stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชุดตัวอักษรฮังการี
การออกเสียง > การเขียนแบบเดิม ที่ยังใช้ในชื่อเฉพาะและเอกสารทางประวัติศาสตร์

การเขียนแบบดั้งเดิม (บางส่วนมีความใกล้เคียงกับการเขียนแบบเยอรมัน) มีการใช้ในชื่อเฉพาะที่เป็นภาษาฮังการี โดยตารางด้านล่างจะเปรียบเทียบการเขียนแบบดั้งเดิม กับการอ่านออกเสียงแบบปัจจุบัน ตามการสะกดของภาษาฮังการีมาตรฐาน ดังนี้:
| --- | --- |
การเขียนแบบดั้งเดิม: การอ่านออกเสียงตามหลักสมัยใหม่
bb: b
cz: c
tz: c
z: c
ch: cs
cz: cs
č: cs
ć: cs
ts: cs
csh: cs
tsch: cs
tzsch: cs
chs: cs
cy: cs
ʟ: cs
dd: d
dsz: dz
ds: dzs
ff: f
ph: f
gh: g
dgy: ggy
dy: gy
g: gy
gi: gy
gj: gy
gʹ~g′: gy
ǵ: gy
ġ: gy
j: gy
jj: j
l: j
y: j
ck: k
kh: k
x: ks
xy: ksz
xz: ksz
qu: kv
ll: l
l: ll
w: lv
j: ly
l: ly
li: ly
ry: ly
lly: ly
′l(ʹl)~l′(lʹ)~ŀ: ly
n: ny
ni: ny
nʹ~n′: ny
ń: ny
ṅ: ny
my: ny
ph: p
pp: p
rh: r
rr: r
ꝛ: r
sch: s
ss: s
ss: ssz
s: sz
sc: sz
sy: sz
z: sz
th: t
tt: t
ti: ty
tʹ~t′: ty
ṫ: ty
ky: ty
u: v
w: v
s: z
s: zs
ss: zs
zy: zs
['s]: zs
| --- | --- |
การเขียนแบบดั้งเดิม: การอ่านตามหลักสมัยใหม่
a: á
aa: á
aá: á
áh: á
ä: e
ae: e
ai: e
ay: e
áe: é
ái: é
áy: é
e: é
ee: é
eé: é
éh: é
i: í
ié: í
íh: í
ii: í
ií: í
å: o
o: ó
óh: ó
oo: ó
oó: ó
ua: ó
â: ö
åe: ö
åi: ö
åy: ö
eö: ö
ew: ö
oe: ö
oi: ö
oy: ö
eö: ő
eő: ő
ew: ő
ia: ő
ö: ő
őh: ő
öö: ő
öő: ő
óe: ő
ói: ő
óy: ő
üa: ő
u: ú
úh: ú
uó: ú
uu: ú
uú: ú
ue: ü
ui: ü
uy: ü
ü: ű
űh: ű
üő: ű
üü: ű
üű: ű
úe: ű
úi: ű
úy: ű
aë: aj
aï: aj
aÿ: aj
ei: aj
áë: áj
áï: áj
áÿ: áj
åë: oj
åï: oj
åÿ: oj
eu: oj
oë: oj
oï: oj
oÿ: oj
óë: ój
óï: ój
óÿ: ój
au: uj
uë: uj
uï: uj
uÿ: uj
úë: új
úï: új
úÿ: új
(g)y ~ gÿ: gi
y: ji
ý: jí
(l)y ~ lÿ: (l)i
(n)y ~ nÿ: (ny)i or (n)i
(t)y ~ tÿ: ti
โดยทั่วไปแล้ว ตัว y ในการเขียนแบบดั้งเดิมนั้น มักจะอ่านเป็น i ในการอ่านแบบปัจจุบัน (ตย..: Teleky, Rákóczy, Dézsy). ด้านล่างนี้คือตัวอย่างการอ่านด้วยหลักปัจจุบัน ที่มักจะมีการอ่านผิด เนื่องจากการสะกดที่ใช้หลักต่างจากปัจจุบัน มักพบในชื่อนามสกุล
ตัวอย่าง:
| ชื่อ | การอ่านตามหลักสมัยใหม่ |
| --- | --- |
Madách: Madács
Széchenyi: Szécsényi หรือSzécsenyi
Batthyány: Battyányi
Gajdátsy: Gajdácsi
Thököly: Tököli
Weöres: Vörös
Eötvös: Ötvös
Kassay: Kassai
Debrődy: Debrődi
Karczagy: Karcagi
Vörösmarty: Vörösmarti
Cházár: Császár
Czukor: Cukor
Balogh: Balog
Vargha: Varga
Paal: Pál
Gaál: Gál
Veér: Vér
Rédey: Rédei
Soós: Sós
Thewrewk: Török
Dessewffy: Dezsőfi
การออกเสียง > ตัวนำหน้านาม และ คำเชื่อม แบบดั้งเดิม

ในอดีต การเรียนคำนำหน้านาม a/az มีหลักการเขียนดังนี้:
คำว่า az ก่อนสระและ h เช่น az ember (คน), az híd (สะพาน) ปัจจุบันจะเขียนแบบนี้หน้าสระเท่านั้น
ก่อนสระ — a': a' csillag (ดวงดาว) ปัจจุบันเขียนโดยไม่ใช้ดัวอาฟอสโตรฟี
มีการย่อคำว่า és (และ) ปัจจุบันจะย่อว่า s จะเขียนโดยใช้ตัวอาฟอสโตรฟีไว้ด้านหน้า เช่น ’s (เช่น föld  ’s nép แผ่นดินและผู้คน)
การเรียงคำในพจนานุกรม

