stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าคีรวาณยุทธพิกรม ศาหะ

| พระเจ้าคีรวาณยุทธพิกรม ศาหะ |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งเนปาล
ครองราชย์: 23 มีนาคม พ.ศ. 2342 — 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2359
ก่อนหน้า: พระเจ้ารณพหาทุร ศาหะ
ถัดไป: พระเจ้าราเชนทรพิกรม ศาหะ

พระราชสมภพ: 19 ตุลาคม พ.ศ. 2340 กาฐมาณฑุ ราชอาณาจักรเนปาล
สวรรคต: 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2359 กาฐมาณฑุ ราชอาณาจักรเนปาล (พระชนมายุ 19 พรรษา)
คู่อภิเษก: สมเด็จพระราชินีโกรัขชยาแห่งเนปาล
ราชวงศ์: ราชวงศ์ศาหะ
พระราชบิดา: พระเจ้ารณพหาทุร ศาหะ
พระราชมารดา: พระนางราชเรศวรีเทวีศาหะ
พระเจ้าคีรวาณยุทธพิกรม ศาหะ เป็นพระมหากษัตริย์ราชอาณาจักรเนปาล พระองค์ที่ 4 พระราชสมภพเมื่อ วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2340 เป็นพระราชโอรสของ พระเจ้ารณพหาทุร ศาหะ  และ พระนางราชเรศวรีเทวีศาหะ พระราชสมภพที่กรุงกาฐมาณฑุ ราชอาณาจักรเนปาล เมื่อพระองค์มีพระชนมายุได้ 2 ปี พระราชบิดาพระองค์ คือ พระเจ้ารณพหาทุร ศาหะ ได้สวรรคต พระองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์เนปาลเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2342 นับเป็นพระมหากษัตริย์ที่ครองราชย์ตั้งแต่ยังน้อยของราชอาณาจักรเนปาล และเสด็จสวรรคตเมื่อ วันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2359 พระชนมายุได้ 19 พรรษา ครองราชย์ได้ 17 ปี
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าคีรวาณยุทธพิกรม ศาหะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้ารณพหาทุร ศาหะ |  |   พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนปาล  (23 มีนาคม พ.ศ. 2342 — 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2359) |  | พระเจ้าราเชนทรพิกรม ศาหะ |
| ด ค กประมุขแห่งรัฐเนปาล |
| --- | --- | --- |
| กษัตริย์ |  ปฤถวีนารายัณ ศาหะ  ประตาปสิงห์ ศาหะ  รณพหาทุร ศาหะ  คีรวาณยุทธพิกรม ศาหะ  ราเชนทรพิกรม ศาหะ  สุเรนทรพิกรม ศาหะ  ปฤถวี ศาหะ  ตริภูวัน ศาหะ  ชญาเนนทระ ศาหะ  ตริภูวัน ศาหะ  มเหนทระ ศาหะ  พีเรนทระ ศาหะ  ทีเปนทระ ศาหะ  ชญาเนนทระ ศาหะ  |  |
| ประธานาธิบดี |  คิริชา ประสาท โกอิราลา*  ราม วะรัณ ยาทวะ  วิทยาเทวี ภัณฑารี  ราม จันทระ ปูเฑล  |  |
 *รักษาการประมุขแห่งรัฐ  คิริชา ประสาท โกอิราลา*  ราม วะรัณ ยาทวะ
สมเด็จพระเจ้าปฤถวีแห่งเนปาล

สมเด็จพระเจ้าปฤถวีพีรพิกรมศาหเทวะ เป็นพระมหากษัตริย์เนปาล พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ 17 พฤษภาคม 2424 จนถึง 11 ธันวาคม 2454
พระราชสมภพเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2418 เป็นพระราชโอรสของเจ้าชายไตรโลกยะ มกุฎราชกุมารแห่งเนปาล ซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าสุเรนทรพิกรมศาหะ กับธิดานายจูง บาฮาดูร์ อดีตนายกรัฐมนตรีเนปาล พระราชสมภพที่กรุงกาฐมาณฑุ ราชอาณาจักรเนปาล
พระองค์ครองราชย์หลังจากที่เจ้าชายไตรโลกยะ มกุฎราชกุมารแห่งเนปาล พระราชบิดาของพระองค์ ซึ่งเป็นองค์รัชทายาทได้สวรรคต พระองค์จึงได้กลายเป็นองค์รัชทายาทแทน และได้ครองราชย์ในที่สุด
ในรัชกาลของพระองค์ได้เกิดเหตุการณ์ครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์เนปาลคือการเข้ามาครั้งแรกของรถยนต์ การสร้างระบบประปาที่ทันสมัย และระบบสุขาภิบาลที่ดีของประเทศ พระราชธิดาพระองค์โตของพระองค์ เจ้าหญิงพระราชกุมารีลักษมีราชยาลักษมีเทวีศาหะ ได้เสกสมรสกับจอมพลมาร์ชัล ไกเซอร์ รานา เจ้าหญิงพระองค์นี้ทรงเป็นมกุฎราชกุมารีและรัชทายาทจนเมื่อพระองค์มีพระชนมายุย่างเข้าสู่วัยรุ่น พระอนุชาของพระองค์ สมเด็จพระเจ้าตริภูวนพีรพิกรมศาหเทวะก็ทรงประสูติ ซึ่งก่อนหน้านี้สมเด็จพระเจ้าปฤถวีพีรพิกรมศาหเทวะมีแต่พระราชธิดา 4 พระองค์
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระเจ้าปฤถวีแห่งเนปาล |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าสุเรนทรพิกรมศาหะ |  |   พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนปาล  (17 พฤษภาคม 2424 — 11 ธันวาคม 2454) |  | สมเด็จพระเจ้าตริภูวนพีรพิกรมศาหเทวะ |
| ด ค กประมุขแห่งรัฐเนปาล |
| --- | --- | --- |
| กษัตริย์ |  ปฤถวีนารายัณ ศาหะ  ประตาปสิงห์ ศาหะ  รณพหาทุร ศาหะ  คีรวาณยุทธพิกรม ศาหะ  ราเชนทรพิกรม ศาหะ  สุเรนทรพิกรม ศาหะ  ปฤถวี ศาหะ  ตริภูวัน ศาหะ  ชญาเนนทระ ศาหะ  ตริภูวัน ศาหะ  มเหนทระ ศาหะ  พีเรนทระ ศาหะ  ทีเปนทระ ศาหะ  ชญาเนนทระ ศาหะ  |  |
| ประธานาธิบดี |  คิริชา ประสาท โกอิราลา*  ราม วะรัณ ยาทวะ  วิทยาเทวี ภัณฑารี  ราม จันทระ ปูเฑล  |  |
 *รักษาการประมุขแห่งรัฐ  คิริชา ประสาท โกอิราลา*  ราม วะรัณ ยาทวะ
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

| --- | --- |
Faculty of Architecture, Chiang Mai University

ชื่อเดิม: ภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ชื่อย่อ: สถ. / ARCH
สถาปนา: 3 มิถุนายน พ.ศ. 2543 (24 ปี)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
คณบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์แผ่นดิน อุนจะนำ
ที่อยู่: 239 ถนนห้วยแก้ว ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50200
สี:   สีทราย
เว็บไซต์: www.arc.cmu.ac.th
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (อังกฤษ: Faculty of Architecture, Chiang Mai University) เป็นหน่วยงานระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2538 ภายใต้สังกัดคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และสภามหาวิทยาลัยอนุมัติการจัดตั้ง “คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์” เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2543
ประวัติ

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เปิดการเรียนการสอนวิชาในระดับปริญญาตรีและปริญญาโท ได้ริเริ่มการเรียนการสอนเพื่อการพัฒนาเป็นสถาบันการศึกษาทางสถาปัตยกรรมที่สำคัญเป็นหลักในภูมิภาคเหนือนับตั้งแต่เดือน มิถุนายน พ.ศ. 2538 โดยในขณะนั้นยังเป็นภาควิชาหนึ่งในคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และเปิดรับนักศึกษารุ่นแรกในปีการศึกษา 2538 - 2539 จากการเรียนการสอนสถาปัตยกรรมด้วยแนวทางใหม่ที่มุ่งเน้นพัฒนาศักยภาพของนักศึกษาตามแต่ละภูมิปัญญาสูงสุดของแต่ละคน เริ่มจากภาควิชาเล็กๆก็เติบโตขึ้นเป็นคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์อย่างเป็นรูปธรรมพร้อมทั้งก่อสร้างอาคารเรียนของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
โดยโครงการจัดตั้งคณะฯได้ประสบความสำเร็จ และได้จัดตั้งเป็นคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์อย่างเป็นทางการในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2543 ซึ่งถือได้ว่าเป็นวันกำเนิดของคณะฯเป็นประเพณีที่สืบทอดต่อเนื่องกันมา คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์มีแนวทางที่เชื่อว่า การเรียนการสอนและเข้าใจสถาปัตยกรรมนั้น จะเกิดได้จากการเรียนรู้กระบวนการ และองค์ความรู้ต่างๆที่ประสานกันขึ้นมาเป็นสถาปัตยกรรมที่เรียกว่า Interdisciplinary Subject ซึ่งเราจะไม่สอนสถาปัตยกรรมในรูปแบบเดิมโดยตรง แต่จะเสริมสร้างพื้นฐาน และทางคณะได้เปิดโอกาสให้ทดลองค้นหาแนวทางเพื่อการวิเคราะห์กระบวนการต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับงานด้านสถาปัตยกรรมตามความสนใจ และความรอบรู้ของผู้เรียน ด้วยศักยภาพที่สูงที่สุดที่คณะฯ จะสามารถสนับสนุนได้ เพื่อให้เป็นแหล่งศูนย์กลางการศึกษาสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดในภูมิภาคทั้งในระดับประเทศและในระดับนานาชาติ
หลักสูตรที่เปิดสอน

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่เปิดสอนในหลักสูตรต่าง ๆ ทั้งในระดับปริญญาตรีและระดับบัณฑิตศึกษาดังรายชื่อหลักสูตรดังต่อไปนี้
| หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่>  ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่>  ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่>  ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
|  หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตร์บัณฑิต (สถ.บ.) สาขาวิชาสถาปัตยกรรม หลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต (ภ.สถ.บ.) สาขาวิชาภูมิสถาปัตย์ หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.) สาขาวิชาสถาปัตยกรรม (หลักสูตร 4 ปี)  สาขาวิชาการออกแบบอุตสาหกรรม  สาขาวิชาการออกแบบเชิงบูรณาการสถาปัตยกรรมแนวใหม่ (หลักสูตรนานาชาติ) |  หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาบัณฑิต (สถ.ม.) สาขาวิชาสถาปัตยกรรม  สาขาวิชาสถาปัตยกรรม (หลักสูตรนานาชาติ) หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.) สาขาวิชาสถาปัตยกรรม |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม (หลักสูตรนานาชาติ) |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เว็บรวมศิษย์เก่าคณะ เก็บถาวร 2006-04-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
18°47′54″N 98°56′57″E﻿ / ﻿18.798225°N 98.94904°E﻿ / 18.798225; 98.94904
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนสถาปัตยกรรมในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ | นเรศวร • มหาสารคาม • อุบลราชธานี |  |
| สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ | เกษตรศาสตร์ • ขอนแก่น • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (ครุศาสตร์อุตสาหกรรม) • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (สถาปัตยกรรมศาสตร์) • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ • ธรรมศาสตร์ • พะเยา • แม่โจ้ • วลัยลักษณ์ • ศิลปากร • สงขลานครินทร์ |  |
| มหาวิทยาลัยราชภัฏ | เชียงราย • ภูเก็ต • พระนคร • สวนสุนันทา |  |
| มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล | ตะวันออก • ธัญบุรี • พระนคร • รัตนโกสินทร์ • ล้านนา • ศรีวิชัย • สุวรรณภูมิ • อีสาน |  |
| สถาบันอุดมศึกษาเอกชน | กรุงเทพ • เกษมบัณฑิต • รังสิต • วงษ์ชวลิตกุล • ศรีปทุม • อัสสัมชัญ |  |
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
↑  รายนามผู้บริหารคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
มาสค์ไรเดอร์ดับเบิล RETURNS

มาสค์ไรเดอร์ดับเบิล RETURNS (ญี่ปุ่น: 仮面ライダーW RETURNS; โรมาจิ: Kamen Raidā Daburu Ritānzu; ทับศัพท์: Kamen Rider Double RETURNS) เป็นภาพยนตร์วีซินีม่า ที่มาจากละครโทคุซัทสึ มาสค์ไรเดอร์ดับเบิล
ภาพรวม

มาสค์ไรเดอร์ดับเบิล RETURNS เป็นผลงานออริจินอลวิดีโอชุดแรกของซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ยุคเฮย์เซย์ถูกทำมาทั้งหมด 2 ตอนด้วยกันคือ มาสค์ไรเดอร์แอ็คเซล (ญี่ปุ่น: 仮面ライダーアクセル; โรมาจิ: Kamen Raidā Akuseru; ทับศัพท์: Kamen Rider Accel) วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2011 และ มาสค์ไรเดอร์เอเทอร์นัล (ญี่ปุ่น: 仮面ライダーエターナル; โรมาจิ: Kamen Raidā Etānaru; ทับศัพท์: Kamen Rider Eternal) วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 โดยออริจินอลวิดีโอชุดนี้ถูกประกาศในช่วงทีวีซีรีส์ที่ออกอากาศในตอนสุดท้าย จนกลายเป็นธรรมเนียมของซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ผลงานชุดหลัง นอกจากนี้ยังเป็นภาคแยกที่มีตัวละครเสริมจากทีวีซีรีส์และภาพยนตร์มาเป็นตัวละครหลักในเรื่อง แล้วยังเป็นผลงานแรกของซีรีส์ที่มีตัวละครศัตรูเป็นตัวละครหลักอีกด้วย
เนื้อเรื่อง > มาสค์ไรเดอร์เอเทอร์นัล

หลังจากการล่มสลายของมิวเซี่ยม โชทาโร่, ฟิลิปและอากิโกะ ยังคงทำหน้าที่ในการกำจัดโดพันท์ที่ยังหลงเหลืออยู่ จนวันหนึ่งพวกเขาก็ได้พบกับมีนะ หญิงสาวที่โกรธแค้นดับเบิ้ล อันเนื่องมาจากการตายของไดโด คัทซูมิ หรือมาสค์ไรเดอร์เอเทอร์นัลนั่นเอง ณ ที่แห่งนั้น พวกโชทาโร่ก็ได้รู้เรื่องราวอันเป็นจุดเริ่มต้นของมาสค์ไรเดอร์เอเทอร์นัลจากปากของมีนะ หญิงสาวที่ได้รับการช่วยเหลือจากไดโด คัทสึมิ...
ตัวละคร

ในส่วนตัวละครหลักดูเพิ่มเติมที่ รายชื่อตัวละครในมาสค์ไรเดอร์ดับเบิล
มาสค์ไรเดอร์ที่ปรากฏในเฉพาะออริจินอลวิดีโอ > มาสค์ไรเดอร์แอ็คเซลบูสเตอร์

ร่างที่ใช้ไกอาเมมโมรี่เคียวคะอแดปเตอร์ใส่ลงในแอ็คเซลเมมโมรี่ เป็นร่างเพิ่มพลังของแอ็คเซล สีของชุดเป็นสีเหลือง โล่ของหน้ากากถูกปิดด้วยชัตเตอร์สีเหล็กสีดำ และถูกแทนที่สูญเสียล้อสำหรับไบค์ฟอร์ม มีความสมดุลทั้งด้านพลังและความเร็ว สามารถต่อสู้บนอากาศด้วยบูสเตอร์ที่ติดตั้งอยู่ด้านหลังและช่วงขาทั้ง 2 ข้าง เมื่อทำการบินจะมีไอพ่นสีเหลืองปรากฏออกมาทุกครั้ง โดยวิธีใช้งานนั้นนำแอ็คเซลเมมโมรี่มาติดตั้งลงในไกอาเมมโมรี่เคียวคะอแดปเตอร์
มาสค์ไรเดอร์ที่ปรากฏในเฉพาะออริจินอลวิดีโอ > มาสค์ไรเดอร์เอเทอร์นัลเรดแฟลร์

ร่างแปลงมาสค์ไรเดอร์ของ คาซุ จุน ที่แปลงร่างด้วย ลอสต์ไดรเวอร์ และ T1 เอเทอร์นัลเมมโมรี่ ในการแปลงร่าง เป็นร่างดั้งเดิมของเอเทอร์นัล มีลักษณะแตกต่างกับบลูแฟลร์ของ ไดโด คัตสึมิ คือ รอยเปลวไฟบนแขนและข้อเท้าเป็นสีแดง รวมถึงไม่มีคอมแบทเบลท์และเอเทอร์นัลโรป
เป็นร่างที่ไม่สมบูรณ์เนื่องจากการใช้งานแม็กซิมั่มไดรฟ์ส่งผลระงับพลังของไกอาเมมโมรี่ได้ครั้งล่ะ 1 ชิ้นและมีผลแค่ชั่วคราวเท่านั้น
พรรคประชาธิปัตย์

พรรคการเมืองไทย
| พรรคประชาธิปัตย์  |
| --- | --- |

ผู้ก่อตั้ง: ควง อภัยวงศ์
หัวหน้า: เฉลิมชัย ศรีอ่อน
รองหัวหน้า: ประจำภาค สมบัติ ยะสินธุ์ (ภาคเหนือ) ไชยยศ จิรเมธากร  (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) ประมวล พงศ์ถาวราเดช  (ภาคกลาง) ชัยชนะ เดชเดโช  (ภาคใต้) สุชัชวีร์ สุวรรณสวัสดิ์  (กรุงเทพมหานคร) ตามภารกิจ นริศ ขำนุรักษ์ จิตภัสร์ กฤดากร สุรินทร์ ปาลาเร่ นราพัฒน์ แก้วทอง ธารา ปิตุเตชะ สุธรรม ระหงษ์ มนตรี ปาน้อยนนท์ อภิชาต ศักดิเศรษฐ์
เลขาธิการ: เดชอิศม์ ขาวทอง
รองเลขาธิการ: สุณัฐชา โล่สถาพรพิพิธ จักพันธ์ ปิยพรไพบูลย์ สุพัชรี ธรรมเพชร ชนินทร์ รุ่งแสง สมยศ พลายด้วง กันตวรรณ ตันเถียร
เหรัญญิก: เจิมมาศ จึงเลิศศิริ
นายทะเบียนสมาชิก: วิรัช ร่มเย็น
โฆษก: เจนจิรา รัตนเพียร
รองโฆษก: ร่มธรรม ขำนุรักษ์ พิทักษ์เดช เดชเดโช ศักดิ์สิทธิ์ ขาวทอง พลอยทะเล ลักษมีแสงจันทร์
กรรมการบริหาร: ประกอบ รัตนพันธ์ เมฆินทร์ เอี่ยมสอาด สงกรานต์ จิตสุทธิภากร สมชาติ ประดิษฐพร ยูนัยดี วาบา ปุณณ์สิริ บุณยเกียรติ เจนจิรา รัตนเพียร พลอยทะเล ลักษมีแสงจันทร์ ตัวแทนจากผู้บริหารท้องถิ่น ว่าง ตัวแทนจากผู้แทนสภาท้องถิ่น ภิญโญ ป้อมสถิตย์ ตัวแทนภาคเหนือ ขนิษฐา นิภาเกษม ตัวแทนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ น้ำฝน หอมชาลี ตัวแทนภาคกลาง ชวลิต รัตนสุทธิกุล ตัวแทนภาคใต้ ว่าง ตัวแทนพรรคกรุงเทพมหานคร ชยิน พึ่งสาย กรรมการบริหารสำรอง รัชฎาภรณ์ แก้วสนิท
ผู้อำนวยการ: ธนิตพล ไชยนันทน์
รองผู้อำนวยการ: อาภรณ์ รองเงิน
นายกรัฐมนตรี   (นับเฉพาะการได้รับตำแหน่งขณะเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์): ควง อภัยวงศ์  (2490–2491)   หม่อมราชวงศ์ เสนีย์ ปราโมช   (กุมภาพันธ์–มีนาคม 2518, เมษายน–ตุลาคม 2519)   ชวน หลีกภัย   (2535–2538, 2540–2544)   อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ   (2551–2554)
คำขวัญ: สจฺจํ เว อมตา วาจา   (คำสัตย์แลเป็นวาจาไม่ตาย)
คติพจน์: อุดมการณ์ ทันสมัย
ก่อตั้ง: 6 เมษายน พ.ศ. 2489 (78 ปี)
รวมตัวกับ: พรรคประชาธิปไตย   พรรคก้าวหน้า
ที่ทำการ: 67 ถนนเศรษฐศิริ 2 แขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร
ฝ่ายเยาวชน: ยุวประชาธิปัตย์
สมาชิกภาพ  (ปี 2568): 93,491 คน
อุดมการณ์: เสรีนิยมคลาสสิก เสรีอนุรักษนิยม อนุรักษ์นิยม 
จุดยืน: กลาง ถึงขวากลาง
สี:   สีฟ้า
เพลง: ประชาธิปัตย์มาแล้ว (2562)   เช้าวันใหม่ (2566)
สภาผู้แทนราษฎร: 25 / 495
สภากรุงเทพมหานคร: 9 / 50
นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด (มีความเกี่ยวข้องกับพรรค): 7 / 76
เว็บไซต์
democrat.or.th
การเมืองไทย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง 
พรรคประชาธิปัตย์ (อังกฤษ: Democrat Party; ชื่อย่อ: ปชป.) เป็นพรรคการเมืองไทยที่เก่าแก่ที่สุด ก่อตั้งขึ้นในฐานะพรรคฝ่ายกษัตริย์นิยม ปัจจุบันเป็นพรรคฝ่ายอนุรักษนิยม และสนับสนุนกลไกตลาด
พรรคประชาธิปัตย์เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาลในปี พ.ศ. 2491, พ.ศ. 2519, กันยายน พ.ศ. 2535, พ.ศ. 2540, และธันวาคม พ.ศ. 2551 และหลังจากนั้นก็ไม่เคยได้เสียงข้างมากในสภาอีกเลย โดยฐานเสียงของพรรคส่วนใหญ่คือภาคใต้และกรุงเทพฯ แม้ว่าผลการเลือกตั้งในกรุงเทพฯ จะผันผวนมากก็ตาม
ประวัติ

พรรคประชาธิปัตย์ ก่อตั้งโดย ควง อภัยวงศ์ เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2489 แต่พรรคถือว่าวันที่ 6 เมษายน ซึ่งตรงกับวันจักรีเป็นวันก่อตั้งพรรค โดยเป็นพรรคอนุรักษ์นิยมและกษัตริย์นิยม หลังการเลือกตั้งในเดือนมกราคม พ.ศ. 2489 โดยสมาชิกในยุคแรกๆ ได้แก่ กลุ่มกษัตริย์นิยมที่ต่อต้าน ปรีดี พนมยงค์ และอดีตขบวนการเสรีไทย ซึ่งพรรคต้องแข่งขันกับพรรคที่สนับสนุนนายปรีดี เช่น พรรคสหชีพ และ พรรคแนวรัฐธรรมนูญ
โดยหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์นำพรรคก้าวหน้าของตนมารวมกับพรรคประชาธิปไตยของโชติ คุ้มพันธ์ แล้วให้ชื่อว่า พรรคประชาธิปัตย์ จากนั้นจึงเดินทางไปพบ ควง อภัยวงศ์ ที่บ้านหน้าสนามกรีฑาสถานแห่งชาติ เพื่อให้ควงรับตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ > ผู้ร่วมก่อตั้งพรรค

หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
เลียง ไชยกาล
ปริญญา จุฑามาศ
สุวิชช พันธเศรษฐ
โชติ คุ้มพันธ์
ชวลิต อภัยวงศ์
อินฑูร วรกุล
บุญเท่ง ทองสวัสดิ์
ฟอง สิทธิธรรม
เล็ก นานา
บทบาททางการเมือง > พ.ศ. 2489

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มกราคม พ.ศ. 2489 กลุ่มพันธมิตรที่นำโดยปรีดีได้รับเสียงข้างมากในรัฐสภา อย่างไรก็ตาม ปรีดีปฏิเสธการเสนอชื่อเป็นนายกรัฐมนตรี และรัฐสภาได้แต่งตั้งพันตรีควงเป็นนายกรัฐมนตรีสมัยที่ 2 และภายหลังการจัดตั้งพรรคประชาธิปัตย์ พรรคมี สส. จำนวนทั้งสิ้น 46 คน
ในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2489 พันตรีควง ลาออกจากตำแหน่งพร้อมกับคณะรัฐมนตรีทั้งคณะ หลังจากแพ้โหวตในร่างพระราชบัญญัติที่เสนอโดย ทองอินทร์ ภูริพัฒน์ สส. อุบลราชธานี ด้วยคะแนน 65–63 เสียง
ใน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเพิ่มเติม สิงหาคม พ.ศ. 2489 ภายหลังจากที่ยกเลิกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 ที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้ง ทำให้ต้องมีการจัดการเลือกตั้งเพิ่มเติมขึ้น โดยพรรคประชาธิปัตย์ได้ สส. เพิ่มเพียง 16 คน แต่ สส. ในสภาโดยรวมมีทั้งสิ้น 62 คน ซึ่งถือว่ามีมากที่สุด แต่ก็ต้องสูญเสีย สส. นับสิบในปีถัดมา เนื่องจาก เลียง ไชยกาล นำ สส. จากพรรคไปจัดตั้ง พรรคประชาชน
บทบาททางการเมือง > รัฐประหาร 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 และรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2492

เมื่อถึงการเลือกตั้งในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2489 พรรคประชาธิปัตย์ได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายกษัตริย์นิยมอย่างหม่อมเจ้าอุปลีสาณ ชุมพล, พระยาศรีวิสารวาจา (เทียนเลี้ยง ฮุนตระกูล), เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา), พระยาบริรักษ์เวชชการ (ไล่ฮวด ติตติรานนท์) และนายศรีเสนา สมบัติศิริ ยกเว้นหม่อมเจ้าอุปาลีสาณ ทั้ง 4 คนกลายเป็นองคมนตรีในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยพรรคที่ร่วมกับนายปรีดียังคงได้รับเสียงข้างมากในสภา  นายปรีดีได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี แต่ภายหลังลาออก รัฐสภาจึงเลือก พลเรือตรีถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ ซึ่งเป็นหนึ่งในคณะราษฎรเป็นนายกรัฐมนตรีคนใหม่ แต่ด้วยปัญหาหลายประการทำให้คณะนายทหารที่นำโดย พลโท ผิน ชุณหะวัณ นายทหารนอกราชการทำรัฐประหารยึดอำนาจและโค่นล้มรัฐบาลของพลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์
คณะรัฐประหารจึงได้เชิญพันตรีควง อภัยวงศ์ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์มาเป็นนายกรัฐมนตรีพลเรือน ในการเลือกตั้งครั้งต่อมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2491 พรรคประชาธิปัตย์ได้รับเสียงข้างมากเป็นครั้งแรก และรัฐสภาเลือกพันตรีควงกลับมาเป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้ง ต่อมาทหารกลุ่มเดิมทำรัฐประหารอีกครั้งโดยบังคับให้พันตรีควงลาออกจากตำแหน่งและเชิญจอมพลแปลก พิบูลสงครามกลับคืนสู่อำนาจและเป็นนายกรัฐมนตรี
บทบาททางการเมือง > เสียสิทธิ์ในการจัดตั้งรัฐบาล

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 พรรคประชาธิปัตย์ที่นำโดย หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช หัวหน้าพรรคในขณะนั้น ชนะการเลือกตั้งด้วยจำนวน สส. 72 คน ได้เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล และได้รับโปรดเกล้าฯ ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 และจัดตั้งคณะรัฐมนตรีโดยได้รับการสนับสนุนจากพรรคเกษตรสังคม และพรรคแนวร่วมสังคมนิยม แต่ได้คะแนนเสียงสนับสุนนเพียง 103 คน ไม่ถึงครึ่งของสภา (135 คน) โดยรัฐธรรมนูญสมัยนั้น กำหนดว่า การแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีต้องได้รับความไว้วางใจจากสภาผู้แทนราษฎร เมื่อถึงวันแถลงนโยบายของรัฐบาลต่อสภา วันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2518 ปรากฏว่า รัฐบาลของเสนีย์ได้รับเสียงสนับสนุนเพียง 111 เสียง ถือว่าไม่ได้รับความไว้วางใจจากสภาผู้แทนผู้แทนราษฎร เสนีย์และพรรคจึงแสดงความรับผิดชอบ โดยการลาออก และสละสิทธิ์การตั้งรัฐบาล
หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช หัวหน้าพรรคกิจสังคมในขณะนั้น ซึ่งมี ส.ส.ในสภาเพียง 18 เสียง สามารถรวบรวม ส.ส.พรรคต่าง ๆ รวม 8 พรรค ได้ 135 เสียง กลายเป็นเสียงข้างมากของสภา และคึกฤทธิ์ได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นนายกรัฐมนตรี ในขณะที่พรรคประชาธิปัตย์กลายเป็นฝ่ายค้าน
บทบาททางการเมือง > การชนะเลือกตั้งของชวน หลีกภัย

ใน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 พรรคประชาธิปัตย์มี ส.ส. 44 คน ประกาศเป็นพรรคฝ่ายค้านร่วมกับ พรรคความหวังใหม่, พรรคพลังธรรม, พรรคเอกภาพ, พรรคปวงชนชาวไทย, และพรรคมวลชน จนสื่อมวลชนให้ฉายาว่า พรรคเทพ เพราะต่อต้านการสืบทอดอำนาจของคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ
หลังจากเหตุการณ์ พฤษภาทมิฬ ตามมาด้วยการยุบสภา มีการจัด การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 โดยกระแสต่อต้านระบอบเผด็จการนั้นยังคงเป็นไปอย่างต่อเนื่อง และขณะเดียวกัน ภาพลักษณ์ของพลตรี จำลอง ศรีเมือง หัวหน้าพรรคพลังธรรมถูกเปลี่ยนจากผู้นำในการสู้กับเผด็จการ กลายเป็นการถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ที่นำพาคนไปเสียชีวิตในการชุมนุมประท้วง ด้วยวาทะกรรม จำลองพาคนไปตาย โดยพรรคประชาธิปัตย์ในขณะนั้น มีชวน หลีกภัย เป็นหัวหน้าพรรค ได้ออกวาทกรรม “ผมเชื่อมั่นในระบอบรัฐสภา” ประกาศไม่เอาการสืบทอดอำนาจของเผด็จการ รสช. และไม่เอาท่าทีแข็งกร้าวแบบจำลอง ศรีเมือง
ภายหลังการเลือกตั้ง พรรคประชาธิปัตย์มี สส. 79 คน กลายมาเป็นพรรคที่ชนะการเลือกตั้ง และเป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาลอีกครั้งในรอบ 16 ปี โดยมีการเชิญอดีตพรรคร่วมฝ่ายค้านมาจัดตั้งรัฐบาลด้วย และชัยชนะในครั้งนั้น เป็นครั้งล่าสุดที่พรรคประชาธิปัตย์ชนะเลือกตั้ง
บทบาททางการเมือง > ได้จัดตั้งรัฐบาลอีกครั้ง

ใน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 พรรคประชาธิปัตย์ได้ สส. 123 เสียง แพ้ พรรคความหวังใหม่ ไปเพียง 2 เสียง ชวนประกาศตัวเป็นพรรคฝ่ายค้านทันที ถึงแม้จะมีสมาชิกในพรรคไม่เห็นด้วยก็ตาม
แต่ภายหลังการลาออกของพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ จากวิกฤตต้มยำกุ้ง ก็ได้มีการลงคะแนนอีกครั้ง ซึ่งรอบนี้มีผู้เสนอชื่อให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี 2 คน คือ ชวน หลีกภัย และพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ และด้วยความช่วยเหลือจากพลตรีสนั่น ขจรประศาสน์ เลขาธิการพรรคในขณะนั้นทำให้สามารถได้เสียงจาก สส. กลุ่มงูเห่า จากพรรคประชากรไทยลงคะแนนให้ จนทำให้ชวนได้กลับมาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีกสมัย และได้กลายมาเป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล โดยมี พรรคชาติไทย, พรรคกิจสังคม, พรรคประชากรไทย (กลุ่มงูเห่า), พรรคเอกภาพ​, พรรคเสรีธรรม, พรรคพลังธรรม, และพรรคไท ร่วมรัฐบาล และได้ทาบทาม พรรคชาติพัฒนา มาร่วมรัฐบาลในปี พ.ศ. 2541
บทบาททางการเมือง > การเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2548

ใน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 พรรคประชาธิปัตย์ได้ใช้แนวทางการหาเสียงว่า "เลือกให้ถึง 201 ที่นั่ง" และ "ทวงคืนประเทศไทย" อันเนื่องจากต้องการสัดส่วนที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎรให้ถึง 200 ที่นั่ง เพื่อที่ต้องการจะเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรีได้ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540
แต่ภายหลังการเลือกตั้ง พรรคได้รับคะแนนเสียงเป็นอันดับสองในสภาผู้แทนราษฎร โดยมีจำนวนที่นั่ง 96 ที่นั่ง (จากทั้งหมด 500 ที่นั่ง) มีฐานเสียงใหญ่อยู่ที่ภาคใต้ โดยพรรคได้เสียงจากภาคใต้ถึง 52 ที่นั่งจาก 54 ที่นั่ง ได้รับคะแนนในระบบบัญชีรายชื่อ 7,210,742 เสียง อย่างไรก็ตามพรรคไม่ได้รับการสนับสนุนมากนักในส่วนอื่น ๆ ของประเทศ (ยกเว้นในเขตกรุงเทพมหานคร ที่คะแนนเสียงแปรผันไปตามสถานการณ์ทางการเมืองแต่ละสมัย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 พรรคฯ ได้เสียงจากกรุงเทพเพียง 4 ที่นั่ง จาก 37 ที่นั่ง โดยที่พรรคคู่แข่งคือ พรรคไทยรักไทย ได้ถึง 32 ที่นั่ง) ลักษณะเช่นนี้เหมือนกับพรรคเสรีนิยมของสหราชอาณาจักรที่ผู้สนับสนุนอย่างเหนียวแน่นส่วนใหญ่จะอยู่ในแคว้นสก็อตแลนด์ คือเป็นลักษณะภูมิภาคนิยม ดังจะเห็นได้ชัดเจนจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่มีจำนวนที่นั่งในสภาผู้แทนสูงถึง 136 ที่นั่ง แต่พรรคได้รับเลือกเพียง 2 ที่นั่งเท่านั้น
ใน สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 22 พรรคประชาธิปัตย์ได้ตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการ 6 คณะ ดังต่อไปนี้
คณะกรรมาธิการการตำรวจ มี นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ สส.พัทลุง เป็นประธาน
คณะกรรมาธิการพัฒนาการเมือง มี นคร มาฉิม สส.พิษณุโลก เป็นประธาน
คณะกรรมาธิการการพัฒนาเศรษฐกิจ มี ประเสริฐ พงษ์สุวรรณศิริ สส.ยะลา เป็นประธาน
คณะกรรมาธิการติดตามมติสภา มี วินัย เสนเนียม สส.สงขลา เป็นประธาน
คณะกรรมาธิการการยุติธรรมและสิทธิมนุษยชน มี สุวโรช พะลัง สส.ชุมพร เป็นประธาน
คณะกรรมาธิการการสาธารณสุข มี ธีระ สลักเพชร สส.ตราด เป็นประธาน
บทบาททางการเมือง > คดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549

บทความหลัก: คดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549
ช่วงวิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พรรคประชาธิปัตย์ร่วมกับพรรคร่วมฝ่ายค้านเดิมอีก 2 พรรค คือ พรรคชาติไทย และพรรคมหาชน คว่ำบาตรการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2549 ด้วยการไม่ส่งผู้สมัครลงเลือกตั้ง โดยมีเหตุผลว่ารัฐบาลทักษิณ ชินวัตร ยุบสภา โดยไม่ชอบธรรม และต่อมามีคำวินิจฉัยของศาลให้การเลือกตั้ง 2 เมษายน พ.ศ. 2549 เป็นโมฆะ เนื่องจาก กกต. จัดการเลือกตั้งไม่ถูกต้องตามกฎหมาย เช่น มีการหันคูหาเลือกตั้งที่ทำให้การลงคะแนนไม่เป็นการลงคะแนนลับ
ในช่วงเวลาเดียวกันพรรคประชาธิปัตย์ได้ทำการฟ้องร้องต่อ คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ในขณะนั้น ให้ดำเนินคดียุบพรรคไทยรักไทย เนื่องจากกระทำผิดกฎหมายเลือกตั้ง โดยมีการจ้างพรรคเล็กลงสมัครรับเลือกตั้ง เพื่อหลีกเลี่ยงเกณฑ์ร้อยละ 20 ตามกฎหมาย และพรรคประชาธิปัตย์มีพยานบุคคลจากพรรคเล็กยืนยัน แต่ต่อมาพยานดังกล่าวได้กลับคำให้การกลางคัน และพรรคไทยรักไทยที่เป็นผู้ต้องหาในคดีกลับฟ้องร้องต่อ กกต. ให้ยุบพรรคประชาธิปัตย์ โดยกล่าวหาว่ามีการจ้างพรรคเล็กให้ใส่ร้ายพรรคไทยรักไทย และมีพฤติกรรมที่เป็นการล้มล้างการปกครองระบอบประชาธิปไตย จึงมีการนำคดีขึ้นสู่กระบวนการพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ
ต่อมาภายหลังการ รัฐประหารในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 โดย คปค. ทำให้ศาลรัฐธรรมนูญสิ้นสุดลงพร้อมกับรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 และมีคณะตุลาการรัฐธรรมนูญขึ้นตามรัฐธรรมนูญชั่วคราว พ.ศ. 2549 ประกอบด้วยตัวแทนฝ่ายตุลาการคือ ประธานศาลฎีกา และประธานศาลปกครองสูงสุด เป็นต้น รับโอนอรรถคดีจากศาลรัฐธรรมนูญมาดำเนินการพิจารณาคดีต่อไป จนกระทั่งวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 คณะตุลาการรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัยให้ยกคำร้องในส่วนพรรคประชาธิปัตย์ และมีมติให้ยุบ พรรคไทยรักไทยและพรรคเล็กที่ถูกฟ้องร่วมในคดี และวินิจฉัยให้ตัดสิทธิเลือกตั้งกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยและพรรคเล็กทั้งหมด เป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นที่ประจักษ์ว่ากรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยจ้างพรรคเล็กลงสมัครรับเลือกตั้งจริง และขณะเดียวกันไม่มีหลักฐานชี้ชัดว่าพรรคประชาธิปัตย์จ้างพรรคเล็กให้ใส่ร้ายพรรคไทยรักไทยหรือมีพฤติกรรมล้มล้างการปกครองตามฟ้องแต่อย่างใด
บทบาททางการเมือง > การเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 และรัฐบาลเงา

หลังการรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 พรรคประชาธิปัตย์ถูกงดกิจกรรมทางการเมืองชั่วคราว จนกระทั่งได้มีกำหนดการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2550 ซึ่งพรรคประชาธิปัตย์ได้เสนอนโยบายบริหารประเทศชื่อว่า "วาระประชาชน" ใจความสำคัญว่า "ประชาชนต้องมาก่อน" ในการรณรงค์เลือกตั้ง โดยได้เสนอต่อสาธารณะนับตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2549 มีกลุ่มนโยบาย 4 หัวข้อใหญ่
ผลการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ปรากฏว่าพรรคประชาธิปัตย์ได้อันดับ 2 รวม 165 ที่นั่ง รองจากพลังประชาชนได้คะแนนอันดับ 1 ที่ได้ 232 ที่นั่ง โดยพรรคประชาธิปัตย์แบ่งตามภาคได้ดังนี้
| เขตพื้นที่ | จำนวนที่นั่ง | ได้ |
| --- | --- | --- |
| กรุงเทพมหานคร | 36 | 27 |
| กลาง | 98 | 35 |
| ตะวันออกเฉียงเหนือ | 135 | 5 |
| ใต้ | 56 | 49 |
| เหนือ | 75 | 16 |
| สัดส่วน | 80 | 33 |
| รวม | 480 | 165 |
พรรคพลังประชาชนได้เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาลผสม ร่วมกับพรรคการเมืองอื่นๆ คือ พรรคเพื่อแผ่นดิน พรรคชาติไทย พรรครวมใจไทยชาติพัฒนา พรรคมัชฌิมาธิปไตย และพรรคประชาราช โดยมีพรรคประชาธิปัตย์เป็นพรรคฝ่ายค้านพรรคเดียวเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์การเมืองไทย[ต้องการอ้างอิง]
อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรค ในฐานะผู้นำฝ่ายค้าน ได้ประกาศจัดตั้ง "รัฐบาลเงา" หรือ "ครม.เงา" เพื่อตรวจสอบการบริหารงานของรัฐบาลและนำเสนอแนวทางการบริหารประเทศควบคู่ไปกับการบริหารงานของรัฐบาล ตามรูปแบบ "คณะรัฐมนตรีเงา" ใน "ระบบเวสมินสเตอร์" ของอังกฤษขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 โดยมีเว็บไซต์ www.shadowdp.com เก็บถาวร 2019-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ในการเผยแพร่การปฏิบัติหน้าที่ของ ครม.เงา