stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โกศล ส.วรพิน
เกียรติประวัติ

แชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
ชิง 29 มีนาคม 2550 ชนะน็อค ทาเคียร์ อิบรากิมอฟ (คาซัคฯ) ยก 9 ที่ จ.พิจิตร
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 30 กรกฎาคม 2550 ชนะน็อค ซู ซงหยง (จีน) ยก 2 ที่ จ.มหาสารคาม
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 23 ตุลาคม 2550 ชนะคะแนน อเล็กซ์ เอสคาสเนอร์ (ฟิลิปปินส์) ที่ ปทุมธานี
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นเฟเธอร์เวท WBC เมื่อ 19 มีนาคม 2547 แพ้น็อค ทอมมี่ บราวน์ (ออสเตรเลีย) ยก 6 ที่ ออสเตรเลีย
ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 11 ธ.ค. 2547 แพ็น็อค เยลซิน เจลลาวูฟ (คาซัคฯ) ยก 1 ที่ คาซัคสถาน
ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 18 มีนาคม 2548 แพ้น็อค มิเกล โรมัน (เม็กซิโก) ยก 5 ที่ เม็กซิโก
เอรัสม์-หลุยส์ ซูร์แล เดอ ชอกีเย

| เอราสม์ หลุยส์ ซูร์แล เดอ ชอกีเย |
| --- | --- |


ผู้สำเร็จราชการแห่งเบลเยียม
ดำรงตำแหน่ง 25 กุมภาพันธ์ 1831 – 21 กรกฎาคม 1831
นายกรัฐมนตรี: เอเตียน เดอ แฌร์ลัช โฌแซ็ฟ เลอโบ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1769(1769-11-27) เมืองลีแยฌ, ลีแยฌ
เสียชีวิต: 7 สิงหาคม ค.ศ. 1839(1839-08-07) (69 ปี) คิงเคอโลม, เบลเยียม

เอราสม์ หลุยส์ ซูร์แล เดอ ชอกีเย (Érasme-Louis, Baron Surlet de Chokier) เกิดเมื่อ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1769 ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 7 สิงหาคม ค.ศ.​ 1839 เกิดที่ลีแยฌ ประเทศเบลเยียม เป็นนักการเมืองชาวเบลเยียม และก่อนการเถลิงถวัลย์ราชสมบัติของพระเจ้าเลออปอลที่ 1 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม เอราสม์ หลุยส์ได้เป็นผู้สำเร็จราชการเป็นคนแรกของเบลเยียม
มุทรตรา

ตราอาร์มประจำตระกูลซูร์แล เดอ ชอกีเย
แหล่งข้อมูลอื่น

Erasme, Louis Surlet De Chokier (1769 - 1839) (ในภาษาฝรั่งเศส) (สมัชชาแห่งชาติฝรั่งเศส)
เบนิ (นักร้อง)

| เบนิ อาราชิโระ |
| --- | --- |
เบนิ อาราชิโระ
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เบนิ อาราชิโระ
เกิด: 30 มีนาคม พ.ศ. 2529
ที่เกิด: ญี่ปุ่น
แนวเพลง: เจ-ป็อป
อาชีพ: นักร้อง, นางแบบ
ช่วงปี: ค.ศ. 2004 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Avex Trax

เว็บไซต์: http://www.avexnet.or.jp/beni
เบนิ อาราชิโระ (ญี่ปุ่น: 安良城 紅; โรมาจิ: Arashiro Beni) นักร้องสาวชาวญี่ปุ่นแห่งค่ายเอเว็กซ์ แทร็กซ์  และนางแบบสาวสังกัด
ประวัติ

เบนิ อาราชิโระ (安良城紅 ,Arashiro Beni) เป็นลูกครึ่งอเมริกัน-ญี่ปุ่น- โอกินาวะ  โดยพ่อของเธอเป็นลูกผสมคนขาวกับอินเดียนแดง ส่วนมีแม่เป็นชาวโอกินาวะ (ริวกิว ) เกิดที่นาฮะ โอกินาวะ แล้วไปเติบโตยัง 3 เมือง ใน 2 ประเทศ คือ โอกินาวะ และ คานางาวะ ที่ญี่ปุ่น และ แคลิฟอร์เนีย ที่สหรัฐอเมริกา ทำให้เธอพุดได้คล่องทั้งญี่ปุ่น และอังกฤษ
ในปี พ.ศ. 2545 เบนิได้เข้าสู่วงการบันเทิงจากการประกวด National Beauty Contest ( Bishojo Contest ) ของออสการ์โปรดักชั่น แล้วได้ออกซิงเกิลภายใต้สังกัดกับไอดอลในสังกัดอีก 21 คนในนาม Bishojo 21 ( ตอนมามีการเพิ่มสมาชิก แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น Bishojo 31 )
ในปี พ.ศ. 2547 เดบิวซิงเกิลของเธอที่ชื่อว่า Harmony ได้วางจำหน่าย  โดยเธอได้เซ็นสัญญาเป็นนักร้องในสังกัดเอเว็กซ์ แทร็กซ์  โดยเพลงที่ทำให้เธอเริ่มที่ชื่อเสียงคือซิงเกิลที่ 3 เพลง Still Alone ที่ได้เป็นซาวแทร็คของละครเรื่อง Black Note ที่ขึ้นไปถึงอันดับ 1 4ในโอริกอนชาติ แล้วส่งผลให้เธอได้รางวัล Japan Gold Disc Award ครั้งที่ 19 ในปีถัดมา
ในปี พ.ศ. 2549 เธอได้เข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยโซเฟีย กับ คริสตัล เคย์  ( Crystal Kays ) นักร้องสาวลูกครึ่งอเมริกัน-แอฟริกัน-เกาหลี เพื่อสนิทของเธอที่เรียนที่อเมริกันสคูลในคานางาวะ
ปี 2551 เบนิได้ออกเบสอัลบั้ม แล้วเปลี่ยนสังกัดไปยัง Universal Japan หลังจากไม่ประสบความสำเร็จกับต้นสังกัดเก่า เบนิได้ร้อง  Featuring กับ Dohci-t  ด้วยเพลง Mou Ichido ที่ทำให้เธอสามารถขึ้นอับดับ 7 ได้ครั้งแรกในชาร์ทโอริกอนตั้งแต่เดบิวมา หลังจากนั้นเพลงนี้ก็ถูกทำให้เธอร้องโซโลแก้ด้วยชื่อ Mou Nido To ก็ขึ้นไปอันดับ 20 ในโอริกอนชาร์ท ซึ่งเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี 2547
ปี 2552 เบนิได้ออกซิงเกิล Kiss Kiss Kiss ออกมาซึ้งไต่อันดับที่ 40 ในโอริกอน แต่ได้อันดับ 1 ใน Chaku-Uta ชาร์ท ( ชาร์ทเสียง ringtone มือถือของญี่ปุ่น )
ประวัติ > ประวัติโดยย่อ

ชื่อจริง : เบนิ อาราชิโระ
วันเกิด : 30 มีนาคม  พ.ศ. 2529
ราศี : มีน
สถานที่เกิด : โอกินาวะ  ประเทศญี่ปุ่น
หนังสือโปรด : Seventeen, XXL, Vibe
นักแสดงคนโปรด : จอห์นนี เดปป์
ศิลปินคนโปรด : อุทาดะ ฮิคารุ, อลิเชีย คีย์, เจเน็ต แจ็กสัน, เนลลี เฟอร์ทาโด, นามิเอะ อามุโร่
ภาพยนตร์เรื่องโปรด : Pirates of the Caribbean, นีโม...ปลาเล็กหัวใจโต๊...โต,
รายการโปรด : Kim Possible, Discovery Channel
สมาชิกครอบครัว: พ่อและแม่
ผลงาน

Album
1. 2005 February 9 - Beni reached #14 on Oricon
  2. 2006 February 22 - Girl 2 Lady reached #87 on Oricon
  3. 2007 April 24 - GEM reached #114 on Oricon
  4. 2008 March 5 Chapter One ~Complete Collection~ (Greatest hits album) reached #166 on Oricon
Singles
1. 2004 June 9 - Harmony #26 on Oricon
  2. 2004 October 20 - Infinite... #24 on Oricon
  3. 2004 November 25 - Here Alone #14 on Oricon
  4. 2005 February 9 - Miracle #98 on Oricon
  5. 2005 June 1 - Hikari no Kazu dake Glamorous #40 on Oricon
  6. 2005 December 7 - Cherish #96 on Oricon
  7. 2006 September 20 - How Are U? Failed to chart
  8. 2007 February 28 - Luna #77 on Oricon
  9. 2008 December 10 - Mou Nido To... (BENI) #20 on Oricon
 10. 2009 April 8 - Kiss Kiss Kiss (BENI) #40 on Oricon
 11. 2009 June 10 - Koi Kogarete (BENI)
Collaborations
1. 2008 June 11 - Mou Ichi Do.. (Dohzi-T feat. BENI) #7 on Oricon
  2. 2008 September 24 - STAR IN MY SKY feat. BENI (Makai - Stars (mini-album)) #32 on Oricon
ผลงาน > อัลบั้ม

Beni
Girl 2 Lady
GEM
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเบนิ อาราชิโระ เก็บถาวร 2006-07-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงแรมโฮชิ

บ่อน้ำพุร้อนในโรงแรมโฮชิช่วงฤดูหนาว
โรงแรมโฮชิ (ญี่ปุ่น: 法師; โรมาจิ: Hōshi) คือโรงแรมแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น ในอาวาซุ จังหวัดอิชิกาวะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งในปี พ.ศ. 1261 โรงแรมโฮชิได้รับการยอมรับว่าเก่าแก่ที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง ที่ยังคงดำเนินกิจการมาจนปัจจุบัน อย่างไรก็ตามมีโรงแรมอีกสองแห่งในญี่ปุ่นที่เก่าแก่กว่า และยังคงดำเนินกิจการอยู่เช่นกัน คือนิชิยามะอนเซ็งเคอุงกัง (ญี่ปุ่น: 西山温泉慶雲館) ก่อตั้งในปี พ.ศ. 1248 ก่อนโรงแรมโฮชิ 13 ปี และโรงแรมเซ็นเน็นโนะยูโคมัง ก่อตั้งปี พ.ศ. 1260 ปัจจุบันจึงนับว่าโรงแรมโฮชิเป็นโรงแรมที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสามของญี่ปุ่นและของโลก
ปัจจุบันโรงแรมโฮชิยังคงเป็นบริษัทที่เก่าแก่ที่สุดบริษัทหนึ่งในโลกที่ยังดำเนินกิจการอย่างเป็นอิสระ นับแต่การถูกกลืนกิจการของคงโงงุมิ ใน พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา โรงแรมโฮชิถูกบริหารโดยตระกูลเดียวนับตั้งแต่เริ่มกิจการมาตลอดสี่สิบหกชั่วอายุคน
สามก๊ก (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2537)

| สามก๊ก |
| --- | --- |
ปกดีวีดี

จีนตัวเต็ม: 三國演義
จีนตัวย่อ: 三国演义
จีนกลาง: Sān Guó Yǎn Yì
 
ประเภท: ละครอิงประวัติศาสตร์
เค้าโครงจาก: สามก๊ก โดย ล่อกวนตง
บทโดย: ตู้ เจียฝู หลี่ อีปัวLi Yibo โจว ไข่ จู เสี่ยวผิง เย่อ ชื่อเชิง หลิว ชู่เชิง
กำกับโดย: หวัง ฟูหลิน จาง เช่าหลิน Shen Haofang ซุน กวั่งหมิง จาง จงอี ไช่ เสี่ยวฉิง
แสดงนำ: ซุน ยั่นจุน ถัง กั๋วเฉียง เป้า กั๋วอัน อู๋ เสี่ยวตง ลู่ ชู่หมิง หลี่ จิ้งเฟย หง อวี่โจ้ว
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: Gu Jianfen
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: Gungun Changjiang Dongshishui (滚滚长江东逝水) ขับร้องโดย Yang Hongji
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: Lishi De Tiankong (历史的天空) ขับร้องโดย Mao Amin
ผู้ประพันธ์เพลง: Gu Jianfen Li Yiding Wang Xian
ประเทศแหล่งกำเนิด: จีน
ภาษาต้นฉบับ: จีนกลาง
จำนวนตอน: 84
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: You Shijun Zhang Guangqian Shan Yusheng Zhang Jizhong Hao Heming
ผู้อำนวยการสร้าง: Wang Feng Ren Dahui Dai Linfeng Yang Weiguang Zhang Tianmin Yu Changhua Zhou Ming Liu Jinru
สถานที่ถ่ายทำ: เหอเป่ย์ มองโกเลียใน เสฉวน หนิงเซี่ย กานซู่ ชิงไห่ ธิเบต เจียงซู หูเป่ย์ ยูนนาน
ผู้กำกับภาพ: Chen Jun Wang Dianchen Liu Shuliang Bi Fujian Zhang Shaolin Zhao Xinchang Gu Qiming
ความยาวตอน: 45 นาทีต่อตอน
บริษัทผู้ผลิต: ซีซีทีวี
ออกอากาศ
เครือข่าย: ซีซีทีวี
บทความนี้เกี่ยวกับภาพยนตร์โทรทัศน์โดย สถานีโทรทัศน์ซีซีทีวี สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สามก๊ก (แก้ความกำกวม)
สามก๊ก  (จีนตัวย่อ: 三国演义; จีนตัวเต็ม: 三國演義; พินอิน: Sānguó Yǎnyì) เป็นละครโทรทัศน์จีนดัดแปลงจากนวนิยายคลาสสิกในชื่อเดียวกันโดยล่อกวนตง ผลิตโดยสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (ซีซีทีวี) ออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2537 จำนวน 84 ตอน ความยาวประมาณตอนละ 45 นาที เป็นหนึ่งในละครโทรทัศน์ที่มีทุนสร้างสูงที่สุดในเวลานั้น ใช้เวลาถ่ายทำมากกว่า 4 ปี โดยเริ่มถ่ายทำตั้งแต่ปี พ.ศ. 2533 มีทีมงานและนักแสดงรวมกันมากกว่า 400,000 คน รวมถึงทหารจากกองทัพปลดปล่อยประชาชนในกองทัพภาคปักกิ่ง, หนานจิงและเฉิงตู บทสนทนาบางส่วนที่พูดโดยตัวละครถูกดัดแปลงจากนวนิยายโดยตรง มีฉากแสดงการสู้รบขนาดใหญ่ เช่น ยุทธการที่กัวต๋อ, ผาแดงและอิเหลง เมื่อออกอากาศในจีน สามารถทำเรตติ้งในจีนได้ 47%
เนื้อเรื่องย่อ

ดูเพิ่ม: สามก๊ก § เนื้อเรื่องย่อสามก๊ก
รายชื่อตอน

ละครโทรทัศน์แบ่งออกเป็นห้าภาค โดยแต่ละภาคมีผู้อำนวยการสร้างและผู้กำกับที่แตกต่างกัน
รายชื่อตอน > ภาคหนึ่ง

