stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สารยับยั้งเอซีอี
การใช้ทางคลินิก

ข้อบ่งใช้ของ เอซีอี อินฮิบิเตอร์ คือ:
ป้องกันความผิดปกติของ ระบบหัวใจและหลอดเลือด (cardiovascular)
หัวใจล้มเหลวแบบเลือดคั่ง (Congestive heart failure)
โรคความดันโลหิตสูง (Hypertension)
ห้องล่างของหัวใจ (ventricle) ซ้ายทำงานผิดปกติ
ป้องกัน โรคไต (nephropathy) ในผู้ป่วย โรคเบาหวาน (diabetes mellitus)
ในข้อบ่งใช้ต่างๆ เหล่านี้ เอซีอี อินฮิบิเตอร์ จะเป็นยากลุ่มแรกที่ถูกเลือกใช้ก่อนยากลุ่มอื่นๆ และแสดงผลการรักษาที่เหนือกว่าในการลดอัตราการป่วย (morbidity) และ การตาย (mortality)
เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ถูกใช้บ่อยครั้งร่วมกับ ยาขับปัสสาวะ (diuretic) เพื่อการควบคุม โรคความดันโลหิตสูงโดยเฉพาะการใช้ เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ได้ผลไม่เพียงพอ ยาขับปัสสาวะที่ใช้คือ ไทอะไซด์ (thiazide)
ในโรคหัวใจล้มเหลวเรื้อรังจะนิยมใช้ เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ร่วมกับ ยาขับปัสสาวะ ฟูโรซีไมด์ (furosemide) จะทำให้สามารถควบคุมอาการได้ดีขึ้น
ด้วยประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้นของยาทั้งสองชนิดนี้เมื่อใช้ร่วมกัน ในท้องตลาดจึงมีตำรับยา เอซีอี อินฮิบิเตอร์ และ ไทอะไซด์ในรูปของไฮโดรคลอโรไทอะไซด์ (hydrochlorothiazide) อยู่ในเม็ดเดียวกันเพื่อความสะดวกในการใช้ยาของคนไข้
กลไกการออกฤทธิ์

ตัวยาทำงานโดยการปรับแต่งระบบ RAAS (renin-angiotensin system หรือ renin-angiotensin-aldosterone) โดยการยับยั้ง แองจิโอเทนซิน-คอนเวอร์ติง เอนไซม์ เป็นผลให้เกิดการหยุดการเปลี่ยน แองจิโอเทนซิน 1 (angiotensin I) ไปเป็น แองจิโอเทนซิน 2 (angiotensin II) ในขณะเดียวกัน เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ก็มีผลลดการสลายตัวของ แบรดีไคนิน (bradykinin) สรุป เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ทำให้ความดันโลหิตต่ำได้โดย
ลดการผลิตสารที่ทำให้เส้นเลือดหดตัว แองจิโอเทนซิน 2 และ
ลดการสลายตัวของสารที่ทำให้เส้นเลือดขยายตัว แบรดีไคนิน
ผลของ เอซีอี อินฮิบิเตอร์

เอซีอี อินฮิบิเตอร์ มีผล
ลดความต้านทานของ ระบบหลอดเลือดแดง (arteriole)
เพิ่มความจุของระบบหลอดเลือดดำ (venous capacitance)
เพิ่ม คาร์ดิแอก อาวต์พุต (cardiac output) และ คาร์ดิแอก อินเดกซ์ (cardiac index) สโตรก เวิอร์ค (stroke work) และ สโตรก โวรุม (stroke volume)
ลดความต้านทานของเส้นเลือดเลี้ยงไต (renovascular resistance) และนำไปสู่การเพิ่ม นาตริยูรีสิส (natriuresis คือการขับถ่าย โซเดียม ใน ปัสสาวะ)
ในทาง ระบาดวิทยา (Epidemiology) และการศึกษาทางคลินิกพบว่า เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ช่วยลดความรุนแรงของโรคไตที่เกิดจากเบาหวานหรือเบาจืด (diabetic nephropathy) ซึ่งผลจากประสิทธิภาพของยาจึงนิยมใช้ เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ป้องกันโรคไตวายจากเบาหวานหรือเบาจืดด้วย
ผลข้างเคียงของยา (Adverse effects)

ผลข้างเคียงของยา เอซีอี อินฮิบิเตอร์ มีดังนี้
ความดันต่ำ (hypotension)
ไอ (cough)
ภาวะโปตัสเซียมในเลือดสูง (hyperkalaemia)
ปวดศีรษะ (headache)
วิงเวียนศีรษะ (dizziness)
เมื่อยล้า (fatigue)
คลื่นเหียน (nausea)
มีผลต่อไต (renal impairment)
สำหรับผลข้างเคียงที่ทำให้เกิดอาการไอ เชื่อว่าเป็นผลจากการที่ เอซีอี อินฮิบิเตอร์ มีฤทธิ์เพิ่ม แบรดีไคนิน และคนไข้จะถูกแนะนำให้ไปใช้ยาในกลุ่มแองจิโอเทนซิน 2 รีเซพเตอร์ แอนตาโกนีสต์ (angiotensin II receptor antagonist) แทน
ผื่นคันและการรับรสผิดปกติพบไม่บ่อยนักในผู้ใช้ยา เอซีอี อินฮิบิเตอร์ แต่ก็มีบ้างสำหรับผู้ใช้ แคปโตพริล (captopril) เนื่องจากว่าตัวยามีโครงสร้างโมเลกุนบางส่วนที่เป็น ซัลฟ์ไฮดริล (sulfhydryl) แพทย์จึงลดปริมาณยาให้น้อยลง
ตัวอย่างยาในกลุ่ม เอซีอี อินฮิบิเตอร์

เอซีอี อินฮิบิเตอร์ สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 กลุ่ม ตามโครงสร้างโมเลกุลของมันดังนี้:
ตัวอย่างยาในกลุ่ม เอซีอี อินฮิบิเตอร์ > เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ที่มี ซัลฟ์ไฮดริล (sulfhydryl)

แคปโตพริล (Captopril-Capoten®) , เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ตัวแรก
ตัวอย่างยาในกลุ่ม เอซีอี อินฮิบิเตอร์ > เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ที่มี ไดคาร์บอกซิเลต (Dicarboxylate)

เอซีอี อินฮิบิเตอร์ กลุ่มใหญ่ประกอบด้วย:
อีนาลาพริล (Enalapril-Vasotec®/Renitec®)
รามิพริล (Ramipril-Altace®/Tritace?/Ramace®)
ควินาพริล (Quinapril-Accupril®)
เพอรินโดพริล (Perindopril-Coversyl®)
ลิซิโนพริล (Lisinopril-Lisodur®/Prinivil®/Zestril®)
ตัวอย่างยาในกลุ่ม เอซีอี อินฮิบิเตอร์ > เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ที่มี ฟอสโฟเนต (Phosphonate)

โฟซิโนพริล (Fosinopril-Monopril®) , มีตัวเดียว
ตัวอย่างยาในกลุ่ม เอซีอี อินฮิบิเตอร์ > การเกิดตามธรรมชาติ

คาโซคินิน (Casokinin) และ แลคโตคินิน (lactokinin) เป็นสารที่สะลายตัวจาก
คาซีอิน (casein) และ หางนม (whey) ซึ่งจะเกิดตามธรรมชาติหลังจากกินผลิตภัณฑ์นมโดยเฉพาะอย่างยิ่งนมเปรี้ยว ส่วนหลักการควบคุมความดันโลหิต ของตัวยายังไม่เป็นที่เข้าใจแน่ชัด
ข้อมูลเปรียบเทียบ (Comparative information)

เมื่อเปรียบเทียบกันระหว่าง เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ทั้งหมดจะมีประสิทธิภาพในการลดความดันใกล้เคียงกันเมื่อได้รับยาในปริมาณที่เท่ากัน แต่มีความแตกต่างกันตรงที่ แคปโตพริล ซึ่งเป็น เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ตัวแรกที่มีช่วงเวลาออกฤทธิ์ที่สั้นและมีผลข้างเคียงมากที่สุด
จากการศึกษาทางคลินิกมากมายพบว่า เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ช่วยลดอัตราการตายจากโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด (myocardial infarct) และป้องกันการเกิดภาวะหัวใจล้มเหลวได้มาก
ข้อห้ามใช้ และ ข้อควรระวัง

เอซีอี อินฮิบิเตอร์ มีข้อห้ามใช้ในคนไข้ดังนี้:
เคยมีอาการหัวใจบวมน้ำ (angioedema) ร่วมกับการรักษาด้วย เอซีอี อินฮิบิเตอร์ มาก่อน
รีนัล อาร์เทอรี่ สเตโนสิส (Renal artery stenosis-bilateral, or unilateral with a solitary functioning kidney)
เอซีอี อินฮิบิเตอร์ ควรระมัดระวังเป็นพิเศษในคนไข้ดังนี้:
การทำงานของไตบกพร่อง (Impaired renal function)
เอออร์ติก วาล์ว สเตโนสิส (Aortic valve stenosis หรือ cardiac outflow obstruction)
ไฮโปโวลาอีเมีย (Hypovolaemia) หรือ การขาดน้ำ (dehydration)
การฟอกเลือด (Haemodialysis) ด้วย high flux polyacrylonitrile membranes
การให้ โพแทสเซียม เสริมควรทำอย่างระมัดระวังและอยู่ในการดูแลของแพทย์ เนื่องจาก เอซีอี อินฮิบิเตอร์ มีฤทธิ์ทำให้เกิดภาวะโพแทสเซียมในเลือดสูง (hyperkalemia) ด้วย
แองจิโอเทนซิน 2 รีเซพเตอร์ แอนตาโกนีสต์

เอซีอี อินฮิบิเตอร์ มีคุณสมบัติทั่วไปคล้ายกับยาในกลุ่มอื่นของ ยาในระบบหัวใจและหลอดเลือด ที่ชื่อว่า แองจิโอเทนซิน 2 รีเซพเตอร์ แอนตาโกนีสต์ซึ่งจะถูกเลือกใช้ในกรณีที่คนไข้มีผลข้างเคียงในระดับอันตรายจากการใช้ เอซีอี อินฮิบิเตอร์
สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์

สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (อังกฤษ: geographical indication) เป็นชื่อหรือสัญลักษณ์เฉพาะที่ใช้บนผลิตภัณฑ์หรือสิ่งที่อิงไปถึงตำแหน่งหรือจุดเริ่มต้นทางภูมิศาสตร์ (เช่นเมือง ภูมิภาค หรือประเทศ) สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์อาจจะใช้เป็นมาตราวัดคุณภาพของสิ่งบางสิ่ง หรือมีชื่อเสียงในทางใดทางหนึ่ง โดยมีผลมาจากจุดกำเนิดทางภูมิศาสตร์ของสิ่งนั้น
ประวัติและผลกระทบทางกฎหมาย

รัฐบาลได้ปกป้องเครื่องหมายการค้าสำหรับอาหารไว้สำหรับบุคคลในภูมิภาคใดภูมิภาคหนึ่งเท่านั้น เริ่มต้นอย่างช้าที่สุดตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยการใช้กฎหมายต่อต้านการแลกเปลี่ยนสินค้าที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งหมายความว่าสินค้าที่ได้มาอย่างไม่ถูกต้องเหล่านั้นผลิตจากตำแหน่งที่ไม่เป็นไปตามกฎหมายหรือมีคุณภาพที่ต่ำกว่าหรือไม่ผ่านมาตรฐานต่างๆเป็นต้น ในบางกรณีเช่นนี้ ความต้องการของผลิตภัณฑ์มีมากเกินข้อจำกัดในการผลิตทางกฎหมาย
ในหลายประเทศ การป้องกันสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์โดยใช้กฎหมายก็เหมือนกับการปกป้องเครื่องหมายการค้านั่นเอง โดยเฉพาะเครื่องหมายรับรองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์กำจัดการใช้ขอ'สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์สำหรับการระบุชื่อสินค้าโดยที่สินค้านั้น ๆ จะต้องผลิตในที่ที่เหมาะสม และอาจต้องมีคุณภาพถึงระดับหนึ่งจึงจะสามารถใช้เชื่อดังกล่าวได้ ถึงแม้ว่าสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์จะไม่ใช่เครื่องหมายการค้าที่ซึ่งผู้เป็นเจ้าของคือบริษัทยักษ์ใหญ่เพียงผู้เดียว แต่ก็ยังมีการกักกันการจดทะเบียนสินค้าบางประเภทในบางภูมิภาคเช่นกัน ในประเทศที่ไม่ได้มีการยอมรับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ผู้ดูแลส่วนภูมิภาคอาจจำเป็นต้องใช้เครื่องหมายรับรองแทนที่
สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ได้มีความเกี่ยวข้องกับยุโรปมาตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว ที่ซึ่งมีการแยกแยะอาหารออกตามแหล่งผลิต ภายใต้กฎหมายแห่งสหภาพยุโรป  ระบบคุ้มครองสถานที่ผลิตที่ได้เริ่มใช้เมื่อปี 1992 เริ่มบังคับใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ต่อไปนี้: การคุ้มครองสถานที่ผลิต และ การคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ และ รับรองความพิเศษท้องถิ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

TIME magazine article from August, 31 2003 on geographical indications เก็บถาวร 2008-11-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
WIPO page on GIs เก็บถาวร 2005-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Geographic Indications Resource Website เก็บถาวร 2018-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Caslon Analytics Resources Webpages เก็บถาวร 2007-07-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อ

ในการตีพิมพ์ทางวิชาการ สำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อ (อังกฤษ: predatory open access publishing) ใช้เรียกรูปแบบธุรกิจของสำนักพิมพ์แบบเปิดเพื่อแสวงหาประโยชน์โดยการเก็บค่าตีพิมพ์จากผู้เขียนโดยไม่ได้ให้บริการในการแก้ไขและตีพิมพ์ตามหลักของวารสารวิชาการที่ถูกต้องทางกฎหมาย (ไม่ว่าจะมีการเข้าถึงแบบเปิดหรือไม่ก็ตาม) "บัญชีรายชื่อของบีลล์" (Beall's List) ซึ่งเป็นรายงานเขียนโดย เจฟฟรี่  บีลล์ ที่มีการปรับปรุงให้ทันสมัยอยู่เสมอ ได้เป็นตัวตั้งเกณฑ์ในการจำแนกสำนักพิมพ์ที่ล่าเหยื่อ และเรียบเรียงรายชื่อของสำนักพิมพ์และวารสารทางวิชาการอิสระซึ่งอยู่ในเกณฑ์เหล่านั้น สำนักพิมพ์เอกสารวิชาการใหม่ ๆ จากประเทศกำลังพัฒนานั้นมีความเสี่ยงสูงที่จะตกเป็นเหยื่อของการกระทำเหล่านี้
ประวัติและบัญชีรายชื่อของบีลล์

ตำว่า "การเข้าถึงแบบเปิดที่ล่าเหยื่อ" ถูกบัญญัติโดยบรรณารักษ์ของมหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ ที่ชื่อว่า เจฟฟรี่  บีลล์ หลักจากที่ได้รับอีเมลจำนวนมากที่เชิญชวนให้เขาส่งบทความ หรือเข้าร่วมคณะกรรมการบรรณาธิการของวารสารวิชาการที่ไม่เป็นที่รู้จัก เขาได้เริ่มค้นหาสำนักพิมพ์แบบเปิดและสร้างบัญชีรายชื่อของบีลล์ ซึ่งเรียบเรียงรายชื่อของ สำนักพิมพ์ทางวิชาการแบบเปิด ที่มีแนวโน้ม ความเป็นไปได้ หรือความน่าจะเป็นที่จะทำการล่าเหยื่อ นอกจากนั้นบีลล์ยังเขียนหัวข้อใน The Charleston Advisor กรณีนี้มีการรายงานในวารสารเนเจอร์ และในวารสาร Learned Publishing
ก่อนหน้าความพยายามของบีลล์ มีการจัดทำต้นฉบับซึ่งประกอบด้วยเรื่องไร้สาระที่สร้างขึ้นจากคอมพิวเตอร์ (ผ่านโปรแกรม SCIgen) และส่งโดยนักศึกษาบัณฑิตศึกษาจากมหาวิทยาลัยคอร์เนล ที่มีชื่อว่า ฟิล เดวิส (บรรณาธิการของบล็อก Scholarly Kitchen) ซึ่งถูกรับไว้ภายใต้เงื่อนไขค่าใช้จ่าย (แต่ภายหลังโดนถอนโดยผู้ส่ง) โดยหนึ่งในสำนักพิมพ์แบบเปิดซึ่งตอนนี้ถูกระบุอยู่ในบัญชีรายชื่อของบีลล์ (Bentham Open)
ข้อกังขาเกี่ยวกับความซื่อสัตย์และการหลอกลวงในวารสารทางวิชาการแบบเปิดนั้นถูกกล่าวถึงตั้งแต่ปี 2552
ความกังวลเกี่ยวกับการสแปมจาก"แกะดำในหมู่วารสารทางวิชาการแบบเปิดและสำนักพิมพ์" ได้นำทางให้สำนักพิมพ์แบบเปิดชั้นนำได้ก่อตั้ง กลุ่มสำนักพิมพ์ทางวิชาการแบบเปิด ในปี 2551 รวมไปถึงในปี 2552 บล็อกที่ชื่อว่า งานวิจัยที่ไม่น่าเชื่อถือ ได้พบว่าวารสารทางวิชาการของสำนักพิมพ์ Scientific Research Publishing ได้ทำสำเนาบทความที่ได้ถูกตีพิมพ์ไปแล้วโดยสำนักพิมพ์อื่น ต่อมาได้เกิดเหตุการณ์คล้ายกันกับวารสารเนเจอร์เช่นกัน
บีลล์ได้ตีพิมพ์บัญชีรายชื่อสำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อครั้งแรกในปี 2553 ในเดือนสิงหาคม 2555 เขาได้ประกาศเกณฑ์ในการประเมินสำนักพิมพ์ โดยได้ออกฉบับที่ 2 ในเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน ในเดือนกุมภาพันธ์ 2556 เขาได้เปิดให้สำนักพิมพ์ทำการอุทธรณ์การมีชื่ออยู่ในบัญชีได้ตามขั้นตอน
เมื่อไม่นานมานี้ได้มีบททดสอบทางด้านระบบการตีพิมพ์ (เผยแพร่ในเอกสาร Who's Afraid of Peer Review?) จอห์น โบฮานนอน หนึ่งในนักเขียนของนิตยสารไซแอนซ์ และป๊อปปูลาร์ไซแอนซ์ ได้ตั้งเป้าไปที่ระบบการเข้าถึงแบบเปิดในปี 2556 โดยการส่งงานพิมพ์ที่เต็มไปด้วยข้อผิดพลาดในหัวข้อ ผลกระทบของส่วนประกอบในไลเคน ไปให้วารสารเหล่านั้น ประมาณ 60% ของวารสารทางวิชาการได้ตอบรับงานพิมพ์ทางการแพทย์ผิด ๆ นี้ ในจำนวนนั้นรวมไปถึง Journal of Natural Pharmaceuticals ในขณะที่อีก 40% ที่เหลือรวมไปถึง PLOS ONE ได้ปฏิเสธงานพิมพ์นี้ โดยข้อผิดพลาดของงานพิมพ์นี้อยู่ที่การทดลองไม่ได้ถูกประเมินอิสระ รวมไปถึงการใช้หลักการผิด ๆ และการที่ไม่มีกลุ่มควบคุม
ลักษณะของสำนักพิมพ์ที่ล่าเหยื่อ

ข้อร้องเรียนเกี่ยวกับสำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อมีดังนี้
รับบทความด้วยความรวดเร็วโดยผ่านการประเมินอิสระน้อยมาก หรือไม่ผ่านการประเมินคุณภาพเลย ทั้งยังรับงานพิมพ์ที่เป็นการหลอกลวงและไม่มีมูล
แจ้งให้ทราบถึงค่าใช้จ่ายในการตีพิมพ์หลังจากที่บทความถูกรับแล้ว
มีการรณรงค์อย่างต่อเนื่องให้นักวิชาการส่งบทความหรือเข้าร่วมคณะบรรณาธิการ
การลงชื่อนักวิชาการให้อยู่ในคณะบรรณาธิการโดยไม่ได้ขออนุญาต และไม่อนุญาตให้ลาออก
มีการใส่ชื่อนักวิชาการปลอมลงในคณะบรรณาธิการ
ลอกเลียนแบบชื่อหรือรูปแบบเว็ปไซต์ของวารสารทางวิชาการที่มีชื่อเสียงมากกว่า
มีการอ้างอิงแบบหลอกลวงเกี่ยวกับการดำเนินการตีพิมพ์ เช่น ระบุที่ตั้งผิด ๆ
การใช้เลขมาตรฐานสากลสำหรับนิตยสารอย่างไม่เหมาะสม
ใช้ปัจจัยกระทบปลอม หรือไม่มีเลย
การเติบโตและโครงสร้างของสำนักพิมพ์ที่ล่าเหยื่อ

วารสารทางวิชาการที่ล่าเหยื่อได้เพิ่มการตีพิมพ์บทความอย่างรวดเร็วจาก 53,000 บทความในปี 2553 ไปเป็นประมาณ 420,000 บทความในปี 2557 ผ่านทางวารสารทางวิชาการซึ่งยังมีการตีพิมพ์อยู่กว่า 8,000 ฉบับ ก่อนหน้านั้นสำนักพิมพ์ที่มีวารสารทางวิชาการมากกว่า 100 วารสาร ครองส่วนแบ่งตลาดขนาดใหญ่ ทว่าตั้งแต่ปี 2555 เป็นต้นมา สำนักพิมพ์ที่มีวารสาร 10–99 ฉบับได้เข้ามาครอบครองส่วนใหญ่ของตลาดแทน การกระจายของที่อยู่ของทั้งสำนักพิมพ์และผู้เขียนนั้นเอนเอียงอย่างชัดเจน โดยสามในสี่ส่วนของผู้เขียนนั้นมาจากทวีปเอเชียและแอฟริกา โดยเฉลี่ยแล้วผู้เขียนจ่ายเงินประมาณ 178 ดอลลาร์สหรัฐ ต่อบทความ ซึ่งได้ตีพิมพ์ประมาณ 2–3 เดือนหลังจากส่งบทความ
การยอมรับ

ในปี 2556 เนเจอร์ รายงานว่าบัญชีรายชื่อของบีลล์ และเว็ปไซต์นั้น "ถูกอ่านอย่างกว้างขวางโดยบรรณารักษ์ นักวิจัย และผู้ให้การสนับสนุนการเข้าถึงแบบเปิดซึ่งส่วนใหญ่ล้วนนับถือความพยายามของบีลล์ที่จะเปิดโปงการกระทำที่ไม่โปร่งใสของสำนักพิมพ์"
ขณะเดียวกันยังมีคนบางส่วนที่ยังสงสัยว่า "มันยุติธรรมหรือไม่ที่วารสารทางวิชาการและสำนักพิมพ์ทั้งหมดนี้ถูกตราหน้าว่า'ล่าเหยื่อ' โดยเปรียบว่าสีเทาหลายเฉดสีอาจไม่สามารถถูกแยกแยะได้"
การวิเคราห์ของบีลล์ยังถูกเรียกว่าเป็นการเหมารวมโดยไร้ซึ่งหลักฐานยืนยัน นอกจากนั้น บีลล์ยังถูกวิจารณ์ในความอคติต่อวารสารทางวิชาการซึ่งมาจากประเทศที่ด้อยพัฒนา บรรณารักษ์คนหนึ่งได้กล่าวว่าบัญชีรายชื่อของบีลล์นั้น "พยายามจะแยกแยะสถานการณ์ตื่นทองที่มีความซับซ้อนเป็นสองกลุ่มคือ ดี และไม่ดี ทว่าเกณฑ์หลาย ๆ อย่างไม่สามารถที่จะระบุเชิงปริมาณได้อย่างชัดเจน... เกณฑ์บางอย่างนั้นได้สมมติบนฐานของประเทศโลกที่หนึ่งซึ่งอาจไม่สามารถนำไปใช้กับประเทศอื่น ๆ บนโลกได้" คนบางส่วนไม่เห็นด้วยกับการที่คน ๆ เดียวจะตัดสินและสร้างบัญชีรายชื่อ โดยเฉพาะเมื่อไม่มีความรู้เพียงพอ บางกลุ่มได้พยายามที่จะตรวจสอบบัญชีรายชื่อของบีลล์ทีละรายชื่อ และบันทึกเหตุการณ์ที่บอกถึงความไม่สอดคล้องและความกำกวม และสรุปว่าบัญชีรายชื่อนี้ควรถูกมองข้าม รวมไปถึงเสนออัลกอริทึมบนฐานข้อมูลดัชนีวารสารทางวิชาการแบบเปิด (Directory of Open Access Journals, DOAJ) บีลล์คัดค้านกับตัวเลือกนี้และยังเขียนจดหมายคัดค้านในกลางปี 2558
นักชีวจริยธรรม อาเธอร์ คาแพลน ได้เตือนว่า สำนักพิมพ์ที่ล่าเหยื่อ ข้อมูลเท็จที่ถูกสร้างขึ้น และการขโมยความคิดทางการศึกษา อาจกัดกร่อนความมั่นใจในทางการแพทย์ ลดคุณค่าของวิทยาศาสตร์ และลดการสนับสนุนนโยบายอิงหลักฐานจากประชาชน
ดูเพิ่ม

วารสารวิชาการ
Author mill [en]
โรงสีปริญญา
Hijacked journal [en]
Mega journal [en]
Open access journal [en]
Peer review failures [en]
Pseudo-scholarship [en]
Vanity press [en]
แหล่งข้อมูลอื่น

Think. Check. Submit.
Predatory journals: No definition, No defence. (2019). Nature. "นักวิชาการและผู้จัดพิมพ์ชั้นนำจากสิบประเทศได้ตกลงเกี่ยวกับ คำจำกัดความของสำนักพิมพ์ที่ล่าเหยื่อซึ่งสามารถปกป้องวงการวิชาการได้"
AMWA – EMWA – ISMPP คำแถลงจุดยืนร่วมเกี่ยวกับสำนักพิมพ์ที่ล่าเหยื่อ
สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์

สะพานรถไฟฟอร์ธออกแบบโดยเซอร์เบ็นจามินเบเคอร์และจอห์น เฟาว์เลอร์ ที่เปิดเมื่อปี ค.ศ. 1890 ในปัจจุบันเป็นของ Network Rail เป็นสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ระดับ เอ ขององค์การประวัติศาสตร์สกอตแลนด์ (Historic Scotland)
สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ (อังกฤษ: Listed building) ในสหราชอาณาจักรเป็นสิ่งก่อสร้างหรือโครงสร้างที่ได้รับการระบุอย่างเป็นทางการว่ามีความสำคัญทางด้านสถาปัตยกรรม, ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรม การระบุว่าเป็น “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” เป็นมาตรฐานที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่ในปัจจุบันประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างทั้งสิ้นราวครึ่งล้านแห่ง
สิ่งก่อสร้างที่ได้รับการระบุว่าเป็น “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ไม่สามารถจะถูกรื้อทิ้ง, ขยายต่อเติมหรือเปลี่ยนแปลงโดยไม่ได้รับอนุญาตจากสำนักงานวางแผนท้องถิ่น (ผู้มีหน้าที่ปรึกษาสำนักงานกลางของรัฐบาลที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะในการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ ๆ ของสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ) ข้อยกเว้นก็ได้แก่วัดอังกลิคันที่ยังใช้เป็นวัดอยู่ และวัดที่บริหารโดยได้รับสิทธิพิเศษ ในบางกรณีเจ้าของสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์มีหน้าที่ที่จะต้องบำรุงรักษาและซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างให้อยู่ในสภาพดี ถ้าละเลยหรือทำการเปลี่ยนแปลงโดยไม่ได้รับอนุญาตก็จะมีโทษตามกฎหมาย เพราะการได้รับการระบุมีผลในการจำกัดสิทธิในการเปลี่ยนแปลงกฎหมายจึงอนุญาตให้ผู้เป็นเจ้าของสามารถประท้วงการระบุได้
แม้ว่าสิ่งที่ที่ได้รับการระบุว่าเป็น “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งก่อสร้าง แต่ก็มีโครงสร้างอื่นที่อยู่ในรายการด้วย เช่น สะพาน, อนุสาวรีย์, ประติมากรรม, อนุสรณ์สงคราม หรือแม้แต่หลักไมล์ สิ่งก่อสร้างโบราณ, สิ่งก่อสร้างทางการทหาร และสิ่งก่อสร้างที่ไม่ใช่สำหรับการอยู่อาศัย (เช่น สโตนเฮนจ์) แทนที่จะอยู่ในข่าย “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” จะเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้างโบราณภายใต้การพิทักษ์ (Scheduled monument) ที่อยู่ภายใต้การพิทักษ์ของพระราชบัญญัติที่เก่ากว่าพระราชบัญญัติที่ใช้สำหรับ  “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ขณะที่ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมเช่นอุทยานและสวนในปัจจุบันอยู่ในรายการที่ไม่มีกฎหมายพิทักษ์ พระราชบัญญัติที่ใช้สำหรับ “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” เริ่มโดยพระราชบัญญัติว่าด้วยการวางแผนเมือง ค.ศ. 1947 (Town and Country Planning Act 1947)
“สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ครอบคลุมทั้งภายในและภายนอกตัวอาคาร ฉะนั้นการเปลี่ยนแปลงแทบทุกอย่างของสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ต้องได้รับการอนุญาตก่อนที่จะทำได้
ระดับของการพิทักษ์แบ่งเป็นสามระดับตามลำดับของความสำคัญและความยากในการขอใบอนุญาตในการเปลี่ยนแปลง:
“เกรด I”: รวมสิ่งก่อสร้างที่มีความสำคัญอย่างเด่นชัดทางสถาปัตยกรรมและทางประวัติศาสตร์ ตัวอย่างของสิ่งก่อสร้างระดับนี้ ได้แก่ พระราชวังเวสต์มินสเตอร์, ตึกเทศบาลเมืองแมนเชสเตอร์ และหอแสดงดนตรีอัลเบิร์ต
“เกรด II*”: รวมสิ่งก่อสร้างที่มีความสำคัญที่กว้างกว่าความสนใจแต่เพียงในท้องถิ่นที่ตั้งของสิ่งก่อสร้าง
“เกรด II”: รวมสิ่งก่อสร้างที่มีความน่าสนใจทางสถาปัตยกรรมและทางประวัติศาสตร์
“เกรด III” ถูกยุบเลิกไปในปี ค.ศ. 1970 ส่วน เกรด A, B และ C ใช้สำหรับวัดในนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์ที่ยังใช้เป็นวัดอยู่ เกรดเหล่านี้ใช้ก่อนปี ค.ศ. 1977 แต่ก็ยังมีสิ่งก่อสร้างบางแห่งที่ยังใช้เกรดนี้อยู่
ดูเพิ่ม

สิ่งก่อสร้าง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ เกรด I
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ เกรด II*
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ เกรด II
สิมโพย

สิมโพย (อังกฤษ: Shen Pei; จีนตัวย่อ: 审配; จีนตัวเต็ม: 審配; พินอิน: Shěn Pèi; เวด-ไจลส์: Shen P'ei) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก เป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของอ้วนเสี้ยว
ประวัติ

สิมโพย เป็นชาวเมืองอุ้ยจวิ้น มีฉายาว่า เจิ้งหนาน เป็นคนเข้มแข็ง เด็ดขาด ซื่อสัตย์สุจริต ใจใหญ่ ชำนาญในการรบ เป็นนายทหารที่อ้วนเสี้ยวศรัทธาและไว้วางใจมาก ในการรบครั้งสำคัญที่กัวต๋อ สิมโพยเป็นผู้ออกความคิดสร้างเนินดินขึ้นรอบค่ายโจโฉ แล้วให้ทหารขึ้นระดมยิงเกาทัณฑ์เข้าไปในค่าย ทำให้ทหารโจโฉเสียขวัญ เมื่ออ้วนเสี้ยวตายแล้ว สิมโพยยังคงต่อสู้กับโจโฉ ป้องกันแคว้นกิจิ๋วอย่างเต็มที่ ให้ทหารยิงเกาทัณฑ์ฆ่าโจโฉที่ควบม้าเข้ามาใกล้กำแพงเมือง เกาทัณฑ์ถูกหมวกโจโฉทะลุ ในที่สุด โจโฉขุดคลองระบายน้ำท่วมเมืองกิจิ๋ว แล้วเข้ายึดจับตัวสิมโพยได้ จึงเกลี้ยกล่อมให้ยอมสวามิภักดิ์แต่โดยดี สิมโพยยืนหยัดว่า ถ้ามีชีวิตอยู่ก็ขอเป็นข้าของอ้วนเสี้ยว ถ้าหาชีวิตไม่แล้วก็ขอเป็น ผีรับใช้อ้วนเสี้ยวต่อไป โจโฉจนใจ ต้องสั่งให้เอาตัวไปตัดศีรษะ ก่อนที่บู๋ซุจะลงดาบ สิมโพยขอกระทำคำนับนายซึ่งอยู่ทางทิศเหนือแล้วจึงให้ฟันคอ ความทราบถึงโจโฉ ได้กล่าวว่า “สิมโพยนี้มีความสัตย์ซื่อต่อนายนัก ผู้ใดจะทำราชการไปข้างหน้า จงดูเยี่ยงอย่างสิมโพยเถิด”
ดูเพิ่ม

สามก๊ก
อ้วนเสี้ยว
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋
สีทีล

| สีทีล |
| --- | --- |
 
     Color coordinates
Hex triplet: #008080
ระบบสี RGBB (r, g, b): (0, 128, 128)
HSV (h, s, v): (180°, 100%, 50%)
CIELChuv (h, s, v): (48, 38, 192°)
Source: HTML/CSS
B: อยู่ในช่วง [0–255] (ไบต์) 
ทีล (อังกฤษ: teal) เป็นสีน้ำเงิน-เขียวปานกลาง คล้ายกับสีเขียวแกมน้ำเงิน (cyan) ได้ชื่อมาจากนกทีลสามัญ (Anas crecca) ซึ่งมีลายสีเดียวกันบนหัว
สามารถสร้างสีนี้โดยผสมสีน้ำเงินกับเขียวในฐานสีขาว หรือผสมสีดำหรือเทาให้เข้มขึ้น สีตรงข้ามของสีทีลคือสีน้ำตาลเกาลัด (maroon) นอกจากนี้ ยังเป็นกลุ่มเบื้องต้นของสีที่ใช้ในเว็บเอชทีเอ็มแอล/ซีเอสเอสซึ่งรวบรวมในปี 2530
ทีลเป็นสีกระแสระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งทีมกีฬาหลายทีมรับสีนี้มาใช้เป็นเครื่องแบบ
สิบตรี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ยศทหารที่พบทั่วไป
| ทหารบก | ทหารเรือ | ทหารอากาศ |
นายทหารชั้นสัญญาบัตร
| พลเอก | พลเรือเอก | พลอากาศเอก |
| พลโท | พลเรือโท | พลอากาศโท |
| พลตรี | พลเรือตรี | พลอากาศตรี |
| พันเอก | นาวาเอก | นาวาอากาศเอก |
| พันโท | นาวาโท | นาวาอากาศโท |
| พันตรี | นาวาตรี | นาวาอากาศตรี |
| ร้อยเอก | เรือเอก | เรืออากาศเอก |
| ร้อยโท | เรือโท | เรืออากาศโท |
| ร้อยตรี | เรือตรี | เรืออากาศตรี |
นายทหารชั้นประทวน
| จ่าสิบเอก | พันจ่าเอก | พันจ่าอากาศเอก |
| จ่าสิบโท | พันจ่าโท | พันจ่าอากาศโท |
| จ่าสิบตรี | พันจ่าตรี | พันจ่าอากาศตรี |
พลอาสาสมัครและทหารเกณฑ์ 
| สิบเอก | จ่าเอก | จ่าอากาศเอก |
| สิบโท | จ่าโท | จ่าอากาศโท |
| สิบตรี | จ่าตรี | จ่าอากาศตรี |
| พลทหาร | พลทหารเรือ | พลทหารอากาศ |
สิบตรี (อังกฤษ: Lance corporal, ย่อ ส.ต.) หมายถึง ชั้นยศทางทหารบก เมื่อจบการศึกษาตามหลักสูตรทางกองทัพบกกำหนด แตกต่างจากเหล่าทัพ ทัพเรือ ทัพอากาศ จะมีเครื่องหมายยศ(บั้ง)ไม่เหมือนกัน ยศสิบตรี เริ่มต้นขึ้นในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ.2398 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (อายุ 23 - วัยเกษียณ) ยศระดับนี้สูงกว่าพลทหาร และตํ่ากว่าสิบโทด้วย
ประจำการ

สิบตรีประจำการ คำสั่งกองทัพบกให้เข้าบรรจุและแต่งตั้งชั้นยศ สิบตรี หลังจบการศึกษาตามหลักสูตรของโรงเรียนนักเรียนนายสิบ
สิบตรีประจำการ คำสั่งกองทัพบกให้เข้าบรรจุและแต่งตั้งชั้นยศ สิบตรี  หลังจบการศึกษาตามหลักสูตรเฉพาะสายวิชาการ ของทางหน่วยสังกัดร้องขอรองรับการผลิตเพื่อเพิ่มเติมยอดที่ตรงตามกิจ
กองประจำการ

สิบตรีกองประจำการ หมายถึง  พลทหารที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพิเศษ จากผู้บังคับบัญชากองฯ พร้อมรับเครื่องหมายบังยศสิบตรี ดูแลผู้ช่วยครูฝึกและดูแลพลทหารรุ่นน้องที่เข้ารับราชการใหม่ มีชั้นยศสูงขึ้นพร้อมได้รับการปรับชั้นเงินเดือนใน ระดับ พ.2 ตามห้วงปีงบประมาณของหน่วยต้นสังกัด จะทำการคัดเลือกจากกำลังพลประเภทนี้
พลทหารคนสนิท จะถูกคัดเลือกให้เข้าเป็นคนสนิทคอยรับใช้นายทหารสัญญาบัตร มีหน้าที่ การดูแลสวน ดูแลบ้าน ดูแลยานพาหนะ รวมไปถึงเครื่องหมายและชุดปฏิบัติงาน เช่น รีดผ้า, ขัดเครื่องหมาย, ขัดรองเท้า
พลทหารผู้ช่วยครูฝึก ถูกคัดเลือกอบรมเฉพาะวิชาทหารเบื้องต้น พร้อมรับเครื่องหมายสัญญาลักษณ์รูปกงจักรโลหะทองเหลือง ทำหน้าที่ผู้ช่วยครูฝึกและดูแลพลทหารรุ่นน้องที่เข้ารับราชการใหม่
พลทหารธุรการ คัดเฉพาะคุณวุฒิและสามารถใช้เครื่องพิมพ์,คอมฯ