stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนโกสุมวิทยาสรรค์
ประวัติ

เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2514 โรงเรียนโกสุมวิทยาสรรค์ ได้รับการจัดตั้งขึ้นตามคำสั่งของกระทรวงศึกษาธิการ เป็นโรงเรียนประเภทสหศึกษา รับนักเรียนทั้งชายและหญิง เข้าเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ม.1-3 โดยปีแรกได้เปิดรับนักเรียนเข้าเรียนชั้น ม.ศ.1 จำนวน 2 ห้องเรียน จำนวนนักเรียน 90 คน
ในปีแรกที่เริ่มก่อตั้งยังไม่ได้รับงบประมาณสร้างอาคารเรียน คงอาศัยเรียนที่โรงเรียนโกสุมพิสัย ซึ่งเป็นโรงเรียนระดับประถมศึกษาตอนปลาย ป.5-7 และได้อาศัยครู อาจารย์ของโรงเรียนโกสุมพิสัยช่วยเหลือด้วย ผู้บริหารคนแรก คือนายประยงค์ ไชยวงษา
ปัจจุบันโรงเรียนโกสุมวิทยาสรรค์ ได้เปิดทำการเรียนการสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย แบบสหศึกษา หลักสูตรการศึกษาขึ้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544 แผนชั้นเรียน 11-11-11/9-8-8รวม 58 ห้องเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคาม สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
รายนามผู้บริหาร

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | ตำแหน่ง |
| 1 | นายประยงค์ ไชยวงษา | 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2514 | 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 | ครูใหญ่ อาจารย์ใหญ่ |
| 2 | นายสำเริง วรรณศรี | 4 มกราคม พ.ศ. 2520 | 18 เม.ย.พ.ศ. 2520 | รักษาการตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ |
| 3 | นายสมบัติ จันทภูมิ | 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 | 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 | ผู้อำนวยการ |
| 4 | นายบุญมา พุฒเขียว | 1 ธันวาคม พ.ศ. 2524 | 30 กันยายน พ.ศ. 2530 | ผู้อำนวยการ |
| 5 | นายสมเพ็ช นาวิกวานิชย์ | 14 ธันวาคม พ.ศ. 2530 | 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 | ผู้อำนวยการ |
| 6 | นายณรงค์ จันทชุม | 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 | 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 | ผู้อำนวยการ |
| 7 | นายประนอม วัชรไกร | 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 | 30 กันยายน พ.ศ. 2540 | ผู้อำนวยการ |
| 8 | นายบดกรี เถื่อนนาดี | 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 | 30 กันยายน พ.ศ. 2543 | ผู้อำนวยการ |
| 9 | นายนิรุตต์ พลโคตร | 21 มกราคม พ.ศ. 2544 | 11 ตุลาคม พ.ศ. 2547 | ผู้อำนวยการ |
| 10 | นายมีศิลป์ ชินภักดี | 11 ตุลาคม พ.ศ. 2547 | 27 ธันวาคม พ.ศ. 2550 | ผู้อำนวยการ |
| 11 | นายไพจิตร ปริวัฒนากุล | 28 ธันวาคม พ.ศ. 2550 | 30 กันยายน พ.ศ. 2555 | ผู้อำนวยการ |
| 12 | นายพงษ์ศักดิ์ ถวิลไพร | 3 ธันวาคม พ.ศ. 2555 | ไม่ทราบ | ผู้อำนวยการ |
| 13 | นายพีรนนท์ เหล่าสมบัติ | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | ผู้อำนวยการ |
อาคารและสถานที่ภายใน

โรงเรียนโกสุมวิทยาสรรค์ ตั้งอยู่ติดกับถนนสุขาภิบาลทางทิศเหนือและถนนศรีโกสุมทางทิศตะวันออก ประกอบด้วยอาคารเรียนถาวร 4 หลัง โรงอาหาร หอประชุม อาคารคหกรรม สนามฟุตบอลและสนามบาสเกตบอล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนโกสุมวิทยาสรรค์ เก็บถาวร 2019-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เชอร์รีสเปน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พิกุล
| เชอร์รีสเปน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช 
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง 
เคลด:: พืชดอก 
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ 
เคลด:: โรสิด 
อันดับ:: อันดับโนรา 
วงศ์:: วงศ์โนรา 
สกุล:: Malpighia  L.
สปีชีส์:: Malpighia glabra
ชื่อทวินาม
Malpighia glabra L.

ชื่อพ้อง
 Bunchosia parvifolia S.Watson  Malpighia biflora Poir.  Malpighia dicipiens Sessé & Moc.  Malpighia fallax Salisb.  Malpighia lucida Pav. ex A. Juss.  Malpighia lucida Pav. ex Moric.  Malpighia myrtoides Moritz ex Nied.  Malpighia neumanniana A. Juss.  Malpighia nitida Mill.  Malpighia oxycocca var. biflora (Poir.) Nied.  Malpighia peruviana Moric.  Malpighia punicifolia L.  Malpighia semeruco A.Juss.  Malpighia undulata A. Juss.  Malpighia uniflora Tussac  Malpighia virgata Pav.
เชอร์รีสเปน หรือ อาเซโรลา เป็นไม้ผลเมืองร้อน ต้นเป็นกึ่งพุ่มกึ่งต้นไม้ขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ Malpighiaceae มีชื่อสามัญคือ Acerola, Barbados cherry, West Indian cherry และ Wild crapemyrtle
การกระจายพันธุ์

เชอร์รีสเปนสามารถพบในทางตอนใต้ของสหรัฐ (ตอนใต้ของรัฐฟลอริดา และต่ำกว่า Rio Grande Valley ของรัฐเท็กซัส), ประเทศเม็กซิโก, อเมริกากลาง, แคริบเบียน และทวีปอเมริกาใต้ และทางใต้ไปไกลถึงประเทศเปรูและรัฐบาเยียในประเทศบราซิล มีการปลูกเลี้ยงในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนทั่วโลก รวมถึงแคว้นกานาเรียสของประเทศสเปน, ประเทศกานา, ประเทศเอธิโอเปีย, ประเทศมาดากัสการ์, แซนซิบาร์ของประเทศแทนซาเนีย, ประเทศศรีลังกา, ประเทศไต้หวัน, ประเทศอินเดีย, เกาะชวาของประเทศอินโดนีเซีย, รัฐฮาวายของสหรัฐ และประเทศออสเตรเลีย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เชอร์รีสเปนเป็นไม้พุ่มหรือต้นไม้ขนาดเล็กไม่ผลัดใบ มีกิ่งมากบนลำต้นสั้น สูง 2–3 เมตร บางครั้งสูงถึง 6 เมตร ใบรูปไข่ถึงรูปใบหอก ยาว 2–8 ซม. กว้าง 1–4 ซม. ก้านใบสั้น ขอบใบเป็นคลื่น บนแผ่นใบสีเขียวเข้มเป็นมัน ดอกมี 2 เพศในดอกเดียว มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 1–2 ซม. มี 5 กลีบ มีสีชมพูเข้มถึงแดงเกสรสีเหลือง กลีบดอกเป็นชายครุย, มี 10 เกสรเพศผู้, และมีต่อม 6–10 ต่อมบนวงกลีบเลี้ยง มี 3–5 ดอกต่อหนึ่งช่อดอก ไร้ก้านหรือก้านดอกสั้นๆตามซอกช่อกระจุก ผลเมล็ดเดียวแข็ง มีสีแดงสว่าง มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 1–3 ซม. หนัก 3–5 กรัม ผลอยู่เป็นคู่หรือกลุ่ม 3 ผล แต่ละผลมี 3 พูบรรจุเมล็ดรูปสามเหลี่ยม 3 เมล็ด ผลมีวิตามินซีสูง มีรสเปรี้ยว แต่บางครั้งมีรสหวาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Malpighia glabra
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Malpighia glabra ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q273742  Wikispecies: Malpighia glabra  EoL: 398658  EPPO: MLPGL  FNA: 220008079  GBIF: 5421429  GRIN: 23206  iNaturalist: 165102  IPNI: 557048-1  IRMNG: 10915215  ITIS: 565291  IUCN: 131036549  NCBI: 71611  NZOR: d7ef122d-e9fe-4e53-b107-dd002412fb97  PfaF: glabra Malpighia glabra  Plant List: kew-2504431  PLANTS: MAGL6  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:557048-1  Tropicos: 19500010
เกษม วัฒนชัย

| ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์เกษม วัฒนชัยป> จ. ม.ป.ช. ม.ว.ม. ภ.ป.ร. ๓ ว.ป.ร. ๓ |
| --- | --- |


องคมนตรี
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  6 ธันวาคม พ.ศ. 2559 (8 ปี 21 วัน)
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
ดำรงตำแหน่ง 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 – 6 ธันวาคม พ.ศ. 2559 (15 ปี 141 วัน)
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดำรงตำแหน่ง 17 กุมภาพันธ์ – 11 มิถุนายน พ.ศ. 2544  (0 ปี 115 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล
ถัดไป: ทักษิณ ชินวัตร
อธิการบดีมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ดำรงตำแหน่ง 21 มกราคม พ.ศ. 2532 – 20 มกราคม พ.ศ. 2535   (2 ปี 364 วัน)
ก่อนหน้า: อาวุธ ศรีสุกรี
ถัดไป: โชติ ธีตรานนท์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 28 เมษายน พ.ศ. 2484 (83 ปี) อำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร
พรรคการเมือง: ไทยรักไทย (2541–2544)
คู่สมรส: คุณหญิง รัชนีวรรณ วัฒนชัย
อาชีพ: อาจารย์, นักการเมือง

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ เกษม วัฒนชัย องคมนตรี, ประธานคณะกรรมการมูลนิธิโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช, นายกสภามหาวิทยาลัยมหิดล, นายกสภามหาวิทยาลัยเชียงใหม่, ประธานกรรมการมูลนิธิโครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และดำรงตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยศิลปากร ในอดีตได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร สมรสกับคุณหญิง รัชนีวรรณ วัฒนชัย
ประวัติการศึกษา

โรงเรียนบางมูลนากภูมิวิทยาคม จังหวัดพิจิตร
โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่
เตรียมแพทยศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์  มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์
แพทยศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
มหาวิทยาลัยชิคาโก สหรัฐอเมริกา
วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 36
17 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์  มหาวิทยาลัยมหิดล
20 กันยายน พ.ศ. 2544 การศึกษาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (วิชาการบริหารการศึกษา) มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (การบริหารการศึกษา) มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
13 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (พัฒนศาสตร์) มหาวิทยาลัยขอนแก่น
27 มีนาคม พ.ศ. 2545 ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (บริหารการศึกษา) สถาบันราชภัฏเชียงใหม่
16 ธันวาคม พ.ศ. 2545 ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (พัฒนศึกษาศาสตร์) มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
29 สิงหาคม พ.ศ. 2546 รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
25 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย
23 มกราคม พ.ศ. 2549 ปริญญาแพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
14 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (วิชาการจัดการ) มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
26 เมษายน พ.ศ. 2553 ปริญญาสาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (การบริหารการศึกษา) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี
21 กันยายน พ.ศ. 2553 ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (การบริหารการศึกษา) มหาวิทยาลัยคริสเตียน
19 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ปริญญาครุศาสตรดุษฏีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
6 มีนาคม พ.ศ. 2566 ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (การศึกษาและการพัฒนาสังคม) มหาวิทยาลัยบูรพา
หน้าที่การงาน

ศ.นพ.เกษม วัฒนชัย เริ่มรับราชการในตำแหน่งอาจารย์โท ประจำคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2511 และได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง เช่น
พ.ศ. 2520 - พ.ศ. 2527 หัวหน้าหน่วยวิชาโรคหัวใจ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
พ.ศ. 2528 - พ.ศ. 2532 รองอธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
พ.ศ. 2532 - พ.ศ. 2535 อธิการบดีมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โดยเป็นผู้ริเริ่มการส่งนักศึกษาแพทย์ไปอยู่ร่วมกับชาวไทยภูเขาเพื่อให้สัมผัสกับวิถีชีวิตและความยากลำบากของประชาชนในถิ่นธุรกันดาร  ถือได้ว่าเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการจุดประกายการสร้างแพทย์ชนบทขึ้นในประเทศไทย
รองปลัดทบวงมหาวิทยาลัย
ปลัดทบวงมหาวิทยาลัย
สมาชิกวุฒิสภา
ประธานสภาวิชาการ
ในปี พ.ศ. 2544 ศ.นพ.เกษม ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร (สมัยแรก) ก่อนที่จะขอลาออกเมื่อวันที่ 11 มิถุนายนของปีเดียวกัน หลังจากรับตำแหน่งเพียง 3 เดือน จากนั้นในวันที่ 18 กรกฎาคม ของปีเดียวกัน ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้ดำรงตำแหน่งองคมนตรี
นอกจากนี้ยังได้ดำรงตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานกรรมการมูลนิธิโครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ดำรงตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยศิลปากร คนที่ 8 ระหว่าง 29 มิถุนายน พ.ศ. 2543 - 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 (ขอลาออก) และระหว่าง 29 มิถุนายน พ.ศ. 2545 - 28 มิถุนายน พ.ศ. 2547
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2536 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2534 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2562 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 10 ชั้นที่ ๓ (ว.ป.ร.๓)
พ.ศ. 2518 –  เหรียญราชรุจิทอง รัชกาลที่ 9 (ร.จ.ท.9)
การล้อมอยุธยา (พ.ศ. 2309–2310)

สำหรับการปิดล้อมอยุธยาครั้งอื่น ดูที่ การปิดล้อมอยุธยา
บทความนี้เกี่ยวกับยุทธการที่นำไปสู่การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง สำหรับการทัพที่นำไปสู่การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ดูที่ การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
การปิดล้อมอยุธยา ระหว่างปี พ.ศ. 2309 - พ.ศ. 2310 เป็นการปิดล้อมระยะเวลานานกว่า 14 เดือนระหว่างสงครามคราวเสียกรุงครั้งที่สอง ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าเอกทัศของอาณาจักรอยุธยา และพระเจ้ามังระของอาณาจักรโกนบอง
เบื้องหลัง

เมื่อสงครามคราวเสียกรุงเริ่มขึ้น กองทัพของอาณาจักรพม่า ภายใต้การบัญชาการของเนเมียวสีหบดีและมังมหานรธา ยกมาจากทางทวายและลำปาง ราวเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2309 กองกำลังภายใต้แม่ทัพทั้งสองก็เข้าปิดล้อมกรุงศรีอยุธยาได้สำเร็จในระยะไม่เกิน 1.25 ไมล์จากกำแพงพระนคร (ในพงศาวดารไทยบันทึกไว้ว่า ตอกระออมและดงรักหนองขาว)
บทวิเคราะห์

ในอดีตกรุงศรีอยุธยามีการป้องกันพระนครโดยมีป้อมปราการเป็นกำแพงอิฐและสูงล้อมรอบตัวเมืองที่กว้าง ดังนั้นจึงสามารถกันมิให้ข้าศึกเข้าจู่โจมตีได้อย่างสะดวก ถึงแม้กองทัพพม่าได้รุกล้อมรอบพระนคร อย่างไรก็ตามการป้องพระนครก็กระทำกันอย่างเหนียวแน่นแข็งแรง แต่ยุทธศาสตร์ที่อาศัยพระนครเป็นปราการสำหรับให้ข้าศึกเข้าล้อม รอเวลาที่ทัพจากหัวเมืองมาช่วยตีกระหนาบนั้นใช้ไม่ได้มานานแล้ว ยุทธศาสตร์ใหม่ในการป้องกันตนเอง อย่างที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้ทรงใช้นั้นเป็นที่ยอมรับ นั่นก็คือต้องผลักดันมิให้ข้าศึกเข้ามาประชิดพระนคร สงครามคราวเสียกรุงในปี พ.ศ. 2310 เป็นศึกครั้งแรกและครั้งเดียว ที่ผู้นำอยุธยาสามารถรักษากรุงไว้ได้ จนถึงฤดูน้ำหลากตามแผนที่วางไว้ โดยที่ตัวพระนครไม่ต้องตกอยู่ในสภาพบอบช้ำ และราษฎรที่หลบภัยสงครามในกำแพงเมืองไม่ต้องเผชิญกับความฝืดเคืองด้านเสบียงอาหาร
ลำดับเหตุการณ์ > การเตรียมการต่อสู้ของอยุธยา

การวางแนวปะทะได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้กองทัพพม่าซึ่งล้อมกรุงมาเป็นเวลาไม่ต่ำกว่า 10 เดือนนับแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2309 ไม่สามารถแม้แต่จะบุกเข้าใกล้ตัวกำแพงพระนคร หรือตั้งป้อมประชิดกำแพงเพื่อใช้ปืนใหญ่ระดมยิง เหมือนกับที่เคยเคยทำได้ในศึกอลองพญา พม่าทำได้อย่างมากก็แต่เพียงตั้งค่ายล้อมพระนครอยู่ไกล ๆ เช่น ทางทิศตะวันตกเข้ามาได้ไม่เกินวัดท่าการ้อง ขณะที่กำลังส่วนใหญ่ยังคงติดอยู่กลางทุ่งประเชต และทุ่งวัดภูเขาทอง ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เข้ามาได้ไม่ถึงวัดไชยวัฒนาราม เพราะทางอยุธยาตั้งค่ายใหญ่กันไว้ ทางด้านตะวันออกเข้าได้ ไม่ถึงวัดพิชัย และเป็นไปได้ว่าตลอดลำคูขื่อหน้าจากหัวรอถึงปากน้ำแม่เบี้ย และคลองสวนพลูยังเป็นเขตปลอดจากการยึดครองของพม่า ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้และทิศใต้จากคลองสวนพลู วัดโปรตุเกส ตลอดไปจนถึงวัดพุทไธศวรรย์ และวัดเซนต์โยเซฟ ยังตกอยู่ภายใต้การยึดครองของอยุธยา ส่วนทางทิศเหนือพม่าเข้าได้ไม่ไกลไปกว่าโพธิ์สามต้นและปากน้ำประสบ
ลำดับเหตุการณ์ > การรบทางเรือ

บาทหลวงชาวฝรั่งเศสสรุปความสามารถของทหารอยุธยาที่ป้องกันพระนครว่า
"… เมื่อไทยออกต่อสู้พม่าคราวใด ก็สำหรับส่งอาวุธให้ข้าศึกเท่านั้น …"
พวกแม่ทัพนายกองของพม่าร้องทุกข์ต่อมังมหานรธาให้เลิกทัพกลับไปก่อน เพราะฝนตกชุกเดี๋ยวน้ำเหนือก็จะหลากมา แต่มังมหานรธาไม่เห็นด้วย และว่ากรุงศรีอยุธยาขัดสนเสบียงอาหาร และกระสุนดินดำจนอ่อนกำลังจวนจะตีได้อยู่แล้ว ฝ่ายกองทัพพม่าก็ได้ตระเตรียมทำไร่ทำนาหาอัตคัตสิ่งใดไม่ ถ้าเลิกทัพกลับไป อยุธยาจะได้ช่องทางหากำลังมาเพิ่มเติม เตรียมรักษาบ้านเมืองกวดขันกว่าแต่ก่อน ถึงยกมาตีอีกที่ไหนจะตีง่ายเหมือนครั้งนี้ มังมหานรธาจึงไม่ยอมให้ทัพกลับ ให้เที่ยวตรวจหาที่ดอนตามโคกตามวัดอันมีอยู่รอบพระนคร แล้วแบ่งหน้าที่กันให้กองทัพแยกออกไปตั้งค่ายสำหรับที่จะอยู่เมื่อถึงฤดูน้ำ และให้ผ่อนช้างม้าพาหนะไปเลี้ยงตามที่ดอนในหัวเมืองใกล้เคียง แล้วให้เที่ยวรวบรวมเรือใหญ่น้อยมาไว้ใช้ในกองทัพ เป็นจำนวนมาก
หลังจากที่หมดฤดูน้ำหลาก มังมหานรธาก็ล้มป่วยลงและถึงแก่กรรมที่ค่ายบ้านสีกุก แต่สาเหตุที่มังมหานรธาถึงแก่กรรมกลับโทษฝ่ายอยุธยา ด้วยแต่ก่อนมากองทัพพม่าฝ่ายเหนือ กับกองทัพพม่าฝ่ายใต้มักแก่งแย่งกัน ด้วยต่างฝ่ายต่างก็เป็นอิสระมิได้ขึ้นแก่กัน ครั้นมังมหานรธาถึงแก่กรรมลง
หลังจากที่มังมหานรธาถึงแก่กรรมแล้ว เนเมียวสีหบดีก็ได้เป็นแม่ทัพใหญ่ขึ้นบังคับบัญชากองทัพทั้งหมดเพียงผู้เดียว ส่งผลให้กองทัพทั้งฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้สมทบกันเข้าล้อมกรุงศรีอยุธยา ตัวเนเมียวสีหบดีได้ย้ายจากค่ายปากน้ำประสบมาอยู่ที่ค่ายโพธิ์สามต้น
ลำดับเหตุการณ์ > การตั้งค่ายของอยุธยา

ต่อมาฝ่ายไทยได้มีคำสั่งให้ข้ามออกไปตั้งค่ายป้องกันพระนครไว้ทุกด้าน ดังนี้
กองทัพอยุธยาที่รักษาพระนครนั้นเริ่มระส่ำระสายด้วยรู้กันว่าหมดช่องทางที่จะเอาชนะพม่าได้ พวกจีนในกองทัพที่ไปตั้งค่ายอยู่ที่บ้านสวนพลู คิดจะเอาตัวรอดก่อนคบคิดกันประมาณ 300 คน พากันไปยังพระพุทธบาทไปลอกทองคำที่หุ้มพระมณฑปน้อย และแผ่นเงินที่ดาดพื้นพระมณฑปใหญ่มาแบ่งปันกันเป็น อาณาประโยชน์ แล้วเอาไฟเผาพระมณฑปพระพุทธบาทต่อมาค่ายจีนที่บ้านสวนพลูก็เสียแก่พม่า
ต่อมาพม่ายกเข้าตีค่ายที่เพนียดได้ เนเมียวสีหบดีแม่ทัพพม่าก็เข้ามาตั้งอยู่ที่เพนียด แล้วให้กองทัพพม่าเข้าตีค่าย ทหารอยุธยาที่ออกไปตั้งค่ายป้องกันพระนครข้างด้านเหนือ ถูกตีแตกกลับเข้ามาในกรุงหมดทุกค่าย พม่าเข้ามาตั้งค่ายประชิดพระนคร ด้านเหนือ ที่วัดกุฎีดาว วัดสามพิหาร (ปัจจุบันเรียกว่า วัดสามวิหาร) วัดศรีโพธิ์ วัดนางชี วัดแม่นางปลื้ม วัดมณฑป แล้วให้ปลูกหอรบ เอาปืนขึ้นจังก้ายิงเข้าไปในพระนครทุกวันมิได้ขาด
ส่วนแม่ทัพข้างใต้ก็ยกเข้ามาตีไทยที่วัดพุทไธสวรรย์ แล้วไปตีค่ายที่วัดชัยวัฒนาราม รบกันอยู่ได้ 8-9 วันก็เสียค่ายแก่พม่า แต่ที่ค่ายของพระยาตากสินที่วัดพิชัยนั้น พระยาตากทิ้งค่ายไปเสียก่อนที่พม่าจะยกเข้ามาตี
ลำดับเหตุการณ์ > การขุดอุโมงค์ (อยุธยา หัวรอ พ.ศ. 2309)

หลังจากนายทัพพม่ารู้เป็นที่แน่ชัดแล้วว่า กองทัพของทางกรุงศรีอยุธยาอ่อนกำลังลงมาก และประชาชนในเมืองก็อยู่ในสภาพอดยาก จึงตกลงใจเริ่มขุดอุโมงค์ลอดตัวกำแพงอยุธยาทางด้านหัวรอ ซึ่งเป็นจุดที่แคบที่สุดของคูเมือง อุโมงค์ที่ขุดมีอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น 5 อุโมงค์ ในจำนวนนั้น 2 อุโมงค์เป็นอุโมงค์ที่ขุดมาหยุดลงตรงใต้ฐานกำแพง จากนั้นก็ขยายแนวขุดไปตามแนวกำแพงทั้งสองด้านเป็นขนาดความยาวประมาณ 350 หลา ด้านใต้อุโมงค์ใช้ไม้ทำขื่อรับฐานกำแพงไว้อีกชั้นหนึ่ง
ส่วนอุโมงค์ที่เหลืออีก 3 อุโมงค์นั้นขุดลอดฐานกำแพงเข้าไปในตัวพระนคร แต่ยังคงเหลือชั้นดินปิดไว้ประมาณ 2 ฟุต การปฏิบัติการขุดอุโมงค์ดังกล่าวมิได้เป็นไปอย่างราบรื่น เพราะปกติทางฝ่ายอยุธยาบนเชิงเทินใช้ปืนยิงกลุ่มพม่า ที่เข้ามาใกล้แนวกำแพงอยู่ตลอดเวลา เป็นเหตุให้พม่าต้องดำเนินการเป็นขั้นตอนคือ การสร้างสะพานในชั้นต้นทำสะพานข้ามคูก่อน จากนั้นจึงสร้างค่ายใหม่ขึ้นอีก 3 ค่ายประชิดแนวคูเมืองด้านทิศเหนือเสร็จแล้วจึงเริ่มขุดอุโมงค์ ในขณะที่ฝ่ายอยุธยาไม่ได้เพิกเฉยต่อการปฏิบัติการดังกล่าว ในครั้งนี้พระมหามนตรี ได้อาสาออกไปตีค่ายพม่าที่เข้ามาตั้งประชิดทั้ง 3 ค่าย พระเจ้าเอกทัศจึงโปรดให้จัดพลออกไป 50,000 คน ช้าง 500 เชือก ปรากฏว่าในครั้งนี้พระมหามนตรีได้ทำการรบอย่างอาจหาญ สามารถยึดค่ายพม่าได้ทั้ง 3 ค่าย แต่ภายหลังพม่าได้ส่งกำลังหนุนออกมาโอบล้อมทัพไทย จนเป็นเหตุให้พระมหามนตรีต้องนำกำลังถอนกลับเข้าเมือง
ต่อมาพม่ายกเข้ามาเผาพระที่นั่งเพนียด แล้วตั้งค่าย ณ เพนียดคล้องช้างและวัดสามวิหาร วัดมณฑป จากนั้นก็ทำสะพานข้ามทำนบ รอเข้ามาขุดอุโมงค์ที่เชิงกำแพงและตั้งป้อมศาลาดิน ตั้งค่ายวัดแม่นางปลื้ม ต่อป้อมสูงเอาปืนใหญ่ขึ้นยิง แล้วจึงตั้งค่ายเพิ่มขึ้นอีกค่ายหนึ่งที่วัดศรีโพธิ์
ลำดับเหตุการณ์ > กลยุทธ์การเข้าตีพระนครของฝ่ายพม่า

กลยุทธ์ที่พม่านำมาใช้ในการรบคราวนี้ก็คือ ปิดล้อมกรุงไว้ แม้น้ำจะท่วมก็ไม่ถอย จัดการดำเนินการ
ยึดและรวบรวมเสบียงเท่าที่จะหาได้รอบ ๆ บริเวณนั้นไว้สำรอง
รวบรวมวัวควายที่ยึดมาได้ ทำการเพาะปลูกในพื้นที่รอบ ๆ
ผ่อนช้างม้าไปไว้ในพื้นที่ที่หญ้าอุดมสมบูรณ์
ทหารที่ล้อมกรุงศรีอยุธยาให้สร้างป้อมค่ายในพื้นที่ที่น้ำท่วมไม่ถึง
จัดกองระวังป้องกันระหว่างป้อมเป็นระยะๆ
ถ้ามีกำลังภายนอกเข้ามาก็ช่วยสกัดกั้นไว้
กลยุทธ์ในการเข้าตีกรุงขั้นสุดท้าย พม่าเปลี่ยนจากการเอาบันไดพาดปีนข้ามกำแพง มา เป็นการขุดอุโมงค์มุดลงใต้กำแพง โดยดำเนินการเป็นขั้น ๆ ดังนี้
การสร้างสะพาน
การสร้างป้อมค่าย
การขุดอุโมงค์
การสร้างป้อมค่ายขึ้นใหม่ 3 ป้อมนี้ มีความมุ่งหมายสำคัญ 3 ประการ คือ
เพื่อประสานงานกับฝ่ายขุดอุโมงค์ ป้องกันมิให้ทหารอยุธยาที่อยู่บนเชิงเทินยิงทำร้าย ทหารพม่าที่กำลังขุดอุโมงค์ได้ถนัด
เพื่อเป็นการเพิ่มการทำลายฝ่ายอยุธยาที่อยู่ในพระนครให้มากขึ้น โดยการยิงถล่มเข้าไป
เพื่อการสนับสนุนทหารที่จะบุกเข้าปีนกำแพงหรือลอดอุโมงค์เข้าไปในพระนคร
การที่กรุงศรีอยุธยามีข้าศึกเข้ามาประชิดติดพันก็นับว่าเป็นภัยร้ายแรงอยู่แล้ว ซ้ำยังมาเกิดอัคคีภัยไหม้บ้านเรือนอีก ความอัตคัดขาดแคลนที่มีอยู่เป็นทุนเดิมก็กลับโถมทับทวียิ่งขึ้น ราษฎรต่างก็ได้รับความทุกข์ยากแสนสาหัส บ้านเรือนไหม้ไปกว่า 10,000 หลัง ทำให้ราษฎรไม่มีที่พักอาศัยหลายหมื่นคน เมื่อเห็นว่าราษฎรต้องเผชิญกับความตาย ไร้ที่อยู่ทั้งขาดแคลนอาหาร กำลังใจและกำลังกายก็ถดถอยลง สมเด็จพระเจ้าเอกทัศ จึงเจรจากับพม่าขอเลิกรบ ยอมเป็นเมืองขึ้นต่อพระเจ้าอังวะ แต่แม่ทัพพม่าไม่ยอมเลิก
พม่ายังดำรงความมุ่งหมายเดิมในการรบครั้งนี้ไว้อย่างเหนียวแน่น ตั้งแต่เริ่มต้นจนกระทั่งบัดนี้ ซึ่งน่าจะยุติการรบได้แล้ว ฝ่ายอยุธยาเห็นว่าสภาพการณ์ต่าง ๆ คับขันถึงที่สุดแล้วก็ขอยอมแพ้เป็นเมืองขึ้นของพม่าอย่างที่เคยทำกันมาแต่โบราณกาล แต่พม่าปฏิเสธไม่ยอมรับ เพราะการที่อยุธยายอมแพ้นั้นมิใช่ความมุ่งหมายของฝ่ายพม่า พม่าจึงไม่สนใจเสีย
ลำดับเหตุการณ์ > กรุงแตก

ในวันที่กรุงแตกนั้น เวลาประมาณบ่ายสามโมง พม่าจุดไฟสุมรากกำแพงเมืองตรงหัวรอที่ริมป้อมมหาไชย และยิงปืนใหญ่ระดมเข้าไปในพระนคร จากบรรดาค่ายที่รายล้อมทุกค่าย พอเพลาพลบค่ำกำแพงเมืองตรงที่เอาไฟสุมทรุดลง เวลา 2 ทุ่ม แม่ทัพพม่ายิงปืนเป็นสัญญาณให้ทหารเข้าพระนครพร้อมกันทุกด้าน พม่าเอาบันไดปีนพาดเข้ามาได้ตรงที่กำแพงทรุดนั้นก่อน ทหารอยุธยาที่รักษาหน้าที่เหลือกำลังจะต่อสู้ พม่าก็สามารถเข้าพระนครได้ในเวลาค่ำวันนั้นทุกทาง
ผลที่ตามมา > บันทึกของผู้ที่เห็นเหตุการณ์ปล้นสะดมพระนคร

แอนโทนี โกยาตัน ชาวอาร์เมเนียน อดีต Head of the Foreign Europeans ในสยามและ The Arabian Priest Seyed Ali ซึ่งแต่ก่อนได้พำนักอยู่ในกรุงสยามได้เล่าเรื่องราวให้ Shabandar [ชาแบนดาร์] พี แวนเดอร์วูร์ต ฟังดังนี้:
"... หลังจากที่คนรับใช้ของกษัตริย์ได้ออกไปแล้วในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2308 ไม่นานนัก พม่าก็เข้าล้อมกรุงสยามในเดือนกรกฎาคมหรือสิงหาคม พ.ศ. 2309 หลังจากที่ได้ทำลายเมืองต่าง ๆ ที่อยู่รอบ ๆ ได้แล้ว และพม่าได้วางที่ตั้งยิงปืนใหญ่ขนาดเล็กขึ้นโดยรอบกรุงเพื่อมิให้ผู้ใดเข้าหรือออกได้ สภาพเช่นนี้เป็นไปจนกระทั่งถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2310 ในเวลาที่น้ำขึ้นท่วมรอบกรุง พม่าได้เคลื่อนที่เข้าไปใกล้กรุง ในเวลากลางคืนด้วยเรือหลายลำ ใช้บันไดพาดกำแพงหลายแห่ง และโยนหม้อดินที่บรรจุดินปืนเข้าไปภายในกำแพงที่ถูกล้อม ครั้นเมื่อยึดกรุงได้แล้ว พวกพม่าได้ช่วยกันทำลายเมืองลงเป็นเถ้าถ่า หมด การปฏิบัติในครั้งนี้พวกพม่าได้รับการช่วยเหลือเป็นอย่างมากจากพวกเพื่อนร่วมชาติของตนที่อยู่ภายในกรุง ซึ่งมีจำนวนประมาณห้าร้อยคน กับพวกพม่าที่ทำการรุกเข้าไปที่สามารถทำการติดต่อกันได้ เรื่องได้มีต่อไปว่า หลังจากที่ได้สังหารประชาชนส่วนมากผู้ซึ่งหนีความโกลาหลไปแล้ว พวกพม่าก็แบ่งคนออกเป็นพวก ๆ ตามจำนวนของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ ออกเป็นหลายพวกแล้วนำพวกเหล่านี้ไป หลังจากที่ได้ทำการวางเพลิง Lodge of the Company ที่ทำการของบริษัทแล้ว
ส่วนกษัตริย์หนุ่มด้วยพระบรมวงศานุวงศ์เช่นเดียวกันกับ Berquelang ก็รวมอยู่ในหมู่ประชาชนที่ถูกนำไปด้วย ในระหว่างทาง กษัตริย์หนุ่มได้ประชวรสวรรคต และ Berquelang ก็ถึงแก่กรรมด้วยการวางยาพิษตนเอง ผู้ให้การได้กล่าวด้วยว่า กษัตริย์องค์ที่สูงด้วยวัยถูกลอบปลงพระชนม์ ในคืนเดียวกันโดยชาวสยามด้วยกัน..."
ผู้ที่บันทึกพร้อมกับเพื่อนในคณะ ซึ่งมีจำนวนประมาณหนึ่งพันคนประกอบด้วยชาวโปรตุเกส อาร์มีเนีย มอญ สยาม และมลายู ทั้งชาย หญิง และเด็ก ได้ถูกนำตัวมุ่งหน้าไปยังพะโคภายใต้การควบคุมของชาวพม่ากลุ่มเล็ก ๆ เพียงสิบห้าคนเท่านั้น ในระหว่างครึ่งทาง พวกเขาประสบโอกาสจับพวกที่ควบคุมไว้ได้ และพากันหลบหนีมา หลังจากที่ได้บุกป่าฝ่าดงมาแล้ว พวกเขาก็กลับมาถึงแม่น้ำสยามอีกครั้งหนึ่ง
แผนที่สังเขปแสดงที่ตั้งของกองกำลังฝ่ายเหนือ พ.ศ. 2309
สถานที่ภายในพระราชวังหลวงหรือพระราชวังโบราณ
พระที่นั่งตรีมุข
สภาพวัดไชยวัฒนารามในปัจจุบัน
ขวัญเรือน เทียนทอง

| ขวัญเรือน เทียนทอง |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระแก้ว
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566  (1 ปี 227 วัน)
ก่อนหน้า: ฐานิสร์ เทียนทอง
เขตเลือกตั้ง: อำเภอเมืองสระแก้ว   อำเภอเขาฉกรรจ์   และ อำเภอวังน้ำเย็น   (เฉพาะตำบลทุ่งมหาเจริญ)
คะแนนเสียง: 42,183 (41.67%)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ขวัญเรือน ยุวถาวร 1 สิงหาคม พ.ศ. 2487 (80 ปี) อำเภอปทุมวัน จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: พลังประชารัฐ (2565—ปัจจุบัน)
คู่สมรส: พิเชษฐ์ เทียนทอง (เสียชีวิต)

ขวัญเรือน เทียนทอง (เกิด 1 สิงหาคม พ.ศ. 2487) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระแก้ว 1 สมัย นายกสมาคมองค์กรสตรีและสมาชิกกองทุนพัฒนาบทบาทสตรีจังหวัดสระแก้ว อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสระแก้ว อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสระแก้ว
ประวัติ

ขวัญเรือน เทียนทอง เกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2487 เป็นบุตรสาวของนายจินคูณ และ นางหมู ยุวถาวร สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาชุมชน จากมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
ขวัญเรือนสมรสกับนายพิเชษฐ์ เทียนทอง น้องชายของเสนาะ เทียนทอง มีบุตร-ธิดา 4 คน คือ ฐานิสร์ เทียนทอง, อนุรักษ์ เทียนทอง, ตรีนุช เทียนทอง และบดี เทียนทอง
งานการเมือง

ขวัญเรือน เคยดำรงตำแหน่งเป็นกำนันตำบลวัฒนานคร ในปี พ.ศ. 2535 ก่อนที่จะได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสระแก้ว ในปี พ.ศ. 2549 และได้รับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสระแก้ว ในช่วง พ.ศ. 2564 ถึง พ.ศ. 2566 ก่อนที่จะลาออกในเวลาต่อมา
ขวัญเรือน ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2566 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ขวัญเรือน เทียนทอง ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดสระแก้ว สังกัดพรรคพลังประชารัฐ
งานการเมือง > สมาชิกวุฒิสภา

ขวัญเรือน เทียนทอง ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภามาแล้ว 1 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549 จังหวัดสระแก้ว
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 7 เหรียญเงินดิเรกคุณาภรณ์ (ร.ง.ภ.)
เมอร์ซีย์ไซด์

เมอร์ซีย์ไซด์ (อังกฤษ: Merseyside) เป็นเทศมณฑลมหานครและพิธีการ ในนอร์ทเวสต์อิงแลนด์ มีอาณาเขตติดกับแลงคาเชอร์ ทางทิศเหนือ ติดกับเกรตเตอร์แมนเชสเตอร์ ทางทิศตะวันออก ติดกับเชชเชอร์ ทางทิศใต้ ติดกับฟลินต์เชอร์ของเวลส์ โดยมีปากแม่น้ำดีขวางกั้น ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับทะเลไอริช ทางทิศตะวันตก
เทศมณฑลนี้มีความเป็นเมืองสูง โดยมีพื้นที่ 249 ตารางไมล์ (645 ตารางกิโลเมตร)  และประชากร 1.42 ล้านคน เมืองใหญ่สุดคือลิเวอร์พูล (552,267) ถัดจากนั้นคือ เบอร์เคนเฮด (143,968), เซนต์เฮเลนส์ (102,629) และเซาท์พอร์ต (94,421)