เชิง
การจัดหมวดหมู่ > เชิงเก่า

ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่า (Old-style) มีอายุย้อนไปถึงปี 1465 ไม่นานหลังจากที่ Johannes Gutenberg เลือกใช้แท่นพิมพ์ประเภทเคลื่อนย้ายได้เครื่องพิมพ์ในยุคแรกๆ ในอิตาลีสร้างรูปแบบที่ฉีกแนวการพิมพ์อักษรนิลของกูเทินแบร์ค โดยสร้างรูปแบบแนวตั้งตรงและตัวเอียงในเวลาต่อมาโดยได้รับแรงบันดาลใจจากการประดิษฐ์อักษรของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่ายังคงได้รับความนิยมในข้อความเนื้อหา เนื่องจากมีรูปลักษณ์ที่เป็นธรรมชาติและสามารถอ่านได้ดีเยี่ยมบนกระดาษหนังสือเนื้อหยาบ ความสนใจที่เพิ่มขึ้นในการพิมพ์ในยุคแรกๆ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 ทำให้เครื่องพิมพ์และผู้ก่อตั้งประเภทในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยากลับมาใช้อีกครั้ง ซึ่งหลายแห่งยังคงใช้ชื่อและการออกแบบจนถึงทุกวันนี้
ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่ามีลักษณะเฉพาะคือความแตกต่างระหว่างเส้นหนาและเส้นบางค่อนข้างน้อย (คอนทราสต์ของเส้นต่ำ) และโดยทั่วไปแล้วจะมีการเน้นในแนวทแยง (ส่วนที่บางที่สุดของตัวอักษรอยู่ที่มุมมากกว่าที่ด้านบนและด้านล่าง). ปกติฟอนต์แบบเก่าจะมีแกนโค้งเอียงซ้าย โดยมีน้ำหนักอยู่ที่ตำแหน่งประมาณ 8 และ 2 นาฬิกา; เชิงมักจะอยู่ในวงเล็บเสมอ (มีเส้นโค้งที่เชื่อมต่อเชิงกับเส้นขีด) ส่วนหัวเชิงมักจะทำมุม
ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่ามีการพัฒนาไปตามกาลเวลา โดยแสดงให้เห็นถึงนามธรรมที่เพิ่มขึ้นจากสิ่งที่ในปัจจุบันถือเป็นลักษณะการเขียนด้วยลายมือและอักษรนิล และมักจะเพิ่มความละเอียดอ่อนหรือคอนทราสต์เมื่อเทคนิคการพิมพ์ได้รับการปรับปรุง ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่ามักแบ่งย่อยออกเป็น 'เวนิส' (หรือ 'มนุษยนิยม') และ 'การาลเดส' (หรือ 'อัลดีน') ซึ่งเป็นการแยกแยะตามระบบการจัดหมวดหมู่ Vox-ATypI  อย่างไรก็ตาม บางคนแย้งว่าความแตกต่างนั้นเป็นนามธรรมมากเกินไป มองเห็นได้ยากยกเว้นเฉพาะผู้เชี่ยวชาญ และบ่งบอกถึงการแยกระหว่างสไตล์ต่างๆ อย่างชัดเจนมากกว่าที่ปรากฏในตอนแรก  แบบอักษรสมัยใหม่ เช่น Arno และ Trinité อาจหลอมรวมทั้งสองสไตล์เข้าด้วยกัน
ประเภทโรมัน "มนุษยนิยม" ในยุคแรกเริ่มถูกนำมาใช้ในอิตาลี สร้างแบบจำลองตามสคริปต์ในช่วงเวลานั้น โดยมีแนวโน้มที่จะมีตัว "e" ซึ่งครอสสโตรคเป็นมุม ไม่ใช่แนวนอน "M" ที่มีเชิงสองทาง และมักเป็นสีที่ค่อนข้างเข้มบนหน้ากระดาษ   ในยุคปัจจุบัน ไทป์เฟซของนิโคลัส เจนสันได้รับการยกย่องมากที่สุดและมีการกลับมาใหม่หลายครั้ง  การาลเดสซึ่งมีแนวโน้มที่จะใช้ระดับขีดขวางบนตัว "e" นั้นสืบเชื้อสายมาจากแบบอักษรทรงอิทธิพลในปี 1495 ที่ตัดโดยช่างแกะสลัก Francesco Griffo สำหรับเครื่องพิมพ์ Aldus Manutius ซึ่งกลายเป็นแรงบันดาลใจสำหรับไทป์เฟซหลายแบบที่เกิดขึ้นในฝรั่งเศสตั้งแต่ทศวรรษที่ 1530 เป็นต้นไป มักจะเบากว่าบนหน้ากระดาษและทำขึ้นให้มีขนาดใหญ่กว่าที่เคยใช้กับรูปแบบโรมันมาก่อน   ไทป์เฟซการาลเดแบบฝรั่งเศสแพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วยุโรปตั้งแต่ทศวรรษที่ 1530 จนกลายเป็นมาตรฐานสากล
นอกจากนี้ ในช่วงเวลานี้ก็มีการสร้างตัวเอียงแท้ที่พัฒนาจากไทป์เฟซคนละแนวจากกัน ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อใช้อย่างไม่เป็นทางการ เช่น บทกวีใช้ตัวเอียงแท้ในการเน้น ตัวเอียงแท้นั้นเคยถูกมองว่าเป็นการออกแบบและสัดส่วนที่แยกจากกับแบบโรมัน แต่ต่อมาก็ยอมรับว่าอยู่ในแนวเดียวกับแบบโรมัน โดยเป็นการออกแบบที่เสริมกัน
ตัวอย่างของไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่าการาลเดร่วมสมัยได้แก่ Bembo, Garamond, Galliard, Granjon, Goudy Old Style, Minion, Palatino, Renard, Sabon และ Scala ไทป์เฟซร่วมสมัยที่มีลักษณะสไตล์เก่าแบบเวนิส ได้แก่ Cloister, Adobe Jenson, Golden Type, Hightower Text, Centaur, Goudy's Italian Old Style และ Berkeley Old Style และ ITC Legacy การผสมผสานหลายอย่างเหล่านี้ได้รับอิทธิพลจากการาลเดเพื่อให้เข้ากับแนวทางการออกแบบสมัยใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการวางเชิงด้านเดียวบนตัว "M"; Cloister เป็นข้อยกเว้น