ถึงแม้ัว่าอักษรฮังการีจะแยกอักษรเสียงสั้น และ เสียงยาม ให้เป็นอักษรคนละตัว แต่ในเวลาที่มีการเรียงคำในพจนานุกรม หรือ อรรถาภิธาน จะนับให้อยู่ในหมวดเดียวกัน อาทิเช่น O/Ó และ Ö/Ő จะไม่มีการแยกกันเป็นคนละหมวด แต่ระหว่าง Ö และ O จะแยกหมวดกัน โดย O มาก่อน Ö
การเรียงคำคำเดียวกัน จะมีการเรียงอักษรที่ข้างหน้าเป็นพิมพ์เล็ก มาก่อนพิมพ์ใหญ่ ซึ่งเป็นชื่อเฉพาะ อาทิ varga ตามมาด้วยคำว่า Varga.)
The polygraphic consonant signs are treated as single letters.
| --- | --- |
comb: 
cukor: 
csak: <cs> มาหลัง <c>
...: 
folyik: 
folyó: <ó> นับเป็นหมวดเดียวกับ <o>
folyosó: 
...: 
fő: <ő> นับเป็นหมวดเดียวกับ <ö>,
födém: แต่ <ö> ตามหลัง <o>
...: 
สระเสียงยาวบางคำเป็นการรวมกันของสระประสมสองตัวขึ้นไป เช่น <nny>, <ssz> จะนับการเรียงเป็น <ny>+<ny>, <sz>+<sz> เป็นต้น
การเรียงแบบนี้ ทำให้การเรียงภาษาฮังการีตามหลักอัลกอริทึมโดยคอมพิวเตอร์นั้นทำได้ค่อนข้างยาก เป็นปัญหาใหญ่ในการพัฒนาซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์
แป้นพิมพ์ภาษาฮังการี

แป้นพิมพ์ภาษาฮังการีมาตรฐานจะใช้ระบบแบบเยอรมัน (QWERTZ). ซึ่งทำให้มีพื้นที่พอที่รองรับอักษรภาษาฮังการีได้ทุกตัว
อักษร "Í" มักจะอยู่ด้านซ้ายของ spacebar และกินพื้นที่ของ shift อักษร "Ű" มักอยู่ด้านซ้ายของ backspace ทำให้เสียพื้นที่บางส่วนของ backspace ไป  Ű มักถูกกดแทนที่ Enter บนแป้งภาษาฮังการีมีอักษรเยอรมัน "ß" และอักษร "Ł" ของภาษาโปแลนด์ แป้นฮังการีมาตรฐานสามารถเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์พิเศษได้ด้วยการกดปุ่ม Alt Gr (ต่างจากของภาษาไทยที่กดปุ่ม Shift)
อัตราการใช้ตัวอักษรแต่ละตัว

อักษรที่พบมากที่สุดในภาษาฮังการี คือ e และ a
ตารางด้านล่างแสดงอัตราการใช้อักษรฮังการีแต่ละตัว ตั้งแต่มากที่สุดไปหาน้อยที่สุด
| ตัวอักษร | ความถี่ที่พบ |
| --- | --- |
e: 12.256%
a: 9.428%
t: 7.380%
n: 6.445%
l: 6.383%
s: 5.322%
k: 4.522%
é: 4.511%
i: 4.200%
m: 4.054%
o: 3.867%
á: 3.649%
g: 2.838%
r: 2.807%
z: 2.734%
v: 2.453%
b: 2.058%
d: 2.037%
sz: 1.809%
j: 1.570%
h: 1.341%
gy: 1.185%
ő: 0.884%
ö: 0.821%
ny: 0.790%
ly: 0.738%
ü: 0.655%
ó: 0.634%
f: 0.582%
p: 0.509%
í: 0.499%
u: 0.416%
cs: 0.260%
ű: 0.125%
c: 0.114%
ú: 0.104%
zs: 0.021%
dz: <0.010%
dzs: <0.010%
ty: <0.010%
รูปแบบแป้นพิมพ์ภาษาฮังการี
บุณโณวาทคำฉันท์

| บุณโณวาทคำฉันท์ |
| --- | --- |
กวี: พระมหานาค วัดท่าทราย
ประเภท: วรรณคดีพระพุทธศาสนา
คำประพันธ์: ฉันท์และกาพย์
ยุค: สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมวรรณศิลป์
บุณโณวาทคำฉันท์ เป็นวรรณกรรมประเภทฉันท์และกาพย์ แต่งโดยพระมหานาค วัดท่าทราย สันนิษฐานว่าแต่งในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ มีเนื้อหาเกี่ยวกับตำนานพระพุทธบาทตามคัมภีร์ในพุทธศาสนากล่าวถึงพระพุทธเจ้าเสด็จโปรดพระสัจพันธดาบศซึ่งอาศัยอยู่เชิงเขาสัจพันธบรรพต ใกล้เมืองสุนาปรันตะ พระพุทธเจ้าได้ประทับรอยพระพุทธบาทไว้ที่เชิงเขาสัจพันธบรรพตและงานสมโภชรอยพระพุทธบาท ซึ่งจากพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยามีบันทึกเหตุการณ์ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศว่า มีการสมโภชพระพุทธบาทขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2293 จึงสันนิษฐานว่าแต่งราว พ.ศ. 2293–2301
รูปแบบคำประพันธ์ประกอบด้วยฉันท์และกาพย์ประเภทต่าง ๆ ได้แก่ อินทรวิเชียรฉันท์ 11 โตฎกฉันท์ 12 วสันตดิลกฉันท์ 14 มาลินีฉันท์ 15 สัททุลวิกกีฬิตฉันท์ 19 และสัทธราฉันท์ 21 ส่วนคำประพันธ์ประเภทกาพย์ ได้แก่ กาพย์ฉบัง 16 และกาพย์สุรางคนางค์ 28
บุณโณวาทคำฉันท์ให้ข้อมูลด้านสังคมวัฒนธรรมสมัยอยุธยา โดยเฉพาะข้อมูลด้านมหรสพและการละเล่นในงานสมโภช อย่างละครในเรื่องอิเหนา การแสดงหุ่น โมงครุ่ม ระบำ โขน ไต่ลวด ฯลฯ การแสดงดังกล่าวเป็นมหรสพโบราณที่ยังปรากฏในปัจจุบัน นอกจากนั้นยังมีบทพรรณนาความยิ่งใหญ่ของขบวนพยุหยาตรา บทพรรณนาความงามของพระมณฑปและรมณียสถานรอบพระพุทธบาท ทัศนียภาพอันงดงามของธรรมชาติ เป็นต้น
บุณโณวาทคำฉันท์มีการตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2466
จงอ้าย

จงอ้าย (? – 31 ตุลาคม 452) เป็นขันทีที่เคยมีอำนาจอย่างมากในช่วงสั้น ๆ ในราชวงศ์เว่ย์เหนือ ซึ่งนำโดยชาวเซียนเปย์ ในปี 452 หลังจากลอบสังหารจักรพรรดิไท่อู่แห่งเว่ยเหนือ และตั้งพระโอรสของพระองค์ ทั่วป๋า ยฺหวี ขึ้นเป็นจักรพรรดิ
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

รับบทโดย โฮ รุย เชียง ในละครโทรทัศน์จีนเรื่อง The Princess Weiyoung 2016
ปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์

ปฏิทินสำหรับปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ (เช่น พ.ศ. 2570 2564 2553 2542 2536 2525)
ถนนลาดพร้าว

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เขตลาดพร้าว
| ถนนลาดพร้าว |
| --- | --- |
แยกลาดพร้าว 86 จุดตัดกับถนนประดิษฐ์มนูธรรม
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ:    แยกลาดพร้าว ในเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
 :    แยกรัชดา-ลาดพร้าว ในเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร   ถนนประดิษฐ์มนูธรรม ในเขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร   ถนนศรีนครินทร์ ในเขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร 
ปลายทางทิศตะวันออกเฉยีงใต้:  แยกบางกะปิ ในเขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร
|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 336 |
| --- | --- |
สะพานเข้าถนนลาดพร้าว
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 0.851 กิโลเมตร (0.529 ไมล์; 2,790 ฟุต)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ:  ถนนวิภาวดีรังสิต ,  ถนนพหลโยธิน ในเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
ปลายทางทิศตะวันออกเฉียงใต้:  ถนนลาดพร้าว(เขตกรุงเทพมหานครควบคุม) ในเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ถนนลาดพร้าว ช่วงเดอะมอลล์บางกะปิ
ถนนลาดพร้าว ช่วงซอยลาดพร้าว 80
ถนนลาดพร้าว (อักษรโรมัน: Thanon Lat Phrao) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร  มีจุดเริ่มต้นที่ห้าแยกลาดพร้าว (หรือที่นิยมเรียกว่า "ปากทางลาดพร้าว") ในพื้นที่เขตจตุจักร ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนพหลโยธินและถนนวิภาวดีรังสิต มีทิศทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านจุดตัดกับถนนรัชดาภิเษก ข้ามคลองน้ำแก้ว คลองบางซื่อ ผ่านพื้นที่แขวงสามเสนนอก เขตห้วยขวาง ในระยะสั้น ๆ ข้ามคลองลาดพร้าวเข้าสู่พื้นที่เขตวังทองหลาง เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงสะพานสอง กับแขวงวังทองหลาง ตัดกับถนนโชคชัย 4 และถนนประดิษฐ์มนูธรรม จากนั้นเป็นเส้นแบ่งระหว่างแขวงคลองเจ้าคุณสิงห์กับแขวงพลับพลา จากนั้นตัดกับถนนลาดพร้าว 101 เข้าสู่พื้นที่แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ ผ่านสามแยกบางกะปิซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนศรีนครินทร์ ไปสิ้นสุดที่สี่แยกบางกะปิซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนนวมินทร์และถนนพ่วงศิริ โดยมีถนนที่ตรงต่อเนื่องต่อไปคือถนนเสรีไทย
ถนนลาดพร้าวได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3185 ต่อมาเปลี่ยนเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 336 แต่ปัจจุบันอยู่ในความควบคุมของกรุงเทพมหานคร (ยกเว้นสะพานเข้าถนนลาดพร้าว ที่ยังอยู่ในความดูแลของกรมทางหลวง)
ช่วงระหว่างห้าแยกลาดพร้าวจนถึงจุดตัดกับถนนรัชดาภิเษก มีระบบขนส่งมวลชนคือ รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล และมีรถไฟฟ้าสายสีเหลืองที่เริ่มตั้งแต่บริเวณสี่แยกรัชดา-ลาดพร้าว ไปจนถึงสามแยกบางกะปิ
ประวัติ

ถนนลาดพร้าวเริ่มตัดถนนเมื่อ พ.ศ. 2487 ซึ่งเป็นช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง จึงเริ่มมีประชาชนอพยพหลบภัยจากการทิ้งระเบิด โดยในระยะแรกตัดถนนถึงสามแยกสะพานคลองแสนแสบ ต่อมา พ.ศ. 2497 ประชาชนได้ช่วยกันสร้างถนนถึงช่วงที่ว่าการอำเภอบางกะปิ
ในปี พ.ศ. 2556 ถนนลาดพร้าวได้รับการจัดอันดับให้เป็นถนนที่มีการจราจรติดขัดที่สุดในกรุงเทพมหานคร ในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 มีรายงานจากกรมควบคุมมลพิษว่า ถนนลาดพร้าวมีปริมาณฝุ่นละอองที่มีค่า PM2.5 อยู่ที่ 91 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ซึ่งเกินกว่าค่ามาตรฐาน นับว่ามากที่สุดในกรุงเทพมหานคร เทียบเท่ากับถนนอินทรพิทักษ์ในฝั่งธนบุรี
ทางแยกสำคัญ

| จังหวัด | กม> ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 ถนนลาดพร้าว (สะพานข้ามแยกลาดพร้าว) ในเขตควบคุมแขวงทางหลวงกรุงเทพ
| กรุงเทพมหานคร | 0+000 | แยกลาดพร้าว (ห้าแยกลาดพร้าว) |  ถนนพหลโยธิน ไป สะพานควาย  ถนนวิภาวดีรังสิต ไป สุทธิสาร, หลักสี่  |  ถนนพหลโยธิน ไปรัชโยธิน |  |
 ถนนลาดพร้าว (แยกลาดพร้าว - แยกบางกะปิ) ในเขตควบคุมกรุงเทพมหานคร
| กรุงเทพมหานคร | 0+851 | − | เชื่อมต่อจาก:  ถนนลาดพร้าว (ในเขตควบคุมแขวงทางหลวงกรุงเทพ) | เชื่อมต่อจาก:  ถนนลาดพร้าว (ในเขตควบคุมแขวงทางหลวงกรุงเทพ) |  |
| กรุงเทพมหานคร | 1+700 | แยกรัชดา–ลาดพร้าว |  ถนนรัชดาภิเษก ไปแยกห้วยขวาง, ศูนย์วัฒนธรรม                 |  ถนนรัชดาภิเษก ไปรัชโยธิน, รัชวิภา |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกภาวนา | -                 | ซ.ลาดพร้าว 41 ไปถนนรัชดาภิเษก, ลาดพร้าววังหิน |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกโชคชัย 4 | -                 |  ถนนโชคชัย 4 ไปเสนานิคม |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกเกตุนุติ | ซ.ลาดพร้าว 64 ไปถนนสุทธิสารวินิจฉัย, รัชดาภิเษก  | – |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกลาดพร้าว 80 | ซ.ลาดพร้าว 80 ไปถนนประชาราษฎร์บำเพ็ญ  | – |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกลาดพร้าว-ประดิษฐ์มนูธรรม |  ถนนประดิษฐ์มนูธรรม ไป พระราม 9, เอกมัย                 |  ถนนประดิษฐ์มนูธรรม ไป  รามอินทรา |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกลาดพร้าว 112 | -                 | ซ.ลาดพร้าว 112 (เอี่ยมสมบูรณ์) ไป ซ.รามคำแหง 65 |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกมหาดไทย | ซ.ลาดพร้าว 122 ไป ถนนรามคำแหง (ซ.มหาดไทย 1)                 | – |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกลาดพร้าว 101 | –                 | ซ.ลาดพร้าว 101 ไป ถนนโพธิ์แก้ว, ถนนนวมินทร์ |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกแฮปปี้แลนด์ | –                 |  ถนนแฮปปี้แลนด์ ไป  ถนนนวมินทร์ |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกบางกะปิ |  ถนนศรีนครินทร์ ไปแยกลำสาลี, พระราม 9  | – |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกบางกะปิ |  ถนนพ่วงศิริ ไปรามคำแหง  |  ถนนนวมินทร์ ไปเกษตร–นวมินทร์,  ถนนรามอินทรา |  |
| กรุงเทพมหานคร | - | แยกบางกะปิ | ตรงไป:  ถนนเสรีไทย ไปแยกนิด้า - มีนบุรี | ตรงไป:  ถนนเสรีไทย ไปแยกนิด้า - มีนบุรี |  |
      สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต
สถานที่สำคัญที่ถนนตัดผ่าน

ที่ทำการไปรษณีย์สามแยกลาดพร้าว
สถานีดับเพลิงลาดพร้าว
ตลาดภาวนา
ตลาดลาดพร้าวสะพาน 2
สถานีตำรวจนครบาลโชคชัย
ตลาดโชคชัย 4
โรงเรียนถนอมพิศวิทยา
โรงพิมพ์ องค์การค้าของ สกสค. และศึกษาภัณฑ์พาณิชย์ สาขาลาดพร้าว
ที่ทำการไปรษณีย์ลาดพร้าว
ศูนย์การเรียนปัญญาภิวัฒน์ ลาดพร้าว
วัดสามัคคีธรรม
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา
ห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาลาดพร้าว
สถานีย่อยคลองจั่น การไฟฟ้านครหลวง
เดอะมอลล์บางกะปิ
ตลาดบางกะปิ
สำนักงานเขตบางกะปิ
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนลาดพร้าว
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°47′32″N 100°35′56″E﻿ / ﻿13.7922°N 100.5989°E﻿ / 13.7922; 100.5989
นิราศพระพุทธบาท

ระวังสับสนกับ นิราศพระบาท
| นิราศพระพุทธบาท |
| --- | --- |
กวี: พระมหานาค วัดท่าทราย
ประเภท: โคลงนิราศ
คำประพันธ์: โคลงสี่สุภาพ
ความยาว: 25 บท
ยุค: สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมวรรณศิลป์
นิราศพระพุทธบาท เป็นโคลงนิราศ ประพันธ์โดยพระมหานาค วัดท่าทราย เป็นวรรณกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย สันนิษฐานว่าในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ต้นฉบับพบรวมอยูในหนังสือสมุดไทย เรื่อง โคลงกวีโบราณ สันนิษฐานว่าแต่งขึ้นคราวเดียวกับ บุณโณวาทคำฉันท์ แต่พบคำประพันธ์เพียง 25 บทและไม่จบเรื่อง ข้อความข้างท้ายขาดหายไป
โคลงนิราศพระพุทธบาท ประกอบด้วยโคลงสี่สุภาพ จำนวน 25 บท เนื้อหาเล่าเรื่องการเดินทางไปนมัสการรอยพระพุทธบาทสระบุรี เรื่องเริ่มด้วยคำรำพันถึงหญิงคนรักแล้วเล่าการเดินทางผ่านวัดตองปุซึ่งมีชาวมอญอาศัยอยู่จำนวนมาก  ผ่านบ้านกระทุ่ม หนองคนที บางโขมด และบ้านแม่ลา ตอนท้ายกล่าวถึงคุณสมบัติ 3 ประการที่สตรีใช้พิฆาตบุรุษคือดวงเนตรเสียงเสนาะ และรูปโฉมว่าเหมือนศร 3 เล่มที่พระรามแผลงไปสังหารอสูร
กองพันสะเทินน้ำสะเทินบกจู่โจมที่ 2

| กองพันสะเทินน้ำสะเทินบกนาวิกโยธินที่ 2 |
| --- | --- |
เครื่องหมายของกองพันสะเทินน้ำสะเทินบกจู่โจมที่ 2
ประจำการ: 18 มีนาคม ค.ศ. 1942–1949, ค.ศ. 1952–ปัจจุบัน
ประเทศ:  สหรัฐ
เหล่า:  เหล่านาวิกโยธินสหรัฐ
รูปแบบ: กองพันยานยนต์
บทบาท: จู่โจมสะเทินน้ำสะเทินบก
กำลังรบ: กองพัน
ขึ้นกับ: กองพลนาวิกโยธินที่ 2 กองกำลังนาวิกโยธินโพ้นทะเลที่ 2
กองบัญชาการ: ฐานนาวิกโยธิน ค่ายเลอเฌิน
สมญา: สายพานที่ 2
คำขวัญ: ยัต-ยาส "เอ็งไม่ใช่สายพาน-เอ็งไม่ใช่ไอ้โง่" "คลื่นลูกแรก" "ไม่เป็นสองรองใคร" จากทะเลสู่แผ่นดิน "จากทะเลสู่ฝั่ง"
สีหน่วย: แดง, ขาว, น้ำเงิน และเขียว
สัญลักษณ์นำโชค: จระเข้ตีนเป็ด
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามโลกครั้งที่สอง การทัพกัวดัลคะแนล  ยุทธการที่ตาราวา  ยุทธการที่ไซปัน  ยุทธการที่เกาะทีเนียน  ยุทธการที่โอกินาวะ ปฏิบัติการพายุทะเลทราย  สงครามต่อต้านการก่อการร้าย ปฏิบัติการเสรีภาพอิรัก  ปฏิบัติการเสรีภาพยั่งยืน 
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการปัจจุบัน: พันโท ลินน์ เบเรนด์เซน
จ่ากองพัน: จ่าสิบเอก (พิเศษ) แดเนียล มอร์นิง
กองพันสะเทินน้ำสะเทินบกจู่โจมที่ 2 (อังกฤษ: 2nd Assault Amphibian Battalion) เป็นกองพันยานยนต์ของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ ระบบอาวุธหลักของพวกเขาคือยานรบสะเทินน้ำสะเทินบก กองพันนี้เป็นกองพันแยกต่างหากภายในกองพลนาวิกโยธินที่ 2 และกองกำลังนาวิกโยธินโพ้นทะเลที่ 2 หน่วยนี้ตั้งอยู่ที่ค่ายเลอเฌิน รัฐนอร์ทแคโรไลนา
หน้าที่

ส่วนสำคัญในการจู่โจมผิวฝั่งของกำลังรบยกพลขึ้นบกและอุปกรณ์ของพวกเขาในการโดยสารเดียว จากการขนส่งจู่โจมช่วงปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกเพื่อวัตถุประสงค์ภายในประเทศ; เพื่อดำเนินการยานยนต์และการสนับสนุนการรบที่เกี่ยวข้อง ในปฏิบัติการขึ้นฝั่งที่ตามมา
หน่วยปัจจุบัน

กองบังคับการและกองร้อยบริการ
กองร้อยแอลฟา (A)
กองร้อยบราโว (B)
คำขวัญ

ยัต-ยาส, "เอ็งไม่ใช่สายพาน-เอ็งไม่ใช่ไอ้โง่"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กองพันสะเทินน้ำสะเทินบกจู่โจมที่ 2
พีเตอร์ สไมเกิล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  พีเตอร์ บอแลสวัฟ สไมเกิล
เกิด:   (1963-11-18) 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 (61 ปี)
เกิดที่:  Gladsaxe ประเทศเดนมาร์ก
สูง:  1.91 เมตร (6 ฟุต 3 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ชุดเยาวชน
1972–1975:  Høje-Gladsaxe
1975–1981:  Gladsaxe-Hero
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1981–1984 |  Gladsaxe-Hero |  46 |  (0) |
| 1984–1987 |  Hvidovre |  78 |  (6) |
| 1987–1991 |  Brøndby |  119 |  (2) |
| 1991–1999 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  292 |  (0) |
| 1999–2001 |  สปอร์ติงลิสบอน |  50 |  (0) |
| 2001–2002 |  แอสตันวิลลา |  29 |  (1) |
| 2002–2003 |  แมนเชสเตอร์ซิตี |  29 |  (0) |
| รวม |   |  643 |  (9) |
ทีมชาติ
| 1987–2001 |  เดนมาร์ก |  129 |  (1) |
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น.  † ลงเล่น (ประตู) 
พีเตอร์ บอแลสวัฟ สไมเกิล (เดนมาร์ก: Peter Bolesław Schmeichel; เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963) เป็นนักฟุตบอลชาวเดนมาร์กเชื้อสายโปแลนด์ (จากชื่อกลางของเขา) และเป็นผู้รักษาประตูระดับตำนานของสโมสรแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เนื่องจากเขามีส่วนร่วมในการคว้าทริปเปิลแชมป์ใน ค.ศ. 1999 เขาเคยได้รับการโหวตเป็นผู้รักษาประตูที่ดีที่สุดในโลกเมื่อ ค.ศ. 1992 และ ค.ศ. 1993 และเป็นหนึ่งในผู้เล่นสำคัญของทีมชาติเดนมาร์กชุดคว้าแชมป์ฟุตบอลยูโร 1992 สไมเกิลนั้นเป็นบิดาของแคสเปอร์ สไมเกิลซึ่งเป็นผู้รักษาประตูเช่นเดียวกันของสโมสรเลสเตอร์ซิตีชุดคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2015–16
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ Peter Schmeichel ที่ Soccerbase
Danish national team profile เก็บถาวร 2018-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พีเตอร์ สไมเกิล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กกัปตันในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก |
| --- | --- |
สมัยยูโรเปียนคัพ:  1956 :  Muñoz  1957 :  Muñoz  1958 :  Alonso  1959 :  Zárraga  1960 :  Zárraga  1961 :  Águas  1962 :  Águas  1963 :  เช.มัลดีนี  1964 :  Picchi  1965 :  Picchi  1966 :  เฆนโต  1967 :  McNeill  1968 :  ชาร์ลตัน  1969 :  Rivera  1970 :  Israël  1971 :  วาซอวิช  1972 :  Keizer  1973 :  ไกรฟฟ์  1974 :  เบ็คเคินเบาเออร์  1975 :  เบ็คเคินเบาเออร์  1976 :  เบ็คเคินเบาเออร์  1977 :  ฮิวส์  1978 :  ฮิวส์  1979 :  แม็คโกเวิร์น  1980 :  แม็คโกเวิร์น  1981 :  Thompson  1982 :  มอร์ติเมอร์  1983 :  Hrubesch  1984 :  Souness  1985 :  Scirea  1986 :  Iovan  1987 :  Pinto  1988 :  Gerets  1989 :  บาเรซี  1990 :  บาเรซี  1991  :  Stojanović  1992 :  ซูบีซาร์เรตา 
สมัยแชมเปียนส์ลีก:  1993 :  เดช็อง  1994 :  Tassotti  1995 :  Blind  1996 :  วีอัลลี  1997 :  Sammer  1998 :  Sanchís  1999 :  สไมเกิล  2000 :  Redondo  2001 :  Effenberg  2002 :  อิเอร์โร  2003 :  พี. มัลดีนี  2004 :  Costa  2005 :  เจอร์ราร์ด  2006 :  ปูย็อล  2007 :  พี. มัลดีนี  2008 :  เฟอร์ดินานด์  2009 :  ปูย็อล  2010 :  ซาเนตติ  2011 :  ชาบี  2012 :  แลมพาร์ด  2013 :  ลาห์ม  2014 :  กาซิยัส  2015 :  อินิเอสตา  2016 :  ราโมส  2017 :  ราโมส  2018 :  ราโมส  2019 :  เฮนเดอร์สัน  2020 :  น็อยเออร์  2021 :  อัซปิลิกูเอตา  2022 :  มาร์เซลู  2023 :  กึนโดอัน  2024 :  นาโช 
| ด ค กผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมยุโรป |
| --- | --- |
 1990: Zenga  1991: อิลก์เนอร์  1992: สไมเกิล  1993: สไมเกิล  1994: พรูดอม  1995: ฟัน เดร์ซาร์  1996: Köpke  1997: เลมัน  1998: สไมเกิล  1999: คาห์น  2000: คาห์น  2001: คาห์น  2002: คาห์น  2003: บุฟฟอน  2004: Baía  2005: แช็ค  2006: เลมัน  2007: แช็ค  2008: แช็ค  2009: ฟัน เดร์ซาร์  2010: กาซิยัส  2011: น็อยเออร์  2012: แช็ค  2013: น็อยเออร์  2014: น็อยเออร์  2015: น็อยเออร์  2016: บุฟฟอน  2017: บุฟฟอน  2018: นาบัส  2019: อาลีซง  2020: น็อยเออร์  2021: แมนดี  2022: กูร์ตัว  2023: แอแดร์ซง  2024: มาร์ติเนซ
นิราศษีดา

| นิราศษีดา |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: ราชาพิลาปคำฉันท์
กวี: ไม่ปรากฏ
ประเภท: นิราศ
คำประพันธ์: ฉันท์และกาพย์
ยุค: อยุธยา
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมวรรณศิลป์
นิราศษีดา หรือ ราชาพิลาปคำฉันท์ เป็นวรรณกรรมสมัยอยุธยาที่ประพันธ์เป็นฉันท์และกาพย์ต่าง ๆ ได้แก่ โตฎกฉันท์ 12, เยสันตา 21, รัตนมาลาฉันท์ 22, มณีรัตน์ฉันท์ 14, มงคลรัตนฉันท์ 22, ปทุมรัตนฉันท์ 35, ดิลกวิเชียรฉันท์ 25, ชินวรฉันท์ 15, ฉันทฉบำ 18, ฉบังโคลสิงฆฉันท์ 16, กาพย์สุรางคนางค์ และกาพย์ฉบัง
นิยะดา เหล่าสุนทร ระบุว่านิราศษีดาเป็นนิราศคำฉันท์เรื่องแรก ผู้แต่งน่าจะแต่งในสมัยใกล้เคียงกับทวาทศมาสและกำสรวลโคลงดั้น ซึ่งเป็นนิราศโคลงรุ่นแรก สันนิษฐานว่าแต่งก่อนจินดามณีเพราะปรากฏคำประพันธ์เรื่องนิราศษีดาในจินดามณี และยังมีข้อสันนิษฐานว่านิราศษีดาไม่ใช่วรรณกรรมอยุธยาตอนต้นเพราะมีการใช้ฉันท์ผสมระหว่างอินทรวิเชียร์ฉันท์กับวสันตดิลกฉันท์ ซึ่งเป็นลักษณะที่ต่างไปจากวรรณคดีคำฉันท์สมัยอยุธยาตอนต้นที่ไม่ปรากฏฉันท์ผสมเลย
นิราศษีดามีที่มาจากวรรณคดีสันสกฤตเรื่อง รามายณะ ของฤๅษีวาลมีกิ เนื้อเรื่องมาจากตอนที่พระรามคร่ำครวญถึงนางษีดา หลังจากที่นางษีดาถูกทศกัณฐ์ลักพาตัวไปอยู่ในกรุงลงกา สำนักงานราชบัณฑิตยสภาระบุว่า "ภาษาและถ้อยคำที่ใช้แสดงให้เห็นว่าผู้ประพันธ์มีความรู้ภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต และภาษาเขมรเป็นอย่างดี จึงนำภาษาเหล่านั้นมาใช้ประพันธ์ได้อย่างไพเราะ จนทำให้วรรณคดีเรื่องนี้ได้รับยกย่องและนำมาเป็นแบบอย่างในการประพันธ์"
หอพระสมุดวชิรญาณได้นำมาตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในหนังสือวชิรญาณ เมื่อ พ.ศ. 2445 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พิมพ์ครั้งนี้ใช้ชื่อว่า นิราศษีดา ต้นฉบับตัวเขียนสมุดไทยเรื่องนี้เก็บรักษาไว้ ณ หอสมุดแห่งชาติ ปัจจุบันมีอยู่ทั้งหมด 10 ฉบับ ซึ่งน่าจะคัดลอกในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ต่อมา พ.ศ. 2530 กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ ได้นำเรื่องนี้มาพิมพ์รวมไว้ในหนังสือ วรรณกรรมสมัยอยุธยา เล่ม 2 เป็นการพิมพ์ตามต้นฉบับพิมพ์ครั้งแรก
รายชื่อนัดชิงชนะเลิศเอเอฟซีคัพและเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกทู

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 2004; 21 ปีที่แล้ว (2004)
ภูมิภาค: เอเชีย (เอเอฟซี)
จำนวนทีม: 32 (รอบแบ่งกลุ่ม) 2 (นัดชิงชนะเลิศ)
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน:  เซ็นทรัลโคสต์มารีเนอส์ (สมัยที่ 1)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด:  อัลคูเวต  อัลกุวาอัลญาวียะห์ (สโมสรละ 3 สมัย)
 เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกทู 2024–25
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกทู เป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำปีก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 2004 จัดโดยสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย แต่เดิมการแข่งขันมีชื่อว่า เอเอฟซีคัพ และเป็นการแข่งขันระดับที่สองของฟุตบอลสโมสรเอเชียรองจากเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท และเหนือกว่าเอเอฟซีแชลเลนจ์ลีก สโมสรต่าง ๆ จะผ่านเข้าสู่การแข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกทูได้นั้นขึ้นอยู่กับผลงานในลีกระดับชาติและการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วย นัดชิงชนะเลิศในห้าปีแรกของการแข่งขันนั้นจะเล่นแบบสองนัดในสนามเหย้าของแต่ละสโมสร ตั้งแต่ ค.ศ. 2009 นัดชิงชนะเลิศจะเล่นแบบนัดเดียว อัลจาอิชจากซีเรียเป็นผู้ชนะเลิศของการแข่งขันที่จัดขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 2004 โดยชนะอัลวาห์ดาด้วยประตูทีมเยือน
อัลคูเวต และอัลกุวาอัลญาวียะห์ เป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด โดยชนะเลิศรายการนี้สโมสรละสามสมัย สโมสรจากคูเวตชนะเลิศการแข่งขันมากที่สุดที่สี่สมัย การแข่งขันถูกครอบงำโดยสโมสรจากเอเชียตะวันตก โดยผู้ชนะเลิศจากนอกเหนือภูมิภาคดังกล่าว ได้แก่ นาซาฟการ์ชีจากอุซเบกิสถานใน ค.ศ. 2011, โจโฮร์ดารุลตักซิมจากมาเลเซียใน ค.ศ. 2015 และเซ็นทรัลโคสต์มารีเนอส์จากออสเตรเลียใน ค.ศ. 2024 ผู้ชนะเลิศปัจจุบันคือ เซ็นทรัลโคสต์มารีเนอส์ โดยชนะอัลอาเฮดในนัดชิงชนะเลิศ 2024
ผลงาน > แบ่งตามสโมสร

| ด ค ก สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ปีที่ชนะเลิศ | ปีที่ได้รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  อัลคูเวต | 3 | 1 | 2009, 2012, 2013 | 2011 |
|  อัลกุวาอัลญาวียะห์ | 3 | 0 | 2016, 2017, 2018 |  |
|  อัลฟัยเศาะลี | 2 | 1 | 2005, 2006 | 2007 |
|  อัลมูฮาร์รัก | 2 | 1 | 2008, 2021 | 2006 |
|  อัลกาดเซีย | 1 | 2 | 2014 | 2010, 2013 |
|  นาซาฟการ์ชี | 1 | 1 | 2011 | 2021 |
|  อัลอาเฮด | 1 | 1 | 2019 | 2023–24 |
|  อัลจาอิช | 1 | 0 | 2004 |  |
|  ชาบับอัลออร์ดอน | 1 | 0 | 2007 |  |
|  อัลอิตติฮัด | 1 | 0 | 2010 |  |
|  โจโฮร์ดารุลตักซิม | 1 | 0 | 2015 |  |
|  อัลซีบ | 1 | 0 | 2022 |  |
|  เซ็นทรัลโคสต์มารีเนอส์ | 1 | 0 | 2023–24 |  |
|  อัรบีล | 0 | 2 |  | 2012, 2014 |
|  อิสติกลอล | 0 | 2 |  | 2015, 2017 |
|  อัลวาห์ดา | 0 | 1 |  | 2004 |
|  เนจเมห์ | 0 | 1 |  | 2005 |
|  ซาฟา | 0 | 1 |  | 2008 |
|  อัลการามะห์ | 0 | 1 |  | 2009 |
|  เบงกาลูรู | 0 | 1 |  | 2016 |
|  อัลตินอัสซีร์ | 0 | 1 |  | 2018 |
|  เอพริล 25 | 0 | 1 |  | 2019 |
|  กัวลาลัมเปอร์ซิตี | 0 | 1 |  | 2022 |
ผลงาน > แบ่งตามชาติ

| ชาติ | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  คูเวต | 4 | 3 | 7 |
|  อิรัก | 3 | 2 | 5 |
|  จอร์แดน | 3 | 1 | 4 |
|  ซีเรีย | 2 | 2 | 4 |
|  บาห์เรน | 2 | 1 | 3 |
|  เลบานอน | 1 | 2 | 3 |
|  อุซเบกิสถาน | 1 | 1 | 2 |
|  มาเลเซีย | 1 | 1 | 2 |
|  โอมาน | 1 | 0 | 1 |
|  ออสเตรเลีย | 1 | 0 | 1 |
|  ทาจิกิสถาน | 0 | 2 | 2 |
|  อินเดีย | 0 | 1 | 1 |
|  เติร์กเมนิสถาน | 0 | 1 | 1 |
|  เกาหลีเหนือ | 0 | 1 | 1 |
โฮมโปร

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทมหาชน
การซื้อขาย: SET:HMPRO
รูปแบบ: ธุรกิจค้าปลีก
ก่อตั้ง: 27 มิถุนายน พ.ศ. 2538; 29 ปีก่อน (2538-06-27)
สำนักงานใหญ่: 31 หมู่ที่ 9 ถนนประชาชื่น-นนทบุรี ตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี 11000
บุคลากรหลัก: อนันต์ อัศวโภคิน (ประธานกรรมการบริษัท) มานิต อุดมคุณธรรม (รองประธานกรรมการ) คุณวุฒิ ธรรมพรหมกุล (ประธานคณะกรรมการบริหาร) วีรพันธ์ อังสุมาลี (กรรมการผู้จัดการ)
ผลิตภัณฑ์: อุปกรณ์ก่อสร้าง เครื่องใช้ภายในบ้านและที่อยู่อาศัย
เว็บไซต์: www.homepro.co.th
โฮมโปร (อังกฤษ: HomePro) ชื่อเต็ม บริษัท โฮม โปรดักส์ เซ็นเตอร์ จำกัด (มหาชน)  ก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2538 ด้วยทุนจดทะเบียนเริ่มต้น 150 ล้านบาท ซึ่งเป็นการร่วมลงทุนของ กลุ่ม แลนด์ แอนด์ เฮ้าส์, บริษัท อเมริกัน อินเตอร์แนชชั่นแนล แอสชัวรันส์ จำกัด และกลุ่มสารสิน ได้เข้าจดทะเบียนเป็นบริษัทรับอนุญาตในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ก่อตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อประกอบธุรกิจค้าปลีก โดยจำหน่ายสินค้าและให้บริการที่เกี่ยวข้องกับการก่อสร้าง ต่อเติม ซ่อมแซม อาคาร บ้านและที่อยู่อาศัยแบบครบวงจร โดยในเดือนกันยายน พ.ศ. 2539 บริษัทฯ ได้เปิดดำเนินการที่สาขาฟิวเจอร์พาร์ค รังสิต ในย่านรังสิต เป็นสาขาแรก ปัจจุบัน บริษัทฯ มีสาขาที่เปิดดำเนินการแล้วทั้งสิ้น 94 สาขา ( พ.ศ. 2566)  ซึ่งตั้งอยู่ในเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑล 36 สาขา และอยู่ในพื้นที่ต่างจังหวัด อีก 58 สาขา วันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ราคาหุ้นของบริษัทต่ำสุดในรอบ 8 ปี ปิดที่ 8.80 บาท