stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รถไฟใต้ดินเทียนจิน

รถไฟใต้ดินเทียนจิน เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในเมืองเทียนจิน ประเทศจีน เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1984 ปัจจุบันมี 6 เส้นทาง 155 สถานี ระยะทาง 216.7 กิโลเมตร
เส้นทาง

| เส้นทาง (ผู้ดำเนินการ))  | สถานีปลายทาง | สถานีปลายทาง | เปิดให้บริการครั้งแรก | เปิดให้บริการครั้งล่าสุด | ระยะทาง กิโลเมตร | จำนวนสถานี |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สาย 1 (เมโทร) | Shuanglin | Liuyuan | 1984 | 2006 | 26.188 | 22 |  |
| สาย 2 (เมโทร) | Caozhuang | Konggangjingjiqu | 2012 | 2013 | 22.657 | 19 |  |
| สาย 3 (เมโทร) | Xiaodian | Gaoxinqu | 2012 | — | 29.655 | 23 |  |
| สาย 9 (บีเอ็มที) | Tianjinzhan | Donghai Road | 2004 | 2012 | 52.759 | 19 |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 131.259 | 82 |  |

| TEDA (BMT) | TEDA  | North of College District | 2007 | — | 7.860 | 14 |  |
สาย 1
สาย 2
สาย 3
สาย 9
TEDA
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบรถไฟในเมือง
แหล่งข้อมูลอื่น

(จีน) เทียนจินเมโทร เก็บถาวร 2009-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(จีน) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2010-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
CNR Changchun Railway Vehicle Co., Ltd Rapid Trainset Vehicle(Invailable Page) เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Urbanrail.net
(จีน) Topics on Tianjin Metro
(จีน) Long term plan of the metro[ลิงก์เสีย]
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-02-05. สืบค้นเมื่อ 2013-10-15.
↑  "Ridership". สืบค้นเมื่อ 2012-05-04.
↑  "Metro" refers to the Tianjin Metro General Corporation, while "Binhai" refers to the Tianjin Binhai Mass Transit Development Corporation.
รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะสายสีน้ำเงิน

| สายสีน้ำเงิน |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
เจ้าของ: รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะ
หมายเลขสาย: 1 & 3
ที่ตั้ง: โยโกฮามะ
ปลายทาง: โชนันได อะซะมิโนะ
จำนวนสถานี: 32
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะ
ศูนย์ซ่อมบำรุง: คะมินะงะยะ, นิปปะ
ขบวนรถ: 3000 ซีรีส์
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 16 ธันวาคม ค.ศ. 1972
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 40.4 กิโลเมตร
รางกว้าง: 1435
ระบบจ่ายไฟ: 750 V DC รางที่สาม
รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะ สายสีน้ำเงิน ระยะทาง 40.4 km (25.1 mi) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครโยโกฮามะ ดำเนินการโดยสำนักงานขนส่งเทศบาลโยโกฮามะ แบ่งเป็น 2 สายย่อย คือ สาย 1 และสาย 3
ระบบรถไฟฟ้า

3000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1992)
1000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1972 - 2006)
2000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1984 - 2006)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ราชสกุลสวัสดิวัตน์

| ราชสกุลสวัสดิวัตน์ |
| --- | --- |

ตระกูลบรรพบุรุษ: ราชวงศ์จักรี
ประเทศ: ประเทศไทย
นิรุกติศาสตร์: สะ-หฺวัด-ดิ-วัด ภาษาสันสกฤต+บาลี: स्वस्ति (สฺวสฺติ)+वट्टना (วตฺตน) "ความเป็นอยู่อันเจริญรุ่งเรือง"
ถิ่นกำเนิด: กรุงเทพมหานคร
ก่อตั้ง: 16 เมษายน พ.ศ. 2458
ต้นตระกูล: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์
สถานที่พำนักในอดีต: วังปทุมวัน วังถนนพระอาทิตย์
ตระกูลที่เกี่ยวข้อง: ราชสกุลเทวกุล ราชสกุลคัคณางค์ ราชินิกุลสุจริตกุล
ราชสกุลสวัสดิวัตน์ เป็นราชสกุลที่สืบสายจาก สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ พระโสทรอนุชาในสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง มีพระชายา คือพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี มีพระโอรสและพระธิดาที่ประสูติแต่พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี 5 องค์ คือ
หม่อมเจ้าโสภณภราไดย สวัสดิวัตน์
สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี
หม่อมเจ้านนทิยาวัด สวัสดิวัตน์
หม่อมเจ้าอรชุนชิษณุ สวัสดิวัตน์
หม่อมเจ้ายุธิษเฐียร สวัสดิวัตน์
↑  "พระบรมราชโองการ ประกาศ พระราชทานนามสกุลสำหรับเชื้อพระวงศ์พระบรมราชวงศ์ชั้น 4" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา. 46 (0ก): 21. 18 เมษายน พ.ศ. 2458. {{cite journal}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |date= (help)
มณฑินี ตั้งพงษ์

