stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าโจวอู่

พระเจ้าโจวอู่ (หรือพระเจ้าจิวบู๊อ๋อง ในสำเนียงฮกเกี้ยน, จีน: 周武王; พินอิน: Zhōu Wǔ Wáng; ? - ป. 1043 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์องค์แรกของราชวงศ์โจวของจีนโบราณ ระยะเวลาของรัชสมัยของพระองค์ไม่แน่นอนแต่ส่วนใหญ่เชื่อกันว่าเริ่มต้นประมาณ 1046 ปีก่อนคริสตกาล และสิ้นสุดในอีกสามปีต่อมาใน 1043 ปีก่อนคริสตกาล
ราชสกุลของพระเจ้าโจวอู่คือ จี (姬) และพระนามเดิมคือ ฟา (發) พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าโจวเหวิน และพระมเหสีไท่ซื่อ ในบันทึกส่วนใหญ่ระบุว่า ปั๋ว อี้เข่า พระเชษฐาของพระองค์ สิ้นพระชนม์ก่อนหน้าพระราชบิดา โดยโดยไปมักระบุว่า เป็นฝีมือของพระเจ้าโจ้ว กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ชาง อย่างไรก็ตาม ข้อมูลในหลี่จี้สันนิษฐานว่ามรดกของพระองค์เป็นตัวแทนประเพณีเก่าแก่กว่าเกี่ยวกับการส่งต่อโดยข้ามลูกชายคนโตในตระกูลโจว (จี่ลี่ พระอัยกาของพระองค์ น่าจะได้รับมรดกนี้ แม้ว่าจะมีพระเชษฐา 2 พระองค์ก็ตาม)
พระองค์กับเจียง จื่อหยามีส่วนในการโค่นล้มราชวงศ์ชาง
ภาษาพิซิเดีย

ภาษาพิซิเดีย เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยูโรเปียน สาขาอนาโตเลียที่ตายแล้ว เคยใช้พูดในพิซิเดีย ซึ่งพบหลักฐานจากจารึกสั้นๆ ใกล้เคียงกับภาษาไลเซีย และภาษาซิเดติก มีอิทธิพลของภาษาฟริเจียปรากฏอยู่ด้วย
พืชสงวน

พืชสงวน คือพืชที่รัฐมนตรีประกาศกำหนดให้เป็นพืชสงวน ตามมาตรา 29 ในพระราชบัญญัติพันธุ์พืช พ.ศ. 2518 และฉบับแก้ไข พ.ศ. 2535 ห้ามมิให้ผู้ใดส่งออกซึ่งพืชสงวน เว้นแต่ได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากรัฐมนตรี และเฉพาะเพื่อประโยชน์ในการทดลอง หรือวิจัยในทางวิชาการเท่านั้น ผู้ใดฝ่าฝืนต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี หรือปรับไม่เกินสี่พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
จุดมุ่งหมายที่มีการกำหนดพืชสงวนขึ้น เนื่องจากเกรงว่าหากพันธุพืชที่ดีเหล่านี้ถูกนำ ไปปลูกในต่างประเทศแล้ว ก็จะกลับมาเป็นคู่แข่งทางการค้าได้ จึงห้ามส่งออก พืชสงวนมีทั้งสิ้น 11 ชนิดคือ ทุเรียน ส้มโอ องุ่น ลำไย ลิ้นจี่ มะขาม มะพร้าว กวาวเครือ ทองเครือ สละ และสับปะรด
พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูตีมุง)

พระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาเขตประเทศราช (เต็งกูตีมุง) (มลายู: Tengku Timun) เป็นพระยาเมืองปัตตานีในช่วงปี พ.ศ. 2425-2433 โดยเป็นรายาปัตตานีองค์ที่ 9
| พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูตีมุง) |
| --- | --- |
เสียชีวิต: 2433
สัญชาติ: มลายู
ตำแหน่ง: เจ้าเมืองปัตตานี
บุตร: 5 องค์
บิดามารดา: พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูปูเตะ) (บิดา)
เต็งกูตีมุงเป็นโอรสองค์โตของพระยาวิชิตภักดี(เต็งกูปูเตะ) ประสูติที่เมืองกลันตันและไม่ได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองปัตตานี เต็งกูตีมุงจึงเดินทางไปเมืองกลันตันอยู่เสมอๆ การปกครองในสมัยเต็งกูตีมุงเป็นไปด้วยความราบรื่นจนกระทั้งได้ถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ.2433 ในรายงานของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช เมื่อครั้งเสด็จตรวจตราราชการหัวเมืองปักษ์ใต้ในปี พ.ศ.2427 ได้รายงานสภาพบ้านเมืองในสมัยเต็งกูตีมุง เป็นพระยาวิชิตภักดี เจ้าเมืองปัตตานีว่า
"ตัวเมืองตั้งลำน้ำฝั่งตะวันออก มีตึกกัปตันจีนอยู่ริมน้ำหลังหนึ่ง เป็นตึกจีน 2 ชั้น หันหน้าไปตะวันออก แลมีบ้านโรงเรือนหลังคาจากสาคู ฝาขัดแตะด้วยไม้อยู่ตามริมน้ำประมาณ 50 หลังคาเรือน หน้าตึกกัปตันจีนริมน้ำมีถนน 2 สาย มีตลาดขายผ้าและผลไม้ 4-5 รา้น สองฝากถนนมีตึกจีนชั้นเดียว ตั้งค้าขายสินค้ารายเรียง สลับจากโรงจากตลอดไปตามถนนประมาณ 3 เส้น"
โอรส-ธิดา

พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูตีมุง) มีชายา 3 คน ได้แก่ อินเจะวาร์ แมะปูเตะ และอินเจะแมะอินเจะเตะ โดยมีโอรสธิดาทั้งหมด 5 องค์ดังนี้
ที่เกิดจากอินเจะวาร์ ได้แก่
เต็งกูบือซาร์  ชายามกุฎราชกุมารกลันตัน
เต็งกูโว๊ะ  ชายาตนกูฮุเซ็น
ที่เกิดจากแมะปูเตะ ได้แก่
เต็งกูนิฮาญี
ที่เกิดจากอินเจะแมะอินเจะเตะ ได้แก่
เต็งกูตือเงาะ
เต็งกูมูฮัมหมัด
พระยาวิชิตภักดี (ตนกูปะสา)

พระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาณาเขตรประเทศราช (ตนกูปะสา หรือ เต็งกูมูฮัมหมัด)  (มลายู: Tengku Besar or Tengku Muhammad) เป็นพระยาเมืองปัตตานีในช่วงปี พ.ศ. 2381-2399 ซึ่งถือเป็นเจ้าเมืองปัตตานีแห่งราชวงศ์กลันตันองค์แรกที่ปกครองปัตตานี โดยเป็นรายาปัตตานีองค์ที่ 7
| พระยาวิชิตภักดี (ตนกูปะสา) |
| --- | --- |
เสียชีวิต: พ.ศ.2399
สุสาน: ตันหยงดาโต๊ะ อำเถอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี
สัญชาติ: มลายู
ตำแหน่ง: เจ้าเมืองปัตตานี
บุตร: 6 องค์
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เกิดความขัดแย้งภายในเมืองกลันตันระหว่างพระยากลันตัน (ตวนสนิปากแดง) กับตนกูปะสาในปี พ.ศ.2382 ด้วยเรื่องที่ตนกูปะสาน้อยใจพระยากลันตัน (ตวนสนิปากแดง) ไม่กราบทูลขอเมืองอื่นๆให้ตนได้ครอบครอง ตลอดจนเรื่องทรัพย์สมบัติบ่าวไพร่ของตนกูปะสา เหตุการณ์นี้ได้ลุกลามมากขึ้นเมื่อตนกูปะสาได้ชักชวนพระยาบาโงย เพื่อช่วยกันรวบรวมผู้คนตั้งค่ายสู้รบกับพระยากลันตัน (ตวนสนิปากแดง) ด้วยเหตุนี้กองทัพกรุงเทพซึ่งมีพระยาศรีพิพัฒน์ยกลงไปตั้งมั่น ณ เมืองสงขลา จึงมอบหมายให้พระยาไชยายกกองทัพเรือไปเมืองกลันตัน บังคับให้พระยากลันตัน (ตวนสนิปากแดง) กับตนกูปะสา รื้อค่ายเลิกรบกัน พร้อมทั้งได้ไกล่เกลี่ยจนสามารถประนีประนอมกันได้
ในปีต่อมาได้เกิดการทะเลาะวิวาทกันอีกครั้งด้วยเรื่องพระยาจางวาง กับตนกูศรีอินทิรา (รายามุดา) ขัดคำสั่งพระยากลันตัน (ตวนสนิปากแดง )ถึงขั้นจะรบกันอีก เมื่อความทราบถึงกรุงเทพ จึงโปรดให้พระยานคร(น้อย) แต่งหนังสือลงไปว่ากล่าวขุ่มขู่จึงสงบลงได้อีกครั้ง ต่อมาเมื่อปี พ.ศ.2384 ตนกูปะสาเดินทางมายังกรุงเทพเพื่อร้องเรียนเรื่องพระยาจางวางและตนกูศรีอินทิรา (รายามุดา) นำทรัพย์สมบัติของตนไปทำประโยชน์ ในขณะเดียวกันพระยากลันตัน(ตวนสนิปากแดง)ได้มีใบบอกมายังกรุงเทพ กล่าวโทษตนกูปะสาว่าใช้คนไปชักชวนพระยาบาโงย และพรรคพวกที่เมืองตรังกานู เมืองลิงา ให้มาทำร้ายพระยากลันตัน(ตวนสนิปากแดง)
การทะเลาะระหว่างพระยากลันตันกับพระราชวงศ์หลายครั้งทำให้พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชดำริว่า ถ้าปล่อยให้เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ความวุ่นวายต้องเกิดขึ้นไม่สิ้นสุด ต่อมาจึงโปรดเกล้าให้ตนกูปะสาเป็นเจ้าเมืองหนองจิก เมื่อถึงปี พ.ศ.2388 จึงโปรดเกล้าแต่งตั้งตนกูปะสาเป็นเจ้าเมืองปัตตานีองค์แรกแห่งราชวงศ์กลันตันที่ปกครองปัตตานี นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาความบาดหมางระหว่างพระยากลันตัน(ตวนสนิปากแดง) กับตนกูปะสาจึงยุติลง
ตนกูปะสาเมื่อเดินทางมาถึงเมืองปัตตานีได้สร้างวังขึ้นเป็นครั้งแรกบริเวณชายทะเล ปัจจุบันคือหมู่บ้านตันหยง ต่อมาห็นว่าภูมิศาสตร์ไม่เหมาะสมจึงย้ายไปสร้างวังหลังใหม่เรียกว่า "วังจังบังตีกอ" ปัจจุบันคือ ตำบลจะบังตีกอ อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี ได้ปกครองเมืองปัตตานีจนถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ.2399
โอรส-ธิดา

พระยาวิชิตภักดี (ตนกูปะสา หรือ เต็งกูมูฮัมหมัด) มีโอรส-ธิดา 6 องค์ ได้แก่
เต็งกูปูเตะ  เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 8
เต็งกูบูลัค (ตนกูฮาญีตูวอร์)
เต็งกูฮุเซ็น (ตนกูนิมันดาร์ฮัน)
ต่วนบอซู (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน) เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 10
เต็งกูตัมบัล  ชายาพระยาเมืองรามัน
เต็งกูลาโบะฮ์  ชายาตนกูจิ โอรสในตนกูบังโงย
พ.ศ. 203

| --- | --- |
ศตวรรษ::  -3  -2  -1
ปี::  200  201  202  203  204  205  206
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 203
ปฏิทินกริกอเรียน: 341 BC
Ab urbe condita: 413
ปฏิทินอาร์มีเนีย: N/A
ปฏิทินอัสซีเรีย: 4410
ปฏิทินบาไฮ: −2184 – −2183
ปฏิทินเบงกอล: −933
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 610
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 204
ปฏิทินพม่า: −978
ปฏิทินไบแซนไทน์: 5168–5169
ปฏิทินจีน: 己卯年 (เถาะธาตุดิน) 2356 หรือ 2296     — ถึง — 庚辰年 (มะโรงธาตุโลหะ) 2357 หรือ 2297
ปฏิทินคอปติก: −624 – −623
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 826
ปฏิทินเอธิโอเปีย: −348 – −347
ปฏิทินฮีบรู: 3420–3421
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: −284 – −283
 - ศกสมวัต: N/A
 - กลียุค: 2761–2762
ปฏิทินโฮโลซีน: 9660
ปฏิทินอิกโบ: −1340 – −1339
ปฏิทินอิหร่าน: 962 BP – 961 BP
ปฏิทินอิสลาม: 992 BH – 991 BH
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: N/A
ปฏิทินเกาหลี: 1993
ปฏิทินหมินกั๋ว: 2252 ก่อน ROC 民前2252年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 203 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 341
พระเจ้าโจวหนั่น

พระเจ้าโจวหนั่น (จีน: 周赧王; พินอิน: Zhōu Nǎn Wáng, สิ้นพระชนม์ 256 ปีก่อนคริสตกาล, ครองราชย์ 314 – 256 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 37 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์โจวของจีน เป็นโอรสของ พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง และพระนัดดาของ พระเจ้าโจวเสี่ยน พระองค์เป็นกษัตริย์มาห้าสิบแปดปี ยาวนานที่สุดในราชวงศ์โจวและจีนยุคก่อนจักรวรรดิทั้งหมด (ในแง่ของระยะเวลาในรัชสมัยตามด้วย พระเจ้าโจวมู่) ในรัชสมัยของพระเจ้าโจวหนั่น กษัตริย์ของราชวงศ์โจวสูญเสียพระราชอำนาจทางการเมืองและการทหารเกือบทั้งหมด
| ด ค กรายพระนามพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โจว |
| --- | --- |
โจวตะวันตก:  เหวิน (จี ชาง)  อู่ (จี ฟา)  เฉิง (จี สง)  คัง (จี จ้าว)  เจา (จี เสีย)  มู่ (จี มั่น)  ก้ง (จี อี้หู)  อี้ (จี เจี้ยน)  เซี่ยว (จี พีฟาง)  อี๋ (จี เสีย)  ลี่ (จี หู)  กงเหอ  เซฺวียน (จี จิ้ง)  โยว (จี กงเสิง) 
โจวตะวันออก (ยุคชุนชิว):  ผิง (จี ยี่จิว)  หฺวัน (จี หลิน)  จวง (จี โถว)  ซี (จี หูฉี)  ฮุ่ย (จี ล่าง)  เซียง (จี เจิ้ง)  ฉิ่ง (จี เหรินเฉิน)  ควง (จี ปัน)  ติ้ง (จี ยฺหวี)  เจี่ยน (จี อี๋)  หลิง (จี เซี่ยซิน)  จิ่ง (จี กุย)  เต้า (จี เหมิ่ง)  จิ้ง (จี ไก้) 
โจวตะวันออก (ยุคจ้านกว๋อ):  หยวน (จี เหริน)  เจินติ้ง (จี เจีย)  อาย (จี ชวี่จี)   ซือ (จี ชู)  เข่า (จี เวย์)  เวย์เลี่ย (จี อู่)  อาน (จี เจียว)  เลี่ย (จี ซี)  เสี่ยน (จี เปี่ยน)  เชิ่นจิ้ง (จี ติ้ง)  หนั่น (จี เหยียน)  ฮุ่ยที่ 2 
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโจวหนั่น |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง |  | กษัตริย์โจว  (314–256 ก่อนคริสตกาล) |  | พระเจ้าโจวฮุ่ยที่ 2 |
| พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง |  | พระมหากษัตริย์จีน   (314–256 ก่อนคริสตกาล) |  | ตำแหน่งถูกยกเลิก |
| พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง |  | เจ้าแผ่นดินจีน  (314–256 ก่อนคริสตกาล) |  | จิ๋นซีฮ่องเต้  (ราชวงศ์ฉิน) |
ภาษาพังคัว

