stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มงส์

| มงส์ Mons |
| --- | --- |
ศาลาว่าการประจำเมือง
   ธง ตรา
ที่ตั้งของมงส์ในเขตมงส์ (สีเทาเข้ม)
มงส์ที่ตั้งของมงส์ในประเทศเบลเยียม
พิกัด:  50°27′12″N 03°56′55″E﻿ / ﻿50.45333°N 3.94861°E﻿ / 50.45333; 3.94861
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต:  แคว้นวอลลูน
จังหวัด:  แอโน
เขตการปกครองส่วนท้องถิ่น: มงส์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Elio Di Rupo
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 146.53 ตร.กม. (56.58 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2013)
 • ทั้งหมด: 93,366 คน
 • ความหนาแน่น: 637 คน/ตร.กม. (1,650 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal codes: 7000, 7011, 7012, 7020-7024, 7030-7034
รหัสพื้นที่: 065
เว็บไซต์: www.mons.be
มงส์ (ฝรั่งเศส: Mons) เป็นเมืองและเทศบาลในประเทศเบลเยียม เป็นเมืองหลวงของจังหวัดแอโน มีประชากรประมาณ 95,000 คน และมีประชากรบริเวณปริมณฑลประมาณ 257,000 คน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงบรัสเซลส์ประมาณ 60 กิโลเมตร ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงปารีสประมาณ 240 กิโลเมตร ทางตะวันออกของลีลประมาณ 75 กิโลเมตร และทางตะวันตกของอาเคินประมาณ 180 กิโลเมตร มงส์ตั้งอยู่ที่จุดตัดระหว่างทางหลวงยุโรป E19 (อัมสเตอร์ดัม-แอนต์เวิร์ป-บรัสเซลส์-ปารีส) กับทางหลวงยุโรป E42 (ลีล-ชาร์เลอรัว-ลีแยฌ-แฟรงก์เฟิร์ต)
ในยุค 1860 หลังจากที่เบลเยียมได้รับเอกราชระยะหนึ่ง เมืองต่าง ๆ รวมทั้งมงส์ได้รับการรื้อฟื้น มีการสร้างถนนขนาดใหญ่และโครงการสร้างเมืองอื่นๆ การปฏิวัติอุตสาหกรรมและเหมืองถ่านหินทำให้มงส์กลายเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมหนักและเป็นกระดูกสันหลังอุตสาหกรรมของแคว้นวอลลูน อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มงส์ซึ่งเป็นเมืองอุตสาหกรรมสำคัญได้ถูกทิ้งระเบิดและเกิดการสู้รบระหว่างกองกำลังจากอเมริกากับกองกำลังเยอรมนี หลังจากสงครามอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ก็เสื่อมถอยลง ปัจจุบันมงส์เป็นเมืองมหาวิทยาลัยและศูนย์กลางการค้า และด้วยประวัติศาสตร์ มรดกทางวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรม ทำให้มงส์ได้รับเลือกเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปประจำปี ค.ศ. 2015
เมืองคู่แฝด

มงส์ได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่น้องและเมืองแฝดกับเมืองต่าง ๆ ดังนี้
ฝรั่งเศส: แวน ตั้งแต่ ค.ศ. 1952
ฝรั่งเศส: บรีแยร์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1962
ฝรั่งเศส: ตัวซี ตั้งแต่ ค.ศ. 1963
สหราชอาณาจักร: เซฟตัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1984
จีน: ฉางชา ตั้งแต่ ค.ศ. 1998
สหรัฐ: ลิตเทิลร็อก ตั้งแต่ ค.ศ. 1999
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มงส์
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมงส์
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป |
| --- | --- |
 1985 เอเธนส์ 1986 ฟลอเรนซ์ 1987 อัมสเตอร์ดัม 1988 เบอร์ลินตะวันตก 1989 ปารีส 1990 กลาสโกว์ 1991 ดับลิน 1992 มาดริด 1993 แอนต์เวิร์ป 1994 ลิสบอน 1995 นครลักเซมเบิร์ก 1996 โคเปนเฮเกน 1997 เทสซาโลนีกี 1998 สต็อกโฮล์ม 1999 ไวมาร์ 2000 เรคยาวิก บาร์เกิน เฮลซิงกิ บรัสเซลส์ ปราก กรากุฟ ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา อาวีญง โบโลญญา 2001 รอตเทอร์ดาม โปร์ตู 2002 บรูช ซาลามังกา 2003 กราทซ์ ปลอฟดิฟ 2004 เจนัว ลีล 2005 คอร์ก 2006 แพทรัส 2007 นครลักเซมเบิร์ก ซีบิว 2008 ลิเวอร์พูล สตาวังเงอร์ 2009 ลินทซ์ วิลนีอัส 2010 เอ็สเซิน อิสตันบูล เปช 2011 ตุรกุ ทาลลินน์ 2012 มารีบอร์ กีมาไรช์ 2013 กอชิตเซ มาร์แซย์ 2014 อือมิยอ รีกา 2015 มงส์ เปิลแซ็ญ 2016 ซานเซบัสเตียน วรอตสวัฟ 2017 ออร์ฮูส แพฟอส 2018 วัลเลตตา เลวาร์เดิน 2019 ปลอฟดิฟ มาเตรา 2020–เมษายน 2021 ริเยกา กอลเวย์ 2022 เกานัส แอฌวลต์เซิชท์ นอวีซาด 2023 แว็สเปรม ตีมีชออารา เอเลฟซีนา 2024 ตาร์ตู บาทอิชเชิล บูเดอ 2025 นอวากอรีตซา / โกริตเซีย เค็มนิทซ์ 2026 โอวลุ เตรนชีน 2027 เลียปายา
มอริส ก็อตลา

มอริส ก็อตลา (ฝรั่งเศส: Maurice Kottelat) เป็นนักมีนวิทยาชาวสวิส เกิดวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1957 ที่เมืองเดอเลมง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เคยเป็นประธานสมาคมมีนวิทยาแห่งทวีปยุโรป
ก็อตลาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเนอชาแตลในปี ค.ศ. 1987 ในปี ค.ศ. 1980 ได้เดินทางเข้าสู่ประเทศไทยเพื่อศึกษาภาคสนามปลาน้ำจืดของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยศึกษาร่วมกับนักมีนวิทยาหลายชาติในภูมิภาคนี้ อาทิ ชวลิต วิทยานนท์ นักมีนวิทยาชาวไทย, ตาน ฮอก ฮุย นักชีววิทยาชาวสิงคโปร์ มีผลงานมากมาย เช่น การเปลี่ยนชื่อสกุลในวงศ์ปลาหมู (Cobitidae) จากสกุล Botia เป็น Chromobotia และ Yasuhikotakia; การอนุกรมวิธานปลาค้อถ้ำพระวังแดง (Schistura spiesi), ปลาพลวงถ้ำ (Neolissochilus subterraneus), ปลาเสือตอลายใหญ่ (Datnioides pulcher) เป็นต้น
ที่เกาะสุมาตรา ก็อตลาได้ค้นพบปลาสกุล Paedocypris ซึ่งถือได้ว่าเป็นปลาที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลกด้วย ปัจจุบันได้พำนักอยู่ที่ประเทศสิงคโปร์ โดยมีปลาที่ได้รับการบรรยายทางวิทยาศาสตร์ไปแล้วกว่า 440 ชนิด
ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ก็อตลาได้รับปริญญากิตติมศักดิ์เนื่องในการฉลองของมหาวิทยาลัยเนอชาแตล
มหาวิทยาลัยเกแบ็ก ณ ชีกูตีมี

มหาวิทยาลัยเกแบ็ก ณ ชีกูตีมี (ฝรั่งเศส: Université du Québec à Chicoutimi) ชื่อย่อ อูว์กัก (UQAC) เป็นมหาวิทยาลัยที่มีการเรียนการสอนเป็นภาษาฝรั่งเศส ตั้งอยู่กลางใจเมืองชีกูตีมี (Chicoutimi) แคว้นซากแน (Saguenay) ในมณฑลเกแบ็ก ประเทศแคนาดา มหาวิทยาลัยแห่งนี้ เป็นสถาบันการศึกษาในเครื่องมหาวิทยาลัยเกแบ็ก
ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2512 เป็นมหาวิทยาลัยที่ทันสมัยแห่งหนึ่งของมณฑลเกแบ็ก นอกจากวิทยาเขตหลักหลักที่เมืองชีกูตีมีแล้ว ยังมีศูนย์การศึกษาของมหาวิทยาลัย ณ เมืองมาลแบ (Malbaie) แซ็ง-เฟลีเซียง (Saint-Félicien) อาลมา (Alma) และแซตีล (Sept-îles)
ในปี 2547 มีนักศึกษาทั้งหมด 6648 คน มหาวิทยาลัยเกแบ็ก ณ ชีกูตีมี เป็นสถาบันที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามของมหาวิทยาลัยเกแบ็ก
เปิดสอนตั้งแต่ระดับปริญญาตรี จนถึง การทำวิจัยหลังปริญญาเอก มีมากกว่า 140 หลักสูตร มีนักศึกษาต่างชาติจากทั่วทุกมุมโลก เช่น ไทย จีน เวียดนาม ญี่ปุ่น สหรัฐ ฝรั่งเศส เยอรมนี เกาหลี โมร็อกโก จอร์เจีย บราซิล เป็นต้น
แต่ละปีมหาวิทยาลัยจะได้รับทุนสนับสนุนในการพัฒนามหาวิทยาลัยและงานวิจัยต่าง ๆ ประมาณ 51.6 ล้านเหรียญแคนาดา งานวิจัยที่มีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยเกแบ็ก ณ ชีกูตีมี ได้แก่ เทคโนโลยีอะลูมิเนียม, เทคโนโลยีป่าไม้, ผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ, การศึกษาด้าน Hard Rime, ธรณีวิทยา และ ประวัติศาสตร์ของมนุษย์
ศูนย์วิจัยแห่งชาติแคนาดา

The Anti-Icing Materials International Laboratory
Canada research chairs in engineering of icing of the electrical communications
Canada research chairs in magmatic metallogeny
Canada research chairs in democracy and sovereignty
Canada research chairs in the modern novel
Canada research chairs in the study of the genetic determinants of asthma
Canada research chairs in liquid and mixed insulators in electrotechnology
Canada research chairs in dynamique comparée des imaginaires collectifs
Canada research chairs in anti-cancer agents of natural origin (Natural products)
ฟร็องก์ เกซีเย

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เกซีเยขณะลงเล่นให้กับโกตดิวัวร์ ในปี ค.ศ. 2017
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฟร็องก์ อียานิก เกซีเย
วันเกิด:   (1996-12-19) 19 ธันวาคม ค.ศ. 1996 (27 ปี)
สถานที่เกิด:  อูรากาโย โกตดิวัวร์
ส่วนสูง:  1.83 เมตร (6 ฟุต 0 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  บาร์เซโลนา
สโมสรเยาวชน
2010–2014:  สแตลาเกลิบ
2014–2015:  อาตาลันตา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2014 |  สแตลาเกลิบ |   |   |
| 2015–2019 |  อาตาลันตา |  30 |  (6) |
| 2015–2016 |  → เชเซนา (ยืมตัว) |  37 |  (4) |
| 2017–2019 |  → เอซี มิลาน (ยืมตัว) |  71 |  (12) |
| 2019–2022 |  เอซี มิลาน |  103 |  (23) |
| 2022– |  บาร์เซโลนา |  18 |  (2) |
ทีมชาติ‡
| 2013 |  โกตดิวัวร์ อายุไม่เกิน 17 ปี |  5 |  (0) |
| 2015 |  โกตดิวัวร์ อายุไม่เกิน 20 ปี |  4 |  (0) |
| 2021 |  โกตดิวัวร์ โอลิมปิก |  4 |  (1) |
| 2014– |  โกตดิวัวร์ |  60 |  (7) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 02:01, 21 มีนาคม ค.ศ. 2022 (UTC+7) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 02:02, 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 (UTC+7)
ฟร็องก์ อียานิก เกซีเย (ฝรั่งเศส: Franck Yannick Kessié; เกิด 19 ธันวาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวโกตดิวัวร์ ปัจจุบันลงล่นในตำแหน่งกองกลางให้แก่บาร์เซโลนา สโมสรในลาลิกา และทีมชาติโกตดิวัวร์
สโมสรอาชีพ

เกซีเยเกิดในอูรากาโย เขาเริ่มต้นอาชีพของเขากับสแตลาเกลิบดาจาเมในระดับเยาวชนใน ค.ศ. 2010 ใน ค.ศ. 2014 เขาได้เลื่อนขั้นสู่ทีมชุดใหญ่
สโมสรอาชีพ > อาตาลันตา

ในวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 2015 เกซิเย ได้เซ็นสัญญาร่วมทีมอาตาลันตา สโมสรในเซเรียอา เป็นเวลาสามปี แต่ได้รับมอบหมายให้เป็นนักเตะของทีมสำรอง ในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2015 เกซิเย ถูกเรียกติดทีมชุดใหญ่เป็นครั้งแรกเพื่อแข่งขันกับโรมา แต่ยังไม่ได้ถูกเปลี่ยนตัวลงไปลงเล่นในวันถัดมาซึ่งทั้งสองทีมเสมอกัน 1–1 ที่สตาดีโอโอลิมปีโก
สโมสรอาชีพ > อาตาลันตา > เชเซนา (ยืมตัว)

ในวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2015 เกซิเย ย้ายร่วมทีมเชเซนา สโมสรในเซเรียบี ด้วยสัญญายืมตัวหนึ่งปี เขาได้ลงเล่นในระดับอาชีพครั้งแรกในวันที่ 26 กันยายน โดยถูกเปลี่ยนตัวลงมาแทนอันโตนิโอ รากูซา ในนัดที่ออกไปเยือนและเสมอกับเปรูจา 0–0
เกซิเย ทำประตูแรกในระดับอาชีพในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2015 เป็นประตูสุดท้ายซึ่งทำให้ทีมเปิดสนามเหย้าเอาชนะเวอร์ตุสลานเซียโน 2–0 เขากลายเป็นนักเตะที่ได้ลงเล่นเป็นตัวจริงต่อเนื่องอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง เขาลงเล่น 37 นัดและทำ 4 ประตู แต่ทีมของเขาพลาดการเลื่อนชั้นสู่เซเรียอาหลังพ่ายแพ้ในรอบเพลย์-ออฟเลื่อนชั้น
สโมสรอาชีพ > อาตาลันตา > กลับสู่อาตาลันตา

หลังกลับจากการยืมตัว เกซิเย ได้รับการเลื่อนขั้นสู่ทีมชุดใหญ่โดยผู้จัดการทีม จันปิเอโร กัสเปรินี หลังจากลงเล่นร่วมกับผู้เล่นชุดใหญ่ระหว่างช่วงปรีซีซัน เขาได้ลงเล่นให้กับสโมสรครั้งแรกในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 2016 โดยได้ลงเล่นเป็นตัวจริง และยังทำประตูเป็นประตูสุดท้ายที่ทำให้อาตาลันตาเอาชนะเครโมเนเซ 3–0 ในโกปปาอีตาเลีย ที่สตาดีโออัตเลตีอัซซูร์รีดีตาเลีย หกวันถัดมา เกซิเย ได้ต่อสัญญากับอาตาลันตาออกไปจนถึง ค.ศ. 2021
สโมสรอาชีพ > บาร์เซโลนา

ในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 บาร์เซโลนา ได้ประกาศว่าพวกเขาได้บรรลุข้อตกลงกับเกซิเย หลังสัญญาของเขากับเอซี มิลานจบลง และในวันที่ 6 กรกฎาคม เขาเซ็นสัญญาเป็นเวลาสี่ปีจนถึง 30 มิถุนายน ค.ศ. 2026 โดยตั้งค่าฉีกสัญญาไว้ที่ 500 ล้านยูโร ในวันที่ 13 สิงหาคม เขาได้ลงเล่นนัดแรกในนัดเปิดฤดูกาลลาลิกาซึ่งพวกเขาเสมอกับราโยบาเยกาโน 0–0 หลังถูกเปลี่ยนตัวลงมาแทนเปดริในนาทีที่ 73 ในวันที่ 7 กันยายน เขาได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นนัดแรกให้กับบาร์เซโลนา และสามารถทำประตูได้ตั้งแต่นาทีที่ 13 ในนัดที่เอาชนะวิกตอเรียเปิลเซ็ญ 5–1 ในรอบแบ่งกลุ่ม ที่สปอติฟายกัมนอว์
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | ยุโรป> ลงเล่น | ยุโรป> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เชเซนา (ยืมตัว) | 2015–16 | เซเรียบี | 37 | 4 | 0 | 0 | — | — | — | — | 37 | 4 |
| อาตาลันตา | 2016–17 | เซเรียอา | 30 | 6 | 1 | 1 | — | — | — | — | 31 | 7 |
| เอซีมิลาน (ยืมตัว) | 2017–18 | เซเรียอา | 37 | 5 | 5 | 0 | 12 | 0 | — | — | 54 | 5 |
| เอซีมิลาน (ยืมตัว) | 2018–19 | เซเรียอา | 34 | 7 | 4 | 0 | 3 | 0 | 1 | 0 | 42 | 7 |
| เอซีมิลาน | 2019–20 | เซเรียอา | 35 | 4 | 3 | 0 | — | — | — | — | 38 | 4 |
| เอซีมิลาน | 2020–21 | เซเรียอา | 37 | 13 | 2 | 0 | 11 | 1 | — | — | 50 | 14 |
| เอซีมิลาน | 2021–22 | 31 | 6 | 3 | 1 | 5 | 0 | — | — | 39 | 7 |  |
| เอซีมิลาน | รวม | รวม | 174 | 35 | 17 | 1 | 31 | 1 | 1 | 0 | 224 | 39 |
| บาร์เซโลนา | 2022–23 | ลาลิกา | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 0 | 0 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 241 | 45 | 18 | 2 | 31 | 1 | 1 | 0 | 292 | 50 |
1 2 3  ลงเล่นในยูฟ่ายูโรปาลีก
↑  ลงเล่นในซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา
↑  ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| โกตดิวัวร์ | 2014 | 4 | 0 |
| โกตดิวัวร์ | 2015 | 0 | 0 |
| โกตดิวัวร์ | 2016 | 6 | 0 |
| โกตดิวัวร์ | 2017 | 13 | 0 |
| โกตดิวัวร์ | 2018 | 5 | 0 |
| โกตดิวัวร์ | 2019 | 12 | 1 |
| โกตดิวัวร์ | 2020 | 4 | 2 |
| โกตดิวัวร์ | 2021 | 8 | 2 |
| โกตดิวัวร์ | 2022 | 6 | 1 |
| รวม | รวม | 58 | 6 |
ผล และคะแนนของโกดติวัวร์จะขึ้นต้นก่อน
| ลำดับ | วันที่ | สนาม | คู่แข่ง | คะแนน | ผล | การแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 | Stade Félix Houphouët-Boigny, อาบีจาน, โกดติวัวร์ |  ไนเจอร์ | 1–0 | 1–0 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2021 รอบคัดเลือก |
| 2 | 8 ตุลาคม ค.ศ. 2020 | สนามกีฬาสมเด็จพระราชาธิบดีโบดวง, บรัสเซลส์, เบลเยียม |  เบลเยียม | 1–1 | 1–1 | กระชับมิตร |
| 3 | 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 | Barikadimy Stadium, โทมาสินา, มาดากัสการ์ |  มาดากัสการ์ | 1–0 | 1–1 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2021 รอบคัดเลือก |
| 4 | 30 มีนาคม ค.ศ. 2021 | Stade National, อาบีจาน, โกดติวัวร์ |  เอธิโอเปีย | 2–0 | 3–1 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2021 รอบคัดเลือก |
| 5 | 11 ตุลาคม ค.ศ. 2021 | Stade de l'Amitie, กอตอนู, เบนิน |  มาลาวี | 2–1 | 2–1 | ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก |
| 6 | 20 มกราคม ค.ศ. 2022 | Japoma Stadium, ดูอาลา, แคเมอรูน |  แอลจีเรีย | 1–0 | 3–1 | แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2021 |
เกียรติประวัติ

เอซี มิลาน
เซเรียอา: 2021–22
ส่วนบุคคล
ทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของเซเรียอา: 2020–21
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟร็องก์ เกซีเย – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
ฟร็องก์ เกซีเย ที่ National-Football-Teams.com
ข้อมูลของ ฟร็องก์ เกซีเย ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา  |
| --- | --- |
 1 แทร์ สเตเกิน  2 กูบาร์ซี  3 บัลเด  4 อาราอูโฆ  5 มาร์ติเนซ  6 กาบิ  7 ตอร์เรส  8 เปดริ  9 แลวันดอฟสกี  11 ราฟีญา  13 เปญญา  14 ตอร์เร  15 เครสเตินเซิน  16 เฟร์มิน  17 กาซาโด  18 บิกตอร์  19 ยามัล  20 โอลโม  21 เดอ โยง  23 กูนเด  24 การ์ซิอา  25 ชแชนส์นือ  ผู้จัดการ: ฟลิค
ฟร็องซัว ออล็องด์

| ดิออนะระเบิลฟร็องซัว ออล็องด์ |
| --- | --- |
François Hollande
ออล็องด์ใน ค.ศ. 2017

ประธานาธิบดีฝรั่งเศส คนที่ 24
ดำรงตำแหน่ง 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 (4 ปี 364 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ฌ็อง-มาร์ก เอโร มานุแอล วาลส์ แบร์นาร์ กาซเนิฟว์
ก่อนหน้า: นีกอลา ซาร์กอซี
ถัดไป: แอมานุแอล มาครง
ประธานสภาจังหวัดกอแรซ
ดำรงตำแหน่ง 20 มีนาคม ค.ศ. 2008 – 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 (4 ปี 56 วัน)
ก่อนหน้า: ฌ็อง-ปิแยร์ ดูปองต์
ถัดไป: เฌราร์ โบแนต์
เลขาธิการเอกพรรคสังคมนิยม
ดำรงตำแหน่ง 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 (11 ปี 0 วัน)
ก่อนหน้า: ลียอแนล ฌ็อสแป็ง
ถัดไป: มาร์ทีน โอบรี
นายกเทศมนตรีประจำตูล
ดำรงตำแหน่ง 17 มีนาคม พ.ศ. 2001 – 17 มีนาคม พ.ศ. 2008 (7 ปี 0 วัน)
ก่อนหน้า: เรมงด์-มักซ์ อูแบร์
ถัดไป: แบร์นาร์ กงบส์
สมาชิกสมัชชาแห่งชาติ จังหวัดกอแรซ เขตที่ 1
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  18 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 (0 ปี 112 วัน)
ก่อนหน้า: ฟร็องซิส ดูบอยส์
ดำรงตำแหน่ง 12 มิถุนายน ค.ศ. 1997 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 (14 ปี 337 วัน)
ก่อนหน้า: ลูเซียน เรโนดี
ถัดไป: โซฟี เดอซู
ดำรงตำแหน่ง 23 มิถุนายน ค.ศ. 1988 – 1 เมษายน ค.ศ. 1993 (4 ปี 282 วัน)
ก่อนหน้า: เขตเลือกตั้งแบบสัดส่วน แต่งตั้งเขตเลือกตั้ง
ถัดไป: เรมงด์-มักซ์ อูแบร์
สมาชิกรัฐสภายุโรป เขตฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 20 กรกฎาคม – 17 ธันวาคม ค.ศ. 1999 (0 ปี 150 วัน)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ฟร็องซัว เฌราร์ ฌอร์ฌ นีกอลา ออล็องด์  (1954-08-12) 12 สิงหาคม ค.ศ. 1954 (70 ปี) รูอ็อง ประเทศฝรั่งเศส
พรรคการเมือง: พรรคสังคมนิยม
คู่อาศัย: เซกอแลน รัวยาล (1978–2007) วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ (2007–2014)
คู่สมรส: ฌูลี กาแย (สมรส 2022)
บุตร: 4 คน
ศิษย์เก่า: Panthéon-Assas University HEC Paris Sciences Po Paris École nationale d'administration
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด:  กองทัพบกฝรั่งเศส

ฟร็องซัว เฌราร์ ฌอร์ฌ นีกอลา ออล็องด์ (ฝรั่งเศส: François Gérard Georges Nicolas Hollande, เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [fʁɑ̃swa ɔlɑ̃d]; เกิด 12 สิงหาคม ค.ศ. 1954) เป็นนักการเมืองชาวฝรั่งเศส อดีตประธานาธิบดีฝรั่งเศส ได้รับเลือกตั้งในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 ด้วยคะแนนเสียงประมาณร้อยละ 51.90  เขาเป็นผู้แทนราษฎรจากเขตเลือกตั้งที่ 1 ของจังหวัดกอแรซในช่วง ค.ศ. 1988–1993 และ ค.ศ. 1997–2012  เขาเคยดำรงตำแหน่งเป็นเลขาธิการพรรคสังคมนิยมในช่วง ค.ศ. 1997–2008 เป็นประธานสภาเทศบาลกอแรซในช่วง ค.ศ. 2008–2012 รวมถึงเป็นนายกเทศมนตรีเมืองตูลในช่วง ค.ศ. 2001 – 2008 อีกด้วย
ชีวิตในวัยเด็ก

ออล็องด์เกิดในเมืองรูอ็องในจังหวัดแซน-มารีตีม แคว้นโอต-นอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส เขาเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางคาทอลิก แม่ของเขาเป็นนักสังคมสงเคราะห์ ส่วนพ่อเป็นหมอหู คอ จมูกที่เคยลงสมัครเป็นผู้สมัครฝ่ายขวาจัดในการเมืองท้องถิ่น เชื่อกันว่านามสกุลออล็องด์ของเขามาจากบรรพบุรุษที่หลบหนีมาจากฮอลแลนด์ (เนเธอร์แลนด์ในปัจจุบัน) ในช่วงศตวรรษที่ 16 และนำชื่อประเทศมาเป็นนามสกุล
ชีวิตในวัยเด็ก > การศึกษา

ออล็องด์เข้าศึกษาที่โรงเรียนประจำแซ็งฌ็อง-บาติสต์เดอลาซาล และเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยอุดมศึกษาพาณิชยการปารีส (HEC Paris), วิทยาลัยการบริหารแห่งชาติ (École nationale d'administration) และสถาบันรัฐศึกษาปารีส (Institut d'Etudes Politiques de Paris) ออล็องด์เคยอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกาในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1974 ขณะที่ยังเป็นนักศึกษา ออล็องด์เข้าทำงานในศาลตรวจสอบบัญชีแห่งฝรั่งเศสทันทีหลังจากจบการศึกษา
เส้นทางการเมืองช่วงต้น

ในปี ค.ศ. 1974 ขณะที่ยังเป็นนักศึกษา ออล็องด์เป็นอาสาสมัครช่วยหาเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศสของฟร็องซัว มีแตร็อง ในอีก 5 ปีต่อมา ออล็องด์ได้เข้าร่วมกับพรรคสังคมนิยมและถูกจับตามองอย่างรวดเร็วจากฌัก อาตาลีผู้เป็นที่ปรึกษาอาวุโสของมีแตร็อง ในปี ค.ศ. 1981 อาตาลีได้ให้ออล็องด์ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเขตจังหวัดกอแรซ แข่งขันกับประธานาธิบดีของฝรั่งเศสในอนาคต ฌัก ชีรัก ออล็องด์แพ้การเลือกตั้งแก่ชีรัก เขาก้าวต่อไปโดยไปเป็นที่ปรึกษาพิเศษแก่ประธานาธิบดีคนใหม่ ฟร็องซัว มีแตร็อง หลังจากนั้นไปเป็นคณะทำงานให้กับโฆษกรัฐบาล หลังจากที่ออล็องด์ได้เป็นสมาชิกเทศบาล Ussel ในปี ค.ศ. 1983 ออล็องด์ได้ลงสมัครเป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดกอแรซอีกครั้ง ในครั้งนี้เขาประสบความสำเร็จได้เข้าไปนั่งในสภาผู้แทนราษฎรของฝรั่งเศส แต่ในปี ค.ศ. 1993 ออล็องด์ได้สูญเสียตำแหน่งผู้แทนราษฎรไปอีกครั้งในการเลือกตั้งที่ถูกเรียกว่า คลื่นสีฟ้า อันเนื่องมาจากการสูญเสียที่นั่งในสภาของพรรคสังคมนิยมให้แก่ฝ่ายขวาเป็นจำนวนมาก
เส้นทางการเมืองช่วงต้น > เลขาธิการพรรคสังคมนิยม

ในช่วงใกล้สิ้นสุดวาระของประธานาธิบดีฟร็องซัว มีแตร็อง พรรคสังคมนิยมเกิดความแตกแยกภายในขึ้นเนื่องจากต่างฝ่ายต่างแย่งกันเป็นผู้กำหนดทิศทางของพรรค ออล็องด์ได้ออกมาเรียกร้องความปรองดองและให้พรรครวมตัวเป็นหนึ่งภายใต้ ฌัก เดอลอร์ ประธานสหภาพยุโรป แต่เดอลอร์ปฏิเสธที่จะเป็นตัวแทนพรรคลงสมัครเป็นประธานาธิบดี ทำให้ลียอแนล ฌ็อสแป็ง กลับมาเป็นผู้นำพรรคอีกครั้ง ฌ็อสแป็งเลือกออล็องด์ให้เป็นโฆษกพรรคอย่างเป็นทางการ ต่อมาในการเลือกตั้งผู้แทนราษฎรปี ค.ศ. 1997 ออล็องด์กลับไปลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกอแรซ อีกครั้งและประสบความสำเร็จในการกลับเข้าสภา ในปีเดียวกันนั้นเอง ฌ็อสแป็งได้เป็นนายกรัฐมนตรีของฝรั่งเศส และออล็องด์ได้ชนะการเลือกตั้งเป็นเลขาธิการพรรคสังคมนิยมซึ่งเขาดำรงตำแหน่งนี้อยู่ 11 ปี โดยในช่วงระยะเวลานี้ พรรคสังคมนิยมมีตำแหน่งที่แข็งแรงในรัฐบาลฝรั่งเศส ตำแหน่งเลขาธิการพรรคของออล็องด์จึงถูกเรียกในบางครั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรี ในปี ค.ศ. 2001 ออล็องด์ได้ชนะการเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีเมืองตูลซึ่งเขามีวาระการดำรงตำแหน่งนี้ 7 ปี
ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 2002 รอบแรก พรรคสังคมนิยมพ่ายแพ้แก่ผู้สมัครฝ่ายขวาจัด ฌ็อง-มารี เลอ แปน อย่างน่าตกตะลึง ทำให้ลียอแนล ฌ็อสแป็งตัดสินใจลาออก การลาออกทำให้ออล็องด์กลายเป็นเสมือนผู้นำของพรรคในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรค.ศ. 2002 ออล็องด์สามารถจำกัดความพ่ายแพ้ไว้ได้บางส่วนโดยเขายังถูกเลือกกลับมาเป็นผู้แทนราษฎรได้ในเขตของตน แต่ผู้สมัครคนอื่น ๆ ของพรรคพ่ายแพ้ไปทั่วประเทศ ก่อนการประชุมใหญ่ประจำปี ค.ศ. 2003 ของพรรคที่จัดขึ้นในเมืองดีฌง ออล็องด์สามารถทำให้ผู้มีชื่อเสียงในพรรคหลายคนหันมาสนับสนุนตนได้ เขาจึงถูกเลือกกลับมาเป็นเลขาธิการพรรคอีกครั้ง แม้ว่าจะถูกฝ่ายซ้ายในพรรคต่อต้านก็ตาม หลังการเลือกตั้งท้องถิ่นของฝรั่งเศสที่จัดขึ้นในปี ค.ศ. 2004 ที่ฝ่ายซ้ายได้รับชัยชนะ ออล็องด์ถูกอ้างถึงว่าอาจเป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีได้ แต่พรรคสังคมนิยมในช่วงนั้นถูกแบ่งเป็นสองส่วนในความเห็นเรื่องการจัดตั้งธรรมนูญยุโรป ออล็องด์ซึ่งสนับสนุนการจัดตั้งธรรมนูญจึงก่อให้เกิดความแตกร้าวภายในพรรค ในปี ค.ศ. 2005 เขายังคงรักษาตำแหน่งเลขาธิการพรรคไว้ได้ในการประชุมใหญ่ของพรรค แต่อำนาจของเขาก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ ในปี ค.ศ. 2007 ภรรยาของเขา เซกอแลน รัวยาล ได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนพรรคลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีฝรั่งเศสซึ่งเธอได้พ่ายแพ้ต่อนีกอลา ซาร์กอซี ในปีเดียวกัน ออล็องด์ถูกตำหนิอย่างหนักเนื่องจากผลอันย่ำแย่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประจำปี ค.ศ 2007 เขาจึงประกาศที่จะไม่ลงชิงตำแหน่งเลขาธิการพรรคเมื่อหมดวาระ
หลังจากที่ออล็องด์ลาออกจากตำแหน่งเลขาธิการ เขาได้รับเลือกให้แทนที่ฌ็อง-ปีแยร์ ดูว์ปง ในตำแหน่งประธานสภาเทศบาลกอแรซซึ่งเขายังดำรงตำแหน่งนี้ถึงปัจจุบัน ในปี ค.ศ. 2008 เขาสนับสนุนการให้รางวัลเอเตียน บาลูซ (Étienne Baluze) ซึ่งมอบให้บุคคลที่ทำคุณประโยชน์ด้านประวัติศาสตร์ท้องถิ่น โดยออล็องด์เป็นผู้ให้รางวัลนี้เป็นครั้งแรกในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 แก่นักประวัติศาสตร์ชาวอิตาลีชื่อ เบียทริช ปาลเมโร
การเลือกตั้งประธานาธิบดี

ออล็องด์ได้ประกาศตัวเพื่อเป็นตัวแทนเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีจากพรรคสังคมนิยม ในช่วงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 โดยตอนแรกเขาได้มีคะแนนตามหลังนายดอมีนิก สโทรส-กาน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และเป็นกรรมการบริหารกองทุนการเงินระหว่างประเทศ แต่ภายหลังออล็องด์ได้รับเลือกมาเป็นอันดับหนึ่ง เนื่องจากข่าวการกล่าวหาการลวนลามทางเพศของนายดอมีนิก สโทรส-กาน จึงทำให้เขาต้องประกาศไม่ลงชิงชัยตำแหน่งโดยปริยาย โดยภายหลังจากการอภิปรายโต้เถียงหลายครั้งผ่านทางรายการโทรทัศน์ ออล็องด์ได้คะแนนนิยมในรอบแรกถึงร้อยละ 39 เป็นอันดับที่ 1 แต่ยังไม่ถึงกึ่งหนึ่ง จึงทำให้เขาต้องเข้าอภิปรายโต้เถียงอีกครั้งกับนางมาร์ทีน โอบรี ผู้สมัครจากพรรคเดียวกันที่ตามมาเป็นอันดับที่สอง โดยได้คะแนนเสียงถึงร้อยละ 30
ในการลงคะแนนออกเสียงครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2011 ออล็องด์ก็ได้คะแนนคะแนนเสียงถึงร้อยละ 56 ในขณะที่โอบรีได้ร้อยละ 43 จึงทำให้เขาเป็นตัวแทนของพรรคสังคมนิยม และพรรคฝ่ายซ้ายก้าวหน้า อย่างเป็นทางการสำหรับการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี ค.ศ. 2012 โดยเขายังได้ขอแรงสนับสนุนจากสมาชิกพรรคผู้ร่วมชิงตำแหน่งของพรรคฯ เช่นกัน อาทิเช่น มาร์ทีน โอบรี, อาร์โน มงต์บูร์, มานุแอล วาลส์ และเซกอแลน รัวยาล อดีตผู้เข้าชิงของพรรคฯ ในการเลือกตั้งเมื่อปี ค.ศ. 2007
ในวันที่ 26 มกราคม เขาได้เปิดเผยนโยบายต่าง ๆ รวมถึงกว่า 60 นโยบาย รวมถึงการขึ้นภาษีสำหรับธุรกิจขนาดใหญ่ ธนาคาร และเศรษฐี การสร้างงานอาชีพครูกว่า 60,000 ตำแหน่ง การปรับลดอายุการเกษียณอายุจาก 62 ปีเป็น 60 ปีดังเดิม การสร้างงานทดแทนในเขตที่มีอัตราผู้ว่างงานที่อายุน้อยสูง การสนับสนุนการก่อตั้งธุรกิจขนาดใหญ่โดยการก่อตั้งธนาคารเพื่อการลงทุน การออกกฎหมายเพื่อสิทธิการแต่งงานในเพศเดียวกันและสิทธิในการอุปถัมภ์ทารก รวมทั้งการถอนทหารจากอัฟกานิสถานในปี ค.ศ. 2012
ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ นายนีกอลา ซาร์กอซีประธานาธิบดีในขณะนั้น ได้ประกาศเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในสมัยที่สอง โดยเขาได้วิจารณ์นโยบายของออล็องด์ว่าจะทำลายระบบเศรษฐกิจของประเทศภายในสองวันหากออล็องด์ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีคนต่อไป
ในช่วงโค้งแรกของการหาเสียง ออล็องด์ได้คะแนนนำจากการหยั่งเสียงต่าง ๆ และในที่สุดในการเลือกตั้งรอบที่ 1 เมื่อ 22 เมษายน ค.ศ. 2012 ออล็องด์ได้คะแนนนำอันดับที่หนึ่ง โดยได้คะแนนเสียงร้อยละ 28.63 โดยเขาต้องเข้าชิงคะแนนในการเลือกตั้งรอบที่สองกับนีกอลา ซาร์กอซี และในการเลือกตั้งรอบที่ 2 ออล็องด์ได้คะแนนนำเกินกึ่งหนึ่งที่ 51.70 เป็นผลให้เขาเป็นว่าที่ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสคนถัดไป
บทความหลัก: การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 2012
ชีวิตส่วนตัว

คู่สมรสมานานกว่า 30 ปีของออล็องด์คือ เซกอแลน รัวยาล ทั้งคู่มีลูกด้วยกัน 4 คน คือ ตอมา เกลม็องส์ ฌูว์เลียง และฟลอรา ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 หนึ่งเดือนหลังการพ่ายแพ้ของรัวยาลในการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ทั้งคู่ออกมาประกาศว่ากำลังแยกกันอยู่ ไม่กี่เดือนถัดมา เว็บไซต์ฝรั่งเศสแห่งหนึ่งออกมาเปิดเผยถึงความสัมพันธ์ระหว่างออล็องด์กับวาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ การประกาศนี้ทำให้เกิดการโต้แย้งกันขึ้นเนื่องจากบางคนถือว่าการเปิดเผยนี้เป็นการลุกล้ำความเป็นส่วนตัวของนักการเมือง ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ ออกมายืนยันในความสัมพันธ์และพูดถึงอย่างเปิดเผยในการให้สัมภาษณ์กับนิตยสารรายสัปดาห์ชื่อ Télé 7 Jours
ผลงาน

ออล็องด์เขียนหนังสือและงานวิชาการหลายเล่ม ดังรายชื่อด้านล่าง
"L'Heure des choix. Pour une économie politique", with Pierre Moscovici, 1991. ISBN 2-7381-0146-1
"L'Idée socialiste aujourd'hui", Omnibus, 2001. ISBN 978-2-259-19584-3
"Devoirs de vérité", interviews with Edwy Plenel, éd. Stock, 2007. ISBN 978-2-234-05934-4
"Droit d'inventaires", interviews with Pierre Favier, Le Seuil, 2009. ISBN 978-2-02-097913-9
"Le rêve français" (The French Dream), Privat, August 2011. ISBN 978-2-7089-4441-1
"Un destin pour la France" (A Destiny for France), Fayard, January 2012. ISBN 978-2-213-66283-1
"Changer de destin", Robert Laffont, February 2012. ISBN 978-2-221-13117-6