stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โกกัน

| โกกัน |
| --- | --- |
高幹

ปิ้งโจวชื่อฉื่อ (并州刺史)
ดำรงตำแหน่ง ?–206
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ เทศมณฑลฉี่ ไคเฟิง มณฑลเหอหนาน
เสียชีวิต: ค.ศ. 206
บุพการี: Gao Gong (บิดา)
ญาติ: Gao Ci (ปู่) Gao Hong (ลุง) อ้วนเสี้ยว (ลุง) โกหยิว (หลานชาย)
อาชีพ: ขุนศึก
ชื่อรอง: ยฺเหวียนไฉ่ (元才)

โกกัน (? — ค.ศ. 206) ขุนศึกแห่ง วุยก๊ก ในช่วง ยุคสามก๊ก
โกกันเป็นหลานชายของ อ้วนเสี้ยว เมื่ออ้วนเสี้ยวได้ก่อตั้งกองทัพพันธมิตร 18 หัวเมืองในการปราบตั๋งโต๊ะ (อังกฤษ: Coalition against Dong Zhuo) เมื่อ ค.ศ. 190 โกกันได้ติดตามอ้วนเสี้ยวมาทำศึกครั้งนี้ต่อมาเมื่อกองทัพพันธมิตรได้สลายตัวไปขุนศึกคนอื่น ๆ ได้แยกย้ายกลับไปยังดินแดนของตนเองยกเว้นโกกันและ Xun Chen ที่ยังติดตามอ้วนเสี้ยวและทำหน้าที่บังคับ ฮันฮก ให้ยอมแพ้ต่ออ้วนเสี้ยว
ภายหลังจาก ศึกกัวต๋อ (อังกฤษ: Battle at Guandu) เมื่อ ค.ศ. 200 Yuan Cheng พี่ชายของอ้วนเสี้ยวได้แบ่งดินแดนให้กับขุนศึกและบุตรชายของอ้วนเสี้ยวโดยโกกันได้ปกครองเป๊งจิ๋ว (อังกฤษ: Bing Province)
ค.ศ. 204 โกกันได้ยอมแพ้ต่อ โจโฉ ต่อมาเมื่อ อ้วนถำ และ อ้วนซง ถูกสังหารใน ค.ศ. 205 โจโฉได้ยกทัพขึ้นไปตอนเหนือกวาดล้างกองทัพตระกูลอ้วนจนหมดสิ้นทำให้โจโฉสามารถยึดครองดินแดนภาคเหนือได้แบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
ใน ค.ศ. 206 โกกันได้ก่อกบฏต่อโจโฉที่ด่านหูกวน (อังกฤษ: Hu Pass) และได้รบกับขุนศึกคนสำคัญ 2 คนคือ ลิเตียน และ งักจิ้น แต่ก็พ่ายแพ้และเสียเป๊งจิ๋วให้กับโจโฉหลังจากพ่ายแพ้แล้วโกกันได้หนีลงใต้ไปยังเกงจิ๋ว (อังกฤษ: Jing Province) แต่ถูกจับอย่างรวดเร็วโดยกองทัพโจโฉและถูกประหารชีวิต
ตำแหน่ง

ผู้ตรวจการแห่งเป๊งจิ๋ว (อังกฤษ: Inspector at Bing Province)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
แกเร็ท เบล
รางวัลเกียรติยศ > ทอตนัมฮอตสเปอร์

ฟุตบอลลีกคัพ 2008-09
รางวัลเกียรติยศ > เรอัลมาดริด

ลาลิกา: 2016–17, 2019–20, 2021–22
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 2013–14, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2021–22
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 2014
โกปาเดลเรย์: 2013-14
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก: 2016
รางวัลเกียรติยศ > ลอสแอนเจลิส

เมเจอร์ลีกซอกเกอร์: 2022
โกลบอลอิลลูมิเนชัน

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

ตัวอย่างภาพที่เกิดจากการเร็นเดอร์โดยไม่ใช้โกลบอลอิลลูมิเนชัน (ซ้าย) เปรียบเทียบกับแบบที่ใช้ (ขวา)
โกลบอลอิลลูมิเนชัน (อังกฤษ: Global illumination) เป็นชื่อเรียกรวมทั่ว ๆ ไปของขั้นตอนวิธีที่ใช้ในการเร็นเดอร์ในคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติเพื่อเพิ่มความสมจริงของแสงเงาให้กับแบบ ขั้นตอนวิธีเหล่านี้จะไม่มองแค่ว่าแสงจะต้องเดินทางมาจากต้นกำเนิดแสงโดยตรง แต่จะมองว่าแสงซึ่งมาจากต้นกำเนิดนั้น ๆ อาจสะท้อนมาจากพื้นผิวของวัตถุอื่น ๆ ที่อยู่ในฉากด้วย
ในทางทฤษฎี การสะท้อน การหักเห เงา ล้วนแล้วแต่เป็นตัวอย่างของ โกลบอลอิลลูมิเนชันเพราะในการจำลอง วัตถุหนึ่ง ๆ จะมีผลต่อการเร็นเดอร์ของวัตถุอื่น ๆ ไม่ใช่เฉพาะผลจากการกระทบของแสงที่มาจากต้นกำเนิดแสงโดยตรงเท่านั้น อย่างไรก็ตามในทางปฏิบัติจะนับเพียงการจำลองการสะท้อนแสงแบบฟุ้งกระจายและการสะท้อนหรือหักเหของแสงจากพื้นผิวโค้งเท่านั้น
เรามักพบว่าภาพที่ถูกให้แสงและเงาด้วยกระบวนการแบบโกลบอลอิลลูมิเนชันมีความสมจริงมากกว่าภาพที่ให้แสงและเงาแบบคำนวณจากต้นกำเนิดแสงโดยตรงเท่านั้น อย่างไรก็ตามกระบวนการคำนวณแสงในลักษณะนี้จะใช้กำลังในการประมวลผลสูงมากและใช้เวลานานกว่าวิธีอื่น วิธีการหนึ่งซึ่งเป็นที่นิยมในการคำนวณโกลบอลอิลลูมิเนชันคือการคำนวณแล้วจัดเก็บผลที่ได้ลงในตัววัตถุ(เช่นในรูปของพอยต์คลาวด์)  วิธีนี้เรียกว่าเรดิโอซิตซึ่งผลลัพธ์นี้สามารถนำไปใช้สร้างภาพจากมุมมองต่าง ๆ โดยจะถูกใช้เป็นแนวทางที่จะคำนวณแสงในฉากคร่าว ๆ เป็นการลดความซ้ำซ้อนในการคำนวณแสงจริง ๆ ซึ่งใช้เวลามาก
Radiosity, ray tracing, beam tracing, cone tracing, path tracing, metropolis light transport, ambient occlusion, photon mapping, และ image based lighting เป็นตัวอย่างของขั้นตอนวิธีที่ใช้ในการเร็นเดอร์แบบโกลบอลอิลลูมิเนชัน ซึ่งขั้นตอนเหล่านี้มักถูกนำผสมผสานมาใช้ร่วมกันเพื่อให้ให้ได้ผลลัพธ์ที่ถูกต้องยิ่งขึ้นและใช้เวลาน้อยลง
เกาะแคโรไลน์

