stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เลิฟเลส (อัลบั้ม)
การสร้างและบันทึกเสียง

มายบลัดดีวาเลนไทน์มีกำหนดการบันทึกเสียงที่สตูดิโอแบล็กวิง ที่เซาท์วาร์ค กรุงลอนดอน ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 และตั้งใจที่จะสร้างแนวคิดใหม่ๆที่จะใช้เสียงสตูดิโอ-เบส ในผลงานอัลบั้มชุดนี้ เควินกล่าวว่าในตอนแรกทางค่ายครีเอชันคิดว่าอัลบั้มชุดนี้จะใช้เวลาบันทึกเสียงเพียง 5 วัน ต่อมาเมื่อเขา [ค่ายครีเอชัน] รู้แล้วว่าไม่สามารถเป็นไปได้ เขาก็เริ่มมีความคิดเปลี่ยนไป" หลังจากเดือนกุมภาพันธ์ ซึ่งงานบันทึกเสียงคืบหน้าไปไม่มาก ทางวงจึงเริ่มบันทึกเสียงใหม่ในเดือนกันยายนที่สตูดิโอใจ้ดินดิอีเลแฟนท์แอนด์แวปปิง พวกเขาใช้เวลากว่า 8 สัปดาห์ในสตูดิโอนี้ แต่ทว่าการบันทึกเสียงก็ไม่มีสิ่งใดคืบหน้า
รายชื่อเพลง

ทุกเพลงเป็นผลงานการประพันธ์ของเควิน ชิลด์ส เว้นแต่เพลงที่มีหมายเหตุอยู่ด้านหลัง
"Only Shallow" (Bilinda Butcher, Shields) – 4:17
"Loomer" (Butcher, Shields) – 2:38
"Touched" (Colm Ó Cíosóig) – 0:56
"To Here Knows When" (Butcher, Shields) – 5:31
"When You Sleep" – 4:11
"I Only Said" – 5:34
"Come in Alone" – 3:58
"Sometimes" – 5:19
"Blown a Wish" (Butcher, Shields) – 3:36
"What You Want" – 5:33
"Soon" – 6:58
แหล่งข้อมูล

Cavanagh, David (2000). The Creation Records Story: My Magpie Eyes Are Hungry for the Prize. (London) Virgin Books. ISBN 0-7535-0645-9.
DeRogatis, Jim (2003). Turn On Your Mind: Four Decades of Great Psychedelic Rock. (Milwaukee) Hal Leonard Corporation. ISBN 0-634-05548-8.
McGonigal, Mike (2007). Loveless. (New York) The Continuum International Publishing Group Inc. ISBN 0-8264-1548-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

Analysis of the use of noise as music in Loveless
Analysis of the importance of Loveless in music history เก็บถาวร 2013-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรือสาครวิสัย

13°34′02″N 100°40′56″E﻿ / ﻿13.5673071°N 100.6821365°E﻿ / 13.5673071; 100.6821365
| --- | --- |
เรือสาครวิสัย
ประวัติ
ไทย
ชื่อ: list error: <br /> list (help) • ไทย: เรือสาครวิสัย • อังกฤษ: M/V Sakhon Wisai
ตั้งชื่อตาม: "พระยาสาครวิสัย" (ม.ล.เป้า อิศรางกูร) อดีตเจ้ากรมการขนส่งทางน้ำและพาณิชย์นาวี
เจ้าของ: กรมเจ้าท่า กระทรวงคมนาคม
ผู้ให้บริการ: ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี
ท่าเรือจดทะเบียน: Bangkok Thailand
Ordered: 30 กันยายน พ.ศ. 2548
อู่เรือ: list error: <br /> list (help) ออกแบบโดย IHI Marine Engineering Singapore ต่อโดย Italthai Marine CO.,LTD (Thailand)
มูลค่าสร้าง: 1,200 ล้านบาท
ปล่อยเรือ: 17 มีนาคม พ.ศ. 2549
เดินเรือแรก: 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
สร้างเสร็จ: 13 ตุลาคม พ.ศ. 2551
ท่าจอด: ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี , สมุทรปราการ, ประเทศไทย
รหัสระบุ: list error: <br /> list (help) • IMO: 9463968  • MMSI:	567348000  • Callsign: HSB3901
สถานะ: In active service
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น::  Nippon Kaiji Kyokai
ประเภท::  เรือฝึก
ขนาด (ตัน)::  4,200 Gross tonnage   1,500 Deadwieght tons
ความยาว::  90.00 เมตร (ตลอดลำ)  82.00 เมตร (แนวน้ำ)
ความกว้าง::  16.80 เมตร
กินน้ำลึก::  6.2 เมตร
ระบบพลังงาน::  •เครื่องจักรใหญ่ MAN B&W 7L32/40 กำลัง 3,500 kW @ 750 rpm • เครื่องจักรช่วย 3 x Daihatsu 6DC-17 480 kW @ 1000 rpm  •เครื่องกำเหนิดไฟฟ้า 3 x Nishishiba 380 V 3-Phase, 50 Hz, 450 kW
ระบบขับเคลื่อน::  •1 x  CPP Conventional package MAN Alpha Propulsion Germany  •1 x 8 tonnes, 800 kW CPP Tunnel Thruster Kamome TCB-90MA
ความเร็ว::  • 15.5 Knots
พิสัยเชื้อเพลิง::  • 6,000 ไมล์ทะเล
ลูกเรือ::  •Cadet 200 persons  •Teacher 20 persons  •Crew 32 persons
เรือสาครวิสัย  (M.V.SAKHON WISAI) เรือฝึกลำที่ 3 ของศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี ใช้วงเงิน 1,112 ล้านบาท ใช้เวลาก่อสร้าง 700 วัน สิ้นสุดสัญญาเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2551 ออกแบบโดย IHI Marine Engineering Singapore ต่อโดยบริษัท Italthai Marine (Thailand) ขนาด 4200 ตันกรอส 1500 เดทเวทตัน ระยะทำการ 6,000 ไมล์ทะเล มีความยาว 92 เมตร กว้าง 16.80 เมตร สูง 9.30 เมตร กินน้ำลึก 6 เมตร เครื่องยนต์ขับ สามารถรับนักเรียนฝึกได้ 200 คน ครูฝึก 20 คน นายประจำเรือ 32 คน ภายในเรือประกอบด้วย ห้องเรียน ห้องจำลองการเดินเรือ และอุปกรณ์ที่ใช้ทำการฝึก
เส้นขนานที่ 57

เส้นขนานที่ 57 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 57 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 57 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
57° เส้นขนานที่ 57 องศาเหนือ: 57° เส้นขนานที่ 57 องศาใต้
เตียวหอม

| เตียวหอม   Zhao Fan> เจ้าเมืองฮุยเอี๋ยง |
| --- | --- |
เกิด: 155
ถึงแก่กรรม: 254
ยุคในประวัติศาสตร์: ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
เตียวหอม (จีน: 趙範, ?–?) หรือ เจ้าฟ่าน ในภาษาจีนกลาง ขุนนางราชสำนักและขุนศึกเล็ก ๆ ผู้มีชีวิตในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ของจีน
ประวัติ

เรื่องราวของเตียวหอมถูกบันทึกไว้น้อยมากในประวัติศาสตร์ยกเว้นช่วงที่เขาเป็นเจ้าเมืองฮุยเอี๋ยงหรือ กุ้ยหยาง ในภาษาจีนกลาง (ทุกวันนี้คือ เฉินโจว มณฑลหูหนาน) ตลอด 208 และ 209 ใน 209 ขุนศึก เล่าปี่ นำกองทัพของเขาเข้าพิชิต 4 เมืองใน เกงจิ๋ว ตอนใต้: อู่เหล็ง เหล็งเหล็ง เตียงสา และ ฮุยเอี๋ยง เจ้าเมืองทั้ง 4 ยอมแพ้ต่อเขา
เล่าปี่แต่งตั้งขุนพลของเขา จูล่ง ให้แทนเตียวหอมในฐานะเจ้าเมืองฮุยเอี๋ยง เตียวหอมมีพี่สะใภ้ซึ่งเป็นม่ายซึ่งเป็นที่รู้จักสำหรับความงามของเธอ ซึ่งเขาต้องการให้เกิดการสมรสระหว่างเธอและจูล่ง ขณะเดียวกันจูล่งได้ปฏิเสธไปจากนั้นไม่นานเตียวหอมได้ลอบหนีไปเเละตายประมาน พ.ศ 2569
ใน สามก๊ก

ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 14 สามก๊ก เตียวหอมพยายามให้จูล่งสมรสกับพี่สะใภ้ของเขาให้ได้ ในนวนิยาย ขณะเดียวกันจูล่งปฏิเสธข้อเสนอเพราะเขากลายเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับเตียวหอม
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก (ต)
เตียวฬ่อ

| เตียวฬ่อ (จางหลู่) |
| --- | --- |
張魯
ภาพวาดเตียวฬ่อจากนวนิยายภาพสามก๊ก (ค.ศ. 1957)

ขุนพลพิทักษ์ทิศใต้ (鎮南將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 215 (215) – ค.ศ. 216 (216)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
หัวหน้ารัฐบาล: โจโฉ
เจ้าเมืองฮานเหลง (漢寧太守)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 215 (215)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ปรากฏ อำเภอเฟิง มณฑลเจียงซู
เสียชีวิต: ค.ศ. 216
ที่ไว้ศพ: หานตาน มณฑลเหอเป่ย์
บุตร: จาง ฟู่ จาง กวั่ง จาง หย่ง จาง เชิ่ง จาง อี้ จาง จฺวี้ จาง เมิ่งเต๋อ จาง ฉีอิง ภรรยาของโจฮู บุตรชายอีกอย่างน้อยสามคนและบุตรสาวอีกอย่างน้อยแปดคน
บุพการี: จาง เหิง (บิดา) หลูชื่อ (มารดา)
อาชีพ: นักการเมือง ผู้นำลัทธิ ขุนศึก
ชื่อรอง: กงฉี (公祺)
สมัญญานาม: ยฺเหวียนโหฺว (原侯)
บรรดาศักดิ์: ลั่งจงโหฺว (閬中侯)

เตียวฬ่อ (เสียชีวิต ค.ศ. 216) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง หลู่ (จีน: 張魯; พินอิน: Zhāng Lǔ) ชื่อรอง กงฉี (จีน: 公祺; พินอิน: Gōngqí) เป็นนักการเมือง ผู้นำลัทธิ และขุนศึกที่มีชีวิตช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นผู้นำรุ่นที่สามของนิกายเทียนซูเต้า นิกายหนึ่งของลัทธิเต๋า เตียวฬ่อเป็นผู้ปกครองรัฐในฮันต๋ง ซึ่งตั้งชื่อใหม่ว่าฮานเหลง (漢寧 ฮั่นหนิง) จนกระทั่งในปี ค.ศ. 215 เตียวฬ่อยอมสวามิภักดิ์ต่อโจโฉ ได้รับราชการกับโจโฉจนกระทั่งเสียชีวิตในอีกหนึ่งปีต่อมา
ขุนศึกแห่งฮันต๋ง

หลังการเสียชีวิตของจาง เหิง (张衡) บิดาของเตียวฬ่อ เตียวฬ่อได้สืบทอดอำนาจของนิกายเทียนซูเต้า และกลายเป็นผู้นำรุ่นที่สาม (ผู้นำคนแรกคือเตียวเหลง (จาง เต้าหลิง) ผู้เป็นปู่ของเตียวฬ่อ) ศาสนานี้ได้รับการกราบไหว้นับถือมากมายในเอ๊กจิ๋ว(ครอบคลุมมณฑลเสฉวนและฉงชิ่งในปัจจุบัน) แต่เมื่อเตียวฬ่อได้เข้าควบคุมศาสนาก็ถูกท้าทายในพื้นที่โดยศาสนาแชมันที่นำโดยจาง ซิ่ว (張脩, ซึ่งไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเตียวฬ่อ)
ด้วยภูมิหลังนี้ ทั้งเตียวฬ่อและจาง ซิ่วได้รับคำสั่งอย่างกระทันหันจากเล่าเอี๋ยนให้ร่วมมือกันโจมตีซู กู้ (蘇固) เจ้าเมืองฮันต๋งซึ่งราชวงศ์ฮั่นได้แต่งตั้งและเข้ายึดดินแดนของเขา อย่างไรก็ตาม ด้วยการวางแผนอุบายของเขาเอง เตียวฬ่อได้สังหารจาง ซิ่วและเข้าควบคุมกองกำลังทหารและผู้ติดตามสาวกของเขาก่อนที่เขาจะออกไปสู้ศึกกับฮันต๋ง เขาสามารถเอาชนะซู กู้ได้สำเร็จและเข้าควบคุมฮันต๋ง ได้เปลี่ยนชื่อภูมิภาคแห่งนี้ว่าฮานเหลง (ฮั่นหนิง) ซึ่งปกครองโดยหลักคำสอนของศาสนาของเขา เป็นที่น่าสังเกตว่า แม้ว่าเขาจะทำตามคำสั่งของเล่าเอี๋ยนเพียงแต่ในนาม แต่เมื่อเล่าเจี้ยงขึ้นมาแทนที่ในอีกหลายปีต่อมา เตียวฬ่อปฏิเสธที่จะทำตามคำสั่งของเล่าเจี้ยงเป็นเหตุทำให้เล่าเจี้ยงสั่งประหารชีวิตมารดาของเตียวฬ่อ น้องชาย และสมาชิกในครอบครัวอีกหลายคน
มีการกล่าวกันว่า การปกครองดินแดนของเตียวฬ่อนั้นดูมีมนุษยธรรมและศิวิไลซ์ในสมัยนั้น ถนนถูกสร้างขึ้นไปทั่วทั้งดินแดนโดยมีจุดพักพิงและมอบอาหารให้โดยไม่คิดเงิน ภาษีและเงินบริจาคที่ได้มาจากประชาชนก็ไม่ได้ถูกนำไปใช้เพื่อความสุขสำราญของตน แต่นำไปใช้เพื่อการสนับสนุนแก่ประชาราษฎร์ นอกจากนี้ภายใต้การนำของเขายังมีกองทัพที่ทรงพลังและการป้องกันที่แข็งแกร่ง ซึ่งทั้งโจโฉและลิฉุยก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้ง่าย ๆ รัฐบาลส่วนกลางของราชวงศ์ฮั่นได้ให้การยอมรับอำนาจปกครอง เหนือเมืองฮันต๋งของเตียวฬ่อ และแต่งตั้งให้เขาเป็นนายพลแห่งราชวงศ์ผู้พิทักษ์พลเรือน (鎮民中郎將) และเจ้าเมืองฮานเหลง ตามจดหมายเหตุสามก๊กกล่าวว่า เตียวฬ่อได้รับตราอัญมนีจากประชาราษฏร์ในดินแดนของเขา ซึ่งเป็นสัญญาณจากสวรรค์ว่า เขาจะกลายเป็นอ๋อง ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาหลายคนต่างเรียกร้องให้เขาประกาศสถาปนาตนเป็นอ๋อง แต่ที่ปรึกษาของเขานามว่า เงียมเภา (閻圃 เหยียน ผู่) ได้ทัดทานว่าการทำเช่นนั้นจะนำภัยหายนะมาให้ เหยียนผู่จึงปฏิบัติตามคำแนะนำของเงียมเภา
สวามิภักดิ์ต่อโจโฉ

ในปี ค.ศ. 211 จงฮิวได้เสนอต่อขุนศึกโจโฉ ซึ่งเป็นหัวหน้ารัฐบาลส่วนกลางของราชวงศ์ฮั่นโดยพฤตินัย ให้เปิดฉากการรุกรานเมืองฮันต๋ง โจโฉได้ทำตามข้อเสนอและระดมพลกองกำลังทหาร อย่างไรก็ตาม ขุนศึกม้าเฉียวและหันซุย ซึ่งประจำอยู่ในภูมิภาคกวนต๋ง (กวนจง) ในระหว่างดินแดนของโจโฉและเมืองฮันต๋ง ต่างคิดว่าโจโฉต้องการที่จะโจมตีพวกตน ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มก่อการจลาจลต่อต้านรัฐบาลส่วนกลางของราชวงศ์ฮั่น ได้นำไปสู่ยุทธการที่ด่านตงก๋วนและการสู้รบที่ตามมา แม้ว่ากองกำลังของโจโฉจะได้รับชัยชนะต่อขุนศึกกวนต๋ง แต่พวกเขาก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะโจมตีเมืองฮันต๋งต่อไปได้ ดังนั้นพวกเขาจึงได้ล่าถอย ม้าเฉียวได้หนีไปที่เมืองฮันต๋ง หลังจากพ่ายแพ้และให้คำมั่นสัญญาจะจงรักภักดีต่อเตียวฬ่อ ซึ่งมีความคิดที่จะแต่งงานกับลูกสาวของเขา อย่างไรก็ตาม เอียวเป๊ก (楊薄 หยาง ปั๋ว) ลูกน้องของเตียวฬ่อได้กล่าวว่า "ผู้ชายเช่นนี้ที่ไม่รักพ่อแม่ของตัวเอง (หมายถึงการที่ม้าเท้งถูกประหารนั้นที่เกิดขึ้นมาจากการก่อกบฏของม้าเฉียว) ไม่สามารถรักใครได้อีก" และข้อเสนอที่จะแต่งงานก็ได้ถูกล้มเลิกไป จากนั้นม้าเฉียวก็ได้ยืมทหารจากเตียวฬ่อและพยายามที่จะยึดดินแดนบางส่วนที่เสียไปกลับคืนจากโจโฉแต่ก็ไม่สำเร็จในที่สุด ความล้มเหลวของเขาทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองดูแย่ลง เมื่อกองทัพของเล่าปี่เข้าปิดล้อมเล่าเจี้ยง ม้าเฉียวได้ตัดสินใจเวลานี้ที่จะออกจากเมืองฮันต๋งพร้อมกับผู้ติดตามของเขาและเข้าร่วมกับเล่าปี่ อย่างไรก็ตาม บังเต๊ก ลูกน้องของม้าเฉียวยังคงรับใช้เตียวฬ่ออยู่
ในปี ค.ศ. 211 โจโฉเปิดฉากการทัพอีกครั้งเพื่อพิชิตเมืองฮันต๋ง ในช่วงแรก เตียวฬ่อไม่มีความหวังที่จะหยืดยันต่อสู้รบกับกองทัพของโจโฉและวางแผนที่จะยอมสวามิภักดิ์ น้องชายของเขา เตียวโอย (張衛 จาง เว่ย์) ยืนกรานที่จะออกไปสู้รบและนำกองทัพของเขาเข้าต่อสู้รบกับกองกำลังที่รุกราน ในไม่ช้าเขาก็ถูกสังหารในสนามรบ และอีกครั้งที่เตียวฬ่อคิดจะยอมสวามิภักดิ์ เงียมเภาที่ปรึกษาของเขาได้บอกว่าจะยอมสวามิภักดิ์ง่าย ๆ เช่นนี้ ก็ดูไม่มีท่าทีจะเจรจาต่อรอง เตียวฬ่อจึงถอยกลับไปที่ป้อมปราการที่ปาต๋ง (巴中 ปาจง) แทน เมืองออกจากเมืองหลวง เขาไม่ได้ทำลายทรัพย์สินเงินทองและสมบัติหรือพยายามนำสิ่งเหล่านี้ไปด้วย กลับทิ้งมันไว้เบื้องหลังโดยกล่าวว่า "สิ่งเหล่านี้เป็นของแผ่นดิน ไม่ใช่ของข้า" โจโฉรู้สึกประทับใจสิ่งนี้มาก และส่งสารไปหาเตียวฬ่อเพื่อขอให้เขายอมสวามิภักดิ์ แผนของเงียมเภาประสบความสำเร็จ เนื่องจากเตียวฬ่อและกองกำลังของเขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากโจโฉ โจโฉได้แต่งตั้งเตียวฬ่อเป็นขุนพลพิทักษ์ทิศใต้ (鎮南將軍)  และให้เหล่าบุตรชายทั้งห้าคนเป็นขุนนางตำแหน่งโหฺว เตียวฬ่อยังได้ให้ลูกสาวของตนแต่งงานกับโจฮู ซึ่งเป็นบุตรชายคนหนึ่งของโจโฉ เมื่อโจโฉได้ส่งตัวหม่า ชิว (馬秋) บุตรชายของม้าเฉียวให้กับเตียวฬ่อ เตียวฬ่อสังหาหม่า ชิวด้วยตนเอง - ดูเหมือนว่าจะเป็นการแก้แค้นที่ม้าเฉียวละทิ้งตน
เตียวฬ่อเสียชีวิตในปี ค.ศ. 216 และได้รับพระราชทายยศบรรดาศักดิ์ภายหลังมรณกรรม "ยฺเหวียนโหฺว"(原侯) โดยราชสำนักฮั่น  บุตรชายของเขายังคงเป็นผู้นำลัทธิเต๋า "ห้าเมล็ดข้าว" ซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็นหนึ่งในสองโรงเรียนลัทธิเต๋าหลักที่อยู่รอดมาจนถึงยุคปัจจุบันที่รู้จักกันในชื่อว่าเจิ้งอีเต้า
ในนิยายสามก๊ก

ในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง สามก๊ก ในศตวรรษที่ 14 เตียวฬ่อได้ถูกพรรณาว่า มีความต้องการอย่างมากในตำแหน่งอ๋องแห่งฮานเหลง และพยายามจะขยายอาณาเขตของตนอย่างจริงจัง ในนิยายเรื่องนี้ เขาได้พยายามจะเข้ารุกรานเอ๊กจิ๋วของเล่าเจี้ยง เพียงแต่ต้องหยุดชะงัก เมื่อม้าเฉียวได้หนีทัพออกไป เขาได้ส่งคนรับใช้นามว่า เอียวเป๊ก (楊薄 หยาง ปั๋ว)  ไปสอดแนมเขา อย่างไรก็ตาม เมื่อม้าเฉียวได้เข้าร่วมกับเล่าปี่ เขาก็ได้สังหารเอียวเป๊ก
แผนที่แสดงอาณาเขตของขุนศึกคนสำคัญของราชวงศ์ฮั่นในช่วงทศวรรษ 190 รวมถึงเตียวฬ่อ
เส้นขนานที่ 55

เส้นขนานที่ 55 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 55 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 55 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
55° เส้นขนานที่ 55 องศาเหนือ: 55° เส้นขนานที่ 55 องศาใต้
เส้นขนานที่ 56

เส้นขนานที่ 56 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 56 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 56 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
56° เส้นขนานที่ 56 องศาเหนือ: 56° เส้นขนานที่ 56 องศาใต้
อูเด ลัสปัลมัส

อูนิโอน เดปอร์ติบา ลัสปัลมัส หรือเรียกโดยง่ายว่า อูเด ลัสปัลมัส หรือ ลัสปัลมัส เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศสเปน ตั้งอยู่ในลัสปัลมัสเดกรันกานาเรีย หมู่เกาะกานาเรียส ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1949 อันเป็นผลมาจากการควบรวม 5 สโมสรในภูมิภาคกานาเรียส ปัจจุบันลงแข่งขันในลาลิกา ลีกสูงสุดของประเทศสเปน มีฉายาว่า โลส อามาริโยส (พวกสีเหลือง) ปัจจุบันพวกเขาใช้เอสตาดิโอเดกรันกานาเรีย เป็นสนามเหย้า ซึ่งย้ายมาจากเอสตาดิโออินซูลาร์ ในปี ค.ศ. 2003
ลัสปัลมัส ชนะเลิศเซกุนดาดิบิซิออน 4 สมัย ในฤดูกาล 1953–54, 1963–64, 1984–85 และ 1999–00 และชนะเลิศเซกุนดาดิบิซิออนเบ 2 สมัย ในฤดูกาล 1992–93 และ 1995–96 พวกเขาเป็นรองชนะเลิศลาลิกา ใน1968–69 และรองชนะเลิศโกปาเดลเรย์ ในฤดูกาล 1977–78
ประวัติ > จุดกำเนิด

อูเด ลัสปัลมัส เกิดจากการควบรวมจาก 5 สโมสรนั้นก็คือ Club Deportivo Gran Canaria, Atlético Club de Fútbol, Real Club Victoria, Arenas Club และ Marino Fútbol Club ได้รวมกันก่อตั้งสโมสรอูเด ลัสปัลมัสขึ้นและได้ลงทะเบียนกับราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปน เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 1949 และก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 1949
โดยชื่อของสโมสรนั้นได้นำมาจากการอภิปรายตัวเลือกแรกนั้นจะว่า Canarias แต่ไม่ได้เลือกเนื่องจากหมายถึงกานาเรียสซึ่งเป็นชื่อเกาะรวมทั้ง 2 จังหวัดคือ ซานตากรุซเดเตเนริเฟ และลัสปัลมัสเดกรันกานาเรีย จึงใช้ชื่อจังหวัดของตัวเองนั้นก็คือ อูเด ลัสปัลมัส
ลัสปัลมัสได้เริ่มในดิวิชัน 3 และภายใน 2 ปี ได้เลื่อนชั้นมายังลาลิกาได้สำเร็จและหลังจากนั้นก็ตกชั้นไปยังเซกุนดาดิบิซิออนและผลงานก็ไม่ประสบความสำเร็จตลอดมา
ประวัติ > ช่วงประสบความสำเร็จ

ในฤดูกาล 1967–1969 ผลงานของลัสปัลมัสดีขึนในช่วงของโค้ชหลุยซ์ โมโลลี่ซึ่งเป็นครั้งที่ 3 ที่มาคุมทีมลัสปัลมัส โดยสามารถพาลัสปัลมัสจบอยู่ที่อันดับ 3 ในฤดูกาล 1967–1968 และจบอันดับ 2 ฤดูกาล 1968–1969 และเข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายโกปาเดเรย์ ฤดูกาล 1967–1968 และ 1968–1969 และได้เข้าอินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัป ฤดูกาล 1969–1970 แต่เสมอ 0–0 ในบ้าน และนอกบ้าน 0–1 ทำให้ตกรอบไป
สนามแข่งขัน

สนามแข่งขันของลัสปัลมัสนั้นเดิมคือ เอสตาดีโอ อินซูล่า มีความจุ 21,000 ที่นั่ง และเปลี่ยนเป็นสนามกรันกานาเรีย เมื่อปี 2004 ซึ่งมีความจุ 32,150 ที่นั่ง
นอกจากนั้นยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น เช่น สนามบาสเกตบอล gran canaria arena ของทีม CB Gran Canaria, สนามซ้อมเทนนิส 1 สนาม, สนามฟุตบอลขนาดเล็ก 1 สนาม, สนามฟุตบอลขนาดจริง 1 สนาม
ผลงาน > ผลงานในแต่ละซีซั่น

33 ฤดูกาล ใน ลาลิกา
28 ฤดูกาล ใน เซกุนดาดิบิซิออน
6  ฤดูกาล ใน เซกุนดาดิบิซิออน เบ
1  ฤดูกาล ใน เตร์เซราดิบิซิออน
ผลงาน > ฤดูกาลที่ผ่านมา

| ฤดูกาล |  | อันดับ | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | คะแนน | โกปาเดลเรย์ | เพิ่มเติม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1999–00 | 2D | 1 | 42 | 20 | 12 | 10 | 60 | 41 | 72 |  | เลื่อนชั้น |
| 2000–01 | 1D | 11 | 38 | 13 | 7 | 18 | 42 | 62 | 46 |  |  |
| 2001–02 | 1D | 18 | 38 | 9 | 13 | 16 | 40 | 50 | 40 |  | ตกชั้น |
| 2002–03 | 2D | 5 | 42 | 16 | 16 | 10 | 53 | 43 | 64 |  |  |
| 2003–04 | 2D | 20 | 42 | 10 | 14 | 18 | 46 | 68 | 44 |  | ตกชั้น |
| 2004–05 | 2DB | 7 | 38 | 17 | 9 | 12 | 50 | 33 | 60 |  |  |

| 2005–06 | 2DB | 3 | 38 | 18 | 13 | 7 | 45 | 24 | 67 |  | เลื่อนชั้น |
| 2006–07 | 2D | 18 | 42 | 13 | 12 | 17 | 51 | 59 | 51 |  |  |
| 2007–08 | 2D | 8 | 42 | 15 | 12 | 15 | 51 | 55 | 57 |  |  |
| 2008–09 | 2D | 18 | 42 | 10 | 17 | 15 | 46 | 51 | 47 |  |  |
| 2009–10 | 2D | 17 | 42 | 12 | 15 | 15 | 49 | 49 | 51 |  |  |
| 2010–11 | 2D | 15 | 42 | 13 | 15 | 14 | 56 | 71 | 54 |  |  |
| 2011–12 | 2D | 9 | 42 | 16 | 10 | 16 | 58 | 59 | 58 |  |  |
| 2012–13 | 2D | 6 | 42 | 18 | 12 | 12 | 62 | 55 | 66 |  |  |
| 2013–14 | 2D | 6 | 42 | 18 | 9 | 15 | 51 | 50 | 63 |  |  |
| 2014–15 | 2D | 4 | 42 | 22 | 12 | 8 | 73 | 47 | 78 |  |  |
| 2015–16 | 1D | 11 | 38 | 12 | 8 | 18 | 45 | 53 | 44 |  |  |
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

แก้ไขล่าสุด 1 กุมภาพันธ์ 2016
หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน > ถูกยืมตัว

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
เกียรติประวัติ

ลาลิกา
รองชนะเลิศ (1) 1968–69
อันดับ 3 (1)  1967–68
โกปาเดลเรย์
รองชนะเลิศ 1977–78
รอบรองชนะเลิศ 1973–74, 1983–84, 1996–97
รอบก่อนรองชนะเลิศ 1958, 1974–75, 1975–76, 2015–16
เกียรติประวัติ > ถ้วยกระชับมิตร

Trofeo Ciudad de Las Palmas de Gran Canaria (5)
ชนะเลิศ 2000 2001 2002 2006 และ 2009
Torneo de San Ginés (8)
ชนะเลิศ 1989 1993 1995 1996 2005 2008 2010 และ 2011
Trofeo Teide (2)
ชนะเลิศ 1987 และ 2006
Trofeo Gobierno de Canarias (1)
ชนะเลิศ 2011
Trofeo Ciudad de Almería (2)
ชนะเลิศ 1977 และ 1978
Trofeo Concepción Arenal (1)
ชนะเลิศ 1976
Torneo Internacional de Fútbol de Maspalomas (1)
ชนะเลิศ 2008
Torneo Internacional Ciudad de Melilla (1)
ชนะเลิศ 1989
Trofeo Diputación de Córdoba (1)
ชนะเลิศ 2009
Memorial Carlos Fuentes (2)
ชนะเลิศ 2007 และ 2010
Trofeo Ciutat de Tarragona (1)
ชนะเลิศ 2011
Torneo Sebastián Martín Melo (1)
ชนะเลิศ 2012
Copa de Canarias (3)
ชนะเลิศ 2011 2012 2014
ผู้จัดการทีม

Satur Grech (1953–57)
Luis Molowny (1957–58)
Baltasar Albéniz (1958–59)
Luis Molowny (1959)
Marcel Domingo (1959–60)
Paco Campos (1961–62)
Rosendo Hernández (1962–63)
Vicente Dauder (1963–66)
Luis Molowny (1968–70)
Rosendo Hernández (1970)
Héctor Rial (1970–71)
Pierre Sinibaldi (1971–75)
Heriberto Herrera (1975–76)
Roque Olsen (1976–77)
Miguel Muñoz (1977–79)
Antonio Ruiz (1979–80)
Heriberto Herrera (1982)
Walter Skocik (1982–83)
Héctor Núñez (1983–84)
Roque Olsen (1984–85)
Ferenc Kovács (1986–87)
Roque Olsen (1988)
Paquito (1989–90)
Manolo Cardo (1990–91)
Roque Olsen (1991), (1991–92)
Miguel Ángel Brindisi (1991–92)
Iñaki Sáez (1993–94)
Paco Castellano (1994–95)
Iñaki Sáez (1995)
Ángel Cappa (1996–97)
Paco Castellano (1997)
Mariano García Remón (1997–98)
Paco Castellano (1998–99)
Sergije Krešić (1999–01)
Fernando Vázquez (2001–02)
Josu Uribe (2002–03)
Juan Manuel Rodríguez (2003)
David Vidal (2003–04)
David Amaral (2004)
Carlos Sánchez Aguiar (2004–05)
Josip Višnjić (2005–06)
Carlos Sánchez Aguiar (2006)
Juanito (2006–07)
Juan Manuel Rodríguez (2007–08)
Javier Vidales (2008–09)
Paco Castellano (2009)
Sergije Krešić (2009–10)
Paco Jémez (2010–11)
Juan Manuel Rodríguez (2011–12)
Sergio Lobera (2012–14)
Josico (2014)
Paco Herrera (2014–15)
กิเก เซติเอน (2015–)
ทีมในเครือ

ทีมสำรอง นอกจากทีมชุดใหญ่แล้วนั้นลัสปัสมัสยังมีทีสำรองโดยใช้ชื่อว่า UD Las Palmas Atlético ซึ่งก่อตั้งในปี 1959
ทีมหญิง
แหล่งข้อมูลอื่น

อูเด ลัสปัลมัส ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กลาลิกา |
| --- | --- | --- |
| สโมสรในฤดูกาล 2022–23 | อัลเมริอา · อัตเลติกเดบิลบาโอ · อัตเลติโกเดมาดริด · บาร์เซโลนา · เบติส · กาดิซ · เซลตาเดบิโก · ราโยบาเยกาโน · อัสปัญญ็อล · เอลเช · เรอัลมาดริด · เรอัลโซซิเอดัด · เซบิยา · เฆตาเฟ · ฌิโรนา · โอซาซูนา · บาเลนเซีย · มายอร์กา · เรอัลบายาโดลิด · บิยาร์เรอัล |  |
| สโมสรที่เคยอยู่ในลาลิกา | กรานาดา · เลบันเต · อาลาเบส · อัลบาเซเต · อัลโกยาโน · อาเด อัลเมริอา · อารีนัสเกซโช · อัตเลตีโกเตโตอูอัน · บูร์โกส · กัสเตยอน · กอมโปสเตลา · กอนดัล · กอร์โดบา · กุลตูรัลเลโอเนซา · เอวโรปา · เอซเตรมาดูรา · ฌิมนัสติก · เดปอร์ติโบลาโกรูญา · เอร์กูเลส · คาเอน · ลัสปัลมัส ·  เลกาเนส · เยย์ดา · เซเด โลโกรเญส · มาลากา · อูเอสกา · เซเป เมริดา · เรอัลมูร์เซีย · นูมันเซีย · เรอัลโอบิเอโด · ปอนเตเบดรา · ราซินเดซันตันเดร์ · เอย์บาร์ · เรอัลบูร์โกส · เรอัลอูนีออน · เรเกรอาตีโบอูเอลบา · ซาบาเดลย์ · ซาลามังกา · เตเนรีเฟ · เคเรซ · ซาราโกซา · อูเอสกา · เอสปอร์ตินเดฆิฆอน |  |
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF
เฮเลนาแห่งเดนมาร์ก

เจ้าหญิงเฮเลนาแห่งเดนมาร์ก (ราว ค.ศ. 1180 - 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1223 ในลือเนอบวร์ค) ทรงเป็นทายาทผู้สืบตำแหน่งเมืองการ์ดิงและดัชเชสพระชายาแห่งลือเนอบวร์ค
เจ้าหญิงเฮเลนาเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์กกับโซเฟียแห่งมินสก์ และเป็นพระขนิษฐาในอิงเงอบอร์กแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
ในฤดูร้อน ค.ศ. 1202 ที่เมืองฮัมบูร์ก เจ้าหญิงเฮเลนาเสกสมรสกับดยุกวิลเลียมแห่งลือเนอบวร์ค เจ้าหญิงเฮเลนากับดยุกวิลเลียมทรงมีโอรสหนึ่งพระองค์คือ อ็อทโทที่ 1 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค หลังจากดยุกวิลเลียม พระสวามีสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1213 พระเชษฐาของพระองค์คือ จักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงปกครองลือเนอบวร์ค ในฐานะผู้สำเร็จราชการของอ็อทโท ดยุกวัยเยาว์ ดยุกอ็อทโทได้รับการแต่งตั้งให้เป็นทายาทในกรรมสิทธิ์ที่ดินของตนเองของตระกูลเวล์ฟ โดยสมเด็จลุง คือ ไฮน์ริชที่ 5 เคานต์พาลาไทน์แห่งไรน์
เจ้าหญิงเฮเลนาสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1233 และพระศพฝังที่อารามคณะเบเนดิกทีนเซนต์ไมเคิลในลือเนอบวร์ค
เอมอรี เอ็ม. โทมัส

เอมอรี เอ็ม. โทมัส (เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1939 ที่ริชมอนด์ รัฐเวอร์จิเนีย) เป็นนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ แห่งมหาวิทยาลัยจอร์เจีย โทมัสได้ทำวิจัยเรื่องราวเกี่ยวกับสงครามกลางเมืองอเมริกา  เขาได้รับตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยไรซ์ ในปี ค.ศ. 1966
ผลงานทางวิชาการ

| วิดีโอหลายคลิปจากแหล่งข้อมูลภายนอก |
| --- | --- |
 Booknotes interview with Thomas on Robert E. Lee: A Biography, September 10, 1995, C-SPAN
The Confederacy as a Revolutionary Experience (1970)
Confederate State of Richmond: A Biography of the Capital (1971)
The American War and Peace, 1860-1877 (1973)
The Confederate Nation, 1861-1865 (1979)
Bold Dragoon: The Life of J.E.B. Stuart (1986)
Travels to Hallowed Ground: A Historian's Journey to the American Civil War (1987)
Robert E. Lee: A Biography (1995)
Robert E. Lee: An Album (2000)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
เตียวอิบ

ขุนนางของรัฐวุยก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 254)
| เตียวอิบ (จาง จี) |
| --- | --- |
張緝

ที่ปรึกษาผู้ใหญ่ราชสำนัก (光祿大夫 กวางลู่ต้าฟู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 252 (252) – ค.ศ. 254 (254)
กษัตริย์: โจฮอง
เจ้าเมืองตงกว่าน (東莞太守 ตงกว่านไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 252 (252)
กษัตริย์: โจฮอง
เจ้าหน้าที่สำนักราชเลขาธิการราชวัง (中書郎 จงชูหลาง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: 27 มีนาคม ค.ศ. 254 นครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน
คู่สมรส: เซี่ยงชื่อ (向氏)
บุตร: เตียวฮองเฮา จาง เหมี่ยว (張邈)
บุพการี: เตียวกี๋ (บิดา)
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: จิ้งจ้ง (敬仲)
บรรดาศักดิ์: ซีเซียงโหว (西鄉侯)

เตียวอิบ (เสียชีวิต 27 มีนาคม ค.ศ. 254) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง จี (จีน: 張緝; พินอิน: Zhāng Jī) ชื่อรอง จิ้งจ้ง (จีน: 敬仲; พินอิน: Jìngzhòng) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของเตียวกี๋ข้าหลวงมณฑลเลียงจิ๋ว เป็นบิดาของเตียวฮองเฮา และเป็นพระสัสสุระ (พ่อตา) ของโจฮองจักรพรรดิลำดับที่ 3 ของรัฐวุยก๊ก