stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรรคประชาชน (พ.ศ. 2531)

สำหรับชื่อ "พรรคประชาชน" ในประเทศไทยในกรณีต่าง ๆ ดูที่ พรรคประชาชน (ไทย) สำหรับชื่อ "พรรคประชาชน" ในประเทศอื่น ๆ ดูที่ พรรคประชาชน
| พรรคประชาชน  |
| --- | --- |

หัวหน้า: เฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์
เลขาธิการ: วีระ มุสิกพงศ์
คำขวัญ: ของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน
ก่อตั้ง: 20 เมษายน พ.ศ. 2526
ถูกยุบ: 19 มกราคม พ.ศ. 2532 (5 ปี 274 วัน)
แยกจาก: พรรคประชาธิปัตย์
ยุบรวมกับ: พรรคเอกภาพ
ที่ทำการ: ๑๘/๘ อาคารศรีวิกรม์ชั้น ๔ ถนนสุขุมวิท ๒๑ (ซอยอโศก) แขวงคลองเตย เขตพระโขนง
สี: สีน้ำเงิน
สภาผู้แทนราษฎร: 19 / 357
การเมืองไทย    รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคประชาชน (ชื่อเดิม พรรครักไทย) พรรคการเมืองไทยที่จดทะเบียนก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2526  ต่อมาในปี พ.ศ. 2530  พรรครักไทยได้เปลี่ยนแปลงชื่อพรรคเป็น พรรคประชาชน
และในปี พ.ศ. 2531 ได้เปลี่ยนแปลงคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่นำโดยกลุ่มของนายเฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์ อดีตเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ที่ได้ย้ายเข้ามาสังกัดพรรคประชาชนและได้ให้คุณหญิงศศิมา ศรีวิกรม์ เป็นรักษาการหัวหน้าพรรคและนางสาวนิตยา ภูมิดิษฐ์ เป็นรักษาการเลขาธิการพรรค
ต่อมาอีกเพียง 15 วัน ที่ประชุมใหญ่ได้มีมติเลือกให้นายเฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์ เป็นหัวหน้าพรรค และนายวีระ มุสิกพงศ์ เป็นเลขาธิการพรรคแทน และมีแกนนำคนสำคัญ อาทิ
นายเดโช สวนานนท์
นายไกรสร ตันติพงศ์
นายเลิศ หงษ์ภักดี
นายอนันต์ ฉายแสง
นายสุรใจ ศิรินุพงศ์
นายถวิล ไพรสณฑ์
นายพีรพันธุ์ พาลุสุข
นายสัมพันธ์ เลิศนุวัฒน์
นายกริช กงเพชร
การเลือกตั้ง

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 พรรคประชาชนได้ที่นั่งทั้งสิ้น 19 ที่นั่ง โดย สส.ที่ได้รับเลือกตั้งส่วนใหญ่มาจากภาคใต้ ซึ่งเป็นพื้นที่เดิมที่พรรคประชาธิปัตย์เคยชนะเลือกตั้ง
การเลือกตั้ง > ผลการเลือกตั้ง

| การเลือกตั้ง | จำนวนที่นั่ง | คะแนนเสียงทั้งหมด | สัดส่วนคะแนนเสียง | ที่นั่งเปลี่ยน | ผลการเลือกตั้ง | ผู้นำเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2531 | 19 / 357 | 2,454,870 | 6.2% |  19 | ฝ่ายค้าน | เฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์ |
ยุบรวมพรรค

พรรคประชาชนประกาศยุบพรรคเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2532 เพื่อไปรวมกับพรรครวมไทยของนายณรงค์ วงศ์วรรณ พร้อมพรรคกิจประชาคมและพรรคก้าวหน้า โดยศาลฎีกามีคำสั่งให้ยุบพรรค ลงวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2532
ดูเพิ่ม

กลุ่ม 10 มกรา
ภูมิภาคของประเทศไทย

ภูมิภาค เป็นเขตการปกครองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไทย ซึ่งมีการแบ่งภูมิภาคที่แตกต่างกัน โดยมีการแบ่งอย่างเป็นทางการเป็น 6 ภูมิภาค ตามการแบ่งของคณะกรรมการภูมิศาสตร์แห่งชาติซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยสภาวิจัยแห่งชาติ และยังมีการแบ่งเป็น 4 ภูมิภาค ซึ่งสอดคล้องกับการแบ่งแบบมณฑลเทศาภิบาล
เมื่อเปรียบเทียบกับการแบ่งแบบจังหวัดของประเทศไทย การแบ่งภูมิภาคนั้นไม่ได้มีผู้บริหารเหมือนการแบ่งแบบจังหวัด แต่จะใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางภูมิศาสตร์ สถิติ ธรณีวิทยา อุตุนิยมวิทยา และการท่องเที่ยว
ประวัติ

ในสมัยที่ประเทศไทยยังมีการปกครองด้วยระบบมณฑลเทศาภิบาล พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งหน่วยการปกครองระดับ "ภาค" ขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2458 เพื่อกำกับมณฑล โดยมี "อุปราช" เป็นผู้ปกครองภาค ต่อมาได้มีการยกเลิกระบบมณฑลเทศาภิบาลในปี พ.ศ. 2476 ทำให้จังหวัดกลายเป็นหน่วยการปกครองส่วนภูมิภาคระดับสูงสุด
การแบ่งภูมิภาค

การแบ่งแบบ 6 ภูมิภาค
การแบ่งแบบ 4 ภูมิภาค
การแบ่งตามกรมอุตุนิยมวิทยา
การแบ่งตามการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
การแบ่งภูมิภาคในประเทศไทย มีการจำกัดความที่แตกต่างกันตามหน่วยงานต่าง ๆ ดังนี้
การแบ่งภูมิภาค > การแบ่งอย่างเป็นทางการ

การแบ่งภูมิภาคแบบ 6 ภูมิภาค ใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางภูมิศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ ซึ่งใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2478 และจัดให้เป็นการแบ่งภูมิภาคอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2520 ตามการแบ่งของคณะกรรมการภูมิศาสตร์แห่งชาติซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยสภาวิจัยแห่งชาติ การแบ่งแบบนี้ประกอบไปด้วย 6 ภูมิภาค ได้แก่
ภาคเหนือ
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ภาคตะวันตก
ภาคกลาง
ภาคตะวันออก
ภาคใต้
การแบ่งภูมิภาค > การแบ่งแบบสี่ภูมิภาค

การแบ่งภูมิภาคแบบ 4 ภูมิภาค ใช้ในบางบริบทในการบริหารและสถิติ และยังเป็นการแบ่งกลุ่มวัฒนธรรมแบบกว้าง ๆ โดยจัดให้ภาคตะวันตกและภาคตะวันออกรวมอยู่ในภาคกลาง ในขณะที่จังหวัดสุโขทัย พิษณุโลก พิจิตร กำแพงเพชร เพชรบูรณ์ นครสวรรค์ และอุทัยธานี อยู่ในภาคเหนือ การแบ่งแบบนี้ใช้กันมากในโทรทัศน์แห่งชาติ เมื่อพูดถึงสภาพอากาศหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในระดับภูมิภาค
ภาคเหนือ
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ภาคกลาง
ภาคใต้
การแบ่งภูมิภาค > การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยได้แบ่งภูมิภาคออกเป็น 5 ภูมิภาค เพื่อวัตถุประสงค์ทางการท่องเที่ยว ได้แก่
ภาคเหนือ
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ภาคกลาง
ภาคตะวันออก
ภาคใต้
การแบ่งตามการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย มีการแบ่งภาคเหนือกับภาคกลางเหมือนกันกับการแบ่งแบบสี่ภูมิภาค และมีการแบ่งภาคตะวันออกกับภาคกลางเหมือนกันกับการแบ่งแบบหกภูมิภาค
การแบ่งภูมิภาค > สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ

คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ แบ่งประเทศไทยออกเป็น 6 ภาค มีขอบเขตของภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคใต้เหมือนกับภูมิภาคทาง ภูมิศาสตร์ แต่ขอบเขตของภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออก และภาคตะวันตกแตกต่างไปจากภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ ดังนี้
| --- | --- |
การแบ่งภูมิภาคประเทศไทยตามคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ:    ภาคเหนือ มี 17 จังหวัด ประกอบด้วย จังหวัดกำแพงเพชร จังหวัดเชียงราย จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดตาก จังหวัดนครสวรรค์ จังหวัดน่าน จังหวัดพะเยา จังหวัดพิจิตร จังหวัดพิษณุโลก จังหวัดเพชรบูรณ์ จังหวัดแพร่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดลำปาง จังหวัดลำพูน จังหวัดสุโขทัย จังหวัดอุตรดิตถ์ จังหวัดอุทัยธานี   ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบด้วย 20 จังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือทางภูมิศาสตร์ เช่นเดียวกับราชบัณฑิตยสถาน   ภาคกลาง มีกรุงเทพมหานครและอีก 8 จังหวัด คือ ประกอบด้วย จังหวัดชัยนาท จังหวัดนนทบุรี จังหวัดปทุมธานี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดลพบุรี จังหวัดสิงห์บุรี จังหวัดสระบุรี จังหวัดอ่างทอง   ภาคตะวันออก มี 9 จังหวัด ประกอบด้วยจังหวัดจันทบุรี จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดชลบุรี จังหวัดตราด จังหวัดนครนายก จังหวัดปราจีนบุรี จังหวัดระยอง จังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดสระแก้ว   ภาคตะวันตก มี 8 จังหวัด ประกอบด้วยจังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดนครปฐม จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดราชบุรี จังหวัดสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดสุพรรณบุรี   ภาคใต้ มี 14 จังหวัด ประกอบด้วย 14 จังหวัดปักษ์ใต้ทั้งหมด โดยนับจากจังหวัดชุมพรลงไปจนถึงนราธิวาส เช่นเดียวกับราชบัณฑิตยสถาน
การแบ่งภูมิภาค > กรมอุตุนิยมวิทยา

กรมอุตุนิยมวิทยาได้แบ่งภูมิภาคออกเป็น 7 ภูมิภาค เพื่อวัตถุประสงค์ทางอุตุนิยมวิทยา แตกต่างจากการแบ่งแบบ 4 ภาค คือ มีการแยกภาคตะวันออกออกจากภาคกลาง ภาคใต้จะแบ่งเป็นภาคใต้ฝั่งตะวันตกและภาคใต้ฝั่งตะวันออก จังหวัดนครสวรรค์กับจังหวัดอุทัยธานีจัดให้อยู่ในภาคกลาง และจังหวัดเพชรบุรีกับจังหวัดประจวบคีรีขันธ์จัดให้อยู่ในภาคใต้ฝั่งตะวันออก
| --- | --- |
การแบ่งภูมิภาคประเทศไทยตามกรมอุตุนิยมวิทยา:    ภาคเหนือ มี 15 จังหวัด ประกอบด้วย 9 จังหวัดภาคเหนือตอนบน กับอีก 6 จังหวัดคือ จังหวัดกำแพงเพชร ตาก พิจิตร พิษณุโลก เพชรบูรณ์ และสุโขทัย   ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบด้วย 20 จังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือทางภูมิศาสตร์ เช่นเดียวกับราชบัณฑิตยสถาน   ภาคกลาง มี 12 จังหวัด ประกอบด้วยจังหวัดกาญจนบุรี ชัยนาท พระนครศรีอยุธยา นครนายก นครสวรรค์ ราชบุรี ลพบุรี สระบุรี สิงห์บุรี สุพรรณบุรี อ่างทอง และอุทัยธานี   ภาคตะวันออกรวมทั้งชายฝั่ง มี 7 จังหวัด ประกอบด้วยจังหวัดจันทบุรี ชลบุรี ตราด ฉะเชิงเทรา ปราจีนบุรี ระยอง และสระแก้ว   ภาคใต้ฝั่งตะวันออก มี 10 จังหวัด ประกอบด้วยจังหวัดเพชรบุรี ประจวบคีรีขันธ์ ชุมพร สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา ปัตตานี ยะลา และนราธิวาส   ภาคใต้ฝั่งตะวันตก มี 6 จังหวัด ประกอบด้วยจังหวัดระนอง พังงา ภูเก็ต กระบี่ ตรัง และสตูล   กรุงเทพมหานครและปริมณฑล ประกอบด้วยกรุงเทพมหานครและอีก 6 จังหวัด คือ จังหวัดนครปฐม นนทบุรี ปทุมธานี สมุทรปราการ สมุทรสงคราม และสมุทรสาคร
การแบ่งภูมิภาค > กรมทางหลวง

กรมทางหลวง แบ่งประเทศไทยออกเป็น 4 ภาค ตามลำดับหมายเลขทางหลวง ได้แก่
| --- | --- |
การแบ่งภูมิภาคประเทศไทยตามกรมทางหลวง:    ภาคเหนือ มี 15 จังหวัด ประกอบด้วย 9 จังหวัดภาคเหนือตอนบนกับอีก 6 จังหวัดคือ พิษณุโลก สุโขทัย ตาก กำแพงเพชร นครสวรรค์ และพิจิตร   ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มี 21 จังหวัด ประกอบด้วย จังหวัดเพชรบูรณ์กับ 20 จังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือในทางภูมิศาสตร์   ภาคกลาง มี 27 จังหวัด ประกอบด้วย จังหวัดอุทัยธานี ชัยนาท สิงห์บุรี อ่างทอง พระนครศรีอยุธยา ลพบุรี สระบุรี นครนายก ปราจีนบุรี สระแก้ว ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ระยอง จันทบุรี ตราด กรุงเทพมหานคร นนทบุรี ปทุมธานี สมุทรปราการ สมุทรสาคร สมุทรสงคราม นครปฐม สุพรรณบุรี กาญจนบุรี ราชบุรี เพชรบุรี และประจวบคีรีขันธ์   ภาคใต้ มี 14 จังหวัด ประกอบด้วย 14 จังหวัดปักษ์ใต้ทั้งหมด โดยนับจากจังหวัดชุมพรลงไปจนถึงนราธิวาส เช่นเดียวกับราชบัณฑิตยสถาน
การแบ่งภูมิภาค > รหัสโทรศัพท์พื้นฐาน

| --- | --- |
:    02 กรุงเทพมหานครและปริมณฑล ประกอบด้วยกรุงเทพมหานคร จังหวัดนนทบุรี ปทุมธานี สมุทรปราการ และบางส่วนของอำเภอพุทธมณฑล อำเภอนครชัยศรี อำเภอสามพราน (จังหวัดนครปฐม) และอำเภอกระทุ่มแบน (จังหวัดสมุทรสาคร) ใช้รหัส 02 (ที่ว่าการอำเภอของแต่ละอำเภอใช้ 034)   03x ภาคกลาง มี 21 จังหวัด ประกอบด้วยจังหวัดสิงห์บุรี อ่างทอง พระนครศรีอยุธยา ลพบุรี สระบุรี นครนายก ปราจีนบุรี สระแก้ว ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ระยอง จันทบุรี ตราด สมุทรสาคร สมุทรสงคราม นครปฐม สุพรรณบุรี กาญจนบุรี ราชบุรี เพชรบุรี และประจวบคีรีขันธ์ ใช้รหัสขึ้นต้นด้วย 03 ยกเว้นบางส่วนของอำเภอพุทธมณฑล อำเภอนครชัยศรี อำเภอสามพราน (จังหวัดนครปฐม) และอำเภอกระทุ่มแบน (จังหวัดสมุทรสาคร) ใช้รหัส 02 032 - ประจวบคีรีขันธ์ เพชรบุรี และราชบุรี 034 - กาญจนบุรี สมุทรสงคราม สมุทรสาคร และนครปฐม 035 - พระนครศรีอยุธยา สุพรรณบุรี และอ่างทอง 036 - สระบุรี สิงห์บุรี และลพบุรี 037 - นครนายก ปราจีนบุรี และสระแก้ว 038 - ฉะเชิงเทรา ชลบุรี และระยอง 039 - จันทบุรี และตราด   04x ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบด้วย 20 จังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือทางภูมิศาสตร์ เช่นเดียวกับราชบัณฑิตยสถาน 042 - อุดรธานี หนองบัวลำภู เลย หนองคาย บึงกาฬ สกลนคร นครพนม และมุกดาหาร 043 - ขอนแก่น มหาสารคาม ร้อยเอ็ด และกาฬสินธุ์ 044 - นครราชสีมา ชัยภูมิ บุรีรัมย์ และสุรินทร์ 045 - ศรีสะเกษ อุบลราชธานี ยโสธร และอำนาจเจริญ   05x ภาคเหนือ มี 18 จังหวัด ประกอบด้วย 9 จังหวัดภาคเหนือตอนบน กับอีก 9 จังหวัดคือ พิษณุโลก สุโขทัย ตาก กำแพงเพชร นครสวรรค์ พิจิตร เพชรบูรณ์ อุทัยธานี และชัยนาท 053 - เชียงใหม่ เชียงราย ลำพูน และแม่ฮ่องสอน 054 - ลำปาง แพร่ น่าน และพะเยา 055 - พิษณุโลก อุตรดิตถ์ สุโขทัย ตาก และกำแพงเพชร 056 - นครสวรรค์ พิจิตร เพชรบูรณ์ อุทัยธานี และชัยนาท   07x ภาคใต้ ประกอบด้วย 14 จังหวัดปักษ์ใต้ทั้งหมด โดยนับจากจังหวัดชุมพรลงไปจนถึงนราธิวาส เช่นเดียวกับราชบัณฑิตยสถาน 073 - นราธิวาส ปัตตานี และยะลา 074 - สงขลา พัทลุง และสตูล 075 - นครศรีธรรมราช ตรัง และกระบี่ 076 - ภูเก็ต และพังงา 077 - สุราษฎร์ธานี ชุมพร และระนอง
การแบ่งภูมิภาค > รหัสไปรษณีย์

กรมไปรษณีย์โทรเลข ได้แบ่งประเทศไทยออกเป็น 9 ภาค ตามระบบรหัสไปรษณีย์
การแบ่งภูมิภาค > การเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน

แบ่งโดยใช้จำนวนประชากรในกลุ่มแบ่งออกเป็น 8 กลุ่มโดยให้มีจำนวนประชากรใกล้เคียงกันและ ในแต่ละกลุ่มจะต้องมีพื้นที่ต่อเนื่องกันเป็นผืนเดียว
การแบ่งภูมิภาค > การเปรียบเทียบ

| จังหวัด | 6 ภูมิภาค (ภูมิศาสตร์) | 4 ภูมิภาค (การเมือง) | 6 ภูมิภาค (อุตุนิยมวิทยา) | 5 ภูมิภาค (การท่องเที่ยว) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
อำนาจเจริญ, บึงกาฬ, บุรีรัมย์, ชัยภูมิ, กาฬสินธุ์, ขอนแก่น, เลย, มหาสารคาม, มุกดาหาร, นครพนม, นครราชสีมา, หนองบัวลำภู, หนองคาย, ร้อยเอ็ด, สกลนคร, ศรีสะเกษ, สุรินทร์, อุบลราชธานี, อุดรธานี, ยโสธร: ตะวันออกเฉียงเหนือ
เชียงใหม่, เชียงราย, ลำปาง, ลำพูน, แม่ฮ่องสอน, น่าน, พะเยา, แพร่, อุตรดิตถ์: เหนือ
| ตาก | ตะวันตก | เหนือ | เหนือ | เหนือ |
| สุโขทัย, พิษณุโลก, พิจิตร, กำแพงเพชร, เพชรบูรณ์ | กลาง | เหนือ | เหนือ | เหนือ |
| นครสวรรค์ | กลาง | เหนือ | กลาง | เหนือ |
อุทัยธานี,อ่างทอง, ชัยนาท, พระนครศรีอยุธยา, กรุงเทพมหานคร, ลพบุรี, นครปฐม, นนทบุรี, ปทุมธานี, สมุทรปราการ, สมุทรสาคร, สมุทรสงคราม, สระบุรี, สิงห์บุรี, สุพรรณบุรี: กลาง
| นครนายก | กลาง | กลาง | ตะวันออก | กลาง |
| ฉะเชิงเทรา, จันทบุรี, ชลบุรี, ปราจีนบุรี, ระยอง, สระแก้ว, ตราด | ตะวันออก | กลาง | ตะวันออก | ตะวันออก |
| กาญจนบุรี, ราชบุรี | ตะวันตก | กลาง | กลาง | กลาง |
| เพชรบุรี, ประจวบคีรีขันธ์ | ตะวันตก | กลาง | ใต้ฝั่งตะวันออก/ใต้ฝั่งอ่าวไทย | กลาง |
| ชุมพร, นครศรีธรรมราช, นราธิวาส, ปัตตานี, พัทลุง, สงขลา, สุราษฎร์ธานี, ยะลา | ใต้ | ใต้ | ใต้ฝั่งตะวันออก/ใต้ฝั่งอ่าวไทย | ใต้ |
| กระบี่, พังงา, ภูเก็ต, ระนอง, สตูล, ตรัง | ใต้ | ใต้ | ใต้ฝั่งตะวันตก/ใต้ฝั่งอันดามัน | ใต้ |
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประเทศไทย
เขตการปกครองของประเทศไทย
ดเวน เวด

ดเวน เวด หรือชื่อเต็ม ดเวน ไทโรน เวด จูเนียร์ (อังกฤษ: Dwyane Wade หรือ Dwyane Tyrone Wade, Jr. ; เกิด 17 มกราคม ค.ศ. 1982) เป็นอดีตนักบาสเกตบอลอาชีพชาวอเมริกัน เล่นในลีกเอ็นบีเอ มีฉายาว่า แฟลช (Flash) และ ดี-เวด (D-Wade) ได้รับการยกย่องในฐานะหนึ่งในผู้เล่นตำแหน่งชูตติงการ์ดที่ดีที่สุดตลอดกาลของเอ็นบีเอ เวดเป็นที่จดจำจากช่วงเวลากว่า 16 ปีที่เขาลงเล่นให้กับไมแอมี ฮีท ซึ่งเขาคว้าแชมป์เอ็นบีเอร่วมกับทีมสามสมัย และมีชื่อติดทีมออลสตาร์ประจำฤดูกาลอีก 13 ครั้ง, ทีมออล-เอ็นบีเอ 8 ครั้ง และติดทีมผู้เล่นเกมรับยอดเยี่ยมอีก 3 ครั้ง เวดเป็นเจ้าของสถิติสูงสุดของฮีททั้งในด้านการทำคะแนนรวม, แอสซิสต์, การขโมยลูกบอล, และการสร้างโอกาสในการทำคะแนน
ภายหลังประสบความสำเร็จจากการลงแข่งในระดับวิทยาลัยร่วมกับทีมบาสเกตบอลชายมาร์เค็ตต์ โกลเดน อีเกิลส์ (Marquette Golden Eagles men's basketball) เขาได้รับการดราฟเข้าสู่เอ็นบีเอในฐานะผู้เล่นลำดับที่ห้าใน ค.ศ. 2003 และกลายเป็นกำลังสำคัญของฮีทในเวลาอันรวดเร็ว โดยพาทีมชนะเลิศเอ็นบีเอครั้งแรกใน ค.ศ. 2006 โดยชนะแดลลัสแมฟเวอริกส์ และเขาได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณคุณ (MVP) ในนัดชิงชนะเลิศ เวดยังคว้าเหรียญทองร่วมกับบาสเกตบอลชายทีมชาติสหรัฐในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ต่อมาในฤดูกาล 2008–09 เวดกลายเป็นเจ้าของสถิติการทำคะแนนรวมสูงสุดในลีก (2,386 คะแนน) และคะแนนเฉลี่ยต่อเกมสูงสุด (30.2 คะแนน) เวดได้รับเลือกเป็นผู้เล่นทรงคุณค่าในการแข่งขันทีมออลสตาร์เอ็นบีเอ ค.ศ. 2010 และผนึกกำลังร่วมกับผู้เล่นชื่อดังอย่างเลอบรอน เจมส์ และ คริส บอส ทำให้ไมแอมี ฮีทเข้าชิงชนะเลิศเอ็นบีเออีก 4 ปีติดต่อกันตั้งแต่ ค.ศ. 2011–14 โดยคว้าแชมป์สองสมัยใน ค.ศ. 2012 และ 2013
เวดอำลาฮีทและย้ายร่วมทีมคู่แข่งในสายตะวันออกอย่างชิคาโก บูลส์ใน ค.ศ. 2016 ลงเล่นได้ฤดูกาลเศษก็ย้ายร่วมทีมคลีฟแลนด์แควาเลียส์ในปีต่อมา ก่อนจะกลับมาปิดท้ายการเล่นอาชีพกับฮีทในฤดูกาล 2018–19 เวดได้รับเกียรติจากฮีทในการรีไทร์เสื้อหมายเลข 3 ใน ค.ศ. 2020 เวดเริ่มต้นอาชีพธุรกิจด้วยการเข้าซื้อหุ้นทีมยูทาห์ แจ๊ส ใน ค.ศ. 2021 ทำให้เขามีสถานะเป็นหนึ่งในเจ้าของร่วม รวมทั้งการถือหุ้นจำนวนหนึ่งในทีมชิคาโกสกายแห่งสมาคมบาสเกตบอลหญิงแห่งชาติ ค.ศ. 2023 และในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2021 เวดได้รับการจัดอันดับในฐานะหนึ่งในผู้เล่นยอดเยี่ยมตลอดกาลในวาระครบรอบ 75 ปีเอ็นบีเอ ตามด้วยการถูกเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศใน ค.ศ. 2023
วัยเด็ก

ดเวน เวด เกิดทางตอนใต้ของเมืองชิคาโก มีพ่อชื่อ ดเวน เวด ซีเนียร์ (Dwyane Wade, Sr.) กับแม่ชื่อ โจลินดา เวด (Jolinda Wade) พ่อแม่เขาหย่ากัน ดเวนอาศัยอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงเขาในเมือง รอบบินส์ [รัฐอิลลินอย] และเขามักพูดเสมอว่ามีพี่สาวของเขาเป็นคนที่พาเขาไปในทางที่ถูกต้อง
ระดับไฮสคูล

เวดเรียนไฮสคูลที่ H. L. Richards High School ที่เมืองโอคลอว์น (Oak Lawn) รัฐอิลลินอย เวดไม่ได้ลงเล่นมากนักในปีสอง เพราะลูกพี่ลูกน้องของเขา ดิมิทริส แม็คแดเนีล (Demetris McDaniel) เป็นดาราในทีม เวดตัวสูงขึ้นอีกสี่นิ้วตอนขึ้นปีสาม และเล่นได้เฉลี่ย 20.7 แต้ม 7.6 รีบาวด์ ทำผลงานรวม 100 แอสซิสต์ 73 สตีล
ตอนอยู่ปีสี่ เวดทำได้เฉลี่ย 20.7 แต้ม 11.0 รีบาวด์ และช่วยให้ทีมมีสถิติชนะ 24 แพ้ 5 ได้เข้าชิงแชมป์ในสาย เขาทำลายสถิติของโรงเรียน โดยได้ 676 แต้มและ 106 สตีลภายในหนึ่งฤดูกาล
นอกจากด้านบาสเกตบอลแล้ว เวดยังเป็นนักวิ่งที่มีชื่อในระดับไฮสกูล มีมหาวิทยาลัยเพียงสามแห่งเท่านั้นที่เสนอทุนการศึกษาให้เขา ได้แก่ มหาวิทยาลัยมาร์เคว็ต (Marquette University), มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์สเต็ต (Illinois State) และ มหาวิทยาลัยดีพอล (DePaul University)
ระดับมหาวิทยาลัย

เวดเล่นให้กับมหาวิทยาลัยมาร์เคว็ตในเมืองมิววอร์คกี ปีแรกเวดไม่ได้ลงเล่นเนื่องจากติดปัญหาด้านการเรียน เมื่อเขามีสิทธิ์ลงเล่นในปีสอง (ปี ค.ศ. 2001-2002) เขาเป็นคนทำคะแนนสูงสุดในทีม ได้คะแนนเฉลี่ย 17.8 แต้มต่อเกม และยังทำได้ 6.6 รีบาวด์และ 3.4 แอสซิสต์ต่อเกม ให้ทีมมีสถิติชนะ 26 แพ้ 7 ซึ่งดีที่สุดนับจากฤดูกาล 1993-94 ในปี 2003 เวดเป็นคนทำคะแนนสูงสุดอีกครั้งที่ 21.5 คะแนนต่อเกม มาร์เคว็ตได้เป็นแชมในสาย Conference USA เป็นครั้งแรกด้วยสถิติชนะ 27 แพ้ 6 และเข้าไปเล่นถึงรอบสี่ทีมสุดท้ายในการแข่งชิงแชมป์ระดับมหาวิทยาลัยของเอ็นซีดับเบิลเอ
ผลงานที่น่าจดจำที่สุดในการแข่งชิงแชมป์ของเหว็ต น่าจะเป็นตอนแข่งชิงในรอบ มิดเวสต์รีเจียนนอลไฟนอล ตอนที่แข่งกับมหาวิทยาลัยเคนทักกีซึ่งถือเป็นทีมในอันดับหนึ่งในสาย เวดทำทริปเปิล-ดับเบิล ได้ 29 คะแนน 11 รีบาวด์ 11 แอสซิสต์ การเล่นที่เด่นของเวดทำให้เขาตัดสินใจเข้าดราฟตัวผู้เล่นเอ็นบีเอในปีนั้น
เมื่อ 28 กันยายน ค.ศ. 2006 มาร์เคว็ต ประกาศจะรีไทร์หมายเลขเสื้อของเวดตอนพักครึ่งของเกมระหว่างมาร์เคว็ตกับมหาวิทยาลัยโพรวิเดนซ์ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007
โอลิมปิกส์

เวดเล่นในโอลิมปิกส์เกมฤดูร้อน ปี ค.ศ. 2004 โดยมี อัลเลน ไอเวอร์สัน, ทิม ดังแคน, เลอบรอน เจมส์, ชอน แมริออน และ คาร์เมโล แอนโทนี ผู้เล่นระดับออลสตาร์ของเอ็นบีเอในทีม ถึงแม้ว่าจะเต็มไปด้วยผู้เล่นระดับดาราแต่ทีมก็ได้เพียงเหรียญทองแดง
เวดถูกเลือกให้ติดบาสเกตบอลทีมชาติสหรัฐอเมริกาจากปี 2006 ถึง 2008 เวดได้แข่งในเวิร์ลแชมเปียนชิพ 2006 ที่ญี่ปุ่นและได้เหรียญทองแดง เวดจะเข้าร่วมแข่งในโอลิมปิกส์เกม 2008 ที่ปักกิ่ง สำหรับปี 2006 เวดได้เป็นกัปตันทีมร่วมกับ เลอบรอน เจมส์ และ คาร์เมโล แอนโทนี
รางวัลที่ได้รับ

แชมป์เอ็นบีเอ กับทีมไมอามี ฮีท: ปี 2006
รางวัลเอ็มวีพีรอบไฟนอล: ปี 2006
ได้รับเลือกเล่นในเกมออลสตาร์: ปี 2005, 2006, 2007
เหรียญทองในกีฬาโอลิมปิก กับทีมชาติสหรัฐ ที่ปักกิ่ง ประเทศจีน ปี 2008
เหรียญทองแดงในกีฬาโอลิมปิก กับทีมชาติสหรัฐ ที่เอเธนส์ ประเทศกรีซ ปี 2004
เหรียญทองแดงในฟีบาเวิร์ลแชมเปียนชิพ กับทีมชาติสหรัฐ ปี 2006
แชมป์เอ็นบีเอ กับทีมไมอามี ฮีท ปี 2012
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บของ ดเวน เวด อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2019-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พ.ศ. 1113

| --- | --- |
ศตวรรษ::  5  6  7
ปี::  1110  1111  1112  1113  1114  1115  1116
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1112–1113
ปฏิทินกริกอเรียน: 570 DLXX
Ab urbe condita: 1323
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 19 ԹՎ ԺԹ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5320
ปฏิทินศกบาหลี: 491–492
ปฏิทินเบงกอล: −24 – −23
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1520
พุทธศักราช: 1114
ปฏิทินพม่า: −68
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6078–6079
ปฏิทินจีน: 己丑年 (ฉลูธาตุดิน) 3267 หรือ 3060     — ถึง — 庚寅年 (ขาลธาตุโลหะ) 3268 หรือ 3061
ปฏิทินคอปติก: 286–287
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1736
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 562–563
ปฏิทินฮีบรู: 4330–4331
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 626–627
 - ศกสมวัต: 491–492
 - กลียุค: 3671–3672
ปฏิทินโฮโลซีน: 10570
ปฏิทินอิหร่าน: 52 BP – 51 BP
ปฏิทินอิสลาม: 54 BH – 53 BH
ปฏิทินชวา: 458–459
ปฏิทินจูเลียน: 570 DLXX
ปฏิทินเกาหลี: 2903
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1342 ก่อน ROC 民前1342年
ปฏิทินนานักชาฮี: −898
ซิลูซิดศักราช: 881/882 AG
ปฏิทินทิเบต: 阴土牛年 (ธาตุดินเพศเมีย-ฉลู) 696 หรือ 315 หรือ −457     — ถึง — 阳金虎年 (ธาตุโลหะเพศผู้-ขาล) 697 หรือ 316 หรือ −456
พุทธศักราช 1113 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 570 - มีนาคม ค.ศ. 571
มหาศักราช 492
เหตุการณ์ > ตามสถานที่ > เปอร์เซีย

เทซีฟอน เมืองหลวงจักรวรรดิซาเซเนียน กลายเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก แซงหน้าคอนสแตนติโนเปิล เมืองหลวงจักรวรรดิไบแซนไทน์
เหตุการณ์ > ตามสถานที่ > อาระเบีย

มุฮัมมัด ศาสดาในศาสนาอิสลาม ถือกำเนิดที่มักกะฮ์ (ปัจจุบันอยู่ในซาอุดีอาระเบีย) อับดุลลอฮ์ อิบน์ อับดุลมุฏฏอลิบ บิดาของท่าน เสียชีวิตก่อนเกิดไม่กี่เดือน ดังนั้น ท่านและอามินะฮ์ บินต์ วะฮบ์ ผู้เป็นมารดา ได้รับความคุ้มครองจากอับดุลมุฏฏอลิบ ปู่ของมุฮัมมัดผู้ได้รับการรับรองเป็นผู้นำเผ่ากุร็อยช์
อับเราะฮะฮ์ ผู้นำคริสเตียนในพื้นที่ชายฝั่งเยเมนที่นำหน้าที่ขุนพลอาณาจักรคริสเตียนในอะบิสซีเนีย เริ่มการทัพในคาบสมุทรอาหรับต่อชาวกุร็อยช์มักกะฮ์ที่ส่วนใหญ่นับถือลัทธินอกศาสนา ซึ่งรู้จักกันในชื่อ ปีช้าง
เหตุการณ์ > ตามหัวข้อ > ศาสนา

มีการสลักองค์พระโพธิสัตว์ขึ้นจากหินปูนที่มณฑลเหอหนาน (ปีโดยประมาณ)
การกล่าวถึงหอกแห่งโชคชะตาครั้งแรก (ปีโดยประมาณ)
ชาวยิวในแกลร์มง-แฟร็องถูกบังคับให้เข้ารีตเป็นคริสต์
ปีช้างตามธรรมเนียมอิสลาม
ผู้แสวงบุญไร้นามแห่งปิอาเชนซาเดินทางไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาคริสต์ในซีเรีย ปาเลสไตน์ และไซนาย ภายหลังเขาเขียนถึงประสบการณ์เป็นรายงานการเดินทาง (ปีโดยประมาณ)
วันเกิด

อัมมาร อิบน์ ยาซิร ผู้ติดตามของมุฮัมมัด
เฉิน เยฺวียน มกุฎราชกุมารแห่งราชวงศ์เฉิน (ปีโดยประมาณ)
เกา เหิง จักรพรรดิราชวงศ์ฉีเหนือ (สวรรคต ค.ศ. 577)
โฆสโรว์ที่ 2 กษัตริย์ซาเซเนียนผู้ยิ่งใหญ่องค์สุดท้ายแห่งอิหร่าน (สวรรคต ค.ศ. 628)
หลี่ ต้าชือ ขุนนางและนักประวัติศาสตร์ชาวจีน (เสียชีวิต ค.ศ. 628)
มุฮัมมัด ศาสดาคนสุดท้ายในศาสนาอิสลาม (เสียชีวิต ค.ศ. 632) (ปีโดยประมาณ)
วันถึงแก่กรรม

อับดุลลอฮ์ อิบน์ อับดุลมุฏฏอลิบ บิดาของมุฮัมมัด (เกิด ค.ศ. 545)
อับเราะฮะฮ์ ขุนพลอักซุม ธรรมเนียมอิสลามนะบุวันเสียชีวิตทันทีหลังการทัพสู่ฮิญาซ
อันโตนินา ภรรยาของเบลิซาริอุส (ปีโดยประมาณ)
เฟ่ย์ ตี้ จักรพรรดิราชวงศ์เฉิน
กิลดัส พระชาวบริติช (ปีโดยประมาณ)
โซงะ โนะ อินาเมะ ผู้นำตระกูลโซงะ
จาง เย่าเออร์ สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์เฉิน (ประสูติ ค.ศ. 506)
สถานีรถไฟพัทยา

สถานีรถไฟพัทยา (อังกฤษ: Pattaya station) เป็นสถานีรถไฟที่ตั้งอยู่ในตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ห่างจากตัวเมืองพัทยาไปทางทิศตะวันออก 3 กม. เป็นสถานีรถไฟชั้น 3 ที่อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพ 155.145 กม. เปิดให้บริการเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2532 โดยเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางสายตะวันออกชุมทางฉะเชิงเทรา-ท่าเรือสัตหีบ สถานีพัทยามีผู้โดยสารรายวันสูงสุดในบรรดาสถานีทั้งหมดในสายหลักจุกเสม็ด
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีรถไฟพัทยา
| ด ค ก ทางรถไฟสายตะวันออก |
| --- | --- |
กรุงเทพ–ด่านพรมแดนบ้านคลองลึก: กรุงเทพ - อุรุพงษ์ - พญาไท - ราชปรารภ -มักกะสัน - อโศก - คลองตัน - สุขุมวิท 71 - หัวหมาก - บ้านทับช้าง - ซอยวัดลานบุญ - ลาดกระบัง - พระจอมเกล้า - หัวตะเข้ - คลองหลวงแพ่ง - คลองอุดมชลจร - เปรง - คลองแขวงกลั่น - คลองบางพระ - บางเตย - ชุมทางฉะเชิงเทรา - แปดริ้ว - บางขวัญ - โพรงอากาศ - บางน้ำเปรี้ยว - ชุมทางคลองสิบเก้า - คลองยี่สิบเอ็ด - โยทะกา - บ้านสร้าง - หนองน้ำขาว - บ้านปากพลี - ปราจีนบุรี - หนองกระจับ - โคกมะกอก - ประจันตคาม - หนองแสง - บ้านดงบัง - บ้านพรมแสง - บ้านเกาะแดง - กบินทร์บุรี - กบินทร์เก่า - หนองสัง - พระปรง - บ้านแก้ง - ศาลาลำดวน - สระแก้ว - ท่าเกษม - ห้วยโจด - วัฒนานคร - บ้านโป่งคอม - ห้วยเดื่อ - อรัญประเทศ - ด่านพรมแดนบ้านคลองลึก - ปอยเปต
ชุมทางฉะเชิงเทรา–จุกเสม็ด: ชุมทางฉะเชิงเทรา - แปดริ้ว - ดอนสีนนท์ - พานทอง - ชลบุรี - แสนสุข - บางพระ - เขาพระบาท - ชุมทางศรีราชา - บางละมุง - พัทยา - พัทยาใต้ - ตลาดน้ำสี่ภาค พัทยา - บ้านห้วยขวาง - ญาณสังวราราม - สวนนงนุช - ชุมทางเขาชีจรรย์ - บ้านพลูตาหลวง -แสมสาร - แจมโบรี - อู่ตะเภา - จุกเสม็ด
ชุมทางศรีราชา–ท่าเรือแหลมฉบัง: ชุมทางศรีราชา - แหลมฉบัง - ท่าเรือแหลมฉบัง
ชุมทางเขาชีจรรย์–มาบตาพุด: ชุมทางเขาชีจรรย์ - บ้านฉาง - มาบตาพุด
ชุมทางศรีราชา–ระยอง: บ่อวิน - พนานิคม - นิคมพํฒนา - หนองละลอก - หนองตะพาน - ระยอง
บ้านฉาง–คลองใหญ่: ห้วยโป่ง - ทับมา -  ระยอง - ตะพง - เพ - แกลงกะเฉด - ซากโดน- แกลง - ทุ่งควายกิน- นายายอาม - ทุ่งเบญจา- เขายาไร่ - จันทบุรี- คลองนารายณ์ - ขลุง- หนองระหาน - แสนตุ้ง - เขาสมิง - ตราด- ท่ากุม - ชำราก - ท่าเส้น - แหลมกลัด - เขาล้าน - ไม้รูด  - คลองใหญ่
ชุมทางคลองสิบเก้า–ชุมทางแก่งคอย: ชุมทางคลองสิบเก้า - องครักษ์ - วิหารแดง - บุใหญ่ - ชุมทางบ้านไผ่นาบุญ - ชุมทางแก่งคอย
มักกะสัน–แม่น้ำ: มักกะสัน - แม่น้ำ - ท่าเรือใหม่ - โรงกลั่นน้ำมันบางจาก
ทางรถไฟสายตะวันออก • ทางรถไฟสายชายฝั่งทะเลตะวันออก • ทางรถไฟสายตะวันออกตอนบน
อาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์

อาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์ (เยอรมัน: Arminia Bielefeld) มีชื่อเต็มว่า สโมสรกีฬาเยอรมันอาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์ (Deutscher Sportclub Arminia Bielefeld e.V.) และอาจเรียกสั้นว่า ๆ อาร์มีนีอา เป็นสโมสรกีฬาเยอรมันที่ตั้งอยู่ที่เมืองบีเลอเฟ็ลท์ในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประกอบไปด้วยทีมฟุตบอล ฮอกกี้ สเกตลีลา และบิลเลียด สโมสรมีสมาชิก 12,000 คน และมีสีประจำสโมสรคือสีดำ ขาว และน้ำเงิน ชื่อของสโมสรมีที่มาจากอาร์มินิอุส หัวหน้าเผ่าเครุสกี ที่สามารถเอาชนะกองทัพโรมันที่ที่ป่าท็อยโทบวร์ค
สโมสรเป็นที่รู้จักจากทีมฟุตบอลอาชีพที่แข่งขันในลีกฟุตบอลเยอรมัน ส่วนใหญ่ทีมแข่งขันในลีกระดับหนึ่งและระดับสองของประเทศ โดยแข่งขันในแอร์สเทอบุนเดิสลีกาทั้งสิ้น 17 ฤดูกาล ช่วงปีที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือช่วงทศวรรษ 1920 ต้นทศวรรษ 1980 และกลางทศวรรษ 2000 อาร์มีนีอาเคยต้องตกชั้นลงไปเล่นในลีกระดับสามซึ่งเป็นลีกท้องถิ่นใน ค.ศ. 1947 และช่วงทศวรรษ 1950
อาร์มีนีอาลงเล่นนัดเหย้าที่บีเลอเฟ็ลเดอร์อัล์มตั้งแต่ ค.ศ. 1926 สนามถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ชือโคอาเรนา ด้วยเหตุผลด้านการสนับสนุนตั้งแต่ ค.ศ. 2004 เป็นต้นมา