stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กลอน
การจำแนกกลอน > กลอนจำแนกตามวัตถุประสงค์การนำไปใช้

แบ่งได้เป็น 2 ประเภท คือ
กลอนอ่าน เป็นกลอนที่ผู้แต่งมีจุดมุ่งหมายแต่งไว้สำหรับอ่านเพื่อความเพลิดเพลิน แบ่งเป็น 8 ชนิด ได้แก่ กลอนนิราศ กลอนเพลงยาว กลอนนิทาน กลอนสี่ กลอนหก กลอนเจ็ด กลอนแปด และกลอนเก้า
กลอนร้อง เป็นกลอนที่แต่งขึ้นโดยมีจุดมุ่งหมายสำหรับการขับโต้ตอบกัน การขับลำนำเพื่อความไพเราะ และการขับร้องประกอบการแสดงเพื่อความบันเทิง แบ่งเป็น 5 ชนิด ได้แก่ กลอนดอกสร้อย กลอนสักวา กลอนเสภา กลอนบทละคร และกลอนเพลงชาวบ้าน
ประดิษฐการทางฉันทลักษณ์ของกลอน

ในสมัยอยุธยา กลอนที่แพร่หลายคือ กลอนเพลงยาว และกลอนบทละคร ต่อมามีกวีที่ศึกษาฉันทลักษณ์ของกลอนและประดิษฐ์ฉันทลักษณ์ใหม่ ๆ ขึ้นมาอย่างหลากหลายคือ หลวงศรีปรีชา (เซ่ง)  ซึ่งประดิษฐ์กลอนกลบทถึง 86 ชนิด ไว้ใน กลบทศิริวิบุลกิตติ ซึ่งเป็นต้นแบบกลอนสี่ กลอนหก กลอนเจ็ด กลอนแปด และกลอนเก้า รวมทั้งกลอนนิทาน
ในสมัยรัตนโกสินทร์ รองอำมาตย์เอก หลวงธรรมาภิมณฑ์ (ถึก จิตรกถึก)  (พ.ศ. 2401 - พ.ศ. 2471) กวีคนสำคัญในสมัยรัชกาลที่ 5 - 6 ได้แต่ตำราคำประพันธ์ ประชุมลำนำ โดยพัฒนาฉันทลักษณ์ของกลอนให้มีรูปแบบหลากหลายขึ้น ซึ่งได้กำหนดรูปแบบ บท และ ลำนำ ขึ้น โดยให้ บท เป็นกลอนที่มีคำขึ้นต้น ส่วน ลำนำ เป็นกลอนที่มีจำนวนคำวรรคคี่และวรรคคู่ไม่เท่ากัน หากกลอนที่มีลักษณะทั้งสองรวมกันจะเรียกว่า บทลำนำ นอกจากนี้ยังได้ค้นคว้าฉันทลักษณ์ของกลอนสุภาพและกลอนชาวบ้านอย่างละเอียด และได้จำแนกกลอนต่าง ๆ อย่างพิสดาร ได้แก่ กลอนสุภาพ บทกลอนสุภาพ ลำนำกลอนสุภาพ บทลำนำกลอนสุภาพ กลอนสังขลิก บทกลอนสังขลิก ลำนำกลอนสังขลิก บทลำนำกลอนสังขลิก กานต์ บทกานต์ ลำนำกานต์ และบทลำนำกานต์ แต่เสียดายที่ ประชุมลำนำ ซึ่งเสร็จในปี พ.ศ. 2470 ไม่ได้ถูกนำออกมาเผยแพร่ จนกระทั่งสำนักนายกรัฐมนตรีได้พิมพ์ออกเผยแพร่ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2514 เป็นเหตุให้คำประพันธ์ชนิดต่าง ๆ ของหลวงธรรมาภิมณฑ์ไม่แพร่หลายเท่าที่ควร
พัฒนาการของกลอน > พัฒนาการด้านรูปแบบ

ในสมัยอยุธยากลอนเพลงยาว และกลอนบทละครยังครองความนิยมด้วยจำนวนคำ และการส่ง-รับสัมผัสไม่เคร่งครัดนัก จนกระทั่งหลวงศรีปรีชาได้ริเริ่มประดิษฐ์กลอนที่มีจำนวนคำเท่ากันทุกวรรคขึ้น และประสบความสำเร็จสูงสุดในสมัยสุนทรภู่ ก่อให้เกิดการจำแนกกลอนออกเป็น 2 ประเภทคือ กลอนสุภาพ ที่มีจำนวนคำเท่ากันทุกวรรค และกลอนที่กำหนดจำนวนคำในวรรคโดยประมาณ เช่น กลอนเพลงยาว กลอนบทละคร กลอนเสภา เป็นต้น
ในปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) กลอนเพลงยาว กลอนบทละคร และกลอนเสภาเริ่มเสื่อมความนิยมลง กลอนที่มีจำนวนคำเท่ากันทุกวรรคเพิ่มบทบาทมากขึ้น เนื่องด้วยเป็นกลอนอเนกประสงค์ ไม่จำกัดด้วยคำขึ้นต้น คำลงท้าย หรือการนำไปใช้
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 7) กวีมีการพัฒนากลอนหก กลอนเจ็ด รวมถึงรูปแบบกลอนเพลงชาวบ้านมาใช้ในวรรณกรรม ในยุคนี้เริ่มมีการใช้เครื่องหมายวรรคตอนมาใช้ในกลอน เพื่อแสดงอารมณ์ ความรู้สึก หรือกำหนดจังหวะในการอ่าน
นอกจากนี้ กวียังเคร่งครัดการแต่งกลอนให้ลงจำนวนคำ จังหวะและสัมผัสตามกฎเกณฑ์ที่กำหนดด้วย เช่นกลอนหก วรรคละ 6 คำ 3 จังหวะ (2-2-2) รับสัมผัสในคำที่ 2 หรือ กลอนแปด วรรคละ 8 คำ 3 จังหวะ (3-2-3) รับสัมผัสคำที่ 3 ความนิยมดังกล่าวทำให้เกิดรูปแบบการแต่งกลอนโดยแบ่งเป็น 3 ตอน ในแต่ละวรรค เพื่อกำหนดจังหวะในการอ่าน ตัวอย่าง
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
แม่นวลโสม โฉมเฉิด เลิศมนุษย์: 
บริสุทธิ์ สงวนศักดิ์ น่ารักเหลือ: 
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
เป็นคู่ชีพ ของชาย หมายจุนเจือ: 
เพราะเลือดเนื้อ เชื้อโฉลก โลกมาตา: 
— "โลกมาตา" ของ ครูเทพ
พัฒนาการของกลอน > พัฒนาการด้านกลวิธีในการแต่ง > จังหวะ

กลอนสมัยอยุธยา ไม่เคร่งครัดทั้งรูปแบบ จังหวะ และเสียงของถ้อยคำ ตัวอย่างเพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  |  | จะกล่าวถึงกรุงศรีอยุธยา |
| เป็นกรุงรัตนราชพระศาสดา |  | มหาดิเรกอันเลิศล้น |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เป็นที่ปรากฏรจนา |  | สรรเสริญอยุธยาทุกแห่งหน |
| ทุกบุรียสีมามณฑล |  | จบสกลลูกค้าวานิช |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ทุกประเทศสิบสองภาษา |  | ย่อมมาถึงกรุงศรีอยุธยาเป็นอัคะนิด |
| ประชาราษฎร์ปราศจากไภยพิศม์ |  | ทั้งความพิกลจริตและความทุกข์ |
กวีสมัยรัตนโกสินทร์ได้พัฒนากลวิธีการแต่งให้มีวรรคละ 3 จังหวะสม่ำเสมอ และบังคับตำแหน่งรับสัมผัสตำแหน่งที่แน่นอน ตัวอย่างจากนิราศพระบาทของสุนทรภู่
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประจวบจนสุริยนเย็นพยับ |  | ไม่ได้ศัพท์เซ็งแซ่ด้วยแตรสังข์ |
| มีระนาดฆ้องกลองประโคมดัง |  | ระฆังหงั่งหงั่งหง่างลงครางครึม |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| มโหรีปี่ไฉนจับใจแจ้ว |  | วิเวกแว่วกลองโยนตะโพนกระหึ่ม |
| ทุกที่ทับสัปปุรุษก็พูดพึม |  | รุกขาครึ้มครอบแสงพระจันทร |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เสนาะเสียงเทศนาปุจฉาถาม |  | ในสนามเสียงสนั่นเนินสิงขร |
| เป็นวันบัณสีรวีวร |  | พระจันทรทรงกลดรจนา |
พัฒนาการของกลอน > พัฒนาการด้านกลวิธีในการแต่ง > การเลือกเสียงของถ้อยคำ

การเลือกเสียงของคำท้ายวรรค กวีในสมัยรัตนโกสินทร์ได้มีการพัฒนาการเลือกเสีงคำลงท้ายวรรคเพื่อช่วยให้ลีลาของกลอนมีความไพเราะรื่นหูยิ่งขึ้น โดยในประชุมลำนำ ได้กล่าวถึงลักษณะบังคับเสียงท้ายวรรคของกลอนไว้ว่า ...มีบังคับไตรยางศในที่สุดของกลอนรับให้ใช้แต่อักษรสูง อย่าให้ใช้อักษรกลางแลอักษรต่ำที่เป็นสุภาพ ในที่สุดของกลอนรองแลกลอนส่งนั้นให้ใช้แต่อักษรกลางแลอักษรต่ำ นอกนั้นไม่บังคับ นอกจากนี้ยังอธิบายการใช้วรรณยุกต์ท้วยวรรคเพิ่มเติมว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| เอาดวงดาราระยับกับพระจันทร์ |  | ต่างช่อชั้นชวาลระย้าย้อย |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| จักจั่นหวั่นแว่วแจ้วแจ้วเสียง |  | เหมือนสำเนียงขับครวญหวนละห้อย |
| พระพายเอ๋ยเชยมาต้องพระน้องน้อย |  | เหมือนนางคอยหมอบกราบอยู่งานพัด |
เสียงของคำในวรรค มีการเพิ่มความไพเราะด้วยการเลือกใช้สัมผัสสระ และสัมผัสอักษร ตลอดจนการใช้คำที่มีเสียงหนักเบา
กลวิธีอื่น ๆ ได้แก่ การซ้ำคำ (ยมก) การแยกคำข้ามวรรค (ยัติภังค์) การซ้ำพยัญชนะท้ายวรรคแรกกับต้นวรรคถัดไป (นิสสัย) การซ้ำพยัญชนะท้ายวรรคแรกกับคำที่สองของวรรคถัดไป (นิสสิต) การไม่ใช้สัมผัสเลือนหรือสัมผัสซ้ำ การกำหนดหลักเกณฑ์การใช้วรรณยุกต์เสียงท้ายวรรคต่าง ๆ  ว่าท้ายวรรคสดับใช้ได้ทั้งห้าเสียง ท้ายวรรครับห้ามเสียงสามัญนิยมเสียงจัตวา ท้ายวรรครองห้ามเสียงจัตวานิยมใช้เสียงสามัญ เป็นต้น ทำให้กลอนกลายเป็นคำประพันธ์ที่มีฉันทลักษณ์ค่อนข้างตายตัว
ความคลี่คลายของกลอนสู่สมัยปัจจุบัน

ฉันทลักษณ์ของกลอนพัฒนาถึงระดับสูงสุดระหว่างสมัยรัชกาลที่ 6 และสมัยรัชกาลที่ 7 เนื่องจากเทคโนลียีการพิมพ์ช่วยให้ความรู้ต่างๆ กระจายตัวมากขึ้น มีการตีพิมพ์ตำราแต่งคำประพันธ์และใช้เป็นแบบเรียนด้วย ทำให้เกิดแบบแผนการประพันธ์ที่อยู่ในกรอบเดียวกัน ดังนั้น งานกลอนในระหว่าง พ.ศ. 2486 - พ.ศ. 2516 จึงอยู่ในกรอบของฉันทลักษณ์ และพราวด้วยสัมผัสตามตำราอย่างเคร่งครัด
ความคลี่คลายของจำนวนคำและการใช้สัมผัสใน หลัง พ.ศ. 2516 ประเทศอยู่ในภาวะผันผวนทางการเมือง กลอนรูปแบบเดิมไม่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ ความรู้สึกแห่งยุคสมัยได้ กวีจึงได้เลือกใช้กลอนที่กำหนดจำนวนคำในวรรคโดยประมาณ ลดสัมผัสสระมาใช้สัมผัสอักษร ลดความเคร่งครัดเสียงวรรณยุกต์ท้ายวรรค ใช้เสียงหนัก-เบา สั้น-ยาว มาสื่ออารมณ์ความรู้สึก เลือกใช้คำง่าย ๆ แทนโวหารเก่าๆ ตลอดจนฟื้นฟูฉันทลักษณ์กลอนชาวบ้านมาใช้ในร้อยกรองมากขึ้น เช่น "กินดิน กินเมือง" ของ ประเสริฐ จันดำ หรือ "เพลงขลุ่ยผิว" ของเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ เป็นต้น
ความคลี่คลายของจังหวะและสัมผัสนอก กวีบางคนเช่น อังคาร กัลยาณพงศ์ และ ถนอม ไชยวงศ์แก้ว เสนอกลอนที่จำนวนคำและจังหวะในวรรคไม่สม่ำเสมอ ตลอดจนรับสัมผัสไม่สม่ำเสมอทุกวรรค ตัวอย่าง โลก ดาราจักร และพระพุทธเจ้า ของ อังคาร กัลยาณพงศ์
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ณ เวิ้งวิเวกเอกภพมหึมา |  | และ ณ ดาราจักรอันหลากหลาย |
| จะหาหล้าไหนวิเศษแพร้วพรรณราย |  | ได้ดุจโลกมนุษย์สุดยากนัก ฯ |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เกียรติยศ ลม ไฟ ดิน น้ำ ฟ้า |  | พาหิรากาศห่อหุ้มไว้สูงศักดิ์ |
| น่าทะนุถนอมค่าทิพย์แท้อนุรักษ์ |  | ประโยชน์หนักนั่นไซร้ให้สากล ฯ |
ความคลี่คลายด้านรูปแบบ กวีสมัยปัจจุบันเสนอผลงานกลอนหลากหลายรูปแบบ จัดเป็น 2 กลุ่ม โดยกลุ่มแรก ยึดฉันทลักษณ์กลอนประเภทต่างๆ เช่นของเดิม แต่ปรับกลวิธีใช้สัมผัสใน และยืดหยุ่นจำนวนคำ เป็นการย้อนรอยฉันทลักษณ์ของกลอนยุคก่อนสุนทรภู่ ได้แก่ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์, สุจิตต์ วงษ์เทศ, ประกาย ปรัชญา, ประเสริฐ จันดำ, ไพรวรินทร์ ขาวงาม เป็นต้น กลุ่มที่สองใช้เฉพาะสัมผัสนอกเป็นกรอบกำหนดประเภทงานว่าอยู่ในจำพวกกลอน ส่วนจำนวนคำ กลวิธี และท่วงทำนองอื่น ๆ เป็นไปโดยอิสระ ได้แก่ อังคาร กัลยาณพงศ์, ถนอม ไชยวงศ์แก้ว, วุธิตา มูสิกะระทวย, ศักดิ์สิริ มีสมสืบ เป็นต้น
ปลื้มจิตร์ ถินขาว

ปลื้มจิตร์ ถินขาว ชื่อเล่น หน่อง (เกิดวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526) เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย และ ได้มีงานอำลาทีมชาติอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 7 พ.ย. 2564  เป็นผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งMiddle Blocker รูปแบบการเล่นคือบอลเร็ว  ปลื้มจิตร์ ถินขาว ติดทีมชาติตอนอยู่มัธยมศึกษาชั้นปีที่ 4 หลังจากติดทีมชาติตั้งแต่ตอนนั้น ก็เล่นให้กับทีมชาติมาตลอดจนถึงอายุ 37 ปี (ติดมาตลอดตั้งแต่ตอนนั้น - จนถึงอำลา)
ปัจจุบันปลื้มจิตร์ ยังคงเล่นวอลเลย์บอลในไทยแลนด์ลีกอยู่ หลังจากประกาศอำลาทีมชาติแล้ว เล่นให้กับสโมสรวอลเลย์บอลสุพรีม ชลบุรี เบอร์เสื้อที่ใส่ คือ 5 (เบอร์เดียวกับเสื้อทีมชาติ) และ ได้ทำงานเป็นนักการตลาด กองนโยบายและแผน ของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค (PEA) ด้วย อีกทั้งยังเป็นเจ้าของช่องYouTube ชื่อ PJ story
ปลื้มจิตร์ ถินขาว มีโอกาสไปแข่งขันวอลเลย์บอลอาชีพ ในต่างประเทศมาแล้วมากมาย ได้แก่ จีน, รัสเซีย, เวียดนาม, ตุรกี, อาเซอร์ไบจาน (ไปเล่นแต่ละที่ นานหลายปี)
ประวัติ

ปลื้มจิตร์ ถินขาว เกิดที่อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง เป็นบุตรสาวของวันชัย (บิดา) และ สมฤดี (มารดา)    มีพี่ชายชื่อพีรเวท ชอบเล่นกีฬาตั้งแต่เด็ก โดยมีบิดาเป็นผู้สอนและส่งเสริมด้านกีฬา ตอนเด็กเล่นทั้งฟุตบอล, บาสเก็ตบอล, ปิงปอง และ อื่นๆ
ปลื้มจิตร์ เริ่มเล่นวอลเลย์บอล ตอนเรียนอยู่มัธยมศึกษาชั้นปีที่ 1 และ ได้ติดทีมชาติตอนมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 4 หลังจากนั้นก็ติดทีมชาติมาตลอด จนถึงวันที่อำลาทีมชาติ
สมัยเรียนชั้นประถมศึกษา ปลื้มจิตร์ได้เป็นนักปิงปองของโรงเรียน เมื่อจบการศึกษา ก็ได้ไปเข้าศึกษาต่อ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ด้วยโควต้าพิเศษ จึงไปคัดตัวเป็นนักวอลเลย์บอลโรงเรียน (โดยมีบิดาเป็นผู้ส่งเสริมให้เล่นวอลเลย์บอล)
เมื่อปลื้มจิตร์ จบการศึกษาปริญญาตรี ก็ได้บรรจุเข้าเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ ในตำแหน่งนักการตลาด กองนโยบายและแผน ของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค (PEA)
นอกจากนี้ ยังเคยร่วมถ่ายทำภาพยนตร์โฆษณา กับสายการบินแอร์เอเชีย ในปี พ.ศ. 2555 และ น้ำยาล้างจาน ไลปอนเอฟ , แปรงจัดฟัน SYSTEMA OD. ในปี พ.ศ. 2557  ,
การศึกษา

มัธยมต้นจากโรงเรียนอ่างทองปัทมโรจน์วิทยาคม
มัธยมปลายจากโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
ปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต
ปริญญาโท คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ปริญญาโท คณะศิลปศาสตร์ สาขาการจัดการการกีฬา มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต (ปริญญามหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์)
สโมสร

BEC World (2545-2548)
RBAC (2545-2548)
Huanghe (2547)
Aurum (2548-2549)
กรุงเทพมหานคร (2549)
Sang Som (2549)
Vital Thai Binh (2549-2550)
Ereğli Belediye (2550-2553)
สุพรีม-นครศรี (2552-2556)
Federbrau (2553-2554)
Fujian (2553-2555)
สโมสรช้าง (2554-2555)
PEA-ศรีสะเกษ (2554-ปัจจุบัน)
อิกติซาดชิ บากู (2555-2557)
สุพรีม-ชลบุรี (2556-2557)
บางกอกกล๊าส (2557-2561)
สุพรีม-ชลบุรี (2561-ปัจจุบัน)
Binh chủng Thông tin - Trường Tươi Bình Phước (2567) (ยืมตัว)
รางวัล

รางวัล Top Talk-About Sportswoman 2012 นักกีฬาหญิงที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุด จากเว็บไซต์ MThai.com
อันดับ 13 (จาก 24 ทีม) วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2010 ที่ประเทศญี่ปุ่น
แชมป์ วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2009 ที่ประเทศเวียดนาม
อันดับ 3 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2007 (พ.ศ. 2550) ที่ประเทศไทย (ได้สิทธิ์แข่งวอลเลย์บอลเวิลด์คัพ 2007 และวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2008 ที่ประเทศญี่ปุ่น)
แชมป์ปริ๊นเซส คัพ แสงโสมวีเม่น วอลเลย์บอล อินวิเตชั่น ครั้งที่ 13 (พ.ศ. 2549) ที่ประเทศไทย คว้าอันดับ 1 ได้ในรอบ 24 ปี โดยเอาชนะเวียดนามได้ 3 – 0 เซต
อันดับ 10 (จาก 12 ทีม) ในการแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์คัพ 2007 ที่ประเทศญี่ปุ่น
พ.ศ. 2555 รางวัลสุดยอดนักกีฬาขวัญใจมหาชน สยามกีฬาอวอร์ดส์ ครั้งที่ 6
พ.ศ. 2557 นักกีฬาหญิงที่แฟนกีฬาชื่นชอบมากที่สุด อันดับที่ 1 (ร้อยละ 54.58) โดยสวนดุสิตโพล
รางวัล > วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย

พ.ศ. 2544 –  อันดับ 3 จังหวัดนครราชสีมา, ประเทศไทย
พ.ศ. 2546 – อันดับ 4 เมืองโฮจิมินห์, ประเทศเวียดนาม
พ.ศ. 2548 – อันดับ 6 เมืองไท่ฉาง, ประเทศจีน
พ.ศ. 2550 –  อันดับ 3 จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
พ.ศ. 2552 –  อันดับ 1 เมืองฮานอย, ประเทศเวียดนาม
พ.ศ. 2554 – อันดับ 4 เมืองไทเป, ประเทศไต้หวัน
พ.ศ. 2556 –  อันดับ 1 จังหวัดนครราชสีมา, ประเทศไทย
พ.ศ. 2558 –  อันดับ 3 เมืองเทียนจิน ประเทศจีน
พ.ศ. 2560 –  อันดับ 2 เมืองบีญัน / มันตินลูปา ประเทศฟิลิปปินส์
พ.ศ. 2562 –  อันดับ 2 เมืองโซล ประเทศเกาหลีใต้
รางวัล > เอเชียนเกมส์

พ.ศ. 2545 – อันดับ 5
พ.ศ. 2549 – อันดับ 4
พ.ศ. 2553 – อันดับ 5
พ.ศ. 2557 –  เหรียญทองแดง เอเชียนเกมส์ 2014 ที่ประเทศเกาหลีใต้
พ.ศ. 2561 –  เหรียญเงิน เอเชียนเกมส์ 2018 ที่ประเทศอินโดนีเซีย
รางวัล > ซีเกมส์

พ.ศ. 2544  –  เหรียญทอง ซีเกมส์ ครั้งที่ 21 ประเทศมาเลเซีย
พ.ศ. 2546  –  เหรียญทอง ซีเกมส์ ครั้งที่ 22 ประเทศเวียดนาม
พ.ศ. 2548  –  เหรียญทอง ซีเกมส์ ครั้งที่ 23 ประเทศฟิลิปปินส์
พ.ศ. 2550  –  เหรียญทอง ซีเกมส์ ครั้งที่ 24 ประเทศไทย
พ.ศ. 2552  –  เหรียญทอง ซีเกมส์ ครั้งที่ 25 ประเทศลาว
พ.ศ. 2554  –  เหรียญทอง ซีเกมส์ ครั้งที่ 26 ประเทศอินโดนีเซีย
พ.ศ. 2556  –  เหรียญทอง ซีเกมส์ ครั้งที่ 27 ประเทศเมียนมา
พ.ศ. 2558  –  เหรียญทอง ซีเกมส์ ครั้งที่ 28 ประเทศสิงคโปร์
พ.ศ. 2560  –  เหรียญทอง ซีเกมส์ ครั้งที่ 29 ประเทศมาเลเซีย
พ.ศ. 2562  –  เหรียญทอง ซีเกมส์ ครั้งที่ 30 ประเทศฟิลิปปินส์
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชียนคัพ

พ.ศ. 2551 –  อันดับ 3 จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
พ.ศ. 2553 –  อันดับ 2 เมืองไท่ฉาง ประเทศจีน
พ.ศ. 2555 –  อันดับ 1 เมืองอัลมาเตอ ประเทศคาซัคสถาน
พ.ศ. 2559 –  อันดับ 3 เมืองหวิญฟุก ประเทศเวียดนาม
พ.ศ. 2561 –  อันดับ 3 จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
รางวัล > วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมเปี้ยนคัพ

พ.ศ. 2552 – อันดับ 6 (ประเทศไทยในฐานะแชมป์ทวีปเอเชีย)
พ.ศ. 2556 – อันดับ 5 (ประเทศไทยในฐานะแชมป์ทวีปเอเชีย)
รางวัล > วอลเลย์บอลเวิลด์คัพ

พ.ศ. 2550 – อันดับ 10 ที่ประเทศญี่ปุ่น
รางวัล > วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์

พ.ศ. 2545 – อันดับ 8
พ.ศ. 2546 – อันดับ 9
พ.ศ. 2547 – อันดับ 10
พ.ศ. 2548 – อันดับ 12
พ.ศ. 2549 – อันดับ 11
พ.ศ. 2551 – อันดับ 11
พ.ศ. 2552 – อันดับ 8
พ.ศ. 2553 – อันดับ 10
พ.ศ. 2554 – อันดับ 6 (ผ่านเข้ารอบสุดท้ายเป็นครั้งแรก)
พ.ศ. 2555 – อันดับ 4 (อันดับดีที่สุด)
พ.ศ. 2556 – อันดับ 13
พ.ศ. 2557 – อันดับ 11
พ.ศ. 2558 – อันดับ 9
พ.ศ. 2559 – อันดับ 6 (เจ้าภาพ)
พ.ศ. 2560 – อันดับ 10
รางวัล > วอลเลย์บอลเนชันส์ลีก

พ.ศ. 2561 – อันดับ 15
พ.ศ. 2562 – อันดับ 12
พ.ศ. 2564 – อันดับ 16 (ชุดเฉพาะกิจ)
รางวัล > กีฬามหาวิทยาลัยโลก

พ.ศ. 2550 – อันดับ 4 กีฬามหาวิทยาลัยโลก ครั้งที่ 24 ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
รางวัลที่ได้รับ

พ.ศ. 2550 ตัวบล็อกยอดเยี่ยม ในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2007
พ.ศ. 2550 เสริฟยอดเยี่ยม ในการแข่งขันวอลเลย์บอลสโมสรหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2007
พ.ศ. 2556 ตัวบล็อกยอดเยี่ยม ในการแข่งขัน 2013 FIVB Volleyball Women's World Grand Champions Cup
พ.ศ. 2557 ตัวตบยอดเยี่ยม ในการแข่งขัน 2013–14 Azerbaijan Women's Volleyball Super League
พ.ศ. 2558 ผู้เล่นทรงคุณค่า และตัวบล็อกยอดเยี่ยมในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงไทยแลนด์ลีก 2014-15
พ.ศ. 2558 ตัวบล็อกยอดเยี่ยม ในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2015
พ.ศ. 2558 ผู้เล่นทรงคุณค่า ในการแข่งขันวอลเลย์บอลสโมสรหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2015
พ.ศ. 2564 Best Middle Blocker ในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2021
พ.ศ. 2564 Best Middle Blocker ในการแข่งขันSAT Thailand Volleyball Invitation Sisaket 2021
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2556 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปลื้มจิตร์ ถินขาว
ปลื้มจิตร์ ถินขาว ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กอิกติซาดชิ บากู – ทีมปัจจุบัน |
| --- | --- | --- |
| 1 วรรณา บัวแก้ว • 2 เลนคา เดือร์ • 3 คิม วิลละบี • 5 ปลื้มจิตร์ ถินขาว • 6 อรอุมา สิทธิรักษ์ • 7 เอเรียลเล วิลสัน • 8 เว่ย ชิวเยว่ • 10 วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์  • 12 มาโนน เฟลียร์ • 15 หม่า ยุ่นเหวิน • 16 จาง เหล่ย • 18 วาเลนตีนา เซเรนา • ผู้ฝึกสอน:  บือแลนท์ คาซิโลลู | 1 วรรณา บัวแก้ว • 2 เลนคา เดือร์ • 3 คิม วิลละบี • 5 ปลื้มจิตร์ ถินขาว • 6 อรอุมา สิทธิรักษ์ • 7 เอเรียลเล วิลสัน • 8 เว่ย ชิวเยว่ • 10 วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์  • 12 มาโนน เฟลียร์ • 15 หม่า ยุ่นเหวิน • 16 จาง เหล่ย • 18 วาเลนตีนา เซเรนา • ผู้ฝึกสอน:  บือแลนท์ คาซิโลลู |  |
มหาวิทยาลัยสวนดุสิต

สำหรับความหมายอื่นของ "สวนดุสิต" ดูที่ สวนดุสิต (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |
Suan Dusit University
ตราสัญลักษณ์ มสด.  สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
ชื่อเดิม: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
ชื่อย่อ: มสด. / SDU
คติพจน์: เทคโนโลยีก้าวไกล อยู่ที่ไหนก็เรียนได้ ภายใต้มาตรฐานเดียวกัน
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ
สถาปนา: 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2558; 9 ปีก่อน (2558-07-17)
สังกัดการศึกษา: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
สังกัดวิชาการ: คณะวิชา  5 ดูในบทความ  บัณฑิตวิทยาลัย  4 ดูในบทความ  หน่วยงานสนับสนุน  15 ดูในบทความ 
งบประมาณ: 1,061,148,800 บาท (พ.ศ. 2568)
นายกสภาฯ: ถนอม อินทรกำเนิด
อธิการบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ พิทักษ์ จันทร์เจริญ (รักษาการ)
อาจารย์: 819 คน (พ.ศ. 2567)
บุคลากรทั้งหมด: 2,209 คน (พ.ศ. 2567)
ผู้ศึกษา: 22,162 คน (พ.ศ. 2558)
ที่ตั้ง: • กรุงเทพมหานคร เลขที่ 295 ถนนนครราชสีมา แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300 • สุพรรณบุรี เลขที่ 57 ถนนสุวรรณศร (ทางหลวงหมายเลข 33) หมู่ 2 ตำบลโคกโคเฒ่า อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 72000 • ลำปาง เลขที่ 140 ถนนสุเรนทร์ ตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง 52100 • นครนายก เลขที่ ข/4–389 ถนนสุวรรณศร ตำบลวังกระโจม อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก 26000 • หัวหิน เลขที่ 66/156 ตรงข้ามท่าอากาศยานหัวหิน ถนนเพชรเกษม ตำบลหัวหิน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 77110 • ตรัง เลขที่ 111 ถนนเพชรเกษม ตำบลห้วยยอด อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง 92130
วิทยาเขต: วิทยาเขตและศูนย์การศึกษา  7 ดูในบทความ 
เพลง: มาร์ชมหาวิทยาลัยสวนดุสิต
ต้นไม้: เฟื่องฟ้า–ขจร
สี:   สีฟ้าน้ำทะเล
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยสวนดุสิต (อังกฤษ: Suan Dusit University; อักษรย่อ: มสด. – SDU) เป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐในประเทศไทย เป็นสถาบันที่มีชื่อเสียงทางด้านการศึกษาปฐมวัย คหกรรมศาสตร์ ธุรกิจบริการ ธุรกิจการโรงแรม ธุรกิจการบิน รวมถึง กฎหมายและการเมือง ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2477 ในชื่อ "โรงเรียนมัธยมวิสามัญการเรือน" ตั้งอยู่ที่ถนนนครราชสีมา แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
ประวัติมหาวิทยาลัย

หลังการการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 หรือเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง พ.ศ. 2475 มีการเปลี่ยนแปลงการศึกษาเข้าสู่ยุคการศึกษาสมัยปกครองตามระบอบรัฐธรรมนูญ ในช่วงนั้นรัฐบาลมีการจัดตั้งโรงเรียน วิทยาลัย มหาวิทยาลัยเฉพาะทางขึ้นมามากมายให้ประชาชนได้รับการศึกษาอย่างเท่าเทียมและทั่วถึงตามสิทธิของตนในระบอบรัฐธรรมนูญ นำความรู้นั้นพัฒนาชาติต่อไป โดยมีการนำวัง พระราชวัง ที่พัก และพื้นที่ที่รัฐบาลยึดจากเชื้อพระวงศ์และบุคคลสำคัญบางแห่งใช้มาเป็นสถานที่ราชการและสถานศึกษาจำนวนมาก เช่น วังหน้า ใช้เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, บ้านนรสิงห์ ใช้เป็นทำเนียบรัฐบาลไทย เป็นต้น ภายหลังทรัพย์สินเหล่านี้อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ตามพระราชบัญญัติจัดระเบียบทรัพย์สินฝ่ายพระมหากษัตริย์ พุทธศักราช 2479 และนี่เป็นจุดเริ่มต้นเล็กๆของโรงเรียนการเรือน-มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
การจัดการศึกษาเพื่อจะให้พลเมืองได้มีการศึกษาโดยแพร่หลาย ก็จะต้องอนุโลมตามระเบียบการปกครองที่ให้เข้าลักษณะเกี่ยวกับแผนเศรษฐกิจแห่งชาติ หลักสูตรของโรงเรียนและมหาวิทยาลัยจะต้องขยายให้สูงขึ้นเท่าเทียมอารยประเทศ ในการนี้จะต้องเทียบหลักสูตรของนานาประเทศ หลักสูตรใดสูงถือตามหลักสูตรนั้น
ประวัติมหาวิทยาลัย > โรงเรียนมัธยมวิสามัญการเรือน (พ.ศ. 2477–2480)

โรงเรียนมัธยมวิสามัญการเรือน สังกัดกองอาชีวศึกษา กรมวิชาการ กระทรวงธรรมการ (กระทรวงศึกษาธิการ) โดย เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงธรรมการ ระหว่าง พ.ศ. 2475–พ.ศ. 2476 เป็นผู้วางโครงการก่อตั้งโรงเรียนการเรือน และ พระสารสาสน์ประพันธ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงธรรมการ ระหว่าง พ.ศ. 2477–พ.ศ. 2478 ผู้ดำเนินการก่อตั้งโรงเรียนมัธยมวิสามัญการเรือน โดยโรงเรียนฯ เปิดดำเนินการครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 ที่วังกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร พณิชยการพระนคร) โดยมี คุณหญิงเพชรดา ณ ป้อมเพชร (นามเดิม หม่อมหลวงจิตรจุล กุญชร) เป็นครูใหญ่คนแรก โรงเรียนนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อฝึกอบรมการบ้านการเรือนสำหรับสตรี หลักสูตร 4 ปี และได้เริ่มเปิดสอนหลักสูตรอบรมครูการเรือนขึ้นเป็นครั้งแรกมีความมุ่งหมายเพื่อเตรียมผู้ที่จะออกไปมีอาชีพครูในสาขานี้
วังกรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ เป็นวังที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสร้างพระราชทานแก่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์
ประวัติมหาวิทยาลัย > โรงเรียนการเรือน (วังจันทรเกษม) (พ.ศ. 2480–2484)

พ.ศ. 2480 ได้ย้ายโรงเรียนมาอยู่ที่วังจันทรเกษม (กระทรวงศึกษาธิการในปัจจุบัน) และเปลี่ยนชื่อจากโรงเรียนมัธยมวิสามัญการเรือนมาเป็น "โรงเรียนการเรือน" (จากเอกสารพบว่าใช้ชื่อโรงเรียนการเรือนเท่านั้น ส่วนวังจันทรเกษมนักเรียนและผู้ปกครองมีการใช้เรียกต่อท้ายเอง) สังกัดกองและกรมเดิม โดยเปิดสอนหลักสูตรมัธยมการเรือน (หลักสูตร 3 ปี) และหลักสูตรการเรือนชั้นสูง (หลักสูตร 3 ปี) โดยโรงเรียนการเรือนนี้เป็นโรงเรียนแบบ Finishing school เหมือนทางยุโรป คือ มีสอนงานบ้าน งานเรือนสำหรับกุลสตรี การจัดดอกไม้สด ดอกไม้แห้ง งานศิลปะ การประกอบอาหาร มารยาท และการเข้าสังคม เป็นต้น ซึ่งแตกต่างจากโรงเรียนการช่างสตรีอื่นในยุคสมัยเดียวกัน นักเรียนเสียค่าเล่าเรียนภาคการศึกษาละ 150 บาทซึ่งถือว่าเป็นค่าเล่าเรียนที่สูงพอสมควรในยุคสมัยนั้น
วังจันทรเกษม (กระทรวงศึกษาธิการปัจจุบัน)  วังแห่งนี้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระราชทานแก่สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร (รัชกาลที่ 6) โดยเริ่มก่อสร้างฐานรากเมื่อ พ.ศ. 2453 แต่รัชกาลที่ 5 สวรรคเสียก่อนตัวตำหนักจึงไม่แล้วเสร็จ และการก่อสร้างวังจันทรเกษมได้ดำเนินการก่อสร้างในสมัยรัชกาลที่ 6 ขึ้นครองราชย์แล้ว และก่อนที่ทางโรงเรียนจะเข้าใช้พื้นที่นี้ มีการใช้เป็นอาคารที่ทำการของทหารราชวัลลภ (ทหารรักษาพระองค์) มาก่อน ดังปรากฏตราสัญลักษณ์ด้านหน้าอาคาร
ประวัติมหาวิทยาลัย > มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต (พ.ศ. 2547–2558)

สถาบันราชภัฎสวนดุสิตได้ปรับเปลี่ยนสถานภาพจาก "สถาบันราชภัฏ" เป็น "มหาวิทยาลัยราชภัฏ" ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 โดยใช้ชื่อว่า "มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต" สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
ศูนย์พัฒนาทุนมนุษย์ (เดิมคือ ศูนย์พัฒนาทรัพยากรมนุษย์) ปี พ.ศ. 2548 มีการจัดสร้างอาคารใหม่ตรงข้ามมหาวิทยาลัย ทางเข้าประตู 5 ถนนราชวิถี ฝั่งชุมชนสวนอ้อย บนที่ดินกรรมสิทธิ์ของสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ ภายหลังอาคารแล้วเสร็จใช้ชื่อ "อาคาร ดร.ศิโรจน์ ผลพันธิน" เพื่อใช้เป็นที่ตั้งของศูนย์พัฒนาทุนมนุษย์และเป็นสถานที่อบรมต่างๆ ของทั้งหน่วยงานภายนอกและภายในมหาวิทยาลัย
ศูนย์วิทยาศาสตร์และวิทยาศาสตร์ประยุกต์ ปี พ.ศ. 2550 มหาวิทยาลัยได้ทำการก่อสร้างพื้นที่การศึกษาแห่งใหม่ในกรุงเทพมหานครขึ้น คือ ศูนย์วิทยาศาสตร์ฯ ตั้งอยู่บนถนนสิรินธร เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร และปี พ.ศ. 2553 หลังจากสร้างศูนย์วิทยาศาสตร์แล้วเสร็จ จึงได้ทำการย้ายห้องปฏิบัติการด้านวิทยาศาสตร์ทั้งหมดจากอาคาร 11 ชั้น 3–5 และสำนักงานคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีออกจากอาคารศูนย์วิทยาศาสตร์ฯเดิม ไปยังศูนย์วิทยาศาสตร์ฯ (ปัจจุบันอาคารห้องปฏิบัติการด้านวิทยาศาสตร์ถูกรื้อถอนและจัดสร้างเป็นอาคารสำนักงานมหาวิทยาลัยสวนดุสิต) เพื่อรองรับการเรียนการสอนหลักสูตรด้านวิทยาศาสตร์ วิทยาศาสตร์สุขภาพของมหาวิทยาลัย
คณะพยาบาลศาสตร์ ปี พ.ศ. 2550 มีการจัดตั้งคณะใหม่ คือ คณะพยาบาลศาสตร์  และเปิดรับนักศึกษารุ่นแรกจำนวน 53 คน ใช้พื้นที่ร่วมกับโรงเรียนการเรือน คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่อาคารศูนย์วิทยาศาสตร์  ถนนสิรินธร
โรงเรียนการท่องเที่ยวและการบริการ ปี พ.ศ. 2552 ด้วยอัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัยที่เป็นที่ยอมรับในชื่อเสียงด้านอุตสาหกรรมการบริการ ที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยจึงมีมติรวมสาขาธุรกิจการโรงแรม ธุรกิจท่องเที่ยว ธุรกิจการบิน จากคณะวิทยาการจัดการ และออกแบบนิทรรศการและงานแสดง จากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ เข้าเป็นคณะใหม่ในชื่อ โรงเรียนการท่องเที่ยวและการบริการ
โรงเรียนการเรือน ปี พ.ศ. 2552 มีการรวมสาขาที่เกี่ยวข้องด้านอาหารและคหกรรมศาสตร์ได้แก่ อุตสาหกรรมอาหารและการบริการ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร จากคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คหกรรมศาสตร์ จากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ธุรกิจร้านอาหารและภัตตาคาร จากคณะวิทยาการจัดการ เข้าเป็นคณะใหม่ในชื่อ โรงเรียนการเรือน
ประวัติมหาวิทยาลัย > มหาวิทยาลัยสวนดุสิต (พ.ศ. 2558–ปัจจุบัน)

มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 เปลี่ยนสถานะเป็น มหาวิทยาลัยสวนดุสิต ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสวนดุสิต พ.ศ. 2558 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษาในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 และมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 มีฐานะเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ ภายในการกำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินี พระราชทานโฉนดที่ดินในพระปรมาภิไธย ซึ่งมีที่ตั้งในกรุงเทพมหานคร และในส่วนภูมิภาค เพื่อใช้ประโยชน์เป็นสถานที่ทำงานสถานศึกษา และเพื่อเป็นประโยชน์ในทางราชการตลอดไป  มหาวิทยาลัยสวนดุสิต โดยรองศาสตราจารย์ศิโรจน์ ผลพันธิน อธิการบดีมหาวิทยาลัยสวนดุสิต เฝ้าฯ รับพระราชทานโฉนดที่ดินเนื้อที่ 37 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร เพื่อใช้เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสวนดุสิต เดิมพื้นที่ส่วนนี้เป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังดุสิต คือ สวนดุสิต อันเป็นที่ประทับของพระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ดังจะเห็นได้จากพระตำหนัก ตำหนักของพระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในบริเวณพื้นที่มหาวิทยาลัยสวนดุสิต และบริเวณพื้นที่มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาจำนวนหนึ่ง