stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2545

| ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ> ศ. 2545 |
| --- | --- |
แผนที่สรุปฤดูกาล
ขอบเขตฤดูกาล
ระบบแรกก่อตัว: 10 มกราคม พ.ศ. 2545
ระบบสุดท้ายสลายตัว: 29 ธันวาคม พ.ศ. 2545
พายุมีกำลังมากที่สุด

ชื่อ: เฟิงเฉิน
 • ลมแรงสูงสุด: 185 กม./ชม. (115 ไมล์/ชม.) (เฉลี่ย 10 นาที)
 • ความกดอากาศต่ำที่สุด: 920 hPa (มิลลิบาร์)
 
สถิติฤดูกาล
พายุดีเปรสชันทั้งหมด: ทางการ 43 ลูก,ไม่เป็นทางการ 1 ลูก
พายุโซนร้อนทั้งหมด: 26 ลูก
พายุไต้ฝุ่น: 15 ลูก
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น: 8 ลูก (ไม่เป็นทางการ)
ผู้เสียชีวิตทั้งหมด: 725 คน
ความเสียหายทั้งหมด: 9.54 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน USD ปี 2002)
 
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก 2543, 2544, 2545, 2546, 2547
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2545 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2545 ในฤดูกาลนี้พายุหลายลูกส่งผลกระทบกับประเทศญี่ปุ่นและจีน และมีพายุหมุนเขตร้อนในทุกเดือน โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม ในภาพรวม มีพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นรวม 44 ลูก ในจำนวนนี้ 26 ลูกพัฒนาเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อ ในจำนวนพายุโซนร้อน มีพายุ 15 ลูกพัฒนาขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น และในจำนวนพายุไต้ฝุ่นนั้นมีพายุไต้ฝุ่นจำนวน 8 ลูกที่เป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นตามการจัดความรุนแรงของ JTWC
ฤดูกาลนี้เริ่มต้นด้วยพายุลูกแรกชื่อ ตาปะฮ์ ก่อตัวขึ้นทางด้านตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์เมื่อวันที่ 10 มกราคม อีกสองเดือนให้หลังพายุไต้ฝุ่นมิแทก เป็นพายุไต้ฝุ่นลูกแรกที่เป็นได้ถึงพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น ต่อมาในเดือนมิถุนายน พายุไต้ฝุ่นชาทาอาน ส่งผลกระทบต่อสหพันธรัฐไมโครนีเชีย โดยทำให้มีปริมาณน้ำฝนตกปริมาณมหาศาล ทำให้มีผู้เสียชีวิต 48 คน และถือเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติที่มีจำนวนผู้เสียชีวิตมากที่สุดของรัฐชุก หลังจากนั้นชาทาอานได้ส่งผลกระทบต่อกวม ก่อนจะส่งผลกระทบกับประเทศญี่ปุ่นต่อไป ในเดือนสิงหาคม พายุไต้ฝุ่นรูซา กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นที่ทำให้มีจำนวนผู้เสียชีวิตมากที่สุดของประเทศเกาหลีใต้ในรอบ 43 ปี โดยทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวน 238 คน และสร้างความเสียหายกว่า 4.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ พายุไต้ฝุ่นฮีโกสในเดือนตุลาคม เป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรงเป็นอันดับที่สาม ในบรรดาพายุที่พัดเข้ากรุงโตเกียว ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนพายุไต้ฝุ่นลูกสุดท้ายของฤดูกาลคือ พายุไต้ฝุ่นพงซ็อนฮวา ซึ่งเป็นหนึ่งในพายุไต้ฝุ่นที่สร้างความเสียหายจำนวนมากให้กับเกาะกวม โดยสร้างความเสียหายถึง 700 ล้านดอลลาร์สหรัฐกับเกาะกวม และสลายตัวไปในวันที่ 11 ธันวาคม
ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ของสหรัฐยังได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย
ภาพรวมฤดูกาล

| --- | --- |
  พายุดีเปรสชัน (≤61 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นกำลังแรง (118–156 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อน (62–88 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นกำลังแรงอย่างมาก (157–193 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อนกำลังแรง (89–117 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นรุนแรง (≥194 กม./ชม.)
พายุดีเปรสชันเขตร้อน

รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น
รายชื่อพายุ

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง 65 km/h (40 mph) พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป
รายชื่อพายุ > ชื่อสากล

กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่ 65 km/h (40 mph) โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิกและดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยรายชื่อด้านล่างจะเป็นรายชื่อ พร้อมเลขรหัสพายุ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อแรกของฤดูกาล 2545 คือ ตาปะฮ์ จากชุดที่ 2 และชื่อที่ใช้เป็นชื่อสุดท้ายคือ พงซ็อนฮวา จากชุดที่ 3 รวมมีชื่อจากชุดรายชื่อถูกใช้ 24 ชื่อ
| รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2545> ชื่อพายุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชุดที่ 2 | 0201 | ตาปะฮ์ (Tapah) | ชุดที่ 2 | 0207 | หะลอง (Halong) | ชุดที่ 3 | 0213 | ฟานทอง (Phanfone) | ชุดที่ 3 | 0220 | เมขลา (Mekkhala) |
| ชุดที่ 2 | 0202 | มิแทก (Mitag) | ชุดที่ 3 | 0208 | นากรี (Nakri) | ชุดที่ 3 | 0214 | หว่องฟ้ง (Vongfong) | ชุดที่ 3 | 0221 | ฮีโกส (Higos) |
| ชุดที่ 2 | 0203 | ฮากีบิส (Hagibis) | ชุดที่ 3 | 0209 | เฟิงเฉิน (Fengshen) | ชุดที่ 3 | 0215 | รูซา (Rusa) | ชุดที่ 3 | 0222 | บาหวี่ (Bavi) |
| ชุดที่ 2 | 0204 | โนกูรี (Noguri) | ชุดที่ 3 | 0210 | คัลแมกี (Kalmaegi) | ชุดที่ 3 | 0216 | ซินลากู (Sinlaku) | ชุดที่ 3 | 0223 | ไมสัก (Maysak) |
| ชุดที่ 2 | 0205 | รามสูร (Rammasun) | ชุดที่ 3 | 0211 | ฟงวอง (Fung-wong) | ชุดที่ 3 | 0218 | ฮากูปิต (Hagupit) | ชุดที่ 3 | 0225 | ไห่เฉิน (Haishen) |
| ชุดที่ 2 | 0206 | ชาทาอาน (Chataan) | ชุดที่ 3 | 0212 | คัมมูริ (Kammuri) | ชุดที่ 3 | 0219 | ชังมี (Changmi) | ชุดที่ 3 | 0226 | พงซ็อนฮวา (Pongsona) |
หมายเหตุ: รหัสพายุสากลที่ 0217 และ 0224 ถูกใช้กับพายุเฮอร์ริเคนเอเล (Ele) 02C และพายุเฮอร์ริเคนฮูโก (Huko) 03C ตามลำดับ โดยพายุทั้งสองลูกข้ามเข้ามาในแอ่ง กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นเอเลและพายุไต้ฝุ่นฮูโกตามลำดับ
รายชื่อพายุ > ฟิลิปปินส์

สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัวหรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน ชุดรายชื่อนี้มีกำหนดจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) เนื่องจากเป็นชุดรายชื่อที่เริ่มใหม่ จึงไม่มีชื่อใดในรายการนี้ที่ถูกถอนเลย ส่วนชื่อที่ไม่ถูกใช้จะทำเป็น อักษรสีเทา
| รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนท้องถิ่นฟิลิปปินส์ในฤดูกาล 2545 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อากาโตน (Agaton) (0201) | โฟลรีตา (Florita) (0205) | กากา (Kaka) (0211) | ปาโลมา (Paloma) (ไม่ถูกใช้) | อุสมัน (Usman) (ไม่ถูกใช้) |
| บาชัง (Basyang) (0202) | โกลเรีย (Gloria) (0206) | ลากาลัก (Lagalag) (0212) | กวาโดร (Quadro) (ไม่ถูกใช้) | เบนุส (Venus) (ไม่ถูกใช้) |
| กาโลย (Caloy) | ฮัมบาโลส (Hambalos) (0208) | มิเลนโย (Milenyo) | ราปีโด (Rapido) (ไม่ถูกใช้) | วิซิก (Wisik) (ไม่ถูกใช้) |
| ดากูล (Dagul) | อินได (Inday) (0207) | เนเนง (Neneng) (ไม่ถูกใช้) | ซีบาซิบ (Sibasib) (ไม่ถูกใช้) | ยายัง (Yayang) (ไม่ถูกใช้) |
| เอสปาดา (Espada) (0204) | จูอัน (Juan) | โอมโปง (Ompong) (ไม่ถูกใช้) | ตักบันวา (Tagbanwa) (ไม่ถูกใช้) | เซนี (Zeny) (ไม่ถูกใช้) |
รายชื่อเพิ่มเติม
| อากีลา (Agila) (ไม่ถูกใช้) | กีเรียโก (Ciriaco) (ไม่ถูกใช้) | เอเลนา (Elena) (ไม่ถูกใช้) | กุนดิง (Gunding) (ไม่ถูกใช้) | อีโตย (Itoy) (ไม่ถูกใช้) |
| บากวิส (Bagwis) (ไม่ถูกใช้) | ดีเยโก (Diego) (ไม่ถูกใช้) | ฟอร์เต (Forte) (ไม่ถูกใช้) | ฮุนยังโก (Hunyango) (ไม่ถูกใช้) | เจสซา (Jessa) (ไม่ถูกใช้) |
รายชื่อพายุ > การถอนชื่อ

บทความหลัก: รายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกที่ถูกถอนชื่อ และ รายชื่อพายุถูกปลดของฟิลิปปินส์
ชื่อ ชาทาอาน (Chataan), รูซา (Rusa) และ พงซ็อนฮวา (Pongsona) ถูกถอนโดยคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก และเลือกใช้ชื่อ แมตโม (Matmo), นูรี (Nuri) และ โนอึล (Noul) มาแทนชื่อดังกล่าวที่ถูกถอนไปข้างต้นตามลำดับ
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยพายุหมุนเขตร้อน
รายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2545
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2545
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2545
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2544–2545, 2545–2546
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2544–2545, 2545–2546
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2544–2545, 2545–2546
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพยนตร์ภาพถ่ายดาวเทียมของฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2545
ที่จัดเก็บเส้นทางเดินพายุที่ดีที่สุด (Best Track) ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
| ด ค กฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ> ศ. 2540-2549 |
| --- | --- |
ก่อนหน้า: 2539 2540, 2541, 2542, 2543, 2544, 2545, 2546, 2547, 2548, 2549 ต่อไป: 2550
ภาพเคลื่อนไหวจากดาวเทียมของพายุไต้ฝุ่นรามสูร
สาธารณรัฐชูวัช

| สาธารณรัฐชูวัช (ชูวาเชีย) |
| --- | --- |
Republic
Чувашская Республика — Чувашия
การถอดเสียงอื่น
 • ชูวัช: Чӑваш Республики — Чӑваш Ен
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: State Anthem of the Chuvash Republic

พิกัด: 55°33′N 47°06′E﻿ / ﻿55.550°N 47.100°E﻿ / 55.550; 47.100
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: Volga
เขตเศรษฐกิจ: Volga-Vyatka
สถาปนา: June 15, 1925
เมืองหลวง: เชบอคซารี
การปกครอง
 • องค์กร: State Council
 • Head: Oleg Nikolayev (Acting)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 18,300 ตร.กม. (7,100 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 74th
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 1,251,619 คน
 • ประมาณ (2018): 1,231,117 (−1.6%) คน
 • อันดับ: 41st
 • ความหนาแน่น: 68 คน/ตร.กม. (180 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 58.8% คน
 • นอกเมือง: 41.2% คน
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามอสโก )
รหัส ISO 3166: RU-CU
ทะเบียนรถ: 21
รหัส OKTMO: 97000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย; ชูวัช
เว็บไซต์: http://www.cap.ru
ชูวาเชีย (อังกฤษ: Chuvashia; รัสเซีย: Чува́шия; ชูวัช: Чӑваш Ен) หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐชูวัช (อังกฤษ: Chuvash Republic; รัสเซีย: Чува́шская Респу́блика — Чува́шия; ชูวัช: Чӑваш Республики) เป็นหนึ่งในเขตการปกครองรูปแบบสาธารณรัฐของประเทศรัสเซีย เป็นถิ่นฐานของชาวชูวัชที่ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากลุ่มภาษาเตอร์กิก มีเมืองหลวงคือเชบอคซารี จากข้อมูลสำรวจประชากรปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 1,251,619 คน
คาราคอล

| คาราคอล |
| --- | --- |
ป้ายทางเข้าคาราคอล
   ธง ตราอาร์ม
คาราคอลที่ตั้งในประเทศคีร์กีซสถาน
พิกัด: 42°29′N 78°24′E﻿ / ﻿42.483°N 78.400°E﻿ / 42.483; 78.400
ประเทศ:  คีร์กีซสถาน
จังหวัด: อือซึก-เกิล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 44 ตร.กม. (17 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,745 เมตร (5,724 ฟุต)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 84,351 คน
 • ความหนาแน่น: 1,900 คน/ตร.กม. (5,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6 (KGT)
คาราคอล (คีร์กีซ: Каракол/Karakol/قاراقول) หรือเดิมชื่อ เปอร์เจวัลสค์ (รัสเซีย: Пржевальск) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศคีร์กีซสถาน ตรงปลายสุดด้านตะวันออกของทะเลสาบอือซึก-เกิล อยู่ห่างจากชายแดนประเทศจีน 150 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากบิชเคก เมืองหลวงของประเทศ 380 กิโลเมตร คาราคอลเป็นเมืองหลักของจังหวัดอือซึก-เกิล เมืองนี้มีพื้นที่ 44 ตารางกิโลเมตร (17 ตารางไมล์) และมีประชากร 84,351 คนใน ค.ศ. 2021 (ทั้งสองข้อมูลรวมพื้นที่นิคม Pristan'-Przheval'sk)
ประชากร

คาราคอลเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของประเทศ เป็นรองเพียงบิชเคก, ออช และจาลาลาบัต เมืองนี้มีประชากรใน ค.ศ. 2021 ที่ 84,351 คน ในจำนวนนี้มี 2,829 คนอาศัยอยู่ใน Pristan'-Przheval'sk ชนกลุ่มน้อยที่มีจำนวนมากที่สุดในคาราคอลคือชาวรัสเซีย (17.0%, สำมะโน 2009) และชาวอุยกูร์ (3.9%)
| ปี | ประชากร | ±% p> a. |
| --- | --- | --- |
| 1897 | 8,108 | —     |
| 1907 | 13,948 | +5.57% |
| 1926 | 13,366 | −0.22% |
| 1939 | 21,193 | +3.61% |
| 1959 | 32,565 | +2.17% |
| 1970 | 45,048 | +2.99% |
| 1979 | 54,083 | +2.05% |
| 1989 | 65,407 | +1.92% |
| 1999 | 67,721 | +0.35% |
| 2009 | 66,924 | −0.12% |
| 2021 | 84,351 | +1.95% |
Sources:
ภูมิประเทศ > ภูมิอากาศ

คาราคอลจัดให้มีภูมิอากาศชื้นภาคพื้นทวีป (Dfb) ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน
| ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของคาราคอล> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | -4.7 (23.5) | -2.9 (26.8) | 4.8 (40.6) | 14.0 (57.2) | 18.9 (66) | 23.1 (73.6) | 25.5 (77.9) | 25.0 (77) | 20.2 (68.4) | 12.7 (54.9) | 3.4 (38.1) | -2.3 (27.9) | 11.48 (52.66) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -10.4 (13.3) | -8.5 (16.7) | -0.5 (31.1) | 7.8 (46) | 12.8 (55) | 16.7 (62.1) | 19.0 (66.2) | 18.2 (64.8) | 13.4 (56.1) | 6.4 (43.5) | -1.9 (28.6) | -7.6 (18.3) | 5.45 (41.81) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -16.1 (3) | -14.0 (6.8) | -5.8 (21.6) | 1.7 (35.1) | 6.8 (44.2) | 10.4 (50.7) | 12.5 (54.5) | 11.4 (52.5) | 6.7 (44.1) | 0.1 (32.2) | -7.1 (19.2) | -12.9 (8.8) | −0.52 (31.06) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 12 (0.47) | 14 (0.55) | 23 (0.91) | 39 (1.54) | 55 (2.17) | 54 (2.13) | 57 (2.24) | 55 (2.17) | 39 (1.54) | 31 (1.22) | 20 (0.79) | 14 (0.55) | 413 (16.26) |
| ความชื้นร้อยละ | 69.4 | 69.6 | 59.4 | 46.6 | 47.2 | 45.0 | 43.0 | 41.2 | 42.5 | 49.6 | 58.7 | 68.7 | 53.41 |
แหล่งที่มา 1: Weatherbase (humidity) 
แหล่งที่มา 2: Climate-Data.org (temp & precip)
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Karakol จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
42°29′N 78°24′E﻿ / ﻿42.483°N 78.400°E﻿ / 42.483; 78.400
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล
ซันเดอร์แลนด์ (แก้ความกำกวม)

ซันเดอร์แลนด์ (อังกฤษ: Sunderland) เป็นเมืองในเทศมณฑลไทน์และเวียร์ ประเทศอังกฤษ นอกจากนี้ยังอาจหมายถึง
สโมสรฟุตบอลซันเดอร์แลนด์
มหาวิทยาลัยซันเดอร์แลนด์
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2546

| ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ> ศ. 2546 |
| --- | --- |
แผนที่สรุปฤดูกาล
ขอบเขตฤดูกาล
ระบบแรกก่อตัว: 15 มกราคม พ.ศ. 2546
ระบบสุดท้ายสลายตัว: 27 ธันวาคม พ.ศ. 2546
พายุมีกำลังมากที่สุด

ชื่อ: แมมี
 • ลมแรงสูงสุด: 195 กม./ชม. (120 ไมล์/ชม.) (เฉลี่ย 10 นาที)
 • ความกดอากาศต่ำที่สุด: 910 hPa (มิลลิบาร์)
 
สถิติฤดูกาล
พายุดีเปรสชันทั้งหมด: 45 ลูก
พายุโซนร้อนทั้งหมด: 21 ลูก
พายุไต้ฝุ่น: 14 ลูก
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น: 5 ลูก (ไม่เป็นทางการ)
ผู้เสียชีวิตทั้งหมด: 360 คน
ความเสียหายทั้งหมด: 5.73 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน USD ปี 2003)
 
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก 2544, 2545, 2546, 2547, 2548
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2546 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2546 ในฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่มีการกำเนิดพายุหมุนเขตร้อนต่ำกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม ในภาพรวม มีพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้น 45 ลูก ในจำนวนนี้ 21 ลูกพัฒนาเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อ และในจำนวนพายุโซนร้อน มีพายุ 14 ลูกพัฒนาขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น ในฤดูกาลนี้ ทุกเดือนเว้นเดือนกุมภาพันธ์และมีนาคม มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนเกิดขึ้น พายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวขึ้นในฤดูกาลนี้ส่งผลกระทบกับประเทศฟิลิปปินส์ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศจีน คาบสมุทรเกาหลี คาบสมุทรอินโดจีน และหมู่เกาะหลายหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก
พายุที่ได้รับชื่อเป็นลูกแรกของฤดูกาลนี้คือ ยันยัน ก่อตัวขึ้นทางตะวันตกของหมู่เกาะมาร์แชลล์เมื่อวันที่ 15 มกราคม ต่อมาในเดือนเมษายน พายุไต้ฝุ่นคูจิระ กลายเป็นหนึ่งในพายุที่มีช่วงเวลายาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ของพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก ต่อมาพายุไต้ฝุ่นอิมบูโดในเดือนกรกฎาคม สร้างความเสียหายอย่างมหาศาลให้กับประเทศฟิลิปปินส์และประเทศจีน ในเดือนกันยายน พายุไต้ฝุ่นแมมีกลายเป็นหนึ่งในพายุไต้ฝุ่นที่สร้างความเสียหายมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศเกาหลีใต้ นอกจากนี้แมมียังเป็นพายุที่ทรงพลังที่สุดในฤดูกาล โดยมีความกดอากาศต่ำที่สุด 910 มิลลิบาร์ ในเดือนพฤศจิกายน พายุไต้ฝุ่นลูปิตทำให้เกิดความเสียหายกับรัฐยาปในสหพันธรัฐไมโครนีเชีย โดยฤดูกาลนี้ปิดท้ายด้วยการสลายตัวของพายุดีเปรสชันเขตร้อน ทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ ในวันที่ 27 ธันวาคม
ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ของสหรัฐยังได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย
ภาพรวมฤดูกาล

| --- | --- |
  พายุดีเปรสชัน (≤61 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นกำลังแรง (118–156 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อน (62–88 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นกำลังแรงอย่างมาก (157–193 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อนกำลังแรง (89–117 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นรุนแรง (≥194 กม./ชม.)
พายุดีเปรสชันเขตร้อน

รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อน 03W

บริเวณการพาความร้อนก่อตัวขึ้นทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะปาเลา ภายในบริเวณที่มีลมเฉือนกำลังอ่อน ในวันที่ 16 พฤษภาคม วันถัดมาทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นและศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมต่างปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ศูนย์กลางของการพาความร้อนนั้นไม่เป็นระเบียบ ร่วมกับศูนย์กลางการไหลเวียนอีกหลายศูนย์ฯ ต่อมาระบบเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกในขั้นแรก แต่ต่อมาได้เคลื่อนตัวไปทางเหนือมากขึ้น และเข้าสู่พื้นที่ที่มีลมเฉือนมากเพิ่มขึ้น ในวันที่ 19 พฤษภาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อน 03W ต่อมาในวันเดียวกัน PAGASA ก็ได้จัดให้ระบบดังกล่าวเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนบาตีโบต ไม่นานหลังจากนั้น การพาความร้อนที่ศูนย์กลางของระบบก็ลดลง จนในวันที่ 20 พฤษภาคม ศูนย์เตือนภัยทั้งสองจึงได้ยุติการให้คำแนะนำกับพายุลูกนี้ลง
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อน

วันที่ 9 กรกฎาคม PAGASA ได้จัดให้หย่อมความกดอากาศต่ำทางฝั่งตะวันตกของประเทศฟิลิปปินส์เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนฟัลโกน ขณะที่ JMA ก็ออกคำแนะนำกับระบบเช่นกัน แต่เป็นเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น ก่อนจะเลิกไปในช่วงเย็นของวันดังกล่าว
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อนอีเนง

วันที่ 30 กรกฎาคม PAGASA ได้ออกคำแนะนำกับพายุดีเปรสชันเขตร้อนอีเนง ที่ปกคลุมอยู่ทางชายฝั่งด้านตะวันออกของเกาะมินดาเนา วันต่อมาพายุดีเปรสชันเขตร้อนอีเนงสลายตัวลง โดยพายุอีเนงได้สร้างความเสียหายกับประเทศฟิลิปปินส์ 8 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (1.45 แสนดอลลาร์สหรัฐ)
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุโซนร้อนลาไก

วันที่ 18 สิงหาคม ร่องมรสุมได้เอื้อให้พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นทางตอนเหนือของเกาะลูซอน โดย PAGASA ให้ชื่อว่า ลาไก ซึ่งในบริเวณนี้มีการหมุนเวียนอีกระบบหนึ่ง นั่นคือพายุโซนร้อนหว่ามก๋อที่ปกคลุมอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ใกล้กับประเทศไต้หวัน โดยรวมพายุทั้งสองมีทิศทางเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก ต่อมา PAGASA ได้ปรับให้ลาไกเป็นพายุโซนร้อนในวันที่ 19 สิงหาคม ก่อนจะยุติการให้คำแนะนำกับระบบในวันรุ่งขึ้น ระบบได้พัดพาฝนไปตกในประเทศจีน โดยที่เมืองเซียเหมิน มณฑลฝูเจี้ยนวัดปริมาณน้ำฝนได้ 82.4 มิลลิเมตร (3.24 นิ้ว)
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อน

วันที่ 5 กันยายน อดีตพายุเฮอร์ริเคนฆิเมนาได้เคลื่อนตัวข้ามเส้นแบ่งเขตวันสากลเข้ามาในแอ่ง ในเวลานั้น การไหลเวียนส่วนใหญ่ของระบบได้เปิดออกแล้ว และศูนย์กลางของพายุก็สลายตัวลงอย่างรวดเร็ว
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อนกีเยล

ร่องมรสุมได้เอื้อให้เกิดการแปรปรวนขึ้นทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ โดย PAGASA ได้จัดให้ระบบดังกล่าวเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนกีเยลในวันที่ 15 กันยายน ระบบเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก แต่ไม่มีการทวีกำลังแรงขึ้น และสลายตัวไปทางตะวันตกของเกาะลูซอนในวันที่ 19 กันยายน โดยระบบร่องมรสุมยังให้กำเนิดพายุอีกลูกนั่นคือ พายุไต้ฝุ่นฉอยหวั่น
รายชื่อพายุ

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (40 ไมล์ต่อชั่วโมง) พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป