stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สเตเฟนี เมเยอร์

| สเตเฟนี เมเยอร์ |
| --- | --- |
ในงาน Comic-Con ในแซนดีเอโก เมื่อปี 2012
เกิด:  (1973-12-24) ธันวาคม 24, 1973 (51 ปี)
อาชีพ: นักเขียน
สัญชาติ:  สหรัฐอเมริกา
แนว: แฟนตาซี, โรแมนซ์, Young Adult
เว็บไซต์
http://www.stepheniemeyer.com/
สเตเฟนี เมเยอร์ (อังกฤษ: Stephenie Meyer) นามสกุลเดิม มอร์แกน เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1973 ที่เมืองฮาร์ตเฟิร์ด รัฐคอนเนทิคัต เป็นนักเขียนชาวอเมริกัน เธอสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยบริแกมยัง ในโพรโว รัฐยูทาห์ และได้รับวุฒิปริญญาตรีในสาขาวิชาภาษาอังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1997
สเตเฟนี เมเยอร์เป็นเจ้าของนิยายขายดี ชุดTwilight ที่เป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างหญิงสาวที่ชื่อ เบลลา สวอน กับแวมไพร์ เอ็ดเวิร์ด คูลเลน หนังสือชุด Twilight มียอดขายมากกว่า 70 ล้านเล่มทั่วโลก นอกจากนี้ Twilight ยังถือเป็นผลงานที่ได้รับการแปลมาแล้วกว่า 37 ภาษาทั่วโลก และยังมีการนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง แวมไพร์ ทไวไลท์ ออกฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 เธอยังเขียนบทประพันธ์นิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง The Host
แหล่งข้อมูลอื่น

Stephenie Meyer's official website
The Twilight Series's official website เก็บถาวร 2011-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Exclusive Stephenie Meyer video & interview เก็บถาวร 2008-09-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สเตเฟนี เมเยอร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Cover art and reviews of each Twilight novel เก็บถาวร 2009-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จอมพลเรือ (ประเทศไทย)

| จอมพลเรือ  |
| --- | --- |
อินทรธนูจอมพลเรือไทย
ธงหมายยศจอมพลเรือไทย
ประเทศ:  ไทย
สังกัต: กองทัพเรือไทย
ระดับยศ: ยศห้าดาว
สถาปนา: พ.ศ. 2431
ยศที่สูงกว่า: จอมทัพไทย
ยศที่ต่ำกว่า: พลเรือเอก
ยศที่คล้ายคลึง: จอมพล (ทบ.) จอมพลอากาศ  (ทอ.)
จอมพลเรือ เป็นยศทหารชั้นสูงสุดของกองทัพเรือไทย โดยมียศที่เทียบเท่ากันของทั้งสามเหล่าทัพ ได้แก่ จอมพล (ทหารบก) และจอมพลอากาศ (ทหารอากาศ) โดยเป็นยศสูงกว่าพลเรือเอก และเป็นรองแต่เพียงจอมทัพไทยเท่านั้น (จอมทัพเป็นตำแหน่งมิใช่ยศทางการทหาร จอมทัพไทยหรือพระมหากษัตริย์ทรงดำรงยศจอมพล จอมพลเรือ จอมพลอากาศ) ตำแหน่งนี้ได้รับการก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2431 ซึ่งตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
รายพระนามจอมทัพเรือไทย

พระมหากษัตริย์ไทยทรงดำรงตำแหน่ง จอมทัพไทย ดำรงพระยศจอมพลเรือ
| พระบรมฉายาลักษณ์ | พระนาม | วันถวายเครื่องหมายพระยศจอมพลเรือ |
| --- | --- | --- |
|  | พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2446 |
|  | พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว | 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2453 |
|  | พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว | 5 ธันวาคม พ.ศ. 2468 |
|  | พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร | – |
|  | พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร | 24 มีนาคม พ.ศ. 2493 |
|  | พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว | – |
รายพระนามและรายนามจอมพลเรือ

| ภาพ | จอมพลเรือ | วันแต่งตั้ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
|  | สมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ม.จ.ก. น.ร. ป.จ.ว. ร.ว. ส.ร. ม.ป.ช.  | 30 ธันวาคม พ.ศ. 2456 |  นอกจากนี้ยังเป็น จอมพล  เสนาบดีกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2444–2453)  อดีตผู้บัญชาการกรมทหารเรือ (พ.ศ. 2445–2446)  ผู้กำกับราชการกระทรวงทหารเรือ (พ.ศ. 2463–2465) |
|  | สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ม.จ.ก. น.ร. ป.จ.ว. ร.ว. ส.ร. ม.ป.ช. | 30 ธันวาคม พ.ศ. 2460 |  นอกจากนี้ยังเป็น จอมพล  อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (พ.ศ. 2475)  เสนาบดีกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2469–2471)  อดีตผู้บัญชาการกรมทหารเรือ (พ.ศ. 2446–2453)  เสนาบดีกระทรวงทหารเรือ (พ.ศ. 2453–2463) |
|  | แปลก พิบูลสงคราม น.ร. ร.ว. ป.จ. ม.ป.ช. ม.ว.ม. | 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 |  นอกจากนี้ยังเป็น จอมพล และ จอมพลอากาศ  อดีคนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2481–2487; 2491–2500)  อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2477–2484; 2484–2486; 2492–2500)  อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด (พ.ศ. 2483–2484; 2484–2487) |
|  | หลวงยุทธศาสตร์โกศล ม.ป.ช. ม.ว.ม. ท.จ.ว. | 1 มกราคม พ.ศ. 2499 |  นอกจากนี้ยังเป็น พลเอก และ พลอากาศเอก  อดีตรองนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2500)  อดีตผู้บัญชาการทหารเรือ (พ.ศ. 2494–2500) |
|  | สฤษดิ์ ธนะรัชต์ น.ร. ป.จ. ส.ร. ม.ป.ช. ม.ว.ม. | 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502 |  นอกจากนี้ยังเป็น จอมพล และ จอมพลอากาศ  นายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2502–2506)  หัวหน้าคณะปฏิวัติ (พ.ศ. 2500; 2501–2502  อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2500)  อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด (พ.ศ. 2500–2506) |
|  | ถนอม กิตติขจร ป.จ. ส.ร. ม.ป.ช. ม.ว.ม. | 10 มกราคม พ.ศ. 2507 |  นอกจากนี้ยังเป็น จอมพล และ จอมพลอากาศ  อดีตนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2501; 2506–2514; 2515–2516)  ประธานสภาบริหารคณะปฏิวัติ (พ.ศ. 2514–2515)  อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2500–2514; 2515–2516)  อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด (พ.ศ. 2506–2516) |
|  | ประภาส จารุเสถียร ป.จ. ส.ร. ม.ป.ช. ม.ว.ม. | 1 มิถุนายน พ.ศ. 2516 |  นอกจากนี้ยังเป็น จอมพล และ จอมพลอากาศ  อดีตรองนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2501; 2506–2514; 2515–2516)  รองประธานสภาบริหารคณะปฏิวัติ (พ.ศ. 2514–2515) |
|  | สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ม.จ.ก. น.ร. ป.จ. ม.ป.ช. ม.ว.ม. ป.ภ.  | 19 สิงหาคม พ.ศ. 2535 |  นอกจากนี้ยังเป็น จอมพล และ จอมพลอากาศ  อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (พ.ศ. 2499) |
|  | สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก ม.จ.ก. น.ร. ป.จ.ว. ป.ม. | 8 มกราคม พ.ศ. 2541 |  นอกจากนี้ยังเป็น พันเอก (พิเศษ) และเดิมเป็น นาวาเอก  ได้รับถวายพระยศหลังจากสวรรคต  อาจารย์นายเรือ (พ.ศ. 2457) |
ธงหมายยศ

ธงหมายยศจอมพลเรือสยาม
(พ.ศ. 2453 - พ.ศ. 2479)
ธงหมายยศจอมพลเรือสยาม
(พ.ศ. 2479 - พ.ศ. 2499)
ธงหมายยศจอมพลเรือไทย
(พ.ศ. 2499 - พ.ศ. 2522)
สุภาพ ขาวงาม

พันตรี สุภาพ ขาวงาม, ม.พัน.29 รอ. (28 กรกฎาคม – ) เป็นนักกีฬาขี่ม้าทีมชาติไทย ผู้ได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งกีฬาขี่ม้าในซีเกมส์ 2011 ทั้งในประเภททีมและประเภทบุคคล ตลอดจนเป็นแชมป์ขี่ม้ารายการชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย คิงส์คัพ ประจำปี 2555 ในประเภทอีเวนติง รวมถึงได้รางวัลชนะเลิศอันดับ 2 ในประเภททีม
ประวัติ

สุภาพ ขาวงาม เข้าแข่งขี่ม้ารายการชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย คิงส์คัพ ประจำปี 2553 ที่ซึ่งการแข่งครั้งนี้ ทางสมาคมขี่ม้าฯ ได้ใช้เป็นสนามคัดตัวนักกีฬาเข้าแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2010 โดยในวันที่ 25 กรกฎาคม ซึ่งเป็นวันที่สองของการแข่งขัน เขาได้อยู่ในอันดับ 2 ของการแข่งขันอีเวนติง จากคะแนนเสียรวมที่ 64.80 คะแนน ครั้นเมื่อถึงการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2010 มีเพียงสุภาพเพียงคนเดียวในทีมเท่านั้น ที่ไม่ได้ใช้ม้าตัวใหม่เข้าแข่ง โดยเขาเลือกใช้ "มิสเตอร์มอส" ซึ่งเป็นม้าตัวเก่าของพรหมธร กิ่งวรรณ เข้าแข่งในฐานะตัวสำรองของทีม
วันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 สุภาพ ขาวงาม เข้าแข่งกีฬาขี่ม้าในซีเกมส์ 2011 ที่ประเทศอินโดนีเซีย ทั้งในประเภททีมและประเภทบุคคล โดยใช้ม้า "อาร์ดโบฮิล แลด" เข้าแข่งขัน โดยในประเภททีม เขาได้ร่วมทีมกับนำโชค จันต๊ะคาด, วีรภัฎ ปฏิกานนท์ และธนภรณ์ ชวตานนท์ ซึ่งในการแข่งวันนี้เอง ที่ธนภรณ์ได้ออกจากการแข่งในประเภทครอสคันทรี เนื่องด้วยม้าเกิดหยุดอยู่ที่เครื่องน้ำ ถึงกระนั้น ในวันที่ 18 พฤศจิกายน ทีมชาติไทยก็สามารถทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม โดยสุภาพได้ลงแข่งเป็นคนสุดท้ายของทีม และสามารถทำผลงานได้เป็นอย่างดี ซึ่งทีมไทยได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งดังกล่าว ส่วนในประเภทบุคคล เขาได้ชิงชัยกับพรหมธร กิ่งวรรณ ผู้เป็นนักขี่ม้าร่วมชาติเดียวกัน โดยพรหมธรเป็นผู้ได้รับรางวัลเหรียญทองจากคะแนนเสียรวม 59.4 คะแนน ส่วนสุภาพเป็นผู้ได้รับรางวัลเหรียญเงินที่คะแนนเสียรวม 65 คะแนน
วันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 จ่าสิบเอกสุภาพ ขาวงาม เข้าแข่งขี่ม้ารายการชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย คิงส์คัพ ประจำปี 2555 ซึ่งเขาพร้อมด้วยร้อยเอกเกียรตินรงค์ คล่องกาญจน์ และจ่าสิบเอกสมใจ แสนหอม ได้มีโอกาสเข้าร่วมทีมกับพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ โดยทีมดังกล่าวได้ตำแหน่งชนะเลิศอันดับ 2
วันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ในการแข่งขี่ม้าชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย คิงส์คัพ ประจำปี 2556 สุภาพได้อันดับ 2 ในประเภทอีเวนติง
รางวัล

พ.ศ. 2556 - ถ้วยเพรซิเดนท์ (อีเวนติง) จากพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ ในงานอีเควสเทรียนแชริตีไรซิงสตาร์อวอร์ดไนท์ 2013
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย (บ.ม.)
พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 7 เหรียญเงินดิเรกคุณาภรณ์ (ร.ง.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

Supap Khaw-Ngam & Ardbohill Lad won B.Grimm CCI* Pattaya 2011 last weekend
บทสรุปการแข่งขันขี่ม้า ชิงถ้วยพระราชทานฯ The King's Cup ประจำปี 2555
Competition Results: Thailand Equestrian Championships 2012
สุภาพ ขาวงาม ที่เฟซบุ๊ก
กิมไล้ สุธรรมมนตรี

| ท่านผู้หญิง กิมไล้ สุธรรมมนตรี ท> จ.ว. |
| --- | --- |

เกิด: กิมไล้ เตชะกำพุช 7 ตุลาคม พ.ศ. 2420 สำเพ็ง
เสียชีวิต: 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 (91 ปี)
มีชื่อเสียงจาก: พระชนนีในสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา พระสุจริตสุดา (เปรื่อง สุจริตกุล)
คู่สมรส: เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล)
บุตร: 11 คน
บิดามารดา: ขุนพัฒน์ (หอย เตชะกำพุช) นางเลี้ยบ เตชะกำพุช
ท่านผู้หญิงกิมไล้ สุธรรมมนตรี (7 ตุลาคม พ.ศ. 2420 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2512) สกุลเดิม เตชะกำพุช เป็นภริยาเอกของเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล) มีบุตรธิดาด้วยกันหลายท่าน เช่น สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา พระสุจริตสุดา (เปรื่อง สุจริตกุล)
ประวัติ

ท่านผู้หญิงสุธรรมมนตรี เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2420 เป็นธิดาของขุนพัฒน์ (หอย เตชะกำพุช) นายอากรบ่อนเบี้ย กับนางเลี้ยบ เตชะกำพุช มีบ้านเดิมอยู่ที่สำเพ็ง กิมไล้เป็นคนใจดี ใจบุญมาตั้งแต่ยังสาว ทำบุญครั้งละมากๆ เช่นเห็นเรือหาปลาผ่านมา ก็สั่งซื้อและปล่อยปลาทั้งลำ ซ่อมวัดวาอาราม นอกจากนั้น กิมไล้ยังแต่งบทละครที่คณะปราโมทัยเคยนำไปจัดแสดงด้วย
วันหนึ่ง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ ทรงนำตัวกิมไล้ ซึ่งขณะนั้นเป็นคุณกิมไล้ ไปเฝ้าสมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา แล้วก็มีการขอดูตัว ตามมาด้วยงานสมรสระหว่างเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล) กับกิมไล้
ท่านผู้หญิงกิมไล้ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงโปรดให้ตั้งศพที่ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส พระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2512
บุตร-ธิดา

ทั้งสองมีบุตรธิดาด้วยกัน 11 คน เท่าที่ทราบนามมีทั้งหมด 8 คน บุตรหญิงคนใหญ่คือคุณเปรื่อง และคนที่ห้า คือคุณประไพ
พระสุจริตสุดา (เปรื่อง สุจริตกุล) พระสนมเอกในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระสุจริตธำรง (สวาส สุจริตกุล)
พระพิบูลย์ไอศวรรย์ (เปรียบ สุจริตกุล)
สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
นายกวดหุ้มแพร (โต สุจริตกุล)
นายจิตติ  สุจริตกุล
นายสุจินต์ สจริตกุล
นางปิ่มปลื้ม บุนนาค
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2466 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2466 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
มินาโนะ

| มินาโนะ 皆野町 |
| --- | --- |
เมือง
ศาลาว่าการเมืองมินาโนะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของมินาโนะ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดไซตามะ

มินาโนะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 36°4′15″N 139°5′55.6″E﻿ / ﻿36.07083°N 139.098778°E﻿ / 36.07083; 139.098778
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  ไซตามะ
อำเภอ: ชิจิบุ
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลเมือง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 63.74 ตร.กม. (24.61 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 ธันวาคม ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 8,676 คน
 • ความหนาแน่น: 136 คน/ตร.กม. (350 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: แปะก๊วย
 • ดอกไม้: เนมุ (Albizia julibrissin)
 • นก: นกแว่นตาขาวหลังเขียว (Zosterops japonicus)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสท้องถิ่น: 11362-0
โทรศัพท์: 0494-62-1230
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 1420-1 มินาโนะ เมืองมินาโนะ อำเภอชิจิบุ จังหวัดไซตามะ 369-1492
เว็บไซต์: www.town.minano.saitama.jp
มินาโนะ (ญี่ปุ่น: 皆野町; โรมาจิ: Minano-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอชิจิบุ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 63.74 ตารางกิโลเมตร (24.61 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2024 เมืองนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 8,676 คน ความหนาแน่นของประชากร 136 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

เมืองมินาโนะตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดไซตามะ อยู่บนต้นน้ำของแม่น้ำอารากาวะ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดไซตามะ
นครชิจิบุ
หมู่บ้านฮิงาชิจิจิบุ
นครฮนโจ
เมืองคามิกาวะ
เมืองนางาโตโระ
เมืองโยริอิ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

เมืองมินาโนะมีภูมิอากาศแบบชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีลักษณะเด่นคือ ฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในมินาโนะอยู่ที่ 12.8 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 2,222 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.1 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 1.6 °C
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของเมืองมินาโนะลดลงอย่างต่อเนื่องในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1950  | 14,852 | —     |
|  1960  | 14,147 | −4.7% |
|  1970  | 13,099 | −7.4% |
|  1980  | 12,817 | −2.2% |
|  1990  | 12,571 | −1.9% |
|  2000  | 12,199 | −3.0% |
|  2010  | 10,888 | −10.7% |
|  2020  | 9,302 | −14.6% |
ประวัติศาสตร์

เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านมินาโนะขึ้นภายในอำเภอชิจิบุ จังหวัดไซตามะ และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองมินาโนะเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1928 ต่อมาในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1943 เมืองมินาโนะได้ควบรวมกับหมู่บ้านใกล้เคียง ได้แก่ คูนิกามิ คานาซาวะ ฮิโนซาวะ มิซาวะ และโอตะ เพื่อจัดตั้งเป็นเมืองมินาโนะขึ้นใหม่ อย่างไรก็ตาม เมืองมินาโนะใหม่นี้ถูกยุบกลับคืนสู่องค์ประกอบเดิมเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1946 และในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1957 เมืองมินาโนะได้ผนวกรวมหมู่บ้านใกล้เคียงอีกครั้ง ได้แก่ คูนิกามิ คานาซาวะ และฮิโนซาวะ ตามด้วยหมู่บ้านมิซาวะเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1957
การเมืองการปกครอง

เมืองมินาโนะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเมืองเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 12 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด เมืองมินาโนะ หมู่บ้านฮิงาชิจิจิบุ เมืองโองาโนะ เมืองนางาโตโระ และเมืองโยโกเซะ รวมกันเป็นเขตเลือกตั้งหนึ่งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 1 คน และในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองมินาโนะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดไซตามะ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจของเมืองมินาโนะขึ้นอยู่กับการท่องเที่ยวเชิงเกษตรเป็นหลัก
การศึกษา

เมืองมินาโนะมีโรงเรียนประถมศึกษา 3 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 1 แห่งที่สังกัดเทศบาลเมืองมินาโนะ และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 1 แห่งที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดไซตามะ
การขนส่ง > รถไฟ

รถไฟชิจิบุ: สายหลักชิจิบุ
สถานี: โอยาฮานะ – มินาโนะ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 140
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น

ชิจิบุ 34 วัด [en; ja] (秩父三十四箇所)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของเมืองมินาโนะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ที่ราบสูงชิจิบุในมินาโนะ
สุนัขล่าเนื้อ

บีเกิลเป็นสุนัขล่าเนื้อพันธุ์เล็ก
สุนัขล่าเนื้อ (อังกฤษ: hound) เป็นสุนัขล่าสัตว์ชนิดหนึ่งที่นักล่าใช้เพื่อสะกดรอยหรือไล่ล่าเหยื่อ
ลักษณะ

สุนัขล่าเนื้อสามารถเปรียบเทียบได้กับสุนัขล่าเหยื่อที่ช่วยเหลือนักล่าโดยการระบุตำแหน่งของเหยื่อและ/หรือการกู้คืนสัตว์ที่ถูกล่า สุนัขล่าเนื้อเป็นสุนัขล่าสัตว์พันธุ์แรก พวกมันมีการรับรู้กลิ่นที่ทรงพลัง, ความเร็วสูง หรือทั้งสองอย่าง
สุนัขล่าเนื้อมีสามประเภท โดยมีหลายสายพันธุ์ในแต่ละประเภท ดังนี้:
ไซต์ฮาวด์ เป็นสุนัขที่มีสายตาดี (เรียกอีกอย่างว่าเกซฮาวด์) ซึ่งติดตามเหยื่อส่วนใหญ่ด้วยความเร็ว โดยทำให้เหยื่ออยู่ในสายตา สุนัขเหล่านี้รวดเร็วและช่วยเหลือนักล่าในเกมการจับ เช่น หมาจิ้งจอก, กระต่ายแจ็ก, กวาง และกวางเอลก์
เซนต์ฮาวด์ เป็นสุนัขหาเหยื่อด้วยกลิ่น ติดตามเหยื่อหรืออื่น ๆ (เช่น คนที่หายไป) โดยติดตามกลิ่น สุนัขเหล่านี้มีความอดทน แต่ไม่ใช่นักวิ่งที่รวดเร็ว
ส่วนสุนัขล่าเนื้อสายพันธุ์ที่เหลือติดตามเหยื่อของพวกมันโดยใช้ทั้งสายตาและกลิ่น พวกมันยากที่จะจำแนก เนื่องจากพวกมันไม่ได้เป็นสัตว์ที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน และไม่ได้หาเหยื่อด้วยกลิ่นอย่างชัดเจน
รายชื่อสายพันธุ์สุนัขล่าเนื้อ

อัฟกันฮาวด์
แอฟริกานิส
แอลไพน์ดัชส์บรัคเค
อเมริกันฟอกซ์ฮาวด์
อเมริกันเลพเพิร์ดฮาวด์
อันดาลูเซียนฮาวด์
อาร์ตัวฮาวด์
ออสเตรียนแบล็กแอนด์แทนฮาวด์
อาซาวัก
บาเซนจี
บาสเซตอาร์เตเซียงนอร์ม็องด์
บาสเซตเบลอเดอกัสกอญ
บาสเซตโฟว์เดอเบรอตาญ
บาสเซตฮาวด์
บาแวเรียนเมาน์เทนฮาวด์
บีเกิล
บีเกิล-แฮริเออร์
บิลลี
แบล็กแอนด์แทนคูนฮาวด์
แบล็กเมาธ์เคอ
บลัดฮาวด์
บลูทิกคูนฮาวด์
บอร์ซอย
บอสเนียนโบรเคนแฮด์ฮาวด์
บรีแกกรีฟงว็องเดแอ็ง
จิปปิปราอี
ชีร์เนโกเดลเอตนา
โกมพาอี
คูนฮาวด์
ครีเทนฮาวด์
แด็กซันด์
เดรียแวร์
ดัมฟรีสไชร์แบล็กแอนด์แทนฟอกซ์ฮาวด์
เอสโตเนียนฮาวด์
อิชลิชคูนซ์ฮาวด์
อิชลิชฟอกซ์ฮาวด์
ไฟสต์
ฟินนิชฮาวด์
กัลโกเอสปาญอล
กัสกอญแซ็งตงฌัวส์
เยอรมันฮาวด์
กร็องบาสเซต์กรีฟงว็องดี
กร็องเบลอเดอกัสกอญ
กร็องฟูฟ์เดอเบรอตาญ
กร็องกรีฟงว็องดี
กรีกแฮร์ฮาวด์
เกรย์ฮาวด์
กรีฟงเบลอเดอกัสกอญ
กรีฟงฟูฟ์เดอเบรอตาญ
ฮามิลตอนสโตวาแร
ฮาโนเฟอร์ฮาวด์
แฮริเออร์
ฮอร์ตายาบอร์ซายา
อิบิซันฮาวด์
สุนัขจรจัดอินเดีย
อิตาเลียนเกรย์ฮาวด์
ไอริชวูล์ฟฮาวด์
อิสเตรียคอร์ส-แฮด์ฮาวด์
อิสเตรียชอร์ตแฮด์ฮาวด์
ไคเก็ง
คันนิ
คิชูเก็ง
เลกแลนด์เทรลฮาวด์
ลิทัวเนียนฮาวด์
ลองด็อก
เลอร์เชอร์
มักยาร์ออแกร์
เมาน์เทนเคอร์
มุโธลฮาวด์
ออตเทอร์ฮาวด์
เปอตีบาแซกรีฟงว็องเดแอ็ง
เปอตีเบลอเดอกัสกอญ
ฟาโรห์ฮาวด์
พลอตฮาวด์
โปเดนโกกานาริโอ
โปลิชเกรย์ฮาวด์
โปลิชฮาวด์
โปรตุกีสโปเดงโก
โพซาแวกฮาวด์
ราชปาลยม
รามปุรเกรย์ฮาวด์
ฮาสเตรียโดร์บราซีเลย์รู
เรดโบนคูนฮาวด์
โรดีเชียนริดจ์แบ็ก
ซาบูเอโซเอสปัญญอล
ซาลูกี
ชีลเลอร์สตอวาแร
เซกูโจเดลลัปเปนนีโน
เซกูโจอิตาเลียโนอาเปโลฟอร์เต
เซกูโจอิตาเลียโนอาเปโลราโซ
เซกูโจมาเรมมาโน
เซอร์เบียนฮาวด์
เซอร์เบียนไทรคัลเลอร์ฮาวด์
ชไวเซอร์เลาฟ์ฮุนด์
ชไวเซริเชอร์นีเดอร์เลาฟ์ฮุนด์
สกอตติชเดียร์ฮาวด์
ชิโกกุ
ซิลเคนวินด์ฮาวด์
สลูกี
สมอลันด์สเตอวาแร
สตีเรียนคอร์ส-แฮด์ฮาวด์
ไทเกน
ทรีอิงวอล์กเกอร์คูนฮาวด์
ทริกฮาวด์
ทรานซิลเวเนียนฮาวด์
ทีโรเลียนฮาวด์
เวลช์ฟอกซ์ฮาวด์
เวสต์เฟเลียนดัชส์บรัคเค
วิปเปต
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สุนัขล่าเนื้อ
| ด ค กสุนัขล่าเนื้อ |
| --- | --- |
ด้านการดมกลิ่น:  Alpine Dachsbracke  Anglo-Français de Petite Vénerie  Ariegeois  Artois Hound  Basset Bleu de Gascogne  Basset Fauve de Bretagne  Basset Griffon Vendéen (Grand)  Basset Griffon Vendéen (Petit)  บาสเซต ฮาวนด์  Bavarian Mountain Hound  บีเกิล  Beagle-Harrier  Blackmouth Cur  แบล็คแอนด์แทนคูนฮาวนด์  บลัดฮาวด์  Bluetick Coonhound  ดัคส์ฮุนท์  Drever  English Coonhound  Finnish Spitz  อเมริกัน ฟอกซ์ ฮาวนด์  อิงลิช ฟอกซ์ ฮาวนด์  Grand Bleu de Gascogne  Hamiltonstovare  ฮาร์ริเออร์  ออตเทอร์ฮาวนด์  Plott Hound  Polish Hound  Segugio Italiano  Schweizer Laufhund 
ด้านการล่าเนื้อ:  อาฟกัน ฮาวนด์  American Staghound  Azawakh  บอร์ซอย  Chart Polski  Chippiparai  Galgo Español  เกรย์ฮาวด์  Hortaya Borzaya  ไอริส วูฟ ฮาวนด์  อิตาเลียน เกรย์ฮาวนด์  Kanni  Longdog  Lurcher  Magyar Agar  Mudhol Hound  Rajapalayam  Rampur Greyhound  ซาลูกิ  สก๊อตติสเดียร์ฮาวนด์  Sloughi  วิปเพ็ท 
ทั่วไป:  บาเซนจี  Cirneco dell'Etna  ไอบิซาน ฮาวนด์  Kombai  ฟาร์โร ฮาวนด์  Portuguese Podengo  ไทยหลังอาน  โรดิเซียนริดก์แบ็ค 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
กุนเชียง

กุนเชียง (ภาษาแต้จิ๋ว: 灌腸; เพ็งอิม: guang3 ciang5, อ่านว่า "ก๊วงเชี้ยง") เอกสารไทยบางแห่งเรียก ไส้กรอกหมูแห้ง เป็นไส้กรอกอย่างจีน มีหลายประเภท เช่น
ล่าฉาง (臘腸; là cháng) ทำจากเนื้อสุกรผสมมันสุกร ปรุงรสหวานเค็มรมควัน
นั่วหมี่ฉาง (糯米腸; nuò mǐ cháng) คือ ไส้กรอกข้าวเหนียว นึ่งหรือต้มสุกกิน
เซฺว่ฉาง (血腸; xuè cháng) คือ ไส้กรอกเลือดสัตว์
ไป๋โร่วเซฺว่ฉาง (白肉血腸; báiròu xuè cháng) ทำจากเนื้อสัตว์หั่นผสมเลือดสัตว์ นิยมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน
นอกจากนี้ ยังมีกุนเชียงที่ทำจากเครื่องในสัตว์ เช่น ตับเป็ด ตับห่าน ตับสุกร กุนเชียงประเภทนี้มักมีสีคล้ำกว่าที่ทำจากเนื้อสัตว์อย่างเดียว
ระเบียงภาพ

กุนเชียงตากแห้ง
กุนเชียงสั้น
ยำกุนเชียงไทย
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กุนเชียง
สโมสรฟุตบอลดานัง

สโมสรฟุตบอล เอสเอชบี ดานัง (เวียดนาม: Câu lạc bộ Bóng đá SHB Đà Nẵng) หรือ สโมสรฟุตบอลกว๋างนาม-ดานัง (เวียดนาม: Câu Lạc Bộ Bóng Đá Quảng Nam Đà Nẵng) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพของเมืองดานัง ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 ซึ่งเป็นลีกสูงสุดของประเทศ ในช่วงก่อนฤดูกาล 2007–08 สโมสรได้ถูกซื้อโดยธนาคารร่วมหุ้นพาณิชย์ไซ่ง่อน-ฮานอย สโมสรคว้าแชมป์ลีกสมัยแรกได้ในปี ค.ศ. 2009 และได้สิทธิ์แข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2010 รอบคัดเลือก ในปีเดียวกันนี้ พวกเขายังคว้าแชมป์เวียดนามคัพ ส่วนทีมเยาวชน รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี ก็คว้าแชมป์ลีกเยาวชนได้เช่นกัน ดานังสามารถคว้าแชมป์ลีกได้อีก ใน 3 ปีถัดมา (ค.ศ. 2012)
เกียรติประวัติ

วี.ลีก ดิวิชัน 1:
เวียดนามซูเปอร์คัพ:
เวียดนามคัพ:
วี.ลีก 2:
บีทีวีคัพ:
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2012-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวี> ลีก ดิวิชัน 1 |
| --- | --- |
สโมสร (ฤดูกาล 2024–25):  บีคาเม็กซ์ บิ่ญเซือง  ทัญฮว้า  ไฮฟอง  ฮานอย  โปลิศ ฮานอย  นครโฮจิมินห์  ฮหว่างอัญซาลาย  ห่งลิญห่าติ๋ญ  กว๋างนาม  บิ่ญดิ่ญ  ซงลามเหงะอาน  นามดิ่ญ  ดานัง  วิเอตเตล 
สโมสรที่เคยอยู่ในวีลีก 1:  ซันนาคั้ญฮหว่า  ไซ่ง่อน  ด่งเติมล็องอาน  ด่งท้าป  เกิ่นเทอ  ทันกว๋างนิญ
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์พัทยา

| --- | --- |
Thammasat University Pattaya Center

ชื่อย่อ: มธ.ศูนย์พัทยา
ประเภท: วิทยาเขต
สถาปนา: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์พัทยา 30 มกราคม พ.ศ. 2538 (29 ปี)
สถาบันหลัก: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
รองอธิการบดีฯ: รมิดา พัชราวนิช
ที่อยู่: 39/4 หมู่ 5 ถนนชลบุรี–ระยอง ตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี 20150
เว็บไซต์: pattayacenter.tu.ac.th
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์พัทยา ตั้งอยู่ที่หมู่ 5 ถนนชลบุรี–ระยอง ตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี บนพื้นที่ประมาณ 566 ไร่ ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2538
ประวัติ

ใน พ.ศ. 2530 ถาวร พรประภา ผู้ก่อตั้งบริษัท สยามกลการ จำกัด และบริษัท ทองถาวรอุตสาหกรรม จำกัด มีความประสงค์จะบริจาคที่ดินจำนวน 565 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา (รวม 3 โฉนด) บริเวณกิโลเมตรที่ 12 ริมถนนสายชลบุรี–ระยอง ตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ให้แก่กระทรวงการคลัง เพื่อใช้ในราชการมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้การศึกษาส่งเสริมวิชาการและวิชาชีพชั้นสูง เป็นศูนย์การวิจัย และการฝึกอบรม การให้บริการและวิชาการแก่สังคมและดำเนินการที่เป็นประโยชน์แก่สาธารณะ
ประกอบกับขณะนั้น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ประสบปัญหาในเรื่องพื้นที่ไม่เพียงพอต่อการจัดการเรียนการสอน การวิจัย และพัฒนา และการบริการทางวิชาการต่างๆ ซึ่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ ไม่สามารถขยายหรือต่อเติมได้ เพราะตั้งอยู่ในเขตอนุรักษ์เกาะรัตนโกสินทร์ และมีพื้นที่ค่อนข้างจำกัดและแออัดอยู่แล้ว ส่วนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต นั้นเป็นพื้นที่ที่อยู่ใกล้ชุมชนและมีแนวโน้มเป็นชุมชนเมืองโดยเฉพาะย่านพักอาศัยจะขยายตัวมาสู่พื้นที่นี้มากยิ่งขึ้น ขณะที่โรงงานอุตสาหกรรมมีแนวโน้มที่จะย้ายออกไปตั้งในภูมิภาคมากขึ้น จึงไม่เหมาะสมที่จะพัฒนาการจัดการเรียนการสอน การวิจัยและพัฒนาในด้านเทคโนโลยีที่เชื่อมโยงกับการพัฒนาอุตสาหกรรม เนื่องจากการวิจัยและพัฒนาที่จะได้ผลนั้น จำเป็นต้องมีปฏิสัมพันธ์กับการปฏิบัติการจริงอย่างใกล้ชิดกับอุตสาหกรรม
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์จึงได้พิจารณาที่ดินที่มีอยู่เพื่อเตรียมการพัฒนาในอนาคต คือ ที่ดินบริเวณกิโลเมตรที่ 12 ริมถนนสายชลบุรี–ระยอง ตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี เพื่อก่อตั้งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์พัทยา
ลำดับเหตุการณ์

พ.ศ. 2530 – บริษัท ทองถาวรอุตสาหกรรม จำกัด (โดย ถาวร พรประภา) บริจาคที่ดินจำนวน 565 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา (รวม 3 โฉนด) บริเวณกิโลเมตรที่ 12 ริมถนนสายชลบุรี-ระยอง ตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ให้แก่กระทรวงการคลังเพื่อใช้ในราชการมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ. 2537 – มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์จัดทำแผนแม่บทการพัฒนามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์พัทยา
พ.ศ. 2538 – สภามหาวิทยาลัยมีมติให้ตั้ง "ศูนย์นวัตกรรมอุดมศึกษา" ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์พัทยา เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2538
พ.ศ. 2539–2544 – เริ่มโครงการก่อสร้างกลุ่มอาคารฝึกอบรมสัมมนา มธ. ศูนย์พัทยา ประกอบด้วย
อาคารฝึกอบรมสัมมนา
อาคารบริการจัดเลี้ยง
อาคารโรงแรม
อาคารสโมสรและสระว่ายน้ำ
สนามเทนนิส
พ.ศ. 2540 – สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯสยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินวางศิลาฤกษ์ โครงการก่อสร้างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์พัทยา เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540
– สภามหาวิทยาลัยมีมติให้เปลี่ยนชื่อจาก "ศูนย์นวัตกรรมอุดมศึกษา" เป็น "วิทยาลัยนวัตกรรมอุดมศึกษา" เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540
พ.ศ. 2547–2548 – ก่อสร้างรั้วบริเวณด้านหลังมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์พัทยา
พ.ศ. 2549 – มหาวิทยาลัยได้รับงบประมาณจำนวน 30 ล้านบาทจากองค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรี เพื่อก่อสร้างศูนย์ฝึกอบรมการบริหารงานท้องถิ่นและสวนพฤกษศาสตร์
พ.ศ. 2550 – ก่อสร้างศูนย์ฝึกอบรมท้องถิ่นและสวนพฤกษศาสตร์ แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2551
– ก่อสร้างศาลาโดมบนยอดเขามะตูม อยู่ระหว่างการก่อสร้าง 
  
– ก่อสร้างระบบสาธารณูปการและอาคารฝึกอบรมท้องถิ่น อยู่ระหว่างการก่อสร้าง
พ.ศ. 2551 – สภามหาวิทยาลัยมีมติให้เปลี่ยนชื่อจาก "วิทยาลัยนวัตกรรมอุดมศึกษา" เป็น "วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์" ในการประชุมสภามหาวิทยาลัย ครั้งที่ 2/2551 เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และมีประกาศระเบียบมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ว่าด้วยการจัดตั้งและบริหารงานวิทยาลัยนวัตกรรม พ.ศ. 2551
มหาวิทยาลัยได้ดำเนินการรังวัดสอบเขตที่ดิน มธ. ศูนย์พัทยา ซึ่งมีเนื้อที่เพิ่มขึ้นจากเดิม 565 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา เป็น 566 ไร่ 00 งาน 26.3 วา
แหล่งข้อมูลอื่น

เอกสารเรื่อง ประวัติความเป็นมา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และวิทยาเขตต่าง เก็บถาวร 2011-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน