stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กระแสเกาหลี
ข้อมูล

Jin, Dal Yong (2016-03-01), New Korean Wave: Transnational Cultural Power in the Age of Social Media (ภาษาอังกฤษ), Chicago: University of Illinois Press, doi:10.5406/illinois/9780252039973.001.0001, ISBN 978-0-252-09814-7, JSTOR 10.5406/j.ctt18j8wkv
Kim, Youna (2013-11-05), "Introduction: Korean media in a digital cosmopolitan world",  ใน Kim, Youna (บ.ก.), The Korean Wave: Korean Media Go Global (ภาษาอังกฤษ), London: Routledge, pp. 1–27, doi:10.4324/9781315859064, ISBN 978-1-315-85906-4
Leung, Lisa (2008-02-01), "Mediating Nationalism and Modernity: The Transnationalization of Korean Dramas on Chinese (Satellite) TV",  ใน Chua, Beng Huat; Iwabuchi, Koichi (บ.ก.), East Asian Pop Culture: Analysing the Korean Wave (ภาษาอังกฤษ), Hong Kong University Press, pp. 53–70, doi:10.5790/hongkong/9789622098923.003.0004, ISBN 978-962-209-893-0, JSTOR j.ctt1xwb6n.8
Oh, Chuyun (2014-02-20), "The Politics of the Dancing Body: Racialized and Gendered Femininity in Korean Pop",  ใน Kuwahara, Yasue (บ.ก.), The Korean Wave: Korean Popular Culture in Global Context (ภาษาอังกฤษ), New York: Palgrave Macmillan, pp. 53–81, doi:10.1057/9781137350282_4, ISBN 978-1-137-35027-5
Walsh, John (2014-02-20), "Hallyu as a Government Construct: The Korean Wave in the Context of Economic and Social Development",  ใน Kuwahara, Yasue (บ.ก.), The Korean Wave: Korean Popular Culture in Global Context (ภาษาอังกฤษ), New York: Palgrave Macmillan, pp. 13–31, doi:10.1057/9781137350282_2, ISBN 978-1-137-35027-5
Yang, Fang-chih Irene (2008-02-01), "Rap(p)ing Korean Wave: National Identity in Question",  ใน Chua, Beng Huat; Iwabuchi, Koichi (บ.ก.), East Asian Pop Culture: Analysing the Korean Wave (ภาษาอังกฤษ), Hong Kong University Press, pp. 191–216, doi:10.5790/hongkong/9789622098923.003.0011, ISBN 978-962-209-893-0, JSTOR j.ctt1xwb6n.15
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  เกาหลี
กลยุทธ์ล้อมเวยช่วยจ้าว

| --- | --- |
ผู้วางกลศึก: ซุนปิน
ผู้ต้องกลศึก: ผังเจวียน
ประเภท: กลยุทธ์ชนะศึก
หลักการ: โจมตีในจุดที่ศัตรูต้องปัองกัน
สถานที่: นครต้าเหลียน
ผลลัพธ์: ทัพเว่ยถอนทัพที่ล้อมรัฐจ้าวกลับรัฐเว่ย
ด ค ก
กลยุทธ์ล้อมเวยช่วยจ้าว หรือ เหวยเว่ยจิ้วจ้าว (อังกฤษ: Besiege Wèi to rescue Zhào; จีนตัวย่อ: 围魏救赵; จีนตัวเต็ม: 圍魏救趙; พินอิน: Wéi Wèi jiù Zhào) เป็นหนึ่งในตำราพิชัยสงครามซุนหวู กลยุทธ์ที่ 2 ใน 36 กลยุทธ์ โดยในสมัยจีนโบราณรัฐเว่ย รัฐจ้าว และรัฐฉี ทั้ง 3 รัฐมีความขัดแย้งกัน เว่ยอ๋องสั่งแม่ทัพผังเจวียนตีรัฐจ้าว จ้าวอ๋องขอความช่วยเหลือจากรัฐฉี ฉีอ๋องจัดประชุมทัพเพื่อไปช่วยรัฐฉีให้เทียนจี้เป็นแม่ทัพซุนปีนเป็นเสนาธิการ เทียนจี้ให้ยกทัพไปช่วยรัฐฉีแต่ซุนปีนแก้ไขให้ทำอุบายเข้าตีรัฐเว่ย เว่ยอ๋องสั่งแม่ทัพกลับมารักษาเมือง สงครามยุติโดยไม่เสียทหารรัฐฉี
ในการทำศึกสงคราม การบุกเข้าโจมตีศัตรูจะบุกเข้าทางด้านหน้า ซึ่งเป็นเพียงกลอุบายหลอกล่อให้ศัตรูหลงทิศและนำกำลังบุกเข้าโจมตีทางด้านหลัง การแสร้งบุกโจมตีทางด้านตะวันออกแต่จริงแล้วบุกเข้าโจมตีทางด้านตะวันตก การทำให้ศัตรูคาดเดาแผนการรบไม่ถูก ทำให้เกิดความสับสนในการวางกำลังป้องกันฐานทัพ พึงหักเอาในขณะที่ศัตรูเป็นฝ่ายที่ไม่ได้เตรียมความพร้อม เข้าจู่โจมในยามที่ศัตรูไม่ได้คาดคิด ตำราพิชัยสงครามกล่าวไว้ว่า "เมื่อเห็นจุดอ่อนเปราะของศัตรู เราต้องใช้กลยุทธ์พิสดารโจมตี" ตัวอย่างการนำเอากลยุทธ์ล้อมเวยช่วยจ้าวไปใช้ได้แก่จูกัดเหลียงที่หลอกให้โจโฉนำทัพไปรบกับซุนกวน และบุกเข้ายึดฮันต๋งจากโจโฉได้สำเร็จ
ตัวอย่างกลยุทธ์

เมื่อคราวที่โจโฉยกทัพไปตีฮันต๋งได้สำเร็จ กิตติศัพท์ความเก่งกาจสามารถของโจโฉก็เลื่องลือกระฉ่อนมาถึงเสฉวน ในขณะนั้นเล่าปี่พึ่งจะเข้ายึดครองเสฉวนได้ไม่นาน ราษฏรภายใต้การปกครองพากันหวาดกลัวโจโฉ เกรงจะต้องเสียเสฉวนให้แก่โจโฉสืบต่อไป บ้านเมืองยังไม่ปกติและมีความเข้มแข็ง เล่าปี่จึงปรึกษากับจูกัดเหลียงเพื่อหาทางแก้ไขความหวาดกลัวของราษฏร จูกัดเหลียงจึงวางกลอุบายไม่ให้โจโฉยกทัพมาตีเสฉวนและอธิบายให้เล่าปี่เข้าใจว่า "โจโฉนั้นยังกริ่งเกรงซุนกวนอยู่ จึงให้แฮหัวตุ้นกับเตียวเลี้ยวอยู่รักษาหับป๋า เมื่อโจโฉยกมาตีฮันต๋งก็เอาแฮหัวตุ้นมาด้วย ขอให้แต่งผู้มีสติปัญญาไปว่ากล่าวแก่ซุนกวนว่า ท่านจะให้กังแฮ เตียงสา ฮุยเอี๋ยง แล้วยุยงให้ซุนกวนยกมาตีหับป๋า โจโฉรู้ก็จะเป็นกังวลเลิกทัพกลับไป"
เล่าปี่จึงมอบหมายให้อีเจี้ยไปเป็นทูตชี้แจงข้อเสนอต่อซุนกวน ซึ่งซุนกวนเห็นดีงามด้วยกับข้อเสนอของเล่าปี่ จึงนำทัพยกไปตีหับป๋า โจโฉเมื่อทราบเรื่องการบุกหับป๋าก็ตกใจรีบเลิกทัพจากฮันต๋งกลับไปเตรียมรับมือซุนกวนแทน เลิกล้มแผนการที่จะไปตีเสฉวนของเล่าปี่ ทัพของโจโฉและซุนกวนทำศึกสงครามอยู่นานก็ไม่สามารถเอาชนะกันได้ จนกระทั่งยอมเลิกทัพกันไปเอง เล่าปี่จึงมีโอกาสสะสมกำลังทหารของตนเองและยกทัพไปตีฮันต๋งในเวลาต่อมา กลยุทธ์ล้อมเวยช่วยจ้าวหรือเหวยเวยจิ้วจ้าวของจูกัดเหลียง ก็ประสบความสำเร็จในปกป้องเสฉวนของเล่าปี่และสามารถนำทัพไปตีฮันต๋งได้อย่างงดงาม
ดูเพิ่ม

สามก๊ก
ตำราพิชัยสงคราม
ตำราพิชัยสงครามซุนวู
แหล่งข้อมูลอื่น

36 กลยุทธ์ :: ล้อมเวยช่วยจ้าว เก็บถาวร 2008-09-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก36 กลศึก |
| --- | --- |
กลยุทธ์ชนะศึก:  1. ปิดฟ้าข้ามทะเล  2. ล้อมเวยช่วยจ้าว  3. ยืมดาบฆ่าคน  4. รอซ้ำยามเปลี้ย  5. ตีชิงตามไฟ  6. ส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิม 
กลยุทธ์เผชิญศึก:  7. มีในไม่มี  8. ลอบตีเฉินชาง  9. ดูไฟชายฝั่ง  10. ซ่อนดาบในรอยยิ้ม  11. หลี่ตายแทนถาว  12. จูงแพะติดมือ 
กลยุทธ์เข้าตี:  13. ตีหญ้าให้งูตื่น  14. ยืมซากคืนชีพ  15. ล่อเสือออกจากถ้ำ  16. แสร้งปล่อยเพื่อจับ  17. โยนกระเบื้องล่อหยก  18. จับโจรเอาหัวโจก 
กลยุทธ์ติดพัน:  19. ถอนฟืนใต้กระทะ  20. กวนน้ำจับปลา  21. จักจั่นลอกคราบ  22. ปิดประตูจับโจร  23. คบไกลตีใกล้  24. ยืมทางพรางกล 
กลยุทธ์ร่วมรบ:  25. ลักขื่อเปลี่ยนเสา  26. ชี้ต้นหม่อนด่าต้นไหว  27. แสร้งทำบอแต่ไม่บ้า  28. ขึ้นบ้านชักบันได  29. ต้นไม้ผลิดอก  30. สลับแขกเป็นเจ้าบ้าน 
กลยุทธ์ยามพ่าย:  31. สาวงาม  32. ปิดเมือง  33. ไส้ศึก  34. ทุกข์กาย  35. ลูกโซ่  36. หนีคือยอดกลยุทธ์
สมเด็จพระราชินีกงมู่

สมเด็จพระราชินีกงมู่ หรือ กงมู่หวังโฮ่ว (จีน: 恭穆王后; พินอิน: Gōng mùwáng hòu; ค.ศ. 890 – ค.ศ. 939)  เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระเจ้าเหวินมู่ซื่อจง พระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 2 แห่งราชวงศ์อู๋เยฺว่ ในช่วงยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร
พระราชประวัติ

สมเด็จพระราชินีกงมู่ เสด็จพระราชสมภพเมื่อ ค.ศ. 890 ในราชินีกุลหม่า เป็นชาวนครอานกั๋ว มีพระบิดานามว่าหม่าฉั่ว (马绰) พระองค์มีพระสติปัญญาฉลาดเฉียบแหลม และมีพระวิริยะ อุตสาหะ โดยที่การพระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างสมเด็จพระราชินีกงมู่ กับสมเด็จพระเจ้าเหวินมู่ซื่อจง ได้รับพระบรมราชานุญาตจากสมเด็จพระเจ้าอู่ซู่ไท่จู่
ต่อมาเมื่อสมเด็จพระเจ้าเหวินมู่ซื่อจงซึ่งมีพระชนมพรรษาเกิน 30 พรรษาแล้ว แต่ไร้พระราชโอรส เป็นเหตุให้สมเด็จพระราชินีกงมู่ขอพระราชทานกราบบังคมทูลต่อสมเด็จพระเจ้าอู่ซู่ไท่จู่ มีพระบรมราชานุญาตให้สมเด็จพระเจ้าเหวินมู่ซื่อจงมีพระมเหสีพระสนมอีก เพื่อจะได้มีพระราชโอรสสืบพระราชสันตติวงศ์ต่อไป เมื่อสมเด็จพระเจ้าเหวินมู่ซื่อจงมีพระราชโอรสธิดากับเหล่าพระมเหสีพระสนม ซึ่งสมเด็จพระราชินีกงมู่ มีพระกรุณา ทรงถือว่าพระราชโอรสที่มีประสูติกาลแต่พระมเหสีและพระสนมล้วนเป็นพระราชโอรสของพระองค์ทั้งสิ้นไม่แบ่งแยก。
พระราชประวัติ > เสด็จสวรรคต

เทียนฝูปีที่ 4 เดือน 10 (ค.ศ. 939) สมเด็จพระราชินีกงมู่ เสด็จเสด็จสวรรคต สิริพระชนมพรรษาได้ 49 พรรษา สมเด็จพระเจ้าเหวินมู่ซื่อจงทรงมีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้เฉลิมพระนามาภิไธยภายหลังสวรรคตว่าสมเด็จพระราชินีกงมู่ (恭穆王后) และประดิษฐานหีบพระบรมศพ ณ พระราชสุสานอู๋เยฺว่คัง ภูเขาเฟิงอฺวี นครเฉียนถัง。
กระดาษ

กระดาษ
กระดาษ เป็นวัสดุที่ผลิตขึ้นมาสำหรับการจดบันทึก มีประวัติศาสตร์ยาวนาน เชื่อกันว่ามีการใช้กระดาษครั้งแรก ๆ  โดยชาวอียิปต์และชาวจีนโบราณ แต่กระดาษในยุคแรก ๆ ล้วนผลิตขึ้นเพื่อการจดบันทึกด้วยกันทั้งสิ้น จึงกล่าวได้ว่าระบบการเขียนคือแรงผลักดันให้เกิดการผลิตกระดาษขึ้นในโลก[ต้องการอ้างอิง] ปัจจุบันกระดาษไม่ได้มีประโยชน์ในการใช้จดบันทึกตัวหนังสือ หรือข้อความ เท่านั้น ยังใช้ประโยชน์อื่น ๆ ได้มากมาย เช่น กระดาษชำระ กระดาษห่อของขวัญ กระดาษลูกฟูกสำหรับทำกล่อง เป็นต้น
ประวัติ

กระดาษของชาวอียิปต์โบราณ หรือกระดาษพาไพรัส ผลิตจากกกชนิดหนึ่ง ที่เรียกว่า พาไพรัส (papyrus) พบว่ามีการใช้จารึกบทสวดและคำสาบาน บรรจุไว้ในพีระมิดของอียิปต์ นักประวัติศาสตร์เชื่อว่ามีการใช้กระดาษที่ทำจากพาไพรัสมาตั้งแต่ปฐมราชวงศ์ของอียิปต์ (ราว 3,000 ปีก่อนคริสตกาล)
สำหรับวัสดุใช้เขียนนั้น ในสมัยโบราณมีด้วยกันหลายอย่าง เช่น แผ่นโลหะ หิน ใบลาน เปลือกไม้ ผ้าไหม ฯลฯ ผู้คนสมัยโบราณคงจะใช้วัสดุต่าง ๆ หลากหลายเพื่อการบันทึก ครั้นเมื่อราว ค.ศ. 105 สมัยพระเจ้าจักรพรรดิโฮตี่ ชาวจีนได้ประดิษฐ์กระดาษโดยชาวเมืองลีบางชื่อว่าไช่หลุ่น (Ts'ai'Lung) ใช้เปลือกไม้เศษแหอวนเก่า ๆ มาต้มจนได้เยื่อกระดาษและมาเกลี่ยบนตระแกรงปล่อยให้แห้งและหลังจากนั้นได้มีการใช้วิธีผลิตกระดาษเช่นนี้แพร่หลายอย่างรวดเร็ว
กระดาษถูกนำจากประเทศจีนสู่โลกมุสลิมผ่านสงครามทัลลัส (Tallas) ในปี ค.ศ. 751 ที่กองทัพจีนรบกับกองทัพมุสลิม เชลยศึกชาวจีน 2 คนได้เปิดเผยวิธีการทำกระดาษแก่ชาวมุสลิมก่อนได้รับการปล่อยตัวไป จากนั้นมุสลิมได้ทำให้การทำกระดาษเปลี่ยนจากศิลปะไปเป็นอุตสาหกรรมกระดาษ ทำให้มีการพัฒนาการศึกษาในโลกมุสลิมอย่างกว้างขวาง มุสลิมในสมัยกลางจึงเจริญก้าวหน้าด้านศิลปวิทยาการที่สุดในโลก
ชาวมุสลิมปรับปรุงวิธีการทำกระดาษใช้ผ้าลินินแทนเปลือกของต้นหม่อนอย่างที่ชาวจีนทำ เศษผ้าลินินไม่เน่าเปื่อย แต่จะเปียกโชกอยู่ในน้ำ และหมักอยู่ในนั้น เศษผ้าที่ต้มแล้วจะปราศจากกากที่เป็นด่างและสิ่งสกปรกอื่น ๆ จากนั้นเศษผ้าจะถูกนำมาตอกด้วยค้อนให้เป็นเยื่อ เทคนิคที่ทำให้เป็นเยื่อบางนี้ถูกพัฒนาโดยชาวมุสลิม
แบกแดด ราชธานีของอาณาจักรอับบาซิด สมัยนั้นเต็มไปด้วยโรงงานทำกระดาษ จากนั้นยังกระจายไปสู่อีกหลาย ๆ ส่วนของโลก กระดาษที่ส่งออกไปยุโรปโดยมากทำในเมืองดามัสกัส (ซีเรีย) เมื่อขยายการผลิตเพิ่มขึ้น กระดาษจึงมีราคาถูกลง คุณภาพดีขึ้นและมีจำหน่ายแพร่หลาย
จากนั้นโรงงานกระดาษที่เฟื่องฟูอยู่ในอิรัก ซีเรีย และปาเลสไตน์ ก็ขยายตัวไปสู่ทางตะวันตก ในทวีปแอฟริกา โรงงานกระดาษแห่งแรกของประเทศอียิปต์ตั้งขึ้นในปีค.ศ. 850 จากนั้นขยายไปมอรอคโค และในปีค.ศ. 950 ได้ขยายไปยังอันดาลูซิอา อาณาจักรมุสลิมสเปน
กระดาษถูกผลิตขึ้นครั้งแรกในยุโรปโดยมุสลิมมัวร์ โดยวัสดุที่ใช้ทำกระดาษคือปอชั้นดีของบาเลนเซียและมูร์เซีย โดยมีศูนย์กลางโรงงานกระดาษของอันดาลูซิอา ที่เมืองชาติวา (Xativa หรือ Jativa) ใกล้บาเลนเซีย จากสเปนและเกาะซิซิลีซึ่งในขณะนั้นเป็นอาณาจักรมุสลิม การทำกระดาษได้ขยายไปสู่ชาวคริสเตียนในอิตาลี จากนั้นในปีค.ศ. 1293 มีการตั้งโรงงานกระดาษที่โบโลญญา (Bologna) ในปีค.ศ. 1309 เริ่มมีการใช้กระดาษเป็นครั้งแรกในอังกฤษ จากนั้นในปลายศตวรรษที่ 14 ชาวเยอรมันจึงเพิ่งรู้จักกระดาษ
กระดาษในประเทศไทย

