stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศาลยุติธรรม (ประเทศไทย)
สำนักงานศาลยุติธรรม

| --- | --- |
Court of Justice Office
ตราสัญลักษณ์
ภาพรวมสำนักงาน
ก่อตั้ง: 20 สิงหาคม พ.ศ. 2543; 24 ปีก่อน (2543-08-20)
สำนักงานก่อนหน้า: สำนักงานส่งเสริมงานตุลาการ
ประเภท: ส่วนราชการ
เขตอำนาจ: ทั่วราชอาณาจักร
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 55 อาคารสำนักงานศาลยุติธรรม ถนนรัชดาภิเษก แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร 10900
บุคลากร: 10,695 คน (พ.ศ. 2566)
งบประมาณต่อปี: 22,677,201,300 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารสำนักงาน: ธีรทัย เจริญวงศ์, เลขาธิการ ภพ เอครพานิช, รองเลขาธิการ เผ่าพันธ์ ชอบน้ำตาล, รองเลขาธิการ พรนิภา ธนาธรรมนันท์, รองเลขาธิการ ว่าง, รองเลขาธิการ
ต้นสังกัดสำนักงาน: ศาลยุติธรรม
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สำนักงานศาลยุติธรรม เป็นองค์กรอิสระที่ดูแลงานธุรการของศาลยุติธรรม มีฐานะเป็นนิติบุคคล มีอิสระในการบริหารงานบุคคลการงบประมาณและการดำเนินการอื่น ตามที่กฎหมายบัญญัติ โดยมีเลขาธิการสำนักงานศาลยุติธรรมเป็นผู้บังคับบัญชาขึ้นตรงต่อประธานศาลฎีกา ซึ่งเลขาธิการสำนักงานศาลยุติธรรมจะต้องได้รับการแต่งตั้งโดยผ่านความเห็นชอบของคณะกรรมการตุลาการศาลยุติธรรมก่อน โดยในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567 ธีรชัย เจริญวงศ์ ดำรงตำแหน่งเลขาธิการสำนักงานศาลยุติธรรม แทนธานี สิงหนาท ที่โอนกลับไปเป็นข้าราชการตุลาการ
ปัจจุบันมีสำนักงานศาลยุติธรรมที่ทำการตั้งอยู่ที่เลขที่ 55 อาคารสำนักงานศาลยุติธรรม ถนนรัชดาภิเษก แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร ด้านหลังอาคารศาลอุทธรณ์ โดยมีพิธีบวงสรวงและอัญเชิญตราแผ่นดินขึ้นประดิษฐานบนอาคารเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2566 จากนั้นสำนักงานศาลยุติธรรมได้ย้ายที่ทำการจากอาคารศาลอาญาเดิมมาตั้งอยู่ที่อาคารใหม่ตั้งแต่เมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2567 และพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี ได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงวางศิลาฤกษ์และทรงเปิดอาคารนี้เมื่อวันที่ 21 กันยายน
สำนักงานศาลยุติธรรม > โครงสร้างสำนักงานศาลยุติธรรม

ศาลยุติธรรม ประธานศาลฎีกา
สำนักคณะกรรมการตุลาการศาลยุติธรรม (ก.ต.)
สำนักคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม (ก.บ.ศ.)
สำนักคณะกรรมการข้าราชการศาลยุติธรรม (ก.ศ.)
ศาลยุติธรรม ประธานศาลฎีกา
สำนักงานศาลยุติธรรม เลขาธิการสำนักงานศาลยุติธรรม
รองเลขาธิการ สำนักงานศาลยุติธรรม
สำนักตรวจสอบภายใน
สำนักอำนวยการประธานศาลฎีกา
สำนักประธานศาลฎีกา
สำนักงานศาลยุติธรรมประจำภาค 1 - 9
สำนักอำนวยการประจำศาล
สำนักงานประจำศาล
สำนักงานศาลยุติธรรม เลขาธิการสำนักงานศาลยุติธรรม
สำนักคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
สถาบันวิจัยและพัฒนารพีพัฒนศักดิ์
สำนักการเจ้าหน้าที่
สำนักบริหารทรัพย์สิน
สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการวินิฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล
ศูนย์รักษาความปลอดภัย
เจ้าพนักงานตำรวจศาล
สำนักงานคณะกรรมการตุลาการศาลยุติธรรม
สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
สำนักกฎหมายและวิชาการศาลยุติธรรม
สำนักกิจการคดี
ศูนย์วิทยบริการศาลยุติธรรม
กองสวัสดิการศาลยุติธรรม
สำนักการแพทย์
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการศาลยุติธรรม
สำนักแผนงานและงบประมาณ
สำนักการคลัง
สำนักบริหารงานออกแบบและก่อสร้าง
สำนักการต่างประเทศ
ศูนย์วิเทศอาเซียน
สำนักเทคโนโลยีสารสนเทศ
สำนักส่งเสริมงานตุลาการ
สำนักอนุญาโตตุลาการ (หรือสถาบันอนุญาโตตุลาการ สำนักงานศาลยุติธรรม)
กองสารนิเทศและประชาสัมพันธ์
สำนักบริหารกลาง
ศูนย์ข้อมูลข่าวสารสำนักงานศาลยุติธรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ศาลยุติธรรม เก็บถาวร 2010-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กระบบศาลในประเทศไทย |
| --- | --- |
ศาลยุติธรรม:  ศาลชั้นต้น ศาลแพ่ง  ศาลอาญา  ศาลจังหวัด  ศาลแขวง  ศาลเยาวชนและครอบครัว  ศาลแรงงาน  ศาลภาษีอากร  ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ  ศาลล้มละลาย  ศาลอาญาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ  ศาลอุทธรณ์  ศาลฎีกา แผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง 
ศาลปกครอง:  ศาลปกครองชั้นต้น  ศาลปกครองสูงสุด 
ศาลรัฐธรรมนูญ:  คณะตุลาการรัฐธรรมนูญ 
ศาลทหาร:  ศาลทหารในเวลาปกติ  ศาลทหารในเวลาไม่ปกติ  ศาลอาญาศึก 
ภาพศาลฎีกา - ศาลยุติธรรมชั้นสูงสุดของประเทศไทย
อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน

| อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน |
| --- | --- |
ยุคสมัย: ยุคทองของอิสลาม
เกิด: ป. 879 แบกแดด รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
เสียชีวิต: ป. 960 (อายุ 80–81)
สิ่งที่สนใจ: นิติศาสตร์อิสลาม
อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน อิบน์ อัลอับบาส อิบน์ รอชิด อิบน์ ฮัมมาด (อาหรับ: أحمد بن فضلان بن العباس بن راشد بن حماد; ป. ค.ศ. 879–960) รู้จักกันในชื่อ อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน เป็นนักเดินทางอาหรับมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 10 โดยเป็นที่รู้จักจากรายงานการเดินทางของเขา (ริซาละฮ์; "สมุดบันทึก" หรือ "วารสาร") ในฐานะสมาชิกคณะทูตของอัลมุกตะดิรแห่งแบกแดด ประจำรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ถึงกษัตริย์แห่งบัลการ์โวลกา
รายงานของเขามีความโดดเด่นในการให้คำอธิบายถึงไวกิงโวลกาอย่างละเอียด เช่น บันทึกผู้เห็นเหตุการณ์เกี่ยวกับชีวิตในฐานะส่วนหนึ่งของคาราวานการค้า และเป็นพยานในพิธีฝังศพในเรือ
นักประวัติศาสตร์จำนวนมากได้อ้างอิงผลงานรายละเอียดของอิบน์ ฟัฎลาน และยังสร้างผลงานที่ได้แรงบันดาลใจจากเขา เช่น นวนิยาย Eaters of the Dead โดยไมเคิล ไครช์ตัน และภาพยนตร์ พลิกตำนานสงครามมรณะ ที่มีเนื้อหาจากนวนิยายนี้
ข้อมูล

Frye, Richard N. (2005). Ibn Fadlan's Journey to Russia: A Tenth-Century Traveler from Baghad to the Volga River. Markus Wiener Publishers. ISBN 978-1558763661.
Gabriel, Judith (November–December 1999). "Among the Norse Tribes: The Remarkable Account of Ibn Fadlan". Saudi Aramco World. Vol. 50 no. 6. Houston: Aramco Services Company. p. 36–42. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-01-13. สืบค้นเมื่อ 1 December 2012.
Hermes, Nizar F. (2012). "Utter Alterity or Pure Humanity: Barbarian Turks, Bulghars, and Rus (Vikings) in the Remarkable Risala of Ibn Fadlan". The (European) Other in Medieval Arabic Literature and Culture: Ninth-Twelfth Century AD. The New Middle Ages. New York: Palgrave.
Knight, Judson (2001). "Ibn Fadlan: An Arab Among the Vikings of Russia".  ใน Schlager, Neil; Lauer, Josh (บ.ก.). Science and Its Times. Vol. 700 to 1449. Detroit: Gale.
Lunde, Paul; Stone, Caroline E.M. (2011). Ibn Fadlan and the Land of Darkness: Arab Travellers in the Far North. Penguin Classics. ISBN 978-0140455076.
Montgomery, James E. (2000). "Ibn Fadlan and the Rūsiyyah". Journal of Arabic and Islamic Studies. 3: 1–25. doi:10.5617/jais.4553.
Perry, John R. (2009). "Review of Frye (2005)". Journal of Near Eastern Studies. 68 (2): 159–160. doi:10.1086/604698. ISSN 1545-6978. JSTOR 10.1086/604698.
Zadeh, Travis (2017). "Ibn Faḍlān".  ใน Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (บ.ก.). Encyclopaedia of Islam (3rd ed.). Brill Online. doi:10.1163/1573-3912_ei3_COM_30766. ISSN 1873-9830.
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานโดย อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน ที่โอเพนไลบรารี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef  İslâm Ansiklopedisi
แมรี เมลลอน

| แมรี เมลลอน |
| --- | --- |
แมรี เมลลอน ในระหว่างถูกกักตัว
เกิด: 23 กันยายน ค.ศ. 1869(1869-09-23) Cookstown, County Tyrone, ไอร์แลนด์
เสียชีวิต: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938(1938-11-11) (69 ปี) North Brother Island, New York, U.S.
สุสาน: Saint Raymond's Cemetery
สัญชาติ: British subject by birth; American citizen by naturalization after immigration; Assumed Irish post-1921
ชื่ออื่น: แมรี บราวน์
อาชีพ: แม่ครัว
มีชื่อเสียงจาก: คนที่เป็นพาหะนำโรคไข้รากสาดน้อย
แมรี เมลลอน (อังกฤษ: Mary Mallon; 23 กันยายน ค.ศ. 1869 – 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938) หรือรู้จักในชื่อ ไทฟอยด์ แมรี (Typhoid Mary) เป็นแม่ครัวชาวไอริช เชื่อว่าเธอทำให้คนแพร่เชื้อไข้รากสาดน้อย 51 คน ซึ่งมี 3 คนที่เสียชีวิต และถือเป็นคนแรกในสหรัฐที่ได้รับการระบุว่าเป็นคนที่เป็นพาหะนำโรคของโรคนี้ เธอถูกเจ้าหน้าที่บังคับกักตัวสองครั้ง และเสียชีวิตหลังการกักตัวนานร่วม 3 ทศวรรษ
ชีวิตช่วงแรก

แมรี เมลลอนเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1869 ที่คุกส์ทาวน์ เคาน์ตีไทโรน ปัจจุบันอยู่ในไอร์แลนด์เหนือ เธออพยพมาสหรัฐอเมริกาเมื่อปี 1883 หรือ 1884 ได้อาศัยอยู่กับลุงและป้าในช่วงนั้น และต่อมาได้งานเป็นแม่ครัวให้กับครอบครัวผู้มีฐานะ
การงาน

ตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1900 ถึง 1907 เมลลอนทำงานเป็นแม่ครัวในพื้นที่ของนิวยอร์กให้กับเจ็ดครอบครัว ในปี 1900 เธอทำงานในแมมาโรเนก นิวยอร์ก ในช่วงที่เธอได้รับการว่าจ้างนั้น ผู้คนในบ้านพักก็ป่วยเป็นไข้รากสาดน้อย ต่อมาในปี ค.ศ. 1901 เธอย้ายมาแมนฮัตตัน ครอบครัวที่เธอทำงานด้วยก็เป็นไข้และมีอาการท้องร่วง และหญิงซักผ้าเสียชีวิต เมลลอนได้ทำงานกับทนายความ และได้ออกจากบ้านไปหลังสมาชิกในบ้าน 7 ใน 8 คน ป่วย
ปี ค.ศ. 1906 เมลลอนทำงานในออยสเตอร์เบย์ เกาะลอง และภายในสองอาทิตย์ สมาชิก 10 ใน 11 ครอบครัวก็ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคไข้รากสาดน้อย เธอจึงเปลี่ยนงานอีกครั้ง และเหตุการณ์เช่นนี้เกิดครั้งซ้ำอีกใน 3 ครอบครัว เธอทำงานเป็นแม่ครัวให้กับครอบครัวของนายธนาคารผู้ร่ำรวยในนิวยอร์ก ที่ชื่อ ชาลส์ เฮนรี วอร์เรน เมื่อวอร์เรนเช่าบ้านในออยสเตอร์ในช่วงฤดูร้อนปี 1906 เมลลอนก็ไปด้วย และในช่วง 27 สิงหาคม ถึง 3 กันยายน สมาชิก 6 คน ใน 11 คนของครอบครัวนี้ก็ป่วยเป็นโรคไข้รากสาดน้อย ซึ่งถือเป็นโรคที่ผิดปกติในแถบออยสเตอร์เบย์
การงาน > การสืบสวน

ปลายปี ค.ศ. 1906 มีหนึ่งครอบครัวจ้างนักวิจัยด้านไข้รากสาดน้อย ที่ชื่อ จอร์จ โซเพอร์ เพื่อทำการสืบสวน โซเพอร์ได้เผยแพร่ผลลัพธ์เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1907 ใน Journal of the American Medical Association เขาเชื่อว่า เมลลอนอาจเป็นตัวแพร่เชื้อ เขาเขียนไว้ว่า
พบครอบครัวครัวหนึ่งได้เปลี่ยนแม่ครัวเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม ราว 3 อาทิตย์ก่อที่โรคไข้ราดสาดน้อยจะระบาด แม่ครัวคนใหม่ เมลลอนอยู่กับครอบครัวนี้ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียง 3 อาทิตย์ ก็โรคจะแพร่ระบาด เมลลอนเป็นหญิงชาวไอริชอายุราว 40 ปี รูปร่างสูง ใหญ่ เป็นโสด ดูเหมือนเธอมีสุขภาพสมบูรณ์ดี
โซเพอร์พบว่าหญิงคนนี้ เกี่ยวข้องกับการแพร่ระบาดของโรคที่ผ่านมาทั้งหมด แต่เขาไม่สามารถระบุสถานที่อยู่ของเธอได้ เพราะเธอจะเริ่มออกจากบ้านไปเมื่อเกิดโรคระบาดขึ้นมา โดยไม่ได้บอกที่อยู่ไว้ โซเพอร์ยังทราบถึงโรคระบาดที่เพิ่งเกิดขึ้นในเพนต์เฮาส์บนถนนพาร์กเอเวนิว ซึ่งพบว่าเมลลอนทำงานเป็นแม่ครัว คนรับใช้ในบ้านนั้นสองคนถูกส่งเข้าโรงพยาบาล ขณะที่ลูกสาวของเจ้าของบ้านเสียชีวิต
เมื่อโซเพอร์สามารถเข้าถึงเมลลอนได้แล้ว เธอปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่าจะไม่ให้ตัวอย่างปัสสาวะและอุจจาระ เขาจึงรวบรวมประวัติการว่าจ้างงานในรอบ 4–5 ปีของเธอ ก็พบว่ามี 8 ครอบครัวที่ว่าจ้างเมลลอนเป็นแม่ครัว มีคนที่ป่วยเป็นโรคไค้ราดสาดน้อย 7 คน จนเมื่อเขาไปพบเธออีกครั้ง เขานำหมอไปด้วย เธอก็ปฏิเสธอีกครั้ง จนการพบในครั้งถัดมาถึงนำเธอส่งเข้าโรงพยาบาลได้ เขาบอกเธอว่า เขาจะเขียนหนังสือและให้เธอค่าสิทธิ เธอโกรธมากและปฏิเสธไป และขังตัวเองอยุ่ในห้องน้ำ จนกว่าเขาจะออกไป
การงาน > การกักตัวครั้งแรก  (1907–1910)

ในที่สุดกรมสุขภาพนิวยอร์ก (The New York City Health Department) ได้ส่งแพทย์ แซรา โจเซฟีน เบเกอร์ เข้าคุยกับเมลลอน เบเกอร์กล่าวว่า "ช่วงเวลานั้นเธอเชื่อว่า ได้มีการใช้กฎหมายลงโทษเธอเพราะด้านเชื้อชาติ เพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย" หลายวันต่อมา เบเกอร์มาในที่ทำงานของเมลลอนกับเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคน จับคุมขังเธอได้[ต้องการอ้างอิง]
ชื่อของเมลลอนได้รับความสนใจจากสื่อ สื่อเรียกเธอว่า "ไทฟอยด์ แมรี" (Typhoid Mary) ซึ่งตีพิมพ์เธอใน Journal of the American Medical Association ในปี 1908 ต่อมาหนังสือที่นิยามคำว่า โรคไข้สาดน้อย ก็เรียกเธออีกครั้งว่า  "ไทฟอยด์ แมรี"
ในที่คุมขัง เธอถูกบังคับให้ส่งตัวอย่างปัสสาวะและอุจจาระ เจ้าหน้าที่แนะนำว่าให้ตัดถุงน้ำดีเธอทิ้ง เพราะเชื่อว่าเชื้อแบคทีเรียของไทฟอยด์มาจากตรงนี้ อย่างไรก็ตามเธอก็ยังคงปฏิเสธอ เพราะเชื่อว่าเธอไม่มีเชื้อโรค และไม่ยอมที่จะหยุดทำงานเป็นแม่ครัวด้วย
สารวัตรสุขภาพนครนิวยอร์ก ลงความเห็นว่าเธอคือตัวพาหะ อ้างจากกฎบัตรเกรเตอร์นิวยอร์ก (Greater New York Charter) มาตรา 1169 และ 1170 เมลลอนถูกจับขังแยกเดี่ยวเป็นเวลาสามปีที่คลินิกแห่งหนึ่งบนเกาะนอร์ทบราเตอร์
ท้ายสุด ยูจีน เอช. พอร์เตอร์ อธิบดีกรมสุขภาพแห่งรัฐนิวยอร์ก ตัดสินใจว่า ผุ้เป็นพาหะนำโรคไม่ควรจะกักขังเดี่ยว และให้ปล่อยตัวเมลลอน แต่เธอต้องยินยอมตกลงว่าจะไม่กลับไปทำงานเป็นแม่ครัวอีก และควรมีมาตรการที่ดีในการป้องกันการแพร่โรคไข้รากสาดน้อยสู่ผู้อื่น วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 1910 เมลลอนตกลงที่จะเปลี่ยนอาชีพ และให้สัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรว่าเธอจะระมัดระวังด้านสุขอนามัย และพยายามไม่ให้คนที่เกี่ยวข้องกับเธอติดโรค เธอถูกปล่อยตัวออกมาและใช้ชีวิตในแผ่นดินใหญ่
การงาน > ปล่อยตัวและการกักตัวครั้งที่สอง (1915–1938)

หลังจากถูกปล่อยตัว เมลลอนทำงานซักผ้า ซึ่งได้รับค่าจ้างน้อยกว่าทำอาหาร หลังจากไม่ประสบความสำเร็จนักกับการทำงานซักผ้ามายาวนานหลายปี เธอเปลี่ยนชื่อมาเป็น แมรี บราวน์ และกลับไปทำอาชีพเดิมที่ถูกห้ามไว้ 5 ปีต่อมา เธอทำงานหลายที่ และทุกที่ที่เธอทำงานก็เกิดโรคไข้ลากสาดน้อย อย่างไรก็ดี เธอเปลี่ยนงานบ่อย ทำให้โซเพอร์ไม่สามารถหาตัวเธอได้พบ
ปี 1918 เมลลอนเริ่มแพร่โรคครั้งใหญ่ ครั้งนี้ที่โรงพยาบาลสตรีสโลนในนครนิวยอร์ก มี 25 คนติดเชื้อ และมีสองคนเสียชีวิต เธอออกจากงานอีกครั้ง แต่ตำรวจสามารถหาตัวเธอได้พบและจับตัวเธอขณะที่เธอกำลังทำอาหารให้เพื่อนอยู่ในเกาะลอง หลังจับเธอ เจ้าหน้าที่ได้กักตัวเธออีกครั้งที่เกาะนอร์ทบราเตอร์ เมื่อวันที่ 27 มีนาคม 1915 เธอก็ยังคงไม่ยอมตัดถุงน้ำดีทิ้ง
เมลลอนใช้ชีวิตที่นั่นที่เหลือตลอดชีวิตของเธอ เธอมีชื่อเสียงและในบางครั้งก็มีสื่อมาสัมภาษณ์ สื่อไม่อนุญาตให้แม้แต่รับน้ำจากเธอ ต่อมาเธอได้รับอนุญาตให้กลับมาทำงานเป็นช่างเทคนิคที่แลบบนเกาะนั้น โดยทำงานล้างขวด
เสียชีวิต

เมลลอนใช้ชีวิตที่เหลือด้วยการถูกกักขังที่โรงพยาบาลริเวอร์ไซด์ 6 ปี ก่อนเธอเสียชีวิตเธอเป็นอัมพาต วันที่ 11 พฤศจิกายน 1938 เธอเสียชีวิตจากโรคปอดบวมด้วยวัย 69 ปี การชันสูตรศพเธอ พบว่ามีแบคทีเรียที่มีชีวิตอยู่ที่บริเวณถุงน้ำดีของเธอ
แมรี เมลลอน (ข้างหน้า)
ภาพโปสเตอร์เตือนการทำแบบ Typhoid Mary
ชิรากาวะ (จังหวัดฟูกูชิมะ)

บทความนี้เกี่ยวกับนครในจังหวัดฟูกูชิมะ สำหรับเมืองและหมู่บ้านในจังหวัดกิฟุ ดูที่ ชิรากาวะ (เมืองในจังหวัดกิฟุ) และ ชิรากาวะ (หมู่บ้านในจังหวัดกิฟุ)
ชิรากาวะ (ญี่ปุ่น: 白河市; โรมาจิ: Shirakawa-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2024 ชิรากาวะมีจำนวนประชากรประมาณ 56,711 คน มีความหนาแน่นของประชากร 186 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 305.32 ตารางกิโลเมตร (117.88 ตารางไมล์)
ภูมิศาสตร์

ชิรากาวะตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภูมิภาคนากาโดริ ซึ่งเป็นภูมิภาคที่ตั้งอยู่ตอนกลาง (กลางระหว่างตะวันตกกับตะวันออก) ของจังหวัดฟูกูชิมะ ติดกับที่ราบสูงนาซุ และครอบคลุมไปถึงพื้นที่ต่ำแอ่งชิรากาวะ
แม่น้ำ: แม่น้ำอาบูกูมะ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดฟูกูชิมะ
หมู่บ้านนิชิโง
หมู่บ้านอิซูมิซากิ
หมู่บ้านนากาจิมะ
เมืองยาบูกิ
เมืองทานางูระ
เมืองอิชิกาวะ
เมืองอาซากาวะ
หมู่บ้านเท็งเอ
จังหวัดโทจิงิ
เมืองนาซุ
สถิติประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของชิรากาวะถึงจุดสูงสุดประมาณ ค.ศ. 2000 และลดลงนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1950  | 65,543 | —     |
|  1960  | 62,480 | −4.7% |
|  1970  | 58,896 | −5.7% |
|  1980  | 60,253 | +2.3% |
|  1990  | 63,839 | +6.0% |
|  2000  | 66,048 | +3.5% |
|  2010  | 64,704 | −2.0% |
|  2020  | 59,491 | −8.1% |
ประวัติศาสตร์

พื้นที่ที่เป็นชิรากาวะในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่ชื่อแคว้นมุตสึ และเป็นที่ตั้งของด่านประตูกั้นที่ชื่อ ชิรากาวะโนะเซกิ (白河の関) บนเส้นทางสายโอชูไคโด (奥州街道) ที่เชื่อมระหว่างเมืองหลวงที่เกียวโตกับแคว้นทางตอนเหนือ ในยุคเฮอังเคยมีพระภิกษุและกวีวากะที่ชื่อ โนอิง (ญี่ปุ่น: 能因; โรมาจิ: Nōin) แต่งบทกวีเกี่ยวกับพื้นที่แห่งนี้ไว้ว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | 都をば霞とともに立ちしかど秋風ぞ吹く白河の関 Miyako wo ba kasumi to tomo ni tachishikado akikaze zo fuku Shirakawa no seki. (ออกจากเมืองหลวงตอนหมอกลงในฤดูใบไม้ผลิ แต่เมื่อถึงชิรากาวะโนะเซกิลมฤดูใบไม้ร่วงก็พัดมา) | ” |
ในยุคเอโดะ บริเวณนี้เจริญรุ่งเรืองในฐานะเมืองปราสาทแห่งแคว้นศักดินาชิรากาวะ และเป็นสถานที่ที่มีการสู้รบครั้งใหญ่ในสงครามโบชิงในช่วงการฟื้นฟูเมจิ ในยุคเมจิ พื้นที่แห่งนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคนากาโดริของแคว้นอิวากิ
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล เมืองชิรากาวะ (白河町) ก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1949 เมืองชิรากาวะได้รับการยกฐานะเป็นนครหลังจากผนวกรวมหมู่บ้านโอนูมะ (大沼村) ที่อยู่ใกล้เคียง การควบรวมเทศบาลในเวลาต่อมาเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1954 และ 1955 โดยการรวมหมู่บ้านชิราซากะ (白坂村), โอดางาวะ (小田川村), โกกะ (五箇村) และส่วนหนึ่งของหมู่บ้านโอโมเตโง (表郷村) เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตนครชิรากาวะ ต่อมาเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2005 หมู่บ้านไทชิง (大信村), ฮิงาชิ (東村) และส่วนที่เหลือของหมู่บ้านโอโมเตโง (ทั้งหมดขึ้นกับอำเภอนิชิชิรากาวะ) ถูกรวมเข้ากับนครชิรากาวะ ทำให้ประชากรเพิ่มขึ้นจาก 48,297 คน กลายเป็นประมาณ 66,000 คน และขนาดพื้นที่เพิ่มขึ้นจาก 117.67 ตารางกิโลเมตร (45.43 ตารางไมล์) กลายเป็น 305.30 ตารางกิโลเมตร (117.88 ตารางไมล์)
การเมืองการปกครอง

ชิรากาวะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภานคร ซึ่งเป็นสภานิติบัญญัติระบบสภาเดียว มีสมาชิกจำนวน 26 คน พื้นที่นครชิรากาวะรวมกับอำเภอนิชิชิรากาวะเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดฟูกูชิมะจำนวน 3 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ ชิรากาวะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดฟูกูชิมะที่ 3 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรในรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ

ชิรากาวะมีเศรษฐกิจแบบผสมผสานและเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญของภูมิภาคโดยรอบ อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ เครื่องใช้ไฟฟ้า วัสดุก่อสร้าง และเสื้อผ้า กลุ่มบริษัทดีแอนด์เอ็มมีโรงงานที่ผลิตส่วนประกอบเครื่องเสียงยี่ห้อ Marantz และ Denon ตั้งอยู่ในชิรากาวะ
การศึกษา

ชิรากาวะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลนคร ประกอบด้วย โรงเรียนประถม 15 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 8 แห่ง และโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดฟูกูชิมะ ประกอบด้วย โรงเรียนมัธยมปลาย 4 แห่ง
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก: สายหลักโทโฮกุ
สถานี: ชิราซากะ – (ชินชิรากาวะ) – ชิรากาวะ – คูตาโนะ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วนโทโฮกุ - ทางแยกต่างระดับชิรากาวะชูโอ, จุดพักรถอาบูกูมะ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 289
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 294
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น

แหล่งชิรากาวะโนะเซกิ (白河関跡) - โบราณสถานแห่งชาติ
ปราสาทโคมิเนะ (小峰城) - 1 ใน 100 ปราสาทของญี่ปุ่น
สวนนังโกะ (南湖公園) - โบราณสถานแห่งชาติและจุดชมทิวทัศน์แห่งชาติ
แหล่งชิรากาวะฟูนาดะ-โมโตนูมะ (白河舟田・本沼遺跡群) - สุสานฝังศพในยุคโคฟุง โบราณสถานแห่งชาติ
ปราสาทยูกิชิรากาวะ (結城白川城) - โบราณสถานแห่งชาติ
เทศกาลที่จัดขึ้นในชิรากาวะ ได้แก่ "ดารูมะอิจิ" (だるま市) ซึ่งเป็นเทศกาลเฉลิมฉลองตุ๊กตาดารูมะ ซึ่งถนนในเมืองจะเต็มไปด้วยแผงขายดารูมะ อาหารประจำเทศกาล และเครื่องรางอันหลากหลาย และ "โชชินมัตสึริ" (提灯祭り) หรือเทศกาลโคมไฟ ซึ่งจัดขึ้นทุกฤดูร้อนเป็นระยะเวลาสามวัน ทุก ๆ สามปี
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

กงเปียญ ประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1988
อะโนคา (Anoka) รัฐมินนิโซตา สหรัฐ ตั้งแต่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2002
บุคคลที่มีชื่อเสียง

กิชู นากายามะ (中山 義秀) - นักเขียน
อัตสึชิ ฟูจิตะ (藤田 敦史) - นักวิ่งมาราธอนโอลิมปิก
ฮิเดโอะ มาดาราเมะ (班目 秀雄) - นักปั่นจักรยานโอลิมปิก
โทชิอากิ ฟูชิมิ (伏見 俊昭) - นักปั่นจักรยานโอลิมปิก
โคจิ อิงาราชิ (五十嵐 孝司) - ผู้ผลิตซีรีส์ Castlevania และผู้สร้าง Bloodstained: Ritual of the Night
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดฟูกูชิมะ |
| --- | --- | --- |
ฟูกูชิมะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  ฟูกูชิมะ  อิวากิ  โคริยามะ  |  |
| นคร |  ไอซูวากามัตสึ  ดาเตะ  คิตากาตะ  มินามิโซมะ  โมโตมิยะ  นิฮมมัตสึ  ชิรากาวะ  โซมะ  ซูกางาวะ  ทามูระ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภออาดาจิ โอตามะ  อำเภอดาเตะ คาวามาตะ  โคโอริ  คูนิมิ  อำเภอฟูตาบะ ฟูตาบะ  ฮิโรโนะ  นามิเอะ  นาราฮะ  โอกูมะ  โทมิโอกะ  คัตสึราโอะ  คาวาอูจิ  อำเภอฮิงาชิชิรากาวะ ฮานาวะ  ทานางูระ  ยามัตสึริ  ซาเมงาวะ  อำเภออิชิกาวะ อาซากาวะ  ฟูรูโดโนะ  อิชิกาวะ  ฮิราตะ  ทามากาวะ  อำเภออิวาเซะ คางามิอิชิ  เท็งเอ  อำเภอคาวานูมะ ไอซูบังเงะ  ยาไนซุ  ยูงาวะ  อำเภอมินามิไอซุ มินามิไอซุ  ชิโมโง  ทาดามิ  ฮิโนเอมาตะ  อำเภอนิชิชิรากาวะ ยาบูกิ  อิซูมิซากิ  นากาจิมะ  นิชิโง  อำเภอโอนูมะ ไอซูมิซาโตะ  คาเนยามะ  มิชิมะ  โชวะ  อำเภอโซมะ ชินจิ  อีตาเตะ  อำเภอทามูระ มิฮารุ  โอโนะ  อำเภอยามะ บันได  อินาวาชิโระ  นิชิไอซุ  คิตาชิโอบาระ  |  |
 ภูมิภาค ไอซุ ฮามาโดริ นากาโดริ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ปราสาทโคมิเนะในชิรากาวะ
สวนนังโกะในชิรากาวะ
เรื้อน
หนังสืออ่านเพิ่ม

1877: Lewis, T. R.; D. Cunningham, D. (1877). Leprosy In India. Calcutta: Office Of The Superintendent Of Government Printing. สืบค้นเมื่อ 2009-08-07.
1895: Ashmead, Albert S. (1895). Pre-Columbian Leprosy. Chicago: American Medical Association Press. สืบค้นเมื่อ 2009-08-07.
1895: Prize Essays On Leprosy. London: The New Sydenham Society. 1895. สืบค้นเมื่อ 2009-08-07.
1896: Impey, S. P. (1896). A Handbook On Leprosy. Philadelphia: P. Blakiston, Son & Co. สืบค้นเมื่อ 2009-08-07.
1916: Page, Walter Hines; Page, Arthur Wilson (1916). "Fighting Leprosy In The Philippines". The World's Work: A History of Our Time. XXXI: 310–320. สืบค้นเมื่อ 2009-08-04.
1991:William Jopling. Leprosy stigma. Lepr Rev 1991, 62, 1-12.
แหล่งข้อมูลอื่น

Documentary film about leprosy เก็บถาวร 2009-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Netflix
เรื้อน ที่เว็บไซต์ Curlie
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: A30 ICD-9-CM: 030 OMIM: 246300 MeSH: D007918 DiseasesDB: 8478
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 001347 eMedicine: med/1281 derm/223 neuro/187 Patient UK: เรื้อน Scholia: Q36956
ไซเมทิโคน

| --- | --- |

ข้อมูลทางคลินิก
ชื่ออื่น: simethicone (USAN US)
AHFS/Drugs.com: โมโนกราฟ
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์:  C 
ช่องทางการรับยา: ปาก
รหัส ATC: A03AX13 (WHO) 
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย:  US: OTC  
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
ชีวประสิทธิผล: ไม่มีการดูดซึม
การจับกับโปรตีน: 0%
การเปลี่ยนแปลงยา: ไม่มีการสร้างหรือสลาย
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ: N/A
การขับออก: อุจจาระ
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC Poly (dimethylsiloxane), silicon dioxide 
เลขทะเบียน CAS: 8050-81-5 Y
PubChem CID: 6433516
ChemSpider: none
ChEMBL: CHEMBL1200838 N
ECHA InfoCard: 100.107.016 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: (C2H6OSi)n · (SiO2)m
มวลต่อโมล: variable
  7Y (what is this?)  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
ไซเมทิโคน (อังกฤษ: Simeticone) เป็นสารกันฟองที่ใช้ลดอาการท้องขึ้น (bloating) และความเจ็บปวดที่เกิดจากแก๊สในท้องมากเกิน
การแพทย์

ยาใช้บรรเทาอาการมีแก๊สมากเกินในทางเดินอาหาร คืออาการท้องขึ้น เรอ และท้องอืด
แต่ก็ไม่มีหลักฐานว่ามีประสิทธิผลจริง ๆ
ไม่มีหลักฐานว่ายามีผลรักษาการร้องไห้อย่างไม่มีเหตุผลในทารก (baby colic)
จึงไม่แนะนำให้ใช้ในกรณีนี้
ยานี้ก็ไม่มีผลข้างเคียงอะไรเท่าที่รู้
เภสัชวิทยา

ไซเมทิโคนเป็นสารกันฟอง (antifoaming agent) ซึ่งลดแรงตึงผิวของฟองแก๊ส ทำให้พวกมันรวมเป็นฟองใหญ่ขึ้นในทางเดินอาหาร
แต่ก็ไม่ลดหรือป้องกันไม่ให้เกิดแก๊ส
เคมี

ชื่อเคมีของยาก็คือ α-(trimethylsilyl)-ω-methylpoly[oxy(dimethylsilylene)] โดยผสมกับซิลิคอนไดออกไซด์
สังคมและวัฒนธรรม

ชื่อสามัญ (ไม่ใช่ชื่อการค้า) ของยาก็คือ simeticone ซึ่งได้เพิ่มในรายการยอมรับแล้ว (recommended) ของ INN ในปี 1999
ยาวางขายในชื่อการค้าต่าง ๆ โดยมีรวมกับยาอื่น ๆ ด้วย
และก็วางตลาดขายสำหรับสัตว์ด้วย
เชิงอรรถ

↑  baby colic หรือ infantile colic เป็นการร้องไห้ของทารกที่มีสุขภาพดีมากกว่า 3 ชม. ต่อวัน มากกว่า 3 วันต่ออาทิตย์เป็นระยะเวลา 3 อาทิตย์
บ่อยครั้งในเวลาเย็น
ปกติไม่มีผลเป็นปัญหาระยะยาว
แต่พ่อแม่อาจรำคาญ ทำให้ซึมเศร้าหลังคลอด ไปหาหมอมากกว่าปกติ และทำทารุณกรรมต่อเด็ก
เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์

แกนของ CROCUS, เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ขนาดเล็กที่ใช้สำหรับการวิจัยที่ EPFL ในประเทศสวิสเซอร์แลนด์
เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ (อังกฤษ: Nuclear Reactor) เป็นอุปกรณ์ที่ก่อกำเนิดและควบคุมปฏิกิริยานิวเคลียร์ลูกโซ่ (อังกฤษ: Nuclear chain reaction) อย่างยั่งยืน มันถูกนำมาใช้ในโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ในการผลิตไฟฟ้าและในการขับเคลื่อนเรือ ความร้อนจากนิวเคลียร์ฟิชชั่นถูกส่งไปให้กับของเหลว (น้ำหรือก๊าซ) ให้เป็นตัวทำงาน (อังกฤษ: working fluid) ของเหลวความร้อนสูงจะไหลไปหมุนกังหันเพื่อหมุนใบพัดเรือหรือหมุนเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ไอน้ำที่สร้างโดยนิวเคลียร์ในหลักการสามารถนำมาใช้เพื่อให้ความร้อนในกระบวนการอุตสาหกรรม หรือสำหรับให้ความร้อนชุมชน (อังกฤษ: district heating) เครื่องปฏิกรณ์บางเครื่องใช้ในการผลิตไอโซโทปสำหรับการใช้งานทางการแพทย์และอุตสาหกรรม หรือผลิตพลูโตเนียมสำหรับทำอาวุธ บางเครื่องก็ใช้สำหรับงานวิจัยเท่านั้น ทุกวันนี้มีประมาณ 450 เครื่องปฏิกรณ์พลังงานนิวเคลียร์ที่ใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าในประมาณ 30 ประเทศทั่วโลก
กลไก

บทความหลัก: กายภาพของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์
เช่นเดียวกับโรงไฟฟ้าธรรมดาที่ผลิตกระแสไฟฟ้าโดยการใช้ประโยชน์จากพลังงานความร้อน ที่ปล่อยออกมาจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิล เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์จะแปลงพลังงานความร้อนที่ปล่อยออกมาจากนิวเคลียร์ฟิชชั่น