stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงผลิตบทความวิจัย
ดูเพิ่ม

ธุรกิจขายงานประพันธ์ความเรียง
การลอกเลียนวรรณกรรม
ภาพผังการประสานงานกันของการตีพิมพ์รายงานวิชาการซึ่งเกี่ยวข้องกับบริษัท International Publisher Ltd. ที่เป็นธุรกิจขายตำแหน่งผู้ประพันธ์ (ข้อมูลจาก Abalkina (2022), arXiv.org, ภาพที่ 4)
โรงพยาบาลลิเวอร์พูล

โรงพยาบาลลิเวอร์พูล (อังกฤษ: Liverpool Hospital) เป็นโรงพยาบาลทั่วไปประจำเขตหลักที่ตั้งอยู่ในลิเวอร์พูลซึ่งเป็นชานเมืองทางตะวันตกเฉียงใต้ของซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย และอยู่ห่างจากย่านธุรกิจกลางซิดนีย์โดยใช้เวลาขับรถ 50 นาที โดยเป็นโรงพยาบาลที่ใหญ่เป็นอันดับสองในรัฐนิวเซาท์เวลส์ (รองจากโรงพยาบาลเวสต์มีด) และเป็นศูนย์บริบาลผู้บาดเจ็บชั้นนำแห่งหนึ่งในประเทศออสเตรเลีย
โรงพยาบาลนี้มีเตียงรองรับได้สูงสุด 960 เตียง, ห้องผ่าตัด 23 ห้อง และเตียงผู้ป่วยวิกฤต 60 เตียง, บริการภาพวินิจฉัย, บริบาลการบาดเจ็บฉุกเฉิน, สถานผดุงครรภ์, กุมารเวชศาสตร์, ศูนย์การแพทย์มะเร็งวิทยา, สุขภาพจิต, การดูแลผู้ป่วยนอก, บริการด้านสหเวชที่เกี่ยวข้องทางการแพทย์และศัลยกรรมตั้งแต่แรกเกิดจนถึงการดูแลผู้สูงอายุ
โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นโรงพยาบาลบริการสุขภาพหลักสำหรับเซาท์เวสเทิร์นซิดนีย์ โดยให้บริการแก่หน่วยงานปกครองท้องถิ่นของสภาเทศบาลเมืองลิเวอร์พูล รวมถึงบริการระดับเขตสำหรับผู้อยู่อาศัยและนักท่องเที่ยวในพื้นที่ดังกล่าว นอกจากนี้ ยังให้บริการทั่วทั้งรัฐในด้านต่าง ๆ เช่น ศัลยศาสตร์อุบัติเหตุและเวชบำบัดวิกฤตทางศัลยกรรม, อภิบาลทารกแรกเกิดภาวะวิกฤต และการฟื้นฟูผู้ป่วยบาดเจ็บสมอง
โรงพยาบาลลิเวอร์พูลตั้งอยู่ในเขตการศึกษาและสาธารณสุข ซึ่งประกอบไปด้วยสถาบันวิจัยการแพทย์ประยุกต์อิงแฮม, โรงเรียนคลินิกของมหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์และมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นซิดนีย์, โรงพยาบาลเอกชนเซาท์เวสต์ รวมถึงวิทยาลัยเทคนิคและการศึกษาต่อเนื่อง เซาท์เวสเทิร์นซิดนีย์
โรงพยาบาลลิเวอร์พูลเป็นโรงพยาบาลสอนหลักของมหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์และมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นซิดนีย์ รวมทั้งยังคงมีโครงการการศึกษาที่เปิดกว้างสำหรับแพทย์, พยาบาล และผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพ พร้อมด้วยตำแหน่งงานทางคลินิกที่หลากหลายสำหรับนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ทั่วประเทศออสเตรเลีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โรงพยาบาลลิเวอร์พูล
Liverpool Hospital เก็บถาวร 2017-12-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Liverpool Hospital 200 year anniversary
South Western Sydney Local Health District
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  ISNI
โรงพยาบาลเด็กบริติชโคลัมเบีย

| โรงพยาบาลเด็กบริติชโคลัมเบีย |
| --- | --- |
การบริการสุขภาพส่วนภูมิภาค

แผนกฉุกเฉิน

ที่ตั้งในเกรทเตอร์แวนคูเวอร์
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: 4480 โอ๊กสตรีต แวนคูเวอร์, รัฐบริติชโคลัมเบีย, ประเทศแคนาดา วี6เอช 3เอ็น1
พิกัด: 49°14′40″N 123°07′32″W﻿ / ﻿49.244444°N 123.125556°W﻿ / 49.244444; -123.125556
หน่วยงาน
ระบบการบริการ: เมดิแคร์
ประเภท: การดูแลเด็กระดับตติยภูมิ
สังกัด: คณะแพทยศาสตร์ยูบีซี
บริการสุขภาพ
แผนกฉุกเฉิน: ศูนย์การแพทย์อุบัติเหตุกุมารระดับ 1
ลานจอดเฮลิคอปเตอร์: (TC LID: CAK7)
ประวัติ
เปิดให้บริการ: ค.ศ. 1928
ลิงก์
เว็บไซต์: www.bcchildrens.ca
ลิงก์อื่น: โรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพสตรีบริติชโคลัมเบีย
โรงพยาบาลเด็กบริติชโคลัมเบีย (อังกฤษ: British Columbia Children's Hospital) เป็นสถานพยาบาลที่ตั้งอยู่ในเมืองแวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย และเป็นหน่วยงานของการบริการสุขภาพส่วนภูมิภาค ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในด้านบริการสุขภาพสำหรับผู้ป่วยตั้งแต่แรกเกิดถึงอายุ 18 ปี นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่สอนและวิจัยด้านแพทยศาสตร์สำหรับเด็ก โรงพยาบาลยังดำเนินการศูนย์สุขภาพสำหรับเด็กซันนีฮิลล์ ซึ่งให้บริการพิเศษแก่เด็กและเยาวชนที่มีความบกพร่องทางพัฒนาการตั้งแต่แรกเกิดถึงอายุ 19 ปี
โรงพยาบาลอยู่ติดกับโรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพสตรีบริติชโคลัมเบีย ก่อนหน้านี้ ทั้งสองเป็นองค์กรเดียวอย่างเป็นทางการและเป็นที่รู้จักในนามศูนย์สุขภาพเด็กและสตรีแห่งบริติชโคลัมเบีย
ในการทำงานร่วมกับโรงพยาบาลและชุมชน มูลนิธิโรงพยาบาลเด็กบริติชโคลัมเบียได้ระดมทุนเพื่อสนับสนุนและยกระดับการดูแลทางกุมารเวชศาสตร์ในรัฐบริติชโคลัมเบีย มูลนิธิมอบเงินทุนให้แก่โรงพยาบาลเด็กบริติชโคลัมเบีย เช่นเดียวกับสิ่งอำนวยความสะดวกของโครงการพี่น้อง ได้แก่ สถาบันวิจัยโรงพยาบาลเด็กบริติชโคลัมเบียและศูนย์สุขภาพซันนีฮิลล์ เพื่อสนับสนุนงานวิจัยเกี่ยวกับโรคในวัยเด็ก, การซื้อเครื่องมือแพทย์ ตลอดจนโครงการฝึกอบรมและให้ความรู้ด้านสุขภาพเด็ก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
BC Children's Hospital Foundation
โรงพยาบาลอินเตอร์เมดิคัล แคร์ แอนด์ แล็บ

| --- | --- |
ประเภท: บริษัทมหาชน
การซื้อขาย: SET:IMH
อุตสาหกรรม: บริการ
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2539
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 442 ถนนบางแวก แขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
บุคลากรหลัก: ธนวรรธน์ พลวิชัย (ประธานกรรมการบริษัท, กรรมการอิสระ) สิทธิวัตน์ กำกัดวงษ์ (ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร, กรรมการ)
เว็บไซต์: intermedthai.com
บริษัท โรงพยาบาลอินเตอร์เมดิคัล แคร์ แอนด์ แล็บ จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Intermedical Care and Lab Hospital Public Company Limited; ชื่อย่อ IMH) บริษัทประกอบธุรกิจดำเนินกิจการโรงพยาบาลเอกชนเฉพาะทางด้าน อาชีวเวชศาสตร์ จัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2539 ภายใต้ชื่อ "โรงพยาบาลอินเตอร์เมดฯ" มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ถนนบางแวก กรุงเทพมหานคร มีสาขาจำนวน 5 แห่ง ได้แก่ สาขาราชพฤกษ์ สาขาปทุมธานี สาขาชลบุรี (อำเภอเมืองชลบุรี) สาขาชลบุรี 2 (อำเภอพานทอง) และสาขาระยอง
พ.ศ. 2565 บริษัทได้เปลี่ยนชื่อโรงพยาบาลประชาพัฒน์เป็น "โรงพยาบาล IMH ธนบุรี" โดยมีการเปิดคลินิกในเครือโรงพยาบาล IMH ธนบุรี เพิ่มขึ้นอีก 4 แห่งในเขตธนบุรี ในปีเดียวกันได้จัดตั้งบรษัทย่อยอีก 1 บริษัท คือ บริษัท โรงพยาบาล ไอเอ็มเอช แบริ่ง จำกัด (หรือ  โรงพยาบาล IMH แบริ่ง) ซึ่งจะเปิดบริการโรงพยาบาล พ.ศ. 2568 นอกจากนี้ยังมีบริษัทในเครือคือ บริษัทแอคคิวฟาส แล็บ เซ็นเตอร์ จำกัด ดูด้านการวิเคราะห์แล็บ เลือด และสารเคมี
พ.ศ. 2566 บริษัทได้เข้าซื้อหุ้นโรงพยาบาลมเหสักข์ ย่านสีลม ในสัดส่วน 90.77% ของหุ้นทั้งหมด  ทั้งนี้ยังจดทะเบียน บริษัทโรงพยาบาล ไอเอ็มเอช สีลม จำกัด (โรงพยาบาล IMH สีลม) เพื่อรองรับการปรับโครงสร้างกิจการ
บริษัทย่อย

จากข้อมูลรายงานประจำปี 2565 มีข้อมูลดังนี้
บริษัท แอคคิว ฟาส แล็บ เซ็นเตอร์ จำกัด (บริษัทย่อย) ชื่อย่อ ACF หรือ โรงพยาบาล IMH ธนบุรี จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2540 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่เลขที่ 442 ถนนบางแวก แขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร โดยปัจจุบันดำเนินกิจการโรงพยาบาล ไอเอ็มเอช ธนบุรี เป็นโรงพยาบาลทั่วไปขนาดใหญ่ จำนวน 100 เตียง
บริษัท โรงพยาบาล ไอเอ็มเอช แบริ่ง จำกัด (บริษัทย่อย) ชื่อย่อ IMHB หรือ โรงพยาบาล IMH แบริ่ง จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. ปัจจุบันยังไม่เริ่มประกอบธุรกิจ
บริษัท สุขสวัสดิ์การแพทย์ จำกัด (บริษัทย่อยทางอ้อม) ชื่อย่อ  SSW จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2551 36 ล้านบาท มีสำนักงานตั้งอยู่เลขที่ 146 ถนนสุขสวัสดิ์ แขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร โดยปัจจุบันดำเนินกิจการซื้อขายเครื่องมือ อุปกรณ์และเวชภัณฑ์ทางการแพทย์
แลนไร้สาย

ตัวอย่างของแลนไร้สาย
แลนไร้สาย (อังกฤษ: wireless LAN) หรือ WLAN คือ เทคโนโลยีที่เชื่อมอุปกรณ์ตั้งแต่สองตัวขึ้นไปเข้าด้วยกัน โดยใช้วิธีการกระจายแบบไร้สาย (ส่วนใหญ่แล้ว จะใช้คลื่นวิทยุแบบกระจายความถี่ หรือ OFDM(อังกฤษ: Orthogonal Frequency Division Multiplex) และโดยปกติแล้ว จะมีการเชื่อมต่อผ่านทาง Access Point (AP) เพื่อเข้าไปยังโลกอินเทอร์เน็ต แลนไร้สายทำให้ผู้ใช้สามารถนำพาหรือเคลื่อนย้ายคอมพิวเตอร์ไปยังพื้นที่ใดก็ได้ที่มีสัญญาณของแลนไร้สาย และยังสามารถเชื่อมต่อกับเครือข่ายได้ตามปกติ  WLANs ที่ทันสมัยส่วนใหญ่​​จะมีพื้นฐานมาจากมาตรฐาน IEEE 802.11 ที่ถูกวางตลาดภายใต้ชื่อแบรนด์ Wi-Fi.  ครั้งหนึ่ง WLANs เคยถูกเรียกว่า LAWN (local area wireless network) โดยกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ
แลนไร้สายได้รับความนิยมในการใช้ตามบ้านอันเนื่องมาจากความง่ายในการติดตั้ง และมีการใช้กันมากในย่านธุรกิจและในอาคารขนาดใหญ่เพื่อให้บริการลูกค้าซึ่งปรกติจะให้บริการฟรีเพื่อการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต เช่นโครงการฟรีอินเทอร์เน็ต‎ของกระทรวงไอซีที ภายในกทม. ก็มีอินเทอร์เน็ตฟรี
คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คที่เชื่อมต่อกับแลนไร้สายผ่านทางการ์ดเชื่อมต่อแบบ PC card
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1970 นอร์แมน แอบรามสัน ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยฮาวายได้พัฒนาเครือข่ายสื่อสารทางคอมพิวเตอร์แบบไร้สายขึ้นเป็นครั้งแรกของโลก ในชื่อ ALOHAnet โดยใช้คลื่นวิทยุคล้ายค้อนแบบต้นทุนต่ำ โดยตัวระบบได้มีการใช้คอมพิวเตอร์ทั้งหมด 7 ตัวกระจายไปยัง 4 เกาะแล้วทำการสื่อสารมาที่ศูนย์คอมพิวเตอร์กลางที่เกาะโออาฮู โดยไม่ใช้สายโทรศัพท์เลย
"ในปี ค.ศ. 1979 เอฟ. อาร์. จีเฟลเลอร์ และ ยู. บาปสต์ ได้เผยแพร่งานวิจัยในวารสาร IEEE เพื่อรายงานผลของการทดลองระบบแลนไร้สายโดยใช้คลื่นรังสีอินฟราเรด จากนั้นไม่นาน ในปี ค.ศ. 1980 พี เฟอร์เริร์ต ได้รายงานผลของการทดลองใช้คลื่นวิทยุ spread spectrum รหัสเดี่ยวสำหรับการสื่อสารแบบไร้สายในที่ประชุมโทรคมนาคมระดับชาติของ IEEE จากนั้นในปี ค.ศ. 1984 มีการเปรียบเทียบระหว่างคลื่นรังสีอินฟราเรดและ spread spectrum แบบ CDMA สำหรับเครือข่ายแลกเปลี่ยนข้อมูลในสำนักงานแบบไร้สาย และมีการตีพิมพ์ในวารสาร Computer Networking Symposium ของ IEEE และจากนั้นได้มีการตีพิมพ์ต่อในวารสาร Communication Sociery ของ IEEE"
"ในปี ค.ศ. 1985 มาร์คุสได้ทำการทดลองใช้ ISM band เพื่อนำเทคโนโลยี spread specturm ไปใช้ในเชิงพาณิย์ จากนั้น เอ็ม. เคฟฮราด ได้รายงานผลของการทดลองระบบ PBX โดยใช้การเข้ารหัสแบบผู้ใช้เข้าถึงข้อมูลได้ทีละหลายคน ความพยายามครั้งนี้แสดงนัยถึงการนำแลนไร้สายไปใช้ในเชิงอุตสาหกรรม จนต่อมาได้มีการพัฒนาแลนไร้สายรุ่นใหม่ขึ้นมา และมีการปรับปรุงรุ่นเก่าเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน"
องค์ประกอบ > สถานี

อุปกรณ์ทุกตัวที่สามารถเชื่อมต่อเข้ากับตัวกลางไร้สายในเครือข่ายได้จะถูกเรียกว่า สถานี
สถานีทุกสถานีจะใช้ตัวควบคุมระบบติดต่อประสานเครือข่ายไร้สาย (อังกฤษ: wireless network interface controller) หรือ WNIC
สถานีไร้สายแบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ Access Point และ เครื่องลูกข่าย
Access Point (AP) ส่วนใหญ่จะเป็น เราต์เตอร์ คือสถานีฐานสำหรับเครือข่ายไร้สาย AP จะรับและส่งคลื่นความถี่วิทยุเพื่อให้อุปกรณ์ไร้สายสามารถสื่อสารกับตัวมันเองได้
เครื่องลูกข่ายแบบไร้สายมีได้หลายแบบ เช่น แล็ปท็อป, อุปกรณ์ช่วยเหลือแบบดิจิตอล (อังกฤษ: Personal Digital Assistance), โทรศัพท์ IP และโทรศัพท์อัจฉริยะ อื่นๆ หรืออุปกรณ์ที่ติดตั้งอยู่กับที่อย่าง คอมพิวเตอร์แบบตั้งโต๊ะ และ เวิร์คสเตชัน (คอมพิวเตอร์แบบหนึ่งที่ออกแบบมาใช้งานเฉพาะด้านเช่นด้านเทคนิคหรือวิทยาศาสตร์) ที่มีอุปกรณ์เชื่อมต่อกับระบบไร้สาย
องค์ประกอบ > เซ็ตบริการพื้นฐาน

เซ็ตบริการพื้นฐาน (Basic Service Set หรือ BSS) คือเซ็ตของสถานีทุกสถานีที่สามารถสื่อสารกันได้  ทุกเซ็ตบริการพื้นฐานจะมีหมายเลข (ID) กำกับ ที่เรียกว่า BSSID ซึ่งก็คือ MAC Address ของ Access Point ที่ให้บริการในเซ็ตบริการพื้นฐานนั่นเอง  เซ็ตบริการพื้นฐาน
แบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ เซ็ตบริการพื้นฐานอิสระ (Independent BSS หรือ IBSS) และ เซ็ตบริการพื้นฐานโครงสร้างพื้นฐาน (infrastructure BSS) เซ็ตบริการพื้นฐานอิสระก็คือ Ad-hoc Network (เครือข่ายเฉพาะกิจ) ที่จะไม่มี Access Point โดยทุกเครื่องลูกข่ายจะติดต่อกันเองซึ่งหมายถึงจะไม่มีการเชื่อมต่อกับเซ็ตบริการพื้นฐานอื่น แต่ใน infrastructure BSS เครื่องลูกข่ายจะสามารถสื่อสารกับ Access Point เท่านั้น
องค์ประกอบ > เซ็ตบริการขยาย

เซ็ตบริการขยาย (extended service set หรือ ESS) คือชุดของหลาย BSSs เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน Access points ใน ESS มีการเชื่อมต่อกันด้วย'ระบบการกระจาย'.  แต่ละ ESS มีรหัสเรียกว่า SSID หรือชื่อเครือข่ายเช่น ICT Free Wi-Fi by XXX หรือ APSPCCTV-1234 เป็นต้นซึ่งมีความยาวสูงสุด 32 ไบต์
องค์ประกอบ > ระบบการกระจาย

ระบบการกระจาย (distribution system หรือ DS) เชื่อมต่อหลาย access points ใน ESS เข้าด้วยกัน แนวคิดของ DS ก็คือเพื่อใช้ในการเพิ่มความครอบคลุมเครือข่ายผ่านบริการโรมมิ่งระหว่างหลายเซลล์
DS อาจเป็นแบบใช้สายหรือไร้สายก็ได้ ปัจจุบันระบบการกระจายไร้สายส่วนใหญ่จะขึ้นอยู่กับโพรโทคอล Wireless Distribution System (WDS) แต่ระบบอื่น ๆ ก็ยังใช้งานได้
ประเภทของ LAN ไร้สาย > peer-to-peer

เครือข่าย peer-to-Peer หรือเครือข่ายเฉพาะกิจ เป็นเครือข่ายที่สถานีตั้งแต่สองสถานีขึ้นไปสื่อสารกันแบบ Peer-to-Peer (P2P) เท่านั้น ไม่มีสถานีฐานและไม่มีใครอนุญาตให้ใครพูดคุย การสื่อสารแบบนี้ทำสำเร็จได้โดยใช้ชุดบริการพื้นฐานอิสระ (IBSS)
ในกลุ่ม P2P Wi-Fi ใดๆ เจ้าของกลุ่มจะทำงานเหมือนกับเป็น access point ตัวหนึ่งและอุปกรณ์อื่นๆเป็นลูกข่าย มีสองวิธีหลักในการสร้างเจ้าของกลุ่ม วิธีการแรกผู้ใช้แต่งตั้งเจ้าของกลุ่ม P2P ด้วยตนเอง วิธีการนี้เป็นที่รู้จักกันในฐานะเจ้าของกลุ่มอัตโนมัติ (Autonomous Group Owner) วิธีที่สองเรียกว่าการตั้งเจ้าของกลุ่มด้วยพื้นฐานการเจรจา โดยที่สองอุปกรณ์แข่งขันบนพื้นฐานของค่าเจตนา อุปกรณ์ที่มีค่าเจตนาสูงกว่าจะเป็นเจ้าของกลุ่มและอุปกรณ์ที่สองจะเป็นลูกข่าย ค่าเจตนาจะขึ้นอยู่กับว่าอุปกรณ์ไร้สายจะดำเนินการข้ามการเชื่อมต่อระหว่างการบริการ WLAN โครงสร้างพื้นฐานกับกลุ่ม P2P หรือไม่, ขึ้นอยู่กับอำนาจที่เหลืออยู่ในอุปกรณ์ไร้สาย, ขึ้นอยู่กับว่าอุปกรณ์ไร้สายนั้นเป็นเจ้าของกลุ่มในอีกกลุ่มหนึ่งอยู่แล้วและ/หรือเป็นอุปกรณ์ที่ได้รับความแรงของสัญญาณจากอุปกรณ์ไร้สายตัวแรก
เครือข่าย peer-to-peer (P2P) ช่วยให้อุปกรณ์ไร้สายได้สื่อสารโดยตรงซึ่งกันและกัน  อุปกรณ์ไร้สายที่อยู่ในระยะทำการของตัวอื่น สามารถจับสัญญาณได้และสื่อสารกันได้โดยตรงโดยไม่เกี่ยวข้องกับ access points กลาง วิธีนี้จะใช้โดยทั่วไปกับคอมพิวเตอร์สองเครื่องเพื่อให้สามารถเชื่อมต่อกันในรูปแบบเครือข่าย
IEEE 802.11 กำหนดชั้นทางกายภาพ (physical layer) และชั้น MAC (Media Access Control) ที่มีพื้นฐานมาจาก CSMA / CA (Carrier Sense Multiple Access with Collision Avoidance) ลักษณะสมบัติของ 802.11 ประกอบด้วยบทบัญญัติที่ออกแบบมาเพื่อลดการชนกันอันเนื่องมาจากสองสถานีเคลื่อนที่อาจจะอยู่ในระยะทำการของ access point ตัวเดียวกัน แต่อยู่นอกระยะทำการของกันและกัน
802.11 มีสองโหมดพื้นฐานของการทำงาน: โหมดเฉพาะกิจและโหมดโครงสร้างพื้นฐาน ในโหมดเฉพาะกิจ สถานีเคลื่อนที่ส่งโดยตรงแบบ peer-to-peer. ในโหมดโครงสร้างพื้นฐาน สถานีเคลื่อนที่ติดต่อสื่อสารผ่าน access point ที่ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมไปยังโครงสร้างพื้นฐานเครือข่ายแบบใช้สาย เนื่องจากการสื่อสารไร้สายใช้สื่อการสื่อสารที่เปิดมากกว่าเมื่อเทียบกับ LANs ใช้สาย, นักออกแบบ 802.11 จึงเพิ่มกลไกการเข้ารหัสแบบ shared key ได้แก่ Wired Equivalent Privacy (WEP), Wi-Fi Protected Access (WPA, WPA2), เพื่อรักษาความปลอดภัยให้กับเครือข่ายคอมพิวเตอร์แบบไร้สาย
ประเภทของ LAN ไร้สาย > Bridge

บริดจ์ถูกนำมาใช้เพื่อเชื่อมต่อเครือข่ายที่ต่างชนิดกัน เช่น Ethernet ไร้สายต่อกับ Ethernet ใช้สาย  บริดจ์ทำหน้าที่เป็นจุดเชื่อมต่อกับ Wireless LAN
ประเภทของ LAN ไร้สาย > ระบบการกระจายแบบไร้สาย

ระบบการกระจายแบบไร้สายช่วยในการเชื่อมต่อไร้สายของหลาย access points ในเครือข่าย IEEE 802.11. ระบบนี้จะช่วยให้เครือข่ายไร้สายสามารถขยายขนาดโดยการใช้ access point หลายจุดโดยไม่จำเป็นต้องใช้ แบ็คโบนแบบใช้สายในการเชื่อมโยง access point เข้าด้วยกันอย่างที่เคยใช้ตลอดมา ข้อได้เปรียบที่โดดเด่นของ WDS ที่เหนือกว่าโซลูชั่นอื่น ๆ ก็คือมันเก็บรักษา MAC address ของแพ็กเกตลูกข่ายที่ข้ามการเชื่อมโยงระหว่าง access points
access points อาจเป็นได้ทั้งสถานีหลัก, สถานีถ่ายทอด หรือสถานีระยะไกล สถานีฐานหลักถูกเชื่อมต่อโดยทั่วไปเข้ากับอีเธอร์เน็ตแบบใช้สาย สถานีฐานถ่ายทอดจะถ่ายทอดข้อมูลระหว่างหลายสถานีฐานระยะไกล, หลายลูกข่ายไร้สายหรือสถานีทวนสัญญาณอื่น ๆ ไปยังสถานีฐานหลักหรือสถานีถ่ายทอดอื่นๆ  สถานีฐานระยะไกลยอมรับการเชื่อมต่อแบบไร้สายจากลูกข่ายและส่งพวกเขาไปยังสถานีถ่ายทอดหรือสถานีฐานหลัก การเชื่อมต่อระหว่าง "ลูกข่าย" จะทำโดยใช้ MAC address มากกว่าจะใช้การระบุ IP ที่ได้รับมอบหมาย
สถานีฐานทั้งหมดในระบบจำหน่ายแบบไร้สาย (WDS) จะต้องมีการ config ให้ใช้ช่วงความถี่วิทยุ (channel) เดียวกันและใช้ WEP คีย์ WPA คีย์ร่วมกัน(ถ้าต้องใช้) สถานีฐานดังกล่าวอาจถูก config ให้มี SSID ที่แตกต่างกัน WDS ยังต้องการให้ทุกสถานีฐานถูก config ให้ส่งข้อมูลต่อไปยังสถานีฐานอื่นในระบบตามที่กล่าวไว้ข้างต้น
WDS อาจถูกใช้งานในโหมด repeater เพราะปรากฏว่ามันบริดจ์และยอมรับลูกค้าไร้สายในเวลาเดียวกัน (ไม่เหมือนการบริดจิ้งแบบดั้งเดิม) อย่างไรก็ตาม ควรสังเกตด้วยว่า 'ทรูพุท' ที่ได้จากวิธีนี้จะลดลงครึ่งหนึ่งสำหรับลูกข่ายทั้งหมดที่เชื่อมต่อแบบไร้สาย
แต่เมื่อมันเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อมต่อทุกจุดเข้าใช้งานในเครือข่ายโดยใช้สาย ก็ยังเป็นไปได้ที่จำเป็นต้องใช้ access points ทำหน้าที่เป็นแค่สถานีทวนสัญญาณเท่านั้นเอง
Roaming

มีสองความหมายสำหรับการโรมมิ่งของ LAN ไร้สายคือ:
การโรมมิ่งภายใน (1): สถานีเคลื่อนที่ (Mobile Station หรือ MS) จะเคลื่อนที่จาก AP หนึ่งไปยังอีก AP หนึ่ง ภายใน'เครือข่ายบ้าน' อันเนื่องมาจากความแรงของสัญญาณอ่อนเกินไป เซิร์ฟเวอร์การตรวจสอบ (RADIUS) ดำเนินการรับรองความถูกต้องของ MS ผ่าน 802.1x (เช่น ด้วย PEAP) การทำงานของ QoS อยู่ในเครือข่ายบ้าน สถานีเคลื่อนที่ที่กำลังโรมมิ่งจาก AP หนึ่งไปยังอีก AP หนึ่งมักจะขัดจังหวะการไหลของข้อมูลระหว่างสถานีเคลื่อนที่และแอปพลิเคชันบนโฮสท์ที่เชื่อมต่อกับเครือข่าย สถานีเคลื่อนที่จะคอยตรวจสอบเป็นระยะๆเพื่อหา AP ทางเลือก (ตัวที่จะให้การเชื่อมต่อที่ดีกว่า) ในบางขณะ, ขึ้นอยู่กับกลไกที่เป็นกรรมสิทธิ์, สถานีเคลื่อนที่อาจตัดสินใจที่จะเชื่อมโยงกับ AP ที่มีสัญญาณไร้สายที่แรงกว่า สถานีเคลื่อนที่อาจสูญเสียการเชื่อมต่อกับจุดเชื่อมต่อเดิมก่อนที่จะเชื่อมต่อใหม่จะสำเร็จ เพื่อที่จะให้การเชื่อมต่อที่ต่อเนื่องเชื่อถือได้ สถานีเคลื่อนที่จะต้องมีซอฟต์แวร์ที่ให้เซสชั่นที่มั่นคง
การโรมมิ่งภายนอก (2): MS (ลูกข่าย) เคลื่อนที่เข้าไปใน WLAN ของให้บริการอินเทอร์เน็ตไร้สาย (Wireless Internet Service Provider (WISP))รายอื่น และใช้บริการ (Hotspot) ของพวกเขา ถ้า WISP รายนั้นเปิดให้เข้าได้ ผู้ใช้ก็จะเป็นอิสระจากเครือข่ายบ้านของตัวเอง และสามารถใช้อีกเครือข่ายต่างถิ่น แต่ต้องมีการตรวจสอบและระบบการเรียกเก็บเงินเป็นพิเศษสำหรับบริการเคลื่อนที่ในเครือข่ายต่างถิ่น
การประยุกต์ใช้งาน

แลนไร้สายได้รับความนิยมอย่างมากในคอมพิวเตอร์ตามบ้านเนื่องจากติดตั้งง่าย และยิ่งได้รับความนิยมมากขึ้นในกลุ่มแล็ปท็อป LAN ไร้สายมีแอปพลิเคชันจำนวนมาก การใช้งานที่ทันสมัย​​ของ WLANs จากเครือข่ายในบ้านเล็กๆ ไปจนถึงบ้านขนาดใหญ่, วิทยาเขตขนาดใหญ่ไปจนถึงเครือข่ายเคลื่อนที่อย่างสมบูรณ์แบบบนเครื่องบินและรถไฟ ธุรกิจหลายแขนงเริ่มให้บริการการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตผ่านทาง hotspot ของแลนไร้สายให้กับลูกค้าที่มาใช้บริการ เช่น ร้านกาแฟ ซึ่งส่วนใหญ่มักให้บริการแบบไม่คิดมูลค่า และในปัจจุบันให้บริการกับอุปกรณ์พกพาที่เชื่อมต่อกับ 3G หรือ 4G เครือข่ายนอกจากนี้ ในประเทศไทย มีการสร้างเครือข่ายแลนไร้สายขนาดใหญ่ให้คนทำงานสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้โดยสะดวกในพื้นที่สาธารณะอีกด้วย  ภายในกทม. ก็มีอินเทอร์เน็ตฟรี บ่อยครั้งที่ access points สาธารณะเหล่านี้ไม่ต้องลงทะเบียนหรือรหัสผ่านในการเข้าร่วมเครือข่าย แต่บางที่จะสามารถเข้าถึงได้เมื่อได้ลงทะเบียนและ/หรือจ่ายค่าธรรมเนียมแล้ว
มาตรฐานความเร็วของแลนไร้สาย

รายละเอียด ดู IEEE 802.11
ความเร็วที่ใช้ในการสื่อสารกันหรือเชื่อมต่อกัน มีมาตรฐานรองรับ เช่น IEEE 802.11a, b,  g n, ac และ ad ซึ่งแต่ละมาตรฐานใช้กำหนดความเร็วและคลื่นความถี่ที่ใช้ในการติดต่อสื่อสารกัน ตัวอย่างเช่น
สำหรับมาตรฐาน IEEE 802.11a มีความเร็วสูงสุดที่ 54 Mbps                  ที่ความถึ่ย่าน 5 GHz
สำหรับมาตรฐาน IEEE 802.11b มีความเร็วสูงสุดที่ 11 Mbps                  ที่ความถี่ย่าน 2.4 GHz
สำหรับมาตรฐาน IEEE 802.11g มีความเร็วสูงสุดที่ 54 Mbps                  ที่ความถี่ย่าน 2.4 GHz
สำหรับมาตรฐาน IEEE 802.11n มีความเร็วสูงสุดที่ 300 Mbps (ที่แบนวิธ 40 MHz) ที่ความถี่ย่าน 2.4/5 GHz
สำหรับมาตรฐาน IEEE 802.11ac มีความเร็วสูงสุดที่ 1.27 Gbps (ที่แบนวิธ 80 MHz) ที่ความถี่ย่าน 2.4/5 GHz
ในประเทศไทยอนุญาตให้ใช้ความถี่ 2 ย่านความถี่ ได้แก่ (2194-2495) MHz และ (5060-5450) MHz  ส่วน (5470-5850) MHz  เป็นคลื่นความถี่อนุญาตให้ใช้เสรีในระดับสากลสำหรับ Industrial, Science และ Medicine (ISM band) ที่ประเทศไทยไม่ได้กำหนดให้ใช้
ดูเพิ่ม

IEEE 802.11
วายฟาย
54 Mbit/s WLAN PCI Card (802.11g)
การ์ดเชื่อมต่อแลนไร้สายกับเครื่องคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ
peer-to-Peer หรือ LAN ไร้สายเฉพาะกิจ
ปัญหาโหนดที่ซ่อนอยู่: อุปกรณ์ A และ C กำลังสื่อสารกับ B แต่ไม่รู้กัน ว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่
โรมมิ่งระหว่างเครือข่ายไร้สายในพื้นที่ท้องถิ่น
โรคหำหด

| โรคจู๋ Koro> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
MeSH: D016911
โรคหำหด หรือ โรคจู๋ (อังกฤษ: Koro, penis panic) เป็นกลุ่มอาการป่วยทางวัฒนธรรมที่ได้รับการรับรองใน Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders ฉบับตีพิมพ์ครั้งที่สี่ เป็นภาวะที่ปัจเจกชนถูกครอบงำโดยความเชื่อที่ว่าอวัยวะเพศของบุคคลนั้นกำลังหดหรือมีขนาดเล็กลง ด้วยความกลัวว่าอวัยวะนั้นจะหายไปในที่สุด
ถึงแม้ว่าโรคนี้จะมีที่มาจากในประเทศจีนและพบมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กรณีที่หายากของโรคจู๋อาจพบในบุคคลที่ไม่มีเชื้อชาติจีนทั่วโลก การลุกลามของโรคเคยขึ้นในบางประเทศ ในวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน อุปาทานหมู่ที่เชื่อว่าอวัยวะเพศของตนกำลังหดเล็กลงนั้นมีการรายงานในทวีปแอฟริกาด้วยเช่นกัน
การจำแนก

ใน Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders โรคจู๋ถูกจัดเป็นหนึ่งในโรคในอภิธานกลุ่มอาการที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมในภาคผนวก I คู่มือดังกล่าวได้จำกัดความโรคจู๋ไว้ว่า "คำดังกล่าว [Koro] ซึ่งอาจมีที่มาจากภาษามลายู หมายความถึง ความวิตกกังวลฉับพลันและแรงกล้าที่ว่าองคชาต (หรือ ในผู้หญิง โยนีหรือหัวนม) กำลังหดเข้าสู่ร่างกายและอาจทำให้ถึงแก่ความตายได้"
นักประพันธ์หลายคนพยายามจำแนกระหว่างโรคจู๋ที่สมบูรณ์กับไม่สมบูรณ์ เช่นเดียวกับรูปแบบที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมและไม่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรม รูปแบบวัฒนธรรมถูกกล่าวว่าเกี่ยวข้องกับความเชื่อวัฒนธรรมหรือเทพนิยาย มีบทบาทในการก่อให้เกิดโรค และการแพร่กระจายของโรคในชุมชน และถูกจัดให้เป็นรูปแบบที่สมบูรณ์ โดยเป็นไปตามเกณฑ์ของกลุ่มอาการทั้งหมด
อาการและอาการแสดง

ผู้ป่วยส่วนใหญ่บ่นเกี่ยวกับการหดตัวของอวัยวะเพศหรืออวัยวะเพศมีขนาดเล็กลงอย่างต่อเนื่อง ซึ่งในบางครั้ง เกิดขึ้นทั้งสองอย่าง อาการนี้มักจะเกิดขึ้นเป็นเวลาหลายชั่วโมง ถึงแม้ว่าระยะเวลาสามารถเกิดขึ้นได้นานถึงสองวัน ยังมีกรณีที่อาการของโรคจู๋เกิดขึ้นเป็นเวลาหลายปีซึ่งอาจเป็นอาการเรื้อรังและเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง นอกจากการหดตัวแล้ว อาการแสดงอื่นยังรวมไปถึงความเข้าใจว่าองคชาตของตนเปลี่ยนแปลงรูปร่างไป การสูญเสียการแข็งตัวของกล้ามเนื้อองคชาต และในบางกรณี ที่ผู้ป่วยไม่เข้าใจว่าตนมีอวัยวะเพศหดเล็กลง แต่กล่าวว่ามีความรู้สึกสัมผัสเพี้ยนทางเพศหรือมีความเสื่อมถอยทางเพศด้วย
โรคประสาทกังวลนี้ยังประกอบด้วยความคิดกลัวว่าตนอาจเสียชีวิตในไม่ช้า การสลายตัวขององคชาตและการสูญเสียพลังทางเพศ ความเข้าใจว่าตนอาจเสียชีวิตได้เนื่องจากการหดตัวของอวัยวะเพศและรับรู้ว่ามีการหลั่งน้ำอสุจิออกมามากผิดปกตินี้มีความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรมกับความเชื่อจีนโบราณอย่างแรงกล้า ดังที่ได้แสดงโดยข้อเท็จจริงที่ว่าโดยทั่วไปแล้ว ชาวเอเชียที่เชื่อว่าอวัยวะเพศของตนหดเล็กลงนั้นเชื่อว่าสภาวะดังกล่าวเป็นเรื่องถึงชีวิต ไม่เหมือนกับชาวตะวันตกส่วนใหญ่ แนวคิดอื่น ๆ ได้แก่ การหดตัวของอวัยวะในช่องท้อง การเปลี่ยนเพศเป็นหญิงหรือขันที การเกิดอันตรายทางกายโดยไม่เฉพาะเจาะจง การอุดตันของทางเดินปัสสาวะ การเป็นหมัน การทำให้เกิดอาการบ้า อาการผีเข้า และความรู้สึกว่าตนถูกมนต์สะกด
สำหรับผู้ป่วยที่มีอาการวิตกกังวลอย่างมากและสมาชิกครอบครัวอาจหันไปพึ่งวิธีการทางกายภาพเพื่อป้องกันการหดตัวขององคชาตที่เชื่อกันนั้น ชายอาจใช้การดึงองคชาตด้วยตนเองหรือใช้เครื่องจักร โดยใช้วงเชือกหรือเครื่องหนีบบางประเภท ในลักษณะคล้ายกัน หญิงอาจคลำหน้าอกของตน ดึงหัวนม หรือแม้กระทั่งเสียบหมุดเหล็กเข้าไปในหัวนม ความเจ็บปวดทางกายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งสามารถถูกพิจารณาได้ว่าเป็นภาวะแทรกซ้อนของอาการดังกล่าว
สาเหตุ

ความขัดแย้งจิตใจ-เพศ ปัจจัยส่วนบุคคล และความเชื่อทางวัฒนธรรมได้รับการพิจารณาว่ามีส่วนสำคัญที่เป็นสาเหตุของโรคจู๋ ประวัติการปรับตัวทางเพศของผู้ป่วยที่ไม่ใช่ชาวจีนมักจะมีความโดดเด่นอยู่บ่อยครั้ง อย่างเช่น ภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศก่อนเกิดโรค พฤติกรรมสำส่อนทางเพศ ความรู้สึกผิดเกี่ยวกับการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองและภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศ
สาเหตุ > ความเชื่อทางวัฒนธรรม

ปัจจัยด้านความเชื่อที่ก่อให้เกิดโรคจู๋นี้เป็นแนวคิดเกี่ยวกับสรีรศาสตร์เพศในการแพทย์จีนโบราณ ซึ่งมีการเชื่อมโยงความตายเข้ากับการหดตัวของอวัยวะเพศ
ในตำราแพทย์จีนโบราณ จงจ้างจิง (จีนตัวย่อ: 中藏经; จีนตัวเต็ม: 中藏經) การหดตัวขององคชาตและการบวมของท้องอาจได้รับการอธิบายว่าเป็นชีวสัญญาณที่แน่ชัดของความตาย ทฤษฎีหยินและหยางให้แนวคิดที่ว่าการสูญเสียหยางทำให้เกิดความไม่สมดุลและก่อให้เกิดการหดตัวของอวัยวะเพศ
มุมมองที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์นี้ถือกำเนิดขึ้นในลัทธิเต๋า ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อคติด้านการแพทย์ของจีน เสนอว่า การหลั่งอสุจิบ่อยครั้งทำให้เกิดอันตรายแก่สุขภาพ เนื่องจากน้ำอสุจิถูกมองว่าเป็นพลังงานที่สำคัญของเพศชาย ด้วยเหตุนี้ การหมดไปของน้ำอสุจิจะทำให้เสียชีวิตได้ แนวคิดที่ว่าความตายเกิดขึ้นจากการหมดไปของน้ำอสุจิคล้ายคลึงกับแนวคิดที่ว่าความตายเกิดขึ้นจากการหดเล็กลงของอวัยวะเพศ ถึงแม้ว่าความเชื่อมโยงระหว่างโรคจู๋และลัทธิเต๋าจะยังคงเป็นเพียงทฤษฎีก็ตาม
ความเป็นที่นิยมของนิทานพื้นบ้านของจีนเองก็เข้ามามีบทบาทด้วยเช่นกัน นวนิยายเกี่ยวกับเรื่องผี เรื่องแปลกในห้องเหลียวไจ๋ อธิบายถึงวิญญาณสุนัขจิ้งจอกที่สามารถทำให้ผู้คนมีร่างกายและเพศอ่อนแอ และทำให้เนื้อเยื่อของพวกเขามีขนาดหดเล็กลง ความเชื่อที่ว่าโรคจู๋เกิดจากวิญญาณสุนัขจิ้งจอกนี้ได้รับรายงานในแถบตอนใต้ของจีน
การวินิจฉัย

การวินิจฉัยโรคจู๋มีเกณฑ์อยู่หลายประการ: การหดตัวขององคชาต ความวิตกกังวลเกี่ยวกับการหดตัวนั้น ความกลัวเสียชีวิตอันเป็นผลมาจากการหดตัวนั้น และการใช้เครื่องจักรเพื่อป้องกันการหดตัวอย่างสมบูรณ์ของอวัยวะ กรณีที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ทั้งหมดมักจะถูกจัดเป็นกลุ่มอาการคล้ายโรคจู๋ หรือวินิจฉัยว่าเป็นกลุ่มอาการโรคจู๋บางส่วน แต่ได้มีการโต้แย้งว่าเกณฑ์การวินิจฉัยนี้เพียงพอแต่ไม่จำเป็นในการวินิจฉัยโรคจู๋