stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามกัมพูชา–เวียดนาม
การรุกรานกัมพูชา > จีนรุกรานเวียดนาม

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 จีนได้ต่อต้านการรุกรานกัมพูชาของเวียดนามโดยการโจมตีตามแนวชายแดนจีน-เวียดนาม จีนสามารถยึดครองเกาบังได้วันที่ 2 มีนาคม และลาวเซินในวันที่ 4 มีนาคม และมุ่งหน้าไปยังฮานอย แต่การส่งกำลังบำรุงไม่ดีพอ ในอีกไม่กี่วันต่อมา จีนสามารถบุกลึกเข้าไปได้อีกในเวียดนาม แต่เนื่องจากจีนได้รับความเสียหาย ทหารจีนเสียชีวิตมากกว่าทหารเวียดนาม ทำให้จีนต้องยุติการสู้รบ
การต่อต้านระบบใหม่ภายในประเทศ

เมื่อระบบของเขมรแดงถูกกำจัดออกไปจากประเทศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2522 ได้มีการร่างรัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาซึ่งได้ประกาศใช้ใน พ.ศ. 2524 รัฐธรรมนูญกำหนดว่ากัมพูชาเป็นประเทศเอกราช มีสันติภาพ อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชน มีเวียดนามเป็นที่ปรึกษาในการบริหาร ใน พ.ศ. 2529 มีที่ปรึกษาชาวเวียดนามสำหรับคณะรัฐมนตรีทุกคนในรัฐบาล คาดว่ามีการต่อต้านและเกิดการฆาตกรรมประชาชนทั้งโดยทหารของเวียดนามและทหารของฝ่ายรัฐบาลราวแสนคน กลยุทธของรัฐบาลในการต่อต้านเขมรแดงคือพยายามเข้าครอบครองพื้นที่ที่เป็นแหล่งเสบียงของเขมรแดง แหล่งของอาหารจากต่างชาติจะถูกส่งมาทางกำปงโสม ซึ่งมักจะถูกยึดไปใช้ในกองทหารเวียดนาม และฝ่ายเวียดนามยังใช้อาวุธเคมีที่ผิดกฎหมายอีกด้วย
เขมรแดงได้เรียกร้องให้ชาวกัมพูชารวมตัวกันเป็นเอกภาพ และต่อสู้กับชาวเวียดนามแต่ประสบการณ์ที่เลวร้ายในสมัยกัมพูชาประชาธิปไตยทำให้ชาวกัมพูชาบางส่วนต่อต้านทั้งเวียดนามและเขมรแดง ทำให้มีขบวนการที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์สององค์กรปรากฏขึ้น กลุ่มแรกเป็นฝ่ายขวา นิยมตะวันตกนำโดยซอน ซานเรียกว่าแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมร ซึ่งได้ควบคุมค่ายผู้อพยพหลายค่ายตามแนวชายแดนไทย-กัมพูชา คาดว่าแนวร่วมนี้มีทหารราว 12,000 - 15,000 คน แต่ประมาณ 1 ใน 3 สูญเสียไปในการสู้รบกับเวียดนามช่วง พ.ศ. 2527 – 2528
กลุ่มที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์อีกกลุ่มหนึ่งคือฟุนซินเปก องค์กรนี้เกิดขึ้นเมื่อพระนโรดม สีหนุแยกตัวออกจากเขมรแดง โดยพระนโรดม สีหนุเรียกร้องให้สหปรชาชาติถอนการรับรองเขมรแดงเพราะปัญหาอาชญากรรม และไม่ยอมรับตัวแทนของเขมรแดงหรือสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาเป็นตัวแทนกัมพูชาในสหประชาชาติ ในช่วงแรกของการยึดครองเวียดนาม กองกำลังต่อต้านในกัมพูชาแต่ละกลุ่มมีการติดต่อกนอย่างจำกัด เพราะความแตกต่างของแต่ละกลุ่ม แม้ว่าเขมรแดงจะได้รับการยอมรับจากนานาชาติมากกว่า แต่ก็ถูกกดดันในสังคมระดับนานาชาติมากขึ้นใน พ.ศ. 2523 ต่อมาจึงมีแนวคิดในการรวมฝ่ายต่อต้านทั้งหมดเข้าด้วยกันในต้นปี พ.ศ. 2524 พระนโรดม สีหนุและซอน ซานเริ่มพูดคุยกับเขียว สัมพันเพื่อสร้างความร่วมมือ
ในเดือนสิงหาคมพ.ศ. 2524 องค์ฝ่ายต่อต้านทั้งสามได้รวมกันเป็นเอกภาพ แต่ก็ยังมีข้อพิพาทเกี่ยวกับการเป็นองค์กรนำ ในที่สุดได้จัดตั้งเป็นรัฐบาลผสมโดยแต่ละองค์กรมีอำนาจเสมอกัน โดยจัดตั้งแนวร่วมเขมรสามฝ่ายเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2525 โดยใน พ.ศ. 2530 กัมพูชาประชาธิปไตยยังคงเป็นสมาชิกสหประชาชาติ
การปฏิรูปของเวียดนามและการถอนตัว

ใน พ.ศ. 2521 เมื่อเวียดนามตัดสินใจรุกรานกัมพูชา พวกเขาไม่ได้คาดว่าจะถูกต่อต้านในระดับนานาชาติ อย่างไรก็ตาม เวียดนามและสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชามีบทบาทในการฟื้นฟูประเทศ นโยบายของนานาชาติเกี่ยวกับกัมพูชาส่งผลต่อเศรษฐกิจของเวียดนาม สหรัฐประกาศคว่ำบาตรเวียดนาม และมีหลายประเทศในสหประชาชาติไม่รับรองเวียดนามและสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา และปฏิเสธสมาชิกภาพขององค์กรระดับนานาชาติ เช่น ธนาคารโลก ธนาคารพัฒนาเอเชีย และกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ใน พ.ศ. 2522 ญี่ปุ่นได้กดดันโดยลดความช่วยเหลือต่อเวียดนามความขัดแย้งระหว่างจีนกับสหภาพโซเวียต และปัญหามนุษย์เรือ ทำให้สวีเดนที่เคยสนับสนุนเวียดนามถอนการรับรอง
นอกจากนั้นยังเกิดการกดดันภายในประเทศเวียดนามเพราะไม่สามารถกระตุ้นการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจได้ การใช้ระบบการวางแผนเศรษฐกิจจากส่วนกลางตามอย่างสหภาพโซเวียต เวียดนามพยายามเน้นอุตสาหกรรมหนัก และไม่สามารถพัฒนาเวียดนามใต้หลังรวมประเทศได้ รัฐบาลเวียดนามใช้งบประมาณส่วนใหญ่ในทางการทหาร รวมทั้งใช้ในการปฏิวัติกัมพูชา เวียดนามเริ่มถอนทหารออกจากกัมพูชาตั้งแต่ พ.ศ. 2525 แต่กระบวนการถอนทหารของเวียดนามไม่มีการรับรองจากนานาชาติ ผู้สังเกตการณ์ต่างชาติมองว่าเป็นเพียงการหมุนเวียนทหาร ใน พ.ศ. 2527 เวียดนามใช้แผน K5 ในการโจมตีกัมพูชาตะวันตกจนถึงชายแดนไทย ทหารเวียดนามยังคงอยู่ตามจังหวัดใหญ่ ๆ เพื่อฝึกฝนทหารกัมพูชา
ใน พ.ศ. 2528 การโดดเดี่ยวในระดับนานาชาติและปัญหาทางเศรษฐกิจทำให้เวียดนามต้องพึ่งสหภาพโซเวียตมากขึ้น โดยเฉพาะช่วงที่ทำสงครามกับจีนใน พ.ศ. 2522 สหภาพโซเวียตให้ความช่วยเหลือเวียดนาม 1.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และสูงที่สุดใน พ.ศ. 2524 – 2528 ใน พ.ศ. 2529 สหภาพโซเวียตประกาศลดความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจต่อเวียดนามลง 20% และลดความช่วยเหลือทางทหารลง 1 ใน 3 เพื่อที่จะกลับเข้าร่วมในประชาคมระดับนานาชาติอีกครั้งและเพื่อเผชิญกับความท้าทายทางเศรษฐกิจดังที่สหภาพโซเวียตและยุโรปตะวันออกต้องเผชิญ ผู้นำเวียดนามตัดสินใจปฏิรูป ในการประชุมสมัชชาใหญ่ของพรรคครั้งที่ 6 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 เลขาธิการทั่วไปของพรรคคือเหงียน วัน ลิญ ได้นำเสนอการปฏิรูปที่สำคัญคือ นโยบายโด่ยเม้ย ซึ่งในภาษาเวียดนามหมายถึงการปรับใหม่ เพื่อแก้ปัญหาเศรษฐกิจของเวียดนาม ผู้นำเวียดนามเห็นว่าปัญหาเศรษฐกิจของเวียดนามเกิดจากการถูกโดดเดี่ยวในระดับนานาชาติหลังการรุกรานกัมพูชาใน พ.ศ. 2521 และนโยบายนี้จะประสบความสำเร็จได้เมื่อเปลี่ยนแปลงนโยบายทางการทหารและต่างประเทศ ต่อมา ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2530 คณะกรรมการโปลิตบูโรของเวียดนามได้ปรับนโยบายทางการทหารและให้มีการถอนทหารออกจากกัมพูชาโดยสมบูรณ์และลดจำนวนทหารลง
ต่อมา ในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 คณะกรรมการโปลิตบูโรได้ปรับนโยบายการต่างประเทศโดยจะเปิดประเทศรับการลงทุนและความช่วยเหลือจากต่างชาติ เวียดนามยุติการประณามสหรัฐอเมิกา จีน อาเซียนและเริ่มมีการถอนทหารออกจากกัมพูชาโดยลำดับ แต่ก็มีกลุ่มต่อต้านเวียดนามออกมากล่าวว่ายังมีทหารเวียดนามอยู่ในกัมพูชาหลังเดือนกันยายน พ.ศ. 2532 โดยกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์รายงานว่าได้ปะทะกับกองกำลังพิเศษของเวียดนามที่ตมาร์ปวกใกล้ช่อง 69 หลังการประกาศถอนทหารในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2534 มีรายงานว่าทหารเวียดนามกลับเข้าไปในจังหวัดกำปอตเพื่อต่อต้านการรุกรานของเขมรแดง อย่างไรก็ตาม รัฐบาลเวียดนามได้ลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพเมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2534 เพื่อฟื้นฟูสันติภาพในกัมพูชา
หลังจากนั้น > เวียดนามกลับสู่สังคมโลก

เวียดนามและจีนได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกันในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2534 นายกรัฐมนตรีคนใหม่ของเวียดนาม หวอ วัน เกียตได้เดินทางไปยังปักกิ่งเพื่อเข้าพบนายหลี่ เผิง เพื่อเจรจาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นทางการระหว่างกัน การสิ้นสุดความขัดแย้งในกัมพูชา ทำให้ประเทศในอินโดจีนเข้าร่วมกับอาเซียน ในช่วง พ.ศ. 2534 – 2535 เวียดนามได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ทางการทูตกับประเทศสมาชิกอาเซียน และการลงทุนของประเทศสมาชิกอาเซียนในเวียดนามระหว่าง พ.ศ. 2534 – 2537 คิดเป็น 15% ของการลงทุนของต่างชาติในเวียดนาม ต่อมา ในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 เวียดนามเข้าเป็นสมาชิกอันดับที่ 7 ของอาเซียนอย่างเป็นทางการ ต่อมา ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2538 เวียดนามได้ประกาศยกระดับจากตัวแทนจากเป็นสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาหลังจากที่มีการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระดับปกติต่อกันตั้งแต่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 รวมทั้งการเข้าร่วมองค์การการค้าโลก เมื่อปี 2550 และการเข้าร่วมลงนามความตกลงหุ้นส่วนเศรษฐกิจภาคพื้นแปซิฟิก เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 ทำให้การโดดเดี่ยวเวียดนามออกจากสังคมโลกสิ้นสุดลง
เชิงอรรถ

↑  ใน ค.ศ. 1989 กองทัพเขมรแดงมีกองกำลังรบมากที่สุดในสามแนวร่วมที่ก่อตั้งรัฏฐาภิบาลผสมกัมพูชาประชาธิปไตย โดย KPNLF มีน้อยกว่า 10,000 นาย และ FUNCINPEC มี 2,000 นาย
↑  จากกองทัพเวียดนาม 150,000 นาย กองทัพเวียดนามอยู่ในจุดสูงสุดที่ประมาณ 200,000 นายจนกระทั่วเริ่มถอนทัพใน ค.ศ. 1982
ประเทศเบลารุสในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018

| ประเทศเบลารุส ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: BLR
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกเบลารุส
เว็บไซต์: http://www.noc.by/en/
ณ บัวโนสไอเรส, ประเทศอาร์เจนตินา 6 – 18 ตุลาคม ค.ศ. 2018
นักกีฬา: 37 คน  ใน 13 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Ivan Brynza
เหรียญ อันดับ 47:  ทอง 1 เงิน 3 ทองแดง 3 รวม 7 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน
2010 2014 2018
ประเทศเบลารุส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเบลารุสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 37 คน ใน 13 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเบลารุสได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 7 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Kolasau, ArtsiomArtsiom Kolasau | Judo | Boys' 55 kg | 000000000007-10-01-0000ตุลาคม 7 |
| 1 ! ทอง | Kolasau, ArtsiomArtsiom Kolasau | Judo | Mixed team | 000000000010-10-01-0000ตุลาคม 10 |
| 2 ! เงิน | Brynza, IvanIvan Brynza | Rowing | Boys' single sculls | 000000000010-10-01-0000ตุลาคม 10 |
| 2 ! เงิน | Shkurdai, AnastasiyaAnastasiya Shkurdai | Swimming | Girls' 50 m butterfly | 000000000010-10-01-0000ตุลาคม 10 |
| 2 ! เงิน | Dorts, YelizavetaYelizaveta Dorts | Athletics | Girls' shot put | 000000000015-10-01-0000ตุลาคม 15 |
| 3 ! ทองแดง | Akhotnikava, ViktoryiaViktoryia Akhotnikava Ilya Famenkou | Gymnastics | Mixed multi-discipline team | 000000000010-10-01-0000ตุลาคม 10 |
| 3 ! ทองแดง | Shkurdai, AnastasiyaAnastasiya Shkurdai | Swimming | Girls' 100 m butterfly | 000000000012-10-01-0000ตุลาคม 12 |
| 3 ! ทองแดง | Varakina, NatalliaNatallia Varakina | Wrestling | Girls' freestyle 49 kg | 000000000013-10-01-0000ตุลาคม 13 |
| 3 ! ทองแดง | Kantsavenka, KrystsinaKrystsina Kantsavenka | Athletics | Girls' pole vault | 000000000014-10-01-0000ตุลาคม 14 |
ดูเพิ่ม

ประเทศเบลารุสในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเบลารุสในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาเบลารุสที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 ที่ บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   ทีมผสม  |  |
| ด ค กประเทศเบลารุสในโอลิมปิกเยาวชน |
| --- | --- |
โอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน: 2010 2014 2018
โอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว: 2012 2016 2020 2024
ประเทศเบลารุสในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022

| ประเทศเบลารุส ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 |
| --- | --- |
ธงชาติเบลารุส
รหัสประเทศ: BLR
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกเบลารุส
เว็บไซต์: www.noc.by/en
ณ ปักกิ่ง, ประเทศจีน 4–20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022
นักกีฬา: 26 คน (ชาย 11 คน / หญิง 15 คน) ใน 6 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีเปิด): Ignat Golovatsiuk Hanna Nifantava
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีปิด): Ignat Golovatsiuk
เหรียญ อันดับ 24:  ทอง 0 เงิน 2 ทองแดง 0 รวม 2 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว
1994 1998 2002 2006 2010 2014 2018 2022
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 โปแลนด์ (1924–1936)  สหภาพโซเวียต (1952–1988)  ทีมรวม (1992)
ประเทศเบลารุส จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเบลารุสเป็นตัวแทนประเทศเบลารุสในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 26 คน ใน 6 ชนิดกีฬา
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  สกีลงเขา | 1 | 1 | 2 |
| สกีข้ามทุ่ง | 1 | 1 | 2 |
| สเกตลีลา | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 3 | 2 | 5 |
สกีลงเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 และ กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 – รอบคัดเลือก
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
สกีข้ามทุ่ง

บทความหลัก: กีฬาสกีข้ามทุ่งในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 และ กีฬาสกีข้ามทุ่งในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 – รอบคัดเลือก
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศเบลารุสในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเบลารุสในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาเบลารุสที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 ที่ ปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- |
แอฟริกา:   เอริเทรีย   กานา   มาดากัสการ์   โมร็อกโก   ไนจีเรีย 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   โบลิเวีย   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   เอกวาดอร์   เฮติ   จาเมกา   เม็กซิโก   เปรู   ปวยร์โตรีโก   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มาเลเซีย   มองโกเลีย   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   ซาอุดีอาระเบีย   เกาหลีใต้   จีนไทเป   ไทย   อุซเบกิสถาน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   มาซิโดเนียเหนือ   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์ 
อื่นๆ:   อาร์โอซี
แขวงคำม่วน

| แขวงคำม่วน ແຂວງຄຳມ່ວນ |
| --- | --- |
แขวง

แผนที่แขวงคำม่วน
แผนที่ประเทศลาวเน้นแขวงคำม่วน
พิกัด: 17°30′00″N 105°20′00″E﻿ / ﻿17.5°N 105.333333°E﻿ / 17.5; 105.333333
ประเทศ:  ลาว
เมืองเอก: ท่าแขก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 16,315 ตร.กม. (6,299 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2561)
 • ทั้งหมด: 420,950[ต้องการอ้างอิง] คน
 • อันดับ: 7
เขตเวลา: UTC+07
รหัสไปรษณีย์: 12000
รหัส ISO 3166: LA-KH
คำม่วน (ลาว: ຄໍາມ່ວນ) เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่ตอนกลางค่อนไปทางใต้ของประเทศ ทิศตะวันออกติดกับประเทศเวียดนาม ทิศตะวันตกติดกับประเทศไทย ทิศเหนือติดกับแขวงบอลิคำไซ ทิศใต้ติดกับแขวงสุวรรณเขต เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ได้มีพิธีเปิดสะพานมิตรภาพ 3 อย่างเป็นทางการ ซึ่งสะพานนี้เป็นเส้นทางเชื่อมตะวันออก-ตะวันตกจากไทยสู่เวียดนาม และไปจีนตอนใต้ ทำให้แขวงคำม่วนกลายเป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญอีกแห่งของลาว รัฐบาลลาวได้ประกาศจัดตั้งเขตเศรษฐกิจจำเพาะท่าแขกและเขตเขตเศรษฐกิจจำเพาะภูเขียวขึ้นเพื่อเป็นการส่งเสริมการลงทุน
การแบ่งเขตการปกครอง

แขวงคำม่วนประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
ประวัติแขวง

เป็นแขวงที่มีความสำคัญทางประวัติลาว ในอดีตราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 แขวงนี้เคยเป็นที่ตั้งของอาณาจักรฟูนันและเจนฬาโดยได้เรียกขานเมืองนี้ว่า "ศรีโคตรบูร" ต่อมาเมื่อประเทศฝรั่งเศสยกทัพมายังเมืองศรีโคตรบูรในปี พ.ศ. 1910 เมืองศรีโคตรบูรจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองท่าแขก ด้วยเหตุนี้ภายในเมืองท่าแขกจะพบตึกอาคารสถาปัตยกรรมแบบฝรั่งเศสหลายแห่ง ปัจจุบันชื่อท่าแขกเป็นเพียงชื่อของเมืองหลวงเท่านั้น เนื่องจากทางรัฐบาลลาวได้เปลี่ยนชื่อแขวงใหม่ให้เป็นคำม่วน เนื่องจากชื่อท่าแขกไม่สะท้อนถึงความเป็นชนชาติลาวได้ดีเพียงพอ แขวงคำม่วนตั้งอยู่ห่างจากนครหลวงเวียงจันทน์ลงมาทางทิศใต้ถึง 350 กิโลเมตร นับเป็นเมืองศูนย์กลางของการเดินทางและเป็นด่านพรมแดนและท่าด่านที่สำคัญ
การคมนาคม > ทางหลวง

ทางหลวงหมายเลข 13 เชื่อมต่อกับแขวงบอลิคำไซ นครหลวงเวียงจันทน์ แขวงสุวรรณเขต แขวงสาละวัน และแขวงจำปาศักดิ์
ทางหลวงหมายเลข 12 จากตะวันตกสู่ตะวันออก ระหว่างแขวงคำม่วนไปยังกรุงฮานอย เวียดนาม
การคมนาคม > ด่านพรมแดนที่สำคัญ

ด่านพรมแดนสะพานมิตรภาพ 3 ทุกวัน 06.00 - 22.00 น.
ด่านพรมแดนท่าแขก-นครพนม ทุกวัน 08.30 - 18.00 น.
ด่านพรมแดนนาเพ้า-จาลอ ทุกวัน 08.00 - 17.00 น.
การคมนาคม > จุดผ่อนปรน

บ้านปากน้ำหินบูน-ท่าอุเทน จันทร์-พฤหัสบดี 08.00 - 18.00 น.
บ้านเซบั้งไฟ-ธาตุพนม จันทร์-พฤหัสบดี 08.00 - 18.00 น.
บ้านปากเป่ง-เมืองนครพนม อังคาร-พุธ 08.00 - 14.00 น.
เทศกาลและงานประเพณีประจำปี

เทศกาลสงกรานต์
งานนมัสการพระธาตุสีโคดตะบองหรือ พระธาตุศรีโคตรบูรณ์
งานนมัสการพระธาตุตุ้มพะวัง
บุญบั้งไฟ
ประเพณีเข้าพรรษา
บุญข้าวประดับดิน
บุญข้าวสาก หรือ ข้าวสลาก
ประเพณีออกพรรษา-เทศกาลแข่งเรือไหลเรือไฟ
เทศกาลตรุษจีน-เวียดนาม
สถานที่ท่องเที่ยว

ตลาดหลักสอง
ตลาดสุขสมบูรณ์
วัดศรีโคตรบูร
พระธาตุตูมพะวัง
พระธาตุเมืองโพน
สะพานมิตรภาพ 3
ป่าสงวนแห่งชาตินากาย-น้ำเทิน
ป่าสงวนแห่งชาติภูหินหนามหน่อ
ป่าสงวนแห่งชาติภูหินบูน
ท่าฝรั่ง
ถ้ำเชียงเลียบ
ถ้ำนางแอ่น
ถ้ำผาช้าง
ถ้ำน้ำลอดเซบั้งไฟ
ถ้ำพระหนองปลาผา
ถ้ำพระจันทร์
ถ้ำพระอินทร์
อนุสาวรีย์ท่าแขก
ภูผาม่าน
ขุนกองแลง
ถ้ำกองลอ
ตาดคอนแก้ว
ตาดน้ำสะหมาน
กำแพงยักษ์
วัดคาทอลิก
พิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์ (อนุสรณ์สถานประธานโฮจิมินห์)
หมู่บ้านเชียงหวาง
เขื่อนน้ำเทินสอง
ถนนสิงคโปร์จุลมณี
ถนนกุวรวงศ์
บันไดพญานาคคู่ ริมโขง วัดนาโบ
เซ็นเตอร์พ้อยท์ ท่าแขก
วัดป่าโชกคำแสน
พิพิธภัณฑ์แขวงคำม่วน
ถ้ำวัว
หาดทรายบ้านนาเมือง
ศาลหลักเมืองแขวงคำม่วน
ท่าบ้านทอก
ขุนน้ำคำดิบ
สวนสัตว์แขวงคำม่วน
การเดินทาง

จากสถานีขนส่งหมอชิต 2 มาลงที่จังหวัดนครพนม ผ่านสะพานมิตรภาพ 3 แล้วให้นั่งรถสองแถวหรือรถสามล้อมาด่านตรวจคนเข้าเมืองจังหวัดนครพนม จากนั้นทำหนังสือเดินทางและซื้อตั๋วเรือข้ามฟากไปยังเมืองท่าแขกหรือถ้าขับรถไป จากกรุงเทพมหานคร ให้ใช้ทางหลวงหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน) ถึงจังหวัดสระบุรีบริเวณหลักกิโลเมตรที่ 107 แยกขวาเข้าทางหลวงหมายเลข 2 (ถนนมิตรภาพ) ผ่านจังหวัดนครราชสีมา ถึงอำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น แล้วแยกขวาเข้าทางหลวงหมายเลข 23 ผ่านเข้าสู่จังหวัดมหาสารคาม จากนั้นใช้ทางหลวงหมายเลข 213 ไปจังหวัดกาฬสินธุ์ จนถึงจังหวัดสกลนคร จากนั้นใช้ทางหลวงหมายเลข 22 ตรงเข้าสู่จังหวัดนครพนม รวมระยะทางทั้งสิ้นประมาณ 740 กิโลเมตร
ดูเพิ่ม

สะพานมิตรภาพ 3
ประเทศเบลารุสในโอลิมปิก

| ประเทศเบลารุส ในโอลิมปิก |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: BLR
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกเบลารุส
เว็บไซต์: www.noc.by (ในภาษารัสเซียและอังกฤษ)
เหรียญ อันดับ 46:  ทอง 22 เงิน 39 ทองแดง 48 รวม 109 
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูร้อน
1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูหนาว
1994 1998 2002 2006 2010 2014 2018 2022
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 จักรวรรดิรัสเซีย (1900–1912)  โปแลนด์ (1924–1936)  สหภาพโซเวียต (1952–1988)  ทีมรวม (1992)  นักกีฬาเป็นกลางรายบุคคล (2024)
ประเทศเบลารุส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูหนาว 1994 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศเบลารุส คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ BLR
นับตั้งแต่ประเทศเบลารุสส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาเบลารุสได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 96 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 20 เหรียญทอง 32 เหรียญเงิน และ 44 เหรียญทองแดง
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
1896–1948: ไม่ได้เข้าร่วม
1952–1988: ในนาม  สหภาพโซเวียต (URS)
 บาร์เซโลนา 1992: ในนาม  ทีมรวม (EUN)
|  แอตแลนตา 1996 | 157 | 1 | 6 | 8 | 15 | 37 |
|  ซิดนีย์ 2000 | 139 | 3 | 3 | 11 | 17 | 23 |
|  เอเธนส์ 2004 | 151 | 2 | 5 | 6 | 13 | 26 |
|  ปักกิ่ง 2008 | 181 | 3 | 4 | 7 | 14 | 23 |
|  ลอนดอน 2012 | 165 | 2 | 5 | 3 | 10 | 26 |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 124 | 1 | 4 | 4 | 9 | 40 |
 โตเกียว 2020: เหตุการณ์ในอนาคต
 ปารีส 2024: เหตุการณ์ในอนาคต
 ลอสแอนเจลิส 2028: เหตุการณ์ในอนาคต
| รวม | รวม | 12 | 27 | 39 | 78 | 48 |
ดูเพิ่ม

ประเทศเบลารุสในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเบลารุสในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาเบลารุสที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินเดียตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย