stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ตสฟีลด์–แจ็กสัน แอตแลนตา
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารเทียบเครื่องบิน ดี

คอนติเนนตัล แอร์ไลน์ (นิววัก, ฮิวสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัล)
คอนติเนนตัลเอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เอ็กซ์เพรสเจ็ตแอร์ไลน์ (คลีฟแลนด์, ฮิวสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัล)
เดลต้า แอร์ไลน์ (ดูที่คองคอส ที)
เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย แอตแลนติก เซาท์อีสต์ แอร์ไลน์ (ดูที่คองคอส ซี)
เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย คอมแอร์ (กรีนเบย์, กรีนโบโร/ไฮพอยท์/วินสตัน-ซาเลม, ชิคาโก-มิดเวย์ (เริ่ม 7 มิถุนายน 2550), เดย์ตัน, ทราเวิร์สซิตี, เทรนตัน, โทรอนโต-เพียร์สัน, นิวยอร์ก-เจเอฟเค, ราเลน/เดอร์แฮม, เล็กซิงตัน, แลนซิง, สปริงฟิวด์ (MO), หลุยส์วิลล์, เอกรอน/แคนตอน, แฮริสเบิร์ก)
เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย ฟรีดอมแอร์ไลน์ (กรีนวิลล์/สปาร์ตันเบิร์ก
กัลฟ์พอร์ท/บิล็อกซี, ชาร์ล็อตต์, โมลีน, เดย์ตัน, ไตร-ซิตี (TN), ทัลลาแฮสซี, นิวพอร์ทนิวส์, บลูมมิงตัน, บอสตันเราจ์, รัวโนก, เล็กซิงตัน, ไวท์เพลนส์, ออร์แลนโด, เอกรอน/แคนตอน, แอชวิลล์, ฮันท์วิลล์)
นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์
ฟรอนเทียร์แอร์ไลน์ (เดนเวอร์)
มิดเวสต์แอร์ไลน์ (มิลโวกี)
ยูเอสแอร์เวย์ (ฟิลาเดเฟีย)
ยูเอสแอร์เวย์ ให้บริการโดย อเมริกันเวสต์แอร์ไลน์ (ฟิลาเดเฟีย (เริ่ม 1 เมษายน 2550), ฟีนิกซ์, ลาส เวกัส)
ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย แอร์วิสคอนซิน (ฟิลาเดเฟีย)
ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เมซาแอร์ไลน์ (ชาร์ล็อตต์)
ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย พีเอสเอแอร์ไลน์ (ชาร์ล็อตต์, ฟิลาเดเฟีย)
ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย รีพับลิกแอร์ไลน์ (วอชิงตัน-เรแกน)
วาเคชั่นเอ็กซ์เพรส (ออร์แลนโด-แซนฟอร์ด)
สปิริตแอร์ไลน์
แอร์แคนาดา (โทรอนโต-เพียร์สัน)
แอร์แคนาดาแจ๊ซ (โทรอนโต-เพียร์สัน)
แอร์ทรานแอร์เวย์ (ดูที่คองคอส ซี)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารเทียบเครื่องบิน อี (ผู้โดยสารระหว่างประเทศ)

เตอร์กิชแอร์ไลน์ (อิสตันบูล)
การบินไทย (กรุงเทพๆ-สุวรรณภูมิ)
โกเรียนแอร์ (โซล-อินชอน)
กาตาร์แอร์เวย์ (โดฮา)
เคแอลเอ็ม (อัมสเตอร์ดัม)
เดลต้า แอร์ไลน์ (ระหว่างประเทศ) (กัวดาลาจารา, กัวเตมาลาซิตี, กัวยากวิล, แกรนด์เคย์แมน, ควิโต, คาราคัส, คิงสตัน, แคนคูน, โคซูเมล, โคเปนเฮเกน, โจฮันเนสเบิร์ก, ชานนอน, ซานโจเซ (CR), ซานโจเซเดลคาโบ, ซานซัลวาดอร์, ซานติเอโก เดอ ชิลี, ซานโตโดมิงโก, ซานเปโดรซูลา, ซูริก, เซนต์โธมัส, เซนต์ลูเชีย, เซาเปาโล-กัวรูลอส, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง (เริ่ม 25 มีนาคม 2551), โซล-อินชอน (เริ่ม 4 มิถุนายน 2550), ดับลิน, ดัสเซลดอร์ฟ, ดาการ์, ดูไบ (เริ่ม 31 พฤษภาคม 2550), โตเกียว-นาริตะ, เทลอาวีฟ, โทบาโก (เริ่ม 15 ธันวาคม 2550), แนชซู, บรัสเซลส์, บัวโนส ไอเรส-อีไซซา, บาร์เบโดส, เบลิซซิตี, โบโกตา, ปราก (เริ่ม 2 พฤษภาคม 2550), ปานามาซิตี, ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล, ปุนตา คานา, เปอร์โต ปลาตา, เปอร์โต วัลลาร์ตา, โปรวิเดนเชียลส์, พอยต-เอ-พิต, พอร์ท ออฟ สเปน, ฟอร์ท-เดอ-ฟรานซ์, แฟรก์เฟิร์ต, มอนเตโกเบย์, มอสโก-เชเรเมเตโว, มาดริด, มานากัว, มิลาน-มัลเปนซา, มิวนิก, มุมไบ, เม็กซิโกซิตี, แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ), ราโอแทน, ริโอ เดอ จาเนโร-กาเลโย, โรม-ฟิอูมิชิโน, ลอนดอน-แกตวิค, ลากอส (เริ่ม 3 ธันวาคม 2550), ลิเบอเรีย, ลิมา, เวนต์มาร์เทน, เวนิส, เวียนนา (เริ่ม 21 พฤษภาคม 2550), สตุตการ์ท, อคาพูลโค, อดินเบิร์ก, อัมสเตอร์ดัม, เอเธนส์ (เฉพาะฤดูกาล), แอนติกัว)
เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย แอตแลนติก เซาท์อีสต์ แอร์ไลน์ (กัวดาลาจารา, โคซูเมล, เบลิซซิตี, โปรวิเดนเชี่ยลส์, มอนเทอร์รี, เมริดา, เลออน)
บริติช แอร์เวย์ (ลอนดอน-แกตวิค)
มาเลเซียแอร์ไลน์ (กัวลาลัมเปอร์)
ลุฟต์ฮันซา (แฟรงก์เฟิร์ต)
แอร์จาเมกา (มอนเตโกเบย์)
แอร์ฟรานซ์ (ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล)
การูดาอินโดนีเซีย (จาการ์ตา–ซูการ์โน-อัตตา)
เวียดนามแอร์ไลน์ (ฮานอย)
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > อาคารเทียบเครื่องบิน เอฟ (ผู้โดยสารระหว่างประเทศ)

อาคารหลังนี้จะตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของท่าอากาศยาน ใกล้กับโรงเก็บเครื่องบินของสายการบินเดลต้า แอร์ไลน์ ผthe Delta Air Lines Jet Base) ตรงบริเวณที่เป็นอาคารคลังสินค้าและหอบังคับการบิน ระบบเดินทางภายในท่าอากาศยานจะขยายเส้นทางมาถึงพื้นที่อาคารผู้โดยสารใหม่นี้ด้วย คาดว่าจะสามารถเปิดใช้บริการได้ในช่วงต้นปีพ.ศ. 2553 โดยคองคอสนี้จะมีหลุมจอด 10 หลุมและระบบศุลกากรใหม่
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > กลุ่มอาคารเทียบเครื่องบินฝั่งใต้

ดูรายละเอียดข้างต้น
อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน > สายการบินขนส่งสินค้า

โกเรียนแอร์
คาเธย์แปซิฟิก
คิตตีฮอว์ก
แควนตัส
เจแปนแอร์ไลน์คาร์โก
ไชน่าแอร์ไลน์
ดีเอชแอล
บริติช แอร์เวย์
บีเอเอ็กซ์ โกลบอล
แบงก์แอร์
โพลาร์แอร์คาร์โก
เฟดเอ็กซ์
มาร์ตินแอร์
เมาเทนแอร์
ยูไนเต็ดพาร์เซลเซอร์วิส
ลุฟต์ฮันซาคาร์โก
อีวีเอแอร์
แอร์นิวซีแลนด์
แอร์เน็ตซิสเต็ม
แอร์บอร์นแอ็กซ์เพรส
สถิติ > จราจรรายปี

|  | ผู้โดยสาร | เปลี่ยนแปลงจากปีที่แล้ว | การเดินทางของอากาศยาน | บรรจุสินค้า |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2000 | 78,092,940 | 02.77% | N/A | 935,892 |
| 2001 | 80,162,407 | 02.65% | 915,454 | 865,991 |
| 2002 | 75,858,500 | 05.37% | 890,494 | 735,796 |
| 2003 | 76,876,128 | 01.34% | 889,966 | 734,083 |
| 2004 | 79,087,928 | 02.88% | 911,727 | 802,248 |
| 2005 | 83,606,583 | 05.71% | 964,858 | 862,230 |
| 2006 | 85,907,423 | 02.75% | 980,386 | 767,897 |
| 2007 | 84,846,639 | 01.23% | 976,447 | 746,502 |
| 2008 | 89,379,287 | 05.34% | 994,346 | 720,209 |
| 2009 | 90,039,280 | 00.74% | 978,824 | 655,277 |
| 2010 | 88,001,381 | 02.23% | 970,235 | 563,139 |
| 2011 | 92,389,023 | 03.53% | 923,996 | 659,129 |
| 2012 | 94,956,643 | 03.10% | 952,767 | 684,576 |
| 2013 | 94,431,224 | 01.13% | 911,074 | 616,365 |
| 2014 | 96,178,899 | 01.85% | 868,359 | 601,270 |
| 2015 | 101,491,106 | 05.52% | 882,497 | 626,201 |
| 2016 | 104,258,124 | 02.73% | 898,356 | 648,595 |
| 2017 | 103,902,992 | 00.26% | 879,560 | 685,338 |
| 2018 | 107,394,029 | 03.33% | 895,682 | 693,790 |
| 2019 | 110,531,300 | 02.92% | 904,301 | 639,276 |
| 2020 | 42,918,685 | 061.17% | 548,016 | 599,179 |
Source: Hartsfield–Jackson Atlanta International Airport
อุบัติเหตุ

8 มิถุนายน พ.ศ. 2538 วาลูเจ็ต เที่ยวบิน 597 เครื่องยนต์เสียหายจึงยกเลิกเที่ยวบิน
6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกจากไปพื้นที่รักษาความปลอดภัยเพื่อไปเอากระเป๋ากล้องที่ลืมไว้ แล้วก็พยายามจะลัดกลับเข้าไปยังพื้นที่ที่ผ่านการตรวจรักษาความปลอดภัยแล้ว โดยวิ่งเข้าบันไดเลื่อนผิดช่อง ทำให้ต้องมีการอพยพคนทั้งท่าอกาศยาน รวมถึงเครื่องบินทั้งหมด การดำเนินต้องหยุดชะงักไปกว่า 3 ชั่วโมง เก็บถาวร 2007-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
12 มิถุนายน พ.ศ. 2550 พบศพผู้หลบเลี่ยมขึ้นเครื่องฟรีบริเวณล้อเครื่องบินของเดลต้า แอร์ไลน์ หลังจากที่ลงจอดที่แอตแลนตาโดยบินมาจากดาการ์ ประเทศเซเนกัล เก็บถาวร 2007-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Hartsfield–Jackson Atlanta International Airport Official YouTube
Atlanta Journal-Constitution เก็บถาวร 2003-06-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hartsfield Atlanta International Airport 1961–1980
Historic photos of Atlanta Airport – Over 100 pages of historic ATL photos including dozens of vintage photos from the LIFE archive.
Atlanta Airport Time Machine – ATL Airport historian David Henderson's Google Maps mashup featuring historical locations and associated photography.
Atlanta airport travel data at Airportsdata.net
Atlanta Airport Parking Guide
Airport webcams, flight timetables & pilot data
แม่แบบ:FAA-diagram
แม่แบบ:US-airport
นกกระเรียนคอดำ

| นกกระเรียนคอดำ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Gruiformes
วงศ์:: Gruidae
สกุล:: Grus
สปีชีส์:: G.  nigricollis
ชื่อทวินาม
Grus nigricollis Przhevalsky, 1876

นกกระเรียนคอดำ (อังกฤษ: Black-necked Crane) เป็นนกกระเรียนขนาดกลาง พบในประเทศจีนบริเวณทะเลสาบปานกงในที่ราบสูงทิเบต ลำตัวยาว 139 ซม.ช่วงปีกกว้าง 235 ซม.และหนัก 5.5 กก. ขนมีสีเทาออกขาว หัวดำ กระหม่อมแดง คอและขาดำ และมีแต้มสีขาวที่หางตา ทั้งสองเพศมีลักษณะคล้ายกัน มีกันย้ายถิ่นฐานตามฤดูกาล
ลักษณะ

นกกระเรียนคอดำเป็นนกกระเรียนขนาดกลาง ขนสีเทา มีหัวและคอสีดำ หัวตาและกระหม่อมเปลือยสีแดงทึม มีแต้มสีขาวเล็กๆที่ใต้ตาและหางตา หางมีสีดำซึ่งต่างจากนกกระเรียนยุโรปที่มีลักษณะคล้ายกันเพราะนกกระเรียนยุโรปมีหางสีเทา
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

นกกระเรียนคอดำส่วนมากพบในที่ราบสูงทิเบต พื้นที่ผสมพันธุ์วางไข่เป็นทุ่งหญ้าบนภูเขาสูง บริเวณทะเลสาบ หนองน้ำ และหุบเขาที่มีแม่น้ำไหลผ่าน นอกจากนี้ยังใช้ทุ่งข้าวบาร์เลย์และข้าวสาลีในเขตพื้นที่เหล่านี้อีกด้วย ในฤดูหนาวจะย้ายไปใช้พื้นที่ในหุบเขาที่มีที่กำบังหรือที่ราบลุ่ม ประชากรส่วนใหญ่อยู่ในประเทศจีนและทิเบต และมีประชากรบางส่วนอยู่ในประเทศเวียดนาม ภูฏาน และอินเดีย มีการพบกลุ่มประชากรขนาดเล็กในภาคเหนือของสิกขิม มีกลุ่มนกประมาณ 20 - 40 ตัวที่อพยพไปสุบันสิริ (Subansiri) เป็นประจำ จนกระทั่งปี ค.ศ. 1975 และพบนกพลัดหลงในประเทศเนปาล
แหล่งข้อมูลอื่น

Photographs and videos เก็บถาวร 2007-07-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
BirdLife Species Factsheet เก็บถาวร 2009-01-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Black-necked Crane (Grus nigricollis) from Cranes of the World (1983) by Paul Johnsgard
ธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์ (ค.ศ. 1931)

| --- | --- |
พระราชบัญญัติ
รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
ชื่อเต็ม: พระราชบัญญัติเพื่อมีผลบังคับใช้มติที่ผ่านการรับรองในการประชุมจักรวรรดิใน ค.ศ. 1926 และ ค.ศ. 1930
อ้างอิง: 1931 บท 4
เสนอโดย: เจมส์ เฮนรี โธมัส (รัฐมนตรีว่าการอาณานิคม)
เขตอำนาจ: สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย แคนาดา เสรีรัฐไอริช นิวฟันด์แลนด์ นิวซีแลนด์ แอฟริกาใต้
วาระ
ได้รับพระบรมราชานุญาต: 11 ธันวาคม ค.ศ. 1931
สถานะ: มีการแก้ไขเพิ่มเติม
เนื้อความของกฎหมายตามที่ตราขึ้นในครั้งแรก
เนื้อความที่ปรับปรุงตามการแก้ไขเพิ่มเติม
ธรรมนูญแห่งเวสต์มินสเตอร์ ค.ศ. 1931 (อังกฤษ: Statute of Westminster, 1931) เป็นพระราชบัญญัติแห่งสหราชอาณาจักรที่กำหนดหลักการเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างราชอาณาจักรเครือจักรภพกับพระมหากษัตริย์ (The Crown)
ผ่านเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1931 โดยผลของธรรมนูญทำให้ประเทศในเครือจักรภพทั้งหลายในจักรวรรดิอังกฤษที่มีความสามารถในการปกครองตนเองระดับหนึ่งสามารถมีเอกราชทางนิติบัญญัติได้อย่างสมบูรณ์จากสหราชอาณาจักร และยังมีผลบังคับให้ประเทศเหล่านี้ต้องได้รับการรับรองของกันและกันในประเด็นของการเปลี่ยนแปลงพระอิสริยยศแห่งพระมหากษัตริย์และการสืบราชสันตติวงศ์ โดยธรรมนูญนี้สามารถมีผลบังคับใช้ได้ทันทีหรือภายหลังการให้สัตยาบัน จึงทำให้หลักการด้านความเท่าเทียมกันและการยอมรับต่อพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรตามที่กล่าวไว้ในคำประกาศบัลโฟร์ ค.ศ. 1926 ที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นนั้นชอบด้วยกฎหมาย
ธรรมนูญนี้ได้ถอดถอนอำนาจแทบทั้งหมดของรัฐสภาสหราชอาณาจักรในการตรากฎหมายสำหรับประเทศในเครือจักรภพ ซึ่งมีผลทำให้ประเทศเหล่านี้มีเอกราชเป็นของตนเองโดยปริยาย ซึ่งถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในการเปลี่ยนผ่านจากความเป็นประเทศในเครือจักรภพไปสู่รัฐเอกราชโดยสมบูรณ์
การมีผลบังคับใช้ > ออสเตรเลีย

ออสเตรเลียได้รับธรรมนูญแห่งเวสต์มินสเตอร์ในตอนที่ 2 ถึง 6 โดยตราเป็นพระราชบัญญัติการรับรองธรรมนูญแห่งเวสต์มินสเตอร์ ค.ศ. 1942 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อหาความชัดเจนในการนิติบัญญัติของออสเตรเลียในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งในการรับรองนั้นได้มีผลบังคับใช้ย้อนหลังไปถึง 3 กันยายน ค.ศ. 1939 ซึ่งเป็นวันที่สหราชอาณาจักรและออสเตรเลียเข้าร่วมสงคราม
ในการรับรองเนื้อหาตอนที่ 2 ของธรรมนูญได้แจกแจงว่ารัฐสภาออสเตรเลียสามารถที่จะตรากฎหมายที่ไม่สอดคล้องกับสหราชอาณาจักรได้ และในการรับรองเนื้อหาตอนที่ 3 ได้อธิบายว่าออสเตรเลียสามารถมีอำนาจนิติบัญญัตินอกอาณาเขตได้ การรับรองเนื้อหาตอนที่ 4 ระบุว่าสหราชอาณาจักรสามารถมีอำนาจนิติบัญญัติต่อออสเตรเลียทั้งประเทศได้เฉพาะในกรณีที่ได้รับการร้องขอและยินยอมโดยออสเตรเลีย
อำนาจนิติบัญญัติของรัฐสภาสหราชอาณาจักรต่อออสเตรเลียนั้นสิ้นสุดลงกับการบังคับใช้พระราชบัญญัติออสเตรเลีย ค.ศ. 1986 ซึ่งในฉบับของสหราชอาณาจักรระบุว่าได้ผ่านโดยคำร้องขอและคำยินยอมจากรัฐสภาออสเตรเลีย ซึ่งได้รับความเห็นชอบโดยรัฐสภาของรัฐต่างๆ ในออสเตรเลียในเวลาเดียวกัน
การมีผลบังคับใช้ > แคนาดา

กฎหมายนี้จำกัดอำนาจนิติบัญญัติของรัฐสภาสหราชอาณาจักรต่อแคนาดาซึ่งมีผลทำให้แคนาดามีอิสรภาพในด้านนิติบัญญัติในฐานะของประเทศในเครือจักรภพที่ปกครองตนเองได้ อย่างไรก็ตามรัฐสภาสหราชอาณาจักรยังคงไว้ซึ่งอำนาจในการแก้ไขรัฐธรรมนูญแคนาดาตามคำร้องของรัฐสภาแคนาดา ซึ่งได้มีผลมาจนถึงการผ่านรัฐธรรมนูญแคนาดา ค.ศ. 1982 ซึ่งถ่ายโอนอำนาจมาเป็นของประเทศแคนาดาอย่างสมบูรณ์ โดยถือเป็นขั้นตอนสุดท้ายในการได้รับเอกราชอย่างเต็มตัว
การมีผลบังคับใช้ > นิวซีแลนด์

รัฐสภานิวซีแลนด์ได้รับธรรมนูญแห่งเวสต์มินสเตอร์โดยผ่านพระราชบัญญัติการรับธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์ ค.ศ. 1947 เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1947 ตามด้วยพระราชบัญญัติการแก้ไขรัฐธรรมนูญนิวซีแลนด์ซึ่งผ่านรัฐสภาในปีเดียวกันโดยมีสาระสำคัญคือการยอมให้รัฐสภานิวซีแลนด์มีอำนาจเต็มในการแก้ไขรัฐธรรมนญแต่อย่างไรก็ดียังไม่ได้เพิกถอนสิทธิของรัฐสภาสหราชอาณาจักรในการบัญญัติกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับรัฐธรรมนูญนิวซีแลนด์ ซึ่งบทบาทที่เหลืออยู่ของรัฐสภาสหราชอาณาจักรนั้นถูกยกเลิกโดยสมบูรณ์โดยรัฐธรรมนูญนิวซีแลนด์ ค.ศ. 1986 และจึงทำให้ธรรมนูญแห่งเวสต์มินสเตอร์นั้นมีผลถูกยกเลิกไปทั้งฉบับ
การมีผลบังคับใช้ > นิวฟันด์แลนด์

ประเทศนิวฟันด์แลนด์ในเครือจักรภพไม่เคยรับรองธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์ โดยมีสาเหตุหลักมาจากปัญหาด้านเศรษฐกิจต่างๆ และการคอรัปชั่น ในปีค.ศ. 1934 โดยการร้องขอจากรัฐบาลนิวฟันด์แลนด์ สหราชอาณาจักรได้จัดตั้งคณะกรรมาธิการรัฐบาลขึ้นเพื่อนำการปกครองโดยตรงกลับมาใช้จนกระทั่งปีค.ศ. 1949 เมื่อนิวฟันด์แลนด์กลายมาเป็นรัฐหนึ่งของแคนาดาจากการออกเสียงประชามติเมื่อค.ศ. 1948
การมีผลบังคับใช้ > สหภาพแอฟริกาใต้

แม้ว่าสหภาพแอฟริกาใต้นั้นไม่อยู่ในกลุ่มประเทศในเครือจักรภพที่จำเป็นจะต้องรับรองธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์จึงจะสามารถบังคับใช้ได้ อย่างไรก็ตามสหภาพแอฟริกาใต้ได้ผ่านพระราชบัญญัติสองฉบับ ได้แก่ พระราชบัญญัติสถานะของสหภาพ ค.ศ. 1934 และพระราชบัญญัติอำนาจบริหารและตรา ค.ศ. 1934 โดยมีวัตถุประสงค์ในการรับรองสถานะของแอฟริกาใต้ในฐานะประเทศเอกราช
ความเกี่ยวข้องต่อการสืบราชสันตติวงศ์

ในบทนำของธรรมนูญแห่งเวสต์มินสเตอร์ได้กำหนดถึงขนบประเพณีที่ส่งผลกระทบต่อการเปลี่ยนกฎการสืบราชสันตติวงศ์ แห่งพระมหากษัตริย์ในย่อหน้าที่สองของบทนำระบุว่า
และทั้งที่เป็นการสมควรและเหมาะสมที่จะกำหนดไว้ในคำนำในพระราชบัญญัตินี้ว่าตราบเท่าที่สถาบันพระมหากษัตริย์เป็นสัญลักษณ์ของสมาชิกสัมพันธ์เสรีในเครือจักรภพแห่งประชาชาติ ซึ่งได้รวมกันเป็นหนึ่งเดียวภายใต้ความจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์เสมอเหมือนกัน จึงเป็นการสอดคล้องกันกับสถานะทางรัฐธรรมนูญที่ได้จัดตั้งขึ้นของประเทศสมาชิกแห่งเครือจักรภพซึ่งมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันว่าการเปลี่ยนแปลงแก้ไขใดๆ ในกฎหมายที่จะเกี่ยวข้องกับการรสืบราชสันตติวงศ์หรือพระอิสริยยศจะต้องได้รับพระบรมราชานุญาตและได้รับการยินยอมเห็นชอบจากรัฐสภาในประเทศเครือจักรภพทั้งหมดรวมถึงรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
ซึ่งหมายความว่า ตัวอย่างเช่น การเปลี่ยนแปลงของบทบัญญัติในพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ของประเทศใดๆ ซึ่งมีเนื้อหาสำคัญที่ห้ามมิให้ผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิกขึ้นครองราชสมบัติ ซึ่งการจะเปลี่ยนแปลงบทบัญญัตินี้ได้นั้นจะต้องได้รับการเห็นชอบจากรัฐสภาทั้งหมดในเครือจักรภพแห่งประชาชาติหากจะคงไว้ซึ่งวัตถุประสงค์เดียวกันเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ คำนำนี้ไม่ได้มีบทบัญญัติที่สามารถบังคับใช้ได้เอง โดยเพียงแค่เป็นการชี้ให้เห็นถึงจารีตรัฐธรรมนูญแม้ว่าจะมีเพียงพื้นฐานประการหนึ่งของความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรเครือจักรภพ (ในฐานะของรัฐเอกราชนั้น แต่ละรัฐย่อมมีอิสระในการเพิกถอนจากข้อตกลงโดยผ่านขั้นตอนของการแก้ไขรัฐธรรมนูญในรัฐนั้นๆ) นอกจากนี้ ในหมวดที่ 4 บัญญัติไว้ว่าหากอาณาจักรใดมีความประสงค์ที่จะให้ผ่านกฎหมายสหราชอาณาจักรเพื่อแก้ไขพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ของสหราชอาณาจักรเพื่อจะนำไปใช้ในเป็นกฎหมายของอาณาจักรนั้น จึงจะถือเป็นการแก้ไขพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ของอาณาจักรนั้นได้ ซึ่งจะต้องมีการร้องขอต่อและต้องได้รับการยินยอมรัฐสภาสหราชอาณาจักรโดยตราเป็นกฎหมายสหราชอาณาจักร อย่างไรก็ตามหมวดที่ 4 แห่งธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์นั้นถูกยกเลิกในหลายอาณาจักรโดยถูกแทนที่ด้วยมาตราในรัฐธรรมนูญที่ห้ามมิให้รัฐสภาสหราชอาณาจักรเข้ามามีอำนาจนิติบัญญัติในอาณาจักรนั้นๆ โดยเด็ดขาด
เหตุนี้จึงทำให้เกิดความกังวลในหลายฝ่าย ซึ่งหมายความว่ารัฐสภาในทุกประเทศจะต้องให้คำยินยอมต่อความเปลี่ยนแปลงใดๆ ของแต่ละอาณาจักรที่จะเปลี่ยนแปลงกฎการสืบราชสันตติวงศ์ดังตัวอย่างเช่นในความตกลงเพิร์ธซึ่งเป็นข้อเสนอในการยกเลิกหลักสิทธิของบุตรชายหัวปี
ความเกี่ยวข้องต่อการสืบราชสันตติวงศ์ > กรณีสละราชสมบัติของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8

ในช่วงวิกฤตการณ์สละราชสมบัติในปีค.ศ. 1936 นายกรัฐมนตรีสแตนลีย์ บอลดวิน ได้หารือกับนายกรัฐมนตรีในเครือจักรภพแห่งประชาชาติตามพระราชประสงค์ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 เนื่องจากทรงมีพระราชประสงค์จะอภิเสกกับวอลลิส ซิมป์สัน ผู้ซึ่งนายกรัฐมนตรีและนักการเมืองทั้งหลายในสหราชอาณาจักรเห็นว่าไม่เหมาะสมต่อฐานะสมเด็จพระราชินีเนื่องจากเป็นชาวอเมริกันผู้ที่เคยผ่านการหย่าร้างมาก่อน บอลดวินยังสามารถได้ความเห็นชอบจากนายกรัฐมนตรีจากห้าประเทศในเครือจักรภพให้ตกลงต่อความไม่ชอบนี้และบันทึกความไม่เห็นชอบต่อการอภิเสกสมรส ต่อมาทรงมีพระบรมราชวินิจฉัยให้นายกรัฐมนตรีทั้งหลายในเครือจักรภพตกลงเห็นชอบกันเรื่องแผนการรอมชอมที่จะทรงอภิเสกต่างฐานันดรซึ่งจะทำให้วอลลิส ซิมป์ซันไม่ได้ขึ้นเป็นสมเด็จพระราชินี และด้วยการกดดันจากบอลดวิน แผนสำรองนี้ไม่ได้รับการเห็นชอบโดยกลุ่มประเทศในเครือจักรภพ โดยข้อต่อรองต่างๆ เหล่านี้เกิดขึ้นในระดับการทูตเท่านั้น และไม่เคยถึงรัฐสภาในประเทศเครือจักรภพเลย อย่างไรก็ดี การตรากฎหมายเพื่อยินยอมให้มีการสละราชสมบัติ (พระราชบัญญัติพระราชประสงค์ในการสละราชสมบัติ ค.ศ. 1936) ต้องการความเห็นชอบของรัฐสภาของแต่ละประเทศในเครือจักรภพ และได้รับการยินยอมจากรัฐบาลของประเทศนั้นๆ เพื่อที่จะบังคับใช้เป็นพระราชบัญญัติของในแต่ละประเทศได้โดยสมบูรณ์ เพื่อความสะดวกและหลีกเลี่ยงความลำบากใจนั้น รัฐบาลสหราชอาณาจักรจึงแนะนำให้รัฐบาลของประเทศต่างๆ ในเครือจักรภพให้เห็นชอบต่อประเด็นว่าสมาชิกในพระราชวงศ์พระองค์ใดที่ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรนั้นย่อมเป็นพระมหากษัตริย์ของประเทศในเครือจักรภพอื่นๆ โดยปริยาย อย่างไรก็ตาม ประเทศอื่นๆ ไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ วิลเลียม ไลอัน แมกเคนซี คิง นายกรัฐมนตรีแคนาดา ได้ระบุว่าธรรมนูญแห่งเวสต์มินสเตอร์บัญญัติไว้ชัดว่าแคนาดาจะต้องได้รับคำร้องขอและต้องให้ความเห็นชอบต่อร่างกฎหมายใดๆ ที่ผ่านโดยรัฐสภาสหราชอาณาจักร ก่อนที่จะมาบังคับใช้เป็นกฎหมายแคนาดาและมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงการสืบสันตติวงศ์ของแคนาดาได้ โดยบทบัญญัติในพระราชบัญญัติฉบับของสหราชอาราจักรบัญญัติไว้ว่าแคนาดาจะต้องได้รับคำร้องขอและแคนาดาจะต้องให้ความเห็นชอบ (เป็นประเทศเดียวในเครือจักรภพ) ในพระราชบัญญัติใดๆ ที่จะบังคับใช้ในแคนาดาภายใต้ธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์ ในขณะที่ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และสหภาพแอฟริกาใต้เพียงแค่ให้ความยินยอมเพียงฝ่ายเดียว
อนุสรณ์

ในบางประเทศซึ่งกำหนดให้ธรรมนูญแห่งเวสต์มินสเตอร์นั้นเป็นส่วนหนึ่งของรัฐธรรมนูญ วันครบรอบของการผ่านร่างกฎหมายนี้มีพิธีรำลึกกันโดยกำหนดเป็น "วันธรรมนูญแห่งเวสต์มินสเตอร์" ในประเทศแคนาดาถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติว่าทุกวันที่ 11 ธันวาคม ของทุกปีจะมีการเชิญธงราชธวัชสหภาพ (Royal Union Flag) ซึ่งคือธงยูเนียนแจ็กซึ่งเป็นชื่อเรียกตามกฎหมายในแคนาดา ขึ้นสู่ยอดเสาในบริเวณสถานที่ราชการในพระมหากษัตริย์แห่งสหพันธ์ที่มีเสาธงรอง
ดูเพิ่ม

ระบบเวสต์มินสเตอร์
ภาพวาด "The Big Picture" แสดงการเปิดสมัยประชุมรัฐสภาออสเตรเลีย เมื่อ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1901 โดยจิตรกร ทอม รอเบิร์ต
นายกรัฐมนตรีแคนาดา วิลเลียม ไลอัน แมกเคนซี คิง (ซ้าย) และนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร สแตนลีย์ บอลดวิน (ขวา) เมื่อ ค.ศ. 1926
ตราสารแห่งการสละราชสมบัติ ลงพระปรมาภิไธยโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 พร้อมด้วยพระอนุชาทั้งสามพระองค์ ได้แก่ เจ้าชายอัลเบิร์ต, เจ้าชายเฮนรี และเจ้าชายจอร์จ เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1936
นกกินปลีแดงหัวไพลิน

| นกกินปลีแดงหัวไพลิน |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Nectariniidae
สกุล:: Aethopyga
สปีชีส์:: A.  ignicauda
ชื่อทวินาม
Aethopyga ignicauda (Hodgson, 1837)

นกกินปลีแดงหัวไพลิน (อังกฤษ: Fire-tailed sunbird; ชื่อวิทยาศาสตร์: Aethopyga ignicauda) เป็นนกเกาะคอนขนาดเล็ก ยาว 11-19 เซนติเมตร มีลักษณะร่วมของนกกินปลีมีจะงอยปากยาวโค้ง ลำตัวเรียวยาว  ตัวผู้จะมีสีสันโดดเด่นกว่าตัวเมีย ตัวผู้หางสีแดงสดยาว 10-15 เซนติเมตร ตัวเมียไม่มีจุดเด่นใดๆ  อาศัยในป่าดิบบนภูเขาหรือป่าสนเขา ระดับสูงหลายพันเมตร แพร่กระจายพันธุ์ตามแนวเทือกเขาสูง แนวเทือกเขาหิมาลัย ตั้งแต่ประเทศอินเดีย บังกลาเทศ ทิเบต จีนตอนใต้ และพม่า ในประเทศไทยพบเฉพาะดอยผ้าห่มปก และดอยลาง มักจะทำรังห้อยแขวนไว้บนกิ่งไม้ขนาดเล็ก ด้วยใบไม้แห้ง ผสมพันธุ์ระหว่างเดือนมีนาคมและมิถุนายน จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทนก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aethopyga ignicauda ที่วิกิสปีชีส์
นกกินปลีหางยาวเขียว

| นกกินปลีหางยาวเขียว |
| --- | --- |

เพศผู้

เพศเมีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Nectariniidae
สกุล:: Aethopyga
สปีชีส์:: A.  nipalensis
ชื่อทวินาม
Aethopyga nipalensis (Hodgson, 1837)

นกกินปลีหางยาวเขียว (อังกฤษ: Green-tailed sunbird; ชื่อวิทยาศาสตร์: Aethopyga nipalensis) เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae)
พบในประเทศบังกลาเทศ, ภูฏาน, จีน, อินเดีย, ลาว, พม่า, เนปาล, ไทย, และ เวียดนาม อาศัยในป่าเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนและป่าเมฆ
นกเพศผู้ หัวและหางเป็นสีเขียวเหลือบ หลังแดง อกและท้องเป็นสีเหลือง มีแถบแดงที่อก หางยาว ชนิดย่อย australis ไม่มีแถบที่อก เพศเมียขนส่วนบนสีเขียว ส่วนล่างสีเหลือง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aethopyga nipalensis ที่วิกิสปีชีส์
ธาตุหมู่ 3

ธาตุหมู่ 3 (อังกฤษ: group 3 element) ธาตุเหล่านี้ทุกตัวอยู่ในหมู่ 3 เพราะว่าวงโคจรชั้นนอกของอะตอมของมันมีอิเล็กตรอน 3 ตัว สแคนเดียมอิตเทรียม และธาตุในกลุ่มแลนทาไนด์ยกเว้นโพรมีเทียมสามารถพบได้ในธรรมชาติ  โพรมีเทียม แอกทิเนียม โพรแทกทิเนียม เนปทูเนียม และอะเมริเซียม ถึงลอว์เรนเซียมสังเคราะห์ขึ้นในห้องทดลองไม่พบในธรรมชาติเลย
นกจมูกหลอดยักษ์ขั้วโลกใต้

| นกจมูกหลอดยักษ์ขั้วโลกใต้ Southern Giant Petrel |
| --- | --- |

แม่และลูกนก
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง
ชั้น:: นก
อันดับ:: Procellariiformes
วงศ์:: Procellariidae
สกุล:: Macronectes
สปีชีส์:: M.  giganteus
ชื่อทวินาม
Macronectes giganteus (Gmelin, 1789)

Macronectes giganteus
นกจมูกหลอดยักษ์ขั้วโลกใต้ (อังกฤษ: Macronectes giganteus หรือ Southern Giant Petrel หรือ Antarctic Giant Petrel หรือ Giant Fulmar หรือ Stinker หรือ Stinkpot) เป็นนกทะเลขนาดใหญ่ของมหาสมุทรตอนใต้ ถิ่นที่อยู่อาศัยคาบกันเป็นส่วนใหญ่กับนกจมูกหลอดยักษ์ตอนเหนือ แต่มีศูนย์กลางค่อนไปทางใต้เล็กน้อย นกใหญ่ของสองสปีชีส์นี้แยกได้โดยสีของปลายจะงอยปาก ออกเขียวในนกจมูกหลอดยักษ์ขั้วโลกใต้ และออกแดงในนกตอนเหนือ
นกกางเขนดง

| นกกางเขนดง |
| --- | --- |

นกกางเขนดงตัวผู้ (♂) ที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่

นกกางเขนดงตัวเมีย (♀) ที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Muscicapidae
สกุล::  Copsychus 
สปีชีส์:: C.  malabaricus
ชื่อทวินาม
Copsychus malabaricus (Scopoli, 1788)

ชื่อพ้อง
 Kittacincla macrura  Cittocincla macrura
นกกางเขนดง หรือ นกบินหลาดง (อังกฤษ: White-rumped shama; ชื่อวิทยาศาสตร์: Copsychus malabaricus) เป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Muscicapidae มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับนกกางเขนบ้าน แตกต่างกันที่นกกางเขนดงจะมีสีสันบริเวณท้องเป็นสีแดงอมน้ำตาลสดใส และมีสัดส่วนหางยาวกว่าปีกและลำตัวมาก มีเสียงร้องเพลงไพเราะ ชาวตะวันตกที่เข้าไปในอินเดียและพบนกชนิดนี้เข้าได้เรียกว่านกไนติงเกลแห่งอินเดีย
ลักษณะ

ลักษณะโดยทั่วไปของนกกางเขนดง จะมีปากหนา ตรง ส่วนปลายของปากบนงุ้มลงเล็กน้อย ความยาวของปากมากกว่าครึ่งของความยาวหัว มีขนแข็ง สั้น ที่มุมปาก  มีปีกมนกลม ส่วนขนที่ปลายปีกจะมี 10 เส้น ขนบริเวณหางมี 12 เส้น ขนหางเป็นคู่ซึ่งแต่ละคู่จะยาวลดหลั่นกันไป ขาและนิ้วเท้าใหญ่ มีความแข็งแรง ทำให้สามารถกระโดดได้อย่างคล่องแคล่ว ท่อนล่างของขาเป็นเกล็ดขนาดใหญ่เหมือนปลอกปกคลุมขา ส่วนนิ้วเท้าจะยื่นไปข้างหน้า 3 นิ้ว และยื่นไปข้าง หลัง 1 นิ้ว เหมาะแก่การเกาะกิ่งไม้และการกระโดด มีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางประมาณ 28 ซม. โดยหางจะมีความยาวประมาณ15 - 19 ซม. ส่วนนกกางเขนบ้านมีหางยาวประมาณ 9 ซม.
ตัวผู้: จะมีสีดำ เหลือบน้ำเงิน บริเวณ หัว คอ หน้าอก หลัง ไหล่ รวมทั้งขนคลุมปีก  ตัดกับตะโพก ขนคลุมที่โคนหางเป็นสีขาวบริสุทธิ์ จนสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน ขนบริเวณกลางปีกมีสีดำด้านๆ ส่วนขนหาง 2 คู่ล่างสุดมีสีขาวปลอดทั้งเส้น ด้านล่างของลำตัวส่วนที่ถัดจากหน้าอกลงมา จนถึงท้องจนถึงขนคลุมใต้โคนหางมีสีน้ำตาลแกมแดง ลักษณะสีโดยรวมของสีคือมีสีตัดกันถึง 3 สี คือ สีดำ ขาว และ น้ำตาลแกมแดง มีม่านตาเป็นสีน้ำตาลเข้ม ปากสีดำสนิท ส่วนขา นิ้วเท้า และ เล็บ มีสีเนื้อจางๆ
ตัวเมีย: จะมีหางสั้นกว่าตัวผู้ ขนที่ หัว คอ หน้าอก หลัง เป็นสีเทาคล้ำ บริเวณกระหม่อม และ หลังไหล่ อาจมีเหลือบเป็นมันเล็กน้อย ขนที่กลางปีก ปลายปีก และขนหาง 2 คู่บน มีสีเทาคล้ำๆ ซึ่งจะมีขนหางอยู่ 2 คู่ ที่ถัดลงไปจะมีสีเทาคล้ำครึ่งโคนส่วนครึ่งปลายสีขาว ขนหาง 2 คู่ล่างสุด มีสีขาวปลอดทั้งเส้น สะโพกและขนคลุมบนโคนหางสีขาว ด้านล่างของลำตัวสีส้มอมน้ำตาล ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม ขา นิ้วเท้า และ เล็บ มีสีเนื้อจางๆ เหมือตัวผู้
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Copsychus malabaricus ที่วิกิสปีชีส์
เสียงร้อง
นกกระเรียนเล็ก

| นกกระเรียนเล็ก |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Gruiformes
วงศ์:: Gruidae
สกุล:: Anthropoides
สปีชีส์:: A.  virgo
ชื่อทวินาม
Anthropoides virgo Linnaeus, 1758

Grus virgo
นกกระเรียนเล็ก หรือ นกกระเรียนเดมเมอเซลล์ (อังกฤษ: Demoiselle crane) เป็นนกกระเรียนชนิดหนึ่ง ขยายพันธุ์ในเอเชียกลาง พบเพียงไม่กี่แห่งในประเทศไซปรัสและทางตะวันออกของประเทศตุรกี และถึงแม้จะไกลอย่างทางตอนเหนือและตะวันตกของประเทศปากีสถาน ในฤดูหนาวนกจะอพยพไปทวีปแอฟริกาและเอเชียใต้