บันทึกแวมไพร์วานิทัส
การผลิตสื่อ

หลังจากอาจาย์​โมจิ​ซุ​กิ​ จุน​ ผู้สร้างซีรีส์โด่งดังอย่าง​​แพนโดร่า ฮาร์ท​​ ได้จบซีรีส์อย่างสวยงาม​ เธอก็ได้ตัดสินใจวาดเรื่องที่เกี่ยวกับแวมไพร์​ เดิมทีก่อนมาเป็นซีรีส์​บันทึก​แวมไพร์​วานิทัส อย่างที่เห็นในปัจจุบั​น​ อาจาย์โมจิซุ​กิ​ไม่ได้มีความคิดในหัวที่เขียนซีรีส์วานิทัสตั้งแต่แรก เธอนั้นเคยคิดพยามเขียนแนวแวมไพร์ในรั้วโรงเรียน​ มีตัวละครแวมไพร์หญิงเป็นตัวละครหลัก ซึ่งเป็นเรื่องราวความรักระหว่างชายกับหญิงที่มีไดนามิกโรมิโอกับจูเลียต เต็มไปด้วยพล็อตเซอร์ไพรส์มากมาย ก่อนที่ผู้เขียนเปลี่ยนพล็อตแล้วจบด้วยการให้ฌานเป็นตัวละครซับพอร์ตแทนที่เป็นตัวละครหลัก และวานิทัสคือตัวละครแรกที่ถือกำเนิดขึ้นจากการที่เธอไปท่องเที่ยว​มงต์แซงต์มิเชลที่ฝรั่งเศส​ ระหว่างทางอาจาย์จินตนาการเรื่องการวาดแวมไพร์หญิงที่มีนิสัยไร้เดียงสาเป็นตัวละครหลักกับแวมไพร์ตนหนึ่งที่คอยเฝ้ามองเมืองเป็นเวลาหนึ่งร้อยปี และทุกสิ่งทุกอย่างของ​บันทึก​แวมไพร์วานิทัส เกิดไอเดียที่คล้ายกัน​ ทว่าแตกต่างกัน​ โมจิซุกิมีความตั้งใจทำหลายสิ่งหลายอย่างที่เธอไม่สามารถทำได้ใน​แพนโดร่า ฮาร์ท​​ ในงานใหม่ผู้เขียนจึงเพิ่มองค์ประกอบความรักและฉากแอคชั่นกับซีรีส์นี้ทว่าบรรณาธิการ​ของเธอคัดค้านและบอกว่าให้ลดมันลงเพราะเธอไม่ถนัดเขียนเรื่องนั้น​ แต่โมจิซุ​กิ​ยังคงเชื่อในตัวเองและฝึกวาดรูปต่อไป​ โดยหวังว่าถ้าเธอฝึกมากขึ้น​ จะต้องช่วยเพิ่มแรงดึงดูด​ให้กับผลงานของผู้เขียน​ นอกจากนั้นเธอยังเพิ่มสตีมพังค์เข้าไปเนื่องจากตัวผู้เขียนเป็นแฟนคลับตัวยงที่ชื่นชอบแนวนั้นมานานแล้ว​ ที่สำคัญซีรีส์นี้มีลักษณะ​แตกต่างจาก​​แพนโดร่า ฮาร์ท​ โดยสิ้นเชิง​ ซึ่งเป็นความตั้งใจของโมจิซุ​กิ​ที่ต้องการให้ผลงานเธอต่างจากเรื่องเก่า​
ส่วนวานิทัส​กับ​โนเอ้คือความสัมพันธ์​ที่ได้รับแรงบันดาลใจ​มาจากเชอร์ล็อกโฮมส์กับวัตสัน​ แต่ในขณะที่ความสัมพันธ์​วานิทัสกับฌานได้รับแรงบันดาลใจ​มาจากโรมิโอกับจูเลียต​ ในสัมภาษณ์​ของผู้เขียนนั้น​ เธอต้องการเขียนคู่รักชายหญิงที่ไม่เป็นมิตรต่อกันมากนัก​ แต่ต่างพึ่งพากัน​ และมีความรู้สึกดึงดูด​ใจต่อกัน
แต่เวลาเดียวกันอีกอิทธิพล​สำคัญที่ช่วยอาจาย์โมจิ​ซุ​กิในการสร้างซีรีส์​ มาจากการที่สมัยเด็กเธอเคยมีโอกาสเปิดดูภาพยนตร์แวมไพร์เรื่อง เทพบุตรแวมไพร์ หัวใจรักไม่มีวันตาย โดยบังเอิญซึ่งถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2537 แต่งขึ้นโดย​แอนน์​ ไรซ์​ มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกย์/ไบ เมื่อผู้เขียนได้ดูโศกนาฏกรรมแและการดำรงอยู่ของเหล่าแวมไพร์​ ตลอดจนถึงฉากดูดเลือดนั้น​ ทำให้เธอรู้สึกประทับใจ จนไม่สามารถสลัดออกไปได้ มันส่งผลต่อการชื่นชอบไดนามิกตัวละครและผสมเรื่องราวระหว่างชายกับหญิงลงในผลงาน ซึ่งมีอิทธิพลในการจัดวางตัวเอกของผู้เขียน แล้วผู้เขียนยังชอบซีรีส์ "TASOGARE RENREN" เป็นมังงะโชโจวเรื่องสั้นที่เขียนโดยอาจาย์ "NARI KUSAKAWA" กลายเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจสำคัญที่ช่วยทำให้เธอเขียนฉากแวมไพร์หญิงดูดเลือดชาย ซึ่งผู้เขียนให้เหตุผลว่าเคยเจอผลงานแวมไพร์ชายดื่มเลือดผู้หญิงเยอะแล้ว จึงต้องการเขียนฉากเซ็กซี่ที่แวมไพร์หญิงรุกผู้ชาย แวมไพร์ชายกินเลือดผู้ชายด้วยกันนอกจากนี้อาจาย์ผู้แต่งยังต้องการวาดฉากแวมไพร์หญิงกินเลือดหญิงในอนาคต
ส่วนการมาเยือนปารีสของโมจิซุกิที่ได้ออกมานอกประเทศญี่ปุ่น นั่นคือครั้งแรกที่ผู้เขียนมาเที่ยวที่ฝรั่งเศส ซึ่งทำให้เธอประทับใจมาก ทั้งสภาพอากาศที่เบาบางกว่าญี่ปุ่น อาคารที่อนุรักษ์นิยมแตกต่างจากที่ญี่ปุ่นที่มักจะสร้างอาคารใหม่ๆ อยู่เป็นประจำ แล้ววิวสวยๆ ภายในเมือง ผู้เขียนยังพูดอีกว่าสถานที่ของฝรั่งเศสที่ชื่นชอบคือ "แซ็งแฌร์แม็งเดเพร" ตอนจิบกาแฟและมีโอกาสมองโบสถ์สวยๆ ทำให้อยากใช้เวลาในร้านกาแฟไปนานๆ แถมชีวิตคนในฝรั่งเศสต่างจากที่ญี่ปุ่น
แล้วตอนในงาน Japan Expo ผู้เขียนได้ถูกชวนให้เป็นแขกรับเชิญภายในงาน​ เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้โนเอรู้สึกมีความประทับใจ​มากกว่าปกติ​ เพราะเกิดความรู้สึกยินดีของอาจาย์โมจิซุกิที่เคยได้ไปสัมผัสประสบการณ์​ที่ประเทศฝรั่งเศส​ สุดท้ายผู้เขียนจึงตัดสินใจวางเซ็ตติ้งเบื้องหลังเป็นประเทศฝรั่งเศส​ ส่วนไอเดียพาราดินของโบสถ์​คาทอลิกนั้น​มีต้นแบบมาจาก​ตำนาน​ชาร์เลอมาญ​ สุดท้ายแม้วานิทัสจะไม่ได้อ้างอิงบุคคล​ในประวัติศาสตร์จริง​เหมือนกันทั้งหมดเกือบร้อยเปอร์เซ็น​ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังชอบเล่นไดนามิกความสัมพันธ์​และลักษณะ​นิสัยของตัวละคร​ ซึ่งโมจิซุกินั้นเคยกล่าวไว้ว่าเธอเคยเห็นเรื่องราวประเภทแวมไพร์ถูกใช้ในงานอื่นบ่อยแล้ว​ จึงต้องการสร้างเรื่องราวที่ต่างจากเรื่องอื่น​ โมจิซุกิตระหนักดีว่าแวมไพร์ที่ศึกษาจากตำนาน​ รวมทั้งรูปลักษณ์​ หรือจุดอ่อนหลายจุดที่แตกต่างกันของพวกมันมีความน่าสนใจ​ ผู้เขียนจึงนำจุดอ่อนแวมไพร์มาใส่เพื่อใช้ประโยชน์​จากตรงนั้นในการได้สร้างมุมมองใหม่ ๆ
ตอนแรกผู้เขียนตั้งใจวางบทให้วานิทัสเป็นแวมไพร์​ ส่วนโนเอเป็นมนุษ​ย์​ โดยวางบทให้วานิทัสเป็น​เชอร์ล็อกโฮมส์​ แต่โนเอคือวัตสัน​ ซึ่งเป็นผู้ช่วยของเชอร์ล็อกโฮมส์​ ทว่าไม่ว่าเธอจะทำด้วยวิธีใด​หรือเสนอเรื่องนี้ต่อบรรณาธิการหลายครั้ง​ ​ก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมสักที​ จนสุดท้ายผู้เขียนยอมแพ้แล้วปรึกษา​ต่อบรรณาธิการ​ ​เขาได้ให้คำแนะนำต่อผู้เขียนว่าลองสลับบทบาทของตัวเอกดู​ โดยให้เชอร์ล็อกเป็นมนุษย​์ แต่วัตสันเป็นแวมไพร์​ ซึ่งตอนแรกผู้เขียนแอบประหลาด​ใจ​ แล้วคาดไม่ถึง​กับไอเดียเผลออุทานในใจว่า "เชอร์ล็อกโฮมส์เป็นมนุษย์​ แต่วัตสันเป็นแวมไพร์งั้นเหรอ?" ตอนหลังโมจิซุกิยอมรับ​แล้วจึงยอมเปลี่ยนในตอนสุดท้ายเพราะพบว่ามันโดดเด่นมากกว่า​ ด้านการออกแบบตัวละครนั้นผู้เขียนได้ถูกเพื่อนร่วมงานวิจารณ์​เรื่องดีไซน์ของวานิทัส​เพราะพวกเขาไม่ชอบตัวละครแนวใส่แว่นโดยเฉพาะโนเอ้ สุดท้ายเธอจึงยอมเปลี่ยนดีไซน์ทรงผมวานิทัสให้เป็นผมหน้าม้าสองชั้น​ ​ส่วนดีไซน์โนเอแตกต่างจากสิ้นเชิงอย่างที่เห็นในปัจจุบั​น เดิมทีนั้นดีไซน์ดั้งเดิมของเขาคือวัยกลางคนใส่แว่นที่มีอายุมากกว่าวานิทัสที่มีอายุเพียงแค่​ 15​ ปี​ และเป็นคนตลกเฮฮา​ เธอพยามบังคับให้เปลี่ยนความคิดใหม่และลองร่างตัวละครตั้งแต่ต้นจนจบ​ รวมอื่น ๆ ​ อีกมากมาย​ จนเป็นสองคู่หูแบบที่เห็นภายใน​ซีรีส์​ เนื่องจากอาจาย์โมจิซุกิชอบให้ตัวละครที่มีลักษณะ​นิสัยขัดแย้งปะทะกัน​ เธอจึงพยามหลีกเลี่ยงให้พวกเขาเป็นเพื่อนกันหรือพี่น้องกันในตอนแรก​ แต่ให้ความสัมพันธ์​พวกเขาเป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมงานเท่านั้น​ งานเขียนของผู้เขียนไม่มีจุดตายตัวใดเป็นพิเศษ แต่เวลาโมจิซุ​กิ​คิดไอเดียไม่ออกมักจะลงเอยด้วยการวาดตัวละครลงในภาพสเก็ตช์​ หยุดพักไอเดียใหม่ เขียนช่องพาเนลใหม่ ๆ ​ กับตัวผลงานของเธอ​ เมื่อครั้งใดที่วาดสีหน้าของตัวละคร​ โมจิซุกิจะวาดจนกว่าเธอรู้สึกพอใจ​ตามที่ได้คาดหวังไว้​ และแทนที่จะเขียนให้มีตัวร้ายภายในซีรีส์เหมือนกับ​​แพนโดร่า ฮาร์ท ผู้เขียนจึงตั้งใจให้ตัวละครวานิทัสมีความเกี่ยวข้องกับหลาย ๆ ​ คนแทน​ พยามปรับปรุงจุดบกพร่องงานเขียนหลายอย่างที่เคยทำผิดพลาดกับซีรีส์​​แพนโดร่า ฮาร์ท​​ เช่นในธีมวานิทัสมีความรักเป็นอุปสรรค​ในการขัดขวางภารกิจ​ สิ่งที่ช่วยพวกเขาคือความรอด​ ขณะเดียวกันเหล่าตัวละครในซีรีส์จะมีความตายที่ไม่มีรางวัลตอบแทน​ แต่ในขณะที่ซีรีส์เก่าของเธอ​นั้น​ ตัวละครเผชิญหน้ากับบาดแผลและมีรางวัลเป็นการตอบแทน