stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สุมาเจียว
ในฐานะผู้กุมอำนาจสูงสุด > การรวมอำนาจ > การพิชิตจ๊กก๊ก

บทความหลัก: การพิชิตจ๊กก๊กของวุยก๊ก
ในปี ค.ศ. 262 เนื่องด้วยเกียงอุยเข้าโจมตีชายแดนมาอย่างต่อเนื่อง สุมาเจียวจึงคิดจะจ้างมือสังหารไปลอบสังหารเกียงอุย แต่แผนนี้ถูกคัดค้านโดยซุนโจยที่ปรึกษา ด้านจงโฮยเชื่อว่าเกียงอุยสูญเสียกำลังทหารไปมากแล้ว จึงเป็นเวลาเหมาะที่จะทำลายจ๊กก๊กในครั้งเดียว สุมาเจียวจึงตั้งจงโฮย จูกัดสู และเตงงายให้คุมทัพบุกจ๊กก๊ก (แม้ว่าเตงงายจะคัดค้านการทัพในตอนแรกก็ตาม) ทั้งหมดเคลื่อนทัพในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 263
จงโฮย จูกัดสู และเตงงายเผชิญหน้ากับการรบต้านเล็กน้อยจากทัพจ๊กก๊ก ซึ่งฝ่ายจ๊ํกก๊กมีกลยุทธ์จะดึงทัพวุยก๊กเข้ามาแล้วเข้าปิดล้อมโจมตี แต่ผลกลับตรงกันข้ามเพราะทัพวุยก๊กเคลื่อนพลได้รวดเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้  โดยยกผ่านเมืองชายแดนของจ๊กก๊กตรงไปยังจุดยุทธศาสตร์สำคัญคือด่านแฮเบงก๋วน (陽安關 หยางอานกวาน; ปัจจุบันอยู่ในเมืองฮั่นจง มณฑลฉ่านซี) และเข้ายึดไว้ ในที่สุดจูกัดสูก็ถูกปลดออกจากการคุมทัพและถูกส่งกลับในฐานะนักโทษ เตงงายต้องการควบรวมกำลังทหารของตนเข้ากับของจูกัดสูจึงเข้าพบจงโฮย ฝ่ายจงโฮยต้องการถือสิทธิ์ขาดทางการทหาร จึงส่งคำประกาศที่กล่าวถึงความขี้ขลาดของจูกัดสู  ภายหลังกำลังทหารของจูกัดสูจึงควบรวมกับกองกำลังของจงโฮย ด้านเกียงอุยสามารถรวบรวมกำลังขึ้นใหม่และสกัดทัพวุยก๊กไม่ให้รุกคืบได้ กระทั่งเตงงายนำกองกำลังเคลื่อนผ่านด่านภูเขาคับขันไปจนถึงอิวกั๋ง เอาชนะจูกัดเจี๋ยม และมุ่งตรงไปยังเซงโต๋นครหลวงของจ๊กก๊ก เล่าเสี้ยนจักรพรรดิจ๊กก๊กประหลาดพระทัยกับการรุดหน้าเข้ามาอย่างรวดเร็วของเตงงาย และทรงเชื่อว่าเกียงอุยจะไม่สามารถกลับมาเร็วพอที่จะป้องกันนครหลวงจากเตงงาย เล่าเสี้ยนจึงยอมจำนนต่อวุยก๊ก ก่อนหน้านี้ในปีเดียวกัน ในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 263 สุมาเจียวปฏิเสธเครื่องยศเก้าประการและการเลื่อนตำแหน่งอีกครั้ง แต่ในช่วงการทัพ เมื่อคำนึงความสำเร็จล่าสุดนี้แล้ว ในวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 263 จักรพรรดิโจฮวนตั้งให้สุมาเจียวเป็นจินก๋ง พระราชทานเครื่องยศเก้าประการและตำแหน่งผู้สำเร็จราชการของรัฐ และสุมาเจียวก็ยอมรับในที่สุด
ในฐานะผู้กุมอำนาจสูงสุด > การรวมอำนาจ > กบฏจงโฮย

บทความหลัก: กบฏจงโฮย
อย่างไรก็ตาม ความวุ่นวายอีกครั้งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากการล่มสลายของจ๊กก๊ก เตงงายภูมิใจในความสำเร็จของตนและส่งหนังสือถึงสุมาเจียวที่มีเนื้อความแสดงออกซึ่งความหยิ่งทรนง ทำให้สุมาเจียวเกิดความระแวง ฝ่ายจงโฮยก็มีแผนจะก่อกบฏจึงปลอมแปลงจดหมายเพื่อทำลายความสัมพันธ์ระหว่างสุมาเจียวและเตงงายจนเกินกว่าจะกู้คืน สุมาเจียวจึงมีคำสั่งให้จงโฮยจับตัวเตงงาย แม้ว่าตัวสุมาเจียวก็ระแวงจงโฮยเช่นกัน แต่กระนั้นสุมาเจียวก็นำทัพของตนเองไปประจำอยู่ที่เตียงฮัน จงโฮยยึดกองกำลังของเตงงายควบรวมเข้ากับกองกำลังของตน จากนั้นด้วยการยุยงของเกียงอุยที่เป็นผู้ช่วย (แต่เจตนาที่แท้จริงของเกียงอุคือการสังหารจงโฮยและกอบกู้จ๊กก๊กในท้ายที่สุด) จงโฮยจึงก่อการกบฏในปี ค.ศ. 264 แต่กองกำลังของตัวจงโฮยกลับหันมาต่อต้านจงโฮย และสังหารทั้งจงโฮยและเกียงอุย สุมาเจียวนิรโทษกรรมให้กับทุกคนในจ๊กก๊ก
เสียชีวิต

หลังกบฏจงโฮยถูกปราบ สุมาเจียวได้รับฐานันดรศักดิ์เป็นจีนอ๋องหรืออ๋องแห่งจิ้น (晉王 จิ้นหวาง) ในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 264 อันเป็นก้าวสุดท้ายสู่การช่วงชิงบัลลังก์ สุมาเจียวตั้งเป้าหมายที่จะแก้ไขกฎหมายและระบบราชการให้สอดคล้องกับอาณาจักรที่สุมาเจียวต้องการให้อยากให้เป็น เช่น การฟื้นฟูตำแหน่งศักดินาห้าตำแหน่งในราชวงศ์โจว (ระบบที่เลิกใช้ไปตั้งแต่ถูกยกเลิกโดยราชวงศ์ฉิน) และยังมอบสมัญญานามย้อนหลังให้สุมาอี้ผู้บิดาและสุมาสูผู้พี่ชายให้เป็นจักรพรรดิจิ้นเซฺวียนตี้ (晉宣帝) และจิ้นจิ่งตี้ (晉景王) ตามลำดับ สุมาเจียวยังทำข้อตกลงสงบศึกกับง่อก๊ก เพื่อป้องกันการแทรกแซงในแผนการชิงบัลลังก์ของสุมาเจียว
ต่อมาในปีเดียวกัน สุมาเจียวพิจารณาว่าจะตั้งให้ใครเป็นทายาท สุมาเจียวคิดจะตั้งสุมาฮิวบุตรชายคนเล็กผู้มีความสามารถ ซึ่งสุมาสูรับไปเป็นบุตรบุญธรรมเพราะสุมาสูไม่มีบุตรชายเป็นของตนเอง ภายใต้เหตุผลที่ว่าสุมาสูมีความสำเร็จอย่างสูงในการสืบทอดและรักษาอำนาจของตระกูลสุมา การสืบทอดอำนาจก็ควรกลับไปหาสุมาฮิวผู้บุตรชาย แต่ที่ปรึกษาส่วนใหญ่เสนอให้ตั้งสุมาเอี๋ยนบุตรชายคนโตของสุมาเจียวแทน ในที่สุดสุมาเจียวจึงตัดสินใจตั้งให้สุมาเจียวเป็นทายาท
ในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 265 สุมาเจียวเสียชีวิต ก่อนที่จะได้ช่วงชิงบัลลังก์ แม้ว่าจะได้รับการทำพิธีศพด้วยเกียรติอย่างจักรพรรดิในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 265 ในอีก 5 เดือนต่อมา สุมาเอี๋ยนซึ่งสืบทอดอำนาจจากบิดา บังคับโจฮวนจักรพรรดิวุยก๊กให้สละราชบัลลังก์ให้กับตน เป็นการสิ้นสุดของวุยก๊กและเป็นการสถาปนาราชวงศ์จิ้น ภายหลังสุมาเอี๋ยนพระราชทานสมัญญานามให้สุมาเจียวผู้เป็นพระบิดาเป็นจักรพรรดิจิ้นเหวินตี้ (晉文帝)
ครอบครัว

บทความหลัก: พงศาวลีของสุมาอี้ § สุมาเจียว
ภรรยาและบุตรธิดา:
จักรพรรดินีเหวินหมิง แห่งตระกูลหวางหรืออองแห่งตองไฮ (文明皇后 東海王氏 เหวินหมิงหฺวางโฮ่ว ตงไห่หวางชื่อ ; ค.ศ. 217–268) ชื่อตัว ยฺเหวียนจี (元姬 )
เจ้าหญิงจิงเจ้า (京兆公主 จิงเจ้ากงจู่ )
แต่งงานกับเจิน เต๋อ แห่งเสเป๋ง (西平 甄德 ซีผิง เจิน เต๋อ) และมีบุตรชายหนึ่งคน
สุมาเอี๋ยน จักรพรรดิอู่ (武皇帝 司馬炎 อู่หฺวางตี้ ซือหม่า เยียน; ค.ศ. 236–290) บุตรชายคนแรก
สุมาฮิว อ๋องแห่งฉีเซี่ยน (齊獻王 司馬攸 ฉีเซี่ยนหวาง ซือหม่า โยว; 248–283) บุตรชายคนที่ 2
ซือหม่า เจ้า อ๋องอายแห่งเฉิงหยาง (城陽哀王 司馬兆 เฉิงหยางอายหวาง ซือหม่า เจ้า) บุตรชายคนที่ 3
ซือหม่า ติ้งกั๋ว อ๋องเต้าฮุ่ยแห่งเลียวตั๋ง (遼東悼惠王 司馬定國 เหลียวตงเต้าฮุ่ยหวาง ซือหม่า ติ้งกั๋ว) บุตรชายคนที่ 4
ซือหมา กว่างเต๋อ อ๋องชางแห่งก๋งฮาน (廣漢殤王 司馬廣德 กว่างฮั่นชางหวาง ซือหม่า กว่างเต๋อ) บุตรชายคนที่ 5
ซิวหฺวา แห่งตระกูลหลี่หรือลิ (修華  李氏 ซิวหฺวา หลี่ชื่อ) ชื่อตัว เหยี่ยน (琰)
ซิวหรง แห่งตระกูลหวางหรืออง  (修容 王氏 ซิวหรง หวางชื่อ) ชื่อตัว เซฺวียน (宣)
ซิวอี๋ แห่งตระกูลสฺวีหรือซิ (修儀 徐氏 ซิวอี๋ สฺวีชื่อ) ชื่อตัว เหยี่ยน (琰)
เจี๋ยยฺหวี แห่งตระกูลอู๋หรืองอ (婕妤 吳氏 เจี๋ยยฺหวี อู๋ชื่อ) ชื่อตัว ชู (淑)
ชงหฺวา แห่งตระกูลเจ้าหรือเตียว (充華 趙氏 ชงหฺวา เจ้าชื่อ) ชื่อตัว ถิ่ง (珽)
ภรรยาไม่ทราบชื่อ
ซือหม่า เจี้ยน อ๋องผิงแห่งเล่ออาน (樂安平王 司馬鑒 เล่ออานผิงหวาง ซือหม่า เจี้ยน; เสียชีวิต 297) บุตรชายคนที่ 6
ซือหม่า จี อ๋องแห่่งเอียน (燕王 司馬機 เยียนหวาง ซือหม่า จี) บุตรชายคนที่ 7
ซือหม่า หย่งจั้ว (司馬永祚) บุตรชายคนที่ 8
ซือหม่า เหยียนจั้ว อ๋องแห่งเล่อผิง (樂平王 司馬延祚 เล่อผิงหวาง ซือหม่า เหยียนจั้ว) บุตรชายคนที่ 9
เจ้าหญิงฉางชาน แต่งงานกับหวาง จี้ (王濟)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฝาน เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
de Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  เซียวค้า  เซียวหลวน  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  สุมาฮิว  หลิว ฉือ  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน (เว่ย์ กว้าน)  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  คูเกี๋ยน  เคาทู  เคาหงี  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จง ยฺวี่  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนไค  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตงต๋ง  เตนซก  เตาอี้  เติ้ง ตุน  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  เถียน จาง  บังเต๊ก  บังโฮย  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกิ๋น  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน (หฺวาง เฉฺวียน)  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  เอียวหัว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาเกียน  เฮาหุน  เฮาเหลก  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  จู เจี้ยนผิง  เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  โจว เซฺวียน  โจวุนซก  ตู้ ขุย  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  สฺวิน ช่าน  หลิว เป้า  หลิว ฮุย  หวาง ปี้  หฺวางฝู่ มี่  ห่อปี  หูฉูเฉฺวียน  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา 
ภาพวาดตัวละครในนวนิยายสามก๊ก จากตำนานหนังสือสามก๊กพระนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ จากซ้ายไปขวา: เตงงาย, สุมาเจียว, สุมาเอี๋ยน, สุมาอี้, สุมาสู, จงโฮย
แอนแดร์ซอแฆร์

แอนแดร์ซอแฆร์ (เปอร์เซีย: اندرزاغر) เป็นขุนพลจักรวรรดิซาเซเนียนในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ที่สู้รบต่อมุสลิมในช่วงที่พวกเขาบุกรุกเข้าอิหร่าน เขามาจากอะโซริสถาน โดยอยู่ในกลุ่มผู้มีอำนาจในที่ดินระดับล่าง (เดฮ์กอน) ที่มีศูนย์กลางอยู่ตามหมู่บ้านและตำบลชนบทของจังหวัด ตอนแรกเขาทำหน้าที่ป้องกันชายแดนโฆรอซอน แต่พระมหากษัตริย์ซาเซเนียนทรงสั่งให้เขาป้องกันแนวตะวันตกจากชาวอาหรับที่เข้าปล้นในเปอร์เซีย ใน ค.ศ. 633 แอนแดร์ซอแฆร์ร่วมกับแบฮ์แมน จอดูแยฮ์ กับกองทัพที่ประกอบด้วยชาวอิหร่านและชาวอาหรับที่นับถือศาสนาคริสต์ ทำการโจมตีโต้กลับกองทัพของคอลิด อิบน์ อัลวะลีดที่วะละญะฮ์ แต่พ่ายแพ้ จากนั้นแอนแดร์ซอแฆร์จึงหลบหนีและเสียชีวิตจากการกระหายน้ำในทะเลทราย
ข้อมูล

Morony, Michael G. (2005) [1984]. Iraq After The Muslim Conquest. Gorgias Press LLC. ISBN 978-1-59333-315-7.[ลิงก์เสีย]
Pourshariati, Parvaneh (2008). Decline and Fall of the Sasanian Empire: The Sasanian-Parthian Confederacy and the Arab Conquest of Iran. London and New York: I.B. Tauris. ISBN 978-1-84511-645-3.
Zarrinkub, Abd al-Husain (1975). "The Arab conquest of Iran and its aftermath". The Cambridge History of Iran, Volume 4: From the Arab Invasion to the Saljuqs. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 1–57. ISBN 978-0-521-20093-6.
Glyptograpsidae

| Glyptograpsidae |
| --- | --- |

Glyptograpsus jamaicensis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ไฟลัมย่อย:: สัตว์พวกกุ้งกั้งปู Crustacea
ชั้น:: Malacostraca 
อันดับ:: Decapoda 
วงศ์:: Glyptograpsidae 

Glyptograpsidae เป็นวงศ์ของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในอันดับ Decapoda
สกุลในวงศ์ ได้แก่:
Glyptograpsus Smith, 1870
Platychirograpsus de Man, 1896
Vulcanolepas

| Vulcanolepas |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ไฟลัมย่อย:: สัตว์พวกกุ้งกั้งปู Crustacea
ชั้น:: Thecostraca 
ชั้นย่อย:: Cirripedia 
อันดับ:: Scalpellomorpha 
วงศ์:: Neolepadidae 
สกุล:: Vulcanolepas  Southward & Jones, 2003

Vulcanolepas เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Neolepadidae
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในเขตชีวภูมิศาสตร์มาเลเซีย (Malesia) และนิวซีแลนด์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Vulcanolepas buckeridgei Chan & Chang, 2018
Vulcanolepas fijiensis
Vulcanolepas osheai (Buckeridge, 2000)
Vulcanolepas parensis Southward, 2005
บางระจัน 2 (ภาพยนตร์)

| บางระจัน 2 |
| --- | --- |
กำกับ: ธนิตย์ จิตนุกูล
อำนวยการสร้าง: ธนพล - วิชัย ธนารุ่งโรจน์
นักแสดงนำ: ภราดร ศรีชาพันธุ์   ฉัตรชัย เปล่งพานิช   ภูริ หิรัญพฤกษ์   วีรยุทธิ์ นานช้า   ชัยวัฒน์ ทองแสง   ธีรยุทธ ปรัชญาบำรุง  จิรกิตติ์ สุวรรณภาพ   อรุณ ภาวิไล   ปรีชา เกตุคำ   จอห์น อิสรัมย์   อรุณี ไชยปรีชาวิทย์   พริ้ว วิริยะพานิช
ดนตรีประกอบ: เพลงนำภาพยนตร์ โดย ยืนยง โอภากุล และ บ่าววี
ผู้จัดจำหน่าย: พระนครฟิลม์
วันฉาย: 25 มีนาคม พ.ศ. 2553
ประเทศ:  ไทย
ภาษา: ไทย
ทุนสร้าง: 40 ล้านบาท
ทำเงิน: 14 ล้านบาท
ก่อนหน้านี้: บางระจัน
ข้อมูลจากสยามโซน
บางระจัน 2 เป็นภาพยนตร์ไทยอิงประวัติศาสตร์ ภาคต่อเนื่องจาก บางระจัน กำกับภาพยนตร์โดย ธนิตย์ จิตนุกูล เข้าฉายวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2553 จัดจำหน่ายโดย พระนครฟิลม์
เนื้อเรื่อง

ภายหลังวีรกรรมของกลุ่มนักรบบ้านบางระจัน ที่ร่วมกันต่อสู้กับกองทัพพม่าจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต แม้จะจบลงด้วยความพ่ายแพ้ แต่เรื่องราวของพวกเขากลับกลายเป็นตำนานแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วเหมือนไฟลามทุ่ง ปลุกให้ชาวบ้านผู้กล้าอีกหลายคนทิ้งจอบ เสียม มาจับดาบสู้กับพม่า    หลายหมู่บ้านลุกขึ้นต่อต้านการรุกรานจากพม่าด้วยกำลังอันน้อยนิด  แม้ว่าอยุธยาเมืองหลวงจะอ่อนแอจากความแตกแยก  แต่ชาวบ้านตัวเล็กๆกลับพยายามยืนหยัดต่อสู้เพื่อผืนแผ่นดินบ้านเกิด  ทำให้การเคลื่อนทัพของพม่าเต็มไปด้วยอุปสรรค โดยการนำของพระอาจารย์ธรรมโชติกลุ่มผู้กล้าชุมเขานางบวชรวมตัวกันขึ้นมาเป็นนักรบผ้าประเจียด คอยซุ่มโจมตี  และปล้นสะดมกองทัพพม่าเพื่อปลดปล่อยเชลยคนไทยหลายร้อยคน  จากที่เคยเป็นเสี้ยนหนามเล็กๆ นอกสายตา สุกี้แม่ทัพพม่าประกาศล่าหัวกลุ่มนักรบผ้าประเจียด แม้ว่าต้องฆ่าคนไทยจนหมดทุกหมู่บ้านก็ตาม   ทหารพม่าเริ่มไล่ฆ่าชาวบ้านทุกคนเพื่อบีบให้นักรบผ้าประเจียดยอมมอบตัว แม้ว่าชาวบ้านบางคนจะยอมสละแม้กระทั่งชีวิตก็ไม่ยอมเผยความลับ แต่ก็มีบางคนเพียงแค่เงินทอง และลาภยศก็เปิดปากมันได้ สุกี้นำทัพเข้าปิดล้อมที่ซ่อนของกองทัพนักรบผ้าประเจียดได้ในที่สุด
หากไม่มีความช่วยเหลือจากอยุธยา และไม่มีปาฏิหาริย์จากฟ้า เลือดของคนไทยจะไหลนองพื้นแผ่นดินเกิดอีกครั้ง  กลุ่มกำลังนักรบผ้าประเจียดเพียงไม่กี่ร้อย ยกดาบขึ้นโห่ร้องก่อนเข้าประจันบานกองทัพนับพันของพม่า วันนี้ตำนานบ้านระจันกำลังจะถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยวิญญาณและเลือดเนื้อของคนไทย เสียงประดาบและเสียงโห่ร้องดังกึกก้อง นี้คืออีกตำนานการต่อสู้เพื่อจะบอกคนไทยทุกคนว่า
“ดินทุกก้อน ต้นไม้ทุกต้น สายน้ำทุกสาย หล่อหลอมขึ้นมาจากเลือดและเนื้อของคนไทย จงรักษามันไว้ให้ดี”
นักแสดง

ภราดร ศรีชาพันธุ์ รับบท นายมั่น
ฉัตรชัย เปล่งพานิช รับบท พระยาเหล็ก
วีรยุทธิ์ นานช้า รับบท หมื่นเสนา
ภูริ หิรัญพฤกษ์ รับบท นายแดง
ชัยวัฒน์ ทองแสง รับบท หมื่นหาญ
ธีรยุทธ ปรัชญาบำรุง รับบท พระอาจารย์ธรรมโชติ
จิรกิตติ์ สุวรรณภาพ รับบท แม่ทัพสุกี้
ปวิษ จันทรจิตร รับบท นายแม้น
วิษณุ แสงกาศ รับบท นายแผน
ทินนิกร สุวรรณไมตร รับบท นายเขียว
ประกายเพชร สุวรรณไมตรี รับบท นายเอี้ยง
โสธรณ์ รุ่งเรือง รับบท พ่อทอง
อรุณ ภาวิไล รับบท นายแสง
ปรีชา เกตุคำ รับบท แม่ทัพมังฉงาย
ณยศ เสาว์ทองหยุ่น รับบท ขุนพัน
จีระวัฒน์ ไม้เรียง รับบท หลวงขจร
จอห์น อิสรัมย์ รับบท เนเมียวสีหบดี
อรุณี ไชยปรีชาวิทย์ รับบท ชบา
รติกาล ศรศิลป์ รับบท ลำดวน
พริ้ว วิริยะพานิช รับบท จำปี
รำภา จิรสมิทธา รับบท มะขาม
กัมปนาท อนุรักษ์วงศา รับบท พระยาทศ
บานาบัส มังกูนิโอ รับบท นายดิน
ปฐมกฤษณ์ สุดสระ รับบท นายทองแดง
พิบูลย์ ท้ายห้วน รับบท นายคม
บุญส่ง นาคภู่ รับบท มังรายกะยอฉะวา
สรวุฒิ เจริญเชื้อ รับบท ทหารพระยาเหล็ก
นักแสดง > นักแสดงรับเชิญ

ชุมพร เทพพิทักษ์ รับบท นายแท่น
บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ รับบท นายทองเหม็น
วินัย ไกรบุตร รับบท นายอิน
จรัญ งามดี รับบท นายจันหนวดเขี้ยว
ภูธฤทธิ์ พรหมบันดาล รับบท พันเรือง
ใจ พงษ์ศักดิ์ รับบท นายทองแสงใหญ่
นิรุติ สาวสุดชาติ รับบท นายดอก
สมนึก แก้ววิจิตร รับบท นายทองแก้ว
สุรเชษฐ์ เลาะสูงเนิน รับบท ขุนสรรค์
อรรถกร สุวรรณราช รับบท นายเมือง
คำวิจารณ์และความนิยม

ธนิตย์ จิตนุกูล มีความคิดที่จะทำ "บางระจัน 2" มาตั้งแต่ภาคที่แล้ว โดยทางนายทุนของฟิล์มบางกอกแนะนำให้สร้างต่อ จนกระทั่งค่ายหนังนั้นปิดตัวลง  อดิเรก วัฏลีลา หรือ อังเคิล ก็ได้รับช่วงเพื่อนำเสนอให้นายทุนใหม่พิจารณาแต่ไม่สำเร็จ จนอังเคิลเปิดบริษัทของตนเองในนาม บางกอกฟิล์ม สตูดิโอ ก็มีการยืนยันว่าจะเป็นผู้สร้าง แต่ทางบางกอกฟิล์มฯ ได้นำภาพยนตร์เรื่อง ท้าชน ไปให้พระนครฟิลม์จัดจำหน่าย ฝ่ายหลังจึงได้เป็นผู้สร้างบางระจัน 2 โดยไม่มีชื่ออังเคิลปรากฏบนโปสเตอร์
ภาพยนตร์ถ่ายทำที่จังหวัดสระบุรี โดยเนื้อหาของเรื่องหยิบเอาจากภาคที่แล้วมาเป็นตัวต่อเรื่อง คือพระยาสุกี้ส่งกำลังตามล่าหลวงพ่อธรรมโชติ  แต่สิ่งที่เพิ่มเติมจนเป็นแก่นของเรื่องคือ การแตกความสามัคคีของคนไทยด้วยกันเอง โดยกำหนดให้คู่กรณีเป็น พระยาเหล็ก กับ นายมั่น ศิษย์ของหลวงพ่อธรรมโชติซึ่งถูกแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าชุมเขานางบวช นอกจากนี้ยังได้เพิ่มเติมทางเทคนิคพิเศษเพื่อให้เข้ากับยุคสมัยของงานสร้าง ซึ่งได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์มาตั้งแต่ภาพยนตร์ยังไม่ฉายว่า มีส่วนคล้ายคลึงกับภาพยนตร์จากต่างประเทศเรื่อง "300"
บางระจัน 2 เข้าฉายวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2553 ท่ามกลางกระแสความวุ่นวายทางการเมืองอย่างหนัก โดยมีแฟนหนังจำนวนมากที่ไม่ยอมไปดูเรื่องนี้ ซึ่งมีแฟนหนังบางส่วนที่ได้ชมให้ความเห็นว่า มีหลายองค์ประกอบที่ยังไม่ดีพอ และไม่ควรจะมีภาคต่อ  บ้างว่า เหมือนเป็นการรีเมก โดยโครงเรื่อง เนื้อหา ตลอดจนการเล่าเรื่อง แทบไม่มีอะไรแตกต่างจากภาคแรกเลย เพียงเพิ่มเติมตัวละครเข้าไปเล็กน้อย   ส่วนนักแสดงหน้าใหม่ เช่น ภราดร ศรีชาพันธุ์ ก็อาจไม่ใช่จุดขายที่น่าสนใจของภาพยนตร์อย่างที่ผู้สร้างคาดหวังไว้ ด้วยปริมาณความแพร่หลายทางการโปรโมทและไม่มีกระแสแรงเท่าภาคที่แล้ว จึงหยุดจำนวนรายได้จากการฉายเพียงประมาณ 14 ล้านบาท
บางระจัน 2 ยังถือเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของ  บุญถิ่น ทวยแก้ว ผู้ออกแบบงานสร้าง จิรพันธ์ ปั้นคง ผู้กำกับคิวบู๊ และ จอห์น อิสรัมย์ ผู้ร่วมแสดง
ดูเพิ่ม

วีรชนบ้านบางระจัน
การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2
Glyphocrangonidae

| Glyphocrangonidae |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ไฟลัมย่อย:: สัตว์พวกกุ้งกั้งปู Crustacea
ชั้น:: Malacostraca 
อันดับ:: Decapoda 
อันดับย่อย:: Pleocyemata Pleocyemata
อันดับฐาน:: คาริดี Caridea
วงศ์ใหญ่:: Crangonoidea 
วงศ์:: Glyphocrangonidae 

Glyphocrangonidae เป็นวงศ์ของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในอันดับ Decapoda
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Armacrangon Charbonnier, Audo, Garassino & Hyžný, 2017
Gladicrangon Charbonnier, Audo, Garassino & Hyžný, 2017
Glyphocrangon Milne-Edwards, 1881
บุญชัย บำรุงพงศ์

| พลเอกบุญชัย บำรุงพงศ์ม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 8 ตุลาคม พ.ศ. 2519 – 19 ตุลาคม พ.ศ. 2520
นายกรัฐมนตรี: ธานินทร์ กรัยวิเชียร
ดำรงตำแหน่ง 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 – 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2522
นายกรัฐมนตรี: พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์
ผู้บัญชาการทหารบก
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2518 – 30 กันยายน พ.ศ. 2519
ก่อนหน้า: พลเอก กฤษณ์ สีวะรา
ถัดไป: พลเอก เสริม ณ นคร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
เสียชีวิต: 12 กันยายน พ.ศ. 2538 (79 ปี)
คู่สมรส: คุณหญิงจรัสลักษณ์ บำรุงพงศ์
บุตร: พลโท อิสระชัย บำรุงพงศ์

พลเอก บุญชัย บำรุงพงศ์ (8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 – 12 กันยายน พ.ศ. 2538) เป็นนายทหารชาวไทย และนักการเมือง อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตผู้บัญชาการทหารบก และราชองครักษ์เวร
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัว

พล.อ. บุญชัย บำรุงพงศ์ เกิดวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 เป็นบุตรนายยัง และนางแพ บำรุงพงศ์ สมรสกับคุณหญิงจรัสลักษณ์ บำรุงพงศ์ พื้นเพครอบครัวมาจากชาวจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ต่อมาได้ย้ายภูมิลำเนามาอาศัยที่กรุงเทพมหานคร
พล.อ. บุญชัย สมรสกับคุณหญิงจรัสลักษณ์  บำรุงพงศ์มีบุตร 1 คน คือ
พล.ท. อิสระชัย บำรุงพงศ์ สมรสกับนางมันทนา (สกุลเดิม ไหลมา) มีบุตร-ธิดารวม 3 คน
นางดวงกมล นวลแข
นางสาวอาริษา บำรุงพงศ์
นายสืบพงศ์ บำรุงพงศ์
ประวัติ > การศึกษา

บุญชัยสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนบพิตรพิมุข และโรงเรียนบ้านสมเด็จเจ้าพระยา และเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก เมื่อ พ.ศ. 2477
ตำแหน่งหน้าที่การงาน

บุญชัย เข้ารับราชการครั้งแรกที่กองพันทหารม้าที่ 4 จังหวัดจันทบุรี
ตำแหน่งหน้าที่การงาน > ราชการทหาร

พ.ศ. 2480 : นักเรียนทำการนายร้อย ตำแหน่งผู้บังคับหมวดประจำกองพันทหารม้าที่ 4 จังหวัดจันทบุรี
พ.ศ. 2484 : สำรองราชการกองบังคับการแผนกทหารม้า นายทหารฝึกหัดราชการโรงเรียนนายทหารม้า
พ.ศ. 2486 : ประจำแผนกทหารม้า สำรองราชการกองบังคับการกรมเสนาธิการทหารบก
พ.ศ. 2487 : ประจำกรมทหารม้าที่ 45 ในกองพลทหารม้า
พ.ศ. 2489 : นายทหารฝึกหัดราชการ โรงเรียนเสนาธิการทหารบก
พ.ศ. 2491 : นายทหารฝ่ายเสนาธิการ ประจำกองพลที่ 1 รักษาพระองค์
พ.ศ. 2493 : รองเสนาธิการ กองพลที่ 1 รักษาพระองค์
พ.ศ. 2494 : รักษาราชการเสนาธิการ กองพลที่ 1 รักษาพระองค์
พ.ศ. 2495 : เสนาธิการกองพลที่ 1 รักษาพระองค์
พ.ศ. 2497 : รองเสนาธิ การกองทัพภาคที่ 1
พ.ศ. 2499 : เสนาธิการ ภาคทหารบกที่ 1
พ.ศ. 2500 : เสนาธิการ กองทัพภาคที่ 1
พ.ศ. 2503 : เสนาธิการกรมยุทธศึกษาทหารบก
พ.ศ. 2503 : ผู้บัญชาการศูนย์การทหารม้า ผู้บังคับการจังหวัดทหารบกสระบุรี
พ.ศ. 2506 : ผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
พ.ศ. 2507 : เจ้ากรมการรักษาดินแดน
พ.ศ. 2508 : ผู้ช่วยเสนาธิการทหารบกฝ่ายยุทธการ
พ.ศ. 2510 : รองเสนาธิการทหารบก
พ.ศ. 2516 : เสนาธิการทหารบก
พ.ศ. 2517 : รองผู้บัญชาการทหารบก
พ.ศ. 2518 : ผู้บัญชาการทหารบก
ตำแหน่งหน้าที่การงาน > ราชการพิเศษ ราชการการเมือง หรือตำแหน่งพิเศษ

พ.ศ. 2483 : ราชการสนามในคราวกรณีพิพาทอินโดจีน
พ.ศ. 2487 : ราชการสนามในคราวสงครามมหาเอเชียบูรพา
พ.ศ. 2494 : สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2
พ.ศ. 2499 : ราชองครักษ์เวร
พ.ศ. 2509 : นายทหารพิเศษ ประจำกองพันทหารม้าที่ 1 กรมทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์
พ.ศ. 2511 : สมาชิกวุฒิสภา
พ.ศ. 2516 : ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516
พ.ศ. 2518 : นายทหารพิเศษ ประจำกองพลที่ 1 รักษาพระองค์
พ.ศ. 2518 : นายทหารพิเศษ ประจำกรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์
พ.ศ. 2518 : นายทหารพิเศษ ประจำกรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์
พ.ศ. 2519 : รองนายกรัฐมนตรี (ชุดนายธานินทร์ กรัยวิเชียร)
พ.ศ. 2520 : รองนายกรัฐมนตรี (ชุดพล.อ. เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์)
ผลงานที่สำคัญ

ร่วมปฏิบัติการภาคสนามในสงครามมหาเอเชียบูรพา โดยเข้าประจำกรมทหารม้าที่ 45 ในกองพลทหารม้า ได้เคลื่อนกำลังเข้าตีข้าศึกไปจนถึงแคว้นยูนนาน
จัดโครงการช่วยเหลือประชาชน เพื่อแยกผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ออกจากประชาชนทั้งในยามปกติ และยามฉุกเฉิน โดยดำเนินการควบคู่ไปกับการใช้มาตรการทางทหารภายใต้สถานการณ์การปฏิบัติการก่อการร้ายของฝ่ายคอมมิวนิสต์ในขณะนั้น
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พล.อ. บุญชัย บำรุงพงศ์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์และได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2517 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2509 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2518 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2485 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2517 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 1 (ส.ช.)
พ.ศ. 2478 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2511 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2492 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2521 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2493 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 4 (อ.ป.ร.4)
พ.ศ. 2498 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2514 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ไต้หวัน :
พ.ศ. 2501 –  เครื่องอิสริยาภรณ์ยุนฮุย ชั้นที่ 3 (พิเศษ)
ลาว :
พ.ศ. 2510 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ชั้นทุติยาภรณ์
ถึงแก่อนิจกรรม

พลเอก บุญชัย บำรุงพงศ์ ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2538 สิริอายุ 79 ปี และเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2538 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปพระราชทานเพลิงศพ พลเอก บุญชัย บำรุงพงศ์ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
มิสเตอร์ฟูจิ

| Mr>  Fuji |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Harry Masayoshi Fujiwara
เกิด: 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1934(1934-05-04) Honolulu, Hawaii, U.S.
เสียชีวิต: สิงหาคม 28, 2016(2016-08-28) (82 ปี) Clarksville, Tennessee, U.S.
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Mr. Fujiwara Shintaro Fuji Mr. Fuji
ส่วนสูง: 5 ฟุต 10 นิ้ว (178 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 270 ปอนด์ (122 กิโลกรัม)
ฝึกหัดโดย: Nick Bockwinkel
เปิดตัว: June 15, 1965
รีไทร์: August 4, 2004
แฮร์รี ฟูจิวะระ (Harry Fujiwara) (4 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 – 28 สิงหาคม ค.ศ. 2016) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพและผู้จัดการชาวอเมริกันที่รู้จักกันดีในชื่อ มิสเตอร์ฟูจิ (Mr. Fuji) เคยเป็นอดีตแชมป์แท็กทีม 5 สมัยร่วมกับ Professor Tanaka และ Mr.Saito เริ่มเข้าสู่วงการมวยปล้ำในช่วงปี 60 และกลายเป็นดาวร้ายระดับพระกาฬในยุค 70 ซึ่งมีเอกลักษณ์คือการสาดเกลือเข้าตาคู่ต่อสู้เพื่อหวังชัยชนะ ต่อมาได้ผันตัวมาเป็นผู้จัดการให้แก่นักมวยปล้ำชื่อดังหลายราย อาทิเช่น Don Muraco, Demolition และ Yokozuna โดยเขาออกจาก WWE หลัง WrestleMania 12 และรีไทร์จากวงการมวยปล้ำ Mr.Fuji ได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีในปี 2007 และได้เสียชีวิตลงด้วยวัย 82 ปี เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 2016