stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เส้นเมริเดียนที่ 107 องศาตะวันออก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก

เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 107 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
| พิกัด | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 90°0′N 107°0′E﻿ / ﻿90.000°N 107.000°E﻿ / 90.000; 107.000﻿ (Arctic Ocean) | มหาสมุทรอาร์กติก |  |
| 79°51′N 107°0′E﻿ / ﻿79.850°N 107.000°E﻿ / 79.850; 107.000﻿ (Laptev Sea) | ทะเลลัปเตฟ |  |
| 78°11′N 107°0′E﻿ / ﻿78.183°N 107.000°E﻿ / 78.183; 107.000﻿ (Russia) |  รัสเซีย |  |
| 78°5′N 107°0′E﻿ / ﻿78.083°N 107.000°E﻿ / 78.083; 107.000﻿ (Laptev Sea) | ทะเลลัปเตฟ |  |
| 77°0′N 107°0′E﻿ / ﻿77.000°N 107.000°E﻿ / 77.000; 107.000﻿ (Russia) |  รัสเซีย |  |
| 76°44′N 107°0′E﻿ / ﻿76.733°N 107.000°E﻿ / 76.733; 107.000﻿ (Faddey Bay) | อ่าวเฟดดี |  |
| 76°30′N 107°0′E﻿ / ﻿76.500°N 107.000°E﻿ / 76.500; 107.000﻿ (Russia) |  รัสเซีย |  |
| 73°28′N 107°0′E﻿ / ﻿73.467°N 107.000°E﻿ / 73.467; 107.000﻿ (Khatanga Gulf) | Khatanga Gulf |  |
| 73°9′N 107°0′E﻿ / ﻿73.150°N 107.000°E﻿ / 73.150; 107.000﻿ (Russia) |  รัสเซีย |  |
| 50°12′N 107°0′E﻿ / ﻿50.200°N 107.000°E﻿ / 50.200; 107.000﻿ (Mongolia) |  มองโกเลีย |  |
| 42°19′N 107°0′E﻿ / ﻿42.317°N 107.000°E﻿ / 42.317; 107.000﻿ (China) |  สาธารณรัฐประชาชนจีน |  |
| 21°57′N 107°0′E﻿ / ﻿21.950°N 107.000°E﻿ / 21.950; 107.000﻿ (Vietnam) |  เวียดนาม |  |
| 20°44′N 107°0′E﻿ / ﻿20.733°N 107.000°E﻿ / 20.733; 107.000﻿ (South China Sea) | ทะเลจีนใต้ |  |
| 17°9′N 107°0′E﻿ / ﻿17.150°N 107.000°E﻿ / 17.150; 107.000﻿ (Vietnam) |  เวียดนาม |  |
| 16°18′N 107°0′E﻿ / ﻿16.300°N 107.000°E﻿ / 16.300; 107.000﻿ (Laos) |  ลาว |  |
| 14°21′N 107°0′E﻿ / ﻿14.350°N 107.000°E﻿ / 14.350; 107.000﻿ (Cambodia) |  กัมพูชา |  |
| 12°5′N 107°0′E﻿ / ﻿12.083°N 107.000°E﻿ / 12.083; 107.000﻿ (Vietnam) |  เวียดนาม |  |
| 10°31′N 107°0′E﻿ / ﻿10.517°N 107.000°E﻿ / 10.517; 107.000﻿ (South China Sea) | ทะเลจีนใต้ |  |
| 2°53′S 107°0′E﻿ / ﻿2.883°S 107.000°E﻿ / -2.883; 107.000﻿ (Java Sea) | ทะเลชวา |  |
| 6°0′S 107°0′E﻿ / ﻿6.000°S 107.000°E﻿ / -6.000; 107.000﻿ (Indonesia) |  อินโดนีเซีย |  |
| 7°27′S 107°0′E﻿ / ﻿7.450°S 107.000°E﻿ / -7.450; 107.000﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 60°0′S 107°0′E﻿ / ﻿60.000°S 107.000°E﻿ / -60.000; 107.000﻿ (Southern Ocean) | มหาสมุทรใต้ |  |
| 66°28′S 107°0′E﻿ / ﻿66.467°S 107.000°E﻿ / -66.467; 107.000﻿ (Antarctica) | แอนตาร์กติกา | ออสเตรเลียนแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี, อ้างสิทธิ์ โดย  ออสเตรเลีย |
ดูเพิ่ม

เส้นเมริเดียนที่ 106 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 108 องศาตะวันออก
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
อุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว

| อุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว |
| --- | --- |
ที่ตั้ง: อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร , อำเภอนิคมคำสร้อย อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร , อำเภอชานุมาน และอำเภอเสนางคนิคม จังหวัดอำนาจเจริญ ประเทศไทย
พื้นที่: 144375.00 ไร่ หรือ 231 ตร.กม.
จัดตั้ง: 30 ธันวาคม พ.ศ. 2535
หน่วยราชการ: สำนักอุทยานแห่งชาติ
อุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 75 ของประเทศไทย ตั้งที่ทำการอุทยานฯ อยู่ที่อ่างเก็บน้ำห้วยหินข้อ บ้านหนองเม็ก ตำบลป่าไร่ อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร มีเนื้อที่อยู่บนแนวเขตรอยต่อ 3 จังหวัด คือ อำเภอนิคมคำสร้อย อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร อำเภอชานุมาน และอำเภอเสนางคนิคม จังหวัดอำนาจเจริญ
ประวัติ

ในอดีตประมาณปี พ.ศ. 2508-2525 พื้นที่ป่าอันอุดมสมบูรณ์แห่งนี้ เคยเป็นที่แทรกซึมของผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ (ผกค.) นับได้ว่าเป็นขุมกำลังที่มีความสำคัญอีกแห่งหนึ่งของประเทศ จึงไม่มีราษฎรบุกรุกเข้าทำกินในพื้นที่ ในปี พ.ศ. 2525 เมื่อเหตุการณ์คลี่คลายลง ผกค. เข้ามอบตัวต่อทางราชการ ทางการจึงจัดสรรที่ดินทำกินให้กับราษฎรบริเวณบ้านน้อมเกล้า ตำบลบุ่งค้า อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร และที่บ้านภูผาหอม ตำบลเหล่าหมี อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร จากนั้นปัญหาต่างๆ ด้านป่าไม้ก็ตามมาไม่ว่าจะเป็นการจับจอง บุกรุก แผ้วถางป่าการลักลอบตัดไม้ทำลายป่า ด้วยเกรงว่าปัญหาเหล่านี้จะลุกลามออกไป
ในช่วงปี พ.ศ. 2525 ป่าไม้อำเภอดอนตาล ได้เสนอเรื่องต่อจังหวัดมุกดาหาร และป่าไม้อำเภอเลิงนกทา ได้รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับภูลำกลาง ภูสระดอกบัว และภูผาแต้ม เพื่อเสนอเรื่องต่อทางจังหวัดยโสธร ให้จัดเป็นแหล่งท่องเที่ยว จากเหตุผลความเหมาะสมนานับประการ ก่อประโยชน์ทั้งความมุ่งมั่นที่จะอนุรักษ์ผืนป่าแห่งนี้ไว้เป็นสมบัติของชาติ และอนุชนรุ่นหลังได้เป็นแหล่งศึกษาหาความรู้ ทั้งยังเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของผู้คนโดยทั่วไป
กองอุทยานแห่งชาติ จึงทำการสำรวจอย่างจริงจัง ในปี พ.ศ. 2531 และเริ่มดำเนินการจัดตั้ง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 เป็นต้นมา ซึ่งได้ประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติโดยได้มีพระราชกฤษฏีกากำหนดที่ดินป่าดงบังอี่ แปลงที่สาม และป่าดงบังอี่ แปลงที่สี่ ในท้องที่ตำบลดงเย็น อำเภอเมืองมุกดาหาร ตำบลนาอุดม ตำบลนิคมคำสร้อย ตำบลโชคชัย อำเภอนิคมคำสร้อย และตำบลเหล่าหมี ตำบลป่าไร่ ตำบลบ้านบาก อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร ป่าดงบังอี่ในท้องที่ตำบลกุดแห่ ตำบลบุ่งค้า อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร ป่าดงบังอี่ฝั่งซ้ายห้วยทมในท้องที่ตำบลคำเขื่อนแก้ว อำเภอชานุมาน จังหวัดอุบลราชธานี และป่าดงหัวกอง และป่าดงบังอี่ ในท้องที่ตำบลเสนางคนิคม ตำบลโพนทอง ตำบลหนองไฮ อำเภอเสนางคนิคม จังหวัดอุบลราชธานี ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 109 ตอนที่ 126 ลงวันที่ 30 ธันวาคม 2535 นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 75 ของประเทศไทย
ข้อมูลทั่วไป > ลักษณะภูมิประเทศ

อุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว มีสภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อนของเทือกเขาหลายๆ ลูกเทือเขาเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาใหญ่ที่เรียกว่า เทือกเขาภูพาน ทอดตัวเป็นแนวยาวจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ลงสู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ โดยแบ่งที่ราบสูงโคราชออกเป็น 2 แอ่ง ทางตอนเหนือคือแอ่งสกลนคร ส่วนทางตอนใต้เป็นแอ่งใหญ่ คือ แอ่งโคราช – อุบล ลักษณะของหินและการเปลี่ยนแปลงของเปลือกโลกที่เป็นมาในอดีตภายในเขตอุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว ก่อให้เกิดจุดสนใจทางด้านการศึกษาทั้งทางธรณีวิทยาและทาง ภูมิศาสตร์โดยเฉพาะการเกิดการชะล้างของหอนทราย ทำให้มีหน้าผา บ่อรูปหม้อ (Pothole) หรือแอ่งหินบนยอดเขา และการเกิดรอยแตกของหิน (Fault) ซึ่งพื้นที่ดังกล่าวนี้ นอกจากจะกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวแล้ว ยังเป็นสถานที่ศึกษาทางด้านการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติได้อีกด้วย การเปลี่ยนแปลงภายในและภายนอกของเปลือกโลกจากอดีตจนถึงปัจจุบันทำให้อุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว เกิดมีภูเขาต่างๆ มากมาย เช่น ภูหมู ภูแผงม้า ภูไม้ซาง ภูของ ภูอัครอาด ภูตาเฟีย ภูผาด่าง ภูผาหอม ภูโป่งเปือย ภูหนาด ภูกะซะ ภูหัวนาค ภูผาสะเงาะ ภูสะลุน ภูถ้ำพระ ภูสระดอกบัว เหล่านี้ เรียงตัวประกอบขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างขนาดเล็กทางธรณีวิทยารูปเรื่อคว่ำซึ่งทอดตัวในแนวเดียวกับเทือกเขาใหญ่ภูพาน โดยโครงสร้างขนาดเล็กนี้มีการเอียงเทไปทางทิศาตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งประกอบด้วยป่าอันอุดมสมบูรณ์หลายชนิด พื้นที่หลายแห่งมีลานหินขนาดใหญ่ ชาวท้องถิ่น เรียกว่า “ดาน” กระจายอยู่ตามยอดเขาต่าง ๆ และบนยอดเขาภูสระดอกบัวมีแอ่งหินขนาดความกว้างประมาณ 5–6 เมตร ลึกประมาณ 2 เมตร มีดอกบัวซึ่งเป็นดอกบัวที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเป็นดอกบัวเผื่อนมีสีขาวแซมด้วยสีชมพูอ่อน กระจายตามแอ่งบัวจึงเป็นที่มาของอุทยานแห่งชาติ ภูสระดอกบัว นอกจากนั้นยังมี ยอดภูไม้ซางเป็นยอดเขาสูงสุดประมาณ 494 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง ยอดภูเขาอื่น ๆ มีความสูงเฉลี่ยประมาณ 350 - 450 เมตร พื้นที่เหล่านี้ยังเป็นแหล่งกำเนิดต้นน้ำลำธาร หลายสาย เช่น ห้วยทม ห้วยไห ห้วยตูบ ห้วยก้านเหลือง ห้วยลำกลาง ห้วยขี้เหล็ก ห้วยหินขัว ห้วยจิงหิง เป็นต้น ลำธารเหล่านี้ไหลลงสู่พื้นราบ รายรอบพื้นที่อุทยานแห่งชาติ ซึ่งราษฎรที่อยู่โดยรอบอุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว ใช้อุปโภค บริโภค และทำการเกษตรตั้งแต่อดีต จนถึงปัจจุบัน
ข้อมูลทั่วไป > ลักษณะภูมิอากาศ

สภาพภูมิอากาศอุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว แบ่งออกเป็น 3 ฤดู คือ
ฤดูฝน ระหว่าง เดือน พฤษภาคม - เดือน ตุลาคม จะมีฝนตกชุก ในเดือนสิงหาคม
ฤดูหนาว ระหว่าง เดือน พฤศจิกายน - เดือน มกราคม อุณหภูมิต่ำสุด ในเดือนธันวาคม
ฤดูร้อน ระหว่าง เดือน กุมภาพันธ์ - เดือน เมษายน อุณหภูมิสูงสุด ในเดือนมีนาคม
ข้อมูลทั่วไป > พืชพรรณและสัตว์ป่า > พืชพรรณในอุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว

ป่าเต็งรัง (Dry Dipterocarp Forest) ป่าเต็งรังในอุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว เป็นสังคมพืชที่ครอบคลุมเนื้อที่มากที่สุดหรือประมาณร้อยละ 90 ของพื้นที่ ส่วนใหญ่ ปกคลุมอยู่ในพื้นที่ที่มีดินค่อนข้างตื้น เป็นทรายจัด หรือมีหินผสมอยู่มากหรือในพื้นที่มีชั้นของดินลูกรัง (Later tic - zone) ปรากฏอยู่ชิดผิวดินลักษณะของสังคมพืชแห่งนี้ พบขึ้นตามพื้นที่ค่อนข้างราบและ/หรือมีหินปรากฏอยู่ที่ผิวดินเป็นจำนวนมาก มีไฟป่าเกิดขึ้นเป็นประจำทุกปี โครงสร้างเรือนยอดทางด้านตั้งมี 2 ลักษณะ ลักษณะเรือนยอดแบ่งออกได้เป็น 3 ชั้น เรือนยอด ชั้นบนสูงประมาณ 15 – 25 เมตร ไม้เด่นของสังคมได้แก่ เต็ง อื่นๆ ที่ขึ้นผสมอยู่ เช่น ไม้พะยอมหว้า มะพอก ประดู่ เรือนยอดชั้นรองมีความสูงอยู่ระหว่าง 5 - 14 เมตร เป็นไม้ขนาดกลาง ชนิดไม้ที่สำคัญได้แก่ กระโดน ขะเจ๊าะ เคด ส้านใบเล็ก รกฟ้า ยางเหียง
ป่าผสมผลัดใบ ( Mixed Decidous Forest ) พบบริเวณตอนกลางขึ้นไปตามทางตอนใต้ของพื้นที่รวมทั้งบริเวณที่ลาดชันด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ลักษณะเรือนยอดแบ่งออกได้เป็น 3 ชั้นเรือนยอด เรือนยอดชั้นบนสูงสุดประมาณ 18 - 30 เมตร พันธ์ไม้สำคัญของเรือนยอด ชั้นนี้ได้แก่ แดง ตะแบกเปลือกบาง ประดู่ สาธร ส้านใหญ่ ตระคร้อ กางขี้มอด ติ้วเกลี้ยง เป็นต้น เรือนยอดชั้นรองมีความสูงประมาณ 8 - 17 เมตร ไม้เด่นที่สำคัญได้แก่ ขานาง อีแปะ สกุณี เก็ดแดง ปอเลี้ยงฝ้าย คูณ มะกอก กว้าว โมกมัน เป็นต้น นอกจากนี้ป่าผสมผลัดใบยังเป็นแหล่งไม้ไผ่ที่สำคัญ ชนิดที่ปรากฏอยู่ทั่วไปได้แก่ ไม้ไผ่ซาง และไผ่ไร่
ป่าดิบแล้ง (Dry Evegreen Forest) พบบริเวณตอนกลางของพื้นที่และตอนล่างของพื้นที่แต่เป็นหย่อมเล็กๆ เนื่องจากดินค่อนข้างลึกและเก็บความชื้นได้ดีพอสมควร ลักษณะโครงสร้างแบ่งออกเป็น 3 ชั้นเรือนยอด เรือนยอดชั้นบนสุดมีความสูงประมาณ 20 - 40 เมตร ไม้ที่สำคัญในเรือนยอดชั้นนี้ได้แก่ กระบาก ยาง มะพอก คอแลน ต้น เรือนยอดชั้นรองมีความสูงประมาณ 18 เมตร ค่อนข้างหนาแน่นมากจึงทำให้เห็นเรือนยอดที่ต่อเนื่องกัน พรรณไม้ที่สำคัญในชั้นนี้ได้แก่ ยางโอน พลับพลา เสม็ดแดง คันจ้อง พลองใบเล็ก พะยอม เปล้าหลวง กระบก เป็นต้น ส่วนชั้นของไม้ขนาดเล็ก และไม้พุ่มมีความสูงกว่า 8 เมตร ปรากฏค่อนข้างหนาแน่นผสมกับไม้วัยรุ่นของไม้ชั้นกลางและชั้นบน ที่พบมากได้แก่ หมักม้อ ครมเขา แอ พื้นป่าประกอบด้วย กล้าไม้ชนิดต่างๆ ชั้นหนาแน่นผสมกับพืชล้มลุกมากมายหลายชนิด โดยเฉพาะพืชในวงศ์ขิงข่า เข็มป่า เถาประสงค์ กล้วยเต่า เป็นต้นสังคมพืชในชั้นของการทดแทนในพื้นที่ที่เคยถูกรบกวนในอดีต (Secondary Forest) เป็นผลจากการทำลายพื้นที่อยู่ในระหว่างการทดแทน (Succersbnal Stage) หลายระดับด้วยกัน ความผันแปรของสังคมพืชที่พบขึ้นอยู่กับระดับความรุนแรงของการทำลาย และช่วงเวลาที่ถูกทอดทิ้งไว้ และสังคมป่าดั้งเดิมที่ก่อนถูกทำลาย
ข้อมูลทั่วไป > สัตว์ป่าในอุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว

เนื่องจากอุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งใหม่ และมีชุมชนที่ตั้งอยู่ทั้งในและนอกเขตอุทยานจำนวนมาก นอกจากนี้สภาพป่าส่วนมากยังเป็นป่าเต็งรัง ที่มีลักษณะเป็นป่าโปร่ง ปัจจุบันสัตว์ป่าไม่ค่อยมีให้เห็น นอกจาก กระต่ายป่า ลิง กระรอก และนกชนิดต่างๆ สันนิฐานว่าสัตว์ใหญ่คงอพยพไปยังพื้นที่อุทยานแห่งชาติภูผาเทิบ หรือไม่ก็ถูกล่าจนหมด จากการสำรวจความหลากหลายของชนิดของสัตว์ป่า พบว่ามีสัตว์ป่าประกอบไปด้วย สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมสัตว์ที่พบเห็นได้โดยตรง ได้แก่ กระแต บ่าง กระต่ายป่า กระจ้อน เป็นต้น ส่วนสัตว์ที่พบเพียงแต่ร่องรอย เช่น หมูป่า เก้ง 
นก เป็นกลุ่มสัตว์ที่ค่อนข้างจะพบเห็นได้ตลอดเวลาทั่วพื้นที่ ส่วนใหญ่เป็นนกที่เลือกถิ่นอาศัยในรูปของป่าเต็งรัง และป่าเบญจพรรณ นกที่พบ เช่น ยางควาย นกกระปูด เหยี่ยวขาว และนกเขาเปล้าธรรมดา ไก่ป่า นกกระเต็น นกกระจอก นกเอี้ยง นกเค้าแมว เป็นต้น
สัตว์เลื้อยคลาน ตัวอย่าง เช่น งูเห่า งูสิง งูเขียว งูจงอาง จิ้งจก กิ่งก่าแก้ว จิ้งเหลน ตะกวด และจิ้งเหลนภูเขา เป็นต้น
ปลา ยังไม่มีการสำรวจพันธ์ปลาที่เกิดตามลำธารในป่า และลำธารที่มีน้ำไหลตลอดปี แต่ที่เชื่อว่ามีในพื้นที่ โดยเฉพาะบริเวณลำห้วยขนาดใหญ่ ชนิดปลาได้แก่ ปลาดุก ปลาช่อน ปลาตะเคียน ปลาซิว ปลาเนื้ออ่อน ปลาแขยงใบข้าว ปลาตะเพียน ปลากดเหลือง ปลาไหล
สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก พบโดยการส่องไฟในเวลากลางคืน ตัวอย่างเช่น กบ อึ่งอ่าง และเขียด เป็นต้น
แมลงป่าไม้ เป็นพวกผีเสื้อกลางวันจัดเป็นพื้นที่ที่มีความหลากหลายของผีเสื้อมากอีกแห่งหนึ่งซึ่งยังคงความอุดมสมบรูณ์ นอกจากนี้พบได้บริเวณตามลำห้วยที่มีน้ำขังหรือพื้นที่โล่ง เช่น ผีเสื้อหนอนคูณธรรมดา ผีเสื้อยักษ์ นอกจากนี้ยังพบแมลงป่าไม้ที่มีความสวยงามมาก และพบเป็นจำนวนมากในช่วงฤดูฝนบริเวณป่าเต็งรังนั่นคือ แมลงทับขาแดง กับแมลงทับขาเขียวโดยที่แมลงทับขาแดง พบเป็นจำนวนมากกว่า
ทรัพยากรทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์

ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว ประชาชนส่วนใหญ่เป็นคนเชื้อสายเผ่าภูไท ข่า กะเลิง และไทอีสาน ซึ่งจะมีวิถีชีวิตที่ค่อนข้างจะแตกต่างกันไปในแต่ละชุมชนท้องถิ่น ทั้งสภาพเศรษฐกิจโดยส่วนใหญ่ จะเป็นการพึ่งพิงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม การประกอบอาชีพของราษฎรในพื้นที่ ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำนา ทำไร่มันสำปะหลัง ไร่อ้อย ปัจจุบันนิยมปลูกยางพารา และเข้ามาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว ทำให้มีรายได้ในการดำรงชีวิตอย่างพอเพียงบ้างบางส่วน ราษฎรส่วนใหญ่ในพื้นที่ยังคงความเป็นเอกลักษณ์ของคนอีสานเอาไว้อย่างเหนี่ยวแน่นโดยเฉพาะประเพณีงานบุญประจำปี และตาม ฮีตครองที่ปฏิบัติร่วมกันมาก่อนในอดีตจนถึงปัจจุบัน เช่น ประเพณีสงกรานต์ บุญบั้งไฟ ลอยกระทง เข้าพรรษา ออกพรรษา บุญบูชากองข้าวเปลือก เป็นต้น และได้มีการสำรวจพบแหล่งโบราณสถานซึ่งมีความสำคัญในยุคก่อนประวัติศาสตร์ คือ เป็นที่ชุมนุมในการดำรงชีวิตของกลุ่มชนที่อยู่บนที่สูงโดยเฉพาะกลุ่มชนที่อยู่บนเทือกเขาภูพานที่ซึ่งชุมชนใช้ในการประกอบพิธีกรรมที่ว่านี้ก็คือภูผาแต้มบริเวณที่มีภาพเขียนโบราณภาพเขียนสีเหล่านี้มีอายุประมาณ 3,000-4,000 ปีมาแล้ว นั้นคือ อยู่ในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ และนอกจากนี้ยังมีการสำรวจพบภาพเขียนสีก่อนประวัติศาสตร์ภาพเขียนสีที่พบนี้พอจะแบ่งคร่าวๆได้เป็น 2 ลักษณะ คือ กลุ่มภาพฝ่ามือ 
และกลุ่มภาพลวดลายเรขาคณิต
หน่วยงานในพื้นที่

ที่ทำการอุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว
หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติฯ ที่ ภบ.1 (ภูหมู)
หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติฯ ที่ ภบ.2 (ดานหินแตก)
หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติฯ ที่ ภบ.3 (เขื่อนแก้ว)
หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติฯ ที่ ภบ.4 (ผาด่าง)
หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติฯ ที่ ภบ.5 (เสนางคนิคม)
จุดสกัดภูถ้ำพระ
การเดินทาง

นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางจากกรุงเทพมหานคร ผ่านอำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร ไปยังอำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2116) ระหว่างหลักกิโลเมตร ที่ 22 - 23 แยกเข้าไปทาง ทิศเหนือประมาณ 1 กิโลเมตร ถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว ซึ่งตั้งอยู่บริเวณอ่างเก็บน้ำห้วยหินข้อ บ้านหนองเม็ก ตำบลป่าไร่ อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร
อยู่ห่างจากจังหวัดมุกดาหาร ประมาณ 60 กิโลเมตร
อยู่ห่างจากอำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร ประมาณ 28 กิโลเมตร
อยู่ห่างจากอำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร ประมาณ 22 กิโลเมตร
พื้นที่อุทยานแห่งชาติภูสระดอกบัว
ภาพเขียนสีก่อนประวัติศาสตร์ อายุราว 3,000-4,000 ปี ที่ภูผาแต้ม
เรือหลวงเมนดิป (L60)

| --- | --- |

ประวัติ
สหราชอาณาจักร
Ordered: 11 เมษายน ค.ศ. 1939
อู่เรือ: สวอนฮันเตอร์, วอลเซนด์
ปล่อยเรือ: 10 สิงหาคม ค.ศ. 1939
เดินเรือแรก: 9 เมษายน ค.ศ. 1940
เข้าประจำการ: 12 ตุลาคม ค.ศ. 1940
หยุดให้บริการ: 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1946
นำกลับมาประจำการใหม่: มิถุนายน ค.ศ. 1949 การครอบครองจากสาธารณรัฐจีนที่ตามมา
รหัสระบุ: L60
เกียรติยศ:  ทะเลเหนือ ค.ศ. 1941–45  ช่องแคบอังกฤษ ค.ศ. 1942–43  ซิซิลี ค.ศ. 1943  ซาแลร์โน ค.ศ. 1943  เมดิเตอร์เรเนียน ค.ศ. 1943  นอร์ม็องดี ค.ศ. 1944 
ความเป็นไป: ขายให้แก่ประเทศอียิปต์
สัญลักษณ์: บนพื้นสีแดง ล้อมทรงกลมตกแต่งสีขาว โดยมีแตรรูปเขาสายดำ ที่ภายในมีกุหลาบสีฟ้า
จีน
ชื่อ: หลิงฝู่
เข้าประจำการ: 21 มกราคม ค.ศ. 1948
หยุดให้บริการ: 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1949
ความเป็นไป: กลับสู่การควบคุมของราชนาวีหลังจากรัฐบาลชาตินิยมโค่นลง
อียิปต์
ชื่อ: โมฮัมเหม็ด อะลี
ส่งมอบเสร็จ: 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949
เปลี่ยนชื่อใหม่: อิบราฮิม เอลอาวัล
ความเป็นไป: ถูกอิสราเอลเข้ายึดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1956 และขึ้นระวางในฐานะไอเอ็นเอส ไฮฟา (K-38)
อิสราเอล
ชื่อ: ไอเอ็นเอส ไฮฟา
ท่าจอด: ไฮฟา
รหัสระบุ: K-38
ถูกยึด: 31 ตุลาคม ค.ศ. 1956
ความเป็นไป: ทำให้เป็นเศษในปี ค.ศ. 1972
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น::  เรือพิฆาตชั้นฮันต์แบบที่หนึ่ง
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  มาตรฐาน 1,000 ตัน  มาตรฐาน 1,340 ตัน
ความยาว::  280 ft (85 m)
ความกว้าง::  29 ft (8.8 m)
กินน้ำลึก::  10 ฟุต 9 นิ้ว (3.28 เมตร)
ระบบขับเคลื่อน::  แอดมิแรลที 3 ดรัมบอยเลอร์ 2 ตัว  กังหันเฟืองพาร์สันส์สองเพลา  19,000 ชาฟต์ฮอร์สพาวเวอร์
ความเร็ว::  27½ นอต (26 เต็มนอต)
พิสัยเชื้อเพลิง::  3,500 nmi (6,480 km) ที่ 15 นอต (28 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) / 1,000 nmi (2,000 km) ที่ 26 นอต (48 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  146 นาย
ยุทโธปกรณ์::  คิวเอฟ 4 ในมาร์กที่สิบหก บนตั้งปืนใหญ่แฝดมาร์กที่สิบเก้า จำนวน 4 แท่น  คิวเอฟ 2 เพานเดอร์ มาร์กที่แปด บนตั้งปืนใหญ่รูปสี่เหลี่ยมมาร์กที่เจ็ด จำนวน 4 แท่น  เออร์ลิคอน 20 มม. บนตั้งปืนใหญ่เดี่ยวมาร์กที่สาม จำนวน 2 แท่น  ลูกระเบิดน้ำลึก 40 ลูก, เครื่องยิง 2 เครื่อง, รางปล่อย 1 ราง
เรือหลวงเมนดิป (L60) เรือพิฆาตชั้นฮันต์ของราชนาวีอังกฤษ มันเป็นสมาชิกกลุ่มย่อยกลุ่มแรกของชั้นดังกล่าว เรือนี้มีความโดดเด่นเมื่อพิจารณาถึงการรับใช้ในกองทัพเรือของสามประเทศอื่น หลังจากที่เคยใช้โดยราชนาวีอังกฤษ ซึ่งมีการพบเรือนี้ประจำการในสงครามโลกครั้งที่สอง และต่อมาในฐานะเรือของกองทัพเรืออียิปต์ในวิกฤตการณ์คลองสุเอซ มันถูกเข้ายึดในยุทธการเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1956 โดยกองทัพเรืออิสราเอลและได้รับการขึ้นระวางใหม่ในฐานะไอเอ็นเอส ไฮฟา (K-38)
การสร้างและการขึ้นระวาง

เมนดิปได้รับการสั่งซื้อภายใต้โครงการสร้างเรือปี ค.ศ. 1939 จากสวอนฮันเตอร์ ที่วอลเซนด์ เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1939 มันได้รับการวางกระดูกงูในฐานะงานเหมาหมายเลข เจ 4111 ในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1939 และได้รับการปล่อยลงน้ำในวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1940 มันเป็นเรือราชนาวีอังกฤษลำแรกที่นำไปสู่ชื่อของการล่าสุนัขจิ้งจอกในซัมเมอร์เซต การก่อสร้างเรือเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1941 และหลังจากประสบความสำเร็จในการรณรงค์เงินสะสมแห่งชาติของสัปดาห์เรือรบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1942 มันได้รับการลงมติยอมรับโดยชุมชนพลเรือนของเชปตันแมลเล็ต ซัมเมอร์เซต
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เรือหลวงเมนดิป (L60)
เบอร์เซิร์กเกอร์ (มหาสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์)

เบอร์เซิร์กเกอร์ เป็นตัวละครสมมติจากตัวละครจากเกมซาวนด์โนเวลของไทป์-มูน และการ์ตูนเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์ โดย ไทป์-มูน
สำหรับ เสียงพากย์ ของเบอร์เซิร์กเกอร์นั้นคือเสียงของ ไซเซน ทาดาฮิสะ ในภาษาญี่ปุ่น ส่วนภาษาอังกฤษนั้นเป็นของ ไมเคิล แม็คคอนนาเฮย์
ประวัติตามท้องเรื่อง

เบอร์เซิร์กเกอร์เป็นข้ารับใช้ของอิลยา ผู้ซึ่งอยู่ในคลาสที่ได้รับการยกย่องว่ามีพละกำลังมากที่สุด เขามีรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสันเหมือนยักษ์พร้อมผิวสีน้ำตาลที่แข็งแกร่งประดุจเหล็กกล้า อาวุธของเขาคือท่อนไม้ติดของแหลมซึ่งดูคล้ายขวานผสมกับไม้กระบอง เขาสามารถที่จะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า สมกับชื่อคลาสของเขา การต่อสู้ทุกครั้งของเขาจะเต็มไปด้วยความดุร้ายและป่าเถื่อน ซึ่งเป็นการยากทีจะควบคุมสำหรับจอมเวทย์ทั่วไป แต่สำหรับอิลยา สามารถควบคุมเขาได้อย่างง่ายดาย
สถานะข้ารับใช้

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| มาสเตอร์: | อิลยาสฟีล ฟอน ไอนซ์แบร์น | เพศ: | ชาย | สีที่ชอบ: | ตะกั่ว |
| ลักษณะ: | บ้าคลั่ง | ส่วนสูง: | 253 ซม. | ความสามารถพิเศษ: | ไม่มี; บ้าคลั่ง |
| โนเบิล แฟตาซึ่ม: | B | น้ำหนัก: | 311 กก. | ชอบ: | ไม่มี; บ้าคลั่ง |
| ความแข็งแกร่ง: | A+ | เสริมความบ้าคลั่ง: | B | ไม่ชอบ: | ไม่มี; บ้าคลั่ง |
| ความอดทน: | A | ต่อสู้ระยะยาว: | A | คู่กัดที่แพ้ทาง: | กิลกาเมช |
| ความคล่องตัว: | A | ความกล้าหาญ: | B |  |  |
| มานา: | A | ศักดิ์สิทธิ์: | A |  |  |
| โชค: | B | ตาแห่งจิต (ปลอม): | B |  |  |
ความสามารถ

เสริมความบ้าคลั่งระดับ B เพิ่มประสิทธิภาพให้กับทักษะในทุก ๆ ด้าน แต่จะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปครู่หนึ่ง
โนเบิล แฟตาซึ่ม

หัตถ์พระเจ้า (ญี่ปุ่น: ゴッド・ハンド; โรมาจิ: Goddo Hando) : สิบสองแรงทาส (ญี่ปุ่น: 十二の試練; โรมาจิ: Jūni no shiren)
เก้าชีวิต (ญี่ปุ่น: ナインライブズ; โรมาจิ: Nain Raibuzu) : ร้อยหัวจู่โจม  (ญี่ปุ่น: 射殺す百頭; โรมาจิ: Ikorosu hyakutō)
ตัวตนที่แท้จริง

อิลยาได้แนะนำตัวเขาว่าเขาคือ เฮราเคลส ลูกครึ่งเทพ ในตำนานกรีก หรือที่รู้จักกันใน ตำนานโรมัน ในชื่อ เฮอร์คิวลิส เขาเป็นบุตรของ เทพเจ้าเซอุส และ แอลค์มีน แต่ชื่อของเขากลับมีความหมายว่า "เกียรติของเฮรา" เทพีผู้ที่หึงหวงสามีของเธอมาก และไม่พอใจในการเกิดของเฮราเคลส ในวัยเด็ก เฮราเคลสมีพละกำลังมหาศาลผิดจากมนุษย์ผู้อื่น แต่เขาก็สามารถควบคุมพลังนั้นได้ด้วยการอยู่ร่วมกับเพื่อนมนุษย์อย่างสงบสุข เมื่อเขาโตขึ้น เขาก็โดนเทพีเฮราสาปให้เขาบ้าคลั่ง ทำให้เขาพลั้งมือสังหารเมการ่า ภรรยาของเขา และลูกของเธอกับเขา หลังจากที่เขาได้สติ เขาก็ตกอยู่ในความเศร้าโศกอย่างมาก เขาจึงได้เนรเทศตัวเองออกมาจากเมืองธีเบส และเดินทางมาจนได้พบกับ "โอราเคิล" เทพผู้ทำนาย ซึ่งได้เสนอให้เขาปฏิบัติภารกิจทั้ง 12 ประการของกษัตริย์ยูริสเทียส ซึ่งเป็นที่มาของโนเบิลแฟตาซึ่มของเขานั่นเอง และภารกิจเหล่านั้นยังทำให้เฮราเคลสเป็นที่รู้จักในเรื่องของพละกำลัง ร่างกายที่แข็งแกร่ง และสติปัญญาอันดีเลิศอีกด้วย
บทบาทในเรื่อง

เบอร์เซิร์กเกอร์ได้ถูกอัญเชิยมาโดยตระกูลไอนซ์แบร์น  ในเยอรมัน หลายเดือนก่อนช่วงสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 5 จะเริ่มต้นขึ้น โดยใช้เศษหินของวิหารเฮราเคลสเป็นสื่ออัญเชิญ ซึ่งตั้งแต่สมัยไหนแล้ว ที่ตระกูลไอนซ์แบร์นไม่เคยได้รับชัยชนะในสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์เลยซักครั้ง จึงทำให้ตระกูลนี้ถูกเหยียดหยามมาตลอดตั้งแต่สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 3 ดังนั้นเพื่อเป็นการกอบกู้เกียรติยศของตระกูลไอนซ์แบร์น พวกเขาจึงได้อัญเชิญวีรบุรุษผู้ที่แกร่งกล้าที่สุดในตำนานกรีกขึ้นมา และให้อิลยาควบคุมเขาเข้าสู่สงครามเพื่อที่จะฟื้นฟูปาฎิหาริย์ที่สูญเสียไปของพวกเขา
แม้ว่าอิลยาจะมีพลังเวทย์ที่ซุกซ่อนอยู่เป็นปริมาณมหาศาลเกินคาดคิด แต่การที่จะควบคุมวิญญานของเบอร์เซิร์กเกอร์ที่แข็งแกร่งมากก็สร้างปัญหาให้กับเธออยู่ไม่น้อยเช่นกัน เธอจึงควบคุมให้เขาบ้าคลั่งและปราศจากความคิดอยู่เสมอ แต่อย่างไรก็ตาม ตัวเขาก็ได้แสดงถึงความเสียสละของตนเองให้กับอิลยาเพื่อเป็นการตอบแทน โดยการปกป้องเธอให้พ้นจากอันตรายอยู่ตลอดเวลา
ในเนื้อเรื่องทั้งสามบทนั้น ตัวเขาได้ถูกสังหารไปเสียทุกบท เช่นในบทเฟท เขาได้ถูกสังหารไป 6 ครั้งโดย อาเชอร์ ก่อนที่จะถูก เซเบอร์ และ ชิโร่ สังหารจนหมดทั้ง 12 ชีวิตในเวลาต่อมา ในช่วงแรกของบท อันลิมิเต็ด เบลด เวิร์คส เขาได้ถูก กิลกาเมช ตรึงเขาไว้ด้วยเอนคิดู และเขาก็ได้เสียชีวิตจากการเอาตัวเองเข้าเป็นโล่กำบังให้กับอิลยา จากการโจมตีของกิลกาเมช ในบท เฮฟเว่นส์ ฟีล เขาได้ถูก “เงา” ของโซเคนกลืนกินจนทำให้เขากลายเป็น เบอร์เซิร์กเกอร์ด้านมืด ทำให้เขาบ้าคลั่งและดุร้ายมากยิ่งขึ้น  แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ได้อิลยาเตือนสติเขาไว้ ก่อนที่จะถูกสังหารโดยชิโร่ในที่สุด
เส้นเมริเดียนที่ 101 องศาตะวันตก

เส้นเมริเดียนที่ 101 องศาตะวันตกของกรีนิช  คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปอเมริกาเหนือ มหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 101 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 79 องศาตะวันออก