stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำบลหมอนนาง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลหมอนนาง
| ด ค กตำบลในจังหวัดชลบุรี |
| --- | --- | --- |
| อำเภอเมืองชลบุรี |  คลองตำหรุ  ดอนหัวฬ่อ  นาป่า  บางทราย  บางปลาสร้อย  บ้านโขด  บ้านปึก  บ้านสวน  มะขามหย่ง  สำนักบก  เสม็ด  แสนสุข  หนองข้างคอก  หนองไม้แดง  หนองรี  ห้วยกะปิ  เหมือง  อ่างศิลา  |  |
| อำเภอบ้านบึง |  คลองกิ่ว  บ้านบึง  มาบไผ่  หนองชาก  หนองซ้ำซาก  หนองบอนแดง  หนองไผ่แก้ว  หนองอิรุณ  |  |
| อำเภอหนองใหญ่ |  เขาซก  คลองพลู  หนองเสือช้าง  หนองใหญ่  ห้างสูง  |  |
| อำเภอบางละมุง |  เขาไม้แก้ว  ตะเคียนเตี้ย  นาเกลือ  บางละมุง  โป่ง  ตำบลหนองปรือ  หนองปลาไหล  ห้วยใหญ่  |  |
| อำเภอพานทอง |  โคกขี้หนอน  บ้านเก่า  พานทอง  มาบโป่ง  หนองกะขะ  หนองตำลึง  หนองหงษ์  หน้าประดู่  |  |
| อำเภอพนัสนิคม |  กุฎโง้ง  โคกเพลาะ  ท่าข้าม  ทุ่งขวาง  นามะตูม  หมอนนาง  นาวังหิน  บ้านช้าง  บ้านเซิด  พนัสนิคม  ไร่หลักทอง  วัดโบสถ์  วัดหลวง  สระสี่เหลี่ยม  หนองขยาด  หนองปรือ  หนองเหียง  หน้าพระธาตุ  หัวถนน  |  |
| อำเภอศรีราชา |  เขาคันทรง  ทุ่งสุขลา  บ่อวิน  บางพระ  บึง  ศรีราชา  สุรศักดิ์  หนองขาม  |  |
| อำเภอเกาะสีชัง |  ท่าเทววงษ์  |  |
| อำเภอสัตหีบ |  นาจอมเทียน  บางเสร่  พลูตาหลวง  สัตหีบ  แสมสาร  |  |
| อำเภอบ่อทอง |  เกษตรสุวรรณ  ธาตุทอง  บ่อกวางทอง  บ่อทอง  พลวงทอง  วัดสุวรรณ  |  |
| อำเภอเกาะจันทร์ |  เกาะจันทร์  ท่าบุญมี  |  |
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดชลบุรี |
| --- | --- | --- |
| อปท. พิเศษ | เมืองพัทยา |  |
| เทศบาลนคร |  เจ้าพระยาสุรศักดิ์  แหลมฉบัง  |  |
| เทศบาลเมือง |  ชลบุรี  บ้านบึง  บ้านสวน  ปรกฟ้า  พนัสนิคม  ศรีราชา  สัตหีบ  แสนสุข  หนองปรือ  อ่างศิลา  |  |
| เทศบาลตำบล |  กุฎโง้ง  เกล็ดแก้ว  เกาะจันทร์  เกาะสีชัง  เขตรอุดมศักดิ์  เขาชีจรรย์  คลองตำหรุ  ดอนหัวฬ่อ  ตะเคียนเตี้ย  ท่าบุญมี  ธาตุทอง  นาจอมเทียน  นาป่า  บ่อกวางทอง  บ่อทอง  บางทราย  บางพระ  บางละมุง  บางเสร่  บ้านบึง  โป่ง  พานทอง  เสม็ด  หนองชาก  หนองซ้ำซาก  หนองตำลึง  หนองปลาไหล  หนองไผ่แก้ว  หนองไม้แดง  หนองใหญ่  หมอนนาง  ห้วยกะปิ  ห้วยใหญ่  หัวกุญแจ  หัวถนน  เหมือง  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  เกษตรสุวรรณ  เกาะลอยบางหัก  เขาคันทรง  เขาซก  เขาไม้แก้ว  คลองกิ่ว  คลองตำหรุ  คลองพลู  โคกขี้หนอน  โคกเพลาะ  ท่าข้าม  ท่าบุญมี  ทุ่งขวาง  นามะตูม  นาเริก  นาวังหิน  บ่อทอง  บ่อวิน  บางนาง  บางพระ  บ้านเก่า  บ้านช้าง  บ้านเซิด  พลวงทอง  พลูตาหลวง  พานทองหนองกะขะ  มาบโป่ง  มาบไผ่  ไร่หลักทอง  วัดโบสถ์  วัดสุวรรณ  วัดหลวง  สระสี่เหลี่ยม  สำนักบก  แสมสาร  หนองขยาด  หนองข้างคอก  หนองขาม  หนองบอนแดง  หนองปรือ  หนองไผ่แก้ว  หนองรี  หนองเสือช้าง  หนองหงษ์  หนองเหียง  หนองอิรุณ  หน้าประดู่  หน้าพระธาตุ  ห้างสูง  |  |
ตำบลบึงคอไห

| ตำบลบึงคอไห |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Bueng Kho Hai
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ปทุมธานี
อำเภอ: ลำลูกกา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 40 ตร.กม. (20 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 7,811 คน
 • ความหนาแน่น: 195.28 คน/ตร.กม. (505.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 12150
รหัสภูมิศาสตร์: 130607
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บึงคอไห เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม มีคลองขุดชลประทานหลายสายไหลผ่าน ได้แก่ คลองสิบเอ็ด คลองสิบสอง คลองสิบสาม คลองสิบสี่ รวมทั้งคลองแอนหรือคลองกลางต่าง ๆ ที่คั่นระหว่างคลองทั้งสี่ ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ได้แก่ ทำนา ทำไร่หญ้า และทำสวน
ตําบลบึงคอไหทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงคอไหซึ่งได้รับการยกฐานะจากเดิมที่เป็นสภาตำบลบึงคอไหเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538
ที่มาของชื่อ

บริเวณตำบลบึงคอไหเดิมมีสภาพเป็นทุ่งกว้าง มีลำบึงใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง ชาวบ้านอาศัยอยู่ไม่มากนัก สมัยก่อนชาวบ้านต้มเหล้ากันเองโดยจะเก็บไว้ในที่มืดและเย็น จึงนิยมนำเหล้าใส่ไหไปฝังไว้ที่ริมบึง ลักษณะการฝังจะฝังตัวไหไว้ในดิน เหลือไว้เพียงส่วนที่เป็นคอไห บริเวณริมบึงจึงมีคอไหโผล่ให้เห็นเป็นจำนวนมาก จนชาวบ้านต่างพากันเรียกว่า "บึงคอไห" เมื่อมีการจัดตั้งตำบลก็เรียกท้องที่อันเป็นที่ตั้งลำบึงแห่งนั้นว่า ตำบลบึงคอไห
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลบึงคอไหตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอลำลูกกา ห่างจากตัวอำเภอเป็นระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบึงน้ำรักษ์ (อำเภอธัญบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบึงศาล (อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลพืชอุดมและตำบลลำไทร (อำเภอลำลูกกา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบึงทองหลาง (อำเภอลำลูกกา)
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลบึงคอไหแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านคลองสิบสี่
หมู่ที่ 2 บ้านคลองสิบสี่
หมู่ที่ 3 บ้านคลองสิบสี่
หมู่ที่ 4 บ้านคลองสิบสาม
หมู่ที่ 5 บ้านคลองสิบสาม
หมู่ที่ 6 บ้านคลองสิบสาม
หมู่ที่ 7 บ้านคลองสิบสอง
หมู่ที่ 8 บ้านคลองสิบสอง
หมู่ที่ 9 บ้านคลองสิบสอง
หมู่ที่ 10 บ้านคลองสิบสอง
หมู่ที่ 11 บ้านคลองสิบเอ็ด
หมู่ที่ 12 บ้านคลองสิบเอ็ด
การคมนาคม

เส้นทางสายสำคัญที่ใช้สัญจรภายในพื้นที่ตำบลบึงคอไหและเชื่อมต่อกับตำบลอื่น ๆ ได้แก่
ทางหลวงชนบท ปท.3011 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 34+000) – บ้านคลองสิบสี่หกวา
ทางหลวงชนบท ปท.3012 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 30+950) – บ้านหนองจอก
ทางหลวงชนบท ปท.3015 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 29+200) – บ้านคลองสิบสองสายกลาง
ทางหลวงชนบท ปท.3035 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 31+800) – คลองแสนแสบ
ทางหลวงท้องถิ่น ปท.ถ 49-005 สายเลียบคลองส่งน้ำที่ 12 ฝั่งตะวันตก
ถนนเลียบคลองส่งน้ำที่ 11 ฝั่งตะวันออก
บูชา

สำหรับพิธีกรรมในศาสนาฮินดู ดูที่ บูชา (ศาสนาฮินดู) สำหรับเมืองในประเทศยูเครน ดูที่ บูชา (เมือง)
บูชา คือ การแสดงความเคารพ การกราบไหว้ การยกย่องนับถือบุคคลที่ควรเคารพนับถือ เช่น พระพุทธรูป พระสงฆ์ บิดามารดา คณุอาจารย์ ญาติผู้ใหญ่ ถือเป็นเหตุนำความสุข ความเจริญ และความก้าวหน้าในชีวิตมาให้แก่ผู้ทำ
ประเภท

อามิสบูชา เป็นการบูชาด้วยสิ่งของ ปรนนิบัติดูแล ให้ข้าวน้ำ ที่อยู่อาศัย ยารักษาโรค ค่าใช้จ่าย และบูชาด้วยดอกไม้ ธูป เทียน
ปฏิบัติบูชา เป็นการบูชาด้วยการปฏิบัติ คือ ปฏิบัติตามแบบที่ท่านทำ ปฏิบัติตามคำที่ท่านสอน ได้แก่ทานปฏิบัติ มาอย่างไรก็ปฏิบัติตาม ท่านสอนอย่างไร แนะนำอย่างไรก็ทำตามด้วยความเต็มใจ
น้ำผัก

บทความนี้เกี่ยวกับเครื่องดื่ม สำหรับอาหารไทยภาคเหนือ ดูที่ น้ำผัก (อาหารไทยภาคเหนือ)
น้ำแตงกวา ผสมน้ำเซเลอรีและน้ำแอปเปิล
น้ำผัก คือเครื่องดื่มโดยพื้นฐานทำขึ้นจากการปั่นผสมกันของผัก บ่อยครั้งที่น้ำผักจะถูกปั่นผสมกับผลไม้บางชนิด เช่น องุ่นและมะเขือเทศ เพื่อปรับปรุงรสชาติให้ดีขึ้น น้ำผักบ่อยครั้งที่ถูกโฆษณาในทางการค้าว่าเป็นทางเลือกใหม่ของผู้บริโภคเครื่องดื่มประเภทน้ำตาลต่ำ แม้ว่าในกระบวนการผลิตผู้ประกอบการยังคงใส่ส่วนผสมที่เป็นโซเดียมลงไปจำนวนมาก
น้ำผักในครัวเรือน

การทำน้ำผักขึ้นเองในครัวเรือนเป็นอีกทางเลือกจากการซื้อน้ำผักแบบสำเร็จรูป ซึ่งมีประโยชน์สำหรับเป็นอาหารเสริมอีกอย่างหนึ่งแก่ผู้ที่ควบคุมอาหารเพื่อลดน้ำหนัก ในการปั่นผสมน้ำผักทำเองในครัวเรือนมีการแนะนำว่า ควรเลือกปั่นผักโดยเครื่องปั่นในระดับความเร็วที่ไม่เร็วมากจนเนไปเพราะมีการนำไปเปรียบเทียบกับการปั่นด้วยความเร็วที่มาก ๆ แล้วพบว่า สามารถลดการสูญสลายของแร่ธาตุและสารอาหารได้ เพราะการปั่นโดยใช้ความเร็วมาก ๆ จะทำให้เกิดความร้อนจากแรงเสียดทานที่จะไปทำลายวิตามินบางชนิด และยังเกิดปฏิกิริยารีดอกซ์
รูปแบบ

น้ำผักในทางการค้าโดยทั่วไปจะทำขึ้นจากการปั่นผสมรวมกันของผักหลากหลายชนิดเช่น แครอท, บีตรูต, ฟักทอง, มะเขือเทศ ซึ่งใช้เพื่อเพิ่มรสชาติและปรับปรุงรสชาติของน้ำผักให้ดีขึ้น แม้ในภายหลังพืชเหล่านี้ในทางเทคนิคจะไม่จักว่าเป็นผักก็ตาม ส่วนผสมอื่นของน้ำผักที่ได้รับความนิยม ได้แก่ ผักชีฝรั่ง, กะหล่ำปลี, ขึ้นฉ่าย, ยี่หร่า, แตงกวา, มะนาว, กระเทียมและขิง ซึ่งสามารถเพิ่มส่วนผสมอื่นได้ตามความต้องการของรสชาติหรือสรรพคุณทางยา
ในวัฒนธรรมของชาติตะวันออกเช่น จีนและญี่ปุ่น มันยะมะอิโมะก็ใช้บดเพื่อทำเป็นน้ำผัก ซึ่งชาวญี่ปุ่นและชาวจีนเองสงวนไว้ใช้ในยามฉุกเฉินเช่นเมื่อมีคนในบ้านป่วย เป็นต้น อย่างไรก็ตามชาวจีนโดยส่วนมากมองว่ามันยะมะอิโมะบดนี้เป็นยามากกว่าเป็นน้ำผัก
ในญี่ปุ่นมีน้ำผัก อะโอะจิรุ เป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมจากประโยชน์ที่ร่างกายจะได้รับและรสชาติขม
ญี่ปุ่นยังเป็นตลาดของน้ำผักมากมายหลายชนิดที่ซึ่งไม่เหมือนน้ำผักของของฝั่งตะวันตก โดยปกติจะใช้แครอทหรือไม่ก็มะเขือเทศ หรือแม้แต่แฮปปี้มีลส์ของแมคโดนัลด์ในญี่ปุ่นเองก็มีน้ำผักอยู่ในรายการเครื่องดื่ม
โภชนาการ

โดยทั่วไป มีการแนะนำว่าน้ำผักเป็นเพียงอาหารเสริมสำหรับผักสดมากกว่าที่จะเป็นอาหารหลักแทนที่ผักสดทั้งหมด อย่างไรก็ตามระดับแร่ธาตุและสารอาหารทางโภชนาการของน้ำผักกับผักสดยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ตัวชี้นำของยูเอสดีเอ หรือ สำนักงานการเกษตรกรรมแห่งสหรัฐอเมริกาสำหรับรัฐอเมริกัน ¾ ถ้วยของน้ำผัก 100 เปอร์เซ็นเทียบเท่ากับผักสดหนึ่งถาด ซึ่งสนับสนุนโดยการศึกษาวิจัยครั้งล่าสุด ซึ่งพบว่าน้ำผักให้ประโยชน์เทียบเท่ากับผักสดในการลดความเสี่ยงของการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจและโรคมะเร็ง งานวิจัยอีกชิ้นพบว่าการดื่มน้ำผักยังช่วยลดความเสี่ยงจากการเกิดโรคอัลไซเมอร์ได้ 76 เปอร์เซ็น
น้ำผักที่ได้รับความนิยมสูงโดยมากที่จะมีส่วนผสมของมะเขือเทศและโซเดียมอยู่มาก เพราะฉะนั้นผู้บริโภคจึงควรใช้ความระมัดระวังในการเลือกบริโภคน้ำผัก เพราะผักบางชนิดเช่นบีทรูทมีระดับน้ำตาลสูง จึงควรไตร่ตรองอย่างระมัดระวังก่อนจะบริโภค แม้ประโยชน์และคุณค่าทางโภชนาการของน้ำผักยังคงเป็นที่ถกเถียง การศึกษาล่าสุดของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเดวิสพบว่าการบริโภคน้ำผักอย่างต่อเนื่องและเป็นประจำเพิ่มโอกาสในการพบกับคำแนะนำสำหรับจำนวนผักที่รับประทานมากขึ้นของผู้บริโภค
ดูเพิ่ม

น้ำผลไม้
บูจุมบูรา

| บูจุมบูรา |
| --- | --- |

บูจุมบูรา
พิกัด: 3°23′S 29°22′E﻿ / ﻿3.383°S 29.367°E﻿ / -3.383; 29.367
ประเทศ:  บุรุนดี
จังหวัด: Bujumbura Mairie Province
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1871
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: CP Jimmy Hatungimana
พื้นที่
 • เขตเมือง: 127 ตร.กม. (49 ตร.ไมล์)
ความสูง: 774 เมตร (2,539 ฟุต)
ประชากร (2021)
 • ตัวเมือง: 1,000,000 คน
 • เขตเมือง: 1,075,000 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 8,500 คน/ตร.กม. (22,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2 (CAT)
ภูมิอากาศ: Aw
เว็บไซต์: www.mairiebujumbura.gov.bi
บูจุมบูรา (อักษรโรมัน: Bujumbura, เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [buʒumbuʁa]; แม่แบบ:IPA-rw) อดีตมีชื่อว่า Usumbura เป็นเมืองหลวงทางเศรษฐกิจ เมืองใหญ่สุด และเมืองท่าสำคัญของประเทศบุรุนดี ตั้งอยู่ปลายสุดด้านเหนือของทะเลสาบแทนกันยีกา เป็นเมืองสำคัญในการส่งสินค้าส่งออกของประเทศ เช่น กาแฟ ฝ้าย และแร่ดีบุก บูจุมบูราเคยเป็นเมืองหลวงของประเทศ โดยในช่วงปลายธันวาคม ค.ศ. 2018 ประธานาธิบดี ปีแยร์ อึนกูว์เริงซีซา ประกาศว่าตนจะทำตามสัญญาที่ให้ใน ค.ศ. 2007 ว่าจะคืนสถานะเมืองหลวงเก่าแก่กีเตกา ส่วนบูจุมบูรายังคงเป็นเมืองหลวงทางเศรษฐกิจและศูนย์กลางการค้า มีการลงคะแนนในรัฐสภาบุรุนดีทำให้สิ่งนี้เป็นทางการในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 2019 โดยสำนักงานรัฐบาลทุกส่วนจะต้องย้ายไปกีเตกาภายใน 3 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Bujumbura
คู่มือการท่องเที่ยว Bujumbura จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA
ตำบลบึงบา

| ตำบลบึงบา |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Bueng Ba
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ปทุมธานี
อำเภอ: หนองเสือ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 42.21 ตร.กม. (16.30 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 7,582 คน
 • ความหนาแน่น: 179.63 คน/ตร.กม. (465.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 12170
รหัสภูมิศาสตร์: 130401
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บึงบา เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม มีคลองขุดชลประทานสำคัญไหลผ่าน ได้แก่ คลองเก้า คลองสิบ คลองสิบเอ็ด รวมทั้งคลองแอนหรือคลองกลางต่าง ๆ ที่คั่นระหว่างคลองชลประทานสายหลัก
ในด้านการปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่ตําบลบึงบาอยู่ในความดูแลขององค์กร 2 องค์กร ได้แก่ เทศบาลตำบลหนองเสือและองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบา เทศบาลตำบลหนองเสือเดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลหนองเสือ ได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ส่วนองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบาเดิมมีฐานะเป็นสภาตําบลบึงบา ได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตําบลเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ที่ดินส่วนใหญ่ในเขตเทศบาลมักใช้เพื่อการอยู่อาศัย การสาธารณูปโภค การอุตสาหกรรม และการพาณิชยกรรม ส่วนที่ดินนอกเขตเทศบาลยังคงใช้สำหรับการเกษตรเป็นหลัก ผลผลิตที่สำคัญได้แก่ ข้าว กล้วย แก้วมังกร ลำไย และส้มเขียวหวาน
ประวัติ

ตามคำบอกเล่าของผู้สูงอายุในตำบลบึงบา ผู้ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้ช่วงแรกเริ่มเข้ามาในสมัยขุนบุรีบำรุงรักษ์ คาดว่าเป็นชาวจีนแจวเรือจ้างและมีการบอกต่อกันว่ามีพื้นที่เหมาะแก่การทำนา จึงมีผู้ย้ายถิ่นเข้ามาเพิ่มขึ้น ส่วนมากมาจากนนทบุรี บ้านแพ้ว และองครักษ์ บริเวณนี้ในอดีตมีลักษณะเป็นที่ราบลุ่ม มีบึงและหนองขนาดใหญ่เป็นจำนวนมาก ในบึงและหนองเหล่านั้นมีต้นบา (ไม้น้ำชนิด Nymphoides indica) ขึ้นอยู่ทั่วไป เมื่อมีการจัดตั้งตำบลจึงเรียกท้องที่นี้ว่า ตำบลบึงบา
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลบึงบาตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของอำเภอหนองเสือ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบึงกาสาม (อำเภอหนองเสือ)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลนพรัตน์และตำบลหนองสามวัง (อำเภอหนองเสือ)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบึงสนั่น (อำเภอธัญบุรี)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบึงบอนและตำบลบึงชำอ้อ (อำเภอหนองเสือ)
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลบึงบาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านไทรย้อย อยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบาทั้งหมู่
หมู่ที่ 2 บ้านวังตะเคียนพัฒนา หรือ บ้านวังตะเคียน อยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบาทั้งหมู่
หมู่ที่ 3 บ้านแสงมณี อยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบาทั้งหมู่
หมู่ที่ 4 บ้านแสนสุข อยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบาทั้งหมู่
หมู่ที่ 5 บ้านบึงพัฒนา หรือ บ้านบึงบา อยู่ในเขตเทศบาลตำบลหนองเสือทั้งหมู่
หมู่ที่ 6 บ้านบึงพัฒนา หรือ บ้านปากบึงพัฒนา อยู่ในเขตเทศบาลตำบลหนองเสือทั้งหมู่
หมู่ที่ 7 บ้านศาลาลอย อยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบาทั้งหมู่
หมู่ที่ 8 บ้านทุ่งรวงทอง อยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบาทั้งหมู่
การคมนาคม

เส้นทางสายสำคัญที่ใช้สัญจรภายในพื้นที่ตำบลบึงบาและเชื่อมต่อกับตำบลอื่น ๆ ได้แก่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3261 สายคลอง 10 – ปากคลอง 13
ทางหลวงชนบท ปท.3023 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 26+350) – เลียบคลอง 11 ฝั่งตะวันตก
ทางหลวงชนบท ปท.3027 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 23+750) – เลียบคลอง 10 ฝั่งตะวันตก
ทางหลวงชนบท ปท.4001 สายแยกทางหลวงหมายเลข 3261 (กม.ที่ 8+800) – บ้านคลองห้า
ทางหลวงท้องถิ่น ปท.ถ 1-0001 สายบ้านวังตะเคียน–บ้านแสงมณี
ทางหลวงท้องถิ่น ปท.ถ 1-0021 สายคลองชลประทานที่ 9 ฝั่งตะวันออก
ทางหลวงท้องถิ่น ปท.ถ 19-017 สายแยกทางหลวงหมายเลข 3261 – บ้านคลองสิบสาม และทางหลวงท้องถิ่นสายแอน 1
ทาดูเคปา

ส่วนหนึ่งของบันทึกแห่งอาร์มานาในส่วนของการเจรจาขออภิเษกสมรสระหว่างอเมนโฮเทปที่ 3 กับพระนางทาดูเคปา
ทาดูเคปา, ในภาษาเฮอร์เรียนเรียกว่า ทาดู-เฮปา พระองค์เป็นพระราชธิดาของธัชรัตตา กษัติย์แห่งไมตานนี (ปกครองระว่าง 1382 - 1342 ปีก่อนคริสตกาล) กับพระมเหสีจูนิ และเป็นพระราชนัดดาของกษัตริย์อาร์ตาซูมารา พระนางจิลูเคปามีศักดิ์เป็นพระปิตุจฉาของพระองค์ซึ่งทรงอภิเษกสมรสกับฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 ในปีที่ 10 แห่งการครองราชย์ พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 ในอีกสองทศวรรษต่อมา
การอภิเษกสมรสกับฟาโรห์อเมนโฮเทปที่สาม

มีข้อมูลค่อนข้างน้อยที่สามารถทราบถึงที่มาเจ้าหญิงไมตานนีพระองค์นี้ โดยสันนิษฐานว่าพระองค์ประสูติเมื่อปีที่ 21 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 (เมื่อ 1366 ปีก่อนคริสตกาล) ประมาณสิบห้าปีต่อมา กษัตริย์ธัชรัตตา พระบิดา องพระองค์ทรงส่งพระองค์ไปอภิเษกสมรสกับฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 ในปีที่ 36 แห่งการครองราชย์ (ราว 1352 ปีก่อนคริสตกาล) เพื่อผูกสัมพันธไมตรีต่อทั้งสองอาณาจักร พระองค์ปรากฏอยู่ในบันทึกแห่งอาร์มานาของกษัตริย์ธัชรัตตาเมื่อ 1350 - 1340 ปีก่อนคริสตกาล กษัตริย์ธัชรัตตาได้ส่งคำขอให้พระราชธิดาของพระองค์ได้เป็นสมเด็จพระราชินี ถึงแม้ว่าตำแหน่งนี้เป็นของพระนางติเยก็ตาม ของกำนัลของกษํตริย์ธัชรัตตาประกอบไปด้วย ม้าจำนวนหนึ่งคู่ รถม้าศึกชุบทองคำพร้อมฝังอัญมณีมีค่า ครอกหามสำหรับอูฐตกแต่งด้วยทองคำและหินมีค่า ผ้าทอเสื้อและเครื่องประดับ อาทิ กำไลข้อมือ กำไลแขนและอื่นๆ อานม้า แต่ในทางกลับกันฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 ไม่เคยส่งรูปสลักทองคำที่พระองค์เสนอและภายหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ กษัตริย์ธัชรัตตาได้สาส์นร้องขอเกี่ยวกับปัญหาการแลกเปลี่ยน
การอภิเษกสมรสกับฟาโรห์อเคนาเตน

ฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 ทรงสิ้นพระชนม์ลงได้ไม่นานหลังจากพระองค์เสด็จมาถึงอียิปต์ และในที่สุดพระองค์ก็ทรงอภิเษกสมรสกับฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 4 (อเคนาเตน) พระราชโอรสในฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3
ความเกี่ยวข้องกับคิยาหรือเนเฟอร์ติติ

นักวิชาการบางคนระบุว่า พระนางทาดูเคปาและพระนางคิยา พระมเหสีในฟาโรห์อเคนาเตน มีเรื่องราวเกี่ยวกับพระนางคิยา ซึ่งอาจจะเป็นที่มาของเรื่องราวในช่วงอาณาจักรใหม่ที่เรียกว่า นิทานสองพี่น้อง นิทานนี้ได้เล่าเรื่องราวของฟาโรห์ตกหลุมรักหญิงสาวชาวต่างชาติที่สวยงามหลังจากดมผมของเธอ ถ้าพระนางทาดูเคปาซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในพระนามว่า คิยา พระองค์ก็จะมีชีวิตอยู่ที่อาร์มานาที่ซึ่งมีภาพกับฟาโรห์และพระราชธิดาอย่างน้อยหนึ่งพระองค์
และนักวิชการบางส่วนอื่น ๆ เช่น แพทรี่, ไดรโอตันและแวนเดียร์ สันนิษฐานว่าพระนางทาดูเคปาได้รับพระนามใหม่หลังจากสถาปนาเป็นพระมเหสีในฟาโรห์อเคนาเตน และจะต้องเป็นไปได้ว่าจะป็นพระนางเนเฟอร์ติติที่มีชื่อเสียง สันนิษฐานนี้แสดงให้เห็นว่าพระนามของเนเฟอร์ติติที่แปลว่า "สิ่งสวยงามที่ได้มา" หมายถึงที่มาของเนเฟอร์ติติว่าเป็นพระนางทาดูเคปา
บิล เจ. ดุ๊กส์

บิล เจ. ดุ๊กส์ (เกิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927 เกิดที่เมือง ทาร์มา รัฐเคนทักกี้  – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2014) เป็นนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกา เคยทำงานให้กับกองทัพบกสหรัฐ จบการศึกษาปริญญาตรีจากมหาวิทยามิซิสซิปปี และวิทยาลัยเพื่อการค้านโบลิ่งกรีน ในปี ค.ศ. 1976 จนถึงปี ค.ศ. 1994 บิล เจ. ดุ๊กส์ได้เป็นผู้ว่าการเมืองดีคาตูร์ และในปี ค.ศ. 1994 จนถึงปี ค.ศ. 2010 ได้ดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรรัฐอะแลบามา
ทาจิบานะ โนะ คาจิโกะ

| จักรพรรดินีดันริง |
| --- | --- |

จักรพรรดินี (สถาปนา)
ประสูติ: ค.ศ. 786
สวรรคต: 17 มิถุนายน ค.ศ. 850
พระราชสวามี: จักรพรรดิซางะ
พระราชบุตร: จักรพรรดินิมเมียว เจ้าหญิงเซชิ เจ้าหญิงฮิเดโกะ เจ้าชายฮิเดระ เจ้าหญิงโทชิโกะ เจ้าหญิงโยชิโกะ เจ้าหญิงชิเงโกะ
ราชวงศ์: ญี่ปุ่น
พระราชบิดา: ทาจิบานะ โนะ คิโยโตโมะ
พระราชมารดา: ทางูจิ ซันเซ็ง
ทาจิบานะ โนะ คาจิโกะ (ญี่ปุ่น: 橘 嘉智子; โรมาจิ: Tachibana no Kachiko) หรือพระนามหลังสวรรคตว่า จักรพรรดินีดันริง (ญี่ปุ่น: 檀林皇后; โรมาจิ: Danrin-kōgō; ค.ศ. 815 — 17 มิถุนายน ค.ศ. 850) เป็นอัครมเหสีในจักรพรรดิซางะ เป็นธิดาของทาจิบานะ โนะ คิโยโตโมะ (ญี่ปุ่น: 橘 清友; โรมาจิ: Tachibana no Kiyotomo)
พระองค์มีศรัทธาในบวรพุทธศาสนา โปรดให้สร้างวัดดันริง (ญี่ปุ่น: 檀林寺; โรมาจิ: Danrin-ji) หลังสวรรคตพระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินีโดยตั้งพระนามตามนามวัดที่ทรงสร้างไว้
พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 4 เดือน 5 ปีคาโชที่ 4 ตรงกับวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 850
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดินีดังริง
ธงชาติซูดานใต้

| --- | --- |


สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: 9 กรกฎาคม 2005; 19 ปีก่อน (2005-07-09)
ลักษณะ: ธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นธงแบ่งเป็นสามแถบตามแนวนอน โดยแถบกลางธงเป็นแถบสีแดงขนาบด้วยขอบสีขาวที่ตอนบนและตอนล่าง แถบบนสุดมีสีดำ แถบล่างสุดเป็นสีเขียว ลักษณะดังกล่าวนี้คล้ายคลึงกับธงชาติเคนยามาก ทึ่ด้านคันธงนั้นมีรูปสามเหลี่ยมสีน้ำเงิน ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลืองดวงหนึ่ง
 
ธงชาติซูดานใต้ เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นธงแบ่งเป็นสามแถบตามแนวนอน โดยแถบกลางธงเป็นแถบสีแดงขนาบด้วยขอบสีขาวที่ตอนบนและตอนล่าง แถบบนสุดมีสีดำ แถบล่างสุดเป็นสีเขียว ลักษณะดังกล่าวนี้คล้ายคลึงกับธงชาติเคนยามาก ทึ่ด้านคันธงนั้นมีรูปสามเหลี่ยมสีน้ำเงิน ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลืองดวงหนึ่ง ธงดังกล่าวนี้เดิมใช้เป็นธงของขบวนการประชาชนปลดปล่อยซูดาน (Sudan People's Liberation Movement) ต่อมาจึงถือเป็นธงของรัฐบาลซูดานใต้อย่างเป็นทางการภายหลังการลงนามในความตกลงสันติภาพเบ็ดเสร็จเพื่อยุติสงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่สอง
ในธงนี้ สีดำเป็นสัญลักษณ์แทนตัวชาวซูดานใต้ สีแดงคือสีของเลือดที่หลั่งออกมาเพื่ออิสรภาพ สีเขียวหมายถึงผืนแผ่นดิน ส่วนดาวสีทอง หรือดาวแห่งเบธเลเฮมนั้น เป็นตัวแทนของความสามัคคีระหว่างรัฐของซูดานใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

Southern Sudan ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติของประเทศและดินแดนในทวีปแอฟริกา |
| --- | --- |
 กานา  กาบอง  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  คอโมโรส  เคนยา  แคเมอรูน  จิบูตี  ชาด  ซิมบับเว  ซูดาน  เซเชลส์  เซนต์เฮเลนา (สหราชอาณาจักร)  เซเนกัล  เซาตูแมอีปริงซีป  ซูดานใต้  เซียร์ราลีโอน  แซมเบีย  โซมาเลีย  ตูนีเซีย  โตโก  แทนซาเนีย  นามิเบีย  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บอตสวานา  บุรุนดี  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเชียส  มอริเตเนีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  โมซัมบิก  โมร็อกโก  ยูกันดา  รวันดา  เรอูว์นียง (ฝรั่งเศส)  ลิเบีย  เลโซโท  ไลบีเรีย  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  อียิปต์  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  เอสวาตินี  แองโกลา  แอฟริกาใต้  แอลจีเรีย
น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์

| น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์ |
| --- | --- |
เกิด: 09 เมษายน พ.ศ. 2513 (54 ปี) สำรวม ซ่อนกลิ่น จังหวัดสุรินทร์ ประเทศไทย
คู่สมรส: โฆษิต ดีสม
อาชีพ: ศิลปินพื้นบ้าน อาจารย์พิเศษ นักร้อง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2527 - ปัจจุบัน
น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์ หรือ นางสำรวม ดีสม (เกิดวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2513) ศิลปินพื้นบ้านกันตรึมที่มีชื่อเสียงมากโดยเฉพาะในแถบจังหวัดสุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ
ประวัติ

น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์  หรือ นางสำรวม ดีสม  เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน 2513  ณ บ้านเลขที่ 186  หมู่ 6 บ้านปราสาทเบง  ต.กาบเชิง  อ.กาบเชิง  จ.สุรินทร์ เป็นบุตรีของนายรี  ซ่อนกลิ่น  และนางเรียม  ซ่อนกลิ่น  ชอบการแสดงตั้งแต่ในวัยเด็ก  เนื่องจากในเขตหมู่บ้านนั้นนิยมการละเล่นกันตรึม  จึงทำให้น้ำผึ้งมีความสนใจและมีใจรักในด้านกันตรึม  และได้ฝึกร้องกันตรึมตั้งแต่เป็นเด็ก  โดยอาศัยการถามและจำจากผู้ใหญ่  แล้วนำมาฝึกหัดขับร้องเองโดยมีพ่อเป็นครูผู้ฝึกสอนให้อย่างใกล้ชิด  เมื่ออายุ 9 ขวบได้เริ่มฝึกร้องกันตรึมพอคล่องและเก่งแล้วพ่อจึงเริ่มพาไปเล่นด้วยตามสถานที่ต่างๆ เช่น ร้องเพลงเชียร์ในงานกีฬาในระดับอำเภอ และจังหวัด  และเริ่มได้รับเชิญให้ไปช่วยงานต่างๆ
หลังจากที่สำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนบ้านปราสาทเบงแล้ว  น้ำผึ้งได้หยุดพักการเรียน  และเริ่มฝึกร้องกันตรึมอย่างจริงจังจากผู้รู้ท่านอื่นๆ อาทิ พ่อ ปู่ ย่า ตา ยาย  และบุคคลอื่นที่มีความรู้ในด้านนี้  โดยน้ำผึ้งได้รู้อีกว่ากันตรึมไม่ใช่การถ่ายทอดกันเฉพาะแบบปากต่อปากหรือการท่องจำ  แต่เราสามารถแต่งเองได้จากการมองเห็นสิ่งต่างๆ เช่น ธรรมชาติ ต้นไม้ ซึ่งน้ำผึ้งได้อาศัยหลักการนี้ในการเริ่มหัดแต่งเพลงกันตรึม  นำสิ่งที่เห็นมาเรียบเรียงเป็นบทกลอนให้สัมผัสกัน  ในช่วงนี้น้ำผึ้งได้มีโอกาสได้แสดงกันตรึมทั้งร้องและรำเองกับ  "วงสมรชัย" ซึ่งเป็นวงที่หมู่บ้านเดิมของตัวเอง  โดยเป็นตัวเอกของวงร้องกันตรึมคนเดียว  ไม่มีใครช่วย
น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์  ได้กลับเข้าศึกษาอีกครั้งในปี 2531  และสำเร็จการศึกษาขั้นสูงสุดระดับปริญญาตรี  เอกนาฏศิลป์  และได้สำเร็จการศึกษาเมื่อปีพ.ศ. 2538 จากสถาบันราชภัฏสุรินทร์ (มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ ) ในปัจจุบัน
ด้านครอบครัว

ปัจจุบันสมรสกับนายโฆษิต ดีสม  ซึ่งเป็นข้าราชการครู  ตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนบ้านดงมัน  ต.คอโค  อ.เมือง  จ.สุรินทร์ มีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ เด็กหญิงพิมพ์วลี ดีสม  และเด็กชายมฆวี ดีสม
ชีวิตการทำงานในวงกันตรึมของน้ำผึ้งเริ่มตั้งแต่ปีพ.ศ. 2527  ผ่านความสำเร็จและความล้มเหลวมาหลายครั้ง  จนกระทั่งปีพ.ศ. 2530  เดือนพฤศจิกายนได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่ศูนย์วัฒนธรรมหมู่บ้านดงมัน  ซึ่งในจังหวะนั้นตรงกับเทศกาลงานช้างของจังหวัดสุรินทร์พอดี  การย้ายเข้ามาครั้งนี้ถือเป็นการเข้าสู่วงการอย่างเต็มตัว  ได้ตระเวนไปแสดงที่ต่างๆ แทบทุกจังหวัด  นับตั้งแต่ปี 2530-2533  มีการแสดงเกือบพันครั้ง  วงกันตรึมบ้านดงมันได้พัฒนาต่อมาเรื่อยๆ ทั้งด้านการแสดงและการแต่งกาย  และในปีพ.ศ. 2535 ได้ทำการบันทึกเทปชุดแรกกับบริษัทไพโรจน์ซาวด์ที่ อ.ปราสาท จ.สุรินทร์  มีชื่อชุดว่า "มรดกกันตรึม"  และนำไปจำหน่ายด้วยทุกครั้งเมื่อมีการแสดง  ซึ่งได้รับผลตอบรับทั้งด้านดีและไม่ดีมากมายเพื่อนำมาใช้ปรับปรุงการแสดงให้สอดรับกับความต้องการของผู้ชม  และพัฒนามาจนกระทั่งประสบความสำเร็จเป็นวงกันตรึมระดับแนวหน้าตั้งแต่ปีพ.ศ. 2538 เป็นต้นมา
ด้วยความสามารถที่หาตัวจับยาก  จึงทำให้ได้รับรางวัลประกวดกันตรึมมากมายนับสิบรางวัลจาก จ.สุรินทร์ บุรีรัมย์ ศรีสะเกษ   อีกทั้งการเสียสละตนเพื่อถ่ายทอดงานศิลปวัฒนธรรมแขนงนี้  ทำให้น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์ได้รับเชิญให้มาสอนวิชานาฏศิลป์พื้นบ้าน  สาขานาฏยศิลป์  คณะศิลปกรรมศาสตร์  มหาวิทยาลัยมหาสารคาม  และยังได้รับเชิญให้เป็นวิทยากรบรรยายและสาธิตเกี่ยวกับศิลปวัฒนธรรมอยู่เนืองๆ
สำหรับวงกันตรึมคณะที่น้ำผึ้งแสดงอยู่นั้นปัจจุบันมีชื่อว่า " ดงมันรักกันตรึม " โดย เริ่มแรกเป็นดนตรีบรรเลงประกอบในพิธีกรรม การเข้าทรง รักษาไข้ และบรรเลงกล่อมหอแต่งงาน ต่อมาได้พัฒนารูปแบบอย่างหลากหลาย ทั้งแนวพื้นบ้านโบราณ แนวประยุกต์ทันสมัย  ความโดดเด่น อยู่ที่ความไพเราะของปี่อ้อ ความหวานของซอกันตรึม และการขับร้องประกอบการบรรเลง นอกจากนั้นก็จะมีการฟ้อน จากการประดิษฐ์ท่าฟ้อนรำ ให้เหมาะสมกับเอกลักษณะของท้องถิ่น
อัลบั้มเพลง

ชุดการแสดงพื้นบ้าน
ชุดพระคุณแม่(เปรียรกุนแม)
ชุดเด็กขแมร์ ขี้คุย
และผลงานอื่นๆอีกมากมาย
การแสดงในต่างประเทศ

2529 ร่วมแสดงพื้นบ้านนานาชาติ ณ ประเทศเกาหลีใต้
2538 ร่วมการแสดงพื้นบ้าน ณ ประเทศลาว
2543 ร่วมการแสดงที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน
2544 ร่วมการแสดงพื้นบ้าน ณ สหรัฐอเมริกา เป็นเวลา 33 วัน
รางวัล

ชนะเลิศตะโพนทอง ปี 2527 จาก ชวน หลีกภัย
ชนะเลิศระดับจังหวัด สุรินทร์ หลายสมัย
ชนะเลิศภาคอีสาน ปี 2543 ที่  จ.ร้อยเอ็ด
ชนะเลิศระดับจังหวัด ที่ศรีสะเกษ
ชนะเลิศถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในวันแม่แห่งชาติ ปี 2547
รางวัลสื่อพื้นบ้านดีเด่นแห่งชาติ ปี 2539-40
ศิลปินอีสานแห่งชาติ ปี 2545
ศิลปินดีเด่นระดับจังหวัดสุรินทร์ ปี 2546
สุดยอดศิลปินอีสาน ปี 2547
รางวัลพระธาตุนาดูนทองคำ(ราชาทำนุบำรุงวัฒนธรรม) ปี 2547 จากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
รางวัลศิลปินมรดกอีสาน ปี 2558 จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
จังหวัดสมุทรสาครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรสาคร พ.ศ. 2562 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2554 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน