ไพก์
หมดยุคการใช้ไพก์

ในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 ถึงต้นศตวรรษที่ 18 กองทัพยุโรปส่วนใหญ่เริ่มเสื่อมถอยลง สิ่งนี้เริ่มต้นด้วยลักษณะของปืนคาบศิลา และ หินเหล็กไฟ ซึ่งทำให้ทหารถือปืนคาบศิลามีอัตราการยิงที่เร็วกว่าทำให้เกิดอัตราส่วนการยิงต่อไพก์ที่สูงขึ้นในสนามรบ โดยยังคงพัฒนาดาบปลายปืนแบบปลั๊ก ตามด้วยดาบปลายปืนแบบเบ้าเสียบในช่วงทศวรรษที่ 1680 และ 1690 ดาบปลายปืนปลั๊กไม่ได้แทนที่ไพก์เนื่องจากต้องใช้ทหารยอมจำนนความสามารถในการยิงหรือบรรจุกระสุนใหม่เพื่อแก้ไข แต่ดาบปลายปืนเบ้าสามารถแก้ไขปัญหานั้นได้ ซึ่งดาบปลายปืนเพิ่มใบมีดยาวได้ถึง 60 ซm (2.0 ft) จนถึงปลายปืนคาบศิลา ทำให้ปืนคาบศิลาทำหน้าที่เป็นอาวุธคล้ายไพก์เมื่อถือด้วยมือทั้งสองข้าง แม้ว่าพวกเขาจะเข้าถึงไพก์ได้ไม่เต็มที่ แต่ดาบปลายปืนก็มีประสิทธิภาพในการปะทะของทหารม้า ซึ่งเคยเป็นจุดอ่อนหลักของขบวนทหารราบ และอนุญาตให้กองทัพขยายอำนาจโดยมอบอาวุธปืนให้ทหารราบทุกคน ไม่จำเป็นต้องปกป้องทหารม้าถือปืนคาบศิลาอีกต่อไป นอกจากนี้ การปรับปรุงปืนใหญ่ยังทำให้กองทัพยุโรปส่วนใหญ่ละทิ้งแนวรบขนาดใหญ่และใช้แนวที่เซหลายแนว ทั้งเพื่อลดการบาดเจ็บล้มตายและเพื่อสร้างแนวรบขึ้นสำหรับการยิง เพื่อป้องกันรั้วด้วยดาบปลายปืนหนาได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นวิธีแก้ปัญหาต่อต้านทหารม้าที่มีประสิทธิภาพ และ อำนาจการยิงของ ปืนคาบศิลาที่ได้รับการปรับปรุงในเวลานี้ทำให้เป็นอันตรายถึงชีวิตมากจน มักตัดสินใจการต่อสู้ด้วยการยิงเพียงลำพัง
วันสิ้นสุดการใช้ไพก์โดยขบวนทหารราบ และส่วนใหญ่คือปี 1700 เช่น กองทัพปรัสเซียและออสเตรีย กองทัพอื่นๆ รวมถึงกองทัพสวีเดนและรัสเซีย ยังคงใช้ไพก์เป็นอาวุธที่มีประสิทธิภาพต่อไปอีกหลายทศวรรษ จนกระทั่งถึงทศวรรษที่ 1720 และ 1730 (โดยเฉพาะชาวสวีเดนในสมัยพระเจ้าคาร์ลที่ 12 แห่งสวีเดนทรงใช้ไพก์อย่างมีประสิทธิภาพจนถึงปี 1721)ในช่วงเริ่มต้นของ มหาสงครามทางเหนือในปี ค.ศ. 1700 กองร้อยทหารราบของรัสเซียมี ทหาร 5 นาย ทหารเสือ 84 นาย และทหารไพก์ 18 นาย ในตอนแรกทหารเสือได้รับการติดตั้งดาบปลายปืนที่มีลักษณะคล้ายดาบ พวกเขาไม่ได้เปลี่ยนไปใช้ดาบปลายปืนแบบซ็อกเก็ตจนหมดจนถึงปี 1709 กองร้อยของสวีเดนประกอบด้วยทหาร 82 นาย ทหารพลไพก์ 48 นาย และทหารราบ 16 นาย  กองทัพแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ รักษาอัตราส่วนปืนคาบศิลา 2 กระบอกต่อไพก์ 1 กระบอกในช่วงกลางถึงปลายศตวรรษที่ 17 และละทิ้งไพก์อย่างเป็นทางการในปี 1699 ในขณะเดียวกัน ชาวฝรั่งเศสมีอัตราส่วนปืนคาบศิลา 3-4 ต่อ 1 ไพก์ภายในปี 1689  ทั้งสองฝ่ายของ สงครามสามก๊ก ในช่วงทศวรรษที่ 1640 และ 1650 ต้องการอัตราส่วนปืนคาบศิลา 2 กระบอกต่อไพก์ 1 กระบอก แต่ก็ไม่สามารถทำได้เสมอไป
ระหว่างการปฏิวัติอเมริกา (พ.ศ. 2318-2326)ไพก์ถูกเรียกว่า "ไพก์ร่องลึก" ซึ่งทำโดยช่างตีเหล็กในท้องถิ่นมีการใช้งานอย่างจำกัด จนกระทั่งสามารถจัดหาดาบปลายปืนได้เพียงพอสำหรับการใช้งานทั่วไปโดยทั้ง กองทัพภาคพื้นทวีป และหน่วยทหารอาสา
ตลอดยุคจักรพรรดินโปเลียนที่ 1ซึ่งเป็นไพก์แบบสั้นที่ปกติจะมีใบมีดหรือตัวดึงติดอยู่ที่ศีรษะ ยังคงไว้เป็นสัญลักษณ์โดย ทหารบางส่วน ในทางปฏิบัติมันอาจมีประโยชน์ในการแสดงท่าทางและการส่งสัญญาณมากกว่าการใช้เป็นอาวุธในการต่อสู้
ในช่วงการจลาจลที่คอชูช์โกของโปแลนด์ในปี 1794 ไพก์ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในฐานะลูกของความจำเป็น ซึ่งกลายเป็นอาวุธที่มีประสิทธิภาพอย่างน่าประหลาดใจในสนามรบในช่วงเวลาสั้นๆ ในกรณีนี้ นายพลแธดเดียส คอสซิอุสโก เผชิญกับปัญหาการขาดแคลนอาวุธปืนและดาบปลายปืน สำหรับติดอาวุธให้กับ พลพรรคทาสติดที่ดินที่ไม่มีที่ดินซึ่งคัดเลือกโดยตรงจากทุ่งข้าวสาลี โดยให้ เคียว และ เคียว ของพวกเขาถูกทำให้ร้อนและยืดออกจนกลายเป็นสิ่งที่คล้าย" เคียวสงคราม"ที่หยาบกร้าน อุปกรณ์การเกษตรติดอาวุธเหล่านี้ถูกนำมาใช้ในการต่อสู้ทั้งเป็นอาวุธตัดและไพก์ชั่วคราวโดยชาวนา"นักไพก์"ที่ติดอาวุธด้วยเครื่องมือหยาบมีบทบาทสำคัญในการรักษาชัยชนะที่แทบเป็นไปไม่ได้เลยกับกองทัพรัสเซียที่ใหญ่กว่าและมีอุปกรณ์ครบครันกว่ามากในยุทธการที่ ราคลาวิซซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2337
นักไพก์แมนพลเรือนมีบทบาทคล้าย ๆ กัน แม้ว่าจะมีจำนวนมากกว่าและมีอาวุธมากกว่าก็ตาม ใน ปี พ.ศ. 2341 ที่เพิ่มขึ้นในไอร์แลนด์ สี่ปีต่อมา ที่นี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกบฏเว็กซ์ฟอร์ดและใน ดับลิน ไพก์มีประโยชน์ส่วนใหญ่เป็นอาวุธโดยชายและหญิงต่อสู้ด้วยการเดินเท้าต่อสู้กับ ทหารม้าที่ติดอาวุธด้วยปืน
ไพก์ชั่วคราวซึ่งทำจาก ดาบปลายปืนบนเสา ถูกใช้โดยนักโทษที่หลบหนีในช่วงกบฏคาสเซิลฮิลล์ ในปี 1804
ในช่วงท้ายของสงครามนโปเลียน ในตอนต้นของศตวรรษที่ 19 แม้แต่ ทหารอาสา รัสเซีย (ส่วนใหญ่เป็นชาวนาที่ไม่มีที่ดิน เช่นเดียวกับพลพรรคชาวโปแลนด์ที่อยู่ก่อนหน้าพวกเขา)ก็สามารถพบว่าถือไพก์สั้นลงในการรบ เมื่อศตวรรษที่ 19 ดำเนินไป ไพก์ที่ล้าสมัยก็ยังคงมีการใช้งานในประเทศต่างๆ เช่น ไอร์แลนด์ รัสเซีย จีน และ ออสเตรเลีย โดยทั่วไปแล้วอยู่ในมือของ กลุ่มกบฏ ชาวนาผู้สิ้นหวังที่ไม่สามารถเข้าถึงอาวุธปืนได้ จอห์น บราวน์ ซื้อไพก์จำนวนมากและนำไพก์มาบุก โจมตีฮาร์เพอร์สเฟอร์รี
ความพยายามที่จะฟื้นคืนชีพไพก์ในฐานะอาวุธทหารราบหลักเกิดขึ้นในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา (พ.ศ. 2404-2408) เมื่อ สหพันธรัฐอเมริกา วางแผนที่จะรับสมัครกองทหารทหารราบ 20 นายในปี พ.ศ. 2405 ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2405 ได้มีการมอบอำนาจให้กองทหารราบของสมาพันธรัฐทุกหน่วยจะรวมกองทหารไพก์สองกองด้วย ซึ่งเป็นแผนที่ได้รับการสนับสนุนจากโรเบิร์ต อี. ลี มีการผลิตไพก์จำนวนมากแต่ไม่เคยใช้ในการต่อสู้ และแผนการที่จะรวมคนไพก์เข้ากองทัพก็ถูกละทิ้ง
ไพก์แบบสั้นกว่าเรียกว่า ไพก์ขึ้นเรือก็ใช้กับเรือรบเช่นกัน โดยทั่วไปใช้เพื่อการบุกขึ้นเรือ ไล่กลุ่มขึ้นเครื่อง จนถึงปลายศตวรรษที่ 19
กษัตริย์นักรบ ชาวฮาวาย  คาเมฮาเมฮาที่ 1 มีกองกำลังทหารชั้นยอดที่ติดอาวุธด้วยไพก์ยาวมาก ซึ่งดูเหมือนจะต่อสู้ในลักษณะเดียวกับนักไพก์ชาวยุโรป แม้ว่าจะมีแนวคิดทั่วไปเกี่ยวกับทัศนคติทั่วไปของประชาชนในการดวลแบบปัจเจกบุคคลซึ่งเป็นวิธีการต่อสู้ระยะประชิดก็ตาม ไม่มีใครรู้ว่าคาเมฮาเมฮาเองได้แนะนำกลยุทธ์นี้หรือไม่หรือนำมาจากการใช้อาวุธฮาวายแบบดั้งเดิม
[ จำเป็นต้องอ้างอิง ]
ไพก์ดังกล่าวถูกใช้เป็นอาวุธ ของหน่วยพิทักษ์บ้านของอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2485 หลังจากที่ สำนักงานสงคราม ได้ดำเนินการตามจดหมายจากวินสตัน เชอร์ชิลล์ โดยระบุว่า "มนุษย์ทุกคนต้องมีอาวุธบางชนิด ไม่ว่าจะเป็นกระบองหรือไพก์เท่านั้น" อย่างไรก็ตาม อาวุธมือถือเหล่านี้ไม่เคยออกจากร้านหลังจากที่ไพก์ "สร้างความรู้สึกโกรธและความรังเกียจเกือบเป็นสากลจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำบ้าน ทำให้ชายขวัญเสียขวัญเสีย และนำไปสู่การถามคำถามในทั้งสองสภา"  ไพก์ซึ่งทำจาก ดาบปลายปืน ปืน ไรเฟิลลี–เอนฟิลด์ ที่ล้าสมัยเชื่อมกับท่อเหล็ก ได้ชื่อว่า "ไพก์ของครอฟต์" ตามชื่อ เฮนรี เพจ ครอฟต์ ปลัดกระทรวงการต่างประเทศ ที่พยายามปกป้องความล้มเหลวโดยระบุว่า "อาวุธที่เงียบและมีประสิทธิภาพ"
ในสเปนเริ่มในปี 1715 และสิ้นสุดในปี 1977 มีหน่วยลาดตระเวนกลางคืนในเมืองต่างๆ ที่เรียกว่า เซเรโนส ซึ่งถือไพก์สั้น 1.5 m (4.9 ft) เรียกว่า ชูโซ
ไพก์มีชีวิตอยู่ในปัจจุบันเฉพาะในบทบาทพิธีการเท่านั้น ถูกใช้เป็นเครื่องประจำสีของกรมทหารราบ และกับกองร้อยของไพก์เมน และทหารเสือ ของ กองร้อยปืนใหญ่อันทรงเกียรติ หรือโดยหน่วยทหารราบบางส่วนที่ปฏิบัติหน้าที่ในระหว่างการหมุนเวียนเป็นผู้พิทักษ์  ให้กับ ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอิตาลี ณ พระราชวังควิรินาล กรุงโรม ประเทศอิตาลี