stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรือหลวงกระบุรี

| --- | --- |
เรือหลวงกระบุรี (FFG-457) ในปี 2553
ประวัติ
ประเทศไทย
ชนิด: เรือฟริเกตชุดเรือหลวงเจ้าพระยา (ฟริเกต ไทป์ 053 เฮชที ชั้นเจียงหู III)
ชื่อ: เรือหลวงกระบุรี
ตั้งชื่อตาม: แม่น้ำกระบุรี​
อู่เรือ: อู่ต่อเรือหูต่ง, เซี่ยงไฮ้
เดินเรือแรก: 28 ธันวาคม พ.ศ. 2533
เข้าประจำการ: 16 มกราคม พ.ศ. 2535
รหัสระบุ:   หมายเลขเอ็มเอ็มเอสไอ: 567015800  สัญญาณเรียกขาน: HSMC    หมายเลขตัวเรือ: FFG-457 
ลักษณะเฉพาะ
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  1,676 ตัน (1,650 long ton) ปกติ 1,924 ตัน (1,894 long ton) เต็มที่
ความยาว::  103.2 เมตร (338 ฟุต 7 นิ้ว)
ความกว้าง::  11.3 เมตร (37 ฟุต 1 นิ้ว)
กินน้ำลึก::  3.1 เมตร (10 ฟุต 2 นิ้ว)
ระบบขับเคลื่อน::  4 × เครื่องจักรใหญ่ดีเซล MTU 20V1163 TB83 2 × ใบจักร ควบคุมด้วยระบบปรับพิทช์ใบจักร
ความเร็ว::  30 นอต (56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) สูงสุด
พิสัยเชื้อเพลิง::  3,500 ไมล์ทะเล (6,500 กิโลเมตร) ที่ 18 นอต (33 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  168
ระบบตรวจการและปฏิบัติการ::  ตอนที่ต่อเรือ  เรดาร์ตรวจการณ์พื้นน้ำ/อากาศ แบบ 354 Eye Shield  เรดาร์ตรวจการณ์พื้นน้ำ แบบ 352C Square Tie  เรดาร์ควบคุมการยิง แบบ 343 Sun Visor (สำหรับปืน 100 มม.)  เรดาร์ควบคุมการยิง แบบ 341 Rice Lamp (สำหรับปืน 37 มม.)  เรดาร์เดินเรือ Racal-Decca 1290 A/D ARPA  เรดาร์เดินเรือ Anritsu RA 71CA  ระบบพิสูจน์ฝ่าย (IFF) แบบ 651  ระบบอำนวยการรบ แบบ ZKJ-3 หรือ STN Atlas mini COSYS  โซนาร์ แบบ SJD-5A
สงครามอิเล็กทรอนิกส์และเป้าลวง::  ESM แบบ 923-1 intercept  ECM แบบ 981-3 deception jammer  2 × แท่นยิงเป้าลวง สะท้อนคลื่นเรดาร แบบ 945 GPJ
ยุทโธปกรณ์::  1–2 × ปืนใหญ่เรือ 100 มม./56 แบบ 79 แท่นคู่  4 × ปืนใหญ่กล 37 มม. แท่นคู่  8 × แท่นปล่อย C-802A SSM  2 × แท่นยิงจรวดปราบเรือดำน้ำ แบบ 86  2 × จรวดปราบเรือดำน้ำ BMB
อากาศยาน::  1 × เบลล์ 212
อุปกรณ์สนับสนุนการบิน::  ดาดฟ้าบิน
คำขวัญ::  เราจะทำเพื่อส่วนรวม
เรือหลวงกระบุรี (FFG-457) (อังกฤษ: HTMS Kraburi) เป็นเรือลำที่สามในเรือฟริเกตชุดเรือหลวงเจ้าพระยา สังกัดกองเรือฟริเกตที่ 2 กองเรือยุทธการ ของกองทัพเรือไทย โดยใช้แบบของเรือฟริเกต แบบ 053 เฮชที ชั้นเจียงหู III ของจีน โดยเรือหลวงกระบุรี มีคำขวัญว่า เราจะทำเพื่อส่วนรวม
การออกแบบ

เรือหลวงกระบุรี มีความยาว 103.2 เมตร (339 ฟุต) ความกว้าง 11.3 เมตร (37 ฟุต) กินน้ำลึก 3.1 เมตร (10 ฟุต)  ระวางขับน้ำปกติ 1,840.57 ตัน ระวางขับน้ำเต็มที่ 1961 ตัน มีใบพัดสองเพลาและขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ดีเซล MTU 20V1163 TB83 สี่เครื่องที่มีกำลัง 29,440 แรงม้า (21,950 กิโลวัตต์) เรือมีระยะทำการ 3,500 ไมล์ทะเล (6,500 กม.) ขณะแล่นด้วยความเร็ว 18 นอต (33 กม./ชม.) และมีความเร็วสูงสุด 30 นอต (56 กม./ชม.) เรือหลวงกระบุรี ใช้กำลังพลทั้งหมด 168 นาย ซึ่งรวมถึงนายทหาร 22 นาย
ชั้นเรือแบบ 053 เฮชที ซึ่งเป็นแบบเรือของเรือหลวงกระบุรีนั้น ติดตั้งปืนใหญ่เรือขนาด 100 มม./56 แบบ 79 แท่นคู่ ที่บริเวณส่วนหน้า และปืนใหญ่กลแบบ 76 ขนาด 37 มม. แท่นคู่ จำนวนสี่กระบอก สำหรับการทำสงครามต่อต้านเรือดำน้ำ นอกจากนี้เรือได้แท่นยิงจรวดปราบเรือดำน้ำ แบบ 86 จำนวนสองแท่น และจรวดปราบเรือดำน้ำ BMB น้ำลึก จำนวนสองแท่น สำหรับสงครามผิวน้ำ เรือหลวงกระบุรีนั้นได้ติดตั้งเครื่องยิงขีปนาวุธต่อต้านเรือ C-801 แปดแท่นเป็นอาวุธหลักประจำเรือ พร้อมด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับดาดฟ้าบิน และสามารถบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ได้หนึ่งลำ
การออกแบบ > การปรับปรุงเพิ่มประสิทธิภาพ

เรือแบบ 053 เฮชที (เฮช) อีกสองลำ คือ เรือหลวงกระบุรี และเรือหลวงสายบุรี ได้รับการปรับปรุงระบบให้ทันสมัยขึ้นในปี พ.ศ. 2552 การปรับปรุงนี้นี้รวมถึงการเปลี่ยนระบบอาวุธและระบบอิเล็กทรอนิกส์ ประกอบไปด้วยปืนใหญ่เรือแบบ 100 มม./56 แบบ 79A และเรดาร์ควบคุมการยิงแบบ TR47C และแบบ FCU17C-2, ระบบอำนวยการรบ Poseidon III แทนที่ระบบเก่าคือ ZKJ-3, ปืนใกญ่กล 37 มม. แบบ 76A แท่นคู่ ควบคุมระยะไกลด้วยเรดาร์ควบคุมการยิง TR47C พร้อมระบบควบคุมการยิง FCU17C-1, ระบบระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ (ESM) ES-3601-10 แทนที่ ระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ แบบ 923-1 และ แบบ 981-3, เรดาร์ตรวจการพื้นน้ำ/อากาศ SR-60 และติดตั้งขีปนาวุธต่อต้านเรือผิวน้ำใหม่ คือ C-802A
การต่อเรือ

เรือหลวงกระบุรี ได้รับการสั่งต่อพร้อมกันกับเรือลำอื่น ๆ ในเรือฟริเกตชุดเรือหลวงเจ้าพระยา รวม 4 ลำ เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 ณ อู่ต่อเรือหูต่ง เซี่ยงไฮ้ โดยปล่อยลงน้ำในวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2533 เพื่อทดสอบและส่งมอบ
เมื่อเรือเดินทางมาถึงประเทศไทยเพื่อส่งมอบ ได้มีการตรวจสอบคุณภาพและพบว่าตัวเรือยังไม่เป็นที่น่าพอใจในการทำไปใช้งานและจำเป็นจะต้องแก้ไขปรับปรุงเกี่ยวกับการควบคุมความเสียหายของตัวเรือ เมื่อได้ปรับปรุงในส่วนของส่วนควบคุมความเสียหายและส่วนอื่น ๆ ที่ต่ำกว่ามาตรฐานให้ได้มาตรฐานแล้วจึงได้นำเรือเข้าประจำการในกองทัพเรือไทยเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2535
ภารกิจ

เรือหลวงกระบุรีมักจะได้รับภารกิจร่วมกับเรือน้องสาวในการฝึกประจำวงรอบและสับเปลี่ยนกำลังไปปฏิบัติหน้าที่ยามฝั่งเป็นประจำทุก ๆ เดือน
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2540 เรือหลวงกระบุรีพร้อมกับเรือหลวงนเรศวรถูกส่งไปยังเมืองโรตา ประเทศสเปนเพื่อคุ้มกันเรือหลวงจักรีนฤเบศรในช่วงทดสอบการบินของอากาศยาน และเรือทั้งสอบได้คุ้มกันเรือหลวงจักรีนฤเบศรในการเดินทางกลับมายังประเทศไทย โดยเดินทางมาถึงเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2540
ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 เรือหลวงกระบุรีได้รับความเสียหายจากการถูกคลื่นยักษ์ซัดตัวเรือเข้ามาบนฝั่ง ซึ่งหลังจากเหตุการณ์นั้นเรือได้รับการซ่อมแซมและกลับมาประจำการอีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548
เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 เรือหลวงกระบุรีได้ร่วมทำการฝึก PASSEX ร่วมกับเรือหลวงริชมอนด์กองทัพเรือสหราชอาณาจักรบริเวณทะเลอันดามันช่วงน่านน้ำประเทศไทยด้านใต้เกาะสิมิลัน ห่างจากบ้านทับละมุ อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา 40 ไมล์ เพื่อฝึกการแปรขบวน การชักประมวลธงสากล การส่งสัญญาณไฟ การจัดกระขบวนถ่ายรูป ประมาณเวลา 14.00 - 15.00 น. ระยะเวลา 1 ชั่วโมง
เรือหลวงกระบุรีและเรือการ์มุค (INS Karmuk) ได้ปฏิบัติการร่วมกันในการลาดตระเวนร่วมระหว่างอินเดียและไทย (Indo-Thai CORPAT) ครั้งที่ 30 ระหว่างวันที่ 18 - 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565
เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2565 เรือหลวงสุโขทัยได้ประสบอุบัติเหตุจากพายุทำให้เกิดน้ำเข้าท่วมตัวเรือ และมีคำสั่งให้สละเรือ ที่อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เรือหลวงกระบุรีเป็นเพียงเรือลำเดียวที่เข้าถึงที่เกิดเหตุเพื่อให้ความช่วยเหลือลูกเรือและเจ้าหน้าที่ก่อนที่ตัวเรือจะจมลงในเวลาเที่ยงคืน และเข้าร่วมภารกิจค้นหาและกู้ภัย
บรรณานุกรม

Gardiner, Robert; Chumbley, Stephen, บ.ก. (1995). Conway's All the World's Fighting Ships 1947–1995. Annapolis, Maryland, USA: Naval Institute Press. ISBN 1-55750-132-7.
Saunders, Cdre. Stephen (2004). Jane's Fighting Ships 2004-2005. Jane's Information Group. ISBN 978-0710626233.
Saunders, Stephen, บ.ก. (2009). Jane's Fighting Ships 2009-2010. Jane's Information Group. ISBN 9780710628886.
| ด ค กเรือฟริเกตชุดเรือหลวงเจ้าพระยา |
| --- | --- |
 เจ้าพระยา  บางปะกง  กระบุรี  สายบุรี 
 ก่อนหน้า: มกุฎราชกุมาร  ถัดไป: ชุดเรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก 
 เรือรบในกองทัพเรือไทย 
เรือหลวงกระบุรีระหว่างการฝึกผสม CARAT 2011
หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ

| --- | --- |
ຫໍພິພິທະພັນແຫ່ງຊາດ
อาคารพิพิธภัณฑ์เดิม บนถนนสามแสนไท
th
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1925
ที่ตั้ง: 131/12 ถนนหน่อแก้วกุมมาน นครหลวงเวียงจันทน์  ประเทศลาว
พิกัดภูมิศาสตร์: 18°00′27″N 102°38′34″E﻿ / ﻿18.0076184°N 102.6426398°E﻿ / 18.0076184; 102.6426398
ประเภท: พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
ผลงาน: ประวัติศาสตร์ลาว
หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ (ลาว: ຫໍພິພິທະພັນແຫ່ງຊາດ; อังกฤษ: Lao National Museum) ตั้งอยู่ในนครหลวงเวียงจันทน์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติซึ่งก่อตั้งโดยเน้นจัดแสดงเหตุการณ์การปฏิวัติในคริสต์ทศวรรษ 1970 ตั้งอยู่ในอาคารยุคอาณานิคมของฝรั่งเศส โดยใน ค.ศ. 2007 สหรัฐได้บริจาคเงินทุนเพื่อช่วยในการพัฒนาพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1925 ในบริเวณที่พำนักของผู้ว่าราชการฝรั่งเศส พิพิธภัณฑ์นี้นำเสนอประวัติศาสตร์ของประเทศลาว โดยมุ่งเน้นถึงการต่อสู้เพื่อเอกราชของชาวลาวจากนักล่าอาณานิคมต่างชาติรวมถึงกองกำลังจักรวรรดินิยม เดิมพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่บนถนนสามแสนไท ใกล้กับโรงแรมลาวพลาซ่า ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ได้ย้ายไปยังอาคารแห่งใหม่ตั้งอยู่บนถนนหน่อแก้วกุมมาน ใกล้กับพิพิธภัณฑ์ไกสอน พมวิหาน
บรรณานุกรม

Lenzi, Iola (2004). Museums of Southeast Asia (ภาษาอังกฤษ). Singapore: Archipelago Press. pp. 200. ISBN 981-4068-96-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ
"Lao National Museum", Laos Cultural Profile, 29 เมษายน 2005, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 พฤษภาคม 2012
"Lao National Museum", Lonely Planet, 2012, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 มกราคม 2013
"Lao National Museum", Frommer's, John Wiley & Sons, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 มกราคม 2013
ประตูชัยแห่งออร็องฌ์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ประตูชัย
| โรงละครโรมันและบริเวณแวดล้อมและประตูชัยแห่งออร็องฌ์ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประตูชัยแห่งออร็องฌ์
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii) (v)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1981 (คณะกรรมการสมัยที่ 5)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ประตูชัยแห่งออร็องฌ์ (อังกฤษ: Triumphal Arch of Orange, ฝรั่งเศส: Arc de triomphe d'Orange) เป็นประตูชัยที่ตั้งอยู่ที่เมืองออร็องฌ์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เวลาที่สร้างประตูชัยยังเป็นที่ถกเถึยงกันอยู่ แต่จากการค้นคว้าศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ยอมรับคำจารึกเป็นหลักฐานว่าสร้างในสมัยออกัสตัส บนถนนอากริปปาเดิมเพื่อเป็นเกียรติแก่ทหารผ่านศึกของสงครามกอลและกองกำลังเลกีโอที่ 2 เอากุสตา ต่อมาก็ได้รับการสร้างใหม่โดยจักรพรรดิไทบีเรียสเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองชัยชนะของเจอร์มานิคัสที่มีต่อชนเผ่าต่าง ๆ ในบริเวณไรน์แลนด์ ประตูชัยมีคำจารึกอุทิศแก่จักรพรรดิไทบีเรียสในปี ค.ศ. 27 ด้านหน้าทางเหนือทางด้านนอก ส่วนล่างสุดของทับหลังและบัวถูกตัดออกไปเพื่อติดคำจารึก แต่ในปัจจุบันสูญหายไป และความพยายามที่จะสืบว่าคำจารึกคืออะไรก็ยังไม่ประสบความสำเร็จ ตัวประตูชัยตกแต่งด้วยประติมากรรมนูนที่เกี่ยวกับการทหาร ที่รวมทั้งการรบทางเรือ การยึดทรัพย์สมบัติของฝ่ายที่แพ้ การรบระหว่างฝ่ายโรมันกับกลุ่มชนเจอรมานิคและกอล ทหารราบโรมันถือโล่ที่มีตรากองกำลังเลกีโอที่ 2 เอากุสตาปรากฏบนประตูทางด้านเหนือ
ประตูชัยแห่งออร็องฌ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1981
ลักษณะ

ในยุคกลางประตูชัยใช้เป็นปราสาทในการรักษาทางเข้าเมืองทางตอนเหนือ สถาปนิกโอกุสแตง คาริสตีศึกษาประตูชัยและทำการบูรณปฏิสังขรณ์ในคริสต์ทศวรรษ 1850 เดิมประตูสร้างด้วยก้อนหินปูนโดยไม่ใช้ปูน (mortar) ตัวประตูเป็นซุ้มสามซุ้ม ซุ้มกลางเป็นซุ้มใหญ่กระหนาบด้วยซุ้มที่เล็กกว่าสองข้าง ขนาดของประตูยาว 19.57 เมตร กว้าง 8.40 เมตรและสูง 19.21 เมตร ด้านนอกของแต่ละด้านเป็นเสาโครินเธียนสี่เสา ประตูเป็นประตูชัยที่เก่าแก่ที่สุดที่ต่อมานำไปใช้เป็นแบบในการก่อสร้างประตูชัยเซ็พติมิอัส เซเวอรัสในกรุงโรมและประตูชัยคอนสแตนติน
ดูเพิ่ม

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ประตูชัยแห่งออร็องฌ์
ประเทศวานูวาตู

| สาธารณรัฐวานูวาตู Ripablik blong Vanuatu (บิสลามา) Republic of Vanuatu (อังกฤษ) République du Vanuatu (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "เรายืนหยัดอยู่กับพระเจ้า" (บิสลามา: Long God yumi stanap; อังกฤษ: With God we stand; ฝรั่งเศส: Nous nous tenons devant Dieu)
เพลงชาติ: "ยูมิ ยูมิ ยูมิ"

เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: พอร์ตวิลา 17°S 168°E﻿ / ﻿17°S 168°E﻿ / -17; 168
ภาษาราชการ: บิสลามา อังกฤษ ฝรั่งเศส
กลุ่มชาติพันธุ์  (1999): 98.5% นี-วานูวาตู 1.5% อื่น ๆ
ศาสนา  (ค.ศ. 2010): 93.3% คริสต์ —35.0% เพรสไบทีเรียน —44.5% โปรเตสแตนต์นิกายอื่น ๆ —13.8% โรมันคาทอลิก 4.1% ศาสนาพื้นเมือง 1.2% ไม่มี 1.4% อื่น ๆ
การปกครอง: รัฐเดี่ยว สาธารณรัฐระบบรัฐสภา

• ประธานาธิบดี : Nikenike Vurobaravu
• นายกรัฐมนตรี : Charlot Salwai
 
สภานิติบัญญัติ: รัฐสภา
เป็นเอกราช

• จากฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักร : 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1980
• ยอมรับเป็นสมาชิกของสหประชาชาติ : 15 กันยายน ค.ศ. 1981
 
พื้นที่
• รวม: 12,189 ตารางกิโลเมตร (4,706 ตารางไมล์) (อันดับที่ 157)
ประชากร
• ค.ศ. 2020 ประมาณ: 307,815 (อันดับที่ 181)
• สำมะโนประชากร ค.ศ. 2016: 272,459
• ความหนาแน่น: 19.7 ต่อตารางกิโลเมตร (51.0 ต่อตารางไมล์) (อันดับที่ 188)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : ค.ศ. 2018 (ประมาณ)
• รวม: 820 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 178)
• ต่อหัว: 2,850 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 155)
จีดีพี (ราคาตลาด) : ค.ศ. 2018 (ประมาณ)
• รวม: 957 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 175)
• ต่อหัว: 3,327 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 124)
จีนี (ค.ศ. 2010): 37.6 ปานกลาง
เอชดีไอ (ค.ศ. 2019):  0.609 ปานกลาง · อันดับที่ 140
สกุลเงิน: วาตู (VUV)
เขตเวลา: UTC+11 (VUT (เวลาในประเทศวานูวาตู))
ขับรถด้าน: ขวามือ
รหัสโทรศัพท์: +678
โดเมนบนสุด: .vu
วานูวาตู (บิสลามา, อังกฤษ และฝรั่งเศส: Vanuatu, เสียงอ่านในภาษาบิสลามาและฝรั่งเศส [vanuatu]) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐวานูวาตู (บิสลามา: Ripablik blong Vanuatu; อังกฤษ: Republic of Vanuatu; ฝรั่งเศส: République de Vanuatu) เป็นประเทศหมู่เกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของประเทศออสเตรเลีย 1,750 กม. และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของนิวแคลิโดเนีย ทางทิศตะวันตกของประเทศฟีจี และทางทิศใต้ของหมู่เกาะโซโลมอน 500 กม. ชื่อของประเทศนี้ในยุคอาณานิคม คือ นิวเฮบริดีส์ (New Hebrides)
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อประเทศมาจากคำว่าวานูอา ("ดินแดน" หรือ "บ้าน") ซึ่งพบในภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนบางภาษา กับคำว่า ตู หมายถึง "เพื่อยืน" (จากPOc *tuqur). ทั้งสองคำสื่อถึงสถานะเป็นเอกราชของประเทศ
ประวัติศาสตร์

เกาะจำนวนมากของวานูวาตูมีผู้อาศัยมานานนับพัน ๆ ปี หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุด พบว่ามีอายุย้อนไปถึงประมาณ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล และเมื่อ ค.ศ. 1606 นักสำรวจชาวโปรตุเกส ชื่อ เปโดร เฟร์นันเดซ เด กีโรส (Pedro Fernández de Quirós) ก็นับเป็นชาวยุโรปคนแรกที่เดินทางมาถึงหมู่เกาะนี้ ชาวยุโรปเริ่มตั้งถิ่นฐานในหมู่เกาะดังกล่าวในปลายศตวรรษที่ 18 หลังจากกัปตันเจมส์ คุก นักสำรวจชาวอังกฤษได้เดินทางมายังหมู่เกาะแห่งนี้ เมื่อระหว่างการเดินทางครั้งที่ 2 ของเขา
เมื่อ ค.ศ. 1906 ฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักรตกลงที่จะปกครองดินแดนนี้ร่วมกัน โดยเรียกหมู่เกาะแห่งนี้ว่า "นิวเฮบริดีส์" ครั้นถึงทศวรรษ 1960 ประชากรชาววานูวาตูเริ่มกดดันเพื่อก่อตั้งรัฐบาลของตนเอง และภายหลังก็เรียกร้องเอกราชคืน และในที่สุดฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักรก็ยอมคืนอำนาจอธิปไตยอย่างสมบูรณ์สู่เจ้าของพื้นที่อีกครั้ง เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1980 (พ.ศ. 2523)
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 วานูวาตูประสบความผันผวนทางการเมือง และในที่สุดก็นำไปสู่รัฐบาลแบบกระจายอำนาจมากขึ้น
บางท่านถือว่าวานูวาตูเป็นหนึ่งในเกาะสวรรค์ที่ยังคงสภาพดังเดิมอย่างแท้จริง
ภูมิศาสตร์

วานูวาตูมิได้เป็นเกาะเพียงเกาะเดียว ความจริงแล้วเป็นหมู่เกาะ มีเกาะน้อยใหญ่ทั้งหมด 83 เกาะ ในจำนวนนี้ มีอยู่ 2 เกาะ ได้แก่ เกาะแมตทิว (Matthew) และเกาะฮันเตอร์ ซึ่งถือเป็นดินแดนของนิวแคลิโดเนีย (ฝรั่งเศส)
ในบรรดาเกาะทั้ง 83 เกาะนั้น มี 14 เกาะที่มีเนื้อที่มากกว่า 100 ตารางกิโลเมตร ได้แก่
เกาะเอสปีรีตูซันตู (Espiritu Santo) : 3,956 ตารางกิโลเมตร
เกาะมาลากูลา (Malakula) : 2041 ตารางกิโลเมตร
เกาะเอฟาเต (Éfaté) : 900 ตารางกิโลเมตร
เกาะเอร์โรมันโก (Erromango) : 888 ตารางกิโลเมตร
เกาะแอมบริม (Ambrym) : 678 ตารางกิโลเมตร
เกาะแทนนา (Tanna) : 555 ตารางกิโลเมตร
เกาะปองต์โกต (Pentecôte) : 491 ตารางกิโลเมตร
เกาะเอปี (Épi) : 445 ตารางกิโลเมตร
เกาะแอมเบ (Ambae) หรือ เอาบา (Aoba) : 402 ตารางกิโลเมตร
เกาะวานัวลาวา (Vanua Lava) : 334 ตารางกิโลเมตร
เกาะซันตามาเรีย (Santa Maria) : 328 ตารางกิโลเมตร
เกาะมาเอโว (Maéwo) : 304 ตารางกิโลเมตร
เกาะมาโล (Malo) : 180 ตารางกิโลเมตร) และ
เกาะอะนาตอม (Anatom) หรือ อาเนติอุม (Aneityum) : 159 ตารางกิโลเมตร
เกาะส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูง เดิมเป็นภูเขาไฟมาก่อน มีสภาพอากาศแบบเขตร้อน หรือกึ่งเขตร้อน เมืองที่ใหญ่สุด คือเมืองหลวง ชื่อว่า "พอร์ตวิลา" ตั้งอยู่บนเกาะเอฟาเต และเมืองลูแกงวีล บนเกาะเอสปีรีตูซันตู
จุดที่สูงสุดของวานูวาตู คือภูเขา Tabwemasana มีความสูง 1,879 เมตร (6,158 ฟุต) อยู่บนเกาะเอสปิริตู ซานโต เช่นเดียวกัน
ภูมิศาสตร์ > นิเวศวิทยา

วานูวาตูถือเป็นภูมิภาคนิเวศบกที่โดดเด่นแห่งหนึ่ง เรียกว่า "ป่าฝนวานูวาตู" วานูวาตูยังเป็นส่วนหนึ่งของเขตนิเวศออสตราเลเชีย (Australasia ecozone) ซึ่งรวมถึงพื้นที่ใกล้เคียงอย่างนิวแคลิโดเนีย และหมู่เกาะโซโลมอน รวมทั้งออสเตรเลีย ปาปัวนิวกินี และนิวซีแลนด์
การเมือง > นิติบัญญัติ

รัฐสภาของวานูวาตูเป็นแบบสภานิติบัญญัติสภาเดียว มีสมาชิก 52 คน สมาชิกเหล่านี้ได้รับการเลือกตั้งทุกๆ 4 ปี จากการลงคะแนนเสียง ผู้นำพรรคหลักในรัฐสภา มักจะได้รับเลือกเป็นนายกรัฐมนตรี และเป็นผู้นำคณะรัฐบาล สำหรับประมุขของรัฐ คือประธานาธิบดี ได้รับเลือกคราวละ 5 ปี จากรัฐสภาและประธานรัฐบาลท้องถิ่น 6 จังหวัด อย่างไรก็ตามการจัดตั้งรัฐบาลนั้นยังปรากฏปัญหาหลายต่อหลายครั้ง อันเนื่องมาจากแตกแยกระหว่างผู้พูดภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส
การแบ่งเขตการปกครอง

วาตูอาตูแบ่งการปกครองเป็น 6 จังหวัด (province) ดังนี้
จังหวัดมาลัมปา (Malampa)
จังหวัดเปนามา (Penama)
จังหวัดซันมา (Sanma)
จังหวัดเชฟา (Shefa)
จังหวัดตาเฟีย (Tafea)
จังหวัดตอร์บา (Torba)
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจนั้นส่วนใหญ่จะอิงกับเศรษฐกิจแบบเลี้ยงชีพ หรือเกษตรกรรมขนาดเล็ก ซึ่งเลี้ยงชีพประชากรราว 65% สำหรับการประมง บริการการเงินนอกประเทศ และการท่องเที่ยว (เมื่อปี ค.ศ. 1997 มีนักท่องเที่ยวประมาณ 50,000 คน) เป็นเศรษฐกิจหลักอันดับรองลงมา นอกจากนี้ก็ยังมีอุตสาหกรรมขนาดเล็ก รายได้จากการเก็บภาษีส่วนใหญ่มาจากภาษีนำเข้า และ 12.5% เป็นภาษีมูลค่าเพิ่มจากสินค้าและบริการ
การเติบโตของเศรษฐกิจนั้นต้องชะลอลงอันเนื่องจากส่วนใหญ่ต้องอาศัยสินค้านำเข้าสำหรับใช้ในชีวิตประจำวัน การประสบภัยธรรมชาติ และระยะทางที่ยาวไกลจากตลาดหลักและระหว่างเกาะน้อยใหญ่ แผ่นดินไหวอย่างรุนแรงในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1999 และตามด้วยสึนามิ ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมากต่อเกาะทางตอนเหนือ ทำให้ประชากรหลายพันคนไร้ที่อยู่อาศัยแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงอีกครั้งหนึ่ง เมื่อเดือนมกราคม 2002 ก่อให้เกิดความเสียหายในวงกว้าง ในเมืองหลวง และพื้นที่โดยรอบ ทั้งยังประสบภัยจากสึนามิในเวลาต่อมาด้วย
ค่าจีดีพีของวานูวาตูเติบโตโดยเฉลี่ยไม่ถึง 3% ในทศวรรษ 1990 และตอบสนองความสนใจจากต่างประเทศ รัฐบาลจึงได้สัญญาที่จะเข้มงวดกับระเบียบด้านการเงินนอกประเทศ เมื่อกลางปี 2005 รัฐบาลได้เพิ่มความพยายามที่จะเร่งตลาดท่องเที่ยว ประเทศออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ เป็นผู้สนับสนุนหลักจากต่างประเทศของวานูวาตู
วานูวาตูเป็นเมืองปลอดภาษี ซึ่งไม่เปิดเผยข้อมูลบัญชีแก่รัฐบาลใด ๆ และหน่วยงานควบคุมกฎหมาย ในวานูวาตูนั้น ไม่มีภาษีเงินได้ ไม่มีการควบคุมการแลกเปลี่ยนเงินตรา บริษัทต่าง ๆ เลือกที่จะลงทุนในวานูวาตู เพื่อหลีกเลี่ยงกฎระเบียบ และการกระทำผิดกฎหมาย
ประชากร

ประชากร :  202,609 คน (กรกฎาคม 2547)
ประชากรส่วนใหญ่ของวานูวาตูเป็นชาวเมลานีเซียพื้นเมือง หรือนีวานูวาตู ส่วนที่เหลือประกอบด้วยชาวยุโรป เอเชีย และชาวหมู่เกาะอื่นๆ ในมหาสมุทรแปซิฟิก
ภาษาที่ใช้อย่างเป็นทางการมีด้วยกัน 3 ภาษา คือ ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส และภาษาบิสลามา อันเป็นภาษาลูกผสมแบบหนึ่ง ที่มีรากฐานจากภาษาอังกฤษ นอกจากนี้แล้วยังมีภาษาถิ่นต่างๆ อีกกว่า 100 ภาษาที่ใช้พูดกันในหมู่เกาะนี้ นับเป็นพื้นที่ซึ่งมีความหนาแน่นของภาษาสูงที่สุดในภูมิภาคใดๆ ของโลก (โดยเฉลี่ยมีผู้พูดเพียง 2,000 คนต่อ 1 ภาษา) พื้นที่ซึ่งมีความหนาแน่นใกล้เคียงกันก็คือ ปาปัวนิวกินี
ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่ประชากรนับถือมากที่สุดในวานูวาตู มีหลายคณะนิกายด้วยกัน สำหรับ Presbyterian เป็นนิกายที่มีผู้นับถือมากที่สุด นั่นคือมีผู้นับถืออยู่ประมาณ 1 ใน 3 ของประชากรทั้งหมด
สำหรับลัทธิคาร์โก (Cargo) ก็ได้รับความนิยมนับถือจากผู้ศรัทธาจำนวนหนึ่ง
วัฒนธรรม

วานูวาตูยังคงมีความหลากหลายของวัฒนธรรมอย่างเหนียวแน่น ทั้งที่เป็นวัฒนธรรมในท้องถิ่น และได้รับอิทธิพลจากต่างประเทศ วัฒนธรรมของวานูวาตูอาจแบ่งได้ตามภูมิภาคหลักๆ 3 ภาคดังนี้
ภาคเหนือ ความมั่งคั่งจะพิจารณาได้จากว่าผู้คนสามารถให้ทรัพย์สินได้มากเท่าใด (โดยเฉพาะสุกร ซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่ง ทั่วทั้งหมู่เกาะแห่งนี้)
ภาคกลาง ถือเป็นแหล่งวัฒนธรรมโปลีนีเซียแบบดั้งเดิมมากกว่า
ภาคใต้ มีวัฒนธรรมการมอบตำแหน่งที่เกี่ยวกับสิทธิพิเศษ
นอกจากนี้ชายหนุ่มจะมีพิธีต่าง ๆ เกี่ยวกับการเข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่ เพื่อการเริ่มต้นชีวิตวัยผู้ใหญ่
บรรณานุกรม

Bedford, Stuart; Spriggs, Matthew (2008). "Northern Vanuatu as a Pacific Crossroads: The Archaeology of Discovery, Interaction, and the Emergence of the "Ethnographic Present"". Asian Perspectives. UP Hawaii. 47 (1): 95–120. doi:10.1353/asi.2008.0003. hdl:10125/17282. JSTOR 42928734. S2CID 53485887.
Census of Agriculture 2007 Vanuatu, Vanuatu National Statistics Office (2008)
Crowley, Terry (2000). "The language situation in Vanuatu".  ใน Baldauf, Richard B.; Kaplan, Robert B. (บ.ก.). Language Planning and Policy in the Pacific: Fiji, the Philippines and Vanuatu. Vol. 1. ISBN 978-1-85359-921-7.
Crowley, Terry (2004). Bislama reference grammar. UP Hawaii. ISBN 978-0-8248-2880-6.
François, Alexandre (2012). "The dynamics of linguistic diversity: Egalitarian multilingualism and power imbalance among northern Vanuatu languages". International Journal of the Sociology of Language. De Gruyter. 2012 (214): 85–110. doi:10.1515/ijsl-2012-0022. S2CID 145208588..
François, Alexandre; Stern, Monika (2013). Musiques du Vanuatu: Fêtes et Mystères – Music of Vanuatu: Celebrations and Mysteries. Maison des Cultures du Monde (CD album, released with liner notes and ebook). Paris: Inédit. W260147.
Harris, Richard (2006). "Tales from the South Pacific – diving medicine in Vanuatu". Diving and Hyperbaric Medicine. South Pacific Underwater Medicine Society. 36 (1): 22–23. eISSN 2209-1491. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 พฤษภาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 10 มีนาคม 2013.
Hess, Sabine C. (2009). Person and Place: Ideas, Ideals and the Practice of Sociality on Vanua Lava, Vanuatu. Berghahn. ISBN 978-1-84545-599-6.
Lynch, John; Pat, Fa'afo, บ.ก. (1996). Proceedings of the first International Conference on Oceanic Linguistics (1993). International Conference on Oceanic Linguistics. Port Vila, Vanuatu: Australian National University. ISBN 978-0-85883-440-8.
Reuter, Thomas Anton (2002). Custodians of the Sacred Mountains: Culture and Society in the Highlands of Bali. UP Hawaii. ISBN 978-0-8248-2450-1.
Reuter, Thomas Anton (2006). Sharing the Earth, Dividing the Land: Land and Territory in the Austronesian World. ANU E Press. ISBN 978-1-920942-69-4.
Shears, Richard (1980). The Coconut War: the Crisis on Espiritu Santo. North Ryde, NSW: Cassell. ISBN 978-0-7269-7866-1.
Sprackland, Robert George (1992). Giant Lizards. Neptune, NJ: TFH. ISBN 978-0-86622-634-9.
Trompf, Garry W., บ.ก. (1987). The Gospel Is Not Western: Black Theologies from the Southwest Pacific. Orbis. ISBN 978-0-88344-269-2.
Wilson, Edward Osborne (1994). Naturalist (1st ed.). Shearwater. ISBN 978-1-55963-288-1.
อ่านเพิ่ม

Bolton, Lissant (2003). Unfolding the Moon: Enacting Women's Kastom in Vanuatu. UP Hawaii. ISBN 978-0-8248-2535-5.
Bonnemaison, Joël; Huffman, Kirk; Tryon, Darrell; Kaufmann, Christian, บ.ก. (1998). Arts of Vanuatu. UP Hawaii. ISBN 978-0-8248-1956-9.
Bowdey, Bob; Beaty, Judy; Ansell, Brian (1995). Diving and Snorkelling Guide to Vanuatu. Lonely Planet. ISBN 978-1-55992-080-3.
Bregulla, Heinrich L. (1992). Birds of Vanuatu. Nelson. ISBN 978-0-904614-34-3.
Doughty, Chris; Day, Nicolas; Plant, Andrew (1999). The Birds of the Solomons, Vanuatu and New Caledonia. Helm. ISBN 978-0-7136-4690-0.
Ellis, Amanda; Manuel, Clare; Cutura, Jozefina; Bowman, Chakriya (2009). Women in Vanuatu: Analyzing Challenges to Economic Participation. World Bank Group. ISBN 978-0-8213-7909-7.
Eriksen, Annelin (2007). Gender, Christianity and Change in Vanuatu: An Analysis of Social Movements in North Ambrym. Anthropology and Cultural History in Asia and the Indo-Pacific. Routledge. ISBN 978-0-7546-7209-8.
Harewood, Jocelyn (23 พฤศจิกายน 2020). Vanuatu Adventures: Kava and Chaos in the Sth Pacific. ISBN 978-0-9874293-6-0.
Jolly, Margaret (1993). Women of the Place: Kastom, Colonialism and Gender in Vanuatu. Studies in anthropology and history. Vol. 12. Harwood Academic. ISBN 978-3-7186-5453-6.
Mescam, Genevieve (1989). Pentecost: An island in Vanuatu. (Photographer) Coulombier, Denis. U South Pacific. ISBN 978-982-02-0052-4.
Rio, Knut Mikjel (2007). Power of Perspective: Social Ontology and Agency on Ambrym Island, Vanuatu. Berghahn. ISBN 978-1-84545-293-3.
Rodman, Margaret; Kraemer, Daniela; Bolton, Lissant; Tarisesei, Jean, บ.ก. (2007). House-girls Remember: Domestic Workers in Vanuatu. UP Hawaii. ISBN 978-0-8248-3012-0.
Siméoni, Patricia (2009). Atlas du Vanouatou (Vanuatu) (ภาษาฝรั่งเศส). Port-Vila: Géo-consulte. ISBN 978-2-9533362-0-7.
Speiser, Felix (1991). Ethnology of Vanuatu: An Early Twentieth Century Study. Crawford House. ISBN 978-1-86333-021-3.
Taylor, John Patrick (2008). The Other Side: Ways of Being and Place in Vanuatu. Pacific Islands Monograph. UP Hawaii. ISBN 978-0-8248-3302-2.
Troost, J. Maarten (2006). Getting Stoned with Savages: A Trip Through the Islands of Fiji and Vanuatu. Broadway. ISBN 978-0-7679-2199-2.
Williamson, Rick (2004). Cavorting With Cannibals: An Exploration of Vanuatu. Narrative. ISBN 978-1-58976-236-7.
แหล่งข้อมูลอื่น

รัฐบาลวานูวาตู
วิกิข่าว มีข่าวที่เกี่ยวข้อง: ประเทศวานูวาตู (ในภาษาอังกฤษ)
Vanuatu เก็บถาวร 2021-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Vanuatu จาก UCB Libraries GovPubs
ประเทศวานูวาตู ที่เว็บไซต์ Curlie
Wikimedia Atlas of Vanuatu
Vanuatu Tourism Portal, the official website of the Vanuatu National Tourism Office
Herbarium of Vanuatu (PVNH), which houses a collection of about 20,000 specimens. Pl@ntNet.
Drones sacrificed for spectacular volcano video. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 ธันวาคม 2016.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  NARA  IdRef 
แผนที่แสดงจังหวัดของประเทศวานูวาตู
แผนที่วานูวาตู