| ภาษาพังคัว |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: พม่า อินเดีย บังกลาเทศ
จำนวนผู้พูด: 2,730 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  กลุ่มภาษาทิเบต-พม่ากลุ่มภาษากูกี-ชีน-นาคากลุ่มภาษากูกี-ชีนภาษาพังคัว
รหัสภาษา
ISO 639-3: pkh
ภาษาพังคัว (Pangkhua language) หรือภาษาพังคู มีผู้พูดทั้งหมด 2,730 คน พบในบังกลาเทศ 2,500 คน (พ.ศ. 2550) พบในอินเดีย 230 คน (พ.ศ. 2514) ในรัฐไมโซรัม พบในรัฐชีน ประเทศพม่าแต่ไมทราบจำนวนที่แน่นอน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน เขียนด้วยอักษรเทวนาครีและอักษรละติน ผู้พูดภาษานี้ในบังกลาเทศจะใช้ภาษาเบงกอลเป็นภาษาทางการศึกษา ผู้พูดภาษานี้ในอินเดียจะพูดภาษาไมโซ ภาษาชีนสำเนียงเบาม์ หรือภาษาอังกฤษได้
ภาษาพาครี

| ภาษาพาครี |
| --- | --- |
बागड़ी
ประเทศที่มีการพูด: รัฐราชสถาน (อินเดีย)
จำนวนผู้พูด: ประมาณ 5 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอินโด-อารยันภาษากลุ่มอินโด-อารยันตะวันออกภาษาราชสถานภาษาพาครี
รหัสภาษา
ISO 639-2: bgq
ISO 639-3: bgq
ภาษาพาครี เป็นสำเนียงของภาษาราชสถาน มีผู้พูดราว 5 ล้านคนในรัฐราชสถาน รัฐหรยณะ รัฐปัญจาบของอินเดีย และบางส่วนของจังหวัดปัญจาบในปากีสถาน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา มีเสียงวรรณยุกต์ 3 เสียง
ภาษาพาร์เทียน

| ภาษาพาร์เทียน |
| --- | --- |
ภูมิภาค: อิหร่านสมัยโบราณ
สูญแล้ว: ประมาณพุทธศตวรรษที่ 8 เปลี่ยนไปใช้  ภาษาเปอร์เซียกลาง
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอิหร่านภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือภาษาพาร์เทียน
รหัสภาษา
ISO 639-3: xpr
ภาษาพาร์เทียน เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือโบราณที่ตายแล้ว จุดกำเนิดของภาษาอยู่ที่พาร์เทีย (ในอิหร่าน) และเป็นภาษาราชการ ในจักรวรรดิ่พาร์เทีย ยุคราชวงศ์อาร์ซาคิด (พ.ศ. 295 –767) โดยทั่วไป มีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาอิหร่านตะวันออก ซึ่งอาจเป็นเพราะชนเผ่าพาร์เทีย อพยพจากเอเชียกลางเข้าสู่พาร์เทีย ภาษาดั้งเดิมของชนเผ่านี้ใกล้เคียงกับภาษาไซเทีย ภาษาซอกเดียและภาษาแบคเทรีย
ภาษาพอง-กเนียง

| ภาษาพอง-กเนียง |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ลาว
จำนวนผู้พูด: 1,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรภาษากลุ่มมอญ-เขมรเหนือภาษากลุ่มขมุภาษาพอง-กเนียง
รหัสภาษา
ISO 639-3: pnx
ภาษาพอง-กเนียง หรือภาษาลาวพอง มีผู้พูด 1,000 คน (พ.ศ. 2524) ทางใต้ของแขวงหัวพันและทางเหนือของแขวงเชียงขวาง จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรเหนือ สาขาย่อยขมุ ใกล้เคียงกับภาษาปวกและภาษาค้าง เป็นคนละภาษากับสำเนียงข่าพองของภาษามาเล็ง และสำเนียงพองของภาษาฮุง
พืชใบเลี้ยงคู่

| พืชใบเลี้ยงคู่ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida Brongniart

อันดับ
 ดูในบทความ
พืชใบเลี้ยงคู่ ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Magnoliopsida หรือ Dicotyledons กลุ่มของพืชกลุ่มหนึ่งมีเมล็ดที่ประกอบด้วยใบเลี้ยงคู่ ซึ่งเป็นชั้นทางชีววิทยา ต่อจากส่วนทางชีววิทยา ของพืชดอก (Magnoliophyta)
ชื่อวิทยาศาสตร์ของ พืชใบเลี้ยงคู่ ได้มีระบบการจัดชั้นแบบใหม่ขึ้นมา ในขณะที่ระบบเก่า ระบบ Cronquist ยังคงเป็นที่นิยมอยู่ ในระบบใหม่ ระบบ Angiosperm Phylogeny Group ได้มีการจัดชั้นดังแสดง
| --- | --- |
 ระบบ Angiosperm Phylogeny Group Palaeodicots: basal orders Amborellales  Nymphaeales  Austrobaileyales  Chloranthales  Ceratophyllales 'Palaeodicots': Magnoliid complex Magnoliales  Laurales  Piperales  Aristolochiales  Canellales Eudicots Basal eudicots Ranunculales  Buxales  Trochodendrales  Proteales  Gunnerales  Berberidopsidales  Dilleniales  Caryophyllales  Saxifragales  Santalales  Vitales Rosids Basal rosids Crossosomatales  Geraniales  Myrtales Eurosids I Zygophyllales  Celastrales  Malpighiales  Oxalidales  Fabales  Rosales  Cucurbitales  Fagales Eurosids II Brassicales  Malvales  Sapindales Asterids Basal asterids Cornales  Ericales Euasterids I Garryales  Solanales  Gentianales  Lamiales  Unplaced: Boraginaceae Euasterids II Aquifoliales  Apiales  Dipsacales  Asterales :  ระบบCronquist  Magnoliopsida Magnoliidae (mostly basal dicots) Magnoliales  Laurales  Piperales  Aristolochiales  Illiciales  Nymphaeales  Ranunculales  Papaverales Hamamelidae Trochodendrales  Hamamelidales  Daphniphyllales  Didymelales  Eucommiales  Urticales  Leitneriales  Juglandales  Myricales  Casuarinales Caryophyllidae Caryophyllales  Polygonales  Plumbaginales Dilleniidae Dilleniales  Theales  Malvales  Lecythidales  Nepenthales  Violales  Salicales  Capparales  Batales  Ericales  Diapensiales  Ebenales  Primulales Rosidae Rosales  Fabales  Proteales  Podostemales  Haloragales  Myrtales  Rhizophorales  Cornales  Santalales  Rafflesiales  Celastrales  Euphorbiales  Rhamnales  Polygalales  Sapindales  Geraniales  Apiales Asteridae Gentianales  Solanales  Lamiales  Callitrichales  Plantaginales  Scrophulariales  Campanulales  Rubiales  Dipsacales  Calycerales  Asterales
พลูโต

พลูโต อาจหมายถึง
ดาวพลูโต ดาวเคราะห์แคระ
เทพพลูโต เทพแห่งโลกแห่งความตายในตำนานเทพปกรณัมกรีก
พลูโต (ตัวละครการ์ตูน) สุนัขในการ์ตูนเรื่องมิกกี้เมาส์
ตามล่านักฆ่าแอนดรอยด์ การ์ตูนญี่ปุ่น
พลูแก

| พลูแก |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Magnoliids
อันดับ:: Piperales
วงศ์:: Piperaceae
สกุล:: Piper
สปีชีส์:: P.  wallichii
ชื่อทวินาม
Piper wallichii 

พลูแก หรือ พลูกะตอย (ชื่อวิทยาศาสตร์:  Piper wallichii) เป็นพืชในวงศ์ Piperaceae เป็นไม้เถา ใบเดี่ยวเรียงสลับรูปหัวใจ เมื่อเลื้อยไปกับดินหรือโคนต้น ใบเปลี่ยนเป็นรูปไข่หรือรีแคบเมื่อเกาะติดกับต้นไม้อื่น ช่อดอกออกตรงข้ามกับใบ ช่อดอกเพศผู้ยาวกว่าใบ ริ้วประดับรูปวงกลม ก้านช่อดอกเพศเมียมีขน ใบมีรสเผ็ดร้อนเล็กน้อย ใช้แก้น้ำเหลืองเสีย กามโรค
พืชพันธุ์ในประเทศมาซิโดเนียเหนือ

พืชพันธุ์ของประเทศนอร์ทมาซิโดเนีย มีประมาณ 210 ตระกูล มี 920 สกุล และประมาณ 3,700 ชนิดของพืช กลุ่มที่อุดมสมบูรณ์มากที่สุดคือไม้ดอกที่มีประมาณ 3,200 ชนิด ตามด้วยมอส 350 สายพันธุ์ และเฟิร์น 42 สายพันธุ์
แผนที่พืชตระกูลผักในประเทศนอร์ทมาซิโดเนีย
การจำแนกชนิดของพืชตระกูล จำพวก และสายพันธุ์

| กลุ่ม | ตระกูล | จำพวก | สายพันธุ์ | ชนิดย่อยแบบฟอร์ม | ทั้งหมด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Marchantiophyta | 29 | 42 | 66 | - | - |
| Anthocerotophyta | 1 | 1 | 1 | - | - |
| Bryophyta | 34 | 124 | 330 | - | - |
| Lycopodiophyta | 3 | 5 | 6 | - | 6 |
| Equisetophyta | 1 | 1 | 7 | 13 | 20 |
| Pterophyta | 15 | 21 | 42 | 18 | 60 |
| Gymnosperms | 4 | 6 | 15 | 7 | 22 |
| Angiosperms *Dicotyledonae *Monocotyledonae | 120 102 18 | 720 565 155 | 3,200 2,600 600 | 1,700 1,500 200 | 4,900 4,100 800 |
| รวมพืชทั้งหมด | 210 | 920 | 3,700 | 1,740 | 5,350 |
พระเขี้ยวแก้ว

พระเขี้ยวแก้วจำลอง ในพิพิธภัณฑ์เมืองโคลอมโบ ศรีลังกา
พระเขี้ยวแก้ว หรือ พระทาฐธาตุ คือพระทันตธาตุส่วนที่เป็นเขี้ยวของพระโคตมพุทธเจ้า ซึ่งตามลักขณสูตรในพระไตรปิฎกภาษาบาลี ได้กล่าวถึงมหาปุริสลักขณะ 32 ประการ มีข้อความตอนหนึ่งกล่าวถึง ลักษณะของพระทาฐะหรือเขี้ยวของบุคคลผู้มีลักษณะแห่งมหาบุรุษว่า "เขี้ยวพระทนต์ทั้งสี่งามบริสุทธิ์" ข้อมูลนี้จึงทำให้เชื่อกันว่า พระเขี้ยวแก้วมีทั้งหมด 4 องค์
พระเขี้ยวแก้วเบื้องบนขวา ท้าวสักกะอัญเชิญไปประดิษฐาน ณ พระจุฬามณีเจดีย์ บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
พระเขี้ยวแก้วเบื้องต่ำขวา ประดิษฐานที่แคว้นกลิงคะ แล้วจึงถูกอัญเชิญไปประดิษฐาน ณ ลังกาทวีป (วัดพระเขี้ยวแก้ว ประเทศศรีลังกา ในปัจจุบัน)
พระเขี้ยวแก้วเบื้องบนซ้าย ประดิษฐาน ณ แคว้นคันธาระ แล้วเชื่อว่าถูกอัญเชิญไปประดิษฐานไว้ที่เมืองฉางอัน ประเทศจีน (ซีอาน) โดยพระภิกษุฟาเหียนเมื่อคราวจาริกไปสืบพระศาสนายังอินเดีย ปัจจุบัน พระเขี้ยวแก้วองค์นี้ถูกอัญเชิญไปประดิษฐาน ณ พระมหาเจดีย์ ณ วัดหลิงกวง กรุงปักกิ่ง
พระเขี้ยวแก้วเบื้องต่ำซ้าย ประดิษฐานในภพพญานาค
เป็นที่เชื่อกันว่า บนโลกมนุษย์ของเรานี้ มีพระเขี้ยวแก้วขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประดิษฐานอยู่ 2 องค์ นอกจากนี้ พระเขี้ยวแก้วยังจัดเป็นพระบรมสารีริกธาตุที่ไม่แยกกระจัดกระจาย องค์มีลักษณะแข็งแกร่งรวมกันแน่น พุทธศาสนิกชนจึงมีความศรัทธาเลื่อมใสในองค์พระเขี้ยวแก้วเป็นอย่างมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ พระเขี้ยวแก้ว โดย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พลีสโฮเมอร์ ดอนท์แฮมเมอร์เอม

| "พลีสโฮเมอร์ ดอนท์แฮมเมอร์เอม (Please Homer, Don't Hammer 'Em)" |
| --- | --- |
ตอนของ เดอะซิมป์สันส์
เขียนโดย: แมทท์ วอร์เบอร์ทัน
กำกับโดย: ไมค์ บี. แอนเดอร์สัน  ราล์ฟ ซอซา
"พลีสโฮเมอร์ ดอนท์แฮมเมอร์เอม" (Please Homer, Don't Hammer 'Em; ได้โปรดล่ะโฮมเมอร์ อย่าตอกค้อนพวกมันเลย) เป็นตอนที่สามจาก เดอะซิมป์สันส์’ ซีซันที่ 18 ออกอากาศครั้งแรกบนช่องฟอกซ์ในสหรัฐ เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2006 ในตอนนี้ มาร์จได้เรียนรู้การช่างไม้แต่ต้องใช้โฮเมอร์มาเป็นฉากหน้าบังเมื่อเธอต้องการสร้างรายได้จากความสามารถของเธอ เนื่องจากไม่มีชาวสปริงฟีลด์คนไหนเลยที่จะเชื่อว่าผู้หญิงทำงานช่างไม้ได้ ในขณะเดียวกันครูใหญ่สกินเนอร์ กับ บาร์ท ได้ต่อสู้กันเมื่อบาร์ทพบว่าสกินเนอร์แพ้ถั่วลิสง และสกินเนอร์ก็พบว่าบาร์ทแพ้กุ้ง ทั้งสองต่อสู้กันและจบลงที่ย่านชาวไทยในสปริงฟีลด์ ชื่อว่าลิทเทิลบางกอก (Little Bangkok) เป็นการปรากฏตัวไม่กี่ครั้งของฉากที่เกี่ยวข้องกับประเทศไทยในเดอะซิมป์สันส์
ตอนนี้เป็นผลงานเขียนของ Matt Warburton และกำกับโดย Mike B. Anderson กับ Ralph Sosa ในการถ่ายทอดครั้งแรกมีผู้เข้าชม 9.72 ล้านคน
ฝาย

ฝายพญาอุต เป็นฝายคอนกรีตกั้นตลอดช่วงตามขวางของแม่น้ำปิง ในจังหวัดลำพูน
ฝายชะลอน้ำหินทิ้งและแท่งคอนกรีต ซึ่งกั้นตลอดช่วงตามขวางของแม่น้ำปิง ในจังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันฝายแบบนี้ค่อนข้างหาได้ยาก เนื่องจากถูกแทนที่ด้วยฝายคอนกรีต ซึ่งดูแลรักษาง่ายกว่ามาแทนที่
ฝาย เป็นโครงสร้างภูมิปัญญาทางการชลประทานมีลักษณะเป็นเขื่อนน้ำล้นใช้สำหรับการเปลี่ยนขนาดและรูปแบบการไหลของแม่น้ำ โดยอาศัยแรงโน้มถ่วงของโลก เมื่อน้ำบริเวณต้นน้ำมีปริมาณความสูงน้อยกว่าความสูงของฝายน้ำจะถูกกักเก็บไว้ แต่เมื่อระดับน้ำเพิ่มสูงขึ้นน้ำจะไหลข้ามไปยังท้ายน้ำ ซึ่งฝายจะพบในชุมชนหรือเมืองที่ตั้งบริเวณที่ราบกึ่งชันที่น้ำไหลค่อนข้างแรง แต่จะไม่พบในที่ราบลุ่มต่ำ เพราะน้ำไหลช้าจึงไม่มีความจำเป็นต้องจัดทำฝายในการชะลอน้ำ
ฝาย ถือเป็นภูมิปัญญาของคนในอดีต โดยชาวบ้านท้องถิ่นจะทำการสร้างฝายลงลุ่มน้ำสาขาย่อย เช่น ห้วย ลำธาร หรือลงลุ่มน้ำหลักเช่นแม่น้ำ โดยนิยมสร้างเป็นฝายที่ยาวตลอดช่วงตามขวางของแม่น้ำ จากนั้นจึงสร้างคลองหรือลำเหมือง มาเชื่อมต่อใกล้บริเวณท้ายฝาย ประโยชน์สำคัญของฝายในอดีต คือ การชะลอ บริหารและกักเก็บน้ำเพื่อนำน้ำไปทำการชลประทานเกษตรกรรม แต่ปัจจุบันทางภาครัฐก็มีการนำแนวคิดมาใช้เพื่อการป้องกันน้ำท่วมด้วย
การแบ่งประเภทของฝายมีการแบ่งหลากหลายรูปแบบ เช่นแบ่งตามระยะเวลาการใช้งานเป็น ฝายถาวร และฝายชั่วคราว หรือแบ่งตามลักษณะวัสดุ เช่น ฝายโครงสร้างไม้ ฝายหินทิ้ง ฝายหินก่อบนดินถมอัดแน่น และฝายคอนกรีต โดยปัจจุบันจะพบว่าฝายคอนกรีต เข้ามาแทนที่ฝายท้องถิ่นแบบเดิม
ปัญหาจากการสร้างฝาย

