stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยูรี จีร์คอฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

ยูรี จีร์คอฟ – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
ยูรี จีร์คอฟ ที่อีเอสพีเอ็นซอคเกอร์เนต
ยูรี จีร์คอฟ – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
Premier League profile เก็บถาวร 2014-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
BBC Sport profile เก็บถาวร 2012-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลของ ยูรี จีร์คอฟ ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
Yuri Zhirkov at the Forbes
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเซนิตเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก  |
| --- | --- |
 3 Douglas Santos  5 Barrios  6 อิวานอวิช (c)  7 Azmoun  8 มัลกง  10 Rigoni  11 Driussi  14 Kuzyayev  17 Shatov  18 จีร์คอฟ  19 สมอลนีคอฟ  20 มัก  21 Yerokhin  22 Dzyuba  23 Mevlja  24 Mammana  27 Ozdoyev  38 Musayev  41 Kerzhakov  44 Rakitskiy  49 Terentyev  78 Vasyutin  86 Rybikov  87 Prokhin  91 Sutormin  99 ลูนิออฟ  Kranevitter  ผู้จัดการ: เซมัค 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติรัสเซีย – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 อะคินเฟเยฟ  2 Kozlov  3 Shchennikov  4 Ignashevich  5 เซมิโอนอฟ  6 Kanunnikov  7 Denisov  8 Glushakov  9 Kokorin  10 ดซาโกเอฟ  11 Kerzhakov  12 Lodygin  13 Granat  14 V. Berezutski (c)  15 Mogilevets  16 Ryzhikov  17 Shatov  18 จีร์คอฟ  19 Samedov  20 Fayzulin  21 Ionov  22 Yeshchenko  23 Kombarov  ผู้ฝึกสอน: กาเปลโล  |  1 อะคินเฟเยฟ  2 Kozlov  3 Shchennikov  4 Ignashevich  5 เซมิโอนอฟ  6 Kanunnikov  7 Denisov  8 Glushakov  9 Kokorin  10 ดซาโกเอฟ  11 Kerzhakov  12 Lodygin  13 Granat  14 V. Berezutski (c)  15 Mogilevets  16 Ryzhikov  17 Shatov  18 จีร์คอฟ  19 Samedov  20 Fayzulin  21 Ionov  22 Yeshchenko  23 Kombarov  ผู้ฝึกสอน: กาเปลโล  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติรัสเซีย – ฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- | --- |
|  1 อะคินเฟเยฟ (c)  2 เฟียร์นันเดส  3 คูเตปอฟ  4 อิกนาเชวิช  5 เซมิโอนอฟ  6 เชรืยเชฟ  7 คูซยาเยฟ  8 กาซินสกี  9 ดซาโกเอฟ  10 สโมลอฟ  11 ซอบนิน  12 ลูนิออฟ  13 คูเดรียชอฟ  14 กรานัต  15 อล. มีรันชุค  16 อน. มีรันชุค  17 โกโลวิน  18 จีร์คอฟ  19 ซาเมดอฟ  20 กาบูลอฟ  21 เยโรฮิน  22 ดซูย์บา  23 สมอลนีคอฟ  ผู้ฝึกสอน: เชียร์เชซอฟ  |  1 อะคินเฟเยฟ (c)  2 เฟียร์นันเดส  3 คูเตปอฟ  4 อิกนาเชวิช  5 เซมิโอนอฟ  6 เชรืยเชฟ  7 คูซยาเยฟ  8 กาซินสกี  9 ดซาโกเอฟ  10 สโมลอฟ  11 ซอบนิน  12 ลูนิออฟ  13 คูเดรียชอฟ  14 กรานัต  15 อล. มีรันชุค  16 อน. มีรันชุค  17 โกโลวิน  18 จีร์คอฟ  19 ซาเมดอฟ  20 กาบูลอฟ  21 เยโรฮิน  22 ดซูย์บา  23 สมอลนีคอฟ  ผู้ฝึกสอน: เชียร์เชซอฟ  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติรัสเซีย – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 |
| --- | --- | --- |
|  1 ชูนิน  2 เฟียร์นันเดส  3 ดีเวเยฟ  4 คาราวาเยฟ  5 เซมิโอนอฟ  6 เชรืยเชฟ  7 ออซโดเยฟ  8 บารีนอฟ  9 โซโบเลฟ  10 ซาโบลอตนืย  11 ซอบนิน  12 ดูย์ปิน  13 คูเดรียชอฟ  14 จีคียา  15 มีรันชุค  16 ซาโฟนอฟ  17 โกโลวิน  18 จีร์คอฟ  19 เจมาเลตดีนอฟ  20 อีโอนอฟ  21 โฟมิน  22 ดซูย์บา (c)  23 คูซยาเยฟ  24 มอสโตวอย  25 มาคารอฟ  26 มูริน  ผู้ฝึกสอน: เชียร์เชซอฟ  |  1 ชูนิน  2 เฟียร์นันเดส  3 ดีเวเยฟ  4 คาราวาเยฟ  5 เซมิโอนอฟ  6 เชรืยเชฟ  7 ออซโดเยฟ  8 บารีนอฟ  9 โซโบเลฟ  10 ซาโบลอตนืย  11 ซอบนิน  12 ดูย์ปิน  13 คูเดรียชอฟ  14 จีคียา  15 มีรันชุค  16 ซาโฟนอฟ  17 โกโลวิน  18 จีร์คอฟ  19 เจมาเลตดีนอฟ  20 อีโอนอฟ  21 โฟมิน  22 ดซูย์บา (c)  23 คูซยาเยฟ  24 มอสโตวอย  25 มาคารอฟ  26 มูริน  ผู้ฝึกสอน: เชียร์เชซอฟ  |  |
สโมสรฟุตบอลเลย์ตันโอเรียนท์