ชื่อ: ภาคหนึ่ง: เหล่าวีรบุรุษแย่งชิงอำนาจ (第一部：群雄逐鹿)
หัวหน้าผู้อำนวยการสร้าง: ยู ฉีจุย
ผู้กำกับ: เชง เห่าฟาง, ไช่ เสี่ยวฉิง
ตัวละครหลัก: เล่าปี่, กวนอู, เตียวหุย
| # | ชื่อภาษาไทย | ชื่อดั้งเดิม (ภาษาจีน) | คำแปลจากชื่อภาษาจีน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | สามวีรบุรุษสาบานในสวนท้อ | 桃园三结义 | สามสาบานเป็นพี่น้องในสวนท้อ |
| 2 | ศึกสิบขันที | 十常侍乱政 | สิบเสียงสี (สือฉางชื่อ) ก่อความวุ่นวายทางการเมือง |
| 3 | ตั๋งโต๊ะครองเมือง | 董卓霸京师 | ตั๋งโต๊ะ (ต่ง จั๋ว) ยึดครองนครหลวง |
| 4 | โจโฉมอบดาบ | 孟德献刀 | เมิ่งเต๋อ (ชื่อรองของโจโฉ) มอบดาบ |
| 5 | สามวีรบุรุษรบลิโป้ | 三英战吕布 | สามผู้กล้ารบลิโป้ |
| 6 | อุบายห่วงสัมพันธ์ | 连环计 | กลห่วงโซ่ |
| 7 | ศึกชิงนาง | 凤仪亭 | ศาลาเฟิ่งอี๋ (ศาลาหงส์พิธี) |
| 8 | เล่าปี่ครองซีจิ๋ว | 三让徐州 | มอบชีจิ๋ว (สฺวีโจว) สามครั้ง |
| 9 | ซุนเซ็กคิดการใหญ่ | 孙策立业 | ซุนเซ็ก (ซุน เช่อ) ก่อการใหญ่ |
| 10 | ลิโป้เสี่ยงทายเกาทัณฑ์ | 辕门射戟 | ยิงเกาทัณฑ์ที่ประตูค่าย |
| 11 | ศึกเมืองอ้วนเซีย | 宛城之战 | ยุทธการที่อ้วนเซีย (หวั่นเฉิง) |
| 12 | ยุทธการปราบลิโป้ | 白门楼 (上) | เบ๊กบุนเหลา (ไป๋เหมินโหลว - หอประตูขาว) (ตอนต้น) |
| 13 | อวสานลิโป้ | 白门楼 (下) | เบ๊กบุนเหลา (ตอนปลาย) |
| 14 | โจโฉเล่าปี่วิจารณ์วีรบุรุษ | 煮酒论英雄 | ต้มสุราถกเรื่องผู้กล้า |
| 15 | อ้วนเสี้ยวเคลื่อนพล | 袁曹起兵 | อ้วน (ยฺเหวียน) โจ (เฉา) เคลื่อนพล |
| 16 | กวนอูทำสัญญาสามข้อ | 关羽约三事 | กวนอู (กวัน ยฺหวี) ทำข้อตกลงสามข้อ |
| 17 | กวนอูคืนตราตั้ง | 挂印封金 | แขวนตราตั้ง ผนึกเงินทอง |
| 18 | บุกเดี่ยวพันลี้ | 千里走单骑 | โผนม้าลำพังพันลี้ |
| 19 | พี่น้องพร้อมหน้า | 古城相会 | พบกันที่เก๋าเซีย (กู่เฉิง) |
| 20 | ซุนเซ็กสิ้นชีพ | 孙策之死 | การเสียชีวิตของซุนเซ็ก |
| 21 | ยุทธการกัวต๋อ | 官渡之战 (上) | ยุทธการที่กัวต๋อ (กวันตู้) (ตอนต้น) |
| 22 | อ้วนเสี้ยวแตกทัพ | 官渡之战 (下) | ยุทธการที่กัวต๋อ (ตอนปลาย) |
| 23 | อวสานอ้วนเสี้ยว | 大破袁绍 | อ้วนเสี้ยว (ยฺเหวียน เช่า) แตกพ่ายยับเยิน |
รายชื่อตอน > ภาคสอง

ชื่อ: ภาคสอง: ยุทธการที่ผาแดง (第二部：赤壁鏖战)
หัวหน้าผู้อำนวยการสร้าง: จัง กวงเจียน
ผู้กำกับ: ไช่ เสี่ยวฉิง
ตัวละครหลัก: จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง), โจโฉ, จิวยี่
| # | ชื่อภาษาไทย | ชื่อดั้งเดิม (ภาษาจีน) | คำแปลจากชื่อภาษาจีน |
| --- | --- | --- | --- |
| 24 | โผนม้าหนีภัย | 跃马檀溪 | โจนม้าข้ามตันเข (ถันซี) |
| 25 | เล่าปี่แสวงปราชญ์ | 刘备求贤 | เล่าปี่ (หลิว เป้ย์) หาผู้มีความสามารถ |
| 26 | ชีซีเสนอตัวขงเบ้ง | 回马荐诸葛 | กลับม้ามาแนะนำจูกัด (จูเก่อ) |
| 27 | ยุทธศาสตร์สามก๊ก | 三顾茅庐 | สามเยี่ยมกระท่อมหญ้า |
| 28 | เผาทัพแฮหัวตุ้น | 火烧博望坡 | ไฟเผาเนินพกบ๋อง (ปั๋ววั่ง) |
| 29 | อพยพข้ามน้ำ | 携民渡江 | นำราษฎรข้ามแม่น้ำ |
| 30 | สงครามลิ้น | 舌战群儒 | โต้วาทะกับเหล่าบัณฑิต |
| 31 | ยั่วจิวยี่ให้รบ | 智激周瑜 | ปัญญายั่วยุจิวยี่ (โจว ยฺหวี) |
| 32 | จิวยี่ลวงฆ่าเล่าปี่ | 周瑜空设计 | แผนของจิวยี่สูญเสียเปล่า |
| 33 | งานเลี้ยงชุมนุมวีรชน | 群英会 | งานชุมนุมเหล่าผู้กล้า |
| 34 | ขงเบ้งยืมลูกเกาทัณฑ์ | 草船借箭 | เรือฟางยืมเกาทัณฑ์ |
| 35 | อุบายเจ็บกาย | 苦肉计 | แผนเจ็บกาย |
| 36 | บังทองวางกลห่วงโซ่ | 庞统献连环 | บังทอง (ผัง ถ่ง) เสนอห่วงโซ่ |
| 37 | โจโฉลำพอง | 横槊赋诗 | ชูทวนร่ายลำนำ |
| 38 | ขงเบ้งเรียกลม | 诸葛祭风 | จูกัดทำพิธีเรียกลม |
| 39 | เผาทัพโจโฉ | 火烧赤壁 | ไฟเผาเซ็กเพ็ก (ชื่อปี้ - ผาแดง) |
| 40 | อุบายยึดลำกุ๋น | 智取南郡 | ใช้ปัญญาชิงลำกุ๋น (หนานจวิ้น) |
| 41 | เล่าปี่ขยายอำนาจ | 力夺四郡 | เคลื่อนทัพยึดสี่เมือง |
| 42 | อุบายนางงาม | 美人计 | แผนคนงาม |
| 43 | ดูตัวว่าที่บุตรเขย | 甘露寺 | วัดกำลอ (กันลู่) |
| 44 | หนีกลับเกงจิ๋ว | 回荆州 | กลับเกงจิ๋ว (จิงโจว) |
| 45 | จิวยี่กระอักเลือด | 三气周瑜 | จิวยี่โกรธเป็นครั้งที่สาม |
| 46 | ขงเบ้งไว้อาลัยจิวยี่ | 卧龙吊孝 | ฮกหลง (วั่วหลง - มังกงซุ่ม) เยี่ยมไว้อาลัย |
| 47 | โจโฉตัดหนวดหนีตาย | 割须弃袍 | ตัดเคราทิ้งเสื้อตลุม |
รายชื่อตอน > ภาคสาม

