ปรากฏการณ์แม็คเกอร์ก
ประวัติพื้นเพ

ปรากฏการณ์แม็คเกอร์กบางครั้งเรียกว่า  ปรากฏการณ์แม็คเกอร์-แม็คโดนัลด์  (McGurk-MacDonald effect)  เพราะแฮร์รี แม็คเกอร์ก และจอห์น แม็คโดนัลด์ ได้พรรณนาถึงปรากฏการณ์นี้เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1976 ในผลงานวิจัยมีชื่อว่า  "การได้ยินปาก  และการเห็นเสียง  (Hearing Lips and Seeing Voices) "
ปรากฏการณ์นี้ค้นพบโดยบังเอิญ  เมื่อแม็คเกอร์กและผู้ช่วยงานวิจัยของเขาคือแม็คโดนัลด์  ขอให้ช่างเทคนิคช่วยอัดเสียงทับวิดีโอโดยใช้เสียงพยางค์ที่ต่างจากคำที่พูดในวิดีโอ  โดยเป็นงานวิจัยเพื่อค้นคว้าการรับรู้ภาษาของเด็กทารกในระดับพัฒนาการต่าง ๆ  แต่เมื่อเล่นวิดีโอนั้น  นักวิจัยทั้งสองกลับรับรู้เสียงของพยางค์ที่สาม  ที่ไม่ใช่เสียงของพยางค์ที่ใช้อัดทับ  หรือของพยางค์ที่พูดในวิดีโอ
ปรากฏการณ์นี้ประสบได้เมื่อวิดีโอมีรูปที่กล่าวเสียงของพยางค์หนึ่ง  แล้วอัดทับเสียงด้วยเสียงจากอีกพยางค์หนึ่ง  บ่อยครั้ง  พยางค์ที่ผู้ดูวิดีโอรับรู้กลับเป็นพยางค์ที่สามที่มีเสียงคล้ายกับพยางค์สองพยางค์แรก  ยกตัวอย่างเช่น  ถ้าใช้เสียงอัดทับว่า  บา-บา  (/ba-ba/)  ในวิดีโอที่มีการกล่าวว่า  กา-กา  (/ga-ga/)  เสียงที่รับรู้กลับเป็น  ดา-ดา  (/da-da/)
แม็คเกอร์กและแม็คโดนัลด์ตอนแรกเชื่อว่า  นี้เป็นผลเกิดจากคุณสมบัติเกี่ยวกับเสียงพูดและการเห็นการเปล่งเสียงของอักษร  บ  (/b/)  และอักษร  ก  (/g/)  ที่คล้ายกัน
มีการรับรู้ที่ผิดไปจากความจริง  2  แบบที่เกิดขึ้นจากตัวกระตุ้นทางตาและทางหูที่ไม่คล้องจองกัน  คือแบบหลอมรวมกัน  (อังกฤษ: fusion)  เช่นเสียง 'บา' มีรูปพูดว่า 'กา' ทำให้รับรู้ว่า 'ดา')  และแบบผสมผสานกัน  (อังกฤษ: combination)  เช่นเสียง 'กา' และรูปพูดว่า 'บา' ทำให้รับรู้ว่า  'บะกา')
เพราะว่า  ข้อมูลจากตาและจากหูขัดแย้งกัน  การรับรู้ที่ผิดไปจากความจริงนี้จึงเป็นผลงานของสมองที่ทำการแปลข้อมูลที่ได้รับด้วยการเดาที่ดีที่สุด  
แต่ในกรณีนี้  ข้อมูลทางตามีอิทธิพลมากกว่าข้อมูลเสียงในการประมวลผลในสมอง  ดังนั้นจึงก่อให้เกิดการหลอมรวมกันและการผสมผสานกันของข้อมูลจากประสาททั้งสองทาง
การเห็นเป็นทางประสาทที่สำคัญที่สุดในมนุษย์  และการรับรู้คำพูดต้องอาศัยทางประสาทหลายทาง  (multimodal)  โดยเฉพาะคือ  จากการได้ยินและจากการเห็น
ปรากฏการณ์แม็คเกอร์กเกิดขึ้นในการประมวลผลโดยพยางค์  เพราะว่า  การประสานกันระหว่างข้อมูลทางหูและข้อมูลทางตาเกิดขึ้นในขั้นต้น ๆ ของการรับรู้คำพูด  ปรากฏการณ์นี้มีกำลังมาก  ถึงแม้ว่าบุคคลจะทราบถึงปรากฏการณ์นี้  แต่ก็ยังประสบกับปรากฏการณ์นี้อยู่  คือความรู้เกี่ยวกับปรากฏการณ์ไม่มีผลอะไรต่อการรับรู้
นี้ต่างจากเทคนิคการหลอกการรับรู้ประเภทอื่น ๆ  ซึ่งจะไม่มีผลอะไรเมื่อบุคคลทราบถึงเทคนิคนั้นแล้ว  แม้นักวิจัยบางพวกที่ได้ทำการค้นคว้าวิจัยประสบการณ์นี้มามากว่า  20  ปี  ก็ยังประสบกับปรากฏการณ์นี้แม้จะรู้ดีว่าอะไรจริง ๆ เกิดขึ้นอยู่
คนโดยมากมีความสามารถจำกัดในการที่จะรับรู้คำพูดโดยอาศัยตาเพียงทางเดียว  ยกเว้นบุคคลที่สามารถอ่านคำพูดจากปากได้  
แต่ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ ก็คือความสามารถในการเข้าใจคำพูดในระดับที่เพิ่มขึ้นในสิ่งแวดล้อมที่มีเสียงอึกทึก  โดยอาศัยการเห็นท่าทางของผู้พูด
นอกจากนั้นแล้ว  การเห็นการเปล่งเสียงยังสามารถเปลี่ยนการรับรู้เสียงแม้ที่ชัดเจนดี    เมื่อการเปล่งเสียงที่เห็นนั้นแตกต่างจากคำพูดที่ได้ยิน  
โดยปกติแล้ว  เราเข้าใจการรับรู้คำพูดว่า  เป็นการประมวลผลทางการได้ยิน  แต่ความหลงผิดที่ประสบในปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว  โดยอัตโนมัติ  และไม่ได้อยู่ใต้อำนาจจิตใจโดยมาก  ดังนั้นจึงเห็นได้ว่า  การรับรู้คำพูดนั้น  ไม่ใช่อาศัยการได้ยินเพียงเท่านั้น แต่ต้องอาศัยทางประสาทหลายทางที่ทำงานร่วม ๆ กันรวมทั้งการเห็น  การถูกต้องสัมผัส  (ใบหน้าที่กำลังพูด)  และการได้ยิน
สมองบ่อยครั้งไม่มีความตระหนักถึงทางประสาทของข้อมูลที่รับรู้  ดังนั้น  สมองจึงไม่สามารถแยกแยะว่าคำพูดที่รับรู้นั้น  มาจากการได้ยินหรือการเห็น
นอกจากงานวิจัยที่กล่าวถึงไปแล้ว  ยังมีการศึกษาปรากฏการณ์นี้ในการให้การของพยานด้วย  แวร์แฮ็มและไรท์ทำงานวิจัยในปี ค.ศ. 2005 ที่แสดงว่า  ข้อมูลทางตาที่ไม่คล้องจองกับเสียงที่พูดสามารถเปลี่ยนการรับรู้คำพูดที่ได้ยิน  จึงบอกเป็นนัยว่า  ประสบการณ์นี้อาจจะมีอิทธิพลต่อการรับรู้คำพูดในชีวิตประจำวัน  และไม่ใช่โดยเพียงพยางค์ที่ได้ยินอย่างเดียวเท่านั้น  แต่สามารถเป็นได้โดยทั้งคำ และมีผลต่อการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นที่เราไม่ตระหนักรู้
งานวิจัยเกี่ยวกับปรากฏการณ์นี้สามารถให้ข้อมูลไม่ใช่ในเรื่องทฤษฎีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น  แต่ยังสามารถให้ความรู้เกี่ยวกับการเยียวยาและวินิจฉัยโรคที่เกี่ยวข้องกับปัญหาการประสานข้อมูลทางตาและทางหูเพื่อรับรู้คำพูด