stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก 2024
ผลการแข่งขันและตารางคะแนน > ระบบการให้คะแนน

คะแนนจะมอบให้กับนักขับที่ได้รับการจัดอันดับสิบอันดับแรก นักขับที่ทำรอบเร็วที่สุด (ซึ่งนักขับจะต้องอยู่ในสิบอันดับแรกเท่านั้นเพื่อรับคะแนน) และนักขับแปดอันดับแรกในรอบสปรินต์ ในกรณีที่คะแนนของนักขับเสมอกัน ระบบนับคะแนนถอยหลังจะถูกใช้โดยนักขับที่มีผลการแข่งขันดีที่สุดจะได้รับการจัดอันดับสูงกว่า หากผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเหมือนกันจะตัดสินโดยผลลัพธ์ถัดไปที่ดีที่สุดและไล่ต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะได้ผู้ชนะ คะแนนจะมอบให้โดยใช้ระบบดังต่อไปนี้:
| อับดับ |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  10  | รอบเร็ว |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กรังด์ปรีซ์ | 25 | 18 | 15 | 12 | 10 | 8 | 6 | 4 | 2 | 1 | 1 |
| สปรินต์ | 8 | 7 | 6 | 5 | 4 | 3 | 2 | 1 |  |  |  |
แหล่งที่มา:
ผลการแข่งขันและตารางคะแนน > ตารางคะแนนชิงแชมป์โลกประเภทนักขับ

† นักขับที่ไม่จบการแข่งขันแต่ถูกจัดอันดับ เนื่องจากแข่งขันมากกว่าร้อยละ 90 ของระยะทางการแข่งขัน
ผลการแข่งขันและตารางคะแนน > ตารางคะแนนชิงแชมป์โลกประเภทผู้ผลิต

† นักขับที่ไม่จบการแข่งขันแต่ถูกจัดอันดับ เนื่องจากแข่งขันมากกว่าร้อยละ 90 ของระยะทางการแข่งขัน
แถวในตารางไม่ได้หมายถึงคะแนนของนักขับคนใดคนหนึ่ง ตารางคะแนนชิงแชมป์โลกประเภทผู้ผลิตนั้นจะอ้างอิงอันดับการแข่งขันในแต่ละกรังด์ปรีซ์ โดยจัดเรียงตามการจัดอันดับอันเป็นที่สิ้นสุดหลังจบการแข่งขันเพียงเท่านั้น (ซึ่งไม่ใช่คะแนนสะสมทั้งหมดที่ทำได้ในการแข่งขันนั้น รวมถึงคะแนนจากการทำรอบเร็วที่สุดและคะแนนจากรอบสปรินต์ด้วย)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กฤดูกาลแข่งขันของฟอร์มูลาวัน |
| --- | --- |
 1950  1951  1952  1953  1954  1955  1956  1957  1958  1959  1960  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  2024  2025
เจ้าพรหมาภิพงษธาดา

เจ้าพรหมาภิพงษธาดา (ไทยถิ่นเหนือ: ) เจ้านครลำปางองค์ที่ 10 ในราชวงศ์ทิพย์จักร ดำรงตำแหน่งระหว่างปี พ.ศ. 2416 ถึงปี พ.ศ. 2436 (แต่ในบางตำราว่าถึงปี พ.ศ. 2429)
พระประวัติ

เจ้าพรหมาภิพงษธาดา มีพระนามเดิมว่า เจ้าพรหมวงศ์ เป็นราชโอรสในพระเจ้านครลำปางดวงทิพย์ เจ้าผู้ครองนครลำปาง องค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์ทิพย์จักร กับแม่เจ้าบัวแก้ว (ราชธิดาในพระยามงคลวรยศ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 56 และองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์ กับแม่เจ้าเมืองเทิงอัครเทวี) และเป็นอนุชาใน เจ้าอุปราช (มหาพรหม) เจ้าอุปราชนครลำปาง ได้เข้ารับราชการในตำแหน่ง พระยาไชยสงครามนครลำปาง  ในสมัยเจ้าอุปราชญาณรังษี ต่อมาในปี พ.ศ. 2399 ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เลื่อนยศฐานันดรศักดิ์ขึ้นเป็น เจ้าราชวงศ์นครลำปาง ครั้นถึงปี พ.ศ. 2406 เจ้าอุปราช (มหาพรหม) เจ้าอุปราชนครลำปาง ถึงแก่พิราลัย ต่อมาในปี พ.ศ. 2412 เจ้าวรญาณรังษี เจ้าผู้ครองนครลำปาง องค์ที่ 9 แห่งราชวงศ์ทิพย์จักร ได้มอบให้เจ้าราชวงศ์ (พรหมวงศ์) เจ้าราชวงศ์นครลำปาง กับเจ้าราชบุตร (ไชยแก้ว) เจ้าราชบุตรนครลำปาง คุมเครื่องราชบรรณาการลงไปทูลเกล้าฯ ถวาย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในครั้งนั้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระกรุณาโปรดเกล้าฯ เลื่อนยศฐานันดรศักดิ์ เจ้าราชวงศ์ (พรหมวงศ์) เจ้าราชวงศ์นครลำปาง ขึ้นเป็น เจ้าอุปราชนครลำปาง
ต่อมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2416 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เลื่อนยศฐานันดรศักดิ์ เจ้าอุปราช (พรหมวงศ์) เจ้าอุปราชนครลำปาง ขึ้นเป็น เจ้าผู้ครองนครลำปาง ได้รับการเฉลิมพระนามว่า “เจ้าพรหมาภิพงษ์ธาดา สามันตวิชิตประเทศราช บริสัษยนารถทิพจักราธิวงษ์ ดำรงโยนวิไสย อภัยรัษฎารักษ์ อุดมศักดิสุเสรนางค์ ลำปางคมหานคราธิปตัย เจ้านครลำปาง”
เจ้าพรหมาภิพงษธาดา มีชายาคือ แม่เจ้าคำหยุย มีราชโอรสธิดาคือ
เจ้าบุรีรัตน์ (โละ) เจ้าบุรีรัตน์นครลำปาง
เจ้าหญิงอินท์ประสงค์ สมรสกับหม่องป๊อก มีธิดาคือ
เจ้าม้วน ณ ลำปาง สมรสกับนายบุญเย็น ณ ลำปาง เป็นมารดาของพลโทจิตรพล ณ ลำปาง
เจ้าหญิงทิพยอด สมรสกับเจ้าราชวงศ์ (แก้วปราบเมรุ ณ ลำปาง) เจ้าราชวงศ์นครลำปาง
เจ้าหญิงกาบคำ
เจ้าหญิงอินท์ประสงค์ สมรสกับนายหม่องป๊อก มีธิดาคือ
เจ้าม้วน ณ ลำปาง สมรสกับนายบุญเย็น ณ ลำปาง เป็นมารดาของพลตรีจิตรพล ณ ลำปาง
เจ้าหญิงทิพยอด สมรสกับเจ้าราชวงศ์ (แก้วปราบเมรุ ณ ลำปาง) เจ้าราชวงศ์นครลำปาง มีโอรส-ธิดาคือ
พระเพชรคีรี (เจ้าแก้วเมืองไท ณ ลำปาง) อดีตเจ้าเมืองสงขลา สมรสกับเจ้าหญิงวรรณรา ณ ลำพูน พระธิดาในเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เจ้าผู้ครองนครลำพูน
เจ้ายอดแก้ว ณ ลำปาง
เจ้าบุตร ณ ลำปาง
ระยะเวลาสิ้นสุดการครองนครลำปาง

ระยะเวลาสิ้นสุดการครองนครลำปางของเจ้าพรหมาภิพงษธาดา ถูกกล่าวถึงในพงศาวดาร และเอกสารทางประวัติศาสตร์ของสยาม และของท้องถิ่นแตกต่างกัน โดยแยกได้เป็น 2 ระยะเวลา คือ
ระยะเวลาสิ้นสุดการครองนครลำปาง > ประวัติศาสตร์ของสยาม

เอกสารทางประวัติศาสตร์ของสยาม กล่าวถึงเจ้าพรหมาภิพงษธาดาว่าเมื่อถึงปี พ.ศ. 2435 เจ้าพรหมาภิพงศ์ธาดาชราภาพลง จึงมอบตราตำแหน่งเจ้านครให้เจ้าราชวงษ์ (แก้วเมืองมา) รักษาและว่าราชการแทนโดยไม่ได้รับพระบรมราชานุญาต ทำให้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระดำริจะตั้งเจ้านครลำปางองค์ใหม่ ครั้นถึงวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2435 (นับแบบปัจจุบันเป็นปี พ.ศ. 2436) จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตร เลื่อนยศ เจ้าพรหมาภิพงษธาดา เจ้านครลำปาง ขึ้นเป็น “เจ้าพรหมาภิพงษธาดา สามาสันวิชิตประเทศราช บริสัษยนารถโยนรัษฎารักษ์ มเหศักข์เสนานุกูล สมบูรณ์ไวยวุฒิคุณธรรม์ ลำปางคขัณฑสีมาธิบดี จางวางเมืองนครลำปาง และโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรให้ เจ้าอุปราช (น้อยธนัญไชย) เจ้าอุปราชเมืองนครลำปาง ขึ้นเป็น เจ้านรนันทไชยชวลิต เจ้าเมืองนครลำปาง สืบแทน
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2436 (นับแบบปัจจุบันเป็นปี พ.ศ. 2437) เจ้าพรหมาภิพงษธาดาประชวรด้วยพระอาการไข้ และถึงแก่พิราลัยเมื่อวันที่ 10 มีนาคมของปีเดียวกัน
ระยะเวลาสิ้นสุดการครองนครลำปาง > เอกสารของท้องถิ่น

ตำนานเจ้าเจ็ดพระองค์ ใน ของเก่าเมืองละกอน กล่าวถึงเจ้าพรหมาภิพงษธาดาว่าเมื่อปี พ.ศ. 2429 เป็นปีที่เจ้าพรหมาภิพงษธาดา ถึงแก่พิราลัย ขณะอายุได้ 81 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2435 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.) (ชื่อเดิม จุลวราภรณ์)
เจ้าศิริประกาย ณ เชียงใหม่

| เจ้าศิริประกาย ณ เชียงใหม่ |
| --- | --- |
เจ้าหญิงจังหวัดเชียงใหม่

ประสูติ: 23 ธันวาคม พ.ศ. 2444
พิราลัย: 25 มกราคม พ.ศ. 2482 (37 ปี)
พระสวามี: เจ้ากาวิละวงศ์ ณ เชียงใหม่
พระบุตร: เจ้าพงษ์กาวิล ณ เชียงใหม่ เจ้าศิริกาวิล สิงหรา ณ อยุธยา เจ้ากอแก้วประกายกาวิล ณ เชียงใหม่
ราชวงศ์: ทิพย์จักร
ราชสกุล: ณ เชียงใหม่
พระบิดา: เจ้าแก้วนวรัฐ (แก้ว ณ เชียงใหม่)
พระมารดา: หม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่
ศาสนา: พุทธ
เจ้าศิริประกาย ณ เชียงใหม่ (23 ธันวาคม พ.ศ. 2444 – 25 มกราคม พ.ศ. 2482)[ต้องการอ้างอิง] เป็นธิดาในเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 กับหม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ มีเจ้าพี่เจ้าน้องร่วมหม่อมมารดาคือ เจ้าพงษ์อินทร์ และเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ และมีเจ้าพี่ต่างมารดาอีกสามคน
เจ้าศิริประกายสมรสกับเจ้ากาวิละวงศ์ ณ เชียงใหม่ มีบุตร-ธิดา 3 คน คือ
เจ้าพงษ์กาวิล ณ เชียงใหม่ สมรสกับงามวิไล (สกุลเดิม สุกัณศีล) และสมรสอีกครั้งกับบุญประกอบ (สกุลเดิม ส่วยสุวรรณ)
ศิริกาวิล สิงหรา ณ อยุธยา
เจ้ากอแก้วประกายกาวิล ณ เชียงใหม่ สมรสและหย่ากับพลตำรวจโท ทิพย์ อัศวรักษ์ มีบุตรหนึ่งคน
เจ้าศิริประกาย ณ เชียงใหม่ เสียชีวิตในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2482 ที่โรงพยาบาลแมคคอร์มิค จังหวัดเชียงใหม่ และจัดพิธีศพ ณ คุ้มท่าเจดีย์กิ่ว
สายธรรมกาย

บทความนี้เกี่ยวกับวัดพุทธทั้งหมดที่มีต้นกำเนิดจาก วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ สำหรับวัดพุทธในจังหวัดปทุมธานี ดูที่ วัดพระธรรมกาย
| --- | --- |
พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ผู้ล่วงลับ ได้ใช้กระดานดำนี้ในการสอนเรื่องฐานทั้ง 7 ของจิต ซึ่งเป็นพื้นฐานในการเข้าถึงวิธีปฏิบัติธรรมแบบธรรมกาย
ประเภท: สายของพุทธศาสนา
นิกาย: เถรวาท, มหานิกาย
ก่อตั้ง: ประมาณปี พ.ศ. 2459; ประเทศไทย
ผู้ก่อตั้ง: พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร)
คำสอน: วิชชาธรรมกาย
วัดสำคัญ: วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ  วัดพระธรรมกาย  วัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม
บุคคลสำคัญ: พระไชยบูลย์ ธมฺมชโย พระเผด็จ ทตฺตชีโว พระเทพญาณมงคล (เสริมชัย ชยมงฺคโล) จันทร์ ขนนกยูง
สายธรรมกาย หรือ ขบวนการธรรมกาย (อังกฤษ: Dhammakaya tradition หรือ Dhammakaya movement) เป็นสายของชาวไทยพุทธที่ก่อตั้งโดยพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 สายนี้มีความเกี่ยวข้องกับวัดหลายแห่งที่สืบสายมาจากวัดปากน้ำ ภาษีเจริญในกรุงเทพมหานคร
สายนี้แตกต่างจากสายพุทธศาสนาอื่น ๆ ของไทยตรงที่คำสอนเกี่ยวกับหลัก ธรรมกาย ของพุทธศาสนาและการปฏิบัติสมาธิ (วิชชาธรรมกาย) ซึ่งเป็นวิธีการที่นักวิชาการเชื่อมโยงเข้ากับสายโยคาวจรซึ่งมีก่อนการปฏิรูปพุทธศาสนาของไทยในคริสต์ศตวรรษที่ 19 สายธรรมกายเป็นที่รู้จักจากคำสอนที่ว่ามี "อัตตา" เชื่อมโยงกับนิพพาน ซึ่งได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ว่าขัดแย้งกับหลักคำสอนของพุทธศาสนาเรื่องอนัตตา (อนาตมัน)
สายธรรมกายได้รับการมองจากผู้นับถือ ว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของการฟื้นฟูพระพุทธศาสนาที่ริเริ่มโดยพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) นักวิชาการด้านพระพุทธศาสนาได้อธิบายถึงลักษณะบางประการของการปฏิบัติธรรมว่ามีลักษณะเหมือนการแก้ต่างทางศาสนาและความเป็นพุทธสมัยใหม่ ลักษณะของสายนี้ได้แก่ การสอนสมาธิเป็นกลุ่ม การสอนสมาธิพร้อมกันแก่พระภิกษุและฆราวาส และการเน้นย้ำถึงการบวชตลอดชีวิต
การตั้งชื่อ

สายธรรมกาย หมายถึง สายทางพุทธศาสนาสมัยใหม่ที่เกิดขึ้นในประเทศไทย แต่ยึดตามคำสอนของโยคาวจรที่เก่าแก่กว่า เช่น คำสอนของนิกายเถรวาทตันตระ ซึ่งรอดพ้นจากการปฏิรูปศาสนาพุทธของไทยในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ธรรมกาย หมายถึง "กายธรรม" ซึ่งหมายถึง "ธรรมชาติของพระพุทธเจ้าภายใน" ซึ่งผู้ปฏิบัติมุ่งหวังที่จะบรรลุผลผ่านการทำสมาธิ
ตามที่นักมานุษยวิทยาและนักวิชาการด้านการศึกษาเอเชีย เอ็ดวิน เซห์เนอร์ กล่าวไว้ว่า คำว่า ธรรมกาย มีความหมายตามบริบท 4 ประการ แม้ว่าทั้ง 4 ประการจะ "เขียนและออกเสียงเหมือนกันทุกประการ" ก็ตาม
ความหมายแรก หมายถึง หลักคำสอนเรื่อง “กายธรรม” ตามที่มีอยู่ในคัมภีร์บาลีและสันสกฤต
ประการที่สอง หมายความถึง “กายธรรมภายใน” ซึ่งเป็นเป้าหมายของผู้ปฏิบัติธรรมสมาธิ
ประการที่สาม หมายถึง ศูนย์ปฏิบัติธรรมและครูบาอาจารย์ที่สอนปฏิบัติธรรมแบบธรรมกายในประเทศไทย
ประการที่สี่ หมายถึง วัดพระธรรมกายและวัดที่เกี่ยวข้อง ซึ่งเป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดในสายธรรมกาย
เซห์เนอร์กล่าวว่า คำว่า ธรรมกาย มีความเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิดกับแนวคิดเรื่อง ธรรมกาย (แก่นแท้ทางจิตวิญญาณของพระพุทธเจ้า) ของพระพุทธศาสนามหายาน และคำนี้ปรากฏในคัมภีร์บาลีและสันสกฤตยุคแรก ๆ หลายฉบับ ซึ่งความหมายในช่วงแรกคือ "การรวบรวมธรรม" อย่างไรก็ตาม เซห์เนอร์กล่าวว่าแนวคิดเรื่อง "ธรรมกาย" ของสายธรรมกายนั้นแตกต่างไปจากคำจำกัดความที่พบในพจนานุกรมบาลี-อังกฤษของสมาคมบาลีปกรณ์
นักวิชาการไม่เห็นด้วยกับชื่อของสายธรรมกาย นักวิชาการบางคนใช้คำว่า สายธรรมกาย ในขณะที่บางคนใช้คำว่าวัดธรรมกาย (Dhammakaya temples) หรือ ขบวนการธรรมกาย (Dhammakaya Movement) นิวเวลล์ระบุว่า คำว่า ขบวนการธรรมกาย ถูกนักวิชาการหลายคนใช้อย่างสับสน นักวิชาการบางคนใช้คำว่า ขบวนการธรรมกาย แทนคำว่า วัดพระธรรมกาย ซึ่งเป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดในสายนี้ เธอคิดว่านี่เป็นปัญหาเพราะมีการใช้คำศัพท์นี้ "โดยไม่แยกแยะระหว่างวัดต่าง ๆ ที่ปฏิบัติวิชชาธรรมกายกับวัดธรรมกายเอง (Wat Dhammakaya) ... มีความแตกต่างอย่างมากในรูปแบบ การปฏิบัติ และโครงสร้างของวัดทั้งหมด" เธอชอบใช้คำว่า วัดธรรมกาย (Dhammakaya temples) มากกว่า
จัสติน แม็กดาเนียล นักวิชาการด้านศาสนาได้อ้างถึงเรื่องนี้ แต่เขายังคงใช้คำว่า ขบวนการธรรมกาย โดยไม่แยกแยะระหว่างวัดต่าง ๆ กับวัดพระธรรมกาย ในทางกลับกัน นักวิชาการด้านพุทธศาสนา เคท ครอสบี้ และพิบูลย์ ชุมพลไพศาล พูดถึง "เครือข่าย" ของวัดธรรมกาย (Dhammakaya temples)
ประวัติ > ต้นกำเนิดโยคาวจร

นักวิชาการได้ตั้งทฤษฎีว่าสายธรรมกายมีรากฐานมาจากสายโยคาวจร (หรือที่เรียกว่าเถรวาทตันตระ; อย่าสับสนกับนิกายโยคาจาร ในพระพุทธศาสนามหายาน)  ซึ่งเจริญรุ่งเรืองในยุคก่อนสมัยใหม่ก่อนอาณานิคม บรรพบุรุษนี้จะมีความเกี่ยวข้องกับวัดราชสิทธารามราชวรวิหาร อดีตที่ประทับของสมเด็จพระอริยวงษญาณ (สุก ญาณสังวร) (ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19) ซึ่งเป็น "ทายาทคำสอนของพระอาจารย์สมาธิแห่งอยุธยา" และวัดที่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) เคยฝึกปฏิบัติก่อนที่จะพัฒนาและค้นพบวิชชาธรรมกาย
ตามคำกล่าวของนักเทววิทยา รอรี่ แม็คเคนซี่ แนวคิดของโยคาวจร มีแนวโน้มที่จะมีอิทธิพลต่อระบบการทำสมาธิแบบธรรมกายมากที่สุด แม้ว่าจะยังไม่มีการพิสูจน์อย่างชัดเจนก็ตาม ตามที่แคทเธอรีน นิวเวลล์ นักวิชาการด้านการศึกษาด้านพุทธศาสนากล่าวว่า "ไม่ต้องสงสัยเลยว่าวิชชาธรรมกายนั้นมีพื้นฐานมาจากสายโยคาวจรที่กว้างขึ้น" เธอได้นำเสนอหลักฐานที่แสดงถึงการยืมระบบธรรมกายของพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) มาจากระบบการทำสมาธิของสมเด็จพระอริยวงษญาณ (สุก ญาณสังวร)  เธอและนายพิบูลย์ ชุมพลไพศาล นักวิชาการด้านการศึกษาด้านเอเชียเชื่อว่าต้นกำเนิดของโยคาวจรนั้นมีความเป็นไปได้มากที่สุด หากเป็นเช่นนั้น วิธีการทำสมาธิของสายนี้จะเป็นเวอร์ชันภายนอก (ที่สอนอย่างเปิดเผย) ของสิ่งที่แต่เดิมเป็นสายลึกลับ
ทฤษฎีทางเลือกชี้ให้เห็นถึงต้นกำเนิดของพุทธศาสนานิกายมหายานแบบทิเบตหรือนิกายอื่น ๆ ตามที่แม็คเคนซีกล่าว เป็นไปได้แต่อาจจะไม่ใช่ที่ผู้ที่รู้จักวิธีการทำสมาธิแบบทิเบตจะได้พบและแบ่งปันความรู้กับพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษปี 1910 แม็คเคนซีกล่าวว่าทั้งสองระบบมีความคล้ายคลึงกัน รวมถึงแนวคิดต่าง ๆ เช่น จักระ (ศูนย์รวมทางจิตและกายแบบตันตระ) "ทรงกลมคริสตัล" (ดวงแก้ว) และวัชระ แม้ว่าความเหมือนกันเหล่านี้จะได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง แต่ยังไม่มีหลักฐานใด ๆ ปรากฏว่าแนวทางปฏิบัติของพุทธศาสนานิกายทิเบตผสมผสานเข้ากับระบบธรรมกาย แนวคิดของโยคาวจรมีแนวโน้มสูงสุดที่จะมีอิทธิพลต่อระบบของวิชชาธรรมกาย แต่ก็ยังไม่มีการพิสูจน์เช่นกัน แม็คเคนซีกล่าว ขณะที่นิวเวลล์ยอมรับว่าครอสบียังคงสงสัยในความเชื่อมโยงนี้เนื่องจากระบบทั้งสองใช้คำศัพท์ที่แตกต่างกัน
ขณะที่มีความเป็นไปได้อีกทางหนึ่ง ที่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) พัฒนาแนวทางของตนเองขึ้นจากประสบการณ์ทางจิตของท่านเอง
ประวัติ > พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร)

สายนี้เริ่มต้นโดยพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในปี พ.ศ. 2459 หลังจากนั่งสมาธิด้วยการภาวนาว่า สัมมา อะระหัง เป็นเวลา 3 ชั่วโมง สิ่งพิมพ์ของมูลนิธิธรรมกายระบุว่า "จิตของท่าน [จู่ ๆ] ก็สงบนิ่งและตั้งมั่นอยู่ที่ศูนย์กลางกาย" และท่านสัมผัสได้ถึง "ทรงกลมแห่งธรรมที่สว่างไสวและเปล่งประกายที่ศูนย์กลางกายของเขา ตามด้วยทรงกลมใหม่ ซึ่งแต่ละทรงกลมนั้น "สว่างไสวและชัดเจนยิ่งขึ้น" ตามที่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) กล่าวไว้ นี่คือกายธรรมที่แท้จริง หรือธรรมกาย "แก่นแท้ทางจิตวิญญาณของพระพุทธเจ้าและนิพพาน [ซึ่ง] มีอยู่จริงในร่างกายมนุษย์" และอัตตา (ตรงข้ามกับอนัตตา)  ตามที่แม็กเคนซีกล่าว "หลวงพ่อสดพยายามเชื่อมโยงความก้าวหน้าของท่านเข้ากับมหาสติปัฏฐานสูตร" ท่านตีความวลีที่เข้าใจกันโดยทั่วไปว่า ‘พิจารณากายเป็นกาย’ ว่าเป็นการพิจารณากายในร่างกาย” พระมงคลเทพมุนีกล่าวไว้ว่า การทำสมาธิสามารถเปิดเผย “ร่างกายทางโลกและทางวิญญาณอันวิจิตรบรรจงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ” ภายในร่างกายของบุคคลได้
พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) มีความเชื่อว่าได้บรรลุแก่นแท้ของคำสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว จึงอุทิศชีวิตที่เหลือให้กับการสอนและส่งเสริมความรู้เชิงลึกเกี่ยวกับการทำสมาธิแบบธรรมกาย ซึ่งเป็นวิธีการทำสมาธิที่ท่านเรียกว่า "วิชชาธรรมกาย" หรือ "ความรู้โดยตรงเกี่ยวกับธรรมกาย" วัดในสายวัดปาก น้ำภาษีเจริญ ซึ่งเรียกรวมกันว่าสายธรรมกาย เชื่อว่าวิธีนี้เป็นวิธีการที่พระพุทธเจ้าทรงใช้แต่เดิมเพื่อตรัสรู้ แต่ได้สูญหายไปห้าร้อยปีหลังจากที่พระพุทธเจ้าปรินิพพาน การค้นพบเทคนิคธรรมกายอีกครั้งนั้นมักอธิบายโดยสายธรรมกายด้วยถ้อยคำที่น่าอัศจรรย์ด้วยสิ่งเหนือธรรมชาติ เช่น มีการกล่าวถึงว่าฝนตกหนักช่วยทำให้วัดบริสุทธิ์ก่อนที่จะได้ค้นพบอีกครั้ง
ประวัติ > นักเรียนรุ่นแรก

หลังจากที่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ได้ค้นพบแนวทางปฏิบัติวิชชาธรรมกายแล้ว ก็ได้สอนวิชชาธรรมกายแก่ผู้อื่นเป็นครั้งแรกที่วัดบางปลา อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ตั้งแต่ที่หลวงปู่สดได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดปากน้ำเป็นครั้งแรก การปฏิบัติวิชชาธรรมกายกายก็มีความเกี่ยวข้องกับวัดนี้ ขณะที่วัดอื่น ๆ เช่น วัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม ก็มีรากฐานมาจากวัดปากน้ำเช่นกัน วัดนี้สามารถดำรงอยู่ได้แม้จะมีแรงกดดันให้ปฏิรูปในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
วิชชาธรรมกายได้รับการสอนโดยลูกศิษย์ขอพระมงคลเทพมุนี ที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ, วัดพระธรรมกาย, วัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม และวัดราชโอรสารามราชวรวิหาร ตลอดจนที่วัดสาขาต่าง ๆ ของวัดเหล่านี้ นอกจากวัดสำคัญเหล่านี้แล้ว ยังมีศูนย์ปฏิบัติธรรมอื่น ๆ อีกหลายแห่งที่ปฏิบัติธรรมตามแนวทางของหลวงปู่สด
ประวัติ > นักเรียนรุ่นแรก > แม่ชีทองสุข สำแดงปั้น

แม่ชี ทองสุข สำแดงปั้น (พ.ศ. 2443–2506) เป็นแม่ชีที่มีชื่อเสียงในด้านการสอนสมาธิ เธอเกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2443 ที่บ้านสะพานเหลือง เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่สามของบิดาชื่อรอมและมารดาชื่อวรรณ เธอแยกทางกับพ่อแม่ตั้งแต่ยังเด็ก และได้รับการอุปการะจากลุงและป้าแทน เธอไม่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการและเป็นคนไม่รู้หนังสือ เธอแต่งงานกับศัลยแพทย์ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ พวกเขามีลูกด้วยกันสองคนก่อนที่สามีของเธอจะเสียชีวิตก่อนวัยอันควร หลังจากนั้น เธอต้องเลี้ยงดูตัวเองและลูก ๆ ด้วยการทำงานเป็นพนักงานขาย
ในปี พ.ศ. 2473 ทองสุขได้เริ่มศึกษาธรรมะที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ภายใต้การสั่งสอนของพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) โดยในขณะนั้นเป็นฆราวาสและต่อมาเป็นแม่ชี เธอได้สอนสมาธิให้กับผู้สนับสนุนวัดปากน้ำ ภาษีเจริญที่มีชื่อเสียง เช่น เลี้ยบ ศรีกาญจนนันท์ ที่บ้านของเลียบนั้น แม่ชีทองสุขได้พบกับจันทร์ ขนนกยูง ซึ่งเธอได้สอนวิชชาธรรมกาย หลังจากนั้นทั้งสองได้อยู่ที่วัดปากน้ำเป็นเวลาหนึ่งเดือน ทั้งสองก็ได้บวชเป็นแม่ชี แม่ชีทองสุขได้เดินทางไปทั่วประเทศไทยเพื่อเผยแผ่ธรรมะและสอนวิชชาธรรมกายตามนโยบายของหลวงปู่สด แม่ชีทองสุขได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งปากมดลูกในปี พ.ศ. 2503 และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปากมดลูกเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 ที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ขณะนั้นเธอมีอายุ 63 ปี โดยเป็นแม่ชีมา 25 ปี
ประวัติ > นักเรียนรุ่นแรก > แม่ชีจันทร์ ขนนกยูง

บทความหลัก: จันทร์ ขนนกยูง
แม่ชีจันทร์ ขนนกยูง (พ.ศ. 2452–2543) เริ่มสนใจการทำสมาธิตั้งแต่ยังเป็นเด็ก หลังจากที่เธอถูกพ่อขี้เมาของเธอสาปแช่ง หลังจากที่พ่อเสียชีวิต เธอต้องการคืนดีกับพ่อโดยการติดต่อกับพ่อในปรโลก ในปี พ.ศ. 2478 เธอเดินทางไปกรุงเทพมหานครเพื่อทำงานและหาทางพบกับหลวงปู่สด หลังจากที่เธอได้พบกับแม่ชีทองสุขและเรียนการทำสมาธิกับเธอ เธอได้บวชชีที่วัดปากน้ำ ต่อมาเธอได้กลายเป็นลูกศิษย์สมาธิที่มีชื่อเสียงของหลวงปู่สด หลังจากหลวงปู่สดเสียชีวิต เธอได้กลายเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการสอนวิชชาธรรมกายให้กับพระไชยบูลย์ ธมฺมชโย (หลวงพ่อธัมมชโย) และพระเผด็จ ทตฺตชีโว (หลวงพ่อทัตตะชีโว) ซึ่งต่อมาเธอได้ก่อตั้งวัดพระธรรมกายร่วมกับทั้งสองรูป ซึ่งหลวงพ่อธัมมชโยและหลวงพ่อทัตตะชีโว เจ้าอาวาสและรองเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกายในปัจจุบัน เป็นลูกศิษย์ของแม่ชีจันทร์ ขนนกยูง
ความเชื่อและการปฏิบัติ > วิชชาธรรมกาย

ดูเพิ่ม: วิชชาธรรมกาย
การทำสมาธิถือเป็นการปฏิบัติที่สำคัญที่สุดของวัดสำคัญทั้งหมดในสายธรรมกาย ระบบการทำสมาธิของสายธรรมกายทำให้แตกต่างจากพระพุทธศาสนานิกายเถรวาทสายหลัก ตามคำกล่าวของศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร. สุวรรณา สถาอานันท์ สายธรรมกายเชื่อว่าการทำสมาธิและการบรรลุธรรมกายเป็นหนทางเดียวที่จะไปสู่พระนิพพาน นอกจากนี้ เทคนิคนี้ยังอ้างว่าในขั้นสูงสามารถนำมาซึ่ง อภิญญา หรือ พลังจิต และช่วยให้ผู้ทำสมาธิสามารถเยี่ยมชมภพชาติในอดีตและภพอื่น ๆ ของโลกได้ ซึ่งจะสามารถส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ของชีวิตในปัจจุบันได้
สิ่งสำคัญในกระบวนการนี้คือ “ศูนย์กลางของร่างกาย” ซึ่งหลวงปู่สดได้อธิบายไว้อย่างชัดเจนว่าอยู่ที่จุดเหนือสะดือของแต่ละคนประมาณสองนิ้วมือ ไม่ว่าใครจะใช้วิธีการทำสมาธิแบบใด จิตใจจะเข้าถึงระดับที่สูงกว่าได้ก็ต่อเมื่อผ่านศูนย์กลางนี้เท่านั้น เชื่อกันว่าศูนย์กลางนี้ยังมีบทบาทพื้นฐานในการเกิดและตายของบุคคลอีกด้วย ศูนย์กลางของร่างกายยังได้รับการอธิบายว่าเป็น “ปลายลมหายใจ” ซึ่งเป็นจุดที่ลึกที่สุดในช่องท้องซึ่งเป็นจุดที่ลมหายใจไปมา
ความเชื่อและการปฏิบัติ > วิชชาธรรมกาย > ระยะสมถะ

มีเทคนิคหลายประการที่ผู้ปฏิบัติ สามารถใช้เพื่อมุ่งความสนใจไปที่ศูนย์กลางของร่างกาย
ผู้ปฏิบัติอาจจินตนาการภาพจิตที่ศูนย์กลางกาย ซึ่งโดยทั่วไปจะเป็นดวงแก้วหรือพระพุทธรูปที่ใสสะอาด ซึ่งเทียบได้กับการทำสมาธิกับวัตถุที่สว่างใน วิสุทธิมรรค ผู้ปฏิบัติจะจินตนาการภาพนี้ต่อหน้าตนเอง จากนั้นจึงเคลื่อนภาพจิตเข้าด้านในผ่านฐานทั้ง 7 ของจิตจนถึงศูนย์กลาง เมื่อเอาชนะอุปสรรคทางจิตได้แล้ว ภาพที่จินตนาการไว้ก็จะเปลี่ยนไป
ผู้ปฏิบัติธรรมอาจใช้บริกรรมภาวนา ซึ่งโดยทั่วไปจะใช้คำว่า สัมมา-อะระหัง ซึ่งหมายถึงพระพุทธเจ้าผู้บรรลุถึงความสมบูรณ์แบบ (สัมมา sammā) ในความหมายของพุทธศาสนา (อรหันต์ arahaṃ)  อย่างสมบูรณ์แบบ ดังที่พบในบทสวดสาย Tiratanavanda นี่คือรูปแบบหนึ่งของ พุทธานุสสติ กล่าวคือ การระลึกถึงคุณของพระพุทธเจ้า บริกรรมภาวนานี้ยังใช้โดยพระภิกษุจากภาคเหนือของประเทศไทยอีกด้วย นอกจากนี้ ผู้ปฏิบัติธรรมยังสามารถเพ่งความสนใจไปที่ศูนย์กลางกายโดยตรงได้ และสามารถทำได้โดยไม่ต้องนึกภาพหรือใช้บริกรรมภาวนาตามที่ปรากฏในสิ่งพิมพ์ของธรรมกาย
ขั้นแรกของวิธีการนี้ หลวงปู่สดเรียกง่าย ๆ ว่า "ปฐมมรรค" หลังจากนั้น หลวงปู่สดจะบรรยายถึงระดับการบรรลุธรรมในรูปกายภายใน (บาลี: kāya) ของมนุษย์ทุกคน ซึ่งละเอียดขึ้นตามลำดับและเป็นคู่ ๆ โดยรวมแล้ว มนุษย์ทุกคนประกอบด้วยกาย 9 ประเภท โดยแต่ละประเภทมีรูปร่างปกติและประณีต
กายทั้งสี่คู่แรกนี้ เทียบเท่ากับผลสัมฤทธิ์ ฌาน สมาธิแบบดั้งเดิม ถัดมาคือสถานะธรรมกายระดับกลางที่เรียกว่า โคตรภู (บาลี: gotrabhū) ซึ่งเป็นสถานะกึ่งกลางระหว่างการยังไม่ตรัสรู้กับขั้นแห่งการตรัสรู้ทั้งสี่ กายภายในสี่คู่สุดท้ายนี้เรียกว่า ธรรมกาย และเทียบเท่ากับอริยบุคคล ซึ่งนำไปสู่ขั้นสุดท้ายของการตรัสรู้ (อรหันต์)
ความเชื่อและการปฏิบัติ > วิชชาธรรมกาย > วิปัสสนา

ในวิชชาธรรมกาย ขั้นวิปัสสนา (การตรัสรู้) จะทำหลังจากที่ผู้ปฏิบัติบรรลุ ธรรมกาย แล้ว และสามารถเข้าใจความจริงของชีวิตได้โดยการสังเกตกระบวนการทางกายและใจของตนเอง ซึ่งทำได้โดยการพิจารณาถึงสัญลักษณ์แห่งการมีอยู่ของกายภายในตามหลักไตรลักษณ์ ในขั้นตอนนี้ เชื่อกันว่าผู้ปฏิบัติสามารถเข้าใจการเกิด การตาย และความทุกข์ได้ในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เมื่อพวกเขาเห็นแก่นแท้ของปรากฏการณ์เหล่านี้ผ่านการทำสมาธิ ความรู้อันสูงสุดและปัญญาอันประเสริฐในขั้นวิปัสสนานั้น "เหนือกว่าการบรรลุธรรมกาย" ของขั้น สมถะ ในการปฏิบัติสมาธิแบบธรรมกาย
ความเชื่อและการปฏิบัติ > อัตตา

ดูเพิ่ม: อัตตา
ความเชื่อและการปฏิบัติ > อัตตา > นิพพานเป็นอัตตา

ตามคำสอนของพระพุทธศาสนา พระพุทธเจ้าทรงค้นพบว่านิพพานคืออัตตา (บาลี: attā) คำสอนนี้เรียกอัตตาว่า ธรรมกาย ซึ่งเป็นแก่นแท้ของจิตวิญญาณ คำสอนนี้เชื่อว่าแก่นแท้ของพระพุทธเจ้าและนิพพานมีอยู่จริงในตัวบุคคลแต่ละคน คำสอนเรื่องอนัตตา (บาลี: anattā) ถือเป็นวิธีการละทิ้งสิ่งอนัตตา เพื่อบรรลุอัตตา ตามที่นักวิชาการด้านพระพุทธศาสนา พอล วิลเลียมส์ กล่าว
“วิชชาธรรมกายเกี่ยวข้องกับการตระหนักรู้ถึง “กายธรรม” (”ธรรมกาย”) ที่ปราศจากเงื่อนไข เมื่อจิตเข้าถึงสภาวะบริสุทธิ์ที่สุด ในรูปของพระพุทธเจ้าที่สว่างไสว ใสสะอาด ปราศจากมลทินทั้งปวง และอยู่ภายในร่างกายของผู้ปฏิบัติ นิพพานคือตัวตนที่แท้จริง และนี่คือ “ธรรมกาย” เช่นกัน”
ความเชื่อและการปฏิบัติ > เวทมนตร์และพิธีกรรม

วัดสำคัญ ๆ ของสายธรรมกายได้แสดงการต่อต้านการปฏิบัติที่งมงาย เช่น "พิธีกรรมทางพุทธศาสนาที่ซับซ้อน เวทมนตร์ป้องกันตัว การดูดวง และเครื่องมือ ภาพ และเงินที่ใช้จ่ายไปกับสิ่งเหล่านี้" อย่างไรก็ตาม สิ่งพิมพ์เกี่ยวกับธรรมกายได้เน้นย้ำถึงพลังอัศจรรย์และการรักษาของพระของขวัญ (พระเครื่อง) อย่างกว้างขวาง และยังทำการตลาดและให้ร่วมบุญ (จัดจำหน่าย) อีกด้วย
พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หรือหลวงปู่สด ผู้ก่อตั้งสายธรรมกาย เป็นที่เชื่อกันในหมู่ชาวไทยว่าเป็นบุคคลที่มีพลังพิเศษ ประวัติของท่านกล่าวถึงพลังเหนือธรรมชาติ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นคนที่ “เคารพทุกวิธีที่เขาเรียนรู้” แม้กระทั่ง “ไสยศาสตร์หรือมนต์ดำ” นิวเวลล์กล่าว หลวงปู่สดถูกพรรณนาว่าต่อต้านการสะสมเครื่องราง ตลอดจนพิธีกรรมเวทมนตร์และการดูดวงแบบดั้งเดิม แม้ว่าจะมีการออกเครื่องรางภายใต้การนำของเขาและเป็นที่นิยมในประเทศไทยเนื่องจากมีพลังที่ได้รับการยกย่อง หลวงปู่สดเป็นที่รู้จักในฐานะอาจารย์สอนการทำสมาธิและหมอรักษาสำหรับคนไทย แม้แต่ผู้ที่ไม่ใช่สาวกธรรมกายก็ตาม ตามคำบอกเล่าของแม็กดาเนียล การฝึกสมาธิของท่านได้รับการสอนที่วัดพระธรรมกายเพื่อ “พัฒนาความมั่นใจในตนเอง” ช่วยเหลือในเรื่อง “ครอบครัวและธุรกิจ” ในการบำเพ็ญธรรมกาย ผู้นับถือสายนี้บางส่วนกล่าวว่าเครื่องราง เวทมนตร์ และการบวชเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนต่อเส้นทางแห่งความมั่นคงทางจิตวิญญาณและการเงิน ตามที่แม็กดาเนียลกล่าว
สายนี้อ้างว่าการทำสมาธิทำให้เกิดปาฏิหาริย์ได้ ตามที่นิวเวลล์กล่าว ผู้นับถือศาสนาพุทธเชื่อว่าวิชชาธรรมกายสามารถนำมาซึ่ง อภิญญา หรือพลังจิตต่าง ๆ ได้เมื่อบรรลุสมาธิขั้นสูง ตามที่ซีเกอร์กล่าว การอ้างถึงการกระทำดังกล่าวและการใช้ปาฏิหาริย์อย่างแพร่หลายในสายนี้เป็นหนึ่งในแหล่งที่มาของความขัดแย้งจากสถาบันพุทธศาสนาแบบไทยดั้งเดิม ตัวอย่างเช่น เรื่องราวเกี่ยวกับเหตุการณ์อัศจรรย์ เช่น หลวงปู่สดทำ "การรักษาแบบอัศจรรย์" ที่วัดปากน้ำ และการทำสมาธิที่หยุดฝ่ายสัมพันธมิตรไม่ให้ทิ้งระเบิดปรมาณูที่กรุงเทพมหานคร อันเนื่องมาจากการบุกครองไทยของญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตามที่แมคเคนซีกล่าว วัดปากน้ำเป็นที่หลบภัยการทิ้งระเบิดยอดนิยมสำหรับผู้คนในพื้นที่โดยรอบในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เนื่องมาจากเรื่องราวเกี่ยวกับความสามารถของหลวงปู่สด และรายงานข่าวของไทยยังรวมถึงการพบเห็นแม่ชี จำนวนมากจากวัดลอยตัวและสกัดกั้นระเบิดระหว่างการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรในกรุงเทพมหานคร วัดพระธรรมกายยังโฆษณาอ้างว่ามีปาฏิหาริย์ด้วย พร้อมทั้งมีรูปภาพของ “พระมหาสิริราชธาตุ” ที่มีฤทธิ์อัศจรรย์ โฆษณาเหล่านี้เชิญชวนผู้อ่านให้มาเยี่ยมชมวัดเพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในเหตุการณ์อัศจรรย์ดังกล่าว ตามคำบอกเล่าของนิวเวลล์ คนไทยจำนวนมากพยายามเข้าถึงพลังที่อ้างว่าเกิดจากการทำสมาธิธรรมกายโดยอ้อมผ่านพระเครื่อง ขณะที่พระเครื่องที่หลวงปู่สดออกให้เช่าในที่สุดก็ได้รับชื่อเสียงว่ามีพลังพิเศษและมีมูลค่าสูงในประเทศไทยด้วยเหตุนี้