stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟีฟ่าเมเนเจอร์ 14

| ฟีฟ่าเมเนเจอร์ 14 |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: ไบร์ทฟิวเจอร์
ผู้จัดจำหน่าย: อีเอสปอร์ตส์
ออกแบบ: เกรัลด์ โคเลอร์
ชุด: ฟีฟ่าเมเนเจอร์
เครื่องเล่น: วินโดวส์เอ็กซ์พี (เอสพี3), วินโดวส์วิสตา (เอสพี2), วินโดวส์ 7, วินโดวส์ 8
วางจำหน่าย: 
แนว: กีฬา, การจำลอง
รูปแบบ: โหมดผู้เล่นคนเดียว, โหมดผู้เล่นหลายคน
ฟีฟ่าเมเนเจอร์ 14 (อังกฤษ: FIFA Manager 14; เยอรมัน: Fussball Manager 14) เป็นวิดีโอเกมจำลองการจัดการทีมฟุตบอลที่ได้รับการพัฒนาโดยไบรท์ฟิวเจอร์จีเอ็มบีเอช และทำการเปิดตัวโดยอิเล็คโทรนิค อาร์ตส ทั่วโลกภายใต้ชื่ออีเอสปอร์ตส์ และกำหนดการเปิดตัวในระบบวินโดวส์เอ็กซ์พี, วินโดวส์วิสตา, วินโดวส์ 7 และวินโดวส์ 8 ในช่วงไตรมาส 3 หรือไตรมาส 4 ใน ค.ศ. 2013 เกมนี้ได้รับการยืนยันโดยค่ายอีเอว่าจะทำการเปิดตัวในวันที่ 8 พฤษภาคม โดยแฟรงค์ กิโบ ผู้เป็นประธานของค่ายอีเอ
ซึ่งทางไบรท์ฟิวเจอร์จีเอ็มบีเอชได้ว่าจ้างให้เกรัลด์ โคเลอร์ ยืนยันผ่านทางอีเมลไปยังผู้สอบถามเกี่ยวกับเกมว่าเกมนี้จะได้รับการเปิดตัวช่วงปลายเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 ฟีฟ่าเมเนเจอร์ 14 ยังได้ปรากฏตัวขึ้นในส่วนของคำชี้แจงทางกฎหมายบนเว็บไซต์ของอีเอ ท่ามกลางเกมอื่นของค่ายอีเอที่เตรียมการเปิดตัวรวมถึงที่มีอยู่ในปัจจุบัน
ไรเทอร์เด็งค์มาล (วินด์ฮุก)

| --- | --- |
Reiterdenkmal Südwester Reiter
ไรเทอร์เด็งค์มาลแห่งวินด์ฮุก ภาพถ่ายปี 2004
th
พิกัด: 22°34′07″S 17°05′16″E﻿ / ﻿22.56861°S 17.08778°E﻿ / -22.56861; 17.08778
ที่ตั้ง: วินด์ฮุก ประเทศนามิเบีย
ผู้ออกแบบ: อาด็อล์ฟ เคือร์เลอ
ประเภท: อนุสาวรีย์
วัสดุ: ทองสัมฤทธิ์, หินแกรนิต
ความสูง: 9.5 เมตร (31 ฟุต)
วันที่อุทิศ: 27 มกราคม ค.ศ. 1912 (1912-01-27)
อุทิศแด่: ทหารและพลเมืองชาวเยอรมันที่เสียชีวิตในสงครามเฮโรโรและนามากวา
วันที่รื้อ: ค.ศ. 2013 (2013)
อนุสาวรีย์คนขี่ม้า (อังกฤษ: Equestrian Monument) หรือที่รู้จักในชื่อเดิมในภาษาเยอรมัน ไรเทอร์เด็งค์มาล (เยอรมัน: Reiterdenkmal) หรือ ซึดเวสแทร์ไรเทอร์ (เยอรมัน: Südwester Reiter; คนขี่ม้าแห่งตะวันตกเฉียงใต้) เป็นอนุสาวรีย์ที่ในอดีตตั้งอยู่ในวินด์ฮุก ประเทศนามิเบีย อนุสาวรีย์เปิดตัวในวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1912 ในวาระวันคล้ายวันพระราชสมภพของ จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี อนุสาวรีย์นี้เป็นการเทิดเกียรติแด่ทหารและพลเมืองฝั่งเยอรมนีที่เสียชีวิตระหว่างสงครามเฮโรโรและนามากวาในระหว่างปี 1904–1907 ซึ่งเป็นสงครามที่มีประเด็นถกเถียงในสังคมอย่างมาก
อนุสาวรีย์ถูกรื้อถอนออกไปในปี 2009 จากตำแหน่งเดิมที่อยู่ตรงข้ามกับคริสทูซคีร์เชอในเขตศูนย์กลางธุรกิจของเมืองวินด์ฮุก ก่อนจะย้ายไปตั้งใหม่ในปี 2010 ห่างไปไม่กี่เมตรในบรืเวณอัลเทอเฟสเทอ กระนั้น อนุสาวรีย์นี้ยังเผชิญกับการต่อต้านจากสาธารณะ และท้ายที่สุดในปี 2013 ได้ถูกรื้อถอนออกจากการตั้งในที่สาธารณะเป็นการถาวร ปัจจุบันอนุสาวรีย์เก็บรักษาอยู่ในโกดังเก็บของในอัลเทอเฟสเทอ
อนุสาวรีย์ไรเทอร์เด็งค์มาลได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนเป็นการส่วนตัวและออกแบบโดยสถาปนิกชาวเบอร์ลิน อาด็อล์ฟ เคือร์เลอ อนุสาวรีย์มีความสูง 4.5 เมตร (15 ฟุต) เมตร ทำมาจากทองสัมฤทธิ์ หล่อขึ้นในเบอร์ลินและขนส่งมายังแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนีในปี 1911 โดยขึ้นท่าที่สวาคอปมุนด์และขนส่งทางรถไฟมายังวินด์ฮุก ฐานของอนุสาวรีย์มีความสูง 5 เมตร (16 ฟุต) และทำมาจากหินแกรนิตราว 180 ก้อนจากโอคาฮันเดีย ที่ฐานมีป้ายระลึกถึงทหารและพลเรือนชาวเยอรมันที่เสียชีวิตในสงครามเฮโรโรและนามากวา ปี 1904–1907 และจากการสำรวจทะเลทรายคาลาฮารีในปี 1908 ใจความของแผ่นป้ายระลึกกล่าวถึง “นักรบชาวเยอรมันที่เสียชีวิตเพื่อจักรพรรดิและจักรวรรดิเพื่อปกป้องดินแดน”
ความหมาย

นอกจากจะตั้งขึ้นเพื่อระลึกถึงผู้วายชนม์แล้ว อนุสาวรีย์นี้ยังเป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะและการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ เอลเคอ ซอยร์น (Elke Zuern) ศาสตราจารย์ด้านรัฐศาสตร์ วิทยาลัยซาราห์ ลอวเรนซ์ ระบุไว้ว่าอนุสาวรีย์นี้ตั้งขึ้นเพื่อ “เป็นสัญลักษณ์ถึงความยืนยงในการปกครอง” ของเยอรมนีเหนือดินแดนนี้ รวมถึงส่งข้อความ “เตือนแก่ใครก็ตามที่อาจจะยังคงต่อต้าน” การปกครองของเยอรมนี
ความหมายทางการเมืองของอนุสาวรีย์นี้แปรเปลี่ยนไปในสามปีให้หลัง เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุขึ้น และในปี 1915 แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนีถูกโค่นล้ม และ ชุทซ์ทรุพเพอ ยอมแพ้ เยอรมนีสูญเสียอาณานิคมทั้งหมดหลังสงครามสิ้นสุด ระหว่างสงครามโลกทั้งสองครั้ง สุสานชาวเยอรมันที่วาเทอร์แบร์คและอนุสาวรีย์นี้ กลายมาเป็นสองสถานที่ที่สำคัญที่สุดสำหรับการระลึกถึงสงคราม และระลึกถึงชาวเยอรมันซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยของแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ ในปี 1969 ในสมัยการแบ่งสีผิวในแอฟริกาใต้ อนุสาวรีย์นี้ได้รับการประกาศเป็นอนุสรณ์แห่งชาติโดยทางการแอฟริกาใต้
ข้อถกเถียง

อนุสาวรีย์ไรเทอร์เด็งค์มาลเป็นประเด็นถกเถียงมาอย่างยาวนาน ในฐานะตัวแทนของความเหนือกว่าของชาวเยอรมัน และการรายงานจำนวนผู้เสียชีวิตของเยอรมันในทศวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 อย่างเอนเอียงไปฝั่งเดียว ในขณะที่ยอดผู้เสียชีวิตของชาวเฮโรโร และ ชาวดามารา สูงกว่าราวห้าสิบเท่าในสงครามกับเยอรมนี อนุสาวรีย์กลายมาเป็นประเด็นวิจารณ์ทางการเมืองอย่างมาก โดยเฉพาะตั้งแต่ทศวรรษ 1980 เรื่อยมา
หลังนามิเบียได้รับเอกราชในปี 1990 พลเรือนผิวขาวชาวนามิเบียที่มีเชื้อสายเยอรมันกังวลว่ารูปปั้นนี้จะถูกทำลายลง กระนั้น รัฐบาลของ SWAPO มีความสนใจไปที่การสร้างอนุสรณ์ของตนเพื่อระลึกถึงการดิ้นรนเพื่อเอกราชมากกว่า
ในปี 2008 มีการประท้วงบริเวณอนุสาวรีย์จำนวนมาก เช่นเมื่อเดือนกรกฎาคม มีการตั้งกางเขนไม้ 51 อันรอบรูปปั้น บนกางเขนไม้เป็นชื่อและคำแสดงอารมณ์เขียนด้วยภาษาโอตจีเฮโรโร ส่วนในเดือนตุลาคม มีการสอดธงชาตินามิเบียเข้าไปในปากกระบอกปืนของรูปปั้น ทุกครั้งที่มีการแสดงออกทางสัญลักษณ์เช่นนี้ ได้เกิดการพูดคุยเกี่ยวกับสถานะและความหมายของอนุสาวรีย์ซึ่งเชิดชูลัทธิล่าอาณานิคมของเยอรมนี เกิดขึ้นไปทั่วสื่อสังคม
ในปี 2001 คณะรัฐมนตรีนามิเบีย ลงคะแนนเสียงเป็นเอกฉันท์ว่าจะทำการสร้างพิพิธภัณฑ์เอกราชขึ้นตรงข้ามกับโบสถ์พระคริสต์วินด์ฮุก โดยสร้างขึ้นทับจุดที่อนุสาวรีย์นี้ตั้งอยู่ และการรื้อถอนอนุสาวรีย์ออกได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ
ในปี 2009 ได้เริ่มต้นการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ อนุสาวรีย์ถูกรื้อถอนและนำไปเก็บรักษาในโกดัง ที่ตั้งโกดังถูกเก็บเป็นความลับเพื่อป้องกันการถูกรุกรานโดยคนที่ต้องการจะเก็บสะสมของที่ระลึกจากอนุสาวรีย์นี้
กระทั่งในปี 2010 อนุสาวรีย์ถูกตั้งขึ้นใหม่ที่ด้านหน้าของอัลเทอเฟสเทอ ซึ่งกระตุ้นการพูดคุยถกเถียงเกี่ยวกับอนุสาวรีย์นี้อีกครั้ง ในปลายปี 2013 พื้นที่โดยรอบด้านหน้าของอัลเทอเฟสเทอ ได้ถูกปิดล้อมเพื่อป้องกันสาธารณชนและสื่อมวลชนเข้าไปใกล้อนุสาวรีย์มากจนเกินไป ต่อมามีการยืนยันว่าอนุสาวรีย์จะถูกรื้อถอนออกอีกครั้ง รูปปั้นถูกรื้อถอนออกจากฐานในวันเดียวกันกับที่มีการประกาศยืนยันดังกล่าว และถูกนำไปเก็บรักษาในที่เก็บของของอัลเทอเฟสเทอแทน
ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์

รัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1789 แต่ละรัฐที่เห็นเป็นสีต่าง ๆ ต่างก็มีสิทธิทางการปกครองและทางด้านการยุติธรรมที่ต่างกันไปตามแต่จะระบุโดยพระจักรพรรดิ
อำนาจอธิปไตยซึ่งประมุขขึ้นโดยตรงต่อจักรพรรดิ (อังกฤษ: imperial immediacy) หรือทับศัพท์ว่าไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์ (เยอรมัน: Reichsunmittelbarkeit) เป็นสถานะเอกสิทธิ์ทางการเมืองตามระบบเจ้าขุนมูลนายที่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์มอบให้แก่จักรพรรดินครอิสระ รัฐคริสตจักร หรือราชรัฐ รัฐที่ได้รับ "ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์" เช่น แอบบีดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และสภานิติบัญญัติ (Reichstag) โดยไม่ตัองมีเจ้าผู้ครองอื่นเป็นตัวกลาง ในภาษาสมัยปัจจุบันก็หมายถึงรูปแบบของรัฐที่ปกครองตนเอง
ผลได้ผลเสีย

ผลได้ของการมีไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์ คือสิทธิในการเรียกเก็บภาษีและค่าธรรมเนียม มีตลาด พิมพ์เหรียญกษาปณ์ มีกองทัพ และมีระบบยุติธรรมของตนเองได้ สิทธิหลังสุดอาจจะรวม “ศาลเลือด” (Blutgericht) หรือศาลอาญาที่มีสิทธิลงโทษผู้ทำผิดถึงประหารชีวิตได้ สิทธิเหล่านี้ขึ้นอยู่การการมอบให้ในพระราชประกาศสิทธิโดยพระจักรพรรดิ
ผลเสียของมีไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์อาจจะรวมทั้งการเข้ายุ่งเกี่ยวโดยตรงโดยตรงของจักรวรรดิ เช่นที่เกิดขึ้นหลายครั้งในเมืองทางตะวันตกเฉียงใต้หลังจากสงครามชมาคาลดิค (Schmalkaldic War) และการจำกัดหรือการสูญเสียสิทธิที่ได้รับมอบทั้งหมดถ้าพระจักรพรรดิหรือสภานิติบัญญัติไม่สามารถปกป้องสิทธิดังกล่าวได้จากการต่อต้านหรือรุกรานจากภายนอก เช่นที่เกิดขึ้นระหว่างสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่งของสงครามการปฏิวัติฝรั่งเศส (French Revolutionary Wars) หรือระหว่างสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่สองในสงครามนโปเลียน สนธิสัญญาลูเนวิลล์ ที่ลงนามกันเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1801 ระหว่างสาธารณรัฐฝรั่งเศสและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ระบุให้พระจักรพรรดิสละพระราชสิทธิทุกอย่างที่มีต่อจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในการประชุมครั้งสุดท้ายของชสภานิติบัญญัติแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (เยอรมัน: Reichsdeputationshauptschluss) ในปี ค.ศ. 1802 ถึงปี ค.ศ. 1803 หรือที่เรียกว่า “การปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี” จักรพรรดินครอิสระและอิมพีเรียลแอบบีเกือบทั้งหมดต่างก็สูญเสีย “ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์” และถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัฐราชวงศ์ต่างๆ
ปัญหาในความเข้าใจจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

การที่จะทำความเข้าใจถึงการมอบหรือการใช้ “ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์” ทำให้ประวัติของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นระบบที่ยากต่อการเข้าใจ โดยเฉพาะในบรรดานักประวัติศาสตร์ แม้แต่โดยนักประวัติศาสตร์ร่วมสมัยเช่นโยฮันน์ โวล์ฟกัง ฟอน เกอเธอ และ โยฮันน์ กอทท์ลีบ ฟิคท์ (Johann Gottlieb Fichte) ผู้เรียกจักรวรรดิว่า “มหายักษ์”  ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักประวัติศาสตร์ผู้เขียนเกี่ยวกับจักรวรรดิว่าไม่เป็นทั้ง “โรมัน” และ ไม่ทั้ง “ศักดิ์สิทธิ์” หรือ ไม่แม้แต่เป็น “จักรวรรดิ” เมื่อเทียบกับ “จักรวรรดิบริติช” มีความเห็นว่าจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นความล้มเหลวอันใหญ่หลวงที่รุ่งเรืองถึงจุดสูงสุดเมื่อต้นยุคกลาง และเสื่อมโทรมลงตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา  หลังจากการตีพิมพ์งานของเจมส์ ไบรซ์ชิ้นใหญ่เกี่ยวกับจักรวรรดิที่มีชื่ออันเหมาะสมว่า “จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์” เป็นเวลาเกือบหนึ่งร้อยปี ทัศนคตินี้ก็เป็นทัศนคติของนักประวัติศาสตร์ของสมัยใหม่ตอนต้นเกือบทุกคนเรื่อยมา ซึ่งมีส่วนในการวางรากฐานของปรัชญาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เยอรมันที่เป็นที่โต้แย้งกันที่เรียกว่า “วิถีพิเศษ”  (Sonderweg)
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดินครอิสระ
รัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
อิมพีเรียลแอบบี
การปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี
ไฮง์เคิล เฮ 177

| ไฮง์เคิล เฮ 177 ไกรฟ์ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินทิ้งระเบิดหนักพิสัยไกล
ชาติกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
บริษัทผู้ผลิต: ไฮง์เคิลฟลูคท์ซ็อยค์แวร์เคอ
ผู้ออกแบบ:  ซีคฟรีท กึนเทอร์  
ผู้ใช้งานหลัก:  ลุฟท์วัฟเฟอ
จำนวนที่ผลิต: 1,169
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: ค.ศ. 1942
เที่ยวบินแรก: พฤศจิกายน ค.ศ. 1939
ปลดประจำการ: ค.ศ. 1945
ไฮง์เคิล เฮ 177 ไกรฟ์ (เยอรมัน: Heinkel He 177 Greif) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดหนักพิสัยไกลของเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และถือเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดหนักเพียงรุ่นเดียวของลุฟท์วัฟเฟอที่มีสมรรถนะเทียบเท่าเครื่องบินทิ้งระเบิดสี่เครื่องยนต์ของกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ เฮ 177 มีขีดความสามารถในการบรรทุกระเบิดถึง 7 ตันต่อเที่ยว
กระทรวงการบินไรช์ได้สั่งการไปยังบริษัทอากาศยานไฮง์เคิล (Heinkel Flugzeugwerke) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1936 เกี่ยวกับแผนงานการจัดสร้างเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ โดยมีชื่อแผนงานว่า บ็อมเบอร์ อา (Bomber A) และในแผนงานระบุว่าเครื่องบินใหม่นี้ต้องการสองเครื่องยนต์ที่มีกำลังอย่างน้อย 1,973 แรงม้าต่อเครื่อง ซึ่งในเวลานั้นไม่มีเครื่องยนต์ใดในเยอรมนีที่มีสมรรถนะสูงขนาดนั้น ทำให้มีการปรับเปลี่ยนแผนไปใช้สี่เครื่องยนต์แทน
ไฮง์เคิล เฮ 177 ใช้เครื่องยนต์ Daimler-Benz DB 610 จำนวนสองเครื่อง แต่ละเครื่องเกิดจากการนำเครื่องยนต์ Daimler-Benz DB 605 จำนวนสองเครื่องประกอบเข้าด้วยกัน โดยเครื่องยนต์ DB 610 ที่ต่อยอดขึ้นใหม่นี้ให้กำลังถึง 2,010 แรงม้าต่อเครื่อง แผนงานบูรณาการเครื่องยนต์นี้ถือเป็นหนึ่งในความท้าทายที่สุดทางเครื่องยนต์อากาศยานของเยอรมนีในช่วงสงคราม
คุณลักษณะ (รุ่น He 177 A-5/R2)

ข้อมูลจาก Griehl and Dressel 1998, pp. 223, 229.
ลักษณะทั่วไป
ลูกเรือ: 6 นาย
ความยาว: 22 เมตร (72 ฟุต 2 นิ้ว)
ช่วงระหว่างปลายปีก: 31.44 เมตร (103 ฟุต 1¾ นิ้ว)
ความสูง: 6.67 เมตร (21 ฟุต 10 นิ้ว)
พื้นที่ปีก: 100.00 เมตร² (1,076.40 ฟุต²)
น้ำหนักบรรทุกเปล่า: 16,800 กิโลกรัม (37,038 ปอนด์)
น้ำหนักบรรทุก: 32,000 กิโลกรัม (70,548 ปอนด์)
ขุมพลัง: Daimler-Benz DB 610 "ระบบกำลัง" แต่ละระบบประกอบขึ้นจากเครื่องยนต์ DB 605 V12 จำนวนสองเครื่อง จำนวน 2 เครื่องยนต์, กำลัง 2,900 PS (2,133 kW (2,010 แรงม้า))  ของแต่ละเครื่อง
ศักยภาพ
ความเร็วสูงสุด: 565 กม/ชม. (351 ไมล์/ชม.)
ความเร็วร่อน: 135 กม/ชม. (84 ไมล์/ชม.)
Combat radius: 1,540 กิโลเมตร (957 ไมล์)
Ferry range: 5,600 กิโลเมตร (3,480 ไมล์)
เพดานบินเดินทาง: 8,000 เมตร (26,246 ฟุต)
อัตราการไต่: 190 เมตร/นาที (623 ฟุต/นาที)
ภาระกรรมปีก: 303.9 กิโลกรัม/ตารางเมตร (62.247 ปอนด์/ตารางฟุต)
อาวุธ
ปืน:
1 × 7.92 mm MG 81 machine gun in Cabin 3 "fishbowl" nose glazing with 1,000 rounds
1 × 20 mm MG 151 cannon in forward ventral Bola gondola position with 300 rounds
1 × 13 mm MG 131 machine gun in rear ventral Bola gondola position with 1,000 rounds
2 × 13 mm MG 131 machine guns in Fernbedienbare Drehlafette FDL 131Z remotely operated forward dorsal turret, full 360° traverse with 1,000 rounds
1 × 13 mm MG 131 machine gun in manned Hydraulische Drehlafette HDL 131/1 aft dorsal turret with 1,000 rounds
1 × 20 mm MG 151/20 cannon in tail position with 800 rounds
ลูกระเบิด: Up to 7,000 กิโลกรัม (15,000 ปอนด์) of ordnance internally, up to 2,500 kg (5,500 lb) externally on each ETC 2000 underwing rack, or up to 3 Fritz X or Henschel Hs 293 PGMs (w/FuG 203 Kehl MCLOS transmitter installed) externally
48 × 50 kg (110 lb) bombs (2,400 kg/5,291 lb total)
12 × 250 kg (551 lb) bombs (3,000 kg/6,613 lb total)
6 × 500 kg (1,102 lb) bombs (3,000 kg/6,613 lb total)
6 × LMA III mines (3,000 kg/6,613 lb total)
2 × 1,800 kg (3,968 lb) bombs (3,600 kg/7,936 lb total)
4 × LMB III mines (4,000 kg/8,818 lb total)
2 × 1,800 kg (3,968 lb) bombs + 2 × LMA III mines (4,600 kg/10,141 lb total)
10 × 500 kg (1,102 lb) bombs (5,000 kg/11,023 lb total)
2 × 2,500 kg (5,511 lb) bombs (5,000 kg/11,023 lb total)
2 × 1,000 kg (2,204 lb) bombs + 2 × 1,800 kg (3,968 lb) bombs (5,600 kg/12,345 lb total)
4 × 1,400 kg (3,086 lb) bombs (5,600 kg/12,345 lb total)
6 × 1,000 kg (2,204 lb) bombs (6,000 kg/13,227 lb total)
4 × 1,700 kg (3,748 lb) bombs (6,800 kg/14,992 lb total)
2 × 1,800 kg (3,968 lb) bombs + 2 × 1,700 kg (3,748 lb) bombs (7,000 kg/15,432 lb)
2 × FX 1400 Fritz X + 1 × FX 1400 Fritz X under the wings and fuselage (w/FuG 203 Kehl MCLOS transmitter installed)
2 × Hs 293 or 294 + 1 × Hs 293 or 294 under the wings and fuselage (w/FuG 203 Kehl MCLOS transmitter installed)
2 × 500 kg (1,102 lb) bombs internally + 2 × Hs 293 under the wings (w/FuG 203 Kehl MCLOS transmitter installed)
2 × LT 50 torpedoes under the wing
มิติของ He 177
ไรเนอร์ บาเซอโด

| ไรเนอร์ บาเซอโด |
| --- | --- |
เกิด: 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1938 ประเทศเยอรมนี
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1963– (ภาพยนตร์และโทรทัศน์)
ไรเนอร์ บาเซอโด (เยอรมัน: Rainer Basedow) เป็นนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ชาวเยอรมัน
ผลงานเด่น

Wilder Reiter GmbH (de) (1967)
Jet Generation (de) (1968)
Mit Eichenlaub und Feigenblatt (de) (1968)
Go for It, Baby (1968)
Death and Diamonds (1968)
Quartett im Bett (de) (1968)
Angels of the Street (1969)
Why Did I Ever Say Yes Twice? (1969)
Kuckucksei im Gangsternest (de) (1969)
Love, Vampire Style (1970)
Tiger Gang (1971)
Ore di terrore / Kreuzfahrt des Grauens (1971)
Der Räuber Hotzenplotz (de) (1974)
Lina Braake (de) (1975)
The Clown (1976)
บรรณานุกรม

Goble, Alan. The Complete Index to Literary Sources in Film. Walter de Gruyter, 1999.
แหล่งข้อมูลอื่น

ไรเนอร์ บาเซอโด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ไฮน์ริช ลึพเคอ

| ไฮน์ริช ลึพเคอ |
| --- | --- |
Heinrich Lübke


ประธานาธิบดีเยอรมนีตะวันตก
ดำรงตำแหน่ง 13 กันยายน พ.ศ. 2502 – 30 มิถุนายน พ.ศ. 2512
หัวหน้ารัฐบาล: ค็อนราท อาเดอเนาเออร์ ลูทวิช แอร์ฮาร์ท ควร์ท เกออร์ค คีซิงเงอร์
ก่อนหน้า: เทโอดอร์ ฮ็อยส์
ถัดไป: กุสทัฟ ไฮเนอมัน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 ตุลาคม ค.ศ. 1894(1894-10-14) Enkhausen, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 6 เมษายน ค.ศ. 1972(1972-04-06) (77 ปี) บอนน์, เยอรมนีตะวันตก
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พรรคการเมือง: สหภาพคริสเตียนประชาธิปไตย
คู่สมรส: วิลเฮ็ลมีเนอ ลึพเคอ
ลายมือชื่อ: 

คาร์ล ไฮน์ริช ลึพเคอ (เยอรมัน: Karl Heinrich Lübke; 14 ตุลาคม พ.ศ. 2437 – 6 เมษายน พ.ศ. 2515) เป็นประธานาธิบดีแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี (เยอรมนีตะวันตก) ตั้งแต่ พ.ศ. 2502 จนถึง พ.ศ. 2512 ก่อนหน้าที่จะดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี เขาเคยดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการเกษตร ลึพเคอลาออกเมื่อสามเดือนก่อนหมดวาระสมัยที่สองของเขา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2505 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ (ร.ม.ภ.)
พ.ศ. 2503 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
ไฮดี โบเลิน

ไฮดี โบเลิน
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ
:
ไฮดี โบเลิน (เยอรมัน: Heidy Bohlen) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

The Peking Medallion (1967)
Charleys Onkel (1969)
Dead Body on Broadway (1969)
Jailbreak in Hamburg (1971)
The Honest Interview (1971)
แหล่งข้อมูลอื่น

ไฮดี โบเลิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ไฮน์ริช ยูลีอุส ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค

| ไฮน์ริช ยูลีอุส ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค Heinrich Julius Herzog zu Braunschweig-Lüneburg |
| --- | --- |

เกิด: 15 ตุลาคม ค.ศ. 1564
ถึงแก่กรรม: 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1613
บิดามารดา: จูเลียส ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค (บิดา)
ไฮน์ริช ยูลีอุส ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค (เยอรมัน: Heinrich Julius Herzog zu Braunschweig-Lüneburg, อังกฤษ: Henry Julius, Duke of Brunswick-Lüneburg; 15 ตุลาคม ค.ศ. 1564 - 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1613) ไฮน์ริช ยูลีอุสเป็นดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์คและเจ้าชายแห่งวูลเฟนบืตเตลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1589 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1613 ในปี ค.ศ. 1576 ไฮน์ริช ยูลีอุสก็ได้รับตำแหน่งเป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยเฮลมชเตดท์ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยโปรเตสแตนต์
ดูเพิ่ม

แอนน์แห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
ดัชชีแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค
ไบเออร์ 04 เลเวอร์คูเซิน

ไบเออร์ 04 เลเวอร์คูเซิน ฟุสส์บัลล์ เกเอ็มเบฮา (เยอรมัน: Bayer 04 Leverkusen Fußball GmbH) หรือรู้จักในชื่อ ไบเออร์ 04 เลเวอร์คูเซิน, ไบเออร์เลเวอร์คูเซิน หรือ เลเวอร์คูเซิน เป็นสโมสรฟุตบอลจากเมืองเลเวอร์คูเซินในประเทศเยอรมนี ก่อตั้งเมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1904 มีสนามเหย้าคือ ไบอาเรนา มีความจุ 30,210 ที่นั่ง  ปัจจุบันเล่นอยู่ในบุนเดิสลีกาและอยู่ภายใต้การคุมทีมของชาบี อาลอนโซ โดยสโมสรแห่งนี้มีกีฬาหลายชนิดที่นอกเหนือจากฟุตบอล เช่น ยิมนาสติก, เทนนิส, บาสเกตบอล ไบเออร์ 04 เลเวอร์คูเซิน เพิ่งมาได้แชมป์บุนเดิสลีกาในฤดูกาล 2023–2024 มาครองหนแรกนับตั้งแต่ก่อตั้งสโมสร 119 ปี และเป็นทีมแรกที่ได้แชมป์ไร้พ่ายในบุนเดิสลีกา ลีก
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

บุนเดิสลีกา
ชนะเลิศ (1): 2023–24
รองชนะเลิศ (5): 1996–97, 1998–99, 1999–2000, 2001–02, 2010–11
เดเอ็ฟเบ-โพคาล
ชนะเลิศ (2): 1992–93, 2023–24
รองชนะเลิศ (3): 2001–02, 2008–09, 2019–20
2 บุนเดิสลีกา นอร์ท
ชนะเลิศ (1): 1978–79
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ
รองชนะเลิศ (1): 1993
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
รองชนะเลิศ (1): 2001–02
ยูฟ่าคัพ / ยูฟ่ายูโรปาลีก
ชนะเลิศ (1): 1987–88
รองชนะเลิศ (1): 2023–24
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
สตูดิโอศิลปะมันซูแด

| --- | --- |
สตูดิโอศิลปะมันซูแด

ชื่อเกาหลี
โชซ็อนกึล: 만수대창작사
ฮันจา: 萬壽臺創作社
อาร์อาร์: Mansudae Changjaksa 
เอ็มอาร์: Mansudae Ch'angjaksa 
สตูดิโอศิลปะมันซูแด เป็นสตูดิโอศิลปะในเขตพย็องช็อน กรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ ก่อตั้งขึ้นในปี 1959 เป็นหนึ่งในศูนย์ผลิตงานศิลปะที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีพื้นที่ปฏิบัติการณ์ขนาดมากกว่า 120,000 ตารางเมตร สตูดิโอมีลูกจ้างประมาณ 4,000 คน โดย 1,000 คนเป็นศิลปินที่คัดเลือกมาจากสถาบันที่ดีที่สุดในประเทศ ส่วนใหญ่มาจากมหาวิทยาลัยเปียงยาง สตูดิโอแบ่งออกเป็น 13 สาขา ตั้งแต่งานไม้ ภาพเขียนดินสอ เซรามิกส์ ภาพปัก ไปจนถึงจิตรกรรมอัญมณี
อนุสรณ์สถานสำคัญ ๆ ของประเทศ เป็นผลงานโดยมันซูแด เช่น อนุสรณ์การสถาปนาพรรคแรงงานเกาหลี, รูปปั้นช็อลลีมา และอนุสรณ์ใหญ่มันซูแด แผนกส่วนงานนอกประเทศ บริษัทต่างแดนมันซูแด มีผลงานสร้างอนุสรณ์ต่าง ๆ ให้แก่ 18 ประเทศในแอฟริกาและเอเชีย ณ ปี 2014 ภาพทั้งหมดของตระกูลคิมล้วนผลิตโดยสตูดิโอศิลปะมันซูแด และอยู่ภายใต้การกำกับโดยคิม จ็อง-อิล จนเขาเสียชีวิต นับตั้งแต่ 2009 สตูดิโอยังมีพื้นที่ของตนเองใน 798 อาร์ตดิสตริกต์ที่ปักกิ่ง ในชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะมันซูแด
พื้นที่คุ้มครองทางทะเลและชายฝั่ง

พื้นที่คุ้มครองทางทะเลและชายฝั่ง (Marine and Coastal Protected Areas) คือพื้นที่ชายฝั่งและในทะเลที่เป็นแหล่งความหลากหลายทางชีวภาพ หรือ มีลักษณะสำคัญทางประวัติศาสตร์ เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ซึ่งได้รับการคุ้มครองคุณค่า (Value) ของพื้นที่นั้นไว้ด้วยกฎหมายหรือสิ่งอื่นที่สามารถรับรองได้ว่ามีขีดความสามารถเพียงพอในการคุ้มครองพื้นที่ได้ เพื่อการใช้ทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งของผู้มีส่วนได้เสีย ผู้เกี่ยวข้องทุกภาคส่วน ในระดับท้องถิ่น  ประเทศ และระดับสังคมโลกได้อย่างเข้าใจ รู้คุณค่า ยั่งยืน และเป็นธรรม
ไฮน์ริช ฮาเรอร์

ไฮน์ริช ฮาเรอร์
ไฮน์ริช ฮาเรอร์ (เยอรมัน: Heinrich Harrer) ชาวออสเตรียที่ถูกจับเป็นเชลยในสงครามโลกครั้งที่สอง แล้วหนีออกจากค่ายในประเทศอินเดียเข้าไปทิเบตเป็นเวลา 7 ปี และได้ช่วยเป็นครูสอนองค์ทะไลลามะเกี่ยวกับเรื่องราวของโลกภายนอก เมื่อประเทศจีนเข้ายึดทิเบตเขาจึงกลับบ้านเกิด เรื่องราวของเขาถูกเขียนเป็นหนังสือ Seven Years in Tibet และถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์ด้วยเช่นกันในชื่อ 7 ปี โลกไม่มีวันลืม ซึ่งได้แบรด พิตต์ มารับบทเป็นตัวเขาในเรื่อง
ประวัติ

ไฮน์ริช ฮาเรอร์ เกิดเมื่อ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 ในประเทศเยอรมนี เขาเรียนด้านภูมิศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยคาร์ล ฟรันทซ์ (Karl-Franzens University) ที่กราซ และต่อมาเมื่อนาซีเยอรมนีขยายอำนาจเข้าสู่ออสเตรีย เขาได้ร่วมเป็นสมาชิกชตวร์มอัพไทลุง และไปปฏิบัติการที่ประเทศปากีสถาน และถูกจับโดยทหารอังกฤษนำไปคุมขังที่ค่ายในประเทศอินเดีย
วันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2487 เขาหลบหนีออกจากค่ายและลัดเลาะไปตามแนวเทือกเขาหิมาลัยจนไปถึงทิเบต
ไรชส์แวร์

| ไรชส์แวร์ Reichswehr |
| --- | --- |
ธงศึกไรชส์แวร์
ประจำการ: 1919–1935
ประเทศ:  เยอรมนี (1919–1933)  ไรช์เยอรมัน (1933–1935)
เหล่า:   ไรชส์แฮร์   ไรชส์มารีเนอ ไรชส์มารีเนอ 
บทบาท: กองกำลังป้องกันตนเอง
กำลังรบ: 115,000 (1921)
กองบัญชาการ: ซ็อสเซิน (ชานกรุงเบอร์ลิน)
สีหน่วย: ดำ-แดง-ทอง
ปฏิบัติการสำคัญ: การปฏิวัติเยอรมัน  ปราบกบฏโรงเบียร์  การลุกฮือเรอห์   กบฏคัพพ์ (จำกัดความช่วยเหลือ)
ผู้บังคับบัญชา
จอมทัพ: ฟรีดริช เอเบิร์ท เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค
ผบ. สำคัญ: ฮันส์ ฟ็อน เซคท์ แวร์เนอร์ ฟ็อน ฟริทช์
เครื่องหมายสังกัด
สัญลักษณ์: กางเขนเหล็ก
ไรชส์แวร์ (เยอรมัน: Reichswehr) หรือ กองป้องกันไรช์ เป็นชื่อเรียกกองกำลังป้องกันตนเองของเยอรมนีระหว่างปี 1919 ถึง 1935 ไรชส์แวร์เป็นกองทัพเยอรมันที่ถูกลดขนาดหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี 1919 ประกอบด้วยสองเหล่าทัพได้แก่ ไรชส์แฮร์ (กองกำลังทางบก) ซึ่งถูกจำกัดกำลังพลไม่เกิน 100,000 นาย และ ไรชส์มารีเนอ (กองกำลังทางทะเล) ซึ่งถูกจำกัดกำลังพลไม่เกิน 15,000 นาย
สนธิสัญญาแวร์ซายกำหนดห้ามไรชส์แวร์แต่งตั้งนายทหารชั้นนายพล, ห้ามมีปืนใหญ่ขนาดเกินกว่า 105 มิลลิเมตร, ห้ามมีรถหุ้มเกราะ, ห้ามมีเรือดำน้ำ, ห้ามมีเรือรบขนาดใหญ่ ฯลฯ ด้วยสภาพการณ์เช่นนี้ ไรชส์แวร์จึงเปรียบเสมือนกองกำลังป้องกันตนเองที่ไม่สามารถรุกรานผู้ใด ทำได้เพียงรักษาความสงบในประเทศและตามแนวชายแดน ต่อมาเมื่อพรรคนาซีเรืองอำนาจ ฮิตเลอร์บอกเลิกสนธิสัญญาแวร์ซายและทำการยกระดับไรชส์แวร์ขึ้นเป็นกองทัพแบบเต็มรูปแบบที่เรียกว่า แวร์มัคท์ ในปี 1935 พร้อมกับการเสริมสร้างแสนยานุภาพ
การจัดส่วนกำลัง

กองบัญชาการกลุ่มทัพ 1 เบอร์ลิน (Gruppenkommando 1 Berlin)
กองพลที่ 1 เคอนิชส์แบร์ค
กองพลที่ 2 ชแชตชิน
กองพลที่ 3 เบอร์ลิน
กองพลที่ 4 เดรสเดิน
กองพลทหารม้าที่ 1 ฟรังค์ฟวร์ท (บรันเดินบวร์ค)
กองพลทหารม้าที่ 2 เบร็สเลา
กองบัญชาการกลุ่มทัพ 2 คัสเซิล (Gruppenkommando 2 Kassel)
กองพลที่ 5 ชตุทท์การ์ท
กองพลที่ 6 มึนส์เทอร์
กองพลที่ 7 มิวนิก
กองพลทหารม้าที่ 3 ไวมาร์
ดูเพิ่ม

กระทรวงไรชส์แวร์
กองทัพประชาชนแห่งชาติ (เยอรมนีตะวันออก)