| --- | --- |
ภาพถ่ายทางอากาศของนาซาแสดงส่วนประกอบของเกาะแคโรไลน์ ทิศเหนืออยู่ทางขวามือบนของภาพเกาะเล็กใหญ่สุด 2 เกาะ คือ เนกไอลิต (บน) และเซาท์ไอลิต (ล่าง)
เกาะแคโรไลน์แสดงแผนที่มหาสมุทรแปซิฟิกเกาะแคโรไลน์แสดงแผนที่คิริบาส
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: มหาสมุทรแปซิฟิก
พิกัด: 09°57′18″S 150°12′45″W﻿ / ﻿9.95500°S 150.21250°W﻿ / -9.95500; -150.21250
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะไลน์
เกาะทั้งหมด: ประมาณ 39 เกาะเล็กเกาะน้อย
พื้นที่: 699 เฮกตาร์ (1,730 เอเคอร์)
ระดับสูงสุด: 6 ม. (20 ฟุต)
การปกครอง
คิริบาส
ประชากรศาสตร์
ประชากร: ไม่มีใครอยู่
ระวังสับสนกับ หมู่เกาะแคโรไลน์
เกาะแคโรไลน์ (อังกฤษ: Caroline Island) หรือ แคโรไลน์อะทอลล์ (อังกฤษ: Caroline Atoll) บ้างเรียก เกาะมิลเลนเนียม (อังกฤษ: Millennium Island) และ เกาะเบสซีซา (อังกฤษ: Beccisa Island) เป็นเกาะปะการังวงแหวนไร้คนอาศัยซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะไลน์ใต้ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลาง
ชาวยุโรปพบเกาะนี้ครั้งแรกเมื่อประมาณ ค.ศ. 1606 ใน ค.ศ. 1868 สหราชอาณาจักรอ้างสิทธิเหนือเกาะ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศคิริบาสหลังได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1979 เกาะแคโรไลน์แทบไม่มีคนบุกรุก และถือเป็นเกาะเขตร้อนในสภาพดั้งเดิมมากที่สุดเกาะหนึ่ง แม้มีการทำปุ๋ยขี้นก การเก็บเกี่ยวลูกมะพร้าวแห้งและการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 เกาะนี้เป็นถิ่นอาศัยของปูมะพร้าวใหญ่สุดแห่งหนึ่งของโลกและเป็นแหล่งเพาะพันธุ์นกทะเลโดยเฉพาะนกจำพวกนกนางนวลแกลบดำที่สำคัญอีกด้วย
ปัจจุบันเกาะนี้เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เมื่อ ค.ศ. 2014 รัฐบาลคิริบาสจัดตั้งเขตห้ามทำประมง 12 ไมล์ทะเลรอบหมู่เกาะไลน์ใต้
เกาะนี้ขึ้นชื่อจากบทบาทในการเฉลิมฉลองสหัสวรรษ หลังมีการปรับเปลี่ยนเส้นแบ่งเขตวันสากลใน ค.ศ. 1994 ทำให้เกาะแคโรไลน์เป็นหนึ่งในจุดแรก ๆ บนโลกที่ย่างเข้าวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2000 ในปฏิทิน
สัตว์และพืช

แม้มนุษย์มีผลกระทบเป็นครั้งคราวต่อเกาะแคโรไลน์เป็นเวลากว่าสามศตวรรษ แต่เกาะนี้ยังถือเป็นเกาะเขตร้อนสภาพใกล้เคียงดั้งเดิมหนึ่งในไม่กี่แห่งที่ยังเหลืออยู่ และยังได้รับการจัดอันดับให้เป็นเกาะปะการังรูปวงแหวนแปซิฟิกที่บริสุทธิ์ที่สุดแห่งหนึ่ง สภาพแทบไม่ถูกรบกวนของเกาะทำให้เกาะแคโรไลน์ได้รับกำหนดให้เป็นแหล่งมรดกโลกและเขตสงวนชีวมณฑล มีการสำรวจนิเวศวิทยาบันทึกสัตว์และพืชของเกาะเป็นระยะในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้แก่ โครงการสำรวจชีววิทยามหาสมุทรแปซิฟิกเยี่ยมเกาะใน ค.ศ. 1965 การสำรวจเกาะไลน์ ค.ศ. 1974 หน่วยอนุรักษ์สัตว์ป่าของโครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติใน ค.ศ. 1988 และ ค.ศ. 1991
เกาะแคโรไลน์มีพืชพรรณหนาแน่น เกาะเล็ก ๆ ส่วนมากมีเขตพืชพรรณวงแหวนสามวง ได้แก่ เขตนอกพรมพืชล้มลุก ซึ่งประกอบด้วย Heliotropium anomalum เป็นหลัก เขตในกว่าเป็นไม้พุ่ม ซึ่งมีงวงช้างทะเล (Heliotropium foertherianum) เป็นหลัก และบริเวณป่าใจกลางมักซึ่งมีไม้ต้น Pisonia grandis มากที่สุด นอกจากนี้ยังมีการนำต้นมะพร้าวและมีอยู่ปริมาณค่อนข้างมากในเกาะเล็กขนาดใหญ่ ๆ แบบรูปพรรณพืชนี้เป็นเหมือนกันในเกาะเล็กขนาดใหญ่ ๆ ส่วนเกาะเล็กขนาดเล็กไม่มีป่าใจกลางและเกาะเล็กสุดจะมีเฉพาะไม้ล้มลุกเตี้ยเท่านั้น พืชที่พบมากอื่น เช่น Suriana maritima และยอ (Morinda citrifolia)
เกาะแคโรไลน์เป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของนกทะเลหลายชนิด สำคัญที่สุดคือ นกนางนวลแกลบดำ (Onychoprion fuscata) ซึ่งมีจำนวนประมาณ 500,000 ตัว โดยพบมากบนเกาะเล็กฝั่งตะวันออก และนกโจรสลัดใหญ่ (Fregata minor) ซึ่งมีจำนวนประมาณ 10,000 ตัว เกาะแคโรไลน์และเกาะฟลินต์ที่อยู่ใกล้เคียงเป็นถิ่นอาศัยของปูมะพร้าว (Birgus latro) ใหญ่สุดแห่งหนึ่งในโลก นอกจากนี้ สัตว์เฉพาะถิ่นอื่นมีหอยมือเสือซึ่งพบมากบริเวณลากูนศูนย์กลาง เต่าตนุ ปูเสฉวน และกิ้งก่าอีกหลายชนิด
เต่าตนุ (Chelonia mydas) ซึ่งเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ ทำรังบนหาดเกาะแคโรไลน์ แต่มีรายงานผู้ตั้งถิ่นฐานล่าสุดบุกรุกเข้าไปล่าสัตว์ นกชนิด Numenius tahitiensis ซึ่งอพยพมาจากอะแลสกาก็จัดเป็นสายพันธุ์เสี่ยงอีกด้วย
เกาะแห่งนี้มีพืชต่างถิ่นกว่า 20 ชนิดที่มนุษย์นำเข้ามา เช่น เถาเลื้อยอย่างเช่นผักบุ้งทะเลซึ่งเริ่มแพร่พันธุ์ มนุษย์นำแมวและหมาเลี้ยงร่วมกับผู้ตั้งถิ่นฐานจำนวนหนึ่งได้ขับประชากรนกทะเลออกจากเกาะเล็กโมนูอะตา-อะตา
ประวัติศาสตร์ > ก่อนประวัติศาสตร์

เชื่อว่าเกาะแคโรไลน์กำเนิดจากจุดร้อนภูเขาไฟที่ถูกกัดกร่อนและกลายเป็นที่อยู่ของแนวปะการังและค่อย ๆ เติบโตขึ้นเหนือผิวมหาสมุทร แม้ยังเข้าใจกระบวนการทางธรณีวิทยานี้เพียงเล็กน้อย แต่การวางตัวของหมู่เกาะไลน์ (ประมาณจากเหนือไปใต้) แสดงให้เห็นว่ากลุ่มเกาะเหล่านี้น่าจะกำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ 40 ล้านปีมาแล้ว ก่อนที่แผ่นแปซิฟิกจะเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนตัว และจุดร้อนเดียวกันนี้ยังก่อให้เกิดกลุ่มเกาะตูอาโมตูอีกด้วย
มีหลักฐานการตั้งถิ่นฐานของชาวพอลินีเชียบนเกาะเล็กใหญ่ ๆ ก่อนมีการติดต่อกับชาวยุโรป คณะสำรวจเกาะนี้ยุคแรก ๆ ค้นพบสุสานและลานแผ่นแบบและมีมาราเอ (marae) ซึ่งเป็นลานชุมชนและลานศักดิ์สิทธิ์ บนฝั่งตะวันตกของเนกไอลิต ตราบจนปัจจุบัน นักโบราณคดียังไม่ได้สำรวจสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้
ประวัติศาสตร์ > การพบและบันทึกแรก ๆ

เฟอร์ดินานด์ มาเจลลัน อาจพบเกาะแคโรไลน์เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1521
บันทึกการเห็นเกาะแคโรไลน์ต่อมาของชาวยุโรปคือ บันทึกของเปดรู ฟือร์นังดึช ดือ ไกรอช นักสำรวจชาวโปรตุเกสที่ล่องเรือในนามของสเปน เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1606 บันทึกของเขาเรียกเกาะนี้ว่า "ซานเบร์นาร์โด" (San Bernardo) ต่อมาวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1795 กัปตันวิลเลียม รอเบิร์ต บรอตัน แห่งเรือหลวง พรอวิเดนซ์ ค้นพบเกาะนี้และตั้งชื่อเกาะว่าแคโรไลนา (ต่อมาเป็นแคโรไลน์) เพื่อยกย่องธิดาของเซอร์เซอร์ฟิลิป สตีเวนส์ แห่งกระทรวงทหารเรือ ต่อมาเรือล่าปลาวาฬสัญชาติอังกฤษ ซะพลาย พบเกาะนี้อีกครั้งใน ค.ศ. 1821 และตั้งชื่อว่า "เกาะธอนตัน" ตามชื่อกัปตันเรือ เกาะแห่งนี้ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกเช่น "เกาะเฮิสต์" (Hirst Island) "เกาะคลาร์ก" (Clark Island) และ "เกาะอินดิเพนเดนซ์" (Independence Island) การเดินทางถึงครั้งแรก ๆ ซึ่งมีบันทึกเกี่ยวกับเกาะ คือ การเดินทางของยูเอสเอส ดอลฟิน ใน ค.ศ. 1825 (ร้อยโท ไฮรัม พอลดิง เป็นผู้บันทึก) และเรือล่าวาฬใน ค.ศ. 1835 (เฟรเดอริก ดีเบลล์ เบนเนตต์ บันทึกในหนังสือ คำบรรยายของการล่องเรือล่าปลาวาฬรอบโลกระหว่างปี  ค.ศ. 1833–1836 (Narrative of a Whaling Voyage Round the Globe From the Year 1833–1836)
ค.ศ. 1846 คอลลีและลูเซ็ตต์ บริษัทสัญชาติตาฮีตี พยายามสร้างชุมชนเลี้ยงปศุสัตว์และปลูกมะพร้าวขนาดเล็กบนเกาะ ซึ่งประสบความสำเร็จทางการเงินจำกัด ส่วนใน ค.ศ. 1868 เรือหลวง เรนเดีย ของบริเตนอ้างสิทธิเหนือแคโรไลน์ ซึ่งบันทึกผู้อยู่อาศัย 27 คนในนิคมแห่งหนึ่งบนเซาท์ไอลิต เมื่อ ค.ศ. 1872 รัฐบาลบริติชให้เช่าเกาะนี้แก่บริษัทโฮลเดอร์บราเธอส์ จำกัด โดยมีจอห์น ที. แอรันเดล เป็นผู้จัดการ (เป็นชื่อชื่อเกาะเล็กเกาะหนึ่งด้วย) จอห์น ที. แอรันเดลและคณะรับสัญญาเช่าใน ค.ศ. 1881 จนใน ค.ศ. 1885 แอรันเดลตั้งไร่ใหญ่มะพร้าว แต่ต้นมะพร้าวติดโรคและไร่ใหญ่ล้มเหลวไป อีกทั้งบริษัทโฮลเดอร์บราเธอส์ จำกัด ที่มีแอรันเดลเป็นผู้จัดการนั้น ยังทำฟาร์มปุ๋ยขี้นกใน ค.ศ. 1874 ด้วย โดยพบฟอสเฟตกว่า 10,000 ตัน จนหมดไปจากเกาะในราว ค.ศ. 1895 นิคมบนเกาะอยู่จนกระทั่ง ค.ศ. 1904 ชาวพอลินีเชีย 6 คนสุดท้ายย้ายออกจากเกาะนี้ไปนีวเว
คณะสำรวจนักดาราศาสตร์ชาวอเมริกันเดินทางจากเปรูมาเกาะแคโรไลน์ด้วยเรือยูเอสเอส ฮาร์ตเฟิร์ด เพื่อมาชมสุริยุปราคาเต็มดวงวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1883 คณะสำรวจชาวฝรั่งเศสก็สังเกตสุริยุปราคาจากเกาะแคโรไลน์เช่นกัน และกองทัพเรือสหรัฐทำแผนที่เกาะ โยฮันน์ พาลีซา สมาชิกคณะสำรวจคนหนึ่ง ค้นพบดาวเคราะห์น้อยในปีเดียวกันซึ่งเขาตั้งชื่อว่า แคโรไลนา เพื่อรำลึกถึงการเยือนเกาะแคโรไลน์
ประวัติศาสตร์ > คริสต์ศตวรรษที่ 20

เอส.อาร์. แมกซ์เวลล์แอนด์คอมปานีเช่าเกาะนี้และตั้งถิ่นฐานใหม่ใน ค.ศ. 1916 ครั้งนี้สร้างขึ้นเพื่อส่งออกเนื้อมะพร้าวแห้งโดยเฉพาะ มีการถางป่าอย่างกว้างขวางในเซาท์ไอลิตเพื่อปลูกต้นมะพร้าวซึ่งไม่ใช่พืชท้องถิ่น ทว่า การลงทุนธุรกิจนี้ประสบหนี้สิน และนิคมของอเกาะเริ่มมีประชากรลดลง เมื่อ ค.ศ. 1926 เหลือผู้อยู่อาศัยเพียง 10 คน และใน ค.ศ. 1936 นิคมเหลือครอบครัวชาวตาฮิตีเพียง 2 ครอบครัวก่อนย้ายออกไปในปลายคริสต์ทศวรรษ 1930
เกาะแคโรไลน์ไม่มีคนอาศัยและไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ จากสงครามโลกครั้งที่สองและหลังจากนั้น เกาะยังอยู่ภายใต้เขตอำนาจของบริเตน ซึ่งข้าหลวงใหญ่แปซิฟิกตะวันออกของบริเตนเข้าควบคุมอีกครั้งใน ค.ศ. 1943 และปกครองโดยเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเซ็นทรัลและเซาเทิร์นไลน์ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1972 หมู่เกาะเซ็นทรัลและเซาเทิร์นไลน์รวมทั้งเกาะแคโรไลน์เข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมหมู่เกาะกิลเบิร์ตและเอลลิส ซึ่งได้อัตตาณัติใน ค.ศ. 1971 โดยเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามปลดปล่อยอาณานิคมของบริเตน
ค.ศ. 1979 หมู่เกาะกิลเบิร์ตกลายเป็นรัฐเอกราชคิริบาส หมู่เกาะแคโรไลน์เป็นจุดตะวันออกสุดของคิริบาส ทั้งเกาะมีรัฐบาลสาธารณรัฐคิริบาสเป็นเจ้าของ มีกระทรวงกลุ่มไลน์และฟีนิกซ์ซึ่งมีสำนักงานใหญ่บนคิริสมาสเป็นผู้ดูแล สหรัฐสละการอ้างสิทธิอธิปไตยเหนือเกาะของสหรัฐ (ภายใต้รัฐบัญญัติหมู่เกาะปุ๋ยขี้นก) ในสนธิสัญญาตาราวาใน ค.ศ. 1979 และวุฒิสภาสหรัฐให้สัตยาบันใน ค.ศ. 1983
เกาะนี้มีคนอาศัยอีกช่วงสั้น ๆ ระหว่าง ค.ศ. 1987 ถึง ค.ศ. 1991 โดยรอน ฟอลคอเนอร์ และแอน ภรรยา พร้อมลูก 2 คนซึ่งพัฒนานิคมพึ่งพาตนเองเป็นส่วนใหญ่บนเกาะ หลังการโอนความเป็นเจ้าของ ฟอลคอเนอร์ถูกรัฐบาลคิริบาสฟ้องขับไล่ออกจากเกาะ หนังสือ ทูเกเธอร์อะโลน (ISBN 1-86325-428-5) ซึ่งฟอลคอเนอร์เขียน บันทึกนิยายการพำนักของพวกเขาบนเกาะแคโรไลน์
มีการให้เช่าเกาะแก่อูรีมา เฟลิกซ์ ผู้ประกอบการชาวเฟรนช์พอลินีเชีย ในคริสต์ทศวรรษ 1990 เขาสร้างที่อยู่อาศัยเล็ก ๆ บนเกาะเล็กเกาะหนึ่งและมีรายงานว่าวางแผนพัฒนาเกาะ เกาะยังมีผู้เก็บเกี่ยวมะพร้าวแห้งชาวพอลินีเซียเวียนมาเป็นบางครั้งภายใต้ความตกลงกับรัฐบาลคิริบาสในตาราวา
ประวัติศาสตร์ > การเปลี่ยนเส้นแบ่งเขตวัน

เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1994 ประเทศคิริบาสประกาศเปลี่ยนเขตเวลาของหมู่เกาะไลน์โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1994 การเปลี่ยนเขตเวลานี้เลื่อนเส้นแบ่งเขตวันสากลไปทางทิศตะวันออก 1,000 กิโลเมตรในคิริบาส โดยวางคิริบาสทั้งหมดอยู่ในฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวัน แม้ข้อเท็จจริงว่าลองจิจูด 150 องศาตะวันตกซึ่งตรงกับเวลา UTC−10 แทนเขตเวลาอย่างเป็นทางการ UTC+14 ปัจจุบันหมู่เกาะแคโรไลน์อยู่ในเขตเวลาเดียวกับหมู่เกาะฮาวาย (เขตเวลามาตรฐานฮาวาย–อะลูเชียน) แต่เร็วกว่า 1 วัน  การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เกาะแคโรไลน์เป็นดินแดนตะวันออกสุดในเขตเวลาเร็วสุด (บางนิยามว่า เป็นจุดตะวันออกสุดบนโลก) และเป็นแผ่นดินจุดแรก ๆ ที่เห็นอาทิตย์ขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2000 เมื่อ 5:43 น. ตามเวลาท้องถิ่น
เหตุผลการย้ายที่แถลงไว้เป็นคำสัญญาระหว่างการรณรงค์ของเตบูโรโร ติโต (Teburoro Tito) อดีตประธานาธิบดีคิริบาส เพื่อขจัดความสับสนที่ประเทศคิริบาสทอดข้ามเส้นแบ่งเขตวัน ฉะนั้นจึงมีวันต่างกันสองวันเสมอ ทว่า ข้าราชการคิริบาสไม่ฝืนใจที่พยายามฉวยสถานภาพใหม่ของประเทศที่เป็นดินแดนแรกที่เห็นรุ่งอรุณใน ค.ศ. 2000 ประเทศแปซิฟิกอื่น รวมทั้งประเทศตองงาและหมู่เกาะแชทัมของนิวซีแลนด์ประท้วงการย้ายนี้ โดยคัดค้านว่าละเมิดการอ้างเป็นดินแดนแห่งแรกที่เห็นรุ่งเช้าใน ค.ศ. 2000
ใน ค.ศ. 1999 เพื่อใช้ประโยชน์จากความสนใจของสาธารณะขนานใหญ่ต่อการเฉลิมฉลองการย่างเข้า ค.ศ. 2000 ยิ่งขึ้น จึงมีการเปลี่ยนชื่อเกาะแคโรไลน์เป็นเกาะมิลเลนเนียม แม้เป็นเกาะที่ไม่มีคนอาศัย แต่มีการจัดการเฉลิมฉลองพิเศษบนเกาะ มีการแสดงของวงการบันเทิงพื้นเมืองชาวคิริบาสและประธานาธิบดีติโตเข้าร่วมด้วย มีนักร้องและนักเต้นชาวคิริบาสเดินทางจากเมืองหลวงกรุงตาราวา กว่า 70 คน และมีนักข่าวประมาณ 25 คน มีการแพร่สัญญาณการเฉลิมฉลองครั้งนี้ผ่านดาวเทียมทั่วโลกและมีผู้ชมประมาณหนึ่งพันล้านคน
แม้สื่อและรัฐบาลอ้าง แต่เกาะแคโรไลน์มิใช่แผ่นดินจุดแรกที่เห็นรุ่งอรุณของวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2000 ตามเวลาท้องถิ่น เกียรตินั้นเป็นของจุดของดินแดนระหว่างระหว่างธารน้ำแข็งดิบเบิล (Dibble Glacier) กับอ่าววิกตอร์ (Victor Bay) บนชายฝั่งแอนตาร์กติกาตะวันออก ณ พิกัด 66°03′S 135°53′E﻿ / ﻿66.050°S 135.883°E﻿ / -66.050; 135.883 ซึ่งเห็นดวงอาทิตย์ขึ้นก่อน 35 นาที เนื่องจากจุดนี้อยู่ใกล้วงกลมแอนตาร์กติก และพื้นที่ที่อยู่เลยวงกลมแอนตาร์กติกได้รับผลจากแสงอาทิตย์ตลอดเวลาในเดือนธันวาคม นิยามของจุดที่แน่ชัดจึงเป็นปัญหาการแยกแยะระหว่างดวงอาทิตย์ตกและดวงอาทิตย์ขึ้นทันทีในมุมมองของผลการหักเหบรรยากาศ
ประวัติศาสตร์ > คริสต์ศตวรรษที่ 21 และอนาคต

เกาะแคโรไลน์อยู่เหนือระดับน้ำทะเลเพียง 6 เมตร จึงจะเป็นอันตรายหากระดับน้ำทะเลเพิ่มขึ้น รัฐบาลคิริบาสประเมินว่า น้ำทะเลอาจท่วมเกาะใน ค.ศ. 2025 สหประชาชาติจัดให้เกาะแคโรไลน์อยู่ในกลุ่มเกาะที่อยู่ในอันตรายมากที่สุดจากการเพิ่มของระดับน้ำทะเล
สมุดภาพ

ชายฝั่งลากูนทางใต้ของเกาะแคโรไลน์
ลากูนของเกาะแคโรไลน์
รอนและแอน ฟอลคอเนอร์ ซึ่งอาศัยอยู่บนอะทอลล์แห่งนี้ในช่วง ค.ศ. 1988–1992
น้ำทะเลสะอาดใสของเกาะแคโรไลน์
บราเทอส์ไอลิต เกาะแคโรไลน์
พระอาทิตย์ตกดินเหนือเกาะแคโรไลน์
ซากโบราณสถาน เกาะแคโรไลน์
ต้นคอร์เดียบนนอร์ทแอรันเดลไอลิต เกาะแคโรไลน์
ต้น Pisonia เกาะแคโรไลน์
ชาร์กไอลิต เกาะแคโรไลน์
ไม้จำพวกต้นรักทะเลบนวินด์เวิร์ดไอลิต เกาะแคโรไลน์
อ่านเพิ่ม

Falconer, Ron (2014). Together Alone. Sydney: Bantam Books. ISBN 978-1-86325-428-1.
Holden, Edward S. (1884). "Report of the Eclipse Expedition to Caroline Island, May, 1883". Memoirs of the National Academy of Sciences. Washington: Government Printing Office. 2: 11–146. ISSN 0885-4637.
Markham, Clements R., บ.ก. (1904). The Voyages Of Pedro Fernandez De Quiros. Vol. 1. London: The Hakluyt Society. OCLC 1123462176.
แหล่งข้อมูลอื่น

Living Archipelagos Profile for Caroline Island
Caroline Island on Operational Navigation Chart ONC N-20 (Line Islands; Iles Des Tuamotu (France); South Pacific Ocean), revised 1986, from the Perry-Castañeda Library Map Collection
Tide Predictions for Caroline Island from the National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA)
Risk map for Caroline Island from the Climate Central organization, showing projected flooding levels due to climate change
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
อื่น ๆ:  NARA 
เกาะเล็กของเกาะแคโรไลน์จำนวนมากมีร่องน้ำตื้นคั่น ด้านหน้าเป็นหาดซากปะการังและไม้พุ่ม Tournefortia บนลองไอลิต ในพื้นหลัง ป่า Pisonia และแถวต้นปาล์มมะพร้าวที่มิใช่พื้นเมืองบนเนกไอลิต
เกาะแคโรไลน์ (วงกลมสีแดงด้านล่างขวา) เป็นเกาะที่อยู่ทางตะวันออกสุดของประเทศคิริบาส
เกาะแคโรไลน์มีประชากรปูมะพร้าวอาศัยอยู่จำนวนมาก
คณะสำรวจชาวฝรั่งเศสและอเมริกันบรรจบกัน ณ เกาะแคโรไลน์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1883 เพื่อสังเกตสุริยุปราคาเต็มดวงที่กินเวลานานผิดปกติ สมาชิกคณะสำรวจผู้หนึ่งวาดภาพนี้
หลังมีการปรับแนวเขตเวลาเมื่อ ค.ศ. 1994 ทำให้เกาะแคโรไลน์ (จุดสีแดงในแผนที่) เป็นดินแดนตะวันออกสุดที่อยู่เส้นแบ่งเขตวันสากลฝั่งตะวันตก
โกซีโม รอสเซลลี

โคสิโม รอซเซลิ (อังกฤษ: Cosimo Rosselli) (ค.ศ. 1439 - ค.ศ. 1506) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีตอนต้นครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและฉากแท่นบูชา รอซเซลิทำงานส่วนใหญ่ในฟลอเรนซ์
โคสิโม รอซเซลิเกิดในปี ค.ศ. 1439 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เมื่ออายุได้สิบสี่ปีรอซเซลิก็ไปเป็นลูกศิษย์ของเนริ ดิ บิชชิ (Neri di Bicci) และในปี ค.ศ. 1460 ก็ไปเป็นผู้ช่วยของเบอร์นาร์โด ดิ สเตฟาโน รอซเซลิผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน งานที่ทำในสมัยแรกที่จอร์โจ วาซารีกล่าวถึงคือฉากแท่นบูชา “อัสสัมชัญของพระแม่มารี” ในชาเปลที่สามทางซ้ายภายในวัดซานอัมโบรจิโอในฟลอเรนซ์ ในวัดเดียวกันบนผนังของชาเปลหนึ่งก็มีงานเขียนจิตรกรรมฝาผนังโดยโคสิโมที่วาซารีให้การสรรเสริญว่าเป็นงานที่มีฝีมือดี โดยเฉพาะภาพเหมือนของนักวิชาการพิโคแห่งมิรานโดลา (Pico of Mirandola) ฉากที่เขียนเป็นขบวนแห่ถ้วยศักดิ์สิทธิ์ที่เขียนอย่างมีพลังและไม่มีความเป็นแมนเนอริสม์เท่างานเขียนชิ้นอื่น ภาพเขียนสำหรับวัดอันนังซิอาตาที่เป็นภาพของนักบุญบาร์บารา นักบุญแม็ทธิว และนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ปัจจุบันอยู่ที่สถาบันศิลปะที่ฟลอเรนซ์
รอซเซลิใช้เวลาทำงานอยู่ระยะหนึ่งที่ลูคคา ที่เขียนฉากแท่นบูชาหลายชิ้นสำหรับวัดหลายวัด ภาพเขียนภาพหนึ่งที่มาจากวัดซานจิโรลาโมที่ฟิเอโซเลในปัจจุบันอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน ที่เป็นภาพเขียนขนาดใหญ่โดยมีนักบุญเจอโรมคุกเข่าอยู่ต่อหน้าพระเยซูบนกางเขน ด้านข้างเป็นนักบุญเดมาซัส และนักบุญยูเซเบียส นักบุญเพาลา และนักยูสโตเชียม
หอศิลป์ที่เบอร์ลินมีภาพสามภาพโดยรอซเซลิ “พระแม่มารีอันรุ่งโรจน์”  “การบรรจุพระเยซู”  และ “การสังหารทารกบริสุทธิ์” ในปี ค.ศ. 1480 รอซเซลิและศิลปินคนสำคัญๆ ของฟลอเรนซ์ก็ได้รับการเชิญจากสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ไปยังกรุงโรมเพื่อให้ไปช่วยกันเขียนจิตรกรรมตกแต่งภายในชาเปลซิสติน รอซเซลิเขียนภาพสามภาพ “การทำลายกองทัพฟาโรห์ที่ทะเลแดง”  “พระเยซูเทศนาที่ทะเลสาบไทบีเรียส”  และ “พระกระยาหารค่ำมื้อสุดท้าย” จิตรกรรมฝาผนังของรอซเซลิที่ชาเปลซิสตินบางส่วนเขียนโดยผู้ช่วยและลูกเขยเปียโร ดิ โคสิโมผู้ที่ก็เรียกกันว่า “โคสิโม รอซเซลิ” ตามชื่อโคสิโมเอง ลูกศิษย์คนสำคัญของโคสิโมคือฟรา บาร์โทโลเมโอ
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมแผง
จิตรกรรมยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โคสิโม รอซเซลิ
ชีวประวัติของโคสิโม รอซเซลิที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของโคสิโม รอซเซลิที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
โกลเดนไมล์คอมเพล็กซ์

| โกลเดนไมล์คอมเพล็กซ์ |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: เชิงพาณิชย์ และ ที่อยู่อาศัย
สถาปัตยกรรม: บรูทัลลิสต์
ที่ตั้ง: 5001 ถนนบีช, สิงคโปร์ 199588
แล้วเสร็จ: 1973; 51 ปีที่แล้ว (1973)
เจ้าของ: ซิงงาปูราเดเวลอปเมนต์
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 16
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: ดีพีอาร์กิเต็กส์
โกลเดนไมล์คอมเพล็กซ์ (อังกฤษ: Golden Mile Complex, จีน: 黄金坊; พินอิน: Huángjīn fāng) เป็นอาคารเชิงพาณิชย์และที่อยู่อาศัยในกัลลัง ประเทศสิงคโปร์ ไม่ไดลจากสถานีเอ็มอาร์ทีนิโกลล์ไฮเวย์ ชื่อเดิมของอาคารคือ Woh Hup Complex ส่วนพาณิชย์ของอาคารมีร้านค้ารวม 411 ร้าน และที่จอดรถ 500 ที่ อาคารเป็นย่านชาติพันธุ์ที่สำคัญของคนไทยในสิงคโปร์
โกฐจุฬาลัมพา

| โกฐจุฬาลัมพา |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Asterales
วงศ์:: Asteraceae
สกุล:: Artemisia
สปีชีส์:: A.  annua
ชื่อทวินาม
Artemisia annua L.

ชื่อพ้อง
 Artemisia chamomilla  C. Winkl.
สำหรับพืชที่มีชื่อวิทยาศาสตร์  ดูที่ โกฐจุฬาลัมพาไทย
โกฐจุฬาลัมพา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Artemisia annua) เป็นพืชชนิดหนึ่งในสกุลโกฐจุฬาลัมพา วงศ์ทานตะวัน ภาษาจีนกลางเรียกว่า หวงฮวาเฮา (黃花蒿) และตำรายาแผนโบราณจีนเรียกส่วนตากแห้งว่า ชิงเฮา (จีน: 青蒿; แต้จิ๋ว: cên1 hao1, แชเฮา) เป็นไม้ล้มลุกอายุปีเดียว ทั้งต้นมีกลิ่นแรง มีขนประปราย เมื่อแก่หลุดร่วงไป ใบมีต่อมน้ำมัน ดอกช่อ สีเหลืองหรือเหลืองเข้ม พบในทวีปอเมริกาเหนือ ยุโรป ทางเหนือของแอฟริกาและทวีปเอเชีย ตำรายาไทยใช้แก้หืด แก้ไอ ขับเหงื่อ ตำรายาจีนใช้แก้ไข้อันเนื่องจากวัณโรค มีสารอาร์ติมิซินิน (จีน: 青蒿素, ชิงเฮาซู่) ที่สามารถต้านเชื้อไข้จับสั่นได้ดี
นอกจากนี้ อาร์ทีมิซินิน (อังกฤษ: Artemisinin) ยังเป็นสารที่อยู่ในระหว่างการวิจัยเพื่อใช้รักษามะเร็งปอด, ลำใส้ใหญ่, เต้านม และ ปากมดลูก รวมถึงโควิด19[ต้องการอ้างอิง]
บรรณานุกรม

Tu Youyou (2019). De Artemisia annua L. aux artémisinines - La découverture et le développement des artémisinines et des agents antipaludiques. Quintesciences (ภาษาฝรั่งเศส). EDP sciences. ISBN 978-2-7598-2394-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Artemisia annua
Distribution of Artemisinin in Artemisia annua
Project to improve artemesinin yield ที่ the University of York (UK)
Data sheet about Artemisia annua จากมหาวิทยาลัยเพอร์ดู
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q1308044  Wikispecies: Artemisia annua  APDB: 234749  BioLib: 41310  Calflora: 699  EoL: 469710  EPPO: ARTAN  FNA: 200023164  FoC: 200023164  GBIF: 3121605  GRIN: 4275  iNaturalist: 75584  IPNI: 304416-2  IRMNG: 10204000  ITIS: 35448  NBN: NBNSYS0000033325  NCBI: 35608  NZOR: 4b2ac183-685b-45f0-8d9d-cd70c9158ea4  PfaF: annua Artemisia annua  Plant List: gcc-39740  PLANTS: ARAN3  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:304416-2  Tropicos: 2701754  uBio: 461711  VASCAN: 2880  WoRMS: 1091983
แก๊งค์สี่ขา ข้ามป่ามาป่วนเมือง

| แก๊งค์สี่ขา ข้ามป่ามาป่วนเมือง |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: Tim Johnson, Karey Kirkpatrick
เขียนบท: Len Blum และ Karey Kirkbatrick
อำนวยการสร้าง: Bonnie Arnold
นักแสดงนำ: Bruce Willis Garry Shandling Steve Carell Wanda Sykes William Shatner
ดนตรีประกอบ: Rupert Gregson-Williams
ผู้จัดจำหน่าย: ดรีมเวิร์กส พาราเมาต์พิกเจอส์
วันฉาย: 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2006
ความยาว: 83 นาที.
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทำเงิน: ภายในประเทศ: $155,019,340 ทั่วโลก: $335,206,062
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
แก๊งค์สี่ขา ข้ามป่ามาป่วนเมือง (อังกฤษ: Over the Hedge) เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชันคอม ในปี ค.ศ. 2006 สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกันของยูไนเต็ดมีเดีย กำกับโดยทิม จอห์นสัน, คารีย์ เคิร์กแพทริก และสร้างโดยบอนนี อาร์โนลด์ ออกฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 สร้างโดยสตูดิโอดรีมเวิร์กแอนิเมชัน จัดจำหน่ายผ่านพาราเมาต์พิกเจอส์
นักแสดง > สัตว์

| ตัวละคร |  | นักแสดง |
| --- | --- | --- |
| อาร์เจ | Common Raccoon | Bruce Willis |
| Verne | Box Turtle | Garry Shandling |
| แฮมมี่ | American Red Squirrel | Steve Carell |
| สเตลล่า | Striped Skunk | Wanda Sykes |
| Ozzie | Virginia Opossum | William Shatner |
| วินเซนต์ | หมีดำ | Nick Nolte |
| Heather | Virginia Opossum | Avril Lavigne |
| ลู | North American Porcupine | Eugene Levy |
| เพ็นนี | North American Porcupine | Catherine O'Hara |
| ไทเกอร์ | Blue Colourpoint Persian Cat | Omid Djalili |
| บั๊คคี | North American Porcupine | Sami Kirkpatrick |
| Quillo | North American Porcupine | Madison Davenport |
| สไปค์ | North American Porcupine | Shane Baumel |
| Nugent | Rottweiler | Brian Stepanek |