stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การให้เหตุผลแบบอุปนัย
ประวัติ > ปรัชญาสมัยใหม่ตอนต้น

ในปี พ.ศ. 2163 ปรัชญาสมัยใหม่ตอนต้น (early modern philosophy) ฟรานซิส เบคอนปฏิเสธค่าของประสบการณ์และการอุปนัยแบบแจงนับด้วยตัวมันเองตัวใดตัวหนึ่ง วิธีการอุปนัยนิยม (inductivism) ของเขานั้นบอกว่าการสังเกตการณ์ทุกอันที่จะเปิดเผยโครงสร้างของธรรมชาติและความสัมพันธ์เชิงเหตุผลต้องคู่กับการอุปนัยแบบแจงนับเพื่อที่จะได้ความรู้เหนือขอบเขตของประสบการณ์ปัจจุบัน อุปนัยนิยมนั้นจึงต้องใช้การอุปนัยแบบแจงนับควบคู่ไปเป็นส่วนประกอบ
จุดยืนของเดวิด ฮูมนักประจักษนิยมในปี พ.ศ. 2283 คิดว่าการอุปนัยแบบแจงนับไม่มีรากฐานที่มีเหตุผล หรือแม้แต่มีตรรกะ แต่การอุปนัยเป็นสิ่งที่ต้องใช้ประจำวัน ในขณะที่การสังเกตการณ์เช่นการเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์ สามารถจับคู่กับหลักการเป็นเอกรูปของธรรมชาติ (uniformitarianism) และผลิตข้อสรุปที่ดูแน่นอน ปัญหาของการอุปนัย (problem of induction) มีขึ้นมาจากข้อเท็จจริงที่ภาวะเอกรูปของธรรมชาตินั้นไม่ใช่หลักที่ถูกต้องเชิงตรรกะ ฮูมมีข้อกังขาต่อการนำการอุปนัยแบบแจงนับมาใช้ และการที่สามารถไปสู่ความแน่นอนเกี่ยวกับสิ่งที่สังเกตไม่ได้ และโดยเฉพาะการอนุมานเหตุภาพจากข้อเท็จจริงที่การปรับเปลี่ยนแง่มุมของความสัมพันธ์หนึ่งจะขัดขวางหรือผลิตผลลัพธ์หนึ่งออกมา
อิมมานูเอล คานต์ได้ตื่นจาก "การหลับไหลของสิทธันต์ (dogma)" ด้วยงานของฮูมที่แปลเป็นภาษาเยอรมัน เขาแสวงหาที่จะอธิบายความเป็นไปได้ของอภิปรัชญา ในปี พ.ศ. 2324 หนังสือคำวิจารณ์ของเหตุผลบริสุทธิ์ (Critique of Pure Reason) ได้นำเสนอเหตุผลนิยม (rationalism) เป็นเส้นทางสู่ความรู้แตกต่างจากประจักษนิยม (empiricism) คานต์แบ่งข้อความเป็นสองประเภท ข้อความเชิงวิเคราะห์ (analytic-synthetic distinction) เป็นจริงด้วยอานิสงค์ของการจัดเรียงคำและความหมาย ดังนั้นข้อความเชิงวิเคราห์เป็นสัจนิรันดร์ (tautology) เป็นความจริงเชิงตรรกะ เป็นจริงโดยจำเป็น (logical truth) ในขณะที่ข้อความเชิงสังเคราะห์มีความหมายที่อ้างอิงสถานะของความเท็จจริง เป็นอุบัติการณ์ แต่เนื่องจากเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใจวัตถุในตัวมันเองแท้จริง คานต์สรุปว่าภารกิจของนักปรัชญาไม่ควรเป็นการพยายามมองหลังม่านของสภาพปรากฏเพื่อเห็นชานการณ์ (noumena) แต่ดูแค่เรื่องปรากฏการณ์ (phenomenon)ก็พอ
คานต์ได้ให้เหตุผลว่าจิตนั้นต้องมีการแบ่งประเภทจัดระเบียบข้อมูลประสาทสัมผัส (sense data) ของมันเอง ทำให้ประสบการณ์ของ ปริภูมิ และ เวลา เป็นไปได้ คานต์สรุปว่าเอกรูปของธรรมชาติเป็นความจริงที่มีอยู่ก่อนการมีประสบการณ์ หมวดหมู่ของข้อความเชิงสังเคราะห์ที่ไม่ใช่อุบัติการณ์ (contingency) แต่เป็นจริงโดยจำเป็นจึงถูกเรียกว่าที่มีอยู่ก่อนเชิงสังเคราะห์ คานต์จึงทำให้อภิปรัชญาและกฎความโน้มถ่วงสากลของนิวตันรอด แต่ผลกระทบคือสัจนิยมทางวิทยาศาสตร์ (scientific realism) ถูกทิ้งไปและได้พัฒนาจิตนิยมอุตรวิสัย (transcendental idealism) ขึ้นมา จิตนิยมอุตรวิสัยของคานต์ได้ให้กำเนิดจิตนิยมเยอรมัน (german idealism) ตามมาด้วยจิตนิยมสัมบูรณ์ของเฮเกิลซึ่งต่อมาจำเริญทั่วยุโรปภาคพื้นทวีป
ประวัติ > ปรัชญาร่วมสมัย > กิลเบิร์ต ฮาร์แมน

ในงานวิจัยปี พ.ศ. 2508 ของกิลเบิร์ต ฮาร์แมน (Gilbert Harman) อธิบายว่าการอุปนัยแบบแจงนับไม่ใช่ปรากฏการณ์อิสระ แต่เป็นเพียงผลของการอนุมานสู่คำอธิบายที่ดีที่สุด (IBE) ที่แฝงตัวอยู่ ซึ่ง IBE ก็ตรงกับ การจารนัย ของเพิร์ซ  นักปรัชญาวิทยาศาสตร์หลายคนที่รับหลักการสัจนิยมทางวิทยาศาสตร์ก็คงไว้ว่า IBE เป็นวิธีที่นักวิทยาศาสตร์พัฒนาทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับธรรมชาติที่จริงพอประมาณหนึ่ง
คำวิจารณ์ > ความเอนเอียง

เช่นเดียวกับการให้เหตุผลแบบนิรนัย ความลำเอียงสามารถบิดเบือนการนำการอ้างแบบอุปนัยไปใช้อย่างเหมาะสมได้ ด้วยเหตุนั้นจึงยับยั้งไม่ให้ผู้ให้เหตุผลหาข้อสรุปเชิงตรรกะ (logical consequence) ที่ดีที่สุดที่อยู่บนหลักฐานได้ ตัวอย่างของความเอนเอียงเช่น ฮิวริสติกโดยความเข้าถึงได้ง่าย ความเอนเอียงเพื่อยืนยัน และความเอนเอียงโลกที่คาดเดาได้
ฮิวริสติกโดยความเข้าถึงได้ง่ายทำให้ผู้ให้เหตุผลอาศัยข้อมูลที่มีอยู่พร้อมและเข้าถึงได้ง่ายเป็นหลัก เช่นในแบบสำรวจ เมื่อผู้คนถูกขอให้ประมาณอัตราร้อยละของสาเหตุการตายต่าง ๆ ของผู้คน ผู้ตอบจะเลือกสาเหตุที่ปรากฏอยู่ชุกในสื่อ เช่นการก่อการร้าย ฆาตกรรม และอุบัติเหตุการบิน มากกว่าโรคและอุบัติเหตุจราจรซึ่ง "เข้าถึงได้ยากกว่า" เพราะไม่ได้ถูกเน้นมากเท่าในสังคมรอบตัว
ความเอนเอียงเพื่อยืนยันอยู่บนแนวโน้มโดยธรรมชาติที่จะยืนยันมากกว่าปฏิเสธสมมติฐานปัจจุบัน งานวิจัยได้แสดงให้เห็นว่าผู้คนบ่ายเบนหาคำตอบของปัญหาที่ตรงกับสมมติฐานที่เข้าใจมากกว่าจะพยายามพิสูจน์ว่าสมมติฐานผิด ในการทดลอง บ่อยครั้งที่ผู้รับจะถามคำถามที่หาคำตอบที่เข้ากับสมมติฐานที่สถาปนาไว้ จึงเป็นการยืนยันสมมติฐานเหล่านั้นเอง เช่นถ้าสมมติฐานว่าสมหญิงเป็นคนเข้าสังคม ผู้รับการทดลองจะพยายามยืนยันข้อตั้งนี้โดยธรรมชาติด้วยการถามคำถามที่จะผลิตคำตอบที่ยืนยันว่า สมหญิงนั้นเป็นคนที่เข้าสังคมได้จริง ๆ
ความเอนเอียงโลกที่คาดเดาได้เวียนอยู่เรื่องการบ่ายเบนที่จะแลเห็นระเบียบในที่ ๆ ยังไม่ถูกพิสูจน์ว่ามีอยู่ ไม่ว่าจะไม่มีเลยหรือมีอย่างเป็นนามธรรมในระดับหนึ่ง ตัวอย่างที่โด่งดังที่สุดเช่นการพนัน นักการพนันมักจะเริ่มคิดว่าตัวเองเห็นรูปแบบที่ง่ายและชัดเจนในผลลัพธ์และจึงเชื่อว่าตัวเองสามารถคาดเดาผลลัพธ์ด้วยสิ่งที่ตัวเองเห็น แต่ในความเป็นจริง ผลลัพธ์ของเกมแต่ละเกมยากที่จะคาดเดาและซับซ้อนมาก โดยทั่วไปแล้วผู้คนมักจะหาระเบียบอย่างง่ายรูปแบบหนึ่งเพื่ออธิบายหรือให้ความถูกต้องกับความเชื่อและประสบการณ์ของตัวเอง และยากมากที่พวกเขาจะนึกขึ้นได้ว่าระเบียบที่ตัวเองเห็นอาจผิดไปจากความจริงโดยสิ้นเชิง
การอนุมานแบบเบย์

เป็นตรรกะของการอุปนัยมากกว่าทฤษฎีของความเชื่อ การอนุมานแบบเบย์ไม่ได้ระบุว่าความเชื่อใดมีตรรกะก่อนประสบการณ์ แต่ระบุว่าเราควรเปลี่ยนความเชื่อของเราอย่างมีตรรกะอย่างไรเมื่อเผชิญกับหลักฐาน เราเริ่มโดยไว้ใจความน่าจะเป็นก่อน (prior probability) สำหรับสมมติฐานที่อยู่บนตรรกะหรือประสบการณ์ก่อน ๆ และเมื่อเผชิญกับหลักฐาน เราปรับความมั่นใจของความเชื่อเราในสมมติฐานนั้นในกิริยาที่แม่นยำด้วยตรรกะแบบเบย์
การอนุมานแบบอุปนัย

ในช่วงปี 2503 เรย์ โซโลมอนอฟ ก่อตั้งทฤษฎีการอนุมานแบบอุปนัยของโซโลโมนอฟ (solomonoff's theory of inductive inference) ทฤษฎีการพยากรณ์ที่อยู่บนการสังเกตการณ์ ตัวอย่างเช่นการพยากรณ์เครื่องหมายต่อไปตามลำดับเครื่องหมายที่ให้มา นี่เป็นขอบข่ายการอุปนัยแบบทางการที่รวมทฤษฎีสารสนเทศเชิงขั้นตอนวิธี (algorithmic information theory) กับขอบข่ายของเบย์ การอนุมานอุปนัยสากลอยู่บนรากฐานเชิงปรัชญาที่สมบูรณ์ และสามารถถือได้ว่าเป็นมีดโกนอ็อกคัมที่ถูกทำให้เป็นทางการในรูปแบบของคณิตศาสตร์ ส่วนประกอบพื้นฐานของทฤษฎีนี้เป็นแนวคิดของความน่าจะเป็นเชิงขั้นตอนวิธีและความซับซ้อนคอลโมโกรอฟ
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยปรัชญา
การคิดแนวข้าง (Lateral thinking)
การประมาณแบบเบย์เวียนเกิด (Recursive Bayesian estimation)
การเขียนโปรแกรมแบบอุปนัย (Inductive programming)
การเขียนโปรแกรมเชิงตรรกะแบบอุปนัย
การพิสูจน์ว่าเป็นเท็จ
การเรียนรู้ของเครื่อง
การวิเคราะห์อาการขัดข้องและผลกระทบ (Failure mode and effects analysis)
การสอบสวน (Inquiry)
การให้เหตุผลเชิงตรรกะ (Logical reasoning)
การให้เหตุผลแบบนิรนัย
การให้เหตุผลแบบจารนัย
การอ้างเหตุผล (Argument)
การอุปนัยเชิงคณิตศาสตร์
การอุปนัยไวยากรณ์ (Grammar induction)
การอนุมานเชิงสถิติ (Statistical inference)
คำอธิบาย (explanation)
ความซับซ้อนคอลโมโกรอฟ (Kolmogorov complexity)
ความถนัดการให้เหตุผลแบบอุปนัย (Inductive reasoning aptitude)
ความน่าจะเป็นเชิงขั้นตอนวิธี (Algorithmic probability)
ความน่าจะเป็นเชิงอุปนัย
ความยาวการบรรยายน้อยที่สุด (Minimum description length)
ความยาวสารน้อยที่สุด (Minimum message length)
ตรรกศาสตร์
ทฤษฎีความน่าจะเป็นแบบเบย์
ทฤษฎีวิธีการให้เหตุผล (Argumentation theory)
ทฤษฎีแห่งการอนุมานแบบอุปนัยของโซโลโมนอฟ (Solomonoff's theory of inductive inference)
ปัญหาอุปนัยใหม่ (New riddle of induction)
ปฏิฐานนิยมเชิงตรรกะ (Logical positivism)
ปฏิทรรศน์อีกา
ปฏิอุปนัย (Counterinduction)
มาคัส ฮัตเทอร์ (Marcus Hutter)
มูลบทโลกกว้าง (Open world assumption)
ลอเรนซ์ โจนาธาน โคเฮน (Laurence Jonathan Cohen)
วิธีของมิลล์ (Mill's Methods)
สตีเฟน ทูลมิน (Stephen Toulmin)
อุปนัยนิยม (Inductivism)
อุปมา (คณิตศาสตร์) (Analogy)
อ่านเพิ่ม

Cushan, Anna-Marie (1983/2014). Investigation into Facts and Values: Groundwork for a theory of moral conflict resolution. [Thesis, Melbourne University], Ondwelle Publications (online): Melbourne.
Herms, D. "Logical Basis of Hypothesis Testing in Scientific Research" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2009-03-19. สืบค้นเมื่อ 2020-05-08.
Kemerling, G. (27 October 2001). "Causal Reasoning".
Holland, J.H.; Holyoak, K.J.; Nisbett, R.E.; Thagard, P.R. (1989). Induction: Processes of Inference, Learning, and Discovery. Cambridge, MA: MIT Press. ISBN 978-0-262-58096-0.
Holyoak, K.; Morrison, R. (2005). The Cambridge Handbook of Thinking and Reasoning. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-82417-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Confirmation and Induction". Internet Encyclopedia of Philosophy.
Zalta, Edward N. (บ.ก.). "Inductive Logic". Stanford Encyclopedia of Philosophy.
Inductive reasoning ที่ PhilPapers
Inductive reasoning ที่ Indiana Philosophy Ontology Project
Four Varieties of Inductive Argument from the Department of Philosophy, University of North Carolina at Greensboro.
"Properties of Inductive Reasoning" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-08-08. สืบค้นเมื่อ 2020-05-27. (166 KiB), a psychological review by Evan Heit of the University of California, Merced.
The Mind, Limber An article which employs the film The Big Lebowski to explain the value of inductive reasoning.
The Pragmatic Problem of Induction[ลิงก์เสีย], by Thomas Bullemore
| ด ค กการเรียนรู้ |
| --- | --- |
การเรียนเชิงไม่สัมพันธ์อย่างง่าย:  ความเคยชิน  การทำให้ไว 
การเรียนเชิงสัมพันธ์:  การวางเงื่อนไขด้วยการกระทำ  การวางเงื่อนไขแบบดั้งเดิม  การเรียนรู้แบบฝังใจ  การเรียนรู้โดยการสังเกต 
การเรียนรู้ด้วยการหยั่งรู้:  การให้เหตุผลแบบนิรนัย  การให้เหตุผลแบบอุปนัย  การให้เหตุผลแบบหรณนัย 
ศัพทวิทยาของการอ้างเหตุผล
ปักษ์

ปักษ์ คือหน่วยของเวลาชนิดหนึ่ง มีระยะเท่ากับครึ่งเดือน (มีรากศัพท์จาก ปักษฺ ใน ภาษาสันสกฤต) ปักษ์นับตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งได้รับอิทธิพลจากปฏิทินฮินดู และปรับใช้ตามประเพณีไทย ได้แก่ ข้างขึ้นเป็นปักษ์หนึ่งเรียกว่า ศุกลปักษ์ และข้างแรมเป็นปักษ์หนึ่งเรียกว่า กาฬปักษ์ ซึ่งยาวนานเท่ากับ 14 หรือ 15 วัน ขึ้นอยู่กับการกำหนดให้เดือนนั้นว่ามี 29 หรือ 30 วัน ปักษ์ในทางดาราศาสตร์สามารถคำนวณได้เท่ากับ 14.77 วัน  เนื่องจาก ดวงจันทร์ โคจรรอบ โลก กินเวลา 29.530588 วัน
ปักษ์ ยังใช้เรียกงวดการตีพิมพ์นิตยสาร ได้แก่ ปักษ์แรก หมายถึงครึ่งเดือนแรก และ ปักษ์หลัง หมายถึงครึ่งเดือนหลังของปฏิทินสุริยคติ
วรรณกรรมกรีกโบราณ

หน้ากระดาษจากหนังสือเรื่อง งานและวัน ของเฮสิโอด ฉบับพิมพ์ปี ค.ศ. 1539
วรรณกรรมกรีกโบราณ คือ วรรณคดีที่เขียนด้วยภาษากรีกโบราณ ตั้งแต่สมัยที่เริ่มมีการจารึกเป็นภาษากรีกต่อมาจนถึงสมัยจักรวรรดิไบเซนไทน์ งานวรรณคดีภาษากรีกที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลือตกทอดมา คือ มหากาพย์สองเรื่องที่กวีโฮเมอร์รจนาขึ้นในยุคอาร์เคอิก หรือประมาณศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล ได้แก่ อีเลียด และโอดิสซี ซึ่งเล่าเหตุการที่เกิดขึ้นในยุคขุนศึกของอารยธรรมไมซีนี มหากาพย์สองเรื่องนี้ กับงานเขียนร้อยกรองในยุคเดียวกัน ได้แก่ เพลงสวดโฮเมอริค (Homeric Hymns) และบทกวีอีกสองเรื่องของเฮสิโอด คือ ธีออโกนี (Theogony) และ งานและวัน (works and days) ถือได้ว่าเป็นทั้งจุดเริ่มต้นและรากฐานของธรรมเนียมทางวรรณกรรมของชาวกรีก สืบต่อไปถึงยุคคลาสสิค, สมัยอารยธรรมเฮเลนิสติก และยังเป็นรากฐานให้กับวรรณคดีของชาวโรมันอีกด้วย
งานวรรณกรรมกรีกโบราณ เริ่มต้นขึ้นจากบทกวีขับร้องประกอบการเล่นดนตรีอย่างเช่น มหากาพย์ของโฮเมอร์ และบทกวีไลริค (lyric poetry) ซึ่งมีกวีนามอุโฆษ เช่น แซพโพ อัลซีอัส และพินดาร์ เป็นแบบอย่างที่มีอิทธิพลในช่วงยุคบุกเบิกของศิลปะทางกวีนิพนธ์ ต่อมามีการพัฒนาศิลปะการละครขึ้น งานนาฏกรรมบทละครที่ตกทอดมาได้แก่ของ เอสคิลัส (ราว 525-456 ก.คริสต์) ซอโฟคลีส (497-406 ก.คริสต์) ยูริพิดีส (480-406 ก.คริสต์) และอริสโตฟานีส (446-436 ก.คริสต์) ในบรรดานาฏศิลปินทั้งสี่ เอสคิลัสเป็นนักประพันธ์ละครคนแรกสุดที่มีงานตกทอดมาถึงเราอย่างสมบูรณ์ ซอโฟคลีสเป็นนักแต่งบทละครที่มีชื่อเสียงจากงานโศกนาฏกรรมไตรภาคเกี่ยวกับอีดิปัส โดยเฉพาะเรื่องพระเจ้าอีดิปัส (Oedipus Rex) และแอนติโกเน่ฯ ยูริพิดีสมีชื่อเสียงจากการสร้างงานประพันธ์ที่พยายามท้าทายขอบเขตของโศกนาฏกรรม ส่วนนักประพันธ์สุขนาฏกรรม (หรือ หัสนาฏกรรม) อริสโตฟานีสมีปรีชาสามารถในสาขางานสุขนาฏกรรมแบบดั้งเดิม (old comedy) ในขณะที่เมแนนเดอร์เป็นผู้บุกเบิกสุขนาฏกรรมใหม่
ภาพวาดจากซีนในบทสนทนา ซิมโพเซียม (ปรัชญาว่าด้วยความรัก) ของเพลโต (Anselm Feuerbach, 1873)
สำหรับงานร้อยแก้วมีเฮโรโดตัส และธิวซิดิดีส เป็นผู้บุกเบิกงานเขียนทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับกรีซในช่วงศตวรรษที่ 5 (และความเป็นมาก่อนหน้านั้น) ซึ่งเป็นช่วงที่ทั้งสองท่านมีชีวิตอยู่ เพลโตถ่ายทอดความคิดเชิงปรัชญาผ่านบทสนทนา ซึ่งมีโสเครตีสผู้เป็นอาจารย์ของท่านเป็นจุดศูนย์กลาง ในขณะที่อริสโตเติ้ลลูกศิษย์ของเพลโตบุกเบิกสาขาปรัชญาใหม่ๆ รวมทั้งพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์หลายแขนง รวมทั้งการจำแนกหมวดหมู่สัตว์ และทฤษฎีทางกลศาสตร์ซึ่งเป็นชุดความรู้ที่สังคมตะวันตกยึดถือกันต่อมาอีกเกือบสองพันปีจนกระทั่งถูกเปลี่ยนแปลงในสมัยของไอแซก นิวตัน
คุณค่าการศึกษาวรรณกรรมและภาษากรีก

ความโดดเด่นของวรรณกรรมกรีก อยู่ที่ความเป็นเอกภาพของทัศนวิสัยที่ชาวกรีกมีต่อโลก และสรรพสิ่งต่างๆ แม้วรรณกรรมกรีกจะมีมากมายหลายประเภท แต่นักเขียนกรีกในทุกๆสาขาไม่ว่าจะเป็นกวี นักประวัติศาสตร์ หรือนักปรัชญา ก็ล้วนแต่มีความมุ่งมั่นที่จะไต่ถาม หรือขุดค้นไปให้ถึงสาเหตุความเป็นมา หรือเหตุผลในการมีอยู่ของสิ่งต่างๆ ชาวกรีกเป็นชนชาติที่ฝักใฝ่การกีฬา และการแข่งขัน ทำให้มีชาวกรีกรูปร่างแข็งแรงสมส่วน สิ่งเหล่านี้ถูกสะท้อนออกมาในปรัชญา สถาปัตยกรรม ศิลปะ และวรรณกรรมกรีก สถาปัตยกรรมของกรีกสะท้อนความเรียบง่ายและเน้นที่ความเป็นสมมาตร งานปฏิมากรรมของกรีกจะแสดงออกถึงลักษณะตามอุดมคติ และความสมส่วนของร่างกายมนุษย์ ฉันใดก็ฉันนั้น เมื่อใดนักเขียนกรีกถ่ายทอดความคิดลงเป็นหนังสือ จะถูกชักนำด้วยสำนึกของความพอเหมาะพอดีเสมอ ด้วยเหตุนี้นักเขียนกรีกจะไม่นิยมใช้คำที่เย่อเย้อ ยืดยาว หรือสื่อถึงความคิด/ความรู้สึกที่เกินจริง นักประพันธ์ชาวกรีกจึงให้ความเอาใจใส่อย่างมากต่อรูปแบบและสไตล์การเขียน โดยเหนือสิ่งอื่นใดชาวกรีกมีสำนึกว่างานเขียนจะต้องสามารถสื่อความหมายได้ชัดเจนเสมอ การเล่นคำหรือการใช้สำบัดสำนวนจนเกินพอดีเป็นสิ่งที่เลว นอกจากนี้นักเขียนกรีกจะเลือกเอารูปแบบ หรือประเภทวรรณคดีที่เหมาะสมกับเนื้อหาของงาน เช่น งานบทละครจะใช้ประเภทของร้องกรองที่มีฉันทลักษณ์แตกต่างไปจากวรรณคดีมหากาพย์ หรืองานเขียนทางกฎหมาย และการแสดงสุนทรพจน์ (oratory) ก็จะมีลักษณะต่างไปจากงานเขียนทางประวัติศาสตร์ เป็นต้น
ดูเพิ่ม

เทพปกรณัมกรีก
ปรัชญากรีกโบราณ
โฮเมอร์
ธูซิดิดีส
พทรินาถมนเทียร

| พทรินาถมนเทียร |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: อำเภอจาโมลี
เทพ: พทรินาถ (พระวิษณุ)
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พทรินาถ
รัฐ: รัฐอุตตราขัณฑ์
ประเทศ: อินเดีย
ที่ตั้งในรัฐอุตตราขัณฑ์
พิกัดภูมิศาสตร์: 30°44′41″N 79°29′28″E﻿ / ﻿30.744695°N 79.491175°E﻿ / 30.744695; 79.491175
สถาปัตยกรรม
ผู้สร้าง: อทิศังการ
เสร็จสมบูรณ์: ศตวรรษที่เจ็ด
พทรินาถมนเทียร หรือ พทรินารายัณมนเทียร เป็นมนเทียรบูชาพระวิษณุที่ตั้งอยู่ในเมืองพทรินาถในรัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย มนเทียรและเมืองนี้เป็นหนึ่งในแหล่งจาริกแสวงบุญของชาวฮินดู ทั้งจารธาม และ โจตจารธาม และเป็นหนึ่งใน 108 ทิพยเทสามแห่งพระวิษณุซึ่งเคารพบูชาในหมู่ชาวไวษณพ ในแต่ละปีนั้นมนเทียรจะเปิดเพียงหกเดือน (ปลายเมษายนถึงต้นพฤศจิกายน) เนื่องด้วยสภาพภูมิอากาศที่ร้ายแรงของภูมิภาคหิมาลัย มนเทียรนั้นตั้งอยู่บนเขาครหวัลในอำเภอจาโมลี ริมแม่น้ำอลกานันท์ ที่ความสูง 3,133 m (10,279 ft) จากระดับน้ำทะเล และเป็นมนเทียรที่มีผู้เดินทางมามากที่สุดแห่งหนึ่งในอินเดีย ด้วยยอดผู้เดินทางมาอยู่ที่ 1,060,000 คนต่อปี
เทวรูปพระวิษณุองค์ประธานของมนเทียรนั้นสร้างขึ้นจากหินแกรนิตสีดำขนาด 1 ft (0.30 m) ในปางพทริรารายัณ (Badrinarayan) ชาวฮินดูจำนวนมากเชื่อว่าเป็นปางหนึ่งของ สวยัมวยกตาเกษตร (swayam vyakta kshetras)
มนเทียรนี้มีปรากฏในเอกสารโบราณต่าง ๆ เช่น วิษณุปุราณะ และ สกันทปุราณะ รวมถึงงานเขียนทมิฬ ทิพยประพันธ์ จากศตวรรษที่ 6-9
เซาเออร์บราเทิน

| --- | --- |
เซาเออร์บราเทินเสิร์ฟพร้อมคาร์ท็อฟเฟิลเคลอเซอ
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: เยอรมนี
ภูมิภาค: ทั่วเยอรมนีและภูมิภาคที่ใช้ภาษาเยอรมัน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อสัตว์ (โดยปกติจะเป็นเนื้อวัว เนื้อลูกวัว เนื้อกวาง หรือเนื้อม้า) หมักไวน์หรือน้ำส้มสายชู ผัก และเครื่องเทศ
 ตำราอาหาร: เซาเออร์บราเทิน   สื่อ: เซาเออร์บราเทิน
เซาเออร์บราเทิน (เยอรมัน: Sauerbraten) เป็นเนื้อย่างหมักแบบเยอรมันแบบดั้งเดิม ถือได้ว่าเป็นอาหารประจำชาติของประเทศเยอรมนี และมักเสิร์ฟในร้านอาหารแบบอย่างเยอรมันทั่วโลก สามารถทำได้จากเนื้อสัตว์หลายชนิด ส่วนใหญ่มักจะทำจากเนื้อวัว แต่ก็สามารถทำจากเนื้อกวาง เนื้อแกะ เนื้อหมู และเนื้อม้าได้ด้วยเช่นกัน ก่อนปรุง เนื้อดิบจะถูกหมักเป็นเวลาสามถึงสิบวันในน้ำซอสที่ประกอบไปด้วยไวน์หรือน้ำส้มสายชู น้ำเปล่า สมุนไพร เครื่องเทศ และเครื่องปรุงรส โดยปกติแล้วจะใช้เนื้อสัตว์ส่วนที่เหนียว เช่น เนื้อสันนอกหรือเนื้อวัวส่วนก้น เพราะการหมักเป็นเวลานานจะทำให้เนื้อนุ่ม ในการรับประทานเป็นอาหารค่ำ มักจะรับประทานเซาเออร์บราเทินกับเกรวีจากการย่าง และมักจะเสิร์ฟพร้อมกับแพนเค้กมันฝรั่ง (คาร์ท็อฟเฟิลพุฟเฟอร์) แป้งต้มมันฝรั่ง (คาร์ท็อฟเฟิลเคลอเซอ) หรือพร้อมกับชเป็ทซ์เลอ
รากศัพท์

ชื่อ Sauerbraten มีที่มาจากภาษาเยอรมันและแปลว่า "เนื้อย่างเปรี้ยว" คำนี้มีรากศัพท์มาจากคำว่า sauer แปลว่า "เปรี้ยว" หรือ "ดอง" และ Braten ที่แปลว่า "เนื้อย่าง"
การเตรียมอาหาร > การเลือกเนื้อเพื่อย่าง

เซาเออร์บราเทินสามารถทำได้จากเนื้อได้หลายชนิด โดยปรกติจะใช้เนื้อสัตว์ส่วนที่เหนียวและราคาไม่แพง โดยทั่วไปจะเป็นส่วนสะโพกหรือส่วนล่าง
บ่อยครั้งมีการนำเนื้อกวางหรือเนื้อสัตว์ป่าที่ล่าได้มาทำซาวเออร์บราเทิน เนื่องจากเครื่องเทศและน้ำส้มสายชูจะขจัดกลิ่นสาบของเนื้อสัตว์เหล่านั้นออกไป
การเตรียมอาหาร > การหมักเนื้อย่าง

เนื้อที่ตัดจากก้น หรือสะโพกจะถูกหมักไว้สามสี่วัน หรือมากถึงสิบครั้งก่อนปรุงอาหาร น้ำส้มสายชูไวน์แดงและไวน์มักจะเป็นพื้นฐานของซอสหมัก ซึ่งจะผสมกับเครื่องเทศที่มีกลิ่นหอม เช่น พริกไทย จูนิเปอร์เบอร์รี กานพลู จันทน์เทศ ใบกระวาน และในบางครั้งผักชี เมล็ดมัสตาร์ด อบเชย ขิง และไทม์ ซอสหมักอาจผสมผักต่าง ๆ เช่น หัวหอม ขึ้นฉ่าย และแคร์รอตด้วย นอกจากนี้ยังมีการเติมบัตเตอร์มิลก์ลงไปในซอสหมักในบางภูมิภาคอีกด้วย ซอสหมักที่เป็นกรดช่วยให้เนื้อนุ่มก่อนนำไปปรุงอาหาร มักจะแนะนำให้หมักเนื้อในภาชนะดินเผา แก้ว พลาสติก หรือภาชนะเคลือบ แทนที่จะเป็นภาชนะที่ทำจากโลหะ เนื่องจากซอสหมักที่เป็นกรดจะทำปฏิกิริยากับภาชนะโลหะระหว่างการหมักเป็นเวลานาน
การเตรียมอาหาร > การปรุงเนื้อย่าง

หลังจากที่นำเนื้อออกจากเครื่องหมักและทำให้แห้งแล้ว ขั้นแรกคือให้ทำให้เนื้อเป็นสีน้ำตาลในน้ำมันหรือน้ำมันหมู จากนั้นจึงนำไปตุ๋นกับซอสหมักที่กรองแล้วในภาชนะที่มีฝาปิดในเตาอบขนาดกลางหรือบนเตาตั้งพื้น หลังจากเคี่ยวเป็นเวลาสี่ชั่วโมงขึ้นไป ขึ้นอยู่กับขนาดของเนื้อย่าง เครื่องหมักจะยังคงให้รสชาติกับเนื้อ และในขณะที่เนื้อปรุงอาหาร น้ำของเนื้อจะหลั่งออกมาด้วย ทำให้ได้เนื้อย่างที่นุ่มมาก
การเตรียมอาหาร > การเตรียมน้ำเกรวี

หลังจากย่างสุกแล้ว ซอสหมักจะถูกกรองและนำกลับเข้าไปในกระทะและจะทำให้ข้น (มักใช้ขนมปังขิงเลพคูเคินหรือจินเจอร์สแนปบด แป้ง ครีมเปรี้ยว น้ำตาลทรายแดง หรือรูซ์) ซึ่งเพิ่มเนื้อและรสชาติให้กับซอส ก่อนที่จะปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1982 ร้านอาหารเยอรมันลือโชในนครนิวยอร์กใช้คุกกี้จินเจอร์สแนปบดเพื่อปรุงรสและทำให้น้ำเกรวีของซาวเออร์บราเทนข้นขึ้น ซึ่งเป็นหนึ่งในอาหารจานโปรดของร้าน การปรุงวิธีนี้ได้รับความนิยมในสหรัฐหลังจากการตีพิมพ์ตำราอาหารเยอรมัน Luchow: The Story and the Favorite Dishes of America's Most Famous German Restaurant โดย Jan Mitchell ในปี 1952
การอ้างอิงทั่วไป

Babcock, Erika M. L. (2002). Rika's Stories from the Other Side. IUniverse.
Barer-Stein, Thelma (1999). You Eat What You Are. A FireFly Book.
Casada, Jim & Casada, Ann (1996). The Complete Venison Cookbook: From Field to Table. Krause Publications.
Garrett, Theodore Francis (ed.) (1898). The Encyclopedia of Practical Cookery. L. Upcott Gill, 170, Strand, W.C. London. Vol. III.
Hassani, Nadia (2004). Spoonfuls of Germany: Culinary Delights of the German Regions in 170 Recipes. Hippocrene Books.
Herter, George Leonard & Herter, Berthe (1995). Bull Cook and Authentic Historical Recipes and Practices (9th ed.). Ecco.
Jackson, Michael (1998). Ultimate Beer. DK ADULT.
Kummer, Madison (2007). 1,001 Foods to Die For. Andrews McMeel Publishing.
Mitchell, Jan (1953). Luchow's German Cookbook: The Story and the Favorite Dishes of America's Most Famous German Restaurant. Garden City, New York: Doubleday & Company, Inc.
O'Neill, Molly (1992). New York Cookbook: From Pelham Bay to Park Avenue, Firehouses to Four-Star Restaurants. Workman Publishing Company.
Richards, Lenore & Treat, Nola (1966). Quantity Cookery: Menu Planning and Cooking for Large Numbers (4th ed.). Little, Brown, & Co.
Saekel, Karola (December 28, 2005). "Sauerbraten recipe surfaces just in time". San Francisco Chronicle, F-5.
Sales, Georgia (1977). The Clay Pot Cookbook. Wiley & Sons.
Schmidt, Gretchen (2003). German Pride: 101 Reasons to Be Proud You're German. Citadel Press.
Sheraton, Mimi (1965). The German Cookbook: A Complete Guide to Mastering Authentic German Cooking. Random House.
The American Heritage Dictionary of the English Language (4th ed.). (2006) Houghton Mifflin Company.
The Culinary Institute of America (2011). The Professional Chef (9th ed.). Hoboken, New Jersey: John Wiley & Sons. p. 587. ISBN 978-0-470-42135-2. OCLC 707248142.
Wood, Morrison (1983). Through Europe with a Jug of Wine. Farrar, Straus and Giroux, p. 95.
Youngkrantz, Gini (1997). Authentic German Home Style Recipes (4th ed.). B. G. Youngkrantz Company.
เซาเออร์บราเทินระหว่างการหมัก
ราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าแห่งอียิปต์ หรือ ราชวงศ์นิวเบีย (Nubian Dynasty) จักรวรรดิคุช (Kushite Empire) ฟาโรห์ดำ (Black Pharaohs) เป็นราชวงศ์สุดท้ายของสมัยกลางที่สามของอียิปต์ สถาปนาขึ้นหลังการบุกครองของชาวนิวเบีย ราชวงศ์นี้ปกครองอียิปต์โบราณนานเกือบศตวรรษ ระหว่าง 744–656 ปีก่อนคริสตกาล
ราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าเป็นสายตระกูลฟาโรห์ที่มีที่มาจากอาณาจักรคุชที่ตั้งอยู่ทางเหนือของซูดานและอียิปต์ตอนบนในปัจจุบัน บางครั้งราชวงศ์นี้เรียกว่าชาวนาปาทา (Napatans) ตามชื่อนาปาทาอันเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรคุช
ราชวงศ์ที่ยี่สิบห้ามีความเป็นอียิปต์สูงมาก พวกเขาใช้ภาษาอียิปต์เป็นสื่อกลางและปฏิบัติตนตามวัฒนธรรมอียิปต์อย่างยิ่ง นักวิชาการช่วงต้นลงความเห็นว่าราชวงศ์นี้อาจมีที่มาจากผู้ลี้ภัยจากอียิปต์ โดยเฉพาะกลุ่มนักบวชอาเมิน แนวคิดนี้ยังคงเป็นข้อสันนิษฐานหนึ่งเมื่อมีการพบอิทธิพลอียิปต์สมัยกลางที่สามในการขุดค้นสุสานหลวงเอล-คูร์รู ใกล้เคียงกับการกลายเป็นอียิปต์ของคุชในสมัยอาณาจักรใหม่ของอียิปต์
ราชวงศ์ที่ยี่สิบห้ารวมอียิปต์ตอนล่าง อียิปต์ตอนบนและคุช ก่อเกิดจักรวรรดิอียิปต์ที่ไพศาลที่สุดนับตั้งแต่สมัยอาณาจักรใหม่ พวกเขากลืนเข้ากับสังคมด้วยการรับธรรมเนียม ศาสนาและศิลปะอียิปต์ พร้อมกับเผยแพร่วัฒนธรรมคุช ราชวงศ์นี้ยังมีการสร้างพีระมิดอย่างแพร่หลายเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สมัยอาณาจักรกลางของอียิปต์
หลังพระเจ้าซาร์กอนที่ 2 และพระเจ้าเซนนาเชริบแห่งจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ล้มเหลวในการพยายามตีอียิปต์เพื่อขยายอำนาจมายังตะวันออกใกล้ กษัตริย์องค์ต่อมาคือพระเจ้าอีซาร์ฮัดดอนและพระเจ้าอัชชูร์บานิพัลพิชิตราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าได้สำเร็จ สงครามครั้งนี้ส่งผลให้ชาวนิวเบียสิ้นอำนาจในอียิปต์ตอนเหนือ และถูกแทนที่ด้วยราชวงศ์ที่ยี่สิบหกซึ่งเป็นบริวารของอัสซีเรีย ราชวงศ์นี้เริ่มต้นสมัยปลายของอียิปต์โบราณและเป็นราชวงศ์ท้องถิ่นสุดท้ายที่ปกครองอียิปต์ก่อนถูกจักรวรรดิอะคีเมนิดยึดครองในปี 525 ก่อนคริสตกาล
ดูเพิ่ม

พระราชพงศาวลีราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าแห่งอียิปต์
สภาองคมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร

| --- | --- |
ตราแผ่นดินที่ถูกใช้โดยสำนักงานสภาองคมนตรีตั้งแต่ พฤษภาคม 2024
ก่อตั้ง: 1 มกราคม ค.ศ. 1801 (1801-01-01)
สถานะตามกฎหมาย: คณะที่ปรึกษา
พระมหากษัตริย์: พระเจ้าชาลส์ที่ 3  (สภาองคมนตรีแห่งพระมหากษัตริย์)
ประธานองคมนตรี: เพนนี มอร์ดอนต์
พนักงาน  : สำนักงานองคมนตรี
สภาองคมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร (อังกฤษ: The Privy Council of the United Kingdom) เป็นคณะที่ปรึกษาอย่างเป็นทางการของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร สมาชิกสภาองคมนตรีส่วนใหญ่เป็นนักการเมืองอาวุโสที่เป็นสมาชิกปัจจุบันหรืออดีตสมาชิกของสภาสามัญหรือสภาขุนนาง
ประวัติศาสตร์

สภาองคมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม 1801 มีวิวัฒนาการมาจากสภาองคมนตรีสกอตแลนด์ สภาองคมนตรีอังกฤษ และสภาองคมนตรีบริเตนใหญ่ เหตุการณ์สำคัญในการจัดตั้งสภาองคมนตรีสมัยใหม่มีดังนี้:
สภาวิททันมีฐานะเทียบเท่ากับสภาองคมนตรีอังกฤษในสมัยแองโกล-แซกซัน ในช่วงแรก ๆ ในช่วงรัชสมัยของกษัตริย์ชาวนอร์มัน ราชสำนักอังกฤษหรือที่เรียกว่าคิวเรียเรจิสทำหน้าที่ให้คำปรึกษาแก่องค์พระมหากษัตริย์ ประกอบด้วยพ่อค้า นักบวช และขุนนางชั้นสูง คณะกรรมการนี้ให้คำปรึกษาแก่องค์พระมหากษัตริย์ในเรื่องกฎหมาย การบริหาร และความยุติธรรม ศาลยุติธรรมเข้ามาดำเนินการด้านความยุติธรรม ในขณะที่สภากลายเป็นสภานิติบัญญัติสูงสุดของราชอาณาจักร อย่างไรก็ตาม สภายังคงมีอำนาจในการรับฟังข้อพิพาททางกฎหมาย ทั้งในการไต่สวนหรืออุทธรณ์