stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แมรี ทิวดอร์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
การสมรสครั้งที่สอง: ดัชเชสแห่งซัฟโฟล์ค

พระราชินีแมรีไม่ทรงมีความสุขกับชีวิตสมรสกับพระเจ้าหลุยส์ซึ่งอาจจะเป็นไปได้ว่าขณะนั้นทรงตกหลุมรักชาร์ลส์ แบรนดอน ดยุคแห่งซัฟโฟล์คที่ 1 อยู่แล้ว สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 เองก็ทรงทราบความรู้สึกของพระขนิษฐา แต่ก็ยังทรงหวังจะใช้การสมรสของแมรีให้เป็นประโยชน์ทางการเมืองต่อไป ฉะนั้นเมื่อทรงส่งให้แบรนดอนไปรับตัวพระราชินีแมรีในเดือนมกราคม  ค.ศ. 1515 พระองค์ก็ให้แบรนดอนให้คำสัญญาว่าจะไม่ขอแมรีแต่งงาน  แต่แมรีและแบรนดอนก็แต่งงานกันอย่างลับๆ ในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ซึ่งตามกฎแล้วก็เป็นการกระทำที่ถือว่าเป็นการกบฏต่อแผ่นดินเพราะแบรนดอนแต่งงานกับเจ้าหญิงในราชตระกูลโดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากพระเจ้าเฮนรี พระเจ้าเฮนรีทรงมีความพิโรธเป็นอันมาก ฝ่ายองคมนตรีก็ยุให้พระองค์จับแบรนดอนและประหารชีวิต แต่คาร์ดินัลทอมัส โวลซีย์เข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย และพระเจ้าเฮนรีเองก็โปรดปรานทั้งแบรนดอนและพระขนิษฐา ทั้งสองคนจึงถูกลงโทษเพียงเสียค่าปรับเป็นจำนวนมหาศาล (ประมาณ £7,200,000 เมื่อเทียบกับค่าเงินในปัจจุบัน) แต่ก็ได้รับการผ่อนผันบ้างต่อมา แบรนดอนและแมรีสมรสกันอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1515 พระราชวังกรีนนิช
แม้ว่าจะทรงเสกสมรสเป็นครั้งที่สองในอังกฤษแต่แมรีก็ยังรู้จักกันในนามว่า “พระราชินีฝรั่งเศส” และไม่เป็นที่รู้จักกันตามบรรดาศักดิ์ว่าเป็น “ดัชเชสแห่งซัฟโฟล์ค” เมื่อทรงมีชีวิตอยู่  แมรีทรงใช้ชีวิตส่วนใหญ่ที่ที่ตั้งของดัชชีในซัฟโฟล์ค
ความสัมพันธ์ระหว่างแมรีและสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 มาห่างเหินกันในปลายคริสต์ทศวรรษ 1520 เมื่อแมรีไม่ทรงเห็นด้วยกับการขอให้ประกาศการแต่งงานกับแคเธอรีนแห่งอารากอนเป็นโมฆะของพระเชษฐา แมรีคุ้นเคยกับพระราชินีแคเธอรีนอยู่เป็นเวลาหลายปีและไม่โปรดแอนน์ โบลีน ผู้ที่ทรงรู้จักครั้งแรกในฝรั่งเศส
แมรีสิ้นพระชนม์ที่คฤหาสน์เวสต์ธอร์พฮอลล์ในซัฟโฟล์คเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1533 พระร่างถูกบรรจุที่เบอรีเซนต์เอ็ดมันด์ในซัฟโฟล์ค แต่ต่อมาถูกย้ายไปอยู่ที่วัดเซนต์แมรีในเบอรีเซนต์เอ็ดมันด์เช่นกัน แต่สำนักสงฆ์ถูกทำลายระหว่างสมัยที่มีการการยุบอารามทั่วไปในอังกฤษ ต่อมาแบรนดอนก็สมรสกับคู่หมั้นของลูกชายที่มีอายุเพียงสิบสี่ปีและมีลูกด้วยกันสองคน
บุตรธิดา

แบรนดอนและเจ้าหญิงแมรีมีบุตรธิดาด้วยกันสามคน:
เฮนรี แบรนดอน เอิร์ลแห่งลิงคอล์นที่ 1
ฟรานซ์ เกรย์ ดัชเชสแห่งซัฟโฟล์ค
เอเลนอร์ คลิฟฟอร์ด เคานเทสแห่งคัมเบอร์แลนด์
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์ทิวดอร์
ราชวงศ์วาลัวส์
| ด ค กราชินีและจักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 Adelaide of Aquitaine  โรซาลาแห่งอิตาลี  แบร์ตแห่งบูร์กอญ  กงส์ต็องส์แห่งอาร์ล  Matilda of Frisia  อานแห่งเคียฟ  แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์  Bertrade de Montfort  Adelaide of Maurienne  อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน  กอนส์ตันซาแห่งกัสติยา  อาแดลแห่งช็องปาญ  อิซาเบลลาแห่งเอโนลต์  อินเกเบิร์กแห่งเดนมาร์ก  Agnes of Merania  บลังกาแห่งกัสติยา  มาร์กาเร็ตแห่งโพรว็องซ์  อิซาเบลแห่งอารากอน  มาเรียแห่งบราบ็องต์  โจนที่ 1 แห่งนาวาร์  Margaret of Burgundy  Clementia of Hungary  Joan II of Burgundy  Blanche of Burgundy  มารีแห่งลักเซมเบิร์ก  ฌาน เดเวรอ  ฌานน์แห่งบูร์กอญ  บลานซ์แห่งนาวาร์  ฌานน์แห่งโอแวร์ญ  ฌานแห่งบูร์บง  อิสซาเบลลาแห่งบาวาเรีย  มารีแห่งอ็องฌู  ชาร์ล็อตต์แห่งซาวอย  แอนน์แห่งบริตานี  ฌานแห่งฝรั่งเศส  แมรี ทิวดอร์  โกลดแห่งฝรั่งเศส  เอเลนอร์แห่งออสเตรีย  แคทเธอรีน เดอ เมดีชี  แมรี สจวต  เอลิซาเบธแห่งออสเตรีย  หลุยส์แห่งลอแรน-โวเดมง  มาร์เกอริตแห่งวาลัว  มารี เดอ เมดีซิส  อานน์แห่งออสเตรีย  มาเรีย เทเรซาแห่งสเปน  มารี เลชชินสกา  มารี อ็องตัวแน็ต  มารีอา จูเซปปินาแห่งซาวอย*  โฌเซฟีน เดอ โบอาร์แน  มารี หลุยส์แห่งออสเตรีย  มารี-เตแรซแห่งฝรั่งเศส*  มารีอา อะเมเลียแห่งเนเปิลส์และซิซิลี  เออเฌนี เดอ มอนตีโค 
*เป็นที่ถกเถียง
ภาพร่างระหว่างที่เป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
โกยาเนีย

| โกยาเนีย |
| --- | --- |
เทศบาล
The Municipality of Goiânia
Skyline of Goiânia, Top of left:Monument of tree races in Civic Square, Top of right:Vaca Brava Park and Jaragua business area, Middle of left:Jardim Zoological Park in Pedro Lovovico area, Middle of right:Monument in Ratinho Square, Bottom:Night of downtown Goiânia
   ธง ตรา
สถานที่ตั้งของเมืองโกยาเนีย
โกยาเนียสถานที่ตั้งในบราซิล
พิกัด: 16°40′00″S 49°15′00″W﻿ / ﻿16.66667°S 49.25000°W﻿ / -16.66667; -49.25000
ประเทศ:  บราซิล
ภาค: ภาคกลางและตะวันตก
รัฐ:  รัฐโกยาช
Founded: October 24, 1933
การปกครอง
 • Mayor: Paulo de Siqueira Garcia (PT)
พื้นที่
 • เทศบาล: 789 ตร.กม. (305 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 739 ตร.กม. (285 ตร.ไมล์)
ความสูง: 749 เมตร (2,457 ฟุต)
ประชากร (2010)
 • เทศบาล: 1,301,892 (12) คน
 • ความหนาแน่น: 1,604 คน/ตร.กม. (4,150 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,206,734 (10) คน
เขตเวลา: UTC-3 (UTC−3)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-2 (UTC−2)
Postal Code: 74000-000
รหัสพื้นที่: +55 62
เว็บไซต์: Goiânia, Goiás
โกยาเนีย (โปรตุเกส: Goiânia) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐโกยาช ประเทศบราซิล มีประชากร 1,301,892 คน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางและตะวันตก และใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 13 ของประเทศ มหานครมีประชากร 2,063,744 คน
เป็นเมืองที่มีการวางผังเมืองอย่างดี ได้รับการสถาปนาเป็นเมืองเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1933 โดยเป็นเมืองที่มีพื้นที่สีเขียวต่อผู้อยู่อาศัยมากที่สุดในบราซิล และเป็นอันดับ 2 ของโลก รองจากเมืองเอดมันตันของแคนาดา
แม็ส

ระวังสับสนกับ เมซ
| แม็ส เมืองแม็ส Ville de Metz |
| --- | --- |
  มหาวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งแม็ส
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: กร็องแต็สต์
จังหวัด: มอแซล
เขต: แม็สวีล
สหเทศบาล: แม็ส-เมโทรปอล
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008–2014) : ดอมีนิก โกร (Socialist Party)
พื้นที่1: 41.9 ตร.กม. (16.2 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (1999): 363 ตร.กม. (140 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล (1999): 1,837 ตร.กม. (709 ตร.ไมล์)
ประชากร (2005)2: 124,500 คน
 • อันดับ: 28th in France
 • ความหนาแน่น: 3,000 คน/ตร.กม. (7,700 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (1999): 322,526 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 890 คน/ตร.กม. (2,300 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล (1999): 429,588 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 230 คน/ตร.กม. (610 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 57463 /57000
เว็บไซต์: http://www.mairie-metz.fr/
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
แม็ส (ฝรั่งเศส: Metz, เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [mɛs], ฟังเสียง) ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลวงของแคว้นลอแรน เมืองหลักของจังหวัดโมแซลในประเทศฝรั่งเศส เมืองแม็สตั้งอยู่ทางตรงที่แม่น้ำโมแซลมาบรรจบกับแม่น้ำแซย์ และเป็นนครหลวงโบราณของอาณาจักรออสเตรเซียของราชวงศ์กาโรแล็งเชียง โดยมีมรดกทางวัฒนธรรมเป็นโบราณสถานซึ่งเชื่อมโยงประวัติศาสตร์ของเมืองย้อนไปกว่า 3000 ปี รวมไปถึงศิลปกรรมในยุคที่ถูกยึดครองโดยจักรวรรดิเยอรมนีช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ซึ่งปรากฏชัดบริเวณย่านจักรวรรดิ (Le quartier impérial)  แม้ว่าในประวัติศาสตร์น็องซีจะเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรดยุคแห่งลอแรน แต่แม็สได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงของแคว้นลอแรนที่ตั้งขึ้นใหม่ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพราะความที่เคยเป็นเมืองหลวงของโลทาริงเกีย
ลักษณะทางภูมิศาสตร์

แม็สอยู่ในชัยภูมิที่ถือได้ว่าเป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญของยุโรปตะวันตก โดยเชื่อมเมืองสำคัญของหลายประเทศของเบลเยียม ลักเซมเบิร์ก เยอรมนี และฝรั่งเศส
ในแนวเหนือใต้เชื่อมกรุงบรัสเซลส์ - ลักเซมเบิร์ก - แม็ส - น็องซี - ดีฌง
ในแนวตะวันตกตะวันออกเชื่อม ปารีส - แร็งส์ - แม็ส - สทราซบูร์ - แฟรงก์เฟิร์ต
ลักษณะของการตั้งเมืองแม็สแบ่งออกเป็นสองส่วน โดยซีกตะวันตกตั้งอยู่ในส่วนที่เป็นที่ราบแอ่งริมแม่น้ำโมแซลซึ่งพาดผ่านเมืองทางตะวันตกเฉียงใต้และซีกตะวันออกตั้งอยู่บนเนินเขาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขาแซ็งกองตัง อยู่ในเขตภูมิอากาศอบอุ่น ในฤดูร้อนและฤดูหนาวมีความแตกต่างกันค่อนข้างมาก
เมืองพี่น้อง

ลักเซมเบิร์ก ประเทศลักเซมเบิร์ก ตั้งแต่ พ.ศ. 2495
เทรียร์ ประเทศเยอรมนี ตั้งแต่วันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2500
กลอสเตอร์ ประเทศสหราชอาณาจักร ตั้งแต่ พ.ศ. 2503
แทนเจียร์ ประเทศโมร็อกโก
ไทเลอร์ (เท็กซัส) ประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ พ.ศ. 2526
แซง-เดอนี เรอูว์นียง ประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่ พ.ศ. 2529
คาร์เมียล ประเทศอิสราเอล ตั้งแต่ มิถุนายน พ.ศ. 2530
อี๋ชาง ประเทศจีน ตั้งแต่ พ.ศ. 2534
ฮราเดตส์กราลอเว ประเทศสาธารณรัฐเช็ก ตั้งแต่  วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2544
แคนซัสซิตี ประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ พ.ศ. 2546
ดูเพิ่ม

หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
จังหวัดในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แม็ส
Official Town Council website
Pictures of Metz
Historic maps เก็บถาวร 2007-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Metz.Online.Fr - Your guide to all web sites related to Metz
Metz Technopôle website
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
โกลด ปงปีดู

| โกลด ปงปีดู Claude Pompidou |
| --- | --- |
โกลด ปงปีดูในปี พ.ศ. 2517 (คนที่อยู่ทางขวา)

คู่สมรสประธานาธิบดีฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 20 มิถุนายน พ.ศ. 2512 – 2 เมษายน พ.ศ. 2517
ก่อนหน้า: อีวอน เดอ โกล
ถัดไป: อาน-แอมอน ฌิสการ์ แด็สแต็ง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2454 ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 (94 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
คู่สมรส: ฌอร์ฌ ปงปีดู
บุตร: อาแล็ง ปงปีดู (บุตรบุญธรรม)

โกลด ปงปีดู (ฝรั่งเศส: Claude Pompidou; เกิด 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส) เป็นภริยาของฌอร์ฌ ปงปีดูประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสคนที่ 19 ถือเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของประเทศฝรั่งเศสคนที่ 18 ตั้งแต่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2512 – 2 เมษายน พ.ศ. 2517
| ก่อนหน้า |  | โกลด ปงปีดู |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อีวอน เดอ โกล |  | คู่สมรสประธานาธิบดีฝรั่งเศส  (พ.ศ. 2512- พ.ศ. 2517) |  | อาน-แอมอน ฌิสการ์ แด็สแต็ง |
| ด ค กคู่สมรสและคู่ครองประธานาธิบดีฝรั่งเศส |
| --- | --- |
สาธารณรัฐที่ 3: เอลีซ ตีแยร์ • เอลีซาแบ็ต เดอ มัก-มาอง • กอราลี เกรวี • เซซีล การ์โน • เอแลน การ์ซีมีร์-แปรีเย • แบร์ต โฟร์ • มารี-หลุยส์ ลูแบ • ฌาน ฟาลีแยร์ • อ็องรีแย็ต ปวงกาเร • แฌร์แมน เดชาแนล • ฌาน มีลร็อง • ฌาน ดูแมร์ก • บล็องช์ ดูเม • มาร์เกอริต เลอเบริง
สาธารณรัฐที่ 4: มีแชล โอรียอล • แฌร์แมน กอตี
สาธารณรัฐที่ 5: อีวอน เดอ โกล • โกลด ปงปีดู • อาน-แอมอน ฌิสการ์ แด็สแต็ง • ดาเนียล มีแตร็อง • แบร์นาแด็ต ชีรัก • เซซิลียา ซิกาเนร์-อัลเบนิซ • การ์ลา บรูนี • วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ • ฌูลี การ์แย • บรีฌิต มาครง
โกลด ฟร็องซัว ฌอฟรัว

โกลด ฟร็องซัว ฌอฟรัว (ฝรั่งเศส: Claude François Geoffroy; ค.ศ. 1729 – 18 มิถุนายน ค.ศ. 1753) เป็นนักเคมีชาวฝรั่งเศส เป็นผู้ค้นพบธาตุบิสมัท แต่เดิมแร่ที่มีบิสมัทมักถูกจำแนกเป็นสินแร่ตะกั่วและดีบุก ฌอฟรัวตีพิมพ์ผลงานการค้นพบใน Mémoires de l’académie française ปี ค.ศ. 1753
ฌอฟรัวเป็นหัวหน้าเภสัชกรของร้านขายยาในปี ค.ศ. 1748 ต่อมาในปี ค.ศ. 1752 ฌอฟรัวเข้าเป็นภาคีสมาชิกบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์ฝรั่งเศสในฐานะนักเคมีพิเศษ ฌอฟรัวเสียชีวิตในปีต่อมา ขณะอายุได้ 23–24 ปี
บางครั้งฌอฟรัวถูกเรียกว่า โกลด ฌอฟรัว ผู้ลูก (Claude Geoffroy the Younger) เพื่อไม่ให้สับสนกับโกลด โฌแซ็ฟ ฌอฟรัว (Claude Joseph Geoffroy) บิดาของเขา
แอวูรา

| แอวูรา |
| --- | --- |
เมือง
โบสถ์กราซา, อาสนวิหารแอวูรา, เทวสถานโรมันแห่งแอวูรา, มหาวิทยาลัยแอวูรา
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 38°34′N 07°54′W﻿ / ﻿38.567°N 7.900°W﻿ / 38.567; -7.900
การปกครอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,307.08 ตร.กม. (504.67 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 56,596 คน
เว็บไซต์: www.cm-evora.pt
| ศูนย์กลางประวัติศาสตร์แอวูรา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก

ประเทศ: โปรตุเกส
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: ii, iv
อ้างอิง: 361
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1986 (คณะกรรมการสมัยที่ 10)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แอวูรา (โปรตุเกส: Évora) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งทางตอนกลางของประเทศโปรตุเกส รวมทั้งเป็นเมืองหลักของเขตแอวูราและภูมิภาคอาเลงแตฌู (Alentejo) ในปี ค.ศ. 2011 เมืองนี้มีประชากร 56,596 คน บนพื้นที่ 1,307.08 ตารางกิโลเมตร วันหยุดประจำเทศบาลคือวันที่ 29 มิถุนายนของทุกปี
แอวูราเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกแห่งหนึ่ง เนื่องจากตัวเมืองเก่าได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี มีกำแพงเมืองยุคกลางโอบล้อมไว้บางส่วน และมีสิ่งก่อสร้างจำนวนมากซึ่งมีอายุย้อนไปได้ถึงยุคทางประวัติศาสตร์หลายยุค เช่น เทวสถานโรมัน นอกจากนี้ แอวูรายังเป็นเมืองเดียวของโปรตุเกสที่เป็นสมาชิกเครือข่ายเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว แอวูรา จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แอวูรา
เว็บไซต์เทศบาลเมืองแอวูรา
แผนที่เมืองแอวูรา เก็บถาวร 2012-09-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Évora Bilíngue PT/BG เก็บถาวร 2011-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำนักงานท่องเที่ยวเมืองแอวูรา - คู่มือท่องเที่ยวแอวูรา เก็บถาวร 2010-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แพนอเมริกันเกมส์ 2015

| การแข่งขันกีฬาแพนอเมริกันเกมส์ครั้งที่ 17 |
| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ:  โทรอนโต
จำนวนประเทศ: 41 ประเทศ
จำนวนนักกีฬา: 6,135 คน
ประเภทกีฬา: 346 รายการใน 36 ชนิดกีฬา
พิธีเปิด: 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2015
พิธีปิด: 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2015
ประธานพิธี: เดวิด จอห์นสตัน
นักกีฬากล่าวนำปฏิญานตน: สตีเฝน ดัซสเน
ผู้จุดคบเพลิง: สตีฟ แนช
สนามกีฬาหลัก: แพนอเมริกันโดม
←  กวาดาลาฮารา 2011  ลิมา 2019 → 
กีฬาแพนอเมริกันเกมส์ 2015 (ฝรั่งเศส: Jeux panaméricains de 2015 à Toronto) การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่โทรอนโต รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ระหว่างวันที่ 10 – 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2015
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

องค์การกีฬาแพนอเมริกันได้คัดเลือกเมืองเจ้าภาพระหว่างการประชุมที่กวาดาลาฮารา ประเทศเม็กซิโกเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009
| ผลการตัดสิน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เมือง | ประเทศ | คะแนน |  |  |  |  |
| โทรอนโต |  แคนาดา | 33 |  |  |  |  |
| ลิมา |  เปรู | 11 |  |  |  |  |
| โบโกตา |  โคลอมเบีย | 7 |  |  |  |  |
การแข่งขัน > ประเทศที่เข้าร่วม

PASO ทั้งหมด 41 ชาติเข้าร่วมการแข่งขันน้อยกว่าหนึ่งประเทศจากการแข่งขัน แพนอเมริกันเกมส์ 2011 เนื่องจากคณะกรรมการโอลิมปิกเนเธอร์แลนด์แอนทิลีส ถูกยุบในปี ค.ศ. 2011
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|   แอนทีกาและบาร์บิวดา (10)   อาร์เจนตินา (472)   อารูบา (25)   บาฮามาส (39)   บาร์เบโดส (29)   เบลีซ (3)   เบอร์มิวดา (16)   โบลิเวีย (34)   บราซิล (592)   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน (6)   แคนาดา (723)   หมู่เกาะเคย์แมน (7)   ชิลี (306)   โคลอมเบีย (294)  |   คอสตาริกา (77)   คิวบา (444)   ดอมินีกา (5)   สาธารณรัฐโดมินิกัน (231)   เอกวาดอร์ (169)   เอลซัลวาดอร์ (52)   กรีเนดา (7)   กัวเตมาลา (152)   กายอานา (22)   เฮติ (11)   ฮอนดูรัส (19)   จาเมกา (56)   เม็กซิโก (511)   นิการากัว (49)  |   ปานามา (44)   ปารากวัย (49)   เปรู (157)   ปวยร์โตรีโก (252)   เซนต์ลูเชีย (6)   เซนต์คิตส์และเนวิส (8)   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ (5)   ซูรินาม (9)   ตรินิแดดและโตเบโก (111)   สหรัฐ (624)   อุรุกวัย (130)   เวเนซุเอลา (358)   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ (18)  |  41 ประเทศที่เข้าร่วม   |
การแข่งขัน > ชนิดกีฬา

แพนอเมริกันเกมส์ในครั้งนี้ บรรจุชนิดกีฬาทั้งหมด 36 ชนิดกีฬา ได้แก่
กีฬาทางน้ำ
กระโดดน้ำ
ว่ายน้ำ
ระบำใต้น้ำ
โปโลน้ำ
ยิงธนู
กรีฑา
แบดมินตัน
เบสบอล
บาสเกตบอล
มวยสากลสมัครเล่น
โบว์ลิ่ง
เรือแคนู
เรือแคนู-สปรินต์
เรือแคนู-สลาลม
จักรยาน
จักรยาน-บีเอ็มเอ็กซ์
จักรยาน-เสือภูเขา
จักรยาน-ถนน
จักรยาน-ลู่
ขี่ม้า
ขี่ม้า
ศิลปะบังคับม้า
กระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง
ฟันดาบ
ฮอกกี้
ฟุตบอล
กอล์ฟ
ยิมนาสติก
ยิมนาสติกสากล
ยิมนาสติกลีลา
แทรมโพลีน
แฮนด์บอล
ยูโด
คาราเต้
ปัญจกีฬาสมัยใหม่
แร็กเกตบอล
โรลเลอร์สปอร์ต
สเกตลีลา
สเกตความเร็ว
เรือพาย
รักบี้
เรือใบ
ยิงปืน
ซอฟท์บอล
สควอช
เทเบิลเทนนิส
เทควันโด
เทนนิส
ไตรกีฬา
วอลเลย์บอล
วอลเลย์บอล-ในร่ม
วอลเลย์บอล-ชายหาด
สกีน้ำ
สกีน้ำ (8)
เวคบอร์ด (1)
ยกน้ำหนัก
มวยปล้ำ
ฟรีสไตล์
กรีก-โรมัน
การแข่งขัน > ตารางสรุปเหรียญรางวัล

ประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
ประเทศเจ้าภาพ ; ประเทศแคนาดา
| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหรัฐ | 103 | 82 | 80 | 265 |
| 2 |  แคนาดา | 78 | 70 | 71 | 219 |
| 3 |  บราซิล | 42 | 39 | 60 | 141 |
| 4 |  คิวบา | 36 | 27 | 34 | 97 |
| 5 |  โคลอมเบีย | 27 | 14 | 31 | 72 |
| 6 |  เม็กซิโก | 22 | 30 | 43 | 95 |
| 7 |  อาร์เจนตินา | 15 | 29 | 30 | 74 |
| 8 |  เวเนซุเอลา | 8 | 22 | 20 | 50 |
| 9 |  เอกวาดอร์ | 7 | 9 | 16 | 32 |
| 10 |  กัวเตมาลา | 6 | 1 | 3 | 10 |
| รวม | รวม | 366 | 362 | 458 | 1186 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Toronto 2015 Pan Am & Parapan American Games-- Web archive collected by the University of Toronto Libraries
| ด ค กแพนอเมริกันเกมส์ |
| --- | --- |
 กีฬา  แพนแอมสปอร์ต (อดีต PASO)  ตารางเหรียญรางวัล  ผู้ได้รับเหรียญ  NOCs  การถ่ายทอด 
ฤดูร้อน:  1951 บัวโนสไอเรส  1955 เม็กซิโกซิตี  1959 ชิคาโก  1963 เซาเปาลู  1967 วินนิเพก  1971 กาลี  1975 เม็กซิโกซิตี  1979 ซานฮวน  1983 การากัส  1987 อินเดียแนโพลิส  1991 ฮาวานา  1995 มาร์เดลปลาตา  1999 วินนิเพก  2003 ซันโตโดมิงโก  2007 รีโอเดจาเนโร  2011 กวาดาลาฮารา  2015 โทรอนโต  2019 ลิมา  2023 ซันติอาโก  2027 ลิมา  2031 TBD
ฤดูหนาว:  1990 ลัสเลญัส 
เยาวชน:  2021 กาลิ–บาเย  2025 อาซุนซิออน 
 พาราแพนอเมริกันเกมส์ 
↑  "Curtain comes down on 123rd IOC Session". International Olympic Committee. July 9, 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 17, 2014. สืบค้นเมื่อ September 17, 2014.
แพน เรืองนนท์

| แพน ทิพโยสถ |
| --- | --- |
แพน เรืองนนท์ ในวัย 65 ปี (พ.ศ. 2522)
เกิด: แพน พ.ศ. 2457 บ้านหลานหลวง ตำบลสนามกระบือ กรุงเทพพระมหานคร อาณาจักรสยาม
เสียชีวิต: พ.ศ. 2522 (ราว 65 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ชื่ออื่น: แพน เรืองนนท์ เจ้าจอมสีสุวัตถิ์ อำไพพงศ์
อาชีพ: นักแสดง
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ (พ.ศ. 2470?) สัมชัย ทิพโยสถ
บุตร: 9 คน รวม กัญญา ทิพโยสถ
บิดามารดา: พูน เรืองนนท์ (บิดา) แป้น เรืองนนท์ (มารดา)
แพน ทิพโยสถ หรือเป็นที่รู้จักในนามเดิมคือ แพน เรืองนนท์ (พ.ศ. 2457—2522) เป็นนางละครชาวไทย ซึ่งมีชื่อเสียงจากการเป็นนักแสดงละครชาตรีในห้วงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และโด่งดังจากการเข้ารับราชการเป็น เจ้าจอมสีสุวัตถิ์ อำไพพงศ์ หรือ บุปผาสวรรค์ ศรีสวัสดิ์ อำไพวงศ์ บาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ โดยมีข่าวลือว่าเธอเป็น "ว่าที่พระราชินีกัมพูชา" จนได้รับการเรียกขานว่าเป็น "ซินเดอเรลลาสยาม" แต่ท้ายที่สุดเธอก็ถูกส่งกลับประเทศไทยและมิได้รับราชการฝ่ายในของกัมพูชาอีกเลย
ประวัติ > ชีวิตตอนต้น

แพน เรืองนนท์ เกิดในครอบครัวนักแสดงละครชาตรีเมื่อปี พ.ศ. 2457 ที่บ้านหลานหลวง ตำบลสนามกระบือ กรุงเทพพระมหานคร (ปัจจุบันอยู่ในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร) เป็นบุตรสาวของพูน และแป้น เรืองนนท์ มารดาเป็นภรรยาคนแรก เธอมีพี่น้องร่วมบิดา 3 คน และต่างมารดาอีก 14 คนหนึ่งในนั้นคือ ทองใบ เรืองนนท์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ละครชาตรี)
ครอบครัวของเธอดำเนินกิจการแสดงละครชาตรีตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พื้นเพเป็นไพร่แถบนครศรีธรรมราช พัทลุง และสงขลา ติดตามกองทัพของพระยาพระคลัง (ต่อมาคือสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค)) เข้าไปตั้งถิ่นฐานในพระนคร มีบรรพบุรุษชื่อ พระศรีชุมพล (ฉิม) บ้างว่าชื่อ เรือง ชาวนครศรีธรรมราช ซึ่งเคยรับราชการในราชสำนักนครศรีธรรมราช จนรับสมญาว่า "ละครเรือเร่หรือละครเรือลอย" ที่ถ่ายทอดการแสดงละครชาตรีสู่ผู้สืบสันดาน ด้วยเหตุนี้แพนบุตรสาวของพูนผู้มีหน้าตาสะสวยจึงซึมซับการเล่นละครชาตรีมาตั้งแต่เด็ก เมื่อจำเริญวัยเธอก็รับบทเป็นนางเอก
ในเวลาต่อมาพูนซึ่งขณะนั้นยังไม่มีนามสกุลใช้ ได้ผูกชื่อบิดาของตัวคือ นนท์ และชื่อปู่คือ เรือง มาตั้งเป็นนามสกุลเรืองนนท์ และตั้งคณะของตนเองขึ้นใช้ชื่อว่า ละครชาตรีคณะนายพูน เรืองนนท์ ลูกหลานของสกุลเรืองนนท์ยังคงประกอบกิจเป็นนักแสดงละครชาตรี และอื่น ๆ ได้แก่ คณะครูทองใบ เรืองนนท์ ของบัวสาย เรืองนนท์ คณะกัญญาลูกแม่แพน ของกัญญา ทิพโยสถ คณะวันดีนาฏศิลป์ ของวันดี เรืองนนท์ คณะครูพูน เรืองนนท์ ของสุภาภรณ์ ฤกษ์สะสาร และ คณะละครรำกนกพร ทิพโยสถ ของกนกพร ทิพโยสถ
ประวัติ > ตำแหน่งบาทบริจาริกาและชื่อเสียง

พูนรับเล่นละครกับคุณหญิงลิ้นจี่ ครั้นไปเปิดวิกที่อื่นก็ทำให้การแสดงคณะของพูนจึงขาดช่วงไป กอปรกับช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่เศรษฐกิจตกต่ำจนคนไม่อยากจ่ายเงินมาดูละคร พูนจึงเสนอให้คุณหญิงลิ้นจี่เลือกตัวละครที่ชอบไปแสดง คุณหญิงลิ้นจี่จึงเลือกแพนและชื้น (สมญา ชื้นตาหวาน) นำคณะไปเล่นละครแถบอรัญประเทศ และเข้าไปยังแถบเมืองพระตะบอง ชื่อเสียงของคณะละครดังไปถึงพระเนตรพระกรรณของพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ ทรงเรียกให้ไปเล่นละครในพนมเปญ ชื้นตาหวานผู้เป็นตัวพระเอกไม่กล้ารับแต่แพนตัวนางเอกรับปากและเข้าไปยังราชสำนักเขมร พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์จึงให้แพนร่วมแสดงกับเหล่าพระสนม โดยแพนรับบทเป็น "บุษบา" ตอนไหว้พระ ต่อหน้าพระพักตร์ ผลก็คือพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ทรงพอพระราชหฤทัยยิ่ง ทรงรับนางสาวแพนเข้าเป็น เจ้าจอมสีสุวัตถิ์ อำไพพงศ์ และพระราชทานบรรดาศักดิ์ชั้น "หลวง" แก่นายพูนผู้บิดา
เรื่องราวดั่งนิยายของเธอได้รับเปิดเผยครั้งแรก จากการสืบเสาะของนักข่าวหนังสือพิมพ์กรุงเทพเดลิเมล์ที่ชื่อว่าประสุต (ไม่ปรากฏนามสกุล) ที่บังเอิญได้ยินบบทสนทนาจากกลุ่มสตรีที่ลงรถไฟที่สถานีหัวลำโพง ที่กำลังสนทนาว่าด้วยเรื่องมารดาของแพนเล่าให้ฟังระหว่างโดยสารรถไฟกลับมาจากแดนกัมพูชาโดยอ้างว่าบุตรสาวของนางจะได้รับการแต่งตั้งเป็นราชินีแห่งกัมพูชาซึ่งตอนนี้ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าจอมแล้ว หลังสัมภาษณ์นางแป้น ประสุตได้รายงานแก่แอนดริว เอ. ฟรีแมน (อังกฤษ: Andrew A. Freeman) ผู้เป็นบรรณาธิการ นายฟรีแมนจึงตัดสินใจพาดหัวข่าวสำหรับหนังสือพิมพ์กรุงเทพเดลิเมล์ว่า "SIAMESE DANCER MAY BE CAMBODIA'S QUEEN" (นางละครชาวสยามอาจได้เป็นราชินีแห่งกัมพูชา) ทำให้เรื่องส่วนตัวของแพนโด่งดังมากในปี พ.ศ. 2470
หลังข่าวแพร่สะพัด ชีวิตรักของหญิงสามัญกับกษัตริย์กัมพูชาก็เป็นที่โจษขานในสังคมพระนคร นายฟรีแมนระบุไว้ว่า "บ้านของบิดามารดานางสาวแพนกลายเป็นศาลเจ้าสำหรับคนที่เชื่อในความมหัศจรรย์ พวกเขาถูกถ่ายรูป ถูกสัมภาษณ์ และได้รับการว่าจ้างให้ไปปรากฏตัวในงานแสดงต่าง ๆ" นางแป้นผู้มารดาได้กล่าวอย่างภาคภูมิว่า "ก่อนฉันเดินทางกลับมา [จากกัมพูชา] ทั้งสองคนกำลังมีความสุขมาก แพนได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอเป็นภรรยาที่ดีได้เท่า ๆ กับเป็นนางรำ" ทรงโปรดปรานเจ้าจอมแพนมากถึงขั้นมอบหมายให้เธอถือกุญแจหีบทรัพย์สินส่วนพระองค์ ดูแลเครื่องทรงเครื่องเสวย ทั้งยังดูแลกิจการฝ่ายใน และการที่เจ้าจอมแพนสามารถขัดพระทัยพระเจ้าอยู่หัวโดยการไว้ผมยาวจนกว่าจะถึงวันถวายพระเพลิงพระบรมศพพระราชบิดาซึ่งต้องโกนผมไว้ทุกข์ตามธรรมเนียมกัมพูชา
ประวัติ > คืนสู่สามัญ

ขณะที่เรื่องราวของแพน เรืองนนท์ กำลังเป็นที่พูดถึงนั้น มงซิเออร์ ชาล็อง (ฝรั่งเศส: Monsieur Chalant) กงสุลฝรั่งเศสประจำกรุงสยามได้โทรศัพท์ไปยังบรรณาธิการหนังสือพิมพ์กรุงเทพเดลิเมล์ และชี้แจงแก่นายฟรีแมนว่า "เรื่องที่คุณลงตีพิมพ์เกี่ยวกับกษัตริย์มุนีวงศ์มันผิดทั้งหมด" และ "ผมกำลังจะส่งแถลงการณ์ที่เราร่างไปให้คุณ และมงซิเออร์เรโย (Monsieur Réau) ต้องการให้คุณตีพิมพ์แถลงการณ์นี้ตามที่เราเขียน นับจากนี้เราต้องขอร้องให้คุณหยุดเขียนเรื่องพระองค์กับเด็กสาวคนนี้" เมื่อบรรณาธิการถามถึงเหตุผล กงสุลก็ตอบว่า "เพราะทั้งหมดมันเป็นเรื่องไร้สาระ" ทั้งนี้ทางหนังสือพิมพ์กรุงเทพเดลิเมล์ได้ตีพิมพ์แถลงการณ์ดังกล่าว แต่ตัดถ้อยคำที่ว่า "เรา [กรุงเทพเดลิเมล์] เสียใจอย่างยิ่งที่ทำให้สาธารณชนเข้าใจผิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์นี้" ออก และยังส่งนักข่าวคอยติดตามความเคลื่อนไหวของบิดาเจ้าจอมแพน
แต่สถานกงสุลฝรั่งเศสในพระนครก็ไม่สิ้นความลดละ โดยออกแถลงการณ์ฉบับที่สอง ความว่า "กษัตริย์สีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ แห่งกัมพูชา ทรงไม่พอพระทัยและปฏิเสธข้อมูลที่คลาดเคลื่อนและไร้สาระจากการให้สัมภาษณ์ของบิดานางสาวแพน จึงทรงบัญชาให้ส่งตัวนางสาวแพนกลับกรุงเทพฯ โดยทันที" ซึ่งกัมพูชาได้บอกกับพูนและแพนว่า "หากอยู่ไปจะเกิดอันตรายได้" แต่เมื่อแพนกลับถึงพระนครในวันรุ่งขึ้น เธอปฏิเสธเรื่องที่ว่ากษัตริย์กัมพูชาส่งเธอกลับ โดยอ้างว่าเธอเพียงมาเยี่ยมน้องชายที่ป่วยเท่านั้น "พระองค์ไม่ต้องการให้ฉันออกมา พระองค์ทรงยินยอมก็ต่อเมื่อฉันสัญญาว่าจะมาไม่กี่วันและจะรีบกลับไปหาพระองค์ ฉันยังเป็นชายาพระองค์อยู่" ซึ่งกรุงเทพเดลิเมล์ได้นำคำพูดดังกล่าวมาเป็นพาดหัว
ทางกงสุลฝรั่งเศสก็ทำการโต้ตอบหนังสือพิมพ์กรุงเทพเดลิเมล์ทันที ด้วยการส่งแถลงการณ์ไปยังหนังสือพิมพ์ภาคภาษาอังกฤษอีกสองฉบับคือ สยามออบเซิร์ฟเวอร์ (Siam Observer) และเดอะบางกอกไทมส์ (The Bangkok Times) แต่ไม่ส่งมายังกรุงเทพเดลิเมล์ โดยเนื้อหาที่ตีพิมพ์ระบุว่า "เราได้รับแจ้งจากสถานกงสุลฝรั่งเศสว่านางสาวแพนได้ถูกขับออกจากกัมพูชาในฐานะบุคคลที่ไม่พึงปรารถนา และเธอจะไม่ได้รับอนุญาตให้กลับมาที่กรุงพนมเปญอีก"
ทั้งนี้ไม่มีผู้ใดทราบว่าเหตุผลกลใดฝรั่งเศสจึงเดือดร้อนที่เจ้านายกัมพูชาจะมีนักนางสนมเพิ่มขึ้น ทั้ง ๆ ที่นางสาวแพนก็เป็นเพียงหญิงสามัญนางหนึ่ง และไม่มีบทบาททางการเมืองอย่างใด นอกจากนี้ทางสถานกงสุลฝรั่งเศสได้ขอความร่วมมือจากรัฐบาลสยามช่วยปิดข่าวอีกด้วย ก่อนข่าวนางสาวแพนจะจางหายไปจากหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ มีประชาชนกลุ่มหนึ่งส่งจดหมายไปยังบรรณาธิการกรุงเทพเดลิเมล์ แสดงความขุ่นเคืองฝรั่งเศส ว่าควรขอโทษนางสาวแพน ที่กล่าวหาว่าเธอ "ไม่เป็นที่พึงประสงค์" ของราชสำนักกัมพูชา
ประวัติ > กลับสู่โลกแห่งละคร

นับแต่นั้น แพนก็เก็บตัวอยู่ในบ้านของบิดา แม้นมีวิกต่าง ๆ มาเสนอค่าตัวสูงถึง 300 บาทให้เธอไปปรากฏตัว ซึ่งขณะนั้น 300 บาทถือว่าเทียบเท่ารายได้ต่อปีของเธอ แม้แต่คณะละครต่างชาติที่จัดแสดงอยู่ในมะนิลาได้ชี้ชวนให้เธอไปแสดงที่สหรัฐอเมริกาแต่เธอก็ปฏิเสธไปทั้งหมด เธอให้เหตุผลว่า "ฉันไม่ใช่นางละครอีกต่อไปแล้ว ฉันเป็นชายาพระเจ้าแผ่นดินกัมพูชา" และเธอมิอาจเข้าใจได้เลยว่าพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์นั้นมิได้กุมอำนาจสูงสุดในกัมพูชา หากแต่เป็นเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสระดับสูงที่ทางการส่งมาประจำที่พนมเปญ
สุดท้ายเธอก็กลับไปเป็นนางละครในคณะของมารดาตามเดิม และรับงานเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์ชวนหัวเรื่อง ใครเปนบ้า (2471) ร่วมกับพูน เรืองนนท์ หลวงภรตกรรมโกศล (มงคล สุมนนัฏ) จรวย วีระเวีย ลีละชาติ และอบ บุญติด หลังจากนั้นอีกสองปีเธอก็สมรสใหม่กับสัมชัย ทิพโยสถ ซึ่งเป็นนักแสดงลิเก มีบุตรด้วยกัน 9 คน โดยบุตรสาวคนหนึ่งชื่อกัญญา ทิพโยสถ หรือ แมว สืบทอดอาชีพนางละครเช่นแพน และพยายามฟื้นฟูการแสดงละครชาตรีให้กลับมาเป็นที่รู้จักอีกครั้ง
แพน เรืองนนท์ เสียชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2522 สิริอายุได้ 65 ปี
ผลงานภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2471 | ใครเปนบ้า | นางเอก |
แหล่งข้อมูลอื่น

สุภัตรา ภูมิประภาส (3 กันยายน 2552). "เจ้าจอมที่ถูกลืมของกษัตริย์กัมพูชา-โศกนาฏกรรมสยาม กษัตริย์กัมพูชา นางละครสยาม และข่าวที่ถูกห้ามเขียน". มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 16 มิถุนายน 2558. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์
แพนใน พ.ศ. 2486