stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำนานบุตรแห่งฮูริน
ภูมิหลังของเรื่อง

บทความหลัก: ซิลมาริลลิออน
ประวัติความเป็นมาของบรรพชนของตัวละครเอกของเรื่อง ได้เล่าสรุปไว้ในช่วงต้นของหนังสือ ซึ่งเป็นเรื่องที่มีอยู่ใน ซิลมาริลลิออน แล้ว กล่าวคือ เมื่อ 500 ปีก่อนที่เหตุการณ์ในหนังสือเล่มนี้จะเกิดขึ้น มอร์ก็อธเทพอสูรได้ขโมยดวงมณีซิลมาริลและหลบหนีออกจากแผ่นดินอันศักดิ์สิทธิ์วาลินอร์กลับมายังมิดเดิลเอิร์ธทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือ เขาจัดตั้งป้อมปราการใต้ดินขึ้นทางตอนเหนือของโลก ชื่อว่า อังก์บันด์ เป็นแหล่งชุมนุมเหล่าบริวารเพื่อครอบครองมิดเดิลเอิร์ธทั้งหมด มอร์ก็อธทำสงครามกับพวกเอลฟ์ซึ่งอาศัยอยู่ในแผ่นดินเบเลริอันด์ในทางใต้เรื่อยมา
พวกเอลฟ์สามารถสยบการรุกรานของมอร์ก็อธได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง อาณาจักรทั้งหลายจึงได้สงบสุข ในจำนวนนี้ อาณาจักรที่มีอำนาจมากที่สุดคือ โดริอัธ ภายใต้การปกครองของกษัตริย์ธิงโกล เสื้อคลุมเทา เจ้าแห่งเอลฟ์ชาวซินดาร์ ส่วนพวกโนลดอร์ที่ไล่ติดตามมอร์ก็อธมาจากวาลินอร์ได้ครองดินแดนต่างๆ กัน และร่วมมือกับชาวซินดาร์บางส่วนช่วยกันต่อต้านมอร์ก็อธ อาณาจักรสำคัญของชาวโนลดอร์ ประกอบด้วย ดอร์-โลมินและฮิธลุม ของกษัตริย์ฟิงกอน นาร์โกธรอนด์ของฟินร็อด และ กอนโดลินของทัวร์กอน
เมื่อเวลาผ่านไปได้ 300 ปี มนุษย์กลุ่มแรกก็เดินทางมาถึงแผ่นดินเบเลริอันด์ มนุษย์เหล่านี้เรียกว่า ชาวเอไดน์ เป็นกลุ่มคนที่ไม่ยอมรับการปกครองของมอร์ก็อธ และอพยพหนีมาทางตะวันตกเพื่อค้นหาแสงสว่าง พวกเอลฟ์ต้อนรับเหล่ามนุษย์อย่างดี และพวกเขาก็ได้ตั้งถิ่นฐานทั่วไปในแผ่นดินเบเลริอันด์ ชาวเอไดน์ประกอบด้วยสามตระกูลใหญ่ ตระกูลเบออร์ได้รับครองดินแดนลาดรอส ตระกูลฮาเล็ธอาศัยอยู่ในป่าเบรธิล ส่วนตระกูลฮาดอร์ได้ครองแผ่นดินดอร์-โลมิน หลังจากชาวเอไดน์แล้วยังมีมนุษย์เดินทางติดตามเข้ามาภายหลังอีก พวกนี้เรียกว่า ชาวอีสเตอร์ลิง ส่วนมากคนกลุ่มนี้จะตกอยู่ใต้อำนาจของมอร์ก็อธ
เวลาต่อมา มอร์ก็อธสามารถทำลายการปิดล้อมอังก์บันด์ของพวกเอลฟ์ลงได้ในสงครามแห่งเพลิงฉับพลัน ตระกูลเบออร์ถูกทำลายจนเกือบหมด พวกเอลฟ์และมนุษย์ได้รับความเสียหายอย่างหนัก แต่ก็ยังมีอีกหลายอาณาจักรที่รอดมาได้ ในจำนวนนี้รวมถึงดอร์-โลมิน ซึ่งเวลานั้น ฮูริน ธาลิออน ได้ขึ้นเป็นเจ้าแคว้น
ประวัติการประพันธ์และการตีพิมพ์

ตำนานบุตรแห่งฮูริน แต่เดิมเป็นงานเขียนร้อยแก้วของโทลคีน ในหนังสือ ประมวลตำนานอันสาบสูญ (The Book of Lost Tales) เป็นวรรณกรรมหนึ่งในสามเรื่องเอกของโทลคีนนับตั้งแต่ยุคแรกเริ่มก่อนการประพันธ์ ลอร์ดออฟเดอะริงส์  มีชื่อเรื่องเมื่อประพันธ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1919 ว่า เรื่องของทูรินกับโฟอาโลเค  ต่อมาโทลคีนนำบทประพันธ์นี้ไปแต่งขึ้นใหม่เป็นกวีนิพนธ์ ใช้ชื่อว่า ทูริน บุตรแห่งฮูริน กับกลอรุนด์เจ้ามังกร โดยใช้เวลาประพันธ์อยู่หลายปี เป็นบทกวีนิพนธ์ขนาดยาวหลายพันบรรทัด แต่ยังแต่งไม่จบ ระหว่างนั้นโทลคีนก็ประพันธ์งานชิ้นอื่นๆ ไปด้วย โดยมีงานชิ้นใหญ่ที่สุดที่ขัดขวางการประพันธ์ผลงานอื่นของเขาไปเป็นเวลานานหลายปี คือการประพันธ์เรื่อง ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ในราวปลายคริสต์ทศวรรษ 1940
หลังจาก ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ โทลคีนจึงหันมาเอาใจใส่กับงานเขียนในยุคแรกๆ ของเขาอีกครั้ง เขาได้ปรับปรุงแก้ไขเนื้อหาของ ตำนานบุตรแห่งฮูริน ไปอีกมาก แต่ยังไม่ได้เรียบเรียงให้สมบูรณ์พอสำหรับการตีพิมพ์ เมื่อโทลคีนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1973 งานเขียนชุดนี้รวมทั้งงานอื่นๆ ของเขาอีกจำนวนมากจึงยังไม่ได้รับการตีพิมพ์
คริสโตเฟอร์ โทลคีน ได้รวบรวมงานเขียนที่กระจัดกระจายของโทลคีน เรียบเรียงออกมาเป็นผลงานหลายเล่ม เช่น ซิลมาริลลิออน Unfinished Tales  รวมถึงหนังสือชุดประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ  ซึ่งทยอยออกสู่บรรณพิภพมาเป็นลำดับ ล่าสุดเขาได้เรียบเรียงงานเขียนเรื่อง ตำนานบุตรแห่งฮูริน ออกสู่บรรณพิภพได้สำเร็จในปี ค.ศ. 2007 โดยออกวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 เมษายน 2007 พร้อมกันทั้งในประเทศอังกฤษและสหรัฐอเมริกา
แม้หนังสือเล่มนี้จะตีพิมพ์หลังจากการเสียชีวิตของโทลคีนไปแล้วกว่า 30 ปี ผลตอบรับจากแฟนหนังสือยังคงเป็นไปในทางที่ดีอย่างยิ่ง โดยได้ขึ้นเป็นหนังสือขายดีอันดับหนึ่งของนิวยอร์กไทมส์ ภายในเวลา 3 สัปดาห์หลังจากเปิดตัว
ดูเพิ่ม > ยุคสมัย

ยุคแห่งวาลาร์
ยุคแห่งชวาลา
ยุคแห่งพฤกษา
ยุคแห่งตะวัน
ดูเพิ่ม > นิยายที่เกี่ยวข้อง

เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
เดอะฮอบบิท
ตำนานแห่งซิลมาริล
Unfinished Tales
ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ
เบเรนกับลูธิเอน
การล่มสลายของกอนโดลิน
แหล่งข้อมูลอื่น

คำอธิบายโดยย่อเกี่ยวกับหนังสือ เก็บถาวร 2007-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก Tolkien Estate (อังกฤษ)
รวมคำถามน่ารู้เกี่ยวกับ "ตำนานบุตรแห่งฮูริน" จาก Tolkien Library (อังกฤษ)
SpringOfArda เก็บถาวร 2008-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เป็นเว็บไทย ที่มีเรื่องเกี่ยวกับ ซิลมาริลลิออน ลอร์ดออฟเดอะริงส์ และเรื่องอื่นๆ ของคุณโทลคีน
| ด ค กปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ>  อาร์. อาร์. โทลคีน |
| --- | --- |
ตีพิมพ์ก่อนเสียชีวิต:  เดอะฮอบบิท  เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์  การผจญภัยของทอม บอมบาดิล  The Road Goes Ever On 
ตีพิมพ์หลังเสียชีวิต:  ตำนานแห่งซิลมาริล  เกร็ดตำนานที่จารมิจบ  ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ (12 เล่ม)  Bilbo's Last Song  ตำนานบุตรแห่งฮูริน  ประวัติศาสตร์เดอะฮอบบิท  เบเรนกับลูธิเอน  การล่มสลายของกอนโดลิน 
รายชื่อบทความแบ่งตาม:  หมวดหมู่  ตัวละคร  ชาติพันธุ์  ภูเขา  แม่น้ำ  อาณาจักร  ยุคสมัย 
หนังสือฉบับภาษาไทย
ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค

| ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค |
| --- | --- |

ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิคคัวผู้
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Gekkota
วงศ์:: Gekkonidae
สกุล:: Uroplatus
สปีชีส์:: U.   phantasticus
ชื่อทวินาม
Uroplatus phantasticus Boulenger, 1888


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค (อังกฤษ: Satanic leaf-tailed gecko; ชื่อวิทยาศาสตร์: Uroplatus phantasticus) สัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง	จำพวกตุ๊กแก จัดเป็นตุ๊กแกหางใบไม้ชนิดหนึ่ง
ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค พบกระจายพันธุ์เฉพาะบนเกาะมาดากัสการ์เท่านั้น  เป็นตุ๊กแกที่มีลักษณะพิเศษ คือ สามารถพรางตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้อย่างดีเยี่ยม มีร่างกายที่บิดงอ ผิวหนังที่มีเส้นเลือดโปดปูน และส่วนหางที่แบนราบแลดูคล้ายใบไม้แห้งอย่างมาก ทำให้สามารถพรางตัวเป็นใบไม้แห้งได้อย่างแนบเนียน  ผิวหนังมีหลายสีด้วยกัน เช่น สีเขียวมะกอก หรือสีน้ำตาลมีจุดดำกระจายอยู่ตามตัว ขนาดโตเต็มที่มีความยาวประมาณ 10-13 นิ้ว มีดวงตากลมใหญ่ไร้เปลือกตา โดยจะมีเพียงเยื่อใส ๆ ห่อหุ้มป้องกันดวงตาเท่านั้น ดวงตาสีน้ำตาลอมชมพู มีจุดสีแดงตรงกลาง
ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค เป็นสัตว์หากินในเวลากลางคืน โดยพฤติกรรมจะซุ่มอยู่นิ่ง ๆ เกาะอยู่ตามต้นไม้หรือใบไม้หรือมอสในพื้นที่ป่าดิบชื้นทางภาคตะวันออกของเกาะมาดากัสการ์ กินแมลง และแมงหลายชนิดเป็นอาหาร ในตัวที่มีขนาดลำตัวใหญ่อาจกินสัตว์ที่มีขนาดใหญ่เช่น หนู หรือนกขนาดเล็กได้ด้วย
ทำตัวกลมกลืนกับธรรมชาติ
จำแนกเพศได้โดยการพิจารณาจากสีผิว ตัวเมียจะมีลำตัวสีเทา ขณะที่ตัวผู้จะเป็นสีน้ำตาลแกมเหลือง และมีปุ่มสองปุ่มคล้ายไข่บริเวณโคนหาง
ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานหรือสัตว์แปลก โดยทำการเลี้ยงในตู้กระจกและปรับสภาพแวดล้อมเลียนแบบธรรมชาติเช่นเดียวกับสัตว์เลื้อยคลานลักษณะคล้ายกัน จัดเป็นตุ๊กแกที่เลี้ยงง่าย ไม่มีพฤติกรรมที่ก้าวร้าว ผู้เลี้ยงสามารถป้อนอาหารให้กินด้วยมือได้ และสามารถแพร่ขยายพันธุ์ได้ในที่เลี้ยง โดยไข่ใช้เวลาฟักประมาณ 30 วัน และนานที่สุด คือ 90-120 วัน โดยสถานที่แรกที่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ คือ สวนสัตว์ซานดิเอโก
ด้วยความแปลกทางรูปร่างตลอดจนพฤติกรรม ทำให้ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิคได้กลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีม โดยถูกตั้งข้อสังเกตว่ามีลักษณะคล้ายกับมังกร ซึ่งเป็นสัตว์ในจินตนาการไม่มีอยู่จริง และถูกตัดต่อภาพให้มีปีกเหมือนกับมังกร
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค ที่วิกิสปีชีส์
ตึกนิวยอร์กไทมส์

| ตึกนิวยอร์กไทมส์ The New York Times Building |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 620 ถนนที่แปด แมนแฮตตัน นิวยอร์ก 10018   สหรัฐ
พิกัด: 40°45′23″N 73°59′24″W﻿ / ﻿40.75639°N 73.99000°W﻿ / 40.75639; -73.99000
ก่อสร้าง: ค.ศ. 2003
เปิดตัว: ค.ศ. 2007
ความสูง
หลังคา: 748 ft (228 m)
ชั้นสูงสุด: 721 ft (220 m)
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 52 ชั้น
พื้นที่ชั้น: 1,540,000 ตารางฟุต  (143,000 ตารางเมตร)
จำนวนลิฟต์: 32 ตัว  (ผู้โดยสาร 24 ตัว, บริการ 8 ตัว)
มูลค่า: $850 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
บริษัท
สถาปนิก: เรนโซ เปียโน งานสร้างอาคารบริษัท FXFOWLE Architects
ผู้พัฒนา: บริษัท ฟอเรส ซิตี้ แรทเนอร์
เจ้าของ: บริษัท นิวยอร์กไทมส์ (58%)  บริษัท ฟอเรส ซิตี้ แรทเนอร์ (42%)
คณะผู้บริหาร: บริษัท ฟอเรส ซิตี้ แรทเนอร์
อ้างอิง: 
ตึกนิวยอร์กไทมส์ (อังกฤษ: New York Times Building) คือตึกระฟ้าแห่งหนึ่งในด้านตะวันตกของมิดทาวน์ แมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ซึ่งสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ ค.ศ. 2007 ผู้เช่าหลักของตึกแห่งนี้คือ บริษัทนิวยอร์กไทมส์ ผู้ตีพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ และอินเตอร์เนชั่นแนลนิวยอร์กไทมส์ และหนังสือพิมพ์อื่น ๆ การก่อสร้างคือโครงการร่วมกันของบริษัทนิวยอร์กไทมส์ ฟอเรสซิตี้เอ็นเตอร์ไพรส์ (Forest City Enterprises) และไอเอ็นจี (ING Real Estate)
โครงการนี้ถูกประกาศเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2001 โดยจะมีการสร้างอาคาร 52 ชั้น ทางด้านตะวันออกของถนนที่แปด (Eighth Avenue) และอยู่ระหว่างถนนที่สี่สิบและถนนที่สี่สิบเอ็ด ตรงข้ามอาคารสถานีรถโดยสารนครนิวยอร์ก โครงการนี้มีการเชื่อมต่อกับอาคารเฮียสต์ (Hearst Tower) โดยมีการขยายไปทางทิศตะวันออกที่กว้างขึ้นตามถนนที่แปด
การออกแบบ

อาคารได้รับการออกแบบโดยเรนโซ เปียโน และออกแบบภายในโดย Gensler ตัวอาคารมีความสูง 228 เมตร (748 ฟุต) จากถนนถึงยอดหลังคา ด้วยกำแพงภายนอกของอาคารทำให้มีความสูงเพิ่มขึ้นอีก 28 เมตร (92 ฟุต) รวมความสูง 260 เมตร (840 ฟุต) ถ้ารวมเสาอากาศมีความสูงเพิ่มเป็น 319 เมตร (1,046 ฟุต) ใน ค.ศ. 2008 อาคารนี้ถูกตัดอันดับให้มีความสูงร่วมกับตึกไครส์เลอร์ ในฐานะอาคารที่สูงอันดับ 4 ของนครนิวยอร์ก รองจากวันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ เอ็มไพร์สเตต แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์ แม้ว่าอาคารวันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในขณะนั้นจะยังสร้างไม่เสร็จ แต่มีความสูงของอาคารมากกว่า ตึกนิวยอร์กไทมส์ยังเป็นอาคารที่สูงที่สุดอันดับ 7 ของสหรัฐอเมริกา
อาคารสร้างในรูปแบบกรอบเหล็ก และรูปไม้กางเขน โดยมีแท่งโลหะสร้างเป็นกรอบภายนอกอาคารล้อมรอบกำแพงกระจกทางด้านตะวันออก ตก และใต้ มีการเพิ่มแท่งโลหะจากฐานสู่ยอดบน ซึ่งทำให้มีการโปร่งใสของตัวอาคารที่มากขึ้น การทำกรอบและการล้อมด้วยเหล็กนั้น เผยให้เห็นการหยักทั้งสี่มุมของตัวอาคารเป็นรูปคล้ายไม้กางเขน
สมุดภาพ

อาคารอยู่ภายใต้การก่อสร้างในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006
ตึกนิวยอร์กไทมส์ในเวลากลางคืน จากด้านหลังของอาคาร
ห้องข่าวนิวยอร์กไทมส์
ดูเพิ่ม

ตึกระฟ้า
รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในโลก
รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในนครนิวยอร์ก
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ New York Times Building
การเปรียบเทียบความสูงของอาคารในนครนิวยอร์ก
ตุ่มอักเสบเรื้อรังที่หนังตา

| ตุ่มอักเสบเรื้อรังที่หนังตา |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: ถุงน้ำไมโบเมียน, เซลล์ไขมันในต่อมไมโบเมียนอักเสบ

หนังตาที่เป็นถุงน้ำไมโบเมียน
การออกเสียง: /kəˈleɪziən/ 
สาขาวิชา: จักษุวิทยา, ทัศนมาตรศาสตร์
อาการ: ถุงน้ำแข็งและไม่เจ็บตรงกลางของเปลือกตา
การตั้งต้น: ค่อยเป็นค่อยไป ใช้เวลาสองสามสัปดาห์
โรคอื่นที่คล้ายกัน: กุ้งยิง, เซลล์เยื่อบุผิวหนังรอบดวงตาอักเสบ
การรักษา: ประคบอุ่น, ฉีดสเตอรอยด์, ศัลยกรรม
ความชุก: ไม่ทราบ
ตุ่มอักเสบเรื้อรังที่หนังตา (อังกฤษ: Chalazion) หรือ ถุงน้ำไมโบเมียน (อังกฤษ: Meibomian cyst) หรือชื่ออื่น ๆ ที่ปรากฏ เช่น กุ้งยิงด้านใน, ปรวดหนังตา, กุ้งยิงไม่เจ็บ เป็นถุงน้ำในเปลือกตาที่เกิดจากการอุดตันของต่อมไขมัน โดยทั่วไปมักเกิดที่ช่วงกลางของเปลือกตา มีสีแดงและไม่เจ็บ และมักเกิดขึ้นแบบค่อยเป็นค่อยไปในเวลาสองสามสัปดาห์ ถึงแม้ชื่อทับศัพท์ในภาษาไทยจะมีการบัญญัติชื่อหนึ่งไว้ว่า กุ้งยิงด้านใน แต่พยาธิสภาพและพยาธิวิทยานั้นแตกต่างกับการเกิด กุ้งยิง (hordeolum) ชนิดที่เกิดภายในเปลือกตา (ซึ่งอาจเรียกว่า กุ้งยิงด้านใน เช่นกัน)
ถุงน้ำในเปลือกตาอาจเกิดถัดจากการเกิดกุ้งยิง หรือจากการแข็งตัวของน้ำมันที่ทำให้ต่อมอุดตัน โดยทั่วไปมักเกิดการอุดตันของต่อมไมโบเมียน แต่สามารถพบเกิดกับต่อมซีสได้เช่นกัน
ดูเพิ่ม

กุ้งยิง
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: H00.1 ICD-9-CM: 373.2 MeSH: D017043 DiseasesDB: 6009 SNOMED CT: 397514009
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 001006 eMedicine: emerg/94 oph/243 Patient UK: ตุ่มอักเสบเรื้อรังที่หนังตา
ตำบลพนมเศษ

| พนมเศษ Phanom Set |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
พิกัด: 15°42′46.1″N 100°20′39.9″E﻿ / ﻿15.712806°N 100.344417°E﻿ / 15.712806; 100.344417
ประเทศ: ประเทศไทย
จังหวัด: นครสวรรค์
อำเภอ: ท่าตะโก
ตั้งชื่อจาก: เขาพนมเศษ (Khao Phanom Set)
การปกครอง
 • นายก อบต.: นิสา ใจเอื้อ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 69.68 ตร.กม. (26.90 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 5,036 คน
 • ความหนาแน่น: 27.90 คน/ตร.กม. (72.27 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสไปรษณีย์: 60160
รหัสโทรศัพท์: (+66) 02
เว็บไซต์: http://www.phanomset.go.th/home
พนมเศษ (อังกฤษ: Phanom Set เป็น ตำบล หนึ่งของ อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์
ประวัติศาสตร์

ตำบลพนมเศษแยกตัวออกจากตำบลพนมรอกในปี พ.ศ. 2476 ชื่อตำบล "พนมเศษ" มาจากชื่อภูเขาที่ตั้งอยู่โดดเด่นในพื้นที่ ซึ่งเรียกว่า "เขาพนมเศษ"
ภูมิศาสตร์

ตำบลพนมเศษมีลักษณะภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ราบ มีเขาพนมเศษตั้งอยู่กลางพื้นที่ ในฤดูฝน พื้นที่เกษตรกรรมจะถูกน้ำท่วม ส่วนบางหมู่บ้านในฤดูแล้งจะขาดแคลนน้ำสำหรับทำการเกษตร
ตำบลที่อยู่ใกล้เคียง (จากทิศเหนือในทิศตามเข็มนาฬิกา) ได้แก่ ตำบลวังใหญ่ในเขตอำเภอเดียวกัน และตำบลไผ่สิงห์ใน อำเภอชุมแสง ตำบลพนมรอกในเขตอำเภอเดียวกัน ตำบลวังมหากรในเขตอำเภอเดียวกัน ตำบลทับกฤชในอำเภอชุมแสง
ตำบลพนมเศษตั้งอยู่ห่างจากอำเภอท่าตะโกประมาณ 25 km (15.5 mi) มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 43,547 ไร่ หรือประมาณ 69.68 ตารางกิโลเมตร
การปกครอง

ตำบลพนมเศษอยู่ในเขตการปกครองของ องค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) พนมเศษ
พื้นที่นี้ยังแบ่งออกเป็น 11 หมู่บ้านบริหาร (หมู่บ้าน)
| เลขที่ | ชื่อหมู่บ้าน | ชื่อไทย |
| --- | --- | --- |
| 01. | Ban Phanom Set Tai | บ้านพนมเศษใต้ |
| 02. | Ban Nong Chik Khong | บ้านหนองจิกโค้ง |
| 03. | Ban Krathum Chao | บ้านกระทุ่มเจ้า |
| 04. | Ban Khro Riangrai | บ้านคร่อเรียงราย |
| 05. | Ban Nong Khrok | บ้านหนองครก |
| 06. | Ban Phanom Set Nuea | บ้านพนมเศษเหนือ |
| 07. | Ban Hua Prik | บ้านหัวปริก |
| 08. | Ban Laem Krathum | บ้านแหลมกระทุ่ม |
| 09. | Ban Khlong Khut | บ้านคลองขุด |
| 010. | Ban Laem Prada | บ้านแหลมประดา |
| 011. | Ban Rang Bua Phatthana | บ้านรางบัวพัฒนา |

ตราขององค์การบริหารส่วนตำบลพนมเศษมีรูปเขาพนมเศษพร้อมรวงข้าวล้อมเป็นกรอบ
ประชากร

ตำบลพนมเศษมีจำนวนประชากรทั้งหมด 5,036 คน (ชาย 2,432 คน หญิง 2,604 คน) ใน 1,793 ครัวเรือน
เศรษฐกิจ

ประชาชนส่วนใหญ่ในตำบลพนมเศษประกอบอาชีพเกษตรกรรม รองลงมาคือการเป็นลูกจ้าง
แตงโม เป็นผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นที่สำคัญ
สาธารณูปโภค

ตำบลพนมเศษมีระบบไฟฟ้าครบทั้ง 11 หมู่บ้าน (ยกเว้นบางพื้นที่นอกเขตบริการไฟฟ้าใช้ พลังงานแสงอาทิตย์) ในขณะที่น้ำประปามีให้บริการเฉพาะบางหมู่บ้าน (บ้านพนมเศษใต้ บ้านคร่อเรียงราย บ้านหัวปริก บ้านคลองขุด)
มีสถานีบริการน้ำมันทั้งหมด 4 แห่ง
สถานที่

วัดพนมเศษใต้
วัดพนมเศษเหนือ
จุดชมวิวเขาพนมเศษ
ศาลเจ้ากวนอิม
ตู้ประชาสัมพันธ์

ตู้ประชาสัมพันธ์ (อังกฤษ: Kiosk Information) คือเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่ได้มีการรวบรวมข้อมูลขององค์กร หรือบริษัทไว้เพื่อบริการให้กับลูกค้า ตู้ประชาสัมพันธ์นี้จะให้ข้อมูลข่าวสารต่างๆนี้กับทุกๆคนที่สนใจได้อย่างครบถ้วน และมีประสิทธิภาพ ซึ่งการใช้งานของตู้ประชาสัมพันธ์นี้ช่วยบริการให้กับผู้ที่ติดต่อได้อย่างรวดเร็วและดีที่สุด หากเปรียบเทียบกับการใช้พนักงานประชาสัมพันธ์ที่อาจมีข้อจำกัดในการให้บริการหรือตอบข้อซักถามต่างๆ ตู้ประชาสัมพันธ์นี้สามารถสร้างความน่าเชื่อถือให้กับองค์กร หรือบริษัทได้เป็นอย่างดี
เราคำนึงถึงการงานประชาสัมพันธ์ และพรีเซ็นต์เทชั่น ที่ในปัจจุบันนี้มีบทบาทสำคัญ นอกจากจะช่วยส่งเสริมภาพลักษณ์ต่อองค์กร ห้างร้าน แล้ว Kiosk & Touch Screen ยังต้องช่วยเพิ่มยอดขายสินค้า ส่งเสริมการขาย และสร้างความสัมพันธ์กับลูกค้า ด้วยความประทับใจและการสื่อสารที่ชัดเจน รวดเร็วแม่นยำ
ประเภทของตู้ประชาสัมพ์ Kiosk information
แบบตู้ติดตั้ง Touch Screen
แบบตู้ติดตั้ง Toush Screen พร้อมส่วนพื้นที่ขาย
แบบรถลาก หรือรถพ่วงขนาดเล็ก
เพิ่มประสิทธิภาพและลดค่าใช้จ่าย 
ส่งเสริมภาพลักษณ์ สร้างความน่าเชื่อถือ
ด้วยตู้ประชาสัมพันธ์ ( Kiosk Information ) 
ประชาสัมพันธ์ เป็นเสมือนหนึ่งตัวแทนของบริษัท องค์กร ของท่าน ที่มีข้อมูลของหน่วยงาน ข้อมูลสินค้า ข้อมูลการบริการ และข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานของท่าน 
ตู้ประชาสัมพันธ์จะช่วยในการสื่อหรือแนะนำข้อมูลต่างๆ นี้ให้กับทุกๆ คน ได้อย่างครบถ้วนและมีประสิทธิภาพอย่างคงที่
ซึ่งการใช้ตู้ประชาสัมพันธ์ จะช่วยเสริมด้านการบริการสำหรับผู้มาติดต่อหรือประชาชนทั่วไป ได้เร็วและดีที่สุด หากเทียบกับการใช้พนักงาน ที่อาจมีข้อกำจัดในการบริการหรือตอบข้อซักถาม และยังช่วยส่งเสริมภาพลักษณ์ สร้างความน่าเชื่อถือได้เป็นอย่างดี
เหตุผลสำคัญที่ต้องใช้ระบบตู้ประชาสัมพันธ์ (Kiosk Infromation) 
สะดวก - เพียงวางนิ้วที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ต้องการทราบข้อมูล ข้อมูลก็จะปรากฏหน้าจอตามที่ต้องการ
รวดเร็ว - สามารถค้นหาข้อมูลที่ต้องการทราบได้ทันที
ลดงานของหน่วยงาน - ไม่ต้องเสียเวลาในการค้นหาข้อมูล สามารถโอนข้อมูลไปที่ตู้ Kiosk Information ได้ทันที
ประหยัด - เนื่องจากไม่ต้องจ้างคนเป็นจำนวนมากมาคอยตอบคำถามหรือข้อมูลซ้ำซาก 
คุณค่าทางเศรษฐกิจ - เพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน ตัดปัญหาการให้บริการข้อมูลซ้ำซากโดยใช้ตู้ Kiosk Information 
บริหารข้อมูลง่าย - ต่อเป็นระบบ Network ได้หลายๆเครื่อง โดยใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ Server เครื่องเดียว โดยผ่านระบบ LAN 
ประโยชน์ที่จะรับจากการใช้งาน Kiosk Information 
สร้างความพึงพอใจให้กับผู้ใช้บริการ ด้วยระบบที่ถูกต้อง รวดเร็ว และแม่นยำ 
ช่วยเพิ่มศักยภาพในการทำงาน เนื่องจากพนักงานไม่ต้องมาคอยตอบคำถามซ้ำๆ
ลดค่าใช้จ่ายในการบริหารเวลา เนื่องจากลดงานของหน่วยงานหรือแผนกที่รับผิดชอบ
เพิ่มความสามารถในการแข่งขัน ด้วยการทำงานที่รวดเร็ว
สร้างภาพลักษณ์ที่ดีในกับหน่วยงานหรือองค์กรระบบตู้ประชาสัมพันธ์ (Kiosk Information) เหมาะสำหรับ หน่วยงานราชการ, โรงงานอุตสาหกรรม, ร้านอาหาร , ภัตตาคาร, โรงเรียน , มหาวิทยาลัย, ธนาคารและบริษัทหลักทรัพย์
ช่วยเพิ่มยอดขาย จากการที่สามารถช่วยในการค้นหาและแสดงภาพสินค้าพร้อมรายละเอียดได้อย่างทันที สำหรับ บริษัท ห้างหุ้นส่วน ร้านค้า ที่มีรายการสินค้าจำนวนมาก
ตุ๊กตาดัล

Pullip Kore
ตุ๊กตาดัล หรือ เดล (อังกฤษ: DAL; เกาหลี: 달; ฮันจา: dal) คือ ตุ๊กตาที่มีระบบข้อต่อทั้งตัว ซึ่งจัดจำหน่ายโดยบริษัท จุน แพลนนิ่ง (JUN Planning) ของประเทศญี่ปุ่น ที่จำหน่ายทั้ง พิวลิป (Pullip) ดัล (DAL) แทยัง (Taeyang) นามุ (Namu) Byul (พยอล) ลิตเติ้ล พิวลิป (Little Pullip) ลิตเติ้ล ดัล (Little DAL) เจ ดอลล์ (J-Doll) และบีเจดี ไอ (BJD Ai) ออกแบบโดยบริษัท ชูชาง ชุนฮา (Chunsang Chunha) ของประเทศเกาหลี ผลิตออกมาในปี ค.ศ. 2006 แต่ปัจจุบันบริษัทกรู๊ฟ อิน (Groove Inc.) เข้ามาจัดจำหน่ายแทน เนื่องจากบริษัท จุน แพลนนิ่ง (Jun Planning) ล้มละลาย  ซึ่งนำทีมโดยนักออกแบบตุ๊กตาที่ชื่อ  แมงโก ปาร์ค(Ms.Mango Park)และแมงโก ปาร์ค เป็น CEO บริษัทกรู๊ฟ อิน (Groove Inc.)
ตุ๊กตาดัลเป็นหนึ่งในตุ๊กตาที่เป็นระบบข้อต่อ ที่ทางบริษัท จุน แพลนนิ่งจัดจำหน่าย โดยวางคาแร็กเตอร์ของตุ๊กตาดัลให้เป็นน้องสาวของตุ๊กตาแทยัง และยังเป็นคู่ปรับกับตุ๊กตาพิวลิป ซึ่งเป็นคนรักของพี่ชาย ซึ่งเกิดเดือนกุมภาพันธ์ ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ เติบโตในเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี เกิดในครอบครัวที่พ่อมีอาชีพเป็นเจ้าของร้านขายเครื่องดนตรีสุดหรู สัญชาติอังกฤษ แม่มีอาชีพเป็นสถาปนิก สัญชาติเกาหลี เธอจึงเป็นลูกครึ่งอังกฤษ-เกาหลี สัญชาติเกาหลี เธอเป็นคนอ่อนไหวและบอบบาง มีนิสัยค่อนข้างดื้อ ชอบเข้าสังคม และหวงพี่ชายมาก ชอบรับประทานอาหารเกาหลี  ปัจจุบันอาศัยอยู่ ณ เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี ศึกษาที่โรงเรียน Korean School และเป็นสมาชิกของชมรมเทนนิส เธอเป็นที่รู้จักในโรงเรียนของเธอ ยามว่างเธอมักจะวาดรูปและนำรูปที่วาดขึ้นแสดงในบล็อกของเธอ ซึ่งได้รับความนิยมมากในหมู่นักเรียนและแฟนคลับมากมาย เธอมีเพื่อนสนิทชื่อพยอล (Byul) ชื่อตามภาษาเกาหลี แปลว่า ดวงดาว
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Pullip website
The valley of the dolls เก็บถาวร 2010-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://forum.blythethailand.com/index.php/topic,50238.0.html
http://www.wannapong.com/ball-joint-doll-bjd/ เก็บถาวร 2009-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://sweetalice.exteen.com/20080910/jun-doll เก็บถาวร 2009-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://sweetalice.exteen.com/20081124/blythe-1 เก็บถาวร 2009-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://sweetalice.exteen.com/20090601/how-to-pullip เก็บถาวร 2009-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.pullipstyle.com/resource/
http://www.berrydolls.com/ เก็บถาวร 2010-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Pullip and Family fans community (Russian)
ตัวรับรู้สารเคมี

ในระบบประสาท ตัวรับรู้สารเคมี 
(อังกฤษ: chemoreceptor, chemosensor) 
เป็นปลายประสาทรับความรู้สึกที่ถ่ายโอนข้อมูลทางเคมีไปเป็นศักยะงานเพื่อส่งไปยังระบบประสาทกลาง
โดยทั่ว ๆ ไปก็คือ เป็นตัวรับรู้สิ่งเร้าคือสารเคมีในสิ่งแวดล้อม
เมื่อสิ่งเร้าในสิ่งแวดล้อมสำคัญต่อการรอดชีวิต สิ่งมีชีวิตจะต้องตรวจจับสิ่งเร้านั้นได้
และเพราะกระบวนการของชีวิตทั้งหมดมีกระบวนการทางเคมีเป็นมูลฐาน จึงเป็นเรื่องธรรมดาว่า การตรวจจับและการรับรู้สิ่งเร้าภายนอกจะเป็นปรากฏการณ์ทางเคมี
แน่นอนว่า สารเคมีในสิ่งแวดล้อมสำคัญต่อการรอดชีวิต และการตรวจจับสิ่งเร้าเคมีจากภายนอก อาจเชื่อมกับการทำงานทางเคมีของเซลล์โดยตรง
การรับรู้สารเคมีสำคัญในการตรวจหาสิ่งต่าง ๆ รวมทั้งอาหาร ที่อยู่ สัตว์ชนิดเดียวกันรวมทั้งคู่ และสัตว์ล่าเหยื่อ
ยกตัวอย่างเช่น สำหรับสัตว์ล่าเหยื่อ เหยื่ออาจจะได้ทิ้งกลิ่นหรือฟีโรโมนไว้ในอากาศหรือบนพื้นผิวที่เคยอยู่
เซลล์ที่ศีรษะ ปกติในทางเดินอากาศหรือปาก จะมีตัวรับสารเคมีบนผิวที่จะเกิดปฏิกิริยาเมื่อสัมผัสกับสารที่เป็นเป้าหมาย
แล้วก็จะส่งข้อมูลทางเคมีหรือทางเคมีไฟฟ้าไปยังศูนย์ คือสมองหรือไขสันหลัง
ระบบประสาทกลางก็จะตอบสนองด้วยปฏิกิริยาทางกายเพื่อล่า/หาอาหารซึ่งช่วยให้รอดชีวิต
หมวด

มีหมวดหลัก ๆ ของตัวรับรู้สารเคมี 2 อย่างคือ ที่รู้ได้จากไกล ๆ และที่รู้แบบประชิดตัว[ต้องการอ้างอิง]
หมวด > ที่รู้ได้จากไกล ๆ

ตัวอย่างของตัวรับรู้สารเคมีที่รู้ได้จากไกล ๆ ก็คือ เซลล์รับกลิ่น (olfactory receptor neuron) ในระบบการได้กลิ่น (olfactory system) การได้กลิ่นเป็นสมรรถภาพในการตรวจจับสารเคมีที่อยู่ในสภาวะแก๊ส ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง ระบบจะตรวจจับกลิ่นและฟีโรโมนได้ในช่องจมูก โดยมีอวัยวะ 2 อย่างที่ต่างกันทางกายวิภาค คือ เยื่อการได้กลิ่น (olfactory epithelium, MOE) และ vomeronasal organ (VNO) ตัว MOE โดยหลักมีหน้าที่ตรวจจับกลิ่น และ VNO โดยหลักจะตรวจจับฟีโรโมน ส่วนการได้กลิ่นของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจะต่างจากของสัตว์มีกระดูกสันหลัง ยกตัวอย่างเช่น ในแมลง อวัยวะการได้กลิ่นจะอยู่ที่หนวด
หมวด > ที่รู้แบบประชิดตัว

ตัวอย่างของตัวรับรู้สารเคมีที่ต้องมาประชิดกันรวมทั้ง
ตุ่มรับรสในระบบการลิ้มรส คือสารประกอบเคมีที่ประกอบด้วยน้ำจะมาถูกตัวรับรู้ในปาก เช่น ตุ่มรับรสบนลิ้น แล้วก่อปฏิกิริยา สารเคมีเช่นนี้สามารถจุดชนวนให้หิวอาหาร หรือให้มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อพิษ โดยขึ้นอยู่กับว่าตัวรับรู้ชนิดไหนเป็นตัวส่งสัญญาณ ปลาและสัตว์พวกกุ้งกั้งปูซึ่งอยู่ในน้ำตลอดเวลา จะใช้ระบบการรับรสเพื่อทั้งระบุตำแหน่งอาหารและการกินอาหาร
แมลงใช้การรับรู้สารเคมีที่มาถูกต้องเพื่อระบุสารเคมีบางอย่าง เช่น ไฮโดรคาร์บอนและสารเคมีที่เป็นผิวเคลือบของพืชที่เป็นอาหาร การรับรู้สารเคมีที่มาถูกต้องเพื่อหาคู่จะมีมากกว่าในแมลง แต่ก็พบในสัตว์มีกระดูกสันหลังบางอย่างด้วย ตัวรับรู้สารเคมีที่มาถูกต้องแต่ละตัว จะเฉพาะเจาะจงกับสารเคมีชนิดหนึ่ง ๆ
อวัยวะรับความรู้สึก > การได้กลิ่น

ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง การได้กลิ่นจะเกิดที่จมูก
สิ่งเร้าซึ่งเป็นสารเคมีที่ระเหยได้จะเข้าจมูกไปถึงร่องรับกลิ่น (olfactory cleft) ที่บุด้วยเยื่อรับกลิ่น (olfactory epithelium)
ซึ่งมีเซลล์อยู่ 3 ชนิด คือ เซลล์สนับสนุน (supporting) เซลล์ฐาน (basal) และเซลล์รับกลิ่น (olfactory sensory neuron)
แม้ทั้งหมดจะสำคัญในการได้กลิ่น แต่เซลล์รับกลิ่นเท่านั้นจะสัมผัสกับสิ่งเร้า
หลังจากที่ขนเซลล์ (cilia) ซึ่งยื่นออกจากเซลล์ได้รับสิ่งเร้าคือสารเคมีแล้ว
เซลล์ก็จะส่งศักยะงานผ่านแผ่นกระดูกพรุน (cribiform plate) ไปยังโกลเมอรูลัสภายในป่องรับกลิ่น (olfactory bulb)
แม้ร่องรับกลิ่นจะอยู่ใกล้สมอง
แต่มันก็ตอบสนองช้า และบ่อยครั้งต้องได้โมเลกุลจำนวนมากเพื่อจะจุดชนวนการยิงศักยะงาน
ส่วนในแมลง หนวดของมันจะทำหน้าที่เป็นตัวรับเคมีแบบรู้ระยะไกล
ยกตัวอย่างเช่นผีเสื้อราตรีกลุ่ม Heterocera (moth) มีหนวดที่ทำจากขนนุ่มเบายาว ๆ ซึ่งเพิ่มพื้นผิวในการจับกลิ่น
และขนยาวแต่ละขนที่งอกจากหนวดจะมี sensilla ซึ่งเล็กกว่าและใช้จับกลิ่นระเหยได้
เนื่องจากเป็นสัตว์กลางคืนโดยหลัก การพัฒนาการได้กลิ่นที่ดีกว่าจึงช่วยหาทิศทางในเวลากลางคืน
อวัยวะรับความรู้สึก > การลิ้มรส

ในสัตว์มีกระดูกสันหลังหลายอย่าง ลิ้นเป็นอวัยวะลิ้มรสหลัก
โดยเป็นกล้ามเนื้อในปาก มันจึงสามารถบริหารจัดการแยกแยะองค์ประกอบของอาหารในระยะแรกของการย่อยอาหาร
ลิ้นนั้นสมบูรณ์ไปด้วยหลอดเลือด ซึ่งช่วยตัวรับเคมีที่ผิวด้านบนให้ส่งสัญญาณการรู้รสไปสู่สมอง
ต่อมน้ำลายในปากยังช่วยโมเลกุลให้ไปถึงตัวรับเคมีในรูปแบบสารละลาย
ตัวรับเคมีของลิ้นอยู่ในซูเปอร์สกุลสองอย่างของ G protein-coupled receptor (GPCR)
ซึ่งเป็นโปรตีนที่ผิวเซลล์ซึ่งสามารถยึดกับลิแกนด์อันหนึ่งนอกเซลล์
ซึ่งในกรณีนี้ก็คือสารเคมีจากอาหาร แล้วเริ่มกระบวนการส่งสัญญาณตามลำดับ (signaling cascade) หลายหลาก ที่อาจมีผลส่งศักยะงานไปยังสมองของสิ่งมีชีวิต
ตัวรับเคมีเป็นจำนวนมากที่ลิ้นซึ่งจะยึดกับลิแกนด์โดยเฉพาะ ๆ สามารถรับรสได้ 5 อย่างหลัก ๆ คือ เปรี้ยว หวาน ขม เค็ม และอุมะมิ
รสเค็มและเปรี้ยวจะทำปฏิกิริยากับช่องไอออนของเซลล์ได้โดยตรง ในขณะที่รสหวานและขมจะมีปฏิสัมพันธ์กับ GPCR ของเซลล์ ส่วนรสอุมะมิโดยผ่านกลูตาเมตก็จะมีปฏิสัมพันธ์กับ GPCR ด้วย
อวัยวะรับความรู้สึก > การรับรู้สารเคมีโดยสัมผัส

การรับสารเคมีโดยสัมผัสต้องอาศัยการสัมผัสกันโดยตรงระหว่างตัวรับความรู้สึกกับสิ่งเร้า
ตัวรับความรู้สึกเช่นนี้มีขนหรือรูปกรวยสั้น ๆ ที่มีรูเดียวใกล้หรือที่ยอด
ดังนั้น จึงเรียกว่า ตัวรับความรู้สึกรูเดียว (uniporous receptor)
ตัวรับความรู้สึกบางอย่างอ่อน บางอย่างแข็งและจะไม่งอเมื่อสัมผัส
ตัวรับความรู้สึกโดยมากจะพบที่ส่วนปาก แต่ก็พบที่หนวดและขาของแมลงบางชนิดด้วย
จะมีกลุ่มเดนไดรต์ใกล้ ๆ กับรูของตัวรับความรู้สึก แต่จะกระจายตัวต่าง ๆ กันขึ้นอยู่กับสัตว์
และการส่งสัญญาณประสาทจากเดนไดรต์ก็ต่างกันขึ้นอยู่กับสัตว์และสารเคมีที่เป็นสิ่งเร้า
อวัยวะรับความรู้สึก > หนวดของเซลล์ (Cellular antennae)

งานศึกษาทางชีววิทยาและทางการแพทย์ปี 2551 แสดงว่า ขนเซลล์ (cilia) หลักของเซลล์ต่าง ๆ ในยูแคริโอต ทำหน้าที่เป็นหนวดรับความรู้สึก
คือมีบทบาทสำคัญในการรับรู้สารเคมี
มุมมองปัจจุบันทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับขนเช่นนี้อันเป็นออร์แกเนลล์ของเซลล์ก็คือ
เป็น "หนวดรับความรู้สึกของเซลล์ ที่อำนวยกระบวนการส่งสัญญาณของเซลล์ (signaling pathway) เป็นจำนวนมาก บางครั้งโดยจับคู่กับการเคลื่อนไหวของขน (ciliary motility) หรือกับการแบ่งเซลล์และการพัฒนาให้แตกต่างของเซลล์"