stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดประยงค์กิตติวนาราม

| วัดประยงค์กิตติวนาราม |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดประยงค์กิตติวนาราม, วัดหลวงพ่อเพชร
ที่ตั้ง: แขวงคลองสิบสอง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูภาวนากิตติคุณ (อริย์ธัช เตชวโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดประยงค์กิตติวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสิบสอง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร
วัดประยงค์กิตติวนาราม หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดหลวงพ่อเพชร ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557 แต่เดิมบริเวณตั้งวัดเป็นป่ากกและบ่อปลาซึ่งพระครูวินัยธรพชร ฐานกโร หรือพระอาจารย์เพชร ได้ธุดงค์มาปักกลด ณ สถานที่แห่งนี้เมื่อ พ.ศ. 2549 ต่อมาศิษยานุศิษย์ได้แนะนำให้รู้จักกับเจ้าของที่ดิน คือ คุณประยงค์ เหมกรณ์ และด้วยความเลื่อมใสศรัทธาจึงได้บริจาคที่ดินจำนวน 2 ไร่ เพื่อตั้งสำนักสงฆ์ โดยอุทิศส่วนกุศลให้กับคุณกิตติ เหมกรณ์ ซึ่งเป็นลูกชาย ด้วยเหตุนี้จึงใช้ชื่อว่า สำนักสงฆ์ประยงค์กิตติวนาราม ต่อมาได้รับสถานะเป็นวัด
สิ่งโดดเด่นของวัด คือ ครุฑตัวแดงห่มทองขนาดสูง 5 เมตร ตั้งอยู่หน้าวัด อุโบสถขนาดใหญ่สีครีมซึ่งสร้างเสร็จราว พ.ศ. 2556 เป็นอุโบสถจัตุรมุข วัดมีรูปปั้นพระมหากัสสปะ กุฏิไม้ขนาดเล็กทรงไทยหลายหลังอยู่ถัดไปจากอุโบสถขนาดใหญ่และกุฏิไม้ขนาดใหญ่ 1 หลัง รูปปั้นหลวงปู่ทวดขนาดใหญ่ ซึ่งถือว่าเป็นหลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืดที่ใหญ่ที่สุดในกรุงเทพ รายล้อมไปด้วยต้นไม้และอาคาร นอกจากนี้ยังมีพระศรีอริยเมตไตรย ความสูง 15 เมตร ปิดทองทั้งองค์ด้วยทองคำแท้ อยู่ด้านในของวัดติดกับสำนักงานวัดประยงค์ ภายในวัดบรรยากาศร่มรื่น ห้องน้ำสะอาด กำหนดเขตสังฆาวาสห้ามให้ฆราวาสเข้าชัดเจน
วัดประทุมทายการาม

| วัดประทุมทายการาม |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดประทุมทายการาม, วัดประทุมทายิการาม, วัดปทุม
ที่ตั้ง: ตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดประทุมทายการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดประทุมทายการาม เดิมชื่อ วัดประทุมทายิการาม ชาวสิชลเรียกสั้น ๆ ว่า วัดปทุม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 โดยเมื่อแรกตั้งอำเภอสิชล หลวงอนุสรณ์สิทธิกรรม (บัว ณ นคร) มาเป็นนายอำเภอคนแรก หลังจากตั้งที่ทำการอำเภอที่บ้านไชยราบ นายอำเภอจึงได้จัดตั้งวัดใหม่ขึ้นใกล้ ๆ กัน คือ วัดประทุมทายการาม และได้นิมนต์พระแก้ว อินทสุวัณโณ วัดถ้ำเทียนถวาย มาเป็นเจ้าอาวาส พระครูแก้วได้พัฒนาวัดและยังได้ร่วมสร้างโรงเรียนวัดประทุมทายิการาม (รัตนานุสรณ์) ในที่ดินของวัด
ปูชนียวัตถุทีสำคัญของวัด คือ พระประธานในอุโบสถ นามว่า พระพุทธรูปหลวงพ่อมหาทะลาย เป็นพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยปางมารวิชัยแบบเดียวกับพระพุทธชินราช มีศิลปะคล้ายกับช่างฝีมือเดียวกันกับพระพุทธชินราช โดยเป็นฝีมือสกุลช่างหลวง พระพุทธรูปองค์นี้เดิมประดิษฐานอยู่ในวัดมหาทลายซึ่งเป็นวัดร้าง ได้เชิญมาประดิษฐานชั่วคราว ณ วัดสุทัศน์เทพวราราม ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2515 นายพ่วง สุวรรณรัตน์ ได้อัญเชิญพระลงเรือรุ่งทะเล มีนายธงชัย ชัยชำนาญ เป็นกัปตันเรือ เจ้าอาวาสวัดประทุมทายการามขณะนั้นก็ได้จัดขบวนพระภิกษุสงฆ์ชาวบ้านมากมายไปรับที่ท่าเรืออัญเชิญมาวัดประทุมทายการาม แต่ไม่สามารถเข้าอุโบสถได้เนื่องจากองค์พระใหญ่กว่าประตูจึงต้องทะลายฝาผนังด้านหลังอัญเชิญพระเข้าโบสถ์
วัดจุฬามณี (จังหวัดสมุทรสงคราม)

สำหรับวัดจุฬามณีแห่งอื่น ดูที่ วัดจุฬามณี
| วัดจุฬามณี |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดจุฬามณี, วัดแม่เจ้าทิพย์
ที่ตั้ง: เลขที่ 93 หมู่ที่ 9 ทางหลวงท้องถิ่น สส.ถ 23-004 ตำบลบางช้าง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม 75110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระสมุทรวชิรโสภณ (สมโภชน์ ภทฺทจาโร) (หลวงพ่ออิฏฐ์)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดจุฬามณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในหมู่ที่ 9 บ้านคลองวัดจุฬามณี ตำบลบางช้าง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ

วัดจุฬามณีเดิมมีชื่อเรียกว่า วัดแม่เจ้าทิพย์ สร้างมาแต่รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2172–2190 ตามประวัติว่าท่านท้าวแก้วผลึก (น้อย) ธิดาคนหนึ่งของท่านพลายซึ่งเป็นนายตลาดบางช้าง มีหน้าที่เก็บภาษีอากรขนอนตลาด ต้นวงศ์ราชนิกูลบางช้าง เป็นผู้สร้าง
ในช่วงสงครามกรุงศรีอยุธยากับพม่า ท่านนาค (ต่อมาได้รับสถาปนาเป็นสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี) พระอัครชายาเดิมในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ขณะทรงครรภ์แก่ ได้หลบซ่อนพม่าอยู่ในป่าทึบหลังวัดจุฬามณี ต่อมาได้มีประสูติการท่านฉิม (พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) คาดว่าสถานที่ประสูติน่าจะใกล้ต้นจันทน์อันเป็นนิวาสถานหลังเก่าของท่านเศรษฐีทอง อีกทั้งสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ (แก้ว) พระพี่นางองค์ที่ 2 ของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ก็ได้หลบภัยพม่ามาอาศัยอยู่กับพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชด้วย กำลังอยู่ในระหว่างทรงพระครรภ์แก่และได้มีพระประสูติการพระธิดาในป่าหลังวัดจุฬามณีด้วยเช่นกัน คือสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี
วัดจุฬามณีเคยรุ่งเรืองในสมัยท่านพระอธิการเนียมเป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 2 ท่านตั้งโรงเรียนสอนหนังสือไทยและหนังสือขอมขึ้นในวัดจุฬามณี เมื่อสิ้นท่านไปเสียแล้วในราวปี พ.ศ. 2459 วัดอยู่ในสภาพเกือบเป็นวัดร้าง มีพระจำพรรษาอยู่เพียงไม่กี่รูป จนวัดเสื่อมสภาพทรุดโทรมปรักหักพังเสียเป็นส่วนใหญ่ กำนันตำบลปากง่าม (ปัจจุบันคือตำบลบางช้าง) ขออาราธนาพระอาจารย์แช่ม โสฬส ซึ่งเป็นพระลูกวัดจำพรรษาอยู่ในวัดบางกะพ้อม มาปกครองวัดให้เจริญรุ่งเรือง
ในสมัยหลวงพ่อแช่ม ท่านได้ริเริ่มปลูกสร้างเสนาสนะสงฆ์และสร้างศาลาการเปรียญจนกระทั่งเสร็จเรียบร้อยเมื่อปี พ.ศ. 2463 หลังจากนั้นพระเนื่อง โกวิโท ให้ขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อไป ซึ่งต่อมาก็คือพระครูโกวิทสมุทรคุณ (เนื่อง โกวิโท) จนเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 หลวงพ่อเนื่องสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าที่เสื่อมโทรม ต่อจากนั้นพระอาจารย์อิฏฐ์ ภทฺทจาโร ได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดจุฬามณีด้วยวัยเพียง 32 ปี ท่านได้สร้างอุโบสถของหลวงพ่อเนื่องที่ยังค้างอยู่ ปูพื้นอุโบสถชั้นบนสุดที่ยังค้างอยู่ด้วยหินหยก จากการาจี ประเทศปากีสถาน จนแล้วเสร็จ
เสนาสนะ

อุโบสถจตุรมุข หินอ่อน 3 ชั้น กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ประตูหน้าต่างด้านในแกะสลักเป็นลายไทย ส่วนด้านนอกเป็นงานฝีมือสมุกรักฝังมุก มีอัลลอยด์ลายดอกไม้เถาทุกประตูและหน้าต่าง และหน้าต่างด้านนอกมีรูปเทพประจำทิศเป็นอัลลอยด์ ด้านในแกะสลักเป็นลายไทย และเรื่องราวในนิทานชาดก นอกจะเป็นงานฝีมือสมุกรักฝังมุก ภาพตราพระราชลัญจกรของรัชกาลที่ 1–9 พระนามาภิไธยของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์ ตราแผ่นดิน ตราเครื่องราชอิสริยาภรณ์
ศาลาหลวงปู่เนื่อง เป็นศาลาที่สร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง ฝาผนังด้านในลงรักปิดทองเป็นเรื่องทศชาติชาดก ส่วนที่อยู่เหนือทางเข้าเป็นลายรดน้ำเรื่องนารายณ์สิบปาง นอกจากนั้นวัดยังมีองค์ท้าวเวสสุวรรณประดิษฐานอยู่ ณ ลานกลางแจ้งหน้าวัด
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการอิน
พระอธิการเนียม
พระอาจารย์แป๊ะ
พระอาจารย์ปาน
หลวงพ่ออ่วม
พระอาจารย์นุ่ม
หลวงพ่อแช่ม
พระครูโกวิทสมุทรคุณ (เนื่อง โกวิโท)
พระสมุทรวชิรโสภณ (สมโภชน์ ภทฺทจาโร) (หลวงพ่ออิฏฐ์)
การเดินทาง > รถยนต์

จากตัวเมืองสมุทรสงคราม ใช้เส้นทางหลวงหมายเลข 325 (บางแพ - สมุทรสงคราม) เลยทางแยก เข้าอำเภออัมพวาไปประมาณ 200 เมตร ข้ามสะพานข้ามคลองอัมพวา เลี้ยวขวาแล้วขับตรงไปอีกประมาณ 1 กิโลเมตร จะถึงวัดจุฬามณี
การเดินทาง > รถโดยสารประจำทาง

สองแถวสาย 467 สมุทรสงคราม - วัดจุฬามณี
สองแถวสาย 6004 สมุทรสงคราม - ดอนสาม (รถจะจอดหน้าทางเข้าวัด)
สองแถวสาย 6004 สมุทรสงคราม - วัดดอนมะโนรา (รถจะจอดหน้าทางเข้าวัด)
สองแถวสาย 6007 สมุทรสงคราม - บางคนทีใน (รถจะจอดหน้าทางเข้าวัด)
สองแถวสาย 8378 สมุทรสงคราม - ท่าคา (รถจะจอดหน้าทางเข้าวัด)
รถตู้สาย 996 สายใต้เก่า - ดำเนินสะดวก (รถจะจอดหน้าทางเข้าวัด)
วัลเดมาร์ที่ 3 ดยุกแห่งชเลสวิก

เจ้าชายวัลเดมาร์ที่ 3 อเบลเซน (ค.ศ. 1238 - 1257) ทรงเป็นเจ้าชายเดนมาร์กและดยุกแห่งดัชชีชเลสวิก ตั้งแต่ค.ศ. 1253 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1257 พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าอเบลแห่งเดนมาร์กกับเม็ชทิลท์แห่งฮ็อลชไตน์
พระชนม์ชีพ

ในช่วงที่กษัตริย์อเบลเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1252 เจ้าชายวัลเดมาร์ยังทรงเป็นเชลยนักโทษของอาร์คบิชอปแห่งโคโลญซึ่งมีตำแหน่งเป็นเจ้าชายมุขนายก ดังนั้นเจ้าชายจึงไม่สามารถอ้างสิทธิในราชบัลลังก์เดนมาร์กได้ พระอนุชาของกษัตริย์ ซึ่งเป็นสมเด็จอาของเจ้าชายได้รับเลือกให้ครองราชย์ต่อเป็น พระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
ถึงกระนั้น เหล่าพระญาติของสมเด็จพระพันปีหลวงเม็ชทิลท์ พระราชมารดาของเจ้าชาย ซึ่งได้แก่เหล่าเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์ได้ช่วยเหลือให้เจ้าชายได้รับการปล่อยตัวและสนับสนุนเจ้าชายในการอ้างสิทธิครอบครองดัชชีชเลสวิก ใน ค.ศ. 1253 กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 1 ต้องยอมล้มเลิกแผนการต่อต้านและทรงสถาปนาให้เจ้าชายเป็นดยุก
ในปีถัดมาเจ้าชายวัลเดมาร์ยังคงสู้รบกับกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ ผู้เป็นสมเด็จอา จนกระทั่งเจ้าชายวัลเดมาร์สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1257 ผู้สืบตำแหน่งดยุกแห่งชเลสวิกคือ เจ้าชายอีริค พระอนุชาของพระองค์
วัดราษฎร์ศรัทธาราม (จังหวัดนครปฐม)

| วัดราษฎร์ศรัทธาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์ศรัทธาราม, วัดตาปลั่ง, วัดคลองตาปลั่ง, วัดไทย
ที่ตั้ง: ตำบลตลาดจินดา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อเพชรศรีวิชัย
เจ้าอาวาส: พระครูเกษมจริยาภิรมย์ (สนอง กนฺตวีโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์ศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดจินดา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
วัดราษฎร์ศรัทธารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441 ในแผ่นดินรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่เดิมชาวบ้านมักเรียกกันว่า วัดตาปลั่ง หรือ วัดคลองตาปลั่ง เดิมมีอุโบสถหลังเก่าสร้างด้วยไม้ ต่อมาถูกไฟไหม้เสียหายทั้งหมด วัดราษฎร์ศรัทธารามได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2563
วัดนี้เน้นการปฏิบัติธรรมและมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำวัด ซึ่งคือ หลวงพ่อเพชรศรีวิชัย ปัจจุบันมีพระครูเกษมจริยาภิรมย์ (สนอง กนฺตวีโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์บัว
พระเหม
พระไสว
พระจินดา
พระอาจารย์พา
พระอาจารย์วิง พ.ศ. 2480–2482
พระอธิการเที่ยง ปญฺญาทิโก พ.ศ. 2502
พระเทศ แสงอากาศ รักษาการเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ศรัทธาราม
พระป้อม รักษาการเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ศรัทธาราม
พระสุพจน์ จนฺทสาโร พ.ศ. 2503
พระอธิการนิยม วิโรจโน พ.ศ. 2504–2519
พระครูจินดาวุฒิคุณ (ชุบ อินฺทวีโร) พ.ศ. 2520
พระครูเกษมจริยาภิรมย์ (สนอง กนฺตวีโร) พ.ศ. 2543
วัดป่ายาง (อำเภอบ้านธิ)

| วัดป่ายาง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดป่ายาง, วัดสันพระเจ้าแดง
ที่ตั้ง: ตำบลห้วยยาบ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสุเมธธรรมวัฒน์ (กฤษดา สุเมโธ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดป่ายาง เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยยาบ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน 51 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา
ประวัติ

วัดป่ายาง เดิมมีชื่อว่า วัดสันพระเจ้าแดง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2405 ตามประวัติวัดแจ้งว่าเดิมเป็นที่วัดร้าง ต่อมามีชาวบ้านมาอาศัยอยู่มากขึ้น จึงร่วมใจกันสร้างวัด โดยในขั้นแรกได้สร้างวิหารก่อน จากนั้นจึงได้มีการอาราธนาพระพุทธรูปองค์หนึ่งซึ่งทาชาดสีแดงมาเป็นพระประธานในวิหาร จึงให้ชื่อวัดว่า "วัดสันพระเจ้าแดง" ในเวลาต่อมามีชาวบ้านเพิ่มขึ้นอีกหลายหลังคาเรือน ประกอบกับบริเวณหมู่บ้านมีต้นยางขึ้นหนาแน่น จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดจากเดิมมาเป็น "วัดป่ายาง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 50 เมตร ยาว 60 เมตร
วัดเริ่มเป็นที่รู้จักกันในวงกว้างในสมัยพระครูอุดมขันติธรรม (ขันแก้ว อุตฺตโม) เป็นเจ้าอาวาส (พ.ศ. 2464–2526) ภายหลังจากสิ้นครูบาขันแก้ว วัดป่ายางได้ตกอยู่ในสภาพทรุดโทรม จวบจนครูบากฤษดา สุเมโธ เข้ามารักษาการแทนเจ้าอาวาสในปี พ.ศ. 2539 ท่านจึงเริ่มปรับปรุงและพัฒนาวัดเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ

อุโบสถหลังปัจจุบัน กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ลักษณะทรงล้านนา เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง ภายในอุโบสถมีพระประธานศิลปะเชียงแสน พระนามว่า พระเจ้าแดง ขนาดหน้าตักกว้าง 7 ศอก ลงรักปิดทองทั้งองค์ วิหารพระปัจเจกโพธิกว้าง 3 เมตร ยาว 3 เมตร ลักษณะทรงล้านนา เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปเทวดาและพระสงฆ์น้อมโมทนาคุณของพระปัจเจกพุทธเจ้า วิหารพระอุปคุตกว้าง 4 เมตร ยาว 6 เมตร ลักษณะทรงล้านนา เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังจำลองสถานที่ใต้ท้องทะเล ซึ่งมีความเชื่อกันว่าสถานที่จำพรรษาของท่านนั้นอยู่ในปราสาทแก้ว กลางมหาสมุทร
เจดีย์พระธาตุโมลีศรีหริภุญชัยกว้างด้านละ 4 ศอก มีความสูง 12 เมตร ด้านบนเจดีย์ในส่วนของระฆังคว่ำบรรจุพระธาตุของพระพุทธเจ้า และพระอรหันต์สาวกเพิ่มจากเดิมเข้าไปด้วย วิหารพระพุทธไสยาสน์กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ลักษณะทรงล้านนา เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม (อำเภอศรีนคร)

สำหรับวัดราษฎร์ศรัทธาธรรมแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม
| วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม, วัดคลองพลับ, วัดคลองมะพลับ
ที่ตั้ง: ตำบลศรีนคร อำเภอศรีนคร จังหวัดสุโขทัย
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีนคร อำเภอศรีนคร จังหวัดสุโขทัย
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เดิมชื่อ วัดคลองพลับ หรือ วัดคลองมะพลับ ตั้งตามชื่อบ้านที่มีสัญลักษณ์ของพื้นที่คือ มีลำคลองที่คดไปคดมาพับไปพับมา เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2462 โดยมี นายแผน พิมพ์ทอง นายเนตร คู่ครอง และนายเขียน ทิมเอม เป็นผู้ริเริ่มชักนำชาวบ้านก่อสร้างวัด ซึ่งมีเนื้อที่ 23 ไร่ 2 งาน 48 ตารางวา  ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ได้รับฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ศาลาการเปรียญ วิหารหลวงพ่อหล้า (อดีตเจ้าอาวาสรูปแรก) และวัดยังเป็นที่ตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมมหาพินิโจดมประชารังสวรรค์ ซึ่งเปิดสอน 2 แผนก คือ พระปริยัติธรรม แผนกธรรม 3 ระดับ นักธรรมตรี นักธรรมโท นักธรรมเอก และพระปริยัติธรรม แผนกบาลี คือ ชั้นบาลีไวยากรณ์ ชั้นเปรียญตรี (ประโยค 1–2 และเปรียญธรรม 3 ประโยค) ชั้นเปรียญโท(เปรียญธรรม 4-5-6 ประโยค) และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดอาคารโรงเรียนพระปริยัติธรรมมหาพินิโจดมประชารังสวรรค์ ในวันศุกร์ที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2551
รายนามเจ้าอาวาส

หลวงพ่อหล้า นนทิปญโญ เจ้าอาวาสรูปแรก พ.ศ. 2467–2489
พระอาจารย์เจ๊ก สุจิตโต รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2489–2490
พระอาจารย์หล้า พลวดร รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2491–2494
พระอาจารย์สง่า กนตสีดล รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2495–2501
พระอาจารย์สุพรหม สุรปญโญสี รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2501–2506
พระครูสุธรรมพินิจ เจ้าอาวาสรูปที่ 2 พ.ศ. 2506–2544
พระราชวิมลเมธี (บุญโรจน์ จนฺทปญฺโญ) เจ้าอาวาสรูปที่ 3 พ.ศ. 2544–2562
พระวชิรพิพัฒน์ (สุวรรณ สนฺตจิตฺโต) พ.ศ. 2562-ปัจจุบัน
วัดประตูเมือง

| วัดประตูเมือง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลขุนยวม อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูอนุสารนันทสิทธิ์ (ทวีศักดิ์)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดประตูเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขุนยวม อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 31 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ 2 เส้น 17 วา จดหมู่บ้าน ทิศใต้ประมาณ 1 เส้น 15 วา จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออกประมาณ 2 เส้น 6 วา จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันตกประมาณ 1 เส้น 3 วา จดภูเขา
วัดประตูเมืองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระครูอนุสารนันทสิทธิ์ (ทวีศักดิ์) มีอาคารเสนาสนะคือ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 และเจดีย์ ศิลปะไทใหญ่
วัดมีรูปเกี่ยวกับประวัติพระพุทธเจ้าและยังมีผ้าม่านที่วาดด้วยมือ ประวัติประเพณีปอยส่างลอง หรือบวชลูกแก้ว เส้นทางของวัดประตูเมืองนั้นเป็นเส้นทางค้าขายสู่ประเทศพม่า
รายนามเจ้าอาวาส

พระรื่น วิสุทฺโธ
พระครูอนุสารนันทสิทธิ์ (ทวีศักดิ์)
วัจนภาษา

การสะกดคำเป็นสิ่งหนึ่งที่จำเป็นในวัจนภาษา
วัจนภาษา หมายถึงการสื่อสารในระบบคำและประโยค โดยผ่านการฟัง พูด อ่าน เขียน โดยจะมีคำเป็นตัวสื่อความหมาย ซึ่งในประโยคใดๆ คำแต่ละคำจะเขียนและอ่านได้เพียงวิธีเดียวเท่านั้น กล่าวคือ ถึงแม้ว่าคำบางคำอาจมีตัวสะกดเหมือนกัน(คำพ้องรูป) หรือ คำบางคำอ่านอ่านออกเสียงเหมือนกัน(คำพ้องเสียง) แต่คำใดๆก็ตามเมื่ออยู่ในประโยคแล้ว ย่อมเขียนและอ่านได้เพียงรูปแบบเดียว เช่น ช่วงนี้ทำงานให้มันเพลาๆลงบ้าง คำว่าเพลาเป็นคำพ้องรูป อาจอ่านว่า เพลาซึ่งหมายถึง แกนหมุนของล้อหรือการทำงานไม่หักโหม หรืออ่านว่า เพ-ลา ซึ่งแปลว่า เวลา แต่ในประโยค ช่วงนี้ทำงานให้มันเพลาๆลงบ้าง คำว่า เพลาต้องอ่านว่า เพลา เท่านั้น
ระบบพยางค์

พยางค์คือ การกำหนดการเปล่งเสียงออกมาครั้งหนึ่ง ๆ จะมีความหมายหรือไม่มีความหมายก็ได้ ในระบบคำ หนึ่งพยางค์จะประกอบด้วยอย่างน้อยห้าส่วน
เสียงสระ หรือเสียงแท้ เกิดจากการบังคับรูปของหลอดลมและลิ้น
เสียงพยัญชนะ หรือเสียงแปร เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของฐานเสียง
เสียงวรรณยุกต์ หรือเสียงดนตรี เกิดจากการเปลี่ยนความถี่การสั่นของเส้นเสียง
และมีอีกสองส่วน จะมีหรือไม่มีก็ได้
เสียงสะกด เป็นเสียงพยัญชนะอีกรูปหนึ่งที่ตามหลังพยางค์ อาจไม่มีก็ได้
ตัวทัณตฆาต เป็นตัวที่ปรากฏในคำเวลาเขียน แต่ไม่ออกเสียง
| พยางค์ | เสียงสระ | เสียงพยัญชนะ | เสียงวรรณยุกต์ | เสียงตัวสะกด | ตัวการันต์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สังข์ (ภาษาไทย) | อะ(/a/) | ส,ซ (/s/) | จัตวา | ง(/ng/) | ข์ |
| knife (ภาษาอังกฤษ) | /n/ | /i/ | ตรี | /f/ | k |
| 您 (nín ภาษาจีน) | /n/ | /i:/ | จัตวา(ตรงกับเสียงที่2ของพินอิน) | /n/ |  |
ระบบคำ

คำ คือการแทนความหมายของสิ่งต่างๆ โดยประกอบจากพยางค์ อันจะมีพยางค์เดียวหรือหลายพยางค์ก็ได้ คำอาจจะเกิดขึ้นมาโดดเลย เรียกว่า คำมูล หรือ คำโดด หรืออาจจะเกิดจากการประกอบของคำหลายๆคำ เรียกว่าคำรวม หรือ คำประสม
ระบบประโยค

ประโยคเป็นการแทนความหมายของสภาพ โดยประกอบด้วยสองส่วนเป็นอย่างน้อย คือภาคประธานและภาคแสดง การประกอบจะประกอบคำซึ่งมีสองคำหลักทำหน้าที่เป็นคำนามในภาคประธาน และคำกริยาในภาคแสดง
| ประโยค | ภาคประธาน | ภาคแสดง |
| --- | --- | --- |
| ฝนตก | ฝน | ตก |
| She is swimming. | She | is swimming |
| 您可以帮助维基媒体改变这个世界。 | 您 | 可以帮助维基媒体改变这个世界 |
ดูเพิ่ม

อวัจนภาษา
แหล่งข้อมูลอื่น

บอร์ดที่กล่าวถึงวัจนภาษาและอวัจนภาษา
ศิลปะกอทิก

ศิลปะกอทิก (Gothic art) เริ่มต้นขึ้นประมาณปลายพุทธศตวรรษที่ 17 และมีอิทธิพลอยู่ประมาณ 350 ปีต่อเนื่องมาจากศิลปะโรมาเนสก์ พบในศิลปะศาสนาในการสร้างมหาวิหาร (Cathedral) พอถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 19 ศิลปะแบบนี้ก็เผยแพร่ไปยังศิลปะในประเทศอื่นในยุโรปตะวันตกที่เรียกกันว่าศิลปะกอทิกนานาชาติ ศิลปะกอทิกนิยมกันมาจนถึงพุทธศตวรรษที่ 20 จึงเริ่มวิวัฒนาการมาเป็น ศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ศิลปะแขนงสำคัญของสมัยกอทิกคือ ประติมากรรม งานกระจกสี จิตรกรรมฝาผนัง การเขียนลวดลายในหนังสือวิจิตร
ศิลปะกอทิกเริ่มต้นจากฝรั่งเศสและแพร่หลายไปยังประเทศอื่น ๆ และมีลักษณะตามภูมิภาคนั้น ๆ ด้วย ลักษณะสำคัญของสถาปัตยกรรมมีผนังเปิดกว้าง มีส่วนสูงเด่นเป็นพิเศษและมีแบบที่ออกมาเป็นลายเส้นอันซับซ้อน ทุกส่วนล้วนประกอบเข้าด้วยกันเป็นสัญลักษณ์นิยม ทางศาสนา โครงสร้างหลังคาเป็นโค้งแหลม ลักษณะต่าง ๆ เหล่านี้จะหาดูได้จากมหาวิหารในฝรั่งเศส, เยอรมนี และ อังกฤษ เช่น มหาวิหารแซ็ง-เดอนี (ฝรั่งเศส) มหาวิหารนัวยง (ฝรั่งเศส) มหาวิหารล็อง (ฝรั่งเศส) มหาวิหารอามีแย็ง (ฝรั่งเศส) มหาวิหารกลอสเตอร์ (อังกฤษ) และ มหาวิหารเอ็กซีเตอร์ (อังกฤษ) เป็นต้น
มุขด้านตะวันออกของวิหาร Chartres Cathedral (ราว ค.ศ. 1145) รูปปั้นประกอบสถาปัตยกรรมนี้เป็นประติมากรรมศิลปะกอทิกตอนต้น ซึ่งแสดงวิวัฒนาการในรูปแบบเป็นแบบอย่างแก่ประติมากรรุ่นต่อมา
ภาพรวม

ศิลปะกอทิกเป็นศิลปะที่เกิดในยุโรปช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12-15 มีศูนย์กลางที่ฝรั่งเศส คำว่า "กอทิก" เริ่มใช้ครั้งแรกโดยนักวิจารณ์ศิลปะสมัยสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนปลายของอิตาลี เรียกรูปแบบของศิลปะ ที่เกิดในยุโรปในช่วงเวลาดังกล่าวข้างต้น ที่เป็นผลงานของพวกกอท แฟรงก์ ลอมบาร์ค สลาฟ และแซกซัน ซึ่งต่างเป็นชนเผ่าป่าเถื่อน ไร้ความเจริญทางศิลปวิทยาการ ประการสำคัญ เป็นชนเผ่าที่ทำลายจักรวรรดิโรมันและถึงพร้อมด้านศิลปวิทยาการ
ดังนั้นถ้อยสำเนียงหรือนัยยะ ที่ใช้เรียกว่า "ศิลปะกอทิก" จึงเป็นการเรียกขานที่บ่งบอกไปในทางเย้ยหยันมากกว่าการชื่นชม เมื่อเปรียบเทียบกับคุณค่าศิลปะแบบกรีก-โรมัน ที่มีกฎเกณฑ์ชัดเจน ซึ่งในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาได้รื้อฟื้นกลับมาปรับใช้ในยุคสมัยของตน จนเรียกชื่อยุคว่าเรอแนซ็องส์ หรือฟื้นฟูศิลปวิทยาการ หมายถึงย้อนกลับไปรื้อฟื้นศิลปวิทยาการแบบกรีก-โรมันขึ้นมาอีกนั้น จึงยิ่งส่งผลให้มองศิลปกรรมอันเกิดจากฝีมือของผู้ทำลายอาณาจักรโรมันยิ่งดูไร้คุณค่าไร้รสนิยมยิ่งขึ้น จนนักวิจารณ์บางคนในยุคเรอแนซ็องส์ใช้คำกล่าวหาศิลปะกอทิกค่อนข้างรุนแรงว่าเป็นศิลปะที่ "ไร้รสนิยม" และ "วิตถาร"
อย่างไรก็ตาม สำหรับชาวยุโรปทั่วไปนอกจากอิตาลีแล้ว มักจะเรียกศิลปะกอทิกอย่างยอมรับมากกว่าจะดูแคลน โดยพวกเขาจะเรียกศิลปะกลุ่มนี้เป็นภาษาละตินว่า Opus Modernum หรืองานสมัยใหม่
ศิลปะกอทิกเป็นศิลปะที่มีคุณค่าในตนเองอีกลักษณะรูปแบบหนึ่งของโลก ส่งผลต่อกระแสการหวนกลับไปสู่การชื่นชมและสร้างงานศิลปะกอทิกอีกครั้งในศตวรรษที่ 18 ทั้งในยุโรปและอเมริกา จนกลายเป็นยุคที่เรียกว่า Gothic Revival
จิตรกรรม

สมัยกอทิกมีพื้นที่เขียนภาพบนฝาผนังน้อยลง เพราะสถาปัตยกรรมมีช่องเปิดมาก ดังนั้นจึงมักเน้นไปที่การออกแบบกระจกสีบานหน้าต่าง สำหรับการเขียนภาพในหนังสือเขียน มักจะแสดงรูปคนที่สะโอดสะอง ในชุดเสื้อผ้าอาภรณ์ที่พลิ้ว และโค้งไหวอย่างอ่อนช้อย
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม (เขตพระโขนง)

สำหรับวัดราษฎร์ศรัทธาธรรมแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม
| วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม, วัดโคก
ที่ตั้ง: แขวงบางจาก เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูพิจิตรพัฒนวิธาน (ชัยวัฒน์ วฑฺฒโน)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางจาก เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 9 ไร่
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ประชาชนนิยมเรียกว่า วัดโคก สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2449 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร โดยมีนายปั้นและนายผ่องเป็นผู้กราบทูลขอพระราชทานวิสุงคามสีมา สันนิษฐานว่าทั้งสองท่านน่าจะมีส่วนสำคัญในการสร้างวัดมาแต่เดิม ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรม และมีโรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธาธรรมตั้งอยู่ในเขตที่ดินวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.06 เมตร ยาว 19.44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง ส่วนมากสร้างด้วยไม้ วิหารจัตุรมุขกว้าง 13.50 เมตร ยาว 13.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 22.60 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 หอระฆัง ศาลาผิวพึ่งมี หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 ศาลาธรรมสังเวช ศาลาแย้มสวรล ศาลาโรงประกอบอาหาร สุสาน และฌาปนสถาน
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการคร้าม สุวรรณสรณ์
พระครูบวรธรรมกิจ (เพียร พันธุทุ้ย ปวโร)
พระครูพิจิตรพัฒนวิธาน (ชัยวัฒน์ วฑฺฒโน)
พระครูวิบูลวรานุกิจ (ประทีป พันธ์กุ้ย ฐิตปทีโป)
วัดประยูรธรรมาราม

| วัดประยูรธรรมาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดประยูรธรรมาราม, วัดประยูรรรังสิตาราม
ที่ตั้ง: ตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี 12130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระราชสุทธิธรรมาจารย์ (สำอางค์ ตานทินฺโน)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดประยูรธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินต้งวัดเนื้อที่ 32 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา สภาพของวัดเป็นที่ราบลุ่ม แวดล้อมด้วยที่นา ที่สวนและบ้านเรือนราษฎร การคมนาคม มีถนนวิภาวดีรังสิต เข้าทางซอยพหลโยธิน 83 ปัจจุบันมีพระราชสุทธิธรรมาจารย์ (สำอางค์ ตานทินฺโน) เป็นเจ้าอาวาส
วัดประยูรธรรมารามสร้างเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2518 โดยมีนางประยูร พันธุ์ฟัก เป็นผู้ถวายที่ดินทั้งหมดและดำเนินการจัดสร้างวัด กรมการศาสนาได้ประกาศตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 โดยมติมหาเถรสมาคม ได้ขนานนามว่า "วัดประยูรธรรมาราม" ชาวบ้านนิยมเรียก วัดประยูรรรังสิตาราม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2526
ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2505 นอกจากนี้ยังได้สร้างโรงเรียนประชาบาลในที่ดินของวัดเนื้อที่ 6 ไร่ และให้ทางราชการจัดหาสถานที่ภายในวัดให้กลุ่มสตรีอาสาพัฒนาท้องถิ่นเปิดสอนวิชาชีพ
วัดสระกำแพงใหญ่

| วัดสระกำแพงใหญ่ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลกำแพง อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหาชัชวาลย์ โอภาโส ป.ธ.9, ดร.
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสระกำแพงใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกำแพง อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ เนื้อที่วัดทั้งสิ้น 16 ไร่ 63 ตารางวา
วัดสระกำแพงใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2368 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 ภายในวัดมีปราสาทหินวัดสระกำแพงใหญ่ สร้างด้วยหินศิลาแลงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 60 เมตร ยาว 80 เมตร ภายในบริเวณกำแพงเป็นที่ตั้งปราสาท 6 หลัง สร้างในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7
วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระมงคลวุฒ (เครื่อง สุภทฺโท) ท่านได้พัฒนาวัดให้เจริญก้าวหน้า สิ่งก่อสร้างภายในวัด ได้แก่ กุฏิ วิหาร ศาลาการเปรียญ เมรุเผาศพ กำแพงวัด ซุ้มประตู และสิ่งอื่น ๆ สร้างขึ้นในสมัยเจ้าอาวาสรูปนี้ทั้งสิ้น
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางนาคปรกสร้างด้วยหินเขียวสวย ศิลปะเขมรแบบบาปวน อายุมากกว่า 1,000 กว่าปี มีขนาดหน้าตักกว้าง 57 เซนติเมตร สูง 71 เซนติเมตร หรือความสูงทั้งหมดจากขนาดนาคถึงเศียรนาค 134 เซนติเมตร ประทับนั่งขัดสมธิเหนือขนาดนาค 3 ชั้น นาคมีทั้งหมด 7 เศียร ขุดพบที่ฐานปราสาทองค์ที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2492