stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มุน แจ-อิน
ประสบการณ์การทำงาน

มกราคม พ.ศ. 2559  - ลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคฝ่ายค้าน
ธันวาคม พ.ศ. 2555- ผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ครั้งที่ 18
พฤษภาคม พ.ศ. 2555 - สมาชิกรัฐสภาเขตซาซัง, ปูซาน
สิงหาคม พ.ศ. 2550 - ประธานการส่งเสริมการประชุมสุดยอดเกาหลีเหนือ-ใต้ ครั้งที่ 2
มีนาคม พ.ศ. 2550 ~ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 - หัวหน้าคณะทำงานของประธานาธิบดีโน มู-ฮย็อน
มกราคม พ.ศ. 2548 ~ พฤษภาคม พ.ศ. 2549 - เลขานุการประธานาธิบดีอาวุโสสำหรับกิจการพลเรือน
พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ~ มกราคม พ.ศ. 2548 - เลขานุการประธานาธิบดีอาวุโสสำหรับกิจการสังคม
พ.ศ. 2546 ~ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 -เลขานุการประธานาธิบดีอาวุโสสำหรับกิจการพลเรือน
ข้อมูลเพิ่มเติม

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มุน แจ-อิน
แม่แบบ:Wikisource author-inline
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ มุน แจ-อิน
มุน แจ-อิน บน Twitter
Moon Jae-in Camp (ในภาษาเกาหลี)
ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
มุน แจ-อิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กประธานาธิบดีเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  อี ซึง-มัน  โฮ จ็อง  ยุน โบ-ซ็อน  พัก ช็อง-ฮี  ชเว กยู-ฮา  ช็อน ดู-ฮวัน  โน แท-อู  คิม ย็อง-ซัม  คิม แด-จุง  โน มู-ฮย็อน  โค กุน  อี มย็อง-บัก  พัก กึน-ฮเย  ฮวัง กโย-อัน  มุน แจ-อิน  ยุน ซ็อก-ย็อล  |  อี ซึง-มัน  โฮ จ็อง  ยุน โบ-ซ็อน  พัก ช็อง-ฮี  ชเว กยู-ฮา  ช็อน ดู-ฮวัน  โน แท-อู  คิม ย็อง-ซัม  คิม แด-จุง  โน มู-ฮย็อน  โค กุน  อี มย็อง-บัก  พัก กึน-ฮเย  ฮวัง กโย-อัน  มุน แจ-อิน  ยุน ซ็อก-ย็อล  |  |
ตัวเอียง หมายถึงผู้รักษาการในตำแหน่งประธานาธิบดี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  เกาหลี  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef
กลการ์

กลการ์ หรือ พรรคของกลุ่มทำงาน (Party of the Functional Groups; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Golongan Karya) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย เป็นพรรคที่มีอำนาจปกครองในสมัยประธานาธิบดีซูฮาร์โต (พ.ศ. 2509 – 2541) และเป็นพรรคร่วมรัฐบาลในสมัยประธานาธิบดีฮาบิบี (พ.ศ. 2541 – 2542) และประธานาธิบดีสุศีโล บัมบัง ยูโดโยโน (พ.ศ. 2547 – 2552)
จุดกำเนิด

กลการ์ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2507 โดยใช้ชื่อว่าเซกบาร์ กลการ์ โดยเป็นสหพันธ์ของหน่วยงานเอกชน 97 แห่ง และเติบโตขึ้นเป็น 220 แห่ง องค์กรเหล่านี้มีเจ้าหน้าที่ทหารหนุนหลังเพิ่มต่อต้านพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียที่เพิ่มความสำคัญขึ้น
ซูฮาร์โตและกลการ์

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2511 ซูฮาร์โตได้เป็นประธาธิบดีคนที่ 2 ของอินโดนีเซีย ซูฮาร์โตไม่ได้สังกัดพรรคการเมืองเพราะเป็นทหารมาก่อนและไม่ได้สนใจพรรคการเมือง ในตอนแรก ซูฮาร์โตสนใจเข้าร่วมพรรคแห่งชาติอินโดนีเซียซึ่งเป็นพรรคของซูการ์โน แต่เมื่อเขาต้องการให้ตัวเองแตกต่างจากระบอบเก่า เขาจึงต้องหาพรรคการเมืองใหม่
ซูฮาร์โตได้สั่งให้อาลี มุรโตโป ให้เปลี่ยนรูปกลการ์มาเป็นเครื่องมือในการเลือกตั้ง กลการ์จึงเปลี่ยนรูปจากสหพันธ์ของหน่วยงนเอกชนไปเป็นพรรคการเมืองโดยมีนโยบายเน้นที่การพัฒนาเศรษฐกิจและความมั่นคงมากกว่าแนวคิดทางการเมือง มุรโตโปกล่าวว่าคนงานเป็นส่วนหนึ่งของกลการ์ดังคำขวัญที่ว่าทุกสหภาพรวมกันเป็นหนึ่งเดียวที่เป็นคำตอบสำหรับรัฐ มุรโตโปใช้ทหารช่วยในการจำกัดการแข่งขันของคู่แข่งทางการเมือง
กลการ์ได้ประกาศในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 ว่าจะเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2514 ซึ่งกลการ์ชนะการเลือกตั้ง ได้คะแนน 62% ทำให้ซูฮาร์โตได้เป็นประธานาธิบดีอีกครั้งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2516 การควบคุมได้เข้มงวดขึ้นในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2516 โดยระบบบริหารพรรคถูกรวบเข้าสู่ศูนย์กลางมากขึ้น และซูฮาร์โตควบคุมการตั้งหัวหน้าพรรคโดยตรง กลการ์เป็นองค์กรที่โดดเด่นภายใต้การควบคุมของซูฮาร์โตและกองทัพ มีทหารเป็นสมาชิกส่วนใหญ่
การเลือกตั้งในยุคระเบียบใหม่

กลการ์เป้นพรรคการเมืองสำคัญในอินโดนีเซียตลอดสมัยซูฮาร์โต ชนะการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2520 2525 2530 2535 และ 2540 หลัง พ.ศ. 2516 ซูฮาร์โตให้ยุบพรรคการเมืองจำนวนมากให้มีเพียงพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียและพรรคสหพัฒนาการเป็นพรรคถูกกฎหมาย แต่พรรคกลการ์ได้เปรียบมากในการเลือกตั้ง เพราะรัฐบาลคุมสื่อโทรทัศน์ในอินโดนีเซีย
องค์กรและส่วน

องค์กรเริ่มต้นนั้น กลการ์มี 7 กลุ่มซึ่งกำหนดเมื่อ พ.ศ. 2508 และ พ.ศ. 2510 และเรียกกลุ่มแกนองค์กร ส่วนในยุคระเบียบใหม่ กลการ์แบ่งเป็น 3 ส่วนคือ 
1. ส่วน ABRI ประกอบด้วยสมาชิกของกองทัพอินโดนีเซียที่อยู่ภายใต้การควบคุมของซูฮาร์โต เป็นกลุ่มที่มีบทบาทเด่นทางการเมือง บางครั้งเรียกส่วน A
2. ส่วนขุนนาง ประกอบด้วยสมาชิกกลการ์ที่อยู่ในระบบเจ้าขุนมูลนายของรัฐบาล นำโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย บางครั้งเรียกส่วน B
3. ส่วนอื่นๆ เป็นสมาชิกกลการ์ที่ไม่ใช่ส่วน Aและ B นำโดยประธานกลการ์ บางครั้งเรียก ส่วน G
ทั้งสามส่วนภายในพรรคไม่ได้ทำงานร่วมกันอย่างแท้จริง แต่สนับสนุนซูฮาร์โตเป็นประธานาธิบดี ทั้งสามส่วนสลายไปเมื่อสิ้นสุดยุคระเยียบใหม่
หลังจากยุคซูฮาร์โต

เมื่อซูฮาร์โตลงจากอำนาจในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2541 กลการ์ได้ปฏิรูปตัวเองอย่างรวดเร็ว ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2541 ได้จัดการประชุมระดับชาติรอบพิเศษเพื่อเลือกประธานคนใหม่ ซูฮาร์โตไม่ได้เข้าร่วมการประชุม อักบาร์ ตันยุงได้เป็นประธานคนใหม่ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผู้นำพรรคมาจากการเลือกตั้ง คณะกรรมการบริหารสูงสุดของพรรคถูกยกเลิกกลายเป็นคณะกรรมการที่ปรึกษา
ใน พ.ศ. 2542 กลการ์พ่ายแพ้ในการเลือกตั้งให้กับพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้ของเมกาวตี ซูการ์โนปุตรี โดยกลการ์ได้คะแนนเสียงเพียง 20% กลการ์สนับสนุนให้อับดุลเราะห์มาน วาฮิดเป็นประธานาธิบดี แต่ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2544 ก็เข้าร่วมในการปลดประธานาธิบดีวาฮิดและเลือกเมกาวตีเป็นประธานาธิบดี
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 กลการ์ได้คะแนนเสียง 21% และได้มีส่วนร่วมในการสนับสนุนสุศีโล ยูโดโยโนขึ้นเป็นประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2547
ผลกการเลือกตั้ง > ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภา

| การเลือกตั้ง | จำนวนที่นั่งที่ชนะ | คะแนนทั้งหมด | ส่วนแบ่งคะแนน | ผลการเลือกตั้ง | ผู้นำในการการเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2514 | 236 / 360 | 34,348,673 | 62.80% | พรรคใหม่ | อาลี มุรโตโป |
| 2520 | 232 / 360 | 39,750,096 | 62.11% |  4 ที่นั่ง | อามีร์ มุรโตโน |
| 2525 | 242 / 360 | 48,334,724 | 64.34% | 10 ที่นั่ง | อามีร์ มุรโตโน |
| 2530 | 299 / 400 | 62,783,680 | 73.11% | 57 ที่นั่ง | ซูดาร์โมโน |
| 2535 | 282 / 400 | 66,599,331 | 68.10% | 17 ที่นั่ง | วาโฮโน |
| 2540 | 325 / 400 | 84,187,907 | 74.51% | 43 ที่นั่ง | ฮาร์โมโก |
| 2542 | 120 / 500 | 23,741,749 | 22.46% | 205 ที่นั่ง | อักบาร์ ตันยุง |
| 2547 | 128 / 550 | 24,480,757 | 21.58% | 8 ที่นั่ง | อักบาร์ ตันยุง |
| 2552 | 106 / 560 | 15,037,757 | 14.45% | 22 ที่นั่ง พรรคร่วมรัฐบาล (Demokrat-Golkar-PKS-PAN-PPP-PKB) | ยูซุฟ กัลลา |
| 2557 | 91 / 560 | 18,432,312 | 14.75% | 15 ที่นั่ง ฝ่ายค้าน (Gerindra-Golkar-Demokrat-PPP-PKS-PAN) | อาบูริซัล บักรี |
ผลกการเลือกตั้ง > ผลการเลือกประธานาธิบดี

| การเลือกตั้ง | ตัวแทน | การจับคู่ | รอบแรก (คะแนนทั้งหมด) | ส่วนแบ่งคะแนน | ผล | รอบสอง (คะแนนทั้งหมด) | ส่วนแบ่งคะแนน | ผล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2541 | ซูฮาร์โต | บาคารุดดิน ยูซุฟ ฮาบีบี | 1000 (โดยอ้อม) | 100% | ชนะ Y  |  |  |  |
| 2542 | ไม่เข้าร่วม | ไม่เข้าร่วม | 0 (โดยอ้อม) | – | – |  |  |  |
| 2547 | วิรันโต | ซาลาฮุดดีน วาฮิด | 26,286,788 | 22.15% | ถูกคัดออก N | สิ้นสุด | สิ้นสุด | สิ้นสุด |
| 2552 | ยูซุฟ กัลลา | วิรันโต | 15,081,814 | 12.41% | แพ้ N |  |  |  |
| 2557 | โจโก วีโดโด (PDI-P) | ยูซุฟ กัลลา | 70,997,833 | 53.15% | ชนะ Y  |  |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

(อินโดนีเซีย) Official site
(อินโดนีเซีย) Article on the July 1998 Special National Congress[ลิงก์เสีย]
(อินโดนีเซีย) Article on the politicking leading up to Kalla's election as Golkar Chairman เก็บถาวร 2017-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(อินโดนีเซีย) Article on Wiranto and Solahuddin Wahid เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่ของคะแนนเสียงสูงสุดแบ่งตามจังหวัดในการเลือกตั้งในอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2514 - 2552 ซึ่งกลการ์เป็นพรรคเด่น (สีเหลือง)
คอเนอร์ โคอาดี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 คอนอร์ โคอาดี ในทีมชาติอังกฤษชุด 19 ปี  ในศึกฟุตบอลชิงแชมป์ ยูฟ่า ยูโรเปี้ยน ยู-19
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  คอนอร์ เดวิด โคอาดี
วันเกิด:   (1993-02-25) 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 (31 ปี)
สถานที่เกิด:  ลิเวอร์พูล, อังกฤษ
ส่วนสูง:  1.85 เมตร (6 ฟุต 1 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรับ / กองหลัง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เลสเตอร์ซิตี
หมายเลข:  4
สโมสรเยาวชน
2005–2012:  ลิเวอร์พูล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2012–2014 |  ลิเวอร์พูล |  1 |  (0) |
| 2013–2014 |  → เชฟฟีลด์ ยูไนเต็ด (ยืมตัว) |  39 |  (5) |
| 2014–2015 |  ฮัดเดอส์ฟีลด์ ทาวน์ |  45 |  (3) |
| 2015–2023 |  วูล์ฟแฮมป์ตัน วอนเดอเรอส์ |  273 |  (6) |
| 2022–2023 |  → เอฟเวอร์ตัน (ยืมตัว) |  24 |  (1) |
| 2023– |  เลสเตอร์ซิตี |  12 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2009 |  อังกฤษ 16 ปี |  4 |  (0) |
| 2009–2010 |  อังกฤษ 17 ปี |  17 |  (0) |
| 2010–2011 |  อังกฤษ 18 ปี |  2 |  (0) |
| 2011 |  อังกฤษ 19 ปี |  12 |  (0) |
| 2013 |  อังกฤษ 20 ปี |  4 |  (1) |
| 2020– |  อังกฤษ |  10 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 8 November 2012 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 8 November 2012
คอนอร์ เดวิด โคอาดี (เกิดวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1993) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ตำแหน่งกองกลางตัวรับและกองหลัง ปัจจุบันเล่นให้กับเลสเตอร์ซิตี
เกียรติประวัติ

วูล์ฟแฮมป์ตัน วอนเดอเรอส์
EFL Championship: 2017–18
เลสเตอร์ซิตี
อีเอฟแอลแชมเปียนชิป: 2023–24
England
UEFA European Championship runner-up: 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.liverpoolfc.com/team/first-team/player/conor-coady เก็บถาวร 2014-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี  |
| --- | --- |
 1 วอร์ด  2 จัสติน  3 ฟอฟานา  4 โคอาดี  5 ดอยส์  8 วิงส์  9 วาร์ดี  10 มาวิดิดี  11 ออลไบรตัน  14 อิเฮอานาชอ  17 เชาฮ์ดรี  18 อามาร์ทีย์  20 ดากา  21 รีการ์ดู  22 ดิวส์บรี-ฮอลล์  23 เวสเตอร์กอร์  24 แมนดี  25 อึนดีดี  29 ดากา  32 โซวาฮ์  33 ทอมัส  34 เบ็นคอวิช  35 ยาคูโปวิช  38 เดลี่ย์-แคมป์เบลล์  42 ซูมาเร  ผู้จัดการ: ฟัน นิสเติลโรย 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอังกฤษ – รองชนะเลิศ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 |
| --- | --- | --- |
|  1 พิกฟอร์ด  2 วอล์กเกอร์  3 ชอว์  4 ไรซ์  5 สโตนส์  6 แมไกวร์  7 กรีลิช  8 เจ. เฮนเดอร์สัน  9 เคน (c)  10 สเตอร์ลิง  11 แรชฟอร์ด  12 ทริปเปียร์  13 ดี. เฮนเดอร์สัน (นัดแรก) / แรมส์เดล (นัดต่อมา)  14 ฟิลลิปส์  15 มิงส์  16 โคอาดี  17 แซนโช  18 แคลเวิร์ต-ลูอิน  19 เมานต์  20 โฟเดน  21 ชิลเวลล์  22 ไวต์  23 จอห์นสตัน  24 เจมส์  25 ซากา  26 เบลลิงงัม  ผู้ฝึกสอน: เซาท์เกต  |  1 พิกฟอร์ด  2 วอล์กเกอร์  3 ชอว์  4 ไรซ์  5 สโตนส์  6 แมไกวร์  7 กรีลิช  8 เจ. เฮนเดอร์สัน  9 เคน (c)  10 สเตอร์ลิง  11 แรชฟอร์ด  12 ทริปเปียร์  13 ดี. เฮนเดอร์สัน (นัดแรก) / แรมส์เดล (นัดต่อมา)  14 ฟิลลิปส์  15 มิงส์  16 โคอาดี  17 แซนโช  18 แคลเวิร์ต-ลูอิน  19 เมานต์  20 โฟเดน  21 ชิลเวลล์  22 ไวต์  23 จอห์นสตัน  24 เจมส์  25 ซากา  26 เบลลิงงัม  ผู้ฝึกสอน: เซาท์เกต  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอังกฤษ – ฟุตบอลโลก 2022 |
| --- | --- | --- |
|  1 พิกฟอร์ด  2 วอล์กเกอร์  3 ชอว์  4 ไรซ์  5 สโตนส์  6 แมไกวร์  7 กรีลิช  8 เฮนเดอร์สัน  9 เคน (กัปตัน)  10 สเตอร์ลิง  11 แรชฟอร์ด  12 ทริปเปียร์  13 โพป  14 ฟิลลิปส์  15 ไดเออร์  16 โคอาดี  17 ซากา  18 อเล็กซานเดอร์-อาร์โนลด์  19 เมานต์  20 โฟเดน  21 ไวต์  22 เบลลิงงัม  23 แรมส์เดล  24 วิลสัน  25 แมดดิสัน  26 แกลลาเฮอร์  ผู้ฝึกสอน: เซาท์เกต  |  1 พิกฟอร์ด  2 วอล์กเกอร์  3 ชอว์  4 ไรซ์  5 สโตนส์  6 แมไกวร์  7 กรีลิช  8 เฮนเดอร์สัน  9 เคน (กัปตัน)  10 สเตอร์ลิง  11 แรชฟอร์ด  12 ทริปเปียร์  13 โพป  14 ฟิลลิปส์  15 ไดเออร์  16 โคอาดี  17 ซากา  18 อเล็กซานเดอร์-อาร์โนลด์  19 เมานต์  20 โฟเดน  21 ไวต์  22 เบลลิงงัม  23 แรมส์เดล  24 วิลสัน  25 แมดดิสัน  26 แกลลาเฮอร์  ผู้ฝึกสอน: เซาท์เกต  |  |
เอ็นดับเบิลยูเอ เวิลด์ แท็กทีม แชมเปียนชิป (ซานฟรานซิสโก เวอร์ชั่น)

เอ็นดับเบิลยูเอ เวิลด์ แท็กทีม แชมเปียนชิป (NWA World Tag Team Championship) เป็นตำแหน่งแชมป์แทกทีมเวอร์ชันในเขตซานฟรานซิสโก, รัฐแคลิฟอร์เนีย ของ เอ็นดับเบิลยูเอ ซานฟรานซิสโก ซึ่งเป็นสมาคมในเครือของ เนชันนัลเรสต์ลิงอัลไลแอนซ์ (NWA) สถาปนาขึ้นในปี ค.ศ. 1950 ซึ่งเริ่มโปรโมตแชมป์ในชื่อของ เอ็นดับเบิลยูเอ เวิลด์ แท็กทีม แชมเปียนชิป ใช้จนถึงสมาคม เอ็นดับเบิลยูเอ ซานฟรานซิสโก ปิดกิจการในปี ค.ศ. 1961 ต่อมา บิ๊กไทม์เรสต์ลิง ก็ได้มาเป็นสมาคมในเครือของ NWA ในเขตซานฟรานซิสโก ในชวงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1960 และเริ่มโปรโมตแชมป์แทกทีมเส้นนี้ต่อ ในช่วงปี ค.ศ. 1971–1979 มีช่วงหนึ่งในปี ค.ศ. 1957 แชมป์ไม่น้อยกว่า 13 รุ่นต่าง ๆ ของแชมป์แท็กทีมโลก NWA ได้รับการยอมรับทั่วสหรัฐอเมริกา อย่างน้อย 21 สาขาในระดับภูมิภาคของแชมป์แท็กทีมโลก NWA ได้ระบุว่ามีการใช้งานในบางจุดระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1950 และ ค.ศ. 1991
ในปี ค.ศ. 1992 คณะกรรมการ NWA อนุมัติให้เป็นหนึ่งในแชมป์ NWA World Tag Team Championship ที่มีภายใต้การควบคุมของเขา
Ray Eckert และ Hard Boiled Haggerty ถูกได้การยอมรับว่าเป็นแชมป์โลกแทกทีมคู่แรกในเวอร์ชันของ NWA San Francisco
แชมเปียนชิปทัวร์นาเม้นท์ในปี 1977

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รอบ 8 คน | รอบ 8 คน |   |   | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ |   |   | ชิงชนะเลิศ | ชิงชนะเลิศ |
 
|  The Von Steigers (Kurt and Karl Von Steiger | W |   |  |  |  |  |  |  |  |
|  Jimmy Golden and Don Jackson |  |   |   |  The Von Steigers | W |   |  |  |  |
|  Moondog Mayne and Peter Maivia | W |   |   |  Moondog Mayne and Peter Maivia |  |   |  |  |  |
|  Hiro Ota and Mr. X |  |   |   |   |   |   |   |  The Von Steigers | W |
|  Bob Roop and Keith Franks | W |   |   |   |   |   |   |  Jimmy Golden and Kevin Sullivan |  |
|  Pepper Gomez and Chavo Guerrero |  |   |   |  Bob Roop and Keith Franks |  |   |  |  |  |
|  Bye |   |   |   |  Jimmy Golden and Kevin Sullivan | W |   |  |  |  |
|  Bye |  |   |  |  |  |  |  |  |  |
ดูเพิ่ม

เนชันนัลเรสต์ลิงอัลไลแอนซ์
เอ็นดับเบิลยูเอ เวิลด์ แท็กทีม แชมเปียนชิป
อุบายสับตัว

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
โฮมส์เข้ามาในสำนักงานของมอว์สันแอนด์วิลเลียมส์ ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1893
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Stockbroker's Clerk
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดจดหมายเหตุ
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: มีนาคม ค.ศ. 1893
เรื่องก่อนหน้า: หน้าเหลือง 
เรื่องถัดไป: เรือบรรทุกนักโทษ 
ข้อความ: อุบายสับตัว ที่ วิกิซอร์ซ
"อุบายสับตัว" (อังกฤษ: The Adventure of the Stockbroker's Clerk) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1893 และในนิตยสารฮาเพอส์วีกลีในสหรัฐอเมริกาในเดือนเดียวกัน เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 4 จากทั้งหมด 12 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุในฉบับที่ตีพิมพ์ในอังกฤษ และเป็นลำดับที่ 3 จากทั้งหมด 11 เรื่องใน เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ในฉบับที่ตีพิมพ์ในอเมริกา (เนื่องจากการตัดเรื่อง "ตามพิฆาต" ออกเพราะเนื้อเรื่องมีประเด็น "อื้อฉาว")
ประวัติการตีพิมพ์

"อุบายสับตัว" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1893 และในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1893 และยังตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1893 ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตและ 1 ภาพวาดโดย W. H. Hyde ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ซีงตีพิมพ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 ในสหราชอาณาจักร และเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ในสหรัฐอเมริกา
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  Klinger, Leslie S. (2005). The New Annotated Sherlock Holmes Volume I. New York: W. W. Norton & Company. p. 474. ISBN 0-393-05916-2.
1 2  Smith (2014), p. 77.
1 2  Cawthorne (2011), p. 79.
↑  "Harper's Weekly. v.37 Jan.-June 1893". HathiTrust Digital Library. สืบค้นเมื่อ 12 November 2020.
↑  Cawthorne (2011), p. 75.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ อุบายสับตัว ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อุบายสับตัว
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดจดหมายเหตุ รวมถึงเรื่อง อุบายสับตัว ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "ม้าตัวเก็งหาย"  "ตามพิฆาต"  "หน้าเหลือง"  "อุบายสับตัว"  "เรือบรรทุกนักโทษ"  "ปริศนาลายแทง"  "จดหมายนัดพบ"  "ชายหลังค่อม"  "จองเวร"  "ล่ามภาษากรีก"  "สัญญานาวี"  "ปัจฉิมปัญหา" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
การลอบสังหารเอบราแฮม ลิงคอล์น

| การลอบสังหารเอบราแฮม ลิงคอล์น |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามกลางเมืองอเมริกา

สถานที่: โรงละครฟอร์ด, วอชิงตัน ดี.ซี.
วันที่: 14 เมษายน 1865; 159 ปีก่อน (1865-04-14)  22:15 น.
เป้าหมาย:   เอบราแฮม ลิงคอล์น (สำเร็จ)  แอนดรูว์ จอห์นสัน (ล้มเหลว)  วิลเลียม เอช. ซูเวิร์ด (ล้มเหลว) 
ประเภท:  การสังหารทางการเมือง  การยิง  การแทง 
อาวุธ:  ปืนสั้น แบบPhiladelphia Deringer  กริช 
ตาย: เอบราแฮม ลิงคอล์น (เสียชีวิตในวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1865 ณ เวลา 7:22)
เจ็บ:  จอห์น วิลค์ส บูธ (ผู้กระทำผิด) เฮนรี แรธโบน  โจเซฟ "พีนัทส์" เบอร์โรส์  วิลเลียม เอช. ซูเวิร์ด  เฟรเดอริก ซูเวิร์ด  ออกัสตัส ซูเวิร์ด  แฟนนี ซูเวิร์ด  จอร์จ เอฟ. โรบินสัน  เอเมอริก แฮนเซลล์ 
ผู้ก่อเหตุ: จอห์น วิลค์ส บูธ กับผู้สมรู้ร่วมคิด
เหตุจูงใจ: การแก้แค้นของสมาพันธรัฐอเมริกา
เอบราแฮม ลิงคอล์น ประธานาธิบดีคนที่ 16 แห่งสหรัฐ ถูกจอห์น วิลค์ส บูธ นักแสดงบนเวที ลอบสังหารเมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1865 ในตอนที่กำลังเล่นบท อาวเวอร์อเมริกันเคอเซิน (Our American Cousin) ที่โรงละครฟอร์ด (Ford's theatre) ในวอชิงตัน ดี.ซี. โดยเอบราแฮม ลิงคอล์นถูกยิงที่หัว แล้วเสียชีวิต ณ เวลา 7:22 น. ในวันต่อมาที่บ้านปีเตอร์เซน (Petersen House) ที่อยู่ตรงข้ามโรงละคร. เขาเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนแรกที่ถูกลอบสังหาร
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนที่สงครามกลางเมืองอเมริกันเกือบสิ้นสุดลง การลอบสังหารเป็นส่วนหนึ่งของแผนสมคบคิดโดยบูธ เพื่อช่วยฟื้นฟูฝ่ายสมาพันธ์โดยการกำจัดเจ้าหน้าที่ที่สำคัญของรัฐบาลกลางสหรัฐทั้ง 3 คน
เลวิส โพเวลล์ และเดวิด เฮโรลด์ สองผู้สมรู้ร่วมคิด วางแผนฆ่าวิลเลียม เอช. ซูเวิร์ด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ และจอร์จ แอตเซอรอดต์ (George Atzerodt) วางแผนฆ่าแอนดรูว์ จอห์นสัน รองประธานาธิบดีสหรัฐ
หลังจากลิงคอล์นเสียชีวิต แผนนั้นกลับล้มเหลว: ซูเวิร์ดเพียงบาดเจ็บ ส่วนจอห์นสันที่เกือบจะเป็นผู้โจมตีนั้น สูญเสียความกล้า (lost his nerve). หลังจากการหนีนั้น บูธถูกฆ่าในช่วงที่ถูกล่าใน 12 วัน ส่วนโพเวลล์, เฮโรลด์, แอตเซอรอดท์ และแมรี ซูรัตต์ถูกประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ.
เบื้องหลัง > เหตุจูงใจ

ข้อมูลเพิ่มเติม: John Wilkes Booth § Theories of Booth's motivation
มีหลายทฤษฎีที่เกี่ยวกับแรงจูงใจของบูธ. เช่นในจดหมายที่ส่งไปให้แม่ เขาอยากให้ฝ่ายใต้แก้แค้น ดอริส เคิร์นส กูดวิน (Doris Kearns Goodwin) กล่าวว่าเขาเป็นศัตรูกับเอ็ดวิน บูธ พี่ชายของเขา เนี่องจากเขาจงรักภักดีต่อสหภาพ
ในวันที่ 11 เมษายน บูธเข้าร่วมงานปราศัยของลิงคอล์นที่ทำเนียบขาว โดยที่ลิงคอล์นกำลังสนับสนุนสิทธิคนผิวดำ; บูธกล่าวว่า "นั่นหมายถึงสิทธิพลเมืองของพวกนิโกร ... นี่จะเป็นคำพูดสุดท้ายที่เขาจะกล่าวถึงมัน."
การเตรียมการ

ในขณะที่กำลังเยี่ยมชมโรงละครฟอร์ดช่วงตอนเที่ยง บูธรู้ว่าลิงคอล์นกับแกรนต์จะมาดู อาวเวอร์อเมริกันเคอเซิน ในคืนนั้น จึงเป็นโอกาสเหมาะที่จะโจมตีลิงคอล์น เขาไปที่หอพักของแมรี ซูร์รัตต์ในวอชิงตัน ดีซี และบอกให้เธอส่งพัสดุไปที่โรงเตี๊ยมในซูร์รัตต์สวิลล์, รัฐแมรีแลนด์ (Surrattsville, Maryland) และเขาก็บอกเธอว่าให้เธอบอกหลุยส์ เจ. ไวช์มันน์ (Louis J. Weichmann) ไว้ว่าให้เตรียมปืนและกระสุนด้วย
ผู้สมรู้ร่วมคิดมาพบกันในเวลา 19:00 น. โดยบูธสั่งให้เลวิส โพเวลล์ให้ฆ่าวิลเลียม เอช. ซูเวิร์ด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐที่บ้านของเขา, จอร์จ แอตเซอโรดต์ (George Atzerodt) ให้ฆ่าแอนดรูว์ จอห์นสัน รองประธานาธิบดีสหรัฐที่โรงแรมเคิร์กวูด และเดวิด อี. เฮโรลด์ (David E. Herold) ให้นำโพเวลล์ (ผู้ที่ไม่รู้จักเมืองวอชิงตัน) ไปที่บ้านของซูเวิร์ด แล้วค่อยนัดพบกับบูธที่แมรีแลนด์
การลอบสังหาร > ลิงคอล์นมาที่โรงละคร

ลิงคอล์นนั่งที่เก้าอี้ที่จองไว้สำหรับเขาโดยเฉพาะ จนถึงเวลาหนึ่ง แมรี ลิงคอล์น ได้กระซิบกับลิงคอล์นว่า "มิสแฮร์ริสจะคิดเกี่ยวกับการเดินออกมาเที่ยวของเราอย่างไร?" ลิงคอล์นตอบว่า "เธอคงไม่คิดอย่างนั้น"
การลอบสังหาร > บูธยิงลิงคอล์น

บูธจำบทละครจนขึ้นใจ และรอเวลาที่จะยิงพร้อมกับเสียงหัวเราะในโรงละคร และลิงคอล์นกำลังหัวเราะในตอนที่เขาถูกยิง.
บูธเปิดประตู เดินไปข้างหน้า แล้วยิงลิงคอล์นด้วยปืนเดอริงเกอร์. กระสุนปืนเข้าไปที่กระโหลกฝั่งซ้ายด้านหลังหูซ้ายของลิงคอล์น ทะลุสมอง และหยุดที่บริเวณใกล้หน้ากระโหลกตรงส่วนกระดูกหน้าผาก.ลิงคอล์นทรุดบนเก้าอี้แล้วล้มลง บูธตะโกนคำหนึ่ง ซึ่งแรธโบนคิดว่าเสียงพูดเหมือนกับคำว่า "อิสรภาพ!"
การลอบสังหาร > บูธหลบหนี

แรธโบนลุกจากที่นั่งและต่อสู้กับบูธ ที่ทิ้งปืนและชักมีดออกมา และแทงแรธโบนที่ปลายแขนซ้าย แล้วแรธโบนก็จับบูธในตอนที่เขากำลังจะกระโดดจากกล่องไปที่เวที ซึ่งสูง 12 ฟุต ซึ่งทำให้เขาลงเซด้วยเท้าซ้าย ในตอนที่เขาเดินข้ามเวที ผู้ชมคิดว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง.
บูธถือดาบอาบเลือดแล้วจ่อที่หัวของเขา แล้วตะโกนบางอย่างให้ผู้รับชม. ส่วนใหญ่กล่าวว่าเขาตะโกนคำขวัญของรัฐเวอร์จิเนียว่า ซิกเซมเปอร์ไทรันนิส! ("Sic semper tyrannis; Thus always to tyrants") ในตอนที่อยู่บนกล่องรับชมหรือบนเวที พยานมีข้อโต้แย้ง ส่วนใหญ่ได้ยินเขาพูดว่า ซิกเซมเปอร์ไทรันนิส! แต่อีกกลุ่ม – ซึ่งรวมไปถึงตัวเขาเอง – กล่าวว่าเขากล่าวแค่ ซิกเซมเปอร์!
บูธวิ่งข้ามเวทีแล้วออกทางประตูที่อยู่ด้านข้าง
การลอบสังหาร > ลิงคอล์นเสียชีวิต

ชาลส์ เลลี (Charles Leale) ทหารผ่าตัดวัยหนุ่ม แทรกผ่านผู้คนเข้าไปที่กล่องของลิงคอล์น แต่ประตูยังไม่เปิด. แรธโบนที่อยู่ในกล่องจึงนำกำแพงไม้ที่บูธใช้ปิดประตูออก
เลลีเข้าไปในกล่องแล้วพบลิงคอล์นนั่งโดยที่หัวเอียงไปทางขวา ในขณะที่แมรีกอดเขาและร้องไห้ เลลีคิดว่าเขาถูกแทง จึงทำการย้ายเขาไปวางบนพื้น.ในขณะเดียวกัน ชาลส์ แซบิน ทาฟต์ (Charles Sabin Taft) แพทย์อีกคน ได้ลงจากเวทีไปที่กล่องของลิงคอล์น
หลังจากทาฟ และเลย์ลีเปิดเสื้อของอินคอล์น แล้วไม่พบแผลที่ถูกแทง เขาพบว่าลูกกระสุนอยู่ลึกเกินไปที่จะถอนออกมา แต่ยังคงเอาก้อนกระสุนออกได้ ซึ่งทำให้ลิงคอล์นหายใจสะดวกขึ้น
เลย์ลี, ทาฟ และอัลเบิร์ท คิง หมออีกคน ตัดสินใจว่า ควรย้ายลิงคอล์น การขี่รถม้าไปทำเนียบขาวนั้นอันตรายเกินไป หลังพิจารณาว่าซาลูนของปีเตอร์ ทัลทาวุลล์ (Peter Taltavulls) พวกเขาจึงพาลิงคอล์นไปบ้านที่อยู่แถวนั้น  โดยมีชายคนหนึ่งแนะนำให้ไปบ้านปีเตอร์เซน.
ลิงคอล์น เสียชีวิต ณ เวลา 7:22 น. ในวันที่ 15 เมษายน
การตอบสนอง

มีการไว้อาลัยทั้งฝ่ายเหนือ ฝ่ายใต้ และทั่วโลก รัฐบาลหลายประเทศได้ประกาศไว้อาลัยในวันที่ 15 เมษายน
วอลต์ วิทแมน (Walt Whitman) นักกวี ได้แต่งกวีเรื่อง "เวนไลเลคส์ลาสอินเดอะดอร์ยาร์ดบลูมด์" (When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd), "โอกัปตัน! มายกัปตัน!" (O Captain! My Captain!) และอีกสองกวีเพื่อสรรเสริญลิงคอล์น
จอห์น รัสเซลล์ เอิร์ลรัสเซลล์ที่ 1 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและเครือจักรภพ ได้กล่าวว่าการเสียชีวิตของลิงคอล์นนั้นเป็น "ความสูญเสียอย่างยิ่ง." (sad calamity)  ส่วนอี้ซิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของจีนกล่าวว่าตนเอง "ช็อคและตกใจอย่างอธิบายไม่ได้".
การจับผู้สมรู้ร่วมคิด > บูธกับเฮโรลด์

หลังออกจากโรงละครฟอร์ดในครึ่งชั่วโมง บูธข้ามสะพานเนวียาร์ดไปที่รัฐแมรีแลนด์. ทหารถามว่าเขาจะไปไหน; บูธกล่าวว่าเขาจะกลับบ้านไปที่ใกล้ ๆ ตัวเมืองชาลส์ (town of Charles) ถึงแม้ว่าเป็นเรื่องต้องห้ามที่จะให้ประชาชนข้ามสะพานตอนหลัง 21:00 น. ทหารก็อนุญาตให้เขาผ่านได้ เดวิด เฮโรลด์ข้ามสะพานเดียวกันภายในเวลาครึ่งชั่วโมงต่อมา และร่วมเดินทางกับบูธ.หลังจากเอาอาวุธและพัสดุที่เก็บไว้ที่ซูรัตส์วิลล์แล้ว ทั้งเฮโรลด์และบูธก็ไปที่บ้านของซามูเอล เอ. มัดด์ หมอประจำท้องถิ่นที่ใส่เฝือกที่ขาและทำไม้ค้ำให้บูธ
หลังจากอยู่ที่บ้านของมัดด์ไปหนึ่งวัน บูธกับเฮโรลด์ได้จ้ายชายคนหนึ่งเพื่อนำพาพวกเขาไปที่บ้านของซามูเอล คอกซ์ หลังจากนั้น คอกซ์จึงพาพวกเขาไปกับโทมัส โจนส์ ไปซ่อนที่บึงเซคิอาฮ์ (Zekiah Swamp) เป็นเวลาห้าวัน จนกว่าพวกเขาจะข้ามแม่น้ำโพโตแมค (Potomac River)
การล่าผู้สมรู้ร่วมคิดกลายเป็นการล่าครั้งใหญ่ที่สุดของประวัติศาสตร์สหรัฐ ซึ่งมีเอ็ดวิน เอ็ม. สแตนตันเป็นผู้ดำเนินปฏิบัติการนี้ โดยตั้งค่าบูธไว้ที่ 50,000 ดอลลาร์สหรัฐ และ 25,000 ดอลลาร์สหรัฐสำหรับเฮโรลด์และจอห์น ซูรัตต์
บูธกับเฮโรลด์กำลังหลับอยู่ในฟาร์มของแกรเรตต์ (Garrett's farm) ในวันที่ 26 เมษายน ในขณะที่ทหารจาก กองทหารม้านิวยอร์กที่ 16ได้มาล้อมยุ้งฉาง แล้วขู่ที่จะเผาทีนี่ เฮโรลด์ยอมแพ้ แต่บูธพูดว่า "ัผมจะไม่ให้พวกนายจับเป็นหรอก!" พวกทหารจึงจุดไฟเผายุ้งฉาง และบูธคลานไปข้างหลัง
นายตำรวจบอสตัน คอร์เบตต์ คลานเข้าไปข้างหลังยุ้งฉาง แล้วยิงบูธ ซึ่งทำให้ไขสันหลังขาด บูธถูกขนออกมา และทหารให้น้ำที่ปากของเขา โดยเขาคายออกเพราะกลืนไม่ได้. บูธบอกับทหารว่า "บอกแม่ผมด้วยว่าผมตายเพื่อประเทศ" ในตอนแรก คอร์เบตต์ถูกจับเพราะไม่เชื่อฟังเจ้าหน้าที่ แต่หลังจากนั้นจึงได้รับการปล่อยตัวแล้วยกย่องเป็นวีรบุรุษ