stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามฮุสไซต์

| ด ค กสงครามครูเสด |
| --- | --- |
ครูเสดชาวบ้าน ครั้งที่ 1 –  ครูเสดนอร์เวย์ –  ครั้งที่ 2 –  ครั้งที่ 3  ครูเสดลิโวเนีย –  ครูเสดเยอรมัน –  ครั้งที่ 4  ครูเสดแอลบิเจนเซียน –  ครูเสดเด็ก –  ครั้งที่ 5  ครูเสดปรัสเซีย –  ครั้งที่ 6 –  ครั้งที่ 7  ครูเสดคนเลี้ยงแกะ –  ครั้งที่ 8 –  ครั้งที่ 9  ครูเสดอารากอน –   ครูเสดอเล็กซานเดรีย  ยุทธการนิโคโปลิส –  ครูเสดตอนเหนือ –  สงครามฮุสไซต์  ครูเสดวาร์นา –  ออตโตมันรุกรานโอตรันโต  สงครามออตโตมัน-ฮังการี –  สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก  ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา
สงครามฮุสไซต์ (อังกฤษ: Hussite Wars) หรือ สงครามโบฮีเมีย หรือ การปฏิวัติฮุสไซต์ เป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายฮุสไซต์ที่นับถือคำสอนของยัน ฮุสกับฝ่ายโรมันคาทอลิก นำโดยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ รวมถึงการสู้รบกันเองในหมู่นักรบฮุสไซต์ สงครามนี้เกิดขึ้นหลังเหตุการณ์ความแตกแยกหลายเหตุการณ์ระหว่างผู้นับถือคำสอนของฮุสกับผู้ปกครองที่นับถือนิกายโรมันคาทอลิก เช่น การเผาทั้งเป็นฮุส, เหตุบัญชรฆาตในกรุงปรากและการสวรรคตของพระเจ้าเวนเซลแห่งชาวโรมัน ในปี ค.ศ. 1424 เมื่อยัน ชิชกา ผู้นำฝ่ายฮุสไซต์เสียชีวิต ฮุสไซต์แตกออกเป็นฝ่ายสายกลางยูทราควิสม์และฝ่ายหัวรุนแรงทาบอไรต์ ยูทราควิสม์ร่วมมือกับฝ่ายโรมันคาทอลิกรบกับทาบอไรต์จนในปี ค.ศ. 1434 กองกำลังผสมยูทราควิสม์-คาทอลิกรบชนะกองทัพทาบอไรต์ที่ลิปานีและมีการลงนามในสัญญาบาเซิล โดยฮุสไซต์ยอมรับจักรพรรดิซีกิสมุนด์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นกษัตริย์โบฮีเมียและฝ่ายโรมันคาทอลิกอนุญาตให้ฝ่ายฮุสไซต์ประกอบพิธีของตนได้ สงครามนี้ทำให้ฮุสไซต์มีอำนาจเหนือภูมิภาคโบฮีเมียและโมราเวียไปอีกเกือบ 200 ปี ก่อนจะสูญเสียอำนาจไปหลังพ่ายแพ้ในยุทธการที่ไวต์เมาเทนในสงครามสามสิบปี
สงครามหมื่นขาล่าล้างจักรวาล

| สงครามหมื่นขาล่าล้างจักรวาล |
| --- | --- |
กำกับ: พอล เวอร์โฮเว่น
บทภาพยนตร์: เอ็ดเวิร์ด โนไมเออร์
สร้างจาก: สตาร์ชิปทรูเปอร์ส โดย โรเบิร์ต เอ. ไฮน์ไลน์
อำนวยการสร้าง:   จอน เดวิสัน  อลัน มาร์แชล 
นักแสดงนำ:   แคสเปอร์ แวน เดียน  ดีนา เมเยอร์  เดนิส ริชาร์ดส์  เจค บิวซีย์  นีล แพทริค แฮร์ริส  แพททริค มัลดูน  ไมเคิล ไอรอนไซด์  เซธ กิลเลียม 
กำกับภาพ: โยสต์ วาคาโน
ตัดต่อ:   มาร์ค โกลด์แบลตต์  แคโรไลน์ รอสส์ 
ดนตรีประกอบ: พาซิล โพลดูริส
บริษัทผู้สร้าง:   ไทรสตาร์พิคเจอร์ส  ทัชสโตนพิคเจอร์ส  จอน เดวิสัน โปรดักชั่นส์  
ผู้จัดจำหน่าย:   โซนี่ พิคเจอร์ส รีลีส (อเมริกาเหนือ)  บิวนาวิสตาอินเตอร์เนชันแนล (ระหว่างประเทศ) 
วันฉาย:   7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 (1997-11-07) 
ความยาว: 129 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $105 ล้าน
ทำเงิน: $121.2 ล้าน
สงครามหมื่นขาล่าล้างจักรวาล (อังกฤษ: Starship Troopers) เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นนิยายวิทยาศาสตร์การทหารของอเมริกาปี ค.ศ. 1997 กำกับโดย พอล เวอร์โฮเว่น และเขียนโดย เอ็ดเวิร์ด โนไมเออร์ จากนวนิยายชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1959 ของ โรเบิร์ต แอนสัน ไฮน์ไลน์ เรื่องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับทหารหนุ่มชื่อจอห์นนี่ ริโค และการจู่โจมของเขาในกองทหารราบเคลื่อนที่ซึ่งเป็นหน่วยทหารแห่งอนาคต อาชีพทหารของริโคดำเนินไปจากการเกณฑ์ทหาร เป็นนายทหารชั้นสัญญาบัตร และในที่สุดก็เป็นเจ้าหน้าที่ ท่ามกลางฉากหลังของสงครามระหว่างดวงดาวระหว่างมนุษยชาติกับสายพันธุ์แมลงที่รู้จักกันในชื่อ Arachnids
ภาพยนตร์เรื่องเดียวที่ออกฉายในซีรีส์ภาพยนตร์ ภาพยนตร์ชุดสตาร์ชิปทรูเปอร์ส ได้รับการวิจารณ์เชิงลบเป็นส่วนใหญ่จากนักวิจารณ์เมื่อได้รับการฉาย อย่างไรก็ตาม ได้รับการตอบรับเชิงบวกมากขึ้นเมื่อมองย้อนกลับไป โดยมีนักวิจารณ์หลายคนเน้นย้ำถึงการเสียดสีทางการเมืองของภาพยนตร์เรื่องนี้ ทำรายได้ไป 54.5 ล้านเหรียญสหรัฐในสหรัฐ และรวม 121.2 ล้านเหรียญทั่วโลก เทียบกับงบประมาณ 105 ล้านเหรียญ ในปี ค.ศ. 1998 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาวิชวลเอฟเฟกต์ยอดเยี่ยมจากงานประกาศผลรางวัลออสการ์ครั้งที่ 70 ในปี ค.ศ. 2012 นิตยสารสแลนต์ จัดอันดับภาพยนตร์เรื่องนี้ให้อยู่ในอันดับที่ 20 ในรายชื่อ "100 ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมแห่งทศวรรษ 1990"
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อหลายภาค ได้แก่ ภาพยนตร์ฉบับคนแสดง 2 เรื่อง สตาร์ชิปทรูเปอร์ส 2: ฮีโร่ออฟเดอะเฟเดอเรชัน (2004) และ สตาร์ชิปทรูเปอร์ส 2: มาราเดอร์ (2008) และภาพยนตร์แอนิเมชั่นคอมพิวเตอร์ 2 เรื่อง ได้แก่ สตาร์ชิปทรูเปอร์ส: อินเวชัน (2012) และ สตาร์ชิปทรูเปอร์ส : ผู้ทรยศของดาวอังคาร (2017)
แหล่งข้อมูลอื่น

Starship Troopers ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Starship Troopers ที่ทีซีเอ็มมูวีเดตาเบส
Starship Troopers ที่ออลมูวี
Starship Troopers ที่แค็ตตาล็อกสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน
Starship Troopers ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
สงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่สอง

| ด ค กสงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- |
 ครั้งที่หนึ่ง (1652–1654)  ครั้งที่สอง (1665–1667)  ครั้งที่สาม (1672–1674)  ครั้งที่สี่ (1780–1784) 
สงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่สอง (อังกฤษ: Second Anglo-Dutch War; 4 มีนาคม ค.ศ. 1665 — 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1667) เป็นสงครามระหว่างอังกฤษกับ สาธารณรัฐเนเธอร์แลนด์และราชอาณาจักรเดนมาร์ก-นอร์เวย์ อังกฤษพยายามที่จะลดอิทธิพลของเนเธอร์แลนด์ในทางการค้า หลังจากที่ได้รับความสำเร็จในระยะต้นของสงครามแต่สงครามมาจบลงด้วยชัยชนะของเนเธอร์แลนด์โดยการลงนามในสนธิสัญญาเบรดา  (Treaty of Breda) ในปี ค.ศ. 1667 แต่อังกฤษและฝรั่งเศสไม่พอใจในข้อตกลงซึ่งทำให้เกิดสงครามครั้งต่อไป
ดูเพิ่ม

สงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่หนึ่ง
สงครามเชชเนียครั้งที่สอง

สงครามเชชเนียครั้งที่สอง (อังกฤษ: Second Chechen War) หรือในระยะหลังเรียกว่าเป็น สงครามคอเคซัสเหนือ (อังกฤษ: War in the North Caucasus) เริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1999 เมื่อกองกำลังอาสาจากแคว้นเชชเนียรุกรานดาเกสถาน ทหารฝ่ายรัฐบาลรัสเซียได้สนับสนุนกำลังทหารในดาเกสถานในการต่อสู้กับกลุ่มกบฏ ในวันที่ 1 ตุลาคม หลังจากเหตุการณ์การวางระเบิดห้องแถวในรัสเซีย ซึ่งรัสเซียกล่าวอ้างว่าเกิดจากการกระทำของกลุ่มแบ่งแยกดินแดนในเชเชน กองทัพรัสเซียจึงบุกเข้าไปในเชชเนีย จากการทัพดังกล่าวสิ้นสุดลงเมื่อรัสเซียสามารถยึดครองสาธารณรัฐเชเชนอิชเคเรีย นับเป็นการสิ้นสุดเอกราชโดยพฤตินัยของดินแดนดังกล่าว ถึงแม้ว่าสงครามดังกล่าวจะคล้ายกับว่าเป็นความขัดแย้งภายในสหพันธรัฐรัสเซีย แต่ก็มีนักรบจากต่างชาติเข้าร่วมรบเป็นจำนวนมาก
สงครามออตโตมันในยุโรป

ภาพพิมพ์แสดงการต่อสู้ระหว่างออสเตรียและออตโตมันการล้อมกรุงเวียนนาในปี ค.ศ. 1529
สงครามออตโตมันในยุโรป (อังกฤษ: Ottoman wars in Europe) เป็นสงครามของจักรวรรดิออตโตมันที่ต่อสู้ในยุโรปที่บางครั้งก็เรียกว่า “สงครามออตโตมัน” หรือ “สงครามตุรกี” โดยเฉพาะในตำราที่เขียนในยุโรปในสมัยโบราณ
“สงครามออตโตมันในยุโรป” แบ่งออกเป็นห้าสมัยที่รวมทั้ง:
การเรืองอำนาจของจักรวรรดิออตโตมัน ระหว่าง ค.ศ. 1299 ถึง ค.ศ. 1453
การขยายอำนาจของจักรวรรดิออตโตมัน ระหว่าง ค.ศ. 1453 ถึง ค.ศ. 1683
การคงตัวของจักรวรรดิออตโตมัน ระหว่าง ค.ศ. 1683 ถึง ค.ศ. 1827
การเสื่อมโทรมของจักรวรรดิออตโตมัน ระหว่าง ค.ศ. 1828 ถึง ค.ศ. 1908
การสิ้นสุดของจักรวรรดิออตโตมัน ระหว่าง ค.ศ. 1908 ถึง ค.ศ. 1922
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิออตโตมัน
สันนิบาตศักดิ์สิทธิ์แห่งเมดิเตอเรเนียน
สงครามโคกูรยอ-ถัง

สงครามโคกูรยอ-ถัง (อังกฤษ: Goguryeo-Tang War) สงครามครั้งสำคัญครั้งสุดท้ายของ จักรวรรดิโคกูรยอ เกิดขึ้นในช่วงปี 1188-1211 เป็นการสู้รบกันระหว่าง กองทัพจักรวรรดิโคกูรยอ และกองทัพพันธมิตร ซิลลา และ ถัง ซึ่งสุดท้ายเป็นฝ่ายอาณาจักรโกคูรยอที่พ่ายแพ้ต่อกองทัพพันธมิตรทำให้ยุค สามก๊กแห่งเกาหลี สิ้นสุดลงและเป็นจุดเริ่มต้นของ สงครามซิลลา-ถัง ในเวลาต่อมา
สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1551-1559)

สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1551-1559) หรือบางครั้งก็เรียกว่า สงครามฮับส์บูร์ก-วาลัว (อังกฤษ: Italian War of 1551–1559 หรือ Habsburg-Valois War)  เป็นส่วนหนึ่งของมหาสงครามอิตาลี (ค.ศ. 1494-1559) ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1551 จนถึง ค.ศ. 1559  สงครามอิตาลีครั้งนี้เป็นความขัดแย้งที่เริ่มขึ้นเมื่อพระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศสผู้ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าฟร็องซัวทรงประกาศสงครามต่อจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โดยมีจุดประสงค์ที่จะยึดอิตาลีคืน และสร้างเสริมพลานุภาพของฝรั่งเศสในยุโรปให้เหนือกว่าอำนาจของฮับส์บูร์ก
ในระยะแรกของสงครามการเข้าไปโจมตีในดัชชีลอแรนของพระเจ้าอ็องรีประสบกับความสำเร็จ โดยทรงยึดนครของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้สามแห่ง คือ แม็ส ตูล และ แวร์เดิง แต่เมื่อทรงเดินทัพไปรุกรานแคว้นตอสคานาในปี ค.ศ. 1553 ในการสนับสนุนซีเอนาที่ถูกโจมตีโดยกองทัพของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และตอสคานา พระองค์ก็ได้รับความพ่ายแพ้ในยุทธการที่มาร์เชียโนต่อจัน จาโกโม เด เมดีชี (Gian Giacomo Medici) ซีเอนาเสียเมืองในปี ค.ศ. 1555 และในที่สุดก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของแกรนด์ดัชชีตอสคานาที่ก่อตั้งขึ้นโดยโกซีโมที่ 1 เด เมดีชี
สนธิสัญญา Vaucelles ลงนามกันเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1556 ระหว่างพระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน และพระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ตามข้อตกลงฝรั่งเศสต้องยกแคว้นฟร็องช์-กงเตให้แก่พระเจ้าเฟลีเป และฝรั่งเศสก็ละเมิดสนธิสัญญาไม่นานหลังจากที่ลงนาม
เมื่อจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 สละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1556 โดยแบ่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ระหว่างพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน และจักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ที่ 1 ศูนย์ของสงครามก็เปลี่ยนไปเป็นบริเวณฟลานเดอร์ส ที่พระเจ้าฟิลิปและเอมมานูเอล ฟิลิแบร์ต ดยุกแห่งซาวอยได้รับชัยชนะต่อฝรั่งเศสในยุทธการที่แซ็ง-ก็องแต็ง (Battle of St. Quentin) การเข้าร่วมสงครามโดยอังกฤษในปลายปีเดียวกันทำให้ฝรั่งเศสสามารถยึดกาเลได้ และทำการทำลายทรัพย์สินของสเปนในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ แต่กระนั้นพระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศสก็ยังทรงถูกบังคับให้ยอมตกลงในสัญญาสันติภาพในการประกาศสละการอ้างสิทธิทุกอย่างในอิตาลี
แต่สงครามสิ้นสุดลงด้วยเหตุผลอื่นที่ไม่เกี่ยวกับสงครามโดยตรง ที่รวมทั้งการประกาศล้างหนี้ซ้อนในปี ค.ศ. 1557 เมื่อราชบัลลังก์สเปนตามด้วยฝรั่งเศสประกาศล้มเลิกหนี้สินต่างๆ ทั้งหมด นอกจากนั้นทั้งสองฝ่ายก็ยังต้องเผชิญหน้ากับปรปักษ์โปรเตสแตนต์ภายในราชอาณาจักรของตนเองที่ต่างก็หวังที่จะทำลายให้หมดสิ้น
ดูเพิ่ม

สงครามอิตาลี
ประวัติศาสตร์อิตาลี
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
สงครามออตโตมัน-ฮังการี

สงครามออตโตมัน-ฮังการี (อังกฤษ: Ottoman–Hungarian Wars) เป็นสงครามที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันระหว่างจักรวรรดิฮังการี และ ราชอาณาจักรฮังการี หลังจากสงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นในรัชสมัยการปกครองของจักรพรรดิโรมันราชวงศ์พาลาโอโลกอสแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ออตโตมันก็ยึดกาลลิโปลิ (Fall of Gallipoli) และได้รับชัยชนะในยุทธการคอซอวอซึ่งดูจะทำให้ออตโตมันอยู่ในฐานะที่สามารถยึดคาบสมุทรบอลข่านได้ทั้งหมด แต่การรุกรานของออตโตมันในเซอร์เบียทำให้ราชอาณาจักรฮังการีเข้าสู่สงครามในการต่อต้านออตโตมันเพราะทั้งสองฝ่ายต่างก็เห็นประโยชน์ร่วมกันในการยึดดินแดนต่างๆ ในคาบสมุทรบอลข่านที่รวมทั้ง อาณาจักรเดสโพเททเซอร์เบีย บัลแกเรีย ราชรัฐวาลเลเคีย และ ราชรัฐโมลดาเวีย
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิออตโตมัน
สุลต่านสุลัยมานแห่งจักรวรรดิออตโตมัน
| ด ค กสุลัยมานผู้เกรียงไกร |
| --- | --- |
ทั่วไป: พระราชประวัติ
พระประยูรญาติ:  สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 (พระอัยกา)  สุลต่านเซลิมที่ 1 (พระราชบิดา)  ฮาฟซา ฮาทุน (พระราชมารดา)  เฮอร์เรมสุลต่าน (พระอัครมเหสี)  สุลต่านเซลิมที่ 2 (พระราชโอรส)  เซห์ซาด มุสตาฟา (พระราชโอรส) 
บุคคลผู้เกี่ยวข้อง:  ปาร์กาลิ อิบราฮิม ปาชา(แกรนด์วิเซียร์)  บาร์บารอสซา เฮย์เรดดิน (ผู้บังคัญบัญชากองเรือสูงสุดแห่งเมดิเตอเรเนียน)  มุราด ไรส์ผู้อาวุโส (ผู้บังคัญบัญชากองเรือสูงสุดแห่งมหาสมุทรอินเดีย)  อูลุค อาลี ไรส์ (นายพลเรือ)  ซาลิห์ ไรส์ (นายพลเรือ)  เคอร์โตกลู มุสลิฮิดดิน ไรส์ (นายพลเรือ)  พระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส (พันธมิตร)  จอห์น ซาโพลยา (กษัตริย์ฮังการีผู้ทรงหนุนหลัง) 
บุคคลผู้เป็นปฏิปักษ์:  พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฮังการี  จักรพรรดิชาร์ลส์ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  เฟอร์ดินานด์ อาร์คดยุคแห่งออสเตรีย  ชาห์ทาห์มาสพ์ที่ 1  อันเดรีย ดอเรีย  พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน  จอห์นแห่งออสเตรีย  อันเดรอา กริตติ ดยุคแห่งเวนิส  วลาดที่ 3 นักเสียบ 
รัฐหรือกลุ่มที่เป็นปฏิปักษ์:  ราชอาณาจักรฮังการี  อัศวินฮอสพิทาลเลอร์  สันนิบาตศักดิ์สิทธิ์  อาณาจักรพระสันตะปาปา  สาธารณรัฐเวนิส  สาธารณรัฐเจนัว  อาณาจักรดยุคแห่งซาวอย  สเปน  จักรวรรดิโปรตุเกส  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  จักรวรรดิเปอร์เซีย  จักรวรรดิกาหลิบอับบาซียะห์  จักรวรรดิซาฟาวิยะห์  โจรสลัดบาร์บารี 
ยุทธการ/การล้อม:  การล้อมกรุงเบลเกรด (ค.ศ. 1521)  การล้อมเมืองโรดส์ (ค.ศ. 1522)  การล้อมกรุงเวียนนา (ค.ศ. 1528)  การล้อมกรุงเวียนนา (ค.ศ. 1529)  ยุทธการพรีเวซา (ค.ศ. 1538)  ยุทธการดเจอร์บา (ค.ศ. 1560)  การล้อมมอลตา (ค.ศ. 1565)  ยุทธการเลอพานโต (ค.ศ. 1571) - (หลังการเสด็จสวรรคต) 
ดินแดนปกครอง/ยึดได้:  อานาโตเลีย จักรวรรดิออตโตมัน  อิสตันบุล  บริเวณวาน  เอร์ซูรุม   ตะวันออกกลาง ลว้าน  ทะเลแดง  เอเดน  เยเมน   เอเชีย เปอร์เชีย  อ่าวเปอร์เซีย  อาเซอร์ไบจาน  จอร์เจีย (บางส่วน)  ปากแม่น้ำยูเฟรทีส และ แม่น้ำไทกริส  แบกแดด   ยุโรป ยุโรปตะวันออก  คาบสมุทรบอลข่าน  เมดิเตอร์เรเนียน  ฮังการี  เอสซเตอร์กอม  บูดา  ดาลเมเชีย  โครเอเชีย  สโลวีเนีย  บอสเนีย  นีซ   แอฟริกา แอฟริกาเหนือ  กลุ่มรัฐบาร์บารี  โมร็อกโก  ทริโพลิทาเนีย  ตูนิเซีย  แอลจีเรีย  ลิเบีย  โมเรีย  นาซอส  คอร์ฟู 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  จักรวรรดิออตโตมัน  ลำดับเหตุการณ์  การขยายตัวของจักรวรรดิออตโตมัน  การล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมัน  สงครามในรัชสมัย สงครามในตะวันออกกลาง  สงครามในยุโรป  ออตโตมัน-ไบแซนไทน์  ออตโตมัน-บัลแกเรีย  ออตโตมัน-ฮังการี  ออตโตมัน-ฮับสบวร์ก  การแบ่งเขตการปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน  อาวุธออตโตมัน  ราชนาวีของจักรวรรดิออตโตมัน  พันธมิตรฝรั่งเศส-ออตโตมัน  ดินแดนบริวาร อียิปต์  ฮังการี  อาร์มีเนีย  แอลจีเรีย  ซีเรีย  อิรัก  วัฒนธรรมออตโตมัน  สถาปัตยกรรมออตโตมัน  กวีนิพนธ์ออตโตมัน  เครื่องแต่งกายออตโตมัน 
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง:  จักรวรรดิออตโตมัน  สงครามเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิออตโตมัน  บุคคลในจักรวรรดิออตโตมัน  รัฐในจักรวรรดิออตโตมัน  สุลต่านออตโตมัน  ราชวงศ์ออสมัน  ประวัติศาสตร์ตุรกี  ตะวันออกกลาง  จักรวรรดิเปอร์เซีย  ประวัติศาสตร์ยุโรป
สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1521-1526)

สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1521-1526) หรือ สงครามสี่ปี (อังกฤษ: Italian War of 1521–1526 หรือ Four Years' War)  เป็นส่วนหนึ่งของมหาสงครามอิตาลี (ค.ศ. 1494-1559) ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1521 จนถึง ค.ศ. 1526  สงครามอิตาลีครั้งนี้เป็นสงครามระหว่างพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศสและสาธารณรัฐเวนิสฝ่ายหนึ่ง กับ สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ และ รัฐในอาณาจักรพระสันตะปาปาอีกฝ่ายหนึ่ง ความขัดแย้างเริ่มขึ้นจากความเป็นปรปักษ์ที่เกิดจากการเลือกตั้งคาร์ลเป็นจักรพรรดิระหว่างปี ค.ศ. 1519 ถึงปี ค.ศ. 1520 และจากการที่สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10ทรงต้องการที่จะเป็นพันธมิตรกับคาร์ลเพื่อต่อต้านมาร์ติน ลูเทอร์
สงครามปะทุขึ้นทางตะวันตกของยุโรปในปี ค.ศ. 1521 เมื่อฝรั่งเศสรุกรานราชอาณาจักรนาวาร์และกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ แต่ถูกหยุดยั้งโดยกองทัพของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และการโจมตีของคาร์ลทางตอนเหนือของฝรั่งเศส จากนั้นพระสันตะปาปา, จักรพรรดิคาร์ล และ พระเจ้าเฮนรีที่ 8 ก็ทรงลงพระนามเป็นพันธมิตรอย่างเป็นทางการในการต่อต้านฝรั่งเศส ที่เป็นผลทำให้สถานะการณ์เพิ่มความตึงเครียดขึ้นในคาบสมุทธอิตาลี ในยุทธการบิโคชา (Battle of Bicocca) กองทัพของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และของพระสันตะปาปาก็ได้รับชัยชนะต่อฝรั่งเศสและสามารถขับฝรั่งเศสจากลอมบาร์ดีได้ หลังจากยุทธการครั้งนั้น การต่อสู้ก็ลามเข้าไปในฝรั่งเศส อังกฤษเข้ารุกรานฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1523 ขณะที่ ชาร์ลส์ที่ 3 ดยุคแห่งบูร์บงผู้เคืองฝรั่งเศสเมื่อพยายามยึดมรดก หันไปเป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิคาร์ล ฝรั่งเศสพยายามตีลอมบาร์ดีคืนในปี ค.ศ. 1524 แต่ไม่สำเร็จ ซึ่งเป็นการเปิดโอกาวในบูร์บงเข้ารุกรานพรอว็องส์ก่อนหน้ากองทัพสเปน
พระเจ้าฟรองซัวส์ ทรงนำทัพเข้าตีมิลานเป็นครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1525 ในระยะแรกพระองค์ก็ทรงเป็นฝ่ายได้เปรียบและสามารถขับกองทัพสเปนและของจักรวรรดิออกไปได้ แต่มาทรงพ่ายแพ้อย่างยับเยินในยุทธการพาเวีย พระเจ้าฟรองซัวส์ทรงถูกจับและแม่ทัพชั้นนำหลายคนของพระองค์ถูกสังหาร ความพ่ายแพ้ครั้งนี้เป็นการยุติสงคราม ขณะที่ทรงถูกจำขังอยู่ในสเปนพระเจ้าฟรองซัวส์ก็ทรงลงนามในสนธิสัญญามาดริด ระบุการสละสิทธิต่างๆ ในอิตาลี ฟลานเดอร์ส และเบอร์กันดี แต่เพียงสองสามอาทิตย์ก่อนที่จะทรงถูกปล่อย พระเจ้าฟรองซัวส์ก็ไม่ทรงยอมรับข้อตกลงในสนธิสัญญา และเริ่มสงครามสหพันธ์คอนญัค (War of the League of Cognac)  แม้ว่าสงครามอิตาลีจะดำเนินต่อมาอีกสามสิบปี แต่ก็ถือว่าสิ้นสุดลงเมื่อฝรั่งเศสไม่สามารถยึดดินแดนในอิตาลีคืนอย่างเป็นกอบเป็นกำได้
ดูเพิ่ม

มหาสงครามอิตาลี
ประวัติศาสตร์อิตาลี
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง

สงครามจีน-อังกฤษครั้งที่หนึ่ง หรือที่นิยมเรียกว่า สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง (อังกฤษ: First Opium War/จีน : 第一次鴉片戰爭) เป็นสงครามระหว่างสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์และจีนราชวงศ์ชิง โดยมีเป้าหมายเพื่อรักษาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจจากการค้าในจีน ในปี ค.ศ. 1842 สนธิสัญญานานกิง สนธิสัญญาฉบับแรกที่ชาวจีนเรียกว่า "สนธิสัญญาอันไม่เป็นธรรม" ถูกบีบบังคับให้จ่ายค่าชดเชยให้กับอังกฤษ เปิดเมืองท่าสนธิสัญญาห้าแห่ง และการยกเกาะฮ่องกงให้แก่อังกฤษ ตลอดจนยุติระบบผูกขาดการค้าในระบบกว่างโจว สงครามดังกล่าวเป็นจุดสิ้นสุดของนโยบายแยกตัวโดดเดี่ยวของจีน และเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์จีน
ฝิ่นเป็นยาเสพติดที่ชาวจีนติดกันอย่างมากและติดกันมานาน ในรัชกาลจักรพรรดิยงเจิ้ง (雍正) เคยมีดำริที่จะทำการปราบปรามฝิ่นแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ชาวจีนส่วนใหญ่ยังติดฝิ่นเรื่อยมา จนถึงรัชสมัยของจักรพรรดิเต้ากวง (道光) ปีที่ 19 พระองค์มีเจตนารมณ์อย่างแรงกล้าที่จะทำการปราบฝิ่น ทรงแต่งตั้งหลิน เจ๋อสฺวี (林則徐) เป็นผู้ว่าราชการเหลียงกว่าง (兩廣總督) หรือผู้ว่าราชการสองมณฑลกวางตุ้ง-กว่างซี และข้าหลวงใหญ่ผู้แทนพระองค์ (欽差大臣) เพื่อเป็นผู้นำในการกวาดล้างฝิ่นจากแผ่นดินจีน
เริ่มกระบวนการปราบปรามฝิ่น

หลินเจ๋อสวีเริ่มงานด้วยการห้ามค้าฝิ่นในมณฑลกวางตุ้ง และจับพ่อค้าฝิ่นชาวจีนที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดไปคุมตัวในเรือนจำ ใครที่มีหลักฐานว่าค้าฝิ่นจะต้องถูกประหาร และตัดศีรษะเสียบประจาน เพื่อข่มขู่ชาวจีนอื่น ๆ ให้เกรงกลัวจะได้ไม่กล้าค้าฝิ่นอีก นอกจากปราบปรามการค้าฝิ่นในหมู่ชาวจีน หลินเจ๋อสวี ยังได้พยายามฟื้นฟูสุขภาพชาวจีนที่ติดฝิ่น โดยจัดโครงการรณรงค์การอดฝิ่น มีชาวจีนหลายคนที่อดฝิ่นได้สำเร็จ ทางการก็จะประกาศเกียรติคุณ เพื่อให้คนอื่น ๆ เอาเป็นแบบอย่างอันดีที่จะพยายามเลิกฝิ่นให้ได้ จากนั้นหลินเจ๋อสวีก็สั่งห้ามเรือพ่อค้าต่างชาติที่บรรทุกฝิ่นเข้ามาในอาณาจักรจีน โดยห้ามเรือล่องเข้าแม่น้ำจูเจียงมาเป็นเด็ดขาด และประกาศให้พ่อค้าต่างชาติที่มีฝิ่นในครอบครอง ต้องนำฝิ่นมาส่งมอบให้ทางการจีน แต่พ่อค้าชาวต่างชาติไม่สนใจคำสั่งของหลินเจ๋อสวี ยังคงค้าฝิ่นต่อไป หลินเจ๋อสวีจึงสั่งปิดล้อมย่านการค้าของคนต่างชาติใน และบีบให้พ่อค้าต่างชาติส่งฝิ่นให้ทางการจีน หลังจากปิดล้อมอยู่สองวัน พวกพ่อค้าต่างชาติก็ยอมมอบฝิ่นออกมาในที่สุด ฝิ่นที่ยึดได้ครั้งนี้ หลินสั่งให้เอาฝิ่นทั้งหมดไปละลายกับกรดน้ำส้มกับเกลือและน้ำ เพื่อฆ่าฤทธิ์ของฝิ่น แล้วก็โยนทิ้งทะเลไปจนหมดสิ้น
ผลจากการปราบปรามฝิ่นอย่างจริงจังของหลินเจ๋อสวี ทำให้ชาวต่างชาติโดยเฉพาะพ่อค้าอังกฤษที่มีผลประโยชน์จากการค้าฝิ่นมหาศาลไม่พอใจอย่างยิ่ง เพราะฝิ่นที่หลินเจ๋อสวีทำลายไปมีจำนวนมหาศาลถึง 20,000 ลัง คิดเป็นน้ำหนักสองล้านปอนด์ครึ่ง และเนื่องจากฝิ่นเป็นสินค้าที่มีค่าสูง จึงยังมีพ่อค้าต่างชาติทั้งชาวอังกฤษและโปรตุเกส ยังคงลอบค้าฝิ่น แต่เปลี่ยนฐานการค้าจากตัวแผ่นดินใหญ่ในมณฑลกวางตุ้ง ไปอยู่ที่มาเก๊า และเกาะฮ่องกง ซึ่งมีทำเลดีกว่าแทน
สงครามปะทุ

การกระทบกระทั่งระหว่างจีนกับอังกฤษยังคงมีต่อมา เมื่อชาวจีนถูกกะลาสีเรือชาวอังกฤษฆ่าตายที่เกาลูน หลินเจ๋อสวีให้ทางอังกฤษส่งตัวกะลาสีที่ก่อเหตุมารับโทษตามกฎหมายจีน แต่กัปตันเอลเลียตของอังกฤษจึงปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง ผลจากการกระทบกระทั่งกันครั้งนี้ ทำให้หลินเจ๋อสวีขับไล่ชาวอังกฤษทั้งหมดออกจากมาเก๊า แต่พ่อค้าเหล่านี้ก็ไปตั้งหลักที่ฮ่องกงแทน กัปตันเอลเลียตขอความช่วยเหลือไปทางรัฐบาลอังกฤษ รัฐบาลอังกฤษในยุคของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ซึ่งเป็นยุคสมัยของการล่าอาณานิคม
ถือเป็นเหตุในการทำสงครามกับจีน โดยเริ่มครั้งแรกในปี พ.ศ. 2382 (ค.ศ. 1839) โดยสั่งให้บริษัทอินเดียตะวันออก ซึ่งเป็นบริษัทการค้าของรัฐบาลอังกฤษ ส่งกองเรือไปช่วยที่ฮ่องกง เมื่อกองเรือรบกองแรกมาถึงซึ่งประกอบไปด้วยเรือปืนจำนวน 28 ลำ หลินเจ๋อสวีไม่เคยมีประสบการณ์กับการรบกับอาวุธที่ทันสมัยเช่นนี้ จึงถูกโจมตีจนกองเรือจีนพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว หนำซ้ำพวกขุนพลของจีนที่สู้แพ้อังกฤษ ยังไม่กล้ารายงานสถานการณ์ตามความเป็นจริง ทำให้หลินเจ๋อสวีเข้าใจผิดว่ากองเรือของจีนเอาชนะกองทัพเรือสหราชอาณาจักรได้ จึงถวายรายงานกับพระจักรพรรดิเต้ากวงว่า จีนได้รับชัยชนะ และยิ่งแสดงท่าทีแข็งกร้าวต่อพวกอังกฤษยิ่งขึ้น ในที่สุด ในปี พ.ศ. 2383 (ค.ศ. 1840) ฝ่ายกองเรือรบอังกฤษก็บุกเข้าปากแม่น้ำจูเจียง และยึดเมืองกวางซูเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย พร้อมทั้งเคลื่อนกองเรือรุกเข้ามาในแผ่นดินจีนขึ้นเรื่อย ๆ นอกจากนี้ยังส่งกองเรือราชนาวีจำนวนหนึ่งไปยึดเมืองท่าริมทะเลเอาไว้ด้วย ความทราบถึงพระจักรพรรดิเต้ากวง จึงทรงตำหนิหลินเจ๋อสวีอย่างรุนแรง และปลดหลินเจ๋อสวีจากตำแหน่งทั้งหมด เนรเทศไปยังซินเจียง และส่งแม่ทัพฉีซานมาแทน ฉีซานไม่สามารถต้านทานแสนยานุภาพของอังกฤษได้
ผลลัพธ์

ในปี พ.ศ. 2385 (ค.ศ. 1842) กองทัพอังกฤษบุกเข้ายึดเมืองนานกิงได้ จนกระทั่งในที่สุดจำเป็นต้องเจรจาสงบศึกกับอังกฤษ ที่เมืองนานกิงนั่นเอง และยอมเซ็นสนธิสัญญาที่เรียกว่าสนธิสัญญานานกิงในปีเดียวกันนั้น เนื้อหาในสนธิสัญญาฉบับนี้ อังกฤษบังคับให้จีนเปิดเมืองท่าตามชายทะเลเพื่อค้าขายกับอังกฤษ รวมทั้งขอสิทธิสภาพนอกอาณาเขตเหนือดินแดนจีน คนที่ถือสัญชาติอังกฤษ จะไม่ต้องขึ้นศาลจีน รวมทั้งสิทธิใด ๆ ที่อังกฤษได้ ต่างชาติอื่น ๆ ก็ต้องได้ด้วย แม้ว่าเนื้อหาของสนธิสัญญานี้ จีนต้องเสียเปรียบอังกฤษเป็นอย่างมาก แต่จีนก็จำต้องเซ็นสัญญาเพื่อยุติสงครามที่จีนเสียเปรียบ ต่อมาจีนก็สูญเสียเอกราชบนคาบสมุทร เกาลูนไปอีก ในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2403 (ค.ศ. 1860) ตามสนธิสัญญาปักกิ่ง ในรัชกาลสมเด็จพระจักรพรรดิเสียนเฟิง (咸丰) ปีที่ 10 และอีกครั้งหนึ่ง เมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2441 (ค.ศ. 1898) ตรงกับรัชกาลจักรพรรดิกวังซวี่ (光緒帝) ปีที่ 24 สูญเสียพื้นที่เขตดินแดนใหม่ (New Territories) ให้กับสหราชอาณาจักรในสัญญาเช่า 99 ปี นับแต่นั้น เซินเจิ้นและฮ่องกงก็ถูกแบ่งแยกการปกครองออกจากกัน และภายใน พ.ศ. 2443 (ค.ศ. 1900) คนจีนกว่า 13 ล้านคน ยังคงติดฝิ่นอยู่ เศรษฐกิจของจีนถูกทำลายลงอย่างย่อยยับจากการที่จีนต้องนำเข้าฝิ่นเป็นจำนวนมากมายมหาศาลและราชวงศ์ชิงก็ตกอยู่ในภาวะแห่งการล่มสลาย
สงครามแพ็กเจ–ถัง

สงครามแพ็กเจ–ถัง (อังกฤษ: Baekje–Tang War; จีน: 唐灭百济之战) เป็นสงครามระหว่างอาณาจักรแพ็กเจกับกองทัพผสมราชวงศ์ถัง/อาณาจักรชิลลา เกิดขึ้นระหว่าง ค.ศ. 660–663
อาณาจักรชิลลาเป็นพันธมิตรทางทหารกับราชวงศ์ถังในรัชสมัยจักรพรรดิถังเกาจง เมื่ออาณาจักรแพ็กเจเข้าตีอาณาจักรชิลลา พระราชินีช็อนด็อกแห่งชิลลาจึงส่งคณะทูตไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิถังเกาจงเพื่อขอความช่วยเหลือ ในขณะเดียวกันแพ็กเจได้เป็นพันธมิตรกับชนเผ่ายะมะโตะในญี่ปุ่นและอาณาจักรโคกูรยอ ความขัดแย้งระหว่างชิลลาและแพ็กเจเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนในปี ค.ศ. 658 จักรพรรดิถังเกาจงส่งกองทัพเข้าโจมตีโคกูรยอ และส่งกองเรือพร้อมทหาร 130,000 นายข้ามทะเลเหลือง แม่น้ำกึม (Geum River) มาขึ้นฝั่งทางตะวันตกของอาณาจักรแพ็กเจ ก่อนเดินทัพไปที่เมืองหลวง คือเมืองซาบี
ฝ่ายชิลลาได้ส่งกองทัพ 50,000 นายเข้าปะทะกับฝ่ายแพ็กเจจนได้รับชัยชนะในยุทธการฮวังซันบ็อล (Battle of Hwangsanbeol) ก่อนจะเดินทัพข้ามเทือกเขาโซแบ็ก (Sobaek Mountains) พรมแดนด้านตะวันออกของแพ็กเจ และรบชนะฝ่ายแพ็กเจอีกครั้งในยุทธการที่ที่ราบฮวังซัน ในที่สุดกองทัพพันธมิตรถัง/ชิลลาก็ยึดเมืองหลวงได้สำเร็จ อาณาจักรแพ็กเจถูกพิชิตในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 660 มีทหารกว่า 10,000 นายเสียชีวิตในการปะทะ พระเจ้าอึยจา พระราชวงศ์และข้าราชการส่วนใหญ่ถูกจับไปเป็นตัวประกันที่จีน หลังจากนั้นราชวงศ์ถังได้ผนวกแพ็กเจเข้ามาแทนที่จะให้ชิลลาปกครอง
ขุนศึกควีชิล พกชิน (Gwisil Boksin) นำทหารบางส่วนที่ยังไม่ยอมจำนนโจมตีราชวงศ์ถัง เขาขอความช่วยเหลือไปที่จักรพรรดินีโคเงียวกุแห่งยะมะโตะซึ่งส่งทหาร 27,000 นายมาสนับสนุน ทั้งสองฝ่ายปะทะกันในปี ค.ศ. 663 ที่ยุทธการแพ็กกัง (Battle of Baekgang) ซึ่งกองทัพพันธมิตรถัง/ชิลลาเป็นฝ่ายชนะ อย่างไรก็ตาม สองอาณาจักรนี้ได้หันมาทำสงครามกันเองในสงครามชิลลา-ถัง (ค.ศ. 670–676)
สงครามโชซ็อนโบราณ–ฮั่น

สงครามโชซ็อนโบราณ–ฮั่น (อังกฤษ: Gojoseon–Han War; จีน: 汉灭朝鲜之战) เป็นสงครามระหว่างอาณาจักรโชซ็อนโบราณกับราชวงศ์ฮั่น ระหว่าง 109–108 ปีก่อนคริสศศักราช
นับตั้งแต่พระเจ้าวีมันแห่งโชซ็อนโบราณ (Wiman of Gojoseon) ขึ้นครองราชย์ ความสัมพันธ์ระหว่างโชซ็อนโบราณกับฮั่นก็เสื่อมถอยลง ในรัชสมัยพระเจ้าอูกอแห่งโชซ็อนโบราณ (Ugeo) มีการขัดขวางไม่ให้ผู้นำเผ่าต่าง ๆ ของเกาหลีติดต่อกับราชวงศ์ฮั่น จักรพรรดิฮั่นอู่จึงส่งผู้แทนนามว่าเช่อ เหอ (She He) ไปสอบถาม แต่เช่อ เหอก็ยังไม่สามารถแก้ไขเรื่องดังกล่าวได้ ขณะเดินทางกลับ เช่อ เหอได้ฆ่าข้าราชการของกษัตริย์โชซ็อน พระเจ้าอูกอจึงส่งคนไปฆ่าเช่อ เหอ และสั่งให้ฆ่าคณะทูตของราชวงศ์ฮั่น ซึ่งทำให้จักรพรรดิฮั่นอู่กริ้วมาก อย่างไรก็ตามนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่สันนิษฐานว่าราชวงศ์ฮั่นก่อสงครามนี้ขึ้นเพื่อกำจัดอาณาจักรโชซ็อนโบราณก่อนจะร่วมเป็นพันธมิตรกับกลุ่มชนซฺยงหนู ซึ่งเป็นหนึ่งในศัตรูที่ฮั่นกำลังทำสงครามอยู่ หรือเป็นการตอบโต้ที่พระเจ้าวีมันสั่งห้ามการค้าระหว่างชินบ็อน (Jinbeon) กับฮั่น
ในปีที่ 109 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิฮั่นอู่ได้ส่งกองทัพสองกองรวมทหารกว่า 50,000 นาย ล่องเรือข้ามทะเลปั๋วไห่ (Bohai Sea) และเดินทัพไปที่วังก็อม-ซ็อง (Wanggeom-seong) เมืองหลวงของโชซ็อนโบราณ ในช่วงแรกของสงคราม ทหารฮั่นไม่สามารถยึดเมืองหลวงได้ จนกระทั่งรวมเป็นทัพเดียวและโจมตีหนักขึ้น ที่ปรึกษาโชซ็อนหลายคนเสนอให้พระเจ้าอูกอยอมจำนน แต่พระองค์ไม่ยอม ต่อมาในเดือนเมษายน 108 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่ปรึกษาโชซ็อนได้ยอมจำนนต่อกองทัพฮั่นและปลงพระชนม์พระเจ้าอูกอ แต่ฝ่ายโชซ็อนบางส่วนที่นำโดยซ็อง กี (Seong Gi) ยังไม่ยอมแพ้ แต่ในที่สุดกองทัพฮั่นก็ยึดเมืองหลวงได้สำเร็จ และซ็อง กีถูกสังหาร
ภายหลังสงคราม มีการจัดผู้บัญชาการชาวฮั่นสี่นายเพื่อดูแลดินแดนโชซ็อน การล่มสลายของโชซ็อนโบราณนำไปสู่ยุคก่อนสามอาณาจักรเกาหลี (Proto–Three Kingdoms of Korea)