stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปะโอ
ประวัติ

ตามมุขปาฐะอธิบายว่า เดิมชาวปะโอตั้งถิ่นฐานที่เมืองสะเทิม มีเครื่องแต่งกายหลากสีสัน ครั้นพระเจ้าอโนรธามังช่อพิชิตเมืองสะเทิมเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 ชาวปะโอถูกเกณฑ์ไปสร้างเจดีย์ที่เมืองพะโค บางส่วนก็อพยพลี้ภัยในแถบรัฐฉาน พวกเขาเศร้าเสียใจที่พลัดเมืองจึงสวมชุดย้อมครามหรือดำตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ชาวปะโอมีนิสัยรักการค้ามาแต่โบราณ ปรากฏหลักฐานการค้าขายกับอาณาจักรล้านนาช่วง พ.ศ. 1839–1898 ทำให้เกิดการค้าขายระหว่างประเทศกันอย่างกว้างขวาง และถือว่าชาวปะโอเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีฐานะทางเศรษฐกิจดีกลุ่มหนึ่งของภาคเหนือ
ในยุคร่วมสมัยชาวปะโอเริ่มอพยพเข้าสู่ประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2428 หลังการทำสนธิสัญญาเบาว์ริงและสนธิสัญญาเชียงใหม่ฉบับที่ 2 ทำให้บริษัทสหราชอาณาจักรในพม่าเข้ามาสัมปทานป่าไม้ทางเหนือของไทย ชาวปะโอจึงเข้ามาดำเนินกิจการค้าขายมากขึ้น โดยเฉพาะที่เมืองเชียงใหม่ มีชาวปะโอบางกลุ่มตั้งร้านค้าแบบเรือนแพที่ย่านท่าแพ ตลาดวโรรส และช้างม่อย บางกลุ่มที่ขายเร่ก็ตั้งบ้านเรือนแถบวัดมหาวัน วัดบูรพาราม วัดเชตวัน และวัดหนองคำ ซึ่งลูกหลานชาวปะโอเหล่านี้ถูกกลืนเข้าสู่วัฒนธรรมไทยวนไปแล้ว เช่น ชุมชนหน้าตลาดเก่า อำเภอหางดง, บ้านแม่ก๊ะ อำเภอสันป่าตอง, บ้านข่วงเปา อำเภอแม่ริม, บ้านเวียง อำเภอฝาง และบ้านบ่อหิน อำเภอพร้าว นอกจากนี้ยังมีชาวปะโอร่วมเดินทางกับชาวไทใหญ่ ไปค้าขายในภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศไทยและกัมพูชา และถูกเรียกรวม ๆ ว่า กุลา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ในภาษาปะโอ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชาวปะโอ
| ด ค กกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย แยกตามตระกูลภาษา |
| --- | --- |
ออสโตรเอเชียติก:  กะซอง  กะเลิง  กันซิว  กินตัก  กูย (ส่วย)  ขมุ  เขมร  ชอง  ซะโอจ  ซำเร (สำเหร่)  โซ่ (ทะวึง)  ญวน (เวียดนาม)  ญัฮกุร (ชาวบน)  บรู  ปรัย  ปลัง  ปะหล่อง (ดาระอั้ง)  พะล็อก  มลาบรี (ผีตองเหลือง)  ม็อก  มอญ (รามัญ)  มัล  มานิ  เยอ  ลเวือะ  ละเม็ด  ลัวะ  โส้ 
ขร้า-ไท:  กาว  กุลา  เขิน  คำตี้  ซัมซัม  ญ้อ  ไทดำ (ไทโซ่ง)  ไทยใต้  ไทยเบิ้ง  ไทยสยาม  ไทยอีสาน  ไทหย่า  ไทเหนือ  ไทใหญ่ (เงี้ยว)  ผู้ไท  พวน  ยวน  ยอง  ยั้ง  โย้ย  ลาว เขมรลาวเดิม  ลาวกา  ลาวจิ่ว  ลาวเวียง  ลาวครั่ง  ลาวตี้  ลาวแง้ว  ลาวหล่ม  ลื้อ  แสก 
จีน-ทิเบต:  กระแซ  ก่อ (อึมปี้)  กฺ๋อง  กะชีน  กะยัน (กะเหรี่ยงคอยาว)  กะเหรี่ยง สะกอ  โป  กะยา  จีน กวางตุ้ง  แคะ  แต้จิ๋ว  เปอรานากัน  ไหหลำ  ฮกเกี้ยน  ฮ่อ  ทวาย  บีซู  ปะโอ  ผู้น้อย  พม่า  ลาหู่ (มูเซอ)  ลีซู (ลีซอ)  อ่าข่า (อีก้อ)  อาเค๊อะ 
ออสโตรนีเซียน:  จาม  ชวา  ฟิลิปปินส์  มลายู  มอแกน  มอแกลน  มักกะสัน  อูรักลาโวยจ 
ม้ง-เมี่ยน:  ม้ง (แม้ว)  อิ้วเมี่ยน (เย้า) 
อื่น ๆ:  เกาหลี  ญี่ปุ่น  เนปาล  ปากีสถาน  เปอร์เซีย  โปรตุเกส  ฝรั่ง  โรฮีนจา  ยิว  ออสเตรเลีย  อาหรับ  อินเดีย 
| ด ค ก กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศพม่า |
| --- | --- |
กะชีน (12):  กะฉิ่น  จิงผ่อ  ดะหล่อง  Taron  Guari  Hkahku  Duleng  มะรู  เรอหวั่ง  ลาชิ  Atsi  ลีซอ 
กะยา (9):  กะยา  ปะเล  Zayein  กะยัน  มะนูมะนอ  Gheko  Yin Talai  ยินบอ  กะเหรี่ยงพยู 
กะเหรี่ยง (11):  กะเหรี่ยง  ปาเลชิ  มอญกะเหรี่ยง  สะกอ  Ta-Hlay-Pwa  ปะกู  บเว  มอนปวา  มอนเนปวา  โปว์ 
ชีน (53):  Anu  Anun  Asho  Awa Khami  Bre (Ka-Yaw)  ชิน  Dai (Yindu)  Dim  Eik-swair  Gunte (Lyente)  Guite  Haulngo  Ka-Lin-Kaw (Lushay)  Kaung Saing Chin  Kaungso  Kebar  Khawno  Kwangli (Sim)  Kwelshin  Kwe Myi  ชินเมืองฮะคา  Laizao  Lawhtu  Laymyo  ลินบู  Lushei (Lushay)  Lyente  Magun  Malin  Maramagyi  Matu  กระแซ  Mgan  Mi-er  นาคา  Ngorn  Oo-Pu  Panun  Rongtu  Saing Zan  Saline  Sentang  Tanghkul  Tapong  Tay-Zan  สะโด  Tiddim (Hai-Dim)  ตอร์  Wakim (Mro)  Yin Gog  Za-How  Zahnyet (Zanniet)  Zizan  Zou  โซเป  Zotung 
พม่า (9):  พม่า  ทวาย  Beik  ยอ  ยะเบียน  กะดุ  ซะโลน  กะนัน  ฮปอน 
มอญ (1):  มอญ 
ยะไข่ (7):  ยะไข่  กะมัน  คามิ  Daingnet  มิรัม  มโร  เสต 
ชาน (33):  ไทใหญ่  ดะเนา  ดะนู  อินตา  ปะโอ  คำตี้  ขมุ  กวิ  โกก้าง  ล่าหู่  ปะหล่อง  ไทใหญ่เมืองกาเหล  ฉานกยี  ไตหลอย  ไตแหลม  ไตหลอน  ไตลาย  ไตฉอน  ตองโย  ว้า  เมี่ยน  ยินจา  ยินเนต  ยุน  หม่านซี  ปยิน  เอง  ซอน  อีก้อ  มอฉาน  เมียงสา  ขึน 
อื่น ๆ:  จีน  ปันเส  อินเดีย  อังกฤษ-พม่า  กุรข่า  ไทย  โยดายา  มลายู  บะยีนจี  ลินซิน  โรฮีนจา  จักมา 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
นาฮะ

| นาฮะ 那覇 |
| --- | --- |
นครศูนย์กลาง
นครนาฮะ (那覇市)
จากบนซ้าย: ศูนย์กลางเมืองนาฮะ ถนนโคกูไซ ปราสาทชูริ คินโจโช อิชิดาตามิ-มิจิ และถนนสายที่ 58
   ธง Logo
ตำแหน่งของเมืองนาฮะในจังหวัดโอกินาวะ
นาฮะ 
พิกัด: 26°12′44″N 127°40′45″E﻿ / ﻿26.21222°N 127.67917°E﻿ / 26.21222; 127.67917
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คิวชู, โอกินาวะ
จังหวัด: โอกินาวะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: มิกิโกะ ชิโรมะ (城間 幹子)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 39.98 ตร.กม. (15.44 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564)
 • ทั้งหมด: 316,196 คน
 • ความหนาแน่น: 7,909 คน/ตร.กม. (20,480 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสพื้นที่: 098
- ต้นไม้: ฟุกุงิ (フクギ)
- ดอกไม้: เฟื่องฟ้า, หางนกยูงฝรั่ง
โทรศัพท์: (098) 867-0111
ที่ตั้ง สำนักงานเทศบาล: 1-1-1 ม. อิซุมิซากิ เมืองนาฮะ 〒900-8585
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ ในภาษาญี่ปุ่น
นาฮะ (ญี่ปุ่น: 那覇市; โรมาจิ: Naha-shi ), นาฟะ (โอกินาวะ: ナーファ Naafa ) หรือ นะฟะ (โอกินาวะ: ナファ Nafa ) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ณ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 เมืองนี้มีประชากร 316,196 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 7,909 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 39.98 ตารางกิโลเมตร
ตั้งอยู่บนชายฝั่งติดกับทะเลจีนตะวันออก ทางตอนใต้ของเกาะโอกินาวะ เกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะรีวกีว เมืองนาฮะในปัจจุบัน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2464 แต่ก่อนหน้านั้นบริเวณเมืองนาฮะก็เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยสำคัญของประชากรบนเกาะโอกินาวะมานานแล้ว
นาฮะเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และการศึกษาของจังหวัดโอกินาวะ โดยในยุคกลางและสมัยใหม่ตอนต้น เป็นศูนย์กลางการค้าของราชอาณาจักรรีวกีว
ประวัติศาสตร์

ตามคำบอกเล่าที่บันทึกไว้ในหนังสือ อิโรเซตสึเดง (ญี่ปุ่น: 遺老説伝) ชื่อของนาฮะ มาจากชื่อเดิมนาบะ (ญี่ปุ่น: 茸) ซึ่งเป็นชื่อของหินรูปเห็ดขนาดใหญ่ในเมือง (นาบะ เป็นคำภาษาญี่ปุ่นตะวันตกและภาษารีวกีวแปลว่า "เห็ด") ซึ่งต่อมาหินได้สึกกร่อนและฝังจมลงในดิน และการออกเสียงของชื่อเมืองและตัวอักษรคันจิก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ในนาฮะมีการค้นพบโบราณวัตถุในยุคหิน มีการค้นพบเหรียญจีนโบราณจากเนินดินที่เกิดจากการทับถมของเปลือกหอย (Shell Mound) ยุคโจมง เครื่องปั้นดินเผาที่พบโดยนักโบราณคดีระบุว่าพื้นที่ดังกล่าวเป็นแหล่งค้าขายกับหมู่เกาะญี่ปุ่นและคาบสมุทรเกาหลีอย่างน้อยในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 แม้ว่าจะไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าเมื่อใดที่พื้นที่นี้เริ่มถูกใช้เป็นเมืองท่า แต่ก็มีการใช้งานดังกล่าวเมื่อรวมอาณาจักรรีวกีวในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15
แม้ว่าในปัจจุบันนาฮะได้ขยายขนาดขึ้นโดยรวมเข้ากับชูริ (ญี่ปุ่น: 首里, โอกินาวะ: ซูอิ หรือ ชูอิ) ซึ่งเป็นอดีตเมืองหลวงเก่า, ชุมชนคุเมะ (ญี่ปุ่น: 久米村, โอกินาวะ: คุนินดะ) ซึ่งเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้ภาษาจีน และเมืองและหมู่บ้านอื่น ๆ แต่ก็ยังเป็นเมืองที่มีขนาดเล็กกว่าเมืองหลวงในสมัยของอาณาจักรรีวกีว เมืองมีความโดดเด่นในฐานะเมืองท่าสำคัญ แต่ไม่ใช่ในฐานะ ศูนย์กลางทางการเมือง
เศรษฐกิจ

นาฮะเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของจังหวัดโอกินาวะ ธุรกิจสำคัญได้แก่การท่องเที่ยว การค้า และการบริการ มีธนาคารริวกิวเป็นธนาคารที่ใหญ่ที่สุด
การคมนาคม

ทางอากาศมีท่าอาศยานนาฮะ เป็นท่าอากาศยานหลักของจังหวัด ส่วนทางน้ำมีท่าเรือนาฮะ ส่วนการขนส่งมวลชนมีโอกินาวะโมโนเรล เชื่อมต่อจากท่าอากาศยานนาฮะสู่ใจกลางเมืองและย่านสำคัญ
เชิงอรรถ

