stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮวนนิโต รูบิลลาร์
ประวัติ

รูบิลลาร์ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 เสมอกับ รามิล จิเวโร ที่ ฟิลิปปินส์ การชกในช่วงแรกในฟิลิปปินส์นั้น รูบิลลาร์ชกชนะและเสมอ ไม่แพ้ใคร มาแพ้เป็นครั้งแรกเมื่อมาชกในไทยใน พ.ศ. 2541 แพ้น็อค พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์  ยก 4 จากนั้น มาชกกับพงษ์สักดิ์เล็กอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้ รูบิลลาร์เป็นฝ่ายแพ้คะแนน จากนั้น มาชกแพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 9 แพ้คะแนน ฟ้าสั่ง ป.พงษ์สว่าง แพ้คะแนน สุรชัย แสงมรกต ต่อมา รูบิลลาร์ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBCเมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2542 ซึ่งรูบิลลาร์เป็นฝ่ายชนะน็อค ร็อกกี้ พัลมา ยก 4 ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBFเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ที่อังกฤษ ปรากฏว่ารูบิลลาร์เป็นฝ่ายแพ้คะแนน โซลานี เปเตโล ไม่ได้แชมป์
รูบิลลาร์ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน คิม จินโฮ ที่ฟิลิปปินส์ ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ไปชกนอกรอบที่ฮาวาย ชนะคะแนน ยูกิ ฮาชิคูชิ และชกป้องกันแชมป์เงาได้ 2 ครั้ง รวมทั้งชกชนะน็อค ฟ้าสั่ง ป.พงษ์สว่างด้วย รูบิลลาร์ได้ชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ที่เม็กซิโก ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ฮอร์เก อาร์เช ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBCเมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าเสมอโดยกับเทคนิคกับโจมา แกมบัว หลังจากที่แกมบัวแตกเพราะถูกหัวชนในยกที่ 3 จนชกต่อไม่ได้ จากนั้น รูบิลลาร์ยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่องและชนะรวด มีเสมอเพียงครั้งเดียว จนได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC อีกครั้งเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2547 แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ฮอร์เก อาร์เชไปอีก
รูบิลลาร์ยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่องและชกชนะรวด จนได้ชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC อีกเมื่อ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แต่ก็แพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชาไปอีก จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง ชนะน็อค อีร์ฟาน โอกาห์ ยก 7 ที่ฟิลิปปินส์เมื่อ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก็ขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ชนะคะแนน โอมาร์ นีโน โรเมโร  ที่เม็กซิโก จากนั้นจึงขึ้นชิงแชมป์โลกเมื่อ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 แพ้น็อค เอ็ดการ์ โซซา ยก 7 ที่เม็กซิโกไม่ได้แชมป์อีก รูบิลลาร์ได้ขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC อีกครั้งเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2552 คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค โอมาร์ นีโน โรเมโร  ที่เม็กซิโก
หลังจากนั้น รูบิลลาร์ยังมีโอกาสชิงแชมป์อีกหลายครั้ง โดยได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 แพ้น็อค จิโอวานนี่ เซกูรา ยก 6 ที่เม็กซิโก จากนั้น ได้ครองแชมป์ WBC Continental Americas เมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ชนะคะแนน โฮเซ กัวดาลูเป มาร์ติเนซ ที่เม็กซิโก ต่อมาใน พ.ศ. 2553 รูบิลลาร์ไปชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท IBO ที่แอฟริกาใต้ถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกไปชิงแชมป์ที่ว่างเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 แพ้คะแนน เฮกกีเอ บุดเลอร์ รูบิลลาร์ขึ้นชิงแชมป์เป็นการแก้มืออีกครั้งเมื่อ 19 มิถุนายน ปีเดียวกัน แต่ก็แพ้คะแนนบุดเลอร์ไปอีก หลังจากนั้น รูบิลลาร์ชกแพ้รวด โดยได้ชิงแชมป์ WBC เข็มขัดเงินรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน ออสการ์ อบารา ที่เม็กซิโก ชิงแชมป์ WBO Latino รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนนโดยเทคนิค เดวิด กุยยาโน ที่สหรัฐ รูบิลลาร์ขึ้นชกคร้งล่าสุดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ที่สหรัฐ ชนะน็อค บาซีโญ เนียเวส ยก 5 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
เกียรติประวัติ

แชมป์เงารุ่นมินิมั่มเวท WBC
ชิง 10 เมษายน 2542 ชนะน็อค ร็อคกี้ พัลมา ยก 4 ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 6 พฤศจิกายน 2542 ชนะน็อค นิกโก้ โธมัส ยก 6 ที่ กวม
สละแชมป์
แชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC
ชิง 27 พฤษภาคม 2543 ชนะคะแนน คิม จินโฮ ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 28 เมษายน 2544 ชนะน็อค ฟ้าสั่ง ป.พงษ์สว่าง ยก 6 ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 28 กรกฎาคม 2544 ชนะน็อค ทากาฮิโกะ มิซูโนะ ยก 3 ที่ เกาหลีใต้
สละแชมป์
แชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวท
ชิง 13 ตุลาคม 2549 ชนะน็อค อิรฟาน โอคาห์ ยก 7 ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 24 มิถุนายน 2550 ชนะน็อค เคน นากาชิมา ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 16 พฤศจิกายน 2550 ชนะน็อค ลี เบียงจู ยก 5 ที่ ฟิลิปปินส์
แชมป์ WBC Continental Americas
ชิง 21 พฤศจิกายน  2552 ชนะคะแนน โฮเซ กัวดาลูเป มาร์ติเนซ ที่เม็กซิโก
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมั่มเวท IBF เมื่อ 3 ธันวาคม 2542 แพ้คะแนน  โซลานี่ เปเตโล ที่ อังกฤษ
ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 20 ตุลาคม 2544 แพ้คะแนน ฮอร์เก้ อาร์เช ที่ เม็กซิโก
ชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 31 พฤษภาคม 2545 เสมอโดยเทคนิคกับ โจมา แกมบัว ที่ ฟิลิปปินส์
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 4 กันยายน 2547 แพ้คะแนน ฮอร์เก้ อาร์เช ที่ เม็กซิโก
ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 18 กรกฎาคม 2549 แพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชา ที่ กทม.
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 29 พฤศจิกายน 2551 แพ้น็อค เอ็ดการ์ โซซาร์ ยก 7 ที่ เม็กซิโก
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 25 กรกฎาคม  2552 แพ้น็อค จิโอวานนี่ เซกูรา ยก 6 ที่เม็กซิโก
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท IBO เมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 แพ้คะแนน เฮกกีเอ บุดเลอร์ ที่แอฟริกาใต้
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท IBO เมื่อ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2553 แพ้คะแนน เฮกกีเอ บุดเลอร์ ที่แอฟริกาใต้
ชิงแชมป์ WBC เข็มขัดเงินรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน ออสการ์ อบารา ที่เม็กซิโก
ชิงแชมป์ WBO Latino รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนนโดยเทคนิค เดวิด กุยยาโน ที่สหรัฐ
เขื่อนนัมโพ

ภาพถ่ายทางอากาศ
ภายในห้องบรรยายเขื่อน
เขื่อนนัมโพ เป็นเขื่อนแห่งหนึ่งในประเทศเกาหลีเหนือ ห่างจากเมืองนัมโพ 15 กิโลเมตร มีความยาว 8 กิโลเมตร จำนวน 3 ห้อง และประตูน้ำ 36 ช่อง ขวางกั้นแม่น้ำแทดงที่ไหลมาจากทะเลเหลือง สร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1981 ถึง ค.ศ. 1986 เพื่อป้องกันอุทกภัยในกรุงเปียงยาง
ภาพพาโนรามาของเขื่อนนัมโพ
แหล่งข้อมูลอื่น

เขื่อนนัมโป (West Sea Barrage) จาก พันทิป.คอม
อำเภออิซูมิ (จังหวัดชิบะ)

| อำเภออิซูมิ 夷隅郡 |
| --- | --- |
อำเภอ
แม่น้ำอิซูมิในเมืองโอตากิ
ที่ตั้งของอำเภออิซูมิ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดชิบะ
อำเภออิซูมิที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°13′52.2″N 140°14′1″E﻿ / ﻿35.231167°N 140.23361°E﻿ / 35.231167; 140.23361
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  ชิบะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 154.76 ตร.กม. (59.75 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 18,593 คน
 • ความหนาแน่น: 120 คน/ตร.กม. (300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
อำเภออิซูมิ (ญี่ปุ่น: 夷隅郡; โรมาจิ: Isumi-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 154.72 ตารางกิโลเมตร (59.74 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2024 อำเภอนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 14,653 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 94.7 คนต่อตารางกิโลเมตร เดิมอำเภอนี้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของนครคัตสึอูระ ส่วนใหญ่ของนครอิซูมิ และบางส่วนของเมืองมุตสึซาวะ ขนาดของอำเภอได้ลดลงเนื่องจากการควบรวมเทศบาล อำเภอนี้ตั้งอยู่นอกเขตมหานครโตเกียว ห่างจากใจกลางเมืองหลวงประมาณ 70 กิโลเมตร (43 ไมล์)
เมือง

เมืองอนจูกุ
เมืองโอตากิ
ประวัติศาสตร์ > ประวัติศาสตร์ช่วงต้น

อำเภออิซูมิเป็นหนึ่งในอำเภอเก่าแก่ของแคว้นคาซูซะ อำเภอนี้ตั้งชื่อตามแม่น้ำอิซูมิ ซึ่งไหลจากพื้นที่ภูเขาคัตสึอูระไปทางทิศใต้ของหาดคูจูกูริไหลลงมหาสมุทรแปซิฟิก อำเภอนี้ถูกกล่าวถึงในพงศาวดารยุคนาระด้วยชื่อต่าง ๆ โดยมักถูกเรียกว่า อิชิมิ (ญี่ปุ่น: 伊志美) นิฮงโชกิปรากฏชื่อ อิจิมิโนะคูนิ (ญี่ปุ่น: 伊甚国) และโคจิกิปรากฏชื่อ อิจิมุ (ญี่ปุ่น: 伊自牟) ในสมัยโบราณ อำเภอนี้มีพรมแดนติดกับอำเภอโมดะและอำเภออูนากามิทางทิศตะวันตก และอำเภอฮาบุและอำเภอนางาระทางทิศเหนือ
ในยุคเฮอัง (ค.ศ. 794–1185) อำเภอนี้ถูกแบ่งออกเป็นที่ดินโชเอ็ง 2 ส่วน ส่วนทางเหนือและส่วนทางใต้ มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ (ค.ศ. 1147–1199) ดึงทหารจากที่ดินโชเอ็งทั้งสองแห่งโดยได้รับความช่วยเหลือจากซามูไรในท้องถิ่น คาซูซะ ฮิรตสึเนะ (ค.ศ. ?–1184) 
แล้วโยริโตโมะก็ได้สถาปนารัฐบาลโชกุนคามากูระ ต่อมาในยุคเซ็งโงกุ (ค.ศ. 1467–1573) ปราสาทมังงิและปราสาทโอตากิได้ถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลานี้ คูนิโยชิซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นหมู่บ้านและปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของนครอิซูมิ ได้กลายเป็นเมืองตลาดที่มีชื่อเสียงในช่วงเวลานั้น และโรกูไซอิจิหรือตลาดที่จัดขึ้นหกวันของเดือนก็ยังมีอยู่จนถึงทุกวันนี้ เมื่อสิ้นสุดยุคเซ็งโงกุ อำเภอนี้ถูกควบคุมโดยหลายตระกูล ได้แก่ ตระกูลโทกิ ตระกูลโฮโจ และตระกูลซาโตมิ ตระกูลซาโตมิยกพื้นที่ให้กับโอดะ โนบูนางะ (ค.ศ. 1534–1582) เมื่อ ค.ศ. 1590
ประวัติศาสตร์ > ยุคเอโดะ

ในยุคเอโดะ ชื่อของอำเภออิซูมิถูกกำหนดเป็นอักษรคันจิและการออกเสียงตามมาตรฐาน โทกูงาวะ อิเอยาซุ (ค.ศ. 1543–1616) ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ที่รวมชาติญี่ปุ่นเป็นปึกแผ่น ได้เข้ามาสู่ภูมิภาคคันโตเมื่อ ค.ศ. 1590 และมอบอำเภออิซูมิให้กับไดเมียวที่ได้รับความไว้วางใจ ฮนดะ ทาดากัตสึ (ค.ศ. 1548–1610)
ภายใต้การปกครองของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ แคว้นศักดินาโอตากิ ซึ่งควบคุมโดยฮนดะ ทาดากัตสึจากปราสาทโอตากิ ได้ควบคุมหมู่บ้าน 18 แห่งในอำเภอนี้ อีก 57 หมู่บ้านอยู่ภายใต้การควบคุมของแคว้นศักดินาอื่น และหมู่บ้านที่เหลืออีก 108 หมู่บ้านเป็นที่ดินเท็นเรียวที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของรัฐบาลโชกุน ซึ่งปกครองโดยฮาตาโมโตะหรือซามูไรหลายคน ในความควบคุมโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ อำเภอนี้ในยุคเอโดะมีการพัฒนาเป็นพื้นที่นาข้าวกันอย่างกว้างขวาง
ประวัติศาสตร์ > ยุคใหม่

ในช่วงการปฏิรูปที่ดินหลังการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่ดังกล่าวอยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัดชิบะ และในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 พื้นที่แห่งนี้ได้ถูกแบ่งออกเป็น 2 เมือง (เมืองโอตากิ และเมืองอาซาฮิ) และ 21 หมู่บ้าน หมู่บ้านคัตสึอูระได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1890 เช่นเดียวกับหมู่บ้านคูนิโยชิเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1893 หมู่บ้านโอฮาระเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1899 อนจูกุเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1914 และหมู่บ้านโอกิตสึเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1921
เมืองอิซูมิจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1954 โดยการควบรวมเมืองคูนิโยชิกับหมู่บ้านใกล้เคียง และเมืองไทโตก็ได้รับการจัดตั้งในเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน เมืองคัตสึอูระได้ผนวกรวมเมืองโอกิตสึและหมู่บ้านใกล้เคียงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 ต่อมาเมืองคัตสึอูระก็ได้รับการยกฐานะเป็นนครและแยกออกจากอำเภออิซูมิเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1958 เมืองไทโตและเมืองโชจามาจิได้ควบรวมกันเพื่อจัดตั้งเป็นเมืองมิซากิเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1961 ทำให้อำเภอนี้มีอยู่ด้วยกัน 5 เมือง
เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2005 เมืองอิซูมิ มิซากิ และโอฮาระ ควบรวมกันเป็นนครอิซูมิ และแยกออกจากอำเภออิซูมิ ทำให้อำเภอนี้เหลือเพียง 2 เมือง
แหล่งข้อมูลอื่น

Awa-gun shi: History of Awa-county, Chiba prefecture. Chiba Prefectural Board of Education. 1926.
Districts in Chiba Prefecture. General Books. 2010. ISBN 1-158-37112-8.
Counties of Japan
เว็บไซต์สมาคมกิจการกลุ่มเทศบาลอำเภอ-นครอิซูมิ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
แผนที่อดีตเมืองและหมู่บ้านในอำเภออิซูมิ พื้นที่สีต่าง ๆ แสดงถึงเทศบาลในปัจจุบัน สีม่วงคือนครอิซูมิ, สีชมพูคือนครคัตสึอูระ, สีแดงคือเมืองโอตากิ, สีส้มคือเมืองอนจูกุ, สีเขียวคือเมืองมุตสึซาวะของอำเภอโชเซ
ฮอยกอดภูยอดรวย

| "ฮอยกอดภูยอดรวย" |
| --- | --- |

ซิงเกิลโดยจิตรฉรีญา บุญธรรม
วางจำหน่าย: 19 กันยายน พ.ศ. 2566
แนวเพลง: ลำเดินกาฬสินธุ์ประยุกต์กับทำนองเพลงแขกมอญบางขุนพรหม ๒ ชั้น
ความยาว: 4:27
ค่ายเพลง: ประถมเอนเตอร์เทนเมนต์
ผู้ประพันธ์เพลง: บิ๊ก ภูมารินทร์
โปรดิวเซอร์: บุญหลง มงคลพร

มิวสิกวิดีโอ
"ฮอยกอดภูยอดรวย" ที่ยูทูบ
 
ฮอยกอดภูยอดรวย เป็นซิงเกิลที่สองของนักร้องหมอลำ จิตรฉรีญา บุญธรรม หนึ่งในสมาชิกวงประถมบันเทิงศิลป์ เพลงนี้ถูกเผยแพร่บนยูทูบในเดือนกันยายน พ.ศ. 2566 ประพันธ์เนื้อร้อง-ทำนองโดยบิ๊ก ภูมารินทร์ และเรียบเรียงโดยบุญหลง มงคลพร
เนื้อหา

เนื้อหาเพลงเกี่ยวกับหญิงสาวชาวอำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี ที่ผิดหวังรักจากชายหนุ่มในพื้นที่อำเภอเขมราฐซึ่งเคยให้สัญญากับหญิงสาวว่าจะกลับมาหา แต่เมื่อหญิงสาวรอคอยนานแรมปีกลับไม่พบชายหนุ่มจากอำเภอเขมราฐอีกเลย แต่หญิงสาวรายดังกล่าวยังคงรอคอยชายหนุ่มที่ตนรักเสมอ
ลมพานพัดต้อง ลัดตามคลองภูลานภูรี
ดังมาวีวี่ น้องรอพี่ที่ภูยอดรวย
สาวศรีเมืองใหม่ น้ำตาไหลลงแก้มย้วยย้วย
วอนปู่นาคดำดลช่วย ให้อ้ายนั้นอ่วย หัวใจคืนมา
เสียงกาเหว่าเว้าวอน ใจฮำฮอนปวดร้าวในทรวง
พระอาทิตย์ส่องแสงมาเต็มดวง น้องเป็นห่วงคนที่เคยสัญญา
พี่จ๋าสัญญาเมื่อปีกลาย นัดไว้แล้วทำไมไม่มา
ได้ยินเสียงวิหคนกกา พร่ำเพ้อหาเหมือนวาจาสั่งคำ
มองดูฟ้าภูเขาหน่วยใหญ่ น้องมานั่งให้หวนพ้อคนึง
ตันครึงหนึงไม้ป่าพนาวรรณ อ้ายบ่หันอ่วยใจคืนโค้ง
ลงหินคล้อยก้อนน้อยก้อนใหญ่
หย่างหาส่องอ้าย แนมได้กะบ่เห็น
เหงื่อกระเซ็นไหลเต็มกายา
ทั้งน้ำตาไหลอาบรินลง
คิดฮอดเด้ ฮอยกอดเคยบรรจง
โอบแขนนวลอนงค์ เดินดูดงพงไพร
กราบไหว้องค์หลวงพ่อยอดรวย
ให้ท่านช่วยความรักเรายืนยาว อุกใจเด้
ความฮักมาล่มถ่าวย้อนผู้บ่าวเขมราฐใจดำ
อ้ายบ่จำเลยบ้อสัญญา
นัดน้องมาครบรอบหนึ่งปี
อ้ายเอ๋ยส่างมามิดชีรี่
สายลมวีวี่ น้องนี้ยังเฝ้ารอคอย
พออยากป้อยเอิ้นหงเอิ้นห่า
วาจาบ่แน่นปานแป้นแผนผู หรือไปยู้สาวอื่นทางไกล
ทุกข์หัวใจหลายเด้ทางน้อง ลมดีต้องดังมาว่อยว่อย
ว่าละว่าวอยวอยใจม้อยละแม่ง แมงอีแฮ่งฮ้องลมต้องหน่วยใจ
อยู่ไหนน้องร้องเสียงส่ง ลัดตามดงตามป่าตามดอน
ข้ามภูเขาเหลาผา ผู้แก้มป่าล่าให้คืนมาแหน่ถ่อน
มากอดหอมแก้มอ่อนอ่อน มากอดหอมแก้มอ่อนอ่อน
ให้คนออนซอนอ้ายเคยดอมดม
สายลมโตนภูดังต่าม สายลมโตนภูดังต่าม
ก้ำภูขามบ้านอ้ายเนานั่ง
เสียงเอิ้นสั่งนำลมเยิ้นเยิ้น เยิ้นเยอะเยิ้นเยอะเยิ้นเยอะ
เยิ้นเยอะเยิ้นเยอะกะเยิ้นเยอะเยิ้นเยิ้น
เยิ้นเยอะเยิ้นเยอะเยิ้นเยิ้น
ได้ยินเอิ้นแหน่บ่น้อ น้องมารอพี่ชายคือเก่า
ฮักสองเฮาอย่าให้เพม้าง
ให้คืนมาทางศรีเมืองเด้อ ศรีเมืองเด้อ
ความสำเร็จ

ฮอยกอดภูยอดรวย มียอดการเข้าชมในยูทูบถึง 7,000,000 ครั้งภายในหนึ่งเดือน ทั้งยังแพร่กระจายในติ๊กต๊อกจนเกิดแฮชแท็ก #เยิ้นเยอะเยิ้นเยอะเยิ้นเยิ้น ที่ถูกใช้ในติ๊กต๊อกร่วม 600,000 ครั้ง นอกจากนี้ยังติดชาร์ตอันดับ 9 ของ Top 10 Thai Country ซึ่งจัดโดยบิลล์บอร์ดในประเทศไทย ประจำวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ส่งผลให้เพลงนี้เป็นเพลงที่สร้างชื่อเสียงมากที่สุดของจิตรฉรีญา ทั้งนี้ยังสร้างชื่อเสียงให้กับผู้ประพันธ์เพลงซึ่งได้รับคำชื่นชมเป็นอย่างมาก รวมถึงสลา คุณวุฒิ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง พ.ศ. 2564 ซึ่งได้ชื่นชมผู้ประพันธ์เพลงนี้เช่นกัน
ณ วันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2567 เพลงนี้มียอดการเข้าชมในยูทูบทั้งสิ้น 24,586,852 ครั้ง
ข้อขัดแย้ง

ในปลายปี พ.ศ. 2566 เพลงนี้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ในยูทูบ เมื่อผู้ใช้ยูทูบรายหนึ่งได้แสดงความคิดเห็นขอให้ลบบทเพลงนี้ออกจากยูทูบเนื่องจากมีบางท่อนของบทเพลงที่มีคำคล้ายชื่อบิดาของผู้แสดงความคิดเห็น อย่างไรก็ตามจิตรฉรีญามิได้ลบเพลงนี้ตามที่ถูกคัดค้านแต่อย่างใด
แหล่งข้อมูลอื่น

BillboardChartsThailand Top Thai Country อัปเดต 10 อันดับประจำสัปดาห์ (18/12/23)
ฮิเดยูกิ โฮริ

| ฮิเดยูกิ โฮริ |
| --- | --- |
堀 秀行
เกิด: ฮิเดมิตสึ โฮริ (堀　秀光)  (1954-03-23) 23 มีนาคม ค.ศ. 1954 (70 ปี) เขตเซตางายะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ:  นักแสดง  นักพากย์  ผู้บรรยาย 
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1979 – ปัจจุบัน
ตัวแทน: อาโอนิโปรดักชัน
ส่วนสูง: 174 เซนติเมตร (5 ฟุต 9 นิ้ว)
ญาติ: ยูกิโตชิ โฮริ (พี่ชาย)
ฮิเดยูกิ โฮริ (ญี่ปุ่น: 堀 秀行; โรมาจิ: Hori Hideyuki) เป็นนักพากย์ชายที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่นที่อยู่ในวงการมานานหลายปี และมีผลงานเป็นที่รู้จักมากมาย และเป็นน้องชายของยูกิโตชิ โฮริ ซึ่งเป็นนักพากย์ด้วยเช่นกัน
ผลงาน > งานแอนิเมชัน

หน้ากากเสือ 2 รับบทเป็น อาคุ ทัตสึโอะ หรือ หน้ากากเสือรุ่นที่ 2
คินนิคุแมน รับบทเป็น วอร์สแมน
คินนิคุแมน 2 รับบทเป็น คินโคสึแมน
จอร์จี้ เจ้าหญิงน้อย (Lady Georgie) รับบทเป็น อาเบล
หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ รับบทเป็น ริวกะ ดาวหมาป่า
เซนต์เซย่า รับบทเป็น ฟินิกซ์ อิคคิ
ดราก้อนบอล Z และ ดราก้อนบอล ไค รับบทเป็น กีนิว
โรงเรียนลูกผู้ชาย รับบทเป็น สึรุงิ โมโมทาโร่
โดราเอมอน ตอนเผชิญอัศวินไดโนเสาร์ รับบทเป็น อัศวินบันโฮ
ภูตลมโคจิโร่ รับบทเป็น เรียวม่า
โซริวเด็น (Legend of the Dragon Kings) รับบทเป็น  ริวโด ฮาจิเมะ
ไดตะลุยแดนเวทมนตร์ รับบทเป็น ฮุนเคล
จอมเกบลูส์ รับบทเป็น มาเอดะ ไทซน
กินงะเอยูเด็นเซ็ตสึ (Legend of the Galactic Heroes) รับบทเป็น แม็กซิมิเลียน ฟอน คาสทร็อป
ชู้ต! รับบทเป็น คาโน่ ริวจิ
ซากาโมโต้ เรียวม่า รับบทเป็น ทาเคจิ ฮัมเปตะ
ไอดอล โบเอไต ฮัมมิ่งเบิร์ด รับบทเป็น โทเรอิชิ ยูมะ
จีกันดั้ม รับบทเป็น ชวาซ บรูเดอร์, เคียวจิ กัช
แบล็คแจค รับบทเป็น เทะซึกะ
กัปตันซึบาสะ J รับบทเป็น โรแบร์โต้ ฮอนโก
ตำรวจสาวพันธุ์ซ่า รับบทเป็น สไตรค์แมน
เทพอสูรจิ้งจอกเงิน รับบทเป็น โทคาจิน
กันดั้มซี้ด รับบทเป็น จอร์จ เกลนน์
กันดั้มซี้ดเดสทินี รับบทเป็น ลอร์ดจิบรีล
อย่างนี้ต้องเอาคืน (Get Backers) รับบทเป็น คุรุสึ มาซากิ
สงครามเวหา ฟาฟเนอร์ รับบทเป็น ฮิโนะ มิจิโอะ
แบล็คแคท รับบทเป็น เบิร์ซ โร้คฟอร์ท
ดิจิมอนครอสวอร์ส รับบทเป็น โดรุบิ๊คคุมอน
ผลงาน > งานเกม

อีส (YS) 1, 2, 4 รับบทเป็น คีธ แฟคท์
อีส (YS) 3 รับบทเป็น เชสเตอร์
SD กันดั้ม G เจเนอเรชั่น รับบทเป็น ชวาซ บรูเดอร์, เคียวจิ กัช
ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น รับบทเป็น ชวาซ บรูเดอร์
แลงกริซเซอร์ 1&2 รับบทเป็น คีธ
แลงกริซเซอร์ 5 รับบทเป็น โอเมก้า (Ω-137)
เดด ออร์ อะไลฟ์ รับบทเป็น ริว ฮายาบุสะ
นินจาไกเด็น รับบทเป็น ริว ฮายาบุสะ
เพอร์โซนา 3 รับบทเป็น ชูจิ อิคุตซึกิ
ผลงาน > งานพากย์โทกูซัตสึ

โบเคนเจอร์ รับบทเป็น ไดเคนจิน ซูบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติส่วนตัวในเว็บต้นสังกัด (อาโอนิโปรดักชัน) เก็บถาวร 2006-04-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
ฮิเดยูกิ โฮริ  ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ฮิเงะไดรเวอร์

| ฮิเงะไดรเวอร์ |
| --- | --- |
ヒゲドライバー
เกิด:  (1983-06-11) 11 มิถุนายน ค.ศ. 1983 (41 ปี) จังหวัดยามางุจิ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: ชิงโงะ (シンゴ)
อาชีพ: นักดนตรี, นักแต่งเพลง
องค์การ: TOKYO LOGIC
ฮิเงะไดรเวอร์ (Hige Driver, 11 มิถุนายน 1983 -) เป็นนักดนตรีและนักแต่งเพลงชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่ จังหวัดยามางุจิ อาศัยอยู่ในโตเกียว สังกัดอยู่ TOKYO LOGIC
ปัจจุบันใช้งานบนอินเทอร์เน็ตเป็นหลัก เป็นสมาชิกของยูนิตผู้สร้าง Heart's Cry และทำงานเป็นนักร้องและมือกีตาร์ในวง ฮิเงะไดรฟ์ VAN ที่นำโดยเขาเองโดยใช้ชื่อว่าชิงโงะ (シンゴ)
ภรรยาของเขาคืออาริ โอซาวะ เป็นนักพากย์
อิซาโอะ ยามางาตะ

| อิซาโอะ ยามางาตะ |
| --- | --- |

เกิด: 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1915(1915-07-25) ลอนดอน, อังกฤษ
เสียชีวิต: 28 มิถุนายน ค.ศ. 1996(1996-06-28) (80 ปี)
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1951-1984
อิซาโอะ ยามางาตะ (ญี่ปุ่น: 山形 勲; โรมาจิ: Yamagata Isao; 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1915 - 28 มิถุนายน ค.ศ. 1996) เป็นนักแสดงชายชาวญี่ปุ่น แสดงภาพยนตร์มากถึง 80 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1951 ถึง ค.ศ. 1984
รายการโทรทัศน์

Shiroi Kyotō (1967) - Professor Azuma
The Water Margin (1973),
Dokuganryū Masamune (1987) - Mukaidate Takumi
รางวัล

Order of the Sacred Treasure, 4th class, Gold Rays with Rosette (1988)
แหล่งข้อมูลอื่น

Isao Yamagata ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อี ก็อน

| อี ก็อน เค็นอิจิ โมโมยามะ |
| --- | --- |

เกิด: 28 ตุลาคม พ.ศ. 2452 โซล จักรวรรดิเกาหลี
เสียชีวิต: 21 ธันวาคม พ.ศ. 2533 (81 ปี) โยโนะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
รับใช้: จักรวรรดิญี่ปุ่น
แผนก/สังกัด: กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น
ประจำการ: 2473–2488
ชั้นยศ: พันเอก
บังคับบัญชา: ครูฝึกทหารม้าโรงเรียนทหารอิมพีเรียล
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่สอง
บำเหน็จ: • เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงคลดารา • เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดอกคิริ • เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงคลรัตน์ • เหรียญเถลิงราชย์โชวะ (2471) • เหรียญบูรณะแผ่นดินไหวโตเกียว (2473) • เหรียญกาชาดสรรเสริญ
งานอื่น: ธุรกิจส่วนตัวขนาดเล็ก, เจ้าของฟาร์ม, ล่ามภาษาเยอรมัน
พันเอก เจ้าชายอี ก็อน (เกาหลี: 이건; ฮันจา: 李鍵; อาร์อาร์: Yi Geon; เอ็มอาร์: I Kǒn; 28 ตุลาคม 2452 – 21 ธันวาคม พ.ศ. 2533) หรือพระนามในภาษาญี่ปุ่นว่า ริ เค็ง (ญี่ปุ่น: 李鍵; โรมาจิ: Ri Ken) มีพระนามเมื่อแรกประสูติว่า อี ยง-กิล (เกาหลี: 이용길; ฮันจา: 李勇吉) ภายหลังใช้พระนามญี่ปุ่นว่า เค็นอิจิ โมโมยามะ (ญี่ปุ่น: 桃山 虔一; โรมาจิ: Momoyama Ken'ichi) เป็นเชื้อพระวงศ์เกาหลีที่รับราชการเป็นทหารม้าในกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
พระประวัติ

เจ้าชายอี ก็อน เป็นพระโอรสในเจ้าชายอี คัง กับสนมช็อง และเป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิโคจง ในปี พ.ศ. 2461 พระองค์ถูกส่งตัวไปยังประเทศญี่ปุ่น และสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนกากูชูอิง
ขณะที่พระองค์รับราชการทหารมียศเป็นร้อยเอก ก็ได้เสกสมรสกับโยชิโกะ มัตสึไดระ (ญี่ปุ่น: 松平 佳子; โรมาจิ: Matsudaira Yoshiko; 6 ตุลาคม พ.ศ. 2454 – 28 มิถุนายน พ.ศ. 2549) ธิดาของร้อยเอกยูตากะ มัตสึไดระ เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2474 ณ กรุงโตเกียว ทั้งนี้เธอเป็นพระญาติฝ่ายพระชนนีของเจ้าหญิงพังจา มกุฎราชกุมารีแห่งเกาหลี แต่ต่อมาพระองค์ได้หย่าร้างกับภริยาเดิมและสมรสใหม่กับโยชิโกะ มาเอดะ (ญี่ปุ่น: 前田美子; โรมาจิ: Maeda Yoshiko) ในปี พ.ศ. 2494
เจ้าชายอี ก็อนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2533 ขณะมีพระชนมายุได้ 81 ปี การนี้เจ้าชายทากาฮิโตะ เจ้าชายมิกาซะได้เสด็จไปในพิธีปลงศพดังกล่าวด้วย
การทรงงาน

พระองค์เข้ารับราชการทหารม้าแห่งกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นมียศ ร้อยตรี เมื่อปี พ.ศ. 2473 ก่อนเลื่อนตำแหน่งเป็น ร้อยโท ในปี พ.ศ. 2475 และ ร้อยเอก ในปี พ.ศ. 2479 โดยพระองค์รับหน้าที่เป็นครูฝึกทหารม้าประจำโรงเรียนทหารอิมพีเรียล หลังจากนั้นจึงได้รับยศเป็น พันตรี ในปี พ.ศ. 2483, พันโท ในปี พ.ศ. 2486 จนสิ้นสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อปี พ.ศ. 2488 พระองค์มียศที่ พันเอก
หลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง พระองค์ก็มิได้หวนกลับไปยังเกาหลีเลย และสูญเสียสถานะการเป็นเจ้าในปี พ.ศ. 2470 ตามคำสั่งของศูนย์บัญชาการสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตร (Supreme Commander for the Allied Powers) และสามปีต่อมาพระองค์ได้ถือสัญชาติญี่ปุ่นและใช้พระนามว่า เค็นอิจิ โมโมยามะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อี ก็อน
เขื่อนน้ำอูน

Dam in อำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร
| เขื่อนน้ำอูน |
| --- | --- |

ชื่อทางการ: เขื่อนน้ำอูน
ที่ตั้ง: อำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร
พิกัด: 17°12′47″N 103°44′38″E﻿ / ﻿17.213°N 103.744°E﻿ / 17.213; 103.744
เริ่มก่อสร้าง: พ.ศ. 2510
เปิดดำเนินการ: พ.ศ. 2524
งบก่อสร้าง: 1,000 ล้านบาท
ผู้ดำเนินการ: กรมชลประทาน
เขื่อนและทางน้ำล้น
ชนิดของเขื่อน: เขื่อนดิน
ปิดกั้น: แม่น้ำอูน
ความสูง: 29.50 เมตร
ความยาว: 3,000 เมตร
อ่างเก็บน้ำ
ปริมาตรกักเก็บน้ำ: 520 ล้านลูกบาศก์เมตร
เขื่อนน้ำอูน เป็นเขื่อนดินกั้นแม่น้ำอูน อำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 54 กิโลเมตร  เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2510 ตัวเขื่อนสร้างเสร็จ พ.ศ. 2517 งานระบบส่งน้ำเสร็จ พ.ศ. 2524
ตัวเขื่อนน้ำอูน มีความสูง 29.50 เมตร  สันเขื่อนยาว 3,000 เมตร เก็บน้ำได้ 520 ล้านลูกบาศก์เมตร ใช้ประโยชน์เพื่อการเพาะปลูกในฤดูฝน  185,800 ไร่ ในฤดูแล้ง 63,000 ไร่ และช่วยบรรเทาอุทกภัยในลุ่มน้ำอูน
แหล่งข้อมูลอื่น

"เขื่อนน้ำอูน". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
| ด ค กเขื่อนในประเทศไทย แบ่งตามหน่วยงานรับผิดชอบ |
| --- | --- |
การไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯ:  ภูมิพล  สิริกิติ์  ศรีนครินทร์  วชิราลงกรณ  สิรินธร  จุฬาภรณ์  อุบลรัตน์  รัชชประภา  แม่งัดสมบูรณ์ชล  แม่ปิงตอนล่าง  แม่จาง  ห้วยกุ่ม  ปากมูล  บางลาง  ท่าทุ่งนา  แก่งกระจาน 
กรมชลประทาน:  แม่กวงอุดมธารา  สบกาย  กีด  กิ่วคอหมา  กิ่วลม  แจ้ห่ม  แม่ตุ๋ย  แควน้อยบำรุงแดน  นเรศวร  กำแพงเพชร  คลองขลุง  คลองโพธิ์  ทับเสลา  เจ้าพระยา  พระรามหก  ป่าสักชลสิทธิ์  กระเสียว  แม่กลอง  สมอปูน  ขุนด่านปราการชล  นครนายก  พระปรง  บางปะกง  ลำพระยาธาร  พระสทิง  คลองสิยัด  ประแสร์  พลวง  ปราณบุรี  แก่งกรุง  คลองประ  พนม  ลำพูน  คลองนุ่น  สินปุน  จันดี  ลำปัง  บ้านกรงปินัง  บ้านคูระ  สายบุรี  คลองชี  ห้วยยอด  ลำตะคอง  ลำพระเพลิง  ลำมูลบน  ลำแซะ  ลำนางรอง  ลำชีน้อย  น้ำมูล  ห้วยสำราญล่าง  ห้วยละห้า  ลำโดมใหญ่  ลำพังชู  ลำเสียวน้อย  ลำเสียวใหญ่  ลำเดา  น้ำเชิญ  ลำชีบน  ลำชีสอง  หนองละหาน  ลำปาว  ห้วยสายบาตร  น้ำเลย  ห้วยหลวง  ห้วยหลวงตอนล่าง  ห้วยเสนง  หนองหานกุมภวาปี  น้ำอูน  น้ำพุง  ห้วยบางทราย  ราษีไศล  ห้วยตาเกาว์ใหม่ 
กรมพัฒนาพลังงานทดแทนฯ:  คิรีธาร  คลองทุ่งเพล ทุ่งเพล  บ้านพลวง
อี กู

| อี กู |
| --- | --- |
เจ้าชายแห่งเกาหลี

ประสูติ: 29 ธันวาคม พ.ศ. 2474 วังคิตาชิรากาวะ จังหวัดโตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
สิ้นพระชนม์: 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 (73 ปี) แกรนด์ปรินซ์โฮเทลอากาซากะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
พระชายา: จูเลีย มุลล็อก (2502–2525) คินูโกะ อาริตะ
ราชวงศ์: โชซ็อน
พระบิดา: อี อึน
พระมารดา: อี พัง-จา
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
อี กู (เกาหลี: 이구; ฮันจา: 李玖; อาร์อาร์: I Gu; เอ็มอาร์: Yi Ku; 29 ธันวาคม พ.ศ. 2474 — 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548) หรือพระนามในภาษาญี่ปุ่นว่า ริ คีว (ญี่ปุ่น: 李玖; โรมาจิ: Ri Kyū) มีพระนามหลังสิ้นพระชนม์ว่า โฮอึนฮวังแทซน (เกาหลี: 회은황태손; ฮันจา: 懷隱皇太孫; อาร์อาร์: Hoeeun Hwangtaeson; เอ็มอาร์: Hoeŭn Hwangt'aeson) เป็นพระโอรสในเจ้าชายอึยมิน มกุฎราชกุมารแห่งเกาหลี กับเจ้าหญิงมาซาโกะแห่งนาชิโมโตะ เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิโคจงและเป็นผู้อ้างสิทธิในราชสันตติวงศ์เกาหลีช่วงปี พ.ศ. 2513–2548