stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกออร์ค ซีม็อน โอห์ม
ชีวิตหลังเผยแพร่ผลงาน

ผลงานของโอห์มได้รับการเผยแพร่เมื่อปี ค.ศ. 1827 แต่ปรากฏว่าแทนที่ผลงานของเขาจะได้รับการยกย่อง กลับถูกต่อต้านเป็นอย่างมากจากชาวเยอรมันเนื่องจากความไม่รู้ไม่เข้าใจ ทำให้ในระหว่างนี้โอห์มได้รับความลำบาก เพราะรัฐมนตรีการศึกษาของเยอรมนีได้พิจารณาว่า เขามีความรู้ขั้นปริญญาเอกแต่ผลิตผลงานที่ไม่มีประโยชน์แก่การศึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ในระดับมหาวิทยาลัย จะนับได้ว่าเขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่โชคร้ายที่สุดในรอบคริสต์ศวรรษที่ 18
เมื่อถูกไล่ออกจากงาน โอห์มจึงไปสมัครเป็นอาจารย์ช่วยสอนอยู่ตามโรงเรียน แต่ก็ยังถูกโจมตีอย่างรุนแรง เขาต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากอยู่เป็นเวลานานถึง 6 ปีเต็ม จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1833 พระเจ้าลูทวิชที่ 1 แห่งบาวาเรีย ซึ่งเห็นความสามารถของโอห์มได้ช่วยเหลือให้เขาได้ทำงานเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่โรงเรียนสารพัดช่างเนือร์นแบร์ค เขาได้ทำงานอยู่ที่นั่นเรื่อยมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1849 ถึงแม้ในระหว่างปี ค.ศ. 1835 เขาจะได้รับเชิญไปดำรงตำแหน่งที่สูงกว่าในมหาวิทยาลัยเดิมที่แอร์ลังเงิน โอห์มไม่คิดจะหวนกลับไปอีก เพราะทนในความอับอายไม่ได้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1849 นั้นเอง โอห์มก็ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ในสาขาวิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยมิวนิก และโอห์มได้ทำงานอยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้จนตลอดชีวิตของเขา
ในขณะที่เขาทำงานอยู่ที่เนือร์นแบร์คหรือมิวนิก นอกจากนี้จะทำงานด้านการสอนหนักแล้ว โอห์มยังทำงานด้านการค้นคว้าทดลองและพิมพ์ผลงานออกเผยแพร่อยู่เสมอ ผลงานอีกชิ้นหนึ่งของโอห์มก็คือเรื่องราวเกี่ยวกับการควบคุมเสียงในอาคารให้สามารถฟังได้ชัดเจน และเกี่ยวกับเรื่องของเครื่องดนตรี ซึ่งเป็นการบุกเบิกทางให้แก่นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันชื่อ แฮร์มัน ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์ ที่ค้นพบเกี่ยวกับเรื่องคลื่นเสียง นอกจากนี้โอห์มยังค้นคว้าเกี่ยวกับ Molecular Physics และผลงานชิ้นสุดท้ายที่เขาจัดพิมพ์ขึ้นที่มิวนิก เมื่อ ค.ศ. 1852 และเมื่อ ค.ศ. 1853 คือการค้นคว้าเกี่ยวกับเรื่องแสงที่เกิดขึ้นแถบขั้วโลก ที่เรียกกันว่าแสงเหนือและแสงใต้ แต่โอห์มก็ได้พบกับความโชคร้ายอีกเช่นเคย เพราะโอห์มไม่ทราบมาก่อนเลยว่าผลงานชิ้นนี้ของเขา มีนักวิทยาศาสตร์ชาวนอร์เวย์ที่ชื่อว่า คริสเตียน บีร์เคอลัน (Kristian Birkeland) เป็นผู้ค้นพบก่อน ผลงานของโอห์มชิ้นนี้จึงไม่ได้รับความสนใจ
แม้ว่าโอห์มจะไม่ได้รับการยกย่องในบ้านเกิดเมืองนอนของเขา แต่ผลงานของโอห์มกลับได้รับความยกย่องในประเทศเพื่อนบ้านใกล้เคียง เช่นในฝรั่งเศสและอังกฤษ ในประเทศฝรั่งเศสถึงกับมีการสาธิตผลงานเรื่องกฎของโอห์มตั้งแต่ ค.ศ. 1831 ถึง ค.ศ. 1837 ส่วนในอังกฤษ ราชสมาคมแห่งลอนดอนได้มอบเหรียญรางวัลค็อปลีย์ (Copley Medal) ให้แก่เขาในปี ค.ศ. 1841 ในฐานะที่เขาเป็นคนแรกที่ค้นพบกฎซึ่งมีสาระสำคัญอย่างยิ่งต่อวิชาไฟฟ้ากระแส และในปี ค.ศ. 1842 โอห์มก็รับเกียรติยศอันยิ่งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง เพราะทางราชสมาคมแห่งลอนดอนได้คัดเลือกให้โอห์มเป็นสมาชิกชาวต่างประเทศที่มีความสามารถดีเด่นที่สุด
วาระสุดท้ายของชีวิต

เกออร์ค ซีม็อน โอห์ม ได้ทำงานอยู่ที่มหาวิทยาลัยมิวนิกตั้งแต่ ค.ศ. 1849 ถึง ค.ศ. 1854 โดยสอนวิชาฟิสิกส์และทดลองค้นคว้าอย่างหนัก ไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน สุขภาพของโอห์มได้ทรุดโทรมลง ในที่สุดเขาก็ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1854 ด้วยอายุ 67 ปี ที่เมืองมิวนิก สมาพันธรัฐเยอรมัน (ปัจจุบันคือเยอรมนี)
ถึงแม้ว่าโอห์มจะจากโลกนี้ไปแล้ว โลกก็ยังรำลึกถึงความสำคัญของเกออร์ค ซีม็อน โอห์ม ในปี ค.ศ. 1881 ที่ประชุมใหญ่ระหว่างประเทศว่าด้วยไฟฟ้า (International Electrical Congress) ณ กรุงปารีส ได้มีมติยกย่องให้เกียรติแก่โอห์มโดยใช้ชื่อสกุลของเขาเป็นชื่อหน่วยเป็นหน่วยวัดความต้านทานไฟฟ้า และขณะเดียวกันก็ใช้ชื่อสกุลของอ็องเดร-มารี อ็องแปร์ ชาวฝรั่งเศส เป็นหน่วยชื่อหน่วยกระแสไฟฟ้า และชื่อสกุลของอาเลสซานโดร โวลตา ชาวอิตาลี เป็นชื่อหน่วยของแรงดันไฟฟ้า ดังนั้น กฎของโอห์มที่เขียนเป็นสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ว่า I = E/R จึงเขียนได้อีกอย่างหนึ่งว่า Amperes = Volts./Ohms.
บรรณานุกรม

ทวี มุขธระโกษา. (2548). นักวิทยาศาสตร์เอกของโลก (ฉบับสมบูรณ์). พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : สถาพรบุ๊คส์.
ศิริวรรณ คุ้มโห้. 50 นักวิทยาศาสตร์เอกของโลก. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ :  สำนักพิมพ์เดอะบุ๊คส์.
เจ้าชายฟิลลิพแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค

เจ้าชายฟิลลิพแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค (เยอรมัน: Philipp zu Hohenlohe-Langenburg) หรือพระนามเต็มคือ ฟิลลิพ ก็อทฟรีท อเล็คซันเดอร์ (เยอรมัน: Philipp Gottfried Alexander) เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 2 และพระองค์แรกในครัฟท์ เจ้าชายแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค กับเจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งครูอี เป็นพระนัดดาใน เจ้าหญิงมาร์การีตาแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระญาติใน สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร พระองค์ทรงมีพระมารดาทูลหัวคือ เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี ซึ่งเป็นพระญาติของพระองค์
พระองค์กลายเป็นผู้รั้งตำแหน่งองค์อธิปัตย์แห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาเมื่อ พ.ศ. 2547
เสกสมรส

พระองค์ทรงเสกสมรสกับซัสคีอา บินเดอร์ เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2546 มีพระบุตรดังนี้
มัคส์ เลโอพ็อลท์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค
เจ้าชายกุสทัฟ
เจ้าหญิงมารีทา
ทั้งนี้พระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจากวิกตอเรีย สมเด็จพระราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักร และคริสเตียนที่ 9 พระเจ้าเดนมาร์ก ผ่านทางสายพระบิดา
เจ้าชายรูเพิร์ตแห่งไรน์

| เจ้าชายรูเพิร์ตแห่งไรน์ |
| --- | --- |
เคานต์แพลาไทน์แห่งไรน์ ดยุกแห่งบาวาเรีย

ประสูติ: 17 ธันวาคม ค.ศ. 1619 ปราก
สิ้นพระชนม์: 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1682 เวสต์มินสเตอร์ ในอังกฤษ
พระราชบิดา: เจ้าชายเฟรเดอริคที่ 5 เจ้าผู้คัดเลือกแห่งพาเลไทน์
พระราชมารดา: เอลิซาเบธ สจวต สมเด็จพระราชินีแห่งโบฮีเมีย
รูเพร็ชท์แห่งฟัลทซ์ ดยุกแห่งบาวาเรีย (เยอรมัน: Ruprecht von der Pfalz, Herzog von Bayern) หรือในอังกฤษเรียก เจ้าชายรูเพิร์ตแห่งไรน์ ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์ (Prince Rupert of the Rhine, Duke of Cumberland) เป็นโอรสองค์รองของ ฟรีดริชที่ 5 เจ้าผู้ครองฟัลทซ์ กับเอลิซาเบธ สจวต สมเด็จพระราชินีแห่งโบฮีเมีย และเป็นพระนัดดาของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ผู้ที่พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้พระองค์เป็นดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์ และเอิร์ลแห่งโฮลเดอร์เนส
เจ้าชายรูเพิร์ตทรงเป็นนักการทหาร, นักประดิษฐ์ และศิลปินสมัครเล่นในการทำภาพพิมพ์มัชฌิมรงค์ (mezzotint) เจ้าชายรูเพิร์ตทรงเป็นทหารมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ทรงเริ่มด้วยการเข้าต่อสู้ต่อต้านสเปนในเนเธอร์แลนด์และในเยอรมนี เมื่อพระชนมายุได้ 23 พรรษาก็ทรงได้รับแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพผู้บังคับบัญชากองทหารม้าระหว่างสงครามกลางเมืองอังกฤษ แต่มาทรงพ่ายแพ้ในยุทธการเนสบีย์และทรงถูกขับจากเกาะอังกฤษ หลังจากนั้นก็ทรงเข้าร่วมกับฝ่ายกษัตริย์นิยมผู้ลี้ภัยอยู่ระยะหนี่ง  ต่อมาก็ทรงไปเป็นโจรสลัดอยู่ในบริเวณคาริบเบียน หลังจากการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษเจ้าชายรูเพิร์ตก็เสด็จกลับอังกฤษและได้รับตำแหน่งเป็นผู้บังคับบัญชาราชนาวี, นักประดิษฐ์, ศิลปิน และทรงเป็นข้าหลวงคนแรกของบริษัทฮัดสันเบย์ (Hudson's Bay Company) เจ้าชายรูเพิร์ตมิได้ทรงเสกสมรสแต่ทรงมีโอรสธิดานอกสมรสสองคน และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1682 ที่เวสต์มินสเตอร์ในอังกฤษ
ดูเพิ่ม

สงครามกลางเมืองอังกฤษ
แม่แบบ:ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์
อไบดอส

| --- | --- |
أبيدو
ส่วนหน้าของวิหารแห่งเซติในเมืองอไบดอส สร้างขึ้นเมื่อประมาณ 1300 ปีก่อนคริสตกาล
อไบดอสแสดงที่ตั้งภายในประเทศอียิปต์
ชื่ออื่น: Ⲉⲃⲱⲧ; อับดจู
ที่ตั้ง: อัลบัลยานา, เขตผู้ว่าการซูฮาจญ์, อียิปต์
ภูมิภาค: อียิปต์บน
พิกัด: 26°11′06″N 31°55′08″E﻿ / ﻿26.18500°N 31.91889°E﻿ / 26.18500; 31.91889
ประเภท: ที่อยู่อาศัย
ความเป็นมา
สมัย: ราชวงศ์ที่หนึ่งจนถึงราชวงศ์ที่สามสิบ
อไบดอส /əˈbaɪdɒs/ (อาหรับ: أبيدوس, อักษรโรมัน: Abīdūs or อาหรับ: افود, อักษรโรมัน: Afūd; Sahidic คอปติก: Ⲉⲃⲱⲧ Ebōt) เป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของอียิปต์โบราณ และยังเป็นเขตปกครองท้องถิ่นลำดับที่แปดในอียิปต์บน ตั้งอยู่ห่างจากแม่น้ำไนล์ไปทางตะวันตกประมาณ 11 กิโลเมตร (6.8 ไมล์) ที่ละติจูด 26° 10' N ใกล้กับเมืองอัลอาราบาอัลมัดฟูนา และเมืองอัลบัลยานาของประเทศอียิปต์ ในภาษาอียิปต์โบราณ เมืองนี้ถูกเรียกว่า อับดจู (ꜣbḏw หรือ AbDw) ส่วนในภาษาอังกฤษเรียกว่า Abydos ซึ่งมาจากภาษากรีก Ἄβυδος โดยเป็นชื่อที่นักภูมิศาสตร์ชาวกรีกยืมมาจากเมืองอไบดอสบนบริเวณช่องแคบดาร์ดะเนลส์
ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ทางโบราณคดีที่สำคัญที่สุดในอียิปต์ โดยเฉพาะนครศักดิ์สิทธิ์แห่งอไบดอส ซึ่งเป็นที่ตั้งของศาสนวิหารโบราณหลายแห่ง รวมถึงอุมม์ อัล-กา'อับ ซึ่งเป็นสุสานหลวงที่ฝังพระบรมศพของฟาโรห์หลายพระองค์ในยุคแรกๆ สุสานหลวงดังกล่าวได้เริ่มถูกมองว่าเป็นที่ฝังศพที่สำคัญอย่างยิ่ง และในเวลาต่อมามันก็กลายเป็นที่ผู้ใดก็พึงปรารถนาที่จะถูกฝังไว้ในพื้นที่ ซึ่งนำไปสู่การเจริญเติบโตของความสำคัญของเมืองในฐานะสถานที่ทางศาสนา
ปัจจุบัน อไบดอสมีชื่อเสียงมาจากอนุสรณ์วิหารของฟาโรห์เซติที่ 1 โดยปรากฏคำจารึกจากช่วงสมัยราชวงศ์ที่สิบเก้าแห่งอียิปต์ ซึ่งเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกในชื่อของ บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส บันทึกพระนามดังกล่าวเป็นบันทึกพระนามของฟาโรห์ตามลำดับเวลาพร้อมด้วยสลักคาร์ทูชของฟาโรห์ส่วนใหญ่ของอียิปต์โบราณตั้งแต่ฟาโรห์เมเนสจนถึงฟาโรห์แรเมซีสที่ 1 ซึ่งเป็นพระราชบิดาของพระองค์ นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักเกี่ยงข้องกับภาพสลักแห่งอไบดอส ซึ่งปรากฏตัวอักษรฟินิเชียนโบราณ และอราเมอิก โดยพบบนผนังของวิหารแห่งเซติ
วิหารขนาดใหญ่และเมืองโบราณส่วนใหญ่ถูกฝังอยู่ใต้อาคารสมัยใหม่ทางทิศเหนือของวิหารแห่งเซติ โครงสร้างดั้งเดิมและวัตถุโบราณภายในจำนวนมากถือว่าไม่สามารถกู้คืนได้และสูญหาย ซึ่งอาจจะถูกทำลายโดยการก่อสร้างในสมัยใหม่
ทูรา

ภาพเหมืองหินปูนในทูรา
ทูรา (อาหรับอียิปต์: طرة Tora IPA: [ˈtˤoɾˤɑ], คอปติก: ⲧⲣⲱⲁ, กรีกโบราณ: Τρωια or Τρωη) เป็นเหมืองหินปูนหลักในอียิปต์โบราณ เป็นสถานที่ซึ่งชาวอียิปต์โบราณรู้จักกันในนาม โทรยู หรือ โรยู ซึ่งตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างกรุงไคโรและเมืองฮัลวานในปัจจุบัน ชื่ออียิปต์โบราณของเมืองดังกล่าวถูกตีความผิดโดยสตราโบ ซึ่งเป็ฯนักภูมิศาสตร์ชาวกรีกโบราณ โดยคิดว่าเมืองนี้หมายถึงชาวโทรจันอาศัยอยู่ ดังนั้นเมืองในช่วงเฮลเลนิสติกจึงได้ชื่อว่าเมืองทรอยอา สถานที่ดังกล่าวตั้งอยู่ที่เมืองฏอเราะฮ์ในเขตผู้ว่าการไคโร
อียิปต์ล่าง

เมมฟิส
แผนที่ของอียิปต์ล่างแสดงสถานที่สำคัญที่มีผู้เข้าครองในช่วงอียิปต์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ (แผนที่คลิกได้)
มงกุฎเดชเรต มงกุฎแดงแห่งอียิปต์ล่าง
แผนที่อียิปต์ล่างพร้อมเขตปกครองท้องถิ่นทางประวัติศาสตร์
อียิปต์ล่าง (อาหรับ: مصر السفلى; คอปติก: ⲧⲥⲁϧⲏⲧ) เป็นภูมิภาคทางเหนือสุดของอียิปต์ ประกอบด้วยพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์อันอุดมสมบูรณ์กั้นระหว่างอียิปต์บนกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ในอดีตกาล แม่น้ำไนล์แยกออกเป็นเจ็ดสาขาที่บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำในอียิปต์ล่าง
อียิปต์ล่างแบ่งออกเป็นเขตปกครองท้องถิ่น (nome) ต่าง ๆ และเริ่มเจริญก้าวหน้าในฐานะอารยธรรมในช่วงหลัง 3,600 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในปัจจุบันมีลำคลองหลักสองสายที่ไหลผ่านดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ คือ คลองมะห์มูดียะฮ์ (คลองอากาโทส ไดมอน โบราณ) และคลองมุวัยส์ ("ทางน้ำของโมเสส")
ชุบรอคีต

| ชุบรอคีต |
| --- | --- |

ชุบรอคีตที่ตั้งในประเทศอียิปต์
พิกัด: 31°1′39″N 30°42′46″E﻿ / ﻿31.02750°N 30.71278°E﻿ / 31.02750; 30.71278
ประเทศ:  อียิปต์
เขตผู้ว่าการ: อัลบุฮัยเราะฮ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 195.9 ตร.กม. (75.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 295,777 คน
 • ความหนาแน่น: 1,500 คน/ตร.กม. (3,900 คน/ตร.ไมล์)
ชุบรอคีต (อาหรับ: شبراخيت จาก คอปติก: ϫⲉⲃⲣⲟ ϧⲏⲧ, แปลตรงตัว 'หมู่บ้านขนาดเล็กตอนเหนือ') เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการอัลบุฮัยเราะฮ์ ประเทศอียิปต์ ซึ่งมีชื่อเสียงจากการเป็นตั้งของ "ยุทธการที่ชุบรอคีต" ระหว่างกองทัพของนโปเลียน โบนาปาร์ตกับทหารม้ามัมลูกภายใต้การนำของมูรัด เบย์ในวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1798
จากสำมะโน ค.ศ. 2017 ชุบรอคีตมีประชากร 28,505 คน
อียิปต์บน

อียิปต์บน (อาหรับ: صعيد مصر, ย่อเป็น الصعيد, เสียงอ่านภาษาอาหรับอียิปต์: [es.sˤe.ˈʕiːd], เสียงอ่านท้องถิ่น: [es.sˤɑ.ˈʕiːd]; คอปติก: ⲙⲁⲣⲏⲥ) เป็นภูมิภาคทางใต้ของอียิปต์ ประกอบด้วยพื้นที่หุบแม่น้ำไนล์ทางตอนใต้ของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์และเส้นขนานที่ 30 องศาเหนือ ดังนั้นจึงกินพื้นที่ของหุบแม่น้ำไนล์ทั้งหมดจากทางใต้ของกรุงไคโรไปจนถึงทะเลสาบนาศิร (ซึ่งเป็นทะเลสาบที่เกิดการสร้างเขื่อนอัสวาน)
ในสมัยอียิปต์โบราณ อียิปต์บนเป็นที่รู้จักกันในนาม tꜣ šmꜣw ซึ่งแปลตามตามตัวอักษรว่า "ดินแดนแห่งต้นอ้อ" หรือ "ดินแดนแห่งต้นกก" เชื่อกันว่าได้รวมกันเป็นปึกแผ่นในอาณาจักรอียิปต์โบราณ คาดว่าโดยผู้ปกครองสมาพันธ์ทินิสซึ่งได้รวบรวมนครรัฐที่เป็นคู่แข่งทางการเมืองในสมัยนะกอดะฮ์ที่ 3 (ประมาณ 3,200–3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) และการรวมเป็นอาณาจักรเดียวกันกับอียิปต์ล่างจะนำไปสู่สมัยราชวงศ์ตอนต้นแห่งอียิปต์ อียิปต์บนและอียิปต์ล่างเกี่ยวพันกันในสัญลักษณ์ของอำนาจอธิปไตยของฟาโรห์ เช่น มงกุฎคู่ที่เรียกว่าสเกนต์ (Pschent) อียิปต์บนยังคงเป็นภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ ถึงแม้ว่าจะผ่านพ้นสมัยคลาสสิกไปแล้ว
เจ้าชายอาล็อยส์ที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์

เจ้าชายอาล็อยส์ที่ 2 (เยอรมัน: Aloys) พระนามเต็ม อาล็อยส์ มารีอา โยเซฟ โยฮัน บับทิสทา โยอาคิม ฟิลิพ เนริอุส (Aloys Maria Josef Johann Baptista Joachim Philipp Nerius) เป็นเจ้าผู้ครองราชรัฐลีชเทินชไตน์ ระหว่าง ค.ศ. 1836 ถึง 1858 พระองค์เป็นโอรสในเจ้าชายโยฮันที่ 1 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์
เจ้าชายอาล็อยส์ที่ 2 ได้รับอิทธิพลจากระบบการเมืองอังกฤษ ส่งผลให้พระองค์มีแนวคิดโน้มเอียงทางอิสรนิยม ท่ามกลางสังคมแบบอนุรักษนิยมภายในจักรวรรดิออสเตรีย พระองค์ทรงเป็นเจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์องค์แรกที่เสด็จเยือนราชรัฐลีชเทินชไตน์ของตนเองในปี 1842 (เนื่องจากเจ้าผู้ครองหลายองค์ที่ผ่านมา จะประทับและบริหารราชจากในกรุงเวียนนา และไม่เคยเสด็จเยือนลีชเทินชไตน์) และเสด็จเยือนอีกครั้งในปี 1847
เครือดัชชีแอร์เน็สท์

ตราอาร์มของกลุ่มดัชชีซัคเซินเป็นเครื่องหมายเขตแดน
เครือดัชชีแอร์เน็สท์ (เยอรมัน: Ernestinische Herzogtümer) หรือ เครือดัชชีซัคเซิน (เยอรมัน: Sächsische Herzogtümer) คือเครือดัชชีที่ตั้งอยู่ติดกันกับกับดัชชีซัคเซินอื่นๆ ที่เป็นอาณาจักรขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในบริเวณทือริงเงินในประเทศเยอรมนีปัจจุบันที่ปกครองโดยดยุกสายตระกูลแอร์เน็สท์ของราชวงศ์เวททิน
บทนำ

ดัชชีซัคเซินเริ่มแตกแยกกันเป็นรัฐย่อยๆ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยมีสาเหตุมาจากกฎการสืบครองดินแดน (Order of succession) เก่าของเยอรมนีที่แบ่งทรัพย์สมบัติและที่ดินระหว่างบุตรชายทุกคน นอกจากนั้นแต่ละคนก็ยังดำรงตำแหน่ง 'ดยุก' บางครั้งพี่น้องก็จะปกครองร่วมกัน แต่บางครั้งก็จะแยกกัน ดัชชีซัคเซินบางอาณาจักรก็ดำรงการปกครองเป็นอิสระจากรัฐอื่นมาจนถึงปี ค.ศ. 1918 สถานะการณ์เช่นเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นกับตระกูลรอยส์ (House of Reuss) และ ตระกูลชวาร์ซบวร์ค (House of Schwarzburg) ที่ทำให้ทือริงเงินกลายเป็นรัฐเล็กรัฐน้อยมาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 มาจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
เบื้องหลังก่อนที่อาณาจักรต่าง ๆ จะกลายมาเป็นดัชชีซัคเซิน

เคานท์แบร์นฮาร์ดแห่งอันฮาลท์บุตรชายคนเล็กของอัลเบร็ชท์ที่ 1 แห่งบรันเดินบวร์ค หรือ "อัลเบร็ชท์หมี" (ค.ศ. 1106-ค.ศ. 1170) ได้รับบางส่วนของดัชชีซัคเซินส่วนใหญ่ในบริเวณเลาเอินบวร์ค (Lauenburg) และ วิทเทินแบร์ค (Wittenberg) ในปี ค.ศ. 1180 แบร์นฮาร์ดมีบุตรชายสองคน อัลเบร็ชท์ และ ไฮน์ริค อัลเบร็ชท์หรืออัลเบิร์ตได้รับอัลเบร็ชท์ดัชชีแห่งซัคเซิน ในปี ค.ศ. 1260 ลูกชายของอัลเบร็ชท์แบ่งอาณาจักรเป็นซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค และ ซัคเซิน-วิทเทินแบร์ค ซัคเซิน-วิทเทินแบร์คได้รับการยกฐานะเป็นอาณาจักรเลือกตั้งแห่งซัคเซินในพระราชบัญญัติทอง ค.ศ. 1356 เมื่อดยุกคนสุดท้ายของซัคเซิน-วิทเทินแบร์คเสียชีวิตโดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1422 จักรพรรดิซีกิสมุนด์ก็ยกดัชชีให้แก่ฟริดริชที่ 4 แห่งเวททิน มาร์กราฟแห่งไมส์เสน และลันด์กราฟแห่งทือริงเงิน ผู้กลายเป็นฟรีดริชที่ 1 ผู้คัดเลือกแห่งซัคเซิน คำว่า "ซัคเซิน" โดยทั่วไปจึงหมายถึงดินแดนในการปกครองของเวททินที่รวมทั้นทูริเกีย เพราะซัคเซินมีฐานะเป็นดัชชีซึ่งเป็นฐานะสูงสุด สมาชิกในตระกูลจึงใช้ตำแหน่งนี้ แม้ว่าสมาชิกหลายคนจะครองดินแดนที่ตั้งอยู่ในทือริงเงินเท่านั้น ฟรีดริชที่ 2 สืบครองดินแดนต่อจากบิดา หลังจากฟรีดริชที่ 2 เสียชีวิต บุตรชายคนโตแอ็นสท์ได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าผู้คัดเลือกต่อจากบิดา และแอ็นสท์และดยุกอัลเบร็ชท์ลูกชายคนรองปกครองดินแดนเวททินร่วมกัน ในปี ค.ศ. 1485 พี่น้องก็แบ่งดินแดนเวททินระหว่างกัน โดยแอ็นสท์ได้รับตอนเหนือของไมส์เสน, ทางตอนใต้ของทือริงเงิน และ วิทเทินแบร์ค และ อัลเบร็ชท์ได้ตอนเหนือของทือริงเงิน และ ตอนใต้ของไมส์เสน
กลุ่มดัชชีซัคเซิน

ซัคเซิน-อัลเทนบวร์ค (ค.ศ. 1603 จนถึง ค.ศ. 1672; 1826 จนถึง ค.ศ. 1918)
ซัคเซิน-โคบวร์ค (ค.ศ. 1596 จนถึง ค.ศ. 1633; 1681 จนถึง ค.ศ. 1699)
ซัคเซิน-โคบวร์ค-ไอเซอนัค (ค.ศ. 1572 จนถึง ค.ศ. 1596)
ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ (ค.ศ. 1735 จนถึง ค.ศ. 1826)
ซัคเซิน-ไอเซนแบร์ก (ค.ศ. 1680 จนถึง ค.ศ. 1707)
ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (ค.ศ. 1826 จนถึง ค.ศ. 1918)
ซัคเซิน-ไอเซอนัค (ค.ศ. 1596 จนถึง ค.ศ. 1638; 1640 จนถึง ค.ศ. 1644; 1672 จนถึง ค.ศ. 1806)
ซัคเซิน-โกทา (ค.ศ. 1640 จนถึง ค.ศ. 1680)
ซัคเซิน-โกทา-อาลเทนบวร์ค (ค.ศ. 1681 จนถึง ค.ศ. 1826)
ซัคเซิน-ฮิลด์บวร์คเฮาเซิน (ค.ศ. 1680 จนถึง ค.ศ. 1826)
ซัคเซิน-เยนา (ค.ศ. 1672 จนถึง ค.ศ. 1690)
ซัคเซิน-มาร์คซุห์ล (ค.ศ. 1662 จนถึง ค.ศ. 1672)
ซัคเซิน-ไมนิงเงิน (ค.ศ. 1681 จนถึง ค.ศ. 1918)
ซัคเซิน-เริมฮิลด์ (ค.ศ. 1680 จนถึง ค.ศ. 1710)
ซัคเซิน-ซาลเฟลด์ (ค.ศ. 1680 จนถึง ค.ศ. 1735)
ซัคเซิน-ไวมาร์ (ค.ศ. 1572 จนถึง ค.ศ. 1806)
ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (ค.ศ. 1806 จนถึง ค.ศ. 1918)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เครือดัชชีแอร์เน็สท์
| ด ค กเครือดัชชีแอร์เน็สท์หลังจากการแบ่งแยกแอร์ฟวร์ท (ค> ศ. 1572) |
| --- | --- | --- |
|  ซัคเซิน-ไวมาร์ (1572–1806)  ซัคเซิน-โคบวร์ค-ไอเซอนัค (1572–1596)  ซัคเซิน-โคบวร์ค (1596–1633, 1681–1699)  ซัคเซิน-ไอเซอนัค (1596–1638, 1640–1644, 1672–1806)  ซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค (1603–1672, 1826–1918)  ซัคเซิน-โกทา (1640–1680)  ซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค (1681–1826)  ซัคเซิน-มาร์คซูล (1662–1672)  ซัคเซิน-เยนา (1672–1690)  ซัคเซิน-ไอเซินแบร์ค (1680–1707)  ซัคเซิน-ฮิลท์บวร์คเฮาเซิน (1680–1826)  ซัคเซิน-เริมฮิลท์ (1680–1710)  ซัคเซิน-ซาลเฟ็ลท์ (1680–1735)  ซัคเซิน-ไมนิงเงิน (1681–1918)  ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ (1735–1826)  ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (1806–1918)  ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (1826–1918)  |  ซัคเซิน-ไวมาร์ (1572–1806)  ซัคเซิน-โคบวร์ค-ไอเซอนัค (1572–1596)  ซัคเซิน-โคบวร์ค (1596–1633, 1681–1699)  ซัคเซิน-ไอเซอนัค (1596–1638, 1640–1644, 1672–1806)  ซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค (1603–1672, 1826–1918)  ซัคเซิน-โกทา (1640–1680)  ซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค (1681–1826)  ซัคเซิน-มาร์คซูล (1662–1672)  ซัคเซิน-เยนา (1672–1690)  ซัคเซิน-ไอเซินแบร์ค (1680–1707)  ซัคเซิน-ฮิลท์บวร์คเฮาเซิน (1680–1826)  ซัคเซิน-เริมฮิลท์ (1680–1710)  ซัคเซิน-ซาลเฟ็ลท์ (1680–1735)  ซัคเซิน-ไมนิงเงิน (1681–1918)  ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ (1735–1826)  ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (1806–1918)  ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (1826–1918)  |  |
(ในวงเล็บหมายถึงปีคริสต์ศักราช)  ประวัติศาสตร์เยอรมนี  รัฐในเครือดัชชีแอร์เน็สท์  รัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  รัฐสิ้นสภาพในประเทศเยอรมนี
กลุ่มดัชชีซัคเซินในทือริงเงินใน ค.ศ. 1825
เคลาส์ เอบเนอร์

เคลาส์ เอบเนอร์ (พ.ศ. 2550)
เคลาส์ เอบเนอร์ (เยอรมัน: Klaus Ebner; 8 สิงหาคม พ.ศ. 2507, เวียนนา) เป็นนักเขียนและนักแปลชาวออสเตรีย ที่มีผลงานทั้งในภาษาเยอรมันและภาษากาตาลา
ผลงาน > หนังสือ (ในภาษาเยอรมัน)

Vermells; กวีนิพนธ์, SetzeVents Editorial, Urús พ.ศ. 2552, ISBN 978-84-92555-10-9
Hominide; เรื่องสั้นนวนิยาย, FZA Verlag, เวียนนา พ.ศ. 2551, ISBN 978-3-9502299-7-4
Auf der Kippe; เรื่องสั้นร้อยแก้ว, Arovell Verlag, Gosau พ.ศ. 2551, ISBN 978-3-902547-67-5
Lose; เรื่องสั้น, Edition Nove, Neckenmarkt พ.ศ. 2550, ISBN 978-3-85251-197-9
ผลงาน > เรียงความ

"Josep Pla"; Zitig (นิตยสารออนไลน์) , เวียนนา พ.ศ. 2551
"Was blieb vom Weißen Ritter?"; Wordshop X - Wiener Werkstattpreis พ.ศ. 2550, FZA Verlag, เวียนนา 2008
"Die Stadt und das Meer"; Reisenotizen, FZA Verlag, เวียนนา พ.ศ. 2550, ISBN 978-3-9502299-4-3
"Die Freiheit ist eine Funzel"; Lichtungen 109 (ISSN 1012-4705) , Graz พ.ศ. 2550
"Von der Legende zur Modernität"; Literatur und Kritik 411/412 (ISSN 0024-466x) , ซัลทซ์บวร์ค พ.ศ. 2550
"Die Kunst ist der Anfang"; Literarisches Österreich 1/2007 (นิตยสารวรรณกรรม, ZVR 295943463) , เวียนนา พ.ศ. 2550
"Das Reizvolle der Prophezeiung"; Sterz 99 (นิตยสารวรรณกรรม, GZ 02Z033378M) , Graz พ.ศ. 2549
"Das Gfrett mit der Reform"; Literarisches Österreich 2/2004 (นิตยสารวรรณกรรม, ZVR 295943463) , เวียนนา พ.ศ. 2547
รางวัล

พ.ศ. 2551 Wiener Werkstattpreis 2007, เวียนนา
พ.ศ. 2550 Premio Internazionale di Poesia Nosside – บทกล่าวคำโคลง, Reggio Calabria
พ.ศ. 2548 Feldkircher Lyrikpreis
พ.ศ. 2547 La Catalana de Lletres 2004 – บทกล่าวคำโคลง, บาร์เซโลนา
พ.ศ. 2525 Erster Österreichischer Jugendpreis, เวียนนา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ ส่วนใหญ่เป็นภาษาเยอรมันและภาษากาตาลา บางข้อความในดัชนีและวรรณกรรมเป็นภาษาอังกฤษ (27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552)
รายการเกี่ยวกับงานเขียน Grazer Autorinnen Autorenversammlung (GAV) สมาคมนักเขียนชาวออสเตรีย[ลิงก์เสีย] (27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552)
ชีวประวัติ, Schreiblust-Verlag, เยอรมนี (27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552)
เจ้าชายลูอิทพ็อลท์แห่งบาวาเรีย (ประสูติ ค.ศ. 1951)

เจ้าชายบาวาเรีย
เจ้าชายลูอิทพ็อลท์แห่งบาวาเรีย (เยอรมัน: Luitpold Prinz von Bayern; ประสูติ 14 เมษายน ค.ศ. 1951) เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่และพระองค์เดียวที่รอดพระชนม์ชีพของ เจ้าชายลูทวิช และ เจ้าหญิงเอียร์มิงการ์ทแห่งบาวาเรีย
พระองค์เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายรูพเพ็ชลท์ มกุฎราชกุมารแห่งบาวาเรีย และยังเป็นพระปนัดดาใน แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก จึงทำให้เป็นพระญาติใน แกรนด์ดยุกอ็องรี แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กพระองค์ปัจจุบัน พระองค์ทรงเป็นเจ้าของและซีอีโอของโรงเบียร์ตั้งอยู่ที่ปราสาท คาเทินแบร์ค ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1871 และขยายออกไปโดยเจ้าชายที่ซื้อที่ดินเพิ่มในปี 1980  ทั้งยังเป็นเจ้าของปราสาทบาวาเรียแห่งลูเทินและคาเทินแบร์คซึ่งเขาอาศัยอยู่กับครอบครัวของพระองค์
อภิเษกสมรส

เจ้าชายลูอิทพ็อลท์ทรงเสกสมรสกับ คาทารีนา เบียทริซ วิงค์ลันท์ เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1979 มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงเอากุสเทอ เจ้าหญิงเฟอร์ดินานด์แห่งลิพเพอ-ไวซ์เซินเฟ็ลท์
เจ้าหญิงอลิซ เจ้าหญิงลูคัสแห่งเอาส์แพร์ค
เจ้าชายลูทวิช
เจ้าชายไฮน์ริช
เจ้าชายคาร์ล
เจ้าชายลูอิทพ็อลท์ ทรงอยู่ในลำดับที่ 2 ในการสืบพระอิสริยยศ ดยุกแห่งบาวาเรีย เนื่องจาก เจ้าชายฟรันทซ์ ไม่ทรงมีพระทายาทเนื่องจากมิได้เสกสมรส และ เจ้าชายแม็ก ดยุกในบาวาเรีย พระอนุชาของเจ้าชายฟรันทซ์ ถึงจะทรงเสกสมรส แต่ก็มีเพียงพระธิดาทั้ง 5 พระองค์
เจ้าชายค็อนราทแห่งบาวาเรีย

| เจ้าชายค็อนราท |
| --- | --- |

ประสูติ: 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1883(1883-11-23) มิวนิก, รัฐไบเอิร์น
สิ้นพระชนม์: 6 กันยายน ค.ศ. 1969(1969-09-06) (85 ปี) ฮินเทอร์ชไตน์, รัฐไบเอิร์น
ฝังพระศพ: สุสานในอารามอันเด็คส์, รัฐไบเอิร์น
คู่อภิเษก: เจ้าหญิงบอนน์ มาร์เกรีตาแห่งซาวอย-เจนัว
พระบุตร: เจ้าหญิงอามาลี อีซาเบ็ลลา เจ้าชายอ็อยเกน
ราชวงศ์: วิทเทิลส์บัค
พระบิดา: เจ้าชายเลโอพ็อลท์แห่งบาวาเรีย
พระมารดา: อาร์ชดัชเชสกีเซอลาแห่งออสเตรีย
เจ้าชายค็อนราทแห่งบาวาเรีย (เยอรมัน: Konrad Luitpold Franz Joseph Maria Prinz von Bayern; 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1883 – 6 กันยายน ค.ศ. 1969) เป็นสมาชิกพระราชวงศ์บาวาเรียแห่งราชวงศ์วิทเทิลส์บัค
พระประวัติ

เจ้าชายค็อยราทประสูติที่มิวนิก, รัฐไบเอิร์น ทรงเป็นพระโอรสพระองค์สุดท้องใน เจ้าชายเลโอพ็อลท์แห่งบาวาเรีย กับ อาร์ชดัชเชสกีเซอลาแห่งออสเตรีย ในสมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระองค์และเจ้าชายเกออร์ค พระเชษฐาได้เป็นทหารในกองทัพบาวาเรีย โดยทรงเป็นกองกำลำงสำคัญในแนวรบด้านตะวันออก ในฐานะผู้บัญชาการทหารม้าที่ 2 อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์แห่งออสเตรีย โดยทรงมียศที่พันตรี ก่อนจะทรงลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919
เสกสมรส

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงมารีอา บอนน์แห่งซาวอย-เจนัว ผู้เป็นพระญาติ เมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1921 ซึ่งงานเสกสมรสของพระองค์นั้น ถูกจัดขึ้นที่ ปราสาทปีเยมอนเต โดยมีผู้เข้าร่วมงานหลายพระองค์ อาทิ พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี เจ้าชายอุมแบร์โต เจ้าชายแห่งปีเยมอนเต และเจ้าชายเอมานูเอเล ฟิลิแบร์โต ดยุกแห่งออสตา และพระสหายของพระชายา จำพวกสตรีชั้นสูงของหลายประเทศเข้าร่วม ซึ่งงานเสกสมรสของพระองค์และเจ้าหญิงมารีอา บอนน์ พระชายา เป็นการจัดงานเสกสมรสของพระราชวงศ์แห่งอิตาลีและเยอรมันขึ้นครั้งแรกหลังจากทั้ง 2 เป็นอริกันในสงครามโลก และยังเป็นการเชื่อมสัมพันธ์ที่ดีของทั้ง 2 ประเทศ ทั้ง 2 มีพระบุตร 2 พระองค์คือ
เจ้าหญิงอามาลี อีซาเบ็ลลาแห่งบาวาเรีย
เจ้าชายอ็อยเกนแห่งบาวาเรีย
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง เจ้าชายค็อนราทถูกทหารจับไปที่เมืองฮินเทอร์ชไตน์ และทรงถูกนำตัวไปที่ลินเดา และทรงฝึกงานอยู่ในโรงแรมแห่งหนึ่งร่วมกับ เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม มกุฎราชกุมาร และอดีตนักการฑูตนามว่า ฮันส์ ฟอร์แมคเกอร์ พระชายาหรือที่ทรงรู้จักในนามของ เจ้าหญิงค็อนราท พระชายา ทรงงานเรื่องพยาบาลทหาร กับพระญาติหลายพระองค์ แต่ไม่ถูกถูกอนุญาตให้เสด็จเข้ามาในประเทศเยอรมนี ได้ และสามารถกลับมารวมพระญาติอีกครั้งในปี ค.ศ. 1947 ซึ่งขณะนั้น พระองค์มีอาชีพที่ดีขึ้น ก่อนจะสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1969 สิริพระชันษา 85 ปี
เจ้าชายคริสทีอันแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ (ค.ศ. 1898–1974)

เจ้าชายคริสทีอันแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ (เยอรมัน: Prinz Christian zu Schaumburg-Lippe ; 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1898 - 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1974) ทรงเป็นเจ้าชายชาวเยอรมันและเป็นประมุขตระกูลนาโซดของราชวงศ์เชาม์บวร์ค-ลิพเพอ
พระประวัติ

เจ้าชายคริสทีอันแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ ประสูติเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1898 ณ โซโปรน ฮังการี เป็นพระโอรสในเจ้าชายฟรีดริชแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอและเจ้าหญิงลูอีสแห่งเดนมาร์ก เป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก และหลุยส์แห่งสวีเดน สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก ผ่านทางสายพระราชมารดา
เสกสมรส

เจ้าชายคริสทีอันแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ ทรงหมั้นหมายกับเจ้าหญิงไอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระราชธิดาใน พระเจ้าคอนสแตนตินที่ 1 แห่งกรีซ แต่ก็ไม่ได้เสกสมรสกัน โดยต่อมาจาก เจ้าหญิงไอรีน ได้เสกสมรสกับ เจ้าชายไอโมน ดยุกที่ 4 แห่งโอสตา
เมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1937 พระองค์ทรงเสกสมรสกับเจ้าหญิงฟีโอโดราแห่งเดนมาร์ก พระธิดาใน เจ้าชายฮารัลด์แห่งเดนมาร์ก ทั้งสองเป็นพระญาติกันเนื่องจากเป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์กเหมือนกัน โดยเจ้าหญิงฟีโอโดรารับพระราชทานพระอิสริยยศที่ เจ้าหญิงแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ พระชายา ทั้งสองมีพระบุตรดังนี้
เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ (ประสูติ ค.ศ. 1939)
เจ้าชายวัลเดอมาร์แห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ
เจ้าหญิงมารีแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ
เจ้าชายฮารัลท์แห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ
โดยหลังจากพระองค์สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1974 พระชายา พระบุตร ประทับ ณ ประเทศเยอรมนีและประเทศเดนมาร์ก