stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไทแรนโนซอรัส
แหล่งข้อมูลอื่น > นิทรรศการ

American Museum of Natural History
| ด ค กไดโนเสาร์สายพันธุ์ต่าง ๆ |
| --- | --- |
ไดโนเสาร์พันธุ์กินพืช: ดิปโพลโดคัส ·  อากัสทีเนีย ·  ไทรเซราทอปส์ ·  คามาราซอรัส  ·  สไตราโคซอรัส ·  สเตโกซอรัส ·  แพคิเซอฟาโลซอรัส ·  อิกัวโนดอน ·  เคนโทรซอรัส  ·  โซนิโดซอรัส ·  ไมอาซอร่า ·  ไซคาเนีย ·  พาราซอโรโลฟัส ·  แองไคโลซอรัส ·  พาราลิไททัน ·  ไททันโนซอรัส ·  ซอโรโพไซดอน ·  แบรกคิโอซอรัส · อาร์เจนติโนซอรัส ·  อียิปต์โตซอรัส ·  บาโรซอรัส ·  อลาโมซอรัส ·  มาเมนซีซอรัส ·  ซัลตาซอรัส ·  อะแพทโตซอรัส ·  ยีราฟฟาไททัน ·  อมาร์กาซอรัส ·  เอ๋อเหมยซอรัส ·  ชูโนซอรัส ·  แมนยาโรซอรัส ·  ยูโรปาซอรัส ·  พาตาโกไททัน ·  ซุปเปอร์ซอรัส ·  แอมพิโคเลียส ·  ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน ·  สยามโมดอน ·  ราชสีมาซอรัส ·  ฟูกูอิไททัน ·  ฟูกูอิซอรัส ·  ตังหวายโยซอรัส ·  แกลลิไมมัส ·  เลโซโทซอรัส ·  โคเรียเซอราทอปส์ ·  โปรโตเซอราทอปส์ ·  เอ็ดมอนโตซอรัส
ไดโนเสาร์พันธุ์กินเนื้อ: ไทแรนโนซอรัส ·  อัลโลซอรัส ·  วิลอซิแรปเตอร์ ·  สไปโนซอรัส ·  เมก้าแร็ปเตอร์ ·  เดสเพลโตซอรัส ·  ทอร์วอซอรัส ·  ทาร์โบซอรัส ·  อีโอแรปเตอร์ · ไจกาโนโทซอรัส ·  มาพูซอรัส ·  อโครแคนโตซอรัส ·  ยูทาห์แรปเตอร์ ·  ยูแนนลาเกีย ·  เมกะโลซอรัส บักแลนดี ·  เทอริสิโนซอรัส ·  ไดโนนีคัส ·  โอวิแรปเตอร์ ·  เซอราโตซอรัส ·  ซีโลไฟซิส ·  คอมซอกนาทัส ·  ออร์นิโทไมมัส ·  เอบิลิซอรัส ·  ซินทาซัส ·  สยามโมไทรันนัส ·  กินรีไมมัส ·  สยามโมซอรัส ·  คาร์คาโรดอนโทซอรัส ·  ไครโอโลโฟซอรัส ·  นีโอเวนีเตอร์ ·  ทรูโอดอน ·  หย่งชวนโนซอรัส ·  มอโนโลโฟซอรัส ·  ไซน์แรปเตอร์ ·  ซอโรเพกาแนกซ์ ·  อิริอาเตอร์ ·  อิเรียเทียนัส ·  ซิโนไทรันนัส ·  ซูโคไมมัส ·  แบรีออนิกซ์ ·  เฮอร์รีราซอรัส ·  คาร์โนทอรัส ·  ไดโลโฟซอรัส ·  ดาโกต้าแรปเตอร์ ·  ฟูกูอิแรปเตอร์ ·  ฟูกูอิเวเนเตอร์ ·  อิกทิโอเวเนเตอร์ ·  สยามแรปเตอร์ ·  แอลเบอร์โตซอรัส
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q14332  Wikispecies: Tyrannosaurus  BioLib: 125792  EoL: 4433634  Fossilworks: 38613  GBIF: 4822631  iNaturalist: 339942  IRMNG: 1206683  NCBI: 436494  Plazi: 03FC8783-FFFA-FFA6-FF42-7AC5E3DA0BDC 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
หลังมีการค้นพบญาติร่วมวงศ์ตระกูลของทีเร็กซ์ ว่ามีขนปกคลุม ทำให้นักวิทยาศาตร์ ได้สันนิฐานว่า ทีเร็กซ์และญาติของมัน น่าจะมีขนปกคลุมตามตัว
ตัวอย่างของไทแรนโนซอรัส เรกซ์หลายๆตัวอย่างเปรียบเทียบกับมนุษย์
นกกระสาแดง

| นกกระสาแดง |
| --- | --- |

นกกระสาแดง ถ่ายจาก Oued Massa โมร็อกโค
สถานะการอนุรักษ์
ความเสี่ยงต่ำ 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Pelecaniformes
วงศ์:: Ardeidae
สกุล:: Ardea
สปีชีส์:: A.  purpurea
ชื่อทวินาม
Ardea purpurea Linnaeus, 1766

Ardea purpurea
นกกระสาแดง (อังกฤษ: En:Purple heron; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ardea purpurea) เป็นนกน้ำในตระกูล (En:Ardeidae) มีถิ่นผสมพันธุ์อยู่ในทวีปแอฟริกา ทวีปยุโรปตอนกลาง และตอนใต้ เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออก กลุ่มที่อาศัยอยู่ในยุโรปจะอพยพลงสู่เขตร้อนในแอฟริกาในฤดูหนาว ส่วนกลุ่มที่อาศัยอยู่ในเอเชียก็จะมีการอพยพลงใต้ภายในทวีปเช่นกัน จัดว่าเป็นนกที่หายาก แต่เวลาที่อพยพจะพบเห็นได้บ่อยในภูมิภาคทางตอนเหนือของถิ่นผสมพันธุ์
นกชนิดนี้จัดเป็นนกขนาดใหญ่ โดยมีความสูง 80-90 เซนติเมตร ความกว้างของปีกสองข้าง 120-150 เซนติเมตร แต่มีลำตัวผอมบาง มีน้ำหนักเพียง 500-1,300 กรัมเท่านั้น มีลักษณะใกล้เคียงกับนกกระสานวล แต่ขนาดค่อนข้างเล็กกว่า และมีสีขนที่แตกต่างกัน โดยนกกระสาแดงจะมีขนสีน้ำตาลแดงเข้ม และเมื่อโตเต็มวัย ขนที่หลังจะเป็นสีเทาเข้มขึ้น จะงอยปากมีสีเหลืองและแคบบาง ซึ่งในตัวเต็มวัยจะมีสีสว่างขึ้น
ประเภทของนกกระสาแดง

นกกระสาแดงนี้ยังจำแนกออกได้อีกเป็น 4 ซับสปีชีส์ ตามถิ่นที่อยู่อาศัย ได้แก่
Ardea purpurea purpurea (Linnaeus, 1766.) มีถิ่นอาศัยกว้างที่สุด โดยพบได้ตั้งแต่ทวีปแอฟริกา ทวีปยุโรป จรดเหนือสุดที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้จรดประเทศคาซัคสถานทางตะวันออก
Ardea purpurea manilensis (Meyen, 1834.) มีถิ่นอาศัยอยู่ในทวีปเอเชีย ครอบคลุมตั้งแต่ประเทศปากีสถาน ไปจนถึงฟิลิปปินส์ และขึ้นเหนือจรด Primorsky Krai ในรัสเซีย
Ardea purpurea madagascariensis (Oort, 1910.) อาศัยอยู่ในมาดากัสการ์เท่านั้น
Ardea purpurea bournei (de Naurois, 1966.) เป็นซับสปีชีส์ล่าสุดที่ถูกค้นพบและตั้งชื่อ นักวิชาการบางคนอาจจัดให้อยู่ในสปีชีส์นี้ แต่บางคนอาจจำแนกออกมาเป็นสปีชีส์ Ardea bournei พบที่หมู่เกาะ Cape Verde เท่านั้น
พฤติกรรม

เวลาผสมพันธุ์จะอยู่รวมกันเป็นฝูงตามพงต้นกกหรือต้นไม้ใกล้กับทะเลสาบขนาดใหญ่หรือพื้นที่ชุ่มน้ำ โดยจะสร้างรังขนาดใหญ่จากกิ่งไม้สำหรับวางไข่
นกชนิดนี้จะออกหาอาหารตามบริเวณน้ำตื้น โดยล่าเหยื่อจำพวกปลา กบ และแมลงโดยใช้จะงอยปากที่ยาวและแหลมคม พฤติกรรมการล่าเหยื่อของนกชนิดนี้นั้น มักจะยืนรอเหยื่อนิ่ง ๆ หรือค่อย ๆ เดินไล่ตามเหยื่อ
นกกระสาแดงบินได้ช้า เวลาบินหดคอเข้าลำตัวเป็นรูปตัว S คอที่ยาวนี้บางครั้งอาจมองดูคล้ายงู
1 2  สวนสัตว์เปิดเขาเขียวhttps://khaokheow.zoothailand.org/animal_view.php?detail_id=113&c_id=
↑  "นกกระสาแดง (Purple Heron) – สมาคมพัฒนาคุณภาพสิ่งแวดล้อม".
↑  "นกกระสาแดง - eBird". ebird.org.
จักรพรรดิโคเม

โอซาฮิโตะ (統仁; 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1831 – 30 มกราคม ค.ศ. 1867) พระสมัญญานามว่า จักรพรรดิโคเม (ญี่ปุ่น: 孝明天皇; โรมาจิ: Kōmei-tennō) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 121 รัชสมัยของจักรพรรดิโคเมมีระยะเวลาหลายปีตั้งแต่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1846 ถึง 30 มกราคม ค.ศ. 1867 ซึ่งตรงกับปีสุดท้ายของยุคเอโดะ
ในรัชสมัยของพระองค์มีความวุ่นวายภายในอย่างมาก อันเป็นผลมาจากการติดต่อครั้งใหญ่ครั้งแรกของญี่ปุ่นกับสหรัฐ ซึ่งเกิดขึ้นโดยพลเรือจัตวาเพร์รีใน ค.ศ. 1853 ถึง 1854 ซึ่งต่อมาได้บังคับให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศให้กับชาติตะวันตก เป็นการสิ้นสุดระยะเวลา 220 ปี แห่งความสันโดษของชาติ (นโยบายซาโกกุ) จักรพรรดิโคเมไม่ทรงสนใจต่างชาติมากนัก และไม่เห็นด้วยกับการเปิดประเทศญี่ปุ่นโดยมหาอำนาจตะวันตก รัชสมัยของพระองค์ยังคงถูกครอบงำโดยการจลาจลและความขัดแย้งของกลุ่มในรัฐบาลโชกุน ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะไม่นานหลังจากพระองค์สวรรคต และเริ่มต้นยุคการฟื้นฟูเมจิในรัชสมัยการครองราชย์ของจักรพรรดิเมจิพระโอรส
พระราชประวัติ

ก่อนขึ้นครองบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ทรงพระนามว่า เจ้าชายโอะซะฮิโตะ (統仁) และมีราชทินนามว่า เจ้าชายฮิโระ (煕宮) เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 4 ในจักรพรรดินินโกที่ประสูติกับพระสนมโองิมาจิ มาซาโกะ หลังจากขึ้นครองราชสมบัติแล้ว พระองค์และพระบรมวงศ์ก็พำนักอยู่ที่พระราชวังหลวงเฮอัง จักรพรรดิโคเมมีพระราชโอรส 2 พระองค์ และพระราชธิดา 4 พระองค์ อย่างไรก็ตาม พระราชโอรสธิดาทั้งหมดยกเว้นเจ้าชายมุสึฮิโตะ ล้วนสิ้นพระชนม์ขณะทรงพระเยาว์
จักรพรรดิโคเมมีพระอัครมเหสีนามว่า อะสึโกะ คุโจ (九条夙子)  ซึ่งหลังจักรพรรดิโคเมสวรรคตในปี ค.ศ. 1867 พระนางได้รับโปรดเกล้าฯจากจักรพรรดิเมจิให้เป็นพระพันปีหลวง
เหตุการณ์ในรัชสมัย

พระองค์ขึ้นครองราชในยุคเอโดะตอนปลาย แม้ว่าพระองค์จะทรงเป็นประมุขแห่งรัฐโดยนิตินัย แต่อำนาจในการปกครองและบริหารประเทศทั้งหมดอยู่กับรัฐบาลโชกุน พระองค์เปรียบเสมือนเป็นหุ่นเชิดของรัฐบาลโชกุน ทรงมีความคิดแบบคร่ำครึโบราณและกลัวการเปิดประเทศ ราชสำนักญี่ปุ่นในสมัยของพระองค์มีความยากแค้นลำเค็ญอย่างมาก ขุนนางในรัฐบาลโชกุนยังดูจะมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าจักรพรรดิเสียอีก ราชสำนักได้ตัดทอนค่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยทั้งหมดและใช้จ่ายอย่างประหยัดที่สุด หลายครั้งที่องค์จักรพรรดิอยากจะวาดภาพแต่ก็ทำไม่ได้ เนื่องจากกระดาษวาดภาพมีราคาแพงเกินกว่าราชสำนักจะจัดหาถวาย ข้าราชสำนักเองก็ยากจนข้นแค้น ต้องวาดรูปใส่พัดกระดาษหรือทำกระดาษพับไปขาย
รัชศก

โคกะ (1844–1848)
เคเอ (1848–1854)
อันเซ (1854–1860)
มันเอ็ง (1860–1861)
บุงกีว (1861–1864)
เก็นจิ (1864–1867)
เคโอ (1865–1868)
โดยนับตั้งแต่รัชกาลจักรพรรดิเมจิเป็นต้นมา จึงมีการเรียกยุคในรัชกาลนั้น ๆ เป็นเพียงชื่อเดียว
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ศาลเจ้าเฮอัง
สึกิ โนะ วะ โนะ มิซาซางิ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิโคเม
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิโคเม |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินินโก |  |   จักรพรรดิญี่ปุ่น  (10 มีนาคม ค.ศ. 1846 - 30 มกราคม ค.ศ. 1867) |  | จักรพรรดิเมจิ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii
วอล์คแมน

