stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีแวร์ดง-เล-แบ็ง

| อีแวร์ดง-เล-แบ็ง |
| --- | --- |
Yverdon-les-Bains
   ตราอาร์ม
ประเทศ:  สวิตเซอร์แลนด์
รัฐ: โว
เขต: Jura-Nord Vaudois
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 13.49 ตร.กม. (5.21 ตร.ไมล์)
ความสูง: 435 เมตร (1,427 ฟุต)
ประชากร (ธ.ค. 2015)
 • ทั้งหมด: 29,700 คน
 • ความหนาแน่น: 2,200 คน/ตร.กม. (5,700 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 1400
เลข SFOS: 5938
เว็บไซต์: www.yverdon-les-bains.ch
อีแวร์ดง-เล-แบ็ง (ฝรั่งเศส: Yverdon-les-Bains) เป็นเมืองในรัฐโวของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ในภาครอม็องดีทางตะวันตกของประเทศ ใกล้กับชายแดนฝรั่งเศส จึงเป็นเมืองที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลัก เมืองนี้ตั้งอยู่ทางใต้สุดของทะเลสาบเนอชาแตล ถือเป็นเมืองที่มีความสำคัญลำดับของของรัฐโวรองจากเมืองโลซาน เมืองนี้มีชื่อเสียงในเรื่องบ่อน้ำร้อนและตั้งอยู่ท่ามกลางทิวเขาฌูว์รา
อึนเซเรกอเร

| อึนเซเรกอเร |
| --- | --- |

อึนเซเรกอเร
พิกัด: 07°45′00″N 08°49′00″W﻿ / ﻿7.75000°N 8.81667°W﻿ / 7.75000; -8.81667
ประเทศ:  กินี
แคว้น: อึนเซเรกอเร
จังหวัด: อึนเซเรกอเร
ประชากร (2008 โดยประมาณ)
 • ทั้งหมด: 300,000  คน
อึนเซเรกอเร (ฝรั่งเศส: Nzérékoré หรืออาจสะกดว่า N'Zérékoré) เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ  2 ของประเทศกินี รองจากเมืองหลวงของประเทศ กรุงโคนาครี ยังเป็นเมืองหลักของจังหวัดอึนเซเรกอเร อึนเซเรกอเรเป็นศูนย์กลางการค้าและเศรษฐกิจและอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของโคนาครีราว 354 ไมล์ (569 กิโลเมตร)
อึนเซเรกอเรเป็นศูนย์กลางการปฏิวัติต่อฝรั่งเศสที่เข้าปกครองในปี ค.ศ. 1911 ยังเป็นที่รู้จักในฐานะเมืองตลาดและการทำแร่เงิน เมืองมีประชากร 107,329 คน ในปี ค.ศ. 1996 ได้มีการเติบโตอย่างรวดเร็วตั้งแต่สงครามกลางเมืองของเพื่อนบ้านอย่างไลบีเรีย เซียร์ราลีโอน และโกตดิวัวร์ โดยในปี ค.ศ. 2008 มีประชากรราว 300,000 คน
อาเลชังดรี ปาตู

อาเลชังดรี ปาตู ในชุดทีมชาติบราซิล
อาเลชังดรี โรดรีกิส ดา ซิลวา (โปรตุเกส: Alexandre Rodrigues da Silva) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อาเลชังดรี ปาตู (โปรตุเกส: Alexandre Pato) เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1989 เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ผู้ที่เล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบิยาร์เรอัลและฟุตบอลทีมชาติบราซิลในตำแหน่งกองหน้า
ปาตูเริ่มเล่นฟุตซอลตั้งแต่อายุ 4 ขวบ จนเมื่อปี ค.ศ. 2000 เขาได้รับบาดเจ็บกระดูกแตก เมื่อเอ็กซเรย์ก็พบว่าเขามีก้อนเนื้อที่แขน แพทย์วินิจฉัยว่าถ้าไม่ผ่าตัดออกใน 2 เดือนก็จะกลายเป็นมะเร็ง เนื่องจากครอบครัวเขาไม่มีเงินพอที่จะผ่าตัด นายแพทย์เปาลู โรเบร์ตู มุสซี ซึ่งสนิทสนมกับครอบครัวเขาได้ผ่าตัดให้โดยไม่คิดค่ารักษา
ผลงานระดับสโมสร

เมื่อปาตูอายุ 11 ปี ก็ไปทดสอบฝีเท้ากับสโมสรฟุตบอลอิงเตร์นาซีโอนัล และได้เข้าเป็น 1 ในสมาชิกของทีมเยาวชน เขาและเพื่อนอีก 83 คน ที่เก็บตัวพักในบ้านเดียวกัน ต่างมีจุดมุ่งหมายเดียวคือต้องการก้าวขึ้นไปเล่นในทีมชุดใหญ่ของอิงเตร์นาซีออนาลให้ได้
หลังจากฝึกฝนตัวเองในทีมเยาวชนอยู่หลายปี ปาตูก็ได้รับโอกาสก้าวขึ้นมาเล่นชุดใหญ่ และลงสนามนัดแรกให้อิงเตร์นาซีออนาลเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ซึ่งชนะปัลเมย์รัส 4-1 ชื่อของเขาก็โด่งดังข้ามคืน เมื่อเขายิง 1 ประตู และจ่ายอีก 3 ให้เพื่อนยิง ปาตูทำประตูที่ 2 ให้ต้นสังกัดในเกมรอบรองชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลกของฟีฟ่าในปี ค.ศ. 2006 ซึ่งอิงเตร์นาซีโอนัลชนะอัลอาห์ลีไคโรไป 2-1 ด้วยประตูนี้ ทำให้ปาตูทำลายสถิติของเปเล่ ที่เป็นนักเตะอายุน้อยที่สุดที่ยิงประตูในการแข่งขันระดับนานาชาติของฟีฟ่าในวัย 17 ปี 102 วัน ปาตูถูกเปลี่ยนตัวออกในเกมนัดชิงชนะเลิศรายการนั้น ก่อนที่อาเดรียนู กาบีรู เพื่อนร่วมทีมจะยิงประตูชัยช่วยให้อิงเตร์นาซีโอนัลคว้าแชมป์สโมสรโลกมาครองได้สำเร็จ
จากผลงาน ทำให้ปาตูได้รับความสนใจจากหลายสโมสรในยุโรป ทั้งไบฟีกา, มิลาน, ยูเวนตุส, อินเตอร์, เชลซี, อาร์เซนอล ฯลฯ แต่สุดท้ายเขาก็เลือกย้ายมาเป็นสมาชิกใหม่ของทีมมิลาน ซึ่งในขณะนั้นมีทั้งริคาร์โด กาก้า และรอนัลดีนโย โดยมิลานทุ่ม 22 ล้านยูโร (ประมาณ 700 ล้านบาท) ซื้อขาดสัญญาของเขาและประกาศคว้าตัวปาตูมาเป็นสมาชิกใหม่อย่างเป็นทางการในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 2007
เนื่องจากอายุยังไม่ครบ 18 ปีเต็ม ทำให้เขายังไม่สามารถลงเล่นได้ ต้องรอให้ถึงวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2007 (หลังวันเกิด 1 วัน) อย่างไรก็ตาม ปัญหายังไม่หมด เมื่อลีกอิตาลีมีการจำกัดโควตาผู้เล่นนอกสหภาพยุโรป ทำให้ปาตูยังไม่สามารถลงเล่นในเกมอย่างเป็นทางการให้มิลานได้ เขาได้รับอนุญาตให้ลงเล่นได้แค่ในเกมอุ่นเครื่องและเกมซ้อมเท่านั้น และเขาก็ทำผลงานได้ดีตั้งแต่เกมอุ่นเครื่องที่เสมอกับทีมไดนาโมคิยิวจากยูเครน 2-2 ในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2007 เมื่อเขาโหม่งพังประตูได้
การรอคอยของปาตูสิ้นสุดลงเมื่อมีการเปิดตลาดซื้อขายรอบสองนับตั้งแต่วันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 2008 ทำให้วันรุ่งขึ้นเขากลายเป็นสมาชิกใหม่อย่างเป็นทางการของมิลาน และเป็น 1 ใน 3 นักเตะโควตานอกสหภาพยุโรปของสโมสร ปาตูยิงประตูแรกทันทีที่ลงเล่นในเกมเซเรียอานัดแรก ซึ่งมิลานถล่มนาโปลี 5-2 เมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 2008
ผลงานทีมชาติ

สำหรับผลงานในทีมชาติบราซิลนั้น ปาตูคว้าแชมป์เยาวชนอเมริกาใต้ในปี ค.ศ. 2007 ร่วมกับทัพแซมบา ซึ่งทำให้พวกเขาทะลุเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลกยู 20 ของฟีฟ่าในปีเดียวกัน
จากนั้นปาตู ถูกการ์ลูส ดุงกา เรียกตัวติดธงชุดลุยโอลิมปิก 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน ซึ่งคว้าเหรียญทองแดงมาครองได้
ปัจจุบัน ปาตูก้าวขึ้นเป็น 1 ในขุมกำลังสำคัญของทีมชาติบราซิลชุดใหญ่ เขายิงประตูแรกในนามทีมชาติได้ในเกมประเดิมนัดแรกกับสวีเดนที่สนามเอมิเรตส์สเตเดียม กรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 2008 และเป็นอีกครั้งที่เขาทำลายสถิติของเปเล่ ในการใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทียิงประตูแรกในเกมแรกที่ลงสนามด้วย
เกียรติประวัติ > สโมสรฟุตบอล

ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก ชนะเลิศ 1 สมัย: 2006
เรโกปาซูดาเมรีกานา ชนะเลิศ 1 สมัย: 2007
เซเรียอา ชนะเลิศ 1 สมัย: 2010–11
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: ชนะเลิศ 1 สมัย: 2011
เกียรติประวัติ > ผลงานระดับทีมชาติ

ฟุตบอลชิงแชมป์เยาวชนอเมริกาใต้ เหรียญทอง 1 สมัย: 2007
โอลิมปิกฟุตบอล 2008: ประเภทชาย เหรียญทองแดง 1 สมัย
คอนเฟเดอเรชันส์คัพ ชนะเลิศ 1 สมัย: 2009
เกียรติประวัติ > เกียรติยศเฉพาะตัว

Brazilian U-20 Championships Top-Scorer – 2006
Brazilian U-20 Championships Most Valuable Player – 2006
Sendai Cup Top-Scorer – 2006
Sendai Cup Most Valuable Player – 2006
Serie A Player Of The Month – January 2009
Tuttosport Golden Boy of the Year – 2009
Serie A Young Footballer of the Year – 2009
Italian Football Oscars Best Young Player – 2009
ปาตูในปี ค.ศ. 2010
อึชตานิฌเลา ดา ซิลวา

| อึชตานิฌเลา ดา ซิลวา |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต
ดำรงตำแหน่ง 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 – 8 สิงหาคม พ.ศ. 2550
ประธานาธิบดี: ฌูแซ รามุช-ออร์ตา
ก่อนหน้า: ฌูแซ รามุช-ออร์ตา
ถัดไป: ชานานา กุฌเมา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 4 สิงหาคม พ.ศ. 2495 (72 ปี)
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พรรคการเมือง: FRETILIN

อึชตานิฌเลา ดา กงไซเซา อาไลชู มารีอา ดา ซิลวา (โปรตุเกส: Estanislau da Conceição Aleixo Maria da Silva; เกิดวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2495) เป็นนักการเมืองติมอร์-เลสเต และสมาชิกคนสำคัญของแนวร่วมปฏิวัติเพื่อเอกราชติมอร์ตะวันออก เขาได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีตั้งแต่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ถึง 8 สิงหาคม พ.ศ. 2550
หลังจากติมอร์-เลสเตได้รับเอกราช ดา ซิลวาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการเกษตร ป่าไม้ และประมงคนแรก เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 ต่อมาเขาได้ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีคนแรกของติมอร์-เลสเต เขาทำหน้าที่ะรักษาการนายกรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 แทนฌูแซ รามุช-ออร์ตาที่ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี เขาพ้นจากตำแหน่งหลังชานานา กุฌเมาเข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2550 หลังการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภา เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549
อีริส

อีริส หรือ อิริส (กรีก: Ἶρις, ละติน: Iris) อาจหมายถึง
7 อีริส - ดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งในระบบสุริยะ
อีริส (เทพปกรณัม) - เทพีแห่งข่าวสารในเทพปกรณัมกรีก
ชื่อบุคคล

อีริส หว่อง (黃泆潼) - นักแสดงชาวฮ่องกง
อิริส ฟอนต์โบนา - นักธุรกิจชาวชิลี
อีริส มีเตอนาร์ - นางงามจักรวาลชาวฝรั่งเศส
อุทยานแห่งชาติปือเนดา-ฌือเรช

อุทยานแห่งชาติปือเนดา-ฌือเรช (โปรตุเกส: Parque Nacional da Peneda-Gerês) ตั้งอยู่บริเวณหุบเขาทางภาคเหนือของประเทศโปรตุเกส จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1970 มีเนื้อที่ 500 ตารางกิโลเมตร หรือ 312,500 ไร่
มีพืชพรรณต่าง ๆ มากมาย และสัตว์ต่าง ๆ อาทิ กิ้งก่ามรกตไอบีเรีย (Lacerta schreiberi) ซึ่งเป็นสัตว์หายากอีกชนิดหนึ่งในอุทยานแห่งนี้
อุงแบร์ตู จี อาเล็งการ์ กัสแตลู บรังกู

อุงแบร์ตู จี อาเล็งการ์ กัสแตลู บรังกู
อุงแบร์ตู จี อาเล็งการ์ กัสแตลู บรังกู (โปรตุเกส: Humberto de Alencar Castelo Branco; 20 กันยายน ค.ศ. 1897 – 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1967) เป็นผู้นำทางทหารและนักการเมืองชาวบราซิล เขาเป็นประธานาธิบดีคนแรกของรัฐบาลเผด็จการทหารหลังจากรัฐประหารใน ค.ศ. 1964 กัสแตลู บรังกูเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางอากาศในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1967 ไม่นานหลังจากสิ้นสุดการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของเขา
| ด ค กประธานาธิบดีบราซิล |
| --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐเก่า (1889–1930) |  เดโอโดโร ดา ฟอนเซกา  ฟลอเรียโน เปอีโซโต  ปรูเดนเต เด มาราอีส  กัมโปส ซาเลส  รอดริเกซ อัลเวซ  อาฟอนซู เปนา  นิโล เปซันยา  เฮอร์เมส ดา ฟอนเซกา  เวเซเลา บราส  รอดริเกซ อัลเวซ  เดลฟีม โมเรรา  เอปิตาเชียว เปซซัว  วอชิงตัน ลูอิส  จูลิโอ เปรสเตส  |  |
| มหายุควาร์กัส (1930–1945) |  กลุ่มทหาร (ทัสซู ฟรากูซู • อิซาเอียส ดู โนโรนยา • เมนา บาเรตโต)  เฌตูลียู วาร์กัส  โคเซ ลินยาเรส  |  |
| สาธารณรัฐที่ 2 (1946–1964) |  กัสปาร์ ดูทรา  เฌตูลียู วาร์กัส  กาเฟ ฟิโล  คาร์ลอส ลูซ  เนเรอ รามอส  ฌูเซลีนู กูบีแชก  จานิโอ กวาโดรส  เรนิเอรี มาซซิลลี  โจอาว กูลาร์ต  |  |
| รัฐบาลเผด็จการทหาร (1964–1985) |  เรนิเอรี มาซซิลลี  อุงแบร์ตู จี อาเล็งการ์ กัสแตลู บรังกู  อาร์เทอร์ ดา คอสตา เอ ซิลวา  กลุ่มทหาร (ออกุสโต ราเดมาเกอร์ • ออเรเลียว เด ลิรา ทาวาเรส • มาร์เชียว เมโล)  เอมิเลียว เมดิซี  เออร์เนสโต เกเซล  ฌูเวา ฟีเกย์เรดู  |  |
| สาธารณรัฐใหม่ (1985–) |  ตังเกรดู แนวิส  โฌแซ ซาร์เนย์  เฟร์นังดู กอโลร์ จี แมลู  อีตามาร์ ฟรังกู  เฟร์นังดู เอ็งรีกี การ์โดซู  ลูอิส อีนาซียู ลูลา ดา ซิลวา  จิลมา รูเซฟ  มีแชล เตเมร์  ฌาอีร์ โบลโซนารู  ลูอิส อีนาซียู ลูลา ดา ซิลวา  |  |
อุทยานแห่งชาติตาอี

อุทยานแห่งชาติตาอี (ฝรั่งเศส: Parc national de Taï) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศโกตดิวัวร์ ใกล้เขตแดนประเทศไลบีเรีย เป็นป่าดึกดำบรรพ์สุดท้ายแห่งหนึ่งในแอฟริกาตะวันตก มีเนื้อที่ประมาณ 3,400 ตารางกิโลเมตร มีพืชพรรณท้องถิ่นมากมาย รวมทั้งสัตว์นานาชนิด เช่น ฮิปโปโปเตมัสแคระ และลิ่น ซึ่งเป็นสัตว์หายาก
อิงฟังตามารีอา ตึเรซาแห่งโปรตุเกส

อิงฟังตามารีอา ตึเรซาแห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: Maria Teresa de Portugal, arquiduquesa da Áustria; อังกฤษ: Princess Maria Theresa of Portugal; เยอรมัน: Prinzessin Maria Theresa von Portugal) ทรงเป็นอิงฟังตาแห่งโปรตุเกสและอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย หลังจากทรงอภิเษกสมรส และเป็นพระชายาองค์ที่ 3 ในอาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรียด้วย
พระประวัติ

อิงฟังตามารีอา ตึเรซา ประสูติเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1855 เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส และเจ้าหญิงอาเดิลไฮท์แห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค เมื่อขณะยังทรงพระเยาว์ สมเด็จพระเจ้ามีแกล พระราชบิดาได้เสด็จสวรรคตกะทันหัน เจ้าหญิงอาเดิลไฮท์จึงทรงพาพระราชบุตรทั้งหมดย้ายไปประทับที่พระตำหนักส่วนพระองค์ที่ราชอาณาจักรบาวาเรีย ตามคำทูลเชิญของอาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย (เจ้าหญิงโซเฟียแห่งบาวาเรีย) ซึ่งเป็นพระสหายสนิท โดยเมื่อทุกพระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินมาถึงบาวาเรีย อาร์ชดัชเชสโซฟีได้เสด็จออกจากประเทศออสเตรีย ไปยังบาวาเรียเพื่อทรงรับเสด็จพระสหายสนิท เมื่ออาร์ชดัชเชสโซฟีได้ทอดพระเนตรเห็น อิงฟังตามารีอา ตึเรซา พระองค์จึงมีพระราชวินิจฉัยกับเจ้าหญิงอาเดิลไฮท์ว่า อิงฟังตาองค์นี้ทรงเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นพระชายาองค์ต่อไปของพระโอรสของพระองค์ ซึ่งก็คืออาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย ด้วยความที่เป็นพระสหายสนิทกัน ทั้ง 2 พระองค์จึงทรงจัดพระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างอิงฟังตามารีอา ตึเรซากับอาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิช ในกรุงเวียนนา เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1873 โดยภายหลังอภิเษกสมรส พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็น อาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซาแห่งออสเตรีย
ทั้ง 2 มีพระธิดา 2 พระองค์ ดังนี้
อาร์ชดัชเชสมารีอา อันนุนท์ซีอาทาแห่งออสเตรีย ทรงประสูติเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1876 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1961 ทรงไม่อภิเษกสมรส ทรงเป็นหัวหน้าแม่ชีในวิหารแห่งหนึ่งใน กรุงปราก
อาร์ชดัชเชสเอลีซาเบ็ท อมาเลียแห่งออสเตรีย ประสูติเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1878 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1960 ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายอาล็อยส์แห่งลิกเตนสไตน์ มีพระโอรสและพระธิดารวม 8 พระองค์
หลังจากพระสวามีสิ้นพระชนม์

เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1896 อาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิชสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคไข้ไทฟอยด์ โดยก่อนที่จะสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงทูลขอพระชายาว่า ดูแลพระบุตรทั้งหมดให้ดี ทำให้ทุกองค์มีความสุขที่สุด ดังนั้น อาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซาทรงต้องแบกพระภาระดูแลพระโอรส และพระธิดาทุกพระองค์ รวมทั้งพระบุตรที่ประสูติแต่เจ้าหญิงมาเรีย แอนนันซิเอตาแห่งซิซิลีทั้งสอง พระชายาองค์ก่อนด้วย ซึ่งพระองค์ก็ทรงดูแลเป็นอย่างดี แม้กระทั่งเมื่อมีการอภิเษกสมรสของอาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ และเคาน์เตสโซฟี โชเท็ค ซึ่งถือเป็นการละเมิดกฎมณเฑียรบาลของการอภิเษกสมรสว่า จะต้องอภิเษกสมรสกับเชื้อพระวงศ์ด้วยกันเท่านั้น พระองค์ก็ทรงยอมให้มีการจัดอภิเษก โดยอาร์ชดัชเชสโซฟี ผู้เป็นพระสหายสนิทก็ทรงร่วมจัดพิธีด้วย
สงครามโลกครั้งที่ 1

หลังจากการลอบปลงพระชนม์ของอาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์และพระชายาที่เมืองซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา พระองค์ทรงเป็นหัวหน้ากองพยาบาล ทรงรักษาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ รวมทั้งทหารที่บาดเจ็บจากสมรภูมิ เมื่อสงครามสงบ เป็นเหตุให้มีการล้มล้างและโค่นพระราชอำนาจของพระราชวงศ์อิมพีเรียลลง พระองค์ได้โดยเสด็จไปพร้อมกับสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ล และสมเด็จพระจักรพรรดินีซีตา อพยพไปที่เกาะมาไดร่า ประเทศโปรตุเกส ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์ทรงใช้เป็นที่ประทับอยู่หลายปี ก่อนที่จะเสด็จกลับกรุงเวียนนา
สิ้นพระชนม์

อาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซาสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1944 สิริพระชนมายุได้ 88 ชันษา พระศพถูกฝังไว้เคียงข้างพระสวามี และรวมกับพระบรมวงศานุวงศืพระองค์อื่นๆที่วิหารฮาพส์บวร์ค
อุชลูซีอาดัช

| --- | --- |
หน้าปก อุชลูซีอาดัช ฉบับพิมพ์ครั้งแรก
ผู้ประพันธ์: ลูวิช ดึ กามอยช์
ประเทศ: โปรตุเกส
ภาษา: โปรตุเกส
ประเภท: มหากาพย์
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 1572
ชนิดสื่อ: พิมพ์
อุชลูซีอาดัช (โปรตุเกส: Os Lusíadas) เป็นบทกวีมหากาพย์ภาษาโปรตุเกสซึ่งเขียนโดยลูวิช วัช ดึ กามอยช์ (ประมาณ ค.ศ. 1524/1525 – 1580) และตีพิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1572 มหากาพย์เรื่องนี้ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นผลงานชิ้นสำคัญที่สุดของวรรณคดีโปรตุเกส และมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับ อีนีอิด ของเวอร์จิล (ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช) มีเนื้อหากล่าวบรรยายการค้นพบเส้นทางเดินเรือไปอินเดียโดยวัชกู ดา กามา (ค.ศ. 1469–1524) ใช้ฉันทลักษณ์แบบบทแปดบาทสัมผัส (oitava rima) มีความยาวทั้งสิ้น 1,102 บท โดยแบ่งออกเป็น 10 บรรพ (canto)
อุชลูซีอาดัช ถ่ายทอดภาพชาวโปรตุเกสเป็นผู้ชนะและวีรบุรุษด้วยน้ำเสียงยกย่อง โดยมุ่งเน้นการตีความแบบมหัศจรรย์ของการเดินทางค้นพบของชาวโปรตุเกสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15–16 มหากาพย์เรื่องนี้มักถูกมองว่าเป็นมหากาพย์แห่งชาติโปรตุเกส ในทำนองเดียวกับที่ อีนีอิด ของเวอร์จิลถูกมองว่าเป็นมหากาพย์แห่งชาวโรมันโบราณ หรือที่ อีเลียด และ โอดิสซีย์ ของโฮเมอร์ถูกมองว่าเป็นมหากาพย์แห่งชาวกรีกโบราณ กามอยช์เขียนเรื่องนี้ขึ้นในช่วงที่เขาลี้ภัยอยู่ในมาเก๊า และจัดพิมพ์ครั้งแรกหลังจากที่เขากลับมาจากอินเดียตะวันออกได้สามปี
อีเวชี ซังกาลู

| อีเวชี ซังกาลู   Ivete Sangalo |
| --- | --- |
ซังกาลูในปี พ.ศ. 2554
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1972-05-27) 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 (52 ปี)
ที่เกิด: จัวเซย์รู, รัฐบาเยีย ประเทศบราซิล
แนวเพลง: อาเซ, มิวสิกา ป็อปปูลาร์ บราซีเลย์รา
ช่วงปี: พ.ศ. 2536–
ค่ายเพลง: ยูนิเวอร์ซัลมิวสิกกรุ๊ป

เว็บไซต์: www.ivetesangalo.com.br
นักดนตรี
อีเวชี มารีอา ดีอัส จี ซังกาลู กาดี (โปรตุเกส: Ivete Maria Dias de Sangalo Cady) เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 ในจัวเซย์รู รัฐบาเยีย เป็นผู้ชนะ ละตินแกรมมีอวอร์ด ปัจจุบันเป็นนักร้อง, นักแต่งเพลง และนักแสดง รวมไปถึงเป็นพิธีกรทางโทรทัศน์ด้วย โดยเธอเป็น 1 ในนักร้องหญิงของบราซิลที่มีชื่อเสียง และทำยอดอัลบั้มขายดีที่สุดในปัจจุบัน และยังโด่งดังไปถึงประเทศโปรตุเกสด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Last.fm
อุทยานแห่งชาติวานวซ

อุทยานแห่งชาติวานวซ
อุทยานแห่งชาติวานวซ (อังกฤษ: Vanoise National Park; ฝรั่งเศส: Parc national de la Vanoise) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศสติดกับชายแดนประเทศอิตาลี เป็นอุทยานแห่งชาติที่เก่าแก่ที่สุดของฝรั่งเศส ตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1963 มีเนื้อที่ประมาณ 528 ตารางกิโลเมตร หรือ 330,000 ไร่ ซึ่งติดกับอุทยานแห่งชาติกรันปาราดีโซ ของประเทศอิตาลี ภายในอุทยานประกอบไปด้วยเทือกเขา ธารน้ำแข็ง ทะเลสาบ และภูเขาสูงหลายลูก มีสัตว์นานาชนิดเช่น นก เหยี่ยว สุนัขจิ้งจอก กระต่ายภูเขา
อีแรน ฌอลีโย-กูว์รี

| อีแรน ฌอลีโย-กูว์รี |
| --- | --- |

เกิด: 12 กันยายน พ.ศ. 2440 ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 17 มีนาคม พ.ศ. 2499 (58 ปี) ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส และฝรั่งเศสเชื้อสายโปแลนด์
พลเมือง: ฝรั่งเศส
ศิษย์เก่า: ซอร์บอน
คู่สมรส: เฟรเดริก ฌอลีโย-กูว์รี (1900–1958)
บุตร: เอแลน ล็องฌ์แว็ง-ฌอลีโย แม่แบบ:B. ปีแยร์ ฌอลีโย แม่แบบ:B.
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาเคมี (1935)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: ปอล ล็องฌ์แว็ง
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: บุตรของเธอ (ดูด้านล่าง)
 
อีแรน ฌอลีโย-กูว์รี (ฝรั่งเศส: Irène Joliot-Curie; 12 กันยายน พ.ศ. 2440 – 17 มีนาคม พ.ศ. 2499) เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศส เธอเป็นลูกสาวของมารี กูว์รี และปีแยร์ กูว์รี และเป็นภรรยาของเฟรเดริก ฌอลีโย-กูว์รี เธอได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีร่วมกับสามีของเธอจากการค้นพบกัมมันตรังสีเหนี่ยวนำ ทำให้ครอบครัวกูว์รีเป็นครอบครัวที่มีผู้ได้รับรางวัลโนเบลมากที่สุดในขณะนั้นเอแลนและปีแยร์ บุตรของอีแรนกับเฟรเดริกก็เป็นนักวิทยาศาสตร์เช่นกัน
อุทยานแห่งชาติมิกัวชา

| อุทยานแห่งชาติมิกัวชา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
หน้าผาแห่งหนึ่งในเขตอุทยาน
พิกัด: 48°06′22.2″N 66°21′07.0″W﻿ / ﻿48.106167°N 66.351944°W﻿ / 48.106167; -66.351944
ประเทศ:  แคนาดา
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (viii)
อ้างอิง: 686
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2542 (คณะกรรมการสมัยที่ 23)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
อุทยานแห่งชาติมิกัวชา (ฝรั่งเศส: Parc national de Miguasha) คือพื้นที่ทางธรรมชาติทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐเกแบ็ก ประเทศแคนาดา บนชายฝั่งด้านใต้ของคาบสมุทรกัสเป ได้รับการยกย่องให้เป็นแหล่งศึกษาทางบรรพชีวินวิทยาในยุคดีโวเนียนที่สมบูรณ์ที่สุด ด้วยอายุทางธรณีวิทยา 370 ล้านปี พื้นที่นี้มีซากดึกดำบรรพ์ของปลาจากยุคดีโวเนียนอยู่ราว 5–6 กลุ่ม โดยเฉพาะซากดึกดำบรรพ์ของปลากลีบเนื้อที่พบเป็นจำนวนมากและอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด
อาสนวิหารเลอปุย-อ็อง-เวอแล

|  อาสนวิหารแม่พระรับสาร แห่งเลอปุย-อ็อง-เวอแล |
| --- | --- |
ทัศนียภาพของเมืองและอาสนวิหาร

45°02′44″N 3°53′05″E﻿ / ﻿45.04556°N 3.88472°E﻿ / 45.04556; 3.88472
ที่ตั้ง: เลอปุย-อ็อง-เวอแล จังหวัดโอต-ลัวร์
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: http://www.cathedraledupuy.org/
สถานะ: อาสนวิหาร บาซิลิกา
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: โรมาเนสก์
แล้วเสร็จ: คริสต์ศตวรรษที่ 13
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1862)  มรดกโลก(ค.ศ.1998)
อาสนวิหารเลอปุย-อ็อง-เวอแล (ฝรั่งเศส: Cathédrale du Puy-en-Velay) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระรับสารแห่งเลอปุย-อ็อง-เวอแล (Cathédrale Notre-Dame-de-l'Annonciation du Puy-en-Velay) เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลเลอปุย-อ็อง-เวอแล ตั้งอยู่ที่เมืองเลอปุย-อ็อง-เวอแล จังหวัดโอต-ลัวร์ แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่แม่พระรับสาร และยังได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นบาซิลิกาเมื่อปีค.ศ. 1856 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9
อาสนวิหารเป็นอาคารแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์และศิลปะโรมาเนสก์ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในฝั่งตะวันตกของคริสตจักร และยังเป็นหนึ่งในสถานที่แสวงบุญของชาวคริสต์มาตั้งแต่สมัยก่อนจักรพรรดิชาร์เลอมาญ
อาสนวิหารเลอปุย-อ็อง-เวอแลได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862 รวมทั้งยังอยู่ในมรดกโลก โดยองค์การยูเนสโก โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
ประวัติ

ภายใต้รูปแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ อาสนวิหารนี้ตั้งอยู่บนตีนเขาซึ่งเคยเป็นภูเขาไฟในอดีต ซึ่งบริเวณยอดเป็นที่ตั้งของรูปปั้นพระนางมารีย์พรหมจารีตั้งเด่นอยู่กลางเมืองซึ่งทำจากโลหะหลอมจากปืนใหญ่เก่าของรัสเซียซึ่งยึดมาได้จากยุทธการ ซึ่งสันนิษฐานว่าได้มาจากเมืองเซวัสโตปอล
ตัวอาคารสร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 และมีความพิเศษยิ่งจากความหลายหลายทางสถาปัตยกรรม ซึ่งเป็นสิ่งสะท้อนถึงความรุ่งเรื่องของสถาปัตยกรรมในยุคโรมาเนสก์ อีกทั้งยังมีป้อมปราการที่ก่อสร้างในอิทธิพลแบบศิลปะไบแซนไทน์ซึ่งสอดคล้องกันกับสถาปัตยกรรมทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส ซึ่งสร้างจากหินภูเขาไฟหลากสี ดังที่เห็นบริเวณหน้าบันทิศตะวันตก ซึ่งสร้างจากหินย้อมสี พื้นลานด้านหน้าปูด้วยงานโมเสก ซุ้มทางเดินช่องโค้งแบบครึ่งวงกลม ยอดหน้าบันขนาดเล็กทั้งสามแห่ง มุขทางเข้าแบบสามช่องที่ตั้งตระหง่านจากตัวเมืองด้านล่างด้วยบันไดจำนวน 134 ขั้น ด้านในของอาสนวิหารนั้นตกแต่งด้วยงานโมเสกสีทองอร่าม โดยตรงกันข้ามกับหินที่ใช้สร้างซึ่งมีสีดำสนิทซึ่งให้ความรู้สึกที่มืดครึ้มภายในของอาสนวิหาร แต่ก็ยังคงรับกันกับความโอ่อ่าของโถงภายใต้หอหลังคาโดมจำนวน 6 หอ ซึ่งปราศจากเพดานโค้งที่มักจะเห็นตามปกติในอาสนวิหารยุคเดียวกัน
บริเวณร้องเพลงสวดเนื่องจากถูกสร้างขึ้นบนเนินผาหิน ซึ่งต่อมาเพื่อทำการขยายอาสนวิหารในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11–12 เพื่อรับกับจำนวนของผู้แสวงบุญที่เพิ่มขึ้นตลอดทุก ๆ ปี จึงได้มีการการสร้างส่วนขยายอีก 4 ช่วงเสาในบริเวณที่ต่ำกว่า จึงได้มีการเพิ่มขนาดของเสาและโครงสร้างเพื่อให้สามารถเสริมยอดโดมให้เสมอกันกับช่วงที่สูงกว่า โดยเพิ่มความสูงในส่วนที่ต่ำกว่าถึง 17 เมตร
บาซิลิกาแห่งนี้ผ่านการสร้างและบูรณะต่อเติมหลายครั้งด้วยกัน ครั้งสำคัญ ๆ คือในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในบริเวณส่วนของมุขโค้ง จุดตัดกลางโบสถ์ และสองช่วงเสาสุดท้าย อย่างไรก็ตามในคริสต์ศตวรรษที่ 19 บาซิลิกาแห่งนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง จึงได้มีโครงการรื้อและบูรณะใหม่ขึ้นในแบบเดิมในช่วงปี ค.ศ. 1844–1870 ต่างกันเพียงแค่บริเวณมุขโค้งด้านสกัด และหอหลังคาโดมบริเวณจุดตัดกลางโบสถ์ ซึ่งได้สร้างในแบบที่แตกต่างจากของเดิม
ศิลปะแบบอาหรับแห่งเลอปุย

องค์ประกอบแบบตะวันออก (อาหรับ) ที่พบได้ตามสถาปัตยกรรมโดยรอบบริเวณเมืองนั้นเป็นที่แปลกประหลาดใจของผู้เข้าชมเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเหมือนกันอย่างน่าประหลาดใจระหว่างมัสยิด-อาสนวิหารกอร์โดบากับบริเวณวิหารคดของอาสนวิหารนี้ ซึ่งเป็นการก่อสร้างโดยใช้วัตถุดิบผสมระหว่างอิฐสีแดงและหินสีขาว (ที่พบในมัสยิด-อาสนวิหารกอร์โดบา) และของที่นี่ซึ่งเป็นหินภูเขาไฟสีดำและหินสีขาว ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเกี่ยวพันกับศิลปะอาหรับกับประวัติศาสตร์ของเมืองแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1095 ในโอกาสการเฉลิมฉลองแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ซึ่งพิธีจัดขึ้นที่เลอปุย สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ได้ประกาศสงครามครูเสดครั้งที่ 1 และทรงแต่งตั้งให้มุขนายกอาเดมาร์ เดอ มงเตย เป็นผู้นำทางศาสนาแทนองค์พระสันตะปาปาและหนึ่งในแม่ทัพร่วมในสงครามด้วย พร้อมกับชาวเมืองกว่าสี่ร้อยคนมุ่งหน้ายังแผ่นดินตะวันออกร่วมกัน ต่อมาได้บาดเจ็บเกือบมรณภาพในยุทธการล้อมเมืองแอนติออก ซึ่งในที่สุดก็นำมาซึ่งชัยชนะของฝ่ายคริสเตียน ซึ่งผู้ที่กลับจากสงครามได้นำศิลปะแบบอาหรับเข้ามาปูรากฐานให้กับสถาปัตยกรรมของเมืองจนถึงยุคปัจจุบันอีกด้วย
ในขณะเดียวกัน เลอปุยได้เป็นศูนย์กลางของผู้แสวงบุญที่เพิ่งกลับและกำลังมุ่งหน้าไปยังซานเตียโกเดกอมโปสเตลาซึ่งในขณะนั้นอยู่ในปกครองของเหล่ามุสลิม จึงได้เป็นแหล่งที่รวบรวมงานศิลปะต่าง ๆ ในแบบอาหรับ และยังรับมาประกอบเข้ากับเลอปุยได้อย่างแพร่หลายในยุคนั้น
หน้าบันทิศตะวันตก

หน้าบันทางเข้าของอาสนวิหารนั้นตังอยู่ด้านบนของบันไดทางขึ้นขนาดใหญ่ หน้าบันประกอบไปด้วยโครงสร้างแบ่งเป็นห้าชั้นซึ่งตกแต่งด้วยหินวางเรียงกันอย่างสลับสีราวกับงานโมเสก ซึ่งสันนิษฐานกันว่าเป็นศิลปะแบบผสมคริสเตียนและอาหรับแบบอัลอันดะลุส ซึ่งนิยมบูชาแม่พระฉวีดำในสมัยยุคกลาง นอกจากนี้ยังรับมาจากสงครามครูเสดบางส่วน การตกแต่งจะประกอบด้วยบานหน้าต่างช่องโค้งแบบครึ่งวงกลมเป็นหลัก ซึ่งเป็นแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 12
บันไดทางเข้าประกอบด้วยขั้นบันไดขนาดใหญ่จำนวน 102 ขั้น ซึ่งยาวติดต่อกันผ่านมุขทางเข้าเข้าไปในอาสนวิหารถึงลึกถึงสองช่วงเสาของบริเวณกลางโบสถ์ และกินพื้นที่เต็มความกว้างของโถงจำนวนสองช่วงแรกอีกด้วย ซึ่งต่อไปจะแคบลงในสองช่วงเสาถัดไปและจรดกำแพงและประตูไม้แกะสลักซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของหน้าบันทางเข้าในสมัยก่อนการขยายอาสนวิหาร ซึ่งเป็นการอธิบายได้ดีของการขาดแคลนพื้นที่เนื่องมาจากจำนวนของผู้แสวงบุญในอดีต และพื้นที่ที่จำกัดของบริเวณเนินหิน ทำให้สถาปนิกจำต้องออกแบบอาคารให้ยื่นกลับลงไปบริเวณส่วนที่ต่ำกว่า
บันไดซึ่งจะไปสุดที่ประตูไม้แกะสลักปิดทอง ซึ่งด้านหลังประตูจะเป็นขั้นบันไดอีก 17 ขั้นเพื่อนำขึ้นไปถึงตรงกลางของบริเวณกลางโบสถ์ ซึ่งอยู่ตรงกลางระหว่างเสาที่เป็นที่ตั้งของรูปปั้นนักบุญหลุยส์และนักบุญโยนออฟอาร์ค ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ตรงกันข้ามกับแท่นบูชาเอกพอดี จึงเป็นที่ขนานนามโดยชาวคริสต์ว่า "เราเข้าสู่อาสนวิหารบริเวณสะดือ และออกจากอาสนวิหารจากบริเวณหูทั้งสองข้าง"
หน้าบันมองจากถนนเบื้องล่าง
บานประตูไม้แกะสลัก
งานภาพปูนเปียกบริเวณเหนือมุขทางเข้า
มุขทางเข้าฟอรัม

มุขทางเข้าฟอรัม (Le porche du For) เป็นส่วนประกอบทางสถาปัตยกรรมที่สวยงามสมบูรณ์แบบ เป็นงานสมัยปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ซึ่งเป็นส่วนมุขทางเข้าของจัตุรัสในชื่อเดียวกัน (forum) ซึ่งเป็นระเบียงทางเดินซึ่งอยู่สูงบนชั้นดาดฟ้าเปิดเห็นถึงเมืองเก่าเบื้องล่าง นอกเหนือจากองค์ประกอบส่วนใหญ่ซึ่งเป็นแบบโรมาเนสก์แล้ว ยังค้นพบเพดานโค้งแบบโค้งแหลมอีกด้วย ทางเดินบริเวณชั้นล่างเป็นช่องโค้งแบบครึ่งวงกลม ซึ่งมีลักษณะพิเศษที่บริเวณบัวแต่งโค้งซึ่งฐานแยกจากกันโดยเชื่อมกันเพียงหินแกะสลักเพียงสามซี่ ส่วนบริเวณชั้นบนเป็นที่ตั้งของชาเปลสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งให้แสงสว่างด้วยบานหน้าต่างทรงกอทิกที่ฝังอยู่ภายใต้โครงช่องโค้งทรงประทุนทั้งสี่ด้าน
ภายใต้มุขทางเข้าประกอบด้วยประตูทางเข้าแบ่งซึ่งเป็นสองแห่ง แห่งที่เล็กกว่านั้นเรียกว่า (Porte Papale) สงวนไว้สำหรับสมเด็จพระสันตะปาปาเท่านั้น ซึ่งต่อมาในปีค.ศ. 1846 ได้มีการค้นพบบริเวณทับหลังซึ่งสลักเป็นประโยคภาษาละตินว่า (Scrutari papa Vive Deo) ประตูอีกแห่งหนึ่งเป็นแบบโรมาเนสก์และบานประตูทำด้วยทองแดงฉลุเป็นลายหัวสิงโต ซึ่งโดยรวมแล้วกลมกลืนกันได้อย่างสวยงาม