stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โอฟีเลีย (มิเล)
แหล่งข้อมูลอื่น

“โอฟีเลีย” ของมิเลย์
LizzieSiddal.com บล็อกเอลิซาเบธ ซิดดาล
smARThistory: โอฟีเลีย เก็บถาวร 2007-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Amanda Whewell: โอฟีเลีย
| ด ค กจิตรกรรม โดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล |
| --- | --- |
 อิซาเบลลา (ค.ศ. 1849)  พระเยซูในโรงช่างของพ่อ (ค.ศ. 1850)  มาเรียนนา (ค.ศ. 1851)  ซ่อนศัตรู, ค.ศ. 1651 (ค.ศ. 1651)  โอฟีเลีย (ค.ศ. 1851–1852)  อูกโน (ค.ศ. 1852)  คำสั่งปล่อย (ค.ศ. 1853)  ความช่วยเหลือ (ค.ศ. 1855)  ใบไม้ร่วง (ค.ศ. 1856)  เด็กหญิงตาบอด (ค.ศ. 1856)  ศึกสงบ (ค.ศ. 1856)  ความฝันของอดีต: เซอร์อิสซุมบราที่ลำธารตื้น (ค.ศ. 1857)  นายทหารแบล็กบรันสวิก (ค.ศ. 1860)  เอสเธอร์ (ค.ศ. 1865)  วาเนสซา (ค.ศ. 1868)  วัยเด็กของรอลี (ค.ศ. 1871)  ชัยชนะ (ค.ศ. 1871)  ฟองสบู่ (ค.ศ. 1886) 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรรมแบบก่อนราฟาเอล  จิตรกรรมแบ่งตามยุค  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม 
รายละเอียดของภาพที่กล่าวกันว่าเป็นภาพหัวกะโหลก
ภาพเหมือนตนเองของเอลิซาเบธ ซิดดาล (Elizabeth Siddal) ค.ศ. 1854 ผู้ที่เป็นแบบสำหรับโอฟีเลีย.
โอลิมปิกฤดูร้อน 2036

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: TBD
คำขวัญ: TBD
พิธีเปิด: TBA
พิธีปิด: TBA
ฤดูร้อน← บริสเบน 2032TBD 2040 →  ฤดูหนาว← ซอลต์เลกซิตียูทาห์ 2034TBD 2038 →  พาราลิมปิกฤดูร้อน 2036
โอลิมปิกฤดูร้อน 2036 (อังกฤษ: 2036 Summer Olympics) หรือที่รู้จักอย่างเป็นทางการในชื่อ กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 36 (อังกฤษ: Games of the XXXVI Olympiad) เป็นการแข่งขันกีฬานานาชาติที่จัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี โดยในครั้งนี้จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 36 และจะประกาศเมืองเจ้าภาพโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี)
ขั้นตอนการคัดเลือกเจ้าภาพ

กระบวนการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพของ IOC รูปแบบใหม่ได้รับการอนุมัติในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากลสมัยสามัญ ครั้งที่ 134 ที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ข้อเสนอสำคัญที่ขับเคลื่อนโดยคำแนะนำที่เกี่ยวข้องจากวาระโอลิมปิกปี 2020 ได้แก่
จัดให้มีการเจรจาอย่างต่อเนื่องและถาวรเพื่อสำรวจและสร้างประโยชน์ร่วมกันระหว่างเมือง/ภูมิภาค/ประเทศ และคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสำหรับการจัดแข่งขันโอลิมปิกทุกประเภท (ฤดูร้อน/ฤดูหนาว/เยาวชนฤดูร้อน/เยาวชนฤดูหนาว)
จัดตั้ง คณะกรรมการคัดเลือกเจ้าภาพแข่งขันกีฬาโอลิมปิก สำหรับการแข่งขันภาคฤดูร้อนหนึ่งคณะ และสำหรับการแข่งขันภาคฤดูหนาวอีกหนึ่งคณะ เพื่อดึงดูดความสนใจในกิจกรรมโอลิมปิกในอนาคต และให้รายงานผลต่อคณะกรรมการบริหารของ IOC
ให้ การประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล มีอิทธิพลมากขึ้น โดยให้สมาชิกที่ไม่ใช่คณะกรรมการบริหารของ IOC เป็นส่วนหนึ่งของคณะกรรมการคัดเลือกเจ้าภาพแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ไอโอซียังแก้ไขกฎบัตรโอลิมปิกเพื่อเพิ่มความยืดหยุ่น โดยไม่กำหนดตายตัวว่าต้องคัดเลือกเจ้าภาพให้เสร็จสิ้น 7 ปีก่อนการแข่งขันเช่นในอดีต และการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสามารถจัดได้มากกว่าหนึ่งเมือง/ประเทศ/ภูมิภาคได้
เมืองที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพ > ยืนยันสิทธิ์การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพแล้ว

นูซันตารา ประเทศอินโดนีเซีย
อิสตันบูล ประเทศตุรกี
อะห์มดาบาด หรือ เดลี ประเทศอินเดีย
ซันติอาโก ประเทศชิลี
เมืองที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพ > มีความสนใจเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

นครศูนย์กลางการบริหารประเทศแห่งใหม่ ประเทศอียิปต์
โซล ประเทศเกาหลีใต้
เฉิงตู–ฉงชิ่ง ประเทศจีน
โดฮา ประเทศกาตาร์
บูดาเปสต์ ประเทศฮังการี
ฟลอเรนซ์–โบโลญญา หรือ ตูริน ประเทศอิตาลี
เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
โทรอนโต–มอนทรีออล ประเทศแคนาดา
เมืองที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพ > ยกเลิกการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

ลอนดอน–เบอร์มิงแฮม–ลิเวอร์พูล–แมนเชสเตอร์ สหราชอาณาจักร
มาดริด ประเทศสเปน
ออแดซา ประเทศยูเครน
กวาดาลาฮารา–เม็กซิโกซิตี–ติฆัวนา–มอนเตร์เรย์ ประเทศเม็กซิโก
วอร์ซอ ประเทศโปแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซด์อย่างเป็นทางการ
| ด ค ก กีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
 พิธีการ ประธานในพิธี  ผู้เก็บธงโอลิมปิก  กฎบัตร  ประเทศที่เข้าร่วม โอลิมปิกฤดูร้อน  โอลิมปิกฤดูหนาว  เมืองเจ้าภาพ การคัดเลือก  สนามแข่งขัน  ไอโอซี คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ  รหัสประเทศ  เหรียญรางวัล ตารางสรุปเหรียญ  จ้าวเหรียญทอง  ผู้ที่ได้เหรียญ  ผู้ได้รับเหรียญร่วมกัน  ผู้ที่ได้รางวัลพิเศษ  ประกาศนียบัตร  ปัญหา ลัทธิอาณานิคม  การใช้สารกระตุ้น  กีฬา  สัญลักษณ์ การวิ่งคบเพลิง  เหรียญปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง  ผู้หญิง  การเสียชีวิต สงครามโลกครั้งที่ 1  สงครามโลกครั้งที่ 2  วิดิโอเกมโอลิมปิก  รางวัลตอบแทนสำหรับผู้ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกของแต่ละประเทศ 
| ฤดูร้อน |   1896 เอเธนส์    1900 ปารีส    1904 เซ็นต์หลุยส์    1908 ลอนดอน    1912 สต็อกโฮล์ม    1916†   1920 แอนต์เวิร์ป    1924 ปารีส    1928 อัมสเตอร์ดัม    1932 ลอสแอนเจลิส    1936 เบอร์ลิน     1940‡   1944‡   1948 ลอนดอน    1952 เฮลซิงกิ    1956 เมลเบิร์น    1960 โรม    1964 โตเกียว    1968 เม็กซิโกซิตี    1972 มิวนิก    1976 มอนทรีออล    1980 มอสโก    1984 ลอสแอนเจลิส    1988 โซล    1992 บาร์เซโลนา    1996 แอตแลนตา    2000 ซิดนีย์    2004 เอเธนส์    2008 ปักกิ่ง    2012 ลอนดอน    2016 รีโอเดจาเนโร    2020 โตเกียว §   2024 ปารีส    2028 ลอสแอนเจลิส    2032 บริสเบน    2036 TBA  |  |
| ฤดูหนาว |   1924 ชามอนี    1928 ซังคท์โมริทซ์    1932 เลคพลาซิด    1936 การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน    1940‡   1944‡   1948 ซังคท์โมริทซ์    1952 ออสโล    1956 กอร์ตีนาดัมเปซโซ    1960 สควอว์วัลเลย์    1964 อินส์บรุค    1968 เกรอนอบล์    1972 ซัปโปโระ    1976 อินส์บรุค    1980 เลคพลาซิด    1984 ซาราเยโว    1988 แคลกะรี    1992 อัลแบร์วิล    1994 ลิลเลฮัมเมร์    1998 นางาโนะ    2002 ซอลต์เลกซิตี    2006 ตูริน    2010 แวนคูเวอร์    2014 โซชิ    2018 พย็องชัง    2022 ปักกิ่ง    2026 มิลาน–กอร์ตีนา    2030 เฟรนช์แอลป์   2034 ซอลต์เลกซิตี   |  |
 †ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  ‡ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง  §เลื่อนไปปี ค.ศ. 2021 เนื่องจากเกิดการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา   กีฬาโอลิมปิกโบราณ  กีฬาซ้อน 1906  พาราลิมปิก  โอลิมปิกเยาวชน   โอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์
โอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์

โอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์ (อังกฤษ: Olympic Esports Series) เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในรูปแบบอีสปอร์ต ซึ่งวางแผนจะจัดขึ้นทุกปี โดยมีกีฬาเสมือนจริงและวิดีโอเกมต่าง ๆ มากมายมารวมกันในสถานที่แห่งเดียว คล้ายกับการแข่งขันกีฬาหลายประเภท ซึ่งดำเนินการโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
ในขณะที่อีสปอร์ตและการแข่งขันวิดีโอเกมเดิมทีนั้นไม่ได้ถูกจัดเป็นกีฬา แต่กระบวนการโอลิมปิกเริ่มให้รับความสนใจตั้งแต่ต้นปี ค.ศ. 2007 เมื่อรวมอีสปอร์ตไว้ในการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2007 แต่การสนทนาของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลเกี่ยวกับอีสปอร์ตไม่ได้เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ จนกระทั่งประมาณปี ค.ศ. 2017 เมื่อมีการประชุมสุดยอดโอลิมปิกในประเด็นนี้ หลังจากจัด Olympic Virtual Series ออนไลน์เท่านั้นในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ในปี ค.ศ. 2021 ในกีฬา 5 ชนิด ในที่สุดไอโอซีก็ได้ประกาศการสร้าง Olympic Esports Series ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ Olympic Esports Week ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2022 การแข่งขันครั้งแรกจัดขึ้นที่สิงคโปร์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2023 โดยมีการวางแผนครั้งที่สองในปี ค.ศ. 2024
รายการต่าง ๆ ในโอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์มีความเกี่ยวข้องกับธรรมเนียมของกีฬาในโอลิมปิก เนื่องจากชื่อวิดีโอเกมที่เลือกได้รับการคัดเลือกโดยสหพันธ์ระหว่างประเทศ มีการผสมผสานระหว่างกีฬาทางกายภาพที่เกิดขึ้นในโลกเสมือนจริง เช่น ใน Zwift เช่นเดียวกับวิดีโอเกมเกี่ยวกับกีฬา เช่น Gran Turismo การไม่มีชื่ออีสปอร์ตแบบดั้งเดิมในโอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์และการรวมเกมที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักซึ่งเป็นตัวแทนของชนิดกีฬาโอลิมปิกแบบดั้งเดิม กลายเป็นประเด็นที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์
การแข่งขันโอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์จะไม่มีการมอบเหรียญรางวัล และ ประกาศนียบัตร ต่างจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก โดยผู้ชนะเลิศสามอันดับแรกในแต่ละรายการจะได้รับถ้วยรางวัลทอง เงิน และทองแดงแทนเหรียญรางวัล
แหล่งข้อมูลอื่น

Olympic Esports
| ด ค ก กีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
 พิธีการ ประธานในพิธี  ผู้เก็บธงโอลิมปิก  กฎบัตร  ประเทศที่เข้าร่วม โอลิมปิกฤดูร้อน  โอลิมปิกฤดูหนาว  เมืองเจ้าภาพ การคัดเลือก  สนามแข่งขัน  ไอโอซี คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ  รหัสประเทศ  เหรียญรางวัล ตารางสรุปเหรียญ  จ้าวเหรียญทอง  ผู้ที่ได้เหรียญ  ผู้ได้รับเหรียญร่วมกัน  ผู้ที่ได้รางวัลพิเศษ  ประกาศนียบัตร  ปัญหา ลัทธิอาณานิคม  การใช้สารกระตุ้น  กีฬา  สัญลักษณ์ การวิ่งคบเพลิง  เหรียญปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง  ผู้หญิง  การเสียชีวิต สงครามโลกครั้งที่ 1  สงครามโลกครั้งที่ 2  วิดิโอเกมโอลิมปิก  รางวัลตอบแทนสำหรับผู้ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกของแต่ละประเทศ 
| ฤดูร้อน |   1896 เอเธนส์    1900 ปารีส    1904 เซ็นต์หลุยส์    1908 ลอนดอน    1912 สต็อกโฮล์ม    1916†   1920 แอนต์เวิร์ป    1924 ปารีส    1928 อัมสเตอร์ดัม    1932 ลอสแอนเจลิส    1936 เบอร์ลิน     1940‡   1944‡   1948 ลอนดอน    1952 เฮลซิงกิ    1956 เมลเบิร์น    1960 โรม    1964 โตเกียว    1968 เม็กซิโกซิตี    1972 มิวนิก    1976 มอนทรีออล    1980 มอสโก    1984 ลอสแอนเจลิส    1988 โซล    1992 บาร์เซโลนา    1996 แอตแลนตา    2000 ซิดนีย์    2004 เอเธนส์    2008 ปักกิ่ง    2012 ลอนดอน    2016 รีโอเดจาเนโร    2020 โตเกียว §   2024 ปารีส    2028 ลอสแอนเจลิส    2032 บริสเบน    2036 TBA  |  |
| ฤดูหนาว |   1924 ชามอนี    1928 ซังคท์โมริทซ์    1932 เลคพลาซิด    1936 การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน    1940‡   1944‡   1948 ซังคท์โมริทซ์    1952 ออสโล    1956 กอร์ตีนาดัมเปซโซ    1960 สควอว์วัลเลย์    1964 อินส์บรุค    1968 เกรอนอบล์    1972 ซัปโปโระ    1976 อินส์บรุค    1980 เลคพลาซิด    1984 ซาราเยโว    1988 แคลกะรี    1992 อัลแบร์วิล    1994 ลิลเลฮัมเมร์    1998 นางาโนะ    2002 ซอลต์เลกซิตี    2006 ตูริน    2010 แวนคูเวอร์    2014 โซชิ    2018 พย็องชัง    2022 ปักกิ่ง    2026 มิลาน–กอร์ตีนา    2030 เฟรนช์แอลป์   2034 ซอลต์เลกซิตี   |  |
 †ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  ‡ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง  §เลื่อนไปปี ค.ศ. 2021 เนื่องจากเกิดการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา   กีฬาโอลิมปิกโบราณ  กีฬาซ้อน 1906  พาราลิมปิก  โอลิมปิกเยาวชน   โอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์
โอลด์แทรฟฟอร์ด

| --- | --- |
UEFA 

ชื่อเต็ม: โอลด์แทรฟฟอร์ด
ที่ตั้ง: เซอร์แมตต์บัสบีเวย์ โอลด์แทรฟฟอร์ด เกรตเตอร์แมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ
เจ้าของ: แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ผู้ดำเนินการ: แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ความจุ: 74,140
สถิติผู้ชม: 76,962 (วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ vs กริมสบีทาวน์, 25 มีนาคม ค.ศ. 1939)
ขนาดสนาม: 105 x 68 เมตร (114.8 × 74.4 หลา)
พื้นผิว: เดสโซกราสมาสเตอร์
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1909
เปิดใช้สนาม: 19 กุมภาพันธ์ 1910; 114 ปีก่อน (1910-02-19)
ปรับปรุง: 1941, 1946–1949, 1951, 1957, 1973, 1995–1996, 2000, 2006
งบประมาณในการก่อสร้าง: 90,000 ปอนด์ (ค.ศ. 1909)
สถาปนิก: Archibald Leitch (ค.ศ. 1909)
การใช้งาน
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน)
โอลด์แทรฟฟอร์ด (อังกฤษ: Old Trafford) เป็นสนามฟุตบอลในเขตโอลด์แทรฟฟอร์ด (เกรตเตอร์แมนเชสเตอร์) ประเทศอังกฤษ และเป็นสนามเหย้าของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก มีจำนวนความจุ 74,310 ที่นั่ง โอลด์แทรฟฟอร์ดเป็นสนามกีฬาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาสโมสรในสหราชอาณาจักร โดยเป็นสนามกีฬาฟุตบอลขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 2 (รองจากสนามกีฬาเวมบลีย์) ในอังกฤษ และเป็นอันดับที่ 12 ในยุโรปสนามแห่งนี้อยู่ห่างจากโอลด์แทรฟฟอร์ดคริกเกตกราวนด์ 0.5 ไมล์ (800 เมตร)
โอลด์แทรฟฟอร์ดได้รับสมญานามโดยบ็อบบี ชาร์ตันว่า "The Theatre of Dreams" (โรงละครแห่งความฝัน) เป็นสนามเหย้าของยูไนเต็ดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1910 แม้ว่าตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941 ถึง ค.ศ. 1949 สโมสรจะใช้เมนโรดร่วมกับสโมสรคู่แข่งร่วมเมืองอย่างแมนเชสเตอร์ซิตี อันเป็นผลมาจากความเสียหายจากระเบิดในสงครามโลกครั้งที่สอง โอลด์แทรฟฟอร์ดได้ทำการขยายสนามหลายครั้งในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 และ 2000 รวมถึงการเพิ่มชั้นที่ 2 ให้กับอัฒจันทร์ฝั่งเหนือหรืออัฒจันทร์เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน, อัฒจันทร์ฝั่งตะวันตกหรือสเตรตฟอร์ดเอนด์ และอัฒจันทร์ฝั่งตะวันออก ทำให้สนามกลับมาจุได้เกือบ 80,000 ที่นั่ง การขยายสนามในอนาคตน่าจะเกี่ยวข้องกับการเพิ่มชั้น 2 ให้กับอัฒจันทร์ฝั่งใต้หรืออัฒจันทร์เซอร์ บ็อบบี ชาร์ลตัน ซึ่งจะเพิ่มความจุเป็นประมาณ 88,000 ที่นั่ง สถิติคนดูมากที่สุดของสนามถูกบันทึกไว้ในปี ค.ศ. 1939 เมื่อมีผู้ชม 76,962 คนชมการแข่งขันเอฟเอคัพรอบรองชนะเลิศระหว่างวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์และกริมสบีทาวน์
โอลด์แทรฟฟอร์ดเป็นเจ้าภาพการแข่งขันเอฟเอคัพ รอบชิงชนะเลิศ 1 ครั้ง รอบชิงชนะเลิศนัดรีเพลย์ 2 ครั้ง และถูกใช้เป็นสนามกลางสำหรับการแข่งขันรอบรองชนะเลิศเป็นประจำ ยังเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันของทีมชาติอังกฤษในฟุตบอลโลก 1966 ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 และโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 รวมถึงฟุตบอลหญิงระดับนานาชาติเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ และแชมเปียนส์ลีกรอบชิงชนะเลิศ 2003 นอกเหนือจากการแข่งขันฟุตบอลแล้วยังเป็นสถานที่จัดการแข่งขันซูเปอร์ลีก แกรนด์ไฟนอล ของรักบี้ลีกทุกปียกเว้นปี ค.ศ. 2020 และรอบชิงชนะเลิศรักบี้ลีกชิงแชมป์โลก ในปี 2000, 2013 และ 2022
ประวัติ > ทิ้งระเบิดในช่วงสงคราม

ในปี 1936 มีการปรับปรุงโดยเพิ่มหลังคายาว 80 หลามูลค่า 35,000 ปอนด์ให้กับอัฒจันทร์ยูไนเต็ดโรด (ปัจจุบันคืออัฒจันทร์เซอร์อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน) เป็นครั้งแรก และได้ต่อเติมเพิ่มหลังคาที่มุมทางทิศใต้ในปี 1938 เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้น โอลด์แทรฟฟอร์ดถูกกองทัพใช้เป็นคลังพัสดุ ฟุตบอลยังคงเล่นต่อไป แต่การโจมตีด้วยระเบิดของเยอรมันที่แทรฟฟอร์ดพาร์ก เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 1940 ทำให้สนามเสียหายถึงขนาดที่การแข่งขันในวันคริสต์มาสกับสต็อคพอร์ทเคาน์ตี จะต้องเปลี่ยนมาใช้สนามของสต็อคพอร์ทแทน ฟุตบอลกลับมาเล่นอีกครั้งที่โอลด์แทรฟฟอร์ดอีกครั้งในวันที่ 8 มีนาคม 1941 หลังจากปิดซ่อมแซมสนาม แต่การโจมตีของเยอรมันอีกครั้งในวันที่ 11 มีนาคม 1941 ได้ทำลายสนามไปมาก โดยเฉพาะอัฒจันทร์หลัก (ปัจจุบันคืออัฒจันทร์เซอร์ บ็อบบี ชาร์ลตัน) ส่งผลให้สโมสรต้องย้ายไปเล่นที่คอมบรูคโคลด์สตอเรจ ซึ่งมีเจมส์ ดับเบิลยู. กิบสัน ประธานสโมสรในขณะนั้นเป็นเจ้าของเป็นสนามเหย้าชั่วคราว
ประวัติ > เปลี่ยนเป็นอัฒจันทร์พร้อมที่นั่ง

ด้วยการปรับปรุงสนามทุกครั้งนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองความจุก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง ในช่วงทศวรรษที่ 1980 ความจุลดลงจากเดิม 80,000 คน เหลือประมาณ 60,000 คน ความจุลดลงอีกในปี 1990 เมื่อเทย์เลอร์รีพอร์ตแนะนำให้สนามฟุตบอลในดิวิชัน 1 และดิวิชัน 2 ทั้งหมดเปลี่ยนเป็นอัฒจันทร์พร้อมที่นั่ง นั่นหมายความว่าสโมสรวางแผนที่จะใช้เงิน 3–5 ล้านปอนด์เพื่อเปลี่ยนสเตรตฟอร์ดเอนด์จากระเบียงยืนเป็นอัฒจันทร์พร้อมที่นั่งและมีหลังคายื่นออกมาเพื่อเชื่อมโยงกับส่วนที่เหลือของสนาม การปรับปรุงใหม่นี้ ไม่เพียงเพิ่มต้นทุนเป็นประมาณ 10 ล้านปอนด์ แต่ยังลดความจุของโอลด์แทรฟฟอร์ดลงเหลือประมาณ 44,000 ที่นั่ง
การฟื้นตัวของสโมสรจากความสำเร็จและความนิยมที่เพิ่มขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ทำให้มั่นใจได้ว่าจะต้องมีการพัฒนาเพิ่มเติม ในปี 1995 อัฒจันทร์ทิศเหนืออายุ 30 ปีถูกรื้อถอนและเริ่มงานอย่างรวดเร็วสำหรับการก่อสร้างอัฒจันทร์ใหม่ (ก่อนหน้านี้อัฒจันทร์ด้านทิศเหนือได้รับการปรับปรุงเป็นอัฒจันทร์พร้อมที่นั่งแบบชั่วคราวในต้นทศวรรษ 1990) เพื่อให้พร้อมสำหรับจัดการแข่งขันกลุ่ม 3 นัด รอบก่อนรองชนะเลิศและรอบรองชนะเลิศของยูโร 96 สโมสรได้ซื้อ Trafford Park Trading Estate ซึ่งมีพื้นที่ 20-เอเคอร์ (81,000-ตารางเมตร) ตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของ United Road ในราคา 9.2 ล้านปอนด์ในเดือนมีนาคม 1995 การก่อสร้างเริ่มในเดือนมิถุนายน 1995 และแล้วเสร็จในเดือนพฤษภาคม 1996 โดยอัฒจันทร์สองเฟสแรกจากทั้งหมด 3 เฟสเปิดใช้ในระหว่างฤดูกาล อัฒจันทร์ 3 ชั้นที่สร้างขึ้นใหม่ใช้เงินลงทุนทั้งหมด 18.65 ล้านปอนด์ในการสร้างและมีความจุประมาณ 25,500 คน เพิ่มความจุของสนามทั้งหมดเป็นมากกว่า 55,000 คน หลังคาคานยื่นยังยาวที่สุดในยุโรป โดยวัดจากผนังด้านหลังถึงขอบด้านหน้าที่ 58.5 m (192 ft)
แหล่งข้อมูลอื่น

Old Trafford at ManUtd.com
| ด ค กสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |
| --- | --- |
 ผู้เล่น  ผู้จัดการทีม  ชุดสำรองและชุดเยาวชน  สถิติ  เกียรติประวัติ  ฤดูกาลปัจจุบัน 
ประวัติศาสตร์:  1878–1945  1945–1969  1969–1986  1986–2013  ฤดูกาล  ยุโรป 
โศกนาฏกรรมมิวนิก:  ภัยพิบัติทางอากาศมิวนิก  บัสบีเบบส์ 
สนามเหย้า:  นอร์ทโรด (1878–1893)  แบงก์สตรีต (1893–1910)  โอลด์แทรฟฟอร์ด (1910–ปัจจุบัน)  สเตรตฟอร์ดเอนด์  เซอร์แมตต์บัสบีเวย์ 
สนามฝึกซ้อม:  เดอะคลิฟฟ์  แทรฟฟอร์ดเทรนนิงเซนเตอร์ 
ทีมอื่น:  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหญิง 
ผู้เล่น:  ลงเล่นมากกว่า 100 นัด  25–99 นัด  1–24 นัด 
ทีมคู่แข่ง:  League record by opponent  ดาร์บีแมนเชสเตอร์  การแข่งขันกับลิเวอร์พูล  การแข่งขันกับลีดส์ยูไนเต็ด  การแข่งขันกับอาร์เซนอล 
ผู้สนับสนุน:  Independent Manchester United Supporters Association  Manchester United Supporters' Trust  Red Army 
สื่อ:  เอ็มยูทีวี  อินไซด์ยูไนเต็ด 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  ลูกนกหัดบินของเฟอร์กี  สโมสรฟุตบอลยูไนเต็ดออฟแมนเชสเตอร์  Glazer ownership  Mascots  ผู้เล่นแห่งปีเซอร์แมตต์ บัสบี 
  Book:Manchester United F.C.    Category:Manchester United F.C.   Portal:Association football   Manchester United task force   Commons:Manchester United 
| ด ค กสนามแข่งขันในพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กูดิสันพาร์ก  เคนิลเวิร์ทโรด  เครเวนคอตทิจ  ซิตีกราวด์  ซิตีออฟแมนเชสเตอร์  เซนต์เจมส์พาร์ก  เซลเฮิสต์พาร์ก  ดีนคอร์ต  ทอตนัมฮอตสเปอร์  เทิร์ฟมัวร์  บรามอลล์เลน  เบรนต์ฟอร์ดคอมมิวนิตีสเตเดียม  ฟัลเมอร์  มอลินิว  ลอนดอนสเตเดียม  วิลลาพาร์ก  สแตมฟอร์ดบริดจ์  เอมิเรตส์สเตเดียม  แอนฟีลด์  โอลด์แทรฟฟอร์ด 
อดีต:  เบ็ต365 สเตเดียม  Bloomfield Road  Boundary Park  คาร์ดิฟฟ์ซิตีสเตเดียม  แคร์โรว์โรด  County Ground  ดีดับเบิลยูสเตเดียม  อีวุดพาร์ก  Fratton Park  ฮิลส์โบโร  KCOM Stadium  เกิร์กลีส์  ลิเบอร์ตีสเตเดียม  ลอฟตัสโรด  มาเดสกีสเตเดียม  Oakwell  Portman Road  ไพรด์พาร์ก  ริเวอร์ไซด์  สเตเดียมออฟไลต์  เซนต์แอนดรูว์  University of Bolton Stadium  เดอะฮอว์ทอนส์  The Valley  Valley Parade  วิคาริจโรด  เวมบลีย์  คิงเพาเวอร์สเตเดียม  เซนต์แมรีส์สเตเดียม  เอลแลนด์โรด 
ถูกทำลาย:  Ayresome Park  Baseball Ground  บุลินกราวนด์  Burnden Park  The Dell  Filbert Street  ไฮบิวรี  Highfield Road  เมนโรด  Roker Park  ไวต์ฮาร์ตเลน 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ สถานที่  StadiumDB 
อัฒจันทร์ด้านทิศตะวันออกในปี 2011
สนามโอลด์แทรฟฟอร์ดในคริสต์ทศวรรษ 1920
สเตรตฟอร์ดเอนด์ก่อนการปรับปรุงใหม่ในปี 1992
บรรยากาศภายนอกสนามโอลด์แทรฟฟอร์ดในปี 1992
โอพอสซัม

| ไดเดลฟิมอร์เฟีย สมัยไมโอซีนตอนต้น–ปัจจุบัน |
| --- | --- |

เวอร์จิเนียโอพอสซัม (Didelphis virginiana)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: สัตว์
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
ชั้นฐาน:: สัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง
อันดับ:: ไดเดลฟิมอร์เฟีย กิลล์, 1872
วงศ์:: ไดเดลฟิดี Gray, 1821

สกุล
 มีหลายสกุล ดูในบทความ
โอพอสซัม (อังกฤษ: opossum) หรือเรียกโดยทั่วไปว่า พอสซัม (อังกฤษ: possum) มีชื่อเรียกทางวิทยาศาสตร์คือ อันดับโอพอสซัม (Didelphimorphia; อ่านว่า ไดเดลฟิมอร์เฟีย) เป็นอันดับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมคล้ายหนู แต่มีถุงหน้าท้องเหมือนจิงโจ้ ในซีกโลกตะวันตก อันดับนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดในสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องทั้งหลาย ซึ่งประกอบด้วย 109 สปีชีส์หรือมากกว่าใน 19 สกุล โอพอสซัมเป็นหนึ่งในสัตว์ทดลองทางการแพทย์ที่มักใช้ศึกษาหาสาเหตุการเกิดโรคในคน เช่น โรคมะเร็ง ความผิดปกติของระบบประสาท ล่าสุดนักวิทยาศาสตร์สามารถถอดรหัสดีเอ็นเอของโอพอสซัมได้ทั้งหมด ถือเป็นครั้งแรกของการถอดรหัสพันธุกรรมของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดที่มีกระเป๋าหน้าท้องเช่นเดียวกับจิงโจ้และโคอาล่าได้
กายภาพและลักษณะ

โอพอสซัม เป็นสัตว์ที่มี ถุงหน้าท้องขนาดกลาง มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าแมวทั่วไป และ ขนาดเล็กที่สุดเท่ากับหนูขนาดเล็ก ตัวโอพอสซัมเป็นสัตว์ที่กินทั้งพืชและเนื้อเป็นอาหาร สัตว์จำพวกนี้ จะมีลักษณะที่มีจมูกยาว กะโหลกแคบ และ มีปุ่มกระดูกบริเวณกระหม่อม การจัดเรียงของฟันมีลักษณะแบบ  {\tfrac {5.1.3.4}{4.1.3.4}} ซึ่งเป็นรูปแบบของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีฟันเต็มส่วนกราม ซึ่งจะมีเขี้ยวที่มีขนาดใหญ่กว่าฟันอื่น ๆ โอพอสซัมนั้น เป็นสัตว์ที่เดินโดยใช้ฝ่าเท้าราบไปกับพื้น นิ้วหัวแม่มือสามารถพับขวางฝ่ามือได้ ซึ่งเหมือนก้นกับ ลิงยุคใหม่ และมีถุงหน้าท้องในตัวเมีย กระเพาะอาหารแบบเรียบง่าย และ มีลำไส์ขนาดเล็ก
ตัวโอพอสซัม มีระบบภูมิคุ้มกันที่น่าทึ่ง สามารถแสดงความต้านทานของพิษ จากงูหางกระดิ่ง และงูพิษชนิดอื่น ๆ ได้บางส่วนหรือทั้งหมดของพิษ เรายังพบอีกว่าโอพอสซัมมีโอกาสน้อยมากที่จะเป็นตัวพาหะของโรคพิษสุนัขบ้าโดยมีเพียงแค่ 1 ใน 800 ตัวเท่านั้นที่จะติดเชื้อโรคนี้
กายภาพและลักษณะ > การสืบพันธุ์และวงจรชีวิต

เนื่องจากมันเป็นสัตว์มีถุงหน้าท้อง จึงมีมดลูกฝังอยู่ภายในส่วนของกระเป๋าหน้า และเจริญเติบโตขึ้นในรก ตามปกติ แล้วพวกมันจะให้กำเนิดลูกในฤดูหนาวหลังจากที่พวกมันตั้งครรภ์แล้ว 12-14 วัน และลูกพอสซั่มที่เพิ่งเกิดใหม่จะหาทางเข้าไปอยู่ในถุงหน้าท้องของแม่และทำการติดพวกมันไว้กับหัวนมของแม่ตามปกติแล้วตัวพอสซั่มอ่อนวัยจะใช้เวลาถึง 70-125 วัน  ในถุงหน้าท้องก่อนที่พวกมันจะย้ายออกมาเกาะติดที่หลังของแม่เป็นเวลาอีกประมาณ 2 เดือน โดยทั่วไปพอสซั่มจะมีลูกอ่อนวัยเพียงแค่หนึ่งตัวในเวลาเดียวกันและลูกอ่อนวัยของมัน จะโตเต็มที่ในเวลาสิบเดือนถึงแม้ว่าจะต้องใช้เวลาประมาณ 2 ปีเพื่อที่จะเจริญเติบโตเต็มวัยที่สามารถจะสืบพันธุ์ได้
กายภาพและลักษณะ > การหาอาหาร

โอพอสซัม เป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ จึงทำให้ตัวโอพอสซัมมีการกินอาหารที่กว้างมาก ในปัจจุบันอาหารของมันคือพวกซากสัตว์ที่ตายแล้ว ซึ่งพบมากในบริเวณทางรถยนต์ แต่ตามธรรมชาติแล้วพวกมันจะกินแมลง กบ นก งู สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก ตัวบุ้ง และ ไส้เดือน ตัวโอพอสชั่มยังชอบกินผลไม้บางประเภท เช่น อาโวกาโด แอปเปิ้ล คลีเมนไทน์ พลับ และขยะที่เกิดจากกิจกรรมต่าง ๆ ของมนุษย์
พฤติกรรม

ตัวโอพอสชัม มักจะใช้ชีวิตอยู่ตัวเดียวและมีนิสัยเร่ร่อน จะอยู่ในพื้นที่ใดก็ตามที่สามารถหาอาหารและน้ำได้ง่าย จากนั้นก็จะย้ายถิ่นฐาน บางชนิดจะรวมอยู่กันเป็นกลุ่มซึ่งจะอาศัยอยู่ในโพรงที่ขุดขึ้น หรือแม้กระทั่งได้พื้นบ้าน แต่อย่างไรก็ตามหลุมที่ขุดก็ไม่ได้มีความซับซ้อนมาก เนื่องจากโอพอสชัมเป็นสัตว์ที่ออกหากินเวลากลางคืน พวกมันจึงชอบที่มืดซึ่งจะซ่อนมันให้ปลอดภัย โดยพื้นที่เหล่านั้นอาจสูงหรือต่ำกว่าพื้นดินปกติ
เมื่อโอพอสซัมถูกคุกคาม จะแสดงปฏิกิริยาการตอบสนองในรูปของการแกล้งตาย ซึ่งจะเป็นการแสดงอาการลอกเลียนแบบสัตว์ที่มีลักษณะป่วยหรือตาย โดยมีลักษณะดังนี้ มีการอ้าปากออก แยกเขี้ยวให้เห็นฟัน มีน้ำลายฟูมปาก ดวงตาจะปิดสนิทหรือบางครั้งจะปิดครึ่งหนึ่ง และมีการส่งของเหลวที่เหม็นออกมาทางต่อมบริเวณทวาร จากนั้น โอพอสซัมก็จะนอนนิ่งและไม่แสดงปฏิกิริยาตอบสนองเลย โดยระยะเวลาการตายของมัน จะอยู่ที่ประมาณ 40 นาที ถึง 4 ชั่วโมง ในการฟื้นตัวจากสภาพแกล้งตาย จากนั้นก็จะกระดิกหู และกลับมาใช้ชีวิตตามปรกติ
โอลิมเปีย (รัฐวอชิงตัน)

นครและเมืองหลวงของรัฐวอชิงตัน สหรัฐ
| โอลิมเปีย |
| --- | --- |
เมืองหลวงรัฐ
นครโอลิมเปีย City of Olympia
สถานที่ต่าง ๆ ในโอลิมเปีย
สมญา: Oly
ที่ตั้งภายในเทศมณฑลเทิร์สตันในรัฐวอชิงตัน
โอลิมเปียที่ตั้งภายในรัฐวอชิงตันและสหรัฐแสดงแผนที่รัฐวอชิงตันโอลิมเปียโอลิมเปีย (สหรัฐ)แสดงแผนที่สหรัฐ
พิกัด: 47°2′16″N 122°54′3″W﻿ / ﻿47.03778°N 122.90083°W﻿ / 47.03778; -122.90083
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: วอชิงตัน
เทศมณฑล: เทิร์สตัน
จัดตั้งเทศบาล: 28 มกราคม 1859
ตั้งชื่อจาก: ภูเขาโอลิมปิก
การปกครอง
 • ประเภท: สภา/ผู้จัดการนคร
 • นายกเทศมนตรี: Cheryl Selby (D)
พื้นที่
 • นคร: 20.09 ตร.ไมล์ (52.02 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 18.23 ตร.ไมล์ (47.20 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 1.87 ตร.ไมล์ (4.82 ตร.กม.)
ความสูง: 95 ฟุต (29 เมตร)
ประชากร (2010)
 • นคร: 46,478 คน
 • ประมาณ (2019): 52,882 คน
 • อันดับ: US: อันดับที่ 741 WA: อันดับที่ 23
 • ความหนาแน่น: 2,902.26 คน/ตร.ไมล์ (1,120.58 คน/ตร.กม.)
 • เขตเมือง: 176,617 (US: อันดับที่ 195) คน
 • รวมปริมณฑล: 286,419 (US: อันดับที่ 169) คน
เดมะนิม: Olympian
เขตเวลา: แปซิฟิก
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): แปซิฟิก
รหัส ZIP: 98501-98599
รหัสพื้นที่: 360
รหัส FIPS: 53-51300
GNIS feature ID: 1533353
เว็บไซต์: www.olympiawa.gov
โอลิมเปีย (อังกฤษ: Olympia) เป็นเมืองหลวงของรัฐวอชิงตัน ของสหรัฐ และเป็นเคาน์ตีซีตของเทิร์สตันเคาน์ตี จัดตั้งขึ้นเมื่อ 28 มกราคม ค.ศ. 1859 มีประชากร 46,478 คน (ค.ศ. 2010) เมืองติดกับชายแดนเลซีย์ทางทิศตะวันออกและติดกับทัมวอเทอร์ทางทิศใต้ โอลิมเปียเป็นเมืองศูนย์กลางวัฒนธรรมในภูมิภาคพูเกตซาวด์ทางตอนใต้ โอลิมเปียตั้งอยู่ห่างจากซีแอตเทิล เมืองใหญ่สุดของรัฐวอชิงตั ราว 60 ไมล์ (100 กิโลเมตร) ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
โอลิมปิกวิชาการ

โอลิมปิกวิชาการ (อังกฤษ: International Science Olympiads) เป็นกลุ่มของการแข่งขันระดับนานาชาติในสาขาต่างๆ ทางวิทยาศาสตร์ ผู้เข้าร่วมแข่งขันได้รับการคัดเลือกจากนักเรียนมัธยมปลายที่ผ่านการคัดเลือกระดับชาติ 4-6 คนในแต่ละประเทศ ผ่านกระบวนการแข่งขันโอลิมปิกวิชาการในระดับประเทศ ณ ปัจจุบันมีทั้งหมด 12 เวที แบ่งออกได้เป็น 2 รุ่น ได้แก่ รุ่นมัธยมศึกษาตอนต้น และรุ่นมัธยมศึกษาตอนปลาย
โอลิมปิกวิชาการทั่วไป มีทั้งหมด 14 สาขา ดังนี้
| ลำดับ | สาขา | อักษรย่อ | ปีก่อตั้ง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | คณิตศาสตร์โอลิมปิก | IMO | พ.ศ. 2502; เว้นใน พ.ศ. 2523 |
| 2 | ฟิสิกส์โอลิมปิก | IPhO | พ.ศ. 2510; เว้นใน พ.ศ. 2516, 2521, 2523 |
| 3 | เคมีโอลิมปิก | IChO | พ.ศ. 2511; เว้นใน พ.ศ. 2514 |
| 4 | คอมพิวเตอร์โอลิมปิก | IOI | พ.ศ. 2532 |
| 5 | ชีววิทยาโอลิมปิก | IBO | พ.ศ. 2533 |
| 6 | ปรัชญาโอลิมปิก | IPO | พ.ศ. 2536 |
| 7 | ดาราศาสตร์โอลิมปิก | IAO | พ.ศ. 2539 |
| 8 | ภูมิศาสตร์โอลิมปิก | iGeo | พ.ศ. 2539 |
| 9 | ภาษาศาสตร์โอลิมปิก | IOL | พ.ศ. 2546 |
| 10 | วิทยาศาสตร์โอลิมปิก ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น | IJSO | พ.ศ. 2547 |
| 11 | โลกและอวกาศโอลิมปิก | IESO | พ.ศ. 2550 |
| 12 | ดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์โอลิมปิก | IOAA | พ.ศ. 2550 |