stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์
รายพระนามและชื่อผู้ได้รับ ร.ม.ภ.

ประมุขของประเทศที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้มีทั้งสิ้น 33 สำรับ
ผู้ได้รับถวายและรับพระราชทาน ร.ม.ภ. ที่ยังทรงพระชนม์และยังมีชีวิตอยู่
| วันที่ | ประเทศ | พระนามและชื่อ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 20 มิถุนายน พ.ศ. 2505 |  มาลายา | สมเด็จพระราชาธิบดีซัยยิด ปูตรา |  |
| 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 |  เยอรมนีตะวันตก | ไฮน์ริช ลึพเคอ |  |
| 14 ธันวาคม พ.ศ. 2505 |  พม่า | เนวี่น |  |
| 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 |  กรีซ | สมเด็จพระเจ้าปัฟโลสแห่งกรีซ |  |
| 22 มีนาคม พ.ศ. 2506 |  ลาว | สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวัฒนา |  |
| 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 |  ญี่ปุ่น | จักรพรรดิโชวะ |  |
| 5 มิถุนายน พ.ศ. 2506 |  ไต้หวัน | เจียง ไคเชก |  |
| 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 |  ฟิลิปปินส์ | ดิออสดาโด มากาปากัล |  |
| 15 ตุลาคม พ.ศ. 2506 |  เนเธอร์แลนด์ | สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ |  |
| 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 |  เบลเยียม | สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวงแห่งเบลเยียม |  |
| 29 กันยายน พ.ศ. 2507 |  ออสเตรีย | อาด็อล์ฟ แชร์ฟ |  |
| 15 มกราคม พ.ศ. 2508 |  นอร์เวย์ | สมเด็จพระราชาธิบดีโอลาฟที่ 5 แห่งนอร์เวย์ |  |
| 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 |  เกาหลีใต้​ | พัก ช็อง-ฮี |  |
| 17 มกราคม พ.ศ. 2510 |  ออสเตรีย | ฟรันทซ์ โยนัส |  |
| 15 มกราคม พ.ศ. 2511 |  ฟิลิปปินส์ | เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส |  |
| 22 มกราคม พ.ศ. 2511 |  จักรวรรดิอิหร่าน​ | พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี |  |
| 19 มีนาคม พ.ศ. 2513 |  อินโดนีเซีย | ซูฮาร์โต |  |
| 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 |  มาเลเซีย | สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุล ฮาลิม มูอัซซัม ชาห์ |  |
| 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 |  เกาหลีใต้ | ช็อน ดู-ฮวัน |  |
| 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 |  เยอรมนีตะวันตก | คาร์ล คาร์สเทินส์ |  |
| 17 ธันวาคม พ.ศ. 2528 |  มาเลเซีย | สมเด็จพระราชาธิบดีอิสกันดาร์ |  |
| 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 |  เนปาล | สมเด็จพระราชาธิบดีพีเรนทระแห่งเนปาล |  |
| 28 ตุลาคม พ.ศ. 2530 |  ปากีสถาน | โมฮัมหมัด เซีย อุล ฮัก |  |
| 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 |  สเปน | สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน |  |
| 31 ตุลาคม พ.ศ. 2531 |  บรูไน | สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์ |  |
| 15 ธันวาคม พ.ศ. 2533 |  มาเลเซีย | สมเด็จพระราชาธิบดีอัซลัน มูฮิบบุดดิน ชาห์ |  |
| 21 กันยายน พ.ศ. 2534 |  ญี่ปุ่น | สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ |  |
| 27 ธันวาคม พ.ศ. 2534 |  ลาว | ไกสอน พมวิหาน |  |
| 24 มีนาคม พ.ศ. 2543 |  มาเลเซีย | สมเด็จพระราชาธิบดีซาลาฮุดดีน อับดุล อาซิซ |  |
| 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 |  เดนมาร์ก | สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก |  |
| 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 |  สวีเดน | สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน |  |
| 26 ธันวาคม พ.ศ. 2546 |  เนเธอร์แลนด์ | สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ |  |
| 9 มีนาคม พ.ศ. 2552 |  มาเลเซีย | สมเด็จพระราชาธิบดีมีซัน ไซนัล อาบีดิน |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ เก็บถาวร 2007-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประเภทของเครื่องราชอิสริยาภรณ์
แพรแถบ
ฟอร์ก (การพัฒนาซอฟต์แวร์)

แผนผังเส้นเวลาแสดงวิวัฒนาการของการแจกจ่ายลินุกซ์ โดยแต่ละการแยกในแผนผังคือ "ฟอร์ก"
ในวิศวกรรมซอฟต์แวร์ ฟอร์ก (อังกฤษ: fork) เกิดขึ้นเมื่อนักพัฒนานำสำเนาของ รหัสต้นทางจากซอฟต์แวร์ตัวหนึ่งและเริ่มการพัฒนาอย่างอิสระจากสำเนาของรหัสเหล่านั้นเพื่อสร้างซอฟต์แวร์ที่แตกต่างและแยกจากเดิม คำนี้อาจจะหมายถึงสาขาการพัฒนา หรือการแบ่งเส้นแบ่งทางในชุมชนนักพัฒนาก็ได้ ด้วยเหตุนี้มันจึงนับเป็นรูปแบบหนึ่งของความแตกแยก  เหตุผลในฟอร์กนั้นขึ้นอยู่กับความชอบของผู้ใช้ที่แตกต่างกัน และการพัฒนาซอฟต์แวร์ต้นฉบับที่ซบเซาหรือยุติลง
ตามคำนิยามแล้ว ซอฟต์แวร์เสรีและต้นทางเปิดสามารถถูกฟอร์กออกจากทีมพัฒนาดั้งเดิมโดยไม่จำเป็นต้องมีการอนุญาตอย่างเป็นทางการ เนื่องจากไม่นับเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ อย่างไรก็ตาม ฟอร์กของซอฟต์แวร์กรรมสิทธิ์ (เช่น ยูนิกซ์) ก็สามารถเกิดขึ้นได้เช่นกัน
นิรุกติศาสตร์

คำว่า "fork" มีความหมายว่า "แตกกิ่งก้าน แยกทาง" มาตั้งแต่ต้นคริสตศตวรรษที่ 14
คำนี้ถูกใช้บน Usenet มาตั้งแต่ปี 1983 สำหรับกระบวนการสร้างกลุ่มย่อยเพื่อย้ายหัวข้อการสนทนาไป
ฟอร์กซอฟต์แวร์เสรีและโอเพนซอร์ส

ซอฟต์แวร์เสรีและโอเพนซอร์สสามารถได้รับฟอร์กได้อย่างถูกกฎหมายโดยไม่ต้องได้รับการอนุมัติล่วงหน้าจากผู้ที่กำลังพัฒนา จัดการ หรือแจกจ่ายซอฟต์แวร์ตามนิยามซอฟต์แวร์เสรีและ นิยามต้นทางเปิด:
เสรีภาพในการแจกจ่ายสำเนาเวอร์ชันที่แก้ไขของคุณให้กับผู้อื่น (เสรีภาพ 3) การทำเช่นนี้จะทำให้ทั้งชุมชนมีโอกาสได้รับประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงของคุณ การเข้าถึงรหัสต้นทางถือเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับสิ่งนี้
3. งานปรับแต่ง: ใบอนุญาตจะต้องอนุญาตให้มีการดัดแปลงและงานปรับแต่ง และจะต้องอนุญาตให้เผยแพร่งานปรับแต่งภายใต้เงื่อนไขเดียวกันกับใบอนุญาตของซอฟต์แวร์ต้นฉบับ
ดูเพิ่ม

รายการซอฟต์แวร์ฟอร์ก
พอร์ตต้นทาง
ปลายน้ำ (การพัฒนาซอฟต์แวร์)
การตัดสินใจเป็นกลุ่ม
การเขียนโปรแกรมแบบโมดูลาร์
การดัดแปลง
ซอฟต์แวร์ที่กำหนดเอง
การปรับเปลี่ยนในแบบของคุณ
ประสิทธิผลของทีม
รหัสที่ซ้ำกัน
การแฮ็ก ROM
แหล่งข้อมูลอื่น

สิทธิ์ในฟอร์ก ที่ Meatball Wiki
ปริญญาเอกตรวจสอบการฟอร์ก: (Nyman, 2015) เก็บถาวร 2023-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน "การทำความเข้าใจการฟอร์กโค้ดในซอฟต์แวร์โอเพ่นซอร์ส – การตรวจสอบการฟอร์กโค้ด ผลกระทบต่อซอฟต์แวร์โอเพ่นซอร์ส และวิธีการดูและฝึกฝนโดยนักพัฒนา"
แม่แบบ:FOSSแม่แบบ:Version control software
ใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะ

ใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะ เป็นใบอนุญาตในการประกอบวิชาชีพที่กระทำหรือมุ่งหมายจะกระทำต่อมนุษย์เกี่ยวกับการตรวจโรค การวินิจฉัยโรค การบำบัดโรค การป้องกันโรค การส่งเสริมและการฟื้นฟูสุขภาพ และการผดุงครรภ์ แต่ไม่รวมถึงการประกอบวิชาชีพทางการแพทย์และสาธารณสุขอื่น ที่มีการตั้งสภาวิชาชีพเพื่อควบคุมดูแลในแต่ละวิชาชีพแล้ว ซึ่งใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะออกโดยคณะกรรมการการประกอบโรคศิลปะ กองการประกอบโรคศิลปะ กระทรวงสาธารณสุข
ในปัจจุบัน มีวิชาชีพที่ต้องขึ้นทะเบียนและได้รับใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะ จากกองประกอบโรคศิลปะ กระทรวงสาธารณสุข ดังนี้
สาขากิจกรรมบำบัด
สาขารังสีเทคนิค
สาขาการแก้ไขความผิดปกติของการสื่อความหมาย/อรรถบำบัด
สาขาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก
สาขาจิตวิทยาคลินิก
สาขาการแพทย์แผนจีน
สาขาทัศนมาตรศาสตร์
สาขากายอุปกรณ์
สาขาการแพทย์ฉุกเฉิน/เวชศาสตร์ฉุกเฉิน
สาขากำหนดอาหาร/โภชนาการ
สาขาฟิสิกส์การแพทย์
สาขาฉุกเฉินการแพทย์
มหันตภัยแม่น้ำวิปโยค

| มหันตภัยแม่น้ำวิปโยค |
| --- | --- |
เป็นที่รู้จักกันในชื่อ: The Long River  

อักษรจีนตัวเต็ม: 天下長河
อักษรจีนตัวย่อ: 天下长河

ฮั่นยฺหวี่พินอิน: Tiānxià Chánghé
 
 
ประเภท: ประวัติศาสตร์   การเมือง
เขียนโดย: จาง ถิง (张挺)
กำกับโดย: จาง ถิง (张挺)
แสดงนำ: ลั่ว จิน (罗晋)  หยิน ฟาง (尹昉) หวง จื่อจง (黄志忠)
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: Foundation (基业)
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: Life Passes Like a Dream (浮生若梦)
ประเทศแหล่งกำเนิด: ประเทศจีน
ภาษาต้นฉบับ: จีน
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 40
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: สตูดิโอภาพยนตร์ เหิงเตี้ยน, มองโกเลียใน
ออกอากาศ
เครือข่าย: Hunan Television
ออกอากาศ: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 (2022-11-11)   – 1 ธันวาคม ค.ศ. 2022 (2022-12-01)  
เครือข่าย: MonoMax (ประเทศไทย)
มหันตภัยแม่น้ำวิปโยค (จีน: 天下长河 อังกฤษ: The Long River) เป็นซีรีส์โทรทัศน์อิงประวัติศาสตร์จีนปี ค.ศ. 2022 ที่เขียนบทและกำกับโดย จาง ถิง (จีน: 张挺) นำแสดงโดย ลั่ว จิน (罗晋)), หยิน ฟาง (尹昉) และหวง จื่อจง (黄志忠) ซีรีส์เล่าเรื่องราวของเฉิน หวง และจิน ฟู 2 ขุนนางที่รับหน้าที่แก้ไขปัญหาน้ำท่วมในสมัยจักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิง ซีรีส์เรื่องนี้ออกอากาศทางหูหนาน ทีวี ตั้งแต่วันศุกร์ที่ 11 พฤศจิกายน ถึงวันพฤหัสบดีที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2022
งานสร้าง

บทละครได้รับการแก้ไขหลายครั้งโดยผู้กำกับ จาง ถิง (张挺)  เริ่มการถ่ายทำจริงในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2021 ที่เหิงเตี้ยน เวิลด์ สตูดิโอ และถ่ายทำเสร็จในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2022 ที่มองโกเลียใน โดยสื่อของประเทศจีนอย่าง Douban (豆瓣)  ได้ให้คะแนนซีรีส์เรื่องนี้ที่ 8.2/10 คะแนน
เรื่องย่อ

สมัยราชวงศ์ชิงในปีที่ 15 แห่งรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่เมื่อเขื่อนแม่น้ำเหลืองแตก ทำให้ 9 มณฑล ตลอดจนเส้นทางหมื่นลี้ที่แม่น้ำไหลผ่านต้องพบกับความหายนะ ทำลายบ้านเมือง ทำลายพืชผล และคร่าชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน เมื่อจักรพรรดิคังซี (รับบทโดยลั่วจิน) ทราบข่าวจึงได้ประกาศให้เปิดการสอบราชการเพื่อค้นหาคนที่มีความสามารถในการควบคุมน้ำ และได้รับยอดฝีมืออย่าง เฉินหวง (รับบทโดยหยินฟาง) หนุ่มอัจฉริยะวัย 24 ปี ผู้รู้จักเส้นทางแม่น้ำเหลืองเป็นอย่างดี มาร่วมมือกับ จิ้นฝู่ (รับบทโดยหวงจื่อจง) ข้าหลวงมณฑลอันฮุย ในการสยบแม่น้ำเหลือง ท่ามกลางความวุ่นวายทางการเมืองและความทุกข์ยากของประชาชน
รางวัล

| ปี | ผู้มอบรางวัล | สาขา | ผู้ได้รับการเนอชื่อ | ผลการตัดสิน | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี 2023 | เทศกาลโทรทัศน์เซี่ยงไฮ้ ครั้งที่ 28 | ละครโทรทัศน์จีนยอดเยี่ยม | มหันตภัยแม่น้ำวิปโยค 《天下長河》 | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| ปี 2023 | เทศกาลโทรทัศน์เซี่ยงไฮ้ ครั้งที่ 28 | บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | จางถิง | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| ปี 2024 | รางวัลละครโทรทัศน์ Feitian Award ครั้งที่ 34 | รางวัลละครโทรทัศน์ดีเด่น | มหันตภัยแม่น้ำวิปโยค 《天下长河》 | ชนะ |  |
| ปี 2024 | รางวัลละครโทรทัศน์ Feitian Award ครั้งที่ 34 | รางวัลบทภาพยนตร์ดีเด่น | จางถิง | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| ปี 2024 | รางวัลละครโทรทัศน์ Feitian Award ครั้งที่ 34 | รางวัลนักแสดงนําชายดีเด่น | หวงจื่อจง | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
ร็อคกี้ 4 ขยี้หมียักษ์

| ร็อคกี้ 4 ขยี้หมียักษ์ |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
เขียนบท: ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
อำนวยการสร้าง: โรเบิร์ต ชาร์ตออฟ เออร์วิน วิงก์เลอร์
นักแสดงนำ:   ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน  ทาเลีย ไชร์  เบิร์ต ยัง  คาร์ล เวเทอร์  บริกิตจ์ เนียวเซน  โดลป์ เลาเกร็น 
กำกับภาพ: บิลล์ บัตเลอร์
ตัดต่อ: จอห์น จี วีลเลอร์ ดอน ซิมเมอร์แมน
ดนตรีประกอบ: Vince DiCola Themes by: บิลล์ คอนติ
บริษัทผู้สร้าง: United Artists 
ผู้จัดจำหน่าย: MGM/UA Entertainment Company
วันฉาย:   27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1985 (1985-11-27) 
ความยาว: 91 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ รัสเซีย
ทุนสร้าง: 28 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ทำเงิน: 300.4 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ร็อคกี้ 4 ขยี้หมียักษ์ (อังกฤษ: Rocky IV) เป็นภาพยนตร์แอคชั่นเกี่ยวกับกีฬาสัญชาติอเมริกาที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1985 ที่กำกับ, เขียนบท และนำแสดงโดย ซิลเวสเตอร์ สตอลโลนร่วมด้วยนักแสดงนำมากมาย โดลป์ ลันด์เกร็น, เบิร์ต ยัง, ทาเลีย ไชร์, คาร์ล เวเทอร์, โทนี่ เบอร์ตอน, บริกิตจ์ เนียลเซน เละ ไมเคิล ปาตากี. ภาพยนตร์เรื่องี้เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 4 ในภาพยนตร์ชุด ร็อคกี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อจากภาพยนตร์เรื่อง ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฏ และมีภาคต่อคือ ร็อคกี้ 5 หัวใจไม่ยอมสยบ
เนื้อเรื่องย่อ

ภาพยนตร์เรื่องนี้กล่าวต่อจากภาคที่แล้ว เมื่อร็อคกี้ กับอพอลโล ได้กลายเป็นเพื่อนซี้กันไปแล้ว พวกเขาก็ออกงานร่วมกันอยู่เสมอๆ แต่แล้วในการชกครั้งหนึ่ง ซึ่งเป็นแมทช์ระหว่างอพอลโล กับ อิวาน ดราโก้ นักชกหมัดเหล็กไหลจากรัสเซีย ปรากฏว่าการชกครั้งนี้ส่งผลให้อพอลโลเกิดอันตรายถึงแก่ชีวิต ทำให้ร็อคกี้ต้องคืนสังเวียนอีกครั้งในการ ประลองหมัดกับอิวาน และครั้งนี้ ร็อคกี้ต้องเดินทางไปยังดินแดนหมีขาวเพื่อล้างแค้นให้ อพอลโล
นักแสดงนำ

ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน รับบท ร็อคกี้ บาบัว
ทาเลีย ไชร์ รับบท เอเดรียน บาบัว
เบิร์ต ยัง รับบท พอลลี่ เพนนิโน่
คาร์ล เวเทอร์ รับบท อพอลโล ครีด
ดอล์ฟ ลุนด์เกร็น รับบท อิวาน ดราโก้
บริกิตต์ เนียลเซน รับบท ลุดวิลล่า โวเบต ดราโก้
โทนี่ เบอร์ตอน รับบท โทนี่ ดุ๊ก เอเวอร์ส
ไมเคิล ปาตากี รับบท นิโคไล โคลอฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2009-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ร็อคกี้ 4 ขยี้หมียักษ์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ร็อคกี้ 4 ขยี้หมียักษ์ ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
ร็อคกี้ 4 ขยี้หมียักษ์ ที่ออลมูวี
ร็อคกี้ 4 ขยี้หมียักษ์ ที่รอตเทนโทเมโทส์
บทสัมภาษณ์ของ โดลป์ ลันด์เกร็น
ฮอตเกิร์ล ภาค 2

| ฮอตเกิร์ล ภาค 2 |
| --- | --- |

ประเภท: วีรคติ
บทโดย: เหลียง เจิ้นหัว
กำกับโดย: หยวน เสี่ยวม่าน
แสดงนำ: ดิลราบา ดิลมูรัต, หมา เค่อ, หวัง หยาง, อี หลี่ชา, หวัง ยฺวี่, อ้าย เสี่ยวฉี
ประเทศแหล่งกำเนิด: จีน
ภาษาต้นฉบับ: จีน (ภาษาหลัก) ฝรั่งเศส
จำนวนตอน: 38
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: จาง เจียน ถัง เฉินฉี
สถานที่ถ่ายทำ: จีน Tianjin Tianjin fourteenth middle school
ความยาวตอน: 33 นาที/ ตอน
บริษัทผู้ผลิต: Perfect World Co., Ltd.
ออกอากาศ
เครือข่าย: Hunan TV
ออกอากาศ: 10 สิงหาคม พ.ศ. 2560 – 4 กันยายน พ.ศ. 2560
ฮอตเกิร์ล ภาค 2 (จีน: 麻辣變形計 อังกฤษ: Hot Girl 2) เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2016 นำแสดงโดย ดิลราบา ดิลมูรัต, หมา เค่อ, หวัง หยาง, อี หลี่ชา, หวัง ยฺวี่, อ้าย เสี่ยวฉี ออกอากาศทางช่อง Hunan TV, ATV ในประเทศจีน
เนื้อเรื่องย่อ

"กวน เสี่ยวตี๋" ผู้หญิงที่มีนิสัยดื้อรั้น ต้องมาเข้าร่วมการฝึกเพื่อเป็นบอดี้การ์ดใน L.H.S.D ร่วมกับผู้หญิงอีก 4 คน โดยที่พวกเขาต่างก็มีความสามารถพิเศษแตกต่างกันออกไป เธอได้มาพบกับ "เหลียง ต้าเว่ย" เธอได้รับการฝึกฝนอย่างหนัก และได้ผ่านเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย จนกลายเป็นบอดี้การ์ดที่ประสบความสำเร็จในที่สุด
นักแสดง

ดิลราบา ดิลมูรัต รับบท กวน เสี่ยวตี๋
หมา เค่อ รับบท เหลียง ต้าเว่ย
อ้าย เสี่ยวฉี รับบท สื้อ จ้างเหยิน
หวัง หยาง รับบท สุย เทียนฉี
เช่า ปิง รับบท ฉวง กั้วไห่
อีรีนา แคปเตอร์โลวา รับบท หลิว ชา
หลิว ฉาน รับบท จู่ เหลียง
หวัง ลู่ รับบท ฉิน เฉิง
หวัง ยฺวี่ รับบท ฟาง ชู่อัน
เจียง หมิงหยาง รับบท หู เฟย
โค่ว เจิ้นไห่ รับบท เฉิน ซื่อชิง
อี หลี่ชา รับบท หม่า ลี่
ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ

| ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
เขียนบท: ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
สร้างจาก: ตัวละคร โดย ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
อำนวยการสร้าง:   โรเบิร์ต ชาร์ตออฟ  เออร์วิน วิงค์เลอร์ 
นักแสดงนำ:   ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน  ทาเลีย ไชร์  เบิร์ต หยัง  คาร์ล เวเทอร์  เบอร์เกสส์ เมเรดิตท์  โทนี เบอร์ตัน  มิสเตอร์ที 
กำกับภาพ: บิลล์ บัตเลอร์
ตัดต่อ:   มาร์ค วอร์เนอร์  ดิม ซิมเมอร์แมน 
ดนตรีประกอบ: บิลล์ คอนติ
บริษัทผู้สร้าง: ยูไนเต็ดอาร์ทิสต์ ชาร์ตออฟ-วิงค์เลอร์ โปรดักชันส์  
ผู้จัดจำหน่าย: เอ็มจีเอ็ม/ยูเอ เอนเทอร์เทนเมนต์คอมพานี
วันฉาย:   28 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 (1982-05-28) (สหรัฐ) 
ความยาว: 100 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 17 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 270 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ (อังกฤษ: Rocky III) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวกีฬาดรามา เขียนบท, กำกับและแสดงนำโดย ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ เป็นภาพยนตร์ภาคต่อของ ร็อคกี้ 2 และเป็นภาพยนตร์เรื่องที่สามใน แฟรนไชส์ ร็อคกี้ นอกจากสตอลโลนที่กลับมารับบทเดิมของเขาแล้ว ภาพยนตร์ยังแสดงนำโดย ทาเลีย ไชร์, เบิร์ต หยัง, คาร์ล เวเทอร์, เบอร์เกสส์ เมเรดิตท์, โทนี เบอร์ตันและมิสเตอร์ที ในภาพยนตร์ ร็อคกี้ บัลบัว ต้องเผชิญกับการแข่งขันที่รุนแรงจาก คลับเบอร์ แลง คู่แข่งรายใหม่ที่แข็งแกร่ง ทำให้บัลบัวหันไปหา อพอลโล ครีด คู่อริเก่าของเขาเพื่อฝึกฝนหลัง มิกกี โกลด์มิลล์ ผู้จัดการและเพื่อนของเขาเสียชีวิต
การพัฒนาภาพยนตร์เริ่มต้นหลังการฉายของ ร็อคกี้ 2 ไม่นานนัก สตอลโลนเริ่มควบคุมอาหารและออกกำลังกายอย่างเข้มงวดเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับ ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ แม้ว่าจะได้นักแสดงชุดเดิมกลับมาอย่างรวดเร็ว แต่การคัดเลือกนักแสดงสำหรับบทบาทแลงนั้นยาก โดยมีนักมวยตัวจริงอย่าง โจ ฟราเซียร์ และ เอิร์นนี เชเวอร์ส มีชื่ออยู่ในโครงการหลายช่วง มิสเตอร์ที ได้รับการว่าจ้างในปี ค.ศ. 1981 หลังชนะรายการ อเมริกาส์เบสต์บาวน์เซอร์ และภาพยนตร์เรื่องนี้ถือบทบาทที่สำคัญเป็นของเขา ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในแฟรนไชส์ที่ไม่ได้จัดจำหน่ายโดย ยูไนเต็ดอาร์ทิสต์ เพียงผู้เดียว เนื่องจากการควบรวมกิจการกับ เมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์ ใน ค.ศ. 1981
ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ ฉายโรงภาพยนตร์ในสหรัฐโดย เอ็มจีเอ็ม/ยูเอ เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 ภาพยนตร์ได้รับคำวิจารณ์ที่หลากหลาย โดยได้รับคำชมจากฉากโลดโผนและดนตรีประกอบ แต่คำวิจารณ์เกี่ยวกับบทภาพยนตร์ โดยนักวิจารณ์บางคนมองว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่จำเป็น ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ ทำเงิน 270 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก มากกว่าภาพยนตร์ก่อนหน้านี้ เคยเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในแฟรนไชส์และเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่สี่ใน ค.ศ. 1982 เพลงธีมของภาพยนตร์ "อายออฟเดอะไทเกอร์" กลายเป็นเพลงฮิตและได้รับการเสนอชื่อ รางวัลออสการ์ ในสาขา เพลงต้นฉบับยอดเยี่ยม ภาพยนตร์ภาคต่อ ร็อคกี้ 4 ขยี้หมียักษ์ ฉายใน ค.ศ. 1985
เนื้อเรื่องย่อ

เมื่อร็อคกี้ บัลบัว กลายเป็นนักมวยขวัญใจคนนับล้าน ถึงกระนั้นชีวิตของเขาก็ไม่ได้ดีขึ้น เขาป้องกันตำแหน่งได้สิบครั้งติดต่อกัน และกำลังจะมีชื่อเสียงไปทั่วโลก แต่พอ คลับเบอร์ แลง เอาชนะน็อคได้แบบหมดสภาพ มันทำให้เขากลับมาจนตรอกอีกครั้ง ขณะกำลังตัดสินใจแขวนนวม ร็อคกี้ได้รับพลังใจจากมิตรที่เขาคาดไม่ถึง อดีตคู่แค้นอพอลโล ครีด ด้วยความช่วยเหลือจากอพอลโล่ เขาสามารถเรียกเอา “สัญชาตญาณนักฆ่า” ของเขากลับมาได้สำเร็จ ก่อนการชกนัดล้างตากับ คลับเบอร์ แลง เพื่อทวนคืนเข็มขัดแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทที่จะเปิดฉากขึ้น
นักแสดงนำ

ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน รับบท ร็อคกี้ บัลบัว
ทาเลีย ไชร์ รับบท เอเดรียน บาบัว
เบิร์ต ยัง รับบท พอลลี่ เพนนิโน่
คาร์ล เวเทอร์ รับบท อพอลโล่ ครีด
เบอร์เกสส์ เมเรดิตท์ รับบท มิกกี้ โกลด์มิลล์
โทนี่ เบอร์ตอน รับบท โทนี่ ดุ๊ก เอเวอร์ส
มิสเตอร์ที รับบท คลับเบอร์ ลัง
เอียน เฟลด รับบท โรเบิร์ต บาบัว เจ อาร์.
ฮัลค์ โฮกัน รับบท ธันเดอร์ลิปส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2009-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ ที่ออลมูวี
ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
ร็อคกี้ 3 ตอน กระชากมงกุฎ ที่รอตเทนโทเมโทส์
ประเทศกรีเนดา

ระวังสับสนกับ กรานาดา เมืองในประเทศสเปน
| กรีเนดา Gwinàd (ฝรั่งเศสครีโอลเกรนาดา) |
| --- | --- |
   ธงชาติ     ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "Ever Conscious of God We Aspire, Build and Advance as One People"
เพลงชาติ: "เฮลกรีเนดา" 

เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: เซนต์จอร์เจส 12°03′N 61°45′W﻿ / ﻿12.050°N 61.750°W﻿ / 12.050; -61.750
ภาษาราชการ: อังกฤษ
: อังกฤษครีโอลเกรนาดา ฝรั่งเศสครีโอลเกรนาดา
กลุ่มชาติพันธุ์  (ประมาณ ค.ศ. 2011): 82.4% แอฟริกัน 13.3% ผสม 2.2% อินเดีย 1.3% อื่น ๆ 0.9% ไม่ระบุ
ศาสนา  (ประมาณ ค.ศ. 2011): 86.4% คริสต์ —49.2% โปรเตสแตนต์ —37.2% นิกายอื่น ๆ 5.7% ไม่มี 1.2% ราสตาฟารี 5.4% อื่น ๆ 1.3% ไม่ระบุ
เดมะนิม: ชาวเกรนาดา
การปกครอง: รัฐเดี่ยว สองพรรค รัฐสภา ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ

• พระมหากษัตริย์ : สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3
• ผู้สำเร็จราชการ : Cécile La Grenade
• นายกรัฐมนตรี : ดิกคอน มิตเชลล์
 
สภานิติบัญญัติ: รัฐสภา
• สภาสูง: วุฒิสภา
• สภาล่าง: สภาผู้แทนราษฎร
ก่อตั้ง

• รัฐที่เกี่ยวข้อง : 3 มีนาคม ค.ศ. 1967
• เป็นเอกราชจากสหราชอาณาจักร : 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1974
• การปฏิวัติเกรนาดา : 13 มีนาคม ค.ศ. 1979
• ฟื้นฟูรัฐธรรมนูญ : 4 ธันวาคม ค.ศ. 1984
 
พื้นที่
• รวม: 348.5 ตารางกิโลเมตร (134.6 ตารางไมล์) (อันดับที่ 184)
• แหล่งน้ำ (%): 1.6
ประชากร
• พ.ศ. 2560 ประมาณ: 107,317 (อันดับที่ 194)
• ความหนาแน่น: 318.58 ต่อตารางกิโลเมตร (825.1 ต่อตารางไมล์) (อันดับที่ 45)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2019 (ประมาณ)
• รวม: 1.801 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
• ต่อหัว: 16,604 ดอลลาร์สหรัฐ
จีดีพี (ราคาตลาด) : 2019 (ประมาณ)
• รวม: 1.249 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
• ต่อหัว: 11,518 ดอลลาร์สหรัฐ
เอชดีไอ (2019):  0.779 สูง · อันดับที่ 74
สกุลเงิน: ดอลลาร์แคริบเบียนตะวันออก (XCD)
เขตเวลา: UTC−4 (เวลามาตรฐานแอตแลนติก)
ขับรถด้าน: ซ้าย
รหัสโทรศัพท์: +1-473
โดเมนบนสุด: .gd
 บวกArawak / Carib. 
กรีเนดา (อังกฤษ: Grenada) เป็นประเทศที่เป็นเกาะในทะเลแคริบเบียนตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งรวมถึงหมู่เกาะเกรนาดีนส์ (Grenadines) ทางใต้ เป็นประเทศอิสระที่มีขนาดเล็กเป็นอันดับ 2 ใน ซีกโลกตะวันตก (ประเทศที่เล็กที่สุดคือ ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส) ตั้งอยู่ทางเหนือของประเทศตรินิแดดและโตเบโก และทางใต้ของประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
ประวัติศาสตร์ > อาณานิคมฝรั่งเศส

ในอดีตกรีเนดาเป็นที่อยู่ของชนพื้นเมืองอินเดียเผ่าแคริบ (Carib) และอาราวัก (Arawaks) ต่อมาในปี ค.ศ. 1498 โคลัมบัสได้ค้นพบดินแดนแห่งนี้ โดยในระยะแรกถูกเรียกว่า กอนเซปซีออน (Concepción) จนในประมาณศตวรรษที่ 18 จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นกรีเนดา (Grenada) อย่างไรก็ดี แม้ว่ากรีเนดา จะถูกค้นพบโดยโคลัมบัส แต่ก็มิได้เป็นอาณานิคมของสเปนนานนัก โดยใน ค.ศ. 1650 ตกไปอยู่ใต้การปกครองของฝรั่งเศส ต่อมาเมื่อเกิดการปฏิวัติโค่นล้มรัฐบาลในปี ในปี ค.ศ. 1763
ประวัติศาสตร์ > อาณานิคมสหราชอาณาจักร

สหราชอาณาจักรก็ได้เข้าปกครองกรีเนดา ภายหลังจากที่มีชัยชนะต่อฝรั่งเศสในสงครามเจ็ดปี กรีเนดามีฐานะเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรจนถึง ค.ศ. 1974 เมื่อได้รับเอกราชในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ของปีนั้น
ประวัติศาสตร์ > สหรัฐอเมริกาเข้าแทรงแซงทางการเมือง

ค.ศ. 1983 กองทัพสหรัฐอเมริกาได้เข้าแทรกแซงประเทศในแถบแคริบเบียนเพื่อสร้างเสภียรภาพทางการเมืองในกรีเนดา
การเมืองการปกครอง

รูปแบบการปกครองของกรีเนดาเป็นแบบประชาธิปไตยแบบรัฐสภา อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข รัฐธรรมนูญปัจจุบัน 19 ธันวาคม 2514
ประมุขของประเทศ สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านทางผู้สำเร็จราชการ (Governer-General) ซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยคำแนะนำของนายกรัฐมนตรีกรีเนดา
การเมืองการปกครอง > บริหาร

หัวหน้าฝ่ายบริหาร นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันคือ นาย Keith Mitchell (เข้าดำรงตำแหน่งเมื่อ 22 มิถุนายน 2538 ฝ่ายบริหาร นายกรัฐมนตรีได้รับการเลือกตั้งจากเสียงส่วนใหญ่ของสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งในทางปฏิบัติแล้วจะได้แก่หัวหน้าพรรคการเมืองที่มีเสียงข้างมาก โดยจะได้รับการแต่งตั้งจากผู้สำเร็จราชการ และนายกรัฐมนตรีจะเป็นผู้สรรหาและจัดตั้งคณะรัฐมนตรี ทั้งนี้ นายกรัฐมนตรีมีวาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปี การปกครองส่วนภูมิภาคแบ่งเป็น 6 เขต ได้แก่ Saint Andrew, Saint David, Saint George, Saint John, Saint Mark, Saint Patrick และอีก 1 เขตปกครองตนเอง คือ Carriacou and Petit Martinique
การเมืองการปกครอง > นิติบัญญัติ

ฝ่ายนิติบัญญัติ รัฐสภาประกอบด้วย 2 สภา คือ วุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎร วุฒิสมาชิกมีจำนวนทั้งสิ้น 13 คน โดย 10 คนมาจากการเสนอชื่อของพรรครัฐบาลและ และอีก 3 คนมาจากการเสนอชื่อของหัวหน้าพรรคฝ่ายค้าน ส่วนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมีจำนวนทั้งสิ้น 15 คน มีวาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปี
การเมืองการปกครอง > นิติบัญญัติ > พรรคการเมือง

- พรรค New National Party (NNP) เป็นพรรครัฐบาล โดยในปัจจุบันครองที่นั่งทั้งหมด (15 ที่นั่ง) ในสภาผู้แทนราษฎร
- พรรค National Democratic Congress (NDC)
- พรรค Grenada United Labor Party (GULP)
- พรรค The National Party (TNP)
- พรรค Maurice Bishop Patriotic Movement (MBPM)
- พรรค Unity Labor Party (ULP)
การเมืองการปกครอง > ตุลาการ

ฝ่ายตุลาการ ฝ่ายตุลาการประกอบด้วย ศาลแพ่ง ศาลอุทธรณ์ และศาลฎีกา อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก ("en:Eastern Caribbean Supreme Court")
มีศาลฎีกาอยู่ในตำแหน่งสูงสุด การยื่นอุทธรณ์นั้นผ่านการพิจารณาจากศาลอุทธรณ์ ส่วนการยื่นฎีกาจะยื่นให้คณะกรรมการฝ่ายตุลาการแห่งองคมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร (Privy Council) เป็นผู้พิจารณา
การแบ่งเขตการปกครอง

กรีเนดาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 เขตการปกครองส่วนท้องถิ่น (parishes)  ได้แก่
เขตเซนต์แอนดรูว์ (Saint Andrew)
เขตเซนต์เดวิด (Saint David)
เขตเซนต์จอร์จ (Saint George)
เขตเซนต์จอห์น (Saint John)
เขตเซนต์มาร์ก (Saint Mark)
เขตเซนต์แพทริก (Saint Patrick)
ส่วน กาเรียกูและเปอตีมาร์ตินีก (Carriacou and Petit Martinique) เกาะ 2 เกาะในหมู่เกาะเกรนาดีนส์มีฐานะเป็นเมืองขึ้น (dependency)
บรรณานุกรม

Adkin, Mark. 1989. Urgent Fury: The Battle for Grenada: The Truth Behind the Largest US Military Operation Since Vietnam. Trans-Atlantic Publications. ISBN 0-85052-023-1
Beck, Robert J. 1993. The Grenada Invasion: Politics, Law, and Foreign Policy Decisionmaking. Boulder: Westview Press. ISBN 0-8133-8709-4
Brizan, George 1984. Grenada Island of Conflict: From Amerindians to People's Revolution 1498–1979. London, Zed Books Ltd., publisher; Copyright, George Brizan, 1984.
Martin, John Angus. 2007. A–Z of Grenada Heritage. Macmillan Caribbean.
"Grenada Heritage". Grenadaheritage.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 May 2011. สืบค้นเมื่อ 28 June 2010.
Sinclair, Norma. 2003. Grenada: Isle of Spice (Caribbean Guides). Interlink Publishing Group; 3rd edition. ISBN 0-333-96806-9
Stark, James H. 1897. Stark's Guide-Book and History of Trinidad including Tobago, Grenada, and St. Vincent; also a trip up the Orinoco and a description of the great Venezuelan Pitch Lake. Boston, James H. Stark, publisher; London, Sampson Low, Marston & Company.
Steele, Beverley A. (2003). Grenada: A History of Its People (Island Histories). Oxford: MacMillan Caribbean. ISBN 978-0-333-93053-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

Wikimedia Atlas of Grenada
Official Website of the Government of Grenada
Chief of State and Cabinet Members
Grenada. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Grenada at UCB Libraries GovPubs.
ประเทศกรีเนดา ที่เว็บไซต์ Curlie
Grenada from the BBC News.
Presentation Brothers College
Key Development Forecasts for Grenada from International Futures.
The Grenada Newsletter, 1974–1994 in the Digital Library of the Caribbean
The dream of a Black utopia, podcast from The Washington Post. Includes interview with Dessima Williams, Grenada’s former ambassador to the U.S.
| ด ค กประเทศที่มีกษัตริย์เป็นประมุขแห่งรัฐ |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  กาตาร์ (*)  คูเวต (⁂)  จอร์แดน (⁂)  ซาอุดีอาระเบีย (*)  ญี่ปุ่น  ไทย  บรูไน (*)  บาห์เรน (*)  ภูฏาน  มาเลเซีย (!)  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (*)  โอมาน (*) 
ทวีปแอฟริกา:  โมร็อกโก  เลโซโท  เอสวาตินี (*) 
ทวีปยุโรป:  เดนมาร์ก  นครรัฐวาติกัน (*!)  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  เบลเยียม  โมนาโก  ลักเซมเบิร์ก  ลีชเทินชไตน์  สเปน  สวีเดน  อันดอร์รา (!) 
โอเชียเนีย:  ตองงา 
เครือจักรภพ:  เกรเนดา  แคนาดา  จาเมกา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ตูวาลู  นิวซีแลนด์  บาฮามาส  เบลีซ  ปาปัวนิกินี  สหราชอาณาจักร  หมู่เกาะโซโลมอน  ออสเตรเลีย  แอนทีกาและบาร์บิวดา 
 * สมบูรณาญาสิทธิราชย์  ⁂ ราชาธิปไตยกึ่งภายใต้รัฐธรรมนูญ   ! ราชาธิปไตยที่มีการเลือกตั้ง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  Trove  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  NARA