stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เก้าอี้ไฟฟ้า

เก้าอี้ไฟฟ้าที่เรือนจำรัฐฟลอริดา
การประหารชีวิตด้วยเก้าอี้ไฟฟ้า เป็นโทษประหารชีวิตที่มีต้นกำเนิดในประเทศสหรัฐ นักโทษจะถูกผูกติดกับเก้าอี้สร้างพิเศษสำหรับให้กระแสไฟฟ้าไหลผ่านอิเล็กโทรดที่ติดกับศีรษะและขานักโทษจนเสียชีวิต วิธีนี้ริเริ่มโดยอัลเฟรด พี. เซาท์วิก ทันตแพทย์จากเมืองบัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก ผู้ใช้เวลาพัฒนาตลอดคริสต์ทศวรรษ 1880 เพื่อแทนที่การประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ การประหารชีวิตด้วยเก้าอี้ไฟฟ้าเริ่มใช้ครั้งแรกในค.ศ. 1890 และใช้ต่อมาในสหรัฐจนถึงปัจจุบัน เดิมเชื่อว่านักโทษเสียชีวิตด้วยภาวะสมองเสียหายจากกระแสไฟฟ้า แต่ในค.ศ. 1899 พบว่าการเสียชีวิตหลักมาจากภาวะเว็นทริคูลาร์ ฟิบริลเลชันจนนำไปสู่หัวใจหยุดเต้นในที่สุด
แม้ว่าเก้าอี้ไฟฟ้าจะเป็นสัญลักษณ์ของโทษประหารชีวิตในสหรัฐมาอย่างยาวนาน แต่วิธีนี้ถูกใช้น้อยลงเมื่อการฉีดยาให้ตายซึ่งเชื่อว่ามีมนุษยธรรมมากกว่าเข้ามาแทนที่ บางรัฐยังคงเก้าอี้ไฟฟ้าไว้เป็นอีกทางเลือกสำหรับนักโทษที่ปฏิเสธวิธีฉีดยา ยกเว้นรัฐเทนเนสซีและรัฐเซาท์แคโรไลนาที่ใช้วิธีนี้หากวิธีฉีดยาไม่พร้อม ในค.ศ. 2021 รัฐแอละแบมาและรัฐฟลอริดาให้การฉีดยาเป็นวิธีประหารชีวิตหลักแต่ยังคงใช้เก้าอี้ไฟฟ้าเป็นวิธีรองในกรณีที่นักโทษร้องขอ ด้านรัฐเคนตักกีเลิกใช้เก้าอี้ไฟฟ้า ยกเว้นผู้ถูกตัดสินประหารชีวิตก่อนวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1998 หรือนักโทษที่เลือกวิธีนี้ ขณะที่ในกรณีอื่นจะใช้วิธีฉีดยาแทน นอกจากนี้เก้าอี้ไฟฟ้ายังใช้เป็นวิธีประหารชีวิตหากศาลตัดสินว่าวิธีฉีดยาไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ เช่นเดียวกับรัฐอาร์คันซอ รัฐมิสซิสซิปปีและรัฐโอคลาโฮมา
วันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 ศาลสูงสุดเนแบรสกามีคำวินิจฉัยว่าการประหารชีวิตด้วยเก้าอี้ไฟฟ้านั้นเป็น "การลงโทษที่โหดร้ายและผิดธรรมดา" ภายใต้รัฐธรรมนูญ ส่งผลให้รัฐเนแบรสกาเลิกใช้วิธีนี้ ซึ่งเนแบรสกาเป็นรัฐสุดท้ายที่ใช้เก้าอี้ไฟฟ้าเป็นวิธีการเดียวในการประหารชีวิต
ฮาบิบ เทียม

ฮาบิบ เทียม (21 มกราคม ค.ศ. 1933 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 2017) เป็นนักการเมืองชาวเซเนกัล เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีประเทศเซเนกัล 2 ช่วงคือ 1 มกราคม ค.ศ. 1981 จนถึงวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1983 และตั้งแต่วันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1991 จนถึงวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1998
นอกจากนี้ยังเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรเซนเนกัล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 จนถึงปี ค.ศ. 1984
แหล่งข้อมูลอื่น

National Assembly profile เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
อากิระ ซูซูกิ

| อากิระ ซูซูกิ |
| --- | --- |
ซูซูกิใน พ.ศ. 2553
เกิด: 12 กันยายน พ.ศ. 2473 (94 ปี) มูกาวะ จังหวัดฮกไกโด (กิ่งจังหวัดอิบูริ) ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยฮกไกโด
มีชื่อเสียงจาก: ปฏิกิริยาซูซูกิ
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาเคมี (พ.ศ. 2553) บุคคลทรงคุณค่าด้านวัฒนธรรม (พ.ศ. 2553) เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัฒนธรรม (พ.ศ. 2553)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยฮกไกโด มหาวิทยาลัยเพอร์ดู มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์โอกายามะ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และศิลปะคูราชิกิ
มีอิทธิพลต่อ: เฮอร์เบิร์ต ชาลส์ บราวน์
 
อากิระ ซูซูกิ (ญี่ปุ่น: 鈴木 章; โรมาจิ: Suzuki Akira) เป็นนักเคมีชาวญี่ปุ่นซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน พ.ศ. 2553 เขาค้นพบและตีพิมพ์ปฏิกิริยาซูซูกิ ซึ่งเป็นปฏิกิริยาในเคมีอินทรีย์ระหว่างกรดโบโรนิกที่มีหมู่แอริลหรือไวนิลกับแอริลหรือไวนิลเฮไลด์โดยใช้สารประกอบโคออร์ดิเนชันของแพลเลเดียมเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเมื่อ พ.ศ. 2522
วัยเด็กและการศึกษา

ซูซูกิเกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2473 ที่เมืองมูกาวะ กิ่งจังหวัดอิบูริ จังหวัดฮกไกโด บิดาของซูซูกิเสียชีวิตตั้งแต่ซูซูกิยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เขาเข้าศึกษาวิชาเคมีที่มหาวิทยาลัยฮกไกโดจนจบระดับปริญญาเอกและทำงานเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ในสถาบันเดียวกัน ในวัยเด็กซูซูกิสนใจคณิตศาสตร์มากกว่า แต่ความสนใจของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้อ่านตำราเคมีอินทรีย์สองเล่มได้แก่ Textbook of Organic Chemistry โดยหลุยส์ ฟีเซอร์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและ Hydroboration โดยเฮอร์เบิร์ต ซี. บราวน์จากมหาวิทยาลัยเพอร์ดู
งานวิชาการ

ซูซูกิเข้าทำงานวิจัยหลังปริญญาเอกตั้งแต่ พ.ศ. 2506 ถึง 2508 กับเฮอร์เบิร์ต ซี. บราวน์ที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดูก่อนจะกลับมาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยฮกไกโด ที่มหาวิทยาลัยฮกไกโด ซูซูกิได้นำประสบการณ์จากมหาวิทยาลัยเพอร์ดูมาใช้ศึกษาปฏิกิริยาควบแน่นร่วมกับผู้ช่วยได้แก่โนริโอะ มิยาอูระ (ญี่ปุ่น: 宮浦憲夫; โรมาจิ: Miyaura Norio) และนำไปสู่การค้นพบปฏิกิริยาซูซูกิใน พ.ศ. 2522 ข้อได้เปรียบของปฏิกิริยานี้คือกรดโบโรนิกเสถียรในน้ำและอากาศ ทำให้ใช้งานได้ง่ายกว่าปฏิกิริยาควบแน่นแบบอื่น ๆ  กลไกการเกิดปฏิกิริยาซูซูกิแสดงด้านล่าง
ซูซูกิลาออกจากมหาวิทยาลัยฮกไกโดเมื่อ พ.ศ. 2537 ก่อนจะไปทำงานมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์โอกายามะจนถึง พ.ศ. 2538 แล้วย้ายไปที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และศิลปะคูราชิกิจนถึง พ.ศ. 2542 (ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ในจังหวัดโอกายามะ) และยังได้เป็นศาสตราจารย์รับเชิญที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดูใน พ.ศ. 2544 และมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวันใน พ.ศ. 2545
ซูซูกิได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีร่วมกับริชาร์ด เฮ็กและเออิจิ เนงิชิเมื่อ พ.ศ. 2553
มุมมอง

ซูซูกิมองว่าเคมีมักถูกมองเป็นตัวร้ายที่ก่อมลพิษ แต่ในความเป็นจริงแล้วเคมีเป็นวิชาที่สำคัญที่ทำให้ชีวิตในปัจจุบันสะดวกสบาย เขามองว่ากระบวนการผลิตสารเคมีที่ไม่เป็นอันตรายต่อสิ่งแวดล้อมเป็นสิ่งสำคัญ โดยในบทสัมภาษณ์ในนิตยสารยูเนสโกคูเรียร์ใน พ.ศ. 2554 เนื่องในโอกาสปีสากลแห่งเคมี ซูซูกิกล่าวว่า：
"Today some people see chemistry just as a polluting industry, but that is a mistake......Without it, productivity would drop and we could not enjoy the life we know today. If there is pollution, it is because we are releasing harmful substances. Obviously, we have to adapt treatment and management regimes and work to develop chemical substances and manufacturing processes that respect the environment."
ครั้งหนึ่งเมื่อนักศึกษาชาวแคนาดาเชื้อสายจีนคนหนึ่งถามว่าทำอย่างไรจึงจะเป็นนักเคมีที่ดีได้ ซูซูกิตอบว่าสิ่งสำคัญคือต้องมองทะลุสิ่งที่มองเห็นภายนอกเพื่อค้นพบใจความสำคัญข้างใน
ซูซูกิไม่จดสิทธิบัตรปฏิกิริยาของเขาเนื่องจากเขาคิดว่างานวิจัยของเขาได้รับทุนสนับสนุนจากภาครัฐ ทำให้เทคโนโลยีนี้เผยแพร่ไปสู่วงกว้าง จนถึงปัจจุบัน สิทธิบัตรและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับปฏิกิริยาซูซูกิมีมากกว่า 6,000 ฉบับ
(จากซ้าย) ซูซูกิ เนงิชิ และเฮ็ก
Suzuki Coupling Full Mechanism 2
เขาสามแก้ว

แผนที่เขาสามแก้ว
เขาสามแก้ว เป็นแหล่งโบราณคดีตั้งอยู่ในตำบลนาชะอัง อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร
ปรากฏหลักฐานการตั้งถิ่นฐานของชุมชนโบราณสมัยแรกที่เริ่มรับอารยธรรมจากดินแดนโพ้นทะเล จากการหาค่าอายุด้วยวิธี C-14 จากถ่านที่ได้จากการขุดค้นพบว่าแหล่งโบราณคดีแห่งนี้มีการอยู่อาศัยเริ่มตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 2 และเจริญในช่วงราวพุทธศตวรรษที่ 5–10
ลักษณะของชุมชนจัดเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยและสถานีการค้า (มีแม่น้ำท่าตะเภาไหลผ่านทางทิศตะวันตกของแหล่งโบราณคดีไหลลงสู่ทะเล) โดยเป็นชุมชนที่มีการแหล่งผลิตอุตสาหกรรมเหล็ก อุตสาหกรรมแก้วและหิน มีการสร้างกำแพงดินล้อมรอบชุมชน มีการสร้างคูน้ำหรือทางระบายน้ำ มีการจัดแบ่งพื้นที่อุตสาหกรรมไว้นอกเขตชุมชน
จากการสำรวจและขุดค้นโดยกองโบราณคดี กรมศิลปากร เมื่อ พ.ศ. 2525 ได้พบหลักฐานสำคัญได้แก่กลองมโหระทึกสำริดหุ่นจำลองรูปคน สัตว์ (ช้าง ม้า กวาง) สำริด เครื่องมือเหล็กรูปหอก ใบข้าว รูปขวานขวานหิน ขัดแท่นหินบด มีลายสลักรูปทอนส่วนสถูปและธรรมจักร ลูกปัดและกำไลทำจากหินและแก้ว เครื่องทองรูปพรรณและแผ่นทอง ลูกปัดคาร์เนเลี่ยนแกะสลักอักษรโบราณ จากการรขุดค้นทำวิเคราะห์ได้ว่าบริเวณพื้นที่เขาสามแก้วเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของกลุ่มคน 2 ช่วงสมัยคือ สมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ และสมัยประวัติศาสตร์ร่วมสมัยรัตนโกสินทร์
ฮาบิกิโนะ

ฮาบิกิโนะ (ญี่ปุ่น: 羽曳野市; โรมาจิ: Habikino-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 26.45 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 107,057 คน และมีความหนาแน่นของประชากรอยู่ที่ 4,048 คนต่อตารางกิโลเมตร
นครฮาบิกิโนะก่อตั้งขึ้นในฐานะเทศบาลนครเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1959 เป็นเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องผลิตภัณฑ์จากองุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เก้าเอี้ยงจินเก็ง

เก้าเอี้ยงจินเก็ง (จีนตัวย่อ: 九阳真经; จีนตัวเต็ม: 九陽真經; พินอิน: Jiǔ Yáng Zhēn Jīng จิ่วหยางเจินจิง) เป็นวิชาฝีมือในนิยายกำลังภายในของกิมย้งเรื่อง มังกรหยก ภาค 2 และ ดาบมังกรหยก โดยปรากฏในเรื่อง มังกรหยกภาค 2 ในตอนท้ายเรื่อง นอกจากนี้ยังพบเห็นได้มากมายในนิยายกำลังภายในเก่า ๆ หลายเรื่อง จนยากจะแยกแยะว่าใครเป็นต้นกำเนิดให้วิชานี้ โดยมีคำเล่าลือว่าวิชานี้เป็นของท่านฮุ่ยเคอที่ได้รับสืบทอดมาจากปรมาจารย์ตั๊กม้อ ซึ่งจะจริงเท็จขนาดไหนยังมิอาจพิสูจน์ได้
การปรากฏ

จากนิยายดาบมังกรหยก วิชาในคัมภีร์เก้าเอี้ยงปรากฏครั้งแรกในตอนที่เอี้ยก้วย เซียวเล้งนึ้ง และก๊วยเซียงไปเที่ยวเล่นบนเขาฮั้วซัว บังเอิญพบเจอกับเซียวเซียงจือ กับ อีเคอซี ที่แอบเข้าไปลักลอบเอาคัมภีร์ลังกาวสูตรจากหอคัมภีร์วัดเสาหลินมา หลวงจีนกั๊กเอี้ยงและเตียกุนป้อ (เตียซำฮงตอนเด็ก) จึงติดตามมาขอทวงคืนคัมภีร์จนทำให้เกิดต่อสู้กัน ตอนนี้เองที่พิสูจน์ได้ว่าเก้าเอี้ยงหนึ่งในวิชาที่กล้าแข็งในสายลมปราณ จากปากคำของเอี้ยก้วยที่บอกว่า วิชาตัวเบาของหลวงจีนรูปนี้ ไม่แน่จะเหนือกว่าเรากับเล้งยี้ แต่ยังฉุดบุรุษหนุ่มอีกผู้หนึ่ง ถึงกับวิ่งตามหน้าผาไหล่เขาด้วยความรวดเร็วปานเหินบิน ความลึกล้ำของกำลังภายใน ต้องทัดเทียมอิดเต็งไต้ซือ ก๊วยแป๊ะแปะได้ทีเดียว
เก้าเอี้ยงปรากฏอีกครั้งในเรื่องดาบมังกรหยกในตอนที่เตียบ่อกี้ได้ผ่าตัดช่วยเหลือชะนีแก่ตัวหนึ่ง แล้วพบเจอคัมภีร์ฉบับนี้ในท้องของมัน ซึ่งเตียบ่อกี้ไม่ทราบว่าแท้จริงแล้ว ชะนีตัวนี้เป็นชะนีของอีเคอซีที่แอบเอาคัมภีร์ลังกาวสูตรยัดใส่ไว้ในท้องของมันนั่นเอง
จากเรื่องสำนักพยัคฆ์มังกร เรียกว่าพลังเก้าสุริยัน (九陽神功)
เก้าแต้ม

ภาพแมวเก้าแต้มจากสมุดข่อยโบราณ
แมวเก้าแต้ม เป็นแมวสีขาว มีสีดำแต้มสีดำรวมเก้าแห่ง คือ บริเวณหัว คอ โคนขาหน้าและโคนขาหลังหลังทั้ง 4 ข้าง ไหล่ทั้ง 2 ข้าง และโคนหาง ลักษณะแต้มสีดำนี้จะเป็นวงกลมหรือปื้นเหลี่ยมก็ได้ ปลายหางเรียวยาว สีขาว ใครได้แมวเก้าแต้มไว้เลี้ยงดูก็จะทำให้การค้าขายรุ่งเรือง ร่ำรวย คนไทยโบราณมักเลี้ยงไว้ในพระราชสำนัก
บทกวีที่กล่าวถึงแมวเก้าแต้ม

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| สลับดวงคอโสตรัตต้น |  | ขาหลัง |
| สองไหล่กำหนดทั้ง |  | บาทหน้า |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| มีโลมดำบดบัง |  | ปลายบาท สองแฮ |
| เก้าแห่งดำดุจม้า |  | ผ่าพื้นขาวเสมอ |
อิฟ...!? / เรนีไนต์

| "If> ..!? / Rainy Night" |
| --- | --- |
ปก CD If...!? / Rainy Night (JUNSU from 東方神起)
เพลงโดยทงบังชินกี
วางจำหน่าย:  27 กุมภาพันธ์ 2008   27 กุมภาพันธ์ 2008
แนวเพลง: เจ-ป๊อป
ค่ายเพลง: Avex Trax/Rhythm Zone
อิฟ...!? / เรนีไนต์ (If...!? / Rainy Night) เป็นซิงเกิลที่ 19 ของ ทงบังชินกี วางจำหน่ายในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2008 ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลที่สามที่เอาช่วงทำนองหนึ่งในเพลง "TRICK" ในอัลบั้ม  T มาเรียบเรียงใหม่
รายชื่อแทร็ค > CD

If…!?
Rainy Night (JUNSU from 東方神起)
If…!? -Less Vocal‐
Rainy Night -Less Vocal‐ (JUNSU from 東方神起)
ชาร์ท > Oricon Sales Chart (Japan)

| ชาร์ต | อันดับสูงสุด | ยอดจำหน่ายทั้งหมด |
| --- | --- | --- |
| Oricon Daily Singles Chart (27 กุมภาพันธ์ 2008) | #5 | N/A |
| Oricon Weekly Singles Chart (สัปดาห์ที่ 1) | #12 | 18,689 |
| Oricon Monthly Singles Chart (กุมภาพันธ์) | #30 |  |
| Oricon Yearly Singles Chart (2008) | #286 | 25,702 |
ชาร์ท > Korea Top 20 Foreign Albums & Singles

| วันจำหน่าย | ชาร์ต | อันดับสูงสุด | ยอดจำหน่าย |
| --- | --- | --- | --- |
| 27 กุมภาพันธ์ 2008 | February Monthly Chart  | #1 | 9,900 |
| 27 กุมภาพันธ์ 2008 | March Monthly Chart  | #9 | 2,546 |
แหล่งข้อมูลอื่น

http://toho-jp.net/index.html/ เก็บถาวร 2005-04-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อำเภอนาจะหลวย

| อำเภอนาจะหลวย |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Na Chaluai
คำขวัญ: นาจะหลวยรวยน้ำใจ ถิ่นวัฒนธรรมไทยสี่เผ่า เทพเจ้าภูหมากจอง เนืองนองน้ำตกถ้ำบักเตว
แผนที่จังหวัดอุบลราชธานี เน้นอำเภอนาจะหลวย
พิกัด: 14°31′17″N 105°14′45″E﻿ / ﻿14.52139°N 105.24583°E﻿ / 14.52139; 105.24583
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อุบลราชธานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 652 ตร.กม. (252 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 58,802 คน
 • ความหนาแน่น: 90.19 คน/ตร.กม. (233.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 34280
รหัสภูมิศาสตร์: 3408
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอนาจะหลวย ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2248 ตำบล นาจะหลวย อำเภอนาจะหลวย จังหวัดอุบลราชธานี 34280
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
นาจะหลวย  เป็นอำเภอหนึ่งทางตอนใต้ของจังหวัดอุบลราชธานี เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเดชอุดม และเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติภูจองนายอยซึ่งมีทรัพยากรป่าไม้และสัตว์ป่าอุดมสมบูรณ์
ประวัติ

อำเภอนาจะหลวย เดิมเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเดชอุดมและแยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2516  และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2520  ราษฎรประกอบอาชีพด้านเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ใช้ภาษาอีสานและภาษาส่วยในบางพื้นที่ ประชากรร้อยละ 80 ย้ายมาจากพื้นที่อื่น อดีตเคยเป็นสมรภูมิสู้รบกับผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ ซึ่งภายหลังสถานการณ์ได้สงบลงจนถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอนาจะหลวยตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบุณฑริก
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงจำปาศักดิ์ (ประเทศลาว) และอำเภอน้ำยืน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอน้ำยืนและอำเภอเดชอุดม
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอนาจะหลวยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 78 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | นาจะหลวย |  | (Na Chaluai) |  | 19 หมู่บ้าน |  |
| 2. | โนนสมบูรณ์ |  | (Non Sombun) |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 3. | พรสวรรค์ |  | (Phon Sawan) |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 4. | บ้านตูม |  | (Ban Tum) |  | 17 หมู่บ้าน |  |
| 5. | โสกแสง |  | (Sok Saeng) |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 6. | โนนสวรรค์ |  | (Non Sawan) |  | 10 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอนาจะหลวยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลนาจะหลวย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาจะหลวย
เทศบาลตำบลภูจองนายอย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาจะหลวย (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาจะหลวย)
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนสมบูรณ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสมบูรณ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพรสวรรค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพรสวรรค์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านตูม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านตูมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโสกแสง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโสกแสงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนสวรรค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสวรรค์ทั้งตำบล
โครงสร้างพื้นฐาน

โรงเรียนนาจะหลวย
โรงเรียนดงสว่างวิทยา
สถานที่ท่องเที่ยว

อุทยานแห่งชาติภูจองนายอย
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ต่าย อรทัย ศิลปินนักร้องลูกทุ่ง และนักแสดง  สังกัดแกรมมี่โกลด์
เขาอกทะลุ

| เขาอกทะลุ |
| --- | --- |

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 177 เมตร (581 ฟุต)
พิกัด: 7°37′30″N 100°05′30″E﻿ / ﻿7.62500°N 100.09167°E﻿ / 7.62500; 100.09167 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เขาอกทะลุประเทศไทย 
ที่ตั้ง: ตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
เทือกเขา: เทือกเขาตะนาวศรี
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: หินปูน
การพิชิต
เส้นทางง่ายสุด: ทางรถ
เขาอกทะลุ เป็นเขาในตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง ชาวพัทลุงเชื่อกันว่าเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์และเปรียบเสมือนเสาหลักเมือง ทางราชการได้นำภาพเขาอกทะลุและเจดีย์บนยอดเขาทำเป็นตราสัญลักษณ์ของจังหวัดพัทลุง
เขาอกทะลุเป็นเขาหินปูน เขามีความสูง 250 เมตร  มีบันไดสำหรับขึ้นยอดเขาเพื่อชมทิวทัศน์ของเมืองพัทลุง มีความยาวประมาณ 2 กิโลเมตร ส่วนกว้างที่สุดประมาณ 1 กิโลเมตร บริเวณตรงกลางเกือบถึงตอนปลายของยอดเขา มีโพรงขนาดใหญ่ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางราว 10 เมตร จึงเป็นที่มาของชื่อเขา  พื้นที่เชิงเขามีประชาชนอยู่อาศัยและใช้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ด้านทิศตะวันตกและทิศเหนือมีลำคลองไหลผ่าน เรียกว่า คลองโรงตรวน ด้านใต้ของภูเขามีคลองตำนานไหลผ่านเขาอกทะลุ
แหล่งโบราณคดี

เขาอกทะลุยังเป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญของจังหวัดภายในถ้ำต่าง ๆ บนเขามีการค้นพบพระพิมพ์ดินดิบศิลปะศรีวิชัย (พุทธศตวรรษที่ 12–13) จำนวนมาก
ถ้ำพิมพ์หรือถ้ำเขาอกทะลุเป็นถ้ำที่ตั้งอยู่ทิศตะวันตกของเขาอกทะลุปากถ้ำหันไปทางทิศตะวันตกกว้างประมาณ 5 เมตร ลึกประมาณ 20 เมตร ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ได้เคยเสด็จไปขุดพระพิมพ์ดินดิบที่ถ้ำแห่งนี้เมื่อ พ.ศ. 2445 พระพิมพ์ดินดิบที่ทรงขุดได้ในครั้งนั้นจำนวนหนึ่งได้นำไปเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกรุงเทพฯ ส่วนใหญ่เป็นรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิตเตศวร พระโพธิสัตว์ปัทมปาณี พระเจ้าอมิตภะพระศรีศากยะมุนีและสถูป
ถ้ำคุรำตั้งอยู่ทางทิศเหนือของถ้ำพิมพ์ห่างกันประมาณ 1.5 กิโลเมตร ปากถ้ำหันไปทางทิศตะวันตกกว้างประมาณ 20 เมตร ลึกประมาณ 20 เมตร ภายในมีถ้ำมีกรุพระพิมพ์ดินดิบสมัยศรีวิชัยจำนวนมาก ปัจจุบันสภาพถ้ำถูกทำลายจากการขุดขี้ค้างคาวและการย่อยหิน
ถ้ำตลับตั้งอยู่ทางทิศใต้ของถ้ำคุรำห่างกันประมาณ 50 เมตร ปากถ้ำหันไปทางทิศตะวันตก เป็นถ้ำขนาดใหญ่มากมีหินงอกหินย้อยและแอ่งน้ำ ภายในถ้ำมีกรุพระพิมพ์ดินดิบสมัยศรีวิชัย ปัจจุบันถ้ำตลับและถ้ำคุรำเป็นที่ตั้งของสำนักสงฆ์ถ้ำตลับ
เจดีย์ยอดเขาจังตั้งอยู่บนยอดเขาจังซึ่งเป็นยอดเขาหนึ่งในภูเขาอกทะลุด้านทิศเหนือมีความสูงประมาณ 240 เมตรสภาพปัจจุบันทรุดโทรมมาก เหลือเพียงซากฐานเจดีย์สี่เหลี่ยม
เจดีย์ยอดเขาอกทะลุเล่ากันว่าพ่อหลวงนุ้ยเจ้าอาวาสวัดโคกคีรีกับท่านรักษ์วัดเดียวกันได้ชักชวนชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธาสร้างขึ้นเมื่อพ.ศ. 2453 มีการนำเอาสำเภาเงินสำเภาทองบรรจุไว้ในเจดีย์ด้วยได้ทำสระน้ำเล็ก ๆ ไว้กลางกองเจดีย์ ปัจจุบันเจดีย์บนยอดเขาอกทะลุก่ออิฐถือปูนมีฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 4.50 X 4.50 เมตร รากฐานที่เหลือสูงประมาณ 1.50 เมตร ทางทิศเหนือของเจดีย์มีแนวบันไดขึ้นสู่ฐานทักษิณกว้างประมาณ 2 เมตร ฐานทักษิณเดิมปรุด้วยกระเบื้องแต่หักไปหมดแล้ว ส่วนองค์เจดีย์มีรูปแบบอย่างไรไม่ปรากฏหลักฐานที่แน่ชัด แต่บางท่านกล่าวว่าคล้ายเจดีย์วัดควนสาด กล่าวคือเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองฐานทักษิณปรุด้วยกระเบื้องสีเขียว
ฮาบูเมจินโนโอโมชิโรโชงิ

| ฮาบูเมจินโนโอโมชิโรโชงิ |
| --- | --- |
ภาพปกเกม ฮาบูเมจินโนโอโมชิโรโชงิ
ผู้พัฒนา: แอคเซส
ผู้จัดจำหน่าย: โทมีคอร์ปอเรชัน
แต่งเพลง: คิวบ์
เครื่องเล่น: ซูเปอร์ฟามิคอม (ตลับ)
วางจำหน่าย: JP: 31 March 1995
แนว: เกมกระดาน 
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว   หลายผู้เล่น
ฮาบูเมจินโนโอโมชิโรโชงิ (ญี่ปุ่น: 羽生名人のおもしろ将棋; โรมาจิ: Habu Meijin no Omoshiro Shōgi ) เป็นวิดีโอเกมหมากรุกญี่ปุ่น (将棋) ที่ได้รับการพัฒนาโดยแอคเซส และได้รับการวางจำหน่ายโดยโทมีคอร์ปอเรชัน ซึ่งได้รับการเปิดตัวเฉพาะในประเทศญี่ปุ่นเมื่อปี ค.ศ. 1995
เกมนี้ได้รับการรับรอง/ดูแลโดยโยชิฮารุ ฮาบุ
การตอบรับ

ในช่วงเปิดตัว นิตยสารแฟมิคอม ซือชิน ได้ให้คะแนนเกมนี้ที่ 25 คะแนนจากคะแนนเต็ม 40
แหล่งข้อมูลอื่น

Habu Meijin no Omoshiro Shōgi at superfamicom.org
Habu Meijin no Omoshiro Shōgi at super-famicom.jp (ในภาษาญี่ปุ่น)
อิมวู

อิมวู เป็นเครือข่ายสังคมออนไลน์ซึ่งสมาชิกใช้ตัวการ์ตูน 3 มิติเพื่อสนทนา, การทำสินค้าเพื่อขายและเล่นเกม. IMVU มีมากกว่า 50 ล้านคนที่ลงทะเบียน 10 ล้านผู้เข้าชมที่ไม่ซ้ำกันต่อเดือน IMVU มีแคตตาล็อกสินค้าเสมือนที่ใหญ่ที่สุดของโลก คือ มากกว่า 10 ล้านชิ้น (บางชิ้นถูกซ่อนได้โดยผู้สร้างสินค้า) โดยสินค้าเกือบทั้งหมดที่ถูกสร้างขึ้นโดยสมาชิก  ก่อตั้งขึ้นในปี 2004 IMVU ได้รับการสนับสนุนโดย บริษัท ร่วมทุนกับนักลงทุน Menlo Ventures, Allegis ทุน Bridgescale พันธมิตรและทุนซื้อที่ดีที่สุดและตั้งอยู่ใน Mountain View, California
เก้าอี้เงิน

| เก้าอี้เงิน   |
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: ซี. เอส. ลิวอิส
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Silver Chair
ผู้แปล: สุมนา บุณยะรัตเวช
ผู้วาดภาพประกอบ: พอลลีน เบย์เนส
ศิลปินปก: พอลลีน เบย์เนส
ประเทศ: อังกฤษ
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: ตำนานแห่งนาร์เนีย
ประเภท: นวนิยายแฟนตาซี
เรื่องก่อนหน้า: ผจญภัยโพ้นทะเล 
เรื่องถัดไป: อาชากับเด็กชาย 
เก้าอี้เงิน เป็นนิยายแฟนตาซีเยาวชนในชุดตำนานแห่งนาร์เนีย เขียนโดยซี.เอส. ลิวอิส ใน ค.ศ. 1953 นับเป็นลำดับที่สี่ตามที่ตีพิมพ์ และลำดับที่หกถ้านับตามเหตุการณ์ในเรื่อง ฉบับภาษาไทยจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ผีเสื้อ แปลโดยสุมนา บุณยะรัตเวช
เนื้อเรื่อง

ระหว่างภาคเรียนอันเลวร้าย และท่ามกลางบรรยากาศฤดูใบไม้ร่วงอันมัวซัวในโรงเรียนทดลอง (ปัจจุบันคือ โรงเรียนสาธิต) แห่งหนึ่ง ยูซตาสพยายามปลอบโยนจิลล์ซึ่งถูกเพื่อนเกเรรังแก ด้วยการเล่าถึงดินแดนมหัศจรรย์ ที่เขาไปเยือนเมื่อปิดภาคเรียนคราวก่อน จิลล์จึงตั้งใจว่าจะต้องหนีไปยังดินแดนแห่งเวทมนตร์นั้น ยูซตาสและจิลล์ รวบรวมสมาธิ มองหน้ากัน แวบเดียวก็พุ่งตัวลอดใต้พุ่มลอเรลมาโผล่ตรงประตูที่กำแพงหิน เมื่อก้าวพ้นประตู ปรากฏว่าทั้งคู่อยู่นอกโรงเรียน พ้นไปจากเกาะอังกฤษ พ้นไปจากโลกของเรา สู่ดินแดนนาร์เนีย และแล้วเหตุการณ์ อันน่าตื่นเต้นระทึกใจที่สุดเหตุการณ์หนึ่งก็เริ่มขึ้น อัสลานมอบหมายภารกิจสำคัญแก่เด็กทั้งสอง ให้ออกตามหาเจ้าชาย ริเลียน โอรสองค์เดียวของพระเจ้าแคสเปี้ยน ซึ่งสาบสูญไปขณะตามล่าผู้สังหารพระมารดาของพระองค์ อัสลานได้ให้สัญญาณ นำทาง 4 ประการ เพื่อช่วยในการตามหาเจ้าชายริเลียน และที่สำคัญ เด็กทั้งสองจะต้อง รีบดำเนินการเพราะพระเจ้าแคสเปี้ยนทรงชราภาพมากแล้ว แต่ด้วยความไม่ใส่ใจ เด็กทั้งคู่ละเลยสัญญาณถึง 3 ประการ ดูเหมือนเวลาและโอกาสไม่เข้าข้างทั้งคู่ตั้งแต่เริ่มแรกแล้ว
ภาพยนตร์

20th Century Fox และ Walden Media ได้วางแผนจัดสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อเรื่องว่า "The Chronicles of Narnia: The Silver Chair." หรือ "อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย ตอนเก้าอี้เงิน"
อำเภอหลังสวน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ หลังสวน
| อำเภอหลังสวน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Lang Suan
สถานีรถไฟหลังสวน
คำขวัญ: หลังสวน เมืองผลไม้ พายเรือแข่ง แหล่งทุเรียนกวน สวนสมเด็จ
แผนที่จังหวัดชุมพร เน้นอำเภอหลังสวน
พิกัด: 9°56′42″N 99°4′42″E﻿ / ﻿9.94500°N 99.07833°E﻿ / 9.94500; 99.07833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ชุมพร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 935.0 ตร.กม. (361.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 73,521 คน
 • ความหนาแน่น: 78.63 คน/ตร.กม. (203.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 86110, 86150 (เฉพาะตำบลปากน้ำ บางน้ำจืด และหมู่ที่ 8, 10-14 ตำบลบางมะพร้าว)
รหัสภูมิศาสตร์: 8604
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอหลังสวน ถนนประชาราษฎร์ ตำบลขันเงิน อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร 86110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หลังสวน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชุมพร ในอดีตเคยเป็นอำเภอขันเงิน จังหวัดหลังสวน
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอหลังสวนตั้งอยู่ทางตอนล่างของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทุ่งตะโก
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอละแม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพะโต๊ะ อำเภอละอุ่น (จังหวัดระนอง) และอำเภอสวี
ประวัติศาสตร์

ลุ่มน้ำหลังสวนเป็นแหล่งที่มนุษย์เข้ามาอาศัยตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะที่อำเภอพะโต๊ะได้พบหลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญคือ เครื่องมือหินขัดประเภทขวาน แต่เนื่องจากแม่น้ำหลังสวนเป็นแม่น้ำสายสั้น ๆ และมีที่ราบลุ่มน้อย ชุมชนในบริเวณดังกล่าวจึงไม่อาจจะพัฒนาเป็นชุมชนเกษตรกรรมขนาดใหญ่เหมือนเมืองชุมพร ไชยา นครศรีธรรมราช และพัทลุงได้ บทบาทของเมืองหลังสวนในระยะเริ่มแรกจึงเป็นเพียงชุมชนท่าเรือข้ามคาบมหาสมุทร และหมู่บ้านเกษตรกรรมขนาดเล็ก ดังนั้นจึงต้องตกอยู่ภายใต้การปกครองดูแลของศูนย์อำนาจการปกครองท้องถิ่นที่มีอำนาจมากกว่าคือ เมืองชุมพร ตลอดมา
หลังสวนเป็นหัวเมืองเก่าแก่เมืองหนึ่งในแหลมมลายู เคยได้รับการยกฐานะเป็นหัวเมืองจัตวาขึ้นต่อกรุงเทพมหานครโดยตรงในสมัยต้นรัชกาลที่ 5 ครั้นเมื่อจัดตั้งมณฑลชุมพรใน พ.ศ. 2439 หลังสวนจึงเป็นศูนย์กลางของจังหวัดหลังสวน ส่วนหนึ่งของมณฑลชุมพร และภายหลังได้ยุบจังหวัดหลังสวนและรวมท้องที่เข้ากับจังหวัดชุมพร ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2475 ทำให้อำเภอหลังสวนขึ้นกับจังหวัดชุมพรตราบเท่าทุกวันนี้
ที่มาของชื่อ

เนื่องจากหลังสวนเป็นเมืองเก่าแก่เมืองหนึ่งมาตั้งแต่สมัยโบราณ ชื่อที่เรียกจึงยากที่จะหาหลักฐานได้ว่ามีที่มาอย่างไร แต่เนื่องจากหลังสวนเป็นเมืองที่มีผลไม้มากจนกลายเป็นสินค้าสำคัญของเมืองนี้ ดังนั้น กระทรวงคมนาคมจึงได้สันนิษฐานในปี พ.ศ. 2459 ว่า คำว่า “หลังสวน“ น่าจะเพี้ยนมากจากคำว่า “รังสวน” หรือ “คลังสวน” ซึ่งหมายถึงแหล่งหรือที่รวมของผลไม้ทุกชนิดนั่นเอง
เมื่อครั้งที่พระยาอุปกิตศิลปสารเดินทางไปตรวจราชการที่เมืองหลังสวน ก็ได้สันนิษฐานเกี่ยวกับที่มาของคำว่า “หลังสวน” ไว้ดังนี้
“…คำว่าหลังสวน จะผิดหรือถูกขอฝากไว้ในที่นี้ด้วยคือ ริมฝั่งทั้งสองของแม่น้ำ ไม่เห็นมีบ้านเรือนอย่างแม่น้ำเรา มีแต่สวนครึ้มทั้งสองฟาก มีแต่ทางขึ้นลงจากแม่น้ำเท่านั้น ถามผู้แจวเรือว่า แถวนี้ไม่มีบ้านดอกหรือ เขาตอบว่า มี แต่อยู่หลังสวนขึ้นไป ภายหลังข้าพเจ้าไปเที่ยวตามบ้านเหล่านั้น ก็ได้เห็นจริงตามที่เขาพูด จึงสันนิษฐานว่า “เมืองหลังสวน” คงมาจากเค้าที่บ้านเมืองอยู่ข้างหลังสวนลึกเข้าไป…”
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอหลังสวนแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 13 ตำบล 140 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | หลังสวน | Lang  Suan | – | 2,975 |   |
| 2. | ขันเงิน | Khan Ngoen | – | 7,033 |   |
| 3. | ท่ามะพลา | Tha Maphla | 9 | 3,330 |   |
| 4. | นาขา | Na Kha | 13 | 8,766 |   |
| 5. | นาพญา | Na Phaya | 19 | 5,293 |   |
| 6. | บ้านควน | Ban Khuan | 17 | 8,139 |   |
| 7. | บางมะพร้าว | Bang Maphrao | 14 | 4,607 |   |
| 8. | บางน้ำจืด | Bang Nam Chuet | 14 | 5,122 |   |
| 9. | ปากน้ำ | Pak Nam | 6 | 6,397 |   |
| 10. | พ้อแดง | Pho Daeng | 10 | 2,277 |   |
| 11. | แหลมทราย | Laem Sai | 12 | 3,528 |   |
| 12. | วังตะกอ | Wang Tako | 13 | 9,044 |   |
| 13. | หาดยาย | Hat Yai | 13 | 6,953 |   |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอหลังสวนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองหลังสวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหลังสวนและตำบลขันเงินทั้งตำบล รวมทั้งบางส่วนของตำบลพ้อแดง ตำบลแหลมทราย และตำบลวังตะกอ
เทศบาลตำบลปากน้ำหลังสวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปากน้ำทั้งตำบล
เทศบาลตำบลวังตะกอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังตะกอ (นอกเขตเทศบาลเมืองหลังสวน)
เทศบาลตำบลท่ามะพลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่ามะพลาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาขา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาขาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาพญา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาพญาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านควน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านควนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางมะพร้าว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางมะพร้าวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางน้ำจืด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางน้ำจืดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพ้อแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพ้อแดง (นอกเขตเทศบาลเมืองหลังสวน)
องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแหลมทราย (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองหลังสวน)
องค์การบริหารส่วนตำบลหาดยาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหาดยายทั้งตำบล