกันในชื่อ: ฮ็อยเทอฌัวร์นาล (21:45) ฮ็อยเทอนัคท์ (คืนนี้) ฮ็อยเทออินอ็อยโรพา (วันนี้ในยุโรป 16:00) ฮ็อยเทออินด็อยทช์ลันท์ (วันนี้ในเยอรมนี 14:00) ฮ็อยเทอมิททาค (เที่ยงวันนี้ 12:00)
ประเทศแหล่งกำเนิด: เยอรมนี
ภาษาต้นฉบับ: เยอรมนี
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: เซ็ทเดเอ็ฟ
ความยาวตอน: 20 นาที (ช่วงหลัก)
ออกอากาศ
เครือข่าย: เซ็ทเดเอ็ฟ
ออกอากาศ: 1 เมษายน ค.ศ. 1963 (1963-04-01) – ปัจจุบัน
ที่ตั้งห้องแสดงรายการข่าวโทรทัศน์ ในเขตไมนทซ์-แลร์เชินแบร์ค เมืองไมนทซ์
ฮ็อยเทอ (เยอรมัน: heute "วันนี้") เป็นรายการข่าวโทรทัศน์ในช่องเยอรมัน (ZDF) ส่วนมากจะออกอากาศในเวลา 19:00 น. ให้ความสำคัญกับข่าวการเมืองจากประเทศเยอรมนี ยุโรป และทั่วโลก และข่าวประเภทวัฒนธรรม บันเทิง และข่าวกีฬา ที่มีผู้นำเสนอพิเศษช่วงข่าวพยากรณ์อากาศออกอากาศเวลา 19:22 น. หลังจากพักโฆษณา หน้าเข้าสู่รายการจะเป็นรูปนาฬิกาแอนะล็อก
การกระจายข่าวทางวิทยุ ฮ็อยเทอ ของเซ็ทเดเอ็ฟ และ ทาเกิสเชา ในเวลา 20:00 น. เป็นกระบอกเสียงหลักของโทรทัศน์สาธารณะเยอรมันเป็นโปรแกรมรายการข่าวภาคเย็น รายการข่าวของสองรายการนี้จะไม่มีโฆษณาคั่นรายการ
ประวัติ

ฮ็อยเทอ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1953 แต่ก่อนรายการออกอากาศตั้งแต่เวลา 19:30 น. ถึง 20:00 น. เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 รายการแบ่งเป็นสองช่วงคือ ฮ็อยเทอ (19:30–19:45 น.) และ เทเมินเด็สทาเกิส (รูปแบบ / พาดหัวข่าวของวัน) (19:45–20:00 น.) ตั้งแต่ 1 มกราคม ค.ศ. 1969 เทเมินเด็สทาเกิส ได้ยุติการออกอากาศ
ในปี ค.ศ. 1973 รายการได้ย้ายเวลาออกอากาศมาออกในเวลา 19:00 น. จนถึงปัจจุบัน
เอกลักษณ์ของรายการ

ก่อนเข้ารายการข่าว ในช่วง 5 วินาทีสุดท้ายก่อนเข้ารายการจะมีเสียงรหัสมอร์สว่า ···· · ··- - · แล้วมีตัวอักษร h-e-u-t-e ฉายขึ้นมา เริ่มใช้ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1973 – 14 สิงหาคม ค.ศ. 1998 ซึ่งตั้งแต่วันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1998 – 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 ได้บูรณาการที่มีเพลงใช้เสียงรหัสมอร์สผสมเสียงไทเทิลที่สถานีสร้างขึ้นเอง
ในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 สตูดิโอเสมือนใหม่ออกมา มีกราฟิกที่ออกแบบใหม่และใช้เสียงรหัสมอร์สแบบใหม่และมีเสียงพูดเข้ารายการแทน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เกาะพิพิธภัณฑ์

| มูเซอุมส์อินเซิล (เกาะพิพิธภัณฑ์) เบอร์ลิน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
พิพิธภัณฑ์โบเดอบนปลายสุดของเกาะพิพิธภัณฑ์
พิกัด: 52°31′17″N 13°23′44″E﻿ / ﻿52.52139°N 13.39556°E﻿ / 52.52139; 13.39556
เกณฑ์พิจารณา: มรดกโลกทางวัฒนธรรม: ii, iv
อ้างอิง: 896
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1999 (คณะกรรมการสมัยที่ 23)
พื้นที่: 8.6 ha
พื้นที่กันชน: 22.5 ha
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เกาะพิพิธภัณฑ์ หรือ มูเซอุมส์อินเซิล (เยอรมัน: Museumsinsel) เป็นหมู่พิพิธภัณฑ์บนส่วนเหนือของเกาะในแม่น้ำชเปรในย่านมิตเตอ นครเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี หนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุด และเป็นหนึ่งในแหล่งพิพิธภัณฑ์แห่งที่สำคัญที่สุดในยุโรป บรรดาพิพิธภัณฑ์บนเกาะสร้างขึ้นตั้งแต่ปี 1830 ถึง 1930 โดยพระราชดำริในกษัตริย์แห่งปรัสเซีย ตามแปลนออกแบบโดยสถาปนิกห้าคน เกาะพิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 1999 พิพิธภัณฑ์ทั้งห้าบนเกาะ ตามลำดับการก่อสร้าง ได้แก่ อัลเทิสมูเซอุม, น็อยเอสมูเซอุม, อัลเทอนาซิอ็อนนาลกาเลอรี, โบเดอมูเซอุม และ แพร์กามอนมูเซอุม พื้นที่ทางเหนือของเกาะบนแม่น้ำชเปรซึ่งถือเป็นพื้นที่ของเกาะพิพิธภัณฑ์รวมพื้นที่ทั้งหมดที่เหนือต่ออันเตอร์เดนลินเดน ซึ่งรวมถึงอาสนวิหารเบอร์ลินใกล้กับลุสต์การ์เติน ทางใต้ยังมีพระราชวังเบอร์ลินที่สร้างขึ้นใหม่อันเป็นที่ตั้งของฮุมบ็อลท์ฟอรุมที่เปิดให้บริการเมื่อปี 2020 เกาะพิพิธภัณฑ์นี้มีการก่อสร้างใหม่และขยายตามแผนแม่บทนับตั้งแต่การรวมเยอรมนีเป็นต้นมา ในปี 2019 หอศิลป์เจมส์ ซิโมน ซึ่งเป็นทั้งหอศิลป์และศูนย์บริการนักท่องเที่ยว เปิดให้บริการ