stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทรัพยากรน้ำ
ความเครียดน้ำ (Water stress)

แนวคิดของความเครียดน้ำค่อนข้างตรงไปตรงมา สมัชชาธุรกิจเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (World Business Council for Sustainable Development) ให้ความหมายว่าเป็นสถานกาณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเกิดการขาดแคลนน้ำสำหรับใช้ในกิจการต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อการเกษตร อุตสาหกรรมหรือภาคครัวเรือน การใช้เพื่อบ่งชี้ขีดเริ่มเครียดน้ำในแง่ของความเพียงพอของน้ำต่อหัวนับเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากขึ้น อย่างไรก็ดี การใช้โดยทั่วไปหมายถึงการใช้น้ำและประสิทธิภาพของการใช้น้ำ ได้มีการเสนอว่าเมื่อใดที่น้ำจืดที่ใช้หมุนเวียนได้ที่ใช้ต่อคน/ปีลดต่ำลงกว่า 1,700 ลูกบาศก์เมตร ประเทศนั้นๆ จะพบกับปัญหาการเครียดน้ำ ต่ำกว่า 1,000 ลบม. ความขาดแคลนน้ำจะเริ่มมีผลกระทบต่อเศรษฐกิจของประเทศและเกิดปัญหาสุขภาพและความเป็นอยู่ของประชาชน
มีหลายสิ่งที่คุกคามต่อแหล่งน้ำจืดของโลก สิ่งคุกคามดังกล่าวได้แก่
ความเครียดน้ำ (Water stress) > การเพิ่มจำนวนประชากร

ในปี พ.ศ. 2543 ประชากรของโลกมีประมาณ 6,200 ล้านคน องค์การสหประชาชาติได้ประมาณว่าเมื่อถึง พ.ศ. 2590 ประชากรโลกจะเพิ่มอีกประมาณ 3,000 ล้านคน โดยการเพิ่มประชากรจะมากในประเทศกำลังพัฒนาเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งได้รับความยากลำบากจากความเครียดน้ำอยู่แล้ว ดังนั้นอุปสงค์ของน้ำจะเพิ่มเว้นแต่จะมีน้ำเพิ่มจากการอนุรักษ์น้ำและการนำน้ำใช้แล้วมาบำบัดใช้ใหม่
ความเครียดน้ำ (Water stress) > การเปลี่ยนแปลงของภูมิอากาศ

การเปลี่ยนแปลงของภูมิอากาศ จะมีผลกระทบที่รุนแรงมากต่อทรัพยากรน้ำทั่วโลก เนื่องความสัมพันธ์อย่างมากที่เป็นอยู่ระหว่างภูมิอากาศและวัฏจักรทางอุทกวิทยา การเพิ่มอุณหภูมิของโลกจะเพิ่มอัตราการระเหยและนำไปสู่การเพิ่มปริมาณฝนและหิมะ หรือที่เรียกรวมว่า "หยาดน้ำฟ้า" แม้จะมีความผันแปรที่แตกต่างกันไปตามภูมิภาคก็ตาม แต่โดยรวมแล้วย่อมทำให้แหล่งน้ำจืดของโลกมีปริมาณเพิ่มขึ้น ทั้งความแห้งแล้งและน้ำท่วมอาจเกิดถี่ขึ้นและเกิดในต่างภูมิภาคและต่างเวลา จะมีการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างมากในการตกของหิมะและการละลายของหิมะในพื้นที่ที่เป็นภูเขาในเขตหนาว อุณหภูมิที่สูงขึ้นจะมีผลกระทบต่อคุณภาพของน้ำในเชิงที่ยังอธิบายไม่ได้ ผลกระทบที่คาดว่าจะเกิดได้แก่ "สภาวะสารอาหารมากเกิน" (eutrophication) การเปลี่ยนแปลงของภูมิอากาศอาจมีผลทำให้เกิดการเพิ่มปริมาณน้ำเพื่อการชลประทานเพื่อการเกษตร การดน้ำในสวนด้วยหัวกระจายน้ำและแม้แต่สระว่ายน้ำ
ความเครียดน้ำ (Water stress) > การหมดของชั้นหินอุ้มน้ำ

สืบเนื่องจากการเพิ่มประชากรของโลกในอัตราที่มากเกินไป การแก่งแย่งน้ำจึงเกิดขึ้นในลักษณะที่ชั้นหินอุ้มน้ำหลักๆ ของโลกกำลังจะหมดลง ปรากฏการณ์นี้เกิดจากบริโภคโดยตรงของมนุษย์และจากการชลประทานในงานเกษตรกรรมที่นำน้ำใต้ดินมาใช้ ณ ขณะนี้ มีเครื่องสูบขนาดใหญ่น้อยนับล้านเครื่องที่กำลังสูบน้ำใต้ดินขึ้นมาอยู่ตลอดเวลา การชลประทานในพื้นที่แห้งแล้ง เช่นจีนตอนเหนือและอินเดียก็กำลังใช้น้ำจากแหล่งใต้ดินซึ่งสูบขึ้นมาในอัตราที่ไม่ยั่งยืน
ความเครียดน้ำ (Water stress) > การหมดของชั้นหินอุ้มน้ำ > มลพิษและการปกป้องน้ำ

มลพิษทางน้ำ เป็นสิ่งที่ทั่วโลกกำลังมีความห่วงใยมากในปัจจุบัน รัฐบาลของประเทศต่างๆ ได้พยายามฟันฝ่าหาทางแก้ไขหรือลดปัญหานี้ลง มีตัวต้นเหตุที่ทำให้น้ำเสียอยู่หลายตัว แต่ตัวที่สร้างปัญหาได้กว้างขวางมากที่สุด โดยเฉพาะในประเทศด้อยพัฒนาได้แก่การปล่อยน้ำโสโครกที่ไม่ได้บำบัดลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติ แต่อย่างไรก็ดี ประเทศกำลังพัฒนาเช่น จีน อินเดีย และอิหร่านก้ยังใช้วิธีนี้มากอยู่
การใช้น้ำ

การใช้น้ำจืดสามารถแบ่งออกได้เป็นประเภทที่เรียกว่า "บริโภคแล้วหมดไป" (consumptive) และ"บริโภคได้ต่อเนื่อง" (non-consumptive) ซึ่งบางครั้งเรียกว่า "ใช้ได้ต่อเนื่องได้ใหม่" การใช้น้ำที่นับเป็นประเภทบริโภคหมดไปได้แก่การใช้ที่เมื่อใช้แล้วไม่อาจนำกลับมาใช้อย่างอื่นได้อีกในทันที การสูญเสียจากการไหลซึมซับลงสู่ใต้ผิวดินและการระเหยก็นับเป็นประเภทบริโภคหมดไปเช่นกัน (แม้ไม่ได้ถูกบริโภคโดยมนุษย์) รวมทั้งน้ำที่ติดรวมไปกับผลิตภัณฑ์เกษตรหรืออาหาร น้ำที่สามารถนำมาบำบัดแล้วปล่อยลงสู่แหล่งน้ำผิวดินใหม่ได้อีก เช่น น้ำโสโครกที่บำบัดแล้ว จะนับเป็นน้ำประเภทใช้ต่อเนื่องได้ใหม่ ถ้าถูกนำไปใช้ต่อเนื่อในกิจกรรมการใช้น้ำอย่างใดอย่างหนึ่ง
การใช้น้ำ > เกษตรกรรม

มีการประมาณกันว่า ปริมาณน้ำจืดร้อยละ 70 ของโลกถูกใช้ไปเพื่อการชลประทาน ในบางส่วนของโลกอาจไม่จำเป็นต้องใช้ระบบชลประทานเลยก็ได้ แต่ในบางพื้นที่การชลประทานมีความจำเป็นมากในการเพิ่มผลผลิตการปลูกพืชชนิดที่จะได้ราคาดี วิธีการชลประทานแต่ละชนิดมีข้อดีข้อเสียที่จะต้องแลกกันระหว่างผลผลิตที่ได้กับปริมาณน้ำที่ใช้ รวมทั้งราคาค่าใช้จ่ายของอุปกรณ์และโครงสร้าง วิธีการชลประทานแบบปกติบางแบบ เช่นแบบยกร่องและแบบหัวกระจายน้ำด้านบนจะถูกที่สุด แต่ก็มีประสิทธิภาพต่ำ เนื่องจากน้ำส่วนใหญ่จะไหลตามผิวและซึมลงไปในดิน หรือระเหยเสียเปล่าไปมาก
วิธีการชลประทานที่มีประสิทธิภาพสูงกว่ารวมถึงการชลประทานแบบน้ำหยด แบบน้ำเอ่อเป็นระลอก (surge irrigation) และแบบหัวกระจายบางประเภทที่ใช้หัวจ่ายใกล้ระดับดิน ระบบเหล่านี้แม้จะแพงแต่ก็สามารถลดการไหลทิ้งตามผิวและการระเหยลงได้มาก ระบบชลประทานใดๆ ก็ตาม หากไม่จัดการให้ถูกต้อง ความสูญเปล่าก็ยังมีมากอยู่ดี สิ่งแลกเปลี่ยนกับการใช้ระบบชลประทานที่ยังไม่ได้รับการพิจารณาอย่างเพียงพอได้แก่การทำให้เกิดความเค็มของน้ำใต้ดิน
การเพาะเลี้ยงในน้ำคือเกษตรกรรมขนาดเล็กที่กำลังเติบโตในแง่ของการใช้น้ำ การประมงน้ำจืดเชิงพาณิชย์นับเป็นการใช้น้ำทางเกษตรกรรมด้วยเช่นกัน แต่ยังถือเป็นการใช้น้ำที่มีลำดับความสำคัญที่ต่ำกว่าการชลประทาน
ในขณะที่ประชากรของโลกเพิ่มขึ้น ความต้องการอาหารเพิ่มขึ้น แต่แหล่งน้ำกลับมีคงที่ ด้วยเหตุนี้จึงได้มีการคิดค้นวิธีเพิ่มผลผลิตอาหารโดยใช้น้ำน้อยลงซึ่งได้แก่: การปรับปรุงวิธีการและเทคโนโลยีด้านการชลประทาน การจัดการน้ำเพื่อการเกษตร การเลือกพันธุ์พืชและระบบการเฝ้าสังเกตและตรวจสอบการใช้น้ำ
การใช้น้ำ > อุตสาหกรรม

ประมาณว่า ร้อยละ 15 ของการใช้น้ำโดยรวมของโลกเป็นการใช้เพื่อการอุตสาหกรรม อุตสาหกรรมหลักๆ ที่ใช้น้ำมากได้แก่การผลิตไฟฟ้าที่ใช้น้ำในการหล่อเย็นและใช้ผลิตไฟฟ้า (เช่นโรงไฟฟ้าพลังน้ำ) อุตสาหกรรมเกี่ยวกับแร่และการถลุงแร่ การกลั่นน้ำมัน ซึ่งใช้น้ำในกระบวนการทางเคมี โรงงานผลิตสินค้าต่างๆ ที่ใช้น้ำเป็นตัวละลาย
สัดส่วนการใช้น้ำทางอุตสาหกรรมที่นับประเภทเป็น "การใช้หมดไป" นี้มีความผันแปรแตกต่างกันมากก็จริง แต่โดยรวมแล้วยังนับว่าน้อยกว่าการใช้น้ำทางเกษตรกรรมมาก
การใช้น้ำ > ครัวเรือน

ประมาณว่าภาคครัวเรือนทั้งโลกใช้น้ำเพื่อบริโภคและอุปโภคเฉลี่ยร้อยละ 15 ซึ่งรวมถึงน้ำดื่ม น้ำอาบ น้ำเพื่อการปรุงอาหาร เพื่อการสุขาภิบาล และเพื่อการรดน้ำต้นไม้และสวน
ความต้องการพื้นฐานของการใช้น้ำภาคครัวเรือนได้รับการประมาณไว้โดย "ปีเตอร์ กลีก" ว่าเท่ากับ 50 ลิตรต่อคน-ต่อวัน โดยไม่รวมน้ำที่ใช้รดน้ำต้นไม้
น้ำใช้แล้วในภาคครัวเรือนจะถูกบำบัดแล้วปล่อยกลับคืนสู่แหล่งธรรมชาติ มีข้อยกเว้นอยู่บ้างที่มีการนำน้ำบำบัดแล้วไปใช้ในงานภูมิทัศน์ ดังนั้นที่น้ำใช้ในภาคครัวเรือนจึงมีสภาวะเป็นประเภทใช้แล้วหมดไปน้อยกว่าน้ำที่ใช้ทางด้านเกษตรกรรมและอุตสาหกรรม
การใช้น้ำ > นันทนาการ

น้ำมีคุณค่าด้านนันทนาการค่อนข้างสูงมาก
ปริมาณน้ำที่ใช้ในด้านนันทนาการมีปริมาณน้อยมากแต่ก็กำลังเพิ่มปริมาณอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่การใช้น้ำด้านนันทนาการมักเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับอ่างเก็บน้ำ ถ้าอ่างเก็บน้ำถูกบรรจุน้ำเต็มมากกว่าปกติเพื่อนันทนาการ ในกรณีนี้ น้ำที่ถูกเก็บกักไว้อาจจัดอยู่ในประเภทการใช้เพื่อนันทนาการได้ การปล่อยน้ำจากอ่างเก็บน้ำต่างๆ เพื่อให้เล่นเรือในทางน้ำใต้อ่างได้ก็สามารถนับน้ำที่ปล่อยเพื่อการนี้เป็นน้ำเพื่อนันทนาการได้เช่นกัน ตัวอย่างอื่นๆ ได้แก่แหล่งน้ำเพื่อกักกันไว้เพื่อกีฬาตกปลา การเล่นสกีน้ำ การเที่ยวชมธรรมชาติและการว่ายน้ำในธรรมชาติ
การใช้น้ำเพื่อนันทนาการจัดอยู่ในประเภทบริโภคต่อเนื่องที่ไม่หมดไป (non-consumtive) แต่อย่างไรก็ดี มันอาจทำให้น้ำที่อาจนำไปใช้ในกิจกรรมอื่นลดลงในบางขณะและบางพื้นที่ ตัวอย่างเช่นการเก็บกักน้ำไว้ในอ่างเก็บในช่วงฤดูแล้งเพื่อใช้ในการเล่นเรืออาจทำให้ขาดน้ำเพื่อการเกษตรในต้นฤดูเพาะปลูกครั้งหน้า รวมทั้งน้ำที่ปล่อยจากอ่างเก็บน้ำเพื่อให้สามารถล่องแพหรือเรือยางเพื่อการท่องเที่ยวในฤดูแล้งได้ก็อาจทำให้ขาดน้ำเพื่อใช้ทำไฟฟ้าในช่วงการใช้ไฟฟ้าสูงสุดได้เช่นกันก็เป็นต้น
การใช้น้ำ > สิ่งแวดล้อม

การใช้น้ำในด้านสิ่งแวดล้อมที่พอจะเห็นได้ชัดเจนจริงๆ มีน้อยมาก แต่โดยภาพรวมแล้วอาจนับได้ว่ากำลังเพิ่มปริมาณขึ้น การใช้น้ำด้านสิ่งแวดล้อมดังกล่าวได้แก่การนำมาใช้ในการทำพื้นที่ชุ่มน้ำเทียม ใช้ทำทะเลสาบเทียมเพื่อเพิ่มที่อยู่อาศัยหรือที่พักพิงของสัตว์ป่า ใช้ทำบันไดปลาโจนตามเขื่อนต่างๆ และใช้เป็นน้ำสำหรับปล่อยเป็นเวลาจากอ่างเก็บน้ำเพื่อช่วยการขยายพันธุ์ปลาและสัตว์น้ำในทางน้ำใต้อ่าง
เช่นเดียวกับการใช้ในด้านนันทนาการ การใช้น้ำในด้านสิ่งแวดล้อมจัดอยู่ในประเภทบริโภคได้ต่อเนื่อง แต่ก็อาจมีผลให้น้ำที่เก็บกักไว้เพื่อใช้สำหรับกิจกรรมชนิดอื่นลดลงในบางช่วงเวลาและเฉพาะบางพื้นที่ ตัวอย่างเช่น น้ำที่ปล่อยจากอ่างเก็บน้ำเพื่อช่วยการขยายพันธุ์ปลาอาจทำให้น้ำที่จะใช้เพื่อการเกษตรกรรมเหนือน้ำขาดแคลนหรือมีน้อยลงดังกล่าว
การประปาของโลกและการแจกจ่าย

อาหารและน้ำคือสิ่งจำเป็นพื้นฐานที่สำคัญยิ่งสำหรับมนุษย์ จากภาพแผนภูมิที่แสดงข้างต้น การขาดแคลนน้ำจะเกิดมากในประเทศยากจนที่มีแหล่งน้ำจำกัดแต่มีอัตราการเพิ่มประชากรสูงและรวดเร็ว เช่นประเทศแถบตะวันออกกลาง แอฟริกาและบางส่วนของเอเชีย เมื่อถึงปี พ.ศ. 2593 (ค.ศ. 2550) พื้นที่ชุมชนเมืองขนาดใหญ่และปริมณฑลโดยรอบจะต้องสร้างโครงสร้างพื้นฐานขึ้นใหม่ให้มากพอสำหรับการประปาเพื่อแจกจ่ายน้ำสะอาดและปลอดภัยแก่ประชากรและเพื่อใช้สำหรับการพัฒนาระบบสาธารณสุขที่เพียงพอ ภาพดังกล่าวชี้ให้เห็นว่า ความขัดแย้งระหว่างผู้ใช้เพื่อการเกษตรซึ่งเป็นผู้ใช้น้ำรายใหญ่ที่สุดในปัจจุบันกับการใช้น้ำสำหรับชุมชนเมืองย่อมมีความรุนแรงขึ้น
อาจกล่าวโดยทั่วไปได้ว่า เมื่อถึงปี พ.ศ. 2593 ประเทศพัฒนาแล้วในอเมริกาเหนือ ยุโรปและรัสเซียจะไม่ประสบกับปัญหาการขาดแคลนน้ำมากนัก ไม่ใช่เพียงเพราะประเทศเหล่านั้นร่ำรวยกว่าแต่เป็นเพราะประเทศเหล่านั้นมีจำนวนประชากรที่ไม่เพิ่มมาก จึงพอรับได้กับปริมาณแหล่งน้ำที่มีอยู่
ประเทศแถบแอฟริกาเหนือ ตะวันออกกลาง แอฟริกาใต้และตอนเหนือของประเทศจีนจะพบกับภาวะการขาดแหล่งน้ำอย่างรุนแรงเนื่องจากสภาพทางกายภาพทางภูมิศาสตร์ที่ขาดแหล่งน้ำอยู่แล้ว ผนวกกับการเพิ่มจำนวนประชากรที่เกินขีดความสามารถในการรองรับของแหล่งน้ำ ประทเศส่วนใหญ่ในแถบ อเมริกาใต้ แอฟริกาแถบซาฮะรา (sub-Saharan Africa) จีนตอนใต้ และอินเดียจะประสบกับปัญหาการขาดแคลนแหล่งน้ำในปี พ.ศ. 2568 (ค.ศ. 2025) ซึ่งประเทศในภูมิภาคดังกล่าวนี้ จะพบกับปัญหาการขาดแคลนน้ำที่สืบเนื่องมาจากขีดจำกัดทางเศรษฐกิจที่ทำให้ไม่สามารถพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานเพื่อแจกจ่ายน้ำประปาที่สะอาดและปลอดภัยได้เพียงพอ ปัญหาประชากรมากเกินไปในพื้นที่นั้นๆ และอัตราการเพิ่มจำนวนประชากรโดยรวมที่สูงมากก็เป็นต้นเหตุที่สำคัญอีกประการหนึ่งแห่งการขาดแคลนน้ำด้วยเช่นกัน'
แหล่งข้อมูลอื่น

วัฏจักรน้ำ โครงการเรียนรู้เรื่องวิทยาศาสตร์โลกและอวกาศ หอดูดาวเกิดแก้ว สกว.[ลิงก์เสีย]
ข้อเท็จจริงอย่างเร็วจากปีแห่งน้ำสากล พ.ศ. 2546 -อังกฤษ
ปฏิบัติการน้ำสะอาด ประเด็นที่น่าห่วงใยในสหรัฐฯ -อังกฤษ
ทะเลสาบชันการาในประเทศชิลีตอนเหนือ
ภูเขาน้ำแข็งมองจากนิวฟาวด์แลนด์
น้ำที่เป็นมลพิษ
ฟาร์มแห่งหนึ่งในออนทาริโอ
โรงไฟฟ้าแห่งหนึ่งในโปแลนด์
น้ำดื่ม
ลำธารไวท์วอเตอร์
พื้นที่ชุ่มน้ำธรรมชาติ
ธรณีสงฆ์

ธรณีสงฆ์ (ทอ-ระ-นี-สง) หมายถึง ที่ดินที่เป็นของวัด มักใช้ซ้อนว่า ที่ธรณีสงฆ์ ที่ธรณีสงฆ์ไม่ใช่ที่ซึ่งเป็นวัดหรือบริเวณวัด แต่เป็นที่ดินซึ่งพุทธศาสนิกชนผู้มีใจศรัทธายกให้เป็นของวัด ถือเป็นสมบัติเป็นกรรมสิทธิ์ของวัด ซึ่งวัดจะได้รับผลประโยชน์จากที่ดินนั้น  ที่ธรณีสงฆ์นั้นผู้ใดจะเข้ายึดครองหรือจะโอนกรรมสิทธิ์ให้ผู้ใดไม่ได้ นอกจากจะมีการออกพระราชบัญญัติเวนคืนเท่านั้น
ที่ธรณีสงฆ์ หรือ  ที่ดินของวัด ถือเป็นสาธารณสมบัติ เป็นกรรมสิทธิ์ของวัด ซึ่งตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ.121 เดิม ห้ามโอนกรรมสิทธิ์โดยเด็ดขาด ในปัจจุบันสามารถโอนกรรมสิทธิ์ได้ โดยตรากฎหมายเป็นพระราชบัญญัติเวนคืน และเป็นไปเพื่อการสาธารณประโยชน์ เช่น ด้านการคมนาคม การชลประทาน การทำนิติกรรมใดๆ อันจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของกรรมสิทธิ์เกี่ยวกับที่ธรณีสงฆ์จะตกเป็นโมฆะทั้งหมด การครอบครองปรปักษ์ก็ไม่ทำให้ได้มาซึ่งกรรมสิทธิ์ในที่ธรณีสงฆ์
ดูเพิ่ม

กัลปนา
กรมควบคุมโรค

| --- | --- |
Department of Disease Control
ตราสัญลักษณ์
ภาพรวมกรม
ก่อตั้ง: 19 กันยายน พ.ศ. 2517; 50 ปีก่อน (2517-09-19)
กรมก่อนหน้า: กรมควบคุมโรคติดต่อ
ประเภท: ส่วนราชการ
เขตอำนาจ: ทั่วราชอาณาจักร
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 88/21 ถนนติวานนท์ ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี 11000
บุคลากร: 5,823 คน (พ.ศ. 2566)
งบประมาณต่อปี: 3,806,533,600 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารกรม: ภาณุมาศ ญาณเวทย์สกุล, อธิบดี ดิเรก ขำแป้น, รองอธิบดี นิติ เหตานุรักษ์, รองอธิบดี อดิสรณ์ วรรธนะศักดิ์, รองอธิบดี ว่าง, รองอธิบดี
ต้นสังกัดกรม: กระทรวงสาธารณสุข
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
กรมควบคุมโรค เป็นส่วนราชการระดับกรม ในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข มีหน้าที่ในการนำวิชาการและเทคโนโลยีต่าง ๆ มาประยุกต์ใช้ในการควบคุมโรคทั้งในประเทศและในประเทศส่วนภูมิภาค การทำงานของกรมควบคุมโรคถูกระบุไว้อย่างชัดเจนและมีนโยบายการทำงานที่แน่ชัด ภารกิจหลักของกรมคือการควบคุมโรคและสิ่งอื่นใดที่เป็นภัยต่อสุขภาพ โดยจะกระทำทั้งด้านเชิงรับและเชิงรุกซึ่งจะกระทำร่วมกับทั้งภาครัฐและภาคเอกชน สำหรับในเรื่องของงบประมาณ กรมได้รับการสนับสนุนโดยองค์กรต่างชาติมากมายหลายองค์กร รวมไปถึงองค์กรที่ไม่แสวงผลกำไรของบิล เกตส์ และองค์การอนามัยโลก
กรมควบคุมโรคมีการแบ่งโครงสร้างการดำเนินงานออกเป็น 27 หน่วยงาน ในส่วนกลาง 15 หน่วยงาน โดยแบ่งออกเป็น 6 กอง/กลุ่มงานบริหาร, 7 สำนักวิชาการ, 2 สถาบัน ได้แก่ สถาบันบำราศนราดูร สถาบันราชประชาสมาสัย และ สำนักงานป้องกันควบคุมโรคทั้ง 12 แห่ง ในส่วนภูมิภาคทั่วประเทศ
กรมควบคุมโรค ยังมีบทบาทสำคัญสำหรับโรคอุบัติใหม่ โดยกรมมีส่วนร่วมในการประชาสัมพันธ์ขอความร่วมมือจากประชาชนในการเฝ้าระวังโรคภัยและรับการฉีดวัคซีนป้องกันโรคต่าง ๆ นอกจากนี้ กรมยังมีบทบาทหน้าที่ในการบังคับใช้กฎหมายด้านการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ และการสูบบุหรี่
สถานที่ตั้ง

กรมควบคุมโรค มีสำนักงานตั้งอยู่ภายในกระทรวงสาธารณสุข เลขที่ 88/21 ถนนติวานนท์ ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
จักรพรรดิบูเร็ตสึ

จักรพรรดิบูเร็ตสึ (ญี่ปุ่น: 武烈天皇; โรมาจิ: Buretsu-tennō; ค.ศ. 489 — 7 มกราคม ค.ศ. 507) เป็นจักรพรรดิในตำนานองค์ที่ 25 ของญี่ปุ่น อ้างอิงจากการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี
ไม่มีวันที่ที่สามารถระบุช่วงชีวิตหรือรัชสมัยของพระองค์ได้แน่ชัด แต่ตามธรรมเนียมจัดให้ครองราชย์ในวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 499 ถึง 7 มกราคม ค.ศ. 507
จักรพรรดิบุเระสึเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 507 (พ.ศ. 1050) โดยไร้รัชทายาททำให้สายราชสกุลของจักรพรรดินิงเก็งรวมถึงราชวงศ์แรกที่ปกครองญี่ปุ่นมาตั้งแต่ 660 ปีก่อนคริสตกาล สิ้นสุดลงโดย โอโตโมะ โนะ คานามูระ ขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนักได้ยกเจ้าชายฮิโกฟูโตะพระชนมายุ 57 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์ทันทีเป็น จักรพรรดิเคไต อันเป็นจุดเริ่มต้นของราชวงศ์ที่ 2
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
จตุภูมิ ชินวงศ์

นักยกน้ำหนักชาวไทย
จตุภูมิ ชินวงค์ ชื่อเล่น ก็อต (เกิดวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 ที่เทศบาลนครนครราชสีมา ประเทศไทย) เป็นนักยกน้ำหนักชาวไทยที่แข่งในรุ่น 77 กก. เขาจบอันดับที่สี่ในกีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 และกีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งอันดับโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ของเขาจะได้รับการเลื่อนขึ้นเป็นอันดับที่สาม โดยรอกระบวนการจัดสรรเหรียญรางวัลใหม่ของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล เนื่องจากผู้ได้รับเหรียญทองจะถูกตัดสิทธิ์จากความผิดเกี่ยวกับการใช้สารกระตุ้น
ประวัติ

จตุภูมิ ชินวงศ์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากสถาบันการพลศึกษา จังหวัดมหาสารคาม เขาเข้าร่วมการแข่งในกีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ในรุ่น 77 กก. โดยยกในท่าสแนตช์ได้ 157 กก. และท่าคลีนแอนด์เจิร์กได้ 191 กก. มีน้ำหนักรวมที่ 348 กก. ซึ่งจตุภูมิได้อันดับที่ 4 ของการแข่งครั้งนั้น โดยเป็นฝ่ายแพ้นักยกน้ำหนักชาวคิวบาที่ได้รับเหรียญทองแดงไปเพียง 1 กก. และเกือบเป็นการสร้างประวัติศาสตร์ในฐานะนักยกน้ำหนักชายชาวไทยคนแรกที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
สถิติการแข่ง

| พ> ศ..พ.ศ. | รายการ | สถานที่ | รุ่น | สแนตช์ (กก> ).1 | สแนตช์ (กก> ).2 | สแนตช์ (กก> ).3 | สแนตช์ (กก> ).อันดับ | คลีนแอนด์เจิร์ก (กก> ).1 | คลีนแอนด์เจิร์ก (กก> ).2 | คลีนแอนด์เจิร์ก (กก> ).3 | คลีนแอนด์เจิร์ก (กก> ).อันดับ | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2559 | โอลิมปิกฤดูร้อน ชาย -77 กก. | รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล | 76.52 | 160 | 165 | 165 | 2 | 191 | 191 | 191 | 4 | 356 | 4 |
| 2555 | โอลิมปิกฤดูร้อน ชาย -77 กก. | กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร | 76.64 | 157  | 161 | 162 | 4 | 191  | 195 | 195 | 4 | 348 | 4 |
| 2554 | ชายชิงแชมป์โลก -77 กก. | กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส | 76.60 | 146 | 146 | 151 | 20 | 185 | 185 | 189 | 11 | 331 | 13 |
| 2554 | จูเนียร์เอเชียนแชมเปี้ยนชิป ชาย -85 กก. | เมืองพัทยา ประเทศไทย | 77.65 | 145 | 150 | 153 | 2 ! | 183 | 189  | 189 | 1 ! | 342 | 1 ! |
| 2554 | จูเนียร์เวิลด์แชมเปี้ยนชิป ชาย -77 กก. | รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย | 76.40 | 145 | 150  | 150 | 4 | 179 | 185  | 185 | 2 ! | 335 | 3 ! |
| 2553 | โอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ชาย -77 กก. | ประเทศสิงคโปร์ | 76.69 | 133 | 138 | 141 | 2 | 160 | 170 | 183  | 2 | 311 | 2 ! |
| 2552 | ชิงแชมป์โลกเยาวชน ชาย -69 กก. | จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย | 68.66 | 115  | 115 | 120  | 11 | 145 | 150  | 150  | 7 | 260 | 9 |
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 5 เบญจมดิเรกคุณาภรณ์ (บ.ภ.)
รางวัลที่ได้รับ

วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2555 - รางวัลรองนักกีฬาเยาวชนสมัครเล่นดีเด่นชาย วันกีฬาแห่งชาติ 2555 ที่อินดอร์สเตเดี้ยม หัวหมาก
จักรพรรดิเซเน

จักรพรรดิเซเน (ญี่ปุ่น: 清寧天皇; โรมาจิ: Seinei-tennō; ค.ศ. 444 – 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 484) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 22 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม
แม้ว่าไม่สามารถระบุวันที่แน่นอนเกี่ยวกับพระชนม์ชีพหรือรัชสมัยของจักรพรรดิพระองค์นี้ได้ แต่โดยทั่วไปถือว่าพระองค์ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 480 ถึง 484
เรื่องราวตามตำนาน

รายงานจากโคจิกิและนิฮงโชกิ พระองค์เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิยูเรียกุกับคัตสึรางิ โนะ คาราฮิเมะ พระมเหสี พระกนิษฐภคินีของพระองค์มีพระนามว่า เจ้าหญิงทากูฮาตาฮิเมะ พระนามตอนพระราชสมภพคือ ชิรากะ (ญี่ปุ่น: 白髪皇子; โรมาจิ: Shiraka) กล่าวกันว่าพระเกศาของพระองค์เป็นสีขาวมาตั้งแต่เสด็จพระราชสมภพ หลังพระราชบิดาสวรรคต เซเนชนะการต่อสู้กับเจ้าชายโฮชิกาวะ พระเชษฐาต่างพระราชมารดา เพื่อขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดา
จักรพรรดิเซเนไม่มีพระราชโอรสธิดา อย่างไรก็ตาม ได้มีการค้นพบพระราชนัดดาสองพระองค์ของจักรพรรดิริจู จักรพรรดิองค์ที่ 17—ภายหลังขึ้นครองราชย์เป็นเจ้าชายโวเกะและเจ้าชายโอเกะ เซเนทรงรับเลี้ยงทั้งสองเป็นรัชทายาท
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Nippon Gakujutsu Shinkokai (1969). The Manyōshū: The Nippon Gakujutsu Shinkokai Translation of One Thousand Poems. New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-08620-2
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
แหล่งข้อมูลอื่น

Nihon Shoki Online English Translations. Scroll 15 – Emperors Seinei, Kenzo, and Ninken
ชู ย็อง-อู

| ชู ย็อง-อู |
| --- | --- |
ชูในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022
เกิด:  (1999-06-05) มิถุนายน 5, 1999 (25 ปี) ประเทศเกาหลีใต้
ชื่ออื่น:   Chu Young-woo  Choo Yeong-woo 
การศึกษา: มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติเกาหลี
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2021–ปัจจุบัน
ตัวแทน: J,Wide-Company


ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 추영우
อาร์อาร์: Chu Yeong-u 
เอ็มอาร์: Ch'u Yŏng'u 
ชู ย็อง-อู (เกาหลี: 추영우, อักษรโรมัน: Choo Young-woo; เกิด 5 มิถุนายน 1999) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาเปิดตัวการแสดงครั้งแรกในเว็บซีรีส์แนว LGBTQ เรื่อง ดวงใจในม่านมายา (2021)
ผลงานภาพยนตร์ > ละครโทรทัศน์

| ปี ค> ศ. | เรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2021 | มหาวิทยาลัยการตำรวจ | พัก มิน-กยู |  |  |
| 2021–2022 | School 2021 | ช็อง ย็อง-จู |  |  |
| 2022 | O'PENing – Babel Syndrome | ชัง ฮา-นึล | ฤดูกาลที่ 5; one act-drama |  |
| 2023 | ห้วงชีวิตลิขิตรัก | ชเว ชุล-อุง |  |  |
| 2024 | ตำนานแม่นางอ๊ก | ช็อน ซึง-ฮวี |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

ชู ย็อง-อู ที่ฮันซีเนมา
ชู ย็อง-อู ที่อินสตาแกรม
จักรพรรดิเท็มมุ

จักรพรรดิเท็มมุ (ญี่ปุ่น: 天武天皇; โรมาจิ: Tenmu tennō; ป. ค.ศ. 631 – 1 ตุลาคม ค.ศ. 686) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 40 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม พระองค์ขึ้นครองราชย์หลังสงครามจินชินที่กองทัพของพระองค์เอาชนะกองทัพของจักรพรรดิโคบุง เท็มมุครองราชย์ใน ค.ศ. 673 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 686 ท่ามกลางยุคอาซูกะตอนปลาย
ในรัชสมัยของพระองค์ เท็มมุทรงดำเนินการปฏิรูปทางการเมืองและการทหาร รวบอำนาจจักรวรรดิและการปกครองไว้ที่ศูนย์กลาง นโยบายต่างประเทศของพระองค์เอื้อประโยชน์ต่ออาณาจักรชิลลาของเกาหลี ขณะที่กำลังตัดสัมพันธ์ทางการทูตกับจีนสมัยราชวงศ์ถัง พระองค์ทรงใช้โครงสร้างทางศาสนาเพื่อเสริมสร้างอำนาจจักรวรรดิ โดยสร้างวัดและอารามพุทธหลายแห่ง รวมทั้งเสริมสร้างความสัมพันธ์กับศาลเจ้าอิเซะ จักรพรรดินีจิโตครองราชย์ต่อจากพระองค์
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
อ่านเพิ่ม

Asakawa, Kan'ichi. (1903).  The Early Institutional Life of Japan. Tokyo: Shueisha. OCLC 4427686; see online, multi-formatted, full-text book at openlibrary.org
Aston, William. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Nippon Gakujutsu Shinkokai (1969). The Man'yōshū: The Nippon Gakujutsu Shinkokai Translation of One Thousand Poems.  New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-08620-2
Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Emperor Tenmu
Asuka Historical National Government Park: image of Mausoleum Emperor Tenmu and Empress Jitō เก็บถาวร กุมภาพันธ์ 25, 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, exterior view
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
จักรพรรดิจุนนิง

จักรพรรดิจุนนิง (ญี่ปุ่น: 淳仁天皇; โรมาจิ: Junnin-tennō; ค.ศ. 733 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 765) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 47 ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 7 ในเจ้าชายโทเนริและพระราชนัดดาในจักรพรรดิเท็มมุ รัชสมัยของพระองค์อยู่ในช่วง ค.ศ. 758 ถึง 764
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม

ก่อยขึ้นครองราชบัลลังก์ จุนนิงมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า โออิ-ชินโน (โออิ-โนะ-โอ) พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 7 ในเจ้าชายโทเนริ พระราชโอรสในจักรพรดริเท็มมุ และแม้ว่าพระราชบิดาสวรรคตตอนที่จุนนิงมีพระชนมพรรษาเพียง 3 พรรษา จุนนิงไม่ได้รับยศหรือตำแหน่งใด ๆ ในราชสำนัก ในเอกสารเก่าของญี่ปุ่น จุนนิงมักได้รับการเรียกขานเป็น ไฮไต (廃帝) จักรพรรดิผู้ถูกปลดจากราชบัลลังก์ พระนามหลังสวรรคตของจักรพรรดิจุนนิงได้รับพระราชทานจากจักรพรดริเมจิในอีกพันปีต่อมา
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม > ขึ้นครองราชย์และรัชสมัย

จักรพรรดิจุนนิงหรือเจ้าชายโออิได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์โดย จักรพรรดินีโคเก็ง จักรพรรดินีองค์ที่ 46 ผู้เป็นพระราชมารดาบุญธรรมเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 757 เมื่อจักรพรรดินีโชเก็งได้สละราชบัลลังก์ในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 758 เจ้าชายโออิจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิจุนนิง โดยได้มีการประกอบพิธีราชาภิเษกเมื่อ ค.ศ. 760
จักรพรรดิจุนนิงถูกปลดออกจากราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 764 โดยการนำของอดีตจักรพรรดินีโชเก็งพระราชมารดาบุญธรรมที่ภายหลังขึ้นสืบราชบัลลังก์อีกครั้งเป็น จักรพรรดินีโชโตะกุ โดยอดีตจักรพรรดิจุนนิงได้ถูกเนรเทศไปยัง เกาะอะวะจิ และเสด็จสวรรคตที่นั่นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 765
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

พระมเหสี: อาวาตะ โนะ โมโรเนะ (粟田諸姉) ภริยาหม้ายของฟูจิวาระ โนะ มาโยริ บุตรชายคนแรกของฟูจิวาระ โนะ นากามาโระ
จากสตรีไม่ทราบนาม:
พระราชธิดา: เจ้าหญิงอาเบะ (安倍内親王) สมรสกับเจ้าชายอิโซเบะ