stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บาลด์วินที่ 6 เคานต์แห่งฟลานเดอส์
ประวัติ > การเสียชีวิต

บาลด์วินเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1070 การเสียชีวิตเร็วของเขาทำให้ฟลานเดอส์และเอโนลต์ตกไปอยู่ในมือของบุตรชายวัยเยาว์ อาร์นูล์ฟที่ 3 โดยมีริชิลด์เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน อาร์นูล์ฟที่ 3 ถูกฆ่าในปีต่อมาที่สมรภูมิคาสเซล ริชิลด์จึงช่วยให้บุตรชายคนรองลงมาของบาลด์วินได้เป็นบาลด์วินที่ 2 แห่งเอโนลต์ แต่ไม่นานตำแหน่งเคานต์ก็ถูกแย่งชิงไปโดยน้องชายของบาลด์วิน รอแบต์ชาวฟรีเซียน ที่กลายเป็นเคานต์รอแบต์ที่ 1 แห่งฟลานเดอส์
บาลด์วินสร้างอารามฮาสนงขึ้นมาใหม่และยกทรัพย์สินส่วนตัวเป็นของขวัญแก่อารามเป็นการสนับสนุน เขาส่งพระไปอยู่ที่นั่นและใช้มันเป็นที่ฝังศพของตนเอง
ครอบครัว

บาลด์วินกับริชิลด์มีบุตรด้วยกัน คือ
อาร์นูล์ฟที่ 3 เคานต์แห่งฟลานเดอส์
บาลด์วินที่ 2 เคานต์แห่งเอโนลต์
ประธานมณฑล

ผังแสดงเฉพาะประธานมณฑลของวังเบล็นไฮม์ที่เป็นบริเวณตอนกลางของตัววังที่มีปีกสองข้างอ้อมมาโอบรอบลานเกียรติยศ
ประธานมณฑลของสิ่งก่อสร้างที่เวียนนา
ประธานมณฑล (ฝรั่งเศส: Corps de logis) คือช่วงของตัวตึกที่เป็นบริเวณหลักของสิ่งก่อสร้างที่มีขนาดใหญ่โดยเฉพาะเมื่อกล่าวถึงคฤหาสน์ หรือ วังแบบคลาสสิกหรือบาโรก ประธานมณฑลประกอบด้วยห้องหลัก, ห้องชุดที่ประทับ และ ทางเข้าสิ่งก่อสร้าง ห้องที่หรูหราที่สุด ที่เด่นที่สุดที่มักจะตั้งอยู่บนชั้นที่สองของสิ่งก่อสร้างจะเรียกว่า “piano nobile”
ประธานมณฑลมักจะขนาบด้วยปีกรองที่ต่ำกว่า และถ้าบริเวณทั้งสามโอบรอบลาน ลานนี้ก็จะเรียกว่า “ลานเกียรติยศ” (Cour d'Honneur) ตัวอย่างของประธานมณฑลพบในสิ่งก่อสร้างของยุคคลาสสิกหลายแห่งในยุโรปที่รวมทั้งพระราชวังแวร์ซายส์, วังเบล็นไฮม์ และ วังพิตติ.
ส่วนของตัวตึกหลักของวังในยุคกลางของฝรั่งเศสของคฤหาสน์มาเนอร์ก็มักจะเรียกว่า “ประธานมณฑล”
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมคลาสสิก
ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง
ประตูชัย

ประตูชัยฝรั่งเศส ณ ปารีส สร้างขึ้นเพื่อเป็นการสดุดีวีรชนทหารกล้าที่ได้ร่วมรบเพื่อประเทศฝรั่งเศส โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสงครามนโปเลียน
ประตูชัย (อังกฤษ: triumphal arch, ฝรั่งเศส: arc de tromphe) เป็นสิ่งก่อสร้างมีลักษณะเป็นซุ้มโค้งประดับด้วยประติมากรรม คำจารึก และสิ่งตกแต่งอย่างอื่น กำเนิดในยุคสาธารณรัฐโรมโดยสร้างเพื่อฉลองชัยชนะในการรบแต่ละคราว ตัวอย่างเช่น ประตูชัยของลูชียุส สเตอริตินุส (Lucius Steritinus) สร้างเมื่อ พ.ศ. 348 เพื่อฉลองชัยชนะในการรบที่ฮิสปาเนีย และประตูชัยของควินตุส ฟาบิอุส มักซิมุส อัลโลโบรจิกุส (Quintus Fabius Maximus Allobrogicus) สร้างไว้ในสภาโรมันเมื่อ พ.ศ. 420 เหตุที่สร้างเป็นซุ้มโค้งนั้นเพราะสร้างได้ง่ายไม่ต่างจากสิ่งก่อสร้างอื่นเช่นอัฒจันทร์หรือโบสถ์วิหาร ยุคปัจจุบันพบได้หลายแห่ง อาทิ ประตูชัยวงเวียนดาว และประตูชัยการ์รูแซล ที่เมืองปารีส ประตูชัยเวลลิงตันและประตูชัยมาร์เบิลอาร์ช ที่เมืองลอนดอน ปะตูไซที่เมืองเวียงจันทน์  ฯลฯ การสร้างไม่จำต้องเป็นการฉลองชัยชนะเสมอไป อาจเป็นการสร้างเพื่ออุทิศแก่ทหารที่ถึงแก่กรรมในสงครามหรือใช้ประดับตกแต่งก็ได้
ระเบียงภาพ

อนุสาวรีย์ปฏิวัติเม็กซิโก ณ เม็กซิโกซิตี เป็นประตูชัยขนาดสูงสุดในโลก สร้าง พ.ศ. 2481
ประตูชัยเปียงยาง ณ เปียงยาง เป็นประตูชัยสูงเป็นที่สองของโลก สร้าง พ.ศ. 2525
ประตูชัยแห่งการูแซล ณ ปารีส สร้างเพื่อเป็นการสดุดีวีรชนทหารกล้าที่ได้ร่วมรบเพื่อประเทศฝรั่งเศสในระหว่างสงครามนโปเลียน
ประตูชัยนักบุญเดนี ณ ปารีส สร้างฉลองชัยชนะของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14
ประตูชัยเวลลิงตัน ณ ลอนดอน สร้างฉลองการรบชนะในสงครามนโปเลียน
ประตูชัยแห่งเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก สร้างฉลองการรบชนะในสงครามนโปเลียน
ประตูชัยโยธินและนาวี ณ นิวยอร์กซิตี สร้างฉลองการรบชนะกลุ่มสมาพันธรัฐ
อนุสรณ์เวลส์ฟอร์ด-ปาร์กเกอร์ ณ ฮาลิแฟกซ์, โนวาสโกเทีย สร้างเพื่อฉลองชัยชนะของกองทัพอังกฤษในสงครามไครเมีย
ประตูบรันเดินบวร์ค สร้างเพื่อเป็นตัวแทนแห่งสันติภาพ
ซีเจสเตอร์ ณ มิวนิก เป็นอนุสรณ์สถานสมัยบาวาเรีย ถูกทำลายในสงครามโลกครั้งที่ 2 ก่อนบูรณะบางส่วน
ประตูชัยปราสาทนูโอโว ณ เนเปิลส์ สร้างเพื่อฉลองชัยชนะของพระเจ้าอัลฟองโซที่ 5 แห่งอารากอง
ประตูชัยคาบูล สร้างฉลองการเป็นเอกราชของอัฟกานิสถานเมื่อ พ.ศ. 2462
ประตูมาซิโดเนีย ณ สโคเปีย สร้างเพื่อฉลองครบรอบ 20 ปีการเป็นเอกราช
ประตูชัยอรัญประเทศ ในประเทศไทย สร้างเป็นสัญลักษณ์เพื่อระลึกถึงคนไทยที่สละชีพในกรณีพิพาทอินโดจีน
ประตูสู่อินเดีย ณ มุมไบ สร้างเพื่อเฉลิมฉลองการเสด็จเยือนนครมุมไบของพระเจ้าจอร์จที่ 5 และ พระนางมาเรียแห่งเท็ค
ประตูอินเดีย ณ นิวเดลี สร้างเพื่อรำลึกถึงทหารอินเดียของกองทัพบริติชอินเดียที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ปงตวซ

| ปงตวซ เมืองปงตวซ Ville de Pontoise |
| --- | --- |
  ภูมิทัศน์เมืองปงตวซและมหาวิหารแซ็ง-มากลูแห่งปงตวซ
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: อีล-เดอ-ฟร็องส์
จังหวัด: วาล-ดวซ
เขต: ปงตวซ
อำเภอ: ปงตวซ
สหเทศบาล: แซร์ฌี-ปงตวซ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2001-2008) : ฟีลิป อูยง
พื้นที่1: 7.15 ตร.กม. (2.76 ตร.ไมล์)
ประชากร (2006)2: 30,376 คน
 • ความหนาแน่น: 4,200 คน/ตร.กม. (11,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 95500 /95300
สูงจากระดับน้ำทะเล: 22–87 m (72–285 ft)  (avg. 27 m หรือ 89 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
ปงตวซ (ฝรั่งเศส: Pontoise, ฟังเสียง) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดวาล-ดวซในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส เมืองปงตวซเป็นเมืองปริมณฑลทางตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงปารีส
ปงตวซเป็นที่ตั้งของมหาวิหารแซ็ง-มากลูแห่งปงตวซ
ดูเพิ่ม

หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
จังหวัดในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปงตวซ
Pontoise official website
Tourism in Pontoise เก็บถาวร 2004-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
ปราซาดุสเตรสโปเดริส

มุมมองบางส่วนของปราซาดุสเตรสโปเดริส พร้อมทั้งธงชาติบราซิลและประติมากรรม อุสกังดังกุส
ปราซาดุสเตรสโปเดริส (โปรตุเกส: Praça dos Três Poderes, แปลว่า จัตุรัสสามอำนาจ) คือลานจัตุรัสแห่งหนึ่งในบราซิเลีย เมืองหลวงของประเทศบราซิล ได้ชื่อมาจากการเป็นที่ตั้งของอำนาจสามฝ่ายรอบจัตุรัสแห่งนี้ ได้แก่ อำนาจบริหารซึ่งมีปาลาซียูดูปลานัลดู (ทำเนียบประธานาธิบดี) เป็นตัวแทน; อำนาจนิติบัญญัติซึ่งมีรัฐสภาแห่งชาติเป็นตัวแทน; และอำนาจตุลาการซึ่งมีศาลสูงสุดสหพันธ์เป็นตัวแทน
ปราซาดุสเตรสโปเดริสได้รับการออกแบบโดยลูซียู กอสตา และออสการ์ นีเอไมเยร์ เพื่อให้เป็นสถานที่ซึ่งอำนาจทั้งสามจะมาบรรจบกันอย่างประสานกลมกลืน ในปัจจุบันจัตุรัสนี้ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของบราซิเลีย
ปราซาดุสเตรสโปเดริสเป็นที่ตั้งของธงผืนใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังคงโบกสะบัดอย่างต่อเนื่อง ธงชาติบราซิลที่เชิญขึ้นสู่เสานั้นมีน้ำหนักประมาณ 600 กิโลกรัม (1,300 ปอนด์) และไม่เคยถูกปลดลงเลย (ไม่นับการเปลี่ยนใหม่ทุกเดือน) นับตั้งแต่มีพิธีเปิดเมืองหลวงเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2503 มีพิธีเปลี่ยนธงนี้ทุกเดือนต่อหน้ากองพันพิทักษ์ประธานาธิบดี ทหารม้าเพื่อเอกราช และกองกำลังทหารอื่น ๆ รวมถึงประธานาธิบดีบราซิลในบางครั้ง
ใน พ.ศ. 2566 ปราซาดุสเตรสโปเดริสถูกผู้สนับสนุนอดีตประธานาธิบดีฌาอีร์ โบลโซนารู เข้าบุกรุก
ปราซาดูกูแมร์ซียู

| ปราซาดูกูแมร์ซียู ตึไรรูดูปาซู |
| --- | --- |
จัตุรัส

ประเทศ: โปรตุเกส
จังหวัด: อิชตรึมาดูรา
นคร: ลิสบอน
ขนาดโดยประมาณ: 35 ตารางเมตร
เขต: ซังตามารีอาไมยอร์
ปราซาดูกูแมร์ซียู (โปรตุเกส: Praça do Comércio; "จัตุรัสการค้า") ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเทกัสในกรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส จัตุรัสนี้ยังคงเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ ตึไรรูดูปาซู (Terreiro do Paço; "ลานพระราชวัง") เนื่องจากในอดีตเป็นที่ตั้งของพระราชวังรีไบรา (Paço da Ribeira) จนกระทั่งพระราชวังนี้ถูกทำลายโดยแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในลิสบอน ค.ศ. 1755 หลังเหตุแผ่นดินไหว จัตุรัสถูกปรับแบบใหม่โดยสมบูรณ์ในฐานะส่วนหนึ่งของการสร้างย่านกลางกรุงลิสบอนตอนล่างขึ้นใหม่ตามคำสั่งของซึบัชตีเยา ฌูแซ ดึ การ์วัลยู มาร์ควิสที่ 1 แห่งปงบัล ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรโปรตุเกสระหว่าง ค.ศ. 1750–1777 ในรัชกาลพระเจ้าฌูแซที่ 1 พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส
ปราสาทชียง

ปราสาทชียง
ปราสาทชียง (ฝรั่งเศส: Château de Chillon) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่บนเกาะขนาดเล็กในทะเลสาบเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองมงเทรอในรัฐโว ไม่ปรากฏว่าปราสาทหลังนี้สร้างขึ้นเมื่อปีใด แต่เอกสารเก่าแก่ที่สุดที่ระบุถึงปราสาทหลังนี้อยู่ในปี ค.ศ. 1005 สร้างขึ้นเพื่อใช้ควบคุมเส้นทางการสัญจรระหว่างบูร์กอญกับช่องเขากร็อง-แซ็ง-แบร์นาร์ ในช่วงศตวรรษที่ 12 เป็นต้นมา ปราสาทถูกใช้เป็นที่พักผ่อนในฤดูร้อนของเคานต์แห่งซาวอย ต่อมาในศตวรรษที่ 16 ปราสาทถูกดยุกแห่งซาวอยใช้เป็นที่คุมขังพระและนักโทษทางการเมือง ในปัจจุบัน ปราสาทหลังนี้เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าเยี่ยมชม
ประมวลกฎหมายนโปเลียน

| ประมวลกฎหมายแพ่งของฝรั่งเศส Code civil des Français |
| --- | --- |
หน้าแรกของประมวลกฎหมายนโปเลียนฉบับ ค.ศ. 1804
Corps législatif
การอ้างถึง: Code civil
เขตที่ครอบคลุม: ฝรั่งเศส
ผู้ตรา: Corps législatif
ผู้ลงนาม: นโปเลียน โบนาปาร์ต
วันมีผล: 21 มีนาคม ค.ศ. 1804 (1804-03-21)
ผู้เสนอ: Jacques de Maleville Jean Portalis Félix Bigot de Préameneu François Tronchet
การยกเลิก
Civil Code of the French Republic (1803)
การแก้ไขเพิ่มเติม
Law 2019-2022 on 1 September 2020
สถานะ: ผ่านการแก้ไขเพิ่มเติม
ประมวลกฎหมายนโปเลียน (ฝรั่งเศส: Code Napoléon) มีชื่อทางการว่า ประมวลกฎหมายแพ่งของฝรั่งเศส (Code civil des Français) เป็นประมวลกฎหมายแพ่งของฝรั่งเศส ตราขึ้นในสมัยคณะกงสุลฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 1804 และยังคงมีผลใช้งาน ถึงแม้ว่าจะถูกแก้ไขมาหลายครั้งก็ตาม
ประมวลกฎหมายฉบับนี้ ยกเลิกเอกสิทธิ์โดยกำเนิด เปิดเสรีภาพในการนับถือศาสนา และเจาะจงว่าหน้าที่ข้าราชการจะต้องมีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุด ตัวประมวลกฎหมายถูกร่างขึ้นอย่างรวดเร็วโดยคณะกรรมการที่มีนักนิติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงสี่คนและมีผลใช้บังคับในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1804 ประมวลกฎหมายดังกล่าว ซึ่งเน้นเป็นพิเศษในด้านการเขียนอย่างชัดเจนและเข้าถึงได้ง่าย เป็นก้าวสำคัญในการแทนที่กฎหมายสมัยศักดินา นักประวัติศาสตร์ โรเบิร์ต ฮอลต์แมน ระบุว่า ประมวลกฎหมายนี้เป็นหนึ่งในเอกสารไม่กี่ชิ้นเท่านั้นที่มีอิทธิพลต่อโลกทั้งใบ
ประมวลกฎหมายนโปเลียนไม่ใช่ประมวลกฎหมายที่จัดทำขึ้นครั้งแรกในทวีปยุโรปในระบบกฎหมายแพ่ง โดยประมวลกฎหมายที่จัดทำขึ้นก่อนหน้านั้น ได้แก่ บาวาเรีย (ค.ศ. 1756) ปรัสเซีย (ค.ศ. 1764) และกาลิเซียตะวันตก (ค.ศ. 1797) อย่างไรก็ตาม เป็นประมวลกฎหมายสมัยใหม่ฉบับแรกที่มีขอบเขตทั่วทวีปยุโรป และมีอิทธิพลอย่างมากต่อกฎหมายของหลายประเทศซึ่งจัดทำขึ้นระหว่างและภายหลังสงครามนโปเลียน ประมวลกฎหมายดังกล่าวยังส่งอิทธิพลไปยังประเทศที่กำลังพัฒนานอกยุโรป โดยเฉพาะในละตินอเมริกาและตะวันออกกลางที่พยายามทำให้ทันสมัยและแทนที่อำนาจศักดินาผ่านการปฏิรูปกฎหมาย
แหล่งข้อมูลอื่น

Code Napoléon ในวิกิพีเดียภาษาฝรั่งเศส
English translation of the original text
The Code Napoleon, or the French Civil Code; Literally Translated from the Original and Official Edition, Published at Paris, in 1804 by A Barrister at the Inner Temple (1st ed.). London: Printed for Charles Hunter Booksellers. สืบค้นเมื่อ 30 November 2016 – โดยทาง the Internet Archive.
Beginnings of Napoleonic Code
Current French Text: Légifrance[ลิงก์เสีย]
"The 'Other' Little Red Book". Interview with legal historian Jean-Louis Halpérin in France Magazine.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์
ปงเนิฟ

| ปงเนิฟ |
| --- | --- |
Pont Neuf
บรรยากาศของปงเนิฟยามตะวันตกดิน
พิกัด: 48°51′26.81″N 2°20′29.82″E﻿ / ﻿48.8574472°N 2.3416167°E﻿ / 48.8574472; 2.3416167
ข้าม: แม่น้ำแซน
ที่ตั้ง: กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ชื่อทางการ: ปงเนิฟ
สถานะ:  อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานโค้ง
วัสดุ: หินก่อ
ความยาว: 232 เมตร
ความกว้าง: 22 เมตร
จำนวนช่วง: 7 ช่วง และ 5 ช่วง
ประวัติ
ผู้ออกแบบ: บาติสต์ อ็องดรูแอ เดอ แซร์โซ  กีโยม มาร์ช็อง
วันเริ่มสร้าง: ค.ศ. 1578
วันสร้างเสร็จ: ค.ศ. 1607
ที่ตั้ง
th
ปงเนิฟ (ฝรั่งเศส: Pont Neuf) แปลตรงตัวว่า "สะพานใหม่" ซึ่งมีความหมายตรงกันข้าม เพราะเป็นสะพานข้ามแม่น้ำแซนที่เก่าแก่ที่สุดในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยถูกตั้งชื่อเพื่อแสดงให้เห็นความแตกต่างกับสะพานแบบเก่าที่มักจะมีบ้านพักอาศัยอยู่ริมสองข้างของราวสะพานในสมัยนั้น
ปงต์เนิฟเป็นสะพานโค้งพาดผ่านแม่น้ำแซน ตั้งอยู่ด้านตะวันตกของอีลเดอลาซีเตซึ่งเป็นเกาะกลางแม่น้ำแซนที่มีอยู่ตั้งแต่ยุคกลาง ตัวสะพานแบ่งออกเป็น 2 ช่วง โดยช่วงแรกประกอบด้วยฐานโค้งจำนวน 5 ฐานเชื่อมฝั่งซ้ายของแม่น้ำกับอีลเดอลาซีเต และช่วงที่สองประกอบด้วยฐานโค้งจำนวน 7 ฐาน เชื่อมจากเกาะไปยังฝั่งขวาของแม่น้ำ การก่อสร้างสะพานในยุคนั้นทำให้มีการสะสมของดินตะกอนแม่น้ำ ทำให้เกาะมีขนาดยาวขึ้นดั่งในปัจจุบัน ส่วนปลายที่แหลมที่สุดของอีลเดอลาซีเตเป็นที่ตั้งของจัตุรัสแวร์-กาล็อง ซึ่งเป็นสวนสาธารณะตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแด่พระเจ้าอ็องรีที่ 4 โดยในปัจจุบันได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1550 พระเจ้าอ็องรีที่ 2 มีพระราชประสงค์ให้สร้างสะพานในบริเวณนี้ เนื่องจากสะพานน็อทร์-ดามที่ใช้ในขณะนั้นมีความหนาแน่นเกินไป แต่โครงการก็ได้ยกเลิกไปเนื่องจากค่าก่อสร้างมีราคาสูงเกินไปในขณะนั้น
ต่อมาในปี ค.ศ. 1577 พระเจ้าอ็องรีที่ 3 จึงมีพระราชดำรัสให้สร้าง โดยสะพานได้วางศิลาฤกษ์ในปี ค.ศ. 1578 ซึ่งฐานรากของตีนสะพานทั้ง 4 ฐานได้สำเร็จในเวลาเพียง 1 ปี หลังจากเริ่มก่อสร้าง และต่อมาในปี ค.ศ. 1579 ได้มีความพยายามเปลี่ยนรูปแบบให้ตีนสะพานมีขนาดยาวขึ้น เพื่อขยายพื้นที่บนสะพานเพื่อรองรับการสร้างบ้านเรือน (ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นในที่สุด) ซึ่งใช้เวลาก่อสร้างถึง 9 ปี เนื่องจากติดช่วงสงครามศาสนา (ช่วง ค.ศ. 1588 - 1599) การก่อสร้างจึงหยุดชะงักลง จนกระทั่งเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1607 ในรัชสมัยของพระเจ้าอ็องรีที่ 4 ทรงเป็นผู้เสด็จพระราชดำเนินเปิดสะพาน
สะพานถูกสร้างด้วยเทคโนโลยีแบบโรมันในสมัยนั้น โดยรับน้ำหนักด้วยฐานเสาโค้งเป็นช่วงสั้น ๆ จำนวนหลายๆฐาน ปงต์เนิฟ เป็นสะพานแห่งแรกในปารีสที่ไม่ได้สร้างบ้านริมสองฝั่งของราวสะพาน และยังมีการปูถนนเพื่อป้องกันโคลน อีกทั้งยังมีป้อมขนาดเล็กทั้งสองด้าน เรียงรายเป็นช่วง ๆ เพื่อใช้เป็นที่หลีกทางของผู้ใช้ถนนยามที่มีรถม้าผ่าน โดยพระเจ้าอ็องรีที่ 4 มีรับสั่งให้งดสร้างบ้านบนสะพานเนื่องจากจะบดบังทัศนียภาพของพระราชวังลูฟวร์ซึ่งพระองค์ได้มีส่วนสำคัญในการปรับปรุงเพิ่มเติมอีกมาก
ตัวสะพานได้ผ่านการใช้งานอย่างโชกโชนตั้งแต่เปิดใช้ เนื่องจากเป็นสะพานที่กว้างที่สุดในปารีสในช่วงระยะเวลาอันยาวนาน สะพานได้ถูกซ่อมและปรับปรุงหลายครั้ง รวมถึงการสร้างเสาฐานทั้ง 7 ฐานขึ้นใหม่ และลดระดับความสูงของตัวสะพานโดยเปลี่ยนจากช่องโค้งทรงกลม เป็นทรงรูปไข่ (ในช่วงปี ค.ศ. 1848-1855) รวมถึงการแกะสลักตกแต่งขอบสะพาน รวมทั้งขอบบัวเชิงสะพานให้สวยงามเหมือนเดิมอยู่ตลอดเวลา  ต่อมาในปี ค.ศ. 1885 เสาสะพานเสาหนึ่งได้พังทลายลงเป็นเหตุให้ต้องมีการปรับปรุงเสริมสร้างความแข็งแรงขึ้นใหม่ โดยได้เสริมความแข็งแรงของฐานรากของเสาแล้วสร้างใหม่ตามแบบเดิม
ต่อมาได้มีการปรับปรุงตัวสะพานครั้งใหญ่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1994 และเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 2007 เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 400 ปีของสะพาน
พระบรมรูป

ในปี ค.ศ. 1614 ได้มีการสร้างพระบรมรูปทรงม้าของพระเจ้าอ็องรีที่ 4 หล่อจากสำริด ตามพระราชเสาวนีย์พระราชินีและผู้สำเร็จราชการในสมัยนั้น คือมารี เดอ เมดีซิส สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส ตั้งอยู่บริเวณอีลเดอลาซีเตที่เชื่อมระหว่างสองส่วนของสะพานเข้าด้วยกัน ซึ่งสำเร็จในปี ค.ศ. 1618 และต่อมาได้ถูกทำลายลงในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1792 และถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1818
Coordinates: 48°51′26.881″N 2°20′29.82″E﻿ / ﻿48.85746694°N 2.3416167°E﻿ / 48.85746694; 2.3416167
| ด ค กสถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีส |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งขวาของแม่น้ำ |  ประตูชัย  ประตูชัยแห่งการูแซล  โบสถ์ซาเคร-เกอร์  ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู  ศาลาว่าการนครปารีส  ถนนช็องเซลีเซ  ทำเนียบประธานาธิบดี (พระราชวังเอลีเซ)  โบสถ์ลามาดแลน  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสว็องโดม  พระราชวังหลวง (เลอปาแลรัวยาล)  เลอกร็องปาแล  พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์  โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย  สุสานแปร์-ลาแชซ  สวนตุยเลอรี  ทรอกาเดโร  |  |
| ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ |  เลแซ็งวาลีด  พิพิธภัณฑ์ออร์แซ  อนุสรณ์สถานป็องเตอง  สวนและพระราชวังลุกซ็องบูร์  หอไอเฟล  ทำเนียบรัฐบาล  |  |
| อีลเดอลาซีเต, อีลแซ็ง-หลุยส์ และแม่น้ำแซน |  บาโตมุช  กงซีแยร์เฌอรี  อาสนวิหารน็อทร์-ดาม  แซ็งต์-ชาแปล  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ปงเนิฟ  ปงดีเยนา  |  |
| สะพาน ถนน และจัตุรัส |  สะพานเนิฟ  สะพานเดซาร์  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ถนนช็องเซลีเซ  ช็องเดอมาร์ส  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสบัสตีย์  |  |
ภาพเขียนสีแสดงให้เห็นแบบก่อสร้างปงเนิฟตามพระราชดำรัส
อีลเดอลาซีเตจากทางทิศตะวันตกและตัวสะพาน
ป้อมขนาดเล็กที่เรียงรายอยู่บนราวสะพาน
ปงอาแล็กซ็องดร์-ทรัว

| ปงอาแล็กซ็องดร์-ทรัว |
| --- | --- |
ปงอาแล็กซ็องดร์-ทรัว
ปงอาแล็กซ็องดร์-ทรัว มองจากถนน Avenue du Marechal Gallieni
พิกัด: 48°51′49″N 2°18′49″E﻿ / ﻿48.86361°N 2.31361°E﻿ / 48.86361; 2.31361
ข้าม: แม่น้ำแซน
ที่ตั้ง: กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ชื่อทางการ: ปงอาแล็กซ็องดร์-ทรัว
สถานะ:  อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานโค้ง
วัสดุ: เหล็กกล้า
ความยาว: 160 เมตร
ความกว้าง: 40 เมตร
ช่วงยาวที่สุด: 107.50 เมตร
จำนวนช่วง: 1 ช่วง
ประวัติ
ผู้ออกแบบ: โฌแซ็ฟ กาเซียง-แบร์นาร์ กัสตง กูแซ็ง ฌ็อง เรซาล อาเมเด ดาลบี
วันเริ่มสร้าง: ค.ศ. 1886
วันสร้างเสร็จ: ค.ศ. 1900
วันเปิด: ค.ศ. 1900
ที่ตั้ง
th
ปงอาแล็กซ็องดร์-ทรัว หรือ สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3 (ฝรั่งเศส: Pont Alexandre-III) เป็นสะพานโค้งพาดผ่านแม่น้ำแซน เชื่อมต่อทั้งสองฝั่งแม่น้ำด้านฝั่งหอไอเฟลกับฝั่งช็องเซลีเซเข้าด้วยกัน โดยได้ถูกกล่าวขานว่าเป็นสะพานที่ประดับประดาไปด้วยงานศิลปะชั้นเลิศ และหรูหราที่สุดในปารีส โดยในปัจจุบันได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
ประวัติ

ตัวสะพานสร้างช่วงปี ค.ศ. 1896-1900 ด้วยสถาปัตยกรรมแบบอาร์ตนูโว ประกอบไปด้วยโคมไฟอันวิจิตร รูปปั้นทูตสวรรค์ เทพธิดา และม้าบินตั้งอยู่บนเสาหินฝั่งละ 2 เสา โดยได้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแด่ สมเด็จพระจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย ที่ได้ตกลงสัญญาพันธมิตรระหว่างสองประเทศในปี ค.ศ. 1892 โดยมีเจ้าชายนีโคไลเป็นมกุฎราชกุมาร ในขณะนั้นเป็นผู้วางศิลาฤกษ์ในปี ค.ศ. 1886 โดยพื้นฐานทางสถาปัตยกรรมมีความคล้ายคลึงกับของอาคารกร็องปาแลซึ่งตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำไม่ไกลนัก
การก่อสร้างสะพานนี้ถือเป็นความสำเร็จทางวิศวกรรมแห่งยุคศตวรรษที่ 19 เป็นอย่างยิ่ง โดยการสร้างสะพานโค้งแบบไม่มีเสา โดยตัวสะพานสูง 6 เมตร ทำจากเหล็กกล้า ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกโฌแซ็ฟ กาเซียง-แบร์นาร์ และกัสตง กูแซ็ง โดยมีข้อแม้ว่าห้ามบดบังทัศนียภาพของช็องเซลีเซและเลแซ็งวาลีดโดยเด็ดขาด
สะพานถูกสร้างโดยวิศวกรฌ็อง เรซาล และอาเมเด ดาลบี และเปิดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1900 สำหรับงาน Exposition Universelle พร้อม ๆ ไปกับกร็องปาแล
ดูเพิ่ม

Alexandre III Bridge ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
Pont Alexandre III เก็บถาวร 2006-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Alexandre III Bridge เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, current photographs and of the 1900s.
Coordinates: 48°51′49″N 2°18′49″E﻿ / ﻿48.86361°N 2.31361°E﻿ / 48.86361; 2.31361
| ด ค กสถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีส |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งขวาของแม่น้ำ |  ประตูชัย  ประตูชัยแห่งการูแซล  โบสถ์ซาเคร-เกอร์  ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู  ศาลาว่าการนครปารีส  ถนนช็องเซลีเซ  ทำเนียบประธานาธิบดี (พระราชวังเอลีเซ)  โบสถ์ลามาดแลน  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสว็องโดม  พระราชวังหลวง (เลอปาแลรัวยาล)  เลอกร็องปาแล  พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์  โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย  สุสานแปร์-ลาแชซ  สวนตุยเลอรี  ทรอกาเดโร  |  |
| ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ |  เลแซ็งวาลีด  พิพิธภัณฑ์ออร์แซ  อนุสรณ์สถานป็องเตอง  สวนและพระราชวังลุกซ็องบูร์  หอไอเฟล  ทำเนียบรัฐบาล  |  |
| อีลเดอลาซีเต, อีลแซ็ง-หลุยส์ และแม่น้ำแซน |  บาโตมุช  กงซีแยร์เฌอรี  อาสนวิหารน็อทร์-ดาม  แซ็งต์-ชาแปล  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ปงเนิฟ  ปงดีเยนา  |  |
| สะพาน ถนน และจัตุรัส |  สะพานเนิฟ  สะพานเดซาร์  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ถนนช็องเซลีเซ  ช็องเดอมาร์ส  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสบัสตีย์  |  |
ประธานาธิบดีแองโกลา

| ประธานาธิบดี แห่งสาธารณรัฐแองโกลา |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ธงประจำตำแหน่ง
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน ฌูเวา โลเร็งซู ตั้งแต่ 26 กันยายน พ.ศ. 2560
วาระ: 5 ปีต่ออายุได้ครั้งเดียว
ตำแหน่งก่อนหน้า: ผู้ว่าการอาณานิคมแองโกลา
สถาปนา: 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518
คนแรก: อากุชตีญู แนตู
รอง: รองประธานาธิบดี
เงินตอบแทน: 640,100 กวังซา หรือ 1,263 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน
เว็บไซต์: https://governo.gov.ao/ao/
ประธานาธิบดีแองโกลา (โปรตุเกส: Presidente de Angola) หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐแองโกลา เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลของประเทศแองโกลา ตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2553 ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีถูกยกเลิก อำนาจบริหารเป็นกลายของประธานาธิบดีซึ่งมีอำนาจนิติบัญญัติในระดับหนึ่งผ่านกฤษฎีกา
ตำแหน่งประธานาธิบดีได้รับการสถาปนาขึ้นหลังจากที่แองโกลาได้รับเอกราชจากโปรตุเกส อากุชตีญู แนตู แกนนำขบวนการประชาชนเพื่อการปลดปล่อยแองโกลา เป็นผู้ดำรงตำแหน่งคนแรก แนตูเสียชีวิตใน พ.ศ. 2522 ฌูแซ เอดัวร์ดู ดุช ซังตุช จึงขึ้นดำรงตำแหน่งแทน
ระหว่างที่ฌูแซ เอดัวร์ดู ดุช ซังตุช ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี แองโกลากลายเป็นรัฐที่มีหลายพรรค แต่ดุช ซังตุช ยังคงควบคุมประเทศไว้อย่างมั่นคง ในการเลือกตั้งที่จัดขึ้นใน พ.ศ. 2532 ดุช ซังตุช ได้รับเลือกอีกครั้งด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 49 ฌอนัช ซาวิงบี ฝ่ายตรงข้ามจากพรรคสหภาพแห่งชาติเพื่อเอกราชเบ็ดเสร็จแห่งแองโกลา อ้างว่าการเลือกตั้งดังกล่าวมีการฉ้อโกง
ณ พ.ศ. 2564 รัฐธรรมนูญแองโกลากำหนดให้ประธานาธิบดีมีวาระดำรงตำแหน่งได้ไม่เกิน 2 วาระ
รายชื่อ

ดูเพิ่ม: รายชื่อประธานาธิบดีแองโกลา
ปราสาทโบฟอร์ต (ลักเซมเบิร์ก)

ปราสาทโบฟอร์ต
ปราสาทโบฟอร์ต (ฝรั่งเศส: Château de Beaufort) โครงสร้างของปราสาทนี้มีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 11  ประกอบด้วยซากปรักหักพังของป้อมปราการยุคกลางและปราสาทยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ตั้งอยู่ที่โบฟอร์ตในภาคตะวันออกของลักเซมเบิร์ก มีลักษณะเป็นป้อมปราการขนาดเล็กในรูปแบบของจัตุรัสบนหินขนาดใหญ่ที่มีการป้องกันโดยคูเมืองและกำแพงที่สองเหนือหุบเขา
นักข่าวไร้พรมแดน

| --- | --- |
Reporters Sans Frontières (ฝรั่งเศส)
สัญลักษณ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2563
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2528
ผู้ก่อตั้ง: รอแบร์ เมนาร์, เรมี ลูรี, ฌัก มอเลนา และเอมีเลียง ฌูว์บีโน
ประเภท: องค์การไม่แสวงหาผลกำไร, องค์การเอกชนซึ่งมีสถานะที่ปรึกษาในสหประชาชาติ
สํานักงานใหญ่: ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ผู้อำนวยการ: คริสต็อฟ เดอลัวร์ (ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2555)
บุคลากรหลัก: คริสต็อฟ เดอลัวร์ (เลขาธิการ) ปีแยร์ อัสกี (ประธานแอร์แอ็สแอ็ฟ ฝรั่งเศส) Mickael Rediske (ประธานแอร์แอ็สแอ็ฟ เยอรมนี) คริสทีอัน เมียร์ (ประธานกรรมการบริหารแอร์แอ็สแอ็ฟ เยอรมนี) รูบีนา เมอริง (ประธานแอร์แอ็สแอ็ฟ ออสเตรีย) อัลฟอนโซ อาร์มาดา (ประธานแอร์แอ็สแอ็ฟ สเปน) เฌราร์ ช็อป (ประธานแอร์แอ็สแอ็ฟ สวิตเซอร์แลนด์) Erik Halkjær (ประธานแอร์แอ็สแอ็ฟ สวีเดน) ยาร์โม แมเกแล (ประธานแอร์แอ็สแอ็ฟ ฟินแลนด์)
งบประมาณ  : 6 ล้านยูโร (แอร์แอ็สแอ็ฟ ฝรั่งเศส)
พนักงาน  : ประมาณ 100 คน
เว็บไซต์: rsf.org
ฐานดำเนินงานปารีส
นักข่าวไร้พรมแดน (ฝรั่งเศส: Reporters sans frontières, RSF; อังกฤษ: Reporters Without Borders, RWB) เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรเอกชนนานาชาติซึ่งสนับสนุนและปกป้องเสรีภาพสื่อและเสรีภาพข้อมูลข่าวสาร องค์การมีฐานดำเนินงานอยู่ที่ปารีส และมีสถานะที่ปรึกษาในสหประชาชาติ ก่อตั้งโดยรอแบร์ เมนาร์
นักข่าวไร้พรมแดนมีกิจกรรมหลักสองกิจกรรม อย่างแรกคือการมุ่งด้านการตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ตและสื่อใหม่ และอีกอย่างคือการจัดหาเครื่องมือ งบประมาณ และความช่วยเหลือทางจิตใจแก่นักข่าวที่ถูกส่งไปในพื้นที่อันตราย โดยมีพันธกิจดังนี้:
เฝ้าดูการโจมตีเสรีภาพข้อมูลข่าวสารทั่วโลกอย่างต่อเนื่อง
ประณามการโจมตีเหล่านั้นผ่านสื่อ
ดำเนินการโดยร่วมมือกับรัฐบาลเพื่อสู้กับการตรวจพิจารณาและกฎหมายที่จำกัดเสรีภาพข้อมูลข่าวสาร
สนับสนุนนักข่าวที่ต้องโทษทั้งด้านการเงินและทางใจ รวมถึงครอบครัวของพวกเขา
เสนอเครื่องมือช่วยเหลือผู้สื่อข่าวสงคราม (war correspondent) เพื่อเพิ่มความปลอดภัยของพวกเขา
นักข่าวไร้พรมแดนแถลงว่าได้รับแรงบันดาลใจมาจาก มาตรา 19 ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ใน พ.ศ. 2491 ซึ่งระบุว่าคนทุกคนมี "สิทธิในเสรีภาพแห่งความคิดเห็นและการแสดงออก" และสิทธิที่จะ "ค้นหา ได้รับ และ ติดต่อสื่อสาร" ข้อมูลและความคิด "โดยไม่คำนึงถึงพรมแดน".
ในทุกปีนักข่าวไร้พรมแดนจะจัดทำดัชนีเสรีภาพสื่อเพื่อเปรียบเทียบประเทศที่ถูกรัฐแทรกแซงข่าว ใน พ.ศ. 2551 ประเทศไทยอยู่ในอันดับที่ 124 ขึ้นจากอันดับ 135 ในปี พ.ศ. 2550 (ซึ่งมีรัฐบาลจากการรัฐประหาร) ปัจจุบัน (พ.ศ. 2560) ประเทศไทยอยู่ในอันดับที่ 142