stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม
การดำเนินงาน

สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคมมียุทธศาสตร์การดำเนินงานในลักษณะเชื่อมโยงเครือข่ายกิจกรรมจัดการความรู้ขององค์กร หน่วยงาน และชุมชนต่าง ๆ ภายในประเทศ เน้นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้วิธีการ ประสบการณ์ และความสำเร็จในการใช้การจัดการความรู้เพื่อบรรลุเป้าหมายหลักขององค์กร หน่วยงาน และชุมชน โดยมีหลายกิจกรรมหลายอย่างเช่น
มหกรรมการจัดการความรู้แห่งชาติ จัดทุกปี ในวันที่ 1 - 2 ธันวาคม มหกรรมการจัดการความรู้แห่งชาติ ครั้งที่ 3 จัดที่ ไบเทค บางนา
การประชุมภาคีการจัดการความรู้ภาคท้องถิ่น
การประชุมภาคีการจัดการความรู้ภาคราชการ
จดหมายข่าว ถักทอสายใยแห่งความรู้
Gotoknow (บล็อก)
เครือข่ายการจัดการความรู้ในมหาวิทยาลัย (UKM)
เครือข่ายการวิจัยด้านการจัดการความรู้ (RKM)
ชุมชนผู้ดูแลผู้ป่วยเบาหวาน
การดำเนินการเชื่อมโยงภาคีเครือข่ายการจัดการความรู้ในท้องถิ่น หรือชุมชน โดย สรส. (สถาบันส่งเสริมการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข) มีคุณทรงพล เจตนาวณิชย์ เป็นผู้อำนวยการ เน้นการร่วมมือกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สหกรณ์ และองค์กรพัฒนาเอกชน
การให้บริการ KM Internship Program และ KM Externship Program
แนะนำวิทยากรบรรยาย หรือจัดการประชุมปฏิบัติการ เรื่องการใช้เครื่องมือการจัดการความรู้
เป็นวิทยากรตามข้อ 11 โดย สคส. จะร่วมกับหน่วยงานที่ร้องขอในการคิด Roadmap ของการใช้การจัดการความรู้ในระยะเวลาประมาณ 2 ปี เพื่อร่วมกันเรียนรู้วิธีใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ในการบรรลุเป้าหมายขององค์กร
ดูเพิ่ม

Gotoknow
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2006-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แบงก์ซี

หนูอนาธิปัตย์ โดยแบงก์ซี
แบงก์ซี (อังกฤษ: Banksy) เป็นนามแฝงของศิลปินกราฟฟิตีชาวอังกฤษที่มีผลงานโดดเด่นจำนวนมาก ผลงานของเขาปรากฏทั่วทั้งลอนดอนและตามที่ต่าง ๆ ทั่วโลก
มีการคาดเดาว่า Maître de Casson ศิลปินชาวสวิสอาจเป็น Banksy
Maître de Casson ปฏิเสธเรื่องนี้บนเว็บไซต์ของเขา
แบงก์ซีใช้เทคนิคต่าง ๆ กันในการสื่อสาร ซึ่งมักจะเป็นเรื่องการเมืองหรือเรื่องตลกขบขัน รูปแบบงานศิลปะข้างถนนดั้งเดิมของเขา ซึ่งผสมผสานกราฟฟิตีเข้ากับเทคนิคการใช้ stencil ที่มีลักษณะเฉพาะนั้น มีชื่อเสียงอย่างมากในวงการใต้ดิน และยังมีการรายงานทั่วไปในสื่อกระแสหลัก
ในช่วงเดือนสิงหาคม-กันยายน พ.ศ. 2549 เขาได้ทำซีดีล้อเลียนซีดีเพลงของนักแสดงหรือนักร้องหญิง แพรีส ฮิลตัน จำนวน 500 แผ่น แล้วนำไปวางตามร้านขายซีดีทั่วสหราชอาณาจักร โดยที่ร้านค้าหรือผู้ซื้อไม่ได้สังเกต
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของ Banksy
กระดานข่าวแฟน Banksy เก็บถาวร 2006-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพงานของ Banksy ที่ Flickr!
Banksy ที่ artofthestate - มีภาพงานของ Banksy มากกว่า 350 ภาพ
พ่นสีบนกำแพง ใครว่าเป็นงานธรรมดา?? เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน พูดถึงงานของ Banksy ที่ดังไปทั่วโลก
บทความเกี่ยวกับหนังสือ Wall and Piece เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน พูดถึงงานของ Banksy บทกำแพงอิสราเอล-ปาเลสไตน์
Art Attack จากนิตยสาร Wired
Simon Hattenstone สัมภาษณ์ Banksy
ภาพซีดีล้อเลียน Paris Hilton โดย Banksy
นามแฝง

นามแฝง (อังกฤษ: Alias, Pseudonym ชื่อปลอม) หมายถึง ชื่อที่ปรุงแต่งหรือตั้งขึ้น เพื่อใช้เรียกแทนชื่อจริงของบุคคลเป็นการส่วนตัว บางครั้งนามแฝงสามารถใช้อ้างถึงบุคคลในทางกฎหมายได้ บุคคลที่มีชื่อเสียงบางคนอาจใช้นามแฝงในการแสดงหรือการเขียนหนังสือมากกว่าใช้ชื่อจริงของตน
ดูเพิ่ม

ฉายา (epithet)
ชื่อเล่น (nickname)
นามปากกา (pen name)
คลองประตูเทพหมี

แผนที่เกาะเมืองที่เขียนโดยโยฮันเนส วิงก์บุนส์ (Johannes Vinckboons) ชาวดัตช์ (พ.ศ. 2208) จากภาพจะเห็นคลองประตูเทพหมีบริเวณซ้ายล่างที่คลองจะมีลักษณะโค้งโก่งเหมือนคันธนู กลางคลองมีสะพานตัดผ่านคือสะพานประตูเทพหมี
คลองประตูเทพหมี [เทบ-พะ-หมี], คลองประตูเทษหมี หรือ คลองประตูหลวงเทพอรชุน เป็นคลองหนึ่งบนเกาะเมืองในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาที่ทอดยาวแนวเหนือใต้จากแม่น้ำลพบุรีทะลุแม่น้ำเจ้าพระยา ในอดีตเป็นคลองที่มีขนาดกว้างขวางถึงขนาดที่เรืออัญเชิญพระราชสาสน์สามารถเคลื่อนขบวนเรียงสามลำเข้าไปได้ แต่ในปัจจุบันคลองประตูเทพหมีได้ตื้นเขินหมดแล้ว แต่ยังพอมีร่องรอยของคลองให้เห็นบริเวณสะพานประตูเทพหมีหรือสะพานวานรภายในมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
ที่มาของชื่อ

ชื่อคลองประตูเทพหมีนั้น ตั้งชื่อตามสะพานข้ามคลองคือสะพานประตูเทพหมี หรือ เทษหมี  (เทษ คือคำเดียวกับคำว่าเทศ ที่หมายถึงชาวต่างชาติ) โดยสะพานดังกล่าวมีหลวงเทพอรชุน (หมี) เป็นผู้อำนวยการสร้าง ที่มีช่างชาวเปอร์เซียซึ่งเป็นแขกเทศจำพวกหนึ่ง ก่อสร้างจนมีลักษณะเด่นคือมีวงโค้งรูปกลีบบัวสำหรับเป็นช่องให้เรือลอดผ่าน บ้างก็ว่าตั้งชื่อตามเพราะหลวงเทพอรชุน (หมี) ตั้งบ้านอยู่บริเวณนั้น
พิรักษ์ ชวนะเกรียงไกร เสนอว่าบริเวณดังกล่าวอาจเป็นบ้านเดิมของเจ้าพระยาพลเทพ (หมี) จึงตั้งชื่อตาม
น. ณ ปากน้ำ เสนอว่าตั้งตามชุมชนที่เป็นมุสลิมต่างด้าวหรือที่เรียกว่าแขกเทศ
จุฬิศพงศ์ จุฬารัตน วิเคราะห์ว่าอาจเป็นคำเปอร์เซียว่า "เทสมี" แปลว่า "ประตู"
ประวัติ

คลองประตูเทพหมี หรือคลองประตูเทษหมี บ้างเรียกคลองประตูเทษเป็นคลองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเกาะเมือง จากเอกสารของชาวต่างประเทศและจากซากของสะพานประตูเทพหมีทำให้ทราบว่าคลองดังกล่าวน่าจะกว้างถึง 12 เมตรเศษที่กว้างขวางพอที่จะรองรับเรืออัญเชิญพระราชสาสน์เคลื่อนขบวนเรียงสามลำผ่านสะพานดังกล่าวได้ และจากแผนที่ของชาวตะวันตกจะพบว่าปลายคลองนี้มีลักษณะโค้งโก่งดั่งคันธนู ต่างจากคลองอื่น ๆ ในเกาะเมืองซึ่งล้วนแต่มีลักษณะตรง ในอดีตคลองดังกล่าวเป็นที่ตั้งเรือนของขุนนางชั้นผู้ใหญ่จำนวนมากเช่น เจ้าพระยาโกษาธิบดี (ปาน) และเจ้าพระยาบวรราชนายก (เฉกอะหมัด) ทั้งยังมีวัดในพุทธศาสนาจำนวนมาก และมีชุมชนต่าง ๆ เช่น บ้านแห ขายแหและเปล มีชุมชนบ้านพราหมณ์ มีชุมชนและตลาดของชาวมุสลิมขนาดใหญ่อาศัยอยู่เรียกว่าบ้านแขกใหญ่เรียกว่าตลาดจีน และเป็นที่ตั้งเรือนรับรองคณะทูตฝรั่งเศสและโปรตุเกส ส่วนสะพานข้ามคลองประตูเทพหมีนี้ก็เชื่อมต่อกับชุมชนชาวจีนทางตอนใต้ของเกาะเมืองด้วย
ในอดีตคลองประตูเทพหมีทิศเหนือทะลุแม่น้ำลพบุรี ผ่านบึงพระรามก่อนทะลุแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศใต้ ตัวคลองสามารถเชื่อมต่อกับคลองฉะไกรน้อยผ่านทางคลองวัดฉัตรทัน และมีคลองที่เชื่อมคลองประตูจีนทางทิศตะวันออก ที่สามารถเชื่อมคลองในไก่
ปัจจุบันคลองประตูเทพหมีตื้นเขินหมดจนไม่เหลือสภาพของคลองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดบนเกาะเมืองเสียแล้ว แต่ยังพอมีร่องรอยของคลองให้เห็นบริเวณสะพานประตูเทพหมีหรือสะพานวานรภายในมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยาจากขนาดของสะพานก็พอจะอนุมานความกว้างของคลองได้ และในยุคหลังมานี้ได้มีแนวคิดในการฟื้นฟูคลองประตูเทพหมีเพื่อให้เกาะเมืองพระนครศรีอยุธยากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ต่อมามหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยาก่อสร้างอาคารเรียนสาขาศิลปกรรมศาสตร์คล่อมคลองประตูเทพหมีบริเวณสะพานประตูเทพหมี กรมศิลปากรมีมติให้ทำการรื้อถอนอาคารดังกล่าวจากแนวคลองตั้งแต่ พ.ศ. 2560 แต่ยังไม่มีความคืบหน้าประการใด
คลองประตูเทพหมีในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ขณะนั้นสามารถเดินทางไปถึงวัดมหาธาตุได้
คณะรัฐมนตรีสหรัฐ

คณะรัฐมนตรีสหรัฐ (อังกฤษ: Cabinet of the United States) เป็นคณะบุคคลซึ่งประกอบด้วย รองประธานาธิบดีสหรัฐ และหัวหน้ากระทรวงบริหารกลาง ฝ่ายบริหารของรัฐบาลกลางสหรัฐ ซึ่งถือได้ว่าเป็นหน่วยงานที่ปรึกษาหลักของประธานาธิบดีสหรัฐ โดยประธานาธิบดีจะไม่ได้เป็นสมาชิกของคณะรัฐมนตรีอย่างเป็นทางการ สมาชิกของคณะรัฐมนตรีได้แก่ หัวหน้ากระทรวงที่ได้รับการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีและได้รับการรับรองจากวุฒิสภา และรักษาการแทนหัวหน้ากระทรวงยังสามารถนั่งในที่ประชุมคณะรัฐมนตรีได้ ไม่ว่าพวกเขาจะได้รับการเสนอชื่ออย่างเป็นทางการเพื่อให้วุฒิสภารับรองหรือไม่ 
ประธานาธิบดีอาจแต่งตั้งหัวหน้าหน่วยงานอื่น ๆ และสมาชิกของสำนักประธานาธิบดีสหรัฐที่ไม่ได้รับการรับรองจากวุฒิสภาเป็นข้าราชการระดับรัฐมนตรีได้
คณะรัฐมนตรีไม่มีอำนาจบริหารร่วมหรือมีหน้าที่ของตนเอง และไม่จำเป็นต้องลงคะแนนเสียง เมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2021 มีสมาชิกคณะรัฐมนตรี 23 คน: รองประธานาธิบดี, หัวหน้ากระทรวง 15 คน (รักษาการแทน 4 คน) และ ข้าราชการระดับรัฐมนตรี 7 คน
คณะรัฐมนตรีชุดปัจจุบัน > รองประธานาธิบดีและหัวหน้ากระทรวงบริหาร

รายชื่อต่อไปนี้คือคณะรัฐมนตรีที่รวมถึงรองประธานาธิบดีและหัวหน้ากระทรวงบริหาร 15 คน เรียงตามลำดับการสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดี โดยประธานสภาผู้แทนราษฎรและประธานชั่วคราววุฒิสภาอยู่ลำดับเหนือรัฐมนตรีกระทรวงว่าการต่างประเทศ แต่ทั้งสองอยู่ในฝ่ายนิติบัญญัติและไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของคณะรัฐมนตรี
| คณะรัฐมนตรี> ตำแหน่ง | คณะรัฐมนตรี> อยู่ในวาระ | คณะรัฐมนตรี> เริ่มดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
|  รองประธานาธิบดี |  เจดี แวนซ์ | 20 มกราคม ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ |  มาร์โค รูบิโอ | 21 มกราคม ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง |  สกอต เบสเซนต์ | 28 มกราคม ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม |  พีต เฮกเซท | 25 มกราคม ค.ศ. 2025 |
|  อัยการสูงสุด |  แพม บอนดี | 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย |  ดัก เบอร์กัม | 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร |  บรูค โรลลินส์ | 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ |  เจเรมี เพลเตอร์ | 20 มกราคม ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน |  มาร์ตี วอลช์ | 23 มีนาคม ค.ศ. 2021 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขและบริการมนุษย์ |  โรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดี จูเนียร์ | 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการเคหะและพัฒนาเมือง |  สกอต เทอเนอร์ | 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม |  ชอน ดัฟฟี | 28 มกราคม ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน |  คริส ไรท์ | 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ |  มิเกล คาร์โดนา | 2 มีนาคม ค.ศ. 2021 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารผ่านศึก |  ดัก คอลลินส์ | 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
|  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ |  คริสตี โนเอม | 25 มกราคม ค.ศ. 2025 |
คณะรัฐมนตรีชุดปัจจุบัน > ข้าราชการระดับรัฐมนตรี

ข้าราชการต่อไปนี้ ดำรงตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งรัฐมนตรี (ซึ่งอาจแตกต่างกันไปตามสมัยของประธานาธิบดีแต่ละคน)
| ข้าราชการระดับรัฐมนตรี> ตำแหน่ง | ข้าราชการระดับรัฐมนตรี> อยู่ในวาระ | ข้าราชการระดับรัฐมนตรี> เริ่มดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
|  ผู้อำนวยการสำนักคุ้มครองสิ่งแวดล้อมสหรัฐ |  ลี เซลดิน | 29 มกราคม ค.ศ. 2025 |
|  ผู้อำนวยการสำนักงานจัดการและงบประมาณ |  รัสเซล โวลท์ | 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
|  ผู้อำนวยการข่าวกรองแห่งชาติ |  ทัลซี แกบเบิร์ด | 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
|  ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลาง |  จอห์น แรดคลิฟ | 23 มกราคม ค.ศ. 2025 |
|  ผู้แทนการค้า |  แคเทอรีน ไท | 18 มีนาคม ค.ศ. 2021 |
|  เอกอัครราชทูตประจำสหประชาชาติ |  โดโรที เชีย | 20 มกราคม ค.ศ. 2025 |
|  ประธานสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจ |  เซซีเลีย รูส | 12 มีนาคม ค.ศ. 2021 |
|  ผู้อำนวยการการบริหารธุรกิจขนาดย่อม |  อิซาเบล กุซแมน | 17 มีนาคม ค.ศ. 2021 |
|  ผู้อำนวยการสำนักนโยบายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี |  เอริก แลนเดอร์ | 2 มิถุนายน ค.ศ. 2021 |
|  เสนาธิการทำเนียบขาว |  ซูซี วิลส์ | 20 มกราคม ค.ศ. 2025 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของคณะรัฐมนตรีสหรัฐ เก็บถาวร 2003-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก กระทรวงและทบวงของรัฐบาลกลางสหรัฐ |
| --- | --- |
กระทรวง:   เกษตร   พาณิชย์   กลาโหม   ศึกษาธิการ   พลังงาน   สาธารณสุขและบริการประชาชน   ความมั่นคงภายใน   การเคหะและพัฒนาเมือง   มหาดไทย   ยุติธรรม   แรงงาน   การต่างประเทศ   คมนาคม   การคลัง   การทหารผ่านศึก 
ทบวง:   ทหารบก   ทหารเรือ   ทหารอากาศ 
อดีตกระทรวง:   พาณิชย์และแรงงาน   สาธารณสุข ศึกษาธิการและสวัสดิการ   ไปรษณีย์   การสงคราม 
| ด ค ก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงของรัฐบาลกลางแห่งสหรัฐ |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  เกษตร  พาณิชย์  กลาโหม  ศึกษาธิการ  พลังงาน  สุขภาพและบริการมนุษย์สหรัฐ  ความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ  การเคหะและพัฒนาเมือง  มหาดไทย  ยุติธรรม  แรงงาน  การต่างประเทศ  คมนาคม  การคลัง  การทหารผ่านศึก 
อดีต:  พาณิชย์และแรงงาน  สาธารณสุข ศึกษาธิการและสวัสดิการ  ทหารเรือ  ไปรษณีย์  ทหารบก
ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบขดลวดเหนี่ยวนำ

แผนภาพแบบย่อของปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบขดลวดเหนี่ยวนำ (coilgun) แบบหลายตอนที่มีสามขดลวดเหนี่ยวนำ, ลำกล้องปืนและกระสุนปืนที่ทำจากสารเฟอร์โรแม็คเนติค  (ferromagnetic)
ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบขดลวดเหนี่ยวนำ (coilgun) (หรือ ปืนเกาส์ มีความเกี่ยวข้องกับ คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ ผู้ที่ได้คิดค้นกำหนดรายละเอียดทางคณิตศาสตร์ของผลลัพธ์เกี่ยวกับแม่เหล็กที่ใช้โดยเครื่องเร่งแม่เหล็ก) เป็นชนิดของเครื่องเร่งวัตถุที่ใช้เป็นลูกปืน (projectile) ที่ประกอบไปด้วยหนึ่งขดลวดตัวนำไฟฟ้าหรือมากกว่านั้นเพื่อใช้เป็นแหล่งกำเนิดพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าในการกำหนดค่าของมอเตอร์เชิงเส้นเพื่อที่จะช่วยในการเร่งความเร็วกระสุนปืนที่ทำจากสารเฟอร์โรแม็กเนติค  (ferromagnetic) หรือเรียกว่าการเหนี่ยวนำทางแม่เหล็กไฟฟ้า ให้เคลื่อนที่ออกไปจากปากกระบอกปืนด้วยความเร็วสูง   ในเกือบทุกการกำหนดค่าของปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบขดลวดเหนี่ยวนำนี้, ขดลวดและกระบอกปืนจะถูกจัดเรียงบนแกนร่วมอันเดียวกัน
ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบขดลวดเหนี่ยวนำ หรือ คอยล์กัน (Coilguns) โดยทั่วไปประกอบด้วยหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งขดลวดที่ถูกพันจัดเรียงไปตามแนวความยาวผิวนอกของตัวถังที่เป็นตัวกระบอกปืนดังนั้นเส้นทางของลูกกระสุนจึงถูกเร่งความเร็วให้อยู่ไปตามแกนกลางของขดลวด  ขดลวดจะถูกเปิดและปิดสวิตช์ให้กระแสไฟฟ้าไหลผ่านไปและหยุดไหลผ่านในลำดับเวลาอย่างแม่นยำ, ทำให้ลูกกระสุนจะถูกเร่งตัวได้อย่างรวดเร็วไปตามช่องในกระบอกปืนด้วยอำนาจจากแรงแม่เหล็ก  คอยล์กัน แตกต่างจาก ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่ขนาน หรือ เรวกัน (Railguns) ตรงที่ทิศทางของการเร่งความเร็วในเรวกัน อยู่ที่มุมขวากับแกนกลางของลูปกระแส หรือ วงปิดของการไหลเวียนของกระแส ที่เกิดจากการนำกระแสของตัวราง
ประวัติ

ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบขดลวดเหนี่ยวนำ ที่สามารถใช้งานได้เป็นครั้งแรกได้รับการพัฒนาและจดสิทธิบัตรโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวนอร์เวย์ชื่อ คริสเชน เบิร์คแลนด์ (Kristian Birkeland) ในปี ค.ศ. 1904
ในปี ค.ศ. 1933, นักประดิษฐ์ชาวอเมริกันในรัฐเท็กซัสชื่อ เวอร์เจิล ริกสบี (Virgil Rigsby) ได้พัฒนาปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบขดลวดเหนี่ยวนำแบบตั้งอยู่ประจำที่ขึ้นซึ่งมันถูกออกแบบมาให้ใช้ได้เหมือนกับปืนกล  มันถูกขับเคลื่อนโดยมอเตอร์ไฟฟ้าขนาดใหญ่และเครื่องกำเนิดไฟฟ้า  มันได้ปรากฏเผยแพร่ในสื่อสิ่งพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์ร่วมสมัยหลายฉบับ แต่ก็ไม่เคยดึงดูดความสนใจใด ๆ จากกองทัพเลย
โครงสร้าง

ปืนคอยล์หรือปืนขดลวดมีสองประเภทหลักๆ คือ แบบสเตจ (ตอน) เดียวและแบบหลายสเตจ ปืนคอยล์สเตจเดียวใช้ขดลวดแม่เหล็กไฟฟ้าหนึ่งอันในการขับเคลื่อนกระสุนปืน ปืนคอยล์แบบหลายสเตจใช้ขดลวดแม่เหล็กไฟฟ้าหลายๆ อันเรียงติดต่อกันไปเพื่อเพิ่มความเร็วของกระสุนปืนขึ้นไปเรื่อยๆ
ดูเพิ่ม

Railgun
Mass driver
Electromagnetic propulsion
Edwin Fitch Northrup
คนเล่นของ

| คนเล่นของ |
| --- | --- |
กำกับ: ธนิตย์ จิตนุกูล
อำนวยการสร้าง: เจริญ เอี่ยมพึ่งพร
นักแสดงนำ:   อาริษา วิลล์  ศุภักษร ไชยมงคล  กรองทอง รัชตะวรรณ  ตฤณ เศรษฐโชค  สมชาย สาธุธรรม 
กำกับภาพ: ตนัย นิ่มเจริญพงษ์ ทยา นิ่มเจริญพงษ์
ตัดต่อ: สุนิตย์ อัศวนิกุล
ผู้จัดจำหน่าย: ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
วันฉาย: 17 มิถุนายน 2547
ความยาว: 96 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
คนเล่นของ เป็นภาพยนตร์สยองขวัญไทย ปี 2547 กำกับโดยธนิตย์ จิตนุกูล มีภาคต่อแยกออกมาคือ ลองของ (2548) และ ลองของ 2 (2551) แต่ภาพยนตร์ทั้ง 2 เรื่องนี้มีเนื้อเรื่องที่แตกต่างกันออกไปและมีตัวละครกลุ่มใหม่ที่นำไปสู่จักรวาลลองของที่ไม่เกี่ยวข้องกับคนเล่นของ
เนื้อเรื่อง

คนเล่นของ เล่าเรื่องของบูม (ศุภักษร ไชยมงคล) หญิงสาวที่ได้พบกับชายที่แต่งงานแล้วชื่อประธาน (ตฤณ เศรษฐโชค) และเพื่อนผู้ชายของเขาที่คันทรีคลับที่เธอทำงานอยู่ ทั้งสองเริ่มมีความสัมพันธ์กันและบูมพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ในเวลาต่อมา เมื่อเธอบอกข่าวนี้กับประธานตอนแรกเขาไม่ได้รู้สึกดีใจกับการตั้งครรภ์ของเธอเลย และถามบูมว่าเขาเป็นพ่อที่แท้จริงของลูกเธอหรือเปล่า จากนั้นประธานก็ถามบูมว่าเธอต้องการเงินเท่าไรเพื่อแลกกับให้เธอปิดข่าวเรื่องนี้ ซึ่งบูมก็ขอเงินจำนวนมากไปด้วยความผิดหวัง หลังจากที่ให้เงินจำนวนที่ต้องการแล้ว ประธานก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนใจ โดยยืนยันกับบูมว่าเขาจะไม่ทิ้งเธอไป
อย่างไรก็ตาม บูมกลับตื่นขึ้นกลางดึกแล้วพบว่าประธานกำลังคุยกับเพื่อน ๆ ของเขาหลังหน้าต่างบ้านริมชายหาดของประธาน ประธานแจ้งให้เธอทราบว่าด้วยเงินจำนวนมากที่เขาจ่ายให้เธอก่อนหน้านี้ เขาจึงมีสิทธิที่จะแบ่งเธอให้กับเพื่อนของเขา ในขณะที่ประธานถือกล้องวิดีโอ เพื่อน ๆ ของเขาไล่ตามบูมที่หวาดกลัวและกรีดร้องออกจากห้องไปที่ชายหาด ซึ่งพวกเขารุมข่มขืนเธอ และมีการเปิดเผยว่าประธานไม่เคยมีความคิดที่จะสานสัมพันธ์กับบูมต่อหลังจากเธอตั้งครรภ์
หลังจากไปอัลตราซาวด์ที่โรงพยาบาล (แล้วพบว่าลูกของเธอมีความผิดปกติบางอย่าง) บูมก็ได้พบกับประธานที่ร้านอาหารกับครอบครัวจากการแต่งงานครั้งที่สองของเขาเพื่อฉลองวันเกิดของลูกสาวคนเล็กของเขา ก่อนจะไปบ้านประธาน บูมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนของเธอ เพื่อนของบูมแนะนำให้บูมไปทำแท้ง เพราะเธอแน่ใจว่าประธานคงไม่ยอมรับลูกที่ยังไม่เกิด แต่บูมกลับปฏิเสธ และเตือนเพื่อนของเธอว่าเธอจะเก็บลูกของเธอไว้ไม่ว่าประธานจะยอมรับว่าเป็นพ่อหรือไม่ก็ตาม อย่างไรก็ตาม จากคำบอกเล่าของสูตินรีแพทย์ของบูม ทารกมีความผิดปกติแต่กำเนิดบางอย่างและจะไม่สามารถมีชีวิตที่ปกติได้ ไม่นานหลังจากนั้น บูมก็ปรากฏตัวที่ร้านอาหาร ทำให้การเฉลิมฉลองหยุดชะงัก และแจ้งต่อประธานว่าเงินที่เขาให้เธอไปนั้นไม่เพียงพอ และเธอต้องการเงินเพิ่มอีก ด้วยความอาย ประธานลากบูมออกไป ตบเธอ และเตือนเธอไม่ให้เข้าใกล้ครอบครัวของเขาอีก ก่อนที่จะโยนเงินก้อนหนึ่งไปให้เธอ พร้อมตะโกนว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะให้เงินเธอ
บูมโกรธมากจึงขอความช่วยเหลือจากหมอผีเพื่อแก้แค้นอดีตคนรักของเธอ เพื่อนของเขา (ที่รุมข่มขืนเธอ) และครอบครัวทั้งหมดของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งทำให้ลูกชายคนรองยิงแฟนสาวและน้องสาวของเขา ก่อนจะหันปืนมายิงตัวเอง ภรรยาคนล่าสุดพบประธานเสียชีวิตที่บ้านพักริมชายหาด
หลังจากที่พวกเขาตาย บูมไปหาหมอผีและพบว่าถ้าเธอบริจาคโลงศพเท่ากับจำนวนเหยื่อ วิญญาณเหล่านั้นจะไม่มารบกวนเธอ เธอทำพิธีถวายโลงศพที่วัดตามคำแนะนำของหมอผี ขณะกำลังออกจากวัด เธอได้เห็นวิญญาณของเหยื่อของเธออยู่ด้านหลังรถยนต์ เธอจึงก้าวลงจากทางเท้าเพื่อมองดู ก่อนจะถูกรถชน อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทำให้เธอสูญเสียลูกไป
กมลา ภรรยาคนแรกของประธานเป็นผู้สืบทอดทรัพย์สมบัติของเขา เธอและลูกทั้งสี่ของเธอย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน บูมใช้มนตร์ดำฆ่าครอบครัวนี้อีกครั้ง อย่างไรก็ตามแรงจูงใจของเธอในครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้น แต่เป็นการเรียกร้องมรดก นักข่าวหนุ่มคนหนึ่งเกิดความสงสัย บูมจึงวางแผนฆ่าเขาด้วยเช่นกัน ตลอดเวลา ผีลูกสาวของบูมปรากฏอยู่รอบ ๆ บ้าน
เรื่องราวจบลงโดยมีเพียงลูกชายคนเล็กชื่อบอน และลูกสาวคนโตชื่อแนนที่รอดชีวิตจากการสังหารหมู่ครั้งนี้ บูมพลัดตกจากหลังคาโรงพยาบาลเสียชีวิต หลังเห็นผีลูกสาว
นักแสดง

อาริษา วิลล์ รับบทเป็น นันทกานต์ ศิวะหิรัญ (แนน)
ศุภักษร ไชยมงคล รับบทเป็น บูม
กรองทอง รัชตะวรรณ รับบทเป็น กมลา ศิวะหิรัญ
ตฤณ เศรษฐโชค รับบทเป็น ประธาน ศิวะหิรัญ
สมชาย สาธุธรรม รับบทเป็น ดนัย
นิรุตติ์ สาวสุดชาติ รับบทเป็น เหน่ง
กระแสตอบรับ

คนเล่นของ เข้าฉายครั้งแรกในวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2547 และเป็นภาพยนตร์อันดับ 4 ในสุดสัปดาห์เปิดตัวตามหลัง 80 วัน จารกรรมฟัดข้ามโลก, แฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบัน และ เพชฌฆาตมหากาฬ ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงอยู่ในอันดับที่ 4 เป็นเวลาอีก 2 สัปดาห์ก่อนที่จะขยับลงมาอยู่ที่อันดับ 5 ในสัปดาห์ที่ 4 ในบ็อกซ์ออฟฟิศ
แหล่งข้อมูลอื่น

คนเล่นของ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เช็กเกีย
นามปากกา

นามปากกา หมายถึงนามแฝงของนักเขียนและใช้บนปกหนังสือหรือกลุ่มของผลิตภัณฑ์ของงานที่ใช้แทนชื่อจริง นามปากกามีไว้เพื่อทำให้ชื่อผู้เขียนดูโดดเด่นขึ้น, ปกปิดเพศผู้เขียน, ทำให้แตกต่างจากงานเขียนอื่น, เพื่อปกป้องผู้เขียน, ชื่อรวมของนักเขียนร่วม, หรืออีกหลายเหตุผลที่เกี่ยวข้องกับการตลาดหรือการแสดงทางสุนทรียศาสตร์ของผลงาน
ดูเพิ่ม

ชื่อศิลปิน
รายชื่อนามปากกา
ท่าหมา

สำหรับอัลบั้มของสนูป ด็อกก์ ดูที่ ด็อกกีสไตล์
ภาพวาดท่าหมาในคัมภีร์กามสูตร
ท่าหมา (อังกฤษ: doggy style) คือท่วงท่าของกิจกรรมทางเพศที่ฝ่ายรับอยู่ในท่าหมอบคว่ำลง (โดยปกติเข่าจรดพื้นและวางมือลง) และแยกขาออกจากกันเล็กน้อย ต้นกำเนิดเฉพาะของคำว่า "ท่าหมา" นั้นไม่เป็นที่แน่ชัด หากแต่สันนิษฐานว่าอิงจากท่วงท่าผสมพันธุ์ของสุนัข
การมีกิจกรรมทางเพศรูปแบบนี้ จะเป็นท่าทางกายภาพของสิ่งมีชีวิตเลี้ยงลูกด้วยนมในเพศเมียหลายชนิด บ่อยครั้งเมื่อพวกมันพร้อมที่จะมีเพศสัมพันธ์หรือทำการผสมพันธุ์ โดยลักษณะจะเป็นการก้มโค้งหันหลังให้ ซึ่งถือเป็นกิจกรรมทางเพศและการยั่วยุ ในระหว่างการสอดใส่ช่องคลอดจากด้านหลัง องคชาตอาจแทรกซึมเข้าไปในช่องคลอดได้ลึกขึ้น โดยไปสัมผัสที่ผนังด้านหลังของช่องคลอดเป็นพิเศษ และอาจไปถึงฟอร์นิกซ์ด้านหลัง ในขณะที่ในท่ามิชชันนารี องคชาตจะสัมผัสกับผนังด้านหน้าของช่องคลอดเป็นพิเศษ และปลายองคชาตอาจไปถึงฟอร์นิกซ์ด้านหน้าได้  ในระหว่างที่ดำเนินกิจกรรมทางเพศท่าหมานี้ คู่ขาฝ่ายรับมักได้รับการมองว่าอยู่ในฐานะที่ไม่โต้ตอบ หรือเป็นคู่ขาที่ยอมจำนน ตามที่ระบุไว้ในหนังสือ เดอะจอยออฟเซ็กซ์
ข้อดีและข้อเสีย

ท่าหมาอาจเป็นท่าเซ็กส์ที่ได้รับความนิยมหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีปัญหาที่หลังหรือมีปัญหาสุขภาพอื่นๆ
สำหรับผู้หญิงบางคน ท่าหมาช่วยกระตุ้นบริเวณที่เรียกว่า "จุดจี" อย่างไรก็ตาม ท่านี้อาจกระตุ้นบริเวณคลิตอริสได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แม้ว่าถุงอัณฑะจะเสียดสีกับคลิตอริสบ้างก็ตาม ซึ่งอาจทำให้ผู้หญิงถึงจุดสุดยอดหรือได้รับการกระตุ้นทางเพศ ดังนั้นผู้หญิงบางคนอาจต้องใช้การกระตุ้นด้วยนิ้วเพื่อให้ถึงจุดสุดยอด
ผมมีฝัน

มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ กล่าวสุนทรพจน์ "ผมมีฝัน"
| เสียงจากแหล่งข้อมูลภายนอก |
| --- | --- |
 ผมมีฝัน, 28 สิงหาคม 1963, Educational Radio Network
"ผมมีฝัน" (อังกฤษ: I Have a Dream) เป็นสุนทรพจน์สาธารณะโดยนักกิจกรรมสิทธิพลเมืองชาวอเมริกัน มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ ระหว่างการเดินขบวนสู่วอชิงตันเพื่ออาชีพและเสรีภาพในวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1963 ซึ่งเขาเรียกร้องสิทธิพลเมืองและสิทธิทางเศรษฐกิจ และยุติคตินิยมเชื้อชาติในสหรัฐ มีผู้ฟังเป็นผู้สนับสนุนสิทธิพลเมืองกว่า 250,000 คน จากทั่วประเทศอนุสรณ์สถานลินคอล์นในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สุนทรพจน์นี้เป็นขณะที่นิยามขบวนการสิทธิพลเมือง และถือเป็นสุนทรพจน์ที่มีชื่อเสียงมากเป็นอันดับต้น ๆ ในประวัติศาสตร์สหรัฐ
เริ่มต้นด้วยการพาดพิงถึงการประกาศเลิกทาสของประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอร์น ใน ค.ศ. 1863 คิงกล่าวว่า "หนึ่งร้อยปีต่อมา เนโกรยังไม่มีอิสระ" ในช่วงปลายสุนทรพจน์ คิงพูดนอกเหนือจากข้อความที่เตรียมไว้โดยเป็นบทสรุปที่คิดขึ้นสด ๆ ส่วนหนึ่งในแก่น "ผมมีฝัน" ทำให้มาฮาเลีย แจ็กสันร่ำไห้ "บอกพวกเขาเกี่ยวกับฝันสิมาร์ติน!" ในสุนทรพจน์ส่วนนี้ ซึ่งทำให้ผู้ฟังรู้สึกตื่นเต้นมากที่สุดและเป็นส่วนที่มีชื่อเสียงที่สุดของสุนทรพจน์นี้  คิงอธิบายฝันของเขาที่เสรีภาพและความเสมอภาคถือกำเนิดขึ้นจากแผ่นดินทาสและความเกลียดชัง จอน มีชัมเขียนว่า "ด้วยวลีเดียว มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนอร์อยู่ในชั้นเดียวกับเจฟเฟอร์สันและลินคอร์นเป็นชายผู้ก่อร่างอเมริกาสมัยใหม่" สุนทรพจน์นี้จัดเป็นสุนทรพจน์ของอเมริกาอันดับแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในการสำรวจความเห็นของนักวิชาการสุนทรพจน์สาธารณะ
พระไชยเชษฐาธิราชที่ 2

พระไชยเชษฐาธิราชที่ 2 หรือ พระไชยองค์เว้ เป็นพระราชโอรสของเจ้าชมพู ที่ถูกเนรเทศไปอยู่เมืองเว้ พระองค์ได้ครองราชสมบัติเมื่อ พ.ศ. 2245 ทรงตั้งให้เจ้าองค์ลอง พระอนุชาต่างบิดาเป็นอุปราชและไปครองเมืองหลวงพระบาง และอัญเชิญพระบางมาประดิษฐานที่เวียงจันทน์
ต่อมาใน พ.ศ. 2249 เจ้ากิ่งกิสราชซึ่งเป็นพระโอรสของเจ้าราชบุตร และเป็นหลานปู่ของพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราช ที่ลี้ภัยไปอยู่สิบสองปันนากับเครือญาติฝ่ายพระมารดา ได้ยกทัพลงมาตีเมืองหลวงพระบาง เจ้าลองสู้ไม่ได้ แตกพ่ายลงมาเวียงจันทน์ เจ้ากิ่งกิสราชยกทัพตามลงมาที่เวียงจันทน์ พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 2 จึงขอกองทัพจากกรุงศรีอยุธยามาช่วย
สมเด็จพระเพทราชา กษัตริย์กรุงศรีอยุธยาในขณะนั้น ได้ยกทัพขึ้นมาและไกลเกลี่ยให้ทั้งสองฝ่ายประนีประนอมกัน โดยให้แบ่งเขตแดนระหว่างหลวงพระบางกับเวียงจันทน์ ให้เจ้ากิ่งกิสราชครองหลวงพระบาง ให้พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 2 ครองเวียงจันทน์ ทั้งสองกษัตริย์ตกลงแบ่งเขตแดนกันโดยใช้แม่น้ำเหืองเป็นแดนทางฝั่งขวา ทางฝั่งซ้ายใช้เทือกเขาภูชนะคามเป็นเขตแดน แคว้นสิบสองจุไทกับหัวพันห้าทั้งหกขึ้นกับหลวงพระบาง แคว้นเชียงขวางและแคว้นที่อยู่ใต้ลงมาให้ขึ้นกับเวียงจันทน์ การแบ่งเขตแดนนี้เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2250
หลังจากสิ้นสุดสงครามกับเจ้ากิ่งกิสราช พระองค์ได้เร่งปรับปรุงการปกครองหัวเมือง ส่งคนที่ไว้ใจได้ไปปกครองเมืองที่สำคัญ ทำให้กลุ่มของเจ้าราชครูหลวงโพนสะเม็กต้องอพยพลงใต้ไปหาที่มั่นใหม่ ในที่สุดได้ไปตั้งมั่นที่เมืองจำปาศักดิ์ และแยกตัวเป็นอิสระจากเวียงจันทน์ใน พ.ศ. 2256 พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 2 ครองราชย์จนถึง พ.ศ. 2273 จึงสิ้นพระชนม์ จากนั้น เจ้าลองพระอนุชาได้ขึ้นครองราชย์สืบแทน
พระราชธิดาพระองค์หนึ่งในพระไชยเชษฐาธิราชที่ 2 พระนามว่า "พระกรัดนางกัลยาณี" ทรงเป็นพระมเหสีฝ่ายซ้ายในสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 แห่งอาณาจักรอยุธยา
เดียร์ซูอูซาลา (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2518)

บทความนี้เกี่ยวกับภาพยนตร์ที่ผลิตโดยค่ายมอสฟิล์ม กำกับโดย อะกิระ คุโรซาวะ สำหรับภาพยนตร์ที่ผลิตโดยค่ายมอสนาอุชฟิล์ม ดูที่ เดียร์ซูอูซาลา (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2504)
| เดียร์ซูอูซาลา |
| --- | --- |

กำกับ: อากิระ คูโรซาวะ
เขียนบท: วลาดีมีร์ อาร์เซเนียฟ (ผู้เขียนหนังสือ) อากิระ คูโรซาวะ ยูรี นากีบิน
อำนวยการสร้าง: โยอิจิ มัตสึเอะ นีโคไล ซิซอฟ
นักแสดงนำ: มักซิม มุนซุก ยูรี โซโลมิน
กำกับภาพ: อาซากาซึ นากาอิ ยูรี แกนต์มาน ฟีโอดอร์ โดบรอนราวอฟ
ตัดต่อ: วาเลนตินา สเตปาโนวา
ดนตรีประกอบ: อีซัค ชวาร์ซ
บริษัทผู้สร้าง: ไดเอ มอสฟิล์ม 
ผู้จัดจำหน่าย: มอสฟิล์ม (สหภาพโซเวียต) ไดเอ (ญี่ปุ่น) New World Pictures (สหรัฐ)
วันฉาย:   กรกฎาคม ค.ศ. 1975 (1975-07) (สหภาพโซเวียต)  2 สิงหาคม ค.ศ. 1975 (1975-08-02) (ญี่ปุ่น) 
ความยาว: 144 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต ญี่ปุ่น
ภาษา: รัสเซีย
ทุนสร้าง: $4,000,000 (ประมาณ)
เดียร์ซูอูซาลา  (รัสเซีย: Дерсу Узала, ญี่ปุ่น: デルス·ウザーラ, อักษรโรมัน: Derusu Uzāra; alternate U.S. title: Dersu Uzala: The Hunter)  เป็นภาพยนตร์ร่วมมือกันระหว่าง สหภาพโซเวียต  และ ญี่ปุ่น  กำกับโดย อากิระ คูโรซาวะ ถือเป็นการกำกับภาพยนตร์ที่ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกของคุโรซาวะและใช้ฟิล์มขนาด 70 มิลลิเมตรเพียงครั้งเดี่ยว ภาพยนตร์ได้รับรางวัลโกลเด้นไพรซ์ และ the Prix FIPRESCI ในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโกครั้งที่ 9 และ รางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมในปี 1976 ภาพยนตร์สร้างจากหนังสือ เดียร์ซู อูซาลา (เป็นชื่อเดียวกับพรานป่า) ที่เขียนโดย วลาดีมีร์ อาร์เซเนียฟ นักสำรวจชาวรัสเซีย เกี่ยวกับการสำรวจภูมิภาค Sikhote-Alin ของดินแดนตะวันออกไกลของรัสเซีย และการสำรวจหลายครั้งในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาค 1 ที่ยูทูบ และ ภาค 2 ที่ยูทูบ ของ เดียร์ซูอูซาลา ทางช่องมอสฟิล์ม
Dersu Uzala ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Dersu Uzala ที่ออลมูวี
Dersu Uzala Info
Stills from Dersu Uzala with Russian text