stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เยรูซาเลม
ลำดับเหตุการณ์

1900 ปีก่อน ค.ศ. ชาวคานาอัน กลุ่มชนชาวเซมิติกที่เป็นหนึ่งในชาวอาหรับโบราณได้อพยพออกมาจากใจกลางของคาบสมุทรอาหรับและเข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณที่เป็นดินแดนปาเลสไตน์ ได้สร้างเมืองต่าง ๆ ขึ้น เช่น เจริโค เยรูซาเลม
965 - 922 ปีก่อน ค.ศ.: ซาโลมอน โอรสของกษัตริย์ดาวิดได้ปรับปรุงเมืองนี้และสร้างพระวิหารแห่งพระเจ้าสูงสุด
587 ปีก่อน ค.ศ.: ชาวบาบิโลเนียได้ยึดกรุงเยรูซาเลม ทำลายพระวิหารและนำชาวยิวไปเป็นทาสในบาบิโลน
538 ปีก่อน ค.ศ.: ชาวยิวได้กลับสู่กรุงเยรูซาเลมและสร้างพระวิหารขึ้นใหม่
332 ปีก่อน ค.ศ.: อเล็กซานเดอร์มหาราชได้ยึดกรุงเยรูซาเลม
168 ปีก่อน ค.ศ.: กษัตริย์อันติโอกุส เอปีฟาเนส ได้ทำลายกำแพงกรุงเยรูซาเลม
63 ปีก่อน ค.ศ.: ถูกโรมันเข้ายึดเมือง
37 ปีก่อน ค.ศ.: เฮโรดได้แต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์ของชาวยิว พระองค์เป็นนักก่อสร้างและปรับปรุงกรุงเยรูซาเลมให้สวยงาม ได้สร้างกำแพงและพระวิหาร ขึ้นมาใหม่ให้สวยงามกว่าในสมัยของกษัตริย์ของเฮโรดนี้เป็นกรุงเยรูซาเลมที่พระเยซูเจ้าทรงรู้จัก
ค.ศ. 70: เยรูซาเลมถูกทำลายโดยจักรพรรดิติตุส
ค.ศ. 132 - 135: จักรพรรดิเอเดรียนได้สร้างกรุงเยรูซาเลมขึ้นใหม่ตามแบบของเมืองโรมัน ตั้งชื่อว่า "เอลีอา กาปีโตลียา" และสร้างสักการสถานแด่พระเท็จเทียมบนซากของสักการสถานของชาวยิว และของชาวคริสต์ และพวกยิวถูกห้ามเข้าเมืองเด็ดขาด หากจับได้จะมีโทษมีประหารชีวิต
ค.ศ. 330: จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 มหาราชผู้กลับใจได้เปลี่ยนกรุงเยรูซาเลมให้เป็นเมืองคริสต์
ค.ศ. 614: เปอร์เซียเข้ายึดกรุงเยรูซาเลมและทำลายวัดวาอารามต่าง ๆ
ค.ศ. 636: เยรูซาเลมตกอยู่ภายในอำนาจของชาวอาหรับ ซึ่งได้รักษาอำนาจนี้ตลอดมาเป็นเวลา 500 ปี
ค.ศ. 1099: เยรูซาเลมถูกยึดโดยครูเสดและกลับเป็นที่ตั้งของอาณาจักรละติน
ค.ศ. 1187: เยรูซาเลมถูกยึดโดยชาวมุสลิมภายใต้การนำของเศาะลาฮุดดีน
ค.ศ. 1517: เมืองตกอยู่ในเงื้อมมือของชาวเติร์ก และอยู่ในการปกครองของพวกเขาตลอด 400 ปี
ค.ศ. 1917: พันธมิตรได้ยึดกรุงเยรูซาเลมและให้อยู่ใต้การปกครองของทหารอังกฤษ
ค.ศ. 1948: สงครามอาหรับ-อิสราเอล; เยรูซาเลมถูกแบ่งดินแดนเป็นเยรูซาเลมตะวันตก ปกครองโดยอิสราเอล และเยรูซาเลมตะวันออก ปกครองโดยจอร์แดน และเป็นเมืองหลวงของประเทศอิสราเอลในส่วนที่เป็นเยรูซาเลมตะวันตก ระหว่างสงคราม 6 วัน ใน ค.ศ. 1967 เยรูซาเลมตะวันออกจึงตกอยู่ ภายใต้การปกครองของอิสราเอล และตามกฎหมายซึ่งออกใน ค.ศ. 1980 เยรูซาเลมจึงเป็นเมืองหลวงของอิสราเอลอย่างเป็นทางการ
ค.ศ. 1967: สงคราม 6 วัน; ชาวอิสราเอลได้ยึดกรุงเยรูซาเลมเก่า ซึ่งเคยอยู่ภายใต้การปกครองของจอร์แดน สถานการณ์ปัจจุบันยังยืดเยื้ออยู่ และชาวอาหรับรับไม่ค่อยได้ด้านประวัติศาสตร์ของคริสตชน เริ่มตั้งแต่ปีที่ 33 ของสมัยปกครองของกษัตริย์เฮโรด
ภูมิศาสตร์

เยรูซาเลมตั้งอยู่บนที่ราบสูงทางตอนใต้ของเทือกเขาจูเดียน มีอาณาเขตติดกับทะเลเดดซี (Dead Sea) ทางด้านตะวันออก และข้างฝั่งแม่น้ำจอร์แดนเป็นเทือกเขาโมอาบ (Moab) ที่แห้งแล้ง ทางตะวันตกติดกับที่ราบชายฝั่งและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (Mediterranean Sea) ห่างจากชายฝั่ง 58 กิโลเมตร ถนนหลวงเป็นเส้นทางสู่เมืองเยริโค (Jericho) ห่างประมาณ 57.6 กิโลเมตร ไปทางตะวันออกทางเหนือมุ่ง สู่จอร์แดน และทะเลสาบกาลิลี ถนนอาลอน (Allon) หรือ ยิกัล (Yigal) ตัดผ่านทะเลทรายยูเดีย นำสู่เมืองสะมาเรีย
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเยรูซาเลม> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 23.4 (74.1) | 25.3 (77.5) | 27.6 (81.7) | 35.3 (95.5) | 37.2 (99) | 36.8 (98.2) | 40.6 (105.1) | 38.6 (101.5) | 37.8 (100) | 33.8 (92.8) | 29.4 (84.9) | 26 (79) | 40.6 (105.1) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 11.8 (53.2) | 12.6 (54.7) | 15.4 (59.7) | 21.5 (70.7) | 25.3 (77.5) | 27.6 (81.7) | 29 (84) | 29.4 (84.9) | 28.2 (82.8) | 24.7 (76.5) | 18.8 (65.8) | 14 (57) | 21.53 (70.75) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 9.8 (49.6) | 10.5 (50.9) | 13.1 (55.6) | 16.8 (62.2) | 21.0 (69.8) | 23.3 (73.9) | 25.1 (77.2) | 25.0 (77) | 23.6 (74.5) | 21.1 (70) | 16.3 (61.3) | 12.1 (53.8) | 18.14 (64.66) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 6.4 (43.5) | 6.4 (43.5) | 8.4 (47.1) | 12.6 (54.7) | 15.7 (60.3) | 17.8 (64) | 19.4 (66.9) | 19.5 (67.1) | 18.6 (65.5) | 16.6 (61.9) | 12.3 (54.1) | 8.4 (47.1) | 13.51 (56.32) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -3.4 (25.9) | -2.4 (27.7) | -0.3 (31.5) | 0.8 (33.4) | 7.6 (45.7) | 11 (52) | 14.6 (58.3) | 15.5 (59.9) | 13.2 (55.8) | 9.8 (49.6) | 1.8 (35.2) | 0.2 (32.4) | −3.4 (25.9) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 133.2 (5.244) | 118.3 (4.657) | 92.7 (3.65) | 24.5 (0.965) | 3.2 (0.126) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0.3 (0.012) | 15.4 (0.606) | 60.8 (2.394) | 105.7 (4.161) | 554.1 (21.815) |
| ความชื้นร้อยละ | 61 | 59 | 52 | 39 | 35 | 37 | 40 | 40 | 40 | 42 | 48 | 56 | 45.8 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 12.9 | 11.7 | 9.6 | 4.4 | 1.3 | 0 | 0 | 0 | 0.3 | 3.6 | 7.3 | 10.9 | 62 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 192.9 | 243.6 | 226.3 | 266.6 | 331.7 | 381.0 | 384.4 | 365.8 | 309.0 | 275.9 | 228.0 | 192.2 | 3,397.4 |
แหล่งที่มา 1: Israel Meteorological Service
แหล่งที่มา 2: NOAA (sun, 1961–1990)
ประชากร

กรุงเยรูซาเลม มีประชากรและวัฒนธรรมที่แตกต่างกันไป เมืองโบราณแห่งนี้ชุมชนนับถือศาสนายูดาห์ คริสต์ศาสนา นิกายอาร์เมเนียน และชาวมุสลิม ชนชาวยิวต้องทนทุกข์ทรมานระหว่าง ค.ศ. 1974-48 และได้รับการบูรณะใหม่ แบบทางสถาปัตยกรรมของอาคารให้บรรยากาศความเป็นชนชาติตะวันออก
ชาวอาหรับแต่งกายแบบดั้งเดิมและทันสมัย คริสตชนได้รับอิทธิพลการแต่งกายทั้งจากตะวันตกและตะวันออก ธรรมศาลา (Synagogue) คริสต์ศาสนสถาน มัสยิดและที่พักอาศัย มีรูปแบบต่าง ๆ กันซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมแบบโมเสก (Mosaic) กลิ่นเครื่องเทศ สัญลักษณ์ของการปรุงอาหารแบบตะวันออก เสียงระฆังโบสถ์ที่กังวานและยาวนาน สัญญาณเรียกให้มาสวดมนต์ในสุเหร่ามุสลิม และท่วงทำนองเสียงสวดมนต์ของชาวยิวที่กำแพงตะวันตก หรือกำแพงร้องไห้ (Western Wall, Wailing Wall) เพิ่มเสน่ห์และชีวิตชีวาแก่เมืองนี้ บรรยากาศเหล่านี้สัมผัสได้เฉพาะในส่วนที่เป็นเมืองเก่า นอกกำแพงเมืองเยรูซาเลมเต็มไปด้วยบรรยากาศความทันสมัยทั้งถนน เส้นทางคมนาคม ตึกสูง ห้างสรรพสินค้า ย่านธุรกิจ โรงเรียน ร้านอาหารและร้านกาแฟ
สถิติปี ค.ศ. 1993 มีประชากร 556,000 คน ในจำนวนนี้ 401,000 คน เป็นชาวยิว อาศัยในเยรูซาเลมใหม่ และอีก 139,000 คน อาศัยทางตะวันออกและเยรูซาเลมเก่า จำนวนนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม มีเพียง 16,000 คน นับถือศาสนาคริสต์
| ปี ค> ศ. | จำนวนประชากร |
| --- | --- |
1844: 15,510
1876: 25,030
1896: 45,420
1922: 62,578
1931: 90,053
1944: 157,000
1948: 165,000
1967: 263,307
1980: 407,100
1985: 457,700
1990: 524,400
1995: 617,000
2000: 657,500
2005: 706,400
2010: 775,000
2012: 933,113
พ.ศ. 2352

| --- | --- |
ศตวรรษ::  18  19  20
ปี::  2349  2350  2351  2352  2353  2354  2355
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2352
ปฏิทินกริกอเรียน: 1809 MDCCCIX
Ab urbe condita: 2562
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1258 ԹՎ ՌՄԾԸ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6559
ปฏิทินบาไฮ: −35 – −34
ปฏิทินเบงกอล: 1216
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2759
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 49 Geo. 3 – 50 Geo. 3
พุทธศักราช: 2353
ปฏิทินพม่า: 1171
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7317–7318
ปฏิทินจีน: 戊辰年 (มะโรงธาตุดิน) 4505 หรือ 4445     — ถึง — 己巳年 (มะเส็งธาตุดิน) 4506 หรือ 4446
ปฏิทินคอปติก: 1525–1526
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2975
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1801–1802
ปฏิทินฮีบรู: 5569–5570
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1865–1866
 - ศกสมวัต: 1731–1732
 - กลียุค: 4910–4911
ปฏิทินโฮโลซีน: 11809
ปฏิทินอิกโบ: 809–810
ปฏิทินอิหร่าน: 1187–1188
ปฏิทินอิสลาม: 1223–1224
ปฏิทินญี่ปุ่น: Bunka 6 (文化６年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 12 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4142
ปฏิทินหมินกั๋ว: 103 ก่อน ROC 民前103年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2352 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1809 - มีนาคม ค.ศ. 1810
มหาศักราช 1731
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์:
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (พ.ศ. 2325 - พ.ศ. 2352)
กรมพระราชวังบวรสถานมงคล: สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร
พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (พ.ศ. 2352 - พ.ศ. 2367)
กรมพระราชวังบวรสถานมงคล: สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
เจ้าประเทศราช:
เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: พระเจ้ากาวิละ
เจ้าผู้ครองนครลำพูน: พระยาคำฟั่น
เจ้าผู้ครองนครลำปาง: พระเจ้าดวงทิพย์
เจ้าผู้ครองนครน่าน: เจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญ
เจ้าผู้ครองนครแพร่: พระยาเทพวงศ์
วันเกิด

12 กุมภาพันธ์ – อับราฮัม ลินคอล์น-ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา
14 กันยายน – สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์  สมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 8 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ (สิ้นพระชนม์ 28 กันยายน พ.ศ. 2435)
เสียชีวิต

31 พฤษภาคม  - โจเซฟ ไฮเดิน
7 กันยายน  - พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (พระราชสมภพ 20 มีนาคม พ.ศ. 2279)
13 กันยายน - หม่อมเหม็น (เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร์; 17 กันยายน พ.ศ. 2322)
ประเทศตองงาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010

| ประเทศตองงา ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: TGA
เอ็นโอซี: สมาคมกีฬาและคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติตองงา
ณ ประเทศสิงคโปร์
นักกีฬา: 2 คน  ใน 2 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Michael Taufa
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน
2010 2014 2018
ประเทศตองงา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติตองงาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศตองงาไม่ได้รับเหรียญรางวัล
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  เทควันโด | 0 | 1 | 1 |
|  ยกน้ำหนัก | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 1 | 1 | 2 |
เทควันโด

บทความหลัก: กีฬาเทควันโดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก | รอบก่อนรองฯ | รอบรองฯ | ชิงชนะเลิศ | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Hulita Matekuolava | Girls' +63kg |  Olga Ivanova (RUS)   L RSC R1 0:07 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | 9 |
ดูเพิ่ม

ประเทศตองงาในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติตองงาในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาตองงาที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่ สิงคโปร์ ประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมผสม   นักกีฬาจากคูเวต
พ.ศ. 2354

| --- | --- |
ศตวรรษ::  18  19  20
ปี::  2351  2352  2353  2354  2355  2356  2357
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2354
ปฏิทินกริกอเรียน: 1811 MDCCCXI
Ab urbe condita: 2564
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1260 ԹՎ ՌՄԿ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6561
ปฏิทินบาไฮ: −33 – −32
ปฏิทินเบงกอล: 1218
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2761
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 51 Geo. 3 – 52 Geo. 3
พุทธศักราช: 2355
ปฏิทินพม่า: 1173
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7319–7320
ปฏิทินจีน: 庚午年 (มะเมียธาตุโลหะ) 4507 หรือ 4447     — ถึง — 辛未年 (มะแมธาตุโลหะ) 4508 หรือ 4448
ปฏิทินคอปติก: 1527–1528
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2977
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1803–1804
ปฏิทินฮีบรู: 5571–5572
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1867–1868
 - ศกสมวัต: 1733–1734
 - กลียุค: 4912–4913
ปฏิทินโฮโลซีน: 11811
ปฏิทินอิกโบ: 811–812
ปฏิทินอิหร่าน: 1189–1190
ปฏิทินอิสลาม: 1225–1226
ปฏิทินญี่ปุ่น: Bunka 8 (文化８年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 12 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4144
ปฏิทินหมินกั๋ว: 101 ก่อน ROC 民前101年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2354 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1811 - มีนาคม ค.ศ. 1812
มหาศักราช 1733
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (7 กันยายน พ.ศ. 2352 - 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367)
กรมพระราชวังบวรสถานมงคล: สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ (22 กันยายน พ.ศ. 2352 - 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2360)
เจ้าประเทศราช:
เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: พระเจ้ากาวิละ
เจ้าผู้ครองนครลำพูน: พระยาคำฟั่น
เจ้าผู้ครองนครลำปาง: พระเจ้าดวงทิพย์
เจ้าผู้ครองนครน่าน: พระยาสุมนเทวราช
เจ้าผู้ครองนครแพร่: พระยาเทพวงศ์
เหตุการณ์

ค้นพบ ธาตุไอโอดีน
วันเกิด

5 ธันวาคม - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ
การขนส่งระบบรางในประเทศอินโดนีเซีย

รถไฟ อาร์โก ขบวนหนึ่ง ที่สถานีรถไฟกัมบีร์ในจาการ์ตา
การขนส่งระบบรางในประเทศอินโดนีเซีย ส่วนใหญ่จะอยู่บนเกาะชวาซึ่งมีรถไฟสายหลักอยู่ 2 สาย ส่วนในเกาะสุมาตราจะมีสายรถไฟที่ไม่เชื่อมต่อกันถึง 5 สาย ซึ่งจะมีในจังหวัดอาเจะฮ์, จังหวัดสุมาตราเหนือ (พื้นที่รอบเมืองเมดัน), จังหวัดสุมาตราตะวันตก (พื้นที่รอบเมืองปาดัง), จังหวัดสุมาตราใต้ และจังหวัดลัมปุง สำหรับรถไฟทางไกลในอินโดนีเซีย ดำเนินการโดยรัฐวิสาหกิจบริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด ส่วนรถไฟชานเมืองในจาการ์ตาดำเนินการโดยบริษัท รถไฟชานเมืองอินโดนีเซีย จำกัด
ขนาดความกว้างรางรถไฟ ส่วนใหญ่ใช้รางขนาด 1,067 mm (3 ft 6 in) นอกจากนี้ยังมีรางขนาด 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) (รวมถึงสายรถไฟใหม่ในจังหวัดอาเจะฮ์) และ 750 mm (2 ft 5 1⁄2 in) การจ่ายไฟฟ้าให้ระบบรางมีเฉพาะรถไฟชานเมืองในจาการ์ตาซึ่งใช้ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว ไฟฟ้ากระแสตรง ความต่างศักย์ 1500 โวลต์
ประวัติโดยย่อ

ทางรถไฟสายแรกในอินโดนีเซีย เปิดใช้งานเมื่อ ค.ศ. 1867 ต่อมาได้มีการขยายเส้นทางทั้งสายของรัฐและสายของเอกชน
จากการยึดครองของญี่ปุ่นและการทำสงครามประกาศเอกราช ส่งผลให้สภาพทางรถไฟอยู่ในสภาพที่แย่มาก ใน ค.ศ. 1950 ได้มีการซื้อรถจักรไอน้ำ 100 คันเข้ามาใช้งาน ต่อมาใน ค.ศ. 1953 ได้สั่งซื้อรถจักรดีเซลไฟฟ้าคันแรกจากสหรัฐอเมริกา และมีรถจักรดีเซลไฟฟ้าครอบคลุมทั่วประเทศในช่วง ค.ศ. 1980 ส่วนรถไฟฟ้าได้สั่งซื้อมาจากประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1970 เพื่อใช้แทนที่รถจักรไฟฟ้าที่ใช้งานมากว่า 60 ปี
ในช่วงแรก ๆ หลังประกาศเอกราช ทางรถไฟทุกสายควบคุมโดยรัฐบาล ต่อมาได้มีการก่อสร้างทางรถไฟหลายสายมากขึ้น ทั้งทางเดี่ยว ทางคู่ และทางสี่ ในอดีตเคยมีรถรางให้บริการ แต่ได้ถูกยกเลิก ทำให้ระยะทางของรางจาก 7,000 กิโลเมตร ลดลงเหลือเพียง 3,000 กิโลเมตร
การให้บริการ

บริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด ให้บริการสายรถไฟอย่างครอบคลุมบนเกาะชวาและเกาะสุมาตรา (ยกเว้นในจังหวัดสุมาตราตะวันตกซึ่งมีเฉพาะรถไฟนำเที่ยวประจำสัปดาห์) ชนิดตู้โดยสารมีหลากหลายชนิด อาทิ รถนั่งพิเศษปรับอากาศ รถนั่งธุรกิจไม่ปรับอากาศ รถนั่งชั้นประหยัดไม่ปรับอากาศ เป็นต้น ต่อมารถโดยสารสองชนิดหลัง ได้ติดตั้งระบบปรับอากาศเสร็จเรียบร้อยภายใน ค.ศ. 2013
ส่วนขบวนรถนอนล้วนนั้นไม่มีมานานแล้ว โดยรถนอนล้วนขบวนสุดท้ายคือ ขบวนรถด่วน บีมา ซึ่งให้บริการในช่วง ค.ศ. 1967-1984 ต่อมาได้ปรับเปลี่ยนมาเป็นขบวนรถนั่ง โดยมีรถนอนอยู่เพียง 1-2 คันต่อขบวนเท่านั้น จนกระทั่งใน ค.ศ. 1995 รถนอนจึงได้ถูกยกเลิก และได้ดัดแปลงมาเป็นรถนั่งทั้งหมด
บนเกาะชวา ขบวนรถไฟส่วนใหญ่เชื่อมต่อระหว่างจาการ์ตากับเมืองห่างไกล โดยเฉพาะสายรถไฟจาการ์ตา-บันดุง มีความถี่ขบวนรถทุก ๆ ชั่วโมง ขบวนรถไฟส่วนใหญ่ (ยกเว้นรถไฟชานเมือง) จะมีชื่อเรียกเฉพาะ อาทิ ขบวนรถด่วน เดปก (รถด่วนวิ่งระหว่างจาการ์ตา-เดปก), ขบวนรถ โลกาวา (มาจากชื่อแม่น้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ใกล้กับเมืองปูร์โวเกร์โต), ขบวนรถ อาร์โกลาวู (มาจากชื่อภูเขาไฟลาวู ซึ่งอยู่ใกล้กับเมืองโซโล), ขบวนรถ บางุนการ์ตา (ย่อจากชื่อเมืองที่ขบวนรถไฟผ่าน ได้แก่เมือง จมบัง-มาดียุน-จาการ์ตา) และขบวนรถ มาตาร์มาจา (มาลัง-บลีตาร์-มาดียุน-จาการ์ตา)
การบริการรถไฟโดยสาร ได้รับการฟื้นฟูในช่วง ค.ศ. 1995-1999 ซึ่งมีการเปิดเดินรถไฟด่วนอีกหลายขบวน ต่อมาอัตราค่าโดยสารเครื่องบินได้ลดลง ส่งผลให้การพัฒนารถไฟเกิดการชะลอตัว จำนวนผู้โดยสารรถไฟคงที่ ส่วนขบวนรถไฟถูกลดจำนวนลงครึ่งหนึ่ง
การให้บริการ > ตู้โดยสารสำหรับสุภาพสตรี

เนื่องจากมีการร้องเรียนถึงการล่วงละเมิดทางเพศในที่สาธารณะเป็นจำนวนมาก บริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด จึงได้จัดตู้โดยสารสำหรับสุภาพสตรีในรถไฟชานเมืองบางขบวนของจาการ์ตา ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010
ต่อมาในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 ได้เปลี่ยนมาพ่วงตู้โดยสารสำหรับสุภาพสตรีในขบวนรถไฟทางไกล โดยจะพ่วงในคันแรกและคันสุดท้ายของแต่ละขบวน
การให้บริการ > โครงข่ายรถไฟ

โครงข่ายรถไฟส่วนใหญ่อยู่บนเกาะชวา และสายรถไฟเชื่อมต่อระหว่างเมืองหลักสำคัญ เช่น รถไฟจากเมืองเมอรักซึ่งอยู่ทางตะวันตกสุดของเกาะ ไปยังเมืองบาญูวางี ซึ่งอยู่ทางตะวันออกสุดของเกาะ อย่างไรก็ตาม ยังมีสายรถไฟหลายสายที่ไม่ได้เชื่อมต่อบนเกาะสุมาตรา โดยสายรถไฟแต่ละส่วนจะอยู่ที่สุมาตราเหนือ สุมาตราตะวันตก และสุมาตราใต้ตามลำดับ สายรถไฟเหล่านี้สร้างในสมัยที่เป็นอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ สำหรับในส่วนของสายรถไฟสุมาตราเหนือเคยปิดตัวไปครั้งหนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1971 แต่ได้กลับมาเปิดใช้งานอีกครั้งใน ค.ศ. 2011
การให้บริการ > โครงข่ายรถไฟ อาร์โก

หมายเหตุ ปัจจุบัน ขบวนรถ อาร์โกเกอเด ยกเลิกการให้บริการแล้ว และได้เปลี่ยนมาเป็นขบวนรถ อาร์โกปาราฮียางัน ซึ่งวิ่งในเส้นทางเดียวกันแทน
การให้บริการ > รถไฟบนเกาะสุมาตรา

ใน ค.ศ. 2013 มีทางรถไฟบนเกาะสุมาตรา 1,869 กิโลเมตร แต่มีระยะทางที่ใช้งานได้จริง 1,348 กิโลเมตร และมีโครงการ ทางรถไฟสายทรานส์สุมาตรา ซึ่งเป็นการรวมสายรถไฟทั้งภูมิภาคให้เชื่อมต่อกัน สำหรับสายรถไฟบนเกาะสุมาตรา แบ่งออกเป็น 3 ภูมิภาค ได้แก่
ภูมิภาคที่ 1 (จังหวัดสุมาตราเหนือและจังหวัดอาเจะฮ์)
สายเมดัน – เตอบิงติงกี
สายอารัซกาบู – กูวาลานามู
สายเตอบิงติงกี – กีซารัน
สายกีซารัน – รันเตาปราปัต
สายกีซารัน – ตันจุงบาไล
สายเตอบิงติงกี – ซียันตาร์
สายเมดัน – เบอลาวัน
สายเมดัน – บินไจ
สายอาเจะฮ์ (กรูเว็งมาเน – กรูเว็งเกอกูเวะฮ์)
ภูมิภาคที่ 2 (จังหวัดสุมาตราตะวันตก)
สายเตอลุกบายูร์ – ซาวะฮ์ลุนโต (156.5 กิโลเมตร)
สายมูวารากาลาบัน – ปาดังซีบูซุก (6.2 กิโลเมตร)
สายบูกิตปูตุซ – อินดารุง (14.5 กิโลเมตร)
สายลูบูกอาลุง – ปารียามัน (21.5 กิโลเมตร)
สายปารียามัน – ซูไงลีเมา (15 กิโลเมตร)
สายปาดังปันจัง – ปายากุมบุฮ์ (52.1 กิโลเมตร)
สายปายากุมบุฮ์ – ลิมบานัง (20.2 กิโลเมตร)
สายปาดังซีบูซุก – มูวาโรซีจุนจุง (19.9 กิโลเมตร)
สายปาดัง – ปูเลาไอร์ (5.5 กิโลเมตร)
สายดูกู – ท่าอากาศยานนานาชาติมีนังกาเบา
ภูมิภาคที่ 3 (จังหวัดสุมาตราใต้และจังหวัดลัมปุง)
สายตาราฮัน – ปราบูมูลิฮ์
สายเกอร์ตาปาตี – ปราบูมูลิฮ์
สายซิมปัง – อินดราลายา
สายปราบูมูลิฮ์ – ลูบุกลิงเกา
การขนส่งสินค้า

บนเกาะชวา มีขบวนรถสินค้าไม่มากนัก เนื่องจากข้อจำกัดด้านปริมาณทางรถไฟ ขบวนรถสินค้าที่สำคัญ ได้แก่ ขบวนรถสินค้า กาลีมัซ วิ่งระหว่างจาการ์ตา-ซูราบายา นอกจากนี้ยังมีขบวนรถสินค้าอื่น ๆ อาทิ ขบวนรถน้ำมัน เป็นต้น ในช่วงปีที่ผ่านมา ได้มีการพัฒนาการขนส่งสินค้าระบบรางให้ดียิ่งขึ้น โดยการนำเข้ารถจักรจีอี ซีซี 206 อีกทั้งยังสร้างทางคู่เชื่อมระหว่างจาการ์ตา-ซูราบายาอีกด้วย
ในสุมาตราใต้ มีขบวนรถไฟขนถ่านหิน ส่วนในสุมาตราตะวันตก มีขบวนรถไฟขนปูนซีเมนต์ และในสุมาตราเหนือ มีขบวนรถไฟขนน้ำมันปาล์มและยางพารา
ระบบขนส่งมวลชนในตัวเมือง > จาการ์ตาและปริมณฑล

ในปัจจุบัน จาการ์ตามีระบบรถไฟชานเมือง กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์ ให้บริการ ส่วนรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนจาการ์ตา มีกำหนดเปิดให้บริการใน ค.ศ. 2016
ระบบขนส่งมวลชนในตัวเมือง > ซูราบายาและปริมณฑล

มีรถไฟชานเมืองวิ่งให้บริการในเขตเมืองซูราบายา นอกจากนี้ยังมีโครงการรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานอีกด้วย
การอนุรักษ์รถจักร

อินโดนีเซียมีรถจักรหลายรุ่น จากหลายผู้ผลิต แต่อย่างไรก็ตาม เหลือรถจักรไอน้ำที่ใช้งานได้เพียง 3 คันเท่านั้น โดยทั้งสามคันนี้ตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รถไฟอัมบาราวาทั้งหมด ส่วนรถจักรที่ปลดประจำการแล้ว ได้ถูกนำมาจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์การขนส่ง ในสวนสาธารณะของจาการ์ตา และพิพิธภัณฑ์รถไฟอัมบาราวาในเกาะชวาตอนกลาง โดยรถจักรไอน้ำหลายคัน ได้ถูกปลดประจำการตั้งแต่ช่วงวิกฤตการณ์ทางการเงินในเอเชียแล้ว บางส่วนได้ส่งคืนผู้ผลิต บางส่วนนำเข้าพิพิธภัณฑ์
รายการอ้างอิงนี้ แสดงรายชื่อรถจักรที่ยังคงอนุรักษ์ไว้อยู่
ลำดับเหตุการณ์ > ค.ศ. 2010

ทางรถไฟขนถ่านระยะทาง 122 กิโลเมตร บนเกาะกาลีมันตัน เปิดใช้งาน
แผนที่

http://www.un.org/Depts/Cartographic/map/profile/indonesi.pdf
ดูเพิ่ม

บริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์
รถไฟเซปู
บรรณานุกรม

How the Railroad is Modernising Asia เก็บถาวร 2012-11-29 ที่ archive.today, The Advertiser, Adelaide, S. Australia, 22 March 1913. N.B.: The article is of approx. 1,500 words, covering approx. a dozen Asian countries.
แหล่งข้อมูลอื่น

PT เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2015-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ของบริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด
Railways Info เก็บถาวร 2008-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ของรถไฟชานเมือง เก็บถาวร 2021-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กำหนดเวลารถไฟชานเมือง
แผนที่ เก็บถาวร 2016-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กการขนส่งระบบรางในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  ญี่ปุ่น  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน  ซาอุดิอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไนดารุสซาลาม  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  อินโดนีเซีย  อินเดีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไซปรัสเหนือ  ไต้หวัน  ปาเลสไตน์  อับคาเซีย 
เขตบริหารพิเศษ และเขตสังกัด:  เกาะคริสต์มาส  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  มาเก๊า  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  ฮ่องกง 
ขบวนรถด่วน อาร์โกโบรโมอังเกริก วิ่งระหว่างจาการ์ตา - ซูราบายา
รถนั่งพิเศษปรับอากาศในขบวนรถด่วน อาร์โกโบรโมอังเกร็ก
รถนั่งธุรกิจในขบวนรถ กูมารัง
ขบวนรถสินค้าขบวนหนึ่ง
รถจักรไอน้ำดู โคร และบราวนส์ ในรถไฟป่าสายเซปู
การศึกษาเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน

การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (อังกฤษ: education for sustainable development - ESD) เป็นคำที่ใช้ในการอธิบายการจัดการเรียนการสอนที่เกี่ยวข้องกับความยั่งยืน การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นคำที่ใช้กันโดยทั่วไปในระดับนานาชาติและสหประชาชาติ Agenda 21 เป็นเอกสารในระดับนานาชาติเอกสารแรกที่เน้นให้เห็นว่าการศึกษาเป็นเครื่องมือที่สำคัญเพื่อบรรลุการพัฒนาที่ยั่งยิน
อรุโณทัย นฤนาท

| อรุโณทัย จิตรีขันธ์ |
| --- | --- |
เกิด: 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 (57 ปี) อรุโณทัย จิตรีขันธ์ ประเทศไทย 
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: (2528 - ปัจจุบัน)
สังกัด: ช่อง 7 (2530 -ปัจจุบัน)
ThaiFilmDb
อรุโณทัย  จิตรีขันธ์ (น้อง) เป็นนักแสดงชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510