stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ

| --- | --- |
อาคารโรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ
ที่ตั้ง: ถนนบำรุงเมือง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
พิกัด: 13°45′07″N 100°29′54″E﻿ / ﻿13.7518750°N 100.4984662°E﻿ / 13.7518750; 100.4984662
ความเป็นมา
สร้าง: พ.ศ. 2438
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ผู้บริหารจัดการ: บริษัทรัจนากรพร็อบเพอร์ตี้
การเปิดให้เข้าชม: จำกัด
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมคลาสสิกและสถาปัตยกรรมวิกตอเรีย

 โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: อาคารบำรุงนุกูลกิจ
ขึ้นเมื่อ: 17 มีนาคม พ.ศ. 2542
เป็นส่วนหนึ่งของ: โบราณสถานในเขตกรุงเทพมหานคร
เลขอ้างอิง: 0000056
 
 
โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจเป็นอดีตโรงพิมพ์ในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2438 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถือกันว่าเป็นเป็นโรงพิมพ์แห่งแรกของประเทศไทย โรงพิมพ์ก่อตั้งขึ้นโดยหลวงดำรงธรรมสาร (มี ธรรมาชีวะ) ปลัดกรมอัยการ ก่อนที่จะออกจากราชการมาทำธุรกิจโรงพิมพ์เต็มตัว โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจเป็นธุรกิจรับพิมพ์หนังสือแบบเรียน หนังสือธรรมะ หนังสือที่ระลึกงานศพ และหนังสือราชการ รวมถึงราชกิจจานุเบกษาซึ่งเคยตีพิมพ์อยู่จนถึงปี พ.ศ 2504 หลังรัฐบาลได้จัดตั้งสำนักพิมพ์ของราชการขึ้นเอง โรงพิมพ์ดำเนินการโดยลูกหลานของผู้ก่อตั้งเรื่อยมาจนถึงรุ่นที่สี่ก่อนจะปิดตัวลงไปเมื่อราว พ.ศ. 2530
โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจถือเป็นหนึ่งในบรรดาโรงพิมพ์ที่มีเจ้าของเป็นชาวไทยที่เปิดตัวขึ้นภายหลังการชยายตัวของตลาดหนังสือในสยามจากนโยบายการเผยแพร่ความรู้ของหอพระสมุดวชิรญาณที่ส่งเสริมการนำต้นฉบับหนังสือไทยบนใบลานให้กับโรงพิมพ์เอกชนไปจัดพิมพ์เอง
ในปี พ.ศ.2442 โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจตีพิมพ์ หนังสือแบบเรียนเร็ว พระนิพนธ์ในกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ฉบับตีพิมพ์ครั้งที่ 10 ซึ่งเป็นหนังสือเรียนภาษาไทยเล่มแรกที่มีมีการกำกับชื่อประกอบตัวอักษรไทย ก ถึง ฮ ครบทั้ง 44 ในช่วงวิกฤตการณ์กบฏบวรเดช โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจเป็นหนึ่งในโรงพิมพ์เอกชนที่อาสาพิมพ์คําแถลงการณ์ของรัฐบาลเพื่อต่อต้านการก่อกบฏแจกจ่ายประชาชนโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย
อาคารโรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ

อาคารโรงพิมพ์ก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2438 ตั้งอยู่บนถนนบำรุงเมือง และเป็นโบราณสถานขึ้นทะเบียนของกรมศิลปากรในชื่อ "อาคารบำรุงนุกูลกิจ" นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ปัจจุบันอาคารอยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทรัจนากรพร็อบเพอร์ตี้ และใช้งานเป็นโกดังของร้านสังฆภัณฑ์และพระพุทธรูปในพื้นที่ และด้านหน้าของอาคารเป็นที่จอดรถ กระทั่งในปี พ.ศ. 2565 ได้เปลี่ยนมาเป็นร้านกาแฟชั่วคราวของ Craftsman Roastery ซึ่งอดีตเคยทำการอยู่ที่บ้านอาจารย์ฝรั่ง อดีตบ้านพักของศิลป์ พีระศรี และจะเปิดให้บริการเป็นเวลา 8 เดือนนับตั้งแต่ 5 กุมภาพันธ์
อาคารโรงพิมพ์เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนมีความสูงสองชั้น หลังคาทรงปั้นหยา ก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมเป็นแบบผสมผสานสถาปัตยกรรมคลาสสิกและสถาปัตยกรรมวิกตอเรีย ตกแต่งด้วยไม้และปูนเป็นลวดลายเหนือหน้าต่างและประตู ปัจจุบันอาคารตั้งอยู่ในพื้นที่ปิดที่ล้อมรอบด้วยอาคารพาณิชย์อื่นและมีพื้นที่ทางเข้าที่คับแคบ
ระเบียงภาพ

รายละเอียดบานประตู-หน้าต่าง
รายละเอียดบานประตู-หน้าต่าง
พื้นที่ร้าน Craftsman Roastery
ภายนอกขณะแสดงไฟยามค่ำคืนเป็นพิเศษใน Bangkok Design Week 2022
ภายในอาคารขณะจัดแสดงชิ้นงานใน Bangkok Design Week 2022
พระพรหมกวี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ)

| พระพรหมกวี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ) |
| --- | --- |
คำนำหน้าชื่อ: พระเดชพระคุณ
ส่วนบุคคล
เกิด: 6 มิถุนายน พ.ศ. 2476 (77 ปี 258 วัน ปี)
มรณภาพ: 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: เปรียญธรรม 8 ประโยค  นักธรรมชั้นเอก
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดโมลีโลกยารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท: 23 กันยายน พ.ศ. 2500
พรรษา: 57
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าคณะภาค10  อดีตเจ้าอาวาสวัดโมลีโลกยารามราชวรวิหาร
พระพรหมกวี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ ป.ธ.8) เป็นอดีตเจ้าคณะภาค 10 อดีตเจ้าอาวาสวัดโมลีโลกยารามราชวรวิหาร
ประวัติ

พระพรหมกวี มีนามเดิม วรวิทย์ ธรรมวรางกูร (เพียสีนุย) เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2476 ปีระกา เป็นบุตรของนายคำมา ธรรมวรางกูร (เพียสีนุย) และนางคำ ธรรมวรางกูร ณ บ้านหนองบัว หมู่ที่ 9 ตำบลนนทรี อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี
อุปสมบท

อุปสมบทเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 ณ วัดอินทรแบก อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี โดยมีพระวิสุทธิธรรมาจารย์ (ทรัพย์) วัดใหม่กรงทอง อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี เจ้าคณะจังหวัดปราจีนบุรี เป็นพระอุปัชฌาย์
ศาสนกิจ

พระพรหมกวีได้ศึกษาพระปริยัติธรรมที่สำนักเรียนวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์จนสอบได้เปรียญธรรม 8 ประโยค ต่อมาได้รับอาราธนาให้ย้ายจากวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ไปเป็นเจ้าอาวาสที่วัดโมลีโลกยาราม ได้ฟื้นฟูวัดและสำนักเรียนวัดโมลีโลกยารามจนกลายเป็นวัดที่มีชื่อเสียงในด้านการศึกษาพระปริยัติธรรมจนถึงปัจจุบัน โดยมีพระลูกศิษย์สำคัญที่สานต่อปณิธานด้านการศึกษาต่อจากพระพรหมกวีคือ พระธรรมราชานุวัตร (สุทัศน์ วรทสฺสี ป.ธ.9),ดร. เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
ท่านมีความชำนาญด้านกฎหมายคณะสงฆ์ ด้านงานสารบรรณ ด้านสังฆกรรม และด้านกวีนิพนธ์ อาจกล่าวได้ว่าท่านเป็นนักกวีที่เป็นพระสงฆ์ที่โดนเด่นที่สุดในยุคนั้น นอกจากนั้นท่านเป็นเลขานุการเจ้าคณะภาค 10 เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ เป็นรองเจ้าคณะภาค 10 เป็นพระอุปัชฌาย์วิสามัญ เป็นเจ้าคณะภาค 10 ถึง 5 สมัย เป็นหัวหน้าพระธรรมทูตสายที่ 6 ถึง 4 สมัย เป็นเจ้าอาวาสวัดโมลีโลกยาราม รูปที่ 12 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นต้น
ในด้านสาธารณูปการนั้น ท่านพลิกฟื้นเสนาสนะสงฆ์ในเขตพุทธาวาส และอาณาบริเวณของวัดโมลีโลกยารามที่ทรุดโทรมอย่างหนัก เมื่อมาเป็นเจ้าอาวาสในปี พ.ศ. 2540 ในปีพ.ศ. 2547 – พ.ศ. 2551 ได้เริ่มบูรณะเสนาสนะสงฆ์รวมทั้งเขตพุทธาวาสอย่างจริงจัง ทำให้มีเสนาสนะที่อยู่อาศัยสำหรับพระภิกษุสามเณรอย่างเพียงพอนอกจากนั้น ท่านได้สร้างศูนย์การคณะสงฆ์ภาค 10 ทั้งในส่วนอาณาบริเวณ อาคารหอประชุม เป็นต้น เพื่อใช้เป็นประโยชน์แก่การคณะสงฆ์และการพระศาสนาภาค 10 นับเป็นศูนย์การคณะสงฆ์ระดับภาคแห่งแรกอย่างเป็นทางการ
ในด้านการศาสนศึกษา ท่านได้พลิกฟื้นสำนักเรียนวัดโมลีโลกยารามจากการที่มีผู้สอบบาลีได้เพียง 2-3 รูป เท่านั้น ในปี พ.ศ. 2540 เมื่อได้รับการพัฒนาและบริหารจัดการอย่างเป็นรูปธรรม ทำให้มีผู้สอบได้มากถึง 80-90 รูป ในแต่ละปี ทำให้สำนักเรียนที่ทรุดโทรมแห่งนี้โดดเด่นขึ้นเป็นสำนักเรียนดีเด่น มีผู้สอบบาลีได้มากที่สุดในกรุงเทพมหานครหลายสมัย มีพระภิกษุสามเณรได้รับทุนเล่าเรียนหลวงในโครงการทุนเล่าเรียนหลวงสำหรับพระสงฆ์ไทยมากกว่า 30 รูป นับได้ว่าท่านมีผลงานที่ยิ่งใหญ่ฝากไว้แก่อนุชน ทั้งด้านการศาสนศึกษา การปกครอง การสาธารณูปการ การเผยแผ่ รวมทั้งบทกวีนิพนธ์ที่เป็นอมตะอีกมากมาย
สมณศักดิ์

สอบได้ เปรียญธรรม 8 ประโยค สำนักเรียนวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์
พ.ศ. 2517 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระศรีสุธรรมมุนี
พ.ศ. 2523 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ พระราชเมธี ศรีประสาธน์สุตาคม อุดมปฏิปกร ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2539 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นเทพที่ พระเทพปริยัติสุธี ศรีวรวุฒิกิจ ตรีปิฎกวิภูษิต มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ พระธรรมปริยัติโสภณ วิมลศีลาจาร สุวิธานปริยัติกิจ ตรีปิฎกวิภูษิต มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2553 ได้รับสถาปนาสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองที่ พระพรหมกวี ศีลาจารโสภณ วิมลศาสนกิจวิธาน ไพศาลปริยัตินายก ตรีปิฎกวิภูษิต มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
มรณภาพ

ขณะที่พระพรหมกวีเดินทางไปงานพระราชทานเพลิงศพที่อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี ถึงวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ระหว่างเดินทางผ่านถนนเขตอำเภอตระการพืชผล เวลา 14.00 น. ได้เกิดอุบัติเหตุเพราะคนขับหลับใน ทำให้รถเสียหลักพุ่งตกคลอง ท่านได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ ขาขวาหัก หมดสติ ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลตระการพืชผล แล้วส่งไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ และมรณภาพจากภาวะเลือดคั่งในสมอง เมื่อเวลา 17.45 น. สิริอายุได้ 77 ปี 258 วัน พรรษา 57
พรรคเป็นธรรม

| พรรคเป็นธรรม  |
| --- | --- |

หัวหน้า: ปิติพงศ์ เต็มเจริญ
เลขาธิการ: กัณวีร์ สืบแสง
เหรัญญิก: ปุณยวีร์ เต็มเจริญ
นายทะเบียนสมาชิก: บุญธร อุปนันท์
กรรมการบริหาร: เข็มมา สีทิ   วีระนุช ธีระภูธร   วราวุธ ทองเกิด   บุญเรือง คำศิลา   สุกิต น้อมศิริ   พงศ์ธารินทร์ บุตรทอง
คำขวัญ: ประชาธิปไตยต้องเป็นธรรม
ก่อตั้ง: พรรคกลาง 11 ธันวาคม พ.ศ. 2561 พรรคเป็นธรรม 27 กันยายน พ.ศ. 2563
แยกจาก: พรรคเสรีรวมไทย
ที่ทำการ: 539-57 ถนนเลียบทางรถไฟตลิ่งชัน แขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร
สมาชิกภาพ  (ปี 2566): 10,217 คน
อุดมการณ์: สิทธิมนุษยชน ประชาธิปไตย
สี:   น้ำเงิน
สภาผู้แทนราษฎร: 1 / 495 
เว็บไซต์
fairpartyofficial.com
การเมืองไทย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคเป็นธรรม (ย่อ: ปธ.) เป็นพรรคการเมืองไทยที่จดทะเบียนก่อตั้งพรรคขึ้นเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2561 โดยใช้ชื่อเดิมว่า พรรคกลาง จนต่อมาเปลี่ยนมาใช้ชื่อพรรคเป็นธรรมจนถึงปัจจุบันในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2563
ประวัติ

พรรคกลาง จัดตั้งขึ้นโดยการประชุมร่วมกันเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2561 โดยจดทะเบียนเป็นพรรคการเมือง เลขที่ 34/2561 ตั้งแต่วันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2561 มีสำนักงานตั้งอยู่ที่แขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร มีนายชุมพล ครุฑแก้ว เป็นหัวหน้าพรรค และมีนายสุขทวี สุวรรณชัยรบ เป็นเลขาธิการพรรค
ต่อมาได้มีการประชุมใหญ่สามัญพรรคกลาง ครั้งที่ 1/2563 เมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2563 เปลี่ยนแปลงชื่อพรรคเป็น "พรรคเป็นธรรม" เปลี่ยนแปลงที่ทำการพรรค และเลือก นายปิติพงศ์ เต็มเจริญ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร และอดีตโฆษกพรรคเสรีรวมไทย เป็นหัวหน้าพรรค และมีนายชุมพล ครุฑแก้ว อดีตหัวหน้าพรรค รับตำแหน่งเป็นเลขาธิการพรรค จากนั้นในวันพุธที่ 27 มีนาคม 2565 นายชุมพลได้ยื่นหนังสือลาออกจากตำแหน่งเลขาธิการพรรคซึ่งในวันเดียวกันทางพรรคได้จัดประชุมใหญ่สามัญ ครั้งที่ 1/2565 ซึ่งที่ประชุมมีมติเลือกนายสรยุทธ เพ็ชรตระกูล เป็นเลขาธิการพรรคคนใหม่
ต่อมาในวันพุธที่ 28 ธันวาคม 2565 นายสรยุทธได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคทำให้พ้นจากตำแหน่งเลขาธิการพรรค จากนั้นในวันเสาร์ที่ 21 มกราคม 2566 พรรคเป็นธรรมได้จัดการประชุมใหญ่สามัญครั้งที่ 1/2566 เพื่อแก้ไขข้อบังคับพรรค รวมถึงเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ หลังจากที่นายปิติพงศ์ลาออกจากตำแหน่งกลางที่ประชุม ซึ่งที่ประชุมมีมติเลือกนายปิติพงศ์เป็นหัวหน้าพรรคอีกสมัย ส่วนตำแหน่งเลขาธิการพรรคที่ประชุมมีมติเลือกนายกัณวีร์ สืบแสง เป็นเลขาธิการพรรคคนใหม่
บุคลากร > หัวหน้าพรรค

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | ชื่อ | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
พรรคกลาง
| 1 | ชุมพล ครุฑแก้ว | 11 ธันวาคม พ.ศ. 2561 | 27 กันยายน พ.ศ. 2563 |
พรรคเป็นธรรม
| 2 | ปิติพงศ์ เต็มเจริญ | 27 กันยายน พ.ศ. 2563 | ปัจจุบัน |
บุคลากร > เลขาธิการพรรค

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | ชื่อ | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
พรรคกลาง
| 1 | สุขทวี สุวรรณชัยรบ | 11 ธันวาคม พ.ศ. 2561 | 27 กันยายน พ.ศ. 2563 |
พรรคเป็นธรรม
| 2 | ชุมพล ครุฑแก้ว | 27 กันยายน พ.ศ. 2563 | 27 มีนาคม พ.ศ. 2565 |
| 3 | สรยุทธ เพ็ชรตระกูล | 27 มีนาคม พ.ศ. 2565 | 28 ธันวาคม พ.ศ. 2565 |
| 4 | กัณวีร์ สืบแสง | 21 มกราคม พ.ศ. 2566 | ปัจจุบัน |
บุคลากร > กรรมการบริหารพรรค

| อันดับ | ชื่อ | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | ปิติพงศ์ เต็มเจริญ | หัวหน้าพรรค |
| 2 | กัณวีร์ สืบแสง | เลขาธิการพรรค |
| 3 | เอษณา จรัสสุริยพงศ์ | เหรัญญิกพรรค |
| 4 | บุญธร อุปนันท์ | นายทะเบียนพรรค |
| 5 | เข็มมา สีทิ | กรรมการบริหารพรรค |
| 6 | ฮากิม พงตีกอ | กรรมการบริหารพรรค |
| 7 | วีระนุช ธีระภูธร | กรรมการบริหารพรรค |
| 8 | วราวุธ ทองเกิด | กรรมการบริหารพรรค |
| 9 | บุญเรือง คําศิลา | กรรมการบริหารพรรค |
| 10 | ว่าที่ร้อยตรี สุกิต น้อมศิริ | กรรมการบริหารพรรค |
| 11 | ฐิติพงษ์ หมื่นหาญ | กรรมการบริหารพรรค |
บทบาททางการเมือง > การเลือกตั้ง พ.ศ. 2566

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 พรรคเป็นธรรมส่งผู้สมัครในระบบแบ่งเขตทั้งหมด 11 เขต และระบบบัญชีรายชื่อ 9 คน โดยไม่เสนอชื่อบุคคลให้แต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี ในช่วงการเลือกตั้ง คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ประจำจังหวัดนราธิวาส ได้ให้ผู้สมัครของพรรคเป็นธรรมชี้แจงเกี่ยวกับป้ายหาเสียงของพรรคที่มีข้อความว่า “ปาตานีจัดการตนเอง” ซึ่งพรรคได้ทำหนังสือชี้แจงว่า ข้อความนี้หมายถึงนโยบายการกระจายอำนาจ ส่วนคำว่า “ปาตานี” เป็นคำเรียกพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่สื่อความหมายถึงอัตลักษณ์ ประวัติศาสตร์ ส่งผลให้พรรคเป็นธรรมถูกมองว่ามีนโยบายสนับสนุนการ "แบ่งแยกดินแดน” และภายหลังการเลือกตั้ง ได้มีการเสวนาวิชาการจนนำไปสู่การเสนอข้อเสนอให้มีการทำประชามติเพื่อแยกดินแดนของสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยมีตัวแทนของพรรคเป็นธรรมอยู่ในการเสวนาครั้งนั้นด้วย ในที่สุดพรรคเป็นธรรมจึงมีมติให้กรรมการบริหารพรรคจำนวน 2 คน พ้นจากตำแหน่ง
พรรคเป็นธรรมได้รับเลือกตั้งจำนวน 1 ที่นั่ง ในระบบบัญชีรายชื่อ คือ กัณวีร์ สืบแสง และเป็นพรรคการเมืองที่ถูกกล่าวถึงโดยพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ หัวหน้าพรรคก้าวไกล ว่าจะเป็นหนึ่งในพรรคร่วมรัฐบาล ต่อมาในการลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทย พ.ศ. 2566 พรรคเป็นธรรมได้ลงมติสนับสนุนพิธาในการลงมติครั้งแรก แต่ภายหลังจากที่พิธา ลิ้มเจริญรัตน์ ไม่ได้รับเสียงเกินกึ่งหนึ่งในการลงมติครั้งที่ 1 และรัฐสภาไทยมีมติไม่ให้เสนอชื่อพิธาซ้ำอีกครั้งในการลงมติครั้งที่ 2 ทำให้พรรคก้าวไกลส่งต่อให้พรรคเพื่อไทยเป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาล แต่ได้ยกเลิกบันทึกความเข้าใจที่ทำกับพรรคก้าวไกล กัณวีร์จึงลงมติไม่สนับสนุนเศรษฐา ทวีสิน ในการลงมติครั้งที่สาม ซึ่งเป็นเพียงหนึ่งในสามพรรคการเมืองที่มีสมาชิกลงมติไม่สนับสนุนเศรษฐา
ต่อมาเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2566 เวลา 10:00 น. พรรคเป็นธรรมได้เปิดตัว ปดิพัทธ์ สันติภาดา รองประธานสภาผู้แทนราษฎรคนที่ 1 ซึ่งถูกขับออกจากพรรคก้าวไกล มาร่วมงานกับพรรคเป็นธรรมอย่างเป็นทางการ แต่ได้สมัครสมาชิกพรรคและได้รับการรับรองสมาชิกภาพจากกรรมการบริหารพรรคเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2566
การเลือกตั้ง > ผลการเลือกตั้งทั่วไป

| การเลือกตั้ง | จำนวนที่นั่ง | คะแนนเสียงทั้งหมด | สัดส่วนคะแนนเสียง | ที่นั่งเปลี่ยน | ผลการเลือกตั้ง | ผู้นำเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2566 | 1 / 500 | 184,817 | 0.49% | 1 | ฝ่ายค้าน | ปิติพงศ์ เต็มเจริญ |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
พรรคเป็นธรรม ที่เฟซบุ๊ก
พรรคเป็นธรรม ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
พรรคเป็นธรรม ที่อินสตาแกรม
| ด ค กพรรคเป็นธรรม |
| --- | --- | --- |
| หัวหน้าพรรค |  ปิติพงศ์ เต็มเจริญ  |  |
| เลขาธิการพรรค |  ชุมพล ครุฑแก้ว  สรยุทธ เพ็ชรตระกูล  กัณวีร์ สืบแสง  |  |
| ด ค กพรรคการเมืองไทย |
| --- | --- |
พรรคในสภาผู้แทนราษฎรไทย  (สมัยล่าสุด, พ.ศ. 2566–ปัจจุบัน):  พรรคประชาชน (143)  พรรคเพื่อไทย (142)  พรรคภูมิใจไทย (71)  พรรครวมไทยสร้างชาติ (36)  พรรคประชาธิปัตย์ (25)  พรรคกล้าธรรม (24)  พรรคพลังประชารัฐ (20)  พรรคชาติไทยพัฒนา (10)  พรรคประชาชาติ (9)  พรรคไทยสร้างไทย (6)  พรรคชาติพัฒนา (3)  พรรคไทรวมพลัง (2)  พรรคประชาธิปไตยใหม่ (1)  พรรคเป็นธรรม (1)  พรรคเสรีรวมไทย (1)  พรรคไทยก้าวหน้า (1) 
พรรคที่เคยเป็นแกนนำรัฐบาล:  คณะราษฎร  พรรคสหชีพ  พรรคแนวรัฐธรรมนูญ  พรรคประชาธิปัตย์  พรรคธรรมาธิปัตย์ (พ.ศ. 2498)  พรรคเสรีมนังคศิลา  พรรคชาติสังคม  พรรคสหประชาไทย  พรรคกิจสังคม  พรรคชาติไทย  พรรคสามัคคีธรรม  พรรคความหวังใหม่  พรรคไทยรักไทย  พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)  พรรคเพื่อไทย  พรรคพลังประชารัฐ 
พรรคที่เคยมีสมาชิก ในสภาผู้แทนราษฎร:  กล้าธรรม  ก้าวหน้า (พ.ศ. 2488)  ก้าวหน้า (พ.ศ. 2526)  ก้าวไกล  กิจประชาคม  กิจประชาธิปไตย (พ.ศ. 2522)  กิจสังคม  เกษตรกร (พ.ศ. 2517)  เกษตรสังคม  ขบวนการไฮด์ปาร์ค  ครูไทยเพื่อประชาชน  ความหวังใหม่  ชาติไทย  ชาติไทยพัฒนา  ชาตินิยม  ชาติประชาชน (พ.ศ. 2522)  ชาติประชาธิปไตย (พ.ศ. 2525)  ชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535)  ชาติพัฒนา (พ.ศ. 2550)  ชาติสังคม  ถิ่นไทย  ท้องที่ไทย  ไท (พ.ศ. 2517)  ไท (พ.ศ. 2539)  ไทรวมพลัง  ไทรักธรรม  ไทสังคม  ไทยก้าวหน้า (พ.ศ. 2565)  ไทยรักไทย  ไทยสร้างไทย  ไทยศรีวิไลย์  ธรรมสังคม  ธรรมาธิปไตย  ธรรมาธิปัตย์ (พ.ศ. 2498)  นำไทย  แนวประชาธิปไตย  แนวรัฐธรรมนูญ  แนวร่วมสังคมนิยม  ประชากรไทย  ประชาชน (พ.ศ. 2490)  ประชาชน (พ.ศ. 2531)  ประชาชน (พ.ศ. 2567)  ประชาชนปฏิรูป  ประชาชาติ (พ.ศ. 2561)  ประชาธรรม  ประชาธรรมไทย  ประชาธิปไตย  ประชาธิปไตยใหม่  ประชาธิปัตย์  ประชานิยม  ประชาภิวัฒน์ (พ.ศ. 2561)  ประชาราช  ประชาราษฎร์ (พ.ศ. 2501)  ประชาเสรี  เป็นธรรม  แผ่นดินไทย (พ.ศ. 2517)  พลังชล  พลังท้องถิ่นไท  พลังธรรม  พลังธรรมใหม่  พลังปวงชนไทย  พลังประชาชน (พ.ศ. 2517)  พลังประชาชน (พ.ศ. 2541)  พลังประชารัฐ  พลังสังคมประชาธิปไตย  พลังสังคมใหม่  พลังใหม่  พลเมืองไทย  พัฒนาจังหวัด  พิทักษ์ไทย  เพื่อชาติ  เพื่อชาติไทย  เพื่อไทย  เพื่อแผ่นดิน  ฟื้นฟูชาติไทย  ภูมิใจไทย  มวลชน  มหาชน  มาตุภูมิ  มัชฌิมาธิปไตย  รักประเทศไทย  รักษ์ผืนป่าประเทศไทย  รักษ์สันติ  รวมไทยสร้างชาติ  รวมแผ่นดิน  รวมพลัง  ราษฎร (พ.ศ. 2529)  แรงงาน  เศรษฐกิจใหม่  เศรษฐกร  สนับสนุนนโยบายเกรียงศักดิ์  สยามปฏิรูป  สยามใหม่  สหชีพ  สหประชาไทย  สหประชาธิปไตย  สหภูมิ  สังคมก้าวหน้า  สังคมชาตินิยม  สังคมนิยมแห่งประเทศไทย  สังคมประชาธิปไตย (พ.ศ. 2525)  สันติชน  สัมมาชีพ-ช่วยชาวนา  สามัคคีธรรม  เสรีชน  เสรีธรรม (พ.ศ. 2522)  เสรีธรรม (พ.ศ. 2535)  เสรีนิยม (พ.ศ. 2525)  เสรีประชาธิปไตย  เสรีมนังคศิลา  เสรีรวมไทย  ใหม่  อธิปัตย์  อนาคตใหม่  อิสระ (พ.ศ. 2499)  อิสระ (พ.ศ. 2512)  เอกภาพ 
  สถานีย่อย:การเมือง  การเมืองไทย
นพเทวีแห่งศิลปศาสตร์

"โลงศพมิวส์" แสดงรูปปั้นนูนสูงของมิวส์ทั้งเก้านาง ทำจากหินอ่อนในต้อนศตวรรษที่ 2 โดย Ostienese - Louvre
นพเทวีแห่งศิลปศาสตร์  (อังกฤษ: Muses) เป็นเทพธิดาผู้เป็นแรงบันดาลใจให้แก่กวี เป็นผู้ขับร้องบทเพลงแสนไพเราะที่แม้เทพเจ้าก็ต้องเงี่ยโสตสดับฟัง พวกนางเป็นธิดาของซุสกับนิโมซิเน มีอยู่ทั้งหมด 9 นาง คือ
ไคลโอ (Clio) - ผู้เป็นมิวส์แห่งประวัติศาสตร์ มีสัญลักษณ์ประจำตัวคือม้วนกระดาษและหนังสือ
ยูเรนิอา (Urenia) - ผู้เป็นมิวส์แห่งดาราศาสตร์ มีสัญลักษณ์ประจำตัวคือลูกโลกและเข็มทิศ
เมลพอมินี (Melpomene) - ผู้เป็นมิวส์แห่งโศกนาฏกรรม มีสัญลักษณ์ประจำตัวคือหน้ากากในการแสดงละครโศกนาฏกรรม
ธาไลอา (Thalia) - ผู้เป็นมิวส์แห่งสุขนาฏกรรม มีสัญลักษณ์ประจำตัวคือหน้ากากในการแสดงละครสุขนาฏกรรม
เทิร์ปซิคอเร (Terpsichore) - ผู้เป็นมิวส์แห่งนาฏศิลป์ มีสัญลักษณ์ประจำตัวคือพิณไลร์ (Lyre)
แคลลีโอพี (Calliope) - ผู้เป็นมิวส์แห่งกวีนิพนธ์มหากาพย์ มีสัญลักษณ์ประจำตัวคือกระดานชนวน
เอราโต (Erato) - ผู้เป็นมิวส์แห่งกวีนิพนธ์รัก มีสัญลักษณ์ประจำตัวคือพิณเจ็ดสายที่เรียกว่าคิธารา (Cithara)
โพลิฮิมเนีย (Polyhymnia) - ผู้เป็นมิวส์แห่งเพลงสดุดีปวงเทพ มีสัญลักษณ์ประจำตัวคือผ้าคลุมศีรษะ
ยูเทอร์พี (Euterpe) - ผู้เป็นมิวส์แห่งกวีนิพนธ์คีตกานท์ มีสัญลักษณ์ประจำตัวคือขลุ่ยและเครื่องออลอส (Aulos)
พวกนางเป็นสหายของเทพอพอลโล่และเทพธิดาเกรซ เป็นผู้บอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้กับกวีเฮซิออด ผู้อาศัยอยู่ใกล้เฮลิคอน ซึ่งเป็นภูเขาลูกหนึ่งของเทพธิดามิวส์
เอ็กซ์โป 2030

| ริยาดห์  2030> ภาพรวม |
| --- | --- |
ระดับ BIE: นิทรรศการโลก
หมวดหมู่: นิทรรศการระหว่างประเทศประเภทจดทะเบียน
ชื่อ: เอ็กซ์โป 2030
คำขวัญ: ยุคแห่งการเปลี่ยนแปลง: ร่วมกันสู่อนาคตที่มองการณ์ไกล
ที่จัดงาน
ประเทศผู้จัด: ซาอุดีอาระเบีย
เมืองเจ้าภาพ: ริยาดห์
ลำดับเวลา
เสนอตัว: 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 (2021-29-10)
คัดเลือก: 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 (2023-11-28)
เริ่มต้น: 1 ตุลาคม ค.ศ. 2030 (2030-10-01)
สิ้นสุด: 31 มีนาคม ค.ศ. 2031 (2031-03-31)
นิทรรศการโลก
ก่อนหน้า: เอ็กซ์โป 2025 ที่ โอซากะ
ถัดไป: เอ็กซ์โป 2035
เอ็กซ์โปวาระพิเศษ
ก่อนหน้า: เอ็กซ์โป 2027 ที่ เบลเกรด
ถัดไป: เอ็กซ์โป 2033
มหกรรมพืชสวน
ก่อนหน้า: เอ็กซ์โป 2027 ที่ โยโกฮามะ
เว็บไซต์
riyadhexpo2030.sa
เอ็กซ์โป 2030 (อาหรับ: إكسبو 2030) เป็นงานเวิลด์เอ็กซ์โปที่กำลังจะมาถึง ซึ่งจัดและได้รับการรับรองโดยสำนักนิทรรศการนานาชาติ (BIE) โดยจะจัดขึ้นที่ริยาดห์ ซาอุดีอาระเบีย งานนี้จะจัดขึ้นเป็นระยะเวลาห้าเดือน ในช่วงครึ่งหลังของปี ค.ศ. 2030 และต้นปี ค.ศ. 2031 พิธีเปิดมีกำหนดจัดขึ้นในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2030 และพิธีปิดมีกำหนดในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2031 ริยาดห์จะเป็นเมืองอาหรับแห่งที่สองที่เป็นเจ้าภาพจัดงานเอ็กซ์โป ต่อจากดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในปี ค.ศ. 2020
ธีม

ธีมของงานเอ็กซ์โปคือ "ยุคแห่งการเปลี่ยนแปลง: ร่วมกันสู่อนาคตที่มองการณ์ไกล" โดยมีธีมย่อยคือ "วันพรุ่งนี้ที่แตกต่าง" "การรับมือกับสภาพภูมิอากาศ" และ "ความเจริญรุ่งเรืองสำหรับทุกคน"
ประเทศที่เข้าร่วม

ญี่ปุ่น
ซาอุดีอาระเบีย
การบริหารธุรกิจ

การบริหารธุรกิจ (อังกฤษ: business administration) คือ การจัดการหรือบริหารธุรกิจ โดยครอบคลุมทุกด้านของการกำกับดูแลและควบคุมดูแลการดำเนินการทางธุรกิจขององค์กร
การบริหารธุรกิจรวมถึงการดำเนินการหรือจัดการการดำเนินการทางธุรกิจและการตัดสินใจ ตลอดจนการจัดองค์กรบุคลากรและทรัพยากรอื่น ๆ อย่างมีประสิทธิภาพเพื่อนำกิจกรรมต่าง ๆ บรรลุเป้าหมายร่วมกัน โดยทั่วไป "การบริหาร" หมายถึงมีหน้าที่ในการจัดการ รวมถึงการเงิน บุคลากร และบริการระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการที่เกี่ยวข้อง
ธงชาติกัมพูชา

"ธงไตรรงค์" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ธงไตรรงค์ (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |


ទង់ជាតិកម្ពុជា (ธงชาติกัมพูชา)
การใช้: ธงชาติ ensign  
สัดส่วนธง: 16:25
ประกาศใช้: ค.ศ. 1993 (ก่อนหน้านี้ใช้ในช่วง ค.ศ. 1948–1970)
ลักษณะ: ธงสามแถบ แถบด้านนอกทั้งสองด้านเป็นสีน้ำเงิน กว้าง 1 ส่วน แถบตรงกลางเป็นสีแดง กว้าง 2 ส่วน ตรงกลางแถบสีแดงประดับด้วยรูปปราสาทหินนครวัดสามยอดสีขาว
 
ธงชาติกัมพูชา  (เขมร: ទង់ជាតិកម្ពុជា; ทง่ชาติกมฺพุชา; ต็วงเจียตกำปูเจีย) มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ผืนธงแบ่งตามแนวยาวเป็น 3 ริ้ว โดยริ้วกลางนั้นเป็นพื้นสีแดง กว้าง 2 ส่วน มีรูปปราสาทหินนครวัดสามยอดสีขาวอยู่ตรงกลาง ริ้วที่อยู่ด้านนอกทั้งสองด้านนั้นกว้างริ้วละ 1 ส่วน พื้นสีน้ำเงิน ความหมายของสัญลักษณ์ในธงนั้นสะท้อนถึง 3 สถาบันหลักของประเทศ ดังปรากฏในคำขวัญประจำชาติว่า "ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์" (เขมร: ជាតិ សាសនា ព្រះមហាក្សត្រ ชาติ สาสนา พฺระมหากฺสตฺร) โดยพื้นสีแดงมีความหมายถึงชาติ ปราสาทนครวัดสีขาวหมายถึงสันติภาพและศาสนา ซึ่งเดิมมีรากเหง้าจากศาสนาพราหมณ์-ฮินดู และได้เปลี่ยนแปลงมาเป็นพระพุทธศาสนาในปัจจุบัน ส่วนสีน้ำเงินนั้นหมายถึงสถาบันพระมหากษัตริย์
ประวัติ

นับตั้งแต่สมัยที่กัมพูชาตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสเป็นต้นมา ธงชาติของกัมพูชาเกือบทุกแบบจะมีรูปปราสาทหินนครวัดอยู่ตรงกลางเสมอ ธงชาติกัมพูชาที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ ถือกำเนิดขึ้นในช่วงการเรียกร้องเอกราชจากฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2491 และใช้มาจนถึงวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2512 เนื่องจากนายพลลอนนอลได้ทำการรัฐประหารรัฐบาลสังคมราษฎร์นิยมของสมเด็จกรมพระนโรดมสีหนุ และได้ใช้ธงชาติแบบใหม่แทน
ธงชาติกัมพูชาในระยะต่อมาเปลี่ยนแปลงลักษณะไปตามความผันผวนทางการเมืองภายในประเทศหลายครั้ง จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2536 องค์การสหประชาชาติซึ่งเข้ามาควบคุมการเปลี่ยนผ่านอำนาจในกัมพูชา ได้จัดให้มีการเลือกตั้งเพื่อลงประชามติกำหนดทิศทางของประเทศ ผลปรากฏว่า พรรคฟุนซินเปคซึ่งเป็นพรรคการเมืองแนวนิยมเจ้าชนะการเลือกตั้ง ประเทศกัมพูชาจึงกลับมาใช้ชื่อว่าราชอาณาจักรกัมพูชาอีกครั้ง และได้กำหนดให้ใช้ธงชาติช่วง พ.ศ. 2491 - 2512 เป็นธงชาติของกัมพูชาอีกครั้ง ตราบจนทุกวันนี้
ธงชาติกัมพูชา 
 หน้าพระที่นั่งเขมรินทร์
 พระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล
 ราชธานีพนมเปญ
ธงชาติกัมพูชา 
 หน้าพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา
 ราชธานีพนมเปญ
ธงชาติกัมพูชา 
 ศูนย์บัญชาการกระทรวงกลาโหม 
กองทัพพระราชอาณาจักรกัมพูชา
 ราชธานีพนมเปญ
ธงชาติกัมพูชาสมัยต่าง ๆ

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | สมัยแห่งการใช้ธง |
| --- | --- | --- |
|  | พ.ศ.1974 - พ.ศ. 2406 | ยุคมืดของกัมพูชา |
|  | 2406 - 2491 | ราชอาณาจักรกัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส |
|  | 9 มีนาคม - 16 ตุลาคม พ.ศ. 2488 | กัมพูชาสมัยภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 |
|  | 2491 - 2512 | ราชอาณาจักรกัมพูชา |
|  | 2513 - 2518 | สาธารณรัฐเขมร (สมัยนายพลลอนนอล) |
|  | 2518 - 2522 | กัมพูชาประชาธิปไตย (สมัยเขมรแดง) |
|  | 2522 - 2532 | สาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา |
|  | 2532 - 2534 | รัฐกัมพูชา |
|  | 2535 - 2536 | รัฐกัมพูชา ภายใต้การดูแลของสหประชาชาติ |
|  | 2536 - ปัจจุบัน | ราชอาณาจักรกัมพูชา |
ธงมหาราช

ประเทศกัมพูชาได้มีธงประจำพระองค์พระมหากษัตริย์ เช่นเดียวกับประเทศอื่นๆ ที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข ธงนี้เรียกชื่อว่า "ธงมหาราช" เช่นเดียวกับในภาษาไทย ในสมัยราชอาณาจักรกัมพูชายุค พ.ศ. 2491 -2512 ธงนี้เป็นรูปสี่เหลี่ยม พื้นนอกสีแดง พื้นในสีน้ำเงิน กลางเป็นรูปตราแผ่นดินของกัมพูชาอย่างย่อ ในแบบลายเส้นสีทอง ต่อมาเมื่อมีการฟื้นฟูราชอาณาจักรอีกครั้งใน พ.ศ. 2536 จึงได้เปลี่ยนธงใหม่เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีน้ำเงิน กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน กลางเป็นรูปตราแผ่นดินของกัมพูชา ซึ่งใช้สืบมาจนถึงทุกวันนี้
ดูเพิ่ม

รายชื่อธงในประเทศกัมพูชา
นครราช
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติกัมพูชา ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ความหมายธงชาติกัมพูชาแบบปัจจุบัน (สถานเอกอัครราชทูตกัมพูชาประจำประเทศสหรัฐอเมริกา)
| ด ค กธงชาติของประเทศและธงของดินแดนในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจียย  จอร์แดน  จีน  ญี่ปุ่น  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซียย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจานย  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
ดินแดน:  ฮ่องกง  ชัมมูและกัศมีร์  เคอร์ดิสถาน  มาเก๊า  นากอร์โน-คาราบัคย  ไต้หวัน  สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ  อับฮาเซีย  เซาท์ออสซีเชีย 
องค์กรกีฬา:  ซีเกมส์  อาเซียนพาราเกมส์  สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย  สหพันธ์กีฬาเฟสปิก 
(ย) อาจจัดให้อยู่ในทวีปยุโรป
นครวัด เมืองพระนครเป็นสัญลักษณ์แห่งธงชาติกัมพูชา
ธงมหาราชของกัมพูชา (ตั้งแต่ พ.ศ. 2536)
โมโอกะ

โมโอกะ (ญี่ปุ่น: 真岡市; โรมาจิ: Mooka-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 167.34 ตารางกิโลเมตร (64.61 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2024 นครโมโอกะมีจำนวนประชากรประมาณ 76,700 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 458 คนต่อตารางกิโลเมตร
นครโมโอกะเป็นที่รู้จักจากทางรถไฟโมโอกะซึ่งให้บริการหัวรถจักรไอน้ำ โดยเส้นทางรถไฟนี้ทอดยาวจากชิโมดาเตะ จังหวัดอิบารากิ ไปจนถึงโมเตงิ จังหวัดโทจิงิ ในด้านการเกษตร เมืองนี้ผลิตสตรอว์เบอร์รีได้ 7,000 ตันต่อปี ในเว็บไซต์ทางการของนครโมโอกะระบุชื่อเมืองในอักษรโรมันเป็น "Moka" และที่สถานีรถไฟท้องถิ่นใช้ชื่อสถานีเป็น "Mōka" ในขณะที่ชื่อเมืองที่ถอดเป็นอักษรโรมันแบบเฮปเบิร์นคือ "Mooka"
ภูมิศาสตร์

นครโมโอกะตั้งอยู่ในทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดโทจิงิ ห่างจากมหานครโตเกียวประมาณ 100 กิโลเมตร และห่างจากนครอุตสึโนมิยะ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดโทจิงิ ประมาณ 15 กิโลเมตร
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดอิบารากิ
นครชิกูเซ
นครซากูรางาวะ
จังหวัดโทจิงิ
เมืองฮางะ
เมืองอิจิไก
เมืองคามิโนกาวะ
เมืองมาชิโกะ
นครโอยามะ
นครชิมตสึเกะ
นครอุตสึโนมิยะ