stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเดนมาร์ก
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน  (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟยอร์ดน้ำแข็งอิลูลิสซัต |  | กรีนแลนด์ 69°08′00.0″N 49°30′00.0″W﻿ / ﻿69.133333°N 49.500000°W﻿ / 69.133333; -49.500000﻿ (Ilulissat Icefjord) | ธรรมชาติ: (vii), (viii) | 399,800; พื้นที่กันชน 64,890 | 2547/2004; เพิ่มเติม 2562/2019 | ตั้งอยู่ในทวีปอเมริกา | 1149 |
| ทะเลวัดเดิน  (ร่วมกับเนเธอร์แลนด์และเยอรมนี)  |  | แคว้นซึดแตนมัก 55°29′56.0″N 8°11′14.0″E﻿ / ﻿55.498889°N 8.187222°E﻿ / 55.498889; 8.187222﻿ (Wadden Sea) | ธรรมชาติ: (viii), (ix), (x) | 1,143,403 | 2552/2009; เพิ่มเติม 2554/2011 และ 2557/2014 |  | 1314 |
| ผาตั้งสเตอุนส์ |  | แคว้นเชลแลน 55°16′02.9″N 12°25′33.4″E﻿ / ﻿55.267472°N 12.425944°E﻿ / 55.267472; 12.425944﻿ (Stevns Klint) | ธรรมชาติ: (viii) | 50; พื้นที่กันชน 4,136 | 2557/2014 |  | 1416 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศเดนมาร์กมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเซเนกัล

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเซเนกัลทั้งสิ้น 7 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก

| สถานที่ | ภาพ | เกณฑ์พิจารณา | ปี พ> ศ. (ค.ศ.) | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เกาะกอเร |  | วัฒนธรรม: (vi) | 2521 (1978) |  |
| อุทยานแห่งชาตินียอกอโล-กอบา |  | ธรรมชาติ: (x) | 2524 (1981) |  |
| เขตรักษาพันธุ์นกแห่งชาติจูจ |  | ธรรมชาติ: (vii) (x) | 2524 (1981) |  |
| เกาะแซ็ง-ลูย |  | วัฒนธรรม: (ii) (iv) | 2543 (2000) |  |
| วงหินแห่งเซนิแกมเบีย   (ร่วมกับแกมเบีย)  |  | วัฒนธรรม: (i) (iii) | 2549 (2006) |  |
| ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำซาลูม |  | วัฒนธรรม: (iii) (iv) (v) | 2554 (2011) |  |
| ภูมิภาคบาซารี : ภูมิทัศน์วัฒนธรรมบาซารี, ฟูลา และเบดิก |  | วัฒนธรรม: (iii) (v) (vi) | 2555 (2012) |  |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศเซเนกัลมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 8 แห่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

รายชื่อแหล่งมรดกโลก
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปแอฟริกา |
| --- | --- | --- |
| เหนือ (รวมรัฐอาหรับ) |  ซูดาน  ซูดานใต้  ตูนิเซีย  โปรตุเกส  โมร็อกโก  ลิเบีย  สเปน  อียิปต์  แอลจีเรีย  |  |
| กลาง |  กาบอง  แคเมอรูน  ชาด  เซาตูแมอีปริงซีป  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  แองโกลา  |  |
| ใต้ |  ซิมบับเว  นามิเบีย  บอตสวานา  เลโซโท  สหราชอาณาจักร  เอสวาตินี  แอฟริกาใต้  |  |
| ตะวันออก |  คอโมโรส  เคนยา  จิบูตี  เซเชลส์  แซมเบีย  โซมาเลีย  แทนซาเนีย  บุรุนดี  ฝรั่งเศส  มอริเชียส  มาดากัสการ์  มาลาวี  โมซัมบิก  ยูกันดา  รวันดา  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  |  |
| ตะวันตก (รวมรัฐอาหรับ) |  กานา  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โตโก  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเตเนีย  มาลี  ไลบีเรีย  |  |
 ดูเพิ่ม ยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ เอเชีย โอเชียเนีย
วัดหนองโนใต้

| วัดหนองโนใต้ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดหนองโนใต้ (Wat Nong No Tai)
ที่ตั้ง: ตั้งอยู่เลขที่ 80 บ.หนองโนใต้ ม.6 ต.หนองโน อ.เมืองสระบุรี จ.สระบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย (เถรวาท)
พระประธาน: พระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างจากหินทราย ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 80 นิ้ว
เจ้าอาวาส: พระครูมงคลธรรมสุนทร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหนองโนใต้ ตั้งอยู่เลขที่ 80 บ้านหนองโนใต้ หมู่ที่ 6 ตำบลหนองโน อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 25 ไร่ โฉนดเลขที่ 41523, 8576, 321, 6742, 6743.
อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดกับบึงหนองโน
ทิศใต้ ติดกับถนนสาธารณะ เข้าอำเภอหนองแซง
ทิศตะวันออก ติดกับบ้านเรือนของประชาชน
ทิศตะวันตก ติดกับทุ่งนาและบ้านเรือนของประชาชน
ประวัติ

วัดหนองโนใต้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2343 เดิมชื่อวัดบ้านภู่ตั้งอยู่ที่บ้านภู่ ต.หนองยาว อ.เมืองสระบุรี จ.สระบุรี ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านหนองโนใต้ไปประมาณ 6-7 กิโลเมตร ต่อมาได้ย้ายเสนาสนมาสร้างใหม่อยู่ ณ ที่หมู่บ้านหนองโนใต้ และเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า “วัดประชาบาล” ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็น “วัดหนองโนใต้” ในสมัยนั้นมี พระอาจารย์อินทร์ เป็นเจ้าอาวาส
ปัจจุบันวัดหนองโนใต้ตั้งอยู่เลขที่ 80 บ้านหนองโนใต้ หมู่ที่ 6 ตำบลหนองโน อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร.
ประวัติ > อาคารเสนาสนะ

1. อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 กว้าง 6 เมตร ยาว 16. เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 มี เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
2. ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กว้าง 16 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคาคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ประยุกต์ 2 ชั้น
3. หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 ขนาด กว้าง 6 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารไม้
4. กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง สร้าง พ.ศ. 2549
5. กุฏิเจ้าอาวาส จำนวน 1 หลัง สร้าง พ.ศ. 2548 ลักษณะเป็นทรงไทยสร้างจากไม้ยกพื้นสูง
6. ศาลาธรรมสังเวช 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529
7. ฌาปนสถาน (เมรุ) 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร
8. หอระฆัง 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 กว้าง 4 เมตร ยาว 4 เมตร
9. ซุ้มประตูวัด สร้างเมื่อวันที่ 1เมษายน พ.ศ. 2545
นอกจากนี้ยังมี ศาลาอเนกประสงค์ โรงเก็บพัสดุ 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง หลังห้องน้ำ 30 ห้อง.
ประวัติ > ศาสนวัตถุ

1.พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างจากหินทรายขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 80 นิ้ว สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2500
2. พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 60 นิ้ว สูง 180 นิ้วสร้างเมื่อ พ.ศ. 2533
การบริหารและการปกครอง > ลำดับเจ้าอาวาส

รูปที่ 1 พระอาจารย์อินทร์
รูปที่ 2 พระอาจารย์ทอง
รูปที่ 3 พระอาจารย์คำ
รูปที่ 4 พระอาจารย์ต๋า
รูปที่ 5 พระอาจารย์มาก
รูปที่ 6 พระอาจารย์สุข
รูปที่ 7 พระอาจารย์ทุย
รูปที่ 8 พระอาจารย์ต๊ะ
รูปที่ 9 พระอาจารย์เริญ
รูปที่ 10 พระอาจารย์มี
รูปที่ 11 พระอาจารย์เรือง
รูปที่ 12 พระอาจารย์ประดิษฐ์
รูปที่ 13 พระอาจารย์สมสมศรี
รูปที่ 14 พระอาจารย์สุข
รูปที่ 15 พระอาจารย์ใบ
รูปที่ 16 พระอาจารย์จันทร์
รูปที่ 17 พระอาจารย์มัด'
รูปที่ 18 พระอาจารย์ณรงค์
รูปที่ 19 พระอาจารย์พรหมมี
รูปที่ 20 พระอาจารย์สนัด
รูปที่ 21 พระอาจารย์ภักดี
รูปที่ 22 พระอาจารย์สายบัว
รูปที่ 23 พระครูมงคลธรรมสุนทร พ.ศ. 2524 – ปัจจุบัน.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ลำดับเจ้าอาวาสวัดหนองโนใต้ ต.หนองโน อ.เมือง จ.สระบุรี 
| ลำดับที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | ตำแหน่ง | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |
| 1 | พระอาจารย์อินทร์ | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 2 | พระอาจารย์ทอง | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 3 | พระอาจารย์คำ | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 4 | พระอาจารย์ต๋า | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 5 | พระอาจารย์มาก | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 6 | พระอาจารย์สุข | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 7 | พระอาจารย์ทุย | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 8 | พระอาจารย์ต๊ะ | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 9 | พระอาจารย์เริญ | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 10 | พระอาจารย์มี | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 11 | พระอาจารย์เรือง  | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 12 | พระอาจารย์ประดิษฐ์ | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 13 | พระอาจารย์สมสมศรี | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 14 | พระอาจารย์สุข | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 15 | พระอาจารย์ใบ | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 16 | พระอาจารย์จันทร์ | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 17 | พระอาจารย์มัด | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 18 | พระอาจารย์ณรงค์ | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 19 | พระอาจารย์พรหมมี | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 20 | พระอาจารย์สนัด | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 21 | พระอาจารย์ภักดี | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 22 | พระอาจารย์สายบัว | เจ้าอาวาส | - | - |  |  |
| 23 | พระครูมงคลธรรมสุนทร | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2524 | - | ปัจจุบัน |  |
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเนเธอร์แลนด์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเนเธอร์แลนด์ทั้งสิ้น 13 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 12 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| สโคกลันด์และบริเวณแวดล้อม |  | จังหวัดเฟลโฟลันด์ 52°38′18.3″N 5°46′22.5″E﻿ / ﻿52.638417°N 5.772917°E﻿ / 52.638417; 5.772917 | วัฒนธรรม: (iii), (v) | 1,306 | 2538/1995 |  | 739 |
| แนวป้องกันน้ำดัตช์ |  | จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์, จังหวัดยูเทรกต์, จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ และจังหวัดนอร์ทบราบันต์ 52°33′18.0″N 4°47′29.1″E﻿ / ﻿52.555000°N 4.791417°E﻿ / 52.555000; 4.791417 | วัฒนธรรม: (ii), (iv), (v) | 54,779.02; พื้นที่กันชน 191,722.64 | 2539/1996; เพิ่มเติม 2564/2021 | เดิมขึ้นทะเบียนโดยใช้ชื่อว่า "แนวป้องกันของอัมสเตอร์ดัม" | 759 |
| โครงข่ายกังหันลมที่กินเดอร์ไดก์-เอลส์เฮาต์ |  | จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ 51°52′57.0″N 4°38′58.5″E﻿ / ﻿51.882500°N 4.649583°E﻿ / 51.882500; 4.649583 | วัฒนธรรม: (i), (ii), (iv) | 322 | 2540/1997 |  | 818 |

| พื้นที่ประวัติศาสตร์วิลเลมสตัด นครตอนใน และอ่าวจอดเรือ กือราเซา |  | กือราเซา 12°06′18.3″N 68°56′02.2″W﻿ / ﻿12.105083°N 68.933944°W﻿ / 12.105083; -68.933944 | วัฒนธรรม: (ii), (iv), (v) | 86; พื้นที่กันชน 87 | 2540/1997 |  | 819 |
| อินเชนีเยอร์ เด.เอฟ. เวาดาเคอมาล(สถานีสูบน้ำด้วยเครื่องจักรไอน้ำเด.เอฟ. เวาดา) |  | จังหวัดฟรีสลันด์ 52°50′47.0″N 5°40′46.2″E﻿ / ﻿52.846389°N 5.679500°E﻿ / 52.846389; 5.679500 | วัฒนธรรม: (i), (ii), (iv) | 7.32; พื้นที่กันชน 20.68 | 2541/1998 |  | 867 |
| โดรคมาเกอไรเดอเบมสเตอร์(แผ่นดินที่ระบายน้ำออกแห่งเบมสเตอร์) |  | จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ 52°32′55.0″N 4°54′40.6″E﻿ / ﻿52.548611°N 4.911278°E﻿ / 52.548611; 4.911278 | วัฒนธรรม: (i), (ii), (iv) | 7,208 | 2542/1999 |  | 899 |
| รีตเฟลด์ชเรอเดอร์เฮยส์(บ้านรีตเฟลด์ ชเรอเดอร์) |  | จังหวัดยูเทรกต์ 52°05′07.2″N 5°08′51.3″E﻿ / ﻿52.085333°N 5.147583°E﻿ / 52.085333; 5.147583 | วัฒนธรรม: (i), (ii) | 0.0075 | 2543/2000 |  | 965 |
| พื้นที่คลองวงแหวนสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 ของอัมสเตอร์ดัม ภายในซิงเงิลครัคต์ |  | จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ 52°21′54.0″N 4°53′16.0″E﻿ / ﻿52.365000°N 4.887778°E﻿ / 52.365000; 4.887778 | วัฒนธรรม: (i), (ii), (iv) | 198.2; พื้นที่กันชน 481.7 | 2553/2010 |  | 1349 |
| ฟันแน็ลเลอฟาบรีก  |  | จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ 51°55′28.9″N 4°25′59.2″E﻿ / ﻿51.924694°N 4.433111°E﻿ / 51.924694; 4.433111 | วัฒนธรรม: (ii), (iv) | 6.94; พื้นที่กันชน 87.57 | 2557/2014 |  | 1441 |
| นิคมการกุศล (ร่วมกับเบลเยียม) |  | จังหวัดเดรนเทอ 53°02′32.0″N 6°23′29.4″E﻿ / ﻿53.042222°N 6.391500°E﻿ / 53.042222; 6.391500 | วัฒนธรรม: (ii), (iv) | 2,012 | 2564/2021 |  | 1555 |
| แนวพรมแดนของจักรวรรดิโรมัน – ระบบป้องกันชายแดน แกร์มานิอาอีงแฟริออร์ (ร่วมกับเยอรมนี) |  | จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์, จังหวัดยูเทรกต์ และจังหวัดเกลเดอร์ลันด์ 52°03′30.9″N 5°10′03.7″E﻿ / ﻿52.058583°N 5.167694°E﻿ / 52.058583; 5.167694 | วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv) | 812.75; พื้นที่กันชน 7,196.54 | 2564/2021 |  | 1631 |
| ท้องฟ้าจำลองไอซิงคา ในฟราเนอเกอ |  | จังหวัดฟรีสลันด์ 53°11′14.4″N 5°32′37.3″E﻿ / ﻿53.187333°N 5.543694°E﻿ / 53.187333; 5.543694 | วัฒนธรรม: (iv) |  | 2566/2023 |  | 1683 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| ทะเลวัดเดิน (ร่วมกับเดนมาร์กและเยอรมนี)  |  | จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์, จังหวัดฟรีสลันด์ และจังหวัดโกรนิงเงิน 53°23′10.1″N 5°40′03.1″E﻿ / ﻿53.386139°N 5.667528°E﻿ / 53.386139; 5.667528 | ธรรมชาติ: (viii), (ix), (x) | 1,143,403 | 2552/2009; เพิ่มเติม 2554/2011 และ 2557/2014 |  | 1314 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศเนเธอร์แลนด์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
วัดแจ้งนอก

| วัดแจ้งนอก |
| --- | --- |
th
ที่ตั้ง: ถนนจอมสุรางค์ยาตร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา 30000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท สังกัดมหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหาบรรจง ชาครธมฺโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดแจ้งนอก  สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441 ตั้งอยู่เลขที่ 627 ถนนจอมสุรางค์ยาตร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
ประวัติ

เมื่อปี พ.ศ. พ.ศ. 2441 วัดแจ้งนอก ได้สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 54 ตารางวา โดยคุณหลวงอินทร์สมบัติได้ถวายที่ดินให้เป็นสมบัติของสงฆ์ เดิมเรียกชื่อว่า วัดใหม่หัวบึง
ต่อมาวัดถูกเพลิงไหม้ ชาวบ้านจึงได้ช่วยกันบูรณะขึ้นมาใหม่ และเรียกชื่อวัดว่า วัดใหม่สัทธารวม
ต่อมาวัดแจ้งใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ท้ายบึงตรงข้ามกับวัดใหม่สัทธารวม ได้สถาปนาและตั้งชื่อใหม่ว่า วัดแจ้งใน วัดใหม่ศรัทธารวมจึงได้เปลี่ยนชื่อวัดว่า วัดแจ้งนอก
และวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน

| ลำดับที่ | เจ้าอาวาส | ปี |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระนิ่ม |  |
| 2 | พระครูซัง |  |
| 3 | พระอาจารย์ใหญ่ |  |
| 4 | พระอาจารย์โต |  |
| 5 | พระอาจารย์หมอก |  |
| 6 | พระอาจารย์แดง |  |
| 7 | พระอาจารย์พรม |  |
| 8 | พระอาจารย์ปาน |  |
| 9 | พระอาจารย์ฑัต |  |
| 10 | พระอาจารย์แดง |  |
| 11 | พระอาจารย์สวาสดิ์ |  |
| 12 | พระครูรัตนญานวิสุทธิ์ (นิยม กมโล) | พ.ศ. 2513 |
| 13 | หลวงพ่อดัด ปญฺญาทีโป |  |
| 10 | พระมหาบรรจง ชาครธมฺโม | เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน |
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเช็กเกีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเช็กเกียทั้งสิ้น 17 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 16 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
ที่ตั้ง

โกรมแญฌีช
แช็สกีกรุมโลฟ
ปราก
แต็ลช์
โฮลาโชวิตแซ
โอโลโมตส์
แชบีช
กุตนาโฮรา
แล็ดญิตแซ-วัลจิตแซ
ลิโตมิเชิล
แซแลนาโฮรา
เบอร์โน
กรุชโนโฮฌี
กลาดรูบีนัดลาแบ็ม
ป่าต้นบีช
การ์โลวีวารี
มาริยานสแกลาซแญ
ฟรัญจิชโกวีลาซแญ
ฌาแต็ตส์
ที่ตั้งแหล่งมรดกโลกในประเทศเช็กเกีย จุดสีเขียวคือที่ตั้งของเมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ป่าบีชโบราณและป่าบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป (ร่วมกับโครเอเชีย, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, บัลแกเรีย, เบลเยียม, โปแลนด์, ฝรั่งเศส, มาซิโดเนียเหนือ, ยูเครน, เยอรมนี, โรมาเนีย, สเปน, สโลวาเกีย, สโลวีเนีย, สวิตเซอร์แลนด์, ออสเตรีย, อิตาลี และแอลเบเนีย) |  | แคว้นลิแบแร็ตส์ 50°51′30.1″N 15°09′19.8″E﻿ / ﻿50.858361°N 15.155500°E﻿ / 50.858361; 15.155500﻿ (Ancient and Primeval Beech Forests of the Carpathians and Other Regions of Europe) | ธรรมชาติ: (ix) | 99,947.81; พื้นที่กันชน 296,275.8 | 2550/2007; เพิ่มเติม 2554/2011, 2560/2017, 2564/2021 และ 2566/2023 | ป่าต้นบีชในประเทศเช็กเกียได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2564 | 1133 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศเช็กเกียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 13 แห่ง
วัดสุนทราวาส (จังหวัดพัทลุง)

| วัดสุนทราวาส |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลปันแต อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสุนทราวาส  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปันแต อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง
ประวัติ

วัดสุนทราวาส เดิมเรียกว่า วัดปลายนา หรือ วัดชายนา ไม่ปรากฏว่าสร้างในสมัยใด ในเอกสารเรื่องจังหวัดพัทลุงของหน่วยศึกษานิเทศก์จังหวัดพัทลุง ได้กล่าวว่าวัดนี้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2015 และตามทำเนียบวัดของพระครูอริยสังวร (เอียด) ว่าวัดนี้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2285 แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1983 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2385 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดหัวสุนทรา หรือ วัดสนทรา เพื่อให้สอดคล้องกับนิทานเรื่องนางสิบสอง ที่ว่าเมื่อนางสนทราตายแล้วได้นำศพมาทิ้งไว้ที่วัดนี้ จนกระทั่ง พ.ศ.2482 จึงเปลี่ยนชื่อเป็นวัดสุนทราวาส
แต่หลักฐานทางศิลปะเป็นสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นเท่านั้น ยังมีตำนานว่ามีชายคนหนึ่งได้ขุดสระน้ำขึ้นที่บ้านสุนทรา เพื่อให้ชาวบ้านได้ใช้น้ำ พร้อมกับได้สร้างวัดขึ้น คือ วัดสุนทราวาส กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม  พ.ศ. 2478  และประกาศแนวเขตโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 99 ตอนที่ 130 วันที่ 28 กันยายน 2525 เนื้อที่ 1 ไร่ 94 ตารางวา
อาคารและเสนาสนะ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเดิมที่สร้างด้วยไม้ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2385 ได้บูรณะเป็นอาคารก่ออิฐ  ถือปูน พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์สมทบการสร้างอุโบสถหลังนี้ด้วย ยังได้รับอุปถัมภ์พระยาพัทลุง (จุ้ย) อุโบสถรูปแบบสถาปัตยกรรมพระราชนิยม ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองปางมารวิชัย 3 องค์ ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ฝีมือการปั้นเป็นแบบพื้นเมือง พระประธานประดิษฐานบนฐานชุกชีลายแข้งสิงห์ ฝาผนังอุโบสถทั้งสี่ด้านเขียนภาพจิตรกรรมด้วยสีฝุ่น ภาพส่วนใหญ่ลบเลือนมาก รอบอุโบสถมีลานประทักษิณและกำแพงแก้วล้อมรอบ
ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดสุนทราวาส เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนชั้นเดียว สร้างขึ้นในสมัยพระครูสุนทรานุกูล อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 22 เพื่อเก็บรวบรวมและจัดแสดงโบราณวัตถุ วัตถุอันเนื่องมาจากศาสนา และข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ของชิ้นสำคญ เช่น พระพุทธรูปประทับยืนปางห้ามสมุทรทรงเครื่อง ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น พระพุทธรูปปูนปั้นและพระพุทธรูปจำหลักด้วยงาช้าง ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ เตียงจำวัดของพระอุดมปิฏก (อดีตเจ้าอาวาส) ขันทองเหลืองต้มย้อมจีวร โต๊ะหมู่บูชาสมัยรัชกาลที่ 3 เครื่องปั้นดินเผา โอ่งเคลือบ เครื่องทองเหลือง ตะบันหมาก หนังสือบุด ตำรายา เป็นต้น
วิทยาลัยเทคนิคสมุทรสาคร สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๕

วิทยาลัยเทคนิคสมุทรสาคร เดิมชื่อ โรงเรียนช่างไม้สมุทรสาคร ซึ่งเริ่มทำการเปิดสอนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 โดยเริ่มเปิดสอนในรายวิชาช่างไม้ก่อสร้าง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนการช่างสมุทรสาคร โรงเรียนเทคนิคสมุทรสาคร และในปัจจุบันได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "วิทยาลัยเทคนิคสมุทรสาคร" สังกัดกองวิทยาลัยเทคนิค กรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2524
ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็น วิทยาเขตเทคนิคสมุทรสาคร โดยใช้ชื่อว่า "สถาบันอาชีวศึกษาภาคกลาง 6 วิทยาเขตเทคนิดสมุทรสาคร" และเมื่อไม่นานมานี้[เมื่อไร?] ได้เปลี่ยนคำนำหน้าเป็น "สถาบันอาชีวศึกษาภาคกลาง วิทยาเขตเทคนิคสมุทรสาคร"
ปัจจุบัน (27/06/2551) เปิดสอนหลักสูตร ปวช. - ปวส. (รับผู้จบ ม.3 หรือ เทียบเท่า)
| ด ค กวิทยาลัยเทคนิคในประเทศไทย |
| --- | --- |
กรุงเทพมหานคร:  มีนบุรี  กาญจนาภิเษกมหานคร  ราชสิทธาราม  ดุสิต  ดอนเมือง 
ภาคเหนือ:  เชียงราย  กาญจนาภิเษกเชียงราย  เชียงใหม่  สันกำแพง  น่าน  พะเยา  แพร่  ลำปาง  ลำพูน  อุตรดิตถ์ 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  กันทรลักษ์  กาฬสินธุ์  เขาวง  ขอนแก่น  น้ำพอง  ชัยภูมิ  นครขอนแก่น  นครพนม  นครโคราช  นครราชสีมา  บัวใหญ่  ปักธงชัย  ปากช่อง  พิมาย  สุรนารี  หลวงพ่อคูณ ปริสุทฺโธ  บุรีรัมย์  คูเมือง  มหาสารคาม  ยโสธร  ร้อยเอ็ด  สุวรรณภูมิ  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  กาญจนาภิเษกอุดรธานี  อุบลราชธานี  เดชอุดม  บึงกาฬ 
ภาคกลาง:  กำแพงเพชร  ชัยนาท  นครนายก  นครปฐม  นครสวรรค์  แม่วงก์  นนทบุรี  ปทุมธานี  ธัญบุรี  พระนครศรีอยุธยา  อุตสาหกรรมยานยนต์  พิจิตร  พิษณุโลก  สองแคว  เพชรบูรณ์  ลพบุรี  ลพบุรี แห่งที่ 2  สมุทรปราการ  กาญจนาภิเษกสมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระบุรี  มวกเล็ก  ท่าหลวงซีเมนต์ไทยอนุสรณ์  สิงห์บุรี  สิงห์บุรี แห่งที่ 2  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  อ่างทอง  อุทัยธานี 
ภาคตะวันออก:  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  จุฬาภรณ์ (ลาดขวาง)  ชลบุรี  สัตหีบ  ตราด  ปราจีนบุรี  บูรพาปราจีน  ระยอง  บ้านค่าย  มาบตาพุด  สระแก้ว 
ภาคตะวันตก:  กาญจนบุรี  ประจวบคีรีขันธ์  เพชรบุรี  ราชบุรี  ราชบุรี แห่งที่ 2  โพธาราม 
ภาคใต้:  กระบี่  ชุมพร  ตรัง  นครศรีธรรมราช  สิชล  ทุ่งสง  ปัตตานี  กาญจนาภิเษกปัตตานี  พังงา  พัทลุง  ป่าพะยอม  ภูเก็ต  ถลาง  ยะลา  ระนอง  หาดใหญ่  จะนะ  สตูล  สุราษฎร์ธานี  สุราษฎร์ธานี แห่งที่ 2
วัดบ้านซ่อง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

| วัดบ้านซ่อง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดบ้านซ่อง, วัดอินทโชสังฆโพธาราม
ที่ตั้ง: ตำบลบ้านซ่อง อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูโสภณวิริยานุยุต (เพียร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบ้านซ่อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านซ่อง อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 7 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูโสภณวิริยานุยุต (เพียร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดบ้านซ่องตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยาหรือต้นสมัยรัตนโกสินทร์ นายอินทร์และนายโซ ได้ร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดซึ่งชำรุดทรุดโทรมและเปลี่ยนชื่อเป็น วัดอินทโชสังฆโพธาราม แต่ชาวบ้านยังคงเรียกว่าวัดบ้านซ่องเช่นเดิม โดยชื่อวัดสันนิษฐานว่ามาจากการเป็นที่ซ่องสุมฝึกปรือคนที่ไปร่วมกับกองกำลังพระเจ้าตาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 ด้านการศึกษาามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2531
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์กว้าง 16 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นอาคารไม้ลักษณะทรงสเปน และกุฏิสงฆ์จำนวน  5 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง ปูชนียวัตถุทีสำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 29 นิ้ว จีวรลายพิกุล
วัดบ้านข่า

| วัดบ้านข่า |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลช่างปี่   อำเภอศีขรภูมิ  จังหวัดสุรินทร์
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบ้านข่า  หมู่ 7  ตำบลช่างปี่  อำเภอศีขรภูมิ  จังหวัดสุรินทร์ ได้จัดตั้งขึ้นเมื่อ  พ.ศ 2471  โดยนายสะเมียด  ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินในย่านนั้น  ได้บริจาคพื้นที่เพื่อสร้างวัดขึ้นมา
มีเจ้าอาวาส  6 รูปด้วยกันจนถึงปัจจุบัน รูปที่ 5 หลวงพ่อหิน รูปที่ 6 พระครูสังฆรักษ์กุมาณ  ญาณเมธี  เจ้าคณะตำบลช่างปี่
มีการจัดตั้งโรงเรียนพุทธศาสนา  และเป็นสถานที่พึ่งพาทางจิตใจของพุทธศาสนิกชนในบริเวณเขตตำบลและตำบลใกล้เคียงทางวัดได้สนับสนุนการศึกษาของพระภิกษุสามเณรภายในวัด  ซึ่งปัจจุบันมีพระภิกษุสามเณร  30 กว่ารูป
ปัจจุบันวัดบ้านข่าเป็นวัดแนวหน้าในการสอนพระพุทธศาสนา  แก่ประชาชนและเยาวชน โดยเน้นไปที่วัยรุ่นที่มีพฤติกรรมเสี่ยงต่อการเป็นคนหัวไม้
วัดสุนทรธรรมทาน

| วัดสุนทรธรรมทาน |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดสุนทรธรรมทาน, วัดแคนางเลิ้ง, วัดสนามกระบือ
ที่ตั้ง: เลขที่ 216 ถนนพะเนียง แขวงวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร 10100
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: พระพุทธสุนทรมุนี
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อบารมี
เจ้าอาวาส: พระราชวชิรธรรมสุนทร​ (เกรียง​ไกร​ กฺลวฑฺฒโน)​
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสุนทรธรรมทาน เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

วัดสุนทรธรรมทานหรือ วัดแคนางเลิ้ง เพี้ยนมาจากคำว่า วัดแค่ ตามสำเนียงชาวใต้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณนั้น ยังเคยเรียกวัดนี้ว่า วัดสนามกระบือ ตามชื่อตำบลที่ตั้งของวัดในขณะนั้น (ตำบลสนามควาย) ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามใหม่ว่า "วัดสุนทรธรรมทาน" ด้วยการเอาพระนามกรมหมื่นสุนทรธิบดีและนามพระธรรมทานาจารย์ วัดสระเกศ มาผสมกัน แต่ชาวบ้านยังคงเรียกวา "วัดแค" วัดสุนทรธรรมทานตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2502
อาคารเสนาสนะ

พระอุโบสถหลังใหม่ก่อสร้างแทนหลังเดิมที่ชำรุดทรุดโทรม ภายในประดิษฐาน พระพุทธสุนทรมุนี พระประธานหน้าตักกว้าง 4 ศอก มีซุ้มเรือนแก้วประดับแบบพระพุทธชินราชลงรักปิดทองประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีหินอ่อน ภายนอกเป็นชานกำแพงแก้วประดับมุกด้านหน้าและด้านหลังโดยรอบพระอุโบสถ มีวิหารคดตกแต่งด้วยดวงดาวปิดทองล่องชาดที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ประดับภาพปูนปั้นลายไทยปิดทองล่องชาด แสดงภาพพุทธประวัติพระพุทธเจ้าขณะประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน
ปูชนียวัตถุมี หลวงพ่อบารมี ประดิษฐานอยู่ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ใกล้กับพระอุโบสถ วัดยังมีอนุสรณ์พระราชธรรมวิจารณ์ (ธูป เขมะสิริ) อดีตเจ้าอาวาส วัดสุนทรธรรมทานยังเป็นที่บรรจุอัฐิของมิตร ชัยบัญชา
ระเบียงภาพ

พระพุทธสุนทรมุนี พระประธานภายในพระอุโบสถวัดสุนทรธรรมทาน
อนุสรณ์พระราชธรรมวิจารณ์ (ธูป เขมะสิริ) อดีตเจ้าอาวาสวัดสุนทรธรรมทาน
ประติมากรรมปูนปั้นแสดงปริศนาธรรม ที่วิหารคดของวัดสุนทรธรรมทาน
สถานที่บรรจุอัฐิของมิตร ชัยบัญชา บริเวณริมกำแพงวัดสุนทรธรรมทาน ด้านติดกับวิหารคด
แผ่นป้ายระบุตำแหน่งที่บรรจุอัฐิของมิตร ชัยบัญชา
ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2013–14 รอบแพ้คัดออก

รอบแพ้คัดออก หรือรอบน็อกเอาต์ ในการแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2013-14 เริ่มแข่งขันในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 (ค.ศ. 2014) จนถึงวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 (ค.ศ. 2014) ซึ่งเป็นรอบชิงชนะเลิศ โดยแข่งขันกันที่ยูเวนตุส สเตเดียมในกรุงตูริน ประเทศอิตาลี. รวมทั้งสิ้น 32 ทีมแข่งขันในรอบแพ้คัดออก.
กำหนดการ

การจับสลากแบ่งสายมีขึ้นที่สำนักงานใหญ่ของฟีฟ่า ในเมืองนียง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
| รอบ | วันจับสลาก | นัดแรก | นัดที่สอง |
| --- | --- | --- | --- |
| รอบ 32 ทีมสุดท้าย | 16 ธันวาคม 2013, 19:00 | 20 กุมภาพันธ์ 2014 | 27 กุมภาพันธ์ 2014 |
| รอบ 16 ทีมสุดท้าย | 16 ธันวาคม 2013, 19:00 | 13 มีนาคม 2014 | 20 มีนาคม 2014 |
| รอบก่อนรองชนะเลิศ | 21 มีนาคม 2014, 19:00 | 3 เมษายน 2014 | 10 เมษายน 2014 |
| รอบรองชนะเลิศ | 11 เมษายน 2014, 18:00 | 24 เมษายน 2014 | 1 พฤษภาคม 2014 |
| ชิงชนะเลิศ | 11 เมษายน 2014, 18:00 | 14 พฤษภาคม 2014 ที่ ยูเวนตุส สเตเดียม, ตูริน | 14 พฤษภาคม 2014 ที่ ยูเวนตุส สเตเดียม, ตูริน |