stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อเมริกันฟุตบอล
ผู้เล่นตำแหน่งต่างๆ > ทีมรับ (Defense)

ดีเฟนซีฟไลน์ (defensive line)  (DL) ประกอบด้วยผู้เล่น 3 ถึง 5 คน โดยที่เป็น ดีเฟนซีฟเอนด์ (defensive end)  2 คน ดีเฟนซีฟแทกเกิล (defensive tackle)  (DT) 1-2 คน และ อาจมี โนสแทกเกิล (nose tackle)  (NT) 1 คน เรียงตัวตรงข้ามกับออฟเฟนซ์ซีฟไลน์ มีหน้าที่ในการแทกเกิลสกัดรันนิ่งแบคในการวิ่งกินระยะ หรือ แทกเกิลควอเตอร์แบคก่อนทำการขว้างบอล
ผู้เล่นอย่างต่ำ  4 คนจะเรียงตัวในตำแหน่ง ดีเฟนซีฟแบค (defensive back)  (DB) ซึ่งประกอบด้วยผู้เล่นในตำแหน่ง คอร์เนอร์แบค (cornerback)  (CB) ฟรีเซฟตี (free safety)  (FS) และ สตรองเซฟตี (strong safety)  (SS) มีหน้าที่ป้องกันผู้เล่นรับลูกฝ่ายรุก ในการรับลูกบอล และ บางครั้งก็อาจทำการจู่โจมเข้าหาควอเตอร์แบค
ผู้เล่นอื่นในทีมรับเรียก ไลน์แบคเกอร์ (linebacker)  (LB) เรียงตัวอยู่ระหว่าง DL และ DB ทำหน้าที่หลายอย่าง โดยอาจจู่โจมเข้าหาควอเตอร์แบค ป้องกันผู้เล่นรับลูก หรือ สกัดผู้เล่นวิ่งพาลูก
ผู้เล่นตำแหน่งต่างๆ > ทีมพิเศษ (Special teams)

กลุ่มของผู้เล่นที่มีหน้าที่ในเกี่ยวกับการเตะทั้งหลาย เรียกว่า ทีมพิเศษ หรือ สเปเชียลทีม (special teams)  ผู้เล่นในทีมพิเศษนี้จะมี พันท์เตอร์ (punter)  (P) ซึ่งเป็นผู้เตะทิ้ง โดยเป็นการถือลูกเตะ และ คิกเกอร์ (kicker)  หรืออาจเรียก เพลซคิกเกอร์ (placekicker)  (K หรือ PK) เป็นผู้เตะเปลี่ยน และ ผู้เตะประตู ซึ่งเป็นการเตะลูกบอลจากการวางบนพื้นสนาม โดยวางบนอุปกรณ์ตั้งลูก และ การจับวางโดยเพื่อนร่วมทีม ตามลำดับ.
ดูเพิ่ม

อเมริกันฟุตบอลชิงแชมป์โลก
เนชันแนลฟุตบอลลีก - การแข่งขันอเมริกันฟุตบอลอาชีพในสหรัฐ
ซุปเปอร์โบวล์ - ชื่อการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศของเนชันแนลฟุตบอลลีก
เอ็กซ์-ลีก - การแข่งขันอเมริกันฟุตบอลอาชีพในประเทศญี่ปุ่น
เยอรมันฟุตบอลลีก - การแข่งขันอเมริกันฟุตบอลอาชีพในประเทศเยอรมนี
ตัวเลขบนสนามแสดงระยะเป็นหลาจากเอนด์โซนที่อยู่ใกล้ (เอนด์โซนคือบริเวณสีเขียวเข้มที่ปลายสองข้าง)
การรัช
การพาส
แผนภาพตำแหน่งต่างๆ ในภาพนี้ทีมรุกคือสีน้ำเงิน เล่นแบบ I-Formation ส่วนทีมรับคือสีแดง ตั้งรับแบบ 4-3
เขาปารวตี

| เขาปารวตี |
| --- | --- |
เขาปารวตีบริเวณยอดเขา สังเกตเห็นยอดของปารวตีมนเทียร
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 2,100 ฟุต (640 เมตร)
พิกัด: 18°29′50″N 73°50′48″E﻿ / ﻿18.49722°N 73.84667°E﻿ / 18.49722; 73.84667 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เขาปารวตี ปูเณ, รัฐมหาราษฏระ, ประเทศอินเดีย 
เทือกเขา: เทือกเขาฆาฏตะวันตก
การพิชิต
เส้นทางง่ายสุด: บันได 103 ขั้น
เขาปารวตี (อังกฤษ: Parvati Hill) เป็นเขาในปูเณ ประเทศอินเดีย มีความสูงที่ยอด 2,100 ฟุต (640 เมตร) จากระดบัน้ำทะเล บนยอดเขาเป็นที่ตั้งของมนเทียรปูชาพระแม่ปารวตี สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยจักรวรรดิของเปศว เขาปารวตีสูงที่สุดในปูเณเป็นอันดับสองรองจากเขาเวตัล
ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ

| --- | --- |
โลโก้เดิม
ประเภท: บริษัทมหาชนจำกัด
การซื้อขาย: LSE: HARL
อุตสาหกรรม: การต่อเรือ การซ่อมเรือ วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมเรือ การก่อสร้างนอกชายฝั่ง
ก่อตั้ง: 11 เมษายน 1861; 163 ปีก่อน (1861-04-11) 1977 (โอนเป็นของรัฐ) 1989 (โอนคืนเอกชน)
ผู้ก่อตั้ง: เซอร์ เอ็ดเวิร์ด เจมส์ ฮาร์แลนด์ กุสตาฟ วิลเฮ็ล์ม ว็อลฟ์
สำนักงานใหญ่: ลอนดอน สหราชอาณาจักร
รายได้:  £27,696,837 (2022) 
รายได้จากการดำเนินงาน:  -£70,357,333 (2022) 
พนักงาน: 800 (2023)
เว็บไซต์: www.harland-wolff.com
อนุสาวรีย์เซอร์ เอ็ดเวิร์ด เจมส์ ฮาร์แลนด์ ภายในบริเวณศาลากลางเบลฟาสต์
ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ (อังกฤษ: Harland & Wolff) เป็นบริษัทต่อเรือและผลิตชิ้นส่วนเรือสัญชาติบริติช มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงลอนดอน และมีโรงงานกระจายอยู่ที่เบลฟาสต์, อาร์นิช, แอปเปิลดอร์ และ เมทิล มีความเชี่ยวชาญด้านการซ่อมเรือ การต่อเรือ และการก่อสร้างนอกชายฝั่ง ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟมีชื่อเสียงจากการสร้างเรือเดินสมุทรส่วนใหญ่ให้กับบริษัทไวต์สตาร์ไลน์ ซึ่งรวมถึงเรือชั้นโอลิมปิกทั้งสามลำ ได้แก่ อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก, อาร์เอ็มเอส ไททานิก และเอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก นอกเหนือไวต์สตาร์ไลน์แล้ว ยังสร้างเรือลำอื่น ๆ อีกมากมาย รวมถึงเรือหลวงเบลฟาสต์ ของราชนาวี, แอนดีส ของบริษัทโรยัลเมลไลน์, เซาเทิร์นครอส ของบริษัทชอว์ซาวิลแอนด์อัลเบียน, อาร์เอ็มเอส เพนเดนนิสคาสเซิล ของบริษัทยูเนียนแคสเซิล, แคนเบอร์รา ของบริษัทพีแอนด์โอ และเอสเอส อเมริคา ของบริษัทฮัมบวร์ค-อเมริคา (Hamburg-America) ประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ซึ่งมีชื่อว่า Shipbuilders to the World ได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1986
ปัจจุบัน บริษัทมุ่งเน้นการสนับสนุน 5 ส่วนหลัก ได้แก่ การป้องกันประเทศ พลังงาน เรือสำราญและเรือข้ามฟาก พลังงานทดแทน และพาณิชย์ บริษัทนี้ให้บริการหลากหลายซึ่งรวมถึงบริการทางเทคนิค การผลิตและก่อสร้าง การซ่อมแซมและบำรุงรักษา การสนับสนุนระหว่างการใช้งาน การดัดแปลง และการปลดระวาง
ในปี ค.ศ. 2022 บริษัทได้รับรางวัลสัสัญญาทางทะเลครั้งใหญ่ในฐานะส่วนหนึ่งของทีมเรโซลูต (ร่วมกับบริษัทนาวันเทีย ยูเค และบีเอ็มที) เพื่อส่งมอบเรือสนับสนุนกองเรือจำนวน 3 ลำให้แก่กองเรือสนับสนุนหลวง
ช่วงต้น

ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1861 โดยเอ็ดเวิร์ด เจมส์ ฮาร์แลนด์ (ค.ศ. 1831–95) และกุสตาฟ วิลเฮ็ล์ม ว็อล์ฟ ผู้เกิดที่ฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี และอพยพมายังสหราชอาณาจักรเมื่ออายุได้ 14 ปี ในปี ค.ศ. 1858 ฮาร์แลนด์ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ในขณะนั้น ได้ซื้ออู่ต่อเรือขนาดเล็กบนเกาะควีนส์มาจากรอเบิร์ต ฮิกสัน นายจ้างของเขา
หลังจากซื้ออู่ต่อเรือของฮิกสันมาแล้ว ฮาร์แลนด์ได้แต่งตั้งให้ว็อล์ฟ ผู้ช่วยของเขาเป็นหุ้นส่วนในบริษัท ว็อล์ฟเป็นหลานชายของกุสตาฟ ชวาเบอ ชาวฮัมบวร์ค ผู้ซึ่งลงทุนอย่างหนักในบริษัทเดินเรือบิบบี (Bibby Line) และเรือสามลำแรกที่อู่ต่อเรือที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ต่อขึ้นนั้นก็เพื่อบริษัทดังกล่าวเช่นกัน ฮาร์แลนด์สร้างความสำเร็จให้กับธุรกิจผ่านนวัตกรรมหลายประการ โดยเฉพาะการแทนที่ดาดฟ้าไม้ชั้นบนด้วยเหล็กซึ่งเพิ่มความแข็งแรงให้กับเรือ และการออกแบบให้ตัวเรือมีพื้นล่างแบนราบและหน้าตัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมมากขึ้น ซึ่งเพิ่มความจุของเรือ วอลเตอร์ เฮนรี วิลสัน กลายเป็นหุ้นส่วนของบริษัทในปี ค.ศ. 1874
เมื่อฮาร์แลนด์สียชีวิตในปี ค.ศ. 1895 วิลเลียม เจมส์ พีร์รี ก็ได้ก้าวขึ้นเป็นประธานบริษัท และดำรงตำแหน่งนี้มาจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1924 ทอมัส แอนดรูส์ หลานชายของพีร์รี ได้ดำรงตำแหน่งผู้จัดการใหญ่และหัวหน้าแผนกออกแบบในปี ค.ศ. 1907 ช่วงเวลานี้บริษัทได้ต่อเรือโอลิมปิกและเรืออีกสองลำในชั้นเดียวกันคือไททานิกและบริแทนนิกระหว่างปี ค.ศ. 1909 ถึง 1914 บริษัทได้ว่าจ้างให้บริษัทเซอร์วิลเลียมแอร์โรล (Sir William Arrol & Co.) สร้างลาดกว้านเรือคู่และปั้นจั่นสนามขนาดใหญ่สำหรับโครงการนี้
ในปี ค.ศ. 1912 เมื่อความไม่มั่นคงทางการเมืองในไอร์แลนด์ที่เพิ่มสูงขึ้น บริษัทจึงได้ซื้ออู่ต่อเรืออีกแห่งหนึ่งที่โกแวน ในกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ โดยได้ซื้ออู่ต่อเรือมิดเดิลตันและโกแวนนิว ซึ่งเดิมเป็นของบริษัทลอนดอนแอนด์กลาสโกว์เอ็นจิเนียริงแอนด์ไอออนชิปบิลดิง (London & Glasgow Engineering & Iron Shipbuilding Co's) และอู่ต่อเรือโกแวนโอลด์ยาร์ด ของบริษัทแมกกีแอนด์ทอมสัน (Mackie & Thomson's) ซึ่งเคยเป็นของวิลเลียมเบียดมอร์ (William Beardmore and Company) มาก่อน อู่ต่อเรือทั้งสามแห่งที่อยู่ติดกันได้ถูกควบรวมและพัฒนาใหม่เพื่อให้ได้ท่าต่อเรือทั้งหมดเจ็ดท่า ท่าสำหรับติดตั้งอุปกรณ์ และโรงงานขนาดใหญ่ ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟสร้างเรือบรรทุกน้ำมันและเรือบรรทุกสินค้าที่โกแวน อู่ต่อเรือใกล้เคียงของบริษัทเอแอนด์เจอิงลิส (A. & J. Inglis) ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของแม่น้ำไคลด์ และฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเคลวิน ก็ถูกฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ซื้อกิจการไปเช่นกันในปี ค.ศ. 1919 พร้อมกับอู่ต่อเรือเมโดว์ไซด์ของบริษัทดี. แอนด์ ดับเบิลยู. เฮนเดอร์สัน (D. and W. Henderson and Company) ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของแม่น้ำไคลด์เช่นกัน แต่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเคลวิน บริษัทได้ซื้อหุ้นส่วนในบริษัทเดวิด โคลวิลล์ แอนด์ซันส์ (David Colville & Sons)ซัพพลายเออร์เหล็กหลักของตนเอง ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้ก่อตั้งอู่ต่อเรือขึ้นที่บูเทิลในลิเวอร์พูล นอร์ทวูลวิชในลอนดอน และเซาแทมป์ตัน อย่างไรก็ตาม อู่ต่อเรือเหล่านี้ล้วนถูกปิดตัวลงในต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อบริษัทตัดสินใจรวมกิจการทั้งหมดไปไว้ที่เบลฟาสต์
ช่วงสงคราม

ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้สร้างเรือมอนิเตอร์ชั้นอาเบอร์ครอมบี และเรือลาดตระเวน รวมถึงเรือลาดตระเวนเบาขนาดใหญ่ เอชเอ็มเอส กลอเรียส ซึ่งติดตั้งปืนขนาด 15 นิ้ว ในปี ค.ศ. 1918 บริษัทได้เปิดอู่ต่อเรือแห่งใหม่ทางด้านตะวันออกของช่องแคบมัสเกรฟ ซึ่งตั้งชื่อว่าอู่ต่อเรือตะวันออก อู่ต่อเรือนี้เชี่ยวชาญในการผลิตเรือจำนวนมากตามแบบมาตรฐานที่ได้รับการพัฒนาขึ้นในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ในคริสต์ทศวรรษ 1920 คนงานคาทอลิก สังคมนิยม และนักเคลื่อนไหวเพื่อแรงงานถูกไล่ออกจากงานในอู่ต่อเรือเป็นประจำ เหตุการณ์ลักษณะเดียวกันนี้เคยเกิดขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1898 และกรกฎาคม ค.ศ. 1912 ดูที่ความไม่สงบในอัลสเตอร์ (ค.ศ. 1920–1922)
บริษัทได้ก่อตั้งบริษัทย่อยที่ผลิตเครื่องบินร่วมกับบริษัทชอร์ตบราเดอส์ ชื่อว่า ชอร์ตแอนด์ฮาร์แลนด์ จำกัด ในปี ค.ศ. 1936 คำสั่งซื้อแรกของบริษัทนี้คือเครื่องบินทิ้งระเบิดแฮนด์ลีย์ เพจ เฮียร์ฟอร์ด จำนวน 189 ลำ ซึ่งผลิตภายใต้ใบอนุญาตจากบริษัทแฮนด์ลีย์ เพจ (Handley Page) เพื่อส่งมอบให้แก่กองทัพอากาศ ในสงครามโลกครั้งที่สอง บริษัทนี้ได้ผลิตเครื่องบินทิ้งระเบิดชอร์ต สเตอร์ลิง ขณะที่เฮียร์ฟอร์ดถูกถอดออกจากการใช้งาน
อู่ต่อเรือคึกคักเป็นพิเศษในสงครามโลกครั้งที่สอง โดยได้สร้างเรือบรรทุกเครื่องบิน 6 ลำ เรือลาดตระเวน 2 ลำ (รวมถึงเรือหลวงเบลฟาสต์) และเรือรบอื่น ๆ อีก 131 ลำ นอกจากนี้ยังได้ซ่อมแซมเรืออีกกว่า 22,000 ลำ ตลอดจนผลิตรถถังรวมถึงชิ้นส่วนปืนใหญ่ ช่วงเวลานี้เองที่จำนวนพนักงานของบริษัทสูงสุดอยู่ที่ประมาณ 35,000 คน อย่างไรก็ตาม เรือส่วนใหญ่ที่สร้างขึ้นในยุคนั้นได้รับการส่งมอบในปลายสงครามโลกครั้งที่สอง เนื่องจากฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟให้ความสำคัญกับการซ่อมแซมเรือในสามปีแรกของสงคราม อู่ต่อเรือบนเกาะควีนส์ถูกระเบิดอย่างหนักโดยกองทัพอากาศเยอรมันในเดือนเมษายนและพฤษภาคม ค.ศ. 1941 ระหว่างการทิ้งระเบิดเบลฟาสต์ ทำให้สิ่งอำนวยความสะดวกในการต่อเรือได้รับความเสียหายอย่างมาก และโรงงานผลิตเครื่องบินถูกทำลายลง
หลังสงคราม

เมื่อเครื่องบินโดยสารขับเคลื่อนด้วยไอพ่นได้รับความนิยมในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 ความต้องการใช้เรือเดินสมุทรก็ลดลงไป เมื่อรวมกับการแข่งขันจากญี่ปุ่น ก็ทำให้อุตสาหกรรมต่อเรือของอังกฤษประสบปัญหา เรือลำสุดท้ายที่บริษัทปล่อยคือเอ็มวี อาร์ลันซา ให้แก่บริษัทรอยัลเมลไลน์ (Royal Mail Line) ในปี ค.ศ. 1960 และเรือลำสุดท้ายที่สร้างเสร็จคือเอสเอส แคนเบอร์รา ให้แก่บริษัทพีแอนด์โอ (P&O) ในปี ค.ศ. 1961
ในคริสต์ทศวรรษ 1960 อู่ต่อเรือแห่งนี้มีผลงานที่โดดเด่น ได้แก่ เรือบรรทุกน้ำมันไมรีนา ซึ่งเป็นเรือซูเปอร์แทงเกอร์ลำแรกที่สร้างขึ้นในสหราชอาณาจักร และเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดที่เคยปล่อยลงน้ำจากลาดกว้านในเดือนกันยายน ค.ศ. 1967 ในช่วงเวลาเดียวกัน อู่ต่อเรือแห่งนี้ก็ยังได้สร้างแท่นขุดเจาะกึ่งใต้น้ำชื่อซีเควสต์ ซึ่งมีลักษณะพิเศษคือมีสามขา จึงต้องปล่อยลงสู่ทะเลผ่านลาดกว้านสามทางที่เรียงขนานกัน นับเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่มีการทำเช่นนี้
กลางคริสต์ทศวรรษ 1960 คณะกรรมการเก็ดเดสได้เสนอให้รัฐบาลอังกฤษให้กู้ยืมและเงินอุดหนุนแก่อู่ต่อเรือในอังกฤษเพื่อปรับปรุงวิธีการผลิตและโครงสร้างพื้นฐานของอู่ต่อเรือเพื่อรักษาตำแหน่งงานไว้  มีการดำเนินโครงการปฏิรูปอู่ต่อเรือครั้งใหญ่ โดยมีจุดเน้นอยู่ที่การสร้างอู่แห้งขนาดใหญ่สำหรับการต่อเรือ ซึ่งมีปั้นจั่นยักษ์ของบริษัทครุปป์ (Krupp) สองตัวคือแซมสันและโกลิแอทให้บริการ อู่ต่อเรือแห่งนี้จึงสามารถสร้างเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่หลังสงครามได้มากขึ้น รวมถึงเรือลำหนึ่งที่มีขนาดถึง 333,000 ตัน
อู่ต่อเรือแห่งนี้มีชื่อเสียงมายาวนานในฐานะสถานที่ทำงานที่ปิดกั้นเฉพาะชาวโปรเตสแตนต์ และในปี ค.ศ. 1970 ระหว่างช่วงเวลาที่เรียกว่า "เดอะทรับเบิลส์" คนงานคาทอลิก 500 คนได้ถูกไล่ออกจากงาน
ปัญหาทางการเงินที่ต่อเนื่องนำไปสู่การการโอนเป็นของรัฐในปี ค.ศ. 1977 แม้จะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบริษัทบริติชชิปบิลเดอส์ (British Shipbuilders) ก็ตาม ในปี ค.ศ. 1971 แอร์โรลแกรทรี ซึ่งเป็นสถานที่ต่อเรือจำนวนมากจนถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ได้ถูกรื้อถอน บริษัทที่โอนเป็นของรัฐบาลอังกฤษนั้นได้ถูกขายให้แก่กลุ่มผู้บริหารและคนงานที่ร่วมกันซื้อกิจการในปี ค.ศ. 1989 โดยมีเฟรด โอลเซน มหาเศรษฐีชาวนอร์เวย์ร่วมลงทุน ซึ่งการซื้อกิจการครั้งนี้ได้ก่อให้เกิดบริษัทใหม่ชื่อว่าฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ โฮลดิงส์ จำกัด (Harland & Wolff Holdings Plc.) ณ จุดนี้ จำนวนคนงานของบริษัทลดลงเหลือประมาณ 3,000 คน
ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้มีความเชี่ยวชาญในการสร้างเรือบรรทุกน้ำมันสุเอซแมกซ์ และยังคงมุ่งเน้นไปที่เรือสำหรับอุตสาหกรรมน้ำมันและก๊าซนอกชายฝั่ง อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ขยายขอบเขตไปยังตลาดอื่นบ้าง
ปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 อู่ต่อเรือนี้เป็นส่วนหนึ่งของทีมบริติชแอโรสเปซ ซึ่งรับผิดชอบโครงการสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินในอนาคต (CVF) ให้แก่ราชนาวี มีแผนว่าเรือลำนี้จะถูกประกอบขึ้นที่อู่แห้งของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในเบลฟาสต์ ในปี ค.ศ. 1999 บริษัทบีเออีได้รวมกิจการกับบริษัทมาร์โคนีอิเล็กทรอนิกส์ซิสเต็มส์ (Marconi Electronic Systems) บริษัทใหม่ บีเออีซิสเต็มส์มารีน (BAE Systems Marine) ได้รวมเอาอู่ต่อเรือมาร์โคนีบนแม่น้ำไคลด์และที่บาร์โรว์-อิน-ฟอร์เนสส์เข้ามา ทำให้บทบาทของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟกลายเป็นส่วนเกินที่ไม่จำเป็นไป
แหล่งข้อมูลอื่น

Harland and Wolff Heavy Industries
54°36′29″N 5°54′03″W﻿ / ﻿54.6080°N 5.9008°W﻿ / 54.6080; -5.9008
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ 
คนงานกำลังออกจากอู่ต่อเรือที่ถนนควีนส์ในต้นปี ค.ศ. 1911 โดยมีเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิกตั้งอยู่เบื้องหลังใต้แอร์โรลแกนทรี หัวเรือเอสเอส โนแมดิก ตั้งอยู่ที่มุมซ้ายสุด
อาร์เอ็มเอส ไททานิก พร้อมสำหรับการปล่อยลงน้ำ
ห้องเขียนแบบของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในเบลฟาสต์ ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
ช่างเชื่อมกำลังทำงานในเวลากลางคืนบนดาดฟ้าของเรือลำหนึ่งที่อู่ต่อเรือลิเวอร์พูลของฮาร์แลนด์ แอนด์โวล์ฟ (27 ตุลาคม ค.ศ. 1944)
ปั้นจั่นแซมสันและโกลิอัท (สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1974 และ 1969 ตามลำดับ) กลายเป็นสัญลักษณ์ของเบลฟาสต์
เรือแอนวิลพอยต์ที่มาร์ชวูด
เรือไอล์อินิชมัวร์ และโจนาธาน สวิฟต์ ระหว่างการปรับปรุงที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในปี ค.ศ. 2008
เขตสงวนชีวมณฑล

เขตสงวนชีวมณฑล / พื้นที่สงวนชีวมณฑล (อังกฤษ: biosphere reserve) พื้นที่สงวนชีวมณฑลนั้นหมายถึงพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นระบบนเวศบนบก ทะเล ชายฝั่ง หรือใด ๆ รวมกัน ที่ได้รับความสำคัญภายใต้โครงการมนุษย์และชีวมณฑลของยูเนสโก (Man and the Biosphere (MAB) Programme) ซึ่งเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของกรอบบัญญัติเครือข่ายพื้นที่สงวนชีวมณฑลโลก (Statutory Framework of World Network of Biosphere Reserve Network)
พื้นที่สงวนชีวมณฑลมีความสำคัญในฐานะพื้นที่เพื่อการเรียนรู้เกี่ยวกับการพัฒนาที่ยั่งยืน เป็นพื้นที่ที่เปิดรับสหวิทยาการเข้ามาประยุกต์ใช้ เพื่อสร้างองค์ความรู้ และการจัดการกับการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ เพื่อรักษาสมดุลของปฏิสัมพันธ์ระหว่างระบบนิเวศและระบบสังคม รวมถึงการป้องกันและจัดการความขัดแย้งที่จะเกิดจากการอนุรักษ์และใช้ประโยชน์จากความหลากหลายทางชีวภาพในพื้นที่ พื้นที่สงวนชีวมณฑลเป็นพื้นที่ที่สร้างแนวทางในการรับมือกับการเปลี่ยนแปลงที่เป็นวิกฤตของโลกในขนาดของการจัดการในระดับท้องถิ่น พื้นที่สงวนชีวมณฑลทั่วโลกนั้นประกอบด้วยทั้งระบบนิเวศบนบก ทะเลและชายฝั่ง แต่ละพื้นที่มีการสนับสนุนแนวทางการจัดการที่ประนีประนอมทั้งในด้านการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพและการพัฒนาที่ยั่งยืน
พื้นที่สงวนชีวมณฑลจะต้องเสนอโดยรัฐสมาชิกผ่านกระบวนการพิจารณาที่กำหนดไว้ พื้นที่สงวนชีวมณฑลที่จัดตั้งนั้นยังคงอยู่ภายใต้อธิปไตยของรัฐที่พื้นที่สงวนชีวมณฑลนั้น ๆ ตั้งอยู่ การประกาศจัดตั้งพื้นที่สงวนชีวมณฑลดำเนินการโดยโครงการมนุษย์และชีวมณฑลของยูเนสโก โดยเลขาธิการยูเนสโกเป็นผู้ลงนามประกาศจัดตั้งตามมติของคณะกรรมการสภาพประสานงานระหว่างประเทศว่าด้วยโครงการด้านมนุษย์และชีวมณฑล (MAB International Coordinating Council: MAB ICC) พื้นที่ที่ประกาศมีสถานะพื้นที่ที่ได้รับความสำคัญในระดับนานาชาติ
หน้าที่ของพื้นที่สงวนชีวมณฑล

การอนุรักษ์ : ป้องกันรักษาความหลากหลายทางชีวภาพ ระบบนิเวศ และภูมิทัศน์ พื้นที่สงวนชีวมณฑลให้ความสำคัญกับการดูแลพลวัตรทั้งทางธรรมชาติและทางวัฒนธรรมในพื้นที่
การพัฒนา : การสนับสนุนการพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคมในพื้นที่ให้สอดคล้องกับแนวทางการพัฒนาที่ยั่งยืนทั้งในเชิงสังคมวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อม
โลจิสติกส์ขององค์ความรู้ : พื้นที่สงวนชีวมณฑลสนับสนุนการศึกษา วิจัย ฝึกอบรม การติดตามการเปลี่ยนแปลงด้านสิ่งแวดล้อม รวมถึงการสร้างองค์ความรู้ในการจัดการประเด็นปัญหาต่างๆที่เหมาะสมกับสภาพการณ์ของแต่ละท้องถิ่น
แนวทางการจัดการ

เพื่อตอบสนองต่อหน้าที่ของพื้นที่สงวนชีวมณฑล การแบ่งเขตการจัดการได้ถูกนำมาใช้โดยคำนึงถึงรูปแบบของภูมิทัศน์ การใช้ประโยชน์ที่ดินในพื้นที่ และความเข้มข้นของกิจกรรมมนุษย์ เพื่อเป็นแนวทางในการสนับสนุนนโยบายของท้องถิ่นให้เป็นไปตามแนวทางที่สอดคล้องกับการสร้างสมดุลระหว่างธรรมชาติกับกิจกรรมของมนุษย์
พื้นที่แกนกลาง มักเป็นส่่วนหนึ่งของพื้นที่อนุรักษ์ตามกฎหมาย เป็นพื้นที่ที่สงวนธรรมชาติไว้ให้กระบวนการและพลวัตรทางธรรมชาติต่าง ๆ ดำเนินไปโดยตัวของมันเอง โดยไม่มีการแทรกแซงโดยมนุษย์ เว้นแต่การติดตามการเปลี่ยนแปลงของระบบนิเวศ
เขตกันชน อยู่ล้อมรอบพื้นที่แกนกลางไว้เพื่อลดผลกระทบจากกิจกรรมของมนุษย์ที่จะมีผลต่อธรรมชาติในแกนกลาง พื้นที่เป็นพื้นที่ที่มีการอนุรักษ์หรือใช้ประโยชน์จากความหลากหลายทางชีวภาพและภูมิทัศน์อย่างยั่งยืนด้วยกิจกรรมที่มีผลกระทบต่ำ
พื้นที่เปลี่ยนผ่าน เป็นพื้นที่ที่มีกิจกรรมมนุษย์เข้มข้น แต่ทั้งนี้ จะต้องได้รับการส่งเสริมให้เป็นตัวอย่างของการผลิตและบริโภคที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและการพัฒนาที่ัยั่งยืน
แหล่งข้อมูลอื่น

UNESCO - MAB Programme โครงการมนุษย์และชีวมณฑลขององค์การยูเนสโก
UNESCO - The World Network of Biosphere Reserves เครือข่ายโลกของเขตสงวนชีวมณฑล
GIZ – Biosphere Reserves – inspiring action for Agenda 2030
What are Biosphere Reserves พื้นที่สงวนชีวมณฑลคืออะไร
พื้นที่สงวนชีวมณฑลในประเทศไทย
เขากระโดง สเตเดียม

| --- | --- |
เขากระโดง สเตเดี้ยม


ที่ตั้ง: อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ ประเทศไทย
ขนส่งมวลชน: สายตะวันออกเฉียงเหนือ สถานีบุรีรัมย์
เจ้าของ: องค์การบริหารส่วนจังหวัดบุรีรัมย์
ผู้ดำเนินการ: องค์การบริหารส่วนจังหวัดบุรีรัมย์
ความจุ: 15,000 ที่นั่ง
เปิดใช้สนาม: 27 มีนาคม พ.ศ. 2553
การใช้งาน
  สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ พีอีเอ (2553–2554)  สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ (2553–2554) 
เขากระโดง สเตเดียม (อังกฤษ: Khao Kradong Stadium) เป็นสนามเหย้าเดิมของ สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ระหว่างปี พ.ศ. 2553–2554 มีความจุทั้งหมด 15,000 ที่นั่ง มีค่าความสว่างของไฟอยู่ที่ 2,000 ลักซ์ สนามนี้เคยเป็นสนามขององค์การบริหารส่วนจังหวัด และถูกปรับปรุงใหม่ทั้งหมดเพื่อใช้รองรับการใช้งานไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก 2553 ของสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์-การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค (ชื่อในขณะนั้น) ก่อนจะย้ายไปสนามแห่งใหม่ของสโมสรเอง คือ นิว ไอ-โมบาย สเตเดี้ยม ซึ่งมีความจุ 24,000 คน  และเปิดรันเวย์สนามบินใช้เฉพาะนักเตะฟุตบอลเท่านั้น ซึ่งเปิดใช้งานได้อย่างเป็นทางการในปี 2555 และปัจจุบันก็ได้โอนสนามให้เป็นขององค์การบริหารส่วนจังหวัดบุรีรัมย์เหมือนเดิมและบริเวณที่ว่างข้างสนามได้สร้างศาลากลางศูนย์ราชการจังหวัดบุรีรัมย์แห่งใหม่ โดยมีสนามนี้อยู่ในบริเวณนั้นด้วย
| ด ค กสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด |
| --- | --- |
 ประวัติ  ผู้เล่น  ผู้ฝึกสอน  ฤดูกาล  เอเชีย  สถิติ  ผลงาน  ฤดูกาลปัจจุบัน 
สนามเหย้า:  สนามกีฬาจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (2513–2552)  เขากระโดง สเตเดียม (2553–2554)  ช้างอารีนา (2554–ปัจจุบัน) 
สโมสรคู่ปรับ:  ชลบุรี  เมืองทอง ยูไนเต็ด 
ฤดูกาล:  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563–64  2564–65  2565–66  2566–67 
บุคลากร:  เนวิน ชิดชอบ  กรุณา ชิดชอบ 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  จังหวัดบุรีรัมย์  ช้างอินเตอร์เนชันแนลเซอร์กิต  สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ 
| ด ค กสนามแข่งขันในไทยลีก |
| --- | --- |
สนามที่ใช้แข่งขันใน ฤดูกาลปัจจุบัน (2567–68):  ช้างอารีนา (บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด)  แพตสเตเดียม (การท่าเรือ)  ดราก้อน โซลาร์ พาร์ค (ราชบุรี)  สนามกีฬากลางขอนแก่น (ขอนแก่น ยูไนเต็ด)  บีจีสเตเดียม (บีจี ปทุม ยูไนเต็ด)  สนามกีฬาโรงเรียนกีฬาเทศบาลนครนครปฐม (นครปฐม ยูไนเต็ด)  สนามทะเลหลวง (สุโขทัย)  พิชญสเตเดียม (หนองบัว พิชญ)  สนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี (ลำพูน วอร์ริเออร์)  ทรูสเตเดียม (ทรูแบงค็อก ยูไนเต็ด)  สนามเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา (นครราชสีมา มาสด้า)  สนามกีฬากลางระยอง (ระยอง)  สามอ่าวสเตเดียม (พีที ประจวบ)  ลีโอ เชียงราย สเตเดียม (ลีโอ เชียงราย ยูไนเต็ด)  ธันเดอร์โดมสเตเดียม (เมืองทอง ยูไนเต็ด) 
สนามที่เคยใช้แข่งขันในไทยลีก:  ชลบุรี ยูทีเอ สเตเดียม  สนามบุณยะจินดา  สนามกีฬากลางตราด  แม่กวงสเตเดียม  สนามกีฬากลางจังหวัดลำปาง  ลำพูน วอร์ริเออร์ สเตเดียม  เขาพลองสเตเดียม  สนามกีฬาราชนาวี สัตหีบ  สนามกีฬาลาดกระบัง 54  สนามกีฬากลางสุพรรณบุรี  สนามศรีนครลำดวน  สมุทรปราการสเตเดียม  สนามกีฬากลางสมุทรสงคราม  ยูเอ็มที สเตเดียม  สนามทีโอที สเตเดียม  สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา  สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ เทศบาลนครนนทบุรี  สนามกีฬาหนองปรือ  พีทีทีสเตเดียม  สนาม ม.มหิดล ศาลายา  สนามศรีราชา ซูซูกิ สเตเดี้ยม  สนามกีฬาติณสูลานนท์  สนามกีฬากลางสระบุรี  สนามกีฬากองทัพบก  สนามกีฬาธูปะเตมีย์  เขากระโดง สเตเดียม  ราชมังคลากีฬาสถาน  สนามฟุตบอลเทพหัสดิน  สนามศุภชลาศัย
เขาเมรู

เขาเมรู
เขาเมรู (อังกฤษ: Mount Meru) ตั้งอยู่ในประเทศแทนซาเนีย ในเขตอุทยานแห่งชาติเมรู-อารูชา เป็นภูเขาไฟที่เกิดจากแนวหุบเขาทรุดเกรตริฟต์แวลลีย์ เขาเมรูอยู่ห่างจากเขาคิลิมันจาโรเพียง 70 กิโลเมตร มีความสูงกว่า 4,565 เมตร และเป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับ 5 ในทวีปแอฟริกา
เขายอดราบใต้สมุทร

เขายอดราบใต้สมุทร
เขายอดราบใต้สมุทร (อังกฤษ: guyot) คือภูเขาใต้ทะเลชนิดหนึ่งมีลักษณะพิเศษคือบนยอดเขานั้นจะเป็นพื้นที่ราบเรียบมักพบในมหาสมุทรที่มีความลึก 1,200-1,800 เมตรบางแห่งอาจมีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึง 10 กิโลเมตร มีเขายอดราบใต้สมุทรกว่า 283 แห่งในทะเลทั่วโลกโดยแบ่งเป็นมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือมี 119 แปซิฟิกใต้ 77 แห่ง มหาสมุทรแอตแลนติกใต้ 43 แห่ง มหาสมุทรอินเดีย 28 แห่ง มหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ 8 แห่ง มหาสมุทรใต้ 6 แห่งและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน 2 แห่งส่วนในมหาสมุทรอาร์กติกไม่มีการค้นพบ เขายอดราบใต้สมุทรมีพื้นที่เฉลี่ยรวมประมาณ 3,313 ตารางกิโลเมตร
คำว่าเขายอดราบใต้สมุทรในภาษาอังกฤษได้มาจากชื่อของอาร์โนลด์ เฮนรี กีโอ (Arnold Henry Guyot) นักภูมิศาสตร์และนักธรณีวิทยาชาวอเมริกันเชื้อสายสวิส
เขายอดราบใต้สมุทรมักเกิดจากการกัดเซาะของกระแสน้ำ การพังทลายของแนวหินปะการัง หรืออาจเป็นภูเขาไฟใต้ทะเลที่ดับไปแล้วหรือเกาะที่จมลงสู่ทะเล โดยพบภูเขาลักษณะนี้มากในมหาสมุทรแปซิฟิก ความสูงชันของเขายอดราบใต้สมุทรจะมีความลาดเอียง 20 องศา และสูง 914 เมตร แต่ก็มีบางส่วนที่สูงไม่ถึง 91 เมตร แม้เขายอดราบใต้สมุทรส่วนมากจะมีอายุหลายล้านปี แต่จากการศึกษาก็ค้นพบเขายอดราบใต้สมุทรที่เพิ่งเกิดขึ้นเพียงช่วง 1 ล้านปีด้วยเช่นกันในบริเวณมหาสมุทรแอตแลนติก ประเทศแคนาดา ประเทศโคลอมเบีย และหมู่เกาะบริเตน
เมื่อ พ.ศ. 2488 เขายอดราบใต้สมุทรได้เป็นที่รู้จักโดยแฮร์รี แฮมมอนด์ เฮสส์ผู้รวบรวมข้อมูลโดยใช้เครื่องหยั่งน้ำบนเรือที่เขาสั่งไว้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งข้อมูลที่เขาได้มาแสดงให้เห็นว่าภูเขาใต้ทะเลบางลูกมียอดที่มีลักษณะแบนราบ เขาจึงเรียกภูเขาลักษณะนี้ว่ากูโยต์เพราะภูเขานี้มีลักษณะคล้ายกูโยต์ฮอล์ซึ่งเป็นอาคารเกี่ยวกับชีววิทยาและธรณีวิทยาที่มีหลังคาแบนในมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันและตั้งชื่อตามภูมิศาสตร์ในศตวรรษที่ 19 นามว่าอาร์โนลด์ เฮนรี กีโอเขาได้ตั้งสมุมติฐานว่าพวกมันเคยเป็นเกาะภูเขาไฟแต่ถูกทำยอดให้ราบด้วยการกระทำของคลื่นและจมลงใต้ระดับน้ำทะเลซึ่งสมุมติฐานนี้นำมาใช้เพื่อช่วยเสริมทฤษฎีการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน

| เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เขาฮามีกีตัน
พิกัด: 6°44′24.5″N 126°10′55.0″E﻿ / ﻿6.740139°N 126.181944°E﻿ / 6.740139; 126.181944
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (x)
อ้างอิง: 1403
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2557 (คณะกรรมการสมัยที่ 38)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน (อังกฤษ: Mount Hamiguitan Range Wildlife Sanctuary) คืออุทยานแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในจังหวัดซีลางังดาเบา ทางใต้ของเกาะมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ โดยมีทิวเขาฮามีกีตันที่มีความสูง 1,620 เมตร (5,315 ฟุต) ภูเขาและบริเวณใกล้เคียงมีกลุ่มสัตว์ป่าที่หลากหลายที่สุดกลุ่มหนึ่งของประเทศ ท่ามกลางสัตว์ป่าในบริเวณนี้คือนกอินทรีฟิลิปปิน และสายพันธุ์ที่หลากหลายของหม้อข้าวหม้อแกงลิง เช่น Nepenthes peltata ซึ่งเป็นพืชเฉพาะถิ่น นอกจากนี้ภูเขายังเป็นพื้นที่คุ้มครองประมาณ 2,000 เฮกตาร์ ป่าไม้เป็นป่าแคระที่มีความพิเศษของต้นไม้เก่าแก่ในดินอัลตราเมฟิก (ultramafic soil) ซึ่งกำลังใกล้สูญพันธ์ แนวทิวเขาฮามีกีตัน ประกอบด้วยพื้นที่ 6,834 เฮกตาร์ (68.34 ตารางกิโลเมตร หรือ 42,712.5 ไร่) ได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าใน พ.ศ. 2546
มรดกโลก

การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียน "เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน" เป็นมรดกโลกทางธรรมชาติ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
มรดกโลก > หลักเกณฑ์ทางธรรมชาติ

(x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
พืชและสัตว์ในอุทยาน > พืช

Nepenthes alata
Nepenthes peltata
Nepenthes mindanaoensis
สิงโตกลอกตา
พืชและสัตว์ในอุทยาน > สัตว์

นกอินทรีฟิลิปปิน
ทาร์เซียร์ฟิลิปปิน
อีเห็นข้างลาย
เขาอารารัต

| เขาอารารัต   Mount Ararat |
| --- | --- |
Ağrı Dağı   Մասիս

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 5,137 เมตร (16,854 ฟุต)
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 3,611 เมตร (11,847 ฟุต)  อันดับที่ 48
รายชื่อ: จุดที่สูงที่สุดของประเทศ Ultra Volcanic Seven Second Summits
พิกัด: 39°42.113′N 44°17.899′E﻿ / ﻿39.701883°N 44.298317°E﻿ / 39.701883; 44.298317 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เขาอารารัต   Mount Araratที่ตั้งแสดงแผนที่ประเทศตุรกีเขาอารารัต   Mount Araratเขาอารารัต   Mount Ararat (ประเทศอาร์มีเนีย)แสดงแผนที่ประเทศอาร์มีเนีย 
ที่ตั้ง: จังหวัดอือดือร์และจังหวัดอารือ ประเทศตุรกี
รัฐ/จังหวัด: Eastern Anatolia Region
เทือกเขา: Armenian Highlands
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
การปะทุครั้งล่าสุด: 2 กรกฎาคม 1840
การพิชิต
พิชิตครั้งแรก: 9 October [ตามปฎิทินเก่า: 27 September] 1829 Friedrich Parrot, Khachatur Abovian, two Russian soldiers, two Armenian villagers
เขาอารารัต (อังกฤษ: Mount Ararat) ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศตุรกีใกล้กับพรมแดนประเทศอิหร่าน ลักษณะเป็นภูเขาไฟที่มียอดแหลมบนยอดปกคลุมไปด้วยหิมะ มีความสูง 5,137 เมตร เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศตุรกี
เขตการค้าเสรี

MERCOSUR เป็นตัวอย่างของเขตการค้าเสรีระหว่างประเทศกรวยภาคใต้
เขตการค้าเสรี (อังกฤษ: Free trade area, FTA) เป็นกลุ่มประเทศที่ได้ทำข้อตกลงที่จะทำการค้าแบบเสรี โดยกำจัด การเก็บภาษีศุลกากร การจำกัดส่วนแบ่ง (โควตา) และการให้สิทธิพิเศษ กับสินค้าส่วนใหญ่ (ถ้าไม่ทั้งหมด) ที่ทำการค้าขายระหว่างกัน[ต้องการอ้างอิง]