stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หมู่เกาะคูริล
แหล่งข้อมูลอื่น

Southern Kuriles / Northern Territories: A Stumbling-block in Russia-Japan Relationship, history and analysis by Andrew Andersen, Department of Political Science, University of Victoria, May 2001
http://depts.washington.edu/ikip/index.shtml (Kuril Island Biocomplexity Project)
Kuril Islands at Ocean Dots.com ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร ธันวาคม 23, 2010) (includes space imagery)
Kuril Islands at Natural Heritage Protection Fund
The International Kuril Island Project
http://www.mofa.go.jp/region/europe/russia/territory/index.html
Chishima: Frontiers of San Francisco Treaty in Hokkaido Short film on the disputed islands from a Japanese perspective
USGS Map showing location of Magnitude 8.3 Earthquake 46.616°N, 153.224°E Kuril Islands region, November 15, 2006 11:14:16 UTC
Pictures of Cats – Kurilian Bobtail
Pictures of Kuril Islands
Kuril Islands at Encyclopædia Britannica
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
หม่อมบงกชปริยา ยุคล ณ อยุธยา

| หม่อม บงกชปริยา ยุคล ณ อยุธยา |
| --- | --- |
เกิด: เบตตี คอลค์สตีน นิวยอร์ก สหรัฐ
สัญชาติ: ไทย
การศึกษา: มหาวิทยาลัยบอสตัน
อาชีพ: ครู
คู่สมรส: หม่อมเจ้ามงคลเฉลิม ยุคล
บุตร: หม่อมราชวงศ์ศรีเฉลิม กาญจนภู หม่อมราชวงศ์อุรรัตนา ยุคล พระเทพวชิราภินันท์ (หม่อมราชวงศ์นันทวัฒน์ ชยวฑฺฒโน)
หม่อมบงกชปริยา ยุคล ณ อยุธยา นามเดิม เบตตี คอลค์สตีน (อังกฤษ: Betty Kalkstein) เป็นหม่อมชาวอเมริกันในหม่อมเจ้ามงคลเฉลิม ยุคล และเป็นอดีตครูโรงเรียนนานาชาติกรุงเทพ
ประวัติ

หม่อมบงกชปริยามีนามเดิมว่า เบตตี คอลค์สตีน พื้นเพเป็นชาวนิวยอร์ก สหรัฐ เกิดในครอบครัวเชื้อสายยิวแต่ไม่นับถือศาสนา หม่อมบงกชปริยาเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยบอสตันและพบกับหม่อมเจ้ามงคลเฉลิม ยุคล ซึ่งเป็นเจ้านายชั้นอนุวงศ์ของไทย ทั้งสองเสกสมรสกันหลังสำเร็จการศึกษา และย้ายตามสามีมายังประเทศไทย โดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานชื่อแก่ท่านว่า "บงกชปริยา" แปลว่า "ดอกบัวอันเป็นที่รัก"
หม่อมบงกชปริยาทำงานเป็นครูประจำวิชาสังคมศึกษา (สังคมศาสตร์และรัฐศาสตร์) ของโรงเรียนนานาชาติกรุงเทพ จนถึง พ.ศ. 2542 หลังเกษียณ หม่อมบงกชปริยาเข้าเป็นสมาชิกสยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์และอาสาสมัครพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ โดยมากท่านรับเป็นวิทยากรหรือถูกรับเชิญในเรื่องราชวงศ์ไทยและเรื่องอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง
หม่อมบงกชปริยากล่าวว่าตนเปิดรับทุกศาสนา เพราะไม่เคยนับถือศาสนามาก่อน จึงตามเสด็จหม่อมเจ้ามงคลเฉลิมไปเรียนวิชาพระพุทธศาสนาที่วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร และเปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธด้วยตนเองใน พ.ศ. 2542
หม้อคอลดรอน

| --- | --- |
หม้อคอลดรอน Cauldron
   คอลดรอนสำริดที่ทำในกรีซพบในเนินบรรจุศพวีซ์ในฝรั่งเศสซึ่งเป็นที่ฝังศพของสตรีสูงศักดิ์จากศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราชของวัฒนธรรมลาเทเนอ
หม้อคอลดรอน หรือ ไหคอลดรอน (อังกฤษ: Cauldron หรือ caldron) มาจากภาษาละตินว่า “Caldarium” ที่แปลว่าการอาบน้ำร้อน เป็นหม้อต้มขนาดใหญ่ทำด้วยโลหะ ที่มีปากกว้างและมักจะมีหูโค้งตอนบนเพื่อใช้แขวนยามหุงต้ม หรือ หมายถึงภาชนะที่มีลักษณะดังกล่าวโดยทั่วไป
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หม้อคอลดรอน
Holy Grail เก็บถาวร 2010-04-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A cauldron in a circle เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หมู่เกาะบริติชวินด์เวิร์ด

หมู่เกาะบริติชวินด์เวิร์ด (อังกฤษ: British Windward Islands) เป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรในภูมิภาคแคริบเบียนระหว่าง ค.ศ. 1833 - ค.ศ. 1960 ประกอบด้วยเกาะเกรเนดา เซนต์ลูเชีย เซนต์วินเซนต์ เกรนาดีนส์ บาร์เบโดส (ต่อมาเป็นที่ตั้งที่ว่าการอาณานิคมในปี ค.ศ. 1885 เมื่อแยกการปกครองออกมาเป็นอาณานิคมเอกเทศ) โตเบโก (ภายหลังรวมเข้ากับตรินิแดดในปี ค.ศ. 1889) และดอมินีกา (โอนการปกครองมาจากหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ดในปี ค.ศ. 1940)
ชื่ออย่างเป็นทางการของอาณานิคมตั้งแต่ ค.ศ. 1871 คือ "สหพันธ์อาณานิคมหมู่เกาะวินด์เวิร์ด" (Federal Colony of the Windward Islands) ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็น "ดินแดนหมู่เกาะวินด์เวิร์ด" (Territory of the Windward Islands) เมื่อปี ค.ศ. 1956 และใช้มาตราบจนถึงการยุบอาณานิคมแห่งนี้ในปี ค.ศ. 1960
เมืองหลวงของอาณานิคมแห่งนี้ตั้งอยู่ที่เมืองเซนต์จอร์เจสบนเกาะเกรเนดา (เดิมตั้งอยู่ที่เมืองบริดจ์ทาวน์บนเกาะบาร์เบโดสระหว่าง ค.ศ. 1871 - 1885) การจัดการปกครองมิได้จัดเป็นลักษณะการปกครองอาณานิคมแห่งเดียวทั้งหมด แต่เป็นลักษณะของการวมเป็นสหพันธ์ของอาณานิคมต่าง ๆ โดยมีผู้ว่าการอาณานิคมร่วมกัน  แต่ละอาณานิคมนั้นมีสถาบันต่างๆ ของตนเอง มีการจัดการด้านนิติบัญญัติ กฎหมาย และการเก็บภาษีเป็นเอกเทศ
ดูเพิ่ม

รายนามผู้ว่าราชการแห่งหมู่เกาะบริติชวินด์เวิร์ด
ประวัติศาสตร์อินดีสตะวันตก
หมู่เกาะลีเวิร์ด
หมู่เกาะวินด์เวิร์ด
ทีมคริกเก็ตหมู่เกาะวินด์เวิร์ด
เชิงอรรถและอ้างอิง

บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. {{cite encyclopedia}}: |title= ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
WorldStatesmen- Grenada, also shows flags
แหล่งข้อมูลอื่น

Queen Elizabeth's website concerning Realm histories เก็บถาวร 2008-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
U.S Library of Congress - Barbados and the Windward Islands colony
หมู่เกาะลีเวิร์ด

หมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลิส : หมู่เกาะลีเวิร์ดอยู่ทางทิศเหนือ และหมู่เกาะวินด์เวิร์ดอยู่ทางทิศใต้ ส่วนหมู่เกาะลีเวิร์ดแอนทิลลีสอยู่ทางทิศตะวันตก
หมู่เกาะลีเวิร์ด (อังกฤษ: Leeward Islands) เป็นหมู่เกาะทางตะวันออกของหมู่เกาะเวสต์อินดีส ทางตอนเหนือของหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส ที่เรียกชื่อว่าหมู่เกาะลีเวิร์ดเนื่องจากตั้งอยู่ในที่กำบังลมที่พัดมาจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แนวหมู่เกาะตั้งต้นจากเกาะดอมินีกาซึ่งอยู่ทางใต้ไปยังหมู่เกาะเวอร์จินที่อยู่ทางเหนือ
รายชื่อเกาะ

จากตะวันตกเฉียงเหนือไปยังตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วย
หมู่เกาะเวอร์จินของเปอร์โตริโก : บิเอเกส, กูเลบรา
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา : เซนต์ทอมัส, เซนต์จอห์น, เซนต์ครอย, เกาะวอเตอร์ (สหรัฐอเมริกา)
หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน : โยสต์แวนไดก์, ทอร์โทลา, เวอร์จินกอร์ดา, แอเนกาดา (สหราชอาณาจักร)
แองกวิลลา (สหราชอาณาจักร)
เซนต์มาร์ติน (ฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์)
แซ็ง-บาร์เตเลมี (ฝรั่งเศส)
ซาบา (เนเธอร์แลนด์)
ซินต์เอิสตาซียึส (เนเธอร์แลนด์)
เซนต์คิตส์
เนวิส
บาร์บูดา
แอนติกา
ริดอนดา (ไม่มีคนอยู่อาศัย)
มอนต์เซอร์รัต (สหราชอาณาจักร)
กัวเดอลุป (ฝรั่งเศส)
ลาเดซีราด (ฝรั่งเศส)
อีลเดแซ็งต์ (ฝรั่งเศส)
มารี-การ็องต์ (ฝรั่งเศส)
ดอมินีกา (บางครั้งไม่ถูกนับรวม)
ดูเพิ่ม

หมู่เกาะวินด์เวิร์ด
แอนทิลลีส
ลีเวิร์ดแอนทิลลีส
หมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด
ทีมคริกเกตหมู่เกาะลีเวิร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น

The Leeward Islands Gazette, with full page images and full searchable text is freely and openly available in the Digital Library of the Caribbean
Antigua, Montserrat and Virgin Islands Gazette, with full page images and full searchable text is freely and openly available in the Digital Library of the Caribbean
หมู่บ้านสาปสยอง

| หมู่บ้านสาปสยอง |
| --- | --- |

กำกับ: เอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน
เขียนบท: เอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน
อำนวยการสร้าง: แซม เมอร์เซอร์ สกอตต์ รูดิน เอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน
นักแสดงนำ: ไบรซ์ ดัลลาส โฮเวิร์ด วาคีน ฟีนิกซ์ เอเดรียน โบรดี วิลเลียม เฮิร์ต ซิกัวร์นีย์ วีเวอร์
กำกับภาพ: โรเจอร์ ดีกินส์
ตัดต่อ: คริสโตเฟอร์ เทเลฟเสน
ดนตรีประกอบ: เจมส์ นิวตัน โฮเวิร์ด ฮิลลารี ฮาห์น (ไวโอลิน)
บริษัทผู้สร้าง: ทัชสโตนพิคเจอส์ ไบลดิงเอดจ์พิคเจอส์ 
ผู้จัดจำหน่าย: บัวนาวิสตาพิคเจอส์
วันฉาย:   26 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 (2004-07-26)  (ปฐมทัศน์-สหรัฐอเมริกา)   30 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 (2004-07-30)  (สหรัฐอเมริกา)   26 สิงหาคม ค.ศ. 2004 (2004-08-26)  (ไทย)
ความยาว: 108 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 256,697,520 ดอลลาร์สหรัฐ
หมู่บ้านสาปสยอง (อังกฤษ: The Village) ภาพยนตร์ระทึกขวัญแนวจิตวิทยาสัญชาติฮอลลีวู้ด ออกฉายในปี ค.ศ. 2004
เนื้อเรื่อง

หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในศตวรรษที่ 19 ที่ฟิลาเดียเฟีย เป็นหมู่บ้านที่ผู้คนใช้ชีวิตแบบชนบทอย่างเงียบสงบและมีความสุข แต่ทว่าก็มีสิ่งที่ทุกคนหวาดกลัว และไม่แม้แต่จะกล้าเอ่ยถึง ที่เรียกว่า "สิ่งที่ไม่ควรพูดถึง" อาศัยอยู่นอกหมู่บ้าน
เมื่อความตายมาถึงสมาชิกในหมู่บ้าน ลูเชียส ฮันต์ ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมกลับมีความคิดขึ้นว่า ทำไมถึงไม่มีใครจะกล้าออกไปนอกหมู่บ้านเพื่อหายามารักษาหรือออกไปเรียนรู้โลกภายนอกให้กว้างไกลกว่านี้ เอ็ดเวิร์ด วอล์คเกอร์ ผู้นำหมู่บ้านพยายามที่จะให้ลูเชียสระลึกถึงสิ่งที่ไม่ควรพูดถึงที่อยู่นอกหมู่บ้าน ที่ทำอันตรายเขาถึงตายได้ แม้แต่ อลิส แม่ของลูเชียส ก็ยังเตือนลูกชายของเธอว่าให้อยู่กับบ้าน ลูเชียสกลัยยิ่งสงสัยขึ้นไปใหญ่ เมื่อบ้านทุกบ้านต้องมีกล่องไม้ที่ปิดผนึกแน่นหนาอยู่ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าภายในนั้นมีอะไรเก็บอยู่
ไอวี่ ลูกสาวเพียงคนเดียวของเอ็ดเวิร์ด เป็นหญิงสาวที่ร่าเริง ช่างพูด ช่างเจรจา แม้เธอจะตาบอด จึงเป็นที่หมายปองของทั้งลูเชียส และโนอาห์ เพอร์ซีย์ ชายหนุ่มที่เป็นโรคสมาธิสั้น เพื่อนของทั้งคู่ วันหนึ่งเมื่อ สิ่งที่ีไม่ควรพูดถึง บุกเข้ามาในขณะที่หมู่บ้านมีงานเลี้ยง ลูเชียสพาไอวี่หลบหนีมาได้อย่างปลอดภัย นั่นทำให้ลูเชียสสารภาพรักต่อไอวี่ และทั้งคู่กำลังจะแต่งงานกัน โนอาห์เมื่อทราบเรื่องจึงโกรธแค้น และได้แทงลูเชียสจนอาการสาหัสปางตาย
ไอวี่ ตัดสินใจที่จะออกจากหมู่บ้านไปเผชิญกับอันตรายยังโลกภายนอกด้วยตนเอง ถึงแม้ว่าตาเธอจะบอดก็ตาม
นักแสดง

ไบรซ์ ดัลลาส โฮเวิร์ด...ไอวี่ วอล์คเกอร์
วาคีน ฟีนิกซ์...ลูเชียส ฮันต์
เอเดรียน โบรดี...โนอาห์ เพอร์ซีย์
วิลเลียม เฮิร์ต...เอ็ดเวิร์ด วอล์คเกอร์
ซิกัวร์นีย์ วีเวอร์....อลิส ฮันต์
เบื้องหลังและคำวิพากษ์วิจารณ์

The Village เป็นผลงานภาพยนตร์เรื่องที่ 4 ของ เอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน ผู้กำกับฯชาวอเมริกันเชื้อสายอินเดีย ที่โด่งดังมาจากการกำกับและเขียนบทเองจาก The Sixth Sense ในปี ค.ศ. 1999 แต่หลังจาก The Sixth Sense แล้ว ภาพยนตร์เรื่องต่อ ๆ มา กลับไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรในแง่ของรายได้และคำวิจารณ์  สำหรับ The Village แล้ว แม้จะไม่ประสบความสำเร็จเท่า The Sixth Sense แต่ก็นับได้ว่าทำได้ใกล้เคียงที่สุด โดยเป็นภาพยนตร์ที่สามารถตีความในแง่ของจิตวิทยาได้ รวมทั้งสามารถดึงความโด่นเด่นในความสามารถของนักแสดงนำให้ออกมาได้ อีกทั้งการจัดแสง และการกำกับภาพในเรื่องก็นับว่าสวยงามมาก อีกทั้งดนตรีประกอบยังได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขาดนตรีประกอบยอดเยี่ยมอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

The Village ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
The Village (2004) ที่สยามโซน
| ด ค กผลงานโดยเอ็ม>  ไนท์ ชยามาลาน |
| --- | --- | --- |
 ผลงานภาพยนตร์  รางวัลและการเข้าชิง 
| เขียนบทและ กำกับภาพยนตร์ |  Praying with Anger (1992)  Wide Awake (1998)  The Sixth Sense (1999)  Unbreakable (2000)  Signs (2002)  The Village (2004)  Lady in the Water (2006)  The Happening (2008)  The Last Airbender (2010)  After Earth (2013)  The Visit (2015)  Split (2016)  Glass (2019)  Old (2021)  Knock at the Cabin (2023)  Trap (2024)  |  |
| บทภาพยนตร์ |  Stuart Little (1999)  Devil (2010)  |  |
| ผลงานโทรทัศน์ |  Wayward Pines (2015–2016)  Servant (2019–2023)  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  She's All That (1999)  The Watchers (2024)  Caddo Lake (TBA)  ภาพยนตร์ไตรภาค Eastrail 177  Blinding Edge Pictures  |  |
หมู่เกาะแฟร์แฟกซ์

| หมู่เกาะแฟร์แฟกซ์ Fairfax Islands |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 1 ก (เขตสงวนเคร่งครัด)
เมืองใกล้สุด: แกลดสตันในรัฐควีนส์แลนด์
พิกัด: 23°51′32″S 152°22′13″E﻿ / ﻿23.85889°S 152.37028°E﻿ / -23.85889; 152.37028﻿ (Fairfax Islands)
พื้นที่: 0.5 km2
หน่วยราชการ: Queensland Parks and Wildlife Service
หมู่เกาะแฟร์แฟกซ์ (อังกฤษ: Fairfax Islands) เป็นเกาะปะการัง (coral cay) สองเกาะที่เดิมใช้ในการฝึกทิ้งระเบิด ที่ตั้งอยู่ใกล้กับเส้นทรอปิกออฟแคปริคอร์น ทางตอนใต้ของเกรตแบร์ริเออร์รีฟ, 113 กิโลเมตรไปทางตะวันออกของแกลดสตันในรัฐควีนส์แลนด์ ในประเทศออสเตรเลีย และ 405 กิโลเมตรไปทางเหนือของบริสเบน
ดูเพิ่ม

พื้นที่คุ้มครอง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เกาะแฟร์แฟ็กซ์
หลอดลมฝอย

| Bronchiole |
| --- | --- |
Diagram of the alveoli with both cross-section and external view.
รายละเอียด
ระบบ: Respiratory system
ตัวระบุ
MeSH: D055745
TA98: A06.5.02.026
TA2: 3282
TH: H3.05.02.0.00005
FMA: 7410
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
หลอดลมฝอย (อังกฤษ: bronchiole) คือแขนงเล็กๆ ของหลอดลม เป็นส่วนหนึ่งของทางหายใจ แบ่งออกเป็นหลอดลมฝอยส่วนนำอากาศ (conducting bronchiole) หลอดลมฝอยส่วนปลาย (terminal bronchiole) และหลอดลมฝอยส่วนหายใจ (respiratory bronchiole) แยกออกจากหลอดลมตรงที่หลอดลมฝอยจะไม่มีกระดูกอ่อนเป็นโครงสร้าง และไม่มีต่อมเมือกใต้ชั้นเยื่อเมือก
หมึกสายวงน้ำเงินใต้

| หมึกสายวงน้ำเงินใต้ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Cephalopoda
อันดับ:: Octopoda
วงศ์:: Octopodidae
วงศ์ย่อย:: Octopodinae
สกุล:: Hapalochlaena
สปีชีส์:: H.  maculosa
ชื่อทวินาม
Hapalochlaena maculosa (Hoyle, 1883)

ชื่อพ้อง
 Octopus maculosus Hoyle, 1883  Octopus pictus Brock, 1882
หมึกสายวงน้ำเงินใต้ หรือ หมึกสายลายฟ้าใต้ (อังกฤษ: Southern blue-ringed octopus; ชื่อวิทยาศาสตร์: Hapalochlaena maculosa)  เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังมอลลัสคาประเภทหมึกสายชนิดหนึ่ง จำพวกหมึกสายวงน้ำเงิน
บทนำ > ชีววิทยาของหมึก

หมึกสายชนิดนี้เป็นหมึกสายที่มีขนาดเล็กและมีวงแหวนชนิดเรืองแสงสีฟ้าอยู่บนลำตัวและส่วนหนวด ความแตกต่างของหมึกชนิดนี้จากชนิดอื่นๆที่อยู่ในสกุลเดียวกันคือความยาวลำตัวมากที่สุดที่พบ 40  mm และความยาวของหนวดจะมากกว่าความยาวลำตัว 1.5 – 2.5 เท่า ลำตัวเป็นถุงกลม ด้านท้ายแหลม ลำตัวมีสีน้ำตาลมีจุดสีฟ้าเป็นวงแหวน สำหรับเพศผู้มีแขนคู่ที่สาม ข้างขวาเป็นแขนสำหรับผสมพันธุ์ และที่สำคัญคือวงแหวนสีฟ้าจะเป็นเพียงวงแหวนจาง ๆ ที่กระจายอยู่บนลำตัว โดยขนาดวงแหวนนั้นจะมีขนาดเล็กและพบน้อยมากเมื่อเทียบกับชนิดอื่นๆ ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของวงแหวนน้อยกว่าหรือเท่ากับ  2  mm พบกระจายเพียง 5 % จากบริเวณลำตัวทั้งหมด 
การผสมพันธุ์มีเพียงครั้งเดียวตลอดวงจรชีวิตโดยเพศเมียจะวางไข่ติดกับวัสดุใต้น้ำ ไข่จะใช้เวลาฟักตัวประมาณ 2 สัปดาห์ ลูกหมึกจะดำรงชีวิตแบบหน้าดิน
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์ พบในเขตอินโด-แปซิฟิกตะวันตก จากทางใต้ของเกาะฮอนชู ไปจนถึงเกาะทาสมาเนีย และไปทางตะวันตกจนถึงอ่าวเอเดน  ส่วนในน่านน้ำไทย พบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามันโดยในฝั่งอ่าวไทย กรมประมงทำการศึกษาโดยใช้เครื่องมืออวนลากแผ่นตะเฆ่ ขนาดตาอวนก้นถุง 2.5 เซนติเมตร ได้พบหมึกสายวงน้ำเงินใต้อยู่เสมอ แหล่งที่พบส่วนใหญ่ได้แก่บริเวณหน้าจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในเขตน้ำลึก 20 – 40 เมตร แต่ไม่ได้พบในปริมาณมาก
บทนำ > ความสำคัญ

หมึกชนิดนี้จัดเป็นผู้ล่าที่สำคัญเพราะมันมีพิษที่ร้ายแรงดังนั้น จึงเป็นหนึ่งในสัตว์ที่จะควบคุมประชากรสิ่งมีชีวิตในท้องทะเลได้  อีกทั้งยังเป็นหมึกหายากใกล้สูญพันธุ์ดังนั้นจึงเหมาะอย่างยิ่งในการศึกษาทางวิชาการ เพื่อใช้ในการวางแผน ติดตาม และสงวนรักษาพันธุ์หมึกชนิดนี้ได้ต่อไป
ความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการของหมึกสายวงฟ้าใต้

หมึกสายในสกุล Hapalochlaena มีรายงานแล้ว 3  ชนิด ได้แก่  H. maculosa  ( Hoyle,1883 ) , H. lanulata (Quoy & Gaimard, 1832),  H. fasciata ( Hoyle,1883 ) จากการศึกษาความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการของหมึกสายในกลุ่มต่างๆโดย  Michelle T. และคณะ ในปี 2005 พบว่าหมึกสายในสกุลนี้เป็น monophyletic group ทั้งสามชนิด และ  H. maculosa, H. fasciata เป็น sister group กัน อีกทั้งหมึกสกุลนี้จะมีวิวัฒนาการใกล้ชิดกับกลุ่ม O. aegina
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการของหมึกสายวงฟ้าใต้  (Evolutionary adaptation of the Southern blue-ringed octopus) > สารพิษในน้ำลาย

เมื่อเหยื่อผ่านมาหมึกจะใช้แขนจับ ใช้จะงอยปากกัด แล้วปล่อยสารพิษในน้ำลายออกมาทำให้เหยื่อนั้นตายในที่สุด หรือเมื่อรู้สึกว่าถูกคุกคามมันจะเปล่งแสงสีฟ้าเรืองออกมาตามลำตัว จากนั้นจะรี่เข้ากัดผู้คุกคามทันที น้ำลายของมันประกอบด้วยสารพิษ 2 ชนิด คือ Maculotoxin (คล้ายคลึงกับสาร Tetrodotoxin ที่พบในปลาปักเป้า มีพิษต่อระบบประสาท) และ Hepalotoxin  เป็นสารพิษที่ร้ายแรงเท่ากับงูเห่า 20 ตัวมารุมกัด  ถ้าคนถูกกัดโดยหมึกตัวเมียที่มีขนาดโตเต็มวัย สมบูรณ์เพศ อาจทำให้ถึงแก่ความตายได้ พิษชนิดนี้ออกต่อฤทธิ์ระบบประสาท โดยจะเข้าไปขัดขวางการสั่งงานของสมองที่จะไปยังกล้ามเนื้อที่อยู่ใต้อำนาจจิต คนที่ถูกพิษจะมีอาการคล้ายเป็นอัมพาต หายใจไม่ออกเนื่องจากกล้ามเนื้อกะบังลมและหน้าอกไม่ทำงาน ทำให้ไม่สามารถนำอากาศเข้าสู่ปอดได้ เป็นสาเหตุให้เสียชีวิต  ต้นกำเนิดของพิษในน้ำลายเกิดจากแบคทีเรียที่อาศัยอยู่ในต่อมน้ำลายของมัน แบคทีเรียดังกล่าวประกอบด้วย Bacillus และ Pseudomonas อีกทั้งพิษ TTX และแบคทีเรียยังพบได้ในไข่ของหมึกอีกด้วย สันนิษฐานว่าเป็นกระบวนการส่งถ่ายความสามารถในการสร้างพิษจากแม่ไปยังลูก พบตั้งแต่แรกเกิดเลยทีเดียว
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการของหมึกสายวงฟ้าใต้  (Evolutionary adaptation of the Southern blue-ringed octopus) > การอำพรางตัว

หมึกชนิดนี้จะมีการสร้างเม็ดสี (chromatophore) เมื่อมันโดนกระทบกระทั่ง มันก็จะพรางตัวโดยการทำตัวให้แบนและเปลี่ยนสีให้เข้ากับสิ่งแวดล้อม ขณะที่หมึกนอนหลับตัวของหมึกจะมีสีอ่อน เมื่อมันรู้สึกว่าถูกคุกคามก็จะเปล่งแสงสีฟ้าเรื่อย ๆ ออกมาตามลำตัว จากนั้นก็จะเข้ากัดผู้คุกคาม
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการของหมึกสายวงฟ้าใต้  (Evolutionary adaptation of the Southern blue-ringed octopus) > การเพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็วและการเฝ้าดูแลลูก

เพศเมียจะออกไข่ประมาณ 50 ใบ ในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ในการฟักไข่แต่ละครั้งจะใช้ระยะเวลา 3-6 เดือน แม่หมึกจะคอยเฝ้าไข่จนกระทั่งฟักโดยแม่จะไม่ออกหาอาหารเลย เนื่องจากกลัวว่าถ้าไปหาอาหารอันตรายจะเกิดขึ้นแก่ลูก อีกทั้งถึงแม้จะมีอาหารมายังบริเวณที่มันอยู่มันก็จะไม่ยอมกินเพราะกลัวว่าเศษอาหารที่ตกค้างจะส่งผลต่อไข่ หลังจากนั้นแม่หมึกก็จะตาย ลูกหมึกก็จะเจริญเติบโตต่อไปจนเข้าวัยผสมพันธุ์ รูปแบบการดูแลลูกนี้นับว่าเป็นวิธีการหนึ่งที่ทำให้ลูกหมึกที่ฟักออกจากไข่อยู่รอดเกือบ 100 %
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hapalochlaena maculosa ที่วิกิสปีชีส์
หย่งชวนโนซอรัส

| หย่งชวนโนซอรัส ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Bathonian to Oxfordian, 168> 3–157Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Sauropsida
อันดับใหญ่:: Dinosauria
อันดับ:: Saurischia
อันดับย่อย:: Theropoda
อันดับฐาน:: Carnosauria
วงศ์ใหญ่:: Allosauroidea
วงศ์:: Metriacanthosauridae
สกุล:: Yangchuanosaurus Dong et al., 1978

ชนิดต้นแบบ
†Yangchuanosaurus shangyouensis Dong et al., 1978
Species
 †Y. shangyouensis Dong et al., 1978   †Y. zigongensis (Gao, 1993)
ชื่อพ้อง
  ชื่อพ้องของ Y. shangyouensis Yangchuanosaurus magnus  Dong, Zhou & Zhang, 1983  Szechuanosaurus "yandonensis"  Dong et al., 1978  "Szechuanoraptor dongi"  Chure, 2001    ชื่อพ้องของ Y. zigongensis Szechuanosaurus zigongensis  Gao, 1993  
หย่งชวนโนซอรัส (อังกฤษ: Yangchuanosaurus) ค้นพบในจีนเมื่อปีค.ศ. 1978 เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อตระกูลMetriacanthosauridae ขนาดและความยาวของร่างกายประมาณ 8-11 เมตร กะโหลก ยาว 1.11 เมตร (3.6ฟุต) มีปุ่มที่บริเวณจมูก และน้ำหนัก3.4-3.7 ตัน
แม่แบบ:ไดโนเสาร์จูแรสซิก
| ด ค กไดโนเสาร์สายพันธุ์ต่าง ๆ |
| --- | --- |
ไดโนเสาร์พันธุ์กินพืช: ดิปโพลโดคัส ·  อากัสทีเนีย ·  ไทรเซราทอปส์ ·  คามาราซอรัส  ·  สไตราโคซอรัส ·  สเตโกซอรัส ·  แพคิเซอฟาโลซอรัส ·  อิกัวโนดอน ·  เคนโทรซอรัส  ·  โซนิโดซอรัส ·  ไมอาซอร่า ·  ไซคาเนีย ·  พาราซอโรโลฟัส ·  แองไคโลซอรัส ·  พาราลิไททัน ·  ไททันโนซอรัส ·  ซอโรโพไซดอน ·  แบรกคิโอซอรัส · อาร์เจนติโนซอรัส ·  อียิปต์โตซอรัส ·  บาโรซอรัส ·  อลาโมซอรัส ·  มาเมนซีซอรัส ·  ซัลตาซอรัส ·  อะแพทโตซอรัส ·  ยีราฟฟาไททัน ·  อมาร์กาซอรัส ·  เอ๋อเหมยซอรัส ·  ชูโนซอรัส ·  แมนยาโรซอรัส ·  ยูโรปาซอรัส ·  พาตาโกไททัน ·  ซุปเปอร์ซอรัส ·  แอมพิโคเลียส ·  ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน ·  สยามโมดอน ·  ราชสีมาซอรัส ·  ฟูกูอิไททัน ·  ฟูกูอิซอรัส ·  ตังหวายโยซอรัส ·  แกลลิไมมัส ·  เลโซโทซอรัส ·  โคเรียเซอราทอปส์ ·  โปรโตเซอราทอปส์ ·  เอ็ดมอนโตซอรัส
ไดโนเสาร์พันธุ์กินเนื้อ: ไทแรนโนซอรัส ·  อัลโลซอรัส ·  วิลอซิแรปเตอร์ ·  สไปโนซอรัส ·  เมก้าแร็ปเตอร์ ·  เดสเพลโตซอรัส ·  ทอร์วอซอรัส ·  ทาร์โบซอรัส ·  อีโอแรปเตอร์ · ไจกาโนโทซอรัส ·  มาพูซอรัส ·  อโครแคนโตซอรัส ·  ยูทาห์แรปเตอร์ ·  ยูแนนลาเกีย ·  เมกะโลซอรัส บักแลนดี ·  เทอริสิโนซอรัส ·  ไดโนนีคัส ·  โอวิแรปเตอร์ ·  เซอราโตซอรัส ·  ซีโลไฟซิส ·  คอมซอกนาทัส ·  ออร์นิโทไมมัส ·  เอบิลิซอรัส ·  ซินทาซัส ·  สยามโมไทรันนัส ·  กินรีไมมัส ·  สยามโมซอรัส ·  คาร์คาโรดอนโทซอรัส ·  ไครโอโลโฟซอรัส ·  นีโอเวนีเตอร์ ·  ทรูโอดอน ·  หย่งชวนโนซอรัส ·  มอโนโลโฟซอรัส ·  ไซน์แรปเตอร์ ·  ซอโรเพกาแนกซ์ ·  อิริอาเตอร์ ·  อิเรียเทียนัส ·  ซิโนไทรันนัส ·  ซูโคไมมัส ·  แบรีออนิกซ์ ·  เฮอร์รีราซอรัส ·  คาร์โนทอรัส ·  ไดโลโฟซอรัส ·  ดาโกต้าแรปเตอร์ ·  ฟูกูอิแรปเตอร์ ·  ฟูกูอิเวเนเตอร์ ·  อิกทิโอเวเนเตอร์ ·  สยามแรปเตอร์ ·  แอลเบอร์โตซอรัส
หลอดประสาทไม่ปิด

| Neural tube defect> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: Q00, Q01, Q05
ICD-9: 740, 741, 742
OMIM: 182940 301410
DiseasesDB: 8926
eMedicine: neuro/244 ped/2805
MeSH: D009436
ภาวะหลอดประสาทไม่ปิด (อังกฤษ: neural tube defect, NTD) เป็นกลุ่มของโรคหลายๆ โรค ที่มีลักษณะร่วมกันคือมีช่องเปิดที่ไขสันหลังหรือสมองซึ่งหลงเหลือมาจากตอนเป็นตัวอ่อน ในช่วงสัปดาห์ที่ 3 ของการตั้งครรภ์ ตัวอ่อนในระยะแกสตรูลาจะมีกลุ่มเซลล์ที่ด้านดอร์ซัล (ด้าน "หลัง") ที่จะเริ่มปรับเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นท่อประสาท (neural tube) ซึ่งปกติจะต้องปิดสนิทเป็นท่อสมบูรณ์ หากปิดไม่สนิทก็จะเกิดเป็นภาวะหลอดประสาทไม่ปิด
หมู่เกาะเอโอเลียน

| หมู่เกาะเอโอเลียน Isole Eolie (Aeolian Islands) * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
หมู่เกาะเอโอเลียน
ประเทศ:  อิตาลี
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (viii)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2543 (คณะกรรมการสมัยที่ 24)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
หมู่เกาะเอโอเลียน (อังกฤษ: Aeolian Islands; ซิซิลี: Ìsuli Eoli) เป็นกลุ่มเกาะ (archipelago) ภูเขาไฟในทะเลติร์เรเนียน (Tyrrhenian Sea) ทางตอนเหนือของซิซิลี ผู้ที่พำนักอาศัยอยู่บนเกาะเรียกว่า “เอโอเลียน” หมู่เกาะเอโอเลียนเป็นสถานที่ที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวเป็นอันมากในช่วงฤดูร้อน ในปีหนึ่งๆ หมู่เกาะเอโอเลียนมีนักท่องเที่ยวที่มาชมราว 200,000 คน
เกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มเกาะคือเกาะลีปารี ซึ่งบางครั้งก็ทำให้ผู้โฆษณามักจะเรียกกลุ่มเกาะนี้ว่า “หมู่เกาะลีปารี”
“หมู่เกาะเอโอเลียน” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 2000
ดูเพิ่ม

มรดกโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หมู่เกาะเอโอเลียน
คู่มือการท่องเที่ยว Aeolian Islands จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
How To Reach The Aeolian Islands เก็บถาวร 2009-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา1  โบสถ์และคอนแวนต์ซานตามารีอาเดลเลกราซีเอของคณะดอมินิกันพร้อมด้วยจิตรกรรม "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์  เวนิสและทะเลสาบน้ำเค็ม  จัตุรัสดูโอโม ปิซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานจีมิญญาโน  ซัสซีและอุทยานโบสถ์หินแห่งมาเตรา  นครวีเชนซาและคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโต  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซีเอนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นาโปลี  เกรสปีดัดดา  แฟร์รารา นครแห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโป  กัสเตลเดลมอนเต  ตรุลโลแห่งอัลเบโรเบลโล  โบราณสถานศิลปะคริสเตียนเริ่มแรกแห่งราเวนนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา  พระราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่กาแซร์ตา พร้อมด้วยอุทยาน สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี และกลุ่มอาคารซานเลอูโช  ที่ประทับของราชวงศ์ซาวอย  สวนพฤกษศาสตร์ (ออร์โตโบตานีโก) ปาโดวา  ปอร์โตเวเนเร, ชินเกวแตร์เร และหมู่เกาะ (ปัลมาเรีย, ตีโน และตีเนตโต)  อาสนวิหาร, ตอร์เรชีวีกา และปีอัซซากรันเด โมเดนา  พื้นที่โบราณคดีปอมเปอี, เฮอร์คิวเลเนียม และตอร์เรอันนุนซีอาตา  กอสตีเอราอามัลฟีตานา  พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต  วิลลาโรมานาเดลกาซาเล  ซูนูราฌีดีบารูมีนี  พื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอัครบิดรแห่งอากวีเลยา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์อูร์บีโน  อุทยานแห่งชาติชีเลนโตและวัลโลดีดีอาโน พร้อมด้วยแหล่งโบราณคดีไปส์ตูงและแวลิอา และแชร์โตซาดีปาดูลา  วิลลาอาดรีอานา (ตีโวลี)  นครเวโรนา  อัสซีซี มหาวิหารซานฟรันเชสโก และสถานที่อื่น ๆ ของคณะฟรันซิสกัน  วิลลาเดสเต ตีโวลี  เมืองสมัยบาโรกยุคปลายแห่งวัลดีโนโต (ซิซิลีตะวันออกเฉียงใต้)  ซากรีมอนตีแห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดีย  วัลดอร์ชา  สุสานอิทรัสกันแห่งแชร์เวเตรีและตาร์กวีเนีย  ซีรากูซาและสุสานหินแห่งปันตาลีกา  เจโนวา : เลสตราเดนูโอเวและระบบของปาลัซซีเดย์รอลลี  ทางรถไฟสายรีเชียในภูมิทัศน์อัลบูลา / แบร์นีนา2  มันโตวาและซับบีโอเนตา  ชาวลองโกบาร์ดในอิตาลี ศูนย์กลางแห่งอำนาจ (ค.ศ. 568–774)  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์3  คฤหาสน์และสวนของตระกูลเมดีชีในตอสคานา  ภูมิทัศน์ไร่องุ่นของปีเยมอนเต : ลันเก-โรเอโรและมอนแฟร์ราโต  อาคารศิลปะอาหรับ-นอร์มันแห่งปาแลร์โมกับอาสนวิหารเชฟาลุและอาสนวิหารมอนเรอาเล  งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 : สตาโตดาแตร์รา – สตาโตดามาร์ตะวันตก4  อีวเรอา นครอุตสาหกรรมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20  เนินเขาไร่องุ่นไวน์โปรเซกโกแห่งโกเนลยาโนและวัลดอบบีอาเดเน  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป5  ชุดภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ปาโดวา  มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  วีอาอัปเปีย เรกีนาวิอารูง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อีโซเลเอโอลีเอ (หมู่เกาะเอโอเลียน)  มอนเตซานจอร์โจ6  ป่าต้นบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป7  ทิวเขาโดโลไมต์  เขาเอตนา  คาสต์และถ้ำหินเกลือระเหยแห่งเทือกเขาแอเพนไนน์ตอนเหนือ  |  |
 หมายเหตุ 1ร่วมกับนครรัฐวาติกัน 2ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 3ร่วมกับฝรั่งเศส เยอรมนี สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย 4ร่วมกับโครเอเชียและมอนเตเนโกร  5ร่วมกับเช็กเกีย เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และออสเตรีย) 6ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 7ร่วมกับอีก 17 ประเทศ