stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฆวีชา กวารัทส์เฆลีอา
ระดับสโมสร > เริ่มต้นอาชีพ

กวารัทส์เฆลีอามาจากระบบเยาวชนของดีนาโมทบิลีซี เขาเริ่มอาชีพค้าแข้งกับดีนาโมทบิลีซีใน ค.ศ. 2017 โดยเปิดตัวในทีมชุดใหญ่พบกับกอลเฆที-1913 พอที โดยลงมาเป็นตัวสำรองในนาทีที่ 62 เมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2017 กวารัทส์เฆลีอาลงเล่น 5 นัดในทุกรายการให้แก่ดีนาโมทบิลีซี โดยทำประตูแรกในเกมที่ชนะชูคูราคอบูเลที 1–0 เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017
เนื่องจากผลงานของเขากับทีมชาติจอร์เจียรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี กวารัทส์เฆลีอากลายเป็นผู้คว้าเหรียญทองอาเลคซันเดร ชีวัดเซ คนแรกใน ค.ศ. 2017 สหพันธ์ฟุตบอลจอร์เจียมอบเหรียญรางวัลดังกล่าวให้แก่ผู้เล่นดาวรุ่งที่มีความสามารถทุกปี ในปีต่อมา เขาได้รับเหรียญเงินจากผลงานของเขากับทีมชาติจอร์เจียรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018 กวารัทส์เฆลีอาออกจากดีนาโมทบิลีซี อันเป็นผลมาจากสัญญาที่มีข้อโต้แย้ง และต่อมาเขาได้เซ็นสัญญากับรุสทาวีแบบไม่มีค่าตัว
ระดับสโมสร > นาโปลี

เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 นาโปลีในเซเรียอายืนยันการเซ็นสัญญาคว้าตัวกวารัทส์เฆลีอาในข้อตกลงระยะยาวจนถึง ค.ศ. 2027 จากดีนาโมบาทูมี ด้วยค่าตัว 10–12 ล้านยูโร กวารัทส์เฆลีอาเปิดตัวกับสโมสรในวันจันทร์ที่ 15 สิงหาคม ในเกมนัดแรกของเซเรียอากับเฮลแลสเวโรนา เขาทำประตูและแอสซิสต์ในชัยชนะ 5–2 เขายิงได้ 2 ประตูในเกมนัดต่อมาที่พบกับมอนซาเมื่อวันอาทิตย์ที่ 21 สิงหาคม เขาทำ 2 ประตูเป็นครั้งแรกในเซเรียอาในชัยชนะ 4–0
ซาร์แปเตอร์ที่ 2 แห่งบัลแกเรีย

| แปเตอร์ที่ 2 Петър II |
| --- | --- |
เหรียญในสมัยซาร์แปเตอร์ที่ 2
  ซาร์แห่งบัลแกเรีย  ร่วมกับอีวัน อาแซนที่ 1 (1187/1188–1196) และกาลอยัน (1196–1197) 
ครองราชย์: ค.ศ. 1185 – 1197
ราชาภิเษก: ค.ศ. 1185
ถัดไป: กาลอยัน

สวรรคต: ค.ศ. 1197
ราชวงศ์: อาแซน
ซาร์แปเตอร์ที่ 2 มีพระนามแต่กำเนิดว่า แตออดอร์ หรือเป็นที่รู้จักในพระนาม แตออดอร์–แปเตอร์ (บัลแกเรีย: Теодор-Петър; สวรรคต ค.ศ. 1197) ทรงเป็นซาร์ (จักรพรรดิ) พระองค์แรกของจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 ระหว่างปี ค.ศ. 1185–1197 พระองค์ทรงเป็นพระโอรสของคนเลี้ยงแกะผู้ร่ำรวยจากเทือกเขาในบริเวณของแตมาปารีสติออน พระองค์และพระอนุชาของพระองค์คืออาแซนและกาลอยันได้รับการการกล่าวถึงจากหลักฐานชั้นต้นแทบทั้งหมดว่าเป็นชาววลาก แต่คาดว่าน่าจะเป็นเชื้อสายผสมกันระหว่างชาววลาก บัลแกเรียและคูมัน
ในปี ค.ศ. 1185 แตออดอร์–แปเตอร์และอาแซนได้เข้าหาจักรรพรรดิไบแซนไทน์คือจักรพรรดิไอแซ็คที่ 2 อันเจลอสที่เธรซ พร้อมทั้งเรียกร้องคฤหาสถ์ในแถบเทือกเขาบอลข่าน หลังจากที่จักรพรรดิทรงปฏิเสธและสร้างความอับอายให้กับพวกเขา พวกเขาจึงตัดสินใจก่อกบฎ โดยใช้ประโยชน์จากความไม่พอใจของชาวบัลแกเรียและวลากในประเด็นของการจัดเก็บภาษี เพื่อชักจูงให้เพื่อนร่วมชาติร่วมด้วยกับพวกเขา จึงจ้างผู้วิเศษท้องถิ่นให้ป่าวประกาศว่านักบุญเดเมทรีอุสแห่งเทสซาโลนีกีกำลังสนับสนุนพวกเขาอยู่ ก่อนจะสิ้นปี แตออดอร์–แปเตอร์ก็ได้ขึ้นครองราชย์โดยทรงใช้เครื่องราชอิสริยาภรณ์ซึ่งสงวนไว้เฉพาะจักรพรรดิ
กองทัพไบแซนไทน์สามารถปราบปรามกบฎได้สำเร็จ บีบบังคับให้แตออดอร์–แปเตอร์และอาแซนหนีไปอยู่คูมันในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1186 พวกเขากลับมาพร้อมกับกองทัพคูมันในฤดูใบไม้ร่วง และเข้าควบคุมปารีสติออน ซึ่งถือได้ว่าเป็นการสิ้นสุดของการก่อกำเริบด้วยการก่อตั้งรัฐใหม่ขึ้น โดยถือว่ารัฐใหม่นี้เป็นรัฐสืบทอดจากจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ในช่วงทศวรรษที่ 1190 กลุ่มพี่น้องมักเข้าจู่โจมดินแดนของไบแซนไทน์ที่อยู่ใกล้เป็นประจำ ความขัดแย้งระหว่างจักรพรรดิไอแซ็คที่ 2 และจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในระหว่างสงครามครูเสด ส่งผลให้ซาร์แปเตอร์ที่ 2 ยึดดินแดนใหม่ได้ในปี ค.ศ. 1190 ซาร์แปเตอร์ที่ 2 และอาแซนแบ่งดินแดนกันปกครองในปี ค.ศ. 1192 โดยซาร์แปเตอร์ที่ 2 ทรงได้รับแปรสลัฟและดินแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือ พระองค์ได้บรรลุสัญญาสันติภาพกับจักรวรรดิไบแซนไทน์ หลังจากที่อาแซนถูกสังหารโดยบอลยาร์ในปี ค.ศ. 1196 ซาร์แปเตอร์ที่ 2 จึงแต่งตั้งให้กาลอยันปกครองดินแดนเดิมของอาแซน ในปีถัดมาพระองค์ก็ถูกปลงพระชนม์
พระนาม

Synodikon of Tzar Boril ที่ประพันธ์ขึ้นใน ค.ศ. 1211 กล่าวถึงพระองค์เป็น "แตออดอร์ ผู้เรียกขานว่าแปเตอร์" พิสูจน์ว่าพระนามเดิมของพระองค์คือแตออดอร์ (Theodor) ตามทฤษฎีทางวิชาการที่แพร่หลาย พระองค์เปลี่ยนพระนามเมื่อได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ ซึ่งความเป็นไปได้ส่วนใหญ่อาจเป็นการระลึกถึงแปเตอร์ที่ 1 แห่งบัลแกเรีย ผู้ได้รับสถานะนักบุญในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 Alexandru Madgearu นักประวัติศาสตร์ ระบุว่า แตออดอร์คงใช้พระนามใหม่ในการอ้างถึงผู้นำกบฏสองคนที่ต่อต้านไบแซนไทน์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 คือ แปเตอร์ แดลยัน และกอนสตันติน บอดิน (หรือ แปเตอร์) มากกว่าแปเตอร์ที่ 1 ผู้พยายามรักษาสันติภาพกับจักรวรรดิไบแซนไทน์ Theodore Balsamon อัครบิดรแห่งแอนติออก กล่าวถึงพระองค์ในกวีเป็น "กบฏสลาวอแปตรอส" พระราชพงศาวดารเกี่ยวกับการทำครูเสดของฟรีดริช บาร์บาร็อสซา 2 ฉบับกล่าวถึงพระองค์เป็น "Kalopeter" (จากสำนวนภาษากรีกที่แปลว่า "แปเตอร์ผู้โฉมงาม")
พระชนม์ชีพช่วงต้น

ไม่มีใครทราบปีพระราชสมภพของแตออดอร์-แปเตอร์ Madgearu รายงานว่าพระองค์เป็นบุตรคนโตของคนเลี้ยงแกะผู้มั่งคั่งจากเทือกเขาแฮมุส ในทางกลับกัน ไม่มีหลักฐานที่บันทึกว่าพระองค์หรืออาแซน พี่/น้องชาย ถือครองโค Madgearu กล่าวว่า พวกเขาอาจบริหารฟาร์มม้าของจักรวรรดิ โดยเสริมว่าที่ดินของพวกเขาอาจตั้งอยู่ใกล้เตอร์โนโว Ivan Dujčev นักประวัติศาสตร์ เขียนว่า พี่น้องสองคนนี้เป็นหัวหน้าเผ่าท้องถิ่นในเทือกเขาบอลข่าน
แตออดอร์-แปเตอร์กับพี่น้องชายได้รับการกล่าวถึงเป็นชนวลาก ตามข้อมูลที่เขียนขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 แต่เชื้อชาติของพวกเขาเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันทางวิชาการ มีการบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับการปรากฏตัวของกลุ่มชาติพันธุ์หลายกลุ่มในดินแดนทางใต้ของดานูบตอนล่างในคริสต์ศตวรรษที่ 12 อย่างละเอียด ดังนั้น จึงมีความเป็นไปได้มากว่าพวกเขาอาจมีเลือดผสมวลาก บัลแกเรีย และคูมัน กระนั้น พวกเขาเลือกที่จะระบุตนเองเป็นชาวบัลแกเรีย
จักรพรรดิ > เริ่มต้น

ฝ่ายกบฏใช้ประโยชน์จากสงครามระหว่างจักรวรรดิไบแซนไทน์กับชาวนอร์มันแห่งซิซิลีด้วยการรุกรานเทรซและชักชวนคนอื่นเข้าร่วมด้วย แตออดอร์-แปเตอร์รู้สึกมีกำลังพระทัยจากชัยชนะ จึง "ผูกพระเศียรของตนด้วยพวงมาลัยทองคำและทำฉลองพระบาทสีแดงเพื่อสวมให้" นำไปสู่การยึดถือตราประจำตำแหน่งที่ใช้เฉพาะจักรพรรดิเท่านั้น แม้ว่า Choniates ไม่ได้ระบุว่าแตออดอร์-แปเตอร์ระบุตนเองเป็นจักรพรรดิ การใช้เครื่องหมายจักรพรรดิแสดงให้เห็นว่าพระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดิ หรืออย่างน้อยก็อ้างสิทธิ์ในตำแหน่งนั้น Madgearu กล่าวว่า พิธีราชาภิเษกน่าจะเกิดขึ้นก่อนสิ้น ค.ศ. 1185 เนื่องจากมีการอ้างว่านักบวชบาซิลได้รับการแต่งตั้งเป็นประมุขคริสตจักรบัลแกเรียนออร์ทอดอกซ์ในปีนั้น
แตออดอร์-แปเตอร์เข้าล้อมแปรสลัฟ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 แต่ไม่สามารถยึดได้ ฝ่ายกบฏบุกเข้าที่เทรซอีกครั้งและกวาดเอา "[กลุ่มชน]เสรีจำนวนมาก วัวและสัตว์ลากเลื่อนจำนวนมาก และแกะกับแพะเป็นจำนวนไม่น้อย" ในช่วงต้น ค.ศ. 1186
จักรพรรดิ > ช่วงปีสุดท้าย

อาแซนถูกปลงพระชนม์ที่เตอร์โนโวโดยบอยาร์อีวันกอในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1196 แตออดอร์-แปเตอร์จึงรวบรวมกองทัพ แล้วรีบเดินทางไปล้อมเมืองนั้น อีวันกอส่งทูตไปที่คอนสแตนติโนเปิล เพื่อรบเร้าให้อาเล็กซีโอสที่ 3 อันเกโลส จักรพรรดิไบแซนไทน์องค์ใหม่ ให้ส่งกำลังเสริมมาช่วยเขา องค์จักรพรรดิส่งตัว Manuel Kamytzes นำทัพไปเตอร์โนโว แต่ด้วยความกลัวต่อการถูกซุ่มโจมตีที่ช่องเขาทำให้เกิดการกบฏและกองทหารจำต้องเดินทางกลับไป อีวันกอรู้ตัวว่าเขาไม่สามารถป้อนกันเตอร์โนโวได้อีกต่อไป และหลบหนีไปยังคอนสแตนติโนเปิล แตออดอร์-แปเตอร์เสด็จเข้าเตอร์โนโว หลังแต่งตั้งให้กาลอยันพระอนุชาเป็นผู้ปกครองเมือง พระองค์จึงเสด็จกลับแปรสลัฟ
แตออดอร์-แปเตอร์ถูกลอบปลงพระชนม์ "ด้วยสถานการณ์ที่ไม่ชัดเจน" ใน ค.ศ. 1197 ตามบันทึกของ Choniates ระบุว่า พระองค์ "ถูกเพื่อนร่วมชาติคนหนึ่งแทงทะลุด้วยดาบ" István Vásáry นักประวัติศาสตร์ เขียนว่า แตออดอร์-แปเตอร์ถูกปลงพระชนม์ในช่วงการก่อจลาจล ส่วน Stephenson เสนอว่า เจ้าเมืองท้องถิ่นกำจัดพระองค์ออกไป เนื่องจากพระองค์มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชาวคูมัน
ข้อมูล > แหล่งข้อมูลปฐมภูมิ

George Akropolites: The History (Translated with and Introduction and Commentary by Ruth Macrides) (2007). Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921067-1.
O City of Byzantium, Annals of Niketas Choniatēs (Translated by Harry J. Magoulias) (1984). Wayne State University Press. ISBN 978-0-8143-1764-8.
"The History of the Expedition of the Emperor Frederick". In The Crusade of Frederick Barbarossa: The History of the Expedition of the Emperor Frederick and Related Texts (Translated by G. A. Loud) (2013). Ashgate Publishing. pp. 33–134. ISBN 9781472413963.
ข้อมูล > แหล่งข้อมูลทุติยภูมิ

Chary, Frederick B. (2011). The History of Bulgaria. Greenwood. ISBN 978-0-313-38447-9.
Curta, Florin (2006). Southeastern Europe in the Middle Ages, 500–1250. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-85085-8.
Dall'Aglio, Francesco (2013). "The interaction between nomadic and sedentary peoples on the Lower Danube: the Cumans and the "Second Bulgarian Empire"".  ใน Curta, Florin; Maleon, Bogdan–Petru (บ.ก.). The Steppe Lands and the World Beyond Them: Studies in Honor of Victor Spinei on his 70th Birthday. Editura Universității "Alexandru Ian Cuza". pp. 299–313. ISBN 978-973-703-933-0.
Madgearu, Alexandru (2017). The Asanids: The Political and Military History of the Second Bulgarian Empire, 1185–1280. BRILL. ISBN 978-9-004-32501-2.
Petkov, Kiril (2008). The Voices of Medieval Bulgaria, Seventh-Fifteenth Century: The Records of a Bygone Culture. BRILL. ISBN 978-90-04-16831-2.
Stephenson, Paul (2000). Byzantium's Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900–1204. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-02756-4.
Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185–1365. Cambridge University Press. ISBN 0-521-83756-1.
| ก่อนหน้า |  | ซาร์แปเตอร์ที่ 2 แห่งบัลแกเรีย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ว่างตำแหน่ง ผู้ดำรงตำแหน่งซาร์ล่าสุด  ซาร์แปรสเซียนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย |  |   ซาร์แห่งบัลแกเรีย (ราชวงศ์อาแซน)   (ค.ศ. 1185–1197) |  | ซาร์กาลอยันแห่งบัลแกเรีย |
| ด ค กพระมหากษัตริย์บัลแกเรีย |
| --- | --- |
จักรวรรดิที่ 1 (680–1018):  อัสปารุค  แตร์แวล  กอร์แมซีย์  แซวาร์  กอร์มีซอช  วีแนค  แตแลตส์  ซาบิน  อูมอร์  ตอกตู  ปากัน  แตแลริก  การ์ดัม  กรุม  ออมูร์ตัก  มาลามีร์  แปรซีอันที่ 1  บอริสที่ 1  วลาดีมีร์  ซีแมออนที่ 1  แปเตอร์ที่ 1  บอริสที่ 2  รอมัน  ซามูอิล  กาวริล ราดอมีร์  อีวัน วลาดิสลัฟ 
ผู้นำของกบฏต่อต้านไบแซนไทน์:  แปรซีอันที่ 2  แปเตอร์ แดลยัน  ตีฮอมีร์  อาลูซีอัน  กอนสตันติน บอดิน 
จักรวรรดิที่ 2 (1185–1422):  แปเตอร์ที่ 2  อีวัน อาแซนที่ 1  กาลอยัน  บอริล  อีวัน อาแซนที่ 2  กาลีมัน อาแซนที่ 1  มีคาอิลที่ 2 อาแซน  กาลีมัน อาแซนที่ 2  มิตซอ อาแซน  กอนสตันตินที่ 1  อีวัยลอ  อีวัน อาแซนที่ 3  แกออร์กีที่ 1 แตร์แตร์  สมีแลตส์  อีวันที่ 2  ชากา  ตอดอร์ สแวตอสลัฟ  แกออร์กีที่ 2 แตร์แตร์  มีคาอิล ชิชมัน  อีวัน สแตฟัน  อีวัน อาแลกซันเดอร์  อีวัน ชิชมัน  อีวัน สรัตซีมีร์  กอนสตันตินที่ 2 
ผู้นำของกบฏต่อต้านออตโตมัน:  ฟรูฌิน  อีวัน ชิชมันที่ 2  รอสตีสลัฟที่ 2 
ราชรัฐ (1878–1908) และ ราชอาณาจักร (1908–1946):  อาแลกซันเดอร์ที่ 1  แฟร์ดีนันต์ที่ 1  บอริสที่ 3  ซีแมออนที่ 2 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
ชาร์ลี ทาฮาน

| ชาร์ลี ทาฮาน |
| --- | --- |
ทาฮาน ในงานฉายรอบปฐมทัศน์ภาพยนตร์เรื่อง แฟรงเคนวีนนี่ คืนชีพเพื่อนซี้สี่ขา ปี 2012
เกิด: ชาลส์ ทาฮาน  (1998-06-11) มิถุนายน 11, 1998 (26 ปี) รัฐนิวเจอร์ซีย์, สหรัฐอเมริกา
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2007–ปัจจุบัน
ญาติ: เดย์ซี ทาฮาน (น้องสาว)
ชาลส์ ทาฮาน (อังกฤษ: Charles Tahan; เกิดวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1998) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ผู้เป็นที่รู้จักจากการแสดงบท "ไวแอตต์ แลงมอร์" ในละครชุดเรื่อง โอซาร์ก ทางเน็ตฟลิกซ์ (2017–2022), บท "สแกร์โครว / ดร.โจนาธาน เครน" ใน อัศวินรัตติกาล เปิดตำนานเมืองค้างคาว (2014–17), บท "เบน เบิร์ค" ในละครชุดเรื่อง เมืองหลอน คนลวง ทางช่องฟ็อกซ์ (2015–16) รวมทั้งยังเป็นผู้พากย์เสียงตัวละคร "วิกเตอร์ แฟรงเกนสไตน์" ในภาพยนตร์แอนิเมชันของวอลต์ ดิสนีย์เรื่อง แฟรงเคนวีนนี่ คืนชีพเพื่อนซี้สี่ขา  (2012)
วัยเด็ก

ทาฮาน เกิดและเติบโตที่ รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐอเมริกา  จบการศึกษาจากโรงเรียนเกล็นร็อก  เขาเป็นลูกคนที่สองจากพี่น้องทั้งหมดสามคน โดยน้องสาวของเขา "เดย์ซี ทาฮาน" เป็นนักแสดงเด็กที่มีผลงานทั้งทางภาพยนตร์และละครโทรทัศน์
การเป็นนักแสดง

ทาฮาน เริ่มต้นมีผลงานการแสดงภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2007 ในฐานะนักแสดงเด็กของเรื่อง Trainwreck: My Life as an Idiot และ ไอ แอม ลีเจนด์ ข้าคือตำนานพิฆาตมหากาฬ (นำแสดงโดย วิล สมิธ) ก่อนที่ปีต่อมาเขาจะได้ปรากฎตัวในบทบาทสมทบของละครโทรทัศน์เรื่อง ฟรินจ์ เลาะปมพิศวงโลก ปี 1 ซึ่งเป็นผลงานทางโทรทัศน์เรื่องแรกและได้แสดงในภาพยนตร์แนวโรแมนติก-ดราม่า เรื่อง โรดันเต้รำลึก (นำแสดงโดย ริชาร์ด เกียร์ และ ไดแอน เลน)
ค.ศ. 2010 เขาได้แสดงในภาพยนตร์แนวระทึกขวัญเรื่อง ขังนรกบ้านเสือดุ และแสดงร่วมกับ แซ็ก เอฟรอน ใน สายใยรัก สองสัญญา รวมทั้งได้มีโอกาสแสดงในละครโทรทัศน์เรื่อง ลอว์แอนด์ออร์เดอร์ : หน่วยสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์พิเศษ ปีที่ 12 ทางช่องเอ็นบีซี และพากย์เสียงตัวละคร วิกเตอร์ แฟรงเกนสไตน์ ในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง แฟรงเคนวีนนี่ คืนชีพเพื่อนซี้สี่ขา (ค.ศ. 2012)
ในปี ค.ศ. 2013 เขามีผลงานการแสดงบทบาทสมทบในภาพยนตร์ถึง 4 เรื่อง ได้แก่ภาพยนตร์แนวอาชญากรรมที่นำแสดงโดย ไคลฟ์ โอเวน และ มารียง กอตียาร์ เรื่อง สายเลือดพันธุ์ระห่ำ , แสดงเป็นลูกชายของ อเล็ก บอลด์วิน ในภาพยนตร์ดรามาเรื่อง วิมานลวง , แสดงภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง กักลูก ซ่อนโหด และ ภาพยนตร์แนวตลกเสียดสีเรื่อง ไลฟ์ ออฟ ไครม์ ที่นำแสดงโดย เจนนิเฟอร์ อนิสตัน ก่อนที่ในปี ค.ศ. 2015 เขาจะได้แสดงเป็นตัวละครหลักในละครชุดบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์-รหัสคดีเรื่อง เมืองหลอน คนลวง ทางช่องฟ็อกซ์
ในปี 2019 เขามีผลงานในภาพยนตร์ตลกเรื่อง เชียร์ลีดเดอร์ วัยทอง (นำแสดงโดย ไดแอน คีตัน)
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2007 | Trainwreck: My Life as an Idiot | เจฟฟ์ | ผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก |
| 2007 | Once Upon a Film | แฮงค์ |  |
| 2007 | ข้าคือตำนานพิฆาตมหากาฬ | อีธาน |  |
| 2008 | โรดันเต้รำลึก | แดนนี วิลลิส |  |
| 2009 | The Other Woman | วิลเลียม |  |
| 2010 | Meskada | คีธ เบอร์โรวส์ |  |
| 2010 | สายใยรัก สองสัญญา | แซม เซนต์คลาวด์ |  |
| 2010 | ขังนรก บ้านเสือดุ | ทอม เทย์เลอร์ |  |
| 2012 | แฟรงเคนวีนนี่ คืนชีพเพื่อนซี้สี่ขา | วิกเตอร์ แฟรงเกนสไตน์ | พากย์เสียงตัวละคร |
| 2013 | สายเลือดพันธุ์ระห่ำ | ไมเคิล เพียร์ซินสกี |  |
| 2013 | วิมานลวง | แดนนี ฟรานซิส |  |
| 2013 | ไลฟ์ ออฟ ไครม์ | โบ ดอว์สัน |  |
| 2013 | กักลูก ซ่อนโหด | แอนดี ยัง |  |
| 2014 | เลิฟ อีส สเตรนจ์ รักที่แตกต่าง | โจอี ฮัลล์ |  |
| 2016 | วีเนอร์ด็อก | วอร์เรน |  |
| 2017 | ซูเปอร์ดาร์คไทม์ส | จอช เทมเปิลตัน |  |
| 2018 | ดินแดนแห่งความมั่นคง​ | ชาร์ลี แอชฟอร์ด |  |
| 2018 | เชียร์ลีดเดอร์ วัยทอง​ | เบน |  |
| 2020 | Drunk Bus | ไมเคิล | นักแสดงนำ |
| 2022 | เดอะ เพล บลู อาย | ล็อกโบโร |  |
ผลงานการแสดง > ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | บท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2008 | ฟรินจ์ เลาะปมพิศวงโลก (ปี 1) | เบน สต็อคตัน | แสดง 1 ตอน |
| 2010–11 | ลอว์แอนด์ออร์เดอร์ : หน่วยสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์พิเศษ (ปี 12) | คัลวิน อาร์ลิส | แสดง 4 ตอน |
| 2012 | บลูบลัดส์ สายเลือดผู้พิทักษ์ (ปี 2) | ไมเคิล คีแนน | แสดง 1 ตอน |
| 2015–16 | เมืองหลอน คนลวง | เบน เบิร์ค | ตัวละครหลัก |
| 2015 | อัศวินรัตติกาล เปิดตำนานเมืองค้างคาว (ปี 1) | โจนาธาน เครน (วัยเด็ก) | แสดง 2 ตอน |
| 2017 | อัศวินรัตติกาล เปิดตำนานเมืองค้างคาว (ปี 4) | สแกร์โครว/ ดร.โจนาธาน เครน |  |
| 2017–22 | โอซาร์ก | ไวแอตต์ แลงมอร์ | ตัวละครหลัก |
| 2018 | แคสเซิลร็อก เมืองหลอนต้องสาป (ปี 1) | ดีน เมอร์ริล | แสดง 3 ตอน |
| 2020 | หน่วยล่าบัญชีทรชน (ปี 1) | ดัก ทิมมินส์ | แสดง 1 ตอน |
| 2020 | มอนสเตอร์แลนด์ | นิค สมิธ/มนุษย์หมาป่า | แสดง 1 ตอน |
อัลคาไล

อัลคาไล มี 2 ประเภท คือ
โลหะอัลคาไล ได้แก่ ลิเทียม โพแทสเซียม โซเดียม
ว่องไวในการทำปฏิกิริยามาก
ติดไฟเองในอากาศ
ทำปฏิกิริยารุนแรงกับน้ำได้ ด่างและแก๊สไฮโดรเจน
ต้องเก็บในน้ำมันพาราฟิน
โลหะอัลคาไลเอิร์ธ ได้แก่ แมกนีเซียม แคลเซียม แบเรียม
ว่องไวในการทำปฏิกิริยาแต่น้อยกว่าโลหะอัลคาไล
ทำปฏิกิริยากับน้ำได้ ด่างและแก๊สไฮโดรเจน
หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช

| หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช |
| --- | --- |
หม่อมเจ้าชั้น 4

ประสูติ: 10 ธันวาคม พ.ศ. 2433
สิ้นชีพตักษัย: 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 (81 ปี)
หม่อม: หม่อมชื้น ศรีธวัช ณ อยุธยา
พระบุตร: 8 คน
ราชสกุล: ศรีธวัช
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนศิริธัชสังกาศ
พระมารดา: หม่อมเผื่อน ศรีธวัช ณ อยุธยา
อำมาตย์โท หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช (10 ธันวาคม พ.ศ. 2433 - 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515)  เป็นพระโอรสลำดับที่ 7 ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนศิริธัชสังกาศ ประสูติแต่หม่อมเผื่อน ศรีธวัช ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช ทรงจบการศึกษาที่โรงเรียนข้าราชการพลเรือน ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเริ่มต้นรับราชการเป็น มหาดเล็กรายงานมณฑลปราจีณ กระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2451
ครอบครัว

หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช เสกสมรสกับ หม่อมชื้น ศรีธวัช ณ อยุธยา (สกุลเดิม ประพันธเสน ธิดาของผูกและจวง ประพันธเสน แพทย์แผนโบราณ คหบดีตำบลบางยี่ขัน) มีโอรส-ธิดารวม 8 คน ดังนี้
หม่อมราชวงศ์หญิงศรีสุดา ศรีธวัช (ถึงแก่กรรม)
หม่อมราชวงศ์ธชานันท์ ศรีธวัช (ถึงแก่กรรม)
หม่อมราชวงศ์พันธุธัช ศรีธวัช (ถึงแก่กรรม)
หม่อมราชวงศ์หญิงเจริญศรี กาญจนบุตร (ถึงแก่กรรม)
หม่อมราชวงศ์หญิงศรีประภาศ วัชรางกูล (ถึงแก่กรรม)
หม่อมราชวงศ์สุรธัช ศรีธวัช (ถึงแก่กรรม)
หม่อมราชวงศ์สิริชัย ศรีธวัช (ถึงแก่กรรม)
หม่อมราชวงศ์เทิดไชย ศรีธวัช (ถึงแก่กรรม)
หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช ทรงรับราชการทั้งหมดเป็นเวลา 25 ปี หลังจากออกจากราชการเนื่องจากการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ก็ได้กลับมาอยู่ที่ตำหนักริมแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ตำบลบางยี่ขัน สิ้นชีพิตักษัย เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 ด้วยโรคชรา สิริชันษา 82 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2516 ณ วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร
ประวัติรับราชการ

มหาดเล็กรายงานมณฑลปราจีณ
นายอำเภอประจันตคาม เมืองปราจีณบุรี
ปลัดจังหวัดชุมพร
ปลัดจังหวัดสุราษฎรธานี
ปลัดจังหวัดนครศรีธรรมราช
ผู้รั้งผู้ว่าราชการจังหวัดอ่างทอง
ผู้ว่าราชการจังหวัดอ่างทอง (พ.ศ. 2465 - พ.ศ. 2470)
ผู้ว่าราชการจังหวัดนครนายก
ลำดับพระยศ

รองอำมาตย์ตรี เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2454
รองอำมาตย์โท เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2461
รองอำมาตย์เอก เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2462
อำมาตย์ตรี เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467
อำมาตย์โท เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2471
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2469 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
พ.ศ. 2465 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์ช้างเผือก (บ.ช.)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญศารทูลมาลา (ร.ศ.ท.)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2436 –  เหรียญรัชฎาภิเศกมาลา (ร.ศ.)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญประพาสมาลา (ร.ป.ม.)
พ.ศ. 2446 –  เหรียญทวีธาภิเศก (ท.ศ.)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมงคล (ร.ร.ม.)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมังคลาภิเศก รัชกาลที่ 5 (ร.ม.ศ.5)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
ชาวเดอร์ปลาเบอร์มิวดา

ซุปที่ถือเป็นอาหารประจำชาติของเบอร์มิวดา
| --- | --- |

ชื่ออื่น: Bermuda fish chowder
ประเภท: ซุป
แหล่งกำเนิด: เบอร์มิวดา
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ปลา, น้ำสต็อก, มะเขือเทศบด
 ตำราอาหาร: ชาวเดอร์ปลาเบอร์มิวดา
ชาวเดอร์ปลาเบอร์มิวดา (อังกฤษ: Bermuda fish chowder) เป็นซุปข้นที่ถือเป็นอาหารประจำชาติของเบอร์มิวดา ส่วนผสมพื้นฐานคือปลา มะเขือเทศ และหัวหอม ปรุงรสด้วยรัมดำและซอสเผ็ด เชื่อกันว่าสูตรนี้คิดค้นขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอังกฤษในอาณานิคมเบอร์มิวดา
สูตรอาหาร

ส่วนผสมพื้นฐานของชาวเดอร์ปลาเบอร์มิวดาได้แก่ น้ำสต็อก เนื้อปลา และมะเขือเทศบด (tomato puree) ส่วนผสมอื่น ๆ มักเป็นผัก สมุนไพร และเครื่องเทศ
ส่วนผสมพื้นฐานมีหลากหลายรูปแบบ สูตรหนึ่งใช้หัวหอมสับ ขึ้นฉ่ายฝรั่ง และแคร์รอตหนึ่งถ้วย รวมทั้งขาหมูหั่นเต๋าและซอสวุร์สเตอร์เล็กน้อย อีกชนิดหนึ่งใช้เนื้อปลาเนื้อขาว (เช่น ปลาค็อด ปลาเก๋า ปลาไทล์ (Tilefish) หรือปลากะพง) หัวหอม แคร์รอต ขึ้นฉ่ายฝรั่ง กระเทียมสับ เนยจืด ใบกระวาน ใบไทม์ ออลสไปซ์ ซอสวุร์สเตอร์ เหล้ารัมดำ และซอสพริกเชอร์รีเบอร์มิวดา ปลาประเภทอื่น ๆ สามารถนำมาใช้ได้ เช่น ปลาหินหรือปลากะพงขาว
ชาวเดอร์ปลาเบอร์มิวดามีความใสมากกว่าชาวเดอร์ที่ข้นด้วยนมหรือครีมมาก บางครั้งอาจถูกนำไปเปรียบเทียบกับบูยาแบ็ส (bouillabaisse)
เครื่องปรุงแบบดั้งเดิม

สูตรดั้งเดิมปรุงรสด้วยเหล้ารัมดำ และ "ซอสพริกเชอร์รี" ซึ่งเป็นซอสเผ็ดที่ทำจากพริกพิเมนโต (pimento) ดองในเหล้าเชอร์รีและเครื่องเทศ ซอสพริกเชอร์รี Outerbridge's Original ผลิตโดยบริษัท Outerbridge Peppers ในท้องถิ่นเป็นหนึ่งในสินค้าส่งออกไม่กี่รายการของเบอร์มิวดา เหล้ารัม Black Seal ที่ผลิตโดยบริษัท Gosling Brothers ซึ่งเป็นธุรกิจของชาวเบอร์มิวดา ถือเป็นส่วนผสมแบบดั้งเดิมที่ใช้ปรุงรสซุป
ประวัติ

เชื่อกันว่าสูตรนี้คิดค้นขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยชาวอาณานิคมอังกฤษในเบอร์มิวดา ซอสพริกเชอร์รียังเป็นธรรมเนียมของชาวเบอร์มิวดาที่มีมาตั้งแต่สมัยนั้น ซึ่งถูกเรียกว่า "ไวน์พริกไทย" โดยกะลาสีใช้เพื่อปรุงอาหารที่ใกล้เสียให้น่ารับประทานมากขึ้น
ดูเพิ่ม

บูยาแบ็ส
กงโบ
แหล่งข้อมูลอื่น

WestJet Airlines' magazine. Bermuda’s Fish Chowder [archived 2012-11-02; cited 2024-01-06].
Frommer's 2011 Bermuda travel guide. Bermuda fish chowder description.
Gosling's Rum website. Recipe.
ก็องดีด

ก็องดีด (ฝรั่งเศส: Candide) นวนิยายแนวปรัชญาของวอลแตร์ นักประพันธ์และนักปรัชญาชาวฝรั่งเศส เขาเริ่มเขียนปรัชญานิยาย (le conte philosophique) เรื่องนี้ในรูปแบบของร้อยแก้วในเชิงเสียดสีที่ใช้คำพูดที่มีความหมายขัดแย้งกันในปี ค.ศ. 1758 ซึ่งเขาอายุได้ 64 ปีแล้ว จึงอาจกล่าวได้ว่า ก็องดีดเป็นผลงานของบุคคลที่พร้อมด้วยวัยวุฒิและคุณวุฒิอย่างแท้จริง
ก่อนหน้านี้วอลแตร์เคยเขียนบทกวี บทละคร บทความเชิงปรัชญา หนังสือประวัติศาสตร์ และเป็นราชบัณฑิต เขามีประสบการณ์ชีวิตที่โชกโชน เคยติดคุก เคยถูกเนรเทศ เคยมีชื่อเสียงเกียรติยศแล้วกลับตกต่ำในราชสำนักปารีส ราชสำนักเบอร์ลิน ประสบการณ์ชีวิตที่ผกผัน การเดินทาง การได้เห็น ได้อ่าน ได้ศึกษามามากทำให้วอลแตร์ไม่อาจมองโลกในแง่ดีได้ เขาจึงเขียนผลงานชิ้นนี้ออกมาเพื่อแสดงความคิดเห็นของเขาลงไป โดยอาศัยนิยายเป็นสื่อกลางในการนำเสนอ นิทานปรัชญาเรื่องนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1759 และตีพิมพ์อีกครั้งในปี ค.ศ. 1961 ซึ่งวอลแตร์ได้เพิ่มชื่อที่สองให้ก็องดีด ว่า l’optimisme หรือลัทธิสุทรรศนิยม เพื่อเสียดสีบุคคลที่เชื่อตาม ไลบ์นิซ (Leibnitz) นักปราชญ์ชาวเยอรมันที่เชื่อว่า “ทุกสิ่งทุกอย่างที่พระเจ้าประทานมาเป็นไปด้วยดี”
จุดประสงค์ในการแต่ง

วอลแตร์เขียนผลงานชิ้นนี้ขึ้นเพื่อแสดงทัศนะของเขา เพื่อโจมตีความคิดที่สอนให้คนมองโลกในแง่ดีโดยไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง หรือ ลัทธิสุทรรศนิยมของไลบ์นิซ นักปราชญ์ชาวเยอรมันในศตวรรษที่ 17 ที่เชื่อว่า “ทุกสิ่งทุกอย่างที่พระเจ้าประทานมาเป็นไปด้วยดี” นอกจากนี้วอลแตร์ยังต้องการโจมตีสถาบันศาสนา โจมตีความคิดที่งมงายและพิธีกรรมต่าง ๆ รวมไปถึงเสียดสีคณะพระที่ได้แสวงหาความร่ำรวยและอำนาจความเป็นใหญ่ หรือพระที่ไม่มีคุณธรรมและจริยธรรม เขายังต้องการคัดค้านสงครามและต่อต้านการล่าอาณานิคมและการค้าทาสในสมัยนั้น นอกจากนี้เขายังได้คัดค้านวิถีชีวิตแบบธรรมชาติเกินไปที่รุสโซเสนอให้ผู้คนหันกลับไปใช้ชีวิตตามธรรมชาติ และในตอนท้ายวอลแตร์ก็ได้ชี้ทางออกให้กับการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ของแต่ละคนโดยให้ทุกคนทำงาน (Il faut cultiver notre jardin)
วอลแตร์ใช้นิยายเป็นรูปแบบในการตอบคำถามเรื่องความเป็นไปในโลกนี้ เมื่อมนุษย์ต้องเผชิญภัยพิบัติจากธรรมชาติและจากน้ำมือมนุษย์ด้วยกัน ดังเห็นได้จากเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เมืองลิสบอนน์ และสงครามเจ็ดปีระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับประเทศอังกฤษ ที่สร้างความเสียหายและคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย ทำให้เขาตั้งคำถามขึ้นว่าเขาควรจะยังไว้วางใจในระบบความเชื่อที่มีอยู่ ควรจะเชื่อถือในสถาบันต่าง ๆ ที่เป็นองค์ประกอบหลักของสังคมของเขาต่อไปหรือไม่ เขาควรจะเชื่อมั่นในศักยภาพของความเป็นมนุษย์ และหวังจะรังสรรค์ผืนแผ่นดินและสังคมขึ้นใหม่หรือไม่
เรื่องย่อ

ก็องดีดเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งอาศัยอยู่ในปราสาทของท่านบารอนธุนแดร์-เตน-ทรองค์ (Thunder-Ten-Tronnckh) ในแคว้นเวสท์ฟาลี (Westphalie) ในประเทศเยอรมนีตะวันตก ท่านบารอนผู้นี้มีลูกสาวชื่อ กุเนก็องด์ (Cunégonde) ทั้งก็องดีดและกุเนก็องด์มีอาจารย์ชื่อ ปองโกลศ (Pangloss) ซึ่งเป็นผู้สอนให้ทั้งสองมองโลกในแง่ดีตามทฤษฎีของไลบ์นิซ วันหนึ่งก็องดีดถูกขับไล่ออกจากปราสาทของท่านบารอนเพราะได้ล่วงเกินกุเนก็องด์ ก็องดีดต้องร่อนเร่ไปตามที่ต่าง ๆ ในเวลาต่อมาครอบครัวของกุเนก็องด์ถูกทหารบุลกาเรียฆ่าตายหมด ก็องดีดเสียใจมาก ต่อมาเขาได้พบกับปองโกลศและกุเนก็องด์ ซึ่งรอดชีวิตมาได้ ทั้งสามคนจึงออกเดินทางไปยังบัวโนสไอเรส การมาครั้งนี้ทำให้เจ้าเมืองหลงรักกุเนก็องด์ เขาจึงจับตัวก็องดีดขังเอาไว้ แต่เขาสามารถหนีออกมาได้โดยได้รับการช่วยเหลือจากคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของเขาที่ชื่อว่า กะกอมโบ (Cacambo) แต่เขาก็ต้องพลัดพรากจากกุเนก็องด์อีก ก็องดีดได้เดินทางไปถึงเมืองเอลโดราโด (El Dorado) ซึ่งผู้คนที่นั่นต่างพอใจในชีวิตและเชื่อในพระเจ้า หลังจากนั้นเขาก็ได้นำก้อนกรวดจากเมืองนี้ที่เป็นเพชรพลอยและทองคำไปด้วย เพื่อไถ่ตัวกุเนก็องด์โดยนัดพบกันที่เมืองเวนิส ก็องดีดได้เดินทางเข้าออกหลายประเทศ เขาได้พบกับนักปราชญ์คนหนึ่งชื่อ มาร์แต็ง (Martin) ซึ่งสอนให้เขามองโลกในแง่ร้าย ตลอดการเดินทาง ทั้งสองได้พบกับสิ่งที่เลวร้ายมากมาย เมื่อถึงเมืองเวนิส เขาก็ไม่พบกุเนก็องด์ ทำให้เขาเชื่อว่าทุกสิ่งล้วนเลวร้าย เขาไม่เชื่อคำสอนของปองโกลศที่สอนให้เขามองโลกในแง่ดีอีกต่อไป ตอนหลังเขาก็ได้พบกับกุเนก็องด์ที่เมืองคอนสแตนติโนเปิล ซึ่งกลายเป็นคนอัปลักษณ์จนก็องดีดไม่อยากแต่งงานด้วย แต่เมื่อนึกถึงคำดูถูกที่กล่าวว่าเป็นคนชั้นต่ำไม่เหมาะสมกับขุนนาง ก็องดีดจึงตัดสินใจแต่งงานกับกุเนก็องด์ และได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข พร้อมด้วยอาจารย์ปองโกลศ มาร์แต็ง และกะกอมโบ โดยที่ทุกคนช่วยกันทำงาน
กลวิธีการประพันธ์

วอลแตร์แต่งปรัชญานิยายเรื่องก็องดีดขึ้นโดยใช้รูปแบบร้อยแก้วเชิงเสียดสี ใช้เทคนิคการบรรยายแบบ ‘l’ironie’ ที่ใช้คำพูดที่มีความหมายขัดแย้งกันอย่างรุนแรงกับเนื้อเรื่องที่เกิดขึ้น
โครงสร้างของเรื่อง

นิทานปรัชญาเรื่องก็องดีดมีเนื้อหารวม 30 บท เราสามารถพิจารณาโครงสร้างได้ 3 รูปแบบดังนี้