stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิวโบล (รัฐโคโลราโด)

| พิวโบล |
| --- | --- |
City
ทางเดินเลียบแม่น้ำอาร์คันซอ
สมญา: Home of Heroes, Steel City
คำขวัญ: "A City Of Excellence"
Location in Pueblo County and the state of Colorado
สถานที่ตั้งของรัฐโคโลราโด
พิกัด: 38°16′1″N 104°37′13″W﻿ / ﻿38.26694°N 104.62028°W﻿ / 38.26694; -104.62028
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
รัฐ: รัฐโคโลราโด
เคาน์ตี: Pueblo – county seat
Incorporated: November 15, 1885
การปกครอง
 • ประเภท: Home Rule Municipality
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 45.4 ตร.ไมล์ (117.5 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 45.1 ตร.ไมล์ (116.7 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 0.3 ตร.ไมล์ (0.8 ตร.กม.)
ความสูง: 4,692 ฟุต (1,430 เมตร)
ประชากร (2009)
 • ทั้งหมด: 106,595 (US: 246th) คน
 • ความหนาแน่น: 2,265.5 คน/ตร.ไมล์ (874.7 คน/ตร.กม.)
เขตเวลา: UTC−7 (MST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−6 (MDT)
ZIP codes: 81001-81012
รหัสพื้นที่: 719
FIPS code: 08-62000
GNIS feature ID: 0204798
Highways: I-25, US 50, SH 45, SH 47, SH 78, SH 96, SH 227
เว็บไซต์: Official Website of Pueblo Colorado
Eighth most populous Colorado city
พิวโบล (อังกฤษ: Pueblo, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈpwɛbloʊ/ พูเอโบล) เป็นเมืองในพิวโบลเคาน์ตี ในรัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา เมืองมีประชากร 106,595 คน (ค.ศ. 2010) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 246 ของสหรัฐอเมริกา
เมืองตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำอาร์คันซอ อยู่ทางใต้ของเมืองเดนเวอร์ เมืองหลวงของรัฐราว 112 ไมล์ (180 กม.) และอยู่ทางใต้ของเมืองโคโลราโดสปริงส์ 43 ไมล์ เมืองพิวโบลมีหิมะน้อยกว่าเมืองใหญ่เมืองอื่นในรัฐโคโลราโด ถือเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการผลิตเหล็กกล้ามากที่สุดในสหรัฐอเมริกา
เมืองนี้ตั้งขึ้นเป็นสถานีการค้าเมื่อปี ค.ศ. 1842 ในชื่อ เอลพิวโบล หรือ ฟอร์ตพิวโบล และตั้งเป็นเมืองเมื่อ ค.ศ. 1885 ได้รับความเสียหายมากจากอุทกภัยเมื่อ ค.ศ. 1921
พิพิธภัณฑ์เอสพีเอส

| --- | --- |
นรสิงห์, ศตวรรษที่ 10, เวรีนาค กัศมีร์
th
ก่อตั้ง: 1898
ที่ตั้ง: ศรีนคร เจแอนด์เก ประเทศอินเดีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 34°04′00″N 74°48′47″E﻿ / ﻿34.06678°N 74.81312°E﻿ / 34.06678; 74.81312
ประเภท: โบราณคดี, ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์ศรี ปรตาป สิงห์ (อังกฤษ: Shri Pratap Singh Museum) หรือมักรู้จักในขื่อ พิพิธภัณฑ์เอสพีเอส (อังกฤษ: SPS Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในศรีนคร จัมมูและกัศมีร์ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1898 และมีของสะสมมากกว่า 80,000 ชิ้นจากพื้นที่ต่าง ๆ ในอินเดียเหนือ
ประวัติศาสตร์

ในปี 1889 ได้มีการเสนอการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์โบราณคดีขึ้นในนครศรีนครของอินเดียโดย อมร สิงห์ (Amar Singh) และ เอส เอช ก็อดแมรี (S.H. Godmerry) Singh was an officer in the British Indian Army, while Godmerry was a scholar. ทั้งสองได้ยื่นเสนอต่อมหาราชาปรตาป สิงห์ แห่งจัมมูและกัศมีร์ ผู้นำของศรีนครและพี่ชายชองอมร โครงการพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่นี้ได้รับการตอบรับ โดยจะมีการรวบรวมโบราณวัตถุจากจัมมู, กัศมีร์, บัลติสถาน และ กิลกิต. โดยตั้งใจให้พิพิธภัณฑ์อยู่ในอาคารของรัฐบาลหลังหนึ่งใกล้กับแม่น้ำเฌลุม
การก่อตั้งพิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลของจอห์น มาร์แชล นักโบราณคดีชาวอังกฤษ ผู้ที่ต่อมาเป็นผู้กำกับการของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย และได้รับการยอมรับในการดูแลและอนุรักษ์โบราณวัตถุอินเดีย พิพิธภัณฑ์เปิดสู่สาธารณะเป็นครั้งแรกในปี 1898 โดยมีของสะสมชุดแรกเริ่มมาจากคลังสมบัติของมหาราชาปรตาป สิงห์
หลังความพยายามรื้อจัดการโครงสร้างองค์กรโดยทยา ราม สาหนี ในปี 1913 พิพิธภัณฑ์ได้รับโบราณวัตถุที่ขุดค้นได้จาก ปาณเทเรนตัน (Panderenthan), ปริหสโประ (Parihaspora) และ อวันติปุระ (Avantipura) รวมถึงมีการบริจาคของสะสมจากนักสะสมส่วนบุคคล ของเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นของที่ผลิตในประเทศและเป็นเครื่องเรือนเป็นส่วนใหญ่
การต่อเติมอาคารหลังที่สองของพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2017 โดยอาคารสามารถต้านทานไฟและแผ่นดินไหวได้
พิต-ไฟเตอร์

วิดีโอเกม ค.ศ. 1990
| พิต-ไฟเตอร์ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: อาตาริเกมส์
ผู้จัดจำหน่าย: อาร์เคด อเมริกาเหนือ/ยุโรป: อาตาริเกมส์ ญี่ปุ่น: โคนามิ บ้าน อเมริกาเหนือ: เท็งเง็ง
ออกแบบ: แกรี สตาร์ก มาร์ก เพียร์ซ
โปรแกรมเมอร์: แกรี สตาร์ก พอล กวิน
ศิลปิน: ร็อบ โลว์
แต่งเพลง: จอห์น พอล
เครื่องเล่น: อาร์เคด, อามิกา, แอมสตรัด ซีพีซี, อาตาริ เอสที, คอมโมดอร์ 64, เอ็มเอส-ดอส, เกมบอย, ลิงซ์, มาสเตอร์ซิสเตม, เจเนซิส, ซูเปอร์นินเทนโดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ซิสเตม, แซดเอกซ์ สเปกตรัม
วางจำหน่าย: อเมริกาเหนือ: สิงหาคม ค.ศ. 1990
แนว: ต่อสู้
รูปแบบ: ผู้เล่นสูงสุด 3 คนพร้อมกัน
ระบบอาร์เคด: อาตาริ จี1 ฮาร์ดแวร์
พิต-ไฟเตอร์ (อังกฤษ: Pit-Fighter) เป็นเกมต่อสู้อาร์เคด ค.ศ. 1990 โดยบริษัทอาตาริเกมส์ซึ่งใช้นักแสดงสดแบบดิจิทัล และเป็นเกมต่อสู้เกมแรกของบริษัทอาตาริ ทั้งนี้ เกมอาร์เคดของญี่ปุ่นได้รับการเผยแพร่โดยบริษัทโคนามิ ส่วนเวอร์ชันบ้านเผยแพร่โดยบริษัทเท็งเง็ง
แอนิเมชันกราฟิกสำหรับตัวละครของผู้เล่นและคู่ต่อสู้ได้รับการสร้างขึ้นผ่านกระบวนการบลูสกรีน โดยนักแสดงตัวจริงจะทำการโพสท่าและการเคลื่อนไหวต่าง ๆ ที่หน้ากล้องวิดีโอ ส่วนแอนิเมชันตัวละครบนหน้าจอของเกมเป็นการเล่นซ้ำของฟุตเทจจริง ไม่ใช่แอนิเมชันแบบโรโตสโคป (วาดใหม่) ทั้งนี้ พิต-ไฟเตอร์ เป็นเกมต่อสู้เกมที่สองที่ใช้สไปรต์การดิจิไทซ์ ต่อจากเรไกโดชิ: ไชนีสเอกซอซิสต์ ของบริษัทโฮมเดทา
รูปแบบการเล่น

รูปแบบการเล่นคล้ายกับไวโอเลนซ์ไฟต์ของบริษัทไทโต และสตรีตสมาร์ตของบริษัทเอสเอ็นเค ผู้เล่นจะต้องต่อยและเตะคู่ต่อสู้จนกว่าพลังงานจะหมด หากผู้เล่นกดปุ่มทั้งสามปุ่มพร้อมกัน ตัวละครจะใช้ "ท่าพิเศษ" ทั้งนี้ ผู้เล่นเริ่มต้นด้วยการเลือกหนึ่งในสามตัวละครที่สามารถเล่นได้ ซึ่งแต่ละคนมีการเคลื่อนไหว, ความเร็ว และพลังที่แตกต่างกัน โดยสามารถเล่นได้สูงสุดสามคนในแต่ละครั้ง แต่จะมีคู่ต่อสู้พิเศษให้ต่อสู้ในระหว่างการแข่ง 15 แมตช์ที่แตกต่างกันของเกม
ทุก ๆ ไฟต์ที่สามจะเป็นยกโบนัสที่เรียกว่ากรัดจ์แมตช์ ซึ่งในกรัดจ์แมตช์ ผู้เล่นจะต้องต่อสู้กับร่างโคลนที่ควบคุมโดยซีพียูของนักสู้หากเล่นคนเดียว หรือปะทะกับผู้เล่นคนอื่นในเกมหลายผู้เล่น การถูกน็อกลงสามครั้งจะทำให้ผู้เล่นออกจากกรัดจ์แมตช์ และผู้ชนะคือคนสุดท้ายที่ยืนอยู่ ส่วนการแพ้กรัดจ์แมตช์ไม่ได้ขับไล่ผู้เล่น แต่ผู้ชนะจะได้รับเงินโบนัส
สำหรับ "แชมเปียนชิปแมตช์" เป็นการต่อสู้ระหว่างผู้เล่นกับบุคคลลึกลับที่เยาะเย้ยระหว่างการแข่งเป็นระยะ ซึ่งคือแมสด์วอร์ริเออร์ โดยหากมีผู้เล่นมากกว่าหนึ่งคนก่อนการแข่งครั้งนี้ พวกเขาจะต้องต่อสู้กันจนตาย จนกว่าจะมีผู้ชนะเพียงคนเดียวและสามารถต่อสู้กับเขาได้
นอกจากนี้ ฝูงชนสามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการโจมตี, ทิ้งอาวุธที่ใช้งานได้ หรือผลักผู้เล่นที่หลงทางกลับเข้าสู่การต่อสู้ ส่วนเพาเวอร์อัป "ยาเม็ดเพิ่มพลัง" ทำให้ผู้เล่นแข็งแกร่งขึ้นชั่วคราว และรับความเสียหายจากการโจมตีน้อยลง
รูปแบบการเล่น > ตัวละคร

