stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย

| ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์ในปรัสเซีย เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค
ครองราชย์: 25 กุมภาพันธ์ 1713 – 31 พฤษภาคม 1740
ก่อนหน้า: ฟรีดริชที่ 1
ถัดไป: ฟรีดริชที่ 2

พระราชสมภพ: 14 สิงหาคม ค.ศ. 1688(1688-08-14) เบอร์ลิน บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย
สวรรคต: 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1740(1740-05-31) (51 ปี) เบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย
ฝังพระศพ: ฟรีเดินเคียร์เซอ สวนซ็องซูซี พ็อทซ์ดัม
มเหสี: โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์ (สมรส 1706)
พระราชบุตร รายละเอียด:  เจ้าชายฟรีดริช ลูทวิช  วิลเฮ็ลมีเนอ มาร์เกรวีนแห่งบรันเดินบวร์ค-ไบร็อยท์  เจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม  ฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย  เจ้าหญิงชาร์ล็อทเทอ  ฟรีเดอริเคอ ลูอิเซอ มาร์เกรวีนแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค  โซฟี โดโรเทอา มาร์เกรวีนแห่งบรันเดินบวร์ค-ชเวิดท์  หลุยเซอ อูลริเคอ พระราชินีแห่งสวีเดน  เจ้าชายเอากุสท์ วิลเฮ็ล์ม  เจ้าหญิงอันนา อามาลี  เจ้าชายไฮน์ริช  เจ้าชายเอากุสท์ แฟร์ดีนันท์ 
ราชวงศ์: โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น
พระราชบิดา: พระเจ้าฟรีดริชที่ 1
พระราชมารดา: โซฟี ชาร์ล็อทเทอ แห่งฮันโนเฟอร์
ศาสนา: ลัทธิคาลวิน
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย (เยอรมัน: Friedrich Wilhelm I, อังกฤษ: Frederick William I of Prussia) (14 สิงหาคม ค.ศ. 1688 - 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1740)  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรปรัสเซียและเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค (ในพระนามฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2) ผู้ทรงครองราชสมบัติต่อจากพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 ในปี ค.ศ. 1713 และครองราชย์ต่อมาจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1740  โดยมีพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 ทรงเป็นผู้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์ พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1688 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 และ โซฟี ชาร์ล็อทเทอ แห่งฮันโนเฟอร์
พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มทรงได้รับสมญานามว่า "กษัตริย์ทหาร" (เยอรมัน: der Soldatenkönig) และมีความโปรดปรานการแสดงทางการทหาร ที่ทำให้ทรงพยายามจ้างบุคคลที่มีความสูงมาจากทั่วยุโรปมาเข้าสังกัดกองทหารที่มีชื่อเล่นว่า "ยักษ์พ็อทซ์ดัม"
พระราชโอรส-ธิดา

| พระสาทิสลักษณ์ | พระนาม | พระชนม์ชีพ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| N/A | เจ้าชายฟรีดริช ลุดวิก | 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1707 - 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1708 | สิ้นพระชนม์ในวัยทารก |
|  | เจ้าหญิงฟรีเดริเค่ วิลเฮ็ล์มิเน่ | 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1709 - 14 ตุลาคม ค.ศ. 1758 | อภิเษกสมรสกับฟรีดริช มาร์เกรฟแห่งบรันเดนบวร์ก-ไบรอยท์ |
| N/A | เจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม | 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1710 - 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1711 | สิ้นพระชนม์ในวัยทารก |
|  | พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย | 24 มกราคม ค.ศ. 1712 - 17 สิงหาคม ค.ศ. 1786 | อภิเษกสมรสกับเอลิซาเบธ คริสทีเน่แห่งบราวน์ชไวก์-โวลเฟ่นบุทเท่ล-เบแวร์น |
| N/A | เจ้าหญิงชาร์ล็อทเท่ อัลแบร์ทิเน่ | 5 พฤษภาคม] ค.ศ. 1713 - 10 มิถุนายน ค.ศ. 1714 | สิ้นพระชนม์ในวัยทารก |
|  | เจ้าหญิงฟรีเดริเค่ หลุยเซ่ | 29 สิงหาคม ค.ศ. 1714 - 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1784 | อภิเษกสมรสกับคาร์ล วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช มาร์เกรฟแห่งบรันเดนบวร์ก-อันส์บัค |
|  | เจ้าหญิงฟิลิปิเน่ ชาร์ล็อทเท่ | 3 มีนาคม ค.ศ. 1716 - 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1801 | อภิเษกสมรสกับดยุกคาร์ลที่ 1 แห่งเบราน์ชไวก์-โวลเฟนบึทเทิล |
| N/A | เจ้าชายลุดวิก คาร์ล วิลเฮ็ล์ม | 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1717 - 31 สิงหาคม ค.ศ. 1719 | สิ้นพระชนม์ในยามเยาว์วัย |
|  | เจ้าหญิงโซฟี โดโรธีอา | 25 มกราคม ค.ศ. 1719 - 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1765 | อภิเษกสมรสกับฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม มาร์เกรฟแห่งบรันเดนบวร์กชเวดท์ |
|  | เจ้าหญิงหลุยเซอ อูลริเคอ | 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1720 - 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1782 | อภิเษกสมรสกับพระเจ้าอดอล์ฟ เฟรดริกแห่งสวีเดน |
|  | เจ้าชายเอากุสท์ วิลเฮ็ล์ม | 9 สิงหาคม ค.ศ. 1722 – 12 มิถุนายน ค.ศ. 1758 | อภิเษกสมรสกับดัชเชสหลุยเซ่ อมาลีแห่งเบราน์ชไวก์-โวลเฟนบึทเทิล-แบเวิร์น |
| N/A | เจ้าหญิงอันนา อมาลี | 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1723 - 30 มีนาคม ค.ศ. 1787 | หัวหน้านางชีแห่งเควดลินบวร์ก |
|  | เจ้าชายไฮน์ริช | 18 มกราคม ค.ศ. 1726 - 3 สิงหาคม ค.ศ. 1802 | อภิเษกสมรสกับวิลเฮ็ล์มิน่าแห่งเฮสเซ-คาสเซิล |
|  | เจ้าชายเอากุสท์ แฟร์ดินันท์ | 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1730 - [[2 พฤษภาคม ค.ศ. 1813 | อภิเษกสมรสกับเอลิซาเบธ หลุยเซ่แห่งบรันเดนบวร์ก-ชเวดท์ |
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรปรัสเซีย
พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย
Biography of Frederick William I
| ด ค กกษัตริย์แห่งปรัสเซีย |
| --- | --- | --- |
| ดัชชีปรัสเซีย | อัลเบร็คท์ (1525–1568) ·  อัลเบร็คท์ ฟรีดริช (1568–1618) ·  โยฮัน ซีกิสมุนท์ (1618–1619) ·  เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม (1619–1640) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม (1640–1688) ·  ฟรีดริช (1688–1701) |  |
| ราชอาณาจักรปรัสเซีย | ฟรีดริชที่ 1 (1701–1713) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 (1713–1740) ·  ฟรีดริชที่ 2 (1740–1786) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 (1786–1797) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 (1797–1840) ·  ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 (1840–1861) ·   วิลเฮ็ล์มที่ 1 (1861–1888) · ฟรีดริชที่ 3 (1888) ·  วิลเฮ็ล์มที่ 2 (1888–1918) |  |
| อ้างสิทธิ | วิลเฮ็ล์มที่ 2 (1918–1941) ·  วิลเฮ็ล์มที่ 3 (1941–1951) ·  ลุยส์ แฟร์ดีนันด์ (1951–1994) ·  เกออร์ค ฟรีดริช (ตั้งแต่ 1994) |  |
ราชอาณาจักรปรัสเซีย · พระมหากษัตริย์ปรัสเซีย · พระมหากษัตริย์เยอรมนี
ปีเตอร์หัวกระเซิง

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: Heinrich Hoffmann
ผู้วาดภาพประกอบ: Heinrich Hoffmann
ประเทศ: Germany
ภาษา: German
หัวเรื่อง: Cautionary tales
ประเภท: หนังสือสำหรับเด็ก
วันที่พิมพ์: 1845
เรื่องถัดไป: König Nussknacker und der arme Reinhold 
ปีเตอร์หัวกระเซิง (เยอรมัน: Der Struwwelpeter) เป็นหนังสือสำหรับเด็กในปี ค.ศ.1845 ที่แต่งโดยไฮน์ริช ฮอฟฟ์แมน เรื่องส่วนใหญ่เกี่ยวกับเด็ก โดยบอกเล่าผ่านบทกวีและภาพประกอบ แต่ละเรื่องให้คติสอนใจซึ่งแสดงถึงหายนะของการประพฤติตัวไม่เหมาะสมในแบบที่เกินจริง
เรื่องต่างๆ

Struwwelpeter (ปีเตอร์หัวกระเซิง) เด็กผู้ชายคนหนึ่งไม่ยอมดูแลตัวเองได้อย่างถูกต้อง และเป็นเรื่องที่ไม่โด่งดัง
Die Geschichte vom bösen Friederich (เรื่องความชั่วร้ายของเฟรดเดอริก) เด็กหัวรุนแรงได้ทำร้ายผู้คน และ สัตว์ ในที่สุดเขาก็ถูกหมากัด และหมาก็แอบกินไส้กรอกของเขาขณะที่เขาป่วย
Die gar traurige Geschichte mit dem Feuerzeug (เรื่องเศร้าโศกจากไม้ขีดไฟ) เด็กผู้หญิงแอบเล่นไม้ขีดไฟ จนกระทั่งไฟได้ไหม้เธอจนตาย
Die Geschichte von den schwarzen Buben (เรื่องราวของเด็กชายผิวดำ) นิโคลัสจับเด็กชายทั้งสามคนที่หยอกล้อเด็กผิวดำ เพื่อสอนบทเรียนแก่พวกเขา เขาจึงจุ่มพวกเขาลงในหมึกดำ
Die Geschichte von dem wilden Jäger  (เรื่องราวของพรานเถื่อน) เป็นเรื่องเดียวที่ไม่เกี่ยวกับเด็ก กระต่ายป่าได้ขโมยปืน และแว่นตาของนายพราน และเริ่มตามล่านักล่า ในความปั่นป่วนนั้น ลูกกระต่ายป่าถูกเผาโดยกาแฟร้อน และนายพรานตกลงในบ่อน้ำ
Die Geschichte vom Daumenlutscher (เรื่องราวของคนดูดนิ้วโป้ง) แม่ได้เตือนลูกชายของเธอว่าอย่าดูดนิ้ว อย่างไรก็ตามตอนที่เธอออกไปจากบ้าน เขาก็ดูดนิ้วต่อ จนกระทั่งช่างตัดผ้าเร่ร่อนได้ตัดนิ้วโป้งออกด้วยกรรไกรยักษ์
Die Geschichte vom Suppen-Kaspar (เรื่องราวของกัสปาร์ และซุป) เริ่มที่กัสปาร์ (หรือ"ออกัสตัส"ในบางภาษา) มีสุขภาพดีและแข็งแกร่ง และตั้งใจว่าเขาจะไม่กินซุปของเขาเด็ดขาด. แต่หลังจากห้าวัน เขาก็ซูบผอมแล้วตาย
Die Geschichte vom Zappel-Philipp (เรื่องราวของฟิลิปผู้อยู่ไม่นิ่ง) ฟิลิปเป็นเด็กที่นั่งไม่นิ่งบังเอิญทำอาหารทุกอย่างเละเทะหมด ทำให้พ่อแม่เสียใจมาก
Die Geschichte von Hans Guck-in-die-Luft  (เรื่องราวของจอห์นนี่ที่ชอบมองข้างบน) เป็นเรื่องราวของเด็กชายที่ไม่ได้ดูบนพื้นขณะเดิน วันหนึ่งเขาเดินแล้วตกไปในแม่น้ำ แล้วช่วยเหลือไว้ได้ แต่หนังสือเขียนกลับลอยออกไป
Die Geschichte vom fliegenden Robert (เรื่องราวของโรเบิร์ตบินได้) เป็นเด็กชายที่ไปข้างนอกตอนพายุ ลมได้ทำให้เขาลอยไปในอากาศพร้อมกับร่ม เรื่องนี้จบลงที่เขาได้ลอยไปไกลแล้ว
หนังสือการ์ตูน

ศิลปินการ์ตูนชาวเยอรมัน David Füleki ได้สร้างการ์ตูนสไตล์มังงะในรูปแบบของStruwwelpeter :
Struwwelpeter: Die Rückkehr (2009, Tokyopop)
Struwwelpeter: Das große Buch der Störenfriede (2009, Tokyopop)
Struwwelpeter in Japan (Free Comic Book Day comic; 2012, Delfinium Prints)
อิทธิพลของสื่อ > วรรณกรรม

อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ถูกล้อเลียนเป็นปีเตอร์หัวกระเซิงในปี ค.ศ.1941 ในหนังสือ Struwwelhitler ที่ถูกตีพิมพ์ในอังกฤษ โดยใช้นามแฝง Dr. Schrecklichkeit (Dr. Horrors)
อิทธิพลของสื่อ > หนังสือการ์ตูน

นักวาดการ์ตูนชาวเยอรมัน F. K. Waechter ได้ทำหนังสือเรื่อง Anti-Struwwwelpeter (1970) เป็นเรื่องที่ล้อเลียน Der Struwwelpeter.
เว็บที่เชื่อมโยง

The English Struwwelpeter, or, Pretty stories and funny picture Internet Archive (Ebook and Texts Archive), including downloadable versions.
Struwwelpeter: Merry Tales and Funny Pictures ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
Der Struwwelpeter,German original on wikisource (illustrated).
Struwwelpeter-Museum in Frankfurt, Germany (ภาษาเยอรมัน)
นิโคลัสเตรียมถังหมึกสำหรับเด็กทั้งสามคนที่เขาจะใส่ในนั้น
ฟิลิปเผลอทำอาหารหกบนพื้น
ถ้วยซุปที่มีเรื่องราวของฟิลิปผู้อยู่ไม่นิ่ง และที่ขอบถ้วยเป็นเรื่องราวของกัสปาร์ และซุป
ตราประทับกับสองตัวละคร ในวาระครบรอบวันเกิด Hoffmann ปีที่ 200
พาเดอร์บอร์น

| พาเดอร์บอร์น |
| --- | --- |
เมือง
ศาลาว่าการเมือง
   ธง ตราอาร์ม
Location of the city of Paderborn within the district  
พาเดอร์บอร์นแสดงแผนที่เยอรมนีพาเดอร์บอร์นแสดงแผนที่รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
พิกัด: 51°43′0″N 8°46′0″E﻿ / ﻿51.71667°N 8.76667°E﻿ / 51.71667; 8.76667
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: นอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
จังหวัด: Detmold
อำเภอ: Paderborn
เขตการปกครอง: 8
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Heinz Paus (CDU)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 179.38 ตร.กม. (69.26 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 347 เมตร (1,138 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 94 เมตร (308 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 151,864 คน
 • ความหนาแน่น: 850 คน/ตร.กม. (2,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 33041-33106
รหัสโทรศัพท์: 05251, 05252, 05254, 05293
ทะเบียนพาหนะ: PB
เว็บไซต์: paderborn.de
ที่ตั้งเทศบาล Am Abdinghof 11, 33098 Paderborn
พาเดอร์บอร์น (เยอรมัน: Paderborn) เป็นเมืองในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี ชื่อของเมืองมาจาก ชื่อแม่น้ำ พาเดอร์ (Pader) และคำว่า 'born' มาจากคำเก่าในภาษาเยอรมัน ที่หมายถึง "ต้นกำเนิดของแม่น้ำ" เมืองก่อตั้งโดย ชาร์เลอมาญ ในปี ค.ศ. 795
พลังเคิน

47°11′N 9°32′E﻿ / ﻿47.183°N 9.533°E﻿ / 47.183; 9.533
ทิวทัศน์ของเทศบาลพลังเคิน
พลังเคิน (เยอรมัน: Planken) เป็นเทศบาล (Gemeinde) หนึ่งใน 11 เทศบาลของประเทศลีชเทินชไตน์ ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของประเทศและอยู่ในเขตเลือกตั้งตอนบน (Oberland [โอเบอร์ลันท์]) เทศบาลมีพื้นที่ทั้งหมด 5.3 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่บนความสูงจากระดับน้ำทะเลเฉลี่ย 786 เมตร และยังมีเขตติดต่อกับประเทศออสเตรีย มีจำนวนประชากร 425 คน 170 ครัวเรือนจากการสำรวจเมื่อปลายปี ค.ศ. 2010 เทศบาลพลังเคินมีหมู่บ้าน 1 แห่งคือ ฮินเทอร์เช็ลเลินแบร์ค (Hinterschellenberg) ซึ่งเป็นที่ตั้งของ อนุสรณ์สถานแห่งรัสเซีย (อังกฤษ: Russian Monument Liechtenstein) ชื่อของเทศบาลมีที่มาจากภาษาโรแมนซ์ที่หมายความว่า กองสิ่งของ โดยสิ่งก่อสร้างที่มีชื่อเสียงที่สุดของเทศบาลคือชาเปลสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่ได้รับการปรับปรุงโครงสร้างใหม่ใน ค.ศ. 1955 หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงชื่อเทศบาลแห่งนี้คือข้อตกลงฉบับหนึ่งที่จัดทำขึ้นในปี ค.ศ. 1361
ตราประจำเทศบาล

ตราประจำเทศบาลพลังเคินได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในสัญญาฉบับวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1943 โดยฟรานซ์โยเซฟ เจ้าชายแห่งลีชเทินชไตน์ สัญลักษณ์ในตราประกอบด้วยพื้นสีเขียวที่หมายถึงทุ่งหญ้าบนภูเขาในเขตเทศบาล และพื้นสีขาวมีรูปดาวหกแฉกสีเหลืองที่หมายถึงสรวงสวรรค์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พลังเคิน
เว็บไซด์อย่างเป็นทางการของเทศบาลพลังเคิน (เยอรมัน)
| ด ค กเทศบาลในประเทศลีชเทินชไตน์ |
| --- | --- | --- |
|  กัมพรีน  ชาน  เช็ลเลินแบร์ค  ทรีเซิน  ทรีเซินแบร์ค  บัลท์เซิร์ส  พลังเคิน  เมาเริน  รุกเก็ล  วาดุซ  เอ็ชเชิน  |  กัมพรีน  ชาน  เช็ลเลินแบร์ค  ทรีเซิน  ทรีเซินแบร์ค  บัลท์เซิร์ส  พลังเคิน  เมาเริน  รุกเก็ล  วาดุซ  เอ็ชเชิน  |  |
ตราประจำเทศบาล
Neuro-linguistic programming

ระวังสับสนกับ การประมวลภาษาธรรมชาติ
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ NLP
| Neuro-linguistic programming |
| --- | --- |
การแทรกแซง
MeSH: D020557
Neuro-linguistic programming (ตัวย่อ NLP) เป็นวิธีการอันเป็นวิทยาศาสตร์เทียมเพื่อการสื่อสาร การพัฒนาตน และจิตบำบัด ที่สร้างขึ้นโดยชาวอเมริกันริชาร์ด แบนด์เลอร์ (Richard Bandler) และจอห์น กรินเดอร์ (John Grinder) ในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970
โดยอ้างว่า มีความสัมพันธ์ระหว่างกระบวนการทางประสาท (neuro-) ภาษา (linguistic) กับรูปแบบพฤติกรรมที่เรียนรู้ผ่านประสบการณ์ (programming) ซึ่งสามารถเปลี่ยนให้ไปถึงเป้าหมายในชีวิตต่าง ๆ ได้
ผู้สร้างยังอ้างด้วยว่า วิธีนี้สามารถจำลองแบบ (model) ทักษะของคนพิเศษ ทำให้ใคร ๆ ก็สามารถเรียนรู้ทักษะเหล่านั้นได้
อ้างว่า บ่อยครั้ง การฝึกวิธีเช่นนี้เพียงรอบเดียวสามารถรักษาหรือแก้ปัญหา เช่น โรคกลัว, โรคซึมเศร้า, อาการกล้ามเนื้อกระตุก (tic), โรคกายเหตุจิต (psychosomatic illness), สายตาสั้น,
ภูมิแพ้, โรคหวัด
และปัญหาการเรียนรู้ (learning disorder) 
นักบำบัดโดยสะกดจิตบางพวกได้นำวิธีนี้ไปใช้ และบริษัทต่าง ๆ ก็ได้วางตลาดขายสัมมนาการฝึกความเป็นผู้นำให้แก่บริษัทและองค์กรของรัฐ
ไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่รองรับข้ออ้างของผู้สนับสนุนวิธีนี้ อนี่ง วิธีนี้ยังถูกดิสเครดิตด้วยว่าเป็นวิทยาศาสตร์เทียม
งานทบทวนทางวิทยาศาสตร์ยังระบุว่า วิธีนี้อาศัยข้ออุปมาการทำงานของสมองที่ล้าสมัยโดยไม่เข้ากับทฤษฎีทางประสาทวิทยาในปัจจุบัน และมีข้อผิดพลาดจากความจริงเป็นจำนวนมาก
ยังพบด้วยว่า งานวิจัยทั้งหมดที่สนับสนุนวิธีนี้มีข้อบกพร่องทางระเบียบวิธีอย่างสำคัญ มีงานศึกษาที่มีคุณภาพดียิ่งกว่าเป็นจำนวนสามเท่าที่ไม่สามารถทำซ้ำ "ข้ออ้างเกินธรรมดา" ของแบนด์เลอร์ กรินเดอร์ และผู้ประกอบกิจด้วยวิธีนี้อื่น ๆ
การพัฒนายุคต้น > การทำเป็นธุรกิจและการตรวจสอบ

ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 ขบวนการศักยภาพมนุษย์ (human potential movement)
ศูนย์หลักของขบวนการนี้ก็คือสถาบันเอซาเล็น (Esalen Institute) ในเมืองบิ๊กเซอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย
เพอร์ลสได้ทำสัมมนาเกี่ยวกับ Gestalt therapy เป็นจำนวนมากที่สถาบัน
แซเทียร์เป็นผู้นำตั้งแต่ยุคต้น ๆ และเบตสันเป็นครูพิเศษ
แบนด์เลอร์กับกรินเดอร์อ้างว่า นอกจากเป็นวิธีบำบัด เอ็นแอลพียังเป็นการศึกษาการสื่อสาร แล้วเริ่มวางตลาดมันเป็นเครื่องมือทางธุรกิจ โดยอ้างว่า "ถ้ามนุษย์แต่ละคนทำอะไรก็ได้ คุณก็ทำได้เช่นกัน"
หลังจากเริ่มได้นักเรียน 150 คนที่จ่ายค่าธรรมเนียมคนละ 1,000 ดอลลาร์สหรัฐสำหรับการสัมมนา 10 วันในเมืองซานตาครูซ รัฐแคลิฟอร์เนีย พวกเขาก็เลิกทำงานเขียนเชิงวิชาการแล้วเขียนหนังสือประชานิยมอาศัยข้อความจากงานสัมมนา เช่น หนังสือ Frogs into Princes (จากกบไปสู่เจ้าชาย) ซึ่งขายได้เกิน 270,000 เล่ม
ตามเอกสารของศาลเรื่องข้อพิพาททางทรัพย์สินทางปัญญาระหว่างแบนด์เลอร์กับกรินเดอร์ แบนด์เลอร์ได้รายได้เกินกว่า 800,000 ดอลลาร์สหรัฐฺ (ประมาณ 20 ล้านบาท) ในปี 1980 จากการจัดสัมมนาและขายหนังสือ
ชุมชนนักจิตบำบัดและลูกศิษย์ก็เริ่มเกาะเป็นกลุ่มเนื่องกับงานเบื้องต้นของแบนด์เลอร์กับกรินเดอร์ ทำให้เอ็นแอลพีขยายกระจายตัวทั้งโดยทฤษฎีและข้อปฏิบัติ
ยกตัวอย่างเช่น โทนี่ ร็อบบินส์ (โค้ชมหาเศรษฐีผู้หนึ่ง) ได้ฝึกกับกรินเดอร์แล้วใช้ไอเดียไม่กี่อย่างจากเอ็นแอลพีเป็นส่วนโปรแกรมการช่วยตนเองและปาฐกถาสร้างแรงจูงใจของตน
แบนด์เลอร์ได้พยายามหลายครั้งไม่ให้พวกอื่น ๆ ใช้เอ็นแอลพี
ในขณะเดียวกัน จำนวนผู้ประกอบกิจด้วยวิธีนี้และนักทฤษฎีที่เพิ่มขึ้นได้ทำให้เอ็นแอลพีเริ่มต่าง ๆ กันจากจุดเริ่มต้น
ก่อนเอ็นแอลพีจะเสื่อมความนิยม นักวิทยาศาสตร์ได้เริ่มตรวจสอบทฤษฎีหลัก ๆ ของวิธีโดยใช้หลักฐานเชิงประสบการณ์ แล้วพบว่าไม่มีหลักฐานสนับสนุน
ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 จึงมีงานศึกษาทางวิทยาศาสตร์ตรวจสอบวิธีการของเอ็นแอลพีน้อยลงเทียบกับทศวรรษก่อน ๆ
นักจิตวิทยาผู้มีวิมตินิยม โทมาสซ์ วิตคาวสกี้ ระบุว่าความสนใจในการอภิปรายได้น้อยลงเพราะไม่มีหลักฐานสนับสนุนเอ็นแอลพีแม้จากผู้สนับสนุนวิธีเอง
องค์ประกอบและแนวคิดหลัก ๆ

เอ็นแอลพีสามารถเข้าใจว่ามีองค์ประกอบกว้าง ๆ 3 อย่างและแนวคิดหลัก ๆ เกี่ยวกับองค์ประกอบเหล่านั้น
ความเป็นอัตวิสัย (Subjectivity) ตามแบนด์เลอร์กับกรินเดอร์
เรารู้โลกโดยเป็นอัตวิสัย เราจึงสร้างแบบจำลองประสบการณ์ของเราอันเป็นอัตวิสัย แบบจำลองเช่นนี้มีองค์ประกอบเป็นประสาทสัมผัสทั้ง 5 และภาษา ซึ่งก็คือ ประสบการณ์ทางจิตอันเป็นอัตวิสัยอันประกอบด้วยประสาทสัมผัสที่รู้กันทั่วไปคือ การเห็น การได้ยิน สัมผัส การได้กลิ่น และการรู้รส จนกระทั่งว่า กิจกรรมต่าง ๆ ในชีวิตของเรา เช่น การคิดถึงกิจกรรมหนึ่งในใจ การระลึกถึงเหตุการณ์หนึ่ง หรือการคาดหวังเหตุการณ์ล่วงหน้า เราก็จะ "เห็น"ภาพ "ได้ยิน"เสียง "รู้"กลิ่น "ลิ้ม"รส "กระทบ"สัมผัส และคิดเป็นภาษา (ธรรมชาติ) บางภาษา อนึ่งพวกเขาอ้างว่า แบบจำลองประสบการณ์ทางอัตวิสัยเช่นนี้มีโครงสร้างหรือหรือรูปแบบซึ่งแยกออกได้ เอ็นแอลพีบางครั้งจึงนิยามว่าเป็น "การศึกษาโครงสร้างของประสบการณ์ทางอัตวิสัย"
พฤติกรรมสามารถอธิบายและเข้าใจโดยใช้แบบจำลองทางอัตวิสัยที่อาศัยประสาทสัมผัสเช่นนั้น ๆ โดยพฤติกรรมกำหนดอย่างกว้าง ๆ ว่าเป็นการสื่อสารทั้งทางคำพูดและไม่ใช่คำพูด พฤติกรรมที่ไร้ผล การปรับตัวได้ไม่ดีหรือแบบเป็นโรค บวกกับพฤติกรรมที่ได้ผลและเชี่ยวชาญ
พฤติกรรม (ทั้งในตนและผู้อื่น) สามารถเปลี่ยนโดยจัดการแบบจำลองทางอัตวิสัยที่อาศัยประสาทสัมผัสเหล่านั้น ๆ
จิตใจ (consciousness) เอ็นแอลพีมีมูลฐานที่ไอเดียว่า จิตใจแยกออกเป็นส่วนใต้ความสำนึก (คือรู้ได้) และส่วนเหนือความสำนึก (คือรู้ไม่ได้) แบบจำลองทางอัตวิสัยที่เกิดเหนือสำนึกของบุคคลจึงมีองค์ประกอบเป็น จิตเหนือสำนึก/จิตไร้สำนึก (unconscious mind)
การเรียนรู้ เอ็นแอลพีใช้การเลียนแบบเพื่อเรียนรู้ เรียกว่า การจำลองแบบ/การเลียนแบบ (modeling) ซึ่งอ้างว่าสามารถจัดระเบียบและเลียนความเชี่ยวชาญของบุคคลตัวอย่างในกิจกรรมทุกอย่างของมนุษย์ ส่วนสำคัญในกระบวนการจัดระเบียบก็คือการแสดงลำดับประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสและภาษาที่เกิดในบุคคลตัวอย่างเมื่อทำกิจกรรมนั้น ๆ อย่างเชี่ยวชาญ
เทคนิค

ตามงานศึกษาในวารสารแพทย์ปี 1984 ปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ประกอบกิจด้วยวิธีนี้กับผู้รับฝึกมีหลายขั้นเริ่มตั้งแต่การสร้างความสัมพันธ์ การรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับปัญหาทางใจและเป้าหมายที่ต้องการ การใช้อุปกรณ์และเทคนิคโดยเฉพาะ ๆ เพื่อแก้ปัญหา แล้วรวมการเปลี่ยนพฤติกรรมเข้าในชีวิตของผู้รับฝึก
ทุก ๆ ขั้นจะใช้การตอบสนองของผู้รับฝึกที่ไม่ใช้คำพูดเป็นแนวทาง
ขั้นแรกเป็นการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างผู้ประกอบกิจกับผู้รับฝึกผ่านการเลียนแบบและแนะแนวพฤติกรรมของผู้รับฝึกทั้งที่เป็นคำพูด (เช่นข้อมูลทางประสาทสัมผัส [sensory predicate] และคำสำคัญ [keyword])
และที่ไม่ใช่คำพูด (เช่น เลียนและสะท้อนพฤติกรรมที่ไม่ใช่คำพูด หรือตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวตา)
เมื่อตั้งความสัมพันธ์แล้ว ผู้ประกอบกิจอาจเก็บข้อมูล (เช่น ใช้คำถามจากเมตะโมเดล) เกี่ยวกับสภาพปัจจุบันของผู้รักฝึกและช่วยให้ผู้รักฝึกระบุสภาวะหรือเป้าหมายที่ต้องการ
ผู้ประกอบกิจจะใส่ใจเป็นพิเศษต่อการตอบสนองทั้งที่เป็นคำพูดและไม่ใช่คำพูดเมื่อผู้รับฝึกกำลังระบุสภาพปัจจุบันและสภาพที่ต้องการ และสิ่งที่จำเป็นเพื่อให้ได้สภาพนั้น ๆ
ผู้ประกอบกิจจะสนับสนุนให้ผู้รับฝึกพิจารณาผลลัพธ์เนื่องกับสภาวะที่ต้องการ ว่าจะมีผลต่อชีวิตส่วนตัว การงาน และความสัมพันธ์กับคนอื่นเช่นไร โดยกล่าวถึงความตั้งใจดีที่มีในปัญหาต่าง ๆ ที่อาจเกิด (เป็น ecological check)
ในขั้นที่ 4 ผู้ประกอบกิจจะช่วยผู้รับฝึกให้ได้ผลที่ต้องการโดยใช้วิธีและเทคนิคโดยเฉพาะ ๆ เพื่อเปลี่ยนแบบจำลองทางอัตวิสัยและการตอบสนองต่อสิ่งเร้าต่าง ๆ ในโลก
ท้ายสุด สิ่งที่เปลี่ยนแปลงก็จะเลียนให้เกิดในอนาคต (future paced) โดยช่วยผู้รับฝึกให้จินตนาการถึงสิ่งที่ต้องเปลี่ยน (mentally rehearse) แล้วนำข้อเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นไปใช้ในชีวิต
ยกตัวอย่างเช่น อาจให้ผู้ฝึก "ก้าวเข้าไปสู่อนาคต" โดยให้จินตนาการเห็น ได้ยิน และรู้สึกเมื่อได้ถึงจุดหมายที่ต้องการแล้ว
ตามสโตลส์นาว (2010) เอ็นแอลพียังมีการวิเคราะห์การพูดที่ไม่ได้รับการยอมรับ มีแนวทาง "การปฏิบัติ" ให้สื่อสาร "ได้ดียิ่งขึ้น"
เช่น หนังสือเล่มหนึ่งอ้างว่า "เมื่อคุณใช้คำว่า 'แต่' คนจะจำสิ่งที่คุณพูดต่อจากคำนั้น 
ถ้าใช้คำว่า 'และ' คนจะจำสิ่งที่พูดทั้งก่อนและหลังคำนั้น"
การประยุกต์ใช้ > แพทย์ทางเลือก

เอ็นแอลพีได้โปรโมตว่าสามารถรักษาโรคต่าง ๆ รวมทั้งโรคพาร์คินสัน เอชไอวี/เอดส์ และมะเร็ง
ซึ่งไม่มีหลักทางการแพทย์สนับสนุนโดยประการทั้งปวง
คนไข้ที่ใช้เอ็นแอลพีเพื่อรักษาเสี่ยงมีสุขภาพแย่ลงเพราะไปหาแพทย์ช้า
การประยุกต์ใช้ > การประยุกต์ใช้อื่น ๆ

แม้เทคนิคดั้งเดิมหลัก ๆ ของเอ็นแอลพีจะเป็นในแนวการบำบัด แต่ความทั่วไปของมันจึงทำให้ใช้ในการอื่น ๆ ได้
รวมทั้งการโน้มน้าวผู้อื่น
การขายของ
การเจรจาต่อรอง
การฝึกการจัดการ
กีฬา
การสอน การโค้ช การสร้างทีม และการกล่าวปาฐกถา
ข้อวิจารณ์ทางวิทยาศาสตร์

ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 มีการโฆษณาว่าเอ็นแอลพีเป็นความก้าวหน้าสำคัญในเรื่องจิตบำบัดและการให้คำปรึกษา (counseling) จึงได้สร้างความสนใจในสาขาการให้คำปรึกษาและจิตวิทยาทางคลินิก
แต่เพราะการทดลองมีกลุ่มควบคุมล้มเหลวคือไม่สามารถแสดงประโยชน์อะไร ๆ ของเอ็นแอลพี และผู้สนับสนุนวิธีได้อ้างสิ่งต่าง ๆ ที่น่าสงสัยยิ่งขึ้น ๆ ความสนใจทางวิทยาศาสตร์ในเรื่องเอ็นแอลพีก็จึงเสื่อมไป
งานทบทวนวรรณกรรมและงานวิเคราะห์อภิมานจำนวนมากไม่พบหลักฐานสนับสนุนข้อสมมุติหรือประสิทธิผลในการบำบัดของเอ็นแอลพี
แม้ผู้ประกอบกิจด้วยวิธีนี้จะอ้างว่า การไร้หลักฐานเชิงประสบการณ์เป็นเพียงเพราะไม่มีงานวิจัยตรวจสอบเอ็นแอลพีที่เพียงพอ
แต่ความเห็นพ้องทางวิทยาศาสตร์ก็คือ เอ็นแอลพีเป็นวิทยาศาสตร์เทียม
และการแก้ต่างกล่าวว่าไม่มีการศึกษาทางวิทยาศาสตร์เพียงพอก็ "เท่ากับเป็นการยอมรับว่า เอ็นแอลพีไม่มีฐานเป็นหลักฐาน"
งานสำรวจกลุ่มนักวิชาการพบว่า ในชุมชนนักวิทยาศาสตร์ เอ็นแอลพีถูกดิสเครติตอย่างกว้างขวางแล้ว
บรรดาเหตุผลที่ระบุว่าเอ็นแอลพีเป็นวิทยาศาสตร์เทียมก็คือหลักฐานสนับสนุนจำกัดอยู่แค่หลักฐานโดยเรื่องเล่า (anecdotal evidence)
และว่า มันไม่ได้ใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับประสาทวิทยาศาสตร์และภาษาศาสตร์
และว่า ชื่อว่า "neuro-linguistic programming" ใช้คำเฉพาะทางทางวิทยาศาสตร์เพื่อสร้างความทึ่งใจและทำแนวคิดต่าง ๆ ให้สับสน เพราะเอ็นแอลพีไม่ได้เกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติในเรื่องโครงสร้างทางประสาท (แย้งคำว่า neuro) และไม่มีอะไรเหมือนกับภาษาศาสตร์ (แย้งคำว่า linguistic) หรือการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ (แย้งคำว่า programming)
จริง ๆ แล้ว ในการศึกษา เอ็นแอลพีได้ถูกยกขึ้นเป็นตัวอย่างสำคัญของวิทยาศาสตร์เทียม
ข้อพิพาททางทรัพย์สินทางปัญญา

ปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 การร่วมมือกันระหว่างแบนด์เลอร์กับกรินเดอร์ก็ยุติลง
วันที่ 25 กันยายน 1981 แบนด์เลอร์ฟ้องศาลเป็นคดีแพ่งโดยมีกรินเดอร์และบริษัทของเขาเป็นจำเลย และร้องให้ศาลออกคำสั่งห้ามและเรียกร้องค่าเสียหายจากธุรกิจของกรินเดอร์ในเรื่องเอ็นแอลพี ต่อมาวันที่ 29 ตุลาคม 1981 ศาลก็ตัดสินให้แบนด์เลอร์ชนะ
โดยเป็นส่วนของข้อตกลงระงับคดี แบนด์เลอร์ได้อนุญาตแบบจำกัดให้กรินเดอร์ทำสัมมนาเอ็นแอลพี ออกใบรับรองเกี่ยวกับเอ็นแอลพี และใช้ชื่อเอ็นแอลพีโดยแลกเปลี่ยนกับค่าสิทธิจากรายได้ของสัมมนา
ระหว่างเดือนกรกฎาคม 1996 กับมกราคม 1997 แบนด์เลอร์ได้ฟ้องกรินเดอร์และบริษัทอีกสองคดี ฟ้องผู้นำเอ็นแอลพีอื่น ๆ อีกหลายคน และคนที่เบื้องต้นไร้ชื่ออีก 200 คน
เขาอ้างว่า กรินเดอร์ละเมิดข้อตกลงระงับคดีที่ทำกันในเบื้องต้น ตนจึงเสียหายเพราะจำเลยทำการค้าที่ไม่ถูกกฎหมาย
และร้องให้ศาลปรับจำเลย "แต่ละราย" ไม่น้อยกว่าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 31 ล้านบาท)
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2000 ศาลตัดสินให้แบนด์เลอร์แพ้โดยระบุว่า "แบนด์เลอร์ได้แสดงต่อสาธารณชนอย่างผิด ๆ ผ่านข้อตกลงทางสิทธิและสื่อโปรโมชัน ว่าเขามีกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญาเกี่ยวกับเอ็นแอลพีทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว และมีอำนาจเด็ดขาดในการระบุผู้เป็นสมาชิกและผู้ได้การรับรองในสมาคมของเอ็นแอลพี"
ในเรื่องนี้ สโตลส์นาว (2010)
ให้ความเห็นว่า "ประหลาดดีว่า แบนด์เลอร์และกรินเดอร์ได้ทะเลาะวิวาทกันอย่างยาวนานในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในข้อพิพาทเรื่องเครื่องหมายการค้าและทฤษฎี
ทำให้เห็นชัดเจนดีว่า แบบจำลอง แกน และหลักเอ็นแอลพีมากมายมหาศาลของพวกเขากลับไม่ช่วยผู้ก่อตั้งให้แก้ปัญหาความขัดแย้งทั้งโดยส่วนตัวและโดยอาชีพ"
ในเดือนธันวาคม 1997 มีคดีแพ่งร้องให้ศาลเพิกถอนเครื่องหมายการค้าเอ็นแอลพีของแบนด์เลอร์ในสหราชอาณาจักร
ศาลได้ติดสินให้แบนด์เลอร์แพ้
เครื่องหมายการค้าของเขาจึงมีผลถูกยกเลิก
ปลายคริสต์ทศวรรษ 2000 แบนด์เลอร์และกรินเดอร์ได้ตกลงปลดเปลื้องข้อพิพาทต่าง ๆ รวมทั้งตกลงว่า "พวกเขาเป็นผู้ร่วมสร้างและผู้ร่วมจัดตั้งเทคโนโลยีเอ็นแอลพี" และ "ตกลงร่วมกันว่าจะระงับการเหยียดหยามกิจกรรมของกันและกันไม่ว่าจะโดยประการใด ๆ ในบทบาทของตน ๆ เกี่ยวกับเอ็นแอลพี"
ผลอย่างหนึ่งของข้อพิพาทและการตกลงร่วมกันเหล่านี้ก็คือ ชื่อว่า NLP และ Neuro-linguistic Programming จึงไม่มีเจ้าของและไม่มีข้อจำกัดให้ใคร ๆ ให้ใบรองรับเกี่ยวกับเอ็นแอลพี
สมาคม การให้การรับรอง และมาตรฐานผู้ประกอบกิจ

ชื่อ NLP และ Neuro-linguistic Programming ไม่มีบุคคลหรือองค์กรใดเป็นเจ้าของ ไม่ใช่ทรัพย์สินทางปัญญาที่มีเครื่องหมายการค้า
ไม่มีองค์กรเป็นศูนย์กลางในการสอนหรือการให้ใบรับรองเกี่ยวกับเอ็นแอลพี
ไม่มีข้อจำกัดว่า ใคระจะสามารถเรียกตนเองว่า ผู้ประกอบกิจชำนาญในเอ็นแอลพี (NLP Master Practitioner) หรือผู้ฝึกให้ชำนาญในเอ็นแอลพี (NLP Master Trainer) โดยมีสมาคมเป็นโหล ๆ ที่ออกใบรับรอง
จึงทำให้จิตแพทย์ผู้หนึ่งกล่าวในปี 2005 ว่าสมาคมฝึกสอนและให้ใบรับรองเช่นนี้เป็น granfalloons 
คือสมาคมของบุคคลที่ทะนงตัวแต่ไร้ความหมาย
มีการฝึกสอนและมาตรฐานผู้ประกอบกิจที่ลึกซึ้งกว้างขวางไม่เท่ากัน มีความเห็นไม่ลงกันว่า รูปแบบ (pattern) อะไรที่ใช่หรือไม่ใช่เอ็นแอลพี
เอ็นแอลพีเป็นสนามเปิดกว้างในเรื่องการฝึก ไม่มีแนวปฏิบัติดีสุดอันเป็นทางการ
มีนักเขียน โค้ช และผู้ประกอบกิจรายบุคคล ๆ ที่ได้พัฒนาวิธี แนวคิด และชื่อเรียกของตนเอง ๆ แล้วจัดเองว่าเป็นเอ็นแอลพี
โดยมีมาตรฐานและคุณภาพที่แตกต่างกันมาก
ในปี 2009 ผู้ดำเนินรายการทีวีอังกฤษได้ลงทะเบียนแมวเลี้ยงของตนเป็นสมาชิกขององค์กร British Board of Neuro Linguistic Programming (BBNLP) ซึ่งต่อมาอ้างว่า สำนักงานมีอยู่ก็เพื่อให้ประโยชน์แก่สมาชิกเท่านั้น ไม่ได้เพื่อให้การรับรอง