ประวัติการใช้กระดาษในสยามไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน แต่วัสดุที่มีลักษณะอย่างกระดาษนั้น เรามีกระดาษที่เรียกว่า สมุดไทย ผลิตจากเยื่อไม้ทุบละเอียด ต้มจนเปื่อย ใส่แป้งเพื่อให้เนื้อกระดาษเหนียว แล้วนำไปกรองในกระบะเล็ก ๆ ทิ้งไว้จนแห้ง แล้วลอกออกมาเป็นแผ่น พับทบไปมาจนตลอดความยาว จึงได้เป็นเล่มสมุด เรียกว่า สมุดไทยขาว หากต้องการ สมุดไทยดำก็จะผสมผงถ่านในขั้นตอนการผลิต
ในทางภาคเหนือของไทย มีการผลิตกระดาษด้วยวิธีการคล้ายคลึงกัน เรียกว่า กระดาษสา เมื่อนำมาทำเป็นสมุดใช้เขียน เรียกว่า ปั๊บสา
คำว่า กระดาษ ในภาษาไทยสันนิษฐานว่าน่าจะทับศัพท์มาจากภาษาอาหรับและเปอร์เซียคือ กิรฏอส[ต้องการอ้างอิง] ในสมัยที่ชาวเปอร์เซียเข้ามาค้าขายในสมัยกรุงศรีอยุธยาซึ่งภาษามลายูก็ได้ทับศัพท์จากสองภาษานี้เช่นเดียวกัน คือ kertas หมายถึง กระดาษ เช่นกัน ส่วน กิรฏอส ในภาษาอาหรับนั้น แม้ว่าจะมีใช้มาก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 6 แต่ก็เป็นคำที่ยืมมาจากภาษากรีก khartes ซี่งภาษาอังกฤษก็ได้ยืมคำนี้ไปใช้เป็น chart, card และ charter นอกจากนี้ยังมีข้อสันนิษฐานเพิ่มเติมอีกว่ามาจากภาษาโปรตุเกส cartas รูปพหูพจน์ของ carta แปลว่า จดหมาย แผนผัง เข้าใจว่าโปรตุเกสคงเป็นผู้นำกระดาษแบบฝรั่งเข้ามาก่อนในสมัยกรุงศรีอยุธยา
การใช้กระดาษในปัจจุบัน เนื่องจากกระดาษเป็นวัสดุสิ้นเปลือง จึงมีการนำกระดาษกลับมาใช้อีก เช่น กระดาษหนังสือพิมพ์นำมาพับถุงกระดาษ กระดาษสำหรับเขียนแม้ใช้แล้วทั้งสองหน้า ก็สามารถนำไปพิมพ์อักษรเบรลล์สำหรับคนตาบอดได้ เมื่อหมดสภาพแล้ว ก็นำไปเข้าโรงงานแปรรูปเป็นสินค้าประเภทลังกระดาษ ได้อีก
กระดาษที่ใช้งานในสำนักงานในประเทศไทยทั่วไปปัจจุบันนี้ใช้ขนาดมาตรฐาน คือ ขนาด A4 น้ำหนัก 70-80 แกรม เป็นส่วนมาก
ประเภทของกระดาษ > กระดาษพิมพ์เขียนชนิดเคลือบผิว

กระดาษอาร์ตมันสองหน้า
กระดาษอาร์ตการ์ดสองหน้า
กระดาษอาร์ตด้าน
กระดาษอาร์ตมันหน้าเดียว
กระดาษอาร์ตคาร์บอนเลส
ประเภทของกระดาษ > กระดาษพิมพ์เขียนชนิดไม่เคลือบผิว

กระดาษออฟเซ็ต สำหรับเทคโนโลยีงานพิมพ์แบบออฟเซ็ต
กระดาษถ่ายเอกสาร ใช้กับอุปกรณ์สำนักงานทั่วไป เช่น เครื่องถ่ายเอกสาร โทรสาร เครื่องพิมพ์อิงค์เจ็ต เครื่องพิมพ์เลเซอร์ เป็นต้น
กระดาษคอมพิวเตอร์ มีเนื้อกระดาษบาง รูปแบบจัดจำหน่ายโดยมากมีลักษณะเป็นม้วนพร้อมรูปรุด้านข้าง ตัวอย่างที่พบเห็นได้บ่อย เช่น ใบเสร็จรับเงิน
กระดาษขาวพรีเมี่ยมไวท์ / การ์ดสี
กระดาษแอร์เมล์ กระดาษสำหรับใช้งานพิมพ์หรือเขียนจดหมายส่งต่างประเทศ มีน้ำหนักเบาเป็นพิเศษกว่ากระดาษทั่วไป ช่วยลดค่าใช้จ่ายในการส่งจดหมายซึ่งคิดตามน้ำหนักของกระดาษ
กระดาษถนอมสายตา หมายถึงกระดาษที่มีอัตราการสะท้อนแสงน้อยกว่ากระดาษทั่วไป ซึ่งจะมีสีที่หม่นกว่าปกติเล็กน้อย
กระดาษแบงค์สี หมายถึงกระดาษที่ใช้ในธนาคาร มีสีสันต่าง ๆ หลากหลาย
ประเภทของกระดาษ > กระดาษชนิดพิเศษแบบเคลือบผิว

กระดาษอาร์ตอัดลาย
กระดาษอาร์ตการ์ดหน้าเดียว การทำกระดาษเริ่มต้นตั้งแต่การนำไม้ไปทำเยื่อเพือ่ให้ได้เส้นใยออกมา แล้วจึงนำเยื่อที่ได้ไปผสมกับสารเติมแต่งในอัตราส่วนต่าง ๆ เพื่อปรับสมบัติกระดาษให้ได้ตรงความต้องการใช้งาน จากนี้นนำไปทำเป็นแผ่นโดยใช้เครื่องจักรผลิตกระดาษ แล้วจึงนำไปแปรรูปใช้งาน กระบวนการผลิตจะแบ่งออกเป็น 5 ขั้นตอน โดยเรียงลำดับตามขึ้นตอนการปฏิบัติการจริงภายในโรงงานได้ดังนี้
การผลิตเยื่อ (Pulping)
การเตรียมน้ำเยื่อ (Stock Preparation)
การทำแผ่นกระดาษ (Papermaking)
การปรับปรุงสมบัติกระดาษขณะเดินแผ่น (Web Modification)
การแปรรูป
กระดาษอาร์ตกึ่งมัน
ประเภทของกระดาษ > กระดาษคราฟท์

กระดาษคราฟท์ (Kraft paper) คือ ประเภทของกระดาษที่ถูกผลิตจากเฟืองไม้หรือพืชที่มีเนื้อเยื่อหนา โดยมีลักษณะเป็นสีน้ำตาลอ่อนถึงน้ำตาลเข้ม มีความหนาและแข็งแรง เนื่องจากไม่ได้ถูกปรับสีหรือประมาณให้เป็นสีขาวเหมือนกระดาษบางประเภท กระดาษคราฟท์มักถูกใช้ในการผลิตถุงกระดาษ รวมไปถึงบรรจุภัณฑ์ชนิดต่าง ๆ นอกจากนี้ ยังช่วยลดปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมอีกด้วย เนื่องจากสามารถนำไปรีไซเคิลได้ง่าย ไม่ก่อให้เกิดปัญหาขยะส่วนเกิน เช่น พลาสติกหรือโฟมเป็นต้น
ประเภทของกระดาษ > กระดาษคราฟท์ > ประเภทของกระดาษคราฟท์

กระดาษคราฟท์แบบน้ำตาลทั่วไป : พื้นฐานของกระดาษคราฟท์มีสีน้ำตาลอ่อนถึงน้ำตาลเข้ม ผลิตจากเยื่อ Recycled 100% เป็นกระดาษที่มีความแข็งแกร่ง เหมาะสำหรับการผลิตถุงกระดาษสำหรับห่อสินค้าหรือแพ็คเกจจิ้งทั่วไป มีความแข็งแรงและทนทานในการรับน้ำหนักและแรงดัน
กระดาษคราฟท์แบบเปลือกไม้ : มีลักษณะที่เป็นเปลือกไม้อยู่บนผิวกระดาษ มีความสมบูรณ์ทางชีวภาพมากและมักถูกใช้ในการผลิตถุงกระดาษสำหรับใส่อาหารหรือสินค้าที่ต้องการการบรรจุเพื่อความสวยงาม
กระดาษคราฟท์สีขาว (White Kraft Paper) : คือประเภทของกระดาษคราฟท์ที่ถูกปรับสีให้เป็นสีขาว โดยมีลักษณะคล้ายกระดาษคราฟท์แบบสีน้ำตาล แต่มีสีขาวที่สวยงามและดูสะอาดตา กระดาษคราฟท์สีขาวมีความแข็งแรงและทนทานมาก เหมาะสำหรับใส่พัสดุ เช่น กล่องของเล่น หุ่นโมเดล รวมไปถึงเครื่องสำอางชนิดต่าง ๆ
กระดาษคราฟท์สีเหลืองอ่อนธรรมชาติ (Natural Light Yellow Kraft Paper) : คือประเภทของกระดาษคราฟท์ที่มีสีเหลืองอ่อนและดูธรรมชาติ มักถูกผลิตโดยไม่มีการเพิ่มสีหรือสารเคมีในกระบวนการผลิตใด ๆ ทำให้มีลักษณะเป็นสีเหลืองที่มาจากเฟืองไม้หรือพืชอย่างธรรมชาติ ใช้ในการผลิตถุงกระดาษสำหรับการบรรจุสินค้าที่ต้องการความเรียบง่ายและธรรมชาติ มันยังมีความสามารถในการรับน้ำหนักและแรงดันได้ดี และมักนำมาใช้ในการห่อของขวัญ การบรรจุภัณฑ์อาหารที่มีความคุณภาพสูง
กระดาษคราฟท์ (Food Grade) : หมายถึงกระดาษที่ถูกผลิตและออกแบบมาเพื่อใช้สำหรับบรรจุอาหารหรือสามารถสัมผัสกับอาหารโดยตรงอย่างปลอดภัย ที่สำคัญมีความสามารถในการกันน้ำ เนื่องจากมีการเคลือบ PE ที่ป้องกันการรั่วซึมของอาหารประเภทที่มีองค์ประกอบเป็นน้ำอย่างเช่น ผัด, แกง หรือน้ำซุปต่าง ๆ
อ้างอิงทั่วไป

Burns, Robert I. (1996). "Paper comes to the West, 800–1400".  ใน Lindgren, Uta (บ.ก.). Europäische Technik im Mittelalter. 800 bis 1400. Tradition und Innovation (4th ed.). Berlin: Gebr. Mann Verlag. pp. 413–422. ISBN 978-3-7861-1748-3.
Tsien, Tsuen-Hsuin (1985).  Needham, Joseph (บ.ก.). Paper and Printing. Science and Civilisation in China, Chemistry and Chemical Technology. Vol. V (part 1). Cambridge University Press.
"Document Doubles" in ARCHIVED – Introduction – Detecting the Truth. Fakes, Forgeries and Trickery – Library and Archives Canada เก็บถาวร 2017-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, a virtual museum exhibition at Library and Archives Canada
กระดาษคราฟท์ (Kraft Paper) คืออะไร ?
แหล่งข้อมูลอื่น

กระดาษ ที่สารานุกรมบริตานิกา
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA
เอเชียนเกมส์ 2026

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ:  ไอจิ นาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น
คำขวัญ: Imagine One Asia (ญี่ปุ่น: ここで、ひとつに; โรมาจิ: Koko de, hitotsu ni)
พิธีเปิด: 19 กันยายน พ.ศ. 2569
พิธีปิด: 4 ตุลาคม พ.ศ. 2569
ประธานพิธี: จักรพรรดินารูฮิโตะ
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาโอลิมปิกนาโงยะ
← หางโจว 2022โดฮา 2030 →
เอเชียนเกมส์ 2026 (อังกฤษ: Asian Games 2026; ญี่ปุ่น: 2026年アジア競技大会; โรมาจิ: 2026-nen Ajia kyōgi taikai) หรือชื่อที่เป็นทางการ กีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 20 (อังกฤษ: XX Asiad; ญี่ปุ่น: 第20回アジア競技大会; โรมาจิ: Dai-20-kai Ajia kyōgi taikai) หรือ ไอจิ–นาโงยะ 2026 เป็นมหกรรมกีฬานานาชาติที่สำคัญที่สุดในทวีปเอเชีย ควบคุมโดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ซึ่งจัดขึ้นที่ นาโงยะ ญี่ปุ่น
นาโงยะเป็นนครแห่งที่สามของญี่ปุ่นที่เป็นเจ้าภาพหลังจากที่โตเกียวและฮิโรชิมะเป็นเจ้าภาพใน พ.ศ. 2501 และ พ.ศ. 2537 ตามลำดับ
การเสนอเป็นเจ้าภาพ

ในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2558 โดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย มีมติมอบสิทธิการเป็นเจ้าภาพดังกล่าวแก่นครหางโจวเป็นเจ้าภาพเอเชียนเกมส์ 2022 ในการประชุมใหญ่สามัญ ครั้งที่ 34 ที่กรุงอาชกาบัต ประเทศเติร์กเมนิสถาน
ประเทศที่เข้าร่วม

คาดว่าคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติทั้งหมด 48 แห่งที่เป็นสมาชิกของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียจะส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน นอกจากนี้ ออสเตรเลีย กวม และ นิวซีแลนด์ ยังได้รับเชิญให้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งนี้ด้วย
เอร์นัน เกรสโป

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เอร์นัน ฆอร์เฆ เกรสโป
วันเกิด:  5 กรกฎาคม ค.ศ.1975 (47ปี)
สถานที่เกิด:  บัวโนสไอเรส , อาร์เจนตินา
ส่วนสูง:  184 ซ.ม. (6 ft 0 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อัลอัยน์ (ผู้จัดการทีม)
สโมสรเยาวชน
1988-1993:  ริเวอร์เพลต
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1993–1996 |  ริเวอร์เพลต |  62 |  (24) |
| 1996–2000 |  ปาร์มา |  116 |  (62) |
| 2000–2002 |  ลาซิโอ |  54 |  (39) |
| 2002–2003 |  อินเตอร์ มิลาน |  18 |  (7) |
| 2003–2008 |  เชลซี |  49 |  (20) |
| 2004–2005 |  → มิลาน (ยืม) |  28 |  (10) |
| 2006–2008 |  → อินเตอร์ มิลาน(ยืม) |  49 |  (18) |
| 2008–2009 |  อินเตอร์ มิลาน |  14 |  (2) |
| 2009–2010 |  เจนัว |  16 |  (5) |
| 2010–2012 |  ปาร์มา |  46 |  (10) |
| รวม |   |  453 |  (197) |
ทีมชาติ‡
| 1996 |  อาร์เจนตินา รุ่นอายุไม่เกิน23ปี |  6 |  (6) |
| 1995–2007 |  อาร์เจนตินา |  64 |  (35) |
จัดการทีม
2014–2015:  ปาร์มา รุ่นเด็ก
2015–2016:  โมเดน่า
2019–2020:  แบนฟิลด์
2020–2021:  เดเฟนซา จัสติเซีย
2021:  เซาเปาลู
2022–2023:  อัดดุฮัยล์
2023–:  อัลอัยน์
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2006
เอร์นัน ฆอร์เฆ เกรสโป (สเปน: Hernán Jorge Crespo; เกิดวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2518) อดีต นักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา เป็นหนึ่งในดาวยิงคนสำคัญของฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา เล่นเป็นตำแหน่งศูนย์หน้าตัวเป้า เกรสโปเป็นศูนย์หน้าที่มีความสามารถในการเข้าทำประตูได้ดีคนหนึ่งของโลก มีความรวดเร็ว สามารถยิงได้ทั้งสองเท้าใช้โอกาสไม่เปลือง และทำประตูได้อย่างสม่ำเสมอ แฟนบอลให้ฉายาว่า "บัลดานิโต" เพราะลักษณะการวิ่งเหมือนกับฆอร์เฆ บัลดาโน นักเตะทีมชาติอาร์เจนตินาชุดแชมป์ฟุตบอลโลก 1986
ทีมชาติ

ติดทีมชาติครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 ในนัดอุ่นเครื่องพบกับทีมชาติบัลแกเรียที่เมืองเมนโดซาของอาร์เจนตินา ในปี ค.ศ. 1996 ก็ได้ติดทีมชาติไปเล่นฟุตบอลโอลิมปิกที่สหรัฐอเมริกาเป็นเจ้าภาพ ซึ่งทีมชาติอาร์เจนตินาได้เพียงเหรียญเงินในโอลิมปิกครั้งนั้น ด้วยการพ่ายต่อทีมชาติไนจีเรีย 3-2 แต่เกรสโปก็ยังคงเป็นดาวซัลโวสูงสุดในฟุตบอลโอลิมปิกครั้งนั้นด้วยการยิงไปทั้งหมด 6 ประตูด้วยกัน และได้ไปเล่นฟุตบอลโลกปี ค.ศ. 1998 ที่ประเทศฝรั่งเศส แต่เกรสโปก็เป็นตัวสำรอง เพราะต้องหลีกทางให้กับรุ่นพี่อย่างกาเบรียล บาติสตูตา ซึ่งครั้งนั้นทีมชาติอาร์เจนตินาทำได้ดีที่สุดเพียงรอบ 8 ทีมสุดท้าย เมื่อพลาดท่าแพ้ทีมชาติเนเธอร์แลนด์ในช่วงไม่กี่นาทีจะหมดเวลาไป 2-1 โดยการยิงอย่างเหนือชั้นของเดนนิส เบิร์กแคมป์ ในปี ค.ศ. 2002 เกรสโปติดทีมชาติได้มาเล่นบอลโลกอีกครั้ง คราวนี้ทีมชาติอาร์เจนตินาได้อยู่กลุ่มแห่งความตาย โดยในกลุ่มนี้มีทีมชาติอังกฤษ สวีเดน และไนจีเรียอยู่ร่วมสาย ทำให้ทีมชาติอาร์เจนตินาต้องตกรอบแรกอย่างพลิกความคาดหมาย โดยได้เพียงอันดับที่ 3 ในกลุ่มนี้เท่านั้น เกรสโปทำประตูได้เพียง 1 ลูกเท่านั้นจากนัดที่เสมอกับสวีเดน 1-1
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005 ทีมชาติอาร์เจนตินาต้องเล่นบอลโลกรอบคัดเลือกโดยเผชิญกับบราซิล ทีมคู่ปรับตลอดกาล นัดนี้ทีมชาติอาร์เจนตินาสามารถเอาชนะไปได้ 3-1 ที่กรุงบัวโนสไอเรส โดยนัดนี้เกรสโปสามารถทำได้ 2 ประตู
เกรสโปทำได้ 4 ประตูในการลงแข่งฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย 3 สมัย ฟุตบอลโลก 1998 ไม่สามารถทำประตูได้เพราะเป็นตัวสำรอง 1 ลูกในนัดที่เจอสวีเดนในฟุตบอลโลก 2002 ที่เหลืออีก 3 ลูกทำได้ในฟุตบอลโลก 2006 ในนัดที่เจอโกตดิวัวร์ เซอร์เบีย และรอบ 16 ทีมสุดท้ายพบกับฟุตบอลทีมชาติเม็กซิโก และได้รับรางวัลรองเท้าเงินจากฟีฟ่าในปี ค.ศ. 2006
สถิติการยิงประตู

| ฤดูกาล | สโมสร | ประเทศ | ลีก | ลงสนาม | ประตู |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1993/94 |  ริเวอร์เพลต |  อาร์เจนตินา | ปริเมราดิบิซิออน | 25 | 13 |  |  |  |  |  |  |
| 1994/95 |  ริเวอร์เพลต |  อาร์เจนตินา | ปริเมราดิบิซิออน | 18 | 5 |  |  |  |  |  |  |
| 1995/96 |  ริเวอร์เพลต |  อาร์เจนตินา | ปริเมราดิบิซิออน | 21 | 5 |  |  |  |  |  |  |
| 1996/97 |  ปาร์มา |  อิตาลี | เซเรียอา | 27 | 12 |  |  |  |  |  |  |
| 1997/98 |  ปาร์มา |  อิตาลี | เซเรียอา | 25 | 12 |  |  |  |  |  |  |
| 1998/99 |  ปาร์มา |  อิตาลี | เซเรียอา | 30 | 16 |  |  |  |  |  |  |
| 1999/00 |  ปาร์มา |  อิตาลี | เซเรียอา | 34 | 22 |  |  |  |  |  |  |
| 2000/01 | ลาซิโอ |  อิตาลี | เซเรียอา | 32 | 26 |  |  |  |  |  |  |
| 2001/02 | ลาซิโอ |  อิตาลี | เซเรียอา | 22 | 13 |  |  |  |  |  |  |
| 2002/03 |  อินเตอร์มิลาน |  อิตาลี | เซเรียอา | 18 | 7 |  |  |  |  |  |  |
| 2003/04 |  เชลซี |  อังกฤษ | พรีเมียร์ลีก | 19 | 10 |  |  |  |  |  |  |
| 2004/05 |  เอซี มิลาน |  อิตาลี | เซเรียอา | 29 | 11 |  |  |  |  |  |  |
| 2005/06 |  เชลซี |  อังกฤษ | พรีเมียร์ลีก | 30 | 10 |  |  |  |  |  |  |
| 2006/07 |  อินเตอร์มิลาน |  อิตาลี | เซเรียอา | 28 | 14 |  | รวม |  |  | 358 | 176  |
จากตารางประตูที่ยิงได้นับเฉพาะเล่นในลีกเท่านั้น ยังไม่ได้นับประตูจากบอลถ้วยยูโรป ถ้วยอื่นในลีก และประตูที่ทำได้ในทีมชาติ
เกียรติประวัติ > นักเตะ

แชมป์พรีเมียร์ลีก : 1
เชลซี : ฤดูกาล 2005-2006
แชมป์กัลโชเซเรียอา : 2
อินเตอร์มิลาน : ฤดูกาล 2006-2007 , 2007-2008
แชมป์อาเปร์ตูรา : 3
ริเวอร์เพลต : 1993 , 1994 , 1996
แชมป์โกปาลีเบร์ตาโดเรส : 1
ริเวอร์เพลต : 1996
ยูฟ่าคัพ : 1
ปาร์มา : 1999
โคปปาอิตาเลีย : 1
ปาร์มา : 1999
อิตาเลียนซูเปอร์คัพ : 4
ปาร์มา : 1999
ลาซิโอ : 2000
เอซีมิลาน : 2004
อินเตอร์มิลาน : 2006
คอมมิวนิตีชีลด์ : 1
เชลซี : 2005
รายบุคคล
เหรียญเงินโอลิมปิก 1996
ดาวยิงสูงสุดในฟุตบอลโอลิมปิก 1996 (6 ประตู)
ดาวยิงสูงสุดในคัลซูลา  1993
ดาวยิงสูงสุดในลีกกัลโชเซเรียอา ฤดูกาล 2000-2001 (26 ประตู)
ติดทำเนียบฟีฟ่า 100 2004
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการ

เดเฟนซา จัสติเซีย
Copa Sudamericana: 2020
เซาเปาลู
Campeonato Paulista: 2021
อัดดุฮัยล์
Qatar Stars League: 2022–23
Qatari Stars Cup: 2022–23
Qatar Cup: 2023
อัลอัยน์
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก: 2023–24
กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกฤดูหนาว 2026 – รอบคัดเลือก

บทความต่อไปนี้เกี่ยวกับเกณฑ์การคัดเลือกและการจัดสรรโควตาสำหรับการแข่งขันกีฬาสกีนอร์ดิกผสมในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2026
การคัดเลือก

ระบบคัดเลือกสำหรับกีฬานอร์ดิกผสมในโอลิมปิกฤดูหนาว 2026 ที่มิลาน-กอร์ตีนาดัมเปซโซ มีการเปลี่ยนแปลงจากการแข่งขันที่ปักกิ่ง 2022 โดยจะมีโควตาทั้งหมด 36 ที่นั่งสำหรับนักกีฬาชาย ซึ่งรวมถึงโควตาหนึ่งที่สงวนไว้สำหรับประเทศเจ้าภาพอิตาลี โดยคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (NOC) แต่ละแห่งสามารถส่งนักกีฬาได้สูงสุดสามคน ระบบคัดเลือกอ้างอิงจากผลงานในรายการแข่งขันที่กำหนดโดยสหพันธ์สกีนานาชาติ (FIS) ที่จัดขึ้นก่อนการแข่งขันโฮลิมปิกฤดูหนาว นักกีฬาจะมีสิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันหากเคยได้รับคะแนนจากการแข่งขันระดับเวิลด์คัพหรือแกรนด์ปรีซ์ในอาชีพ หรืออย่างน้อยหนึ่งรายการในระดับคอนติเนนทัลคัพภายในช่วงเวลาคัดเลือกตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2024 ถึง 18 มกราคม ค.ศ. 2026
ในช่วงเวลาดังกล่าว คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสามารถผ่านการคัดเลือกได้สูงสุดสองโควตาจากอันดับรวมของสองฤดูกาลเวิลด์คัพ หลังจากนั้น อันดับจากการแข่งขันคอนติเนนทัลคัพจะถูกนำมาใช้ในการเติมเต็มโควตาที่เหลือ หากยังมีโควตาว่าง นักกีฬาคนที่สามที่มีอันดับสูงสุดจากแต่ละ NOC จะได้รับสิทธิ์เข้าแข่งขันเพื่อเติมเต็มโควตาที่เหลือ
การคัดเลือก > การเปลี่ยนแปลง

โอลิมปิกฤดูหนาว 2022 มีโครงสร้างการคัดเลือกที่คล้ายกัน โดยมีโควตาทั้งหมด 55 ที่นั่งสำหรับนักกีฬาชาย อย่างไรก็ตาม ระบบคัดเลือกสำหรับโอลิมปิก 2026 ได้ลดจำนวนผู้เข้าร่วมลงเหลือ 36 คน ความแตกต่างที่สำคัญอื่น ๆ ได้แก่:
การลดจำนวนสูงสุดของนักกีฬาต่อปรเทศ จาก 5 คนในปี ค.ศ. 2022 เหลือ 3 คนในปี ค.ศ. 2026
การตัดรายการแข่งขันประเภททีมออก และแทนที่ด้วยรูปแบบทีมสปรินต์
การให้ความสำคัญกับผลงานที่มีอันดับสูงในรายการแข่งขันของสหพันธ์สกีนานาชาติมากขึ้นสำหรับการคัดเลือก
โควตาสำหรับประเทศเจ้าภาพยังคงไม่เปลี่ยนแปลงที่ 1 คน
การจัดสรรโควตา

การจัดสรร ณ วันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 การจัดสรรโควตายังเป็นเพียงการกำหนดเบื้องต้น (ยังไม่ได้รับการยืนยัน) และอาจมีการเปลี่ยนแปลงต่อไปจนถึงวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 2026