stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เส้นเมริเดียนที่ 26 องศาตะวันออก

เส้นเมริเดียนที่ 26 องศาตะวันออกของกรีนิช  คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปยุโรป ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 26 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 154 องศาตะวันตก
ดูเพิ่ม

เส้นเมริเดียนที่ 25 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 27 องศาตะวันออก
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
แมค

แมค อาจหมายถึง
แมคอินทอช คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลผลิตโดยบริษัทแอปเปิล
แมคโดนัลด์ แฟรนไชส์แฮมเบอร์เกอร์
คำภาษาแกลิกหมายถึง "ลูกชาย" มักจะปรากฏในนามสกุลของชาวไอร์แลนด์และสกอตแลนด์
หรืออาจสะกดผิดจาก "แม็ก"
ล้อแม็ก ล้อรถผลิตจากแม็กนีเซียมที่ใช้เป็นโลหะผสม
เพียงพบบรรจบฝัน

ซีรีส์มังงะญี่ปุ่น
| --- | --- |
เพียงพบบรรจบฝัน
しまなみ誰そ彼 (Shimanami Tasogare)
แนว: ก้าวผ่านวัย, นาฏกรรม, สัจนิยมมหัศจรรย์
มังงะ
เขียนโดย: ยูกิ คามาตานิ
สำนักพิมพ์: โชงากูกัง
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: เซนชู
ในเครือ: บิกคอมิกส์สเปเชียล
นิตยสาร: ฮิบานะ มังงะวัน
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 6 มีนาคม พ.ศ. 2558 – 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
จำนวนเล่ม: 4
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
เพียงพบบรรจบฝัน (ญี่ปุ่น: しまなみ誰そ彼; โรมาจิ: Shimanami Tasogare) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยยูกิ คามาตานิ เรื่องราวเกี่ยวกับคานาเมะ ทาสุกุ เด็กหนุ่มผู้เป็นเกย์ที่ได้พบเจอกับกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศคนอื่น ๆ ในห้องนั่งเล่นหลังทาสุกุถูกเผยอัตลักษณ์ทางเพศโดยไม่เต็มใจ มังงะตีพิมพ์ในนิตยสารฮิบานะของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 ถึง พ.ศ. 2560 และทางแอปพลิเคชันมังงะวันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 ถึง พ.ศ. 2561 สำนักพิมพ์โชงากูกังรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ในเครือบิกคอมิกส์เปเชียลทั้งหมด 4 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวในเมืองโอโนมิจิ จังหวัดฮิโรชิมะ นักเรียนมัธยมปลายชื่อคานาเมะ ทาสุกุตั้งใจจะฆ่าตัวตายหลังเพื่อนร่วมชั้นพบสื่อลามกเกย์ในโทรศัพท์ของเขา ก่อนที่เขาจะทำเช่นนี้ก็บังเอิญเห็นคนผู้หนึ่งกระโดดลงจากหน้าต่างของอาคารแห่งหนึ่ง ทาสุกุจึงวิ่งไปที่อาคารหลังนั้นก็พบว่าคนผู้นั้นไม่ได้บาดเจ็บอะไร ทาสุกุพบว่าอาคารหลังนั้นเป็น "ห้องนั่งเล่น" ซึ่งเขาได้พบกับคนอื่น ๆ ที่ล้วนมีปัญหาหลากหลาย และเรียนรู้ที่จะยอมรับเพศวิถีของตน
แหล่งข้อมูลอื่น

เพียงพบบรรจบฝัน (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
เอ็นเรียกูจิ

| เอ็นเรียกูจิ 延暦寺 |
| --- | --- |
หอกลางเอ็นเรียกูจิ
ข้อมูลทั่วไป
นามภูเขา: ไฮเอซัง
นิกาย: เท็นได
ศรัทธาต่อ: พระไภษัชยคุรุ  (ยากูชิเนียวไร)
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 1331
สร้างโดย: ไซโช
ที่อยู่: 4220 Sakamoto Honchō, Ōtsu, Shiga
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
เว็บไซต์: http://www.hieizan.or.jp
เอ็นเรียกูจิ (ญี่ปุ่น: 延暦寺; โรมาจิ: Enryaku-ji) เป็นวัดพุทธนิกายเท็นได ตั้งอยู่บนเขาเฮเอในเมืองโอตสึ จังหวัดชิงะ ไม่ไกลจากนครเกียวโต ก่อตั้งในต้นยุคเฮอังโดยภิกษุไซโช ซึ่งนำศาสนาพุทธมหายานนิกายเทียนไถจากจีนมาเผยแพร่ในญี่ปุ่นโดยได้รับการสนับสนุนจากจักรพรรดิคัมมุ และกลายเป็นวัดต้นสังกัดของวัดนิกายเท็นไดในญี่ปุ่น และเป็นหนึ่งในวัดสำคัญที่สุดทางประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น
ยุคมูโรมาจิถือเป็นยุคที่รุ่งเรืองที่สุดของนิกายเท็นได โดยเอ็นเรียกูจิมีวัดสาขาอยู่มากกว่า 3,000 แห่งทั่วญี่ปุ่นและมีกองทัพภิกษุ (僧兵 โซเฮ) ที่ทรงอิทธิพลเป็นของตนเอง ซึ่งเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ ขุนพลโอดะ โนบูนางะ ผู้ต้องการพิชิตศัตรูและผนวกญี่ปุ่นให้เป็นปึกแผ่น ได้โจมตีและทำลายเอ็นเรียกูจิอย่างสิ้นซากและสังหารภิกษุจำนวนมากในปี ค.ศ. 1571 ฉะนั้น โครงสร้างของเอ็นเรียกูจิในปัจจุบันจึงเป็นโครงสร้างที่สร้างขึ้นในยุคอาซูจิ–โมโมยามะที่ได้ทำการบูรณะขึ้นใหม่ภายหลังญี่ปุ่นเปลี่ยนขั้วอำนาจการปกครอง
เอ็นเรียกูจินั้นมีรายชื่ออยู่ในอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ ซึ่งมีสถานะเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ระเบียงภาพ

หอไตรหลวง (大講堂 ไดโกโด)
ประตูมนจุ (文殊楼 มนจูโร)
หอระฆัง (鐘楼 โชโร)
หอกลางโยโกกาวะ (横川中堂 โยโกกาวาชูโด)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site เก็บถาวร 2004-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (English)
Japan Atlas: Enryaku-Ji Temple
Photos of Mount Hiei and the three precincts of Enryaku-ji Temple
35°04′14″N 135°50′28″E﻿ / ﻿35.07056°N 135.84111°E﻿ / 35.07056; 135.84111
| ด ค กอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ |
| --- | --- |
เกียวโต:  ปราสาทนิโจ  กิงกากูจิ1  คิงกากูจิ2  คิโยมิซูเดระ  โคซันจิ  ไซโฮจิ  ไดโงจิ  เท็นรีวจิ  โทจิ3  นิชิฮงงันจิ  นินนาจิ  เรียวอันจิ  ศาลเจ้าคามิงาโมะ4  ศาลเจ้าชิโมงาโมะ5 
อูจิ:  เบียวโดอิง  ศาลเจ้าอูจิงามิ 
โอตสึ:  เอ็นเรียกูจิ 
ชื่ออื่น: 1จิโชจิ 2โรกูอนจิ 3เคียวโอโงโกกูจิ 4ศาลเจ้าคาโมวาเกอิกาซูจิ 5 ศาลเจ้าคาโมมิโอยะ
เมกุ ทานิกูจิ

| เมกุ ทานิกูจิ |
| --- | --- |
谷口めぐ (ฮิรางานะ: たにぐち めぐ)
เกิด:  (1998-11-12) พฤศจิกายน 12, 1998 (25 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ:  ญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: โอเมกุ
อาชีพ:  นักร้อง  นักแสดง 
องค์การ: A.M.Entertainment. 
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เจป็อป เอเคบีโฟร์ตีเอต
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง
ช่วงปี: 2014–ปัจจุบัน
 นักดนตรี
เมกุ ทานิกูจิ (ญี่ปุ่น: 谷口めぐ; เกิด 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998 โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น) เป็นไอดอลชาวญี่ปุ่นและเป็นสมาชิกของวงเอเคบีโฟร์ตีเอต ในสังกัด  A.M.Entertainment ชื่อเล่น โอเมกุ
ประวัติ

ในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2013 เธอผ่านการออดิชัน AKB48 รุ่นที่ 15
ในวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2014 เธอได้รับการเลื่อนตําแหน่งจากเคงคิวเซย์ชั่วคราวเป็นเคงคิวเซย์ ต่อมาในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 2014 เธอได้เลื่อนชั้นสู่ทีมเอ
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 เธอได้เข้าร่วมยูนิต "Dendenmu Chu!" ซึ่งประกาศรายชื่อสมาชิกในวันที่ 25
เธออยู่ในอันดับที่ 69 ในการเลือกตั้งทั่วไปเอเคบีโฟร์ตีเอตซิงเกิลที่ 45 ได้รับการโหวตระหว่าง 31 พฤษภาคมถึง 18 มิถุนายน ค.ศ. 2016
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 เธอถูกย้ายจากทีมเอไปยังทีมบี เนื่องจากการปรับโครงสร้างของทีมใหม่ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ถูกประกาศในโรงละคร AKB48 ครบรอบ 12 ปี และมีการแสดงพิเศษในวันที่ 8 ธันวาคม
ในวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2020 มีการประกาศว่าเธอจะเป็นสมาชิกของ A.M.Entertainment
เรื่องอื้อฉาวลูวินสกี

เรื่องอื้อฉาวลูวินสกี เป็นเรื่องอื้อฉาวทางเพศในการเมืองอเมริกันซึ่งเกี่ยวข้องกับประธานาธิบดีบิล คลินตันวัย 49 ปีกับผู้ฝึกงานทำเนียบขาว โมนิกา ลูวินสกี วัย 22 ปี ความสัมพันธ์ทางเพศดังกล่าวเกิดระหว่างปี 2538 ถึง 2539 และมีการเปิดเผยในปี 2541 คลินตันปิดสุนทรพจน์ทางโทรทัศน์ด้วยถ้อยแถลงว่าเขา "ไม่มีความสัมพันธ์ทางเพศ" กับลูวินสกี การสืบสวนเพิ่มเติมนำสู่ข้อกล่าวหาเบิกความเท็จและให้สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐฟ้องให้ขับประธานาธิบดีคลินตันออกจากตำแหน่งในปี 2541 ต่อมา เขาได้รับการปล่อยตัวในทุกข้อกล่าวหาฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่งเบิกความเท็จและขัดขวางกระบวนการยุติธรรมในการพิจารณาของวุฒิสภาสหรัฐนาน 21 วัน ผู้พิพากษา ซูซาน เว็บเบอร์ ไรต์เอาผิดคลินตันในคดีแพ่งละเมิดอำนาจศาลเนื่องจากให้คำให้การทำให้หลงผิดในคดีพอลลา โจนส์เกี่ยวกับลูวินสกี และถูกสั่งจ่ายค่าปรับ 90,000 ดอลลาร์สหรัฐ ใบอนุญาตให้ประกอบกิจกฎหมายของเขาถูกระงับในรัฐอาร์คันซอเป็นเวลาห้าปี และจากนั้นไม่นาน เขาถูกห้ามมิให้เสนอคดีต่อศาลสูงสุดแห่งสหรัฐ
ลูวินสกีเป็นผู้สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยลิวอิสแอนด์คลาร์ก ได้รับว่าจ้างระหว่างการดำรงตำแหน่งสมัยแรกของคลินตันในปี 2538 เป็นผู้ฝึกงาน ณ ทำเนียบขาว และต่อมาเป็นลูกจ้างของสำนักงานกิจการนิติบัญญัติของทำเนียบขาว บางคนเชื่อว่าคลินตันเริ่มความสัมพันธ์ส่วนบุคคลกับเธอระหว่างที่ทำงานอยู่ทำเนียบขาว โดยรายละเอียดนั้นต่อมาเธอเปิดเผยต่อลินดา ทริพ เพื่อนร่วมงานกระทรวงกลาโหมของธอซึ่งบันทึกการสนทนาทางโทรศัพท์ของทั้งสองอย่างลับ ๆ
ในเดือนมกราคม 2541 ทริพค้นพบว่าลูวินสกีมีคำให้การที่เป็นลายลักษณ์อักษรโดยมีการสาบานในคดีพอลลา โจนส์ โดยปฏิเสธความสัมพันธ์กับคลินตัน เธอส่งมอบเทปแก่เคนเนธ สตาร์ ที่ปรึกษาอิสระซึ่งกำลังสืบสวนคลินตันในประเด็นอื่น รวมทั้งเรื่องอื้อฉาวไวต์วอเตอร์ ซึ่งเป็นข้อถกเถียงแฟ้มเอฟบีไอของทำเนียบขาว และข้อถกเถียงสำนักงานท่องเที่ยวของทำเนียบขาว ระหว่างให้การต่อคณะลูกขุนใหญ่ คลินตันสนองตอบโดยใช้คำอย่างระมัดระวัง และเขาแย้งว่า "มันขึ้นอยู่กับว่าความหมายของคำว่า 'คือ' คืออะไร" โดยหมายถึงความจริงของถ้อยแถลงว่า "ไม่มีความสัมพันธ์ทางเพศ ความสัมพันธ์ทางเพศที่ไม่เหมาะสมหรือความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมประเภทอื่น"
ความสัมพันธ์ไม่เหมาะสมระหว่างบิล คลินตันและโมนิกา ลูวินสกีได้รับการยืนยัน แต่การสมรสระหว่างคลินตันกับฮิลลารี คลินตันยังรอดเรื่องอื้อฉาวนี้
เภสัชกรรมไทย

เภสัชกรรมไทย
ประวัติ > สมัยสุโขทัยและอยุธยา

การเยียวยารักษาโรคนั้นเกิดควบคู่กับชนชาติไทยมานานแล้ว ในสมัยสุโขทัย มีจารึกในสมัยพ่อขุนรามคำแหงหลักหนึ่งที่จารึกถึงการบำบัดรักษาโรคของคนไทยว่าใช้ยาสมุนไพร มีการปลูกสมุนไพรที่เขาหลวงและเรียกชื่อแพทย์ตามความชำนาญ อาทิ เนครแพทย์ โอสถแพทย์ โรคแพทย์ เป็นต้น
ครั้นต่อมาในสมัยอยุธยา อิทธิพลความคิดและวิวัฒนาการของชาวตะวันตกเริ่มเผยแพร่สู่ไทยมากขึ้น เคยมีบันทึกของลาลูแบร์ในจดหมายเหตุลาลูแบร์ไว้ว่า "การแพทย์ของชาวสยามไม่นับว่าเป็นวิทยาศาสตร์ หมอสยามไม่มีหลักการปรุงโอสถ ปรุงไปตามตำรับเท่านั้น และชาวสยามไม่รู้จักการศัลยกรรมและกายวิภาคศาสตร์ หมอสยามไม่มีหลักในการปรุงยา ได้แต่ปรุงไปตามตำราเท่านั้น หมอสยามไม่พยายามศึกษาสรรพคุณยาแต่ละชนิด นอกจากจะถือเอาตามตำราที่ปู่ยาตายายสอนต่อๆ กันมา โดยไม่มีการปรับปรุงอะไร"
การรวมรวมองค์ความรู้ทางยาครั้งแรกเกิดขึ้นในรัชสมัยพระนารายณ์มหาราชในตำรับพระโอสถพระนารายณ์ ถือเป็นตำรายาไทยเล่มแรกและเป็นเภสัชตำรับฉบับแรกของประเทศไทย มีมาตราตวงยาเรียกว่า "ทะนาน" ตัวยาส่วนมากได้จากธรรมชาติ ทั้งนี้ การบำบัดรักษายังคงความเชื่อเรื่องบุญกรรมของพระพุทธศาสนา ในสมัยอยุธยาได้มีหลักฐานว่ามีคลังยาหรือโรงพระโอสถในราชสำนักเกิดขึ้นแล้ว ส่วนประชาชนนิยมซื้อยาสมุนไพรบริเวณ "ย่านป่ายา" ในเขตริมกำแพงเมือง แม้ขณะนั้นมียาฝรั่งเข้ามาในประเทศไทยแล้ว แต่คนไทยก็ยังนิยมการใช้ยาสมุนไพรมากกว่า
ประวัติ > สมัยรัตนโกสินทร์

การแพทย์ของไทยในช่วงต้นของสมัยรัตนโกสินทร์ลลยังคงรูปแบบเดิมจากสมัยอยุธยาคือ การใช้สมุนไพรเป็นหลักและใช้ยาที่ถ่ายทอดองค์ความรู้จากปู่ยาตายาย ในสมัยบบพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ได้มีการแยกเภสัชกรรมออกจากเวชกรรมเป็นครั้งแรก โดยมีกรมหมอแยกกับกรมพระเครื่องต้น ซึ่งทำหน้าที่ปรุงยาตามฎีกา
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าจ้าอยู่หัว มิชชันนารีชาวตะวันตกเริ่มเข้ามาเผยแพร่บทบาทในประเทศไทยมากขึ้น และได้นำความรู้ทางการแพทย์สมัยใหม่เข้ามาพร้อมๆกันด้วย หมอบลัดเลซึ่งเขามาในสมัยนั้น ได้เปิดร้านยาฝรั่งร้านแรกเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2378 ที่ตำบลวัดเกาะ เริ่มมีการผ่าตัดพระสงฆ์เป็นครั้งแรกในกรุงสยามและการปลูกฝีป้องกันไข้ทรพิษ
ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการชำระคัมภีร์แพทย์และเรียบเรียงเป็นตำราแพทยศาสตร์สงเคราะห์ฉบับหลวง 10 คัมภีร์ นับเป็นตำรายาไทยเล่มที่ 4 หลังจากตำรับพระโอสถพระนารายณ์ จารึกยาวัดราชโอรส และจารึกยาวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร ซึ่งตำรายาดังกล่าวยังใช้เป็นเกณฑ์ในการสอบใบประกอบวิชาชีพเวชกรรม แพทย์แผนไทย มาจนถึงปัจจุบัน
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการจัดตั้งโรงพยาบาลศิริราชใน พ.ศ. 2431 และจัดตั้งโรงเรียนแพทยากรในปี พ.ศ. 2432 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนราชแพทยาลัย โดยนักเรียนแพทย์ต้องเรียนทั้งการบำบัดรักษาและการปรุงยาไปพร้อมๆกัน ต่อมาในปี พ.ศ. 2439 มีการจัดตั้งกองโอสถศาลาขึ้น สังกัดกระทรวงธรรมการ และผลิตยาโอสถศาลาหรือยาตำรับหลวงขึ้น ในปี พ.ศ. 2445 ซึ่งปัจจุบันพัฒนาไปเป็นยาสามัญประจำบ้านแล้ว ซึ่งตำรับยาดังกล่าวได้กระจายไปยังหัวเมืองต่างๆ เพื่อให้หัวเมืองมีทางเลือกในการบำบัดรักษาโรคมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ยาโอสถศาลานับว่าเป็นายาสมัยใหม่ที่คนไทยไม่นิยมใช้ จึงยังคงผลิตยาแผนไทยโบราณโดยให้โอสถศาลาผลิต "ยาโอสถสภาแผนโบราณ" ออกจำหน่ายทั้งสิ้น 10 ขนาน
ประวัติ > เภสัชกรรมในแบบตะวันตก

การศึกษาเภสัชกรรมแบบตะวันตกหรือเภสัชกรรมแผนปัจจุบันในประเทศไทยนั้น สถาปนาขึ้นอย่างเป็นทางการในฐานะโรงเรียนแพทย์ปรุงยาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ด้วยดำริของสมเด็จเจ้าฟ้ากรมหลวงพิษณุโลกประชานารถต่อสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาชัยนาทนเรนทร ผู้บัญชาการโรงเรียนราชแพทยาลัยในสมัยนั้น จนมีคำสั่งกระทรวงธรรมการเรื่องระเบียบการจัดนักเรียนแพทย์ผสมยา เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2456  จึงถือว่าวันดังกล่าวเป็นวันสถาปนาวิชาชีพเภสัชกรรมในประเทศไทยและสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาชัยนาทนเรนทรเป็น "พระบิดาแห่งวิชาชีพเภสัชกรรมไทย"
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาชัยนาทนเรนทร ทรงเห็นความสำคัญของวิชาชีพเภสัชกรรม ดังที่ปรากฏตามพระดำรัสที่ประทานแก่นักศึกษารุ่นแรกดังใจความว่าว่า
ผู้ที่จะออกไปมีอาชีพแพทย์นั้นจะปรุงยาขายด้วยไม่ได้ แพทย์มีหน้าที่เฉพาะการตรวจรักษาพยาบาลคนไข้เท่านั้น ส่วนผู้ที่สำเร็จวิชาปรุงยาก็ออกไปประกอบอาชีพปรุงยาและขายยา จะไปตรวจรักษาคนไข้ไม่ได้อาชีพทั้งสองนี้เป็นอาชีพที่ใกล้ชิดกัน แบ่งกันรับผิดชอบตามแบบอย่างในประเทศตะวันตกเขา...
คำสั่งของกระทรวงธรรมการให้เภสัชกรรมเป็นแผนกแพทย์ปรุงยาในโรงเรียนราชแพทยาลัย (ปัจจุบันคือคณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) จัดหลักสูตรการศึกษา 3 ปี เมื่อจบการศึกษาจะได้รับประกาศนียบัตรจากกระทรวงธรรมการ มีศักดิ์และสิทธิ์ในการปรุงยา และเปิดรับนักเรียนครั้งแรกในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2457 แต่อย่างไรก็ดี การศึกษาเภสัชศาสตร์ไม่เป็นที่สนใจของประชาชนนัก เนื่องจากประชาชนส่วนมากยังใช้ยาแผนโบราณและยังไม่มีกฎหมายควบคุมเรื่องการจำหน่ายยาในขณะนั้น ต่อมาได้มีการควบคุมการประกอบโรคศิลปะทางด้านเภสัชกรรมครั้งแรกเกิดขึ้นในพระราชบัญญัติการแพทย์ พ.ศ. 2466 ซึ่งควบคุมเฉพาะการปรุงยา ไม่ครอบคลุมถึงการโฆษณา การจำหน่าย อันก่อให้เกิดปัญหาในสังคมตามมาอีกมาก
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการก่อตั้งเภสัชกรรมสมาคมแห่งกรุงสยาม เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2472 โดยเป็นที่พบปะของเภสัชกรในสมัยนั้น ณ บ้านชุมแสง บ้านของพระมนตรีพจนกิจ (หม่อมราชวงศ์ชาย  ชุมแสง) อาจารย์ประจำวิชาเภสัชพฤกษศาสตร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2477 พระราชบัญญัติจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2477 กำหนดให้การศึกษาเภสัชศาสตร์อยู่ภายใต้การดำเนินการของแผนกอิสระเภสัชกรรมศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2479 ได้มีการประกาศพระราชบัญญิตควบคุมการขายยา พ.ศ. 2479 ซึ่งมอบอำนาจและหน้าที่การบริการเรื่องยาแก่เภสัชกร และมีการประกาศพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ. 2479 ซึ่งกำหนดบทบาทของเภสัชกรด้านการปรุงยา ครั้นในปีต่อมา เภสัชกร ดร. ตั้ว ลพานุกรม อธิบดีกรมวิทยาศาสตร์ในขณะนั้น ได้ริเริ่มการก่อตั้งโรงงานเภสัชกรรม (ต่อมาคือองค์การเภสัชกรรม) และจัดหลักสูตรการเรียนการสอนเภสัชศาสตร์สู่ระดับปริญญาบัณฑิต
ในปี พ.ศ. 2502 อุตสาหกรรมยาในประเทศไทยพัฒนาขึ้น เมื่อแผนพัฒนาเศรษฐกิจฉบับที่ 1 มีการประกาศพระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุน รวบรวมไว้ซึ่งการสนับสนุนลงทุนอุตสาหกรรมยาทดแทนการนำเข้า และส่งเสริมบรรษัทข้ามชาติมาตั้งโรงงานผลิตยาอีกด้วย
อย่างไรก็ดี การศึกษาทางด้านเภสัชศาสตร์ก็ยังไม่เป็นที่รู้จักของประชาชนมากนัก จนกระทั่งในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดการขาดแคลนยาในประเทศเนื่องจากไม่สามารถนำเข้ายาจากต่างประเทศได้ และโรงงานเภสัชกรรมในขณะนั้นก็ยังไม่มีความเชี่ยวชาญมากนัก อีกทั้งเภสัชกรทั้งประเทศมีจำนวนไม่มาก จึงทำให้ศาสตร์ด้านนี้ได้รับความสนใจจากประชาชนมากขึ้น และมีการจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์เพิ่มเติม ณ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่และมหาวิทยาลัยมหิดลขึ้นตามลำดับ
ในปี พ.ศ. 2555 มีผู้ขึ้นทะเบียนใบอนุญาตผู้ประกอบวิชาชีพเภสัชกรรมเกินเลขที่ 30,000
ดูเพิ่ม

เภสัชกรรม
ประวัติเภสัชกรรม
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์, ประวัติศาสตร์การแพทย์และสาธารณสุขไทย (กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุขไทย, 2545).
ชาติชาย มุกสง, "การแพทย์ในประวัติศาสตร์: พัฒนาการของการศึกษาประวัติศาสตร์การแพทย์ในสังคมตะวันตกโดยสังเขป", วารสารประวัติศาสตร์ (2555), หน้า 1-14.
ทวีศักดิ์ เผือกสม, เชื้อโรค ร่างกาย และรัฐเวชกรรม: ประวัติศาสตร์การแพทย์สมัยใหม่ในสังคมไทย (กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550)
ทวีศักดิ์ เผือกสม, "รัฐเวชกรรม (Medicalized State): จากโรงพยาบาลสู่โครงการสาธารณสุขมูลฐาน", รัฐศาสตร์สาร ปีที่ 24 ฉบับที่ 1 (2546), หน้า 204-245.
สุกิจ ด่านยุทธศิลป์, "การสาธารณสุขแบบสมัยใหม่ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (พ.ศ. 2543-2468)" (ปริญญานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต วิชาเอกประวัติศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร, 2534).
อดิศร หมวกพิมาย, น้ำเพื่อชีวิต ธุรกิจเอื้อสังคม (กรุงเทพฯ: เยเนรัล ฮอลปิตัล โปรดักส์, 2552).
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารังสิตประยูรศักดิ์ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร พระบิดาแห่งวิชาชีพเภสัชกรรมไทย
เส้นเมริเดียนที่ 24 องศาตะวันออก

เส้นเมริเดียนที่ 24 องศาตะวันออกของกรีนิช  คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปยุโรป ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 24 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 160 องศาตะวันตก
ดูเพิ่ม

เส้นเมริเดียนที่ 23 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 25 องศาตะวันออก
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
เพียงชั่วเวลากาแฟยังอุ่น

| เพียงชั่วเวลากาแฟยังอุ่น |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
コーヒーが冷めないうちに
กำกับ: อายูโกะ สึกาฮาระ
สร้างจาก: โทชิกาซุ คาวากูจิ - コーヒーが冷めないうちに
นักแสดงนำ: คาซูมิ อาริมูระ
ดนตรีประกอบ: มาซารุ โยโกฮามะ
วันฉาย: 21 กันยายน 2018
ความยาว: 117 นาที
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
เพียงชั่วเวลากาแฟยังอุ่น (ญี่ปุ่น: コーヒーが冷めないうちに; โรมาจิ: Kōhī ga Samenai Uchi ni) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ฉายในปี 2018 โดยดัดแปลงมาจากนวนิยายของโทชิคาซุ คาวากูจิ กำกับโดย อายูโกะ สึกาฮาระ และนำแสดงโดย คาซูมิ อาริมูระ
เรื่องย่อ

ณ ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง มีโต๊ะหนึ่งที่สามารถพาผู้คนย้อนเวลากลับไปในอดีตได้ชั่วขณะ โดยมีเงื่อนไขว่าผู้ที่ต้องการจะย้อนเวลากลับไป จะสามารถพบเพียงแค่คนที่เคยมาที่ร้านกาแฟนั้นเท่านั้น และจะต้องดื่มกาแฟให้หมดถ้วยก่อนที่มันจะเย็นลง มิเช่นนั้นก็จะกลายเป็นวิญญาณไปจนกว่าจนมีคนใหม่มาแทน
นักแสดง

คาซุ โทกิตะ แสดงโดย คาซูมิ อาริมูระ
เรียวซูเกะ ชินตานิ แสดงโดย เค็นทาโร อิโต
ฟูมิโกะ คิโยกาวะ แสดงโดย ฮารุ
โกโระ คาตาดะ แสดงโดย เค็นโต ฮายาชิ
ทากาเระ โทกิตะ แสดงโดย โมโตกิ ฟูกามิ
คูมิ ฮิไร แสดงโดย วากานะ มัตสึโมโตะ
คาโยะ ทากาตาเกะ แสดงโดย ฮิโรโกะ ยากูชิมารุ
ยาเอโกะ ฮิไร แสดงโดย โย โยชิดะ
ยาซูโนริ ฟูซากิ แสดงโดย ยูตากะ มัตสึชิเกะ
กฎและเงื่อนไขการย้อนเวลา

สามารถย้อนเวลาไปพบคนที่ต้องการได้ ก็ต่อเมื่อเขาเคยมาเยือนร้านกาแฟแห่งนี้แล้วเท่านั้น
การย้อนเวลากลับไปจะไม่สามารถแก้ไขอะไรได้เลย เหลือไว้เพียงความเป็นจริงยังคงเป็นไปเปลี่ยนแปลงไม่ได้
ที่นั่งในการที่จะพาคุณย้อนไป ในอดีตจะมีคนนั่งอยู่ก่อนเสมอ คุณสามารถนั่งได้ก็ต่อเมื่อคนที่นั่งอยู่ก่อนลุกไปแล้วเท่านั้น
สามารถย้อนกลับไปอดีตได้เฉพาะในช่วงเวลาที่กาแฟยังอุ่นหลังรินใส่ถ้วยเท่านั้น และต้องกลับมานั่งที่เดิมเพื่อดื่มกาแฟจนหมดถ้วยก่อนที่มันจะเย็นเสียลง ถ้ากลับมาไม่ทันต้องกลายเป็นวิญญาณเฝ้าโต๊ะนั้นจนกว่าจะมีคนใหม่มาแทนที่
เสรี หวังในธรรม

| เสรี หวังในธรรมม> ว.ม., ป.ช., จ.ภ., ส.ช. |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 3 มกราคม พ.ศ. 2480 จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 (70 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
บิดา: ขุนสาธกธนสาร (เหลือ หวังในธรรม)
มารดา: สง่า นานากุล
รางวัล
ศิลปินแห่งชาติ: สาขาศิลปะการแสดง - ศิลปะการละคร พ.ศ. 2531
เสรี หวังในธรรม (3 มกราคม พ.ศ. 2480 – 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550) ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ศิลปะการละคร) ประจำปี พ.ศ. 2531 ผู้เชี่ยวชาญด้านการสังคีต กรมศิลปากร
ประวัติ

นายเสรี เกิดเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2480 ณ ท่าพระจันทร์ พระนคร บิดาชื่อ นายเหลือ หวังในธรรม ผู้มีเชื้อสายจีนจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา บิดาของท่านรับราชการ เป็นเสมียนกรมบัญชีกลาง และได้รับพระราชทาน นามสกุลว่า หวังในธรรม รวมทั้งได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เป็นรองอามาตย์โท ขุนสาธกธนสาร มารดาของท่านชื่อ นางสง่า นานากุล โดยเข้ารับการศึกษาระดับอนุบาลที่โรงเรียนศรีจรุง แต่แล้วในปี พ.ศ. 2483 เกิดเหตุไฟไหม้บ้าน จึงจำเป็นต้องย้ายไปอยู่พรานนก ฝั่งธนบุรี และได้เข้าศึกษา โรงเรียนปิยะวิทยา และโรงเรียนชิโนรสวิทยาลัย และได้ศึกษาต่อที่วิทยาลัยนาฏศิลป์
ระหว่างศึกษาที่วิทยาลัยนาฏศิลป์ ได้ศึกษาศิลปะการแสดงแขนงต่าง ๆ ทั้งดุริยางค์ไทยและสากล คีตศิลป์ไทย การแสดงละคร และโขน จบการศึกษา เมื่อ พ.ศ. 2497 พร้อมกับเข้ารับราชการ ในแผนกดุริยางค์ไทย กองการสังคีต กรมศิลปากร และได้รับทุนไปศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยอีสต์เวสต์เซ็นเตอร์ สหรัฐอเมริกา
นายเสรี เป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในฐานะนักแสดง นักประพันธ์ นักดนตรี นักร้อง นักพูด ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ผู้กำกับการแสดงภาพยนตร์ ได้ใช้ความรู้ความสามารถ สร้างความบันเทิง และเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมไทย ไปทั่วโลก ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติ ให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ศิลปะการละคร) ประจำปี พ.ศ. 2531
นายเสรี เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ขณะมีอายุ 70 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ณ วัดตรีทศเทพวรวิหาร
ผลงานละครโทรทัศน์

มหาเวสสันดรชาดก ช่อง 5 (2530)
อตีตา ช่อง 7 (2544)
ฟ้าใหม่ ช่อง 7 (2547)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2519 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
แบลร์ วอลดอร์ฟ

| แบลร์ วอลดอร์ฟ |
| --- | --- |
ตัวละครใน แสบใสไฮโซ
ปรากฏครั้งแรก: ละครชุด:  "Pilot" (ตอน 1.01)
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
นามแฝง: B Queen B
เพศ: หญิง
อาชีพ: นักศึกษา
ครอบครัว: ฮาโรลด์ วอลดอร์ฟ (บิดา) เอลานอร์ วอลดอร์ฟ (มารดา) ไซรัส โรส (พ่อบุญธรรม)
ญาติ: เซรีน่า แวน เดอ วูดเซน (เพื่อนรัก) เนท อาชิบอลด์ (เพื่อน/แฟนเก่า) แดน ฮัมฟรีย์ (เพื่อน) ชัค แบส (เพื่อน/รัก) วาเนสซ่า เอบรัมส์ (ศัตรู) เจนนี่ ฮัมฟรีย์ (ศัตรู) 
แบลร์ วอลดอร์ฟ เป็นตัวละครหลักของซีรีส์ที่สร้างขึ้นมาจากนวนิยายชื่อดังจากหนังสือชุด Gossip Girl ที่ถูกแต่งขึ้นโดย Cecily von Ziegesar โดยผู้มารับบทเป็น แบลร์ วอลดอร์ฟในซีรีส์ทีวีชุดคือ ลีห์ตัน มีสเตอร์ นักแสดงชาวอเมริกัน
ฤดูกาลที่ 4

| ด ค กGossip Girl |
| --- | --- |
ฤดูกาล: 1  ·  2"  ·  3  ·  4
ตัวละคร: เซรีน่า แวน เดอ วูดเซน  ·  แบลร์ วอลดอร์ฟ  ·  ชัค แบส  ·  แดน ฮัมฟรีย์  ·  เนท อาชิบอลด์  ·  วาเนสซ่า เอบรัมส์  ·  เจนนี่ ฮัมฟรีย์  ·  ลิลี่ แวน เดอ วูดเซน  ·  รูฟัส ฮัมฟรีย์
แจ็ก ซียาฮายา

แจ็ก ซียาฮายา (Jack Siahaya) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 12 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 1) แพ้ 7 เสมอ 1
ประวัติ

ซียาฮายาขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 10 กันยายน พ.ศ. 2534 ชนะน็อคอาร์เนล บาโรตีโญ ยก 5 ที่อินโดนีเซีย จากนั้นเดินทางมากนอกรอบในประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2537 แพ้น็อคฉัตรชัย สาสกุล ยก 5 และได้มีโอกาสชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 แพ้น็อคหยกไท ศิษย์ อ. ยก 2 และได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทเมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2540 แพ้คะแนนหนึ่งอุบล ศิษย์เลิศชัย และได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อคมาซาโทริ โทกูยาม่า ไปแค่ ยกที่ 2 หลังจากนั้น ซาเฮียยาขึ้นชกชนะที่อินโดนีเซีย 2 ครั้ง รวมทั้งชนะคะแนนกุมารทอง ป.ปลื้มกมล ด้วย แต่หลังจากที่ชกแพ้น็อคเปเดอริโต ลอเรนเต ยก 4 เมื่อ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ซียาฮายาก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 10 พฤศจิกายน 2539 แพ้น็อค หยกไท ศิษย์ อ. ยก 2 ที่ พิจิตร
ชิงแชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทเมื่อ 12 มกราคม 2540 แพ้คะแนน หนึ่งอุบล ศิษย์เลิศชัย ที่ ฉะเชิงเทรา
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทเมื่อ 20 พฤษภาคม 2543 แพ้น็อค มาซาโมริ โทกูยามะ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่น
เส้นเมริเดียนที่ 28 องศาตะวันตก

เส้นเมริเดียนที่ 28 องศาตะวันตกของกรีนิช  คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก กรีนแลนด์ มหาสมุทรแอตแลนติก มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 28 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 152 องศาตะวันออก