stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บอยแอนด์เดอะเวิลด์
นักแสดง

วินิซิอุส การ์เซีย รับบท คูคา
เฟลิเป้ ซิลเซ่ รับบท หนุ่มน้อย
อาเล อาเบรว รับบท ชายชรา
ลู ฮอร์ตา รับบท แม่ของคูคา
มาร์โก ออเรลิโอ คัมโปส รับบท พ่อของคูคา
แคสเซียส โรเมโร รับบท หมา
การตอบรับ > คำวิจารณ์

รอตเทนโทเมโทส์รายงานว่าร้อยละ 93 ของผู้วิจารณ์ 57 คนได้ให้ความเห็นในเชิงบวก ขณะที่คะแนนเฉลี่ยของภาพยนตร์อยู่ที่ 7.8 เต็ม 10 คะแนน เมทาคริติกรายงานว่าภาพยนตร์มีคะแนนเฉลี่ยอยู่ที่ 80 เต็ม 100 คะแนน ซึ่งประเมินโดยผู้วิจารณ์ 18 คน
การตอบรับ > รางวัล

ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม
แหล่งข้อมูลอื่น

บอยแอนด์เดอะเวิลด์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
บอยแอนด์เดอะเวิลด์ ที่รอตเทนโทเมโทส์
บอยแอนด์เดอะเวิลด์ ที่เมทาคริติก
บอยแอนด์เดอะเวิลด์ ที่ออลมูวี
บอยแอนด์เดอะเวิลด์ ที่โต้วป้าน (ในภาษาจีน)
บรูนู เรเซงจี

บรูนู มอซา จี เรเซงจี (โปรตุเกส: Bruno Mossa de Rezende; 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1986 —) เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวบราซิล เขาเล่นตำแหน่งมือเซตให้กับสโมสรโมเดนา วอลเลย์ในประเทศอิตาลี
สังกัดสโมสร

ยูนิซูล ฟลอเรียโนโปลิส (2003–2005)
ซิเมด ฟลอเรียโนโปลิส (2005–2011)
กาซา โมเดนา (2011)
ซิเมด ฟลอเรียโนโปลิส (2011–2012)
RJX (2012–2014)
DHL โมเดนา (2014–2016)
เซซี เซา เปาลู (2016–2017)
อะซิมุท โมเดนา (2017–2018)
คูซิน ลูเบ ซีวิตาโนวา (2018–2020)
ESM เตาบาแต ฟุนวิค (2020–2021)
ลีโอ ชูส เพอร์กินเอลเมอร์ โมเดนา (2021–)
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

กีฬาโอลิมปิก
1 ! เหรียญทอง: 2016
2 ! เหรียญเงิน: 2008, 2012
วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก
1 ! เหรียญทอง: 2010
2 ! เหรียญเงิน: 2014, 2018
เวิลด์คัพ
1 ! เหรียญทอง: 2007, 2019
3 ! เหรียญทองแดง: 2011
เวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ
1 ! เหรียญทอง: 2009, 2013, 2017
เวิลด์ลีก
1 ! เหรียญทอง: 2009, 2010
2 ! เหรียญเงิน: 2011, 2013, 2014, 2016, 2017
เกียรติประวัติ > บุคคล

วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ 2009 "ตัวเซตยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ 2013 "ตัวเซตยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก 2013 "ตัวเซตยอดเยี่ยม"
แหล่งข้อมูลอื่น

Italian Volleyball League site
Bruno Rezende at the Fédération Internationale de Volleyball
บัววิชตา

| บัววิชตา |
| --- | --- |
เทศบาล
เทศบาลบัววิชตา

   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: "Segurança, Desenvolvimento, Integração" ("ความปลอดภัย, การพัฒนา, บูรณาการ")
ที่ตั้งของบัววิชตาในรัฐโฮไรมา
บัววิชตาที่ตั้งในประเทศบราซิล
พิกัด: 2°49′10″N 60°40′17″W﻿ / ﻿2.81944°N 60.67139°W﻿ / 2.81944; -60.67139
ประเทศ:  บราซิล
ภาค: เหนือ
รัฐ:  โฮไรมา
ก่อตั้ง: 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1890
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Arthur Henrique Machado (MDB)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5,687.022 ตร.กม. (2,195.771 ตร.ไมล์)
ความสูง: 90 เมตร (300 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2020 )
 • ทั้งหมด: 419,652 คน
 • ความหนาแน่น: 74 คน/ตร.กม. (190 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC−4 (เวลาแอมะซอน)
รหัสไปรษณีย์: 69300-001 ถึง 69339-999
รหัสพื้นที่: +55 95
ภูมิอากาศ: Aw
เว็บไซต์: www.boavista.rr.gov.br
บัววิชตา (โปรตุเกส: Boa Vista, สำเนียงบราซิล: [ˈbo(w.w)ɐ ˈvistɐ], แปลว่า มุมมองดี) เป็นเมืองหลวงของรัฐโฮไรมา ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของลุ่มแม่น้ำบรังกู เมืองตั้งอยู่ห่างจากชายแดนบราซิลที่ติดกับประเทศเวเนซุเอลาราว 220 กิโลเมตร (140 ไมล์) เป็นเมืองหลวงของรัฐเพียงแห่งเดียวในประเทศบราซิลที่อยู่ซีกโลกเหนือทั้งหมด บัววิชตาเป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดในรัฐโฮไรมา โดยประชากรครึ่งหนึ่งของรัฐอาศัยอยู่ที่เมืองนี้
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัววิชตา (ปกติ ค> ศ. 1981–2010).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 37.1 (98.8) | 39.6 (103.3) | 39.6 (103.3) | 39.1 (102.4) | 37.4 (99.3) | 36.1 (97) | 35.7 (96.3) | 39.4 (102.9) | 39.5 (103.1) | 40 (104) | 42 (108) | 38.7 (101.7) | 42 (108) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 33.3 (91.9) | 33.6 (92.5) | 34.2 (93.6) | 33.6 (92.5) | 31.9 (89.4) | 31.2 (88.2) | 31.4 (88.5) | 32.7 (90.9) | 34.2 (93.6) | 34.8 (94.6) | 34.6 (94.3) | 33.8 (92.8) | 33.6 (92.5) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 28.1 (82.6) | 28.3 (82.9) | 28.8 (83.8) | 28.3 (82.9) | 27.2 (81) | 26.5 (79.7) | 26.5 (79.7) | 27.3 (81.1) | 28.4 (83.1) | 28.9 (84) | 28.9 (84) | 28.3 (82.9) | 28 (82) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 23.9 (75) | 24 (75) | 24.3 (75.7) | 24.2 (75.6) | 23.6 (74.5) | 23.1 (73.6) | 22.9 (73.2) | 23.5 (74.3) | 24.2 (75.6) | 24.5 (76.1) | 24.4 (75.9) | 24.3 (75.7) | 23.9 (75) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 19.5 (67.1) | 20 (68) | 19.8 (67.6) | 20 (68) | 19 (66) | 18.6 (65.5) | 17.6 (63.7) | 19.2 (66.6) | 20.2 (68.4) | 19.6 (67.3) | 20 (68) | 18.3 (64.9) | 17.6 (63.7) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 25.1 (0.988) | 18.1 (0.713) | 30.9 (1.217) | 88.5 (3.484) | 213.0 (8.386) | 321.3 (12.65) | 267.8 (10.543) | 188.0 (7.402) | 99.4 (3.913) | 63.5 (2.5) | 60.8 (2.394) | 44.0 (1.732) | 1,420.4 (55.921) |
| ความชื้นร้อยละ | 70.8 | 66.4 | 66.3 | 70.7 | 78.9 | 84.9 | 84.2 | 81.3 | 76.2 | 74.1 | 72.3 | 72.5 | 74.9 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย (≥ 1 mm) | 3 | 3 | 4 | 6 | 14 | 21 | 19 | 15 | 8 | 5 | 5 | 4 | 107 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 177.8 | 148.2 | 142.4 | 129.2 | 138.3 | 93.5 | 136.3 | 155.3 | 200.7 | 204.8 | 195.8 | 173.5 | 1,895.8 |
แหล่งที่มา: Brazilian National Institute of Meteorology (INMET).
บุคคลสำคัญ

Miquéias Fernandes (1950–2020) นักการเมืองและบาดหลวง
Johnathan de Jesus (เกิด ค.ศ. 1983) นักการเมือง
Thiago Maia (เกิด ค.ศ. 1997) นักฟุตบอล
Luiz Altamir Melo (เกิด ค.ศ. 1996) นักว่ายน้ำ
Shéridan Oliveira (เกิด ค.ศ. 1984) นักการเมืองและนักจิตวิทยา
Eliakin Rufino (เกิด ค.ศ. 1956) นักกวี, นักร้อง, นักเขียน, ศาสตราจารย์สาขาปรัชญา และนักข่าว
แหล่งข้อมูลอื่น

Site of Boa Vista's City Hall (ในภาษาโปรตุเกส)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ปงต็องออกัวซ์

| ปงต็องออกัวซ์ |
| --- | --- |
   ตราอาร์ม
ประเทศ:  สวิตเซอร์แลนด์
รัฐ: ฟรีบูร์
เขต: กรูว์แยร์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9.95 ตร.กม. (3.84 ตร.ไมล์)
ความสูง: 726 เมตร (2,382 ฟุต)
ประชากร (ธ.ค. 2017)
 • ทั้งหมด: 1,807 คน
 • ความหนาแน่น: 180 คน/ตร.กม. (470 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 1643-1645
เลข SFOS: 2122
เว็บไซต์: www.pont-en-ogoz.ch
ปงต็องออกัวซ์ (ฝรั่งเศส: Pont-en-Ogoz) เป็นเทศบาลในรัฐฟรีบูร์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ด้านตะวันตกริมทะเลสาบกรูว์แยร์
บาแก็ต

| --- | --- |
บาแก็ตแบบฉบับ
ประเภท: ขนมปัง
มื้อ: อาหารเรียกน้ำย่อยหรืออาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: ฝรั่งเศส
ผู้สร้างสรรค์: ไม่ทราบ
ส่วนผสมหลัก: แป้ง, น้ำ, ยีสต์, เกลือ
รูปแบบอื่น: บั๊ญหมี่
พลังงาน (ต่อ  หน่วยบริโภค): 263 กิโลแคลอรี (1101 กิโลจูล)
ข้อมูลอื่น: ไกลซีมิกโหลด 47 (100 กรัม)
 ตำราอาหาร: บาแก็ต   สื่อ: บาแก็ต
| ความรอบรู้วิธีทำเชิงฝีมือและวัฒนธรรมขนมปังบาแก็ต * |
| --- | --- |
  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก
บาแก็ตจากปารีส
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
สาขา: แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม และงานเทศกาล, งานช่างฝีมือดั้งเดิม
เกณฑ์พิจารณา: R.1, R.2, R.3, R.4, R.5
อ้างอิง: 01883
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2565 (คณะกรรมการสมัยที่ 17)
รายการ: ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
บาแก็ต (ฝรั่งเศส: baguette) หรือ ขนมปังฝรั่งเศส เป็นขนมปังมีเอกลักษณ์พิเศษ ด้วยการทำเป็นทรงยาวกว่า 2 ฟุต เส้นผ่าศูนย์กลาง 2–3 นิ้ว เปลือกนอกแข็งกรอบ เนื้อในนุ่มเหนียว และเป็นโพรงอากาศ คนฝรั่งเศสมักจะไม่ใช้มีดฝานออกเป็นแผ่น ๆ แต่จะใช้วิธีบิออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยมือ เพื่อรับประทานกับซุป ปาดเนยสด หรือประกอบทำเป็นแซนด์วิช
โดยปกติแล้วบาแก็ตจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางอยู่ที่ 5–6 เซนติเมตร (2–2⅓ นิ้ว) และความยาวอยู่ที่ 65 เซนติเมตร (26 นิ้ว)
ใน พ.ศ. 2565 ความรอบรู้วิธีทำเชิงฝีมือและวัฒนธรรมบาแก็ตได้รับการบรรจุลงในรายการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของยูเนสโก
อ่านเพิ่ม

Child, Julia. From Julia Child's Kitchen. New York: Knopf, 1970.
Child, Julia and Simone Beck. Mastering the Art of French Cooking, vol. 2. New York: Knopf, 1970.
Rambali, Paul. Boulangerie. New York: Macmillan, 1994, ISBN 0-02-600865-3.
Reinhard, Peter. Crust and Crumb. Berkeley, CA: Ten Speed Press, 1998, ISBN 1-58008-802-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บาแก็ต
About the Baguette – an investigation into the origin of the baguette
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี
น้ำหอม

น้ำหอม (ฝรั่งเศส: parfum) เป็นส่วนผสมของน้ำมันหอมระเหยหรือสารประกอบให้กลิ่น, สารฟิกเซทีฟ (fixative) ที่มีกลิ่นหอมกับตัวทำละลาย ใช้เพื่อให้ร่างกายมนุษย์, สัตว์, อาหาร, สิ่งของ หรือพื้นที่อยู่อาศัยมีกลิ่นที่น่าพึงพอใจ
โดยทั่วไปแล้วน้ำหอมมักอยู่ในรูปของเหลวและใช้ให้กลิ่นที่น่าเข้าหาแก่ตัวบุคคล
การค้นพบทางโบราณคดีและเอกสารโบราณแสดงให้เห็นถึงการใช้น้ำหอมในอารยธรรมยุคแรกสุดของมนุษย์ น้ำหอมยุคใหม่นั้นเริ่มมีในศตวรรษที่ 19 ด้วยการสังเคราะห์เชิงการค้าของสารประกอบให้กลิ่น เช่น vanillin และ coumarin
การอธิบายน้ำหอม

สูตรที่ชัดเจนในการผลิตน้ำหอมสำหรับการค้านั้นถูกเก็บไว้เป็นความลับบริษัท ถึงแม้จะมีการตีพิมพ์เผนแพร่อย่างกว้างขวางแต่ก็มักเต็มไปด้วยวัตถุดิบที่มีความซับซ้อนที่ทำให้ยากต่อการอธิบาย ประสบการณ์ โดยลูกค้าต่อกลิ่นนั้น ๆ อย่างไรก็ตาม ผู้เชี่ยวชาญด้านน้ำหอม (connoisseurs of perfume) สามารถระบุองค์ประกอบและที่มาของกลิ่นในน้ำหอมหนึ่ง ๆ ได้เช่นกัน
วิธีที่เป็นเชิงปฏิบัติที่สุดในการอธิกายน้ำหอมนั้นคือการอธิบายตามฟรากานซ์โน๊ต (fragrance notes) ของกลิ่นหรือ แฟมิลี ("family") ของกลิ่น ทั้งหมดนี้ส่งผลต่อความประทับใจรวบยอดต่อกลิ่นเมื่อแรกใช้ไปจนถึงฮินต์ (hint) ของกลิ่นที่ยังคงอบอวลอยู่
สายทางของกลิ่น (trail of scent) ที่บุคคลที่มีน้ำหอมหนึ่งทิ้งไว้เรียกว่า ซิลเลจ (sillage) ตามคำภาษาฝรั่งเศสที่แปลว่า "wake" ซึ่งคือทางคลื่นที่เกิดขึ้นในน้ำตามเรือที่แล่นผ่าน
การอธิบายน้ำหอม > ฟรากานซ์โน๊ต

น้ำหอมนั้นอธิบายโดยมีดนตรีเป็นคำอุปมา เช่น การมีเซต 3 เซตของโน๊ต (notes) หมายถึงกลิ่นอันเสนาะหู (harmonious scent) แบบ “เสียงดนตรีที่ประสานกัน” (accord) โน๊ตนั้นจะถูกเปิดเผยออกเมื่อเวลาผ่านไป ด้วยความประทับใจแรก (immediate impression) ของท๊อปโน๊ต (top note) ไปยังมิดเดิลโน๊ต (middle notes) ที่ลึกกว่า และเบสโน๊ต (base notes) ที่ค่อย ๆ แสดงออกมาในระยะท้ายสุด โน๊ตต่าง ๆ เหล่านี้จะถูกสร้างสรรค์ขึ้นอย่างปราณีตด้วยศาสตร์ของการระเหยของน้ำหอม ผู้ผลิตน้ำหอมผู้ตีพิมพ์โนี๖น้ำหอมนั้นมักทำด้วยการนำเสนอองค์ประกอบกลิ่น (fragrance components) ในรูปของ พีระมิดกลิ่นหอม (fragrance pyramid) และใช้คำที่เป็นเชิงจินตนาการประกอบ
การอธิบายน้ำหอม > แฟมิลีการรับกลิ่น

การจัดกลุ่มน้ำหอมนั้นไม่มีทางเป็นไปอย่างแน่นอนหรือเป็นไปอย่างรูปธรรม น้ำหอมจำนวนมากประกอบด้วยมุมต่าง ๆ ของแฟมิลีการรับกลิ่น (Olfactive families) ที่ต่างกัน แม้แต่น้ำหอมที่ออกแบบมาเป็นกลิ่น "ดอกไม้ชนิดเดียว" (single flower) ยังประกอบด้วยสารส่งกลิ่นอื่น ๆ ประกอบหรือเป็นฐาน
การจัดกลุ่มแบบแฟมิลี (family) นี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นในการอธิบายน้ำหอม แต่ไม่สามารถจัดประเภทน้ำหอมได้ทั้งหมด
การอธิบายน้ำหอม > แฟมิลีการรับกลิ่น > ดั้งเดิม

น้ำหอมชนิดดั้งเดิม (traditional) เริ่มมีขึ้นในราวปี 1900:
ซิงเกิลฟลอรอล (Single Floral): กลิ่นเต็มไปด้วยกลิ่นของดอกไม้ชนิดหนึ่งโดยเฉพาะ ในภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า soliflore ตัวอย่าง: Serge Lutens Sa Majeste La Rose
ฟลอรอลแบนเควท (Floral Bouquet): ประกอบด้วยกลิ่นดอกไม้หลายกลิ่นผสมกัน ตัวอย่าง: Houbigant Quelques Fleurs, Jean Patou Joy
แอมเบอร์ หรือ “ออเรนทัล” (Amber or "Oriental"): เป็นกลุ่มใหญ่ที่ประกอบด้วยกลิ่นหวาน (sweet), มีกลิ่นเล็กน้อยที่มาจากกลิ่นของสัตว์ (animalic scents) ไขลำไส้วาฬ (ambergris) หรือ ลับดานัม (labdanum) และมักรวมกับกลิ่นของ วานิลลา, เม็ดตองกา (tonka bean), ดอกไม้ และไม้ สามารถเสริม (enhanced) ด้วยน้ำมันกลิ่นการบูร (camphorous oils) และอินเซนส์เรซินส์ (incense resins) ที่ซึ่งทำให้เกิดภาพของ "โอเรนทัลลิสม์" แบบสมัยวิคตอเรีย ตัวอย่างดั้งเดิม: Guerlain Shalimar, Yves Saint Laurent Opium, Chanel Coco Mademoiselle
วูดี (Woody): กลิ่นเต็มไปด้วยกลิ่นคล้ายไม้ (woody scents) โดยทั่วไปคือไม้ agarwood, sandalwood, cedarwood และ vetiver กลิ่นคล้ายการบูร (camphoraceous smell) Patchouli สามารถพบในไม้เหล่านี้ได้ ตัวอย่างดั้งเดิม: Myrurgia Maderas De Oriente, Chanel Bois des Îles. Modern: Balenciaga Rumba
เลเธอร์ (Leather): แฟมิลีของกลิ่นที่ประกอบด้วยกลิ่นน้ำผึ้ง, ยาสูบ, ไม้ และ ยางไม้ ที่ชวนให้นึกถึงกลิ่นหนัง ตัวอย่างดั้งเดิม: Robert Piguet Bandit, Balmain Jolie Madame
ชีพร์ (Chypre; สัทอักษรสากล: [ʃipʁ]): เป็นคำภาษาฝรั่งเศสแปลว่า ไซปรัส (cyprus) ซึ่งรวมถึงกลิ่นที่เกิดจาก เบอร์กาม็อต, oakmoss และ labdanum ตั้งชื่อตามน้ำหอม François Coty Chypre (1917) ตัวอย่างในยุคใหม่: Guerlain Mitsouko
ฟูแฌร์ (Fougère; สัทอักษรสากล: [fu.ʒɛʁ]): เป็นคำภาษาฝรั่งเศสแปลว่า เฟิร์น เป็นกลิ่นที่มีฐานมาจาก ลาเวนเดอร์, coumarin และ oakmoss ประกอบกับกลิ่นสมุนไพรและไม้ที่ชัด (sharp herbaceous and woody scent) ตั้งชื่อตามน้ำหอม Houbigant's Fougère Royale น้ำหอมบุรุษส่วนมากอยู่ในแฟมิลีนี้ ตัวอย่างยุคใหม่: Fabergé Brut, Guy Laroche Drakkar Noir, Penhaligon's Douro
การอธิบายน้ำหอม > แฟมิลีการรับกลิ่น > ยุคใหม่

ตั้งแต่ปี 1945 ได้มีหมวดหมู่ใหม่ ๆ เกิดขึ้นในการอธิบายกลิ่นยุคใหม่ (modern scents) ส่วนหนึ่งมากจากการพัฒนาในเทคโนโลยีการผลิตและสังเคราะห์กลิ่น:
ไบรท์ฟลอรัล (Bright Floral): รวมเอากลุ่มดั้งเดิม ซิงเกิลฟลอรัล (Single Floral) กับ ฟลอรัลแบนเควต (Floral Bouquet) เข้าด้วยกัน ตัวอย่าง: Estée Lauder Beautiful
กรีน (Green): เป็นการตีความใหม่ที่อ่อนลงของกลุ่ม Chypre เสริมด้วย pronounced cut grass, ใบไม้สีเขียวบด และกลิ่นคล้ายแตงกวา ตัวอย่าง: Estée Lauder Aliage, Sisley Eau de Campagne, Calvin Klein Eternity
อควอทิก (Aquatic), ออเชนิก (Oceanic), โอโซนิก (Ozonic): เป็นหมวดหมู่ใหม่สุด เริ่มมีในปี 1988 ในน้ำหอม Davidoff Cool Water (1988) และ Christian Dior Dune (1991) เป็นกลิ่นที่สะอาด (clean smell) ชวนให้รำลึกถึงมหาสมุทร นำไปสู่น้ำหอมแอนดรอจีนัส (androgynous) จำนวนมาก โดยทั่วไปแล้วประกอบด้วย calone สารสังเคราะห์ที่ค้นพบในปี 1966 หรือสารสังเคราะห์ที่ค้นพบหลังจากนั้น สามารถนำมาใช้เสริมความเด่น (accent) ของน้ำหอมกลุ่มฟลอรัล (floral), ออเรนทัล (oriental) และวูดี (woody)
ซิตรัส (Citrus): ประกอบด้วยกลิ่นที่ให้ความรู้สึกสดชื่น ("freshening") ตัวอย่าง: Penhaligon's Quercus
ฟรุตี (Fruity): ประกอบด้วยกลิ่นผลไม้อื่นนอกจากกลุ่มซิตรัส เช่น พีช, cassis (แบล็กเคอร์แรนต์), มะม่วง, เสาวรส เป็นต้น ตัวอย่าง: Ginestet Botrytis
กูร์แม (Gourmand; ภาษาฝรั่งเศส: [ɡuʁmɑ̃]): กลิ่นที่มีความ "กินได้" (edible) หรือ "คล้ายขนมหวาน" (dessert-like) มักประกอบด้วยวานิลลา, tonka bean และ coumarin ตัวอย่างหวาน ๆ : Thierry Mugler's Angel (sweet)
การอธิบายน้ำหอม > แฟมิลีการรับกลิ่น > วงล้อกลิ่นหอม

รูปแบบการจัดประเภทใหม่นี้เป็นที่นิยมใช้ในการค้าและในอุตสาหกรรมเครื่องหอม คิดขึ้นในปี 1983 โดยผู้ให้คำปรึกษาด้านน้ำหอม Michael Edwards รูปแบบนี้นั้นทำให้การจัดแบ่ง, การขานชื่อ และการแสดงความสัมพันธ์ระหว่างชั้นต่าง ๆ เรียบง่ายขึ้น แฟมิลี (families) หลักในวงล้อได้แก่ ฟลอรัล (Floral), ออเรนทัล (Oriental), วูดี (Woody), อโรมาติกฟูแฌร์ (Aromatic Fougère) และ เฟรช (Fresh) ซึ่งแต่ละแฟมิลีจะถูกแบ่งย่อยลงไปอีก และนำมาประกอบกันเป็นวงล้อ ตัวอย่างเช่นน้ำหอม Chanel No.5 ที่ซึ่งดั้งเดิมจัดเป็นฟลอรัลแบบอัลดีไฮด์ (aldehydic floral) จะอยู่ในกลุ่มย่อย ซอฟท์ฟลอรัล (Soft Floral) เป็นต้น
ขวดเดิมของ Fougère Royale โดย Houbigant สร้างสรรค์โดย Paul Parquet ในปี 1884 น้ำหอมนี้เป็นหนึ่งในน้ำหอมยุคใหม่ที่สำคัญที่สุด และเป็นจุดบันดาลใจให้กับน้ำหอมคลาส Fougère ในเวลาต่อมา
พีระมิดของกลิ่นหอม (Fragrance pyramid)
บูร์ฌฟุต 18

| --- | --- |
สนาม: สนามกีฬาฌัก แร็งโบ
ความจุ: 7,500 คน
เจ้าของ: ซาดีโย มาเน
บูร์ฌฟุต 18 (ฝรั่งเศส: Bourges Foot 18) เป็นสโมสรฟุตบอลที่ตั้งอยู่ในเมืองบูร์ฌ ประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นจากการควบรวมกันระหว่างบูร์ฌฟุตกับบูร์ฌ 18 ในปี 2021
ประวัติ

ในเดือนกรกฎาคม 2020 ยาน กาลุต นายกเทศมนตรีนครบูร์ฌ ได้เสนอการควบรวมกันของ 2 สโมสรฟุตบอลที่สำคัญที่สุดในบูร์ฌคือ บูร์ฌฟุตกับบูร์ฌ 18 การควบรวมกันได้รับการตกลงในหลักการระหว่าง 2 สโมสรในเดือนกันยายน 2020
รายละเอียดของการควบรวมได้รับการยืนยันในเดือนเมษายน 2021 เมื่อสมาชิกของทั้ง 2 สโมสรลงมติอนุมัติ ประธานของทั้ง 2 สโมสรที่ควบรวมกันกลายเป็นประธานร่วมของสโมสรใหม่ที่มีชื่อว่า บูร์ฌฟุต 18 สีประจำสโมสรคือสีแดงและสีขาว
เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2021 สโมสรได้ยืนยันว่าโลร็อง ดี แบร์นาร์โด อดีตผู้ฝึกของบูร์ฌฟุต เป็นหัวหน้าผู้ฝึกของสโมสรที่รวบกัน
เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2023 ซาดีโย มาเน นักฟุตบอลทีมชาติเซเนกัล ได้เข้าซื้อสโมสรบูร์ฌฟุต 18
น็อทร์-ดามเดอปารี

สำหรับความหมายอื่น ดู คนค่อมแห่งน็อทร์-ดาม
| --- | --- |
ภาพประกอบฉบับพิมพ์ครั้งแรก
ผู้ประพันธ์: วิกตอร์ อูว์โก (Victor Hugo)
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Notre-Dame de Paris
ผู้วาดภาพประกอบ: อัลเฟร บาร์โบ (Alfred Barbou)
ประเทศ: ประเทศฝรั่งเศส
ภาษา: ภาษาฝรั่งเศส
ประเภท: จินตนิยม
สำนักพิมพ์: โกสเซอแล็ง (Gosselin)
วันที่พิมพ์: 14 มกราคม ค.ศ. 1831
น็อทร์-ดามเดอปารี (ฝรั่งเศส: Notre-Dame de Paris) เป็นนวนิยาย วิกตอร์ อูว์โก (Victor Hugo) ประพันธ์ เผยแพร่ครั้งแรกใน ค.ศ. 1831 ชื่อ น็อทร์-ดามเดอปารี อันหมายถึง "มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส" นั้น เอาชื่อวิหารดังกล่าวซึ่งเป็นฉากหลักของเรื่องมาตั้ง
ภูมิหลัง

วิกตอร์ อูว์โก เริ่มเขียนนวนิยายเรื่องนี้ใน ค.ศ. 1829 ตามที่ตกลงไว้กับ โกสเซอแล็ง (Gosselin) สำนักพิมพ์ที่เขาสังกัด ว่าจะให้เสร็จภายในปีนั้น อย่างไรก็ดี วิกตอร์ก็มิอาจเสร็จตามกำหนด เพราะต้องขลุกอยู่กับโครงการหลายอย่างในเวลาเดียวกัน ราวฤดูร้อนของปีรุ่งขึ้น สำนักพิมพ์โกสเซอแลงจึงร้องขอให้เขารีบเขียนนวนิยายเรื่องดังกล่าวให้แล้วเสร็จภายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1831 เมื่อถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1830 นั้น วิกตอร์จึงกว้านซื้อปากกา น้ำหมึก และเสื้อคลุมขนสัตว์ แล้วกักตัวเองอยู่ในห้องของบ้าน โดยสัญญากับตนว่าจะไม่ออกบ้านถ้างานไม่เสร็จ เว้นแต่ไปปฏิบัติศาสนกิจยามค่ำคืนที่วิหารน็อทร์-ดาม วิกตอร์ได้ "ปั่น" นวนิยายเรื่องนี้โดยไม่หยุดพัก และเสร็จภารกิจในอีกหกเดือนถัดมา
แนวคิดในเรื่อง

นิยายเรื่องนี้มีชื่อในภาษาฝรั่งเศสว่า น็อทร์-ดามเดอปารี (Notre-Dame de Paris) อันเป็นชื่ออย่างเป็นทางการของมหาวิหารน็อทร์-ดาม ข้อนี้บ่งบอกว่าวิหารนั้นเองเป็นองค์หลักของเรื่อง เป็นทั้งฉากหลักและเป็นจุดหลักของการดำเนินเรื่อง เหตุการณ์เกือบทั้งหมดเกิดขึ้นที่วิหาร บนหอระฆัง หรือได้รับการชมดูจากตัวละครที่อยู่บนดาดฟ้าวิหาร นิยายนี้แสดงความเป็นไปในศิลปะกอทิก ซึ่งสถาปัตยกรรม กิเลสตัณหา และศาสนาล้วนแต่สุดโต่ง มีการนำเสนอลัทธินิยัตินิยม (determinism) หรือลัทธิความเชื่อที่ว่า การกระทำทุกอย่างของมนุษย์ หรือเหตุการณ์ทั้งหลาย ได้ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว ตลอดจนนำเสนอภาพการจลาจลและปฏิวัติ กับทั้งการต่อสู้ทางชนชั้น การถือวรรณะดังกล่าวปรากฏในส่วนความสัมพันธ์ระหว่างกาซีโมโด นางแอสเมรัลดา และผู้ลากมากดีในหนังสือ อนึ่ง จะพบว่ามีแนวคิดเรื่องพลวัตทางเพศแทรกอยู่ในนิยายด้วย โดยเฉพาะส่วนที่ว่า นางแอสเมรัลดาเป็นวัตถุทางเพศของตัวละครอื่น ๆ ในลักษณะที่แตกต่างกันไป
ในสมัยนั้น วิหารน็อทร์-ดามร้างการปฏิสังขรณ์นานมากและมีสภาพทรุดโทรม นี้ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่อูว์โกต้องการบันทึกเอาไว้ในนิยายของเขา เขาเป็นกังวลว่า ศิลปะกอธิกอย่างวิหารน็อทร์-ดามอันเป็นสัญลักษณ์แห่งกรุงปารีสและแม้กระทั่งของยุโรปทั้งทวีปนั้นจะมลายหายไปเพราะวิวัฒนาการของสื่อสิ่งพิมพ์ เขาสอดใส่แนวความคิดนี้ไปในบรรพ 2 หมวด 2 ตอนที่บาทหลวงฟร็อลโลมองขึ้นไปยังวิหารน็อทร์-ดาม แล้วรำพันว่า "Ceci tuera cela" ("สิ่งนี้จักกลืนสิ่งนั้น", "This will kill that") นอกจากนี้ อูว์โกยังเขียนว่า "quiconque naissait poète se faisait architecte" ("ใครก็ตามที่เกิดมาเป็นกวีแล้วก็ย่อมผันไปเป็นสถาปนิกด้วยกันทั้งนั้น", "whoever is born a poet becomes an architect") เพื่อย้ำว่า ในขณะที่สื่อสิ่งพิมพ์ถูกตรวจพิจารณาและห้ามเผยแพร่ได้บ่อย สถาปัตยกรรมจักคงความโดดเด่นล้ำเลิศและสถิตอยู่ในเสรีภาพอันวิเศษหาใดเหมือน
แหล่งข้อมูลอื่น

Notre Dame de Paris ที่ วิกิซอร์ซฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส)
The Hunchback of Notre Dame ที่ โครงการกูเทนแบร์ก  (อังกฤษ)
The Hunchback of Notre Dame (หนังสือเสียง) (ฝรั่งเศส)
บริโชส (ละครโทรทัศน์)

| บริโชส |
| --- | --- |
สร้างโดย: เปาโล มุนโฮซ
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "บริโชส"
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: ข้อความที่ตัดตอนมาจากเพลงและเครดิต
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 13
การผลิต
ความยาวตอน: 11 นาที
บริษัทผู้ผลิต: เทคโนเคนา
ออกอากาศ
เครือข่าย: ทีวี บราซิล
ออกอากาศ: 17 เมษายน ค.ศ. 2557 – 26 มกราคม ค.ศ. 2559
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
บริโชส บริโชส - อา ฟลอเรสต้า แอ นอซา
บริโชส (โปรตุเกส: Brichos) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศบราซิล อิงจากภาพยนตร์ชื่อเดียวกันปี พ.ศ. 2550 สร้างโดย เปาโล มุนโฮซ ฉายตอนแรกเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2557 ในช่องทีวี บราซิล
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

ตาเลส (โปรตุเกส: Tales) ตัวเอกในเรื่อง เป็นเสือจากัวร์เพศผู้ เขาเป็นผู้นำแก๊ง
ฌาอีร์ซินโญ่ (โปรตุเกส: Jairzinho) เป็นนาซัวเพศผู้
บันเดียรา (โปรตุเกส: Bandeira) เป็นตัวกินมดยักษ์สีน้ำเงินเพศผู้กับผมสีน้ำตาล
ดูมงต์ซินโญ่ (โปรตุเกส: Dumontzinho) เป็นนกปั้นเตาสีน้ำตาลเพศผู้ เขาเป็นอัจฉริยบุคคลของแก๊ง
รายชื่อตอน

รายชื่อตอนของ บริโชส ทั้งหมดมี 1 ฤดูกาล และ 13 ตอน
รายชื่อตอน > ฤดูกาลที่ 1

Vírus Maldito
O Jogo Do Bricho
Alarme Sonoro
Amando Pacas
A Boa Forma
Aniversário da Dona Gina
O Profeta
A Prova
A Velhice Está Chegando
Água
Cinema no Limite
O Presente do Tales
Ciências Vs Magia
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล)
บ้านทาส (กอเร)

บ้านทาส (อังกฤษ: House of Slaves; ฝรั่งเศส: Maison des Esclaves) และประตูแห่งความไม่หวนคืน (อังกฤษ: Door of No Return; ฝรั่งเศส: Porte du voyage sans retour) เป็นพิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถานสำหรับการค้าทาสในแอตแลนติก ตั้งอยู่บนเกาะกอเร (Gorée Island) ห่างจากชายฝั่งเมืองดาการ์ ประเทศเซเนกัล ไปราว 3 กิโลเมตร บูบาการ์ โจเซฟ นจายา (Boubacar Joseph Ndiaye) เปิดพิพิธภัณฑ์ดังกล่าวขึ้นเมื่อปี 1962 และทำหน้าที่เป็นภัณฑารักษ์จนวันสุดท้ายของชีวิตเขาในปี 2009 ว่ากันว่า พิพิธภัณฑ์นี้เพื่อเป็นเครื่องรำลึกถึงด่านสุดท้ายที่ทาสจากทวีปแอฟริกาจะต้องผ่านมา นักประวัติศาสตร์ยังเห็นไม่ลงรอยกันว่า ทาสชาวแอฟริกาที่ถูกกักขังไว้ในอาคารแห่งนี้มีจำนวนเท่าไร และเกาะกอเรมีความสำคัญเกี่ยวข้องกับการค้าทาสในแอตแลนติกในฐานะที่เป็นจุดจุดหนึ่งในการดังกล่าวจริงหรือไม่ แต่ผู้มาเยี่ยมชมจากทวีปแอฟริกา ยุโรป และอเมริกา คงถือกันว่า สถานที่นี้มีความสำคัญต่อการหวนระลึกถึงจำนวนชาวแอฟริกันที่ต้องสูญเสียไปในการค้าทาส
ระเบียงภาพ

อาคารพิพิธภัณฑ์
ประตูแห่งความไม่หวนคืน เบื้องหน้าคือมหาสมุทรแอตแลนติก
ภายในอาคาร
รูปปูนปั้นหน้าอาคาร
จิตรกรรมในอาคารแสดงการค้าทาส
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บ้านทาส