| --- | --- |
โซนี่วอล์คแมนรุ่นแรก
ประเภท: เครื่องเล่นเพลงแบบพกพา
ผู้ผลิต: โซนี่
เริ่มจำหน่าย: 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1979
ยอดขายทุกรุ่น: 385 ล้านเครื่อง
ด ค ก
วอล์คแมน (อังกฤษ: Walkman) เป็นแบรนด์เครื่องเล่นเพลงพกพาของบริษัทโซนี่ วอล์คแมนรุ่นแรกซึ่งวางจำหน่ายเมื่อปี ค.ศ. 1979 ถือเป็นเครื่องเล่นเพลงตลับเทปพกพาซึ่งเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการฟังเพลงของมนุษยชาติ วอล์คแมนถือกำเนินขึ้นโดยปณิธานของสองผู้ก่อตั้งบริษัทโซนี่อย่างมาซารุ อิบูกะ และอากิโอะ โมริตะ หลังทั้งคู่รู้สึกว่าเครื่องเล่นเพลงแบบพกพาของโซนี่ซึ่งมีวางจำหน่ายอยู่ก่อนแล้วนั้นมีราคาแพงและไม่เป็นที่นิยม
นิตยสาร Times ได้กล่าวถึงวอล์คแมนว่าเป็น "การผสมผสานระหว่างความคล่องตัว (เนื่องจากใช้ถ่าน AA เพียงสองก้อน) และความเป็นส่วนตัว (มีช่องเสียบหูฟัง) ทำให้มันเป็นสินค้าในอุดมคติสำหรับผู้บริโภคจำนวนมากที่กำลังมองหาเครื่องเล่นสเตริโอแบบพกพาที่สามารถติดตัวไปได้ด้วยทุกที่"
วอล์คแมนถือเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดต่อวัฒนธรรมของทศวรรษที่ 1980 คำว่าวอล์คแมนได้รับการบัญญัติไว้ในพจนานุกรมอิงลิชอ็อกซ์ฟอร์ดเมื่อปี ค.ศ. 1986 ผู้คนหลายล้านเริ่มใช้วอล์คแมนระหว่างออกกำลังกายและเต้นแอโรบิก ถึงขนาดที่คำว่า "วอล์คมัน" ในภาษาเยอรมันกลายเป็นคำทั่วไปที่หมายถึงเครื่องเสียงส่วนตัวโดยไม่เกี่ยงประเภทหรือยี่ห้อ โซนี่พยายามห้ามปรามการใช้คำนี้โดยแบรนด์อื่นในภาษาเยอรมัน แต่ในปี ค.ศ. 2002 ศาลสูงสุดออสเตรียพิพากษาว่าโซนี่มิอาจขัดขวางบุคคลอื่นในการใช้คำว่า "วอล์คมัน" สำหรับสินค้าประเภทเดียวกันได้
เมื่อเข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 21 วอล์คแมนเริ่มประสบความเสื่อมถอยลงจากการกำเนิดขึ้นของเครื่องเล่น MP3 มากมาย แม้บริษัทโซนี่จะเข็นเครื่องเล่น MP3 ลงตลาดเช่นกันแต่ก็ดูจะสู้ไม่ไหวในเวทีนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังการมาถึงของไอพอด ในที่สุด โซนี่จึงหันไปเอาดีกับการขายวอล์คแมนในฐานะเครื่องเล่นเพลงพกพาคุณภาพสูง (Hi-Res) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2014 เป็นต้นมาซึ่งให้คุณภาพเสียงและกำลังขับเสียงที่เหนือชั้นกว่าเครื่องเล่น MP3 และสมาร์ทโฟน
ภาพ

วอล์คแมนรุ่นที่สอง (เล่นเทป)
วอล์คแมน WM-F77 (เล่นเทป+วิทยุ)
วอล์คแมน MZ-E35 (เล่นแผ่นซีดี)
วอล์คแมน NW-A867VI (เล่นไฟล์ MP3)
วอล์คแมน NW-A35 (เล่นไฟล์เพลงคุณภาพสูง)
เครื่องจักรนิรันดร์

เครื่องจักรนิรันดร์  (อังกฤษ: perpetual motion) มีความหมายตรงตามตัวอักษร คือ เครื่องจักรที่ทำงานตราบนิรันดร์ ทำงานได้ไปจนกัลปาวสาน ซึ่งอาจเป็นไปได้ในทางทฤษฎีตามกฎข้อที่หนึ่งของนิวตัน แต่โดยทั่วไปคำนี้ใช้ในความหมายถึง อุปกรณ์หรือระบบที่สามารถผลิตพลังงานออกมามากกว่าพลังงานที่ได้รับเข้าไป ซึ่งเป็นหลักการที่ขัดกับกฎทรงพลังงาน ที่ว่า พลังงานไม่สามารถเกิดขึ้นใหม่หรือถูกทำลายลงไปได้ ดังนั้นเครื่องจักรนี้จึงไม่อาจเป็นไปได้ภายใต้กฎฟิสิกส์ แม้แต่เครื่องจักรนิรันดร์ในความหมายแรกก็ยังเป็นเพียงระบบทางกลที่สามารถทำงานได้ตลอดเวลาโดยยังคงต้องสูญเสียพลังงานไปจากแรงเสียดทานและแรงต้านของอากาศ
หลักการพื้นฐาน

หลักการของเครื่องจักรนิรันดร์จะขัดแย้งกับกฎข้อแรกของเทอร์โมไดนามิกส์ หรือกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ หรืออาจขัดกับกฎทั้งสองข้อก็ได้ กฎข้อแรกของเทอร์โมไดนามิกส์เป็นกฎการทรงพลังงาน ส่วนกฎข้อที่สองเป็นกฎว่าด้วยเอนโทรปีที่อธิบายได้หลายแบบ ข้อที่เป็นที่เข้าใจกันโดยง่ายคือ ความร้อนจะถ่ายเทจากที่ที่อุณหภูมิสูงไปสู่ที่ที่อุณหภูมิต่ำ อีกข้อคือเอนโทรปีมีแต่ทางจะเพิ่มขึ้น หรืออย่างน้อยก็คงเดิมเท่านั้น และไม่มีเครื่องจักรความร้อนใดจะมีประสิทธิภาพสูงกว่าเครื่องจักรความร้อนการ์โนต์ (เครื่องจักรความร้อน หมายถึงเครื่องจักรที่ทำงานโดยอาศัยความแตกต่างระหว่างอุณหภูมิ) ดังนั้นเครื่องจักรใดๆ ที่ทำงานในระบบปิดจะไม่สามารถแปลงพลังงานความร้อนไปเป็นงานได้โดยที่มีอุณหภูมิแวดล้อมคงที่
เครื่องจักรที่มีหลักการขัดแย้งกับกฎทั้งสองข้อของเทอร์โมไดนามิกส์ โดยอ้างว่าสามารถสร้างพลังงานขึ้นจากแหล่งกำเนิดอันแปลกประหลาด มักถูกเรียกว่าเป็น เครื่องจักรนิรันดร์ แม้ว่ามันจะไม่ได้สอดคล้องกับความหมายแท้จริงของชื่อเลย ตัวอย่างเช่น เราอาจออกแบบนาฬิกาหรือเครื่องจักรที่ใช้พลังงานต่ำอย่างอื่น ให้ทำงานโดยอาศัยความกดอากาศหรืออุณหภูมิที่แตกต่างกันระหว่างช่วงกลางวันกับกลางคืน เครื่องจักรนี้อาจมีแหล่งพลังงานก็จริง แต่แหล่งพลังงานที่ว่านั้นมีปริมาณไม่มากพอที่จะทำให้เกิดผลในทางปฏิบัติได้
หลักการพื้นฐาน > ประเภทของเครื่องจักรนิรันดร์

โดยทั่วไปเครื่องจักรนิรันดร์สามารถแบ่งได้เป็นสองประเภทคือ
เครื่องจักรนิรันดร์ประเภทหนึ่ง (A perpetual motion machine of the first kind)  คือเครื่องจักรที่สามารถผลิตพลังงานออกมามากกว่าพลังงานที่มันได้รับ และสามารถจ่ายพลังงานได้อย่างไม่จำกัด ดังนั้นเครื่องจักรประเภทนี้จึงฝ่าฝืนกฎทรงพลังงาน เพราะมันจะเป็นเครื่องที่มีค่าประสิทธิภาพทางอุณหพลศาสตร์มากกว่า 1.0 (ประสิทธิภาพมากกว่า 100%)
เครื่องจักรนิรันดร์ประเภทสอง (A perpetual motion machine of the second kind)  คือเครื่องจักรที่สามารถแปลงพลังงานความร้อนไปเป็นพลังงานกลได้ทันทีโดยธรรมชาติ เครื่องจักรประเภทนี้อาจไม่ฝ่าฝืนกฎทรงพลังงานก็ได้ เพราะพลังงานความร้อนอาจมีค่าเท่ากับงานที่เกิด อย่างไรก็ดีมันยังฝ่าฝืนกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์  (ดูเพิ่มที่ เอนโทรปี) พึงสังเกตว่าเครื่องจักรที่ว่านี้จะแตกต่างกับเครื่องจักรความร้อน (เช่นเครื่องรถยนต์) ซึ่งจะเกี่ยวข้องกับการถ่ายเทความร้อนจากที่อุณหภูมิสูงไปสู่ที่อุณหภูมิต่ำ และทำให้ที่อุณหภูมิต่ำมีความร้อนมากขึ้น ลักษณะสำคัญของเครื่องจักรนิรันดร์ในประเภทนี้คือ จะมีภาวะความร้อนเกี่ยวข้องเพียงภาวะเดียว ที่มีความเย็นตลอดเวลาโดยไม่มีการถ่ายเทความร้อนออกไปสู่ภาวะที่เย็นกว่าในที่ใดๆ เลย การแปรรูปความร้อนไปเป็นงานในลักษณะนี้โดยไม่มีผลข้างเคียง เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ตามกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์
ประวัติการสร้าง

มีผู้พยายามสร้างเครื่องจักรนิรันดร์มานานแล้ว ย้อนหลังไปได้ไกลถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดยผู้สร้างต่างตั้งชื่อให้แก่เครื่องจักรของตนต่างๆ กันไป เช่น "free energy" (พลังงานฟรี) และ "over unity" (ประสิทธิภาพเกินร้อย) เป็นต้น บันทึกอ้างอิงที่เก่าแก่ที่สุดคือ ปี ค.ศ. 1150 ซึ่งนักคณิตศาสตร์-ดาราศาสตร์ชาวอินเดีย ชื่อภาสกรที่ 2 บรรยายถึงลูกล้อที่เขาอ้างว่าสามารถหมุนไปได้ตลอดกาล หลังจากนั้นมีนักประดิษฐ์มากมายที่พยายามนำเสนอแนวคิดในการสร้างเครื่องจักรนิรันดร์ ซึ่งทั้งหมดเป็นได้เพียงการคำนวณในกระดาษ จนในปี ค.ศ. 1775 Royal Academy of Sciences แห่งกรุงปารีสต้องออกประกาศว่า ทางสถาบันจะไม่รับบทความที่เกี่ยวข้องกับเครื่องจักรนิรันดร์อีก
การประดิษฐ์เครื่องจักรนิรันดร์มักเป็นงานอดิเรกของนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง งานออกแบบเครื่องจักรจะดูน่าเชื่อถือเมื่อแรกเห็นราวกับสามารถเป็นไปได้จริง แต่ส่วนใหญ่จะมีข้อผิดพลาดปรากฏทั่วไปและมักมีแหล่งกำเนิดพลังงานอันแปลกประหลาดมาเกี่ยวข้องเสมอ ซึ่งทำให้ผลงานดังกล่าวไม่สามารถเรียกว่าเป็น "การประดิษฐ์" ได้
ประวัติการสร้าง > สิทธิบัตร

การประดิษฐ์เครื่องจักรที่ไม่สามารถทำงานได้จริงเกิดขึ้นมากจนสำนักสิทธิบัตรและเครื่องหมายการค้าแห่งประเทศสหรัฐอเมริกา (United States Patent and Trademark Office : USPTO) ต้องประกาศเป็นนโยบายให้ปฏิเสธการออกสิทธิบัตรแก่สิ่งประดิษฐ์ประเภทเครื่องจักรนิรันดร์ที่ไม่มีเครื่องต้นแบบประกอบ เหตุผลข้อหนึ่งในการออกนโยบายนี้ คือ มีนักประดิษฐ์จำนวนหนึ่งอาศัยใบสิทธิบัตรไปใช้โน้มน้าวเหล่านักลงทุนผู้ไม่มีความรู้ ว่าเครื่องจักรที่เขาออกแบบนั้นได้รับการรับรองจากสำนักสิทธิบัตรแล้ว
อย่างไรก็ดี USPTO ก็ได้ออกสิทธิบัตรให้แก่การประดิษฐ์เครื่องยนต์จำนวนหนึ่งซึ่งอ้างว่าสามารถทำงานได้โดยไม่ต้องใช้พลังงาน สิ่งประดิษฐ์เหล่านั้นได้สิทธิบัตรเนื่องจากความไม่ชัดเจนว่ามันเป็นเครื่องจักรนิรันดร์หรือไม่
สำนักสิทธิบัตรในประเทศอื่นๆ ก็มีนโยบายคล้ายกันนี้ เช่น สำนักสิทธิบัตรของสหราชอาณาจักร (UKPO) ได้ระบุในคู่มือ หมวด 4.05 ว่า
Processes or articles alleged to operate in a manner which is clearly contrary to well-established physical laws, such as perpetual motion machines, are regarded as not having industrial application.
(กระบวนการหรือบทความใดๆ ที่อ้างถึงการทำงานในลักษณะที่เห็นชัดว่าขัดแย้งกับกฎทางฟิสิกส์ซึ่งเป็นที่ยอมรับทั่วไป ดังเช่นเครื่องจักรนิรันดร์ จะไม่ได้รับการรับรองเชิงอุตสาหกรรม)
แหล่งข้อมูลอื่น

The Museum of Unworkable Devices เก็บถาวร 2010-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Donald Simanek's History of Perpetual Motion Machines เก็บถาวร 2012-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Kevin Kilty's perpetual motion page
คริสเตนท์ นีลเซน

| คริสเตนท์ นีลเซน |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐ คนที่ 6
ดำรงตำแหน่ง 6 ธันวาคม 2560 – 7 เมษายน 2562
ประธานาธิบดี: ดอนัลด์ ทรัมป์
รอง: อีเลน ดุ๊ก แคลร์ แกรดี้ (รักษาการ)
ก่อนหน้า: จอห์น เอฟ.เคลลี่
รองเสนาธิการทำเนียบขาว
ดำรงตำแหน่ง 6 กันยายน 2560 – 6 ธันวาคม 2560
ประธานาธิบดี: ดอนัลด์ ทรัมป์
เสนาธิการทำเนียบขาว: จอห์น เอฟ.เคลลี่
ก่อนหน้า: เคธี่ วอลช์
ถัดไป: เจมส์ ดับเบิลยู.แครอล
เสนาธิการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐ
ดำรงตำแหน่ง 20 มกราคม  2560 – 31 กรกฎาคม 2560
รัฐมนตรี: จอห์น เอฟ.เคลลี่
ก่อนหน้า: พอล โรเซ่น
ถัดไป: ชาด วูฟล์ (รักษาการ)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: Kirstjen Michele Nielsen   คริสเตนท์ มิเชล นีลเซ่น โคโลราโดสปริงส์ รัฐโคโลราโด, สหรัฐอเมริกา
การศึกษา: มหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์ (วิทยาศาสตร์บัณฑิต) มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย (นิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต)

คริสเตนท์ มิเชล นีลเซ่น (อังกฤษ : Kirstjen Michele Nielsen) เป็นนักกฎหมายและผู้เชี่ยวชาญด้านความมั่นคงแห่งชาติชาวอเมริกัน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐ
เธอเคยเป็นรองเสนาธิการทำเนียบขาวของ ประธานาธิบดี ดอนัลด์ ทรัมป์ และ เสนาธิการให้อดีตรัฐมนตรีความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ จอห์น เอฟ. เคลลี่  นีลเซ่นได้รับการรับรองให้เข้าดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2560  ในฐานะรัฐมนตรี เธอบังคับใช้นโยบายบังคับแยกบุตรออกจากผู้ปกครองผู้ซึ่งข้ามชายแดนสหรัฐ-เม็กซิโกมาอย่างผิดกฎหมาย
ชีวิตช่วงต้น

นีลเซ่นเกิดในเมือง โคโลราโดสปริงส์ รัฐโคโลราโด แต่เติบโตที่เมืองเคลียร์วอเทอร์ รัฐฟลอริด้า  เธอเป็นลูกคนโต จากพี่น้อง 3 คนที่เกิดจาก นาง ฟิลลิส มิเชล นีลเซ่น และ นาย เจมส์ แม็คเฮนรี่ นีลเซ่น ซึ่งเป็นแพทย์ของกองทัพพ่อของเธอมีเชื้อสายเดนิช ส่วนแม่มีเชื้อสายอิตาเลี่ยน นีลเซ่นมีน้องสาว 1 คนคือ แอชลี่ย์ และน้องชาย 1 คน เฟลชเชอร์ ผู้ซึ่งเป็นนักดนตรี
นีลเซ่น สำเร็จการศึกษาวิทยาศาสตร์บัณฑิต จากมหาวิทยาจอร์จทาวน์ และ นิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย ในปีพุทธศักราช 2542 อีกทั้งเคยศึกษาในภาควิชาญี่ปุ่นคดีศึกษาจากมหาวิทยาลัยนานซาน ซึ่งอยู่ในนาโกย่า ประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย
การทำงานในช่วงต้น

นีลเซ่น เริ่มเข้าดำรงตำแหน่งในสมัยการบริหารของประธานาธิบดี จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ในตำแหน่ง "ผู้ช่วยพิเศษประจำประธานาธิบดี และในฐานะ ผู้อำนวยการอาวุโสงานป้องกันบรรเทาและตอบโต้ ประจำสภาความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ (อังกฤษ : senior Director for Prevention, Preparedness and Response (PPR) at the Homeland Security Council.)" อีกทั้งเธอได้จัดตั้งและเป็นผู้บริหารในฐานะผู้ช่วยผู้อำนวยการ สำนักงานบริหารความปลอดภัยการคมนาคม ประจำสำนักนโยบายทางนิติบัญญัติ และ กิจการรัฐบาล (อังกฤษ :  the Transportation Security Administration's Office of Legislative Policy and Government Affairs.) ก่อนหน้าจะเข้ามาดำรงตำแหน่งทางการเมืองในสมัยบริหารของประธานาธิบดี ดอนัลด์ ทรัมป์ นีลเซ่น เคยอยู่ใน "หน่วยปฏิบัติการยืดหยุ่น"ประจำศูนย์ไซเบอร์ และ กรรมการความมั่นคงแห่งมาตุภูมิประจำ มหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน และที่ สภาเศรษฐกิจโลก ในฐานะกรรมการที่ปรึกษาด้านประเมินความเสี่ยงทั่วโลก
หลังจากพ้นจากคณะบริหารของประธานาธิบดีบุช ในปี 2008 เธอได้เป็นผู้ก่อตั้งและประธานบริหารของ ซูเนซิส คอนซัลทิ่ง ที่รายละเอียดออนไลน์ของ บริษัท ระบุว่าเธอเป็นพนักงานเพียงคนเดียวเท่านั้น และเบอร์โทรศัพท์ก็เป็นเบอร์ส่วนตัวของเธอในเดือนกันยายน 2556 บริษัท ได้รับสัญญาจากรัฐบาลกลางสหรัฐ โดยได้รับรางวัลเริ่มต้นประมาณ 450,000 เหรียญเพื่อ "จัดทำนโยบายและการออกกฎหมายทางเทคนิคและการพัฒนาองค์กร" ไปยัง สำนักจัดการภาวะฉุกเฉินกลาง
ตำแหน่งแรกในคณะบริหารของ โดนัลด์ ทรัมป์

นีลเซ่น ดำรงตำแหน่งในฐานะเสนาธิการรัฐมนตรีความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ ให้กับ จอห์น เอฟ. เคลลี่ หลังจากที่เคลลี่เข้ารับตำแหน่งในเดือน มกราคม พ.ศ. 2560   เพียงหนึ่งเดือนเศษหลังจากที่เคลลี่มาดำรงตำแหน่ง เสนาธิการทำเนียบขาว ในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 เธอ ได้ย้ายมาทำงานในทำเนียบขาวในฐานะ รองเสนาธิการทำเนียบขาว ภายใต้เคลลี่
ในฐานะ รัฐมนตรีความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ

ในวันที่ 11 ตุลาคม พุทธศักราช 2561 ประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์ ได้เสนอชื่อนีลเซ่นให้เป็นรัฐมนตรีความมั่นคงแห่งมาตุภูมิคนใหม่ แทนที่รักษาการรัฐมนตรี อีเลน ดุ๊ก (ในฐานะรัฐมนตรีช่วย) วันที่ 5 ธันวาคม ทางวุฒิสภาสหรัฐได้รับรองการเสนอชื่อเธอ โดยคะแนน 62 ต่อ 37   และเธอเข้าพิธีสาบานตนเป็นรัฐมนตรีในวันถัดมา
แหล่งข้อมูลอื่น

Homeland Security biography
ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
| ก่อนหน้า |  | คริสเตนท์ นีลเซน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จอห์น เอฟ. เคลลี่ |  |   รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐ  (6 ธันวาคม 2560 – ปัจจุบัน) |  | ดำรงตำแหน่ง |
| เคธี่ วอลช์ |  |   รองเสนาธิการทำเนียบขาว  (6 กันยายน 2560 – 6 ธันวาคม 2560) |  | เจมส์ ดับเบิลยู. แครอล |
คริสเตนท์ นีลเซ่น กำลังสาบานตนเข้ารับตำแหน่ง รัฐมนตรีความมั่นคงแห่งมาตุภูมิคนที่ 6
พระสุนทรราชวงศาฯ (เจ้าฝ่ายบุต)

| พระสุนทรราชวงศาฯ  (ท้าวฝ่ายบุต)> เจ้าเมืองยศสุนทร เเละ เจ้าเมืองนครพนม |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 2370
รัชสมัย: 31 ปี
รัชกาลก่อนหน้า: พระสุนทรราชวงศา (ท้าวสีชา)
รัชกาลถัดไป: พระสุนทรราชวงศาฯ (ท้าวเหม็น)
ประสูติ: พ.ศ. 2317
พิราลัย: พ.ศ. 2400
พระมเหสี: พระนางพรหมา
พระสุนทรราชวงศา มหาขัติยชาติ ประเทศราชทวาเวียง ดำรงรักษ์ภักดียศฦๅไกร ศรีพิไชยสงคราม
พระบุตร: ท้าวเหม็น,ท้าวเมือง
ราชวงศ์: แสนทิพย์นาบัว
พระบิดา: พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช
พระมารดา: ไม่ปรากฏพระนาม
พระสุนทรราชวงศาฯ หรือ ท้าวฝ่ายบุต เจ้าเมืองยศสุนทร องค์ที่ 3 และเป็นพระโอรสของพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช เจ้าประเทศราชผู้ครองนครจำปาศักดิ์ องค์ที่ 3 อีกทั้งยังสืบเชื้อสายมาจากพระอัยกา (ปู่) คือ พระวรราชปิตา พระอัยยิกา (ย่า) คือ พระนางบุสดีเทวี และพระปัยกา (ปู่ทวด) คือ เจ้านอง ทรงเป็นปฐมราชวงศ์แสนทิพย์นาบัว ปฐมเจ้าผู้สร้างนครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน ส่วนพระมารดาเป็นหญิงชาวลาวเวียงจันทน์
ประวัติ

พระสุนทรราชวงศาฯ หรือ ท้าวฝ่ายบุต เป็นพระโอรสของพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช เจ้าประเทศราชผู้ครองนครจำปาศักดิ์ องค์ที่ 3 สมภพที่บ้านสิงห์ท่า เมื่อปี พ.ศ. 2317 ทรงอภิเสกสมรสกับเจ้านางพรหมมา มีพระโอรส 2 องค์ คือ ท้าวเหม็น และท้าวพระเมือง
พ.ศ. 2334 เกิดเหตุกบฏอ้ายเชียงแก้วที่อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ ทางฝ่ายนครจำปาศักดิ์ไม่สามารถรับมือได้ เนื่องจากพระเจ้าองค์หลวงไชยกุมาร เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ในเวลานั้น ถึงแก่พิราลัยกะทันหันหลังจากได้รับทราบข่าวศึก (ก่อนหน้านั้นพระเจ้าองค์หลวงฯ เองก็ประชวรเรื้อรังมานานแล้ว) ท้าวฝ่ายหน้า ได้นำท้าวคำสิงห์ และท้าวฝ่ายบุต พระโอรสทั้งสองไปร่วมมือกับพระประทุมราชวงศา (ท้าวคำผง) เจ้าประเทศราชผู้ครองเมืองอุบล ผู้เป็นพระเชษฐา ยกทัพไปปราบกบฏอ้ายเชียงแก้วจนราบคาบ และท้าวฝ่ายหน้าได้จับตัวอ้ายเชียงแก้วประหารชีวิตที่แก่งตะนะ (อยู่ในแม่น้ำมูล ระหว่างอำเภอพิบูลมังสาหารกับอำเภอสิรินธรในปัจจุบัน) ก่อนหน้าที่กองทัพเมืองนครราชสีมาจะยกมาถึงตามรับสั่งจากกรุงเทพฯ ด้วยความดีความชอบในครั้งนี้ ทำให้เจ้าหน้าได้รับพระราชทานสุพรรณบัฎแต่งตั้งเป็น "พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช" เจ้าประเทศราชผู้ครองนครจำปาศักดิ์ องค์ที่ 3 แลพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชก็ยังให้ท้าวฝ่ายบุต ผู้เป็นพระโอรสลงไปรับราชการสนองที่นครจำปาศักดิ์อีกด้วย
พ.ศ. 2370 พระยาราชสุภาวดีจึงกราบบังคมทูลความดีความชอบของท้าวฝ่ายบุตในคราวปราบกบฎเจ้าอนุวงศ์ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตร แต่งตั้งท้าวฝ่ายบุตเป็นพระสุนทรราชวงศา มหาขัตติยชาติ ประเทศราชทวาเวียง ดำรงรักษศักดิยศทฤาไกร ศรีพิไชยสงคราม เจ้าเมืองยศสุนทร องค์ที่ 3 (พ.ศ. 2370-2400) พร้อมพระราชทานพระพุทธรูปสำคัญคือ พระพุทธปฏิมาบุษยรัตน์ หรือ พระแก้วหยดน้ำค้าง อันเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองยโสธรในปัจจุบัน , พระราชทานเชลยศึกจากนครเวียงจันทน์ จำนวน 500 ครอบครัว และพระราชทานปืนใหญ่ไว้สำหรับเมืองยศสุนทร 1 กระบอก อันมีชื่อว่า "ปืนนางป้อง" ซึ่งยังคงปรากฏอยู่ที่ศาลหลักเมืองยโสธรมาจนถึงปัจจุบัน
เมื่อท้าวฝ่ายบุตได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งขึ้นเป็นเจ้าเมืองแล้ว ได้ให้ไพร่พลนำหินศิลาจากบ้านแก้งหินโงม มาสร้างพระพุทธบาทจำลองประดิษฐานที่มณฑปวัดป่ามะม่วง สร้างวัดขึ้นที่ท่าน้ำริมฝั่งแม่น้ำชี เรียกว่า วัดท่าแขก (หรือวัดศรีธรรมารามในปัจจุบัน) และสร้างวัดขึ้นที่กลางเมือง เรียกว่า วัดกลางศรีไตรภูมิ ไว้เป็นวัดคู่บ้านคู่เมืองสืบมา