stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซาบีนา เที่ยวบินที่ 571

| --- | --- |
ลำที่เกิดเหตุที่ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ เมื่อปี ค.ศ. 1976
สรุปอุบัติการณ์
วันที่: 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1972
สรุป: ถูกจี้เครื่องบิน
จุดเกิดเหตุ: ท่าอากาศยานนานาชาติเทลอาวีฟ-ลอด ลอด อิสราเอล
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 707-329
ดําเนินการโดย: ซาบีนา
ทะเบียน: OO-SJG
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติวีน-ชเวชาต
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติเทลอาวีฟ-ลอด
ผู้โดยสาร: 94 คน (รวมสลัดอากาศ 4 คน)
ลูกเรือ: 7 คน
เสียชีวิต: 3 คน (ผู้โดยสาร 1 คน, สลัดอากาศ 2 คน)
บาดเจ็บ: 3 คน (ผู้โดยสาร 2 คน, คอมมานโด 1 นาย)
รอดชีวิต: 98 คน (รวมสลัดอากาศ 2 คน)
| ด ค กการประท้วงของปาเลสไตน์ในเลบานอนตอนใต้ |
| --- | --- |
 การสู้รบ แอลอัล เที่ยวบินที่ 426  การโจมตีแอลอัล เที่ยวบินที่ 253 การโจมตีตอบโต้  การโจมตีแอลอัล เที่ยวบินที่ 432  การจี้เครื่องบินทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 840 (ค.ศ. 1969)  การระเบิดรถบัสโรงเรียนอาวีวิม  การสังหารหมู่ที่ท่าอากาศยานลอด  ซาบีนา เที่ยวบินที่ 571  การสังหารหมู่ที่เคียยัตชโมนา  การสังหารหมู่ที่มาอาลอท  การโจมตีนาฮาริยา ค.ศ. 1974  การโจมตีโรงแรมซาวอย  วิกฤติตัวประกันที่คฟายูวัล  การสังหารหมู่ที่ถนนโคสตัล  สงครามเลบานอนใต้ ค.ศ. 1978  การโจมตีนาฮาริยา ค.ศ. 1979  วิกฤติตัวประกันที่มิสเกฟแอม  การทิ้งระเบิดที่ประเทศเลบานอน ค.ศ. 1981  สงครามเลบานอน ค.ศ. 1982 การล้อมกรุงเบรุต  เหตุการณ์ระหว่างประเทศ การสังหารหมู่ที่มิวนิก ปฎิบัติการความพิโรธของพระเจ้า  การตีโฉบฉวย ค.ศ. 1972  การตีโฉบฉวย ค.ศ. 1973  การจี้เครื่องบินซาบีนา เที่ยวบินที่ 571  การโจมตีสถานทูตซาอุดีอาระเบียในคาร์ทูม  แผนระเบิดนครนิวยอร์ก ค.ศ. 1973  ทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 841 (ค.ศ. 1974)  แพนแอม เที่ยวบินที่ 110  ปฏิบัติการเอนเทบเบ
ซาบีนา เที่ยวบินที่ 571 เป็นเที่ยวบินของสายการบินซาบีนา ออกเดินทางจากกรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม ผ่านกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรียถึงเมืองลอด ประเทศอิสราเอล เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 เที่ยวบินนี้ถูกจี้โดยสลัดอากาศที่ปลอมตัวเป็นคู่ 4 คน สลัดอากาศกลุ่มนี้เป็นสมาชิกกลุ่มกันยายนทมิฬ องค์กรก่อการร้ายของปาเลสไตน์ ทั้งหมดพกอาวุธปืน ระเบิดมือและเข็มขัดระเบิด
ยี่สิบนาทีหลังออกเดินทาง พวกเขาจี้กัปตันเรจินัลด์ เลวี ชาวอังกฤษ ให้ลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติเทลอาวีฟ-ลอด (ท่าอากาศยานนานาชาติเบนกูเรียนในปัจจุบัน) และแยกผู้โดยสารชาวยิวไปไว้ที่ท้ายเครื่อง เมื่อเครื่องลงจอด สลัดอากาศยื่นข้อเรียกร้องให้ปล่อยตัวนักโทษชาวปาเลสไตน์ 315 คนและขู่ว่าจะระเบิดเครื่องบินพร้อมกับผู้โดยสาร โมเช ดายันและซิมอน เปเรส รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมและรัฐมนตรีกระทรวงคมนาคมอิสราเอลตามลำดับดำเนินการเจรจากับสลัดอากาศพร้อมกับวางแผนช่วยเหลือในชื่อปฏิบัติการไอโซโทป
ต่อมาเวลา 16.00 น. ของวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 กลุ่มคอมมานโดหน่วยลาดตระเวนกองเสนาธิการ​ 16 นายซึ่งมีสมาชิก เช่น เอฮุด บารัคและเบนจามิน เนทันยาฮู (ต่อมาทั้งคู่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอิสราเอล) ปลอมตัวเป็นช่างซ่อมเครื่องบินก่อนจะปฏิบัติการช่วยเหลือตัวประกัน ปฏิบัติการนี้มีผู้เสียชีวิต 3 คน เป็นผู้โดยสาร 1 คนและสลัดอากาศชาย 2 คน ส่วนสลัดอากาศหญิงอีก 2 คนถูกจับกุม หลังเหตุการณ์ดังกล่าว สลัดอากาศหญิงทั้งสองคนถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต แต่ได้รับการปล่อยตัวในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1983 โดยเป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนนักโทษหลังสงครามเลบานอน ค.ศ. 1982 ระหว่างอิสราเอลกับปาเลสไตน์
ดัทสัน

| --- | --- |

อุตสาหกรรม: ยานยนต์
ก่อตั้ง: เริ่มต้น: พ.ศ. 2474; 93 ปีก่อน กลับมาอีกครั้ง: พ.ศ. 2556; 11 ปีก่อน
ผู้ก่อตั้ง: Yoshisuke Aikawa 
เลิกกิจการ: เริ่มต้น: พ.ศ. 2529 กลับมาอีกครั้ง: พ.ศ. 2565
สาเหตุ: ยกเลิกการผลิต
สำนักงานใหญ่: โตเกียว, ญี่ปุ่น
พื้นที่ให้บริการ: อินเดีย (สิ้นสุด 2565) อินโดนีเซีย (สิ้นสุด 2563) รัสเซีย (สิ้นสุด 2565) แอฟริกาใต้ (สิ้นสุด 2565)
บุคลากรหลัก: โยชิสึเกะ อายูกาวะ (ผู้ก่อตั้งนิสสัน) คัตสึจิ คาวามาตะ (ประธานฯ นิสสัน) ยูทากะ คาตายามะ (ประธานฯ นิสสันสหรัฐ) โฮเซ โรมัน, CEO แบรนด์ดัทสันใหม่
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์, รถกระบะขนาดเล็ก
บริษัทแม่: นิสสัน
เว็บไซต์: datsun.com
ดัทสัน (อังกฤษ: Datsun; UK: /ˈdætsən/, US: /ˈdɑːtsən/) คืออดีตตราสินค้าย่อยของบริษัทผลิตรถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นอย่างนิสสัน (Nissan) โดยเริ่มต้นทำการผลิตครั้งแรกในปี พ.ศ. 2474 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2501–2529 รถยนต์ที่นิสสันส่งออกไปขายต่างประเทศเท่านั้นที่จะใช้ชื่อดัทสัน ต่อมานิสสันได้ยุติการใช้ชื่อดัทสันในเดือนมีนาคม 2529 แต่ได้นำกลับมาใช้อีกครั้งในเดือนมิถุนายน 2556 เพื่อทำตลาดรถยนต์ราคาประหยัดในตลาดเกิดใหม่ อย่างไรก็ตาม นิสสันพิจารณาที่จะยุติการใช้ชื่อดัทสันอีกครั้งในปี 2562 และ 2563 สุดท้าย ดัทสันก็ต้องยุติการผลิตอย่างถาวรในเดือนเมษายน 2565 เนื่องจากยอดขายที่ไม่ดี
ในปี พ.ศ. 2474 บริษัท ดัท มอเตอร์คาร์ จำกัด (DAT Motorcar Co.) เลือกที่จะตั้งชื่อรถยนต์ขนาดเล็กรุ่นใหม่ว่า “ดัทซัน” (Datson) ซึ่งเป็นชื่อที่บ่งบอกถึงขนาดรถใหม่ที่เล็กกว่าเมื่อเทียบกับรถขนาดใหญ่กว่าของ DAT ที่ผลิตอยู่แล้ว เมื่อนิสสันเข้าควบคุม DAT ในปี พ.ศ. 2477 ชื่อดัทซันก็ได้ถูกเปลี่ยนเป็น “ดัทสัน” เนื่องด้วยเหตุสองประการ คือ คำว่า “ซัน” มีความหมายตรงกับคำว่า “สูญเสีย” (損) ในภาษาญี่ปุ่น และเพื่อเป็นการสรรเสริญพระอาทิตย์ซึ่งปรากฎบนธงชาติญี่ปุ่น จึงเป็นที่มาของชื่อดัทสัน: ดัทโตะซัน (ダットサン, Dattosan) ชื่อดัทสันเป็นที่รู้จักกันดีในระดับสากลสำหรับรถยนต์รุ่นเด่น ๆ  ได้แก่ 510, แฟร์เลดี้ โรดสเตอร์ และแฟร์เลดี้ แซด และแซดเอกซ์ คูเป้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์ทางการในรัสเซีย
เว็บไซต์ทางการในอินโดนีเซีย
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93

สำหรับภาพยนตร์ที่สร้างเกี่ยวกับเที่ยวบินนี้ ดูที่ ไฟลท์ 93
| --- | --- |
จุดที่เครื่องบินตก
สรุปอุบัติการณ์
วันที่: 11 กันยายน พ.ศ. 2544
สรุป: ถูกจี้เครื่องบิน และเกิดการต่อสู้บนเครื่อง
จุดเกิดเหตุ: ใกล้แชงค์สวิลล์ เพนซิลเวเนีย
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 757-222
ดําเนินการโดย: ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
ทะเบียน: N591UAdisaster
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาตินูอาร์ก ลิเบอร์ตี
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก
ผู้โดยสาร: 37 (รวมสลัดอากาศ 4 คน)
ลูกเรือ: 7
เสียชีวิต: 44
รอดชีวิต: 0
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 (อังกฤษ: United Airlines Flight 93) เป็นเที่ยวบินภายในประเทศที่ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาตินูอาร์ก ลิเบอร์ตี ที่เมืองนวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ ประเทศสหรัฐอเมริกา และมีจุดหมายปลายทางคือ ท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก ที่ เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ถูกจี้เครื่องบิน เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 หลังจากเครื่องบินออกเดินทางประมาณ 46 นาที สลัดอากาศได้ทำการยึดเครื่องบิน บริเวณเหนือน่านฟ้านิวยอร์ก โดยอาจจะมีเป้าหมายชนอาคารรัฐสภา แต่ขณะโดนจี้ ผู้โดยสารได้ต่อสู้กับผู้ก่อการร้ายจนเครื่องบินตกที่รัฐเพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา และทำให้สลัดอากาศไม่บรรลุเป้าหมายในการพุ่งชนอาคารรัฐสภา จนหลายคนยกย่องผู้โดยสารในเที่ยวบินนี้เป็นผู้กล้าหาญ
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 เป็นเที่ยวบินเดียวที่ไม่ประสบความสำเร็จในการบรรลุเป้าหมายของผู้ก่อการร้าย จากการจี้เครื่องบินทั้ง 4 ลำใน วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 (เที่ยวบินอีก 3 เที่ยวบิน คือ อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11, อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 และยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175)
เส้นทางการบิน
แผนผังแสดงระดับความสูงของเครื่องก่อนตก
N591UA เครื่องบินลงจอดเมื่อวันที่ 8 กันยายน 2544 สามวันก่อนที่ถูกจี้เครื่องบิน
ผู้โดยสารและลูกเรือ

หมายเหตุ: รายการนี้ไม่รวมถึงสัญชาติของจี้เครื่องบินสี่คน
| สัญชาติ | ผู้โดยสาร | ลูกเรือ | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| สหรัฐ | 30 | 7 | 37 |
| เยอรมนี | 1 | 0 | 1 |
| ญี่ปุ่น | 1 | 0 | 1 |
| นิวซีแลนด์ | 1 | 0 | 1 |
| รวมทั้งหมด | 33 | 7 | 40 |
แหล่งข้อมูลอื่น

The Final 9/11 Commission Report เก็บถาวร 2010-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Flight 93 Cockpit Tape Transcript เก็บถาวร 2013-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Flight 93 Memorial Project เก็บถาวร 2007-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (official website).
A video dedicated to the Heroes of Flight 93 เก็บถาวร 2020-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
National Park Foundation Flight 93 Memorial Site.
Timeline of events on Flight 93
40°03′04″N 78°54′17″W﻿ / ﻿40.05111°N 78.90472°W﻿ / 40.05111; -78.90472
↑  "FAA Registry (N591UA)". Federal Aviation Administration.
จังหวัดบลากอเยฟกราด

| จังหวัดบลากอเยฟกราด Област Благоевград |
| --- | --- |
จังหวัด
ที่ตั้งของจังหวัดบลากอเยฟกราดในบัลแกเรีย
ประเทศ:  บัลแกเรีย
เมืองหลัก: บลากอแอฟกรัต
เทศบาล: 14
การปกครอง
 • Governor: Biser Mihaylov
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,449.47 ตร.กม. (2,490.15 ตร.ไมล์)
ความสูง: 555 เมตร (1,821 ฟุต)
ประชากร (7 กันยายน 2021)
 • ทั้งหมด: 292,227 คน
 • ความหนาแน่น: 45 คน/ตร.กม. (120 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
รหัสไปรษณีย์: 2700 ถึง 2969
ป้ายทะเบียน: E
เว็บไซต์: www.bl.government.bg
จังหวัดบลากอเยฟกราด (บัลแกเรีย: област Благоевград, oblast Blagoevgrad หรือ Благоевградска област, Blagoevgradska oblast) หรือในชื่อ Pirin Macedonia (บัลแกเรีย: Пиринска Македония, Pirinska Makedoniya) เป็นจังหวัด (oblast) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของบัลแกเรีย มีเขตแดนติดต่อกับจังหวัดอีกสี่จังหวัดของบัลแกเรียทางเหนือและตะวันออก ภูมิภาคมาซิโดเนียของกรีกทางใต้ และประเทศมาซิโดเนียเหนือทางตะวันตก มี 14 เทศบาล 12 เมือง โดยเมืองหลวงอยู่ที่บลากอแอฟกรัต เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ Bansko, Gotse Delchev, Melnik, Petrich, Razlog, Sandanski, และ Simitli
เกล็น โรเดอร์

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  เกล็น วิกเตอร์ โรเดอร์
วันเกิด:  13 ธันวาคม ค.ศ. 1955(1955-12-13)
สถานที่เกิด:  วูตฟอร์ดอังกฤษ
วันเสียชีวิต:  28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021(2021-02-28) (65 ปี)
ส่วนสูง:  1.83 เมตร (6 ฟุต 0 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
สโมสรเยาวชน
1970–1973:  อาร์เซนอล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1973–1978 |  เลย์ตันโอเรียนต์ |  115 |  (4) |
| 1978–1983 |  ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ |  157 |  (17) |
| 1983 |  → นอตส์เคาน์ตี (ยืมตัว) |  4 |  (0) |
| 1983–1989 |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  193 |  (8) |
| 1989–1992 |  วอตฟอร์ด |  78 |  (2) |
| 1992 |  เลย์ตันโอเรียนต์ |  8 |  (0) |
| 1992–1993 |  จิลลิงงัม |  6 |  (0) |
| รวม |   |  561 |  (31) |
ทีมชาติ
|  |  ทีมชาติอังกฤษ B |  7 |  (0) |
จัดการทีม
1992–1993:  จิลลิงงัม (ผู้เล่น-ผู้จัดการทีม)
1993–1996:  วอตฟอร์ด
2001–2003:  เวสต์แฮมยูไนเต็ด
2006–2007:  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
2007–2009:  นอริชซิตี
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เกล็น โรเดอร์ เป็นอดีตผู้จัดการทีมเวสต์แฮมยูไนเต็ด และนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ในสมัยที่ค้าแข้งเคยเล่นให้กับนิวคาสเซิลมาก่อนด้วย โดยในปี 2007 โรเดอร์ได้ลาออกจากผู้จัดการทีมนิวคาสเซิล ไปคุมนอริชซิตี แต่เมื่อปี 2009 เขาโดนปลดออกจากตำแหน่งเนื่องจากทำผลงานได้ย่ำแย่
มาเลเซียแอร์ไลน์ซิสเต็ม เที่ยวบินที่ 653

| --- | --- |
โบอิง 737-200 ของมาเลเซียแอร์ไลน์ซิสเต็ม คล้ายกับลำที่เกิดเหตุ
สรุปอุบัติการณ์
วันที่: 4 ธันวาคม ค.ศ. 1977
สรุป: ถูกจี้เครื่องบิน
จุดเกิดเหตุ: ตันจงกูปัง รัฐยะโฮร์ มาเลเซีย 1°23′19″N 103°31′53″E﻿ / ﻿1.3887°N 103.5314°E﻿ / 1.3887; 103.5314
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 737-2H6
ดําเนินการโดย: มาเลเซียแอร์ไลน์ซิสเต็ม
ทะเบียน: 9M-MBD
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง
จุดพักสุดท้าย: ท่าอากาศยานสุลต่านอับดุล อะซิซ ชาห์
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติสิงคโปร์(ปายาเลบาร์)
ผู้โดยสาร: 93 คน
ลูกเรือ: 7 คน
เสียชีวิต: 100 คน (ทั้งหมด)
รอดชีวิต: ไม่มี
มาเลเซียแอร์ไลน์ซิสเต็ม เที่ยวบินที่ 653 (MH653) เป็นเที่ยวบินภายในประเทศมาเลเซียของสายการบินมาเลเซียแอร์ไลน์ซิสเต็ม มีกำหนดเดินทางจากปีนังถึงกรุงกัวลาลัมเปอร์ เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1977 เที่ยวบินนี้ถูกจี้เพื่อให้เปลี่ยนไปลงจอดที่สิงคโปร์ ก่อนจะตกที่ตำบลตันจงกูปังในรัฐยะโฮร์ ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 100 คนเสียชีวิต เหตุการณ์นี้เป็นเหตุเครื่องบินตกครั้งแรกของมาเลเซียแอร์ไลน์
เที่ยวบินที่ 653 ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติปีนังเมื่อเวลา 19.21 น. ของวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1977 ต่อมาเวลาประมาณ 19.54 น. ที่ความสูง 4,000 ฟุต (1,200 เมตร) เหนือเมืองบะตูอะรัง ขณะเตรียมลงจอดที่ท่าอากาศยานสุลต่านอับดุล อะซิซ ชาห์ ลูกเรือรายงานหอบังคับการบินของท่าอากาศยานว่ามี "สลัดอากาศที่ระบุตัวตนไม่ได้" อยู่บนเครื่อง ทางท่าอากาศยานจึงเตรียมแผนรับมือ
หลังจากนั้นไม่นาน ลูกเรือได้รายงานว่า "เรากำลังมุ่งหน้าไปที่สิงคโปร์ ราตรีสวัสดิ์" ภายหลังผู้สืบสวนพบว่ามีเสียงปืนดังขึ้นหลายครั้งในช่วงท้ายของเครื่องบันทึกข้อมูลการบิน จึงสันนิษฐานว่านักบินและผู้ช่วยนักบินถูกสลัดอากาศยิงเสียชีวิต ทำให้เครื่องอยู่ในสภาวะ "ไร้การควบคุมจากผู้ชำนาญการ" เวลา 20.15 น. เครื่องบินขาดการติดต่อ ต่อมาเวลา 20.36 น. ชาวบ้านตำบลตันจงกูปัง รัฐยะโฮร์รายงานว่าได้ยินเสียงระเบิดและเห็นเศษซากเครื่องบินที่ไหม้ไฟตกในหนองน้ำ ภายหลังได้รับการยืนยันว่าเป็นของเที่ยวบินดังกล่าว มีการรายงานเพิ่มเติมว่าเครื่องตกกระแทกพื้นด้วยความเร็วสูงในลักษณะเกือบตั้งฉากกับพื้นดิน ผู้โดยสาร 93 คนและลูกเรือ 7 คน เสียชีวิตทั้งหมด
สาเหตุของการจี้เครื่องบินและการตกยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ของท่าอากาศยานในกัวลาลัมเปอร์กล่าวว่าสลัดอากาศเป็นสมาชิกของกองทัพแดงญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1996 สำนักข่าวซีเอ็นเอ็นเขียนบทความระบุว่าสลัดอากาศเป็นสมาชิกของกองทัพแดงญี่ปุ่นเช่นกัน แต่ไม่ได้รับการยืนยัน หลังเหตุการณ์ดังกล่าว กรมการบินพลเรือนมาเลเซียได้จัดตั้งส่วนความปลอดภัยทางการบินขึ้น
พลเรือเอกอาวุโส

เจ้าชายเมาริชแห่งออเรนจ์ พลเรือเอกอาวุโส คนแรกในประวัติศาสตร์
พลเรือเอกอาวุโส หรือ พลเรือเอกพิเศษ เป็นยศทหารเรือที่เคยปรากฏในเยอรมนี, เดนมาร์ก, เนเธอร์แลนด์, รัสเซีย, โปรตุเกส, สเปน และสวีเดน
การใช้งาน

ในประเทศเยอรมนีช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พลเรือเอกอาวุโสเป็นยศที่อยู่สูงกว่าพลเรือเอก แต่เป็นรองจากจอมพลเรือ ยศทหารบกที่เทียบเท่าคือ "พลเอกอาวุโส"
ในจักรวรรดิรัสเซีย พลเรือเอกอาวุโสถือเป็นยศสูงสุดในทำเนียบยศทหารเรือรัสเซีย เทียบเท่ายศจอมพล ยศนี้ถูกเลิกใช้งานเมื่อจักรวรรดิรัสเซียล่มสลายในปีค.ศ. 1917 ต่อมาเมื่อก่อตั้งสหภาพโซเวียต กองทัพเรือโซเวียตได้สถาปนายศ "จอมพลเรือแห่งสหภาพโซเวียต" ขึ้นมาแทนยศพลเอกอาวุโสเดิม
ในประเทศโปรตุเกส พลเรือเอกอาวุโสเป็นยศสูงสุดในทำเนียบยศทหารเรือโปรตุเกส เทียบเท่ายศจอมพล ยศนี้สถาปนาขึ้นในปีค.ศ. 1808 เพื่อใช้สำหรับตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเรือสวีเดน ต่อมาในปีค.ศ. 1892 ยศนี้ก็กลายเป็นยศเชิงพิธีการของกษัตริย์โปรตุเกสในฐานะผู้บัญชาการสูงสุดทหารบกและทหารเรือ
ในประเทศสวีเดน พลเรือเอกอาวุโสถือเป็นยศที่สูงสุดในทำเนียบยศทหารเรือสวีเดน เทียบเท่ากับยศจอมพล ยศนี้สถาปนาขึ้นในปีค.ศ. 1780 ใช้สำหรับองคมนตรีที่รับผิดชอบกองทัพเรือ การมอบยศครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในปีค.ศ. 1823
| ประเทศ |   นาซีเยอรมนี |   จักรวรรดิรัสเซีย |   ราชอาณาจักรสเปน |   สาธารณรัฐจีน |   สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| ภาษาท้องถิ่น | Generaladmiral | генера́л-адмира́л | Almirante general | 一級上將 | 海军大校 |
| ภาษาอังกฤษ | General admiral | General admiral | Admiral general | Full admiral | Senior admiral |
อินทรธนู:
หนอนมรณะมองโกเลีย

ภาพวาดในจินตนาการของหนอนมรณะมองโกเลีย ของ ปีเตอร์ เดิร์ก นักเขียนชาวเบลเยียม
หนอนมรณะมองโกเลีย (อังกฤษ: Mongolian Death Worm) คือ สัตว์ประหลาดที่เชื่อว่ารูปร่างคล้ายหนอนหรือไส้เดือนขนาดใหญ่ อาศัยในทะเลทรายโกบี ในมองโกเลีย
ที่มา

หนอนมรณะมองโกเลีย เป็นสัตว์ที่อยู่ในความเชื่อของชาวมองโกล มีชื่อในภาษามองโกลว่า олгой-хорхой (ทับศัพท์: olgoi-khorkhoi) คำว่า olgoi หมายถึง ลำไส้ใหญ่ และ khorkhoi หมายถึง หนอน เนื่องจากชาวมองโกลเชื่อว่ามันจะอยู่ในลำไส้ใหญ่ของวัวและแพะ
หนอนมรณะมองโกเลีย เป็นที่รู้จักครั้งแรกของชาวตะวันตก เมื่อปี ค.ศ. 1926 เมื่อนักสำรวจและนักบรรพชีวินวิทยาชาวอเมริกันชื่อ รอย แชพแมน แอนดรูว์ เขียนไว้ในหนังสือของเขาที่ชื่อ On the Trail of Ancient Man บอกถึงหนอนมรณะมองโกเลียนี้ตามที่เขาได้ยินมาจากชนพื้นเมือง
ลักษณะและพฤติกรรม

ลักษณะของหนอนมรณะโกเลีย กล่าวคือ มีความยาวประมาณ 2–5 ฟุต หรือยาวและใหญ่ได้มากกว่านั้น มีลำตัวสีแดงคล้ายเลือด ลำตัวคล้ายไส้กรอกและเป็นปล้อง ๆ มองเห็นชัดเจน  แทบแยกไม่ออกระหว่างส่วนหัวและหาง เป็นสัตว์ดุร้ายกินสัตว์อื่นด้วยการโจมตีเป็นอาหาร  โดยการพ่นกรดกำมะถันสีเหลืองใส่เหยื่อ รวมถึงมนุษย์ได้  อีกทั้งยังเล่ากันอีกว่า มันสามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าเพื่อสังหารเหยื่อคล้ายปลาไหลไฟฟ้าที่พบในลุ่มแม่น้ำอเมซอนในอเมริกาใต้ได้อีกด้วย
มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับหนอนมรณะมองโกเลียของชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายโกบี เช่น มีชายผู้หนึ่งที่เคยเป็นล่ามให้กับกองทหารรัสเซีย ครั้งหนึ่งเคยนั่งรถไปกับทหารคนหนึ่ง ทันใดนั้นก็พบกับวัตถุประหลาดบางอย่างสีเงิน ทหารคนนั้นก็หยุดรถและเดินเข้าไปใกล้ เขาตะโกนว่ามันอันตราย แต่ทหารคนนั้นไม่ฟังและได้ราดน้ำมันลงใส่สิ่งนั้น ทันใดนั้นมันก็ระเบิดออก, หญิงชราผู้หนึ่งเล่าว่าเธอเคยเห็นมันในระยะไกล ๆ ในสมัยที่เธอยังเป็นเด็ก, มีเรื่องเล่ากันว่าขณะที่มีฝูงอูฐเดินข้ามทะเลทราย อูฐตัวหนึ่งได้เดินเหยียบหนอนมรณะมองโกเลียเข้า มันก็ระเบิดตัวออกพร้อมกับพ่นสารเคมีบางอย่างใส่ ทำให้ขาของอูฐเป็นรอยแผลไหม้, หรือชายเร่รอนกลุ่มหนึ่งขณะเดินข้ามทะเลทราย ชายคนหนึ่งในกลุ่มก็เจอกับหนอนมรณะมองโกเลีย เมื่อเดินเข้าไปใกล้ มันก็ปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าใส่จนชายคนนั้นเสียชีวิตทันที และเมื่อคนอื่น ๆ วิ่งเข้าไปช่วยก็เจอแบบเดียวกัน จนเสียชีวิตทั้งหมดและมีผู้เหลือรอดชีวิตมาได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
หรือชายผู้หนึ่งที่อ้างว่าเมื่อตนเองอายุได้ 12 ขวบ ขณะที่ต้อนฝูงแกะอยู่ ทันใดนั้นแกะตัวหนึ่งก็เกิดอาการหวาดกลัวเมื่อเจอกับหนอนมรณะมองโกเลีย เขาได้เข้าใกล้มันอย่างกลัว ๆ กล้า ๆ และใช้ไม้เขี่ยดู ปรากฏว่ามันยกส่วนหัวขึ้นใส่ทันที เขาตกใจและวิ่งหนีไป ชายคนนี้อ้างว่า เขาเห็นมันมีอวัยวะเหมือนตาเล็ก ๆ อยู่ด้านข้างด้วย แต่กลับไม่เห็นอะไรที่จะมองออกว่าเป็นส่วนปาก นับว่าเป็นรูปลักษณะของหนอนมรณะมองโกเลียที่แตกต่างออกไปจากที่เล่า ๆ กัน
และยังมีความเชื่อว่า หนอนมรณะมองโกเลียชอบกินพืชทะเลทรายมีพิษชนิดหนึ่งที่เรียกว่า มาโย
การค้นหาความจริง

ในเรื่องนี้ นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่า มันจะมีอยู่จริง เพราะทะเลทรายโกบีเป็นทะเลทรายที่ทุรกันดารมาก ซึ่งแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เช่นนั้นอาศัยอยู่ได้  ถึงอย่างไรก็ตาม มีผู้ได้ทำการศึกษาและค้นหาหนอนมรณะมองโกเลียนี้อย่างจริงจัง
ชื่อ อีวาน แมคเคเรล  ที่ให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร Fate Magazine เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1991 ว่า พวกมันเหมือนไส้กรอก ที่ยาวประมาณ 50 เซนติเมตร ลำตัวอ้วนเท่าแขนของผู้ชาย พวกมันอาศัยอยู่ในลำไส้ของพวกวัวควาย พวกมันมีหางสั้น และเป็นการยากที่จะบอกว่าส่วนไหนเป็นหัว หรือหางเนื่องจากพวกมันไม่มีตา หรือรูจมูก และปาก พวกมันมีสีแดงคล้ำ คล้ายเลือด พวกมันเคลื่อนที่โดยการคลาน หรือบางครั้งก็บิดไปทางด้านข้าง ก่อนที่จะฝังตัวเข้าไปในเหยื่อ พวกมันจะอาศัยอยู่ในทราย และจะโผล่ขึ้นมาในช่วงที่มีฝนตกเท่านั้น
ต่อมาหนอนมรณะมองโกเลียเป็นที่รู้จักเพิ่มขึ้นอีก เมื่อ คาร์ล ชูเกอร์ ซึ่งเป็นนักสัตววิทยาชาวอังกฤษที่สนใจค้นคว้าด้านสัตว์ประหลาดโดยเฉพาะ นำเรื่องของมันดังมาเปิดเผย จนเป็นที่กล่าวขานกัน เมื่อมีการตีพิมพ์ลงในหนังสือที่มีชือว่า The Unexplained ในปี ค.ศ. 1996
ต่อมาในปี ค.ศ. 2005 ได้มีการจัดคณะสำรวจ ที่เกิดจากความร่วมมือของ Center for Fortean Zoology และ E-Mongol Investigsted ได้ทำการออกสำรวจและศึกษาหนอนมรณะมองโกเลียอย่างจริงจัง แต่ไม่พบหลักฐานของการมีตัวตนของมัน แต่ยังไม่สามารถสรุปว่า จะไม่มีพวกมันอยู่จริงในส่วนลึกของทะเลทรายโกบี
เป็นไปได้ว่า สิ่งที่ทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นหนอนมรณะมองโกเลีย คือ งูโบอาทรายตาร์ตัน (Eryx tataricus) ที่เป็นงูขนาดใหญ่ไม่มีพิษจำพวกโบอาที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายโกบี และการที่เล่ากันว่ามันมีสีแดง เป็นไปได้ว่าเป็นการทำตัวเพื่อให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม ที่สัตว์ที่อาศัยในทะเลทรายโกบีส่วนใหญ่จะมีลำตัวสีแดง
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

หนอนมรณะมองโกเลีย หรือ สัตว์ประหลาดที่มีลักษณะใกล้เคียงกันนี้ ได้ถูกอ้างอิงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายอย่าง เช่น หนอนทรายในนวนิยายและภาพยนตร์เรื่อง Dune ของแฟรงค์ เฮอร์เบิร์ต, สัตว์ประหลาดในภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง Tremors ซึ่งออกฉายในปี ค.ศ. 1990 นำแสดงโดย เควิน เบคอน ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก จนกระทั่งได้มีการสร้างภาคต่อออกมาด้วยกันรวมทั้งหมดเป็น 4 ภาค ก็มีลักษณะคล้ายหนอนมรณะมองโกเลียนี้
หรือในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง เซนต์เซย่า ก็มีตัวละครตัวหนึ่งที่ชื่อ เวิร์ม ไรมี่ ซึ่งปรากฏตัวในภาคเจ้านรกฮาเดส ก็สวมใส่ชุดเซอร์ฟลีซรูป เวิร์ม ที่มีรูปร่างเป็นหนอนขนาดใหญ่ ตากลมโต มีปากกว้างและฟันเขี้ยวที่แหลมคม และมีพฤติกรรมมุดดินเพื่อโจมตีอีกด้วย
ในสารคดีของดิสคัฟเวอรี่ แชนนอล ในชุด Lost Tapes (นำมาออกอากาศในประเทศไทยช่วงกลางปี พ.ศ. 2552) ซึ่งเป็นสารคดีเกี่ยวเรื่องราวของสัตว์ประหลาดที่โจมตีใส่มนุษย์ชนิดต่าง ๆ ก็มีเรื่องของหนอนมรณะมองโกเลียด้วย ในชื่อเรื่องว่า Death Worm
และเป็นภาพยนตร์สำหรับฉายทางโทรทัศน์ ในปี ค.ศ. 2010 ในชื่อ Mongolian Death Worm ด้วย
สัตว์ประหลาดชนิดใกล้เคียง

ที่ทวีปอเมริกาใต้ ในประเทศโบลิเวีย ก็มีเรื่องราวของสัตว์ประหลาดที่มีลักษณะคล้ายหนอนมรณะมองโกเลียนี้ มีชื่อเรียกว่า Minhocão ซึ่งเป็นภาษาโปรตุเกสแปลว่า  ไส้เดือนดินยักษ์
แหล่งข้อมูลอื่น

สารคดี Lost Tapes ตอน Death Worm จากyoutube
สารคดี Lost Tapes ตอน Death Worm (ตอนจบ) จากyoutube
เว็บไซต์หนอนมรณะมองโกเลีย
รอย แชพแมน แอนดรูว์ ผู้ที่ทำให้โลกได้รู้จักกับหนอนมรณะมองโกเลีย
มาสเตอร์เชฟไทยแลนด์ ซีซันที่ 2

| มาสเตอร์เชฟไทยแลนด์ ซีซันที่ 2 |
| --- | --- |
มาสเตอร์เชฟ ไทยแลนด์
พิธีกร: ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์
กรรมการ: หม่อมหลวงภาสันต์ สวัสดิวัตน์ หม่อมหลวงขวัญทิพย์ เทวกุล พงษ์ธวัช เฉลิมกิตติชัย
ประเทศแหล่งกำเนิด: Thailand ! ไทย
จำนวนตอน: 17
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: กิติกร เพ็ญ​โรจน์, บริษัท เฮลิโคเนีย เฮช กรุ๊ป จำกัด
ความยาวตอน: 85-120 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7 HD
ออกอากาศ: 4 กุมภาพันธ์ 2561 – 27 พฤษภาคม 2561
มาสเตอร์เชฟไทยแลนด์ ซีซัน 2 เป็นรายการเกมโชว์ทำอาหาร โดย บริษัท เฮลิโคเนีย เอช กรุ๊ป จำกัด[ลิงก์เสีย] (ในเครือเอช กรุ๊ป เก็บถาวร 2020-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) ซื้อลิขสิทธิ์จากกลุ่มเอนเดโมลชายน์ (ปัจจุบันถูกซื้อกิจการโดยกลุ่มแบนิเจย์) มาผลิตในรูปแบบของประเทศไทยเป็นฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ทางช่อง 7 HD โดยเปิดรับสมัครผู้เข้าแข่งขันที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป (จากเดิม 18 ปี) จากทุกอาชีพและทุกภาคของประเทศไทย ดำเนินรายการโดยปิยธิดา มิตรธีรโรจน์ (คุณป๊อก) และมีกรรมการ คือ หม่อมหลวงภาสันต์ สวัสดิวัตน์ (อิงค์), หม่อมหลวงขวัญทิพย์ เทวกุล (เชฟป้อม) และ พงษ์ธวัช เฉลิมกิตติชัย (เชฟเอียน)
กติกา > รอบคัดเลือกรอบแรก (Auditions Part 1)

ทางรายการจะให้ผู้เข้าแข่งขันเตรียมอาหารเป็นเวลา 1 ชั่วโมง หลังจากนั้น ทางรายการจะให้ผู้เข้าแข่งขันทำอาหารที่เตรียมไว้พร้อมนำเสนอต่อหน้าคณะกรรมการเป็นเวลา 5 นาที เมื่อหมดเวลาคณะกรรมการจะชิมและตัดสิน โดยใช้เสียงจากกรรมการ 2 ใน 3 เสียง หรือเอกฉันท์เป็นที่สิ้นสุด หาก 2 ใน 3 เสียงให้ไม่ผ่าน ผู้เข้าแข่งขันคนนั้นจะตกรอบทันที แต่ในทางกลับกัน หาก 2 ใน 3 เสียงให้ผ่าน ผู้เข้าแข่งขันคนนั้นจะได้รับผ้ากันเปื้อนของรายการเพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่า ผู้เข้าแข่งขันคนนั้นเข้าสู่รอบต่อไปทันที
กติกา > รอบคัดเลือกรอบสอง (Auditions Part 2)

ในรอบนี้จะเป็นการทดสอบทักษะพื้นฐานในการทำอาหาร โดยในฤดูกาลที่ 1 นั้นจะเป็นการทดสอบการหั่นขิง โดยจะมีการคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันจำนวนหนึ่งเพื่อเข้าสู่การแข่งขันในรอบต่อไป และในรอบต่อไปจะให้ผู้เข้าแข่งขันทำอาหาร 1 จาน โดยที่ทางรายการจะกำหนดวัตถุดิบหลักและระยะเวลาในการทำอาหารให้ผู้เข้าแข่งขัน และผู้เข้าแข่งขันสามารถเลือกวัตถุดิบอื่นเพื่อใช้ประกอบอาหารได้ภายในเวลา 3 นาที หลังจากนั้นกรรมการจะตัดสินและประกาศผู้เข้าแข่งขันที่จะได้ผ่านเข้าสู่การแข่งขันรอบต่อไปที่มาสเตอร์เชฟคิทเชน
กติกา > รอบกล่องปริศนา (Mystery Box)

ผู้เข้าแข่งขันจะต้องทำอาหาร 1 จานจากวัตถุดิบในกล่องปริศนา และวัตถุดิบพื้นฐานที่จัดเตรียมไว้ให้เท่านั้น โดยคณะกรรมการจะทำการคัดเลือกอาหารจำนวน 3 จานที่ดีที่สุดและเลือกจานที่ดีที่สุดจาก 3 จานดังกล่าวเพียง 1 จานเท่านั้น โดยผู้เข้าแข่งขันที่เป็นผู้ชนะในรอบนี้จะได้รับสิทธิพิเศษแตกต่างกันออกไปในแต่ละรอบ
กติกา > รอบทดสอบความคิดสร้างสรรค์ (Invention Test)

ผู้เข้าแข่งขันจะต้องทำอาหาร 1 จานจากโจทย์และวัตถุดิบหลักที่กำหนดให้และต้องทำให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนด โดยผู้เข้าแข่งขันสามารถเลือกวัตถุดิบที่จำเป็นต้องใช้ภายในเวลา 3 นาทีจากห้องจัดเก็บอาหาร (Food Pantry)  ของมาสเตอร์เชฟ ผู้เข้าแข่งขัน 2 คนที่ทำอาหารได้ดีที่สุดจะได้เป็นหัวหน้าทีมในการแข่งขันรอบทีมชาเลนจ์ ต่อไป ส่วนผู้เข้าแข่งขันที่ทำอาหารได้แย่ที่สุดจะต้องออกจากการแข่งขัน
กติกา > รอบการแข่งขันแบบทีม (Team Challenge)

ผู้เข้าแข่งขันที่เป็นหัวหน้าทีมจะมีสิทธิเลือกผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเข้าสู่ทีม โดยผู้ชนะอันดับ 1 จากรอบทดสอบความคิดสร้างสรรค์ จะได้สิทธิในการเลือกสมาชิกทีมก่อน และมีสิทธิที่จะเลือกผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ถูกเลือกเข้าสู่ทีมให้กับอีกทีมหนึ่ง หรือเลือกที่จะเก็บไว้ในทีมตัวเองก็ได้ ในรอบนี้ทั้ง 2 ทีมจะต้องทำอาหารให้กับผู้ลงคะแนนที่ทางรายการเชิญมา โดยผลแพ้หรือชนะนั้นจะมาจากการที่ผู้ลงคะแนนเลือกที่จะให้คะแนนทีมใดทีมหนึ่งเป็นจำนวนมากกว่าครึ่งหนึ่งของจำนวนผู้ลงคะแนนทั้งหมด โดยทีมที่ชนะจะได้ผ่านเข้าสู่รอบต่อไปทันที ส่วนทีมที่แพ้นั้นจะต้องแข่งขันในรอบทดสอบความละเอียดและแม่นยำ อีกครั้งเพื่อหาผู้เข้าแข่งขันที่ต้องออกจากการแข่งขันต่อไป
กติกา > รอบทดสอบความละเอียดและความแม่นยำ (Pressure Test)

ทีมที่แพ้ในรอบทีมชาเลนจ์ จะต้องมาแข่งขันในรอบทดสอบความละเอียดและแม่นยำอีกครั้ง เพื่อคัดหาผู้ที่ต้องออกจากแข่งขันอย่างน้อย 1 คน ในบางรอบหัวหน้าของทีมที่แพ้ หรือหัวหน้าทีมของทีมที่ชนะในการแข่งขันในรอบทีมชาเลนจ์ สามารถเลือกผู้เข้าแข่งขันหรือตัวเองเพื่อผ่านเข้าสู่รอบต่อไป โดยไม่ต้องแข่งขันในรอบทดสอบความละเอียดและแม่นยำ