stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การฉีดวัคซีนโควิด-19 ในประเทศอิหร่าน
การจัดซื้อวัคซีน > สปุตนิก วี

ในช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 อิหร่านได้ออกใบอนุญาตนำเข้าฉุกเฉิน และมีการนำเข้าวัคซีนสปุตนิกวีจากรัสเซีย ผลการทดลองทางคลินิกระยะที่ 3 ของวัคซีนได้รับการเผยแพร่ในอีกไม่กี่วันต่อมา ก่อนหน้านั้นเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2564 กระทรวงสาธารณสุขและแพทยศาสตร์ศึกษาได้ออกใบอนุญาตการใช้วัคซีนสปุตนิกวีในกรณีฉุกเฉินโดยยังคงรอผลการทดลองทางคลินิก
การออกใบอนุญาตวัคซีนของรัสเซียก่อนการตีพิมพ์ผลการทดลองทางคลินิกในระยะที่สามนำไปสู่การวิพากษ์วิจารณ์ของหลายฝ่าย รวมถึงแพทย์หญิง มีนู โมฮ์แรซ (เปอร์เซีย: مينو محرز) ผู้อำนวยการโครงการวัคซีนโคโรนาในอิหร่าน, บาฮ์แรม พาร์แซอี (เปอร์เซีย: بهرام پارسایی) หนึ่งในสมาชิกของสภาที่ปรึกษาอิสลาม, โฮเซย์น เอลี ชอฮ์รีออรี (เปอร์เซีย: حسین‌علی شهریاری) ประธานคณะกรรมการสาธารณสุขของสภาที่ปรึกษาอิสลามชุดที่ 11, องค์กรของระบบการแพทย์อิหร่าน และสมาชิกของสมัชชาใหญ่สภาการแพทย์อิหร่าน 98 คน รัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุขอิหร่าน ซออีด แนแมเก (เปอร์เซีย: سعید نمکی) ยังปกป้องการนำเข้าสปุตนิกวี โดยโต้แย้งข้อกล่าวหาว่าวัคซีน "ทรยศชาติ" และ "ประสงค์ร้าย" และตั้งข้อสังเกตว่าวัคซีนดังกล่าวถูกใช้ในรัสเซีย, อาร์เจนตินา, ฮังการี, เซอร์เบีย, เม็กซิโก, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, ปากีสถาน, เบลารุส, โบลิเวีย, แอลจีเรีย และ "อีกหลายประเทศ" ก่อนอิหร่าน
การจัดซื้อวัคซีน > วัคซีนออกซ์ฟอร์ด-แอสตราเซนกา

มีการจัดซื้อวัคซีนออกซ์ฟอร์ด-แอสตราเซนกา (AZD1222) เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564  โดยได้รับการประกาศว่าเป็นวัคซีนของสวีเดน
การทดลองวัคซีน

วัคซีนโรคโควิด-19 ชนิดแรกของอิหร่าน กำลังดำเนินการทดลองทางคลินิก วัคซีนพัฒนาโดยกลุ่มบริษัทเภสัชกรรมแบแรแกต (เปอร์เซีย: گروه دارویی برکت ,Barakat Pharmaceutical Group ) และบริษัทเงินทุนแชฟอดอโรว์ {เปอร์เซีย: شرک سرمایه گذاری شفا دارو ,ShafaDarou Investment Company ) ภายใต้ชื่อ "โคแวเอร์ แบแรแกต" (เปอร์เซีย: کووایران برکت ,COVIran Barakat ) ตามข้อมูลที่เผยแพร่โดยองค์การอนามัยโลก วัคซีนนี้ผลิตด้วยเทคโนโลยีไวรัสเชื้อตาย จากการแถลงของนายแพทย์ ฮอแมด โฮเซย์นี (เปอร์เซีย: حامد حسینی) ผู้อำนวยการศูนย์ทดลองทางคลินิกของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เตหะราน ในวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2564 วัคซีนนี้ถูกฉีดเข้าไปในอาสาสมัคร 35 คนจากกลุ่มทดลอง 56 คน อาการทั่วไปของพวกเขาทั้งหมดนั้น "ดี" และไม่มี "ภาวะแทรกซ้อนที่ไม่คาดคิด" เกิดขึ้น ตามคำกล่าวของ แฮแซน แจลีลี (เปอร์เซีย: حسن جلیلی) หัวหน้ากลุ่มวิจัยการผลิตวัคซีนที่สำนักงานบริหารคำสั่งของอิหม่ามโคไมนี (เปอร์เซีย: ستاد اجرایی فرمان امام ,Execution of Imam Khomeini's Order ) ได้ระบุว่าวัคซีน COVIran Barakat ประสบความสำเร็จในการสร้างการป้องกันการติดเชื้อไวรัสสายพันธุ์แอลฟา (VOC-202012/01) ซึ่งเป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์ที่ก่อโรคโควิด-19 ที่พบครั้งแรกในสหราชอาณาจักร
นอกจาก COVIran Barakat แล้ว สถาบันวิจัยวัคซีนและเซรุ่มรอซี (เปอร์เซีย: موسسه تحقیقات واکسن و سرم‌سازی رازی ,Razi Vaccine and Serum Research Institute ) กำลังทำการพัฒนาวัคซีนโดยใช้ "โปรตีนสายผสม (recombinant protein)" มีรายงานว่าเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2564 วัคซีนได้รับใบอนุญาตให้ทำการทดลองทางคลินิก
นอกจากความพยายามที่จะพัฒนาและทดสอบวัคซีน COVIran Barakat และของสถาบันรอซีแล้ว อิหร่านยังได้มีร่วมมือกับคิวบาในการดำเนินการทดลองทางคลินิกและผลิตวัคซีน SOBERANA 02 ซึ่งเป็นวัคซีนที่มีความก้าวหน้าที่สุดในวัคซีนทดลอง 4 ชนิดของคิวบา
| ชื่อวัคซีน | ผู้ผลิต | ชนิดของวัคซีน | สิ้นสุดระยะทดลองในสัตว์ | สิ้นสุดการทดลองทางคลินิกระยะ 1 | สิ้นสุดการทดลองทางคลินิกระยะ 2 | สิ้นสุดการทดลองทางคลินิกระยะ 3 | อนุมัติขั้นสุดท้าย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| COVIran Barakat | กลุ่มบริษัทเภสัชกรรมแบแรแกต | ชนิดเชื้อตาย |  ใช่ |  ใช่ |  ใช่ | ไม่ทราบ (เริ่มทดลอง 25 เมษายน 2564) |  ใช่ |
| Razi Cov Pars | สถาบันวิจัยวัคซีนและเซรุ่มรอซี | ชนิดโปรตีนสายผสม |  ใช่ |  ไม่ |  ไม่ |  ไม่ |  ไม่ |
| … | มหาวิทยาลัยแบฆีทอลแลฮ์ (دانشگاه بقیةالله) | ชนิดเชื้อตาย |  ไม่ |  ไม่ |  ไม่ |  ไม่ |  ไม่ |
| MIVAC (میلاد نور) | กระทรวงกลาโหมและกองกำลังส่งกำลังบำรุง | ชนิดเชื้อตาย |  ใช่ |  ไม่ |  ไม่ |  ไม่ |  ไม่ |
| SOBERANA 02 | สถาบันวัคซีนฟินเลย์ (Instituto Finlay de Vacunas) คิวบา ร่วมกับสถาบันปาสเตอร์แห่งอิหร่าน | ชนิด​ส่วนประกอบของโปรตีน (Protein-based) |  ใช่ |  ใช่ |  ใช่ |  ไม่ |  ไม่ |
กำหนดการฉีดวัคซีน

การฉีดวัคซีนในอิหร่านได้รับความสำคัญและจะดำเนินการในหลายขั้นตอน โครงการนี้จะใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปีนับจากเริ่มต้น ระยะที่วัคซีนจะสามารถมีให้สำหรับทุกคนในประเทศนั้นคาดว่าจะเริ่มในฤดูหนาวปี พ.ศ. 2564 คาดว่าประมาณ 60% ของประชากรอิหร่านจะได้รับการฉีดวัคซีนภายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565
ความคืบหน้าโครงการฉีดวัคซีน

ตามข้อมูลของเจ้าหน้าที่รัฐบาล ณ วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2564 มีวัคซีนสปุตนิกวี 410,000 โดส, วัคซีนของซิโนฟาร์ม 250,000 โดสที่ได้รับการบริจาคจากประเทศจีน, วัคซีน SOBERANA 02 จำนวน 100,000 โดสที่ผลิตในคิวบาเพื่อใช้ร่วมในการทดลองทางคลินิกระยะที่สาม และวัคซีนโคแว็กซิน 125,000 โดสที่ผลิตในอินเดีย (จากทั้งหมด 500,000 โดส) ได้ถูกนำเข้าแล้ว ส่วนในการส่งมอบวัคซีนรอบแรกโดยโครงการโคแวกซ์ ซึ่งมีขึ้นในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 (1400 ศักราชอิหร่าน) วัคซีนของออกฟอร์ด-แอสตราเซเนกา จำนวน 3,602,400 โดสที่ผลิตโดย Strazenka ของสวีเดนจะถูกจัดส่งมายังอิหร่าน
เมื่อต้นเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 มีผู้ที่ได้รับวัคซีนสปุตนิกวีเข็มแรกแล้วประมาณ 10,000 คน
ตัวอย่างวัคซีน Razi Cov Pars	ของสถาบันวิจัยวัคซีนและเซรุ่มรอซี
ผู้บริสุทธิ์

| --- | --- |
ปกหนังสือฉบับแรก
ผู้ประพันธ์: ฮาร์เปอร์ ลี
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: To Kill a Mockingbird
ผู้แปล: ศาสนิก
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
สำนักพิมพ์: เจ.บี.ลิปปินคอตต์แอนด์โค  สำนักพิมพ์เรจีนา
วันที่พิมพ์: 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2503   พ.ศ. 2530
ผู้บริสุทธิ์ (อังกฤษ: To Kill a Mockingbird) เป็นนวนิยายรางวัลพูลิตเซอร์แต่งโดยฮาร์เปอร์ ลี หนังสือเล่มนี้ประสบความสำเร็จทันทีหลังตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2503 และกลายเป็นหนึ่งในนิยายอเมริกันสมัยใหม่ระดับคลาสสิก เนื้อหามีพื้นฐานมาจากการสังเกตครอบครัวและเพื่อนบ้านของผู้เขียน และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใกล้ ๆ เมืองเกิดใน พ.ศ. 2479 เมื่อเธออายุได้ 10 ปี
หนังสือเล่มนี้เป็นที่รู้จักด้วยเนื้อหาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและอารมณ์ขัน แม้ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับปัญหาสังคมเช่นการข่มขืนและการแบ่งแยกสีผิว แอตติคัส ฟินช์ ตัวเอกซึ่งเป็นบิดาของผู้บรรยายในเรื่อง ได้กลายเป็นต้นแบบของทนายความผู้ยึดมั่นในสิ่งที่ถูกต้องและเป็นต้นแบบทางคุณธรรมของผู้อ่านมากมาย บทวิจารณ์บทหนึ่งกล่าวถึงอิทธิพลของนวนิยายเรื่องนี้ว่า "ผู้บริสุทธิ์ อาจนับได้ว่าเป็นหนังสือที่มีผู้อ่านมากที่สุดที่กล่าวถึงเรื่องการแบ่งแยกสีผิวในอเมริกา และตัวละครหลัก แอตติคัส ฟินช์ ถือเป็นฮีโร่ผู้ต่อสู้กับการแบ่งสีผิวในนิยายที่คงอยู่ยาวนานที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20"
แก่นเรื่องของ ผู้บริสุทธิ์ เกี่ยวข้องกับความไม่ยุติธรรมระหว่างเชื้อชาติและการทำร้ายผู้บริสุทธิ์ นักวิชาการตั้งข้อสังเกตว่าลียังกล่าวถึงปัญหาชนชั้น ความกล้าหาญ และความกรุณา และบทบาทของเพศสถานะทางตอนใต้ของอเมริกา หนังสือเล่มนี้ถูกใช้สอนในโรงเรียนจำนวนมากในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเพื่อเน้นให้เห็นถึงความอดทนและการต่อสู้กับอคติ แต่อย่างไรก็ตาม ผู้บริสุทธิ์ ก็ถูกเรียกร้องให้ถอดถอนออกจากห้องเรียนและห้องสมุดหลายครั้ง เนื่องจากการใช้คำเรียกคนต่างเชื้อชาติ และผู้เขียนก็รับรู้ตั้งแต่หนังสือตีพิมพ์ว่าแม้หนังสือจะเป็นที่นิยมอย่างมาก แต่ผู้อ่านหลายคนไม่พอใจกับวิธีการกล่าวถึงคนผิวดำในเรื่อง
หนังสือของลีถูกวิจารณ์โดยหนังสือพิมพ์และนิตยสารอย่างน้อย 30 ฉบับ ซึ่งบทวิจารณ์แตกต่างกันอย่างมากตามวิธีการตัดสิน ในปี พ.ศ. 2549 บรรณารักษ์อังกฤษได้จัดอันดับให้หนังสือเล่มนี้อยู่ในอันดับสูงกว่าคัมภีร์ไบเบิลใน"รายชื่อหนังสือที่ผู้ใหญ่ทุกคนควรอ่านก่อนตาย" หนังสือเล่มนี้ถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์เรื่อง พิพากอธรรม ในปี พ.ศ. 2505 และได้รับรางวัลออสการ์ 3 รางวัล ตั้งแต่ พ.ศ. 2533 การแสดงนวนิยายเรื่องนี้ถูกจัดขึ้นทุกปีที่มอนโรวิลล์ รัฐแอละแบมา ซึ่งเป็นบ้านเกิดของฮาร์เปอร์ ลี จนถึงทุกวันนี้หนังสือเล่มนี้เป็นนวนิยายที่ถูกตีพิมพ์เล่มเดียวของลี และถึงแม้เธอจะตอบเกี่ยวกับผลกระทบของหนังสือมาตลอด แต่เธอก็ไม่แสดงตัวต่อสาธารณชนในฐานะตัวของเธอเองตั้งแต่ พ.ศ. 2507
ประวัติเบื้องหลังและการตีพิมพ์

ฮาร์เปอร์ ลี เกิดใน พ.ศ. 2469 และเติบโตมาในเมืองทางใต้ของมอนโรวิลล์ รัฐแอละแบมา ซึ่งเป็นที่ที่เธอกลายเป็นเพื่อนสนิทของทรูแมน คาโพตี นักเขียนชื่อดัง เธอเข้าเรียนที่วิทยาลัยฮันติงดอน ในเมืองมอนต์กอเมอรี รัฐแอละแบมา (พ.ศ. 2487–88) และเรียนต่อทางด้านกฎหมายที่มหาวิทยาลัยแอละแบมา (พ.ศ. 2488–92) ระหว่างที่เรียนอยู่ เธอเขียนให้กับนิตยสารวรรณกรรม Huntress ที่ฮันติงดอน และนิตยสารตลก Rammer Jammer ที่มหาวิทยาลัยแอละแบมา ที่วิทยาลัยทั้งสองแห่ง เธอเขียนเรื่องสั้นและบทความอื่น ๆ เกี่ยวกับความไม่ยุติธรรมระหว่างเชื้อชาติ ซึ่งเป็นหัวข้อที่ไม่ค่อยกล่าวถึงในสถานศึกษาเหล่านี้ในระยะเวลานั้น ในปี พ.ศ. 2493 ลีย้ายไปมหานครนิวยอร์กและทำงานเป็นพนักงานจองตั๋วของ บริติช โอเวอร์ซี แอร์เวย์ คอร์ปปอเรชั่น ในขณะเดียวกันก็เริ่มเขียนบทความและเรื่องสั้นเกี่ยวกับผู้คนในมอนโรวิลล์ ในปี พ.ศ. 2500 ลีส่งบทความของเธอไปยังตัวแทนสำนักพิมพ์ที่คาโพตีแนะนำโดยหวังที่จะได้ตีพิมพ์ บรรณาธิการที่เจ. บี. ลิปปินคอตต์แอนด์โค แนะนำให้เธอเอาดีทางด้านการเขียน เธอจึงลาออกจากงานและได้รับเงินสนับสนุนจากเพื่อน ๆ ของเธอ
ลีใช้เวลา 2 ปีครึ่งในการเขียน ผู้บริสุทธิ์ เธอเคยโยนต้นฉบับออกไปนอกหน้าต่างด้วยความหงุดหงิดจนมันกระจัดกระจายบนหิมะข้างนอก แต่บรรณาธิการของเธอทำให้เธอเขียนมันต่อ หนังสือถูกตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2503 ตอนแรกหนังสือถูกตั้งชื่อว่า แอตติคัส แต่ลีเปลี่ยนชื่อมันใหม่เพื่อแสดงว่าเรื่องราวนั้นลึกซึ้งเกินกว่าที่จะเป็นเพียงการวาดภาพตัวละคร ทีมบรรณาธิการที่ลิปปินคอตต์เตือนลีว่าเธออาจจะขายหนังสือได้เพียงไม่กี่พันเล่ม ใน พ.ศ. 2507 ลีรำลึกถึงความหวังในหนังสือเล่มนี้ว่า "ฉันไม่เคยหวังว่า 'ผู้บริสุทธิ์' จะประสบความสำเร็จอันใด…ฉันหวังว่ามันจะพบกับความตายที่ปลดปล่อยอย่างรวดเร็วด้วยมือของนักวิจารณ์ แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็แอบหวังไว้ว่าจะมีบางคนที่ชอบมันมากพอที่จะให้กำลังใจฉัน ให้กำลังใจทางสาธารณะ อย่างที่บอก ฉันหวังไว้ไม่มาก แต่ฉันกลับได้รับมากมาย และมันก็น่ากลัวพอ ๆ กับความตายที่ปลดปล่อยอย่างรวดเร็วที่ฉันหวังไว้ในตอนแรก"  แทนที่จะได้พบกับความตายที่ปลดปล่อยอย่างรวดเร็ว มันกลับถูกตีพิมพ์ในรีดเดอร์ส ไดเจสท์ คอนเดนส์ บุกส์ ซึ่งทำให้มีผู้อ่านมากมาย และไม่เคยถูกหยุดตีพิมพ์เลยตั้งแต่เริ่มตีพิมพ์ครั้งแรก
เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวเกิดขึ้นระหว่างช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในเมืองสมมติที่ "เก่าแก่อ่อนล้า" ชื่อเมย์คอมบ์ ในรัฐแอลเบมา ผู้เล่าเรื่องคือเด็กหญิงสเกาต์ ฟินช์ อายุหกขวบ เธออาศัยอยู่กับพี่ชายชื่อเจมส์ และพ่อของเธอ แอตติคัส ซึ่งเป็นทนายความหม้ายวัยกลางคน เจมส์และสเกาต์เป็นเพื่อนกับเด็กชายดิลล์ซึ่งมาอาศัยกับป้าในเมย์คอมบ์ระหว่างหน้าร้อน เด็กทั้งสามทั้งกลัวและหลงใหลในเพื่อนบ้าน "บู" แรดลีย์ ผู้เก็บตัวเงียบอยู่ในบ้านตลอดเวลา ชาวเมืองเมย์โคมบ์มักจะหลีกเลี่ยงการพูดถึงบู และไม่มีใครเห็นเขาเป็นเวลาหลายปี เด็ก ๆ สร้างจินตนาการจากข่าวลือเกี่ยวกับลักษณะและเหตุผลที่บูต้องหลบซ่อนตัว พวกเขายังฝันเฟื่องเกี่ยวกับการทำให้บูออกมาจากบ้าน หลังจากที่ได้ดิลล์เป็นเพื่อนเล่นในช่วงฤดูร้อนสองครั้ง สเกาต์และเจมพบว่ามีใครบางคนวางของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ไว้ให้พวกเขาในต้นไม้หน้าบ้านของแรดลีย์ บูผู้ลึกลับแสดงท่าทีเป็นมิตรแก่เด็ก ๆ หลายครั้ง แต่ไม่เคยปรากฏตัวให้พวกเขาเห็น
แอตติคัสได้รับมอบหมายให้ว่าความให้ ทอม โรบินสัน ชายผิวดำซึ่งถูกกล่าวหาว่าข่มขืนหญิงสาวผิวชาวชื่อ เมเอลลา ยูเวลล์ แอตติคัสตกลงว่าความให้ทอมอย่างสุดความสามารถ แม้ว่าชาวเมืองเมยโคมบ์หลายคนจะไม่ยอมรับ เด็กที่โรงเรียนกล่าวล้อเลียนเจมและสเกาต์ว่าเป็น "พวกรักไอ้มืด" เพราะการกระทำของแอตติคัส สเกาต์เกือบจะสู้กับเด็กคนอื่น ๆ เพื่อปกป้องชื่อเสียงของพ่อแม้ว่าเขาจะสั่งห้ามเธอไว้ แอตติคัสเองก็ต้องเผชิญกับกลุ่มคนที่พยายามจะฆ่าทอม แต่สถานการณ์อันตรายก็ผ่านพ้นไป เมื่อสเกาต์ เจมส์ และดิลล์สร้างความอับอายแก่กลุ่มคนจนเขาต้องแยกย้ายกันไป โดยทำให้พวกเขามองสถานการณ์ในมุมมองของแอตติคัสและทอม
แอตติคัสไม่ต้องการให้เด็ก ๆ เห็นการตัดสินคดีของทอมโรบินสัน สเกาต์ เจมส์ และ ดิลล์จึงแอบดูจากที่นั่งของคนดำ แอตติคัสชี้ให้เห็นว่าโจทก์ เมเอลลาและบ๊อบ ยูเวลล์ พ่อขี้เมาของเธอ กำลังโกหก การว่าความยังแสดงให้เห็นว่าเมเอลลาผู้ไม่มีเพื่อนเป็นฝ่ายพยายามสร้างสัมพันธ์ชู้สาวกับทอม แต่พ่อของเธอจับได้ แม้ว่าจะมีหลักฐานที่มีมูลเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของทอม ลูกขุนกลับตัดสินให้เขาผิด ความเชื่อมั่นในความยุติธรรมของเจมส์สั่นคลอนอย่างมาก เช่นเดียวกับแอตติคัส เมื่อทอมถูกยิงตายขณะพยายามหลบหนีจากคุก
บ๊อบ ยูเวลล์สาบานว่าจะแก้แค้นที่ถูกทำให้อับอายระหว่างการตัดสินคดี เขาถ่มน้ำลายใส่หน้าแอตติคัสที่หัวมุมถนน พยายามจะลอบเข้าไปในบ้านผู้พิพากษา และข่มขู่ภรรยาหม้ายของทอม ในที่สุด เขาก็โจมตีเจมส์และสเกาต์ขณะที่เดินกลับจากงานฮาโลวีนของโรงเรียน เจมส์แขนหักระหว่างที่ต่อสู้กัน และในระหว่างที่ชุลมุนก็มีคนเข้ามาช่วยเด็กทั้งสองไว้ ชายลึกลับอุ้มเจมส์กลับบ้าน สเกาต์พบว่าเขาคือบู แรดลีย์
นายอำเภอเมย์คอมบ์มายังที่เกิดเหตุและพบว่าบ๊อบ เอเวลล์ตายระหว่างการต่อสู้ นายอำเภอเถียงกับแอตติคัสเกี่ยวกับการให้เจมส์หรือบูรับผิดชอบ ในที่สุดแอตติคัสก็ยอมรับเรื่องของนายอำเภอว่า บ๊อบ ยูเวลล์ ล้มลงทับบนมีดของเขาเอง บูขอให้สเกาต์ไปส่งเขาที่บ้าน และหลังจากที่เธอกล่าวลาเขาที่หน้าประตูบ้านของเขา บูก็หายตัวไปอีกครั้ง ขณะที่ยืนอยู่บนระเบียงบ้านของแรดลีย์ สเกาต์นึกภาพชีวิตจากมุมมองของบู และรู้สึกเสียใจที่พวกเธอไม่เคยตอบแทนของขวัญที่บูให้มา
อิทธิพลจากชีวิตจริง

ลีกล่าวว่า ผู้บริสุทธิ์ ไม่ใช่อัตชีวประวัติ แต่เป็นตัวอย่างของ"วิธีเขียนเกี่ยวกับสิ่งที่ผู้เขียนรู้ และเขียนด้วยความสัตย์" แต่ถึงกระนั้น ผู้คนและเหตุการณ์หลายอย่างในวัยเด็กของเธอก็คล้ายคลึงกับสเกาต์ในนิยาย อมาซา โคลแมน พ่อของลี เป็นทนายความเหมือนกับแอตติคัส ฟินช์ และใน พ.ศ. 2462 เขาว่าความให้กับชายผิวดำสองคนที่เป็นจำเลยในคดีฆาตกรรม หลังจากที่พวกเขาถูกตัดสินว่ามีความผิดและถูกแขวนคอ เขาก็ไม่เคยรับว่าความคดีอาญาอีกเลย พ่อของลียังเป็นบรรณาธิการและผู้ตีพิมพ์หนังสือพิมพ์มอนโรวิลล์ แม้ว่าเขาจะมีท่าทีต่อการแบ่งเชื้อชาติเป็นอนุรักษนิยมมากกว่าแอตติคัส เขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสรีนิยมเมื่อเขามีอายุมากขึ้น แม้ว่าแม่ของสเกาต์เสียชีวิตตั้งแต่เธอเป็นทารก ในขณะที่แม่ของลีเสียชีวิตเมื่อเธอมีอายุ 25 ปี แต่แม่ของลีก็ป่วยเป็นโรคประสาทที่ทำให้พวกเขาห่างเหินกัน ลีมีพี่ชายชื่อเอ็ดวินซึ่งอายุมากกว่าเธอสี่ปีเหมือนตัวละคร เจม และแม่บ้านคนผิวดำจะมาดูแลบ้านและครอบครัวของลีทุกวันเหมือนในนิยาย
ดิลล์ถูกสร้างขึ้นจากทรูแมน คาโพตี เพื่อนของลีในวัยเด็ก ซึ่งรู้จักกันในขณะนั้นในชื่อทรูแมน เพอร์ซันส์ คาโพตีมาพักกับป้าของเขาซึ่งอยู่ข้างบ้านของลีเวลาที่แม่ของเขาไปนครนิวยอร์ก เหมือนที่ดิลล์มาอยู่ข้างบ้านสเกาต์ คาโพตีมีจินตนาการเยี่ยมยอดและมีพรสวรรค์ในการทำให้เรื่องราวมีความดึงดูดใจเหมือนดิลล์ ทั้งลีและคาโพตีเป็นเด็กประหลาด ทั้งคู่ชอบอ่านหนังสือ ลีเป็นทอมบอยที่ใจร้อน และคาโพตีมักถูกล้อเลียนจากการใช้คำศัพท์ยาก ๆ และการที่เขาพูดไม่ชัด เธอและคาโพตีเป็นเพื่อนสนิทกันเพราะเขาทั้งสองรู้สึกแปลกแยกจากเพื่อนคนอื่น ๆ คาโพตีเรียกพวกเขาทั้งสองว่า "กลุ่มคนแปลกแยก" ในปี พ.ศ. 2503 คาโพตีและลีเดินทางไปแคนซัสด้วยกันเพื่อสืบคดีฆาตกรรมซึ่งกลายเป็นโครงของสารคดีเรื่อง In Cold Blood
บทถนนเดียวกับบ้านของลีมีครอบครัวซึ่งปิดบ้านด้วยแผ่นไม้ บ้านหลังนี้เป็นต้นแบบของครอบครัวแรดลีย์ในเนื้อเรื่อง ลูกชายของครอบครัวมีปัญหาทางกฎหมายบางอย่างจึงถูกพ่อขังไว้ในบ้านด้วยความอับอายนานถึง 24 ปี เขาถูกซ่อนตัวไว้จนในที่สุดก็ถูกลืมและตายในปี 1952
แม่แบบของทอม โรบินสันนั้นไม่ชัดเจน หลายคนคาดคะเนว่าตัวละครนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากหลายต้นแบบ เมื่อลีอายุ 10 ขวบ หญิงคนขาวที่อาศัยอยู่ใกล้ ๆ มอนโรวิลล์คนหนึ่งกล่าวหาชายผิวดำชื่อ วอลเตอร์ เลตต์ ว่าข่มขืนเธอ เรื่องราวและการตัดสินถูกลงในหนังสือพิมพ์ของพ่อของเธอ เลตต์ถูกตัดสินให้มีความผิดและถูกลงโทษประหารชีวิต แต่หลังจากมีจดหมายหลายฉบับร้องเรียนว่าเลตต์ถูกกล่าวหา เลตต์จึงถูกลดโทษลงเป็นจำคุกตลอดชีวิต เขาเสียชีวิตในคุกด้วยวัณโรคในปี พ.ศ. 2480 นักวิชาการหลายคนเชื่อว่าเค้าเรื่องนี้ยังได้รับอิทธิพลจากคดีของกลุ่มเด็กหนุ่มในสกอตต์สโบโร ที่โด่งดัง ซึ่งเป็นคดีที่ชายผิวดำ 9 คนถูกตัดสินให้มีความผิดข้อหาข่มขืนหญิงผิวขาว 2 คนทั้ง ๆ ที่มีหลักฐานไม่เพียงพอ แต่ใน พ.ศ. 2548 ลีกล่าวว่า ถึงคดีของสกอตต์สโบโรจะสามารถแสดงถึงความไม่เท่าเทียมในรัฐทางใต้ได้เหมือนกัน แต่เธอคิดถึงอะไรที่ตื่นเต้นน้อยกว่านั้น นอกจากนี้ เอมเมตต์ ทิลล์ วัยรุ่นผิวดำที่ถูกสังหารเพราะจีบผู้หญิงผิวขาวในรัฐมิสซิสซิปปีเมื่อ พ.ศ. 2498 และผู้ซึ่งการตายของเขาเป็นจุดเริ่มต้นของการเรียกร้องสิทธิของชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ก็ถูกสันนิษฐานว่าเป็นต้นแบบของทอม โรบินสัน เช่นกัน
รูปแบบ

นักวิจารณ์และนักวิเคราะห์กล่าวถึงความสามารถในการเล่าเรื่องของลีว่าเป็นจุดเด่นที่สุดอย่างหนึ่งในรูปแบบการเขียนของเธอ นักวิชาการคนหนึ่งเขียนว่า "ฮาร์เปอร์ ลี มีพรสวรรค์ที่น่าชื่นชมในการเล่าเรื่อง ศิลปะของเธอนั้นสามารถเห็นเป็นรูปร่าง มีความแยบยลและลื่นไหลเหมือนภาพยนตร์ เรามองเห็นฉากหนึ่งหลอมรวมกับอีกฉากโดยไม่มีรอยต่อของการเปลี่ยนแปลง" ลีผสมผสานเสียงการสังเกตสิ่งรอบข้างของเด็กหญิงผู้บรรยายกับการรำลึกถึงวัยเด็กของผู้ใหญ่ ใช้ความคลุมเครือของเสียงนี้รวมกับเทคนิกการเล่าเรื่องโดยวิธีนึกภาพย้อนหลัง เพื่อจะเล่นรายละเอียดกับภาพ วิธีการเล่าเรื่องนี้ทำให้ลีสามารถเล่าเรื่อง"ลวงตาที่น่าสนุกสนาน" ซึ่งผสมระหว่างความเรียบง่ายของการสังเกตในวัยเด็กกับสถานการณ์ของผู้ใหญ่ และทำให้ซับซ้อนด้วยแรงจูงใจที่ซ่อนอยู่และธรรมเนียมที่ทุกคนยอมรับ
แต่บางครั้ง การผสมผสานนี้ก็ได้ผลเกินไปจนทำให้นักวิเคราะห์หลายคนสงสัยความสามารถในการใช้คำศัพท์และการเข้าใจที่เกินตัวของสเกาต์ นักเขียนบท ฮาร์ดิง ลีเมย์ และนักจารณ์วรรณกรรม แกรนวิลล์ ฮิกส์ แสดงความสงสัยที่เด็กที่ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมอย่างสเกาต์และเจมจะเข้าใจความซับซ้อนและน่ากลัวที่เกี่ยวกับการตัดสินชีวิตของทอม โรบินสันได้อย่างไร
แจคเคอลีน ตาเวอร์เนอร์-คูร์บิน นักวิชาการเขียนเกี่ยวกับรูปแบบการเขียนของลีและการใช้อารมณ์ขันในโศกนาฏกรรมว่า "เสียงหัวเราะ …[แสดงให้เห็น] ส่วนที่ตายภายใต้ผิวหน้าอันสวยงาม และยังลดความน่ากลัวได้อีกด้วย คนเรานั้นยากที่จะถูกควบคุมด้วยสิ่งที่เราสามารถหัวเราใส่ได้" บทบาทของเด็กหญิงสเกาต์ที่ตีเด็กผู้ชาย เกลียดการใส่กระโปรง และสบถสาบานเพื่อความสนุกนั้นสร้างอารมณ์ขัน ตาเวอร์เนอร์-คูร์บินยังตั้งข้อสังเกตว่า ลีใช้วิธีล้อเลียน เสียดสี และประชดประชัน เพื่อกล่าวถึงปัญหาที่ซับซ้อน โดยเฉพาะผ่านทางมุมมองของเด็ก หลังจากที่ดิลล์สัญญาจะแต่งงานกับเธอ แล้วกลับไปใช้เวลากับเจม สเกาต์ตัดสินใจว่าวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้ดิลล์กลับมาสนใจเธอก็คือการทำร้ายเขา ซึ่งเธอลงมือหลายครั้ง ลีใช้วิธีเสียดสีในการบรรยายประสบการณ์วันแรกที่โรงเรียนอันน่าหงุดหงิดของสเกาต์ ครูบอกเธอว่าเธอจะต้องแก้ไขความเสียหายที่แอตติคัสสอนเธอให้เขียนและอ่าน และสั่งห้ามไม่ให้แอตติคัสสอนเธอต่อไป ลีใช้การประชดประชันกับสถานการณ์ที่ไม่น่าขันที่สุด เมื่อเจมและสเกาต์พยายามที่จะทำความเข้าใจว่าเมย์โคมบ์พยายามทำตัวเป็นสังคมที่ดีทั้ง ๆ ที่ยังมีการเหยียดสีผิวได้อย่างไร การเสียดสีและประชดประชันถูกใช้มากเสียจนตาเวอร์เนอร์-คูร์บินตีความชื่อหนังสืออีกวิธีว่า  ลีกำลังหัวเราะเยาะการศึกษา ระบบยุติธรรม และสังคมของเธอเอง โดยใช้เป็นหัวข้อในการล้อเลียนของเธอ
นักวิจารณ์ยังกล่าวถึงวิธีการดำเนินเรื่องที่น่าสนใจ เมื่อแอตติคัสเดินทางออกนอกเมือง เจมขังเพื่อนที่ร่วมชั้นเรียนรวีวารศึกษาไว้ที่ใต้ถุนโบสถ์ ทำให้คาลพัวร์เนีย แม่บ้านผิวดำพาสเกาต์และเจมไปที่โบสถ์ของเธอ ซึ่งทำให้เด็ก ๆ ได้เห็นชีวิตส่วนตัวของเธอและทอม โรบินสัน สเกาต์เผลอหลับไประหว่างงานวันฮาโลวีน จนทำให้เธอขึ้นเวทีช้าและถูกผู้ชมหัวเราะดังลั่น สเกาต์ประหม่าและอายมากจนเธอเลือกที่จะเดินกลับบ้านในชุดแฟนซี ซึ่งช่วยชีวิตเธอไว้
โครงเรื่อง

แม้ว่านวนิยายเรื่องนี้จะได้รับความนิยมอย่างมากหลังตีพิมพ์ แต่มันกลับไม่ได้ถูกวิจารณ์อย่างนวนิยายสมัยใหม่ระดับคลาสสิกของอเมริกันเรื่องอื่น ๆ คลอเดีย จอห์นสัน ผู้เขียนหนังสือและบทความเกี่ยวกับ ผู้บริสุทธิ์ เขียนในปี 1994 ว่า "ระหว่าง 33 ปีตั้งแต่ได้รับการตีพิมพ์ (ผู้บริสุทธิ์) ไม่เคยเป็นจุดสนใจของวิทยานิพนธ์ และมันเป็นหัวข้อของการวิจัยวรรณคดีเพียงแค่ 6 ฉบับ ซึ่งหลายฉบับมีความยาวเพียงสองสามหน้า" ในปี พ.ศ. 2546 นักเขียนอีกคนสนับสนุนว่า หนังสือเล่มนี้ "เป็นสัญลักษณ์ซึ่งแรงดลใจคนยังคงมีพลังอยู่มากอย่างน่าประหลาดใจ เพราะมันยังไม่ถูกตรวจสอบ"
ฮาร์เปอร์ ลี ยังคงสงวนตัวจากการแปลนวนิยายของเธอตั้งแต่พุทธทศวรรษที่ 2500 แต่เธอเคยอธิบายให้เข้าใจถึงโครงเรื่องในจดหมายถึงบรรณาธิการที่เธอเขียนตอบกระแสความคลั่งไคล้ต่อหนังสือของเธอว่า "มันย่อมเป็นที่กระจ่างอยู่แล้วว่า ผู้บริสุทธิ์ อธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ ถึงเรื่องธรรมเนียมปฏิบัติ คุณธรรมของคริสเตียน ซึ่งเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมาในชาวใต้ทุกคน"
โครงเรื่อง > ชนชั้น

ในการให้สัมภาษณ์ครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2507 ลีกล่าวถึงความตั้งใจของเธอว่า “จะเป็นเจน ออสเตน แห่งแอละแบมาใต้ ทั้งออสเตนและลีต่างท้าทายการแบ่งสถานะทางสังคมและให้ความสำคัญกับคุณค่าของแต่ละบุคคลมากกว่าฐานะทางสังคม ตัวอย่างเช่น เมื่อสเกาต์ทำให้เพื่อนร่วมชั้นที่มีฐานะยากจนกว่าชื่อวอลเตอร์ คันนิงแฮม อับอายตอนที่เขามาบ้านฟินช์ คาลพัวร์เนีย แม่บ้านผิวดำก็ตำหนิและลงโทษเธอที่ทำอย่างนั้น แอตติคัสให้ความเคารพการตัดสินใจของคาลพัวร์เนีย และหลังจากนั้นยังโต้แย้งพี่สาวของเขา หรือป้าอเล็กซานดราผู้น่าเกรงขาม เมื่อเธอเสนอให้ไล่คาลพัวร์เนียออก
การดัดแปลง > ภาพยนตร์ใน พ.ศ. 2505

หนังสือเล่มนี้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันในปี พ.ศ. 2505 นำแสดงโดยเกรกอรี เป็กซึ่งรับบทแอตติคัส อลัน เจ. พาคูลา โปรดิวเซอร์ระลึกถึงตอนที่ผู้บริหารของพาราเมาต์พิกเจอส์ถามเขาถึงบทละคร "เขาถามว่า 'คุณวางแผนจะเล่าเรื่องอะไรในหนัง' ผมถามกลับว่า 'คุณอ่านหนังสือหรือยัง?' เขาตอบว่า 'อ่านแล้ว' ผมพูดว่า 'นั่นแหละเรื่อง'" ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการตอบรับดีมาก โดยทำรายได้มากกว่า 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากทุนสร้างเพียง 2 ล้านเหรียญ และได้รับรางวัลออสการ์ 3 รางวัล ได้แก่รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมโดยเกรกอรี เป็ก รางวัลกำกับศิลป์ยอดเยี่ยม และภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยมโดยฮอร์ตัน ฟูต นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่ออีก 5 สาขา รวมทั้งสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมโดยแมรี แบดดามซึ่งรับบทสเกาต์
ฮาร์เปอร์ ลี พอใจกับภาพยนตร์เป็นอย่างมาก เธอกล่าวว่า "ในหนังเรื่องนั้นคนและตัวละครได้มาพบกัน...ฉันได้รับข้อเสนอหลายต่อหลายครั้งให้เอามันไปทำละครเพลง ละครโทรทัศน์ หรือละครเวที แต่ฉันปฏิเสธตลอด หนังเรื่องนั้นเป็นผลงานศิลปะ" ก่อนเริ่มถ่ายทำเป็กพบกับพ่อของลี ผู้ซึ่งเป็นต้นแบบของแอตติคัส พ่อของลีเสียชีวิตก่อนหนังเริ่มฉายและลีประทับใจกับการแสดงของเป็กมากจนเธอให้นาฬิกาพกของพ่อเธอแก่เป็ก ซึ่งเขาพกติดตัวไว้ในคืนที่เขาได้รับรางวัลออสการ์รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม หลายปีต่อมา เขาลังเลที่จะบอกลีว่านาฬิกาเรือนนั้นถูกขโมยจากกระเป๋าเขาในสนามบินลอนดอนฮีทโธรว์ แต่เมื่อเขาบอกเธอ เขาเล่าว่าเธอตอบว่า " 'เอาเถอะ มันเป็นแค่นาฬิกาเรือนนึง' ฮาร์เปอร์รู้สึก แต่เธอไม่ใช่คนที่อ่อนไหวต่อสิ่งของ" ลีและเป็กยังคงเป็นเพื่อนกันหลังจากภาพยนตร์นี้ หลานชายของเป็กถูกตั้งชื่อว่า "ฮาร์เปอร์" เพื่อเป็นเกียรติแก่เธอ
การคัดเลือกเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ 2028

การคัดเลือกเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ 2028 เป็นการคัดเลือกเมืองต่างๆ ทั่วโลกที่เสนอเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และโอลิมปิกฤดูร้อน 2028 การคัดเลือกสำหรับโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ได้เริ่มเมื่อปี พ.ศ. 2558 ซึ่งมี 5 เมืองได้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายของการคัดเลือก แต่ 3 ใน 5 เมืองนั้นได้ถอนตัว เพื่อการรักษาเสถียรภาพของกีฬาโอลิมปิกในอนาคต คณะกรรมการโอลิมปิกสากล จึงได้ตัดสินใจที่จะประกาศให้ปารีสและลอสแอนเจลิส เป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก 2024 และ 2028 ตามลำดับ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 นครลอสแอนเจลิสได้ตัดสินใจที่จะเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก 2028 ซึ่งทำให้กรุงปารีสได้เป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก 2024 การประกาศผลอย่างเป็นทางการของกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ 2028 มีขึ้นเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2560 ในการประชุมใหญ่สามัญคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 131 ณ ศูนย์การประชุมลิมา กรุงลิมา ประเทศเปรู
ขั้นตอนการคัดเลือกเจ้าภาพ > โอลิมปิกฤดูร้อน 2024

เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2558 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้ประกาศขั้นตอนการการคัดเลือกเจ้าภาพ รวมถึงประกาศเมืองที่เข้ารอบการคัดเลือกเจ้าภาพรอบสุดท้าย
|  | ขั้นตอน | วันที่ | การส่งเอกสาร |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | วิสัยทัศน์, รูปแบบการแข่งขัน และกระบวนการ | 15 กันยายน พ.ศ. 2558 – 1 มิถุนายน พ.ศ. 2559 (วันที่คณะกรรมการบริหารกำหนดไว้) | ครั้งที่ 1 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 |
| 2 | การจัดการ, กฎหมาย และงบประมาณ | มิถุนายน – ธันวาคม พ.ศ. 2559 (วันที่คณะกรรมการบริหารกำหนดไว้) | ครั้งที่ 2 7 ตุลาคม พ.ศ. 2559 |
| 3 | สาธารณูปโภค, ประสบการณ์ และมรดก | ธันวาคม พ.ศ. 2559 –  กันยายน พ.ศ. 2560 เลือกตั้งโดยไอโอซี | ครั้งที่ 3 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 |
พ.ศ. 2558
15 กันยายน: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ และเจ้าภาพ ส่งเอกสารการสมัครแก่คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
23–25 กันยายน: เริ่มต้นการประชุมระหว่างคณะกรรมการโอลิมปิกสากล และเมืองที่สมัครเป็นเจ้าภาพ ผ่านทางวิดีโอ
16 พฤศจิกายน: ประชุมเชิงปฏิบัติการ ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
พ.ศ. 2559
17 กุมภาพันธ์: คณะกรรมการบริหารของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้กำหนดให้แต่ละเมืองส่งเอกสารชุดแรก
กุมภาพันธ์–พฤษภาคม: คณะกรรมการประเมินผลของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้เริ่มตรวจสอบเอกสารของเมืองที่สมัครเป็นเจ้าภาพ
พ.ศ. 2559
5–21 สิงหาคม: สังเกตการณ์การแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ณ นครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล
สิงหาคม: ประชุมเชิงปฏิบัติการ ณ นครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล
7 ตุลาคม: คณะกรรมการบริหารของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้กำหนดให้แต่ละเมืองส่งเอกสารชุดที่ 2
ตุลาคม–พฤศจิกายน: คณะกรรมการประเมินผลของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้เริ่มตรวจสอบเอกสารของเมืองที่สมัครเป็นเจ้าภาพ
พฤศจิกายน: ประชุมเชิงปฏิบัติการ ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
พ.ศ. 2560
3 กุมภาพันธ์: คณะกรรมการบริหารของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้กำหนดให้แต่ละเมืองส่งเอกสารชุดที่ 3
10–12 พฤษภาคม: คณะกรรมการบริหารของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลเยี่ยมชมเมืองลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา
14–16 พฤษภาคม: คณะกรรมการบริหารของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลเยี่ยมชมกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
11–12 กรกฎาคม: แต่ละเมืองบรรยายสรุปแก่สมาชิกไอโอซี และสหพันธ์กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนนานาชาติ
13 กันยายน: เลือกตั้งเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ณ กรุงลิมา ประเทศเปรู