stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาโควาร์

| ภาษาโควาร์ |
| --- | --- |
کھووار
โควาร์ในอักษรโควาร์ที่เขียนด้วยแบบแนสแทอ์ลีก
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศปากีสถาน
ภูมิภาค: อำเภอชิตรัล
ชาติพันธุ์: Kho
จำนวนผู้พูด: 290,000  (2004)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอินโด-อาร์ยันดาร์ดิกChitraliภาษาโควาร์
ระบบการเขียน: อักษรโควาร์ (ในแบบแนสแทอ์ลีก)
รหัสภาษา
ISO 639-3: khw
Linguasphere: 59-AAB-aa
ภาษาโควาร์เป็นภาษาชนกลุ่มน้อยใปากีสถาน ซึ่งมีผู้พูดหลักในชิตรัล
ภาษาโควาร์ (کھووار) จัดอยู่ในภาษากลุ่มดาร์ดิก มีผู้พูดหลักในชิตรัล ประเทศปากีสถานทางตะวันตกฉียงเหนือ ในหุบเขายาซินและคูปิส ในคลิกิส บางส่วนของสวัตตอนบน เป็นภาษาที่สองในคลิกิสและฮันซา เชื่อกันว่ามีผู้พูดภาษาโควาร์จำนวนเล็กน้อยในอัฟกานิสถาน จีน อินเดีย ทาจิกิสถานและในกรุงอิสตันบูล
ภาษาโควาร์มีลักษณะของภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน อย่างชัดเจน ตัวอย่างเช่นการใช้สรรพนาม
ฉันเป็น = asum
คุณเป็น = asus
เขาเป็น = asor
พวกเราเป็น = asusi
พวกคุณเป็น =asumi
พวกเขาเป็น = asuni
ภาษาโควาร์ได้รับอิทธิพลจากภาษากลุ่มอิหร่านมากกว่าภาษาอื่นในกลุ่มดาร์ดิกด้วยกัน แต่มีหน่วยคำจากภาษาสันสกฤตน้อยกว่าภาษาชินาหรือภาษาโกฮิสถาน Colonel Biddulph เป็นชาวตะวันตกรุ่นแรก ๆ ที่ศึกษาภาษาโควาร์และกล่าวว่าภาษาโควาร์สืบทอดมาจากภาษาอเวสตะ ภาษาเปอร์เซียโบราณ และภาษาสันสกฤต เขียนด้วยอักษรอาหรับแบบภาษาอูรดู
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
"Georg Morgenstierne". National Library of Norway. 2001. สืบค้นเมื่อ 11 January 2009.
Strand, Richard F. (2011). "Khow`ar Lexicon". สืบค้นเมื่อ 16 January 2012.
Strand, Richard F. (2012). "The Sound System of Khow`ar". สืบค้นเมื่อ 16 January 2012.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล
รัฐสภาอิตาลี

| รัฐสภาอิตาลี  Parlamento italiano |
| --- | --- |
รัฐสภาชุดที่ 19
ประเภท
ประเภท: สภาคู่ 
องค์ประกอบ: วุฒิสภาแห่งสาธารณรัฐ   สภาผู้แทนราษฎร
ผู้บริหาร
ประธานวุติสภา: อิกนาซิโอ ลา รุสซ่า, Brothers of Italy  ตั้งแต่ 13 ตุลาคม 2565 
ประธานสภาผู้แทนราษฎร: โลเรนโซ ฟอนตานา, League  ตั้งแต่ 14 ตุลาคม 2565 
โครงสร้าง
สมาชิก: 605   205 วุฒิสภา   400 สภาผู้แทนราษฎร

กลุ่มการเมืองใน วุฒิสภาแห่งสาธารณรัฐ: รัฐบาล (116)   FdI (63)    League–PSd'Az (29)    Forza Italia (18)    Civics Italy (6) ฝ่ายค้าน (89)   PD-IDP (37)    M5S (28)    Italia Viva (7)    Aut. (6)    กลุ่มผสม (11)   แอกชัน (4)    AVS (4)    วุติสมาชิกตลอดชีพ (3) 

กลุ่มการเมืองใน สภาผู้แทนราษฎร: รัฐบาล (238)   FdI (118)    League (66)    Forza Italia (44)    Us Moderates (7) ฝ่ายค้าน (162)   PD-IDP (69)    M5S (52)    แอกชัน (12)    AVS (11)    Italia Viva (9)    กลุ่มผสม (9)   ชนกลุ่มน้อยทางภาษา (4)    มอร์ยุโรป (3)    อื่นๆ (2) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้งวุฒิสภาแห่งสาธารณรัฐ: การลงคะแนนระบบคู่ขนาน
ระบบการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎร: การลงคะแนนระบบคู่ขนาน
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาแห่งสาธารณรัฐครั้งล่าสุด: 25 กันยายน 2565
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งล่าสุด: 25 กันยายน 2565
รัฐสภาอิตาลี (อิตาลี: Parlamento italiano) เป็นสภาระดับชาติของสาธารณรัฐอิตาลี ใช้ระบบสภาคู่ประกอบไปด้วยสมาชิก 600 คน แบ่งเป็นสภาผู้แทนราษฎร 400 คน มาจากการเลือกตั้งโดยตรงทั้งหมด วุฒิสภา 200 คน มาจากการเลือกตั้งโดยตรงพร้อมทั้งยังมีสมาชิกวุฒิสภาอีกจำนวนเล็กน้อยในฐานะ "วุฒิสมาชิกตลอดชีพ" มาจากการแต่งตั้งของประธานาธิบดี
ทั้งสองสภาเป็นอิสระจากกันและไม่มีการประชุมร่วมกันยกเว้นสิ่งที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญอิตาลี โดยได้ระบุไว้ให้ทั้งสองสภามีอำนาจในการออกกฎหมายเท่ากันซึ่งไม่เหมือนกับการปกครองระบบรัฐสภาของประเทศส่วนใหญ่ อย่างไรก็ตามสมาชิกรัฐสภาไม่สามารถดำรงตำแหน่งพร้อมกันทั้งสองสภาได้
ยูตากะ เดมาชิ

ยูตากะ เดมาชิ (ญี่ปุ่น: 出町 豊; โรมาจิ: Demachi Yutaka; เกิดวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935 —) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายชาวญี่ปุ่น ต่อมาเขาได้เป็นผู้ฝึกสอนในลี.วีก ที่ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ

ยูตากะ เดมาชิ จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเมจิ เขาเล่นวอลเลย์บอลในตำแหน่งมือเซต
ในปี ค.ศ. 1964 เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนทีมญี่ปุ่นเข้าร่วมการแข่งรายการวอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 และทำหน้าที่เป็นหัวหน้าทีม เขาได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการพาทีมชาติญี่ปุ่นเข้ารับรางวัลเหรียญทองแดง
แหล่งข้อมูลอื่น

第十九回　日本バレーボール栄光の日は再びくるのか？ เก็บถาวร 2007-09-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
猫田記念体育館 『ギャラリー』フロアガイド เก็บถาวร 2012-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มิตซูบิชิ

| --- | --- |

ประเภท: เอกชน
อุตสาหกรรม: เครือบริษัท
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1870
ผู้ก่อตั้ง: อิวาซากิ ยาตาโระ
สำนักงานใหญ่: โตเกียว, ญี่ปุ่น
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร, เค็น โคะบะยะชิ
ผลิตภัณฑ์: เหมือง, ต่อเรือ, โทรคมนาคม, บริการทางการเงิน, ประกัน, เครื่องใช้ไฟฟ้า, ยานยนต์, ก่อสร้าง, อากาศยาน, อวกาศยาน, อาวุธ, เครื่องดื่ม, เคมีภัณฑ์, น้ำมัน, เหล็ก, การบิน
รายได้: 532,600,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2561) 
รายได้จากการดำเนินงาน: 7,200,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ 
รายได้สุทธิ: 7,100,000,000 (พ.ศ. 2561) 
พนักงาน: 350,000 คน (2010)
เว็บไซต์: Mitsubishi.com
มิตซูบิชิ กรุ๊ป (ญี่ปุ่น: 三菱グループ; โรมาจิ: Mitsubishi Gurūpu; ทับศัพท์: มิตซูบิชิ กูรูปุ) เป็นเครือบริษัทข้ามชาติของญี่ปุ่นโดยมีบริษัทในเครือกว่า 30 บริษัท ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1870 โดยอิวะซะกิ ยะตะโร ในปี ค.ศ. 1881 มิตซูบิชิ ได้ก้าวเข้าสู่วงการด้านธุรกิจการทำเหมือง และเป็นเจ้าของบริษัทเหมือง ทาคาชิมะ และได้สร้างเรือยนต์ขนาดใหญ่ ต่อมามิตซูบิชิได้ขยายธุรกิจออกไป คือ ต่อเรือ , ธนาคาร , ประกันภัย ,รถยนต์ ,เครื่องใช้ไฟฟ้า ฯลฯ
บริษัทในเครือ

ธนาคารโตเกียว-มิตซูบิชิ ยูเอฟเจ
มิตซูบิชิ คอร์ปอเรชั่น
มิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์
กระจกอะซะฮิ
คิริน
เมจิยะซุดะประกันภัย
มิตซูบิชิ เคมิคอล
มิตซูบิชิ อิเล็กทริค
มิตซูบิชิ เอสเตท
มิตซูบิชิ แมททีเรียล
มิตซูบิชิยูเอฟเจไฟแนนเชียลกรุ๊ป
เอ็นวายเคไลน์ (Nippon Yusen Kabushiki Kaisha)
โตเกียวมารีนนิชิโดะ
บริษัทอื่น
เจเอ็กซ์ โฮลดิงส์
มิตซูบิชิฟูโซทรัคแอน์บัส
มิตซูบิชิ โลจิสติก
มิตซูบิชิ มอเตอร์ส
มิตซูบิชิ เปเปอร์มิลส์
มิตซูบิชิ พลาสติก
มิตซูบิชิ เรยอน
สถาบันวิจัยมิตซูบิชิ
Mitsubishi Shindoh
Mitsubishi Steel Manufacturing
MSSC
บริษัทหลักทรัพย์ มิตซูบิชิ ยูเอฟเจ
นิคอน
พี.เอส. มิตซูบิชิ ก่อสร้าง
พ.ศ. 2043

| --- | --- |
ศตวรรษ::  14  15  16
ปี::  2040  2041  2042  2043  2044  2045  2046
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2043
ปฏิทินกริกอเรียน: 1500 MD
Ab urbe condita: 2253
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 949 ԹՎ ՋԽԹ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6250
ปฏิทินบาไฮ: −344 – −343
ปฏิทินเบงกอล: 907
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2450
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 15 Hen. 7 – 16 Hen. 7
พุทธศักราช: 2044
ปฏิทินพม่า: 862
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7008–7009
ปฏิทินจีน: 己未年 (มะแมธาตุดิน) 4196 หรือ 4136     — ถึง — 庚申年 (วอกธาตุโลหะ) 4197 หรือ 4137
ปฏิทินคอปติก: 1216–1217
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2666
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1492–1493
ปฏิทินฮีบรู: 5260–5261
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1556–1557
 - ศกสมวัต: 1422–1423
 - กลียุค: 4601–4602
ปฏิทินโฮโลซีน: 11500
ปฏิทินอิกโบ: 500–501
ปฏิทินอิหร่าน: 878–879
ปฏิทินอิสลาม: 905–906
ปฏิทินญี่ปุ่น: Meiō 9 (明応９年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 1500 MD
ปฏิทินเกาหลี: 3833
ปฏิทินหมินกั๋ว: 412 ก่อน ROC 民前412年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2043 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1500 - มีนาคม ค.ศ. 1501
ค.ศ. 1500 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธตามปฏิทินจูเลียน
ค.ศ. 1501 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ตามปฏิทินจูเลียน
มหาศักราช 1422
ปีวอก โทศก จุลศักราช 862 (วันที่ 29 มีนาคม เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

อาณาจักรอยุธยา : สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 (พ.ศ. 2034-2072)
อาณาจักรล้านนา : พญาแก้ว (พ.ศ. 2038-2068)
เหตุการณ์

22 เมษายน - เปดรู อัลวาเรซ คาบรัล นักสำรวจชาวโปรตุเกส และลูกเรือ เป็นชาวยุโรปกลุ่มแรกที่ค้นพบดินแดนบราซิล
สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 ทรงส่งกองทัพทั้งทางบกและทางเรือไปทำสงครามกับมะละกา
สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 โปรดเกล้าฯ ให้หล่อพระพุทธรูป พระศรีสรรเพชญ์
เหตุการณ์ > ไม่ทราบวัน

ค้นพบสังกะสี
วันถึงแก่กรรม

29 พฤษภาคม - บาร์โตโลมิว ดีแอส นักสำรวจชาวโปรตุเกส (เกิด พ.ศ. 1993)
ยุทธการปราบเมียน้อย

| ยุทธการปราบเมียน้อย |
| --- | --- |
ประเภท: ดราม่า
สร้างโดย: บริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์: ไพโรจน์ สังวริบุตร บทโทรทัศน์: ตุณย์, ปัทมาพร เคนผาพงษ์
กำกับโดย: สมดุล จันทรบุตร
แสดงนำ: จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์ จันทร์จิรา จูแจ้ง
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: หวงรัก - เทพิน เลี่ยมอยู่
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: -
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
จำนวนตอน: 30 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: ถกลเกียรติ วีรวรรณ นิพนธ์ ผิวเณร
ความยาวตอน: 45 นาที / ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ออกอากาศ: 31 ตุลาคม พ.ศ. 2547 – 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548
ยุทธการปราบเมียน้อย เป็นละครโทรทัศน์แนวดราม่า บทประพันธ์ของ ไพโรจน์ สังวริบุตร บทโทรทัศน์โดย ตุณย์, ปัทมาพร เคนผาพงษ์ กำกับการแสดงโดย สมดุล จันทรบุตร ผลิตโดย บริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด ออกอากาศทุกวัน เสาร์–อาทิตย์ เวลา 17.40 - 18.25 น. ทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 นำแสดงโดย จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์, จันทร์จิรา จูแจ้ง และนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย เริ่มตอนแรกวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2547 – 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548
ละครเรื่องนี้นักเขียนเจ้าของนามปากกา บุษบา ท่าพระจันทร์ ออกมาระบุว่าละครเรื่องดังกล่าวมีการละเมิดสิทธิ์ คือดัดแปลงมาจากบทประพันธ์เรื่อง คู่รัก ที่ตนเองได้แต่งให้กับบริษัทสยามสปอร์ตตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 ในหนังสือ คู่รัก ฉบับปฐมฤกษ์
รายชื่อนักแสดงและการสร้าง

| ปี | พ> ศ. 2547 |
| --- | --- |
สถานีออกอากาศ: ช่อง 3
ผู้สร้าง: บริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด
ผู้กำกับการแสดง: สมดุล จันทรบุตร
บทโทรทัศน์: ตุณย์ ปัทมาพร เคนผาพงษ์
วันเวลาออกอากาศ: วันเสาร์–อาทิตย์ เวลา 17.40 - 18.25 น.
สุพล: จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์
บุษบา: จันทร์จิรา จูแจ้ง
สุมาลี (เจี๊ยบ): ภัคจีรา วรรณสุทธิ์
ต้อม: อภิชาติ พัวพิมล
ดาว: อรนภา กฤษฎี
นภา: ยุวดี เรืองฉาย
พิมพ์: สะแกวัลย์ ยงใจยุทธ
มะลิ: อุ่นเรือน ราโชติ
ธง: เต่า เชิญยิ้ม
พงษ์: โอลิเวอร์ บีเวอร์
เอนก: วีรชัย หัตถโกวิท
: เขมชาติ เถโชชัชวาถ
วรรณ: พรพิมล รักธรรม
: อรณี อัญชเกศ
สมศรี: ปาริชาติ รักมาก
: อมราพร สุดสายเนตร
: อนุชา ภัทรแก้ว
: จรรยา ธนาสว่างกุล
: ศุภัชญา ถัวรภาร
นักแสดงรับเชิญ
เพลงประกอบละคร

เพลง หวงรัก - ขับร้องโดย เทพิน เลี่ยมอยู่
รัฐมนตรีเงาของแบร์รี โอฟาร์เรลล์

รัฐมนตรีเงาของแบร์รี โอฟาร์เรลล์ เป็นรัฐมนตรีเงาในรัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย
เกิดขึ้นในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2007 จนกระทั่งมีการเลือกตั้งรัฐนิวเซาท์เวลส์ ค.ศ. 2011 โดยมีพรรคร่วมรัฐบาลเงา คือ พรรคเสรีนิยมแห่งออสเตรเลีย และพรรคออสเตรเลียแห่งชาติ
คณะรัฐมนตรีเงาล่าสุด

| รัฐมนตรีเงา | ชื่อ |
| --- | --- |
ผู้นำฝ่ายค้าน  หัวหน้าพรรคเสรีนิยมแห่งออสเตรเลีย รัฐบาลเงาแห่งซิดนีย์ตะวันตก: แบร์รี โอฟาร์เรลล์
หัวหน้าพรรคออสเตรเลียแห่งชาติ  รัฐมนตรีเงาคมนาคม ท่าเรือ และการพัฒนารัฐ: แอนดรูว์ สโตเนอร์ 
รองหัวหน้าพรรคเสรีนิยม  รัฐมนตรีเงาสาธารณสุข : จิลเลี่ยน สกินเนอร์ 
รองหัวหน้าพรรคออสเตรเลียแห่งชาติ  รัฐมนตรีเงาศึกษาธิการและเยาวชน: เอเตรียน พิคโคลี 
รัฐมนตรีเงาเหรัญญิก: ไมค์ เบร์ด 
รัฐบาลเงาการวางแผนและการจัดโครงสร้าง: แบรด ฮาซซาร์ด 
รัฐมนตรีเงากระทรวงเงาสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาล, รัฐมนตรีเงากระทรวงการต่างประเทศ: คริส ฮาร์ตเชอร์ 
รัฐมนตรีเงาสาธารณสุข และการท่องเทียว: จอร์จ โซริส 
รัฐมนตรีเงาคมนาคม: กลาดีส์ เบเรจิกเลียน 
รัฐมนตรีเงาธุรกิจขนาดเล็ก: ดอน เพจ
รัฐมนตรีเงากระทรวงเงาสำหรับผู้สูงอายุและบริการด้านความพิการ : แอนดรูว์ คอนสแตน 
รัฐมนตรีเงากระทรวงการจัดการทรัพยากรธรรมชาติ : คาทรีนา ฮอดจ์กินสัน 
รัฐมนตรีเงาการค้า: เกร็ก แอปลิน 
รัฐมนตรีเงายุติธรรม: เกร็ก สมิธ 
รัฐมนตรีเงาสตรีและการบริการชุมชน: พรู โกวาร์ด 
รัฐมนตรีเงาพลเมือง: แอนโทนี โรเบิตส์ 
รัฐมนตรีเงาสุขภาพ: เควิน ฮัมฟรีส์
ยูตากะ อากิตะ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ยูตากะ อากิตะ
วันเกิด:   (1970-08-06) 6 สิงหาคม ค.ศ. 1970 (54 ปี)
สถานที่เกิด:  นาโงยะ, ประเทศญี่ปุ่น
ส่วนสูง:  1.80 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1993–2003 |  คาชิมะ แอนต์เลอส์ |  334 |  (20) |
| 2004–2006 |  Nagoya Grampus Eight |  57 |  (3) |
| 2007 |  Kyoto Sanga FC |  14 |  (0) |
ทีมชาติ
| 1995–2003 |  ประเทศญี่ปุ่น |  44 |  (4) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ยูตากะ อากิตะ (ญี่ปุ่น: 秋田 豊; โรมาจิ: Akita Yutaka) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ซึ่งเคยทำหน้าที่ร่วมกับฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น
สถิติอาชีพ

| ทีมชาติญี่ปุ่น> ปี | ทีมชาติญี่ปุ่น> ลงเล่น | ทีมชาติญี่ปุ่น> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 1995 | 2 | 1 |
| 1996 | 2 | 0 |
| 1997 | 16 | 2 |
| 1998 | 10 | 0 |
| 1999 | 7 | 0 |
2000: 0
2001: 0
| 2002 | 3 | 0 |
| 2003 | 4 | 1 |
| รวม | 44 | 4 |
แหล่งข้อมูลอื่น

ยูตากะ อากิตะ ที่เจลีก (ญี่ปุ่น)
ฟาโรห์เมนคาเร

เมนคาเร เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่แปดพระองค์ที่หนึ่งหรือสอง พระองค์อาจครองราชย์เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ระหว่างช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างสมัยราชอาณาจักรเก่าและสมัยช่วงระหว่างกลางที่ 1 ในช่วงต้นศตวรรษที่ 22 ก่อนคริสตกาล การขึ้นครองราชย์ต่ออย่างรวดเร็วของฟาโรห์ที่มีรัชสมัยสั้น ๆ บ่งบอกถึงในช่วงเวลาขณะนั้นเกิดความทุกข์ยาก ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับการเกิดความแห้งแล้งอย่างกว้างขวางในบริเวณตะวันออกกลาง หรือที่รู้จักในชื่อเหตุการณ์ 4.2 พันปี ในฐานะที่เป็นฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่แปด ตามคำกล่าวของมาเนโท ศูนย์กลางการปกครองของฟาโรห์เมนคาเรน่าจะเป็นเมืองเมมฟิส
หลักฐานรับรอง > หลักฐานทางประวัติศาสตร์

หลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่หลงเหลือเพียงชิ้นเดียวของฟาโรห์เมนคาเร คือ บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส ซึ่งเป็นบันทึกพระนามที่บันทึกขึ้นในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์เซติที่ 1 เพื่อจุดประสงค์ทางศาสนาและปัจจุบันทำหน้าที่เป็นแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์เบื้องต้นสำหรับฟาโรห์ในสมัยต้นช่วงระหว่างกลางที่ 1 พระนามของฟาโรห์เมนคาเรปรากฏในรายการที่ 41 ของบันทึกพระนามฯ และบันทึกพระนามกษัตริย์อีกบันทึกหนึ่ง ซึ่งบันทึกขึ้นในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์รามเสสที่ 2 คือ บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินที่อาจจะบันทึกพระนามฟาโรห์เมนคาเรไว้ด้วย แต่ที่น่าเสียดายที่ในบันทึกพระนามดังกล่าวเกิดความเสียหายขนาดใหญ่ขึ้นในบริเวณซึ่งที่น่าจะบันทึกพระนามของพระองค์ไว้
หลักฐานรับรอง > หลักฐานชั้นต้นร่วมสมัย

หลุมฝังพระศพของพระราชินีนิธในซัคคาราใต้มีภาพสลัก ซึ่งเป็นภาพที่พระราชินีทรงยืนอยู่หน้าคาร์ทูธที่เสียหาย เพอร์ซี นิวเบอร์รี นักไอยคุปต์วิทยาได้เสนอว่าคาร์ทูธดังกล่าวน่าจะเป็นของฟาโรห์เมนคาเร ซึ่งอาจจะเป็นหลักฐานชั้นต้นเพียงชิ้นเดียวที่สามารถยืนยันการมีอยู่ของพระองค์ที่หลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน และความคิดเห็นนี้ถูกเผยแพร่กาเอ กัลเลนเดอร์ ซึ่งเป็นผู้ตรวจสอบจารึกของกุสตาฟ เฌอกิเออร์ใหม่
หลักฐานรับรอง > หลักฐานจากสมัยภายหลัง

หลักฐานที่เป็นไปได้อีกชิ้นหนึ่งที่แม้จะไม่ได้เกิดขึ้นร่วมสมัยกัน แต่สามารถยืนยันการมีอยู่ของฟาโรห์เมนคาเรได้คือ ตราประทับทรงกระบอกที่ทำจากหินสบู่เคลือบ ซึ่งขณะนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์บริติช หมายเลข 30557 และจารึกข้อความว่า "พระเจ้าผู้ประเสริฐ ผู้ปกครองแห่งสองดินแดน เมนคาเร"  โดยตราประทับดังกล่าวมีอายุย้อนไปถึงราชวงศ์ที่ยี่สิบหกหรือประมาณราว 1700 ปีหลังจากการสวรรคตของพระองค์ และไม่ทราบที่มาของตราประทับดังกล่าว เนื่องจากพระองค์เป็นฟาโรห์ที่ค่อนข้างคลุมเครือ นักวิชาการบางคนได้เสนอว่าตราประทับนั้นมีข้อผิดพลาด และที่จริงแล้วอาจหมายถึงฟาโรห์เมนเคาเรที่รู้จักกันว่าเป็นฟาโรห์ที่โปรดให้สร้างพีระมิดแห่งที่สามของกิซา
การระบุตัวตนที่ถูกหักล้างกับพระราชินีนิโทคริส

ในข้อสมมติฐานเก่า ฟลินเดอร์ส เพทรี นักไอยคุปต์วิทยาได้เสนอว่าฟาโรห์เมนคาเร น่าจะเป็นพระองค์เดียวกับพระราชินีนิโทคริส ซึ่งเป็นบุคคลในตำนานที่ปรากฏใน งานเขียน เดอะฮิสทอรีส Histories ของเฮโรโดตัส และ แอจิปเทียกา (Aegyptiaca) ของมาเนโท และเชื่อว่ามีพระชนม์ชีพอยู่ใกล้กับรัชสมัยของฟาโรห์เมนคาเร ข้อสันนิษฐานของเพทรีน่าจะมีเค้ามูลตามข้อเท็จจริงของมาเนโทที่ว่า พระราชินีนิโทคริสมีส่วนเกี่ยวข้องกับการสร้างพีระมิดแห่งที่สามของกิซา แต่ที่จริงแล้วพีระมิดนี้สร้างขึ้นโดยฟาโรห์เมนเคาเร  โดยเพทรีสันนิษฐานว่ามาเนโทคงจะสับสนระหว่างฟาโรห์เมนคาเรกับฟาโรห์เมนเคาเร ในทำนองเดียวกัน ตราประทับในข้างต้นก็ดูเหมือนจะเกิดจากความสับสนเช่นกัน สมมติฐานของเพทรีถูกหักล้างอย่างสมบูรณ์ โดยการวิเคราะห์สมัยใหม่ของบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินและในปัจจุบันนี้ พระราชินีนิโทคริสเป็นที่ทราบจากพระนามของผู้ปกครองที่แท้จริงก็คือ ฟาโรห์เนทเจอร์คาเร ซิพทาห์ ส่วนตราประทับดังกล่าวยังไม่ทราบถึงที่มา
รัฐมนตรีว่าการไอร์แลนด์เหนือ

| รัฐมนตรีว่าการไอร์แลนด์เหนือ |
| --- | --- |
ตรารัฐบาลในสมเด็จฯ
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน ฮิลารี เบนน์ ตั้งแต่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2024
การเรียกขาน: เดอะไรต์ออนะระเบิล
สมาชิกของ: คณะรัฐมนตรี
จวน: ปราสาทฮิลส์โบโร่, ไอร์แลนด์เหนือ
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์   โดยนายกรัฐมนตรีเป็นผู้เสนอซื่อ
วาระ: ไม่จำกัดวาระ
ตำแหน่งก่อนหน้า: ข้าหลวงใหญ่แห่งไอร์แลนด์ ผู้ว่าการไอร์แลนด์เหนือ
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: วิลเลียม ไวท์ลอร์
สถาปนา: 24 มีนาคม ค.ศ. 1972
เว็บไซต์: www.nio.gov.uk
เสนาบดีใหญ่ในสมเด็จฯ ฝ่ายไอร์แลนด์เหนือ หรืออีกชื่อหนึ่งที่รู้จักคือ รัฐมนตรีไอร์แลนด์เหนือ เป็นตำแหน่งที่อยู่ใน รัฐบาลสหราชอาณาจักร ซึ่งมีหน้าที่กำกับดูแล ไอร์แลนด์เหนือ และเป็นหัวหน้าผู้บริหารระดับสูงของ สำนักไอร์แลนด์เหนือ ซึ่งผู้ที่สมควรจะได้รับการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี จากการเสนอชื่อของ นายกรัฐมนตรี โดยรัฐมนตรีในตำแหน่งนี้จะมีถิ่นพำนักอยู่ใน ไอร์แลนด์เหนือ
โดยก่อนหน้านี้ รัฐมนตรีในตำแหน่งนี้จะดูแลด้าน ความมั่นคงภายใน เพียงอย่างเดียว แต่ในอำนาจหน้าที่ปัจจุบันได้เอื้อให้รัฐมนตรีฯ สามารถมีอำนาจในการดูแล สมัชชาแห่งชาติไอร์แลนด์เหนือ และ ฝ่ายบริหารแห่งไอร์แลนด์เหนือ โดยที่รัฐมนตรีจะมีอำนาจในการรับผิดชอบ ไอร์แลนด์เหนือ ในตำแหน่งของ รัฐบาลสหราชอาณาจักร รวมไปถึงการกำกับดูแลเรื่องต่างๆที่ รัฐบาลเวสต์มินสเตอร์ ดูแลได้เช่น ความมั่นคง, สิทธิมนุษยชน, การแผยแพร่ข้อมูลสาธารณะ และ การส่งเสริมประชาธิปไตย
โดยตำแหน่งนี้ ตั้งขึ้นในปี 1972 โดยในบางรัฐบาล ตำแหน่งนี้ถูกรวมกับ รัฐมนตรีว่าการสกอตแลนด์ และ รัฐมนตรีว่าการเวลส์
โดยที่ทำงานและที่พำนักนั้น จะอยู่ที่ ปราสาทฮิลส์โบโร่ ซึ่งในอดีตเคยเป็นที่ทำการและที่พำนักของ ผู้ว่าการแห่งไอร์แลนด์เหนือ รวมไปถึงใช้เป็นที่พำนักของ เชื้อพระวงศ์ในเวลาที่เสด็จพระราชดำเนินมาที่ไอร์แลนด์เหนืออีกด้วย ขณะเดียวกันก็ยังเป็นที่ทำการ ณ ไอร์แลนด์เหนือ ของ สำนักไอร์แลนด์เหนือ
ดูเพิ่ม

รัฐบาลสหราชอาณาจักร
รัฐมนตรีว่าการสกอตแลนด์
รัฐมนตรีว่าการเวลส์
ภาษาโส้

ระวังสับสนกับ ภาษาโซ่ (ทะวืง)
| ภาษาโส้ |
| --- | --- |
พะซา โทรฺ
ออกเสียง: /pʰasaː tʰrɔː/
ประเทศที่มีการพูด: ไทย, ลาว
จำนวนผู้พูด: 160,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรมอญ-เขมรตะวันออกกะตูกะตูตะวันตกบรู-โส้ภาษาโส้
ระบบการเขียน: อักษรไทย (ในไทย)
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  ไทย
รหัสภาษา
ISO 639-3: sss
ภาษาโส้ ภาษาไทโส้ ภาษากะโซ่ ภาษามังกอง หรือ ภาษาโทรฺ (โส้: พะซา โทรฺ) เป็นภาษาหนึ่งในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู ใกล้เคียงกับภาษาบรู ชื่อภาษาโส้ใช้ในประเทศไทยเท่านั้น ในประเทศลาวใช้ชื่อภาษามังกอง
ภาษาโส้มีผู้พูดประมาณ 160,000 คน โดยอยู่ในลาว 102,000 คน (พ.ศ. 2536) ในไทย 58,000 คน (พ.ศ. 2544) ในลาวมีผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในแขวงคำม่วนและแขวงสุวรรณเขต มีผู้รู้หนังสือภาษาแม่น้อยกว่าร้อยละ 1 อัตราการรู้หนังสือภาษาที่สองราวร้อยละ 15–25 ในไทยมีผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัดนครพนม จังหวัดสกลนคร และจังหวัดมุกดาหาร มีทั้งหมด 53 หมู่บ้านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อพยพมาจากลาว นับถือศาสนาพุทธ ศาสนาคริสต์ หรือความเชื่อดั้งเดิม มีผู้รู้หนังสือภาษาแม่น้อยกว่าร้อยละ 1 อัตราการรู้หนังสือภาษาที่สองราวร้อยละ 25–50 ในปัจจุบันเริ่มรับวัฒนธรรมและปรับตัวเข้ากับคนไทยมากขึ้น
สัทวิทยา > พยัญชนะ

| ลักษณะการออกเสียง | ลักษณะการออกเสียง | ลักษณะการออกเสียง | ตำแหน่งเกิดเสียง> ริมฝีปาก | ตำแหน่งเกิดเสียง> ปุ่มเหงือก | ตำแหน่งเกิดเสียง> เพดานแข็ง | ตำแหน่งเกิดเสียง> เพดานอ่อน | ตำแหน่งเกิดเสียง> เส้นเสียง | ตำแหน่งเกิดเสียง>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เสียงนาสิก | เสียงนาสิก | เสียงนาสิก | m | n | ɲ | ŋ |  |  |
| เสียงหยุด | ก้อง | ก้อง | b | d |  |  |  |  |
| เสียงหยุด | ไม่ก้อง | ไม่พ่นลม | p | t | c | k | ʔ |  |
| เสียงหยุด | ไม่ก้อง | พ่นลม | pʰ | tʰ | cʰ | kʰ |  |  |
| เสียงเสียดแทรก | เสียงเสียดแทรก | เสียงเสียดแทรก | f | s |  |  | h |  |
| เสียงรัว | เสียงรัว | เสียงรัว |  | r |  |  |  |  |
| เสียงข้างลิ้น | เสียงข้างลิ้น | เสียงข้างลิ้น |  | l |  |  |  |  |
| เสียงกึ่งสระ | เสียงกึ่งสระ | เสียงกึ่งสระ | w |  | j |  |  |  |
หน่วยเสียงที่เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะท้ายมี 14 หน่วยเสียง ได้แก่ /m/, /n/, /ɲ/, /ŋ/, /p/, /t/, /c/, /k/, /ʔ/, /h/, /r/, /l/, /w/ และ /j/
หน่วยเสียงพยัญชนะต้นควบมี 11 หน่วยเสียง ได้แก่ /br/, /bl/, /pr/, /pl/, /tr/, /kr/, /kl/, /pʰr/, /tʰr/, /kʰr/ และ /kʰl/
หน่วยเสียงพยัญชนะท้ายควบมี 3 หน่วยเสียง ได้แก่ /wʔ/, /jʔ/ และ /jh/ เช่น /kʰɛːwʔ/ 'เคยชิน', /ʔajuːjʔ/ 'จี้ (ให้หัวเราะ)', /pɔːjh/ 'เก้ง'
หน่วยเสียง /cʰ/ ไม่ปรากฏเป็นพยัญชนะต้นเดี่ยวของคำพยางค์เดียว
หน่วยเสียง /f/ พบในคำยืมจากภาษาไทย เช่น /fajfaː/ 'ไฟฟ้า'
สัทวิทยา > สระ > สระเดี่ยว

| ระดับลิ้น | ตำแหน่งลิ้น> หน้า | ตำแหน่งลิ้น> กลาง | ตำแหน่งลิ้น> หลัง |
| --- | --- | --- | --- |
| สูง | i, iː | ɯ, ɯː | u, uː |
| กึ่งสูง | e, eː |  | o, oː |
| กลาง |  | ə, əː |  |
| กึ่งต่ำ | ɛ, ɛː | ʌ, ʌː | ɔ, ɔː |
| ต่ำ |  | a, aː | ɑ, ɑː |
สัทวิทยา > สระ > สระประสม

หน่วยเสียงสระประสมภาษาโส้ถิ่นกุสุมาลย์มี 5 หน่วยเสียง ได้แก่ /iə/, /ia/, /ɯə/, /uə/ และ /ua/
สัทวิทยา > ลักษณะน้ำเสียง

ภาษาโส้ถิ่นกุสุมาลย์มีลักษณะน้ำเสียง 2 ลักษณะ ได้แก่ ลักษณะน้ำเสียงปกติและลักษณะน้ำเสียงทุ้มต่ำ
ระบบการเขียน

ตัวเขียนภาษาโส้อักษรไทยตามที่คณะกรรมการจัดทำระบบเขียนภาษาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ด้วยอักษรไทย สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ได้กำหนดไว้ มีดังนี้
ฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 2

ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 (2061 - 2010 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่ 11 ที่ครองราชย์เป็นเวลา 51 ปี รอบปีที่ 39 ของพระองค์บนบัลลังก์เขารวมตัวกันในอียิปต์จึงสิ้นสุดระยะเวลาช่วงแรก ดังนั้นพระองค์จึงถือเป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชอาณาจักรกลาง
การครองราชย์

ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 ถือเป็นผู้ปกครองคนแรกของอาณาจักรแห่งอียิปต์ ในบันทึกแห่งตูรินกล่าวว่าพระองค์ครองราชย์ถึง 51 ปี นักมนุษยวิทยาหลายคนได้พิจารณาภาพหินสองสีมานานแล้วแสดงให้เห็นว่า ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 มีขนาดเล็กกว่าที่ระบุว่าเป็นกษัตริย์ "อินเทฟ" เป็นหลักฐานที่สรุปได้ว่าผู้บุกเบิกฟาโรห์อินโยเทปที่ 3 เป็นพ่อของตัวเอง นี่เป็นอย่างไรไม่ได้อย่างแน่นอนเพราะภาพนูนต่ำนูนต่ำนูนสูงเหล่านี้อาจมีวัตถุประสงค์ในการโฆษณาชวนเชื่ออื่น ๆ และมีปัญหาอื่น ๆ ที่มาจากแหล่งกำเนิดที่แท้จริงของเมนทูโฮเทป การเปลี่ยนชื่อของเขาสามครั้งและความพยายามที่จะอ้างสิทธิ์จากพระเจ้าต่างๆ
สุสาน

ดังที่ได้กล่าวมาข้างต้นลานด้านหลังของพระวิหารจะมีร่องรอยอยู่ตรงกลาง ซึ่งเป็นทางเดินตรงยาว 150 เมตร นำลงสู่ห้องใต้ดินขนาดใหญ่ 45 เมตร ใต้ศาลซึ่งเป็นหลุมฝังศพของกษัตริย์อย่างไม่ต้องสงสัย ห้องนี้เรียงรายไปด้วยหินแกรนิตสีแดงและมีหลังคาแหลม มีโบสถ์ขนาดใหญ่ในรูปของอียิปต์ - ต่อ - วิหารศักดิ์สิทธิ์ โบสถ์นี้ถูกปิดครั้งโดยประตูคู่ตอนนี้ขาดหายไป มีโลงศพไม้และภาชนะบรรจุน้ำมันซึ่งทิ้งร่องรอยไว้ในดิน ส่วนใหญ่ของสินค้าที่ฝังศพที่ต้องมีการฝากไว้ที่นั่นได้หายไปเป็นเวลานานอันเป็นผลมาจากการปล้นหลุมฝังศพ รายการที่เหลืออีกสองสามรายการ ได้แก่ คทาลูกศรหลายชุดรวมทั้งเรือยุ้งฉางและเบเกอรี่
อ่านเพิ่ม

Gae Callender: The Middle Kingdom Renaissance, In: Ian Shaw (edit.): The Oxford History of Ancient Egypt, Oxford University Press, Oxford, 2000, ISBN 0-19-815034-2, pp. 148–183
W. Grajetzki, The Middle Kingdom of Ancient Egypt: History, Archaeology and Society, Duckworth, London 2006 ISBN 0-7156-3435-6, 18-23
Habachi, Labib 1963. King Nebhepetre Menthuhotp: his monuments, place in history, deification and unusual representation in the form of gods. Mitteilungen des Deutschen Archäologischen Instituts, Abteilung Kairo 19, 16-52.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Mentuhotep II
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
รูปสลักของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 จากหินทราบ
ห้องฝังศพของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2
รัฐมนตรีว่าการสกอตแลนด์

| รัฐมนตรีว่าการสกอตแลนด์ |
| --- | --- |
ตรารัฐบาลในสมเด็จฯ (ใช้เฉพาะในสกอตแลนด์)
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน เอียน เมอร์เรย์ ตั้งแต่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2024
การเรียกขาน: เดอะไรต์ออนะระเบิล
สมาชิกของ: คณะรัฐมนตรี
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์   โดยนายกรัฐมนตรีเป็นผู้เสนอซื่อ
วาระ: ไม่จำกัดวาระ
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: จอห์น เอิร์สไคล
สถาปนา: 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1705
เว็บไซต์: Scotland Office
เสนาบดีใหญ่ในสมเด็จฯ ฝ่ายสกอตแลนด์ หรืออีกชื่อหนึ่งที่รู้จักคือ รัฐมนตรีสกอตแลนด์ เป็นตำแหน่งที่อยู่ใน รัฐบาลสหราชอาณาจักร ซึ่งมีหน้าที่กำกับดูแล สกอตแลนด์ และเป็นหัวหน้าผู้บริหารระดับสูงของ สำนักสกอตแลนด์ (ก่อนหน้านี้คือ สำนักสกอตติช) ซึ่งผู้ที่สมควรจะได้รับการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี จากการเสนอชื่อของ นายกรัฐมนตรี โดยรัฐมนตรีในตำแหน่งนี้จะมีที่ทำงานอยู่ 2 ที่ คือ ลอนดอน และ เอดินบะระ
โดยก่อนหน้านี้ ในปี ค.ศ. 1885 ตำแหน่งนี้ถูกเรียกว่า รัฐมนตรีสกอตแลนด์ จนกระทั่ง ค.ศ. 1926 ได้ยกฐานะตำแหน่งเป็นระดับเป็น รัฐมนตรีว่าการสกอตแลนด์ โดยในปี ค.ศ. 1999 อำนาจการบริหารของรัฐมนตรีฯ ได้ถูกแบ่งไปยัง รัฐบาลสกอตแลนด์ มากขึ้น จากข้อตกลงในปีนั้นเอง ทำให้ตำแหน่งนี้ถูกลดบทบาทและยุบรวมโดยชั่วคราว จนกระทั่งปี ค.ศ. 2008 ตำแหน่งนี้จึงมีบทบาทมากขึ้น
โดยที่รัฐมนตรีในตำแหน่งนี้จะดูแลด้าน ความมั่นคงภายใน การส่งเสริมประชาธิปไตย และ ส่งเสริมเศรษฐกิจ แต่จะไม่ได้ดูแลส่วนที่เกี่ยวกับงานยุติธรรม โดยงานยุติธรรมจะมี เจ้ากรมพระธรรมนูญแห่งสกอดแลนด์ ดูแลในส่วนนี้เป็นหลัก
โดยในบางรัฐบาล ตำแหน่งนี้ถูกรวมกับรัฐมนตรีในกระทรวงอื่นๆ
ดูเพิ่ม

รัฐบาลสหราชอาณาจักร
รัฐบาลสกอตแลนด์
รัฐมนตรีว่าการไอร์แลนด์เหนือ
รัฐมนตรีว่าการเวลส์
ภูมิภาคในประเทศเกาหลี

เกาหลีมีธรรมเนียมในการแบ่งจำนวนภูมิภาคอย่างไม่เป็นทางการ โดยการแบ่งนั้นสะท้อนถึงประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และขอบเขตภาษาถิ่นภายในคาบสมุทรเกาหลี หลาย ๆ ชื่อที่อยู่ด้านล่างของบทความนั้นทับซ้อนกันหรือเป็นชื่อที่ล้าสมัยไปแล้วในปัจจุบัน มีเพียงโฮนัม ย็องดง ย็องนัม และซูโดกว็อนเท่านั้นที่ใช้กันอย่างกว้างขวางในเกาหลีใต้
ส่วนชื่อของแปดจังหวัดซึ่งเป็นการแบ่งจังหวัดแบบโบราณของเกาหลีนั้น ส่วนใหญ่ใช้เป็นชื่อเรียกภูมิภาคอย่างไม่เป็นทางการ