stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลอเร็มอิปซัม
ตัวอย่างข้อความ

ตัวอย่างข้อความลอเร็มอิปซัมคือ
| --- | --- |
:  Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum. 
บางฉบับของข้อความใช้คำว่า adipisici แทน adipiscing เพราะการใช้อักษรคู่เสียงเดี่ยว ng ท้ายคำเป็นสิ่งที่แปลกในภาษาละตินคลาสสิก บางฉบับมีการเติมข้อความอื่น ๆ ลงไปอีกเพื่อว่าจะได้ไม่ทำให้เกิดกรณีของคำหล่นขอบและต้องขึ้นบรรทัดใหม่ (word-wrap) ซึ่งจะทำให้คำบางคำในข้อความต้องเขียนแยกกันคนละบรรทัด
ประวัติและการค้นพบ

รูปแบบของข้อความลอเร็มอิปซัมที่ใช้กันทั่วไปมีการใช้งานตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 หรือเร็วกว่านั้น เพื่อใช้เป็นข้อความแทนที่ในระหว่างกระบวนการจัดรูปแบบข้อความ
ข้อความดังกล่าวเป็นข้อความที่ตัดมาจาก ส่วนที่ 1.10.32-33 ของหนังสือ "De finibus bonorum et malorum" (กรอบของความดีความชั่ว หรือแปลอีกนัยหนึ่งว่า เรื่องของความดีความชั่ว) ซึ่งแต่งโดยซิเซโร โดยข้อความเดิมเขียนว่า Neque porro quisquam est qui dolorem ipsum quia dolor sit amet, consectetur, adipisci velit (เพราะความที่สิ่งนั้นคือความเจ็บปวด จึงจะมีผู้ใดชื่นชอบและปรารถนาจะต้องการก็หาไม่) อย่างไรก็ดีไม่เป็นที่แน่ชัดว่าข้อความรูปแบบปัจจุบันของลอเร็มอิปซัมปรากฏขึ้นเมื่อใด อาจเป็นช่วงทศวรรษที่ 1960 ก็ได้ ต้นฉบับของข้อความนี้ได้รับการค้นพบช่วงก่อนปี 1982 โดยริชาร์ด แม็กคลินท็อก (Richard McClintock) ผู้ศึกษาภาษาละตินและเป็นหัวหน้าฝ่ายพิมพ์ในวิทยาลัยแฮมป์เดน-ซิดนีย์ (Hampden-Sydney Collage) ในเวอร์จิเนีย ซึ่งค้นพบต้นฉบับของข้อความนี้ในขณะที่กำลังหาอ้างอิงของคำภาษาละติน "consectetur" อันไม่ปรากฏมากนักในวรรณกรรมคลาสสิก ต้นฉบับของข้อความลอเร็มอิปซัมที่ปรากฏเป็นรูปร่างจริง ๆ ปรากฏขึ้นในหนังสือ De finibus ฉบับพิมพ์ชุด Loeb Classical Library ในปี 1914 ซึ่งข้อความในหน้า 134 จบที่คำว่า "Neque porro quisquam est qui do-" และในหน้า 136 เริ่มที่คำว่า "lorem ipsum (และเรื่อยไป) ..." ซึ่งชี้ให้เห็นว่า ข้อความอาจได้รับการสลับให้เป็นข้อความที่อ่านไม่ออกแบบที่ใช้เป็นลอเร็มอิปซัมในปัจจุบันมาก่อนหน้านั้นแล้ว และน่าจะใช้เป็นข้อความแทนที่มาก่อนที่แผ่นเลทราเซต (Letraset) ที่พิมพ์ข้อความดังกล่าวจะทำให้ข้อความนี้เป็นที่ใช้งานทั่วไป
ต้นฉบับของข้อความ (โดยเน้นตัวหนาในส่วนที่ตัดเป็นลอเร็มอิปซัม) ปรากฏอยู่ในหนังสือเล่มที่ 1 ส่วนที่ 32-33 เลขหน้าขึ้นอยู่กับสำนักพิมพ์
ข้อความดังกล่าวไม่มีตัวอักษร K และ Z เพราะคำใดที่เป็นภาษากรีกจะใช้ตัวอักษรแบบละตินซึ่งไม่ใช้ตัวอักษรสองตัวนี้ นอกจากนี้ W ก็ไม่ปรากฏเพราะ W ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของอักษรโรมันคลาสสิก
คำแปล

ในหนังสือฉบับพิมพ์ชุด Loeb Classical Library (1914) H. Rackham ได้แปลข้อความไว้ดังนี้
ดูเพิ่ม

ETAOIN SHRDLU
แหล่งข้อมูลอื่น

The original De finibus bonorum et malorum (Book 1) from Cicero, on Latin WikiSource.
ส่วนกลางของกระดูกเรเดียส

| ส่วนกลางของกระดูกเรเดียส  (Body of radius) |
| --- | --- |
ภาพวาดกระดูกเรเดียสและกระดูกอัลนาข้างขวา ด้านบนเป็นส่วนต้น (ข้อศอก) และด้านล่างเป็นส่วนปลาย (ข้อมือ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: corpus radii
TA98: A02.4.05.006
TA2: 1215
FMA: 33782
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ส่วนกลางของกระดูกเรเดียส หรือ ตัวกระดูกเรเดียส (อังกฤษ: body of the radius; shaft of radius) มีลักษณะคล้ายปริซึมสามเหลี่ยมที่โค้งออกไปทางด้านข้างเล็กน้อย ด้านบนแคบกว่าด้านล่าง ประกอบด้วย 3 ขอบกระดูก และ 3 พื้นผิว
ขอบกระดูก

ขอบด้านฝ่ามือ (volar border) หรือ ขอบด้านหน้า (anterior border) (ละติน: margo volaris) เริ่มจากส่วนล่างของปุ่มนูนเรเดียสไปจนถึงส่วนหน้าของฐานของสไตลอยด์ โพรเซส (styloid process) ซึ่งอยู่ทางปลายกระดูก แบ่งระหว่างพื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) และพื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ส่วนด้านบนหนึ่งในสาม (upper third) มีลักษณะยื่นออกมาเป็นแนวเฉียง จึงเรียกว่า แนวเฉียงของกระดูกเรเดียส (oblique line of the radius) ซึ่งเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อปลายแขนสองมัด คือ กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม ซุเปอร์ฟิเชียลิส (Flexor digitalis superficialis) และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส ลองกัส (Flexor pollicis longus) ส่วนที่อยู่เหนือแนวเฉียงนี้เป็นจุดเกาะปลายของส่วนของกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ (supinator muscle) ตรงกลางหนึ่งในสาม (middle third) ของของด้านนี้มีลักษณะกลมและขอบไม่ชัดเจน ส่วนล่างหนึ่งในสี่ (lower fourth) เป็นส่วนยื่นเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ ควอดราตัส (Pronator quadratus muscle) และจุดเกาะของเอ็นดอร์ซัลคาร์ปัล (dorsal carpal ligament) และส่วนปลายของขอบด้านนี้เป็นปุ่มกระดูกขนาดเล็ก ซึ่งเป็นจุดเกาะปลายของเอ็นกล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิส (Brachioradialis muscle)
ขอบด้านหลัง (dorsal border หรือ posterior border) (ละติน: margo dorsalis) เริ่มจากด้านหลังของคอกระดูกเรเดียส ไปจนถึงส่วนหลังของฐานของสไตลอยด์ โพรเซส ขอบนี้แบ่งระหว่างพื้นผิวด้านหลัง (posterior surface) และพื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ด้านบนและด้านล่างของขอบนี้ไม่ชัดเจนนัก แต่ส่วนตรงกลางหนึ่งในสามนั้นชัดเจน
สัน หรือขอบด้านเยื่อระหว่างกระดูก (interosseuous border or crest) (ละติน: crista interossea) เริ่มจากด้านบนจากทางด้านหลังของปุ่มนูนเรเดียส ซึ่งขอบมีลักษณะกลมและไม่ชัดเจน แล้วไล่ลงมาทางด้านปลายกระดูกโดยขอบแหลมขึ้นเรื่อยๆ ตามแนวที่ลงมา จนถึงส่วนล่างซึ่งแบ่งออกเป็น 2 สันไปเป็นขอบด้านหน้า (anterior margin) และขอบด้านหลัง (posterior margin) ของรอยเว้าอัลนา (ulnar notch) ด้านหลังของสันทั้งสองมีส่วนล่างของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูกของปลายแขน (interosseous membrane) มายึดเกาะพื้นผิวรูปสามเหลี่ยมระหว่างสันทั้งสองเป็นจุดเกาะปลายของส่วนของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ ควอดราตัส (pronator quadratus muscle) สันนี้แบ่งระหว่างพื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) และพื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) และเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก เกิดเป็นการเชื่อมต่อของกระดูกรูปแบบหนึ่ง ที่เรียกว่าข้อต่อแบบซินเดสโมเซส (syndesmoses joint) ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของข้อต่อที่เคลื่อนไหวได้อย่างจำกัด
พื้นผิว

พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) หรือ พื้นผิวด้านหน้า (anterior surface) (ละติน: facies volaris) ส่วนด้านบนสามในสี่มีลักษณะเว้า เป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส ลองกัส (flexor pollicis longus muscle) ส่วนถัดมาด้านล่างมีลักษณะกว้างและแบน ให้จุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ ควอดราตัส (Pronator quadratus) สันยื่นออกมาจำกัดจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ ควอดราตัสให้อยู่ด้านล่าง และระหว่างสันนี้และขอบล่างของกระดูกเป็นพื้นผิวรูปสามเหลี่ยมขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นเรดิโอคาร์ปัลด้านฝ่ามือ (volar radiocarpal ligament) ที่บริเวณรอยต่อระหว่างด้านบนหนึ่งในสามและตรงกลางหนึ่งในสามของพื้นผิวด้านฝ่ามือมีช่องสารอาหาร (nutrient foramen) ซึ่งมีทิศเฉียงขึ้น
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface หรือ posterior surface) (ละติน: facies dorsalis) ส่วนบนหนึ่งในสามมีลักษณะนูนและเรียบ คลุมด้วยกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ (Supinator) ส่วนกลางมีลักษณะกว้าง เว้าเล็กน้อย ด้านบนมีจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และด้านล่างมีจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis muscle) และส่วนล่างหนึ่งมนสามมัลักษณะกว้าง นูน และคลุมด้วยเอ็นของกล้ามเนื้อซึ่งวิ่งลงมาตามลำดับในร่องบนปลายล่างของกระดูก
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) หรือ พื้นผิวด้านนอก (external surface) (ละติน: facies lateralis) มีลักษณะโค้งนูนตลอดพื้นผิว ส่วนบนประมาณหนึ่งในสามของพื้นผิวกระดูกด้านนี้จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ ขณะที่ส่วนกลางจะมีแนวสันขรุขระที่เป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ เทเรส ส่วนล่างมีลักษณะแคบ และคลุมด้วยเอ็นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (abductor pollicis longus) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (extensor pollicis brevis)
อัลเปสป็อยนีไน

จักรวรรดิโรมัน แสดงที่ตั้งของมณฑลอัลเปสป็อยนีไนระหว่างฝรั่งเศสกับอิตาลี
อัลเปสไกรไยแอ็ตป็อยนีไน (ละติน: Alpes Graiae et Poeninae) ในเวลาต่อมารู้จักกันในชื่อ อัลเปสอาแตร็กติอาไนแอ็ตวัลลิสป็อยนีนา (Alpes Atrectianae et Vallis Poenina) เป็นมณฑลขนาดเล็กของจักรวรรดิโรมัน อัลเปสป็อยนีไนเป็นหนึ่งในสามมณฑลทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ระหว่างกอลกับอิตาลี ประกอบด้วยบริเวณแคว้นวัลเลดาออสตาของอิตาลีและรัฐวาเลของสวิตเซอร์แลนด์ในปัจจุบัน ชนเผ่ากลุ่มที่มีอำนาจที่สุดในบริเวณนี้คือซาลัสซี ดินแดนของซาลัสซีถูกผนวกโดยจักรพรรดิเอากุสตุสในปี 15 ก่อนคริสต์ศักราช เมืองสำคัญที่สุดของมณฑลคือเอากุสตาไปรโตริอาซาลัสโซรูง (Augusta Praetoria Salassorum) หรืออาออสตาในปัจจุบัน
ชื่อ "ป็อยนีนุส" (Poeninus) คล้ายคลึงกับคำว่า "ป็อยนุส" (Poenus ในภาษาละตินหมายถึงชาวเมืองคาร์เทจ) ทำให้นักเขียนชาวโรมันอนุมานกันว่าฮันนิบาล ขุนพลคาร์เทจ เดินทัพข้ามบริเวณนี้ของเทือกเขาแอลป์ในการเดินทัพครั้งสำคัญในปีที่ 218 ก่อนคริสต์ศักราช โดยอาจจะใช้ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ดหรือช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ด แต่ลิวี นักประวัติศาสตร์โรมัน ให้คำอธิบายว่าอันที่จริงแล้วคำว่าป็อยนีนุสเพี้ยนมาจากคำว่า "เปนนีนุส" (Penninus) ซึ่งเป็นพระนามของเทพเจ้าที่ชนพื้นเมืองสักการะ ลิวีกล่าวต่อไปว่าเป็นสิ่งที่ยากที่จะเป็นไปได้ที่ฮันนิบาลจะข้ามเทือกเขาในช่วงเวลานั้นเพราะเป็นช่วงเวลาที่เข้าถึงไม่ได้
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมัน
| ด ค กมณฑลโรมันใน ค> ศ. 120 |
| --- | --- | --- |
|  อะเคีย  ไอกึปตุส  อาฟริกาโปรโกงซูลาริส  อัลเปสก็อตติไอ  อัลเปสมาริติไม  อัลเปสป็อยนีไน  อาราบิอาแปไตรอา  อาร์แมนิอา  อาซิอา  อัสซือริอา  บิทิเนียและพอนทัส  บริตันนิอา  แคปพะโดเชีย  ซิลิเชีย  คอร์ซิกาและซาร์ดิเนีย  เครตาและไซริเนกา  ไซปรัส  เดเชีย  ดัลเมเชีย  อิไพรัส  กาเลเชีย  กัลลิอาอากวีตานิอา  กัลลิอาแบ็ลกิกา  กัลลิอาลุกดูเนงซิส  กัลลิอานาร์โบเนงซิส  แกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แกร์มานิอาซูแปริออร์  ฮิสปานิอาไบติกา  ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส  อิตาลี  ยูเดีย  ลูซีตานิอา  ลิเชียและแพมฟิเลีย  มาซิโดเนีย  เมารีตานิอาไกซาริเองซิส  เมารีตานิอาติงกีตานา  เมโสโปเตเมีย  ม็อยซิอาอีงแฟริออร์  ม็อยซิอาซูแปริออร์  โนริกูง  ปันนอนิอาอีงแฟริออร์  ปันนอนิอาซูแปริออร์  ไรติอา  ซิกิลิอา  ซือริอา  เทรเชีย  |  อะเคีย  ไอกึปตุส  อาฟริกาโปรโกงซูลาริส  อัลเปสก็อตติไอ  อัลเปสมาริติไม  อัลเปสป็อยนีไน  อาราบิอาแปไตรอา  อาร์แมนิอา  อาซิอา  อัสซือริอา  บิทิเนียและพอนทัส  บริตันนิอา  แคปพะโดเชีย  ซิลิเชีย  คอร์ซิกาและซาร์ดิเนีย  เครตาและไซริเนกา  ไซปรัส  เดเชีย  ดัลเมเชีย  อิไพรัส  กาเลเชีย  กัลลิอาอากวีตานิอา  กัลลิอาแบ็ลกิกา  กัลลิอาลุกดูเนงซิส  กัลลิอานาร์โบเนงซิส  แกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แกร์มานิอาซูแปริออร์  ฮิสปานิอาไบติกา  ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส  อิตาลี  ยูเดีย  ลูซีตานิอา  ลิเชียและแพมฟิเลีย  มาซิโดเนีย  เมารีตานิอาไกซาริเองซิส  เมารีตานิอาติงกีตานา  เมโสโปเตเมีย  ม็อยซิอาอีงแฟริออร์  ม็อยซิอาซูแปริออร์  โนริกูง  ปันนอนิอาอีงแฟริออร์  ปันนอนิอาซูแปริออร์  ไรติอา  ซิกิลิอา  ซือริอา  เทรเชีย  |  |
อัลเปสมาริติไม

จักรวรรดิโรมัน แสดงที่ตั้งของมณฑลอัลเปสมาริติไม
อัลเปสมาริติไม (ละติน: Alpes Maritimae) เป็นมณฑลขนาดเล็กของจักรวรรดิโรมัน อัลเปสมาริติไมเป็นหนึ่งในสามมณฑลทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ระหว่างฝรั่งเศสกับอิตาลีปัจจุบัน ก่อตั้งขึ้นราวปี 14 ก่อนคริสต์ศักราช
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมัน
| ด ค กมณฑลโรมันใน ค> ศ. 120 |
| --- | --- | --- |
|  อะเคีย  ไอกึปตุส  อาฟริกาโปรโกงซูลาริส  อัลเปสก็อตติไอ  อัลเปสมาริติไม  อัลเปสป็อยนีไน  อาราบิอาแปไตรอา  อาร์แมนิอา  อาซิอา  อัสซือริอา  บิทิเนียและพอนทัส  บริตันนิอา  แคปพะโดเชีย  ซิลิเชีย  คอร์ซิกาและซาร์ดิเนีย  เครตาและไซริเนกา  ไซปรัส  เดเชีย  ดัลเมเชีย  อิไพรัส  กาเลเชีย  กัลลิอาอากวีตานิอา  กัลลิอาแบ็ลกิกา  กัลลิอาลุกดูเนงซิส  กัลลิอานาร์โบเนงซิส  แกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แกร์มานิอาซูแปริออร์  ฮิสปานิอาไบติกา  ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส  อิตาลี  ยูเดีย  ลูซีตานิอา  ลิเชียและแพมฟิเลีย  มาซิโดเนีย  เมารีตานิอาไกซาริเองซิส  เมารีตานิอาติงกีตานา  เมโสโปเตเมีย  ม็อยซิอาอีงแฟริออร์  ม็อยซิอาซูแปริออร์  โนริกูง  ปันนอนิอาอีงแฟริออร์  ปันนอนิอาซูแปริออร์  ไรติอา  ซิกิลิอา  ซือริอา  เทรเชีย  |  อะเคีย  ไอกึปตุส  อาฟริกาโปรโกงซูลาริส  อัลเปสก็อตติไอ  อัลเปสมาริติไม  อัลเปสป็อยนีไน  อาราบิอาแปไตรอา  อาร์แมนิอา  อาซิอา  อัสซือริอา  บิทิเนียและพอนทัส  บริตันนิอา  แคปพะโดเชีย  ซิลิเชีย  คอร์ซิกาและซาร์ดิเนีย  เครตาและไซริเนกา  ไซปรัส  เดเชีย  ดัลเมเชีย  อิไพรัส  กาเลเชีย  กัลลิอาอากวีตานิอา  กัลลิอาแบ็ลกิกา  กัลลิอาลุกดูเนงซิส  กัลลิอานาร์โบเนงซิส  แกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แกร์มานิอาซูแปริออร์  ฮิสปานิอาไบติกา  ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส  อิตาลี  ยูเดีย  ลูซีตานิอา  ลิเชียและแพมฟิเลีย  มาซิโดเนีย  เมารีตานิอาไกซาริเองซิส  เมารีตานิอาติงกีตานา  เมโสโปเตเมีย  ม็อยซิอาอีงแฟริออร์  ม็อยซิอาซูแปริออร์  โนริกูง  ปันนอนิอาอีงแฟริออร์  ปันนอนิอาซูแปริออร์  ไรติอา  ซิกิลิอา  ซือริอา  เทรเชีย  |  |
อูนไบควอเดียม

อูนไบควอเดียม (ละติน: Unbiquadium , อังกฤษ: Unbiquadium ) เป็นธาตุที่มีเลขอะตอมเท่ากับ 124 และมีสัญลักษณ์ Ubq
"อูนไบควอเดียม" เป็นชื่อชั่วคราวในระบบ IUPAC 
และมีชื่อชั่วคราวอีกชื่อตามพยากรณ์ของดมีตรี เมนเดเลเยฟว่า "เอกา-ยูเรเนียม" (eka-uranium) 
อูนไบควอเดียมเป็นธาตุในหมู่ซูเปอร์แอกทิไนด์
อ็อปปิดูง

อ็อปปิดูง (ละติน: Oppidvm) หมายถึงที่ตั้งถิ่นฐานหลักในบริเวณเขตบริหารของโรมันโบราณ เป็นคำที่แผลงมาจากภาษาละตินก่อนหน้านั้น ob-pedum หมายถึง "สถานที่ที่มีสิ่งล้อมรอบ" ที่อาจจะมาจากตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม *pedóm- ที่แปลว่า "ที่ที่มีผู้อยู่" หรือ "รอยเท้า"
อาราบิอาแปไตรอา

จักรวรรดิโรมันในรัชสมัยจักรพรรดิฮาดริอานุส (ปกครอง ค.ศ. 117–138) แสดงมณฑลอาราบิอาแปไตรอา (จอร์แดน, ตะวันตกเฉียงเหนือของซาอุดีอาระเบีย, ไซนาย) กองทหารโรมันหนึ่งกองถูกส่งไปรักษาบริเวณนั้นใน ค.ศ. 125
อาราบิอาแปไตรอา (ละติน: Arabia Petraea) เป็นหนึ่งในมณฑลชายแดนของจักรวรรดิโรมันที่เริ่มก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 2 มณฑลอาราบิอาแปไตรอาประกอบด้วยราชอาณาจักรแนบาเทียในจอร์แดนปัจจุบัน ทางตอนใต้ของซีเรีย คาบสมุทรไซนาย และทางตะวันตกเฉียงเหนือของซาอุดีอาระเบีย โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เปตรา เขตแดนทางตอนเหนือติดกับมณฑลซีเรีย ทางตะวันตกติดกับมณฑลยูเดียและมณฑลอียิปต์
อาราบิอาแปไตรอาถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิโรมันในสมัยจักรพรรดิตรายานุสเช่นเดียวกับมณฑลชายแดนตะวันออกอื่น ๆ แต่ยังคงเป็นของจักรวรรดิโรมัน แต่ยังคงอยู่ในอำนาจโรมันหลังรัชสมัยของจักรพรรดิตรายานุส ซึ่งต่างจากอาร์มีเนีย เมโสโปเตเมีย และอัสซีเรีย พรมแดนที่เป็นทะเลทรายทางมณฑลนี้เรียกว่าพรมแดนอาหรับ (Limes Arabicus)
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมัน
| ด ค กมณฑลโรมันใน ค> ศ. 120 |
| --- | --- | --- |
|  อะเคีย  ไอกึปตุส  อาฟริกาโปรโกงซูลาริส  อัลเปสก็อตติไอ  อัลเปสมาริติไม  อัลเปสป็อยนีไน  อาราบิอาแปไตรอา  อาร์แมนิอา  อาซิอา  อัสซือริอา  บิทิเนียและพอนทัส  บริตันนิอา  แคปพะโดเชีย  ซิลิเชีย  คอร์ซิกาและซาร์ดิเนีย  เครตาและไซริเนกา  ไซปรัส  เดเชีย  ดัลเมเชีย  อิไพรัส  กาเลเชีย  กัลลิอาอากวีตานิอา  กัลลิอาแบ็ลกิกา  กัลลิอาลุกดูเนงซิส  กัลลิอานาร์โบเนงซิส  แกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แกร์มานิอาซูแปริออร์  ฮิสปานิอาไบติกา  ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส  อิตาลี  ยูเดีย  ลูซีตานิอา  ลิเชียและแพมฟิเลีย  มาซิโดเนีย  เมารีตานิอาไกซาริเองซิส  เมารีตานิอาติงกีตานา  เมโสโปเตเมีย  ม็อยซิอาอีงแฟริออร์  ม็อยซิอาซูแปริออร์  โนริกูง  ปันนอนิอาอีงแฟริออร์  ปันนอนิอาซูแปริออร์  ไรติอา  ซิกิลิอา  ซือริอา  เทรเชีย  |  อะเคีย  ไอกึปตุส  อาฟริกาโปรโกงซูลาริส  อัลเปสก็อตติไอ  อัลเปสมาริติไม  อัลเปสป็อยนีไน  อาราบิอาแปไตรอา  อาร์แมนิอา  อาซิอา  อัสซือริอา  บิทิเนียและพอนทัส  บริตันนิอา  แคปพะโดเชีย  ซิลิเชีย  คอร์ซิกาและซาร์ดิเนีย  เครตาและไซริเนกา  ไซปรัส  เดเชีย  ดัลเมเชีย  อิไพรัส  กาเลเชีย  กัลลิอาอากวีตานิอา  กัลลิอาแบ็ลกิกา  กัลลิอาลุกดูเนงซิส  กัลลิอานาร์โบเนงซิส  แกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แกร์มานิอาซูแปริออร์  ฮิสปานิอาไบติกา  ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส  อิตาลี  ยูเดีย  ลูซีตานิอา  ลิเชียและแพมฟิเลีย  มาซิโดเนีย  เมารีตานิอาไกซาริเองซิส  เมารีตานิอาติงกีตานา  เมโสโปเตเมีย  ม็อยซิอาอีงแฟริออร์  ม็อยซิอาซูแปริออร์  โนริกูง  ปันนอนิอาอีงแฟริออร์  ปันนอนิอาซูแปริออร์  ไรติอา  ซิกิลิอา  ซือริอา  เทรเชีย  |  |
ฮิปโปแคมปัส (แก้ความกำกวม)

ฮิปโปแคมปัส (อังกฤษ: Hippocampus) อาจหมายถึง
ฮิปโปแคมปัส ส่วนหนึ่งของสมองซึ่งมีหน้าที่สำคัญเกี่ยวกับการสร้างความจำใหม่ นักกายวิภาคศาสตร์สมัยก่อนตั้งชื่อนี้เพราะโครงสร้างคล้ายตัวฮิปโปแคมปัสที่มีหางม้วนในเทพปกรณัมกรีก
ฮิปโปแคมปัส (เทพปกรณัมกรีก) (ละติน: hippocampus; อังกฤษ: hippocamp) ม้าทะเลในเทพปกรณัม
ชื่อสกุลของม้าน้ำ
มหาวิหารนักบุญเปโตร

| มหาวิหารนักบุญเปโตร |
| --- | --- |
มหาวิหารนักบุญเปโตรในพระสันตะปาปา
เบื้องหน้าของมหาวิหารนักบุญเปโตร
th
 41°54′08″N 12°27′12″E﻿ / ﻿41.90222°N 12.45333°E﻿ / 41.90222; 12.45333
ที่ตั้ง: นครรัฐวาติกัน
ประเทศ:  นครรัฐวาติกัน
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: St. Peter's Basilica
ประวัติ
สถานะ: มหาวิหารเอกในสันตะปาปา
อุทิศแก่: นักบุญเปโตร
เสกเมื่อ: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1626
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: โดนาโต บรามันเต อันโตนีโอ ดา ซันกัลโล มีเกลันเจโล จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา จาโคโม เดลลา พอร์ตา การ์โล มาแดร์โน จัน โลเรนโซ แบร์นีนี การ์โล ฟอนตานา
รูปแบบสถาปัตย์: เรอแนซ็องส์  และ บาโรก
งานฐานราก: 18 เมษายน ค.ศ. 1506
แล้วเสร็จ: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1626 (1626-11-18)
โครงสร้าง
อาคารยาว: 730 ฟุต (220 เมตร)
อาคารกว้าง: 500 ฟุต (150 เมตร)
ความสูงอาคาร: 448.1 ฟุต (136.6 เมตร)
เนฟสูง: 151.5 ฟุต (46.2 เมตร)
โดมกว้าง (ภายนอก): 137.7 ฟุต (42.0 เมตร)
โดมกว้าง (ภายใน): 136.1 ฟุต (41.5 เมตร)
การปกครอง
มุขมณฑล: มุขมณฑลโรม
นักบวช
หัวหน้าบาทหลวง: Angelo Comastri

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: นครวาติกัน
ประเภท: มรดกโลกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์: i, ii, iv, vi
ขึ้นเมื่อ: 1984 (วาระที่ 8)
เลขอ้างอิง: 286
รัฐภาคี: สันตะสำนัก
ภูมิภาค: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
 
 
มหาวิหารนักบุญเปโตร (อังกฤษ: Basilica of Saint Peter, ละติน: Basilica Sancti Petri) รู้จักกันโดยชาวอิตาลีว่า Basilica di San Pietro in Vaticano หรือเรียกกันสั้น ๆ ว่าเซนต์ปีเตอร์สบาซิลิกา (Saint Peter's Basilica) เป็นมหาวิหารเอกหนึ่งในสี่แห่งในกรุงโรม นครรัฐวาติกัน (อีกสามมหาวิหาร คือ มหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร และมหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง)
ประวัติ

มหาวิหารนักบุญเปโตรเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่และสำคัญที่สุดในนครรัฐวาติกันสร้างทับวิหารเดิมที่ชื่อเดียวกัน โดมของมหาวิหารสูงโดดเด่นสามารถเห็นได้แต่ไกลในตัวเมืองโรม โบสถ์นี้ตั้งอยู่ในเนื้อที่ประมาณ 2.3 เฮกตาร์ สามารถจุคนได้กว่า 60,000 คน เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดที่หนึ่งในคริสตจักรโรมันคาทอลิก ที่ตั้งโบสถ์เชื่อกันว่าเป็นที่ฝังร่างของนักบุญซีโมนเปโตรซึ่งเป็นหนึ่งในอัครทูตของพระเยซู คริสตจักรถือว่านักบุญเปโตรเป็นบิชอปองค์แรกของแอนติออก ต่อมาก็ได้สถาปนาขึ้นเป็นพระสันตะปาปาองค์แรกของโรม เพราะนิกายโรมันคาทอลิกเชื่อกันว่าร่างของนักบุญเปโตรถูกฝังไว้ที่นี่ จึงเป็นประเพณีกันต่อมาว่าพระสันตะปาปาหลายองค์ก็ฝังไว้ที่นี้
ตัวมหาวิหารปัจจุบันเริ่มสร้างเมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1506 บนโบสถ์แบบคอนสแตนติน และเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1626
แต่เดิมนั้นมหาวิหารนักบุญเปโตรมิได้เป็นสถานที่พำนักประจำตำแหน่งของพระสันตะปาปาเช่นปัจจุบันนี้ (สถานที่ประจำตำแหน่งของสันตะปาปาเดิมอยู่ที่มหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน) ถึงกระนั้นก็ยังถือกันว่าเป็นโบสถ์สำคัญแห่งหนึ่ง เพราะโบสถ์ตั้งอยู่ในตัวนครรัฐวาติกันเอง และมีเนื้อที่มาก การทำพิธีต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับพระสันตะปาปาก็จะมาทำกันที่นี่ นอกจากนั้นก็ยังมีธรรมาสน์นักบุญเปโตร ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นบัลลังก์ของนักบุญเปโตรเองเมื่อดำรงตำแหน่งเป็นสันตะปาปาที่นี่ แต่ปัจจุบันนี้เก้าอี้นี้ไม่ได้ใช้เป็นบัลลังก์บิชอปอีกแล้ว แต่ยังเก็บไว้ไต้ฐานแท่นบูชาที่ออกแบบโดยจัน โลเรนโซ แบร์นีนี
มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม

มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิมเป็นโบสถ์ที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ซึ่งมีรูปทรงแบบบาซิลิกา พอมาถึงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาก็อยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมากเพราะพระสันตะปาปาย้ายที่พำนักไปอยู่ที่เมืองอาวีญง ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1309 - 1377 (เรียกว่าอาวีญงปาปาซี) การตัดสินใจสร้างมหาวิหารใหม่ก็เพื่อจะได้สร้างมหาวิหารที่ใหม่กว่าและใหญ่กว่าเดิมมากได้สะดวก การใช้ชื่อมหาวิหารนักบุญเปโตรเดิมก็ใช้มาตั้งแต่เมื่อสร้างมหาวิหารปัจจุบัน เพี่อเป็นการแสดงถึงความแตกต่างระหว่างสิ่งก่อสร้างปัจจุบันและสิ่งก่อสร้างเดิม
ที่ฝังศพนักบุญเปโตร

เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1950 ระหว่างการออกอากาศทางวิทยุสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 ประกาศว่าได้มีการค้นพบที่ฝังศพนักบุญเปโตร หลังจากที่นักโบราณคดีใช้เวลา 10 ปีศึกษาขุดค้นห้องใต้ดิน (crypt) ภายในมหาวิหาร
ที่ฝังศพอื่น ๆ

ภายในมหาวิหารมีที่ฝังศพกว่าร้อยที่ บางที่อยู่ภายในถ้ำวาติกัน (Vatican grotto) ซึ่งอยู่ภายใต้มหาวิหาร ภายในถ้ำมีพระสันตะปาปาฝังไว้ 91 องค์ บุคคลสำคัญที่ฝังภายในมหาวิหารก็มี
นักบุญอิกเนเชียสแห่งแอนติออก (St. Ignatius of Antioch)
จักรพรรดิออทโทที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
โจวันนี ปีแอร์ลุยจี ดา ปาเลสตรีนา (Giovanni Pierluigi da Palestrina) - คีตกวี
เจมส์ ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด สจวต (James Francis Edward Stuart) และโอรสอีกสององค์ ผู้หนีภัยจากอังกฤษ
ชาลส์ เอ็ดเวิร์ด สจวต (Charles Edward Stuart) - โอรสของเจมส์ ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด สจวต
เฮนรี เบเนดิกต์ สจวต (Henry Benedict Stuart) - โอรสของเจมส์ ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด สจวต
สมเด็จพระราชินีนาถคริสตีนาแห่งสวีเดน (Christina of Sweden) ผู้สละราชสมบัติเพื่อเปลี่ยนมานับถือนิกายคาทอลิก
หินอ่อนจากโคลอสเซียม

เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5 เริ่มสร้างมหาวิหาร พระองค์สั่งซื้อหิน 2,522 เล่มเกวียนจาก โคลอสเซียมที่อยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรม เงินที่ซื้อหินเอามาจากสมบัติที่ขนมาจากเยรูซาเลมเมื่อเยรูซาเลมเสียเมือง และจากการทำลายโบสถ์โดยนายพลของจักรพรรดิเวสปาเชียน (Vespasian) ผู้ที่ต่อมาได้เป็นจักรพรรดิไททัส (Titus) เมื่อ ค.ศ. 70
ข้อมูลเพิ่มเติม

แผนผังมหาวิหาร
มหาวิหารเอก
นครรัฐวาติกัน
สถาปัตยกรรมบาโรก
สถาปัตยกรรมมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

saintpetersbasilica.org
Fullscreen Virtual Tour by Virtualsweden เก็บถาวร 2008-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
12.455138&spn=0.004081, 0.007298&t=h&hl=en ภาพถ่ายจากดาวเทียมของมหาวิหารนักบุญเปโตรใน Google Maps
St Peter’s Basilica and St Peter’s Tomb
ภาพ

ด้านหน้า
มองจากด้านบนลงมาบริเวณที่ทำพิธี
หลังคาซุ้มและโดม
โดม
แท่นบูชาเอก
"Cathedra Petri" และ "Gloria" โดย เบร์นินี
โถงทางเข้าโบสถ์คริสต์มีสามประตู
ซุ้ม โดย เบร์นีนี
ปีเอตะ โดยมีเกลันเจโล
| ด ค กมหาวิหารในพระสันตะปาปา |
| --- | --- |
มหาวิหารเอก:  อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน  มหาวิหารนักบุญเปโตร  มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร  มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง 
มหาวิหารรอง:  มหาวิหารซันลอเรนโซนอกกำแพง  มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี  มหาวิหารซันตามาเรียแห่งอัสซีซี 
มหาวิหารนักบุญเปโตร จากภาพเขียนโดยวิวีอาโน โกดัซซี (Viviano Codazzi) เมื่อ ค.ศ. 1630 หอสองหอที่เห็นในภาพถูกรี้อภายหลัง
วัดพระแม่สกลสงเคราะห์

| วัดพระแม่สกลสงเคราะห์ |
| --- | --- |
The Blessed Virgin Mary The Mediatrix of all Graces Church

ที่ตั้ง: เลขที่179 หมู่5  ต.โสนลอย อ.บางบัวทอง นนทบุรี 11110
ประเทศ:  ประเทศไทย
นิกาย: โรมันคาทอลิก
การปกครอง
มุขมณฑล: มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ
วัดพระแม่สกลสงเคราะห์ (ละติน: Beata Maria Virginis Omnis Gratiae Mediatricis; อังกฤษ: The Blessed Virgin Mary The Mediatrix of all Graces Church) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิก ขนาดใหญ่ที่สุดในเขตอำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 179 หมู่ 5 ตำบลโสนลอย บนที่ดินบริเวณหลังตลาดสดเทศบาลเมืองบางบัวทอง ริมคลองขุนพระพิมลราชา ใกล้กับถนนกาญจนาภิเษก มีพิธีเสกวัดเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927 (พ.ศ. 2470) โดยมีการจัดสร้างอาคารวัดขึ้นใหม่อีก 2 ครั้ง ในรอบ 65 ปี ทั้งนี้ วัดพระแม่สกลสงเคราะห์หลังปัจจุบัน มีพิธีเสกเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ปัจจุบัน (ตั้งแต่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2009) มีคุณพ่อยอห์น บัปติสตา บุญเสริม เนื่องพลี ดำรงตำแหน่งอธิการโบสถ์
รายนามอธิการโบสถ์

คุณพ่อบรัวซาร์ (ค.ศ. 1924-ค.ศ. 1926)
คุณพ่อตาปี (ค.ศ. 1926-ค.ศ. 1940)
คุณพ่อหลุยส์ สง่า สังขรัตน์ (ค.ศ. 1940-ค.ศ. 1945)
คุณพ่อปอล สวัสดิ์ กฤษเจริญ (ค.ศ. 1945-ค.ศ. 1946)
คุณพ่อวิกเตอร์ ลาร์เก (มกราคม-มิถุนายน ค.ศ. 1947)
คุณพ่อยอห์น บัปติสตา กิมฮั้ง แซ่เล้า (ค.ศ. 1947-ค.ศ. 1965)
คุณพ่อกาเบรียล โรเชอโร (ค.ศ.1965-ค.ศ. 1970)
คุณพ่อมิกาแอล อดุลย์ คูรัตน์ (ค.ศ. 1971-ค.ศ. 1973)
คุณพ่อยอแซฟ วิจิตร ลิขิตธรรม (ค.ศ. 1973-ค.ศ. 1976)
คุณพ่อเปโตร สานิจ สถะวีระวงส์ (ค.ศ. 1976-ค.ศ. 1979)
คุณพ่อปอล ถาวร กิจสกุล (ค.ศ. 1979-ค.ศ. 1981)
คุณพ่อยอแซฟ บรรจบ โสภณ (ค.ศ. 1981-ค.ศ. 1986)
คุณพ่อยอห์น ไพริน เกิดสมุทร (ค.ศ. 1986-ค.ศ. 1987)
คุณพ่อเปโตร สุรสิทธิ์ ชุ่มศรีพันธุ์ (ค.ศ. 1987-ค.ศ. 1991)
คุณพ่อยอแซฟ ทวีศักดิ์ กิจเจริญ (ค.ศ. 1991-ค.ศ. 1996)
คุณพ่อยอห์น วิชชุกรณ์ เกตุภาพ (ค.ศ. 1996-ค.ศ. 1999)
คุณพ่อยอห์น สุเทพ พงษ์วิรัชไชย (ค.ศ. 1999-ค.ศ. 2004)
คุณพ่อเปาโล พจนารถ นิรมลทินวงศ์ (ค.ศ. 2004-ค.ศ. 2009)
คุณพ่อยอห์น บัปติสตา บุญเสริม เนื่องพลี (ค.ศ. 2009-ค.ศ.2014)
บาทหลวงบัณฑิตย์  ประจงกิจ (ค.ศ.2014-ปัจจุบัน)
ดูเพิ่ม

โรงเรียนพระแม่สกลสงเคราะห์
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลทั่วไป วัดพระแม่สกลสงเคราะห์ บางบัวทอง จากเว็บไซต์ อัครสังฆมณฑลคาทอลิกกรุงเทพฯ
ประวัติ วัดพระแม่สกลสงเคราะห์ บางบัวทอง เก็บถาวร 2010-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บเพจ หอจดหมายเหตุ อัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ
ตราสัญลักษณ์ของโรงเรียนฯ ในปัจจุบัน
อูนเฮกซ์เซปเทียม

อูนเฮกซ์เซปเทียม (ละติน: Unhexseptium) เป็นธาตุที่มีเลขอะตอมเท่ากับ 167 และมีสัญลักษณ์ Uhs
"อูนเฮกซ์เซปเทียม" เป็นชื่อชั่วคราวในระบบ IUPAC 
และมีชื่อชั่วคราวอีกชื่อตามพยากรณ์ของดมีตรี เมนเดเลเยฟว่า "เอกา-นิโฮเนียม" (eka-nihonium) 
อูนเฮกซ์เซปเทียมเป็นธาตุในหมู่โลหะหลังทรานซิชัน
ธาตุนี้ยังไม่ถูกค้นพบ