พิต-ไฟเตอร์ มี 3 นักสู้ที่สามารถเล่นได้ ได้แก่:
บัซ (บิล เชส): อดีตนักมวยปล้ำอาชีพผู้ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่ง
ไท (มาร์ก วิลเลียมส์): แชมป์คิกบอกซิงผู้ปราดเปรียว
คาโต (เกลนน์ ฟรัตตีเชลลี): นักสู้สายดำชั้น 3 ที่รวดเร็ว
พิต-ไฟเตอร์ มีฝ่ายตรงข้ามที่ไม่สามารถเล่นได้ 8 คน ซึ่งตัวละครหลายตัวมีชื่อนักแสดงที่รับบท:
เอกซ์คิวชันเนอร์ (จอห์น อาไกวร์)
เซาธ์ไซด์ จิม (เจมส์ ธอมป์สัน)
เอนเจิล (แองเจลา สเตลลาโต)
ซี.ซี. ไรเดอร์ (ริช วาร์กัส)
แมด ไมลส์ (ไมลส์ แม็คโกแวน)
เฮฟวีเมทัล (คิม โรดส์)
เชนแมน เอ็ดดี (เอ็ดดี เบนันซิโอ)
แมสด์วอร์ริเออร์ (บิล แมคอะลีนัน)
คนอื่น ๆ:
ไนฟ์วูแมน (ไดแอน แบร์ตุชชี)
ไนฟ์แมน (มิลต์ โลเปอร์)
ฟันาลีวูแมน (ทีนา ไซเรเตอร์)
ฟันาลีวูแมน (มาเรีย เลนิตซกี)
บิ๊กคิดอินเดอะคราวด์ (เกเบรียล โครา)
คราวด์ (ร็อบ โรว์)
การตลาด

ใน ค.ศ. 1991 มีเวอร์ชันของเกมวางจำหน่ายสำหรับซูเปอร์นินเทนโดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ซิสเตม, เมกาไดรฟ์/เจเนซิส, มาสเตอร์ซิสเตม, อามิกา, แอมสตรัด ซีพีซี, อาตาริ เอสที, คอมโมดอร์ 64, เอ็มเอส-ดอส, และแซดเอกซ์ สเปกตรัม ส่วนในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 เวอร์ชันสเปกตรัมได้รับการเผยแพร่โดยเป็นส่วนหนึ่งของเกมรวมซูเปอร์ไฟเตอร์ ร่วมกับไฟนอลไฟต์ และดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ เรสเซิลเมเนีย อนึ่ง เวอร์ชันซูเปอร์นินเทนโดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ซิสเตมขาดผู้ชมแบบโต้ตอบ, อาวุธ และตัวละครสามตัว ได้แก่: เซาธ์ไซด์ จิม, เฮฟวีเมทัล และแมด ไมลส์
เวอร์ชันพกพาเปิดตัวสำหรับอาตาริลิงซ์และเกมบอยใน ค.ศ. 1992 ส่วนบริษัทไทเกอร์อิเล็กทรอนิกส์ได้เปิดตัวเวอร์ชันพกพาเฉพาะของตัวเอง
นอกจากนี้ เกมอาร์เคดเวอร์ชันโปรแกรมเลียนแบบอยู่ในมิดเวย์อาร์เคดเทรเซอส์ 2 สำหรับเกมคิวบ์, เพลย์สเตชัน 2 และเอกซ์บอกซ์ รวมถึงและในมิดเวย์อาร์เคดเทรเซอส์ดีลักซ์อิดิชัน (ค.ศ. 2006) สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ซึ่งเวอร์ชันนี้เดินเครื่องด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเกมอาร์เคดดั้งเดิม ตลอดจนพิต-ไฟเตอร์ ได้รวมอยู่ในมิดเวย์อาร์เคดออริจินส์เมื่อ ค.ศ. 2012
การตอบรับ

บริษัทอาตาริได้ขายเฉพาะอาร์เคดกว่า 8,000 เครื่องทั่วโลก ซึ่งรวมถึง 5,500 เครื่องในทวีปอเมริกาเหนือและ 1,000 เครื่องในทวีปยุโรป และ 1,500 เครื่องในประเทศญี่ปุ่นโดยบริษัทโคนามิ นอกจากนี้ มีรายงานว่ามีการสร้างและขายสำเนาละเมิดลิขสิทธิ์มากกว่า 10,000 ชุดในประเทศเกาหลีใต้ โดยมีการขายชุดเพิ่มเติมจำนวนมาก (เฉพาะพีซีบี)
ในทวีปอเมริกาเหนือ เกมนี้ได้เป็นตู้อาร์เคดตั้งตรงงที่ทำรายได้สูงสุดในชาร์ตรีเพลย์อาร์เคดในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1990 และรายได้จากการหยอดเหรียญรายสัปดาห์เฉลี่ยอยู่ที่ 413.75 ดอลลาร์ต่อหน่วยอาร์เคดในช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม ค.ศ. 1990 ส่วนในประเทศญี่ปุ่น เกมแมชชีนฉบับวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1991 ระบุว่าพิต-ไฟเตอร์ เป็นหน่วยอาร์เคดบนโต๊ะที่ประสบความสำเร็จสูงสุดอันดับเจ็ดของเดือน
จูเลียน ริกนอล จากนิตยสารคอมพิวเตอร์แอนด์วิดีโอเกมส์ให้คะแนนเวอร์ชันอาร์เคดนี้ที่ 90 เปอร์เซ็นต์ โดยกล่าวถึงเกมนี้ว่าเป็น "เกมบีตเอ็มอัปที่สนุกสุดเหวี่ยงซึ่งอัดแน่นไปด้วยพลัง" และ "หนึ่งในเกมต่อสู้อาร์เคดที่สนุกที่สุดในระยะเวลาอันยาวนาน" ส่วนนิตยสารแซป!64 ให้คำวิจารณ์เชิงลบแก่เกมนี้มากกว่า โดยกล่าวเกมนี้ว่าเป็นเกม "เกมบีตเอ็มอัปที่ต่อต้านช่วงสำคัญสุดยอด" และเขียนว่าโหมดแสดงตัวอย่างเป็นส่วนที่ดีที่สุดของเกม พวกเขาติเตียนเฟรมอนิเมชันที่จำกัดและเปรียบเทียบกับเดอะคอมบาไทรส์ และไฟนอลไฟต์อย่างไม่พึงใจ
ส่วนเดวิด วิลสัน จากนิตยสารคอมพิวเตอร์เกมมิงเวิลด์พอใจเวอร์ชันอามิกา โดยระบุว่า "เป็นเกมอาร์เคดที่ได้เทเลพอร์ต" และสรุปว่าเกมนี้ "นำเสนอตัวเลือกสำหรับผู้เล่นสองคนที่ขาดหายไปในเกมต่อสู้หลาย ๆ เกม และมีความชุลมุนวุ่นวายเพียงพอสำหรับเกมเมอร์ที่มีความรุนแรงที่สุด"
ด้านจอร์จและร็อบได้วิจารณ์เวอร์ชันซูเปอร์นินเทนโดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ซิสเตมในนิตยสารนินเท็นโดเพาเวอร์ โดยจอร์จแสดงความคิดเห็นว่าเกมนี้ "ควบคุมยากมาก" และร็อบแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับกราฟิกที่ใช้คนแปลงเป็นดิจิทัล โดยระบุว่า "มันไม่สำคัญว่าจะใช้เทคโนโลยีใหม่หรือไม่ คำถามคือ "เกมนี้สนุกไหม" และฉันคิดว่าคำตอบในกรณีนี้คือ "ไม่"" ซึ่งร็อบและจอร์จให้คะแนนกราฟิกและเสียงที่ 2.5, การควบคุมที่ 2, ความท้าทายที่ 2 ตลอดจนธีมและความสนุกที่ 2.5
อนึ่ง นิตยสารเมกาเทคให้คะแนนเวอร์ชันเมกาไดรฟ์ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ ขณะที่นิตยสารเมกาได้จัดอันดับเวอร์ชันเมกาไดรฟ์ไว้อันดับที่ 27 สำหรับเกมเมกาไดรฟ์ยอดนิยมตลอดกาล
ส่วนในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 นิตยสารยัวร์ซินแคลร์ได้ให้คะแนนเวอร์ชันแซดเอกซ์ สเปกตรัม ที่ 28 เปอร์เซ็นต์
สิ่งสืบเนื่อง

นิตยสารอิเล็กทรอนิกเกมมิงมันทลีและนิตยสารเกมโปรได้มีตัวอย่างภาคต่อที่วางแผนไว้ในชื่อพิตไฟเตอร์ II โดยบริษัทเท็งเง็ง ซึ่งเดิมทางนิตยสารอ้างว่าสร้างเสร็จแล้วกว่า 75 เปอร์เซ็นต์ และจะวางจำหน่ายสำหรับเซกา เจเนซิส ในไตรมาสที่สี่ของ ค.ศ. 1993
โดยตัวละครอย่างคาโต, บัซ และไท ได้กลับมาพร้อมกับนักสู้ใหม่ที่เลือกได้สามคน ได้แก่: คอนเนอร์ (แชมป์คาราเต้), ทานยา (ราชินีโรลเลอร์) และชีฟ (อดีตบอดีการ์ด) ซึ่งนักสู้ใหม่เหล่านั้นยังเป็นตัวละครสามตัวที่สามารถเล่นได้ในเกมที่ตามมาของบริษัทอาตาริอย่างการ์เดียนส์ออฟเดอะฮูด ตลอดจนมีภาพที่แสดงนักสู้ซีพียูสองตัว ได้แก่ เฮลกา (ด่าน 1) และเจย์-เจย์ (ด่าน 2)
แหล่งข้อมูลอื่น

พิต-ไฟเตอร์ ที่ Killer List of Videogames
พิต-ไฟเตอร์ ที่ MobyGames
พิพิธภัณฑ์เปอรานากัน

