stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ทำเนียบคณบดี

|  คณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล> รายนามคณบดี |  คณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล> วาระการดำรงตำแหน่ง |  คณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล>  |
| --- | --- | --- |
| 1.  รองศาสตราจารย์ ดร.นาท ตัณฑวิรุฬห์ | พ.ศ. 2520 - 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 |  |
| 2.  ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ธนากร อ้วนอ่อน | 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 – 13 กันยายน พ.ศ. 2533 |  |
| 3.  รองศาสตราจารย์ ดร.อรพินท์ เอี่ยมศิริ | 18 กันยายน  พ.ศ. 2533 – 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 |  |
| 4.  ศาสตราจารย์ ดร.นพ.เทพนม เมืองแมน | 16 กรกฎาคม  พ.ศ. 2535 – 30 กันยายน พ.ศ. 2538 |  |
| 5.  รองศาสตราจารย์ รุ่งจรัส หุตะเจริญ | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2538 – 30 กันยายน พ.ศ. 2542 |  |
| 6.  รองศาสตราจารย์ ดร.อนุชาติ พวงสำลี | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2542 – 30 กันยายน พ.ศ. 2546  1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 – 30 กันยายน พ.ศ. 2550 |  |
| 7.  ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สิทธิพงษ์ ดิลกวณิช | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 – 30 กันยายน พ.ศ. 2554 |  |
| 8.  รองศาสตราจารย์ ดร.กัมปนาท ภักดีกุล | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2554 – 30 กันยายน พ.ศ. 2558  1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 – 30 กันยายน พ.ศ. 2562 |  |
| 9. รองศาสตราจารย์ ดร.สุระ พัฒนเกียรติ | 1ตุลาคม พ.ศ. 2562 - 30 กันยายน พ.ศ. 2566 |  |
| 10. รองศาสตราจารย์ ดร. กิติกร จามรดุสิต | 1 ตุลาคม พ.ศ.2566 - ปัจจุบัน |  |
หลักสูตร

คณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ ได้ให้บริการด้านการศึกษา วิจัย ฝึกอบรม และการบริการวิชาการ ทางด้านการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ทั้งในระดับท้องถิ่น ระดับประเทศ และนานาชาติ และในปีการศึกษา 2546 คณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ มีการจัดการเรียนการสอนของหลักสูตรต่างๆ ตั้งแต่ระดับปริญญาตรีจนถึงปริญญาเอก รวม 10 หลักสูตร ได้แก่
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม (Natural Resources and Environmental Management) (International Program) (EV)
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อม (ES)
หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีการจัดการสิ่งแวดล้อม (ET)
หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีการจัดการสิ่งแวดล้อม ภาคพิเศษ (ETS)
หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิชาเทคโนโลยีที่เหมาะสมและนวัตกรรมเพื่อสิ่งแวดล้อม (AT/ATS)
หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเมืองน่าอยู่และสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืน (LE/LES)
หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสิ่งแวดล้อมและเทคโนโลยี หลักสูตรนานาชาติ ภาคปกติและภาคพิเศษ (Master of Science Program in Environmental Management and Technology)
หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาชาวิชาสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ Doctor of Philosophy in Environment and Resource Studies (International Program)
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์
| ด ค กมหาวิทยาลัยมหิดล |
| --- | --- | --- |
| คณะ |  กายภาพบำบัด  ทันตแพทยศาสตร์  เทคนิคการแพทย์  เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร  พยาบาลศาสตร์  แพทยศาสตร์รามาธิบดี  แพทยศาสตร์ศิริราช  เภสัชศาสตร์  วิทยาศาสตร์  ศิลปศาสตร์  วิศวกรรมศาสตร์  เวชศาสตร์เขตร้อน  สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์  สัตวแพทยศาสตร์  สาธารณสุขศาสตร์  สิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์  บัณฑิตวิทยาลัย  |  |
| วิทยาลัย |  วิทยาลัยการจัดการ  วิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา  วิทยาลัยนานาชาติ  วิทยาลัยศาสนศึกษา  วิทยาลัยราชสุดา  วิทยาลัยดุริยางคศิลป์  |  |
| สถาบัน |  สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้  สถาบันพัฒนาสุขภาพอาเซียน  สถาบันวิจัยประชากรและสังคม  สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย  สถาบันโภชนาการ  สถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุล  สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว  สถาบันบริหารจัดการเทคโนโลยีและนวัตกรรม  |  |
| วิทยาเขต |  กาญจนบุรี  นครสวรรค์  อำนาจเจริญ  |  |
| หน่วยงานอื่น |  โรงเรียนสาธิตนานาชาติ  โรงพยาบาลศิริราช  โรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์  โรงพยาบาลรามาธิบดี  สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์  โรงพยาบาลเวชศาสตร์เขตร้อน  สถาบันสุขภาพเด็กแห่งมหาราชินี  ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเษก  ศูนย์การแพทย์มหิดลบำรุงรักษ์ นครสวรรค์  โรงพยาบาลทันตกรรม  โรงพยาบาลทันตกรรมมหาจักรีสิรินธร  โรงพยาบาลสัตว์ประศุอาทร  โรงพยาบาลปศุสัตว์และสัตว์ป่า ปศุปาลัน  โรงแรมศาลายาพาวิลเลียน  อุทยานธรรมชาติวิทยาสิรีรุกขชาติ  |  |
| สถาบันสมทบ |  ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์  วิทยาลัยแพทยศาสตร์พระมงกุฎเกล้า  วิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก  วิทยาลัยพยาบาลกองทัพเรือ  วิทยาลัยพยาบาลทหารอากาศ  |  |
| สถาบันสมทบในอดีต |  วิทยาลัยแพทยศาสตร์กรุงเทพมหานครและวชิรพยาบาล  วิทยาลัยพยาบาลเกื้อการุณย์  วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สถาบันพระบรมราชชนก วิทยาเขตกรุงเทพ  จักรีรัช  ชัยนาท  พระพุทธบาท  ราชบุรี  สระบุรี  สุพรรณบุรี  ชลบุรี  วิทยาลัยพยาบาลพระจอมเกล้า สถาบันพระบรมราชชนก  โครงการผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท  |  |
| อื่น ๆ |  ประวัติ  บุคคลจากมหาวิทยาลัยมหิดล  วันมหิดล  รางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล  ทุนมหิดลวิทยาจารย์  การจัดอันดับ  |  |
 หมวดหมู่  โครงการ  สถานีย่อย 
| ด ค กรายชื่อคณะสิ่งแวดล้อมในประเทศไทย |
| --- | --- |
ระดับคณะวิชาหรือเทียบเท่า: เกษตรศาสตร์ (บางเขน และกำแพงแสน) • มหาสารคาม • มหิดล • สงขลานครินทร์ (หาดใหญ่) • สงขลานครินทร์ (ภูเก็ต)
ระดับภาควิชาหรือสาขาวิชา: เกษตรศาสตร์ (กำแพงแสน) •  เกษตรศาสตร์ (ศรีราชา) • ขอนแก่น • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
อาคารสิ่งแวดล้อมพัฒนดล คณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์
การสุขาภิบาล

ระวังสับสนกับ สุขาภิบาล
ตัวอย่างของโครงสร้างพื้นฐานของการสุขาภิบาล: ฝักบัว, ห้องน้ำแห้งโถส้วมสองหลุมปัสสาวะแยก (อังกฤษ: double-vault urine-diverting dry toilet (UDDT)) และ โถ ปัสสาวะไม่ใช้น้ำในเมืองลิมา,ประเทศเปรู
โรงบำบัดน้ำเสีย, ออสเตรเลีย
ตัวอย่างสำหรับการขาดการสุขาภิบาล: ห้องส้วมใช้บ่อซีเมนต์ซ้อนกันที่ไม่ถูกสุขลักษณะในชุมชน Kalibari ในเมือง Mymensingh, ประเทศบังคลาเทศ
การสุขาภิบาล (อังกฤษ: sanitation) เป็นวิธีการทางสุขอนามัยของการส่งเสริมสุขภาพโดยผ่านการป้องกันมนุษย์มิให้สัมผัสกับภัยจากปฏิกูล เช่นเดียวกับการบำบัดและการกำจัดที่เหมาะสมของของเสียและน้ำเสีย. ภัยนั้นอาจเป็นทั้งตัวการของโรคทางกายภาพ, ทางจุลินทรีย์ชีวภาพ, ทางชีววิทยาหรือทางเคมี. ปฏิกูลที่สามารถก่อปัญหาสุขภาพได้ได้แก่ อุจจาระของมนุษย์หรือมูลของสัตว์, ปฏิกูลของแข็ง, น้ำทิ้งจากครัวเรือน(น้ำเสีย, สิ่งโสโครก, ปฏิกูลอุตสาหกรรมและปฏิกูลเกษตรกรรม. วิธีการทางสุขอนามัยในการป้องกันอาจเป็นการใช้วิธีการทางวิศวกรรม (เช่น การบำบัดน้ำเสีย, การบำบัดสิ่งปฏิกูล, การระบายน้ำท่วมจากพายุ, การจัดการปฏิกูลของแข็ง, การจัดการอุจจาระ), เทคโนโลยีเรียบง่าย (เช่น ส้วมหลุม, ส้วมแห้ง, UDDT, และถังเกรอะ) หรือแม้แต่การปฏิบัติสุขลักษณะส่วนตัวง่ายๆ (เช่นการล้างมือด้วยสบู่, การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม).
องค์การอนามัยโลกระบุว่า
"การสุขาภิบาลโดยทั่วไปหมายถึงการจัดหาสิ่งอำนวยความสะดวกและการบริการสำหรับการกำจัดที่ปลอดภัยของปัสสาวะและอุจจาระของมนุษย์. การสุขาภิบาลที่ไม่เพียงพอเป็นสาเหตุสำคัญของการเกิดโรคทั่วโลกและการปรับปรุงการสุขาภิบาลเป็นที่รู้จักกันว่าจะมีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญที่เป็นประโยชน์ต่อสุขภาพทั้งในครัวเรือนและในทั้งชุมชน. คำว่า 'การสุขาภิบาล' ยังหมายถึงการบำรุงรักษาของสภาพทางสุขอนามัย, ผ่านการบริการเช่นการเก็บขยะและการกำจัดน้ำเสีย.
การสุขาภิบาลประกอบด้วยสี่รายการวิศวกรรมโครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้ (แม้ว่าอันแรกเท่านั้นที่มักจะมีการเชื่อมโยงอย่างมากกับคำว่า "สุขา+อภิบาล"):
ระบบการจัดการของเสีย
ระบบการจัดการน้ำเสีย
ระบบการจัดการปฏิกูลของแข็ง
ระบบระบายน้ำสำหรับน้ำฝน, ที่มักถูกเรียกว่าการระบายน้ำจากพายุฝน
แม้จะมีความจริงที่ว่าการสุขาภิบาลรวมถึงการบำบัดน้ำเสีย, ทั้งสองคำนี้มักจะถูกใช้เคียงข้างกัน: คนมีแนวโน้มที่จะพูดถึงเรื่องการสุขาภิบาลและการจัดการน้ำเสียซึ่งเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมจะต้องมีการแบ่งแยกในหัวข้อย่อยในบทความนี้. คำว่าการสุขาภิบาลได้รับการเชื่อมต่อกับหลายตัวอธิบายเพื่อให้คำว่าการสุขาภิบาลอย่างยั่งยืน, การสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้ว, การสุขาภิบาลที่ยังไม่ปรับปรุง, การสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อม, การสุขาภิบาลนสถานที่ทำงาน, การสุขาภิบาลนิเวศวิทยา, การสุขาภิบาลแห้ง ทั้งหมดนี้ถูกใช้ในปัจจุบัน. การสุขาภิบาลควรได้รับพูดถึงว่าเป็นวิธีการที่เป็นระบบซึ่งรวมถึงการเก็บรวบรวม/การบรรจุ, การลำเลียง/การขนส่ง, การบำบัดและการกำจัดหรือนำมาใช้ใหม่.
การจัดการน้ำเสีย > การจัดเก็บรวบรวม

สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ดูน้ำเสีย
เทคโนโลยีการสุขาภิบาลมาตรฐานในพื้นที่เขตเมืองคือการจัดเก็บรวบรวมน้ำเสียในท่อระบายน้ำ, การบำบัดมันในโรงบำบัดน้ำเสียเพื่อนำมาใช้ใหม่หรือกำจัดมันในแม่น้ำ, ทะเลสาบหรือในทะเล. ท่อระบายน้ำจะรวมเข้ากับท่อระบายน้ำฝนหรือแยกออกต่างหากเป็นท่อระบายน้ำสุขาภิบาล. ท่อระบายน้ำแบบรวมกันมักจะพบในภาคกลาง, ส่วนที่เก่าหรือพื้นที่ในเมือง. ฝนที่ตกหนักและการบำรุงรักษาไม่เพียงพอสามารถทำให้ท่อระบายน้ำแบบรวมกันมีน้ำล้นออกมา ทำให้ของเสียหลุดออกมาสู่สภาพแวดล้อม. งานด้านอุตสาหกรรมมักจะปล่อยน้ำเสียลงไปในท่อระบายน้ำ, ซึ่งสามารถทำให้การบำบัดน้ำเสียยุ่งยากขึ้นเว้นแต่อุตสาหกรรมจะมีการบำบัดก่อนปล่อยพวกมันออกมา.
ค่าใช้จ่ายในการลงทุนที่สูงของระบบรวบรวมน้ำเสียแบบเดิมเป็นเรื่องยากที่จะจ่ายสำหรับประเทศกำลังพัฒนาหลายประเทศ. บางประเทศจึงมีการส่งเสริมระบบรวบรวมน้ำเสียทางเลือกเช่นการระบายน้ำทิ้งแบบคอนโดมิเนียม, ซึ่งใช้ท่อที่มีขนาดที่เล็กกว่าที่ระดับความลึกที่ต่ำกว่าด้วยรูปแบบที่แตกต่างจากเครือข่ายการระบายน้ำทิ้งแบบเดิม.
การจัดการน้ำเสีย > การบำบัด

สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ดูน้ำเสีย ของเสีย.
การจัดการน้ำเสีย > การบำบัด > การบำบัดที่ส่วนกลาง

ในประเทศพัฒนาแล้ว การบำบัดน้ำเสียในเขตเทศบาลเมืองมีการทำอยู่ในขณะนี้อย่างกว้างขวาง, แต่ยังไม่เป็นสากล (สำหรับภาพรวมของเทคโนโลยี ดูการบำบัดน้ำเสีย). ในประเทศกำลังพัฒนา น้ำเสียส่วนใหญ่ยังคงถูกปล่อยออกโดยที่ยังไม่ได้รับการรักษาเข้าสู่สภาพแวดล้อม. ยกตัวอย่างเช่น, ในลาตินอเมริกามีประมาณ 15% เท่านั้นของน้ำเสียที่ถูกเก็บรวบรวมจะได้รับการบำบัด (ดูน้ำและสุขาภิบาลในละตินอเมริกา)
การจัดการน้ำเสีย > การบำบัด > การบำบัด on-site, การกระจายการบำบัดออกจากศูนย์กลาง

ในพื้นที่ชานเมืองและชนบทหลายแห่ง, ครัวเรือนจำนวนมากยังไม่ได้เชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำ. พวกเขาปล่อยน้ำเสียของพวกเขาเข้าสู่ถังส้วมหรือชนิดอื่นๆของการสุขาภิบาล on-site. ระบบ on-site จะรวมพื้นที่หลายแห่งเพื่อใช้ระบายน้ำเข้าไปด้วย, ซึ่งต้องใช้พื้นที่อย่างมากของแผ่นดิน. นี้จะทำให้ระบบบำบัดน้ำเสียไม่เหมาะสมสำหรับเมืองส่วนใหญ่.
พื้นที่ชุ่มน้ำที่สร้างขึ้นด้วยมือมนุษย์เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งสำหรับตัวเลือกการบำบัดที่เป็นไปได้ในการกระจายออกจากศูนย์กลาง.
การจัดการน้ำเสีย > การกำจัดหรือการนำกลับมาใช้ใหม่ของน้ำเสียที่ได้รับการบำบัดแล้ว

การนำมาใช้ใหม่ของน้ำเสียที่ยังไม่ได้รับการบำบัดหรือได้รับการบำบัดบางส่วนในภาคเกษตรที่มีการชลประทานเป็นเรื่องธรรมดาในประเทศกำลังพัฒนาทั้งหลาย. การนำมาใช้ใหม่สำหรับน้ำเสียที่บำบัดแล้วในการจัดสวน, โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสนามกอล์ฟ, การเกษตรที่มีการชลประทานและสำหรับใช้ในอุตสาหกรรมจะกลายเป็นที่แพร่หลายมากขึ้น.
ประเภทของการสุขาภิบาล

คำว่าการสุขาภิบาลเชื่อมต่อกับคำอธิบายต่างๆที่มีความหมายเป็นบางประเภทของระบบสุขาภิบาลดังนี้:
ประเภทของการสุขาภิบาล > สุขาภิบาลแห้ง

คำว่า "สุขาภิบาลแห้ง" จะค่อนข้างเข้าใจผิดว่าสุขาภิบาลจะรวมถึงการล้างมือและไม่สามารถจะ "แห้ง" ได้. ความหมายที่แม่นยำยิ่งขึ้นจะเป็น "การบริหารจัดการอุจจาระแห้ง". เมื่อมีคนพูดถึง "การสุขาภิบาลแห้ง" พวกเขามักจะหมายถึงระบบสุขาภิบาลที่มีห้องสุขาแห้งที่มีโถปัสสาวะแยกต่างหาก, โดยเฉพาะอย่างยิ่งห้องน้ำแห้งปัสสาวะแยก (UDDT).
ประเภทของการสุขาภิบาล > การสุขาภิบาลเชิงนิเวศวิทยา

การสุขาภิบาลเชิงนิเวศวิทยา, มักจะเรียกว่า Ecosan, เป็นวิธีการหนึ่ง, มากกว่าจะเป็นเทคโนโลยีหรืออุปกรณ์ที่ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะด้วยความปรารถนาที่จะ "ครบวงจร" (ส่วนใหญ่สำหรับสารอาหารและสารอินทรีย์) ระหว่างการสุขาภิบาลและการเกษตรในลักษณะที่ปลอดภัย. พูดอีกทีหนึ่ง : "ระบบ Ecosan จะรีไซเคิลอย่างปลอดภัยสำหรับแหล่งที่มาของอุจจาระ (ธาตุอาหารจากพืชและสารอินทรีย์) เพื่อการผลิตพืชในลักษณะที่การใช้ทรัพยากรไม่หมุนเวียนจะมีน้อยที่สุด". เมื่อได้รับการออกแบบและดำเนินการอย่างเหมาะสม, ระบบ Ecosan จะให้ความปลอดภัยที่ถูกสุขลักษณะ, ประหยัด, และระบบครบวงจรเพื่อการแปลงอุจจาระของมนุษย์ให้เป็นสารอาหารกลับไปยังดิน, และแปลงน้ำให้กลับไปยังแผ่นดิน. Ecosan จะถูกเรียกว่าการสุขาภิบาลที่มุ่งเน้นทรัพยากรอีกด้วย.
ประเภทของการสุขาภิบาล > การสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อม

การสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อมเป็นการควบคุมปัจจัยสิ่งแวดล้อมที่สร้างการเชื่อมโยงกับส่งผ่านเชื้อโรค. หมวดย่อยนี้เป็นการจัดการของเสียแบบแข็ง, การบำบัดน้ำและน้ำเสีย, การบำบัดของเสียจากอุตสาหกรรมและการควบคุมเสียงและมลพิษ.
ประเภทของการสุขาภิบาล > การสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้วและยังไม่ได้ปรับปรุง

การสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้วและยังไม่ได้ปรับปรุงหมายถึงการบริหารจัดการของอุจจาระของมนุษย์ในระดับครัวเรือน. คำศัพท์นี้เป็นตัวบ่งชี้ที่ใช้ในการอธิบาย 'เป้าหมายของการพัฒนาแห่งสหัสวรรษ' ในการสุขาภิบาล, โดย 'โครงการร่วมตรวจสอบสำหรับน้ำประปาและสุขาภิบาล' ของ WHO/UNICEF.
ประเภทของการสุขาภิบาล > การขาดสุขาภิบาล

การขาดสุขาภิบาลหมายถึงการที่ไม่มีการสุขาภิบาล. ในแง่การปฏิบัติ มันมักจะหมายถึงการขาดห้องน้ำหรือการขาดห้องสุขาที่ถูกสุขอนามัยที่ทุกคนน่าจะต้องการที่จะใช้อย่างสมัครใจ. ผลจากการขาดสุขาภิบาลมักจะมีการถ่ายอุจจาระในที่สาธารณะ (และการถ่ายปัสสาวะในที่สาธารณะ แต่การนี้เป็นที่กังวลน้อยกว่า) ที่มีปัญหาต่อสุขภาพของประชาชนที่เกี่ยวข้องอย่างร้ายแรง.
ประเภทของการสุขาภิบาล > การสุขาภิบาลในสถานที่

การสุขาภิบาลภายในสถานเป็นการเก็บรวบรวมและการบำบัดของเสียจะถูกดำเนินการในสถานที่ที่เก็บมัน. ตัวอย่างเช่นการใช้ส้วมหลุม, ถังบำบัดน้ำเสีย, และถัง Imhoff.
ประเภทของการสุขาภิบาล > การสุขาภิบาลอย่างยั่งยืน

การสุขาภิบาลอย่างยั่งยืนเป็นคำที่ได้ถูกกำหนดให้กับห้าเกณฑ์ของความยั่งยืนโดย'พันธมิตรสุขาภิบาลอย่างยั่งยืน'. เพื่อที่จะมีความยั่งยืน, ระบบสุขาภิบาลจะต้องเป็นไม่เพียงแต่ (i) มีศักยภาพทางเศรษฐกิจ (ii) ได้รับการยอมรับทางสังคม, และ (iii) เหมาะสมในทางเทคนิคและ (iv) ในทางสถาบัน, มันก็ควรยัง (v) ปกป้องสภาพแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติ. วัตถุประสงค์หลักของระบบสุขาภิบาลคือการป้องกันและการส่งเสริมสุขภาพของมนุษย์โดยการจัดหาสภาพแวดล้อมที่สะอาดและทำลายวงจรของการเกิดโรค.
การกำจัดของเสียที่เป็นของแข็ง

สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ดู'การจัดการของเสีย'
การกำจัดของเสียที่เป็นของแข็งจะดำเนินการมากที่สุดในหลุมฝังกลบ, แต่การเผา, การรีไซเคิล, การหมักและการแปลงเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพก็ยังทำอยู่เช่นกัน. ในกรณีของการฝังกลบ, ประเทศที่ก้าวหน้าแล้วมักจะมีหลักเกณฑ์ที่เข้มงวดสำหรับการกลบหน้าทุกวัน (อังกฤษ: daily cover) ด้วยดิน, ในขณะที่ประเทศด้อยพัฒนาปกติจะขึ้นอยู่กับหลักเกณฑ์ที่เข้มงวดน้อย.  ความสำคัญของการกลบหน้าทุกวันอยู่ที่การลดลงของการติดต่อและการแพร่กระจายของเชื้อโรค. การกลบหน้าทุกวันยังช่วยลดการปล่อยกลิ่นและลดการการจายขยะเนื่องจากลมพัด. ในทำนองเดียวกัน, ประเทศที่พัฒนาแล้วมักจะมีข้อกำหนดสำหรับการปิดผนึกปริมณฑลของการฝังกลบด้วยดินเหนียวเพื่อลดการย้ายถิ่นของน้ำชะขยะที่อาจไปปนเปื้อนน้ำใต้ดิน (และด้วยเหตุนี้เป็นอันตรายต่อบางแหล่งของน้ำดื่ม).
เมื่อเลือกการเผา, การปล่อยมลพิษทางอากาศ, รวมทั้งส่วนประกอบของสารพิษบางอย่างเป็นผลที่ไม่พึงประสงค์ต่อผู้อยู่อาศัย. การรีไซเคิลและการแปลงเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพเป็นตัวเลือกที่ยั่งยืนที่โดยทั่วไปมีค่าใช้จ่ายในวงจรชีวิตที่เหนือกว่า, โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผลกระทบของระบบนิเวศทั้งหมดถูกนำมาพิจารณา.  ค่าของการหมักในท้ายที่สุดจะถูกจำกัดโดยความต้องการของตลาดสำหรับผลิตภัณฑ์จากการหมัก.
การเตรียมอาหาร

สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ดู'ความปลอดภัยของอาหาร'
การสุขาภิบาลภายในอุตสาหกรรมอาหารหมายถึงการปรนนิบัติที่เพียงพอของพื้นผิวที่สัมผัสอาหารโดยกระบวนการที่มีประสิทธิภาพในการทำลายเซลล์ของจุลินทรีย์ของพืชที่มีความสำคัญต่อสุขภาพของประชาชน, และในการลดจำนวนของจุลินทรีย์ที่ไม่พึงประสงค์อื่นๆอย่างมีนัยสำคัญ แต่ไม่ส่งผลกระทบด้านลบต่ออาหารหรือความปลอดภัยของสำหรับผู้บริโภค (องค๋การอาหารและยาสหรัฐ, รหัสของกฎระเบียบของรัฐบาลกลาง, หมายเลข 21CFR110, สหรัฐอเมริกา). ระเบียบวิธีการปฏิบัติงานด้านสุขาภิบาลมีผลบังคับใช้สำหรับอุตสาหกรรมอาหารในประเทศสหรัฐอเมริกา, ซึ่งถูกควบคุมโดย 9 CFR ส่วน 416 ร่วมกับ 21 CFR ส่วน 178.1010. ในทำนองเดียวกันในประเทศญี่ปุ่น, สุขอนามัยอาหารจะต้องมีผ่านการปฏิบัติตามกฎหมายสุขาภิบาลอาหาร.
ในอุตสาหกรรมอาหารและชีวเวชภัณฑ์, คำว่า "เครื่องสุขภัณฑ์" หมายความว่าอุปกรณ์ที่สามารถทำความสะอาดได้อย่างเต็มที่โดยใช้การทำความสะอาดในสถานที่ (อังกฤษ: clean-in-place (CIP)) และฆ่าเชื้อในสถานที่ (อังกฤษ: sterilization-in-place (SIP)): ที่สามารถปล่อยทิ้งได้ทั้งหมดจากสารละลายและของเหลวทำความสะอาดอื่นๆ. การออกแบบควรจะมีจำนวนของ deadleg (หมายถึงส่วนของท่อ ซึ่งอยู่ในระบบ ที่มีของเหลวขังนิ่งไม่เคลื่อนที่ ทำให้เกิดการเพิ่มจำนวนของจุลินทรีย์ และมีโอกาสการปนเปื้อนไปกับผลิตภัณฑ์) น้อยที่สุดหรือบริเวณทำความสะอาดมีความสับสนวุ่นวายเกินกว่าที่จะชะล้างสิ่งสกปรกที่ติดค้างอยู่ได้. โดยทั่วไป, ในการปรับปรุงความสามารถในการทำความสะอาด, อุปกรณ์นี้จะทำจากสแตนเลสสตีล 316L (โลหะผสมที่มีโมลิบดีนัมจำนวนน้อย). พื้นผิวมักจะมีการขัดด้วยไฟฟ้าให้มีความขรุขระของผิวที่มีประสิทธิภาพหนาน้อยกว่า 0.5 ไมโครเมตรเพื่อลดความเป็นไปได้ของการยึดเกาะของแบคทีเรีย.
ผลกระทบต่อสุขภาพ

สำหรับการพัฒนาทางสังคมและเศรษฐกิจใดๆ, การสุขาภิบาลอย่างเพียงพอร่วมกับสุขอนามัยที่ดีและน้ำสะอาดเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อสุขภาพที่ดี. การขาดสุขอนามัยที่เหมาะสมทำให้เกิดโรค. ส่วนใหญ่ของโรคที่เกิดจากการสุขาภิบาลมีความสัมพันธ์โดยตรงกับความยากจน. การขาดน้ำสะอาดและสุขอนามัยที่ไม่ดีได้ก่อให้เกิดโรคต่างๆและการแพร่กระจายของโรค. สุขาภิบาลเป็นสิ่งสำคัญมากเพื่อให้มีสุขภาพที่ดี. หนึ่งในโรคที่สำคัญที่สุดที่เกิดขึ้นจากการสุขาภิบาลที่ไม่ดีคือโรคท้องร่วง. การเสียชีวิตที่เกิดจากการท้องเสียคาดว่าจะอยู่ระหว่าง 1.6 และ 2.5 ล้านคนทุกปี. ส่วนใหญ่ของผู้ได้รับผลกระทบคือเด็กอายุต่ำกว่าห้าขวบ. โรคอื่นๆที่เกิดจากการสุขาภิบาลที่ไม่ดีรวมถึง โรคพยาธิใบไม้ในเลือด, ริดสีดวงตาและการติดเชื้อหนอนในลำไส้ (helminthiases).
การสุขาภิบาลที่ไม่ดีเป็นผลให้เด็กมีน้ำหนักต่ำกว่าปกติเกือบร้อยละ 50 ตั้งแต่มันมีการเชื่อมโยงโดยตรงกับโรคท้องร่วง. เด็กที่ทุกข์ทรมานจากโรคท้องร่วงมีความเสี่ยงที่จะกลายเป็นมีน้ำหนักต่ำซึ่งทำให้พวกเขามีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคอื่นๆ เช่นการติดเชื้อทางเดินหายใจเฉียบพลันและโรคมาลาเรีย. การขาดการสุขาภิบาลเป็นปัญหาร้ายแรงที่มีผลกระทบต่อประเทศกำลังพัฒนาและประเทศระหว่างการเปลี่ยนผ่านส่วนใหญ่.
ความสำคัญของการแยกอุจจาระและของเสียอยู่ในความพยายามที่จะป้องกันไม่ให้เกิดโรคที่สามารถส่งผ่านทางของเสียของมนุษย์, ซึ่งทำให้เสียใจทั้งกับประเทศที่พัฒนาแล้วเช่นเดียวกับประเทศที่กำลังพัฒนาในดีกรีที่แตกต่างกัน. มันคาดว่าสูงถึง 5 ล้านคนตายในแต่ละปีจากโรคที่มากับน้ำที่สามารถป้องกันได้, เป็นผลมาจากการปฏิบัติด้านสุขาภิบาลและด้านสุขอนามัยไม่เพียงพอ. ผลกระทบของการสุขาภิบาลมีผลกระทบต่อสังคมของผู้คนตลอดประวัติศาสตร์.  การสุขาภิบาลเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับชีวิตที่มีสุขภาพดี.
โรคที่เกี่ยวข้องและเงื่อนไขที่เกิดจากการขาดสุขาภิบาลและสุขอนามัยรวมถึง:
โรคที่มากับน้ำ, ที่สามารถปนเปื้อนน้ำดื่ม
โรคติดต่อทางโดยเส้นทางอุจจาระ-ช่องปาก
การติดเชื้อพยาธิในลำไส้ (หนอน) - ประมาณสองพันล้านคนทั่วโลกได้ติดเชื้อพยาธิที่ไปกับดิน. พวกมันจะถูกส่งมาโดยการวางไข่ในอุจจาระของมนุษย์ซึ่งเป็นผลให้ปนเปื้อนดินในพื้นที่ที่มีการสุขาภิบาลไม่ดี.
การเจริญเติบโตเป็นแคระในเด็ก
การขาดสารอาหาร, โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเด็ก
รายชื่อของโรคที่อาจจะทำให้ลดลงได้ด้วยการเข้าถึงที่เหมาะสมกับการปฏิบัติด้านสุขาภิบาลและสุขอนามัยจะมีรายการที่ยาวมาก. ยกตัวอย่างเช่นในประเทศอินเดีย, 15 โรคถูกเรียงลำดับลงไปซึ่งอาจจะถูกขีดฆ่าออกโดยการสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้ว:
โรคโลหิตจาง, ขาดสารอาหาร
โรคพยาธิไส้เดือน (ประเภทหนึ่งของการติดเชื้อหนอนในลำไส้)
Campylobacteriosis
อหิวาตกโรค
สารพิษไซยาโนแบคทีเรีย
ไข้เลือดออก
โรคตับอักเสบ
โรคไข้สมองอักเสบญี่ปุ่น (JE)
โรคฉี่หนู
มาลาเรีย
กลากเกลื้อนหรือโรคผิวหนังเกิดจากเชื้อรา
หิด
โรคพยาธิใบไม้ในเลือด
ริดสีดวงตา
ไทฟอยด์และไข้รากสาดเทียมลำไส้
โปลิโอในความเป็นจริงโรคอื่นที่เกี่ยวข้องกับสุขาภิบาลและสุขอนามัยที่ไม่เหมาะสม
ประวัติ

ข้อมูลเพิ่มเติม: ประวัติศาสตร์ของน้ำประปาและสุขาภิบาล
หลักฐานเก่าแก่ที่สุดของการสุขาภิบาลเมืองจะห็นได้ในหะรัปปา, Mohenjo-Daro, และที่ค้นพบเมื่อเร็ว ๆ นี้ Rakhigarhi แห่งอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ. แผนของเมืองเหล่านี้ได้รวมระบบสุขาภิบาลเมืองแห่งแรกของโลก. ภายในเมือง, บ้านแต่ละหลังหรือกลุ่มของบ้านจะได้รับน้ำจากบ่อ. จากห้องหนึ่งที่ดูเหมือนจะได้รับสร้างสำรองไว้สำหรับการอาบน้ำ, น้ำเสียจะถูกพาไปท่อระบายน้ำที่ปิดไว้, ซึ่งเรียงรายถนนสายหลัก.
เมืองโรมันและโรมันวิลล่ามีองค์ประกอบของระบบสุขาภิบาล, การส่งมอบน้ำในถนนของเมืองเช่นเมืองปอมเปอี, และการสร้างทางระบายหินและทางระบายน้ำที่ทำจากไม้ในการเก็บรวบรวมและระบายทิ้งน้ำเสียจากพื้นที่ประชากรหนาแน่น, เช่นระบายจาก Cloaca Maxima ลงไปสู่แม่น้ำไทเบอร์ในกรุงโรม. แต่มีบันทึกเล็กๆของสุขาภิบาลอื่นๆในส่วนใหญ่ของยุโรปจนถึง'ยุคกลางสูง'. สภาวะที่ไม่มีสุขาภิบาลและการแออัดยัดเยียดได้มีอยู่แพร่หลายไปทั่วยุโรปและเอเชียในช่วงยุคกลาง, เป็นผลให้เกิดการระบาดกลียุคที่เกิดขึ้นเป็นระยะๆเช่นโรคระบาดจัสติเนียน (ปี 541-542) และกาฬโรค (ปี 1347-1351) ซึ่งฆ่าคนหลายสิบล้านคนและ สังคมที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง.
มีการตายของทารกและเด็กที่สูงมากในยุโรปตลอดยุคกลาง, เนื่องจากไม่เพียงแต่จะมีข้อบกพร่องในการสุขาภิบาลเท่านั้นแต่เนื่องจากแหล่งอาหารที่ไม่เพียงพอสำหรับประชากรซึ่งได้ขยายตัวเร็วกว่าการเกษตร.  เรื่องนี้ถูกซับซ้อนมากขึ้นจากสงครามที่เกิดขึ้นบ่อยและการแสวงหาผลประโยชน์ของพลเรือนโดยผู้ปกครองเผด็จการ.
หลุมฝังกลบ Hiriya, อิสราเอล
ส่วนเตรียมอาหารของร้านอาหารที่ทันสมัย
สิ่งมีชีวิตตัวบ่งชี้สำหรับมลพิษอุจจาระในน้ำหรือน้ำเสีย: แบคทีเรีย E. coli ภายใต้กล้องขยาย
ฟู้ดแพชชั่น

| --- | --- |
ประเภท: บริษัทจำกัด
อุตสาหกรรม: อาหาร
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2530 (บาร์บีคิวพลาซ่า)
ผู้ก่อตั้ง: ชูพงศ์ ชูพจน์เจริญ
สำนักงานใหญ่: 333 ถนนประชาชื่น แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร 10210
บุคลากรหลัก: ชาตยา สุพรรณพงศ์ (ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร)
ผลิตภัณฑ์: ร้านอาหาร
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
บริษัท ฟู้ดแพชชั่น จำกัด (Food Passion) เป็นบริษัทประกอบธุรกิจร้านอาหารในชื่อ บาร์บีคิวพลาซ่า จุ่มแซบฮัท ฌานา โภชา เรดซัน และหมูทอดกอดคอ ที่ขายแฟรนไชส์
ประวัติ

บริษัทก่อตั้งในนาม บริษัท เดอะบาร์บีคิวพลาซ่า จำกัด ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2530 โดยชูพงศ์ ชูพจน์เจริญ ดำเนินธุรกิจร้าน บาร์บีคิวพลาซ่า เป็นร้านอาหารประเภทปิ้งย่างบนกระทะ เปิดให้บริการสาขาแรกที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัล ลาดพร้าว เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2530 ร้านได้สร้างสัญลักษณ์ประจำร้านเพื่อให้คนจดจำร้านได้คือ มังกร ที่เรียก ว่า บาร์บีกอน จนเมื่อ พ.ศ. 2554 ได้ปรับโฉมตัวละครบาร์บีกอน โดยให้ดีไซเนอร์ชาวญี่ปุ่น มาซาโกะ โอคามูระ และยูซูเกะ โคจิมะ ได้ออกแบบตัวละครนี้ใหม่
เมื่อ พ.ศ. 2536 บริษัทได้เปิดร้านที่สอง ชื่อว่า จุ่มแซ่บฮัท มีสาขาแรกตั้งอยู่ที่เดอะมอลล์ บางกะปิ เป็นอาหารไทยประเภทต้มลวกรสจัดจ้าน ร้านตั้งอยู่ในพื้นที่เดียวกันกับร้าน บาร์บีคิวพลาซ่า ต่อมา พ.ศ. 2555 ได้เปลี่ยนชื่อบริษัทมาเป็น "บริษัท ฟู้ดแพชชั่น จำกัด" เพื่อบริหารบาร์บีคิวพลาซ่าและร้านอาหารในเครือ และเปิดร้าน ฌานา เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2561 สาขาแรกตั้งอยู่ที่ชั้น 2 ของศูนย์การค้า สยามเซ็นเตอร์ เป็นร้านอาหารแนวอาหารคลีนเพื่อสุขภาพ และเปิดร้าน สเปซคิว สาขาแรกอยู่ที่เดอะเทสต์ทองหล่อ
ฟู้ดแพชชั่นร่วมธุรกิจกับ เอ็กซ์เพรส ฟู้ด กรุ๊ป (Express Food Group หรือ EFG) เพื่อดำเนินธุรกิจร้านบาร์บีคิวพลาซ่าในกัมพูชาแต่เพียงผู้เดียว
พ.ศ. 2562 บริษัทได้เข้าไปซื้อหุ้นบริษัท อาร์ทีเอช อินเตอร์ ฟู้ด จำกัด ผู้ได้สิทธิเปิดแฟรนไชส์ ร้านเกาหลี เรดซัน ในไทยและเปลี่ยนเป็นบริษัท ฟู้ดซัน จำกัด แบ่งสัดส่วนผู้ถือหุ้นเป็นบริษัท ฟู้ดแพชชั่น จำกัด ร้อยละ 74 ตามด้วยบริษัท อาร์เอชเค กรุ๊ป จำกัด (ฮ่องกง) ร้อยละ 25.99 และนายศันสนะ ศศะนาวิน ร้อยละ 0.0001 เรดซันเป็นร้านอาหารเกาหลีที่เข้ามาเปิดสาขาแรกในไทยที่สยามสแควร์ซอย 10 เมื่อ พ.ศ. 2557 ณ ปี พ.ศ. 2562 มี 12 สาขา พ.ศ. 2563 เปิดร้าน โภชา  เปิดสาขาแรกที่ ศูนย์การค้าเดอะมอลล์ งามวงศ์วาน เป็นร้านอาหารมื้อด่วน มีจุดขายคืออาหารประเภทซุป และยังมีร้าน หมูทอดกอดคอ ในลักษณะร้านแฟรนไชส์ มีเมนูประจำร้าน ได้แก่ หมูสามชั้นทอดกระเทียม หมูสับทอดกระเทียม หมูสับทอดพริกสด และไก่สับทอดกระเทียม
ธุรกิจ

บาร์บีคิวพลาซ่า (Bar B Q Plaza) : ร้านอาหารแนวปิ้งย่างกระทะทองเหลือง
จุ่มแซ่บฮัท (Joom Zap Hut) : ร้านอาหารแนวจิ้มจุ่มอีสาน
ฌานา (Charna) : ร้านอาหารแนวอาหารคลีนเพื่อสุขภาพ
สเปซคิว (Space Q) : ร้านอาหารแนวปิ้งย่างและชาบู
เรดซัน (Red Sun) : ร้านอาหารแนวเกาหลี ถือหุ้น 74% ผ่านบริษัท ฟู้ดซัน จำกัด
โภชา (Pocha) : ร้านอาหารมื้อด่วน มีจุดขายคืออาหารประเภทซุป
หมูทอดกอดคอ : ร้านแฟรนไชส์ มีเมนูหมูทอด
บาร์บีคิวพลาซ่าที่เซ็นทรัลเวิลด์
ปาเอยา

| --- | --- |
ปาเอยาแบบบาเลนเซีย
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: สเปน
ภูมิภาค: แคว้นบาเลนเซีย
อุณหภูมิเสิร์ฟ: อุ่น
ส่วนผสมหลัก: ข้าวขาว, ไก่, กระต่าย, ผัก, หญ้าฝรั่น
 ตำราอาหาร: ปาเอยา   สื่อ: ปาเอยา
ปาเอยาทะเล
ปาเอยา (สเปน: paella) หรือ ปาเอ็ลยาดาร์ร็อส (บาเลนเซีย: paella d'arròs) เป็นชื่อเรียกอาหารประจำชาติอย่างหนึ่งของประเทศสเปน มีส่วนประกอบหลักที่สำคัญคือข้าวซึ่งนำไปหุง (มิใช่ผัด) กับเนื้อสัตว์และเครื่องเทศด้วยน้ำสต็อกในกระทะแบนใหญ่ ต้นกำเนิดของปาเอยานั้นมาจากแคว้นบาเลนเซียซึ่งเป็นแหล่งผลิตข้าวอันดับต้น ๆ ของประเทศสเปน อาหารจานนี้เป็นสิ่งที่สะท้อนถึงความเรียบง่ายทางขนบธรรมเนียมและประวัติศาสตร์ของแคว้นบาเลนเซียได้เป็นอย่างดี
ความมีชื่อเสียงและแพร่หลายของปาเอยานั้นมาจากการที่สามารถดัดแปลงใช้วัตถุดิบที่หาได้ตามแต่ละท้องถิ่นสร้างปาเอยาที่มีลักษณะเฉพาะของแต่ละแคว้นขึ้นมาได้โดยง่าย ยกตัวอย่างเช่น แคว้นกาลิเซียซึ่งมีที่ตั้งอยู่ติดกับทะเล สามารถใช้อาหารทะเล เช่น กุ้ง หอย ปลา หรือปลาหมึก เป็นส่วนประกอบหลักทำปาเอยาทะเล ในขณะที่บางแคว้นที่อยู่ตอนในของประเทศ เช่น แคว้นกัสติยาและเลออน สามารถใช้เนื้อหมูหรือเนื้อไก่ซึ่งสามารถหาได้ง่ายกว่ามาใช้เป็นส่วนประกอบหลัก
ในยุคแรกปาเอยายังไม่เป็นที่แพร่หลายในประเทศสเปนมากนัก เมนูนี้มีไว้สำหรับเป็นอาหารกลางวันเพื่อเลี้ยงชนชั้นแรงงานเช่น ชาวนา กรรมกร เป็นต้น โดยชาวนาแถบชนบทได้ช่วยกันนำข้าวจากไร่นาของตนเองมาประกอบอาหารทานกันในครอบครัว และมีการนำผักต่าง ๆ เช่นมะเขือเทศ หอมใหญ่ พริก กระเทียม มาปรุงให้เข้ากับเนื้อสัตว์ที่ตนเองหามาได้ เช่น กระต่ายป่า ไก่ เป็ด หมู เป็นต้น โดยยังไม่ได้มีการนำอาหารทะเลมาเป็นส่วนประกอบแต่อย่างใด
ปาเอยาสูตรต้นตำรับ

ในแคว้นบาเลนเซีย พื้นที่ที่เชื่อกันว่าเป็นแหล่งกำเนิดของอาหารจานนี้คือบริเวณทะเลสาบอัลบูเฟรา (Albufera) ทะเลสาบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศสเปน มีที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองบาเลนเซีย นอกจากนี้ลักษณะทางภูมิศาสตร์ก็เอื้ออำนวยต่อการใช้วัตถุดิบอื่น ๆ ในการทำปาเอยาเช่นดียวกัน สำหรับปาเอยาสูตรต้นตำรับนั้น ในหนังสือของดิโอนิซิโอ เปเรซ (Dionisio Pérez) นักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญด้านอาหารสเปน กล่าวว่า วัตถุดิบที่รวมอยู่ด้วยได้แก่ ปลาไหล หอยทาก และถั่วเขียว อุปกรณ์ที่ใช้คือ หม้อก้นโค้งที่มีฝาปิดได้และใช้ความร้อนจากไฟที่เกิดจากการก่อฟืน