stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แคว้นซาราตอฟ
ภูมิศาสตร์

แคว้นตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรปรัสเซีย ทางตอนเหนือของภูมิภาควอลกาตอนล่าง จากตะวันตกไปตะวันออกมึความยาว 575 กิโลเมตร (357 ไมล์) และจากเหนือลงใต้ยาว 330 กิโลเมตร (210 ไมล์)
แคว้นมีพรมแดนติดกับ:
แคว้นวอลโกกราด ทางทิศใต้
แคว้นโวโรเนจ และ แคว้นตัมบอฟ ทางทิศตะวันตก
แคว้นเปนซา, แคว้นซามารา และ แคว้นอูลยานอฟสค์ ทางเหนือ
คาซัคสถาน (ภูมิภาคคาซัคสถานตะวันตก) ไปทางทิศตะวันออก
แคว้นคาลูกา

| แคว้นคาลูกา |
| --- | --- |
แคว้น
Калужская область
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: เพลงสรรเสริญแคว้นคาลูกา 

พิกัด: 54°26′N 35°26′E﻿ / ﻿54.433°N 35.433°E﻿ / 54.433; 35.433
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: กลาง
เขตเศรษฐกิจ: กลาง
สถาปนา: 5 กรกฎาคม 1944
ศูนย์กลางการบริหาร: คาลูกา
การปกครอง
 • องค์กร: Legislative Assembly
 • ผู้ว่าการแคว้น: Vladislav Shapsha
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 29,777 ตร.กม. (11,497 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 64
ประชากร
 • ประมาณ (2018): 1,012,156 คน
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามอสโก )
รหัส ISO 3166: RU-KLU
ทะเบียนรถ: 40
รหัส OKTMO: 29000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: http://www.admobl.kaluga.ru/
แคว้นคาลูกา (รัสเซีย: Калу́жская о́бласть, Kaluzhskaya oblast) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองคาลูกา มีประชากร 1,010,930 คนในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553
ข้อมูลประชากร > ประชากร

จากผลการสำรวจสำมะโนประชากรของ  พ.ศ. 2553 พบว่า ประชากรของแคว้นอยู่ที่ 1,010,930 ตน ลดลงจาก 1,041,641 คนที่บันทึกไว้ใน  สำมะโนประชากร พ.ศ. 2545 และลดลงจาก 1,066,833 คนที่บันทึกไว้ในสำมะโนประชากร พ.ศ. 2532
| กลุ่มชาติพันธุ์ | จำนวนในปี ค> ศ. 2010 |
| --- | --- |
ชาวรัสเซีย: 869,031 (93.1%)
ชาวยูเครน: 16,662 (1.8%)
อาร์เมเนีย: 9,962 (1%)
ชาวเบลารุส: 4,557 (0.5%)
ตาตาร์: 4,206 (0.4%)
อาเซอร์ไบจัน: 3,498 (0.4%)
อุซเบก: 3,482 (0.4%)
อื่นๆ: 22,240 (2.4%)
 เฉพาะกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีจำนวนมากกว่า 1,000 คนเท่านั้นที่รวมอยู่ในตารางนี้ : 
77,292 คนลงทะเบียนจากฐานข้อมูลการบริหารและไม่สามารถระบุเชื้อชาติได้ คาดว่าสัดส่วนของเชื้อชาติในกลุ่มนี้จะเท่ากับสัดส่วนของกลุ่มที่ประกาศไว้
แคว้นปัสคอฟ

| แคว้นปัสคอฟ |
| --- | --- |
แคว้น
Псковская область
โครม (หรือเครมลิน) ในเมืองปัสคอฟ
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 57°19′N 29°15′E﻿ / ﻿57.317°N 29.250°E﻿ / 57.317; 29.250
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: ตะวันตกเฉียงเหนือ
เขตเศรษฐกิจ: ตะวันตกเฉียงเหนือ
สถาปนา: 23 สิงหาคม 2487
ศูนย์กลางการบริหาร: ปัสคอฟ (ปสคอฟ)
การปกครอง
 • องค์กร: Oblast Assembly of Deputies
 • ผู้ว่าการแคว้น: Mikhail Vedernikov
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 55,399 ตร.กม. (21,390 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 49
ประชากร
 • ประมาณ (2018): 636,546 คน
 • เขตเมือง: 70.9% คน
 • นอกเมือง: 29.1% คน
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามอสโก )
รหัส ISO 3166: RU-PSK
ทะเบียนรถ: 60
รหัส OKTMO: 58000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: http://www.pskov.ru/
แคว้นปัสคอฟ (รัสเซีย: Пско́вская о́бласть, Pskóvskaya óblast') เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองปัสคอฟ มีประชากร 673,423 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553
ภูมิศาสตร์

แคว้นปัสคอฟเป็นหน่วยองค์ประกอบทางตะวันตกสุดของรัสเซียที่อยู่ติดกัน (แคว้นคาลินินกราด ตั้งอยู่ไกลออกไปทางทิศตะวันตกแต่เป็นดินแดนแทรกและดินแดนส่วนแยก) มีพรมแดนติดกับแคว้นเลนินกราดทางทิศเหนือ แคว้นนอฟโกรอดทางทิศตะวันออก แคว้นตเวียร์และแคว้นปกสโมเลนสค์ทางตะวันออกเฉียงใต้ จังหวัดวีเซียบสค์ของประเทศเบลารุสทางตอนใต้ และเขตปกครองของประเทศลัตเวีย (เทศบาลอลูคเน, เทศบาลเมืองบัลตินาวา, เทศบาลซิบลา, เทศบาลคาร์ซาวา, เทศบาลลุดซา, เทศบาลวิลากา และ เทศบาลซิลูเป) และ ประเทศเอสโตเนีย (เมืองโวรู) ทางทิศตะวันตก ส่วนทางตะวันตกเฉียงเหนือ แคว้นปัสคอฟถูกกั้นโดยทะเลสาบไปปัสซึ่งประกอบขึ้นเป็นส่วนใหญ่ของพรมแดนเอสโตเนีย-รัสเซีย
สงครามปาเลสไตน์ ค.ศ. 1947–1949
บรรณานุกรม

Benny Morris, 1948, Yale University Press, 2008, ISBN 978-0-300-12696-9
David Tal, War in Palestine, 1948. Strategy and Diplomacy, Routledge, 2004.
อากาศยานลำตัวกว้าง

เครื่องบินโบอิง 767 ของออสเตรียนแอร์ไลน์ขณะขึ้นบินจากท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดีเมื่อปี 2019
เปรียบเทียบขนาดระหว่างเครื่องบินแอร์บัส เอ320 ของบริติชแอร์เวย์ (ลำตัวแคบ) กับโบอิง 777-300อีอาร์ของแอร์แคนาดา (ลำตัวกว้าง)
อากาศยานลำตัวกว้าง (อังกฤษ: Wide-body aircraft) คือ อากาศยานที่มีขนาดลำตัว (fuselage) กว้างเพียงพอสำหรับบรรทุกผู้โดยสารได้ถึงสองช่องทางเดิน (aisles) โดยถูกเรียกว่าเป็น อากาศยานที่มีสองช่องทางเดิน ซึ่งประกอบไปด้วยที่นั่งอย่างน้อยเจ็ดที่นั่งต่อหนึ่งแถว  ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางโดยทั่วไปของลำตัวเครื่องบินนั้นมีขนาดประมาณ 5 ถึง 6 เมตร (16 ถึง 20 ฟุต) ซึ่งทำให้จุผู้โดยสารได้ตั้งแต่ 200 จนถึง 850 คนในหนึ่งเที่ยวบิน อากาศยานที่มีขนาดลำตัวกว้างที่สุดนั้นมีขนาดความกว้างกว่า 6 เมตร (20 ฟุต) และสามารถจุผู้โดยสารได้ถึง 11 ที่นั่งต่อหนึ่งแถวในการจัดผังที่นั่งที่แบบใช้พื้นที่สูงสุด
เมื่อเปรียบเทียบกันกับอากาศยานลำตัวแคบ (Narrow-body aircraft) ซึ่งจะมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางตั้งแต่ 3 ถึง 4 เมตร (10 ถึง 13 ฟุต) และมีช่องทางเดินเดียว และจำนวนที่นั่งตั้งแต่ 2 จนถึง 6 ที่นั่งต่อหนึ่งแถว
แต่แรกนั้น อากาศยานลำตัวกว้างนั้นถูกออกแบบเพื่อจุดประสงค์ในด้านประสิทธิภาพ และความสะดวกสบายของผู้โดยสาร รวมทั้งการเพิ่มขนาดของห้องสัมภาระ อย่างไรก็ตาม สายการบินต่างๆ หันมาให้ความสนใจในด้านความสามารถในการประหยัดค่าใช้จ่าย และลดพื้นที่สำหรับผู้โดยสารเพื่อแลกกับความสามารถในการทำรายได้และกำไรสูงสุด
อากาศยานลำตัวกว้างที่มีขนาดกว้างที่สุดมักจะถูกเรียกว่า จัมโบ้เจ็ต ซึ่งได้แก่ โบอิง 747 ("จัมโบ้เจ็ต") แอร์บัส เอ380 ("ซุปเปอร์จัมโบ้เจ็ต") และรุ่นที่กำลังจะตามมา คือ โบอิง 777X ("มินิจัมโบ้เจ็ต")  คำว่า "จัมโบ้เจ็ต" นั้นมาจากชื่อ "จัมโบ้" ของช้างที่โด่งดังจากละครสัตว์ในช่วงศตวรรษที่ 19
ประวัติ

จากความสำเร็จในการออกแบบและผลิตโบอิง 707 และดักลาส ดีซี-8 ในช่วงปลายยุค 1950 สายการบินต่างๆ ก็เริ่มต้นมองหาอากาศยานที่มีขนาดกว้างขึ้นเพื่อรับกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นของการเดินทางทางอากาศ วิศวกรผู้พัฒนาต่างก็พบกับความท้าทายหลายประการ เพราะสายการบินต่างๆ ต้องการบรรจุผู้โดยสารจำนวนมากขึ้น โดยมีพิสัยการบินที่ไกลขึ้น และต้นทุนที่ต่ำลง
เครื่องบินไอพ่นในสมัยแรก เช่น โบอิง 707 และดักลาส ดีซี-8 มีการจัดที่นั่งโดยสารแบบช่องทางเดินเดียวซึ่งมีที่นั่งไม่มากกว่าหกต่อแถว อากาศยานที่มีขนาดใหญ่กว่าจะต้องมีความยาวมากกว่า สูงกว่า (เช่น มีสองชั้น) หรือกว้างพอที่จะจุจำนวนผู้โดยสารได้มากกว่า จากนั้นวิศวกรก็ได้พบว่าการสร้างห้องโดยสารเป็นสองชั้นจะเป็นปัญหาต่อกฎข้อบังคับด้านความปลอดภัยในการอพยพอันเนื่องมาจากเทคโนโลยีที่มีอยู่ในขณะนั้น และในช่วงยุค 1960 ก็ได้เชื่อกันว่าอากาศยานความเร็วเหนือเสียงนั้นจะมาแทนที่อากาศยานแบบเดิมที่มีขนาดใหญ่ แต่ทำความเร็วได้ช้ากว่า ดังนั้น จึงมีความเชื่อที่ว่าอากาศยานที่มีความเร็วต่ำกว่าเสียงนั้นจะค่อยๆ หายไปจากธุรกิจการบิน และจะกลายเป็นอากาศยานสำหรับขนส่งสินค้าแทน จึงทำให้ผู้ผลิตอากาศยานหลายรายได้ปรับแผนโดยใช้ลำตัวเครื่องบินที่กว้างขึ้นแทนที่จะสูงขึ้น (อาทิเช่น โบอิง 747 แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 และล็อกฮีด แอล-1011) โดยการเพิ่มช่องทางเดิน จะทำให้สามารถบรรจุผู้โดยสารได้ถึง 10 ที่นั่งต่อหนึ่งแถว ซึ่งยังสามารถเปลี่ยนเป็นอากาศยานขนส่งสินค้าที่บรรจุสินค้าได้ถึงสองตอน
ต่อมาวิศวกรได้พยายามออกแบบผลิตรุ่นที่สามารถยืดยาวออกไปได้อีกสำหรับแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-8 (รุ่นย่อย 61 62 และ 63) รวมทั้งรุ่นที่ยาวขึ้นสำหรับโบอิง 707 (รุ่นย่อย 320B และ 320C) และ โบอิง 727 (รุ่นย่อย 200) และ แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9 (รุ่นย่อย 30 40 และ 50) ซึ่งทั้งหมดนั้นสามารถบรรจุจำนวนผู้โดยสารที่มากขึ้นกว่าเดิม ในสมัยทางเทคโนโลยียังไม่สามารถทำอากาศยานที่มีสองชั้นตลอดลำตัวจนกระทั่งต่อมาในศตวรรษที่ 21 (แอร์บัส เอ380)
ยุคสมัยแรกของอากาศยานลำตัวกว้างนั้นเริ่มขึ้นราวปีค.ศ. 1970 ด้วยอากาศยานลำตัวกว้างรุ่นบุกเบิก ได้แก่ โบอิง 747 ที่มี 4 เครื่องยนต์ และห้องโดยสารสองชั้นบริเวณช่วงต้นของอากาศยาน ต่อมาไม่นาน อากาศยานลำตัวกว้างที่มีสามเครื่องยนต์ (trijet) ก็ถือกำเนิดตามมา ได้แก่ แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 และล็อกฮีด L-1011 ไทรสตาร์ ต่อมาอากาศยานลำตัวกว้างชนิดสองเครื่องยนต์ (twinjet) ถือกำเนิดขึ้นกับ แอร์บัส เอ300 ซึ่งเข้าประจำการในปีค.ศ. 1974 ในยุคสมัยนี้ถือเป็นช่วงที่เรียกกันว่า "สงครามอากาศยานลำตัวกว้าง"
ภายหลังกว่าสองทศวรรษต่อมาหลังจากความสำเร็จของอากาศยานประเภทนี้ ได้มีอากาศยานที่พัฒนาออกมาแทนอีกหลายรุ่น รวมถึง โบอิง 767 โบอิง 777 และแอร์บัส เอ330 แอร์บัส เอ340 และแมคดอนเนลล์ ดักลาส เอ็มดี-11 ในประเภทของ "จัมโบ้เจ็ต" นั้น ความจุของ โบอิง 747 นั้นยังคงทำสถิติต่อเนื่องมาจนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ.​ 2007 เมื่อแอร์บัส เอ380 ได้เข้าประจำการพร้อมชื่อเรียกอย่างลำลองว่า "ซุปเปอร์จัมโบ้เจ็ต"
ปัจจัยในการออกแบบ > ลำตัวเครื่องบิน (Fuselage)

อากาศยานที่มีขนาดลำตัวเครื่องบินกว้าง ถึงแม้จะมีพื้นที่ที่มากกว่า (และทำให้มีแรงต้านสูงขึ้นด้วย) อากาศยานลำตัวแคบที่มีปริมาณที่นั่งใกล้เคียงกัน โดยอากาศยานลำตัวกว้างนั้นมีข้อดีดังนี้:
มีปริมาณพื้นที่สำหรับผู้โดยสารมากกว่า ทำให้รู้สึกสะดวกสบายในพื้นที่กว้างขวาง
มีอัตราส่วนพื้นที่ผิวต่อปริมาตรที่น้อยกว่า ดังนั้นจึงมีแรงต้านต่อผู้โดยสาร/สินค้าที่น้อยกว่า โดยมีข้อยกเว้นในกรณีของโบอิง 757 ซึ่งเป็นอากาศยานลำตัวแคบที่มีความยาวมาก
มีช่องทางเดินคู่ (twin aisles) ซึ่งช่วยเพิ่มความสามารถในการบรรจุสินค้าเข้า ขนถ่ายสินค้าออก และการอพยพผู้โดยสาร เมื่อเปรียบเทียบกับอากาศยานที่มีทางเดินเดียว (อากาศยานลำตัวกว้างนั้นโดยปกติจะมีที่นั่งตั้งแต่ 3.5 ถึง 5 ต่อหนึ่งช่องทางเดิน กับอากาศยานลำตัวแคบที่มีปริมาณถึง 5-6 ที่นั่งต่อหนึ่งช่องทางเดิน)
ลดปริมาณความยาวของเครื่องบินต่อผู้โดยสาร (หรือปริมาณสินค้า) ทำให้สามารถขับเคลื่อนบนพื้นดินได้ง่ายขึ้น และลดความเสี่ยงที่จะทำให้หางเครื่องบินกระแทกกับพื้น (tailstrike)
มีช่องเก็บสัมภาระใต้เครื่องบินมากกว่า
โครงสร้างโดยรวมมีประสิทธิภาพมากกว่าการออกแบบในอากาศยานลำตัวแคบ
ปัจจัยในการออกแบบ > เครื่องยนต์

กำลังของเครื่องยนต์อากาศยานได้มีความน่าเชื่อถือเพิ่มมากขึ้นตลอดเวลาในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา ทำให้อากาศยานลำตัวกว้างส่วนใหญ่ในปัจจุบันนี้มีเพียงเครื่องยนต์จำนวนสองเครื่องเท่านั้น เครื่องยนต์คู่นั้นประหยัดเชื้อเพลิงได้มากกว่าอากาศยานขนาดเท่าๆ กันที่มีสามหรือสี่เครื่องยนต์ ความปลอดภัยของเครื่องยนต์อากาศยานในยุคปัจจุบันยังทำให้อากาศยานเป็นไปตามมาตรฐานการรับรองของ ETOP (Extended-range Twin-engine Operational Performance Standards) ซึ่งคำนวณ และกำหนดความปลอดภัยสำหรับเที่ยวบินข้ามทวีป อากาศยานส่วนใหญ่ในปัจจุบันนั้นมีเพียงสองเครื่องยนต์ เช่น
(แอร์บัส เอ330 แอร์บัส เอ350 โบอิง 767 และ โบอิง 777) ยกเว้นแต่อากาศยานที่มีน้ำหนักมากซึ่งจำเป็นต้องใช้สี่เครื่องยนต์ (ได้แก่ แอร์บัส เอ340, แอร์บัส เอ380 และ โบอิง 747)
ปัจจัยในการออกแบบ > การตกแต่งภายใน

การตกแต่งภายในของอากาศยาน หรือเรียกว่า ห้องโดยสาร (cabin) ได้มีการพัฒนาเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาตั้งแต่อากาศยานขนส่งผู้โดยสารในยุคแรก และในปัจจุบันนี้ อากาศยานลำตัวกว้างสามารถบรรจุชั้นโดยสารได้ตั้งแต่หนึ่งชั้นโดยสารถึงสี่ชั้นโดยสาร
บาร์ และเลาจน์ซึ่งเคยมีอยู่ในอากาศยานประเภทนี้เริ่มถูกตัดออกไปเกือบทั้งหมด แต่ก็ได้นำกลับเข้ามาในชั้นหนึ่ง (first class) และชั้นธุรกิจ (business class) บนเครื่องบินแอร์บัส เอ340-600 โบอิง 777-300ER และ แอร์บัส เอ380 เอมิเรตส์แอร์ไลน์ได้เพิ่มห้องอาบน้ำสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งบนเครื่องบินแอร์บัส เอ380 โดยอนุญาตให้ผู้โดยสารใช้งานได้ท่านละยี่สิบห้านาที และฝักบัวสามารถเปิดน้ำติดต่อกันได้ครั้งละห้านาทีเท่านั้น
การออกแบบภายในห้องโดยสาร รวมทั้งขนาด ความกว้างของที่นั่ง และระยะห่างระหว่างที่นั่ง นั้นแตกต่างกันตามแต่ละสายการบิน ตัวอย่างเช่น อากาศยานที่ใช้สำหรับเที่ยวบินระยะใกล้นั้นจะถูกตกแต่งให้มีความหนาแน่นของจำนวนที่นั่งมากกว่าอากาศยานสำหรับบินระยะไกล แต่เนื่องจากสถานการณ์ทางการเงินของธุรกิจสายการบิน ความหนาแน่นของที่นั่งสำหรับผู้โดยสารชั้นประหยัดนั้นยังคงมีอยู่ต่อไป
ในอากาศยานลำตัวกว้างแบบชั้นเดียว อาทิ เช่น โบอิง 777 พื้นที่บริเวณด้านบนของห้องโดยสารถูกออกแบบสำหรับเป็นบริเวณพักผ่อนของลูกเรือ และบริเวณเก็บอาหาร
ที่นั่งชั้นประหยัดภายในเครื่องบิน อิลยูชิน อิล-96 ของคิวบานา
ที่นั่งชั้นธุรกิจภายในเครื่องบิน แอร์บัส เอ330 ของอาเบียงกา
ที่นั่งชั้นหนึ่งภายในเครื่องบินโบอิง 747 ของคาเธ่ย์แปซิฟิค
ข้อมูลจำเพาะ

| รุ่น | ช่วงผลิต (ค> ศ.) | จำนวนเครื่องยนต์ | น้ำหนักสูงสุดขณะนำเครื่องขึ้น (MTOW) (ตัน) | ความกว้างภายใน | ความกว้างภายนอก | จำนวนที่นั่งต่อแถวในชั้นประหยัด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ300 | 1974–2007 | 2 | 171.7 | 528 เซนติเมตร (208 นิ้ว) | 564 เซนติเมตร (222 นิ้ว) | 8 ที่นั่ง (กว้าง 17.0") ผังที่นั่งแบบ 2-4-2 บน TG หรือ LH |
| แอร์บัส เอ310 | 1983–1998 | 2 | 164 | 528 เซนติเมตร (208 นิ้ว) | 564 เซนติเมตร (222 นิ้ว) | 8 ที่นั่ง (กว้าง 17.4") ผังที่นั่งแบบ 2-4-2 บน AI |
| แอร์บัส เอ330 | 1994- | 2 | 242 | 528 เซนติเมตร (208 นิ้ว) | 564 เซนติเมตร (222 นิ้ว) | 8 ที่นั่ง (กว้าง 17.5") ผังที่นั่งแบบ 2-4-2 บน EK   9 ที่นั่ง (กว้าง 16.5") ผังที่นั่งแบบ 3-3-3 บน D7 |
| แอร์บัส เอ340 | 1993–2011 | 4 | 380 | 528 เซนติเมตร (208 นิ้ว) | 564 เซนติเมตร (222 นิ้ว) | 8 ที่นั่ง (กว้าง 17.5") ผังที่นั่งแบบ 2-4-2 บน EY  9 ที่นั่ง (กว้าง 16.5") ผังที่นั่งแบบ 3-3-3 D7 |
| แอร์บัส เอ350 | 2010- | 2 | 268 | 561 เซนติเมตร (221 นิ้ว) | 596 เซนติเมตร (235 นิ้ว) | 9 ที่นั่ง (กว้าง 18") ผังที่นั่งแบบ 3-3-3 บน QR 8 ที่นั่ง (กว้าง 19-19.5") 10 ที่นั่ง ผังที่นั่งแบบ 3-4-3 ถูกนำเสนอ |
| แอร์บัส เอ380 | 2007-2021 | 4 | 560 | 654 เซนติเมตร (257 นิ้ว) ที่นั่งชั้นบน : 580 เซนติเมตร (230 นิ้ว) | 714 เซนติเมตร (281 นิ้ว) | 10 ที่นั่ง ผังที่นั่งแบบ 3-4-3 กว้าง 17.0" บน LH และความกว้าง 18.6" บน SQ 11 ที่นั่ง (กว้าง 18") ผังที่นั่งแบบ 3-5-3 ถูกนำเสนอ |
| โบอิง 747 | 1970- | 4 | 447.7 | 610 เซนติเมตร (240 นิ้ว) | 650 เซนติเมตร (260 นิ้ว) | 10 ที่นั่ง (กว้าง 18.5") ผังที่นั่งแบบ 3-4-3 บน LH |
| โบอิง 767 | 1982- | 2 | 186.9 | 472 เซนติเมตร (186 นิ้ว) | 503 เซนติเมตร (198 นิ้ว) | 7 ที่นั่ง (กว้าง 18.0") ผังที่นั่งแบบ 2-3-2 บน UA  8 ที่นั่ง (กว้าง 17.0") ผังที่นั่งแบบ 2-4-2 บน BY |
| โบอิง 777 | 1995- | 2 | 351.5 | 586 เซนติเมตร (231 นิ้ว) | 619 เซนติเมตร (244 นิ้ว) | 9 ที่นั่ง (กว้าง 18.0") ผังที่นั่งแบบ 3-3-3 บน UA ถึง (กว้าง 18.5") ผังที่นั่งแบบ 2-5-2 บน AA 10 ที่นั่ง (กว้าง 17.5") ผังที่นั่งแบบ 3-4-3 บน EK |
| โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์ | 2011- | 2 | 252.7 | 549 เซนติเมตร (216 นิ้ว) | 591 เซนติเมตร (233 นิ้ว) | 8 ที่นั่ง (กว้าง 18.5") ผังที่นั่งแบบ 2-4-2 บน ANA 9 ที่นั่ง (กว้าง 17.3") ผังที่นั่งแบบ 3-3-3 บน UA |
| อิลยูชิน อิล-86 | 1980–1994 | 4 | 206 | 570 เซนติเมตร (220 นิ้ว) | 608 เซนติเมตร (239 นิ้ว) | 9 ที่นั่ง (กว้าง 18.0") ผังที่นั่งแบบ 3-3-3 บน SU |
| อิลยูชิน อิล-96 | 1992- | 4 | 216 | 570 เซนติเมตร (220 นิ้ว) | 608 เซนติเมตร (239 นิ้ว) | 9 ที่นั่ง (กว้าง 18.0") ผังที่นั่งแบบ 3-3-3 บน SU |
| ล็อคฮีด แอล-1011 ไตรสตาร์ | 1972–1985 | 3 | 231.3 | 577 เซนติเมตร (227 นิ้ว) | 602 เซนติเมตร (237 นิ้ว) | 9 ที่นั่ง (กว้าง 17.0") ผังที่นั่งแบบ 3-4-2 บน BA หรือ 2-5-2 บน SV   |
| แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 | 1971–1989 | 3 | 259.5 | 569 เซนติเมตร (224 นิ้ว) | 602 เซนติเมตร (237 นิ้ว) | 8 ที่นั่ง (กว้าง 20") ผังที่นั่งแบบ 2-4-2 9 ที่นั่ง (กว้าง 18") ผังที่นั่งแบบ 2-4-3 10 ที่นั่ง  (กว้าง 16.5") ผังที่นั่งแบบ 3-4-3 |
| แมคดอนเนลล์ ดักลาส เอ็มดี-11 | 1990–2001 | 3 | 286 | 569 เซนติเมตร (224 นิ้ว) | 602 เซนติเมตร (237 นิ้ว) | 9 ที่นั่ง (กว้าง 18") ผังที่นั่งแบบ 2-5-2 10 ที่นั่ง (กว้าง 16.5") ผังที่นั่งแบบ 3-4-3 |
ดูเพิ่ม

อากาศยาน
อากาศยานลำตัวแคบ
แอร์บัส เอ330
โบอิง 777
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Airbus website
Official Boeing website
Airplane seat pitch and width information from eskyguide.com, in table form เก็บถาวร 2008-12-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
WidebodyAircraft.nl information and chronology
document of their A340-600 interiorจากสายการบินเอทิฮัด
โบอิง 747 ซึ่งเป็นอากาศยานลำตัวกว้างลำแรกที่ใช้ข่นส่งผู้โดยสาร โดยสารการบินแพนอเมริกันเวิลด์แอร์เวส์
พื้นที่หน้าตัดระหว่างแอร์บัส เอ380 (สองชั้นเต็มความยาวของเครื่องบิน) กับโบอิง 747-400 (สองชั้นเฉพาะบริเวณตอนหน้าของเครื่องบิน)
หน้าตัดของแอร์บัส เอ300 แสดงให้เห็นถึงช่องเก็บสินค้า บริเวณผู้โดยสาร และพื้นที่เหนือศีรษะ
มีสุข คุณดิลกชัยพัฒน์

| มีสุข คุณดิลกชัยพัฒน์ |
| --- | --- |
มีสุข คุณดิลกชัยพัฒน์ ใน พ.ศ. 2553
สารนิเทศภูมิหลัง
ชื่อเกิด: มีสุข แจ้งมีสุข
เกิด: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2516 (51 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: พงศกร คุณดิลกชัยพัฒน์ (พ.ศ. 2556 - ปัจจุบัน)
อาชีพ: พิธีกร, นักแสดง, นักธุรกิจ
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2534 - ปัจจุบัน
ฐานข้อมูล
IMDb
มีสุข คุณดิลกชัยพัฒน์ ชื่อเล่น ไก่ นามสกุลเดิม แจ้งมีสุข อดีตพิธีกรที่มีชื่อเสียงจากรายการโทรทัศน์ผู้หญิงถึงผู้หญิง ทางช่อง 3 เกิดเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2516 ที่กรุงเทพ มีสุข แจ้งมีสุข จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ปริญญาโท คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ

ทำงานครั้งแรกที่สถานีโทรทัศน์ไอทีวี รับหน้าที่ช่วงข่าวบันเทิง ในช่วงนั้นใช้ชื่อ ชิณณา แจ้งมีสุข ในยุคเริ่มต้นที่ยังมีสุทธิชัย หยุ่น และเทพชัย หย่อง เป็นบรรณาธิการอยู่  จากนั้นในปี พ.ศ. 2543 ได้ย้ายไปเป็นผู้ประกาศข่าวภาคค่ำททบ.5
เริ่มเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางครั้งแรกเมื่อได้เป็นพิธีกรคู่กับสรยุทธ สุทัศนะจินดา ในรายการเรื่องเล่าเช้านี้ ต่อจากสู่ขวัญ วิวรกิจ ทำได้ระยะหนึ่งจึงขอลาออกจากการเป็นพิธีกร เรื่องเล่าเช้านี้ หน้าที่พิธีกรหญิงจึงกลับมาเป็นของอรปรียา หุ่นศาสตร์ อีกครั้ง จากนั้นจึงทำหน้าที่เป็นผู้ประกาศข่าวเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ ควบคู่ไปกับการเป็นพิธีกรในรายการผู้หญิงถึงผู้หญิง ทำให้ได้รับบทบาทในการแสดงภาพยนตร์ 2 เรื่อง คือ แก๊งชะนีกับอีแอบ และ มอ๘ ในปี พ.ศ. 2549 พร้อมกับเป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณาสินค้าอีกมากมายเช่น แพนทีน ลอตเต้ไซรีทอล น้ำผลไม้ ฯและหลายตัวทางโทรทัศน์ และได้ออกหนังสือของตัวเองชื่อ "มีสุข" ปัจจุบันเป็นพิธีกรรายการผู้หญิงถึงผู้หญิง นอกจากนี้ยังร่วมกับสามีเปิดบริษัทโปรดักชั่นเฮ้าส์ ชื่อ บริษัท เนเวอร์ดาย โปรดักชั่นเฮ้าส์ จำกัด รับผลิตสื่อโฆษณาทุกชนิด รายการโทรทัศน์  มีตำแหน่งในบริษัท เป็นกรรมการผู้จัดการ
นอกจากนี้ มีสุข แจ้งมีสุข ได้หันมาทำกิจกรรมทางสังคมและร่วมเผยแผ่ธรรมะให้กับสังคมมากขึ้นเป็นทั้งวิทยากร พิธีกร อาสาสมัคร ตลอดจนสนใจงานด้านงานเขียนในเชิงธรรมะเพื่อช่วยถ่ายทอดผลงานทางพุทธศาสนาที่เป็นประโยชน์ ต่อสังคมต่อไป
ด้านชีวิตครอบครัว ไก่ มีสุข ได้สมรสกับพงศกร คุณดิลกชัยพัฒน์ หรือ คิม ช่างภาพโฆษณาบริษัท เกียร์ เฮด เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 หลังจากที่ทั้งคู่ได้คบหากันเป็นแฟนแค่ 2 เดือน และปัจจุบันมีลูกสาว 1 คน เป็นเพศหญิง ชื่อ นามรูป คุณดิลกชัยพัฒน์  คลอดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 14.59 น. มีน้ำหนักแรกเกิด 3,025 กรัม
ปัจจุบัน มีถิ่นฐานอยู่ต่างจังหวัด ทำกิจการโรงงานอบขนมและสร้างแบรนด์กิจการของตัวเองภายใต้ชื่อ "มีสุขโฮมเมดเบเกอร์รี่ บาย มีสุขแลนด์"
ผลงาน > พิธีกร

ผู้หญิงถึงผู้หญิง
เรื่องเด่นเย็นนี้เสาร์-อาทิตย์ (เฉพาะกิจ) แทน นวนันท์ บำรุงพฤกษ์ คู่กับ เชิงชาย หว่างอุ่น
ครอบครัวขำ ทางช่อง 3
ผลงาน > ละคร

บ้านไร่เรือนรัก พ.ศ. 2541 ช่อง3
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ภาพยนตร์เรื่อง | แสดงร่วมกับ |
| --- | --- |
มอ ๘: กาละแมร์ พัชรศรี เบญจมาศ
แก๊งชะนีกับอีแอบ: ปุ้ย พิมลวรรณ ศุภยางค์, นิน่า กุลนัดดา ปัจฉิมสวัสดิ์,   กาละแมร์ พัชรศรี เบญจมาศ ปอ ปุณยวีร์ สุขกุลวรเศรษฐ์
ผลงาน > มิวสิกวิดีโอ

| ปี | เพลง | ศิลปิน | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2549 | MV เพลง "ป้อน" | พลพล พลกองเส็ง | คนรักแฟน |
| พ.ศ. 2550 | หวง | ธนพร แวกประยูร | สันชาตญาณหญิง |
ผลงาน > โฆษณา

ชาเขียว "โตเซน"
หมากฝรั่ง "LOTTE XYLITOL"
น้ำผลไม้ "มัลติฟรุต" ร่วมกับพัชรศรี เบญจมาศ พิมลวรรณ ศุภยางค์
แชมพู "PANTENE"
น้ำมันตับปลา "มอร์พา (MorEPA)" ร่วมกับทฤษฎี สหวงษ์
ผลงาน > คอนเสิร์ต

ศิลปินรับเชิญในคอนเสิร์ต"แบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์" ร่วมกับสี่สาวปอ ปุ้ย กาละแมร์ และนิน่า
ศิลปินและพิธีกรรับเชิญในคอนเสิร์ต "พุทธทาสเปิดดวงตา" โดย จีวันแบนด์ (2550)
ศิลปินและพิธีกรรับเชิญในคอนเสิร์ต "พุทธทาสเปิดโลกเย็น" โดย จีวันแบนด์ (2551)
ศิลปินรับเชิญในคอนเสิร์ต "Feel Good Music and Movie Concert"
ศิลปินและพิธีกรรับเชิญในคอนเสิร์ต "คบเด็กสร้างโลก" โดย จีวันแบนด์ (2552)
ศิลปินและพิธีกรรับเชิญในคอนเสิร์ต "พ่อ แม่ ลูก" โดย จีวันแบนด์ (2553)
ผลงาน > เพลงพิเศษ

ร่วมร้องเพลง "ควักหัวใจ" ประกอบภาพยนตร์ แก๊งชะนีกับอีแอบ
ร่วมร้องเพลง "คนไทยรักกัน" เพื่อสร้างความสามัคคีให้คนในชาติ หลังรัฐประหาร 2549
ร่วมร้องเพลง "Thailand go go" เพื่อส่งแรงใจให้กองทัพนักกีฬาไทยในกีฬาโอลิมปิก 2008 ที่ปักกิ่ง
ร่วมร้องเพลง "พุทธทาสจักไม่ตาย" ในชุดเพลงพุทธทาสเปิดดวงตา โดยวงจีวัน เพื่อสืบทอดพระศาสนาด้วยบทเพลง เนื่องในโอกาส 100 ปีชาตกาลพุทธทาสภิกขุ
ร่วมร้องเพลง "โชคดีที่ได้ไหว้เขา" ในชุดเพลงพุทธทาสเปิดโลกเย็น โดยวงจีวัน เพื่อสืบทอดพระศาสนาด้วยบทเพลง เนื่องในโอกาส 102 ปีชาตกาลพุทธทาสภิกขุ
ร่วมร้องเพลง "บุญ 3 แบบ" ในชุดเพลงพุทธทาสเปิดโลกเย็น โดยวงจีวัน เพื่อสืบทอดพระศาสนาด้วยบทเพลง เนื่องในโอกาส 102 ปีชาตกาลพุทธทาสภิกขุ
ผลงาน > หนังสือ

หนังสือ "มีสุข"
ผลงาน > คอลัมนิสต์

Today Expass
หนังสือ "เรื่องที่ (ไม่) อยากเล่า"
หนังสือ "มหัศจรรย์ Multifruit"
หนังสือ "แผนที่ชีวิต เข็มทิศความสุข"
One-O-Six Magazine
เตือนภัยผู้หญิง เรื่องจริงที่ควรรู้
รางวัลที่ได้รับ

รางวัลรายการสำหรับสตรียอดเยี่ยม รายการผู้หญิงถึงผู้หญิง จากงาน STAR ENTERTAINMENT AWARDS 2004 (2547)
รางวัลรายการสำหรับสตรียอดเยี่ยม รายการผู้หญิงถึงผู้หญิง จากงาน STAR ENTERTAINMENT AWARDS 2005 (2548)
รางวัลวาไรตี้ทอล์คโชว์ยอดเยี่ยม รายการผู้หญิงถึงผู้หญิง จากงาน TOP AWARDS 2005 (2548)
รางวัลสื่อมวลชนสตรีดีเด่น ประเภทสื่อโทรทัศน์ในวันสตรีสากล จากกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (2549)
รางวัล Priew Awards 2006 สาขาสื่อสารมวลชน จากนิตยสารเปรียว (2549)
รางวัลวาไรตี้ทอล์คโชว์ยอดเยี่ยม รายการผู้หญิงถึงผู้หญิง จากงาน TOP AWARDS 2006 (2549)
รางวัลผู้หญิงคิดบวกแห่งปี 2551 “ Think Positive Women Awards 2008 ” จาก BSC Cosmetology (2551)
รางวัลสื่อสารมวลชนดีเด่นด้านการส่งเสริมศักยภาพสตรี และความเสมอภาคหญิงชาย ประเภทรายการโทรทัศน์ รายการผู้หญิงถึงผู้หญิง ในวันสตรีสากล จากกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (2552)
โล่ประกาศเกียรติคุณด้านสื่อมวลชน ที่ทำคุณประโยชน์ และสนับสนุนการคุ้มครองผู้บริโภค รายการผู้หญิงถึงผู้หญิง จากโครงการ"เย็บ เต้าเติมใจ สู้ภัยมะเร็ง" เนื่องในงานวันคุ้มครองผู้บริโภคไทย 2552 จากสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค (2552)
รางวัลผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลแห่งปี 2552 ทางด้าน BEAUTY IS JOY OF LIFE จาก NIVEA (2552)
โล่เกียรติคุณ ชาวพุทธตัวอย่าง โครงการหนึ่งใจ....ให้ธรรมะ (2 เมษายน 2554) จากมูลนิธิมิราเคิล ออฟไลฟ์ ในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี
รางวัลผู้ประกาศข่าวหญิงยอดนิยม จากรายการ ผู้หญิงถึงผู้หญิง จากงาน TV Gossip Awards 2006
โล่เกียรติคุณศิษย์เก่าดีเด่น จากสมาคมศิษย์เก่าเฉลิมขวัญสตรี งานเฉลิมขวัญสตรี 81 ปี ศรีสองแคว (13 พ.ย 2547)
ได้รับพระราชทานรางวัล เทพทอง ในฐานะบุคคลดีเด่น ด้านวิทยุโทรทัศน์  ประจำปี พ.ศ. 2546
ได้รับรางวัล นาฏราช จากรายการคุยอย่างมีสุขทางสถานีวิทยุครอบครัวข่าว สถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ FM 106.0 MHZ โดยสมาพันธ์สมาคมวิชาชีพวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์
แคว้นลีเปตสค์

| แคว้นลีเปตสค์ |
| --- | --- |
แคว้น
Липецкая область
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 52°42′N 39°09′E﻿ / ﻿52.700°N 39.150°E﻿ / 52.700; 39.150
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: กลาง
เขตเศรษฐกิจ: เชียร์โนซอมกลาง
สถาปนา: 6 มกราคม 2497
ศูนย์กลางการบริหาร: ลีเปตสค์
การปกครอง
 • องค์กร: Oblast Council of Deputies
 • ผู้ว่าการแคว้น: Igor Artamonov
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 24,047 ตร.กม. (9,285 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 71
ประชากร
 • ประมาณ (2018): 1,150,201 คน
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามอสโก )
รหัส ISO 3166: RU-LIP
ทะเบียนรถ: 48
รหัส OKTMO: 42000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: http://admlip.ru/
แคว้นลีเปตสค์ (รัสเซีย: Липецкая область, อักษรโรมัน: Lipetskaya oblast) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองลีเปตสค์ มีประชากร 1,173,513 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553
ภูมิศาสตร์

แคว้นลีเปตสค์ตั้งอยู่ในเขตสหพันธ์กลางของประเทศรัสเซีย มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดต่อกับ แคว้นเรียซัน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ แคว้นตัมบอฟ
ทิศใต้ ติดต่อกับ แคว้นโวโรเนจ
ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ติดต่อกับ แคว้นคูสค์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ แคว้นโอริออล
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดต่อกับ แคว้นตูลา
ราชอาณาจักรฮิญาซ

ราชอาณาจักรฮัชไมต์ฮิญาซ (อังกฤษ: Hashemite Kingdom of Hejaz; อาหรับ: المملكة الحجازية الهاشمية, Al-Mamlakah al-Ḥijāziyyah Al-Hāshimiyyah) เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคฮิญาซบนคาบสมุทรอาหรับ ได้รับเอกราชหลังจักรวรรดิออตโตมันล่มสลายในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และปกครองโดยกษัตริย์แห่งราชวงศ์ฮัชไมต์ จนถึงปี ค.ศ. 1925 ราชอาณาจักรแห่งนี้ก็ถูกพิชิตโดยรัฐสุลต่านนัจญด์ กลายเป็นราชอาณาจักรฮิญาซและนัจญด์ และพัฒนามาเป็นประเทศซาอุดีอาระเบียในปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ราชอาณาจักรฮิญาซ
Kingdom of Hejaz 1915–1925 - CRW Flags Inc.
| ด ค กรัฐก่อนซาอุดีอาระเบีย |
| --- | --- | --- |
| ปกครองโดยราชวงศ์ซะอูด |  เอมิเรตนัจญด์และฮะซาอ์ (1902–1921)  รัฐสุลต่านนัจญด์ (1921–1927)  ราชอาณาจักรฮิญาซและนัจญด์ (1927–1932)  |  |
| ดินแดนที่พิชิตได้ |  อะซีร์  ญะบัลชัมมัร  ราชอาณาจักรฮิญาซ  ญิซาน  |  |
แคว้นอูลยานอฟสค์

| แคว้นอูลยานอฟสค์ |
| --- | --- |
Oblast
Ульяновская область
ทิวทัศน์ของแม่น้ำวอลกา (อ่างเก็บน้ำ Kuybyshev) ใกล้เมืองอูลยานอฟสค์
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 53°57′N 47°55′E﻿ / ﻿53.950°N 47.917°E﻿ / 53.950; 47.917
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: วอลกา
เขตเศรษฐกิจ: วอลกา
สถาปนา: 19 มกราคม 2486
ศูนย์กลางการบริหาร: อูลยานอฟสค์
การปกครอง
 • องค์กร: Legislative Assembly
 • ผู้ว่าการแคว้น: Aleksei Yurievich Russkikh
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 37,181 ตร.กม. (14,356 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 62
ประชากร
 • ประมาณ (2018): 1,246,618 คน
เขตเวลา: UTC+4 (UTC+04:00 )
รหัส ISO 3166: RU-ULY
ทะเบียนรถ: 73, 173
รหัส OKTMO: 73000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: https://ulmeria.ru/
แคว้นอูลยานอฟสค์ (รัสเซีย: Ульяновская область, Ul’janovskaja oblast’) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ตั้งอยู่ในเขตสหพันธ์วอลกา ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองอูลยานอฟสค์ มีประชากร 1,292,799 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553