stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แบร์ต ฟัน มาร์ไวก์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ฟัน มาร์ไวก์ ในปี ค.ศ. 2011
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ลัมแบร์ตึส ฟัน มาร์ไวก์
วันเกิด:   (1952-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1952 (72 ปี)
สถานที่เกิด:  เดเฟินเตอร์, เนเธอร์แลนด์
ส่วนสูง:  1.81 m (5 ft 11 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1969–1975 |  โกอะเฮดอีเกิลส์ |  146 |  (16) |
| 1975–1978 |  อาเซต |  69 |  (20) |
| 1978–1986 |  เอ็มเฟเฟ |  225 |  (11) |
| 1986–1987 |  ฟอร์ตือนาซิตตาร์ด |  11 |  (1) |
| 1987–1988 |  อัสเซนต์ |  17 |  (0) |
| รวม |   |  468 |  (48) |
ทีมชาติ
| 1975 |  เนเธอร์แลนด์ |  1 |  (0) |
จัดการทีม
1998–2000:  ฟอร์ตือนาซิตตาร์ด
2000–2004:  ไฟเยอโนร์ด
2004–2006:  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
2007–2008:  ไฟเยอโนร์ด
2008–2012:  เนเธอร์แลนด์
2013–2014:  ฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา
2015–2017:  ซาอุดีอาระเบีย
2018:  ออสเตรเลีย
2019:  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
2020–2022:  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ลัมแบร์ตึส "แบร์ต" ฟัน มาร์ไวก์ (ดัตช์: Lambertus "Bert" van Marwijk OON) เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1952 เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวดัตช์ ขณะเป็นนักฟุตบอลอาชีพ เขาเคยเล่นให้กับหลายสโมสร เช่น โกอะเฮดอีเกิลส์, อาเซต, เอ็มเฟเฟ, ฟอร์ตือนาซิตตาร์ด และเคยเป็นตัวแทนของประเทศเนเธอร์แลนด์อยู่ครั้งหนึ่ง
ใน ค.ศ. 1982 ฟัน มาร์ไวก์ เริ่มขยับไปสู่การเป็นผู้จัดการทีม โดยเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพใน ค.ศ. 1988 และกลายเป็นผู้จัดการทีมแบบเต็มเวลา ต่อมาใน ค.ศ. 2002 ฟัน มาร์ไวก์คว้าแชมป์ยูฟ่าคัพร่วมกับไฟเยอโนร์ด และได้เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมชาติเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 โดยพาทีมเข้าไปถึงรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 2010 ได้สำเร็จ แต่ก็แพ้ให้กับทีมชาติสเปนไป 1 ต่อ 0 ประตูในช่วงต่อเวลาพิเศษ ฟัน มาร์ไวก์ ลาออกจากตำแหน่งนี้หลังจากเนเธอร์แลนด์แพ้รวด 3 นัดในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 รอบแบ่งกลุ่ม
ฟัน มาร์ไวก์ มีศักดิ์เป็นพ่อตาของมาร์ก ฟัน โบมเมิล อดีตนักฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเนเธอร์แลนด์ – รองชนะเลิศ ฟุตบอลโลก 2010 |
| --- | --- | --- |
|  1 สเตเกอเลินบืร์ค  2 ฟัน เดอร์วีล  3 ไฮติงคา  4 มาไตเซิน  5 ฟัน โบรงก์ฮอสต์ (c)  6 ฟัน โบมเมิล  7 เกอวต์  8 เดอ โยง  9 ฟัน แปร์ซี  10 สไนเดอร์  11 โรบเบิน  12 Boulahrouz  13 Ooijer  14 De Zeeuw  15 Braafheid  16 ฟอร์ม  17 Elia  18 Schaars  19 บาเบิล  20 อาเฟิลไล  21 ฮึนเตอลาร์  22 Boschker  23 ฟัน เดอร์ฟาร์ต  ผู้ฝึกสอน: ฟัน มาร์ไวก์  |  1 สเตเกอเลินบืร์ค  2 ฟัน เดอร์วีล  3 ไฮติงคา  4 มาไตเซิน  5 ฟัน โบรงก์ฮอสต์ (c)  6 ฟัน โบมเมิล  7 เกอวต์  8 เดอ โยง  9 ฟัน แปร์ซี  10 สไนเดอร์  11 โรบเบิน  12 Boulahrouz  13 Ooijer  14 De Zeeuw  15 Braafheid  16 ฟอร์ม  17 Elia  18 Schaars  19 บาเบิล  20 อาเฟิลไล  21 ฮึนเตอลาร์  22 Boschker  23 ฟัน เดอร์ฟาร์ต  ผู้ฝึกสอน: ฟัน มาร์ไวก์  |  |
| ด ค กผู้จัดการทีมในชุดชนะเลิศยูฟ่าคัพและยูฟ่ายูโรปาลีก |
| --- | --- |
ยูฟ่าคัพ:  1972: Nicholson  1973: แชงคลี  1974: Coerver  1975: Weisweiler  1976: เพสลีย์  1977: ตราปัตโตนี  1978: Rijvers  1979: Lattek  1980: Rausch  1981: Robson  1982: เอริกซอน  1983: Van Himst  1984: Burkinshaw  1985: Molowny  1986: Molowny  1987: Bengtsson  1988: Ribbeck  1989: Bianchi  1990: ซอฟฟ์  1991: ตราปัตโตนี  1992: ฟัน คาล  1993: ตราปัตโตนี  1994: Marini  1995: Scala  1996: เบ็คเคินเบาเออร์  1997: Stevens  1998: Simoni  1999: Malesani  2000: เทริม  2001: อูลีเย  2002: ฟัน มาร์ไวก์  2003: มูรีนโย  2004: เบนิเตซ  2005: Gazzaev  2006: Ramos  2007: Ramos  2008: อัดโฟกาต  2009: Lucescu 
ยูฟ่ายูโรปาลีก:  2010: Flores  2011: วีลัช-โบอัช  2012: ซิเมโอเน  2013: เบนิเตซ  2014: เอเมรี  2015: เอเมรี  2016: เอเมรี  2017: มูรีนโย  2018: ซิเมโอเน (รักษาการ: Burgos)  2019: ซาร์รี  2020: โลเปเตกี  2021: เอเมรี  2022: กลาสเนอร์  2023: เมนดิลิบาร์  2024: กัสเปรินี
แคร์ริต เดา

แคร์ริต เดา หรือ เคราร์ด เดา (ดัตช์: Gerrit Dou, Gerard Dou; 7 เมษายน ค.ศ. 1613 - 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1675) เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แคร์ริตมีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพชีวิตประจำวันที่มีลักษณะที่เรียกว่า จิตรกรรมไลเดิน (Leidse Fijnschilders) และมีลักษณะการเขียนที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองที่เป็นศิลปะเชิง 3 มิติ และการใช้แสงเทียนจ้าจัดในลักษณะการเขียนที่ใช้ค่าต่างแสง (chiaroscuro) หรือแสงเงาที่ตัดกันอย่างรุนแรง
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
จิตรกรรมบาโรก
ภาพชีวิตประจำวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แคร์ริต เดา
ภาพเขียนของแคร์ริต เดาที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
http://www.oldandsold.com/articles27n/gerard-dou-3.shtml
http://collection.christchurchartgallery.org.nz/results.do?id=19904&db=object&view=detail%5Bลิงก์เสีย%5D
http://www.christchurchartgallery.org.nz/OnDemand/Audio/Collection/Works/?ID=69_292 เก็บถาวร 2010-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.christchurchartgallery.org.nz/OnDemand/Audio/Collection/Works/PDF/AudioTranscript-69_292.pdf เก็บถาวร 2010-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมุดภาพ

"หญิงแก่อ่านหนังสือ"
ราว ค.ศ. 1630
"สตรีเล่นแคลฟวิคอร์ด"
ราว ค.ศ. 1665
"แม่บ้านชาวดัตช์"
ค.ศ. 1650
"หญิงแก่กับเทียน"
"ภาพนิ่งกับเด็กชาย
เป่าฟองสบู่"
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
แฟลนเดอส์

| แฟลนเดอส์ Vlaanderen  (ดัตช์) Flandre  (ฝรั่งเศส) Flandern  (เยอรมัน) |
| --- | --- |
ประชาคมและแคว้นของเบลเยียม
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: De Vlaamse Leeuw ("สิงโตเฟลมิช") 
ที่ตั้งของแฟลนเดอส์ในปัจจุบัน (สีเขียวเข้ม) ในประเทศเบลเยียมและทวีปยุโรป
ประเทศ:  เบลเยียม
เคาน์ตีฟลานเดอส์: ค.ศ. 862–1795
ประชาคมในเบลเยียม: ค.ศ. 1970
แคว้นในเบลเยียม: ค.ศ. 1980
เมืองขนาดใหญ่ที่สุด: แอนต์เวิร์ป, เกนต์, บรูช, เลอเฟิน
ศูนย์กลาง: นครบรัสเซลส์ (บางส่วนอยู่นอกดินแดน)
การปกครอง
 • เขตบริหาร: รัฐบาลเฟลมิช
 • พรรคที่ปกครอง (2019-2024): N-VA, CD&V, Open Vld
 • มุขมนตรี: Jan Jambon (N-VA)
 • นิติบัญญัติ: รัฐสภาเฟลมิช
 • ประธานสภา: Liesbeth Homans (N-VA)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 13,625 ตร.กม. (5,261 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 6,653,062 คน
 • ความหนาแน่น: 488 คน/ตร.กม. (1,260 คน/ตร.ไมล์)
 • ภาษาทางการ: ดัตช์
เขตเวลา: UTC+01:00 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัส ISO 3166: BE-VLG
เว็บไซต์: Vlaanderen.be
จำนวนพื้นที่และประชากรในนี้คือแคว้นเฟลมิช ไม่ใช่ประชาคม
ฟลานเดอร์ (ดัตช์: Vlaanderen, [ˈvlaːndərə(n)] ( ฟังเสียง)) ในความหมายปัจจุบันหมายถึงพื้นที่ทางตอนเหนือของเบลเยียม ซึ่งใช้ภาษาดัตช์ (หรือฟลามส์) ในทางประวัติศาสตร์ ฟลานเดอร์เป็นพื้นที่ ครอบคลุมบางส่วนของประเทศเบลเยียม ฝรั่งเศส และเนเธอร์แลนด์ ในทางการปกครอง ฟลานเดอร์ประกอบด้วยชุมชนฟลามส์และเขตฟลามส์
ความหมายในเบลเยียม