ชื่อ: ภาคสาม: ก่อตั้งสามก๊ก (第三部：三国鼎立)
หัวหน้าผู้อำนวยการสร้าง: ชาน ยูฉาง
ผู้กำกับ: ซุน กวั่งหมิง
ตัวละครหลัก: โจโฉ, เล่าปี่, ซุนกวน
| # | ชื่อภาษาไทย | ชื่อดั้งเดิม (ภาษาจีน) | คำแปลจากชื่อภาษาจีน |
| --- | --- | --- | --- |
| 48 | เตียวสงมอบแผนที่ | 张松献图 | เตียวสง (จาง ซง) เสนอแผนที่ |
| 49 | เล่าปี่เข้าเสฉวน | 刘备入川 | เล่าปีเข้าฉวน (ชฺวัน) |
| 50 | บังทองสิ้นบุญ | 凤雏落坡 | ฮองซู (เฟิ่งฉู - ลูกหงส์) ร่วงที่เนิน |
| 51 | เตียวหุยรบเงียมหงัน | 义释严颜 | ปล่อยเงียมหงัน (เหยียน เหยียน) ด้วยคุณธรรม |
| 52 | ยึดได้เสฉวน | 夺战西川 | ทำศึกยึดเสฉวน (ซีชฺวัน) |
| 53 | กวนอูบุกเดี่ยวข้ามฟาก | 单刀赴会 | พกง้าวเดียวไปพบปะ |
| 54 | ยุทธการหับป๋า | 合肥会战 | ยุทธการที่หับป๋า (เหอเฝย์) |
| 55 | ชิงตำแหน่งรัชทายาท | 立嗣之争 | การแข่งเพื่อขึ้นเป็นทายาท |
| 56 | ยุทธการที่เขาเตงกุนสัน | 定军山 | เขาเตงกุนสัน (ติ้งจวินชาน) |
| 57 | เล่าปี่ยึดฮันต๋ง | 巧取汉中 | ชิงฮันต๋ง (ฮั่นจง) ด้วยความสามารถ |
| 58 | น้ำทำลายทัพ | 水淹七军 | น้ำท่วมเจ็ดทัพ |
| 59 | กวนอูสิ้นบุญ | 走麦城 | ไปเป๊กเสีย (ไม่เฉิง) |
| 60 | อวสานโจโฉ | 曹操之死 | การเสียชีวิตของโจโฉ (เฉา เชา) |
| 61 | โจผีชิงราชบัลลังก์ | 曹丕篡汉 | โจผี (เฉา พี) ล้มล้างฮั่น |
| 62 | ยกทัพล้างแค้นกวนอู | 兴兵伐吴 | ส่งทัพโจมตีง่อ (อู๋) |
| 63 | ลกซุนเผาค่ายเล่าปี่ | 火烧连营 | ไฟเผาค่ายต่อเนื่อง |
| 64 | ฟื้นสัมพันธไมตรี | 安居平五路 | รับมือสยบห้าสาย |
รายชื่อตอน > ภาคสี่

ชื่อ: ภาคสี่: ล่องใต้บุกเหนือ (第四部：南征北战)
หัวหน้าผู้อำนวยการสร้าง: จาง ฉีฉง
ผู้กำกับ: จาง เช่าหลิน
ตัวละครหลัก: สุมาอี้, สุมาเจียว, สุมาเอี๋ยน
| # | ชื่อภาษาไทย | ชื่อดั้งเดิม (ภาษาจีน) | คำแปลจากชื่อภาษาจีน |
| --- | --- | --- | --- |
| 65 | ยกทัพปราบเบ้งเฮ็ก | 兵渡泸水 | ยกทัพข้ามแม่น้ำลกซุย (หลูฉุ่ย) |
| 66 | นักพรตชี้ทางรอด | 绝路问津 | ถามหาทางในแดนกันดาร |
| 67 | ชนะใจเบ้งเฮ็ก | 七擒孟获 | จับเบ้งเฮ็ก (เมิ่ง ฮั่ว) เจ็ดครั้ง |
| 68 | บุกวุยก๊ก | 出师北伐 | เคลื่อนทัพบุกเหนือ |
| 69 | เกียงอุยสวามิภักดิ์ | 收姜维 | รับเกียงอุย (เจียง เหวย์) |
| 70 | สุมาอี้ฟื้นตำแหน่ง | 司马复出 | สุมา (ซือหม่า) กลับสู่ตำแหน่ง |
| 71 | ประหารม้าเจ๊ก | 空城退敌 | เมืองว่างไล่ข้าศึกถอย |
| 72 | สุมาอี้รับตราตั้ง | 司马取印 | สุมารับตราตั้ง |
| 73 | ประลองปัญญาที่เขากิสาน | 祁山斗智 | ศึกประลองปัญญาที่เขากิสาน (ฉีชาน) |
| 74 | เทวดาขงเบ้งหลอกสุมาอี้ | 诸葛妆神 | จูกัดแต่งกายเป็นเทพ |
| 75 | บุกกิสานครั้งที่หก | 六出祁山 | ออกกิสานครั้งที่หก |
| 76 | เพลิงเผาสุมาอี้ | 火熄上方谷 | ไฟดับที่เซียมก๊ก (ช่างฟางกู่) |
| 77 | ขงเบ้งสิ้นบุญ | 秋风五丈原 | ลมฤดูใบไม้ร่วงที่ทุ่งราบอู่จั้ง |
รายชื่อตอน > ภาคห้า

ชื่อ: ภาคห้า: สามรวมเป็นหนึ่ง (第五部：三分归一)
หัวหน้าผู้อำนวยการสร้าง: เหา เฮงมิง
ผู้กำกับ: จาง จงอี
ตัวละครหลัก: สุมาอี้, สุมาเจียว, สุมาเอี๋ยน
| # | ชื่อภาษาไทย | ชื่อดั้งเดิม (ภาษาจีน) | คำแปลจากชื่อภาษาจีน |
| --- | --- | --- | --- |
| 78 | สุมาอี้รัฐประหาร | 诈病赚曹爽 | แสร้งป่วยหลอกโจซอง (เฉา สฺวั่ง) |
| 79 | ศึกภายในง่อก๊ก | 吴宫干戈 | ศึกในราชวังง่อ |
| 80 | ล้อมเขาเทียดลองสัน | 兵困铁笼山 | ทัพล้อมเขาเทียดลองสัน (เถี่ยหลงชาน) |
| 81 | สุมาเจียวปลงพระชนม์ | 司马昭弑君 | สุมาเจียว (ซือหม่า เจา) ปลงพระชนม์ |
| 82 | เล่าเสี้ยนหลงขันที | 九伐中原 | โจมตีที่ราบภาคกลาง (จงยฺเหวียน) ครั้งที่เก้า |
| 83 | จ๊กก๊กล่มสลาย | 偷渡阴平 | ลักลอบทางอิมเป๋ง (อินผิง) |
| 84 | อวสานสามก๊ก | 三分归晋 | สามส่วนกลายเป็นของจิ้น |
1 2 3 4 5  รายชื่อตอนสามก๊กภาษาไทยโดยมูวี่โฮมวีดีโอ
นักแสดง

เนื่องจากละครโทรทัศน์ใช้เวลาถ่ายทำนานถึงสี่ปี จึงมีหลายกรณีที่ (1) นักแสดงหลายคนแสดงเป็นตัวละครตัวเดียวกัน หรือ (2) นักแสดงคนเดียวแสดงเป็นตัวละครหลายตัว ตัวอย่างของกรณี (1) ตัวละคร เตียวเลี้ยว แสดงโดย ชู เชาหัว ในตอนที่ 12, จาง ยาคุน ในตอนที่ 39 และ หวัง เว่ยกั๋ว ในตอนที่ 54 เฉิน จื่อฮุย เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของกรณี (2) เพราะเขาแสดงเป็นตัวละครสี่ตัว โดยนายพลจากวุยก๊ก, จ๊กก๊กและง่อก๊ก (เคาทู, เลียวฮัว และ ไทสูจู้) และขุนพลเปาสิ้น อีกสองตัวอย่างที่เด่นชัดของกรณี (2) คือ วู เสี่ยวตงและหง ยูโจว โดยวูแสดงเป็น ซุนเกี๋ยน ในตอนที่ 5 และ ซุนกวน ตั้งแต่ตอนที่ 30 เป็นต้นไป ส่วนฮ่องแสดงเป็น อ้วนเสี้ยว ในตอนที่ 5 และ จิวยี่ ตั้งแต่ตอนที่ 9 เป็นต้นไป
นักแสดง > นักแสดงหลัก

ซุน ยั่นจุน เป็น เล่าปี่
ถัง กั๋วเฉียง เป็น จูกัดเหลียง
เปา กั๋วอัน เป็น โจโฉ
ลู่ ซุ่หมิง เป็น กวนอู
หลี่ จิงเฟย เป็น เตียวหุย
วู เสี่ยวตง เป็น ซุนกวน / ซุนเกี๋ยน
หง ยูโจว เป็น จิวยี่ / อ้วนเสี้ยว (ตอนอายุน้อย)
เรตติ้ง

เมื่อออกอากาศครั้งแรกในจีน ทำเรตติ้งได้ 47%
การออกอากาศในประเทศไทย

ละครโทรทัศน์ชุดนี้ออกอากาศในประเทศไทยครั้งแรกเมื่อกลางปี พ.ศ. 2537 ทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. โดยบริษัทมีเดีย ออฟ มีเดียส์ ต่อมาออกอากาศทางวาไรตี้ แชนแนล ของเอ็มวีทีวี, ไทยพีบีเอส, สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา (ใช้ชื่อว่า สามก๊ก ฉบับนักบริหาร) เมื่อปี พ.ศ. 2551 และสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2562 ลิขสิทธิ์การจัดจำหน่ายวีดิทัศน์ของละครโทรทัศน์ชุดนี้ในประเทศไทย คือบริษัท มูฟวี่โฮมวิดีโอ จำกัด
| ปี | เครือข่าย | วันเวลาที่ออกอากาศ | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2537 | ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. | 15 สิงหาคม ทุกวันจันทร์-พุธ เวลา 22.00 น. ถึง 23.00 น. | ลิขสิทธิ์โดยมีเดีย ออฟ มีเดียส์ |  |
| พ.ศ. 2551 | วาไรตี้ แชนแนล (เอ็มวีทีวี) |  |  |  |
| พ.ศ. 2551 | ไทยพีบีเอส | 15 กุมภาพันธ์ ถึง 24 เมษายน ทุกวันจันทร์-อาทิตย์ เวลา 22.30 น. ถึง 23.23 น. และ  22.00 น. ถึง 22.53 น. |  |  |
| พ.ศ. 2551 | สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา | 15 มีนาคม ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 22.00 น. ถึง 23.00 น. | ใช้ชื่อว่า สามก๊ก ฉบับนักบริหาร |  |
| พ.ศ. 2562 | สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย | 1 กรกฎาคม ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 20.30 น. ถึง 21.30 น. |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

รวมเพลงประกอบภาพยนตร์โทรทัศน์ 'สามก๊ก' 1994
สามก๊ก1994 (ละครโทรทัศน์)
เว็บไซต์สถานีโทรทัศน์ซีซีทีวี (หน้าภาษาอังกฤษ)
เยอรมัน

เยอรมัน อาจหมายถึง
ภาษาเยอรมัน (German language) ภาษากลุ่มเจอร์แมนิกที่ใช้แพร่หลายในทวีปยุโรป เป็นภาษาราชการของประเทศเยอรมนี ลิกเตนสไตน์ ออสเตรีย เบลเยียม สวิตเซอร์แลนด์ ลักเซมเบิร์ก และอิตาลี
ชาวเยอรมัน (Germans) - กลุ่มคนในวัฒนธรรมเยอรมัน (ไม่ได้ระบุว่าเป็นพลเมืองของประเทศไหนโดยตรง)
เสือดำ (โจร)

ระวังสับสนกับ พระครูสุนทรธรรมวิมล (ทวีศักดิ์ ชุตินฺธโร)
| นายดำ สะราคำ |
| --- | --- |
เกิด: จังหวัดสุพรรณบุรี ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 30 มกราคม พ.ศ.2492 จังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
อาชีพ: ชาวนา, โจร
เสือดำ เป็นจอมโจรเมืองสุพรรณ ร่วมสมัยกับ เสือใบ, เสือฝ้าย, เสือหวัด, เสือมเหศวร ออกปล้นในพื้นที่ภาคกลาง ภาคตะวันตก เช่น จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
ประวัติ

เสือดำ มีชื่อจริงว่า นายดำ นามสกุล สะราคำ เกิดที่บ้านดอนมะเกลือ ตำบลป่าสะแก อำเภอเดิมบาง (ปัจจุบันคืออำเภอเดิมบางนางบวช) จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้อง 8 คน ในครอบครัวประกอบอาชีพเกษตรกรรม (ทำนา) โดยบิดารับราชการเป็นกำนันตำบลป่าสะแก
วัยเยาว์ เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนวัดป่าสะแก จวบจนสำเร็จการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จึงช่วยครอบครัวประกอบอาชีพเกษตรกรรม โดยทำหน้าที่เลี้ยงโค กระบือ
เนื่องจากบิดาเป็นกำนัน จึงทำให้นายดำมีนิสัยไม่เกรงกลัวผู้ใด คบเพื่อนเกเร ชักชวนไปในทางทุจริตผิดกฏหมาย เช่น เกะกะระราน ลักเล็กขโมยน้อย จวบจนอายุครบอุปสมบท บิดาจึงให้บรรพชาอุปสมบท ณ พัทธสีมาวัดป่าสะแก โดยจำพรรษาอยู่ที่วัดดอนมะเกลือ ระยะเวลา 1 พรรษา จึงลาสิกขาออกมา
ชีวิตระหว่างที่เป็นเสือ

แม้ผ่านการบวชเรียนมาแล้ว แต่นายดำก็ยังคงประพฤติตัวเช่นเดิม ชักชวนพรรคพวกไปสมัครเป็นสมาชิกชุมโจรเสือพรหม ที่บ้านหนองหญ้าปล้อง (บ้านหนองปล้อง) อำเภอนางบวช (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอสามชุก และแยกเป็นอำเภอหนองหญ้าไซ) จังหวัดสุพรรณบุรี
อยู่กับเสือพรหมได้ราว 3 ปี เสือพรหมออกปล้นในเขตพื้นที่อำเภอศรีประจันต์ แล้วถูกเจ้าหน้าที่วิสามัญฆาตกรรม ส่วนเสือดำและพรรคพวกคนอื่นๆ หลบหนีไปได้ ชุมโจรเสือพรหมจึงขาดหัวหน้า สมาชิกแตกแยกออกเป็นกลุ่มเสือแบน เสือดำ เสือเว้า ไล่ฆ่ากันเองเพื่อชิงความเป็นใหญ่
ชุมโจรเสือดำมีเอกลักษณ์คือมักแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรือหมวกสีดำ ชุมโจรใหญ่ตั้งอยู่ที่ไร่อ้อย ใกล้วัดขวางเวฬุวัน อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นชุมโจรขนาดใหญ่ มีจำนวนสมาชิกเป็นรองเพียงชุมโจรเสือฝ้าย ทั้งสองชุมไม่ถูกกัน จึงแบ่งแยกอาณาเขต พื้นที่แถบตะวันออก (แม่น้ำ ตลาดท่าช้าง ตัวอำเภอเดิมบางนางบวช) เป็นเขตชุมโจรเสือฝ้าย ส่วนพื้นที่แถบตะวันตก (ป่า ไร่ ทุ่งนา ตลาดป่าสะแก) เป็นเขตชุมโจรเสือดำ โดยพื้นที่ทั้งสองชุมโจรมีระยะห่างกันราว 5 - 6 กิโลเมตร
เสือดำมีลักษณะนิสัยเหี้ยมโหด เสพติดฝิ่น สุรา และความครื้นเครง ทรัพย์สินที่ปล้นได้ส่วนใหญ่จึงหมดไปกับอบายมุข
มรณกรรม

เจ้าหน้าที่ตำรวจสืบทราบว่าเสือดำมักไปพักพิงอยู่กับผู้ใหญ่แผน ดอกมะลิป่า ผู้ใหญ่บ้านหนองโสน (ตำแแหน่งในขณะนั้น) อำเภอพนมทวน (ต่อมาแยกเป็นอำเภอเลาขวัญ) จังหวัดกาญจนบุรี จึงขอให้ผู้ใหญ่แผนร่วมมือปราบปรามเสือดำ
ขณะเสือดำพาพรรคพวกพักพิงอยู่ที่บ้านหนองโสน ผู้ใหญ่แผนจึงออกอุบายจัดงานเลี้ยงกลางลานหมู่บ้าน โดยมีข้อห้ามพกพาอาวุธทุกชนิดเข้าในงาน กระทั่งเวลาค่ำขณะทุกคนกำลังนั่งล้อมวงสังสรรค์ เมื่อสบโอกาสผู้ใหญ่แผนกับชาวบ้านจึงร่วมกันปลิดชีพเสือดำและพรรคพวก
เสือดำในวัฒนธรรมร่วมสมัย

นวนิยายเรื่อง เสือดำ ประพันธ์โดย ป.อินทรปาลิต
ภาพยนตร์เรื่อง เสือดำ (พ.ศ.2494) บทของเสือดำ นำแสดงโดย สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์
ภาพยนตร์เรื่อง สามเสือสุพรรณ (พ.ศ.2524) บทของเสือดำ นำแสดงโดย สรพงศ์ ชาตรี
ภาพยนตร์เรื่อง ฟ้าทะลายโจร (พ.ศ.2543) บทของเสือดำ นำแสดงโดย ชาติชาย งามสรรพ์
ภาพยนตร์เรื่อง ขุนพันธ์ 3 (พ.ศ.2566) บทของเสือดำ นำแสดงโดย ภาคิน คำวิลัยศักดิ์
รายการโทรทัศน์ The Masterpiece เวทีบันลือโลก | EP.06 | เสือดำ | (พ.ศ.2566) บทของเสือดำ นำแสดงโดย ยุกต์ ส่งไพศาล
ดูเพิ่ม

ขุนพันธรักษ์ราชเดช (บุตร พันธรักษ์)
แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว

| แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ปราสาทชูริ
พิกัด: 26°12′N 127°40′E﻿ / ﻿26.200°N 127.667°E﻿ / 26.200; 127.667
ประเทศ: จังหวัดโอกินาวะ    ญี่ปุ่น
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iii) (vi)
อ้างอิง: 972
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2543 (คณะกรรมการสมัยที่ 24)
พื้นที่: 54.9 ha (136 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 559.7 ha (1,383 เอเคอร์)
ที่ตั้งของแหล่งมรดกโลก ในประเทศญี่ปุ่น
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่น ประกอบด้วย "กูซูกุ" หรือ "ปราสาท" และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ ตามแบบวัฒนธรรมของอาณาจักรรีวกีว ที่เจริญรุ่งเรืองในหมู่เกาะรีวกีวหรือจังหวัดโอกินาวะในปัจจุบัน
มรดกโลก

แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีวขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อ พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติoio
แหล่งการปฏิวัติอุตสาหกรรมเมจิของญี่ปุ่นฯ

| แหล่งมรดกจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมของญี่ปุ่นในยุคเมจิ: การถลุงเหล็กและผลิตเหล็กกล้า การต่อเรือและการทำเหมืองถ่านหิน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เกาะฮาชิมะ
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iv)
อ้างอิง: 1484
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2558 (คณะกรรมการสมัยที่ 39)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แหล่งมรดกจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมของญี่ปุ่นในยุคเมจิ: การถลุงเหล็กและผลิตเหล็กกล้า การต่อเรือและการทำเหมืองถ่านหิน เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมที่ประกอบด้วยสถานที่ 23 แห่ง ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศญี่ปุ่น คือที่เมืองฮางิ จังหวัดยามางูจิ และในเมืองต่าง ๆ บนเกาะคีวชู โดยสถานที่เหล่านี้มีหลักฐานที่แสดงให้เห็นการพัฒนาด้านอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วของญี่ปุ่น ตั้งแต่ช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ถึงช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ด้วยการพัฒนาอุตสาหกรรมเหล็ก การต่อเรือ และการทำเหมืองถ่านหิน สถานที่เหล่านี้ยังเป็นตัวอย่างของกระบวนการค้นหาเทคโนโลยีของญี่ปุ่นจากยุโรปและอเมริกา ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 และบ่งบอกว่าเทคโนโลยีพวกนี้ถูกปรับให้เข้ากับความจำเป็นและประเพณีทางสังคมของญี่ปุ่นอย่างไร ซึ่งถือเป็นการส่งต่อการพัฒนาอุตสาหกรรมตะวันตกไปยังประเทศที่ไม่ใช่ชาติตะวันตกสำเร็จเป็นครั้งแรกด้วย และจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมในประเทศช่วงเวลานั้น ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงทางสังคมของญี่ปุ่นครั้งใหญ่ในทุกด้านจนทำให้ประเทศญี่ปุ่นพัฒนาประเทศแบบก้าวกระโดดจนกลายเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจในปัจุบัน