stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ)

| สะโลเมกับ ศีรษะของยอห์นแบปติสต์ |
| --- | --- |

ศิลปิน: การาวัจโจ
ปี: ราว ค.ศ. 1609
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: พระราชวังมาดริด
สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (อังกฤษ: Salome with the Head of John the Baptist) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พระราชวังมาดริด ในประเทศสเปน
นักชีวประวัติโจวันนี ปีเอโตร เบลโลรี (Giovanni Bellori) กล่าวถึงภาพเขียน “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์” ในปี ค.ศ. 1672  ที่การาวัจโจส่งจากเนเปิลส์ไปให้อลอฟ เด วิยาคอร์ท (Alof de Wignacourt) แกรนด์มาสเตอร์แห่งคณะอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ เพื่อหวังจะขอขมาหลังจากที่ถูกไล่ออกจากคณะก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1608 ซี่งน่าจะเป็นภาพเขียนนี้และไม่ใช่ภาพ “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (ลอนดอน)” ตามความเห็นของจอห์น แกชผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับงานเขียนของการาวัจโจ นอกจากนั้นแกชก็ยังมีความเห็นว่าภาพที่ผู้สังหารที่ยืนอยู่ในเงามืดข้างหลังสะโลเมมองลงไปยังศีรษะที่ตัดขาดของนักบุญยอห์นแบปติสต์ ยังเป็นกิริยาทีทำให้ภาพเขียนกลายเป็นภาพที่ไม่เพียงแต่จะทำให้ผู้ดูตื่นตระหนกในเหตุการณ์แต่ยังเป็น “ภาพที่สื่อความหมายของการตรึกตรองเรื่องความตายและความทารุณของมนุษย์”
สัญญาต่างตอบแทน

สัญญาต่างตอบแทน (อังกฤษ: synallagmatic contract, reciprocal contract, bilateral contract, multilateral contract หรือ multipartite contract) เป็นศัพท์กฎหมาย หมายถึง นิติกรรมที่มีคู่กรณีหลายฝ่ายเกี่ยวข้อง หรือที่เรียกว่า "สัญญา" และคู่สัญญาต่างฝ่ายต่างมีหน้าที่ต้องตอบแทนกันโดยกระทำหรืองดเว้นกระทำการอย่างใด ๆ เช่น ในสัญญาซื้อขาย ผู้ซื้อมีหน้าที่ชำระราคาทรัพย์สินที่ตนซื้อ และผู้ขายก็มีหน้าที่ส่งมอบทรัพย์สินดังกล่าวให้แก่ผู้ซื้อ เป็นต้น
สัญญาต่างตอบแทนมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น ทวิภาคีสัญญา, สัญญาสองฝ่าย, พหุภาคีสัญญา, สัญญาหลายฝ่าย, นิติกรรมสองฝ่าย และ นิติกรรมหลายฝ่าย ดังนั้น นิติกรรมหรือสัญญาที่ไม่ต่างตอบแทน จึงอาจเรียกว่า "นิติกรรมฝ่ายเดียว" (อังกฤษ: unilateral act) หรือ "สัญญาผูกพันฝ่ายเดียว" (อังกฤษ: unilateral contract)
สังคายนาลาเตรันครั้งที่หนึ่ง

กฎข้อที่ 2 4 และ 10 ยุติอำนาจของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในการเสนอชื่อบิชอปและพระสันตะปาปา
สังคายนาลาเตรันครั้งที่ 1 (อังกฤษ: First Council of the Lateran)  เป็นสภาสังคายนาสากลในคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่สมเด็จพระสันตะปาปาคาลิกซ์ตุสที่ 2 ทรงเรียกประชุมในเดือนธันวาคมปี ค.ศ. 1122 ทันทีหลังจากความตกลงระหว่างสันตะปาปากับรัฐบาลที่เวิมส์ (Concordat of Worms) โดยมีจุดประสงค์ดังต่อไปนี้:
เพื่อยุติการมอบตำแหน่งฝ่ายศาสนจักรให้แก่ฆราวาส
เพื่อยุติอิทธิพลของฆราวาสในการแต่งตั้งบิชอปและอธิการอาราม
เพื่อสร้างความกระจ่างแจ้งระหว่างความแตกต่างของกิจการทางศาสนาและทางโลก
เพื่อเป็นการย้ำปรัชญาที่ว่าอำนาจทางศาสนาเป็นของคริสตจักรเท่านั้น และ
เพื่อยุติอิทธิพลของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในการเลือกตั้งพระสันตะปาปา
ผู้ร่วมประชุมมีด้วยกันเป็นจำนวนมากที่รวมทั้งบิชอปสามร้อยองค์ และอธิการอารามอีกกว่าหกร้อยองค์ การประชุมเกิดขึ้นที่กรุงโรมในปี ค.ศ. 1123 พระสันตะปาปาคาลิกซ์ตุสทรงเป็นประธานในการประชุมด้วยพระองค์เอง ระหว่างการประชุมก็ได้มีการอ่านข้อตกลงจากความตกลงระหว่างสันตะปาปากับรัฐบาลที่เวิมส์และอนุมัติ
ดูเพิ่ม

สภาสังคายนาสากล
| ด ค กสภาสังคายนาสากล |
| --- | --- |
อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และ โรมันคาทอลิก ยอมรับการประชุม 7 ครั้งแรก: ไนเซีย 1 (325)  ·  คอนสแตนติโนเปิล 1 (381)  ·  เอเฟซัส 1 (431)  ·  แคลซีดัน (451)  ·  คอนสแตนติโนเปิล 2 (553)  ·  คอนสแตนติโนเปิล 3 (680-681)  ·  ไนเซีย 2 (787)
ยอมรับเฉพาะอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ (บางส่วน): คอนสแตนติโนเปิล 4 (879-880)  ·  ควินิเซกซต์ (692)  ·  คอนสแตนติโนเปิล 5 (1341-1351)  ·  เยรูซาเลม (1672)
ยอมรับเฉพาะโรมันคาทอลิก: คอนสแตนติโนเปิล 4 (869-870)  ·  ลาเตรัน 1 (1123)  ·  ลาเตรัน 2 (1139)  ·  ลาเตรัน 3 (1179)  ·  ลาเตรัน 4 (1215)  ·  ลียง 1 (1245)  ·  ลียง 2 (1274)  ·  เวียนน์ (1311-1312)  ·  คอนสแตนซ์ (1414-1418)  ·  ฟลอเรนซ์ (1431-1445)  ·  ลาเตรัน  5 (1512-1514) ·  เทรนต์ (1545-1563)  ·  วาติกัน 1 (1869-1870)  ·  วาติกัน 2 (1962-1965)
แองกลิคันและโปรเตสแตนต์ (ส่วนใหญ่) ยอมรับการประชุม 7 ครั้งแรก ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ ยอมรับการประชุม 3 ครั้งแรก อัสซีเรียนเชิร์ชออฟเดอะอีสต์ ยอมรับการประชุม 2 ครั้งแรก
สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ)

| สะโลเมกับ ศีรษะของยอห์นแบปติสต์ |
| --- | --- |

ศิลปิน: คาราวัจโจ
ปี: ราว ค.ศ. 1607 ถึง ค.ศ. 1610
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน
สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (อังกฤษ: Salome with the Head of John the Baptist) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ ลอนดอนในอังกฤษ
การาวัจโจวาด “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1607 ถึง ค.ศ. 1610 เป็นภาพที่พบในงานสะสมส่วนบุคคลในปี ค.ศ. 1959 นักชีวประวัติโจวันนี เบลโลรี (Giovanni Bellori) กล่าวถึงภาพเขียน “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์” ในปี ค.ศ. 1672  ที่การาวัจโจส่งจากเนเปิลส์ไปให้อลอฟ เด วิยาคอร์ท (Alof de Wignacourt) แกรนด์มาสเตอร์ของอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ เพื่อหวังจะขอขมาหลังจากที่ถูกไล่ออกจากคณะก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1608  แต่ภาพเขียนที่เบลโลรีกล่าวถึงน่าจะเป็นภาพอีกภาพหนึ่งในหัวเรื่องเดียวกัน “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (มาดริด)” การเขียนและการใช้แสงของภาพนี้ดูเหมือนจะเป็นภาพที่เขียนขณะที่คาราวัจโจพำนักอยู่ที่เนเปิลส์อยู่ชั่วระยะหนึ่งระหว่าง ค.ศ. 1606 ถึง ค.ศ. 1607 ซึ่งสนับสนุนจากการวางมุมระหว่างสะโลเมและพระแม่มารีย์ในภาพ “แม่พระแห่งลูกประคำ” และระหว่างผู้สังหารผู้ถือศีรษะนักบุญยอห์นแบปติสต์กับสองผู้ทรมานในภาพ “พระเยซูที่เสา” และภาพ “พระเยซูถูกเฆี่ยน”
สังคายนาไนเซียครั้งที่หนึ่ง

สังคายนาไนเซียครั้งที่ 1
สังคายนาไนเซียครั้งที่หนึ่ง (อังกฤษ: First Council of Nicaea) เป็นสภาสังคายนาสากลครั้งแรกในศาสนาคริสต์ โดยจักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราชทรงเรียกประชุมบรรดามุขนายกทั่วจักรวรรดิโรมันมาประชุมกันที่เมืองไนเซีย เพื่อหาข้อสรุปความเชื่อเกี่ยวกับสถานะของพระบุตร และความสัมพันธ์ระหว่างพระบุตรกับพระบิดา และได้ข้อสรุปว่าแม้พระบิดาและพระบุตรจะต่างบุคคลกัน แต่มีความเป็นพระเจ้าร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว สภาสังคายนาคอนสแตนติโนเปิลครั้งที่หนึ่งได้ยืนยันข้อสรุปนี้อีกครั้งในปี ค.ศ. 381 และแถลงออกมาเป็นหลักข้อเชื่อไนซีน ซึ่งเป็นบรรทัดฐานความเชื่อทางศาสนาคริสต์กระแสหลักจวบจนในปัจจุบัน
ประวัติ

ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 ได้เกิดข้อถกเถียงทางเทววิทยาขึ้นในคริสตจักรว่าพระเยซูเป็นพระเจ้าหรือใหม่ เอเรียส บาทหลวงชาวแอฟริกาเหนือเสนอแนวคิดว่าพระบุตรมีสถานะต่ำกว่าพระบิดา พระบิดาคือพระเป็นเจ้าพระผู้สร้างเพียงพระองค์เดียว ส่วนพระบุตรเป็นสิ่งที่ถูกสร้างในภายหลัง แต่ก็ได้รับเกียรติให้ประเสริฐกว่ามนุษย์อื่นทั้งหมด แนวคิดนี้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในคริสตจักรสมัยนั้น แต่ขัดกับหลักตรีเอกภาพที่ถือว่าทั้งพระบิดาและพระบุตรล้วนแต่เป็นพระเจ้าหนึ่งเดียวเสมอกัน จึงเกิดความแตกแยกขึ้นภายในคริสตจักร จักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราชทรงเห็นว่าปัญหานี้จะส่งผลต่อความมั่นคงแห่งชาติ จึงประกาศเรียกบรรดามุขนายกจากทั่วคริสตจักรมาร่วมประชุมที่เมืองไนเซียในปี ค.ศ. 325  ประธานสภาฯ คืออัครมุขนายกอะเล็กซานเดอร์แห่งอะเล็กซานเดรีย ซึ่งมีความเห็นต่อต้านลัทธิเอเรียสอย่างรุนแรง สมาชิกที่สำคัญท่านอื่น ๆ เช่น นิโคลัสแห่งมิรา อะทาเนเชียสแห่งอะเล็กซานเดรีย เป็นต้น
ในที่สุดสภาฯ มีมติว่าพระบิดาและพระบุตรเป็นพระเจ้าหนึ่งเดียว พระบุตรไม่ได้ถูกสร้าง แต่ทรงบังเกิดจากพระบิดาโดย "ร่วมธรรมชาติเดียวกัน" (homoousios) เอเรียสปฏิเสธไม่ยอมรับมตินี้ จึงถูกสภาสังคายนาขับออกจากคริสตจักร
สะหวัดวิไล พิมมะสอน

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

รายการเหรียญรางวัล
เทควันโด ชาย
ตัวแทนของ   ลาว 
เอเชียนแชมเปียนชิป
|  | ลั่วหยาง 2008 | ไลท์เวท |
สะหวัดวิไล พิมมะสอน (อังกฤษ: Sawatvilay Phimmasone) เกิดวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1987 เป็นนักกีฬาเทควันโดชาวลาว เขาได้รับเหรียญทองแดงอย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อนในรุ่นไลท์เวทชาย (-72 กก.) ในการแข่งขันรายการเอเชียนเทควันโดแชมเปียนชิป 2008 โดยการล้มซอง มยองซอบ ซึ่งเป็นนักกีฬาเจ้าของเหรียญโอลิมปิกสองสมัย จากเกาหลีใต้ได้ในยกแรก
เขาเคยได้รับเหรียญเงินจากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2005 ที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ และได้รับเหรียญอีกครั้งจากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2007 ที่โคราช ประเทศไทย และในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 ที่กรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว สะหวัดวิไลได้ชิงแชมป์กับปฏิวัติ ทองสลับ ซึ่งเป็นนักเทควันโดจากประเทศไทย แม้ว่าเขาจะได้รับกำลังใจจากกองเชียร์ภายในประเทศ แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ได้แพ้ต่อนักกีฬาจากประเทศไทย และเขาได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันในครั้งนั้น นอกจากกีฬาเทควันโดแล้ว สะหวัดวิไลยังเล่นกีฬาบาสเก็ตบอลในท้องถิ่นที่เขาอาศัยอยู่
ดูเพิ่ม

เทควันโด
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile from Taekwondo Data
สัญศาสตร์

สัญศาสตร์ หรือ สัญญาณศาสตร์ (อังกฤษ: semiotics) คือการศึกษาเชิงระบบเกี่ยวกับกระบวนการแสดงสัญลักษณ์และการสื่อสารความหมาย ในศาสตร์สัญศาสตร์ เครื่องหมายหรือสัญญะ คือสิ่งใดก็ตามที่สื่อความหมายหรือความรู้สึกทั้งโดยเจตนาและไม่ได้ตั้งใจไปยังผู้แปลความสัญลักษณ์
สัญศาสตร์คือกิจกรรม การดำเนินการ หรือกระบวนการใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องหมาย เครื่องหมายเหล่านั้นมักจะสื่อสารด้วยภาษาพูด แต่ยังรวมถึงท่าทางหรือรูปแบบภาษาอื่น ๆ เช่น ศิลปะ (ดนตรี ภาพวาด ประติมากรรม เป็นต้น) สัญศาสตร์ร่วมสมัยเป็นสาขาหนึ่งของวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับการสร้างความหมาย (ไม่ว่าจะสื่อสารได้หรือไม่ก็ตาม) และความรู้ประเภทต่าง ๆ
ต่างจากภาษาศาสตร์ สัญศาสตร์ยังศึกษาเกี่ยวกับ ระบบสัญญะ (sign system) ที่ไม่ใช่ภาษาด้วย สัญศาสตร์ครอบคลุมการศึกษาเกี่ยวกับการบ่งชี้ การกำหนด ความเหมือน แนวเทียบ อุปมานิทัศน์ นามนัย อุปลักษณ์ สัญลักษณ์ การใช้สัญลักษณ์แสดงนัย และการสื่อสาร
สัญญาณขัดจังหวะ

สัญญาณขัดจังหวะ (อังกฤษ: interrupt) หมายถึง สัญญาณที่ส่งไปยังหน่วยประมวลผลเพื่อบ่งบอกว่า มีเหตุการณ์เกิดขึ้นและต้องการความสนใจทันที เพื่อให้หน่วยประมวลผลหยุดการทำงานในกระบวนการที่กำลังทำอยู่ก่อนชั่วคราว แล้วไปทำงานในฟังก์ชันที่เรียกว่า ชุดคำสั่งจัดเรื่องขัดจังหวะ (interrupt handler) เพื่อจัดการกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อเสร็จสิ้นแล้วจึงค่อยกลับมาทำงานในกระบวนการที่ค้างไว้ต่อ
ประเภทของสัญญาณขัดจังหวะ

สัญญาณขัดจังหวะจากฮาร์ดแวร์ (hardware interrupt) เป็นสัญญาณขัดจังหวะที่เกิดจากอุปกรณ์ เช่น แป้นพิมพ์ เมาส์ ฮาร์ดดิสก์ เป็นต้น ซึ่งส่งมายังหน่วยประมวลผลเพื่อบ่งบอกถึงเหตุการณ์บางอย่าง เช่น มีการกดปุ่มบนแป้นพิมพ์ มีการอ่านข้อมูลจากฮาร์ดดิสก์ เป็นต้น
สัญญาณขัดจังหวะจากซอฟต์แวร์ (software interrupt) เป็นสัญญาณที่กระบวนการหรือโปรแกรมที่กำลังทำงานอยู่ส่งมายังหน่วยประมวลผลเพื่อบ่งบอกว่าต้องการเรียกใช้ฟังก์ชันหรือบริการบางอย่าง เช่น การหยุดทำงานของโปรแกรม เป็นต้น
สัญญาเช่า

สัญญาเช่า (อังกฤษ: lease agreement) เป็นสัญญาที่ผู้เป็นเจ้าของให้ผู้เช่าได้ใช้สินทรัพย์ของตน  ซี่งเมื่อมองลึกลงไปสัญญาเช่านั้นจะแจกแจงชนิดของสินทรัพย์ได้เป็น 2 ประเภทคือสินทรัพย์ที่จับต้องได้ เช่นการเช่าที่ดิน หรือสิ่งของอื่นๆ   และสินทรัพย์ที่จับต้องไม่ได้ เช่น สัญญาเช่าโปรแกรมคอมพิวเตอร์หรือคลื่นความถี่วิทยุ สัญญาเช่ามักจะระบุช่วงเวลาเช่า ส่วนใหญ่มักจะเป็นการทำสัญญาแบบเดือนต่อเดือน
ข้อตกลงทั่วไป
สัญญาเช่าเป็นสัญญาทางกฎหมายและบังคับใช้กับทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องภายใต้เงื่อนไขกฎของสัญญา สัญญาเช่าแบบเฉพาะเจาะจง อาจจะมีคำสั่งที่เฉพาะเจาะจงในเรื่องนั้นๆ ขึ้นชนิดและประเภทของสัญญาเช่าที่คู่สัญญาทั้ง 2 ฝ่ายได้กระทำขึ้น
องค์ประกอบทั่วไป:
ชื่อของผู้ทำสัญญาทั้ง 2 ฝ่าย
วันที่เริ่มต้นและระยะเวลาของสัญญา
ระบุวัตถุที่เฉพาะเจาะจงของสัญญาเช่า
กำหนดเงื่อนไขที่ใช้ในกรณีการต่ออายุหรือไม่ต่ออายุ
กำหนดรูปแบบการชำระเงิน (เงินก้อนหรือชำระเป็นงวดๆ)
กำหนดบทบัญญัติสำหรับการเช่าสินค้าและการชำระคืน
กำหนดและอธิบายเงื่อนไขพิเศษ (ในกรณีที่เป็นสัญญษเช่าเฉพาะเจาะจง)
อาจจะมีเงื่อนไขเฉพาะอื่น ๆ วางอยู่บนคู่สัญญาทั้งสองฝ่ายเช่น
การประกันสินค้าในกรณีสูญเสีย
การกำจัดการใช้งานสินค้า
ระบุบุคคลที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการบำรุงรักษา
ประเภทของสัญญาเช่า
สัญญาเช่าระยะยาว 
สัญญาเช่าระยะยาวนั้น เป็นสัญญาเช่าที่มีกำหนดระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดที่แน่นอน สัญญาเช่าประเภทนี้เมื่อครบกำหนดแล้วสัญญาเช่าจะสิ้นสุดลงทันทีโดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า
สัญญาเช่าตามช่วงระยะเวลา
สัญญาเช่าประเภทนี้ จะกำหนดระยะเวลาแบบปีต่อปี เดือนต่อเดือน หรือสัปดาห์ต่อสัปดาห์  เมื่อใกล้ถึงระยะเวลาที่กำหนดทั้งสองฝ่ายสามารถยกเลิกสัญญาได้ แต่ต้องแจ้งให้อีกฝ่ายหนึ่งทราบล่วงหน้าโดยไม่ก่อให้เกิดภาระผูกพันใดๆ
สัญญาเช่าไม่กำหนดระยะเวลา
สัญญาเช่าประเภทนี้ เป็นสัญญาที่ทั้งสองฝ่ายสามารถยกเลิกเมื่อไรก็ได้ ไม่มีการกำหนดระยะเวลาที่แน่ ขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของทั้ง 2 ฝ่ายเป็นสำคัญ
สัญญาเช่าแบบการผ่อนปรน
สัญญาเช่าแบบการผ่อนปรน หมายถึงสัญญาเช่าที่หมดอายุการเช่าแล้วแต่ผู้เช่ายังคงครอบครองสิ่งที่เช่าต่อไป และผู้ให้เช่าก็ไม่ได้ทักท้วงหรือให้คำยินยอมแต่อย่างใด แต่หากผู้ให้เช่าแสดงความยินยอมใช้เช่า ก็จะเป็นการทำสัญญาเช่าแบบระยะยาวหรือตามช่วงระยะเวลาต่อไป
สะพานหิน

ระวังสับสนกับ อำเภอตะพานหิน
สะพานหิน เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจภายในตัวเมืองภูเก็ต มีลักษณะเป็นชายหาดอยู่สุดถนนภูเก็ตซึ่งยื่นลงไปในทะเลเล็กน้อย เป็นที่ตั้ง ของอนุสาวรีย์หลัก 60 ปี ซึ่งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2511 เพื่อเป็นที่ระลึกแก่กัปตันเอ็ดเวิร์ด โธมัสไมล์ ชาวออสเตรเลียผู้นำเรือขุดแร่ลำแรกมาใช้ขุดแร่ดีบุกในประเทศไทย เมื่อ พ.ศ. 2452 รวมทั้งเป็นที่ตั้งของศูนย์กีฬา สระว่ายน้ำ ศูนย์บริการคอมพิวเตอร์แก่ประชาชน  ศูนย์เยาวชน ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลนครภูเก็ต และศาลเจ้ากิ้วเที้ยนเก้ง สถานที่สักการะพระนางกิ้วเที้ยนเลี่ยนลื้อ และใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีในเทศกาลกินผัก
ประวัติ

เดิมที บริเวณสะพานหินเป็นท่าเรือสำคัญที่เรือขนส่งสินค้า และเรือโดยสารใช้เป็นจุดเทียบท่า ถือเป็นท่าเรือใหญ่ของการเดินทางในเขตทะเลอันดามัน เชื่อกันว่าท่าเรือสะพานหินยังเป็นท่าเทียบเรือที่ตัวแทนชาวภูเก็ตซึ่งเดินทางกลับจากประเทศจีนนำควันธูป (เหี่ยวเอี้ยน) มาเพื่อประกอบพิธีกินผัก จนกลายเป็นประเพณีสำคัญของชาวภูเก็ตในปัจจุบัน
ความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของสะพานหิน ยังเป็นบริเวณที่เรือขุดแร่ลำแรกของโลกทำการขุดแร่ดีบุกจากอ่าวทุ่งคาซึ่งเป็นทะเลบริเวณสะพานหินขึ้นเป็นครั้งแรกของโลกด้วย โดยผู้นำเรือขุดแร่ดังกล่าวเข้ามาขุดแร่ คือ กัปตันเอ็ดเวิร์ด โธมัส ไมลส์ ชาวออสเตรเลีย เมื่อ พ.ศ. 2452 ซึ่งภายหลังก็ส่งผลให้มีการสร้างเรือขุดแร่ขึ้นใช้งานอย่างแพร่หลายในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
จนกระทั่ง พ.ศ. 2511 อธิบดีกรมมีความคิดที่จะให้มีสิ่งปลูกสร้าง เพื่อเป็นอนุสรณ์ระลึกถึงการขุดแร่ด้วยเรือขุดแร่ลำแรกของโลก จึงได้เปิดให้มีการประกวดออกแบบจนสิ้นปี พ.ศ. 2511 มีผู้ประกวดออกแบบทั้งสิ้น 6 ราย ทางคณะกรรมการพิจารณาเลือกแบบของนายชวลิต หัสพงษ์ มาดำเนินการก่อสร้างอนุสาวรีย์ โดยได้รับความช่วยเหลือจาก บริษัททุ่งคาฮาเบอร์ทินเดร็ดยิ่งเบอร์ฮัด (อังกฤษ: Tongkah Harbour Tin Dredging Co. Ltd) ที่ตั้งของอนุสาวรีย์ดังกล่าวอยู่บริเวณริมหาดปลายแหลมของสะพานหิน ณ ขณะนั้น
สิ่งปลูกสร้างอื่นๆ

ภายหลังมีการถมทะเลบริเวณสะพานหินเพิ่มพื้นที่สาธารณประโยชน์ โดยใช้วัสดุส่วนหนึ่งเป็นดินโคลนที่ลอกจากคลองก่อจ๊าน ซึ่งเป็นคลองที่ขุดลอกเพื่อใช้ประโยชน์เป็นที่จอดเรือประมงขนาดเล็ก ดำเนินการขุดโดยกัปตันเอ็ดเวิร์ด โธมัส ไมลส์ วัสดุอีกส่วนเป็นขยะและซากจากการรื้อถอนสิ่งปลูกสร้าง พื้นที่ส่วนที่เพิ่มขึ้นนี้ได้รับการปรับปรุงใช้เป็นสนามกีฬากลางและศูนย์อำนวยความสะดวกต่างๆ ของเทศบาลนครภูเก็ตส่วนหนึ่ง ใช้เป็นสวนสาธารณะสำหรับประชาชนใช้เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจอีกส่วนหนึ่ง
สิ่งปลูกสร้างอีกสิ่งหนึ่งที่อยู่บริเวณสะพานหิน คือ ศาลเจ้ากิ้วเที้ยนเก้ง ซึ่งใช้เป็นที่สักการบูชาพระนางกิ้วเที้ยนเลี่ยนลื้อ ผู้เป็นเทพเจ้าชั้นผู้ใหญ่ฝ่ายศาสนาเต๋า โดยสร้างตามคำบอกเล่าของร่างทรง ว่าพระนางต้องการให้สร้างศาลเจ้าสำหรับพระนางขึ้นที่ปลายแหลมสะพานหิน เพื่อที่พระนางจะได้ช่วยปกป้องลูกหลานชาวภูเก็ตจากภัยพิบัติต่างๆ โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2539 จนแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2540 มีลักษณะสถาปัตยกรรมจีน ทั้งนี้ในช่วงเทศกาลกินผัก ศาลเจ้าแห่งนี้ยังใช้เป็นที่ประกอบพิธีรับพระและส่งพระในตอนเริ่มและตอนท้ายของพิธีกินผัก
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สะพานหิน
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
7°52′06″N 98°23′46″E﻿ / ﻿7.868334°N 98.396108°E﻿ / 7.868334; 98.396108
ภาพอนุสาวรีย์หลัก 60 ปีเมื่อแรกสร้าง
สัตยาบัน (กฎหมายระหว่างประเทศ)

การให้สัตยาบัน (อังกฤษ: Ratification) หมายถึง การให้คำรับรองความตกลงระหว่างประเทศ เช่น สนธิสัญญา พิธีสาร ปฏิญญา ที่รัฐหนึ่งซึ่งเป็นรัฐภาคีที่เข้าร่วมเจรจา (และ/หรือลงนามในสนธิสัญญา) ตั้งแต่แรก ได้ให้ความยินยอมของรัฐ เพื่อการผูกพันตามสนธิสัญญา โดยการให้สัตยาบันจะเป็นการยืนยันว่า สนธิสัญญามีความถูกต้องสมบูรณ์ และประสงค์จะให้มีผลบังคับใช้ตามกฎหมายอย่างไรก็ตาม การให้สัตยาบันของแต่ละประเทศย่อมมีความแตกต่างกัน ขึ้นกับรัฐธรรมนูญและแนวทางปฏิบัติของแต่ละประเทศ
คำนี้ใช้กับกฎหมายสัญญาเอกชน สนธิสัญญาระหว่างประเทศ และรัฐธรรมนูญในรัฐสหพันธรัฐ เช่น สหรัฐอเมริกา และแคนาดา คำนี้ยังใช้ในขั้นตอนของรัฐสภาในการประชุมอภิปรายด้วย
สัญญาซื้อขายล่วงหน้า

สัญญาซื้อขายล่วงหน้า (อังกฤษ: futures contract บางตำราอาจเรียกว่า ตราสารซื้อขายล่วงหน้า หรือ ตราสารล่วงหน้า) ในทางการเงินหมายถึงสัญญามาตรฐานที่ใช้ในการซื้อหรือขายสินค้าโภคภัณฑ์ (commodity) หรือ ตราสารทางการเงิน (financial instrument) ตามปริมาณมาตรฐานที่ระบุ ในเวลาที่ระบุไว้ในอนาคต และตามราคาตลาดที่ระบุในอนาคต (“ราคาล่วงหน้า”)  การซื้อขาย “สัญญาซื้อขายล่วงหน้า” ทำกันในตลาดซื้อขายล่วงหน้า (futures exchange) “สัญญาซื้อขายล่วงหน้า” มิใช่ ตราสารโดยตรงเช่นหุ้น พันธบัตร ใบสำคัญแสดงสิทธิ หรือ ใบค้ำประกัน ตามที่ระบุในรัฐบัญญัติหลักทรัพย์มาตรฐาน (Uniform Securities Act) ของสหรัฐอเมริกา แต่ก็เป็นตราสารประเภทหนึ่งของประเภทที่เรียกว่าสัญญาอนุพันธ์ (derivative contract)
ดูเพิ่ม

สัญญาซื้อขายล่วงหน้าแบบไม่มาตรฐาน (forward contract)
ระบบการซื้อขายล่วงหน้า
สัตยาบัน

คำสำคัญ "สัตยาบัน" สามารถหมายถึง
สัตยาบัน (กฎหมายแพ่ง) (อังกฤษ: confirmation) - การให้คำรับรองโมฆียะกรรมให้เป็นนิติกรรมที่มีผลสมบูรณ์เต็มร้อย
สัตยาบัน (กฎหมายระหว่างประเทศ) (อังกฤษ: ratification) - การให้คำรับรองความตกลงระหว่างประเทศ เช่น สนธิสัญญา พิธีสาร ปฏิญญา ฯลฯ
สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ

| --- | --- |

สำนักงานใหญ่ ณ เจนีวา
ชื่อย่อ: ITU
ก่อตั้ง: 17 พฤษภาคม 1865; 159 ปีก่อน (1865-05-17)
ประเภท: หน่วยงานพิเศษของสหประชาชาติ
สํานักงานใหญ่: เจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
เลขาธิการ: ดอรีน บ็อกดาน-มาร์ติน
รองเลขาธิการ: Tomas Lamanauskas
องค์กรปกครอง: คณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ
เว็บไซต์: itu.int
สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International Telecommunication Union - ชื่อย่อ: ITU) เป็นองค์การชำนัญพิเศษของสหประชาชาติ ซึ่งนับเป็นองค์การสากลที่เก่าแก่มากที่สุดอันดับสอง ที่ยังคงดำเนินการอยู่  โดยในระยะแรกเริ่ม ใช้ชื่อว่า สหภาพโทรเลขระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International Telegraph Union) จัดตั้งขึ้นที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1865 (พ.ศ. 2408) ปัจจุบัน มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ นครเจนีวา ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ใกล้กับสำนักงานสหประชาชาติ
สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศมีหน้าที่ในการพัฒนามาตรฐาน และกฎระเบียบ สำหรับการสื่อสารวิทยุ และโทรคมนาคมระหว่างประเทศ การกำหนดแถบคลื่นความถี่วิทยุ (อังกฤษ: Allocation of the Radio Spectrum) และบริหารจัดการ กรณีที่จำเป็นสำหรับการเชื่อมโยงโครงข่ายระหว่างประเทศ เช่น บริการโทรศัพท์ระหว่างประเทศ อันเป็นภารกิจในเชิงโทรคมนาคม ในลักษณะเดียวกับการปฏิบัติงานของสหภาพสากลไปรษณีย์ ในกรณีของงานบริการไปรษณีย์
องค์ประกอบสหภาพ

สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศมีสำนักเลขาธิการใหญ่ ซึ่งมีเลขาธิการ (อังกฤษ: Secretary General) เป็นผู้บริหารสูงสุด ในการบริหารจัดการงานรายวันของสหภาพฯ และภาคส่วนต่าง ๆ ซึ่งประกอบด้วย 4 ภาคส่วน ในภารกิจด้านต่าง ๆ ดังนี้
ภาคการสื่อสารวิทยุ (ITU-R, Radiocommunication Sector) - มีหน้าที่บริหารแถบคลื่นความถี่วิทยุระหว่างประเทศ และทรัพยากรต่างๆ สำหรับการโคจรของดาวเทียม ITU-R มีสำนักเลขาธิการเรียกว่า สำนักการสื่อสารวิทยุ (Radiocommunication Bureau, BR) ซึ่งก่อนปี ค.ศ. 1992 เป็นคณะกรรมการที่ปรึกษาการวิทยุระหว่างประเทศ (International Radio Consultative Committee, CCIR)
ภาคการกำหนดมาตรฐานโทรคมนาคม (ITU-T, Telecommunication Standardization Sector) - การกำหนดมาตรฐานโทรคมนาคม เป็นกิจกรรมที่มีมาช้านานของสหภาพฯ และเป็นภารกิจที่รู้จักกันเป็นอย่างดี ในระดับสากล ITU-T มีสำนักเลขาธิการเรียกว่า สำนักมาตรฐานโทรคมนาคม (Telecommunication Standardization Bureau, TSB) ซึ่งก่อนปี ค.ศ. 1992 เป็นคณะกรรมการที่ปรึกษาโทรเลขและโทรศัพท์ระหว่างประเทศ (International Telephone and Telegraph Consultative Committee, CCITT)
ภาคการพัฒนาโทรคมนาคม (ITU-D, Telecommunication Development Sector) - จัดตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1992 เพื่อส่งเสริมการเข้าถึงสารสนเทศ และเทคโนโลยีสารสนเทศในนานาประเทศ อย่างเท่าเทียม พอเพียง และด้วยค่าใช้จ่ายที่ยอมรับได้  ITU-D มีสำนักเลขาธิการเรียกว่า สำนักพัฒนาโทรคมนาคม (Telecommunication Development Bureau, BDT)
ภาคการจัดงาน ไอทียู เทเลคอม (ITU TELECOM) - เป็นการจัดงานแสดงสินค้า การประชุม และนิทรรศการระหว่างประเทศ โดยนำเทคโนโลยีชั้นนำ จากอุตสาหกรรมไอซีทีมาจัดแสดง รวมทั้งเชิญรัฐมนตรี ผู้บริหารระดับสูงของหน่วยงาน และผู้กำกับดูแลกิจการโทรคมนาคมของประเทศต่างๆ มาร่วมการประชุม เพื่อนำเสนอ และอภิปรายปัญหาการสื่อสารในระดับโลกด้วย
สมาชิก

สมาชิกภาพของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศมี 3 ประเภท คือ
ประเทศสมาชิก (Member States) ปัจจุบันมีจำนวน 191 ประเทศ
ธุรกิจอุตสาหกรรมด้านโทรคมนาคม และเทคโนโลยีสารสนเทศ (Sector Members) ปัจจุบันมีจำนวน 572 ราย
สมาคม (Associates) ปัจจุบันมีจำนวน 153 แห่ง
สภาบริหารสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ

สภาบริหารสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU Council) ได้รับการจัดตั้งขึ้น เมื่อปี ค.ศ. 1947 (พ.ศ. 2490) ประกอบด้วยสมาชิก จำนวนไม่เกินร้อยละ 25 ของสมาชิกสหภาพฯ ทั้งหมด ประกอบด้วยสมาชิกไม่เกินร้อยละ 25 ของจำนวนสมาชิกสหภาพฯ ทั้งหมด ซึ่งได้มาโดยวิธีเลือกตั้งจากการประชุมใหญ่ผู้แทนผู้มีอำนาจเต็มของสหภาพฯ โดยให้มีความเสมอภาค ตามจำนวนที่นั่งของสมาชิก ใน 5 ภูมิภาคตามการจัดแบ่งเพื่อการบริหารของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ คือ
ภูมิภาค A - ทวีปอเมริกา
ภูมิภาค B - ทวีปยุโรป ฝั่งตะวันตก
ภูมิภาค C - ทวีปยุโรป ฝั่งตะวันออก
ภูมิภาค D - ทวีปแอฟริกา
ภูมิภาค E - ทวีปเอเชียและทวีปออสเตรเลีย
ปัจจุบัน สภาบริหารสหภาพฯ มีสมาชิกทั้งหมด 46 ประเทศ
สภาบริหารสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศมีบทบาทในการพิจารณาปัญหาเชิงนโยบาย ด้านการสื่อสารโทรคมนาคมระหว่างประเทศ ในช่วงที่ยังไม่ถึง กำหนดการประชุมใหญ่ผู้แทนผู้มีอำนาจเต็มของสหภาพฯ เพื่อให้การดำเนินงาน นโยบาย และยุทธศาสตร์ต่างๆ ของสหภาพฯ สามารถตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ในยุคโลกาภิวัตน์ สภาบริหารนี้ มีหน้าที่จัดทำรายงานเกี่ยวกับนโยบาย และการวางแผนเชิงกลยุทธ์ ให้แก่สหภาพฯ นอกจากนั้น ยังรับผิดชอบในการดำเนินงานประจำวันของสหภาพฯ การประสานโครงการ และการอนุมัติและควบคุมงบประมาณและค่าใช้จ่ายของสหภาพฯ ด้วย
การประชุมระดับโลกว่าด้วยโทรคมนาคมระหว่างประเทศ พ.ศ. 2555 (WCIT-12)

ระหว่างวันที่ 3-14 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ITU จัดการประชุมระดับโลกว่าด้วยโทรคมนาคมระหว่างประเทศ พ.ศ. 2555 (WCIT-12) ในดูไบ WCIT-12 เป็นการประชุมระดับสนธิสัญญาเพื่อจัดการกฎระหว่างประเทศแก่โทรคมนาคม รวมทั้งพิกัดอัตราระหว่างประเทศ รัฐมนตรีโทรคมนาคมจาก 193 ประเทศเข้าร่วมประชุม การประชุมครั้งที่ผ่านมาเพื่อปรับระเบียบโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITR) จัดขึ้นในเมลเบิร์นใน พ.ศ. 2531
เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2555 ITU เรียกร้องให้มีการปรึกษาหารือสาธารณะบนเอกสารร่างก่อนหน้าการประชุม มีการอ้างว่า ข้อเสนอจะอนุญาตให้รัฐบาลจำกัดหรือบล็อกสารสนเทศที่เผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ตและสร้างระบอบการกำกับการสื่อสารอินเทอร์เน็ตทั่วโลก รวมทั้งเรียกร้องให้ผู้ที่รับและส่งสารสนเทศต้องระบุตนเอง นอกจากนี้ยังให้รัฐบาลปิดอินเทอร์เน็ตได้หากมีความเชื่อว่าอินเทอร์เน็ตอาจแทรกแซงกิจการภายในของัฐอื่นหรือาสารสนเทศที่ละเอียดอ่อนอาจถูกแบ่งปันได้
โครงสร้างระเบียบปัจจุบันมีรากฐานอยู่บนโทรคมนาคมเสียง เมื่ออินเทอร์เน็ตเพิ่งเกิด เมื่อ พ.ศ. 2531 โทรคมนาคมดำเนินการอยู่ภายใต้การผูกขาดระเบียบในประเทศส่วนใหญ่ เมื่ออินเทอร์เน็ตเติบโตขึ้น องค์การอย่าง ICANN จึงกำเนิดขึ้นเพื่อจัดการทรัพยากรสำคัญอย่าง ที่อยู่อินเทอร์เน็ตและชื่อโดเมน บางคนที่อยู่นอกสหรัฐอเมริกาเชื่อว่าสหรัฐอเมริกากำกับอินเทอร์เน็ตมากเกินไป
การเป็นสมาชิกของประเทศไทย

ประเทศไทยเริ่มเป็นสมาชิกของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ในสมัยที่ใช้ชื่อว่า สหภาพโทรเลขระหว่างประเทศ) ตั้งแต่เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2426 (ค.ศ. 1883) ประเทศไทยได้รับเลือกให้เป็นกรรมการบริหารของสภาสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ 7 สมัย คือ
ปี ค.ศ. 1973-1977
ปี ค.ศ. 1982-1985
ปี ค.ศ. 1989-1993
ปี ค.ศ. 1994-1997
ปี ค.ศ. 1998-2002
ปี ค.ศ. 2003-2006
ปี ค.ศ. 2007-2010 - กรรมการบริหารในภูมิภาค E (เอเซียและออสเตรเลีย)
การเป็นประเทศสมาชิกของประเทศไทยมี สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (สำนักงาน กสทช.) เป็นหน่วยงานอำนวยการในนามประเทศไทยของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) ซึ่งเป็นตัวแทนฝ่ายบริหารและกำกับดูแลกิจการโทรคมนาคมของประเทศ
การประชุมสภาเมื่อวันที่ 17 เมษายน 2018
สัตว์กินซาก

แร้งหลังขาว แร้งหน้าเผือก และนกกระสามาราบูกำลังกินไฮยีนาที่ตายแล้ว
สัตว์กินซาก (อังกฤษ: scavenger) เป็นสัตว์ที่กินสิ่งมีชีวิตที่ตายจากสาเหตุอื่นที่ไม่ใช่การล่าเหยื่อ ซึ่งส่วนใหญ่มักหมายถึงสิ่งมีชีวิตกินเนื้อที่กินซากเน่าเป็นอาหาร
สัตว์กินซากมีบทบาทสำคัญในระบบนิเวศเป็นอย่างมาก โดยซากสัตว์ที่ยังเหลือจากที่ถูกกินโดยสัตว์กินซากแล้วจะถูกบริโภคต่อโดยผู้สลายสารอินทรีย์ (decomposer) และผู้บริโภคซากพืชซากสัตว์ (detritivore)
สหพันธ์เอเชียนเกมส์

| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ของสหพันธ์
ชื่อย่อ: AGF
คําขวัญ: Ever Onward (ก้าวหน้าตลอดไป)
ถัดไป: สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
ก่อตั้ง: 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 (75 ปี)
ประเภท: สหพันธ์กีฬา
วัตถุประสงค์: บริหารจัดการแข่งขัน กีฬาเอเชียนเกมส์ (2492-2524)
สมาชิก  : 25 คณะกรรมการโอลิมปิก แห่งชาติในเอเชีย
ภาษาทางการ :  อังกฤษ
ประธาน:  ญาดาวินทร์ ซิงห์ มหาราชาแห่งปาเตียลา
เลขาธิการ:  กูรู ดัตท์ สนธิ
สหพันธ์กีฬาเอเชียนเกมส์ (อังกฤษ: The Asian Games Federation; ชื่อย่อ: AGF) เป็นองค์กรบริหารจัดการแข่งขันกีฬาระดับทวีปเอเชีย ระหว่างวันอาทิตย์ที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 (ค.ศ. 1949) ถึงวันพฤหัสบดีที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 (ค.ศ. 1981) ซึ่งแทนที่ด้วยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย โดยทั้งก่อตั้งขึ้นและปิดตัวลงในกรุงนิวเดลีของอินเดียเช่นเดียวกัน