stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศรีตรังแอโกรอินดัสทรี
ประวัติ

บริษัท ศรีตรังแอโกรอินดัสทรี จำกัด (มหาชน) จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 เมษายน 2530 ในรูปบริษัทจำกัด เพื่อดำเนินการผลิตยางแผ่นรมควันที่อำเภอหาดใหญ่ จากนั้นได้มีการขยายธุรกิจอย่างต่อเนื่อง เพื่อรองรับกับความเติบโตของอุตสาหกรรมยางธรรมชาติทั้งในประเทศและต่างประเทศ บริษัทได้เสนอขายหุ้นต่อประชาชนในประเทศไทยเป็นครั้งแรกและได้นำหุ้นเข้าจดทะเบียนเป็นหลักทรัพย์จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฯ เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2534 ต่อมาได้แปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนจำกัดเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2536
ในเดือนมกราคม 2554 บริษัทได้เสนอขายหุ้นสามัญเพิ่มทุนต่อประชาชนทั่วไปรวมทั้งนักลงทุนสถาบันในประเทศสิงคโปร์ และได้นำหุ้นเข้าจดทะเบียนเป็นหลักทรัพย์จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์ เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2554 ซึ่งปัจจุบันหุ้นของบริษัททเป็นหลักทรัพย์จดทะเบียนทั้งในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยและตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์ (Dual Listing)  วันที่ 1 ตุลาคม 2564 นาย วีรสิทธิ์ สินเจริญกุล เข้าดำรงตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการใหญ่ ของบริษัท ในขณะที่ ดร. ไวยวุฒิ สินเจริญกุล เป็นประธานกรรมการบริหาร
ผู้ถือหุ้นรายใหญ่

ข้อมูล ณ วันที่ 23 มีนาคม 2561
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ลำดับที่ | รายชื่อผู้ถือหุ้น | จำนวนหุ้นสามัญ | สัดส่วนการถือหุ้น |
| 1 | บริษัท ศรีตรัง โฮลดิ้งส์ จำกัด | 343,790,629 | 22.38% |
| 2 | นาย ไวยวุฒิ สินเจริญกุล | 164,712,009 | 10.72% |
| 3 | THE CENTRAL DEPOSITORY(PTE)LIMITED-LISTED SECURITIES | 81,149,168 | 5.28% |
| 4 | บริษัท ไทยเอ็นวีดีอาร์ จำกัด | 63,117,474 | 4.11% |
| 5 | บริษัท ไทย อาร์.ที.เอ็น.ที โฮลดิ้ง จำกัด | 35,300,000 | 2.30% |
สกุลโบเกะ

| สกุลโบเกะ |
| --- | --- |

โบเกะ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: กุหลาบ Rosales
วงศ์:: กุหลาบ Rosaceae
วงศ์ย่อย:: Amygdaloideae Amygdaloideae
เผ่า:: Maleae Maleae
เผ่าย่อย:: Malinae Malinae
สกุล:: สกุลโบเกะ Chaenomeles Lindl.

Species
 Chaenomeles cathayensis  Chaenomeles japonica  Chaenomeles speciosa  Chaenomeles thibetica
สกุลโบเกะ (Chaenomeles) เป็นสกุลของพืชใน วงศ์กุหลาบ มี 4 สายพันธุ์ เป็นไม้พุ่มมีหนาม สูง 1-3 เมตร
พืชสกุลนี้เติบโตตามธรรมชาติใน เอเชียตะวันออก เช่น ประเทศจีน คาบสมุทรเกาหลี และ ญี่ปุ่น สกุลที่ใกล้เคียงกับพืชเหล่านี้ ได้แก่ ควินซ์ (Cydonia oblonga) และ บักกวย (Pseudocydonia sinensis) ความแตกต่างจากพืชเหล่านี้คือใบมีรอยหยักและกลีบเลี้ยงของดอกหลุดง่ายและเชื่อมต่อกันที่ฐาน
พืชสกุลนี้มีใบหยักเป็นฟันเลื่อยเรียงสลับ ดอกบานในช่วงปลายฤดูหนาวถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 3-4.5 ซม. และมี เกสรตัวผู้ 5 อัน สีส่วนใหญ่เป็นสีแดง แต่ก็มีสีขาวและสีชมพูด้วย ฤดูออกดอกคือช่วงปลายฤดูหนาวถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ ผลสุกในปลายฤดูใบไม้ร่วง
พืชสกุลนี้ยังเป็นอาหารของตัวอ่อนของผีเสื้อกลางคืน เช่น Euproctis chrysorrhoea หรือ Bucculatrix pomifoliella
ผล
สายพันธุ์

Chaenomeles cathayensis
Chaenomeles japonica
Chaenomeles speciosa
Chaenomeles thibetica
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียเหนือและเอเชียกลาง

องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 6 ประเทศในภูมิภาคเอเชียเหนือและเอเชียกลาง เป็นมรดกโลก ทั้งสิ้นมากกว่า 20 แห่ง
หมายเหตุ –  ตัวเลขหน้าข้อความหมายถึง ปี พ.ศ./ค.ศ. ที่สถานที่นั้นๆ ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
สถิติ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ | จำนวนมรดกโลก | ประเภท |
|  รัสเซีย    (ส่วนที่อยู่ในทวีปเอเชีย)  | 9 แห่ง | ธรรมชาติ 9 แห่ง |
|  อุซเบกิสถาน | 7 แห่ง | วัฒนธรรม 5 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง |
|  คาซัคสถาน | 6 แห่ง | วัฒนธรรม 3 แห่ง, ธรรมชาติ 3 แห่ง |
|  เติร์กเมนิสถาน | 5 แห่ง | วัฒนธรรม 4 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  ทาจิกิสถาน | 4 แห่ง | วัฒนธรรม 2 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง |
|  คีร์กีซสถาน | 3 แห่ง | วัฒนธรรม 2 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
คาซัคสถาน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศคาซัคสถาน
2546/2003 – อนุสาวรีย์บรรจุศพโฆฌา อาฮ์เมียต ยาซาวีย์
2547/2004 – ภาพบนแผ่นหินภายในภูมิทัศน์โบราณคดีตัมกาลีย์
2551/2008 – ซาร์ยาร์คา ทุ่งหญ้าสเตปป์และทะเลสาบแห่งคาซัคสถานตอนเหนือ
2557/2014 – เส้นทางสายไหม : โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน  (ร่วมกับคีร์กีซสถานและจีน)
2559/2016 – เทียนชานตะวันตก (ร่วมกับอุซเบกิสถานและคีร์กีซสถาน)
2566/2023 – บริเวณแห้งแล้งหนาวเย็นแห่งทูรอน (ร่วมกับเติร์กเมนิสถานและอุซเบกิสถาน)
คีร์กีซสถาน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศคีร์กีซสถาน
2552/2009 – ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ซูลัยมัน-โต
2557/2014 – เส้นทางสายไหม : โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน (ร่วมกับคาซัคสถานและจีน)
2559/2016 – เทียนชานตะวันตก (ร่วมกับคาซัคสถานและอุซเบกิสถาน)
เติร์กเมนิสถาน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเติร์กเมนิสถาน
2542/1999 – อุทยานประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งรัฐ "เมร์วโบราณ"
2548/2005 – เกอเนอือร์เก็นช์
2550/2007 – ป้อมพาร์เทียแห่งนีซา
2566/2023 – เส้นทางสายไหม : ฉนวนซารัฟชอน-การากุม (ร่วมกับทาจิกิสถานและอุซเบกิสถาน)
2566/2023 – บริเวณแห้งแล้งหนาวเย็นแห่งทูรอน (ร่วมกับคาซัคสถานและอุซเบกิสถาน)
ทาจิกิสถาน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศทาจิกิสถาน
2553/2010 – แหล่งโบราณคดีกึ่งก่อนเมืองซารัซม์
2556/2013 – อุทยานแห่งชาติทาจิก (เทือกเขาปามีร์)
2566/2023 – เส้นทางสายไหม : ฉนวนซารัฟชอน-การากุม (ร่วมกับเติร์กเมนิสถานและอุซเบกิสถาน)
2566/2023 – ป่าตูฆัยแห่งเขตสงวนธรรมชาติตีโกรวายาบัลคา
รัสเซีย (ส่วนที่อยู่ในทวีปเอเชีย)

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศรัสเซีย
2539/1996 – ทะเลสาบไบคาล
2539/1996 – ภูเขาไฟแห่งคัมชัตคา
2541/1998 – ภูเขาทองแห่งอัลไต
2544/2001 – ซีโคเต-อะลินตอนกลาง
2546/2003 – แอ่งอุฟส์นูร์  (ร่วมกับมองโกเลีย)
2547/2004 – ระบบธรรมชาติของเขตสงวนเกาะแรงเกล
2553/2010 – ที่ราบสูงปูโตรานา
2555/2012 – อุทยานธรรมชาติลีนาพิลลาส์
2560/2017 – ภูมิทัศน์แห่งดอเรีย  (ร่วมกับมองโกเลีย)
อุซเบกิสถาน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอุซเบกิสถาน
2533/1990 – อีชังกัลอา
2536/1993 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์บูฆอรอ
2543/2000 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ชาฮ์รือซัปส์
2544/2001 – ซามาร์กันต์ ชุมทางวัฒนธรรม
2559/2016 – เทียนชานตะวันตก (ร่วมกับคาซัคสถานและคีร์กีซสถาน)
2566/2023 – เส้นทางสายไหม : ฉนวนซารัฟชอน-การากุม (ร่วมกับเติร์กเมนิสถานและทาจิกิสถาน)
2566/2023 – บริเวณแห้งแล้งหนาวเย็นแห่งทูรอน (ร่วมกับคาซัคสถานและเติร์กเมนิสถาน)
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) Kazakhstan - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Kyrgyzstan - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Tajikistan - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Turkmenistan - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Russian Federation - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Uzbekistan - UNESCO World Heritage Centre
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลก |
| --- | --- | --- |
| ที่ตั้ง |  ยุโรป ตะวันตก  ตะวันออก  ใต้  เหนือ  อเมริกา เหนือ  กลาง  แคริบเบียน  ใต้  เอเชีย ตะวันตก  ตะวันออก  ตะวันออกเฉียงใต้  ใต้  เหนือและกลาง  รัฐอาหรับ  แอฟริกา  โอเชียเนีย  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  แหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย  อดีตแหล่งมรดกโลก  คณะกรรมการมรดกโลก  |  |
 แหล่งมรดกโลก  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม  ความทรงจำแห่งโลก  ภูมิทัศน์วัฒนธรรม 
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปเอเชีย |
| --- | --- | --- |
| เหนือและกลาง |  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  รัสเซีย  อุซเบกิสถาน  |  |
| ตะวันตก (รวมรัฐอาหรับ) |  กาตาร์  จอร์แดน  จอร์เจีย  ไซปรัส  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ตุรกี  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  โอมาน  |  |
| ตะวันออก |  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน  ญี่ปุ่น  มองโกเลีย  |  |
| ใต้ |  เนปาล  บังกลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  ศรีลังกา  อัฟกานิสถาน  อินเดีย  |  |
| ตะวันออกเฉียงใต้ |  กัมพูชา  ไทย  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย  |  |
 ดูเพิ่ม ยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ แอฟริกา โอเชียเนีย 
อนุสาวรีย์บรรจุศพโฆฌา อาฮ์เมียต ยาซาวีย์
ป้อมพาร์เทีย
ภูเขาไฟแห่งคัมซัตคา
ซามาร์กันต์
สวิสลีกคัพ

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1972
ยกเลิก: ค.ศ. 1982
ภูมิภาค:  สวิตเซอร์แลนด์
จำนวนทีม: 16 (1972–1973) 32 (1974–1982)
ทีมชนะเลิศล่าสุด: FC Aarau (สมัยที่ 1)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: Servette FC (3 สมัย)
สวิสลีกคัพ เป็นอดีตการแข่งขันฟุตบอลถ้วยของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ซึ่งเคยจัดขึ้นในช่วงก่อนเปิดฤดูกาลใน ค.ศ. 1972 และ 1973 และเคยจัดขึ้นในช่วงฤดูกาลตั้งแต่ฤดูกาล 1974–75 ถึง 1981–82 รูปแบบการแข่งขันเป็นแบบแพ้คัดออก สโมสรที่เข้าร่วมแข่งขันได้แก่สโมสรจากลีกสูงสุดสองระดับแรก นั่นคือ ซูเปอร์ลีก และแชลเลนจ์ลีก
แหล่งข้อมูลอื่น

Swiss League Cup results
สถานีเซนต์เจมส์พาร์ก

St. James's Park เป็นสถานีรถไฟใต้ดินในลอนดอน ใกล้กับสวนสาธารณะเซนต์เจมส์ ใน City of Westminster ให้บริการสำหรับรถไฟใต้ดินสาย District และ Circle ตั้งอยู่ระหว่างสถานีวิคตอเรียและเวสต์มินสเตอร์ ใน Travelcard Zone 1
อาคารสถานีเป็นส่วนหนึ่งของ 55 Broadway ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของรถไฟใต้ดินในลอนดอน มีทางเข้าจาก Broadway, Petty France และ Palmer Street ตั้งอยู่ติดกับ Home Office และ New Scotland Yard
ประวัติ

สถานีนี้เปิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2411 โดย Metropolitan District Railway (MDR)
สกุลโพ

| สกุลโพ |
| --- | --- |

โพ (Ficus religiosa)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: กุหลาบ Rosales
วงศ์:: วงศ์ขนุน Moraceae
เผ่า:: Ficeae Ficeae
สกุล:: โพ Ficus

ชนิด
 มากกว่า 800 ชนิด
สกุลโพ-ไทร-มะเดื่อ เป็นสกุลของไม้ยืนต้นในวงศ์ Moraceae สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Ficus
บางชนิดอาจขึ้นเป็นไม้พุ่มหรือไม้เถา ขึ้นบนดินหรือกึ่งอิงอาศัย โดยมีรากเกาะอาศัยต้นไม้อื่นแล้วเจริญโอบรัดต้นไม้ที่เกาะลักษณะคล้ายกาฝาก แยกเพศร่วมต้นหรือต่างต้น ส่วนต่าง ๆ มีน้ำยาง หูใบหุ้มตาใบชัดเจน กิ่งมีรอยแผลหูใบเป็นวงรอบข้อ ใบเดี่ยว ส่วนมากเรียงเวียนหรือเรียงสลับในระนาบเดียวกัน เแผ่นใบด้านล่างส่วนมากมีต่อมไขตามโคนเส้นใบใกล้ฐานใบ บางครั้งมีซิสโทลิท ดอกขนาดเล็กจำนวนมากเรียงแน่นอยู่ภายในฐานรองดอกที่โอบหุ้มดอกทั้งหมดไว้ภายใน หรือ ซิทโอเนียม หรือฟิก โดยมีช่องเปิด  ส่วนใหญ่มีใบประดับที่โคน ดอกเพศผู้ กลีบรวมส่วนมากมี 2-6 กลีบ แยกกันหรือติดกัน หรือไม่มีกลีบรวม เกสรเพศผู้ 1-5 อัน ดอกเพศเมียก้านยาว กลีบรวมส่วนมากมี 3-5 กลีบ แยกกันหรือติดกัน ยอดเกสรเพศเมีย 2 อัน แยกกันหรือติดกัน ดอกที่เป็นหมันเป็นปม  ก้านเกสรเพศเมียสั้น เป็นที่อยู่ของแมลงขนาดเล็ก  บางชนิดมีดอกแบบไม่มีเพศ  คือไม่มีทั้งเกสรเพศผู้และเกสรเพศเมีย ลักษณะเฉพาะนี้มีความสัมพันธ์กับแมลงในลักษณะพึ่งพากัน  ชนิดของแมลงมีความเฉพาะกับไทรแต่ละชนิด ผลขนาดเล็ก คล้ายผลมีผนังชั้นในแข็งหรือผลแห้งเมล็ดล่อน เมล็ดมีเอนโดสเปิร์ม
ผลของมะเดื่อ (F. carica) ผ่าครึ่ง
ไม้ที่อยู่ในสกุลนี้มีมากกว่า 800 ชนิดทั่วโลก (แบ่งออกได้เป็น 6 สกุลย่อย) ส่วนใหญ่กระจายพันธุ์อยู่ในเขตร้อน พบในประเทศไทยประมาณ 115 ชนิด มีประมาณ 7-8 ชนิดที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ ส่วนใหญ่เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ ซึ่งคนไทยมีความเชื่อมาแต่โบราณว่าไม้เหล่านี้เป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่สิงสถิตย์ของเทพารักษ์หรือนางไม้ เป็นไม้มงคล นำมาสู่คึวามร่มเย็นหรือโชคลาภแก่ผู้ปลูก เช่น โพ (F. religiosa), ไทร (F. benjamina) ส่วนที่นำมาปลูกเพื่อใช้รับประทานผล ได้แก่ มะเดื่อ (F. carica) ที่มีคุณค่าทางสารโภชนาการสูงมาก, มะเดื่อชุมพร (F. racemosa)  เป็นต้น
อีกทั้งยังเป็นอาหารหลักของสัตว์และนกหลายชนิด เช่น นกเงือก, นกโพระดก ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ficus ที่วิกิสปีชีส์
สกุลโกฐน้ำเต้า

| สกุลโกฐน้ำเต้า |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Polygonaceae
สกุล:: Rheum L.

สกุลโกฐน้ำเต้า หรือ  Rheum เป็นสกุลของพืชประมาณ 60 ชนิดในวงศ์ Polygonaceae สมาชิกในสกุลนี้รวมทั้งรูบาบที่เป็นผักในยุโรปและโกฐน้ำเต้าที่เป็นยาที่ได้จากรากและเหง้าแห้งของพืชในสกุลนี้หลายชนิด โกฐน้ำเต้าในจีนใช้แก้อาการไข้ที่ท้องผูกร่วมด้วย แก้ปวดท้อง แก้ไฟไหม้ น้ำร้อนลวก องค์ประกอบทางเคมีเป็นสารพวกแอนทราควิโนนที่แสดงฤทธิ์เป็นยาถ่ายระบาย และไกลโคไซด์แอนทราควิโนน กลูโคอีโมดิน พัลเมทิน และไบแอนโทรน ซึ่งมีฤทธิ์เป็นยาถ่ายระบาย
สปีชีส์

สปีชีส์ในสกุลนี้ได้แก่:
| --- | --- |
 Rheum acuminatum Hook. f. & Thomson Rheum alexandrae Batalin Rheum altaicum Losinsk. Rheum australe D. Don Rheum compactum L. Rheum cordatum Losinsk. Rheum delavayi Franch. Rheum emodi Rheum forrestii Diels Rheum glabricaule Sam. Rheum globulosum Gage Rheum hotaoense C.Y. Cheng & T.C. Kao Rheum × hybridum Murray Rheum inopinatum Prain Rheum kialense Franch. Rheum laciniatum Prain Rheum lhasaense A.J. Li & P.G. Xiao Rheum likiangense Sam. Rheum lucidum Losinsk. Rheum macrocarpum Losinsk. Rheum maculatum C.Y. Cheng & T.C. Kao Rheum maximowiczii Rheum nanum Siev. ex Pall. Rheum nobile Hook. f. & Thomson:  Rheum officinale Baill. Rheum palaestinum Rheum palmatum L. Rheum przewalskyi Losinsk. Rheum pumilum Maxim. Rheum racemiferum Maxim. Reum rhabarbarum L. Rheum rhaponticum L. Rheum rhizostachyum Schrenk Rheum rhomboideum Losinsk. Rheum ribes Rheum spiciforme Royle Rheum subacaule Sam. Rheum sublanceolatum C.Y. Cheng & T.C. Kao Rheum tanguticum Maxim. ex Balf. Rheum tataricum L.f. Rheum tibeticum Maxim. ex Hook. f. Rheum turkestanicum Janisch. Rheum undulatum Rheum uninerve Maxim. Rheum webbianum Royle Rheum wittrockii C.E. Lundstr. Rheum yunnanense Sam.
สถานีเซรีว มิฮาราชิ

สถานีเซรีว มิฮาราชิ (ญี่ปุ่น: 清流みはらし駅; โรมาจิ: Seiryū Miharashi-eki; Seiryu Miharashi Station) เป็นสถานีรถไฟในสายนิชิกิงาวะ เซรีว ตั้งอยู่ในจังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น
สถานีเปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 19 มีนาคม 2019 เป็นส่วนหนึ่งของสายนิชิกิงาวะ เซรีว ตั้งอยู่ระหว่างสถานีนางูวะ กับ สถานีเนกาซะ
สถานีนี้สามารถเข้าถึงได้จากทางรถไฟเท่านั้น ไม่มีทั้งถนนและทางเดินเท้าไปยังสถานี ค่าก่อสร้างสถานีอยู่ที่ 112 ล้านเยน โดยสร้างขึ้นเพื่อเป็นจุดชมทิวทิศน์ซึ่งสถานีหันหน้าออกสู่แม่น้ำนิชิกิ  โดยรถไฟที่จะเดินทางมาจอดที่สถานีนี้เป็นรถไฟขบวนพิเศษเท่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
สถานีเคแอลไอเอ 2

สถานีเคแอลไอเอ 2 เป็นสถานีรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ตั้งอยู่ในอาคารผู้โดยสาร 2 (อาคารสายการบินโลว์คอสต์) ของท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 มีให้บริการทั้งรถไฟฟ้าเคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส และเคแอลไอเอ แทรนสิต
เช่นเดียวกันกับสถานีท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ สถานีนี้มีเพียงชานชาลาเดียว รถไฟฟ้าแต่ละประเภทจะจอดเทียบชานชาลาใดชานชาลาหนึ่งเท่านั้น โดยรถไฟฟ้าเคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส จะจอดเทียบชานชาลา A ส่วนรถไฟฟ้าเคแอลไอเอ แทรนสิต จะจอดเทียบชานชาลา B
ปัจจุบัน สถานีเคแอลไอเอ 2 ยังเป็นสถานีปลายทางของรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ทั้งรถไฟฟ้าเคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส และเคแอลไอเอ แทรนสิต
ดูเพิ่ม

ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์
ระบบขนส่งมวลชนในหุบเขากลัง
สองณรงค์ เกียรติสิงห์น้อย

| สองณรงค์ เกียรติสิงห์น้อย |
| --- | --- |
เกิด: นายณรงค์ เมฆไชยภักดิ์ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2528
สองณรงค์ เกียรติสิงห์น้อย หรือนายณรงค์ เมฆไชยภักดิ์ เกิดเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2528 สถิติการชก 9 ครั้ง ชนะ 5 (น็อค 5) แพ้ 4
เกียรติประวัติ

แชมป์ประเทศไทยรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
ชิง 24 ธันวาคม 2546 ชนะน็อค จักรภพ รุ่งเรืองทัวร์ ยก 1
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 30 ตุลาคม 2549 ชนะน็อค ก้องศึก ป.ฟ้าคำรณ ยก 1
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวทเมื่อ 13 ตุลาคม 2550 แพ้น็อค คิม บุงจุน (เกาหลีใต้) ยก 2 ที่ เกาหลีใต้
รายพระนามสุลต่านคอโมโรส

สุลต่านซะอีด อาลี บิน ซะอีด โอมัร แห่งกรองด์กอมอร์ (1897)
เหล่า สุลต่านแห่งคอโมโรส, หมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดียพร้อมเชื้อชาติที่ผสมผสานได้รับการสถาปนาภายหลังการเข้ามาของ ศาสนาอิสลาม ณ พื้นที่นี้เมื่อศตวรรษที่ 15  สุลต่านขึ้นอยู่กับเกาะอาจถูกจัดฐานะ ฟานี, อึมฟาอุเม and อึนติเบ  ไม่เหมือนกับสุลต่านฝั่งอาหรับ ,สุลต่านเหล่านี้มีอำนาจจริงเพียงเล็กน้อย ครั้งเดียวบนเกาะเอ็นซวานี่ หนึง อึนซวานี (อองฌูอองในปัจจุบัน),ฟานี 40 พระองค์และเจ้าผู้ครองนครอื่น ๆ แบ่งอำนาจกันภายในเกาะ งาซิดจา ( กรองด์ กอมอร์ในปัจจุบัน)ในอดีตถูกแบ่งเป็นรัฐสุลต่าน 11 รัฐ บทความนี้จะกล่าวถึงเฉพาะพระองค์ที่สำคัญ
รัฐสุลต่านในประวัติศาสตร์มี 5 รัฐที่ได้รับการเสนอให้ UNESCOยกย่องเป็นมรดกโลก ดังนี้:
มุตซามูดู
โดโมนี
อิทซานดรา
ไอโกนี
โมโรนี
เมืองเหล่านั้นยังไม่ได้รับการจารึกไว้เช่นนี้
เหล่าสุลต่านในเอ็นซวานี่ (อองฌูออง)

| เริ่มรัชกาล | สิ้นรัชกาล | พระนาม | Variations | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| c. 1676 | c. 1711 | อะลิมะฮ์ที่ 3 |  | ประมุขพระองค์แรกสุดเท่าที่มีหลักฐาน ประมุขสตรีแห่งอองฌูออง |
| c. 1711 | c. 1741 | ซาลิม |  |  |
| c. 1741 | c.1782 | ไซดิ อะหมัด |  |  |
| c. 1782/1792 | c. 1788/1796 | อับดัลลาห์ที่ 1 | อาลีมืยะฮ์ | She ruled as a de facto ruler twice. |
| c.1788 | c.1792 | ฮาลิมะฮ์ |  |  |
| c.1796 | c.1816 | อาลาวี บิน ฮุสเซน | อึมวินเย ฟานี |  |
| c.1816/ 1833 | c.1832/1836 | อับดัลลาห์ที่ 2 บิน อาลาวี |  |  |
| c.1832 | c.1833 |  อาลี บิน ซาลิม |  |  |
| c.1836 | c.1837 | ไซดิ อาลาวี บิน อับดลลาห์ |  |  |
| c.1837 | c.1852 | ไซดิ บิน อาลาวี |  |  |
| c.1852 | c.1891 | ไซดิ อับดัลลาห์ บิน ซาลิม |  |  |
| c.1891 | c.1891 |  ซาลิม บิน อับดัลลา |  |  |
| c.1891 | c.1892 |  ไซดิ โอมัร บิน ไซดิ ฮะซัน |  |  |
| c.1892 | c.1912 | ไซดิ โมฮะเม็ด ไซดิ โอมัร |  |  |
เหล่าสุลต่านในงาซิดจา (กรองด์ กอมอร์) > สุลต่านแห่งแบมบาโอ

| เริ่มรัชกาล | สิ้นรัชกาล | พระนาม | Variations | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| c. ??? | c. ??? | โงมา อึมราฮาฟู |  |  |
| c. ??? | c. ??? | อึมวาซี ปิรูซา |  |  |
| c. ??? | c. ??? | Fum Mbavu Inkwaba |  |  |
| c. ??? | c. ??? | Mwenye Mji wa Mwenye Mambo |  |  |
| c.??? | c.??? | อินเย วา มันซี |  |  |
| c.??? | c.??? | อึมเวนเย อึมจิ วา มวันเซ |  |  |
| c.??? | c.??? | ทัมบาวู อึมนา มูฮาเม วา ไซดิ |  |  |
| c.??? | c.??? | Tambavu Inkwaba |  |  |
| c.?? | c.??? | Fum Nau wa Kori Dozi |  | He was the first ruler of Bamboa to be given the title (Sultan) Tibe, i.e. Paramount ruler of the island. |
| c.??? | c.??? | Mwenye Mji wa Mvunza Panga |  |  |
| c.??? | c.??? | อึมลา นาอู |  | Second ruler with the hegemonic title Sultan tibe. |
| c.?? | c.?? | โฟซี วา |  |  |
| c.??? | c.??? | ซูจา โอมา อินกวาบา |  |  |
| c.??? | c.??? | นเยา วา ฟาอูเม |  | First remale ruler of Bamboa. |
| c.??? | c.??? | นเยา วา ฟาอูเม |  | First remale ruler of Bamboa. |
| c.??? | c.??? | บัมบา โอมา วา จู มัมบา |  | He ruled a second after Ahmed bin Shekhe Ngome's first ruling period. |
| c.??? | c.??? | อะเหม็ด บิน ชีค โงเม |  | The fourth ruler to styled Sultan tibe.  He ruled a second time after Mamba's brief second ruling period which was then again interrupted by a brief period of rule under Saidi Bakari  followed by his third ruling period. (A possible explanation is a period of anarchy with multiple rulers). |
| c.??? | c.??? | บัมบา โอมา วา จู มัมบา |  | ครองราชย์ครั้งที่ 2 |
| c.??? | c.??? | อะเหม็ด บิน ชีค โงเม |  | ครองราชย์ครั้งที่ 2 |
| c.??? | c.??? | ไซดิ บาการี |  |  |
| c.??? | c.??? | อะเหม็ด บิน ชีค โงเม |  | ครองราชย์ครั้งที่ 3 |
| c.??? | c.??? | อึมเวนเย มัมโบ |  |  |
| c.??? | c.??? | จู มัมบา |  |  |
| c.???/1874? | c.???/??? | โมฮัมเหม็ด บิน อะเหม็ด |  | He ruled twice in the 1800s the second time after Abdallah bin Saidi Hamza's first ruling period. |
| c.??? | c.??? | อะเหม็ด บิน ชีค โงเม |  | ครองราชย์ครั้งที่ 4 |
| c.??? | c.??? | อับดัลลาห์ บิน ไซดิ ฮัมซา |  |  |
| c.??? | c.??? | โมฮัมเหม็ด บิน อะเหม็ด |  | ครองราชย์ครั้งที่ 2 |
| c.??? | c.??? | อึมเวนเย อึมจี |  |  |
| c.??? | c.??? | อับดัลลาห์ บิน ไซดิ ฮัมซา |  | ครองราชย์ครั้งที่ 2 |
| c.??? | c.??? | ไซดิ บาการี บิน อะเหม็ด |  |  |
| c.??? | c.??? | อึมเวนเย อึมจี |  | ครองราชย์ครั้งที่ 2 |
| c.??? | c.??? | อับดัลลาห์ บิน ไซดิ ฮัมซา |  | ครองราชย์ครั้งที่ 3 |
| c.??? | c.??? | ไซดิ บาการี บิน อะเหม็ด |  | ครองราชย์ครั้งที่ 2 |
| c.??? | c.1886 | ไซดิ อาลี บิน ไซดิ โอมัร |  | ภายหลังทรงเป็นสุลต่านแห่งกรองด์ กอมอร์ |
เหล่าสุลต่านในงาซิดจา (กรองด์ กอมอร์) > สุลต่านแห่งอึมบวันกู

สุลต่านจะมีพระอิสสริยยศว่า อึมฟาอูเม/อึมฟาลเม สุลต่านที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบัน (ไม่ปรากฏรัชกาล) คือสุลต่านบวานา ฟูมู
เหล่าสุลต่านในงาซิดจา (กรองด์ กอมอร์) > สุลต่านแห่งดอมบา

สุลต่านจะมีพระอิสสริยยศว่า อึมฟาอูเม/อึมฟาลเม สุลต่านที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบัน (ไม่ปรากฏรัชกาล) คือสุลต่านเฟเบจา มัมบเว
สุลต่านแห่งอึมวาลี (โมเอลี) > ราชวงศ์เมรีนา

| เริ่มรัชกาล | สิ้นรัชกาล | พระนาม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| ราว 1500 | 1830 |  |  |
| 1830 | 1842 | รามาเนตากา | เฉลิมพระนามว่าอับเดลเรอมาน  (สวรรคต 1842) |
| 1842 | 1865 | ฟาติมะฮ์ จอมเบ ซูดี บิน อับเดลเรอมาน (พระนางฟาติมะฮ์) (1836 - 1878), | พระนางราวาโอสำเร็จราชการร่วมกับสิวานดินี (1847), สละราชสมบัติให้พระราชโอรส |
| กันยายน 1865 | 1874 | โมฮัมเหม็ด บิน ไซดิ ฮามาดี มากาดารา (1859 - 1874) | พระนางฟาติมะฮ์ สำเร็จราชการแทนพระองค์ถึงค.ศ.1868, โจเซฟ ลอมแบร์ต ดยุคแห่งอิเมรีนาถึงค.ศ. 1871 ต่อด้วยพระนางฟาติมะฮ์ |
| 1874 | 1878 | ฟาติมะฮ์ จอมเบ ซูดี บิน อับเดลเรอมาน (พระนางฟาติมะฮ์) (1836 - 1878), |  |
| 1878 | 1885 | อับเดลเรอมาน บิน ไซดิ ฮามาดี มากาดารา (1860–1885) |  |
| 1885 | 1886 | โมฮัมเหม็ด ชีค |  |
| 1886 | 1888 | มาร์ยานี บิน อาบูดู ชีค |  |
| 1888 | 1902 | ซาลิมะฮ์ มาซัมบา บิน ไซดิ ฮามาดี มากาดารา (อูร์ชูล) (1874–1964) พระสวามี กามิล ปอล | ไม่ทรงมีพระราชอำนาจที่แท้จริง,  ฟาเดลี บิน อุษมาน, บาเลีย จูนา, เจ้าชายอาบูดู สิวันดินี มาห์มูดู บิน โมฮัมเหม็ด มากาดารา สำเร็จราชการแทน (1863–1898), ตกเป็นอาณานิคมฝรั่งเศส |
สวิมมิงวิธดอลฟินส์

นักดนตรี
สวิมมิงวิธดอลฟินส์ (Swimming with Dolphins) เป็นวงซินธ์ป็อปจากรัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 2008 โดย ออสติน โทฟต์ และ อดัม ยัง, จากวง อาวล์ซิตี หลังจาก อาวล์ซิตี ได้รับความนิยม อดัม ยัง ได้ออกจากวงเพื่อมุ่งเน้นไปทำโปรเจ็ก อาวล์ซิตี มากกว่า ทางวงได้ออก อีพี ชื่อ Ambient Blue หลังจากนั้นเป็นต้นมา โทฟต์ ได้แต่งและผลิตเพลงด้วยตนเอง อย่างไรก็ดี โทฟต์ และ ยัง ยังคงเป็นเพื่อนกันอยู่
เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 2010, สวิมมิงวิธดอลฟินส์ ได้เซ็นสัญญากับค่าย Tooth & Nail Records
ซิงเกิล "Sleep To Dream" จากอัลบั้ม "Water Colours" ได้วางจำหน่ายผ่านทาง iTunes และ Amazon เมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2011
อัลบั้ม Water Colours ซึ่งเป็นอัลบั้มเปิดตัว ได้วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 โดย Tooth & Nail Records มิวสิกวิดีโอเพลง "Sleep To Dream" เปิดตัวเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2011 บน ยูทูบ
เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2013, โทฟต์ ได้ประกาศว่าเขากำลังทำอัลบั้มใหม่ในชื่อ Catharsis อยู่
ผลงาน

Ambient Blue (2008)
Water Colours (2011)
"Fast Car" (cover) (2008)
"Sleep To Dream" (2011)
"Tromsø" (2013)
"Summer Skin" (2014)
"Iron Lungs" (2015)
"Let You Love" (2016)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Swimming with Dolphins - Last.fm
สอง (แก้ความกำกวม)

สอง อาจหมายถึง
จำนวน 2
อำเภอสอง จังหวัดแพร่
โรงพยาบาลสอง
ปีสอง การศึกษาในสหราชอาณาจักร
บุตรี เผือดผ่อง (ชื่อเล่น สอง) นักกีฬาเทควันโดชาวไทย
ดูเพิ่ม

สองแคว
สองวัย
วิรัช ลิ้มวิชัย

| นายวิรัช ลิ้มวิชัย ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

ประธานศาลฎีกา คนที่ 38
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 – 30 กันยายน พ.ศ. 2552
ก่อนหน้า: นายปัญญา ถนอมรอด
ถัดไป: นายสบโชค สุขารมณ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 ตุลาคม พ.ศ. 2490 (76 ปี) ประเทศไทย
ศาสนา: พุทธ

นายวิรัช ลิ้มวิชัย (13 ตุลาคม พ.ศ. 2490 - ) อดีตประธานศาลฎีกาและประธานศาลรัฐธรรมนูญ  (ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาอาวุโส)
นายวิรัชสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเนติบัณฑิตไทย (สอบได้อันดับที่ 3 ของรุ่นที่ 24) เมื่อปี พ.ศ. 2516 เริ่มรับราชการสอบได้เป็นผู้ช่วยผู้พิพากษา จากนั้น ได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้พิพากษาประจำกระทรวง และผู้พิพากษาศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช และศาลจังหวัดเพชรบุรี
ปี พ.ศ. 2526 จึงได้ขึ้นเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าศาลประจำกระทรวง ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลภาษีอากรกลาง และผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลอาญาธนบุรี โดยได้เป็นรองอธิบดีผู้พิพากษาศาลอาญาธนบุรี ปี 2537 รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งกรุงเทพใต้ ปี 2539 จากนั้น ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญในศาลสูง ได้เป็นประธานศาลอุทธรณ์ ภาค 8 ปี 2546 และประธานแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวในศาลฎีกา
ในปี พ.ศ. 2548 นายวิรัชดำรงตำแหน่งรองประธานศาลฎีกา และได้รับความไว้วางใจจากนายปัญญา ถนอมรอด ประธานศาลฎีกา แต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริง กรณีร้องเรียนว่ามีข้าราชการพยายามเสนอสินบนตุลาการรัฐธรรมนูญ ในการพิพากษาคดียุบพรรคการเมือง
นายวิรัชดำรงตำแหน่งประธานศาลฎีกาเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 สืบต่อจากนายปัญญา ถนอมรอด
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2541 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
สงครามแปซิฟิก (แก้ความกำกวม)

สงครามแปซิฟิก เป็นสงครามในมหาสมุทรแปซิฟิก อาจหมายถึง
สงครามแปซิฟิกหรือมหาสงครามเอเชียบูรพา เป็นเขตสงครามหนึ่งของสงครามโลกครั้งที่สอง สู้รบกันในมหาสมุทรแปซิฟิกและเอเชียตะวันออกเป็นหลัก
สงครามมหาสมุทรแปซิฟิก (ค.ศ. 1879–1884) เป็นสงครามที่มีผลมาจากการเรียกร้องชายแดนของชิลีเหนือดินแดนชายฝั่งทะเลของโบลิเวียในทะเลทรายอาตากามา และเป็นสงครามที่ทำให้โบลิเวียกลายเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล