stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หลักสูตรการศึกษา

ปัจจุบัน คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จัดการเรียนการสอนหลักสูตรการศึกษาในสาขาวิชา อันได้แก่
| ปริญญาตรี | ปริญญาโท | ปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
|  หลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์เภสัชกรรม  สาขาวิชาการบริบาลเภสัชกรรม |  หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์เภสัชกรรม (หลักสูตรทวิภาษา) แขนงวิชาเทคโนโลยีเภสัชกรรมและเครื่องสำอาง  แขนงวิชาเภสัชเคมีและผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ  แขนงวิชาวิจัยการใช้ยาและผลลัพธ์สุขภาพ  แขนงวิชาการจัดการด้านเภสัชกรรมและบริการสุขภาพ |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์เภสัชกรรมและสุขภาพ แขนงวิชาเทคโนโลยีเภสัชกรรมและเครื่องสำอาง  แขนงวิชาเภสัชเคมีภัณฑ์และผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ  แขนงวิชาวิจัยการใช้ยาและผลลัพธ์สุขภาพ  แขนงวิชาการจัดการด้านเภสัชกรรมและบริการสุขภาพ |
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
คณะเภสัชศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เก็บถาวร 2008-09-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เก็บถาวร 2015-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สถานปฏิบัติการเภสัชชุมชน คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์[ลิงก์เสีย]
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนเภสัชกรรมในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ | นเรศวร • มหาสารคาม • อุบลราชธานี |  |
| สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ | ขอนแก่น • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • ธรรมศาสตร์ • บูรพา • พะเยา • มหิดล • วลัยลักษณ์ • ศรีนครินทรวิโรฒ • ศิลปากร • สงขลานครินทร์ |  |
| สถาบันอุดมศึกษาเอกชน | พายัพ • รังสิต • สยาม • หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ • อีสเทิร์นเอเชีย |  |
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |
| --- | --- | --- |
| สัญลักษณ์ |  พระธรรมจักร  เพลงพระราชนิพนธ์ยูงทอง  ตึกโดม  หางนกยูงฝรั่ง  สีเหลือง-สีแดง  |  |
| ศูนย์ |  ท่าพระจันทร์  รังสิต  ลำปาง  พัทยา  |  |
| คณะ |  ทันตแพทยศาสตร์  นิติศาสตร์  พยาบาลศาสตร์  พาณิชยศาสตร์และการบัญชี  แพทยศาสตร์  เภสัชศาสตร์  รัฐศาสตร์  วารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน  วิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์  วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  วิศวกรรมศาสตร์  ศิลปกรรมศาสตร์  ศิลปศาสตร์  เศรษฐศาสตร์  สถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง  สหเวชศาสตร์  สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา  สังคมสงเคราะห์ศาสตร์  สาธารณสุขศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร  |  |
| วิทยาลัย |  นวัตกรรม  นานาชาติปรีดี พนมยงค์  พัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์  แพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์  โลกคดีศึกษา  สหวิทยาการ  |  |
| หน่วยงานวิจัย   และบริการวิชาการ |  สำนักหอสมุด  สำนักทะเบียนและประมวลผล  สำนักเสริมศึกษาและบริการสังคม  สำนักทรัพย์สินทางปัญญาและบ่มเพาะวิสาหกิจ  สถาบันภาษา  สถาบันไทยคดีศึกษา  สถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา  สำนักงานศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (สทส.)  สถาบันทรัพยากรมนุษย์  สถาบันพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม  สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาฯ  สำนักงานสัญญา ธรรมศักดิ์ฯ  โครงการสตรีและเยาวชนศึกษา  หอจดหมายเหตุ  ศูนย์ออสเตรเลียศึกษา  ศูนย์เอเปค  ศูนย์อินเดียศึกษา  ศูนย์ศึกษารัสเซียและเครือรัฐเอกราช  ศูนย์สัตว์ทดลอง  อุทยานการเรียนรู้ป๋วย 100 ปี  |  |
| วันสำคัญ |  วันธรรมศาสตร์  วันปรีดี พนมยงค์  วันป๋วย อึ๊งภากรณ์  วันสัญญา ธรรมศักดิ์  วันกบฏสันติภาพ  วันสันติภาพไทย  วันมหาปิติ  วันมหาวิปโยค  |  |
| คณะบุคคล |  สภามหาวิทยาลัย  สภาอาจารย์  สภาข้าราชการ  สมาคมธรรมศาสตร์ฯ  สภานักศึกษา  องค์การนักศึกษา  กกต.มธ.  |  |
| สวัสดิการและบริการ |  โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ  โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  สำนักพิมพ์ มธ.  โรงพิมพ์ มธ.  ศูนย์หนังสือ มธ.  สำนักงานจัดการทรัพย์สิน  สหกรณ์ออมทรัพย์  ศูนย์บริการการกีฬา  กลุ่มอาคารหอพักเอเชี่ยนเกมส์  โรงเรียนอนุบาลแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  โรงเรียนประถมศึกษาธรรมศาสตร์  โรงเรียนธรรมศาสตร์คลองหลวงวิทยาคม  |  |
| อื่น ๆ |  จิตวิญญาณธรรมศาสตร์  หางนกยูงฝรั่ง  บุคคลสำคัญ  สโมสรโดม เอฟซี  สนามฟุตบอลธรรมศาสตร์ รังสิต  งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์  งานรักบี้ฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์  |  |
 หมวดหมู่  โครงการ  สถานีย่อย
ประเทศยูโกสลาเวียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1984

| ประเทศยูโกสลาเวีย ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1984 |
| --- | --- |
ธงชาติสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย
รหัสประเทศ: YUG
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกยูโกสลาเวีย
ณ ซาราเยโว
นักกีฬา: 72 คน (ชาย 59 คน / หญิง 13 คน) ใน 10 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: จูเร ฟรังกอ (สกีลงเขา)
เหรียญ อันดับ 14:  ทอง 0 เงิน 1 ทองแดง 0 รวม 1 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว
1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1994 1998 2002
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 โครเอเชีย (1992–)  สโลวีเนีย (1992–)  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (1994–)  มาซิโดเนียเหนือ (1998–)  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร (1998–2006)  มอนเตเนโกร (2010–)  เซอร์เบีย (2010–)  คอซอวอ (2018–)
สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวียเป็นประเทศเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1984 ที่เมืองซาราเยโว ก่อนการแข่งขันกีฬานี้ยูโกสลาเวียไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลในการแข่งขันกีฬาฤดูหนาว แต่จูเร ฟรังกอ ได้รับเหรียญเงินในกีฬาสลาลอมยักษ์ชายจนกลายเป็นวีรบุรุษของประเทศ
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

| --- | --- |
Faculty of Humanities and Social Sciences,   Suansunandha Rajabhat University
คติพจน์: คณะแห่งความเป็นเลิศทางวิชาการ วิจัยด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
สถาปนา: 1 มีนาคม พ.ศ. 2548
คณบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.นิพนธ์ ศศิธรเสาวภา
ที่อยู่: เลขที่ 1 ถนนอู่ทองนอก  แขวงดุสิต เขตดุสิต  กรุงเทพมหานคร 10300 
สี:   สีเขียวอ่อน
เว็บไซต์: www.hs.ssru.ac.th
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา (อังกฤษ: Faculty of Humanities and Social Sciences, Suansunandha Rajabhat University) เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ปัจจุบันได้จัดการศึกษาและให้การบริการวิชาการด้านมนุษยศาสตร์และด้านสังคมศาสตร์ โดยปรับปรุงและพัฒนาหลักสูตรตามความต้องการของสังคมซึ่งมีหลักสูตรในระดับปริญญาตรีและปริญญาโท
ประวัติ

คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา แรกเริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2518 ตามพระราชบัญญัติ ให้วิทยาลัยครูทุกแห่งเป็นสถาบันระดับอุดมศึกษาจึงได้มีการก่อตั้ง "คณะวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์" โดยได้เปิดสอนในระดับอนุปริญญาระดับปริญญาตรี 4 ปีและปริญญาตรี 2 ปี (หลังอนุปริญญา) สาขาการศึกษา มีวิชาเอก 3 วิชาคือ ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และสังคมศึกษา หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2527 มีการพัฒนาหลักสูตร และเปิดสอนหลักสูตรศิลปะศาสตร์
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2535 "คณะวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์" เปลี่ยนเป็น "คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์" ตามพระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏและตำแหน่ง "หัวหน้าคณะ" เปลี่ยนเป็น "คณบดี"
ในปัจจุบันภาครัฐและภาคเอกชน มีความต้องการบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถเกี่ยวกับภาษาต่างประเทศมากขึ้น โดยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาทางคณะได้เปิดสอนวิชาภาษาญี่ปุ่น ภาษาฝรั่งเศส และภาษาจีนเป็นวิชาเลือกของโปรแกรมวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยววิชาเลือกเสรีของโปรแกรมวิชาภาษาอังกฤษธุรกิจและโปรแกรมวิชาภาษาอังกฤษ ซึ่งมีนักศึกษาสนใจเรียนมากขึ้นอย่างต่อเนื่องทุกปี
ในปี พ.ศ. 2545 ทางคณะฯ จึงได้จัดทำศักยภาพของโปรแกรมวิชาภาษาญี่ปุ่นและโปรแกรมวิชาภาษาจีนซึ่งประกอบด้วยหลักสูตรแผนการเรียนอาจารย์ผู้สอนสื่อการสอนแหล่งวิทยาการแหล่งฝึกประสบการณ์วิชาชีพโดยเปิดสอน "โปรแกรมวิชาภาษาญี่ปุ่น" และ "โปรแกรมวิชาภาษาจีน" ในระดับปริญญาตรี 4 ปี และในเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ได้รับความร่วมมือทางวิชาการกับมหาวิทยาลัยนอร์มอลยูนนาน (Yunnan Normal University) ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนในการจัดตั้งศูนย์ภาษาและวัฒนธรรมจีน (Chinese Language and Culture Center) และได้เปิดอบรมหลักสูตรภาษาจีนให้กับคณาจารย์และประชาชนผู้สนใจรวมทั้งให้ความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยฯ ในการจัดการเรียนการสอน "โปรแกรมวิชาภาษาจีน" ระดับปริญญาตรี 4 ปี
ต่อมา พ.ศ. 2546 มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาได้ลงนามความร่วมมือทางวิชาการในการจัดการศึกษาสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยนอร์มอลยูนนาน (Joint Venture 2+2 Bachelor’s Degree Program) ทั้งนี้นักศึกษาจะเรียนที่มหาวิทยาลัยนอร์มอลยูนนาน 2 ปีและอีก 2 ปีที่มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาในสาขาวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ โดยนักศึกษาชาวจีนดังกล่าวจะเริ่มเรียนที่สาขาวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2548 เป็นต้นมา
ประวัติ > ค่านิยม

จัดการศึกษาเชิงคุณภาพสู่ความเป็นเลิศ
มุ่งมั่นปรับปรุงคุณภาพอย่างต่อเนื่อง
สร้างคุณค่าและนวัตกรรมให้กับผู้รับบริการ
โปร่งใส เสมอภาค ซื่อสัตย์ ยุติธรรม
บุคลากรทุกคนมีเกียรติ ศักดิ์ศรี มีคุณค่าต่อองค์กร
ประวัติ > อัตลักษณ์

"เป็นนักปฏิบัติ ถนัดวิชาการ เชี่ยวชาญการสื่อสาร ชำนาญการคิด มีจิตสาธารณะ"
ประวัติ > เอกลักษณ์

"เน้นความเป็นวัง ปลูกฝังองค์ความรู้ ยึดมั่นคุณธรรมให้เชิดชู เป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้สู่สากล"
ประวัติ > ค่านิยม

W (Wisdom & Creativity) ปัญญาและความคิดสร้างสรรค์
H (Happiness & Loyalty) ความผาสุกและความภักดีในองค์กร
I (Intergration & Collaboration) บูรณาการ และความร่วมมือ
P (Professionalism) ความเป็นมืออาชีพ
ประวัติ > พันธกิจ

ผลิตบัณฑิตที่มีคุณธรรม คุณภาพระดับแนวหน้าตรงกับความต้องการของชุมชนและสังคม  ยุคเศรษฐกิจฐานความรู้อยู่ร่วมในสังคมโลกอย่างมีความสุข
วิจัยสร้างนวัตกรรมและองค์ความรู้สู่การพัฒนาท้องถิ่น ตลอดจนการพัฒนาภูมิปัญญาไทย และเสริมสร้างทักษะภาษาต่างประเทศสู่สากล
ให้บริการวิชาการและถ่ายทอดเทคโนโลยีแก่ชุมชน สังคมและประชาคมอาเซียนอย่างมีคุณภาพ เพื่อยกมาตรฐานชุมชน สังคม
อนุรักษ์ พัฒนาให้บริการและศูนย์กลางบริการข้อมูลสารสนเทศทางด้านศิลปวัฒนธรรม กรุงรัตนโกสินทร์สู่สากล
หลักสูตรการศึกษา

| หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา> ภาควิชา | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา> ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- | --- |
| กลุ่มมนุษยศาสตร์ | หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.) สาขาวิชาภาษาจีน  สาขาวิชาภาษาญี่ปุ่น  สาขาวิชาภาษาไทย  สาขาวิชาภาษาอังกฤษ  สาขาวิชาภาษาอังกฤษธุรกิจ | – | – |
| กลุ่มสังคมศาสตร์ | หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.) สาขาวิชาภูมิศาสตร์และภูมิสารสนเทศ หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.) สาขาวิชาการจัดการสังคมและวัฒนธรรม  แขนงวิชาการจัดการพัฒนาสังคม  แขนงวิชาการจัดการทางวัฒนธรรม | – | – |
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา เก็บถาวร 2017-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนภาษาและมนุษยวิทยาในประเทศไทย  |
| --- | --- |
สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ: กาฬสินธุ์ • นครพนม • นราธิวาสราชนครินทร์ • นเรศวร • มหาสารคาม • รามคำแหง • สุโขทัยธรรมาธิราช • อุบลราชธานี
สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ: เกษตรศาสตร์ (มนุษยศาสตร์ • ศิลปศาสตร์และวิทยาการจัดการ • ศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์) • ขอนแก่น (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ • สหวิทยาการ) • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • ทักษิณ • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ • เทคโนโลยีสุรนารี • ธรรมศาสตร์ • บูรพา • พะเยา • มหิดล (ศิลปศาสตร์ • สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์) • แม่โจ้ • แม่ฟ้าหลวง (ศิลปศาสตร์ • จีนวิทยา) • วลัยลักษณ์ • ศรีนครินทรวิโรฒ • ศิลปากร (โบราณคดี • อักษรศาสตร์) • สงขลานครินทร์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ • ศิลปศาสตร์ • วิเทศศึกษา) • สวนดุสิต
มหาวิทยาลัยราชภัฏ: เชียงใหม่ • นครราชสีมา •  บ้านสมเด็จเจ้าพระยา • บุรีรัมย์ • มหาสารคาม • สวนสุนันทา • สุราษฎร์ธานี • สุรินทร์ • อุดรธานี • เลย
มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล: ตะวันออก (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์) • ตะวันออก (ศิลปศาสตร์) • ธัญบุรี • รัตนโกสินทร์ • ล้านนา • ศรีวิชัย • อีสาน
สถาบันอุดมศึกษาเอกชน: กรุงเทพ • เกริก • เกษมบัณฑิต • คริสเตียน • เซนต์จอห์น • ตาปี • ธุรกิจบัณฑิตย์ • บัณฑิตเอเซีย • รังสิต • ศรีปทุม • แสตมฟอร์ด • สยาม • หอการค้าไทย • หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ • หาดใหญ่ • อีสเทิร์นเอเชีย
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กหน่วยงานในมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา |
| --- | --- |
คณะ/วิทยาลัย: คณะครุศาสตร์ • คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ • คณะวิทยาการจัดการ • คณะศิลปกรรมศาสตร์ • คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี • คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม • วิทยาลัยพยาบาลและสุขภาพ • วิทยาลัยสหเวชศาสตร์ • วิทยาลัยโลจิสติกส์และซัพพลายเชน • วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ • วิทยาลัยนวัตกรรมและการจัดการ • วิทยาลัยการภาพยนตร์ ศิลปะการแสดงและสื่อใหม่ • วิทยาลัยนานาชาติ • บัณฑิตวิทยาลัย
วิทยาเขต/ศูนย์: นครปฐม • ระนอง • สมุทรสงคราม • อุดรธานี •  สุพรรณบุรี •  เชียงราย(โครงการจัดตั้ง)
อื่น ๆ: คณะนิเทศศาสตร์(โครงการจัดตั้ง)
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา

พื้นที่สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา
สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา (อังกฤษ: Bermuda Triangle) หรืออาจรู้จักกันในชื่อ สามเหลี่ยมปีศาจ (อังกฤษ: Devil's Triangle) เป็นพื้นที่สมมุติทางตะวันตกของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ซึ่งมีการอ้างว่าอากาศยานและเรือผิวน้ำจำนวนหนึ่งหายสาบสูญไปโดยหาสาเหตุมิได้ในบริเวณดังกล่าว วัฒนธรรมสมัยนิยมได้ให้เหตุผลของการหายสาบสูญว่าเป็นเรื่องของปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติหรือฐานทัพของสิ่งมีชีวิตนอกโลก หลักฐานซึ่งบันทึกไว้ได้ระบุว่า เหตุการณ์การหายสาบสูญของอากาศยานและเรือผิวน้ำส่วนใหญ่ได้รับรายงานอย่างไม่ถูกต้องหรือถูกเสริมแต่งโดยนักประพันธ์ในช่วงหลัง และหน่วยงานของรัฐหลายแห่งได้กล่าวว่า จำนวนและธรรมชาติของการหายสาบสูญไปในพื้นที่ดังกล่าวก็มีลักษณะเช่นเดียวกับการหายสาบสูญไปในมหาสมุทรส่วนอื่น ๆ ของโลก
พื้นที่

สามเหลี่ยมเบอร์มิวดามีเนื้อที่ประมาณ 1.14 ล้านตารางกิโลเมตร (4.4 แสนตารางไมล์) อยู่ระหว่างจุด 3 จุด ได้แก่ เปอร์โตริโก ปลายสุดของรัฐฟลอริดาในสหรัฐอเมริกา และเกาะเบอร์มิวดา ซึ่งเป็นเกาะตั้งอยู่กลางมหาสมุทรแอตแลนติกและดินแดนในปกครองของสหราชอาณาจักร มีพื้นที่ครอบคลุมช่องแคบฟลอริดา หมู่เกาะบาฮามาส และหมู่เกาะแคริบเบียนทั้งหมด แต่แนวคิดที่เป็นที่รู้จักกันแพร่หลายกว่า (เนื่องจากปรากฏในงานเขียนจำนวนมาก) ระบุว่า จุดปลายสุดของสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา ได้แก่ ชายฝั่งแอตแลนติกของไมแอมี, ซานฮวน (บนเกาะเปอร์โตริโก) และเกาะเบอร์มิวดา ด้วยเหตุว่าอุบัติเหตุส่วนใหญ่เกิดขึ้นตามแนวชายฝั่งด้านใต้โดยรอบหมู่เกาะบาฮามาสและช่องแคบฟลอริดา
พื้นที่ดังกล่าวเป็นหนึ่งในเส้นทางเดินเรือพาณิชย์ที่หนาแน่นที่สุดในโลก โดยมีเรือผ่านพื้นที่นี้เป็นประจำทุกวันมุ่งหน้าไปยังเมืองท่าในทวีปอเมริกา ทวีปยุโรป และหมู่เกาะแคริบเบียน เรือสำราญที่ผ่านพื้นที่นี้ก็มีมากเช่นกัน เรือเที่ยวเองก็มักจะมุ่งหน้าไปและกลับระหว่างฟลอริดากับแคริบเบียนอยู่เป็นปกติ นอกจากนี้ ยังเป็นพื้นที่ซึ่งมีการสัญจรทางอากาศอย่างหนาแน่น ทั้งอากาศยานพาณิชย์และส่วนตัว ซึ่งมุ่งหน้าไปยังฟลอริดา แคริบเบียน และทวีปอเมริกาใต้
ที่มา

การกล่าวอ้างถึงการหายสาบสูญอย่างผิดปกติในพื้นที่เบอร์มิวดาปรากฏในวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1950 ในบทความของแอสโซซิเอด เพลส โดยเอ็ดเวิร์ด ฟาน วินเคิล โจนส์ อีกสองปีต่อมา นิตยสารเฟท ได้ตีพิมพ์ "ความลึกลับที่ประตูหลังของเรา" บทความสั้นโดย จอร์จ แอกซ์. แซนด์ ซึ่งครอบคลุมเครื่องบินและเรือจำนวนมากที่หายสาบสูญไป รวมไปถึงการหายสาบสูญของฝูงบิน 19 ฝูงบินกองทัพเรือสหรัฐซึ่งประกอบด้วยเครื่องบินทิ้งระเบิดทีบีเอ็ม อแวงเกอร์ห้าลำ ซึ่งอยู่ในระหว่างการฝึกบิน บทความของแซนด์ได้เป็นงานเขียนแรก ๆ ซึ่งทำให้เกิดเป็นแนวคิดอันเป็นที่รู้จักกันดีของพื้นที่สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา อันเป็นสถานที่ที่เกิดการหายสาบสูญอย่างหาสาเหตุไม่ได้ การหายสาบสูญของฝูงบิน 19 ได้ปรากฏในนิตยสารอเมริกันลีเจียน ฉบับประจำเดือนเมษายน ค.ศ. 1962 โดยกล่าวอ้างว่าผู้บังคับฝูงบินได้กล่าวว่า "เรากำลังเข้าสู่เขตน้ำขาว ไม่มีอะไรดูปกติเลย เราไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน น้ำทะเลเป็นสีเขียว ไม่ใช่สีขาว" นอกจากนี้ ยังได้มีการกล่าวอ้างว่าเจ้าหน้าที่คณะกรรมการสืบสวนของกองทัพเรือยังได้ระบุว่าเครื่องบินทั้งหมดได้ "บินสู่ดาวอังคาร" บทความของแซนด์เป็นงานเขียนชิ้นแรกซึ่งเสนอว่ามีปัจจัยเหนือธรรมชาติที่มีผลต่อเหตุการณ์หายสาบสูญของฝูงบิน 19 ในนิตยสารอาร์กอสซี ฉบับประจำเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1964 บทความของวินเซนต์ เอช. แกดดิส "สามเหลี่ยมเบอร์มิวดาร้ายกาจ" ซึ่งโต้แย้งว่าฝูงบิน 19 และการหายสาบสูญไปอื่น ๆ เป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบของเหตุการณ์ประหลาด ๆ ที่เกิดขึ้นในพื้นที่ ในปีต่อมา แกดดิสได้ขยายบทความของเขาไปเป็นหนังสือ ชื่อว่า อินวิสซิเบิลฮอไรซอนส์ (Invisible Horizons)
ถัดมาในปี ค.ศ. 1969 นายวอลเลซ สเปนเซอร์ ได้เขียนหนังสือว่าด้วยสามเหลี่ยมปริศนานี้โดยเฉพาะออกจำหน่ายในชื่อว่า ลิมโบออฟเดอะลอสต์ (Limbo of the Lost) ถัดจากนั้น ก็มีหนังสือออกจำหน่ายตามมาอีกมากมายเกี่ยวกับความลึกลับของสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา ซึ่งก็มียอดจำหน่ายดีแทบทุกเล่ม ที่มีชื่อเสียงเป็นพิเศษคือบทความที่มีชื่อว่า เดอะเดวิลส์ไทรแองเกิล (The Devil's Triangle) ตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1974 ซึ่งเป็นเนื้อหาสำหรับคนที่ชื่นชอบความลึกลับเกี่ยวกับสามเหลี่ยมเบอร์มิวดาเป็นอันมาก หนังสือแทบทุกเล่มมุ่งประเด็นไปยังมุมมองที่ว่า เบื้องหลังของการสูญหายนี้เกิดจากเทคโนโลยีของสิ่งทรงภูมิปัญญามากกว่าประเด็นอื่น เช่นมนุษย์ต่างดาวหรือมนุษย์ที่อาศัยอยู่ใต้มหาสมุทรบริเวณนั้น ต่างก็หาหลักฐานและทฤษฎีมาถกเถียงกัน และบริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวดามีอาณาบริเวณที่กว้างมาก ตั้งแต่ ฟลอริด้า-เปอร์โตริโก-เกาะเบอร์มิวดา กินพื้นที่ประมาณ 4.4 แสนตารางไมล์ เพราะฉะนั้นการค้นหาเพื่อพิสูจน์ในสามเหลี่ยมเบอร์มิวดาจึงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็มีองค์กรของรัฐและเอกชนต่างให้ความสนใจในการสำรวจ โดยหวังว่าจะเจอหลักฐานอะไรก็ตามที่นำมาใช้ไขปริศนาของดินแดนบริเวณนี้ได้
คำอธิบาย > แก๊สมีเทน

ในปี พ.ศ. 2553 โจเซฟ โมนาแกน ได้เสนอว่า สาเหตุที่เรือจมและเครื่องบินตก เกิดจากแก๊สมีเทนที่ก่อตัวขึ้น โดยแก๊สดังกล่าวอยู่ใต้ท้องทะเลในบริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา โดยเมื่อแก๊สเหล่านี้ขึ้นสู่พื้นผิว มันจะทะยานสู่อากาศ และขยายตัวเป็นวงกว้างและก่อตัวเป็นฟองแก๊สขนาดใหญ่ เมื่อเรือลำใดผ่านเข้าไปในบริเวณนั้น ก็จะเข้าไปสู่ฟองแก๊สมีเทนขนาดยักษ์ จนทำให้เรือเหล่านี้สูญเสียการควบคุม และจมลงในที่สุด
ดูเพิ่ม

สามเหลี่ยมมังกร
แหล่งข้อมูลอื่น

"Database of selected reports and inquiries". United States Coast Guard.
"Bermuda Triangle Mystery". Gian Quasar, author of Into the Bermuda Triangle: Pursuing the Truth Behind the World's Greatest Mystery.
"Bermuda Triangle FAQ". US Navy Historical Center. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2002-08-02. สืบค้นเมื่อ 2010-08-08.
"Selective Bibliography". US Navy Historical Center. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-07-09. สืบค้นเมื่อ 2010-08-08.
"The Loss Of Flight 19". US Navy Historical Center. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-13. สืบค้นเมื่อ 2010-08-08.
"On losses of heavy ships at sea". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-27. สืบค้นเมื่อ 2010-08-08.
"Bermuda Shipwrecks". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-12. สืบค้นเมื่อ 2010-08-08.
Barnette, Michael C. "Shipwreck listings page". Association of Underwater Explorers. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-13. สืบค้นเมื่อ 2010-08-08.
25°N 71°W﻿ / ﻿25°N 71°W﻿ / 25; -71
โฮโจ (อาหาร)

โฮโจ (ญี่ปุ่น: 鮑腸 / ほうちょう; โรมาจิ: hōchō) แปลว่า ลำไส้หอยเป๋าฮื้อ เป็นอาหารท้องถิ่นที่คล้ายกับอูดง ที่สืบทอดกันในเขตเฮ็ตสึงิของเมืองโออิตะ จังหวัดโออิตะ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2018 ได้ถูกกำหนดให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ของเมืองโออิตะในชื่อ "เฮ็ตสึงิโนะโฮโจสึกุริ" (戸次のほうちょう作り)
ภาพรวม

ใช้เส้นยาวที่ทำด้วยแป้งสาลีปั้นด้วยมือ ต้มผสมกับนิโบชิ, คมบุ และ เห็ดหอม ผสมกับ โชยุ หรือ มิริง แล้วจุ่มในซุปที่ทำด้วย คาโบสึ แล้วก็ใช้ขิงและต้นหอมเป็นเครื่องปรุงรส
เส้นบะหมี่นั้นทำโดยการนวดแป้ง น้ำ และเกลืออย่างทั่วถึง จากนั้นพักแป้งไว้ครู่หนึ่ง แล้วจึงนำไปกลิ้งบนเขียง โดยระวังอย่าเส้นขาด มีความหนากว่าโซเม็งหรือฮิยามุงิ และมีลักษณะแบนและยาวเหมือน คิชิเม็ง เส้นก๋วยเตี๋ยวแต่ละเส้นยาวเกิน 2 เมตร
ประวัติศาสตร์

ว่ากันว่าที่มาของอาหารชนิดนี้มาจากการที่โอโตโมะ โซริง ผู้ครองแคว้นบุงโงะในยุคเซ็งโงกุชอบหอยเป๋าฮื้อมาก แต่มีอยู่ปีหนึ่งที่การเก็บเกี่ยวหอยเป๋าฮื้อนั้นย่ำแย่ และไม่มีหอยเป๋าฮื้อให้รับประทาน ดังนั้น ข้าราชบริพาร จึงได้คิดวิธีทำโดยการนวดแป้งและทำให้มันมีลักษณะคล้ายกับลำไส้ของหอยเป๋าฮื้อ
โยเซฟช่างไม้

ภาพจิตรกรรมโดยฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์
| โยเซฟช่างไม้ |
| --- | --- |

ศิลปิน: ฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์
ปี: ค.ศ. 1642
สื่อ: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
มิติ: 130 เซนติเมตร × 100 เซนติเมตร (51 1/8 นิ้ว × 31 3/4 นิ้ว)
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ปารีส
โยเซฟช่างไม้ (อังกฤษ: Joseph the Carpenter; ฝรั่งเศส: Saint Joseph charpentier) เป็นภาพจิตรกรรมสีน้ำมันโดยฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์ วาดเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1642 ภาพจิตรกรรมแสดงภาพพระเยซูขณะทรงพระเยาว์กับนักบุญโยเซฟผู้เป็นบิดาบนแผ่นดินโลกของพระเยซู
โยเซฟกำลังเจาะไม้ด้วยสว่าน รูปลักษณ์ของสว่านสะท้อนถึงรูปลักษณ์ของกางเขน และรูปร่างของไม้บนพื้นตั้งขวางไปทางพระกุมารเยซูที่ประทับนั่ง เป็นการบอกล่วงหน้าถึงการตรึงกางเขน จอห์น รูเพิร์ต มาร์ติน (John Rupert Martin) เขียนว่าความอดทนของพระเยซูบ่งบอกถึง "การเชื่อฟังบิดาและยอมรับชะตากรรมของพระองค์ในฐานะมรณสักขี"
ภาพจิตรกรรมนี้วาดเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1642, เป็นหนึ่งในภาพจิตรกรรมแนวนิยมภาพสว่างในความมืด (tenebrism) หลายภาพที่วาดโดยลา ตูร์ ภาพจิตรกรรมอื่น ๆ ได้แก่ การศึกษาจากแม่พระพรหมจารี, แม็กดาเลนกับสองเปลวไฟ และ ความฝันของนักบุญโยเซฟ ในผลงานทั้งหมดเหล่านี้ แหล่งกำเนิดแสงหนึ่งเดียวที่แรงกล้าเป็นองค์ประกอบหลักของภาพ ล้อมรอบด้วยเงาตกทอด ในทั้งภาพโยเซฟช่างไม้และการศึกษาจากแม่พระพรหมจารี แสดงภาพพระกุมารเยซูที่ยกพระหัตถ์ราวกับกำลังทรงอวยพร โดยมีแสงเทียนส่องผ่านพระมังสา ซึ่งเป็นการกล่าวถึงพระคริสต์ในเชิงอุปมานิทัศน์ว่าทรงเป็น "ความสว่างของโลก"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โยเซฟช่างไม้โดยฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data 
อื่น ๆ:  Joconde
ประเทศยูโกสลาเวียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924

| ประเทศยูโกสลาเวีย ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924 |
| --- | --- |
ธงชาติยูโกสลาเวีย
รหัสประเทศ: YUG
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกยูโกสลาเวีย
ณ ชามอนี
นักกีฬา: 4 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว
1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1994 1998 2002
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 โครเอเชีย (1992–)  สโลวีเนีย (1992–)  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (1994–)  มาซิโดเนียเหนือ (1998–)  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร (1998–2006)  มอนเตเนโกร (2010–)  เซอร์เบีย (2010–)  คอซอวอ (2018–)
ประเทศยูโกสลาเวีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 1 ค.ศ. 1924 (พ.ศ. 2467) ณ ชามอนี ประเทศฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 25 มกราคม - 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 ส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 4 คน แข่งขัน 1 ชนิดกีฬา
สกีข้ามทุ่ง

บทความหลัก: กีฬาสกีข้ามทุ่งในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924
| รายการ | นักกีฬา | ผล | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| 18 กม. ชาย | Zdenko Švigelj | 1:50:27.0 | 32 |
| 18 กม. ชาย | Vladimir Kajzelj | 2:00:43.0 | 34 |
| 18 กม. ชาย | Dušan Zinaja | 2:12:19.4 | 36 |
| 18 กม. ชาย | Mirko Pandaković | DNF | – |
| 50 กม. ชาย | Dušan Zinaja | DNF | – |
| 50 กม. ชาย | Mirko Pandaković | DNF | – |
| 50 กม. ชาย | Zdenko Švigelj | DNF | – |
| 50 กม. ชาย | Vladimir Kajzelj | DNF | – |
ซัมบวงกา

| ซัมบวงกา |
| --- | --- |
นครหนาแน่น
 เรียงตามเข็มนาฬิกาจากบนสุด: ศาลาว่าการซัมบวงกา, เกาะเกรตซันตาครูซ, Paseo del Mar, ภาพมุมสูง, Metropolitan Cathedral of Immaculate Conception, มัสยิดซันตาบาร์บารา
สมญา: เมืองแห่งดอกไม้ เมืองละตินเอเชีย เมืองแห่งปลาซาร์ดีน
คำขวัญ: Build Back Better Zamboanga
เพลง: Zamboanga Hermosa
ที่ตั้งในเขตตังไวนางซัมบวงกา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ตังไวนางซัมบวงกา
จังหวัด: ตีโมกซัมบวงกา (ในเชิงภูมิศาสตร์เท่านั้น)
District: 1st (West Coast) and 2nd (East Coast) districts of Zamboanga City
ก่อตั้ง: 23 มิถุนายน พ.ศ. 2178
ตั้งขึ้นตามกฎหมาย: 12 ตุลาคม พ.ศ. 2479 (ค.ศ. 1936)
ยกสถานะเป็นนคร: 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479 (ค.ศ. 1937)
บารังไกย์: 98
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Maria Isabelle Climaco-Salazar
 • รองนายกเทศมนตรี: Rommel Agan
 • Congressman:  Cesar Jimenez, Jr.  District I  (Costa Oeste)  Manuel Jose M. Dalipe   District II (Costa Este) 
 • ผู้เลือกตั้ง: 467,535 คน (พ.ศ. 2562)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,414.7 ตร.กม. (546.2 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 3
ความสูง: 16.0 เมตร (52.5 ฟุต)
ประชากร (พ.ศ. 2558)
 • ทั้งหมด: 861,799 คน
 • ความหนาแน่น: 610 คน/ตร.กม. (1,600 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Zamboangueño
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 7000
PSGC: 097332000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)62
ภูมิอากาศ: แบบร้อนชื้น
ระดับรายได้: นครระดับที่ 1
เว็บไซต์: www.zamboanga.gov.ph
ซัมบวงกา  (ชาบากาโน: Zamboanga, ฟิลิปปินส์: Zamboanga) เป็นนครหนาแน่นแห่งหนึ่งในเขตตังไวนางซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 861,799 คนในปี พ.ศ. 2558 เป็นนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 6 และมีพื้นที่มากเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ นครแห่งนี้ถือเป็นศูนย์พาณิชยกรรมและอุตสาหกรรมของภูมิภาคตังไวนางซัมบวงกา ซัมบวงกาได้รับการยกฐานะให้เป็นนครหนาแน่นเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526
แม้ว่าในทางภูมิศาสตร์ ซัมบวงกาจะตั้งอยู่ในจังหวัดตีโมกซัมบวงกา แต่นครปกครองอย่างเป็นอิสระจากตัวจังหวัด