stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดพระพิเรนทร์
ประวัติ

เป็นวัดโบราณ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่พบข้อมูลว่าเดิมชื่อวัดอะไร ราว พ.ศ. 2379 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการสร้างและปฏิสังขรณ์วัดทั่วพระนครนั้น พระพิเรนทรเทพ (ขำ ณ ราชสีมา) เจ้ากรมพระตำรวจใหญ่ขวา ได้ปฏิสังขรณ์วัดนี้ และสร้างกุฏิใหม่จำนวน 12 หลัง เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล และได้รับพระราชทานนามว่า วัดขำเขมการาม ตามชื่อผู้ปฏิสังขรณ์ แต่ทั่วไปมักเรียกลําลองว่า วัดพระพิเรนทร์ ตามบรรดาศักดิ์ ซึ่งเป็นที่รู้จักและเข้าใจมากกว่า
ต่อมารัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระพิเรนทรเทพ (ขำ ณ ราชสีมา) ขณะนั้นมีบรรดาศักดิ์ที่ พระยาไชยวิชิต ตำแหน่งผู้รักษากรุงเก่า ไปเป็น พระยานครราชสีมา ตำแหน่งเจ้าเมืองนครราชสีมา (โคราช) พระองค์จึงแปลงนาม วัดขำเขมการาม เป็น วัดขำโคราช ตามชื่อและตำแหน่งซึ่งพระราชทานใหม่
กระทั่งรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงปรากฏใช้ชื่อ วัดพระพิเรนทร์ ซึ่งเป็นที่รู้จักและเข้าใจมากกว่า อย่างเป็นทางการถึงปัจจุบัน
วัดพระพิเรนทร์ได้รับการทำนุบำรุงโดยราษฎรในพื้นที่ ในระยะเวลาหนึ่งเกิดการทรุดโทรม ถึงราว พ.ศ. 2434–2435 คุณหญิงสมบัตยาธิบาล (เงิน) ภริยาของพระยาสมบัตยาธิบาล (ปาน) จึงดำเนินการปฏิสังขรณ์วัดเป็นการใหญ่ โดยดำเนินการสร้างอุโบสถหลังใหม่ ศาลา กุฎิ หอระฆัง และถนน กับซ่อมแซมสรรพสิ่งต่างๆ ที่ชำรุดทรุดโทรม เสร็จแล้วจึงจัดงานฉลอง ขอพระราชทานถวายเป็นพระราชกุศล โดยกระทรวงธรรมการได้นำความขึ้นกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทราบฝ่าละอองธุลีพระบาท ทรงอนุโมทนาในการกุศลนี้ เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2445
สมัยพระเทพคุณาธาร (ผล ชินปุตฺโต) เป็นเจ้าอาวาส วัดมีความรุ่งเรือง มีพระภิกษุสามเณรและศิษย์วัดจำนวนมาก เป็นแหล่งผลิตบัณฑิต เช่น สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต) ที่เคยจำพรรษา และดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดนี้
ที่ดินตั้งวัดมีพื้นที่จำนวน 7 ไร่ 1 งานเศษ ลักษณะรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ทิศเหนือเป็นอาคารพาณิชย์ติดถนนหลวง ทิศตะวันออกเป็นอาคารพาณิชย์ติดถนนวรจักร ทิศใต้ติดถนนคลองถมวัดพระพิเรนทร์ ทิศตะวันตกติดชุมชนวังแดง
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2438 ขนาดกว้าง 9 วา ( 18 เมตร ) ยาว 15 วา ( 30 เมตร)
เป็นโบราณสถาน หมายเลขทะเบียน 0005526 ของกรมศิลปากรที่ขึ้นทะเบียนตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ.2566
ลำดับเจ้าอาวาส

ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดพระพิเรนทร์ เท่าที่พบข้อมูล
| ลำดับ | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระอธิการไกร | - | - | เจ้าอาวาส |
| 2 | พระอธิการเอี่ยม | - | - | เจ้าอาวาส , ลาสิกขา |
| 3 | พระอธิการเทศ | - | - | เจ้าอาวาส , ทุพพลภาพ |
| 4 | พระอธิการเหม | - | พ.ศ. 2457 | เจ้าอาวาส , มรณภาพ |
| 5 | พระอธิการปอ ธมฺมกถิโก | พ.ศ. 2458 | พ.ศ. 2472 | เจ้าอาวาส , มรณภาพ |
| 6 | พระเทพคุณาธาร (ผล ชินปุตฺโต) ป.ธ.4 | พ.ศ. 2473 | พ.ศ. 2476 | ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส |
| 6 | พระเทพคุณาธาร (ผล ชินปุตฺโต) ป.ธ.4 | พ.ศ. 2476 | พ.ศ. 2512 | เจ้าอาวาส , มรณภาพ |
| ว่าง | พระครูวินัยธร ใช้เลี้ยง จารุวณฺโณ | พ.ศ. 2512 | พ.ศ. 2515 | ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส |
| 7 | พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต) ป.ธ.9 | พ.ศ. 2515 | พ.ศ. 2521 | เจ้าอาวาส , ลาออก |
| 8 | พระครูปลัด สมัย กิตฺติทตฺโต | พ.ศ. 2521 | พ.ศ. 2522 | เจ้าอาวาส , มรณภาพ |
| 9 | พระครูวรกิจวิจารณ์ (ใช้เลี้ยง จารุวณฺโณ) | พ.ศ. 2522 | พ.ศ. 2526 | เจ้าอาวาส , มรณภาพ |
| 10 | พระครูกิตติญาณประยุต (ประสม กิตฺติญาโณ) | พ.ศ. 2526 | พ.ศ. 2531 | เจ้าอาวาส , มรณภาพ |
| 11 | พระเทพวิสุทธิโมลี (อุทัย อุทโย) ป.ธ.9 | พ.ศ. 2532 | พ.ศ. 2555 | เจ้าอาวาส , มรณภาพ |
| 12 | พระครูภัทรกิตติสุนทร (แถม กิตฺติภทฺโท) ป.ธ.4 | พ.ศ. 2555 | - | เจ้าอาวาส , ปัจจุบัน |
ปูชนียวัตถุและปูชนียสถาน

พระพุทธรูป ภายในอุโบสถ
พระประธาน ในอุโบสถ
หลวงพ่อดำ ในวิหาร
รูปเหมือนพระเทพคุณาธาร
ปูชนียวัตถุและปูชนียสถาน > อุโบสถ

อุโบสถ หลังเดิมไม่พบข้อมูลการสร้าง ต่อมาทรุดโทรม ราว พ.ศ. 2434–2435 จึงดำเนินการรื้อแล้วสร้างใหม่ ณ พื้นที่เดิม ปรับขยายขนาดให้ใหญ่กว่าเดิม โดยมีพระอาจารย์เขียว เป็นผู้นำการก่อสร้าง พระยาราชสงคราม (ทัด หงสกุล) เป็นผู้กำกับการก่อสร้าง คุณหญิงสมบัตยาธิบาล (เงิน) เป็นผู้ออกทรัพย์ก่อสร้างและเป็นผู้กราบบังคมทูลขอพระราชทานวิสุงคามสีมา ได้รับพระราชทานเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2438 ขนาดกว้าง 9 วา (18 เมตร) ยาว 15 วา (30 เมตร) แต่ทำพิธีผูกพัทธสีมาขนาดกว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร ส่วนที่เหลือเป็นเขตอุปจาร
ลักษณะอุโบสถ เป็นฝีมือช่างหลวง โดดเด่นด้วยการผสมผสานสถาปัตยกรรมแบบตะวันออกกับตะวันตก ตัวอุโบสถยกพื้นสูง ไม่มีเสาหารและคันทวย แต่ดัดแปลงเป็นซุ้มแบบกอทิกรับพาไล ช่อฟ้าลักษณะเป็นหัวพญานาคอ้าปากเห็นเขี้ยว ซุ้มประตูและหน้าต่างเป็นปูนปั้นลายกนก บานประตูไม้แกะสลักลายใบเทศฝีมือช่างจีน ซุ้มอาคารด้านหน้าและด้านหลังประดิษฐานพระพุทธรูปยืนด้านละ 1 องค์ ภายในอาคารประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ เป็นพระประธานประจำอุโบสถ จำนวน 1 องค์ แวดล้อมด้วยพระพุทธรูปนั่งจำนวน 6 องค์ และพระพุทธรูปยืนจำนวน 6 องค์
ปูชนียวัตถุและปูชนียสถาน > มณฑปพระเทพคุณาธาร (ผล ชินปุตฺโต)

ตั้งอยู่ระหว่างอุโบสถกับวิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 ภายในประดิษฐานรูปเหมือนพระเทพคุณาธาร (ผล ชินปุตโต) อดีตเจ้าอาวาสวัดพระพิเรนทร์ ผู้พัฒนาวัดให้มีความเจริญและมีชื่อเสียง เป็นพระนักพัฒนา นักก่อสร้าง มีผลงานด้านสาธารณูปการ เช่น วัด โรงพยาบาล โรงเรียน ฌาปนสถาน ฯลฯ และให้การส่งเสริมการศึกษา สงเคราะห์พระภิกษุสงฆ์ สามเณร นักเรียน นักศึกษา ศิลปิน พ่อค้าแม่ค้า อีกเป็นจำนวนมาก
ปูชนียวัตถุและปูชนียสถาน > เก๋งจีน

ตั้งอยู่หน้ามณฑปพระเทพคุณาธาร (ผล ชินปุตฺโต) สร้างโดยชาวไทยเชื้อสายจีนซึ่งพำนักอาศัยอยู่บริเวณวัด เมื่อ พ.ศ. 2508 ภายในประดิษฐานพระสังกัจจายน์ และยังเป็นที่ตั้งศูนย์บูชาวัตถุมงคลวัดพระพิเรนทร์
ปูชนียวัตถุและปูชนียสถาน > วิหารหลวงพ่อดำ

วิหารหลังเดิมไม่พบข้อมูลการสร้าง ตัวอาคารหันหน้าเข้าสู่คลองวัดพระพิเรนทร์ (ถนนคลองถมวัดพระพิเรนทร์ในปัจจุบัน) ซึ่งเป็นหน้าวัด ต่อมาทรุดโทรม พ.ศ. 2460 สมัยพระอธิการปอเป็นเจ้าอาวาส จึงดำเนินการรื้อแล้วสร้างใหม่ ณ พื้นที่เดิม แต่ปรับเปลี่ยนทิศทางหันหน้าไปยังทิศตะวันออก ขนานเคียงคู่กับอุโบสถ
ภายในอาคารประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย ศิลปะช่างพื้นบ้าน พระนามว่า "หลวงพ่อดำ" เป็นพระพุทธรูปโบราณ มีอายุเก่าแก่คู่วัดมาช้านาน ประชาชนนิยมนับถือว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก นอกจากนี้ยังเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปโลหะ ปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน (จำลอง) พระนามว่า "หลวงพ่อเพชร"
ปูชนียวัตถุและปูชนียสถาน > เจดีย์

ตั้งอยู่บริเวณทิศใต้ของวิหาร เป็นเจดีย์ทรงลังกา สร้างขึ้นเมื่อใดไม่พบข้อมูล ราวสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ชำรุดเสียหาย ทางวัดจึงดำเนินการบูรณะมีรูปทรงที่ปรากฏในปัจจุบัน
ปูชนียวัตถุและปูชนียสถาน > สมาคมสงเคราะห์สหายศิลปิน (ส.ส.ศ.)