| --- | --- |


ก่อตั้ง: 25 เมษายน พ.ศ. 2551
ที่ตั้ง: 39 ถนนอาร์เมเนียน (1°17′39.2″N 103°50′56.9″E﻿ / ﻿1.294222°N 103.849139°E﻿ / 1.294222; 103.849139) สิงคโปร์
ประเภท: มรดกเปอรานากัน
ขนส่งมวลชน: สถานี City Hall MRT
เว็บไซต์: http://www.peranakanmuseum.sg
พิพิธภัณฑ์เปอรานากัน (อังกฤษ: Peranakan Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในสิงคโปร์ที่จัดแสดงวัฒนธรรมเปอรานากันโดยเฉพาะ เดิมเคยเป็นพิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชียสาขาแรก เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกที่จัดแสดงวัฒนธรรมเปอรานากันในสิงคโปร์และนิคมช่องแคบอื่นๆในมะละกาและปีนังในอดีต และชุมชนเปอรานากันอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ในอาคาร Old Tao Nan School ที่ถนนอาร์เมเนียน ใช้เป็นส่วนจัดแสดงเพิ่มเติมจากศิลปวัตถุในพิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชีย
เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2549 พิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชีย หรือที่ต่อมารู้จักกันว่า ACM 1 ได้ปิดสาขาที่ถนนอาร์เมเนียนเพื่อปรับปรุงครั้งใหญ่ ซึ่งขณะที่ปิดนั้น ฝ่ายจัดการพิพิธภัณฑ์ได้เลือกวัฒนธรรมเปอรานากันมาเป็นหัวข้อใหม่ในการจัดแสดงในอาคาร Tao Nan School โดยหัวข้อที่ได้รับการพิจารณาด้วยคือ พิพิธภัณฑ์เด็ก และพิพิธภัณฑ์เครื่องเคลือบดินเผาจีน ทำให้พิพิธภัณฑ์เป็นสถานที่จัดแสดงศิลปวัตถุและเครื่องใช้ของชาวเปอรานากันที่มีเอกลักษณ์และครอบคลุมมากที่สุดในโลก แต่ละปีมีผู้เข้าชมราว 112,000 คน หลังจากปรับปรุง ทำให้มีพื้นที่จัดแสดงมากขึ้นร้อยละ 25 สำหรับจัดแสดงแง่มุมต่างๆ ของบ้านและวิถีชีวิตแบบเปอรานากัน และยังมีแผนการสร้างร้านอาหารและร้านค้าแบบเปอรานากันที่ห้องแถวสี่คูหาติดกับอาคารพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2551 ประกอบด้วยห้องจัดแสดงถาวร 10 ห้องที่จัดแสดงวิถีชีวิตของชาวแปอรานากัน จุดสำคัญของพิพิธภัณฑ์คือ เตียงงานแต่งงานแบบเปอรานากัน ที่เคยเป็นของ Mrs. Quah Hong Chiam จากปีนัง ซึ่งเธอได้ให้กำเนิดบุตรเจ็ดคนแรกจาก 11 คนบนเตียงหลังนี้ ส่วนห้องจัดแสดงอื่นๆมีดังต่อไปนี้
Gallery 1 : ต้นกำเนิด (ชั้น 1)  แนะนำวัฒนธรรมเปอรานากันและชุมชนเปอรานากันต่างๆ ในสิงคโปร์ มะละกา ปีนัง และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
Gallery 2-5 : การแต่งงาน (ชั้น 2) เรื่องราวของงานแต่งงาน 12 วันตามประเพณีเปอรานากัน จัดแสดงพิธีสำคัญอย่าง Lap chai (การเแลกเปลี่ยนของขวัญ) และ Chiu thau (การเจริญวัย) ผู้เข้าชมยังสามารถชมห้องแต่งงานอันวิจิตรงดงามและขั้นตอนในพิธีแต่งงาน
Gallery 6 : Nonya (ชั้น 3) จัดแสดงศิลปะและงานหัตถกรรมของ Nonya อย่างเช่นงานร้อยลูกปัด และการถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมจากสตรีสู่เด็ก
Gallery 7 : ศาสนา (ชั้น 3) จัดแสดงเกี่ยวกับศาสนาและศรัทธาของชาวเปอรานากัน
Gallery 8 : ชีวิตสาธารณะ (ชั้น 3) จัดแสดงเกี่ยวกับชาวเปอรานากันที่มีชื่อเสียงทางการค้า การเมือง และงานสังคมในประวัติศาสตร์สิงคโปร์
Gallery 9 : อาหารและงานเลี้ยงฉลอง (ชั้น 3) จัดแสดงงานเลี้ยงใหญ่ที่มีชุดเครื่องถ้วยชามแบบ nonya ที่ดีที่สุดในโลก
Gallery 10 : สนทนา (ชั้น 3) สื่อทางภาพสรุปที่แสดงถึงทัศนคติของชาวเปอรานากันสมัยใหม่และความรู้สึกที่มีต่อมรดกทางวัฒนธรรม และอนาคตของวัฒนธรรมเปอรานากัน
Special Exhibition Galleries (ชั้น 2 และ 3) เป็นส่วนจัดแสดงนิทรรศการหมุนเวียน
แหล่งข้อมูลอื่น

Peranakan Museum เก็บถาวร 2013-09-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Interactive 360 X 360 degree VR preview of the Peranakan Museum
พิพิธภัณฑ์อินเดีย (ลอนดอน)

สำหรับพิพิธภัณฑ์ในโกลกาตา ประเทศอินเดีย ดูที่ พิพิธภัณฑ์อินเดีย
ภาพของพิพิธภัณฑ์เมื่อปี 1841 ทางซ้ายของภาพคือเสือของทีพู
พิพิธภัณฑ์อินเดียหลังใหม่ที่ไวทอลล์ยาร์ด (Whitehall-Yard) ภาพปี 1861
พิพิธภัณฑ์อินเดีย (อังกฤษ: India Museum) เป็นอดีตพิพิธภัณฑ์ในลอนดอนที่จัดแสดงวัตถุที่เกี่ยวกับประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1801 และยุบเลิกไปในปี 1879 หลังจากนั้นของสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้กระจายไปทั่ว บางส่วนได้ถูกรวบรวมเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน
ประวัติศาสตร์

พิพิธภัณฑ์เป็นของบริษัทอินเดียตะวันออก ตั้งขึ้นในปี 1801 ภายในอีสต์อินเดียเฮาส์บนถนนลีเดินฮอลล์ในลอนดอน ผู้อำนวยการคนแรกของพิพิธภัณฑ์คือ ชาลส์ วิลคินส์ นักบูรพคดีศึกษา ซึ่งเคยอาศัยในอินเดียระหว่างปี 1770 ถึง 1786 ในฐานะเจ้าพนักงานของบริษัทอินเดียตะวันออก และว่ากันว่าเป็นชาวอังกฤษคนแรกที่เข้าใจภาษาสันสกฤตโดยแจ่มแจ้ง
หลังบริษัทอินเดียตะวันออกยุบเลิกไปเมื่อปี 1858 ได้มีการตั้ง อินเดียออฟฟิซ ขึ้นแทน และในปี 1861 พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายของสะสมไปอยู่ที่ฟีเฟเฮาส์ที่ไวทอลล์ ส่วนอีสต์อินเดีนเฮาส์ถูกทุบทิ้งในปี 1863 ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ในเวลานั้นคือจอห์น ฟอบส์ วัตซัน ในปี 1869 ได้ย้ายของสะสมไปยังอินเดียออฟฟิซ และในปี 1875 ได้ย้ายไปตั้งชั่วคราวที่พิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์วิคทอเรียแอนด์อัลเบิร์ท)
พิพิธภัณฑ์ยุบเลิกไปในปี 1879 ของสะสมส่วนใหญ่ถูกโอนย้ายไปยังพิพิธภัณฑ์บริทิช, คีวการ์เดินส์ และส่วนอินเดียของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Ray Desmond, The India Museum, 1801-1879 (London: HMSO, 1982)
Arthur MacGregor, Company Curiosities. Nature, Culture and the East India Company, 1600–1874 (Reaktion Books, 2018). ISBN 9781789140033
V&A Research Project: The India Museum Revisited
Guide to records in the V&A Archive relating to the India Museum and Indian objects
พิสตาชีโอ

