เขตปลอดทหาร
เขตปลอดทหารในปัจจุบัน

หมู่เกาะโอลันด์ – ตามอนุสัญญาโอลันด์ ค.ศ. 1921 ซึ่งเป็นมติของสันนิบาตชาติภายหลังจากเหตุการณ์วิกฤติการณ์โอลันด์ โดยสั่งการให้รัฐบาลฟินแลนด์สงวนพื้นที่ดังกล่าวไว้เป็นเขตปลอดทหาร
เขตแอนตาร์กติกา – ตามระบบสนธิสัญญาแอนตาร์กติก มาตราที่ 1 ที่ห้ามไม่ให้มีกิจกรรมทางการทหารในบริเวณพื้นที่ดังกล่าว เช่น การจัดตั้งฐานทัพและป้อมปราการที่ใช้งานทางหทาร การซ้อมรบทางทหาร รวมถึงการทดสอบอาวุธทุกประเภท แต่อย่างไรก็ตาม สนธิสัญญาได้กำหนดไว้ให้สามารถบุคลากรทางทหารหรือนักวิจัยสามารถทำการวิจัยหรือทดสอบใด ๆ ที่ใช้ในเชิงสันติ
เขตกันชนระหว่างประเทศมอลโดวากับเขตปกครองตัวเองทรานส์นิสเตรีย – รู้จักกันในชื่อ Dniester Valley Security Zone ซึ่งถูกกำหนดและดูแลโดยคณะกรรมการควบคุมร่วม (Joint Control Commission) ตามสนธิสัญญาหยุดยิงหลังสงครามทรานส์นิสเตรีย โดยคณะกรรมการมีหน้าที่ในการเฝ้าติดตามและตรวจสอบเขตปลอดทหารซึ่งถูกกำหนดให้ใช้แม่น้ำนีสเตอร์ ซึ่งกั้นเขตระหว่างสองพื้นที่ขัดแย้ง มีความยาวประมาณ 225 กิโลเมตร และมีความกว้างของเขตตั้งแต่ 1 ถึง 15 กิโลเมตร
เขตปลอดทหารเกาหลี – ตามความตกลงการสงบศึกเกาหลีได้กำหนดให้มีเขตปลอดทหารความกว้าง 4 กิโลเมตร ระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ภายหลังสงครามเกาหลี ปัจจุบันกลับเป็นเขตที่มีการเสริมกำลังทหารสูงที่สุดแห่งหนึ่งของโลกแม้จะมีชื่อเรียกว่าเขตปลอดทหารก็ตาม
ด่านคูเวต-อิรัก – คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้อนุมัติให้มีการสร้างเขตปลอดทหารขึ้นตามมติที่ 689 หลังจากสงครามอ่าวเปอร์เซีย ตั้งอยู่บริเวณคาบสมุทรซีนาย ระหว่างอียิปต์กับอิสราเอล
เกาะมาร์ติน การ์เซีย – เป็นเกาะของประเทศอาเจนตินาที่อยู่ภายในน่านน้ำริโอเดลาปลาตาของอุรุกวัย โดยสนธิสัญญาริโอเดลาปลาตา ข้อที่ 45 ระบุว่า เกาะมาร์ติน การ์เซีย ถูกกำหนดให้เป็นพื้นที่สงวนทางธรรมชาติเพื่อการอนุรักษ์พันธุ์สัตว์และพืชพื้นเมืองภายใต้เขตอำนาจของสาธารณรัฐอาเจนตินา และให้สถานะเป็นเขตปลอดทหาร
ประสาทพระวิหาร – ตามคำสั่งของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศได้กำหนดให้มีเขตปลอดทหารชั่วคราวรอบ ๆ พื้นที่ตัวปราสาท ซึ่งทั้งไทยและกัมพูชาอ้างในกรรมสิทธิดังกล่าว
คาบสมุทรไซนาย – ตามสนธิสัญญาสันติภาพอียิปต์-อิสราเอล กำหนดให้มีการจำกัดจำนวนกองทหารอียิปต์ที่สามารถประจำการได้ในคาบสมุทรไซนาย โดยส่วนต่าง ๆ ของคาบสมุทรจะมีสัดส่วนการกำหนดการปลอดทหารในสัดส่วนต่าง ๆ โดยเฉพาะในพื้นที่รัศมี 20-40 กิโลเมตร (12-25 ไมล์) จากอิสราเอล ซึ่งอิสราเอลตกลงจะจำกัดจำนวนกองกำลังของตนในพื้นที่รัศมี 3 กิโลเมตรจากพรมแดนอียิปต์ โดยพื้นที่ดังกล่าวอยู่ภายใต้การสังเกตการณ์ของกองกำลังผู้สังเกตการข้ามชาติ (Multinational Force and Observers: MFO) ต่อมาเนื่องจากปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวประสบปัญหาการก่อความไม่สงบ ทุกฝ่ายจึงมีความเห็นให้กองกำลังอียิปต์สามารถส่งกองกำลังเข้าไปในพื้นที่ดังกล่าว รวมถึงยานยนต์และเฮลิคอปเตอร์เพื่อต่อสู้กับกลุ่มอิสลามิสต์ และมีการกำหนดพื้นที่เขตปลอดทหารระหว่างพรมแดนอียิปต์และฉนวนกาซ่าระยะทาง 10 กิโลเมตรเพื่อป้องการการโจมตีจากกลุ่มกบฎและการลักลอบค้าอาวุธ รวมถึงรับมือต่อภัยก่อการร้าย
สฟาลบาร์ – กำหนดขึ้นตามสนธิสัญญาสฟาลบาร์ ค.ศ. 1920 กำหนดให้รับรองเขตอธิปไตยของนอร์เวย์บนพื้นที่ดังกล่าว และกำหนดพื้นที่บางส่วนเป็นเขตปลอดทหาร ซึ่งเป็นเขตปลอดทหารแห่งเดียวในปัจจุบัน ที่อยู่ภายใต้อธิปไตยของประเทศเดียว
ซูดาน – กำหนดให้มีเขตปลอดทหารระยะทาง 10 กิโลเมตร (6 ไมล์) ตามแนวพรมแดนซูดาน และซูดานใต้
พื้นที่กันชนของสหประชาชาติในไซปรัส (United Nations Buffer Zone in Cyprus) – คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้กำหนดเขตปลอดทหารแยกระหว่างสาธารณรัฐตุรกีแห่งนอร์เทิร์นไซปรัสที่ประกาศแยกตัวเองออกเป็นอิสระจากไซปรัสโดยปราศจากการรับรองจากประเทศในสหประชาชาติ ซึ่งสหประชาชาติได้มีมติที่ 186 ในการส่งกองกำลังรักษาสันติภาพเข้าไปปฏิบัติการในไซปรัส
เขตกองกำลังสังเกตการณ์อิสระแห่งสหประชาชาติ (United Nations Disengagement Observer Force Zone) – คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้กำหนดเขตปลอดทหารบริเวณที่ราบสูงโกลันในซีเรียซึ่งอิสราเอลยึดครองอยู่ ตามมติที่ 350 หลังจากสงครามยมคิปปูร์ โดยพื้นที่ดังกล่าวอยู่ภายใต้การดูแลของกองกำลังสังเกตการณ์อิสระแห่งสหประชาชาติ (United Nations Disengagement Observer Force)