stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีเอฟแอลลีกทู ฤดูกาล 2019–20
ทีม

Bradford City
Cambridge United
Carlisle United
Cheltenham Town
Crawley Town
Colchester United
Crewe Alexandra
Exeter City
Leyton Orient
Forest Green Rovers
Grimsby Town
Macclesfield Town
Mansfield Town
Morecambe
Newport County
Northampton Town
Oldham Athletic
Plymouth Argyle
Port Vale
Salford City
Scunthorpe United
Stevenage
Swindon Town
Walsall
ที่ตั้งของทีมในการแข่งขันฟุตบอลอีเอฟแอลลีกทู ฤดูกาล 2019–20
| ทีม | ที่ตั้ง | สนาม | ความจุ |
| --- | --- | --- | --- |
| แบรดฟอร์ดซิตี | แบรดฟอร์ด | วอลลีย์พาเรด | 25,136 |
| เคมบริดจ์ยูไนเต็ด | เคมบริดจ์ | สนามกีฬาแอ็บบีย์ | 8,127 |
| คาร์ไลล์ยูไนเต็ด | คาร์ไลล์ | บรันตัน พาร์ก | 18,202 |
| เชลต์นัมทาวน์ | เชลต์นัม | หวัดดอน โรด | 7,066 |
| โคลเชสเตอร์ยูไนเต็ด | โคลเชสเตอร์ | สนามกีฬาชุมชนโคลเชสเตอร์ | 10,105 |
| ครอว์ลีย์ทาวน์ | ครอว์ลีย์ | สนามกีฬาบรอดฟีลด์ | 5,996 |
| ครูว์อเล็กซานดรา | ครูว์ | เกรสตี โรด | 10,180 |
| เอ็กซิเตอร์ซิตี | เอ็กซิเตอร์ | เซนต์เจมส์พาร์ก | 8,696 |
| ฟอเรสต์กรีนโรเวอส์ | เนลสวอร์ท | เดอะ นิว ลอว์น | 5,147 |
| กริมสบีทาวน์ | คลีทอร์ปส์ | บลันเดลล์พาร์ก | 9,052 |
| เลย์ตันโอเรียนต์ | ลอนดอน (เลย์ตัน) | บริสเบน โรด | 9,271 |
| แม็คเคิลส์ฟีลด์ทาวน์ | แม็คเคิลส์ฟีลด์ | มอสส์ โรส | 6,355 |
| แมนส์ฟีลด์ทาวน์ | แมนส์ฟีลด์ | ฟีลด์ มิลล์ | 10,000 |
| มอร์คัม | มอร์คัม | โกลบ อารีนา | 6,476 |
| นิวพอร์ตเคาน์ตี | นิวพอร์ต | ร็อดนีย์ พาเหรด | 7,850 |
| นอร์แทมป์ตันทาวน์ | นอร์แทมป์ตัน | สนามกีฬาซิกซ์ฟีลด์ส | 7,653 |
| โอลดัมแอทเลติก | โอลดัม | เบาน์ดารี พาร์ก | 13,512 |
| พลิมัทอาร์ไกล์ | พลิมัท | โฮม พาร์ก | 12,800 |
| พอร์ตเวล | เบิร์สเลม | เวล พาร์ก | 19,052 |
| ซอลฟอร์ดซิตี | ซอลฟอร์ด | มัวร์ เลน | 5,108 |
| สกันทอร์ปยูไนเต็ด | สกันทอร์ป | แกลนฟอร์ด พาร์ก | 9,088 |
| สตีฟเนจ | สตีฟเนจ | บรอดฮอลล์ เวย์ | 6,722 |
| สวินดันทาวน์ | สวินดัน | เคาน์ตีกราวด์ | 15,728 |
| วอลซอลล์ | วอลซอลล์ | สนามกีฬาบีสกอต | 11,300 |
ทีม > ทีมและชุดแข่งขัน

| ทีม | ผู้จัดการทีม | กัปตันทีม | ผู้ผลิตเสื้อ | สปอนเซอร์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แบรดฟอร์ดซิตี |  สจวร์ต มัคคอลล์ |  เจมส์ วอห์น | Avec Sport | JCT600 |
| เคมบริดจ์ยูไนเต็ด |  มาร์ก บอนเนอร์ |  เกร็ก เทย์เลอร์ | Hummel | Mick George |
| คาร์ไลล์ยูไนเต็ด |  สตีเวน เพรสส์ลีย์ |  แอดัม คอลลิน | Erreà | Edinburgh Woollen Mill |
| เชลต์นัมทาวน์ |  ไมเคิล ดัฟฟ์ |  เบน โทเซอร์ | Erreà | Mira Showers |
| โคลเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  มัคเกรอัล, จอห์นจอห์น มัคเกรอัล |  พรอสเซอร์, ลู้กลู้ก พรอสเซอร์ | Macron | Texo Scaffolding (เหย้า) JobServe (เยือน / สาม) |
| ครอว์ลีย์ทาวน์ |  ซิออฟฟี, กาเบรียเลกาเบรียเล ซิออฟฟี |  สมิธ, จิมมีจิมมี สมิธ | Erreà | The People's Pension |
| ครูว์อเล็กซานดรา |  อาร์เทลล์, เดวิดเดวิด อาร์เทลล์ |  เพอร์รี นก | FBT | Mornflake |
| เอ็กซิเตอร์ซิตี |  เทย์เลอร์, แมตต์แมตต์ เทย์เลอร์ |  เทย์เลอร์, เจคเจค เทย์เลอร์ | Joma | Flybe |
| ฟอเรสต์กรีนโรเวอส์ |  คูเปอร์, มาร์กมาร์ก คูเปอร์ |  มิลล์ส, โจเซฟโจเซฟ มิลล์ส | PlayerLayer | Ecotricity |
| กริมสบีทาวน์ |  จอลลีย์, ไมเคิลไมเคิล จอลลีย์ |  เจมส์ มัคคีโอว์น | Erreà | Young's Seafood |
| เลย์ตันโอเรียนต์ |  คาร์ล เฟลตเชอร์ |  จอช โคอัลสัน | New Balance | The Sun Dream Team |
| แม็คเคิลส์ฟีลด์ทาวน์ |  มาร์ก เคนเนดี |  เคลเลเฮอร์, เฟียเครเฟียเคร เคลเลเฮอร์ | Nike | Paddy Power |
| แมนส์ฟีลด์ทาวน์ |  จอห์น เดมป์สเตอร์ |  ครีสเตียน เพียร์ซ | Surridge | One Call |
| มอร์คัม |  เบนต์ลีย์, จิมจิม เบนต์ลีย์ |  โรเช, แบร์รีแบร์รี โรเช | Macron | Annapurna Recruitment |
| นิวพอร์ตเคาน์ตี |  ฟลีนน์, ไมเคิลไมเคิล ฟลีนน์ |  ลาบาได, จอสส์จอสส์  ลาบาได | FBT | Paddy Power (unbranded) |
| นอร์แทมป์ตันทาวน์ |  เคิร์ล, คีทคีท เคิร์ล |  กูเด, ชาร์ลีชาร์ลี กูเด | Nike | University of Northampton |
| โอลดัมแอทเลติก |  ดิโน มาอัมเรีย |  โมฮาเหม็ด มาอูเช | Hummel | Wakelet |
| พลิมัทอาร์ไกล์ |  โลเว, ไรอันไรอัน โลเว |  แกรี ซอว์เยอร์ | Puma | Ginsters |
| พอร์ตเวล |  จอห์น แอสกีย์ |  โพป, ทอมทอม โพป | Erreà | Synectics Solutions |
| ซอลฟอร์ดซิตี |  เกรแอม อาเล็กซันเดอร์ |  เลียม โฮแกน | Kappa | Soccer Saturday Super 6 |
| สกันทอร์ปยูไนเต็ด |  รัสส์ วิลค็อกซ์ |  แอนดี บัตเลอร์ | FBT | Utilita Energy |
| สตีฟเนจ |  อเล็กซ์ เรเวลล์ |  คัทเบิร์ต, สกอตต์สกอตต์ คัทเบิร์ต | Macron | Burger King |
| สวินดันทาวน์ |  เวลเลนส์, ริชชีริชชี เวลเลนส์ |  คอนรอย, ดิออนดิออน คอนรอย | Puma | Imagine Cruising |
| วอลซอลล์ |  ดาร์เรลล์ คลาร์ก |  เจมส์ คลาร์ก | Erreà | HomeServe |

1 According to current revision of List of current Premier League and English Football League managers.
เปลี่ยนผู้จัดการทีม

| ทีม | ผู้จัดการคนก่อน | เหตุที่ออก | วันที่ | อันดับในตารางคะแนน | ผู้จัดการคนใหม่ | วันที่ได้รับการแต่งตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| วอลซอลล์ |  มาร์ติน โอคอนนอร์ | สิ้นสุดการคุมทีมรักษาการ | 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 | ก่อนเปิดฤดูกาล |  ดาร์เรลล์ คลาร์ก | 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 |
| สกันทอร์ปยูไนเต็ด |  แอนดี ดอว์สัน | สิ้นสุดการคุมทีมรักษาการ | 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 | ก่อนเปิดฤดูกาล |  พอล เฮิร์สต์ | 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 |
| พลิมัทอาร์ไกล์ |  เควิน แนนเซกีเวลล์ | สิ้นสุดการคุมทีมรักษาการ | 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 | ก่อนเปิดฤดูกาล |  ไรอัน โลเว | 5 มิถุนายน ค.ศ. 2019 |
| โอลดัมแอทเลติก |  พีท ไวลด์ | ลาออก | 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 | ก่อนเปิดฤดูกาล |  โลร็อง บานีเดอ | 11 มิถุนายน ค.ศ. 2019 |
| แมนส์ฟีลด์ทาวน์ |  เดวิด ฟลิตครอฟต์ | ถูกไล่ออก | 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 | ก่อนเปิดฤดูกาล |  จอห์น เดมป์สเตอร์ | 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 |
| เลย์ตันโอเรียนต์ |  จัสติน เอดินเบิร์กห์ | เสียชีวิต | 8 มิถุนายน ค.ศ. 2019 | ก่อนเปิดฤดูกาล |  รอสส์ เอมเบิลตัน | 19 มิถุนายน ค.ศ. 2019 |
| แม็คเคิลส์ฟีลด์ทาวน์ |  โซล แคมป์เบลล์ | ได้ความยินยอมร่วมกัน | 15 สิงหาคม ค.ศ. 2019 | อันดับที่ 8 |  ดารีล มัคมาฮอน | 19 สิงหาคม ค.ศ. 2019 |
| สตีฟเนจ |  ดิโน มาอัมเรีย | ถูกไล่ออก | 9 กันยายน ค.ศ. 2019 | อันดับที่ 23 |  มาร์ก แซมป์สัน | 9 กันยายน ค.ศ. 2019 |
| โอลดัมแอทเลติก |  โลร็อง บานีเดอ | ถูกไล่ออก | 19 กันยายน ค.ศ. 2019 | อันดับที่ 21 |  ดิโน มาอัมเรีย | 19 กันยายน ค.ศ. 2019 |
| เลย์ตันโอเรียนต์ |  รอสส์ เอมเบิลตัน | สิ้นสุดการคุมทีมรักษาการ | 16 ตุลาคม ค.ศ. 2019 | อันดับที่ 17 |  คาร์ล เฟลตเชอร์ | 16 ตุลาคม ค.ศ. 2019 |
| มอร์คัม |  จิม เบนท์ลีย์ | เซ็นสัญญากับ เอเอฟซี ฟีลเด | 28 ตุลาคม ค.ศ. 2019 | อันดับที่ 24 |  เดเร็ก แอดัมส์ | 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 |
| คาร์ไลล์ยูไนเต็ด |  สตีเวน เพรสส์ลีย์ | ถูกไล่ออก | 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 | อันดับที่ 19 |  คริส บีช | 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 |
| เลย์ตันโอเรียนต์ |  คาร์ล เฟล็ตเชอร์ | ถูกไล่ออก | 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 | อันดับที่ 16 |  รอสส์ เอมเบิลตัน | 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 |
| กริมสบีทาวน์ |  ไมเคิล จอลลีย์ | ได้รับความยินยอมร่วมกัน | 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 | อันดับที่ 18 |  แอนโธนี ลิมบริค | 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 |
| ครอว์ลีย์ทาวน์ |  กาบริเอเล ซิออฟฟี | ถูกไล่ออก | 2 ธันวาคม ค.ศ. 2019 | อันดับที่ 17 |  จอห์น เยมส์ | 5 ธันวาคม ค.ศ. 2019 |
| แมนส์ฟีลด์ทาวน์ |  จอห์น เดมป์สเตอร์ | ถูกไล่ออก | 14 ธันวาคม ค.ศ. 2019 | อันดับที่ 18 |  เกรแฮม คัฟลัน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2019 |
| แม็คเคิลส์ฟีลด์ทาวน์ |  ดารีล แมคมาฮอน | ลาออก | 2 มกราคม ค.ศ. 2020 | อันดับที่ 2 |  มาร์ก เคนเนดี | 16 มกราคม ค.ศ. 2020 |
| เคมบริดจ์ยูไนเต็ด |  คอลิน คัลเดอร์วุด | ถูกไล่ออก | 29 มกราคม ค.ศ. 2020 | อันดับที่ 16 |  มาร์ก บอนเนอร์ | 9 มีนาคม ค.ศ. 2020 |
| สกันทอร์ปยูไนเต็ด |  พอล เฮิร์สต์  | ถูกไล่ออก | 29 มกราคม ค.ศ. 2020 | อันดับที่ 19 |  รัสส์ วิลค็อกซ์  | 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 |
| แบรดฟอร์ดซิตี |  แกรี โบว์เยอร์ | ถูกไล่ออก | 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 | อันดับที่ 8 |  สจวร์ต มัคคอลล์ | 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 |
| สตีฟเนจ |  เกรแฮม เวสต์ลีย์ | ถูกไล่ออก | 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 | อันดับที่ 24 |  อเล็กซ์ เรเวลล์ | 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 |
รอบเพลย์ออฟ

ดูเพิ่ม: ฟุตบอลลีกเพลย์ออฟ ฤดูกาล 2020
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ |  |  | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ |
 
|  |  4 |   เชลต์นัมทาวน์ | 2 | 0 | 2 |   |  |  |  |  |
|  |  7 |   นอร์แทมป์ตันทาวน์ | 0 | 3 | 3 |   |  |  |  |  |
|  |   |   |   |   |   |   |   |  7 |   นอร์แทมป์ตันทาวน์ | 4 |
|  |   |   |   |   |   |   |   |  5 |   เอ็กซิเตอร์ซิตี | 0 |
|  |  5 |   เอ็กซิเตอร์ซิตี | 0 | 3 | 3 |   |  |  |  |  |
|  |  6 |   โคลเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 1 | 1 | 2 |   |  |  |  |  |
ผู้ทำประตูสูงสุด

| อันดับ | ผู้เล่น | สโมสร | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อีออยน์ ดอยล์ | สวินดันทาวน์ | 25 |
| 2 |  นิคกี เมย์นาร์ด | แมนส์ฟีลด์ทาวน์ | 14 |
| 3 |  ไรอัน โบว์แมน | เอ็กซิเตอร์ซิตี | 13 |
| 3 |  โอลลี พัลเมอร์ | ครอว์ลีย์ทาวน์ | 13 |
| 3 |  เจอร์รี ยาเตส | สวินดันทาวน์ | 13 |
| 6 |  เบซ ลูบาลา | ครอว์ลีย์ทาวน์ | 12 |
| 6 |  คริส พอร์เทอร์ | ครูว์อเล็กซานดรา | 12 |
| 8 |  ทีโอ โรบินสัน | โคลเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 11 |
| 8 |  แดนนี โรส | แมนส์ฟีลด์ทาวน์ | 11 |
| 8 |  เจมส์ วอห์น | แบรดฟอร์ดซิตี | 11 |
| 11 |  อันโตนี ซาร์เซวิช | พลิมัทอาร์ไกล์ | 10 |
| 11 |  เกฟิน ฟัน ฟีน | สกันทอร์ปยูไนเต็ด | 10 |
ผู้ทำประตูสูงสุด > แฮท-ทริคส์

| ผู้เล่น | ให้กับ | ในนัดที่พบกับ | ผล | วันที่ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  นิคกี เมย์นาร์ด | แมนส์ฟีลด์ทาวน์ | โอลดัมแอทเลติก | 6–1 (H) | 12 ตุลาคม ค.ศ. 2019 |  |
|  อีออยน์ ดอยล์ | สวินดันทาวน์ | ครอว์ลีย์ทาวน์ | 4–0 (A) | 26 ตุลาคม ค.ศ. 2019 |  |
|  เคชี แอนเดอร์สัน | สวินดันทาวน์ | เคมบริดจ์ยูไนเต็ด | 4–0 (H) | 26 ธันวาคม ค.ศ. 2019 |  |
|  นิคกี เมย์นาร์ด | แมนส์ฟีลด์ทาวน์ | เคมบริดจ์ยูไนเต็ด | 3–2 (A) | 1 มกราคม ค.ศ. 2020 |  |
เฉินหลิว

บทความนี้เกี่ยวกับเมือง สำหรับตำแหน่งอ๋อง ดูที่ ตันลิวอ๋อง
| เฉินหลิว 陈留镇 |
| --- | --- |
เมือง
เฉินหลิวที่ตั้งในมณฑลเหอหนาน
พิกัด: 34°40′16″N 114°31′45″E﻿ / ﻿34.67102°N 114.52907°E﻿ / 34.67102; 114.52907
ประเทศ:  สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: เหอหนาน
นครระดับจังหวัด: ไคเฟิง
เขต: เสียงฝู
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
เฉินหลิว (จีนตัวย่อ: 陈留镇; จีนตัวเต็ม: 陳留鎮; พินอิน: Chénliú Zhèn) หรือในวรรณกรรมเรื่องสามก๊กเรียก ตันลิว เป็นเมืองในเขตเสียงฝู นครไคเฟิง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน
เมโทร

เมโทร (metro) เป็นภาษาพูดย่อของ เมโทรโพลิทัน (metropolitan) ซึ่งหมายถึงบริเวณเมือง หรือในเมือง อาจหมายถึง
ระบบขนส่งมวลชนเร็ว (rapid transit) - ระบบรถไฟในเขตเมือง
รถไฟฟ้ามหานคร (Bangkok Metropolitan Rapid Transit; MRT) - ระบบรถไฟใต้ดินในกรุงเทพมหานคร
วอชิงตันเมโทร (Washington Metro) - ระบบรถไฟใต้ดินและบนดินในบริเวณมหานครวอชิงตัน ดี.ซี.
เขตมหานคร (metropolitan area) - พื้นที่ซึ่งประกอบด้วยใจกลางเมืองและปริมณฑลโดยรอบ
เมโทรเซ็กชวล (metrosexual) - ลักษณะของผู้ชายที่สำอาง
เมโทรโพลิส (Metropolis) - ภาพยนตร์ไซไฟจากเยอรมนี
เมโทรสเตชัน (Metro Station) - วงดนตรีเพลงร็อกจากอเมริกา
เมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์ (Metro-Goldwyn-Mayer) หรือ เอ็มจีเอ็ม - สตูดิโอผู้สร้างภาพยนตร์ของอเมริกา
เมโทร (คอมพิวเตอร์) ภาษาคอมพิวเตอร์สำหรับการแสดงผลหน้าจอ พัฒนาโดย ไมโครซอฟท์
เมโงฮิเมะ

| เมโงฮิเมะ |
| --- | --- |

เกิด: ค.ศ. 1568
เสียชีวิต: 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1653
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: โยชิฮิเมะ   ท่านหญิงทามูระ   โยโกกูอิง (陽徳院)
บุตร: อิโรฮาฮิเมะ   ดาเตะ ทาดามูเนะ
ครอบครัว: ทามูระ (การเกิด)   ดาเตะ (การสมรส)
เมโงฮิเมะ หรือ โยชิฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 愛姫,1568-21 กุมภาพันธ์ 1653) สตรีจาก ยุคอาซูจิ–โมโมยามะ จนถึงต้น ยุคเอโดะ เธอเป็นธิดาและบุตรคนเดียวของ ทามูระ คิโยอากิ เจ้าผู้ครองปราสาทมิฮารุและ โอกิตะ ธิดาของ โซมะ อากิตาเนะ เธอเป็นภรรยาเอกของ ดาเตะ มาซามูเนะ
เนินเขา 400 แบร์กสไตน์

Today's view of the top of Hill 400 with bunker and Krawutschke Tower
Concrete blocks in the wood just below the top of Hill 400
เนินเขา 400 (ภาษาเยอรมัน: Burgberg) เป็นรหัสนามที่ถูกตั้งขึ้นโดยกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองแก่เนินเขาสูงประมาณ 400.8 เมตร (1,315 ฟุต) ที่ตั้งอยู่ระยะทาง 1 กิโลเมตร(0.62 ไมล์) ทางตะวันออกของส่วนกลางของแบร์กสไตน์ หมู่บ้านในภูมิภาคไอเฟอ ของประเทศเยอรมนี
เนินเขาแห่งนี้ ซึ่งในสมัยกลาง เป็นที่ตั้งของปราสาทเบเรนสไตน์ เช่นเดียวกับเป็นส่วนหนึ่งของแนวซีคฟรีท จากสงครามโลกครั้งที่สอง ปัจจุบัน ได้มีหอสังเกตการณ์ตั้งอยู่บนยอดเนินเขา
ภายหลังจากปราสาทเบเรนสไตน์ได้ถูกทำลายไปในราวปี ค.ศ. 1200 วัสดุชิ้นส่วนได้ถูกนำไปสร้างปราสาทไนเดกเก็น(Nideggen) และหอคอยของโบสถ์ในแบร์กสไตน์
ปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ส่วนใหญ่จะถูกชาวบ้านเรียกขานกันว่า Burgberg (ภาษาอังกฤษ: castle hill) ภูเขาลูกขนาดเล็กแห่งนี้จะให้มุมมองชมวิวของบริเวณป่าเฮือร์ทเกิน(German: Hürtgenwald) ทั้งหมด และมีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ที่เป็นจุดชมวิวและสถานีปืนใหญ่ของเยอรมันในช่วงยุทธการที่ป่าเฮือร์ทเกิน ในปี ค.ศ. 1944
พื้นที่ตั้ง

ป่าเฮือร์ทเกินเต็มไปด้วยป่าไม้บนที่ราบสูงและหุบเขาลึกที่เต็มไปด้วยป่าทึบระหว่างแนวสันเขาที่ไม่มีต้นไม้ เนินเขา 400 ครองพื้นที่และอยู่ที่ปลายสุดของสันเขา  Brandenberg–Bergstein ถัดจากหุบเขาเรือร์ (Rur)
ประวัติศาสตร์

เมื่อวันพฤหัสบดี ที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1944 เดอะนิวยอร์กไทมส์ได้เขียนรายงานว่า กองพันเรนเจอร์ที่ 2 ได้เข้ายึดครองแบร์กสไตน์ และ castle hill ตามมาด้วยรายงานของวันที่ 11 ธันวาคม ไทมส์ได้รายงานว่า "ฝ่ายข้าศึกได้พยายามที่จะเข้ายึดเนินเขา 400 ทางตะวันออกของแบร์กสไตน์กลับคืนมา"
เควิน การ์เน็ต

เควิน การ์เน็ต (Kevin Garnett) (เกิดเมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 ที่เมืองมอลดิน รัฐเซาท์แคโรไลนา) เป็นนักบาสเกตบอลเอ็นบีเอทีมบอสตัน เซลติกส์ รู้จักกันดีในชื่อย่อ เคจี (KG) และมีฉายาอื่นได้แก่ เดอบิกทิกเก็ต (The Big Ticket) และ เดอคิด (The Kid)
การ์เน็ตมีความสามารถหลายหลาย สามารถเล่นได้ทุกตำแหน่ง แต่เพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดเป็นตำแหน่งที่สร้างชื่อให้เขา
โดยได้รับเลือกให้เล่นในเกมออลสตาร์สิบครั้ง และได้รับการลงคะแนนให้เป็นผู้เล่นทรงคุณค่าในฤดูกาล 2003-04 (พ.ศ. 2546-47) ของเอ็นบีเอ
หลังจากที่การ์เน็ตจบจากไฮสกูลที่ชื่อ Farragut Career Academy ในชิคาโก รัฐอิลลินอย เขาได้ถูกดราฟเข้าเอ็นบีเอทีมมินเนโซตา ทิมเบอร์วูฟส์ในปี พ.ศ. 2538 และเล่นให้ทีมติดต่อกันถึง 12 ปี ก่อนที่จะย้ายไปทีม เซลติกส์ ถือเป็นนักกีฬาเอ็นบีเอที่ถูกเลือกจากระดับไฮสกูลคนแรกในรอบ 20 ปี
วัยเด็ก

การ์เน็ตเกิดที่เมืองมอลดิน (Mauldin) รัฐเซาท์แคโรไลนา เป็นบุตรของ เชอร์ลี การ์เน็ต (Shirley Garnett)
และ โอลิวอิส แม็คคัลลา (O’Lewis McCullough) ไฮสคูลสามปีแรก การ์เน็ตเรียนและเล่นบาสเกตบอลให้กับ โรงเรียนไฮสคูลมอลดิน (Mauldin High School) ไฮสคูลปีสุดท้ายเขาย้ายไปเรียนที่ Farragut Career Academy ในชิคาโก รัฐอิลลินอย เขาพาทีมให้ชนะ 28 แพ้ 2 และถูกเลือกเป็นผู้เล่นแห่งปีระดับประเทศ (National High School Player of the Year) โดยหนังสือพิมพ์ USA Today และยังได้รับเลือกเป็น Mr. Basketball ของรัฐอิลลินอย โดยเล่นได้เฉลี่ยตลอดปี 25.2 คะแนน 17.9 รีบาวด์ 6.7 แอสซิสต์ และ 6.5 บล็อก ขณะที่มีเปอร์เซ็นต์การชู้ตลูกได้ 66.7% ในเกม McDonald's All-American Game ซึ่งเป็นเกมรวบดารานักบาสเกตบอลระดับไฮสคูล เขาได้รางวัล Most Outstanding Player หลังทำได้ 18 คะแนน 11 รีบาวด์ 4 แอสซิสต์และ 3 บล็อก หลังจากนั้นเขาก็เสนอชื่อตัวเองในการดราฟผู้เล่นเอ็นบีเอปี พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995)
อาชีพการเล่นในเอ็นบีเอ > ปีแรก ๆ (2538-40)

เควิน การ์เน็ต ถูกดราฟในอันดับที่ 5 ของการดราฟเอ็นบีเอ โดยทีมมินนิโซตา ทิมเบอร์วูฟส์ ทิมเบอร์วูฟส์เป็นทีมใหม่ที่เข้าร่วมในเอ็นบีเอเมื่อฤดูกาล 1989-90 (พ.ศ. 2532-33) ยังไม่เคยชนะเกิน 29 เกมในหนึ่งฤดูกาลเลย อีกทั้งมีการเปลี่ยนโค้ชใหม่ คือ ฟลิป ซอนเดอร์ส (Flip Saunders) แทน บิล แบลร์ (Bill Blair) ที่ถูกไล่ออกไปก่อนหน้านี้ และมีการเทรดผู้เล่นหลายครั้งเพื่อปรับโครงสร้างทีม
ในปีแรกที่การ์เน็ตเข้ามาเล่น เขาเริ่มต้นด้วยการเป็นตัวสำรองเมื่อเริ่มฤดูกาล แต่ได้ขึ้นเป็นตัวจริงกลางฤดูกาล เขาและ ทอม กูกลิโอตา (Tom Gugliota) รับหน้าที่ทำคะแนนให้ทีม การ์เน็ตไม่ได้ก้าวกระโดดไประดับซูเปอร์สตาร์ในทันทีเหมือนผู้เล่นที่มาจากไฮสคูลคนหลัง ๆ เช่น เลอบรอน เจมส์ และ ไดวท์ ฮาวาร์ด แต่ก็มีผลงานที่ใช้ได้ในปีแรก โดยทำได้เฉลี่ยตลอดฤดูกาล 10.4 แต้ม 6.3 รีบาวด์ 1.8 แอสซิสต์ อีกทั้งทำสถิติบล็อกสูงสุดในทีม ถึงแม้ว่าทิมเบอร์วูฟส์มีผู้เล่นที่มีศักยภาพ แต่ทีมก็ยังชนะไม่ถึง 30 เกมเป็นปีที่ 7 ติดต่อกันและไม่ได้เข้าเล่นรอบเพลย์ออฟ ในขณะนั้นการ์เน็ตเป็นผู้เล่นที่มีอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์เอ็นบีเอ คืออยู่ที่ อายุ 19 ปี 11 เดือน
ก่อนฤดูกาลถัดมา ทิมเบอร์วูฟส์ ได้เทรดเอาพอยท์การ์ด สเตฟอน มาร์เบอร์รี (Stephon Marbury) ในตอนดราฟ ในระหว่างฤดูกาล การ์เน็ต พัฒนาผลงานได้ดีขึ้นที่ 17.0 คะแนน 8.0 รีบาวด์ 3.1 แอสซิสต์ 2.1 บล็อก และ 1.7 สตีล และยังทำได้ 8 บล็อกสองเกม จากสถิติชนะ 40 แพ้ 42 ทีมได้เข้าเล่นเพลย์ออฟเป็นครั้งแรก การ์เน็ต และ กูกลิโอตา ได้เล่นในเกมรวมดาราเอ็นบีเอครั้งแรก แต่วูฟส์ก็ถูกทีมฮิวสตัน รอกเก็ตส์ที่มีเซ็นเตอร์ ฮาคีม โอลาจูวอน (Hakeem Olajuwon) เอาชนะไป 3 ต่อ 0 เกมในรอบแรก
อาชีพการเล่นในเอ็นบีเอ > ผู้เล่นแฟรนไชส์ (2540-2544)

ในระหว่างฤดูกาล 1997-98 (พ.ศ. 2540-41) วูฟส์และการ์เน็ตก็ได้ตกลงต่อสัญญาหกปีเป็นมูลค่าสูงถึง 126 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งไม่เคยมีมาก่อนในขณะนั้น สร้างความตกลึงในลีกเอ็นบีเอ และเรื่องนี้ถูกใช้เป็นเหตุผลหนึ่งในการประท้วงหยุดเล่นในฤดูกาลต่อมา สัญญาดังกล่าวมีความเสี่ยงสูง อีกทั้งยังทำให้วูฟส์มีความลำบากในการเซ็นสัญญาผู้เล่นใหม่หรือต่อสัญญาผู้เล่นเก่า แม้ว่าจะมีคำวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับสัญญานี้ การ์เน็ตยังคงพัฒนาการเล่นอย่างต่อเนื่อง เล่นได้เฉลี่ย 18.5 คะแนน 9.6 รีบาวด์ 4.2 แอสซิสต์ 1.8 บล็อก และ 1.7 สตีล ต่อเกม เขาได้รับเลือกเล่นเกมออลสตาร์อีกครั้ง และวูฟส์มีสถิติชนะมากกว่าแพ้เป็นครั้งแรก (ชนะ 45 แพ้ 37) แต่ก็ตกรอบแรกในเพลย์ออฟอีกครั้งโดยพ่ายให้กับซีแอตเติล ซุปเปอร์โซนิค 2 ต่อ 3 เกม ถือเป็นการชนะในรอบเพลย์ออฟของวูฟส์สองเกมแรก เมื่อหมดฤดูกาล ทอม กูกลิโอตา ตัวแต้มให้ทีม ออกไปเซ็นสัญญากับฟีนิกส์ ซันส์
ฤดูกาลถัดมาซึ่งมีเวลาเล่นที่สั้นลงจากการประท้วงหยุดเล่นของลีก การ์เน็ตทำได้ 20.8 แต้ม 10.4 รีบาวด์ 4.3 แอสซิสต์ และ 1.8 บล็อกต่อเกม แต่ระหว่างฤดูกาล สเตฟอน มาร์เบอร์รี ถูกเทรดไปนิวเจอร์ซีส์ เน็ตส์เนื่องจากมีความขัดแย้งกับทีมเรื่องการต่อสัญญา ถึงแม้ว่าทีมจะได้ เทอร์เรลล์ แบรนดอน (Terrell Brandon) ผู้เล่นออลสตาร์สองสมัยมาแทน แต่ก็ไม่สามารถขจัดความไม่ลงรอยกันในทีมได้ จบฤดูกาลปกติด้วยสถิติ ชนะ 25 แพ้ 25 เข้าเล่นเพลย์ออฟในอันดับสุดท้ายและตกรอบแรกอีกครั้ง โดยแพ้ให้กับซานแอนโตนิโอ สเปอรส์แชมส์ในปีนั้น 1 ต่อ 3 เกม
ฤดูกาล 1999-00 (พ.ศ. 2542-43) การ์เน็ตยังเล่นได้ดี และจากการช่วยเหลือของนักชู้ตหน้าใหม่ วอลลี เซอร์เบียก (Wally Szczerbiak) และ แบรนดอน วูฟส์จบฤดูกาลด้วยสถิติดีที่สุด ชนะ 50 แพ้ 32 แต่แพ้รอบแรก 3 ต่อ 1 ให้กับ พอร์ตแลนด์ เทรลเบลเซอรส์
ฤดูกาล 2000-01 วูฟส์กลับมาประสบปัญหาอีกครั้ง การ์ด มาลิก ซีลี (Malik Sealy) ถูกฆ่าตายโดยคนเมาแล้วขับ และเอ็นบีเอตัดสินว่าวูฟส์ทำผิดกฎเมื่อเซ็นสัญญาผู้เล่น โจ สมิท (Joe Smith) เอ็นบีเอลงโทษวูฟส์โดยถอดสิทธิ์การดราฟรอบแรกสามครั้ง ปรับเจ้าของทีม 3.5 ล้านดอลลาร์ และแบนผู้จัดการทีมหนึ่งปี ฤดูกาลนี้การ์เน็ตพาทีมชนะ 47 แพ้ 35 แต่ก็ยังไม่ผ่านเพลย์ออฟรอบแรก แพ้ให้ สเปอรส์ 1 ต่อ 3
อาชีพการเล่นในเอ็นบีเอ > ซูปเปอร์สตาร์ 2544-47

การ์เน็ตยังคงเล่นได้ดีสองฤดูกาลต่อมา เขายังเป็นหนึ่งในผู้ที่รับการคัดเลือกเป็นเอ็มวีพีในปี พ.ศ. 2545 และ 2546 และได้รับการโหวตเป็นอันดับสองรองจากทิม ดังแคนในปี 2546 แต่ทิมเบอร์วูฟส์ยังคงประสบปัญหาในการเล่นเพลย์ออฟ ตกรอบแรกทั้งสองฤดูกาล หรือ ตกรอบแรก 7 ปีติดต่อกัน
การแพ้ติดต่อกันนี้สิ้นสุดเมื่อปี 2547 เมื่อทิมเบอร์วูฟส์ได้ แซม คาสเซลล์ (Sam Cassell) และลาเทรล สปรีเวลล์ (Latrell Sprewell) มาเสริมทีมแทนที่จะพึ่งการ์เน็ตเพียงคนเดียว ปีนี้การ์เน็ตได้เป็นเอ็มวีพีหลังจากทำคะแนนเฉลี่ย 24.3 แต้มต่อเกมและทำรีบาวด์เฉลี่ย 13.9 ต่อเกมสูงที่สุดเอ็นบีเอ ส่วนวูฟส์ก็ได้สถิติดีที่สุดในสายตะวันตก และเอาชนะทีมเดนเวอร์ นักเก็ตส์และซาคราเมนโต คิงส์ในเพลย์ออฟ ก่อนที่จะแพ้ให้กับลอสแอนเจลิส เลเกอรส์ในรอบไฟนอลของสายตะวันตก ในระหว่างนี้ การ์เน็ต ได้เป็นผู้เล่นคนที่ 5 ที่สามารถทำ 30 แต้ม 20 รีบาวด์ในเกมที่เจ็ดของเพลยออฟ โดยทำได้ 32 แต้มและ 21 รีบาวด์ในเกมที่เอาชนะซาคราเมนโต
อาชีพการเล่นในเอ็นบีเอ > ปีที่ตกต่ำ 2547-50

คาสเซลล์ และ สปรีเวลล์ ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของความสำเร็จของทิมเบอร์วูฟส์ในปี 2547 กลับสร้างผลงานที่ไม่ดีเท่านี้ในฤดูกาล 2004-05 (2547-48) เป็นผลให้ทีมไม่ได้เข้าในรอบเพลย์ออฟในปีนั้น
สปรีเวลล์ และ คาสเซลล์ปฏิเสธที่จะอยู่ต่อ ทำให้ฤดูกาลต่อมาวูฟส์ ซึ่งได้ชู้ตติ้งการ์ดและสมอลฟอร์เวิร์ด ริกกี เดวิส (Ricky Davis) มาช่วยทีม มีสถิติถดถอย เหลือชนะเพียง 33 เกมจาก 82 เกม พลาดเข้ารอบเพลย์ออฟ
อาชีพการเล่นในเอ็นบีเอ > 2550-ปัจจุบัน

ฤดูกาล 2006-07 (2549-50) วูฟส์ชนะ 32 จาก 82 เกม และไม่ได้เล่นเพลย์ออฟเป็นปีที่สามติดต่อกัน ในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 เควิน การ์เน็ต ถูกเทรดไปยังทีม บอสตัน เซลติกส์ แลกกับ แอล เจฟเฟอร์สัน (Al Jefferson), ไรอัน โกมส์ (Ryan Gomes), เซบาสเตียน เทลแฟร์ (Sebastian Telfair), เจอรัลด์ กรีน (Gerald Green), ทีโอ แรทลีฟ (Theo Ratliff), เงินสด, สิทธิ์ในการดราฟรอบแรกในปี ค.ศ. 2009 ของบอสตัน (ยกเว้นถ้าบอสตันได้เลือกสามอันดับแรก) และสิทธิ์ในการดราฟรอบแรกปี 2009 ของมินนิโซตาซึ่งเคยเทรดให้บอสตัน ตอนแลก ริกกี เดวิส (Ricky Davis) กับ วอลลี เซอร์เบียก (Wally Szczerbiak) เมื่อปี 2006 ถือเป็นการเทรดผู้เล่นที่มากที่สุดเพื่อแลกกับผู้เล่นคนเดียว ตอนที่เทรด การ์เน็ต เป็นผู้เล่นที่สังกัดทีมในเอ็นบีเอนานที่สุดในขณะนั้น คือ เล่นให้กับ ทิมเบอร์วูฟส์ ติดต่อกัน 12 ปี (รวมทั้งสิ้น 927 เกม) การ์เน็ตกล่างว่าเขาภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเซลติกส์ และหวังว่าจะได้สานต่อตำนานความสำเร็จทางบาสเกตบอล
และในวันเดียวกับที่การเทรดถูกประกาศออกมา การ์เน็ตก็ได้เซ็นต่ออายุสัญญาเพิ่มอีก 3 ปี มูลค่า 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อจากสัญญาปัจจุบันซึ่งมีอายุเหลืออีก 2 ปี
การ์เน็ต ได้รับการโหวดด้วยคะแนนสูงที่สุดสำหรับเกมรวมดาราเอ็นบีเอปี 2008 โดยได้ 2,399,148 คะแนน ถือเป็นคะแนนสูงสุดเป็นอันดับที่หกในประวัติศาสตร์การโหวตเกมรวมดาราเอ็นบีเอ การ์เน็ตปรากฏตัวเป็นครั้งที่ 11 รองจากเซ็นเตอร์ แชคิล โอนีล จากฟีนิกส์ ซันส์ ที่เล่นเกมรวมดาราทั้งหมด 14 ครั้ง แต่การ์เน็ตก็ไม่สามารถเล่นได้เนื่องจากปวดกล้ามเนื้อท้อง ทำให้คอมมิสชันเนอร์ของเอ็นบีเอ เดวิด สเติร์น เลือกเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด ราชีด วอลเลส (Rasheed Wallace) จากดีทรอยต์ พิสตันส์มาแทน โค้ชเกมรวมดาราทีมตะวันออก ด็อค ริเวอร์ส (Doc Rivers) เลือกเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดโทรอนโต แร็ปเตอรส์ คริส บอช (Chris Bosh) มาเล่นในตำแหน่งตัวจริงแทน
เมื่อวันที่ 8 มีนาคม การ์เน็ตทำสถิติได้ 20,000 คะแนนตลอดการเล่นอาชีพ ถือเป็นผู้เล่นเอ็นบีเอคนที่ 32 ที่ทำคะแนนได้ระดับนี้ โดยการเลย์อับ ในควาร์เตอร์ที่ 2 เมื่อเจอกับทีมเมมฟิส กริซลีส์ ผู้เล่นอื่นในปัจจุบันที่ทำได้ระดับนี้มีเพียง แชคิล โอนีล, อัลเลน ไอเวอร์สัน และ โคบี ไบรอันต์
เมื่อวันที่ 22 เมษายน การ์เน็ต ก็ได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นทีมรับยอดเยี่ยมเอ็นบีเอ สำหรับฤดูกาล 2007-08 รางวัลนี้ถือเป็นรางวัลใหญ่รางวัลเดียวที่ผู้เล่นจากบอสตัน เซลติกส์ไม่เคยได้รับตั้งแต่ก่อตั้งทีมมา แต่การ์เน็ตกล่าวว่าเป็นผลงานร่วมกันของทีมที่ช่วยให้เขาได้รับรางวัลนี้
เมื่อ 17 มิถุนายน การ์เน็ตช่วยให้ทีมเซลติกส์คว้าแชมป์เอ็นบีเอเป็นสมัยที่ 17 ด้วยผลงาน 26 คะแนน 14 รีบาวด์ในการแข่งเกม 6 ของรอบไฟนอลปี 2008
ในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) การ์เน็ตก็ได้เป็นผู้เล่นอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์เอ็นบีเอที่เล่นอาชีพครบ 1,000 เกมที่อายุ 32 ปี 165 วัน
ข้อมูลผู้เล่น

การ์เน็ตถือว่าเป็นผู้เล่นที่สมบูรณ์ที่สุดคนหนึ่งเท่าที่มีมาที่ตำแหน่งเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด ถึงแม้ว่าจะสูงถึง 7 ฟุต เขาก็มีความคล่องแคล่ว มีทักษะการครองบอล และมีสายตาที่ดี สามารถเล่นทุกตำแหน่งตั้งแต่เซ็นเตอร์ไปจนถึงพอยท์การ์ดและช่วยทีมทั้งเกมบุกและเกมรับ ทำคะแนนได้ 20 คะแนนและทำ 10 รีบาวด์ในเกมได้สม่ำเสมอ เจ้าของสถิติจำนวนฤดูกาลที่ทำเฉลี่ย 20 แต้ม 10 รีบาวด์ 5 แอสซิสต์ติดต่อกันสูงสุดคือ 6 ฤดูกาล ซึ่งแลร์รี เบิร์ด (Larry Bird) เคยเป็นเจ้าของสถิติ นอกจากนี้การ์เน็ตยังทำคะแนนอย่างน้อย 10 แต้ม ติดต่อกัน 392 เกม เล่นเป็นตัวจริงติดต่อกัน 331 เกม (สถิตินับถึง 29 มีนาคม พ.ศ. 2550) ด้านเกมรับของการ์เน็ต เขาเป็นคนบล็อกลูกได้ดีและมีชื่อเสียงการตั้งรับ
สามารถประกบกับพอยท์การ์ดและเซ็นเตอร์ได้
ส่วนการบุกทำคะแนน สามารถทำคะแนนทั้งบริเวณใต้แป้นและการชู้ตจากวงนอก ถือว่าเป็นผู้นำทีมและผู้เล่นซึ่งน้อยคนนักจะสามารถนำพาทีมได้ด้วยคนเพียงคนเดียว
ถึงแม้ว่าเขาจะมีสถิติผลงานที่น่าประทับใจ แต่กลับไม่ได้ประสบความสำเร็จนักในการเล่นเพลย์ออฟ เขาไม่ค่อยมีเพื่อนร่วมทีมที่ช่วยให้เขาก้าวไปสู่ความสำเร็จ และมีหลายคนก็กล่าวว่าการ์เน็ตขาดปัจจัยหนึ่งที่ช่วยให้ผู้เล่นรอบข้างดีขึ้นมาได้เหมือนกับที่แชคิล โอนีลช่วยให้ผู้เล่นอย่าง เพนนี ฮาร์ดอะเวย์ (Penny Hardaway) โคบี ไบรอันต์ (Kobe Bryant) และ ดเวน เหว็ด (Dwyane Wade) กลายเป็นผู้เล่นระดับซูเปอร์สตาร์
ผลงาน

แชมป์เอ็นบีเอ พ.ศ. 2551
ผู้เล่นทรงคุณค่าในเอ็นบีเอ ปี พ.ศ. 2547
ผู้เล่นทีมรับแห่งปี พ.ศ. 2551
เหรียญทองโอลิมปิก พ.ศ. 2543
เล่นในเกมออลสตาร์ ปี พ.ศ. 2540, 2541, 2543, 2544, 2545, 2546, 2547, 2548, 2549, 2550, 2551 (ไม่มีการจัดเกมออลสตาร์ในปี พ.ศ. 2542)
ผู้เล่นทรงคุณค่าในเกมออลสตาร์ ปี พ.ศ. 2546
ได้รับเลือกเป็น ออล-เอ็นบีเอ
ทีมแรก 2543, 2546, 2547, 2551
ทีมที่สอง 2544, 2545, 2548
ทีมที่สาม 2542, 2550
ได้รับเลือกเป็น All-Defensive
ทีมแรก 2543, 2544, 2545, 2546, 2547, 2548, 2551
ทีมที่สอง 2549, 2550
ได้รับเลือกเป็น All-Rookie ทีมที่สอง 2539
ทำรีบาวด์เฉลี่ยต่อเกมสูงสุดในเอ็นบีเอในฤดูกาลปกติ 2547 (13.9 รีบาวด์ต่อเกม), 2548 (13.5 รีบาวด์ต่อเกม), 2549 (12.7 รีบาวด์ต่อเกม), 2550 (12.8 รีบาวด์ต่อเกม)
ทำรีบาวด์รวมสูงสุดในเอ็นบีเอ 2547 (1139 รีบาวด์), 2548 (1108 รีบาวด์)
ทำคะแนนรวมสูงสุดในเอ็นบีเอ 2547 (1987 คะแนน)
ผู้เล่นคนแรกในประวัติศาสตร์เอ็นบีเอที่
เฉลี่ยอย่างน้อย 20 คะแนน 10 รีบาวด์ 5 แอสซิสต์ ต่อเกม ติดต่อกัน 6 ฤดูกาล (1999-2005)
เฉลี่ยอย่างน้อย 20 คะแนน 10 รีบาวด์ 4 แอสซิสต์ ต่อเกม ติดต่อกัน 9 ฤดูกาล (1998-2007)
ได้อย่างน้อย 20,000 คะแนน 11,000 รีบาวด์ 4,000 แอสซิสต์ 1,200 สตีล 1,500 บล็อกตลอดการเล่นอาชีพ