stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดพะเยาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 2

ประกอบไปด้วยอำเภอเชียงคำ อำเภอจุน และกิ่งอำเภอภูซาง
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพะเยา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพะเยา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพะเยา> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพะเยา> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพะเยา> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพะเยา> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ไทยรักไทย   | วิสุทธิ์ ไชยณรุณ (9)* | 61,097 | 76.62 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | อนุชา มุสิกะ (4) | 9,324 | 11.69 |  |
|  | มหาชน  | กู้เกียรติ ชูศักดิ์สกุลวิบูลย์ (11) | 7,341 | 9.21 |  |
|  |  คนขอปลดหนี้ | รัชฎาพร ทองคำ (6) | 1,982 | 2.49 |  |
|  | เผ่าไทย | แสงเดือน ศรีวิชัย (21)† | – | – | – |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 79,744 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 79,744 | 90.81 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 2,163 | 2.45 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 6,246 | 7.09 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 88,153 | 72.65 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 121,340 | 100.00 | — |
: ไทยรักไทย   รักษาที่นั่ง
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 3

ประกอบไปด้วยอำเภอดอกคำใต้ อำเภอปง อำเภอเชียงม่วน และกิ่งอำเภอภูกามยาว
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดพะเยา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดพะเยา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดพะเยา> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดพะเยา> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดพะเยา> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดพะเยา> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ไทยรักไทย   | ไพโรจน์ ตันบรรจง (9)✔ | 56,795 | 65.28 |  |
|  | มหาชน  | มัลลิกา บุญมีตระกูล (11) | 22,156 | 25.46 |  |
|  | ชาติไทย  | บัณฑิต ไชยมงคล (1) | 3,844 | 4.42 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ประพันธ์ สิงห์ชัย (4) | 2,942 | 3.38 |  |
|  |  คนขอปลดหนี้ | อุรัสยา ขันแก้ว (6) | 1,271 | 1.46 |  |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 87,008 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 87,008 | 89.82 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 1,675 | 1.73 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 8,185 | 8.45 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 96,868 | 74.87 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 129,379 | 100.00 | — |
: ไทยรักไทย   รักษาที่นั่ง
ดูเพิ่ม

จังหวัดพะเยาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544
จังหวัดพะเยาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
ซานาดะ ยูกิมูระ

ภาพวาดในยุคเอโดะของซานาดะ โนบูชิเงะ
ซานาดะ ยูกิมูระ (ญี่ปุ่น: 真田幸村; โรมาจิ: Sanada Yukimura ค.ศ. 1567 - ค.ศ. 1615) หรือ ซานาดะ โนบูชิเงะ (ญี่ปุ่น: 真田信繁; โรมาจิ: Sanada Nobushige) เป็นซามูไรชาวญี่ปุ่นในยุคเซงโงะกุ ได้รับฉายาว่า "วีรบุรุษผู้จะมาปรากฏในทุกหนึ่งร้อยปี", "ปีศาจสีเลือดแห่งสงคราม" และ "นักรบอันดับหนึ่งแห่งญี่ปุ่น" (ญี่ปุ่น: 日本一の兵; โรมาจิ: Hinomoto-ichi-no-tsuwamono)
ประวัติชีวิต > ชีวิตวัยเยาว์

ซานาดะ ยูกิมูระ เดิมมีชื่อว่า เก็นจิโร่ (ญี่ปุ่น: 源二郎; โรมาจิ: Genjirō) ต่อมาได้รับชื่อว่า "โนบูชิเงะ" เป็นชื่อที่ตั้งตามชื่อของทาเกดะ ชิงเง็ง เป็นบุตรชายคนที่สองของซานาดะ มาซายูกิ (ญี่ปุ่น: 真田昌幸; โรมาจิ: Sanada Masayuki) กับนางยามาโนเตะ-โดโนะ (ญี่ปุ่น: 山手殿; โรมาจิ: Yamanote-dono ซึ่งต่อมาบวชเป็นชีได้รับชื่อว่าคังโช-อิง ญี่ปุ่น: 寒松院; โรมาจิ: Kanshō-in) เกิดเมื่อปีค.ศ. 1567 โนบูชิเงะมีพี่ชายคือซานาดะ โนบูยูกิ (ญี่ปุ่น: 真田信之; โรมาจิ: Sanada Nobuyuki) ซานะดะ มาซายูกิ บิดาของโนบูชิเงะ เป็นน้องชายของซานาดะ โนบูตซึนะ (ญี่ปุ่น: 真田信綱; โรมาจิ: Sanada Nobutsuna) ไดเมียวผู้ครองปราสาทอูเอดะ (ญี่ปุ่น: 上田城; โรมาจิ: Ueda-jō) ซึ่งอยู่ในทางตอนเหนือของจังหวัดนางาโนะในปัจจุบัน ตระกูลซานาดะเป็นตระกูลที่รับใช้ตระกูลทาเกดะอยู่เดิม ในค.ศ. 1575 ยุทธการที่นางาชิโนะ (ญี่ปุ่น: 長篠の戦い; โรมาจิ: Nagashino no Tatakai) ทาเกดะ คัตซึโยริ (ญี่ปุ่น: 武田勝頼; โรมาจิ: Takeda Katsuyori) พ่ายแพ้ให้แก่ทัพของโอดะ โนบูนางะ ทำให้ตระกูลทาเกดะถึงแก่กาลอวสาน ไดเมียวซานาดะ โนบูตซึนะเสียชีวิตในที่รบ ทำให้ซานาดะ มาซายูกิ ได้รับสืบทอดตำแหน่งไดเมียวแห่งปราสาทอูเอดะคนต่อมา
เมื่อตระกูลทาเกดะสูญสิ้นอำนาจไป ทำให้เกิดสูญญากาศทางการเมืองขึ้นในภูมิภาค เปิดโอกาสให้โทกูงาวะ อิเอยาซุ นำทัพเข้ารุกรานปราสาทนูมาตะ (ญี่ปุ่น: 沼田城; โรมาจิ: Numata-jō) ซึ่งเป็นปราสาทที่โนบูยูกิพี่ชายของโนบูชิเงะปกครองอยู่ในค.ศ. 1585 ทำให้มาซายูกิผู้เป็นบิดาขอความช่วยเหลือจากอูเอซูงิ คาเงคัตซึ (ญี่ปุ่น: 上杉景勝; โรมาจิ: Uesugi Kagekatsu) ไดเมียวตระกูลอูเอซูงิเพื่อต่อสู้กับทัพของอิเอยาซุ อูเอซูงิ คาเงคัตซึ เรียกร้องให้มาซายูกินำบุตรชายไปไว้แก่ตระกูลอูเอซูงิเพื่อเป็นตัวประกัน มาซายูกิจึงส่งบุตรชายคือโนบูชิเงะเป็นตัวประกันให้แก่ตระกูลอูเอซุงิ ทัพของอิเอยาซุประสบกับความล้มเหลวในการเข้ารุกรานปราสาทนูมาตะ ในปีเดียวกันนั้น มาซายูกินำตระกูลซานาดะเข้าสวามิภักดิ์ต่อโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ เพื่อคานอำนาจกันกับโทกูงาวะ อิเอยาซุ โนบูชิเงะจึงได้รับการปล่อยตัวกลับไปที่ปราสาทอูเอดะเนื่องจากตระกูลอูเอซูงิรับใช้โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ เฉกเช่นเดียวกัน
แม้ว่าก่อนหน้านี้โนบูชิเงะจะมีภรรยาอยู่แล้วสองคนและมีบุตรสาวแล้วสองคน ในค.ศ. 1594 โนบูชิเงะสมรสกับบุตรสาวหรือบุตรสาวบุญธรรมของโอตานิ โยชิซึงุ (ญี่ปุ่น: 大谷吉継; โรมาจิ: Otani Yoshitsugu) ขุนพลคนสำคัญของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ มาเป็นภรรยาเอก และรับบุตรสาวของโทโยโตมิ ฮิเด็ตซึงุ (ญี่ปุ่น: 豊臣秀次; โรมาจิ: Toyotomi Hidetsugu) มาเป็นภรรยารองอีกคนในค.ศ. 1595
ประวัติชีวิต > การป้องกันปราสาทอูเอดะ

การอสัญกรรมของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ นำไปสู่การแก่งแย่งอำนาจระหว่างอิชิดะ มิตสึนาริ และโทกูงาวะ อิเอยาซุ ในปีค.ศ. 1600 ในช่วงแรกมาซายูกิบิดาของโนบูชิเงะนำตระกูลซานาดะเข้ากับฝ่ายของโทกูงาวะ โดยเตรียมตัวยกทัพเข้าโจมตีตระกูลอูเอซูงิ แต่ทว่าอิชิดะ มิตสึนารีส่งสาส์นไปถึงไดเมียวซานาดะ มาซายูกิ เกลี้ยกล่อมให้มาเข้าพวกกองทัพฝ่ายตะวันตก มาซายูกิและโนบูชิเงะจึงเปลี่ยนฝ่ายไปเข้ากับฝ่ายของอิชิดะ มิตซึนาริ แต่ซานาดะ โนบูยูกิ พี่ชายคนโตของโนบูชิเงะ ยังอยู่กับฝ่ายของโทกูงาวะเนื่องจากโนบูยูกิได้แต่งงานกับบุตรสาวของฮนดะ ทะดะกะสึ เป็นแผนการของมาซายูกิที่ส่งบุตรชายทั้งสองของตนเองไปเข้ากับทั้งสองฝ่าย หากว่าฝ่ายใดแพ้หรือชนะในศึกสงครามตระกูลซานาดะจะยังสามารถดำรงต่อไปได้ โทกูงาวะ อิเอยาซุ เมื่อทราบข่าวการแปรพักตร์ของสองพ่อลูกตระกูลซานาดะ จึงกล่าวแก่โนบูยูกิว่า จะยึดปราสาทอูเอดะจากบิดา (มาซายูกิ) มาให้แก่โนบูยูกิ
โทกูงาวะ อิเอยาซุ เคลื่อนทัพจากเอโดะไปทางตะวันตก และมอบหมายให้บุตรชายคือโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ (ญี่ปุ่น: 徳川秀忠; โรมาจิ: Tokugawa Hidetada) ยกทัพผ่านเส้นทางนากาเซ็น (ญี่ปุ่น: 中山道; โรมาจิ: Nakasen-dō) เพื่อไปสมทบกันที่เมืองเกียวโต เมื่อโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ ยกทัพมาทางเส้นทางนากาเซ็นโดผ่านอาณาเขตของปราสาทอูเอดะ ฮิเดตาดะตัดสินใจนำทัพเข้าบุกรุกรานปราสาทอูเอดะเพื่อยึดให้ได้ก่อนเดินทัพต่อไปทางตะวันตก แม้จะมีกำลังน้อยกว่าเพียงแค่ประมาณสองพันคน แต่สองพ่อลูกซานาดะ มาซายูกิ และโนบูชิเงะ สามารถป้องกันปราสาทอูเอดะจากทัพของตระกูลโทกูงาวะที่มีกำลังมากถึงสามหมื่นคนได้ หลังจากล้อมปราสาทอูเอดะอยู่นานเป็นเวลาแปดเดือน ทำให้ทัพของฮิเดตาดะมีความล่าช้าในการไปสมทบกับทัพของอิเอยาซุที่เกียวโต จนทัพฮิเดตาดะต้องถอนออกไปในที่สุด ฝ่ายตระกูลซานาดะประสบความสำเร็จในการป้องกันปราสาทอูเอดะ
ประวัติชีวิต > เนรเทศไปเขาคุโดะ

แม้ว่าสองพ่อลูกตระกูลซานาดะจะประสบความสำเร็จในการป้องกันปราสาทอูเอดะ แต่ทว่าในยุทธการที่เซกิงาฮาระพ่อตาของโนบูชิเงะคือโอตานิ โยชิซึงุ เสียชีวิตในที่รบ และโทกูงาวะ อิเอยาซุ ได้รับชัยชนะขึ้นมาเป็นผู้ปกครองญี่ปุ่น ซานะดะ โนบูยูกิ ร้องขอต่ออิเอยาซุให้ไว้ชีวิตมาซายูกิและโนบูชิเงะ บิดาและน้องชายของตนเอง อิเอยาซุทำการไว้ชีวิตสองพ่อลูกซานาดะแต่ทั้งมาซายูกิและโนบูชิเงะต่างถูกเนรเทศไปอยู่ที่เขาคุโดะ (ญี่ปุ่น: 九度山; โรมาจิ: Kudo-yama) ในแคว้นกีอิ (ญี่ปุ่น: 紀伊; โรมาจิ: Kii จังหวัดวากายามะในปัจจุบัน) และยกปราสาทอูเอดะให้แก่ซานาดะ โนบูยูกิ ไปปกครอง
ในระหว่างที่อยู่บนเขาคุโดะ ภรรยาเอกของโนบูชิเงะซึ่งเป็นบุตรสาวของโอตานิ โยชิซึงุ ได้ให้กำเนิดบุตรชายสองคนได้แก่ ไดซูเกะ (ญี่ปุ่น: 大助; โรมาจิ: Daisuke ต่อมาคือซานาดะ ยูกิมาซะ ญี่ปุ่น: 真田幸昌; โรมาจิ: Sanada Yukimasa) ในค.ศ. 1601 และไดฮาชิ (ญี่ปุ่น: 大八; โรมาจิ: Daihachi) ในค.ศ. 1612 ในขณะที่ภรรยารองซึ่งเป็นบุตรสาวของโทโยโตมิ ฮิเด็ตซึงุ ให้กำเนิดบุตรชายอีกคนหนึ่ง ซานาดะ มาซายูกิ บิดาของโนบูชิเงะ เสียชีวิตบนเขาคุโดะในค.ศ. 1611
ในค.ศ. 1614 เกิดความขัดแย้งขึ้นระหว่างฝ่ายโทโยโตมิและฝ่ายโทกูงาวะขึ้นอีกครั้ง โทกูงาวะ อิเอยาซุ นำทัพเข้าล้อมปราสาทโอซากะในฤดูหนาว (ญี่ปุ่น: 大坂冬の陣; โรมาจิ: Ōsaka fuyu no Jin) โทโยโตมิ ฮิเดโยริ ทายาทของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ประกาศรวบรวมกำลังพลจากไดเมียวและซามุไรที่ยังจงรักภักดีต่อตระกูลโทโยโตมิอยู่ ซานาดะ โนบูชิเงะ และบุตรชายคนโตคือซานาดะ ยูกิมาซะ จึงหลบหนีออกจากเขาคุโดะมายังปราสาทโอซากะเพื่อร่วมรบกับฝ่ายโทโยโตมิในการต้านทานการรุกรานของโทกูงาวะ อิเอยาซุ โดยในครั้งนี้ซานาดะ โนบูชิเงะ ได้ใช้ชื่อใหม่ว่า "ซานาดะ ยูกิมูระ" ซึ่งซานาดะ ยูกิมูระ ได้รับตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพของฝ่ายโทโยโตมิ
ประวัติชีวิต > "ซานาดะ-มารุ" และการป้องกันปราสาทโอซากะ

บทความหลัก: การล้อมโอซากะ
ซานาดะ ยูกิมูระ มีชื่อเสียงจากวีรกรรมในการป้องกันปราสาทโอซากะระหว่างปีค.ศ. 1614-1615 มากที่สุด ในการล้อมปราสาทโอซากะฤดูหนาวปีค.ศ. 1614 โทกูงาวะ อิเอยาซุ ได้ระดมสรรพกำลังพลมหาศาลจากภาคตะวันออกของญี่ปุ่นมาในครั้งนี้ จากสภาพทางภูมิศาสตร์ปราสาทโอซาก้าถูกล้อมรอบด้วยแม่น้ำโยโดะทางเหนือและล้อมรอบด้วยคูน้ำลึกและคลองต่างๆทางด้านตะวันออกและตะวันตก ทางทิศใต้ของปราสาทจึงเป็นจุดอ่อนซึ่งทัพฝ่ายโทกูงาวะต้องการจะบุกเข้าไป ซานาดะ ยูกิมูระ เห็นความสำคัญของการป้องกันในส่วนทางใต้ของปราสาท ให้ถมดินขึ้นเป็นเนินสูงทางตอนใต้ของปราสาทโอซากะ แล้วสร้างป้อมปราการขึ้นบนเนินดินนั้น  เรียกว่า ป้อมซานาดะ หรือ "ซานาดะ-มารุ" (ญี่ปุ่น: 真田丸; โรมาจิ: Sanada-maru) ซึ่งเป็นอุปสรรคที่สำคัญทำให้ทัพฝ่ายโทกูงาวะไม่สามารถเข้ายึดปราสาทโอซากะได้ หลังจากความพยายามเป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือน ทัพขนาดใหญ่ของมาเอดะ โทชินางะ (ญี่ปุ่น: 前田利長; โรมาจิ: Maeda Toshinaga) และมัตซึไดระ ทาดานาโอะ (ญี่ปุ่น: 松平忠直; โรมาจิ: Matsudaira Tadanao) ต่างไม่สามารถฝ่าด่านการป้องกันของซานาดะ-มารุ เข้าไปได้
เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเข้ายึดปราสาทโอซากะได้ โทกูงาะ อิเอยาซุ จึงเปลี่ยนกลยุทธ์บีบบังคับให้ฝ่ายโทโยโตมิออกมาเจรจา โดยการใช้ปืนใหญ่ยิงระยะไกลไปตกที่ปราสาทโอซากะโดยตรง นางโยะโดะ โดะโนะ (ญี่ปุ่น: 淀殿; โรมาจิ: Yodo dono) มารดาของโทโยโตมิ ฮิเดโยริ เกิดความตกใจกลัวและรบเร้าให้ฮิเดโยริสงบศึกทำการเจรจา ฮิเดโยริจึงทำตามคำขอของมารดา โทกูงาวะ อิเอยาซุ ยินยอมสงบศึกภายใต้เงื่อนไขว่าฝ่ายโทโยโตมิจะต้องถมคูคลองรอบปราสาทให้หมดเพื่อให้ปราศจากการป้องกัน คนงานของฝ่ายโทกูงาวะเข้าทำลายกำแพงปราสาทชั้นนอกลงทั้งหมด ป้อมเนินดินซานาดะ-มารุ ถูกทำลายลงไปในคราวนี้ด้วย อย่างไรก็ตามฝ่ายโทโยโตมิเองก็ยังคงซ่องสุมกำลังพลไว้ ความขัดแย้งเริ่มขึ้นอีกครั้งในฤดูร้อนค.ศ. 1615
ในการล้อมปราสาทโอซากะฤดูร้อน (ญี่ปุ่น: 大坂夏の陣; โรมาจิ: Ōsaka natsu no Jin) เนื่องการป้องกันรอบนอกของปราสาทถูกทำลายลงไปหมดสิ้น ซานาดะ ยูกิมูระ จึงมีนโยบายเชิงรุกโดยการยกทัพออกไปต่อกรกับทัพของอิเอยาซุนอกปราสาท ในครั้งนี้ซานาดะ ยูกิมูระ ร่วมรบกับน้องเขยคือโอตานิ โยชิฮารุ (ญี่ปุ่น: 大谷吉治; โรมาจิ: Otani Yoshiharu บุตรชายของโอตานิ โยชิซึงุ) ยกทัพออกไปสู้กับทัพอิเอยาซุในยุทธการที่วัดโดเมียว (ญี่ปุ่น: 道明寺の戦い; โรมาจิ: Dōmyōji no tatakai) ซานาดะ ยูกิมูระ ต่อกรกับทัพของดาเตะ มาซามูเนะ แต่พ่ายแพ้และถ่อยร่นกลับมายังปราสาทโอซากะ ยูกิมูระยกทัพเข้าบุกทัพของอิเอยาซุโดยตรงในยุทธการที่วัดเท็นโน (ญี่ปุ่น: 天王寺の戦い; โรมาจิ: Tennōji no tatakai) แต่ทัพของฝ่ายโทโยโตมิพ่ายแพ้ถูกทัพของฝ่ายโทกูงาวะตีแตกไป เมื่อพ่ายแพ้แล้วซานาดะ ยูกิมูระ บุกทะลวงเข้าไปในค่ายทหารของอิเอยาซุและสามารถใช้หอกแทงอิเอยาซุจนได้รับบาดเจ็บได้ สุดท้ายซานาดะ ยูกิมูระจึงถูกทหารฝ่ายโทกูงาวะใช้ดาบฟันจนถึงแก่ชีวิตไปในที่สุด เสียชีวิตไปด้วยวัย 48 ปี
เมื่อซานาดะ ยูกิมูระ เสียชีวิตในที่รบแล้ว ทัพฝ่ายโทโยโตมิจึงพ่ายแพ้ โทโยโตมิ ฮิเดโยริ จึงทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิตเพื่อหนีความพ่ายแพ้ ซานาดะ ยูกิมาซะ บุตรชายคนโตของยูกิมูระ ทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิตไปพร้อมกับโทโยโตมิ ฮิเดโยริผู้เป็นนาย
มรดกของตระกูลซานาดะ

หลังจากที่ซานาดะ ยูกิมูระ พร้อมทั้งซานาดะ ยูกิมาซะบุตรชายคนโต ต่างเสียชีวิตในการป้องกันปราสาทโอซากะในปีค.ศ. 1615 นั้น ครอบครัวของตระกูลซานาดะที่หลงเหลืออยู่บนเขาคุโดะถูกทัพฝ่ายโทกูงาวะจับเป็นเชลยศึก ภรรยาเอกของซานาดะ ยูกิมูระ ซึ่งเป็นบุตรสาวของโอตานิ โยชิซึงุ บวชเป็นชีที่เมืองเกียวโตได้รับชื่อว่าชิกูริง-อิง (ญี่ปุ่น: 竹林院; โรมาจิ: Chikurin-in) คาตากูระ ชิเงนางะ (ญี่ปุ่น: 片倉重長; โรมาจิ: Katakura Shigenaga) ไดเมียวผู้เป็นข้ารับใช้ของดาเตะ มาซามูเนะ รับอุปถัมภ์ตระกูลซานาดะโดยรับนางอุเมะ (Ume) บุตรสาวของซานะดะ ยูกิมูระ มาเป็นภรรยา และรับไดฮาชิบุตรชายคนรองของยูกิมูระมาเป็นบุตรบุญธรรม ไดฮาชิได้รับชื่อใหม่ว่าคาตากูระ โมริโนบุ (ญี่ปุ่น: 片倉守信; โรมาจิ: Katakura Morinobu) เป็นข้ารับใช้ของตระกูลดาเตะแห่งเซ็นได ในค.ศ. 1640 คาตากูระ โมริโนบุ ได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนชื่อเป็น ซานาดะ โมริโนบุ (ญี่ปุ่น: 真田守信; โรมาจิ: Sanada Morinobu) ตระกูลซานาดะซึ่งเป็นเชื้อสายของยูกิมูระจึงได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง
ซานาดะ โนบูยูกิ พี่ชายของยูกิมูระ ซึ่งอยู่ฝ่ายโทกูงาวะ ปกครองปราสาทอูเอดะจนกระทั่งปี ค.ศ. 1622 ซานาดะ โนบูยูกิ ถูกโยกย้ายไปปกครองปราสาทมัตสึชิโระและแคว้นมัตสึชิโระ (ญี่ปุ่น: 松代; โรมาจิ: Matsushiro อยู่ในจังหวัดนางาโนะในปัจจุบัน) ตระกูลซานาดะสาขาของโนบูยูกิปกครองแคว้นมัตสึชิโระไปตลอดสมัยเอโดะ
การจัดทัพของฝ่ายโทโยโตมิและฝ่ายโทกูงาวะในการล้อมปราสาทโอซากะในฤดูหนาวปีค.ศ. 1614 "ซานาดะ-มารุ" ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของปราสาทโอซากะ
ตำบลหัวรอ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

| ตำบลหัวรอ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Hua Ro
วัดมณฑป

ประเทศ: ไทย
จังหวัด: พระนครศรีอยุธยา
อำเภอ: พระนครศรีอยุธยา
รหัสไปรษณีย์ : 13000
รหัสภูมิศาสตร์: 140104
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลหัวรอ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติศาสตร์

หัวรอถือเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ที่มีผู้อยู่อาศัยมาอย่างน้อย 200 ปี ตั้งแต่อยุธยาเป็นเมืองหลวงของประเทศไทย ชื่อหัวรอมาจากคำว่า ทำนบรอ (แปลว่า "ฝายชะลอการไหลของกระแสน้ำ") เป็นฝายชนิดหนึ่งที่สร้างจากคานไม้วางอยู่ในน้ำเพื่อชะลอความเร็วของแม่น้ำเพื่อป้องกันความเสียหายต่อตลิ่ง ฝายชะลอความเร็วของน้ำตั้งอยู่ที่จุดบรรจบของแม่น้ำลพบุรีในอดีต (ปัจจุบันคือแม่น้ำเจ้าพระยา) และคูเมืองด้านหน้าหน้าป้อมมหาไชยในอดีต
ในอดีต วัดท่าเสื่อ (ปัจจุบันเป็นพื้นที่หลังพระราชวังจันทรเกษม) เป็นที่ที่หมื่นราชเสน่หา (นอกราชการ) ลอบสังหารอุปราชจัน บ้านมหาโลกน้องชายของขุนวรวงศาธิราช กษัตริย์กรุงศรีอยุธยาในขณะนั้น โดยเป็นหนึ่งในแผนโค่นล้มขุนวรวงศาธิราช กับท้าวศรีสุดาจันทร์ ที่นำโดยขุนพิเรนทรเทพ (ภายหลังคือสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช) สิ่งนี้เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2091
ในการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ใน พ.ศ. 2310 หัวรอเป็นพื้นที่ที่กองทัพพม่าบุกเข้ามาเพราะเป็นจุดป้องกันที่อ่อนแอที่สุด ป้อมมหาไชยถูกเผาพร้อมกำแพงเมืองและวัดวาอารามต่าง ๆ ทุกวันนี้ซากปรักหักพังของป้อมมหาไชยยังคงซ่อนอยู่หลังตลาดหัวรอ
ในยุคปัจจุบัน หัวรอมีชื่อเสียงในด้านการเป็นตลาด ตลาดหัวรอ เป็นตลาดดั้งเดิมที่ยังคงมนต์เสน่ห์ของโลกเก่าไว้เหมือนกับชุมชนริมน้ำที่อื่น ๆ นานมาแล้วที่ตลาดแห่งนี้ถูกไฟไหม้ แต่ได้รับการบูรณะเกือบสมบูรณ์ ปัจจุบันตลาดบริหารงานโดย สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์
ในด้านการท่องเที่ยว หัวรอยังเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวได้นั่งเรือสำรวจเกาะเมืองอยุธยา
ธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์

ธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์
ธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์ มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเหลือง กลางธงมีรูปกางเขนแบบนอร์ดิกสีแดง ธงนี้ได้รับอิทธิพลจากรูปแบบธงเดนินบรอกหรือธงชาติเดนมาร์กมาโดยตรง  ภาพซึ่งแสดงอยู่นี้เป็นการจำลองขึ้นจากข้อมูลหลักฐานเอกสารต่างๆ ที่เหลืออยู่ เนื่องจากไม่มีธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์ของจริงหรือภาพวาดหลงเหลือมายังสมัยปัจจุบันนี้
สหราชอาณาจักรคาลมาร์เป็นการรวมกลุ่มประเทศทางการเมืองที่เกิดจากการรวมตัวของ 3 ราชอาณาจักรในแถบสแกนดิเนเวีย อันได้แก่ เดนมาร์ก นอร์เวย์ และสวีเดน โดยมีประมุขร่วมองค์เดียวกัน ซึ่งดำรงอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 1940 – พ.ศ. 2066
ทุกวันนี้ธงนี้ไม่ได้ถือเป็นสัญลักษณ์ของภูมิภาคนอร์ดิกทั้งหมดในหมู่ประชาชนส่วนใหญ่ แม้ธงของคณะมนตรีนอร์ดิกเองก็ไม่ใช้ธงนี้เป็นสัญลักษณ์ แต่ใช้ธงมีสัญลักษณ์ที่ดัดแปลงจากรูปหงส์เป็นธงขององค์กร  อย่างไรก็ตาม บรรดาขบวนการเคลื่อนไหวเพื่อความเป็นเอกภาพของนอร์ดิกส่วนหนึ่ง ได้พยายามใช้หรือเผยแพร่ธงนี้ให้ประชาชนตระหนักถึงการมีอยู่ของธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์[ต้องการอ้างอิง]
ตั้งแต่ช่วงกลางพุทธทศวรรษที่ 2533 จนถึง พ.ศ. 2550 ธงลักษณะอย่างเดียวกับธงสหราชอาณาจักรคาลมาร์ได้ใช้เป็นธงประจำหมู่เกาะออร์คนีย์
ข้อสำคัญที่ควรทราบด้วยคือ ธงนี้มีลักษณะที่คล้ายคลึงกับธงศาสนจักรสวีเดนมาก
ธงเซนต์เฮเลนา

| --- | --- |


ธงชาติเซนต์เฮเลนา
การใช้: ธงชาติ
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: 1984
ลักษณะ: ธงสีน้ำเงินที่มีธงชาติสหราชอาณาจักรอยู่บนคันธงและมีตราแผ่นดินเซนต์เฮเลนาอยู่บริเวณปลายธง
 
ธงชาติเซนต์เฮเลนา ใช้ตราแผ่นดินประกอบเข้ากับธงเรือรัฐบาลสหราชอาณาจักร (Blue Ensign) ที่ด้านปลายธง (เนื่องจากว่าดินแดนแห่งนี้เป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักร) ซึ่งตราแผ่นดินดังกล่าวนั้น ย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามการกำหนดให้ใช้ตราแผ่นดินในแต่ละครั้ง ธงที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ ประกาศใช้เมื่อ พ.ศ. 2527 สำหรับธงเรือพลเรือนนั้นใช้ธงเรือพลเรือนสหราชอาณาจักร (Red Ensign) ซึ่งมีพื้นสีแดง ส่วนเครื่องหมายในธงเป็นรูปตราแผ่นดินอย่างเดียวกับธงชาติ สำหรับธงประจำตำแหน่งผู่ว่าการแห่งเซนต์เฮเลนา ใช้ธงชาติสหราชอาณาจักรประดับด้วยตราแผ่นดินที่กลางธง
ดูเพิ่ม

ตราแผ่นดินของเซนต์เฮเลนา
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติเซนต์เฮเลนา ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติของประเทศและดินแดนในทวีปแอฟริกา |
| --- | --- |
 กานา  กาบอง  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  คอโมโรส  เคนยา  แคเมอรูน  จิบูตี  ชาด  ซิมบับเว  ซูดาน  เซเชลส์  เซนต์เฮเลนา (สหราชอาณาจักร)  เซเนกัล  เซาตูแมอีปริงซีป  ซูดานใต้  เซียร์ราลีโอน  แซมเบีย  โซมาเลีย  ตูนีเซีย  โตโก  แทนซาเนีย  นามิเบีย  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บอตสวานา  บุรุนดี  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเชียส  มอริเตเนีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  โมซัมบิก  โมร็อกโก  ยูกันดา  รวันดา  เรอูว์นียง (ฝรั่งเศส)  ลิเบีย  เลโซโท  ไลบีเรีย  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  อียิปต์  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  เอสวาตินี  แองโกลา  แอฟริกาใต้  แอลจีเรีย 
| ด ค กธงประจำอาณานิคมโพ้นทะเลและเขตสังกัดพระมหากษัตริย์ |
| --- | --- | --- |
| อาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร |  หมู่เกาะเคย์แมน  เซนต์เฮเลนา (ตริสตันดากูนยา)  เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช  หมู่เกาะเติกส์และหมู่เกาะเคคอส  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี  เบอร์มิวดา  หมู่เกาะพิตแคร์น  หมู่เกาะฟอล์กแลนด์  มอนต์เซอร์รัต  ยิบรอลตาร์  แองกวิลลา  |  |
| เขตสังกัดพระมหากษัตริย์ |  เกิร์นซีย์ (อัลเดิร์นนีย์  เฮิร์ม  ซาร์ก) เจอร์ซีย์  เกาะแมน  |  |
ตำบลเขื่องใน

| ตำบลเขื่องใน |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Khuang Nai
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: อุบลราชธานี
อำเภอ: เขื่องใน
รหัสไปรษณีย์ : 34150
รหัสภูมิศาสตร์: 340107
เว็บไซต์
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลเขื่องใน เป็นตำบลในอำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี
ปัจจุบันพื้นที่ตำบลเขื่องในอยู่ภายใต้การจัดการดูแลของเทศบาลตำบลเขื่องใน และเทศบาลตำบลห้วยเรือ
ประวัติ

ตำบลเขื่องในถูกตั้งตาม “บ้านเขื่องใน” ซึ่งจำเดิมชื่อ “เขี่ยงใน” เพราะภาษาอีสานโบราณไม่มีสระเอือ เมื่อมีการเรียนภาษาไทยจึงกลายมาเป็น “เขื่องใน” หมู่บ้านเขี่ยงใน ตั้งชื่อตามชื่อหนองน้ำชื่อ “หนองเขี่ยง ” ซึ่งมีลักษณะเป็นแอ่งน้ำลึกประมาณ 1 –2 เมตร ในหน้าฝน คล้าย “เขี่ยงปลา” หรือที่ปลาเตรียมวางไข่ในน้ำในฤดูฝน ชาวบ้านเรียก “เขี่ยงปลา” เป็นกลุ่มหมู่บ้านซึ่งประกอบด้วยบ้านเขื่องใน บ้านเขื่องกลาง บ้านสว่าง และบ้านหนองใส ส่วนบ้านกวางคำ หรือบ้านโนนธาตุ เป็นอีกหมู่บ้านหนึ่งที่ตั้งมาพร้อมกับบ้านเขื่องใน
อำเภอเขื่องใน ได้รับการจัดตั้งให้เป็นอำเภอตาม พ.ร.บ.ลักษณะการปกครองท้องที่ พ.ศ. 2440 โดยตาม พ.ร.บ. ดังกล่าว พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ทรงให้แบ่งบริเวณอุบลราชธานี ออกเป็น 3 เมือง คือ เมืองอุบลราชธานี เมืองเขมราษฎร์ธานี และเมืองยศสุนทร ในพื้นที่เมืองอุบลราชธานี มี 11 อำเภอ หนึ่งในนั้นคือ “อำเภอปจิมูปลนิคม” เป็นชื่อพระราชทานมาจากกรุงเทพฯ ต่อมาปี พ.ศ. 2456 ได้เปลี่ยนเป็นชื่ออำเภอตระการพืชผล แล้วต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเขื่องในจนถึงปัจจุบันนี้
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลเขื่องในตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนทางใต้ของอำเภอเขื่องใน มีอาณาเขตการปกครองใกล้เคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลยางขี้นกและตำบลหนองเหล่า อำเภอเขื่องใน
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลนาคำใหญ่และตำบลท่าไห อำเภอเขื่องใน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลหนองเหล่า ตำบลก่อเอ้ และตำบลท่าไห อำเภอเขื่องใน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลสร้างถ่อ อำเภอเขื่องใน
เขตการปกครอง

ปัจจุบันพื้นที่ตำบลเขื่องในอยู่ภายใต้การบริหารของเทศบาลตำบลเขื่องในและเทศบาลตำบลห้วยเรือ โดยแบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน แบ่งเป็นเขตเทศบาลตำบลเขื่องใน 6 หมู่บ้าน 8 ชุมชน และเขตเทศบาลตำบลห้วยเรือ(องค์การบริหารส่วนตำบลเขื่องในเดิม) อีก 8 หมู่บ้าน
สถานที่สำคัญ

โรงเรียนเขื่องในพิทยาคาร
วัดทุ่งศรีวิไล
ดูเพิ่ม

เทศบาลตำบลเขื่องใน
เทศบางตำบลห้วยเรือ
ซ้อเจ็ด

ซ้อเจ็ด เป็นนามปากกาของนักเขียนคนหนึ่งใน ผู้จัดการออนไลน์ เกี่ยวกับดาราและบุคคลที่มีชื่อเสียง โดยมีข้อมูลจากวงใน หรือข้อมูลที่สำคัญ ลักษณะการเขียน ผู้เขียนจะไม่กล่าวชื่อดาราคนนั้นว่าเป็นใครแต่จะพูดเป็นคำใบ้ต่างๆ แทน เช่น คุณป้าหน้าบาน น้องตาโตเสียงแผด นางเอกหน้าคม เป็นต้น และเปิดให้มีผู้เข้าไปอ่านเป็นจำนวนมากและแสดงความคิดเห็นต่างๆกันไป นอกจากข่าวในเว็บออนไลน์แล้ว คอลัมน์ซ้อเจ็ดมีบริการรับฟังข่าวผ่านโทรศัพท์มือถือ
ประวัติ

ในปี พ.ศ. 2543 ในขณะนั้นผู้จัดการออนไลน์มียอดคนอ่านเพียง 3,000 คนต่อวัน (อยู่อันดับ 40 ในตอนนั้น) สนธิ ลิ้มทองกุล มีคำสั่งมายังผู้ที่ใช้นามปากกาว่า ซ้อเจ็ด เปิดคอลัมน์ซุบซิบเพื่อดึงคนอ่านให้ได้หลักหมื่น โดยนามปากกา “ซ้อเจ็ด” เกิดขึ้นจากเหตุการณ์ที่มีการอุ้มฆ่าของตระกูลวิญญรัตน์ ซึ่งเป็นเจ้าของกิจการซอสปรุงรสยี่ห้อภูเขาทอง ซึ่งคนที่ถูกอุ้มคนสุดท้ายเป็นซ้อคนที่เจ็ด โดยการเขียนจะอัปโหลดเรื่องราวใหม่ๆ ทุกเย็นวันศุกร์ สุดสัปดาห์ แต่พอเกิดเหตุการณ์ช่วงก่อนปฏิวัติ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 ที่มีการข่มขู่จะปิดผู้จัดการออนไลน์ จึงทำให้ซ้อเจ็ดหายไปชั่วคราว
หลังจากนั้น 2 ปี จึงกลับมาพร้อมเปลี่ยนชื่อจาก คอลัมน์ “บีบสิว” มาเป็น  “บีบสิวหัวช้าง”  โดยเปลี่ยนมาอัปเดตเรื่องใหม่ทุกเย็นวันจันทร์แทน โดยตีแผ่เรื่องราว ของนักการเมืองและครอบครัว ดารา นักร้อง
สไตล์การเขียน

คาแร็กเตอร์ของซ้อเจ็ดที่ถูกสร้างคือเป็น“สตรีวัยกลางคน อายุ 45 ปี ผมหยักศก อกอิ่ม รูปร่างสมส่วน สุขภาพดี หน้าตาสดใส ไม่นิยมการแต่งหน้า เป็นภริยาท่านทูตต่างชาติ รสนิยมดี การศึกษาดี เป็นคนสู่รู้ มีอารมณ์ขัน ตลกร้าย ตรงไปตรงมา กระนั่นแม้จะปากคอจัดจ้าน ในความดิบนั้นก็มีมโนธรรม มีคุณธรรมแฝงอยู่ในบางเรื่อง”
ผลงานชิ้นแรกๆ ที่สร้างชื่อให้ซ้อเจ็ด เช่นเรื่อง เกย์ ชู้ สำส่อน มั่วยา ขายตัว รวมไปถึงเรื่องราวใหญ่โตอย่าง นักการเมืองโกงกินชาติ โดยเขียนในรูปแบบสาธยายแบบเผ็ดร้อน รุนแรง ด้วยการบรรยายโวหาร กล่าวถึงคนอื่นโดยไม่ใช่อักษรย่อ มีการเล่าเรื่องที่น่าติดตาม ซึ่งเป็นการสร้างจุดขายที่แตกต่างจากข่าวซุบซิบยุคเก่า รวมถึงการบัญญัติศัพท์ใหม่ๆ เช่น ซินาอ้า
แม้จะเป็นข่าวที่มีลักษณะแบบปากต่อปาก แต่ซ้อเจ็ดก็ต้องนำข้อมูลมาตรวจสอบก่อนเขียนทุกครั้ง 3-4 รอบ รวมถึงความถูกต้องในการใช้ภาษา และการดูตัวบทกฎหมายว่าจะถูกฟ้องหรือไม่ สิ่งที่เขียนมีข้อเท็จจริง 60% และเรื่องแต่งขึ้นอีก 40% เพื่อให้เรื่องราวมีสีสันด้วยภาษาที่น่าดึงดูด
สไตล์การเขียน > การหาข่าว

ในช่วงปีแรก ซ้อเจ็ดเขียนข่าวทุกข่าวด้วยตัวเอง จากนั้นเริ่มมีทีมเข้ามาช่วย จาก 3 คนเป็น 5 คน ซึ่งซ้อเจ็ดจะเป็นคนกลั่นกรองและเรียบเรียงสำนวนด้วยตัวเอง เพื่อให้งานเขียนดูมีตรรกะมากขึ้น การเก็บข้อมูล นำมาจากตามวงเหล้า ตามผับ ตามบาร์ “เด็กเที่ยว” และ “สาวไซด์ไลน์”  ที่มีประสบการณ์ตรง บางครั้งข้อมูลเชิงลึกก็มีการแลกกับเงินค่าเรื่อง 2,500 บาท ก็มี
สไตล์การเขียน > อิทธิพล

อิทธิพลในการเขียนของซ้อเจ็ด คือ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช และยาขอบ  ที่มีการเขียนเรื่องโดยใช้ กลยุทธ์ร้อยเรียงเหมือนเรื่องสั้น เพื่อให้อ่านสนุก น่าติดตาม ซ้อเจ็ดยังส่งผลต่ออิทธิพลให้เกิดคอลัมน์ประเภทซุบซิบ ในนิตยสารบันเทิงตามมา ซ้อเจ็ดวิจารณ์ไว้ว่า "บางเล่มใช้คำแรงจนดูโง่เกินไป เราแรงจริง เราถ่อย เราดิบ แต่เราไม่ต่ำ ไม่โลว์เทสต์ เราเป็นเมียท่านทูตนะ อย่างน้อยก็จบเอกชนสตรีชั้นนำ (หัวเราะ)"  และซ้อเจ็ดเล่าว่า "เกินครึ่งของหัวหน้าข่าวบันเทิงในนิตยสารแนวนี้เคยเป็นลูกน้องซ้อเจ็ดมาก่อน"