ถึงแม้การสร้างฝาย จะเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นมายาวนาน แต่ในปัจจุบัน การสร้างฝายได้เปลี่ยนแปลงไปมาก ทั้งการสร้างฝายคอนกรีต ซึ่งเป็นฝายทึบตันตลอดช่วงทำให้น้ำช่วงลึกไม่สามารถระบายออกได้ จึงทำให้เกิดการไม่หมุนเวียนของน้ำ ทำให้น้ำเน่า เพราะขาดออกซิเจน อีกทั้งยังกันการไหลออกของดินตะกอน หรือ ทราย ซึ่งชะล้างจากที่สูงลงมาไม่สามารถระบายออกไปยังแม่น้ำได้ จำเป็นต้องขุดลอกประจำ อีกทั้งยังทำให้ความอุดมสมบูรณ์ของน้ำในช่วงหน้าฝายลดลงไปด้วย ซึ่งอาจเป็นผลเสียแก่ระบบนิเวศน์ที่อื่น เช่นเดียวกับทำลายวงจรชีวิตปลา ที่ไม่สามารถว่ายทวนกระแสน้ำไปวางไข่ได้ แม้ทางหน่วยงานบางที่จะสร้างบันไดปลาโจนมา เพื่อให้เป็นทางเข้าออกของปลา แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก ทำให้พันธ์ุปลาบางชนิดสูญหายไป
รูปแบบฝายในอดีตที่เป็นวัสดุจากไม้ จากหินทิ้ง จึงเป็นรูปแบบที่สอดคล้องไปกับธรรมชาติมากกว่า เพราะยังพอมีรูปหรือช่องให้ดินตะกอน ทราย หรือ ปลา สามารถว่ายทวนกระแสน้ำออกไปได้ อีกทั้งยังระบายน้ำช่วงลึกของฝาย ยังหมุนระบายออกได้เช่นกัน แต่ถึงอย่างไรก็ดี ฝายแบบนี้ต้องดูแลรักษามาก เพราะเมื่อผ่านช่วงหน้าฝนที่น้ำไหลแรง ก็จะทำให้ฝายพังทลาย ต้องมาดูแลรักษาทุกปี อีกทั้งประสิทธิการกักน้ำ ไม่สูงมากเท่าฝายคอนกรีต
ดูเพิ่ม

ทางน้ำล้น
ฝายแม้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

Hydraulics of Minimum Energy Loss (MEL) culverts and bridge waterways (Click "proceed" at the UQ-ITS Advisory webapge)
พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน)

พระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาเขตประเทศราช (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน หรือ ต่วนบอสู) (มลายู: Tengku Sulaiman Sharifuddin) เป็นพระยาเมืองปัตตานีในช่วงปี พ.ศ. 2433-2442 โดยเป็นรายาปัตตานีองค์ที่ 10
| พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน) |
| --- | --- |
เกิด: วังจะบังตีกอ
สัญชาติ: มลายู
ตำแหน่ง: เจ้าเมืองปัตตานี
บุตร: 4 องค์
บิดามารดา: พระยาวิชิตภักดี (ตนกูปะสา หรือ เต็งกูมูฮัมหมัด) (บิดา)
ในสมัยเต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน ได้พยายามพัฒนาเมืองปัตตานีให้มีความเจริญก้าวหน้า เช่นมีการขุดและขยายคลองให้กว้างขึ้น สร้างมัสยิดขึ้นใหม่ใกล้วังจะบังตีกอ เรียกว่า  "มัสยิดรายาจะบังตีกอ" ในขณะที่เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีนปกครองเมืองปัตตานีประมาณ 10 ปี ไม่ได้ประทับอยู่ในวังจะบังตีกอ แต่ได้สร้างวังใหม่ขึ้นทางด้านทิศตะวันออกของวังจะบังตีกอ
หลังจากเต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีนถึงแก่พิราลัย เต็งกูอับดุลกอเดร์ กามารุดดีนได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองปัตตานีโดยได้รับบรรดาศักดิ์เป็นพระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาเขตประเทศราช แทนพระบิดาและถือเป็นเชื้อสายราชวงศ์กลันตันองศ์สุดท้ายที่ปกครองเมืองปัตตานี ในขณะเต็งกูอับดุลกอเดร์ กามารุดดีนปกครองเมืองปัตตานีได้ประทับอยู่ที่วังใหม่ต่อจากพระบิดา แต่เป็นที่น่าเสียดายที่วังดังกล่าวสร้างด้วยไม้ทั้งหลังจึงไม่อาจทนทานต่อกาลเวลา ปัจจุบันบริเวณวังใหม่ดังกล่าวกลายเป็นที่รกร้างไม่มีร่องรอยสิ่งก่อสร้างหลงเหลืออีกต่อไป
พระประวัติ

พระยาวิชิตภักดี เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน เป็นโอรสในพระยาวิชิตภักดี (ตนกูปะสา) โดยมีพระพี่น้องร่วมกัน 6 องค์ ดังนี้
เต็งกูปูเตะ  เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 8
เต็งกูบูลัค  (ตนกูฮาญีตูวอร์)
เต็งกูฮุเซ็น  (ตนกูนิมันดาร์ฮัน)
ต่วนบอซู  (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน) เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 10
เต็งกูตัมบัล  ชายาพระยาเมืองรามัน
เต็งกูลาโบะฮ์  ชายาตนกูจิ โอรสในตนกูบังโงย
โอรสธิดา

พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน) มีโอรสธิดา 4 องค์ ได้แก่
เต็งกูสุหลง ชายาตนกูบิตารา ชายาท่านนี้มีมารดาคือเต็งกูนิปูเตะ ธิดารายาเมืองสายบุรี
เต็งกูบือซาร์ ต่วนกัมบัล ชายาตนกูมูฮัมหมัด อุปราชเมืองปัตตานี
เต็งกูอับดุลกอเดร์ กามารุดดีน เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 11 และเป็นเจ้าเมืองปัตตานีองค์สุดท้าย
เต็งกูมูฮัมหมัดซอและ
พิชู

| พิชู |
| --- | --- |
ตัวละครใน ซีรีส์ โปเกมอน
ปรากฏครั้งแรก: โปเกมอน โกลด์ และ ซิลเวอร์ (1999)
สร้างโดย: เค็ง ซูงิโมริ
ให้เสียงโดย:  Language-neutral  Satomi Kōrogi (anime shorts and specials, Melee and Ultimate)   Yumi Tōma (anime shorts and specials)   Tomoko Kawakami (Diamond and Pearl)   Kei Shindō (Pokémon Ranger: Guardian Signs anime special)   Kiyono Yasuno (XY)   Ikue Ōtani (Pokémon Journeys, Episode 1)   Japanese  Mika Kikuchi (Pokémon Mystery Dungeon: Team Go-Getters Out of the Gate!)   Shoko Nakagawa (Spiky-eared Pichu)   English  Hilary Thomas (Pokémon Mystery Dungeon: Team Go-Getters Out of the Gate!)   Kayzie Rogers (Spiky-eared Pichu) 
พิชู (ญี่ปุ่น: ピクー; โรมาจิ: Pichū; ทับศัพท์: Pichu) เป็นสายพันธุ์โปเกมอนในแฟรนไชส์โปเกมอนของนินเทนโดและเกมฟรีก สร้างโดยเค็ง ซูงิโมริ
พอลิคาร์ป

นักบุญโพลิคาร์ปแห่งสเมอร์นา หรือ พอลิคาร์ป (อังกฤษ: polycarp of smyrna) เป็นมรณสักขีและปิตาจารย์ที่สำคัญท่านหนึ่งของโรมันคาทอลิก โพลิคาร์ปเป็นศิษย์ของนักบุญจอห์นอัครสาวก ท่านอยู่ในตำแหน่งบิชอปที่เมืองสเมอร์นา ประเทศตุรกี ท่านเกิดเมื่อ ค.ศ.69  ท่านเป็นบิชอปที่ยอดเยี่ยม สังเกตได้จากบันทึกของนักบุญเยโรมที่บอกไว้ว่า "ท่านคือศิษย์ของยอห์นอัครสาวกโดยแท้ และท่านคือสุดยอดบิชอปแห่งสเมอร์นา" นอกจากนี้พอลิคาร์ปยังได้รับการยกย่องและยอมรับจากนิกายออร์ทอดอกซ์และนิกายลูเธอแรนอีกด้วย ว่ากันว่าท่านรวบรวมพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่ด้วย
นักบุญพอลิคาร์ป
มรณกรรม

การตายของท่านเป็นที่รู้จักกันมากในนิกายโรมันคาทอลิก ความว่า
เมื่อ ค.ศ. 155 ในสมัยนั้นบังคับว่าผู้คนในจักรวรรดิโรมันจะต้องเคารพรูปเคารพของผู้นำต่างๆ เช่น ซีซาร์ โดยการจุดเผาเครื่องหอมถวาย และต้องกล่าวคาถา พอลิคาร์ปรู้ดีว่าผิดต่อพระบัญญัติของศาสนา จึงปฏิเสธ พวกผู้นำจึงจับได้ และนำพอลิคาร์ปไปประหารชีวิตโดยการนำไปเผาทั้งเป็น แต่เขาได้วิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า แล้วไฟก็ดับลงอย่างปาฏิหาริย์ ผู้นำเห็นแล้วจึงโกรธมาก จึงให้ทหารนำกริชและหอกมาแทงพอลิคาร์ปอย่างบ้าระห่ำ พอลิคาร์ปจึงเสียชีวิตในตอนนั้น สิริอายุได้ 86 ปี