↑  โดยเฉพาะช่วงยุคกลางของประวัติศาสตร์โอกินาวะ ในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า โก-รีวกีว (ญี่ปุ่น: 古琉球; โรมาจิ: ko-ryūkyū, รีวกีวเก่า ) เริ่มต้นจากราวคริสต์ศตวรรษที่ 12 จนถึงเหตุการณ์การบุกครองรีวกีว โดยกองกำลังของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1609 ส่วนช่วงต้นสมัยใหม่เริ่มต้นจากปีนั้นไปจนถึงประมาณปี ค.ศ. 1879 ซึ่งเป็นปีที่อาณาจักรรีวกีวถูกล้มล้างและแปรเปลี่ยนเป็นจังหวัดโอกินาวะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการ
Naha-te เก็บถาวร 2012-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - บรรยายที่มาของนาฮะเตะ ศิลปะการต่อสู้จากเมืองนาฮะ
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ Naha ที่โอเพินสตรีตแมป
| ด ค ก จังหวัดโอกินาวะ |
| --- | --- | --- |
นาฮะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  นาฮะ  |  |
| นคร |  กิโนวัง  โทมิงูซูกุ  นันโจ  นาโงะ  มิยาโกจิมะ  อิชิงากิ  อิโตมัง  อูราโซเอะ  อูรูมะ  โอกินาวะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคูนิงามิ กิโนซะ  คิง  คูนิงามิ  นากิจิง  โมโตบุ  อนนะ  อิเอะ  โองิมิ  ฮิงาชิ  อำเภอชิมาจิริ คิตะไดโต  คูเมจิมะ  ซามามิ  โทกาชิกิ  โทนากิ  มินามิไดโต  ยาเอเซะ  โยนาบารุ  อางูนิ  อิเซนะ  อิเฮยะ  ฮาเอบารุ  อำเภอนากางามิ คาเดนะ  คิตะนากางูซูกุ  ชาตัง  นากางูซูกุ  นิชิฮาระ  โยมิตัง  อำเภอมิยาโกะ ทารามะ  อำเภอยาเอยามะ ทาเกโตมิ  โยนางูนิ  |  |
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  NARA 
ภาพ "Naha from Bamboo Village" มุมมองไปทางชายทะเล โดยศิลปิน วิลเฮ็ล์ม ไฮน์ (Wilhelm Heine): ภาพพิมพ์หิน ค.ศ. 1856
ซีโมนพรรคชาตินิยม

| ซีโมนพรรคชาตินิยม |
| --- | --- |

อัครทูต
เกิด: คริสต์ศตวรรษที่ 1 หมู่บ้านคานา แคว้นกาลิลี มณฑลยูเดีย จักรวรรดิโรมัน
เสียชีวิต: ประมาณ ค.ศ. 65 มณฑลบริเตน จักรวรรดิโรมัน
นิกาย: โรมันคาทอลิก  แองกลิคัน  ลูเทอแรน  อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์  ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์  คอปติกออร์ทอดอกซ์
วันฉลอง: 28 ตุลาคม (โรมันคาทอลิก) ; 10 พฤษภาคม (คอปติกออร์ทอดอกซ์)
สัญลักษณ์: เรือ, กางเขนและเลื่อย, ปลาหรือปลาสองตัว, หอก, คนถูกเลื่อยเป็นสองภาค, ใบพาย
องค์อุปถัมภ์: คนย้อมหนัง, คนเลื่อยไม้
ซีโมนพรรคชาตินิยม (อังกฤษ: Simon the Zealot; กรีก: Σίμων ὁ Κανανίτης; คอปติก: ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲡⲓ-ⲕⲁⲛⲁⲛⲉⲟⲥ; ซีรีแอกคลาสสิก: ܫܡܥܘܢ ܩܢܢܝܐ), ซีโมนเศโลเท, ซีโมนนักชาตินิยม หรือ ซี​โมนชาวคานาอัน (อังกฤษ: Simon the Canaanite หรือ Simon the Canaanean) เป็นหนึ่งในอัครทูตของพระเยซูที่มีภูมิหลังคลุมเครือมากที่สุด มีงานเขียนเทียมเท็จจำนวนน้อยที่มีความเชื่อมโยงกับซีโมนพรรคชาตินิยม แต่เจอโรมไม่ได้รวมชื่อซีโมนพรรคชาตินิยมไว้ใน De viris illustribus ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 392 และ 393
ตัวตน

ชื่อของซีโมนปรากฏในพระวรสารสหทรรศน์ทั้ง 3 เล่มและในกิจการของอัครทูต โดยทุกครั้งเป็นการปรากฏในรายชื่ออัครทูตโดยไม่มีรายละเอียดเพิ่มเติม:
อัครทูตสิบสองคนนั้นมีชื่อดังนี้ คนแรกชื่อซีโมนที่เรียกว่าเปโตร กับอันดรูว์น้องของเขา ยากอบบุตรเศเบดี กับยอห์นน้องของเขา ฟีลิป และบารโธโลมิว โธมัส และมัทธิวคนเก็บภาษี ยากอบบุตรอัลเฟอัสและเลบเบอัส ผู้ที่มีชื่ออีกว่าธัดเดอัส ซีโมนพรรคชาตินิยม และยูดาสอิสคาริโอท ที่ได้ทรยศพระองค์
[แล้วพระองค์ทรงตั้งสาวกสิบสองคนได้แก่] ซีโมนคนที่พระองค์ประทานอีกชื่อหนึ่งว่า เปโตร และยากอบบุตรเศเบดีกับยอห์นน้องของยากอบ ทั้งสองคนนี้พระองค์ประทานอีกชื่อหนึ่งว่า โบอาเนอเย แปลว่า ลูกฟ้าร้อง อันดรูว์ ฟีลิป บารโธโลมิว มัทธิว โธมัส ยากอบบุตรอัลเฟอัส ธัดเดอัส ซีโมน พรรคชาตินิยม และยูดาสอิสคาริโอท คนที่ทรยศพระองค์
ได้แก่ ซีโมนที่พระองค์ทรงให้ชื่อว่าเปโตร อันดรูว์น้องชายของเปโตร ยากอบและยอห์น ฟีลิปและบารโธโลมิว มัทธิวและโธมัส ยากอบบุตรอัลเฟอัส ซีโมนที่เรียกกันว่าเศโลเท ยูดาสบุตรของยากอบ และยูดาสอิสคาริโอท ผู้ซึ่งต่อมาทรยศพระองค์
เมื่อเข้ากรุงแล้วเขาเหล่านั้นจึงขึ้นไปยังห้องชั้นบนที่เคยพักอยู่นั้น มีเปโตร ยอห์น ยากอบกับอันดรูว์ ฟีลิปกับโธมัส บารโธโลมิวกับมัทธิว ยากอบบุตรอัลเฟอัส ซีโมนพรรคชาตินิยม กับยูดาสบุตรยากอบ
ซีโมนคนนี้ถูกเรียกด้วยฉายาว่า "พรรคชาตินิยม" หรือ "เศโลเท" (The Zealot) ต่อท้ายชื่อในพระวรสารสหทรรศน์ทั้งสามเล่มและกิจการของอัครทูตเพื่อแยกให้แตกต่างจากซีโมนเปโตร ด้วยเหตุนี้โดยทั่วไปจึงถือว่าซีโมนเป็นอดีตสมาชิกของพรรคชาตินิยม (Zealots) ที่เป็นกลุ่มการเมือง อย่างไรก็ตาม ในพระวรสารนักบุญมัทธิวและมาระโก ซีโมนถูกเรียกด้วยฉายาว่า "Kananites" ในสำเนาต้นฉบับส่วนใหญ่ของไบเซนไทน์ และฉายาว่า "Kananaios"  ในสำเนาต้นฉบับอเล็กซานเดรียและ Textus Receptus (มัทธิว 10:4 , มาระโก 3:18 ) ทั้ง Kananaios และ Kananites มาจากคำภาษาฮีบรู קנאי qanai มีความหมายว่า กระตือรือร้น (zealous) ดังนั้นนักวิชาการส่วนใหญ่ในปัจจุบันจึงมักแปลสองคำนี้ว่าหมายถึง "Zealot" อย่างไรก็ตาม เจอโรมและคนอื่น ๆ เช่นบีด เสนอว่าคำว่า "Kananaios" หรือ "Kananite" ควรแปลเป็น "Canaanean" หรือ "Canaanite" ซึ่งมีความหมายว่าซีโมนมาจากหมู่บ้าน קנה คานาในแคว้นกาลิลี หากเป็นกรณีนี้ฉายาของซีโมนจะต้องเป็น "Kanaios"
แหล่งข้อมูลอื่น

All appearances of "Simon" in the New Testament (mostly referring to Simon Peter)
Legenda Aurea: Lives of Saints Simon and Jude
"St. Simon the Apostle" in the Catholic Encyclopedia
"Ὁ Ἅγιος Σίμων ὁ Ἀπόστολος ὁ Ζηλωτής". Megas Synaxaristis (ในภาษากรีก).
| ด ค กสิบสองอัครทูตของพระเยซู |
| --- | --- |
อัครทูต:  ซีโมนเปโตร  ซีโมนพรรคชาตินิยม  โธมัส  บารโธโลมิว นาธานาเอล  ฟีลิป  มัทธิว  ยอห์น สาวกที่พระเยซูทรงรัก  ผู้นิพนธ์พระวรสาร  ปัทมอส  ยากอบบุตรอัลเฟอัส น้อย  ยากอบบุตรเศเบดี  ยูดาสธัดเดอัส  ยูดาสอิสคาริโอท  อันดรูว์ 
อัครทูตในภายหลัง:  บารนาบัส  เปาโล การกลับใจ  มัทธีอัส  ยากอบผู้ชอบธรรม  สาวกเจ็ดสิบคน 
เกี่ยวข้อง:  การแต่งตั้งให้อัครสาวกสิบสองคน การทรงเรียกสาวก  การทรงเรียกมัทธิว  คำสอนเรื่องพันธกิจ  การข่มเหงที่จะมาถึง  เครือญาติศักดิ์สิทธิ์  อาหารค่ำมื้อสุดท้าย คำสอนอำลา  พระมหาบัญชา ยุคอัครทูต  สำนักอัครทูต  กิจการของอัครทูต เพนเทคอสต์  พระวิญญาณบริสุทธิ์  การแพร่ไป  จดหมายของเปาโล  เรลิกและสถานที่ฝังศพ  การสืบตำแหน่งอัครทูต  หลักข้อเชื่อของอัครทูต 
นักบุญซีโมนพรรคชาตินิยมถือเลื่อยที่เป็นสัญลักษณ์ประจำนักบุญ
ซูซา

| --- | --- |
สุสานดาเนียลในซูซา
ซูซาแสดงที่ตั้งภายในประเทศอิหร่านแสดงแผนที่ประเทศอิหร่านซูซาซูซา (เอเชียตะวันตกและเอเชียกลาง)แสดงแผนที่เอเชียตะวันตกและเอเชียกลาง
ที่ตั้ง: ชูช จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน
ภูมิภาค: เทือกเขาซากรอส
พิกัด: 32°11′26″N 48°15′28″E﻿ / ﻿32.19056°N 48.25778°E﻿ / 32.19056; 48.25778
ประเภท: นิคม
ส่วนหนึ่งของ: ซูซา
ความเป็นมา
สร้าง: 4,400 ปีก่อน ค.ศ.
ละทิ้ง: ค.ศ. 1218
เหตุการณ์: ยุทธการที่ซูซา
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: ทิ้งร้าง, ซากปรักหักพัง

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อทางการ: ซูซา
เกณฑ์พิจารณา: มรดกทางวัฒนธรรม: (i), (ii), (iii), (iv)
อ้างอิง: 1455
ขึ้นทะเบียน: 2015 (สมัยที่ 39th)
 
ซูซา (อังกฤษ: Susa, /ˈsuːsə/; อักษรรูปลิ่ม: 𒈹𒂞𒆠 šušinki; เปอร์เซีย: شوش Šuš [ʃuʃ]; ฮีบรู: שׁוּשָׁן Šūšān; กรีก: Σοῦσα; ซีรีแอก: ܫܘܫ Šuš; เปอร์เซียกลาง: 𐭮𐭥𐭱𐭩 Sūš, 𐭱𐭥𐭮 Šūs; เปอร์เซียเก่า: 𐏂𐎢𐏁𐎠 Çūšā) เป็นนครโบราณในเทือกเขาซากรอสตอนล่าง ตั้งอยู่ห่างจากแม่น้ำไทกริสไปทางตะวันออกราว 250 กิโลเมตร (160 ไมล์) ระหว่างแม่น้ำแคร์เฆกับแม่น้ำเดซในประเทศอิหร่าน ซูซาเป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญที่สุดในตะวันออกใกล้โบราณ เป็นราชธานีของจักรวรรดิเอแลมและจักรวรรดิอะคีเมนิด และเป็นศูนย์กลางทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญในสมัยพาร์เธียและสมัยซาเซเนีย
พื้นที่โบราณคดีในปัจจุบันของซูซาประกอบด้วยเนินฝังศพสามเนิน ครอบคลุมพื้นที่ราวหนึ่งตารางกิโลเมตร เมืองชูชเป็นนครยุคใหม่ที่ตั้งอยู่ในซูซา ซูซายังได้รับการกล่าวถึงในหนังสือเอสเธอร์และเอกสารไบเบิลฉบับอื่น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

ARAB II. Arab Conquest of Iran
"Early Works on the Acropolis at Susa" Expedition Magazine 10.4 1968
Royal City of Susa: Ancient Near Eastern Treasures in the Louvre - Metropolitan Museum - 1992
Aerial views of Susa at the Oriental Institute
Digital Images of Cuneiform Tablets from Susa – CDLI
Hamid-Reza Hosseini, Shush at the foot of Louvre (Shush dar dāman-e Louvre), in Persian, Jadid Online, 10 March 2009.
"Susa" . The New Student's Reference Work . 1914.
Susa I. Excavations
Susa II. History During The Elamite Period
Susa III. The Achaemenid Period
Susa IV. The Hellenistic and Parthian Periods
Susa V. The Sasanian Period
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
ซตแชลต์แซออปอลสกีแย

| ซตแชลต์แซออปอลสกีแย |
| --- | --- |
ศาลากลาง
   ธง ตราอาร์ม
ซตแชลต์แซออปอลสกีแย
พิกัด: 50°30′N 18°17′E﻿ / ﻿50.500°N 18.283°E﻿ / 50.500; 18.283
ประเทศ:  โปแลนด์
จังหวัด: ออปอแล
เทศมณฑล: ซตแชลต์แซ
เทศบาล: ซตแชลต์แซออปอลสกีแย
กล่าวถึงครั้งแรก: คริสต์ศตรรษที่ 13
การปกครอง
 • นายก: Tadeusz Goc
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 30.13 ตร.กม. (11.63 ตร.ไมล์)
ประชากร (30 มิถุนายน ค.ศ. 2019)
 • ทั้งหมด: 17,900 คน
 • ความหนาแน่น: 590 คน/ตร.กม. (1,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 47-100
ป้ายทะเบียนรถ: OST
ทางหลวง: 
ถนนจังหวัด:  
เว็บไซต์: http://www.strzelceopolskie.pl
ซตแชลต์แซออปอลสกีแย (โปแลนด์: Strzelce Opolskie, [ˈstʂɛlt​͡sɛ ɔˈpɔlskʲɛ] ( ฟังเสียง); เยอรมัน: Groß Strehlitz; ไซลีเชีย: Wielge Strzelce) เป็นเมืองทางใต้ของประเทศโปแลนด์ มีประชากร 17,900 คน (ค.ศ. 2019) โดยมีเมืองหลักคือเทศมณฑลซตแชลต์แซ
แหล่งข้อมูลอื่น

Jewish Community in Strzelce Opolskie on Virtual Shtetl
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ปรุดญิก

| ปรุดญิก |
| --- | --- |
ศาลากลางแบบอดีตที่จัตุรัสตลาด
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: Prudnik – spotkajmy się  ("ปรุดญิก – เรามาพบกัน")
ปรุดญิก
พิกัด: 50°19′22″N 17°34′36″E﻿ / ﻿50.32278°N 17.57667°E﻿ / 50.32278; 17.57667
ประเทศ:  โปแลนด์
จังหวัด: ออปอแล
เทศมณฑล: ปรุดญิก
เทศบาล: ปรุดญิก
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1255/1259
สิทธิเมือง: ค.ศ. 1279
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Grzegorz Zawiślak
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 20.50 ตร.กม. (7.92 ตร.ไมล์)
ความสูง: 265 เมตร (869 ฟุต)
ประชากร (30 มิถุนายน ค.ศ. 2019)
 • ทั้งหมด: 21,041 คน
 • ความหนาแน่น: 1,000 คน/ตร.กม. (2,700 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 48–200
ป้ายทะเบียนรถยนต์: OPR
ถนนแห่งชาติ:  
ถนนของจังหวัด: 
เว็บไซต์: http://www.prudnik.pl
ปรุดญิก (โปแลนด์: Prudnik, ออกเสียง: [ˈprudɲik] ( ฟังเสียง); เช็ก: Prudník; ไซลีเชีย: Prudnik, Prōmnik; เยอรมัน: Neustadt in Oberschlesien, Neustadt an der Prudnik; ละติน: Prudnicium) เป็นเมืองในประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดออปอแล เมืองมีเนื้อที่ทั้งหมด 20.50 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรทั้งหมด 21,041 คน โดยมีเมืองหลักคือ เทศมณฑลปรุดญิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาล
Parafia pw. Miłosierdzia Bożego
Jewish Community in Prudnik on Virtual Shtetl
Webcams
Radio
Opolskie – photogallery
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เกทเสมนี

สวนข้างภูเขามะกอกเทศของเยรูซาเล็ม
31°46′46″N 35°14′25″E﻿ / ﻿31.779402°N 35.240197°E﻿ / 31.779402; 35.240197
สวนเกทเสมนี
เกทเสมนี (อังกฤษ: Gethsemane, /ɡɛθˈsɛməni/) เป็นสวนที่เชิงเขาของภูเขามะกอกเทศในเยรูซาเล็มตะวันออก ที่ซึ่งสี่พระวรสารของพันธสัญญาใหม่ระบุว่าเป็นสถานที่ที่พระเยซูทรงประสบความทุกข์ในสวนและทรงถูกจับกุมก่อนที่พระองค์จะทรงถูกตรึงกางเขน สวนเกทเสมนีเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในศาสนาคริสต์ มีสวนต้นมะกอกเล็ก ๆ หลายสวนที่อยู่ใกล้ชิดกันบนที่ดินของโบสถ์ ซึ่งถูกระบุว่าเป็นเกทเสมนีในคัมภีร์ไบเบิล
ศัพทมูล

คำว่าเกทเสมนีปรากฏในต้นฉบับภาษากรีกของพระวรสารนักบุญมัทธิว และพระวรสารนักบุญมาระโก ว่า Γεθσημανή (Gethsēmanḗ) ชื่อนี้มาจากภาษาแอราเมอิกว่า ܓܕܣܡܢ (Gaḏ-Šmānê) หรือภาษาฮีบรูว่า גַּת שְׁמָנִים (gath shǝmānim) มีความหมายว่า 'บีบเอาน้ำมัน' มัทธิว 26:36 และมาระโก 14:32 เรียกเกทเสมนีว่าเป็น χωρίον (chōríon) มีความหมายว่าสถานที่หรือที่ดิน พระวรสารนักบุญยอห์นบรรยายว่าพระเยซูเสด็จเข้าไปในสวน (κῆπος, kêpos) พร้อมกับสาวกของพระองค์
ดูเพิ่ม

พระเยซูในสวนเกทเสมนี
แหล่งข้อมูลอื่น

Catholic Encyclopedia on Gethsemane
Paul’s Knowledge of the Garden of Gethsemane Narrative เก็บถาวร 7 เมษายน 2006 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, by Christopher Price
FotoTagger Annotated Galleries – Gethsemane in the art and reality
Article on the history of the Russian monastery itself
Photos of the Garden of Gethsemane at the Manar al-Athar photo archive
| ด ค กสถานที่ในพันธสัญญาใหม่ที่เกี่ยวข้องกับพระเยซู |
| --- | --- |
กาลิลี:  คานา  คาเปอรนาอุม  โคราซิน  ทะเลกาลิลี  นาซาเร็ธ  นาอิน  เบธไซดา  ภูเขาจำแลงพระกาย  เยนเนซาเรท  อายโนน 
ยูเดีย:  กลโกธา  กับบาธา  เกทเสมนี  เบธฟายี  เบธเลเฮม  เบธานี  พระวิหารในเยรูซาเล็ม  ภูเขามะกอกเทศ  เยรีโค  สระเบธซาธา  เอมมาอูส 
อื่น ๆ:  เก-ราซา  ซีซารียา  ซีซารียาฟีลิปปี  ถนนสู่ดามัสกัส  ​่เบธาบารา  สิคาร์  อียิปต์  Umm Qais
กวอกูแวก

| กวอกูแวก Oberglogau |
| --- | --- |
ศาลากลาง
   ธง ตราอาร์ม
กวอกูแวก
พิกัด: 50°20′38″N 17°52′2″E﻿ / ﻿50.34389°N 17.86722°E﻿ / 50.34389; 17.86722
ประเทศ:  โปแลนด์
จังหวัด: ออปอแล
เทศมณฑล: ปรูดญิก
เทศบาล: กวอกูแวก
ก่อตั้ง: คริสต์ศตวรรษที่ 11
สิทธิเมือง: ค.ศ. 1275
การปกครอง
 • นายก: Andrzej Jan Kałamarz
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 22.06 ตร.กม. (8.52 ตร.ไมล์)
ความสูง: 212 เมตร (696 ฟุต)
ประชากร (30 มิถุนายน ค.ศ. 2019)
 • ทั้งหมด: 5,592 คน
 • ความหนาแน่น: 250 คน/ตร.กม. (660 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 48-250
รหัสพื้นที่: +48 77
ป้ายทะเบียนรถ: OPR
เว็บไซต์: http://www.glogowek.pl
กวอกูแวก (โปแลนด์: Głogówek, [ɡwɔˈɡuvɛk]; เยอรมัน: Oberglogau; เช็ก: Horní Hlohov; ไซลีเชีย: Gogōwek) เป็นเมืองทางตอนใต้ของประเทศโปแลนด์ อยู่ในเขตจังหวัดออปอแลใกล้กับพรมแดนสาธารณรัฐเช็ก ห่างจากเมืองหลักออปอแล 35 กิโลเมตร เมืองก่อตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 11 มีเนื้อที่ 22.06 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ 2006 มีประชากร 5,816 คน
ตั้งแต่ ค.ศ. 2009 เมืองมี 2 ภาษาอย่างเป็นทางการคือ ภาษาโปแลนด์และภาษาเยอรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาโปแลนด์และเยอรมัน) Official website of the city
(ในภาษาโปแลนด์) Głogówek Online Information Portal of Głogówek Community
Jewish Community in Głogówek on Virtual Shtetl
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
เทซีฟอน

| --- | --- |
แผนที่มหานครเทซีฟอนในสมัยซาซาเนียน
แสดงที่ตั้งภายในประเทศอิรัก
ที่ตั้ง: ซัลมานบาก เขตผู้ว่าการแบกแดด อิรัก
ภูมิภาค: เมโสโปเตเมีย
พิกัด: 33°5′37″N 44°34′50″E﻿ / ﻿33.09361°N 44.58056°E﻿ / 33.09361; 44.58056
ประเภท: ที่อยู่อาศัย
ความเป็นมา
ละทิ้ง: ค.ศ. 800
วัฒนธรรม: อิหร่าน
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ขุดค้น: 1928–1929, 1931–1932, คริสต์ทศวรรษ 1960–1970
ผู้ขุดค้น: Oscar Reuther, Antonio Invernizzi, Giorgio Gullini
สภาพ: ซากปรักหักพัง
เทซีฟอน (อักษรโรมัน: Ctesiphon, /ˈtɛsɪfɒn/ TESS-if-on; เปอร์เซียกลาง: 𐭲𐭩𐭮𐭯𐭥𐭭 tyspwn หรือ tysfwn; เปอร์เซีย: تیسفون; กรีก: Κτησιφῶν, ภาษากรีกแบบแอตติก: [ktɛːsipʰɔ̂ːn]; ซีรีแอก: ܩܛܝܣܦܘܢ) เป็นเมืองโบราณริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไทกริส ตั้งอยู่ห่างจากกรุงแบกแดดปัจจุบันไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 35 กิโลเมตร ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 120 ปีก่อนคริสต์ศักราช เทซีฟอนทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิอิหร่านในสมัยจักรวรรดิพาร์เธียและจักรวรรดิซาเซเนียนมานานกว่า 800 ปี เทซีฟอนเป็นเมืองหลวงในฤดูหนาวของจักรวรรดิซาเซเนียนจนกระทั่งมุสลิมพิชิตเปอร์เซียเมื่อ 651 ปีก่อนคริสตศักราช