stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อันตรกิริยาอย่างอ่อน
การฝ่าฝืนสมมาตร

กฎของธรรมชาติเคยถูกเชื่อกันมาอย่างยาวนานว่าไม่มีความเปลี่ยนแปลงภายใต้การสะท้อนในกระจก กล่าวคือ ผลลัพธ์ของการทดลองที่สังเกตผ่านกระจกควรจะเหมือนกับผลลัพธ์ของชุดอุปกรณ์ทดลองที่สร้างขึ้นแยกต่างหากและสะท้อนกลับด้านเช่นเดียวกัน กฎนี้เรียกว่า "กฎการอนุรักษ์พาริตี" (law of parity conservation) ซึ่งเป็นที่ทราบกันว่าถูกต้องในกรณีของแรงโน้มถ่วงแบบคลาสสิก, แรงแม่เหล็กไฟฟ้า และแรงนิวเคลียร์อย่างเข้ม จึงได้ถูกกำหนดให้เป็นกฎสากล อย่างไรก็ตาม ในช่วงกลางทศวรรษ 1950 เฉินหนิง หยาง และจางเต๋า ลี ได้เสนอว่าแรงนิวเคลียร์อย่างอ่อนอาจละเมิดกฎนี้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1957 เจิ้งชง อู๋ และคณะ ได้ค้นพบว่าแรงนิวเคลียร์อย่างอ่อนละเมิดพาริตีจริง ซึ่งนำไปสู่การที่หยางและหลี่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปีเดียวกัน
แม้ว่าอันตรกิริยาอย่างอ่อนจะเคยได้รับการอธิบายโดยทฤษฎีของแฟร์มี แต่การค้นพบการละเมิดพาริตีและทฤษฎีการปรับมาตรฐานใหม่ (renormalization theory) ชี้ให้เห็นว่าจำเป็นต้องมีแนวทางใหม่ ในปี ค.ศ. 1957 โรเบิร์ต มาร์แชก (Robert Marshak) และจอร์จ สุทรรศน์ (George sudarshan) และต่อมาริชาร์ด ไฟน์แมน และเมอร์รี เกล-มานน์ (Murry Gell-mann) ได้เสนอลากรานเจียนแบบ V − A (เวกเตอร์ลบเวกเตอร์แกน หรือแบบถนัดซ้าย) สำหรับอันตรกิริยาอย่างอ่อน ซึ่งตามทฤษฎีนี้นั้นแรงนิวเคลียร์อย่างอ่อนมีผลเฉพาะกับอนุภาคถนัดซ้ายและปฏิอนุภาคที่ถนัดขวา เนื่องจากภาพสะท้อนในกระจกของอนุภาคถนัดซ้ายจะกลายมาเป็นอนุภาคถนัดขวา ทฤษฎีนี้จึงอธิบายการละเมิดพาริตีในระดับสูงสุดได้ อย่างไรก็ตาม ทฤษฎี V − A ถูกพัฒนาขึ้นก่อนที่จะมีการค้นพบโบซอน Z ดังนั้นจึงไม่ได้รวมขอบเขตข้อมูลอนุภาคถนัดขวาที่เกี่ยวข้องกับอันตรกิริยากระแสเป็นกลาง
อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีนี้ยังคงอนุรักษ์ความสมมาตรเชิงประกอบ CP ไว้ได้ โดยที่ CP นั้นเป็นการรวมกันของพาริตี (P) ซึ่งเป็นการสลับทิศทางซ้ายและขวา กับการสลับประจุ (C) ซึ่งเป็นการเปลี่ยนอนุภาคให้เป็นปฏิอนุภาค นักฟิสิกส์ต้องประหลาดใจอีกครั้งเมื่อในปี ค.ศ. 1964 เจมส์ โครนิน (James Cronin) และวาล ฟิตช์ (Val Fitch) ได้แสดงหลักฐานที่ชัดเจนจากการสลายตัวของอนุภาคเคออนว่าความสมมาตร CP สามารถถูกทำลายได้เช่นกัน การค้นพบนี้ทำให้พวกเขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 1980 ต่อมาในปี ค.ศ. 1973 มาโคโตะ โคบายาชิ (Makoto Kobayashi) และโทะชิฮิเดะ มะสึกะวะ (Toshihide Maskawa) ได้แสดงให้เห็นว่าการละเมิด CP ในอันตรกิริยาอย่างอ่อนนั้นต้องการอนุภาคมากกว่าสองรุ่น ซึ่งนำไปสู่การทำนายการมีอยู่ของอนุภาครุ่นที่สามที่ยังไม่เป็นที่รู้จักในขณะนั้น การค้นพบนี้ทำให้พวกเขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 2008 (แบ่งรางวัลเป็นครึ่งหนึ่ง)
การละเมิด CP นั้นต่างจากการละเมิดพาริตี กล่าวคือการละเมิด CP เกิดขึ้นได้เฉพาะในสถานการณ์ที่พบได้ยาก แม้ว่าการละเมิด CP จะเกิดขึ้นน้อยมากภายใต้สภาวะปัจจุบัน แต่เป็นที่เชื่อกันอย่างกว้างขวางว่าปรากฏการณ์นี้เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้มีสสารมากกว่าปฏิสสารในเอกภพ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามเงื่อนไขของอันเดรย์ ซาคารอฟ สำหรับกระบวนการกำเนิดแบริออน (baryogenesis)
มาโยนากะพันช์

ซีรีส์อนิเมะทีวีญี่ปุ่นปี 2567
| --- | --- |
มาโยนากะพันช์
真夜中ぱんチ (Mayonaka Panchi)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Mayonaka Punch
แนว: สุขนาฏกรรม
สร้างโดย: โดงะ โทโค โชโจ
มังงะ
เขียนโดย: โดงะ โทโค โชโจ
วาดภาพโดย: โทโมมิ อุซุย
สำนักพิมพ์: คาโดกาวะโชเต็ง
นิตยสาร: ยังเอซ
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 4 มีนาคม พ.ศ. 2567 – 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568
จำนวนเล่ม: 1
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ชู ฮอนมะ
เขียนบทโดย: ฮิเดอากิ ชิราซากะ
ดนตรีโดย: tape ริคุ
สตูดิโอ: พีเอเวิกส์
ถือสิทธิ์โดย: เมเดียลิงก์
เครือข่าย: โตเกียวเอ็มเอ็กซ์, เอที-เอ็กซ์ เคบีเอส เกียวโต, ซันทีวี
เครือข่ายภาษาไทย: อนิ-วัน ไทยแลนด์, Ani-One Asia
ฉาย:  8 กรกฎาคม พ.ศ. 2567  –  23 กันยายน พ.ศ. 2567
ตอน: 12 (รายชื่อตอน)
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: สึซึโระ ฮิบิ
วาดภาพโดย: สึคาสะ โคโตบุกิ
สำนักพิมพ์: ฟูจิมิ โชโบ
ในเครือ: ฟูจิมิ แฟนตาเซีย บุนโกะ
กลุ่มเป้าหมาย: ผู้ชาย
ตีพิมพ์: 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 (กำหนดการ)
มาโยนากะพันช์ (ญี่ปุ่น: 真夜中ぱんチ, โรมาจิ: Mayonaka Panchi) เป็นออรจินัลซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เตรียมออกอากาศผลิตโดยพีเอเวิกส์และคาโดกาวะ คอปเปอเรชั่น ซีรีส์นี้สร้างโดยโดงะ โทโก โชโจ กำกับโดยชู ฮอนมะ โดยมีฮิเดอากิ ชิราซากะรับหน้าที่เขียนบท และเรียวตะ อาริมะ ออกแบบตัวละครที่ดัดแปลงจากตัวละครดั้งเดิมของสึกาสะ โคโตบุกิสำหรับแอนิเมชั่น tape and Raku รับหน้าที่แต่งเพลง อนิเมะเริ่มออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2567 ฉบับดัดแปลงเป็นมังงะวาดภาพประกอบโดยโทโมมิ อุซูอิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารยังเอซของคาโดกาวะโชเต็งตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 ถึงจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 ฉบับดัดแปลงเป็นไลต์โนเวลเขียนโดยสึซึโระ ฮิบิ และวาดภาพประกอบโดยสึกาสะ โคโตบุกิ ตีพิมพ์โดยฟูจิมิโชโบ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567
สื่อ > มังงะ

ฉบับดัดแปลงเป็นมังงะวาดภาพประกอบโดยโทโมมิ อูซุอิ เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสารยังเอซ ของคาโดกาวะโชเต็ง เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2567 จนถึงวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง)จำนวน 1 เล่ม ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567
| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  4 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-115055-9 |
| 2 |  4 มีนาคม พ.ศ. 2568 | 978-4-04-115055-9 |
สื่อ > อนิเมะ

ในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2567 คาโดกาวะและพีเอเวิกส์ ประกาศว่าพวกเขากำลังผลิตออริจินัลซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ชื่อ มาโยนากะพันช์ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 8 กรกฎาคมถึง 23 กันยายน พ.ศ. 2567 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และเอทีเอ็กซ์ เพลงเปิดคือ "Gimi Gimi" (ギミギミ) ร้องโดยลิฟ (ฟัยรูซ ไอ), อิจิโกะ (ยูอินะ อิโต), ฟู (ฮินะ โยมิยะ), โทคาเกะ (ฮิโตมิ อูเอดะ), และ ยูกิ (อาอิ คายาโนะ) ในขณะที่เพลงปิดคือ "เฮนชู-เทน" (編集点, Henshū-ten, แปลว่า จุดแก้ไข) ร้องโดยมาซากิ (อิกูมิ ฮาเซงาวะ) เมเดียลิงก์ได้รับลิขสิทธิ์ซีรีส์นี้ในเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สำหรับการสตรีมบนช่องยูทูบ Ani-One Asia
สื่อ > อนิเมะ > รายชื่อตอน

| ตอน | ชื่อ  | กำกับโดย  | เขียนโดย  | สตอรีบอร์ดโดย  | วันที่ฉายครั้งแรก  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | "เด็กสาวดราม่ากับแวมไพร์ขี้เซา" Transliteration: "Enjō Musume to O Nebō Vanpaia" (ญี่ปุ่น: 炎上娘とお寝坊ヴァンパイア) | ชู ฮอนมะ | ฮิเดอากิ ชิราซากะ | ชู ฮอนมะ | 8 กรกฎาคม 2567 (2567-07-08) |
| 2 | "เปิดช่องใหม่! กลางคืนแท้ ๆ แต่ขออรุณสวัสดิ์!"  (ญี่ปุ่น: チャンネル開設！真夜中なのにおっはよー！) | ทัตสึยะ ซาซากิ | ฮิเดอากิ ชิราซากะ | ชู ฮอนมะ | 15 กรกฎาคม 2567 (2567-07-15) |
| 3 | "เพิ่มสมาชิกใหม่ เดดออร์อไลฟ์" Transliteration: "Shin Menbā Kanyū de Deddo oa Araibu" (ญี่ปุ่น: 新メンバー加入でDEAD or ALIVE) | โทโมอากิ โอตะ | เซอิจิโระ โมจิซึกิ | ชู ฮอนมะ | 22 กรกฎาคม 2567 (2567-07-22) |
| 4 | "ตัวเอกของคอนเทนต์ต่อไปจะเป็นใครนะ" Transliteration: "Tsugi no kikaku no shuyaku Fū?" (ญี่ปุ่น: 次の企画の主役はWho?) | อายะ โคบายาชิ | ยูมิ ซูซูโมริ | โคโตมิ เดไอ | 29 กรกฎาคม 2567 (2567-07-29) |
| 5 | "ทิ้งเลือดทิ้งชีวิต เอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง" Transliteration: "Chi shi! Mujintō sabaibaru" (ญี่ปุ่น: 血死！無人島サバイバル) | ยูริ ฮากิวาระ | เซอิจิโระ โมจิซึกิ | จุนอิจิ ซากาตะ | 5 สิงหาคม 2567 (2567-08-05) |
| 6 | "คำขอของอิจิโกะ" Transliteration: "Ichigo no negai" (ญี่ปุ่น: 苺子の願い) | อายะ โคบายาชิ | ยูมิ ซูซูโมริ | คัตสึมิ เทราฮิกาชิ | 12 สิงหาคม 2567 (2567-08-12) |
| 7 | "โอชิคือผู้ที่ควรค่าแก่การสนับสนุนมากดติดตามเถอะ" Transliteration: "Oshi wa Tōtoshi Oseyo Tōroku" (ญี่ปุ่น: 推しは尊し押せよ登録) | ทาเคยูกิ ซาโดฮาระ | ฮิเดอากิ ชิราซากะ | ทาเคชิ ฟุรุตะ | 19 สิงหาคม 2567 (2567-08-19) |
| 8 | "เข้าร่วมสึมะเฟสระดับสุดยอด" Transliteration: "Sansen! Tsuma Fesu・Kiwami" (ญี่ปุ่น: 参戦！TSUMA FES・極) | โทโมอากิ โอตะ | เซอิจิโระ โมจิซึกิ | นาโอคัตสึ สึดะ | 26 สิงหาคม 2567 (2567-08-26) |
| 9 | "ยินดีต้อนรับกลับ ต่อจากนี้ที่นี้คือบ้านจริงของเธอ" Transliteration: "Okaeri. Koko ga Ima kara Anta no Jikka da!" (ญี่ปุ่น: お帰り。ここが今からあんたの実家だ！) | มาซาโนริ มิยาตะ | ยูมิ ซูซูโมริ | โยชิยูกิ อาซาอิ | 2 กันยายน 2567 (2567-09-02) |
| 10 | "การตัดสินแห่งความคลั่ง X โชคชะตา" Transliteration: "Bōsō × Innen no Taiketsu!" (ญี่ปุ่น: 暴走×因縁の対決！) | ชุน สึชิดะ | ยูมิ ซูซูโมริ | โกอิจิ อิวาฮาตะ | 9 กันยายน 2567 (2567-09-09) |
| 11 | ""รายงาน" มีคนสูญหาย" Transliteration: "[Gohōkoku] Shissō Shimashita" (ญี่ปุ่น: 「ご報告」失踪しました) | โซกาเมกุมิ | ฮิเดอากิ ชิราซากะ | คัตสึมิ เทราโต | 16 กันยายน 2567 (2567-09-16) |
| 12 | "เดอะลาสต์ลิฟสตรีม"  (อังกฤษ: The Last Live Stream) | ชู ฮอนมะ | ฮิเดอากิ ชิราซากะ | ชู ฮอนมะ | 23 กันยายน 2567 (2567-09-23) |
สื่อ > ไลต์โนเวล

ไลต์โนเวลที่ดัดแปลงโดย สึซึโระ ฮิบิ และภาพประกอบโดยสึคาสะ โคโตบุกิ จะตีพิมพ์โดยฟูจิมิ โชโบ ภายใต้สำนักพิมพ์ฟูจิมิ แฟนตาเซีย บุนโกะ ในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
ดูเพิ่ม

ขงเบ้ง เจาะเวลามาปั้นดาว – อนิเมะอีกเรื่องที่กำกับโดยชู ฮอนมะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อนิเมะอย่างเป็นทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
อนิเมะ มาโยนากะพันช์ ที่ Ani-One Asia
อนิเมะ มาโยนากะพันช์ ที่ Ani-One Thailand
มาโยนากะพันช์ (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กพีเอเวิกส์ |
| --- | --- |
ซีรีส์โทรทัศน์:  True Tears (2008)  Canaan (2009)  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า (2010)  สาวเรียวกังหัวใจเกินร้อย (2011)  อนาเธอร์ (2012)  ทาริ ทาริ บทเพลงบรรเลงฝัน (2012)  เรดดาต้าเกิร์ล (2013)  ชิโมกาโมะ มหัศจรรย์ครอบครัวทานุกิ (2013)  Nagi-Asu: A Lull in the Sea (2013–2014)  Glasslip (2014)  Shirobako (2014–2015)  Charlotte (2015)  ฮารุจิกะกับปริศนาทำนองนั้น (2016)  Kuromukuro (2016)  ซากุระเควสต์ (2017)  ชิโมกาโมะ มหัศจรรย์ครอบครัวทานุกิ 2 (2017)  สู้เพื่อฝัน ม้าสาวเดอร์บี้ (2018)  Sirius the Jaeger (2018)  อิโรซุกุเซไคโนะอะชิตะคาระ (2018)  Fairy Gone (2019)  A3! (2020)  Appare-Ranman! (2020)  วันที่ฉันกลายเป็นพระเจ้า (2020)  อควาโทปแห่งทรายขาว (2021)  ขงเบ้ง เจาะเวลามาปั้นดาว (2022)  อากิบะเมดวอร์ (2022)  คู่หูคุณพ่อยอดนักฆ่า (2023)  จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ (2023)  Sakuna: Of Rice and Ruin (2024)  มาโยนากะ พั้นช์ (2024)  นานาเระ ฮานะนาเระ (2024)  สามสาวสุดเท่มิคาโดโนะดันโก๊ะเกินคาด (2025)  จังหวะวัยรุ่น ว้าวุ่นหัวใจ 2 (TBA) 
ภาพยนตร์:  Professor Layton and the Eternal Diva (2009)  Mai no Mahō to Katei no Hi (2011)  สาวเรียวกังหัวใจเกินร้อย: Home Sweet Home (2013)  Maquia: When the Promised Flower Blooms (2018)  Shirobako Movie (2020)  ยินดีต้อนรับสู่โรงกลั่นโคมาดะ (2023) 
OVA/ONA:  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า: Stairway to Heaven (2010)  The Other -Karma- (2012)  Exodus! Episode 1: Exit Tokyo (2015)  แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า: Hell's Kitchen (2015)  The Third Girls Aerial Squad Episode 1 (2015)  Charlotte (2016)  สู้เพื่อฝัน ม้าสาวเดอร์บี้ (2018) 
วิดีโอเกม:  Wild Arms 3 (2002)  Professor Layton and the Curious Village (2007)  Professor Layton and the Diabolical Box (2007)  Professor Layton and the Unwound Future (2008)  Triggerheart Exelica -Enhanced- (2009)  Professor Layton and the Last Specter (2009)  Professor Layton and the Miracle Mask (2011)  Professor Layton and the Azran Legacy (2013) 
 หมวดหมู่
สี่คิงส์

บทความนี้เกี่ยวกับภาพยนตร์ฉายเมื่อ พ.ศ. 2502 สำหรับความหมายอื่น ดูที่ 4 KINGS
| สี่คิงส์ |
| --- | --- |

กำกับ: ศิริ ศิริจินดา
เขียนบท: บทประพันธ์ : เศก ดุสิต บทภาพยนตร์ : ประทีป โกมลภิศร์
อำนวยการสร้าง: แท้ ประกาศวุฒิสาร
นักแสดงนำ: อมรา อัศวนนท์ ไชยา สุริยัน อาคม มกรานนท์ สุทิน บัณฑิตกุล ประจวบ ฤกษ์ยามดี จรูญ สินธุเศรษฐ ประมินทร์ จารุจารีต วิน วันชัย ไฉน สัตยพันธ์ สุวิน สว่างรัตน์ ชลิต สุเสวี ล้อต๊อก สมพงษ์ พงษ์มิตร ชูศรี มีสมมนต์ ดอกดิน กัลยามาลย์
ถ่ายภาพ: แสวง ดิษยวรรธนะ
ผู้จัดจำหน่าย: ไทยไตรมิตรภาพยนตร์
วันฉาย: 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2502   ที่โรงภาพยนตร์เอ็มไพร์
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
สี่คิงส์ เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2502 จากบทประพันธ์ของ เศก ดุสิต สร้างโดยทีมงานสร้างชุดเดิมของภาพยนตร์ เห่าดง ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงไปก่อนหน้านั้น เริ่มฉายวันแรกที่โรงภาพยนตร์เอ็มไพร์ เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2502
ภาพยนตร์กำกับโดย ศิริ ศิริจินดา บทภาพยนตร์ อำนวยการสร้างโดย แท้ ประกาศวุฒิสาร นำแสดงโดย อมรา อัศวนนท์ และไชยา สุริยัน เป็นผลงานแสดงเรื่องที่สองของไชยา เพลงโฆษณาภาพยนตร์ สี่คิงส์ กล่าวว่า "สี่คิงส์ หนังดี สี่คิงส์ ยิ่งใหญ่ เด็ดจริง ถึงใจ ใช่ใคร สี่คิงส์"
สี่คิงส์ เป็นผลงานการสร้างของ ไทยไตรมิตรภาพยนตร์ เป็นภาพยนตร์แนวอาชญากรรม เรื่องนี้เหมือน เห่าดง คือพระเอกและนางเอกเป็นทรชนคนดี ชื่อเรื่องเป็นชื่อของวายร้ายสี่คิงส์ อมรา อัศวนนท์ นางเอกของเรื่องยังคงเป็นทรชนหญิงผู้สวมหน้ากาก เหมือนเรื่องเห่าดง อมรานี้ถือว่าเป็นนางเอกผู้สวมหน้ากากคนแรกของเมืองไทยเลยก็ว่าได้ เรื่องแรกศิริ ศิริจินดา เป็นคนสร้าง ไชยา ขึ้นมา พอมาเรื่องนี้ แท้ ประกาศวุฒิสารสร้าง คนกำกับก็เลยต้องเป็น ศิริ ศิริจินดา คนเดียวกับที่กำกับเรื่องเห่าดง
ภาพยนตร์ สี่คิงส์ ถูกนำมาสร้างอีกครั้ง เมื่อ พ.ศ. 2525 นำแสดงโดย สรพงศ์ ชาตรี, เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์, พอเจตน์ แก่นเพชร, นาท ภูวนัย, วิยะดา อุมารินทร์, สุพรรณี จิตต์เที่ยง และสังข์ทอง สีใส กำกับการแสดงโดย เชาว์ มีคุณสุต เพลงไตเติ้ลดัดแปลงและร้องใหม่โดย สังข์ทอง สีใส ฉายครั้งแรกเมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 ที่โรงภาพยนตร์แอมบาสเดอร์และดาดา แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร
เรื่องย่อ

กรุงเทพมหานครกำลังวุ่นวายเนื่องจาก ขบวนการสี่คิงส์ คือ องค์กรลับนอกกฎหมายที่คอยรีดไถเรียกค่าคุ้มครองผู้ประกอบกิจการต่าง ๆ แต่สารวัตรมนตรี (ไชยา สุริยัน) ได้ค่อยติดตามสืบเสาะเพื่อที่จะจับกุมขบวนการนี้ให้ได้ โดยมี คม พยัคฆราช (อาคม มกรานนท์) ที่มีความแค้นอันใหญ่หลวงกับขบวนการสี่คิงส์
แหล่งข้อมูลอื่น

สี่คิงส์ (2502) ที่เว็บไซต์ ThaiFilmDb
สี่คิงส์ (2525) ที่เว็บไซต์ ThaiFilmDb
พฤกษา โฮลดิ้ง

บริษัทอสังหาริมทรัพย์ไทย
| --- | --- |

ประเภท: มหาชน
การซื้อขาย: SET:PSH
อุตสาหกรรม: อสังหาริมทรัพย์
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2536
ผู้ก่อตั้ง: ทองมา วิจิตรพงศ์พันธุ์
สำนักงานใหญ่: กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พื้นที่ให้บริการ: ไทย   อินเดีย   มัลดีฟส์
บุคลากรหลัก: รุ่งโรจน์ รังสิโยภาส  ประธานกรรมการ  ทองมา วิจิตรพงศ์พันธุ์  รักษาการประธานเจ้าหน้าที่บริหารกลุ่ม   ดร.ปิยสวัสดิ์ อัมระนันทน์ ประธานกรรมการตรวจสอบ
รายได้: 1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2557)
รายได้สุทธิ:  186.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2557)
สินทรัพย์:  1.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2557)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  834.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2557)
เว็บไซต์: www.psh.co.th
บริษัท พฤกษา โฮลดิ้ง จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Pruksa Holding Public Company Limited) เดิมคือ บริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Pruksa Real Estate Public Company Limited) หรือเรียกง่าย ๆ ว่า พฤกษา เรียลเอสเตท เป็นหนึ่งในบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ซึ่งได้รับการเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย บริษัทดังกล่าวก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2536 และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พฤกษา เรียลเอสเตท มุ่งเน้นไปที่บ้านพักอาศัย ทาวน์เฮาส์ คอนโดมิเนียมที่ตั้งอยู่ในประเทศไทย, มัลดีฟส์ และอินเดีย
ต่อมา บริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน) ได้มีมติให้ขอถอนหุ้นของบริษัทออกจากการเป็นหลักทรัพย์จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 และจัดตั้งบริษัทโฮลดิ้ง ภายใต้ชื่อ บริษัท พฤกษา โฮลดิ้ง จำกัด (มหาชน)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
สไปรท์ (น้ำอัดลม)

| --- | --- |

ประเภท: น้ำมะนาว
ผู้ผลิต: โคคา-โคลา
ประเทศต้นกำเนิด: ประเทศเยอรมัน
เปิดตัว: พ.ศ. 2504; 64 ปีที่แล้ว (2504)
สี: ไร้สี
รูปแบบอื่น: ดูข้างล่าง
สินค้าที่เกี่ยวข้อง: เซเวนอัป, บับเบิลอัป, เซียร์รามิสต์, มิตสึยะไซเดอร์
เว็บไซต์: www.sprite.com 
วิวัฒนาการของขวดสไปรท์
สไปรท์ (อังกฤษ: Sprite) เป็นน้ำอัดลมใสกลิ่นมะนาว ปราศจากคาเฟอีน ผลิตโดยบริษัทโคคา-โคลา มีขายในมากกว่า 190 ประเทศและติดอันดับ 2 ของน้ำอัดลมทั่วโลก
เริ่มเป็นที่รู้จักในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1961 เพื่อตอบรับต่อกระแสความนิยมของเซเว่นอัพ ที่เริ่มมีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929 โดยสไปรท์มีรูปแบบกระป๋องสีหลักคือสีเงิน เขียวและน้ำเงิน หรือขวดสีเขียวโปร่งแสง และมีตราสัญลักษณ์สีเขียวและน้ำเงิน ต่อมาในปี ค.ศ. 1978 สไปรท์กลายเป็นผู้นำตลาดในหมวดหมู่น้ำโซดามะนาว สไปรท์ได้รับความนิยมในแคนาดามียอดขายตก 15 ล้านหน่วยต่อปี ในแคนาดา
สไปรท์เป็นที่นิยมในตลาดในคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970 เมื่อพวกเขาทำโฆษณา ที่ต่อมามีอ้างถึงในหลายเพลง สไปรท์ยังคงนิยมในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 ถึงต้น 1980 เมื่อมีคำขวัญในโฆษณา และในปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ก็ได้รับความนิยมผ่านกลุ่มวัยรุ่น
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 เริ่มมีปรากฏในโฆษณาทางโทรทัศน์และวิทยุ ในปี 2000 มีการออกแบบกระป๋องใหม่ มีผลิต 300 ล้านกระป๋องในยุโรป และตั้งแต่ปี 2005 บริษัทเปลี่ยนโลโก้ผลิตภัณฑ์และเปลี่ยนอีกครั้งในปี 2009 นิยมดื่มกันมากในอเมริกา สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศที่กินน้ำตาลมากที่สุดในโลก ในปี 2020 ได้เปลี่ยนบรรจุภัณฑ์จากขวดสีเขียวเป็นขวดใส เพิ่อจะทำให้รีไซเคิลง่ายกว่าเดิม
ลีซา เดล โจกอนโด

สำหรับภาพเหมือนบุคคลของลีซา เดล โจกอนโด ดูที่ โมนาลิซา
| ลีซา เดล โจกอนโด |
| --- | --- |
ลีซาปรากฏในโมนาลิซา (รายละเอียดข้างบน) โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี
เกิด: ลีซา เกราร์ดีนี 15 มิถุนายน ค.ศ. 1479 ฟลอเรนซ์ สาธารณรัฐฟลอเรนซ์
เสียชีวิต: 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1542 (63 ปี) Convent of Saint Orsola, ดัชชีฟลอเรนซ์
มีชื่อเสียงจาก: แม่แบบโมนาลิซา
คู่สมรส: Francesco di Bartolomeo di Zanobi del Giocondo (สมรส 1495)
บุตร: 6
ลีซา เดล โจกอนโด (อิตาลี: Lisa del Giocondo, เสียงอ่านภาษาอิตาลี: [ˈliːza del dʒoˈkondo]) สกุลเดิม เกราร์ดีนี (Gherardini, [ɡerarˈdiːni]; 15 มิถุนายน ค.ศ. 1479 – 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1542) เป็นหญิงสูงศักดิ์ชาวอิตาลีและเป็นสมาชิกในตระกูลเกอราร์ดีนีแห่งฟลอเรนซ์และแคว้นตอสคานา ชื่อของ โมนาลิซา ตั้งตามชื่อเธอ และจิตรกรรมภาพเหมือนของเธอได้รับการว่าจ้างให้วาดโดยสามีของเธอ วาดโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตเธอนั้นมีข้อมูลไม่มากนัก เธอเกิดในฟลอเรนซ์และสมรสตั้งแต่วัยรุ่นกับพ่อค้าเสื้อผ้าและผ้าไหม ซึ่งต่อมาเป็นเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น เธอมีบุตร 5 คน และคาดว่าน่าจะมีชีวิตสะดวกสบายและเป็นชนชั้นกลางธรรมดา ลีซามีชีวิตอยู่นานกว่าสามีที่คาดว่าแก่กว่าเธอ
หลังการเสียชีวิตของลีซาร่วมศตวรรษ ภาพ โมนาลิซา ถือเป็นภาพเขียนที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก ใน ค.ศ. 2005 ลีซาได้รับการระบุเป็นแม่แบบในภาพเหมือนบุคคลของดา วินชีประมาณ ค.ศ. 1503 ตอกย้ำทัศนคติแบบดั้งเดิมของเธอในฐานะต้นแบบของ โมนาลิซา อย่างมาก
ชีวิตช่วงต้น

ครอบครัวฟลอเรนซ์ของลีซาเก่าแก่และเป็นชนชั้นสูง แต่เมื่อเวลาผ่านไป อิทธิพลของพวกเขาก็ลดลง พวกเขามีฐานะร่ำรวยแต่ไม่ได้มั่งคั่ง และมีชีวิตอยู่ด้วยรายได้จากการทำฟาร์มในเมืองที่มีความเหลื่อมล้ำด้านความมั่งคั่งในหมู่ผู้อยู่อาศัยอย่างมาก อันตนมาริอา ดี โนลโด เกราร์ดีนี (Antonmaria di Noldo Gherardini) บิดาของลีซา มาจากครอบครัวที่เคยอาศัยอยู่ในที่ดินใกล้ซานโดนาโตในปอจโจ และเพิ่งย้ายเข้ามาในเมืองไม่นานนี้ ครั้งหนึ่ง เกราร์ดีนีเคยถือครองหรือให้เช่าฟาร์ม 6 แห่งในกยันตีที่ผลิตข้าวสาลี ไวน์ และน้ำมันมะกอก และมีการเลี้ยงปศุสัตว์
ใน ค.ศ. 1465 เกราร์ดีนีสมรสกับลีซา ดี โจวันนี ฟีลิปโป เด การ์ดุชชี (Lisa di Giovanni Filippo de' Carducci) และใน ค.ศ. 1473 จึงแต่งงานอีกครั้งกับกาเตรีนา ดี มาริโอตโต รูเซลไล (Caterina di Mariotto Rucellai) ทั้งคู่เสียชีวิตขณะคลอดบุตร มารดาของลีซาคือลูเกรเซีย เดล กัชเชีย (Lucrezia del Caccia) บุตรสาวของปีเอรา สปรเนลลี (Piera Spinelli) และภรรยาคนที่สามของเกราร์ดีนีใน ค.ศ. 1476 ลีซาเกิดที่ฟลอเรนซ์ในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1479 ที่ Via Maggio แม้ว่าหลายปีที่ผ่านมาเชื่อกันว่าเธอเกิดที่วิลลา Vignamaggio นอกเขต Greve ซึ่งเป็นพื้นที่ชนบทแห่งหนึ่งของครอบครัว เธอได้รับการตั้งชื่อเป็นลีซา ซึ่งเป็นภรรยาของปู่ของเธอ ลีซาเป็นบุตรคนโตที่จากพี่น้อง 7 คน เธอมีน้องสาว 3 คน หนึ่งในนั้นมีชื่อว่า Ginevra และน้องชาย 3 คน คือ Giovangualberto, Francesco และ Noldo
อ่านเพิ่ม

"Portrait of Lisa Gherardini, wife of Francesco del Giocondo". Musée du Louvre. สืบค้นเมื่อ October 4, 2007.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Lisa Gherardini
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef 
ในบันทึกบัพติศมามหาวิหารฟลอเรนซ์ช่วงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1479 ลีซาอยู่ในรายการที่หก ภายใต้ชื่อแรกและชื่อที่สองของเธอ "ลีซาและกามิลลา"
แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก

| แกรนด์ดยุกอ็องรี |
| --- | --- |

แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก
ครองราชย์: 7 ตุลาคม พ.ศ. 2543 – ปัจจุบัน   (24 ปี 121 วัน)
ก่อนหน้า: ฌ็อง
รัชทายาท: กีโยม
นายกรัฐมนตรี:  ดูรายชื่อ ฌ็อง-โคลท ยุงเคอร์ ซาวีเอ เบิทเทิล 
ผู้สำเร็จราชการแห่งลักเซมเบิร์ก
ดำรงตำแหน่ง: 3 มีนาคม พ.ศ. 2541 - 7 ตุลาคม พ.ศ. 2543

ประสูติ: 16 เมษายน พ.ศ. 2498 (69 ปี) ปราสาทเบทซ์ดอล์ฟ ประเทศลักเซมเบิร์ก
พระชายา: มาเรีย เตเรซา เมสเตร
พระบุตร:  แกรนด์ดยุกกีโยม รัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก  เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งลักเซมเบิร์ก  เจ้าชายหลุยส์แห่งลักเซมเบิร์ก  เจ้าหญิงอาแล็กซ็องดราแห่งลักเซมเบิร์ก  เจ้าชายเซบัสเตียงแห่งลักเซมเบิร์ก 
ราชวงศ์:  ลักเซมเบิร์ก-นัสเซา (ทางการ)  บูร์บง-ปาร์มา (แอกนาติก) 
พระบิดา: แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก
พระมารดา: แกรนด์ดัชเชสโฌเซฟีน-ชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก (16 เมษายน พ.ศ. 2498 –) เป็นพระโอรสพระองค์แรกในแกรนด์ดยุกฌ็องและเจ้าฟ้าหญิงโฌเซฟิน-ชาร์ล็อต เป็นพระราชนัดดาใน เลออปอลที่ 3 เป็นพระภาคิไนยใน อัลแบร์ที่ 2 ขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2543 อภิเษกสมรสกับมาเรีย เตเรซา เมสเตรใน พ.ศ. 2524
ในวัยเยาว์และการศึกษา

แกรนด์ดยุกอ็องรี เป็นพระโอรสพระองค์แรกในแกรนด์ดยุกฌ็องและแกรนด์ดัชเชสโฌเซฟีน-ชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก มีพระภราดาพระภคินีทั้งหมด 4 พระองค์คือ
อาร์ชดัชเชสมารี-อัสทรีดแห่งออสเตรีย (ประสูติ พ.ศ. 2488),
เจ้าชายฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2491)
เจ้าหญิงมาร์กาเร็ตแห่งลิกเตนสไตน์ (ประสูติ พ.ศ. 2491)
เจ้าชายกีโยมแห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2506)
เจ้าชายอ็องรีได้เป็นรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์กเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ทรงศึกษาในประเทศลักเซมเบิร์กและในฝรั่งเศส ที่นั่นพระองค์ทรงได้รับปริญญาตรีในปี พ.ศ. 2517 จากนั้นทรงศึกษาด้านรัฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเจนีวา ทรงสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2523 พระองค์ได้อาสาเข้าฝึกในวิทยาลัยการทหารของประเทศอังกฤษ
อภิเษกสมรสและครอบครัว

ขณะที่ทรงศึกษาอยู่ที่เจนีวา แกรนด์ดยุกอ็องรีได้พบกับนางสาวมาเรีย เตเรซา เมสเตร ผู้ซึ่งศึกษาอยู่คณะเดียวกัน ทั้งคู่ทรงอภิเษกสมรสในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ณ ลักเซมเบิร์ก และทรงได้รับพระอนุญาตจากแกรนด์ดยุกก่อนแล้ว
ทั้งคู่มีพระโอรสธิดารวม 5 พระองค์ ได้แก่
แกรนด์ดยุกกีโยม รัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2524)
เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2527)
เจ้าชายหลุยส์แห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2529)
เจ้าหญิงอาแล็กซ็องดราแห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2534)
เจ้าชายเซบัสเตียงแห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2535)
พระอิสริยยศในรัฐธรรมนูญ

| ธรรมเนียมพระยศของ แกรนด์ดยุกอ็องรี |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: His Royal Highness (ใต้ฝ่าละอองพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Royal Highness (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
ลำดับโปเจียม: 1
เจ้าชายอ็องรีได้กลายเป็นรัชทายาทอย่างแท้จริงเมื่อแกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์กผู้เป็นพระอัยยิกาของพระองค์ทรงสละราชสมบัติในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ตั้งแต่พ.ศ. 2523 ถึง พ.ศ. 2541 ทรงเป็นสมาชิกในสภาแห่งรัฐ
ในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2541 เจ้าชายอ็องรีทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรโดยแกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์กผู้เป็นพระราชบิดา แสดงว่าพระองค์ทรงได้รับพระราชอำนาจทางรัฐธรรมนูญจากพระบิดา ในวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2543 แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์กทรงสละราชสมบัติ เจ้าชายอ็องรีทรงขึ้นครองราชสมบัติเป็นแกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กโดยรัฐธรรมนูญก่อนการประชุมคณะผู้แทนหลังจากวันนั้น
พระนามเต็มและพระอิศริยยศของพระองค์คือ ฮิสรอยัลไฮเนสอ็องรีโดยพระคุณของพระเป็นเจ้า แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าชายแห่งนัสเซา เจ้าชายแห่งบูร์บง-ปาร์มา ดยุกแห่งนัสเซา เคานต์พาลาไทน์แห่งแม่น้ำไรน์ เคานต์แห่งไซน์ เคอนิกชไตน์ คัทเซเนล์นโบเงิน และนีซ เบอร์เกรฟแห่งฮัมเมอร์ชไตน์ ลอร์ดแห่งมาลแบร์ก วีสบาเดิน อิทชไตน์ เมเรนแบร์ก ลิมบูร์ก และเอพพ์ชไตน์
อย่างไรก็ตามในช่วงครองราชสมบัติทรงสละพระยศ โดยพระคุณของพระเป็นเจ้า และในกฎหมาย, ประกาศและเอกสารทางราชการทรงให้พระนามว่า "อ็องรี แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก ดยุกแห่งนัสเซา"
พระอิสริยยศในรัฐธรรมนูญ > การโต้แย้งในกฎหมายการการุณยฆาต

ในวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 จากประกาศแกรนด์ดยุกอองรีทรงไม่เห็นด้วยกับการการุณยฆาตที่จะต้องลงพระอภิไธยเพื่อให้เป็นการถูกกฎหมาย หลังจากการลงคะแนนเสียง ทรงจำเป็นต้องลงพระนามในกฎหมายนี้ตามคะแนนเสียง ทางราชวงศ์พยายามที่จะหยุดคำตัดสินของรัฐสภาที่เห็นชอบซึ่งเหมือนกับครั้งอดีตที่แกรนด์ดัชเชสมารี-อเดเลดแห่งลักเซมเบิร์กทรงปฏิเสธที่จะลงพระนามในพระราชบัญญัติการศึกษาในปี พ.ศ. 2455
บทบาทและความสนพระทัย

ขณะเป็นพระประมุขในระบอบประชาธิปไตย ภาระหน้าที่ของพระองค์เริ่มแรกคือการเป็นผู้แทน อย่างไรก็ตามพระองค์ได้รักษาไว้ซึ่งพลังแห่งรัฐธรรมนูญที่ทรงกำหนดหน้าที่ให้แก่นายกรัฐมนตรีและรัฐบาลแต่ทรงล้มเลิกหน้าที่การประกาศกฎหมายและการแต่งตั้งคณะทุตานุทูต แกรนด์ดยุกอ็องรีทรงเป็นจอมทัพลักเซมเบอร์ก ที่ซึ่งมีพระอิศริยยศทางทหารชั้นนายพล
พระองค์ทรงเป็นตัวแทนประเทศไปกระชับความสัมพันธ์กับประเทศต่างๆเช่นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2544 แกรนด์ดยุกอ็องรีและแกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซาเสด็จประพาสสเปนเป็นประเทศแรก ตามคำทูลเชิญของสมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปนกับสมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปน แกรนด์ดยุกอ็องรีทรงเป็นสมาชิกในคณะกรรมการโอลิมปิกนานาชาติด้วย
ปัจจุบันพระองค์ทรงพำนักอยู่กับพระราชวงศ์ที่ปราสาทเบิร์กในลักเซมเบิร์ก และมักทรงแปรพระราชฐานในวันหยุดไปที่ฝรั่งเศสตอนใต้
การแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

ในวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ซึ่งตรงกับวันเฉลิมพระชนมพรรษาของแกรนด์ดยุก พระองค์ทรงประกาศแต่งตั้งเจ้าชายกีโยมเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ โดยจะเริ่มปฏิบัติหน้าที่ในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน สื่อมวลชนคาดการณ์ว่าอาจเป็นสัญญาณแห่งพระราชประสงค์ที่จะสละราชสมบัติในอนาคต
สละราชสมบัติ

เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2567 พระองค์ได้ออกพระราชดำรัสอวยพรประชาชนชาวลักเซมเบิร์กเนื่องในโอกาสเทศกาลคริสต์มาส โดยในช่วงท้ายของพระราชดำรัสได้ทรงประกาศว่าจะสละราชสมบัติในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2568 โดยจะทรงสละราชสมบัติก่อน 4 วันที่จะทรงครองสิริราชสมบัติครบ 25 ปี
ดูเพิ่ม

รายพระนามพระมหากษัตริย์ทั่วโลกเรียงตามวันเสด็จขึ้นครองราชย์
แกรนด์ดยุกอ็องรีและแกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซา พระชายา