stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จัสติน ทิมเบอร์เลก
งานอื่น

ทางด้านงานอื่น จัสตินเปิดร้านอาหารไว้หลายร้านในสหรัฐอเมริกา นอกจากนั้นยังเปิดร้านเสื้อผ้า ชื่อ William Rast โดยทำธุรกิจร่วมกับเทรซ อะยาลา เพื่อนในวัยเด็ก
จัสติน ทิมเบอร์เลกก้าวเข้าสู่วงการกอล์ฟโดยเซ็นสัญญากับ PGA ทัวร์ 5 ปี ซึ่งทัวร์นาเมนต์ปีหน้าที่ลาส เวกัส เขาจะทำหน้าที่เป็นพิธีกร ในรายการ "Justin Timberlake Shriners Hospitals for Children Open" งานแข่งกอล์ฟการกุศลจัดขึ้นเพื่อหาทุนช่วยเหลือกลุ่ม Shriners ซึ่งให้ค่ารักษาพยาบาลฟรีสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี
จัสตินได้ร่วมโปรดิวร่วมกับทิมบาแลนด์ ให้กับ Jay-Z, Beyoncé, Michael Jackson อื่นๆ
ชีวิตส่วนตัว

จัสตินได้คบกับบริตนีย์ สเปียส์อยู่หลายปี และเลิกกันในปี 2002 หลังจากนั้นมีข่าวลือว่าเดทกับนักร้อง/นักแสดง อลิซซา มิลาโน จนมาคบหากับ คาเมรอน ดิแอซ  ดารานักแสดงสาวซึ่งได้คบกันมากว่า 3 ปีครึ่ง จึงเลิกรากันไป และปัจจุบันได้สมรสกับนักแสดงสาว เจสสิกา บีล เมื่อปี 2012 ที่ผ่านมา  ปัจจุบันทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกัน 2 คน
ผลงานอัลบั้ม

Justified (2002)
FutureSex/LoveSounds (2006)
The 20/20 Experience (2013)
The 20/20 Experience: 2 of 2 (2013)
Man of the Woods (2018)
Everything I Thought It Was (2024)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
จัสติน ทิมเบอร์เลก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จัสติน ทิมเบอร์เลก ที่เฟซบุ๊ก
จัสติน ทิมเบอร์เลก ที่อินสตาแกรม
จัสติน ทิมเบอร์เลก ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
จัสติน ทิมเบอร์เลก ที่ติ๊กต็อก
| ด ค กเอ็นซิงก์ |
| --- | --- |
 แลนซ์ เบสส์  เจซี แชเซซ  โจอี ฟาโทน  คริส เคิร์กแพทริก  จัสติน ทิมเบอร์เลก 
สตูดิโออัลบั้ม:  NSYNC  Home for Christmas  No Strings Attached  Celebrity 
อัลบั้มรวม:  The Winter Album  Greatest Hits  The Collection  The Essential *NSYNC 
ซิงเกิ้ล:  "I Want You Back"  "Tearin' Up My Heart"  "Here We Go"  "For the Girl Who Has Everything"  "Together Again"  "U Drive Me Crazy"  "(God Must Have Spent) A Little More Time on You"  "Merry Christmas, Happy Holidays"  "Thinking of You (I Drive Myself Crazy)"  "Music of My Heart"  "Bye Bye Bye"  "I'll Never Stop"  "It's Gonna Be Me"  "This I Promise You"  "Pop"  "Gone"  "Girlfriend" 
ทัวร์:  NSYNC in Concert  No Strings Attached Tour  PopOdyssey  Celebrity Tour 
เกี่ยวข้อง:  รางวัลและการเนสอชื่อเข้าชิง  ผลงานเพลง  Super Bowl XXXV halftime show  Lou Pearlman  Johnny Wright  Jive Records  "New Kids on the Blecch"  On the Line  Dead 7  The Boy Band Con: The Lou Pearlman Story 
คอนเสิร์ตที่ St.Paul,มินเนโซต้า
จินตนาการ (ภาพยนตร์)

ภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2566
จินตนาการ (ญี่ปุ่น: 屋根裏のラジャー; โรมาจิ: Yaneura no Rajā; แปลว่า รัดเจอร์ในห้องใต้หลังคา; อังกฤษ: The Imaginary) เป็นภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นแนวจินตนิมิตในปี พ.ศ. 2566 กำกับโดยโยชิยูกิ โมโมเซะ จากบทภาพยนตร์ที่เขียนโดยโยชิอากิ นิชิมูระซึ่งเป็นผู้อำนวยการผลิตภาพยนตร์ด้วย ภาพยนตร์ผลิตโดยสตูดิโอโพน็อก สร้างจากนวนิยายอังกฤษในปี พ.ศ. 2557 เรื่องดิอิเมจิเนรี (The Imaginary) ของเอ.เอฟ. แฮร์รอลด์ (A.F. Harrold) ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์อนิเมะขนาดยาวเรื่องแรกของสตูดิโอโพน็อกนับตั้งแต่หลังจากภาพยนตร์เรื่องแมรี่ผจญแดนแม่มดออกฉายในปี พ.ศ. 2560 นักพากย์เสียงภาษาญี่ปุ่น ได้แก่ โคโกโระ เทราดะ, ริโอะ ซูซูกิ, ซากูระ อันโด, ริอิซะ นากะ, ทากายูกิ ยามาดะ, อัตสึโกะ ทากาฮาตะ และอิซเซ โองาตะ เรื่องราวเกี่ยวกับรัดเจอร์ เด็กชายผู้เป็นตัวตนล่องหนในจินตนาการที่สร้างโดยเด็กหญิงชื่ออแมนด้า
จินตนาการผลิตด้วยแอนิเมชันวาดด้วยมือ เดิมมีกำหนดออกฉายระหว่างเดือนมิถุนายนและสิงหาคม พ.ศ. 2565 แต่เลื่อนกำหนดออกไปเนื่องจากความล่าช้าในการผลิต และออกฉายในภาพยนตร์ที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2566
แหล่งข้อมูลอื่น

จินตนาการ ที่เน็ตฟลิกซ์
The Imaginary ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
The Imaginary (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
จินตนาการ

จินตนาการ (อังกฤษ: Imagination) เป็นความสามารถในการสร้างภาพในสมอง ซึ่งภาพเหล่านี้ไม่ได้รับรู้ผ่านการมองเห็น การได้ยิน หรือผ่านวิธีการรับรู้อื่น ๆ จินตนาการถือได้ว่าเป็นตัวช่วยสำคัญในการนำความรู้ไปใช้งานจริงและแก้ไขปัญหาต่าง ๆ และยังเป็นรากฐานในการรวมประสบการณ์และกระบวนการเรียนรู้เข้าด้วยกัน การฝึกการสร้างจินตนาการสามารถทำได้โดยการฟังเรื่องเล่า
หนังสืออ่านเพิ่ม

Byrne, R.M.J. (2005). The Rational Imagination: How People Create Alternatives to Reality. Cambridge, MA: MIT Press
Egan, Kieran (1992). Imagination in Teaching and Learning. Chicago: University of Chicago Press.
Frye, N. (1963). The Educated Imagination. Toronto: Canadian Broadcasting Corporation.
Norman, Ron (2000) Cultivating Imagination in Adult Education Proceedings of the 41st Annual Adult Education Research.
Sutton-Smith, Brian. (1988). In Search of the Imagination. In K. Egan and D. Nadaner (Eds.), Imagination and Education. New York, Teachers College Press.
Fabiani, Paolo "The Philosophy of the Imagination in Vico and Malebranche". F.U.P. (Florence UP), English edition 2009. เก็บถาวร 2011-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน PDF
ดูเพิ่ม:
Watkins, Mary: "Waking Dreams" [Harper Colophon Books, 1976] and "Invisible Guests - The Development of Imaginal Dialogues" [The Analytic Press, 1986]
Moss, Robert: "The Three "Only" Things: Tapping the Power of Dreams, Coincidence, and Imagination" [New World Library, September 10, 2007]
บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. {{cite encyclopedia}}: |title= ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
จิตรกรรมตะวันตก

“สาวใส่ต่างหูมุก” (ค.ศ. 1665 - 1667) โดย โยฮันส์ เวร์เมร์ หรือรู้จักกันในชื่อ “โมนาลิซาเหนือ”
จิตรกรรมตะวันตก (อังกฤษ: Western painting) ประวัติของจิตรกรรมตะวันตกเป็นประวัติที่ต่อเนื่องกันมาจากการเขียนภาพตั้งแต่ก่อนยุคกลางหรือศิลปะของกรีกและโรมัน เริ่มแรกการเขียนภาพเป็นแบบศิลปะแสดงลักษณ์ (Representational art) และลวดลายแบบกรีกและโรมันมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 จึงวิวัฒนาการมาเป็นศิลปะนามธรรม (Abstract art) และศิลป์มโนทัศน์ (Conceptual art)
การวิวัฒนาการของจิตรกรรมตะวันตกคล้ายคลึงกับการวิวัฒนาการของจิตรกรรมตะวันออกโดยทั่วไปในสองสามร้อยปีหลัง ศิลปะแอฟริกา, ศิลปะอิสลาม, ศิลปะอินเดีย, ศิลปะจีน, และศิลปะญี่ปุ่น แต่ละอย่างที่กล่าวมาต่างก็มีอิทธิพลสำคัญต่อศิลปก และในที่สุดศิลปะก็กลับไปมีอิทธิพลต่อศิลปะตะวันออก
จิตรกรรมตะวันตกเริ่มด้วยการเขียนภาพสำหรับสถาบันศาสนา ต่อมาผู้อุปถัมภ์ก็ขยายออกมารวมถึงเจ้านายและชนชั้นกลาง  ตั้งแต่ยุคกลาง มาจนถึง ยุคเรเนสซองส์ จิตรกรสร้างงานให้กับสถาบันศาสนาและลูกค้าผู้มั่งคั่ง  พอมาถึงสมัยสมัยบาโรกจิตรกรก็รับงานจากผู้มีการศึกษาดีขึ้นและจากชนชั้นกลางผู้มีฐานะดี  ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 จิตรกรก็เป็นอิสระจากความต้องการของผู้อุปถัมภ์หรือลูกค้าในการวาดแต่เพียงภาพที่เกี่ยวกับคริสต์ศาสนา ตำนานเทพ ภาพเหมือน หรือ ภาพเขียนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ปรัชญาที่ว่า “ศิลปะเพื่อศิลปะ” (art for art's sake) ก็เริ่มเป็นที่นิยมมากขึ้นโดยการแสดงออกทางผลงานเช่นงานเขียนของฟรานซิสโก โกยา, จอห์น คอนสเตเบิล (John Constable) และ เจย์ เอ็ม ดับเบิลยู เทอร์เนอร์ (J.M.W. Turner)
สมัยที่รุ่งเรืองที่สุดของการเขียนภาพเกิดขึ้นในทวีปยุโรประหว่างยุคเรเนสซองส์ซึ่งเป็นสมัยที่มีการวิวัฒนาการต่างๆ รวมทั้งการวาดเส้น การเขียนแบบทัศนียภาพ การสร้างสถาปัตยกรรมใหญ่ๆ การทอพรมแขวนผนัง การสร้างหน้าต่างประดับกระจกสี การสร้างประติมากรรม และเป็นสมัยก่อนหน้าและหลังจากการประดิษฐ์แท่นพิมพ์ หลังจากการพัฒนาในด้านต่างๆ ในยุคเรเนสซองส์ จิตรกรรมตะวันตกตั้งแต่ยุคบาโรกมาจนถึงศิลปะร่วมสมัยก็ยังคงวิวัฒนาการต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 21
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม
จิตรกรรมตะวันออก
จิตรกรรม
จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมแผง
จิตรกรรมภูมิทัศน์
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ภาพเหมือน
บานพับภาพ
จิม มอร์ริสัน

| จิม มอร์ริสัน |
| --- | --- |
Promotional photograph of Morrison during The Smothers Brothers Show in December 1968
เกิด: เจมส์ ดักลาส มอร์ริสัน 8 ธันวาคม ค.ศ. 1943(1943-12-08) Melbourne, Florida, U.S.
เสียชีวิต: 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1971(1971-07-03) (27 ปี) Paris, France
ที่ฝังศพ: Père Lachaise Cemetery in Paris
ชื่ออื่น: The Lizard King Mr. Mojo Risin'
การศึกษา: Florida State University UCLA
อาชีพ: Singer songwriter poet
ปีปฏิบัติงาน: 1963–1971
คู่รัก: Pamela Courson  (1965–1971) Patricia Kennealy-Morrison (1969–1971)
บิดามารดา:   George Stephen Morrison (father)  Clara Virginia Clarke (mother) 
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: Psychedelic rock blues rock spoken word
เครื่องดนตรี: Vocals
ค่ายเพลง: Elektra

เว็บไซต์: thedoors.com
 นักดนตรี
เจมส์ ดักลาส "จิม" มอร์ริสัน (อังกฤษ: James Douglas "Jim" Morrison) (8 ธันวาคม ค.ศ. 1943 - 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1971) เป็นนักร้อง นักแต่งเนื้อเพลง กวี และผู้สร้างหนังสมัครเล่น เขาเป็นที่รู้จักที่สุดในฐานะนักร้องนำและผู้แต่งเนื้อร้องให้กับวง เดอะดอร์ส และถือว่าเป็นหนึ่งในผู้นำวงที่มีเสน่ห์ดึงดูดที่สุดในประวัติศาสตร์เพลงร็อก
เขายังเป็นผู้ประพันธ์หนังสือเกี่ยวกับบทกวีอยู่หลายเล่ม และกำกับภาพยนตร์สารคดีและภาพยนตร์สั้น ถึงแม้ว่ามอร์ริสันจะเป็นนักร้องเสียงแบริโทน แต่แฟนเพลง นักวิชาการและนักข่าว ก็มักพูดถึงตัวเขาในเรื่องการแสดงบนเวที การทำร้ายและผลงานของเขาในฐานะกวี เขามีชื่อติดอยู่อันดับที่ 47 ของการจัดอันดับโดยนิตยสารโรลลิงสโตน ในหัวข้อ 100 นักร้องที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
จิม สไตน์แมน

| จิม สไตน์แมน |
| --- | --- |
จิม สไตน์แมน ปี 2005
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เจมส์ ริชาร์ต สไตน์แมน
เกิด: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947(1947-11-01) ฮิวเลตต์ รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
เสียชีวิต: เมษายน 19, 2021(2021-04-19) (73 ปี) แดนเบอรี รัฐคอนเนทิคัต สหรัฐ
แนวเพลง: ร็อก, ป็อป
อาชีพ: โปรดิวเซอร์เพลง นักเขียนเพลง นักเขียนเนื้อเพลง
เครื่องดนตรี: เปียโน, เสียงร้อง, เพอร์คัชชัน
ช่วงปี: 1969–2021
เจมส์ ริชาร์ด "จิม" สไตน์แมน (อังกฤษ: James Richard "Jim" Steinman, 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 – 19 เมษายน ค.ศ. 2021) เป็นโปรดิวเซอร์เพลงชาวอเมริกัน นักแต่งเพลง นักเขียนเนื้อเพลง มีผลงานเพลงในฐานะนักเรียบเรียงเพลง นักเปียโนและนักร้อง ผลงานเพลงของเขามีทั้งในแนวอะเดาต์คอนเทมโพแรรี, ร็อกแอนด์โรล, แดนซ์, ป็อป, ละครเวทีและเพลงประกอบภาพยนตร์
ผลงานของเขาอย่างเช่น อัลบั้มของมีต โลฟ ชุด Bat out of Hell และ Bat out of Hell II: Back into Hell และผลงานโปรดิวซ์เพลงอัลบั้มบอนนี ไทเลอร์ ซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จบนชาร์ต อย่างเช่น ซิงเกิลของบอนนี ไทเลอร์ ที่ชื่อ "Total Eclipse of the Heart", ซิงเกิลของแอร์ซัปพลายที่ชื่อ "Making Love out of Nothing at All", ซิงเกิลของมีต โลฟที่ชื่อ "I'd Do Anything for Love (but I Won't Do That)", ซิงเกิลของแบร์รี แมนิโลว์ที่ชื่อ "Read 'Em and Weep", ซิงเกิลของซีลีน ดิออนเพลงนำมาทำใหม่ที่ชื่อ "It's All Coming Back to Me Now" (เดิมเป็นของแพนโดราส์บอกซ์) และซิงเกิลของบอยโซนที่ชื่อ "No Matter What" เขายังมีอัลบั้มที่ออกในนามของเขาเองที่ชื่อ Bad for Good ในปี 1981
เขายังเริ่มในอาชีพด้านละครเวที มีผลงานที่รู้จักอย่างเช่นเขียนเนื้อให้เรื่อง Whistle Down the Wind และทำดนตรีให้เรื่อง Tanz der Vampire
จิมมี คิมเมล

| จิมมี คิมเมล |
| --- | --- |
เดือนพฤษภาคม 2012
ชื่อจริง: เจมส์ คริสเตียน คิมเมล
เกิด:  (1967-11-13) 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967 (56 ปี) บรู๊กลิน, รัฐนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
สื่อ: วิทยุ, โทรทัศน์
สัญชาติ: อเมริกัน
ปีที่แสดง: 1989–ปัจจุบัน
ประเภท: Observational comedy, news satire
เนื้อหา: วัฒนธรรมอเมริกัน, ชีวิตประจำวัน, วัฒนธรรมสมัยนิยม
ผลงานและบทบาทที่โดดเด่น: ผู้สร้างและพิธีกร Jimmy Kimmel Live! (ABC) และ The Man Show, พิธีกรร่วมใน Win Ben Stein's Money (Comedy Central) และ Crank Yankers
เจมส์ คริสเตียน "จิมมี" คิมเมล (อังกฤษ: James Christian "Jimmy" Kimmel) เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967 เป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์และดาราตลกชาวอเมริกัน เขาเป็นพิธีกรในรายการทอล์กโชว์ช่วงดึกทางช่องเอบีซี ที่ชื่อ Jimmy Kimmel Live! ก่อนหน้านี้คิมเมลเป็นที่รู้จักในฐานะพิธีกรร่วมในรายการ The Man Show และ Win Ben Stein's Money ทางช่องคอมเมดี้เซนทรัล คิมเมลยังเป็นโปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์ ทำงานในรายการอย่าง Crank Yankers และ The Andy Milonakis Show แล้วยังเป็นพิธีกรรายการเกมโชว์ทางช่องเอบีซี อย่างรายการ Who Wants to Be a Millionaire? ของสหรัฐอเมริกา
จิมมี เพจ

| จิมมี เพจ |
| --- | --- |
เพจที่เอคโคมิวสิกอาวอร์ดส (Echo Music Awards) 2013
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เจมส์ แพทริก เพจ
เกิด:  (1944-01-09) 9 มกราคม ค.ศ. 1944 (80 ปี)  เฮสตัน,มิดเดิลเซกซ์,อังกฤษ
แนวเพลง: ฮาร์ดร็อก,เฮฟวีเมทัล,บลูส์-ร็อก,ร็อกแอนด์โรล,โฟล์กร็อก
อาชีพ: นักดนตรี,นักแต่งเพลง,โปรดิวเซอร์
ช่วงปี: 1962 -
ค่ายเพลง: Swan Song,Atlantic,Geffen,Fontana,Mercury
เจมส์ แพทริก "จิมมี" เพจ โอบีอี (อังกฤษ: James Patrick "Jimmy" Page, เกิด 9 มกราคม 1944) เป็นนักกีตาร์ นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์ชาวอังกฤษ เพจเริ่มต้นอาชีพนักดนตรีจากการเป็นนักกีตาร์ที่ทำงานในสตูดิโอในลอนดอน ต่อมาในปี ค.ศ. 1966 ถึงค.ศ. 1968 เขาเป็นสมาชิกของวงเดอะยาร์ดเบิร์ดส์ จากนั้นเขาได้ก่อตั้งวงเลด เซพเพลิน
เพจได้ถูกอธิบายว่า "หนึ่งในนักกีตาร์และนักแต่งเพลงที่มีอิทธิพลที่สุด มีความสำคัญที่สุด และมีความสามารถรอบด้านที่สุดในประวัติศาสตร์ของเพลงร็อกตลอดกาลอย่างไม่มีข้อสงสัย"  ในปี 2003 โรลลิงสโตน ได้จัดอันดับให้เพจอยู่ในอันดับที่9 ในรายการ"100 นักกีตาร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล"  และเพจยังถูกเสนอชื่อให้อยู่ในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลสองครั้ง ครั้งแรกในฐานะสมาชิกของวงเดอะยาร์ดเบิร์ดส์ (1992)  ครั้งที่สองในฐานะสมาชิกของวงเลด เซพเพลิน (1995)
จินี (เด็กป่าเถื่อน)

| จินี |
| --- | --- |
เกิด: ราว พ.ศ. 2500 อาคาเดีย รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
มีชื่อเสียงจาก: เหยื่อทารุณกรรมเด็กและหัวข้อวิจัยเกี่ยวกับการได้มาซึ่งภาษา
จินี (อังกฤษ: Genie, เกิดเมื่อราว พ.ศ. 2500) เป็นนามแฝงที่ใช้เรียกเด็กป่าเถื่อนชาวอเมริกันคนหนึ่งซึ่งถูกทารุณกรรม ทอดทิ้ง และถูกโดดเดี่ยวจากสังคม สถานการณ์ของเธอถูกบันทึกอย่างเด่นชัดโดยเฉพาะในเรื่องของภาษาศาสตร์และจิตวิทยาเด็กที่ผิดปกติ เมื่อครั้งที่เธอยังเป็นเด็กเล็ก เธอถูกพ่อของเธอมองว่าเธอปัญญาอ่อน ด้วยความเชื่อนี้ พ่อของเธอจึงต้องการแยกเธอให้โดดเดี่ยวจากสังคม จึงเป็นเหตุให้พ่อของเธอขังเธอไว้คนเดียวในห้องตั้งแต่อายุ 20 เดือน โดยพ่อของเธอได้ผูกตัวเธอ รวมถึงแขนและขาของเธอติดกับโถส้วมหรือเปล และได้สั่งห้ามไม่ให้คนในครอบครัวพูดคุยหรือมีปฏิสัมพันธ์กับเธอ รวมทั้งได้ให้เธออดอาหารอย่างรุนแรง
หลายปีต่อมาหลังจากที่ชีวิตของจินีได้พบกับแสงสว่าง เหล่านักจิตวิทยา นักภาษาศาสตร์ และนักวิทยาศาสตร์ได้นำกรณีของเธอมาศึกษาเกี่ยวกับพัฒนาการของมนุษย์ในหลายด้านอย่างละเอียด เมื่อมีการพิจารณาว่าเธอยังไม่ได้เรียนรู้ภาษาใด ๆ เลย นักภาษาศาสตร์จึงเห็นว่าการศึกษากรณีของเธอเป็นโอกาสที่จะได้รับข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับกระบวนการควบคุมทักษะการเรียนรู้ภาษาและทดสอบทฤษฎีและสมมติฐานที่ใช้ระบุสมมติฐานช่วงอายุวิกฤตซึ่งเป็นช่วงอายุที่มนุษย์เรียนรู้ที่จะเข้าใจและใช้ภาษา ตลอดเวลาที่เหล่านักวิทยาศาสตร์ศึกษาเกี่ยวกับกรณีของเธอ เธอได้มีพัฒนาการโดยรวมทั้งทางร่างกายและทางจิตใจที่ดียิ่งขึ้น เธอมีพัฒนาการทางการสื่อสารโดยใช้อวัจนภาษาที่ดีมาก แต่เมื่อการศึกษากรณีของเธอสิ้นสุดลง เธอก็ยังคงแสดงพฤติกรรม ลักษณะนิสัย และบุคลิกภาพส่วนมากเช่นเดียวกับคนที่โดดเดี่ยวทางสังคม แต่เธอก็ยังคงเรียนรู้ที่จะเข้าใจและใช้ภาษาระหว่างที่นักวิทยาศาสตร์ได้ทำการทดสอบเธอ แต่ในที่สุด เธอก็ไม่สามารถเรียนรู้ภาษาที่หนึ่งได้อย่างสมบูรณ์
ทางการได้จัดให้จินีเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลเด็กลอสแอนเจลิส โดยทีมแพทย์และนักจิตวิทยาได้เฝ้าดูแลเธอเป็นเวลาหลายเดือน และการวางแผนการครองชีพที่ตามมาของเธอก็ได้กลายเป็นเรื่องถกเถียงที่ยืดเยื้อ เมื่อปลายเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2514 เธอได้ออกจากโรงพยาบาลมาอยู่อาศัยกับครูที่โรงพยาบาลของเธอ แต่อีกครึ่งเดือนต่อมา ทางการได้นำเธอไปอยู่กับครอบครัวของนักวิทยาศาสตร์ที่มุ่งหน้าไปยังทีมวิจัย ซึ่งเธออาศัยอยู่มาเกือบสี่ปี หลังจากนั้น กลางปี พ.ศ. 2518 เมื่อเธออายุครบ 18 ปี เธอก็ได้กลับไปอยู่กับแม่ของเธอ ซึ่งสองสามเดือนต่อมาแม่ของเธอก็ตัดสินใจว่าไม่สามารถดูแลเธอได้ดีพอ ทางการจึงย้ายเธอไปอยู่ที่สถาบันสำหรับผู้ใหญ่ที่พิการซึ่งไม่มีใครที่เธอรู้จัก ส่งผลให้สุขภาพกายและสุขภาพจิตของเธอเสื่อมโทรมลงเป็นอย่างมาก และทักษะภาษาและทักษะทางพฤติกรรมของเธอที่เคยเรียนรู้ก็ถดถอยอย่างรวดเร็ว
รายการอ้างอิง

↑  Reynolds & Fletcher-Janzen 2004, p. 428. sfn error: no target: CITEREFReynoldsFletcher-Janzen2004 (help)
↑  Waltz, Mitzi (2013). Autism: A Social and Medical History. Basingstoke, Hampshire, United Kingdom: Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-52750-8. OCLC 821693777.
↑  Pinker 2007, pp. 296–297. sfn error: no target: CITEREFPinker2007 (help)
1 2 3  "Secret of the Wild Child". NOVA. ฤดูกาล 22. ตอน 2. PBS. March 4, 1997. OCLC 57894649. PBS (United States), BBC (United Kingdom). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 9, 2012. สืบค้นเมื่อ February 12, 2009.
↑  Curtiss 1977. sfn error: no target: CITEREFCurtiss1977 (help)
↑  Rymer 1994, pp. 151–155. sfn error: no target: CITEREFRymer1994 (help)
จิตรกรชั้นครู

“วีนัสหลับ” (ราว ค.ศ. 1510) โดย จอร์โจเนที่หอจิตรกรชั้นครูแห่งเดรสเดน
จิตรกรรมที่เขียน ราว ค.ศ. 1440 ที่ไม่ทราบนามจิตรกรที่ได้รับการระบุว่าเป็นงาน “ไม่ทราบนามครูบา”
จิตรกรชั้นครู (อังกฤษ: Old Master) เป็นคำที่ใช้เรียกภาพเขียนที่เป็นงานเขียนของจิตรกรที่ถือกันว่าเป็นจิตรกรชั้นครู ผู้มีงานเขียนก่อราวปี ค.ศ. 1800  ส่วน “ภาพพิมพ์ของจิตรกรชั้นครู” (old master print) คืองานพิมพ์ต้นฉบับ (เช่นengraving หรือ etching) ของจิตรกรชั้นครูที่สร้างขึ้นในสมัยเดียวกัน และเช่นเดียวกับ  “ภาพวาดเส้นของจิตรกรชั้นครู”
ความหมาย

ตามทฤษฎีแล้วจิตรกรชั้นครูควรจะเป็นจิตรกรผู้ได้รับการฝึกอย่างเป็นทางการ, เป็นประธานของสมาคมจิตรกรของท้องถิ่น และเขียนงานเป็นอิสระ แต่ตามความเป็นจริงแล้วภาพเขียนที่เขียนโดยลูกศิษย์หรือห้องเขียนภาพของจิตรกรชั้นครูก็อยู่ภายในเครือข่ายนี้ด้วย ฉะนั้นการจัดจิตรกรในกลุ่มนี้จึงมิได้อยู่ฝีมือของจิตรกร แต่อยู่ที่เวลาที่เขียน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ปีที่เริ่มเรียกว่าเป็น “จิตรกรชั้นครู” เริ่มขึ้นราวคริสต์ทศวรรษ 1450 หรือ 1470 ภาพเขียนก่อนหน้านั้นถือว่าเป็นภาพเขียน “บรรพกาล” (primitives) แต่ความแตกต่างดังว่าก็เลิกใช้กันไปแล้ว ความหมายเดิมในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดของต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นิยามว่า “'ครูบา' (master) คือผู้มีชีวิตในช่วงเวลาก่อนที่จะเรียกว่า 'สมัยใหม่' ทีส่วนใหญ่ใช้กับจิตรกรตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 หรือ 17” คำว่า “จิตรกรชั้นครู” ปรากฏเป็นครั้งแรกในสารานุกรมของปี ค.ศ. 1840 ที่กล่าวว่า: “ในฐานะจิตรกรเขียนภาพสัตว์ เอ็ดวิน แลนด์ซีเออร์มีความสามารถเหนือกว่า 'จิตรกรชั้นครู' ไม่ว่าผู้ใด”
คำที่มีความหมายใกล้เคียงกันมีในภาษาดัตช์, ฝรั่งเศส และ เยอรมัน ดัตช์อาจจะเป็นชาติแรกที่ใช้คำว่า “จิตรกรชั้นครู” ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่ส่วนใหญ่จะหมายถึงจิตรกรของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ของคริสต์ศตวรรษก่อนหน้านั้น “Les Maitres d'autrefois” ของปี ค.ศ. 1876 โดยเออแฌน โฟรมองแต็ง (Eugene Fromentin) อาจจะช่วยทำให้ความคิดนี้แพร่หลายขึ้น ในภาษาฝรั่งเศสจึงใช้คำว่า “vieux maitres” งานสะสมศิลปะอันมีชื่อของเดรสเดนที่หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดนเป็นงานสะสมของพิพิธภัณฑ์เพียงสองสามแห่งที่ใช้คำว่า “จิตรกรรมชั้นครู” ในชื่อสถาบันโดยตรง แต่สถาบันอื่นก็ใช้แต่อาจจะเพียงสำหรับแผนก หรือ กอง งานสะสมศิลปะของเดรสเดนหยุดลงในภาพเขียนของสมัยบาโรก
จุดสิ้นสุดของจิตรกรชั้นครูนั้นไม่แน่นอน—แต่ที่แน่นอนคือฟรันซิสโก โกยา (ค.ศ. 1746–1828) ถือว่าเป็นจิตรกรชั้นครู ผู้มีงานเขียนและงานพิมพ์ต่อมาจนถึง ค.ศ. 1828 หรืออาจจะใช้กับจอห์น คอนสตาเบิล (ค.ศ. 1776–1837) หรือ เออแฌน เดอลาครัวซ์ (ค.ศ. 1798–1868).
นักประวัติศาสตร์ศิลป์มักจะเลี่ยงใช้คำว่าจิตรกรชั้นครูเพราะมีความหมายที่ไม่แน่นอน โดยเฉพาะเมื่อมีการวิจัยภาพเขียน แต่ยังคงใช้คำว่า “ภาพพิมพ์ของจิตรกรชั้นครู” (old master print) และ  “ภาพวาดเส้นของจิตรกรชั้นครู” กันอยู่ แต่คำว่าจิตรกรชั้นครูยังเป็นคำที่ยังคงใช้กันในวงการการค้าขายศิลปะ ห้องประมูลภาพ (Auction house) ยังคงใช้ในการแบ่งงานสำหรับการประมูล เช่น “งานจิตรกรรมชั้นครู”, “จิตรกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 19” และ “จิตรกรรมสมัยใหม่” คริสตีส์นิยามว่าเป็นจิตรกรที่มีงานเขียน “ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19”
จิตรกรจากสมัยแรกๆ ที่นักประวัติศาสตร์ศิลป์สามารถแยกออกมาเป็นลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ได้ แต่ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นผู้ใดอย่างเฉพาะเจาะจงได้ ก็ได้รับการขนานนามว่าเป็น 'ครูบา' (Master) ต่างๆ เช่น “ครูบาอี.เอส.” (Master E.S.) ชาวเยอรมัน จากการใช้อักษรย่อ 'อี.เอส.' บนงานหลายชิ้นที่ทำ ผู้มีงานระหว่างราว ค.ศ. 1420 ถึงราว ค.ศ. 1468, “ครูบาแห่งเฟลมาลล์” (Master of Flémalle) ที่ตั้งตามชื่อบริเวณที่เขียนภาพ, “ครูบาแห่งแมรีแห่งเบอรกันดี” ที่ตั้งตามชื่อผู้อุปถัมภ์, “ครูบาแห่งละติน 757” (Master of Latin 757) ที่ตั้งตามชื่อชั้นหนังสือที่เขียนภาพวิจิตร และอื่นๆ หรือถ้าไม่ทราบว่าเป็นจิตรกรผู้ใดก็อาจจะบรรยายว่า “ไม่ทราบนามครูบา” (Unknown Master)
รายนามจิตรกรชั้นครู

รายนามข้างล่างเป็นเพียงส่วนหนึ่งของจิตรกรที่ถือกันว่าเป็นจิตรกรชั้นครู:
จอตโต ดี บอนโดเน (อิตาลี, ค.ศ. 1267-ค.ศ. 1337)
เลโอนาร์โด ดา วินชี (อิตาลี, ค.ศ. 1452-ค.ศ. 1519)
อัลเบรชท์ ดือเรอร์ (เยอรมัน, ค.ศ. 1471-ค.ศ. 1528)
ไมเคิล แอนเจโล (อิตาลี, ค.ศ. 1475-ค.ศ. 1564)
ทิเชียน (อิตาลี, c.1477-ค.ศ. 1576)
ซานโดร บอตติเชลลี (อิตาลี, ค.ศ. 1445-ค.ศ. 1510)
ราฟาเอล (อิตาลี, ค.ศ. 1483-ค.ศ. 1520)
ฮันส์ โฮลไบน์ (ผู้ลูก) (เยอรมัน, ค.ศ. 1497-ค.ศ. 1543)
จาโคโป ทินโทเรตโต (อิตาลี, ค.ศ. 1518-ค.ศ. 1594)
เปียเตอร์ บรูเกล (ผู้พ่อ) (เฟล็มมิช, c.1525-ค.ศ. 1569)
เพาโล เวโรเนเซ (อิตาลี, c.1528-ค.ศ. 1588)
เอลเกรโก (สเปนเชื้อสายกรีก, 1541-ค.ศ. 1614)
ฟรันส์ ฮาลส์ (ดัตช์, ค.ศ. 1580-ค.ศ. 1666)
คาราวัจโจ (อิตาลี, ค.ศ. 1573-ค.ศ. 1610)
ปีเตอร์ พอล รูเบนส์ (เฟล็มมิช, ค.ศ. 1577-ค.ศ. 1640)
นิโคลาส์ ปูแซน (ฝรั่งเศส, ค.ศ. 1594-ค.ศ. 1665)
เดียโก เบลัซเกซ (สเปน, ค.ศ. 1599-ค.ศ. 1660)
แรมบรังด์ (ดัตช์, ค.ศ. 1606-ค.ศ. 1669)
โยฮันส์ เวร์เมร์ (ดัตช์, ค.ศ. 1632-ค.ศ. 1675)
จัมบัตติสตา ปิตโตนี (ค.ศ. 1687-ค.ศ. 1767)
จิโอวานนิ บัตติสตา ติเอโปโล (อิตาลี, ค.ศ. 1691-ค.ศ. 1770)
โจชัว เรย์โนลด์ส (อังกฤษ, ค.ศ. 1723-ค.ศ. 1792)
ฟรันซิสโก โกยา (สเปน, ค.ศ. 1746-ค.ศ. 1828)
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมตะวันตก
ลำดับคุณค่าของศิลปะ
“คนเกี่ยวข้าว” (ราว ค.ศ. 1565) โดยเปียเตอร์ บรูเกล (ผู้พ่อ)ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน
จินจา

| จินจา Idindha (Soga) |
| --- | --- |

จินจาสถานที่ตั้งในประเทศยูกันดา
พิกัด: 00°25′24″N 33°12′14″E﻿ / ﻿0.42333°N 33.20389°E﻿ / 0.42333; 33.20389
ประเทศ:  ยูกันดา
ภูมิภาค: ตะวันออก
Sub-region: Busoga
เขต: จินจา
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: (Kasolo Alton)
ความสูง: 3,950 ฟุต (1,204 เมตร)
ประชากร (ประมาณ 2020)
 • ทั้งหมด: 300,000 คน
จินจา (อังกฤษ: Jinja) เป็นเมืองในประเทศยูกันดา ตั้งอยู่ริมฝั่งทางเหนือของทะเลสาบวิกตอเรีย
ที่ตั้ง

เมืองอยู่ราว 81 กิโลเมตร (ทางถนน) ทางทิศตะวันออกของกัมปาลา เมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศยูกันดา
เมืองนี้ตั้งอยู่ที่ชายฝั่งตอนเหนือของทะเลสาบวิกตอเรีย ใกล้ต้นน้ำของแม่น้ำไวท์ไนล์ นครนี้ตั้งอยู่ในระดับความสูงเหนือระดับน้ำทะเลเฉลี่ย 1,204 เมตร (3,950 ฟุต)
จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2014 จินจาเป็นเขตมหานครที่ใหญ่ที่สุดในเขตจินจาและเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 14 ของประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
จิตรกรรมประวัติศาสตร์

ระวังสับสนกับ ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม
“วันสุดท้ายของปอมเปอี” (ค.ศ. 1833) เป็นตัวอย่างที่ดีของภาพเขียนประวัติศาสตร์
จิตรกรรมประวัติศาสตร์ (อังกฤษ: History painting) เริ่มเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ ค.ศ. 1667 โดยอันเดร เฟลิเบียน (André Félibien) จิตกรประวัติศาสตร์, สถาปนิก, นักทฤษฎีคลาสสิกซิสม์ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นลักษณะที่ระบบ “การจัดลำดับคุณค่าของศิลปะ” (Hierarchy of genres) ถือว่าเป็นประเภทการเขียนภาพที่มีคุณค่าสูงที่สุดในบรรดาการเขียนภาพประเภทต่างๆ
คำอธิบาย

“จิตรกรรมประวัติศาสตร์” เป็นจิตรกรรมที่แสดงฉากบรรยายเนื้อหาจากประวัติศาสตร์กรีกโรมัน, ประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา และตำนานเทพ/ปรัมปราวิทยา และรวมทั้งเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานก่อนที่จะเขียน ภาพเขียนชนิดนี้รวมทั้งภาพเขียนที่ในหัวเรื่องที่เกี่ยวกับ ศาสนา, ประวัติศาสตร์, วรรณคดี หรืออุปมานิทัศน์--ที่ตีความหมายของชีวิตหรือสื่อความหมายทางจริยธรรม เหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่เลือกเขียนจะเป็นสัญลักษณ์ที่ไม่แต่เพียงจะแสดงเหตุการณ์แต่เป็นเหตุการณ์ที่มีความสำคัญต่อสังคมของผู้เขียนภาพ เช่นการเขียนภาพการประกาศอิสรภาพของสหรัฐอเมริกา หรือบางครั้งอาจจะไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงแต่จิตรกรต้องการเขียนภาพที่สื่อความหมายที่ต้องการ
เทพหรือเทพีจากปรัมปราวิทยาก็ใช้เป็นสัญลักษณ์ทางจิตวิทยาต่างๆ ของมนุษย์ และบุคคลจากศาสนาต่างก็เป็นตัวแทนของความคิดต่างๆ และเป็นระยะเวลานานโดยเฉพาะระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสที่การเขียนภาพประวัติศาสตร์มักจะเน้นการเขียนภาพวีรบุรุษชายเปลือย แต่ลดถอยลงไปในคริสต์ศตวรรที่ 19
เครื่องแต่งตัวในภาพบางครั้งก็จะเป็นการแต่งอย่างกรีกโรมันไม่ว่าเหตุการณ์จะเกิดขึ้นเมื่อใด ในปี ค.ศ. 1770 เบนจามิน เวสต์ เสนอว่าการวาดภาพ “ความตายของนายพลวูลฟ” ควรจะใช้เครื่องแต่งกายร่วมสมัยแต่ก็มีผู้คัดค้านหลายคนว่าควรจะแต่งตัวอย่างคลาสสิก ในที่สุดเวสต์ก็เขียนโดยใช้เครื่องแต่งกายร่วมสมัย แต่พระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งอังกฤษไม่ทรงยอมซื้อภาพ แต่อย่างไรก็ตามเวสต์ก็ได้รับชัยชนะต่อผู้ต่อต้านและริเริ่มการเขียนภาพประวัติศาสตร์ที่ตรงตามความเป็นจริงแทนที่จะเป็นภาพอุดมคติ
ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการริเริ่มลักษณะการเขียนที่เรียกว่าประวัติศาสตร์นิยม ซึ่งเป็นการเขียนแบบการเลียนแบบการเขียนภาพประวัติศาสตร์หรือจิตรกรประวัติศาสตร์
การวิวัฒนาการอีกอย่างหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 คือการผสานการเขียนภาพประวัติศาสตร์กับการภาพชีวิตประจำวัน (Genrepainting) ที่แสดงให้เห็นฉากชีวิตประจำวัน เป็นการเขียนเหตุการณ์สำคัญที่มีรายละเอียดที่เป็นเหตุการณ์ที่เป็นส่วนตัวหรือเหตุการณ์ประจำวันของเหตุการณ์หรือบุคคลในภาพ จิตรกรที่เขียนภาพบางทีก็จะพยายามสื่อความหมายทางจริยธรรมในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
จิตรกรประวัติศาสตร์

“จิตรกรประวัติศาสตร์” มิใช่เป็นแต่เพียงจิตรกรที่วาดภาพที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์แต่วาดอย่างใหญ่โตและเป็นนาฏกรรม โดยเฉพาะจากเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์หรือตำนานกรีกโรมัน, ฉากจากวรรณคดีสำคัญ, หรือเหตุการณ์สำคัญของบุคคลสำคัญๆ ในสมัยบาโรก หัวเรื่องก็มักจะเป็นจุดสูงสุดของเหตุการณ์โดยมีผู้ร่วมเหตุการณ์แต่งตัวแบบคลาสสิก
“จิตรกรรมประวัติศาสตร์” เป็นการเขียนที่ไม่แต่มีความสำคัญเป็นลำดับหนึ่งของศิลปะสถาบัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ในสมัยหลังการปฏิวัติฝรั่งเศสด้วย ฉะนั้นจิตรกรรมประวัติศาสตร์จึงเป็นกระบวนการเขียนที่เป้าในการถูกโจมตีเมื่อขบวนการเขียนแบบใหม่ๆ เริ่มขึ้น เช่นเมื่อขบวนการอิมเพรสชันนิสม์หันหลังให้การเขียนของจิตรกรรมประวัติศาสตร์  หรือกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ในอังกฤษที่เน้นเฉพาะหัวเรื่องเขียนที่มาจากวรรณคดีหรือเรื่องลึกลับแทนที่จะเขียนภาพแบบคลาสสิก ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 วิธีการเขียนภาพประวัติศาสตร์ก็เปลี่ยนแปลงไปจากเขียนแบบนาฏกรรมไปเป็นการเขียนนอกสถานที่และหัวข้อที่เล็กลง