stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำบลนาเหลือง
หมู่บ้านในการปกครอง

หมู่ที่ 1 บ้านนาเหลืองใน
หมู่ที่ 2 บ้านห้วยม่วง
หมู่ที่ 3 บ้านนาเหลืองนอก
หมู่ที่ 4 บ้านเมืองราม
หมู่ที่ 5 บ้านป่าคา
หมู่ที่ 6 บ้านท่าดอนไชย
หมู่ที่ 7 บ้านดอนไชยพระบาท
สถานที่ราชการที่สำคัญ

องค์การบริหารส่วนตำบลนาเหลือง
สถานีอนามัยตำบลนาเหลือง
สถานที่สันทนาการ

สวนสาธารณะประจำตำบลนาเหลือง
วัดในเขตตำบล

หมู่ที่ 1 วัดนาเหลืองใน
หมู่ที่ 2 วัดห้วยม่วง
หมู่ที่ 3 วัดนาเหลืองนอก
หมู่ที่ 4 วัดเมืองราม
หมู่ที่ 5 วัดเชียงบาล
หมู่ที่ 6 และ 7 วัดดอนไชยพระบาท
สถานศึกษา

โรงเรียนพระปริยัติศาสนภิพัฒน์วัดเมืองราม
วิทยาลัยการอาชีพเวียงสา
ศูนย์บริการการศึกษานอกโรงเรียน
ประชากร

จำนวนประชากรในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลนาเหลือง 3,183 คน จำนวน 1,085 หลังคาเรือน
อาชีพ

อาชีพหลักของประชากรในเขตตำบลนาเหลือง ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทางด้านเกษตรกรรม  เช่น การทำนา  การทำสวน  การทำไร่  นอกจากนี้ยังประกอบอาชีพทางด้านพาณิชยกรรม  เช่น การค้าขาย  บางส่วนที่ รับราชการ
ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรป่าไม้
พื้นที่ป่าไม้ที่สำคัญ ได้แก่ ป่าชุมชนบ้านเมืองราม
ทรัพยากรน้ำ
แม่น้ำสำคัญ ได้แก่ แม่น้ำน่าน  ห้วยนาเหลือง
ทรัพยากรดิน
ดินมีลักษณะเป็นดินร่วน เหมาะสำหรับทำการเกษตร
บุคคลสำคัญของตำบล

ครูบาสิชิไชยยา
พระครูอินทสรวิสุทธิ์
ภาษาลาดิน

ระวังสับสนกับ ภาษาละติน หรือ ภาษาลาดิโน
| ภาษาลาดิน |
| --- | --- |
ladin

ประเทศที่มีการพูด: อิตาลี
ภูมิภาค: แคว้นเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจและแคว้นเวเนโต
จำนวนผู้พูด: 41,129 คน  (2549–2554)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อิตาลิกโรมานซ์โรมานซ์ตะวันตกโรมานซ์กอลโรมานซ์ไรติอาภาษาลาดิน
ภาษาถิ่น: กาโดเร หุบเขานอน ฟอร์นี อื่น ๆ                
สถานภาพทางการ
ผู้วางระเบียบ: • สำนักงานวางแผนภาษาลาดิน  • ศูนย์วัฒนธรรมลาดิน "Majon de Fascegn"  • สถาบันลาดิน "Micurà de Rü"  • สถาบันลาดินแห่งทิวเขาโดโลไมต์
รหัสภาษา
ISO 639-3: lld
Linguasphere: 51-AAA-l

ภาษาลาดิน (ลาดิน: ladin) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งในกลุ่มโรมานซ์ไรติอา ส่วนใหญ่ใช้พูดกันในหมู่ชาวลาดินซึ่งอาศัยอยู่บริเวณทิวเขาโดโลไมต์ในจังหวัดอัลโตอาดีเจ (ซืททีโรล), จังหวัดเตรนตีโน และจังหวัดเบลลูโนทางตอนเหนือของอิตาลี ภาษานี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาษารูมันช์ในสวิตเซอร์แลนด์และภาษาฟรียูลี
ขอบเขตพื้นที่ที่มีการพูดภาษาลาดินเป็นประเด็นในการถกเถียงทางวิชาการ นิยามที่แคบกว่านับเฉพาะบรรดาภาษาถิ่นแถบหุบเขารอบ ๆ มวลเขาสูงเซลลา ในขณะที่นิยามที่กว้างกว่ายังรวมบรรดาภาษาถิ่นแถบหุบเขาที่อยู่ติดกันในจังหวัดเบลลูโนและแม้กระทั่งบรรดาภาษาถิ่นที่พูดกันทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดเตรนตีโนด้วย
วิธภาษาเขียนลาดินมาตรฐานวิธภาษาหนึ่ง (Ladin Dolomitan) ได้รับการพัฒนาโดยสำนักงานวางแผนภาษาลาดินเพื่อให้เป็นเครื่องมือสื่อสารกลางในภูมิภาคที่พูดภาษาลาดิน แต่ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้พูดภาษานี้
ภาษาลาดินเป็นคนละภาษากับภาษาลาดิโน (ซึ่งมีอีกชื่อหนึ่งว่าภาษายิว-สเปน) ซึ่งแม้ว่าจะเป็นภาษากลุ่มโรมานซ์เหมือนกัน แต่ภาษาลาดิโนมีวิวัฒนาการมาจากภาษาสเปนเก่า
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาพย์กนกรัตน์

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาพย์กนกรัตน์ |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2401
สิ้นพระชนม์: 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 (21 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาตลับ ในรัชกาลที่ 4
| --- | --- |
รับใช้: กรมทหารมหาดเล็ก
ชั้นยศ:  พันโท
นายพันโท พระเจ้าบรมวงศ์เธอ  พระองค์เจ้ากาพย์กนกรัตน์ (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2401 - 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2422) ประสูติเมื่อวันจันทร์ เดือน 6 แรม 13 ค่ำ ปีมะเมีย สัมฤทธิศก จุลศักราช 1220 ตรงกับวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2401 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและเจ้าจอมมารดาตลับ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีพระราชพิธีโสกันต์เมื่อปีมะเมีย พ.ศ. 2413
ในรัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกำกับกรมมหาดเล็ก และดำรงตำแหน่งผู้รับพระบรมราชโองการ กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
นายพันโท พระเจ้าบรมวงศ์เธอพระองค์เจ้ากาพย์กนกรัตน์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันเสาร์ เดือน 6 แรม 12 ค่ำ ปีเถาะ เอกศก จุลศักราช 1241 ตรงกับวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 พระชันษา 22 ปี
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาพย์กนกรัตน์ |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

10 พฤษภาคม พ.ศ. 2401 - 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 : พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้ากาพย์กนกรัตน์
11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 - 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 : พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้ากาพย์กนกรัตน์
23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 : พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาพย์กนกรัตน์
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
ภาษาลาวางัน

| ภาษาลาวางัน |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: กาลีมันตัน
ชาติพันธุ์: ชาวลาวางัน
จำนวนผู้พูด: 120,000  (2524)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียบารีโตตะวันออก(เหนือ)ภาษาลาวางัน
รหัสภาษา
ISO 639-3: อย่างใดอย่างหนึ่ง: lbx – ลาวางัน twy – ตาโวยัน
ภาษาลาวางัน (Lawangan language) หรือภาษาลูวางัน มีผู้พูด 100,000 คนในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก และกาลีมันตันกลาง บริเวณแม่น้ำกาเรา มีหลายสำเนียง จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย สาขาบารีโตใหญ่
อ่านเพิ่ม

Fudiat Suryadikara; Darmansyab; M. P. lambut (1985). Struktur Bahasa Lawangan [Lawangan Language Structure] (ภาษาอินโดนีเซีย). Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa – โดยทาง Repositoris Institusi Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan.
Andriastuti; Yohanes Kalaniper; C. Yus Ngabut; Dadang Lorida (1992). Morfologi dan Sintaksis Bahasa Lawangan [Lawangan Language Morphology and Syntax] (ภาษาอินโดนีเซีย). Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa. ISBN 979-459-186-6 – โดยทาง Repositoris Institusi Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan.
ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
ภาษาซ้านจัย

| เชาลาน |
| --- | --- |
Man Cao-Lan
ประเทศที่มีการพูด: เวียดนาม
จำนวนผู้พูด: 170,000 คน  (2009 census)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  ไทผสมระหว่างไทเหนือ–ไทกลางเชาลาน
รหัสภาษา
ISO 639-3: mlc
ภาษาม่านเชาลาน หรือ ภาษาเชาลาน เป็นภาษาในกลุ่มภาษาไทของภาคเหนือของเวียดนาม พูดโดยชาวซ้านจัยกลุ่มเชาลาน ชาวซ้านจัยส่วนใหญ่จะพูดรูปแบบหนึ่งของภาษาจีน ตาม พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ (2009) ภาษานี้มีความเกี่ยวข้องกับภาษาจ้วงชงจัวและช่างซี ซึ่งทั้งสองจัดอยู่ในภาษาจ้วงหยงหนานตาม Ethnologue ตามการเล่าของคน ชาวเชาลานและซ้านจัยมาจากจีนตอนใต้ตั้งแต่ 400 ปีก่อนเป็นกลุ่มเดียวกันแม้ว่าจะพูดต่างภาษากัน ซึ่งทั้งสองใช้อักษรจีนในการบันทึก
พิพิธภัณฑ์คูเมจิมะ

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
久米島博物館
th
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2543
ที่ตั้ง: 542 คาเดการุ เมืองคูเมจิมะ จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 26°20′30″N 126°45′50″E﻿ / ﻿26.341643°N 126.763778°E﻿ / 26.341643; 126.763778
เว็บไซต์: โฮมเพจ
พิพิธภัณฑ์คูเมจิมะ (ญี่ปุ่น: 久米島博物館; โรมาจิ: Kumejima Hakubutsukan) เดิมชื่อ ศูนย์ธรรมชาติและวัฒนธรรมคูเมจิมะ (ญี่ปุ่น: 久米島自然文化センター; โรมาจิ: Kumejima Shizen Bunka Sentā) เปิดทำการในปี พ.ศ. 2543 ในเมืองคูเมจิมะ จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับธรรมชาติวิทยาและประวัติศาศตร์วัฒนธรรมของเกาะคูเมะ
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกินาวะ
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาญี่ปุ่น) พิพิธภัณฑ์คูเมจิมะ
ฟง เซียว ฮอร์

| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 มกราคม ค.ศ. 1937 ปีนัง, มาเลเซีย
เสียชีวิต: 9 มีนาคม ค.ศ. 2022(2022-03-09) (85 ปี) กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย
กีฬา
กีฬา: ว่ายน้ำ
| ฟง เซียว ฮอร์ |
| --- | --- |


ชื่อภาษาจีน
อักษรจีนตัวเต็ม: 馮朝虎
อักษรจีนตัวย่อ: 冯朝虎

พักฟ้าซื้อ: Phùng Chhàu-fú
ยฺหวิดเพ็ง: Fung4 Ciu4 Fu2
เป่อ่วยยีภาษาฮกเกี้ยน: Pâng Tiâu-hó͘
ไถหลัว: Pâng Tiâu-hóo
 
 
 
ฟง เซียว ฮอร์ (เกิด 8 มกราคม ค.ศ. 1937) เป็นนักกีฬาว่ายน้ำชาวมาเลเซีย เคยเข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 และ โอลิมปิกฤดูร้อน 1960
พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
岐阜県博物館

th
ก่อตั้ง: 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2519
ที่ตั้ง: 1989 โอยานะ นครเซกิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°28′41″N 136°52′09″E﻿ / ﻿35.478144°N 136.869054°E﻿ / 35.478144; 136.869054
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ (ญี่ปุ่น: 岐阜県博物館; โรมาจิ: Gifu-ken Hakubutsukan) เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดของจังหวัดกิฟุ ตั้งอยู่ในพื้นที่ของอุทยานร้อยปีจังหวัดกิฟุ ในนครเซกิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 สิ่งสะสมและการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับธรรมชาติวิทยาและประวัติศาสตร์วัฒนธรรมในท้องถิ่นของจังหวัดกิฟุ
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ จังหวัดกิฟุ
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาญี่ปุ่น) พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2387

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2387 (ค.ศ. 1844) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 63 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ แห่งราชวงศ์จักรี และเป็นปีที่ 21 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1205 (1 มกราคม - 18 มีนาคม) และ 1206 (19 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว
สมุหนายก: เจ้าพระยาบดินทรเดชา
สมุหพระกลาโหม: เจ้าพระยาพระคลัง
เหตุการณ์

4 กรกฎาคม - หมอบรัดเลย์ออกหนังสือพิมพ์ฉบับแรกของไทยคือจดหมายเหตุบางกอกรีคอร์เดอร์
ผู้เกิด > พฤษภาคม

31 พฤษภาคม – พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจันทรสุเทพ พระอนุวงศ์ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2454)
ผู้เกิด > ไม่ทราบวัน

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวัชรีวงษ์ อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2444)
พระยิ้ม จนฺทโชติ พระเถระ (มรณภาพ พ.ศ. 2453)
เจ้าจอมมารดาชุ่ม พระสนมในรัชกาลที่ 4 (อนิจกรรม พ.ศ. 2466)
เจ้าจอมช้อย พระสนมในรัชกาลที่ 4 (อนิจกรรม พ.ศ. 2466)
หม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ หม่อมในเจ้าแก้วนวรัฐ (อนิจกรรม พ.ศ. 2476)
นางเหมือน นักสิทธิสตรี (ไม่ทราบปีเสียชีวิต)
ภาษาซูโอย

| ภาษาซูโอย |
| --- | --- |
Su'ung
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศกัมพูชา
ภูมิภาค: จังหวัดกำปงสปือ
จำนวนผู้พูด: 860 คน  (2007)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ปอร์กลุ่มภาษาชองใต้ภาษาซูโอย
รหัสภาษา
ISO 639-3: syo
ภาษาซูโอย (Suoy) มีผู้พูด 200 คน (พ.ศ. 2524) ทางตอนกลางและตะวันตกเฉียงเหนือของพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ใกล้เคียงกับภาษาซำเร ภาษาปอร์ และภาษาชอุง จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยปอร์
ภาษาญะเฮิญ

| ภาษาญะเฮิญ |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ลาว
จำนวนผู้พูด: 5,152 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรมอญ-เขมรตะวันออกภาษาญะเฮิญ
รหัสภาษา
ISO 639-3: nev
ภาษาญะเฮิญ มีผู้พูด 5,152 คน (พ.ศ. 2538) ในประเทศลาวทางตะวันออกของที่ราบสูงโบลาเวน ใกล้เซกองและปากซอง จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
ภาษาโตโจเดเด

| ภาษาโตโจเดเด |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ติมอร์-เลสเต
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียภาษากลุ่มมาลาโยโพลีเนเซียตะวันออกตอนกลางภาษากลุ่มติมอร์ภาษาโตโจเดเด
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาโตโจเดเด (Tokodede) หรือ ภาษาโตโกเดเด ภาษาตูกูเด และภาษาโตโจด ผู้พูดส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเขตลุ่มแม่น้ำลอยส์ ติมอร์-เลสเต จัดอยู่ในกลุ่มมาลาโย-โพลินีเซียตะวันออกตอนกลาง สาขาติมอร์ หนังสือเล่มแรก ที่ตีพิมพ์ด้วยภาษาโตโจเดเดคือ Peneer meselo laa Literatura kidia-laa Timór ซึ่งเกี่ยวกับวรรณคดีในติมอร์ ปัจจุบัน จำนวนผู้พูดภาษานี้เริ่มลดลง
พลภัคค์ วัชรพงศ์หิรัญ

| พลภัคค์ วัชรพงศ์หิรัญ |
| --- | --- |
เกิด: 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 (33 ปี) ณฐวัฒน์ วัชรพงศ์หิรัญ
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2557 - ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: เต๋า − ล่า   ประพาส − ภูตพิศวาส
สังกัด: เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ (2557−ปัจจุบัน)
พลภัคค์ วัชรพงศ์หิรัญ เดิมชื่อ ณฐวัฒน์ วัชรพงศ์หิรัญ และมีชื่อเล่นว่า กบ
ประวัติ

“เพลิง” มีชื่อจริงว่า “พลภัคค์ วัชรพงศ์หิรัญ” เกิดวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 เขาเป็นคนที่มีทักษะการเล่นกีฬาหลายประเภทด้วยกัน เช่น กังฟู, กระบี่, ทวน, หมัดเมา, เทควันโด, มวยไทย, ดาบไทย และยิงธนู สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เพลิงเริ่มเข้าวงการจากการสมัครเข้าประกวด เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 6 แต่ไม่ติดเป็นตัวแทนภาค ด้วยความสามารถทางด้านดนตรี กัน นภัทร ที่เป็นเพื่อนสนิทจึงชวนเพลิงขึ้นไปเล่นดนตรีบนเวทีคอนเสิร์ตของตัวเองอยู่หลายครั้ง จนเข้าตาของ บอย ถกลเกียรติ จึงได้ชักชวนเข้ามาเป็นนักแสดงในสังกัด เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ เริ่มต้นผลงานด้านละครจากเรื่อง เรือนร้อยรัก และผลงานที่ทำให้ชื่อของเพลิงเป็นที่รู้จักไปทั่วคือ “เต๋า” 1 ใน 7 ทรชนจากละครเรื่อง ล่า เวอร์ชัน หมิว ลลิตา
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2558 | เล่ห์รตี | เพื่อนนักดนตรีของศตายุ (รับเชิญ) |
| 2559 | เรือนร้อยรัก | เพลิง |
| 2559 |  เพชฌฆาตดาวโจร | อั๋น |
| 2560 | ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ | ซัน |
| 2560−2561 | ล่า | วิศรุต ดานาน้อย (เต๋า) |
| 2561 | กาหลมหรทึก | ลิ่ว แซ่เตียว |
| 2561 | บางกอกนฤมิต | หมอธีร์ (รับเชิญ) |
| 2562 | ภูตพิศวาส  | ประพาส |
| 2566 | ดวงใจจอมกระบี่  | จ้าวมู่ |
ผลงาน > ซิตคอม/ซีรีส์

| ปี | เรื่อง | ตอน | บทบาท | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2557 | บ้านนี้มีรัก |  วงขอบคุณคัพแบนด์  | เอก (รุ่นพี่นักดนตรีของมิค) |  |
| 2559 | เราเกิดในรัชกาลที่ ๙ เดอะซีรีส์  | ตอน ดุจแสงทองส่อง | ชาวบ้าน |  |
| 2560 | นั่งติดผี The Shock on TV EP.6 ช่วงภาพจำลองเหตุการณ์ | ตอน นาฬิกาโบราณ | กานต์ |  |
| 2561 | เป็นต่อ 2018  |  สังเวียนรัก | หนุ่ม |  |
| 2561 |  รักล้นๆ คนเต็มบ้าน | สวัสดีเพื่อนบ้าน | ต้น |  |
| 2563 | เสือ ชะนี เก้ง 2020  | ตอน ลูน่ากับลานู่ | เจมส์ |  |
ผลงาน > มิวสิกวิดีโอ

| ปี | เพลง | ศิลปิน |
| --- | --- | --- |
| 2560 | นอนจับมือกันครั้งแรก  | SEASON FIVE |
แหล่งข้อมูลอื่น

พลภัคค์ วัชรพงศ์หิรัญ ที่อินสตาแกรม
ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า

ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า (The Storm Riders) เป็นภาพยนตร์ นิยาย หนังสือการ์ตูนจีนกำลังภายใน รวมทั้งเกมส์คอมพิวเตอร์. แต่งและวาดโดยหม่าหยงเฉิงนักเขียนชาวฮ่องกง. โดยแต่งครั้งแรกเป็นฉบับการ์ตูนซึ่งมีชื่อเสียงมากในฮ่องกง โดยกล่าวกันว่าใครไม่เคยอ่านฟงอวิ๋นถือว่าเชยเลยทีเดียว. หลังจากนั้นมีการทำเป็นภาพยนตร์จอเงินและโด่งดังไปทั่วทวีปเอเชีย. หลังจากนั้นอีกราว 10 ปี หม่าหยงเฉิงจึงตัดสินใจเขียนฉบับนิยายโดยเพิ่มรายละเอียด ความเป็นมาจากฉบับการ์ตูน. โดยฉบับหนังสือการ์ตูนและนิยาย ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยเป็นของสำนักพิมพ์บูรพัฒน์ ฉบับการ์ตูนปัจจุบันถึงเล่มที่ 152 ประกอบไปด้วย 3 ภาค
ภาค 1 อยู่ในเล่มที่ 1 ถึง 24 จะกล่าวถึง ตัวละครหลัก 2 คน คือ เนี่ยฟง กับปู้จิ้งอวิ๋น ที่มีชีวิตอาภัพในวัยเด็ก และถูกรับเข้าเป็นศิษย์ของสงป้า ประมุขพรรคใต้หล้าผู้ซึ่งหวังจะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน. ในภายหลังเนื้อเรื่องก็จะกล่าวถึงการบุกรุกตงง้วนจากดินแดนตะวันออก ซึ่งฟงอวิ๋นต้องร่วมมือกันต่อสู้ โดยได้รับความช่วยเหลือจากจอมยุทธคนอื่น ๆ.
ภาค 2 อยู่ในเล่ม 24 ถึง 59 จะกล่าวถึงการตามหาธาตุมังกร ซึ่งเป็นยาวิเศษที่จะให้ผู้ที่ครอบครองไร้เทียมทาน. ในภาพยนตร์ภาคนี้มีชื่อว่า 7 ยอดศาสตรา.
ภาค 3 อยู่ที่เล่ม 59 ถึง ปัจจุบัน ในภาคนี้ตัวเอกจะเป็นรุ่นลูกของฟงอวิ๋นและเพื่อน เช่น ปู้เทียน เสินฟง และ อี้ฟง.
ภาพยนตร์

บทความหลัก: ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า (ภาพยนตร์)
ฉายในปี พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) ถือได้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่เป็นประวัติการณ์ของฮ่องกง โดยทำรายได้ชนะภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดอย่าง อาร์มาเก็ดดอน (Armageddon) และ ก๊อตซิลล่า (Godzilla) กำกับโดย แอนดริว์ หลิว นำแสดงโดย กัวฟู่เฉิง (ปู้จิ้งอวิ๋น) เจิ้ง อี้เจี้ยน (เนี่ยฟง)  ซอนนี่ ชิบะ(สงป้า) ข่งฉือ (หยาง กง หยู)  ซูฉี(ฉูฉู่) ด้วยสเปเชี่ยลเอฟเฟกต์ตระการตา อย่างที่ไม่เคยมีก่อนในภาพยนตร์จีนกำลังภายใน
ฉายในประเทศไทย เมื่อปลายเดือนสิงหาคม ปีเดียวกัน ใช้ชื่อภาษาไทยว่า "ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า"
ภาค2 มีฉายตอนปลายปี 2552 โดยผู้กำกับ แดนนี่ แปง และ ออกไซด์ แปง โดยนำแสดงคนเดิมจากภาคแรกอย่าง เจิ้ง อี้เจี้ยน นำแสดงเป็นเนี้ยฟง และ กัวฟู่เฉิง มาเล่นอีกครั้ง
แม้ระยะเวลาจะจากภาคแรกห่างถึง 11 ปี แต่ทั้งคู่ ก็ยังแสดงได้ยอกเยี่ยมเหมือนดิม ทั้งนี้ บริษัท Universe และ Beijing"s Chengtian Entertainment ในฐานะผู้อำนวยการสร้าง
ได้ลงทุนสร้างสร้างสตูดิโอ ในประเทศไทย ที่โกดังสยามทุนพัฒนา ย่านปากเกร็ดเพื่อใช้ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้โดยเฉพาะ แล้วภาคนี้ยังมีจุดเด่นคือ CG ที่อลังการ ซึ่งเป็นจุดเด่นเหมือนภาคแรกที่ได้สร้างออกมาแล้วสร้างความฮือฮาในขณะนั้น
| ด ค กฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า |
| --- | --- |
หนังสือการ์ตูน: ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า • ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า ภาค 1 • ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า ภาค 2
ตัวละคร: ปู้จิ้งอวิ๋น • เนี่ยฟง • สงป้า • อู๋หมิง • กิเลนไฟ • ขงฉื่อ   • ฉูฉู่ • ตี้เอ้อม่ง • เหยี๋ยนอิ๋ง • เจ้าฟ้า • เทพกระบี่
อาวุธ: กระบี่เลิศภพจบแดน • ดาบดื่มหิมะ • กระบี่กิเลนไฟ • กระบี่ไร้คู่เปรียบ • กระบี่วีรชน
ภาพยนตร์การ์ตูน: ฟงอวิ๋น ตอนศึกจ้าวศาสตรา
ภาพยนตร์: ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า (ภาพยนตร์) • ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า 2 (ภาพยนตร์)
ละครโทรทัศน์: ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า ภาค 1 (ละครโทรทัศน์) • ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า ภาค 2 (ละครโทรทัศน์)
พระเจ้าการ์ลุชที่ 1 แห่งโปรตุเกส

พระเจ้าการ์ลุชที่ 1 แห่งโปรตุเกส (เสียงอ่านภาษาโปรตุเกส: [ˈkaɾluʃ]; English: Charles I; 28 กันยายน ค.ศ. 1863 – 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1908) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์วึ ตั้งแต่ปี 1889 จนกระทั่งถูกลอบปลงพระชนม์ในปี 1908 พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์โปรตุเกสพระองค์แรกที่เสด็จสวรรคตด้วยความรุนแรงตั้งแต่พระเจ้าเซบาสเตียวในปี ค.ศ. 1578
พระราชประวัติช่วงต้น

เจ้าชายการ์ลุช ฟือร์นังดู ลูอิช มารีอา วีตอร์ มีแกล ราฟาแอล กาบรีแยล กงซากา ฆาบิเอร์ ฟรังซิชกู เด อัสซิช ฌูเซ ซีเมา พระราชสมภพในลิสบอนประเทศโปรตุเกส เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าลูอิชที่ 1 แห่งโปรตุเกสและพระราชินีมาเรีย เพีย เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 แห่งอิตาลี และเป็นสมาชิกของราชวงศ์บรากังซา พระองค์มีพระอนุชา 1 พระองค์คือ เจ้าชายอฟอนโซ เจ้าชายรัชทายาทแห่งโปรตุเกส
พระองค์ทรงมีการศึกษาที่เข้มข้น และพร้อมที่จะปกครองในฐานะพระมหากษัตริย์ตามรัฐธรรมนูญ ในปี 1883 เสด็จประพาสอิตาลี สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส และเยอรมนี ซึ่งพระองค์ได้เพิ่มพูนความรู้เกี่ยวกับอารยธรรมสมัยใหม่ในสมัยของพระองค์ ในปี 1883, 1886 และ 1888 พระองค์ทรงปกครองในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ขณะที่พระราชบิดาของพระองค์เสด็จประพาสยุโรป ซึ่งได้กลายเป็นประเพณีดั้งเดิม ท่ามกลางพระมหากษัตริย์ตามรัฐธรรมนูญของโปรตุเกส พระเจ้าลูอิช พระราชบิดาทรงแนะนำให้พระองค์เจียมตัวและตั้งใจเรียน[ต้องการอ้างอิง]
ว่าที่พระชายาคนแรกคือพระราชธิดาพระองค์หนึ่งจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี แต่ประเด็นเรื่องศาสนาทำให้เกิดปัญหาที่ยากจะเอาชนะได้ และแรงกดดันทางการฑูตจากรัฐบาลสหราชอาณาจักรขัดขวางการอภิเษกสมรส จากนั้นพระองค์ก็ทรงพบและอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอาเมลีแห่งออร์เลอ็อง พระธิดาพระองค์โตในเจ้าชายฟีลิป เคานต์แห่งปารีส ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส
รัชกาล

การ์ลุชขึ้นเป็นกษัตริย์เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1889 หลังจากคำขาดของอังกฤษ ค.ศ. 1890 ได้มีการลงนามสนธิสัญญาหลายฉบับร่วมกับสหราชอาณาจักร ประเทศหนึ่งลงนามในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1890 ได้กำหนดเขตแดนอาณานิคมตามแม่น้ำซัม เบซี และคองโกในขณะที่อีกประเทศหนึ่งลงนามเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1899 ได้ยืนยันสนธิสัญญาเกี่ยวกับอาณานิคมย้อนหลังไปถึงศตวรรษที่ 17 สนธิสัญญาเหล่านี้รักษาสมดุลทางการเมืองในแอฟริกา ยุติการเรียกร้องอธิปไตยของโปรตุเกสบนแผนที่สีชมพูแนวความคิดทางภูมิศาสตร์ว่าอาณานิคมของโปรตุเกสจะปรากฏบนแผนที่อย่างไรหากอาณาเขตระหว่างอาณานิคมชายฝั่งของแองโกลาและโมซัมบิกสามารถเชื่อมต่อกับอาณาเขตในแอฟริกากลางได้ ดินแดนแอฟริกากลางเหล่านี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอังกฤษโดยสัมปทานของโปรตุเกสกลายเป็นที่มาของความขุ่นเคืองระดับชาติในประเทศ[ต้องการอ้างอิง]
ในประเทศโปรตุเกสประกาศล้มละลายสองครั้ง 14 มิถุนายน ค.ศ. 1892 จากนั้นอีกครั้งในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1902 ก่อให้เกิดความวุ่นวายทางอุตสาหกรรม การต่อต้านสังคมนิยมและสาธารณรัฐ และการวิพากษ์วิจารณ์สถาบันกษัตริย์ การ์ลุชตอบโต้ด้วยการแต่งตั้งฌูเอา ฟรังโกเป็นนายกรัฐมนตรีและยอมรับการยุบสภาในเวลาต่อมา
ในฐานะผู้อุปถัมภ์วิทยาศาสตร์และศิลปะ พระองค์ได้มีส่วนร่วมในการฉลองครบรอบ 500 ปีการประสูติของเจ้าชายเฮนรีนักเดินเรือในปี ค.ศ. 1894 ในปีต่อมา พระองค์ได้ประดับประดากวีชาวโปรตุเกส João de Deus ในพิธีที่กรุงลิสบอน[ต้องการอ้างอิง]
พระองค์สนใจการสำรวจใต้ท้องทะเลและการเดินเรือเป็นการส่วนตัว และใช้ เรือยอทช์ หลายลำชื่ออาเมเลียในการเดินทางทางทะเลของเขา เขาได้ตีพิมพ์รายงานการศึกษาของตนเองในด้านนี้
รัชกาล > การลอบปลงพระชนม์

ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1908 พระราชวงศ์เสด็จกลับจากวิลลา วีคอซาไปยังกรุงลิสบอน ทรงประทับในรถโค้ชไปบาร์เบโรจากนั้นทรงประทับเรือข้ามแม่นํ้าเทกัสและเสด็จลงเรือยังกาอิสโดโซเดร ระหว่างทางเสด็จกลับพระราชวังอาจูดาในพระราชพาหนะขณะผ่านปรากาโดกอมเมอซิโอในยามคํ่าคืนมีคนประทุษร้ายอย่างน้อย 2 คน คือ อัลเฟรโด ลูอิช ดา คอสตากับมานูแวล บุยตา
บุยตาอดีตมียศจ่าสิบเอกและแม่นปืน ยิงปืนยาว 5 นัด พระองค์เสด็จสวรรคตทันที แต่เจ้าชายลูอิช ฟิลิเป รัชทายาททรงบาดเจ็บสานัส เจ้าชายมานูแวลทรงถูกตีที่แขน เหลือราชินีพระองค์เดียวที่ไม่ได้ทรงบาดเจ็บ มือสังหาร 2 คน ถูกฆ่าโดยตำรวจในที่เกิดเหตุ ฌูเอา ดา คอสตา ผู้เห็นเหตุการณ์ก็ถูกยิงเสียชีวิตด้วยความสับสนรถม้าของราชวงศ์เปลี่ยนเป็น Navy Arsenal ซึ่งอยู่ใกล้เคียง ที่ซึ่งประมาณ 20 นาทีต่อมา เจ้าชายลูอิชสิ้นพระชนม์ หลายวันต่อมา เจ้าชายมานูแวล พระราชโอรสพระองค์เล็ก ได้ประกาศขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์โปรตุเกส พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์บรากังซา-ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา.[ต้องการอ้างอิง]
การเสกสมรสและพระราชบุตร

พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอเมลีแห่งออร์เลอ็อง ในปี 1886 พระองค์เป็นพระธิดาในเจ้าชายฟีลิป เคานต์แห่งปารีสกับเจ้าหญิงมารีอา อิซาเบลแห่งออร์เลอ็อง พระราชบุตรคือ
เจ้าชายลูอิช ฟิลิปึ เจ้าชายรัชทายาทแห่งโปรตุเกส
อินฟันตา มารีอา อนาแห่งบรากังซา
พระเจ้ามานูแวลที่ 2 แห่งโปรตุเกส
ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อมาเรีย เพียแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและบรากังซา อ้างว่าเป็นพระราชธิดานอกสมรสของกษัตริย์การ์ลุชที่ 1 กับมารีอา อมาเลีย ลาเรโด เอ มูร์ซา มารีอา เพียอ้างว่ากษัตริย์การ์ลุชที่ 1 ทรงทำให้พระองค์ชอบธรรมโดยพระราชกฤษฎีกาและวางพระนางไว้ในสายการสืบราชสันตติวงศ์ด้วยสิทธิและเกียรติยศเช่นเดียวกับเจ้าชายที่ประสูติโดยชอบด้วยกฎหมายของโปรตุเกส;[โปรดขยายความ] อย่างไรก็ตาม ไม่มีการนำเสนอหลักฐานที่ไม่มีปัญหาใดๆ เพื่อแสดงสิ่งนี้ และพระมหากษัตริย์ไม่มีอำนาจส่วนตัวในการกระทำเช่นนั้นตามรัฐธรรมนูญ ความเป็นบิดาของมารีอา เพียไม่เคยได้รับการพิสูจน์และการเรียกร้องของเธอไม่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2379

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2379 (ค.ศ. 1836) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 55 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ แห่งราชวงศ์จักรี และเป็นปีที่ 13 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1197 (1 มกราคม - 17 มีนาคม) และ 1198 (18 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว
สมุหนายก: เจ้าพระยาบดินทรเดชา
สมุหพระกลาโหม: เจ้าพระยาพระคลัง
เหตุการณ์

13 เมษายน - การผ่าตัดด้วยวิธีทางการแพทย์แผนปัจจุบัน มีขึ้นครั้งแรกในประเทศไทยโดยหมอบรัดเล (ไม่ใช้ยาสลบเนื่องจากยังไม่มีในไทย)
2 ธันวาคม - การปลูกฝีป้องกันไข้ทรพิษ มีขึ้นครั้งแรกในประเทศไทย โดยพวกมิชชันนารี
ผู้เกิด > กุมภาพันธ์

17 กุมภาพันธ์ – เจ้าพิริยเทพวงษ์ เจ้าผู้รองนครแพร่พระองค์ที่ 5 (พิราลัย พ.ศ. 2455)
ผู้เกิด > พฤษภาคม

22 พฤษภาคม – เฮนรี อาลาบาศเตอร์ ที่ปรึกษาส่วนพระองค์ในรัชกาลที่ 5 (อนิจกรรม พ.ศ. 2427)
ผู้เสียชีวิต > ตุลาคม

18 ตุลาคม – สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี พระมเหสีในรัชกาลที่ 2 (พระราชสมภพ พ.ศ. 2310)
ฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี

ฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี เป็นฟุตบอลเยาวชนทีมชาติของญี่ปุ่น และอยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลญี่ปุ่น
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Japan Football Association (ญี่ปุ่น)
Japan Football Association (อังกฤษ)
ภาษาโดมาอากี

| ภาษาโดมาอากี |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ปากีสถาน
ภูมิภาค: หุบเขาฮุนซา
จำนวนผู้พูด: 500 คน (2532)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มดาร์ดิกภาษากลุ่มซีนาภาษาโดมาอากี
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: none
รหัสภาษา
ISO 639-1: none
ISO 639-2: none
ISO 639-3: dmk
ภาษาโดมาอากี หรือภาษาโดมากี ภาษาโดมา เป็นภาษาที่ใช้พูดทางเหนือของประเทศปากีสถาน อยู่ในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน สาขาอินโด-อิเรเนียน กลุ่มดาร์ดิก มีผู้พูดราว 500 คน (2532) พูดโดยชาวเบอริโช โดม หรือโดมา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นมุสลิม บริเวณที่ใช้พูดอยู่ทางเหนือของตำบลคิลคัต ของปากีสถาน ภายในไม่กี่หมู่บ้านในหุบเขาฮุนซา
พิพิธภัณฑ์จอห์น เลนนอน

พิพิธภัณฑ์ที่ปิดทำการแล้วในประเทศญี่ปุ่น
การจัดแสดงที่ทางเข้าของพิพิธภัณฑ์จอห์น เลนนอน
พิพิธภัณฑ์จอห์น เลนนอน (ญี่ปุ่น: ジョン・レノン・ミュージアム; โรมาจิ: Jon Renon Myūjiamu) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในไซตามะซูเปอร์อารีนาในเขตชูโอ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ

พิพิธภัณฑ์จอห์น เลนนอนเปิดทำการเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 60 ปีชาตกาลของจอห์น เลนนอน และปิดทำการในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2553 เมื่อสัญญาการจัดแสดงกับโยโกะ โอโนะหมดอายุลง ตั้งอยู่ภายในไซตามะซูเปอร์อารีนาในเขตชูโอ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
การจัดแสดง

พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นเพื่ออนุรักษ์ความรู้เกี่ยวกับชีวิตและอาชีพทางดนตรีของจอห์น เลนนอน โดยจัดแสดงสิ่งสะสมที่ระลึกถึงเลนนอนที่เป็นของโยโกะ โอโนะภรรยาม่ายของเลนนอน การนำชมพิพิธภัณฑ์เริ่มต้นด้วยข้อความต้อนรับและภาพยนตร์สั้นที่บรรยายโดยโยโกะ โอโนะ (เสียงภาษาญี่ปุ่นพร้อมหูฟังเสียงภาษาอังกฤษ) และสิ้นสุดที่ "ห้องสะท้อน" แบบล้ำยุค ซึ่งเต็มไปด้วยเก้าอี้หันหน้าไปทางสไลด์โชว์เสนอคำและภาพเคลื่อนไหว หลังจากห้องนี้มีร้านขายของที่ระลึกซึ่งมีของที่ระลึกของจอห์น เลนนอนจำหน่าย
ดูเพิ่ม

รายชื่อพิพิธภัณฑ์ดนตรี
แหล่งข้อมูลอื่น

John Lennon Museum (in English by JLM, Co., Ltd.)
35°53′41.60″N 139°37′51.00″E﻿ / ﻿35.8948889°N 139.6308333°E﻿ / 35.8948889; 139.6308333