ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์อดีตออสเตรีย-ฮังการี
กฎหมายสืบทอดราชสมบัติออสเตรีย

กฎหมายการสืบทอด ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ในระยะแรกของราชวงศ์ Habsburgs นำกฎแห่ง สิทธิบุตรหัวปี หรือพระโอรสองค์โตจะมีสิทธิก่อน แต่หลักการนี้ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างเป็นทางการจนมีพระประสงค์ของจักรพรรดิ เฟอร์ดินานด์ที่ 2 ใน ปี 1621 เพื่อครอบครองดินแดนในออสเตรียชั้นใน และข้อจำกัดในการเรียกร้องเงินรายปีของพระราชโอรสคนเล็ก ดังนั้นเจตจำนงของเฟอร์ดินันด์ ( แก้ไขเพิ่มเติมใน ปี 1635 ขยายการแบ่งแยกไม่ได้กับการได้มาและการรวมดินแดนในอนาคตทั้งหมด) จึงเป็นเอกสารพื้นฐานที่กำหนดกฎการสืบทอดของราชวงศ์
ในช่วงสงครามและเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งเรื่องการสืบราชสันตติวงศ์ซ้ำ จักรพรรดิเลโอโปลด์ทรงจัดตั้งกฎหมายการสืบราชสันตติวงศ์ที่ชัดเจนสำหรับราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ลีโอโปลด์ที่ 1 และพระราชโอรสทั้งสองของพระองค์ โจเซฟและคาร์ลทรงลงนามในสนธิสัญญาสืบราชสันตติวงศ์เมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1703 (Pactum mutuae Successionis) ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่คาร์ลทรงรับตำแหน่งกษัตริย์แห่งสเปนอย่างเป็นทางการ ซึ่งหมายถึงราชวงศ์จะแบ่งออกเป็นสายสเปนและสายออสเตรีย(สายหลักของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) สนธิสัญญา Pactum Mutuae Successionis ได้เปลี่ยนแปลงหลักการสืบราชสันตติวงศ์ในเชื้อสายชายซึ่งก่อตั้งโดยพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 2 ในปี ค.ศ. 1621 ยอมรับการสืบราชสันตติวงศ์ของสตรี แต่เฉพาะในกรณีที่ไม่มีเชื้อสายชายทั้งหมด หรือเรียกว่า กฎหมายกึ่งซาลิก จึงเรียงลำดับการสืบสันตติวงศ์ได้ดังนี้
สิทธิของเพศชายมาก่อน
หากทั้งสองสายไม่มีทายาทชาย สายสเปนจะกลับมารวมกับสายออสเตรีย ส่งต่อให้โอรสคนที่สามของ ลีโอโปลด์ที่ 1แทน
กรณีไม่มีทายาทชายเหลืออยู่เลย ให้ทายาทหญิงสายออสเตรียมีสิทธิก่อน
กรณีไม่มีทายาทหญิงสายออสเตรีย ให้ทายาทหญิงสายสเปนมีสิทธิ
ลีโอโปลด์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1705 โจเซฟ บุตรชายของเขาสืบต่อจากตำแหน่งจักรพรรดิเป็น จักรพรรดิโยเซ็ฟที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ สิ้นพระชนม์ทิ้งพระธิดาที่ยังไม่ได้แต่งงานสองคน หนึ่งในนั้นคือ มาเรีย อมาเลีย ซึ่งจะอภิเษกสมรสกับ ในปี ค.ศ. 1722 คาร์ล อัลเบรชท์ ผู้ที่จะได้รับสิทธิปกครองบาวาเรีย คาร์ลขึ้นเป็นจักรพรรดิในฐานะจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และได้รับมรดกดินแดนฮับส์บูร์กตามสนธิสัญญาสืบทอด พระองค์ได้เขียนพินัยกรรมโดยให้ธิดามีลำดับความสำคัญเหนือทายาทชายจากสายอื่น ในกรณีที่สายเลือดชายของเขาสิ้นสุดลง (ซึ่งเป็นการละเมิดสนธิสัญญาครอบครัวปี 1703 หรือ Pactum Mutuae Successionis) ผลที่ตามมาของความขัดแย้งในราชสำนักทำให้เกิด "การประชุมส่วนตัว" (ประกอบด้วยเจ้าชายยูจีนแห่งซาวอย เคานต์ไซเลิร์น และองคมนตรีสองคน) ซึ่งมีข้อเสนอแนะให้เผยแพร่และชี้แจงกฎหมายการสืบทอดตำแหน่ง
ผลที่ตามมาก็คือการประชุมสาธารณะของคณะองคมนตรีและรัฐมนตรีของจักรพรรดิในกรุงเวียนนาเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1713 โดยมีการกล่าวถึงการแก้ไขการสืบทอดตำแหน่งของคาร์ลที่ 6 สิ่งพิมพ์รับรองเอกสารนี้ภายหลังได้รับการตั้งชื่อว่า มาเป็นแบบ Pragmatic Sanction คือรวมเอาหลักการของการสืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษควบคู่ไปกับหลักการของการสืบทอดแบบกึ่งซาลิก  ซึ่งถูกใช้เป็น "กฎหมายแห่งราชวงศ์ออสเตรีย" ต่อมา
เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 1839 เฟอร์ดินานด์ที่ 1 (จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สิ้นสุดลงกลายเป็นจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีจึงนับลำดับจักรพรรดิใหม่) ทรงประกาศใช้ ธรรมนูญเรื่องครอบครัว (Familienstatut) ไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ แต่เนื้อหาอยู่ภายใต้คำตัดสินของศาลสูงแห่งออสเตรีย ( oberste Gerichsthof ) เมื่อวันที่ 8 เมษายน 1863 (Gerichtszeitung 1864, n. 27, p. 2265)
เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 1900 ฟรานซ์ โจเซฟ ด้วยแรงผลักดันจากความปรารถนาที่จะรักษาความยิ่งใหญ่จึงได้ประกาศใช้เอกสารสำหรับการตีความธรรมนูญปี 1839 อย่างแท้จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เนื่องจากตามหัวข้อที่ 1 ของธรรมนูญดังกล่าว การแต่งงานที่เท่าเทียมที่ได้รับความยินยอมเป็นเงื่อนไขที่จำเป็นในการเป็นสมาชิกราชวงศ์ออสเตรีย เอกสาร ปี 1900 กำหนดว่าการแต่งงานจะต้องได้รับการพิจารณา เท่ากับ:
สมาชิกของราชวงศ์ออสเตรีย
สมาชิกของราชวงศ์ของคริสต์นิกายอื่นที่ครองราชย์หรือเคยครองราชย์มาก่อน
สมาชิกของราชวงศ์เจ้าชายที่มีสิทธิ เอเบนบูร์ทิกเคท (ความเท่าเทียมกัน) ตามมาตรา 14 ของพระราชบัญญัติ สมาพันธรัฐเยอรมัน 1815 และตามพระราชบัญญัติของ ฟรานซิส ประกาศใช้ใน เมืองบราติสลาวา เมื่อวันที่ 17 กันยายน 1825 โดยมีเงื่อนไขว่าผู้สืบสันดานเหล่านี้เป็นผู้สืบสันดานของการสมรสที่ได้รับการยอมรับว่าเท่าเทียมกัน หรือในกรณีที่ไม่มีบทบัญญัติที่คล้ายกัน สามารถแสดงถึงความสูงส่งโดยกำเนิดภายใต้เงื่อนไขของ ริตเตอร์-เทิร์นเนียร์- และสติฟต์มาซิกเคท และการสืบเชื้อสายมาจากแปดในแปด (ปู่ทวดของบิดาแปดคนและปู่ทวดของมารดาแปดคน) แล้วบรรพบุรุษของบิดามารดาใน 5 รุ่นต้องเป็นสายตรงทั้ง 2 ฝั่ง มีสถานภาพขุนนางชั้นสูงยาวนานกว่า 300 ปี สุดท้าย พิสูจน์ให้อีกสิบหกครอบครัว (ปู่ทวดของบิดาแปดคนและปู่ทวดของมารดาแปดคน) มีสถานะของ Ritterbürtigkeit
“การแต่งงานอื่นๆ ทั้งหมดไม่สามารถถือว่าเท่าเทียมกันได้ เรียกว่าการแต่งงานต่างฐานันดร และไม่ได้รับผลประโยชน์จากการแต่งงานที่เท่าเทียมกัน"
เนื่องจากสิ่งเหล่านี้เป็นบทบัญญัติที่เข้มงวดเกี่ยวกับการสืบราชบัลลังก์ในราชวงศ์ฮับส์บูร์ก แต่ด้วยอำนาจ (ในฐานะประมุขแห่งราชวงศ์ฮับส์บูร์กและโดยนิตินัยเป็นจักรพรรดิ) ของออตโตแห่งฮับส์บูร์ก ได้กล่าวถึงการเปลี่ยนแปลงของกฎที่ว่าด้วยความเท่าเทียมของการสมรสโดยไม่มีข่าวการประท้วงจากสมาชิกคนอื่นๆ ในราชวงศ์ หากเป็นเช่นนั้นตามหลักการถือว่ากฎสามารถแก้ไขได้เนื่องจากฐานะประมุขแห่งราชวงศ์ ลูกชายคนโตของออตโต คาร์ลแห่งฮับส์บูร์ก-ลอร์เรน ประมุขแห่งราชวงศ์ปัจจุบัน สมรสไม่เท่าเทียมกันตามกฎหมายของราชวงศ์แม้ว่าคู่สมรสจะมีตำแหน่งขุนนางก็ตาม แต่ในขณะนี้เหมือนว่าไม่มีใครตั้งคำถามถึงตำแหน่งของเฟอร์ดินันด์ ลูกชายของเขาในฐานะรัชทายาทและเป็นลำดับแรกในการสืบทอด