stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วรากรณ์ สามโกเศศ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ส่วนตัว รศ.ดร. วรากรณ์ สามโกเศศ
| ด ค กคณะรัฐมนตรีคณะที่ 56 ของไทย |
| --- | --- | --- |
| นายกรัฐมนตรี |  สุรยุทธ์ จุลานนท์  |  |
| รองนายกรัฐมนตรี |  หม่อมราชวงศ์ปรีดิยาธร เทวกุล  โฆสิต ปั้นเปี่ยมรัษฎ์  ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม  สนธิ บุญยรัตกลิน  |  |
| สำนักนายกรัฐมนตรี |  ทิพาวดี เมฆสวรรค์  ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์  ประสิทธิ์ โฆวิไลกูล  |  |
| กลาโหม |  บุญรอด สมทัศน์  |  |
| การคลัง |  หม่อมราชวงศ์ปรีดิยาธร เทวกุล  ฉลองภพ สุสังกร์กาญจน์  สมหมาย ภาษี  |  |
| การต่างประเทศ |  นิตย์ พิบูลสงคราม  สวนิต คงสิริ  |  |
| การท่องเที่ยวและกีฬา |  สุวิทย์ ยอดมณี  ณัฐ อินทรปาณ  |  |
| การพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ |  ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม  พลเดช ปิ่นประทีป  |  |
| เกษตรและสหกรณ์ |  ธีระ สูตะบุตร  รุ่งเรือง อิศรางกูร ณ อยุธยา  |  |
| คมนาคม |  ธีระ ห้าวเจริญ  สรรเสริญ วงศ์ชะอุ่ม  |  |
| ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม |  เกษม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา  ยงยุทธ ยุทธวงศ์ †  |  |
| เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร |  สิทธิชัย โภไคยอุดม  โฆสิต ปั้นเปี่ยมรัษฎ์ †  |  |
| พลังงาน |  ปิยสวัสดิ์ อัมระนันทน์  |  |
| พาณิชย์ |  เกริกไกร จีระแพทย์  อรนุช โอสถานนท์  |  |
| มหาดไทย |  อารีย์ วงศ์อารยะ  สุรยุทธ์ จุลานนท์  บัญญัติ จันทน์เสนะ  ธีรวุฒิ บุตรศรีภูมิ  |  |
| ยุติธรรม |  ชาญชัย ลิขิตจิตถะ  |  |
| แรงงาน |  อภัย จันทนจุลกะ  |  |
| วัฒนธรรม |  ไขศรี ศรีอรุณ  |  |
| วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี |  ยงยุทธ ยุทธวงศ์  |  |
| ศึกษาธิการ |  วิจิตร ศรีสอ้าน  วรากรณ์ สามโกเศศ  |  |
| สาธารณสุข |  มงคล ณ สงขลา  มรกต กรเกษม  วัลลภ ไทยเหนือ  |  |
| อุตสาหกรรม |  โฆสิต ปั้นเปี่ยมรัษฎ์  ปิยะบุตร ชลวิจารณ์  |  |
 รัฐมนตรีช่วยว่าการ  † : รักษาการแทน  พ้นจากตำแหน่ง
วงศ์ตุ่น
รายการอ้างอิง

↑  พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 เก็บถาวร 2009-03-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (สืบค้นคำว่า ตุ่น)
↑  สัตววิทยา (การจัดหมวดหมู่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม), บพิธ-นันทพร จารุพันธุ์, สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 2547, หน้า 414 - 416
↑  "Talpidae". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
↑  หน้า 33-37, สัตว์สวยป่างาม โดย ชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล (สิงหาคม, 2518)
↑  หน้า 158, สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน  โดยกองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย (มีนาคม, 2543) ISBN 974-87081-5-2
ไททานิก 2 หายนะเรือนรก

บทความนี้เกี่ยวกับภาพยนตร์ภัยพิบัติใน ค.ศ. 2010 สำหรับโปรเจกต์ของไคลฟ์ พาลเมอร์ ดูที่ ไททานิก 2 สำหรับแผนฟื้นคืนอื่น ๆ ดูที่ แบบจำลองไททานิก สำหรับการใช้งานแบบอื่น ดูที่ ไททานิก (แก้ความกำกวม)
| ไททานิก 2 หายนะเรือนรก |
| --- | --- |
หน้าปกดีวีดี
กำกับ: เชน แวน ไดก์
เขียนบท: เชน แวน ไดก์
อำนวยการสร้าง: เดวิด ไมเคิล แลตต์
นักแสดงนำ: บรูซ เดวิสัน บรูค เบิร์นส์ เชน แวน ไดก์ แมรี เวลต์บรูก
กำกับภาพ: อเล็กซานเดอร์ เยลเลน
ตัดต่อ: ออสติน สต็อก มาร์ก แอตกิน
ผู้จัดจำหน่าย: ดิแอสไซลัม
วันฉาย:   7 สิงหาคม ค.ศ. 2010 (2010-08-07) (ออสเตรเลีย)  9 สิงหาคม ค.ศ. 2010 (2010-08-09) (สหราชอาณาจักร)  24 สิงหาคม ค.ศ. 2010 (2010-08-24) (สหรัฐ) 
ความยาว: 90 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ไททานิก 2 หายนะเรือนรก (อังกฤษ: Titanic II, บางครั้งมีชื่อว่า Titanic 2) เป็นภาพยนตร์ภัยพิบัติที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2010 ที่เขียนบท กำกับ และนำแสดงโดยเชน แวน ไดก์ และจำหน่ายโดยดิแอสไซลัม ถึงแม้ว่าจะมีชื่อนี้ ภาพยนตร์นี้ไม่ได้เป็นภาคต่อของไททานิค แต่เป็นภาพยนตร์เลียนแบบ
เนื้อเรื่อง

เดือนเมษายน ค.ศ. 2012 ซึ่งครบรอบ 100 ปี ของการจมของอาร์เอ็มเอส ไททานิก เรือสำราญลำใหม่ในชื่อ ยูเอสเอส ไททานิก 2 กำลังเดินทางออกจากท่าเป็นครั้งแรกและในเส้นทางเดียวกับอาร์เอ็มเอส ไททานิก เคยเดินทางมาก่อนเมื่อ 100 ปีก่อน
ในระหว่างเดินทาง ผลกระทบของแผ่นดินไหวใต้น้ำทำให้ภูเขาน้ำแข็งในอาร์กติกยุบตัวลงและก่อให้เกิดสึนามิ ทำให้ภูเขาน้ำแข็งลูกหนึ่งบดด้านกราบขวาทั้งหมดของเรือและทำให้เกิดการระเบิดของใบพัดและเครื่องยนต์ ผู้โดยสารกว่าครึ่งจมน้ำตายเสียชีวิต แต่มีผู้โดยสารเพียงสองคนเท่านั้นที่รอดชีวิตและกำลังหาทางดิ้นรนหนีเอาชีวิตรอด
คำตอบรับ

ภาพยนตร์นี้ได้รับเสียงวิจารณ์จากนักวิจารณ์ส่วนใหญ่ในแง่ลบ ในเว็บไซต์ TheCriticalCritics.com ภาพยนตร์นี้ถูกระบุเรตติงเป็น "อย่าไปดู" ส่วนในรอตเทนโทเมโทส์ มีผู้รีวิว ไททานิก 2 หายนะเรือนรก เพียงสองอัน (ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2022) แต่ไม่มีเรตติงเห็นชอบ ในขณะที่IMDb ภาพยนตร์นี้ได้คะแนนไป 1.6/10 ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นความเห็นในแง่ลบ
แหล่งข้อมูลอื่น

ไททานิก 2 หายนะเรือนรก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ไททานิก 2 หายนะเรือนรก ที่รอตเทนโทเมโทส์
ไททานิก 2 หายนะเรือนรก เก็บถาวร 2015-07-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ ดิแอสไซลัม
โฮมแลนด์ (ภาพยนตร์)

| โฮมแลนด์ |
| --- | --- |
โปสเตอร์หนัง
กำกับ: นาโอะ คูโบตะ
เขียนบท: เค็นจิ อาโอกิ
นักแสดงนำ: เค็นอิจิ มัตสึยามะ
วันฉาย:   11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 (2014-02-11) (เบอร์ลิน)  1 มีนาคม ค.ศ. 2014 (2014-03-01) (ญี่ปุ่น) 
ความยาว: 118 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ภาษาญี่ปุ่น
โฮมแลนด์ (ญี่ปุ่น: 家路; โรมาจิ: Ieji) เป็นภาพยนตร์จากประเทศญี่ปุ่นปีพ.ศ. 2557 ประเภทดราม่า กำกับโดยนาโอะ คูโบตะ ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลินครั้งที่ 64
นักแสดง

เค็นอิจิ มัตสึยามะ
ยูโกะ ทานากะ
มาซาอากิ อูจิโนะ
เค็ง มิตสึอิชิ
โยจิ ทานากะ
เร็นจิ อิชิบาชิ
ซากูระ อันโด
ทากาชิ ยามานากะ
การยอมรับ > การยอมรับในทางการ

2014 (ครั้งที่ 64) เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลินครั้งที่ 64 - 6 - 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 - พานาโรมา *World Premiere
2014 (ครั้งที่ 34) เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติรัฐฮาวาย - 30 ตุลาคม - 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 - สปอร์ตไลค์ออนเจแปน *U.S. Premiere
แหล่งข้อมูลอื่น

Homeland ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ความตกลงหุ้นส่วนเศรษฐกิจภาคพื้นแปซิฟิก
ดูเพิ่ม

ความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก (เอเปก)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ความตกลงหุ้นส่วนเศรษฐกิจภาคพื้นแปซิฟิก
ความตกลงหุ้นส่วนยุทธศาสตร์ทางเศรษฐกิจภาคพื้นแปซิฟิก Trans-Pacific Strategic Economic Partnership Agreement - TPP, กรมอเมริกาและแปซิฟิกใต้ กระทรวงการต่างประเทศ, เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 ตุลาคม 2015, สืบค้นเมื่อ 8 ตุลาคม 2015.
Wikisource
กรีฑาสถานแห่งชาติ (ไทย)

| --- | --- |
ภาพถ่ายสนามกีฬาหลัก
th
ชื่อเต็ม: กรีฑาสถานแห่งชาติ
ชื่อเดิม: สนามกรีฑาสถาน
ที่ตั้ง: 154 ถนนพระรามที่ 1 แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
พิกัด: 13°44′45″N 100°31′44″E﻿ / ﻿13.7457°N 100.5289°E﻿ / 13.7457; 100.5289
ขนส่งมวลชน:  สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ
เจ้าของ: กรมพลศึกษา และ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ความจุ: 19,793 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2480
ก่อสร้าง: พ.ศ. 2480
เปิดใช้สนาม: พ.ศ. 2481
ปรับปรุง: พ.ศ. 2551
ต่อเติม: พ.ศ. 2484
งบประมาณในการก่อสร้าง: 170,000 บาท
สถาปนิก: พระสาโรชรัตนนิมมานก์ (สาโรช สุขยางค์)
การใช้งาน
ฟุตบอลทีมชาติไทย กีฬาแหลมทอง 1959 เอเชียนเกมส์ 1966 กีฬาแหลมทอง 1967 เอเชียนเกมส์ 1970 กีฬาแหลมทอง 1975 เอเชียนเกมส์ 1978 ซีเกมส์ 1985 กีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 1 งานฟุตบอลประเพณีจตุรมิตรสามัคคี งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์


 โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: อาคารกรีฑาสถานแห่งชาติ (สนามศุภชลาศัย)
ขึ้นเมื่อ: ยังไม่ขึ้นทะเบียนตาม พ.ร.บ.
เป็นส่วนหนึ่งของ: โบราณสถานในเขตกรุงเทพมหานคร
เลขอ้างอิง: 0008891
 
 
 
กรีฑาสถานแห่งชาติ (The National Stadium of Thailand) เป็นศูนย์กีฬาหลัก และสนามกีฬาแห่งชาติของประเทศไทย อยู่ในความดูแลของกรมพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา บนที่ดินของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เดิมเคยเป็นที่ตั้งของ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพลศึกษา และคณะพลศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ซึ่งหมดสัญญาเมื่อปี พ.ศ. 2540 ในปัจจุบันกรมพลศึกษาได้ส่งคืนสถานที่บางส่วนแก่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อใช้ประโยชน์ทางการศึกษา และใช้อาคารสถานที่ในส่วนที่ยังเช่าอยู่ เพื่อเป็นที่ทำการของกรมฯ ตลอดจนสมาคมหรือองค์กร ที่เกี่ยวข้องกับการกีฬา และนันทนาการต่าง ๆ
กรีฑาสถานแห่งชาติ ตั้งอยู่เลขที่ 154 ถนนพระรามที่ 1 แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

กรีฑาสถานแห่งชาติมีต้นกำเนิดจากการแข่งขันกรีฑานักเรียน ซึ่งโดยปกติจะจัดขึ้นในสนามกีฬาของโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ต่อมาในปี พ.ศ. 2477 นาวาโทหลวงศุภชลาศัย (บุง ศุภชลาศัย) อธิบดีกรมพลศึกษาคนแรก มีดำริในการจัดหาสถานที่ตั้ง สนามกีฬากลางกรมพลศึกษา, โรงเรียนฝึกหัดครูพลศึกษากลาง (ปัจจุบันคือคณะพลศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ) และสโมสรสถานลูกเสือ (ปัจจุบันเป็นที่ทำการของคณะลูกเสือแห่งชาติ) จนกระทั่งได้ทำสัญญากับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อเช่าที่ดินขนาด 77 ไร่ 1 งาน ที่ตำบลหอวัง บริเวณวังวินด์เซอร์เดิม เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2478 เป็นระยะเวลาทั้งสิ้น 29 ปี
ต่อมา เมื่อวันพุธที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2480 เวลาเช้า มีพระราชพิธีก่อพระฤกษ์ (พิธีวางศิลาฤกษ์) โดยคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ขณะเดียวกันก็ให้ย้ายการแข่งขันกรีฑานักเรียนไปจัดที่ท้องสนามหลวงเป็นการชั่วคราว ในปีต่อมา (พ.ศ. 2481) กรมพลศึกษาจึงย้ายที่ทำการเข้ามาอยู่ภายในบริเวณกรีฑาสถานแห่งชาติ การใช้กรีฑาสถานแห่งชาติเป็นครั้งแรก เกิดขึ้นเมื่อ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร เสด็จพระราชดำเนินทรงเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดการแข่งขันกรีฑาประชาชนชาย ประจำปี พ.ศ. 2481 ซึ่งเปลี่ยนสถานที่จัดมาจากท้องสนามหลวง
ทั้งนี้ สนามกรีฑาสถานจัดสร้างแล้วเสร็จพร้อมใช้งาน ในราวปี พ.ศ. 2484 ซึ่งประกอบไปด้วย สนามฟุตบอลพื้นหญ้าขนาดมาตรฐานพร้อมลู่วิ่งรอบนอก, อัฒจันทร์ทิศตะวันตก จำนวน 20 ชั้น ตอนกลางมีที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว,พระบรมวงศานุวงศ์ หรือผู้แทนพระองค์ เบื้องหลังประดับตราพระมหาพิชัยมงกุฏและอุณาโลม พระราชสัญลักษณ์ประจำพระองค์พระมหากษัตริย์ไทย มีหลังคารูปเพิงแหงนไม่มีเสาค้ำปกคลุมตลอดแนว และอัฒจันทร์ทิศเหนือ จำนวน 20 ชั้นเท่ากัน ส่วนด้านนอกสนาม ที่ยอดเสามุมซ้ายขวาของมุขกลาง มีรูปปั้นนูนสูงขนาดใหญ่ เป็นภาพพระพลบดีทรงช้างไอยราพต สัญลักษณ์ประจำกรมพลศึกษา ส่วนริมสุดทางซ้ายขวา ขนาบด้วยหอคอยสองข้าง พร้อมประตูทั้งสองฝั่ง ทิศตะวันออกเรียกว่าประตูช้าง ทิศตะวันตกเรียกว่าประตูไก่ และมีห้องทำงานกับห้องน้ำอยู่ในช่วงเชื่อมต่อ ระหว่างมุขกลางและหอคอยทั้งสองข้าง ทั้งนี้ การก่อสร้างอัฒจันทร์ทิศตะวันออกและทิศใต้ ก็ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง จนแล้วเสร็จสมบูรณ์ตามมาในภายหลัง
ล่าสุด ในปี พ.ศ. 2551 มีการปรับปรุงบริเวณกรีฑาสถานแห่งชาติครั้งใหญ่ เนื่องในโอกาสครบรอบ 70 ปี ซึ่งประกอบด้วย ส่วนหน้าปะรำที่ประทับ ในสนามศุภชลาศัย ประดับด้วยพระบรมมหาราชวังจำลอง หน้ามุขทางขึ้น ตกแต่งคล้ายกับพระราชวังวินด์เซอร์ ที่สหราชอาณาจักร ปลูกต้นไม้รอบบริเวณสนาม ติดตั้งเก้าอี้บนอัฒจันทร์ทั้งหมด และปรับพื้นสนามหญ้าใหม่ ในส่วนสนามเทพหัสดิน อาคารกีฬานิมิบุตร และ อาคารจันทนยิ่งยง มีการปรับปรุงตกแต่ง ทาสี ติดตั้งเก้าอี้ ทำพื้นสนามหญ้า ตลอดจนปรับปรุงพื้นถนนภายในบริเวณกรีฑาสถานแห่งชาติทั้งหมด
อาคารสถานที่ภายในกรีฑาสถานแห่งชาติ > สนามศุภชลาศัย

บทความหลัก: สนามศุภชลาศัย
สนามศุภชลาศัย เป็นสนามกีฬาหลักของกรีฑาสถานแห่งชาติ มีลู่วิ่งสังเคราะห์สำหรับจัดการแข่งขันกรีฑา ใช้ในการแข่งขันกีฬานัดสำคัญ มีหลังคา 1 ด้าน พร้อมทั้งอัฒจันทร์โดยรอบ ปัจจุบันมีความจุผู้ชมรวม 19,793 ที่นั่ง มีชื่อเดิมว่า สนามกรีฑาสถาน ต่อมาเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 กรมพลศึกษาเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันตามชื่อของหลวงศุภชลาศัย ผู้จัดสร้างกรีฑาสถานแห่งชาติ
อาคารสถานที่ภายในกรีฑาสถานแห่งชาติ > สนามฟุตบอลเทพหัสดิน

สนามฟุตบอลเทพหัสดิน เป็นสนามกีฬากลางแจ้ง มีลู่วิ่งสำหรับจัดการแข่งขันกรีฑา ใช้ในการแข่งขันและฝึกซ้อมกีฬาทั่วไป ความจุรวม 6,378 ที่นั่ง สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2508 มีชื่อเดิมว่า สนามฮอกกี้ เนื่องจากใช้เป็นสนามแข่งขันฮอกกี้ ในกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 5 ประจำปี พ.ศ. 2509
ต่อมาในปี พ.ศ. 2526 กรมพลศึกษาเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึง มหาเสวกเอก เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) บิดาแห่งกีฬาฟุตบอลในประเทศไทย และ นาค เทพหัสดิน ณ อยุธยา อดีตรักษาการอธิบดีกรมพลศึกษา
อาคารสถานที่ภายในกรีฑาสถานแห่งชาติ > สนามจินดารักษ์

สนามจินดารักษ์ ปัจจุบันเป็นศูนย์สาธิตและฝึกซ้อมกีฬาชายหาดแห่งชาติ ในอดีตเป็นสนามกีฬากลางแจ้ง สำหรับใช้ในการแข่งขันระดับรองและการฝึกซ้อมกีฬาทั่วไป มีชื่อเดิมว่า สนามกีฬาต้นโพธิ์ สร้างขึ้นภายหลังสงครามมหาเอเชียบูรพา ต่อมาในปี พ.ศ. 2526 กรมพลศึกษาเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึง มหาเสวกโท พระยาจินดารักษ์ (จำลอง สวัสดิ์-ชูโต) อดีตอธิบดีกรมพลศึกษา
อาคารสถานที่ภายในกรีฑาสถานแห่งชาติ > สระว่ายน้ำวิสุทธารมณ์

สระว่ายน้ำวิสุทธารมณ์ เป็นสระว่ายน้ำขนาดมาตรฐานแข่งขัน พร้อมทั้งหอกระโดดและอุปกรณ์ต่าง ๆ รวมถึงมีอัฒจันทร์สองฝั่ง ใช้ในการแข่งขันและฝึกซ้อมกีฬาทางน้ำ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2504 โดยดำริของ กอง วิสุทธารมณ์ อธิบดีกรมพลศึกษาในขณะนั้น ต่อมากรมพลศึกษาจึงเปลี่ยนจากชื่อเดิมคือ สระว่ายน้ำโอลิมปิก เป็นชื่อปัจจุบัน เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงผู้ริเริ่มจัดสร้าง
อาคารสถานที่ภายในกรีฑาสถานแห่งชาติ > อาคารกีฬานิมิบุตร

อาคารกีฬานิมิบุตร เป็นสนามกีฬาในร่ม สำหรับการแข่งขันและฝึกซ้อมกีฬาในร่ม สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2506 เพื่อให้สมาคมมวยสากลสมัครเล่นแห่งประเทศไทย ใช้เป็นสถานที่จัดแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย ครั้งที่ 1 มีชื่อเดิมว่า อาคารยิมเนเซียม 1 ต่อมาเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2528 กรมพลศึกษาเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึง พลโท เผชิญ นิมิบุตร อดีตอธิบดีกรมพลศึกษา
อาคารสถานที่ภายในกรีฑาสถานแห่งชาติ > อาคารจันทนยิ่งยง

อาคารจันทนยิ่งยง เป็นสนามกีฬาในร่ม สำหรับการแข่งขันและฝึกซ้อมกีฬาในร่ม ตลอดจนฝึกกายบริหาร สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2508 เพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 5 มีชื่อเดิมว่า อาคารยิมเนเซียม 2 และในปีถัดมา (พ.ศ. 2509) กรมพลศึกษาเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึง หลวงประเวศวุฑฒศึกษา (ประเวศ จันทนยิ่งยง) อดีตอธิบดีกรมพลศึกษา
อาคารสถานที่ภายในกรีฑาสถานแห่งชาติ > สถานที่อื่น

สนามวอร์ม 200 เมตร เป็นสนามฝึกซ้อมขนาดเล็ก ตั้งอยู่ระหว่างสนามศุภชลาศัย และสนามเทพหัสดิน สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2521 เพื่อเป็นสถานที่อบอุ่นร่างกายของนักกรีฑา ที่เข้าแข่งขันในกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 8 ตามมาตรฐานการแข่งขันกรีฑาระดับนานาชาติ
ลานอุทยานนันทนาการ เป็นสถานที่สำหรับจัดกิจกรรมนันทนาการต่างๆ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2549
ลานกีฬาอเนกประสงค์ เป็นสถานที่สำหรับออกกำลังกาย และจัดกิจกรรมต่างๆ ตั้งอยู่หน้าอาคารกีฬานิมิบุตร
สถานที่สำคัญใกล้เคียง

สถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน
โลตัส สาขาพระราม 1
สำนักงานลูกเสือแห่งชาติ (ปัจจุบันย้ายที่ทำการไปที่ ค่ายลูกเสือวชิราวุธ ตำบลบางพระ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี)
ศูนย์การค้าเอ็มบีเค เซ็นเตอร์
รถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ
ดูเพิ่ม

ศูนย์กีฬาหัวหมาก (ราชมังคลากีฬาสถาน)
ศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย-ญี่ปุ่น) ดินแดง
แหล่งข้อมูลอื่น

รายละเอียดสนามกีฬาแห่งชาติ เก็บถาวร 2012-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์กรมพลศึกษา
มุขหน้าของสนามศุภชลาศัย หรือ สนามกีฬาแห่งชาติ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566
ภายในสนามกีฬาแห่งชาติ
อาคารกีฬานิมิบุตร ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566
ตำบลอ้อมเกร็ด

| ตำบลอ้อมเกร็ด |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Om Kret

ประเทศ: ไทย
จังหวัด: นนทบุรี
อำเภอ: ปากเกร็ด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3.97 ตร.กม. (1.53 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 4,829 คน
 • ความหนาแน่น: 1,216.37 คน/ตร.กม. (3,150.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 11120
รหัสภูมิศาสตร์: 120609
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
อ้อมเกร็ด เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาตรงข้ามเกาะเกร็ด ตำบลนี้มีฝั่งแม่น้ำระยะทางสั้น ๆ เมื่อเทียบกับตำบลข้างเคียง ทำให้มีรูปพื้นที่คล้ายถุงไปขยายกว้างขึ้นตามแนวคลองบางบัวทองและตอนในด้านตะวันตกเฉียงใต้ ในอดีตบริเวณนี้เป็นพื้นที่ปิด ไม่มีทางหลวงสายหลักหรือถนนสายใหญ่เข้าถึง มีเพียงคลองและถนนสายเล็ก ๆ ที่ใช้เป็นเส้นทางสัญจรในท้องที่ และมีประชากรอาศัยอยู่เบาบาง ส่วนมากประกอบอาชีพทำนาและทำสวนผลไม้ แต่หลังจากที่มีการเปิดใช้ถนนราชพฤกษ์ใน พ.ศ. 2548 ความเจริญได้หลั่งไหลเข้าสู่พื้นที่อย่างรวดเร็วพร้อมกับการย้ายถิ่นเข้ามาของผู้คนจากภายนอก ปัจจุบันในตำบลอ้อมเกร็ดมีทั้งชุมชนดั้งเดิมที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมคลองต่าง ๆ และชุมชนใหม่ที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ตามถนนสายหลักและสายรอง
ประวัติ

ตำบลอ้อมเกร็ดเดิมเป็นท้องที่หนึ่งของอำเภอบางบัวทอง มีชื่อว่า ตำบลบางบัวทอง โดยได้ชื่อมาจากคลองบางบัวทองซึ่งเป็นคลองสายหลักในพื้นที่ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2463 กระทรวงนครบาลได้โอนตำบลบางบัวทองจากอำเภอบางบัวทองมาขึ้นกับอำเภอปากเกร็ดเพื่อความเหมาะสมด้านการปกครอง โดยในคราวเดียวกันนี้ยังได้เปลี่ยนชื่อตำบลบางบัวทองเป็น ตำบลอ้อมเกร็ด ตามลักษณะที่ตั้งที่อยู่ทางด้านอ้อมของเกาะเกร็ด และเปลี่ยนชื่อตำบลพระภิมลเป็นตำบลบางบัวทองแทน
ใน พ.ศ. 2540 กระทรวงมหาดไทยได้ออกประกาศกำหนดเขตตำบลในท้องที่อำเภอปากเกร็ด โดยกำหนดให้คลองบางพลับใหญ่ตั้งแต่คลองขุนมหาดไทย (ท่าลาย) ไปจนถึงแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นแนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างตำบลอ้อมเกร็ดกับตำบลบางพลับ แต่เนื่องจากแนวแบ่งเขตดังกล่าวไม่เป็นไปตามข้อเท็จจริงที่ยึดถือกันมาในพื้นที่ ใน พ.ศ. 2556 กระทรวงมหาดไทยจึงออกประกาศกำหนดเขตตำบลในท้องที่อำเภอปากเกร็ดเป็นฉบับที่ 2 โดยกำหนดให้ถนนในหมู่บ้านจัดสรร กำแพงหมู่บ้านจัดสรร แนวอาคารพาณิชย์ ถนนราชพฤกษ์ คลองหัวจิก (รางปลิง) และคลองบางน้อยเป็นแนวแบ่งเขตระหว่างตำบลทั้งสอง
ปัจจุบันองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดูแลตำบลอ้อมเกร็ดเต็มพื้นที่นั้นมีฐานะเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลอ้อมเกร็ด ซึ่งได้รับการยกฐานะจากเดิมที่เป็นสภาตำบลอ้อมเกร็ดในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลอ้อมเกร็ดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอปากเกร็ด มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบางพลับ (อำเภอปากเกร็ด) มีแนวกึ่งกลางถนนในหมู่บ้านดิเอมเมอรัลด์การ์เด้นแอนด์สปอร์ตคลับ แนวกำแพงหมู่บ้านดิเอมเมอรัลด์การ์เด้นแอนด์สปอร์ตคลับ แนวอาคารพาณิชย์จรัสล้อแม็ก แนวขอบถนนราชพฤกษ์ แนวกำแพงหมู่บ้านพฤกษ์ภิรมย์ คลองหัวจิก (รางปลิง) และคลองบางน้อยเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเกาะเกร็ด (อำเภอปากเกร็ด) มีแนวกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลท่าอิฐ (อำเภอปากเกร็ด) ตำบลบางรักน้อย (อำเภอเมืองนนทบุรี) และตำบลบางรักพัฒนา (อำเภอบางบัวทอง) มีแนวกึ่งกลางคลองบางบัวทองเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลพิมลราช (อำเภอบางบัวทอง) มีแนวกึ่งกลางคลองขุนมหาดไทย (ท่าลาย) เป็นเส้นแบ่งเขต
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลอ้อมเกร็ดแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านท่าลาน
หมู่ที่ 2 บ้านวัดสิงห์ทองหรือบ้านคลองบางบัวทอง
หมู่ที่ 3 บ้านคลองบางปะกุนหรือบ้านคลองบางนา
หมู่ที่ 4 บ้านคลองตะเคียนหรือบ้านคลองยายจัน
หมู่ที่ 5 บ้านคลองบ้านเก่า
หมู่ที่ 6 บ้านคลองบางน้อย
การคมนาคม

ถนนสายหลักในพื้นที่ตำบลอ้อมเกร็ด ได้แก่
ถนนราชพฤกษ์ (ทางหลวงชนบท นบ.3021)
ถนนสายรองในพื้นที่ตำบลอ้อมเกร็ด ได้แก่
ทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 1-0020 (วังข่า–วัดสิงห์ทอง)
ทางหลวงท้องถิ่นสายวัดใหญ่สว่างอารมณ์–ขุนมหาดไทย
ซอยอ้อมเกร็ด 4 (ถนนสายบางน้อย)
ตำบลบางตะไนย์

| ตำบลบางตะไนย์ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Bang Tanai
วัดตำหนักเหนือ

ประเทศ: ไทย
จังหวัด: นนทบุรี
อำเภอ: ปากเกร็ด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4.12 ตร.กม. (1.59 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 6,798 คน
 • ความหนาแน่น: 1,650.0 คน/ตร.กม. (4,273 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 11120
รหัสภูมิศาสตร์: 120605
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลบางตะไนย์ |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.บางตะไนย์
พิกัด: 13°55′10.7″N 100°29′43.08″E﻿ / ﻿13.919639°N 100.4953000°E﻿ / 13.919639; 100.4953000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นนทบุรี
อำเภอ: ปากเกร็ด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4.12 ตร.กม. (1.59 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 6,798 คน
 • ความหนาแน่น: 1,650.0 คน/ตร.กม. (4,273 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06120606
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 43/8 หมู่ที่ 5 ตำบลบางตะไนย์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 11120
เว็บไซต์: www.bangtanai.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บางตะไนย์ เป็นตำบลในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลบางตะไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลคลองข่อย และตำบลบางคูวัด (อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบางพูด
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลปากเกร็ด ตำบลเกาะเกร็ด และตำบลคลองพระอุดม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลคลองพระอุดม
ประวัติ

ตั้งแต่ปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา บางตะไนย์อาศัยอยู่อย่างเป็นปึกแผ่นโดยชาวมอญจำนวนมากอาศัยพื้นที่ตามแม่น้ำเจ้าพระยา เช่น บางคูวัด ในจังหวัดปทุมธานี หลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2310 พื้นที่ตรงนี้ร้างไป สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ต่อมาโปรดเกล้าฯ ให้ชาวมอญกลับมาอาศัยอดีตหมู่บ้านแห่งนี้ ปี พ.ศ. 2365 ชาวมอญจำนวนมากอพยพจากพม่า เข้ามาอาศัยในสยาม พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้อาศัยที่บางตะไนย์ บางพูด และคลองบ้านแหลมใหญ่ ซึ่งได้อาศัยในพื้นที่สืบมาจนถึงปัจจุบัน
ชื่อ บางตะไนย์ หมายถึง พื้นที่ที่ปลูกต้นข่อย ในภาษามอญเรียกพืชพันธุ์นี้ว่า คะไน แต่ภาษาไทยเรียกเพี้ยนเป็น ตะไน คำว่า บาง ในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน หมายถึง หมู่บ้านหรือชุมชนที่ตั้งอยู่ริมน้ำ พื้นที่ของบางตะไนย์ครอบคลุมไปถึงจังหวัดปทุมธานี ซึ่งมีเขตติดต่อกันมีวัดบางตะไนย์อยู่ในชุมชนบางตะไนย์ แต่เมื่อมีการแบ่งเขตการปกครองของจังหวัดนนทบุรีกับจังหวัดปทุมธานี โดยใช้คลองบางตะไนย์เป็นแนวแบ่งเขต วัดบางตะไนย์ปัจจุบันจึงไปอยู่ในเขตจังหวัดปทุมธานี ส่วนตําบลบางตะไนย์ในเขตจังหวัดนนทบุรีไม่มีชื่อวัดบางตะไนย์
ปี พ.ศ. 2490 นายลิขิต สัตยายุทธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดนนทบุรี พร้อมกับร้อยเอกพิพัฒน์ พิพัฒน์สุรการ รองปลัดกระทรวงมหาดไทยลงนามแทนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศแยกพื้นที่ ได้แก่ หมู่ 5 บ้านวัดบางจาก, หมู่ 6 บ้านลำภูรวย, หมู่ 7 บ้านแหลมเหนือ, หมู่ 8 บ้านแหลมกลาง ของตำบลบางตะไนย์ กับหมู่ 12 บ้านปากคลอง และหมู่ 13 บ้านคลองพระอุดม ของตำบลอ้อมเกร็ด รวมเป็น 6 หมู่บ้าน ไปตั้งเป็น ตำบลคลองพระอุดม
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

พื้นที่ตำบลบางตะไนย์ประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 5 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 6,798 คน แบ่งเป็นชาย 3,172 คน หญิง 3,626 คน (เดือนธันวาคม 2566) มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับ 10 ในอำเภอปากเกร็ด
* ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
| หมู่บ้าน | พ> ศ. 2566 | พ> ศ. 2565 | พ> ศ. 2564 | พ> ศ. 2563 | พ> ศ. 2562 | พ> ศ. 2561 | พ> ศ. 2560 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แหลมเหนือ | 2,631 | 2,375 | 2,100 | 1,874 | 1,648 | 1,494 | 1,453 |
| ตาล | 2,527 | 2,289 | 2,110 | 1,989 | 1,902 | 1,782 | 1,759 |
| ตำหนัก | 681 | 698 | 677 | 674 | 656 | 640 | 620 |
| น้อย | 558 | 560 | 568 | 582 | 593 | 588 | 594 |
| แหลม | 401 | 415 | 424 | 422 | 426 | 424 | 428 |
| รวม | 6,798 | 6,337 | 5,879 | 5,541 | 5,225 | 4,928 | 4,854 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลบางตะไนย์เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบางตะไนย์ ในปี พ.ศ. 2516 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบางตะไนย์มี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 4.12 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,470 คน และ 817 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบางตะไนย์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบางตะไนย์
ความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศอินเดีย

ประเทศอินเดีย มีประชากรป่าของเสือโคร่งมากที่สุดในโลก
สิงโตอินเดียเพศผู้ที่อุทยานแห่งชาติป่ากิร ซึ่งเป็นป่าเพียงแห่งเดียวที่มีประชากรของสิงโตเอเชียหลงเหลืออยู่ในโลก
สัตว์นักล่าที่ใกล้สูญพันธุ์มากที่สุดอันดับต้น ๆ ของประเทศอินเดียปี ค.ศ.  2010 หมาในอยู่ในข่ายของภาวะใกล้สูญพันธุ์ ซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่มีสมาชิกน้อยกว่า 2,500 ตัวที่หลงเหลืออยู่ในโลก
ความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศอินเดีย ประกอบด้วยส่วนผสมของสายพันธุ์ที่แตกต่างกันของสิ่งมีชีวิต นอกเหนือจากสัตว์เลี้ยงเพื่อการปศุสัตว์ที่สำคัญ อย่างเช่น วัว, ควาย, แพะ, สัตว์ปีก และอูฐ ประเทศอินเดียยังมีความหลากหลายที่น่าอัศจรรย์ของสัตว์พื้นเมืองภายในประเทศ โดยเป็นบ้านของเสือโคร่งเบงกอล, สิงโตอินเดีย, งูเหลือม, หมาป่า, หมาจิ้งจอก, หมี, จระเข้, หมาใน, ลิง, งู, สายพันธุ์แอนทิโลป, สายพันธุ์กระทิง และช้างเอเชีย ความหลากหลายทางชีวภาพที่อุดมสมบูรณ์ของภูมิภาคมีอยู่ในอุทยานแห่งชาติกว่า 120 แห่ง, เขตสงวนชีวมณฑล 18 แห่ง, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ากว่า 500 แห่งทั่วประเทศ ประเทศอินเดียมีความหลากหลายทางชีวภาพในภูมิภาคมากที่สุดในบางส่วน และมีพื้นที่ที่มีความสำคัญเป็นพิเศษด้านความหลากหลายทางชีวภาพสามแห่งจากทั้งหมดที่มีอยู่ 34 แห่งในโลก – หรือเป็นที่ให้พัก – ซึ่งได้แก่แนวเทือกเขากาตตะวันตก, เทือกเขาหิมาลัยตะวันออก และเขตอินเดียและพม่า เนื่องจากประเทศอินเดียเป็นบ้านของสายพันธุ์สัตว์ที่หายากและถูกคุกคามเป็นจำนวนมาก การจัดการความหลากหลายทางชีวภาพภายในประเทศจึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการรักษาสายพันธุ์เหล่านี้ ประเทศอินเดียเป็นหนึ่งในสิบเจ็ดประเทศที่มีความหลากหลายทางชีวภาพอุดมสมบูรณ์ โดยอ้างถึงกรณีศึกษาหนึ่ง ประเทศอินเดียกับสิบหกประเทศที่มีความหลากหลายทางชีวภาพอุดมสมบูรณ์ เป็นบ้านพักอาศัยสำหรับความหลากหลายทางชีวภาพของโลกประมาณ 60 ถึง 70  เปอร์เซ็นต์
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of: Government of India, Ministry of Environment & Forests
“Legislations on Environment, Forests, and Wildlife” from the Official website of: Government of India, Ministry of Environment & Forests เก็บถาวร 2010-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
“India’s Forest Conservation Legislation: Acts, Rules, Guidelines”, from the Official website of: Government of India, Ministry of Environment & Forests เก็บถาวร 2010-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Wildlife Legislations, including - “The Indian Wildlife (Protection) Act” from the Official website of: Government of India, Ministry of Environment & Forests เก็บถาวร 2010-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน