stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หมู่บ้านฮอลันดา
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

ธีรวัต ณ ป้อมเพชร. (2559). พระนครศรีอยุธยาในฐานะศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการค้า. ใน วินัย พงศ์ศรีเพียร (บก.), อโยธยาศรีรามเทพนครบวรทวารวดี: มรดกความทรงจำแห่งสยามประเทศ. น. 151-194. กรุงเทพฯ: โครงการวิจัยอิสระประวัติศาสตร์ไทย.
ภาวรรณ เรืองศิลป์. (2553). ชาวต่างชาติกับกฎหมายและระเบียบสังคมไทยในสมัยอยุธยา: กรณีศึกษาหมู่บ้านฮอลันดา. บทความวิจัย. กรุงเทพฯ: ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ออนไลน์.
Bhawan Ruangsilp. (2007). Dutch East India Company Merchants at the Court of Ayutthaya: Dutch Perceptions of the Thai kingdom, ca. 1604-1765. Leiden and Boston: Brill.
Hatairat Montien. (2017). Baan Hollanda: A Critical Analysis. Ph.D. thesis (Architechtural Heritage Management and Tourism). Bangkok: Silpakorn University.
| ด ค กอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา |
| --- | --- | --- |
| ในเกาะเมือง |  วัดพระศรีสรรเพชญ์  พระราชวังโบราณ อยุธยา พระที่นั่งสรรเพชญมหาปราสาท  วัดมหาธาตุ  วัดราชบูรณะ  วิหารพระมงคลบพิตร  วัดพระราม  พระราชวังจันทรเกษม  วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร  วัดโลกยสุธาราม  วัดธรรมิกราช  วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร  วัดสวนหลวงสบสวรรค์  กำแพงและป้อมปราการกรุงเก่า  |  |
| นอกเกาะเมือง |  วัดไชยวัฒนาราม  วัดพุทไธศวรรย์  วัดหน้าพระเมรุ  วัดใหญ่ชัยมงคล  วัดกษัตราธิราชวรวิหาร  วัดพนัญเชิงวรวิหาร  วัดกุฎีดาว  วัดดุสิดาราม  วัดภูเขาทอง  วัดพระยาแมน  หมู่บ้านโปรตุเกส  หมู่บ้านฮอลันดา  หมู่บ้านญี่ปุ่น  เพนียดคล้องช้าง  โบสถ์นักบุญยอแซฟ  |  |
| ส่วนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง |  ปราสาทนครหลวง  พระราชวังบางปะอิน  พระนารายณ์ราชนิเวศน์  |  |
  หมวดหมู่:อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา 
| ด ค กดินแดนแทรกทางชาติพันธุ์ในประเทศไทย |
| --- | --- |
ยุคปัจจุบัน:  ไชนาทาวน์ เยาวราช ถนนเยาวราช  ห้วยขวาง ถนนประชาราษฎร์บำเพ็ญ  เจแปนทาวน์ พร้อมพงษ์  ถนนธนิยะ  โคเรียทาวน์ ซอยสุขุมวิท 12  ลิตเติลอินเดีย ถนนพาหุรัด  ถนนปั้น  เมียนมาทาวน์ ย่านพระโขนง  ตลาดมหาชัย  ตลาดบางบอน  เวียดนามทาวน์ ตลาดบ้านญวนสามเสน 
ยุคประวัติศาสตร์:  หมู่บ้านญี่ปุ่น  หมู่บ้านโปรตุเกส  หมู่บ้านฮอลันดา  นิวอัมสเตอร์ดัม
อัตราส่วนกำไรสุทธิ

อัตราส่วนกำไรสุทธิ ( Net Profit Margin Ratio)
อัตราส่วนกำไรสุทธิ  เป็นอัตราส่วนทางการเงินเพื่อดูความสามารถในการทำกำไรของกิจการตัวหนึ่ง  เป็นอัตราส่วนที่แสดงว่าความสามารถในการทำกำไรสุทธิของกิจการว่าเป็นกี่เปอร์เซ็นต์ของค่าขาย  ถ้าอัตราส่วนกำไรสุทธิสูงดีเนื่องจากแสดงถึงความสามารถในการทำกำไรสุทธิ (กำไรที่ได้จากค่าขายหักด้วยต้นทุนสินค้า  ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหารตามปกติและค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่ไม่ใช่จากการดำเนินงานตามปกติแล้ว)  ของกิจการว่ามีกำไรสุทธิเป็นจำนวนมาก  ข้อสังเกตถ้าอัตรากำไรสุทธิสูงย่อมแสดงถึงนโยบายการกำหนดราคาขายที่ดี  นโยบายการจัดซื้อและนโยบายการผลิตที่ดี  นอกจากนั้นยังจะแสดงถึงความสามารถของกิจการในการควบคุมค่าใช้จ่ายในการขายและบริหารและค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่ดีด้วย
สูตรการคำนวณ
อัตราส่วนกำไรสุทธิ     =     กำไรสุทธิหลังหักภาษี   x  100
ค่าขายสุทธิ
อัน ดู-ฮี

| --- | --- |
อัน ดู-ฮี
ฮันกึล: 안두희
ฮันจา: 安斗熙
อาร์อาร์: An Du-hui 
เอ็มอาร์: An Tuhŭi 
อัน ดู-ฮี
อัน ดู-ฮี (เกาหลี: 안두희; 24 มีนาคม ค.ศ. 1917 – 23 ตุลาคม ค.ศ. 1996) หรือชื่ออื่นว่า อัน ดู-วี (เกาหลี: 안두휘) เป็นนายทหารยศร้อยโทชาวเกาหลีใต้ผู้ลงมือลอบสังหารคิม กู ผู้นำการต่อสู้เพื่อเอกราชของเกาหลีเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1949
อัน ดู-ฮีถูกระบุว่าก่อเหตุเพียงคนเดียว แต่มีบางกลุ่มสันนิษฐานว่าเขาอาจเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่า อาจจะเป็นของ CIA
อันเสียชีวิตจากน้ำมือของผู้ที่ชื่นชมคิม กูในปี ค.ศ. 1996
ชีวิตช่วงต้น

อัน ดู-ฮีเกิดเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1917 ในเขต ริวเซ็นกุน, เฮอันโฮคุโด, เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
การสังหารคิม กู

ดูเพิ่ม: คิม กู § เสียชีวิต
เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 1949 อันดูฮีได้ยิงคิมกู 4 นัด ทำให้คิมกูเสียชีวิต
อันถูกตัดสินลงโทษและรับโทษจำคุกตลอดชีวิต แต่หลังจากนั้นไม่นาน โทษของเขาถูกลดลงเป็น 15 ปีโดยประธานาธิบดีอี ซึง-มัน (Syngman Rhee) ซึ่งเพิ่งได้รับเลือกตั้งเข้ามา ในระหว่างการพิจารณาคดี อันยืนยันว่าเขาเป็นผู้รับผิดชอบการสังหารเพียงคนเดียว
เมื่อต้นสงครามเกาหลีในปี 1950 อันได้รับการปล่อยตัวจากคุกหลังจากที่รับโทษเพียงหนึ่งปีจากโทษ 15 ปี หลังจากได้รับการปล่อยตัว อันได้รับการคืนสถานะเป็นเจ้าหน้าที่ทหาร หลังจากการรับใช้ภายใต้การนำของรีในสงครามเกาหลี อันได้รับการปลดออกจากตำแหน่งในปี 1953 โดยได้ตำแหน่งพันเอก หลังจากที่อี ซึง-มันหนีออกจากเกาหลีในเหตุการณ์การปฏิวัติเดือนเมษายน อันก็หลบหนีและใช้ชีวิตภายใต้ชื่อปลอม
การสังหารคิม กู > การสารภาพ

เมื่อวันที่ 13 เมษายน 1992 หนังสือพิมพ์เกาหลี Dong-a Ilbo ได้เผยแพร่การสารภาพของอัน อันได้กล่าวว่าการสังหารคิมกูได้รับคำสั่งจาก คิม ชัง-รย็อง ซึ่งดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยความมั่นคงแห่งชาติภายใต้การบริหารของอี
การเสียชีวิตและมรดก

หลังจากใช้ชีวิตเป็นผู้ลี้ภัยในประเทศบ้านเกิดหลายปี และไม่เคยรับโทษจำคุกที่เหลือ อัน ดู-ฮีก็ถูกฆาตกรรมโดยพัก กี-ซอ (Park Gi-seo) (박기서; 朴琦緖) คนขับรถบัสและผู้ชื่นชมคิม กู อาวุธที่ใช้ในการฆาตกรรมคือแท่งไม้ยาว 40 ซม. ที่มีประโยค "ไม้เท้าแห่งความยุติธรรม" (정의봉; 正義棒) และ "การรวมประเทศ" (통일; 統一) อันมีอายุ 79 ปีในขณะนั้น เขาถูกเผาและเถ้ากระดูกของเขาถูกโปรยลงในแม่น้ำฮัน พัก กี-ซอได้รับโทษจำคุก 3 ปีในข้อหาฆาตกรรม โดยอ้างว่า "แรงจูงใจในการก่ออาชญากรรมคือความโกรธแค้นของประชาชน" เขาได้รับการปล่อยตัวเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1997นอกจากนี้ พัก ในวัย 70 ปีบริจาคแท่งไม้นี้ที่เปื้อนเลือดของ อัน บ้างเล็กน้อยให้แก่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อาณานิคมญี่ปุ่นในเกาหลี
ในปี ค.ศ. 2001 เอกสารทางทหารของสหรัฐฯ ที่ถูกเปิดเผยซึ่งมีอายุย้อนไปถึงปี 1949 เปิดเผยว่าอันเป็นผู้ให้ข้อมูลและต่อมาเป็นสายลับให้กับหน่วย U.S. Counter-Intelligence Corps (US CIC) ในเกาหลี เอกสารเหล่านั้นยังเปิดเผยด้วยว่าอันเป็นสมาชิกของกลุ่มชาตินิยมสุดโต่งที่รู้จักกันในชื่อ White Shirts Society
อัตราดอกเบี้ย

อัตราดอกเบี้ย คือ อัตราที่ผู้ยืมเงิน (ลูกหนี้) จ่ายดอกเบี้ยสำหรับการใช้เงินที่ตนยืมมาจากผู้ให้ยืม (เจ้าหนี้) โดยเจาะจง อัตราดอกเบี้ยคือร้อยละของเงินต้นที่จ่ายเป็นจำนวนงวดต่อเวลาสำหรับระยะเวลาทั้งหมดระหว่างกำหนดระยะเวลาเงินกู้หรือเครดิตทั้งหมด อัตราดอกเบี้ยปกติแสดงเป็นร้อยละของเงินต้นต่อระยะเวลาหนึ่งปี บางครั้งอาจแสดงสำหรับระยะเวลาอื่น เช่น เป็นเดือนหรือวัน มีอัตราดอกเบี้ยหลายอัตราสำหรับระยะเวลาเดียวกันหรือเทียบกันได้ ขึ้นอยู่กับความน่าจะผิดนัดชำระหนี้ของผู้ยืม ระยะเวลาตกค้าง เงินตราที่จ่ายคืน และตัวกำหนดอีกหลายตัวของเงินกู้หรือเครดิต ตัวอย่างเช่น บริษัทหนึ่งยืมเงินทุนจากธนาคารเพื่อซื้อสินทรัพย์ใหม่สำหรับธุรกิจของตน และเพื่อเป็นการตอบแทนผู้ให้ยืมได้สิทธิเหนือสินทรัพย์ใหม่เป็นหลักทรัพย์ประกัน และดอกเบี้ย ณ อัตราดอกเบี้ยที่กำหนดไว้ล่วงหน้าสำหรับการยืดเวลาการใช้เงินทุนแล้วให้ยืมแก่ผู้ยืมแทน
เป้าหมายอัตราดอกเบี้ยเป็นเครื่องมือสำคัญของนโยบายการเงิน และถูกนำมาพิจารณาเมื่อจัดการกับตัวแปรอย่างการลงทุน เงินเฟ้อและการว่างงาน ธนาคารกลางของประเทศต่าง ๆ มีแนวโน้มลดอัตราดอกเบี้ยเมื่อต้องการเพิ่มการลงทุนและการบริโภคในเศรษฐกิจของประเทศ อย่างไรก็ดี นโยบายเศรษฐกิจมหภาคอัตราดอกเบี้ยต่ำมีความเสี่ยงได้และอาจก่อให้เกิดฟองสบู่เศรษฐกิจ ซึ่งการลงทุนปริมาณมากเทเข้าสู่ตลาดอสังหาริมทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ในประเทศพัฒนาแล้ว การปรับอัตราดอกเบี้ยจึงมีเพื่อควบคุมเงินเฟ้อให้อยู่ในพิสัยเป้าหมายสำหรับกิจกรรมทางเศรษฐกิจหรือจำกัดอัตราดอกเบี้ยให้สอดคล้องกับความเติบโตทางเศรษฐกิจเพื่อป้องกันแรงขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจ
อัน ซึง-คยุน

| อัน ซึง-คยุน (안승균) |
| --- | --- |
เกิด: อัน ซึง-คยุน (안승균)  (1994-01-18) 18 มกราคม ค.ศ. 1994 (30 ปี) เกาหลีใต้
ชื่ออื่น: Ahn Seung Kyoon, An Seung Gyun, Ahn Seung Kyun
การศึกษา: Seoul Performing Arts High School (Department of Visual Arts)  Kookmin University (Department of Drama and Film)
ศิษย์เก่า: โรงเรียนศิลปะการแสดงแห่งกรุงโซล
อาชีพ: นักแสดง, นักเต้น, นายแบบ
ปีปฏิบัติงาน: 2016 - ปัจจุบัน
องค์การ: พีเอฟ เอ็นเทอร์เทนเมนท์
อัน ซึง-คยุน (ชื่ออังกฤษ; Ahn Seung Kyoon ชื่อเกาหลี; 안승균 เกิดเมื่อวันที่: 18 มกราคม ค.ศ. 1994) เป็นนักแสดง นักเต้น และนายแบบชาวเกาหลีใต้
ประวัติ

อัน ซึง-คยุน (ชื่ออังกฤษ; Ahn Seung Kyoon ชื่อเกาหลี; 안승균) เกิดเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1994 ที่เกาหลีใต้ เขาจบการศึกษาจาก โรงเรียนศิลปะการแสดงแห่งกรุงโซล และเขาเข้าการเกณฑ์ทหารของทางเกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | ชื่อ | รับบท | ออกอากาศ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2016 | วิ่งสู้ฝัน ฉันสู้ตาย | จุง-ดอน |  |  |
| 2018 | 60 Days of Summer | ยุน-ซอง |  |  |
| 2022 | รักจูงรัก | ลี-ฮาน | เน็ตฟลิกซ์ |  |
| 2022 | My Son | ฮี จุน-ยาง |  |  |
ผลงาน > ละครโทรทัศน์/ซีรีส์

| ปี | ชื่อ | รับบท | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2016 | ตุลาการ ศาลนักเรียน | ชเว ซึง-ฮยอน |  |
| 2017 | Idol Fever | ซึง-คยุน |  |
| 2017 | KBS Drama Special – "If We Were a Season" | Seo Min-joon |  |
| 2017 | นักเรียนอลวน มัธยมอลเวง | อัน จุง-อิล |  |
| 2017 | วุ่นนัก วัยว้าวุ่น | มิน จี-ฮุน |  |
| 2018 | My Mister | ซง กี-บอม |  |
| 2018 | รักครั้งนี้ หัวใจ 17 | Jin-hyun |  |
| 2018 | Tale of Fairy | โอ คยอง-ชิก |  |
| 2019 | หน่วยตรวจการพิทักษ์ธรรม | อาบง |  |
| 2019 | KBS Drama Special – "Socialization: Understanding of Dance" | ลี บยอง-ฮยอน |  |
| 2019 | คู่หูป่วน ก๊วนจับผี | คัง ซู-โฮ |  |
| 2020 | 365: Repeat the Year | โก แจยัง |  |
| 2022 | มัธยมซอมบี้ | โอ จุน-ยอง |  |
รางวัล/เกียรติยศ

ค.ศ. 2021 - 42nd Durban International Film Festival สาขา Best Actor Award
แหล่งอ้างอิงอื่น

อัน ซึง-คยุน ที่อินสตาแกรม
อัน ซึง-คยุน ที่IMDb
หลวงพ่อติ้ว

| พระพุทธรูปปางมารวิชัย หลวงพ่อติ้ว |
| --- | --- |
ชื่อเต็ม: พระพุทธรูปปางมารวิชัย หลวงพ่อติ้ว
ชื่อสามัญ: หลวงพ่อติ้ว วัดหัวถนน
ประเภท: พระพุทธรูป
ศิลปะ: ปางมารวิชัย  ศิลปะล้านช้าง
วัสดุ: ไม้แต้ว(ชาวลาวเรียกไม้ติ้ว)
สถานที่ประดิษฐาน: พระอุโบสถ วัดหัวถนน ตำบลหัวถนน  อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
ความสำคัญ: พระพุทธรูปสำคัญ ของ  อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระพุทธรูปปางมารวิชัย หลวงพ่อติ้ว พระติ้ว เมืองพนัสนิคม เป็นพระพุทธรูป ปางมารวิชัย แกะสลักด้วยไม้แต้ว  ลักษณะเป็นศิลปะของชาวลาว ประดิษฐาน ณ พระอุโบสถ วัดหัวถนน ตำบลหัวถนน  อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุเมื่อ พ.ศ. 2537
ประวัติ

หลวงพ่อติ้ว หรือ พระติ้ว เมืองพนัสนิคม ท้าวศรีวิชัย (บางเอกสารเขียน “ศรีวิไชย”) อุปฮาดเมืองนครพนม เป็นโอรสในพระบรมราชา(ท้าวกู่แก้ว) เจ้าเมืองนครพนม อัญเชิญมาจากเมืองนครพนมในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต่อมาบุตรผู้ใหญ่ชื่อ ท้าวอินทิสาร ปลัดลาวเมืองสมุทรปราการ ได้บรรดาศักดิ์ที่พระอินทอาษา เจ้าเมืองพนัสนิคมคนแรก (ต้นตระกูลทุมมานนท์) จึงอัญเชิญพระติ้วมาประดิษฐานไว้ที่วัดหัวถนน เมืองพนัสนิคมจนถึงปัจจุบัน
อนึ่ง จุลศักราช ๑๑๗๑ ฝ่ายที่เมืองนครพนมเมื่อ ณ เดือนอ้าย พระบรมราชา (มัง) ขึ้นเป็นเจ้าเมืองนครพนมองค์ใหม่ อุปฮาดชื่อท้าวศรีวิไชยวิวาทกันขึ้น ด้วยบ่าวไพร่อุปฮาดไม่ยอมเป็นผู้น้อย จึงพาสมัครพักพวกบุตรหลานท้าวเพี้ยอพยพลงมาสวามิภักดิ์ ประมาณสองพันเศษ มาถึงกรุงเทพฯ เมื่อ ณ เดือนยี่ โปรดให้ตั้งบ้านอยู่คลองมหาหงษ์ เมืองสมุทรปราการ ครั้นทำบัญชีตรวจดูได้ชายฉกรรจ์แปดร้อยหกสิบคน จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตั้งท้าวอินทิสาร บุตรผู้ใหญ่ของอุปฮาด เป็นปลัดลาวเมืองสมุทรปราการ จะได้ดูแลไม่ให้กรมการไทยข่มเหงลาว
หัวเมืองกรมท่านั้น พวกลาวอาสาปากน้ำตั้งขึ้นในแผ่นดินสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ภายหลังเมื่อปีชวด สัมฤทธิศก จ.ศ. ๑๑๙๐ พวกลาวไม่สบายขอไปตั้งอยู่เมืองพระรถ จึงโปรดเกล้าฯให้ตัดเอาแขวงเมืองชลบุรี เมืองฉะเชิงเทรามาตั้งเป็นเมืองพนัสนิคม ตั้งเจ้าเมืองเป็นพระอินทอาษา (บางเอกสารเขียน “อินทอาสา”)
พระพุทธรูป หลวงพ่อติ้ว เป็นพระพุทธรูป ปางมารวิชัย แกะจากไม้แต้ว (ชาวลาวเรียกไม้ติ้ว) โดยประดิษฐานห่างจากตัวอำเภอพนัสนิคมประมาณ 10 กิโลเมตรตามเส้นทางพนัสนิคม-สระสี่เหลี่ยม ณ วัดหัวถนน ตำบลหัวถนน อำเภอพนัสนิคม
พอถึงช่วงเทศกาลสงกรานต์ วันที่ 19 เมษายน ของทุกปีจะมีการแห่องค์หลวงพ่อติ้ว ไปรอบหมู่บ้าน โดยเชื่อว่าจะช่วยดลบันดาลให้ประสบกับสิ่งที่หวังทุกๆประการ
ประกาศกรมศิลปากร

พระพุทธรูปปางมารวิชัย หลวงพ่อติ้ว กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุเมื่อ พ.ศ. 2537
อากิโนริ เอโงชิ

| อากิโนริ เอโงชิ |
| --- | --- |
江越 彬紀
เกิด:  (1988-08-02) 2 สิงหาคม ค.ศ. 1988 (36 ปี) จังหวัดฟุกุโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: สมาคมสหกรณ์ผู้บริโภคนักแสดงโตเกียว
อากิโนริ เอโงชิ (江越 彬紀, 2 สิงหาคม 1988 -) เป็นนักพากย์ ผู้บรรยาย และ นักแสดง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดฟุกุโอกะ สังกัดสมาคมสหกรณ์ผู้บริโภคนักแสดงโตเกียว
หลวงพ่อทองวัดโบสถ์

"หลวงพ่อทองวัดโบสถ์" ฉบับจัดพิมพ์โดยสภาพระธรรมกถึกแห่งคณะสงฆ์ไทย
หลวงพ่อทองวัดโบสถ์ เป็นนิยายอิงหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา มีทั้งภาคแรก ภาคสอง และภาคสมบูรณ์ ซึ่งประพันธ์โดยคุณ ทวี วรคุณ โดยในฉบับสมบูรณ์นี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นผลงานดีเด่นที่ได้รับรางวัล ยู.เนส.โก. ใน พ.ศ. 2510  โดยมีเนื้อหามุ่งเน้นหลักธรรมะด้านต่างๆ รวมทั้งมุ่งเน้นให้ผู้คนเชื่อมั่นในเรื่องของกฎแห่งกรรมกันมากขึ้น นอกจากนี้ หลวงพ่อทองวัดโบสถ์ ยังเป็นผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ซ้ำหลายครั้ง และได้รับการจัดทำเป็นละครโทรทัศน์มาแล้วครั้งหนึ่ง
ตัวละครสำคัญ

หลวงพ่อทอง
แม่กิมเฮียง
เจ้าเผื่อน
นายแดง
แม่ส้มลิ้ม
พระม่วง
ครูสมพงษ์
ทิดโถม
ฯลฯ
เนื้อเรื่องย่อ

หลวงพ่อทองวัดโบสถ์ เป็นงานเขียนที่กล่าวถึงเรื่องราวของผู้คนมากมาย ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลวงพ่อทองทั้งทางตรงและทางอ้อม เช่น "แม่กิมเฮียง" สาวงามผู้เป็นที่หมายปองของเหล่าชายหนุ่ม ต่อมา "ทิด แร่ม" ได้ใช้น้ำมันจันทน์ทาที่แขนของแม่กิมเฮียง แม่กิมเฮียงเริ่มมีอาการจิตหลอน ทิดแร่ม กล่าวว่าเธอจะต้องยอมแต่งงานกับเขาถึงจะหายเป็นปกติ จนบิดามารดาต้องพาไปพึ่งหลวงพ่อ ท่านได้ใช้น้ำมนต์ราดจนกลับมามีอาการปกติได้อีกครั้ง และได้ไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นที่เป็นครูแทน แท้ที่จริงเป็นเพียงอาการอุปาทานที่เธอคิดไปเองเท่านั้น มิใช่เรื่องไสยศาสตร์แต่อย่างใด
"เจ้าเผื่อน" ผู้ซึ่งเคยอาศัยอยู่กับหลวงพ่อทองตั้งแต่วัยเยาว์ เป็นคนที่มีนิสัยดีหลายประการ ขยัน ซื่อสัตย์ ไม่เอาเปรียบมิตรสหาย แต่เนื่องจากเป็นคนใจร้อนวู่วาม จึงได้ก่อเหตุโศกนาฏกรรมขึ้น เขาได้ใช้อาวุธปืนสังหารภรรยากับชู้รักของเธอ เพราะไม่พอใจที่นอกใจ จากนั้นเจ้าเผื่อนได้หนีการจับกุมทั้งยังยิงต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ ต่อมาเจ้าเผื่อนเข้ามาพบกับหลวงพ่อทองด้วยความรู้สึกเป็นทุกข์ หลวงพ่อทองกล่าวว่าคนเราแม้ว่าจะหนีตำรวจได้ แต่เมื่อก่อกรรมชั่วแล้วจะไม่สามารถหนีบาปที่ก่อไว้ได้เด็ดขาด ต่อให้หนีพ้นในชาตินี้ได้ แต่ก็ไม่สามารถหนีพ้นในชาติต่อๆไปได้อยู่ดี
หลวงพ่อทองจึงแนะนำให้เขายอมมอบตัวให้กับทางการ แล้วกลับตัวกลับใจเสียใหม่ เผื่อว่าอาจได้การลดหย่อนผ่อนโทษ เจ้าเผื่อนสำนึกผิด เขาน้ำตาไหล และยอมมอบตัวให้กับทางการในเวลาต่อมา นอกจากนี้ยังมีเรื่องราวของ "เจ้าแดง" ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต และตัวละครสำคัญอื่นๆ ที่ปรากฏในนิยายชุดนี้อีกหลายตอน
หลวงพ่อจง พุทฺธสโร

| พระอธิการจง พุทฺธสโร (จง พุทฺธสโร) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงพ่อจง วัดหน้าต่างนอก
ส่วนบุคคล
เกิด: มีนาคม พ.ศ. 2415 (92 ปี)
มรณภาพ: 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดหน้าต่างนอก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
บรรพชา: พ.ศ. 2426
อุปสมบท: พ.ศ. 2436
พรรษา: 71
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดหน้าต่างนอก
หลวงพ่อจง พุทฺธสโร หรือพระอธิการจง พุทฺธสโร อดีตเจ้าอาวาสวัดหน้าต่างนอก (6 มีนาคม พ.ศ. 2415 - 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508)
หลวงพ่อจงเป็นพระเกจิชื่อดังของเมืองกรุงเก่า จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ท่านได้บำเพ็ญประโยชน์ต่อสังคมและพุทธบริษัททั้งหลาย โดยมิได้เลือกชนชั้นวรรณะ ด้วยจิตที่มีเมตตา เหล่าลูกศิษย์และผู้เคารพศรัทธายังคงรำลึกถึงท่านเสมอมา และท่านยังเป็นพระสหธรรมมิกกับหลวงพ่อปานวัดบางนมโค หลวงปู่ยิ้ม วัดเจ้าเจ็ดใน และพระเกจิอีกหลายรูป
หลวงพ่อจงเป็นพระเกจิที่ได้รับนิมนต์ในการเข้าร่วมพิธีเจริญพระพุทธมนต์ใหญ่แทบทุกครั้ง อาทิ พิธีวัดราชบพิตร พ.ศ.2481 , พิธีเจริญพระพุทธมนต์พระเครื่องฉลอง25พุทธศตวรรษ วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร พ.ศ.2500 , พิธีเจริญพระพุทธมนต์วัดประสาทบุญญาวาส พ.ศ.2506 เป็นต้น
หลวงพ่อจงท่านได้รับขนานนามว่าเป็นหนึ่งใน4พระเกจิที่มีลูกศิษย์เลื่อมใสศรัทธามากชื่อเสียงได้รับการเลื่องลืออย่างสูงในยุคสงครามอินโดจีน ได้แก่ หลวงพ่อจาด หลวงพ่อจง หลวงพ่อคง และหลวงพ่ออี๋  นิยมเรียกผูกติดกัน “จาด–จง–คง–อี๋”
ประวัติ

ท่านเกิดเมื่อเดือน มีนาคม พ.ศ. 2415 ตรงกับต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บิดาชื่อ ยอด มารดาชื่อ ขริบ เป็นชาวอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่ออายุ 11 ปี บิดาได้จัดการบรรพชาเป็นสามเณรให้ที่ วัดหน้าต่างในครั้นอายุครบ 21 ปี ได้ทำการอุปสมบท โดยมีหลวงพ่อสุ่น วัดบางปลาหมอ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์อินทร์ วัดหน้าต่างนอก เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอาจารย์โพธิ์ วัดหน้าต่างใน เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า พุทฺธสโรอุปสมบทแล้วอยู่จำพรรษาที่วัดหน้าต่างใน เพื่อศึกษาพระธรรมวินัยและวิปัสสนากรรมฐาน ตลอดจนวิทยาคมต่าง ๆ กับหลวงพ่อสุ่นและพระอาจารย์โพธิ์ ซึ่งในสมัยนั้น พระภิกษุสองรูปนี้มีชื่อเสียงเป็นที่นับถือกันอย่างกว้างขวาง ต่อมาอีกระยะหนึ่งท่านจึงย้ายไปจำพรรษาอยู่ที่ วัดหน้าต่างนอก ในปี พ.ศ. 2450 ท่านได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดหน้าต่างนอก ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สิริอายุได้ 92 ปี บวชพระมาได้ 71 พรรษา ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดหน้าต่างนอกได้นานถึง 58 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปหล่อหลวงพ่อจง 2 องค์ใหญ่ เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | หลวงพ่อจง พุทฺธสโร |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ไม่ปรากฏ |  | เจ้าอาวาสวัดหน้าต่างนอก  (พ.ศ. 2450 - 2508) |  | พระอาจารย์ไวยท์   รักษาการ''' |
อัตราร้อยละ

เครื่องหมายเปอร์เซ็นต์
อัตราร้อยละ หรือ เปอร์เซ็นต์ (percentage/percent) คือแนวทางในการนำเสนอจำนวน
จำนวนโดยใช้เศษส่วนที่มีตัวส่วนเป็น 100 มักใช้สัญลักษณ์เป็น เครื่องหมายเปอร์เซ็นต์ "%" เช่น ร้อยละ 00 หรือ 00% มีค่าเทียบเท่ากับ 100  อัตราร้อยละมักใช้สำหรับการเปรียบเทียบว่าปริมาณหนึ่ง ๆ มีขนาดเท่าไรโดยประมาณเมื่อเทียบกับอีกปริมาณหนึ่ง ซึ่งปริมาณอย่างแรกมักเป็นส่วนย่อยหรือเป็นการเปลี่ยนแปลงของปริมาณอย่างหลัง ตัวอย่างเช่น ราคาของสินค้าชนิดหนึ่งเท่ากับ $2.50 และผู้ขายต้องการเพิ่มราคาอีก $10 ดังนั้นอัตราการเพิ่มราคาคือ 0.15 ÷ 2.50 = 0.06 เมื่อแสดงเป็นอัตราร้อยละจะได้ว่า อัตราการเพิ่มราคาสินค้าชนิดนี้เท่ากับ 6%  ถึงแม้ว่าอัตราร้อยละมักใช้เป็นการเปรียบเทียบค่าที่อยู่ระหว่างศูนย์กับหนึ่ง แต่จำนวนไร้มิติใด ๆ ก็สามารถแสดงให้อยู่ในรูปของอัตราร้อยละได้ เช่น 111% มีค่าเท่ากับ 1.11 และ −0.35% มีค่าเท่ากับ −0.0035 เป็นต้น
ดูเพิ่ม

อัตราพันละ หรือ เปอร์มิลล์ (permille) (‰)
เบซิสพอยท์ (basis point) หรือ อัตราหมื่นละ หรือ เปอร์มีเรียด (permyriad) (‱)
แผนภูมิกง
อากิโอะ โมริตะ

| อากิโอะ โมริตะ |
| --- | --- |

เกิด: 26 มกราคม ค.ศ. 1921(1921-01-26) นาโงยะ, จักรวรรดิญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 3 ตุลาคม ค.ศ. 1999(1999-10-03) (78 ปี) โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
การศึกษา: มหาวิทยาลัยโอซากะ
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ก่อตั้งโซนี่
ชื่อนี้เป็นชื่อบุคคลญี่ปุ่น นามสกุลคือ โมริตะ
เรือตรี อากิโอะ โมริตะ (ญี่ปุ่น: 盛田 昭夫) เป็นนักธุรกิจชาวญี่ปุ่น เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทโซนี่กับมาซารุ อิบูกะ
เขาเกิดในครอบครัวที่ทำสาเก เต้าเจี้ยว และซอสถั่วเหลืองขายในหมู่บ้านโคซูงายะ (ปัจจุบันอยู่ในเมืองโทโกนาเมะ) ทางชายฝั่งตะวันตกของคาบสมุทรชิตะ ในจังหวัดไอจิ โดยเป็นบุตรคนโตในบรรดาพี่น้องทั้งหมดสี่คน โดยเขาได้รับการฝึกสอนจากบิดามาตั้งแต่ยังเยาว์วัยเพื่อสืบทอดกิจการครอบครัว อย่างไรก็ตามเขาพบว่าตัวเองนั้นชอบคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ จึงตัดสินใจไปศึกษาต่อและจบการศึกษาสาขาฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยหลวงโอซากะในปี 1944 และจึงเข้ารับราชการทหารในกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นที่ยศนายเรือตรีระหว่างสงครามแปซิฟิก ซึ่งระหว่างรับราชการทหารนี้เอง ทำให้เขาได้รู้จักกับมาซารุ อิบูกะ ซึ่งทำงานอยู่ในคณะกรรมการการวิจัยกาลสงครามทหารเรือ
ในปี 1946 หลังสิ้นสุดสงคราม โมริตะและอิบูกะได้ร่วมกันจัดตั้งบริษัทวิศวกรรมโทรคมนาคมโตเกียวโดยที่โมริตะเป็นหุ้นส่วนใหญ่สุด ด้วยทุนจดทะเบียน 190,000 เยน และมีลูกจ้างเริ่มแรก 20 คน ซึ่งในขณะนั้นโมริตะมีอายุเพียง 25 ปี ในขณะที่อิบูกะมีอายุ 38 ปี ในระยะแรกผลิตเครื่องและอุปกรณ์บันทึกเทปตลอดจนวิทยุพกพา จนกระทั่งในปี 1958 ทั้งสองคนจึงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น โซนี่ (มาจากคำละติน "sonus" แปลว่าเสียง กับคำอเมริกัน "Sonny-boys")
อันตัวข้าพเจ้านี้คือแมว

นวนิยายเสียดสีในปี ค.ศ. 1905-1906 โดยนัตสึเมะ โซเซกิ
| อันตัวข้าพเจ้านี้คือแมว   |
| --- | --- |
หน้าปกหนังสือนวนิยายฉบับแปลเป็นภาษาอังกฤษในปี ค.ศ. 1906
ผู้ประพันธ์: นัตสึเมะ โซเซกิ
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Wagahai wa Neko de Aru (吾輩は猫である)
ผู้แปล: สุพิน ลักษณ์นารากุล (แมวมอง) ชัญพัส วรศักดิ์ (อันตัวข้าพเจ้านี้คือแมว)
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ประเภท: นวนิยายเสียดสี
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 1905–1906
ชนิดสื่อ: สื่อสิ่งพิมพ์ (หนังสือปกแข็งและหนังสือปกอ่อน)
ISBN: 978-0-8048-3265-6
OCLC: 49703480
LC Class: PL812.A8 W313 2002
อันตัวข้าพเจ้านี้คือแมว หรือ แมวมอง (ญี่ปุ่น: 吾輩は猫である; โรมาจิ: Wagahai wa Neko de Aru) เป็นนวนิยายแนวเสียดสีที่เขียนในปี ค.ศ. 1905–1906 โดยนัตสึเมะ โซเซกิ เรื่องราวเกี่ยวกับสังคมญี่ปุ่นในช่วงสมัยเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) โดยเฉพาะในประเด็กเรื่องความพยายามผสมผสานวัฒนธรรมตะวันตกเข้ากับธรรมเนียมดั้งเดิมของญี่ปุ่น
ชื่อเรื่องของนวนิยายในภาษาญี่ปุนโดยโซเซกิคือ วางาไฮ วะ เนโกะ เดะ อารุ ซึ่งใช้ถ้อยคำด้วยทำเนียบภาษาระดับสูงมากซึ่งเหมาะกับชนชั้นสูงมากกว่า สื่อถึงการใช้คำโอ่และความทรนงตน คำพูดนี้มีค่อนข้างการเป็นการเหน็บแนม เพราะผู้พูดคือแมวบ้านที่เป็นมานุษยรูปนิยม เป็นแมวบ้านธรรมดาของครูสอนหนังสือ ไม่ใช่ผู้ดีสูงศักดิ์อย่างลักษณะการใช้คำพูด เป็นตัวอย่างของความรักในการเขียนเรื่องขบขันของโซเซกิ
หนังสือตีพิมพ์ครั้งแรก 10 ตอนในวารสารวรรณกรรม โฮโตโตงิซุ ตอนแรกโซเซกิตั้งใจจะเขียนเพียงเรื่องสั้นที่เป็นบทแรกของอันตัวข้าพเจ้านี้คือแมวเท่านั้น แต่ทากาฮามะ เคียวชิ หนึ่งในบรรณาธิการของฮิโตโตงิซุ โน้มน้าวโซเซกิให้เขียนผลงานต่อเนื่องเป็นชุด ซึ่งได้มีการพัฒนาสำนวนภาษาในแต่ละบทที่ดำเนินไป เกือบทุกบทสามารถแยกเป็นผลงานเดี่ยว ๆ ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาญี่ปุ่น) นวนิยายฉบับเต็ม (Kyūjitai and Historical kana orthography) ที่อาโอโซระบุงโกะ
(ในภาษาญี่ปุ่น) นวนิยายฉบับเต็ม (Shinjitai and Modern kana usage) ที่อาโอโซระบุงโกะ
(ในภาษาญี่ปุ่น) อันตัวข้าพเจ้านี้คือแมว เก็บถาวร 2020-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ natsumesoseki.com
(ในภาษาอังกฤษ, แปลโดย Kan-ichi Ando, 1906) (pdf) อันตัวข้าพเจ้านี้คือแมว บทที่ 1 และบทที่ 2 (ภาษาอังกฤษ, ค.ศ. 1906)
I Am a Cat หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox (excerpt)
Soseki Project  (resources for reading Sōseki's works in their original Japanese form)
Wagahai wa neko de aru (1936) ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
I Am a Cat (1975) ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Wagahai wa neko de aru (1982) ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Wagahai wa Neko de Aru (1982) at allcinema (ในภาษาญี่ปุ่น)
อันต์เอตเกนเมน

| คำแปล: ข้าขอสัญญา |
| --- | --- |
Ant etkenmen
เนื้อร้อง: โนมัน เชเลบิจิฮาน (Noman Çelebicihan), พ.ศ. 2535 (ต้นฉบับ พ.ศ. 2460)
อันต์เอตเกนเมน (ตาตาร์ไครเมีย : Ant etkenmen อักษรซีริลลิก: Ант эткенмен) (คำแปล: ข้าขอสัญญา) เป็นเพลงชาติของชาวตาตาร์ไครเมีย ประพันธ์โดย โนมัน เชเลบิจิฮาน (Noman Çelebicihan) และทำหน้าที่เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐประชาชนไครเมีย ซึ่งมีระยะเวลาสั้น
เนื้อเพลง

| ตาตาร์ไครเมีย (อักษรละติน) | ไครเมียตาตาร์ (อักษรซีริลลิก) | คำแปล |
| --- | --- | --- |
|  Ant etkenmen, milletimniñ yarasını sarmağa Nasıl olsun bu zavallı qardaşlarım çürüsin? Onlar içün ökünmesem, qayğırmasam, yaşasam Yüregimde qara qanlar qaynamasın, qurusın. Ant etkenmen, şu qaranğı yurtqa şavle sepmege Nasıl olsun eki qardaş bir-birini körmesin? Bunı körip buvsanmasam, muğaymasam, yanmasam Közlerimden aqqan yaşlar derya-deñiz qan olsun. Ant etkenmen, söz bergenmen millet içün ölmege Bilip, körip milletimniñ köz yaşını silmege. Bilmey, körmey biñ yaşasam, Qurultaylı han olsam Kene bir kün mezarcılar kelir meni kömmege. |  Ант эткенмен, миллетимнинъ ярасыны сармагъа Насыл олсун бу заваллы къардашларим чурусин? Онлар ичун окунмесем, къайгъырмасам, яшасам Юрегимде къара къанлар къайнамасын, къурусын. Ант эткенмен, шу къарангъи юрткъа шавле сепмеге Насыл олсун эки къардас бир-бирини кормесин? Буны корип бувсанмасам, мугъаймасам, янмасам Козлеримден акъкъан яшлар деря-денъиз къан олсун. Ант эткенмен, соз бергенмен миллет ичун олмеге Билип, корип миллетимнинъ коз яшыны силмеге. Билмей, кормей бинъ яшасам, Къурултайлы хан олсам Кене бир кун мезарджылар келир мени коммеге. |  ข้าขอสัญญาว่าจะรักษาบาดแผลประเทศของข้า เป็นเช่นไรพี่น้องของข้าที่โชคร้ายถูกเนรเทศ? ถ้าไม่เสียใจสำหรับพวกเขา ความเสียใจสำหรับพวกเขา; ข้ายังมีชีวิตอยู่ ปล่อยให้สายน้ำอันมืดมิด โลหิตในหัวใจของข้าเหือดแห้งไป ข้าสัญญาว่าจะส่องประกายไปยังแผ่นดินอันมืดมน ทำไมพี่น้องทั้งสองคนมองไม่เห็นหน้ากัน? เมื่อข้าเห็นสิ่งนี้ ถ้าข้าไม่ได้รับบาดแผล ความทุกข์ทรมาน ปล่อยให้น้ำตาที่ไหลจากดวงตาของข้า กลายเป็นทะเลสีเลือด ข้าสัญญาว่าจะคำพูดของข้า ไปสู่ความตายบนแผ่นดินของข้า รู้ เห็น เพื่อเช็ดน้ำตาของประเทศของข้า ถ้าข้าอยู่เป็นพันๆ ปี โดยที่มองไม่เห็น รู้และกลายเป็นท่านข่านกับมณตรี มีวันหนึ่งได้พบหลุมฝังศพจะมาฝังเข้า |
ดูเพิ่ม

เอย์ กูเซล คีรึม เพลงพื้นบ้านของไครเมียที่มีชื่อเสียง
เชเนวเมร์ลาอูครายีนา เพลงชาติยูเครน
เพลงชาติไครเมีย เพลงชาติสาธารณรัฐไครเมีย
หมู่บ้านโนนโพธิ์ (จังหวัดศรีสะเกษ)

| หมู่บ้านโนนโพธิ์ (จังหวัดศรีสะเกษ) |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
ภาพถ่ายหมู่บ้านโนนโพธิ์ ตำบลรุ่งระวี อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ ประมาณช่วง พ.ศ. 2544 - 2545
หมู่บ้านโนนโพธิ์ (จังหวัดศรีสะเกษ)
พิกัด: 14°53′20.7″N 104°29′05.5″E﻿ / ﻿14.889083°N 104.484861°E﻿ / 14.889083; 104.484861
อักษรโรมัน: Ban Non Pho (Sisiket Province)
จังหวัด: ศรีสะเกษ
อำเภอ: น้ำเกลี้ยง
ตำบล: รุ่งระวี
การปกครอง
 • ผู้ใหญ่บ้าน: นายบัวรี ปัญญา
พื้นที่
 • พื้นดิน: 1.360 ตร.กม. (0.525 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 288 คน
 • ความหนาแน่น: 211.76 คน/ตร.กม. (548.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 33130
หมู่บ้านโนนโพธิ์ เป็นหมู่บ้านหนึ่งในตำบลรุ่งระวี อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ ชาวบ้านส่วนใหญนับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท มีวัดประจำหมู่บ้าน 1 แห่ง ด้านเศรษฐกิจ ชาวบ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ปัจจุบันหมู่บ้านโนนโพธิ์อยู่ในระดับการปกครองพื้นที่มีหมู่เดียว จำนวน 72 หลังคาเรีอน มีนายถนอม ผลบุญ เป็นผู้ใหญ่บ้านคนแรก
ความเป็นมาชื่อหมู่บ้าน

หมู่บ้านโนนโพธิ์ เป็นคำที่มาจากคำว่า เพราะเมื่อ สมัยก่อนลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบสูงเป็นชุมชนที่ตั้งมานาน มีต้นโพธิ์ขนาดใหญ่อยู่บริเวณท้ายหมู่บ้าน จึงเรียกว่า “โนนโพธิ์” กันเรื่อยมา และใช้คำนี้สืบต่อกันเรื่อยมาจนปัจจุบัน