stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามเทพเจ้า

| สงครามเทพเจ้า |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ:   โคน หุ่ย  เวอร์นีย์ ยัง 
สร้างจาก: ห้องสิน โดย Xu Zhonglin
อำนวยการสร้าง:   ทิฟฟานี่ เฉิน  ชาร์ลี เหิง 
นักแสดงนำ:   หลี่ เหลียนเจี๋ย  เหลียง เจียฮุย  ฟ่าน ปิงปิง  กู่ เทียนเล่อ  หวง เสี่ยวหมิง 
ดนตรีประกอบ: จอห์น เด็ปนีย์
บริษัทผู้สร้าง:   China Star Entertainment Group  Huayi Brothers Media Group 
ผู้จัดจำหน่าย:   China Star Entertainment Group  Huayi Brothers Media Group 
วันฉาย:   29 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 (2016-07-29) 
ความยาว: 109 นาที
ประเทศ:   ฮ่องกง  จีน 
ภาษา:   แมนดาริน  จีนมาตรฐาน 
ทุนสร้าง: 300 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง
ทำเงิน: 43.3 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
สงครามเทพเจ้า (อังกฤษ: League Of Gods จีน: 3D封神榜) เป็นภาพยนตร์กำลังภายในแบบแฟนตาซี ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2016 กำกับโดย โคน หุ่ย และเวอร์นีย์ หยาง โดยเนื้อเรื่องอิงมาจากวรรณกรรมเรื่อง ห้องสิน นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย, เหลียง เจียฮุย, ฟ่าน ปิงปิง, หวง เสี่ยวหมิง, กู่ เทียนเล่อ
เนื้อเรื่องย่อ

เมื่อกษัตริย์โจ้วอ๋อง ผู้ชั่วร้ายบ้าสงครามและชอบเสพนารีจนไม่เป็นอันบริหารบ้านเมือง ยิ่งไปกว่านั้นโจ้วอ๋องยังหลงสนมเอกอย่างต๋าจี๋ โดยเขาไม่เคยรู้เลยว่า นางนั้นคือปีศาจจิ้งจอกที่ปลอมตัวมาเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง ความชั่วร้ายของโจ้วอ๋อง ทำให้บรรดาเหล่าทวยเทพยื่นมือลงมาช่วยเหลือโจวอู่หวัง จากแคว้นโจวในการปราบกษัตริย์ผู้ชั่วร้าย โดยมีเจียงจื่อหยา เป็นผู้วางแผนในการพิชิตศึกที่โลก สวรรค์และนรกต้องสะเทือน
นักแสดงนำ

หลี่ เหลียนเจี๋ย รับบท เจียง จื่อหยา
ฟ่าน ปิงปิง รับบท ต้าจี๋
กู่ เทียนเล่อ รับบท เฉิน กงเป่า
หวง เสี่ยวหมิง รับบท เทพเอ้อหลางเฉิน
เหลียง เจียฮุย รับบท พระเจ้าซางโจ้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

สงครามเทพเจ้า ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สงครามเทพเจ้า ที่รอตเทนโทเมโทส์
ท่าอากาศยานนานาชาติจูลาย

ท่าอากาศยานนานาชาติจูลาย (IATA: VCL) (เวียดนาม: Sân bay Quốc tế Chu Lai) เป็นท่าอากาศยานในจูลาย ประเทศเวียดนาม อยู่ใกล้กับเมืองตามกี่ ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดประจำจังหวัดกว๋างนาม สนามบินนี้ตั้งอยู่ในเขตเศรษฐกิจเปิดจูลาย เขต Núi Thành
สนามบินถูกก่อตั้งในช่วงสงครามเวียดนาม ในฐานะสนามบินรบแห่งหนึ่ง โดยกองทัพเรือสหรัฐ แต่หลังจากที่ไซ่ง่อนเสียกรุง สนามบินก็ถูกปล่อยทิ้งร้าง จนในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2004 อาคารผู้โดยสารได้ถูกก่อสร้างขึ้น และในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2005 เที่ยวบินพาณิชย์เที่ยวแรกจากท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตของโฮจิมินห์ ได้ลงจอดที่นี่
ในปี ค.ศ. 2008 ท่าอากาศยานจูลาย กลายเป็นท่าอากาศยานที่มีพื้นที่มากที่สุดของประเทศ ครอบคลุมเนื้อที่ 30 ตารางกิโลเมตร มีทางวิ่งยาว 3,050 เมตร
สนามบินแห่งนี้ มีรถโดยสารเชื่อมต่อระหว่างสนามบินกับตัวเมือง เพื่ออำนวยความสะดวก โดยเชื่อมต่อกับเมืองตามกี่และกว๋างหงาย
เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค)

| มหาอำมาตย์เอกเจ้าพระยาภาสกรวงศ์  (พร บุนนาค)ป> จ., ป.ช., ป.ม. |
| --- | --- |


เสนาบดีกระทรวงเกษตราธิการ
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2431 – พ.ศ. 2435
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสงชูโต)
เสนาบดีกระทรวงธรรมการ
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2435 – พ.ศ. 2445
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: พระยาวุฒิการบดี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 มิถุนายน พ.ศ. 2392 เมืองชุมพร ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2463 (70 ปี)
คู่สมรส: ท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์
บุตร: 5 คน
บุพการี: สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) (บิดา) หม่อมอิน (มารดา)
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  สยาม
สังกัด:  กองทัพบกสยาม
ประจำการ: พ.ศ. 2411 – พ.ศ. 2421
ยศ:  พันโท
บังคับบัญชา: กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์

ตระกูล: บุนนาค
ยศพลเรือน: มหาอำมาตย์เอก
 

รูปล้อแบบคาริคาร์ตูร์ (caricature) ของเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) เขียนโดยผู้ใช้นามแฝง "Spy" ตีพิมพ์ในนิตยสารฉบับของสหราชอาณาจักรชื่อ "Vanity Fair" เมื่อ ค.ศ. 1879 (พ.ศ. 2422)
มหาอำมาตย์เอก เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ นามเดิม พร ตระกูลบุนนาค (14 มิถุนายน พ.ศ. 2392 - 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2463) อดีตอธิบดีกรมพระคลังสวน อธิบดีจัดการกรมภาษีร้อยชักสาม (ปัจจุบันคือ กรมศุลกากร) เสนาบดีกระทรวงเกษตราธิการ และเสนาบดีกระทรวงธรรมการคนแรก (ปัจจุบันคือ กระทรวงศึกษาธิการ)
ประวัติ

เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ มีนามเดิมว่า พร เป็นบุตรคนเล็กของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) กับหม่อมอิน เกิดที่เมืองชุมพร ขณะนั้นบิดาดำรงตำแหน่งว่าที่สมุหกลาโหม ออกไปสักเลข (เกณฑ์ทหาร) ที่เมืองชุมพร จึงตั้งชื่อท่านว่า "พร"
การศึกษา

ท่านพรได้รับการศึกษาเบื้องต้นจากพระอาจารย์แก้ว ที่วัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร เมื่ออายุได้ 15 ปี สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ซึ่งเป็นพี่ชายคนโตได้ส่งท่านไปศึกษาต่อที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ จากนั้นได้ไปเป็นล่ามประจำตัวของเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ซึ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นทูตประจำทวีปยุโรป
การงาน

ท่านเดินทางกลับประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้เข้ารับราชการในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตำแหน่งหุ้มแพรวิเศษในกรมพระอารักษ์ ทำหน้าที่ราชเลขานุการ เชิญกระแสรับสั่งไปเจรจากับชาวต่างประเทศ แทนหม่อมราโชทัย (หม่อมราชวงศ์กระต่าย อิศรางกูร) ที่ถึงแก่อนิจกรรม
ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดเกล้าฯ เป็นจมื่นศรีสรรักษ์ และเลื่อนขึ้นเป็นพระยาภาสกรวงศ์ วรราชาธาณัตินฤปรัตน สุปรีย์ราชไปเวต สีเกรตารี ว่าที่จางวางมหาดเล็ก และเป็นลุตเตอร์แนนท์ คอลอเนล (พันโท) ทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ เมื่อ พ.ศ. 2416 ดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงเกษตรธิการ เมื่อ พ.ศ. 2431 และโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนขึ้นเป็นเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ เสนาบดีกระทรวงธรรมการ เมื่อ พ.ศ. 2435
เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ เป็นผู้มีความรู้ด้านการต่างประเทศ โปรดเกล้าฯ ให้เป็นราชทูตพิเศษไปเจรจากับประเทศอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2422 นอกจากนั้นยังเป็นราชทูตพิเศษออกไปเจริญสัมพันธไมตรี กับประเทศเยอรมนีและประเทศอื่น ๆ ในยุโรป
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่5 ได้มีการก่อตั้ง "กระทรวงธรรมการ" ขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2435 เพื่อทำหน้าที่ดูแลศาสนา การศึกษา การพยาบาล และพิพิธภัณฑ์ โดย เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง เสนาบดีกระทรวงธรรมการคนแรก (ปัจจุบันคือ กระทรวงศึกษาธิการ)
ครอบครัว

เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ สมรสกับท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ธิดานายสุดจินดา (พลอย ชูโต) มีบุตรธิดา 5 คน
ถึงแก่อสัญกรรม

เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ป่วยเป็นโรคธาตุพิการ แล้วภายหลังเป็นโรคหัวใจพิการ ถึงแก่อสัญกรรมในรัชกาลที่ 6 เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2463 เวลา 18:55 น. สิริอายุได้ 72 ปี สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช เสด็จแทนพระองค์มาพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ได้รับพระราชทานโกศไม้สิบสอง ตั้งเหนือแว่นฟ้าสองชั้นเป็นเกียรติยศ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2436 –  เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ม.จ.ก.) (ฝ่ายหน้า) (ได้รับพระราชทานแค่ดวงตราและสายสร้อยสำหรับตำแหน่งลัญจกราภิบาล)
พ.ศ. 2431 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2436 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2422 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2436 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2438 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2438 –  เหรียญบุษปมาลา (ร.บ.ม.)
พ.ศ. 2447 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 4 (ม.ป.ร.4)
พ.ศ. 2446 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 2 (จ.ป.ร.2)
พ.ศ. 2453 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
พ.ศ. 2436 –  เหรียญรัชฎาภิเศกมาลา (ร.ศ.)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญประพาสมาลา (ร.ป.ม.)
พ.ศ. 2441 –  เหรียญราชินี (ส.ผ.)
พ.ศ. 2446 –  เหรียญทวีธาภิเศก (ท.ศ.)
พ.ศ. 2450 –  เหรียญรัชมงคล (ร.ร.ม.)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมังคลาภิเศก รัชกาลที่ 5 (ร.ม.ศ.5)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2450 – เข็มอักษรเสด็จพระราชดำเนินประพาสยุโรปคราวแรก (เข็มเงิน)
พ.ศ. 2452 – เข็มพระชนมายุสมมงคล ชั้นที่ 2 (ทอง)
ปัญจะ เกสรทอง

| ปัญจะ เกสรทองม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รองประธาน​รัฐสภา​และ​ประธานสภาผู้แทนราษฎร
ดำรงตำแหน่ง 3 สิงหาคม พ.ศ. 2531 – 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534
ก่อนหน้า: ชวน หลีกภัย
ถัดไป: อุกฤษ มงคลนาวิน
รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 – 9 เมษายน พ.ศ. 2543
นายกรัฐมนตรี: ชวน หลีกภัย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดำรงตำแหน่ง 5 ตุลาคม พ.ศ. 2541 – 26 มิถุนายน พ.ศ. 2542
นายกรัฐมนตรี: ชวน หลีกภัย
ก่อนหน้า: ชุมพล ศิลปอาชา
ถัดไป: สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 5 สิงหาคม พ.ศ. 2474 อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 (83 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: สหประชาไทย (2512–2514)   เกษตรสังคม (2517–2526)   ชาติไทย (2526–2535,2539–2543)   ชาติพัฒนา (2535–2539, 2543–?)
คู่สมรส: กอบแก้ว เกสรทอง

ปัญจะ เกสรทอง (5 สิงหาคม พ.ศ. 2474 – 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2558) อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ อดีตรองประธาน​รัฐสภา​และ​ประธานสภาผู้แทนราษฎร และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์
ประวัติ

นายปัญจะ เกสรทอง เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2474 ที่ตำบลท่าพล อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ เป็นบุตรนายแป้น กับนางแตงโม เกสรทอง ด้านครอบครัวสมรสกับ นางกอบแก้ว เกสรทอง (สกุลเดิม: เทพสาร)
จบระดับประถมศึกษา ที่โรงเรียนสตรีวิทยานุกูล จบระดับมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนเพชรพิทยาคม อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาศิลปศาสตร์ จากสถาบันราชภัฏเพชรบูรณ์ และดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขานิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
การทำงาน > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ปัญจะ เกสรทอง เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ 11 สมัย ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 สังกัดพรรคสหประชาไทย นำโดยจอมพลถนอม กิตติขจร ต่อมาจึงย้ายมาสังกัดพรรคเกษตรสังคม และได้รับเลือกตั้งใน พ.ศ. 2518 พ.ศ. 2519 และ พ.ศ. 2522
ต่อมาเขาจึงย้ายมาสังกัดพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้งในนามพรรคชาติไทย อีก 4 สมัย คือ พ.ศ. 2526 พ.ศ. 2529 พ.ศ. 2531 และ พ.ศ. 2535 (มีนาคม)
หลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ เขาย้ายไปสังกัดพรรคชาติพัฒนา ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 และ พ.ศ. 2538 และย้ายกลับมาอยู่พรรคชาติไทยอีกครั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 ได้ย้ายกลับมาสังกัดพรรคชาติพัฒนาอีกครั้ง แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับผู้สมัครจากพรรคประชาธิปัตย์
การทำงาน > ตำแหน่งทางการเมือง

ปัญจะ เกสรทอง เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ในปี พ.ศ. 2519 เป็นประธานสภาผู้แทนราษฎร ในระหว่างปี พ.ศ. 2531 - พ.ศ. 2534 ต่อมาได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย (ครม.50) และตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย (ครม.53) ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ต่อมาในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2541 ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการอีกตำแหน่งหนึ่ง แทนนายชุมพล ศิลปอาชา ที่ลาออกจากตำแหน่ง
การทำงาน > ตำแหน่งในพรรคการเมือง

ปัญจะ เกสรทอง เคยดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคชาติไทย
การทำงาน > งานอื่น ๆ

นายปัญจะ เกสรทอง ได้เป็นกำลังสำคัญในการผลักดันจัดตั้งวิทยาลัยพลศึกษาเพชรบูรณ์ ในปี พ.ศ. 2514
ถึงแก่อนิจกรรม

นายปัญจะ เกสรทอง ถึงแก่อนิจกรรมด้วยวัย 83 ปี ที่บ้านพักในกรุงเทพมหานครในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 ณ วัดเพชรวราราม จังหวัดเพชรบูรณ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2526 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พระตีรณสารวิศวกรรม (ตรี ตีรณสาร)

| อำมาตย์โทพระตีรณสารวิศวกรรม (ตรี ตีรณสาร)ม> ว.ม., ป.ช., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดำรงตำแหน่ง 17 กันยายน พ.ศ. 2488 – 31 มกราคม พ.ศ. 2489
นายกรัฐมนตรี: หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช
ก่อนหน้า: ทวี บุณยเกตุ
ถัดไป: ตนเอง
ดำรงตำแหน่ง 31 มกราคม – 24 มีนาคม พ.ศ. 2489
นายกรัฐมนตรี: พันตรี ควง อภัยวงศ์
ก่อนหน้า: ตนเอง
ถัดไป: เดือน บุนนาค
รัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 31 สิงหาคม – 17 กันยายน พ.ศ. 2488
นายกรัฐมนตรี: ทวี บุณยเกตุ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 อำเภอสัมพันธวงศ์ เมืองพระนคร
เสียชีวิต: 8 เมษายน พ.ศ. 2516 (75 ปี) โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์
เชื้อชาติ: ไทย
คู่สมรส: คุณหญิงประไพ ตีรณสารวิศวกรรม
บุตร: 6 คน
บุพการี: หล่อ ศรีศุข (บิดา) พ่วง ศรีศุข (มารดา)
อาชีพ:   ครู  อาจารย์  วิศวกร 
วิชาชีพ: ข้าราชการพลเรือน

อำมาตย์โท พระตีรณสารวิศวกรรม นามเดิม ตี๋ ศรีสุข (1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 – 8 เมษายน พ.ศ. 2516) ปลัดกระทรวงธรรมการและกระทรวงศึกษาธิการ ปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม รัฐมนตรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ นายกสภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นายกสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อุปนายกผู้อำนวยการสภากาชาดไทย และสมาชิกวุฒิสภา
ประวัติ

พระตีรณสารวิศวกรรม เดิมชื่อว่า ตี๋ ศรีศุข เกิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 (นับแบบปัจจุบัน พ.ศ. 2441) ที่อำเภอสัมพันธวงศ์ เมืองพระนคร เป็นบุตรของนายหล่อ และนางพ่วง ศรีศุข พระตีรณสารวิศวกรรม ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2516 เวลา 08.00 น. ด้วยโรคหัวใจวาย ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์
การศึกษา

พระตีรณสารวิศวกรรมเริมการศึกษาขั้นต้นที่โรงเรียนวัดสัมพันธวงศ์ ต่อมาที่โรงเรียนวัดประทุมคงคา โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยตามลำดับ จนจบมัธยมปีที่ 8 เมื่อ พ.ศ. 2457 ก็เดินทางไปศึกษาต่อ ณ ประเทศอังกฤษ ที่ มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ ได้วุฒิทางวิศวกรรมศาสตร์ (เครื่องกล) ในพ.ศ. 2463
การทำงาน > งานราชการ

เริ่มรับราชการที่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สังกัดกระทรวงธรรมการ ตำแหน่งอาจารย์คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นระยะเวลา 3 ปี คือ ตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2467 จนถึงวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2470 โดยมีหน้าที่ความรับผิดชอบในด้านการสอน เป็นอนุศาสก(ตำแหน่งอาจารย์ผู้ควบคุมดูแลนิสิตในหอพัก) หอพักนิสิตชาย และเป็นบรรยเวกษก์ (ตำแหน่งอาจารย์ผู้มีหน้าที่ดูแลสโมสรนิสิตจุฬาฯ หรือ สจม.) แห่งสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่ พ.ศ. 2468 จนถึง พ.ศ. 2470
ต่อมารับราชการที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย (สังกัดกระทรวงธรรมการ) ในตำแหน่งอาจารย์ ระยะเวลา 2 ปี ตั้งแต่ 10 มกราคม พ.ศ. 2470 ถึง 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2472 โดยมีหน้าที่ความรับผิดชอบในด้านการสอน และเป็นผู้กำกับคณะตีรณสาร (ปัจจุบันเรียกคณะพญาไท)
หลังจากนั้นได้รับราชการที่กระทรวงธรรมการ ตำแหน่งเลขานุการกระทรวง ระยะเวลา 4 ปี ตั้งแต่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2472 ถึง 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 โดยมีหน้าที่ความรับผิดชอบช่วยงานของเสนาบดี เช่น งานการประชุมผู้บริหารระดับสูงของกระทรวง งานประชาสัมพันธ์ งานติดต่อ ฯลฯ
รับราชการที่กระทรวงธรรมการ ตำแหน่งผู้ทำการแทนหัวหน้ากองสารบรรณ กรมปลัดกระทรวงระยะเวลา 1 ปี ตั้งแต่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 ถึง 10 เมษายน พ.ศ. 2477
รับราชการที่กระทรวงธรรมการและกระทรวงศึกษาธิการ ตำแหน่งปลัดกระทรวงระยะเวลา 10 ปี ตั้งแต่ 19 เมษายน พ.ศ. 2477 ถึง 2 กันยายน พ.ศ. 2486 และ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ถึง 31 สิงหาคม พ.ศ. 2488
รับราชการที่กระทรวงอุตสาหกรรม ตำแหน่งปลัดกระทรวงระยะเวลา 1 ปี ตั้งแต่ 3 กันยายน พ.ศ. 2488 ถึง 10 มีนาคม พ.ศ. 2489
การทำงาน > งานด้านการเมือง

พระตีรณสารวิศวกรรม ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรี ในพ.ศ. 2488 ในคณะรัฐมนตรี คณะที่ 12 สมัยทวี บุณยเกตุเป็นนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ระหว่างปี  พ.ศ. 2488 - พ.ศ. 2489 ใน คณะรัฐมนตรี คณะที่ 13 สมัยหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมชเป็นนายกรัฐมนตรี และ คณะรัฐมนตรี คณะที่ 14 สมัยพันตรี ควง อภัยวงศ์เป็นนายกรัฐมนตรี
พระตีรณสารวิศวกรรม ยังดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ชุดที่ 2 และ 3 ระหว่างปี พ.ศ. 2490 ถึง พ.ศ. 2515
การทำงาน > ตำแหน่งพิเศษ

อุปนายกผู้อำนวยการสภากาชาดไทย พ.ศ. 2507 - 2512
นายกสภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2488 - 2489
นายกสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2488 - 2489
นายกสมาคมนักเรียนเก่าปทุมคงคา
ครอบครัว

ด้านครอบครัว พระตีรณสารวิศวกรรม ได้สมรสกับ นางสาวประไพ วัชราภัย (ต่อมาคือ คุณหญิงตีรณสารวิศวกรรม) ธิดาพระยาพิจารณาปฤชามาตย์ (สุหร่าย วัชราภัย) องคมนตรี เมื่อ พ.ศ. 2467  มีบุตรธิดารวม 6 คน ดังนี้
นายกระมล ตีรณสาร สมรสกับ นางเฉลิมสุข (ภัทรนาวิก)
นายชุมพล ตีรณสาร (ถึงแก่กรรม) สมรสกับ นางจิตราภา (อากาศฤกษ์)
นายอรรถพล ตีรณสาร (ถึงแก่กรรม) สมรสกับ นางสมสิริ (กระแสสินธุ์)
นายกุศล ตีรณสาร สมรสกับ นางโยโกะ (คาตาคีรี)
รศ.นิรมล (ตีรณสาร) สมรสกับ ดร.เผด็จ สวัสดิบุตร
นางอุบล (ตีรณสาร) สมรสกับ นายสุธรรม เอกะหิตานนท์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2507 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2502 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2507 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2479 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2487 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2511 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2473 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 5 (ป.ป.ร.5)
พ.ศ. 2510 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
พ.ศ. 2509 –  เหรียญกาชาดสรรเสริญ
รัฐโอฑิศา

โอฑิศา (โอเดีย: ଓଡ଼ିଶା, ออกเสียง: [oɽiˈsa] ( ฟังเสียง)) หรือ โอริสสา เป็นรัฐในทางตะวันออกของประเทศอินเดีย มีอาณาเขตติดต่อกับรัฐเบงกอลตะวันตกและรัฐฌารขัณฑ์ทางเหนือ รัฐฉัตตีสครห์ทางตะวันตก และรัฐอานธรประเทศทางใต้ รัฐโอฑิศามีชายฝั่งยาว 485 กิโลเมตร (301 ไมล์) ไปตามอ่าวเบงกอล มีพื้นที่มากเป็นอันดับแปดของอินเดีย และมีประชากรมากเป็นอันดับที่ 11 มีประชากรชนเผ่าที่ได้รับการรับรองแล้วมากที่สุดเป็นอันดับที่สามของประเทศอินเดีย
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า "โอฑิศา" (โอเดีย: ଓଡ଼ିଶା) มาจากคำภาษาปรากฤตโบราณว่า "Odda Visaya" (หรือ "Udra Bibhasha", "Odra Bibhasha") เช่นที่พบในจารึกของพระเจ้าราเชนทระโจฬะที่ 1 ที่ติรุมาลัย (திருமலை) ซึ่งเป็นวัดในศาสนาเชน โดยจารึกขึ้นในปี ค.ศ. 1025 สารฬา ทาส (ସାରଳା ଦାସ) ผู้แปลมหาภารตะเป็นภาษาโอเดียในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เรียกภูมิภาค 'โอฑราราษฏระ (Odra Rashtra)' ว่าโอฑิศา ศิลาจารึกพระเจ้ากปิเฬนทราแห่งจักรวรรดิคชปติ (ค.ศ. 1435–67) บนผนังวัดในเมืองปุรีเรียกว่าภูมิภาคโอฑิศาหรือโอฑิศาราชยา
ในปี ค.ศ. 2011 คำแปลเป็นภาษาอังกฤษของ ଓଡ଼ିଶା ได้เปลี่ยนจาก "Orissa" เป็น "Odisha" และเปลี่ยนชื่อภาษาจาก "Oriya" เป็น "Odia" จากการเสนอร่างรัฐบัญญัติเรื่องข้อความโอริสซา (การเปลี่ยนชื่อ) ค.ศ. 2010 และร่างรัฐบัญญัติแก้ไขรัฐธรรมนูญ (ครั้งที่ 113) ค.ศ. 2010 ในรัฐสภา คำแปลภาษาฮินดี उड़ीसा (uṛīsa) ได้ถูกแก้ไขเป็น ओड़िशा (oḍisha) ด้วย โดยโลกสภาได้ผ่านร่างแก้ไขกฎหมายหลังการอภิปรายสรุป เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 และเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2011 ราชยสภาก็ผ่านคำแปลญัตติแก้ไขเพิ่มเติมร่างกฎหมาย การเปลี่ยนแปลงการสะกดเกิดขึ้นเพื่อให้คำในภาษาอังกฤษและภาษาฮินดีสอดคล้องกับการถอดความจากภาษาโอเดีย
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% p> a. |
| --- | --- | --- |
| 1901 | 10,302,917 | —     |
| 1911 | 11,378,875 | +1.00% |
| 1921 | 11,158,586 | −0.20% |
| 1931 | 12,491,056 | +1.13% |
| 1941 | 13,767,988 | +0.98% |
| 1951 | 14,645,946 | +0.62% |
| 1961 | 17,548,846 | +1.82% |
| 1971 | 21,944,615 | +2.26% |
| 1981 | 26,370,271 | +1.85% |
| 1991 | 31,659,736 | +1.84% |
| 2001 | 36,804,660 | +1.52% |
| 2011 | 41,974,218 | +1.32% |
แหล่งข้อมูล:
จากการสำรวจสำมะโนประชากรของอินเดียในปี ค.ศ. 2011 ประชากรทั้งหมดของรัฐโอฑิศามี 41,974,218 คน โดยเป็นผู้ชาย 21,212,136 คน (50.54%) และผู้หญิง 20,762,082 คน (49.46%) หรือผู้หญิง 978 คนต่อผู้ชาย 1,000 คน ซึ่งมีการเพิ่มขึ้นของประชากร  13.97% จากปี ค.ศ. 2001 โดยความหนาแน่นของประชากรอยู่ที่ 270 ต่อตารางกิโลเมตร
อัตราการรู้หนังสืออยู่ที่ 73% โดยที่เพศชาย  82% และเพศหญิง 64% เป็นผู้รู้หนังสือ ตามการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2011
สัดส่วนของผู้คนที่ดำรงชีพอยู่ต่ำกว่าเส้นแบ่งความยากจนในปี ค.ศ. 2004–2005 อยู่ที่ 57.15% ซึ่งเกือบเป็นสองเท่าของค่าเฉลี่ยของประเทศอินเดียซึ่งอยู่ที่ 26.10% ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 โอฑิศาได้ลดอัตราความยากจนลงอย่างมากถึงร้อยละ 24.6 ตามการประมาณการในปัจจุบันสัดส่วนของผู้คนที่อยู่ภายใต้เส้นแบ่งความยากจนคือ 32.6%
ข้อมูลปี ค.ศ. 1996–2001 แสดงให้เห็นว่าอายุขัยเฉลี่ยของประชากรในรัฐอยู่ที่ 61.64 ปี ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ โอฑิศามีอัตราการเกิด 23.2 ต่อ 1,000 คนต่อปี อัตราการเสียชีวิต 9.1 ต่อ 1,000 คนต่อปี อัตราการตายของทารก 65 ต่อการเกิดมีชีพ 1,000 คน และอัตราการเสียชีวิตของมารดา 358 ต่อ 1,000,000 การเกิดมีชีพ ในปี ค.ศ. 2018 โอฑิศามีดัชนีการพัฒนามนุษย์อยู่ที่ 0.606
จารุจินต์ นภีตะภัฏ

| จารุจินต์ นภีตะภัฏ |
| --- | --- |
เกิด: 22 มกราคม พ.ศ. 2493 กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
เสียชีวิต: 12 กันยายน พ.ศ. 2551
สัญชาติ: ไทย
อาชีพ: นักชีววิทยา, นักสัตววิทยา, นักอนุกรมวิธาน
ดร.จารุจินต์ นภีตะภัฏ (22 มกราคม พ.ศ. 2493 - 12 กันยายน พ.ศ. 2551) อดีตผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ หรือ อพวช.
ประวัติ

ดร.จารุจินต์ นภีตะภัฏ เกิดเมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2493 ที่ริมคลองบางซื่อ สุขาภิบาลอนุสาวรีย์ จังหวัดพระนคร จบการศึกษาจากโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย จบปริญญาโทด้านกีฏวิทยา จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ดร.จารุจินต์ มีนิสัยชอบศึกษาสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ มาตั้งแต่เด็ก ขณะศึกษาอยู่ปริญญาโทได้มาช่วยงานกับนายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล เมื่อจบออกมาแล้วได้เข้าทำงานในสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
มีผลงานด้านการอนุกรมวิธานสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ทั้ง พืช แมลง นก ปลา สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ พร้อมทั้งงานวิจัยและเขียนหนังสือรวบรวมรายชื่อสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ในประเทศไทย รวมทั้งค้นพบสิ่งมีชีวิตใหม่ ๆ จำนวนหนึ่ง และได้รับเกียรติตั้งตามชื่อของท่าน
ตำแหน่งสุดท้ายเป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ  ของกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี งานสุดท้ายที่ตั้งใจจะทำแต่ไม่สำเร็จเพราะเสียชีวิตเสียก่อน คือการออกหนังสือรวบรวมรายชื่อนกทั้งหมดที่พบในประเทศไทย ชื่อ Birds of Thailand
ชีวิตส่วนตัว สมรสกับ นางจิราภา นภีตะภัฏ มีบุตรชายและบุตรสาวอย่าวละคน
ดร.จารุจินต์ นภีตะภัฏ เสียชีวิตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2551 ด้วยการผ่าตัดถุงใต้ตาที่คลินิกศัลยกรรมแห่งหนึ่งที่ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ โดยหมอได้ฉีดยาชาและยานอนหลับให้ แต่แล้วจู่ ๆ ชีพจรของดร.จารุจินต์ก็หยุดเต้นลงทันทีและเสียชีวิตลงบนเตียงผ่าตัด
พันธุ์สัตว์ที่ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่จารุจินต์ นภีตะภัฏ

แมงมุมจารุจินต์, Liphistius jarujini Ono, 1988 — แมงมุมขนาดเล็ก พบทางภาคใต้ของไทย
ตุ๊กแกป่าจารุจินต์, Cyrtodactylus jarujini (Ulber, 1992) — พบในถ้ำเขาหินทราย ในจังหวัดหนองคาย
ปูป่าจารุจินต์, Beccumon jarujini (Ng & Naiyanetr, 1993) —  พบทางภาคเหนือของไทย
หอยทากจิ๋วปากแตร นภีตะภัฏ, Paraboysidia nabhitabhatai Panha & Burch, 2001
แมลงช้างนภีตะภัฏ, Coniocompsa nabhitabhatai Sziraki, 2002 — ค้นพบที่สถานีวิจัยสิ่งแวดล้อมสะแกราช จังหวัดนครราชสีมา
แมลงวันจารุจินต์, Platyroptilon jarujin Papp in Papp, Merz & M. Földvári, 2006 — ค้นพบที่สวนพฤกษศาสตรเขาช่อง จังหวัดตรัง
ปาดป่าจารุจินต์, Rhacophorus jarujini Matsui & Panha, 2006 —  พบทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย
ไรนภีตะภัฏ, Trichogalumna nabhitabhatai Mahunka, 2008 — ค้นพบที่สถานีวิจัยสิ่งแวดล้อมสะแกราช จังหวัดนครราชสีมา
กบห้วยขาปุ่มใต้, กบห้วยขาปุ่มจารุจินต์, Limnonectes jarujini Matsui, Panha, Khonsue & Kuraishi, 2010 — พบได้ทางภาคใต้ของไทย
ศุลกสถาน

| ศุลกสถาน   สถานีดับเพลิงบางรัก |
| --- | --- |
The Old Custom House   Bang Rak Fire Station
มุมอาคารศุลกสถานหันออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา

ชื่อเดิม: โรงภาษีร้อยชักสาม
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: ศุลกสถาน
สถาปัตยกรรม: นีโอคลาสสิก ในรูปแบบปัลลาดีโอ
เมือง: ซอยเจริญกรุง 36 (โรงภาษี) ถนนเจริญกรุง แขวงบางรัก เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2429–2431</ref>
ปรับปรุง: พ.ศ. 2562–2568
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: โยอาคิม กรัสซี
ศุลกสถาน  (โรงภาษีร้อยชักสาม หรือโรงภาษีเก่า ชาวแต้จิ๋วเรียกว่า ฟ้าซีกวน หรือแป๊ะลั่นซา ซึ่งมีความหมายเดียวกัน) เป็นอดีตอาคารที่ทำการของศุลกสถาน (กรมศุลกากรในปัจจุบัน) ตั้งอยู่บนพื้นที่ประมาณ 4 ไร่ ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ซอยเจริญกรุง 36 (โรงภาษี) ของเขตบางรัก ติดกับสถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทย สร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2429 ถึง พ.ศ. 2431 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามคำกราบบังคมทูลของเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) อธิบดีกรมศุลกากรคนแรก
สถาปัตยกรรม

ศุลกสถานเป็นอาคารสูง 3 ชั้น มีมุขกลางสูง 4 ชั้น ศิลปะโรมันคลาสสิค เป็นสถาปัตยกรรมทรงนีโอคลาสสิก และสมมาตรตามวิถีของปัลลาดีโอ (Neo-Palladian) เป็นอาคาร 3 หลังเชื่อมต่อกันเป็นรูปตัวไอ โดยโยอาคิม กรัสซี (Joachim Grassi/Gioachino Grassi) สถาปนิกชาวอิตาลีสัญชาติออสเตรียน/ฝรั่งเศส เป็นผู้ออกแบบและก่อสร้าง สถาปนิกผู้นี้มีผลงานมากมายในขณะนั้น เช่น คองคอร์เดียคลับ, พระราชวังบางปะอิน, วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร, เรือนรับรองสถานทูตโปรตุเกส, วังบูรพาภิรมย์, วังใหม่ประทุมวัน, โรงทหารหน้า, ป้อมพระจุลจอมเกล้า, อาคารเก่าโรงเรียนอัสสัมชัญ, ตึกวิคตอเรียและตึกเสาวภาคที่ศิริราชพยาบาล, ธนาคารฮ่องกงและเซี่ยงไฮ้, คุกมหัตโทษ ภายหลังสร้างเสร็จ ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในอาคารที่ทันสมัยที่สุดในสมัยนั้น
ผังของศุลกสถาน ประกอบด้วยตึก 3 หลัง ตึกด้านเหนือวางแนวตั้งฉากกับแม่น้ำมีสองชั้นเป็นที่ทำการภาษีขาเข้าขาออก (มีตัวหนังสือ Import and Export Department ที่หน้าบันตัวตึก) ตึกกลางเป็นตึกใหญ่รูปสี่เหลี่ยมยาวแผ่ขนานไปกับแม่น้ำเจ้าพระยา มีระเบียงทางเดินด้านหน้าซึ่งประกอบด้วยซุ้มหน้าต่างตลอดแนวอาคาร ชั้นล่างเป็นซุ้มสี่เหลี่ยมเรียบ ๆ ส่วนชั้น 2 และชั้น 3 เป็นซุ้มโค้ง ขอบระเบียงเป็นลูกกรงแก้วปูนปั้น มีเสาอิงเป็นระยะสลับกับแนวหน้าต่าง ชั้น 4 เป็นห้องโถงใหญ่ (ออกแบบเป็นที่เก็บเอกสาร) มียอดเป็นจั่ว รูปสามเหลี่ยมบรรจุนาฬิกาทรงกลมในจั่ว เหนือจั่วมีกระบังหน้าคล้ายมงกุฎปั้นเป็นตราแผ่นดิน
มีรูปปูนปั้นสิงห์สองข้าง อาคารมีทรงคล้ายคลึงกับตึกเก่าของโรงเรียนอัสสัมชัญ (ปัจจุบันรื้อถอนไปแล้ว) ซึ่งสร้างในช่วงเวลาและตั้งอยู่ใกล้เคียงกัน เนื่องจากสถาปนิกผู้ออกแบบเป็นคนเดียวกัน ตึกกลางมีสะพานไม้เชื่อมกับชั้นสองของทั้งตึกด้านเหนือและตึกด้านใต้ ส่วนตึกด้านใต้เป็นตึกยาวสองชั้นวางแนวตั้งฉากกับแม่น้ำ ใช้เป็นที่ทำการภาษีข้าวและไปรษณีย์ต่างประเทศ