stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ถ้ำเขาช้างหาย
สิ่งน่าสนใจ > ถ้ำเขาช้างหาย

เป็นโถงถ้ำที่ใหญ่ที่สุด ติดไฟส่องสว่าง มีลำธารเล็กๆ ไหลผ่าน แต่ไม่สามารถนั่งเรือลอดได้ มีหินงอก หินย้อยที่สวยงาม บางแห่งลดหลั่นเป็นชั้นๆ มีลักษณธคล้ายช้างสีทอง
สิ่งน่าสนใจ > ถ้ำเพกา

อยู่ถัดจากเขาช้างหาย ปากถ้ำอยู่สูงจากพื้น ประมาณ 15 ม. กว้าง 1 ม. จากนั้นทางเดินจะลอดต่ำลึกลงไปจนถึงโถงถ้ำกว้างประมาณ 7 ม. ภายในมีชั้นหินงอกหินย้อยลดหลั่นเป็นชั้นๆ และมีหินปูนที่ก่อตัวคล้ายปะการัง เป็นผลึกใส ซึ่งไม่พบในถ้ำอื่น นอกจากนี้ยังมีหินที่มีลวดลายสวยงามคล้ายลายไม้ ลึกเข้าไปยังมีโถงถ้ำและลำธารเล็กๆ น้ำใสสะอาดไหลไปสู่ถ้ำลม
สิ่งน่าสนใจ > ถ้ำลม

ถัดจากถ้ำเพกาประมาณ 50 ม. ปากถ้ำเสมอพื้นราบกว้าง 1.5 ม. เมื่อลอดผ่านเข้าไปด้านในจะพบลำธารใต้ดินที่ไหลมาจากถ้ำเพกา ภายในถ้ำลมมีกระแสลมเย็นพัดออกสู่ปากถ้ำตลอดเวลา แต่ตอนนี้ได้ถูกปิดไปแล้ว
สิ่งน่าสนใจ > ถ้ำทรายทอง

อยู่ต่อจากถ้ำลม ปากถ้ำสูงจากพื้นประมาณ 4 ม. กว้าง 1 ม. สูง 3 ม. ภายในเป็นโถง มีหินงอกหินย้อยที่อ่อนช้อย ขาวสะอาดสวยงาม หินย้อยบางส่วนเป็นสีเหลืองทอง ลึกเข้าไปประมาณ 50 ม. มีทางเดินลอดไปยังลำธารที่ไหลมา จากถ้ำลม มีปลาพลวงอาศัยอยู่
สิ่งน่าสนใจ > ถ้ำโอ่ง

ปากถ้ำห่างจากถ้ำทรายทองประมาณ 200 ม. อยู่สูงจากพื้นราบ 80 ม. ต้องไต่บันไดไม้ไผ่ลงไป ลักษณะเป็นโพรงลึก ค่อนข้างแคบและทึบ
สิ่งน่าสนใจ > ถ้ำแม่เฒ่าคล้าย

ได้ชื่อจากแม่เฒ่าที่มาอาศัยอยู่ในถ้ำแห่งนี้ฤดูทำนา เมื่อ 70 ปีก่อน ถ้ำแม่คล้ายอยู่ด้านในสุดของถ้ำเขาช้างหาย ถายในมีหินย้อยลดหลั่นเป็นเชิงชั้นสวยงามชั้นหนึ่ง
การเดินทาง

การเดินทางไปยังถ้ำเขาช้างหายเป็นถนน รพช. ลาดยาง สลับลูกรัง คดเคี้ยวไปตามที่นา ของ ตำบลนาหมื่นศรี อำเภอนาโยง มองเห็นทิวเขาบรรทัดอยู่ลิบๆ มีทัศนียภาพที่สวยงามมาก โดยสามารถใช้ยานพาหนะได้ดังนี้
การเดินทาง > รถยนต์ส่วนตัว

จากกลุ่มทอผ้านาหมื่นศรี เลี้ยวซ้ายตามถนน รพช. บ้านควนสวรรค์-นาโยงเหนือ ระยะทาง 600 ม. ผ่านวัดควนสวรรค์เป็นสามแยก เลี้ยวซ้ายตามถนน รพช. ไป ต.นาโยงเหนือ ประมาณ 2.5 กม. ถ้ำเขาช้างหายอยู่ขวามือ
การเดินทาง > รถประจำทาง

นั่งรถสายตรัง-เขาช่องลงรถที่ตลาดนาโยงและต่อด้วยรถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง
รายการอ้างอิง

กฤษกร วงศ์กรวุฒิ, เที่ยวทั่วไทยไปกับนายรอบรู้ จังหวัดตรัง (กรุงเทพมหานคร:โรงพิมพ์สารคดี, 2549) หน้าที่ 126-128
นาโอโกะ ทาเกอูจิ

| Naoko Takeuchi 武内 直子 |
| --- | --- |
ทาเคอูจิขณะแจกลายเซ็นในงาน ซานดิเอโก คอมมิคคอน ปี 1998
เกิด:  (1967-03-15) 15 มีนาคม ค.ศ. 1967 (57 ปี) โคฟุ, จังหวัดยามานาชิ, ประเทศญี่ปุ่น
สาขา: นักเขียนการ์ตูน
ผลงานโดดเด่น: เซเลอร์มูน รหัสลับ เซเลอร์วี
รางวัล: โคดันชะ มังงะอะวอร์ด (1993)
นาโอโกะ ทาเกอูจิ (ญี่ปุ่น: 武内直子; โรมาจิ: Takeuchi Naoko, เกิด 15 มีนาคม ค.ศ. 1967) เป็นนักวาดการ์ตูนแนวโชโจะหญิงชาวญี่ปุ่น ผลงานที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงมากที่สุดคือมังงะเรื่อง เซเลอร์มูน
เธอได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัล "โคดันชะ มังงะอะวอร์ด" (Kodansha Manga Award) ในปี 1993 สำหรับมังงะเรื่องเซเลอร์มูน
ช่วงที่หยุดพักจากการวาดการ์ตูน เธอได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยให้กับโยชิฮิโระ โทงาชิ ผู้เป็นสามีของเธอ ซึ่งโทงาชินั้นเป็นนักวาดการ์ตูนแนวโชเน็งเรื่อง "คนเก่งทะลุโลก" (YuYu Hakusho) และ "ฮันเตอร์ x ฮันเตอร์" (Hunter X Hunter)
ผลงาน

เลิฟคอลล์ (LOVE CALL)
ช็อกโกแลต คริสต์มาส (チョコレート・クリスマス)
มาเรีย (ま・り・あ)
เดอะ เชอร์รี่ โปรเจกต์ (The チェリープロジェクト)
รหัสลับ เซเลอร์วี (コードネームはセーラーV) 3 เล่มจบ
เซเลอร์มูน (美少女戦士セーラームーン) 18 เล่มจบ
มิสเรน (ミス・レイン)
ปริซึ่ม ไทม์ (プリズム・タイム)
เลิฟวิช (ラブ・ウィッチ)
พีคิว แองเจิ้ลส์ (PQエンジェルス)
โทคิ☆เมกะ! (とき☆めか!)
แหล่งข้อมูลอื่น

Sailormoon Channel: เว็บไซต์ทางการของเซเลอร์มูน
Sailor Moon Thailand[ลิงก์เสีย] เว็บไซต์เซลเลอร์มูนไทยแลนด์
บอร์ดเซเลอร์มูนไทยแลนด์ เก็บถาวร 2007-11-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน พลพรรคคนรักเซเลอร์มูน
Takeuchi-Naoko.com (unofficial site of Takeuchi-sensei) A fan site on Takeuchi Naoko
Naoko Takeuchi
ประเทศจิบูตีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

ประเทศจิบูตี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจิบูตีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 7 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 3 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
นักกีฬาแบ่งตามชนิดกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 4 | 1 | 5 |
|  ยูโด | 1 | 0 | 1 |
|  ว่ายน้ำ | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 6 | 1 | 7 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ผลการแข่งขัน
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รองฯ> ผล | รองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ayanleh Souleiman | 800 m | 1:45.48 | 1 Q | 1:45.19 | 4 | Did not advance | Did not advance |
| Abdi Waiss Mouhyadin | 1500 m | DNF | DNF | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Ayanleh Souleiman | 1500 m | 3:39.25 | 3 Q | 3:39.46 | 2 Q | 3:50.29 | 4 |
| Mohamed Ismail Ibrahim | 3000 m steeplechase | 8:53.10 | 12 | — | — | Did not advance | Did not advance |
| Mumin Gala | Marathon | — | — | — | — | 2:13:04 | 12 |
ดูเพิ่ม

ประเทศจิบูตีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประธานาธิบดีเบลารุส

| ประธานาธิบดี แห่งสาธารณรัฐเบลารุส |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ธงประจำตำแหน่ง
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา ตั้งแต่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2537
จวน: พระราชวังแห่งอิสรภาพ มินสค์
วาระ: 5 ปี (ไม่จำกัดวาระ)
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา
สถาปนา: 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2537
เงินตอบแทน: 94.5 ล้านรูเบิลต่อปี
เว็บไซต์: (ในภาษาเบลารุส) http://www.president.gov.by/be (ในภาษารัสเซีย) http://www.president.gov.by (ในภาษาอังกฤษ) http://www.president.gov.by/en
ประธานาธิบดีเบลารุส หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเบลารุส เป็นประมุขแห่งรัฐ ผู้บัญชาการทหารบกและหัวหน้ารัฐบาลในทางพฤตินัย ประธานาธิบดีมีวาระ 5 ปี แต่เนื่องจากการลงประชามติในปี พ.ศ. 2539 การเลือกตั้งที่จะเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2542 ถูกเลื่อนไปเป็นปี พ.ศ. 2544 ภายใต้รัฐธรรมนูญเบลารุสปี พ.ศ. 2537 ประธานาธิบดีสามารถดำรงตำแหน่งได้เพียง 2 วาระเท่านั้น แต่ในปี พ.ศ. 2547 เกิดการเปลี่ยนแปลงให้ไม่กำจัดวาระ ซึ่งในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2537, พ.ศ. 2544, พ.ศ. 2549, พ.ศ. 2553, พ.ศ. 2558 และ พ.ศ. 2563 มีเพียงประธานาธิบดีคนเดียวเท่านั้นที่ดำรงตำแหน่งคือ อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา
รายนามประธานาธิบดี

| ที่ | นาม | ภาพ | เริ่มต้น | สิ้นสุด | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา |  | 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 | ปัจจุบัน |  |
จุดหมายปลายทางของสายการบินออลนิปปอนแอร์เวย์

รายชื่อสนามบินจุดหมายปลายทางของสายการบินออลนิปปอนแอร์เวย์
เอเชีย > เอเชียตะวันออก

สาธารณรัฐประชาชนจีน
ปักกิ่ง (ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง)
Dalian (Dalian Zhoushuizi International Airport)
กวางโจว (ท่าอากาศยานนานาชาติกวางโจวไป๋หยุน)
หางโจว (Hangzhou Xiaoshan International Airport)
ฮ่องกง (ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง)
Qingdao (Qingdao Liuting International Airport)
เซี่ยงไฮ้
(Shanghai Hongqiao International Airport)
(Shanghai Pudong International Airport)
เซินหยาง (Shenyang Taoxian International Airport)
เทียนจิน (ท่าอากาศยานนานาชาติเทียนจินปินไห่) [ends March 29]
เซียะเหมิน (Xiamen Gaoqi International Airport)
สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
ไทเป (ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน)
เกาหลีใต้
โซล
(Gimpo International Airport)
(ท่าอากาศยานนานาชาติอินชอน)
เอเชีย > เอเชียตะวันออก > =คันโต=

จังหวัดจิบะ
นาริตะ (ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ) Hub
Narita International Airport serves Tokyo-area international traffic
โตเกียว
Hachijōjima (Hachijojima Airport)
Miyakejima (Miyakejima Airport)
Ōshima (Oshima Airport)
Ōta (Special wards of Tokyo) (Tokyo International Airport - Haneda Airport) Hub
เอเชีย > เอเชียตะวันออก > =Chūbu=

จังหวัดไอจิ
นาโกยา (ท่าอากาศยานนานาชาติจูบุ)
Ishikawa Prefecture
Komatsu (Komatsu Airport)
Wajima (Noto Airport)
Niigata Prefecture
Niigata (Niigata Airport)
Toyama Prefecture
Toyama (Toyama Airport)
เอเชีย > เอเชียตะวันออก > =คันไซ=

จังหวัดเฮียวโงะ
โกเบ (ท่าอากาศยานโกเบ)
ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากา (Itami Airport) is partially located in Hyōgo Prefecture and partially in Osaka Prefecture - See Osaka Prefecture for other Osaka-area airports
จังหวัดโอซากา
โอซากา (for Kobe Airport see Hyōgo Prefecture)
(ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากา - Itami Airport) Hub (The airport is partially located in Osaka Prefecture and partially located in Hyōgo Prefecture)
(ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ) Hub
เอเชีย > เอเชียตะวันออก > =Chūgoku=

จังหวัดฮิโรชิมา
ฮิโรชิมา (ท่าอากาศยานฮิโรชิมา)
จังหวัดโอกายามา
โอกายามา (ท่าอากาศยานโอกายามา)
จังหวัดชิมาเนะ
Ōnan/Hagi, Yamaguchi Prefecture (ท่าอากาศยานอิวามิ)
Tottori Prefecture
Tottori (Tottori Airport)
Yonago (Miho-Yonago Airport)
Yamaguchi Prefecture (for Iwami Airport , see Shimane Prefecture)
Yamaguchi-Ube (Yamaguchi Ube Airport)
เอเชีย > เอเชียตะวันออก > =Tōhoku=

Akita Prefecture
Akita (Akita Airport)
Odate-Noshiro (Odate-Noshiro Airport)
Fukushima Prefecture
Fukushima (Fukushima Airport)
Miyagi Prefecture
เซนได (ท่าอากาศยานเซนได)
Yamagata Prefecture
Shōnai (Shonai Airport)
เอเชีย > เอเชียตะวันออก > =ฮอกไกโด=

ฮอกไกโด
Asahikawa (Asahikawa Airport)
Hakodate (Hakodate Airport)
Kushiro (Kushiro Airport)
Monbetsu (Monbetsu Airport)
Nakashibetsu (Nakashibetsu Airport)
Ōzora (Memanbetsu Airport)
Rishiri Island (Rishiri Airport)
ซัปโปโร
(New Chitose Airport)
(Okadama Airport)
Wakkanai
เอเชีย > เอเชียตะวันออก > =Shikoku=

จังหวัดเอฮิเมะ
Matsuyama (Matsuyama Airport)
Kagawa Prefecture
Takamatsu (Takamatsu Airport)
Kōchi Prefecture
Kōchi (Kōchi Ryōma Airport)
Tokushima Prefecture
Tokushima
เอเชีย > เอเชียตะวันออก > =คิวชู=

จังหวัดฟุกุโอกะ
ฟุกุโอกะ (ท่าอากาศยานฟุกุโอกะ)
Kagoshima Prefecture
Kagoshima (Kagoshima Airport)
Kumamoto Prefecture
Kumamoto (Kumamoto Airport)
Miyazaki Prefecture
Miyazaki (Miyazaki Airport)
จังหวัดนางาซากิ
Gotō-Fukue (Goto-Fukue Airport)
นางาซากิ (ท่าอากาศยานนางาซากิ)
Tsushima Island (Tsushima Airport)
Ōita Prefecture
Ōita (Oita Airport)
Okinawa Prefecture
Ishigaki (Ishigaki Airport)
Miyakojima (Miyako Airport)
Naha, Okinawa Island (Naha Airport)
Saga Prefecture
Saga (Saga Airport)
เอเชีย > เอเชียใต้

อินเดีย
มุมไบ (Chhatrapati Shivaji International Airport)
เอเชีย > เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

สิงคโปร์
สิงคโปร์ (ท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์)
ไทย
กรุงเทพมหานคร (ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ)
เวียดนาม
โฮจิมินห์ซิตี (ท่าอากาศยานนานาชาติเติ่นเซินเญิ้ต)
ยุโรป

ฝรั่งเศส
ปารีส (ท่าอากาศยานนานาชาติชาร์ลส์ เดอ โกลล์)
เยอรมนี
แฟรงค์เฟิร์ต (ท่าอากาศยานนานาชาติแฟรงค์เฟิร์ต)
สหราชอาณาจักร
ลอนดอน (ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์)
อเมริกาเหนือ

สหรัฐอเมริกา
ชิคาโก (O'Hare International Airport)
Honolulu (Honolulu International Airport)
ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส)
นิวยอร์ก (John F. Kennedy International Airport)
ซานฟรานซิสโก (ท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก)
วอชิงตัน ดีซี (Washington Dulles International Airport)
ซีแอตเทิล
Terminated destinations

Does NOT include former codeshares
Terminated destinations > Terminated in Asia

India
Delhi
Indonesia
Denpasar
Terminated destinations > Terminated in Europe

Austria
Vienna (Vienna International Airport)
Italy
Milan (Malpensa International Airport) [to resume]
Rome (Leonardo Da Vinci Airport)
Russia
Moscow (Sheremetyevo International Airport)
Terminated destinations > Terminated in North America

United States
Orlando
Terminated destinations > Terminated in Oceania

Australia
Brisbane
Sydney
Guam (United States)
Guam (Antonio B. Won Pat International Airport)
Northern Mariana Islands (US)
Saipan
แหล่งข้อมูลอื่น

จุดหมายปลายทางสายการบินออลนิปปอนแอร์เวย์ เก็บถาวร 2008-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บางปู

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ บางปู (แก้ความกำกวม)
บางปู
ศูนย์ศึกษาธรรมชาติกองทัพบกบางปู
บางปู หรือ สถานตากอากาศบางปู ในชื่ออย่างเป็นทางการ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในแบบพักผ่อนตากอากาศทางชายทะเลด้านอ่าวไทยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของประเทศไทย บางปูได้ถูกสร้างขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2480 ตามดำริของ จอมพล แปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น  มีพื้นที่ทั้งหมด 639 ไร่
ต่อมาจึงได้สร้างสะพานขึ้นมา ชื่อ "สะพานสุขตา" สะพานสุขตาถือได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของสถานพักผ่อนตากอากาศแห่งนี้ ซึ่งในเวลาต่อมาสะพานสุขตา ได้มีการสร้างเป็นอาคารขึ้นมาในปลายสะพาน ในชื่อ "ศาลาสุขใจ" ปัจจุบันเป็นร้านอาหาร และเป็นที่นัดพบของผู้สูงอายุ สำหรับกิจกรรมเต้นลีลาศ ทุกวันเสาร์ ตั้งแต่เวลา 16.00 น.
สถานตากอากาศบางปูตั้งอยู่ที่ ถนนสุขุมวิท กิโลเมตรที่ 37 ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ จึงทำให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่อยู่ใกล้กรุงเทพมหานคร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและพักผ่อนที่ได้รับความนิยมอย่างมากของวัยรุ่นคนหนุ่มสาวในยุคก่อนรวมถึงในยุคสมัยนี้ นอกจากนี้แล้ว บางปูยังถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวและดูนกที่ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งของประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับนกนางนวล ที่อพยพหนีหนาวจากไซบีเรียมาในช่วงต้นฤดูหนาวของทุกปี โดยมีจำนวนนกไม่ต่ำกว่า 5,000 ตัวในแต่ละปี และมีจำนวนนกกว่า 200 ชนิดที่อาศัยอยู่ ณ ที่นี่
แหล่งข้อมูลอื่น

บางปู สมุทรปราการ เที่ยวใกล้กรุงเทพ One Day Trip ให้อาหารนกนางนวล
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ บางปู
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°31′16″N 100°39′22″E﻿ / ﻿13.52099°N 100.655973°E﻿ / 13.52099; 100.655973
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 44

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 44 |
| --- | --- |
ถนนเซาท์เทิร์น
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 133.172 กิโลเมตร (82.749 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2546–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงใต้:  ถ.เพชรเกษม ใน อ.อ่าวลึก จ.กระบี่
 :  ทล.41 ใน อ.บ้านนาเดิม จ.สุราษฎร์ธานี
ปลายทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ:  ทล.401 ใน อ.กาญจนดิษฐ์ จ.สุราษฎร์ธานี
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 44 สายอ่าวลึก–หินโงก หรือที่เรียกกันว่า ถนนเซาท์เทิร์น เป็นทางหลวงแผ่นดินที่เป็นส่วนหนึ่งของโครงการสะพานเศรษฐกิจ (Land Bridge) เชื่อมโยงระหว่างทะเลอันดามันกับอ่าวไทย ซึ่งเกิดขึ้นจากมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2536 มอบหมายให้กรมทางหลวงก่อสร้างทางหลวงสายกระบี่–ขนอม โดยกำหนดให้ก่อสร้างเป็น 4 ช่องจราจร และให้กำหนดเขตทางหลวงรวม 200 เมตร เพื่อกันพื้นที่วางท่อส่งน้ำมัน และทางรถไฟในอนาคตอีก 100 เมตร
ทางหลวงสายนี้มีจุดเริ่มต้นแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 บริเวณกิโลเมตรที่ 944+200 ตำบลคลองหิน อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ ตัดขึ้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านอำเภอปลายพระยา เข้าสู่เขตจังหวัดสุราษฎร์ธานี ผ่านอำเภอพระแสง อำเภอเคียนซา อำเภอบ้านนาเดิม อำเภอพุนพิน อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี สิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 401 บริเวณตำบลพลายวาส อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี รวมระยะทาง 133.172 กิโลเมตร
โครงการทางหลวงสายกระบี่–ขนอม เริ่มก่อสร้างเมื่อต้นปี พ.ศ. 2542 ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2546 โดยใช้งบประมาณ 3,500 ล้านบาท ได้รับการสนับสนุนจากโครงการช่วยเหลือจากญี่ปุ่น (JICA) ตามแผนงานช่วยพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคใต้ (Southern Seaboard Development Program) ซึ่งงบประมาณบางส่วนที่ใช้ในการจัดกรรมสิทธิ์ที่ดินมาจากโครงการมิยาซาวา
รายละเอียดของเส้นทาง

คูกลางระหว่างถนน
ที่กลับรถ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 44 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการสะพานเศรษฐกิจ ภายใต้โครงการเซาเทิร์นซีบอร์ด อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการสร้างส่วนอื่นของโครงการเซาเทิร์นซีบอร์ด ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 44 มีจุดมุ่งหมายเพื่อเชื่อมระหว่างท่าเรือน้ำลึกที่ชายฝั่งตะวันตก และตะวันออกเข้าด้วยกัน แต่เนื่องจากตำแหน่งของท่าเรือยังไม่แน่ชัด จึงได้สร้างทางหลวงเฉพาะส่วนกลางเท่านั้น ตอนปลายของทั้งสองด้านประมาณ 50 กิโลเมตร จะสร้างเมื่อทราบตำแหน่งของท่าเรือแน่นอนแล้ว
ทางหลวงสายนี้มีความพิเศษตรงที่ได้ถูกออกแบบให้รองรับการขนส่งประเภทอื่นด้วย ดังนั้นการจราจรทั้งสองทิศทางจึงถูกคั่นด้วยคูกลาง ซึ่งมีความกว้าง 150 เมตร ทั้งนี้เพื่อสร้างรางรถไฟ ท่อขนส่งเชื้อเพลิง และการขนส่งอื่น ๆ อย่างไรก็ดี เนื่องจากโครงการสะพานเศรษฐกิจไม่มีความคืบหน้า จึงยังไม่มีการสร้างอะไรในระหว่างถนน
ทางหลวงสายนี้ไม่มีจุดตัดในระดับพื้นดินกับถนนสายอื่น มีเพียงสะพานข้ามทางแยกที่จุดตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4009 เท่านั้น ถนนสายอื่นที่ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 44 จะถูกตัดขาด ผู้ขับขี่รถจากถนนเหล่านั้นจะต้องเลี้ยวซ้าย เข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 44 จากนั้นไปกลับรถ และเลี้ยวซ้ายกลับเข้าสู่ถนนเส้นเดิม
เนื่องจากทางหลวงสายนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับท่าเรือน้ำลึกที่ยังไม่มีการสร้าง ดังนั้นจึงไม่ได้ตัดเข้าใกล้ชุมชนใด ๆ ตลอดเส้นทางมีสาธารณูปโภคเพียงเล็กน้อย มีสถานีบริการน้ำมันเพียงหกแห่งที่ตำบลท่าเรือ และตำบลทรัพย์ทวี อำเภอบ้านนาเดิม (ตำบลละ 2 แห่ง) และตำบลบางสวรรค์ อำเภอพระแสง มีสัญญาณโทรศัพท์มือถือตลอดทางยกเว้นทรูมูฟที่มีสัญญาณเพียงเล็กน้อย ฯลฯ
ทางหลวงสายนี้เริ่มต้นที่อำเภออ่าวลึก และตัดผ่านอำเภอปลายพระยา จากนั้นเข้าสู่จังหวัดสุราษฎร์ธานีที่อำเภอพระแสง ผ่านอำเภอเคียนซา อำเภอบ้านนาเดิม อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี และสิ้นสุดที่อำเภอกาญจนดิษฐ์ มีความยาวทั้งสิ้น 133.172 กิโลเมตร โดยอยู่ในจังหวัดกระบี่ 37.2 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี 95.972 กิโลเมตร ตลอดเส้นทางเป็นถนนลาดยาง มีช่องจราจร 4 ช่องทาง ทิศทางละ 2 ช่องทาง คั่นด้วยคูกลางซึ่งมีความกว้าง 150 เมตร และมีเขตทางกว้าง 200 เมตร
โครงการในอนาคต

ใน ปี พ.ศ. 2560 สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) ได้มีการศึกษาเพื่อเตรียมการก่อสร้างทางรถไฟ จากสถานีสุราษฎร์ธานี ถึงอำเภอดอนสัก โดยมีเส้นทางคู่ขนานไปกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 44 จากอำเภอบ้านนาเดิม ถึงท่าเรือดอนสัก เพื่อเชื่อมต่อการเดินทางข้ามฟากไปยังเกาะสมุย เกาะพะงัน และบริเวณใกล้เคียงต่อไป
แหล่งข้อมูลอื่น

ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม
ตั๋งโต๊ะ

| ต่ง จั๋ว (มาตรฐาน)   ตั๋งโต๊ะ (ฮกเกี้ยน)  董卓 |
| --- | --- |
ภาพวาดสมัยราชวงศ์ชิงของตั๋งโต๊ะ

มหาราชครู (太師)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 189 – 192
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
อัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐ (相國)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 189
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
แม่ทัพหน้า (前將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 188 – 189
กษัตริย์: พระเจ้าเลนเต้ หองจูเปียน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อำเภอหลินเถา เมืองหลงเส (ปัจจุบันคืออำเภอหมิน มณฑลกานซู่)
เสียชีวิต: เมืองเตียงฮัน (ปัจจุบันคือเมืองซีอาน มณฑลฉ่านซี)
บุตร: ภรรยาของงิวฮู บุตรชายอย่างน้อย 2 คน
บุพการี: ต่ง จวินยา (บิดา) ท่านหญิงฉือหยาง (มารดา)

ตั๋งโต๊ะ (เสียชีวิต 22 พฤษภาคม ค.ศ. 192)  มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่า ต่ง จั๋ว (จีน: 董卓; พินอิน: Dǒng Zhuó) ชื่อรองว่า จ้งอิ่ง (仲穎) เป็นข้าราชการชาวจีนสมัยปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ซึ่งยึดอำนาจในพระนครลกเอี๋ยง (洛阳 ลั่วหยาง) ใน ค.ศ. 189 ขณะที่เกิดจลาจลหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าเลนเต้ (漢靈帝 ฮั่นหลิงตี้) และการปะทะกันระหว่างกลุ่มขันทีที่นำโดยเตียวเหยียง (張讓 จาง ร่าง) กับกลุ่มข้าราชการที่นำโดยขุนพลโฮจิ๋น (何進 เหอ จิ้น) ภายหลังได้อำนาจแล้ว ตั๋งโต๊ะถอดหองจูเปียน (劉辯 หลิว เปี้ยน) ออกจากราชสมบัติ แล้วตั้งหองจูเหียบ (劉協 หลิว เสีย) พระอนุชาขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน
ตั๋งโต๊ะเถลิงอำนาจในราชสำนักฮั่น และปกครองบ้านเมืองอย่างอำมหิตโหดร้าย ใน ค.ศ. 190 กลุ่มข้าราชการจากภูมิภาครวมกำลังกันมาปราบปราม บีบให้ตั๋งโต๊ะต้องย้ายพระนครจากลกเอี๋ยงไปยังเตียงฮัน (長安 ฉางอาน) ครั้น ค.ศ. 192 ข้าราชการผู้ใหญ่ชื่อ อ้องอุ้น (王允 หวัง ยฺหวิ่น) ลวงให้บุตรบุญธรรมของตั๋งโต๊ะคือ ลิโป้ (呂布 ลฺหวี่ ปู้) ลอบสังหารตั๋งโต๊ะเป็นผลสำเร็จ
ประวัติ > ต้นชีวิต

ตั๋งโต๊ะเกิดที่อำเภอหลินเถา (臨洮) เมืองหลงเส (隴西 หลงซี) ปัจจุบัน คือ อำเภอหมิน (岷縣) มณฑลกานซู่ (甘肅省) ในวัยเยาว์ เลื่องชื่อเรื่องมีฝีมือยิงธนูบนหลังม้า ได้ออกเร่ไปรอบภูมิภาคเกี๋ยง (羌 เชียง) และได้ผูกมิตรกับผู้กล้าหลายคน ครั้นเติบใหญ่ กลับบ้านเกิดไปทำนาในชนบท ขุดได้ดาบซึ่งจารึกว่า "จั๋วหวังหรูมู่" (斫王如木; "ฟันกษัตริย์ดั่งตัดฟืน") จึงเอาไปให้บัณฑิตซัวหยง (蔡邕 ไช่ ยง) ประเมินค่า ซัวหยงบอกว่าเป็นดาบของฌ้อปาอ๋อง หรือห้างอี๋ (項羽 เซี่ยง อฺวี่)
ต่อมาตั๋งโต๊ะเข้ารับราชการทหาร ได้ร่วมทัพของจาง ฮ่วน (張奐) ในการปราบกบฏชาวเกี๋ยง ณ มณฑลเป๊งจิ๋ว (并州 ปิ้งโจว) เมื่อได้ชัยชนะ จึงได้รางวัลเป็นผ้าไหม 9,000 ม้วน เขาเอาไปแจกจ่ายแก่เพื่อนร่วมทัพและผู้ใต้บัญชา
ตั๋งโต๊ะได้เลื่อนตำแหน่งหลายครั้ง ครั้นต้นคริสต์ทศวรรษ 180 เกิดกบฏโพกผ้าเหลือง ราชการให้ตั๋งโต๊ะไปปราบปราม แต่ไม่สำเร็จ ตั๋งโต๊ะจึงถูกลดยศ ภายหลังกบฏมณฑลเหลียง (涼州) มีการเลื่อนยศให้ตั๋งโต๊ะ และส่งเขาไปปราบกบฏ แต่ทหารของเขาน้อยนัก จึงมิอาจเอาชนะได้ กระนั้น ทหารของตั๋งโต๊ะก็เป็นกองเดียวที่ไม่ได้รับความเสียหาย เพราะสติปัญญาของตั๋งโต๊ะที่ให้ทดน้ำมากั้นการไล่ล่าของข้าศึก
ชีวิตราชการทำให้ตั๋งโต๊ะเล็งเห็นความเสื่อมโทรมของราชวงศ์ฮั่น จึงคิดการใหญ่และตั้งหน้าตั้งหน้าซ่องสุมกำลังอำนาจไว้ที่มณฑลเหลียง นายทหารผู้หนึ่งชื่อ ซุนเกี๋ยน (孫堅 ซุน เจียน) รู้ระคายถึงความกำเริบเสิบสานของตั๋งโต๊ะ จึงรายงานผู้บังคับบัญชาให้รีบจัดการตั๋งโต๊ะ แต่ไม่มีใครสนใจรายงานของซุนเกี๋ยน
ประวัติ > การเข้าสู่อำนาจ

ใน ค.ศ. 189 พระเจ้าเลนเต้สิ้นพระชนม์ พระโอรสคือหองจูเปียนเสวยราชย์ต่อ ขุนพลโฮจิ๋นสั่งให้ตั๋งโต๊ะนำกำลังจากภูมิภาคเข้าพระนครลกเอี๋ยง เพื่อช่วยปราบปรามกลุ่มขันทีที่ทรงอิทธิพลอยู่ในราชสำนัก แต่ก่อนตั๋งโต๊ะจะมาถึง กลุ่มขันทีได้สังหารโฮจิ๋นและปะทะกับกลุ่มข้าราชการจนเกิดจลาจลในพระราชวัง ขันทีจำนวนหนึ่งจับหองจูเปียน จักรพรรดิเป็นองค์ประกัน แล้วหนีออกจากพระนคร ระหว่างทาง ไปพบกองทหารของตั๋งโต๊ะเข้า จักรพรรดิจึงตกอยู่ในเงื้อมมือของตั๋งโต๊ะ และตั๋งโต๊ะนำพาพระองค์กลับคืนพระนคร ส่วนกองกำลังของโฮจิ๋นที่ไร้นายก็เข้ากับตั๋งโต๊ะ
จดหมายเหตุสามก๊ก หรือ ซันกั๋วจื้อ (三國志; "บันทึกสามแผ่นดิน") ระบุว่า ตั๋งโต๊ะนำกำลังเข้าควบคุมสถานการณ์ในพระนคร โดยให้เข่นฆ่าชายชาวเมืองทุกคน และยึดทรัพย์สินราษฎร อ้างว่า เพื่อปราบปรามกบฏให้สิ้นซาก ครั้นควบคุมพระนครได้แล้ว ตั๋งโต๊ะต้องการถอดหองจูเปียนออกจากราชสมบัติ และตั้งพระอนุชาคือหองจูเหียบขึ้นแทน แต่เต๊งหงวน (丁原 ติง ยฺเหวียน) ผู้บัญชาการทหารรักษาพระนคร ไม่เห็นด้วย ตั๋งโต๊ะจึงยุแยงให้ลิโป้ บุตรบุญธรรมของเต๊งหงวนสังหารเต๊งหงวนเสีย แล้วรับลิโป้เป็นบุตรบุญธรรมของตน ทั้งให้ลิโป้บัญชาทหารรักษาพระนครแทน
เมื่อไร้ผู้คัดค้าน ใน ค.ศ. 190 ตั๋งโต๊ะจึงถอดหองจูเปียนออกจากราชสมบัติ แล้วตั้งหองจูเหียบขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน ก่อนประกาศตัวเป็นอัครมหาเสนาบดี บัญชาราชการทั่วแว่นแคว้น บีบให้มีพระราชานุญาตให้ตนพกกระบี่เข้าพระราชฐาน และให้เข้าเฝ้าโดยไม่ต้องถอดรองเท้า ซึ่งไม่มีข้าราชการคนใดกระทำได้นับแต่อัครมหาเสนาบดีเสียวโห (蕭何 เซียว เหอ) ในรัชสมัยฮั่นโกโจ (漢高祖 ฮั่นเกาจู่) เป็นต้นมา
บันทึกยังระบุว่า ตั๋งโต๊ะมักเข้ามานอนในที่พระบรรทม และหลับนอนกับนางสนมกำนัล
ประวัติ > การต่อต้าน

ใน ค.ศ. 190 นั้นเอง ข้าราชการภูมิภาคทั่วแว่นแคว้นรวมกำลังกันต่อต้านตั๋งโต๊ะ เมื่อทราบว่า ทัพภูมิภาคนั้นมีอ้วนเสี้ยว (袁紹ยฺเหวียน เช่า) เป็นผู้นำ ตั๋งโต๊ะก็ให้จับครอบครัวของอ้วนเสี้ยวในพระนครลกเอี๋ยงมาตัดศีรษะเสียสิ้น เพื่อข่มขวัญอ้วนเสี้ยว แล้วให้ฮัวหยง (華雄 ฮฺว่า สฺยง) และโฮจิ้น (胡軫 หู เจิ่น) นำทัพออกไปขัดขวางกองหน้าของทัพภูมิภาคซึ่งมีซุนเกี๋ยน เป็นผู้นำ ตั๋งโต๊ะยังให้งิวฮู (牛輔 หนิว ฝู่) ผู้เป็นบุตรเขย ไปตระเตรียมค่ายคูประตูหอรบที่อำเภอเหมย์ (眉縣) งิวฮูสะสมเสบียงไว้ ณ หอรบ สามารถใช้ได้ถึง 30 ปี
แต่ทหารของตั๋งโต๊ะไม่อาจเอาชัยเหนือฝ่ายต่อต้านได้ ตั๋งโต๊ะจึงส่งลิฉุย (李傕 หลี่ เจว๋) ไปเกลี้ยกล่อมให้ซุนเกี๋ยนเลิกทัพ โดยตั๋งโต๊ะตกลงจะยกบุตรสาวของตัวให้สมรสกับบุตรชายของซุนเกี๋ยน ทั้งจะแบ่งบ้านเมืองให้ซุนเกี๋ยน ปกครองกึ่งหนึ่ง ซุนเกี๋ยนบอกปัดและมุ่งหน้านำทัพเข้าปราบตั๋งโต๊ะ ยังนครลกเอี๋ยงต่อไป ตั๋งโต๊ะจึงเตรียมย้ายเมืองหลวงไปยังเตียงฮัน ก่อนย้าย ตั๋งโต๊ะส่งทหารไปขุดทรัพย์จากสุสานราชวงศ์ฮั่น ปล้นเศรษฐีคหบดี และเผาอาคารบ้านเรือนในลกเอี๋ยงเสียสิ้น เพื่อไม่หลงเหลือสิ่งใดไว้เป็นประโยชน์แก่ทัพภูมิภาค
ครั้นแล้ว ตั๋งโต๊ะคอยซุ่มโจมตีทัพภูมิภาคอยู่ในลกเอี๋ยง พอทัพของซุนเกี๋ยนมาถึงสุสานหลวงในลกเอี๋ยง ก็เผชิญกับกองซุ่ม แต่สามารถสู้รบจนตั๋งโต๊ะพ่ายหนีไป ตั๋งโต๊ะจึงให้ลิโป้ บุตรบุญธรรม นำทัพกลับไปปราบซุนเกี๋ยน แต่ซุนเกี๋ยน ก็เอาชนะลิโป้ได้อีก
เมื่อยึดลกเอี๋ยงได้แล้ว ทัพผสมจากภูมิภาคพบว่า พระนครโดนเผาเป็นเถ้า จึงล่าถอยไปรอที ตั๋งโต๊ะส่งลิฉุย กุยกี (郭汜 กัว ซื่อ) และเตียวเจ (張濟 จาง จี้) ไปปราบทัพภูมิภาค ขณะนั้น ทัพภูมิภาคกำลังแตกคอและไม่เป็นใจสู้รบ จูฮี (朱儁 จู จวิ้น) ขุนศึกซึ่งเข้าร่วมทัพภูมิภาค จึงร้องขอให้โตเกี๋ยม (陶謙 เถา เชียน) เกลอเก่า มาช่วยรบ โตเกี๋ยมส่งพล 3,000 นายมาช่วยจูฮี ที่อำเภอจงมู่ (中牟縣) แต่ไม่อาจเอาชนะทัพตั๋งโต๊ะได้ ก็พากันแตกหนีไป เมื่อมีชัยแล้ว ทัพตั๋งโต๊ะออกปล้นสะดมในท้องที่ตันลิว (陳留鎮 เฉินหลิว) และเองฉวน (潁川 อิ่งชวน) ราษฎรจำนวนมากถูกปล้นและเอาตัวลงเป็นทาส
เซี่ยนตี้จี้ (獻帝紀; "พงศาวดารพระเจ้าเหี้ยนเต้") ระบุว่า ตั๋งโต๊ะให้ทรมานทหารที่จับได้จากทัพผสม โดยให้เอาผ้าชุบไขมันมาพันทั่วตัว แล้วจุดไฟขึ้นไปจากเท้า ตั๋งโต๊ะชมดูเสียงกรีดร้องและสีหน้าของพวกเขาอย่างสุขใจ โดยเฉพาะในยามที่ให้แก้ผ้าติดไฟซึ่งพันรอบศีรษะทหารออก แต่บรรดาข้าราชการที่ต่ง จั๋ว สั่งให้เข้าร่วมชมด้วยนั้น ไม่บันเทิงใจไปด้วย