stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดศาลาแดง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

สำหรับวัดศาลาแดงแห่งอื่น ดูที่ วัดศาลาแดง
| วัดศาลาแดง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบางปะหัน อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อทอง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศาลาแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะหัน อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 27 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา
วัดศาลาแดง เดิมชื่อ วัดหางเสือ สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2305  โดยคหบดีชาวจีนที่เป็นพ่อค้าล่องซุงคนหนึ่ง ชื่อ ก๋งชวดทอง แหวนทอง โดยสร้างห่างจากแม่น้ำออกไปใกล้กับคลองชลประทานปัจจุบัน ซึ่งเดิมเป็นทุ่งนา จนเมื่อเกิดเหตุการณ์เสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 วัดหางเสือได้กลายเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง ภายหลังได้รับการบูรณะ โดยสร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ เลื่อนมาทางตะวันตกติดกับแม่น้ำลพบุรี ต่อมาในสมัยพระอธิการเฉื่อยเป็นเจ้าอาวาส สมเด็จพระวันรัต (เฮง เขมจารี) วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดหลังคาแดง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อทอง เป็นพระพุทธรูปพระประธานในอุโบสถ ภายในวัดยังมีต้นไม้ใหญ่เก่าแก่ อายุนับร้อยปีไว้จำนวนมาก เช่น ต้นตะเคียน ต้นยาง เป็นต้น
วัดศาลาแดงมีพระเกจิอาจรย์ คือ  "หลวงพ่อรวย" หรือพระอธิการสำรวย อธิปุญโญอดีตเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างพระเครื่อง สร้างเหรียญ มีสองรุ่น คือ เหรียญโลหะรูปเสมา พ.ศ. 2534 และเนื้อผง พ.ศ. 2536
วัดศาลาลำดวน

| วัดศาลาลำดวน |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดศาลาลำดวน, วัดหนองกก
ที่ตั้ง: ตำบลศาลาลำดวน อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสถิตสีลาภรณ์ ฐิตญาโณ (สมหวัง อินทโชติ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศาลาลำดวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาลำดวน อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว โดยมีพระครูสถิตสีลาภรณ์ ฐิตญาโณ (สมหวัง อินทโชติ) เป็นเจ้าอาวาส
วัดศาลาลำดวน เดิมชื่อ วัดหนองกก เนื่องจากบริวณดังกล่าวมีต้นกกอยู่จำนวนมาก ตัั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2469 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 มีผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นายยูง เจนพานิช ผู้ดำเนินการขออนุญาตสร้างวัด คือนายดำ ทองแก้ว ผู้ขออนุญาตตั้งวัด คือนายถมยา แก้วดี ในยุคแรกวัดขาดความดูแล จนต่อมาประชาชนเริ่มมีกำลังทรัพย์จึงหันกลับมาบำรุงวัด โดยไปกราบอาราธนา พระปลัดบุญเลี้ยง ฐานธัมโม (ต่อมาคือพระครูธรรมยานประยุต) จากวัดสระแก้ว มาจำพรรษา ท่านได้พัฒนาวัดจนมีความเจริญก้าวหน้า ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2527 ในสมัยพระครูปัญญารัตนสาร (แสวง สมศรี) เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาวัดศาลาลำดวน และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเมืองสระแก้วจนได้รับรางวัลจากกรมการศาสนา ให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง เมื่อ พ.ศ. 2548
ภายในวัดมีโรงเรียนปริยัติธรรมแผนกธรรม เป็นหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล หน่วยสงเคราะห์พุทธมามกะ ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ และโครงการลานบุญลานปัญญา
วัดศาลาหัวยาง

| วัดศาลาหัวยาง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดศาลาหัวยาง, วัดหลาหัวยาง
ที่ตั้ง: ตำบลบ่อยาง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูวิบูลวัฒนากร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศาลาหัวยาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อยาง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา
วัดศาลาหัวยางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 สมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ แห่งกรุงศรีอยุธยา ชาวบ้านได้ร่วมใจกันสร้างวัดนี้ ระยะแรกได้นิมนต์พระหนอนมาอยู่ปกครองวัดและเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ชาวบ้านเรียกนามวัดนี้ว่า วัดหลาหัวยาง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2310 ด้านการศึกษาทางวัดได้ให้ทางราชการจัดสร้างโรงเรียนเทศบาล 3 (วัดศาลาหัวยาง) ขึ้นในที่วัด ได้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2435 โดยระยะแรกใช้ศาลาการเปรียญวัดศาลาหัวยางเป็นโรงเรียน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างโดยปั้น อุปการโกษากร ท่านผู้หญิงในเจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เม่น ณ สงขลา) เจ้าเมืองสงขลาในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีลักษณะศิลปกรรมแบบพระราชนิยมรัชกาลที่ 3 ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้วขนาดยาวประมาณ 32 เมตร กว้างประมาณ 22 เมตร ตัวอุโบสถก่ออิฐถือปูนขนาดกว้างประมาณเมตร 9 ยาวประมาณ 17 เมตร บริเวณตัวผังอุโบสถทำเป็นซุ้มโค้ง มีบันไดขึ้นลงด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือและทิศตะวันออกเฉียงใต้ หลังคาอุโบสถมุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีลวดลาย หน้าบันอุโบสถทั้งด้านทิศตะวันตกและด้านทิศตะวันออกเป็นรูปวานรทรงมงกุฏมีประภามณฑลรอบภายในวงกลม ประกอบด้วยเทวดาข้างละ 1 องค์ รายล้อมด้วยลวดลายกนกเปลว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยอยู่บนฐานชุกชีสูง
วัดกรอกสะแก

| วัดกรอกสะแก |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: หมู่ที่ 1  ตำบลคลองตะเกรา อำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการสมภพ ถาวโร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกรอกสะแก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 1 ในตำบลคลองตะเกรา อำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา  มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 10 ไร่ ปัจจุบันมีพระอธิการสมภพ ถาวโร ดำรงตำแหน่งเข้าอาวาส
วัดกรอกสะแกตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2532
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง 12.5 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 4 เมตร ยาว 30 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 2 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูป 7 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 30 นิ้ว 1 องค์ 24 นิ้ว 1 องค์ 15 นิ้ว 2 องค์ 17 นิ้ว 1 องค์ 12 นิ้ว 1 องค์ และ 8 นิ้ว 1 องค์
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการสุรเดช สุนนฺโท พ.ศ. 2505–2530
พระบุญสิม พ.ศ. 2531–2536
พระส่าง สุจิตฺโต พ.ศ. 2537–2539
พระสุรเดช สีลเตโช พ.ศ. 2540–2541
พระสังเวียน พ.ศ. 2542
พระเวียน สุชาโต พ.ศ. 2542–2554
พระอธิการสมภพ ถาวโร พ.ศ. 2555–
วัดศาลาเย็น

| วัดศาลาเย็น |
| --- | --- |
th
ที่ตั้ง: บ้านหนองโสน หมู่ที่ 3 ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา 30000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท สังกัดมหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูศีลวัตรวิสุทธิ์ (บุญธรรม ปิยวณฺโณ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศาลาเย็น สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2404 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่บ้านหนองโสน หมู่ที่ 3 ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
ประวัติการสร้างวัด ไม่ปรากฏหลักฐานผู้สร้างที่ชัดเจน เข้าใจว่ามีมาตั้งแต่การก่อตั้งค่ายทหารที่บ้านหนองบัว ซึ่งมีกองพันทหารมาตั้งอยู่ สัณนิษฐานว่าประชาชน และข้าราชการทหารร่วมกันสร้างวัดขึ้น พร้อมทั้งได้พัฒนาวัดมาอย่างต่อเนื่องแต่ยังไม่เจริญรุ่งเรืองเท่าที่ควร เพราะวัดอยู่นอกกำแพงเมือง
ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดไชยมนัส" และพระอาจารย์ปลอด ได้เปลี่ยนกลับมาใช้ชื่อเดิม คือ วัดศาลาเย็น เมื่อปี พ.ศ. 2541
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน

| ลำดับที่ | เจ้าอาวาส | ปี |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระอาจารย์โอบ |  |
| 2 | พระอาจารย์พรหม |  |
| 3 | พระอาจารย์เลื่อย |  |
| 4 | พระอาจารย์ยอด |  |
| 5 | พระอาจารย์อินทร์ |  |
| 6 | พระอาจารย์ปลอด |  |
| 7 | พระอาจารย์ทั่ง |  |
| 8 | พระมหาปรีชา |  |
| 9 | พระมหาสิน |  |
| 10 | พระอธิการยม สิรวณุโณ |  |
| 11 | พระอาจารย์พูน ญาณวิโร |  |
| 12 | พระมหาแป้น อาภาธโร |  |
| 13 | พระครูศีลวัตรวิสุทธิ์ (บุญธรรม ปิยวณฺโณ) | เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน |
วัดส้มเกลี้ยง (อำเภอบางใหญ่)

สำหรับวัดส้มเกลี้ยงแห่งอื่น ดูที่ วัดส้มเกลี้ยง (อำเภอบางกรวย)
| วัดส้มเกลี้ยง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดส้มเกลี้ยง, วัดส้มเกลี้ยงบางแม่นาง
ที่ตั้ง: เลขที่ 35 หมู่ที่ 2 ซอยวัดส้มเกลี้ยง ทางหลวงชนบท นบ.1016 ตำบลบางแม่นาง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี 11130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูโสภณนนทกิจ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดส้มเกลี้ยง บางคนเรียกว่า วัดส้มเกลี้ยงบางแม่นาง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2223 เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านบางกระยี่ ตำบลบางแม่นาง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี มีเจ้าอาวาสคือพระครูโสภณนนทกิจ (หลวงปู่เบี้ยว)
อุโบสถรูปทรงไทยมีช่อฟ้าใบระกา ประตูหน้าต่างปิดทองลายทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ข้างอุโบสถเป็นวิหารหลวงพ่อโต ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทองปางมารวิชัยศิลปะสมัยอยุธยา เจดีย์สีทอง 3 เจดีย์ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อสามองค์ ได้แก่ เจดีย์ของพระอธิการดี พระอุปัชฌาย์สงฆ์ และอธิการโป๊ะผู้เป็นเจ้าอาวาสซึ่งได้บรรจุอัฐิไว้ด้านใน ศาลาการเปรียญเป็นศาลาไม้ชั้นเดียวยกสูง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 หอสวดมนต์เป็นเรือนไม้ทรงปั้นหยา 2 ชั้นหน้าจั่วจารึกไว้ว่า พ.ศ. 2477 มีแผงไม้ฉลุลายประดับรูปคล้ายพานรัฐธรรมนูญตรงกลาง
วัดสโมสร (จังหวัดนนทบุรี)

| วัดสโมสร |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสโมสร, วัดสโมสรศรัทธาราม, วัดหม่อมแช่ม, วัดคลองหนึ่ง
ที่ตั้ง: หมู่ที่ 9 ทางหลวงชนบท นบ.3015 ตำบลไทรใหญ่ อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี 11150
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสถิตนันทสโมสร (วิเชียร กตปุญฺโญ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสโมสร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหม่อมแช่ม ตำบลไทรใหญ่ อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันพระครูสถิตนันทสโมสร (วิเชียร กตปุญฺโญ) ซึ่งมีเชื้อสายมอญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดสโมสรตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2460 โดยชาวมอญจากอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ กับชาวมอญจากจังหวัดสมุทรสาคร ได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น ชื่อว่า วัดสโมสรศรัทธาราม ภายหลังเจ้าคณะอำเภอบางบัวทองเห็นว่านามวัดยาวเกินไป จึงให้ตัดคำว่า "ศรัทธาราม" ออก เหลือเพียง "วัดสโมสร" ชาวบ้านเรียกว่า วัดหม่อมแช่ม หรือ วัดคลองหนึ่ง กล่าวกันว่า หม่อมแช่ม กฤดากร ได้จัดถวายที่ดิน 1 แปลง จำนวน 15 ไร่ ให้สร้างวัด
วัดสโมสรเป็นวัดมอญ มีเสาหงส์แสดงสัญลักษณ์ ยังคงใช้บทสวดมนต์และการทำสังฆกรรมทุกประเภทเป็นภาษามอญ มีกิจกรรมของชาวมอญในวันสงกรานต์ ได้แก่ การตักบาตรดอกไม้เข้าพรรษา การแห่หงส์ธงตะขาบ การปล่อยปลา การเล่นสะบ้าหนุ่มสาว และการแสดงมหรสพภาคกลางคืนเป็นต้น
ลอทเท ไชตน์

ลอทเท ไชตน์ (12 มีนาคม ค.ศ. 1894 – 20 กันยายน ค.ศ. 1982) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน
ภาพยนตร์ที่ได้รับการคัดเลือก

Father Voss (1925)
Doña Juana (1927)
Leontine's Husbands (1928)
The Green Alley (1928)
The Copper (1930)
Three Days of Love (1931)
Queen of the Night (1931)
Mary (1931)
The Burning Secret (1933)
Scandal in Budapest (1933)
The Climax (1944)
Captain Eddie (1945)
All I Desire (1953)
The Band Wagon (1953)
And That on Monday Morning (1959)
บรรณานุกรม

Jung, Uli & Schatzberg, Walter. Beyond Caligari: The Films of Robert Wiene. Berghahn Books, 1999.
แหล่งข้อมูลอื่น

ลอทเท ไชตน์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วัดสูงเม่น

| วัดสูงเม่น |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลสูงเม่น อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสูงเม่น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสูงเม่น อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่
วัดสูงเม่นตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2383 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2476 ปรากฏชื่อในคัมภีร์ธรรมว่า วัดสุ่งเม้นแก้วกว้าง เพราะเคยมีพื้นที่กว้างขวาง และมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เจ้าเมือง เจ้าผู้ครองนคร เจ้าราชวงค์ต่าง ๆ ทั้งใน ล้านนา และล้านช้าง ต่างเคยมานมัสการคัมภีร์ธรรมพระไตรปิฎก ณ วัด ยังเคยเป็น ศูนย์กลางในการทำกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา และเป็นแหล่งการศึกษาเล่าเรียนวิชาทั้งทางโลกและทางธรรม มีเจ้าผู้ครองนครแพร่ และศรัทธาประชาชนให้การอุปถัมภ์อยู่โดยตลอด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา มีโครงสร้างเป็นแบบทรงล้านนาพื้นเมือง ส่วนลวดลายล้านนาพื้นเมืองผสมผสานศิลปะพม่า มีเสาจำนวน 16 ต้น ลงรักสีดำ เขียว วาดลวดลายเถาวัลย์สีทอง หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบดินเผา หน้าบันสลักเป็นรูปนาศีเกี้ยวน่ามอง และมีพระประธานในพระอุโบสถ นามว่า หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เจดีย์ทรงหกเหลี่ยมบรรจุพระบรมธาตุและสารีริกธาตุซึ่งครูบากัญจนอรัญญวาสีมหาเถร นำมาแต่ประเทศพม่า เมื่อปี พ.ศ. 2383 มีหอธรรมหรือหอพระไตรปิฏกเป็นศูนย์อนุรักษ์คัมภีร์พระไตรปิฏกและวรรณกรรมท้องถิ่น มีพระพุทธรูปไม้แกะสลักฝีมือช่างพื้นบ้านนับร้อยองค์ มีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์นาม พระเจ้าใจดี ประดิษฐานภายในอุโบสถทรงล้านนา มีมรดกธัมม์ที่มีคัมภีร์ใบลานมากที่สุดในโลก องค์การการศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ UNESCO) ได้มอบรางวัล เอกสารมรดกความทรงจำแห่งโลก (Documentary Memorial of the World) ในฐานะที่เอกสารคัมภีร์ใบลานของครูบากัญจนอรัญวาสีมหาเถร มีคุณค่ายิ่งในระดับท้องถิ่น เมื่อ พ.ศ. 2559
ประเพณีที่สำคัญของวัดคือ "ตากธรรม ตานข้าวใหม่ หิงไฟพระเจ้า" จัดขึ้นในเดือนมกราคม คือการนำคัมภีร์ธรรมใบลาน ที่เก็บรักษาไว้ในหอไตร ออกมาตาแดด การตานข้าวใหม่ คือการทำบุญหลังฤดูการเก็บเกี่ยว ด้วยข้าวที่เก็บเกี่ยวใหม่ และการหิงไฟพระเจ้า จะมีการหาไม้ฟืนมาจุดเผาผิงให้พระพุทธรูปคลายหนาว ซึ่งมีความเชื่อกันว่าหากใครได้กระทำเช่นนี้ก็นับว่าจะได้อานิสงส์ผลบุญแรงกล้า
วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์

| วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์, วัดบาการ์บาตา, วัดบ้านใต้
ที่ตั้ง: อาโลร์เซอตาร์ อำเภอโกตาเซอตาร์ รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย
ประเภท: วัดไทย
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์ เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในอาโลร์เซอตาร์ อำเภอโกตาเซอตาร์ รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย
วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์ หรือ วัดบาการ์บาตา (Bakar Bata) หรือ วัดบ้านใต้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 โดยเจตนาเมื่อแรกสร้างคือเพื่อเก็บอัฐิมารดาของคุณหญิงเนื่อง นนทนาคร มากกว่าการเป็นวัดให้พระสงฆ์อยู่ เนื่องจากคุณหญิงเนื่อง นนทนาคร เป็นหม่อมของสุลต่านอับดุล ฮามิด ฮาลิม ชะฮ์ ซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม คุณหญิงจึงนับถือศาสนาอิสลามด้วยเช่นกัน และสุลต่านก็ยอมให้ที่ดินเพื่อเป็นที่เก็บอัฐิ ต่อมาได้พัฒนาเป็นสำนักสงฆ์อันเนื่องจากบริเวณนั้นมีคนไทยอาศัยอยู่ราว 50 ครัวเรือน หรือประมาณ 300 คน และภายในอาโลร์เซอตาร์ก็ไม่มีวัดอยู่เลย สันนิษฐานว่าในช่วงที่กองทัพญี่ปุ่นยึดมลายูได้จากอังกฤษ และคืนให้แก่ไทยเมื่อราว พ.ศ. 2486–2488 คงน่าจะได้รับสถานะเป็นวัดในช่วงนี้ เพื่อใช้สอนภาษาไทยและการสอนการสอบธรรมสนามหลวงในมาเลเซีย มีระบุข้อมูลว่ามีการใช้เป็นสนามสอบเมื่อ พ.ศ. 2505
อุโบสถของวัดน่าจะสร้างในตอนปลายพุทธศตวรรษที่ 25 มีหลังคาแบบเประ (Bumbung panjang Perak) คือ หลังคาจั่วมีปีกนกใหญ่อยู่สองข้าง ส่วนด้านหน้าทำเป็นหลังคากันสาด หน้าบันอุโบสถมีจิตรกรรมรูปธรรมจักร พร้อมชื่อวัดเป็นอักษรโรมันว่า Wat Samosorn racha nuk pradit และชื่อเก่าว่า Wat Siam Bakar Bata Kedah
วัดหงษ์ (จังหวัดพิจิตร)

| วัดหงษ์ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดหงษ์, วัดโหง, วัดหงส์, วัดหงสาวาส
ที่ตั้ง: ตำบลย่านยาว อำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อเหลือ (หลวงพ่อโต)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่าน ในตำบลย่านยาว อำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตร
วัดหงษ์แต่เดิมเป็นวัดร้าง แต่ไม่ทราบวัดอะไรเพียงแต่เรียกกันว่า วัดโหง วัดหงส์ หรือ วัดหงสาวาส อุโบสถร้างประดิษฐานพระพุทธรูป พระประธานนามว่า หลวงพ่อโต ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2440 แม่น้ำน่านกัดเซาะตลิ่งชาวบ้านจึงช่วยกันย้ายวัดและพระประธานให้ห่างจากริมฝั่งแม่น้ำน่าน จนมาประดิษฐานอยู่ ณ อุโบสถ วัดหงษ์ ตั้งแต่เมื่อวันอาทิตย์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2472 ตรงกับวันแรม 15 ค่ำเดือน 12 ปีมะเส็ง สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539
หลวงพ่อเหลือเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยประทับนั่งฐานเขียง พระเพลากว้าง 96 นิ้ว สูง 133 นิ้ว ทรงยืดพระอุระผึ่งผายมีลักษณะงดงาม สันนิษฐานว่า ช่างปั้น ช่างหล่อพระ สร้างขึ้น เป็นฝีมือสกุลช่างสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย
ภายในวัดยังมีต้นไม้ใหญ่นานาพรรณ อีกทั้งยังมีต้นตะเคียนยักษ์ที่มีขนาด 12 คนโอบ อายุกว่า 400 ปี ที่ชาวบ้านเคารพนับถือกราบไหว้ ชื่อ แม่โหง หรือแม่นาง กระทรวงวัฒนธรรมได้ประกาศเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2560
รายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด

ระวังสับสนกับ รายชื่อพิพิธภัณฑ์ที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด
บทความนี้แสดงรายการ พิพิธภัณฑ์ศิลปะ (หอศิลป์) ที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในโลก ตามที่ระบุโดยการสำรวจตัวเลขผู้เยี่ยมชมจาก  Art Newspaper  (เมษายน 2019) และดัชนีพิพิธภัณฑ์ของสมาคมการบันเทิงตามท้องเรื่อง (TEA) และบริษัทวิศวกรรมเออีคอม (AECOM)
รายการประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีผู้เข้าชมมากกว่าหนึ่งล้านคนต่อปี และมีการจัดแสดงผลงานศิลปะเป็นจุดประสงค์หลักของพิพิธภัณฑ์
ดูเพิ่ม

รายชื่อพิพิธภัณฑ์ที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด
รายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุด
รายชื่อรางวัลทางการศึกษานานาชาติของไดซะกุ อิเกะดะ

นี้คือรางวัลทางการศึกษานานาชาติของ ดร.ไดซะกุ อิเกะดะ ประธานสมาคมสร้างคุณค่าสากล และนายกสมาคมกิตติมศักดิ์ของสมาคมสร้างคุณค่า ซึ่งในปัจจุบันดร.ไดซะกุ อิเกะดะเป็นบุคคลที่ได้รับรางวัลทางการศึกษามากที่สุดในโลก (พ.ศ. 2553)
วัดสมุทรโคดม

| วัดสมุทรโคดม |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสมุทรโคดม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
วัดสมุทรโคดมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2415 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2541
โบราณสถานที่สำคัญ คือ เจดีย์รายย่อมุมไม้สิบสองจำนวน 2 องค์ และเสมาหินทราย 2 กลุ่ม กลุ่มหนึ่งเป็นเสมาแบบเรียบตกแต่งด้วยเส้นโค้ง สภาพผุกร่อนมากมีที่สมบูรณ์เพียง 1 ชิ้น อีกกลุ่มเป็นเสมาหินทรายแดงขนาดเล็กสลักลวดลายจำนวน 6 ชิ้นลักษณะเป็นเสมาที่ส่วนบนกว้างยอดแหลม แล้วเรียวคอดลงไปเป็นเอวเสมาเป็นรูปตัวเหงา และตัดตรงลงไปเป็นขอบสี่เหลี่ยม (แท่น) ตัวเสมาสลักเป็นสันตรงกลางมีเส้นโค้งออกไปตามแนวขอบทั้งสองด้าน ทำให้เกิดรูปคล้ายปอดแฝด ส่วนบนตรงกลาง และตรงส่วนแนวสามเหลี่ยมที่ท้องเสมา สลักลายประจำยาม ที่ขอบแท่นสลักเป็นเส้นขอบลึกโดยรอบ
วัดสมมติเทพฐาปนาราม

| วัดสมมติเทพฐาปนาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสมมติเทพฐาปนาราม, วัดหลวง, วัดแหลมสน
ที่ตั้ง: ตำบลปากน้ำกระแส อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสมมติเทพฐาปนาราม ชาวบ้านทั่วไปนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า วัดหลวง หรือ วัดแหลมสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำประแสร์ ในตำบลปากน้ำกระแส อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสเมืองชายทะเลฝั่งตะวันออก ขึ้นประทับที่ตำบลปากน้ำประแส เสด็จมาใกล้เจดียสถาน ทรงพระราชดำริว่า "ตำบลปากน้ำแหลมสนนี้สมควรเป็นที่สร้างอารามได้" จึงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้พระแกลงแกล้วกล้า (มั่ง) ผู้ว่าราชการเมืองแกลงสร้างอารามขึ้นใกล้เจดีย์ และพระราชทานนามว่า "วัดสมมติเทพฐาปนาราม" พร้อมพระราชทานที่ดินสร้างวัดจำนวน 10 ไร่ 2 งาน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2427 เริ่มจากการก่อสร้างกุฏิเจ้าอาวาสขึ้น 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง หอฉัน 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 1 หลัง และได้ทำการก่อสร้างอยู่ 2 ปี จึงแล้วเสร็จ ทางวัดได้ทำการผูกพัทธสีมาครั้งแรก (พ.ศ. 2445) กระทรวงธรรมการได้ส่งธรรมาสน์และพระบรมรูปหล่อรัชกาลที่ 5 มาไว้สำหรับพระอารามหลวงพระองค์ทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างไว้ และยังมีของพระราชทานอื่น ๆ อีก
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2512 ได้มีการดำเนินการสร้างอุโบสถหลังใหม่ 1 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2521 ได้รับพระราชทานที่ดินซึ่งอยู่ติดกันทุกด้านเพิ่ม รวมเป็นเนื้อที่วัดทั้งสิ้น 131 ไร่ 1 งาน 59 ตารางวา
เจดีย์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2416 ขนาดฐานกว้าง 6 วา สูง 8 วา ยาว 6 วา
วัดสมหวัง (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)

| วัดสมหวัง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสมหวัง, วัดสมหวังวนาราม
ที่ตั้ง: ตำบลวัดประดู่ อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสุตธรรมสิทธิ์ (สมศักดิ์ ป.ธ.4)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสมหวัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดประดู่ อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดสมหวัง หรือ วัดสมหวังวนาราม มีชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคที่ดินสร้างเป็นที่พำนักสงฆ์และไปนิมนต์ หลวงพ่ออ้วน  ถิรปัญโญ (พระถัน) จากจังหวัดนครปฐมมาเป็นผู้ดูแล เมื่อท่านมรณภาพ ในปี พ.ศ. 2514 ทำให้ที่พักสงฆ์แห่งนี้มีพระจำพรรษาบ้าง ไม่มีบ้าง เนื่องจากความเป็นอยู่ลำบาก ทั้งอาหารการกินและการสัญจร กระทั่งปี พ.ศ. 2524 พระครูโพธิวรสาร  หรือหลวงพ่อประมวล โพธิวโร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ได้เดินธุดงค์ผ่านมา ชาวบ้านเห็นวัตรปฏิบัติแล้วเกิดเสื่อมใสศรัทธา จึงนิมนต์ให้ท่านอยู่จำพรรษา และได้ร่วมกันบูรณะพัฒนาจนเป็นสำนักสงฆ์ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ ศาลพ่อเฒ่าศักดิ์สิทธิ์อภินิหาร (หลวงปู่จ้อย) ศาลพ่อตาขุนทะเล (จระเข้)  ซึ่งตามประวัติกล่าวว่าเป็นผู้ที่ร่ำเรียนวิชาอาคมมามากจนกลายร่างเป็นจระเข้ได้ และวิหารหลวงพ่ออ้วน อดีตเจ้าอาวาสวัด
ลาวครั่ง

| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ |
| --- | --- |
จังหวัดนครปฐม จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดชัยนาท จังหวัดอุทัยธานี จังหวัดนครสวรรค์ จังหวัดกำแพงเพชร 
ภาษา
ภาษาลาวครั่ง, ภาษาไทย
ศาสนา
พระพุทธศาสนานิกายเถรวาท
ลาวครั่ง คือกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษาในตระกูลภาษาไท-กะได กลุ่มชนดังกล่าวมีถิ่นฐานเดิมอยู่ในนครเวียงจันทน์ อาณาจักรล้านช้าง เข้ามาในสยามเมื่อครั้งที่ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช แห่งกรุงธนบุรี ได้ส่งให้ สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกฯ กับเจ้าพระยาสุรสีห์ฯ ไปตีเวียงจันทน์เมื่อปี พุทธศักราช 2321 และกวาดต้อนเทครัวชาวลาวเวียงจันทร์ลงมายังสยาม ชาวลาวกลุ่มนี้ได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานอยู่ในหัวเมืองชั้นในที่ เมืองนครชัยศรี และเมืองสุพรรณบุรี
ประวัติ

ลาวครั่ง คือชาวลาวเวียงจันทน์ที่ถูกกวาดต้อนเข้ามาในหัวเมืองชั้นในของสยาม เมื่อครั้งเกิดสงครามระหว่างสยามกับเวียงจันทน์ เมื่อปีพุทธศักราช 2321 โดยมีมูลเหตุจากพระเจ้าตากสินมหาราช แห่งกรุงธนบุรี ทรงขุ่นข้องหมองใจกับพระเจ้าสิริบุญสาร แห่งกรุงศรีสัตนาคนหุต (นครเวียงจันทน์) เนื่องจากพระเจ้าศิริบุญสารนำเครื่องบรรณาการไปมอบแก่พระเจ้าอังวะและขอให้ กองทัพพม่าไปช่วยตีพระยาวรราชภักดี (พระวอ) ที่เมืองจำปานคร (หนองบัวลำภู) ซึ่งเป็นกบฏต่อกรุงศรีสัตนาคนหุต (นครเวียงจันทน์) พระเจ้าตากสินมหาราชแห่งกรุงธนบุรีจึงโปรดให้สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ ศึกฯ กับเจ้าพระยาสุรสีห์ฯ ยกกองทัพบกจำนวน ๒๐,๐๐๐ ออกจากรุงธนบุรี ขึ้นไปตั้งประชุมพลที่เมืองนครราชสีมา จากนั้นสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกฯ ให้เจ้าพระยาสุรสีห์ฯ แยกทัพลงไปกรุงกัมพูชา เกณฑ์กองทัพ ๑๐,๐๐๐ และต่อเรือรบ เรือไล่ แล้วให้ขุดคลองอ้อมเขาหลี่ผี ยกทัพเรือขึ้นไปตามลำน้ำโขง ไปบรรจบกองทัพบก ณ นครล้านช้างเวียงจันทน์กองทัพธนบุรีล้อมนครเวียงจันทน์ไว้ 4 เดือนถึงสามารถตีเมืองได้ เมื่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงทราบ ก็ทรงพระโสมนัสให้มีตราหากองทัพกลับยังพระมหานคร สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก จึงตั้งพระยาสุโภ ขุนนางเมืองล้านช้างให้อยู่รั้งเมือง แล้วนำครอบครัวเชลยชาวเมืองเวียงจันทน์หลายหมื่นครัวเรือน ขุนนางท้าวเพลี้ยทั้งปวง และราชบุตรพระเจ้าสิริบุญสารทั้งสามองค์คือ เจ้านันทเสน เจ้าอินทวงศ์ และเจ้าอนุวงศ์ กับทรัพย์สิ่งของเครื่องศาสตราวุธ ช้าง ม้า เป็นอันมาก และเชิญพระแก้วมรกต กับพระบาง เลิกทัพกลับยังกรุงธนบุรีโดยพระราชกำหนด ชาวลาวเวียงจันทน์กลุ่มหนึ่งซึ่งมีสำเนียงแบบหลวงพระบางได้ถูกส่งให้เข้ามาตั้งถิ่นฐานใหม่ในเขตหัวเมืองชั้นในที่ เมืองนครชัยศรี และเมืองสุพรรณบุรี ต่อมาในปัจจุบันถูกเรียกว่า ลาวครั่ง จากเอกสารของนักวิจัยที่ทำการค้นคว้าและศึกษาอาจจะสรุปความหมายของคำว่า "ลาวครั่ง" ได้ 2 ประเด็น คือ
ประเด็นที่ 1
สันนิษฐานว่าสาเหตุที่เรียกชาวลาวเวียงจันทน์กลุ่มนี้ว่า ลาวครั่ง มาจากชื่อของครั่งที่ชาวลาวเวียงจันทน์กลุ่มนี้นิยมนำมาใช้ย้อมสีผ้าให้โทนสีแดง เพื่อใช้ในการทอเป็นเครื่องนุ่งห่ม เช่น ผ้าซิ่น
ประเด็นที่ 2 สันนิษฐานว่ามาจากคำว่า "ลาวภูครัง" ที่เข้าในสยามเมื่อปี พุทธศักราช 2358 ซึ่งเจ้าเมืองเวียงจันทน์ได้ส่งครัวลาวเมืองภูครังมายังกรุงเทพฯ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดฯ ให้ครัวลาวเมืองภูครังตั้งถิ่นฐานแถบเมืองนครชัยศรีพร้อมกับครัวลาวเมืองพุกรางที่ส่งเข้ามาพร้อมกัน และได้รับพระกรุณาธิคุณพระราชทานอุปกรณ์สำหรับปลูกสร้างบ้านเรือน เช่น ไม้ จากมุงหลังคา และผู้คนไปช่วยปลูกสร้างบ้านเรือนด้วย ด้วยเหตุที่กองทัพไทยเข้าไปตั้งมั่นชั่วคราวเมื่อครั้งทำสงครามกับเวียดนามและเขมร เมืองภูครังจึงน่าจะมีประชากรมากพอสมควรและมีความสำคัญในแง่ประโยชน์ต่อฝ่ายตรงข้าม ดังนั้นชาวลาวเมืองภูครังจึงถูกกวาดต้อนลงมาหลายครั้ง โดยส่งลงมาพักไว้ที่เมืองพิษณุโลก เพื่อส่งต่อมายังกรุงเทพฯ ปรากฏว่าพวกนี้ได้หนีกลับไปยังเมืองเวียงจันทน์อีก เจ้าเมืองเวียงจันทน์จึงคุมตัวไปยังกรุงเทพฯ ส่วนหนึ่ง เหลือผู้ที่เจ็บป่วยอีกเกือบ 700 คน จึงโปรดเกล้าฯ ให้เกณฑ์เมืองภูเขียว, เมืองขอนแก่น, เมืองชนบท ช่วยกับเมืองเวียงจันทน์ คุมคนและช้างขึ้นไปรับชาวลาวครังส่งมายังกรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2360 และส่งไปอยู่กับพวกเดิมที่เมืองนครชัยศรี
ซึ่งต่อมาจึงมีการสันนิษฐานว่าลาวกลุ่มนี้อาจคือกลุ่มเดียวกับลาวครั่งปัจจุบัน แต่ยังไม่เป็นที่แน่ชัดเกี่ยวกับข้อสันนิษฐานนี้ และไม่เป็นที่ยอมรับ
อัตลักษณ์

เอกลักษณ์เฉพาะตัวของชาวลาวครั่งที่สามารถแบ่งแยกได้ทันทีที่พบคือภาษาพูดซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่มีเสียงวรรณยุกต์เป็นเสียงสูง แบบสำเนียงหลวงพระบาง ชาวลาวครั่งโดยรวมมีรูปร่างสันทัดหน้ารูปไข่จมูกมีสันผิวขาวเหลืองทั้งชายและหญิง ปัจจุบันชาวลาวครั่งมักเรียกตัวเองตามสำเนียงภาษาท้องถิ่นว่า “ลาวขี้คั่ง”หรือ“ลาวคั่ง”
อัตลักษณ์ > ลักษณะทางสังคม

ชาวลาวครั่งมีวัฒนธรรมขนบธรรมเนียมและประเพณีที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษมากมาย ซึ่งยังคงอยู่จนถึงปัจจุบันนี้ เช่น ประเพณียกธง ที่ยึดถือปฏิบัติสืบต่อกันมาตั้งแต่อดีตโดยจะจัดขึ้นช่วงเทศกาลสงกรานต์ในเดือนเมษายนของทุกปี ลักษณะทางสังคมชาวลาวครั่งมักจะมีความผูกพันทางเครือญาติสูง นิยมตั้งบ้านเรือนเป็นกลุ่มใหญ่ มีฐานะมั่นคง มีวิถีการดำรงชีวิตแบบพึ่งพาธรรมชาติ โดยการทำเกษตรกรรม เช่น การทำนา
อัตลักษณ์ > การแต่งกาย

ชาวลาวครั่งปัจจุบันในชีวิตประจำวันจะแต่งกายตามปกติ ยกเว้นในการจัดงานประเพณีหรืองานมงคลที่มีการรวมกลุ่ม ซึ่งต้องแสดงออกถึงความสามัคคีของหมู่คณะหรือมีการต้อนรับแขกคนสำคัญของท้องถิ่น ผู้ชายมักจะแต่งกายชุดสุภาพมีผ้าขาวม้าคาดเอว ส่วนผู้หญิงจะแต่งกายด้วยชุดผ้าทอพื้นเมืองนุ่งผ้าซิ่นไหมทอด้วยเทคนิดมัดหมี่หรือทอด้วยเทคนิคขิดจกมีตีนซิ่นต่อ โดยลักษณะองค์ประกอบของผ้าซิ่นลาวครั่งจะประกอบไปด้วย 3 ส่วน คือส่วนหัวซิ่น ตัวซิ่น และตีนซิ่น วัตถุดิบที่ใช้คือไหมและฝ้าย ซึ่งในอดีตมักนิยมนำมาย้อมโทนสีแดงจากสีธรรมชาติ เช่น การย้อมครั่ง