ระบบรัฐสภา
ประวัติของระบบรัฐสภา

ตั้งแต่สมัยโบราณ เมื่อสังคมเป็นชนเผ่า มีสภาหรือหัวหน้าหมู่บ้านที่การตัดสินใจของเขาได้รับการประเมินโดยผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้าน ในที่สุด สภาเหล่านี้ก็พัฒนาไปสู่ระบบรัฐสภาสมัยใหม่
รัฐสภาแรกย้อนกลับไปยุโรปในยุคกลาง โดยเฉพาะในปี 1188 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 กษัตริย์แห่งเลออน (สเปน) ได้ประชุมสามรัฐในกอร์เตสแห่งเลออน กอร์เตสแห่งกาตาลุญญาเป็นรัฐสภาแรกของยุโรปที่ได้รับอำนาจในการผ่านกฎหมายอย่างเป็นทางการ นอกเหนือจากประเพณี ตัวอย่างแรกของรัฐบาลแบบรัฐสภาพัฒนาขึ้นในเนเธอร์แลนด์และเบลเยียมในปัจจุบันในช่วงการกบฏของชาวดัตช์ (1581) เมื่ออำนาจอธิปไตย นิติบัญญัติ และบริหาร ถูกยึดครองโดยรัฐสภาแห่งเนเธอร์แลนด์จากพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน แนวคิดสมัยใหม่ของรัฐบาลแบบรัฐสภาเกิดขึ้นในราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ระหว่างปี 1707 ถึง 1800 และร่วมสมัย ระบบรัฐสภาในสวีเดนระหว่างปี 1721 ถึง 1772
ในอังกฤษ ซีมง เดอ มงฟอร์ เอิร์ลที่ 6 แห่งเลสเตอร์ ถูกจดจำว่าเป็นหนึ่งในบิดาแห่งประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนสำหรับการประชุมรัฐสภาที่มีชื่อเสียงสองครั้ง ครั้งแรก ได้ปลดกษัตริย์จากอำนาจที่ไม่มีขอบเขตในปี 1258 และครั้งที่สองในปี 1265 ซึ่งรวมถึงประชาชนทั่วไปจากเมือง ต่อมาในศตวรรษที่ 17 รัฐสภาอังกฤษบุกเบิกแนวคิดและระบบบางอย่างของประชาธิปไตยเสรีโดยสิ้นสุดด้วยการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์และการผ่านร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมือง ค.ศ. 1689
ในราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ พระมหากษัตริย์ทรงเป็นประธานคณะรัฐมนตรีและเลือกคณะรัฐมนตรีตามทฤษฎี แต่เนื่องจากพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่ ไม่สามารถพูดภาษาอังกฤษได้ ทำให้ความรับผิดชอบในการเป็นประธานคณะรัฐมนตรีตกเป็นของรัฐมนตรีคนสำคัญ นั่นคือ นายกรัฐมนตรีคนแรก รอเบิร์ต วอลโพล การขยายสิทธิ์ในการเลือกตั้งทำให้รัฐสภามีอำนาจในการควบคุมรัฐบาลมากขึ้น และตัดสินใจว่าใครจะสามารถเป็นนายกรัฐมนตรีได้ ในที่สุด พระราชบัญญัติปฏิรูปครั้งใหญ่ปี 1832 ทำให้รัฐสภามีอำนาจเหนือกว่า โดยเป็นผู้ตัดสินว่าใครจะเป็นนายกรัฐมนตรี
ประเทศอื่น ๆ ได้รับการยอมรับในที่สุดว่าเป็นระบบเวสต์มินสเตอร์ โดยมีผู้บริหารรับผิดชอบต่อสภาล่างของรัฐสภาสองสภา และใช้อำนาจในนามของหัวหน้ารัฐบาล อำนาจที่มอบให้กับหัวหน้ารัฐบาลอย่างเป็นทางการ – ดังนั้นการใช้วลีเช่น รัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (ในระบอบประชาธิปไตยแบบมีพระมหากษัตริย์) หรือรัฐบาลของประธานาธิบดี (ในสาธารณรัฐระบบรัฐสภา) ระบบดังกล่าวแพร่หลายอย่างยิ่งในอาณานิคมอังกฤษที่เก่าแก่กว่า ซึ่งหลายแห่งมีรัฐธรรมนูญประกาศใช้โดยรัฐสภาอังกฤษ เช่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แคนาดา เสรีรัฐไอริช และสหภาพแอฟริกาใต้ รัฐสภาบางแห่งเหล่านี้ได้รับการปฏิรูปจากหรือพัฒนาขึ้นในตอนแรกที่แตกต่างจากต้นแบบอังกฤษดั้งเดิม: วุฒิสภาออสเตรเลียตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสะท้อนให้เห็นถึงวุฒิสภาสหรัฐ มากกว่าสภาขุนนางอังกฤษ ในขณะที่ตั้งแต่ปี 1950 ไม่มีสภาสูงในนิวซีแลนด์ ประเทศเหล่านี้หลายแห่ง เช่น ประเทศตรินิแดดและโตเบโก และประเทศบาร์เบโดส ได้ตัดสัมพันธ์เชิงสถาบันกับสหราชอาณาจักรโดยการเป็นสาธารณรัฐที่มีประธานาธิบดีพิธีการของตนเอง แต่ยังคงรักษาระบบรัฐบาลแบบเวสต์มินสเตอร์ แนวคิดเรื่องความรับผิดชอบของรัฐสภาและรัฐบาลที่รับผิดชอบได้แพร่กระจายไปพร้อมกับระบบเหล่านี้
ระบอบประชาธิปไตยและระบบรัฐสภาปรากฏมากขึ้นในยุโรปในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยถูกบังคับใช้โดยผู้ชนะสงครามประชาธิปไตยอย่างสหรัฐอเมริกา อังกฤษ และฝรั่งเศส ต่อประเทศที่พ่ายแพ้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาธารณรัฐไวมาร์ของเยอรมนีและสาธารณรัฐออสเตรียที่ 1 การขยายเขตเมือง การปฏิวัติอุตสาหกรรม และนวยุคนิยมในศตวรรษที่ 19 ทำให้ความต้องการของฝ่ายรากฐานและขบวนการประชาธิปไตยสังคมนิยมที่เกิดขึ้นใหม่ไม่สามารถเพิกเฉยได้ กองกำลังเหล่านี้เข้ามามีบทบาทเหนือรัฐหลายแห่งที่เปลี่ยนผ่านสู่รัฐสภา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่สาม ซึ่งพรรคฝ่ายซ้ายกลางและพันธมิตรของตนครองรัฐบาลเป็นเวลาหลายทศวรรษ อย่างไรก็ตาม การเพิ่มขึ้นของลัทธิฟาสซิสต์ในช่วงทศวรรษที่ 1930 ทำให้ระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภาสิ้นสุดลงในอิตาลีและเยอรมนีและประเทศอื่น ๆ
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง อำนาจฝ่ายอักษะที่พ่ายแพ้ถูกยึดครองโดยฝ่ายสัมพันธ์ ในประเทศเหล่านั้นที่ถูกยึดครองโดยประชาธิปไตยฝ่ายสัมพันธมิตร (สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และฝรั่งเศส) รัฐธรรมนูญแบบรัฐสภาถูกนำมาใช้ ส่งผลให้เกิดรัฐธรรมนูญแบบรัฐสภาของอิตาลีและเยอรมนีตะวันตก (ปัจจุบันคือเยอรมนีทั้งหมด) และรัฐธรรมนูญปี 1947 ของญี่ปุ่น ประสบการณ์ของสงครามในประเทศที่ถูกยึดครองซึ่งรัฐบาลประชาธิปไตยที่ถูกต้องตามกฎหมายได้รับอนุญาตให้กลับมาเสริมสร้างความมุ่งมั่นของสาธารณชนต่อหลักการรัฐสภา ในเดนมาร์ก รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ถูกเขียนขึ้นในปี 1953 ในขณะที่การอภิปรายที่ยาวนานและรุนแรงในนอร์เวย์ส่งผลให้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ต่อรัฐธรรมนูญประชาธิปไตยที่ฝังรากลึกของประเทศ