จัดตั้งโดยกลุ่มศิลปิน เพื่อช่วยเหลือและส่งเสริมศิลปะ ศิลปิน โดยได้รับการอุปถัมภ์จากทางวัดให้ใช้สถานที่ดำเนินการสมาคมและเป็นอาศรมพ่อแก่ บรมครูของศิลปิน ซึ่งประชาชนนิยมมาสักการะบูชา
เทศกาล และงานประจำปี

พิธีบำเพ็ญกุศล สวดพระอภิธรรมและฌาปนกิจศพพระภิกษุไร้ญาติ จากโรงพยาบาลสงฆ์ (จัดต่อเนื่องมากว่า 60 ปี) วันที่ 13 เมษายน ของทุกปี
พิธีไหว้ครู สมาคมสงเคราะห์สหายศิลปิน (ส.ส.ศ.) วัดพระพิเรนทร์ วันพฤหัสบดีแรกของเดือนกันยายน ของทุกปี
พิธีบำเพ็ญกุศลทักษิณานุปทาน อุทิศถวายอดีตเจ้าอาวาส บูรพาจารย์ และผู้มีพระคุณต่อวัด (วัดบูรพาจารย์) วันที่ 7 ตุลาคม ของทุกปี
เจ้าหญิงวิคโทรีอาแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์

เจ้าหญิงวิคโทรีอาแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์  (อังกฤษ: Princess Victoria of Saxe-Coburg-Saalfeld) หรือเมื่อแรกประสูติคือ มารีอา ลูอีเซอ วิคโทรีอา (อังกฤษ: Marie Louise Victoria) เป็นเจ้าหญิงเยอรมันผู้ทรงเป็นพระราชมารดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
ประวัติ

เจ้าหญิงวิคโทรีอาประสูติเมื่อ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1786 ในเมืองโคบวร์ค จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นธิดาคนที่สี่และบุตรคนที่เจ็ดของ ฟรันทซ์ ฟรีดิช อันโทน ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ กับ เคาน์เตสออกัสตาแห่งร็อยส์-อีแบร์สดอร์ฟ ในปี 1803 วิคโทรีอาทรงสมรสกับเจ้าชายคาร์ล เจ้าชายแห่งไลนิงเงิน มีพระบุตรสองพระองค์ ภายหลังที่พระสวามีสิ้นพระชนม์ในปี 1814 ได้ไม่นาน เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งเวลส์ ชายาในเจ้าชายเลโอโปลด์ซึ่งเป็นพระอนุชาของพระนาง ก็สิ้นพระชนม์ก่อให้เกิดวิกฤตผู้สืบราชบัลลังก์อังกฤษ สภาอังกฤษจึงจัดให้พระนางทำการสมรสกับเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น พระราชโอรสในพระเจ้าจอร์จที่ 3 ทั้งสองสมรสกันในวันที่ 29 พฤษภาคม 1818 ในบาวาเรีย และอีกครั้ง 11 กรกฎาคม 1818 ในลอนดอน มีพระราชธิดาด้วยกันหนึ่งพระองค์ คือสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
พระอิสริยยศ

17 สิงหาคม 1786 - 21 ธันวาคม 1803: เฮอร์เซอรีนไฮเนส เจ้าหญิงวิคโทรีอาแห่งซัคเซิน-โคบวร์ก-ซาลเฟ็ลท์ (Her Serene Highness Princess Victoria of Saxe-Coburg-Saalfeld)
21 ธันวาคม 1803 - 9 มกราคม 1807: เฮอร์เซอรีนไฮเนส เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งไลนิงเงิน (Her Serene Highness The Hereditary Princess of Leiningen)
9 มกราคม 1807 - 4 กรกฎาคม 1814: เฮอร์เซอรีนไฮเนส เจ้าหญิงแห่งไลนิงเงิน (Her Serene Highness The Princess of Leiningen)
4 กรกฎาคม 1814 - 29 พฤษภาคม 1818: เฮอร์เซอรีนไฮเนส เจ้าหญิงม่ายแห่งไลนิงเงิน (Her Serene Highness The Dowager Princess of Leiningen)
29 พฤษภาคม 1818 - 16 มีนาคม 1861: เฮอร์รอยัลไฮเนส ดัชเชสแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น (Her Royal Highness The Duchess of Kent and Strathearn )
29 พฤษภาคม 1818 - 23 มกราคม 1820: เฮอร์รอยัลไฮเนส เคานท์เตสแห่งดับลิน (Her Royal Highness The Countess of Dublin)
พระราชบุตร

| พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| คาร์ล เจ้าชายที่ 3 แห่งไลนิงเงิน | 12 กันยายน 1804 | 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1856(1856-11-13) (52 ปี) | สมรสเมื่อ 1829 กับเคานเตสมาเรีย คลีเบลสแบร์ก |
| เจ้าหญิงฟีโอโดราแห่งไลนิงเงิน | 7 ธันวาคม 1807 | 23 กันยายน ค.ศ. 1872(1872-09-23) (64 ปี) | สมรสเมื่อ 1828 กับเจ้าชายเอิร์นส์ เจ้าชายแห่งโฮเอ็นโล-ลันเกินบูร์ก |
| สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย | 24 พฤษภาคม 1819 | 22 มกราคม ค.ศ. 1901(1901-01-22) (81 ปี) | สมรสเมื่อ 1840 กับ เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา |
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าหญิงวิกตอเรีย ดัชเชสแห่งเคนต์
Archival material relating to เจ้าหญิงวิคโทรีอาแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ listed at the UK National Register of Archives
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรจากการเสกสมรส |
| --- | --- |
รุ่นที่ 1:  เจ้าหญิงคาโรลีเนอแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค 
รุ่นที่ 2:  เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค 
รุ่นที่ 3:  มาเรีย วัลโพล  แอนน์ ฮอร์ตัน 
รุ่นที่ 4:  ดัชเชสคาโรลีเนอแห่งเบราน์ชไวค์  เจ้าหญิงฟรีเดรีเกอ ชาร์ลอตเตอแห่งปรัสเซีย  เจ้าหญิงอาเดิลไฮด์แห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน  เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์  ดัชเชสฟรีเดรีเกอแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์  เจ้าหญิงเอากุสตาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล  เจ้าหญิงแมรี* 
รุ่นที่ 5:  เจ้าหญิงมารีแห่งซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก 
รุ่นที่ 6:  เจ้าหญิงอะเล็กซันดราแห่งเดนมาร์ก  แกรนด์ดัชเชสมาเรีย อเล็กซานดรอฟนาแห่งรัสเซีย  เจ้าหญิงหลุยส์ มาร์กาเรตแห่งปรัสเซีย  เจ้าหญิงเฮเลเนอแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์  เจ้าหญิงธือราแห่งเดนมาร์ก 
รุ่นที่ 7:  เจ้าหญิงมาเรียแห่งเท็ค  เจ้าหญิงอเล็กซานดรา ดัชเชสที่ 2 แห่งไฟฟ์*  เจ้าหญิงวิคโทรีอา อาเดิลไฮท์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์  เจ้าหญิงวิคโทรีอา ลูอีเซอ แห่งปรัสเซีย 
รุ่นที่ 8:  เลดีเอลิซาเบธ โบวส์-ลีออน  เลดีอลิซ มอนเตกู ดักลัส สกอตต์  เจ้าหญิงมารีนาแห่งกรีซและเดนมาร์ก 
รุ่นที่ 9:  บีร์กิตเทอ ฟัน เดิร์ส  แคทริน เวิร์สลีย์  บารอเนสมารี คริสติน ฟอน ไรบ์นิตซ์ 
รุ่นที่ 10:  เลดีไดอานา สเปนเซอร์  คามิลลา พาร์กเกอร์ โบวส์  ซาราห์ เฟอร์กูสัน  โซฟี ไรส์-โจนส์ 
รุ่นที่ 11:  แคเธอริน มิดเดิลตัน  เมแกน มาร์เกิล 
* เป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรตั้งแต่แรกประสูติ
ชุมทางเขาชุมทอง (ภาพยนตร์)

| ชุมทางเขาชุมทอง |
| --- | --- |
กำกับ: ส.อาสนจินดา
เขียนบท: ส.อาสนจินดา
นักแสดงนำ: มิตร ชัยบัญชา พิศมัย วิไลศักดิ์ ส.อาสนจินดา อดุลย์ ดุลยรัตน์ วิไลวรรณ วัฒนพานิช เอื้อมเดือน อัษฎา ชนะ ศรีอุบล ทักษิณ แจ่มผล รุจน์ รณภพ ทัต เอกทัต สมควร กระจ่างศาสตร์
ผู้จัดจำหน่าย: เทพกรภาพยนตร์
วันฉาย: 27 สิงหาคม พ.ศ. 2508
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ชุมทางเขาชุมทอง เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายใน พ.ศ. 2508 ในระบบถ่ายทำฟิล์ม 16 มม., สี เป็นผลงานกำกับของ ส.อาสนจินดา โดยเป็นเรื่องราวการแย่งชิงสัมปทานเหมืองแร่ในแถบอำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่เป็นแหล่งแร่ที่ใหญ่ที่สุดของภาคใต้ นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา, พิศมัย วิไลศักดิ์, ส.อาสนจินดา, อดุลย์ ดุลยรัตน์, วิไลวรรณ วัฒนพานิช, เอื้อมเดือน อัษฎา, ชนะ ศรีอุบล, ทักษิณ แจ่มผล, รุจน์ รณภพ, ทัต เอกทัต, สมควร กระจ่างศาสตร์ และอีกมากมาย ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2508 ที่โรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุง
ภายหลังได้มีการนำกลับมาสร้างเป็นรูปแบบละครโทรทัศน์ใน พ.ศ. 2540 เป็นผลงานของกันตนา โดยได้ดัดแปลงบทภาพยนตร์เดิมให้เข้ากับกระแสสังคมของยุคสมัย และเปลี่ยนชื่อตัวละครใหม่ นำแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง, อภิรดี ภวภูตานนท์, สันติสุข พรหมศิริ, อลิสา อินทุสมิต, อภิชาติ พัวพิมล, ราโมน่า ซาโนลารี่, กชกร นิมากรณ์, พลังธรรม กล่อมทองสุข, อิศริยา สายสนั่น, ไมเคิล พูพาร์ท, อธิวัฒน์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา, ทอม ดันดี, ไพโรจน์ ใจสิงห์, กรุง ศรีวิไล กำกับการแสดงโดย นพดล มงคลพันธ์ ออกอากาศครั้งแรกในปลายปี พ.ศ. 2540 ทาง ททบ.5
แหล่งข้อมูลอื่น

ชุมทางเขาชุมทอง (2508) ทางเว็บไซต์ ThaiFilmDb
หลอดสุญญากาศ

ไดโอดหลอดสุญญากาศ
ไตรโอดหลอดสุญญากาศ
ไตรโอดชนิด808หลอดสุญญากาศ
เครื่องเสียงหลอดสุญญากาศ
mixtubeหลอดสุญญากาศ
หลอดสุญญากาศ (อังกฤษ: Vacuum tube) หรือ หลอดอิเล็กตรอน (electron tube : ในอเมริกา) หรือ วาล์วเทอร์มิออนิค (thermionic valve : ในอังกฤษ) ในทางอิเล็กทรอนิกส์ หมายถึงอุปกรณ์ที่ควบคุมกระแสไฟฟ้าผ่านขั้วอิเล็กโทรดภายในบริเวณที่มีอากาศหรือก๊าซเบาบาง ปรากฏการณ์ ทางฟิสิกส์ที่ใช้อธิบายการนำไฟฟ้าก็คือ ปรากฏการณ์ เทอร์มิออนิค อิมิสชัน (thermionic emission) ซึ่งอธิบายว่าเมื่อโลหะถูกทำให้ร้อนจนถึงระดับหนึ่งด้วยการป้อนกระแสไฟฟ้าจะทำให้อิเล็กตรอนหลุดออกมาที่ผิวของโลหะ เมื่อทำการป้อนศักย์ไฟฟ้าเพื่อดึงดูดอิเล็กตรอนที่หลุดออกมาอยู่ที่ผิวด้วยขั้วโลหะอีกขั้วหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ จะทำให้เกิดการไหลของกระแสได้ เราเรียกหลอดสุญญากาศที่มีขั้วโลหะเพียงสองขั้วนี้ว่า หลอดไดโอด (Diode) โดยขั้วที่ให้อิเล็กตรอนเรียกว่า แคโทด (Cathode) และขั้วที่รับอิเล็กตรอนเรียกว่า แอโนด (Anode) โดยปกติจะมีรูปร่างเป็นแผ่นโลหะธรรมดา บางทีจะเรียกว่า เพลท (Plate) การไหลของกระแสไฟฟ้าของหลอดไดโอดเป็นแบบไม่เป็นเชิงเส้น (Non-linear current) กล่าวคือ เมื่อป้อนศักย์ไฟฟ้าบวกให้กับขั้วแอโนด (Anode) และศักย์ไฟฟ้าลบให้กับขั้วแคโทด (Cathode) จะทำให้เกิดกระแสไฟฟ้าไหลดังที่ได้อธิบายผ่านมา แต่เมื่อป้อนศักย์ไฟฟ้ากลับทางคือ ป้อนศักย์ไฟฟ้าบวกให้กับแคโทดและป้อนศักย์ไฟฟ้าลบให้กับแอโนดจะทำให้กระแสไฟฟ้าไม่สามารถไหลได้ ซึ่งเป็นผลมาจากอิเล็กตรอนถูกผลักด้วยผลของสนามไฟฟ้านั้นเอง ซึ่งคุณสมบัติข้อนีจึงทำให้สามารถนำหลอดไดโอดไปใช้เป็นอุปกรณ์เรียงกระแส (Rectifier) ได้
ต่อมาได้มีการพัฒนาหลอดไดโอดโดยใส่ขั้วโลหะตาข่ายระหว่างขั้วแอโนดและขั้วแคโทด เรียกว่า กริด (Grid) ซึ่งจะมีรูปร่างเป็นตาข่าย เป็นลวดเส้นเล็ก ๆ พันอยู่รอบ ๆ หลอดสุญญากาศ บางชนิดอาจจะไม่มีขั้วชนิดนี้ หรือจะมีเพียงขั้วเดียว หรืออาจจะมี 2-3 ขั้วขึ้นไป จะทำหน้าที่เป็นส่วนควบคุมปริมาณกระแสให้ไหลมากน้อยได้ตามศักย์ไฟฟ้าที่ป้อนให้กับขั้วกริด อุปกรณ์ที่มีขั้วโลหะ 3 ขั้วนี้เรียกว่า หลอดไตรโอด (Triode) ทำสามารถใช้ทำเป็นเครื่องส่งวิทยุได้
ภิญโญ อินพินิจ

ภิญโญ อินพินิจ เกิดวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 เป็นนักฟุตบอลไทยเกิดที่จังหวัดเลย ที่ประเทศไทย ปัจจุบันเล่นให้กับโดม ในไทยลีก 3
ภิญโญใช้ช่วงเวลาวัยเด็กที่จังหวัดเลย ก่อนจะย้ายมาเป็นนักฟุตบอลของโรงเรียนที่โรงเรียนดรุณากาญจนบุรี โรงเรียนเทศบาล 1 วัดพระงาม จ.นครปฐม ส่วนในช่วงมัธยมศึกษาตอนปลาย ภิญโญมาเล่นฟุตบอลให้กับโรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี จนได้แชมป์ฟุตบอล 7 สีและแชมป์ฟุตบอลนักเรียนนักศึกษาแห่งประเทศไทย  ได้มีโอกาสเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลอาชีพอย่าง สโมสรฟุตบอลการบินไทย-ลูกอีสาน ซึ่งเป็นสโมสรพันธมิตรกับทางอินทรีเพื่อนตำรวจ จนกระทั่งได้เลื่อนมาเป็นนักฟุตบอลอาชีพอย่างเต็มตัวกับสโมสรฟุตบอลอินทรีเพื่อนตำรวจในตำแหน่งกองหน้า ได้เล่นฟุตบอลทีมชาติไทย ชุดเยาวชน และชุดใหญ่ในปี พ.ศ. 2556
อะเลคซันดร์ คอลชัค
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ดูเพิ่ม: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ในข่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง คอลชัคเป็นนายทหารที่กระตือรือร้นคนหนึ่งในกองเรือบอลติก เขาเป็นผู้ดูแลการวางทุ่นระเบิดตามชายฝั่ง เพื่อปกป้องกองเรือรัสเซียจากการโจมตีของกองทัพเยอรมัน เขามีส่วนร่วมในการวางทุ่นระเบิดตามฐานทัพเรือเยอรมันในคีลและดันท์ซิช และเป็นผู้บัญชาการกองเรือในอ่าวรีกาด้วย ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1915 เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นกัปตัน เนื่องจากความสำเร็จในการปกป้องรีกาและได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งเซนต์จอร์จ ซึ่งเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทางทหารสูงสุดของรัสเซีย ต่อมาเขาได้รับการเลื่อนยศเป็นพลเรือโท ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1916 นั่นจึงทำให้เขากลายเป็นพลเรือโทที่อายุน้อยที่สุดของกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย และได้ไปประจำการที่กองเรือทะเลดำ เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1916 [ตามปฎิทินเก่า: 16 กรกฎาคม] แทนที่พลเรือเอกอันเดรย์ เอเบียร์ฮรัดต์
ภารกิจหลักของคอลชัคในทะเลดำคือการสนับสนุนนายพลยูเดนิชสำหรับปฏิบัติการต่อต้านจักรวรรดิออตโตมันในคอเคซัส (เนื่องจากไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้ ความช่วยเหลือระหว่างกองทัพของนายพลยูเดนิชและกองเรือทะเลดำทำให้สามารถยึดเมืองทรับซอน ซึ่งเป็นเมืองสำคัญของออตโตมันได้) และพยายามทำความเสียหายให้แก่กองทัพเรือออตโตมัน เขาประสบความสำเร็จในการตอบโต้เรือรบยาวุซสุลตันเซลิม (Yavuz Sultan Selim) ซึ่งเป็นเรือภายใต้ผู้บัญชาการชาวเยอรมันประจำกองเรือออตโตมัน และเรือมีดิลลี (Midilli) ทำให้กองเรือออตโตมันละทิ้งการโจมตีในทะเลดำและหันไปป้องกันการโจมตีช่องแคบบอสพอรัสแทน นอกจากนี้ คอลชัคยังจัดการกับภัยคุกคามจากเรืออูของเยอรมนีได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่งผลให้กองเรือจากฐานทัพเรือวาร์นาผ่อนคลายความรุนแรงลง และด้วยเหตุนี้ ทำให้เส้นทางเดินเรือของรัสเซียสำหรับการจัดหาทรัพยากรให้แก่แนวรบคอเคซัสและแนวรบตะวันตกเฉียงใต้สะดวกปลอดภัยยิ่งขึ้น เขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้วางแผนสำหรับการรุกรานเข้าช่องแคบบอสพอรัส แต่แผนการนี้ก็ไม่เคยถูกนำมาปฏิบัติจริง กองเรือของคอลชัคประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงในการจมเรือบรรทุกถ่านหินของตุรกี และเนื่องจากไม่มีเส้นทางรถไฟที่เชื่อมระหว่างเหมืองถ่านหินตะวันออกของตุรกีกับกรุงคอนสแตนติโนเปิล จึงทำให้จักรวรรดิออตโตมันเผชิญกับความเสียหายอย่างใหญ่หลวงในสงคราม กองเรือภายใต้การบัญชาการของคอลชัคได้รับชัยชนะเหนือศัตรูอย่างเด็ดขาด
อุบัติเหตุทางเรือครั้งใหญ่ที่สุดที่เกิดขึ้นภายใต้การบัญชาการของเขา คือ เหตุระเบิดเรือเดรดนอตอิมเพรัตริตซามารียา (Imperatritsa Mariya) ที่ท่าเรือเซวัสโตปอลในวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 แม้การสอบสวนเป็นไปอย่างรอบคอบ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถระบุได้ว่าเหตุระเบิดในครั้งนี้เกิดจากอุบัติเหตุหรือการก่อวินาศกรรม
สงครามกลางเมืองรัสเซีย

บทความหลัก: สงครามกลางเมืองรัสเซีย
สงครามกลางเมืองรัสเซีย > การเคลื่อนไหวต่อต้านปฏิวัติครั้งแรก

บทความหลัก: การปฏิวัติเดือนตุลาคม
ในขณะที่คอลชัคอยู่ที่สหรัฐและกำลังเดินทางไปซานฟรานซิสโกเพื่อที่จะกลับรัสเซียโดยใช้เส้นทางผ่านญี่ปุ่น ได้เกิดการปฏิวัติบอลเชวิคขึ้นในรัสเซียเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1917 เขาประกาศว่าจะอุทิศตนอย่างถึงที่สุดเพื่อต่อสู้กับฝ่ายมหาอำนาจกลาง และเสนอตัวให้กับทางราชนาวีอังกฤษเพื่อดำเนินการต่อสู้ต่อไป แม้ว่าเขาจะทราบดีถึงความจำเป็นในการสถาปนาระบอบเผด็จการในรัสเซีย แต่คอลชัคก็ไม่เต็มใจที่จะเป็นผู้นำขบวนการขาวเพื่อตอบสนองต่อจุดประสงค์นี้ และเห็นชอบที่จะเข้าร่วมกับกองทัพอังกฤษเพื่อเข้าร่วมสงครามต่อไป ซึ่งทางกองทัพอังกฤษได้ตอบรับข้อเสนอของเขาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1917 เขาคัดค้านสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์และมุ่งมั่นที่จะต่อสู้กับเยอรมนีต่อไปจนกว่าจะได้รับชัยชนะทางทหาร
ในตอนแรก ทางอังกฤษจะส่งเขาไปที่เมโสโปเตเมีย แต่ท้ายที่สุด รัฐบาลอังกฤษก็พิจารณาว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับฝ่ายสัมพันธมิตรมากกว่า หากเขาช่วยกวาดล้างพวกบอลเชวิคและนำรัสเซียกลับเข้าสู่สงคราม ระหว่างทางกลับรัสเซีย ที่กรุงปักกิ่งเขาไม่สามารถดำเนินการรวบรวมหน่วยรัสเซียในแมนจูเรียเพื่อสนับสนุนการต่อต้านบอลเชวิคได้ เนื่องจากเผชิญกับการคัดค้านของญี่ปุ่น เป็นเวลาเกือบสองเดือนตั้งแต่ปลายเดือนเมษายน ค.ศ. 1918 ที่เขาพยายามรวบรวมกองกำลังจากรัสเซีย จีน และมองโกเลีย ซึ่งอยู่ในความควบคุมของรัสเซียตามเส้นทางรถไฟสายทรานส์แมนจูเรีย แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ ในช่วงเวลานี้ คอลชัคได้เข้าพบกับผู้นำต่อต้านปฏิวัติคนอื่น ๆ ในภูมิภาค ทั้งผู้นำคอสแซคกริกอรี เซมิโอนอฟ และอีวาน คัลมือคอฟ ซึ่งต่อมาพวกเขาเหล่านี้จะมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกันในภายหลัง
เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 คอลชัคเข้าเป็นนายทหารของรัฐบาลที่ก่อตั้งขึ้นโดยนายพลฮอร์วัตในฮาร์บิน ซึ่งเป็นรัฐบาลที่ได้รับการสนับสนุนจากญี่ปุ่น เขาพยายามอย่างสูญเปล่าที่จะโน้มน้าวเซมิโอนอฟ ซึ่งหลังจากการสนทนากับคอลชัค เขาก็ได้ประกาศตนเป็นผู้นำอิสระไม่ตรงต่อนายพลฮอร์วัต พร้อมทั้งแยกทางกับคอลชัคที่พยายามให้เขาละทิ้งความร่วมมือกับญี่ปุ่น หลังจากการโต้เถียงกับเซมิโอนอฟ คอลชัคจึงถอนความเชื่อมั่นของเขาที่มีต่อญี่ปุ่นก่อนหน้านี้ไป เมื่อความสัมพันธ์ระหว่างเขากับญี่ปุ่นแย่ลง ฮอร์วัตจึงปลดเขาเขาออกจากตำแหน่งในปลายเดือนพฤษภาคม โดยให้เขาไปเป็นผู้บังคับบัญชาหน่วยทหารระดับรองแทน คอลชัคได้พยายามใช้หน่วยทหารนี้เคลื่อนกำลังไปยังวลาดีวอสตอค แต่ก็ถูกคัลมือคอฟขัดขวางไว้
สงครามกลางเมืองรัสเซีย > ระบอบเผด็จการและผู้ปกครองสูงสุด > ช่วงเริ่มแรก

บรรดานักสังคมนิยมปฏิวัติทั้งหลายต่างถูกจับกุมและเนรเทศออกจากไซบีเรียระหว่างการรัฐประหาร พร้อมทั้งคอลชัคได้กล่าวแถลงการณ์โดยมีใจความดังนี้:
รัฐบาลชั่วคราวรัสเซียได้สิ้นสุดลงแล้ว คณะรัฐมนตรีซึ่งมีอำนาจทั้งหมดอยู่ในมือได้มอบอำนาจนี้แก่ข้าพเจ้า พลเรือเอกอะเลคซันดร์ คอลชัค ข้าพเจ้าจะยอมรับความรับผิดชอบนี้ในสถานการณ์ที่ยากลำบากอย่างยิ่งของสงครามกลางเมืองและความระส่ำระสายของประเทศ และบัดนี้ข้าพเจ้าได้แสดงให้รู้ว่าข้าพเจ้าจะไม่เดินตามเส้นทางปฏิกิริยาหรือเส้นทางมรณะของการต่อสู้แบบพลพรรค จุดประสงค์หลักของข้าพเจ้าคือการจัดตั้งกองกำลังต่อสู้ การโค่นล้มพวกบอลเชวิค และการจัดตั้งกฎหมายและความสงบเรียบร้อย เพื่อให้ประชาชนรัสเซียสามารถเลือกรูปแบบการปกครองตามความปรารถนาของพวกเขาได้ พร้อมทั้งบรรลุถึงอุดมคติอันสูงส่งแห่งเสรีภาพและอิสรภาพ ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่านที่เป็นพลเมืองให้รวมกันและเสียสละทุกอย่างหากจำเป็น เพื่อต่อสู้กับพวกบอลเชวิค
หนึ่งในมาตรการที่ได้รับการอนุมัติโดยรัฐบาลชุดใหม่ คือ การแปรรูปรัฐวิสาหกิจสินค้าบางส่วน ที่ก่อนหน้านี้ถูกบอลเชวิคกำหนดให้เป็นของส่วนรวม เพื่อให้เป็นที่พอใจของสภาการค้าและอุตสาหกรรมไซบีเรีย ซึ่งทำให้เกิดกระแสการเก็งกำไรและการขาดแคลนผลิตภัณฑ์ นักธุรกิจที่สนับสนุนการรัฐประหารยังคงมีอิทธิพลอย่างมากต่อประเด็นเศรษฐกิจในยุคเผด็จการทั้งจากภายในและภายนอกรัฐบาล
สงครามกลางเมืองรัสเซีย > ระบอบเผด็จการและผู้ปกครองสูงสุด > เผด็จการและประชาธิปไตย

นอกจากรัฐธรรมนูญที่อยู่เพียงเบื้องหน้า ระบอบเผด็จการคอลชัคได้ละทิ้งความพยายามทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับระบอบประชาธิปไตยและเสรีภาพ มีการกีดกันไม่ให้คณะรัฐมนตรีเก่าจากคณะกรรมาธิการเข้าควบคุมงานของรัฐบาลและได้มอบอำนาจให้แก่กองทัพ ซึ่งส่งผลให้เกิดการทุจริตและความไร้ประสิทธิภาพภายในรัฐบาล โดยกองทัพได้ใช้อำนาจต่าง ๆ ในการฟื้นฟูศักดินาและดำเนินการแก้แค้นเป็นการส่วนตัวต่อผู้ที่ถูกพิจารณาว่ามีความผิดจากการสูญเสียสิทธิพิเศษในอดีต เสนาธิการทหารคนใหม่ พันเอกดมีตรี เลเบเดฟ ได้ขยายอำนาจควบคุมกองทัพทีละน้อยผ่านดินแดนภายใต้การดูแลของคอลชัคและเริ่มแทรกซึมเข้าไปในฝ่ายบริหาร เลเบเดฟที่ตอนนี้มีทหารในสังกัดมากขึ้นเรื่อย ๆ ได้ว่าจ้างทหารหลายพันคนให้หลบเลี่ยงแนวหน้า และมอบหมายงานที่ไร้ประโยชน์ในคณะกรรมการต่าง ๆ โดยไม่มีผลลัพธ์ใด ๆ ฝ่ายของคอลชัคซึ่งก่อตัวขึ้นจากการประชุมอย่างไม่เป็นทางการในสภาปกครองสูงสุด ได้รับความสำคัญทางการเมืองเพิ่มขึ้นและทำให้คณะรัฐมนตรีจนตรอก โดยคณะรัฐมนตรีค่อย ๆ สูญเสียอิทธิพลของตนไปในช่วงครึ่งแรกของ ค.ศ. 1919
การนำประชาธิปไตยมาไว้ฉากหน้าจำเป็นอย่างมากต่อการได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายสัมพันธมิตรและการได้รับการรับรองในฐานะรัฐบาลที่แท้จริงของรัสเซีย (ซึ่งท้ายที่สุดก็ไม่ได้รับการยอมรับ) เนื่องจากจะทำให้รัฐบาลได้รับประโยชน์หลายประการ เช่น การมีส่วนร่วมในการประชุมสันติภาพปารีส, ได้รับอาวุธและเสบียงที่จำเป็นสำหรับการต่อสู้กับรัฐบาลโซเวียต, ควบคุมการเคลื่อนไหวที่ไม่มั่นคงของญี่ปุ่นในตะวันออกไกล และบรรเทาความเป็นปรปักษ์ลงระหว่างหน่วยทหารเชโกสโลวัก อย่างไรก็ตาม คอลชัคได้เก็บงำความเห็นอกเห็นใจเพียงเล็กน้อยที่มีต่อประชาธิปไตยและปฏิเสธที่จะพิจารณาให้มีการเลือกตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญในอนาคตภายหลังสงครามหรือยอมรับการมีส่วนร่วมของฝ่ายสังคมนิยม
บรรดาคณะรัฐมนตรีส่วนใหญ่แล้วมาจากพรรคประชาธิปัตย์รัฐธรรมนูญ (คาเดตส์) ทั้งแบบเป็นทางการและไม่เป็นทางการ เช่นเดียวกับโครงการของรัฐบาลและอุดมการณ์ของระบอบการปกครอง ซึ่งความใกล้ชิดระหว่างคอลชัคและคาเดตส์นั้น ส่วนหนึ่งเกิดจากประสบการณ์ทางการเมืองของเขาที่ขาดแคลนและเพื่อแบ่งปันความทุ่มเทต่ออุดมคติของรัฐรัสเซียอันยิ่งใหญ่ ด้วยความพ่ายแพ้ทางทหารในฤดูร้อน ค.ศ. 1919 จุดเด่นสามประการที่ปรากฏอย่างเห็นได้ชัดในรัฐบาลคอลชัค ซึ่งสามารถพบเห็นได้ทั่วไปในอดีต ได้แก่ ลัทธิคลั่งชาติ ความเกลียดกลัวต่างชาติ และการต่อต้านยิว สิ่งทั้งหมดนี้มักถูกใช้เป็นเหตุผลสนับสนุนสำหรับความผิดพลาดของเขา