stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม VII (ค.ศ. 2003 - 2016)

แฟนท่อม หรือรุ่นที่ 7 (ไม่มีตัวเลขโรมันตามหลัง) ใช้เครื่องยนต์ 6750 ซีซี เกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด มียอดขายนับถึง ค.ศ. 2016 ได้ 10,327 คัน
ในระหว่างค.ศ. 1991 - 2003 ไม่มีการผลิตรถในชื่อแฟนท่อม ในระหว่างช่วงดังกล่าว Rolls-Royce Motors ได้เปลี่ยนเป็นธุรกิจของโฟล์กสวาเก้น ใน ค.ศ. 1998 และต่อมาใน ค.ศ. 2003 ก็กลายเป็นของ บีเอ็มดับเบิลยู และเปลี่ยนชื่อเป็น Rolls-Royce Motor Cars และเริ่มผลิตแฟนท่อมรุ่นที่ 7
ในประเทศไทย แฟนท่อม รุ่นที่ 7 มีการเปิดตัวรุ่นปรับโฉม คือรุ่น Series II เป็นรถยนต์คันแรกที่เปิดตัวในประเทศไทย เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 รุ่นปี 2013 และ เปิดตลาดวางจำหน่าย 2 รุ่นคือ
Rolls-Royce Phantom Series II ราคา 39,500,000 บาท
Rolls-Royce Phantom Series II Extended Wheelbase ราคา 42,500,000 บาท
ในสหรัฐอเมริกา แฟนท่อมรุ่นนี้ขายในราคา 300,000ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 10 ล้านบาท ส่วนในประเทศไทย เมื่อรวมราคาภาษีต่างๆ แล้ว ไม่ต่ำกว่า 20-30 ล้านบาท
ในประเทศไทย แฟนท่อม ถูกใช้เป็นรถยนต์พระที่นั่ง ดังนี้
สังกัดกองพระราชพาหนะในพระองค์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร วังสุโขทัย
โรลส์รอยซ์ แฟนทอม หมายเลขทะเบียน 1ด-9004 รถยนต์พระที่นั่งในสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม VIII (ค.ศ. 2018 - ปัจจุบัน)

แฟนท่อม หรือรุ่นที่ 8 (ไม่มีตัวเลขโรมันตามหลัง) ใช้เครื่องยนต์ 6750 ซีซี รหัส N74B68 ของ BMW เกียร์อัตโนมัติ 8 สปีด รุ่น ZF 8HP
ในสหรัฐอเมริกา แฟนท่อมรุ่นนี้ขายในราคา 450,000 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 13 ล้านบาท ส่วนในประเทศไทย เมื่อรวมราคาภาษีต่างๆ แล้ว ไม่ต่ำกว่า 50-60 ล้านบาท
ในประเทศไทย แฟนท่อม มีการเปิดตัวเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2561 และ เปิดตลาดวางจำหน่าย 2 รุ่นคือ
Rolls-Royce Phantom VIII ราคา 53,500,000 บาท
Rolls-Royce Phantom VIII Extended Wheelbase ราคา 59,500,000 บาท
ดูเพิ่ม

นักเลงรถหรูกรี๊ด Geele Ge โรลสรอยซ์เมืองจีนมาแว้ว... - ข่าวจากสมาคมผู้บริโภคสื่อสีขาว เก็บถาวร 2023-09-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นที่ 1
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นที่ 2
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นที่ 3
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นที่ 4
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นที่ 5
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นที่ 6
โรลส์ รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นที่ 7
โรลส์ รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นที่ 8
ไรต์แอสเซนชัน

ไรต์แอสเซนชัน (อังกฤษ: Right ascension ; RA, สัญลักษณ์  \alpha ) เป็นศัพท์ทางดาราศาสตร์ เป็นหนึ่งในสองพิกัดที่ใช้ในการกำหนดตำแหน่งบนทรงกลมท้องฟ้า ในระบบพิกัดศูนย์สูตร อีกค่าที่ใช้คู่กันในระบบพิกัดนี้คือ เดคลิเนชัน
ไรต์แอสเซนชันเปรียบได้กับลองจิจูด วัดเทียบจากจุดศูนย์ที่เรียกว่า จุดวสันตวิษุวัต หน่วยของไรต์แอสเซนชันมีค่าเป็น ชั่วโมง นาที และ วินาที ใช้วัดได้ทั้งเวลาและองศา โดยที่ไรต์แอสเซนชันหนึ่งชั่วโมง มีค่าเท่ากับมุม 15 องศา หนึ่งนาที มีค่าเท่ากับมุม 15 ลิปดา และ หนึ่งวินาทีเท่ากับมุม 15 พิลิปดา
ไรต์แอสเซนชันมีค่าเป็น 0 ชั่วโมงที่จุดวสันตวิษุวัต และเป็น 12 ชั่วโมงที่จุดศารทวิษุวัต
ไรต์เฮียร์ (เพลงเจสส์ กลินน์)

| "ไรต์เฮียร์" |
| --- | --- |
ปกซิงเกิลเพลง "ไรต์เฮียร์"
เพลงโดยเจสส์ กลินน์
จากอัลบั้มไอครายเวนไอลาฟ
วางจำหน่าย: 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2014
แนวเพลง: ดีปเฮาส์ ยูเคการาจ
ความยาว: 3:40
ค่ายเพลง: วอร์เนอร์ แอตแลนติก
ผู้ประพันธ์เพลง: คาไนย์ เอล-โกนิ ไคย์ กิบบอน เจสซิกา กลินน์ แมทธิว ร็อบสัน-สกอตต์
โปรดิวเซอร์: กอร์กอน ซิตี้ เบลสบีตส์
"ไรต์เฮียร์" (อังกฤษ: Right Here) เป็นเพลงโดยนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ เจสส์ กลินน์ บรรุอยู่ในอัลบั้มเปิดตัวของเธอ ไอครายเวนไอลาฟ ออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลแรกของกลินน์ในฐานะศิลปินเดี่ยวในวันที่ 6 กรกฎาคม 2014 เขียนโดยกลินน์ คาไนย์ เอล-โกนิ และไคย์ กิบบอน กับแมทธิว ร็อบสัน-สกอตต์ จากวงดนตรีแนวยูเคการาจ กอร์กอน ซิตี้ ซึ่งได้เป็นโปรดิวเซอร์ร่วมกับเบลสบีตส์ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 และเพลงในจังหวะความเร็วปานกลางที่ประกอบด้วยแนวป็อป โซล และดีปเฮาส์
เพลงเปิดตัวในอันดับที่ 6 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร และได้รับการรับรองระดับทางคำจากองค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงอังกฤษ ด้วยยอดขายมากกว่า 4 แสนชุด มิวสิกวิดีโอเผยแพร่บนยูทูบในวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2014
โรติโนน

| --- | --- |


ชื่อ
IUPAC name (2R,6aS,12aS)-1,2,6,6a,12,12a-hexahydro-2-isopropenyl-8,9-dimethoxychromeno[3,4-b]furo(2,3-h)chromen-6-one
ชื่ออื่น Tubatoxin, Paraderil
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 83-79-4 Y
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ChEBI: CHEBI:28201 N
ChEMBL: ChEMBL429023 N
เคมสไปเดอร์: 6500 N
ECHA InfoCard: 100.001.365 
KEGG: C07593 Y
MeSH: Rotenone
ผับเคม CID: 6758
UNII: 03L9OT429T Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID6021248 
 InChI InChI=1/C23H22O6/c1-11(2)16-8-14-15(28-16)6-5-12-22(24)21-13-7-18(25-3)19(26-4)9-17(13)27-10-20(21)29-23(12)14/h5-7,9,16,20-21H,1,8,10H2,2-4H3/t16-,20-,21+/m1/s1 
 SMILES CC(=C)[C@H]1Cc2c(O1)ccc3c2O[C@@H]4COc5cc(OC)c(OC)cc5[C@@H]4C3=O 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C23H22O6
มวลโมเลกุล: 394.423 g·mol−1  
ลักษณะทางกายภาพ: ผลึกของแข็งไม่มีสีจนถึงสีแดง
กลิ่น: ไม่มีกลิ่น
ความหนาแน่น: 1.27 กรัม/ซม.3 ที่ 20 °ซ.
จุดหลอมเหลว: 165°–166° ซ.
จุดเดือด: 210°–220° ซ. ที่ 0.5 mmHg
ความสามารถละลายได้: ละลายได้ในอีเทอร์ และแอซีโทน, ละลายได้เล็กน้อยในเอทานอล
ความดันไอ: <0.00004 mmHg (20°ซ.)
ความอันตราย
ปริมาณหรือความเข้มข้น (LD, LC):
LD50 (median dose): 60 มก./กก. (oral, rat) 132 มก./กก. (oral, rat) 25 มก./กก. (oral, rat) 2.8 มก./กก. (oral, mouse)
NIOSH (US health exposure limits):
PEL (Permissible): TWA 5 มก./ม.3
REL (Recommended): TWA 5 มก./ม.3
IDLH (Immediate danger): 2500 มก./ม.3
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
โรติโนน (อังกฤษ: rotenone) เป็นสารประกอบเคมีประเภทไอโซฟลาโวนที่เป็นเกล็ดผลึก ไม่มีกลิ่น ไม่มีสี ใช้เป็นยาเบื่อปลา ยาฆ่าแมลง และสารฆ่าศัตรูพืชในวงกว้าง เป็นสารพิษเกิดขึ้นตามธรรมชาติในเมล็ด ลำต้น และราก ของพืชตระกูลถั่ว (วงศ์ Fabaceae) หลายชนิด เช่น รากมันแกว (jicama) และ ราก "โล่ติ๊น" (หางไหล) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อสาร "โรติโนน"
มีหลักฐานบ่งชี้ว่า โรติโนนอาจทำให้เกิดโรคพาร์กินสันจากการสัมผัสทั้งแบบเฉียบพลันและเป็นเวลานาน
การค้นพบ

ในหลายภูมิภาคของโลกที่มีการใช้ส่วนของพืชที่มีสารโรติโนนในการเบื่อปลามานานหลายร้อยปี แต่บันทึกหลักฐานที่เก่าที่สุดของการใช้พืชจำพวกนี้ในการฆ่าศัตรูพืชย้อนไปถึงปี พ.ศ. 2391
สารสำคัญทางเคมีที่ใช้งานได้ถูกสกัดได้เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2438 โดยนักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศส เอ็มมานูเอล จอฟรอย (Emmanuel Geoffroy) ซึ่งเรียกสารประกอบทางเคมีนี้ว่า นิคูลีน (nicouline) จากตัวอย่างของพืช Lonchocarpus nicou (ชื่อเดิม Robinia nicou) ขณะเดินทางในเฟรนช์เกียนา เพื่อวิจัยวิทยานิพนธ์และตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2438 ในปี พ.ศ. 2445 Kazuo Nagai วิศวกรเคมีชาวญี่ปุ่นของคณะผู้สำเร็จราชการไต้หวันได้แยกสารประกอบผลึกบริสุทธิ์จากพืช Derris elliptica ซึ่งเขาเรียกว่าสาร "rotenone" ตามชื่อสามัญของพืชที่พบในไต้หวัน จีนตัวเต็ม: 蘆藤 (ตามสำเนียงหมิ่นหนาน lôo-tîn - ลู่ติ่น; จีนตัวย่อ: 芦藤 หลูเถิง ซึ่งแปลตามตัวว่า หญ้าเถา) แปลเป็นภาษาญี่ปุ่น "โรเทน" (ローテン) พืชตระกูลถั่วชนิดนี้ (ลู่ติ่น) ในภาษาไทยทับศัพท์เรียกตามว่า "โล่ติ๊น" หรือ หางไหล ต่อมาในปี พ.ศ. 2473 นิคูลีนและโรติโนน ถูกระบุให้เป็นสารเคมีชนิดเดียวกัน
การใช้

สารโรติโนน ใช้เป็นยาเบื่อปลา (ยาฆ่าปลา) ยาฆ่าแมลง และสารฆ่าศัตรูพืช ในวงกว้าง (แบบไม่เลือกชนิด)
ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา มีความพยายามในการยกเลิกการใช้โรติโนนในทุกประเภทการใช้ ยกเว้นเพื่อเป็นยาเบื่อปลา ในสหราชอาณาจักร โรติโนนในฐานะยาฆ่าแมลง (ภายใต้ชื่อการค้า Derris) ถูกห้ามขายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552
การใช้ > ยาเบื่อปลา

การใช้โรติโนนโดยชนพื้นเมืองในการช่วยจับปลา ด้วยการนำพืช (ตระกูลถั่ว - Fabaceae) มาบดหยาบและจุ่มลงในแหล่งน้ำ เนื่องจากโรติโนนส่งผลรบกวนระบบการหายใจของปลา ปลาที่ได้รับพิษจะลอยตัวขึ้นสู่ผิวน้ำที่มีออกซิเจนมากกว่า เพื่อหายใจหรือกลืนอากาศ ซึ่งทำให้ถูกจับได้ง่ายขึ้น การใช้โรติโนนที่เป็นยาเบื่อปลานี้ ยังถูกใช้โดยหน่วยงานของรัฐเพื่อฆ่าปลาในแม่น้ำและทะเลสาบในสหรัฐอเมริกามาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2495
ยังถูกใช้โดยนักชีววิทยาประมงในการศึกษาความหลากหลายทางชีวภาพของปลาทะเล ในการสุ่มตัวอย่างขนาดเล็กเพื่อรวบรวมปลาที่เป็นหายากหรือซ่อนอยู่ แต่มีความสำคัญของระบบนิเวศน์ชายฝั่ง โรติโนนเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพสูงในการเบื่อปลา เนื่องจากสามารถใช้ในปริมาณน้อย และมีผลกระทบข้างเคียงต่อสิ่งแวดล้อมเล็กน้อยและในระยะเวลาที่สั้นมาก
การใช้ > ยาฆ่าแมลงและสารฆ่าศัตรูพืช

โรติโนนยังใช้ในรูปแบบผงเพื่อรักษาหิดและเหาในมนุษย์ และไรปรสิตในไก่ ปศุสัตว์ และสัตว์เลี้ยง
และถูกใช้เป็นผงกำจัดศัตรูพืชเชิงอินทรีย์ หรือบดจากพืชเพื่อผสมในการฉีด สำหรับสวน ฤทธิ์การกำจัดแบบไม่เลือกนี้ ทำให้สามารถฆ่าได้เป็นวงกว้าง อีกทั้งการย่อยสลายทางชีวภาพในดินอย่างรวดเร็ว โดยอัตราการย่อยสลาย 90% ภายใน 1-3 เดือนที่อุณหภูมิ 20 ° ซ  และเร็วขึ้นสามเท่าที่อุณหภูมิ 30 °ซ. หลังจากใช้งาน
กลไกการออกฤทธิ์

โรติโนน มีกลไกออกฤทธิ์ยับยั้งกระบวนการออกซิเดทีฟฟอสโฟรีเลชัน โดยยับยั้งกระบวนการส่งผ่านอิเลกตรอนในไมโตคอนเดรีย คอมเพล็กซ์ที่ 1 (Mitochondrial complex 1 electron transport inhibitors) รบกวน (ขัดขวาง) การทำงานของนิโคตินาไมด์อะดินีนไดนิวคลีโอไทด์ (NADH) ในกระบวนการสร้างพลังงานของเซลล์ (energy metabolism) ส่งผลให้คอมเพล็กซ์ที่ 1 ไม่สามารถส่งผ่านอิเล็กตรอนไปยัง CoQ ได้ ทำให้เกิดการสำรองอิเล็กตรอนภายในเมทริกซ์ไมโทคอนเดรีย ออกซิเจนในเซลล์จะลดลงจนถึงขั้นรุนแรง
โรติโนนยังยับยั้งการสร้างไมโครทิวบูล (microtubule) ที่มีผลต่อการคงโครงสร้างของเซลล์
ความเป็นพิษ

โรติโนน ถูกจัดประเภทโดยองค์การอนามัยโลก ว่าเป็นอันตรายปานกลาง คือ เป็นพิษเล็กน้อยต่อมนุษย์และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ แต่เป็นพิษอย่างร้ายแรงต่อแมลงและสิ่งมีชีวิตในน้ำ รวมทั้งปลา ระดับผลของความเป็นพิษต่อปลาและแมลงที่สูงกว่าสัตว์อื่นนี้ เป็นผลจากโรติโนนเป็นสารประกอบที่ละลายได้ดีในน้ำมัน (lipophilic) ทำให้ถูกดูดซึมผ่านเหงือกหรือหลอดลมได้ง่าย แต่จะไม่ผ่านผิวหนังหรือทางเดินอาหารได้ง่าย
ความเป็นพิษ > การสลายตัว

โรติโนน สลายตัวได้เร็วมากภายใต้แสงแดด และในที่ที่มีอุณหภูมิสูง แต่คงสภาพอยู่ได้นานกว่าในน้ำจืด อัตราการสลายตัวในน้ำขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการ ได้แก่ อุณหภูมิ, pH, ความกระด้างของน้ำ และแสงแดด โดยทั่วไปมีครึ่งชีวิตในน้ำธรรมชาติอุณหภูมิ 24° ซ. ที่ 12 ชม. และ 3.5 วัน ในน้ำอุณหภูมิ 0° ซ. โดยมากจะสลายตัวหมดไม่เกิน 6 วัน โดยออกซิไดซ์เป็นสารประกอบ rotenolone ซึ่งมีความเป็นพิษน้อยกว่า
ความเป็นพิษ > การทำลาย

สามารถทำลายโรติโนนในน้ำได้โดยใช้ด่างทับทิมเพื่อลดความเป็นพิษลง สู่ระดับที่ความเป็นพิษยอมรับได้
ความเป็นพิษ > การช่วยเหลือ

การช่วยเหลือผู้ที่เกิดอาการพิษจากการกินโรติโนน (เช่น จากเมล็ดมันแกว) เบื้องต้นคือการกำจัดเศษพืชพิษในกระเพาะอาหาร ลดการดูดซึมของสารพิษ เช่น ให้ดื่มนม ไข่ขาว เพื่อทำให้อาเจียนให้เร็วที่สุด และนำส่งโรงพยาบาล เนื่องจากโรติโนนมีผลทำให้เกิดการพร่องออกซิเจน แพทย์จะใช้วิธีการรักษาผู้ป่วยแบบประคับประคองอาการ ไม่มียารักษา เช่น ถ้าผู้ป่วยหยุดหายใจ ช็อค ต้องรีบให้การช่วยเหลือฉุกเฉิน เพื่อให้ผู้ป่วยหายใจได้ หรือใส่เครื่องช่วยหายใจ ให้น้ำเกลือ ถ้าสูญเสียน้ำมาก และให้ยาตามความเหมาะสม เป็นต้น โดยพิษจะค่อยๆ ถูกขับออกจากร่างกายทางปัสสาวะ
ความเป็นพิษ > โรคพาร์กินสัน

ในปีพ.ศ. 2543 มีรายงานว่าการฉีดโรติโนนในหนูทำให้เกิดอาการคล้ายกับโรคพาร์กินสัน (PD)
ในปีพ.ศ. 2554 การศึกษาของสถาบันสุขภาพแห่งชาติของสหรัฐอเมริกาแสดงให้เห็นความเชื่อมโยงระหว่างการใช้โรติโนน กับโรคพาร์กินสัน ในคนงานและกสิกรในแหล่งผลิตการเกษตร
ในพืช

โรติโนน (rotenone) ผลิตจากการสกัดจากรากและลำต้น ของพืชเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนหลายชนิดโดยเฉพาะพืชตระกูลถั่ว ในสกุลคูนม่วง (Lonchocarpus) และสกุลหางไหล (Derris)
พืชชนิดที่มีโรติโนน ได้แก่
ราก หางไหล (หรือ โล่ติ๊น Derris elliptica) — เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และหมู่เกาะทางตอนตะวันตกเฉียงใต้ของแปซิฟิก
ราก Derris involuta — เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และหมู่เกาะทางตอนตะวันตกเฉียงใต้ของแปซิฟิก
Tephrosia virginiana — อเมริกาเหนือ
มันแกว (Pachyrhizus erosus) ยกเว้น ส่วนหัว — อเมริกากลาง และเอเชีย
ราก Lonchocarpus utilis  — อเมริกาใต้
ราก Lonchocarpus urucu — อเมริกาใต้
Verbascum thapsus — ยุโรป แอฟริกาเหนือและเอเชีย
Mundulea sericea — ยุโรป แอฟริกาใต้
Piscidia piscipula —  ทางใต้ของฟลอริดา และหมู่เกาะแคริบเบียน
พืชบางชนิดในสกุลจั่น (Millettia) และสกุลคราม (Tephrosia) — เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
โลติด

โลติด (อังกฤษ: Lu Zhi; จีนตัวย่อ: 卢植; จีนตัวเต็ม: 盧植) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก แม่ทัพแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็น 1 ใน 3 แม่ทัพใหญ่ซึ่งมีหน้าที่ในการปราบปรามโจรโพกผ้าเหลือง อันได้แก่ โลติด ฮองฮูสง จูฮี
ประวัติ

แต่เดิมโลติดเป็นอาจารย์สอนวิชาการต่อสู้ เคยสอนวิชาให้กับเล่าปี่และกองซุนจ้านในวัยหนุ่ม ต่อมาได้รับราชการในราชสำนักฮั่น มีตำแหน่งเป็นนตำแหน่งจงหลังเจียง ได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่ให้ไปปราบโจรโพกผ้าเหลืองที่เมืองกงจ๋ง ต่อมา ขันทีจูฮงได้มาขอสินบนจากโลติด แต่โลติดไม่ให้ จูฮงขุ่นเคืองจึงไปเป่าหูพระเจ้าเลนเต้ว่าโลติดไม่เอาใจใส่ในการปราบปรามโจรโพกผ้าเหลือง โลติดจึงถูกคุมขัง แล้วให้ตั๋งโต๊ะทำหน้าที่แม่ทัพแทนโลติด ต่อมา โลติดได้รับพระราชทานอภัยโทษ จึงได้กลับมารับราชการตามเดิม
หลังจากพระเจ้าเลนเต้สวรรคต เกิดการแย่งชิงบัลลังก์ภายใน โฮจิ๋นแม่ทัพใหญ่ได้ส่งเทียบเชิญตั๋งโต๊ะให้มาปราบปรามสิบขันที แต่โลติดและขุนนางคนอื่นคัดค้านเพราะเกรงว่าตั๋งโต๊ะจะเข้ามายึดอำนาจเสียเอง แต่โฮจิ๋นไม่รับฟัง โลติดและขุนนางคนอื่นๆจึงลาออกจากราชการ ต่อมา โฮจิ๋นถูกสิบขันทีสังหาร โจโฉและอ้วนเสี้ยวจึงยกพลเข้ากำจัดสิบขันที เตียวเหยียงและต๋วนกุยจับตัวพระนางโฮเฮา พระเจ้าเซ่าตี้ และตันลิวอ๋อง (หองจูเหียบ)ไว้เป็นตัวประกัน โลติดได้มาช่วยพระนางโฮเฮาจากขันที ด้วยความชอบครั้งนี้ ต่อมา จึงได้กลับมารับราชการตามเดิม
ต่อมา ตั๋งโต๊ะซึ่งยกทัพมาได้มีอำนาจในเมืองหลวง ได้เสนอขุนนางให้ปลดพระเจ้าเซ่าตี้ออก แล้วตั้งตันลิวอ๋องขึ้นเป็นกษัตริย์ โลติดเป็นคนหนึ่งที่คัดค้านการกระทำดังกล่าว ตั๋งโต๊ะโกรธจะฆ่าโลติดเสีย แต่ขุนนางทั้งปวงห้ามไว้ โลติดจึงรอดตาย แต่หลังจากนั้นสามก๊กก็ไม่มีการกล่าวถึงโลติดอีกเลย
ดูเพิ่ม

สามก๊ก
ตัวละครในสามก๊ก
โจรโพกผ้าเหลือง
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋
โลมาครีบทู่

| โลมาครีบทู่ |
| --- | --- |

Orcaella brevirostris

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: สัตว์กีบคู่ Artiodactyla
อันดับฐาน:: วาฬและโลมา Cetacea
วงศ์:: Delphinidae Delphinidae
สกุล:: โลมาครีบทู่ Orcaella Gray, 1866

ชนิดต้นแบบ
Orcaella brevirostris 
ชนิด
 O. brevirostris  O. heinsohni

      แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของสกุล Orcaella
โลมาครีบทู่ (อังกฤษ: Snubfin Dolphin) เป็นสกุลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเล จำพวกโลมา ใช้ชื่อสกุลว่า 	Orcaella จัดอยู่ในวงศ์โลมามหาสมุทร (Delphinidae)
จากการศึกษาด้านดีเอ็นเอและวิเคราะห์โมเลกุลพบว่า โลมาครีบทู่มีสายสัมพันธ์และเกี่ยวข้องทางพันธุกรรมกับวาฬเพชฌฆาต หรือวาฬออร์กา ซึ่งจัดว่าเป็นโลมาชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งทั้ง 2 สกุลนี้ อาจจัดได้ว่าอยู่ในวงศ์ย่อย Orcininae
การจำแนก

เดิมทีโลมาครีบทู่มีเพียงชนิดเดียว จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2005 จึงได้มีการค้นพบชนิดใหม่ขึ้นที่ออสเตรเลียและนิวกินี
โลมาอิรวดี (O. brevirostris)
โลมาครีบทู่ออสเตรเลีย (O. heinsohni)
ในส่วนของโลมาอิรวดี เป็นโลมาชนิดที่พบได้ตามแถบชายฝั่งทะเลในทวีปเอเชียหรือพบได้ในแหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่ เช่น แม่น้ำโขง, แม่น้ำอิรวดี หรือทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ ปัจจุบันแหล่งที่พบได้ในส่วนที่เป็นน้ำจืดมีเพียง 5 แห่งในโลกเท่านั้น คือ แม่น้ำโขง พรมแดนระหว่างประเทศไทย, ลาว และกัมพูชา, แม่น้ำอิรวดี ในประเทศพม่า, ทะเลสาบซิลิกา ในประเทศอินเดีย, แม่น้ำมะหะขาม ในประเทศอินโดนีเซีย และในทะเลสาบสงขลา จังหวัดสงขลา, พัทลุง และนครศรีธรรมราช ในภาคใต้ของไทยเท่านั้น โดยสถานะที่ทะเลสาบสงขลานับว่าเป็นแหล่งที่มีวิกฤตเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์มากที่สุด
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q134273  Wikispecies: Orcaella  ADW: Orcaella  BOLD: 462592  EoL: 46559299  Fossilworks: 103938  GBIF: 2440458  iNaturalist: 41518  IRMNG: 1330240  ITIS: 180470  MSW: 14300071  NBN: NHMSYS0000377024  NCBI: 48746  WoRMS: 148731 
โลมาอิรวดีที่แม่น้ำโขง
โลแธร์ที่ 2 กษัตริย์แห่งโลธาริงเกีย

| โลธาร์ที่ 2 |
| --- | --- |
ตราประทับของพระเจ้าโลธาร์ที่ 2
กษัตริย์แห่งโลธาริงเกีย
ครองราชย์: ค.ศ. 855–869
รัชกาลก่อนหน้า: จักรพรรดิโลทาร์ที่ 1
รัชกาลถัดไป: แบ่งดินแดนกันระหว่าง ลุดวิจชาวเยอรมัน กับ จักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ประสูติ: ค.ศ. 835
สิ้นพระชนม์: 8 สิงหาคม ค.ศ. 869
ฝังพระศพ: มหาวิหารซานตันโตนิโน ประเทศอิตาลี
พระมเหสี: ธูตเบอร์กา วัลดราดา
พระบุตร: อูก ดยุคแห่งอาลซัส จิเซลา แบร์ธา แอร์ม็องการ์ด
ราชวงศ์: การอแล็งเฌียง
พระบิดา: จักรพรรดิโลทาร์ที่ 1
พระมารดา: แอร์ม็องการ์ดแห่งทัวร์
โลแธร์ที่ 2 (อังกฤษ: Lothair II) เป็นกษัตริย์แห่งโลธาริงเกีย และเป็นพระโอรสคนที่สองของจักรพรรดิตะวันตก โลแธร์ที่ 1 พระองค์สืบทอดต่อแคว้นที่อยู่ติดกับแม่น้ำไรน์, แม่น้ำสเกลด์ต์, เทือกเขาแอลป์ และทะเลเหนือ ที่กลายเป็นที่รู้จักในชื่อ โลธาริงเกีย (ลอร์เรน)
พระองค์แต่งงานแบบคลุมถุงชนกับธูตเบอร์กา พี่น้องหญิงของหนึ่งในข้าราชบริพารของพระบิดา หลังโลแธร์ที่ 1 สิ้นพระชนม์ พระองค์ทิ้งธูตเบอร์กาและแต่งงานกับภรรยาลับ วัลดราดา ที่มีพระโอรสกับพระองค์หนึ่งคน ธูตเบอร์กายื่นอุทธรณ์ต่อบิชอปฮิงค์มาร์ ที่ปรึกษาของพระเจ้าชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านของชาวแฟรงก์ตะวันตก (ต่อมาคือจักรพรรดิตะวันตก ชาร์ลส์ที่ 2) ชาร์ลส์ พระปิตุลาของโลแธร์ หวังที่จะผนวกโลธาริงเกียหากโลแธร์สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท ซึ่งเป็นไปได้ที่จะเป็นเช่นนั้นเนื่องจากธูตเบอร์กาเป็นหมัน ฮิงค์มาร์สนับสนุนธูตเบอร์กาและด้วยความช่วยเหลือของพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 1 โลธาร์ถูกบีบบังคับให้กลับไปอยู่กินกับธูตเบอร์กา
เมื่อโลธาร์สิ้นพระชนม์อย่างกระทันหัน ดินแดนของพระองค์ถูกแบ่งให้พระปิตุลาทั้งสอง ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านกับหลุยส์ชาวเยอรมัน ตามสนธิสัญญาแมร์แซน
ที่มา

https://www.encyclopedia.com/people/history/french-history-biographies/lothair-king-lotharingia#1E1LothairLot
โลมามหาสมุทร

| โลมามหาสมุทร ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Late Oligocene – Recent  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

โลมาปากขวด (Tursiops truncatus) เป็นโลมาชนิดที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี เป็นสมาชิกในวงศ์นี้

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: สัตว์กีบคู่ Artiodactyla
อันดับฐาน:: วาฬและโลมา Cetacea
วงศ์ใหญ่:: Delphinoidea Delphinoidea
วงศ์:: Delphinidae Delphinidae Gray, 1821

สกุลต้นแบบ
Delphinus Linnaeus, 1758
สกุล
 ดูในเนื้อหา.
ครีบหลังของโลมามหาสมุทร
โลมามหาสมุทร หรือ โลมาทะเล (อังกฤษ: oceanic dolphin, marine dolphin) เป็นวงศ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบคู่ในอันดับฐานวาฬและโลมา (Cetacea) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Delphinidae
โลมามหาสมุทร จัดเป็นวาฬมีฟัน (Odontoceti) เป็นโลมาวงศ์ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีที่สุด มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับโลมาทั่วไป คือ มีขนาดลำตัวใหญ่แต่เพรียวยาวคล้ายตอร์ปิโดหรือทรงกระสวย มีครีบและหางใช้สำหรับว่ายน้ำ ครีบหางเป็นแผ่นแบนในแนวนอน ใช้สำหรับว่ายในแนวขึ้นลง
ลักษณะเด่นของโลมามหาสมุทร คือ ครีบหลังมีลักษณะยาวและโค้งไปทางด้านหลังเหมือนคลื่น ส่วนจมูกโดยมากจะแหลมยาวเหมือนปากขวด แต่ก็มีบางสกุล บางชนิดที่กลมมนเหมือนบาตรพระหรือแตงโม ทุกชนิดเป็นสัตว์กินเนื้อที่ไล่ล่าสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร โดยเฉพาะปลาขนาดเล็ก ๆ เช่น ปลาซาร์ดีน, ปลากะตัก หรือปลาแฮร์ริ่ง แต่ก็มีบางชนิดที่มีขนาดใหญ่ สามารถล่าสัตว์อย่างอื่น เช่น นกเพนกวิน, นกทะเล, แมวน้ำ, สิงโตทะเล เป็นอาหารได้ มีฟันแหลมคมเรียงตามยาวในปาก ระหว่าง 100-200 ซี่
มีพฤติกรรมอยู่รวมเป็นฝูง บางฝูงอาจอยู่รวมกันได้หลายร้อยตัวและอาจถึงพันตัว กระจายพันธุ์ทั่วไปในทะเลเปิด, มหาสมุทรต่าง ๆ โดยเฉพาะในเขตร้อนและเขตอบอุ่น แต่ก็มีบางชนิดเช่นกันที่ปรับตัวให้อาศัยในน้ำกร่อยและน้ำจืดสนิทได้ เช่น ปากแม่น้ำ, ป่าชายเลน หรือแม้แต่ในทะเลสาบน้ำจืด หรือแม่น้ำสายใหญ่ เป็นสัตว์ที่ชาญฉลาด มีอุปนิสัยขี้เล่น ร่าเริง ชอบเล่นสนุก ด้วยการว่ายน้ำแข่งกัน กระโดดขึ้นเหนือน้ำ หรือว่ายแข่งกับไปเรือของมนุษย์ มีการติดต่อสื่อสารกันด้วยส่งคลื่นเสียงใต้น้ำด้วยระบบเอคโคโลเคชั่นหรือโซนาร์ ในความถี่ระหว่าง 80-200 เฮิรตซ์
โลมามหาสมุทร ขนาดเล็กที่สุด คือ โลมาฮาวี่ไซด์ มีความยาวเพียง 1.2 เมตร น้ำหนักเพียง 40 กิโลกรัม และขนาดที่ใหญ่ที่สุด คือ วาฬเพชฌฆาต ที่มีความยาวเกือบ 10 เมตร น้ำหนักกว่า 10 ตัน
การจำแนก

โลมามหาสมุทร แบ่งออกเป็นสกุลต่าง ๆ ได้ 17 สกุล ปัจจุบันแบ่งออกได้เป็น 39 ชนิด นับเป็นวงศ์ที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดของอันดับวาฬและโลมานี้ โดยชนิดใหม่ล่าสุดที่ได้รับการอนุกรมวิธาน คือ โลมาบูร์รูนาน พบกระจายพันธุ์ในออสเตรเลีย เพิ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นชนิดใหม่ในปี ค.ศ. 2011
สกุล
Cephalorhynchus
Delphinus
Feresa
Grampus
Lagenodelphis
Lagenorhynchus
Globicephala
Lissodelphis
Orcaella
Orcinus
Peponocephala
Pseudorca
Sotalia
Sousa
Stenella
Steno
Tursiops
ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
† Australodelphis
† Etruridelphis
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q215760  Wikispecies: Delphinidae  ADW: Delphinidae  BOLD: 1014  EoL: 7659  EPPO: 1DLPNF  Fossilworks: 42953  GBIF: 5314  iNaturalist: 41479  IRMNG: 104002  ITIS: 180415  MSW: 14300035  NBN: NHMSYS0000376173  NCBI: 9726  NZOR: be5894e5-027a-47c7-ab5f-090e0ce3cf07  Plazi: 3C20BA6E-FFE1-FFD0-DBDB-FBB0FEC383EB  WoRMS: 136980  ZooBank: EDC3F8AE-5647-4ED0-BDCA-981F9C08D58E 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
โลเม

| โลเม |
| --- | --- |
นคร
จากบน ซ้ายไปขวา: พระราชวังของผู้ว่าราชการ, สำนักงานใหญ่ของ ธนาคารเพื่อการพัฒนาแอฟริกาตะวันตก อนุสาวรีย์โคลอมบ์เดอลาเปซ์, หาดโลเม และแกรนด์ มาร์เช่ ด้านหน้าอาสนวิหารพระหฤทัย
   ตราอาร์ม
ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Location_map บรรทัดที่ 522: Unable to find the specified location map definition: "Module:Location map/data/Togo" does not exist
พิกัด: 6°7′55″N 1°13′22″E﻿ / ﻿6.13194°N 1.22278°E﻿ / 6.13194; 1.22278
ประเทศ:  โตโก
ภูมิภาค: เขตการเดินเรือ
จังหวัด: กอลเฟ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: อาอุสซี โลเด
พื้นที่
 • นคร: 99.14 ตร.กม. (38.28 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 280 ตร.กม. (110 ตร.ไมล์)
ความสูง: 10 เมตร (30 ฟุต)
ประชากร (การสำรวจสำมะโนประชากรปี 2022)
 • นคร: 1,500,000 คน
 • ความหนาแน่น: 15,000 คน/ตร.กม. (40,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,200,000 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 7,150 คน/ตร.กม. (18,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC
HDI (2019): 0.579 medium · 1st
โลเม (อังกฤษ: Lomé; UK: /ˈloʊmeɪ/ loh-may, US: /loʊˈmeɪ/ loh-MAY) เป็นเมืองหลวงของประเทศโตโก มีประชากรประมาณ 700,000 คน (ค.ศ. 1998) ตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำกินี โลเมเป็นศูนย์กลางการปกครองและการอุตสาหกรรมของประเทศ ภายในเมืองมีท่าเรือ สินค้าส่งออกที่สำคัญของประเทศคือ กาแฟ, โกโก้, โกปรา และแก่นปาล์ม นอกจากนั้นยังมีโรงกลั่นน้ำมันอยู่อีกด้วย