stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยุคมูโรมาจิ
ศาสนา > พระพุทธศาสนานิกายมหายาน

พุทธศาสนาในยุคมูโรมาจิมีการพัฒนาที่ต่อเนื่องมาจากยุคคะมะกุระ โดยเฉพาะนิกายในกลุ่ม"พุทธศาสนาใหม่" ได้แก่นิกายเซ็นและนิกายแดนบริสุทธิ์รุ่งเรืองในยุคมูโรมาจิ ในยุคมูโรมาจิพุทธศาสนานิกายเซ็น (Zen Buddhism) ซึ่งเผยแพร่จากประเทศจีนเข้ามาสู่ญี่ปุ่นช่วงปลายสมัยคะมะกุระขึ้นมามีอำนาจเนื่องจากได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลโชกุนฯ รัฐบาลโชกุนมูโรมาจิมีอำนาจในการจัดการการปกครองคณะสงฆ์นิกายเซ็นในญี่ปุ่น หลักการและคำสอนของนิกายเซ็นเน้นเรื่องการวิปัสสนาและการฝึกจิตฝึกตน ซึ่งสอดคล้องกับวิถีชีวิตนักรบของชนขั้นซะมุไร หลักปฏิบัติของนิกายเซ็นประกอบด้วย ซะเซ็ง (ญี่ปุ่น: 座禅; โรมาจิ: Zazen การนั่งสมาธิ) โคอัง (ญี่ปุ่น: 公案; โรมาจิ: Kōan การปุจฉาวิสัชนา) และซะมุ (ญี่ปุ่น: 作務; โรมาจิ: Samu การฝึกตน) ในสมัยมูโรมาจิ นิกายเซ็นในญี่ปุ่นมีสองสำนักด้วยกันได้แก่
สำนักริงไซ (ญี่ปุ่น: 臨済; โรมาจิ: Rinzai) มาจากสำนัก หลินจี่ ของจีน
สำนักโซโต (ญี่ปุ่น: 曹洞; โรมาจิ: Sōtō) มาจากสำนัก เฉาต่ง ของจีน
ในบรรดาสองสำนัก นิกายเซ็นสำนักริงไซได้รับการอุปถัมภ์จากรัฐบาลโชกุนฯ มากที่สุด พระสงฆ์ในนิกายริงไซมีบทบาทและอำนาจในการเมือง ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้เป็นผู้ตืดต่อสื่อกลางระหว่างรัฐบาลโชกุนและราชสำนักจีนราชวงศ์หมิง เป็นผู้แปลภาษาและเป็นผู้นำคณะทูต ในสมัยของโชกุนโยชิมิตสึมีการนำรูปแบบการปกครองคณะสงฆ์นิกายเซ็นซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยคามากูระขึ้น เรียกว่า ระบบปัญจบรรพต หรือ โกะซัง (ญี่ปุ่น: 五山; โรมาจิ: Gozan) ซึ่งได้รับแบบอย่างมาจากจีนสมัยราชวงศ์ซ่ง โดยจัดแบ่งวัดนิกายเซ็นออกเป็นระดับต่าง ๆ โดยที่มีวัดห้าแห่งในเมืองคะมะกุระเป็นวัดระดับสูง ต่ำกว่าวัดระดับสูงหรือโกะซังลงมาคือวัดระดับกลางเรียกว่า จิเซ็ตซึ (ญี่ปุ่น: 十刹; โรมาจิ: Jissetsu) และต่ำกว่าวัดระดับกลางลงมาเรียกว่าวัดระดับล่าง เรียกว่า โชะซัง (ญี่ปุ่น: 諸山; โรมาจิ: Shozan) ซึ่งรัฐบาลโชกุนอาชิกางะได้นำพุทธศาสนานิกายเซ็นเข้ามาสู่นครหลวงเกียวโตและนำระบบปัญจบรรพตจากเมืองคามากูระมาด้วย โดยคณะสงฆ์นิกายเซ็นในเมืองเกียวโตถูกปกครองแบบลำดับชั้นโดยมีวัดใหญ่ห้าแห่งในเมืองเกียวโตมีอำนาจสูงสุด เฉกเช่นเดียวกับที่เมืองคามากูระรัฐบาลโชกุนรื้อฟื้นระบบการปกครองสงฆ์ที่เมืองคามากูระขึ้นมาใหม่
นิกายเซ็นสำนักโซโตแม้จะไม่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลโชกุนแต่ก็มีผู้นับถือจำนวนมาก และได้รับการสนับสนุนจากชนชั้นซะมุไรระดับล่างและชนชั้นสามัญชนชาวนาทั่วไป อย่างไรก็ตามพุทธศาสนานิกายแดนบริสุทธิ์อมิตพุทธ หรือ โจโด (ญี่ปุ่น: 浄土; โรมาจิ: Jōdo Pure Land Buddhism) เป็นความเชื่อหลักที่สำคัญของชนชั้นล่าง เนื่องจากนิกายแดนบริสุทธิ์มีหลักการว่ามนุษย์ทุกคนสามารถเข้าถึงแดนบริสุทธิ์ได้ด้วยการสวด เน็มบุซึ (ญี่ปุ่น: 念佛; โรมาจิ: Nembutsu) หรืออมิตพุทธ อย่างเท่าเทียมกัน พระภิกษุเร็นเนียว (ญี่ปุ่น: 蓮如; โรมาจิ: Rennyō) ก่อตั้งนิกายแดนบริสุทธิ์อันแท้จริง หรือ โจโด ชิงชู (ญี่ปุ่น: 浄土真宗; โรมาจิ: Jōdo Shinshū) ซึ่งมีชนชั้นล่างชาวบ้านหันมานับถือจำนวนมาก จนนำไปสู่การกำเนิดของลิทธิอิกโก และการกบฎอิกโกอิกกิในที่สุด
สำหรับพุทธศาสนานิกายดั้งเดิมอื่น ๆ ของญี่ปุ่นเช่น เท็งได และ ชิงงอน ยังคงดำรงอยู่ต่อมาแม้ว่าจะต้องเผชิญกับการแข่งขันกับพุทธศาสนานิกายใหม่ ๆ ดังที่ได้กล่าวในข้างต้น
ศาสนา > ศาสนาคริสต์

นักบุญฟรานซิส ซาเวียร์ ได้พบกับชายชาวญี่ปุ่นชื่อว่า อังจิโร่ (Anjirō) ที่เมืองมะละกาของโปรตุเกสใน ค.ศ. 1547 สองปีต่อมา ค.ศ. 1549 นักบุญฟรานซิสซาเวียร์ได้นำคณะมิชชันนารีเยซูอิตมาถึงประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำการเผยแผ่ศาสนาคริสต์เป็นครั้งแรกพร้อมกับอังจิโร่ คณะมิชชันนารีเยซูอิตประสบปัญหาทางด้านภาษาซึ่งเป็นอุปสรรคสำคัญ ในระยะแรกคณะมิชชั้นนารีใช้คำว่า "ไดนิชิ" (ญี่ปุ่น: 大日; โรมาจิ: Dainichi) เป็นคำที่ใช้แทนพระเจ้าเพื่อให้ง่ายต่อความเข้าใจของคนญี่ปุ่น ซึ่งไปพ้องความหมายกับพระไวโรจนพุทธะในพุทธศาสนานิกายมหายาน ทำให้คณะสงฆ์ในญี่ปุ่นเข้าใจว่าคณะเยซูอิตนับถือพระพุทธศาสนา ในเวลาต่อมาคณะเยซูอิตเข้าใจถึงความหมายของคำว่า ไดนิชิ จึงเปลี่ยนไปใช้คำว่า "เดอุส" (Deus) แทนพระเจ้า ทำให้คณะสงฆ์ญี่ปุ่นตระหนักว่าคณะเยซูอิตกำลังเผยแพร่ศาสนาที่แตกต่าง นักบุญฟรานซิสซาเวียร์พำนักที่เมืองคะโงะชิมะและยะมะงุชิ หลังจากอาศัยอยู่ในญี่ปุ่นได้หนึ่งปีนักบุญฟรานซิสซาเวียร์จึงเดินทางกลับอินเดีย จากนั้นคณะเยซูอิตยังคงปฏิบัติงานต่อในญี่ปุ่น โดยมีชาวญี่ปุ่นจำนวนหนึ่งหันมานับถือศาสนาคริสต์โดยเฉพาะในเกาะคีวชูและภาคตะวันตกของญี่ปุ่น ประกอบไปด้วยชาวญี่ปุ่นทุกระดับตั้งแต่ชาวบ้านไปจนถึงไดเมียวเจ้าครองแคว้น รัฐบาลโชกุนฯอนุญาตให้มีการเผยแพร่ศาสนาคริสต์ใน ค.ศ. 1559 แต่ทว่าราชสำนักเกียวโตจักรพรรดิโองิมะชิมีพระราชโองการห้ามการเผยแพร่ศาสนาคริสต์ใน ค.ศ. 1565 อย่างไรก็ตามคำสั่งเหล่านี้ไม่สามารถส่งเสริมหรือห้ามปรามกิจกรรมของมิชชันนารีได้เนื่องจากทั้งสองสถาบันไม่มีอำนาจในทางการเมืองในทางพฤตินัย
เหตุการณ์ที่สำคัญ

เหตุการณ์สำคัญในยุคโระมะชิ เรียงตามปี ค.ศ.
1333 จักรพรรดิกลับมามีอำนาจในการปกครองประเทศ
1335 ทะกะอุจิ และ โยชิซาดะ ต่างก็หวังครองเคียวโตะ เกิดเป็นความขัดแย้งระหว่างราชวงศ์ทางเหนือกับทางใต้
1338 ทากาอุจิ อาชิกางะ ได้รับตำแหน่งโชกุน และก่อตั้งรัฐบาลมุโรมะชิ
1392 ฝ่ายเหนือกับฝ่ายใต้ ตกลงปรองดองกันได้
1397 โยชิมิสึ อาชิกางะ โชกุนรุ่นที่ 3 สร้างตำหนักทอง ที่คิตายามะ ในเคียวโตะ เป็นช่วงเวลาที่วัฒนธรรมคิตายามะเจริญรุ่งเรือง
1401 โยชิมิสึ อาชิกางะ ส่งทูตญี่ปุ่นไปยังราชวงศ์หมิงของจีนเป็นครั้งแรก
1431 ระยะนี้มักจะเกิดการปะทะกันระหว่างพวกไดเมียว (หัวหน้ากลุ่มนักรบในเขตท้องถิ่น) ด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง
1457 โดกัน โอตะ สร้างปราสาทเอโดะที่มุซาชิ
1467 สงครามโอนิน เป็นจุดเริ่มต้นแห่งยุคสงครามกลางเมืองอันยาวนาน ระหว่างบรรดาไดเมียวที่แตกแยกออกเป็นสองกลุ่ม ภายใต้การนำของตระกูลโฮโสกาวะ กับตระกูลยามานะ เป็นการแสดงให้เห็นถึงความล้มเหลวของการปกครองระบบโชกุนทั้งหมด ชนชั้นนักรบมีอำนาจมากขึ้นเรื่อย ๆ
1477 การต่อสู้ในเคียวโตะได้สงบลง แต่สงครามกลับขยายตัวไปยังส่วนภูมิภาคแทน
1482 โยชิมาสะ อะชิกะงะ สร้างตำหนักเงิน ที่ฮิงาชิยามะ ในเคียวโตะ เป็นช่วงที่วัฒนธรรมฮิงาชิยามะเจริญรุ่งเรือง
1543 พ่อค้าชาวโปรตุเกสขึ้นฝั่งที่ทาเนงาชิมะ และนำปืน ยาสูบ และของแปลก ๆ ใหม่ ๆ หลายชนิด เข้ามาเผยแพร่ในญี่ปุ่น
1549 เซนต์ฟรานซิส ซาเวียร์ นำศาสนาคริสต์มาเผยแพร่ที่คาโงชิมะ
1568 โนบุนางะ โอดะ ซึ่งเป็นตระกูไดเมียว ที่มีอำนาจขึ้นมาในสมัยสงครามท้องถิ่น และต้องการรวมประเทศเป็น ก็ได้เคลื่อนกำลังเข้ายึดเคียวโตะ โดยได้รับการสนับสนุนจากจักรพรรดิ โดยมีอีก 2 บุคคลที่เป็นผู้นำสำคัญในการรวมประเทศ คือ โทะโยะโตะมิ ฮิเดะโยะชิ และ โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ  ทำให้อารยธรรมมูโรมาจิเริ่มเสื่อมสลายไป
คฤหาสน์ ฮะนะ โนะ โงะโชะ
วัดคิงกะกุ
คฤหาสน์ศาลาเงิน ซึ่งไม่ได้รับการปิดด้วยเงิน ต่อมากลายเป็นวัดกิงกะกุ
วัดนังเซ็ง (ญี่ปุ่น: 南禅寺; โรมาจิ: Nanzen-ji) ตั้งอยู่ที่นครเกียวโต เป็นวัดที่มีอำนาจสูงสุดในการปกครองพุทธศาสนานิกายเซ็นสำนักริงไซ
ภาพของ นักบุญฟราน ซิสซาเวียยร์ จากพิพิธภัณฑ์เมืองโคเบะ
อะมีบา

| Amoeba |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
โดเมน:: Eukaryota
ไม่ได้จัดลำดับ:: Amoebozoa
ไฟลัมย่อย:: Lobosa
ชั้น:: Tubulinea
อันดับ:: Euamoebida
วงศ์:: Amoebidae
สกุล:: Amoeba Bory de Saint-Vincent, 1822

Species
 Amoeba agilis Kirk, 1907  Amoeba gorgonia Pen.  Amoeba limicola Rhumb.  Amoeba proteus Pal.  Amoeba vespertilio Pen.
อะมีบา  (อังกฤษ amoeba, ameba) เป็นโปรโตซัวสกุลหนึ่ง สามารถเคลื่อนไหวได้ด้วยส่วนของลำตัวที่ยื่นออกมาชั่วคราว  เรียกว่าเท้าเทียม (pseudopods) และถือว่าเป็นตัวแทนของสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวที่รู้จักกันดี คำว่า อะมีบา นั้นมีการใช้หลากหลาย หมายถึงสัตว์เช่นนี้ และสัตว์จำพวกอื่นที่มีความใกล้ชิดในทางชีววิทยา ปัจจุบันจัดกลุ่มเป็น อะมีโบซัว (Amoebozoa) หรือหมายถึงโปรโตซัวทั้งหมด ที่เคลื่อนไหวได้ด้วยเท้าเทียม หรืออาจเรียกว่า อมีบอยด(amoeboids) 
อะมีบา เองนั้นพบได้ในน้ำจืด โดยปกติอยู่ในพืชผักที่เน่าเปื่อย จมอยู่ในลำน้ำ แต่ไม่ได้พบมากเป็นพิเศษในธรรมชาติ
แท้จริงแล้วอะมีบาที่ก่อให้เกิดโรคในคนได้ เป็นอะมีบาที่อาศัยเป็นอิสระ ในธรรมชาติตามแหล่งน้ำ ดิน โคลนเลน มีด้วยกัน 2 สายพันธุ์ ได้แก่ สายพันธุ์เนจีเรีย ฟาวเลอรี่ (Naegleria fowleri) และสายพันธุ์อะคันธามีบา (Acanthamoeba)
สายพันธุ์เนจีเรีย ฟาวเลอรี่ (Naegleria fowleri)

พบครั้งแรกใน ค.ศ. 1965 แต่มีรายงานว่าพบในประเทศไทยเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2526 พบได้ในเขตร้อนหรือเขตอบอุ่นเกือบทั่วโลก ได้แก่ ทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ ออสเตรเลีย ยุโรป เอเชียและแอฟริกาใต้ ในประเทศไทย มีการสำรวจจาก แหล่งน้ำในหลายจังหวัด ได้แก่ นครราชสีมา สุรินทร์ อุบลราชธานีและศรีสะเกษ และจากแหล่งน้ำขังในเขตอุตสาหกรรมของจังหวัดปทุมธานี และสมุทรปราการ สายพันธุ์นี้มีรูปร่างลักษณะ 2 ระยะ แต่มี 3 แบบได้แก่ระยะ trophozoite แบ่งเป็น Ameboid form และ Flagellate และระยะ Cyst Ameboid form มีขนาด 8-30 ไมครอน รูปร่างไม่แน่นอน ขณะเคลื่อนที่มีรูปร่างค่อนข้างยาว คล้ายหอยทากหรือคล้ายนิ้วมือ ปลายด้านหน้าตัวกว้างกว่าปลายด้านท้าย ซึ่งจะเรียวเล็กลง และมีปุ่ม (knob) ขนาด 2 ไมครอน เรียกว่า uroid process Flagellate มีขนาด 8-20 ไมครอน รูปร่างคล้ายลูกแพร์ มีแฟลกเจลลัม 2 เส้นอยู่ปลายด้าน กว้างเคลื่อนที่ ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ด้วยแฟลกเจลลัม หรือหมุนรอบตัวเป็นวงกลม Cyst มีขนาด 7-10 ไมครอน รูปร่างกลม หนังหุ้มหนาเรียบ เนจีเรีย ฟาวเลอรี่ เป็นอะมีบาที่ดำรงชีวิตเป็นอิสระ เจริญเติบโตได้ดี ที่อุณหภูมิ สูงถึง 45 องศาเซลเซียส พบได้ในแหล่งน้ำทั่ว ๆ ไป ยกเว้นน้ำกร่อยหรือทะเล ติดต่อสู่คนได้โดยการสำลักน้ำ หรือหายใจเอาฝุ่น ที่มีเชื้อเข้าไปและผ่าน olfactory nerve ไปยัง สมองแล้วแบ่งตัวเพิ่มขึ้น ทำให้เนื้อสมองและเยื่อหุ้มสมอง เกิดการอักเสบ และถูกทำลาย เนจีเรีย ฟลาวเลอรี่ ทำให้เกิดโรค primary amebic meningoencephalitis (PAM) มักติดเชื้อในผู้ที่มีสุขภาพแข็งแรง อายุน้อย และมีประวัติว่ายน้ำ ก่อนเกิดอาการ 2-3 วัน บางรายอาจนานถึง 14 วัน ผู้ป่วย จะมีอาการคัดจมูก เจ็บคอ การได้กลิ่นเสียไป ต่อมาจะมีอาการปวดศีรษะอย่างมาก มีไข้ คลื่นไส้ อาเจียน คอแข็ง หลังแข็ง ชัก ในวันที่ 4 หรือวันที่ 5 ผู้ป่วยเริ่มไม่รู้สึกตัว และถึงแก่กรรม ภายใน 1-2 วันถัดมา ผู้ป่วยมักจะเสียชีวิตทุกรายการวินิจฉัยจะใช้วิธีการตรวจน้ำไขสันหลัง โดยใช้กล้องจุลทรรศน์ ในขนาด กำลังขยายสูง เนื่องจาก PAM มีจะมีการดำเนินของโรคอย่างรวดเร็ว ดังนั้นการวินิจฉัย และการรักษาโรคอย่างถูกต้อง และรวดเร็วอาจช่วยชีวิต ของผู้ป่วยได้โดยการให้ยา amphotericin B และ miconazole เข้าเส้นเลือด ดำ และเข้าโพรงสมองควรหลีกเลี่ยงการว่ายน้ำ หรือเล่นน้ำในแหล่งน้ำขัง หรือน้ำจากโรงงาน อุตสาหกรรม ระวังการสำลักน้ำ สระว่ายน้ำควรกรองน้ำให้สะอาด และตรวจสอบ อย่าให้มีรอยแตกร้าว
สายพันธุ์อะคันธามีบา (Acanthamoeba)

พบครั้งแรกใน ค.ศ. 1958 พบได้เกือบทั่วโลก ได้แก่ ทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ แอฟริกา และออสเตเรีย ในประเทศไทยมีการสำรวจพบจากแหล่งน้ำธรรมชาติ ในจังหวัดนครราชสีมา
อะคันธามีบา ที่ทำให้เกิดโรคในคนมี 7 species มีรูปร่างลักษณะ 2 ระยะ คือ Trophozoitte และ Cyst Trophozoitte มีขนาด 10-60 ไมครอน รูปร่าง ไม่แน่นอน มี pseudopod หรือ ขาเทียม รูปร่าง คล้ายหนามยื่นออกมาทั่วตัว เคลื่อนที่ช้า
Cyst มีขนาด 10-25 ไมครอน รูปร่างค่อนข้างกลม มีผนังหุ้ม 2 ชั้น ผนังชั้นนอก ไม่เรียบเป็น รอยย่น ผนังชั้นในเป็นรูปหลายเหลี่ยม มุมที่ผนังชั้นในสัมผัส กับผนังชั้นนอก จะเป็นตำแหน่งรูปเปิดของ Cyst ดำรงชีวิตเป็นอิสระในน้ำ ดิน โคลนเลน เจริญเติบโต ได้ดีที่อุณหภูมิ 25-35 องศาเซลเซียส พบได้ในแหล่งน้ำทั่วไป รวมทั้งน้ำกร่อย และน้ำทะเล เข้าสู่ทางร่างกาย โดยผ่านทางผิวหนัง ตา ระบบทางเดินหายใจ ทำให้เกิด โรคที่ผิวหนัง ตาอักเสบ การติดเชื้อที่ไซนัส ส่วนการติดเชื้อที่สมอง เชื่อว่าเชื้อ มาตามกระแสเลือด มักติดเชื้อในผู้ที่สูงอายุ ผู้ป่วยที่มีภูมิต้านทานต่ำ ส่วนในผู้ที่สุขภาพ แข็งแรงมีอาการติดเชื้อได้น้อย ระยะฟักตัวของโรคนี้ ไม่แน่นอน อาจนานกว่า 10 วัน หรือเรื้อรังนานเป็นเดือน การติดเชื้อเป็น แบบกึ่งเฉียบพลันหรือเรื้อรัง อาการเริ่มแรก คล้ายกับอาการของไข้หวัด มีเจ็บคอ ปวดศีรษะ คลื่นไส้ อาเจียน และอาการของ เยื่อหุ้มสมองอักเสบ ต่อมาอาการคล้ายโรคฝีหรือเนื้องอกในสมองได้แก่ ชัก สับสน ประสานหลอน มึนงง ง่วงซึม และถึงแก่กรรม หลังจากเริ่มมีอาการประมาณ 3 สัปดาห์
การวินิจฉัยทำได้ด้วยการตรวจจากน้ำไขสันหลัง หรือการตรวจพยาธิวิทยา จากการตัดชิ้นเนื้อไปตรวจ หรือการตรวจหาแอนตี้บอดี้ ในรายที่มีการติดเชื้อที่ตา หรืออวัยวะอื่น ๆ ควรรีบให้การรักษา เพื่อป้องกันการติดเชื้อที่สมอง ผู้ที่ใช้คอนแทกเลนส์ ควรทำความสะอาดเลนส์ด้วยน้ำยาที่สะอาดผ่านการฆ่าเชื้อโรคแล้ว และไม่ควรใส่คอนแทกเลนส์ในขณะว่ายน้ำ ถึงแม้ว่าอะมีบาจะไม่ใช่โรคติดต่อและโอกาสที่จะติดเชื้อจนถึงขั้นเสียชีวิตมีน้อย แต่ก็ไม่ควรประมาทเพราะหากได้รับเชื้ออะมีบาแล้ว โอกาสที่จะรอดมีน้อยมาก
การสืบพันธุ์ (propagation)

อะมีบาสืบพันธุ์โดยการแบ่งเซลล์ โดยการเริ่มแยกนิวเคลียสค่อยๆแยกแล้วจึงเริ่มแบ่งตัวออกจากกัน
30 ยังซิงกับเวทมนตร์ปิ๊งรัก

| --- | --- |
30 ยังซิงกับเวทมนตร์ปิ๊งรัก
30歳まで童貞だと魔法使いになれるらしい (Sanjū-sai Made Dōtei da to Mahōtsukai ni Nareru Rashii)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Cherry Magic! Thirty Years of Virginity Can Make You a Wizard?!
แนว: ยาโออิ, สุขนาฏกรรม
มังงะ
เขียนโดย: ยู โทโยตะ
สำนักพิมพ์: สแควร์เอนิกซ์
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: บีเลิฟด์บุ๊ค
ในเครือ: กังกังคอมมิกส์ พิซิฟ
นิตยสาร: กังกังพิซิฟ
กลุ่มเป้าหมาย: โจะเซ
วางจำหน่ายตั้งแต่: 2561 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 14 (ญี่ปุ่น)   13 (ไทย)
ละครวิทยุ
30-sai Made Dōtei da to Mahōtsukai ni Nareru Rashii
เขียนบทโดย: โยชิฮิโระ ชิราทากิ
สตูดิโอ: Frontier Works Inc.
ออกอากาศ: 23 ตุลาคม 2563 – 27 ตุลาคม 2565
ตอน: 5 ตอน
ละครโทรทัศน์
เชอร์รีเมจิก ถ้า 30 ยังซิง! จะมีพลังวิเศษ
กำกับโดย: มาซาตากะ ฮายาชิ   ฮิโรกิ คาซามะ   ฮิโรอากิ ยูอาซะ
อำนวยการสร้างโดย: คณะกรรมการฝ่ายผลิต (เชอร์รีเมจิก ถ้า 30 ยังซิง! จะมีพลังวิเศษ)
เขียนบทโดย: ซาโตโกะ โอกาซากิ   เอริกะ โยชิดะ
ดนตรีโดย: จุนกะ โฮริกุจิ
สตูดิโอ: ทีวีโตเกียว, ไดเอะ เทเลวิชั่น
ถือสิทธิ์โดย: ทีวีโตเกียว
เครือข่าย:  ทีวีโตเกียว    WeTV    hmvod    KKTV    WeTV    WeTV    hmvod
ฉาย:  9 ตุลาคม 2563  –  25 ธันวาคม 2563
ตอน: 14 ตอน   โทรทัศน์ 12 ตอน   สปรินออฟ 2 ตอน
ภาพยนตร์ฉบับคนแสดง
Cherry Magic! The Movie ถ้า 30 ยังซิง! จะมีพลังวิเศษ
กำกับโดย: ฮิโรกิ คาซามะ
อำนวยการสร้างโดย: คณะกรรมการฝ่ายผลิต (Cherry Magic! The Movie ถ้า 30 ยังซิง! จะมีพลังวิเศษ)
เขียนบทโดย: ริโกะ ซากากุจิ
ดนตรีโดย: จุนกะ โฮริกุจิ
สตูดิโอ: ทีวีโตเกียว, laugh at
ถือสิทธิ์โดย: อัสมิก เอซ
ฉาย:   8 เมษายน 2565    9 มิถุนายน 2565     13 กรกฎาคม 2565    15 กรกฎาคม 2565
ความยาว: 104 นาที
ละครโทรทัศน์
Cherry Magic 30 ยังซิง
กำกับโดย: ณัฐพงษ์ มงคลสวัสดิ์
อำนวยการสร้างโดย: ณัฐพงษ์ มงคลสวัสดิ์   ธรณ์เทพ รัตนากร
เขียนบทโดย: วณีพรรณ อ้วนโพธิ์กลาง   จารินี ถนอมญาติ   สุวนันท์ โพธิ์กุดไสย์
สตูดิโอ: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ถือสิทธิ์โดย: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
เครือข่าย:  จีเอ็มเอ็ม 25, Viu
ฉาย:  9 ธันวาคม 2566  –  2 มีนาคม 2567
ตอน: 12 ตอน
อนิเมะโทรทัศน์
30歳まで童貞だと魔法使いになれるらしい   (Sanjū-sai Made Dōtei da to Mahōtsukai ni Nareru)
กำกับโดย: โยชิโกะ โอคุดะ
อำนวยการสร้างโดย: คณะกรรมการผลิตอนิเมะ “Cherry Maho”
เขียนบทโดย: โทโมโกะ คงปารุ
ดนตรีโดย: โทโมกิ ฮาเซกาวะ
สตูดิโอ: SATELIGHT Inc.
ถือสิทธิ์โดย: ทีวีโตเกียว
เครือข่าย: ทีวีโตเกียว
ฉาย:  11 มกราคม 2567  –  28 มีนาคม 2567
ตอน: 10
30 ยังซิงกับเวทมนตร์ปิ๊งรัก (ญี่ปุ่น: 30歳まで童貞だと魔法使いになれるらしい; โรมาจิ: Sanjū-sai Made Dōtei da to Mahōtsukai ni Nareru Rashii) หรือเรียกโดยย่อว่า เชอร์รีเมจิก (ญี่ปุ่น: チェリまほ; โรมาจิ: Cheri Maho) เป็นมังงะยาโออิญี่ปุ่น ที่เขียนโดย ยู โทโยตะ มังงะเรื่องนี้ได้รับการนำมาสร้างเป็นละครเวอร์ชันญี่ปุ่นออกอากาศทางช่องทีวีโตเกียว เมื่อปี 2563 ภาพยนตร์เวอร์ชันญี่ปุ่น ออกฉายเมื่อปี 2565 และละครเวอร์ชันไทย ออกอากาศเมื่อปี 2566
เนื้อเรื่อง

คิโยชิ อาดาจิ (ญี่ปุ่น: 安達 清; โรมาจิ: Adachi Kiyoshi) หนุ่มอายุ 30 ปี ที่ไม่เคยมีเพศสัมพันธ์กับใครในชีวิต ได้รับพลังวิเศษในวันเกิดอายุ 30 ปีของเขา เขาได้กลายเป็นพ่อมดที่เมื่อแตะต้องใครจะสามารถอ่านใจคน ๆ นั้นได้ จนวันหนึ่งได้เกิดไปสัมผัสกับยูอิจิ คุโรซาวะ (ญี่ปุ่น: 黒沢 優一; โรมาจิ: Kurosawa Yūichi) เพื่อนร่วมงานสุดฮอด แล้วได้อ่านใจว่า เขานั้นแอบชอบตัวเองอยู่ และได้เห็นภาพจินตนาการของเขาอีกด้วย อาดาจิจึงพยายามที่จะอ่านใจเพื่อยอมรับและเข้าใจในความรักของเขา
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

คิโยชิ อาดาจิ (安達 清, Adachi Kiyoshi)
ยูอิจิ คูโรซาวะ (黒沢 優一, Kurosawa Yūichi)
มาซาโตะ สึเกะ (柘植 将人, Tsuge Masato)
มินาโตะ วาตายะ (綿谷 湊, Wataya Minato)
ตัวละคร > ตัวละครสมทบ

ยูตะ รกกากุ (ญี่ปุ่น: 六角 祐太; โรมาจิ: Rokkaku Yuta)
โนโซมิ ฟูจิซากิ (ญี่ปุ่น: 藤崎 希; โรมาจิ: Fujisaki Nozomi)
เก็งโกะ อูราเบะ (ญี่ปุ่น: 浦部 健吾; โรมาจิ: Urabe Kengo)
ฮาโตริ (ญี่ปุ่น: 羽鳥; โรมาจิ: Hatori)
ซูกะ (ญี่ปุ่น: 須賀; โรมาจิ: Suga)
ยูกิโกะ มัตสึอุระ (ญี่ปุ่น: 松浦 由紀子; โรมาจิ: Matsuura Yukiko)
การดัดแปลง

| ปี |  พ> ศ. 2563 |  พ> ศ. 2563 |  พ> ศ. 2565 |  พ> ศ. 2566 |  พ> ศ. 2567 |  พ> ศ. 2567 |  พ> ศ. 2568 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รูปแบบการนำเสนอ | ละครวิทยุ | ละครโทรทัศน์ | ภาพยนตร์ฉบับคนแสดง | ละครโทรทัศน์ | อนิเมะโทรทัศน์ | ภาพยนตร์อนิเมะ | ละครเวที |
| ผู้กำกับ |  | มาซาตากะ ฮายาชิ   ฮิโรกิ คาซามะ   ฮิโรอากิ ยูอาซะ | ฮิโรกิ คาซามะ | ณัฐพงษ์ มงคลสวัสดิ์ | โยชิโกะ โอคุดะ | โยชิโกะ โอคุดะ |  |
| บทการแสดง | โยชิฮิโระ ชิราทากิ | ซาโตโกะ โอกาซากิ   เอริกะ โยชิดะ | ริโกะ ซากากุจิ | วณีพรรณ อ้วนโพธิ์กลาง   จารินี ถนอมญาติ   สุวนันท์ โพธิ์กุดไสย์ | โทโมโกะ คงปารุ (1, 4, 7, 11, 12)   มิฮารุ ฮิรามิ (2, 5, 8, 10)   โยริโกะ โทมิตะ (3, 6, 9) | โทโมโกะ คงปารุ | เคอิตะ คาวาจิริ |
| คิโยชิ อาดาจิ | อัตสึชิ อาเบะ   คิโยชิ อาดาจิ | เอจิ อากาโซะ   คิโยชิ อาดาจิ | เอจิ อากาโซะ   คิโยชิ อาดาจิ | ฐิติภูมิ เตชะอภัยคุณ   อชิ   (อชิรวิทย์ จิตวิสุทธิ์) | ชิอากิ โคบายาชิ   คิโยชิ อาดาจิ | ชิอากิ โคบายาชิ   คิโยชิ อาดาจิ | เรียว มัตสึดะ   คิโยชิ อาดาจิ |
| ยูอิจิ คูโรซาวะ | ทากูยะ ซาโต   ยูอิจิ คูโรซาวะ | เคตะ มาจิดะ   ยูอิจิ คูโรซาวะ | เคตะ มาจิดะ   ยูอิจิ คูโรซาวะ | ตะวัน วิหครัตน์   การันต์   (การันต์ วงศ์การุญ) | เรียวตะ ซูซูกิ   ยูอิจิ คูโรซาวะ | เรียวตะ ซูซูกิ   ยูอิจิ คูโรซาวะ | อารามากิ โยชิฮิโกะ   ยูอิจิ คูโรซาวะ |
| มาซาโตะ สึเกะ | คาซูยูกิ โอกิสึ   มาซาโตะ สึเกะ | โคได อาซากะ   มาซาโตะ สึเกะ | โคได อาซากะ   มาซาโตะ สึเกะ | ปณชัย ศรีอาริยะรุ่งเรือง   จินตะ | มาโกโตะ ฟูรูกาวะ   มาซาโตะ สึเกะ | มาโกโตะ ฟูรูกาวะ   มาซาโตะ สึเกะ | คิคุจิ ชูจิ   มาซาโตะ สึเกะ |
| มินาโตะ วาตายะ | โคเฮ อามาซากิ   มินาโตะ วาตายะ | โกโตะ ยูทาโระ   มินาโตะ วาตายะ | โกโตะ ยูทาโระ   มินาโตะ วาตายะ | จิรันธนิน ตรัยรัตนยนต์   มิน | เก็ง ซาโต   มินาโตะ วาตายะ | เก็ง ซาโต   มินาโตะ วาตายะ | นากายามะ ซัตสึกิ   มินาโตะ วาตายะ |
| ยูตะ รกกากุ | ยูยะ ฮิโรเซะ   ยูตะ รกกากุ | ทาคุยะ คุซาคาวะ   ยูตะ รกกากุ | ทาคุยะ คุซาคาวะ   ยูตะ รกกากุ | หฤษฎ์ ชีวการุณ   ร็อค   (บรรพต) | ยูซูเกะ ชิราอิ   ยูตะ รกกากุ | ยูซูเกะ ชิราอิ   ยูตะ รกกากุ | ซากาอิ โช   ยูตะ รกกากุ |
| โนโซมิ ฟูจิซากิ | อากิระ เซกิเนะ   โนโซมิ ฟูจิซากิ | รีว ซาโตะ   โนโซมิ ฟูจิซากิ | รีว ซาโตะ   โนโซมิ ฟูจิซากิ | พลอยชมพู ศุภทรัพย์   ปาย | อามิ โคชิมิซุ   โนโซมิ ฟูจิซากิ | อามิ โคชิมิซุ   โนโซมิ ฟูจิซากิ | คาโฮะ ทาคาดะ   โนโซมิ ฟูจิซากิ |
| รุ่นพี่ |  | ซูซูโนซูเกะ ทานากะ   เก็งโกะ อูราเบะ | ซูซูโนซูเกะ ทานากะ   เก็งโกะ อูราเบะ | ธนพร แวกประยูร   ดุจดาว | ฮิโรกิ ยาซูโมโตะ   อาซาฮินะ | ฮิโรกิ ยาซูโมโตะ   อาซาฮินะ | นาโอยะ โกโมโตะ   อาซาฮินะ |
| มารี คูโรซาวะ |  | โนซากิ โมเอกะ   พี่สาวของยูอิจิ |  | ฐานิดา มานะเลิศเรืองกุล   พี่สาวของการัตน์ | โย ไทจิ   มารี คูโรซาวะ | โย ไทจิ   มารี คูโรซาวะ | ยูอิ ฮาเซกาวะ   มารี คูโรซาวะ |
| ทานากะ |  |  |  | เสรีโรจน์ ไชยพร   ทานากะ |  |  |  |
ซาไก

บทความนี้เกี่ยวกับชนชาติ สำหรับเมืองในญี่ปุ่น ดูที่ ซาไก (เมือง)
| --- | --- |

ภาษา
ภาษาซาไก
ศาสนา
ซาไกทุกกลุ่มไม่นับถือศาสนาใดๆ ยกเว้นซาไกกลุ่มกันซิวนับนับถือศาสนาพุทธ
ซาไก เป็นมนุษย์โบราณที่มีมาตั้งแต่สมัยยุคหิน ประมาณ 15,000–150,000 ปีหรือมากกว่านั้น มีรูปร่างผอมมีผิวดำ ฝีปากหนา ท้องป่อง น่องสั้นเรียว ผมหยิกหยองแต่ไม่ติดศีรษะ อยู่ในชาติพันธุ์ออสตราลอยด์ เช่นเดียวกับ ชาวอะบอริจิ้น ที่ทวีปออสเตรเลีย อยู่กระจายกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ราว 7-60 คน  มีอาศัยในรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ในส่วนลึกของเกาะปาปัว ในประเทศฟิลิปปินส์และหมู่เกาะอันดามัน, ประเทศอินเดีย เรียกตนเองว่า “มานิ” (Mani)  ส่วนผู้อื่นเรียกว่า  เงาะ เงาะป่า ชาวป่า ซาแก หรือ โอรังอัซลี (Orang Asli) หรือ กอย
เคยมีข้อสันนิฐานเกี่ยวกับชาติพันธุ์ว่ามนุษย์ในกลุ่มนี้เดินทางออกจากทวีปแอฟริกามาก่อนโฮโมซาเปี้ยนในปัจจุบัน มีลักษณะใกล้เคียงกับมนุษย์บนเกาะปาปัว-ปาปัวนิวกินี รวมถึงเผ่าอะบอริจิ้นในประเทศออสเตรเลีย ในประเทศออสเตรเลียเคยวิจัยไว้ว่าเผ่าอะบอริจิ้นได้แยกกลุ่มออกมานานแล้ว ซึ่งพบร่องรอยทางโบราณคดีในทวีปออสเตรเลียเก่าแก่กว่า 60,000 ปี  นั่นหมายความถ้าข้อสันนิษฐานนี้เป็นจริง ทั้งในทวีปเอเชียและออสเตรเลียจะอาศัยอยู่มานานไม่ต่ำกว่า 100,000 ปี
เชื่อว่าในช่วงเวลาประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาหลายพันปี น่าจะมีการผสมผสานกับ ชาติพันธุ์ออสโตรเอเชียติค ( ซึ่งเป็นมองโกลลอยด์ ) ที่เดินทางลงมาจากจีนใต้ราวๆ 3,000-5,000 ปีที่แล้ว ก่อให้เกิดกลุ่มชาติพันธุ์มอญ-เขมร ในปัจจุบันนี้
ในต่างประเทศเช่น ประเทศมาเลเซียเรียกประชากรกลุ่มนี้ว่า "Semang" ในปี 2002 มีการสำรวจประชากรอยู่ที่ 2,000-3,000 คน และปัจจุบันคาดว่าอยู่ที่ 4,500-5,000 คน
การแบ่งกลุ่มในประเทศไทย

กันซิว อยู่ในอำเภอธารโต, จังหวัดยะลา
ยะฮาย อยู่ในอำเภอแว้ง, จังหวัดนราธิวาส
แตะเดะหรือเยแด อยู่ บริเวณภูเขาสันกาลาคีรีแถบจังหวัดยะลาและอำเภอระแงะ, จังหวัดนราธิวาส
แต็นเอ็น อยู่บริเวณเขาบรรทัดแถบคลองตง คลองหินแดง บ้านเจ้าพะและถ้ำเขาเขียด อำเภอปะเหลียน, จังหวัดตรัง (ประมาณ 100 คน) จังหวัดพัทลุงและจังหวัดสตูล
ซาไกที่อาศัยอยู่ที่อำเภอธารโต, จังหวัดยะลา ได้รับพระราชทานนามสกุลจากสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี โดยใช้ชื่อสกุลว่า "ศรีธารโต"  แต่ปัจจุบันซาไกธารโตส่วนใหญ่ได้อพยพไปอยู่ในมาเลเซีย ด้วยเหตุผลด้านที่ทำกินและวิถีชีวิตที่ดีกว่า ประกอบกับเหตุผลด้านความไม่สงบ
การดำรงชีวิต

กลุ่มชนชาวซาไกนิยมกินเผือก, มัน, กลอย, กล้วยป่า, มะละกอ และสัตว์ป่า จับสัตว์น้ำด้วยมือเปล่าหรือเบ็ด นิยมล่าเหยื่อโดยใช้พืชผักผลไม้
วัฒนธรรมสมัยนิยม

เงาะป่า บทพระราชนิพนธ์ร้อยกรองในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2448
เงาะป่า ภาพยนตร์ไทยในปี พ.ศ. 2523 ดัดแปลงมาจากบทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ภาพยนตร์เรื่อง ซาไกยูไนเต็ด (พ.ศ. 2547) เป็นเรื่องราวของชาวซาไกเข้าแข่งขันและชนะเลิศฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน
อื่น ๆ

พระสังข์ทอง คือเจ้าเงาะ
| ด ค กกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย แยกตามตระกูลภาษา |
| --- | --- |
ออสโตรเอเชียติก:  กะซอง  กะเลิง  กันซิว  กินตัก  กูย (ส่วย)  ขมุ  เขมร  ชอง  ซะโอจ  ซำเร (สำเหร่)  โซ่ (ทะวึง)  ญวน (เวียดนาม)  ญัฮกุร (ชาวบน)  บรู  ปรัย  ปลัง  ปะหล่อง (ดาระอั้ง)  พะล็อก  มลาบรี (ผีตองเหลือง)  ม็อก  มอญ (รามัญ)  มัล  มานิ  เยอ  ลเวือะ  ละเม็ด  ลัวะ  โส้ 
ขร้า-ไท:  กาว  กุลา  เขิน  คำตี้  ซัมซัม  ญ้อ  ไทดำ (ไทโซ่ง)  ไทยใต้  ไทยเบิ้ง  ไทยสยาม  ไทยอีสาน  ไทหย่า  ไทเหนือ  ไทใหญ่ (เงี้ยว)  ผู้ไท  พวน  ยวน  ยอง  ยั้ง  โย้ย  ลาว เขมรลาวเดิม  ลาวกา  ลาวจิ่ว  ลาวเวียง  ลาวครั่ง  ลาวตี้  ลาวแง้ว  ลาวหล่ม  ลื้อ  แสก 
จีน-ทิเบต:  กระแซ  ก่อ (อึมปี้)  กฺ๋อง  กะชีน  กะยัน (กะเหรี่ยงคอยาว)  กะเหรี่ยง สะกอ  โป  กะยา  จีน กวางตุ้ง  แคะ  แต้จิ๋ว  เปอรานากัน  ไหหลำ  ฮกเกี้ยน  ฮ่อ  ทวาย  บีซู  ปะโอ  ผู้น้อย  พม่า  ลาหู่ (มูเซอ)  ลีซู (ลีซอ)  อ่าข่า (อีก้อ)  อาเค๊อะ 
ออสโตรนีเซียน:  จาม  ชวา  ฟิลิปปินส์  มลายู  มอแกน  มอแกลน  มักกะสัน  อูรักลาโวยจ 
ม้ง-เมี่ยน:  ม้ง (แม้ว)  อิ้วเมี่ยน (เย้า) 
อื่น ๆ:  เกาหลี  ญี่ปุ่น  เนปาล  ปากีสถาน  เปอร์เซีย  โปรตุเกส  ฝรั่ง  โรฮีนจา  ยิว  ออสเตรเลีย  อาหรับ  อินเดีย
พอร์ตแมนโรด

| --- | --- |

th
ชื่อเต็ม: สนามกีฬาพอร์ตแมนโรด
ที่ตั้ง: อิปสวิช, ซัฟฟอล์ค, อังกฤษ
พิกัด: 52°3′18″N 1°8′41″E﻿ / ﻿52.05500°N 1.14472°E﻿ / 52.05500; 1.14472
ขนส่งมวลชน:  อิปสวิช
เจ้าของ: สภาเมืองอิปสวิชเป็นเจ้าของที่ดินเพียงผู้เดียว สนามกีฬาเป็นของสโมสร
ความจุ: 30,017
สถิติผู้ชม: 38,010 (อิปสวิชทาวน์ vs ลีดส์ยูไนเต็ด, 8 มีนาคม ค.ศ. 1975)
ขนาดสนาม: 112 โดย 82 หลา (102 โดย 75 เมตร)
พื้นผิว: Hybrid grass
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: 1884
ปรับปรุง: 2024
ต่อเติม: 2002, 2024
การใช้งาน
อิปสวิชทาวน์ (1884–ปัจจุบัน)
พอร์ตแมนโรด (อังกฤษ: Portman Road) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองอิปสวิช ซัฟโฟล์ค ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นสนามเหย้าของอิปสวิชทาวน์มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1884 สนามกีฬานี้ยังเคยจัดการแข่งขันฟุตบอลเยาวชนทีมชาติอังกฤษหลายนัด และฟุตบอลเกมกระชับมิตร ทีมชาติอังกฤษชุดใหญ่ 1 นัดที่เจอกับโครเอเชีย ในปี ค.ศ. 2003 อีกด้วย ยังได้จัดกิจกรรมกีฬาอื่นๆ อีกหลายรายการ รวมถึงการแข่งขันกรีฑา การแข่งขันฮ็อกกี้นานาชาติ และคอนเสิร์ตดนตรี
ทีมอิปสวิชทาวน์ย้ายมาเล่นที่สนามในปี ค.ศ. 1884 และยังคงเล่นเกมเหย้าที่นี่จนถึงปัจจุบัน สนามกีฬาแห่งนี้มียอดผู้เข้าชมสูงสุดในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1975 เมื่อมีแฟนบอล 38,010 คนเข้าชมการแข่งขันกับลีดส์ยูไนเต็ด อัฒจันทร์ยืนทั้ง 4 ด้านได้รับการแปลงให้เป็นอัฒจันทร์ที่มีที่นั่งทั้งหมด ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ตามคำแนะนำของเทย์เลอร์รีพอร์ต สนามกีฬาแห่งนี้ได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 ซึ่งทำให้ความจุเพิ่มขึ้นจาก 22,600 เป็น 30,311 ที่นั่ง ทำให้เป็นสนามฟุตบอลที่มีความจุมากที่สุดในอีสต์แองเกลีย เมื่อการเข้าซื้อกิจการของ Gamechanger 20 Ltd เสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 2021 สโมสรก็ได้ลงทุนอย่างหนักในสนามกีฬาเพื่อให้ดูทันสมัยมากขึ้น หลังจากที่ถูกละเลยมาเป็นเวลาหลายปีจากเจ้าของเดิม ซึ่งรวมถึงอ่างอาบน้ำใหม่ ระบบทำความร้อนใต้ดิน และสนามหญ้าแบบไฮบริดใหม่ ซึ่งทำให้จำนวนผู้เข้าชมลดลงเล็กน้อยเหลือ 29,673 คน หลังจากที่สโมสรเลื่อนชั้นกลับมาสู่พรีเมียร์ลีก ในปี ค.ศ. 2024 สโมสรต้องลงทุนมหาศาลอีกครั้งเพื่อปรับปรุงสนามให้เทียบเท่ากับมาตรฐานของพรีเมียร์ลีก ซึ่งรวมถึงโครงการมากกว่า 100 โครงการ ตั้งแต่พื้นที่สื่อและกล้องใหม่ไปจนถึงการเพิ่มการจัดสรรที่นั่งกองเชียร์ทีมเยือน เมื่อการปรับปรุงเสร็จสมบูรณ์ ทำให้ความจุในปัจจุบันเพิ่มขึ้นเป็น 30,017 ที่นั่ง
ประวัติ

อิปสวิชลงเล่นช่วงแรก ๆ ที่บรูมฮิลล์พาร์ก แต่ในปี ค.ศ. 1884 สโมสรได้ย้ายมาเล่นที่พอร์ตแมนโรด และเล่นที่นั่นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สนามดังกล่าวยังใช้เป็นสนามคริกเกตในช่วงฤดูร้อนโดย East Suffolk Cricket Club ซึ่งเล่นที่นั่นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1855 สโมสรคริกเก็ตได้สร้างศาลาซึ่งเป็นอาคารถาวรแห่งแรกในบริเวณสนาม องค์ประกอบที่สำคัญยิ่งขึ้นของการพัฒนาสนามไม่ได้ดำเนินการอีกเป็นเวลา 11 ปี แม้ว่าอิปสวิชจะเป็นหนึ่งในสโมสรแรก  ๆ ที่นำตาข่ายประตูมาใช้ในปี ค.ศ. 1890 ก็ตาม ในเวลานั้น อิปสวิชยังคงเป็นทีมสมัครเล่น (ทีมเปลี่ยนมาเป็นทีมอาชีพในปี ค.ศ. 1936) และการมาเยือนสนามครั้งแรกของสโมสรอาชีพเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1892 เมื่อเพรสตันนอร์ทเอนด์ลงแข่งกับทีมซัฟโฟล์คเคาน์ตี หกปีต่อมา แอสตันวิลลามาเยือนอีกครั้ง ซึ่งเป็นเกมที่ได้รับความนิยมมากจนต้องสร้างอัฒจันทร์ชั่วคราวเพื่อรองรับฝูงชนประมาณ 5,000 คน ในปี ค.ศ. 1901 พี่น้องตระกูลเชิร์ชแมนได้สร้างโรงงานแปรรูปยาสูบขึ้นที่ด้านใต้ของสนาม ซึ่งต่อมาชื่อนี้ได้กลายเป็นชื่ออัฒจันทร์ด้านใต้ที่ตั้งอยู่ตรงนั้น