stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
งออี้
ประวัติ

ตันซิ่ว (เฉิน โช่ว) ไม่ได้เขียนชีวประวัติของงออี้ในจดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ) ในศตวรรษที่ 5 เนื่องจากข้อมูลเกี่ยวกับชีวประวัติของงออี้สูญหายไปในช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่ตันซิ่วก็ยังคงแทรกข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับชีวประวัติของงออี้ในส่วนวิจารณ์ของ จี้ฮั่นฝู่เฉินจ้าน  (季漢輔臣贊; pub. 241) โดยหยาง ซี่ (楊戲) ที่พบในจดหมายเหตุสามก๊ํกเล่มที่ 45
งออี้เป็นชาวเมืองตันลิว (陳留郡 เฉินหลิวจฺวิ้น) ซึ่งอยู่บริเวณนครไคเฟิง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน งออี้สูญเสียบิดาขณะอายุยังเยาว์ บิดาของงออี้นั้นเป็นสหายของเล่าเอี๋ยน งออี้จึงพาทั้งครอบครัวติดตามเล่าเอี๋ยนไปยังมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) เมื่อราวปี ค.ศ. 188 เมื่อเล่าเอี๋ยนได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้ามณฑลของมณฑลเอ๊กจิ๋วโดยราชสำนักของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก น้องสาวของงออี้แต่งงานกับเล่ามอ (劉瑁 หลิว เม่า) บุตรชายของเล่าเอี๋ยน งออี้จึงมีฐานะเป็นญาติฝ่ายลูกสะใภ้ของเล่าเอี๋ยนด้วย
หลังการเสียชีวิตในปี ค.ศ. 194 งออี้รับคงรับใช้ต่อมากับเล่าเจี้ยงบุตรชายของเล่าเอี๋ยนผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว เล่าเจี้ยงแต่งตั้งให้งออี้เป็นขุนพลองครักษ์ (中郎將 จงหลางเจี้ยง) ระหว่างปี ค.ศ. 212 ถึง ค.ศ. 214 เมื่อขุนศึกเล่าปี่โจมตีเล่าเจี้ยงเพื่อจะเข้ายึดมณฑลเอ๊กจิ๋ว งออี้ร่วมรบในฝ่ายเล่าเจี้ยงและนำกองกำลังไปรบกับทัพเล่าปี่ในอำเภอโปยเสีย (涪縣 ฝูเซี่ยน; อยู่ในนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) แต่งออี้ยอมสวามิภักดิ์ต่อเล่าปี่หลังจากพ่ายแพ้
หลังจากเล่าปี่เข้ายึดมณฑลเอ๊กจิ๋วได้โดยสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 214 เล่าปี่แต่งตั้งให้งออี้เป็นขุนพลพิทักษ์ทัพและโจมตีกบฏ (護軍討逆將軍 ฮู่จฺวินเถ่านี่เจียงจฺวิน) ตัวเล่าปี่ได้สมรสกับงอซี (อดีตภรรยาของเล่ามอที่เวลานั้นเสียชีวิตไปแล้ว) น้องสาวของงออี้ ในปี ค.ศ. 221 ในยุคสามก๊ก หลังเล่าปี่สถาปนาตนเปนจักรพรรดิและก่อตั้งรัฐจ๊กก๊ก ได้แต่งตั้งให้งออี้เป็นแม่ทัพภาคกวนต๋ง (關中都督 กวานจงตูตู)
หลังจากเล่าปี่สวรรคตในปี ค.ศ. 223 งออี้ยังคงรับราชการกับเล่าเสี้ยนโอรสของเล่าปี่ผู้สิบราชบัลลังก์ถัดจากเล่าปี่ ในปี ค.ศ. 230 งออี้ติดตามอุยเอี๋ยนขุนพลจ๊กก๊กไปโจมตีเมืองลำอั๋น (南安郡 หนานอานจฺวิ้น; อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอหล่งซี มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) ซึ่งอยู่ในอาณาเขตของรัฐวุยก๊กอันเป็นรัฐอริของจ๊กก๊ก งออี้และอุยเอี๋ยนเอาชนะทัพวุยก๊กที่นำโดยปีเอียวในยุทธการ จากความดีความชอบของงออี้ เล่าเสี้ยนจึงพระราชทานบรรดาศักดิ์ระดับถิงโหว (亭侯) หรือโหวระดับหมู่บ้านให้งออี้ ภายหลังเลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นโหวระดับตำบลในชื่อบรรดาศักดิ์ว่า "เกาหยางเซียงโหว" (高陽鄉侯) และยังแต่งตั้งให้งออี้มียศเป็นขุนพลทัพซ้าย (左將軍 จั่วเจียงจฺวิน)
ในปี ค.ศ. 234 เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กเสียชีวิต เล่าเสี้ยนแต่งตั้งงออี้เป็นขุนพลทหารม้าและรถรบ (車騎將軍 เชอฉีเจียงจฺวิน) พระราชทานอาญาสิทธิ์และมีรับสั่งให้ดูแลกิจการทหารในเมืองฮันต๋งในฐานะแม่ทัพภาคฮันต๋ง (漢中都督 ฮั่นจงตูตู) เล่าเสี่้ยนยังแต่งตั้งให้งออี้เป็นเป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 ชื่อฉื่อ) แต่ในนามของมณฑลหยงจิ๋วหยงจิ๋ว (เพราะมณฑลหยงจิ๋วไม่ได้อยู่ในอาณาเขตของจ๊กก๊ก) และเลื่อนบรรดาศักดิ์เพิ่มเติ่มเป็นโหวระดับอำเภอในชื่อบรรดาศักดิ์ว่า "จี้หยางโหว" (濟陽侯) งออี้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 237
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
ซูสีไทเฮา เดอะมิวสิคัล

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ซูสีไทเฮา (แก้ความกำกวม)
| ซูสีไทเฮา เดอะมิวสิคัล |
| --- | --- |
กำกับ: เกรียงศักดิ์ ศิลากอง
เนื้อเรื่อง: บทประพันธ์เรื่อง ซูสีไทเฮา ของ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
อำนวยการสร้าง: สุรุจ ทิพากรเสนี สุดาพิมพ์ โพธิภักติ
นักแสดงนำ: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ กานดา วิทยานุภาพยืนยง สุรุจ ทิพากรเสนี สุวีระ บุญรอด ภูดิท ขุนชนะสงคราม สุดาพิมพ์ โพธิภักติ
ดนตรีประกอบ: สุรุจ ทิพากรเสนี
บริษัทผู้สร้าง: The Musicals Society of Bangkok  
วันฉาย: 25 เมษายน-4 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 แสดงที่ : เอ็ม เธียเตอร์   จำนวนรอบ : 10 รอบ
ซูสีไทเฮา เดอะมิวสิคัล เป็นละครเวที โดย The Musicals Society of Bangkok ดัดแปลงจากบทประพันธ์ชื่อเดียวกัน ของหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
นักแสดง

พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ ทรงรับบทเป็น นางนิวฮูลู่ พระมารดาของซูสีไทเฮา
กานดา วิทยานุภาพยืนยง รับบท ซูสีไทเฮา
สุรุจ ทิพากรเสนี รับบท ลีเลียนยิง ขันทีคนสนิทของซูสีไทเฮา
สุวีระ บุญรอด รับบท จักรพรรดิเสียนเฟิง
ภูดิท ขุนชนะสงคราม รับบท ยุงลู
สุดาพิมพ์ โพธิภักติ รับบท ซูอันไทเฮา
คาตากานะ

| คาตากานะ  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรพยางค์ 
ช่วงยุค: ประมาณ พ.ศ. 1343 (ค.ศ. 800)–ปัจจุบัน
ทิศทาง: แนวตั้งขวาไปซ้าย, ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ภาษาญี่ปุ่น ภาษาโอกินาวะ ภาษาไอนุ ภาษาปาเลา
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: Oracle Bone ScriptSeal ScriptClerical ScriptRegular script (คันจิ)มันโยงะนะคาตากานะ
ระบบพี่น้อง: ฮิรางานะ, เฮ็นไตงานะ
ISO 15924
ISO 15924: Kana (411), ​Katakana
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Katakana
ช่วงยูนิโคด: U+30A0–U+30FF
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
คาตากานะ (ญี่ปุ่น: 片仮名, カタカナ, かたかな; โรมาจิ: katakana) เป็นตัวอักษรสำหรับแทนเสียงในภาษาญี่ปุ่นประเภทหนึ่ง และสามารถนำไปเขียนแทนเสียงภาษาต่างประเทศได้เช่นกัน คาตากานะได้รับการนำไปเขียนภาษาไอนุซึ่งเป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยอยู่ทางภาคเหนือของเกาะฮกไกโด
การใช้

คาตากานะมีสัญลักษณ์ 48 ตัว ในยุคแรกรู้จักในนาม การเขียนของผู้ชาย คาตากานะใช้กับคำยืมที่ไม่ได้มาจากภาษาจีนเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งการเลียนเสียง ชื่อจากภาษาอื่น การเขียนโทรเลข และการเน้นคำ (แบบเดียวกับการใช้อักษรตัวใหญ่ในภาษาอังกฤษ) ก่อนหน้านั้นคำยืมทั้งหมดเขียนด้วยคันจิ ใช้ในหลายกรณี ได้แก่
ใช้เขียนคำที่ยืมมาจากภาษาต่างประเทศ ชื่อชาวต่างประเทศ และชื่อสถานที่ในต่างประเทศซึ่งเป็นวิสามานยนาม เช่น ホテル (โฮเตรุ หรือ Hotel (โรงแรม))
ใช้เขียนคำซึ่งเลียนเสียงในธรรมชาติ เช่น ワン ワン (วังวัง เสียงเห่าของสุนัข)
ใช้เขียนชื่อญี่ปุ่น (和名) ของสัตว์และแร่ธาตุ เช่น カルシウム (คารูชิอุมุ หรือ แคลเซียม)
ใช้ในเอกสารใช้ยุคก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง (ใช้ร่วมกับตัวอักษรคันจิ)
ใช้ในโทรเลข และระบบคอมพิวเตอร์ในช่วงก่อนเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2531 ซึ่งยังไม่มีการใช้ระบบตัวอักษรหลายไบต์ (เช่น ยูนิโคด)
ที่มา

ตัวอักษรคาตากานะนั้นสร้างขึ้นในยุคเฮอัง (平安時代) โดยนำมาจากส่วนหนึ่งของตัวคันจิพัฒนามาจาก
อักษรจีนที่ใช้โดยพระภิกษุเพื่อแสดงการออกเสียงอักษรจีนที่ถูกต้องเมื่อประมาณ พ.ศ. 1400 ในช่วงแรกมีสัญลักษณ์หลายตัวที่แสดงเสียงเดียวกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป อักษรถูกปรับปรุงให้ดีขึ้น ราว พ.ศ. 1900 มีสัญลักษณ์ 1 ตัว ต่อ 1 พยางค์เท่านั้น คำว่า คาตากานะ หมายถึงอักษรพยางค์ที่เป็นส่วน (ของคันจิ)
ตารางคาตากานะ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สระและพยัญชนะ | สระและพยัญชนะ | สระและพยัญชนะ | สระและพยัญชนะ | สระและพยัญชนะ | yōon | yōon | yōon |
| ア อะ | イ อิ | ウ อุ | エ เอะ | オ โอะ | ャ ยะ | ュ ยุ | ョ โยะ |


| カ คะ | キ คิ | ク คุ | ケ เคะ | コ โคะ | キャ เคียะ (คฺยะ) | キュ คิว (คฺยุ) | キョ เคียว (โคฺยะ) |
| サ ซะ | シ ชิ | ス ซุ | セ เซะ | ソ โซะ | シャ ชะ | シュ ชุ | ショ โชะ |
| タ ทะ | チ ท๎ชิ | ツ ท๎สึ | テ เทะ | ト โทะ | チャ ท๎ชะ | チュ ท๎ชุ | チョ โท๎ชะ |
| ナ นะ | ニ นิ | ヌ นุ | ネ เนะ | ノ โนะ | ニャ เนียะ (นฺยะ) | ニュ นิว (นฺยุ) | ニョ เนียว (โนฺยะ) |
| ハ ฮะ | ヒ ฮิ | フ ฟุ, ฮุ | ヘ เฮะ | ホ โฮะ | ヒャ เฮียะ (ฮฺยะ) | ヒュ ฮิว (ฮฺยุ) | ヒョ เฮียว (โฮฺยะ) |
| マ มะ | ミ มิ | ム มุ | メ เมะ | モ โมะ | ミャ เมียะ (มฺยะ) | ミュ มิว (มฺยุ) | ミョ เมียว (โมฺยะ) |
| ヤ ยะ |  ยิ1 | ユ ยุ |  เยะ1 | ヨ โยะ |  |  |  |
| ラ ระ | リ ริ | ル รุ | レ เระ | ロ โระ | リャ เรียะ (รฺยะ) | リュ ริว (รฺยุ) | リョ เรียว (โรฺยะ) |
| ワ วะ | (ヰ) ウィ วิ |  วุ1 | (ヱ) ウェ เวะ | (ヲ) ウォ โวะ |  |  |  |
|  |  |  |  | ン อึง |  |  |  |
| ガ กะ | ギ กิ | グ กุ | ゲ เกะ | ゴ โกะ | ギャ เกียะ (กฺยะ) | ギュ กิว (กฺยุ) | ギョ เกียว (โกฺยะ) |
| ザ ด๎สะ | ジ ด๎ชิ | ズ ด๎สุ | ゼ เด๎สะ | ゾ โด๎สะ | ジャ ด๎ชะ | ジュ ด๎ชุ | ジョ โด๎ชะ |
| ダ ดะ | ヂ ด๎ชิ | ヅ ด๎สึ | デ เดะ | ド โดะ | ヂャ ด๎ชะ | ヂュ ด๎ชุ | ヂョ โด๎ชะ |
| バ บะ | ビ บิ | ブ บุ | ベ เบะ | ボ โบะ | ビャ เบียะ (บฺยะ) | ビュ บิว (บฺยุ) | ビョ เบียว (โบฺยะ) |
| パ พะ | ピ พิ | プ พุ | ペ เพะ | ポ โพะ | ピャ เพียะ (พฺยะ) | ピュ พิว (พฺยุ) | ピョ เพียว (โพฺยะ) |
| (ヷ) ヴァ va “bwa” บ๎วะ | (ヸ) ヴィ vi “bwi” บ๎วิ | ヴ vu “bwu” บ๎วุ | (ヹ) ヴェ ve “bwe” เบ๎วะ | (ヺ) ヴォ vo “bwo” โบ๎วะ | ヴャ vya “bwya” บ๎วฺฺยะ | ヴュ vyu “bwyu” บ๎วฺยุ | ヴョ vyo “Bwyo” โบ๎วฺยะ |
|  |  |  | ジェ เด๎ชะ |  |  |  |  |
|  |  |  | シェ เชะ |  |  |  |  |
|  |  |  | チェ เท๎ชะ |  |  |  |  |
|  | ティ ทิ | トゥ ทุ |  |  |  | テュ ทิว (ทฺยุ) |  |
|  | ディ ดิ | ドゥ ดุ |  |  |  | デュ ดิว (ดฺยุ) |  |
| ツァ ท๎สะ | ツィ ท๎สิ |  | ツェ เท๎สะ | ツォ โท๎สะ |  |  |  |
| ファ ฟะ | フィ ฟิ |  | フェ เฟะ | フォ โฟะ |  | フュ ฟิว (ฟฺยุ) |  |
ยูนิโคด

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
คะตะกะนะ Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+30Ax | ゠ | ァ | ア | ィ | イ | ゥ | ウ | ェ | エ | ォ | オ | カ | ガ | キ | ギ | ク |
| U+30Bx | グ | ケ | ゲ | コ | ゴ | サ | ザ | シ | ジ | ス | ズ | セ | ゼ | ソ | ゾ | タ |
| U+30Cx | ダ | チ | ヂ | ッ | ツ | ヅ | テ | デ | ト | ド | ナ | ニ | ヌ | ネ | ノ | ハ |
| U+30Dx | バ | パ | ヒ | ビ | ピ | フ | ブ | プ | ヘ | ベ | ペ | ホ | ボ | ポ | マ | ミ |
| U+30Ex | ム | メ | モ | ャ | ヤ | ュ | ユ | ョ | ヨ | ラ | リ | ル | レ | ロ | ヮ | ワ |
| U+30Fx | ヰ | ヱ | ヲ | ン | ヴ | ヵ | ヶ | ヷ | ヸ | ヹ | ヺ | ・ | ー | ヽ | ヾ | ヿ |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
คะตะกะนะ ส่วนขยายสัทลักษณ์ Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+31Fx | ㇰ | ㇱ | ㇲ | ㇳ | ㇴ | ㇵ | ㇶ | ㇷ | ㇸ | ㇹ | ㇺ | ㇻ | ㇼ | ㇽ | ㇾ | ㇿ |
ที่มาของคาตากานะจากอักษรจีน
ตำบลแม่ปะ

ตำบลแม่ปะ อาจหมายถึง
ตำบลแม่ปะ (อำเภอแม่สอด) จังหวัดตาก
ตำบลแม่ปะ (อำเภอเถิน) จังหวัดลำปาง
ซามูไรคิโยโมริ

ซามูไรคิโยโมริ (ญี่ปุ่น: 平清盛; โรมาจิ: Taira no Kiyomori) ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ออกอากาศเมื่อ ค.ศ. 2012 นับเป็นละครไทงะเรื่องที่ 51 ของสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค นำแสดงโดย เคนอิชิ มัตสึยามะ ในบทของ ไทระ โนะ คิโยโมริ
ละครเรื่องนี้สร้างจากชีวิตจริงของ ไทระ โนะ คิโยะโมะริ ซะมุไรคนแรกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นที่ก้าวขึ้นมาสู่จุดสูงสุดในราชสำนักด้วยการดำรงตำแหน่ง ไดโจไดจิง หรือ อัครมหาเสนาบดี ซึ่งได้วางรากฐานรูปแบบการปกครองแบบใหม่ของญี่ปุ่นที่ปกครองโดยซะมุไรอันเป็นต้นกำเนิดของการปกครองในรูปแบบโชกุนในเวลาต่อมาโดยดำเนินเรื่องราวผ่านช่วงชีวิตของคิโยโมริตั้งแต่ในช่วงวัยรุ่นจนถึงบั้นปลายของชีวิตเรื่อยมาจนถึง สงครามเก็มเป และการสถาปนา รัฐบาลโชกุนคะมะกุระ ผ่านการบอกเล่าโดย มินะโมะโตะ โนะ โยะริโตะโมะ โชกุนคนแรกของญี่ปุ่นซึ่งรับบทโดย มะซะกิ โอะกะดะ
สำหรับในประเทศไทยละครเรื่อง ซามูไรคิโยโมริ ช่อง ทรูเอเชียนซีรีส์ ของ ทรูวิชั่นส์ ได้ซื้อลิขสิทธิ์นำมาออกอากาศเมื่อ พ.ศ. 2556
จิ้งโกร่ง

จิ้งโกร่ง ชื่อวิทยาศาสตร์: Brachytrupes  portentosus เป็นแมลงชนิดหนึ่งที่สามารถรับประทานได้ มีลักษณะคล้ายกับจิ้งหรีด ชื่อพื้นเมืองอื่นๆของจิ้งโกร่ง คือ อ้ายโกร่ง หัวตะกั่ว จี้กุ่ง ขี้กุ่ง จี่นายโม้ ขี้หนาย จี่ป่ม และ จี่โป่ง
กายวิภาค

จิ้งโกร่งรูปร่างคล้ายกับจิ้งหรีดค่อนข้างอ้วน มีลำตัวยาวประมาณ 4.5 ซม. กว้าง 1 ซม. มีสีน้ำตาล หนวดยาวแบบเส้นด้าย หัวกลมและใหญ่ ปากแบบกัดกิน ปีกมีลายเส้นเล็กน้อย ตัวผู้สามารถทำเสียงได้โดยใช้ขอบปีกคู่หน้าสีกัน มีอวัยวะฟังเสียงอยู่ที่บริเวณขาหน้า
คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม

ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล
| คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปา ลีโอที่สาม |
| --- | --- |

ศิลปิน: เวิร์คช็อพของราฟาเอล
ปี: ค.ศ. 1516 - ค.ศ. 1517
ประเภท: จิตรกรรมฝาผนัง
สถานที่: วังพระสันตะปาปา, นครรัฐวาติกัน
คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม (ภาษาอังกฤษ: The Oath of Leo III) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเวิร์คช็อพของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่อาจจะเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1516 - ค.ศ. 1517 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”  ภาพ “การสวมมงกุฏของชาร์เลอมาญ” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องเพลิงไหม้ในเมือง” (Stanza dell'incendio del Borgo)
ในภาพสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 3 ระหว่างการการพิจารณาคดีในศาลในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 800 ที่ทรงเผชิญหน้ากับพระนัดดาของพระสันตะปาปาองค์ก่อนหน้านั้นเฮเดรียนที่ 1 ผู้กล่าวหาว่าพระองค์ประพฤติผิด กลุ่มบาทหลวงในที่ประชุมประกาศว่าไม่อาจจะตัดสินพระสันตะปาปาได้ พระสันตะปาปาลีโอจึงทรงตั้งคำสัตย์ปฏิญาณชำระมลทินด้วยพระองค์เอง
ดูเพิ่ม

ห้องราฟาเอล
วังพระสันตะปาปา
จิตรกรรมฝาผนัง
| ด ค กจิตรกรรมฝาผนังในห้องราฟาเอล |
| --- | --- |
จิตรกรรม:  ทิพยทัศน์ของกางเขน  ยุทธการสะพานมิลเวียน  จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน  จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม  การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด  การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์  การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา  ปาฏิหาริย์ที่โบลเซนา  ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์  สำนักแห่งเอเธนส์  ภูเขาพาร์นาสสัส  คุณธรรมสามอย่าง  คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม  พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ  เพลิงไหม้ในเมือง  ยุทธการออสเตีย 
จิตรกร:  ราฟาเอล  จานฟรานเชสโค เพ็นนิ  จุยลิโอ โรมาโน  ราฟาเอลลิโน เดล โคลเล 
 ห้องราฟาเอล  งานเขียนโดยราฟาเอล  จิตรกรรมฝาผนัง  ศิลปะเรอเนสซองซ์  วังพระสันตะปาปา  นครรัฐวาติกัน 
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
จูดิธ เรสนิค

| จูดิธ เรสนิค Judith Resnik |
| --- | --- |

เกิด: 05 เมษายน ค.ศ. 1949(1949-04-05) แอครอน, รัฐโอไฮโอ
สถานะ: เสียชีวิตจากการปฎิบัติหน้าที่
เสียชีวิต: 28 มกราคม ค.ศ. 1986(1986-01-28) (36 ปี) แหลมคะแนเวอรัล, รัฐฟลอริดา
สัญชาติ: อเมริกัน
อาชีพ: วิศวกร
รางวัล: 
อาชีพในอวกาศ
นักบินอวกาศนาซา
อยู่บนอวกาศ: 6 วัน 00 ชั่วโมง 56 นาที
การคัดเลือก: กลุ่มนาซาปี 1986
ภารกิจ: STS-41-D, STS-51-L
เครื่องหมายภารกิจ:  
 
จูดิธ อาร์ลีน เรสนิค (/ˈrɛznɪk/; 5 เมษายน ค.ศ. 1949 – 28 มกราคม ค.ศ. 1986) เธอเป็นวิศวกรและนักบินอวกาศของนาซา เรสนิคเป็นหนึ่งในผู้เสียชีวิตในเหตุภัยพิบัติกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์ในระหว่างการเปิดตัวภารกิจ STS-51-L
เรสนิคเป็นนักบินอวกาศหญิงชาวอเมริกันคนที่สองในอวกาศ เรสนิคอยู่ในวงโคจร 145 ชั่วโมง เรสนิคเป็นนักบินอวกาศอเมริกันเชื้อสายยิวคนแรก และเป็นนักบินอวกาศหญิงชาวยิวคนแรกที่อยู่ในอวกาศ เรสนิคจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน และได้รับปริญญาดุษฏีบัณฑิตในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าจากมหาวิทยาลัยแมริแลนด์ คอลเลจพาร์ก รางวัล IEEE Judith Resnik Award สำหรับวิศวกรอวกาศได้นำชื่อของเธอเป็นชื่อรางวัลเพื่อเป็นเกียรติแก่เรสนิค
คลังภาพ

หนึ่งในหกหญิงคนแรกในอวกาศ เรสนิค (คนที่ 3 จากซ้ายมือ) ยืนอยู่ข้างหลัง Personal Rescue Enclosure
เรสนิคกำลังทำสารคดีในช่วงภารกิจ STS-41-D
แหล่งข้อมูลอื่น

Biography of Judith Resnik from IEEE
January 1982 Pittsburgh Press article on Judith Resnik's planning her astronaut career
Challenger's Enduring Mission เก็บถาวร 2018-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Charles Atkeison
Autograph Letter of Astronaut Judy Resnik เก็บถาวร 2014-11-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Shapell Manuscript Foundation
จูดิธ เรสนิค ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
งานโดยหรือเกี่ยวกับ จูดิธ เรสนิค ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
"Judith Resnik reference site". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-06-06. สืบค้นเมื่อ 2007-10-07.
จูดิธ เรสนิค ที่ไฟน์อะเกรฟ
จูดิธ เรสนิค ที่ไฟน์อะเกรฟ
Judith Resnik Autographed Letter
จิ้มจุ่ม

| --- | --- |

ประเภท: ซุป
แหล่งกำเนิด: ภาคอีสาน ประเทศไทย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ส่วนผสมหลัก: เนื้อสัตว์ ผัก น้ำซุป ไข่ไก่ วุ้นเส้นและน้ำจิ้ม
 ตำราอาหาร: จิ้มจุ่ม
จิ้มจุ่ม บ้างก็เรียก หมูจุ่ม เป็นอาหารประเภทเดียวกันกับ แจ่วฮ้อน เป็นอาหารไทยภาคอีสาน โดยคำว่าจิ้มจุ่ม หมายถึงการนำน้ำซุปมาผสมกับแจ่ว ใส่ผัก และเนื้อสัตว์ลงไป มีน้ำซุปต้มลงในหม้อดิน ส่วนผสมของน้ำซุปประกอบด้วยสมุนไพรไทย ข่า ตะไคร้ พริก โหระพาและผักต่าง ๆ  เนื้อสัตว์ที่นิยมใส่ลงไปคือ เนื้อหมู เนื้อไก่และอาหารทะเลต่าง ๆ ผักที่นิยมคือ ผักกาดขาว กะหล่ำปลี ผักบุ้งและโหระพา ส่วนน้ำจิ้มจะเป็นน้ำจิ้มแจ่ว น้ำจิ้มสุกี้
ส่วนแจ่วฮ้อนน้ำซุปจะออกสีที่เข้มข้นคล้าย ๆ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก มีส่วนผสมจากสมุนไพรไทย เครื่องต้มยำ เลือดวัว เลือดหมู และขี้เพี้ย ผักที่นิยมคือ ผักกาดขาว กะหล่ำปลี ผักบุ้งและโหระพา ส่วนน้ำจิ้มจะเป็นน้ำจิ้มแจ่วผสมกับขี้เพี้ยเล็กน้อย
แต่เดิมจิ้มจุ่มมีขายตามร้านอาหารข้างถนน ร้านอาหารอีสาน ในปัจจุบันร้านชาบูชาบูและร้านสุกี้ยากี้จำนวนมากในไทยได้ปรับปรุงสูตรจิ้มจุ่มและวิธีการกินให้เหมาะสมกับวัตถุดิบ
จักรพรรดิโวลุซิอานุส

| โวลุซิอานุส |
| --- | --- |
อาจจะเป็นรูปสลักของจักรพรรดิโวลุซิอานุสที่พิพิธภัณฑ์โบซ์-อาร์ต เดอ ตูร์
สวรรคต: สิงหาคม ค.ศ. 253 อินแตร์อัมนา
พระราชบิดา: แตรโบนิอานุส กัลลุส
พระราชมารดา: อะฟินา เกมินา ไบบิอานา
กาอิอุส วิบิอุส โวลุซิอานุส (เสด็จสวรรคตในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 253) เป็นจักรพรรดิแห่งโรมันตั้งแต่ปี ค.ศ. 251 จนถึง ค.ศ. 253 พระองค์ทรงปกครองร่วมกับจักรพรรดิแตรโบนิอานุส กัลลุส ซึ่งเป็นพระราชบิดาของพระองค์
หลังจากจักรพรรดิเดกิอุสและจักรพรรดิเฮเรนิอุส อิตรุสกุส ซึ่งเป็นพระราชโอรสและทรงเป็นผู้ปกครองร่วม เสด็จสวรรคตในสนามรบในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 251 จักรพรรดิแตรโบนิอานุส กัลลุสก็ทรงได้รับเลือกให้เป็นจักรพรรดิในสนามรบโดยกองทหาร และจักรพรรดิกัลลุสก็ทรงสถาปนาโฮสติลิอานุส ซึ่งเป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กของจักรพรรดิเดกิอุสขึ้นรั้งตำแหน่งออกุสตุส (จักรพรรดิร่วม) และโวลุซิอานุสให้รั้งตำแหน่งไกซาร์ หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิโฮสติลิอานุสในเดือนกรกฎาคมหรือสิงหาคม ค.ศ. 251 โวลุซิอานุสก็ได้รับการยกฐานะตำแหน่งออกุสตุส  รัชสมัยสั้นๆ ของจักรพรรดิกัลลุสและจักรพรรดิโวลุซิอานุสเป็นที่ทราบกันดีในเรื่องการระบาดของโรคระบาด ซึ่งบางคนกล่าวว่าเป็นสาเหตุของการสวรรคตของจักรพรรดิโฮสติลิอานุส และเรื่องการทรงเป็นศัตรูกับจักรวรรดิซาเซเนียนและชนชาวกอธ จักรพรรดิโวลุซิอานุสและพระราชบิดาของพระองค์ทรงถูกสังหารในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 253 โดยทหารของพระองค์เอง ซึ่งหวาดกลัวกองกำลังของจักรพรรดิไอมิลิอานุส ซึ่งเป็นผู้แย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิที่กำลังเดินทัพไปยังกรุงโรม
บรรณานุกรม

Cooley, Alison E. (2012). The Cambridge Manual of Latin Epigraphy. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521840262.
ตือโป๊ยก่าย

ตือหงอเหนง หรือสำเนียงกลางว่า จู อู้เหนิง (จีนตัวย่อ: 悟能; จีนตัวเต็ม: 豬悟能; พินอิน: Zhū Wùnéng) หรืออีกชื่อว่า ตือโป๊ยก่าย หรือสำเนียงกลางว่า จู ปาเจี้ย (จีนตัวย่อ: 猪八戒; จีนตัวเต็ม: 豬八戒; พินอิน: Zhū Bājiè) เป็นหนึ่งในตัวละครเอกเรื่องไซอิ๋ว เป็นลูกศิษย์คนที่สองของพระถังซัมจั๋ง แต่เดิมคือแม่ทัพสวรรค์นาม เทียนเผิงหยวนซ่วย เคยเป็นแม่ทัพอยู่บนสวรรค์มีหน้าที่ดูแลลำน้ำสวรรค์และมีคุมทหารจำนวน 85,000 นาย  อยู่มาวันหนึ่งในงานชุมนุมท้อเซียนของเจ้าแม่แห่งตะวันตกซีหวังหมู่ แม่ทัพเทียนเผิงได้เมาและลวนลามเทพธิดาพระจันทร์ฉางเอ๋อร์ ต่อมาเง็กเซียนฮ่องเต้ ได้สั่งนำตัวแม่ทัพเทียนเผิงไปลงโทษโดยการโบยด้วยค้อนทองแดงทั้งหมด 2,000 ครั้งและให้นำตัวแม่ทัพเทียนเผิงไปจุติยังโลกมนุษย์โดยให้เกิดในครรภ์สุกร ภายหลังเจ้าแม่กวนอิมได้ให้ตือโป๊ยก่ายเป็นศิษย์และติดตามพระถังไปยังชมพูทวีป เพื่ออัญเชิญพระไตรปิฎก ทำความดีเพื่อไถ่บาปที่ได้ก่อไว้
ตือโป๊ยก่าย มีอาวุธเป็นคราด 9 ซี่หลอมจากเตาปากว้าของไท่ซ่างเหล่าจวิน มีวิชาแปลงกายได้ 36 อย่าง
ตุงคนาถ

| ตุงคนาถมณเทียร |
| --- | --- |
ตุงคนาถมนเทียร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: รุทรปรยัค
เทพ: พระศิวะ
เทศกาล: มหาศิวราตรี
ที่ตั้ง
รัฐ: อุตตราขัณฑ์
ประเทศ: อินเดีย
ที่ตั้งในรัฐอุตตราขัณฑ์
พิกัดภูมิศาสตร์: 30°29′22″N 79°12′55″E﻿ / ﻿30.48944°N 79.21528°E﻿ / 30.48944; 79.21528
สถาปัตยกรรม
ประเภท: อินเดียเหนือ-หิมาลัย
ผู้สร้าง: ปาณฑวะ (ตามตำนาน)
เสร็จสมบูรณ์: ไม่ทราบ
ระดับความสูง: 3,470 m (11,385 ft)
ตุงคนาถมณเทียร (สันสกฤต: तुंगनाथ; Tungnath, IAST: tuņgnāth) เป็นมนเทียรพระศิวะ หนึ่งในห้าปัญจเกทารนาถ ตั้งอยู่ในอำเภอรุทรปรยัค รัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย มนเทียรตั้งอยู่ที่ความสูง 3,470 m (11,385 ft) จากระดับน้ำทะเล ไม่ไกลมากจากยอดเขาจันทรศิลา ตามตำนาน ตุงคนาถมีความสัมพันธ์อย่างมากกับตระกูลปาณฑวะในมหาภารตะ
งอก๋ง

ขุนนางของรัฐวุยก๊ก
| งอก๋ง (อู๋ กาง) |
| --- | --- |
吳綱

หัวหน้าเสมียน (長史 จ๋างฉื่อ) (ภายใต้จูกัดเอี๋ยน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจมอ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
ญาติ: อู๋ รุ่ย (บรรพบุรุษ)
อาชีพ: ขุนนาง

งอก๋ง (มีบทบาทในช่วงปี ค.ศ. 226-257)  มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า อู๋ กาง (จีน: 吳綱; พินอิน: Wú Gāng) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าเสมียน (長史 จ๋างฉื่อ) ของจูกัดเอี๋ยนขุนพลของรัฐวุยก๊ก เป็นผู้สืบเชื้อสายรุ่นที่ 16 ของอู๋ รุ่ย (吳芮) ขุนพลในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
ประวัติ

ชื่อชัวซิน-ยฺหวี่ (世說新語) บันทึกว่าในปี ค.ศ. 226 มีชาวง่อก๊กกลุ่มหนึ่งขุดสุสานของอู๋ รุ่ย (吳芮) ผู้เป็นอ๋องแห่งเตียงสา (長沙王 ฉางชาหวาง) เพื่อจะนำอิฐและกระเบื้องไปใช้สร้างศาลให้ซุนเกี๋ยนในอำเภอหลินเซียง (臨湘) ศพของอู๋ รุ่ยยังคงสภาพดีเหมือนเมื่อยังมีชีวิต และเสื้อผ้าก็ไม่เปื่อย ในปีถัดมา ชายคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มคนที่ร่วมขุดสุสานเห็นงอก๋งจึงพูดว่า "ท่านดูคล้ายอ๋องแห่งเตียวสาอู๋ รุ่ย แต่ร่างเล็กกว่าเล็กน้อย" งอก๋งได้ยินก็ตกใจพูดว่า "เป็นบรรพบุรุษของข้าเอง ท่านเห็นได้อย่างไร" คนผู้นั้นก็เล่าเรื่องเมื่อปีก่อนให้ฟัง งอก๋งจึงถามว่า "ท่านฝังศพกลับไปหรือไม่" คนผู้นั้นตอบว่า "ฝังทันทีเลย" นับตั้งแต่ปีที่อู๋ รุ่ยเสียชีวิตจนกระทั่งการขุดสุสานนั้นเป็นช่วงเวลาสี่ร้อยกว่าปี
ในปี ค.ศ. 257 จูกัดเอี๋ยนก่อกบฏที่อำเภอฉิวฉุน (壽春 โช่วชุน; อยู่บริเวณอำเภอโช่ว นครลู่อาน มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) เพื่อต่อต้านสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของรัฐวุยก๊ก จูกัดเอี๋ยนมอบหมายงอก๋งที่เป็นหัวหน้าเสมียนของตนให้พาจูกัดเจ้งบุตรชายไปรัฐง่อก๊กเพื่อขอให้ง่อก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊กมาช่วยสนับสนุนการก่อกบฏ โดยให้จูกัดเจ้งอยู่เป็นตัวประกันในง่อก๊ก
ในนิยายสามก๊ก

งอก๋งปรากฏเป็นตัวละครในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ซึ่งเล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊ก ในตอนที่ 111  หลังจากงอก๋งขอความช่วยเหลือจากง่อก๊กได้สำเร็จแล้วก็กลับมาที่อำเภอฉิวฉุนเพื่อรายงานให้จูกัดเอี๋ยนทราบ
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
หลิว อี้ชิ่ง (บรรณาธิการ) (ป. คริสต์ศตวรรษที่ 5). ชื่อชัวซิน-ยฺหวี่ / ชื่อ-ยฺหวี่.
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
องค์ชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  เคาทู  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาหุน  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน
ตำบลแม่ฟ้าหลวง

| ตำบลแม่ฟ้าหลวง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Mae Fa Luang
พิกัด: 20°16′N 99°48′E﻿ / ﻿20.267°N 99.800°E﻿ / 20.267; 99.800
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: เชียงราย
อำเภอ: แม่ฟ้าหลวง
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 12,828 คน
รหัสไปรษณีย์ : 57240
รหัสภูมิศาสตร์: 571504
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
แม่ฟ้าหลวง เป็นตำบลในอำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย แบ่งออกเป็น 20 หมู่บ้าน ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 12,828 คน