stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิสรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Miss Russia Official website (รัสเซีย)
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมประกวดมิสเวิลด์ |
| --- | --- |
ดำเนินการอยู่ (1951–ปัจจุบัน):  แอลเบเนีย  แองโกลา  แอนติกาและบาร์บูดา  อาร์เจนตินา  อาร์มีเนีย  อารูบา  ออสเตรเลีย  ออสเตรีย  บาฮามาส  บังกลาเทศ  เบลารุส  เบลเยียม  เบลีซ  เบอร์มิวดา  โบลิเวีย  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บอตสวานา  บราซิล  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  บัลแกเรีย  แคเมอรูน  แคนาดา  กาบูเวร์ดี  หมู่เกาะเคย์แมน  ชิลี  จีน  โคลอมเบีย  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  หมู่เกาะคุก  คอสตาริกา  โกตดิวัวร์  โครเอเชีย  กือราเซา  ไซปรัส  สาธารณรัฐเช็ก  เดนมาร์ก  ดอมินีกา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เอกวาดอร์  อียิปต์  เอลซัลวาดอร์  อังกฤษ  อิเควทอเรียลกินี  เอธิโอเปีย  ฟีจี  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  กาบอง  จอร์เจีย  เยอรมนี  กานา  ยิบรอลตาร์  กรีซ  กัวเดอลุป  กวม  กัวเตมาลา  กายอานา  เฮติ  ฮอนดูรัส  ฮ่องกง  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อินเดีย  อินโดนีเซีย  ไอร์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  จาเมกา  ญี่ปุ่น  คาซัคสถาน  เคนยา  เกาหลีใต้  คีร์กีซสถาน  ลาว  ลัตเวีย  เลบานอน  เลโซโท  ไลบีเรีย  มาเก๊า  มาซิโดเนีย  มาดากัสการ์  มาเลเซีย  มอลตา  มอริเชียส  เม็กซิโก  มอลโดวา  มองโกเลีย  มอนเตเนโกร  เมียนมา  นามิเบีย  เนปาล  เนเธอร์แลนด์  นิวซีแลนด์  นิการากัว  ไนจีเรีย  ไอร์แลนด์เหนือ  นอร์เวย์  ปานามา  ปารากวัย  เปรู  ฟิลิปปินส์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ปวยร์โตรีโก  โรมาเนีย  รัสเซีย  รวันดา  ซามัว  สกอตแลนด์  เซอร์เบีย  เซเชลส์  เซียร์ราลีโอน  สิงคโปร์  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  แอฟริกาใต้  เซาท์ซูดาน  สเปน  ศรีลังกา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  สวีเดน  แทนซาเนีย  ไทยแลนด์  ตรินิแดดและโตเบโก  ตูนิเซีย  ตุรกี  ยูกันดา  ยูเครน  สหรัฐอเมริกา  อุรุกวัย  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา  เวเนซุเอลา  เวียดนาม  เวลส์  แซมเบีย  ซิมบับเว 
ไม่ได้ดำเนินการ (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2014):  แอลจีเรีย (2002)  อันดอร์รา (2003)  บาร์เบโดส (2014)  โบแนเรอ (2012)  กัมพูชา (2006)  ชาด (2014)  ไต้หวัน (2013)  คิวบา (1975)  ดอมินีกา (2013)  ดอมินีกา (2005)  แกมเบีย (1986)  กรีนแลนด์ (1992)  เกรเนดา (2007)  เกิร์นซีย์ (1975)  ไอล์ออฟแมน (1988)  เจอร์ซีย์ (1981)  จอร์แดน (1981)  คอซอวอ (2014)  ลาว (2017)  ลิทัวเนีย (2014)  ลักเซมเบิร์ก (2014)  มาลาวี (2012)  มาร์ตีนิก (2014)  โมนาโก (1955)  มอนต์เซอร์รัต (1964)  โมร็อกโก (1968)  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา (2003)  ปาปัวนิวกินี (1990)  เซาตูเมและปรินซีปี (2014)  แซ็ง-บาร์เตเลมี (2011)  เกาะเซนต์มาร์ติน (2001)  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ (1994)  ซูรินาม (2011)  เอสวาตีนี (2009)  สวิตเซอร์แลนด์ (2014)  ซีเรีย (1966)  ตองงา (1986)  หมู่เกาะเติกส์และเคคอส (2004)  อุซเบกิสถาน (2013) 
ภูมิภาคที่ไม่ได้ดำเนินการ:  แอฟริกาใต้ (มิสแอฟริกาใต้สำหรับผิวขาว) (1976)  สโลวาเกีย (1992)  ฮาวาย (2001)  โรดีเชียและไนแอซาแลนด์ (1961)  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร (2005)  ตาฮีตี (2010)  แทนกันยีกา (1960)  สหภาพโซเวียต (1990)  ยูโกสลาเวีย (2002)
วลาดีมีร์ วืยซอตสกี

| วลาดีมีร์ วืยซอตสกี |
| --- | --- |
วลาดีมีร์ วืยซอตสกี ใน ค.ศ. 1979
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด: 25 มกราคม ค.ศ. 1938(1938-01-25)
ที่เกิด: มอสโก, สหภาพโซเวียต
เสียชีวิต: 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1980(1980-07-25) (42 ปี)
แนวเพลง: กวี
อาชีพ: นักร้อง กวี นักแต่งเพลง นักแสดง
เครื่องดนตรี: กีตาร์
ช่วงปี: 1959–1980
วลาดีมีร์ เซมิโอโนวิช วืยซอตสกี (รัสเซีย: Влади́мир Семёнович Высо́цкий; 25 มกราคม 1938 – 25 กรกฎาคม 1980) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง กวี และนักแสดงชาวโซเวียต (ปัจจุบันคือประเทศรัสเซีย) ซึ่งมีผลงานอาชีพที่ส่งผลกระทบมากและยาวนานต่อวัฒนธรรมรัสเซีย เขากลายเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายจากรูปแบบการร้องเพลงของเขาที่ไม่เหมือนใคร และจากเนื้อเพลงซึ่งวิจารณ์สังคมและการเมืองโดยใช้ภาษาข้างถนนชวนหัว นอกจากนี้เขายังเป็นนักแสดงที่ประสบความสำเร็จบนเวทีและในจอ แม้ว่าผลงานของเขาจะไม่ได้รับความสนใจจากหน่วยงานวัฒนธรรมของทางการโซเวียตเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่เขาก็มีชื่อเสียงอย่างไม่ธรรมดาในช่วงชีวิตของเขา และจนถึงทุกวันนี้ เขายังมีอิทธิพลอย่างมากต่อนักดนตรีและนักแสดงยอดนิยมชาวรัสเซียหลายคนที่ต้องการจะก้าวขึ้นไปอยู่ในสถานะเดียวกับเขา
รถลำเลียงพลหุ้มเกราะ

เอ็ม113 หนึ่งในรถลำเลียงพลหุ้มเกราะที่พบมากที่สุดในช่วงสงครามเวียดนาม
เกเทคา บ็อกแซร์ แห่งกองทัพบกเยอรมันเป็นรถลำเลียงพลหุ้มเกราะสมัยใหม่ ซึ่งมีการสั่งซื้อจากหลายประเทศ
รถลำเลียงพลหุ้มเกราะ (อังกฤษ: armoured personnel carrier; อักษรย่อ: APC) เป็นยานพาหนะทางทหารหุ้มเกราะแบบกว้าง ที่ออกแบบมาเพื่อการขนส่งบุคลากรและอุปกรณ์ในเขตสู้รบ โดยตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง รถลำเลียงพลหุ้มเกราะได้กลายเป็นเครื่องมือทางทหารที่พบได้ทั่วไปทั่วโลก
ตามคำนิยามในสนธิสัญญาจำกัดกำลังทหารและอาวุธในยุโรป รถลำเลียงพลหุ้มเกราะคือ "ยานเกราะต่อสู้ที่ออกแบบและติดตั้งเพื่อส่งกองทหารราบต่อสู้ และซึ่งเป็นกฎ ติดอาวุธเป็นองค์ประกอบหรือเป็นส่วนประกอบสำคัญของขนาดลำกล้องปืนน้อยกว่า 20 มม." เมื่อเทียบกับรถรบทหารราบ ซึ่งใช้ในการขนส่งทหารราบเข้าสู่สนามรบ รถลำเลียงพลหุ้มเกราะมีอาวุธยุทโธปกรณ์น้อยกว่า และไม่ได้ออกแบบมาเพื่อให้การยิงสนับสนุนโดยตรงในการรบ ส่วนหน่วยทหารราบที่เดินทางภายในรถลำเลียงพลหุ้มเกราะเรียกว่าทหารราบยานเกราะ นอกจากนี้ กองทัพบางแห่งยังสร้างความแตกต่างระหว่างหน่วยทหารราบที่ใช้รถลำเลียงพลหุ้มเกราะและหน่วยทหารราบที่ใช้รถรบทหารราบ โดยหน่วยหลังเรียกว่าอาร์เมอดอินเฟินทรี (อังกฤษ: armoured infantry)
ประวัติ

จุดเริ่มต้นของรถลำเลียงพลหุ้มเกราะอยู่ในแนวรบด้านตะวันตกของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในช่วงต่อมาของสงคราม รถถังของฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถบุกทะลวงแนวข้าศึกได้ แต่ทหารราบที่ตามมา—ซึ่งจำเป็นต้องรวมเป็นหนึ่ง—ยังต้องเผชิญกับอาวุธเล็กและการยิงปืนใหญ่ ซึ่งหากไม่มีทหารราบสนับสนุน รถถังก็ถูกแยกเดี่ยวและถูกทำลายได้ง่ายขึ้น ในการตอบสนอง อังกฤษได้ทำการทดลองโดยขนส่งทหารปืนกลในรถถังมาร์ก V* แต่พบว่าสภาพภายในรถถังทำให้ทหารไม่เหมาะสมสำหรับการรบ ทางอังกฤษจึงออกแบบยานเกราะขนส่งกองทหารที่สร้างขึ้นตามวัตถุประสงค์คันแรกคือมาร์ก IX แต่สงครามได้สิ้นสุดลงก่อนที่จะนำมาใช้
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รถกึ่งสายพาน เช่น เอ็ม3 สัญช่าติอเมริกัน และเอ็สเด.เคเอฟเซท 251 สัญชาติเยอรมัน ได้มีบทบาทคล้ายกับรถลำเลียงพลหุ้มเกราะหลังสงคราม ส่วนกองกำลังเครือจักรภพบริเตนได้พึ่งพารถสายพานเต็มรูปแบบอย่างยูนิเวอร์เซล แคริเออร์ ตลอดช่วงสงคราม รถลำเลียงพลหุ้มเกราะได้พัฒนาจากรถหุ้มเกราะที่มีความสามารถในการขนส่ง สู่ยานพาหนะที่สร้างขึ้นตามวัตถุประสงค์ นอกจากนี้ ยานเกราะที่ล้าสมัยยังถูกนำมาใช้ใหม่ในฐานะรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ เช่น "แคงกะรู" ต่าง ๆ ที่ดัดแปลงจากปืนอัตตาจรเอ็ม7 พรีสท ตลอดจนจากรถถังเชอร์ชิล, เอ็ม3 สจวต และแรม
ในช่วงสงครามเย็น ได้มีการพัฒนารถลำเลียงพลหุ้มเกราะเฉพาะทางมากขึ้น สหรัฐได้มุ่งเสนอซีรีส์รถของพวกเขา รวมถึงรุ่นสืบทอดของยานพาหนะสายพานยกพลขึ้นบก แต่ที่มีมากที่สุดคือรถลำเลียงพลหุ้มเกราะเอ็ม113 ซึ่งมีการผลิตกว่า 80,000 คัน ตั้งแต่นั้นมา ประเทศตะวันตกได้ปลดประจำการเอ็ม113 เป็นส่วนใหญ่ โดยแทนที่พวกมันด้วยรถลำเลียงพลหุ้มเกราะที่ใหม่กว่า ซึ่งส่วนใหญ่ใช้ล้อยาง ส่วนตัวอย่างสงครามเย็นของ "แคงกะรู" คืออัคซาริตของอิสราเอลที่มีเกราะหนา ซึ่งดัดแปลงมาจากรถถังที-55 ที่ยึดมาได้ โดยแนวคิดดังกล่าวส่งผลให้เกิดรถลำเลียงพลหุ้มเกราะนาเมร์
ในขณะเดียวกัน กติกาสัญญาวอร์ซอได้พัฒนารถลำเลียงพลหุ้มเกราะในเวอร์ชันของตนเอง ส่วนสหภาพโซเวียตเรียกของพวกเขาว่าโบรนแทรนสปอร์เตอร์ (รัสเซีย: бронетранспортер) หรือที่รู้จักกันดีในฐานะซีรีส์บีทีอาร์ อันประกอบด้วยบีทีอาร์-40, บีทีอาร์-152, บีทีอาร์-60, บีทีอาร์-70, บีทีอาร์-80 และบีทีอาร์-90 ซึ่งโดยรวมมีการผลิตเป็นจำนวนมาก[คลุมเครือ] ตลอดจนประเทศเชโกสโลวาเกียและโปแลนด์ได้ร่วมกันพัฒนาโอที-64 เอสกาโอเทสะเทินน้ำสะเทินบกแบบครอบจักรวาล นอกจากนี้ ซีรีส์บีเอ็มพีได้รับการเรียกในฐานะรถรบทหารราบ แต่มีบทบาทที่ออกแบบมาในการลำเลียงกองทหารเข้าสู่สมรภูมิ ซึ่งบีเอ็มพี-1, 2 และ 3 ทั้งหมดมีความสามารถในการขนส่งทหาร
การออกแบบ

ตามแบบแผน รถลำเลียงพลหุ้มเกราะไม่ได้มุ่งหมายให้มีส่วนร่วมในการรบด้วยการยิงโดยตรง แต่ติดอาวุธสำหรับการป้องกันตัวเอง และหุ้มเกราะเพื่อป้องกันลูกแตกและการยิงด้วยอาวุธขนาดเล็ก
การออกแบบ > ความคล่องตัว

รถลำเลียงพลหุ้มเกราะเป็นแบบล้อหรือสายพาน หรือบางครั้งก็ใช้ทั้งสองแบบรวมกัน เช่น แบบกึ่งสายพาน
บรรณานุกรม

Bishop, Chris (2006). The Encyclopedia of Tanks and Armored fighting vehicles: From World War I to The Present Day. Grange Book. ISBN 978-1-59223-626-8
O'Malley, T. J., Hutchins, Ray (1996). Fighting Vehicles: Armoured Personnel Carriers & Infantry Fighting Vehicles. Greenhill Books. ISBN 1-85367-211-4
รถถังมาร์ก IX ของอังกฤษเป็นรถลำเลียงพลหุ้มเกราะที่ได้รับการระบุคันแรก
โอที-64 เอสกาโอเท ของเชโกสโลวาเกียและโปแลนด์
เอ็สเด.เคเอฟเซท 251 ซึ่งเป็นรถลำเลียงพลหุ้มเกราะแบบกึ่งสายพานของเยอรมันสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง
รถไฟใต้ดินโนโวซีบีสค์

รถไฟใต้ดินโนโวซีบีสค์ (รัสเซีย: Новосибирский метрополитен) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในเมืองโนโวซีบีสค์ ประเทศรัสเซีย เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1986 ระยะทาง 15.9 กิโลเมตร (9.9 ไมล์) จำนวน 13 สถานี
เส้นทาง

| # | เส้นทาง | เปิดให้บริการครั้งแรก | เปิดให้บริการครั้งล่าสุด | ระยะทาง | จำนวนสถานี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | เลนินสกายา (Leninskaya) | 1986 | 1992 | 10.5 กิโลเมตร | 8 |
| 2 | ดเซียร์จินสกายา (Dzerzhinskaya) | 1987 | 2010 | 5.86 กิโลเมตร | 5 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 16.36 กิโลเมตร | 13 |
รายชื่อสถานี > สายเลนินสกายา

ซาเยลซอฟสกายา (Zayeltsovskaya)
กาการินสกายา (Gagarinskaya)
ครัสนืย์ปรอสเปคต์ (Krasny Prospekt)
โปลชัดเลนีนา (Ploshchad Lenina)
ออคเตียบร์สกายา (Oktyabrskaya)
เรชนอยวอคซัล (Rechnoy Vokzal)
สตูเดนเชสกายา (Studencheskaya)
โปลชัดมาร์คซา (Ploshchad Marksa)
สถานีซาเยลซอฟสกายา
สถานีกาการินสกายา
สถานีครัสนืย์ปรอสเปคต์
สถานีโปลชัดเลนีนา
สถานีเรชนอยวอคซัล
รายชื่อสถานี > สายดเซียร์จินสกายา

โปลชัดการีนา-มีไคลอฟสโกโก (Ploshchad Garina-Mikhaylovskogo)
ซีบีร์สกายา (Sibirskaya)
มาร์ชาลาโปครึชคีนา (Marshala Pokryshkina)
เบริโอโซวายาโรชา (Beryozovaya Roshcha)
โซโลตายานีวา (Zolotaya Niva)
สถานีเบริโอโซวายาโรชา
สถานีโซโลตายานีวา
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site
Gelio. Stepanov Slava subway photos
Andrey Pozdnyakov's website
Urbanrail.net information เก็บถาวร 2006-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปืนเล็กยาวโมซิน-นากองท์

|  โมซิน-นากานท์  |
| --- | --- |

ชนิด: ปืนไรเฟิลและปืนไรเฟิลซุ่มยิง
แหล่งกำเนิด: จักรวรรดิรัสเซีย
บทบาท
ประจำการ: 1891–1945 (สหภาพโซเวียต) 1891-ปัจจุบัน (ประเทศอื่นๆ)
ผู้ใช้งาน: ดูใน ประจำการ
สงคราม: ปฏิวัติฟิลิปปินส์ สงครามอิตาลี-เอธิโอเปียครั้งที่1 กบฏนักมวย สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น สงครามโลกครั้งที่ 1 สงครามกลางเมืองฟินแลนด์ การปฏิวัติรัสเซีย สงครามกลางเมืองรัสเซีย สงครามโปแลนด์–โซเวียต สงครามประกาศอิสรภาพตุรกี สงครามกลางเมืองจีน สงครามกลางเมืองสเปน สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ข้อพิพาทชายแดนโซเวียต–ญี่ปุ่น สงครามฤดูหนาว  สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง สงครามเกาหลี สงครามกลางเมืองเยเมนเหนือ  สงครามจีน-อินเดีย สงครามกลางเมืองลาว สงครามเวียดนาม สงครามกลางเมืองกัมพูชา  สงครามกัมพูชา–เวียดนาม สมรภูมิบ้านร่มเกล้า สงครามโซเวียตในอัฟกานิสถาน สงครามยูโกสลาเวีย สงครามเชชเนียครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สอง  สงครามในอัฟกานิสถาน (พ.ศ. 2544–2557) สงครามอิรัก สงครามเซาท์ออสเซเตีย พ.ศ. 2551  สงครามกลางเมืองซีเรีย ความขัดแย้งนิยมรัสเซียในประเทศยูเครน พ.ศ. 2557 สงครามในดอนบัสส์ วิกฤตการณ์ไครเมีย พ.ศ. 2557
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Captain Sergei Mosin, Léon Nagant.
ช่วงการออกแบบ: 1891
ช่วงการผลิต: 1891–1965
จำนวนที่ผลิต: ~37,000,000 กระบอก (รัสเซีย/สหภาพโซเวียต) [ต้องการอ้างอิง]
แบบอื่น: see รูปแบบอื่น
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 4 kg (8.8 lb) (M91/30) 3.4 kg (7.5 lb) (M38) 4.1 kg (9.0 lb) (M44)
ความยาว: 1,232 mm (48.5 in) (M91/30) 1,013 mm (39.9 in) (carbines)
ความยาวลำกล้อง: 730 mm (29 in) (M91/30) 514 mm (20.2 in) (carbines)

กระสุน: 7.62×54mmR 7.62×53mmR (เฉพาะฟินแลนด์) 7.92×57mm Mauser (โปแลนด์กับนาซีเยอรมันยึดครอง) 8×50mmR Mannlicher (ออสเตรียยึดครอง)
การทำงาน: ลูกเลื่อน
อัตราการยิง: Variable
ความเร็วปากกระบอก: Light ball, ~ 865 m/s (2,838 ft/s) rifle  ~ 800 m/s (2,625 ft/s) carbine.
ระยะหวังผล: 500 m (550 yards), 800+ m (875+ yards with optics)
ศูนย์เล็ง: Rear: ladder, graduated from 100 m to 2,000 m (M91/30) and from 100 m to 1,000 m (M38 and M44) ; Front: hooded fixed post (drift adjustable) PU 3.5 and PEM scope also mounted
ปืนไรเฟิล 3 ไลน์ เอ็ม 1891 (อังกฤษ: 3-line rifle M1891, รัสเซีย: трёхлинейная винтовка образца 1891 года, tryokhlineynaya vintovka obraztsa 1891 goda) หรือที่รู้จักกันในชื่อ โมซิน-นากานท์ (อังกฤษ: Mosin–Nagant, รัสเซีย: винтовка Мосина) เป็นปืนไรเฟิลที่ถูกพัฒนาโดยกองทัพจักรวรรดิรัสเซียในปี 1882-1891 และใช้งานโดยกองทัพจักรวรรดิรัสเซียและสหภาพโซเวียตและประเทศอื่น ๆ ถูกผลิตมากกว่า 37 ล้านกระบอกนับตั้งแต่เริ่มผลิตในปี 1891 และถูกนำมาใช้ในความขัดแย้งต่าง ๆ ทั่วโลกจนถึงสมัยปัจจุบัน
รูปแบบอื่น > รัสเซีย / สหภาพโซเวียต

โมซิน-นากานท์ เอ็ม91 1891-1930
โมซิน-นากานท์ เอ็ม91 "ดรากูน"1930-1932
Cossack Rifle
โมซิน-นากานท์ เอ็ม07 คาร์ไบน์ 1917-1945
โมซิน-นากานท์ เอ็ม91/301930-1945
โมซิน-นากานท์ เอ็ม91/30 พียู สไนเปอร์1930-1945
โมซิน-นากานท์ เอ็ม38 คาร์ไบน์1938-1945
โมซิน-นากานท์ เอ็ม44 คาร์ไบน์1944-1959
โมซิน-นากานท์ เอ็ม59 คาร์ไบน์1959-ปัจจุบัน
Obrez ดัดแปลงเป็นปืนพกโดยให้กระบอกสั้นลงมา แต่ไม่นานก็ถูกยกเลิกไป
OTs-48/OTs-48K 2000-ปัจจุบัน
รูปแบบอื่น > เอสโตเนีย

M1933
M1938
KL300
M1935
รูปแบบอื่น > ฟินแลนด์

M/91
M/91rv
M/24
M/27
M/27rv
M/28
M/28-30
M/91-35
M/39
M/30
M/56
M/28-57
M/28-76
7.62 Tkiv 85
ประจำการ

อัฟกานิสถาน
แอลจีเรีย​
อันดอร์รา​[ต้องการอ้างอิง]
แองโกลา:
แอนทีกาและบาร์บิวดา​[ต้องการอ้างอิง]
อาร์มีเนีย
ออสเตรเลีย​
บาห์เรน​[ต้องการอ้างอิง]
บังกลาเทศ​
บาร์เบโดส​
เบลารุส​
เบลเยียม
เบนิน​
เบอร์มิวดา​
โบลิเวีย​
บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา​
บอตสวานา​
บราซิล​
บรูไน​
บัลแกเรีย:ยังคงอยู่ในการใช้งานโดยที่ 101 กองพันอัลไพน์
บูร์กินาฟาโซ
บุรุนดี​
สาธารณรัฐจีน:สนับสนุนโดยสหภาพโซเวียตในช่วง สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง.
จีน: ใช้โดยกองทัพปลดปล่อยประชาชนในช่วงสงครามกลางเมืองจีนและกองทัพอาสาสมัครในสงครามเกาหลี
กัมพูชา
แคเมอรูน​
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก​
กาบูเวร์ดี​
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง​
ชาด​
ชิลี​
โคลอมเบีย​
คอโมโรส​
โกตดิวัวร์​
โครเอเชีย​
คิวบา
ไซปรัส​
เดนมาร์ก​
จิบูตี​
สาธารณรัฐโดมินิกัน​
ติมอร์-เลสเต​
อียิปต์
เอริเทรีย​
เอสโตเนีย
ฟีจี​
ฟินแลนด์
ฝรั่งเศส​
กาบอง​
จอร์เจีย
กานา​
กรีซ​
กรีเนดา​
กัวเตมาลา​
กินี​
กินี-บิสเซา​
กายอานา​
เฮติ​
ฮ่องกง​
ฮังการี
ไอซ์แลนด์​
อินเดีย​
อินโดนีเซีย
อิหร่าน​
อิรัก
ไอร์แลนด์​
จอร์แดน​
คาซัคสถาน​
เคนยา​[ต้องการอ้างอิง]
คอซอวอ​
ลาว (ที่ได้รับจากสาธารณรัฐประชาชนจีน เวียดนามเหนือและกองกำลังโซเวียต)
ลัตเวีย
เลโซโท​
ไลบีเรีย​
ลิเบีย​
มาซิโดเนียเหนือ​
มาดากัสการ์​
มาเลเซีย​
มาลี​
มอลตา​
มอริเตเนีย​
มอริเชียส​
เม็กซิโก​
โมนาโก​[ต้องการอ้างอิง]
มองโกเลีย
โมร็อกโก​
โมซัมบิก​
พม่า​
นามิเบีย
เนปาล​
นิวซีแลนด์​
นิการากัว​
ไนจีเรีย​
เกาหลีเหนือ
Novorossiya
โอมาน​
ปากีสถาน​
ปานามา​
ปาปัวนิวกินี​
ปารากวัย​[ต้องการอ้างอิง]
เปรู​
ฟิลิปปินส์ (รุ่นของสหรัฐฯ)
โปแลนด์ ใช้เพียงสำหรับพิธีการทางทหาร
กาตาร์​
สาธารณรัฐคองโก​
โรมาเนีย
รัสเซีย
รวันดา​[ต้องการอ้างอิง]
ซามัว​
ซานมารีโน​
เซาตูแมอีปริงซีป​
ซาอุดีอาระเบีย​
เซเนกัล​
เซอร์เบีย​
เซเชลส์​
เซียร์ราลีโอน​
สิงคโปร์​
สโลวาเกีย​
โซมาเลีย​
แอฟริกาใต้​
เกาหลีใต้​
ซูดานใต้​
สเปน​
ศรีลังกา​
ซูดาน
ซูรินาม​
ซีเรีย​
เอสวาตินี​
สวีเดน​
ทาจิกิสถาน
ไต้หวัน​
ไทย (ได้มาจากจากสงครามเวียดนาม กองกำลังลาวและได้รับโดยกองกำลังสหรัฐฯ ใช้โดยทหารพรานพลซุ่มยิงและกองกำลังไทยม้งใน การก่อการกำเริบในลาว)
โตโก​
ตูนิเซีย​
เติร์กเมนิสถาน
ยูกันดา​
ยูเครน (ใช้รักษาความปลอดภัยของกระทรวงกิจการภายใน)
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์​
อุซเบกิสถาน
เวเนซุเอลา​
เวียดนาม
เยเมน​
แซมเบีย​
ซิมบับเว​
ประจำการ > ประจำการในอดีต

แอลเบเนีย
ออสเตรีย-ฮังการี
ออสเตรีย​
อาเซอร์ไบจาน
เชโกสโลวาเกีย
เยอรมนีตะวันออก
อิสราเอล: ใช้โดย Haganah
ญี่ปุ่น: ยึดมาได้ในช่วงสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น
อิตาลี​
คีร์กีซสถาน
ลิทัวเนีย
ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร
ไรช์เยอรมัน (ยึดมาได้จากกองทัพโซเวียต)
ราชวงศ์ชิง​
โรมาเนีย
รัสเซีย
สาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 ยึดมาได้จากกองทัพโซเวียต
ราชอาณาจักรเซอร์เบีย
สาธารณรัฐสเปนที่ 2
เวียดนามใต้​
สหภาพโซเวียต
แทนซาเนีย​
ตุรกี: ใช้ระหว่าง 1914-1940s และสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี
บริเตนใหญ่
สหรัฐ (U.S. Rifle, 7.62 mm, Model of 1916)
ยูโกสลาเวีย
​แม่แบบ:ซาอีร์​
ประจำการ > ในที่อื่น ๆ

อัลกออิดะฮ์
กองทัพสาธารณรัฐไอริช
รัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์
คอซอวอ
เซนเดโรลูมีโนโซ
เวียดกง
แหล่งข้อมูลอื่น

Bowser, Doug, Rifles of the White Death.
Kokalis, Peter G. (2003). "White Death". The Shotgun News Treasury Issue Volume 4. Primedia Publishing.
Lapin, Terence W. (2003).  The Mosin–Nagant Rifle, 3rd ed.  Tustin, California: North Cape Publications. ISBN 1-882391-21-7.
Lapin, Terence W. (2013).  The Mosin–Nagant Rifle, 6th ed.  Tustin, California: North Cape Publications.  ISBN 1-88239121-7.
Lewis, Chuck (October 2005), Military Heritage, vol. 7, pp. 26–27, 70–71, ISSN 1524-8666.
Menning, Bruce W. (1992), Bayonets before Bullets: The Imperial Russian Army, 1861–1914, Indiana University Press, ISBN 0-253-33745-3.
Palokangas, Markku, Sotilaskäsiaseet Suomessa 1918–1988 [Military Pistols in Finland] (ภาษาฟินแลนด์).
Current Mosin–Nagant rifles being produced, Molot, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-24, สืบค้นเมื่อ 2016-09-13.
โมซิน-นากานท์ เอ็ม91/30 เป็นหนึ่งในรุ่นที่ถูกใช้มากที่สุดในมหาสงครามรักชาติ
M/39
M/28-76
7.62 Tkiv 85
วยาเชสลาฟ ออฟชินนิคอฟ

วยาเชสลาฟ อะเลคซานโดรวิช ออฟชินนิคอฟ (รัสเซีย: Вячесла́в Алекса́ндрович Овчи́нников; เกิด 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 เสียชีวิด 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019) เป็นคีตกวีชาวรัสเซีย
เขาเริ่มแต่งเพลงตอนอายุ 9 ขวบและเข้าเรียนที่วิทยาลัยดนตรีมอสโกตอนอายุ 15 ปี หลังจากนั้นเขาได้ศึกษากับ Tikhon Khrennikov และ Lev Ginzburg เขาได้ประพันธ์บทเพลงซิมโฟนี, ซิมโฟนิกโพเอ็ม เช่นเดียวกับผลงานสำหรับแชมเบอร์ออร์เคสตรา, คายกคณะขนาตเล็ก และ เครื่องดนตรีขนาดเล็ก
ในต่างประเทศ ออฟชินนิคอฟเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะนักแต่งเพลงประกอบภาพยนตร์เช่น วอยนาอีมีร์ ของผู้กำกับเซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค, อีวาโนโวดเตสตโว และ Andrei Rublev ของ อันเดรย์ ตาร์คอฟสกี เขาได้แต่งเพลงประกอบสำหรับภาพยนตร์รวมประมาณ 40 เรื่อง
ออฟชินนิคอฟได้รับลำดับเกียรติศิลปินของประชาชนรัสเซียโซเวียต ใน ค.ศ. 1986 เนื่องในโอกาสที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 60 พรรษา ออฟชินนิคอฟได้เคยประพันธ์เพลง The Bouquet for the Queen ถวายพระองค์ เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกสำหรับผลงานนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website of Vyacheslav Ovchinnikov (in English)
Bio at Onno van Rijen's Soviet Composer's Page
วยาเชสลาฟ ออฟชินนิคอฟ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Tribute at Harvard Film Archive เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลูนา 1

| เมชตา Мечта |
| --- | --- |
แบบจำลองในพิพิธภัณฑ์

ประเภทภารกิจ: ยานปะทะดวงจันทร์
ผู้ดำเนินการ: สหภาพโซเวียต
Harvard designation: 1959 Mu 1
COSPAR ID: 1959-012A
SATCAT no.: 112
ระยะภารกิจ: ประมาณ 62 ชั่วโมง
 

ข้อมูลยานอวกาศ
ผู้ผลิต: ОКБ-1
มวลขณะส่งยาน: 361 กิโลกรัม (796 ปอนด์)
 

เริ่มต้นภารกิจ
วันที่ส่งขึ้น: 2 มกราคม 1959 16:41:21 UTC
จรวดนำส่ง: ลูนา 8K72
ฐานส่ง: บัยโกเงอร์ 1/5
 

สิ้นสุดภารกิจ
ติดต่อครั้งสุดท้าย: 5 มกราคม 1959
 

ลักษณะวงโคจร
ระบบอ้างอิง: โคจรรอบดวงอาทิตย์
กึ่งแกนเอก: 1.146 หน่วยดาราศาสตร์
ความเยื้อง: 0.14767
ระยะใกล้สุด: 0.9766 หน่วยดาราศาสตร์
ระยะไกลสุด: 1.315 หน่วยดาราศาสตร์
ความเอียง: 0.01 องศา
คาบการโคจร: 450 วัน
วันที่ใช้อ้างอิง: 1 มกราคม 1959, 19:00:00 UTC
 

บินผ่าน ดวงจันทร์ (ปะทะล้มเหลว)
เข้าใกล้สุด: 4 มกราคม 1959
ระยะทาง: 5,995 กิโลเมตร (3,725 ไมล์)
 
โครงการลูนา← ลูนา E-1 หมายเลข 3ลูนา E-1A หมายเลข 1 → 
ลูนา 1 (อี-1 ซีรีส์) ซึ่งในขณะนั้นรู้จักกันในชื่อ เมชตา (รัสเซีย: Мечта; "ความฝัน"),  E-1 หมายเลข 4 เป็นยานอวกาศลำแรกที่เดินทางไปถึงบริเวณใกล้เคียงของดวงจันทร์ และเป็นลำแรกในโครงการลูนาของโซเวียตที่สามารถปล่อยขึ้นไปในทิศทางเดียวกับดวงจันทร์ได้สำเร็จ ลูนา 1 ซึ่งภารกิจเป็นยานปะทะดวงจันทร์ แต่อย่างไรก็ตามเนื่องจากการจุดจรวดท่อนบนที่ผิดเวลาในระหว่างการปล่อย ทำให้พลาดเป้าจากดวงจันทร์ โดยเป็นยานอวกาศลำแรกที่ออกจากวงโคจรรอบโลก ลูนา 1 บินผ่านดวงจันทร์ด้วยระยะใกล้สุด 5,900 กิโลเมตร (มากกว่าสามเท่าของขนาดรัศมีดวงจันทร์) และกลายเป็นยานอวกาศที่อยู่ในวงโคจรรอบดวงอาทิตย์เป็นลำแรก ถูกขนานนามว่าเป็น "ดาวเคราะห์ดวงใหม่" และเปลี่ยนชื่อเป็นเมชตา และยังถูกเรียกว่าเป็น "First Cosmic Rocket" จากความสำเร็จในการหลุดพ้นแรงดึงดูดโลก
ขณะเดินทางผ่านแถบรังสีแวนอัลเลนชั้นนอก เครื่องมือตรวจวัดรังสีของยานสามารถตรวจจับอนุภาคพลังงานสูงปริมาณเล็กน้อยที่มีอยู่ในวงแหวนชั้นนอก ค่าที่ได้จากการตรวจวัดดังกล่าวทำให้ได้ข้อมูลใหม่เกี่ยวกับแถบรังสีของโลกและอวกาศ ปรากฏว่าดวงจันทร์ไม่มีสนามแม่เหล็กที่สามารถตรวจพบได้ นอกจากนี้ ลูนา 1 ยังเป็นครั้งแรกที่มีการสังเกตและตรวจวัดลมสุริยะโดยตรง ความเข้มข้นของพลาสมาที่ถูกเปลี่ยนเป็นไอออนดังกล่าววัดปริมาณได้ราว 700 อนุภาคต่อ ลบ.ซม. ที่ระดับความสูง 20,000-25,000 กิโลเมตร และ 300 ถึง 400 อนุภาคต่อ ลบ.ซม. ที่ระดับความสูง 100,000-150,000 กิโลเมตร ลูนา 1 ยังได้มีการติดต่อทางวิทยุเป็นครั้งแรกจากระยะทางครึ่งล้านกิโลเมตรจากพื้นโลก
ชุดขับดันลูนา 1 Blok E ส่วนบนและการจัดวางสัมภาระยานปะทะดวงจันทร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลูนา 1
Zarya – Luna - Exploring the Moon เก็บถาวร 2012-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วลาดีมีร์ นาโบคอฟ

| วลาดีมีร์ นาโบคอฟ Владимир Владимирович Набоков |
| --- | --- |

เกิด: 22 เมษายน ค.ศ. 1899 เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก, รัสเซีย
เสียชีวิต: 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 มองโทรซ์, สวิสเซอร์แลนด์
อาชีพ: นักเขียนวนิยายและนักเขียนเรื่องสั้น
สัญชาติ: รัสเซีย

ลายมือชื่อ: 
วลาดีมีร์ นาโบคอฟ (รัสเซีย: Владимир Владимирович Набоков, Vladimir Vladimirovich Nabokov) (22 เมษายน ค.ศ. 1899 – 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1977) วลาดีมีร์ นาโบคอฟเป็นนักประพันธ์ชาวรัสเซีย เป็นนักเขียนนวนิยายและนักเขียนเรื่องสั้นชาวรัสเซีย
“โลลิตา” (ค.ศ. 1955) ถือกันว่าเป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของนาโบคอฟที่แสดงความสามารถในการเล่นคำและรายละเอียดที่เป็นลักษณะการเขียนที่มีชื่อเสียงของนาโบคอฟ Modern Library ลำดับโลลิตาเป็นอันดับสี่ของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) และบันทึกความทรงจำชื่อ “Speak, Memory” อยู่ในอันดับที่แปดของประเภทงานเขียนทั่วไปโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library nonfiction list)
ข้อมูลเพิ่มเติม

Biography
Zembla เก็บถาวร 2020-11-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - The "official site of the International Vladimir Nabokov Society": Includes hyperlinked "Biography" เก็บถาวร 2008-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (2 pages) and comprehensive bibliography of works by and about Nabokov (accessible from its lefthand menu).
Museums and exhibitions
Nabokov Museum - in Saint Petersburg
Nabokov Museum in Saint Petersburg เก็บถาวร 2010-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Nabokov under Glass - New York Public Library exhibit.
Interviews
page with English interviews collection
The Paris Review - Nabokov interview
The Atlantic Monthly - Review of Nabokov's Butterflies
The Life and Works of Vladimir Nabokov เก็บถาวร 2005-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - a seminar from the New York Public Library
ABC Radio National - The Book Show Dimitri discusses the fate of Nabokov's last unfinished work. 24 February 2008
Nabokov 'Bookweb' เก็บถาวร 2010-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - with suggestions for further reading.
Nabokov Family Web Online genealogy of the Nabokov family, by Dieter E. Zimmer.
งานโดยหรือเกี่ยวกับ วลาดีมีร์ นาโบคอฟ ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
Nabokov Online Journal เก็บถาวร 2013-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Nabokov Bibliography: All About Vladimir Nabokov in Print - By the author of the standard bibliography
Images of Nabokov First Editions เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
- Russia Profile - A Literary Legend Resurfaces - about the last and unfinished work, “The Original of Laura.” เก็บถาวร 2010-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Mr. Nabokov is not in his room" - Doron Rosenblum's pilgimage to Montreux, Ha'aretz, Sept. 18., 2009
ลัฟร์ คอร์นีลอฟ
บรรณานุกรม

Asher, Harvey. "The Kornilov Affair: A Reinterpretation." Russian Review (1970) 29#3 pp: 286-300. in JSTOR
Grebenkin, I. N. "General L.G. Kornilov: A Rough Sketch for a Character Portrait." Russian Studies in History 56.3 (2017): 188-211.
Katkov, George. Russia 1917, the Kornilov Affair: Kerensky and the Break-up of the Russian Army (Longman, 1980)
Mawdsley, Evan. The Russian Civil War (2008)
Moncure, James A. ed. Research Guide to European Historical Biography: 1450-Present (4 vol 1992) 3:1082-90
White, James D. "The Kornilov affair—a study in counter‐revolution," Europe‐Asia Studies (1968) 20#2 pp 187–205.
Yang, Ho-Hwan. "Different Ways of Interpreting the Kornilov Affair: A Review of George Katkov's The Kornilov Affair: Kerensky and the Break-up of the Russian Army, London and New York: Longman, 1980" The SNU Journal of Education Research (1993) pp  17–28. online
แหล่งข้อมูลอื่น

Danilov, Yuri; Vinogradoff, Paul (1922). "Kornilov, Lavr Georgievich" . Encyclopædia Britannica (12th ed.).
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  เช็กเกีย  กรีซ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef