เพนกวินน้อย

| เพนกวินน้อย |
| --- | --- |

เสียงร้องไฟล์:Little Penguin (Eudyptula minor).ogg เสียงร้องที่เขื่อนกันน้ำเกาะเซนต์คิลดาไฟล์:20091121 Little Penguin calls at St Kilda Breakwater.ogg
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Sphenisciformes
วงศ์:: Spheniscidae
สกุล:: Eudyptula
สปีชีส์:: E.  minor
ชื่อทวินาม
Eudyptula minor (J.R. Forster, 1781)

ชนิดย่อย
  E. m. albosignata Finsch, 1874	  E. m. chathamensis Kinsky & Falla, 1976  E. m. iredalei Mathews, 1911  E. m. minor (J. R. Forster, 1781)	  E. m. novaehollandiae (Stephens, 1826)  E. m. variabilis Kinsky & Falla, 1976 
เพนกวินน้อย หรือ เพนกวินนางฟ้า หรือ เพนกวินสีน้ำเงิน หรือ เพนกวินสีน้ำเงินน้อย (อังกฤษ: Little penguin, Fairy penguin, Blue penguin, Little blue penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: Eudyptula minor) เป็นเพนกวินชนิดหนึ่ง
เพนกวินน้อย จัดเป็นเพนกวินชนิดที่มีขนาดเล็กที่สุดในบรรดาเพนกวินทั้งหมด มีความสูงประมาณ 33 เซนติเมตร (13 นิ้ว) จนถึงประมาณ 43 เซนติเมตร น้ำหนักเพียง 1.5 กิโลกรัม (ขนาดแตกต่างกันตามแต่ละชนิดย่อย) นอกจากนี้แล้วยังมีชื่อเป็นภาษาพื้นเมืองต่าง ๆ เช่น โครัว (Kororā) ในภาษามาวรี และปิงกูวโน เปงเกโย (Pingüino pequeño) หรือ ปิงกูวโน อาซูล (Pingüino azul) ในภาษาสเปน ในชิลี

เพนกวินน้อย มีขนที่ส่วนหลังสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน มีจะงอยปากสั้นสีดำ และเป็นเพนกวินเพียงชนิดเดียวที่เมื่อเดินแล้ว หัวจะทิ่มลงไปข้างหน้า ไม่ตั้งตรงเหมือนเพนกวินทั่วไป พบกระจายพันธุ์ในหลายพื้นที่ของออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์ รวมถึงบางแห่งในชิลี ซึ่งสำหรับออสเตรเลียแล้วถือเป็นเพนกวินเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่พบได้ในประเทศ โดยแหล่งที่สามารถพบเพนกวินน้อยได้มากที่สุดแห่งหนึ่ง คือ เกาะฟิลิป ในรัฐวิคตอเรีย
เพนกวินน้อย เป็นเพนกวินที่ออกหากินในเวลากลางคืน ว่ายน้ำได้เร็วประมาณ 8 กิโลเมตร/ชั่วโมง และมีระยะทางหากินไกลได้ถึง 200 กิโลเมตร แต่โดยปกติแล้วจะดำน้ำได้ไม่ลึกเกินกว่า 2 เมตร อัตราโดยเฉลี่ยประมาณ 21 วินาที แต่ก็มีรายงานว่าสามารถดำได้ลึกและนานกว่านั้น ศัตรูตามธรรมชาติของเพนกวินน้อยมีมากกว่าเพนกวินชนิดอื่น ๆ เนื่องจากมีตัวขนาดเล็กกว่า
เพนกวินน้อย เป็นเพียงเพนกวินชนิดเดียวที่อาศัยอยู่ในพื้น ๆ ที่ไม่มีน้ำแข็ง มีการผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี วางไข่ครั้งละ 2 ฟอง โดยการขุดโพรงในพื้นทรายในป่าละเมาะใกล้ทะเล หรือตามใต้ถุนบ้านเรือนผู้คน พ่อแม่นกจะช่วยกันเลี้ยงดูลูก ซึ่งบางครั้งลูกนกที่อ่อนแอจะตายไป เพื่อเป็นการส่งเสริมให้ลูกนกตัวที่แข็งแรงกว่าได้รับอาหารเต็มที่ เพื่อที่จะเติบโตต่อไปได้อย่างสมบูรณ์
ขณะว่ายน้ำที่เกาะฟิลิป
มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 6.5–7 ปี  แต่พบที่มีอายุมากที่สุดในสถานที่เลี้ยงถึง 25 ปี
บนบกเพนกวินน้อยอาศัยอยู่ในหลุมบนพื้นดินที่รู้จักกันในชื่อโพรง โพรงเหล่านี้เป็นสถานที่ให้เพนกวินตัวเล็ก ๆ ได้พักผ่อนทำรังและลอกคราบ โพรงยังให้ความคุ้มครองจากผู้ล่าและความร้อนสูง ในขณะที่อยู่บนบกเพนกวินตัวน้อยจะยังคงอยู่ในโพรงในช่วงกลางวันเพื่อหลีกเลี่ยงการล่า เพนกวินอาจใช้เวลาระหว่างหนึ่งวันถึงหนึ่งเดือนในทะเลทั้งนี้ขึ้นอยู่กับฤดูกาล เมื่อเพนกวินตัวน้อยกำลังผสมพันธุ์พวกมันจะกลับไปฟักไข่และเลี้ยงลูกไก่เป็นประจำ ในช่วงฤดูหนาวเพนกวินตัวน้อยใช้เวลาในการไล่ปลาทะเลและกลับไปพักผ่อนและบูรณะโพรงของมัน
เพนกวินตัวน้อยใช้เวลาประมาณ 80% ของชีวิตพวกเขาในทะเลกลับไปยังดินแดนเพื่อผสมพันธุ์ลอกคราบและพักผ่อน นักวิจัยใช้ดาวเทียมและตัวติดตามจีพีเอสเพื่อบันทึกว่าเพนกวินไปที่ไหน การติดตามดาวเทียมจาก Phillip Island Nature Parks แสดงให้เห็นว่าเพนกวินตัวน้อยของ Phillip Island ว่ายน้ำเฉลี่ย 15 ถึง 50 กิโลเมตร(9-31 ไมล์)ต่อวัน ซึ่งรวมถึงการดำน้ำขึ้นลงตามที่พวกเขามองหาปลา ดำน้ำเพนกวินที่ลึกที่สุดที่บันทึกไว้คือ 72 เมตร ค่าเฉลี่ยการดำน้ำเพื่อค้นหาปลาอยู่ระหว่าง 5 และ 20 เมตร
Penguins มีการดัดแปลงมากมายสำหรับชีวิตในทะเลรวมไปถึง:
ดัดแปลงปีกเรียกว่าครีบเพื่อ'บิน'ผ่านน้ำ
ต่อมเพื่อแพร่กระจายน้ำมันเช่นความยั่งยืนเหนือขนของพวกเขาเมื่อก่อนที่จะช่วยให้พวกเขากันน้ำ
รูปร่างเพรียว
ขนกันน้ำ(ชั้นนอก)
ชั้นที่อยู่ติดกับผิวหนังเพื่อดักอากาศและทำให้ร่างกายอบอุ่น