stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศมณฑลนอกมหานครของอังกฤษ
ดูเพิ่ม

เทศมณฑลมหานครและเทศมณฑลนอกมหานครของอังกฤษ
| ด ค กค> ศ. 1974 – ค.ศ. 1996 ←    เทศมณฑลทางพิธีการของอังกฤษ   → ปัจจุบัน |
| --- | --- |
 กลอสเตอร์เชอร์  เกรเทอร์แมนเชสเตอร์  เกรเทอร์ลอนดอน  คอร์นวอลล์  คัมเบรีย  เคนต์  เคมบริดจ์เชอร์  ชรอปเชอร์  เชชเชอร์  ซัฟฟอล์ก  ซัมเมอร์เซต  เซอร์รีย์  เซาท์ยอร์กเชอร์  ดอร์เซต  ดาร์บิเชอร์  เดวอน  เดอรัม  ไทน์และเวียร์  นครลอนดอน  นอตทิงแฮมเชอร์  นอร์ทยอร์กเชอร์  นอร์แทมป์ตันเชอร์  นอร์ฟอล์ก  บริสตอล  บักกิงแฮมเชอร์  บาร์กเชอร์  เบดฟอร์ดเชอร์  เมอร์ซีย์ไซด์  รัตแลนด์  ลิงคอล์นเชอร์  เลสเตอร์เชอร์  แลงคาเชอร์  วอริกเชอร์  วิลต์เชอร์  วุร์สเตอร์เชอร์  เวสต์ซัสเซกซ์  เวสต์มิดแลนส์  เวสต์ยอร์กเชอร์  สแตฟฟอร์ดเชอร์  ออกซฟอร์ดเชอร์  อีสต์ซัสเซกซ์  อีสต์ไรดิงออฟยอร์กเชอร์  เอสเซกซ์  ไอล์ออฟไวต์  ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์  เฮริฟอร์ดเชอร์  แฮมป์เชอร์ 
| ด ค ก ระบบการปกครองระดับท้องถิ่นของสหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
สหราชอาณาจักร:  ประวัติ  เขตการปกครอง: เทศมณฑลทางพิธีการ / เทศมณฑล (รายชื่อ)  รัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียว  เทศบาลตำบล/เทศบาลท้องที่ 
อังกฤษ:  ประวัติ  เขตการปกครอง: ภาค  เทศมณฑลทางพิธีการ  เทศมณฑล (มหานคร/นอกมหานคร)  อำเภอ รายชื่อ  เทศบาลท้องที่ รายชื่อ 
สกอตแลนด์:  ประวัติ  เขตการปกครอง: เขตศาล  เขตผู้แทนส่วนพระองค์  พื้นที่สภา  พื้นที่สภาชุมชน 
เวลส์:  ประวัติ  ระดับการปกครอง: เทศมณฑล  เขตการปกครองหลัก  เทศบาลตำบล รายชื่อ 
ไอร์แลนด์เหนือ:  ประวัติ  ระดับการปกครอง: เทศมณฑล  อำเภอ 
 ระบบการปกครองสหราชอาณาจักร  ระบบการปกครองของอังกฤษ  ภาคการปกครองของอังกฤษ  เทศมณฑลของอังกฤษ เมืองในสหราชอาณาจักร  เมืองในอังกฤษ  เมืองในสกอตแลนด์  เมืองในเวลส์  เมืองในไอร์แลนด์เหนือ
เทคโนโลยีนิวเคลียร์

เครื่องตรวจจับควันที่ใช้ตามบ้านเป็นอุปกรณ์เทคโนโลยีนิวเคลียร์ที่คุ้นเคยมากที่สุดสำหรับบางคน
เทคโนโลยีนิวเคลียร์ (อังกฤษ: Nuclear technology) เป็นเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับการเกิดปฏิกิริยาของนิวเคลียสของอะตอม ท่ามกลางเทคโนโลยีนิวเคลียร์ที่โดดเด่น การนำไปประยุกต์ใช้จะได้แก่ เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์สำหรับโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์, เวชศาสตร์นิวเคลียร์เพื่อการรักษาทางการแพทย์และอาวุธนิวเคลียร์ที่ใช้ในสงคราม มีการนำเทคโนโลยีนิวเคลียร์ไปประยุกต์ใช้อย่างหลากหลายทั้งในด้านการถนอมอาหาร, การเกษตร และการอุตสาหกรรม ประโยขน์ของเทคโนโลยีนิวเคลียร์มีอยู่อย่างหลากหลายแต่โทษของมันก็มีมากเช่นกัน
ประวัติความเป็นมาและภูมิหลังทางวิทยาศาสตร์ > การค้นพบ

บทความหลัก: ฟิสิกส์นิวเคลียร์
ปรากฏการณ์ธรรมชาติส่วนใหญ่ที่พบบนโลกมีส่วนเกี่ยวข้องกับแรงโน้มถ่วงและแม่เหล็กไฟฟ้าเท่านั้น, ไม่ใช่เกิดจากปฏิกิริยานิวเคลียร์. ทั้งนี้เป็นเพราะนิวเคลียสของอะตอมโดยทั่วไปจะอยู่ห่างจากกันเพราะพวกมันมีประจุไฟฟ้าบวก ดังนั้นมันจึงผลักกันและกัน.
ในปี 1896 นาย อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล ในขณะที่ทำการทดสอบการเรืองแสงอย่างช้า (อังกฤษ: phosphorescence) ในเกลือยูเรเนียม เขาก็ได้ค้นพบปรากฏการณ์ใหม่ซึ่งเรียกมันว่ากัมมันตภาพรังสี นายปิแอร์ กูรีและนางมารี กูรีเริ่มทดสอบปรากฏการณ์นี้ ในกระบวนการนี้ พวกเขาแยกองค์ประกอบเรเดียมซึ่งมีกัมมันตภาพรังสีสูง พวกเขาค้นพบว่าสารกัมมันตรังสีจะผลิตรังสีที่สามารถทะลุทะลวงได้อย่างรุนแรง, รังสีเหล่านี้มีสามประเภทที่แตกต่างกัน, ซึ่งพวกเขาตั้งชื่อพวกมันว่ารังสีแอลฟา, บีตา, และแกมมาตามอักษรกรีก บางส่วนของชนิดของรังสีเหล่านี้จะสามารถเจาะผ่านสารธรรมดาได้ และทุกชนิดของพวกมันอาจเป็นอันตรายถ้าสัมผัสในปริมาณมาก ทั้งหมดของนักวิจัยในช่วงต้นต่างก็ถูกเผาไหม้จากรังสีเหล่านั้นทั้งนั้น มันรุนแรงมากเหมือนถูกแดดเผา แต่พวกเขาก็คิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย
ปรากฏการณ์ใหม่ของกัมมันตภาพรังสีถูกนำมาใช้โดยผู้ผลิตของยาต้มตุ๋น (เหมือนอย่างที่มีการค้นพบไฟฟ้าและแม่เหล็กก่อนหน้านี้) และสิทธิบัตรยาและการรักษาจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับกัมมันตภาพรังสีก็ถูกผลักดันให้ก้าวหน้าขึ้นไปอีก
ค่อยๆตระหนักว่ารังสีที่ผลิตโดยการสลายกัมมันตรังสีเป็นรังสีที่เกิดจากการแตกตัวไอออน (อังกฤษ: ionizing radiation), และค่อยๆตระหนักว่าแม้ปริมาณจะมีขนาดเล็กเกินไปที่จะเผาไหม้แต่ก็อาจก่อให้เกิดอันตรายในระยะยาวได้อย่างรุนแรง นักวิทยาศาสตร์หลายคนที่ทำงานเกี่ยวกับกัมมันตภาพรังสีได้เสียชีวิตจากโรคมะเร็งซึ่งเป็นผลมาจากการสัมผัสกับรังสีของพวกเขา. ยาที่มีสิทธิบัตรกัมมันตรังสีส่วนใหญ่เริ่มหายไป, แต่การประยุกต์ใช้งานอื่นๆของวัสดุกัมมันตรังสียังคงยืนกราน, เช่นการใช้เกลือเรเดียมในการผลิตหน้าปัดเรืองแสงในมิเตอร์เครื่องวัด.
เมื่ออะตอมเป็นที่เข้าใจกันมากขึ้น, ธรรมชาติของกัมมันตภาพรังสีก็ชัดเจนขึ้น. บางนิวเคลียสขนาดใหญ่ของอะตอมจะไม่เสถียร, จึงสลายตัว (ปลดปล่อยสารหรือพลังงาน) หลังจากการสุ่มตามช่วงเวลา. สามรูปแบบของรังสีที่ Becquerel และ Curies ค้นพบก็เข้าใจกันมากขึ้นอย่างเต็มที่ด้วย การสลายให้อนุภาคแอลฟาเกิดขึ้นเมื่อนิวเคลียสปลดปล่อยอนุภาคแอลฟา ซึ่งมีสองโปรตอนและสองนิวตรอน เทียบเท่ากับนิวเคลียสของฮีเลียม การสลายให้อนุภาคบีตาเกิดขึ้นเมื่อมีการปลดปล่อยอนุภาคบีตา ซึ่งเป็นอิเล็กตรอนพลังงานสูง การสลายให้อนุภาคแอลฟาจะปลดปล่อยรังสีแกมมา ซึ่ง แตกต่างจากรังสีแอลฟาและบีตา ไม่ได้เป็นสารแต่เป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่สูงมาก และนั่นก็คือพลังงาน รังสีเหล่านี้เป็นอันตรายมากที่สุดและยากที่สุดในการสกัดกั้น ทั้งสามประเภทของรังสีจะเกิดขึ้นตามธรรมชาติในองค์ประกอบบางอย่าง
เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าแหล่งของพลังงานที่สุดยอดบนพื้นดินมากที่สุดคือนิวเคลียร์โดยผ่านการฉายรังสีจากดวงอาทิตย์ที่เกิดจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ของดวงดาว หรือโดยการสลายกัมมันตรังสีของยูเรเนียมภายในโลกซึ่งเป็นแหล่งที่มาหลักของพลังงานความร้อนใต้พิภพ
ประวัติความเป็นมาและภูมิหลังทางวิทยาศาสตร์ > ฟิชชั่น

บทความหลัก: ฟิชชั่น
ในการแผ่รังสีนิวเคลียร์ตามธรรมชาติ ผลพลอยได้มีขนาดเล็กมากเมื่อเทียบกับนิวเคลียสที่พวกมันก่อกำเนิดขึ้น นิวเคลียร์ฟิชชั่นเป็นกระบวนการของการแยกนิวเคลียสออกเป็นส่วนๆเกือบเท่าๆกันและปลดปล่อยพลังงานและนิวตรอนในระหว่างกระบวนการนั้น ถ้านิวตรอนเหล่านี้ถูกจับโดยนิวเคลียสอื่นที่ไม่เสถียร นิวเคลียสนั้นก็สามารถแตกตัวหรือฟืชชันได้เช่นกัน ซึ่งนำไปสู่การเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ ค่าเฉลี่ยของจำนวนนิวตรอนที่ถูกปล่อยออกมาต่อนิวเคลียสที่ไปฟิชชั่นนิวเคลียสอื่นจะเรียกว่าค่า "k" ค่า k มากกว่า 1 หมายความว่าปฏิกิริยาฟิชชันจะปล่อยนิวตรอนมากกว่ามันดูดซับไว้และดังนั้นจึงจะเรียกว่าเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่อย่างยั่งยืนด้วยตัวเอง มวลของวัสดุฟิสไซล์ที่มีขนาดใหญ่พอ (และในคอนฟิคฯที่เหมาะสม) ที่จะก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่อย่างยั่งยืนด้วยตนเองเรียกว่ามวลวิกฤต (อังกฤษ: critical mass).
เมื่อนิวตรอนถูกจับโดยนิวเคลียสที่เหมาะสม ฟิชชันอาจเกิดขึ้นทันที หรือนิวเคลียสอาจจะยังคงยืนหยัดอยู่ในสภาพที่ไม่เสถียรในช่วงเวลาสั้นๆ หากมีการสลายตัวทันทีมากพอที่จะดำเนินการให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ต่อไปเรื่อยๆ มวลจะถูกเรียกว่า วิกฤตฉับพลัน (อังกฤษ: prompt critical) และการปล่อยพลังงานจะขยายตัวอย่างรวดเร็วและไม่สามารถควบคุมได้ มักจะนำไปสู่การระเบิด
เมื่อมีการค้นพบก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ความเข้าใจนี้ทำให้หลายประเทศเริ่มต้นโครงการที่จะตรวจสอบความเป็นไปได้ของการสร้างระเบิดปรมาณู - อาวุธที่ใช้ปฏิกิริยาฟิชชันในการสร้างพลังงานมากเกินกว่าที่จะสร้างขึ้นด้วยวัตถุระเบิดแบบสารเคมี โครงการแมนฮัตตัน ดำเนินการโดยประเทศสหรัฐอเมริกาด้วยความช่วยเหลือของสหราชอาณาจักรและแคนาดา ได้พัฒนาอาวุธที่ฟิชชันเป็นทวีคูณซึ่งถูกนำมาใช้กับญี่ปุ่นในปี 1945 ที่ฮิโรชิมาและนางาซากิ ในระหว่างโครงการ เครื่องปฏิกรณ์ปรมาณูครั้งแรกได้รับการพัฒนาเช่นกัน แม้ว่าพวกมันจะเป็นหลักในการผลิตอาวุธในเบื้องแรกและไม่ได้ผลิตกระแสไฟฟ้า
อย่างไรก็ตาม ถ้ามวลจะวิกฤตได้ก็ต่อเมื่อนิวตรอนที่ถูกหน่วงความเร็วถูกป้อนเข้าไป ดังนั้นปฏิกิริยาก็สามารถควบคุมได้ เช่นโดยการใส่เข้าไปหรือการดึงออกมาโดยตัวดูดซับนิวตรอน (อังกฤษ: neutron absorber) นี่คือสิ่งที่ช่วยให้เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์สามารถที่จะถูกสร้างได้ นิวตรอนเร็วไม่สามารถถูกจับโดยนิวเคลียสได้โดยง่าย พวกมันจะต้องถูกชะลอความเร็ว (ให้เป็นนิวตรอนช้า) โดยทั่วไปโดยการชนกับนิวเคลียสของตัวหน่วงนิวตรอน (อังกฤษ: neutron moderator) ก่อนที่พวกมันจะถูกจับได้อย่างง่ายดาย ในวันนี้ ประเภทนี้ของการฟิชชันเป็นที่นิยมใช้ในการผลิตไฟฟ้า
ประวัติความเป็นมาและภูมิหลังทางวิทยาศาสตร์ > ปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่น

บทความหลัก: ปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่น
ถ้านิวเคลียสมากกว่าหนึ่งตัวถูกบังคับให้ชนกัน พวกมันก็สามารถทำให้เกิดนิวเคลียร์ฟิวชันได้ กระบวนการนี้อาจปล่อยหรือดูดซับพลังงาน ถ้านิวเคลียสที่เกิดจากการชนมีน้ำหนักเบากว่านิวเคลียสของเหล็ก พลังงานจะถูกปล่อยออกมาตามปกติ แต่เมื่อนิวเคลียสนั้นหนักกว่าของเหล็ก โดยทั่วไปพลังงานจะถูกดูดซับ กระบวนการของการฟิวชั่นนี้เกิดขึ้นในดวงดาว ซึ่งได้รับพลังงานของพวกมันจากไฮโดรเจนและฮีเลียม พวกมันก่อตัวขึ้นผ่าน'การสังเคราะนิวเคลียสแบบกลุ่มดาว' (อังกฤษ: stellar nucleosynthesis) และองค์ประกอบเบา (ลิเธียมจนถึงแคลเซียม) เช่นเดียวกับบางส่วนขององค์ประกอบหนัก (เกินกว่าเหล็กและนิกเกิลผ่านทาง S-process) ความอุดมสมบูรณ์ที่เหลืออยู่ขององค์ประกอบหนัก จากนิกเกิลจนถึงยูเรเนียมและไกลกว่านั้น เป็นเพราะกระบวนการการสังเคราะห์นิวเคลียสแบบซูเปอร์โนวา (อังกฤษ: supernova nucleosynthesis) หรือที่เรียกว่า R-process.
แน่นอน กระบวนการทางธรรมชาติเหล่านี้ของดาราศาสตร์ไม่ได้เป็นตัวอย่างของนิวเคลียร์ "เทคโนโลยี" เพราะแรงผลักที่แข็งแกร่งมากของนิวเคลียส ฟิวชั่นจึงเป็นเรื่องยากที่จะควบคุม ระเบิดไฮโดรเจนได้รับอำนาจการทำลายล้างของพวกมันอย่างมากจากฟิวชั่น แต่พลังงานของพวกมันไม่สามารถควบคุมได้ ฟิวชั่นจะสามารถควบคุมได้ในเครื่องเร่งอนุภาค (อังกฤษ: particle accelerator); นี่คือวิธีที่หลายองค์ประกอบสังเคราะห์ (ในทางเคมี, มันคือสารประกอบที่ไม่ปรากฏตามธรรมชาติ, มันถูกสร้างขึ้นโดยการประดิษฐ์เท่านั้น นับถึงปัจจุบัน มีสารดังกล่าวอยู่ 20 ตัวได้ถูกสร้างขึ้น พวกที่มีเลขอะตอม 99–118 ทุกตัวไม่เสถียร มันสลายตัวด้วยครึ่งชีวิตระหว่างหนึ่งปีถึงไม่กี่มิลลิวินาที) ได้ถูกผลิตขึ้น Fusor ยังสามารถผลิตฟิวชั่นที่ถูกควบคุมและเป็นแหล่งนิวตรอนที่มีประโยชน์ อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์ทั้งสองเหล่านี้จะทำงานแบบการสูญเสียพลังงานสุทธิ พลังงานฟิวชั่นที่ถูกควบคุมและทำงานได้พิสูจน์แล้วว่าเข้าใจยาก แม้จะมีการหลอกลวงเป็นครั้งคราว ความยุ่งยากทางเทคนิคและทางทฤษฎีได้ขัดขวางการพัฒนาของเทคโนโลยีฟิวชั่นพลเรือนที่กำลังทำงานอยู่ แม้ว่าการวิจัยยังดำเนินต่อไปในวันนี้ทั่วโลก
นิวเคลียร์ฟิวชันถูกไล่ล่าหาความจริงในตอนต้นในขั้นตอนทางทฤษฎีเท่านั้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อนักวิทยาศาสตร์ในโครงการแมนฮัตตัน (นำโดยเอ็ดเวิร์ด Teller) ตรวจสอบว่ามันเพื่อการสร้างระเบิด โครงการได้ละทิ้งฟิวชั่นหลังจากที่มีการสรุปว่ามันต้องการปฏิกิริยาฟิชชันเพื่อจุดระเบิด มันต้องใช้เวลาจนถึงปี 1952 สำหรับระเบิดไฮโดรเจนเต็มรูปแบบลูกแรกที่จะถูกจุดชนวน, ที่เรียกอย่างนั้นเพราะว่ามันใช้ปฏิกิริยาระหว่าง ดิวเทอเรียม และ ทริเทียม ปฏิกิริยาฟิวชั่นอื่นๆมีพลังมากมายต่อหน่วยมวลของเชื้อเพลิงมากกว่าปฏิกิริยาฟิชชัน แต่การเริ่มต้นปฏิกิริยาลูกโซ่ของฟิวชั่นเป็นเรื่องยากกว่ามาก.
การใช้ทางพลเรือน > พลังงานนิวเคลียร์

ข้อมูลเพิ่มเติม: พลังงานนิวเคลียร์และเทคโนโลยีเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์
พลังงานนิวเคลียร์เป็นประเภทหนึ่งของเทคโนโลยีนิวเคลียร์ที่เกี่ยวข้องกับการใช้แบบควบคุมของนิวเคลียร์ที่จะปล่อยพลังงานสำหรับการทำงานที่รวมถึงแรงขับดัน, ความร้อน, และการผลิตกระแสไฟฟ้า. พลังงานนิวเคลียร์ถูกผลิตโดยปฏิกิริยาลูกโซ่นิวเคลียร์ที่ถูกควบคุมซึ่งจะสร้างความร้อนที่ใช้ในการต้มน้ำ, ผลิตไอน้ำ, และขับกังหันไอน้ำ. กังหันถูกใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าและ/หรือในการทำงานทางกล.
ปัจจุบันพลังงานนิวเคลียร์มีประมาณ 15.7% ของการผลิตไฟฟ้าของโลก (ในปี 2004) และถูกใช้ในการขับเคลื่อนเรือบรรทุกเครื่องบิน, เรือตัดน้ำแข็งและเรือดำน้ำ (นับถึงปัจจุบันเศรษฐศาสตร์และความกลัวในบางท่าเรือมีการหลีกเลี่ยงการใช้พลังงานนิวเคลียร์ในเรือขนส่ง). ทุกโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ใช้ปฏิกิริยาฟิชชัน. ยังไม่มีปฏิกิริยาฟิวชั่นที่มนุษย์สร้างขึ้นในการผลิตกระแสไฟฟ้า.
การใช้ทางพลเรือน > การใช้งานทางการแพทย์

ข้อมูลเพิ่มเติม: เวชศาสตร์นิวเคลียร์ (อังกฤษ: Nuclear medicine)
การประยุกต์ใช้งานทางการแพทย์ของเทคโนโลยีนิวเคลียร์จะถูกแบ่งออกเป็นการวินิจฉัยและการรักษาด้วยรังสี.
การถ่ายภาพ - การใช้งานที่ใหญ่ที่สุดของรังสีในทางการแพทย์จะอยู่ใน'การถ่ายภาพรังสีทางการแพทย์' (อังกฤษ: medical radiography) เพื่อสร้างภาพภายในของร่างกายมนุษย์โดยใช้รังสีเอกซ์. วิธีการนี้เป็นแหล่งที่มาของสิ่งแปลกปลอมที่ใหญ่ที่สุดของการได้รับรังสีสำหรับมนุษย์. ตัวสร้างภาพ x-ray ทางการแพทย์และทันตกรรมจะใช้โคบอลต์-60 หรือแหล่งสร้าง X-ray อื่นๆ. ยารังสี (อังกฤษ: radiopharmaceutical) จำนวนมากมีการนำมาใช้, บางครั้งติดอยู่กับโมเลกุลของสารอินทรีย์, เพื่อทำหน้าที่แกะรอยกัมมันตรังสีเป็นหรือสารทึบรังสี (สารดังกล่าวเรียกว่าสารสร้างความแตกต่างของภาพ (อังกฤษ: contrast agent)) ในร่างกายมนุษย์, เช่นในระหว่างการทำ CT scan. นิวคลีโอไทด์ ที่ปล่อยโพซิตรอน ถูกใช้สำหรับการถ่ายภาพช่วงกว้างความละเอียดสูงในเวลาสั้นๆในการประยุกต์ใช้งานที่รู้จักกันว่าเป็นการสร้างภาพเอกซเรย์ด้วยการปล่อยโพซิตรอน (อังกฤษ: Positron emission tomography).
การฉายรังสียังถูกนำมาใช้ในการรักษาโรคด้วยวิธี'การรักษาด้วยรังสี' (อังกฤษ: radiation therapy) อีกด้วย.
การใช้ทางพลเรือน > การประยุกต์ใช้ในงานอุตสาหกรรม

เนื่องจากบางรังสีสามารถเจาะเข้าไปในมวลสารได้, พวกมันจะถูกใช้สำหรับการวัดได้อย่างหลากหลาย. รังสีเอกซ์และรังสีแกมมาจะถูกใช้ในการถ่ายภาพรังสีอุตสาหกรรมเพื่อสร้างภาพภายในของผลิตภัณฑ์ที่เป็นของแข็ง, เป็นวิธีการทดสอบและการตรวจสอบโดยไม่ทำลายผลิตภัณฑ์นั้น. ชิ้นส่วนที่จะทำการถ่ายภาพรังสีจะถูกวางอยู่ระหว่างแหล่งสร้างรังสีและฟิล์มถ่ายภาพในเทปคาสเซ็ท. หลังจากการสัมผัสกับรังสีในช่วงเวลาหนึ่ง, ฟิล์มจะถูกล้างและมันจะแสดงให้เห็นข้อบกพร่องใดๆภายในของวัสดุ.
มาตรวัด - มาตรวัดใช้กฎของการดูดซึมแบบ exponential ของรังสีแกมมา.
ตัวชี้วัดระดับ: แหล่งสร้างรังสีและตัวตรวจจับจะอยู่คนละฝั่งของภาชนะบรรจุ, เพื่อแสดงการปรากฏหรือไม่ปรากฏของวัสดุในเส้นทางรังสีแนวนอน. รังสีที่ใช้จะเป็นรังสี Beta หรือแกมมาขึ้นอยู่กับความหนาและความหนาแน่นของวัสดุที่จะวัด. วิธีการนี้จะใช้สำหรับภาชนะบรรจุของเหลวหรือสารเม็ดเล็กๆ.
เครื่องวัดความหนา: ถ้าวัสดุมีความหนาแน่นคงที่, สัญญาณที่วัดได้โดยตัวตรวจจับรังสีจะขึ้นอยู่กับความหนาของวัสดุ. นี้จะเป็นประโยชน์สำหรับการผลิตที่ทำอย่างต่อเนื่อง, เช่นกระดาษ, ยาง ฯลฯ
การควบคุมไฟฟ้าสถิต - เพื่อหลีกเลี่ยงการสร้างขึ้นของกระแสไฟฟ้าสถิตย์ในการผลิตกระดาษ, พลาสติก, สิ่งทอสังเคราะห์ ฯลฯ, แหล่งผลิตรังสีอัลฟารูปริบบิ้น 241Americium สามารถวางใกล้กับวัสดุที่ปลายของสายการผลิต. แหล่งดังกล่าวจะ ionizes อากาศเพื่อเคลื่อนย้ายประจุไฟฟ้าบนวัสดุออกไป.
เครื่องแกะรอยกัมมันตรังสี - เนื่องจากไอโซโทปกัมมันตรังสีจะประพฤติ, ทางเคมี, ส่วนใหญ่เหมือนองค์ประกอบที่ไม่แอ็คทีฟ, พฤฒิกรรมของสารเคมีบางอย่างสามารถถูกสืบหาได้ด้วย"การแกะรอย" กัมมันตภาพรังสี. ตัวอย่าง:
การเพิ่มตัวแกะรอยแกมมาให้กับก๊าซหรือของเหลวในระบบปิดทำให้มันเป็นไปได้ที่จะหารูในหลอด
การเพิ่มตัวแกะรอยให้กับพื้นผิวของส่วนประกอบของมอเตอร์ทำให้มันเป็นไปได้ที่จะวัดการสึกหรอโดยการวัดการทำงานของน้ำมันหล่อลื่น.
การสำรวจหาน้ำมันและก๊าซ - การทำรายงานหลุมเจาะ (อังกฤษ: well logging) ด้วยนิวเคลียร์จะถูกใช้เพื่อช่วยทำนายศักยภาพในเชิงพาณิชย์ของหลุมเจาะใหม่หรือหลุมที่มีอยู่แล้ว. เทคโนโลยีที่ใช้จะเกี่ยวข้องกับการใช้นิวตรอนหรือแหล่งกำเนิดรังสีแกมมาและตัวตรวจจับรังสีซึ่งจะหย่อนลงไปในหลุมเจาะเพื่อตรวจสอบคุณสมบัติของหินที่อยู่รอบเช่นความพรุนและการพิมพ์หิน.
การก่อสร้างถนน - เครื่องวัดความชื้น/ความหนาแน่นด้วยนิวเคลียร์ถูกใช้ในการกำหนดความหนาแน่นของดิน, ยางมะตอย, และคอนกรีต. โดยปกติจะใช้ ซีเซียม-137.
การใช้ทางพลเรือน > การประยุกต์ใช้ในงานเชิงพาณิชย์

การเรืองแสงด้วยรังสี (อังกฤษ: radioluminescence)
การส่องสว่างด้วย tritium: tritium ถูกใช้กับ phosphor ในกล้องเล็งของปืนเพื่อเพิ่มความแม่นยำในการยิงตอนกลางคืน. บางเครื่องหมายบนรันเวย์และป้ายบอกทางออกของอาคารจะใช้เทคโนโลยีเดียวกันนี้เพื่อให้ยังคงส่องสว่างในช่วงไฟดับ.
แบตเตอรีรังสีเบต้า (อังกฤษ: Betavoltaics).
ตัวตรวจจับควัน: ตัวตรวจจับควันแบบไอออไนซ์ประกอบด้วยมวลเล็กๆของสารกัมมันตรังสีอะเมริเซียม-241, ซึ่งเป็นแหล่งผลิตรังสีอัลฟา. ห้องที่มีการ Ionisation สองห้องจะอยู่ติดกัน. ทั้งสองห้องมีแหล่งผลิตขนาดเล็กของ 241Am ที่สร้างกระแสไฟฟ้าขนาดเล็กที่คงที่. ห้องหนึ่งจะปิดและทำหน้าที่เป็นตัวเปรียบเทียบ, อีกห้องหนึ่งจะเปิดให้อากาศโดยรอบข้างในมีขั้วไฟฟ้าแบบตะแกรง. เมื่อควันเข้ามาในห้องเปิด, กระแสจะชะงักเนื่องจากอนุภาคของควันไปติดกับไอออนที่มีประจุและส่งมันกลับไปสู่สถานะเป็นกลางทางไฟฟ้า. ปรากฏการณ์นี้จะช่วยลดกระแสในห้องเปิด. เมื่อกระแสลดลงต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด, เสียงเตือนภัยก็จะดัง.
อุบัติเหตุ

บทความหลัก: อุบัติเหตุจากนิวเคลียร์และการฉายรังสี, ความปลอดภัยนิวเคลียร์
อุบัติเหตุนิวเคลียร์, เพราะกองกำลังที่มีประสิทธิภาพมาเกี่ยวข้อง, มักจะมีอันตรายมาก. ในอดีต, เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งแรกเกี่ยวข้องกับการรับรังสีอย่างร้ายแรง. มารี กูรีเสียชีวิตจากโรคโลหิตจางซึ่งเป็นผลมาจากระดับสูงจากการสัมผัสรังสีของเธอ. นักวิทยาศาสตร์สองคน, ชาวอเมริกันและแคนาดาตามลำดับ, แฮร์รี่ Daghlian และหลุยส์ SlotIn, เสียชีวิตหลังจากการจัดการที่ผิดพลาดของมวลพลูโตเนียมเดียวกัน. ซึ่งแตกต่างจากอาวุธธรรมดา, แสงที่รุนแรง, ความร้อน, และแรงระเบิดไม่ได้เป็นเพียงส่วนประกอบอันตรายเท่านั้นของอาวุธนิวเคลียร์. ประมาณครึ่งหนึ่งของการตายที่ฮิโรชิมาและนางาซากิเสียชีวิต 2-5 ปีหลังจากนั้นเนื่องจากการสัมผัสกับรังสี.
อุบัติเหตุนิวเคลียร์กับพลเรือนและอุบัติเหตุรังสีส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์. ที่พบมากที่สุดคือการรั่วไหลของนิวเคลียร์ที่ทำให้คนงานสัมผัสกับวัสดุที่เป็นอันตราย. การหลอมละลายนิวเคลียร์ (อังกฤษ: nuclear meltdown) หมายถึงอันตรายที่รุนแรงมากขึ้นของการปล่อยวัสดุนิวเคลียร์ในสภาพแวดล้อมโดยรอบ. การ meltdowns ที่สำคัญที่สุดเกิดขึ้นที่เกาะทรีไมล์ในรัฐเพนซิลวาเนียและเชอร์โนบิลในยูเครนของโซเวียต. แผ่นดินไหวและสึนามิเมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2011 ทำให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อสามเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์และบ่อเก็บเชื้อเพลิงใช้แล้วที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟุกุชิมะไดอิชิในประเทศญี่ปุ่น. เครื่องปฏิกรณ์ทางทหารที่ประสบการเกิดอุบัติเหตุที่คล้ายกันคือที่ Windscale ในสหราชอาณาจักรและ SL-1 ในประเทศสหรัฐอเมริกา.
อุบัติเหตุทางทหารมักจะเกี่ยวข้องกับการสูญหายหรือการจุดระเบิดที่ไม่คาดคิดของอาวุธนิวเคลียร์. การทดสอบ Castle Bravo ในปี 1954 ผลิตผลลัพธ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าที่คาดไว้, ซึ่งปนเปื้อนหมู่เกาะใกล้เคียง, เรือประมงญี่ปุ่น (กับการเสียชีวิตไปหนึ่ง), และเพิ่มความกังวลเกี่ยวกับปลาที่ปนเปื้อนในญี่ปุ่น. ในปี 1950s ถึงปี 1970s, ระเบิดนิวเคลียร์หลายตัวได้หายไปจากเรือดำน้ำและเครื่องบิน, บางตัวไม่เคยได้รับการกู้คืน. ในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา ได้เห็นการลดลงของการเกิดอุบัติเหตุดังกล่าว.
โลโก้ Radura ใช้ในการแสดงอาหารได้รับการบำบัดด้วยรังสี
เทศมณฑลมอนต์เซอร์ราโด

| เทศมณฑลมอนต์เซอร์ราโด Montserrado County |
| --- | --- |
เทศมณฑล
   ธง
ที่ตั้งในประเทศไลบีเรีย
พิกัด: 6°30′N 10°30′W﻿ / ﻿6.500°N 10.500°W﻿ / 6.500; -10.500
ประเทศ:  ไลบีเรีย
เมืองหลัก: เบนสันวิลล์
เขต: 4
ก่อตั้งเมื่อ: พ.ศ. 2390
การปกครอง
 • Superintendent: เกรซ ที. พาน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,909 ตร.กม. (737 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2551)
 • ทั้งหมด: 1,144,806 คน
 • ความหนาแน่น: 599.7 คน/ตร.กม. (1,553 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+0 (GMT)
มอนต์เซอร์ราโด (อังกฤษ: Montserrado) เป็นเทศมณฑลในภาคตะวันตกเฉียงเหนือตอนกลางของประเทศไลบีเรียในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก เป็นหนึ่งในเทศมณฑล 15 แห่งที่ประกอบกันเป็นเขตการบริหารระดับบนสุดของประเทศ แบ่งออกเป็น 4 เขต มีเบนสันวิลล์เป็นเมืองหลักของเทศมณฑลซึ่งมีเนื้อที่ 1,909 ตารางกิโลเมตร (737 ตารางไมล์) ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี พ.ศ. 2551 มีประชากร 1,144,806 คน จึงเป็นเทศมณฑลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดของประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

List of villages
Place name codes
| ด ค กเทศมณฑลของประเทศไลบีเรีย |
| --- | --- | --- |
|  แกรนด์เกเดห์  แกรนด์ครู  แกรนด์เคปเมานต์  แกรนด์แบสซา  ไซโน  นิมบา  บอง  บาร์โพลู  โบมี  มอนต์เซอร์ราโด  มาร์กีบี  แมริแลนด์  ริเวอร์กี  ริเวอร์เซสส์  โลฟา  |  แกรนด์เกเดห์  แกรนด์ครู  แกรนด์เคปเมานต์  แกรนด์แบสซา  ไซโน  นิมบา  บอง  บาร์โพลู  โบมี  มอนต์เซอร์ราโด  มาร์กีบี  แมริแลนด์  ริเวอร์กี  ริเวอร์เซสส์  โลฟา  |  |
เทวสถานโรมัน

เทวสถานเฮอร์คิวลีสวิคเตอร์ไม่ไกลจากโรงละครมาร์เชลโลในกรุงโรม (เทวสถานโรมันแบบกรีก)
เทวสถานโรมัน (อังกฤษ: Roman temple หรือ Fanum) ในความเชื่อเดิมในเรื่องที่เกี่ยวกับลัทธิเพกันโรมันผู้ถือปฏิบัติมักจะทำการสักการะที่เทวสถาน การสังเวยมักจะทำกันบนแท่นบูชาภายนอกเทวสถานที่ทำให้ง่ายต่อการทำความสะอาด และสามารถรับผู้เข้าร่วมพิธีได้มากกว่า เทวสถานโรมันจะมีขนาดไม่ใหญ่นักและจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใช้เป็นที่ตั้งของรูปสลักของเทพประจำลัทธินิยมในห้องหลักที่เรียกว่า “cella” (เซลลา) เซลลาเองก็อาจจะมีแท่นบูชาขนาดเล็กสำหรับจุดธูป หลังเซลลาก็จะเป็นห้องเดียวหรือหลายห้องที่ใช้โดยผู้เข้าร่วมพิธีสำหรับเก็บเครื่องไม้เครื่องมือหรือสิ่งที่จะถวายเทพ
เทวสถาน

ชาวโรมันจะทำการสักการะ, สวดมนต์, ถวายสิ่งสักการะ และ ทำการสังเวยต่อเทพเจ้ากันที่เทวสถาน เทพ/เทพีองค์สำคัญๆ ก็ได้แก่:
เทพจูปิเตอร์ - ราชาแห่งเทพเจ้า, เทพเจ้าแห่งฝน, ฟ้าร้อง และ สายฟ้า
เทพีจูโน- ราชินีแห่งเทพเจ้า, เทพเจ้าแห่งสตรีและการให้กำเนิด
เทพเนปจูน- เทพเจ้าแห่งทะเล/พายุ
เทพพลูโต- เทพเจ้าแห่ง underworld
เทพอพอลโล- เทพเจ้าแห่งการพยากรณ์
เทพมาร์ส- เทพเจ้าแห่งการสงคราม
เทพีวีนัส- เทพีแห่งความรักและความงาม
เทพเมอร์คิวรี- ผู้สื่อสาส์นของพระเจ้า และ เทพเจ้าแห่งการค้าและการโจรกรรม
เทพแซทเทิร์น- พ่อของเทพจูปิเตอร์
เทพยูเรนัส- พ่อของเทพแซทเทิร์น
เทพีไดแอนนา- เทพีแห่งการล่าสัตว์
คิวปิด- เทพเจ้าแห่งความรัก และลูกของเทพีวีนัส
ชาวโรมันใช้คำภาษาลาติน “ฟานุม” (fanum) ที่แปลว่า “บริเวณศักดิ์สิทธิ์” สำหรับสถานที่สำหรับลัทธินิยมอื่นที่ไม่มีเทวสถาน เช่นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในสมัยแรก เช่นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับไดแอนา เนโมเรนซิส หรือที่เรียกกันว่า “ไดแอนาแห่งป่าเขา” และ เทวสถานที่มิได้เป็นของเทพทางการของโรมัน
คำว่า “ฟานุม” ตรงกับคำวิเศษณ์ “fanaticus” หรือในปัจจุบันมาแผลงเป็นคำว่า “fanatic” ที่แปลว่า “ความหลงใหลคลั่งไคล้” ซึ่งยังมีความหมายที่สะท้อนถึงความรู้สึกไม่ยอมรับศาสนาที่ต่างจากศาสนาทางการโดยชาวโรมัน แต่กระนั้นลัทธินิยมที่นำเข้ามาจากนอกจักรวรรดิโรมันบางลัทธิโดยเฉพาะจากบ้านเมืองที่โรมันไปพิชิตมาเช่นจากจักรวรรดิเปอร์เซีย หรือ อียิปต์ เช่นไอสิสก็มาเป็นที่นิยมนับถือกันในจักรวรรดิโรมัน ที่จะมีเทวสถานอันหรูหราเป็นของตนเอง เช่นเทวสถานไอสิส และ เซราพิสในแคมพัสมาร์เชียส (Campus Martius) ที่สร้างโดยใช้วัสดุจากอียิปต์ และ ลักษณะโครงสร้างแบบอียิปต์ ซึ่งเป็นการสะท้อนให้เห็นถึงภาวะวิวิธพรรณ ของเทวสถานทางศาสนาของโรมันตอนปลาย
คำว่า “ฟานุม” กลามมาเป็นส่วนหนึ่งของชื่อสถานที่ของโรมันเช่น ฟานุมโวลทุมแน, ฟานุมมาร์ทิส หรือ ฟานุมฟอร์ชูแน
เทวสถานเหล่านี้มายุบหายไปเกือบหมดสิ้นพร้อมกับลัทธิเพกันในสมัยคริสเตียนยุคแรก และเมื่อคริสต์ศาสนาได้รับการประกาศให้เป็นศาสนาทางการของจักรวรรดิ คำว่าเทวสถานก็เลือนหายไปเป็นคริสต์ศาสนสถานของคริสเตียนแทนที่
รายชื่อเทวสถานโรมัน

แพนธีอัน - เทวสถานสำหรับปวงเทพ (Pantheon) ในแคมพัสมาร์เชียส
เทวสถานแห่งอันโตนินัสและฟาอัสตินา - ฟอรุมโรมัน
เทวสถานอพอลโลพาลาทินัส - เนินพาเลไทน์
เทวสถานอพอลโลโซซิอานัส - ใกล้โรงละครมาร์เซลลัส
เทวสถานเบลโลนา, โรม - ใกล้โรงละครมาร์เซลลัส
เทวสถานซีซาร์ - ฟอรุมโรมัน
เทวสถานคาสเตอร์และพอลลักซ์ - ฟอรุมโรมัน
เทวสถานคองคอร์ด - ฟอรุมโรมัน
เทวสถานไซเบเล (มันยามาเทอร์) - เนินพาเลไทน์
เทวสถานดิวัส ออกัสตัส หลังบาซิลิกาจูเลีย
เทวสถานเฮเดรียน - แคมพัสมาร์เชียส
เทวสถานเฮอร์คิวลีส
เทวสถานไอซิสและเซราพิส - แคมพัสมาร์เชียส
เทวสถานแจนัส (ฟอรุมโรมัน)
เทวสถานจูโน โมเนตา - เนินคาปิโตลิเน
เทวสถานจูปิเตอร์ (เนินคาปิโตลิเน) - เนินคาปิโตลิเน
เทวสถานมาร์ส อุลทอร์ - ฟอรุมออกัสตัส
เทวสถานมิเนอร์วาเมดิคา (นิมเฟียม) - เดิมอยู่ในฟอรุมทรานซิทอรุม
เทวสถานมิเนอร์วาเมดิคา
เทวสถานสันติภาพ
เทวสถานพอร์ทูนัส - ใกล้วัดซานตามาเรียคอสเมดิน
เทวสถานรอมิวลุส - ฟอรุมโรมัน
เทวสถานแซทเทิร์น - ด้านตะวันตกของฟอรุมโรมัน
เทวสถานซิริอาโค - เนินจานิคิวลัม
เทวสถานวีนัสและโรมา - มุมตะวันออกเฉียงเหนือของฟอรุมโรมัน
เทวสถานวีนัสเจเนทริกซ์ - ฟอรุมซีซาร์
เทวสถานเวสเปเซียนและไททัส
เทวสถานเวสทา - ฟอรุมโรมัน
เทวสถานเวอิโอวิส - เนินคาปิโตลิเน
เตาเผาอาร์เธอร์, Stenhousemuir, สกอตแลนด์
เทวสถานเพกันฮิลล์, ซัมเมอร์เซ็ท, อังกฤษ
โรงอาบน้ำโรมันแห่งบาธ และเทวสถานซูลิสมิเนอร์วา, บาธ, ซัมเมอร์เซ็ท, อังกฤษ
เทวสถานอพอลโล (ปอมเปอี)
เทวสถานเบลโลนา (ออสเตีย)
เทวสถานมิเธรียมลอนดอน, ลอนดิเนียม (ลอนดอนปัจจุบัน)
เทวสถานเมซองคาร์รี - นีเมส, ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส
เทวสถานออกัสตัส (ปูลา) - ปูลา, โครเอเชีย
เทวสถานเวสตา, ทิโวลี - ทิโวลี, อิตาลี
เทวสถานออกัสตาและลิเวีย - เวียนน์, ฝรั่งเศส
เทวสถานอีโวรา - อีโวรา, โปรตุเกส
เทวสถานโดนุคทาส - ทาร์ซัส, ตุรกี เก็บถาวร 2012-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เทวสถานบาคคัส - บาลเบ็ค, เลบานอน
เทวสถานอาร์ทีมิสแห่งเจราช, จอร์แดน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เทวสถานโรมัน
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง 
เตาเผาอาร์เธอร์ จากหนังสือโดย Alexander Gordon
เทศมณฑลริเวอร์เซสส์

| เทศมณฑลริเวอร์เซสส์ Rivercess County |
| --- | --- |
เทศมณฑล
   ธง
ที่ตั้งในประเทศไลบีเรีย
พิกัด: 6°0′N 9°20′W﻿ / ﻿6.000°N 9.333°W﻿ / 6.000; -9.333
ประเทศ:  ไลบีเรีย
เมืองหลัก: ริเวอร์เซสส์
เขต: 8
ก่อตั้งเมื่อ: 13 ธันวาคม พ.ศ. 2528
การปกครอง
 • Superintendent: บี. แรนซี ซีแอนคาห์น
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5,594 ตร.กม. (2,160 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2551)
 • ทั้งหมด: 71,509 คน
 • ความหนาแน่น: 12.8 คน/ตร.กม. (33 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+0 (เวลามาตรฐานกรีนิช)
ริเวอร์เซสส์ (อังกฤษ: Rivercess) เป็นเทศมณฑลในภาคใต้ตอนกลางของประเทศไลบีเรียในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก เป็นหนึ่งในเทศมณฑล 15 แห่งที่ประกอบกันเป็นเขตการบริหารระดับบนสุดของประเทศ แบ่งออกเป็น 6 เขต มีริเวอร์เซสส์เป็นเมืองหลักของเทศมณฑลซึ่งมีเนื้อที่ 5,594 ตารางกิโลเมตร (2,160 ตารางไมล์) จากการสำรวจสำมะโนประชากร ณ ปี พ.ศ. 2551 เทศมณฑลริเวอร์เซสส์มีประชากร 71,509 คน จึงเป็นเทศมณฑลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