stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอสะเดา
ประวัติ

อำเภอสะเดา ก่อตั้งเมื่อ วันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2452 เดิมเป็นตำบล ชื่อตำบลสะเดา ขึ้นอยู่กับจังหวัดไทรบุรี ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2452 รัฐบาลไทยได้ยกเมืองกลันตัน ตรังกานู ปะลิส และ ไทรบุรี ตลอดจนเกาะใกล้เคียง ให้กับรัฐบาลอังกฤษ ตามสัญญาลงวันที่ 10 มีนาคม ร.ศ.128 (พ.ศ. 2452) ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ แต่ไม่ได้ยกตำบลสะเดาให้ไปด้วย จึงได้รวมกับกิ่งอำเภอปริก อำเภอเหนือเมืองสงขลา แขวงเมืองสงขลา และตั้งเป็นอำเภอขึ้นเรียกว่า "อำเภอสะเดา"
และปัจจุบันอำเภอสะเดาเป็นอำเภอชั้น 1 โดยมีขุนสารคามพิทักษ์ ซึ่งเป็นปลัดอำเภอประจำกิ่งอำเภอปริก อำเภอเหนือเมืองสงขลา เป็นนายอำเภอคนแรกของอำเภอสะเดา
วันที่ 22 สิงหาคม 2452 นำตำบลสะเดา ท้องที่แขวงเมืองไทรบุรี กับกิ่งอำเภอปริก อำเภอเหนือเมืองสงขลา แขวงเมืองสงขลา มารวมและจัดตั้งขึ้นเป็น อำเภอสะเดา
วันที่ 30 กันยายน 2482 จัดตั้งเทศบาลตำบลสะเดา ในท้องที่ตำบลสะเดา
วันที่ 29 ธันวาคม 2495 เปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลสะเดา โดยกำหนดให้เขตเทศบาลมีขนาดเล็กลง
วันที่ 10 พฤศจิกายน 2496 ตั้งตำบลสำนักแต้ว แยกออกจากตำบลสะเดา (เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลสะเดา ทำให้ส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลตำบล ต้องจัดตั้งเป็นตำบลใหม่)
วันที่ 30 พฤษภาคม 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลพังลา ในท้องที่บางส่วนของตำบลพังลา
วันที่ 30 พฤศจิกายน 2508 จัดตั้งสุขาภิบาลปริก ในท้องที่บางส่วนของตำบลปริก
วันที่ 8 สิงหาคม 2510 จัดตั้งสุขาภิบาลปาดังเบซาร์ ในท้องที่บางส่วนของตำบลทุ่งหมอ
วันที่ 26 กรกฎาคม 2526 ตั้งตำบลท่าโพธิ์ แยกออกจากตำบลพังลา
วันที่ 16 ตุลาคม 2527 ตั้งตำบลปาดังเบซาร์ แยกออกจากตำบลทุ่งหมอ
วันที่ 21 ตุลาคม 2531 ตั้งตำบลสำนักขาม แยกออกจากตำบลสำนักแต้ว
วันที่ 15 กันยายน 2532 ตั้งตำบลเขามีเกียรติ แยกออกจากตำบลพังลา
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะสุขาภิบาลพังลา สุขาภิบาลปริก และสุขาภิบาลปาดังเบซาร์ เป็นเทศบาลตำบลพังลา เทศบาลตำบลปริก และเทศบาลตำบลปาดังเบซาร์ ตามลำดับ ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 28 สิงหาคม 2544 กำหนดเขตตำบลในท้องที่อำเภอสะเดา ให้มีความถูกต้องแม่นยำ โดยตำบลสะเดา ให้มีเขตการปกครองตามเขตเทศบาล ตำบลสำนักแต้ว ให้มีเขตการปกครองรวม 10 หมู่บ้าน ตำบลปาดังเบซาร์ ให้มีเขตการปกครองรวม 11 หมู่บ้าน ตำบลปริก ให้มีเขตการปกครองรวม 11 หมู่บ้าน ตำบลพังลา ให้มีเขตการปกครองรวม 7 หมู่บ้าน ตำบลสำนักขาม ให้มีเขตการปกครองรวม 7 หมู่บ้าน ตำบลเขามีเกียรติ ให้มีเขตการปกครองรวม 5 หมู่บ้าน ตำบลทุ่งหมอ ให้มีเขตการปกครองรวม 7 หมู่บ้าน ตำบลท่าโพธิ์ ให้มีเขตการปกครองรวม 8 หมู่บ้าน
วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2547 ยกฐานะเทศบาลตำบลสะเดา ขึ้นเป็น เทศบาลเมืองสะเดา
วันที่ 14 กันยายน 2548 ยกฐานะเทศบาลตำบลปาดังเบซาร์ ขึ้นเป็น เทศบาลเมืองปาดังเบซาร์
วันที่ 19 กรกฎาคม 2550 เปลี่ยนแปลงชื่อเทศบาลตำบลพังลา เป็น เทศบาลตำบลคลองแงะ
วันที่ 30 สิงหาคม 2555 เปลี่ยนแปลงชื่อองค์การบริหารส่วนตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลปาดัง และยกฐานะขึ้นเป็น เทศบาลตำบลปาดัง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสะเดาตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคลองหอยโข่ง และอำเภอหาดใหญ่
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอจะนะ และอำเภอนาทวี
ทิศใต้ ติดต่อกับรัฐเกอดะฮ์ (ประเทศมาเลเซีย)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐปะลิส (ประเทศมาเลเซีย) อำเภอควนโดน และอำเภอควนกาหลง (จังหวัดสตูล)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสะเดาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 67 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | สะเดา |  | (Sadao) |  | ยกเลิกระบบหมู่ |
| 2. |  | ปริก |  | (Prik) |  | 11 หมู่บ้าน |
| 3. |  | พังลา |  | (Phang La) |  | 7 หมู่บ้าน |
| 4. |  | สำนักแต้ว |  | (Samnak Taeo) |  | 10 หมู่บ้าน |
| 5. |  | ทุ่งหมอ |  | (Thung Mo) |  | 7 หมู่บ้าน |
| 6. |  | ท่าโพธิ์ |  | (Tha Pho) |  | 8 หมู่บ้าน |
| 7. |  | ปาดังเบซาร์ |  | (Padang Besa) |  | 12 หมู่บ้าน |
| 8. |  | สำนักขาม |  | (Samnak Kham) |  | 7 หมู่บ้าน |
| 9. |  | เขามีเกียรติ |  | (Khao Mi Kiat) |  | 5 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสะเดาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองสะเดา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะเดาทั้งตำบล
เทศบาลเมืองปาดังเบซาร์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลปาดังเบซาร์
เทศบาลตำบลปริก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลปริก
เทศบาลตำบลคลองแงะ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลพังลา
เทศบาลตำบลสำนักขาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำนักขามทั้งตำบล
เทศบาลตำบลปาดัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปาดังเบซาร์ (นอกเขตเทศบาลเมืองปาดังเบซาร์)
องค์การบริหารส่วนตำบลปริก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปริก (นอกเขตเทศบาลตำบลปริก)
องค์การบริหารส่วนตำบลพังลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพังลา (นอกเขตเทศบาลตำบลคลองแงะ)
องค์การบริหารส่วนตำบลสำนักแต้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำนักแต้วทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งหมอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งหมอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าโพธิ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขามีเกียรติ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขามีเกียรติทั้งตำบล
สถาบันอุดมศึกษา

อำเภอสะเดา มีสถาบันอุดมศึกษาตั้งอยู่ 1 แห่ง คือ วิทยาลัยพุทธศาสนานานาชาติ
พื้นที่กฎอัยการศึก

อำเภอสะเดาเป็นพื้นที่ตามกฎอัยการศึก ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 เวลา 11.30 น. ถึงวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2558 รวมเป็นเวลา 24 ปี 1 เดือน 8 วัน
การคมนาคม

รถไฟความเร็วสูง (โครงการ) ยังไม่กำหนดสร้าง
นัดดา วิยกาญจน์

| นัดดา วิยกาญจน์ |
| --- | --- |
Nadda Viyakarn
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: นัดดา วิยกาญจน์
รู้จักในชื่อ: ตุ๋ม
เกิด: 20 ธันวาคม พ.ศ. 2493 (74 ปี)
แนวเพลง: แจ๊สลูกกรุง ไทยสากล สากล
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดง
ช่วงปี: พ.ศ. 2520 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: อโซน่า, อิสระ
นัดดา วิยกาญจน์  เป็นนักร้องหญิงเสียงเสน่ห์ทรงพลัง ที่มีเอกลักษณ์หาตัวจับยากคนหนึ่งของไทย นัดดามีประสบการณ์คร่ำหวอดในแวดวงดนตรีมายาวนานกว่า 40 ปี เคยสร้างชื่อเสียงให้ประเทศไทยในระดับโลกจากการประกวดเพลงนานาชาติที่ประเทศญี่ปุ่น โดยได้รับรางวัล Best Song Award Winner และเป็นศิลปินไทยคนแรกที่ได้รับการทาบทามให้เซ็นสัญญาเข้าสังกัดค่าย CBS สหรัฐ
ผลงาน

นัดดา วิยกาญจน์ มีผลงานเพลง 11 อัลบั้ม
1.มายาชีวิต
2.สิ้นแสงตะวัน
3.ฉันไม่แคร์
4.ม่านเสน่หา
5.ร้อน
6.World of your own
7.อัลบั้มรวมฮิต
8.มีดอกไม้มาฝาก
9.วังบัวบาน
10.นัดดา 2002
11.หนึ่งเดียวคนเดิม
ในปี พ.ศ. 2526 ร้องเพลงประกอบละครเรื่อง วิมานคนบาป  ทางช่อง 9
ในปี พ.ศ. 2558 ร้องเพลงประกอบละครเรื่อง สุดแค้นแสนรัก ทางไทยทีวีสีช่อง 3 ได้รับรางวัลเพลงละครยอดเยี่ยม นาฏราช ครั้งที่ 7 (วันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2559)
เชิงอรรถ

↑  นามสกุลมักสะกดผิดเป็น วิยะกาญจน์
ทางพิเศษบูรพาวิถี

|  ทางพิเศษบูรพาวิถี |
| --- | --- |
ทางพิเศษบูรพาวิถี (สีเหลือง)
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 55.0 กิโลเมตร (34.2 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2541–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  ทางพิเศษสาย S1 ในเขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
 :  ถ.กาญจนาภิเษก (ตะวันออก, ใต้) ใน อ.บางพลี จ.สมุทรปราการ
ปลายทางทิศใต้:  ถนนเทพรัตน ใน อ.เมืองชลบุรี จ.ชลบุรี
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
จังหวัด:  กรุงเทพมหานคร  สมุทรปราการ  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี 
 
ระบบทางหลวง
 ทางพิเศษ 
ทางพิเศษบูรพาวิถี หรือ ทางด่วน 4 เป็นทางพิเศษที่ดำเนินการโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2541 และเปิดให้บริการตลอดสายเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 มีจุดเริ่มต้นที่เขตบางนา กรุงเทพมหานคร สิ้นสุดที่อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ระยะทางทั้งสิ้น 55 กิโลเมตร เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจรซ้อนอยู่บนถนนเทพรัตน (หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34) เป็นทางพิเศษที่เชื่อมการคมนาคมขนส่งระหว่างกรุงเทพมหานครกับพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกของประเทศ ช่วยลดปริมาณการจราจรบนถนนเทพรัตน และในช่วงเทศกาลวันหยุดยาวทางพิเศษบูรพาวิถีจะมีการยกเว้นค่าผ่านทาง ได้แก่ เทศกาลปีใหม่ และเทศกาลสงกรานต์
ใน พ.ศ. 2543 ทางพิเศษบูรพาวิถีได้รับการจัดอันดับโดย กินเนสส์บุ๊ค ให้เป็นสะพานมีความยาวที่สุดในโลก แต่ถูกโค่นสถิติลงในปี พ.ศ. 2551 โดยสะพานเว่ยหนาน-เว่ยเหอในประเทศจีนซึ่งเป็นสะพานรถไฟความเร็วสูง ทางพิเศษบูรพาวิถีเป็นสะพานที่ยาวเป็นอันดับ 6 ของโลกในปัจจุบัน โดยที่อันดับ 1-5 เป็นสะพานทางรถไฟ ทำให้ทางพิเศษบูรพาวิถียังมีตำแหน่งเป็นสะพานทางรถยนต์ที่ยาวที่สุดในโลก
ทางพิเศษบูรพาวิถีเป็นทางพิเศษสายแรกที่ใช้ระบบปิดหรือระบบเก็บเงินตามระยะทาง กล่าวคือ เวลารถที่จะขึ้นทางออกต้องรับบัตรที่ด่านทางเข้า และเวลารถที่จะลงทางด่วนต้องคืนบัตรและจ่ายเงินที่ด่านทางออก ในปัจจุบัน ทางพิเศษกาญจนาภิเษก และทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ก็ใช้ระบบนี้เช่นเดียวกัน ในอนาคต ทางหลวงพิเศษหมายเลข 6 และทางหลวงพิเศษหมายเลข 81 ก็จะใช้ระบบเก็บค่าผ่านทางแบบปิดด้วยเช่นกัน
ในวันที่ท้องฟ้าเปิดและทัศนวิสัยดี จะทำให้มองเห็นเขาเขียวบนทางพิเศษตั้งแต่ กม.0 ขาออกไปจนถึง กม.55
รายละเอียดของเส้นทาง

ทางพิเศษบูรพาวิถีมีแนวสายทางเริ่มที่บริเวณปลายทางพิเศษสายบางนา–อาจณรงค์ (ระบบทางด่วนขั้นที่ 3 สายใต้ตอน S1) บริเวณเขตบางนา กรุงเทพมหานคร โดยใช้พื้นที่เกาะกลางถนนเทพรัตน มุ่งไปทางทิศตะวันออก เข้าสู่จังหวัดสมุทรปราการ ผ่านอำเภอบางพลี ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ผ่านอำเภอบางเสาธง อำเภอบางบ่อ แล้วเข้าสู่จังหวัดฉะเชิงเทรา ผ่านอำเภอบางปะกง ข้ามแม่น้ำบางปะกง และสิ้นสุดที่อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ระยะทางทั้งสิ้น 55 กิโลเมตร
รายชื่อต่างระดับ

| จังหวัด | กม> ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 บางนา - ชลบุรี
| กรุงเทพมหานคร | 0+000 | แยกบางนา | เชื่อมต่อจาก:  ทางพิเศษสาย S1 ไป พระราม 9, รามอินทรา | เชื่อมต่อจาก:  ทางพิเศษสาย S1 ไป พระราม 9, รามอินทรา |  |
| สมุทรปราการ | 9+050 | ต่างระดับวัดสลุด |   ถนนกาญจนาภิเษก ไป บางปะอิน  |   ทางพิเศษกาญจนาภิเษก ไป บางขุนเทียน |  |
| สมุทรปราการ | 15+100 | ต่างระดับบางโฉลง |  ทล.370 เข้า  ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ  | ไม่มี |  |
| สมุทรปราการ |  |  |  ถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร รอบที่ 3 ไป บางปะอิน  |  ถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร รอบที่ 3 ไป เมืองสมุทรสาคร |  |
| ชลบุรี | 53+800 | ด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษชลบุรี (สิ้นสุดทางยกระดับ) | ตรงไป:  ถนนเทพรัตน (ลงจากทางพิเศษ) ไป เข้าเมืองชลบุรี | ตรงไป:  ถนนเทพรัตน (ลงจากทางพิเศษ) ไป เข้าเมืองชลบุรี |  |
| ชลบุรี | 53+800 | ด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษชลบุรี (สิ้นสุดทางยกระดับ) | ตรงไป: ทางพิเศษบูรพาวิถี (โครงการในอนาคต) ไป พัทยา | ตรงไป: ทางพิเศษบูรพาวิถี (โครงการในอนาคต) ไป พัทยา |  |
      สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต
การก่อสร้าง > ประวัติการเปิดให้บริการ

การก่อสร้างตลอดสายแล้วเสร็จตามสัญญาตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2543 (ระยะเวลาก่อสร้างที่ขยายจากแผนงานเดิม 11 เดือน ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2540) โดยได้เปิดให้บริการเป็นช่วงต่าง ๆ ดังนี้
กม.2+500 ถึง กม.7+500 เมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2541
กม.7+500 ถึง กม.11+400 เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2541
กม.11+400 ถึง กม.19+300 เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
กม.19+300 ถึง กม.25+800 เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
กม.25+800 ถึง กม.38+300 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2542
กม.38+300 ถึง กม.46+100 เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542
กม.46+100 ถึง กม.55+350 เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543
ทางยกระดับด้านทิศใต้สนามบินสุวรรณภูมิเชื่อมทางพิเศษบูรพาวิถี เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2552 และทางเชื่อมทางพิเศษสายบางพลี-สุขสวัสดิ์ กับทางพิเศษบูรพาวิถี เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2552
การก่อสร้าง > ส่วนต่อขยาย

โครงการที่จะสร้างต่อจากทางด่วนพิเศษบูรพาวิถีส่วนแรก คือ สายบูรพาวิถี–พัทยา รวมระยะทาง 68 กิโลเมตร งบลงทุน 5 หมื่นล้านบาท เมื่อสร้างสายบูรพาวิถี–พัทยา รวมส่วนแรกที่สร้างเสร็จจะมีระยะทางทั้งสิ้น 123 กิโลเมตร โดยโครงการนี้ยังไม่ได้ข้อสรุปที่ชัดเจน
ทั้งนี้จะดำเนินการก่อสร้างจากจุดสิ้นสุดทางพิเศษในปัจจุบัน ถึงทางแยกต่างระดับหนองไม้แดง โดยเชื่อมต่อกับถนนเลี่ยงเมืองชลบุรี รวมระยะทาง 4.5 กม. ก่อน เพื่อแก้ไขปัญหาจราจรหน้านิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร
แหล่งข้อมูลอื่น

การทางพิเศษแห่งประเทศไทย เก็บถาวร 2015-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทางพิเศษบูรพาวิถีในอำเภอบางปะกง
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาราเร

ท่าอากาศยานนานาชาติฮาราเร (Harare International Airport) ตั้งอยู่ที่กรุงฮาราเร ประเทศซิมบับเว เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินแอร์ซิมบับเว
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน

เคนย่าแอร์เวย์
เซาท์แอฟริกันแอร์เวย์
แซมเบียนแอร์เวย์
ทีเอเอจี
บริติช แอร์เวย์
ลินาสเอเรียเดอโมซองบิก
อธิโอเปียแอร์ไลน์
แอร์ซิมบับเว
แอร์นามิเบีย
แอร์บอตสวานา
แอร์มาลาวี
แหล่งข้อมูลอื่น

ท่าอากาศยานนานาชาติฮาราเร เก็บถาวร 2007-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ซุนวู

| ซุนวู |
| --- | --- |
รูปปั้นซุนวู ที่เมืองยุริฮิมะ จังหวัดทตโตะริ ประเทศญี่ปุ่น
เกิด: ประมาณ 400 ปีก่อนคริสตกาล
เสียชีวิต: ประมาณ 320 ปีก่อนคริสตกาล
อาชีพ: ผู้บัญชาการทหาร
ช่วงเวลา: 722–481 ก่อนคริสตกาล หรือ 403–221 ก่อนคริสตกาล (ยังเป็นที่ถกเถียง)
หัวข้อ: ยุทธศาสตร์การทหาร
ผลงานที่สำคัญ: ตำราพิชัยสงครามของซุนวู
ซุนวู (จีนตัวย่อ: 孙武; จีนตัวเต็ม: 孫武; พินอิน: Sūn Wǔ; ซุนอู่) หรือ ซุนจื่อ (จีนตัวย่อ: 孙子; จีนตัวเต็ม: 孫子; พินอิน: Sūn Zǐ; เวด-ไจลส์: Sun Tzu, แปลว่า "ปราชญ์แซ่ซุน")  เป็นผู้เขียนตำราพิชัยสงครามซุนจื่อ (ซุนจื่อปิงฝ่า - 孙子兵法) ที่นับว่าเป็นตำรายุทธศาสตร์ทางทหาร ที่มีอิทธิพลมากของประเทศจีน ปัจจุบันยุทธศาสตร์ในตำรา รู้เขารู้เรา รบร้อย ก็มิอาจเป็นอัตรายได้
ประวัติ

ข้อมูลที่มีหลงเหลืออยู่เกี่ยวกับชีวประวัติของซุนวูคือชีวประวัติที่เขียนขึ้นในช่วง 2 ศตวรรษก่อนคริสตกาล โดยซือหม่าเชียน นักเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์  ได้บรรยายถึงซุนวูว่าเป็นแม่ทัพที่อาศัยอยู่ในรัฐอู๋ ในช่วงประมาณ 600 ปี ก่อนคริสตกาล  ซึ่งอยุ่ในยุคเดียวกันกับ ขงจื๊อ นักปรัชญาจีนผู้ยิ่งใหญ่  อย่างไรก็ตามชีวประวัตินี้ขัดแย้งกับหลักฐานอื่นๆ ของยุคนั้น รวมทั้งลักษณะการเขียนและเนื้อหาของ "ตำราพิชัยสงครามซุนจื่อ" ก็บ่งชี้ว่าไม่น่าจะเป็นงานที่เขียนขึ้นในช่วง 400-320 ปีก่อนคริสตกาล
"ตำราพิชัยสงครามซุนจื่อ" ได้ทิ้งเบาะแสเป็นนัยๆ ถึงชีวิตของซุนวู เช่น รถม้าใช้ในการสงครามที่อธิบายโดยซุนวูนั้น มีการใช้เพียงแค่เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ในช่วงยุค 400 ปีก่อนคริสตกาล ดังนั้นจึงถือว่าบางส่วนของงานเขียนนี้ก็อยู่ในช่วงเวลานั้น โดยคาดว่าซุนวูมีชีวิตอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล  ตำราพิชัยสงครามของซุนวูได้มีการกล่าวถึงหลายคราในนิยายเรื่อง สามก๊ก
ในเลียดก๊ก ซุนวูเป็นสหายกับอู๋จื่อซี อู๋จื่อซีได้ชักชวนซุนวูให้มารับราชการในแคว้นอู๋  โดยทำหน้าที่ฝึกทหารให้แก่อู๋อ๋องเหอหลี อ๋องแห่งแคว้นอู๋ ซุนวูได้เสนอแผนพิชัยสงคราม 13 บรรพ แต่อู๋อ๋องเหอหลียังไม่เชื่อ ซุนวูจึงขอฝึกนางสนมของอู๋อ๋องเหอหลี อู๋อ๋องเหอหลีก็อนุญาต  ในการฝึกมีนางสนม 2 นางได้หัวเราะอย่างสนุกสนานไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของซุนวู ซุนวูจึงสั่งประหารสนม 2 นางนี้ทันที เพื่อให้เห็นถึงความเอาจริง ท้ายที่สุด อู๋อ๋องเหอหลีจึงได้เชื่อมั่นในตัวซุนวูและตำราพิชัยสงครามอย่างเต็มที่ ในก่อนคริสต์ศักราช 507 ปี  อู๋อ๋องเหอหลีแต่งตั้งให้ซุนวูเป็นแม่ทัพ อู๋จื่อซีและป๋อผีเป็นรองแม่ทัพ ยกพลหนึ่งแสนไปตีแคว้นฉู่ สามารถตีแคว้นฉู่ที่ใหญ่กว่าเข้มแข็งกว่าได้สำเร็จ  แต่ต่อมาสถานการณ์พลิกผลัน เพราะฉู่เจาอ๋อง อ๋องแคว้นฉู่ได้หลบหนีไปเสียก่อน  เย่วอ๋องยุ่นฉาง อ๋องแห่งแคว้นเยว่ ฉวยโอกาสที่แคว้นอู๋ว่างเปล่ายกทัพมาตีแคว้นอู๋  อู๋อ๋องเหอหลีจึงรีบยกทัพกลับทันที เย่วอ๋องยุ่นฉางจึงหนีไป ทำให้อู๋อ๋องเหอหลีผูกใจเจ็บคิดจะล้างแค้นเย่วอ๋องยุ่นฉางตลอดไป
ต่อมาในก่อนคริสต์ศักราช 497 ปี เย่วอ๋องยุ่นฉางถึงแก่กรรม โกวเจี้ยนผู้บุตรได้ขึ้นครองแคว้นแทน จึงคิดฉวยโอกาสไปตีตอนนี้  ซุนวูและอู๋จื่อซีคัดค้าน แต่อู๋อ๋องเหอหลีไม่ฟัง ยกทัพสามหมื่นไปตีแคว้นเยว่  ผลคือทั้งคู่ปะทะกันที่จุ้ยหลี่ ในที่สุดอู๋อ๋องเหอหลีกลับเป็นฝ่ายพ่ายแพ้และตนเองก็ถูกอาวุธจนบาดเจ็บสาหัส และถึงแก่กรรมระหว่างการเดินทางกลับแคว้นอู๋  อู๋อ๋องฟูซาจึงได้ขึ้นครองแคว้นสืบต่อจากอู๋อ๋องเหอหลีผู้บิดา  อู๋อ๋องฟูซาแรกทีเดียวดำเนินการอย่างเข้มแข็งหมายจะล้างแค้นให้บิดาให้ได้ รบชนะแคว้นเย่วถึงขั้นจับเย่วอ๋องโกวเจี้ยนได้ แต่ต่อมาความประพฤติกลับเหลวไหล  หลงแต่สุราและนารีจากแผนนางงามไซซี ของเย่วอ๋อง จนในที่สุดต้องฆ่าตัวตาย  อู๋จื่อซือได้ฆ่าตัวตายเมื่อก่อนคริสต์ศักราช 485 ปี  ส่วนซุนวูเมื่อได้รู้ถึงนิสัยที่แท้จริงของอู๋อ๋องฟูซา คิดว่าต่อไปภายภาคหน้าแคว้นอู๋ต้องล่มสลายแน่ จึงลาออกจากราชการในก่อนคริสต์ศักราช 495 ปี
รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

คนส่วนใหญ่อาจเคยได้ยินคำนี้แล้วก็จะรู้เลยว่านี่เป็นคำสอนของซุนวู แต่เป็นเพียงการรวมคำพูดทั้งสองประโยคที่ซุนวูพูดไว้เท่านั้น คือ"การชนะร้อยทั้งร้อยมิใช่วิธีการอันประเสริฐแท้ แต่ชนะโดยไม่ต้องรบเลย จึ่งถือว่าเป็นวิธีอันวิเศษยิ่ง" กับ"หากรู้เขารู้เรา แม้นรบกันตั้งร้อยครั้งก็ไม่มีอันตรายอันใด ถ้าไม่รู้เขาแต่รู้เพียงตัวเรา แพ้ชนะย่อมก้ำกึ่งอยู่ หากไม่รู้ในตัวเขาตัวเราเสียเลย  ก็ต้องปราชัยทุกครั้งที่มีการยุทธนั้นแล" ฉะนั้นคำสอน"รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง"จึงไม่มีปรากฏในตำราพิชัยสงครามแต่อย่างใด
วัฒนธรรมร่วมสมัย

ปี 1997 ซุนเยวี่ยนจวิน ผู้ซึ่งเคยรับบทเป็นเล่าปี่ ในเรื่อง สามก๊ก ในปี 1994 รับบทเป็นซุนวู ในภาพยนตร์ซีรีส์ชุด ซุนหวู่ ตำราพิชัยสงคราม
ดูเพิ่ม

ตำราพิชัยสงครามซุนจื่อ
สายสีทอง (องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา)

| สายสีทอง |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: แอตแลนตา
ปลายทาง: สถานีโดราวิลล์ สถานีแอร์พอร์ต
จำนวนสถานี: 18
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินแอตแลนตา ส่วนหนึ่งของ องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา
ผู้ดำเนินงาน: MARTA
ประวัติ
เปิดเมื่อ: ค.ศ. 1981
ข้อมูลทางเทคนิค
ระบบจ่ายไฟ: รางที่สาม
จุดสูงสุด: ระดับดิน, ใต้ดิน, ยกระดับ
รถไฟใต้ดินแอตแลนตา สายสีทอง เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในมหานครแอตแลนตา มีเส้นทางวิ่งส่วนใหญ่ขนานกับ สายสีแดง วิ่งจากสถานีโดราวิลล์ ไปยังสถานีแอร์พอร์ต เคยถูกเรียกว่า สายตะวันออกเฉียงเหนือ-ใต้ จนนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น สายสีทอง
รายชื่อสถานี

| สถานี | รหัส | เปิดให้บริการ | เชื่อมต่อ | ภาพ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สถานีโดราวิลล์ | NE10 | 1992 |  |  |
| สถานีแชมบลี | NE9 | 1987 |  |  |
| สถานีบรูกแฮฟวึ่น/ออกเล็ตโทรพ | NE8 | 1984 |  |  |
| สถานีเลน็อกซ์ | NE7 | 1984 |  |  |
| สถานีลินเบิร์กเซ็นเตอร์ | N6 | 1984 |      |  |
| สถานีอาร์ตเซ็นเตอร์ | N5 | 1982 |      |  |
| สถานีมิดทาวน์ | N4 | 1982 |      |  |
| สถานีนอร์ทอีฟนู | N3 | 1981 |      |  |
| สถานีซิวิคเซ็นเตอร์ | N2 | 1981 |      |  |
| สถานีพีชทรีเซ็นเตอร์ | N1 | 1982 |      |  |
| สถานีไฟว์พอยต์ |  | 1981* |                |  |
| สถานีการ์เนตต์ | S1 | 1981 |      |  |
| สถานีเวสต์เอนด์ | S2 | 1982 |      |  |
| สถานีโอกแลนด์ซิตี | S3 | 1984 |      |  |
| สถานีเลควูด/ฟอร์ตแม็คเพอร์สัน | S4 | 1984 |      |  |
| สถานีเอสต์พอยต์ | S5 | 1986 |      |  |
| สถานีแคลเลจปาร์ค | S6 | 1988 |      |  |
| สถานีแอร์พอร์ต | S7 | 1988 |      |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

Gold Line overview
Gold Line schedule
| ด ค ก องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา (MARTA) |
| --- | --- |
เส้นทางในปัจจุบัน:       สายสีแดง       สายสีทอง       สายสีน้ำเงิน       สายสีเขียว
รัศมี เผ่าเหลืองทอง

| รัศมี เผ่าเหลืองทอง |
| --- | --- |
เกิด: รัศมี เผ่าเหลืองทอง
อาชีพ: นักเขียน นักแปล นักเขียนบท ผู้กำกับ
พระสุรัสวดี: บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม พ.ศ. 2528 - ผีเสื้อและดอกไม้ บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม พ.ศ. 2534 - วิถีคนกล้า
สุพรรณหงส์: บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม พ.ศ. 2534 - วิถีคนกล้า (เข้าชิง)
รัศมี เผ่าเหลืองทอง นักเขียนบท นักแปล และผู้กำกับละครเวที เป็นอาจารย์สอนด้านวรรณกรรมและการละคร ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีงานการแปลวรรณกรรมหลายด้าน เช่น คอยโกโดต์ ดอนกีโฮเต้
รัศมี เผ่าเหลืองทอง เคยเป็นบรรณาธิการนิตยสารโลกหนังสือ และร่วมก่อตั้งกลุ่มละครสองแปดกับ สุชาติ สวัสดิ์ศรี และ บุรณี รัชไชยบุญ ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการศูนย์ศิลปวัฒนธรรมแสงอรุณ
รัฐประหารในประเทศกัมพูชา พ.ศ. 2540

นายกรัฐมนตรีคนแรก สมเด็จกรมพระนโรดม รณฤทธิ์
นายกรัฐมนตรีคนที่สอง ฮุน เซน
รัฐประหารในประเทศกัมพูชา พ.ศ. 2540 (เขมร: រដ្ឋប្រហារកម្ពុជាឆ្នាំ១៩៩៧) เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในกัมพูชาในเดือนกรกฎาคม –สิงหาคม พ.ศ. 2540 ผลที่ตามมาจากเหตุการณ์นี้คือ ฮุน เซน นายกรัฐมนตรีร่วม ปลดพระนโรดม รณฤทธิ์ นายกรัฐมนตรีร่วมอีกคนหนึ่งได้ มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้ 10 คน
ภูมิหลัง

ในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2535 คณะผู้บริหารของอันแทคได้เดินทางมาถึงกัมพูชาเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการจัดการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2536 เขมรแดงหรือพรรคกัมพูชาประชาธิปไตยไม่ยอมวางอาวุธ ไม่หยุดเคลื่อนไหว และไม่ให้ประชาชนในเขตของตนเข้าร่วมการเลือกตั้ง ผลการเลือกตั้ง ปรากฏว่าพระนโรดม รณฤทธิ์จากพรรคฟุนซินเปกชนะการเลือกตั้ง โดยฮุน เซนจากพรรคประชาชนกัมพูชาได้ลำดับที่สอง ทั้งสองพรรคได้จัดตั้งรัฐบาลโดยมีพระนโรดม รณฤทธิ์และฮุน เซน เป็นนายกรัฐมนตรีร่วม
การต่อสู้

ใน พ.ศ. 2540 ความตึงเครียดที่ยาวนานระหว่างพรรคร่วมรัฐบาลทั้งสองพรรคกลายเป็นการต่อสู้ระหว่างพระนโรดม รณฤทธิ์กับฮุนเซน ทั้งสองฝ่ายพยายามแย่งชิงโอกาสในการกุมอำนาจทั้งหมด รวมทั้งพยายามดึงเขมรแดงเข้ามาเป็นพวก ฮุนเซนได้ออกมากล่าวหาว่าพระนโรดม รณฤทธิ์วางแผนจะยึดอำนาจโดยมีทหารเขมรแดงหนุนหลัง จึงสั่งให้ทหารในฝ่ายของตนจับกุมฝ่ายของฟุนซินเปก เหตุการณ์เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 เกิดการปะทะระหว่างทหารที่สนับสนุนฮุน เซนกับพระนโรดม รณฤทธิ์กลางกรุงพนมเปญ ทหารฝ่ายฮุน เซนสามารถยึดครองพื้นที่ได้ 90% ฝ่ายของพระนโรดม รณฤทธิ์ที่มีพลเอกญึก บุญชัยเป็นหัวหน้าได้ล่าถอยมาตั้งมั่นที่โอร์เสม็ดติดแนวชายแดนที่จังหวัดสุรินทร์ โดยมีกองกำลังเขมรแดงส่วนหนึ่งเข้าช่วยเหลือฝ่ายพระนโรดม รณฤทธิ์ คือกลุ่มของเขียว สัมพันและตา มกที่ตั้งมั่นอยู่ที่อันลองเวง อีกกลุ่มหนึ่งเข้าโจมตีฝ่ายรัฐบาลที่บ้านโอตาเตี๊ยะตรงข้ามกับอำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราดนำโดยตา มุต และตา มิต การต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่ายทำให้กระสุนเข้ามาตกในเขตไทย ทหารไทยเสียชีวิต 1 นาย บาดเจ็บ 3 นาย ชาวกัมพูชาอพยพหนีเข้ามาฝั่งไทยประมาณ 3,000 คน มีการต่อสู้กับฝ่ายของฮุน เซนจนถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2540 เมื่อฮุน เซนเป็นฝ่ายชนะ พระนโรดม รณฤทธิ์ลี้ภัยไปฝรั่งเศส ผู้นำพรรคฟุนซินเปกอีกหลายคนออกนอกประเทศไปด้วย อึง ฮวดได้เป็นนายกรัฐมนตรีร่วมแทน
ผู้นำของพรรคฟุนซินเปกกลับสู่กัมพูชาในช่วงสั้น ๆ ระหว่างการเลือกตั้ง พ.ศ. 2541 ซึ่งพรรคประชาชนกัมพูชาเป็นฝ่ายชนะแต่เสียงไม่พอจัดตั้งรัฐบาลจึงต้องจัดตั้งรัฐบาลผสมกับพรรคฟุนซินเปกอีก
ดูเพิ่ม

กัมพูชายุคใหม่
โมร์ฆโมฮ์เซเนทออี

| โมร์ฆโมฮ์เซเนทออี |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
โมร์ฆโมฮ์เซเนทออี
พิกัด: 33°11′39″N 48°15′11″E﻿ / ﻿33.19417°N 48.25306°E﻿ / 33.19417; 48.25306
ประเทศ:  อิหร่าน
จัังหวัด: โลเรสถาน
เทศมณฑล: โพเลโดฆแทร์
อำเภอ: แมอ์มูลอน
ตำบล: มียอนคูเฮแชร์กี
ประชากร (2006)
 • ทั้งหมด: 120 คน
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
โมร์ฆโมฮ์เซเนทออี (เปอร์เซีย: مرغ محسن طائي) เป็นหมู่บ้านในตำบลมียอนคูเฮแชร์กี อำเภอแมอ์มูลอน เทศมณฑลโพเลโดฆแทร์ จังหวัดโลเรสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน ค.ศ. 2006 หมู่บ้านนี้มีประชากร 120 คนใน 23 ครัวเรือน
ถนนหมายเลข 48 (ประเทศกัมพูชา)

|  ถนนหมายเลข 48 |
| --- | --- |

ถนนหมายเลข 48 และสะพานข้ามแม่น้ำซแรอ็อมบิลในปี พ.ศ. 2555
ข้อมูลของเส้นทาง

ส่วนหนึ่งของ 
 
ความยาว: 151.5 กิโลเมตร (94.1 ไมล์)
เส้นทาง ท่องเที่ยว: อุทยานแห่งชาติคีรีรมย์
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออกเฉียงใต้: แยกนาเกลือ อ.ซแรอ็อมบิล จ.เกาะกง 14°23′54″N 104°40′10″E﻿ / ﻿14.398431°N 104.669401°E﻿ / 14.398431; 104.669401
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ: บ.จามเยียม อ.ม็วนด็วลเซ็ยมา จ.เกาะกง 11°02′49″N 103°47′48″E﻿ / ﻿11.046817°N 103.796688°E﻿ / 11.046817; 103.796688
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: กัมพูชา
 
ระบบทางหลวง
การขนส่งในประเทศกัมพูชา
ถนนหมายเลข 48 สายซแรอ็อมบิล–เกาะกง เป็นถนนแห่งชาติสายหนึ่งของกัมพูชา มีความความยาว 151.5 กิโลเมตร (94.1 ไมล์) เชื่อมต่อจากจุดผ่านแดนถาวรบ้านหาดเล็กในฝั่งไทย เริ่มต้นในกัมพูชาที่จุดเชื่อมต่อกับทางหลวงหมายเลข 4 ที่อำเภอซแรอ็อมบิล และมาสิ้นสุดที่บ้านจามเยียม อำเภอม็วนด็วลเซ็ยมา จังหวัดเกาะกง
ประวัติ

ถนนหมายเลข 48 แต่เดิมเป็นถนนพื้นผิวลูกรัง แนวเส้นทางเป็นถนนตัดตามแนวของภูเขา ใช้สัญจรได้ในฤดูแล้ง ขณะที่ในฤดูฝนจะใช้เส้นทางได้อย่างยากลำบาก รวมถึงตามแนวเส้นทางนั้นจะต้องตัดผ่านแม่น้ำหลักจำนวน 4 สายในกัมพูชา คือ แม่น้ำตาไต, แม่น้ำซแรอ็อมบิล, แม่น้ำอันดงตึก และแม่น้ำตราแปงรุ้ง โดยใช้แพขนานยนต์โดยสารข้ามฟากได้ครั้งละ 6-10 คันต่อเที่ยว ใช้ระยะเวลาในการรอคิวอาจนานถึง 1 ชั่วโมง และข้ามแม่น้ำครั้งละประมาณ 5 นาที โดยอาจจะมีตัวแปรอื่น ๆ ที่ทำให้เกิดความล่าช้าในการข้ามแม่น้ำได้อีก เช่น รอให้รถขึ้นเต็มแพก่อนออก การจราจรที่หน้าแน่นหน้าท่า หรืออาจจะมีรถหรือแพติดหล่มบริเวณท่า
ประวัติ > ความช่วยเหลือจากไทย

ในช่วงของรัฐบาลของ ทักษิณ ชินวัตร ได้มีการสนับสนุนเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำให้กับประเทศกัมพูชาในการสร้างถนนหมายเลข 48 ขึ้นใหม่ในวงเงิน 567.8 ล้านบาท และเงินให้เปล่าอีกจำนวน 300 ล้านบาทในการก่อสร้างสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กข้ามแม่น้ำ 4 สายตามแนวเส้นทาง มอบหมายให้กรมทางหลวงของไทยเป็นผู้ออกแบบการก่อสร้าง และเซ็นสัญญาก่อสร้างเส้นทางเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 มีผู้รับเหมาก่อสร้างคือ บริษัท สหการวิศวกร จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทจากประเทศไทย กำหนดการเดิมจะแล้วเสร็จในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2550 แต่ประสบปัญหาล่าช้าในการก่อสร้าง จึงขยายสัญญาออกไปจนถึงวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งปัญหาดังกล่าวเกิดจากความล่าช้าในการก่อสร้างสะพาน 2 แห่งที่มีปัญหาจากการตอกเสาเข็มไปเจอกับชั้นหินด้านล่างในพื้นที่ก่อสร้าง
ถนนหมายเลข 48 ที่ได้รับการก่อสร้างใหม่ทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยประธานฝั่งกัมพูชา คือ ฮุน เซน นายกรัฐมนตรีกัมพูชาในขณะนั้น และฝ่ายไทยมี นายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ รองนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น นายนพดล ปัทมะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในเวลานั้น พร้อมกับข้าราชการระดับสูงจากทั้งสองประเทศ
หลังจากเปิดใช้งานมาได้ประมาณ 1 ปี ถนนหมายเลข 48 ได้ประสบปัญหาพื้นผิวจราจรเสียหาย โดยคณะของธนาคารพัฒนาเอเชียพร้อมสื่อมวลชนได้เข้าไปสำรวจสภาพของถนนเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 โดยตลอดเส้นทางมีการซ่อมแซมและมีความเสียหาย ซึ่งเจ้าหน้าที่ของกัมพูชาระบุว่าถนนนั้นไม่เหมาะกับสภาพภูมิประเทศ ที่มีน้ำกัดเซาะอย่างหนักในฤดูฝน และการก่อสร้างของบริษัทผู้รับเหมาไม่ได้มาตรฐาน เนื่องจากพื้นผิวลาดยางที่บางและเงินทุนในการก่อสร้างต่ำกว่าที่ควร ทำให้เกิดความเสียหายเมื่อมีการใช้งานอย่างหนักทั้งจากการสัญจรทั่วไปและการขนส่งสินค้าจากรถบรรทุกขนาดใหญ่ และมีการตั้งกรรมการจากส่วนกลางในการตรวจสอบความเสียหายถนนเส้นดังกล่าว ในการขณะที่อีกมุม นายดมยุ๊กเฮียง รองผู้ว่าราชการจังหวัดเกาะกงได้กล่าวว่าถนนสายดังกล่าวก็ช่วยเชื่อมต่อเส้นทางคมนาคมและการค้าของจังหวัดเกาะกง ซึ่งก่อนหน้านี้จังหวัดเหมือนกับตัดขาดกับคนทั้งประเทศจากความยากลำบากในการสัญจร