| พิสตาชีโอ |
| --- | --- |

ต้นพิสตาชีโอพร้อมผลแก่


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Anacardiaceae
สกุล:: Pistacia
สปีชีส์:: P.  vera
ชื่อทวินาม
Pistacia vera L.

พิสตาชีโอ (อังกฤษ: pistachio) เป็นถั่วชนิดหนึ่ง เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Anacardiaceae (กลุ่มเดียวกับมะม่วงและมะม่วงหิมพานต์) มีต้นกำเนิดในอิหร่าน พบได้ในซีเรีย เลบานอน ตุรกี กรีซ คีร์กีซสถาน เติร์กเมนิสถาน อินเดีย ปากีสถาน อียิปต์ เกาะซิซิลี และอาจจะมีในอัฟกานิสถาน (โดยเฉพาะในจังหวัดซะมันกานและบาดฆีส) เมล็ดมีเปลือกแข็ง รับประทานได้ มีวิตามินเอ เมล็ดสีเขียวมีคุณภาพดีกว่าเมล็ดสีอื่น ๆ มีเมล็ดของพืชในสกุลนี้ที่เรียกว่าพิสตาชีโอเช่นเดียวกับ P. vera แต่มีความแตกต่างกันที่บริเวณของการกระจายพันธุ์ในป่าและเมล็ดซึ่งเล็กกว่า มีกลิ่นและเปลือกนุ่มกว่า
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีพุกาม

| --- | --- |
โถงภายในพิพิธภัณฑ์โบราณคดีพุกาม
th
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1904 (1904)
ที่ตั้ง: พุกาม ประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°10′04″N 94°51′22″E﻿ / ﻿21.16778°N 94.85611°E﻿ / 21.16778; 94.85611
ประเภท: โบราณคดี
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 295,284 (2019)
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีพุกาม (อังกฤษ: Bagan Archaeological Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในเมืองพุกาม ประเทศพม่า สร้างขึ้นในปี 1904 ตั้งอยู่ใกล้กับอานานดาพะย่า มีการก่อสร้างใหม่ในปี 1938 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง โบราณวัตถุได้ถูกนำไปฝังใต้ดินเพื่อป้องกันการถูกทำลาย ในปี 1952 หลังพม่าได้รับเอกราช กระทรวงวัฒนธรรมได้เริ่มเข้าบริหารพิพิธภัณฑ์ อาคารพิพิธภัณฑ์มีความสูงสามชั้นและเก็บรักษาวัตถุโบราณของพุกามที่สำคัญมากมาย รวมถึง จารึกเมียเซดี ซึ่งเรียกกันว่าเป็นศิลาโรเซตตาของพม่า
ประวัติศาสตร์

ในปี 1901 ผู้ว่าการใหญ่แห่งอินเดียเดินทางถึงพุกามเพื่อป้องกันการทำลายสิ่งปลูกสร้างและวัตถุโบราณทางศาสนา ศาสตราจารย์ด้านภาษาบาลีประจำวิทยาลัยย่างกุ้ง เอมานูเอล ฟอร์ชแฮมเมอร์ ได้รับมอบหมายให้ดูแลหน้าที่ในส่วนนี้ ในปี 1902 Taw Sein Ko หัวหน้าแผนกจารึกและศิลา (ปัจจุบันคือแผนกโบราณคดี) ได้รวบรวมศิลาจารึกและโบราณวัตถุจากรอบพุกาม ต่อมาได้สร้างพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กขึ้นทางเหนือของอานานดาพะย่าในปี 1904 เพื่อจัดแสดงวัตถุเหล่านี้
ในปี 1994 หัวหน้าคณะรัฐประหาร นายพลต้านชเว ขณะเดินทางเยือนพุกาม ได้เสนอการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ขึ้นในพุกาม พิพิธภัณฑ์หลังใหม่เปิดในปี 1998 ข้อมูลจากรายงานของรัฐ พิพิธภัณฑ์มียอดเข้าชมอยู่ที่ 295,284 คน ในระหว่างปีงบประมาณ 2018-2019
พิภพแบลีย์

พิภพแบลีย์ (อังกฤษ: Baleyworld) คือ พิภพอวกาศ พิภพหนึ่งในนิยายวิทยาศาสตร์ชุดนักสืบหุ่นยนต์ของไอแซค อสิมอฟ ต่อมาพิภพนี้รู้จักกันในชื่อ คอมพอแรลลอน
พิภพแบลีย์ถูกตั้งชื่อตามนักสืบอีไลจาห์ แบลีย์เพื่อเป็นเกียรติที่เขาเป็นผู้ริเริ่มการบุกเบิกอาณานิคมระลอกที่สองในดาวดวงอื่น และยังเป็นผู้มีชื่อเสียงจากการคลี่คลายคดีระหว่างดาวดวงครั้งประวัติศาสตร์หลายครั้ง เรื่องราวของเขายังถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับแกลเดีย เดลแมร์ (ซึ่งเนื้อหาออกจะเกินจริงอยู่บ้าง) ถ่ายทอดทางวีดิทัศน์ระหว่างดาวอาณานิคม
ประชากรที่อาศัยในพิภพแบลีย์มีจำนวนมากถึงขนาดต้องสร้างเมืองอยู่ใต้ดินและอาศัยอยู่อย่างแออัด 
พิภพแบลีย์เป็นโลกใบแรกที่มนุษยชาติแห่งสากลจักรวาลถือกำเนิด จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์  ซึ่งต่อมาเมื่อโลกแม่ได้ล่มสลายลงเพราะเกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์จากฝีมือมนุษย์  โลกเริ่มถูกหลงลืม และพิภพแบลีย์ จึงเป็นเสมือนพิภพแม่ของสากลจักรวาล
ดูเพิ่ม

บรรณพิภพในจักรวาลของอสิมอฟ
| ด ค กวรรณกรรมชุดนักสืบหุ่นยนต์ ของ ไอแซก อสิมอฟ |
| --- | --- |
ชื่อหนังสือ:  นครโลหะ  นครสุริยะ  นครอรุณรุ่ง  นครหุ่นยนต์ 
พิภพ:  โลก  พิภพออโรร่า  พิภพโซลาเรีย  พิภพแบลีย์ 
ตัวละคร:  อีไลจาห์ แบลี่ย์  ดานีล โอลิวาว์  จิสการ์ด เรเวนต์ลอฟ  ฮาน ฟาสโตล์ฟ  แกลเดีย เดลแมร์  เคลเดน อมานิโร 
อื่น ๆ:  กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ 
ดูเพิ่มที่: วรรณกรรมชุดจักรวรรดิ และ วรรณกรรมชุดสถาบันสถาปนา
| ด ค กสถาบันสถาปนา ของ ไอแซค อสิมอฟ |
| --- | --- |
หนังสือที่แต่งโดยอสิมอฟ:  สถาบันสถาปนา  สถาบันสถาปนาและจักรวรรดิ  สถาบันสถาปนาแห่งที่สอง  สถาบันสถาปนาและปฐมภพ  สถาบันสถาปนาและโลก  กำเนิดสถาบันสถาปนา  สู่เส้นทางสถาบันสถาปนา 
หนังสือที่แต่งขึ้นภายหลัง:  สุดหนทางสถาบันสถาปนา  ฝ่าวิกฤตสถาบันสถาปนา  ชัยชนะของสถาบันสถาปนา 
ตัวละคร:  ฮาริ เซลดอน  ดานีล โอลิวาล์ว 
พิภพ:  ทรานทอร์  เทอร์มินัส  แบลีย์
พิโนไซโทซิส

ขั้นตอนการเกิดพิโนไซโตซิส
พิโนไซโทซิส (อังกฤษ: Pinocytosis) เป็นการนำสารเข้าสู่เซลล์ โดยเมื่อสารมาเกาะติดกับเยื่อหุ้มเซลล์ เยื่อหุ้มเซลล์จะเว้าเข้าไปจนหลุดกลายเป็นกระเปาะขนาดเล็กอยู่ภายในเซลล์ ไม่มีความจำเพาะกับชนิดสาร พบได้ในเซลล์หลายชนิด เช่น เซลล์เม็ดเลือดขาวชนิดแมโครฟาจ (Macrophage) และเซลล์รากพืช เป็นต้น  ส่วนการขนส่งสารเข้าสู่เซลล์ที่มีการจำเพาะกับชนิดสาร จะเรียกว่า  การนำสารเข้าสู่เซลล์แบบใช้ตัวรับ (receptor-mediated endocytosis)
พิเมนโตชีส

| --- | --- |
พิเมนโตชีสในถ้วย
ประเภท: สเปรด
แหล่งกำเนิด: สหรัฐ
ส่วนผสมหลัก: เชดดาร์ชีสหรือชีสแปรรูป, มายองเนส, พริกเชอร์รี
 ตำราอาหาร: พิเมนโตชีส   สื่อ: พิเมนโตชีส
พิเมนโตชีส (อังกฤษ: pimento cheese) หรือ พิเมียนโตชีส (pimiento cheese)  เป็นสเปรดที่นิยมทำมาจากชีส, มายองเนส และพริกเชอร์รี นิยมเสิร์ฟโดยปาดบนขนมปังกรอบ บนผัก หรือนำมาทำเป็นไส้ของแซนด์วิช ถือเป็นอาหารยอดนิยมเป็นพิเศษในภาคใต้ของสหรัฐ
พิเมนโตชีสแบบพื้นฐานที่สุดใช้วัตถุดิบไม่กี่ชนิด คือ เชดดาร์ชีสหรือชีสแปรรูป (เช่นแวลวีตาหรืออเมริกันชีส), มายองเนสหรือน้ำสลัด และพริกเชอร์รี ปั่นรวมกันเป็นเพสต์ที่มีลักษณะเนียนเป็นเนื้อเดียว หรือมีลักษณะเป็นชิ้น ๆ (chunky) นอกจากนี้ยังมีพิเมนโตชีสรูปแบบท้องถิ่นต่าง ๆ ที่อาจเติมฮอร์สแรดิช, ครีมชีส, เกลือ, พริกไทยดำ, ซอสพริกลุยซีอานา, ซอสวุร์สเตอร์เชอร์, พริกเคเยน, ปาปริกา, ฆาลาเปญโญ, หอมใหญ่, กระเทียม และแตงกวาดองผักชีลาว
พิเมนโตชีสสามารถเสิร์ฟเป็นสเปรดบนขนมปังกรอบ, ขึ้นฉ่ายฝรั่ง, แผ่นแป้งข้าวโพดทอดกรอบ, ทอร์ทียาชิป หรือนำไปผสมกับไข่แดงเพื่อทำไข่ปีศาจ ใส่ผสมในกริตส์หรือโปะเป็นไส้ของแฮมเบอร์เกอร์กับฮอตดอก
นอกจากนี้ พิเมนโตชีสยังเป็นที่นิยมในประเทศฟิลิปปินส์ในชื่อว่า "ชีสปีมีเยนโต" (cheese pimiento)
ชื่ออื่น ๆ ที่ใช้เรียกขานพิเมนโตชีส เช่น "ปาเตแดนใต้" (pâté of the south), "คาเวียร์แคโรไลนา" (Carolina caviar) และ "คาเวียร์แดนใต้" (the caviar of the South)
พิมเสน (พืช)

สำหรับสารประกอบอินทรีย์ ดูที่ พิมเสน
| พิมเสน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Lamiaceae
สกุล:: Pogostemon
สปีชีส์:: P.  cablin
ชื่อทวินาม
Pogostemon cablin (Blanco) Benth.

น้ำมันพิมเสน (Pogostemon cablin)
พิมเสน (อังกฤษ: patchouli, patchouly, pachouli; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pogostemon cablin) เป็นพืชในวงศ์กะเพรา (Lamiaceae) มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชีย เป็นไม้พุ่มสูง 50-100 เซนติเมตร ลำต้นตรงมีขนปกคลุมและมีกลิ่นหอม ใบเป็นใบเดี่ยวรูปไข่หรือรูปไข่กว้าง ออกตรงกันข้าม ปลายใบแหลมหรือมน โคนใบแหลมหรือสอบ ขอบใบจักเป็นซี่ฟันแกมจักมน มีขนปกคลุมทั้งด้านบนและด้านล่าง ดอกขนาดเล็กสีม่วงขาว ออกเป็นช่อตามซอกใบและที่ยอด กลีบเลี้ยงเชื่อมติดกันเป็นหลอด ปลายแยกเป็น 5 กลีบ กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอด ปลายแยกเป็นปาก ปากบนมี 3 หยัก ปากล่างเรียบ เกสรตัวผู้มี 4 อัน ก้านเกสรตัวเมียแยกเป็นแฉกสั้น ๆ 2 แฉก ผลรูปรีแข็ง มีขนาดเล็ก ผิวเรียบ
เมื่อกลั่นพิมเสนด้วยไอน้ำ จะได้น้ำมันพิมเสน (patchouli oil) ซึ่งมีสารสำคัญคือ แพทชูลอล (patchoulol) และนอร์แพทชูเลนอล (norpatchoulenol) ใช้ในงานสุคนธบำบัด เป็นส่วนผสมในน้ำหอม สารระงับกลิ่นกายและยาไล่แมลง ใบของพิมเสนมีสรรพคุณแก้ปวดประจำเดือน แก้ปวดศีรษะ ลดไข้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ต้นพิมเสน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pogostemon cablin ที่วิกิสปีชีส์
Patchouli - American College of Healthcare Sciences
พิษเห็ดรา

สารพิษจากเชื้อรา (อังกฤษ: Mycotoxin) เป็นสารพิษที่ผลิตสารทุติยภูมิ โดยมีชีวิตในอาณาจักรเชื้อรา เป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่ารา สารพิษจากเชื้อราในระยะมักจะสะท้อนกลับกับผลิตภัณฑ์เคมีที่เป็นพิษผลิตเชื้อราที่ตั้งรกรากได้อย่างง่ายดายในพืช ราชนิดหนึ่งอาจผลิตสารพิษจากเชื้อราที่แตกต่างกัน และสารพิษจากเชื้อราเช่นเดียวกันอาจผลิตได้จากหลายสายพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Detailed listing and information on all Aspergillus mycotoxins
Microbiology of Animal Feeds เก็บถาวร 2013-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ

ปลาสวายและปลาน้ำจืดชนิดอื่น ๆ ในสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำบึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสุพรรณบุรี
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำดูไบ (Dubai Aquarium)
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ  หรือ สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ  (อังกฤษ: aquarium, public aquarium) เป็นลักษณะหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงสิ่งมีชีวิต มาจากภาษาอังกฤษว่า aquarium ซึ่งหมายถึงตู้ปลา พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเป็นแหล่งเรียนรู้ที่ผสมผสานเข้ากับการท่องเที่ยวได้อย่างดี ในประเทศไทยมีพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำทั้งน้ำจืด น้ำเค็ม เช่น [โปรดขยายความ]
ในประเทศไทย

พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ อควาเรีย ในศูนย์การค้าเซ็นทรัล ภูเก็ต
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำเชียงใหม่ซูอควาเรี่ยม จังหวัดเชียงใหม่
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำจืดกรุงเทพมหานคร กรมประมง ภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน
บางกอก ซี ไลฟ์ โอเชียนเวิลด์ ในศูนย์การค้าสยามพารากอน
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำบึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสุพรรณบุรี
อุทยานวิทยาศาสตร์หว้ากอ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำสงขลา จังหวัดสงขลา
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำราชมงคลศรีวิชัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง
อันเดอร์วอเตอร์เวิลด์ (Underwater World) พัทยา จังหวัดชลบุรี
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ทางทะเล มหาวิทยาลัยบูรพา จังหวัดชลบุรี
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำระยอง จังหวัดระยอง
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจังหวัดหนองคาย มหาวิทยาลัยขอนแก่น วิทยาเขตหนองคาย จังหวัดหนองคาย
ศูนย์แสดงพันธุ์สัตว์น้ำศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด