stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย กรมพระเทพนารีรัตน์
พระประวัติ

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย ประไพพรรณพิจิตร์ นริศรราชกุมารี กรมพระเทพนารีรัตน์ ประสูติเมื่อวันพฤหัสบดี แรม 10 ค่ำ เดือนอ้าย ปีขาล สัมฤทธิศก จ.ศ. 1240 ตรงกับวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2421 เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง แรกเริ่มพระองค์ยังไม่ได้รับพระราชทานพระนาม ชาววังจึงออกพระนามว่า "ทูลกระหม่อมหญิงใหญ่"
เมื่อพระองค์ตามเสด็จพระบิดาประพาสเมืองเพชรบุรีได้ 3-4 วัน ก็ประชวรไข้ จนเสด็จกลับพระนครก็ไม่หาย มีพระอาการเสวยไม่ได้ พระกายซูบผอมและร้อนบ้าง มีพระบังคนปนเสมหะ และมีพระยอดขึ้นที่พระศอบ้างพระกรรณบ้าง จนกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2430 เวลา 12:42 น. ขณะพระชันษา 8 ปี 8 เดือน 11 วัน ถึงเวลา 5 โมงเย็นเศษ เชิญพระศพไปยังพระที่นั่งจักรีมหาประสาทองค์ตะวันออก สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร พระราชทานน้ำหลวงสรงพระศพ ต่อมาย้ายไปประดิษฐาน ณ หอธรรมสังเวช เคียงข้างพระโกศพระศพสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าศิริราชกกุธภัณฑ์ แล้วโปรดให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ ทอดผ้าบังสุกุล พระสงฆ์ 160 รูปมีพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส เป็นประธานสวดสดับปกรณ์
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เฉลิมพระนามหลังสิ้นพระชนม์ว่า สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย ประไพพรรณพิจิตร์ นริศรราชกุมารี ในปี พ.ศ. 2431 ส่วนสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงจึงทรงนำทรัพย์สินส่วนพระองค์ของพระราชธิดามาสร้างเป็นถนน โดยพระราชทานนามว่า "พาหุรัด" เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่พระราชธิดาอันเป็นที่รัก
ในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชโองการสถาปนาพระอัฐิสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ เป็นเจ้าฟ้าต่างกรมฝ่ายในที่ "กรมพระ" มีพระนามว่า สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย ประไพพรรณพิจิตร์ นริศรราชกุมารี กรมพระเทพนารีรัตน์
เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัยนั้น เมื่อยังเสด็จดำรงพระชนม์อยู่ ทรงมีมารยาทเรียบร้อยเป็นอันดีสมควรกับขัตติยราชกุมารี  เป็นที่เสน่หาปราโมทย์แห่งพระประยูรญาติทั้งปวงยิ่งนัก
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ กรมพระเทพนารีรัตน์ |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

19 ธันวาคม พ.ศ. 2421 - 27 สิงหาคม พ.ศ. 2430 : สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าหญิง
ภายหลังสิ้นพระชนม์
พ.ศ. 2431 : สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย ประไพพรรณพิจิตร์ นริศรราชกุมารี
23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 : สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย ประไพพรรณพิจิตร์ นริศรราชกุมารี
9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 : สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย ประไพพรรณพิจิตร์ นริศรราชกุมารี กรมพระเทพนารีรัตน์
10 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 : สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย ประไพพรรณพิจิตร์ นริศรราชกุมารี กรมพระเทพนารีรัตน์
อานัลมาเย

อานัลมาเย เป็นกษัตริย์ชาวนิวเบียที่ปกครองที่เมืองเมโรอี ซึ่งปกครองอยู่ในช่วงคริสตศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล
พระองค์เป็นผู้สืบทอดอำนาจต่อมาจากกษัตริย์มาโลนาเกน และมีผู้สืบทอดอำนาจจากพระองค์คือกษัตริย์อมานินาตาคิเลบเต
พระองค์ถูกฝังพระศพอยู่ที่นูริ
อานัวร์ อาบู บาคาร์

อานัวร์ อาบู บาคาร์ ชื่อเต็มคือ อานัวร์ บิน อาบู บาคาร์ (เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1971 ที่รัฐยะโฮร์ – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ที่รัฐสลังงอร์) สูง 172 เซนติเมตร เป็นนักฟุตบอลจากประเทศมาเลเซีย โดยเล่นตำแหน่งกองกลางและฝ่ายยิง โดยเล่นให้กับทีมชาติตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991 จนถึงปี ค.ศ. 1997 ก่อนที่จะเป็นผู้จัดการทีมตั้งแต่ปี ค.ศ. 2011 จนถึงปี ค.ศ. 2018
อานัวร์ อาบู บาคาร์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ด้วยอายุ 48 ปี จากการเป็นโรคมะเร็งตับ
หเลพีฑู

| หเลพีฑู โทรสมุทระ หรือ ทวารสมุทระ |
| --- | --- |
town
โหยสเฬศวรมนเทีบร
แสดงแผนที่รัฐกรณาฏกะแสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัด:  13°12′57″N 75°59′29″E﻿ / ﻿13.2157°N 75.9914°E﻿ / 13.2157; 75.9914
ประเทศ: อินเดีย
รัฐ: รัฐกรณาฏกะ
อำเภอ: ฮัสซาน
ความสูง: 880 เมตร (2,890 ฟุต)
ประชากร (2001)
 • ทั้งหมด: 8,962 คน
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
รหัสโทรศัพท์: 08172
เว็บไซต์: karnataka.gov.in
หเลพีฑู หรือ หเลพีฑ (IAST: Haḷēbīḍ, นิยมสะกด Halebidu; แปลตรงตัว: "ราชธานีเดิม", "นครที่เป็นซาก") เป็นเมืองในอำเภอฮัสซาน รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย หรือชื่อเดิม โทรสมุทร หรือ ทวารสมุทร ซึ่งเป็นชื่อตั้งแต่ในศตวรรษที่ 11 เมื่อเป็นราชธานีของจักรวรรดิโหยสฬะ หเลพีฑูกลายมาเป็นชื่อที่คนในท้องถิ่นเรียกเมืองหลังรัฐสุลตานเดลีเข้าโจมตีและทำลายทวารสมุทรในศตวรรษที่ 14
หเลพีฑูเป็นที่ตั้งของตัวอย่างชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมโหยสฬะ ทั้งที่เป็นเทวสถานของฮินดูและไชนมนเทียร ในบรรดาเทวสถานของโหยสฬะทั้งหมดในเมืองมีแหล่งที่สำคัญคือโหยสเฬศวรมนเทียร
แหล่งข้อมูลอื่น

Sacred Ensembles of the Hoysala – Belur and Halebid, UNESCO World Heritage Sites Pending Application Package
Hoysalesvara Temple, Halebid เก็บถาวร 2021-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Archaeological Survey of India, Bengaluru Circle
Parsvanatha Basadi, Halebid เก็บถาวร 2017-11-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Archaeological Survey of India, Bengaluru Circle
Kedaresvara Temple, Halebid เก็บถาวร 2021-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Archaeological Survey of India, Bengaluru Circle
Shantinatha Basadi, Halebid เก็บถาวร 2016-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Archaeological Survey of India, Bengaluru Circle
Step well, Hulikere Halebid เก็บถาวร 2021-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Archaeological Survey of India, Bengaluru Circle
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF
ออสเตรเลียแผ่นดินใหญ่

ออสเตรเลียแผ่นดินใหญ่
แผ่นดินใหญ่ออสเตรเลีย เป็นดินแดนหลักของเครือรัฐออสเตรเลีย ยกเว้นรัฐแทสเมเนียและเกาะนอกชายฝั่ง และดินแดนภายนอก (เช่นดินแดนดินแดนแอนตาร์กติกาของออสเตรเลีย)  มวลที่ดินยังคงหมายถึงแผ่นดินใหญ่ของทวีปออสเตรเลียด้วย และคำนี้รวมถึง ดินแดนทวีปออสเตรเลีย สามารถนำมาใช้ในเชิงภูมิศาสตร์เพื่อยกเว้น เกาะที่อยู่โดยรอบ  โดยทั่วไปแล้วคำนี้จะใช้กับรัฐนิวเซาธ์เวลส์ วิคตอเรีย ควีนส์แลนด์ เวสเทิร์นออสเตรเลีย และเซาท์ออสเตรเลีย รวมถึง นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี และเจอร์วิสเบย์เทร์ริทอรี
โดยทั่วไปแล้วจะใช้คำนี้เมื่อพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างรัฐแทสเมเนียและรัฐอื่น ๆ ของออสเตรเลีย ซึ่งผู้คนที่ไม่ได้มาจากรัฐแทสเมเนียถูกเรียกว่าเป็นชาวแผ่นดินใหญ่   รัฐแทสเมเนียถูกละไว้หลายครั้งจากแผนที่ของออสเตรเลียซึ่งเป็นการตอกย้ำการแบ่งแยกระหว่างรัฐแทสเมเนียและแผ่นดินใหญ่  เกมเครือจักรภพปี 1982 ที่ บริสเบน เอาแทสเมเนียออกจากแผนที่ของออสเตรเลียในระหว่างพิธีเปิดเช่นเดียวกับการออกแบบชุดว่ายน้ำทีมออสเตรเลีย สำหรับ เกมเครือจักรภพปี 2014
มวลที่ดินครอบคลุมพื้นที่ 7,595,342 ตารางกิโลเมตร (2,932,578 ตารางไมล์) ประมาณ 98.7% ของพื้นที่ประเทศออสเตรเลีย และครอบคลุม 1.5% ของพื้นผิวโลก  มีประชากรประมาณ 24.5 ล้านคน 98% เป็นชาวออสเตรเลีย
ดูเพิ่ม

ภูมิศาสตร์ของออสเตรเลีย
ภูมิภาคของออสเตรเลีย
รายชื่อเกาะต่าง ๆ ของออสเตรเลีย
รัฐและดินแดนของออสเตรเลีย
หลิว เสี่ยวฮุ่ย

หลิว เสี่ยวฮุ่ย (จีน: 劉小慧) เกิดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1971 (อายุ 46) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวฮ่องกง เธอจบมัธยมและมีครอบครัว ลูกสาว 2 คน
ผลงานเพลง

Sin Of Lonely
Showing All The Feelings
Denon Mastersonic Series
Unwilling To Part With
Change Selection
The Classical Songs of Universal
Love Is Gone
Thank You for Loving Me
ผลงานเพลง > ผลงานภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
1991: Twin Bracelets  雙鐲 
1993: Legend of the Liquid Sword  笑俠楚留香 
1993: Future Cops  超級學校霸王
อัลซไฮเมอร์

อัลซไฮเมอร์ หรือ อัลไซเมอร์ (Alzheimer) อาจหมายถึง
โรคอัลซไฮเมอร์ - ภาวะสมองเสื่อมประเภทหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นมาก
อาลอยส์ อัลซไฮเมอร์ - จิตแพทย์ชาวเยอรมันผู้คนพบโรคอัลซไฮเมอร์
อัลซิโอเน่

"ฮัลเชียน" (Halcyone) วาดโดยเฮอร์เบิร์ต เจมส์ แดร็ปเปอร์ (Herbert James Draper) ปี ค.ศ. 1915
อัลซิโอเน่ (ภาษาอังกฤษ: Alcyone ภาษากรีก: Ἁλκυόνη) เป็นสตรีกึ่งเทพในตำนานเทพปกรณัมกรีก และบางครั้งเชื่อว่าเป็นหนึ่งในพลีเอเดส (Pleiades) อีกด้วย แต่บ่อยครั้งที่เชื่อว่านางเป็นพระธิดาของเทพเอโอรัส (Aeolus) เทพแห่งสายลม และเป็นพระมเหสีของกษัตริย์ซีอิกซ์ (Ceyx) นางยังมีพระโอรสนามอีออสโฟรัส (Eosphorus) กษัตริย์แห่งเมืองเธสซาลี (Thessaly) พวกนางใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข จนกระทั่งกษัตริย์ซีอิกซ์เสียชีวิตในอุบัติเหตุเรือแตก อัลซิโอเน่ (ชื่อของนางแปลว่า "ราชินีผู้ขจัดปัดเป่าพายุ") ได้โดดลงทะเล แต่ด้วยความสงสาร เหล่าทวยเทพจึงเปลี่ยนร่างของทั้งสองให้เป็นนกฮัลเชียน (halcyon) นกศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อว่ามีอำนาจทำให้ทะเลและคลื่นสงบได้ และเมื่ออัลซิโอเน่สร้างรังของนางที่ชายฝั่งทะเล คลื่นน้ำก็พังทลายรังนั้น เทพเอโอรัสจึงหยุดสายลมและทำให้คลื่นทะเลสงบเป็นเวลาเจ็ดวันทุกปีเพื่อที่นางจะได้วางไข่ และวันนี้ก็ได้กลายมาเป็นวันแห่งฮัลเชียน ซึ่งเป็นวันที่ไม่มีลมพายุ และนกฮัลเชียนก็กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความสงบราบรื่น
สินีนาฏ โพธิ์เจริญ

สินีนาฏ โพธิ์เจริญ ชื่อเล่น ฟิล์ม เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย  เป็นนักวอลเลย์บอลในตำแหน่งบีหลัง
สโมสร

สมุทรปราการ (2012–2013)
ศรีสะเกษ (2013–2015)
ไทยเดนมาร์ค-หนองเรือ (2015–2016)
คิง-กรุงเทพ (2017–2018)
3BBนครนนท์ (2018–2019)
เกียรติประวัติและผลงาน > ทีมสโมสร

2013-14 ไทยแลนด์ลีก -  รองชนะเลิศ กับ  ศรีสะเกษ
2015 วีทีวีอินเตอร์เนชันแนลคัพ -  ชนะเลิศ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลส่วนตัวที่ FIVB
ห้าผู้อาวุโสใหญ่

ห้าผู้อาวุโสใหญ่ หรือ โกะไทโร (ญี่ปุ่น: 五大老; โรมาจิ: Go-Tairō ชื่อเรียกอื่น เช่น คณะอุปราช คณะผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน สภาห้าผู้เฒ่า) หมายถึง คณะไดเมียว (大名) ที่มีอำนาจทั้งห้าท่าน ซึ่งทำหน้าที่บริหารราชการแผ่นดิน และเป็นที่ปรึกษาให้กับห้าผู้ตรวจการ (五奉行 "โกบุเกียว") ซึ่งได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยโทโยโตมิ ฮิเดโยชิเพื่อปกครองเกียวโตและพื้นที่โดยรอบใน ค.ศ. 1585
การลงนามของห้าผู้อาวุโสใหญ่ในเอกสาร
ห้าผู้อาวุโสใหญ่ก่อตั้งโดยโทโยโตมิ ฮิเดโยชิผู้สำเร็จราชการแผ่นดินนอกราชการ (太閤 "ไทโกะ")   ก่อนที่จะพิราลัย  โทโยโตมิ ฮิเดโยริลูกชายของเขายังมีอายุเพียงห้าขวบเท่านั้น จึงยังไม่สามารถว่าราชการแผ่นดินได้ด้วยตนเอง ด้วยเหตุนี้ฮิเดโยชิจึงจำเป็นต้องให้ห้าผู้อาวุโสใหญ่ทำหน้าบริหารราชการแทนชั่วคราว จนกว่าทายาทของเขาจะบรรลุนิติภาวะและสามารถว่าราชการได้ด้วยตนเอง
รายนามห้าผู้อาวุโสใหญ่

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
รายนามห้าผู้อาวุโสใหญ่
| รูป | รายนาม | หมายเหตุ |  |
|  | โทกูงาวะ อิเอยาซุ | เป็นผู้ก่อตั้งและโชกุนคนแรกของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ |  |
|  | โมริ เทรูโมโตะ | เป็นผู้สั่งให้สร้างปราสาทฮิโรชิมะ |  |
|  | มาเอดะ โทชิอิเอะ |  |  |
|  | มาเอดะ โทชินากะ | เป็นลูกชายของมาเอดะ โทชิอิเอะ ซึ่งได้สืบทอดตำแหน่งสมาชิกของห้าผู้อาวุโสใหญ่ใน ค.ศ. 1599 |  |
|  | อุคิตะ ฮิเดอิเอะ | ถึงแก่อสัญกรรมด้วยอาการป่วยใน ค.ศ. 1655 |  |
|  | อุเอสุกิ คาเกะคัตสึ | รับตำแหน่งต่อจากทาคาคาเงะ โคบายะคาวะ |  |
|  | ทาคาคาเงะ โคบายะคาวะ | ผู้อาวุโสใหญ่ท่านที่หก |  |
ข้อมูลอ้างอิง

↑  "五大老の序列や五奉行との違いなどについて解説！". 歴史をわかりやすく解説！ヒストリーランド (ภาษาญี่ปุ่น). 2016-08-04. สืบค้นเมื่อ 2018-06-10.
↑  Mikiso, Hane; Perez, Louis G. (2014-11-11). Premodern Japan : a historical survey (2nd ed.). Boulder, CO. p. 180. ISBN 978-0-81334970-1. OCLC 895428280.
สินเจริญ บราเธอร์ส

| สินเจริญ บราเธอร์ส |
| --- | --- |
งานแถลงข่าว รวมค่ายเพลงวอร์เนอร์มิวสิกกับอีเอ็มไอ
ข้อมูลพื้นฐาน
ค่ายเพลง: อีเอ็มไอ ,โซนี, วอร์เนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์

สมาชิก: บอม สุทธิศักดิ์   เบิ้ล ธีรยุทธ   บอย ธนัญชัย
สินเจริญ บราเธอร์ส เป็นวงดนตรีสัญชาติไทย ประกอบด้วย 3 หนุ่มพี่น้อง บอม สุทธิศักดิ์, เบิ้ล ธีรยุทธ และบอย ธนัญชัย ทั้ง 3 คนเริ่มเล่นดนตรีมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แล้วจึงมาตั้งวงดนตรีร่วมกับเพื่อน ๆ ที่ชื่อวง "ฟาง" รับเล่นตามงานอย่าง งานบวช งานแต่ง แต่สมาชิกก็แยกย้ายไป เหลือเพียง 3 พี่น้อง จากนั้นใช้เวลา 6 เดือนเพื่อทำเดโม่เทปส่งค่ายเพลง จนมีผลงานอัลบั้มแรกสังกัดอีเอ็มไอ ที่ชื่อ สินเจริญ บราเธอร์ส มีเพลงดังอย่าง สัญญา และรักเธอมียอดขายกว่า 1 แสนชุด แต่ด้วยปัญหานโยบายกับบริษัทแม่ ทำให้สินเจริญฯ ออกจากอีเอ็มไอมาทำงานชุดที่ 2 กับค่ายโซนี่ แต่ไม่ประสบความสำเร็จมากนัก
หลังจากนั้นทั้ง 3 คนมาทำงานในรูปแบบอื่น ใช้ชื่อในการแสดงว่า "กลุ่ม independence artist" เนื่องจากติดสัญญากับโซนี่ ที่ห้ามใช้ชื่อสินเจริญ บราเธอร์ส  ไม่ว่าจะเป็นการเล่นดนตรีริมถนน, การรับจ้างตามงานต่าง ๆ, ทำรายการทีวี"สินเจริญเชิญแขก", ทำรายการวิทยุ103.5 FM ONE "สินเจริญ Breakfast Show" หลังจากนั้นในปี 2551 ออกผลงานชุดที่ 3 ในชื่อ สินเจริญลายดอก ภายใต้สังกัดวอร์เนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ ปัจจุบันจัดรายการวิทยุอยู่ที่คลื่น Mellow975 (FM 97.5 MHz) ทุกเช้าวันจันทร์ถึงวันศุกร์ ตั้งแต่เวลา 6 โมงเช้า ถึง 9 โมงตรง
ผลงาน

| อัลบั้ม | รายชื่อเพลง |
| --- | --- |
สินเจริญ บราเธอร์ส พ.ศ. 2539:  สัญญา  รักเธอ  คนอ่อนแอ  ไม่เสียน้ำตา  เพราะใจเราเอง  โกหกตัวเอง  และแล้ว  ขอบคุณเธอ  ไม่รักก็ได้  เธอผู้เป็นหัวใจ
สินเจริญ 2 พ.ศ. 2541:  ยิ่งนานยิ่งรัก  อย่าถาม  แกล้งเพราะรัก  อู บา บูม  อยากจะรู้  ขอหมั้น  สาบาน  สมหวัง  ปากเปล่า  หนี  อยากบอกเธอว่าเสียใจ  Wedding Song
สินเจริญลายดอก พ.ศ. 2551:  ดนตรีลายดอก  คำนำโจรกลับใจ  โจรกลับใจ  ลำดวนทองดี  คำนำต้องมนต์  ต้องมนต์  กลอนนำอาณาจักรของเรา  อาณาจักรของเรา  คำนำราชสีห์  ราชสีห์กับหนู  คำนำเพลงบอกรัก  เพลงบอกรักจากหัวใจ ของผู้ชายพูดน้อย  คำนำ60 ปี  60 ปีแห่งความหลัง  คำนำDancing  Dancing on Street  คำนำร่มโพธิ์  ร่มโพธิ์ร่มไทร  คำนำป่าตอง  ป่าตอง  My Song (เพลงรักจากท้องทะเล)
Time Machine พ.ศ. 2552:  รักแท้  เธอใช่ไหม  Sad Movie  Please Tell Me (บอกฉันได้ไหม)  Superman  สัญญา (Acoustic Version)  ขี้เกียจเหงาใจ (Demo Version)  สัญญา (Original Version)  รักเธอ  คนอ่อนแอ  ไม่เสียน้ำตา  เพราะใจเราเอง  โกหกตัวเอง  และแล้ว  ขอบคุณเธอ  ไม่รักก็ได้  เธอผู้เป็นหัวใจ
Slow Life พ.ศ. 2555:  Slow Life  หัวหิน  รัก  xxx  xxx  โรคหัวใจ  xxx  xxx  อาจจะลืม  ฝนตกในหัวใจ  เธอ  บางแสน  xxx  xxx
สินเจริญโฟล์คซอง พ.ศ. 2560:  มั่นในรัก  น่านในฝัน  รุ่งสาง  หนึ่งในใจ  รัก  ยอดปราถนาคือเธอ  รักไม่มีข้อแม้  ผีเสื้อระบำ  ยิ้มหน่อยน่า  พลาด  ใจสั่น  จูบลายอดดวงใจ
ผลงาน > งานแสดงสด

Pesta Pa-Plern (3 ธันวาคม 2547)
SWEET DOME FOR CHARITY 2005 (11 กุมภาพันธ์ 2548)
Happy to see MOM (19 สิงหาคม 2549)
Unsung For Dad Concert (9 ธันวาคม 2549)
สินเจริญเชิญแหลก (31 มีนาคม 2550)
CentralPlaza Summer : Blooming Korea @ CentralPlaza Rattanathibet (7 เมษายน 2550)
รักษาเครดิต เพื่อสิทธิกู้ยืม (1-2 กันยายน 2550)
Health & Wealth at Boathouse Hua Hin (5 - 7 ตุลาคม 2550)
Music in the Park (3-4 พฤศจิกายน 2550)
KTC LOVEiS Winter Festival 2007 (8 ธันวาคม 2550)
CENTRAL AIR ICE BAR (17 กุมภาพันธ์ 2551)
แสดงร่วมกับ อุดม แต้พานิช ในเดี่ยวไมโครโฟน ที่เชียงใหม่ และซิดนีย์ ออสเตรเลีย (19-20 กรกฎาคม 2551)
Together we will beat Concert (22 กุมภาพันธ์ 2552)
สินเจริญวงแตก (30 พฤษภาคม 2552)
THAIRUNG Big Bonus Day ครั้งที่ 2 (1-2 สิงหาคม 2552)
The Memory Night Concert (25 กันยายน 2552)
Note Udom Live in Japan (3 ตุลาคม 2552)
บริษัท ดีโก้ Home D?cor (28 พฤศจิกายน 2552)
The Memory Night Concert ครั้งที่ 2 (6 กุมภาพันธ์ 2553)
Nakhon Nayok Music Festival 2010 (30 มกราคม 2553)
SMILE in the Lumpini Park (21-22 สิงหาคม 2553)
บิ๊ก ฟัน เฟส บาย ฮอนด้า (15 พฤศจิกายน 2553)
Pakchong Cowboy Festival 2010 (10 - 11 ธันวาคม 2553)
MAZDA RAMA2 DEBUT BY STRADIVARI AUTOMOBILE (22 เมษายน 2554)
Season Of Love Song 2 (26 พฤศจิกายน 2554)
Beautiful Thailand : เมืองไทยสวยงาม (17 - 19 กุมภาพันธ์ 2555)
Family Health Fair 2012 (6-8 เมษายน 2555)
Tonsoong Avenue (1 มิถุนายน 2555)
Thailand Miracle Shopping 2012 (12 กรกฎาคม 2555)
ปทุมธานี มอเตอร์โชว์ 2012 (19 — 25 กรกฎาคม 2555)
Seacon Square Retro Pop Fest (14–16 กันยายน 2555)
รัก(ษ์) สนุก ปลูกสีเขียว green teens concert (29 กันยายน 2555)
Chang Export Beer Park (6 พฤศจิกายน 2555)
มหกรรมนำเที่ยวทั่วไทยไปไกลทั่วโลก (29 พฤศจิกายน -  2 ธันวาคม 2555)
สินเจริญปาร์ตี้ ตอน สามมันส์ประจำบ้าน (8 มิถุนายน 2556)
มันส์จุงเบย (12 — 14 กรกฎาคม 2556)
Art in Paradise Contest 2013 (13 กรกฎาคม 2556)
TALK ABOUT ELEPHANTS! (12 สิงหาคม 2556)
เรโทร เฟสติวัล (29 กันยายน 2556)
The Makers Concert โดย วงนั่งเล่น ตอน ดอกไม้ในที่ลับตา (16 พฤศจิกายน 2556)
ศิลปินช่วยนกเงือก (13 กุมภาพันธ์ 2557)
จากป่าสู่เมือง รำลึก 24 ปี สืบ นาคะเสถียร (28 กันยายน 2557)
Village Of Happiness (14 ธันวาคม 2557)
Save the Children in Nepal แทนความห่วงใยจากใจ สู่...เด็กในเนปาล (9 พฤษภาคม 2558)
Love Song Love Shopping (25 - 28 มิถุนายน 2558)
S&P Happy New Year 2015 (11 ธันวาคม 2558)
Countdown Party Free Concert 2016 (31 ธันวาคม 2558)
สร้างสุข ไม่สิ้นสุด (9 มกราคม 2559)
Sing For Child ปี 2 (17 กันยายน 2560)
Japan Village (21 กันยายน 2560)
นิทรรศการแสงจากพ่อ สู่ความยั่งยืน (7-8 ตุลาคม 2560)
S&P Cake Carnival (9 ธันวาคม 2560)
นั่งใกล้ เบิร์ดกะฮาร์ท by Request (30 กันยายน 2561)
AUDI Thailand Presents Byrd & Heart High School Class Reunion Concert (9 กุมภาพันธ์ 2562)
Water Festival 2019 (14-15 เมษายน 2562)
Hua Hin International Jazz Festival 2019 (7 - 8 มิถุนายน 2562)
Phuket Trail by Subaru (27 ตุลาคม 2562)
River Festival 2019 (9 พฤศจิกายน 2562)
EVERYDAY CELEBRATION 2020 (22 ธันวาคม 2562)
Hua Hin International Jazz Festival 2020 (4-5 ธันวาคม 2563)
อาคารอิเควเทเบิลไลฟ์

| อาคาร อินชัวรันส์อิเควเทเบิลไลฟ์ |
| --- | --- |
อาคารในช่วงประมาณคริสต์ทศวรรษ 1890
th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: ถูกทำลาย
ประเภท: สำนักงานเชิงพาณิชย์
ที่ตั้ง: 120 ถนนบรอดเวย์  นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
พิกัด: 40°42′30″N 74°00′40″W﻿ / ﻿40.7084°N 74.011°W﻿ / 40.7084; -74.011
เริ่มสร้าง: 1868
แล้วเสร็จ: 1 พฤษภาคม 1870
ถูกทำลาย: 9 มกราคม 1912
ความสูง
หลังคา: 155 ft (47 m)
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 9
ลิฟต์: 10
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: อาเธอร์ กิลแมน  เอ็ดเวิร์ด เอช. เคนดาลล์
วิศวกรโครงสร้าง: จอร์จ บี. โพสต์
อ้างอิง

อาคารอินชัวรันส์อิเควเทเบิลไลฟ์, หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ อาคารอิเควเทเบิลไลฟ์, เป็นอาคารสำนักงานใหญ่ของสมาคมประกันภัยอีเควเทเบิลไลฟ์แห่งสหรัฐ และเปิดให้เช่าอีกจำนวนหนึ่ง ตั้งอยู่ที่ 120 ถนนบรอดเวย์ มหานครนิวยอร์ก สหรัฐ โดยเปิดให้ใช้งานในวันที่ 1 พฤษภาคม 1870 และถูกไฟไหม้และพังทลายลงในวันที่ 9 มกราคม 1912 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของอาคารอิเควเทเบิล
อาคารแห่งนี้สร้างขึ้นจาก อิฐ หินแกรนิต และ เหล็ก สร้างโดยสถาปนิก อาเธอร์ กิลแมน และ เอ็ดเวิร์ด เอช. เคนดาลล์ โดยมี จอร์จ บี. โพสต์ เป็นวิศวกรที่ปรึกษา. โดยการก่อสร้างขึ้นครั้งแรกได้สร้างด้วยจำนวนชั้นบนดิน 7 ชั้น และใต้ดินอีก 2 ชั้น (ไม่รวมชั้นหลังคามุงหลังคา) การก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี 1870 โดยอาคารมีมูลค่าเกือบ 4.16 ล้านดอลลาร์   ภายใต้การเป็นผู้นำของประธานาธิบดี เฮนรี บอลด์วิน ไฮด์ เป็นอาคารสำนักงานแห่งแรกที่มีลิฟต์โดยสารในปี 1871 อาคารแห่งนี้มีรายได้จากผู้เช่าถึงปีละ 136,000 เหรียญสหรัฐ โดยมีคนทำงานอยู่ภายในอาคาร 400 คน โดยที่นี่ได้มีการปรับปรุงขยายอาคารมากถึงแปดครั้งเพื่อรองรับการเพิ่มขึ้นของผู้ใช้งาน โดยในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษ 1880  อาคารแห่งนี้ได้ขยายจนกระทั่งมีอาณาเขตติดกับถนนทั้ง 4 ทิศ ในปี 1885 อาคารได้เพิ่มระดับความสูงเป็น 155 ฟุต (47 เมตร) ด้วยจำนวนชั้น 9 ชั้นบนดิน และได้ถูกเพิ่มเป็น 172 ฟุต (52 เมตร) ในภายหลังและเป็นการเพิ่มความสูงครั้งสุดท้ายของอาคาร อาคารแห่งนี้พังทลายลงหลังจากถูกไฟไหม้อย่างหนักในปี 1912 โดยมีผู้เสียชีวิต 6 คนพื้นที่ดังกล่าวได้รับการพัฒนาใหม่ด้วยอาคารอีเควเทเบิลขนาด 40 ชั้น
อาคารอิเควเทเบิลไลฟ์ มักได้รับการกล่าวว่าเป็น "ตึกระฟ้าแห่งแรกของโลก" เช่น ข้อมูลจาก พิพิธภัณฑ์แห่งเมืองนิวยอร์ก ขณะที่กินเนสส์บุ๊คเวิลด์เรคคอร์ด ระบุว่า อาคารโฮม อินชัวรันส์ เป็นตึกระฟ้าแห่งแรกของโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตึกอีเควเทเบิลไลฟ์
100 Years Ago - The Equitable Building Fire จาก เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์แห่งเมืองนิวยอร์ก
Equitable building : destroyed by fire January 9th, 1912.—หนังสือที่เกี่ยวกับเหตุไฟไหม้ในปี 1912 ที่ Archive.org.
อารามอาจี

| อารามอาจี |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาพุทธแบบทิเบต
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อาจี อำเภอเลห์ ลาดัก ประเทศอินเดีย
ที่ตั้งในลาดัก
พิกัดภูมิศาสตร์: 34°13′N 77°10′E﻿ / ﻿34.217°N 77.167°E﻿ / 34.217; 77.167
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: ทิเบต
ผู้ก่อตั้ง: Rinchen Zangpo (ค.ศ. 958-1055)
อารามอาจี (ทิเบต: ཨ་ལྕི་ཆོས་འཁོར།; Alchi Monastery) หรือ อาจีเกินปา (ทิเบต: ཨ་ལྕི་དགོམ་པ།) เป็นหมู่พุทธารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต ตั้งอยู่ในหมู่บ้านอาจี อำเภอเลห์ ส่วนหนึ่งของสภาพัฒนาที่เขาปกครองตนเองในลาดัก ในลาดัก ประเทศอินเดีย หมู่อารามนี้ประกอบด้วยนิคมย่อยจำนวนสี่นิคมที่อยู่แยกกันในหมู่บ้านอาจี ในแต่ละอารามมีสิ่งปลูกสร้างที่มีอายุเก่าแก่แตกต่างกันไป อารามอาจีอยู่ภายใต้การบริหารของอารามลีกีร์ อาจียังเป็นส่วนหนึ่งของหมู่อนุสรณ์อาจี (‘Alchi group of monuments’) ร่วมกับมังคยู และ ซุมดาชุน ซึ่งได้รับการบรรยายไว้ว่ามี "รูปแบบงานช่างศิลป์เฉพาะตัว"
ตามธรรมเนียมพื้นถิ่น หมู่พุทธารามนี้สร้างขึ้นโดยคุรุนักแปล Rinchen Zangpo ในปี 958 ถึง 1055 กระนั้น จารึกในสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ระบุว่าสร้างขึ้นโดยขุนนางชาวทิเบต นามว่า Kal-dan Shes-rab ในศตวรรษที่ 11 ดูคัง (Dukhang) หรือโถงรวมตัว และตัววัดหลัก (gTsug-lag-khang) ที่มีความสูงสามชั้นและมีชื่อเรียกว่า Sumtseg (gSum-brtsegs, แปลตรงตัวว่า 'สูงสามชั้น') ล้วนสร้างขึ้นด้วยงานศิลป์แบบกัศมีร์ ส่วนวิหารหลังที่สามเรียกว่าวิหารพระมัญชุศรี ('Jam-dpal lHa-khang) นอกจากนี้ในพื้นที่หมู่พทุธารามยังประกอบด้วยสถูปจำนวนหนึ่ง
งานจิตรกรรมฝาพนังของอารามสะท้อนให้เห็นถึงรายละเอียดเชิงศิลปะและเชิงศาสนาของทั้งกษัตริย์ฮินดูและพุทธในพื้นที่กัศมีร์และหิมาจัลประเทศในเวลานั้น งานิจตรกรรมเหล่านี้เป็นหนึ่งในจิตรกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในลาดักที่ยังเหลือถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ภายในยังมีพุทธประติมาขนาดใหญ่และงานแกะสลักไม้ที่วิจิตรตระการตาที่เทียบเท่าได้กับศิลปะยุโรปแบบบาโรก หนึ่งในจิตรกรรมฝาผนังที่โดดเด่นคือฉากกินดื่มของกษัตริย์ที่โถงดูคัง (Royal drinking scene in the Dukhang) อายุราวปี 1200 ซึ่งแสดงภาพกษัตริย์สวมเครื่องประดับศีรษะกะบะอ์ในรูปแบบเติร์ก-เปอร์เซีย ซึ่งคล้ายกันกับที่พบที่อารามมังคยูซึ่งอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ศิลปินเลื่องชื่อของอินเดีย ศากติ ไมระ เคยบรรยายความงดงามของอารามนี้ไว้อย่างมีชีวิตชีวาในงานเชียนของเขา
วัดปากอ่าวบางตะบูน

| วัดปากอ่าวบางตะบูน |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดปากอ่าว
ที่ตั้ง: เลขที่ 1  หมู่ที่ 3 บ้านปากอ่าว บางตะบูน บ้านแหลม เพชรบุรี 76110
ประเภท: วัดราษฏร์
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระสุโขทัย
ความพิเศษ: พระครูญาณสาคร (หลวงพ่อแฉ่ง สำเภาเงิน สีลปญโญ)
เวลาทำการ: 06:00-18:00 ทุกวัน
จุดสนใจ: พระพุทธบาทจำลอง
กิจกรรม: งานประจำปี 26-28 ธันวาคม
การถ่ายภาพ: อนุญาตให้ถ่ายด้วยแฟลช
หมายเหตุ: ก่อสร้างวัดขึ้นราวปลายปี พ.ศ. 2449
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปากอ่าวบางตะบูน หรือ วัดปากอ่าว เป็นวัดราษฏร์แห่งหนึ่งในจังหวัดเพชรบุรี  สร้างขึ้นด้วยความร่วมมือร่วมใจของชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา อยู่บริเวณปากอ่าวแม่น้ำบางตะบูน  ปลายสุดของแม่น้ำเพชรบุรี ทำให้อุดมไปด้วยทรัพยากรทางทะเลและพันธุ์ไม้ชายเลนมากมาย จึงทำให้วัดเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญเชิงอนุรักษ์ป่าชายเลน
พระพุทธรูปปางสุโขทัย
ตำแหน่งที่ตั้งวัด

เลขที่  1  บ้านปากอ่าว  หมู่ที่  3  ตำบลบางตะบูนออก  อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
อาณาเขต

ทิศเหนือ จรดแม่น้ำปากอ่าวบางตะบูน
ทิศใต้ ติดต่อโรงเรียนวัดปากอ่าว (ญาณสาครวิทยาการ) และบริเวณวังกุ้ง (ฟาร์มเลี้ยงกุ้ง)
ทิศตะวันออก ติดต่อป่าโกงกางชายเลน
ทิศตะวันตก จรดบ้านหมู่ที่ 3 ตำบลบางตะบูนออก
ภูมิประเทศ

ลักษณะที่ตั้งวัดปากอ่าวบางตะบูน  เป็นพื้นที่ราบลุ่มชายเลน  ริมฝั่งแม่น้ำบางตะบูนบริเวณปากอ่าวฝั่งตะวันออกของแม่น้ำบางตะบูน
การคมนาคม

ทางรถยนต์ ถนน ร.พ.ช.สายที่ 9 บางตะบูน - เพชรบุรี
ทางน้ำ เรือโดยสารติดต่อกับจังหวัดสมุทรสงคราม และจังหวัดเพชรบุรี
ธรณีสงฆ์

พื้นที่ของวัดปากอ่าวฯ มีจำนวนทั้งสิ้น 13 ไร่ 2 งาน 6 ตารางวา หนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดิน คือ นส.3ก. เลขที่ดิน 105
ธรณีสงฆ์ในครอบครอง มี 4 แปลง มีเนื้อที่รวมทั้งสิ้น 65 ไร่ 1 งาน 27 ตารางวา ดังนี้
แปลงที่ 1 ตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่ 31 ไร่ 1 งาน มีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ คือ โฉนดที่ดิน เลขที่ 37
แปลงที่ 2 ตำบลบางกุ่ม อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่ 8 ไร่ 88 ตารางวา มีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ คือ โฉนดที่ดิน เลขที่ 4646
แปลงที่ 3 ที่ตำบลบางตะบูนออก อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 7 ตารางวา มีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ คือ สค.1 เลขที่ 218
แปลงที่ 4 ที่ตำบลบางตะบูนออก อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่จำนวน 16 ไร่ 32 ตารางวา มีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ คือ สค.1 เลขที่ 219
ประวัติ

วัดปากอ่าวบางตะบูน เดิมมีชื่อเรียกว่า “วัดนอก“ เนื่องจาก บริเวณที่สร้างวัดดังกล่าวอยู่ปากอ่าวทะเลและอยู่ห่างจากวัดปากลัด ซึ่งตั้งอยู่ไกลปากอ่าวมากกว่าและชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียงเรียกว่า “วัดใน” ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2452 กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศตั้งวิสุงคามสีมาขึ้นและให้ใช้ชื่อว่า “วัดปากอ่าวบางตะบูน” เป็นต้นมา
ประวัติการก่อสร้าง

พระครูญาณสาคร (แฉ่ง สีลปญฺโญ) ได้เชิญชวนพุทธศาสนิกชน วงศาคณาญาติทั้งหลาย ผู้มีจิตศรัทธาในบวรพุทธศาสนา ชาวบ้านบางตะบูนทั้งผู้มีทุนทรัพย์ และผู้มีกำลังกายเข้าร่วมกัน ก่อสร้างวัดขึ้นใหม่ราวปลายปี พ.ศ. 2449 ที่ริมฝั่งชายทะเลด้านตะวันออกของปากอ่าวบางตะบูน ซึ่งเดิมพื้นที่เป็นป่าชายเลนมีน้ำท่วมถึงชายป่า ท่านใช้เวลาในการปรับปรุงพื้นที่ ถมดิน ถมทราย และก่อสร้างศาสนสถานต่าง ๆ เช่น พระอุโบสถ กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ และโรงเรียนวัดปากอ่าว เป็นต้น ท่านใช้เวลาในการก่อสร้างเป็นเวลาเกือบ 5 ปี จึงแล้วเสร็จจนกลายเป็นวัดใหญ่ถาวรมาจนถึงปัจจุบันนี้ และได้ขนานนามว่า วัดปากอ่าวบางตะบูน ตำบลบางตะบูนออก อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ในปี พ.ศ. 2450
หลักฐานการแต่งตั้ง

เมื่อประมาณ  พ.ศ. 2449  ได้เริ่มก่อสร้างเป็นสำนักสงฆ์ขึ้นมา หลังจากนั้นไม่นานก็ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา  เมื่อวันที่  14  มิถุนายน  พ.ศ. 2452  เนื้อที่กว้าง  32  เมตร  ยาว  32  เมตร  และได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเป็นพระอุโบสถ เมื่อ  พ.ศ. 2452