stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสาธารณรัฐทาจิกิสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแห่งสาธารณรัฐทาจิกิสถาน
| ด ค ก สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (OCA) |
| --- | --- |
เอเชียนเกมส์
โซน 1 เอเชียตะวันตกเฉียงใต้:  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก  อิหร่าน  โอมาน 
โซน 2  เอเชียกลาง:  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  อัฟกานิสถาน  อุซเบกิสถาน 
โซน 3 เอเชียใต้:  เนปาล  บังคลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  มัลดีฟส์  ศรีลังกา  อินเดีย 
โซน 4  เอเชียตะวันออก:  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  จีน  ญีปุ่น  ไต้หวัน  มองโกเลีย  มาเก๊า  ฮ่องกง 
โซน 5 เอเชียตะวันออกเฉียงใต้:  กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย
โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท)

| โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท) Rajaprajanugroh 15 School (Wingkaosaenpuwittayaprasat) |
| --- | --- |
520 ถนนพหลโยธิน ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ประเทศไทย 57150
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ร.ป.ค. 15, rpg15
คำขวัญ: บาลี: นตฺถิ ปญฺญาสมา อาภา (แสงสว่างเสมอด้วยปัญญา ไม่มี)
ศาสนา: พระพุทธศาสนา
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2466
ผู้ก่อตั้ง: รองอำมาตย์เอก พระแสนสิทธิเขต
เขตการศึกษา: สพป.เชียงราย​ เขต 3
สังกัด: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ผู้อำนวยการ: ดร.อนวัช อุ่นกอง
ระดับปีที่จัดการศึกษา: อนุบาล 3 ขวบ - ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
เพศ: โรงเรียนสหศึกษา
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ภาษาที่มีการเรียนการสอนในโรงเรียน  ภาษาไทย   ภาษาอังกฤษ   ภาษาจีน 
สี: แดง-ขาว
คำขวัญ: ยิ้มง่าย  ไหว้สวย  รวยน้ำใจ
เพลง: มาร์ชราชประชา
เว็บไซต์: rpg15.ac.th
โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท) (ย่อ: ร.ป.ค.15) ชื่อเดิม โรงเรียนเวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท เป็นโรงเรียนในพระบรมราชูปถัมภ์ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และเป็นโรงเรียนในมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ และโรงเรียนยังถูกกำหนดเป็นโรงเรียนในเขตเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดเชียงราย
โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท) ก่อตั้งขึ้นโดยรองอำมาตย์เอก พระแสนสิทธิเขต เมื่อ พ.ศ. 2466 ตรงกับปีที่ 13 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และมีอายุครบ 96 ปีใน พ.ศ. 2562 ปัจจุบันจัดการศึกษาตั้งแต่ระดับอนุบาล 3 ขวบ - มัธยมศึกษาปีที่ 6 รูปแบบสหศึกษา และเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่
ประวัติ

พ.ศ. 2466 เปิดทำการสอนโดยใช้ชื่อว่า  “โรงเรียนประชาบาลตำบลเวียง” โดยมี รองอำมาตย์เอก พระแสนสิทธิเขต เป็นผู้ก่อตั้ง
พ.ศ. 2472  ผู้จัดตั้งอาศัยโบสถ์ของวัดปงสนุก เป็นห้องเรียน ได้ย้ายสถานที่มาเรียนที่พลับพลาหน้าที่ว่าการอำเภอเชียงแสน
พ.ศ. 2475 ได้ย้ายสถานที่มาเรียนในที่ดินปัจจุบัน  โดยราษฎรได้บริจาคเงิน ปลูกสร้าง อาคารเรียนถาวร 1 หลัง และได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนประชาบาลตำบลเวียง (แสนภูวิทยาประสาท)
พ.ศ. 2504 ทางราชการได้นำเอาโรงเรียนเชียงแสน (มัธยมสามัญ) ซึ่งเปิดทำการสอนเมื่อ พ.ศ. 2499 มารวมกับ โรงเรียนประชาบาลตำบลเวียง (แสนภูวิทยาประสาท) เปลี่ยนชื่อเป็น “โรงเรียนเวียงเก่า (แสนภูวิทยาประสาท)”
พ.ศ. 2509 ได้เกิดอุทกภัยขึ้นโดยแม่น้ำโขงไหลบ่าท่วมอำเภอเชียงแสน และอาคารเรียนของโรงเรียนจนทำให้เกิดความเสียหายอย่างมาก
พ.ศ. 2510 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทานเงินมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ในพระบรมราชูปถัมภ์ มาสร้างอาคารเรียนแบบ ป.04 พิเศษ จำนวน 10 ห้องเรียน แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2511
พ.ศ. 2512 สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ได้เสด็จฯ มาทำพิธีเปิดป้ายอาคารเรียนเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2512 โดยให้ชื่อว่า “โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยา -ประสาท)” เปิดทำการสอนในระดับประถมศึกษา
พ.ศ. 2540 ได้ขยายชั้นเรียนเปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น พ.ศ. 2548 ได้ขยายชั้นเรียนเปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยเป็นห้องเรียนสาขาของ โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 24 จังหวัดพะเยา
พ.ศ. 2550 ได้รับอนุมัติให้เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายเป็นเอกเทศ
พ.ศ. 2561 เปิดทำการเรียนการสอนในระดับอนุบาล 3 ขวบ - มัธยมศึกษาปีที่ 6
อาณาบริเวณ

โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท) ตั้งอยู่กลางใจเมืองเชียงแสน ซึ่งเป็นโบราณสถานเก่าแก่หลายร้อยปี
โรงเรียนมีเนื้อที่ประมาณ 15 ไร่ ประกอบด้วยอาคารเรียน 12 หลัง และอาคารเสริม 5 หลัง อาคารหลักมีดังต่อไปนี้
อาคารแสนภู เป็นอาคารที่เก่าแก่ที่สุดในโรงเรียน โดยชั้นล่างของอาคารเป็นที่ตั้งของห้องทะเบียนห้องวิชาการ ห้อง Big data center ชั้นบนเป็นที่ตั้งของห้องสมุดสังวาล
อาคารราชประชานุเคาะห์ เป็นอาคารเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา และเป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ
อาคารเวียงเก่า เป็นอาคารเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษา และเป็นที่ตั้งของห้อง creative room
อาคารวิทยาประสาท เป็นอาคารเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษา และเป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระการศิลปะ
อาคารแสนสิทธิเขต เป็นอาคารเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษา และห้องวิชาการของระดับประถมศึกษา
อาคารรัฐประชาสรรค์ เป็นอาคารเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษา และห้องจริยธรรม
อาคารวิทยาศาสตร์ เป็นอาคารเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษา และห้องปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์
อาคารเฉลิมพระเกียรติ เป็นอาคารเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา และเป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา
อาคารครองราชย์ 70 ปี เป็นอาคารเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา และเป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ ภาษาไทย และห้อง stem ศึกษา
อาคารหอประชุมฝ้ายคำ เป็นที่ตั้งของห้องเทควันโด และ food court
อาคารลานโดมอเนกประสงค์ ปีกขวาเป็นห้อง E-Learning Zone  ปีกซ้ายเป็นห้อง Digital class room (ห้องคอม 150 เครื่อง)
อาคารหอประชุมและโรงอาหาร ชั้นบนเป็นที่ต้งของห้องประชุมกลางของโรงเรียน ชั้นล่างเป็นโรงอาหารและ food  center
การศึกษา > การจัดการศึกษา

โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท) เปิดให้การศึกษาขั้นพื้นฐานระดับอนุบาล 3 ขวบ - มัธยมศึกษาปีที่ 6 (ช่วงชั้นที่ 1-4) ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน แผนการศึกษาแห่งชาติ
ปัจจุบัน องค์กรหลักของสถานศึกษาที่มีหน้าที่จัดการเรียนรู้ ได้แก่ กลุ่มสาระการเรียนรู้ต่าง ๆ รวมแปดกลุ่ม คือ
กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย
กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ
กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์
กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม
กลุ่มสาระการเรียนรู้พลศึกษาและสุขศึกษา
กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ
กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพ
นอกจากนี้โรงเรียนยังเปิดหลักสูตรทวิศึกษาให้กับนักเรียนแผนการเรียนอาชีพ และยังเปวิชาเสรีเพื่อรองรับอาชีพในเขตเศรษฐกิจพิเศษในอนาคตกว่า 50 หลักสูตร
องค์กรภายในโรงเรียน

คณะกรรมการสถานศึกษาโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท)
สมาคมผู้ปกครองและครูโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท)
สมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท)
มูลนิธิเวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท
มูลนิธิราชประชานุเคราะห์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
ขบวนการมุญาฮิดีนกัษมีระ

| ขบวนการมุญาฮิดีนกัษมีระ |
| --- | --- |

ผู้นำ: Fazlur Rehman Khalil
ปีที่ปฏิบัติการ: ค.ศ. 1985–ปัจจุบัน
แนวคิด: ลัทธิอิสลาม ญิฮาด
สถานะ: จัดเป็นกลุ่มก่อการร้ายใน  บาห์เรน   แคนาดา   สหราชอาณาจักร   สหรัฐ   อินเดีย 
พันธมิตร: รัฐพันธมิตร   ปากีสถาน พันธมิตรที่ไม่ใช่รัฐ   อัลกออิดะฮ์   กองทัพแห่งความชอบธรรม   กองทัพแห่งโมฮัมเหม็ด   Ansar Ghazwat-ul-Hind 
ฝ่ายตรงข้าม:  อินเดีย
การต่อสู้และสงคราม: สงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน insurgency in Jammu and Kashmir
ขบวนการมุญาฮิดีน (อังกฤษ: Movement of Holy Warriors; Harakat ul-Mujahidin; อูรดู: حرکت المجاہدین الاسلامی) เป็นขบวนการก่อการร้ายในกัษมีระ มีฐานที่มั่นในประเทศปากีสถาน นิยมความรุนแรง ผู้นำคนปัจจุบันคือ ฟารุก คาชมิรี คาห์ลิล ซึ่งมีความสัมพันธ์กับบิน ลาเดน
ปฏิบัติการ

กลุ่มนี้ใช้ความรุนแรงกับทหารและพลเรือนอินเดียในกัษมีระ ได้ลักพาตัวนักท่องเที่ยวชาวตะวันตกเมื่อ พ.ศ. 2538 และออกมาประกาศเมื่อ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2539 เพื่อแสดงความรับผิดชอบในการจี้เครื่องบินสายการบินแอร์อินเดีย
สมาชิก

มีนักรบราว 1,000 คน อยู่ในอะซัด กัษมีระของปากีสถาน และทางใต้ของกัษมีระในอินเดีย ฐานที่มั่นอยู่ในเมืองมูซาฟฟาราบาดและเมืองราวัลปินดีในปากีสถาน
คอนสวรรค์ (พืช)

| คอนสวรรค์ (Star Ipomoea) |
| --- | --- |

คอนสวรรค์

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Solanales
วงศ์:: Convolvulaceae
สกุล:: Ipomoea
สปีชีส์:: I.  quamoclit
ชื่อทวินาม
Ipomoea quamoclit L.

คอนสวรรค์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Ipomoea quamoclit L.) หรือชื่อพื้นเมืองอื่นคือ สนก้างปลา ดาวนายร้อย มี 3 สีคือแดง ชมพู ขาว เป็นพืชพื้นเมืองในแถบลาตินอเมริกา ทางใต้ของอินเดียเรียกว่า มายิล มานิกกัม (ทมิฬ: மயில் மாணிக்கம்) เป็นไม้เลื้อย
ลักษณะทั่วไป

เป็นไม้เลื้อยล้มลุก ลักษณะเป็นเถาเลื้อยพันกัน เมื่อออกดอกแล้วเถาจะเหี่ยวเฉาตาย มีอายุการปลูกแค่ 1 ปีต่อการปลูกในแต่ละครั้ง ใบมีลักษณะเป็นรูปไข่ ขอบใบมีลักษณะแยกเป็นแฉก ดอกมักออกดอกเป็นช่อ โดยช่อนึงมีดอกประมาณ 4-6 ดอก โดยมักชอบออกดอกตามง่ามใบ ลักษณะของดอกเมื่อบานแล้วมีรูปร่างคล้ายรูปดาว ส่วนเกสรมีสีขาว เป็นไม้เลื้อยที่ชอบแสงแดดจัด นิยมปลูกไว้ตามรั้วบ้านหรือตามซุ้มต่างๆ  สามารถปลูกได้ในดินทุกชนิด แต่จะเจริญงอกงามได้ดีในดินร่วน ควรรดน้ำวันละ 2 ครั้ง คือ เช้า-เย็น
การปลูกและใช้ประโยชน์

นิยมปลูกเป็นไม้ประดับในเขตร้อน ถ้าปลูกนอกเขตร้อนจะเจริญได้เฉพาะในฤดูร้อนและตายในฤดูหนาว เป็นพืชที่ดึงดูดนกฮัมมิงเบิร์ดได้ดี กลายเป็นพืชรุกรานได้ Ipomoea × multifida เป็นลูกผสมระหว่าง I. quamoclit และ(I. hederifolia) ลูกผสมที่เป็น allotetraploid คือ Ipomoea sloteri
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติปากีสถาน

| --- | --- |

ประเทศ/ภูมิภาค:  ปากีสถาน
รหัสประเทศ: PAK
วันก่อตั้ง: 1948; 76 ปีที่แล้ว (1948)
วันรับรอง: ค.ศ. 1948
สมาคม: สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
สำนักงานใหญ่: ลาฮอร์, ปากีสถาน
ประธาน: ไซเอ็ด อารีฟ ฮัสซัน
เลขาธิการใหญ่: โมฮาหมัด คาเล็ด มาห์มูด
เว็บไซต์: www.nocpakistan.org
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติปากีสถาน (อังกฤษ: National Olympic Committee of Pakistan) หรือ สมาคมโอลิมปิกปากีสถาน ((อูรดู: پاکستان اولمپک ایسوسی ایشن; อังกฤษ: Pakistan Olympic Association; POA, รหัสไอโอซี: PAK) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศปากีสถานสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2591 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศปากีสถาน เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากปากีสถานเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (โอซีเอ)
ดูเพิ่ม

ประเทศปากีสถานในโอลิมปิก
ประเทศปากีสถานในเอเชียนเกมส์
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติปากีสถาน
| ด ค ก สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (OCA) |
| --- | --- |
เอเชียนเกมส์
โซน 1 เอเชียตะวันตกเฉียงใต้:  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก  อิหร่าน  โอมาน 
โซน 2  เอเชียกลาง:  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  อัฟกานิสถาน  อุซเบกิสถาน 
โซน 3 เอเชียใต้:  เนปาล  บังคลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  มัลดีฟส์  ศรีลังกา  อินเดีย 
โซน 4  เอเชียตะวันออก:  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  จีน  ญีปุ่น  ไต้หวัน  มองโกเลีย  มาเก๊า  ฮ่องกง 
โซน 5 เอเชียตะวันออกเฉียงใต้:  กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย
โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ มหามงคล

| โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ มหามงคล Phra Tamnak Suankulab Mahamongkol School |
| --- | --- |
ตราประจำโรงเรียน
ที่ตั้ง

300 หมู่ 5 ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม 73170
พิกัด: 13°48′56″N 100°19′04″E﻿ / ﻿13.815655°N 100.317863°E﻿ / 13.815655; 100.317863
ข้อมูล
ชื่ออื่น: พ.ส.ม. (P.S.M.)
ประเภท: รัฐบาล
คำขวัญ: บาลี: ปญฺญาว ธเนน เสยฺโย (ปัญญาเทียวประเสริฐกว่าทรัพย์)
สถาปนา: 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2541; 26 ปีก่อน (2541-05-18)
ผู้ก่อตั้ง: สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
ผู้อำนวยการ: จำเริญ สีมารัตน์
ระดับปีที่จัดการศึกษา: อนุบาล-ประถมศึกษา
สี:    สีม่วง -  สีเหลือง
เพลง: เพลงมาร์ชโรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ มหามงคล
เว็บไซต์: www.psmschool.ac.th
โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ มหามงคล (อักษรย่อ: พ.ส.ม.) จัดการเรียนการสอนระดับอนุบาล และประถมศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 300 หมู่ที่ 5 ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ประเทศไทย
ประวัติโรงเรียน > ผู้บริหารโรงเรียน

นางละออ วัฒนไพโรจน์ (18 พฤษภาคม พ.ศ. 2541-30 กันยายน พ.ศ. 2552) เป็นครูใหญ่คนแรก เกษียณอายุราชการในตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน
นายวิเชียร รุ่งทวีชัย (6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552-30 กันยายน พ.ศ. 2559)
ดร.ชำนาญ ทัดมาลี (1 ตุลาคม พ.ศ. 2559-30 กันยายน พ.ศ. 2561)
นางจำเริญ สีมารัตน์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2561-ปัจจุบัน)
ดูเพิ่ม

โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ
ชาวทาจิก

| --- | --- |
ชาวทาจิก
ประชากรทั้งหมด
18–25 ล้าน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 อัฟกานิสถาน: 9,450,000–11,550,000 (2014)  25%
 ทาจิกิสถาน: 6,787,000 (2014)
 อุซเบกิสถาน     : 1,420,000 (2012, ทางการ) อื่นๆ, ไม่ทางการ, scholarly estimates are 8 – 11 ล้าน
 ปากีสถาน: 221,725 (2005)
 รัสเซีย: 201,000
 คีร์กีซสถาน: 58,913
 สหรัฐ: 52,000
 คาซัคสถาน: 50,121
 จีน: 39,642
 แคนาดา: 15,870
 ยูเครน: 4,255
ภาษา
เปอร์เซีย (ดารีและทาจิก)  รอง: ปาทาน, รัสเซีย, อุซเบก
ศาสนา
ส่วนใหญ่ซุนนี   ชนกลุ่มน้อยชีอะฮ์และลัทธิศูฟี
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวกลุ่มชนอิหร่าน ๆ 
ชาวทาจิก (เปอร์เซีย: تاجيک، تاجک, Tājīk, Tājek; ทาจิก: Тоҷик) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาเปอร์เซีย ซึ่งส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศอัฟกานิสถานและทาจิกิสถาน
พวกเขาเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่จำนวนมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศอัฟกานิสถาน และยังเป็นชนกลุ่มน้อยที่โดดเด่นในประเทศอุซเบกิสถาน ซึ่งมีประชากรระหว่าง 1,420,000 คน
ซอซุน

| ซอซุน |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
ซอซุนที่ตั้งในประเทศทาจิกิสถาน
พิกัด: 39°23′41″N 68°37′35″E﻿ / ﻿39.39472°N 68.62639°E﻿ / 39.39472; 68.62639
ประเทศ:  ทาจิกิสถาน
แคว้น: ซุฆด์
เขต: อัยนี
ซอซุน (ทาจิก: Зосун) เป็นหมู่บ้านในแคว้นซุฆด์ ภาคเหนือของประเทศทาจิกิสถาน เป็นส่วนหนึ่งของจามออัตอัยนีในเขตอัยนี
คัชรุต

คัชรุต (ฮีบรู: כַּשְׁרוּת) เป็นข้อกำหนดการบริโภคและการเตรียมอาหารที่ต้องเป็นไปตามหลักศาสนายูดาห์ อาหารที่ผ่านข้อกำหนดนี้เรียกว่า โคเชอร์ (ยิดดิช: כּשר, "เหมาะสม") คัชรุตมีรายละเอียดมากมายและซับซ้อน แต่มีหลักพื้นฐานดังนี้
มีเพียงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม สัตว์ปีกและปลาบางชนิดที่เป็นโคเชอร์ ห้ามบริโภคเนื้อสัตว์ที่ไม่เป็นโคเชอร์ เช่น เนื้อหมู สัตว์เลื้อยคลาน/สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำและสัตว์น้ำเปลือกแข็ง
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและสัตว์ปีกต้องถูกเชือดตามหลักเชกิตา (shechita) ห้ามบริโภคเลือดสัตว์ และใช้การหมักเกลือและแช่น้ำในการกำจัดเลือด
ห้ามผสมเนื้อสัตว์กับนมเข้าด้วยกัน อุปกรณ์สำหรับเก็บและเตรียมเนื้อสัตว์กับนมต้องใช้แยกกัน
อาหารทุกชนิดที่เป็นโคเชอร์สามารถจัดหมวดได้ดังนี้
หมวดเนื้อสัตว์ (b'sari หรือ fleishig) ประกอบด้วยเนื้อวัว เนื้อแกะหรือเนื้อกวาง, สัตว์ปีกที่เป็นโคเชอร์ เช่น ไก่ ห่าน เป็ดหรือไก่งวง, ผลพลอยได้จากสัตว์อย่างเจลาติน ทั้งนี้หากเตรียมผลิตภัณฑ์ที่ไม่ใช่สัตว์ด้วยอุปกรณ์ที่เคยใช้เตรียมเนื้อสัตว์จะถือว่าผลิตภัณฑ์นั้นอยู่ในหมวดเนื้อสัตว์ (b'chezkat basar)
หมวดนม (chalavi หรือ milchig) ประกอบด้วยนมและผลิตภัณฑ์นม เช่น เนย ชีส โยเกิร์ต ทั้งนี้หากเตรียมผลิตภัณฑ์ที่ไม่ใช่นมด้วยอุปกรณ์ที่เคยใช้เตรียมนมจะถือว่าผลิตภัณฑ์นั้นอยู่ในหมวดนม (b'chezkat chalav)
พาเรเว (pareve) เป็นผลิตภัณฑ์ที่ไม่ใช่ทัั้งเนื้อสัตว์และนม เช่น ปลา ไข่ เห็ด ธัญพืช ผักและผลไม้ ผลิตภัณฑ์เหล่านี้จะถือเป็นพาเรเวตราบเท่าที่ยังไม่ได้ผสมหรือเตรียมบนอุปกรณ์ที่ใช้เตรียมเนื้อสัตว์หรือนม
ผลผลิตที่เติบโตจากพื้นดินเช่น ธัญพืช ผัก ผลไม้และเห็ดถือเป็นโคเชอร์และรับประทานได้ กระนั้นศาสนายูดาห์มีข้อกำหนดที่เกี่ยวข้องกับผลผลิตโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เติบโตในดินแดนอิสราเอล เช่น ทศางค์และปีสะบาโตซึ่งจะส่งผลต่อการอนุญาตในการบริโภค
หลักพื้นฐานส่วนใหญ่ของคัชรุตมาจากชุดคัมภีร์โทราห์เล่มเลวีนิติและเฉลยธรรมบัญญัติ อย่างไรก็ตามรายละเอียดและหลักปฏิบัติคัชรุตปรากฏอยู่ในโทราห์แบบมุขปาฐะ (Oral Torah) ที่ภายหลังประมวลเป็นคัมภีร์มิชนาห์และทาลมุดก่อนจะขยายความเพิ่มเติมในวรรณกรรมรับบียุคต่อมา แม้ว่าโทราห์ไม่ได้ให้เหตุผลถึงคัชรุต แต่บางส่วนเชื่อว่าเป็นการทดสอบการเชื่อฟัง ขณะที่บางส่วนเสนอว่าเป็นเหตุผลด้านปรัชญาและสุขอนามัย
มีหน่วยงานจำนวนมากทำหน้าที่รับรองผลิตภัณฑ์ ผู้ผลิตและร้านอาหารโคเชอร์ตลอดศตวรรษที่ผ่านมา หน่วยงานเหล่านี้จะมอบเครื่องหมายหรือประกาศนียบัตรเรียกว่าเฮชเชอร์ (hechsher) เพื่อรับรองร้านอาหารหรือผลิตภัณฑ์ที่ผ่านเกณฑ์ เครื่องหมายรับรองนี้เป็นประโยชน์ต่อบุคคลหลายกลุ่ม เช่น ผู้เคร่งครัดต่อหลักศาสนา ผู้ที่แพ้ผลิตภัณฑ์นม ผู้เป็นวีกันและผู้ที่ใช้เครื่องหมายรับรองโคเชอร์ในการประเมินส่วนประกอบของอาหารว่ามีเนื้อสัตว์หรือนมหรือไม่
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โคเชอร์
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ คัชรุต
ตำราอาหารโคเชอร์ ที่วิกิตำรา
คัชรุต คู่มือการท่องเที่ยวจากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ช่องเขาคุนเจราบ

| ช่องเขาคุนเจราบ |
| --- | --- |
ประตูอนุสรณ์พรมแดนจีน-ปากีสถาน
ความสูง: 4,693 เมตร (15,397 ฟุต)
เดินทางผ่าน:  ทางด่วนการาโกรัม
ที่ตั้ง: ฮุนซา ปากีสถาน - กิลกิต-บัลติสตาน / ซินเจียง ประเทศจีน
เทือกเขา: เทือกเขาการาโกรัม
พิกัด: 36°51′00″N 75°25′40″E﻿ / ﻿36.85000°N 75.42778°E﻿ / 36.85000; 75.42778
แสดงแผนที่การาโกรัมแสดงแผนที่ประเทศปากีสถานแสดงแผนที่กิลกิต-บัลติสถานแสดงแผนที่ซินเจียง
ตู้เอทีเอ็ม "ที่สูงที่สุดในโลก"
ช่องเขาคุนเจอราบ (จีน: 红其拉甫口岸; อูรดู: درہ خنجراب, อักษรโรมัน: darrah xunjarāb; Uyghur: قونجىراپ ئېغىزى; Khunjerab Pass) เป็นช่องเขาความสูง 4,693-เมตร (15,397-ฟุต)* ในเทือกเขาการาโกรัม เป็นจุดยุทธศาสตร์บนพรมแดนตอนเหนือของประเทศปากีสถาน (แคว้นกิลกิต-บัลติสตาน อำเภอฮุนซาและอำเภอนคร) และบนพรมแดนทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน (ซินเจียง)
ชื่อ "คุนเจราบ" มาจากสองคำในภาษาวาคี: "khun" แปลว่าเลือด และ "jerab" แปลว่าลำคลอง
ช่องเขาฝั่งประเทศปากีสถานเป็นที่ตั้งของตู้เอทีเอ็มหนึ่งที่ให้บริการโดนธนาคารแห่งชาติปากีสถาน กับ วันลิงค์ ซึ่งยอมรับกันว่าเป็นตู้เอทีเอ็มที่ตั้งอยู่สูงที่สุดในโลก
จอร์จทาวน์ (ปีนัง)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จอร์จทาวน์
ระวังสับสนกับ รัฐปีนัง
| จอร์จทาวน์ ڬيورڬتاون George Town |
| --- | --- |
นคร และเมืองหลวงของรัฐ

   ตราประจำเมืองจอร์จทาวน์
คำขวัญ: "Leading We Serve"
จอร์จทาวน์ที่ตั้งในคาบสมุทรมลายูแสดงแผนที่มาเลเซียตะวันตกจอร์จทาวน์จอร์จทาวน์ (ประเทศมาเลเซีย)แสดงแผนที่ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 05°24′52″N 100°19′45″E﻿ / ﻿5.41444°N 100.32917°E﻿ / 5.41444; 100.32917
ประเทศ: มาเลเซีย
รัฐ: ปีนัง
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1786
จัดตั้งเป็นเทศบาล: ค.ศ. 1857
มีสถานะเป็นเมือง: ค.ศ. 1957
รวมกับเขตใกล้เคียง: ค.ศ. 1974
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ลิม กวนเอง
พื้นที่
 • นคร: 121 ตร.กม. (47 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 4,444 ตร.กม. (1,716 ตร.ไมล์)
ความสูง: 4 เมตร (13.1 ฟุต)
ประชากร (2010)
 • นคร: 740,200 คน
 • ความหนาแน่น: 4,299 คน/ตร.กม. (11,130 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2.5 ล้าน คน
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): ไม่ได้สังเกต
เว็บไซต์: www.mppp.gov.my/home
ปีนัง (เรียกเฉพาะไทย) หรือ จอร์จทาวน์ (อังกฤษ: George Town; เดิมสะกดว่า Georgetown; จีน: 乔治市; ทมิฬ: ஜோர்ஜ் டவுன்) เป็นเมืองหลวงของรัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะปีนัง
ตัวเมืองมีประชากร 720,202 คน แต่หากรวมปริมณฑลคือเกาะปีนัง, เซอเบอรังเปอไร, ซูไงเปอตานี และกูลิม ก็จะมีประชากร 2,251,042 คน และจะถือเป็นมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับสองของมาเลเซีย
เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 จอร์จทาวน์และมะละกาถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกอย่างเป็นทางการ เนื่องจากมีภูมิสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่ไม่ซ้ำใครทั้งในตะวันออกกลางและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ George Town, Penang
| ด ค กนครในประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
 กวนตัน  กัวลาเตอเริงกานู  กัวลาลัมเปอร์  กูจิง  โกตากีนาบาลู  จอร์จทาวน์  โจโฮร์บะฮ์รู  ชะฮ์อาลัม  ซูบังจายา  เซอเบอรังเปอไร  เซอเริมบัน  ปาซีร์กูดัง  เปอตาลิงจายา  มะละกา  มีรี  อาโลร์เซอตาร์  อิซกันดาร์ปูเตอรี  อีโปะฮ์
ซากีร์ ฮุสเซน (นักการเมือง)

| ซากีร์ ฮุสเซน |
| --- | --- |

ประธานาธิบดีของอินเดีย
ดำรงตำแหน่ง 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 – 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2512
นายกรัฐมนตรี: อินทิรา คานธี
รองประธานาธิบดี: วราหคิรี เวกฎ คิรี
ก่อนหน้า: สรวปัลลี ราธากฤษณัน
ถัดไป: วราหคิรี เวกฎ คิรี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 ไฮเดอราบาด ประเทศอินเดีย
เสียชีวิต: 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 (72 ปี) กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: อิสระ
คู่สมรส: ชาห์ชะฮัน เบกุม

ดร. ซากีร์ ฮุสเซน (อูรดู: زاکِر حسین) เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 เป็นประธานาธิบดีคนที่ 3 ของอินเดีย และเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่เป็นชาวมุสลิม ซากีร์ ฮุสเซนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ในคณะเศรษฐศาสตร์ ซากีร์ ฮุสเซนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 ร่างของเขาฝังอยู่ในวิทยาเขตของญามียะ มิลลิยะ อิสลามิยะ ในนิวเดลี
| ก่อนหน้า |  | ซากีร์ ฮุสเซน (นักการเมือง) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สรวปัลลี ราธากฤษณัน |  | รองประธานาธิบดีอินเดีย คนที่ 2  (12 พฤษภาคม พ.ศ. 2505 – 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2510) |  | วราหคิรี เวกฎ คิรี |
| สรวปัลลี ราธากฤษณัน |  | ประธานาธิบดีอินเดีย คนที่ 3  (6 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 – 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2512) |  | วราหคิรี เวกฎ คิรี |
| ด ค ก ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| ราเชนทระ ปรสาท • สรวปัลลี ราธากฤษณัน • ซากีร์ ฮุสเซน • วราหคิรี เวกฏะ คิรี • มุหัมมัด หิทายตุลลาห์ • วราหคิรี เวกฏะ คิรี • ฟากูรุดดีน อาลี อะห์มัด • พสัปปา ธนัปปา ชตี • นีลัม สันชีวะ เรฑฑี • ไซล สิงห์ • รามสวามี เวนกทรมัณ • ศานกร ทยาล ศารมา • โกจเจรีล รามัน นารายณัน • อับดุล กลาม • ประติภา ปาฏีล • ปรณพ มุขรจี • ราม นาถ โกวินท์ • เทราปที มุรมู | ราเชนทระ ปรสาท • สรวปัลลี ราธากฤษณัน • ซากีร์ ฮุสเซน • วราหคิรี เวกฏะ คิรี • มุหัมมัด หิทายตุลลาห์ • วราหคิรี เวกฏะ คิรี • ฟากูรุดดีน อาลี อะห์มัด • พสัปปา ธนัปปา ชตี • นีลัม สันชีวะ เรฑฑี • ไซล สิงห์ • รามสวามี เวนกทรมัณ • ศานกร ทยาล ศารมา • โกจเจรีล รามัน นารายณัน • อับดุล กลาม • ประติภา ปาฏีล • ปรณพ มุขรจี • ราม นาถ โกวินท์ • เทราปที มุรมู |  |
ซินดากอน

| ซินดากอน |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
ซินดากอนที่ตั้งในประเทศทาจิกิสถาน
พิกัด: 39°26′N 68°35′E﻿ / ﻿39.433°N 68.583°E﻿ / 39.433; 68.583
ประเทศ:  ทาจิกิสถาน
แคว้น: ซุฆด์
เขต: อัยนี
ซินดากอน (ทาจิก: Зиндакон) เป็นหมู่บ้านในแคว้นซุฆด์ ภาคเหนือของประเทศทาจิกิสถาน เป็นส่วนหนึ่งของจามออัตอัยนีในเขตอัยนี
จังหวัดมารือ

| จังหวัดมารือ Mary Welaýaty |
| --- | --- |
จังหวัด

อาณาเขตจังหวัดมารือในประเทศเติร์กเมนิสถาน
ประเทศ:  เติร์กเมนิสถาน
ศูนย์กลางการบริหาร: มารือ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 87,150 ตร.กม. (33,650 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนปี 2022)
 • ทั้งหมด: 1,613,386 คน
 • ความหนาแน่น: 19 คน/ตร.กม. (48 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: maryhakimlik.gov.tm/tm
จังหวัดมารือ (เติร์กเมน: Mary welaýaty) เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดของเติร์กเมนิสถาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ มีอาณาเขตติดกับประเทศอัฟกานิสถาน มีเมืองหลวงคือเมืองมารือ กินเนื้อที่อยู่ที่ 87,150 ตารางกิโลเมตร (33,650 ตารางไมล์) และมีประชากรอยู่ที่ 1,613,386 คนตามสำมะโนเมื่อปี 2022 ความหนาแน่นของประชากรโดยเฉลี่ยในจังหวัดนี้อยู่ที่ประมาณ 15 คนต่อตารางกิโลเมตร แต่ในโอเอซิสที่ซึ่งมีการพัฒนาแล้วที่สุดจะมีสูงถึง 150 ถึง 200 คนต่อตารางกิโลเมตร[ต้องการอ้างอิง]
ในปี 2000 จังหวัดมารือมีประชากรคิดเป็นร้อยละ 23 ของประเทศ ร้อยละ 19 มีงานทำ จังหวัดมารือมีผลผลิตทางการเกษตรคิดเป็นร้อยละ 26 (ตามมูลค่า) และมีผลผลิตทางอุตสาหกรรมคิดเป็นร้อยละ 21 ของประเทศ อุตสาหกรรมในจังหวัดนี้มีหลากหลาย แต่ที่โดดเด่นคือการสกัดก๊าซธรรมชาติจากแหล่งก๊าซ Galkynysh การผลิตไฟฟ้า สิ่งทอ การทอพรม อุตสาหกรรมเคมี และอาหาร ในปี 2001 จังหวัดนี้มีการผลิตไฟฟ้าคิดเป็นร้อยละ 74 ของประเทศ และมีการขุดเจาะก๊าซธรรมชาติคิดเป็นร้อยละ 26 ของประเทศ
การเกษตรในจังหวัดมารือได้รับการชลประทานโดยคลองการากุม ซึ่งไหลจากตะวันออกไปตะวันตกผ่านใจกลางจังหวัด และโดยแม่น้ำมูร์กาบ (Marghab) ซึ่งไหลจากใต้ไปเหนือโดยมาจากอัฟกานิสถาน ในขณะที่ส่วนทางตอนเหนือของจังหวัดอยู่ในเขตนิเวศทะเลทรายทางตอนใต้ของเอเชียกลาง ส่วนทางตอนใต้ของจังหวัดมีลักษณะเป็นทุ่งหญ้าสะวันนาที่เต็มไปด้วยพิสตาชิโอและกกทะเลทราย ซึ่งได้รับการจัดให้เป็นเขตกึ่งทะเลทรายบาดคิซ-คาราบิล (Badkhiz-Karabil) โดยกองทุนสัตว์ป่าโลก[ต้องการอ้างอิง]
เมืองเมร์วโบราณซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การ UNESCO ถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางโบราณคดีหลักของจังหวัดมารือ โดยเมืองนั้นเป็นหนึ่งในเมืองโอเอซิสที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีที่สุดแห่งหนึ่งบนเส้นทางสายไหม
เมืองศูนย์กลางการบริหารจังหวัดมารือคือเมืองมารือ ตั้งอยู่ที่จุดตัดระหว่างแม่น้ำมูร์กาบ (Murghab) กับคลองการากุม เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ Baýramaly (รัสเซีย: Байрам-Али) Ýolöten (รัสเซีย: Иолотань) และ Serhetabat (รัสเซีย: Серхетабад, เดิมที เติร์กเมน: Guşgy, รัสเซีย: Кушка) บนชายแดนที่ติดกับอัฟกานิสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

OpenStreetMap Wiki: จังหวัดแมรี่
OpenStreetMap Wiki: เขตต่างๆ ในเติร์กเมนิสถาน
| ด ค ก จังหวัดของประเทศเติร์กเมนิสถาน |
| --- | --- |
จังหวัด (เมืองศูนย์กลางการบริหาร)
 อาฮัล (แอเน็ว)  บัลกัน (บัลกานาบัต)  ดาโชกุซ (ดาโชกุซ)  เลบัป (ตืร์กเมนาบัต)  มารือ (มารือ) 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
37°0′N 62°0′E﻿ / ﻿37.000°N 62.000°E﻿ / 37.000; 62.000