stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเก็บรักษาไฮโดรเจน
การเก็บรักษาไฮโดรเจนแบบเคลื่อนที่

มีการตั้งเป้าว่า ในปี 2005 จะสามารถผลิตถังเก็บ H2 ขนาด 5 กก.ได้สำเร๊จ แต่ก็ทำไม่สำเร็จ ในปี 2009 ได้มีการปรับเปลี่ยนแผนตามข้อมูลใหม่เกียวกับประสิทธิภาพจากการทดสอบรถยนต์หลายคัน เป้าหมายสุดขั้วสำหรับตัวเก็บแบบปริมาตรยังคงเหนือกว่าความเข้มข้นทางทฤษฏีของไฮโดรเจนเหลว
โปรดสังเกตว่า เป้าหมายเหล่านี้สำหรับระบบการเก็บรักษาไฮโดรเจนไม่ใช่วัสดุที่ใช้ทำที่เก็บไฮโดรเจน ความเข้มข้นของระบบปกติจะอยู่ราวๆครึ่งหนึ่งของวัสดุใช้งาน นั่นคือ ในขณะที่วัสดุอาจจะเก็บ H2ได้ 6 wt% ระบบที่ใช้วัสดุอาจทำได้แค่ 3 wt% เมื่อนำน้ำหนักของถัง อุณหภูมิและอุปกรณ์ควบคุมความกดดันมาพิจารณา
ในปี 2010 มีเทคโนโลยีการเก็บ 2 ชนิดเท่านั้นที่ถูกชี้ว่ามีความอ่อนไหวที่จะบรรลุเป้าหมาย นั่นคือ MOF-177 ที่ทำความจุเชิงปริมาตรได้เกินเป้า 2010 ในขณะที่การบีบอัด H2 ที่ทำความจุทั้งน้ำหนักและปริมาตรได้เกินเป้าหมายของปี 2015
เทคโนโลยีที่ทำได้แล้ว > ไฮโดรเจนบีบอัด

เป็นไฮโดรเจนในสภาวะที่เป็นแก๊สซึ่งถูกเก็บไว้ภายใต้ความดัน ถ้าเก็บในถัง จะเก็บที่ความดัน 
350 bar (5,000 psi) ถ้าเก็บในรถยนต์ จะเก็บที่ความดัน 700 bar (10,000 psi) บริษัทรถยนต์ที่นำวิธีนี้ไปพัฒนาได้แก่ ฮอนดา และ นิสสัน
เทคโนโลยีที่ทำได้แล้ว > ไฮโดรเจนเหลว

BMW ใช้ถังเชื้อเพลิงเหลวกับรถยนต์รุ่น BMW Hydrogen 7 โดยใช้ไฮไดรด์ที่ซับซ้อน รวมทั้งแอมโมเนีย โบเรน เพื่อผลิตเชื้อเพลิงไฮโดรเจนที่ทำตัวเหมือนกับเป็นของเหลวที่อุณหภูมิและความดันบรรยากาศ
สิ่งที่กำลังค้นคว้าพัฒนา > ตัวเก็บแบบเคมี

เมทัลไฮไดรด์
คาร์โบไฮเดรต
ไฮโดรคาร์บอนสังเคราะห์
Liquid organic hydrogen carriers (LOHC)
แอมโมเนีย
สารประกอบเอไมน์ โบเรน
Formic acid
Imidazolium ionic liquids
Phosphonium borate
Carbonite substances
สิ่งที่กำลังค้นคว้าพัฒนา > ตัวเก็บกายภาพ

Cryo-compressed
คาร์บอนนาโนทูบ
Metal-organic frameworks
Clathrate hydrates
Glass capillary arrays
Glass microspheres
ตัวเก็บไฮโดรเจนอยู่กับที่

ไม่เหมือนกับตัวเก็บเคลื่อนที่ ความเข้มข้นของไฮโดรเจนไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับตัวเก็บแบบอยู่กับที่ ปัจจุบันใช้เทคโนโลยีที่มีอยู่แล้ว ได้แก่
ไฮโดรเจนบีบอัดเก็บในถังไฮโดรเจน
ไฮโดรเจนเหลวเก็บในถังไฮโดรเจนเย็นยิ่งยวด
ตัวเก็บไฮโดรเจนอยู่กับที่ > ถังไฮโดรเจนใต้ดิน

ถังจะถูกเก็บไว้ในถ้ำหรือเหมืองเกลือร้างหรือบ่อน้ำมันหรือแก๊สที่หมดสภาพแล้ว บริษัท ICI เก็บแก๊สไฮโดรเจนจำนวนมหาศาลไว้ในถ้ำใต้ดินมาหลายปีโดยไม่มีปัญหา ไฮโดรเจนเหลวก็สามารถเก็บไว้ใต้ดินเพื่อใช้เป็นพลังงานสำรอง
ตัวเก็บไฮโดรเจนอยู่กับที่ > เก็บในท่อ

บริษัทเยอรมันใช้เครือข่ายท่อแก๊สธรรมชาติสำหรับเก็บทาวน์แก๊ส ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยไฮโดรเจน ความจุของท่อแก๊สมีมากกว่า 200,000 GWh ซึ่งเพียงพอใช้ได้ไปหลายเดือน ความสามารถของโรงไฟฟ้าของเยอรมันแบบดูดจากที่เก็บมีประมาณ 40 GWh การขนส่งพลังงานผ่านท่อแก๊สมีความสูญเสียน้อยกว่า 0.1% เมื่อเทียบกับส่งกระแสไฟฟ้าที่ 8%
ดูเพิ่ม

Sustainable development portal
Lithium borohydride
Converting hydrogen to methane using the Sabatier-process
Cascade storage system
Complex metal hydride
Cryo-adsorption
Hydrogenography
Hydrogen tank
Hydrogen energy plant in Denmark
Tunable nanoporous carbon
การพัฒนาถังเก็บเคลื่อนที่ในแต่ละช่วงเวลา
การหลอกลวงตัวเอง

การหลอกลวงตัวเอง
(อังกฤษ: Self-deception) เป็นกระบวนการปฏิเสธหรือให้เหตุผลแก้ต่างว่า หลักฐานหรือเหตุผลที่คัดค้านความคิดความเชื่อของตน ไม่อยู่ในประเด็นหรือไม่สำคัญ
เป็นการที่ทำให้ตัวเองเชื่อเรื่องความจริง (หรือความไม่จริง) อย่างหนึ่ง โดยวิธีที่ไม่ปรากฏกับตนว่ากำลังหลอกตัวเอง[ต้องการอ้างอิง]
ปัญหาการนิยาม

มติส่วนใหญ่ว่าการหลอกตัวเองคืออะไรอย่างแน่นอนยังเป็นปัญหาสำหรับนักปรัชญาในปัจจุบัน ซึ่งเกิดจากองค์ประกอบแบบปฏิทรรศน์ และตัวอย่างสำคัญ ๆ แต่ไม่ชัดเจนของปรากฏการณ์
นอกจากนั้นแล้ว การหลอกลวงตัวเองยังมีมิติต่าง ๆ มากมาย เช่นมิติด้านญาณวิทยา จิตวิทยา เชาวน์ปัญญา บริบททางสังคม และศีลธรรม
ดังนั้น คำนี้ยังถกเถียงกันไม่จบสิ้น และบางครั้งก็อ้างว่า เป็นปรากฏการณ์ที่เป็นไปไม่ได้
ทฤษฎี > การวิเคราะห์

รูปแบบทั่วไปของปรากฏการณ์นี้ พุ่งความสนใจไปที่เรื่องการหลอกลวงผู้อื่น
เช่น "นาย ก" ตั้งใจทำให้ "นาย ข" เชื่อในทฤษฎีบท p ทั้ง ๆ ที่รู้หรือเชื่อจริง ๆ ว่า ~p (คือว่า p ไม่เป็นความจริง)
การหลอกลวงเช่นนี้เป็นเรื่องจงใจ และบังคับในตัวว่า คนหลอกต้องรู้หรือเชื่อว่า ~p ในขณะที่คนถูกหลอกต้องเชื่อว่า p
ดังนั้น ในรูปแบบทั่วไปนี้ คนหลอกตัวเองจะต้อง (1) มีความเชื่อที่ขัดแย้งกัน (2) ตั้งใจทำให้ตัวเองถือเอาความเชื่อที่ตนรู้หรือเชื่อว่า ไม่เป็นจริง
แต่กระบวนการหาเหตุผลแก้ต่างหรือเข้าข้างตนเองในบุคคล สามารถอำพรางความตั้งใจหลอกตนเองของตน
นักวิชาการผู้หนึ่งแสดงว่า การหาเหตุผลเช่นนั้นในสถานการณ์บางอย่าง ทำให้ปรากฏการณ์หลอกตนเองเกิดขึ้นได้
เช่น เมื่อบุคคลหนึ่ง ผู้จริง ๆ ไม่เชื่อในตรรกบท p ตั้งใจพยายามให้ตนเชื่อหรือรักษาความเชื่อใน p โดยใช้เหตุผลต่าง ๆ และดังนั้นจึง ทำตัวเองให้เข้าใจผิดอย่างไม่ได้ตั้งใจ เป็นการเชื่อหรือรักษาความเชื่อเกี่ยวกับ p โดยใช้ความคิดแบบเอนเอียง จึงเป็นการหลอกตัวเองโดยวิธีที่เป็นเหตุเป็นผล
และเป็นวิธีที่ไม่ต้องตั้งใจหลอกตนเองหรือมีความคิดไม่ซื่อสัตย์โดยต่างหาก
ทฤษฎี > จิตวิทยา

ปรากฏการณ์หลอกลวงตัวเองสร้างคำถามในเรื่องธรรมชาติของ "บุคคล" โดยเฉพาะในทางจิตวิทยาและในเรื่อง "ตน" (หรืออัตตา)
ปฏิทรรศน์ที่อ้างว่าเป็นธรรมชาติของเรื่องนี้ มีเหตุจากความคิดที่ไม่สมเหตุผล แต่ก็มีผู้อ้างว่า ทุกคนไม่ได้มีแนวโน้มที่จะมีปรากฏการณ์นี้
นอกจากนั้นแล้ว การหาเหตุผลแก้ต่างหรือเข้าข้างตนเองยังได้รับอิทธิพลจากปัจจัยมากมายรวมทั้งการเข้าสังคม (socialization) ความเอนเอียงต่าง ๆ ของบุคคล ความกลัว และการกดเก็บทางประชาน (cognitive repression)
และสามารถจัดเปลี่ยนได้ทั้งในเชิงบวกและเชิงลบ ทำให้มองสถานการณ์เชิงลบในแง่ดีเกินไป และสถานการณ์ที่ดีแย่เกินไป
ดังนั้น การหาเหตุผลแก้ต่างเพียงแนวคิดเดียว ไม่สามารถสร้างความชัดเจนต่อกระบวนการหลอกตนเอง เพราะว่าการคิดหาเหตุผลเป็นรูปแบบที่ปรับเปลี่ยนได้ในการทำงานทางจิต
ทฤษฎี > ปฏิทรรศน์ของการหลอกลวงตนเอง

นักปรัชญาผู้หนึ่งได้ให้แสงสว่างเกี่ยวกับความขัดแย้งกัน (หรือปฏิทรรศน์) ที่สำคัญของการหลอกลวงตนเอง
ซึ่งมีสองอย่าง อย่างแรกเป็นเรื่องภาวะทางจิตของผู้หลอกตัวเอง และอย่างที่สองเป็นปฏิสัมพันธ์แบบพลวัตของการหลอกลวงตนเอง โดยมีชื่อบัญญัติว่า ปฏิทรรศน์สถิต (static paradox) และปฏิทรรศ์พลวัต (dynamic paradox) ตามลำดับ
นักปรัชญาผู้นั้นได้ให้ตัวอย่างของปฏิทรรศน์สถิตดังต่อไปนี้
ถ้านาย "ก" หลอกนาย "ข" ให้เชื่ออะไรบางอย่างว่า p เป็นเรื่องจริง และนาย ก ก็รู้หรือเชื่อจริง ๆ ว่า p เป็นเรื่องเท็จ ในขณะที่ทำให้นาย ข เชื่อว่า p เป็นเรื่องจริง
และดังนั้น เมื่อนาย ก หลอก นาย ก เอง ให้เชื่อว่า p เป็นจริง เขาก็จะรู้หรือเชื่อจริง ๆ ว่า p เป็นเท็จ ในขณะที่ทำให้ตัวเองเชื่อว่า p เป็นเรื่องจริง
ดังนั้น นาย ก ก็จะต้องเชื่อไปพร้อม ๆ กันว่า p เป็นเท็จ และว่า p เป็นจริงด้วย แล้วนี่จะเป็นไปได้อย่างไร
และพรรณนา ปฏิทรรศน์พลวัตดังต่อไปนี้
โดยทั่วไปแล้ว นาย "ก" จะไม่สามารถใช้กลยุทธ์หลอกลวงนาย "ข" ได้ ถ้านาย ข รู้เจตนาหรือแผนของนาย ก
ซึ่งก็น่าจะเป็นเช่นเดียวกัน เมื่อนาย ก และ ข เป็นคนเดียวกัน
ดังนั้น สำหรับคนที่ต้องการหลอกตัวเอง การรู้เจตนาและกลยุทธ์ของตนเองดูเหมือนจะทำให้การหลอกตัวเองนั้นไม่มีผล
และในด้านตรงกันข้าม ข้อเสนอว่า คนหลอกตัวเองมักจะใช้กลยุทธ์หลอกตัวเองอย่างสำเร็จผลโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรดูจะเป็นเรื่องน่าขัน
เพราะว่า การดำเนินการตามแผนของบุคคลดูเหมือนจะต้องอาศัยความเข้าใจแผนและเป้าหมายของตนโดยทั่วไป
และดังนั้น โดยทั่วไปแล้ว บุคคลจะสามารถหลอกตัวเองโดยกลยุทธ์หลอกตัวเองได้หรือไม่
ดังนั้น แบบจำลองเช่นนี้ทำให้เกิดปัญหาว่า บุคคลจะสามารถมีความเชื่อที่ขัดกันเองได้อย่างไร (ปฏิทรรศน์สถิต) และจะสามารถหลอกตัวเองได้อย่างไรโดยที่ไม่ทำให้เจตนาของตนไร้ประสิทธิผล (ปฏิทรรศน์พลวัต)
การพยายามแก้ปัญหาเหล่านี้ ทำให้เกิดแนวคิดแบ่งออกเป็นสองพวก
แนวคิดหนึ่งธำรงว่า กรณีสำคัญที่เด่น ๆ ของการหลอกลวงตัวเองเป็นการทำ "โดยมีเจตนา" และอีกแนวคิดหนึ่งเป็นนัยตรงข้ามกับแนวคิดนั้น แนวคิดสองอย่างนี้เรียกว่า "พวกมีเจตนา" (intentionalist) และ "พวกไม่มีเจตนา" (non-intentionalist) ตามลำดับ
พวกนักปรัชญาที่มีความเห็นแบบแรกมักจะตกลงกันได้ว่า การหลอกลวงตนเองเป็นการกระทำโดยเจตนา แต่ไม่สามารถตกลงกันได้ว่า จะต้องทำโดยมีความเชื่อขัดกันหรือไม่
เป็นแนวคิดที่รวมองค์ประกอบเกี่ยวกับการแบ่งเวลา (คือยืดเวลาออกเป็นเวลานาน ๆ เพิ่มโอกาสที่จะลืมว่าได้หลอกตัวเอง) หรือการแบ่งทางจิตภาพ (คือการมีด้านหรือฝ่ายต่าง ๆ เกี่ยวกับ "ตน")
โดยเปรียบเทียบกัน นักปรัชญาพวกที่สองมักจะเชื่อว่า แม้กรณีต่าง ๆ ของการหลอกลวงตนเองจะไม่ใช่เรื่องที่เกิดโดยบังเอิญ แต่ก็เกิดจากความต้องการ ความวิตกกังวล และอารมณ์อื่น ๆ เกี่ยวกับ p
ซึ่งเป็นแนวคิดที่แยกแยะการหลอกตัวเองจากความเข้าใจผิด
ยังมีคำถามและการโต้เถียงที่ยังไม่ยุติมากมายเกี่ยวปฏิทรรศน์ของการหลอกตัวเอง และทฤษฎีที่สามารถมีมติร่วมกันได้ก็ยังไม่ปรากฏ
ทฤษฎี > ทฤษฎีของรอเบิร์ต ทริเวอร์

มีทฤษฎีว่า มนุษย์เสี่ยงต่อการหลอกตัวเองเพราะว่าคนโดยมากมีความติดข้องทางอารมณ์กับความเชื่อต่าง ๆ ซึ่งบางเรื่องอาจจะไร้เหตุผล
มีนักชีววิทยาวิวัฒนาการ เช่น ศ.ดร.รอเบิร์ต ทริเวอร์ ที่เสนอว่า
การหลอกตัวเองเป็นส่วนสำคัญของพฤติกรรมมนุษย์ และแม้ของสัตว์โดยทั่วไป
คือ บุคคลจะหลอกตัวเองให้เชื่ออะไรบางอย่างที่ไม่จริง เพื่อจะให้สามารถยังให้คนอื่นเชื่อเรื่องนั้นได้ดีกว่า
เพราะว่า เมื่อบุคคลยังให้ตัวเองเชื่อเรื่องที่ไม่จริง ก็จะสามารถซ่อนอาการหลอกลวงได้ดีกว่า
แนวคิดนี้มีมูลฐานจากเหตุผลเช่นนี้ คือ การหลอกลวงเป็นหลักอย่างหนึ่งของการสื่อสารในธรรมชาติ ทั้งในสปีชีส์เดียวกันและระหว่างสปีชีส์
ซึ่งพัฒนาขึ้นเพื่อให้ได้เปรียบบุคคลอื่น
เริ่มตั้งแต่การร้องตกใจจนถึงการร้องเลียนแบบ สัตว์ได้ใช้การหลอกลวงเพื่อการรอดชีวิต
และสัตว์ที่สามารถรู้ว่าเป็นการหลอกลวงจะมีโอกาสสูงกว่าที่จะรอดชีวิต
และดังนั้น การหลอกลวงตนเองจึงเป็นการอำพรางความตั้งใจหลอกลวงจากบุคคลอื่นที่จะรู้ได้
ดังที่ ดร.ทริเวอร์กล่าวว่า "ซ่อนความจริงจากตัวเพื่อที่จะซ่อนจากคนอื่น ๆ ได้ลึกยิ่งกว่า"
ในมนุษย์ การสำนึกว่ากำลังหลอกผู้อื่นมักจะทำให้เกิดอาการต่าง ๆ เช่น จมูกบาน เหงื่อออก เสียงเปลี่ยน การขยับตา และการกะพริบตาเร็ว
และดังนั้น ถ้าการหลอกลวงตนเองสามารถทำให้ตนเชื่อเรื่องบิดเบือนเอง บุคคลนั้นจะไม่ปรากฏอาการหลอกลวง และดังนั้นจะดูเหมือนพูดความจริง
การหลอกลวงตนเองสามารถทำเพื่อให้เหมือนเก่งกว่าหรือด้อยกว่าที่ตนเป็นจริง ๆ
ยกตัวอย่างเช่น บุคคลสามารถแสดงความมั่นใจเกินจริงเพื่อดึงดูดเพศตรงข้าม หรือแสดงความมั่นใจน้อยเกินจริงเพื่อที่จะเลี่ยงสัตว์ล่าหรือภัยอย่างอื่น
ดังนั้น ถ้าบุคคลสามารถซ่อนความรู้สึกและเจตนาของตนได้ดี ก็จะสามารถหลอกผู้อื่นได้สำเร็จมากกว่า
แต่ก็สามารถอ้างได้ว่า ความสามารถในการหลอกลวงหรือหลอกลวงตัวเอง ไม่ใช่เป็นลักษณะสืบสายพันธุ์ที่ได้รับการคัดเลือก แต่เป็นผลข้างเคียงของลักษณะที่ทั่วไปยิ่งกว่านั้นคือ ความคิดเชิงนามธรรม (abstract thinking)
ซึ่งทำให้มีความได้เปรียบทางวิวัฒนาการหลายอย่างเช่น พฤติกรรมที่ยืดหยุ่นและปรับตัวได้ และการสร้างนวัตกรรมต่าง ๆ
แต่เนื่องจากว่า การโกหกเป็นพฤติกรรมทางนามธรรม กระบวนการทางจิตที่สร้างเรื่องเท็จ สามารถเกิดในสัตว์ที่สมองซับซ้อนเพียงพอที่จะให้เกิดความคิดเชิงนามธรรมได้เท่านั้น[ต้องการอ้างอิง]
การหลอกตัวเองเป็นการลดเรื่องที่ต้องคิด (หรือลดการประมวลข้อมูลในสมอง) ซึ่งก็คือ มันซับซ้อนน้อยกว่าที่บุคคลจะมีพฤติกรรมหรือคิดในรูปแบบที่แสดงว่าเป็นความจริง ถ้าบุคคลนั้นเชื่อว่าเรื่องนั้นเป็นจริง
เพราะว่า สมองก็จะไม่ต้องคิดถึงเรื่องจริงและเรื่องเท็จเสมอ ๆ โดยเพียงแค่เชื่อว่า สิ่งที่เป็นเท็จเป็นเรื่องจริง
ทฤษฎี > ทฤษฎีของรอเบิร์ต ทริเวอร์ > นัยที่เป็นผลของทฤษฎี

เพราะว่ามีการหลอกลวง ดังนั้นก็จะมีการคัดเลือกที่มีกำลังเพื่อความสามารถที่จะรู้ความหลอกลวงได้
ดังนั้น การหลอกลวงตนเองจึงได้วิวัฒนาการขึ้นเพื่อซ่อนอาการหลอกลวงจากคนอื่น ๆ
การมีการหลอกลวงเอง เป็นตัวอธิบายการมีความสามารถแต่กำเนิดในการหลอกตัวเองเพื่อซ่อนอาการหลอกลวง
ดังนั้น มนุษย์หลอกตัวเองเพื่อจะหลอกคนอื่นได้ดีกว่า และได้เปรียบต่อผู้อื่น
ตั้งแต่ ดร.ทริเวอร์ได้เสนอทฤษฎีการหลอกตัวเองโดยเป็นการปรับตัวเมื่อ 3 ทศวรรษก่อน ก็ได้มีการถกเถียงกันเรื่อย ๆ มาว่า พฤติกรรมเช่นนี้มีมูลฐานทางพันธุกรรมหรือไม่
แม้ว่าคำอธิบายเกี่ยวกับการหลอกลวงผู้อื่นและตัวเองว่าเป็นลักษณะแต่กำเนิดอาจจะเป็นจริง แต่ว่าก็ยังมีคำอธิบายอื่น ๆ มากมายเกี่ยวกับรูปแบบพฤติกรรมเช่นนี้
เช่น มันเป็นไปได้ว่าความสามารถในการหลอกตัวเองไม่ได้มีแต่กำเนิด แต่เป็นลักษณะที่เรียนรู้ผ่านประสบการณ์
ยกตัวอย่างเช่น บุคคลอาจจะเคยถูกจับได้ว่าโกหกปิดความจริง
โดยมีจมูกบาน ซึ่งแสดงให้คนอื่นรู้ว่ากำลังโกหก ดังนั้นจึงไม่ได้สิ่งที่ต้องการ
ดังนั้น ในครั้งต่อ ๆ ไป เพื่อให้ได้ผลที่ดีกว่า บุคคลจะพยายามหลอกตัวเองว่าไม่มีข้อมูลที่เป็นเรื่องจริง เพื่อที่จะปิดบังการหลอกลวง
ดังนั้น มนุษย์อาจจะสามารถเรียนรู้การหลอกตัวเอง
ตัวอย่าง

แม้ว่าคำศัพท์เองจะนิยามได้ยาก แต่ว่าตัวอย่างของการหลอกตัวเองในระดับต่าง ๆ มีมากมาย
ตัวอย่างง่าย ๆ มีทั่วไปอย่างสามัญ เช่น คนติดสุราที่หลอกตัวเองว่าตนสามารถควบคุมการดื่มได้ สามีที่หลอกตัวเองว่าภรรยาไม่มีชู้ ผู้ร่วมงานขี้อิจฉาที่หลอกตัวเองว่า ผู้ร่วมงานประสบความสำเร็จในงานมากกว่าเพราะมีความทะเยอทะยานแบบไร้ปรานี
ดร.ทริเวอร์และผู้ร่วมเขียนได้แสดงตัวอย่างที่ซับซ้อน โดยวิเคราะห์บทบาทการหลอกลวงตนเองของนักบิน ในเหตุการณ์เครื่องบินตกของสายการบินแอร์ฟลอริดาเที่ยวบิน 90 (Air Florida Flight 90) ที่กัปตันผู้เป็นนักบินหลักเชื่อว่า ไม่มีอะไรผิดปกติทั้ง ๆ ที่ถูกท้วงโดยนักบินรอง
ดูเพิ่ม

ภาวะเสียสำนึกความพิการ
ความไม่ลงรอยกันทางประชาน
การกุเหตุความจำเสื่อม
การทดลองแบบอำพรางสองฝ่าย
การแปลการพินิจภายในผิด
รายชื่อความเอนเอียงทางประชาน
การแปลสิ่งเร้าผิดเชิงบวก
การโฆษณาชวนเชื่อ
จิตวิทยา
การกำหนดความสมเหตุสมผลโดยอัตวิสัย
ความปรารถนาหรือความเชื่อที่อยู่เหนือเหตุผล
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "deception; deceit", ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑ ฉบับ ๒๕๔๕, การหลอกลวง
1 2 3 4 5  "Self-Deception". Stanford Encyclopedia of Philosophy.
↑  McLaughlin, Brian P (1988). "2". Exploring the Possibility of Self-Deception in Belief. Perspectives on Self-Deception. University of California Press. ISBN 9780520061231. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |editors= ถูกละเว้น แนะนำ (|editor=) (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  Rorty, Amélie Oksenberg (1988). "1". The Deceptive Self: Liars, Layers, and Lairs. Perspectives on Self-Deception. University of California Press. ISBN 9780520061231. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |editors= ถูกละเว้น แนะนำ (|editor=) (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  Johnston, Mark (1988). "3". Self-Deception and the Nature of Mind. Perspectives on Self-Deception. University of California Press. ISBN 9780520061231. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |editors= ถูกละเว้น แนะนำ (|editor=) (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
1 2  Mele, Alfred R (1998). Two Paradoxes of Self-Deception. Self-Deception and Paradoxes of Rationality. CSLI Publications. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |editors= ถูกละเว้น แนะนำ (|editor=) (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  Trivers, Robert (2002). Natural Selection and Social Theory: Selected Papers of Robert Trivers. Oxford University Press US. ISBN 978-0-19-513062-1.
↑  Trivers, RL; Newton, HP (1982-11). "The crash of flight 90: doomed by self-deception" (PDF). Science Digest. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2016-03-11. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |date= (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
แหล่งข้อมูลอื่น > หนังสือ

Hållén, Elinor (2011) . A Different Kind of Ignorance: Self-Deception as Flight from Self-Knowledge. Diss. Uppsala: Uppsala Universitet. ISBN 978-91-506-2206-5.
Leadership and Self Deception, by Arbinger Institute. Talks at length about self-deception and its implications for leaders - in personal and public life. ISBN 978-1-57675-977-6
Anatomy of Peace: Resolving the Heart of Conflict, by Arbinger Institute. ISBN 978-1-57675-334-7
McLaughlin, Brian P. & Amélie Oksenberg Rorty (eds.) (1988) . Perspectives on Self-Deception. California UP: Berkeley etc.
Trivers, R. (2011) . The Folly of Fools: The Logic of Deceit and Self-Deception in Human Life. Basic Books. ISBN 978-0-465-02755-2
แหล่งข้อมูลอื่น > วารสาร

Teorema, Vol. XXVI/3, Monographic on Self-Deception: Conceptual Issues, Autumn 2007 เก็บถาวร 2008-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Behavioral and Brain Sciences, Vol. 20 (1), 1997.
Philosophical Psychology, Vol. 20 (3), 2007
แหล่งข้อมูลอื่น > เว็บไซต์

Skeptic's Dictionary entry on self-deception
Arbinger Institute - a consulting organisation based on Terry Warner's work on self-deception
The pattern behind self-deception
การเมืองฝ่ายซ้ายกลาง

การเมืองฝ่ายซ้ายกลาง (อังกฤษ: Centre-left politics (ภาษาอังกฤษแบบบริติช) หรือ Center-left politics (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน) หรือ Moderate-left politics) คือความคิดเห็นทางการเมืองที่พาดพิงถึงฝ่ายซ้ายในสเปกตรัมการเมืองแบบฝ่ายซ้าย–ฝ่ายขวา แต่อยู่ใกล้กับสายกลางมากกว่าการเมืองฝ่ายซ้ายประเภทอื่น ๆ การเมืองฝ่ายซ้ายกลางเชื่อในการทำงานของระบบที่กำหนดขึ้นเพื่อปรับปรุงความยุติธรรมในสังคม ส่งเสริมระดับความเท่าเทียมกันทางสังคมที่เชื่อว่าทำได้ผ่านการส่งเสริมโอกาสที่เท่าเทียมกัน และยังช่วยส่งเสริมความเท่าเทียมกันของโชค ซึ่งเน้นที่ความสำเร็จของความเสมอภาค แต่ต้องมีความรับผิดชอบส่วนบุคคลในพื้นที่ที่บุคคลแต่ละคนควบคุมได้ผ่านความสามารถและพรสวรรค์ ตลอดจนความรับผิดชอบต่อสังคมในพื้นที่ที่อยู่นอกการควบคุมโดยบุคคลที่มีความสามารถหรือพรสวรรค์
การเมืองฝ่ายซ้ายกลางต่อต้านช่องว่างที่กว้างระหว่างคนรวยและคนจน และสนับสนุนมาตรการระดับปานกลางเพื่อลดช่องว่างทางเศรษฐกิจ เช่น ภาษีเงินได้อัตราก้าวหน้า กฎหมายห้ามการใช้แรงงานเด็ก กฎหมายค่าจ้างขั้นต่ำ กฎหมายควบคุมสภาพการทำงาน การจำกัดชั่วโมงการทำงาน และ กฎหมายเพื่อรับรองสิทธิของคนงานในการจัดระเบียบ โดยทั่วไปแล้ว การเมืองฝ่ายซ้ายกลางจะอ้างว่าความเท่าเทียมกันของผลลัพธ์เป็นไปไม่ได้ แต่โอกาสที่เท่าเทียมกันจะช่วยเพิ่มระดับความเท่าเทียมกันของผลลัพธ์ในสังคม
ในทวีปยุโรป การเมืองฝ่ายซ้ายกลางนั้นรวมถึงประชาธิปไตยสังคมนิยม พิพัฒนาการนิยม และนักสังคมนิยมประชาธิปไตย การเมืองสีเขียว และคริสเตียนฝ่ายซ้าย นักเสรีนิยมสังคมบางคนถูกอธิบายว่าเป็นหนึ่งในการเมืองฝ่ายซ้ายกลาง แต่นักเสรีนิยมทางสังคมจำนวนมากก็อยู่ในสายกลางของสเปกตรัมทางการเมืองเช่นกัน
ดูเพิ่ม

สเปกตรัมการเมือง
การเมืองฝ่ายซ้าย
การเมืองสายกลาง
ประชาธิปไตยสังคมนิยม
พิพัฒนาการนิยม
แหล่งข้อมูลอื่น

"Leftist parties of the world". Nico Biver. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ 2010. สืบค้นเมื่อ 14 พฤศจิกายน 2009.
การเมืองกินคน

| การเมืองกินคน |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: จอร์จ คลูนีย์
บทภาพยนตร์: จอร์จ คลูนีย์ แกรนท์ เฮสลอฟ โบ วิลลิมอน
สร้างจาก: ฟาร์รากัท นอร์ธ  โดย โบ วิลลิมอน
อำนวยการสร้าง: แกรนท์ เฮสลอฟ จอร์จ คลูนีย์ ไบรอัน โอลิเวอร์
นักแสดงนำ: ไรอัน กอสลิง จอร์จ คลูนีย์ ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน พอล จิอามัตติ อีวาน ราเชล วูด เมริซา โทเม เจฟฟรีย์ ไรท์
กำกับภาพ: ไฟดอน ปาปามิคาอิล
ตัดต่อ: สตีเฟน มีเรียน
ดนตรีประกอบ: อเล็กซานเดร เดสปลา
บริษัทผู้สร้าง: สโมคเฮาส์พิกเจอร์ส แอปเปียนเวย์โปรดักชันส์ เอ็กซ์คลูซีฟมีเดีย ครอสครีกพิกเจอร์ส 
ผู้จัดจำหน่าย: โคลัมเบียพิกเจอส์
วันฉาย:   31 สิงหาคม ค.ศ. 2011 (2011-08-31) (เวนิส)  7 ตุลาคม ค.ศ. 2011 (2011-10-07) (สหรัฐฯ)  23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 (2012-02-23) (ไทย) 
ความยาว: 101 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $12.5 ล้าน
ทำเงิน: $75,993,061
การเมืองกินคน (อังกฤษ: The Ides of March) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดราม่าการเมือง กำกับโดยจอร์จ คลูนีย์ บทภาพยนตร์โดยจอร์จ คลูนีย์ ร่วมกับแกรนท์ เฮสลอฟ และโบ วิลลิมอน ภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากละครเวทีเรื่องฟาร์รากัท นอร์ธ (Farragut North) ของวิลลิมอน นำแสดงโดยไรอัน กอสลิง, จอร์จ คลูนีย์, ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน, พอล จิอามัตติ, เอฟแวน เรเชล วู้ด, เมริซา โทเม และ เจฟฟรีย์ ไรท์
ภาพยนตร์ The Ides of March ถูกนำเสนอเป็นภาพยนตร์เปิดงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสครั้งที่ 68 และเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติไฮฟาครั้งที่ 27 และถูกฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต 2011 และออกฉายในสหรัฐอเมริกา 7 ตุลาคม พ.ศ. 2554 และในไทย 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
รายชื่อนักแสดงนำ

ไรอัน กอสลิง เป็น สตีเฟ่น เมเยอร์ส ผู้จัดการรณรงค์หาเสียงให้กับมอร์ริส
จอร์จ คลูนีย์ เป็น ไมค์ มอร์ริส ผู้ว่าการรัฐเพนซิลเวเนีย และผู้เข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีจากพรรคเดโมแครต
ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน เป็น พอล ซาร่า ผู้จัดการรณรงค์หาเสียงให้กับมอร์ริส และหัวหน้าของเมเยอร์ส
พอล จิอามัตติ เป็น ทอม ดัฟฟี่ ผู้จัดการรณรงค์หาเสียงให้กับเท็ด พูลแมน
เอฟแวน เรเชล วู้ด เป็น มอลลี่ สเติร์นส์ เด็กฝึกงานในการรณรงค์หาเสียงของมอร์ริส และคู่รักของเมเยอร์ส
เมริซา โทเม เป็น ไอด้า โฮโรวิคซ์ ผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์
เจฟฟรีย์ ไรท์  เป็น วุฒิสมาชิกแห่งรัฐนอร์ธแคโรไลนา แฟรงกลิน ทอมสัน จากพรรคเดโมแครต
เจนนิเฟอร์ อีลาย เป็น ซินดี้ มอร์ริส ภริยาของท่านผู้ว่าฯ มอร์ริส
เกรกอรี่ อิทซิน เป็น อดีตวุฒิสมาชิกแจ๊ค สเติร์นส์ พ่อของมอลลี่ สเติร์นส์ และประธานคณะกรรมการแห่งชาติของพรรคเดโมแครต
ไมเคิล แมนเทล เป็น เท็ด พูลแมน วุฒิสมาชิกแห่งรัฐอาร์คันซอ และคู่แข่งของมอรร์สในการแข่งขันเลือกตัวแทนพรรคเดโมแครต
แม็กซ์ มิงเฮลลา เป็น เบ็น ฮาร์เพ็น  สมาชิกในคณะทำงานรณรงค์หาเสียงของมอร์ริส
การเลือกปฏิบัติทางพันธุกรรม

การเลือกปฏิบัติเชิงพันธุกรรม (อังกฤษ: genetic discrimination) คือการที่บุคคลกลุ่มหนึ่งปฏิบัติกับบุคคลอีกกลุ่มหนึ่งแตกต่างจากกลุ่มอื่นๆ ด้วยเหตุผลว่าผู้ถูกปฏิบัตินั้นมีหรือถูกทำให้เชื่อว่ามีการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมที่เป็นสาเหตุหรือเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดโรคทางพันธุกรรม นอกจากนี้ยังอาจหมายถึงการเลือกปฏิบัติใดๆ ที่มีพื้นฐานอยู่บนลักษณะทางพันธุกรรมของผู้ถูกปฏิบัติ โดยไม่ขึ้นกับลักษณะแสดงออกหรือคุณค่าของตัวผู้ถูกปฏิบัติ
การเลือกตั้งล่วงหน้า

หน่วยออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้าที่ประเทศสวีเดนใน ค.ศ. 2009
การออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้า โดยทั่วไปเรียก การเลือกตั้งล่วงหน้า (อังกฤษ: early voting, advance polling, หรือ pre-poll voting) เป็นการออกเสียงลงคะแนนเพื่อความสะดวก ซึ่งเปิดให้ออกเสียงลงคะแนนในการเลือกตั้งก่อนวันเลือกตั้งจริง โดยการออกเสียงลงคะแนนด้วยตนเองที่หน่วยเลือกตั้ง หรือออกเสียงลงคะแนนทางไกล เช่น ผ่านไปรษณีย์ เป็นต้น เหตุผลทั่วไปในการจัดให้ออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้า คือ เพื่อลดความแออัดในวันจริง เพื่อเพิ่มโอกาสในการมีส่วนร่วมออกเสียงลงคะแนน และเพื่อลดผลกระทบต่อบุคคลที่อาจไม่ว่างในวันจริง ในบางประเทศเปิดให้บุคคลทั่วไปออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้าได้ แต่ในบางประเทศเปิดให้เฉพาะบุคคลบางกลุ่มเท่านั้น เช่น ผู้ที่คาดว่าจะต้องออกนอกประเทศหรือต้องเข้ารับการรักษาพยาบาลในวันจริง
ในประเทศนิวซีแลนด์ การออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้านั้นจะจัดขึ้น 12 วันก่อนวันเลือกตั้งจริง และสามารถออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้าได้โดยไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลใดก็ได้ จนกระทั่ง ค.ศ. 2008 จึงมีการกำหนดเงื่อนไข ในการเลือกตั้งใน ค.ศ. 2011 มีผู้ออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้า 334,600 คน คิดเป็น 14.7% ของผู้มีสิทธิออกเสียงลงคะแนนทั้งหมด ต่อมาในการเลือกตั้งใน ค.ศ. 2017 ผู้ออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้าเพิ่มขึ้นเป็น 48% และในการเลือกตั้งใน ค.ศ. 2020 เพิ่มขึ้นเป็น 66.7%
ในประเทศออสเตรเลีย เมื่อต้องมีการออกเสียงลงคะแนน ผู้มีสิทธิออกเสียงลงคะแนนจะสามารถออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้าได้ด้วยสาเหตุหลายประการ เช่น การเดินทาง การตั้งครรภ์ การทำงาน รวมถึงเหตุผลทางศาสนาที่ทำให้ไม่อาจออกเสียงลงคะแนนในวันจริงได้ ในการเลือกตั้งใน ค.ศ. 2019 มีผู้ออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้า 6.1 ล้านคน (ทั้งโดยการมาออกเสียงลงคะแนนด้วยตนเองและผ่านทางไปรษณีย์) คิดเป็น 40.7% ของผู้มีสิทธิออกเสียงลงคะแนนทั้งหมด ซึ่งเป็นจำนวนที่เพิ่มขึ้น 26.4% จากการเลือกตั้งใน ค.ศ. 2013 และ 13.7% จากการเลือกตั้งใน ค.ศ. 2007
สำหรับประเทศไทย เปิดให้ผู้มีสิทธิออกเสียงลงคะแนนล่วงหน้าได้ ทั้งในและนอกเขตเลือกตั้งที่ตนสังกัด และนอกราชอาณาจักร โดยต้องลงทะเบียนก่อน และมีสถิติว่า ในการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2566 มีผู้ลงทะเบียนรวม 2,285,522 คน มาใช้สิทธิจริง 2,090,114 คน คิดเป็นราว 91% ของผู้ลงทะเบียน ส่วนในการเลือกตั้งก่อนหน้า คือ การเลือกตั้งใน พ.ศ. 2562 นั้น มีผู้ลงทะเบียนรวม 2,713,720 คน มาใช้สิทธิจริง 2,364,587 คน คิดเป็นราว 87% ของผู้ลงทะเบียน ผู้ลงทะเบียนแล้วไม่ใช้สิทธิ จะไม่สามารถใช้สิทธิในวันจริงได้อีก และจะเสียสิทธิบางประการในทางการเมืองด้วย (เว้นแต่ได้แจ้งเหตุตามที่กฎหมายกำหนด) เช่น สิทธิในการคัดค้านการเลือกตั้ง สิทธิในการสมัครรับเลือกตั้ง สิทธิในการดำรงตำแหน่งทางการเมือง ฯลฯ
การเล่าเรื่อง

การเล่าเรื่อง (อังกฤษ: storytelling) เป็นวิธีการใช้ดึงความรู้ที่อยู่ในคน (tacit knowledge) ออกมา เพราะเรื่องเล่าถือได้ว่าเป็นวิธีการสื่อที่ผสมผสานทั้งบริบท (context) และเนื้อหา (content) เรื่องเล่าจึงมีทั้งอารมณ์ ความรู้สึก ความเชื่อของผู้เล่าปนลงไปด้วย การเล่าเรื่องมีสภาพที่แตกต่างออกไปตามบริบท
การเลื่อนผิดปรกติของสมอง

| การเลื่อนผิดปรกติของสมอง |
| --- | --- |

การเลื่อนผิดปรกติของสมองแบบต่าง ๆ
สาขาวิชา: ประสาทวิทยา, ประสาทศัลยศาสตร์
การเลื่อนผิดปรกติของสมอง (อังกฤษ: brain herniation) เป็นผลข้างเคียงที่อันตรายถึงชีวิตของภาวะความดันในกะโหลกสูงมาก ซึ่งเกิดเมื่อบางส่วนของสมองถูกบีบผ่านโครงสร้างต่าง ๆ ภายในกะโหลก โดยสมองสามารถเลื่อนข้ามโครงสร้างดังกล่าว เช่น ฟอล์กสมองใหญ่ (falx cerebri), ส่วนหุ้มสมองน้อย (tentorium cerebelli) และแม้แต่ผ่านฟอราเมน แมกนัม (รูในฐานกะโหลกอันเป็นที่ที่ไขสันหลังบรรจบกับสมอง) การเลื่อนผิดปรกติอาจเกิดได้จากปัจจัยต่าง ๆ ที่ทำให้มีฤทธิ์ของก้อน (mass effect) และความดันในกะโหลกเพิ่ม ซึ่งได้แก่ การบาดเจ็บของสมองจากอุบัติเหตุ เลือดออกในกะโหลก หรือเนื้องอกสมอง
การเลื่อนผิดปรกติยังเกิดได้แม้ไม่มีความดันในกะโหลกสูง เมื่อรอยโรคที่เป็นก้อนอย่างก้อนเลือดขังที่เกิด ณ ขอบของส่วนสมองต่าง ๆ ในกรณีเช่นนั้น ความดันเฉพาะที่เพิ่มขึ้น ณ ที่ที่เกิดการเลื่อนผิดปรกติ แต่ความดันนี้ไม่ได้ส่งผ่านไปยังสมองส่วนที่เหลือ ฉะนั้นจึงไม่จัดว่ามีความดันในกะโหลกสูง
เนื่องจากการเลื่อนผิดปรกติทำให้เกิดความดันสูงมากในส่วนต่าง ๆ ของสมอง จึงตัดการลำเลียงเลือดไปยังสมองหลายส่วน ซึ่งมักทำให้เสียชีวิต ฉะนั้นในโรงพยาบาลอาจมีการรักษาแบบดุเดือดเพื่อป้องกันภาวะดังกล่าวโดยการลดความดันในกะโหลก หรือโดยการระบายก้อนเลือดขังซึ่งทำให้เกิดความดันเฉพาะที่ในสมองส่วนหนึ่ง