stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจดี แวนซ์

| เจดี แวนซ์ |
| --- | --- |
JD Vance
แวนซ์ ใน ค.ศ. 2025

รองประธานาธิบดีสหรัฐ คนที่ 50
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  20 มกราคม ค.ศ. 2025 (41 วัน)
ประธานาธิบดี: ดอนัลด์ ทรัมป์
ก่อนหน้า: กมลา แฮร์ริส
สมาชิกวุฒิสภาสหรัฐ จาก รัฐโอไฮโอ
ดำรงตำแหน่ง 3 มกราคม ค.ศ. 2023 – 10 มกราคม ค.ศ. 2025 (2 ปี 7 วัน)
ก่อนหน้า: ร็อบ พอร์ตแมน
ถัดไป: จอน ฮัสเต็ด
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เจมส์ ดอนัลด์ โบว์แมน  (1984-08-02) 2 สิงหาคม ค.ศ. 1984 (40 ปี) มิดเดิลทาวน์ รัฐโอไฮโอ สหรัฐ
พรรคการเมือง: ริพับลิกัน
คู่สมรส: อุชา ชิลูกุริ (สมรส 2014)
บุตร: 3
การศึกษา:  มหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตต (BA)  มหาวิทยาลัยเยล (JD) 
อาชีพ:  นักการเมือง  นักเขียน  ผู้ร่วมทุน 
ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์: Senate website
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด: เหล่านาวิกโยธินสหรัฐ
ประจำการ: 2003–2007
ยศ: สิบเอก
หน่วย: กองบินนาวิกโยธินที่ 2
ผ่านศึก: สงครามอิรัก

สิบเอก เจมส์ เดวิด แวนซ์ (ชื่อเดิม เจมส์ ดอนัลด์ โบว์แมน; เกิด 2 สิงหาคม ค.ศ. 1984) เป็นนักการเมือง นักเขียน และทหารผ่านศึกชาวอเมริกัน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองประธานาธิปดีสหรัฐคนที่ 50 ภายใต้การนำของประธานาธิปดีดอนัลด์ ทรัมป์ แวนซ์ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐ จากรัฐโอโฮโอ จากปี ค.ศ. 2023 ถึงปี ค.ศ. 2025
หลังจากจบมัธยมปลาย แวนซ์เข้าร่วมเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ ทำหน้าที่เป็นนักข่าวทหารตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 ถึง 2007 แวนซ์สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตต และคณะนิติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเยล เขาฝึกฝนเป็นทนายความของบริษัทในช่วงสั้นๆ ก่อนที่จะเริ่มต้นอาชีพในอุตสาหกรรมเทคโนโลยีในฐานะผู้ร่วมทุน บันทึกความทรงจำของเขาชื่อ Hillbilly Elegy ได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2016 ก่อนดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2020
แวนซ์ชนะการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐในปี ค.ศ. 2022 เอาชนะทิม ไรอัน จากพรรคเดโมแครต โดยก่อนหน้านี้ แวนซ์ออกตัวคัดค้านดอนัลด์ ทรัมป์ในการเลือกตั้งปี ค.ศ. 2016 แต่หลังจากที่ทรัมป์ชนะการเลือกตั้งและดำรงตำแหน่งประธานาธบิดีสหรัฐ แวนซ์ก็กลายเป็นผู้สนับสนุนที่เข้มแข็งของทรัมป์มาโดยตลอด กระทั่งในปี ค.ศ. 2024 ทรัมป์ได้เลือกเขาให้เป็นคู่สมัครลงตำแหน่งรองประธานาธิบดีสหรัฐในที่ประชุมใหญ่ของพรรคริพับลิกัน
แวนซ์ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐ จากรัฐโอไฮโอ จนกระทั่งลาออกจากตำแหน่งเพื่อเตรียมดำรงตำแหน่งรองประธานาธิปดีสหรัฐในปี ค.ศ. 2025 แวนซ์เป็นรองประธานาธิปดีที่อายุน้อยที่สุดอันดับสามในประวัติศาสตร์สหรัฐ และเป็นคนแรกที่เกิดในยุคมิลเลนเนียล
แวนซ์มีลักษณะทางการเมืองคือ อนุรักษนิยมทางชาติ และประชานิยมฝ่ายขวา เขาอธิบายตัวเองว่าเป็นสมาชิกของลัทธิหลังเสรีนิยม จุดยืนทางการเมืองของเขาคือ ต่อต้านการทำแท้ง การสมรสเพศเดียวกัน การควบคุมปืน และการช่วยเหลือทางการทหารในยูเครน แวนซ์เป็นวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมาเกี่ยวกับภาวะไร้บุตร และยอมรับว่าเทววิทยาคาทอลิก มีอิทธิพลต่อจุดยืนทางสังคมการเมืองของเขา
ขอม

"ขอม" คำไทดั้งเดิม ในตระกูล ไทกะได
ขอม (Khom) ตามนิยามของพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตสถาน พ.ศ. 2554 คือ เขมรโบราณ กลุ่มชาวขอมกลุ่มหนึ่งที่อยู่บริเวณลุ่มน้ำเจ้าพระยาดินแดนสุวรรณภูมิ นับถือฮินดูหรือพุทธมหายาน เช่น แคว้นโยนก แคว้นสุโขทัย แคว้นอโยธยาเดิม (อู่ทอง ลวปุระ อโยชชะปุระ นครปฐม) และลุ่มแม่น้ำมูล (ดินแดนอีสาน) เอกสารทางล้านนา เช่น จารึกและตำนานต่าง ๆ ล้วนระบุสอดคล้องกันว่าขอมคือพวกที่อยู่ทางใต้ของล้านนา(ในสมัยอาณาจักรสุโขทัย) 
พวกนี้ตัดผมเกรียน และนุ่งโจงกระเบน กินข้าวเจ้า ฯลฯ แคว้นละโว้นับถือทั้งฮินดูและพุทธมหายาน อาจารย์ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยเขียนอธิบายไว้ว่า ขอมเป็นพวกนับถือฮินดูหรือพุทธมหายาน ใครเข้ารีตเป็นฮินดู หรือพุทธมหายาน เป็นได้ชื่อว่า ขอม ทั้งหมด ขอมไม่ใช่ชื่อเชื้อชาติ เพราะไม่มีเชื้อชาติขอม แต่เป็นชื่อทางวัฒนธรรม เช่นเดียวกับ สยาม
นักวิชาการประวัติศาสตร์หลายคน เช่น ชาญวิทย์ เกษตรสิริ, ประเสริฐ ณ นคร, ไมเคิล ไรท์ และ สุจิตต์ วงษ์เทศ เห็นว่าขอมกับละโว้คือคนกลุ่มเดียวกัน
ศัพทมูลวิทยา > รากศัพท์

อภิธานศัพท์มอญทวารวดีและญัฮกุร โดยเจราด ดีฟโฟลท์ (Gérard Diffloth [en]) บัญญัติรากศัพท์เดิมของคำ ขอม (khom) ในภาษาไทยมาจากคำว่า *krɔɔm /กฺรอม/ ในภาษามอญโบราณสมัยทวารวดีและภาษาญัฮกุร หมายถึง ทางใต้ ล่าง ต่ำ ส่วนใต้ของ...(บ้าน ถิ่นฐาน ฯลฯ) แผลงเป็นคำ *krɔɔm→*kǝrɔɔm, *kǝnrɔɔm, *k-n-rɔɔm ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกแล้วกระจายสู่ตระกูลภาษาอื่นโดยเป็นทั้งคำนาม คำกริยา และคำบุพบท ดังนี้
ตระกูลภาษาขร้า–ไท
ภาษาไท-กะไดดั้งเดิมและภาษาไหล: *krɔɔm→*krom→*kom, kom /กอม/
ภาษาไทยถิ่นเหนือและภาษาลาว: *krɔɔm→*krom→khom /ขอม/ (ไทยสุโขทัยและล้านนา) หรือ /กฺร่อม/ (ไทยภาคกลาง)
ภาษาไทดั้งเดิม: *krɔɔm→*krom→gom /กอม/
ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน
ภาษาม้ง: *krom→*[kom]kom→*gom /กอม/
ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก
ภาษามอญ: *krɔɔm→*krom /กฺรอม/ (มอญโบราณ-สมัยใหม่)
ภาษาเขมร: *krɔɔm → karoṃ , karom , karomm /กะรอม/ (ก่อนเมืองพระนคร)→ *kroṃ /กฺโรม, กฺรอม/ (เขมรสมัยใหม่) มีความหมายตามจารึกที่มีอายุเก่าที่สุด ดังนี้
ทางใต้ ล่าง ตามจารึกวัดจองแอก (K.426) ค.ศ. 578–677
ต้นแดง (Xylia kerrii Craib & Hutch) ตามจารึกละแวก (K.137) ค.ศ. 578–677
ทำให้แข็งแรง มั่นคง ทนทาน และชื่อข้ารับใช้ ตามจารึกปราสาทกำพง (K.357) ค.ศ. 578–677
ภาษาบัฮนัร: *krɔɔm→krăm
กลุ่มภาษากะตูดั้งเดิม: *dǝroom ~ *gǝroom
ภาษาขมุ: *krɔɔm→kn(d)ruum
ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า
ภาษาพม่า: *krɔɔm→*krom→krwaṁ→kywam, kurwaṁ, gywans /คฺยวม/ (พม่าเก่า)
ศัพทมูลวิทยา > คำขอมในภาษาไทย

คำ ขอม (Khom) เป็นคำไทใต้ คำไทลื้อ หรือคำไทเดิม คำ "ขอม" ไม่ใช่ภาษาเขมร และไม่ได้แปลว่าเขมร เพราะไม่ปรากฏคำว่า "ขอม" ในจารึกเขมรโบราณ ดังนั้น ขอมและชาวเขมรในปัจจุบันเป็นคนละกลุ่มกัน ไม่ได้มีความเชื่อมต่อกัน
ความหมายเดิมของคําว่า ขอม เดิมพวกไทใช้เรียกพวกละว้า (ลัวะ) ดังปรากฏใน พงศาวดารโยนก ว่า พวกกล่อม หรือขอมดํา ต่อมาพวกเขมรเมืองนครธมได้ขยายอาณาเขตเข้ามาปกครองในแถบลุ่มน้ำเจ้าพระยารวมทั้งได้ปกครองพวกกล่อม (ขอมดํา) ด้วย จึงทําให้คนไทยเรียกสับสนกล่าวคือ เรียกพวกเขมรว่าเป็นพวกขอมไปด้วยจึงมีปัญหาแยกกันไม่ออกระหว่างขอมกับเขมร
ดังนั้น คำ "ขอม" คนไทยและคนลาวใช้เรียก ผู้คน ชาติ ปราสาท ตัวอักษร ภาษา ศาสนา และวัฒนธรรมที่มีอยู่ในดินแดนสุวรรณภูมิที่พบในพื้นที่ประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศกัมพูชาในปัจจุบัน คำ "ขอม" จึงไม่ใช่ชื่อชนชาติใดชนชาติหนึ่ง
ศัพทมูลวิทยา > คำขอมในภาษาอื่น

คำขอมในภาษาอื่นที่มีความหมายเดียวกัน มีดังนี้
ภาษามอญโบราณเรียกชาวขอมว่า กรอม (Krom) พบในจารึกมนูหะ คริสต์ศวรรษที่ 11 และจารึกมอญโบราณบริเวณพระเจดีย์ชเวซายันสมัยอาณาจักรสุธรรมวดี หมายถึง ชนชาติเลือดผสมระหว่างมอญ-ขอมอินเดียที่อยู่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาตอนล่างระหว่างคริสตศักราชที่ 1000 ถึงครึ่งหลังคริสต์ศตวรรษที่ 13 ต่อมาตกอยู่ภายใต้อำนาจของพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1
ภาษาพม่าเก่าเรียกชาวขอมว่า คฺยวม (Gywam, Krwam, kurwaṁ) พบใน มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว ฉบับแปลโดยหม่องทินอ่อง และลูซ หมายถึง ชาวขอมดินแดน "อรอซะ" หรือ "อโยชะ" ในภาษาบาลีแปลว่า อยุธยา ซึ่งเป็นกลุ่มขอมสยามในลุ่มน้ำเจ้าพระยา
ภาษากรีกโบราณเรียกชาวขอมว่า ขอมเทศ (กรีกโบราณ: Κωμήδαι, อักษรโรมัน: Komedes) บันทึกโดยปโตเลมี และทหารชาวโรมันชื่อ Ammianus Marcellinus หมายถึง ชนชาติที่อาศัยอยู่ในที่ราบสูง
ภาษาไทลื้อและภาษาไทใหญ่เรียกชาวขอมว่า กรอม (กะหลอม) หมายถึง ชนชาติไทยสยามภาคกลางลงมา ในภาษาไทใหญ่นับรวมถึงชนชาติลาวด้วย
ภาษาล่าหู่ (มูเซอ) และภาษาจีนยูนนานเรียกชาวขอมว่า กรอม (กะเลาะ, เกอหลอ) หมายถึง ชนชาติไทยพายัพ (ไทยวนในพื้นที่เชียงราย เชียงใหม่ ลําพูน และลําปาง)
ศัพทมูลวิทยา > ที่มา

ที่มาของคำ ขอม มีดังนี้
ถ่ายทอดมาจากภาษาฮินดีว่า Kom (ฮินดี: कोम) แผลงจากคำว่า Komala (ฮินดี: कोमल) หมายถึง ความนุ่ม พื้นที่นุ่ม ที่ ๆ มีน้ำ ชนชาติ Kom (Kom peoples) ที่อาศัยอยู่ในรัฐมณีปุระทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย สอดคล้องกับบันทึกเปอร์เซียชื่อ The Ship of Sulaiman เรียกอาณาจักรอยุธยาว่า ชะฮฺริ เนาว์ หมายถึง เมืองใหม่อันเป็นเมืองแห่งนาวา มีเรือ และแม่น้ำลำคลองมากมาย
อาจมาจากคำว่า อัญขยม, อํญขยุม เป็นคำสยามโบราณ เกิดจากการผสมระหว่างคำภาษาบาลีว่า "อญฺญ" (อ่านว่า อัน-ยะ) แปลว่า อื่น คนที่ต่างจากผู้นั้น หรือคำสันสกฤตว่า "อนฺย" (สันสกฤต: अन्य, อักษรโรมัน: Anya) ส่วนคำ "ขยม" มาจากคำภาษาเขมรเก่าว่า "ขฺญุํ" หรือ "กฺญุม" (เขมร: ខ្ញុំ, อักษรโรมัน: khñuṃ) แปลว่า ข้ารับใช้ ทาส (Slave, bondsman)
มาจากคำว่า "กโรม" (Karom) ในภาษาเขมรเก่ายุคก่อนพุทธศตวรรษที่ 8 แล้วเพี้ยนมาเป็น "กรอม" แล้วเป็น "ขอม"
พระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์) อธิบายที่มาของคำ "ขอม" ว่า โดยอาคตฐานที่มาของคำว่าขอมนั้น คงจะหมายเอาหนังสือ เรียกชื่อหนังสือ หรือตรงคำว่า "อาคม" ซึ่งเป็นภาษาบาลี เมื่อคำนี้แพร่หลายในชาวเหนือ คำว่า "อา" หายไป เหลือแต่คำว่า "คม" นานเข้าเลยเป็น "ค็อม" แล้วจึงแปลงสำเนียงเป็น "ขอม" ไปเท่านั้น "ขอมดำดิน" ถ้าไม่ใช่พวกวิชาอาคมแล้วก็ดำไปไม่ได้ และคำ "ขอม" นั้น คือพวกขอมที่มาตั้งอยู่ที่เรียกว่าเมืองขอมในเวลานั้นเป็นพวกใช้คำบาลี หรือพราหมณ์
ถ้าจะถือเอาคำว่า "ขอม" เป็นเขมรแล้ว ให้พิจารณา พงศาวดารเหนือ ย้อนหลังขึ้นไปตั้งแต่สมัยพระร่วงเจ้าครองเมืองล่วงแล้วพันปี พร้อมกับหยิบแผนที่สยามดูขึ้นไปทางข้างเหนือจะพบว่าน้ำทะเลขึ้นเกือบถึงเมืองศรีสัชนาลัย เมืองสุโขทัย จะเห็นแผนที่ข้างเหนือเป็นเมืองจีน ส่วนด้านใต้เมืองศรีสัชนาลัยจะเห็นได้แต่แหลม และเกาะกับน้ำทะเล เมื่อล่วงมาอีกเกือบพันปีจึงจะได้เห็นแผ่นดินและเมืองด้านทิศตะวันออก และด้านใต้ รวมทั้งพระเจ้าปัณฑราช เมืองพิทยานคร พึ่งจะจับจอง เมืองหงสาวดีเพิ่งจะผุดจากน้ำเมื่อล่วงได้ 1,000 ปี เท่านั้น ไม่เต็มใจที่จะสมมุติคำว่า "ขอม" เป็นชาติของคนเขมรได้เลย
ศัพทมูลวิทยา > ความแตกต่าง ขอม–เขมร

ดูเพิ่ม: แนวคิดว่าด้วยขอม และ ชาวเขมร § ขอม - เขมร (ขะแมร์)
ศัพทมูลวิทยา > ความแตกต่าง ขอม–เขมร > เขมร

ชาวเขมรในกัมพูชา เรียกว่า ขะแมร์กร็อม หรือ ขะแมร์กรอม (Khmer Krom) หมายถึง ขอมกัมพูชาแท้เริ่มนับตั้งแต่ พ.ศ. 1400 อาศัยอยู่ในเขตฝั่งใต้ของลำน้ำมูล (ตามภูมิประเทศ เรียกว่า เขมรต่ำ หากอยู่เหนือลำน้ำมูลเรียกว่า เขมรสูง หรือขะแมร์ลือในภาษาเขมร) คำว่า "กร็อม" หรือ "กรอม" (Krom) (เขมร: ក្រោម, อักษรโรมัน: karoṃ, karomm) ในภาษาเขมรเมืองสุรินทร์ และภาษาเขมรกัมพูชา แปลว่า ใต้ ล่าง หรือต่ำ
คำ "ขะแมร์, คแมร์, แขฺมร และ เขมร" เป็นคำเก่าที่ชาวกัมพูชาใช้เรียกตนเองตั้งแต่สมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 (พ.ศ. 1724–61) มาจากคำว่า "เกฺมร" (เขมร: ខ្មែរ, อักษรโรมัน: kmer, แปลตรงตัว 'ชาวขะแมร์ (Khmer), ชื่อข้ารับใช้ (Slavename)') พบในศิลาจารึก Ka. 64 ที่บ้านเมลบ (เมลุบ) จังหวัดไพรแวง อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12 คำจารึกว่า "(๑๓) กฺญุม เกฺมร โฆ โต ๒๐. ๒๐. ๗. เทร สิ ๒..." แปลว่า ข้ารับใช้ (ที่เป็น) ชาวเขมร
ศัพทมูลวิทยา > ความแตกต่าง ขอม–เขมร > ขอม

หนังสือ ประชุมจารึกภาคที่ ๔ อธิบายว่าจารึกนครวัด หลักที่ 126 อายุ พ.ศ. 2106 เป็นจารึกเป็นภาษาขอมตอนต้นพุทธศตวรรษที่ 22 มีเชื้อสายกษัตริย์ขอมไปตั้งตัวอยู่ในเมืองละแวกและถ้อยคำในจารึกเป็นภาษาขอมแตกต่างจากภาษาเขมร เช่น
เปฺร ขอมออกเสียงว่า /เปฺร/ ส่วนเขมรเขียนว่า เปฺรี ออกเสียงว่า /เปฺรอ/
เถฺว ขอมออกเสียงว่า /เถฺว/ ส่วนเขมรเขียนว่า เธฺวี ออกเสียงว่า /เธฺวอ/
จารึกนครวัด หลักที่ 126 ชี้ให้เห็นว่า "ขอม" ไม่ใช่ "เขมร" มีประโยชน์ช่วยให้นักศึกษาโบราณคดีรุ่นหลังจะได้ไม่เข้าใจว่าเขมรเป็นขอมและยังมีจารึกอีกมากที่เป็นคำขอมโบราณซึ่งเป็นภาษาที่เขมรรับเอาภาษาขอมมาใช้ต่อในปัจจุบัน
เอกสาร แถลงงานประวัติศาสตร์เอกสารโบราณคดี สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี พ.ศ. 2510 ระบุว่า ชนชาติขอมไม่ใช่ชนชาติเขมรแต่เป็นคนอินเดียผู้ขอเดินทางผ่านอาณาจักรไทยไปตั้งรกรากอยู่ที่กัมพูชา และเป็นผู้คลั่งศาสนาพราหมณ์นับถือลัทธิไศวเวท และวิษณุเวท นิยมการสร้างปราสาทหินถวายพระนารายณ์ และสร้างศิวลึงค์ถวายพระอิศวรปรากฏตามประวัติศาสตร์
หนังสือ พระแสงราชศัสตรา โดยกระทรวงมหาดไทย ชี้ให้เห็นความแตกต่างไว้ว่า ขอม คือ ราชวงค์ขอมที่ปกครองแคว้นกำพูชาซึ่งได้สูญสิ้นให้แก่กรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 1974 (ดูเพิ่ม พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ, หน้า 21 กล่าวว่า สักราช 793 กุนสก (พ.ส. 1974) สมเด็ดพระบรมราชาเจ้าสเด็ดไปเอาเมือง(นครหลวง)ได้ แลท่านจึงไห้พระราชกุมารท่านพระนครอินทร์เจ้าเสวยราชสมบัตินะเมืองนครหลวงนั้น หมายถึง สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 (เจ้าสามพระยา) พระเจ้ากรุงศรีอยุธยา เสด็จการศึกมีชัยเหนือเมืองพระนครแล้วโปรดให้พระอินทราชา (พระนครอินทร์) พระราชโอรสทรงปกครองเสวยราชสมบัติ ณ เมืองพระนคร) ส่วน เขมร คือ ชาวเขมรพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในแคว้นกำพูชาซึ่งสยามเป็นผู้สนับสนุนให้เขมรพื้นเมืองมีอำนาจควบคุมกำจัดราชวงค์ขอม ทั้งยังสนับสนุนให้เขมรพื้นเมืองขึ้นครองบัลลังก์แทนราชวงค์ขอมแต่อยู่ภายในความปกครองควบคุมของสยาม
ศัพทมูลวิทยา > หลักฐานทางโบราณคดี

หลักฐานคำ "ขอม" เก่าที่สุดคือ ลายสือขอม สมัยสุวัณณภูมิ แต่เดิมขอมฟ้าไทยกับขุนสือไทยร่วมกันจารกเบื้องลายสือขอมเมื่อปีอิน 1245 มื้อวันเพ็ญเดือนห้า (ก่อนพุทธศักราช 4095) ลายสือขอมนี้เรียกว่า หนังสือไทย ใช้เป็นตัวจารึก (จาร) พระไตรปิฏก อรรถกถา ฎีกา โปฏฐปาทสูตร คันถธุระ คัมภีร์ ปกรณ์ หนังสือเทศน์ต่าง ๆ และคำว่า ออมขอม (แปลว่า แปลงตัวเป็นขอม ซึ่งขอมเป็นชื่อตำแหน่งครูอาจารย์ ช่าง นักวิชาการ นักหนังสือ) พบในจารึกกเบื้องจารคูบัว (แผ่นที่ 2 แผ่นลำดับอ่านที่ 93 หน้า 1) จังหวัดราชบุรี
อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2509 สำนักนายกรัฐมนตรีออกประกาศแถลงข่าวโดยกล่าวหาว่ากเบื้องจารคูบัวเป็นวัตถุทำปลอม โกหก หลอกลวง และได้รับการแปลอย่างพิสดารโดยพระธรรมวงศ์เวที (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) และต้องใช้เวลาสอบสวนจนกว่าจะมีหลักฐานยืนยันว่าเป็นของปลอม มีการตีพิมพ์ประกาศดังกล่าวลง นิตยสารศิลปากร ปีที่ 10 ฉบับที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 แต่ไม่มีหน่วยงานใดนํากเบื้องจารของพระธรรมวงศ์เวที (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) และพระครูพิศิษฐศิลปาคม (จุ๊ด) วัดเพชรพลี ไปตรวจสอบเป็นทางการเลยสักชิ้นเดียวตามที่มีการแถลงข่าว
สมัยสุโขทัยพบในศิลาจารึกวัดศรีชุม หลักที่ 2 สมัยสุโขทัย คำจารึกว่า:- "พ่อขุนบางกลางหาวแลขอมสบาดโขลญลำพงรบกนน" จารึกล้านนาพบคำ "ขอม" ครั้งแรกในจารึกกษัตริย์ราชวงศ์มังราย (พะเยา) พ.ศ. 1945 สมัยสุโขทัย คำจารึกว่า "ในปีเต่าสง้า คำจวา ปีขอมไซร้ ปีมะแม" และภาษาขอมที่เก่าแก่ที่สุดพบที่จารึกเขาน้อย จังหวัดปราจีนบุรี และจารึกเขารัง รัชสมัยพระเจ้าอิศานวรมันที่ 1 อาณาจักรเจนละ เป็นจารึกอักษรปัลลวะเขียนด้วยภาษาสันสกฤตและขอม พบที่จังหวัดศรีสะเกษ
นิรุกติศาสตร์

คำว่า เขมร คมาย (ขะแมร์/ขแมร์) ในภาษาเขมร
เดิม ขอม ไม่ได้หมายถึงเขมรกลุ่มเดียว เพราะ เขมร นั้น เป็นคำไทย  ซึ่ง หมายถึง ขะแมร์ ชาวเขมร ไม่ได้เรียกตัวเองว่า ขอม และไม่รู้จัก ขอม โดยคำว่า เขมร ได้ปรากฏขึ้นอย่างน้อย ๆ เมื่อ พ.ศ. 1069 จากจารึกคำว่า เขมร ในจารึกซับบาก อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา  ต่อมาสถาปนากรุงศรีอยุธยาขึ้นใหม่ เมื่อ พ.ศ. 1893 แล้วชื่อ ขอม มีความหมายเปลี่ยนไปเป็นพวกเขมรเท่านั้น สืบมาจนถึงทุกวันนี้ ทำไมชื่อขอม เปลี่ยนความหมายไปเป็นเขมร ? ยังหาคำอธิบายไม่ได้ชัดเจน แต่พอจะจับเค้าว่าเพราะบริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยานับถือพุทธนิกายเถรวาทหมดแล้ว รวมทั้งละโว้ แต่ทางเขมรยังมีพวกนับถือฮินดูกับพุทธมหายาน คือขอมอยู่บ้าง
คำว่า ขอม ปรากฏในจารึกวัดศรีชุม สุโขทัย 2 แห่ง ระบุชื่อ ขอมสบาดโขลญลำพง จิตร ภูมิศักดิ์ เป็นนักวิชาการคนแรก ๆ พยายามศึกษาและอธิบายคำคำนี้ใหม่ ได้เสนอว่า ขอม ไม่ได้หมายถึงเชื้อชาติ แต่หมายถึงกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ที่รับวัฒนธรรมฮินดูจากชมพูทวีปแล้วภายหลังเปลี่ยนเป็นพุทธมหายาน (ต่างกับชนชาติไทย-ลาวที่นับถือผีก่อนเปลี่ยนมารับพุทธเถรวาทจากชมพูทวีป) ใช้อักษรขอมในการจดจารึก ซึ่งคนกลุ่มนี้รวมถึงชนชาติเขมรและรัฐเครือญาติทั้งหมด รวมทั้งละโว้ ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นอโยธยาศรีรามเทพนครด้วย คำว่า "ขอม" ถูกใช้เรียกกลุ่มคนโดยรวม คล้ายกับการใช้คำว่า "แขก" เรียกคนอิสลาม/ซิกข์/ฮินดูโดยรวม โดยไม่แยกว่าเป็นคนอินเดีย มลายู ชวา หรือตะวันออกกลาง
จิตร ยังอธิบายว่า คำว่าขอม ถูกนำมาใช้ในงานเขียนสมัยใหม่ (ขณะนั้น)โดยมีความรู้สึกชาตินิยมเป็นพื้นมากกว่าข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ เช่นการถือว่าขอมเป็นคนอีกกลุ่มหนึ่ง ที่เคยแผ่อำนาจมาครอบครองดินแดนในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาจนถึงสุโขทัย มีอิทธิพลต่อชาวไทยโบราณ ต่อมาชาวไทยที่สุโขทัยรุ่งเรืองในบริเวณลุ่มน้ำเจ้าพระยา อิทธิพลของขอมได้หายไปจากแผ่นดินไทย
สุจิตต์ วงษ์เทศ นักวิชาการแห่งสำนักพิมพ์ศิลปวัฒนธรรม ก็เสนอว่า ขอม ในที่นี้น่าจะหมายถึงคนในที่ราบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ต่อสู้ชิงความเป็นใหญ่กับคนทางเหนือ คำว่าขอม ใช้เรียกคนเมืองละโว้หรือลพบุรี ซึ่งเป็นเมืองใหญ่เก่าแก่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา และต่อมาจึงเรียกรวมไปถึงเมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของอยุธยา จากนั้นในหลักฐานประวัติศาสตร์ของอยุธยา ได้ใช้คำนี้เรียกคนในดินแดนเขมรแถบเมืองพระนครหรือนครธม ในข้อความที่ว่า "ขอมแปรพักตร์"และในกฎมณเฑียรบาล น่าจะหมายถึงคนในเขมรหรือกัมพูชา
โดยสรุป คำว่า ขอม เป็นคำเรียกคน มีความหมายทางวัฒนธรรมและมีความหมายเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงเวลา
ดูเพิ่ม

แนวคิดว่าด้วยขอม
อาณาจักรพระนคร
อักษรขอม
คำ "ขอม" เก่าที่สุด พบในจารึกวัดศรีชุม หลักที่ 2 อายุราว พ.ศ. 1912 สมัยสุโขทัย (ภาพวาดจำลองจากภาพจริง)
อำเภอพรหมคีรี

ระวังสับสนกับ อำเภอพรหมบุรี
| อำเภอพรหมคีรี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phrom Khiri
น้ำตกพรหมโลก วัดเขาขุนพนม พระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
คำขวัญ: ถิ่นผลไม้ดก น้ำตกสะอาด  ธรรมชาติล้ำค่า   หลากหลายภูมิปัญญาชาวบ้าน สืบสานวัฒนธรรม
แผนที่จังหวัดนครศรีธรรมราช เน้นอำเภอพรหมคีรี
พิกัด: 8°31′18″N 99°49′30″E﻿ / ﻿8.52167°N 99.82500°E﻿ / 8.52167; 99.82500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครศรีธรรมราช
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 321.50 ตร.กม. (124.13 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 37,631 คน
 • ความหนาแน่น: 117.05 คน/ตร.กม. (303.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 80320
รหัสภูมิศาสตร์: 8002
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอพรหมคีรี หมู่ที่ 1 ตำบลพรหมโลก อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช 80320
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
พรหมคีรี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครศรีธรรมราช
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอพรหมคีรีตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนบพิตำและอำเภอท่าศาลา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าศาลาและอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชและอำเภอลานสกา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพิปูน
ประวัติ

เดิมอำเภอพรหมคีรีอยู่ในการปกครองของอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2517 กระทรวงมหาดไทยประกาศให้ตำบลพรหมโลก ตำบลบ้านเกาะ ตำบลอินคีรี และตำบลทอนหงส์ตั้งเป็น กิ่งอำเภอพรหมคีรี และยกฐานะให้เป็น อำเภอพรหมคีรี เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอพรหมคีรีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 ตำบล 39 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | พรหมโลก | Phrommalok | 8 | 9,116 |   |
| 2. | บ้านเกาะ | Ban Ko | 7 | 5,086 |   |
| 3. | อินคีรี | In Khiri | 7 | 5,772 |   |
| 4. | ทอนหงส์ | Thon Hong | 9 | 11,907 |   |
| 5. | นาเรียง | Na Riang | 8 | 5,641 |   |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอพรหมคีรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลทอนหงส์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลทอนหงส์
เทศบาลตำบลพรหมโลก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลพรหมโลกและบางส่วนของตำบลบ้านเกาะ
เทศบาลตำบลพรหมคีรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพรหมโลก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพรหมโลก)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเกาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเกาะ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพรหมโลก)
องค์การบริหารส่วนตำบลอินคีรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอินคีรีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทอนหงส์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทอนหงส์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลทอนหงส์)
องค์การบริหารส่วนตำบลนาเรียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเรียงทั้งตำบล
สถานศึกษา

โรงเรียนพรหมคีรีพิทยาคม
โรงเรียนบ้านเกาะวิทยา
วิทยาลัยการอาชีพพรหมคีรี (ปวช./ปวส.)
วิทยาลัยช่างศิลป์นครศรีธรรมราช
โรงพยาบาล

โรงพยาบาลพรหมคีรี
สถานที่สำคัญ

พระตำหนักเมืองนคร
วัดเขาขุนพนม เช่น ถ้ำตากฟ้า , อนุสาวรียสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
วัดเขาปูน
แหล่งท่องเที่ยว

น้ำตกพรหมโลก
น้ำตกอ้ายเขียว
น้ำตกวังลุง (น้ำตกสองรัก)
เทศกาลประจำอำเภอ

งานวันชาวสวน เป็นงานที่จัดโดยอำเภอพรหมคีรี ร่วมกับส่วนราชการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ ชมรมไม้ผล ชมรมกำนันผู้ใหญ่บ้าน ภาคเอกชน และประชาชนชาวพรหมคีรี จัดงาน “วันชาวสวน” ขึ้นเพื่ออนุรักษ์ประเพณีการจัดงานวันชาวสวนพรหมคีรี สร้างเสริมสนับสนุนการประกอบอาชีพทางการเกษตรของประชาชนอำเภอพรหมคีรีที่ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำการเกษตร เพื่อให้เกษตรกรได้พัฒนาผลผลิตให้มีคุณภาพเพิ่มมูลค่าผลผลิตสร้างรายได้สร้างอาชีพที่มั่นคงยั่งยืนให้กับเกษตรกรตลอดจนอนุรักษ์วัฒนธรรมท้องถิ่น เผยแพร่ผลผลิตทางด้านการเกษตรของอำเภอพรหมคีรีให้เป็นที่ยอมรับและรู้จักอย่างแพร่หลายมากยิ่งขึ้น
↑  "ระบบสารสนเทศเพื่อการบริหาร". stat.bora.dopa.go.th.
วอยแชค ชแชนส์นือ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ชแชนส์นือกับโปแลนด์ในปี ค.ศ. 2018
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  วอยแชค ตอมัช ชแชนส์นือ
วันเกิด:   (1990-04-18) 18 เมษายน ค.ศ. 1990 (34 ปี)
สถานที่เกิด:  วอร์ซอ, โปแลนด์
ส่วนสูง:  1.95 เมตร (6 ฟุต 5 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  บาร์เซโลนา
หมายเลข:  25
สโมสรเยาวชน
2004–2005:  Agrykola Warsaw
2005–2006:  แลเกียวาร์ชาวา
2006–2009:  อาร์เซนอล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2009–2017 |  อาร์เซนอล |  132 |  (0) |
| 2009–2010 |  → เบรนต์ฟอร์ด (ยืมตัว) |  28 |  (0) |
| 2015–2017 |  → โรมา (ยืมตัว) |  72 |  (0) |
| 2017–2024 |  ยูเวนตุส |  200 |  (0) |
| 2024– |  บาร์เซโลนา |  9 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2007–2010 |  โปแลนด์ อายุไม่เกิน 20 ปี |  4 |  (0) |
| 2009–2012 |  โปแลนด์ อายุไม่เกิน 21 ปี |  7 |  (0) |
| 2009–2024 |  โปแลนด์ |  84 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 23:03, 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2024
วอยแชค ตอมัช เชรสนี่ร์ (โปแลนด์: Wojciech Tomasz Szczęsny; เกิดวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1990) เป็นนักฟุตบอลชาวโปแลนด์ ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้แก่บาร์เซโลนา สโมสรในลาลิกา
ชแชนส์นือ สร้างชื่อขึ้นมาจากการเป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่งของอาร์เซนอล  โดยย้ายมาอยู่กับอาร์เซนนอลตั้งแต่อายุแค่ 16 ปี จนกระทั่งได้รับโอกาสลงสู่สนามครั้งแรกในเดือนกันยายนปี ค.ศ. 2009 จากนั้นได้ผู้รักษาประตูมือหนึ่งในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกรอบ 16 ทีมสุดท้ายพบกับบาร์เซโลนา ในฤดูกาล  2010–11 ซึ่งทำให้ชแชนส์นือกลายมาเป็นผู้รักษประตูมือหนึ่งของอาร์เซนอลไปด้วยเลย  แต่ในฤดูกาล 2014–15 ชแชนส์นือเล่นได้อย่างผิดพลาดหลายครั้ง เป็นผลให้สโมสรต้องแพ้หรือเสียคะแนน อีกทั้งยังมีความประพฤติที่นอกลู่นอกทางคือ ถูกจับได้ว่าแอบสูบบุหรี่ในระหว่างพักครึ่งการแข่งขัน จึงถูกระงับการลงเล่นและถูกปรับเงินเป็นจำนวน 20,000 ปอนด์จากสโมสร และกลายเป็นว่าดาบิด โอสปีนา ผู้รักษาประตูสำรองขึ้นมาทำหน้าที่ผู้รักษาประตูแทนจนจบฤดูกาล และก่อนเปิดฤดูกาล 2015–16 เมื่อแปเตอร์ แช็ค ได้ย้ายเข้ามา ชแชนส์นือจึงได้ย้ายไปเล่นให้กับโรมาในเซเรียอา อิตาลี ด้วยการยืมตัวเป็นระยะเวลา 1 ฤดูกาล และก็ได้มีการต่อสัญญายืมตัวไปอีก 1 ฤดูกาล
จนกระทั่งหลังจบฤดูกาล 2016–17 ก็ได้ย้ายไปสู่ยูเวนตุสอย่างเป็นทางการ ด้วยค่าตัว 12.2 ล้านยูโร
เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ.2024 ชแชนส์นือ ประกาศแขวนถุงมือ หลังจากที่ยกเลิกสัญญากับต้นสังกัดอย่างยูเวนตุส เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อนหน้านี้
ต่อมาในวันที่ 25 กันยายน ค.ศ.2024 เป็นเวลา 29 วันหลังจากเขาแขวนถุงมือ ฟาบรีซิโอ โรมาโน นักข่าวสายกีฬาฟุตบอลชาวอิตาลี รายงานว่า บาร์เซโลนาบรรลุข้อตกลงในการดึงตัวชแชนส์นือ เข้าร่วมทีมด้วยสัญญา 1 ปี เพื่อเข้ามาแทนที่มาร์ค-อันเดร แทร์ สเตเกิน ผู้รักษาประตูกัปตันทีม ที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดเอ็นสะบ่าแตกและต้องพักยาวถึง 8 เดือน
เกียรติประวัติ

อาร์เซนอล
เอฟเอคัพ: 2013–14, 2014–15
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์: 2014
ฟุตบอลลีกคัพ รองชนะเลิศ: 2010–11
ยูเวนตุส
เซเรียอา: 2017–18, 2018–19, 2019–20
โกปปาอีตาเลีย: 2017–18, 2020–21; รองชนะเลิศ 2019–20
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2018, 2020
รางวัลส่วนตัว
ถุงมือทองคำพรีเมียร์ลีก: 2013–14
ผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมของเซเรียอา: 2019–20
แหล่งข้อมูลอื่น

Wojciech Szczęsny profile at Juventus FC
แม่แบบ:Lega Serie A player
วอยแชค ชแชนส์นือ – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
วอยแชค ชแชนส์นือ – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
สถิติของ วอยแชค ชแชนส์นือ ที่ Soccerbase
วอยแชค ชแชนส์นือ ที่อีเอสพีเอ็นซอคเกอร์เนต
| ด ค กรางวัลถุงมือทองคำพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
 2005: แช็ค  2006: เรย์นา  2007: เรย์นา  2008: เรย์นา  2009: ฟัน เดร์ซาร์  2010: แช็ค  2011: ฮาร์ต  2012: ฮาร์ต  2013: ฮาร์ต  2014: แช็ค & ชแชนส์นือ  2015: ฮาร์ต  2016: แช็ค  2017: กูร์ตัว  2018: เด เฆอา  2019: อาลีซง  2020: แอแดร์ซง  2021: แอแดร์ซง  2022: แอแดร์ซง & อาลีซง  2023: เด เฆอา  2024: รายา
นิรมิต สุจารี

| นิรมิต สุจารีม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด
ดำรงตำแหน่ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 – 20 มีนาคม พ.ศ. 2566
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 (68 ปี) จังหวัดร้อยเอ็ด ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ไทยรักไทย (2543–2550)   พลังประชาชน (2550–2551)   เพื่อไทย (2551–ปัจจุบัน)

นิรมิต สุจารี (เกิด 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2499) อดีต สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด สังกัดพรรคเพื่อไทย
ประวัติ

นิรมิต เกิดเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 ที่ จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นบุตรของนายเจียม และนางทองย้อย สุจารี มีพี่น้อง 4 คน สำเร็จการศึกษาศึกษาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ นิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง และนิติศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง สมรสกับนางดุษฎี สุจารี มีบุตรด้วยกัน 3 คน 1. นายอิสรา สุจารี 2. นายแทนรัฐ สุจารี 3. นางสาวครองขวัญ สุจารี
งานการเมือง

อดีตเป็นสมาชิกสภาจังหวัดร้อยเอ็ด พ.ศ. 2544 ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดร้อยเอ็ด สังกัดพรรคไทยรักไทย แต่ไม่ได้รับเลือก ต่อมาจึงกลับลงไปเล่นการเมืองท้องถิ่นอีกครั้ง และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด
กระทั่งปี พ.ศ. 2550 ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในสังกัดพรรคพลังประชาชน ได้รับการเลือกตั้งเป็นครั้งแรก และปี พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 สังกัดพรรคเพื่อไทย
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

นิรมิต สุจารี ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดร้อยเอ็ด สังกัดพรรคพลังประชาชน
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดร้อยเอ็ด สังกัดพรรคเพื่อไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จังหวัดร้อยเอ็ด สังกัดพรรคเพื่อไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2566 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
แหล่งข้อมูลอื่น

นายนิรมิต สุจารี เก็บถาวร 2018-06-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เว็บไซต์รัฐสภาไทย
บัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินของนายนิรมิต สุจารี[ลิงก์เสีย], สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ
ข้อมูลนักการเมืองไทย (นายนิรมิต สุจารี), ศูนย์ข้อมูลนักการเมืองไทย