stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิวสิกออฟเดอะสเฟียรส์

มิวสิกออฟเดอะสเฟียรส์ (อังกฤษ: Music of the Spheres) (มีชื่อรองว่า วอลวัน ฟรอมเอิร์ธเดอะวิทเลิฟ; อังกฤษ: Vol I. From Earth with Love) เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 9 ของวงดนตรีร็อกอังกฤษ โคลด์เพลย์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2021 โดยพาร์โลโฟนในสหราชอาณาจักร และแอตแลนติกเรเคิดส์ในสหรัฐอเมริกา อัลบั้มนี้ผลิตโดยแมกซ์ มาร์ติน ซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์คนใหม่ของวง มีนักร้องรับเชิญคือ เซลีนา โกเมซ, วีอาร์คิง, เจค็อบ คอลลิเออร์ และบีทีเอส รวมถึงการกลับมาของโปรดิวเซอร์อิเล็กทรอนิกส์ จอน ฮอปกินส์
อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มคอนเซ็ปต์แนวอวกาศชุดที่สองของวงต่อจาก เอ็กซ์แอนด์วาย ในปี ค.ศ. 2005 และนำเสนอแนวเพลงป็อป ป็อปร็อก สเปซร็อก ดนตรีสเปซ และอิทธิพลแนวแอมเบียนต์ ตั้งอยู่ในระบบดาวเคราะห์สมมติที่เรียกว่า เดอะสเฟียรส์ ซึ่งมีดาวเคราะห์จำนวน 9 ดวง ดาวเทียมธรรมชาติจำนวน 3 ดวง ดาวฤกษ์และเนบิวลาจำนวน 1 ดวง โดยแต่ละดวงจะสอดคล้องกับเส้นทางที่บันทึกไว้ ตามที่นักร้องนำคริส มาร์ติน กล่าวว่าแนวคิดและธีมได้รับแรงบันดาลใจจากแฟรนไชส์ภาพยนตร์ สตาร์ วอร์ส ซึ่งทำให้เขาและสมาชิกวงคนอื่น ๆ สงสัยว่าศิลปินคนอื่น ๆ ทั่วทั้งจักรวาลจะเป็นอย่างไร ขณะเดียวกันก็ใช้ดาวเคราะห์เป็นผืนผ้าใบในการสำรวจประสบการณ์ของมนุษย์
ในความคาดหมายสำหรับอัลบั้มนี้ พวกเขาปล่อยเพลง "Higher Power" และ "My Universe" เป็นซิงเกิล โดยเพลงแรกได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 64 และเพลงหลังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเดียวกัน ในงานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 65 "My Universe" ยังเปิดตัวที่อันดับหนึ่งในชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ทำให้โคลด์เพลย์เป็นนักร้องอังกฤษกลุ่มแรกในประวัติศาสตร์ที่ประสบความสำเร็จ "Let Somebody Go" ได้รับการปล่อยตัวเป็นซิงเกิลที่สามอย่างเป็นทางการในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 "Coloratura" "People of the Pride" "Biutyful" และ "Humankind" เวอร์ชันการแสดงสดได้เป็นซิงเกิลประชาสัมพันธ์
มิวสิกออฟเดอะสเฟียรส์ได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลายจากนักวิจารณ์ หลายคนวิพากษ์วิจารณ์ ในความอ่อนไหวและสไตล์ป็อปอย่างเปิดเผยของอัลบั้ม อย่างไรก็ตามเพลงปิดท้าย "Coloratura" ได้รับคำชมเชยจากโครงสร้างและการผลิตที่ยาวและแหวกแนว อัลบั้มนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอัลบั้มแห่งปีและอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 65 ซึ่งนับเป็นการเสนอชื่อที่สามของวงในทั้งสองประเภท เปิดตัวบนชาร์ตอัลบั้มของสหราชอาณาจักรเป็นโปรเจ็กต์แรกนับตั้งแต่โปรเจกต์ นัมเบอร์ 6 คอลลาบอเรชันส์โพรเจกต์ (2019) ของเอ็ด ชีแรน ที่มียอดขายมากกว่า 100,000 หน่วยในช่วงสัปดาห์แรก เพื่อทำการสนับสนุนอัลบั้มโคลด์เพลย์ได้จัดคอนเสิร์ตมิวสิกออฟเดอะสเฟียรส์เวิลด์ทัวร์
การตอบรับเชิงวิจารณ์

| ผลคะแนน> ที่มา | ผลคะแนน> ค่าประเมิน |
| --- | --- |
เมทาคริติก: 55/100
เอนีดีเซ็นต์มิวสิก?: 5.0/10
คะแนนคำวิจารณ์
ที่มา: ค่าประเมิน
AllMusic: 
Clash: 5/10
The Daily Telegraph: 
Financial Times: 
The Guardian: 
The Independent: 
Pitchfork: 5.1/10
NME: 
Rolling Stone: 
The Times:
การตอบรับเชิงวิจารณ์ > รางวัล

| ปี | พิธีมอบรางวัล | สาขา | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2022 | อเมริกันมิวสิกอะวอดส์ | อัลบั้มร็อกที่ชื่นชอบ | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | บิลบอร์ดมิวสิกอะวอดส์ | อัลบั้มร็อกยอดนิยม | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | ฮังกาเรียนมิวสิกอะวอดส์ | ออลเทอร์เนทิฟสากลหรืออัลบั้มร็อกแห่งปี | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | เช็บริกมิวสิกอะวอดส์ | อัลบั้มต่างประเทศยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2023 | โกลด์ดาร์บีมิวสิกอะวอดส์ | อัลบั้มร็อก/ออลเทอร์เนทิฟยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2023 | รางวัลแกรมมี | อัลบั้มแห่งปี | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2023 | รางวัลแกรมมี | อัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
รายการเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | โปรดิวเซอร์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Music of the Spheres" | Coldplay Max Martin Rik Simpson Dan Green Federico Vindver Bill Rahko | Martin Oscar Holter Rahko Simpson Green Vindver | 0:53 |
| 2. | "Higher Power" | Coldplay Martin Vindver Denise Carite | Martin Holter Rahko Simpson Green | 3:26 |
| 3. | "Humankind" | Coldplay Martin Vindver Green Jon Hopkins Holter Stephen Fry | Martin Holter Rahko Green Vindver Hopkins | 4:26 |
| 4. | "Alien Choir" | Coldplay Martin Hopkins | Martin Rahko Hopkins | 0:53 |
| 5. | "Let Somebody Go" (with Selena Gomez) | Coldplay Martin Apple Martin Olivia Waithe Holter Rahko Leland Wayne | Martin Holter Rahko Simpson Green Hopkins Metro Boomin | 4:01 |
| 6. | "Human Heart" (with We Are King & Jacob Collier) | Coldplay Martin Collier Paris Strother Amber Strother | Martin Holter Rahko Collier We Are King | 3:08 |
| 7. | "People of the Pride" | Coldplay Martin Rahko Derek Dixie Samuel Falson Jesse Rogg | Martin Holter Rahko Simpson Green | 3:37 |
| 8. | "Biutyful" | Coldplay Martin Holter Davide Rossi | Martin Holter Rahko Simpson Green Angel Lopez Vindver | 3:12 |
| 9. | "Music of the Spheres II" | Coldplay Martin | Martin Rahko | 0:21 |
| 10. | "My Universe" (with BTS) | Coldplay Martin Holter Rahko Suga J-Hope RM | Martin Holter Rahko Simpson Green | 3:46 |
| 11. | "Infinity Sign" | Coldplay Martin Hopkins | Martin Holter Rahko Simpson Green Hopkins | 3:46 |
| 12. | "Coloratura" | Coldplay Martin P. Strother John Metcalfe Rossi | Martin Holter Rahko | 10:17 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 41:50 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | โปรดิวเซอร์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 13. | "Higher Power" (Acoustic Version) | Coldplay Martin Vindver Carite | Martin Holter Rahko Simpson Green | 3:34 |
| 14. | "Higher Power" (Tiësto remix) | Coldplay Martin Vindver Carite | Martin Holter Rahko Simpson Green Tiësto | 3:49 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 49:13 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | โปรดิวเซอร์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 13. | "Higher Power" (Acoustic Version) | Coldplay Martin Vindver Carite | Martin Holter Rahko Simpson Green | 3:34 |
| 14. | "My Universe" (Acoustic Version) | Coldplay Martin Holter Rahko Suga J-Hope RM | Martin Holter Rahko Simpson Green | 3:43 |
| 15. | "My Universe" (Supernova 7 Mix) | Coldplay Martin Holter Rahko Suga J-Hope RM | Martin Holter Rahko Simpson Green | 4:39 |
| 16. | "My Universe" (Suga's Remix) | Coldplay Martin Holter Rahko Suga J-Hope RM | Martin Holter Rahko Simpson Green | 3:08 |
| 17. | "My Universe" (Orchestral Mix) | Coldplay Martin Holter Rahko Suga J-Hope RM | Martin Holter Rahko Simpson Green | 4:19 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 61:13 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Music of the Spheres ที่ดิสคอกส์ (รายการวางจำหน่าย)
| ด ค กโคลด์เพลย์ |
| --- | --- |
 คริส มาร์ติน  จอนนี บักแลนด์  กาย เบอร์รีแมน  วิลล์ แชมเปียน  ฟิล ฮาร์วีย์ 
สตูดิโออัลบั้ม:  พาราชูต  อะรัชออฟบลัดทูเดอะเฮด  เอกซ์แอนด์วาย  วิวาลาวิดาออร์เดธแอนด์ออลฮิสเฟรนส์  ไมโลไซโลโต  โกสต์สตอรีส์  อะเฮดฟูลออฟดรีมส์  เอฟวรีเดย์ไลฟ์  มิวสิกออฟเดอะสเฟียรส์  มูนมิวสิก 
อัลบั้มบันทึกการแสดงสด:  ไลฟ์ 2003  เลฟต์ไรต์เลฟต์ไรต์เลฟต์  ไลฟ์ 2012  โกสต์สตอรีส์ไลฟ์ 2014  ไลฟอินบัวโนสไอเรส 
รวมเพลง:  เดอะซิงเกิลส์ 1999–2006 
อีพี:  เซฟตี  เดอะบลูรูม  โพรสเพกต์มาร์ช  คาไลโดสโคปอีพี  โกลบอลซิติเซน – อีพี 1 
คอนเสิร์ตทัวร์:  พาราชูตทัวร์  อะรัชออฟบลัดทูเดอะเฮดทัวร์  ทวิสเต็ดโลจิกทัวร์  วิวาลาวิดาทัวร์  ไมโลไซโลโตทัวร์  โกสต์สตอรีส์ทัวร์  อะเฮดฟูลออฟดรีมส์ทัวร์  มิวสิกออฟเดอะสเฟียรส์เวิลด์ทัวร์ 
ภาพยนตร์:  อะเฮดฟูลออฟดรีมส์  มิวสิกออฟเดอะสเฟียรส์: ไลฟ์แอตริเวอร์แพลต 
รายชื่อ:  อัลบั้ม  เพลง  วิดีโอ  การแสดงสด  รางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง  คัฟเวอร์ 
มรดก:  อิทธพลทางวัฒนธรรมของโคลด์เพลย์  อิทธพลของมิวสิกออฟเดอะสเฟียรส์เวิลด์ทัวร์ 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  Apparatjik  เดอะเบเกอรี  "Million Dollar Maybe"  ไมโลไซโลโต (การ์ตูน)  พิธีปิดการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012  การแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 50  ไซโลแบนด์ 
  หมวดหมู่
สนธิสัญญาเฟซ

สนธิสัญญาเฟซ (อารบิก: معاهدة فاس‎), เซ็นยินยอมให้เมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2455 โดย สุลต่านแอบเดลฮาฟิดยิน ยอมที่จะยกอำนาจสูงสุดของประเทศให้แก่ฝรั่งเศสทำให้มีสภาพเป็นรัฐอารักขาของ
| ด ค กความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ (1814–1919) |
| --- | --- |
มหาอำนาจ:  ออสเตรีย-ฮังการี  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  อิตาลี  ญี่ปุ่น  รัสเซีย  สหราชอาณาจักร  สหรัฐ 
พันธมิตร:  ไตรพันธมิตร ทวิพันธมิตร  ไตรภาคี พันธมิตรฝรั่งเศส-รัสเซีย  ความตกลงฉันทไมตรี  ความตกลงอังกฤษ-รัสเซีย  พันธมิตรอังกฤษ-ญี่ปุ่น  สันนิบาตสามจักรพรรดิ  พันธมิตรแปดชาติ  สันนิบาตบอลข่าน 
แนวโน้ม:  การล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมัน ปัญหาตะวันออก  ปากส์บริตันนิกา  ลัทธิจักรวรรดินิยมใหม่ ลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา  ในเอเชีย เดอะเกรตเกม  การแย่งชิงประเทศจีน  Open Door Policy  ยุคเมจิ  อุดมการณ์รวมกลุ่มสลาฟ  การฟื้นสัมพันธไมตรีใหญ่ 
สนธิสัญญา และ ข้อตกลง:  การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา  สนธิสัญญาแวร์ซาย (1871) สนธิสัญญาแฟรงก์เฟิร์ต  สนธิสัญญาเบอร์ลิน  สนธิสัญญาประกันพันธไมตรี  สนธิสัญญาปารีส  สนธิสัญญาโควิสโท  ข้อตกลงทาฟต์-คะสึระ  สนธิสัญญาอึลซา  สนธิสัญญาผนวกดินแดนญี่ปุ่น–เกาหลี  ความตกลงรักโกนีจี  ความตกลงฝรั่งเศส-รัสเซีย ค.ศ. 1917 
เหตุการณ์:  การก่อตั้งโรมาเนีย  การรวมชาติเยอรมัน  การรวมชาติอิตาลี  วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ทางตะวันออก  การประชุมใหญ่เบอร์ลิน  การประชุมเบอร์ลิน  เวลโพลีทิค  การแข่งขันอาวุธนาวี อังกฤษ-เยอรมนี เดรดนอต  กฎหมายนาวิกเยอรมัน  ออสเตรีย-อิตาลี  อเมริกาใต้  เหตุการณ์ฟาโชดา  ผนวกดินแดนฮาวาย  การปิดล้อมกองทัพเรือเวเนซุเอลา  ข้อพิพาทเขตแดนอะแลสกา  วิกฤตการณ์โมร็อกโกครั้งที่หนึ่ง  การประชุมอัลเจอซิรัส  วิกฤตการณ์อกาดีร์ สนธิสัญญาเฟซ  วิกฤตการณ์บอสเนีย  วิกฤตการณ์เดือนกรกฎาคม 
สงคราม:  ฝรั่งเศส-ปรัสเซีย  รัสเซีย-ตุรกี  อังกฤษ-อียิปต์  จีน-ฝรั่งเศส  จีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง  อิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่หนึ่ง  สเปน–สหรัฐ  สงครามกล้วย  ฟิลิปปินส์–สหรัฐ  กบฏนักมวย  บูร์ครั้งที่สอง  รัสเซีย–ญี่ปุ่น  อิตาลี-ตุรกี  บอลข่าน ครั้งที่หนึ่ง  ครั้งที่สอง  กบฏแอลเบเนีย ครั้งที่หนึ่ง  ครั้งที่สอง  ครั้งที่สาม  สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีล III. สปริงซอง

| เฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีล III>  สปริงซอง |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: โทโมโนริ ซุโด
บทภาพยนตร์: อากิระ ฮิยามะ
เนื้อเรื่อง: คิโนโกะ นาสุ
บริษัทผู้สร้าง: ยูโฟเทเบิล 
ผู้จัดจำหน่าย: อนิเพล็กซ์
วันฉาย: 2563
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
เฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีล III. สปริงซอง (อังกฤษ: Fate/stay night: Heaven's Feel III. spring song) เป็นภาพยนตร์อนิเมะเรื่องที่สามและเรื่องสุดท้ายของภาพยนตร์ไตรภาคเฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีลที่ผลิตโดยยูโฟเทเบิล และกำกับเรื่องโดยโทโมโนริ ซุโด ที่มีกำหนดออกฉายในปี พ.ศ. 2563 เนื้อเรื่องจะดำเนินต่อจากภาพยนตร์เรื่อง เฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีล II. ลอสต์บัตเตอร์ฟลาย โดยเป็นศึกสุดท้ายที่ตัวเอกของเรื่องเอมิยะ ชิโร่จะต้องสู้กับจอมเวทย์และจิตวิญญาณแห่งวีรชนที่เหลือ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
เฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีล I. เพรสเซจฟลาวเวอร์

| เฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีล I>  เพรสเซจฟลาวเวอร์ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: โทโมโนริ ซุโด
บทภาพยนตร์: อากิระ ฮิยามะ
เนื้อเรื่อง: คิโนโกะ นาสุ
อำนวยการสร้าง: ฮิคารุ คนโดะ
นักแสดงนำ:   โนริอากิ ซูงิยามะ  โนริโกะ ชิตายะ  ยู อาซาคาวะ  ไม คาโดวากิ  คานะ อูเอดะ  อายาโกะ คาวาซูมิ 
ดนตรีประกอบ: ยูกิ คาจิอูระ
บริษัทผู้สร้าง: ยูโฟเทเบิล 
ผู้จัดจำหน่าย: อนิเพล็กซ์ ดรีมเอกซ์เพรส JAM Thailand
วันฉาย: 14 ตุลาคม 2560  3 พฤษภาคม 2561
ความยาว: 120 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ทำเงิน: 19 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีล I. เพรสเซจฟลาวเวอร์ (อังกฤษ: Fate/stay night: Heaven's Feel I. presage flower) เป็นภาพยนตร์อนิเมะเรื่องแรกของภาพยนตร์ไตรภาคเฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีลที่ผลิตโดยยูโฟเทเบิล และกำกับเรื่องโดยโทโมโนริ ซุโด ออกฉายครั้งแรกในโรงฃภาพยนตร์ที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ส่วนที่ประเทศไทยออกฉายอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 เนื้อเรื่องจะติดตาม
เรื่องราวของนักเวทย์ที่ชื่อเอมิยะ ชิโร่ ผู้มีส่วนร่วมในความขัดแย้งที่เรียกว่าสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ ที่เป็นต้นเหตุโศกนาฏกรรมไฟไหม้เมื่องที่เขาอยู่เมื่อ 10 ปีก่อน เพื่อปกป้องเมืองของเขาไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย เขาเลยตัดสินใจเผชิญหน้ากับจอมเวทย์และจิตวิญญาณแห่งวีรชน แต่ทว่ามีเงาลึกลับได้สังหารผู้เข้าร่วมสงครามแย่งชิงสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ไปส่วนใหญ่
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
เฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีล I. เพรสเซจฟลาวเวอร์ ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
เฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีล I. เพรสเซจฟลาวเวอร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เฟต/สเตย์ไนต์ เฮฟเวนส์ฟีล I. เพรสเซจฟลาวเวอร์ ที่รอตเทนโทเมโทส์
ดินแดนสรวงสวรรค์แห่งพระราชา

| โครงการ |
| --- | --- |
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2568
ค่าก่อสร้าง: 150,000 – 200,000 ล้านบาท
สถานะ: มีแผนโครงการ
พื้นที่: 3,000 ไร่ (1,200 เอเคอร์)
ผู้จัดการ: บริษัท รอแยล สปอร์ต คอมเพลกซ์ จำกัด
เจ้าของ: ราชตฤณมัยสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ลักษณะทางกายภาพ
อาคารหลัก: สนามม้านางเลิ้งแห่งใหม่
ที่ตั้ง

ประเทศ: ประเทศไทย
จังหวัด: กรุงเทพมหานคร
เขต: หนองจอก
 
ดินแดนสรวงสวรรค์แห่งพระราชา (อังกฤษ: The Royal Siam Haven) เป็นโครงการพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชยกรรมแบบผสมขนาดใหญ่ ของราชตฤณมัยสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ อดีตเจ้าของสนามม้านางเลิ้ง ดำเนินโครงการโดย บริษัท รอแยล สปอร์ต คอมเพลกซ์ จำกัด เบื้องต้นสร้างบนพื้นที่ 3,000 ไร่ ในพื้นที่เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ซึ่งเปลี่ยนแปลงจากการคาดการณ์เดิมที่สร้างบนพื้นที่ประมาณ 2,353 ไร่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเป็นที่ตั้งของชุมชนแออัดคลองเตย และท่าเรือกรุงเทพในปัจจุบัน ในพื้นที่เขตคลองเตยและเขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร รูปแบบโครงการเป็นศูนย์ความบันเทิงครบวงจร ประกอบด้วย สนามม้าแห่งใหม่ ที่ย้ายมาจากสนามม้านางเลิ้งเดิมที่ถูกรื้อถอน, ศูนย์กีฬา, โรงแรม 6 ดาว, สิ่งอำนวยความสะดวกด้านสุขภาพ, โรงพยาบาล, ภัตตาคารหรู, โรงละคร และสถานบันเทิงอื่น ๆ รวมถึงยังมีแผนก่อตั้งกาสิโนอีกด้วย โดยใช้เงินลงทุนมูลค่า 150,000 – 200,000 ล้านบาท ทำให้เป็นโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่มีมูลค่าการลงทุนสูงที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์ไทยในปัจจุบัน
การจัดสรรพื้นที่

ดินแดนสรวงสวรรค์แห่งพระราชา ประกอบด้วยพื้นที่สำคัญต่าง ๆ แบ่งตามการพัฒนาได้เป็น 3 ระยะ ดังนี้
ระยะที่ 1 หรือส่วนแรก สร้างสนามม้าแห่งใหม่ ซึ่งย้ายมาจากสนามม้านางเลิ้งเดิม โดยคงตราพระปรมาภิไธยย่อ ว.ป.ร. ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวไว้ รวมถึงจัดสร้างพิพิธภัณฑ์เฉลิมพระเกียรติ และศูนย์การเรียนรู้เกี่ยวกับม้า
ระยะที่ 2 สร้างศูนย์กีฬา เช่น สโมสรกีฬา, สนามกอล์ฟ, สนามมวย, สนามเทนนิส, สระว่ายน้ำ, สโมสรเรือยอร์ช รวมถึงโรงแรมระดับ 6 ดาว และสิ่งอำนวยความสะดวกด้านสุขภาพ เช่น โรงพยาบาล, แหล่งท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ, โรงพยาบาลผู้สูงอายุระดับนานาชาติ เป็นต้น
ระยะที่ 3 สร้างสถานบันเทิงต่าง ๆ เช่น ภัตตาคารอาหารชั้นสูง, โรงละคร เป็นต้น
นอกจากนี้ ยังมีแผนในการก่อสร้างกาสิโนถูกกฎหมายขึ้นในพื้นที่นี้อีกด้วย โดยจะเริ่มดำเนินการภายหลังจากพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจสถานบันเทิงครบวงจรมีผลบังคับใช้
ดูเพิ่ม

ราชตฤณมัยสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
สนามม้านางเลิ้ง
แมคดอนเนลล์ ดักลาส เอฟ-4 แฟนทอม 2

| เอฟ-4 แฟนท่อม 2 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินสกัดกั้นและเครื่องบินขับไล่โจมตี
ชาติกำเนิด:  สหรัฐ
บริษัทผู้ผลิต: แมคดอนเนลล์ ดักลาส
สถานะ: มี 631 ลำที่ใช้โดยกองกำลังที่ไม่ใช่สหรัฐฯ สหรัฐฯ ใช้เป็นโดรนในปีพ.ศ. 2551
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศสหรัฐ กองทัพเรือสหรัฐ กองนาวิกโยธินสหรัฐ
จำนวนที่ผลิต: 5,195 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2501-2524
เริ่มใช้งาน: 30 มกราคม พ.ศ. 2503
เที่ยวบินแรก: 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2501
เอฟ-4 แฟนท่อม 2  (อังกฤษ: F-4 Phantom II) เป็นเครื่องบินสกัดกั้นโจมตีพิสัยไกลทุกสภาพอากาศสองที่นั่ง สองเครื่องยนต์ ความเร็วเหนือเสียง เดิมทีสร้างมาเพื่อกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยแมคดอนเนลล์ แอร์คราฟท์ ด้วยการที่ใช้งานง่าย จึงได้กลายมาเป็นเครื่องบินส่วนใหญ่ของกองทัพเรือ กองนาวิกโยธิน และกองทัพอากาศสหรัฐฯ F-4 ถูกใช้อย่างกว้างขวางโดยทั้งสามกองทัพในสงครามเวียดนามโดยทำหน้าที่เป็นเครื่องบินขับไล่ครองความได้เปรียบทางอากาศหลักให้กับกองทัพเรือและกองทัพอากาศ เช่นเดียวกับทำหน้าที่ลาดตระเวนและโจมตีภาคพื้นดิน
F-4 เข้าประจำการครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2503 แฟนทอมยังคงเป็นส่วนสำคัญของกองทัพสหรัฐฯ ตลอดจนทศวรรษที่ 1970 และ 1980 ด้วยการถูกแทนที่โดยเอฟ-15 อีเกิลและเอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอนในกองทัพอากาศสหรัฐฯ ส่วนในกองทัพเรือสหรัฐฯ แทนที่ด้วยเอฟ-14 ทอมแคทและเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท และเอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทในกองนาวิกโยธิน ยังคงถูกใช้ทำหน้าที่ลาดตระเวนโดยสหรัฐฯ ในสงครามอ่าวจนปลดประจำการในปีพ.ศ. 2539 แฟนทอมยังถูกใช้โดยประเทศอื่นๆ อีก 11 ประเทศ อิสราเอลได้ใช้แฟนทอมอย่างกว้างขวางในสงครามอาหรับ-อิสราเอล ในขณะที่อิหร่านใช้กองบินขนาดใหญ่ในสงครามอิรัก-อิหร่าน แฟนทอมยังคงอยู่ในแนวหน้าของเจ็ดประเทศด้วยกัน และยังใช้เป็นเป้าหมายไร้คนขับของกองทัพอากาศสหรัฐฯ
การผลิตแฟนท่อมเริ่มขึ้นจากปีพ.ศ. 2501-2524 พร้อมมีเครื่องบินทั้งสิ้น 5,195 ลำที่ผลิตออกมา การผลิตมากขนาดนี้ ทำให้เป็นเครื่องบินไอพ่นที่ผลิตออกมามากที่สุดเป็นอันดับสองรองจากเอฟ-86 เซเบอร์ที่สร้างออกมาเกือบ 10,000 ลำ
คำอธิบาย

เอฟ-4 แฟนท่อม ถูกออกแบบให้เป็นเครื่องบินขับไล่ป้องกันประจำกองบินสำหรับกองทัพเรือสหรัฐฯ และได้เข้าประจำการครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2503 ในปีพ.ศ. 2506 ถูกใช้โดยกองทัพอากาศสหรัฐฯ ให้ทำหน้าที่เครื่องบินขับไล่โจมตี เมื่อการผลิตสิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2524 แฟนทอม 2 จำนวน 5,195 ลำคือจำนวนทั้งหมดถูกสร้างขึ้นมา ทำให้เป็นเครื่องบินทางทหารของสหรัฐฯ ที่มีจำนวนมากที่สุด จนกระทั่งมีการสร้างเอฟ-15 อีเกิล เอฟ-4 ยังคงทำสถิติในการเป็นเครื่องบินขับไล่ที่มีระยะการผลิตยาวนานที่สุดคือ 24 ปี วัตกรรมของเอฟ-4 รวมทั้งเรดาร์พัลส์และการใช้ไทเทเนียมในการทำโครงสร้าง
แม้ว่าจะมีมิติที่โอ่อ่าและน้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุดมากกว่า 27,000 กิโลกรัม เอฟ-4 ก็ยังทำความเร็วสูงสุดได้ถึง 2.23 มัค และมีการไต่ระดับมากกว่า 41,000 ฟุตต่อนาที ไม่นานหลังจากนำมาใช้งาน แฟนทอมก็ทำสถิติโลกไว้ 15 สถิติด้วยกัน ซึ่งรวมทั้งความเร็วสัมบูรณ์ที่ 2,585 กิโลเมตรต่อชั่วโมงและความสูงสัมบูรณ์ที่ 98,557 ฟุต แม้ว่าจะเกิดขึ้นในปีพ.ศ. 2502-2505 ทั้งห้าสถิติความเร็วก็ยังอยู่จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2518 เมื่อเอฟ-15 อีเกิล เข้าประจำการ
เอฟ-4 สามารถบรรทุกอาวุธได้มากถึง 8,480 กิโลกรัม บนที่ตั้งเก้าตำบลรวมทั้งขีปนาวุธอากาศสู่อากาศทั้งที่นำและไม่นำวิถี และระเบิดนิวเคลียร์ ตั้งแต่ที่เอฟ-8 ครูเซเดอร์ถูกใช้เพื่อการต่อสู้ระยะใกล้ เอฟ-4 จึงถูกออกแบบมาเหมือนกับเครื่องบินสกัดกั้นลำอื่นๆ คือไม่มีปืนใหญ่ ในการต่อสู้ผู้ควบคุมเรดาร์หรือผู้ควบคุมระบบอาวุธ (มักเรียกว่าผู้นั่งหลังหรือแบ็คซีทเตอร์ (backseater)) จะช่วยในการหาตำแหน่งข้าศึกด้วยสายตาเช่นเดียวกันเรดาร์ แฟนทอมได้กลายมาเป็นเครื่องบินขับไล่โจมตีหลักทั้งของกองทัพเรือและกองทัพอากาศเมื่อจบสงครามเวียดนาม
เนื่องมาจากรูปลักษณ์ที่โดดเด่นและการใช้งานอย่างแพร่หลายโดยกองทัพและพันธมิตรของสหรัฐฯ เอฟ-4 จึงเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ที่โด่งดังของสงครามเย็น โดยทำหน้าที่ในเวียดนามและสงครามอาหรับ-อิสราเอล พร้อมกับนักบิน เอฟ-4 ของอเมริกาที่ได้ชัยชนะ 227 ครั้งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และการโจมตีภาคพื้นดินอีกนับไม่ถ้วน
เอฟ-4 แฟนท่อม ยังเป็นเครื่องบินขับไล่แบบสุดท้ายของอเมริกาที่ได้สถานะยอดเยี่ยมในศตวรรษที่ 20 ในสงครามเวียดนาม นักบินหนึ่งนายและผู้ควบคุมอาวุธสองนายจากกองทัพอากาศ และนักบินหนึ่งนายและผู้ควบคุมเรดาร์หนึ่งนายจากกองทัพเรือได้ทำการรบทางอากาศที่ยอดเยี่ยม แฟนทอมยังสามารถทำหน้าที่ลาดตระเวนทางยุทธวิธีและทำการกดดันการป้องกันทางอากาศของศัตรู โดยได้ทำหน้าที่ในปีพ.ศ. 2534 ในสงครามอ่าว
การทำงานของเครื่องบินขับไล่ชั้น 2 มัค พร้อมพิสัยไกลและขนาดบรรทุกเท่าเครื่องบินทิ้งระเบิด ได้กลายมาเป็นแม่แบบของเครื่องบินขับไล่รุ่นต่อๆ มา แฟนท่อมได้ถูกแทนที่โดยเอฟ-15 อีเกิลและเอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอนในกองทัพอากาศสหรัฐฯ ในกองทัพเรือนั้น ถูกแทนที่โดยเอฟ-14 ทอมแคทและเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท ฮอร์เน็ทนั้นได้รับหน้าที่เป็นเครื่องบินขับไล่สองบทบาท
การออกแบบและการพัฒนา > ต้นกำเนิด

ในปีพ.ศ. 2495 หัวหน้าด้านอากาศพลศาสตร์ของแมคดอนเนลล์ เดวิด เอส ลีวิส ได้ถูกแต่งตั้งโดย จิม แมคดอนเนลล์ ให้เป็นผู้จัดการในการออกแบบของบริษัท เมื่อไม่มีเครื่องบินลำใดเข้าแข่งขัน ทางกองทัพเรือมีความต้องการเครื่องบินแบบใหม่อย่างมาก คือ เครื่องบินขับไล่โจมตี
ในปีพ.ศ. 2496 แมคดอนเนลล์ แอร์คราฟท์เริ่มทำการปรับปรุงเอฟ 3 เอช ดีมอนเพื่อขยายขีดความสามารถและการทำงานที่ดีขึ้น บริษัทฯ ได้สร้างโครงการมากมายรวมทั้งแบบที่ใช้เครื่องยนต์ไรท์ เจ 67 และไรท์ เจ 65 สองเครื่อง หรือเครื่องยน์เจเนรัล อิเลคทริก เจ 79 สองเครื่อง รุ่นที่ใช้ เจ 79 ได้แสดงให้เห็นถึงความเร็วสูงสุดที่ 1.97 มัค เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2496 แมคดอนเนลล์ตรงเข้าหากองทัพเรือสหรัฐฯ พร้อมข้อเสนอสำหรับซูเปอร์ดีมอน ด้วยความไม่เหมือนใครเครื่องบินลำนี้สามารถใช้ได้หนึ่งหรือสองที่นั่งสำหรับภารกิจที่แตกต่างกันไป  มีเรดาร์ กล้องถ่ายภาพ ปืนใหญ่ขนาด 20 ม.ม.สี่กระบอกหรือจรวดไม่วำวิถี 56 ลูกในเก้าตำบลทั้งใต้ปีกและใต้ลำตัว กองทัพเรือให้ความสนใจอย่างมากเพื่อเติมเต็ม เอฟ 3 เอช/จี/เอช แต่ก็รู้สึกว่ากรัมแมน เอ็กซ์เอฟ 9 เอฟ-9 และวอท เอ็กซ์เอฟ 8 ยู-1 ที่กำลังมาก็มีความเร็วเหนือเสียงอยู่แล้ว
แบบของแมคดอนเนลล์ได้ถูกทำใหม่ให้เป็นเครื่องบินขับไล่โจมตีทุกสภาพอากาศพร้อมที่ติดตั้งอาวุธ 11 ตำบล และในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2497 บริษัทฯ ได้รับจดหมายที่แสดงความสนใจต้นแบบวายเอเอช-1 สองลำ ในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2498 นายทหารสี่นายจากกองทัพเรือได้มาถึงที่สำนักงานแมคดอนเนลล์ และภายในหนึ่งชั่วโมง พวกเขาได้แสดงความต้องการใหม่ทั้งหมดต่อบริษัทฯ เพราะว่ากองทัพเรือมีเครื่องเอ-4 สกายฮอว์คสำหรับการโจมตีภาคพื้นดิน และเอฟ-8 ครูเซเดอร์ สำหรับการต่อสู้ทางอากาศอยู่แล้ว โครงการจึงเปลี่ยนมาเพื่อเติมเต็มความต้องการเครื่องบินสกัดกั้นในทุกสภาพอากาศแทน โดยใช้ลูกเรือสองนายในการใช้เรดาร์ที่ทรงพลัง
การออกแบบและการพัฒนา > ต้นแบบ เอ็กซ์เอฟ 4 เอช-1

เอ็กซ์เอฟ 4 เอช-1 ถูกออกแบบมาเพื่อบรรทุกขีปนาวุธนำวิถีด้วยเรดาร์เอเอเอ็ม-เอ็น-6 สแปร์โรว์ 3 และใช้เครื่องยนต์ เจ 79-จีอี-8 สองเครื่องยนต์ เช่นเดียวกับเอฟ-101 วูดูที่เครื่องยนต์อยู่ในระดับต่ำเพื่อเพิ่มความจุของเชื้อเพลิงและตักอากาศเข้าสู่ช่องรับลม ปีที่บางทำมุม 45° และติดตั้งระบบควบคุมสำหรับเพิ่มการควบคุมความเร็วในระดับต่ำ
การทดสอบในอุโมงค์ลมได้เผยให้เห็นความไม่สเถียรที่ต้องการมุมปีกเพิ่มอีก 5° เพื่อหลีกเลี่ยงการออกแบบใหม่ วิศวกรของแมคดอนเนลล์ได้เพิ่มมุมขึ้นอีก 12° ซึ่งเฉลี่ยแล้วก็เท่ากับ 5° ของปลายปีกทั้งสอง นอกจากนั้นปีกยังได้รับส่วนที่เรียกว่าเขี้ยวสุนัข (dogtooth) สำหรับเพิ่มมุมปะทะ ส่วนหางของเครื่องบินทั้งหมดถูกเลื่อนเพิ่มทำมุม 23° เพื่อให้ทำมุมปะทะได้ในขณะที่หางเองไม่ไปบังท่อไอเสีย นอกจากนี้ที่รับลมถูกติดตั้งเข้าไปพร้อมส่วนลาดเอียงที่เคลื่อนที่ได้เพื่อควบคุมทิศทางการไหลเวียนของอากาศสู่เครื่องยนต์ในความเร็วเหนือเสียง ความสามารถในการเข้าสกัดกั้นทุกสภาพอากาศนั้นมาจากเรดาร์แบบ เอเอ็ม/เอพีคิว 50 เพื่อทำงานบนเรือบรรทุกเครื่องบินอุปกรณ์ลงจอดจึงได้ติดตั้งลงไปพร้อมอัตราจม 23 ฟุตต่อวินาที ในขณะที่ส่วนจมูกยืดอีก 20 นิ้ว (50 ซ.ม.) เพื่อเพิ่มมุมปะทะตอนวิ่งขึ้น
การออกแบบและการพัฒนา > การตั้งชื่อ

ตอนแรกนั้นมีการเสนอชื่อให้ เอฟ 4 เอช เป็น"ซาตาน"และ"มิธราส"เทพแห่งแสงของเปอร์เซีย สุดท้ายเครื่องบินก็ได้ชื่อ"แฟนท่อม 2" แฟนทอมแรกนั้น คือ เครื่องบินไอพ่นอีกแบบของแมคดอนเนลล์ คือเอฟเอช แฟนทอม แฟนท่อม 2 ถูกใช้ชื่อเอฟ-110 เอ และ"สเปกเตอร์"โดยกองทัพอากาศสหรัฐฯ ในระยะหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ใช้อย่างจริงจัง
การออกแบบและการพัฒนา > การทดสอบต้นแบบ

ในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2498 กองทัพเรือได้สั่งซื้อ เอ็กซ์เอฟ 4 เอช-1 สำหรับทดสอบจำนวนสองลำ และ วายเอฟ 4 เอช-1 ห้าลำ ที่เป็นการสั่งซื้อก่อนการผลิต แฟนทอมทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2501 พร้อม โรเบิร์ต ซีลิตเติล ผู้ควบคุม ปัญหาไฮดรอลิกของล้อลงจอดนั้นปรากฏขึ้นแต่ก่อนบินเที่ยวต่อๆ มาก็ราบรื่น การทดสอบก่อนหน้าทำให้เกิดการออกแบบช่องรับลมใหม่ รวมทั้งช่องปล่อยลมบนแผ่นลาด และไม่นานเครื่องบินก็เตรียมแข่งกับเอ็กซ์เอฟ 8 ยู-3 ครูเซเดอร์ 3 เนื่องมาจากปริมาณที่ทำงานได้ กองทัพเรือต้องการเครื่องบินสองที่นั่งและในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2501 เอฟ 4 เอช ถูกประกาศว่าเป็นผู้ชนะ ความล่าช้าของเครื่องยนต์ เจ 79-จีอี-8 หมายความว่าเครื่องบินในการผลิตครั้งแรกใช้เครื่องยนต์ เจ 79-จีอี-2 และ -2เอ แทน ซึ่งแต่ละเครื่องให้กำลัง 16,100 ปอนด์เมื่อใช้สันดาปท้าย ในปีพ.ศ. 2503 แฟนทอมเริ่มทำการทดสอบความเหมาะสมกับเรือบรรทุกเครื่องบิน ยูเอสเอส อินดีเพนเดนซ์
การออกแบบและการพัฒนา > การผลิต

ในการผลิตช่วงแรกเรดาร์ถูกพัฒนาให้มีขนาดใหญ่ขึ้นเป็นแบบ เอเอ็น/เอพีคิว-72 และห้องนักบินถูกดัดแปลงเพื่อเพิ่มทัศนวิสัย และทำให้ห้องนักบินส่วนหลังมีพื้นที่มากขึ้น แฟนทอมประสบกับการเปลี่ยนแปลงมากมาย ทำให้มีแบบต่างๆ จำนวนมาก
กองทัพอากาศสหรัฐฯ ได้รับแฟนท่อมตามที่รัฐมนตรีกลาโหม โรเบิร์ต แมคนามาราได้ผลักดันให้มีการสร้างเครื่องบินที่เหมาะกับทุกกองทัพ หลังจากที่ เอฟ-4 บี ได้ชัยชนะใน"ปฏิบัติการไฮสปีด" (Operation Highspeed) เหนือคู่แข่งที่เป็นเอฟ-106 เดลต้า ดาร์ท กองทัพอากาศจึงได้ยืม เอฟ-4 บี ของกองทัพเรือมาสองลำ และใช้ชื่อว่าเอฟ-110 เอ สเปกเตอร์ชั่วคราวในเดือนมกราคม พ.ศ. 2505 และได้เพิ่มความต้องการในแบบของพวกเขาเอง แฟนทอมไม่เหมือนกับของกองทัพเรือ ตรงที่กองทัพอากาศนั้นเน้นไปที่บทบาททิ้งระเบิด ด้วยการรวมชื่อของแมคนามาราเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2505 แฟนทอมได้กลายมาเป็น เอฟ-4 โดยที่กองทัพเรือเรียกมันว่า เอฟ-4 บี และกองทัพอากาศเรียกว่า เอฟ-4 ซี แฟนทอมของกองทัพอากาศทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 โดยทำความเร็วได้ 2 มัค ในการบินครั้งนั้น
การผลิตแฟนท่อม 2 ในสหรัฐฯ สิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2522 หลังจากที่ผลิตออกมาได้ 5,195 ลำ (5,057 ลำผลิตโดยแมคดอนเนลล์ ดักลาส และ 138 ลำผลิตโดยมิตซูบิชิในญี่ปุ่น) ทำให้เป็นเครื่องบินอันดับสองที่ส่งออกและผลิตออกมามากที่สุดรองจากเอฟ-86 เซเบอร์ที่ยังคงเป็นเครื่องบินไอพ่นที่มีจำนวนมากที่สุดของสหรัฐฯ โดยมีจำนวน 2,874 ลำเป็นของกองทัพอากาศ 1,264 ลำเป็นของกองทัพเรือและนาวิกโยธินสหรัฐฯ และของลูกค้าต่างชาติ เอฟ-4 ลำสุดท้ายที่สร้างโดยสหรัฐฯ เป็นของตุรกี ในขณะที่ เอฟ-4 ลำท้ายสุดเสร็จในปี พ.ศ. 2524 ซึ่งเป็นของอุตสาหกรรมมิตซูบิชิญี่ปุ่น ในปีพ.ศ. 2551 มีแฟนทอม 631 ลำยังคงอยู่ในประจำการทั่วโลก</ref> ในขณะที่แฟนทอมยังคงถูกใช้เป็นโดรนโดยกองทัพสหรัฐฯ