stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โจมาร์ ดามอสมอค

| โจมาร์ ดามอสมอค |
| --- | --- |
เกิด: 29 ตุลาคม พ.ศ. 2512
โจบาร์ ดามอสมอก (อังกฤษ: Joebar Damosmog) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2512 ที่ จังหวัดโกตาบาโตเหนือ สถิติการชก 58 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 14) เสมอ 6 แพ้ 32
ประวัติ

ดามอสมอกขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน ยัง คริสโตเฟอร์ จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ ฟิลิปปินส์ จน พ.ศ. 2536 ดามอสมอกขึ้นชกแพ้น็อคติดๆกัน 4 ครั้งรวดและหยุดชกไป 3 ปี กลับมาชกอีกในพ.ศ. 2539 และชกต่อเนื่องมาจน พ.ศ. 2541 จึงเดินทางไปชกที่เนปาล แพ้น็อค สุเรนทรา กูริง ยก 7 แล้วมาชกในไทย แพ้คะแนน รุ่งสุรินทร์ ลูกคลองจั่น ใน พ.ศ. 2543 ดามอสมอกไปชกที่ญี่ปุ่น แพ้ 1 ครั้งและเสมอ 1 ครั้ง และใน พ.ศ. 2544 แพ้น็อค นภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัย ยก 3 ดามอสมอกได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 แพ้น็อค แซมมวล ดูรัน ยก 8 และได้ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกเมื่อ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 แพ้น็อค ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ยก 6 ในช่วง พ.ศ. 2546-2547 ดามอสมอกมาชกแพ้น็อค เทอดศักดิ์ จันทร์แดง และแสนชัย ส.คิงสตาร์ ดามอสมอกมีโอกาสได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์อีก 2 ครั้ง เมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2548 ชิงแชมป์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท แพ้น็อค เบบี้ โรโรนา จูเนียร์ ยก 6 และได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทอีกครั้งเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 แพ้น็อค เบบี้ โรโรนา จูเนียร์ ยก 6 ดามอสมอกขึ้นชกมวยสากลครั้งสุดท้ายเมื่อ 22 เมษายน พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน เรย์ ลาเบา จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 18 กรกฎาคม 2546 แพ้น็อค ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ยก 6 ที่ นครศรีธรรมราช
โจ วิลล็อก

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 วิลล็อกขณะเล่นให้กับอาร์เซนอลในปี 2018
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โจเซฟ จอร์จ วิลล็อก
วันเกิด:   (1999-04-06) 6 เมษายน ค.ศ. 1999 (25 ปี)
สถานที่เกิด:  วอลต์แฮมฟอเรสต์ อังกฤษ
ส่วนสูง:  6 ft 1 in (1.86 m)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
หมายเลข:  28
สโมสรเยาวชน
2004–2017:  อาร์เซนอล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2017–2021 |  อาร์เซนอล |  40 |  (1) |
| 2021 |  → นิวคาสเซิลยูไนเต็ด (ยืม) |  14 |  (8) |
| 2021– |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2014 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 16 ปี |  2 |  (1) |
| 2017–2018 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 19 ปี |  6 |  (0) |
| 2018–2019 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 20 ปี |  7 |  (4) |
| 2019–2020 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 21 ปี |  4 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 17:08, 23 พฤษภาคม 2021 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 21:22, 20 พฤศจิกายน 2019 (UTC)
โจเซฟ จอร์จ วิลล็อก (อังกฤษ: Joseph George Willock; เกิด 20 สิงหาคม ค.ศ. 1999) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้แก่นิวคาสเซิลยูไนเต็ด สโมสรในพรีเมียร์ลีก
อาชีพ

วิลล็อกเข้าร่วมทีมเยาวชนของอาร์เซนอลด้วยวัยเพียง 4 ปีครึ่ง และได้เล่นร่วมกับพี่ชายของเขา เขาลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 2017 ในการแข่งขันอีเอฟแอลคัพนัดที่พบกับดองคัสเตอร์โรเวอส์
อาชีพ > อาร์เซนอล

วิลล็อกลงเล่นนัดแรกในพรีเมียร์ลีกในนัดที่พบกับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 2018 และทำประตูแรกให้กับทีมชุดใหญ่เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 ในยูฟ่ายูโรปาลีกนัดที่บุกเอาชนะ Vorskla Poltava 3–0 ต่อมาเขาทำสองประตูในเอฟเอคัพนัดที่บุกเอาชนะแบล็กพูล 3–0 เมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2019
วันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2019 มีการรายงานว่าวิลล็อกได้ขยายสัญญาระยะยาวกับอาร์เซนอลออกไป ต่อมาวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2019 เขาทำประตูช่วยให้ทีมบุกเอาชนะไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท 3–0 ในยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2019–20 ต่อมาวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2019 วิลล็อกทำประตูแรกในการลงเล่นที่เอมิเรตส์สเตเดียม ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะนอตทิงแฮมฟอเรสต์ในอีเอฟแอลคัพไปได้ 5–0 โดยประตูที่เขาทำได้มีจุดเริ่มต้นจากเอกตอร์ เบเยริน ต่อมาวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2020 เขาทำประตูแรกในพรีเมียร์ลีกช่วยให้ทีมบุกเอาชนะเซาแทมป์ตัน 2-0
อาชีพ > นิวคาสเซิลยูไนเต็ด (ยืมตัว)

วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 วิลล็อกถูกปล่อยยืมตัวให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในช่วงที่เหลือของฤดูกาล 2020–21 เขาทำประตูในนาทีที่ 16 ในนัดแรกที่เขาลงเล่นให้กับสโมสรที่พบกับเซาแทมป์ตันเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ต่อมาหลังจากที่ทำประตูจากการลงเล่นเป็นตัวสำรองในนัดที่พบกับทอตนัมฮอตสเปอร์, เวสต์แฮมยูไนเต็ด และลิเวอร์พูล เขาได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในนัดที่ออกไปเยือนเลสเตอร์ซิตี โดยเขาทำประตูแรกให้กับทีมจนช่วยให้ทีมบุกเอาชนะไปได้ 4–2 ต่อมาวันที่ 14 พฤษภาคม เขาทำประตูให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในนัดที่เปิดบ้านแพ้ต่อแมนเชสเตอร์ซิตี 4–3 ต่อมาวันที่ 19 พฤษภาคม เขาทำประตูในลีกเป็นนัดที่ 6 ติดต่อกับ ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นอายุน้อยที่สุดที่ทำสถิติเช่นนี้ได้ในพรีเมียร์ลีกด้วยวัยเพียง 21 ปี 272 วัน และเป็นการทำลายสถิติเก่าของโรเมลู ลูกากู สี่วันถัดมา การแข่งขันนัดสุดท้ายของพรีเมียร์ลีก เขาทำประตูได้อีกครั้ง นับเป็นการทำประตูให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดติดต่อกันถึง 7 นัด ซึ่งมากที่สุดเทียบเท่ากับตำนานสโมสรอย่างอลัน เชียเรอร์
เกียรติประวัติ

อาร์เซนอล
เอฟเอคัพ: 2019–20
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์: 2017, 2020
ยูฟ่ายูโรปาลีก รองชนะเลิศ: 2018–19
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at the Arsenal F.C. website
Profile[ลิงก์เสีย] at the Football Association website
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด  |
| --- | --- |
 1 ดูเบรากา  2 ทริปเปียร์  3 Dummett  4 บอตมัน  5 แชร์  6 ลาสเซลล์ (c)  7 โจลินตัน  8 เชลวีย์  9 วิลสัน  10 แซ็ง-มักซีแม็ง  11 Ritchie  12 ลูอิส  13 ทาร์เก็ตต์  15 บานส์  17 Krafth  18 Fernández  19 Manquillo  20 คริส วูด  22 โพป  24 อัลมิรอน  26 Darlow  33 เบิร์น  36 ลองสตาฟฟ์  39 กีมาไรส์  ผู้จัดการ: ฮาว
โจเซฟ บี. ฟอเรเกอร์

โจเซฟ เบนสัน ฟอเรเกอร์ (อังกฤษ: Joseph Benson Foraker) เป็นนักการเมืองสังกัดพรรคริพับลิกัน เคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐโอไฮโอตั้งแต่ ค.ศ. 1886 ถึง ค.ศ. 1890 และเคยเป็นสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1897 ถึง ค.ศ. 1909
โจ เฟแกน

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  โจเซฟ เฟแกน
วันเกิด:  12 มีนาคม พ.ศ. 2464
สถานที่เกิด:  ลิเวอร์พูล อังกฤษ
วันเสียชีวิต:  30 มิถุนายน พ.ศ. 2544 (80 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  ลิเวอร์พูล อังกฤษ
ตำแหน่ง:  ปีกขวา
จัดการทีม
ปี:  ทีม
2526–2528:  ลิเวอร์พูล
โจเซฟ "โจ" เฟแกน (อังกฤษ: Joseph "Joe" Fagan 12 มีนาคม พ.ศ. 2464 – 30 มิถุนายน พ.ศ. 2544) อดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษและอดีตผู้จัดการทีม ลิเวอร์พูล ซึ่งสืบสานความยิ่งใหญ่ต่อจาก บิลล์ แชงคลี และ บ๊อบ เพสลีย์
ประวัติ

เฟแกนเกิดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2464 เป็นชาวเมืองลิเวอร์พูลโดยกำเนิดแต่ตลอดอาชีพการค้าแข้งเฟแกนในช่วงปี พ.ศ. 2480 – 2498 ไม่เคยลงเล่นให้กับทีมลิเวอร์พูลเพราะเขาไปลงเล่นกับสโมสรอื่นซึ่งสโมสรที่สร้างชื่อให้เขาที่สุดคือ แมนเชสเตอร์ซิตี ในช่วง พ.ศ. 2481 – 2494 โดยเขาสามารถพาทีมคว้าแชมป์ ฟุตบอลลีกดิวิชัน 2 (เดิม) ในฤดูกาล 2489 – 2490 และพาทีมขึ้นสู่ ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 (เดิม) ก่อนจะแขวนสตั๊ดเมื่อ พ.ศ. 2498 เมื่ออายุได้ 34 ปี
ผู้ฝึกสอนและผู้จัดการทีม > ลิเวอร์พูล

หลังจากเริ่มงานผู้ฝึกสอนกับทีมเล็ก ๆ 2 ทีมคือ เนลสัน และ รอชเดล เฟแกนจึงได้เข้ามาเป็นผู้ฝึกสอนทีมเยาวชนให้กับลิเวอร์พูลเมื่อ พ.ศ. 2501 ในยุคที่ ฟิล เทย์เลอร์ เป็นผู้จัดการทีมโดยเขาได้ปั้นนักเตะเยาวชนที่มีฝีเท้าดีและพรสวรรค์สูงขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่และกลายเป็นตำนานนักเตะของลิเวอร์พูลในเวลาต่อมาอาทิ โรเจอร์ ฮันท์ , เอียน คัลลาแกน และ ทอมมี สมิธ
ใน พ.ศ. 2514 หลังจากที่เป็นผู้ฝึกสอนทีมเยาวชนให้กับทีมหงส์แดงนานถึง 13 ปีเฟแกนได้เลื่อนขึ้นมาเป็นหนึ่งในทีมผู้ฝึกสอนให้กับทีมชุดใหญ่ของทีมลิเวอร์พูลในยุคที่ บิลล์ แชงคลี เป็นผู้จัดการทีมและกำลังวางรากฐานความยิ่งใหญ่ให้กับลิเวอร์พูล
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2517 แชงคลีได้วางมือจากการคุมทีมโดยมี บ๊อบ เพสลีย์ ผู้ช่วยผู้จัดการทีมขึ้นมาคุมทีมแทนเฟแกนก็ยังคงเป็นผู้ฝึกสอนให้กับทีมชุดใหญ่ร่วมกับ รอนนี มอรัน ซึ่งเป็นลูกหม้อของทีมหงส์แดงตั้งแต่เป็นนักเตะ
กระทั่ง พ.ศ. 2522 เฟแกนได้ถูกเลื่อนขึ้นมาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมเป็นมือขวาของเพสลีย์เมื่อเพสลีย์ได้วางมือใน พ.ศ. 2526 โดยเฟแกนได้ขึ้นเป็นผู้จัดการทีมแทนและปีแรกของการคุมทีมเขาสามารถพาทีมหงส์แดงคว้าทริปเปิลแชมป์ได้สำเร็จคือ ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 (เดิม) , ยูโรเปียนคัพ และ ลีกคัพ แต่ในฤดูกาลต่อมาหลังจากเกิด โศกนาฏกรรมเฮย์เซล เฟแกนก็ประกาศวางมือและมี เคนนี แดลกลีช ขึ้นคุมทีมแทนแต่เฟแกนก็ยังคงมาเยี่ยมเยือนสนามแอนฟีลด์และสนามซ้อมเมลวูดอย่างสม่ำเสมอ
เสียชีวิต

โจ เฟแกนถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2544 ด้วย โรคมะเร็ง ขณะมีอายุได้ 80 ปีโดยศพของเฟแกนได้ถูกนำไปฝังที่สุสานแอนฟีลด์ซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างจากสนามแอนฟีลด์
เกียรติประวัติ > ในฐานะผู้เล่น

ฟุตบอลลีกดิวิชัน 2 (เดิม) (1) : 1946 – 47
เกียรติประวัติ > ในฐานะผู้จัดการทีม

ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 (เดิม) (1) : 1983 – 84
ยูโรเปียนคัพ (1) : 1983 – 84
ลีกคัพ (1) : 1983 –84
| ด ค กสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 บาร์คเลย์ และ แม็คเคนนา (1892–96)  วัตสัน (1896–1915)  แอชเวิร์ธ (1919–23)  แม็คควีน (1923–28)  แพ็ตเธอร์สัน (1928–36)  เคย์ (1936–51)  เวลช์ (1951–56)  เทเลอร์ (1956–59)  แชงคลี (1959–74)  เพสลีย์ (1974–83)  เฟแกน (1983–85)  แดลกลีช (1985–91)  ซูเนสส์ (1991–94)  อีแวนส์ (1994–98)  อีแวนส์ และ อูลีเย (1998)  อูลีเย (1998–2004)  เบนิเตซ (2004–10)  ฮอดจ์สัน (2010–11)  แดลกลีช (2011–12)  ร็อดเจอส์ (2012–15)  คล็อพ (2015–24)  สล็อต (2024–) 
(a) ทำหน้าที่คุมทีมแทน; (c) ชั่วคราว
โจเซฟ กอร์ดอน-เลวิตต์

| โจเซฟ กอร์ดอน-เลวิตต์ |
| --- | --- |
กอร์ดอน-เลวิตต์ที่งานเทศกาลภาพยนตร์ลอนดอน บีเอฟไอ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013
เกิด: โจเซฟ เลโอนาร์ด กอร์ดอน-เลวิตต์  (1981-02-17) 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1981 (43 ปี) ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
การศึกษา: โรงเรียนมัธยมแวนนุยส์ มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
อาชีพ:  นักแสดง  ผู้สร้างภาพยนตร์  เจ้าของบริษัทอำนวยการสร้างภาพยนตร์ 
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1988–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ทาชา แมคคอลีย์ (สมรส 2014)
บุตร: 1 คน
โจเซฟ กอร์ดอน-เลวิตต์ (อังกฤษ: Joseph Leonard Gordon-Levitt) เกิดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1981 เป็นนักแสดง ผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ และนักเขียน ชาวอเมริกัน ในตอนเด็กเขาแสดงในภาพยนตร์ A River Runs Through It, Angels in the Outfield, Beethoven, และ 10 Things I Hate About You และรับบทเป็นทอมมี โซโลมอน ในซีรีส์เรื่อง 3rd Rock from the Sun
เขาหยุดพักการแสดงโดยเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย แต่หยุดเรียนในปี ค.ศ. 2004 เพื่อกลับมาแสดงอีกครั้ง เขาแสดงนำใน (500) Days of Summer, Inception, 50/50, Premium Rush, The Dark Knight Rises, Brick, และ Looper และปรากฏตัวในภาพยนตร์ The Lookout, Manic, Lincoln, Mysterious Skin, และ G.I. Joe: The Rise of Cobra ในปี ค.ศ. 2013 เขาแสดงในหนังตลก ดอน จอน เขียนบทและกำกับโดยตัวเขาเอง
โจเซฟ บาเลสเทียร์

โจเซฟ บาเลสเทียร์ (อังกฤษ: Joseph Balestier; 19 มีนาคม 1788 - 12 พฤศจิกายน 1858) เป็นชาวไร่และพ่อค้าซึ่งเป็นกงสุลสหรัฐอเมริกาคนแรกในหมู่เกาะรีเยาและในสิงคโปร์ ใน ค.ศ. 1849 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นทูตและผู้แทนทางการทูตของสหรัฐอเมริกาไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
บาเลสเทียร์เกิดในแซงปีแยร์ มาร์ตินีก มาถึงสหรัฐอเมริกาครั้งแรกใน ค.ศ. 1798 และได้รับสัญชาติเป็นพลเมืองสหรัฐในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1809 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นกงสุลในหมู่เกาะรีเยา และออกเดินทางจากฟิลาเดลเฟียเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1833 บนเรืออาร์โน พร้อมกับมาเรีย รีเวียร์ ภรรยาของเขาและลูกชายของพวกเขาคือ โจเซฟ วอร์เรน รีเวียร์ บาเลสเทียร์ เดินทางถึงสิงคโปร์เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1834 แม้ว่าเขาจะเป็นกงสุลของรีเยา แต่เขาก็อาศัยอยู่ในสิงคโปร์และกลายเป็นกงสุลสหรัฐประจำสิงคโปร์ใน ค.ศ. 1836 เมื่อเรือของอเมริกาได้รับสิทธิ์ในการค้ากับบริษัทอินเดียตะวันออก ในสิงคโปร์ เขามีบ้านหลังใหญ่บนไร่อ้อยและฝ้ายขนาด 1,000 เอเคอร์ พร้อมโรงงานผลิตน้ำตาลและเหล้ารัม เขารับราชการจนถึง ค.ศ. 1852 แม้ว่าเขาจะออกจากประเทศเนื่องจากสุขภาพไม่ดีตั้งแต่วันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1848 ปล่อยให้โจเซฟ ฮาร์วีย์ วีดเป็นรักษาการกงสุลสหรัฐฯ
บาเลสเทียร์กลับมายังเอเชียใน ค.ศ. 1850 เพื่อปฏิบัติภารกิจทางการทูตด้านไมตรีและการพาณิชย์ของสหรัฐฯ USS Plymouth ออกจากมาเก๊าในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1850 โดยแวะที่โคชินไชนา กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1850 กรุงเทพฯ 24 มีนาคม ปูเลา ซูบี 19 พฤษภาคม กูชิง ซาราวัก 27 พฤษภาคม บรูไน 23 มิถุนายน และสุดท้ายลาบวน 26 มิถุนายน ที่ลาบวน บาเลสเทียร์ ได้เจรจาสนธิสัญญากับบรูไน ซึ่งวุฒิสภาสหรัฐให้สัตยาบันเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1852
โจมา แกมบัว

| โจมา แกมบัว |
| --- | --- |
เกิด: โจมาเรีย แกมบัว 25 เมษายน พ.ศ. 2516
โจมา แกมบัว (อังกฤษ: Joma Gamboa) หรือ โจมาเรีย แกมบัว เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2516 เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 45 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 22) เสมอ 2 แพ้ 10 เคยไปชกมวยที่ญี่ปุ่นใช้ชื่อวา แกมบัว โคอิซูมิ
ประวัติ

แกมบัวขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 27 มีนาคมพ.ศ. 2536 ชนะน็อค พอล อาเบา ยกแรกจากน้นขึ้นชกชนะรวดจนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท เมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2537 โดยเป็นฝ่ายชนคะแนน รูดี้ อีดาโน่ ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ขึ้นชกนอกรอบชนะน็อคอัศวิน ศิษย์หลักเมือง ยกแรกที่ฟิลิปปินส์ ก่อนจะเสียแชมป์ฟิลิปปินส์ แพ้น็อค เจอรี่ ปาฮายาไฮ ยก 9 เมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 แต่ก็ชิงแชมป์คืนมาได้เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนน เจอรี่ ปาฮายาไฮเมื่อ 16 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 แกมบัวไปชกนอกรอบที่สหรัฐ แพ้น็อค อันโตนิโอ เปเรซแค่ยก 3 จากนั้น ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2539 แพ้น็อค สมาน ส.จาตุรงค์ ยก 7 ไม่ได้แชมป์
หลังจากนั้น แกมบัวขึ้นชกชนะรวด และได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2540 ชนะน็อค คาร์ลอส มูริลโล ยก 1 และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ไม่ได้แชมป์ แกมบัวได้ชิงแชมป์โลกอีกครั้งเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ซึ่งเป็นการชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวทที่ว่างแกมบัวเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โนเอล อารามบูเล็ตไปที่ เวเนซุเอลา แกมบัวได้ครองแชมปืเฉพาะกาลรุ่นเดียวกันนี้เมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เมื่อเป็นฝ่ายชนะนน็อค ซาโตรุ อาเบะ ยก 6 ได้ครองแชมป์
แกมบัวป้องกันแชมป์เฉพาะกาลได้ 1 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์จริงกับโนเอล อารามบูเล็ตเมื่อ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งแกมบัวเป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้ครองแชมป์ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้เคอิทาโร โฮชิโน่ โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2543 หลังจากเสียแชมป์ แกมบัวขึ้นชกนอกรอบที่ฟิลิปปินส์ ชนะน็อค ปิ๊กมี่ เมืองชัยภูมิ ยก 5 และชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 4 จากนั้นขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นเดิมกับโฮชิโน่อีกครั้งเมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2545 ซึ่งแกมบัวเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป จากนั้น แกมบัวขึ้นชิงแชมปืเงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ก็ทำได้แค่เสมอกับ ฮวนนิโต รูบิลลาร์ ต่อมา แกมบัวได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 10 มกราคม พ.ศ. 2547 แต่แกมบัวก็เป็นฝ่ายแพ้น็อคแค่ยก 2 เท่านั้น หลังจากนั้นการชกของแกมบัวก็แย่ลง ชกแพ้ตลอด หลังจากที่ชกแพ้คะแนนแองกี้ แองโกตา นักมวยจากอินโดนีเซียเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 แล้ว แกมบัวก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
เกียรติประวัติ

แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท (2537)
แชมป์ WBA Fedelatin รุ่นไลท์ฟลายเวท
ชิง 27 กันยายน 2540 ชนะน็อค การ์โลส มูรีโย ยก 1 ที่ เวเนซุเอลา
แชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA
ชิงแชมป์เฉพาะกาล 4 ธันวาคม 2542 ชนะน็อค ซาโตรุ อาเบะ ยก 6 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 9 เมษายน 2543 ชนะคะแนน อัตสุชิ ซาอิ ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์จริง 20 สิงหาคม 2543 ชนะคะแนน โนเอล อารามบูเล็ต ที่ ญี่ปุ่น
เสียแชมป์ 6 ธันวาคม 2543 แพ้คะแนน เคอิทาโร โฮชิโน ที่ ญี่ปุ่น
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 27 เมษายน 2539 แพ้น็อค สมาน ส.จาตุรงค์ ยก 7 ที่ มหาสารคาม
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2542 แพ้คะแนน พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ที่ สุราษฎร์ธานี
ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA เมื่อ 9 ตุลาคม 2542 แพ้คะแนน โนเอล อารามบูเล็ต ที่ เวเนซุเอลา
ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA เมื่อ 29 มกราคม 2545 แพ้คะแนน เคอิทาโร โฮชิโน ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 31 พฤษภาคม 2545 เสมอโดยเทคนิคกับ ฮวนนิโต รูบิลลาร์ ที่ ฟิลิปปินส์
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 10 มกราคม 2547 แพ้น็อค ฮอร์เก้ อาร์เช่ ยก 2 ที่ เม็กซิโก
โจว อี้เสวียน

| โจว อี้เสวียน |
| --- | --- |
周艺轩

เกิด:  (1990-12-11) ธันวาคม 11, 1990 (33 ปี) Shengzhou, เจ้อเจียง, จีน
สัญชาติ: จีน
อาชีพ: แร็ปเปอร์ นักร้อง นักแสดง
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: ซีป็อป เคป็อป
เครื่องดนตรี: ร้องนำ
ช่วงปี: 2014–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: เยฺว่หฺวาเอนเตอร์เทนเมนต์
สมาชิกของ: ยูนิก New Storm
 
โจว อี้เสวียน (จีนตัวย่อ: 周艺轩; จีนตัวเต็ม: 周藝軒; พินอิน: Zhōu Yìxuān; อังกฤษ: Zhou Yixuan; เกิด 11 ธันวาคม พ.ศ. 2533) เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง และนักแสดงชาวจีน เขาเป็นสมาชิกและลีดเดอร์ของวงดนตรีจีน-เกาหลีใต้ชื่อยูนิก ภายใต้สังกัดเยฺว่หฺวาเอนเตอร์เทนเมนต์ และวงดนตรีของจีนชื่อ New Storm ซึ่งเปิดตัวในปี ค.ศ. 2019 หลังจากชนะรายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอดชื่อ All For One
ผลงานเพลง

ดูเพิ่ม: ยูนิก § ผลงานเพลง
ผลงานเพลง > อีพี

| ชื่อ | รายละเอียด |
| --- | --- |
OS:  วางจำหน่าย:  27 ธันวาคม 2017  สังกัด: เยฺว่หฺวาเอนเตอร์เทนเมนต์  รูปแบบ: ดาวน์โหลดดิจิทัล รายชื่อเพลง Do Back  GIRL GIRL GIRL  Want a Trip
โจนาธาน แอนเดอร์สัน

| โจนาธาน แอนเดอร์สัน |
| --- | --- |
แอนเดอร์สันในงานแฟชั่นโชว์ปี ค.ศ. 2013
เกิด:  (1984-09-17) 17 กันยายน ค.ศ. 1984 (40 ปี) มาเกอราเฟลต์, ไอร์แลนด์เหนือ
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยแฟชั่นลอนดอน
อาชีพ: นักออกแบบเสื้อผ้า
ปีปฏิบัติงาน: 2005–ปัจจุบัน
ตำแหน่ง: ครีเอทีฟไดแรกเตอร์ของโลเอเบ ผู้ก่อตั้งเจดับเบิลยูแอนเดอร์สัน
บิดามารดา: วิลลี แอนเดอร์สัน
โจนาธาน แอนเดอร์สัน (อังกฤษ: Jonathan Anderson; เกิด 17 กันยายน ค.ศ. 1984) เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าชาวไอร์แลนด์เหนือ และเป็นผู้ก่อตั้งเจดับเบิลยูแอนเดอร์สัน แอนเดอร์สันเป็นที่รู้จักจากผลิตภัณฑ์ของเขาและจากการเป็นครีเอทีฟไดแรกเตอร์ให้กับโลเอเบซึ่งเป็นตราสินค้าหรูหราของประเทศสเปน
ช่วงเริ่มแรก

แอนเดอร์สันเกิด ณ เมืองมาเกอราเฟลต์ ไอร์แลนด์เหนือในปีค.ศ. 1984 โดยวิลลี แอนเดอร์สันพ่อของเขาเคยเป็นนักกีฬารักบี้ทีมชาติไอร์แลนด์และเคยลงเล่นในระดับนานาชาติตั้งแต่ช่วงปีค.ศ. 1984 ถึง ปีค.ศ. 1990 ขณะที่เฮเทอร์ บักลีย์แม่ของเขาประกอบอาชีพเป็นครูระดับมัธยมศึกษา
เขาเติบโตในไอร์แลนด์เหนือแต่ได้ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่หมู่เกาะแบลีแอริกซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเกาะอิบิซาโดยครอบครัวของเขามีบ้านอยู่ที่แห่งนั้น แอนเดอร์สันได้ให้สัมภาษณ์ว่าการที่สภาพแวดล้อมแตกต่างกันมีบทบาทสำคัญในการกำหนดความรู้สึกที่อ่อนไหวของเขาในฐานะนักออกแบบ และตอนที่เขาอยู่ระดับชั้นประถมศึกษาแอนเดอร์สันได้เข้ารับการวินิจฉัยว่าเป็นอาการดิสเล็กเซียขั้นรุนแรง
เมื่อตอนอายุ 18 ปีแอนเดอร์สันได้ย้ายไปอยู่สหรัฐโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อจะมาเป็นนักแสดง เขาได้มาอยู่ ณ นครนิวยอร์ก และได้เข้าเรียนที่โรงเรียนจูลลีอาร์ด แต่ในเวลาต่อมาเขาเริ่มมีความสนใจในด้านการออกแบบเสื้อผ้ามากกว่าด้านการแสดง แอนเดอร์สันได้ย้ายมาอยู่ที่ดับลินเป็นช่วงเวลาหนึ่งเนื่องจากได้งานในห้างสรรพสินค้าบราวน์โทมัสซึ่งเป็นงานเกี่ยวกับแฟชั่นครั้งแรกของเขา ในเวลาต่อมาเขาได้ย้ายไปอยู่ลอนดอนและจบการศึกษา ณ วิทยาลัยแฟชั่นลอนดอน ในปีค.ศ. 2005
ชีวิตส่วนตัว

แอนเดอร์สันได้ออกมาเปิดเผยว่าเป็นชายรักร่วมเพศ เขาอาศัยอยู่ทั้งปารีสและลอนดอน โดยที่เขาต้องไปทำงานอยู่ที่มาดริดซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของโลเอเบอยู่เป็นประจำ และนอกจากนี้เขายังมีบ้านพักที่นอร์ฟอล์ก
รางวัลและการยอมรับ

| รางวัล | ปี | ผู้รับ | สาขา | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| The Fashion Awards | 2012 | เจดับเบิลยูแอนเดอร์สัน | Emerging Talent Award - Ready-To-Wear |  |
| The Fashion Awards | 2013 | เจดับเบิลยูแอนเดอร์สัน | New Establishment Designer of The Year |  |
| The Fashion Awards | 2014 | เจดับเบิลยูแอนเดอร์สัน | Menswear Designer of The Year |  |
| The Fashion Awards | 2015 | เจดับเบิลยูแอนเดอร์สัน | Menswear Designer of The Year |  |
| The Fashion Awards | 2015 | เจดับเบิลยูแอนเดอร์สัน | Womenswear Designer of The Year |  |
| The Fashion Awards | 2017 | โจนาธาน แอนเดอร์สัน (เจดับเบิลยูแอนเดอร์สัน) | British Designer of The Year - Womenswear |  |
| The Fashion Awards | 2017 | โจนาธาน แอนเดอร์สัน (โลเอเบ) | Accessories Designer of The Year |  |
| The Fashion Awards | 2020 | โจนาธาน แอนเดอร์สัน | Creativity |  |
| The Fashion Awards | 2023 | โจนาธาน แอนเดอร์สัน (เจดับเบิลยูแอนเดอร์สันและโลเอเบ) | Designer of The Year |  |
| CFDA Fashion Awards | 2023 | โจนาธาน แอนเดอร์สัน | International Designer of the Year |  |
โจอั๋นบิ๋น

โจอันบิ๋น (อังกฤษ: Cao Anmin; จีน: 曹安民) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นหลานอาของโจโฉ เป็นผู้แนะนำนางเจ๋าซือ อาสะใภ้ของเตียวสิ้ว ให้โจโฉ โจโฉจึงส่งคนไปรับตัวนางให้เป็นนางบำเรอ เป็นเหตุให้เตียวสิ้วโกรธโจโฉและก่อการกบฏต่อโจโฉ ถึงแม้โจโฉจะรอดชีวิตจากการรบ แต่โจอันบิ๋นได้เสียชีวิตในที่รบ
ดูเพิ่ม

รายชื่อตัวละครในสามก๊ก
โจโฉ
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋
โจหยิน

โจหยิน (อังกฤษ: Cao Ren; จีน: 曹仁; พินอิน: Cáo Rén) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก เป็นขุนพลคนสำคัญของโจโฉ เป็นพี่ชายของโจหอง เป็นคนจิตใจกล้าหาญ อารมณ์ร้อนแรง เคร่งครัดต่อระเบียบวินัย ชำนาญการพิชัยสงคราม
เมื่อโจโฉป่าวประกาศระดมพลเพื่อกำจัดตั๋งโต๊ะ โจหองและโจหยินผู้พี่ได้คุมกำลังพันเศษมาเข้าร่วมกับโจโฉที่เมืองตันลิว นับแต่นั้นทั้งสองพี่พี่น้องก็ได้ร่วมมือกับโจโฉตั้งตนเป็นใหญ่ในแผ่นดิน โจหยินได้รบให้โจโฉในตำแหน่งแม่ทัพใหญ่หลายครั้ง