stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เซอมารัง
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

เซอมารังมีสภาพภูมิอากาศเป็นแบบป่าฝนเขตร้อน ตั้งอยู่บนเส้นมรสุมเขตร้อน เป็นเมืองที่มีคุณสมบัติอากาศแบบร้อนชื้น และแห้งอย่างเห็นได้ชัดในเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม อุณหภูมิเฉลี่ยในเมือง โดยประมาณ 28 องศาเซลเซียส
| ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเซอมารัง> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 29.4 (85) | 29.4 (85) | 30 (86) | 31.1 (88) | 31.7 (89) | 31.7 (89) | 31.7 (89) | 31.7 (89) | 32.2 (90) | 32.2 (90) | 31.1 (88) | 30 (86) | 31.02 (87.8) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 25 (77) | 25 (77) | 25 (77) | 25.6 (78) | 25.6 (78) | 25 (77) | 24.4 (76) | 24.4 (76) | 25 (77) | 25.6 (78) | 25.6 (78) | 25 (77) | 25.09 (77.2) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 430 (16.93) | 360 (14.17) | 320 (12.6) | 230 (9.06) | 160 (6.3) | 80 (3.15) | 80 (3.15) | 60 (2.36) | 100 (3.94) | 160 (6.3) | 220 (8.66) | 330 (12.99) | 2,780 (109.45) |
แหล่งที่มา: Weatherbase
เศรษฐกิจ

ส่วนตะวันตกของเมือง เป็นพื้นที่สวนอุตสาหกรรมและโรงงานหลายแห่ง ท่าเรือของเซอมารังตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองและเป็นท่าเรือหลักของจังหวัดชวากลาง มีการผลิตสินค้า เช่น สิ่งทอ เครื่องเรือน และอาหารแปรรูป ธนาคารหลายแห่งในอินโดนีเซียมีสำนักงานใหญ่ในเซอมารัง ส่วนใหญ่สำนักงานเหล่านี้จะตั้งอยู่ในใจกลางเมือง และยังมีโรงแรมขนาดใหญ่ไว้รองรับนักเดินทาง นักธุรกิจและนักท่องเที่ยวด้วยเช่นกัน
การขนส่ง > ทางอากาศ

เซอมารังมีการขนส่งทางอากาศด้วย โดยมีสนามบินนานาชาติ Achmad Yani ซึ่งมีเที่ยวบินต่อวันไปยังเมืองต่าง ๆ ของอินโดีเซีย และยังมีเที่ยวบินจากต่างประเทศด้วย เช่น สิงคโปร มาเลเซีย
การขนส่ง > ทางบก

เซอมารังมีบริการ แท็กซี่สาธารณะ รถโดยสารประจำทาง รวมถึงรถไฟด้วย
การขนส่ง > ทางทะเล

มีท่าเรือเพื่อขนส่งสินค้า และท่าเรือโดยสารด้วย (Tanjung Mas seaport)
วัฒนธรรม

ประชากรของเซอมารังส่วนใหญ่เป็นชาวเกาะชวา รวมถึงชาวอินโดนีเชียจากเกาะต่าง ๆ ด้วย มีชาวจีนอาศัยอยู่ในใจกลางเมือง และมีอิทธิพลทางด้านเศรษฐกิจ ภาษาพูดมีการพูดภาษาอินโดนีเซียและชวา เป็นหลักและยังมีการพูดภาษาจีนฮกเกี้ยน ภาษาจีนกลาง ในการติดต่อธุรกิจด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอินโดนีเซีย)
คู่มือการท่องเที่ยว เซอมารัง จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กเมืองหลักของจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
| เกาะสุมาตรา |  จัมบี  ตันจุงปีนัง  บันดาร์ลัมปุง  บันดาอาเจะฮ์  เบิงกูลู  ปังกัลปีนัง  ปาดัง  ปาเล็มบัง  เปอกันบารู  เมดัน  |  |
| เกาะชวา |  จาการ์ตา  ซูราบายา  เซอมารัง  เซอรัง  บันดุง  ยกยาการ์ตา  |  |
| กาลีมันตัน |  ซามารินดา  ตันจุงเซอโลร์  บันจาร์บารู  ปนเตียนัก  ปาลังการายา  |  |
| หมู่เกาะซุนดาน้อย |  กูปัง  เด็นปาซาร์  มาตารัม  |  |
| เกาะซูลาเวซี |  เกินดารี  โก-รนตาโล  ปาลู  มากัซซาร์  มานาโด  มามูจู  |  |
| หมู่เกาะมาลูกู |  โซฟีฟี  อัมบน  |  |
| ปาปัว |  จายาปูรา  โซ-รง  นาบีเร  มานก-วารี  เมอเราเก  วาเมนา  |  |
| อดีตเมืองหลัก |  ซีงาราจา  ดิลี  เตอร์นาเต  บันจาร์มาซิน  บูกิตติงงี  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA
ชัง ฮี-แจ

| ชัง ฮี-แจ |
| --- | --- |
เกิด: พ.ศ. 2194
ถึงแก่กรรม: 29 ตุลาคม พ.ศ. 2244
ชัง ฮี-แจ (เกาหลี: 장희재; ค.ศ. 1651? — 29 ตุลาคม ค.ศ. 1701) เป็นขุนนางคนสำคัญและเป็นแกนนำขุนนางฝ่ายใต้ในรัชสมัย พระเจ้าซุกจงและเป็นพระเชษฐาของชัง ฮี-บิน
ประวัติ

จัง ฮี-แจ เกิดเมื่อใดไม่ทราบแน่ชัดแต่สันนิษฐานว่าประมาณ ค.ศ. 1651 ต่อมาได้เข้ารับราชการแต่ถูกเนรเทศเพราะกระทำความผิดในเวลาต่อมา จางอ๊กจอง ผู้เป็นน้องสาวได้ถวายตัวเป็น "จางซังกุง" และเมื่อได้เป็นพระสนมฮีบินพระนางได้กราบทูลให้พระเจ้าซุกจงอภัยโทษและเรียกตัว จัง ฮี-แจ กลับมารับราชการ
เรืองอำนาจ

เมื่อ จัง ฮี-แจ ได้กลับเข้ารับราชการเป็นช่วงที่ราชสำนักเปลี่ยนขั้วทางการเมืองพอดีจากฝ่ายตะวันตกเป็นฝ่ายใต้ทำให้เขาทรงอิทธิพลในราชสำนักเพราะน้องสาวของเขาได้ขึ้นเป็นพระมเหสีแต่แล้วเหตุการณ์กลับพลิกผันเมื่อพระเจ้าซุกจงไต่สวนคดีการสิ้นพระชนม์ของพระพันปีมยองซองใหม่แล้วพบว่าพระมเหสีอินฮย็อน มิได้เป็นผู้บงการแต่เป็นพระสนมฮีบินที่เป็นผู้บงการซึ่งขุนนางฝ่ายตะวันตกกราบทูลให้สำเร็จโทษแต่พระเจ้าซุกจงสงสารองค์ชายรัชทายาทลียุนที่จะต้องกำพร้าพระมารดาจึงโปรดให้ปลดออกจากตำแหน่งพระมเหสีลงไปเป็นพระสนมเอกตามเดิมทำให้พระสนมฮีบินมิพอพระทัยมีรับสั่งให้ จัง ฮี-แจ ไปจ้างหมอคุณไสยทำร้ายพระมเหสีอินฮย็อนจนประชวรและสิ้นพระชนม์ในที่สุด
สิ้นชีวิต

หลังจากที่พระมเหสีอินฮย็อนสิ้นพระชนม์แล้วพระเจ้าซุกจงจึงโปรดให้สืบสวนและพบว่าพระสนมฮีบิน, จัง ฮี-แจ เป็นผู้บงการจึงโปรดให้เข้าค้นพระตำหนักของพระสนมพบของทำคุณไสยจำนวนมากจึงโปรดให้นำตัวพระสนมฮีบินไปสำเร็จโทษด้วยการประทานยาพิษส่วน จัง ฮี-แจ พร้อมคนสนิทโปรดให้นำตัวไปประหารด้วยการตัดคอ
จัง ฮี-แจ ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปี ค.ศ. 1701
ข้อมูลเพิ่มเติม

หลังจากจบคดีดังกล่าวพระเจ้าซุกจงโปรดเกล้าให้ตรากฎมณเฑียรบาลเพิ่มเข้าไปว่าห้ามแต่งตั้งพระสนมขึ้นเป็นพระมเหสีอีกต่อไป
กาลคาอ์ยอ

| กาลคาอ์ยอ |
| --- | --- |
เมือง
ด้านนอกโรงแรมคามาลในกาลคาอ์ยอ
กาลคาอ์ยอที่ตั้งในประเทศโซมาเลีย
พิกัด: 6°46′11″N 47°25′51″E﻿ / ﻿6.76972°N 47.43083°E﻿ / 6.76972; 47.43083
Country:  โซมาเลีย 
แคว้น: มูดุก
ตำบล: กาลคาอ์ยอ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Saeed Abdi Farah
ประชากร
 • ทั้งหมด: 545,000 คน
เขตเวลา: UTC+3 (EAT)
กาลคาอ์ยอ (โซมาลี: Gaalkacyo; อาหรับ: جالكعيو; อิตาลี: Gallacaio) เป็นเมืองในประเทศโซมาเลีย และเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของแคว้นมูดุก ซึ่งเป็นภูมิภาคตอนกลางของโซมาเลีย เมืองจะแบ่งออกเป็นสองโซนที่ส่วนหลักส่วนทางตอนเหนือควบคุมโดยรัฐพุนต์แลนด์ ในขณะที่ส่วนใต้จะถูกควบคุมโดยรัฐกัลมูดุก ในช่วงต้นเมืองถูกปกครองโดยสุลต่านแห่งโฮบโย และต่อมากลายเป็นส่วนหนึ่งของอิตาเลียนโซมาลีแลนด์ เมืองเติบโตขึ้นอย่างมากในช่วงไม่กี่ครั้งและทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการค้า เมืองนี้มีประชากรประมาณ 545,000 คน
กาลิลี

สวนผลไม้ในกาลิลีตอนบน
กาลิลี (ฮีบรู: הַגָּלִיל
‎, HaGalil; อาหรับ: الجليل, อักษรโรมัน: al-Jalīl) เป็นภูมิภาคที่ตั้งอยู่ในภาคเหนือของประเทศอิสราเอล เดิมหมายถึงส่วนที่เป็นภูเขาซึ่งแยกเป็นตอนบนและล่าง แต่ในปัจจุบันมักหมายถึงพื้นที่ที่อยู่ตอนเหนือของสันเขาช่วงเทือกเขาคาร์เมลจนถึงเทือกเขากิลบัว
แคมโบเดียบายนแอร์ไลน์

สายการบินแคมโบเดียบายนแอร์ไลน์  (เขมร: អាកាសចរណ៍ កម្ពុជា បាយ័ន/បាយ័នអ៊ែរឡាញ) เป็นสายการบินของประเทศกัมพูชา ฐานการบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ เจ้าของคือบริษัท บายนแอร์ไลน์ จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทลูกของจอยแอร์ สายการบินของจีน สายการบินลงทะเบียนให้บริการในเดือนเมษายน ค.ศ. 2014 และได้รับใบอนุญาตทำการเมื่อธันวาคม ค.ศ. 2014 และเปิดให้บริการเที่ยวบินครั้งแรกในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2014
ประวัติ

แคมโบเดียบายนแอร์ไลน์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2014 เพื่อมาลงทุนในตลาดการบินภายในประเทศที่กำลังเติบโต มีความเกี่ยวข้องกับสายการบินจีน จอยแอร์ และโรงงานผลิตเครื่องบิน AVIC
17 เมษายน ค.ศ. 2014: ก่อตั้งสายการบินในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา
21 สิงหาคม ค.ศ. 2014: ได้รับการอนุมัติให้ทำการ จากสำนักนายกรัฐมนตรีกัมพูชา
15 ธันวาคม ค.ศ. 2014: สั่งซื้อเครื่องบิน MA60 ลำแรก
30 ธันวาคม ค.ศ. 2014: เปิดเที่ยวบินแรก ระหว่างพนมเปญและเสียมราฐ
12 เมษายน ค.ศ. 2015: เปิดเที่ยวบินภายในประเทศไปยังจังหวัดพระสีหนุ
1 กรกฎาคม ค.ศ. 2015: เปิดเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม
จุดหมายปลายทาง > เส้นทาง

กัมพูชา
ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ - ท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ บินทุกวัน
ท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ - ท่าอากาศยานนานาชาติจังหวัดพระสีหนุ บินทุกวัน
ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ - ท่าอากาศยานนานาชาติจังหวัดพระสีหนุ สองเที่ยวต่อสัปดาห์
เวียดนาม
ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ - ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต (นครโฮจิมินห์) บินทุกวัน
จุดหมายปลายทาง > จุดหมายปลายทางในปัจจุบัน

| ประเทศ | จังหวัด | นคร | ท่าอากาศยาน |
| --- | --- | --- | --- |
| กัมพูชา | พนมเปญ | พนมเปญ | ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ |
| กัมพูชา | เสียมราฐ | เสียมราฐ | ท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ |
| กัมพูชา | พระสีหนุ | พระสีหนุ | ท่าอากาศยานนานาชาติจังหวัดพระสีหนุ |
| เวียดนาม | โฮจิมินห์ | โฮจิมินห์ | ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต |
ฝูงบินในปัจจุบัน

มีการวางแผนจะนำเข้าเครื่องบิน Xian MA60 จากโรงงาน AVIC ในประเทศจีน และตั้งเป้าให้มีเครื่องบิน 5 ลำ ภายในปลายปี ค.ศ. 2015 และมีการวางแผนระยะยาว โดยจะนำเข้าเครื่องบินอย่างน้อย 20 ลำ ภายในอีก 10 ปีต่อจากนี้
| เครื่องบิน | ให้บริการ | สั่งซื้อ | จำนวนที่นั่ง> ธ | จำนวนที่นั่ง> ป | จำนวนที่นั่ง> ทั้งหมด | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Airbus A320-200 | 1 ลำ | 9 ลำ |  ? |  ? |  ? | เครื่องบินลำใหม่ จะสั่งซื้อในไตรมาสที่สาม ค.ศ. 2016 |
| Xian MA60 | 2 ลำ | 18 ลำ | - | 60 | 60 |  |
| ทั้งหมด | 3 ลำ | 27 ลำ |  |  |  |  |
ดูเพิ่ม

การขนส่งในประเทศกัมพูชา
รายชื่อสายการบินในประเทศกัมพูชา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2014-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสายการบินในประเทศกัมพูชา |
| --- | --- | --- |
| ให้บริการ |  แอร์เอเชียแคมโบเดีย  แคมโบเดียแอร์เวย์  แคมโบเดียอังกอร์แอร์  สกายอังกอร์แอร์ไลน์  |  |
| ยกเลิกแล้ว |  แอร์ดรีม  อังกอร์แอร์เวย์  อัปสราอินเตอร์เนชันแนลแอร์  บัสซากาแอร์  แคมโบเดียแอร์ไลน์  แคมโบเดียบายนแอร์ไลน์  เฟิร์สแคมโบเดียแอร์ไลน์  เจซีอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์  กัมปูเจียแอร์ไลน์  แม่โขงแอร์ไลน์  พีเอ็มทีแอร์  เพรสซิเดนท์แอร์ไลน์  รอยัลแอร์แคมโบดจ์  รอยัลขะแมร์แอร์ไลน์  รอยัลพนมเปญแอร์เวย์  เสียมเรียบแอร์เวย์  โตนเลสาบแอร์ไลน์  วัดพนมแอร์ไลน์  |  |
จักรมณฑ์ ผาสุกวนิช

| จักรมณฑ์ ผาสุกวนิชม> ป.ช., ม.ว.ม., ร.จ.พ. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ดำรงตำแหน่ง 30 สิงหาคม พ.ศ. 2557 – 19 สิงหาคม พ.ศ. 2558
นายกรัฐมนตรี: พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา
ก่อนหน้า: ประเสริฐ บุญชัยสุข
ถัดไป: อรรชกา สีบุญเรือง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 (76 ปี)
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: นภาสิริ ผาสุกวนิช

จักรมณฑ์ ผาสุกวนิช กรรมการกฤษฎีกา เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา และเป็นอดีตปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม อดีตประธานกรรมการธนาคารซีไอเอ็มบีไทย อดีตนายกสมาคมสโมสรนักลงทุน
ประวัติ

จักรมณฑ์ ผาสุกวนิช เกิดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 เป็นบุตรของนายจรูญ ผาสุกวนิช กับนางมาลี ผาสุกวนิช สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี ด้านเศรษฐศาสตร์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาโท ด้านเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียสเตท ประเทศสหรัฐอเมริกา
จักรมณฑ์ ผาสุกวนิช สมรสกับ นาง นภาสิริ ผาสุกวนิช กรรมการอำนวยการสมาคมสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ (สกุลเดิม อนุกูลยุทธธน) มีบุตร 2 คน
การทำงาน

จักรมณฑ์ ผาสุกวนิช เคยดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเลขาธิการคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน และเป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน ในปี พ.ศ. 2538 จากนั้นได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน ในปี พ.ศ. 2544 ในช่วงรัฐบาลพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร และย้ายไปดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ในปีถัดมา จากนั้นจึงได้ดำรงตำแหน่งปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม หลังเกษียณอายุราชการเขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการธนาคารซีไอเอ็มบีไทย และเป็นประธานบริษัท พี.ซี.เอส.แมชีน กรุ๊ปโฮลดิ้ง จำกัด (มหาชน)
ในทางการเมือง นายจักรมณฑ์ เคยเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับกลุ่ม กปปส. โดยขึ้นปราศัยบนเวทีเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 และในปีเดียวกัน เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2541 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2540 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
กัลมูดุก

| รัฐกัลมูดุกแห่งโซมาเลีย Dowlad Goboleedka Galmudug ee Soomaaliya (โซมาลี) ولاية أرض البنط الصومالية (อาหรับ) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "คอลอบาอาลันเคด"
เพลงชาติ: คอลอบาอาลันเคด 

เมืองหลวง: ษุซะมะเร็บ
เมืองใหญ่สุด: ดรูมาเร็บ
ภาษาราชการ: ภาษาโซมาลี ภาษาอาหรับ 
การปกครอง: ประชาธิปไตยระบบประธานาธิบดี

• ประธานาธิบดี : อาห์เหม็ด อับดี ไคร
• รองประธานาธิบดี : กาลี ซิด
• ประธานรัฐสภา : โมฮัมเหม็ด เนอร์ กาคาร์ล
 
ปกครองตนเอง ภายใต้โซมาเลีย

• สถาปนารัฐปกครองตนเอง : 14 สิงหาคม พ.ศ. 2549
 
พื้นที่
• รวม: 115,370 ตารางกิโลเมตร (44,540 ตารางไมล์)
• แหล่งน้ำ (%): n/a
ประชากร
• ประมาณ: 2.32 ล้านคน (พ.ศ. 2562)
ขับรถด้าน: ขวา
รหัสโทรศัพท์: +252 (โซมาเลีย)
รหัส ISO 3166: SO
โดเมนบนสุด: .so
เว็บไซต์ https://galmudug.gov.so/
กัลมูดุก (อาหรับ: جلمدج; อิตาลี: Galmudugh) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า รัฐกัลมูดุกแห่งโซมาเลีย (โซมาลี: Dowlad Goboleedka Galmudug ee Soomaaliya) เป็นรัฐสมาชิกสหพันธ์ในโซมาเลียกลาง โดยมีษุซะมะเร็บเป็นเมืองหลวง กัลมูดุกมีพรมแดนทางทิศเหนือติดกับรัฐพุนต์แลนด์แห่งโซมาเลีย ทางทิศตะวันตกติดกับภูมิภาคโซมาเลียในเอธิโอเปีย ทางทิศตะวันออกติดกับมหาสมุทรอินเดีย และทางทิศใต้ติดกับรัฐเฮอร์ชาเบ็ลล์แห่งโซมาเลีย
ภาษา > ภาษาทางการ

กัลมูดุกใช้ภาษาโซมาเลียและภาษาอาหรับเป็นภาษาทางการ
กงส์ต็องตีน (ประเทศแอลจีเรีย)

| กงส์ต็องตีน กุซันฏีนะฮ์ |
| --- | --- |
นคร

สมญา: นครแห่งสะพาน
ที่ตั้งของกงส์ต็องตีนในจังหวัดกงส์ต็องตีน
กงส์ต็องตีนที่ตั้งในประเทศแอลจีเรียแสดงแผนที่Algeriaกงส์ต็องตีนกงส์ต็องตีน (แอฟริกา)แสดงแผนที่แอฟริกา
พิกัด: 36°21′N 6°36′E﻿ / ﻿36.350°N 6.600°E﻿ / 36.350; 6.600
ประเทศ:  แอลจีเรีย
จังหวัด: จังหวัดกงส์ต็องตีน
เขต: กงส์ต็องตีน
ก่อตั้ง: 203 ปีก่อน ค.ศ.
การปกครอง
 • ประธาน: A. Chibane (2007–12)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,288 ตร.กม. (883 ตร.ไมล์)
ความสูง: 694 เมตร (2,277 ฟุต)
ประชากร (2008)สำมะโน 
 • ทั้งหมด: 464,219 คน
 • ความหนาแน่น: 200 คน/ตร.กม. (530 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
ภูมิอากาศ: Csa
กงส์ต็องตีน (ฝรั่งเศส: Constantine) หรือ กุซันฏีนะฮ์ (อาหรับ: قسنطينة, อักษรโรมัน: Qusanṭīnah) เป็นเมืองหลักของจังหวัดกงส์ต็องตีน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศแอลจีเรีย อยู่ห่างจากกรุงแอลเจียร์ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 320 กม. อยู่ห่างจากชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนราว 80 กม. นครมีประชากร 450,000 คน (938,475 คน ภายในกลุ่มเมือง) ทำให้เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ รองจากกรุงแอลเจียร์และเมืองออราน เมืองมีพิพิธภัณฑ์และสถานที่ประวัติศาสตร์มากมาย มักเรียกว่าเมืองแห่งสะพาน เนื่องจากภาพลักษณ์สะพานหลายแห่งที่เชื่อมภูเขากับเมือง
เมืองนี้สร้างขึ้นโดยชาวอาหรับ สร้างขึ้นเป็นป้อมปราการบนโขดหินสูงกว่า 240 เมตร เหนือหุบเขาลำน้ำเบื้องล่าง มีกำแพงและประตูเมืองสร้างในสมัยกลาง รวมทั้งซากเมืองโรมันในบริเวณใกล้เคียง เคยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์นูมิเดียเมื่อประมาณ 2 ปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาจักรพรรดิคอนสแตนติน มหาราชจักรพรรดิของโรมันได้บูรณะขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 313 ต่อมาฝรั่งเศสยึดครองไว้ในปี ค.ศ. 1837 จากนั้นจึงตั้งเป็นเมืองหลักของจังหวัดกงส์ต็องตีนของฝรั่งเศสจนถึง ค.ศ. 1962
กงส์ต็องตีนได้รับเลือกเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับใน ค.ศ. 2015
ภูมิอากาศ

กงส์ต็องตีนมีสภาพภูมิอากาศเมดิเตอร์เรเนียน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Csa) ที่มีฤดูร้อนที่ร้อนและแห้ง และฤดูหนาวที่อ่อนและชื้น
| ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกงส์ต็องตีน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1913–1992).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 24.0 (75.2) | 26.0 (78.8) | 30.4 (86.7) | 34.0 (93.2) | 37.6 (99.7) | 43.2 (109.8) | 44.1 (111.4) | 44.8 (112.6) | 45.5 (113.9) | 36.1 (97) | 28.0 (82.4) | 27.8 (82) | 45.5 (113.9) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 11.5 (52.7) | 13.0 (55.4) | 14.9 (58.8) | 18.2 (64.8) | 23.1 (73.6) | 28.6 (83.5) | 33.0 (91.4) | 32.7 (90.9) | 28.1 (82.6) | 22.2 (72) | 16.6 (61.9) | 12.3 (54.1) | 21.2 (70.2) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 7.1 (44.8) | 8.1 (46.6) | 9.6 (49.3) | 12.4 (54.3) | 16.6 (61.9) | 21.5 (70.7) | 25.2 (77.4) | 25.2 (77.4) | 21.4 (70.5) | 16.4 (61.5) | 11.4 (52.5) | 7.9 (46.2) | 15.2 (59.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 2.6 (36.7) | 3.1 (37.6) | 4.2 (39.6) | 6.5 (43.7) | 10.0 (50) | 14.3 (57.7) | 17.3 (63.1) | 17.6 (63.7) | 14.7 (58.5) | 10.5 (50.9) | 6.1 (43) | 3.4 (38.1) | 9.2 (48.6) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -8.8 (16.2) | -7.0 (19.4) | -6.0 (21.2) | -3.5 (25.7) | -1.4 (29.5) | 3.0 (37.4) | 7.0 (44.6) | 7.8 (46) | 3.3 (37.9) | -2.1 (28.2) | -3.9 (25) | -4.8 (23.4) | −8.8 (16.2) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 66.6 (2.622) | 58.3 (2.295) | 61.8 (2.433) | 53.2 (2.094) | 41.5 (1.634) | 20.9 (0.823) | 8.9 (0.35) | 12.2 (0.48) | 36.4 (1.433) | 38.4 (1.512) | 43.5 (1.713) | 71.1 (2.799) | 512.9 (20.193) |
| ความชื้นร้อยละ | 76 | 73 | 72 | 70 | 65 | 54 | 42 | 48 | 60 | 68 | 75 | 76 | 65 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 9 | 8 | 9 | 7 | 6 | 3 | 1 | 2 | 4 | 6 | 8 | 7 | 70 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 155.0 | 155.4 | 192.2 | 210.0 | 251.1 | 315.0 | 356.5 | 303.8 | 258.0 | 213.9 | 165.0 | 148.8 | 2,724.7 |
แหล่งที่มา 1: NOAA (1961–1990)
แหล่งที่มา 2: Deutscher Wetterdienst (สูงสุด, 1913–1992, วันที่มีหยาดน้ำฟ้า, 1975–1990, ความชื้น, 1975–1986 และดวงอาทิตย์, 1975–1990)
แหล่งข้อมูลอื่น

WorldStatesmen- Algeria
"Constantine (Cirta)"—Catholic Encyclopedia
The Cascades, Constantine, Algeria
Images of Constantine in Manar al-Athar digital heritage photo archive
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ |
| --- | --- |
1996 ไคโร • 1997 ตูนิส • 1998 ชาร์จาห์ • 1999 เบรุต • 2000 ริยาด • 2001 คูเวตซิตี • 2002 อัมมาน • 2003 ราบัต • 2004 ซานา • 2005 คาร์ทูม •  2006 มัสกัต • 2007 แอลเจียร์ • 2008 ดามัสกัส • 2009 เยรูซาเลม • 2010 โดฮา • 2011 เซิร์ต • 2012 มานามา • 2013 แบกแดด • 2014 ตริโปลี • 2015 กงส์ต็องตีน  • 2016 สฟักซ์ • 2017 ลักซอร์ • 2018 อุจดา • 2019 พอร์ตซูดาน • 2020 เบธเลเฮม • 2021 อิรบิด • 2022 คูเวตซิตี • 2023 ตรีโปลี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
กำแพงประจิม

| --- | --- |
הכותל המערבי (HaKotel HaMa'aravi) الْحَائِط ٱلْبُرَاق (Ḥā’iṭ al-Burāq)
มุมมองของกำแพงประจิม
แสดงที่ตั้งภายในเยรูซาเลม
ชื่ออื่น: กำแพงโอดครวญ โคเทล กำแพงอัล-บุร็อก
ที่ตั้ง: เยรูซาเลม
พิกัด: 31°46′36″N 35°14′04″E﻿ / ﻿31.7767°N 35.2345°E﻿ / 31.7767; 35.2345
ประเภท: กำแพงหินปูนโบราณ
ส่วนหนึ่งของ: เนินพระวิหาร
ความยาว: 488 เมตร (1,601 ฟุต)
ความสูง: exposed: 19 เมตร (62 ฟุต)
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: พระเจ้าเฮโรดมหาราช
วัสดุ: หินปูน
สร้าง: 19 ปีก่อนค.ศ.
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: ป้องกัน
กำแพงประจิม (อังกฤษ: Western Wall) หรือ กำแพงโอดครวญ (อังกฤษ: Wailing Wall) หรือ กำแพงอัล-บุร็อก (อาหรับ: حائط البراق) เป็นกำแพงโบราณในเขตเมืองเก่าเยรูซาเลม สร้างขึ้นจากหินปูนเมื่อครั้งมีการขยายพระวิหารหลังที่สองของพวกยิวโดยพระเจ้าเฮโรดมหาราชในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล กำแพงแห่งนี้ตั้งอยู่อาณาบริเวณขนาดใหญ่รูปสี่เหลี่ยมที่เรียกว่าเนินพระวิหาร ซึ่งสำหรับชาวมุสลิมแล้ว เนินแห่งนี้เป็นสถานที่ที่มุฮัมหมัดถูกพระอัลลอห์รับขึ้นไปบนสวรรค์
ชาวยิวจะเรียกกำแพงนี้ว่ากำแพงประจิม เนื่องตั้งอยู่ทางตะวันตกของเนินพระวิหาร ส่วนชาวคริสต์จะเรียกกำแพงนี้ว่ากำแพงโอดครวญ เพื่อสะท้อนเหตุการณ์ที่ชาวยิวต่างพากันมาร่ำร้องโอดครวญกันที่กำแพงแห่งนี้ในวันที่พวกโรมันเข้ายึดครองเยรูซาเลมในค.ศ. 70 และพระวิหารของชาวยิวถูกทำลาย
ชาวมุสลิมได้เกิดการปะทะกับชาวคริสต์ขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1929 ในประเด็นเกี่ยวกับการครอบครองกำแพง ในช่วงเวลานั้นอำนาจเหนือดินแดนแถบนี้อยู่ในมือของอังกฤษ อังกฤษได้ตัดสินใจให้กำแพงยังคงอยู่ในมือของชาวมุสลิม แต่ชาวยิวสามารถใช้เพื่อการแสวงบุญในสถานที่แห่งนี้ได้โดยมีเงื่อนไขว่าพวกเขาจะต้องไม่นำเครื่องบูชาเฉพาะของตนเข้าไปในเขตเนินพระวิหาร ตั้งแต่นั้นมา กำแพงแห่งนี้ก็กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดที่ชาวยิวสามารถประกอบพิธีได้ แม้ว่าตามหลักศาสนายูดาห์แล้ว สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดจะอยู่ด้านในกำแพง
ร้านเจ๊ไฝ

สุภิญญา จันสุตะ หรือเจ๊ไฝ
บรรยากาศภายในร้าน
ร้านเจ๊ไฝ เป็นร้านอาหารริมทาง ตั้งอยู่ริมถนนมหาไชย ใกล้ทางแยกสำราญราษฎร์ (ประตูผี) แขวงสำราญราษฎร์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร มีชื่อเสียงจากเป็นร้านอาหารริมทางแห่งแรกของโลกที่ได้ 1 ดาวจากมิชลินไกด์
ลักษณะ

ร้านเจ๊ไฝมีลักษณะเป็นอาคารพาณิชย์หรือห้องแถว ตั้งอยู่ริมถนนมหาไชย แขวงสำราญราษฎร์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เปิดวันจันทร์ถึงเสาร์ เวลา 13.30–01.30 น. ขายอาหารตามสั่ง ใช้เตาถ่านประกอบอาหาร มีรายการเด่นได้แก่ ไข่เจียวปู ปูผัดผงกะหรี่ และโจ๊กแห้ง มีกำหนดราคาตั้งแต่อาหารทั่วไป 200 บาทถึงราดหน้าเป๋าฮื้อ 10,000 บาท ส่วนไข่เจียวปูซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ตั้งราคาไว้ระหว่าง 800 ถึง 1,500 บาท สาเหตุที่กำหนดราคาสูงเนื่องจากใช้วัตถุดิบคุณภาพดี ในร้านมีโต๊ะ 10 โต๊ะ ในระยะแรกไม่รับจองโต๊ะล่วงหน้า แต่ต่อมาได้เปิดให้จองโต๊ะได้ผ่านอีเมล และมีบริการจัดส่งอาหารถึงบ้าน
ประวัติ

ร้านเจ๊ไฝเป็นร้านสืบทอดกิจการมาจากรุ่นพ่อ อายุกว่า 70 ปี เจ้าของร้านคนปัจจุบันคือ สุภิญญา จันสุตะ หรือเปีย (เกิด พ.ศ. 2488) เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 แล้วไปเรียนต่อด้านการตัดเสื้อ แต่หลังจบก็ไม่ประสบความสำเร็จ ต่อมาจึงช่วยครอบครัวทำร้านก๋วยเตี๋ยวและหันมาเปิดร้านอาหารของตนเองตามลำดับ ปัจจุบันยังเป็นแม่ครัวในร้านของตนอยู่
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2567 สุภิญญาได้ปฏิเสธกระแสข่าวว่าร้านเจ๊ไฝจะเลิกกิจการในปี พ.ศ. 2568
ดาวมิชลิน

วันที่ 6 ธันวาคม 2560 มีการเปิดตัว "มิชลิน ไกด์ กรุงเทพฯ" ฉบับปฐมฤกษ์ ซึ่งเป็นหนังสือนำเที่ยวของบริษัทผู้ผลิตยางรถยนต์ มิชลิน ซึ่งมีการมอบรางวัลมิชลิน 1 ดาวแก่ร้านเจ๊ไฝ โดย 1 ดาวหมายถึง "ถ้าร้านอยู่ในเส้นทาง สมควรแวะกิน" เป็นร้านอาหารคุณภาพสูง ผู้ประเมินเป็นชาวไทยที่ผ่านการอบรมหลักเกณฑ์ของมิชลิน โดยไม่เปิดเผยตัวตนและจ่ายค่าอาหารเอง การให้ดาวมีเกณฑ์พิจารณาจากคุณภาพของวัตถุดิบ ความชำนาญและเทคนิคการประกอบอาหาร ลักษณะเฉพาะของเชฟที่สื่อผ่านอาหารที่ปรุงขึ้น ความคุ้มค่า และความคงเส้นคงวาของคุณภาพอาหารและรสชาติ มิชลินจะมีการทบทวนการจัดอันดับซ้ำทุก 5 ปี
การให้ดาวมิชลินดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของการสำรวจของมิชลินที่ทำสัญญากับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) โดยคณะรัฐมนตรีอนุมัติงบประมาณให้ 144 ล้านบาท
มีข้อวิจารณ์ว่า เหตุใดร้านทิพย์สมัย ประตูผี ที่อยู่ใกล้กันและมีลูกค้าเป็นจำนวนมากไม่ได้รับดาวมิชลิน ได้เพียงรางวัลบีบกูร์ม็องหรือร้านอาหารที่ดีเป็นพิเศษในราคาย่อมเยา
แหล่งข้อมูลอื่น

เจ๊ไฝ – มิชลิน ไกด์ Bangkok
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ร้านเจ๊ไฝ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′09″N 100°30′17″E﻿ / ﻿13.752581°N 100.504766°E﻿ / 13.752581; 100.504766
กองทัพจอร์แดน

| กองทัพจอร์แดน (القوّات المسلّحة الاردنيّة) |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 22 ตุลาคม ค.ศ. 1920
รูปแบบปัจจุบัน: 1 มีนาคม ค.ศ. 1956
เหล่า:  ทหารรักษาพระองค์   กองทัพบก   กองทัพอากาศ   ราชนาวีจอร์แดน 
กองบัญชาการ: อัมมาน
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการทหารสูงสุด: จอมพล สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ที่ 2
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม: Bisher Al-Khasawneh
ประธานคณะเสนาธิการร่วม: พลตรี Yousef Huneiti
กำลังพล
อายุเริ่มบรรจุ: 18-49 ปี
การเกณฑ์: Suspended indefinitely in 1992; พลอาสาสมัคร.
ยอดประจำการ: 110,700 (2013 est.)
ยอดสำรอง: กองทัพบก 60,000 นาย, กองกำลังผสม 5,000 นาย (2013 est.)
รายจ่าย
งบประมาณ: $1.36bn (2012 est.)
ร้อยละต่อจีดีพี: 6.7% (2010 est.)
อุตสาหกรรม
แหล่งผลิตในประเทศ: KADDB
แหล่งผลิตนอกประเทศ:  สหรัฐ  รัสเซีย  ฝรั่งเศส  จีน  เกาหลีใต้  เซอร์เบีย  ไต้หวัน   อิรัก  ยูเครน  สหราชอาณาจักร
มูลค่านำเข้าต่อปี: $300 million
มูลค่าส่งออกต่อปี: $72 million
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: ประวัติศาสตร์ทางทหารของจอร์แดน
ยศ: ยศทหาร เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
กองทัพจอร์แดน (อาหรับ: القوات المسلحة الأردنية), มีชื่อเรียกว่า กองทัพอาหรับ (อาหรับ: الجيش العربي), ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1956 แปรสภาพหน่วยมาจาก กองทหารต่างด้าวอาหรับ โดยรับแบบธรรมเนียมทางทหารมาจากสหราชอาณาจักร ที่ให้การอารักขาเอมิเรตส์ทรานส์จอร์แดน รวมถึงรัฐในอารักขาบริเวณอ่าวเปอร์เซีย. กองทัพอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของกระทรวงกลาโหม  นำโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม สมเด็จพระราชาธิบดีเป็นจอมทัพในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุด โดยได้มีการพัฒนาบุคลากร และ จัดหายุทธภัณฑ์ที่ทันสมัยสำหรับการป้องกันประเทศ.
ดูเพิ่ม

กองกำลังรักษาความปลอดภัยสาธารณะจอร์แดน
อาสาสมัครรักษาดินแดนจอร์แดน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (อาหรับ)
เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการ (อาหรับ)
เว็บไซต์ทางการ (อาหรับ)
เว็บไซต์ทางการ (อาหรับ)