สโมสรฟุตบอลเลย์ตันโอเรียนท์ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพ ตั้งอยู่ที่ย่านเลย์ตัน กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ปัจจุบันทีมลงแข่งขันในอีเอฟแอลลีกวัน ซึ่งเป็นลีกฟุตบอลระดับที่สามของระบบลีกฟุตบอลอังกฤษ
ประวัติ > การก่อตั้งและชื่อ (1881–1914)

สโมสรฟุตบอลเลย์ตันโอเรียนท์ เดิมมีจุดเริ่มต้นจากกลุ่มสมาชิกของสโมสรคริกเก็ตกลิน ซึ่งหลายคนเป็นอดีตนักเรียนของวิทยาลัยอินดิเพนเดนท์ โฮเมอร์ตัน ซึ่งอยู่ใกล้กับเขตแฮคนีย์ (ปัจจุบันคือวิทยาลัยโฮเมอร์ตันในเคมบริดจ์) จนถึงปัจจุบันยังคงมีการจัดการแข่งขันประจำปีระหว่างสโมสรกับวิทยาลัยแห่งนี้อยู่ ทีมมีการเปลี่ยนชื่อหลายครั้ง โดยเริ่มจากสโมสรคริกเก็ตอีเกิล ในปี 1886 และเปลี่ยนเป็นสโมสรฟุตบอลโอเรียนท์ ในปี 1888
ตามข้อมูลจากหนังสือประวัติศาสตร์สโมสร 12 เล่ม ที่เขียนโดย นีลสัน เอ็น. คอฟแมน นักประวัติศาสตร์ของสโมสร ระหว่างปี 1974 ถึง 2015 ระบุว่าการเลือกชื่อ "โอเรียนท์" ให้กับสโมสรเกิดจากความคิดของ แจ็ค อาร์. เดียริง นักฟุตบอลคนหนึ่งของสโมสร ซึ่งทำงานอยู่ที่บริษัทเดินเรือ Orient Steam Navigation Company ที่ต่อมาได้รวมเข้ากับบริษัท P&O – Peninsular & Oriental ในปี 1898 สโมสรได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "แคลปตัน โอเรียนท์" เพื่อเป็นตัวแทนของย่านแคลปตันในกรุงลอนดอน ซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามแข่งขัน แม้ว่าในเวลานั้นจะมีสโมสรอีกทีมหนึ่งชื่อ "สโมสรฟุตบอลแคลปตัน" อยู่แล้วก็ตาม
ก่อนที่ทีม "ดิ ออส" จะตกชั้นในปี 2017 พวกเขาเป็นสโมสรฟุตบอลที่เก่าแก่เป็นอันดับสองในลอนดอน รองจากฟูลัม และเป็นสโมสรที่เก่าแก่เป็นอันดับ 24 ในบรรดาสโมสรทั้งหมดที่กำลังแข่งขันอยู่ในลีกฟุตบอลของอังกฤษในปัจจุบัน หลังจากที่ฟูลัมเลื่อนชั้นขึ้นสู่พรีเมียร์ลีก ทำให้พวกเขากลายเป็นสโมสรที่เก่าแก่ที่สุดในลอนดอนที่ยังคงแข่งขันอยู่ในฟุตบอลลีก ในปี 1904 เลย์ตัน โอเรียนท์ เล่นอยู่ในดิวิชั่นสองของลีกภาคใต้ และในปี 1905 ได้เข้าร่วมฟุตบอลลีก ในช่วงเวลานั้น นักฟุตบอลอาชีพอย่างเฮอร์เบิร์ต คิงกาบี ซึ่งเล่นตำแหน่งปีกขวา จะได้รับค่าจ้างเพียง 2 ปอนด์ 4 ชิลลิงต่อสัปดาห์ (เทียบเท่าประมาณ 200 ปอนด์ในปี 2012) โดยค่าจ้างมักจะไม่ได้รับอย่างสม่ำเสมอ
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง สโมสรได้ตัดสินใจเปลี่ยนมาใช้ชื่อ 'เลย์ตัน โอเรียนท์' อย่างเป็นทางการ สโมสรย้ายมาอยู่ที่เลย์ตันในปี 1937 แต่ก็ยังมีทีมชื่อสโมสรฟุตบอลเลย์ตัน อยู่ในพื้นที่เดียวกันอีกทีมหนึ่ง ต่อมาในปี 1966 สโมสรจึงเปลี่ยนชื่อเหลือเพียงแค่โอเรียนท์ หลังจากเขตเลย์ตันในเอสเซ็กซ์ถูกผนวกเข้ากับเขตวอลธัม ฟอเรสต์ของกรุงลอนดอน
พีระมิดเนเฟอร์อิร์คาเร

พีระมิดเนเฟอร์อิร์คาเร เป็นสุสานของราชวงศ์ที่ 5 ของอียิปต์โบราณที่สร้างไม่เสร็จซึ่งตั้งอยู่ในสุสานของอบูรศีร์ประเทศอียิปต์ หลังจากการสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเร พีระมิดที่ยังไม่เสร็จกลายเป็นสถานที่ฝังศพของกษัตริย์ฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเร แม้ผู้สืบทอดจะมีการปรับแต่งใหม่ให้สมบูรณ์แต่ก็ยากเพราะมีโครงสร้างที่ซับซ้อน
พีระมิดแห่งนี้ถูกละเลยโดยนักโบราณคดีในสมัยก่อน การเจอพีระมิดครั้งแรกเจอโดยคาร์ล ริชาร์ด ผู้ซึ่งเรียกมันว่า Lepsius XXVI แต่การวิจัยเกิดขึ้นในปีพ.ศ. 2517 โดยทีมมหาวิทยาลัยในประเทศเช็ก มีการเจอรูปปั้นประกอบด้วยข้อมูลที่สำคัญเกี่ยวกับฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเรพร้อมข้อความระยะสั้นว่า nTri bAw nfrf ra ("พระเจ้าเป็นอำนาจของเนเฟอร์อิร์คาเร") พีระมิดเนเฟอร์อิร์คาเรไกลที่สุดในทะเลทรายของพีระมิดแห่งอบิวเสียทั้งหมด เป็นพีระมิดที่มีขนาดเล็กที่สุดเป็นอันดับสองในประเทศอียิปต์รองจากจากพีระมิดแห่งเอนัส
พีระมิด

พีระมิดเนเฟอร์อิร์คาเรเริ่มต้นด้วยความยาว 65 เมตร (213 ฟุต) และอาจเป็นพีระมิดที่มีขนาดเล็กที่สุดเป็นอันดับสองในประเทศอียิปต์รองจากจากพีระมิดแห่งเอนัส ความสูงตามที่วางแผนไว้และความลาดเอียงด้านข้างไม่เป็นที่รู้จักเนื่องจากไม่ได้ยึดติดกับก้อนหิน พีระมิดควรได้รับแกนหลักที่ปกคลุมไปด้วยหินปูนที่ดี แต่การก่อสร้างไม่ได้ทำตามขั้นตอนที่ระบุไว้อย่างแรก
พีระมิด > โครงสร้าง

พีระมิดไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยตรงบนพื้นหิน แต่เป็นรากฐานที่ทำด้วยหินปูนขนาดใหญ่ เหล่านี้ถูกตัดออกจากพื้นหินในขณะขุดหลุมที่แกนพีระมิด หลุมนี้ได้รับโครงสร้างที่จำเป็น (ที่โดดเด่นที่สุดคือห้องที่ฝังพระศพ) ซึ่งเป็นเทคนิคการก่อสร้างที่ใช้กับพีระมิดราชวงศ์ที่ 5 ของอียิปต์โบราณ
ส่วนประกอบ > ที่ฝังพระศพ

วิหารเล็กๆแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของพีระมิดถูกสร้างขึ้นในอาคารแรกของที่ฝังพระศพ หินปูนมีทิศทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ทางลาดชันช่วยให้สามารถเข้าสู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ได้ ที่ฝังพระศพนี้มีห้องโถงที่ได้รับมอบอำนาจและห้องพิธีกรรมสำหรับการฉาบปูน ภาพพิมพ์ของแท่นบูชาอยู่ในเวลานั้นสามารถตรวจสอบได้ ประตูลวงตั้งอยู่ที่ผนังด้านตะวันตกซึ่งมีจารึกที่ทำจากทองคำ
ส่วนประกอบ > วิหารมีด

ถูกสร้างขึ้นนอกกำแพงด้านตะวันออกของวิหารทางตอนใต้และด้านใต้ของประตูทางเข้าที่สร้างขึ้นในช่วงที่สอง เป็นโรงฆ่าสัตว์เพื่อประกอบพิธีกรรมสำหรับบูชายัญสัตว์สำหรับฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเร อาคารถูกสร้างขึ้นจากอิฐโคลนและผนังภายนอกมีมุมรอบ
ส่วนประกอบ > ผนังกลม

ประกอบด้วยผนังอิฐขนาดใหญ่ที่มีมุมรวมกับบล็อกหินปูน ส่วนหนึ่งของศาลในมุมตะวันตกเฉียงเหนือถูกแยกออก วัตถุประสงค์ไม่มีใครทราบ
ส่วนประกอบ > สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ดวงอาทิตย์

สันนิษฐานว่ามันตั้งอยู่ที่ไหนสักแห่งใกล้อบิวเสียแม้ว่าจะไม่มีวันที่พบ หลังจากการสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเร ฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเรให้ชื่อว่า hetep re ("Re's offering table") ตามจารึก
อ่านเพิ่ม > ทั่วไป

Hawass, Zahi (2003). The Treasures of the Pyramids. Amalgamated Book. pp. 249–251. ISBN 9788880952336.
อ่านเพิ่ม > เฉพาะ

Landgráfová, Renata : Abusir XIV. Faience Inlays from the Funerary Temple of King Raneferef. Czech Institute of Egyptology, Prague 2006. ISBN 9788073081300
Posener-Kriéger, Paule, Miroslav Verner, Hana Vymazalova : Abusir X. The Pyramid Complex of Raneferef. The Papyrus Archive. Czech Institute of Egyptology, Prague 2006. ISBN 9788073081546
Posener-Kriéger, Paule : Quelques pièces du matériel cultuel du temple funéraire de Rêneferef. In: Mitteilungen des Deutschen Archäologischen Instituts, Abteilung Kairo. (MDIAK) volume 47), von Zabern, Mainz 1991, pp. 293–304 ISSN 0342-1279
Verner, Miroslav et al. : Abusir IX: The Pyramid Complex of Raneferef : The Archaeology. Czech Institute of Egyptology, Prague 2006, ISBN 9788020013576
Verner, Miroslav : Les sculptures de Rêneferef découvertes à Abousir [avec 16 planches] (= Bulletin de l´Institut Francais d´archéologie orientale. volume 85). 1985, pp. 267–280 with XLIV-LIX suppl.(PDF) ISSN 0255-0962
Verner, Miroslav : Supplément aux sculptures de Rêneferef découvertes à Abousir [avec 4 planches] (=Bulletin de l´Institut Francais d´archéologie orientale. volume 86). 1986, pp. 361–366 (PDF) ISSN 0255-0962
Vlčková, Petra : Abusir XV. Stone Vessels from the Mortuary Complex of Raneferef at Abusir. Czech Institute of Egyptology, Prague 2006. ISBN 9788073081140
แหล่งข้อมูลอื่น

Alan Winston: The Pyramid of Neferefre (Raneferer) at Abusir
Layout of the pyramid
มุมมองมุมสูงในโครงสร้างของขั้นตอนหลักแรกของพีระมิด
A: ผนังภายนอก
B: ผนังภายใน
C: ปูน
D: หลุมสำหรับห้องใต้ดิน
E: หลุมสำหรับการเข้า
การฟื้นฟูส่วนประกอบหลังจากการแปลงจากพีระมิด
A: ไม้ฉาบ 
B: ภายในวิหาร 
C: ห้องกองฟาง
D: ที่ฝังพระศพ 
E: ทางเข้าที่ฝังพระศพ
F: รูปภาพ 
G: วิหารมีด
H: รั้ว
การล้างสมอง

จิตรกรรมฝาผนังที่บรรยายถึงผลกระทบ "การล้างสมอง" ของโทรทัศน์ใน ฟลอเรนซิโอ วาเรลา, อาร์เจนตินา
การล้างสมอง (อังกฤษ: Brainwashing) หรือที่รู้จักกันในชื่อ การควบคุมจิตใจ (อังกฤษ: mind control), ยาฆ่าโรคจิต (อังกฤษ: menticide), การโน้มน้าวใจ (อังกฤษ: coercive persuasion, การควบคุมความคิด (อังกฤษ: thought control), การปฏิรูปความคิด (อังกฤษ: thought reform) และ การบังคับอบรมใหม่ (อังกฤษ: forced re-education) เป็นทฤษฎีที่เป็นที่โต้แย้งกันอย่างกว้างขวาง โดยอ้างว่าจิตใจของมนุษย์สามารถถูกเปลี่ยนแปลงหรือควบคุมได้โดยผ่านเทคนิคทางจิตวิทยาที่ชอบควบคุม กล่าวกันว่าการล้างสมองจะลดความสามารถของบุคคลในการคิดอย่างมีวิจารณญาณหรือเป็นอิสระ เพื่อให้สามารถนำความคิดและแนวคิดใหม่ ๆ ที่ไม่พึงประสงค์เข้าสู่จิตใจของพวกเขาได้ รวมถึงการเปลี่ยนแปลงทัศนคติ ค่านิยม และความเชื่อของพวกเขา
คำว่า "brainwashing" ถูกใช้เป็นภาษาอังกฤษครั้งแรกโดย เอ็ดเวิร์ด ฮันเตอร์ (นักข่าวชาวอเมริกัน) ในปี ค.ศ. 1950 เพื่ออธิบายถึงวิธีที่ดูเหมือนว่า รัฐบาลจีน จะทำให้ผู้คนให้ความร่วมมือกับพวกเขาในช่วง สงครามเกาหลี งานวิจัยเกี่ยวกับแนวคิดนี้ยังมองไปที่ นาซีเยอรมนี และ ประเทศเกาหลีเหนือ ในปัจจุบัน ในบางคดีอาชญากรรมในสหรัฐอเมริกา และการกระทำของ ผู้ค้ามนุษย์
การล้างสมองกลายเป็นธีมทั่วไปในวัฒนธรรมสมัยนิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในนิยายวิทยาศาสตร์ ในการพูดทั่วไป "การล้างสมอง" และคำกริยา "ล้างสมอง" ถูกใช้ในเชิงเปรียบเทียบเพื่ออธิบายการใช้โฆษณาชวนเชื่อเพื่อโน้มน้าวความคิดเห็นของสาธารณะ
จีนและสงครามเกาหลี

คำว่า xǐnǎo (洗腦, "ล้างสมอง") ในภาษาจีน แต่เดิมถูกใช้โดยปัญญาชนชาวจีนในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เพื่ออ้างถึงการทำให้ความคิดของตนทันสมัย คำนี้ถูกนำมาใช้ในภายหลังเพื่ออธิบายถึง การชักจูง แบบบังคับที่ใช้ภายใต้รัฐบาล เหมา ในประเทศจีน ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อเปลี่ยนผู้คนที่มีความคิด "ต่อต้าน" ให้กลายเป็นสมาชิกที่มีความคิด "ถูกต้อง" ของระบบสังคมจีนแบบใหม่ คำนี้ เล่นคำ กับธรรมเนียม เต๋า ในการ "ชำระล้าง / ล้างใจ" (xǐxīn, 洗心) ก่อนประกอบพิธีกรรมหรือเข้าไปในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์
การใช้คำว่า "brainwashing" ในภาษาอังกฤษครั้งแรกสุดที่เป็นที่รู้จัก ปรากฏในบทความโดยนักข่าว เอ็ดเวิร์ด ฮันเตอร์ ใน Miami News ตีพิมพ์ในปี 1950  ฮันเตอร์เป็น ผู้ต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ และถูกกล่าวหาว่าเป็นสายลับ ซีไอเอ ที่ทำงานแบบลับๆ  ฮันเตอร์และคนอื่นๆ ใช้คำศัพท์ภาษาจีนนี้อธิบายว่า ทำไมในช่วง สงครามเกาหลี (1950–1953) เชลยศึก ชาวอเมริกันบางคนจึงให้ความร่วมมือกับผู้จับกุมชาวจีน และในบางกรณีก็ แปรพักตร์เข้าข้างฝ่ายจีน  พนักงานวิทยุชาวอังกฤษ โรเบิร์ต ดับเบิ้ลยู ฟอร์ด  และพันเอก เจมส์ คาร์เน จากกองทัพอังกฤษ อ้างว่า พวกเขาถูกชาวจีนใช้เทคนิคการล้างสมองในระหว่างที่ถูกคุมขัง
ทหารและรัฐบาลสหรัฐรัฐได้ตั้งข้อหากล่าวหาว่ามีการล้างสมองในความพยายามที่จะบ่อนทำลายคำสารภาพที่ทำโดยเชลยศึกต่ออาชญากรรมสงคราม รวมถึง สงครามชีวภาพ หลังจากการออกอากาศทางวิทยุของจีนอ้างว่าได้อ้างอิงคำพูดของ แฟรงค์ ชวาเบิล หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการของ กองบินนาวิกโยธินที่ 1 ยอมรับว่ามีส่วนร่วมในสงครามเชื้อโรค พลเอก มาร์ค ดับเบิ้ลยู คลาร์ก ผู้บัญชาการ สหประชาชาติ ยืนยันว่า: "เป็นที่น่าสงสัยว่าคำพูดเหล่านี้เคยผ่านริมฝีปากของคนเคราะห์ร้ายเหล่านี้หรือไม่ หากพวกเขาทำเช่นนั้น วิธีการทำลายล้างจิตใจของคอมมิวนิสต์เหล่านี้ในการรีดไถคำพูดใด ๆ ที่พวกเขาต้องการนั้นเป็นที่คุ้นเคยกันดี ... ตัวผู้ชายเองไม่ได้ถูกตำหนิ และฉันเห็นใจอย่างสุดซึ้งที่พวกเขาถูกใช้ในทางที่น่ารังเกียจเช่นนี้"
เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1953 โรเบิร์ต เจย์ ลิฟตัน ได้สัมภาษณ์ทหารผ่านศึกชาวอเมริกันที่เคยเป็นเชลยศึกในช่วง สงครามเกาหลี รวมถึงนักบวช นักเรียน และครูที่ถูกคุมขังในประเทศจีนหลังปี ค.ศ. 1951 นอกจากการสัมภาษณ์ชาวอเมริกันและยุโรป 25 คนแล้ว ลิฟตันยังได้สัมภาษณ์ชาวจีน 15 คนที่หลบหนีหลังจากถูกปลูกฝังลัทธิในมหาวิทยาลัยของจีน (หนังสือ การปฏิรูปความคิดและจิตวิทยาของลัทธิเบ็ดเสร็จนิยม: การศึกษาเรื่อง "การล้างสมอง" ในประเทศจีน ของลิฟตันในปี ค.ศ. 1961 มีพื้นฐานมาจากการวิจัยครั้งนี้) ลิฟตันพบว่าเมื่อเชลยศึกกลับไปยังสหรัฐอเมริกา ความคิดของพวกเขากลับสู่สภาวะปกติในไม่ช้า ซึ่งตรงกันข้ามกับภาพลักษณ์ของ "การล้างสมอง" ที่เป็นที่นิยม
ในปี 1956 หลังจากการพิจารณาแนวคิดเรื่องการล้างสมองอีกครั้งหลังสงครามเกาหลี กองทัพสหรัฐฯ ได้เผยแพร่รายงานชื่อ Communist Interrogation, Indoctrination, and Exploitation of Prisoners of War ซึ่งเรียกการล้างสมองว่าเป็น "ความเข้าใจผิดยอดนิยม" รายงานสรุปว่า "การวิจัยอย่างละเอียดถี่ถ้วนของหน่วยงานรัฐบาลหลายแห่งล้มเหลวในการเปิดเผยแม้แต่กรณีที่บันทึกไว้เป็นหลักฐานอย่างชัดเจนเพียงกรณีเดียวของ 'การล้างสมอง' ของเชลยศึกชาวอเมริกันในสงครามเกาหลี"
คดีความและ "การแก้ต่างด้วยการล้างสมอง"

แนวคิดเรื่องการล้างสมองถูกหยิบยกขึ้นมาในการต่อสู้คดีอาญา  คดีของ ชาร์ล แมนสัน ในปี 1969 ถึง 1971 ซึ่งกล่าวกันว่าเขาได้ล้างสมองสาวกของเขาให้ก่อเหตุฆาตกรรมและอาชญากรรมอื่นๆ ทำให้ประเด็นนี้กลับมาได้รับความสนใจจากสาธารณชนอีกครั้ง
ในปี 1974 แพตตี้ เฮิร์สต์ ซึ่งเป็นสมาชิกของ ครอบครัวเฮิร์สต์ ที่ร่ำรวย ถูก ลักพาตัว โดย กองทัพปลดปล่อยซิมไบโอนีส ซึ่งเป็นองค์กรฝ่ายซ้ายหัวรุนแรง หลังจากถูกจับเป็นเชลยอยู่หลายสัปดาห์ เธอตกลงที่จะเข้าร่วมกลุ่มและมีส่วนร่วมในกิจกรรมต่างๆ ของพวกเขา ในปี 1975 เธอถูกจับกุมและถูกตั้งข้อหาปล้นธนาคารและใช้อาวุธปืนในการก่ออาชญากรรมร้ายแรง เอฟ.ลี เบลีย์ ทนายความของเธอแย้งในการพิจารณาคดีของเธอว่าเธอไม่ควรรับผิดชอบต่อการกระทำของเธอ เนื่องจากการปฏิบัติต่อเธอโดยผู้จับกุมของเธอเทียบเท่ากับการล้างสมองเชลยศึกสงครามเกาหลี (ดู ความรับผิดชอบลดน้อยลง) เบลีย์พัฒนากรณีของเขา ร่วมกับ หลุยส์ โจลีออน เวสต์ จิตแพทย์ และ มาร์กาเร็ต ซิงเกอร์ นักจิตวิทยา ทั้งคู่ได้ศึกษาประสบการณ์ของเชลยศึกสงครามเกาหลี (ในปี 1996 ซิงเกอร์ตีพิมพ์ทฤษฎีของเธอในหนังสือขายดีของเธอ ลัทธิต่างๆ ในหมู่พวกเรา) แม้จะมีการแก้ต่างนี้ แต่เฮิร์สต์ก็ถูกตัดสินว่ามีความผิด
ในปี 1990 สตีเว่น ฟิชแมน ซึ่งเป็นสมาชิกของ โบสถ์แห่งไซเอนโทโลจี ถูกตั้งข้อหา ฉ้อโกงทางไปรษณีย์ จากการวางแผนที่จะฟ้องร้องบริษัทขนาดใหญ่ โดยร่วมมือกับผู้ถือหุ้นรายย่อยในการฟ้องร้องแบบกลุ่ม ผู้พิพากษาของฟิชแมนได้แจ้งต่อศาลว่า พวกเขาตั้งใจที่จะใช้ การแก้ต่างด้วยเหตุแห่งการวิกลจริต โดยใช้ทฤษฎีการล้างสมองและพยานผู้เชี่ยวชาญของซิงเกอร์และ ริชาร์ด ออฟเช เพื่ออ้างว่า โบสถ์แห่งไซเอนโทโลจี ได้ทำการล้างสมองเขา ซึ่งทำให้เขาไม่เหมาะสมที่จะตัดสินใจอย่างอิสระ
ศาลตัดสินว่าการใช้ทฤษฎีการล้างสมองนั้นไม่สามารถยอมรับได้ในพยานผู้เชี่ยวชาญ โดยอ้างถึง ฟรายมาตรฐาน ซึ่งระบุว่าทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่พยานผู้เชี่ยวชาญนำมาใช้นั้นจะต้องเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปในสาขาของตน นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ศาลของสหรัฐอเมริกาได้ปฏิเสธคำให้การเกี่ยวกับการควบคุมจิตใจหรือการล้างสมองอย่างต่อเนื่อง โดยให้เหตุผลว่าทฤษฎีเหล่านี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของวิทยาศาสตร์ที่ยอมรับภายใต้ ฟรายมาตรฐาน
ในปี 2546 การกล่าวอ้างเรื่องการล้างสมองถูกนำมาใช้ในการต่อสู้คดีของ ลี บอยด์ มัลโว ซึ่งถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมจากการมีส่วนร่วมใน การโจมตีของมือปืน DC แต่ไม่ประสบความสำเร็จ  ข้อกล่าวหาเรื่องการล้างสมองยังถูกหยิบยกขึ้นมาโดยโจทก์ในคดีดูแลเด็กอีกด้วย
โทมัส แอนดรูว์ กรีน ในหนังสือของเขาที่ชื่อว่า Freedom and Criminal Responsibility in American Legal Thought ในปี 2014 โต้แย้งว่า การแก้ต่างโดยใช้การล้างสมองเป็นการบ่อนทำลายหลักฐานพื้นฐานของกฎหมายเรื่อง เจตจำนงเสรี ในปี 2003 ดิ๊ก แอนโธนี่ นักจิตวิทยาทางนิติเวช กล่าวว่า "ไม่มีบุคคลที่มีเหตุผลคนใดจะโต้แย้งว่าไม่มีสถานการณ์ที่ผู้คนจะถูกโน้มน้าวใจให้ขัดต่อผลประโยชน์สูงสุดของตนเอง แต่ข้อโต้แย้งเหล่านั้นได้รับการประเมินโดยพิจารณาจากข้อเท็จจริง ไม่ใช่จากคำให้การของผู้เชี่ยวชาญที่ไม่น่าเชื่อถือ"
การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > ผลวิจัยจากรัฐบาลสหรัฐอเมริกา

เป็นเวลากว่า 20 ปี นับตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1950 สำนักข่าวกรองกลาง (CIA) และ กระทรวงกลาโหมสหรัฐ ได้ดำเนินการวิจัยลับ รวมถึง โครงการ MKUltra ในความพยายามที่จะพัฒนาเทคนิคการล้างสมองที่มีประสิทธิภาพ การทดลองเหล่านี้มีตั้งแต่ การจี้ไฟฟ้า ไปจนถึงการใช้ แอลเอสดี ในปริมาณสูง ผลลัพธ์ทั้งหมดของการทดลองยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด
ผู้อำนวยการ ซิดนีย์ ก๊อตต์ลิบ และทีมงานของเขาสามารถ "ทำลายความคิดเดิม" ของมนุษย์ได้โดยใช้เทคนิคการทรมาน อย่างไรก็ตาม การตั้งโปรแกรมใหม่ ในแง่ของการค้นหา "วิธีใส่ความคิดใหม่เข้าไปในช่องว่างที่เกิดขึ้น" นั้นไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร
จิตแพทย์ผู้เข้มข้น โคลิน เอ. รอสส์ อ้างว่า ซีไอเอ ประสบความสำเร็จในการสร้างสิ่งที่เรียกว่า "ผู้สมัครชาวแมนจูเรีย" ที่สามารถตั้งโปรแกรมได้ แม้ในขณะนั้น การทดลองของ ซีไอเอ โดยใช้ยาหลอนประสาทหลากหลายชนิด เช่น แอลเอสดี และ เมสคาลีน ได้แนวคิดมาจาก การทดลองกับมนุษย์ของนาซี ก่อนหน้านี้
ในปี 1979 จอห์น ดี. มาร์คส์ เขียนไว้ในหนังสือของเขา The Search for the Manchurian Candidate ว่าจนกระทั่งโครงการ เอ็มเคอุลตร้า ถูกยกเลิกอย่างมีประสิทธิภาพในปี 1963 นักวิจัยของหน่วยงานยังไม่พบวิธีที่เชื่อถือได้ในการล้างสมองผู้อื่น เนื่องจากการทดลองทั้งหมดในบางช่วงมักจะจบลงด้วยอาการความจำเสื่อมหรือแคโทโทเนีย ทำให้ไม่สามารถใช้งานได้จริง
รายงานของคณะกรรมการบริการด้านอาวุธของวุฒิสภาที่ได้รับการสนับสนุนจากสองพรรค ซึ่งเผยแพร่บางส่วนในเดือนธันวาคม 2551 และเผยแพร่ฉบับเต็มในเดือนเมษายน 2552 รายงานว่า ครูฝึกทหารสหรัฐฯ ที่มาที่ อ่าวกวนตานาโม ในเดือนธันวาคม 2545 ได้จัดชั้นเรียนการสอบสวนโดยอิงตามแผนภูมิที่คัดลอกมาจากการศึกษาของกองทัพอากาศในปี 2499 เกี่ยวกับเทคนิคการล้างสมองแบบ "คอมมิวนิสต์จีน" ซึ่งใช้เพื่อรีดเค้นคำสารภาพเท็จจากเชลยศึกชาวอเมริกันในช่วง สงครามเกาหลี
รายงานแสดงให้เห็นว่า การอนุมัติ ของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในปี 2545 เกี่ยวกับเทคนิคเชิงรุกที่ กวนตานาโม นำไปสู่การใช้ใน ประเทศอัฟกานิสถาน และใน ประเทศอิรัก รวมถึงที่ อาบูกรัยบ์ ด้วย
การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > คณะทำงานสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน

ในปี 1983 สมาคมจิตวิทยาอเมริกัน (APA) ได้ขอให้ซิงเกอร์เป็นประธาน คณะทำงาน ที่เรียกว่า APA Task Force on Deceptive and Indirect Techniques of Persuasion and Control (DIMPAC) เพื่อตรวจสอบว่าการล้างสมองหรือการโน้มน้าวใจแบบบีบบังคับมีบทบาทในการสรรหาโดย NRMs หรือไม่ คณะทำงานสรุปว่า:
ลัทธิ และ การฝึกจิตสำนึกกลุ่มใหญ่ ก่อให้เกิดข้อถกเถียงอย่างมากเนื่องจากการใช้เทคนิคการโน้มน้าวใจและการควบคุมที่หลอกลวงและทางอ้อมอย่างแพร่หลาย เทคนิคเหล่านี้สามารถบั่นทอนเสรีภาพของแต่ละบุคคล และการใช้เทคนิคเหล่านี้ส่งผลให้เกิดอันตรายร้ายแรงต่อบุคคลและครอบครัวหลายพันคน รายงานฉบับนี้ทบทวนวรรณกรรมในหัวข้อนี้ เสนอวิธีการใหม่ในการกำหนดแนวความคิดเกี่ยวกับเทคนิคการโน้มน้าวใจ สำรวจผลกระทบทางจริยธรรมของเทคนิคการโน้มน้าวใจและการควบคุมที่หลอกลวงและทางอ้อม และให้คำแนะนำในการแก้ไขปัญหาที่อธิบายไว้ในรายงาน
อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 1987 คณะกรรมการด้านความรับผิดชอบต่อสังคมและจริยธรรมสำหรับจิตวิทยา (BSERP) ของ APA ปฏิเสธรายงาน DIMPAC เนื่องจากรายงาน "ขาดความเข้มงวดทางวิทยาศาสตร์และวิธีการที่สำคัญอย่างเป็นกลางที่จำเป็นสำหรับการอนุมัติของ APA" และสรุปว่า "หลังจากการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว BSERP ไม่เชื่อว่าเรามีข้อมูลเพียงพอที่จะนำทางเราในการแสดงจุดยืนในประเด็นนี้"
ดูเพิ่ม

การสงครามจิตวิทยา
การใช้จิตเวชศาสตร์โดยมิชอบทางการเมือง
บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
ลัทธิคอมมิวนิสต์
อ่านเพิ่ม

Lifton, Robert J. (1961). Thought Reform and the Psychology of Totalism: A Study of "Brainwashing" in China. New York: Norton. ISBN 978-0-8078-4253-9.; Reprinted, with a new preface: University of North Carolina Press, 1989 (Online at Internet Archive).
Lifton, Robert J. (2000). Destroying the World to Save It: Aum Shinrikyo, Apocalyptic Violence, and the New Global Terrorism. Owl Books.
Meerloo, Joost (1956). "The Rape of the Mind: The Psychology of Thought Control, Menticide, and Brainwashing". World Publishing Company. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 April 2015. สืบค้นเมื่อ 24 February 2015.
Taylor, Kathleen (2004). Brainwashing: The Science of Thought Control. Oxford University Press.
Zablocki, B. (1997). "The Blacklisting of a Concept. The Strange History of the Brainwashing Conjecture in the Sociology of Religion". Nova Religio. 1 (1): 96–121. doi:10.1525/nr.1997.1.1.96.
Zablocki, B (1998). "Exit Cost Analysis: A New Approach to the Scientific Study of Brainwashing". Nova Religio. 2 (1): 216–249. doi:10.1525/nr.1998.1.2.216.
Zimbardo, P. (2002-11-01). "Mind Control: Psychological Reality or Mindless Rhetoric?". Monitor on Psychology. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 July 2016. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.
แหล่งข้อมูลอื่น

Communist Interrogation, Indoctrination, and Exploitation of Prisoners of War 1956
Science fiction
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA 
หมวดหมู่:เทคนิคการโฆษณาชวนเชื่อ
การปล้นธนาคารโดย แพตตี้ เฮิร์สต์ และสมาชิก กองทัพปลดปล่อยซิมไบโอนีส
ฟิลิป ซิมบาร์โด
รายงานปี ค.ศ. 1977 ของวุฒิสภาสหรัฐอเมริกาเรื่องโครงการ MKUltra เกี่ยวกับการล้างสมองของสำนักข่าวกรองกลาง
คดีระหว่างบราวน์กับคณะกรรมการการศึกษา
แหล่งข้อมูลอื่น

Text of Brown v. Board of Education, 347 U.S. 483 (1954) is available from:  Cornell  CourtListener  Google Scholar  Justia  Library of Congress  Oyez (oral argument audio)
Text of Brown v. Board of Education (Brown II), 349 U.S. 294 (1955) is available from:  Cornell  CourtListener  Google Scholar  Justia  Library of Congress  Oyez (oral argument audio)
Case Brief for Brown v. Board of Education of Topeka at Lawnix.com
Case information and transcripts on The Curiae Project
Brown v. Board of Education National Historic Site (US Park Service)
A copy of Florida's 1957 Interposition Resolution in Response to the Brown decision, with Gov. Collin's handwritten rejection of it. Made available for public use by the State Archives of Florida.
U.S. District Court of Kansas: Records of Brown v. Board of Education, Dwight D. Eisenhower Presidential Library เก็บถาวร 2019-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Online documents relating to Brown vs. Board of Education, Dwight D. Eisenhower Presidential Library เก็บถาวร 2019-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Documents from the district court, including the original complaint and trial transcript, at the Civil Rights Litigation Clearinghouse
60th Anniversary of Brown v. Board of Education curated by Michigan State University's Diversity of Excellence through Artistic Expression
Brown v. Board of Education เก็บถาวร 2014-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Civil Rights Digital Library.
"Supreme Court Landmark Case Brown v. Board of Education" from C-SPAN's Landmark Cases: Historic Supreme Court Decisions
Galloway Jr., Russell W. (1989). "Basic Equal Protection Analysis". Santa Clara Law Review. 29 (1). สืบค้นเมื่อ February 8, 2021.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ 
↑  Brown and several subsequent Supreme Court decisions have severely weakened Plessy v. Ferguson to the point that it is generally considered to have been de facto overruled.