มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
เทคนิค ไทย-เยอรมัน

เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2499 ได้มีการลงนามในสัญญาว่าด้วยความร่วมมือช่วยเหลือในทางเศรษฐกิจและวิชาการระหว่าง รัฐบาลไทยและรัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน  โดยผลแห่งสัญญานี้จึงได้ มีการลงนามในข้อตกลงระหว่างรัฐบาลทั้งสองอีกครั้งหนึ่ง  เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2502
ในอันที่จะจัดตั้งโรงเรียนเทคนิคขึ้นในประเทศไทย  ด้วยความร่วมมือกันระหว่างรัฐบาลไทยและรัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน โดย รัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมันรับจะช่วยเหลือด้วยการจัดส่งเครื่องจักร เครื่องมือ  อันเป็นอุปกรณ์การสอนวิชาช่างต่างๆ มาให้ทั้งหมด  พร้อมกับส่งครูผู้เชี่ยวชาญในสาขาวิชาต่างๆ มาช่วยสอนด้วย  ส่วนรัฐบาลไทยรับเป็นผู้จัดหาที่ดิน  อาคารเรียนโรงฝึกงาน  ตลอดจนครูไทยจำนวนหนึ่งที่จะทำการสอนร่วมกับครูผู้เชี่ยวชาญเยอรมันด้วย ผลแห่งสัญญาและความตกลงดังกล่าวแล้ว  กระทรวงศึกษาธิการ  จึงได้ประกาศตั้งโรงเรียนเทคนิคพระนครเหนือขึ้น  เมื่อวันที่
19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502  และได้เริ่มเปิดการสอนเป็นครั้งแรก  เมื่อวันที่  18 พฤษภาคม พ.ศ. 2502 โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนประเภทช่างกล ที่จัดตั้งขึ้นมาด้วยความร่วมมือระหว่างรัฐบาลทั้งสองตามเงื่อนไขและ ข้อตกลงดังกล่าวแล้ว  ส่วนการดำเนินงานในด้านบริหารโรงเรียน  ตลอดจนค่าใช้จ่ายในการจัดตั้งและดำเนินงานนั้นก็เหมือนกับโรงเรียนไทย อื่นๆ  ทางฝ่ายเยอรมันเป็นเพียงที่ปรึกษาและให้ความช่วยเหลือในด้านเทคนิคเท่านั้น
ใน ครั้งแรกได้ทำความตกลงช่วยเหลือกัน มีกำหนดเวลา 3 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2502 ถึง พ.ศ. 2504  แต่ต่อมาเมื่อครบกำหนดแล้วได้มีการตกลงที่จะมีการร่วมมือช่วย เหลือโรงเรียนนี้ต่อไปอีก 2 ปี  ตามข้อตกลงที่ลงนามกัน  เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2504 โรงเรียนเทคนิคพระนครเหนือในขณะนี้จัดการศึกษาเป็น 2 ประเภท  คือประเภทโรงเรียนกลางวันและประเภทการศึกษาพิเศษ ประเภทโรงเรียนกลางวันจัดสอนเป็นสองขั้น คือ
1. ขั้นประโยคอาชีวศึกษาชั้นสูง  เปิดสอนในแผนกวิชาต่างๆ  6 แผนกคือ  แผนกช่างกลโรงงาน  แผนกช่างเครื่องยนต์  แผนกช่างไฟฟ้า แผนกช่างท่อและ ประสาน  แผนกช่างวิทยุและโทรคมนาคม  และแผนกช่างไม้  และต่อไปจะเปิดสอนแผนกช่างเขียนแบบเพิ่มขึ้นอีก 1 แผนก
ในปีการศึกษา 2506  การเรียนในขั้นประโยคอาชีวศึกษาชั้นสูง  ในระยะ 3 ปีแรก  ได้รับนักเรียนเข้าศึกษาเพียงปีละ 50 คน มีหลักสูตรการเรียน 2 ปี และ 3 ปี  หลักสูตรการเรียน 2 ปีนั้น  รับนักเรียนที่สำเร็จชั้นปีที่ 1  จากโรงเรียนประเภทช่างกลต่างๆ มาเรียน 2 ปี ส่วนหลักสูตรการเรียน 3 ปี  ผู้ที่สำเร็จจะได้รับประกาศนียบัตรประโยคอาชีวศึกษาชั้นสูงของกระทรวงศึกษาธิการ แต่สำหรับนักเรียนแผนกช่างไม้นั้น  รับผู้ที่เรียนสำเร็จชั้นมัธยมอาชีวศึกษาตอนปลาย  แผนกช่างไม้มาเรียน 3 ปี ซึ่งเมื่อสำเร็จแล้วก็จะได้ประกาศนียบัตรประโยคอาชีวศึกษาชั้นสูงเช่น เดียวกัน  เมื่อผ่านระยะ 3 ปีแรกมาแล้ว
โรงเรียนได้เปิดรับเฉพาะผู้ที่ สำเร็จชั้นมัธยมปีที่ 6 มาเรียนต่อ 3 ปี  ผู้ที่สำเร็จชั้นปีที่ 1 จาก โรงเรียนประเภทช่างกลต่างๆ ไม่รับเข้าเรียน
2. ขั้นวิชาชีพชั้นสูง  เปิดสอนในวิชาแผนกต่างๆ  4 แผนกคือ  แผนกช่างกลโรงงาน  แผนกช่างเครื่องยนต์  แผนกช่างไฟฟ้า และแผนกช่างท่อและประสาน  การเรียนในขั้นวิชาชีพชั้นสูงนี้  โรงเรียนเปิดรับเฉพาะผู้ที่สำเร็จขั้นประโยคอาชีวศึกษาชั้นสูง จากโรงเรียนเทคนิคพระนครเหนือเข้าเรียนต่ออีก 2 ปี  เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้วจะ ได้รับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงของกระทรวงศึกษาธิการ นักเรียนขั้น วิชาชีพชั้นสูงนี้ส่วนใหญ่ออกฝึกงานตามโรงงานอุตสาหกรรม  และองค์การรัฐบาล ซึ่ง ได้ฝึกงานในวิชาช่างแขนงที่ตนเรียน  และโรงเรียนยอมรับรองผลการปฏิบัติงานนั้น  เป็นการเรียนภาคปฏิบัติส่วน การเรียนภาคทฤษฎีนักเรียนต้องไปเรียนที่โรงเรียนสัปดาห์ละ 1 วัน
นอกจากการศึกษาประเภทกลางวันแล้ว  โรงเรียนยังได้จัดการศึกษาพิเศษขึ้นในเวลาเย็นตามหลักสูตรสารพัดช่าง ของกรมอาชีวศึกษาอีกด้วย  คือ  จัดสอนตามหลักสูตรระยะสั้น 180 ชั่วโมง หรือ 300 ชั่วโมง ซึ่งได้เปิดสอนวิชาช่างต่างๆ คือ  ช่างเครื่องยนต์  ช่างกลึง  ช่างประสาน  ช่างวิทยุ  และช่างเขียนแบบ ผู้ที่สมัครเข้า เรียนตามหลักสูตรดังกล่าวนี้บางช่างก็กำหนดความรู้ไม่ต่ำกว่าชั้นมัธยมปีที่ 6  เช่น  ช่างไฟฟ้า ช่างเครื่องยนต์  และช่างวิทยุ  ส่วนช่างอื่นๆ ไม่กำหนดพื้นความรู้  ส่วนมากของผู้ที่มาเรียนเป็นผู้ใหญ่ที่ทำงานในตอนกลางวัน และมาเรียนในตอนเย็น
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2502  มาจนถึงปัจจุบัน  รัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมันได้ส่งเครื่องจักรเครื่องมือและอุปกรณ์การ สอนต่างๆ มาให้เรื่อยๆ คิดเป็นมูลค่าได้ประมาณ 7 ล้านบาท  สิ่งของต่างๆ ที่นำมายังประเทศไทยนี้ ได้รับการยกเว้นภาษีขาเข้าทั้งหมดนอกจาก เครื่องจักรเครื่องมือที่ได้ส่งมาให้แล้ว  ยังได้ส่งผู้เชี่ยวชาญชาวเยอรมันมาช่วยฝึกสอนร่วมกับครูไทยอีก 8 คน ผู้เชี่ยวชาญเยอรมันเหล่านี้ได้รับเงินเดือนจากรัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมันแต่ รัฐบาลไทยก็ได้ช่วยเหลือเกี่ยวกับความเป็นอยู่ในเรื่องต่างๆ  คือ จัดหาบ้านพักให้อยู่อาศัยทุกคน ตลอดจนออกค่าน้ำค่าไฟให้ด้วย
นอกจาก นั้นการนำของใช้ส่วนตัวเข้ามาใช้ในประเทศไทยก็ยังได้รับการยกเวั้นภาษีขาเข้าทั้งหมดอีกด้วย งานติดตั้งเครื่องจักรเครื่องมือในโรงฝึกงาน  รวมทั้งการเดินสายไฟฟ้าและการวางท่อประปา  ท่อลม  ท่อแก๊ส เป็นผลงานของ นักเรียน 50 คน  รุ่นแรกที่ได้ปฏิบัติงานร่วมกับคณะครูผู้เชี่ยวชาญเยอรมัน และครูไทยทั้งสิ้น
บุคคลสำคัญที่เป็นผู้บริหารงานโรงเรียน
นายบุญญศักดิ์  ใจจงกิจ  อาจารย์ใหญ่
นายยง  แย้มสรวล  ผู้ช่วยอาจารย์ใหญ่
นายคาร์ล  สตุทเล่อร์  อาจารย์ใหญ่เยอรมัน  (พ.ศ. 2502 – 2504)
นายแอนส์  มอสดอร์ฟ  อาจารย์ใหญ่เยอรมัน (ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 เป็นต้นมา)
นายฮูเบิร์ต  ชุดเล่อร์  อาจารย์หัวหน้าโรงฝึกงาน  และผู้เชี่ยวชาญช่างกลโรงงาน
คณะผู้เชี่ยวชาญเยอรมัน
นายอีมิล  ดิทริช  อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญช่างไฟฟ้า
นายเฮอร์เบิร์ต  มัง  อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญช่างท่อและประสาน
นายไฮน์  บิสมานน์  อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญช่างเครื่องยนต์
นายไฮน์ริช  ชุปเปอร์  อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญช่างกลโรงงาน  (พ.ศ. 2502 – 2504)
นายออสคาร์  ชาร์  อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญช่างกลโรงงาน  (ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 เป็นต้นมา)
นายเกอร์จ  เดกินเดอร์  อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญช่างไม้  (ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 เป็นต้นมา)
นายวอลฟ์กัง  กร๊าฟท์  อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญช่างวิทยุ  (ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 เป็นต้นมา)