stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นาดีน อาเมส
แหล่งข้อมูลอื่น

นาดีน อาเมส ที่อินสตาแกรม
นาดีน อาเมส ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
| ก่อนหน้า |  | นาดีน อาเมส |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โกรี ซันดีโยรีวา |  | ปูเตอรีอินโดเนเซีย  (2553) |  | มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา |
พงสาลี

| พงสาลี ຜົ້ງສາລີ |
| --- | --- |
เมือง

พงสาลีที่ตั้งในประเทศลาว
พิกัด: 21°41′N 102°06′E﻿ / ﻿21.683°N 102.100°E﻿ / 21.683; 102.100
ประเทศ:  ลาว
แขวง: พงสาลี
ประชากร
 • ทั้งหมด: 8,161 คน
 • ศาสนา: พุทธ
พงสาลี (ลาว: ຜົ້ງສາລີ) เป็นเมืองเอกของแขวงพงสาลี ประเทศลาว พงสาลีเป็นเมืองเอกที่อยู่เหนือสุดในหมู่เมืองเอกในประเทศลาว (ตรงข้ามกับเมืองอัตตะปือในภาคใต้)
21°41′N 102°06′E﻿ / ﻿21.683°N 102.100°E﻿ / 21.683; 102.100
พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย (แดง)

พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย (แดง) (อินโดนีเซีย: Partai Komunis Indonesia (merah), PKI Merah) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซียที่แยกตัวออกมาจากพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียใน พ.ศ. 2490 บุคคลสำคัญในกลุ่มนี้ที่แยกตัวออกมาได้แก่ โมฮามัด โจนี, อามีร์ ฮูซิน และแอล. อา. กาซิม ในวันที่ 8-9 มีนาคม พ.ศ.2490 พวกเขาได้ก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์แดงขึ้นมา เหตุที่แยกตัวออกมาเพราะมีความเห็นต่างกันเรื่องความเป็นผู้นำของซาร์โจโนในพรรคมากกว่าปัญหาในด้านทฤษฎี โจโนได้ต่อต้านแนวคิดของซาร์โจโนในการเปิดโอกาสให้มีการเจรจากับเนเธอร์แลนด์
พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียได้ประกาศต่อต้านการแยกตัวและถือว่าตนเองเป็นตัวแทนของพรรคลัทธิมากซ์-เลนินเพียงพรรคเดียวในอินโดนีเซีย ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2491 พรรคคอมมิวนิสต์แดงเป็นหนึ่งในพรรคการเมือง 20 พรรค ที่ลงนามสนับสนุนโปรแกรมแห่งชาติ
ปาเลมบัง บัง ซุมเซล บาเบล

| --- | --- |
ชื่อสั้น: บัง ซุมเซล บาเบล
ก่อตั้ง: ค.ศ. 2002
สนาม: ปาเลมบังสปอร์ตฮอลล์
ลีก: โปรลีกา (ประเทศอินโดนีเซีย)
ฤดูกาล 2013:  ชนะเลิศ
ปาเลมบัง บัง ซุมเซล บาเบล (อินโดนีเซีย: Palembang Bank Sumsel Babel) เป็นทีมวอลเลย์บอลระดับอาชีพของประเทศอินโดนีเซียที่ได้รับการก่อตั้งในปี ค.ศ. 2002 ทีมนี้ตั้งอยู่ ณ เมืองปาเลมบัง โดยมีสนามเหย้าของสโมสรแห่งนี้คือ ปาเลมบังสปอร์ตฮอลล์ ทีมนี้เคยเป็นตัวแทนของประเทศอินโดนีเซีย เข้าแข่งขันรายการวอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย ในปี ค.ศ. 2011
เกียรติประวัติ

แชมป์ (3): 2011, 2012, 2013
รองชนะเลิศ (0):
พรรคคริสเตียนอินโดนีเซีย

ระวังสับสนกับ พรรคประชาธิปไตยคริสเตียน (อินโดนีเซีย)
| พรรคคริสเตียนอินโดนีเซีย Partai Kristen Indonesia |
| --- | --- |

ชื่อย่อ: Parkindo
ประธาน: Wilhelmus Zakaria Johannes (คนแรก) Melanchton Siregar (สุดท้าย)
เลขาธิการ: มาร์โยโต (คนแรก) Sabam Sirait (สุดท้าย)
ก่อตั้ง: 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945
ถูกยุบ: 11 มกราคม ค.ศ. 1973
ก่อนหน้า: ปาร์กี
ยุบรวมกับ: พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้
ถัดไป: Indonesian Christian Party 1945 พรรคสันติภาพรุ่งเรือง (อ้าง)
ที่ทำการ: จาการ์ตา, อินโดนีเซีย
หนังสือพิมพ์: เกอมูดี ซีนาร์ ฮาราปัน
สถาบันนโยบาย: Association of Indonesian Christian Intelligence
ฝ่ายนักเรียนนักศึกษา: Indonesian Christian Student Movement Indonesian Christian Pupil Movement
ฝ่ายเยาวชน: Indonesian Christian Youth Movement
ฝ่ายสตรี: Indonesian Christian Women's Association
ฝ่ายทหาร: Arrow Division (ในช่วงการปฏิวัติแห่งชาติของอินโดนีเซีย)
สมาชิกภาพ: 1,049,475 (1969)
อุดมการณ์: ปัญจศีล
ศาสนา: ศาสนาคริสต์ (โปรเตสแตนต์)
การเมืองอินโดนีเซีย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคคริสเตียนอินโดนีเซีย หรือปาร์กินโด (Indonesian Christian Party; อินโดนีเซีย: Partai Kristen Indonesia; Parkindo) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2493 – 2516 เป็นพรรคที่ได้รับการสนับสนุนจากชาวคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ในอินโดนีเซีย พรรคนี้เป็นพรรคที่มีอิทธิพล แม้ว่าจะมีผู้นับถือนิกายนี้จำนวนน้อยในอินโดนีเซีย เนื่องจากมีชาวคริสต์โปรแตสแตนต์เป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ทหาร และทำงานทางด้านการศึกษาเป็นจำนวนมาก และหัวหน้าพรรคคือโยฮานเนส เลยเมนาได้เข้าร่วมในคณะรัฐมนตรีหลายครั้ง ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 พรรคนี้ได้คะแนน 2.6% และได้ 8 ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร อย่างไรก็ตาม ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2514 พรรคนี้ได้คะแนนเพียง 1.34% หลังจากนั้นได้รวมเข้ากับพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย
พรรคประชาชนอาเจะฮ์

พรรคประชาชนอาเจะฮ์ (อินโดนีเซีย: Partai Rakyat Aceh) เป็นพรรคการเมืองท้องถิ่นในอินโดนีเซีย เข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 ในจังหวัดอาเจะฮ์ พรรคนี้เป็นพรรคฝ่ายซ้ายที่ต่อต้านการแบ่งแยกผู้หญิงและการใช้กฎหมายอิสลามในอาเจะฮ์ พรรคนี้ได้ 12 ที่นั่งในสภาท้องถิ่นของอาเจะฮ์
พรรคประชาชนแห่งอินโดนีเซียเสรี

พรรคประชาชนแห่งอินโดนีเซียเสรี (Party of the People of Free Indonesia; อินโดนีเซีย: Partai Rakyat Indonesia Merdeka, PRIM) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย โดยมีฐานเสียงเป็นชาวซุนดาในชวาตะวันตก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 พรรคนี้ได้คะแนนเสียง 0.2% และได้ 1 ที่นั่ง   หลังการเลือกตั้ง พรรคนี้ได้เข้าร่วมกับกลุ่มของผู้สนับสนุนการประกาศ ( Fraction of Upholders of the Proclamation)
ปุซเกิซมัซ

ปุซเกิซมัซซุมเบอร์ (Puskesmas Sumber) ในจีเรอบน จังหวัดชวาตะวันตก
ปุซเกิซมัซ (อินโดนีเซีย: Puskesmas, ย่อมาจาก ปูซัตเกอเซฮาตันมาชารากัต - Pusat Kesehatan Masyarakat แปลว่า ศูนย์สุขภาพชุมชน) หมายถึงคลินิกชุมชนที่รัฐบาลมอบอำนาจดำเนินการซึ่งตั้งอยู่กระจายทั่วประเทศอินโดนีเซีย ดูแลโดยกระทรวงสาธารณสุขอินโดนีเซีย และให้บริการสุขภาพแก่ประชาชนในระดับตำบล (sub-district level) แนวคิดนี้ออกแบบเริ่มต้นโดยเก.อา. ซีวาเบ็ซซี (G.A. Siwabessy) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขคนแรก โปรแกรมสุขภาพชุมชนและสุขภาพแบบป้องกัน (preventive) เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยขับเคลื่อนบริการสุขภาพในประเทศอินโดนีเซีย ในปี ค.ศ. 2014 ทั่วประเทศอินโดนีเซียมีปุซเกิซมัซอยู่ 9,718 แห่งทั่วประเทศ
บริการสุขภาพชุมชนในประเทศอินโดนีเซียนั้นบริหารจัดการด้วยระบบสามระดับ (three-tier system) โดยมีปุซเกิซมัซเป็นระดับบนสุด มีเจ้าหน้าที่และแพทย์ประจำการ และให้บริการสุขภาพมารดาและบุตร, การรักษาผู้ป่วยนอกทั่วไป และบริการสุขภาพแบบป้องกัน, บริการก่อนและหลังคลอด, การสร้างภูมิคุ้มกัน และการควบคุมโรคติดต่อ บริการทางคลินิกเฉพาะทางนั้นมักมีบริการในศูนย์แพทย์ที่มีขนาดใหญ่กว่านี้
ปุซเกิซมัซมีอยู่ด้วยกันสองประเภท คือประเภทที่มีเตียงกับไม่มีเตียง ปุซเกิซมัซที่ไม่มีเตียงมักเป็นศูนย์รักษาผู้ป่วยนอกสาธารณะในระดับทั่วไป และมักปิดบริการหลังช่วงเที่ยง และมีแนวโน้มจะไม่เปิดหรือไม่พร้อมรับมือเหตุฉุกเฉินนอกเวลาคลินิก ศูนย์รูปแบบนี้มักมีเพียง บีดัน (bidan) คือพยาบาล และแพทย์ทั่วไปซึ่งให้บริการการแพทย์ป้องกันและรักษาทั่วไป 18 ประการ อันรวมถึงการแพทย์ก่อนคลอด (Antenatal) และการวางแผนครอบครัว อย่างไรก็ตามปุซเกิซมัซรูปแบบนี้มักมีปัญหามากมาย เนื่องด้วยมักส่งต่อผู้ป่วยไปยังศูนย์แพทย์ที่สูงกว่าและมีความพร้อมกว่าแทน หากมีผู้ป่วยฉุกเฉิน เจ้าหน้ามีแนวโน้มจะส่งต่อไปยังศูนย์แพทย์ระดับสูงกว่าเลยทันทีโดยไม่แม้แต่จะพยายามให้การปฐมพยาบาลหรือเตรียมผู้ป่วยสำหรับการส่งต่อ
ดูเพิ่ม

สาธารณสุขในประเทศอินโดนีเซีย
บริการสุขภาพในประเทศอินโดนีเซีย
พรรคดาวเดือนเสี้ยว

| พรรคดาวเดือนเสี้ยว Partai Bulan Bintang  |
| --- | --- |
ชื่อย่อ: PBB
ประธาน: ยุซรี อิฮ์ซา มาเฮินดรา
เลขาธิการ: อัฟเรียนชะฮ์ นูร์
ก่อตั้ง: 17 July 1998; 26 ปีก่อน (17 July 1998)
ที่ทำการ: จาการ์ตาใต้ ประเทศอินโดนีเซีย
ฝ่ายเยาวชน: Crescent Star Youth Crescent Star Hizbullah Brigade (กำลังกึ่งทหาร โดยพฤตินัย)
ฝ่ายสตรี: Muslimat Bulan Bintang (Crescent Star Muslim Women)
อุดมการณ์: ปัญจศีล   ลัทธิอิสลาม ชาตินิยมทางศาสนา
จุดยืน: ขวา
กลุ่มระดับชาติ: Onward Indonesia Coalition
สี: เขียว
หมายเลขบัตรเลือกตั้ง: 19
สภาผู้แทนราษฎร: 0 / 575
สภาผู้แทนราษฎรประจำจังหวัด: 8 / 2,207
เว็บไซต์
https://www.partaibulanbintang.or.id/
การเมืองอินโดนีเซีย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคดาวเดือนเสี้ยว (Crescent Star Party; อินโดนีเซีย: Partai Bulan Bintang) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย จุดกำเนิดของพรรคย้อนไปถึงการคว่ำบาตรพรรคมัสยูมีโดยประธานาธิบดีซูการ์โนใน พ.ศ. 2503 หลังการคว่ำบาตร ผู้สนับสนุนได้จัดตั้งครอบครัวดาวเดือนเสี้ยว (Keluarga Bulan Bintang) เพื่อสนับสนุนการใช้กฎหมายชะรีอะห์และการสอนศาสนาอิสลามในอินโดนีเซีย หลังจากที่ซูการ์โนหมดอำนาจลง และเปลี่ยนผ่านไปสู่ยุคระเบียบใหม่ สมาชิกขององค์กรต้องการฟื้นฟูพรรคมัสยูมี แต่ไม่ได้รับอนุญาต ต่อมาในราว พ.ศ. 2513 มีการประชุมที่มาลังและได้ตั้งพรรคใหม่คือพรรคมุสลิมแห่งอินโดนีเซีย (Partai Muslimin Indonesia) หรือปาร์มูซี และได้คะแนนเป็นอันดับ 4 ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2514 ต่อมา ใน พ.ศ. 2516 พรรคถูกบีบให้รวมกับพรรคนิยมอิสลามอื่นๆในชื่อพรรคสหพัฒนาการ หลังจากซูฮาร์โตหมดอำนาจใน พ.ศ. 2541 กลุ่มผู้สนับสนุนพรรคมัสยูมีตัดสินใจตั้งพรรคใหม่ในชื่อพรรคดาวเดือนเสี้ยว โดยผู้นำพรรคคือยุสริล อิห์ซา มาเฮนดรา
พรรคนี้เข้าร่วมการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542 ได้คะแนน 1.9% และได้ 13 ที่นั่ง ยุสริลได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ต่อมาเกิดความขัดแย้งภายในพรรค ฮาร์โตโน มาร์โยโนได้แยกออกไปตั้งพรรคอิสลามอินโดนีเซีย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 พรรคมัสยูมีได้2.6 % และได้ 11 ที่นั่ง ส่วนในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 พรรคนี้ไม่ได้รับเลือกตั้ง
พรรคประชาชนแห่งชาติ (อินโดนีเซีย)

| พรรคประชาชนแห่งชาติ Partai Rakyat Nasional |
| --- | --- |

ประธาน: โจดี กนโดกูซูโม
ก่อตั้ง: 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1950
ถูกยุบ: เมษายน ค.ศ. 1961
แยกจาก: Indonesian National Party
อุดมการณ์: ประชาธิปไตย ชาตินิยม
การเมืองอินโดนีเซีย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคประชาชนแห่งชาติ (National People's Party; อินโดนีเซีย: Partai Rakyat Nasional, PRN)  เป็นพรรคการเมืองชาตินิยมในอินโดนีเซีย ชื่อเดิมของพรรคนี้คือพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย-เมอร์เดกา ตั้งขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2493 หลังจากแยกตัวออกมาจากพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย การแบ่งแยกเกิดจากกลุ่มผู้สนับสนุนของของซิดิก โยโยซูการ์โต หัวหน้าพรรคที่เกิดใหม่คือ ดร. โยดี ฆอนโดกูโซโม พรรคนี้ได้ 10 ที่นั่งในสภา โดย 5 ที่นั่งมาจากกลุ่มของสาธารณรัฐแห่งสหรัฐอินโดนีเซีย อีก 5 ที่นั่งมาจากกลุ่มของอับดุลลอห์ ไอดิต ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2493 พรรคนี้ได้ลงมติไว้วางใจคณะรัฐมนตรีของนัตซีรและได้เข้าร่วมในคณะรัฐมนตรี
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2494 พรรคนี้ได้เข้าร่วมในกลุ่มที่ปรึกษาของพรรคการเมือง ต่อมา เมื่ออาลี ซัสโตรอามิโจโยได้จัดตั้งรัฐบาลใน พ.ศ. 2496 ดร. โยดี หัวหน้าพรรคได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 พรรคนี้ได้ 2 ที่นั่ง หลังการเลือกตั้ง พรรคได้เข้าร่วมในส่วนความก้าวหน้าแห่งชาติที่มีฐานเสียงในเกาะชวา
ใน พ.ศ. 2496 พรรคนี้ได้แยกตัวระหว่างกลุ่มผู้นำที่เป็นชาวชวา คือกลุ่มของดร. โยดี ฆอนโดกูโซโม และกลุ่มผู้นำที่ไม่ใช่ชาวชวา คือกลุ่มของ เบบาซา ดาเอ็ง ลาโล ในปีเดียวกัน พรรคนี้ได้สนับสนุนประชาธิปไตยแบบชี้นำของซูการ์โน
พรรคผู้บุกเบิก

พรรคผู้บุกเบิก (อังกฤษ: Pioneers' Party; อินโดนีเซีย: Partai Pelopor) เป็นพรรคที่ก่อตั้งใน พ.ศ. 2545 นำโดยรัชมาวาตี ซูการ์โน ปุตรี ธิดาอีกคนหนึ่งของประธานาธิบดีซูการ์โน เข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 แต่ได้คะแนนเสียงเพียง  0.3% น้อยกว่าคะแนนเสียงขั้นต่ำที่ 2.5% และไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ปราสาทบันทายศรี

| ปราสาทบันทายศรี |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
จังหวัด: จังหวัดเสียมราฐ
เทพ: พระศิวะ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เมืองพระนคร
ประเทศ:  กัมพูชา
ที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°35′56″N 103°57′46″E﻿ / ﻿13.59889°N 103.96278°E﻿ / 13.59889; 103.96278
สถาปัตยกรรม
ประเภท: เขมรโบราณ
ผู้สร้าง: Yajnavaraha
เสร็จสมบูรณ์: 967
ปราสาทบันทายศรี (เขมร: ប្រាសាទបន្ទាយស្រី ปราสาทบนฺทายศฺรี) เป็นปราสาทหินที่ถือได้ว่างดงามที่สุดในประเทศกัมพูชา มีความกลมกลืนอย่างสมบูรณ์ และเป็นปราสาทแห่งเดียวที่สร้างเสร็จแล้วกว่า 1000 ปี แต่ลวดลายก็ยังมีความคมชัด เหมือนกับสร้างเสร็จใหม่ ๆ
ปราสาทบันทายศรีหรือเรียกตามสำเนียงเขมรว่า บันเตียไสร หมายถึง ปราสาทสตรีหรือป้อมสตรี อยู่ห่างจากตัวเมืองเสียมราฐไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 30 กิโลเมตร ใกล้กับแม่น้ำเสียมราฐในบริเวณที่เรียกว่า อิศวรปุระ หรือเมืองของพระอิศวร
ประวัติ

ปราสาทแห่งนี้สร้างอุทิศถวายพระอิศวรภายใต้พระนามว่า "ตรีภูวนมเหศวร" หรือ "ผู้เป็นใหญ่แห่งโลกทั้งสาม" ปราสาทมีขนาดเล็ก สร้างด้วยหินทรายสีชมพูซึ่งหายาก สร้างขึ้นเมื่อเดือนเมษายน - พฤษภาคม พ.ศ. 1510 โดยพราหมณ์ยัชญวราหะ ในตอนปลายของสมัยพระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 (หรือพระเจ้า ชัยวรมันที่ 4 พ.ศ. 1487 - 1511) และเสร็จในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 5 (พ.ศ. 1511-1554)
ซุ้มประตูทางเข้า จำหลักภาพพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณลวดลายมีความละเอียดสวยงามมาก
ซุ้มทางซ้ายมือ จำหลักภาพพระอิศวรทรงโค มีพระอุมาเทวีประทับด้านซ้าย
ซุ้มทางขวามือ มีรูปพระนารายณ์อวตารเป็นนรสิงห์
ผ่านประตูเข้าไปจะเห็นปราสาทองค์แรก สร้างอยู่เหนือฐานเดียวกันซึ่งสูง 90 เซนติเมตร ขนาบด้วยบรรณาลัย ซึ่งเป็นที่เก็บรักษาตำราหรือวัตถุที่ใช้ในพิธีเคารพบูชา มีประตูเข้าทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ซุ้มประตูหรือโคปุระนี้ ประดิษฐานปฏิมากรรมด้วยลวดลายที่งามวิจิตรอ่อนช้อย ลวดลายประดับที่ปราสาทบันทายศรี สลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจง ไม่ว่าจะเป็นเทพธิดาหรือนางอัปสรา ก็เต็มไปด้วยความสง่างามและมีชีวิตจิตใจ
ในกรอบซุ้มปราสาทองค์แรก มีรูปพระศิวะกำลังร่ายรำ หรือที่เรียกว่า ศิวนาฏราช ท่ารำของพระองค์มีถึง 108 ท่า แต่ละท่ามีผลต่อฟ้าดิน หน้าบันของห้องสมุดทางด้านทิศใต้ สลักภาพพระอิศวรกำลังประทับนั่งอยู่เหนือเขาไกรลาศ
ที่หน้าบันห้องสมุดทางด้านทิศเหนือ แสดงภาพพระอินทร์กำลังบันดาลให้ฝนตกลงมา บนอาคารเดียวกันนี้ เหนือหน้าบันทางทิศตะวันตกแสดงภาพพระกฤษณะกำลังประหารพระยากงศ์ในพระราชวัง ภาพสลัก ณ ปราสาทบันทายศรี นอกจากความงดงามในฝีมือการสลักแล้ว ยังมีคุณค่าเกี่ยวกับมนุษย์อย่างลึกซึ้ง อันเห็นได้จากความรู้สึกที่แสดงออกมาจากภาพเหล่านั้น ซึ่งเป็นพยานหลักฐานชิ้นแรก ที่ทำให้เราทราบเกี่ยวกับชีวิตของชาวขอมในต้นพุทธศตวรรษที่ 16
นักเขียนชาวฝรั่งเศสชื่อ อองเดร มาลโรซ์ เจ้าของผลงาน เสน่ห์ตะวันออก เดินทางมาชมปราสาทนี้เมื่อ พ.ศ. 2466 ได้ใช้เลื่อยและลิ่มสกัดเอาซอกมุมรูปนางอัปสราออกไป 6 ชิ้น มาลโรซ์กับเพื่อนถูกจับบนเรือกลไฟที่พนมเปญ เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ปีเดียวกันนั้นเอง
เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2467 ศาลที่พนมเปญตัดสินให้จำคุกมาลโรซ์เป็นเวลา 3 ปีและเพื่อนได้รับโทษจำคุก 8 เดือนแต่รอลงอาญาทั้งคู่ สิ่งของที่ขโมยออกไปนั้นถูกนำกลับมาไว้ที่เดิมในปี พ.ศ. 2467
หลังจากกลับไปยังปารีส เขาได้ออกหนังสือพิมพ์ชื่ออินโดจีน เผยแพร่เรื่องราวของปราสาทในกัมพูชา ด้วยผลงานที่เป็นนักศิลปะจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2502
ระเบียงภาพ

ภาพสลักบนหน้าบันสลักของสถาปัตยกรรมขอม ปรากฏครั้งแรกที่ปราสาทบันทายศรีแห่งนี้
กลุ่มอาคารปราสาทบันทายศรี
รูปสลักหินทรายสีชมพูรูปพญานาค ที่มีความคมชัดกว่ารูปสลักที่อื่นๆ
ความละเอียดของงานแกะสลัก
แผนผังปราสาท
นครธม

| --- | --- |
អង្គរធំ
แผนผังนครธม
Angkor Thomตำแหน่งในแผนที่กัมพูชา
ชื่ออื่น: อังกอร์ธม
ที่ตั้ง: เสียมราฐ, กัมพูชา
ภูมิภาค: เอเซียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 13°26′36″N 103°51′35″E﻿ / ﻿13.443302°N 103.859682°E﻿ / 13.443302; 103.859682
ประเภท: โบราณสถาน
ส่วนหนึ่งของ: เมืองพระนคร
ความยาว: 3 km (1.9 mi)
ความกว้าง: 3 km (1.9 mi)
พื้นที่: 9 ตร.กม. (3.4 ตร.ไมล์)
เส้นผ่านศูนย์กลาง: 3 km (1.9 mi)
ปริมณฑล: 12 km (7.5 mi)
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: พระเจ้าชัยวรมันที่ 7
วัสดุ: หินทราย, ศิลาแลง
สร้าง: ปลายศตวรรษที่ 12 (ไม่ได้รวมโบราณบางแห่งภายใน ซึ่งสร้างหลังจากนั้น)
ละทิ้ง: ราวต้นศตวรรษที่ 17
สมัย: ยุคกลาง
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: ได้รับการบูรณะ
ผู้บริหารจัดการ: เอพีเอสเออาร์เอ (APSARA)
การเปิดให้เข้าชม: เฉพาะชาวต่างชาติที่ต้องซื้อตั๋วก่อนเข้า
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรม: บายน (รูปแบบสถาปัตยกรรมที่เด่นที่สุด; แต่ภายในนครธมก็มีรูปแบบสถาปัตยกรรมที่หลากหลาย)
โบราณสถานต่างๆ ภายในนครธม: ปราสาทบาปวน ปราสาทบายน ปราสาทคะเลียง ปราสาทมังคลารัถถะ ปราสาทพิมานอากาศ ปราสาทจรุง ปราสาทซัวปรัต ปราสาทพระป่าลิไลย์ หมู่ปราสาทปิตุ วัดเทพพนม พระลานจญดำรี พระลานเสด็จขี้เรื้อน ที่ตั้งบริเวณพระราชวังหลวงนครธม
นครธม (เขมร: អង្គរធំ) เป็นเมืองหลวงแห่งสุดท้ายและเป็นเมืองที่เข้มแข็งที่สุดของอาณาจักรขะแมร์ ปัจจุบันตั้งอยู่ในจังหวัดเสียมราฐ ประเทศกัมพูชา สถาปนาขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ 9 ตารางกิโลเมตร อยู่ทางทิศเหนือของ นครวัด ภายในนครมีสิ่งก่อสร้างมากมายนับแต่สมัยแรก ๆ และที่สร้างขึ้นต่อโดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 และรัชทายาท ใจกลางพระนครเป็นปราสาทหลักที่สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าชัยวรมัน เรียกว่า "ปราสาทบายน" ซึ่งยังประกอบด้วยกลุ่มปราสาทและลานกลางแจ้งขนาดใหญ่โดยรอบ
สัญลักษณ์สำคัญที่โดดเด่นสำหรับนครธม คือ พระพักตร์สี่หน้าของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 หรือตามแหล่งข้อมูลอื่นเชื่อว่าเป็น พระพักตร์ของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ซึ่งปรากฏพบตามปราสาทบายน หรือ ตามประตูเมืองทั้งสี่ด้าน นอกจากนี้ ประตูเมืองฝั่งเข้าสู่นคร จะพบถนนหลักที่ทั้งสองฝั่งเป็นแถวของยักษ์ (อสูร) ในทางด้านขวา และเทวดาทางด้านซ้าย เรียงรายแบกพญานาคอยู่สองข้างสะพาน โดยบริเวณประตูด้านใต้นี้ได้รับการอนุรักษ์ฟื้นฟูไว้ได้ดีกว่าบริเวณอื่น ๆ
นิรุกติศาสตร์

นครธม (อังกฤษ: Nokor Thom, เขมร: នគរធំ) หรือตามชื่อภาษาอังกฤษเรียกว่า อังกอร์ธม (อังกฤษ: Angkor Thom, เขมร: អង្គរធំ) โดยคำว่า นคร (เขมร: នគរ) มาจากภาษาสันสกฤตที่แปลว่า นคร ส่วนคำว่า ธม (เขมร: ធំ) นั้นมาจากศัพท์ของเขมร แปลว่า ใหญ่, ยิ่งใหญ่
ประวัติ

นครธม สร้างขึ้นเพื่อเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 และยังเป็นศูนย์กลางของการก่อสร้างปราสาทขนาดใหญ่ต่าง ๆ มากมาย ดั่งจารึกหนึ่งได้กล่าวว่าเปรียบเปรย พระเจ้าชัยวรมันว่าเป็นเสมือนเจ้าบ่าว ส่วนเมืองนั้นเปรียบเป็นเจ้าสาวของพระองค์
นครธม อาจไม่ได้กล่าวว่าเป็นเมืองหลวงแห่งแรกในบริเวณที่ตั้งแห่งนี้ แต่ถึงอย่างไรก็ดี ยโศธรปุระ ในช่วงสามศตวรรษก่อนหน้านี้ เคยเป็นเมืองหลวงของเมืองพระนคร ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งได้ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนครธมในเวลาต่อมา ศาสนสถานที่สำคัญที่ตั้งก่อนเป็นเมืองหลวงใหม่ภายในเมืองได้แก่ ปราสาทบาปวน และ ปราสาทพิมานอากาศ ซึ่งได้ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังหลวง การเรียกชื่อเมืองหลวงของชาวเขมรนั้น ไม่ได้แบ่งแยกอย่างชัดเจนระหว่างนครธม หรือ ยโศธรปุระ จะเห็นได้จากในช่วงศตวรรษที่ 14 จารึกก็ยังคงใช้คำว่า ยโศธรปุระ อยู่แม้ว่าจะสิ้นสุดยุคยโศธรปุระ ไปแล้วก็ตาม โดยคำว่า นครธม ในปัจจุบันนั้นถูกนำมาใช้ในช่วงศตวรรษที่ 16 เป็นต้นมา
ศาสนสถานแห่งสุดท้ายที่ก่อสร้างขึ้นในนครธม คือ ปราสาทมังคลารัถถะ ในราวปี ค.ศ. 1295 โดยศาสนสถานอื่น ๆ ในยุคหลังจากนั้นมักจะเป็นการปรับปรุง พัฒนาต่อจากปราสาทเดิม แต่วัสดุที่ใช้ในช่วงหลังนั้น มักเป็นวัสดุที่เปลื่อยสลายง่าย ทำให้ไม่ปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน
ในรัชสมัย สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 แห่งอาณาจักรอยุธยา ได้ขับไล่ชาวเขมรในสมัยพระบรมราชา ออกจากนครธม แล้วได้ย้ายเมืองหลวงแห่งใหม่ไปตั้งที่กรุงพนมเปญ
นครธม ได้ถูกทิ้งร้างในบางช่วงเวลา จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1609 เมื่อชาวตะวันตกช่วงแรก ๆ ได้เดินทางเข้ามาแล้วพบกับเมืองร้างแห่งนี้ และได้เขียนบรรยายเปรียบเทียบกับ ตำนานนครแอตแลนติสของเพลโต ซึ่งเชื่อว่าอาจมีประชากรอาศัยได้มากถึง 80,000–150,000 คน
คลังภาพ

ประตูทางเข้านครธมด้านใต้ ซึ่งเป็นประตูหลักที่เข้าสู่ปราสาทต่าง ๆ ภายในนครธม เป็นประตูที่มีความสมบูรณ์ที่สุดในบรรดาสี่ประตูรอบคูเมือง
ปราสาทบาปวน
ปราสาทบายน หนึ่งในโบราณสถานที่มีชื่อเสียงที่สุดในนครธม
ปราสาทพิมานอากาศ
แหล่งข้อมูลอื่น

13°26′36″N 103°51′35″E﻿ / ﻿13.4433026°N 103.8596821°E﻿ / 13.4433026; 103.8596821
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ นครธม
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
ปาไซ

| ปาไซ Lungsod ng Pasay  Pasay |
| --- | --- |
นครที่มีความเป็นเมืองสูง

   ตรา
คำขวัญ: The Gateway to the Philippines
แผนที่เมโทรมะนิลาแสดงที่ตั้งของนครปาไซ
พิกัด: 14°32′38″N 120°59′42″E﻿ / ﻿14.5439°N 120.995°E﻿ / 14.5439; 120.995
ประเทศ:   ฟิลิปปินส์
เขตการปกครอง: เขตนครหลวง
จังหวัด: ไม่มี
เขต: Lone District of Pasay City
บารังไกย์: 201
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Antonino G. Calixto
 • รองนายกเทศมนตรี: Marlon A. Pesebre
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 19 ตร.กม. (7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2007)
 • ทั้งหมด: 403,064 คน
 • ความหนาแน่น: 21,213 คน/ตร.กม. (54,940 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
ZIP code: 1300-1309
รหัสพื้นที่: 2
เว็บไซต์: เว็บไซด์อย่างเป็นทางการ
ปาไซ (ตากาล็อก: Pasay) เป็นเมืองที่อยู่ในเขตเขตนครหลวงในประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ทางตอนเหนือของกรุงมะนิลา เมืองหลวงของประเทศ และอยู่ทางใต้ของมากาตีซิตี มีประชากรประมาณ 403,064 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2007) นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาตินีโนยอากีโน ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของฟิลิปปินส์แอร์ไลน์
เมืองพี่น้อง

เชช็อน ประเทศเกาหลีใต้
ยูเนียนซิตี สหรัฐ
พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมพระพุทธศาสนา

| พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมพระพุทธศาสนา  |
| --- | --- |
หัวหน้า: ซอน ซาน
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2536
ถูกยุบ: พ.ศ. 2540
ก่อนหน้า: แนวร่วมปลดปล่อยชาติเขมร
อุดมการณ์: อนุรักษนิยม กษัตริยนิยม พุทธสังคมนิยม
จุดยืน: ซ้ายกลาง
ศาสนา: ศาสนาพุทธ เถรวาท
การเมืองกัมพูชา   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมพระพุทธศาสนา (เขมร: គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យសេរីនិយមព្រះពុទ្ធសាសនា คณบกฺสบฺรชาธิบเตยฺยเสรีนิยมพฺระพุทฺธสาสนา; อังกฤษ: Buddhist Liberal Democratic Party; BLDP) เป็นพรรคการเมืองในกัมพูชา ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2536 โดยซอน ซาน อดีตนายกรัฐมนตรีของกัมพูชา เพื่อเป็นตัวแทนของแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมร ซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์ที่นำโดยซอนซาน
พรรคได้รับเลือกตั้ง 10 ที่นั่งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2536 และได้เข้าร่วมรัฐบาลกับพรรคฟุนซินเปกและพรรคประชาชนกัมพูชา อย่างไรก็ตาม ความขัดแย้งระหว่างซอน ซานและเอง เมาลี ทำให้เกิดความแตกแยกภายในพรรค ความขัดแย้งในพรรคนี้ทำให้นายเมียส จันเกียบ ส.ส. จังหวัดกันดาลยิงตัวตายเมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 โดยเขียนจดหมายไว้ ขอให้ยุติความขัดแย้งภายในพรรค แต่ในที่สุดพรรคต้องสลายตัวไปเมื่อ พ.ศ. 2540 เอง เมาลีไปจัดตั้งพรรคเสรีนิยมประชาธิปไตย ส่วนซอน ซาน ไปจัดตั้งพรรคซอนซาน ทั้งสองพรรคไม่ได้รับการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2541
ปุนจักตรีโกรา

ปุนจักตรีโกรา (อินโดนีเซีย: Puncak Trikora) เดิมชื่อว่า วิลเฮลมีนาโตป (ดัตช์: Wilhelminatop) ตั้งอยู่บนเกาะนิวกินี ในเขตประเทศอินโดนีเซีย มีความสูง 4,750 เมตร เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสองในภูมิภาคโอเชียเนียและบนเกาะนิวกินี รองจากปุนจักจายา (4,880 เมตร)
แหล่งข้อมูลอื่น

Puncak Trikora on Peakbagger.com
| ด ค กเจ็ดยอดเขาสูงอันดับสองในเจ็ดทวีป |
| --- | --- |
เอเชีย:  เคทู  (8,611 m หรือ 28,251 ft) 
อเมริกาใต้:  โอโฆสเดลซาลาโด (6,893 m หรือ 22,615 ft) 
อเมริกาเหนือ:  โลแกน (5,959 m หรือ 19,551 ft) 
ยุโรป:  ดิคเตา (5,205 m หรือ 17,077 ft)   
แอฟริกา:  เคนยา (5,199 m หรือ 17,057 ft) 
แอนตาร์กติกา:  ไทรี (4,852 m หรือ 15,919 ft) 
โอเชียเนีย:  ปุนจักตรีโกรา (4,760 m หรือ 15,617 ft) 
4°21′S 138°39′E﻿ / ﻿4.350°S 138.650°E﻿ / -4.350; 138.650
บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2023

| บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2023 |
| --- | --- |
วันที่: 31 กรกฎาคม 2023
สถานที่จัด: สมาร์ท อราเนตา โคลีเซียม เกซอนซิตี เมโทรมะนิลา ฟิลิปปินส์
ถ่ายทอดทาง: ABS-CBN ZOE TV TV5
เข้าร่วมประกวด: 40 คน
ผ่านเข้ารอบ: 12
← 20222024 →
บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2023 (ตากาล็อก: Binibining Pilipinas 2022) เป็นการประกวดบีนีบีนิงปีลีปีนัสครั้งที่  59 ซึ่งในคืนรอบตัดสินจะถูกจัดขึ้นวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 ที่ สมาร์ท อราเนตา โคลีเซียมม, เกซอนซิตี, เมโทรมะนิลา, ประเทศฟิลิปปินส์ โดยตอนท้ายของงาน ฮันนาห์ คอนเซนซิโน อาร์โนลด์, ซาแมนธา อเล็กซานดรา ปานลิลิโอ, ซินเดอเรลล่า เฟย์ เอลโล โอเบนิต้า	และ มอรีน แอนน์ มอนเทน ซึ่งพวกเธอคือผู้ได้รับตำแหน่งต่างๆของ บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2022 โดยพวกเธอจะเป็นคนสวมมงกุฎให้กับผู้ที่ได้รับตำแหน่งคนใหม่ โดยผู้ที่ได้รับตำแหน่งคนใหม่จะเป็นตัวแทนของประเทศฟิลิปปินส์ ในการเข้าร่วมการประกวดระดับความงามนานาชาติ อย่าง  นางงามนานาชาติ และ มิสโกลบอินเตอร์เนชันแนล โดยเวทีทั้ง 2 เหล่านี้ที่กล่าวมาจะถูกจัดขึ้นในปลายปีนี้
ผลการประกวด > ลำดับ

| ผลการประกวด | ผู้เข้าประกวด | การประกวดระดับนานาชาติ |
| --- | --- | --- |
| บีนีบีนิงปีลีปีนัส อินเตอร์เนชันแนล 2023 |  Bb. #6 Palawan – Angelica Lopez | TBA – นางงามนานาชาติ 2024 |
| บีนีบีนิงปีลีปีนัส โกลบ 2023 |  Bb. #24 Bataan – Annalena Lakrini | รองอันดับ 2 – เดอะมิสโกลบ 2023 |
| รองชนะเลิศอันดับ 1 |  Bb. #33 Davao del Sur – Katrina Anne Johnson |  |
| รองชนะเลิศอันดับ 2 |  Bb. #16 General Trias, Cavite – Atasha Reign Parani |  |
| 11 คนสุดท้าย |  Bb. #11 Cabanatuan, Nueva Ecija – Kiaragiel Gregorio  Bb. #14 Albay – Jeanne Isabelle Bilasano  Bb. #15 Aklan – Jessilen Salvador  Bb. #29 Laguna – Trisha Martinez  Bb. #36 Hermosa, Bataan – Mary Chiles Balana  Bb. #38 Dinalupihan, Bataan – Lea Macapagal  Bb. #39 Bulacan – Loraine Jara § |  |
รางวัลพิเศษ

| รางวัล | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
TBA
ผู้เข้าประกวด

ผู้เข้าประกวด 40 คนสุดท้ายได้รับการยืนยัน.
| หมายเลข | เมือง/จังหวัด | ผู้เข้าแข่งขัน | อายุ | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
01: 
02: 
03: 
04: 
05: 
06: 
07: 
08: 
09: 
10: 
11: 
12: 
13: 
14: 
15: 
16: 
17: 
18: 
19: 
20: 
21: 
22: 
23: 
24: 
25: 
26: 
27: 
28: 
29: 
30: 
31: 
32: 
33: 
34: 
35: 
36: 
37: 
38: 
39: 
40:
ปราสาทโลเลย

| ปราสาทโลเลย |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เทพ: พระศิวะ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: Roluos, จังหวัดเสียมราฐ
ประเทศ: ประเทศกัมพูชา
ที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°21′10″N 103°58′26″E﻿ / ﻿13.35278°N 103.97389°E﻿ / 13.35278; 103.97389
สถาปัตยกรรม
ประเภท: เขมร (แบบPreah Koถึงบาเค็ง)
ผู้สร้าง: พระเจ้ายโศวรมันที่ 1
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 893
ปราสาทโลเลย (เขมร: ប្រាសាទលលៃ, บฺราสาทลอเลย) เป็นปราสาททางเหนือสุดของวิหารฮินดูช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 สามกลุ่ม Roluos ที่เมืองพระนคร ประเทศกัมพูชา ส่วนที่สองแห่งคือ Preah Ko และบากอง โลเลยเป็นวิหารสุดท้ายที่สร้างขึ้นในบริเวณที่เคยเป็นนครหริหราลัย และใน ค.ศ. 893 พระเจ้ายโศวรมันที่ 1 ทรงอุทิศวิหารนี้แก่พระศิวะและพระบรมวงศานุวงศ์ คำว่า "โลเลย" คาดว่าน่าจะเป็นรูปแผลงในสมัยใหม่จากชื่อโบราณว่า "หริหราลัย" โลเลยตั้งอยู่เกาะที่อยู่ตรงกลางทางตอนเหนือของบาราย Indratataka ที่ปัจจุบันแห้งแล้ว สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 เสร็จในสมัยพระเจ้ายโศวรมันที่ 1 โอรสของพระเจ้าอินทวรมัน นักวิชาการเชื่อว่าการตั้งปราสาทบนเกาะกลางน้ำทำให้ดูเหมือนกับเขาพระสุเมรุ ตัวปราสาทตั้งอยู่กึ่งกลางแกนด้านยาว (ตะวันออก-ตะวันตก) ของบาราย เดิมสันนิษฐานว่าพระเจ้าอินทรวรมันตั้งใจจะสร้างบารายให้กว้างกว่านี้ แต่พระเจ้ายโสวรมันต้องการจะย้ายเมืองหลวงไปนครวัด จึงได้ยุติการขุดสระบารายลงเท่าที่เป็นอยู่
ลักษณะสถาปัตยกรรม เป็นหอ 4 หอ ที่ไม่สมมาตร คือจะให้สำคัญหอ 2 หอด้านตะวันออกกว่า หอด้านตะวันออกเฉียงเหนือค่อนข้างทรุดโทรม ในขณะที่หอด้านตะวันออกเฉียงใต้ได้พังลงเมื่อ ค.ศ. 1968 โครงสร้างหลักเป็นหินทราย ตกแต่งด้วยอิฐที่ยาด้วยปูน ซึ่งภายหลังแม้จะหลุดล่อนไปตามกาลเวลาแต่ก็ยังพอมีหลงเหลืออยู่บ้าง ส่วนทับหลังแกะสลักหินทรายนั้นยังมีหลายชิ้นที่คงสภาพดีจนถึงทุกวันนี้
บรรณานุกรม

Michael Freeman and Claude Jacques, Ancient Angkor (Bangkok: River Books, 1999.)
Helen Ibbetson Jessup, Art & Architecture of Cambodia (London: Thames & Hudson, 2004.)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปราสาทโลเลย