stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อนุสาวรีย์ปราบฮ่อ

| --- | --- |
การแสดง แสง เสียง สงครามปราบฮ่อในงานฉลองอนุสาวรีย์ปราบฮ่อ
ที่ตั้ง: หนองคาย, ประเทศไทย
ผู้ออกแบบ: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม (อนุสาวรีย์องค์เดิม)
ประเภท: อนุสาวรีย์
ความสูง: 10.10 เมตร (อนุสาวรีย์องค์ใหม่)
เริ่มก่อสร้าง: พ.ศ. 2492 (อนุสาวรีย์องค์ใหม่)
อุทิศแด่: เหล่าทหารจากกรมกองต่าง ๆ ที่เสียสละชีวิตเพื่อป้องกันประเทศชาติในการปราบกบฎฮ่อ
อนุสาวรีย์ปราบฮ่อ เป็นอนุสรณ์สถานที่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคมได้โปรดให้จัดสร้างขึ้นเพื่อบรรจุอัฐิของเหล่าทหารจากกรมกองต่าง ๆ ที่เสียสละชีวิตเพื่อป้องกันประเทศชาติในการปราบกบฎฮ่อ ประกอบด้วยกรมทหารอาสาวิเศษ กรมแปดเหล่า กรมฝรั่งแม่นปืน กรมทหารมาลา กรมสัสดี กรมเรือต้น กรมทหารมหาดเล็ก และกรมการหัวเมือง โดยตั้งอยู่ที่ด้านข้างทางทิศตะวันตกของสถานีตำรวจภูธรเมืองหนองคายในปัจจุบัน
ต่อมาในปี 2492 จังหวัดหนองคายได้รับงบประมาณทำการบูรณปฏิสังขรณ์อนุสาวรีย์ปราบฮ่อ โดยได้ย้ายมาก่อสร้างองค์ใหม่ ขึ้นที่บริเวณด้านหน้าศาลากลางจังหวัดหนองคาย (หลังเก่า) มีลักษณะเป็นศิลปะประยุกต์ แบบทรงสี่เหลี่ยม ก่ออิฐถือปูน มีฐานเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยม กว้าง 4 เมตร สูง 10.10 เมตร ยอดทรงกรวยเหลี่ยมปลายแหลม และได้คัดลอกข้อความจากอนุสาวรีย์องค์เดิมมาไว้ทั้ง 4 ด้าน โดยในวันที่ 5 มีนาคม ของทุกปี จังหวัดหนองคายจะประกอบพิธีบวงสรวงขึ้น เพื่อความเป็นสิริมงคลแก่ชาวจังหวัดหนองคาย และเป็นการระลึกถึงวีรกรรมอันหาญกล้าของบรรพบุรุษ ที่ต่อสู้ปกป้องแผ่นดินให้พ้นจากการรุกรานของพวกฮ่อ
ประวัติ

อนุสาวรีย์ปราบฮ่อเป็นอนุสาวรีย์แห่งเดียวเท่านั้นในจังหวัดหนองคาย เป็นอนุสาวรีย์เทิดทูนความดีของผู้ที่ล่วงลับไปแล้วในการปราบฮ่อใน ร.ศ. 105 (พ.ศ. 2429) เสด็จในกรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม รับสั่งให้สร้างอนุสาวรีย์ไว้ที่เมืองหนองคายเพื่อบรรจุอัฐิของผู้ที่เสียชีวิตในการปราบฮ่อ เดิมตั้งอยู่ที่หลังสถานีตำรวจภูธรจังหวัดหนองคาย ต่อมาในปี 2492 จังหวัดหนองคายได้รับงบประมาณให้ปรับปรุงอนุสาวรีย์ปราบฮ่อให้สง่างามสมกับเป็นอนุสาวรีย์ของผู้ที่ได้เสียสละเพื่อชาติบ้านเมืองให้เป็นศรีสง่าแก่เมืองหนองคายสืบไป จึงย้ายมาสร้างใหม่ที่บริเวณหน้าศาลากลางจังหวัด มีคำจารึกที่อนุสาวรีย์ทั้ง 4 ทิศ ทั้งภาษาไทย จีน ลาว และอังกฤษ มีข้อความว่า
ปางนี้จักแสดง 	พจน์พร้อมผู้ภักดี
ในอนุสาวรีย์ 	ไว้เป็นที่ระลึกตาม
ผู้กอปรด้วยภักดี 	ดังอาภรณ์ประดับงาม
ชีพมลายขจรนาม 	ปรากฏเกียรตินิรันดร
สูญสุริย์จันทร 	จึงจะสูญซึ่งความดี
วายชีพทำการกิจ 	โดยความสวามี
ภักดีต่อชุลี 	  ละอองบาททบมาลย์
ปวงปราชญ์คงจักซ้อง 	ศรับแล้วสาธุการ
นับว่าเป็นทัยสูญ 	ขมีขลาดขยาดขย่อน
องอาจต่อราชกิจ 	มิได้คิดแต่ความมรณ์
คณะเทพไตรสร 	จักชูช่วยอำนวยผล
นำขันธ์เสวยสุข 	นฤทุกข์บ่ได้ยล
สุขขกิจจงจักดล 	ประโลกยับแปรปรวน
สุดท้ายมีคำจารึกไว้ว่า "อนุสาวรีย์นี้ได้เปิดแต่ศักราช 1247 ควบ 1248 พุทธศักราชล่วงแล้ว"
ทางจังหวัดได้กำหนดให้มีการจัดงานบวงสรวงและฉลองอนุสาวรีย์เป็นประจำทุกวันที่ 5 มีนาคม ของทุกปี
เทศบาลตำบลกุสุมาลย์

| เทศบาลตำบลกุสุมาลย์ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
   ตรา
คำขวัญ: ดินแดนดอกกระเจียว เขียวงามผักหวาน ยอดอาหารไข่มดแดง แมงแคงจักจั่น ลือลั่นวัฒนธรรมไทโส้
ทต.กุสุมาลย์ที่ตั้งในจังหวัดสกลนคร
พิกัด: 17°19′44.4″N 104°20′40.9″E﻿ / ﻿17.329000°N 104.344694°E﻿ / 17.329000; 104.344694
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สกลนคร
อำเภอ: กุสุมาลย์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: อานนท์ จันทร์แก้ว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6 ตร.กม. (2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2567)
 • ทั้งหมด: 3,983 คน
 • ความหนาแน่น: 663.83 คน/ตร.กม. (1,719.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05470201
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลตำบลกุสุมาลย์ เลขที่ 333 หมู่ 1 ตำบลกุสุมาลย์ อำเภอกุสุมาลย์ จังหวัดสกลนคร
เว็บไซต์: govesite.com/kusumal
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลกุสุมาลย์ เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอกุสุมาลย์ จังหวัดสกลนคร  ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดระยะทางห่างประมาณ 40 กิโลเมตร ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 22 สายสกลนคร–นครพนม พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสลับดอน บริเวณที่ราบจะปลูกพืชและเลี้ยงสัตว์ สภาพดินเป็นดินปนหินลูกรัง ในฤดูแล้งจะขาดแคลนน้ำมาก สภาพป่าไม้เป็นป่าโปร่ง มีไม้เบญจพรรณเหมาะสำหรับการหาของป่า
อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดกับองค์การบริหารส่วนตำบลนาโพธิ์ และองค์การบริหารส่วนตำบลกุสุมาลย์
ทิศตะวันออก ติดกับองค์การบริหารส่วนตำบลกุสุมาลย์
ทิศใต้ ติดกับองค์การบริหารส่วนตำบลกุสุมาลย์
ทิศตะวันตก ติดกับองค์การบริหารส่วนตำบลนาโพธิ์
ประวัติ

เมื่อปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลกุสุมาลย์ ได้ยกฐานะเป็น เทศบาลตำบลกุสุมาลย์ จนถึงปัจจุบัน
การปกครอง

พื้นที่ในความรับผิดชอบ 4 หมู่บ้าน
ครอบคลุมพื้นที่หมู่บ้านกุสุมาลย์ หมู่ที่ 1, 6, 8, 10 ของตำบลกุสุมาลย์
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดสกลนคร |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  สกลนคร  |  |
| เทศบาลตำบล |  กุดบาก  กุดเรือคำ  กุดไห  กุดแฮด  กุสุมาลย์  คำตากล้า  คำบ่อ  คูสะคาม  โคกภู  โคกสี  งิ้วด่อน  เจริญศิลป์  เชียงเครือ  เชียงสือ  ดงมะไฟ  ดอนเขือง  ตองโขบ  ท่าก้อน  ท่าแร่  ท่าศิลา  ธาตุนาเวง  นาแก้ว  นาซอ  นาใน  นาม่อง  นาหัวบ่อ  บงใต้  บะหว้า  บัวสว่าง  บ้านต้าย  บ้านโพน  บ้านม่วง  ปทุมวาปี  ปลาโหล  พรรณานคร  พรรณานิคม  พอกน้อย  พังโคน  พังโคนศรีจำปา  พันนา  แพด  โพนแพง  เมืองทองท่าแร่  แร่  ไร่  วังยาง  วัฒนา  วานรนิวาส  วาริชภูมิ  วาใหญ่  สร้างค้อ  สว่างแดนดิน  ส่องดาว  ส่องดาวหนองแดง  สามัคคีพัฒนา  หนองลาด (อำเภอวาริชภูมิ)  หนองลาด (อำเภอเมืองสกลนคร)  หนองแวง  หนองสนม  หนองหลวง  ห้วยหลัว  เหล่าปอแดง  อากาศอำนวย  ฮางโฮง  ไฮหย่อง  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กกปลาซิว  กุสุมาลย์  ขมิ้น  ขัวก่าย  ค้อเขียว  ค้อใต้  คอนสวรรค์  คำตากล้า  คำสะอาด  โคกก่อง  โคกศิลา  จันทร์เพ็ญ  เจริญศิลป์  ช้างมิ่ง  เชิงชุม  ดงชน  ดงมะไฟ  ดงหม้อทอง  ดงหม้อทองใต้  ดงเหนือ  ด่านม่วงคำ  เดื่อศรีคันไชย  ต้นผึ้ง  ตาลโกน  ตาลเนิ้ง  เต่างอย  ทรายมูล  ทุ่งแก  ธาตุ  ธาตุทอง  นาคำ  นาตงวัฒนา  นาตาล  นาแต้  นาเพียง  นาโพธิ์  นาฮี  นิคมน้ำอูน  โนนสะอาด  โนนหอม  บงเหนือ  บ่อแก้ว  บะฮี  บ้านถ่อน  บ้านแป้น  บ้านเหล่า  บึงทวาย  พังขว้าง  โพธิไพศาล  โพนงาม  โพนสูง  ม่วง  ม่วงไข่  ม่วงลาย  มาย  แมดนาท่ม  วานรนิวาส  วาริชภูมิ  แวง  ศรีวิชัย  สว่างแดนดิน  สุวรรณคาม  หนองกวั่ง  หนองบัว  หนองบัวสิม  หนองปลิง  หนองแปน  หนองแวงใต้  หลุบเลา  ห้วยยาง  เหล่าโพนค้อ  อากาศ  อินทร์แปลง  อุ่มจาน  |  |
รักชั้นนัย

| รักชั้นนัย |
| --- | --- |

ประเภท: ละครชุด (ซีรีส์)
สร้างโดย: เอ็มบีโอทีนเอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมมิวนิตี
กำกับโดย: ชาติชาย วรเพียรกุล
แสดงนำ: (ดูในเนื้อหา)
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
จำนวนตอน: 10 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: 60 นาที (รวมโฆษณา)
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่องวัน 31 ไลน์ทีวี (ออนไลน์) ยูทูบ
ออกอากาศ: 29 มกราคม พ.ศ. 2560 – 2 เมษายน พ.ศ. 2560
รักชั้นนัย (อังกฤษ:The Underwear) เป็นละครชุดที่มีจุดเด่นของเรื่องนำเสนอภาพสังคมของวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่รวมกลุ่มกันบนเว็บบอร์ด บนอินเทอร์เน็ตที่ใช้ชื่อวา "The Underwear" ซึ่งเป็นเว็บบอร์ดที่มีเนื้อหาในเรื่องทางเพศเสียเป็นส่วนใหญ่ โดยละครชุดเรื่องนี้ออกอากาศในวันอาทิตย์ เวลา  22:00-23:00 ทางช่องวัน 31 โดยเป็นความร่วมมือระหว่าง MBO Teen Entertainment กับ จีเอ็มเอ็มบราโว โดยถือเป็นละครชุดเรื่องที่สองของทางเอ็มบีโอเอง ต่อจากเรื่อง เป็ดIdol และเป็นละครชุดเรื่องแรกของเอ็มบีโอที่ออกอากาศในช่วงเวลาหลัง 22:00 น.  รวมถึงเป็นละครชุดเรื่องแรกของทางเอ็มบีโอที่มีการเผยแพร่ผ่านช่องทางไลน์ทีวี โดยมีกำหนดออกอากาศตอนแรกในวันอาทิตย์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2560 - 2 เมษายน พ.ศ. 2560
แรกเริ่มทางเอ็มบีโอมีกำหนดจะปล่อยตัวอย่างผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2559	 แต่ก็เลื่อนออกไปเป็นการชั่วคราวระยะหนึ่ง เนื่องจากยังคงอยู่ในช่วงของการถวายความอาลัยต่อการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เอ็มบีโอจึงใช้วิธีปล่อยตัวอย่างทีละชุด เริ่มจากวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2560 เป็นการเสนอภาพเหตุการณ์ที่จะเกิดในละครชุดเรื่องนี้ และต่อมาในวันที่ 10 มกราคม ปีเดียวกัน มีการปล่อยตัวอย่างแบบทางการ และสองวันหลังจากนั้น ในวันที่  12 มกราคม ปีเดียวกัน มีการปล่อยคลิปวิดีโอแนะนำตัวละครตามลำดับ
เนื้อเรื่องย่อ

ในห้วงเวลาแห่งความมืดที่ทุกคนนอนหลับ แต่ยังมีอีกโลกที่ไม่เคยหลับใหล The Underwear เว็บบอร์ด 18+ ที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง ให้ผู้คน ที่เหงา เศร้า เบื่อ ว้าวุ่นและกำลังสับสนในตัวเอง ได้เข้าไประบายความสุข ทุกข์ หาเพื่อน หาที่ปรึกษา หรือแม้แต่หาคนรู้ใจ
เหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มต้นในคืนวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ม่อน (มิว MBO) ได้มาร่วมงานปาร์ตี้ Countdown ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ที่ร้าน Small Talk ของ เจ (เอ็มม่า MBO) นักแสดงสาวดาวรุ่งพุ่งแรงสาวรุ่นพี่ที่ม่อนแอบปลื้มมาตลอด ซึ่งเกมส์ที่เป็นจุด Climax ของปาร์ตี้ในคืนนั้น คือการปิดไฟทั้งร้านและให้ เจ เดินไปจูบกับใครก็ได้คนหนึ่งในงานและ ม่อน ก็โดนจูบในคืนนั้น ทำให้ ม่อน คิดว่า เจ มีใจให้กับเขา แต่ด้วยความที่ เจ เป็นดาราจึงไม่กล้ามาบอกรักกับเขาตรง ๆ เขาจึงเริ่มความคิดที่จะเป็นฝ่ายจีบ เจ ก่อน แต่ด้วยความที่เป็นหนุ่มอ่อนหัด ไม่เคยผ่านการมีความรัก สาวเพื่อนซี้อย่างถ้วยฟู (จิด้า MBO) จึงอาสาเป็นโค้ช สอนวิชารักให้กับ ม่อน เพราะหวังจะได้ใกล้ชิดกับม่อน เนื่องจากเธอก็แอบมีใจให้ ม่อนเช่นกัน ถ้วยฟู ใช้วิธีการสมัคร Log In ในเวบบอร์ด The Underwear เพื่อหาข้อมูลในการจีบสาวมาบอกเพื่อนสนิทของตน จนได้มาเจอกับที่ปรึกษาในเวบบอร์ด The Underwearอย่าง ดื้อ (ก็อต MBO) นักศึกษาหนุ่มที่ทำงานพิเศษเป็นบาริสต้า ในร้านกาแฟ Small Talk ที่กำลังมีปัญหาความรักเช่นเดียวกัน เพราะเขาเริ่มไม่แน่ใจว่า ตัวเองคิดยังไงกับ โคน (ตอง MBO) รูมเมทที่เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่สมัยมัธยม
ในขณะเดียวกัน เจ ก็กำลังมีปัญหาชีวิตของตัวเอง เนื่องจากคืน Countdown วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ระหว่างที่อยู่ในงานปาร์ตี้เธอก็ได้รับข่าวร้ายว่า ชิน แฟนหนุ่มของเธอฆ่าตัวตาย หลังจากนั้นเธอก็ถูกคุกคามจาก Login ในเว็บบอร์ด The Underwear อย่างหนักแม้ว่าเรื่องนี้จะผ่านไปแล้วหลายเดือนก็ตาม ทั้งการสร้างข่าวเสีย ๆ หาย ๆ และถูกแฉว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้ ชิน ฆ่าตัวตายซึ่ง ยีนส์ (จีน่า.ดี MBO)เพื่อนสนิทที่สุดของ เจ ได้ตั้งข้อสงสัยว่าคนที่ทำเรื่องทั้งหมดน่าจะเป็น จั๊ม (ภีม MBO) เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มซึ่งเป็นน้องชายของชิน
แคท (โบลิ่ง MBO) ก็ใช้เวบบอร์ด The Underwear ในการระบายความเศร้าหลังจากคบกับ จั๊ม ได้เพียง 2 สัปดาห์ก็ถูกโดนบอกเลิกจนไม่เป็นอันทำอะไร แม้แต่ตอนที่เรียนพิเศษกับติวเตอร์อย่าง พี่ต่อ (ไอเฟล MBO) เธอก็ยังคงกระวนกระวายถึงจั๊มอยู่ตลอดเวลา
และนอกจาก แคท แล้ว พี่ต่อ ยังมีลูกศิษย์อีกคนหนึ่งคือ นุ่น (นินน่า MBO) สาวมัธยมหน้าสวย หุ่นผอมบางจนดูผิดปกติ เป็นที่ถูกตาต้องใจของ โคน หนุ่ม Lolicon จอมหื่นที่เห็นสาวมัธยมเป็นไม่ได้ ต้องเก็บไปเป็นภาพจินตนาการในฝันของเขาตลอด แต่สิ่งหนึ่งที่ โคน ไม่รู้ก็คือ นุ่น มีความลับที่เธอไม่เคยบอกใคร ซึ่งมีแค่ พราว (แพม MBO) เพื่อนร่วมชั้นเรียน ของ นุ่น ที่แอบรู้ความลับนั้น ส่วนตัว พราว เองก็มีความลับที่ไม่สามารถบอกใครได้เช่นกัน เพราะเธอกำลังสร้างความสัมพันธ์ลับ ๆ กับ ครูพี ครูประจำชั้นของเธอ และนำเรื่องราวของตัวเองมาเขียนลงเว็บบอร์ด The Underwear ให้คนได้ติดตาม
รายชื่อนักแสดง > ตัวละครหลัก

เรียงตามวิดีทัศน์ประชาสัมพันธ์ชุดแรกที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2559
ชิษณุชา ตันติเมธ รับบท ม่อน
จิดาภา ศิริบัญชาวรรณ รับบท ถ้วยฟู
ธนบดี ใจเย็น รับบท จั๊ม
ณัฐชา เดอซูซ่า รับบท ยีนส์
เอมิกา กร้านท์ รับบท เจ
พงศธร เลียวรักษ์โอฬาร รับบท ดื้อ
ศุภณัฐ สุดจินดา รับบท โคน
ญาณิน โอภาสสถาวร รับบท นุ่น
เปมิกา สุขสวี รับบท พราว
คริษฐ์ เฉิน รับบท ต่อ
กุลิสรา นุตวงษ์ รับบท แคท
รายชื่อนักแสดง > นักแสดงสมทบ

ปณิพร อินทรา รับบท ไวน์
เอลิชา ตริวิวัฒน์กุล รับบท ครูพี
ภุชงค์ ผึ่งผาย รับบท ชิน
วาโย อัศวรุ่งเรือง รับบท นัท
บวรรัตน์ มณีรัตน์ รับบท เพื่อนนุ่น
ณัฐชยา ไพรฑูรย์ รับบท เพื่อนนุ่น
เศรษทรงพล คำมุง รับบท พ่อพราว
รัชณี บุญยธโรกุล รับบท แม่นุ่น
บุญมี สว่างวงศ์ รับบท พิธีกรวันปีใหม่
มณฑน์สิตา จิราพัชรภาณุภัคค์ รับบท สาว cosplay1
มินท์ธิตา ชาญสว่าง รับบท สาว cosplay2
รติพันธ์ พันธ์พินิจ รับบท เปิ้ล
เพลงประกอบซีรีส์

เพลง ความลับในใจ (เพลงเปิดเรื่อง) – ต้นฉบับ วงสิบล้อ ขับร้องโดย จีน่า ดี (ณัฐชา เดอซูซ่า), เอ็มม่า (เอมิกา กร้านท์), แพม (เปมิกา สุขสวี)
เพลง ไม่เคยคิดแค่เพื่อน(I'm not your friend) (เพลงปิดเรื่อง) – ขับร้องโดย มิว mbo
เพลง นาฬิกาตาย [Special cover] (Ver. #ทีมเมียยีนส์) - ต้นฉบับ วงบอดี้สแลม ขับร้องโดย Jeena D. MBO
เพลง ไม่เคยคิดแค่เพื่อน (Special Version) - (เพลงปิดเรื่องตอนที่ 10) ขับร้องโดย มิว mbo, ญารนิน ภารวี ไวเกล
แหล่งข้อมูล

รักชั้นนัย (2560) ที่สยามโซน
รักชั้นนัย ที่เฟซบุ๊ก
รักชั้นนัย ที่อินสตาแกรม
รักชั้นนัย : linetv เก็บถาวร 2017-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรื่องย่อซีรีส์รักชั้นนัย manager.co.th เก็บถาวร 2017-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  ,
หลิว เช่าฉี

หลิว เช่าฉี (จีน: 刘少奇; พินอิน: Liú Shàoqí; 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1898 – 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969) เป็นนักปฏิวัติและนักการเมืองชาวจีน ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1954 ถึง 1959 รองประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีนคนที่ 1 ตั้งแต่ ค.ศ. 1957 ถึง 1966 และประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีน (ประมุขแห่งรัฐ) ตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ถึง 1968 เขาเคยได้รับการพิจารณาให้เป็นผู้สืบทอดอำนาจต่อจากเหมา เจ๋อตง แต่ต่อมาถูกปลดจากตำแหน่งและถูกกวาดล้างในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม
ในช่วงวัยรุ่น หลิวมีส่วนร่วมในขบวนการแรงงานในการนัดหยุดงานหลายครั้ง รวมถึงขบวนการ 30 พฤษภาคม หลังการปะทุของสงครามกลางเมืองจีนใน ค.ศ. 1927 พรรคคอมมิวนิสต์จีนมอบหมายให้เขาทำงานในพื้นที่เซี่ยงไฮ้และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน และเดินทางไปยังโซเวียตเจียงซีใน ค.ศ. 1932 เขาเข้าร่วมการเดินทัพทางไกล และได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคในภาคเหนือของจีนใน ค.ศ. 1936 เพื่อนำการต่อต้านญี่ปุ่นในภูมิภาคดังกล่าว ในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง หลิวเป็นผู้นำสำนักงานที่ราบภาคกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ภายหลังเหตุการณ์กองทัพใหม่ที่สี่ใน ค.ศ. 1941 หลิวได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งกรรมาธิการการเมืองของกองทัพใหม่ที่สี่ หลังเดินทางกลับมายังเหยียนอานใน ค.ศ. 1943 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการสำนักเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนและรองประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลาง
หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนใน  ค.ศ. 1949 หลิวได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองประธานรัฐบาลประชาชนส่วนกลาง หลังการก่อตั้งสภาประชาชนแห่งชาติใน ค.ศ. 1954 หลิวได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภา ใน ค.ศ. 1959 เขาสืบทอดตำแหน่งประธานสาธารณรัฐประชาชนจีนจากเหมา เจ๋อตง ในช่วงดำรงตำแหน่งประธาน เขาดำเนินนโยบายฟื้นฟูเศรษฐกิจของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังการประชุมแกนนำ 7,000 คนใน ค.ศ. 1962 หลิวได้รับการประกาศต่อสาธารณะว่าเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของเหมาใน ค.ศ. 1961 อย่างไรก็ตาม เขาถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงและถูกขับออกจากพรรคโดยเหมาหลังการปฏิวัติวัฒนธรรมเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1966 และท้ายที่สุดก็ถูกกักบริเวณในบ้านใน ค.ศ. 1967 เขาถูกบีบให้ออกจากวงการเมือง และถูกตราหน้าว่าเป็น "ผู้นำกองบัญชาการของชนชั้นกระฎุมพีของจีน" "ผู้เดินตามเส้นทางทุนนิยม" คนสำคัญที่สุดของจีน และผู้ทรยศต่อการปฏิวัติ เขาเสียชีวิตในคุกใน ค.ศ. 1969 ด้วยภาวะแทรกซ้อนจากโรคเบาหวาน หลิวถูกประณามอย่างกว้างขวางในช่วงหลายปีหลังเสียชีวิตกระทั่งได้รับการกู้ชื่อเสียงหลังเสียชีวิตโดยรัฐบาลเติ้ง เสี่ยวผิงใน ค.ศ. 1980 ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการปัวล่วนฝ่านเจิ้ง รัฐบาลเติ้งยังอนุมัติให้มีการจัดรัฐพิธีศพอย่างเป็นทางการเพื่อไว้อาลัยแก่เขา
วัยเยาว์

หลิวเกิดในครอบครัวชาวนะฐานะปานกลางในหมู่บ้านหฺวาหมิงโหลว อำเภอหนิงเซียง มณฑลหูหนาน บรรพบุรุษมีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่อำเภอจี๋ฉุ่ย มณฑลเจียงซี เขาได้รับการศึกษาแบบสมัยใหม่ โดยศึกษาที่โรงเรียนมัธยมประจำอำเภอหนิงเซียงและได้รับการแนะนำให้เข้าเรียนในชั้นเรียนที่เซี่ยงไฮ้เพื่อเตรียมตัวไปศึกษาต่อที่ประเทศรัสเซีย ใน ค.ศ. 1920 เขาและเหริน ปี้ฉือเข้าร่วมสันนิบาตเยาวชนสังคมนิยม ในปีถัดมา หลิวได้รับการคัดเลือกให้ไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยผู้ใช้แรงงานแห่งตะวันออกขององค์การคอมมิวนิสต์สากลในมอสโก หลิวศึกษาที่มหาวิทยาลัยแห่งนั้นตั้งแต่ ค.ศ. 1921 ถึง 1922 และประสบการณ์ของเขาที่นั่นมีส่วนช่วยให้เขาประสบความสำเร็จในการจัดตั้งสหภาพแรงงานจีน การนัดหยุดงาน และคณะกรรมาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ใต้ดินในภายหลัง
เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1921 ปีถัดมาเขาเดินทางกลับประเทศจีน และในฐานะเลขาธิการสมาคมแรงงานแห่งประเทศจีนทั้งหมด เขาได้นำการนัดหยุดงานของคนงานรถไฟหลายครั้งในหุบเขาแยงซีและที่อันหยวนบริเวณชายแดนเจียงซี-หูหนาน
กิจกรรมการปฏิวัติ

ใน ค.ศ. 1925 หลิวกลายเป็นสมาชิกของคณะกรรมาธิการบริหารสมาคมแรงงานทั่วประเทศซึ่งมีฐานอยู่ในกว่างโจว ในช่วงสองปีถัดมา เขานำการรณรงค์ทางการเมืองและการนัดหยุดงานมากมายในหูเป่ย์และเซี่ยงไฮ้ เขาทำงานร่วมกับหลี่ ลี่ซานในเซี่ยงไฮ้ใน ค.ศ. 1925 โดยจัดกิจกรรมของพรรคคอมมิวนิสต์หลังขบวนการ 30 พฤษภาคม หลังทำงานที่เซี่ยงไฮ้ หลิวเดินทางไปที่อู่ฮั่น เขาถูกจับกุมตัวสั้น ๆ ในฉางชาและจากนั้นกลับไปกว่างโจวเพื่อช่วยจัดการนัดหยุดงานกวางตุ้ง–ฮ่องกงที่ยาวนาน 16 เดือน
เขาได้รับเลือกเข้าสู่คณะกรรมาธิการกลางของพรรคใน ค.ศ. 1927 และได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้ากรมแรงงานของพรรค หลิวกลับไปทำงานที่สำนักงานใหญ่พรรคในเซี่ยงไฮ้ใน ค.ศ. 1929 และได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคแมนจูเรียในเฟิ่งเทียน ใน ค.ศ. 1930 และ 1931 เขาเข้าร่วมการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 3 และ 4 ของคณะกรรมาธิการกลางชุดที่ 6 และได้รับเลือกเข้าสู่คณะกรรมาธิการบริหารกลาง (หรือก็คือกรมการเมือง) ของสาธารณรัฐโซเวียตจีนใน ค.ศ. 1931 หรือ 1932 ต่อมาใน ค.ศ. 1932 เขาออกจากเซี่ยงไฮ้และเดินทางไปยังเจียงซีโซเวียต
หลิวได้รับตำแหน่งเลขาธิการพรรคประจำมณฑลฝูเจี้ยนใน ค.ศ. 1932 เขาเข้าร่วมการเดินทัพทางไกลใน ค.ศ. 1934 อย่างน้อยก็จนถึงการประชุมจุนอี้ที่สำคัญ แต่หลังจากนั้นก็ถูกส่งไปยัง "พื้นที่สีขาว" (พื้นที่ภายใต้การควบคุมของก๊กมินตั๋ง) เพื่อจัดกิจกรรมใต้ดินในภาคเหนือของจีน โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ปักกิ่งและเทียนจิน เขาดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคในจีนตอนเหนือใน ค.ศ. 1936 โดยนำขบวนการต่อต้านญี่ปุ่นในพื้นที่นั้นด้วยความช่วยเหลือจากเผิง เจิ้น, อัน จื่อเหวิน, ปั๋ว อีปัว, เคอ ชิ่งชือ, หลิว หลานเทา และเหยา อี้หลิน ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1937 เขาก่อตั้ง ร่วมกับส่วนที่เหลือของสำนักจีนภาคเหนือ ในปักกิ่ง ในปีเดียวกัน เขาท้าทายจาง เหวินเทียนเกี่ยวกับปัญหาทางประวัติศาสตร์ของพรรค โดยวิพากษ์วิจารณ์ข้อผิดพลาดของฝ่ายซ้ายหลัง ค.ศ. 1927 ซึ่งถือเป็นการละเมิดฉันทามติที่บรรลุในการประชุมจุนอี้ที่ว่าแนวทางของพรรคถูกต้องโดยพื้นฐาน หลิวดำรงตำแหน่งผู้บริหารสำนักที่ราบภาคกลางใน ค.ศ. 1939 และผู้บริหารสำนักจีนตอนกลางใน ค.ศ. 1941
ใน ค.ศ. 1937 หลิวเดินทางไปยังฐานที่มั่นของพรรคคอมมิวนิสต์ที่เหยียนอาน และใน ค.ศ. 1941 เขากลายเป็นกรรมาธิการการเมืองของกองทัพใหม่ที่สี่ เขาได้รับเลือกเป็นหนึ่งในห้าเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนในการประชุมสภาแห่งชาติของพรรคครั้งที่ 7 ใน ค.ศ. 1945 ในรายงานหลังการประชุม หลิวได้แสดง "จุดมวลชน" สี่ประการที่ต้องปลูกฝังในสมาชิกพรรคทุกคน: "ทุกสิ่งเพื่อมวลชน; ความรับผิดชอบอย่างเต็มที่ต่อมวลชน; ศรัทธาในการปลดปล่อยตนเองของมวลชน; และการเรียนรู้จากมวลชน
หลังจากการประชุมครั้งนั้น เขากลายเป็นผู้นำสูงสุดของกองกำลังคอมมิวนิสต์ทั้งหมดในแมนจูเรียและจีนตอนเหนือ ซึ่งเป็นบทบาทที่นักประวัติศาสตร์มักมองข้าม
สาธารณรัฐประชาชนจีน

หลิวได้รับตำแหน่งรองประธานรัฐบาลประชาชนส่วนกลางใน ค.ศ. 1949 ใน ค.ศ. 1954 ประเทศจีนประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ในการประชุมสภาประชาชนแห่งชาติครั้งแรก ที่การประชุมครั้งแรกของสภานี้ เขาได้รับเลือกเป็นประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำของสภา ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เขาดำรงอยู่จนกระทั่งสภาประชาชนแห่งชาติชุดที่สองใน ค.ศ. 1959 ตั้งแต่ ค.ศ. 1956 กระทั่งถึงวาระสุดท้ายใน ค.ศ. 1966 เขาดำรงตำแหน่งรองประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีนคนที่ 1
งานของหลิวเน้นไปที่กิจการด้านการจัดองค์กรและทฤษฎีของพรรค เขาเป็นผู้ร่างข้อบังคับของพรรคและควบคุมดูแลการพัฒนาองค์กรของพรรคให้เป็นไปตามหลักการลัทธิมากซ์–เลนิน เขาเป็นคอมมิวนิสต์แบบโซเวียตดั้งเดิมและสนับสนุนการวางแผนโดยรัฐและการพัฒนาอุตสาหกรรมหนัก เขาขยายความเชื่อทางการเมืองและเศรษฐกิจของตนในงานเขียนของเขา ผลงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเขา ได้แก่ How to be a Good Communist (1939), On the Party (1945) และ Internationalism and Nationalism (1952)
สาธารณรัฐประชาชนจีน > ประธานประเทศ

หลิวพูดสนับสนุนนโยบายก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้าอย่างแข็งขันในการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 8 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1958 อย่างไรก็ตาม ต่อมาเขาแสดงความกังวลเกี่ยวกับผลกระทบด้านลบของการรณรงค์ โดยเฉพาะภาวะอดอยากที่เกิดขึ้นอย่างกว้างขวาง ในระหว่างการประชุมหลูชานใน ค.ศ. 1959 หลิวเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการแก้ไขมาตรการและสนับสนุนนโยบายเศรษฐกิจที่สายกลางมากขึ้น ในการประชุมนี้ หลิวยืนหยัดร่วมกับเติ้ง เสี่ยวผิงและเผิง เจิ้นเพื่อสนับสนุนนโยบายของเหมาต่อผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์มากกว่า เช่น เฉิน ยฺหวินและโจว เอินไหล
ด้วยเหตุนี้ หลิวจึงมีอิทธิพลเพิ่มขึ้นภายในพรรค ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1959 เขาสืบทอดตำแหน่งประธานสาธารณรัฐประชาชนจีน (ประธานาธิบดีจีน) ต่อจากเหมา อย่างไรก็ตาม หลิวเริ่มแสดงความกังวลเกี่ยวกับผลลัพธ์ของนโยบายก้าวกระโดดไกลในการประชุมหลูชานเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1959 เพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดของการก้าวกระโดดไกล หลิวและเติ้ง เสี่ยวผิงได้นำการปฏิรูปเศรษฐกิจที่ส่งเสริมความนิยมของพวกเขาในหมู่กลไกของพรรคและประชาชนทั่วประเทศ นโยบายเศรษฐกิจของเติ้งและหลิวโดดเด่นในด้านความเป็นสายกลางมากกว่าแนวคิดหัวรุนแรงของเหมา ตัวอย่างเช่น ความวุ่นวายทางเศรษฐกิจจากการก้าวกระโดดไกลทำให้พรรคคอมมิวนิสต์จีนต้องเลื่อนแผนห้าปีฉบับที่สาม หลิวเป็นผู้นำกลุ่มเจ้าหน้าที่ระดับสูงในการฟื้นฟูเศรษฐกิจผ่านมาตรการต่าง ๆ เช่น เพิ่มบทบาทของตลาด สร้างแรงจูงใจด้านวัตถุแก่แรงงาน ลดอัตราการลงทุนของภาครัฐ กำหนดเป้าหมายพัฒนาที่สมเหตุสมผล เพิ่มงบประมาณสำหรับอุตสาหกรรมผู้บริโภค ระหว่างการทำงานเบื้องต้นของแผนห้าปีฉบับที่สาม หลิวกล่าวว่า:
ในอดีต แนวรบด้านโครงสร้างพื้นฐานนั้นยาวเกินไป มีโครงการมากเกินไป ความต้องการสูงเกินไปและเร่งรีบ การออกแบบทำได้ไม่ดี และโครงการต่าง ๆ เริ่มต้นอย่างเร่งรีบ ... เราให้ความสำคัญกับการเพิ่มผลผลิตเพียงอย่างเดียวและละเลยคุณภาพ เราตั้งเป้าหมายไว้สูงเกินไป เราต้องจดจำประสบการณ์การเรียนรู้ที่เจ็บปวดเหล่านี้เสมอ
การถูกโจมตี เสียชีวิต และการฟื้นฟู

ในที่ประชุมสภาแห่งชาติพรรคครั้งที่ 9 หลิวถูกประณามว่าเป็นผู้ทรยศและสายลับของศัตรู โจวเอินไหลอ่านคำตัดสินของพรรคว่าหลิวเป็น "ทรราชอาชญากร สายลับศัตรู และคนขายชาติที่รับใช้พวกจักรวรรดินิยม พวกแก้ลัทธิสมัยใหม่ และพวกปฏิกิริยาก๊กมินตั๋ง" อาการของหลิวไม่ดีขึ้นหลังจากที่เขาถูกประณามในสภา และเสียชีวิตในเวลาต่อมาไม่นาน
ในบันทึกความทรงจำที่เขียนโดยแพทย์ประจำตัวหลักของหลิว เขาโต้แย้งข้อกล่าวหาเรื่องการรักษาทางการแพทย์ที่ไม่เหมาะสมต่อหลิวในช่วงวันสุดท้ายของเขา ตามที่ ดร. กู่ ฉีหฺวา กล่าวไว้ มีคณะแพทย์เฉพาะกิจที่รับผิดชอบการรักษาอาการป่วยของหลิว ระหว่างเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1968 ถึงตุลาคม ค.ศ. 1969 หลิวมีอาการปอดบวมทั้งหมดเจ็ดครั้งเนื่องจากระบบภูมิคุ้มกันเสื่อมโทรม และมีการปรึกษาหารือเป็นกลุ่มทั้งหมด 40 ครั้งโดยผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ชั้นนำเกี่ยวกับการรักษาโรคนี้ หลิวได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดทุกวันโดยคณะแพทย์ และพวกเขาพยายามอย่างสุดความสามารถภายใต้สถานการณ์ที่ยากลำบาก เขาเสียชีวิตในเรือนจำจากภาวะแทรกซ้อนของโรคเบาหวานในเวลา 06:45 น. ของวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969 โดยใช้นามแฝงในไคเฟิง และถูกเผาในวันรุ่งขึ้น
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1980 สองปีหลังเติ้ง เสี่ยวผิงขึ้นสู่อำนาจ การประชุมเต็มคณะครั้งที่ 5 ของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 11 ได้ออก "มติว่าด้วยการฟื้นฟูเกียรติภูมิของสหายหลิว เช่าฉี มติฉบับนั้นได้ฟื้นฟูชื่อเสียงของหลิวอย่างสมบูรณ์ โดยประกาศว่าการขับไล่เขาออกไปนั้นไม่ยุติธรรม และลบคำ "ทรราช คนขายชาติ และคนขี้ขลาด" ที่ถูกตราหน้าเขาในขณะที่เขาเสียชีวิต นอกจากนี้ ยังประกาศให้เขาเป็น "มาร์กซิสต์และนักปฏิวัติชนกรรมาชีพผู้ยิ่งใหญ่" และยอมรับเขาในฐานะผู้นำหลักคนหนึ่งของพรรค หลิน เปียวถูกกล่าวโทษว่า "สร้างหลักฐานเท็จ" เพื่อใส่ร้ายหลิว และร่วมมือกับแก๊งออฟโฟร์เพื่อทำให้เขาตกเป็นเหยื่อ "การใส่ร้ายทางการเมืองและการข่มเหงทางร่างกาย" ใน ค.ศ. 1980 หลิวได้รับการฟื้นฟูหลังความตายโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีนภายใต้การนำของเติ้ง เสี่ยวผิง การฟื้นฟูชื่อเสียงนี้รวมถึงการขอโทษอย่างเป็นทางการจากรัฐบาล โดยยอมรับว่าหลิวถูกข่มเหงอย่างไม่เป็นธรรมและผลงานของเขาต่อการปฏิวัติจีนและการพัฒนาในช่วงต้นของสาธารณรัฐประชาชนจีนนั้นมีความสำคัญและเป็นเชิงบวก หลังจากการเสร็จสิ้นพิธีฟื้นฟูชื่อเสียง เถ้ากระดูกของหลิวถูกโปรยลงทะเลนอกชายฝั่งชิงเต่า ตามความปรารถนาที่เขาแสดงไว้ก่อนเสียชีวิต
เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 สี จิ้นผิง เลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน ได้กล่าวสุนทรพจน์ในมหาศาลาประชาชนในกรุงปักกิ่งเพื่อรำลึกถึงวันครบรอบ 120 ปีของการเกิดของหลิว เช่าฉี
มรดกของหลิว เช่าฉียังคงเป็นที่ถกเถียงกันในประเทศจีน แม้บทบาทของเขาในการปฏิวัติจีนและการปฏิรูปเศรษฐกิจในช่วงแรกจะเป็นที่ยอมรับ แต่การที่เขาถูกข่มเหงในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรมและความทุกข์ทรมานที่ตามมานั้นก็แสดงให้เห็นถึงความซับซ้อนของเส้นทางการเมืองของเขา แนวทางปฏิบัติจริงของหลิวต่อเศรษฐกิจถูกมองว่าเป็นรากฐานของการปฏิรูปที่เปลี่ยนแปลงประเทศจีนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20"
ชีวิตส่วนตัว

หลิวแต่งงานห้าครั้ง รวมถึงกับเหอ เป่าเจิน (何宝珍) และหวัง กวงเหม่ย์ (王光美) เซี่ย เฟย์ (谢飞) ภรรยาคนที่สามของเขา มาจากเหวินชาง ไห่หนาน และเป็นหนึ่งในผู้หญิงไม่กี่คนที่เข้าร่วมการเดินทัพทางไกลใน ค.ศ. 1934 หวัง กวงเหม่ย์ ภรรยาของเขาขณะที่เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1969 ถูกเหมาจับเข้าคุกในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม เธอถูกกระทำอย่างโหดร้ายในห้องขังเดี่ยวเป็นเวลานานกว่าทศวรรษ
หลิว ยฺหวิ่นปิน (จีน: 刘允斌; พินอิน: Liú Yǔnbīn) ลูกชายคนที่สาม เป็นนักฟิสิกส์ที่มีชื่อเสียงผู้ซึ่งถูกเลือกปฏิบัติอย่างรุนแรงในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม เขาฆ่าตัวตายใน ค.ศ. 1967 ด้วยการนอนบนรางรถไฟ เขาได้รับการฟื้นฟูหลังความตายและชื่อเสียงของเขาได้รับการฟื้นคืนใน ค.ศ. 1978
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน
อดีตที่พำนักของหลิว เช่าฉี
แหล่งข้อมูลอื่น

The Liu Shaoqi Reference Archive
The Theory of Transition in China: The Thought of Liu Shaoqi by Raymond Yeap
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ไต้หวัน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef 
หลิว เช่าฉี ใน ค.ศ. 1927
หลิว เช่าฉี และโจว เอินไหล (ค.ศ. 1939)
หลิว เช่าฉี และอินทิรา คานธี (ค.ศ. 1954)
หลิวในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1966 ปีแรกของการปฏิวัติวัฒนธรรม
หลิว เช่าฉี ถูกทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงต่อหน้าสาธารณชนในการชุมนุมระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรม
หลิวและหวัง กวงเหม่ย์ ภรรยาของเขาในคริสต์ทศวรรษ 1960