stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ

บทความนี้เกี่ยวกับโรค สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เมา
| ภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ |
| --- | --- |
The Drunkenness of Noah โดย มิเกอันเจโล
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: F10.0, T51
ICD-9: 305.0, 980
MedlinePlus: 002644
MeSH: D000435
ภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ, ภาวะเป็นพิษเหตุสุรา, การเป็นพิษจากแอลกอฮอล์ (อังกฤษ: alcohol intoxication) หรือความเมา (อังกฤษ: drunkenness, inebriation) เป็นภาวะทางสรีรวิทยา (ซึ่งยังอาจรวมการเปลี่ยนแปลงทางสรีรวิทยาของการรับรู้) อันเกิดจากการกินเอทานอล (แอลกอฮอล์)
ภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษเป็นผลจากที่แอลกอฮอล์เข้ากระแสเลือดเร็วกว่าสามารถเกิดเมแทบอลิซึมที่ตับ ซึ่งสลายเอทานอลเป็นผลพลอยได้ซึ่งไม่เป็นพิษ ฤทธิ์บางอย่างของภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ (เช่น ภาวะครึ้มใจและการยับยั้งทางสังคมลดลง) เป็นหัวใจของความปรารถนาใช้แอลกอฮอล์เป็นเครื่องดื่ม และประวัติศาสตร์ของมันในฐานะยาที่ใช้เพื่อความสนุกสนาน (recreational drug) ที่แพร่หลายที่สุดอย่างหนึ่งของโลก แม้การใช้อย่างแพร่หลายนี้และความชอบด้วยกฎหมายของแอลกอฮอล์ในประเทศส่วนใหญ่ แหล่งข้อมูลการแพทย์จำนวนมากมักอธิบายภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษทุกระดับว่าเป็นภาวะถูกพิษรูปหนึ่งเพราะฤทธิ์ทำอันตรายต่อร่างกายในขนาดสูง บางศาสนามองว่าภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษเป็นบาป
อาการของภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษรวมภาวะครึ้มใจ ผิวหนังแดงและการยับยั้งทางสังคมลดลงในขนาดต่ำ โดยขนาดที่สูงขึ้นทำให้เกิดความเสื่อมรุนแรงของการรักษาสมดุล การประสานงานของกล้ามเนื้อ (ภาวะกล้ามเนื้อเสียสหการ) และความสามารถตัดสินใจ (อาจนำไปสู่พฤติกรรมรุนแรงหรือไม่คงเส้นคงวาได้) มากขึ้น ๆ ตลอดจนคลื่นไส้หรืออาเจียนจากฤทธิ์รบกวนของแอลกอฮอล์ต่อหลอดกึ่งวงกลมของหูชั้นในและการระคายเคืองทางเคมีของเยื่อเมือกกระเพาะอาหาร ระดับแอลกอฮอล์ในเลือดที่สูงเพียงพอจะทำให้เกิดโคม่าและเสียชีวิตจากฤทธิ์กดระบบประสาทส่วนกลางของแอลกอฮอล์
"ภาวะเป็นพิษแอลกอฮอล์เฉียบพลัน" เป็นศัพท์การแพทย์ที่เกี่ยวข้องซึ่งใช้บ่งชี้ความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ที่สูงอย่างเป็นอันตรายในเลือด ที่สูงพอชักนำให้โคม่า การหายใจลดลงหรือกระทั่งเสียชีวิต ภาวะดังกล่าวถือเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์
ภาวะเอกฐานเปลือย

หลุมดำทุกแห่งมีภาวะเอกฐานอยู่ตรงกลางซึ่งมีค่าความโน้มถ่วงเป็นอนันต์ และ ขอบฟ้าเหตุการณ์คือขอบเขตของหลุมดำที่หากวัตถุใด ๆ ข้ามผ่านขอบเหตุนี้ไป จะไม่สามารถออกมาได้อีก และ ไม่สามารถสังเกตเห็นได้จากภายนอกขอบฟ้าเหตุการณ์นั้น ๆ
ในทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป ภาวะเอกฐานเปลือย (อังกฤษ: naked singularity) เป็นภาวะเอกฐานเชิงความโน้มถ่วงที่ไม่มีขอบฟ้าเหตุการณ์
ในหลุมดำ ภาวะเอกฐานจะถูกล้อมรอบไว้อย่างสมบูรณ์โดยขอบเขตที่เรียกว่าขอบฟ้าเหตุการณ์ ซึ่งภายในมีแรงโน้มถ่วงของภาวะเอกฐานเฉพาะสูงจนแสงไม่สามารถหนีพ้นออกไปได้ ดังนั้นวัตถุที่อยู่ภายในขอบฟ้าเหตุการณ์ รวมถึงภาวะเอกฐานจะไม่สามารถมองเห็นได้โดยตรงจากภายนอกขอบฟ้าเหตุการณ์
ในทางตรงกันข้าม ภาวะเอกฐานเปลือยนั้นสามารถสังเกตได้จากภายนอก การมีอยู่ตามทฤษฎีของภาวะเอกฐานเปลือยนั้นมีความสำคัญเนื่องจากการมีอยู่ของพวกมันจะทำให้สามารถสังเกตการยุบตัวของวัตถุในสถานที่ที่มีความหนาแน่นเป็นอนันต์ได้ นอกจากนี้ยังทำให้เกิดปัญหาพื้นฐานในทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป เนื่องจากทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปไม่สามารถคาดการณ์เกี่ยวกับวิวัฒนาการของกาลอวกาศที่อยู่ใกล้กับภาวะเอกฐานได้ ในหลุมดำทั่วไป นี่ไม่ใช่ปัญหา เนื่องจากผู้สังเกตการณ์ภายนอกจะไม่สามารถสังเกตกาลอวกาศภายในขอบฟ้าเหตุการณ์ได้
ยังไม่เคยมีการค้นพบภาวะเอกฐานเปลือยในธรรมชาติ การสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ของหลุมดำบ่งชี้ว่า อัตราการหมุนของหลุมดำที่ได้รับการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ (กล้องโทรทัศน์) ทั้งหมดที่ได้รับการบันทึก มีความเร็วการหมุนรอบตัวเอง ต่ำกว่าที่เกิดภาวะเอกฐานเปลือยได้ (พารามิเตอร์การหมุน 1) ระบบดาวฤกษ์คู่กับหลุมดำ GRS 1915+105 เข้าใกล้ขีดจำกัดมากที่สุด โดยมีพารามิเตอร์การหมุนอยู่ที่ 0.82-1.00
ภาพตัวอย่างของหลุมดำภาวะเอกฐานเปลือย
ตามสมมติฐานการเซนเซอร์แห่งเอกภพ (Cosmic Censorship Hypothesis) ภาวะเอกฐานเชิงความโน้มถ่วงจะไม่สามารถสังเกตได้ แต่ในทางกลับกัน ถ้าหากทฤษฎีแรงโน้มถ่วงควอนตัมแบบวนซ้ำ (loop quantum gravity) มีความถูกต้อง ภาวะเอกฐานที่เปลือยเปล่าอาจเป็นไปได้ในธรรมชาติ
ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่

ไมแกรนต์มาเตอร์ ภาพถ่ายโดย Dorothea Lange
ความวุ่นวายในนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา หลังจากเหตุการณ์ตลาดหลักทรัพย์วอลล์สตรีทล่ม
ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (อังกฤษ: Great Depression) เป็นภาวะช็อกทางเศรษฐกิจที่ส่งผลกระทบต่อประเทศส่วนใหญ่ทั่วโลก เป็นช่วงเวลาที่เศรษฐกิจตกต่ำอย่างเห็นได้ชัดหลังจากราคาหุ้นในสหรัฐอเมริการ่วงลงอย่างมาก โรคระบาดทางการเงินเริ่มขึ้นในราวเดือนกันยายนและนำไปสู่การพังทลายของตลาดหุ้นวอลล์สตรีทในวันที่ 24 ตุลาคม (พฤหัสทมิฬ)
อย่างไรก็ตาม การฟื้นตัวทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นก็เป็นระยะเวลาอันสั้น ทั้งนี้เพราะการขยายตัวอย่างรวดเร็วของตลาดหุ้นในสหรัฐอเมริกาเป็นเพียงการสร้างภาพแก่นักลงทุนในแต่ละปีหุ้นมีราคาสูงขึ้นประมาณร้อยละ 22 ดัชนีหุ้นสามัญเพิ่มขึ้นจาก 100 ใน ค.ศ. 1926 เป็น 225 ใน ค.ศ. 1929 ทำให้คนหันมาลงทุนในตลาดหุ้นมาก เพราะหวังผลกำไรในระยะเวลาอันสั้นแต่เมื่อเศรษฐกิจของประเทศเริ่มประสบปัญหาเพราะราคาสินค้าเกษตรตกต่ำลง การกู้ยืมมีมากและอัตราดอกเบี้ยสูงขึ้นทำให้ต้นทุนการผลิตสูงขึ้น ความต้องการในสินค้าเริ่มลดลงจนทำให้ผู้ประกอบการงดลงทุนเพราะเกรงว่าสินค้าที่ผลิตจะจำหน่ายไม่หมด
ตั้งแต่ ค.ศ. 1925 เป็นต้นมา ราคาหุ้นจึงแกว่งตัวขึ้น ๆ ลง ๆ อย่างรุนแรง นักธุรกิจและธนาคารซึ่งไม่มั่นใจในตลาดหุ้นจึงพยายามเรียกคืนหนี้สินที่ปล่อยกู้ไปราคาหุ้นจึงดิ่งลงเรื่อย ๆ จนตลาดหุ้นที่วอลสตรีท นครนิวยอร์ก ล้มลงเมื่อวันอังคารที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1929 เหตุการณ์ดังกล่าวต่อมาเรียกว่าอังคารทมิฬ (Black Tuesday) ความเสียหายทางการเงินครั้งนี้ไม่เพียงทำให้เกิดหนี้เสียจำนวนมากจนธนาคารหลายพันแห่งต้องล้มลงและมูลค่าความเสียหายมากกว่า 30,000 ล้านดอลลาร์ แต่ยังนำไปสู่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ของสหรัฐอเมริกาและขยายตัวไปยังประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกอย่างรวดเร็วภายในเวลาอั้นสั้น
ดูเพิ่ม

เหตุการณ์ตลาดหลักทรัพย์วอลล์สตรีทตก ค.ศ. 1929
ภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานมากเกิน

| ภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานมากเกิน |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Hyperthyroidism, overactive thyroid, hyperthyreosis

ไตรไอโอโดไทโรนีน (T3, ในภาพ) และ ไทรอกซีน (T4) เป็นฮอร์โมนไทรอยด์ทั้งคู่
สาขาวิชา: วิทยาต่อมไร้ท่อ
อาการ: กระสับกระส่าย กล้ามเนื้ออ่อนแรง การนอนผิดปกติ หัวใจเต้นเร็ว ทนร้อนไม่ได้ อุจจาระร่วง ต่อมไทรอยด์โต มือสั่น และน้ำหนักลด
ภาวะแทรกซ้อน: ภาวะวิกฤตจากพิษไทรอยด์
การตั้งต้น: อายุ 20–50 ปี
สาเหตุ: โรคเกรฟส์, คอพอกหลายปุ่ม, เนื้องอกอะดีโนมาเป็นพิษ, ต่อมไทรอยด์อักเสบ, ได้รับไอโอดีนมากเกินไป, ได้รับยาเลียนแบบฮอร์โมนไทรอยด์มากเกินไป
วิธีวินิจฉัย: วินิจฉัยจากอาการ ยืนยันด้วยการตรวจเลือด
การรักษา: บำบัดด้วยไอโอดีนกัมมันตรังสี ใช้ยา ผ่าตัด
ยา: ยาต้านเบต้า, เมไทมาโซล
ความชุก: 1.2% (สหรัฐ)
ภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานมากเกิน (อังกฤษ: hyperthyroidism) คือภาวะที่มีการผลิตฮอร์โมนไทรอยด์ออกมาจากต่อมไทรอยด์มากเกินปกติ ในขณะที่ไทรอยด์เป็นพิษ (อังกฤษ: thyrotoxicosis) คือภาวะที่มีฮอร์โมนไทรอยด์มากเกินจากสาเหตุใดๆ ก็ตาม รวมถึงจากภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานมากเกินด้วย แต่บางครั้งสองคำนี้ก็ใช้แทนกันได้ ผู้ป่วยแต่ละรายอาจมีอาการแตกต่างกันไป ตั้งแต่อาการกระสับกระส่าย กล้ามเนื้ออ่อนแรง การนอนผิดปกติ หัวใจเต้นเร็ว ทนร้อนไม่ได้ อุจจาระร่วง ต่อมไทรอยด์โต มือสั่น และน้ำหนักลด ผู้ป่วยสูงอายุและผู้ป่วยที่ตั้งครรภ์อาจมีอาการน้อยกว่าคนทั่วไป ภาวะแทรกซ้อนที่พบได้น้อยแต่มีอาการรุนแรงคือภาวะวิกฤตจากพิษไทรอยด์ เกิดจากมีเหตุกระตุ้น (เช่น การติดเชื้อ) ทำให้ผู้ป่วยมีอาการทรุดลงอย่างรวดเร็ว เช่น สับสน อุณหภูมิกายสูง และอาจเสียชีวิตได้ ภาวะตรงข้ามกันเรียกว่าภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อยเกิน เกิดจากการที่ต่อมไทรอยด์ผลิตฮอร์โมนไทรอยด์ได้ไม่เพียงพอ
สาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของภาวะนี้คือโรคเกรฟส์ โดยพบเป็นสาเหตุของภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานมากเกินได้ถึง 50-80% ในสหรัฐ สาเหตุอื่นๆ ของภาวะนี้เช่น คอพอก เนื้องอกต่อมไทรอยด์ ต่อมไทรอยด์อักเสบ ได้รับไอโอดีนมากเกินไป และได้รับฮอร์โมนไทรอยด์สังเคราะห์มากเกินไป อีกสาเหตุที่พบได้น้อยกว่าคือเนื้องอกต่อมใต้สมอง การวินิจฉัยอาจเริ่มจากการสงสัยในผู้ป่วยที่มีอาการและอาการแสดงเข้าได้รับภาวะนี้ และยืนยันได้ด้วยการตรวจเลือด โดยทั่วไปแล้วผู้ป่วยจะมีระดับฮอร์โมน TSH ต่ำ ร่วมกับ T3 และ/หรือ T4 สูง การตรวจเพิ่มเติมเช่น การตรวจการดูดกลืนไอโอดีนกัมมันตรังสีที่ต่อมไทรอยด์ การทำไทรอยด์สแกน และการตรวจแอนติบอดีต่อ TSI อาจช่วยหาสาเหตุได้
การรักษามีหลายวิธีขึ้นกับสาเหตุและความรุนแรงของโรค ประกอบด้วยสามวิธีหลัก ได้แก่ การใช้สารไอโอดีนกัมมันตรังสี การใช้ยา และการผ่าตัด โดยการใช้สารไอโอดีนกัมมันตังรังสีทำได้โดยการให้ผู้ป่วยกินไอโอดีน-131 เข้าไป สารนี้จะถูกดูดซึมไปรวมอยู่ที่ต่อมไทรอยด์และค่อยๆ ทำลายต่อมไปช้าๆ โดยใช้เวลาเป็นสัปดาห์หรือเป็นเดือน ทำให้เกิดเป็นภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อย ซึ่งสามารถรักษาได้ด้วยการกินฮอร์โมนไทรอยด์สังเคราะห์ แพทย์อาจใช้ยาอื่นๆ เช่น ยาต้านเบต้า เพื่อควบคุมอาการ และใช้ยาต้านไทรอยด์ เช่น เมไทมาโซล เป็นการชั่วคราวระหว่างรอให้การรักษาด้วยวิธีอื่นๆ เกิดผล การผ่าตัดเอาต่อมไทรอยด์ออกก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งในการรักษา มักใช้ในกรณีที่ต่อมไทรอยด์มีขนาดโตมาก หรือมีโอกาสเป็นมะเร็ง ในสหรัฐพบผู้ป่วยภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานมากเกินประมาณ 1.2% ของประชากร พบในผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย 2-10 เท่า ผู้ป่วยมักเริ่มมีอาการที่อายุ 20-50 ปี โดยรวมแล้วโรคนี้มักพบในคนที่มีอายุมากกว่า 60 ปี
อาการสำคัญ

ไฮเปอร์ไทรอยด์มีอาการแสดงที่สำคัญดังต่อไปนี้:
น้ำหนักลดลง แม้จะสามารถรับประทานอาหารได้อย่างเป็นปกติก็ตาม
ใบหน้าบวม ตัวบวม
มีอาการอ่อนแรง อ่อนเพลีย และหนาวง่าย
ผิวแห้ง และผมร่วง
การรักษา

การรักษาอาการไฮเปอร์ไทรอยด์มีหลายวิธี โดยแพทย์จะพิจารณาจาก อายุ สภาพของผู้ป่วย ชนิดของคอพอกเป็นพิษและความรุนแรงของโรค ซึ่งรักษาได้โดยการทานยาที่มีฤทธิ์ในการระงับฮอร์โมน การผ่าตัดต่อมไทรอยด์ การกินสารไอโอดีนชนิดปล่อยสารกัมมันตภาพรังสีเพื่อทำลายต่อมไทรอยด์ ซึ่งเรียกกันในวงการว่าการดื่มน้ำแร่ โดยแพทย์จะเป็นผู้พิจารณาเลือกการรักษาในรูปแบบที่เหมาะสมกับผู้ป่วยแต่ละราย
ดูเพิ่ม

อาการไฮโปไทรอยด์
หนังสืออ่านเพิ่ม

Siraj, Elias S. (June 2008). "Update on the Diagnosis and Treatment of Hyperthyroidism" (PDF). Journal of Clinical Outcomes Management. 15 (6): 298–307. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2013-10-19. สืบค้นเมื่อ 24 June 2009.
แหล่งข้อมูลอื่น

Patient information: Hyperthyroidism Article at UpToDate
Merck Manual article about hyperthyroidism
Gina Spadafori (20 January 1997). "Hyperthyroidism: A Common Ailment in Older Cats". The Pet Connection. Veterinary Information Network. สืบค้นเมื่อ 28 January 2007.
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: E05 ICD-9-CM: 242.90 MeSH: D006980 DiseasesDB: 6348
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000356 eMedicine: med/1109 Patient UK: ภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานมากเกิน
ภาวะเบื่ออาหาร

ภาวะเบื่ออาหาร (อังกฤษ: anorexia) หมายถึง ภาวะที่ความอยากอาหารลดลง เป็นภาวะที่เกิดได้จากหลายสาเหตุ บ้างไม่มีอันตราย แต่บ้างก็เป็นโรคที่ร้ายแรงหรือมีความเสี่ยงมาก ทั้งนี้ ระวังสับสนกับโรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจ (anorexia nervosa) ซึ่งเป็นโรคทางจิตเวช
ภาวะเบื่ออาหารเป็นอาการ ไม่ใช่การวินิจฉัยโรค ผู้ให้บริการทางการแพทย์จะต้องพยายามค้นหาและรักษาสาเหตุพื้นเดิม และภาวะเบื่ออาหารเกิดได้กับเพศ อายุหรือน้ำหนักเท่าใดก็ได้
อาการทั่วไป

ภาวะเบื่ออาหารอาจแสดงออกในรูปไม่รู้สึกหิวหรือขาดความปรารถนาในการกิน บางครั้งบุคคลอาจไม่สังเกตว่าตนขาดอาหารจนน้ำหนักเริ่มลดจากปริมาณการกินที่ลด บางกรณี อาการอาจสังเกตได้ชัด เช่น บุคคลรู้สึกคลื่นไส้เพียงแค่คิดถึงการกิน สำหรับภาวะเบื่ออาหารที่ทำให้ร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลง (เช่น น้ำหนักลด กล้ามเนื้อลด) ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นโดยเจตนาจากการจำกัดอาการล้วนมีความสำคัญทางคลินิกทั้งสิ้น
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: R63.0 ICD-9-CM: 783.0 MeSH: D000855
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000362
ภาวะเลือดเป็นกรดแล็กติก

| Lactic acidosis |
| --- | --- |
L-(+)-lactic acid
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: E87.2
ICD-9: 276.2
DiseasesDB: 29145
MedlinePlus: 000391
eMedicine: article/768159
MeSH: D000140
ภาวะเลือดเป็นกรดแล็กติก (อังกฤษ: lactic acidosis) คือภาวะซึ่งเลือดและเนื้อเยื่อในร่างกายมีความเป็นกรดมากกว่าปกติ (มีค่า pH ต่ำกว่าปกติ) และมีการสร้างกรดแล็กติก โดยเฉพาะ D-lactate มากกว่าปกติ ถือเป็นภาวะเลือดเป็นกรดเหตุเมตะบอลิกชนิดหนึ่ง ส่วนใหญ่เกิดจากการที่เซลล์ได้รับออกซิเจนไม่เพียงพอต่อความต้องการ (เช่น ขณะออกกำลังกายอย่างหนัก) ทำให้การหายใจระดับเซลล์บกพร่องลงไปจน pH ลดต่ำลง ในขณะเดียวกันเซลล์ที่ได้รับออกซิเจนไม่เพียงพอต่อความต้องการจะหันไปใช้กระบวนสลายกลูโคสแบบไม่ใช้ออกซิเจน ซึ่งมีผลผลิตออกมาเป็นกรดแล็กติกอีกด้วย
ดูเพิ่ม

ภาวะเลือดเป็นกรดเมตะบอลิก
ภาวะเบสเกิน

| ภาวะเบสเกิน Alkalosis |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: ภาวะเลือดเป็นเบส, ภาวะร่างกายเป็นเบส
สาขาวิชา: วิทยาต่อมไร้ท่อ
ภาวะเบสเกิน, ภาวะเลือดเป็นเบส หรือ ภาวะร่างกายเป็นเบส (อังกฤษ: Alkalosis) เป็นผลจากการลดความเข้มข้นของไฮโดรเจนไอออนในพลาสมาเลือดในหลอดเลือดแดง (arterial blood plasma) หรือเรียกว่า ภาวะเลือดเป็นเบส (อัลคาลีเมีย; alkalemia) ในทางตรงกันข้ามกันกับเอซิดีเมีย (ภาวะเลือดเป็นกรด; acidemia) ซึ่งค่า pH ของเซรัมเลือดอยู่ที่ต่ำกว่า 7.35 ในขณะที่อัลคาลีเมียเกิดขึ้นเมื่อค่าพีเอชเซรัมเลือดสูงกว่าปกติ (สูงกว่า 7.45) ภาวะเลือดเป็นเบสมักแบ่งออกเป็นสองชนิดหลัก คือ ภาวะเลือดเป็นเบสจากการหายใจ (respiratory alkalosis) และ ภาวะเลือดเป็นเบสเมแทบอลิก (metabolic alkalosis) หรือเกิดขึ้นทั้งคู่พร้อม ๆ กัน
อาการ

อัลคาลอซิสแบบเมแทบอลิก (Metabolic alkalosis) มักเกิดร่วมกับอาการความเข้มข้นโพแทสเซียมในเลือดต่ำ ซึ่งทำให้เกิดอาการเช่น กล้ามเนื้ออ่อนเปลี้ย, ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ และกล้ามเนื้ออักเสบ นอกจากนี้ยังอาจก่อให้เกิดความเข้มข้นแคลเซียมในเลือดต่ำ เนื่องมาจากค่า pH ในเลือดที่สูงขึ้น ทำให้โปรตีนขนส่ง เช่น อัลบูมิน ถูกไอออไนส์เป็นแอนไอออน (ประจุลบ) ซึ่งส่งผลให้แคลเซียมในเลือดจับกับอัลบูมินแน่นขึ้น หากเป็นอย่างรุนแรงอาจก่อให้เกิด การชักเกร็ง ได้
สาเหตุ

อัลคาลอซิสจากการหายใจ (Respiratory alkalosis) เกิดจากการหายใจมากเกิน (hyperventilation) ซึ่งส่งผลให้สูญเสียคาร์บอนไดออกไซด์ กลไกการทดแทน (compensatory mechanisms) ของร่างกายต่อการสูญเสียคาร์บอนไดออกไซด์ ส่วนหนึ่งส่งผลให้เกิดการสลาย (dissociation) กรดคาร์บอนิก ซึ่งทำหน้าที่การบัฟเฟอร์ให้เกิดเป็นไอออนไฮโดรเจน สิ่งนี้ทำให้ค่า pH ลดลง อัลคาลอซิสที่เกิดจากการหายใจมากสามารถพบในโรคระบบประสาทส่วนกลางที่ถึงแก่ชีวิตหลายโรค เช่น เส้นเลือดในสมองแตก และอาการเร็ตต์
ส่วนอัลคาลอซิสแบบเมแทบอลิก (Metabolic alkalosis) นั้นอาจเกิดจากการอาเจียนซ้ำ ๆ (repeated vomiting) ซึ่งส่งผลให้เกิดการสูญเสียกรดไฮโดรคลอริกจากสารในกระเพาะ, ยาขับปัสสาวะ (diuratics) และโรคเกี่ยวกับระบบต่อมไร้ท่อ เช่น โรคคูชิง กลไกการทดแทน (compensatory mechanism) ในกรณีของอัลคาลอซิสแบบเมแทบอลิกมีส่วนในการทำให้หายใจช้าลงของปอดเพิ่มคาร์บอนไดออกไซด์ในเซรัมเลือด
ภาพเหมือนผู้อุทิศ

“การชื่นชมของพระบุตร” ฌอง เฮย์ ผู้อุทิศคุกเข่าอยู่ทางขวาและเป็นส่วนหนึ่งของของภาพ
ภาพเหมือนผู้อุทิศ หรือ ภาพรวมผู้อุทิศ (อังกฤษ: donor portrait หรือ votive portrait) คือภาพเหมือนในจิตรกรรมหรืองานศิลปะแบบอื่นเช่นประติมากรรมที่แสดงภาพของเจ้าของภาพหรือผู้จ้างให้สร้างงานศิลปะชิ้นนั้นที่อาจจะรวมทั้งครอบครัว และญาติพี่น้องของผู้จ้าง หรือกลุ่มคนที่เกี่ยวกับผู้จ้างด้วย
“ภาพรวมผู้อุทิศ” (votive portrait) มักจะภาพทั้งภาพที่รวมทั้งภาพหลักและผู้อุทิศที่อยู่ในภาพ แต่ “ภาพเหมือนผู้อุทิศ” (donor portrait) มักจะหมายถึงภาพเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับผู้อุทิศเท่านั้น
“ภาพเหมือนผู้อุทิศ” เป็นที่นิยมกันในการสร้างศิลปะคริสต์ศาสนา โดยเฉพาะในงานจิตรกรรมจากยุคกลาง และยุคเรอเนสซองซ์ที่มักจะแสดงผู้อุทิศคุกเข่าอยู่ทางด้านหน้าสองข้างของภาพ และบ่อยครั้งที่แม้แต่ในตอนปลายของยุคเรอเนสซองซ์ที่ผู้อุทิศโดยเฉพาะเมื่อแสดงทั้งครอบครัวจะมีขนาดเล็กกว่าตัวเอกในภาพมากที่ขัดกับทฤษฎีการวาดทัศนมิติ เมื่อมาถึงยุคเรอเนสซองซ์ผู้อุทิศก็เริ่มมีความสำคัญขึ้นและกลายเป็นส่วนสำคัญของภาพที่อาจจะเป็นผู้เห็นเหตุการณ์หรือบางครั้งก็อาจจะเป็นผู้ร่วมเหตุการณ์ไปเลยก็ได้
ที่ตั้ง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  | บานพับภาพของฉากแท่นบูชาโดยฮันส์ เม็มลิง คริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นภาพพระเยซูบนไหล่ของนักบุญคริสโตเฟอร์ ขนาบด้วยนักบุญสองข้าง  <--- ผู้อุทิศฝ่ายชายทางแผงซ้ายประคองโดยนักบุญผู้พิทักษ์ โดยมีลูกชายห้าคนอยู่ข้างหลัง ผู้อุทิศฝ่ายหญิงทางแผงขวาประคองโดยนักบุญผู้พิทักษ์---> เช่นกัน กับสมาชิกในครอบครัวสตรีอีกสิบสองคน |  |
จุดประสงค์ของภาพเหมือนผู้อุทิศก็เพื่อสร้างอนุสรณ์สำหรับผู้อุทิศและครอบครัว ที่เป็นการแสดงว่ายังคงสามารถแสดงความสักการะได้แม้ว่าหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว  สิ่งที่อุทิศเช่นตัวคริสต์ศาสนสถาน, ฉากแท่นบูชา หรือหน้าต่างประดับกระจกสี มักจะรวมทั้งเงินบริจาคจำนวนหนึ่งให้มีผู้สวดมนต์ให้ผู้อุทิศแม้ว่าหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว การมีภาพเหมือนของผู้อุทิศจึงเป็นการเพิ่มแรงบันดาลใจให้แก่ผู้ที่จะมาสวดมนต์ให้ นอกจากนั้นการมีภาพเหมือนก็ยังเป็นการแสดงความมีหน้ามีตาในสังคมด้วย  ภาพเหมือนผู้อุทิศคล้ายคลึงกับการมีอนุสรณ์ผู้ตายในวัด แต่ที่ต่างกันตรงที่ผู้อุทิศของ “ภาพเหมือนผู้อุทิศ” สามารถเห็นภาพเหมือนของตนเองในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ได้
ถ้าผู้บริจาคถวายเงินสร้างสำหรับสิ่งก่อสร้างทั้งหลังหรือมีบทบาทสำคัญในการก่อสร้างก็อาจจะมีประติมากรรมของผู้อุทิศอยู่หน้าวัดหรือที่ใดที่หนึ่งภาพในตัววัด และมักจะเป็นภาพอุ้มรูปจำลองของสิ่งก่อสร้าง  “พระแม่มารีโรแลง” โดย ยาน ฟาน เอคเป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่ผู้อุทิศ นิโคลาส์ โรแลง (Nicolas Rolin) ร่วมอยู่ในภาพในบริเวณเดียวกับพระแม่มารี โรแลงบริจาคเงินจำนวนมากให้แก่วัดที่ภาพเขียนตั้ง ฟาน เอคแสดงให้เห็นจากภาพวัดในภูมิทัศนเมืองในฉากหลังไกลออกไปเหนือมือที่สวดมนต์ของโรแลง
ในบางครั้งเช่นใน “ฉากแท่นบูชาเก้นท์” ของยาน ฟาน เอค ผู้อุทิศปรากฏอยู่บนบานพับภาพเมื่อปิด หรือผู้อุทิศอาจจะปรากฏอยู่บนบานสองข้างที่ขนาบแผงกลางเช่นใน “ฉากแท่นบูชาพอร์ตินาริ” (Portinari Altarpiece ) โดยฮูโก ฟาน เดอร์ โกส์ หรือในงานบานพับภาพ “ฉากแท่นบูชาเมโรด” (Merode Altarpiece) โดยโรแบร์ต แคมแพงที่ผู้อุทิศปรากฏอยู่ด้านเดียว ถ้าผู้อุทิศปรากฏสองด้านฝ่ายชายมักจะอยู่ด้านซ้ายของผู้ชมเพราะเป็นด้านที่ถือว่ามีเกียรติในการวางภาพเขียน ในการวางภาพครอบครัวมักจะแยกฝ่ายชายจากฝ่ายหญิง บางครั้งผู้อุทิศอาจจะเป็นกลุ่มภราดรภาพ และบางครั้งจะปรากฏกับครอบครัวด้วย
“ภาพรวมผู้อุทิศ” สามารถมีการเพิ่มเติมได้ในภายหลัง เช่นเมื่อมีสมาชิกในครอบครัวเพิ่มขึ้นจากการแต่งงานหรือการมีบุตร และบางครั้งก็อาจจะบ่งการเสียชีวิตโดยการเขียนกางเขนเล็กๆ ในมือของผู้ที่เสียชีวิตไปแล้วก็ได้
บางครั้งทางตอนเหนือของอิตาลีก็จะพบจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นภาพของนักบุญองค์เดียวกับผู้อุทิศบนผนังด้านข้างของคริสต์ศาสนสถาน ที่อาจจะเป็นการเขียนทับของเดิมที่ไม่มีใครมาจุดเทียนสวดมนต์ให้แล้ว เพื่อทำที่สำหรับผู้มาใหม่ที่ต้องการจะมีภาพผู้อุทิศก็เป็นได้
“เมื่อเดินตามนายช่างหินเพื่อตรวจดูว่าภาพใดควรทิ้งเอาไว้ภาพใดควรลบออก นักบวชมองไปเห็นภาพนักบุญแอนโทนีแล้วกล่าวว่า “เก็บอันนี้ไว้” แล้วก็เดินต่อไปจนพบภาพนักบุญซาโนนักบวชก็กล่าวว่า “ลบอันนี้ออก ไม่เห็นใครมาจุดเทียนให้ตั้งนานแล้ว และไม่เห็นมีประโยชน์อะไรกับใคร นายช่างกำจัดเสียเถอะ”
ประวัติ

การวาดภาพเหมือนผู้อุทิศมีมาตั้งแต่ปลายสมัยกรีกโรมันราวคริสต์ศตวรรษที่ 6 ภาพเหมือนในงานเขียน “ไดโอสโคริดีสฉบับเวียนนา” (Vienna Dioscurides) โดยนายแพทย์กรีกเพดานิอุส ไดโอสโคริดีส (Pedanius Dioscorides) ในคริสต์ศตวรรษที่ 6 อาจจะเป็นงานเขียนที่สะท้อนให้เห็นการริเริ่มการเขียนภาพผู้อุทิศทรัพย์ให้เขียนหนังสือในหนังสือเล่มเดียวกันนั้น ประเพณีอีกอย่างหนึ่งที่เริ่มมาก่อนหน้านั้นคือภาพของเจ้านายกับบุคคลในศาสนาที่มักจะเป็นพระเยซูหรือพระแม่มารีในทำนองเดียวกับภาพของคริสต์ศาสนา แม้จะไม่มีหลักฐานเหลือให้ชมแต่ก็ยังมีข้อเขียนที่กล่าวถึงเกี่ยวกับภาพเหมือนผู้อุทิศในชาเปลเล็กจากสมัยคริสเตียนตอนต้น ธรรมเนียมนี้อาจจะทำกันต่อมาในวัดของผู้นอกศาสนา ต่อมาก็เริ่มเผยแพร่เข้ามาในสังคมของผู้นับถือคริสต์ศาสนา โดยเฉพาะในการเขียนหนังสือวิจิตรที่มักจะมีภาพเหมือนของเจ้าของ ในสมัยต้นยุคกลาง บาทหลวง, หลวงพ่อ และนักบวชอื่นๆ มักจะปรากฏในภาพเขียนทางศาสนาแทนที่จะเป็นภาพเจ้านาย และเป็นภาพที่ยังเขียนกันมากในสมัยต่อมา
ภาพเหมือนผู้อุทิศของขุนนางและนักธุรกิจผู้มีฐานะเริ่มจะเป็นที่นิยมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในขณะเดียวกับที่ชนชั้นเดียวกันนี้เริ่มจ้างให้ช่างเขียนภาพเหมือนของตนเอง แต่ภาพที่หลงเหลืออยู่จากจากก่อน ค.ศ. 1450 มักจะเป็นภาพเหมือนของผู้อุทิศที่พบในคริสต์ศาสนสถานเสียมากกว่าที่จะเป็นจิตรกรรมแผงของภาพเหมือนส่วนบุคคล ภาพเหมือนผู้อุทิศที่พบโดยทั่วไปในศิลปะแบบเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 มักจะเป็นบานพับภาพสองของพระแม่มารีและพระบุตรบนแผงซ้ายและ “ผู้อุทิศ” บนแผงขวา - ผู้อุทิศในกรณีนี้คือเจ้าของภาพ และเป็นภาพที่มักจะเขียนสำหรับการเก็บไว้สักการระในบ้านเรือน ในภาพเหมือนเหล่านี้ผู้อุทิศมักจะอยู่ในท่าสวดมนต์ หรืออาจจะวางท่าเช่นเดียวกับการวางท่าสำหรับภาพเหมือนที่ไม่ใช่ภาพเหมือนทางศาสนา เช่นใน “ฉากแท่นบูชาวิลทัน” ที่สมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ ทรงเป็นผู้อุทิศในภาพ ในบานพับภาพสองบางภาพภาพเหมือนของเจ้าของเดิมอาจจะถูกเขียนทับเป็นเจ้าของใหม่ก็ได้
ประเพณีอย่างหนึ่งของการเขียนหนังสือวิจิตรก็คือการ “การมอบภาพเหมือน” ซึ่งเป็นการเริ่มหนังสือด้วยภาพที่มักจะเป็นภาพผู้คุกเข่า “มอบ” หนังสือให้แก่เจ้าของหรือผู้จ้างให้เขียนหนังสือ ผู้ที่ “มอบ” อาจจะเป็นข้าราชสำนักผู้มอบหนังสือเป็นของขวัญแก่เจ้านาย แต่โดยทั่วไปแล้วจะเป็นนักประพันธ์/จิตรกร หรือผู้คัดหนังสือ ซึ่งในกรณีนี้ผู้รับเป็นผู้จ่ายค่าสร้างหนังสือ
ดูเพิ่ม

ศิลปะคริสต์ศาสนา
บานพับภาพ
ฉากแท่นบูชา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ภาพเหมือนผู้อุทิศ
ภาพเหมือนผู้อุทิศ 43 ภาพที่หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)
สไลด์ภาพเหมือนผู้อุทิศ เก็บถาวร 2007-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ระเบียงภาพ

พระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 1
งานโมเสกใน
วัดซานตาแอ็กเนสฟูโอริเลอมูราในกรุงโรม ถือรูปจำลองของวัดที่สร้าง
ผู้อุทิศของแอนิเซีย จูเลียนนา
เจ้าหญิงไบแซนไทน์
จากคริสต์ศตวรรษที่ 6
ผู้จ้างให้เขียน
ไดโอสโคริดีสฉบับเวียนนา
ผู้อุทิศเล็กมากในภาพ
พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์
ราวปี ค.ศ. 1470
มาสเตอร์แห่งโฮเฮ็นเฟิร์ต
จิตรกรโบฮีเมียราว ค.ศ. 1350
กับผู้อุทิศ
พระจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 4
ทรงถือวัดจำลองที่สันนิษฐาน
ทรงบริจากในการสร้างทั้งหมด
จิโอวานนิ ดิ เพาโล
กางเขนกับผู้อุทิศ
จาโคโป ดิ บาร์โทโลเมโอ
ที่มีชื่อสลักอยู่บน
ตราประจำตัวทางซ้าย
งานของฮันส์ เม็มลิง
ที่พระแม่มารีทอดสายตาไปยังผู้อุทิศ
ที่มีนักบุญแอนโทนี แอ็บบ็อท
เป็นผู้นำเข้าเฝ้าและได้รับ
การประทานพรจากพระเยซู
อันเดรีย มานเทนยา
ราว ค.ศ. 1496 
กับ
ฟรานเชสโคที่ 2 กอนซากา
ฟรีดริชผู้ทำแก้วและครอบครัว
ค.ศ. 1596
เด็กห้าคนที่ถือกางเขน
เสียชีวิตไปแล้ว สองคนที่แต่ง
เสื้อขอบดำก่อนที่ภาพจะเสร็จ
ส่วนคนอื่นอาจจะเติมกางเขนภายหลัง<ref>Walter A. Friedrich:
บานพับภาพโดย
ยาน วาลเล็นส เดอ ค็อค
ราวคริสต์ศตวรรษที่ 15
หลวงพ่อเซอร์โลผู้มีบทบาท
ในการบูรณปฏิสังขรณ์
มหาวิหารกลอสเตอร์
อุ้มรูปจำลองของมหาวิหาร
ผู้อุทิศเป็นพยานในเหตุการณ์
ฟิลลิปโป ลิปปี
ราวปี ค.ศ. 1440
พระแม่มารีส่งสายตามายังผู้อุทิศ
จิโอวานนี เบลลินี
ราวปี ค.ศ. 1460
นักบุญเจอโรมกับผู้อุทิศ
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
ราวปี ค.ศ. 1450-1456
ผู้อุทิศเป็นผู้ร่วมเหตุการณ์
ลูคัส ฟาน เลย์เด็น
ปี ค.ศ. 1522
ผู้อุทิศเป็นผู้ร่วมเหตุการณ์
ยาน ฟาน สโคเรล
ราวปี ค.ศ. 1535
จิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่มิลาน: พระแม่มารีกับพระบุตร, นักบุญแอมโบรสและผู้อุทิศ โดยโบนามิโค ทาแวร์นา (รายละเอียด)
“พระเยซูตรึงกางเขน”  โดย อัลเบร็ช อัลท์ดอร์เฟอร์ (Albrecht Altdorfer) ราว ค.ศ. 1514 กับคู่ผู้อุทิศขนาดจิ๋วที่ปลายเท้าของบุคคลหลักในภาพ อัลท์ดอร์เฟอร์เป็นจิตรกรเอกคนสุดท้ายที่ยังวาดภาพแบบนี้อยู่
“การนำพระเยซูเข้าวัด” ราวปี ค.ศ. 1470 ผู้ที่ที่ยืนข้างครอบครัวพระเยซูเป็นเด็กหญิงสองคนที่แต่งตัวอย่างดีและชายหนุ่มทางขวาอาจจะเป็นผู้อุทิศภาพ
ภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่ดอตคอม

หุ้นแนสแด็ก คอมโพสิตที่พุ่งสูงขึ้นแล้วตกลงอย่างมากในช่วงปลายทศวรรษที่ 1990s จากผลของเศรษฐกิจฟองสบู่ดอตคอม
ภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่ดอตคอม หรือ ภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่ไอที (อังกฤษ: Dot-com bubble หรือ I.T. bubble) คือภาวะการเก็งกำไรอันเกินควรของตลาดหลักทรัพย์ภาคเทคโนโลยีที่เกิดขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2540 ถึง พ.ศ. 2543 (โดยที่จุดสูงสุดเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 2000 เมื่อตลาดแนสแด็กขึ้นไปถึง 5132.52) ในช่วงเวลานั้นตลาดหลักทรัพย์ทางตะวันตกเป็นตลาดที่มูลค่าของหุ้นในเครืออินเทอร์เน็ตถีบตัวสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเทียบกับหุ้นในภาคตลาดอื่น ๆ โดยทั่วไป
สภาวะนี้เริ่มขึ้นในช่วงที่มีการก่อตั้งธุรกิจหรือบริษัทที่ใช้อินเทอร์เน็ตเป็นฐานขึ้นเป็นจำนวนมากที่เรียกว่า “บริษัทดอตคอม” เมื่อเห็นว่าราคาหุ้นสูงขึ้นอย่างรวดเร็วธุรกิจต่างก็หันมาเติมคำ “e-” นำหน้าชื่อ หรือ เติม “.com” ท้ายชื่อที่ทำให้ดูเหมือนจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับอินเทอร์เน็ต ที่ทำให้นักเขียนผู้หนึ่งเรียกการลงทุนชนิดนี้ว่า “การลงทุนคำเสริม” (prefix investing)
ปัจจัยต่าง ๆ ที่รวมทั้งการถีบตัวสูงขึ้นของหุ้น, ความมั่นใจของตลาดที่เชื่อว่าบริษัทจะสร้างผลกำไรในอนาคต, การเก็งกำไรของนักลงทุนแต่ละราย, และ กองทุนร่วมลงทุน (venture capital) ที่มีอยู่โดยทั่วไป สร้างบรรยากาศที่ทำให้นักลงทุนมองข้ามพื้นฐานหลักของการลงทุน เช่นการที่จะต้องคำนึงถึงอัตราต่อกำไร (P/E ratio) และหันไปให้ความเชื่อมั่นต่อความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีแทนที่
ดูเพิ่ม

ภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่