คำว่า ฟลานเดอร์ มีหลายความหมาย
ชุมชนของชาวเฟลมิช มีประชากรมากกว่า 6 ล้านคน
พื้นที่ของชุมชนฟลามส์ ประกอบด้วยเขตฟลามส์และเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์
พื้นที่ของเขตฟลามส์ ซึ่งไม่รวมเขตเมืองหลวง
พื้นที่ของจังหวัดฟลานเดอร์ตะวันออกและฟลานเดอร์ตะวันตก ซึ่งรวมเป็นตำบลฟลานเดอร์ในประวัติศาสตร์
อ่านเพิ่ม

Demets, Lisa, Jan Dumolyn, and Els De Paermentier. "Political ideology and the rewriting of history in fifteenth-century Flanders." BMGN-THE LOW COUNTRIES HISTORICAL REVIEW 134.1 (2019): 73-95. online
De Vries, André. Flanders: a cultural history (Oxford University Press, 2007). excerpt
Humes, Samuel. Belgium: Long United, Long Divided (2014) online
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  เช็กเกีย 
| ด ค ก จังหวัดในประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศส |
| --- | --- | --- |
| จังหวัดในปี ค.ศ. 1789 |  กัสกอญ  กุยแยน  คอร์ซิกา  ช็องปาญ  แซ็งตงฌ์  โดฟีเน  ตูแรน  ทรัวเซแวเช  นอร์ม็องดี  นีแวร์แน  บัส-นาวาร์  บูร์กอญ  บูร์บอแน  เบรอตาญ  เบอาร์น  แบรี  โบฌอแล  ปัวตู  ปีการ์ดี  แปร์ช  พรอว็องส์  ฟร็องช์-กงเต  ฟอแร  ฟัว  แฟลนเดอส์และแอโน  มาร์ช  แมน  รูซียง  ลอแรน  ล็องก์ด็อก  ลีมูแซ็ง  ลียอแน  อ็องกูมัว  อ็องฌู  ออร์เลอาแน  อาร์ตัว  อาลซัส  อีล-เดอ-ฟร็องส์  โอนี  โอแวร์ญ  |  |
| หลังจากการปฏิวัติ |  อาวีญง1 และเวอแนแซ็ง1  มงเบลียาร์2  มูว์ลูซ3  นิส4  ซาวอย4  |  |
 1 ค.ศ. 1791  2 ค.ศ. 1793  3 ค.ศ. 1798  4 ค.ศ. 1860
แว็ลเลิน

