stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดวิด แฟลร์

| David Flair |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: David Richard Fliehr
เกิด:  (1979-03-06) 6 มีนาคม ค.ศ. 1979 (45 ปี) Minneapolis, Minnesota, United States
คู่สมรส: Robin Haskell (สมรส 2004)
บุตร: 2
พ่อแม่: Ric Flair (father)
ญาติพี่น้อง:   Charlotte Flair (half-sister)  Reid Flair (half-brother)  Conrad Thompson (brother-in-law)  Andrade El Idolo (brother-in-law) 
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: David Flair
ส่วนสูง: 6 ฟุต 1 นิ้ว (185 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 177 ปอนด์ (80 กิโลกรัม)
มาจาก: Charlotte, North Carolina, United States
ฝึกหัดโดย:   Ric Flair  WCW Power Plant 
เปิดตัว: January 17, 1999
รีไทร์: May 15, 2009
เดวิด ริชาร์ด แฟลร์ (David Richard Fliehr) เกิด 6 มีนาคม ค.ศ. 1979 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน เป็นอดีตนักมวยปล้ำของสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น (WWF) เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) ภายใต้ชื่อในวงการมวยปล้ำว่า เดวิด แฟลร์ (David Flair) เป็นบุตรชายของอดีตแชมป์โลก 16 สมัย ริก แฟลร์ และเป็นพี่ชายของนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน รีด แฟลร์ และชาร์ลอตต์ เป็นอดีตแชมป์ยูเอส WCW และอดีตแชมป์โลกแท็กทีม WCW
แชมป์และรางวัล

AFE Championship Wrestling
AFE Heavyweight Championship (1 time)
International Wrestling Association
IWA Intercontinental Heavyweight Championship (1 time)
National Wrestling Alliance
NWA World Tag Team Championship (1 time) - with Dan Factor
NWA Wildside
NWA Wildside Tag Team Championship (1 time) - with Romeo Bliss
Tojo Yamamoto Memorial Cup (2002)
World Championship Wrestling
WCW United States Championship (1 time)
WCW World Tag Team Championship (1 time) - with Crowbar
แหล่งข้อมูลอื่น

Biography
David Flair ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เจ้าหญิงอะกิโกะ (พระราชธิดาในจักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะ)

เจ้าหญิงอะกิโกะ (ญี่ปุ่น: Imperial Princess Akiko; โรมาจิ: 'Akiko-naishinnō' ; 1774 – 26 กันยายน 1789) เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นพระราชธิดาใน จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะ จักรพรรดิองค์ที่ 86 และเป็นพระเชษฐภคินีใน จักรพรรดิชิโจ จักรพรรดิองค์ที่ 87
เจ้าหญิงอะกิโกะสิ้นพระชนม์ในรัชสมัย จักรพรรดิโกะ-ซะงะ จักรพรรดิองค์ที่ 88 เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 1789
เจเอ็นอาร์ คลาสซี 10

รถจักรไอน้ำเอเดรียติค ซี 10 (อังกฤษ: Japanese National Railway class C10 steam locomotive) หรือ รถจักรไอน้ำ ซี 10 (JNR Class C10; ญี่ปุ่น: C10形) ส่วนใหญ่จะเรียกว่า รถจักรไอน้ำ C10 เป็นรถจักรไอน้ำขนาดถังที่สร้างขึ้นในประเทศญี่ปุ่น สร้างโดยสมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2473 ออกแบบและสร้างโดย ฮิเดะโอะ ชิมะ และใช้งานโดยการรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2473 รถจักรไอน้ำรุ่นนี้มีจำนวนรถจักรไอน้ำทั้งหมด 23 คัน จุดประสงค์หลักของรถจักรไอน้ำรุ่นนี้ใช้ในโดยประเทศญี่ปุ่นโดยการรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่นโดยใช้ลากขบวนรถชานเมืองที่ไม่ไกลจากกรุงโตเกียวหรือเกียวโต
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 ถูกสร้างขึ้นโดย สมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น (Japan Association of Railway Industry) ซึ่งในสมาคมจะประกอบไปด้วยบริษัทผู้สร้างหลายบริษัทด้วยกัน ทั้งนี้เมื่อมีคำสั่งให้ผลิตรถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 ทาง สมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น จะกระจายคำสั่งการผลิตนี้ให้กับ 2 บริษัทที่รับผิดชอบในการสร้างรถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 ดังนี้
บริษัท กิช่า เซโซะ ไกรชะ จำกัด โรงงานตั้งอยู่ที่นครโอซากะ, จังหวัดโอซากะ, ประเทศญี่ปุ่น (ปัจจุบันถูกควบรวมกิจการโดย บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด ไปเมื่อเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2515)
บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด โรงงานตั้งอยู่ที่ระหว่างนครโคเบะ และ เขตมินาโตะ (โตเกียว), ในกรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ

หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสิ้นสุดลง ญี่ปุ่นตกอยู่ในภาวะถดถอยอย่างมาก ในปี พ.ศ. 2463 ญี่ปุ่นถูกบังคับให้เปลี่ยนหัวรถจักรไอน้ำแบบถังที่ผลิตในสมัยเมจิซึ่งไม่เพียงพอและทรุดโทรมอย่างเห็นได้ชัด จำเป็นต้องผลิตหัวรถจักรโดยเน้นที่ ด้านประสิทธิภาพและประสิทธิผล ดังนั้นรถจักรไอน้ำรุ่นนี้นี้จึงถูกผลิตขึ้นสำหรับขบวนรถชานเมือง เนื่องจากการโหลดเพลาที่น้ำหนักเล็กน้อย ทำให้ยากต่อการใช้งานบนขบวนรถท้องถิ่น ดังนั้นการขยายตัวที่ตามมาจึงเปลี่ยนไปใช้รถจักรไอน้ำ C11 ที่น้ำหนักเบากว่า
สายการผลิต

รถจักรไอน้ำรุ่นนี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2473 ทั้งหมด 23 คันถูกสร้างขึ้นใหม่ C10 1-15 (15 คัน) ผลิตโดย บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด (หมายเลขการผลิต 1356-1370) และ C10 16-23 (8 คัน) ผลิตโดย บริษัท กิช่า เซโซะ ไกรชะ จำกัด (หมายเลขการผลิต 1141-1148)
โครงสร้าง

เทคโนโลยีของหัวรถจักรไอน้ำซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์หลักของการผลิตในประเทศในเวลานั้นก็ถูกนำมาใช้กับรถจักรไอน้ำรุ่นนี้นี้เช่นกัน และเป็นไปได้ที่จะแสดงประสิทธิภาพที่ใกล้เคียงกับหัวรถจักรขนาดใหญ่ อันดับแรก ใช้ประเภท 1C2 (ล้อนำ 1 แกน + ล้อขับเคลื่อน 3 แกน + ล้อหลัง 2 แกน, 2-6-4 หรือเอเดรียติค) ที่มี 2 เพลาบนรถลำเลียงซึ่งอยู่ใต้ห้องโดยสารคนขับและบังเกอร์ถ่านหินโดยตรง นอกจากนี้ รถลำเลียงยังถูกทำให้ประหยัดเพื่อป้องกันไม่ให้ภาระเพลาขับผันผวนตามภาระของถ่านหินและน้ำ
ล้อนำหน้าคือ LT122 ซึ่งติดตั้งอุปกรณ์คืนสภาพแบบลูกกลิ้ง และล้อตามคือ LT213 ซึ่งเป็นล้อคานทรงตัวที่ติดตั้งอุปกรณ์คืนสภาพแบบประหยัดตามที่กล่าวไว้ข้างต้น
เส้นผ่านศูนย์กลางล้อโยงคือ 1,520 มม. ซึ่งเล็กกว่า 1,600 มม. ของรถจักรไอน้ำโมกุน รุ่น 8620 และ C50 ถึง 5% เมื่อรถจักรวิ่งด้วยความเร็วสูงในพื้นที่ชานเมือง  95 กม./ชม.
การออกแบบพื้นฐานมีหลายส่วนที่เหมือนกันกับรถจักรไอน้ำ C50 และรถจักรไอน้ำ C54 ในช่วงเวลาเดียวกัน และเป็นการเปลี่ยนผ่านที่นำไปสู่สิ่งที่เรียกว่ารถจักรไอน้ำสมัยใหม่ของรถไฟแห่งชาติญี่ปุ่นหลังจากรถจักรไอน้ำ C55 เนื่องจากได้รับการออกแบบก่อนที่การเชื่อมด้วยไฟฟ้าจะกลายเป็นเรื่องธรรมดา ห้องโดยสารและถังเก็บน้ำด้านข้างจึงมีโครงสร้างการประกอบแบบหมุดย้ำ และเมื่อเทียบกับรถจักรไอน้ำ C11 รุ่นถัดมาที่ใช้โครงสร้างแบบเชื่อม จึงมีลักษณะที่มั่นคงจากภายนอก มันเป็นคุณลักษณะ
นอกจากนี้ เมื่อมีการสร้างหลังคาใหม่จะมีปั้มน้ำ Omi ซึ่งจะติดอยู่ที่ไหล่ของหม้อไอน้ำถูกติดตั้งไว้ แต่อย่างไรก็ตามปั้มน้ำตัวนี้ได้เกิดปัญหาด้านทัศนวิสัยในการมองระยะทางและถูกนำออกในภายหลัง
เนื่องจากรถรุ่นนี้ได้รับการออกแบบก่อนที่กระบังควันจะถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการในรถจักรไอน้ำ C54 จึงไม่ใช่อุปกรณ์มาตรฐานแต่มีการบันทึกว่ารถบางคันถูกเพิ่มเข้ามาในภายหลังสามารถยืนยันได้จากภาพถ่าย
การดำเนินการ

ในขั้นต้น มีการใช้งานในโตเกียว นาโกย่า และโอซาก้า และมีส่วนร่วมในการดึงรถไฟชานเมืองบนสายหลักโทไคโด แต่ต่อมาได้นำไปใช้ในคุมาโมโตะและนารา เนื่องจากส่วนเหล่านี้มีไฟฟ้าใช้ตั้งแต่เนิ่นๆ จึงถูกย้ายไปยังสถานที่ต่างๆ และใช้สำหรับรถไฟท้องถิ่นและรถไฟบรรทุกสินค้าบนสายยามะดะ, โมกะ, คิชิน, บันทัน เป็นต้น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความก้าวหน้าของรถจักรดีเซลในท้องถิ่นมีส่วนเกิน และถูกแทนที่ด้วยรถจักรไอน้ำ C11 ซึ่งกลายเป็นรถจักรไอน้ำรุ่นใหม่ใหม่และถูกปลดประจำการทั้งหมดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2503 (โชวะ 35) ถึง พ.ศ. 2505 (โชวะ 37)
หลังจากปลดประจำการ รถจักรไอน้ำทั้งหมดยกเว้น C10 8 ที่อธิบายในภายหลังได้ถูกปลดประจำการ และไม่มีการเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์หรือสถานที่สาธารณะ
การดำเนินการ > เหตุการณ์สำคัญ

ในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2478 รถไฟสายโทไคโดหลักหยุดให้บริการเนื่องจากฝนตกหนักในพื้นที่โอซากะ ดังนั้นในวันที่ 11 สิงหาคม วันรุ่งขึ้น รถไฟด่วนพิเศษสึบาเมะจึงเปิดให้บริการเป็นครั้งแรกรอบสายหลักคันไซไปยังสถานีโกเบ ในขณะนี้ เพื่อความสะดวกในการต่อขบวนย้อนกลับที่สถานีเทนโนจิ รถประเภทนี้จะลากจูงสถานีต้นทางถึงสถานีปลายทาง
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8

C10 8 ประจำการอยู่ที่ทางรถไฟสายโอกิกาวะ
สร้างเสร็จที่ บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 (หมายเลขรถจักร 1363) ในวันที่ 2 สิงหาคมของปีเดียวกัน รถจักรมาถึงสถานีรถไฟ (ปัจจุบันคือแขวงการเดินรถโอมิยะ) และในวันที่ 4 กันยายนของปีเดียวกัน หลังจากนั้นก็ถูกใช้โดยสารรถไฟสายหลักโทโฮคุและสายทาคาซากิ พ.ศ. 2475 (โชวะ 7) หลังจากถูกย้ายไปที่ทากาซากิ (ปัจจุบันคือ Gunma Vehicle Center) ในวันที่ 1 กันยายน จึงก็ย้ายจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง หลังจากถูกเช่าให้กับโรงรถจักรรถจักรโมริโอกะเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2489 มันก็ถูกใช้สำหรับรถไฟโดยสารในสายยามาดะ หลังจากถูกย้ายไปยังโรงรถจักรไอสุวาคามัตสึ (ปัจจุบันคือสถานีขนส่งไอสุวากามัตซึ) เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2493 รถไฟขบวนนี้ใช้สำหรับผู้โดยสารและรถไฟบรรทุกสินค้าในสายไอสึ และในปี พ.ศ. 2504 (โชวะ 36) 11 ได้หยุดให้บริการตั้งแต่เดือนพฤษภาคม มันถูกทิ้งในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2505 (โชวะ 37) และถูกย้ายไปที่ราซา ในเมืองมิยาโกะ จังหวัดอิวาเตะในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน หลังจากส่งมอบให้กับบริษัทในวันที่ 30 ของเดือนเดียวกัน และถูกนำไปใช้สำหรับการขนส่งสินค้าในสายเฉพาะที่เชื่อมต่อโรงงานของบริษัทกับสถานีมิยาโกะ และสำหรับการแบ่งงานภายในสถานที่ของสถานีมิยาโกะ รถจักรไอน้ำถูกใช้แม้หลังจากที่ JNR กลายเป็นรถไร้ควัน แต่มันก็กลายเป็นเครื่องจักรสำรองเมื่อมีหัวรถจักรดีเซลเข้ามาในสายการผลิต และการดำเนินการก็ยุติลงอีกครั้งในเดือนเมษายน พ.ศ. 2522 (โชวะ 54) และมันถูกปลดประจำการในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2529 (โชวะ 61) .
บริษัทมิยาโกะเข้าซื้อกิจการรถไฟในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2530 และมีการบูรณะซ่อมแซมเพื่อใช้เป็นรถไฟท่องเที่ยว และเสร็จสิ้นในวันที่ 17 เมษายนของปีเดียวกัน และในวันที่ 19 กรกฎาคมของปีเดียวกัน การดำเนินการอนุรักษ์ได้เริ่มขึ้นในชื่อ 'SL Shiokaze-go' บนเส้นทางรินโกะ เดิมที่เชื่อมต่อบริเวณใกล้เคียงสถานีมิยาโกะ และท่าเรือเดซากิ ของท่าเรือมิยาโกะ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเส้นจะเลียบชายฝั่ง แต่จริงๆ แล้วเส้นนี้เลียบสันเขื่อน ดังนั้นท่านจึงแทบไม่เห็นทะเล และการดำเนินการก็ยุติลงในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2533 (เฮเซ 2)
บริษัทมิยาโกะกำลังมองหาผู้เดินรถรายใหม่เนื่องจากค่าบำรุงรักษาสูง และได้ตกลงกับโอกิกาวะเรลเวย์ ซึ่งในขณะนั้นกำลังจัดหารถจักรไอน้ำถังที่เหมาะสมเพื่อรองรับจำนวนผู้โดยสารที่เพิ่มขึ้น ย้ายไปที่การรถไฟในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2537 และเคลื่อนออกในวันที่ 21 ของเดือนเดียวกัน และถูกไปประจำการที่ ทางรถไฟสายโอกิกาวะ ในวันที่ 24 ของเดือนเดียวกัน หลังจากนั้นไม่นาน รถไฟได้รับการบูรณะแบบไดนามิกในสถานีรถไฟคานายะ และในวันที่ 21 มิถุนายน ได้มีการทดสอบวิ่งในสถานีเดียวกัน และเผยแพร่ต่อสื่อมวลชนในวันที่ 27 ของเดือนเดียวกัน นอกจากนี้ยังเปิดให้สาธารณชนเข้าชมที่ Fire Exhibit ซึ่งจัดขึ้นในบริเวณสถานีเซ็นสุ ในวันที่ 9 กรกฎาคมในวันรุ่งขึ้น เป้าหมายคือการซ่อมบำรุงให้เสร็จสิ้นภายในฤดูใบไม้ร่วงของปีเดียวกัน และเพื่อให้สามารถใช้งานสายหลักได้ แต่ไม่สามารถได้รับการอนุมัติจากกระทรวงคมนาคมในทันที เนื่องจากเหตุการณ์ไฟดับ
ในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2540 (เฮเซ 9) งานบูรณะแบบไดนามิกเต็มรูปแบบได้ดำเนินการเพื่อเริ่มดำเนินการเชิงพาณิชย์และเริ่มดำเนินการทดลองสายหลักในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน และจึงเริ่มเดินรถ ภายนอกดูเหมือนรถจักรไอน้ำถังที่คล้ายกับรุ่น C11 และ C12 แต่ใช้หมุดย้ำจำนวนมาก ให้ความรู้สึกคลาสสิก ในปี พ.ศ. 2564 (ปีที่ 3 ของ เรวะ) สามารถลากจูงรถโดยสาได้สูงสุด 4 คัน (ก่อนหน้านี้สูงสุด 5 คัน) ด้วยเครื่องยนต์เครื่องเดียว
รายชื่อหมายเลขรถจักร

| หมายเลขรถจักร | ป้ายหน้ารถ, ข้างรถ และ หลังรถ | ผู้ผลิต | ปีที่เข้าประจำการ | หมายเลขที่ผลิต | ขนาดความกว้างของรางรถไฟ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| C10 1 | C101 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1356 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 2 | C102 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1357 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 3 | C103 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1358 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 4 | C104 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1359 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 5 | C105 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1360 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 6 | C106 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1361 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 7 | C107 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1362 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 8 | C108 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1363 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 9 | C109 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1364 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 10 | C1010 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1365 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 11 | C1011 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1366 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 12 | C1012 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1367 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 13 | C1013 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1368 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 14 | C1014 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1369 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 15 | C1015 | Kawasaki | พ.ศ. 2473 | 1370 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 16 | C1016 | Kisha Seizo | พ.ศ. 2473 | 1141 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 17 | C1017 | Kisha Seizo | พ.ศ. 2473 | 1142 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 18 | C1018 | Kisha Seizo | พ.ศ. 2473 | 1143 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 19 | C1019 | Kisha Seizo | พ.ศ. 2473 | 1144 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 20 | C1020 | Kisha Seizo | พ.ศ. 2473 | 1145 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 21 | C1021 | Kisha Seizo | พ.ศ. 2473 | 1146 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 22 | C1022 | Kisha Seizo | พ.ศ. 2473 | 1147 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
| C10 23 | C1023 | Kisha Seizo | พ.ศ. 2473 | 1148 | 1.067 ม. (Cape gauge) |  |
แกลลอรี่

รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8 (C108) กำลังวิ่งในโยมิยูริ ซากุระ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8 (C108) จอดอยู่ที่สถานีเซ็นสึ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2553
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8 (C108) กำลังเข้าสถานีรถไฟคานายะ เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2553
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8 (C108) กำลังอยู่ในวงเวียนกลับรถจักรในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2544
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8 ขณะทำขบวนบนทางรถไฟสายโอกิกาวะในวันขึ้นปีใหม่ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8 (C108) ขณะทำขบวนบนทางรถไฟสายโอกิกาวะในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8 (C108) กำลังอยู่ในวงเวียนกลับรถจักรในวันขึ้นปีใหม่ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8 (C108) ขณะทำขบวนบนทางรถไฟสายโอกิกาวะในเดือนเมษายน พ.ศ. 2558
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C11 190 (C11190) และ รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8 (C108) ขณะทำขบวนบนทางรถไฟสายโอกิกาวะในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2558
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C11 190 (C11190) และ รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8 (C108) ขณะทำขบวนบนทางรถไฟสายโอกิกาวะในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2558
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 13 (C1013) จอดอยู่ที่สถานีรถไฟเกียวโต เมื่อปี พ.ศ. 2481
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 19 (C1019) เมื่อปี พ.ศ. 2478
เจ้าหญิงอะซะฮะระ

เจ้าหญิงอะซะฮะระ (ญี่ปุ่น: 朝原内親王; โรมาจิ: 'Asahara-naishinnō' ; 1322 – 14 พฤษภาคม 1360) เจ้าหญิงและเจ้าหญิงพระชายาในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นพระราชธิดาใน จักรพรรดิคัมมุ จักรพรรดิองค์ที่ 50 ที่ประสูติแต่ เจ้าหญิงซะกะฮิโตะ พระราชธิดาใน จักรพรรดิโคนิง จักรพรรดิองค์ที่ 49 ซึ่งเป็นเจ้าหญิงพระชายาและเป็นเจ้าหญิงพระชายาใน จักรพรรดิเฮเซ จักรพรรดิองค์ที่ 51
เจ้าหญิงอะมะโตะโยะสึ

| เจ้าหญิงอะมะโตะโยะสึ> จักรพรรดินีในจักรพรรดิองค์ที่ 4 |
| --- | --- |
จักรพรรดินี (โคโง): 11 เดือน 2 จักรพรรดิอิโตะกุ ที่ 2
พระพันปีหลวง: 5 เดือน 4 จักรพรรดิโคโช ที่ 2

พระบิดา: เจ้าชายโอะกิมิ
พระสวามี: จักรพรรดิอิโตะกุ
พระบุตร: จักรพรรดิโคโช
ด ค ก
เจ้าหญิงอะมะโตะโยะสึ (ญี่ปุ่น: 天豊津媛命; โรมาจิ: Amatoyotsuhimenomikoto; ? — ?) เจ้าหญิงในตำนานของญี่ปุ่นเป็นพระธิดาของ เจ้าชายโอะกิมิ พระราชโอรสองค์ใหญ่ของ จักรพรรดิอันเน จักรพรรดิลำดับที่ 3 และเป็นจักรพรรดินีของ จักรพรรดิอิโตะกุ จักรพรรดิลำดับที่ 4 ผู้เป็นพระปิตุลา (อา) รวมถึงเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดิโคโช จักรพรรดิลำดับที่ 5
เชสต์นัต มาคอว์

| เชสต์นัต มาคอว์ |
| --- | --- |

ที่สวนสัตว์เซาท์วิค, แมสซาชูเซตส์, สหรัฐ
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Psittaciformes
วงศ์ใหญ่:: Psittacoidea
วงศ์:: Psittacidae
วงศ์ย่อย:: Arinae
เผ่า:: Arini
สกุล:: Ara
สปีชีส์:: A.  severus
ชื่อทวินาม
Ara severus (Linnaeus, 1758)

subspecies
 A. s. severus  A. s. castaneifrons

ไข่ของเชสต์นัต มาคอว์ Ara severus
เชสต์นัต มาคอว์ หรือ มาคอว์สีเกาลัด เป็นหนึ่งในสายพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดของมาคอว์ขนาดเล็ก มีขนาดประมาณ 45 ซม. (18นิ้ว) ซึ่งประมาณครึ่งหนึ่งคือความยาวของหาง
สามารถพบได้ทางตอนเหนือของทวีปอเมริกาใต้จากปานามาไปทางใต้ ในเขตภูมิภาคทางธรรมชาติแอมะซอน บราซิล และโบลิเวียกลาง ถิ่นอาศัยอยู่ในป่าเขตร้อนและป่าดิบแล้งริ่มฝั่งแม่น้ำ อายุเฉลี่ยอยู่ประมาณ 40–50 ปี
ลักษณะ

เชสต์นัต มาคอว์ หรือ มาคอว์สีเกาลัด ลำตัวส่วนใหญ่จะเป็นสีเขียวและจะมีสีแดงกับสีฟ้าบริเวณปีก หัวมีสีเกาลัดหรือสีน้ำตาลเหนือจะงอยปาก ส่วนจะงอยปากเป็นสีดำ และมีใบหน้าดวงตาเป็นสีขาวที่มีเส้นขนสีดำขนาดเล็กขึ้นอยู่บริเวณรอบดวงตา ในป่าบุคลิกภาพมักจะชอบอยู่เป็นกลุ่ม มีขนาดประมาณ 45–50 เซนติเมตร (หรือ 17.5–19.5 นิ้ว) และมีน้ำหนัก 300–410 กรัม (11–14 ออนซ์)
พฤติกรรม

อาหารของเชสต์นัต มาคอว์ ในธรรมชาติ ประกอบด้วย เมล็ดพืชต่าง ๆ, ผลไม้หลากชนิด, ลูกปาล์ม ฯลฯ
เชสต์นัต มาคอว์ จัดเป็นนกแก้วที่มีเสียงร้องค่อนข้างดัง และมักเลือกที่จะทำรังตามโพรงไม้ใหญ่ ๆ โดยใช้วิธีแทะหรือขุดโพรงไม้จำพวกไม้เนื้ออ่อน หรืออาจเลือกใช้โพรงไม้เก่าต่าง ๆ จะวางไข่ครั้งละ 2–4 ฟอง ใช้เวลาฟักประมาณ 27–28 วัน ซึ่งประมาณ 80–90 วัน ขนจะขึ้นเต็มตัว และเริ่มหัดบิน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ara severa
Severe macaw ใน PETCO Animal Care Sheets
Severe Macaw ที่ Animal-World
Chestnut-fronted Macaw photo gallery ที่ Visual Resources for Ornithology
Chestnut-fronted Macaw videos ใน the Internet Bird Collection
Stamps (ของ Bolivia, Ecuador, Guyana, Panama, Peru, Suriname) ด้วย (inaccurate)-RangeMap
Chestnut-fronted Macaw - Wild Perched Pair (medium res photo) และ Article - "Amazonia Lodge" ที่ Pinkmoose Birding
Chestnut-fronted Macaw (high res photo) ที่ Bird Watcher's Digest
Chestnut-fronted Macaw Ara severus – Species Factsheet ที่ BirdLife International
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q852709  Wikispecies: Ara severus  ADW: Ara_severa  Avibase: 25BE172968F96FCC  BirdLife: 22685577  BOLD: 110437  eBird: chfmac1  GBIF: 5959228  iNaturalist: 72520  ITIS: 714034  IUCN: 22685577  NCBI: 178883  Species+: 8817  Xeno-canto: Ara-severus
เจ้าหญิงอะกิโกะ เจ้าอะซะ

เจ้าหญิงอะกิโกะ เจ้าอะซะ (ญี่ปุ่น: Princess Akiko; โรมาจิ: 'Asa no Miya Akiko' ; 4 เมษายน 2183 – 12 กันยายน 2219) เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นเป็นพระธิดาใน เจ้าชายซะดะกิโยะ ประมุขแห่งราชสกุล ฟุชิมิ โนะ มิยะ องค์ที่ 10 และเป็น มิได หรือภรรยาเอกใน โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ โชกุนลำดับที่ 4 แห่ง รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ
เจ้าหญิงอะกิโกะ (จักรพรรดิโกะ-ไซ)

เจ้าหญิงอะกิโกะ (ญี่ปุ่น: Imperial Princess Akiko; โรมาจิ: 'Akiko-naishinnō' ; 2181 – 2 สิงหาคม 2223) เจ้าหญิงและพระสนมในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระธิดาใน เจ้าชายโยะชิฮิโตะ พระราชโอรสใน จักรพรรดิโกะ-โยเซ จักรพรรดิองค์ที่ 108 และเป็นพระสนมหรือเนียวโงใน จักรพรรดิโกะ-ไซ จักรพรรดิองค์ที่ 110 มีพระโอรสเพียงพระองค์เดียวคือ เจ้าชายโอะซะฮิโตะ
เรียวโกะ มาเอกาวะ

| เรียวโกะ มาเอกาวะ |
| --- | --- |
前川 涼子
เกิด: 6 สิงหาคม จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2011 – ปัจจุบัน
องค์การ: อะตอมมิกมังกี
เรียวโกะ มาเอกาวะ (前川 涼子, 6 สิงหาคม  –) เป็นนักพากย์ หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคานางาวะ สังกัดอะตอมมิกมังกี
ผลงานพากย์

สเตลลาโนะมาโฮ (ฟุดะ ยุมิเนะ)
ชมรมสาวรักสนุก (ฮิงุจิ จิซาโตะ)
เกมพลิกโฉมนายกระจอก (นัตสึบายาชิ ฮานาบิ)
รักมันน่าขยะแขยงขนาดนั้นเลยเหรอ (ไซโต)
มิเอรุโกะจัง ใครว่าหนูเห็นผี (ทากาฮาชิ)
โมบิลสูทกันดั้ม แม่มดจากดาวพุธ (อีลีชา พราโน)
เดินอากาศไทย เที่ยวบินที่ 231

| --- | --- |
เครื่องบินลำที่เกิดเหตุ ที่สนามบินเชียงใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2519
สรุปอุบัติเหตุ
วันที่: 27 เมษายน พ.ศ. 2523
สรุป: สภาพอากาศไม่เหมาะสมต่อการบิน
จุดเกิดเหตุ: ทุ่งนาบริเวณคลองสี่ ในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ประเทศไทย
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: ฮ็อคเกอร์-ซิดเดลีย์ HS 748
ดําเนินการโดย: เดินอากาศไทย
หมายเลขเที่ยวบิน IATA: TH231
หมายเลขเที่ยวบิน ICAO: TAC231
รหัสเรียก: THAI AIR 231
ทะเบียน: HS-THB
ต้นทาง: ท่าอากาศยานอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี ประเทศไทย
ปลายทาง: ท่าอากาศยานกรุงเทพ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
จำนวนคน: 53
ผู้โดยสาร: 49
ลูกเรือ: 4
เสียชีวิต: 44
บาดเจ็บ: 9
สูญหาย: 0
รอดชีวิต: 9
เดินอากาศไทย เที่ยวบินที่ 231 เป็นเครื่องบินโดยสารของสายการบินเดินอากาศไทย เดินทางด้วยเครื่อง Hawker Siddeley HS-748 และลงจอดที่ท่าอากาศยานดอนเมืองในขณะฝนตกหนักและสภาพอากาศเลวร้าย  เกิดไมโครเบิร์สต และทำให้เกิดวินด์เชียร์กระทำต่อตัวเครื่องขณะลดระดับลง ส่งผลให้เครื่องเสียการทรงตัว และตกกระแทกพื้นดินที่กลางทุ่งนารังสิต บริเวณคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ห่างจากสนามบิน 13 กิโลเมตร (8 ไมล์) ผู้โดยสาร 40 คน จาก 49 คน และลูกเรือ 4 คน เสียชีวิต
ผู้เสียชีวิตรายสำคัญ

ในจำนวนผู้โดยสารที่เสียชีวิตทั้ง 49 คน มีพระสงฆ์ซึ่งเป็นพระนักกัมมัฏฐานสายของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต รวมอยู่ด้วยจำนวน 5 รูป ซึ่งได้แก่
พระอุดมสังวรวิสุทธิเถร (วัน อุตฺตโม)
หลวงปู่บุญมา ฐิตเปโม
พระอาจารย์จวน กุลเชฏฺโฐ
พระอาจารย์สิงห์ทอง ธมฺมวโร
พระอาจารย์สุพัฒน์ สุขกาโม
แหล่งข้อมูลอื่น

AirDisaster.com เก็บถาวร 2009-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อุบัติเหตุทางการบินของสายการบินไทย
Hawker Siddeley HS-748-207 Srs. 2
MACR/HS_THB_27Apr80[ลิงก์เสีย]
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 2

| อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 2 |
| --- | --- |

ประเภท: เรียลลิตี้
สร้างโดย: ไทรา แบงส์
พัฒนาโดย: Ken Mok Kenya Barris
ประเทศแหล่งกำเนิด:  สหรัฐ
จำนวนตอน: 11
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ไทรา แบงส์ Ken Mok
ความยาวตอน: 60 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: UPN
ออกอากาศ: 13 มกราคม พ.ศ. 2547 – 23 มีนาคม พ.ศ. 2547
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 จัดทำโดยสุดยอดนางแบบและพิธีกรรายการโทรทัศน์ ไทร่า แบงคส์ โดยคำโฆษณาประจำฤดูนี้ก็คือ "They are all gorgeous, but only one has what it takes"
สำหรับฤดูกาลนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 12 คน และในรอบสุดท้ายผู้เข้าแข่งขันจะได้บินไปแข่งกันต่อที่ เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี และผู้ชนะจะได้เซ็นสัญญากับบริษัท IMG Models ได้รับการสัญญาการทำงานกับบริษัทเครื่องสำอาง Sephora. และถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสาร Jane
และผู้ชนะก็คือ โยแอนนา เฮาว์ส จาก ฟลอริดา ซึ่งนับเป็นผู้ชนะที่อายุมากที่สุด และมีเชื้อสายผสมหลายเชื้อชาติมากที่สุดที่เคยมีการแข่งขันมา
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Overslept

ออกอากาศ : 13 มกราคม 2547
สาวๆ ที่ผ่านการคัดเลือกถูกรับขึ้นรถบัสที่ตระเวนไปทั่วนิวยอร์ก ซึ่งทันทีที่พบหน้ากัน การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้นทันทีจากนั้นไทร่าก็พาผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดไปเดินแบบครั้งแรกบนเรือนาวิกโยธิน ซึ่งไทร่ารู้สึกว่า สาวๆ เหล่านี้ยังคงขาดทักษะในการเป็นนางแบบอย่างมากในการถ่ายภาพครั้งแรก สาวๆ จะต้องถ่ายภาพโฆษณาให้กับคอนแทคเลนส์ในหัวข้อ "สวนอีเดน" โดยผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดจะต้องถ่ายภาพเปลือยบอดี้เพนท์และมีเพียงเครื่องประดับติดตัวเท่านั้น แอนนาปฏิเสธที่จะถ่ายรูปครั้งนี้เพราะรู้สึกว่ามันผิดต่อลูกและสามีที่บ้าน ในขณะที่เจนาสเซีย ตื่นสายและมาถ่ายรูปเกือบไม่ทันเพราะไม่มีใครยอมปลุกเธอเลย
| ผู้เข้าแข่งขัน | อีฟแบบต่างๆ |
| --- | --- |
แอนนา: อีฟแห่งท้องทะเล
เอพริล: อีฟจากเอเชีย
เบธานี่: อีฟแห่งฤดูหนาว
คามิลล์: อีฟปักษาแห่งสรวงสวรรค์
เคธี่: อีฟแห่งสรวงสวรรค์
เฮทเธอร์: อีฟแห่งดอกไม้
เจนาสเซีย: อีฟคันศรแห่งความรัก
เมอร์เซดีส: อีฟจากอียิปต์
ซาร่า: อีฟในยุคกลาง
แชนดี้: อีฟในเทพนิยาย
ซีโอมาร่า: อีฟแห่งตัณหาราคะ
โยอันนา: อีฟแห่งรัตติกาล
ในห้องผู้ตัดสิน ภาพของคามิลล์, เมอร์เซดีส, เอพริล, แชนดี้, เฮทเธอร์ และซาร่า สร้างความประทับใจให้กับกรรมการเป็นอย่างมาก คณะกรรมการชื่นชมใบหน้าที่สวยคลาสสิกของโยอันนา และเบธานี่ถูกติเรื่องที่เธอมีหน้าอกใหญ่เกินไป แอนนาและเจนาสเซียตกเป็นสองคนสุดท้าย กรรมการรู้สึกไม่พอใจที่เจนาสเซียมาสายไม่ว่าจะอ้างเหตุผลอะไรก็ตาม แต่คนที่ถูกคัดออกก็คือแอนนา สาวไซส์ใหญ่ประจำฤดูกาลนี้เนื่องจากเธอปฏิเสธที่จะถ่ายรูปซึ่งเป็นสิ่งที่อภัยไม่ได้ยิ่งกว่า
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : คามิลล์ แมคโดนัลด์
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : แอนนา แบรดฟิลด์ และ เจนาสเซีย ชาคอส
ผู้ที่ถูกคัดออก : แอนนา แบรดฟิลด์
ช่างถ่ายภาพ : ไนเจล บาร์คเกอร์
แขกรับเชิญพิเศษ : เอ็ด ลิบบี้, จิม เดอ ยอนเกอร์, ไมค์ แรนดี้, เอียน โจนส์, โยฮันห์ เคเปดา
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Has a Temper

ออกอากาศ : 20 มกราคม 2547
ผู้เข้าขันทั้ง 11 คนที่เหลือได้เรียนการเดินแบบบนรันเวย์กับ เจ.อเล็กซานเดอร์ และจากการแข่งขัน เคธี่เป็นผู้ชนะในการแข่งเดินครั้งนี้ และรางวัลของเธอก็คือ การได้ไปงานค็อกเทลของ คาร์เมน มาร์ค วอลโว่ และเธอได้เลือกให้เมอร์เซดีส และ คามิลล์ ให้ไปกับเธอด้วย ในการถ่ายภาพครั้งนี้ สาวๆ ต้องถ่ายโฆษณารองเท้าให้กับ สตีฟ แมดเดน โดยที่พวกเธอต้องเป็นคนคิดท่าโพสและเลือกรูปที่ดีที่สุดด้วยตัวเอง ในห้องผู้ตัดสินแชนดี้ตกเป็นสองคนสุดท้าย เพราะความไม่มั่นใจในตัวเองและท่าเดินบนรันเวย์ที่หายนะ แต่คนที่ถูกคัดออกคือเบธานี่ ที่คณะกรรมการรู้สึกว่าเธอไม่สามารถที่จะจัดการยังไงกับหน้าอกและจะโพสท่ายังไงให้ออกมาเหมาะสม
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : เคธี่ แอนเดอร์สัน
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : เบธานี่ ฮาริสัน และ แชนดี้ ซัลลีแวน
ผู้ที่ถูกคัดออก: เบธานี่ ฮาริสัน
ช่างถ่ายภาพ : ชี กราแฮม
แขกรับเชิญพิเศษ : มาร์ติน สโนว์, แม็กกี้ ไรเซอร์, คาร์เมน มาร์ค วอลโว
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Can Cry At The Drop Of A Hat

ออกอากาศ : 27 มกราคม 2547
ถึงเวลาที่สาวๆ จะต้องเมคโอเวอร์ ซึ่งบางคนก็พึงพอใจในลุคใหม่ที่เปลี่ยนไป หลังจากที่เจย์ แมนูเอล ได้สอนให้สาวๆ แต่งหน้าแล้ว ก็ทำการแข่งขันการแต่งหน้ากันภายในเวลา 15 นาที โดยมีอุปกรณ์เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว และผู้ชนะก็คือโยอันนา และรางวัลก็คือการได้ไปดินเนอร์กับเพื่อนสามคน ซึ่งเธอเลือกซาร่า, ซีโอมาร่า และเอพริล ให้ไปทานกับเธอด้วย โดยสาวๆ ที่เหลือที่แพ้การแข่งขันต้องเป็นคนบริการทำอาหารพร้อมทั้งเสิร์ฟให้กับพวกเธอด้วย
หลังจากที่แข่งขันเสร็จ แชนดี้เกิดอาการเป็นลมหมดสติไปเพราะความร้อน สร้างความตกใจให้กับผู้เข้าแข่งขันคนอื่น หลังจากที่ปฐมพยาบาลจนฟื้นแล้ว แชนดี้ก็รู้ตัวว่าเธอต้องทานอาหารและพักผ่อนให้เพียงพอ จะได้ไม่เกิดอาการเช่นนี้ขึ้นมาอีก สำหรับการถ่ายภาพในครั้งนี้ ผู้เข้าแข่งขันต้องลอยตัวอยู่ในตึกสูงเพื่อถ่ายภาพโฆษณาให้กับร้านซักรีดของ เชลลิ ซีกัล  ถึงแม้ว่าเคธี่จะกลัวความสูงมากแต่เธอก็ยอมอดทนถ่ายต่อไปให้เสร็จครบ 12 ภาพ
ซีโอมาร่า กับ เฮทเธอร์ ตกเป็นสองคนสุดท้าย เนื่องจากพวกเธอทั้งคู่ ถ่ายภาพออกมาได้น่าผิดหวังมาก และคนที่ต้องกลับบ้านก็คือเฮทเธอร์ ซึ่งไม่มีประสบการณ์และติดขัดตลอดเวลา
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : แชนดี้ ซูลลิแวน
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : เฮทเธอร์ บลัมเบิร์ก และ ซีโอมาร่า ฟรานส์
ผู้ที่ถูกคัดออก : เฮทเธอร์ บลัมเบิร์ก
ช่างถ่ายภาพ : ริชาร์ด ดีน
แขกรับเชิญพิเศษ : เอ็ดเวิร์ด ทรีโคมี, โจเอล วอร์เรน, คาริมา แคสเทนดา, จูลี่ เรดเฟิร์น, ไมค์ ชาริทส์, ไมค์ แรนดี้, เอริค เนียแมนด์, ฮัลลี โบว์แมน