| --- | --- |
วันเกิด: 30 เมษายน พ.ศ. 2528 จังหวัดสมุทรสาคร ประเทศไทย
วันที่เสียชีวิต: 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 (35 ปี)
สถิติอาชีพ: 145–157
สถิติอาชีพ: 72–101
มณฑินี ตั้งพงษ์ ชื่อเล่น พลอย นักเทนนิสหญิงของไทย มีอันดับโลกสูงสุด ประเภทเดี่ยว อันดับ 272 และประเภทคู่ อันดับ 223 เมื่อปี พ.ศ. 2549
มณฑินีเริ่มเล่นเทนนิสเมื่ออายุ 7 ปี  ปัจจุบันเล่นประเภทคู่ และฝึกซ้อมอยู่กับธัชชา วิทยวิโรจน์ โดยมีชัยวัฒน์ คงกิจภากรณ์ เป็นผู้ฝึกสอน
มณฑินีเสียชีวิต เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง มีพิธีฌาปนกิจศพเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ณ วัดตึกมหาชยาราม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร
สถิติ > ประเภทเดี่ยว > ไอทีเอฟ > ชนะเลิศ (2)

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | วันที่ | รายการ | สนาม | รางวัล | คู่แข่ง | คะแนน |
| 1. | 12 ต.ค.46 | จาการ์ตา อินโดนีเซีย | ฮาร์ด | $10K |  อินโดนีเซีย Liza Andriyani | 6-4 6-1 |
| 2. | 24 ม.ค.47 | นิวเดลี อินเดีย | ฮาร์ด | $10K |  อินเดีย Isha Lakhani | 2-6 6-2 6-3 |
สถิติ > ประเภทเดี่ยว > ไอทีเอฟ > รองชนะเลิศ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | วันที่ | รายการ | สนาม | รางวัล | ผู้ชนะเลิศ | คะแนน |
| 1. | 22 ส.ค.47 | โคลัมโบ ศรีลังกา | ดิน | $10K |  จีนไทเป Yung-Jan Chan | 6-1 6-1 |
| 2. | 7 พ.ย.47 | มุมไบ อินเดีย | ฮาร์ด | $25K |  เช็กเกีย Hana Sromova | 6-2 6-1 |
| 3. | 10 เม.ย.48 | มุมไบ อินเดีย | ฮาร์ด | $10K |  จีนไทเป Chin-Wei Chan | 6-2 6-3 |
| 4. | 28 พ.ค.48 | ภูเก็ต | ฮาร์ด | $25K |  ญี่ปุ่น Ryoko Fuda | 6-1 6-4 |
สถิติ > ประเภทคู่ > ไอทีเอฟ > ชนะเลิศ (2)

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | วันที่ | รายการ | สนาม | รางวัล | จับคู่กับ | คู่แข่ง | คะแนน |
| 1. | 16 พ.ย.46 | พูน อินเดีย | ฮาร์ด | $10K |  ไทย ธัชชา วิทยวิโรจน์ |  อินเดีย Archana Venkataraman    อินเดีย Geeta Manohar | 4-6 7-5 6-4 |
| 2. | 24 ม.ค.47 | นิวเดลี อินเดีย | ฮาร์ด | $10K |  ไทย ธัชชา วิทยวิโรจน์ |  ญี่ปุ่น Tomoyo Takagishi    ญี่ปุ่น Satomi Kinjo | 3-6 6-0 6-3 |
สถิติ > ประเภทคู่ > ไอทีเอฟ > รองชนะเลิศ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | วันที่ | รายการ | สนาม | รางวัล | จับคู่กับ | ผู้ชนะเลิศ | คะแนน |
| 1. | 5 ก.ย.47 | นิวเดลี อินเดีย | ฮาร์ด | $10K |  ไทย ธัชชา วิทยวิโรจน์ |  อินเดีย Sai Jayalakshmy Jayaram     อินเดีย Rushmi Chakravarthi | W/O |
| 2. | 3 ก.ย.49 | กวางโจว จีน | ฮาร์ด | $50K |  ญี่ปุ่น Ayami Takase |  จีน Jing Ren    จีน Yanchong Chen | 2-6 6-4 7-5 |
| 3. | 17 ก.ย.49 | ฮิโรชิมา ญี่ปุ่น | พรม | $10K |  ญี่ปุ่น Maki Arai |  ญี่ปุ่น Eriko Mizuno    ญี่ปุ่น Yuka Kuroda | 6-1 6-4 |
| 4. | 15 ต.ค.49 | ลากอส ไนจีเรีย | ฮาร์ด | $25K |  อิตาลี Lisa Sabino |  เยอรมนี Laura Siegemund    โรมาเนีย Magda Mihalache | 6-3 6-3 |
ราชสกุลศุขสวัสดิ

| ราชสกุลศุขสวัสดิ |
| --- | --- |

ตระกูลบรรพบุรุษ: ราชวงศ์จักรี
ประเทศ: ประเทศไทย
นิรุกติศาสตร์: สุก-ขะ-สะ-หฺวัด-ดิ ภาษาบาลี+สันสกฤต: सुख (สุข)+स्वस्ति (สฺวสฺติ) "ความปลอดภัยอันสบายกายสบายใจ"
ถิ่นกำเนิด: กรุงเทพมหานคร
ก่อตั้ง: 16 เมษายน พ.ศ. 2458
ต้นตระกูล: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช
สถานที่พำนักในอดีต: วังกรมหลวงอดิศรอุดมเดช
ตระกูลที่เกี่ยวข้อง: ราชสกุลเกษมศรี ตระกูลสุขสถิตย์
ราชสกุลศุขสวัสดิ เป็นราชสกุลมหาสาขาหนึ่งใน มหามกุฎราชสันตติวงศ์ โดยมี พลโท พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช เป็นองค์ต้นราชสกุล ราชตระกูลนี้ยังมีความเกี่ยวเนื่องใกล้ชิดกับราชสกุล “เกษมศรี” ซึ่งเป็นอีกมหาสาขาหนึ่ง ที่มีองค์ต้นราชสกุล คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นทิวากรวงศ์ประวัติ ด้วยองค์ต้นราชสกุลทั้งสองประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเดียวกัน
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานนามสกุลอันเป็นมงคลนาม “ศุขสวัสดิ” ณ วันที่ ๒๓ เมษายน พุทธศักราช ๒๔๕๘ พร้อมการเขียนเป็นตัวอักษรโรมันว่า “Sukhasvasti” ซึ่งคนโดยทั่วไปมักอ่านออกเสียงด้วยวิธีการอ่านตามสมัยนิยม ว่า “สุก-สะ-หวัด” แต่โดยที่คำว่า “ศุข” นั้น เป็นคำสันสกฤต ที่มีตัวสะกดอ่านออกเสียงเหมือนตัว ก ซึ่งหลักอักขรวิธีของไทย ได้กำหนดไว้ว่า เมื่อไปเข้าสมาสหน้าคำใด ๆ จะต้องอ่านเสียงตัวสะกดนั้นอย่างมีสระ อะ ในเสียงกึ่งมาตรา ประสมอยู่ด้วยเสมอ ดังนั้น จึงควรอ่านออกเสียงนามราชสกุลที่พระราชทานนี้ ว่า “สุก-ขะ-สะ-หวัด-ดิ” ซึ่งน่าจะถูกต้องตามหลักภาษาและสอดคล้องกับคำโรมันที่พระราชทานไว้
ปัจจุบันสมาชิกในราชสกุลได้เขียนนามสกุลแตกต่างกันออกไป เป็น “ศุขสวัสดิ์” บ้าง หรือ “สุขสวัสดิ์” บ้าง แทนที่จะใช้ “ศุขสวัสดิ” ตามที่ได้รับพระราชทาน ทั้งนี้ คงเนื่องมาจากในสมัยหนึ่งได้มีการกำหนดให้ตัดตัวอักษรภาษาไทยออกไปหลายตัว รวมทั้ง “ศ” และ “ษ” โดยให้คงไว้แต่ตัว “ส” ทำให้นามราชสกุลต้องเปลี่ยนผิดเพี้ยนไป ทั้งการเติมทัณฑฆาตก็คงเกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ แม้ภายหลังเมื่อได้มีการกลับฟื้นฟูให้มีการใช้พยัญชนะและสระตามรูปแบบเดิมแล้ว แต่สมาชิกในราชสกุลบางท่านก็เปลี่ยน บางท่านก็ไม่เปลี่ยน หรือเปลี่ยนแล้วแต่ก็ยังคงให้มีทัณฑฆาตไว้ ทำให้เกิดการเขียนชื่อราชสกุลแตกกันออกไปเป็นถึงสามแนว โดยสมาชิกในราชสกุลที่ยังคงใช้นามราชสกุลตามต้นคำที่ได้รับพระราชทานนั้นมีอยู่ไม่มาก จนกลายเป็นชนหมู่น้อยในกลุ่มใหญ่ที่เขียนแปลกแตกต่างจากหมู่พวกไป
ทั้งยังพบว่ามีผู้ที่มิได้เกี่ยวดองเป็นผู้สืบราชตระกูล ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานทะเบียนท้องที่ให้จดทะเบียนนามสกุลของตนว่า “สุขสวัสดิ์” โดยมีกระจายอยู่ตามภูมิภาคต่าง ๆ บางท่านก็เป็นผู้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก
ดังนั้นหากจะบ่งชี้ว่า ผู้ใดเป็นผู้สืบราชตระกูลก็ต้องดูว่ามีการระบุฐานันดรหน้านามหรือมีสร้อยคำ “ณ อยุธยา” อันเป็นเครื่องหมายแสดงความเป็นราชตระกูลต่อท้ายนามสกุลอยู่หรือไม่
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2483

รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2483
| เรื่อง | บทประพันธ์ | ผู้กำกับ | นักแสดง |
| --- | --- | --- | --- |
จระเข้ (2483): 
ชายสองโบสถ์ (2483): 
| แผลเก่า (2483) สร้างโดย ศรีกรุงภาพยนตร์ | บทประพันธ์: ไม้ เมืองเดิม | ผู้กำกับ: จวงจันทร์ จันทรคณา | นำแสดงโดย: สมพงษ์ จันทร์ประภา, ส่งศรี จันทรประภา |
พรายตะเคียน (2483): 
แม่ร้อยชั่ง (2483): 
| ไม่เคยรัก (2483)  สร้างโดย ศรีกรุงภาพยนตร์ | บทประพันธ์: พรานบูรพ์ | ผู้กำกับ: จวงจันทน์ จันทรคณา | นำแสดงโดย: จำรัส สุวคนธ์, เบ็ญจา รัตนกุล |
ลูกกำพร้า ภาค 3-4 (2483): 
| ลูกทุ่ง (2483) |  | ผู้กำกับ: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล | นำแสดงโดย: โปร่ง แสงโสภณ, สมพร เฉลิมศรี, ละม่อม พุ่มเสนาะ, เสริม ประสพชัย, อบ บุญติด, โต คุ้มสอน, พรรณี กาญจนันทุ |
สามปอยหลวง (2483): 
หนามยอกหนามบ่ง (2483):
รถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ

รถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ (ญี่ปุ่น: 名古屋市営地下鉄; โรมาจิ: Nagoya Shiei Chikatetsu) หรือมักเรียกว่า รถไฟใต้ดินนาโงยะ เป็นระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ ประเภทรถไฟใต้ดิน ในเมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีผู้โดยสารมาใช้บริการร้อย 38 ของประชากรทั้งเมือง ดำเนินการโดยการคมนาคมเทศบาลนาโงยะ ปัจจุบันมีจำนวนหกเส้นทาง ร้อยละ 90% เป็นทางใต้ดิน
เส้นทาง

| สีสาย | สัญลักษณ์ | เลขสาย | ชื่อสาย | ภาษาญี่ปุ่น | ระยะทาง | จำนวนสถานี | รางกว้าง | ระบบจ่ายไฟฟ้า |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สีเหลือง |  | สาย 1 | สายฮิงาชิยามะ | 東山線 Higashiyama-sen | 20.6 km | 22 | 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) | 600 V DC,  รางที่สาม |
| สีม่วง |  | สาย 2 | สายเมโจ | 名城線 Meijō-sen | 26.4 km | 28 | 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) | 600 V DC,  รางที่สาม |
| สีม่วง |  | สาย 4 | สายเมโจ | 名城線 Meijō-sen | 26.4 km | 28 | 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) | 600 V DC,  รางที่สาม |
|  |  | สาย 2 | สายเมโก | 名港線 Meikō-sen | 6.0 km | 7 | 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) | 600 V DC,  รางที่สาม |
| สีม่วงและขาว |  | สาย 2 | สายเมโก | 名港線 Meikō-sen | 6.0 km | 7 | 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) | 600 V DC,  รางที่สาม |
|  |  | สาย 2 | สายเมโก | 名港線 Meikō-sen | 6.0 km | 7 | 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) | 600 V DC,  รางที่สาม |
| สีน้ำเงิน |  | สาย 3 | สายสึรุไม | 鶴舞線 Tsurumai-sen | 20.4 km | 20 | 1,067 mm (3 ft 6 in) | 1,500 V DC,  เหนือหัว |
| สีแดง |  | สาย 6 | สายซากูระโดริ | 桜通線 Sakura-dōri-sen | 19.1 km | 21 | 1,067 mm (3 ft 6 in) | 1,500 V DC,  เหนือหัว |
| สีชมพู |  | สาย 7 | สายคามิอีดะ | 上飯田線 Kamiiida-sen | 0.8 km | 2 | 1,067 mm (3 ft 6 in) | 1,500 V DC,  เหนือหัว |
สายฮิงาชิยามะ
สายเมโจ
สายเมโก
สายซึรุมะอิ
สายซากูระโดริ
สายคามิอีดะ
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ รถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ
Official English website
UrbanRail.net: Nagoya Subway system
รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะสายสีเขียว

| สายสีเขียว |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
เจ้าของ: รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะ
หมายเลขสาย: 4
ที่ตั้ง: โยโกฮามะ
จำนวนสถานี: 10
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะ
ศูนย์ซ่อมบำรุง: คะวะวะ
ขบวนรถ: 10000 ซีรีส์
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 30 มีนาคม ค.ศ. 2008
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 13 กิโลเมตร
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
ระบบจ่ายไฟ: 1,500 V DC
รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะ สายสีเขียว เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น มีอีกชื่อหนึ่งว่า สาย 4 โดยเริ่มการก่อสร้างในปี ค.ศ. 2001 และเปิดให้บริการวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2008
ระบบรถไฟฟ้า

10000 ซีรีส์ 4 คันต่อขบวน (x15)
แหล่งข้อมูลอื่น

Transportation Bureau, City of Yokohama เก็บถาวร 2007-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
10000 ซีรีส์
รัฐประหารในประเทศชิลี พ.ศ. 2516

รัฐประหารในประเทศชิลี พ.ศ. 2516 เป็นเหตุการณ์จุดเปลี่ยนในประวัติศาสตร์ชิลีและสงครามเย็น หลังจากช่วงความไม่สงบทางสังคมและการเมืองระหว่างรัฐสภาของชิลีฝ่ายขวากลางและประธานาธิบดีซัลบาดอร์ อาเยนเด แห่งพรรคสังคมนิยมชิลีที่เพิ่งได้รับการเลือกตั้ง และสงครามเศรษฐกิจ นำโดยประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ริชาร์ด นิกสัน อาเญนเดถูกโค่นอำนาจโดยกองกำลังทหารและตำรวจทหารแห่งชาติ
กองทัพทหารโค่นอำนาจรัฐบาลเอกภาพนิยมของอาเญนเด และก่อตั้งคณะยึดอำนาจของชิลี หรือคุนตะ ที่ระงับกิจกรรมทางการเมืองในประเทศและใช้อำนาจควบคุมการเคลื่อนไหวของฝ่ายซ้าย โดยเฉพาะพรรคคอมมิวนิสต์และพรรคสังคมนิยมต่าง ๆ และการเคลื่อนไหวเพื่อการปฏิวัติของฝ่ายซ้าย (MIR) ผู้บัญชาการทหารบกที่อาเญนเดมอบหมาย เอากุสโต ปิโนเช ก่ออำนาจสูงสุดภายในระยะหนึ่งปีของการรัฐประหาร บังคับใช้อำนาจเป็นทางการใน พ.ศ. 2517 รัฐบาลสหรัฐอเมริกาที่เข้ามาแทรกแซงรัฐประหาร รับรู้เรื่องรัฐบาลคุนตะและสนับสนุนการรวมอำนาจ
เมื่อเกิดการโจมตีทางอากาศและบนพื้นดินโดยคณะรัฐประหาร อาเญนเดได้ออกมากล่าวสุนทรพจน์เป็นครั้งสุดท้าย โดยยืนยันว่าเขาจะอยู่ในทำเนียบลาโมเนดา (ทำเนียบประธานาธิบดี) ต่อไป และปฏิเสธข้อเสนอที่ให้เขาหลบหนีออกนอกประเทศ พยานรู้เห็นการเสียชีวิตของอาเญนเดเห็นพ้องกันว่าเขาฆ่าตัวตายในทำเนียบ
ก่อนปิโนเชจะปกครอง เสถียรภาพประชาธิปไตยและการเมืองของชิลีจัดเป็นปัญหาใหญ่มาก ส่วนประเทศอื่น ๆ อเมริกาใต้นั้นได้อยู่ใต้อำนาจของคณะคุนตะและลัทธิเกาดีโญ นักประวัติศาสตร์ปีเตอร์ วินน์ กล่าวว่าการรัฐประหารประเทศชิลี พ.ศ. 2516 เป็นวิกฤติการเมืองที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของชิลี กลุ่มกบฏที่สนับสนุนรัฐบาลของอาเญนเดได้ออกมาต่อต้านระบอบการปกครองของปิโนเชอันอ่อนแอ จนเมื่อมีการลงประชามติแห่งชาติในชิลี พ.ศ. 2531 ซึ่งต่างประเทศให้การสนับสนุน ชิลีก็สามารถกำจัดอิทธิพลของปิโนเชให้หมดสิ้นลงได้
รถไฟใต้ดินเทศบาลเคียวโตะ

รถไฟใต้ดินเทศบาลเคียวโตะ หรือ รถไฟใต้ดินนครเคียวโตะ (ญี่ปุ่น: 京都市営地下鉄) เป็นระบบขนส่งมวลชนในนครเคียวโตะ ดำเนินการโดยสำนักการขนส่งเทศบาลนครเคียวโตะ (Kyoto Municipal Transportation Bureau) ปัจจุบันมีจำนวน 2 เส้นทาง
เส้นทาง

| สีและตราสัญลักษณ์ | สีและตราสัญลักษณ์ | เส้นทาง | เส้นทาง | ตัวย่อ | เปิดให้บริการครั้งแรก | เปิดให้บริการครั้งล่าสุด | ระยะทาง กิโลเมตร/ไมล์ | จำนวนสถานี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เขียว |  | - | สายคะระซึมะ | K | 1981 | 1997 | 13.7/8.5 | 15 |
| เขียว |  | Via trackage rights | สาย Kintetsu Kyoto | - | 1988 | 2000 | 31.0/19.3 | 22 |
| เขียว |  | Via trackage rights | สาย Kintetsu Nara | - | 2000 | - | 4.4/2.7 | 3 |
| ส้ม |  | - | สายโทไซ | T | 1997 | 2004 | 8.7/5.4 | 8 |
| ส้ม |  | Via trackage rights | สายโทไซ | T | 1997 | - | 3.4/2.1 | 4 |
| ส้ม |  | - | สายโทไซ | T | 1997 | 2008 | 3.0/1.9 | 5 |
เส้นทางของรถไฟใต้ดินเทศบาลเคียวโตะ
สายคะระซึมะ
สาย Kintetsu Kyōto
สาย Kintetsu Nara
สายโทไซ
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ รถไฟใต้ดินเทศบาลเคียวโตะ
Public transport in Kyoto
Network map (to scale)
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2484

รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2484
| เรื่อง | บทประพันธ์ | ผู้สร้าง | ผู้กำกับ | นักแสดง | ฉายวันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
กอกาหลง (2484): 
กิ่งกาฝาก (2484): 
| เจ้าหญิงกุณฑลทิพย (2484) |  | ผู้สร้าง: คณะโบแดงภาพยนตร์ |  | นำแสดงโดย: หม่อมราชวงศ์โป้ย มาลากุล, หม่อมหลวงปราลี มาลากุล, ละเอียด บุนนาค |  |
| ใจไทย (2484) |  |  |  |  | ฉายวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 |
| แดนคนเดน (2484) |  |  |  |  | ฉายวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2484 |
| พระเจ้าช้างเผือก (2484) | บทประพันธ์: ปรีดี พนมยงค์ | ผู้สร้าง: ปรีดีภาพยนตร์ | ผู้กำกับ: สัณห์ วสุธาร | นำแสดงโดย: เรณู กฤตยากร, ไพลิน นิลเสน, สุวัฒน์ นิลเสน | ฉายวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2484 |
แม่จ้าวฟ้า (2484): 
แม่ร้อยชั่ง (2484): 
แม่ศรีเมือง (2484): 
| รวมไทย (2484) |  | ผู้สร้าง: กรมสาธารณสุข, กรมรถไฟ |  |  |  |
| เลือดไทย (2484) | บทประพันธ์: ป.ศรีสมวงศ์ | ผู้สร้าง: ราชบุรีภาพยนตร์, กรมประชาสงเคราะห์ | ผู้กำกับ: ชาย โชติประสิทธิ์ | นำแสดงโดย: ภักดิ์ มหาสารินนท์, ประคอง เกตุรายนาค | ฉายวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 |
ศรีธนญชัย (2484):
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2487

รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2487
| เรื่อง | บทประพันธ์ | ผู้สร้าง | ผู้กำกับ | นักแสดง | ฉายวันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หาดแสนสุข (2487) |  |  |  | นำแสดงโดย: ชนินทร์ วังอินทร์, อารีย์ ดุลยพันธุ์ | ฉายวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2487 |
รถไฟใต้ดินเทศบาลโคเบะ

รถไฟใต้ดินเทศบาลโคเบะ เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองโคเบะ มีจำนวนสองเส้นทาง
เส้นทาง

| สีและตราสัญลักษณ์ | สีและตราสัญลักษณ์ | เส้นทาง | เส้นทาง | ตัวย่อ | เปิดให้บริการครั้งแรก | เปิดให้บริการครั้งล่าสุด | ระยะทาง (กิโลเมตร/ไมล์) | จำนวนสถานี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เขียว |  | Via trackage rights | สายโฮะกุชิน | S | 1988 | - | 7.5/4.7 | 2 |
| เขียว |  | - | สายยะมะเตะ (สายเซชิน-ยะมะเตะ) | S | 1983 | 1985 | 7.6/4.7 | 8 |
| เขียว |  | - | สายเซชิน (สายเซชิน-ยะมะเตะ) | S | 1977 | - | 5.7/3.5 | 4 |
| เขียว |  | - | สายเซชิน-เอ็นชิน (สายเซชิน-ยะมะเตะ) | S | 1985 | 1987 | 9.4/5.8 | 6 |
| น้ำเงิน |  | - | สายไคงัน | K | 2001 | - | 7.9/4.9 | 10 |
สายเซชิน-ยะมะเตะ
สายไคงัน
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

Line overview from Urbanrail.net เก็บถาวร 2011-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Kobe subway network เก็บถาวร 2005-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Subways.net เก็บถาวร 2011-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
real-distance map of the Kobe subway network
รายชื่อคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในสหรัฐอเมริกา

รายชื่อสถาบันอุดมศึกษาในสหรัฐอเมริกาที่เปิดสอนวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์
จัดอันดับโดยนิตยสาร ดีไซน์อินเทลลิเจนซ์ ข้อมูลปี ค.ศ. 2005
| --- | --- |
 ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์  มหาวิทยาลัยซินซินแนติ  มหาวิทยาลัยไรซ์  California Polytechnic State U., San Luis Obispo  มหาวิทยาลัยซีราคิวส์  มหาวิทยาลัยแคนซัสสเตต  โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์  มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน  มหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน  เวอร์จิเนียโพลีเทคนิคอินสติตูตแอนด์สเตตยูนิวอร์ซิตี  มหาวิทยาลัยออริกอน  มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต  สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอย  มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตต  มหาวิทยาลัยมินนิโซตา  มหาวิทยาลัยออเบิร์น  มหาวิทยาลัยบอลล์สเตต  มหาวิทยาลัยนอเตอร์เดม:  ระดับปริญญาโท มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด  มหาวิทยาลัยเยล  มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย  มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย  สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์  มหาวิทยาลัยซินซินแนติ  มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์  มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย  มหาวิทยาลัยไรซ์  มหาวิทยาลัยอิลลินอย เออร์แบนา-แชมเปญจน์  มหาวิทยาลัยมิชิแกน  มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน  มหาวิทยาลัยวอชิงตัน เซ็นต์หลุยส์  มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน  สถาบันเทคโนโลยีจอร์เจีย  มหาวิทยาลัยออริกอน  มหาวิทยาลัยวอชิงตัน  มหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต  มหาวิทยาลัยบอลล์สเตต  มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต  โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์  มหาวิทยาลัยซีราคิวส์  มหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม  มหาวิทยาลัยนอเตอร์เดม  เวอร์จิเนียโพลีเทคนิคอินสติตูตแอนด์สเตตยูนิวอร์ซิตี
ราชรัฐ

ราชรัฐ เป็นคำที่ราชบัณฑิตยสถานบัญญัติขึ้นเพื่อใช้เรียกเขตการปกครองที่มีประมุขเป็นเจ้าซึ่งมีอิสริยยศต่ำกว่าพระมหากษัตริย์
ราชรัฐมี 4 ชั้น คือ
ราชรัฐชั้นอาร์ชดัชชี (Archduchy) คือเขตปกครองที่ประมุขมีอิสริยยศเป็นอาร์ชดยุก เช่น อดีตอาร์ชดัชชีออสเตรีย
ราชรัฐชั้นแกรนด์ดัชชี (Grand duchy) คือเขตปกครองที่ประมุขมีอิสริยยศเป็นแกรนด์ดยุก ปัจจุบันมี 1 ประเทศคือ ราชรัฐลักเซมเบิร์ก
ราชรัฐชั้นดัชชี (Duchy) คือเขตปกครองที่ประมุขมีอิสริยยศเป็นดยุก เช่น ดัชชีคอร์นวอล เป็นต้น
ราชรัฐชั้นพรินซิพาลิตี (Principality) คือเขตปกครองที่ประมุขมีอิสริยยศเป็นเจ้าชาย ปัจจุบันมี 3 ประเทศ คือ ราชรัฐอันดอร์รา ราชรัฐลิกเตนสไตน์ ราชรัฐโมนาโก
พระราชบัญญัติธงชาติและเพลงชาติ

| พระราชบัญญัติธงชาติและเพลงชาติ 国旗及び国歌に関する法律 |
| --- | --- |
ตามที่ประกาศในกิจจานุเบกษา (13 สิงหาคม ค.ศ. 1999)
ให้สัตยาบัน: 13 สิงหาคม ค.ศ. 1999
ที่ตั้ง: ประเทศญี่ปุ่น
วัตถุประสงค์: ให้สัตยาบันธงชาติและเพลงชาติแห่งญี่ปุ่น
พระราชบัญญัติธงชาติและเพลงชาติ (ญี่ปุ่น: 国旗及び国歌に関する法律; โรมาจิ: Kokki Oyobi Kokka ni Kansuru Hōritsu, ย่อเป็น 国旗国歌法) เป็นกฎหมายที่รับรองธงชาติและเพลงชาติของญี่ปุ่น ก่อนการให้สัตยาบันในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1999 ประเทศญี่ปุ่นไม่มีธงชาติหรือเพลงชาติอย่างเป็นทางการ ธงนิชโชกิ (日章旗, nisshōki) ซึ่งมักเรียกว่า "ธงฮิโนมารุ" (日の丸, hinomaru) เป็นสัญลักษณ์แทนประเทศญี่ปุ่นอย่างไม่เป็นทางการตั้งแต่ ค.ศ. 1870 ขณะที่การใช้ "คิมิงาโยะ" (君が代, kimigayo) เป็นเพลงชาติโดยพฤตินัยนั้นเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1880
หลังการพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง มีการเสนอแนะให้ตรากฎหมายให้ฮิโนมารุ และคิมิงาโยะ เป็นสัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม การตรากฎหมายดังกล่าวไม่ผ่านสภานิติบัญญัติแห่งชาติจากการคัดค้านของสหภาพครูญี่ปุ่น (Japan Teachers Union) ที่ยืนกรานว่าฮิโนมารุ และคิมิงาโยะ มีความสัมพันธ์กับลัทธิทหารญี่ปุ่น หลังการกระทำอัตนิบาตกรรมของผู้อำนวยการโรงเรียนในฮิโรชิมะต่อข้อพิพาทเกี่ยวกับการใช้ธงชาติและเพลงชาติในพิธีโรงเรียน มีการเสนอให้รับรองทั้งฮิโนมารุ และคิมิงาโยะ อย่างเป็นทางการ
หลังการลงมติของทั้งสองสภา สภานิติบัญญัติผ่านกฎหมายรับรองธงชาติและเพลงชาติในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1999 ประกาศและใช้บังคับในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1999 กฎหมายนี้ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในกฎหมายที่ผ่านโดยสภานิติบัญญัติซึ่งมีการโต้แย้งเป็นอย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 อีกทั้งการถกเถียงประเด็นที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายยังทำให้เกิดการแตกแยกของผู้นำพรรคฝ่ายค้าน พรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น (DPJ) และความปรองดองของพรรคฝ่ายรัฐบาล พรรคเสรีประชาธิปไตย (LDP) และพรรคร่วมรัฐบาล
มีทั้งปฏิกิริยาที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วยในบทบัญญัติของกฎหมาย แม้ว่าชาวญี่ปุ่นบางส่วนเห็นด้วยในบทบัญญัติ ผู้คนอีกส่วนรู้สึกว่าบทบัญญัติเป็นการเปลี่ยนแปลงสู่การกลับคืนของความรู้สึกและวัฒนธรรมชาตินิยม กล่าวคือ สภานิติบัญญัติผ่านกฎหมายนี้พอดีกับการเฉลิมฉลองการขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดิอากิฮิโตะ ในบรรดาประเทศที่ญี่ปุ่นยึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง บางส่วนรู้สึกว่าบทบัญญัติของกฎหมายและการถกเถียงเรื่องกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับกิจการทหารและศาลเจ้ายาซูกูนิเป็นเครื่องหมายบ่งชี้การเปลี่ยนแปลงในประเทศญี่ปุ่นสู่การเมืองฝั่งขวา อีกทั้งมีการคัดค้านในชั้นศาลโดยชาวญี่ปุ่นบางส่วนของข้อบังคับและคำสั่งรัฐบาลที่ออกตามการประกาศของกฎหมายนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ออกโดยคณะกรรมาธิการการศึกษาโตเกียว ผู้ฟ้องร้องมองว่ากฎหมายนี้ขัดแย้งกับรัฐธรรมนูญญี่ปุ่น
ตัวบทพระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติธงชาติและเพลงชาติรับรองนิชโชกิให้เป็นธงชาติและคิมิงาโยะ เป็นเพลงชาติ รายละเอียดของทั้งสองปรากฏอยู่ในภาคผนวก รวมถึงข้อกำหนดในการพิมพ์ธงและแผ่นโน้ตเพลงคิมิงาโยะ กฎหมายไม่มีบทบัญญัติสำหรับการใช้หรือการดูแลรักษาไม่ให้สัญลักษณ์ทั้งสองเสื่อมไป เป็นเหตุให้หน่วยงานและกระทรวงต่าง ๆ ในระดับชาติและระดับจังหวัดต่างออกข้อบังคับเป็นของตนเอง หากมีการบรรจุกฎเกี่ยวกับการใช้ธงชาติและเพลงชาติในพระราชบัญญัติ จะส่งผลให้ไม่ได้รับการสนับสนุนที่เพียงพอในการผ่านกฎหมายในสภานิติบัญญัติ
ตัวบทพระราชบัญญัติ > บทบัญญัติของธงชาติ

การวาดและการพิมพ์รายละเอียดต่าง ๆ ของธงให้ไว้ในภาคผนวกแรก อัตราส่วนทั้งหมดของธงคือ ความยาว 2 หน่วยต่อความกว้าง 3 หน่วย (2:3) วงกลมรูปจานมีเส้นผ่านศูนย์กลางสามส่วนห้าของความสูงธงอยู่ตรงกลางของธงพอดี อย่างไรก็ตาม พระราชบัญญัติอนุญาตให้ใช้และพิมพ์ธงที่ปฏิบัติกันมาอย่างต่อเนื่องโดยมีสัดส่วนย่อลงตามประกาศนายกรัฐมนตรีฉบับที่ 54 ใน ค.ศ. 1870 ซึ่งกำหนดให้ธงมีอัตราส่วนเจ็ดต่อสิบ (7:10) และวงกลมรูปจานสีแดงห่างออกจากจุดศูนย์กลางหนึ่งส่วนร้อยของความยาวธงไปยังทางด้านที่ติดกับเสาธง (hoist) พื้นหลังของธงเป็นสีขาว และวงกลมรูปจานสีแดง แต่สีต่างค่า​ (color shade) ที่แน่นอนไม่ได้ระบุไว้ในพระราชบัญญัติ คำอธิบายเพิ่มเติมจากรัฐบาลมีเพียงว่าสีแดงนั้นอยู่ในสีต่างค่าที่เข้มกว่าเท่านั้น ข้อกำหนดที่เผยแพร่โดยกระทรวงป้องกันประเทศใน ค.ศ. 2008 นั้นกำหนดค่าต่างสีของสีแดงในธงชาติ ระหว่างการพิจารณาในสภานิติบัญญัติแห่งชาติเกี่ยวกับร่างกฎหมายนี้ มีการเสนอแนะให้เลือกใช้ค่าต่างสีแดงจ้า (赤色, aka iro) หรือเลือกจากถาดสี (color pool) ของมาตรฐานอุตสาหกรรมญี่ปุ่น
ตัวบทพระราชบัญญัติ > บทบัญญัติของเพลงชาติ

คิมิงาโยะ
เทปบันทึกเพลงชาติจาก ค.ศ. 1930
เนื้อร้องและโน้ตเพลงของเพลงชาติให้ไว้ในภาคผนวกที่สอง ตัวบทพระราชบัญญัติไม่ได้ให้กิตติประกาศบุคคลผู้ประพันธ์เนื้อร้องหรือเพลงใดเลยแม้แต่คนเดียว แต่โน้ตเพลงให้กิตติประกาศแก่ ฮิโรโมริ ฮายาชิ สำหรับการเรียบเรียงดนตรี อย่างไรก็ตาม หลักฐานชี้ให้เห็นว่า โยชิอิซะ โอกุ และ อากิโมริ ฮายาชิ (บุตรชายของฮิโรโมริ) เป็นผู้ประพันธ์ดนตรี โดยฮิโรโมริใส่ชื่อของเขาลงไปในโน้ตเพลงในฐานะผู้กำกับดูแลของทั้งสองและในฐานะสมุหกรมสังคีตของราชสำนัก มีการประพันธ์ทำนองเสียงประสานแบบอย่างตะวันตกโดย ฟรันทซ์ เอ็กเกิร์ต และนำมาใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1880 เนื้อเรื้องบนโน้ตเพลงเขียนด้วยอักษรฮิรางานะและไม่มีการกล่าวถึงเทมโปสำหรับการเรียบเรียงเสียง เพลงชาติเล่นในโหมดโดเรียนด้วยจังหวะซีเต็ม (4/4)