| แว็ลเลิน |
| --- | --- |
เทศบาล
โบสถ์ซินต์-ยัน-เดอ-โดเปอร์ในแว็ลเลิน
   ธง ตรา
ที่ตั้งของแว็ลเลินในเขตโตงเงอเริน (สีเทาเข้ม)
แว็ลเลินที่ตั้งของแว็ลเลินในประเทศเบลเยียม
พิกัด:  50°50′22″N 05°20′22″E﻿ / ﻿50.83944°N 5.33944°E﻿ / 50.83944; 5.33944
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต:  แคว้นเฟลมิช
ชุมชน:  เฟลมิช
มณฑล:  ลิมเบิร์ก
เขตท้องถิ่น: เขตโตงเงอเริน
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Els Robeyns
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 26.72 ตร.กม. (10.32 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 7,415 คน
 • ความหนาแน่น: 277.46 คน/ตร.กม. (718.6 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal codes: 3830 - 3832
รหัสพื้นที่: 012 - 011
เว็บไซต์: www.wellen.be
แว็ลเลิน (ดัตช์: Wellen) เป็นเทศบาลในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม มีประชากรประมาณ 7,000 คน โดยทางเหนือติดต่อกับอัลเกิน ทางตะวันออกติดต่อกับกอร์เตสเซม ทางใต้ติดต่อกับบอร์คโลน และทางตะวันออกติดต่อกับซินต์-เตรยเดิน จากการควบรวมเขตย่อยทำให้แว็ลเลินประกอบด้วยตัวแว็ลเลินเองและอีก 3 เขต ได้แก่ แบร์ลิงเงิน, แฮร์เติน และอึลเบก โดยนอกจากตัวเมืองแว็ลเลินแล้วก็ไม่มีเขตย่อยใดมีประชากรมากกว่า 1,000 คนเลย (ข้อมูลปี พ.ศ. 2549)
| ลำดับที่ | เขตย่อย | ชื่อภาษาดัตช์ | พื้นที่ (กม²) | ประชากร (1 ม> ค. พ.ศ. 2549) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| I | แว็ลเลิน | Wellen | 16.96 | 5,561 |
| II | แบร์ลิงเงิน | Berlingen | 2.48 | 209 |
| III | แฮร์เติน | Herten | 1.31 | 150 |
| IV | อึลเบก | Ulbeek | 5.97 | 907 |
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แว็ลเลิน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของแว็ลเลิน (ดัตช์)
| ด ค กเทศบาลในจังหวัดลิมบืร์ค |
| --- | --- | --- |
| เขตฮัสเซิลต์ |  อัส  เบอริงเคน  ดีเปินเบก  เคงก์  คิงเคอโลม  ฮาเลิน  ฮัม  ฮัสเซิลต์  แฮร์ก-เดอ-สตัด  เฮิสเดิน-โซลเดอร์  เลโอโปลด์สบืร์ค  ลึมเมิน  นีวเวอร์แกร์เกิน  โอปคลับเบก  ซินต์-เตรยเดิน  เทิสเซินเดอร์โล  โซนโฮเฟิน  ซือเตินดาล  |  |
| เขตมาไซก์ |  โบโคลต์  เบร  ดิลเซิน-สโตกเกม  ฮาโมนต์-อาเคิล  แฮ็คเติล-แอ็กเซิล  เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน  กินโรย  โลมเมิล  มาไซก์  เมวเวิน-เครยโตรเดอ  เนียร์เพลต์  โอเวอร์เพลต์  เปร์  |  |
| เขตโตงเงอเริน |  อัลเกิน  บิลเซิน  บอร์คโลน  เฮียร์ส  แฮร์สตัปเปอ  ฮุเซิลต์  กอร์เตสเซม  ลานาเกิน  มาสเมเคอเลิน  รีมสต์  โตงเงอเริน  ฟุเริน  แว็ลเลิน  |  |
แมซงดูว์รัว

| แมซง ดูว์ รัว Maison du Rois |
| --- | --- |
ตัวอาคารมองจากจัตุรัสบรัสเซลส์(กร็องปลัส)

ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: ฟื้นฟูกอทิก
เมือง: กร็องปลัส บรัสเซลส์
ประเทศ:  เบลเยียม
พิกัด: 50°50′49″N 4°21′9″E﻿ / ﻿50.84694°N 4.35250°E﻿ / 50.84694; 4.35250
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1887
เว็บไซต์
www.museedelavilledebruxelles.be
แมซง ดูว์ รัว (ฝรั่งเศส: Maison du Rois) แปลตามศัพท์ภาษาฝรั่งเศสว่า "บ้านของพระราชา" ในภาษาดัตช์เรียกว่า โบรดฮัส (ดัตช์: Broodhuis) แปลว่า "บ้านขนมปัง" เป็นอาคารสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งหนึ่งในจัตุรัสกร็องปลัสแห่งบรัสเซลส์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจัตุรัส ตรงข้ามกับออแตลเดอวีล ตัวอาคารเป็นแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก
แมซง ดูว์ รัว นั้นได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของกร็องปลัสแห่งบรัสเซลส์ ในปีค.ศ. 1998
ประวัติ

ในอดีตนั้นบนสถานที่แห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของตลาดขนมปัง (ฝรั่งเศส: Halle au pain) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อในภาษาดัตช์มาจนปัจจุบัน ประวัติการก่อสร้างครั้งแรกนั้นย้อนกลับไปถึงสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยพบหลักฐานการกล่าวถึงประมาณปีค.ศ. 1321 ซึ่งเป็นการก่อสร้างหนึ่งในสามโครงการสำคัญทางเศรษฐกิจสมัยนั้น ได้แก่ ตลาดขนมปัง ตลาดผ้า และตลาดเนื้อ ซึ่งข้อมูลในรายละเอียดที่มีเกี่ยวกับสภาพอาคารแต่ละหลังในสมัยนั้นมีน้อยมาก
อาคารหลังเดิมซึ่งมีสภาพชำรุดทรุดโทรมนั้นได้ถูกสร้างใหม่ในปีค.ศ. 1405 โดยเปลี่ยนมาเป็นที่ทำการหน่วยงานปกครองต่างๆของดัชชีบราบันต์ ซึ่งต่อมาได้เรียกชื่อเป็น บ้านของดยุก (ฝรั่งเศส: Maison du Duc) ซึ่งต่อมาในภายหลังกลายเป็น บ้านของพระราชา ภายหลังจากการเสวยราชย์ของดยุกแห่งบราบันต์โดยดยุกชาลส์ แก็งเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสเปน ในปีค.ศ. 1516
ต่อมาในปีค.ศ. 1504 ได้มีโครงการสร้างอาคารหลังใหม่แทนอีกโดยการออกแบบของสถาปนิกอ็องตวน เคลเดอแมนส์ โดยอาคารหลังเดิมนั้นกว่าจะถูกรื้อก็รอไปถึงปีค.ศ. 1512-1513 และในที่สุดได้มีการเริ่มการก่อสร้างอย่างจริงจังในปีค.ศ. 1515 จนกระทั่งเมื่อสถาปนิกได้เสียชีวิตลง ได้มีการว่าจ้างสถาปนิกคนใหม่แทน คือ หลุยส์ แวน โบเดอแคม แต่ช่วงหลังเขาไม่ว่างดูแลโครงการนี้เลย จนสุดท้ายอาคารก็สำเร็จลงด้วยฝีมือของอ็องรี แวน พีด และเนื่องจากสภาพดินแถบนี้มีความอ่อนตัวค่อนข้างสูง จึงต้องมีการสร้างบนเสาเข็มทำจากไม้ที่มัดเข้ากันด้วยหนังวัว ซึ่งได้มีการค้นพบซากฐานเหล่านี้ในสมัยปีค.ศ. 1873 ช่วงที่มีการสร้างอาคารใหม่ขึ้นอีกครั้ง
สุดท้ายแล้วอาคารในสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกแห่งนี้ก็สร้างไม่สำเร็จเช่นเดิม ในปีค.ศ. 1565-1566 ได้มีการสร้างน้ำพุบริเวณบันไดทางเข้าด้านหน้าอาคาร ในปีค.ศ. 1625 อาร์ชดัชเชสอิซาแบลได้สั่งให้เพิ่มเติมรูปปั้นแม่พระขึ้นเพื่อประดับบริเวณด้านหน้าอาคาร ขนาบข้างด้วยศิลาจารึกสองข้างมีความว่า «A PESTE FAME ET BELLO LIBERA NOS MARIA PACIS» และ «hIC VotUM paCIs pUbLICae eLIsabet ConseCraVIt» ซึ่งสามารถพบเห็นได้ในภาพสเก็ตช์ของฌัค กาลโล ต่อมาตัวอาคารนั้นได้รับความเสียหายมากมายจากการบุกทำลายโดยกองทัพฝรั่งเศสในปีค.ศ. 1695 และต่อมาได้ถูกสร้างขึ้นใหม่เกือบทั้งหมดโดยฌอง โกซิน ในปีค.ศ. 1767
ภายหลังการยึดครองเบลเยียมในการปฏิวัติฝรั่งเศส อาคารนี้ได้ถูกยึดเป็นสมบัติแห่งชาติ (ฝรั่งเศส: Bien National) โดยเปลี่ยนชื่อเป็น บ้านของราษฎร (ฝรั่งเศส: Maison du Peuple) แทน โดยผนวกเข้ารวมกับนครบรัสเซลส์ แต่ต่อมาได้ถูกขายต่อในปีค.ศ. 1811 ให้กับมาร์ควิสพอล อาร์คอนาติ วิสคอนติ ซึ่งได้เป็นเจ้าของอาคารอยู่ไม่นานก็ขายต่อในปีค.ศ. 1817 โดยเจ้าของคนใหม่ได้ปล่อยให้เช่าเป็นบริษัทเกี่ยวกับงานศิลปะและวรรณกรรม
ต่อมาในปีค.ศ. 1860 นครบรัสเซลส์ได้ซื้อคืนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง โดยให้สถาปนิกปิแยร์ วิกตอร์ ฌาแมร์ ทำการปรับปรุงอาคารให้สวยงาม แต่เนื่องจากสภาพอันทรุดโทรมจึงต้องรื้อลงทั้งหมดในปีค.ศ. 1873 โดยสถาปนิกได้ออกแบบใหม่ด้วยหลักการของเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก โดยออกแบบให้เป็นแบบกอทิกอย่างสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16 นอกจากนั้นยังสร้างให้เหมือนกับความตั้งใจที่จะสร้างอาคารแห่งนี้ในอดีตซึ่งไม่เคยได้เกิดขึ้นอีกด้วย โดยอาคารประกอบด้วยซุ้มทางเดินสองชั้น และตกแต่งด้วยหอระฆังมียอดแหลมตรงกลางของด้านหน้าอาคาร  และนอกจากนั้นยังมีการตกแต่งอย่างละเอียดด้วยรูปปั้น และงานแกะสลักอันวิจิตร บริเวณด้านหลังอาคารนั้นค่อนข้างเรียบง่าย และเป็นส่วนที่ก่อสร้างภายหลังและเสร็จสิ้นในปีค.ศ. 1894
บรรณานุกรม

(ฝรั่งเศส) Alexandre Henne et Alphonse Wauters, Histoire de la ville de Bruxelles, t. III, Éditions Libro-Sciences, 1968
(ฝรั่งเศส) Guillaume Des Marez, Guide illustré de Bruxelles : Tome 1 : Les Monuments Civils et Religieux, Première partie : Monuments civils, Touring Club de Belgique, 1918
(ฝรั่งเศส) Isabelle De Pange, La Grand-Place de Bruxelles, aparté, 2011
(ฝรั่งเศส) Vincent Heymans (dir.), Les maisons de la Grand-Place de Bruxelles, CFC Editions, coll. « Lieux de Mémoire », 2007
แม่น้ำพาคมตี

| --- | --- |
พาคมตี (बागमति)

แม่น้ำ

 แม่น้ำพาคมตีที่ไหลผ่านวัดปศุปตินาถ 
ประเทศ: เนปาล
รัฐ: พื้นที่พาคมตี


เมือง: กาฐมาณฑุ, ปาฏัน




ต้นกำเนิด: 
 - พิกัด: 27°46′16″N 85°25′38″E﻿ / ﻿27.77111°N 85.42722°E﻿ / 27.77111; 85.42722
ปากแม่น้ำ: รวมเข้ากับแม่น้ำลขันเทอี
 - พิกัด: 26°07′19″N 85°42′29″E﻿ / ﻿26.12194°N 85.70806°E﻿ / 26.12194; 85.70806


แม่น้ำพาคมตี [พาก-มะ-ตี] (เนปาล: बागमती नदी; เนวาร์: बागमती खुसी) เป็นแม่น้ำสายหนึ่งของประเทศเนปาลไหลผ่านหุบเขากาฐมาณฑุ คั่นกรุงกาฐมาณฑุกับเมืองลลิตปุระจากกัน แม่น้ำพาคมตีเป็นแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ของชาวฮินดูและพุทธ มีศาสนสถานของศาสนาฮินดูตั้งอยู่เรียงรายริมสายน้ำนี้ อาทิ วัดปศุปตินาถ ก่อนที่จะไหลลงไปทางตอนใต้รวมเข้ากับแม่น้ำลขันเทอีในรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย
แต่ในปัจจุบันแม่น้ำพาคมตีประสบกับปัญหามลภาวะในน้ำยาวนานอันเนื่องมาจากการทิ้งขยะลงสู่แม่น้ำโดยเฉพาะในกาฐมาณฑุ และตามหัวเมืองอื่น ๆ ที่แม่น้ำไหลผ่าน
ประวัติ

แม่น้ำพาคมตี ถือเป็นแหล่งอารยธรรมของเนปาลก่อนพัฒนาเป็นเมือง แม่น้ำสายนี้ปรากฏในพระวินัยปิฎกและนันทพัคคะว่า "วัคคุมุทา" (वग्गुमुदा) ปรากฏในบาทสุตตันตะของมัชฌิมนิกายว่า "พาหุมติ" [พา-หุ-มะ-ติ] (बाहुमति) และปรากฏในจารึกปี ค.ศ. 477 เรียกว่า "พาควตี ปารปรเทเศ" (वाग्वति पारप्रदेशे)
แหล่งข้อทมูลอื่น

Friends of the Bagmati
Illegal Capture of Bagmati River Banks
Religious story of Bagmati River เก็บถาวร 2015-12-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่น้ำโกรันไตน์

| แม่น้ำโกรันไตน์ |
| --- | --- |
น้ำตกโวโนโทโบ
ที่ตั้ง
ประเทศ:  ซูรินาม  กายอานา
ลักษณะทางกายภาพ
ปากน้ำ: มหาสมุทรแอตแลนติก
 • พิกัด: 5°57′N 57°06′W﻿ / ﻿5.950°N 57.100°W﻿ / 5.950; -57.100
ความยาว: 724 กม.
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 69,000 ตร.กม.

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: ปากแม่น้ำ
 • เฉลี่ย: 2,300 ลบ.ม./วินาที
 
แม่น้ำโกรันไตน์ (ดัตช์: Corantijn) หรือ แม่น้ำโครันไทน์ (อังกฤษ: Courantyne River)  เป็นแม่น้ำทางภาคเหนือของทวีปอเมริกาใต้ที่อยู่ในประเทศซูรินาม และเป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดของประเทศ โดยมีต้นกำเนิดของแม่น้ำมาจากภูเขาอาการาอี และไหลไปทางทิศเหนือประมาณ 724 km (450 mi) ระหว่างประเทศกายอานากับประเทศซูรินาม และไหลออกสู่มหาสมุทรแอตแลนติกใกล้กับเมืองคอร์ริเวอร์ตันของกายอานาและเมืองนีวนิกเกรีของซูรินาม โดยมีบริการเรือข้ามฟากระหว่างทั้งสองเมือง
พรมแดนประเทศกายอานา-ซูรินามใช้ฝั่งแม่น้ำกายอานา (ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ) เป็นเส้นแบ่ง แต่กายอานาโต้แย้งเรื่องนี้โดยใช้แนวร่องน้ำลึกเป็นเกณฑ์ แต่ศาลที่ได้กำหนดอาณาเขตทางทะเลระหว่างซูรินามกับกายอานาใน ค.ศ. 2007 ได้ยืนยันว่าซูรินามมีอำนาจอธิปไตยเหนือผืนน้ำทั้งหมดของแม่น้ำโกรันไตน์
เรือเดินทะเลขนาดเล็กสามารถเดินเรือในแม่น้ำได้ประมาณ 90 กิโลเมตรไปยังเมืองอาปือราของซูรินาม
น้ำตก

น้ำตกโวโนโตโบ, น้ำตกเฟรเดอริก วิลเลิมที่ 4 และน้ำตกพระเจ้าจอร์จที่ 6 ต่างอยู่ที่แม่น้ำโกรันไตน์ ส่วนน้ำตกอื่น ๆ ได้แก่ น้ำตกแบร์ริงตันบราวน์, น้ำตกดริออส และน้ำตกมาโอพิเทียน
งานเขียน

C.F.A. Bruijning und J. Voorhoeve (red.): Encyclopedie van Suriname. Amsterdam u. Brussel 1977, B.V. Uitgeversmaatschappij Argus Elsevier; ISBN 9010018423.
5°57′N 57°06′W﻿ / ﻿5.950°N 57.100°W﻿ / 5.950; -57.100
แอ็ลเซอเฟียร์

| --- | --- |

อุตสาหกรรม: การจัดพิมพ์
ก่อตั้ง: 1880; 144 ปีที่แล้ว (1880)
สำนักงานใหญ่: อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์
รายได้: £2.64 พันล้าน (2019)
รายได้จากการดำเนินงาน: £982 ล้าน (2019)
รายได้สุทธิ: £1.922 พันล้าน (2019)
พนักงาน: 8,600
บริษัทแม่: RELX
เว็บไซต์: www.elsevier.com
แอ็ลเซอเฟียร์ (ดัตช์: Elsevier; ออกเสียง: [ˈɛlzəviːr]) เป็นสำนักพิมพ์ที่มีการตีพิมพ์วารสารวิชาการ ที่เน้นผลงานในด้านการแพทย์และวิทยาศาสตร์ โดยมีวารสารที่เป็นที่นิยมได้แก่ The Lancet, Cell, หนังสือ Gray's Anatomy, รายการรวบรวมวารสาร ScienceDirect, Trends, Current Opinion และฐานข้อมูลสโกปัส บริษัทนี้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มบริษัท RELX Group มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่อัมสเตอร์ดัม และมีสาขาอยู่ที่สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา เม็กซิโก บราซิล สเปน
แอ็ลเซอเฟียร์มีการตีพิมพ์กว่า 350,000 บทความต่อปี ในวารสาร 2,000 เล่ม โดยมีเอกสารรวบรวมกว่า 13 ล้านเรื่อง และมีการดาวน์โหลดกว่า 750 ล้านครั้งต่อปี
แหล่งข้อมูล อื่น

เว็บไซต์ทางการ
Campaign success: Reed Elsevier sells international arms fairs เก็บถาวร 6 สิงหาคม 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Mary H. Munroe (2004). "Reed Elsevier Timeline". The Academic Publishing Industry: A Story of Merger and Acquisition. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 October 2014 – โดยทาง Northern Illinois University.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 2 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 2  ออสเตรเลีย  โปแลนด์  โปรตุเกส 
อื่น ๆ:  IdRef
แอโฟรแจ็ก

| Afrojack |
| --- | --- |
แอโฟรแจ็ก ในปี 2015
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Nick van de Wall
รู้จักในชื่อ: Afrojack
เกิด:  (1987-09-09) กันยายน 9, 1987 (37 ปี)
ที่เกิด: Spijkenisse, Netherlands
แนวเพลง: Dutch house, tech house, electro house, progressive house
อาชีพ: DJ, producer, remixer
เครื่องดนตรี: FL Studio
ช่วงปี: 2006–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Wall Recordings, Spinnin (อดีต), Def Jam (ปัจจุบัน)

เว็บไซต์: www.afrojack.com
นักดนตรี
นิค ฟาน เดอ วัลล์ (ดัตช์: Nick van de Wall) หรือรู้จักในชื่อ แอโฟรแจ็ก (อังกฤษ: Afrojack) เกิดวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1987 เป็นโปรดิวเซอร์เพลงและดีเจชาวดัตช์ เขาเกิดและโตที่เมืองสไปเคนิสเซอ ในเนเธอร์แลนด์ เช่นเดียวกับวาโต กอนซาเลซ และซีด ฟาน รีล เขาติดอยู่อันดับ 7 ของนิตยสารดีเจแม็กในหัวข้อ 100 สุดยอดดีเจในปี 2011. ต่อมาในการจัดอันดับหัวข้อเดียวกันในปี 2012 เขาติดอยู่อันดับ 9 ของนิตยสารดีเจแม็กเช่นกัน
ผลงานเพลงของเขาได้แก่เพลง "Take Over Control" ที่ได้นักร้องชาวดัตช์ เอวา ไซมอนส์ มาร้อง ติดชาร์ตกว่า 10 ประเทศ แอโฟรแจ็กมีซิงเกิลฮิตที่ทำงานร่วมกับพิตบูล ในเพลง "Give Me Everything" ได้นี-โยและเนเยอร์มาร่วมร้อง เขายังทำงานเพลง "Run the World (Girls)" ของบียอนเซ่
Albums

Lost & Found (2010)
Lost & Found 2 (2011)
It's a Matter Of... (2013)
Forget The World (2014)
โกจเจรีล รามัน นารายณัน

| โกจเจรีล รามัน นารายณัน |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีของอินเดีย
ดำรงตำแหน่ง 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 – 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2545
นายกรัฐมนตรี: อฏัล พิหารี วาชเปยี
รองประธานาธิบดี: กฤษัณ กานต์
ก่อนหน้า: ศานกร ทยาล ศารมา
ถัดไป: อับดุล กลาม
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 27 ตุลาคม พ.ศ. 2463 ตราวัณโกร์ บริติชราช
เสียชีวิต: 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 (85 ปี) นิวเดลี ประเทศอินเดีย
ศาสนา: ฮินดู
คู่สมรส: อุษา นารายณัน
ลายมือชื่อ: 

โกจเจรีล รามัน นารายณัน (มลยาฬัม: കോച്ചേരില്‍ രാമന്‍ നാരായണന്‍) (27 ตุลาคม พ.ศ. 2463 - 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 13 ของอินเดีย เคยร่วมขบวนกับมหาตมะ คานธี ในการเรียกร้องเอกราชให้แก่อินเดีย หลังจากที่คานธีได้เสียชีวิตไปแล้ว เขาได้อธิบายเหตุการณ์เป็น "โศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตั้งแต่ประเทศอินเดียต้องเผชิญกับการลอบสังหาร มหาตมะ คานธี"[ต้องการอ้างอิง]
นารายณันเป็นนักการทูตอาชีพ ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี เขารับราชการในกระทรวงการต่างประเทศอินเดีย และเคยเป็นเอกอัครราชทูตอินเดียประจำประเทศญี่ปุ่น สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐประชาชนจีน และประเทศไทย (วาระดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตอินเดียประจำประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2510-2512)
โกจเจรีล รามัน นารายณัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ขณะมีอายุได้ 85 ปี
เลอันเดอร์ แด็นโดงเกอร์

เลอันเดอร์ แด็นโดงเกอร์ (ดัตช์: Leander Dendoncker; เกิดวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลชาวเบลเยียม ผู้เล่นในตำแหน่งกองหลังหรือกองกลางตัวรับให้กับวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ในพรีเมียร์ลีก
แด็นโดงเกอร์ได้เข้าร่วมอันเดอร์เลคต์ใน ค.ศ. 2009 และได้ลงเล่นระดับอาชีพครั้งแรกในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 เขาได้ลงเล่นให้กับอันเดอร์เลคต์ทั้งหมด 171 นัด ยิงได้ 11 ประตู และยังพาทีมชนะเลิศเบลเจียนซูเปอร์คัพและเบลเจียนเฟิสต์ดิวิชัน เอ เขาลงเล่นให้กับทีมชาติเบลเยียมครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2015 และเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติที่จบอันดับที่สามในฟุตบอลโลก 2018
ทีมชาติ

แด็นโดงเกอร์ถูกเรียกตัวติดทีมชาติเบลเยียมครั้งแรกในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 โดยผู้จัดการทีมชาติอย่างมาร์ก วิลโมตส์ เขาได้ลงเล่นให้กับทีมชาติครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 มิถุนายนในนัดกระชับมิตรที่ออกไปเยือนฝรั่งเศส เขาได้ลงเล่นในช่วงห้านาทีสุดท้าย แทนที่เจสัน เดอนาเยอร์ นัดนั้นเบลเยียมเอาชนะไปได้ 4–3
ในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ผู้จัดการ โรเบร์โต มาร์ติเนซ ได้เรียกแด็นโดงเกอร์ติดทีมชาติในชุด 23 คนสุดท้าย สำหรับการลุยศึกฟุตบอลโลก 2018 ที่ประเทศรัสเซีย เขาได้ลงเล่นในฟุตบอลโลกครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน รอบแบ่งกลุ่มนัดสุดท้ายที่เอาชนะอังกฤษ 1–0 ที่สนามกีฬาคาลีนินกราด