stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วงไพบูลย์ร่วมแห่งมหาเอเชียบูรพา
ขอบเขตพื้นที่โครงการสร้างมหาเอเชียบูรพา

ญี่ปุ่น กับอาณานิคมและดินแดนที่ยึดครอง
แมนจูกัว (ค.ศ. 1940–1945)
เหม่งเจียง (ค.ศ. 1940–1945)
สาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1940–1945)
รัฐพม่า (ค.ศ. 1943–1945)
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์: (ค.ศ. 1943–1945)
จักรวรรดิเวียดนาม (ค.ศ. 1945)
ราชอาณาจักรกัมพูชา (ค.ศ. 1945)
ราชอาณาจักรลาว (ค.ศ. 1945)
อินเดิยอิสระ (ค.ศ. 1943–1945)
ราชอาณาจักรไทย (ค.ศ. 1941–1945)
ความสัมพันธ์ไทย–อิสราเอล

Diplomatic relations between the State of Israel and the Kingdom of Thailand
| --- | --- |


 อิสราเอล:  ไทย
ความสัมพันธ์ไทย–อิสราเอล หมายถึงความสัมพันธ์ทางการทูตและวัฒนธรรมระหว่างราชอาณาจักรไทยกับรัฐอิสราเอล ทั้งสองประเทศมีความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2497 สถานเอกอัครราชทูตอิสราเอลในกรุงเทพมหานครได้รับการก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2501 และตั้งแต่ พ.ศ. 2539 ประเทศไทยได้มีสถานเอกอัครราชทูตในเทลอาวีฟ ประเทศไทยและอิสราเอลมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดและเป็นมิตรต่อกัน รวมถึงให้ความร่วมมือในหลายสาขา ความสัมพันธ์ระหว่างประชาชนกับประชาชนระหว่างสองประเทศก็ดีเช่นกัน ในขณะที่คนไทยหลายพันคนทำงานในอิสราเอล ชาวอิสราเอลหลายล้านคนก็มาเยี่ยมเยียนและเยี่ยมชมประเทศไทยอย่างต่อเนื่อง
การเปรียบเทียบ

|  |  รัฐอิสราเอล |  ราชอาณาจักรไทย |
| --- | --- | --- |
ตราแผ่นดิน: 
ธงชาติ: 
| เอกราช | 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1948 (76 ปีที่แล้ว) –   เอกราชจากสหราชอาณาจักร | 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1767 (257 ปีที่แล้ว) –   กอบกู้เอกราชจากราชวงศ์โก้นบอง |
| ประชากร | 9,805,280 คน | 68,863,514 คน |
| พื้นที่ | 20,770 ตร.กม. (8,019 ตร.ไมล์) | 513,120 ตร.กม. (198,120 ตร.ไมล์) |
| ความหนาแน่น | 444 คน/ตร.กม. (1,150 คน/ตร.ไมล์) | 132.1 คน/ตร.กม. (342.1 คน/ตร.ไมล์) |
| เมืองหลวง | เยรูซาเลม | กรุงเทพมหานคร |
| เมืองที่ใหญ่ที่สุด | เยรูซาเลม – 971,800 คน (เขตปริมณฑล 1,253,900 คน) | กรุงเทพมหานคร – 8,305,218 คน (เขตปริมณฑล 10,624,700 คน) |
| การปกครอง | รัฐเดี่ยวสาธารณรัฐระบบรัฐสภา | ประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข |
| ประมุขแห่งรัฐ | ประธานาธิบดี: อิซัค เฮอร์ซ็อค | พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว​ |
| หัวหน้ารัฐบาล | นายกรัฐมนตรี: เบนจามิน เนทันยาฮู​ | นายกรัฐมนตรี: แพทองธาร ชินวัตร |
| ภาษาราชการ | ภาษาฮีบรู   ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ | ภาษาไทย |
| ศาสนาหลัก |  ยูดาห์ 73.5%,  อิสลาม​ 18.1%,  คริสต์ ​1.9%,  อื่น ๆ 6.5% |  พุทธ 94.6%,  อิสลาม​ 4.2%,  คริสต์ ​1.1%,  อื่น ๆ 0.1% |
| กลุ่มชาติพันธุ์ |  ยิว 73.5%,  อาหรับ 21%,  อื่น ๆ 5.5% |  ไทย 76.4%,  จีน 14%,  อื่น ๆ 12% |
| สกุลเงิน | นิวเชเกลอิสราเอล | บาทไทย |
| จีดีพี (ราคาตลาด) | 521.688 พันล้านดอลลาร์ (ต่อหัว 53,195 ดอลลาร์) | 516 พันล้านดอลลาร์ (ต่อหัว 7,607 ดอลลาร์) |
| ค่าใช้จ่ายทางทหาร | 23.4 พันล้านดอลลาร์ | 5.69 พันล้านดอลลาร์ |
ประวัติ

เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2515 หน่วยจู่โจมสี่คนของกลุ่มก่อการร้ายปาเลสไตน์แบล็กเซปเทมเบอร์ได้บุกเข้าสถานเอกอัครราชทูตอิสราเอลในกรุงเทพมหานคร และจับเอกอัครราชทูตรวมถึงผู้มาเยือนของเขาหลายคนเป็นตัวประกัน ส่วนสมาชิกรัฐบาลไทยสองคน ได้แก่ ทวี จุลละทรัพย์ และชาติชาย ชุณหะวัณ ผู้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศและได้เป็นนายกรัฐมนตรีใน พ.ศ. 2531 พร้อมด้วยเอกอัครราชทูตอียิปต์ประจำประเทศไทย มุสตาฟา เอล อัสซาวี ได้เจรจาต่อรองการปล่อยตัวตัวประกัน และเสนอตัวเองรวมถึงเจ้าหน้าที่ไทยคนอื่น ๆ อีกหลายคนเพื่อเป็นการประกันความปลอดภัยของผู้ก่อการร้ายในกรุงไคโร จากนั้นนายกรัฐมนตรี โกลดา เมอีร์ ของอิสราเอลได้กล่าวยกย่องรัฐบาลไทยในด้านการเจรจาต่อรองเพื่อยุติวิกฤตการณ์ที่ไร้เลือด
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2547 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินเปิดฟาร์มทดลองเทคโนโลยีการเกษตรไทย–อิสราเอลเพื่อการชลประทานพืชเศรษฐกิจมูลค่าสูงที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น นอกจากนี้ มีหอการค้าไทย–อิสราเอล, มูลนิธิชมรมไทย-อิสราเอล รวมถึงชุมชนเล็ก ๆ ของชาวอิสราเอลที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย
หลังจากเหตุการณ์น้ำท่วมใน พ.ศ. 2554 อิสราเอลได้ส่งผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการน้ำมายังประเทศไทย ซึ่งสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี มีส่วนเกี่ยวข้องในการส่งเสริมความร่วมมือทางวิทยาศาสตร์ระหว่างสองประเทศ
ใน พ.ศ. 2555 ทั้งสองประเทศได้ลงนามในข้อตกลงการค้า
ประเทศไทยยอมรับปาเลสไตน์ใน พ.ศ. 2555 ครั้นในช่วงความขัดแย้งอิสราเอล–กาซา พ.ศ. 2557 รัฐบาลไทยสนับสนุนการแก้ปัญหาความขัดแย้งอย่างสันติและเรียกร้องให้ทั้งสองฝ่ายแสดงความยับยั้งชั่งใจ โดยระบุเพิ่มเติมว่าจะให้การสนับสนุนทั้งอิสราเอลและปาเลสไตน์ต่อไป แต่จะไม่ให้อภัยต่อกรณีของผู้ก่อการร้ายทั้งสองฝ่าย
ประเทศไทยเป็นหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวชั้นนำสำหรับชาวอิสราเอล และประเทศอิสราเอลเป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับแรงงานไทย ชาวไทยกว่า 20,000 คนมีงานทำในอิสราเอลในด้านการเกษตรรวมถึงในร้านอาหารเอเชียในฐานะคนครัว พวกเขาทำงานอย่างถูกกฎหมายภายใต้การอุปถัมภ์ของข้อตกลงทวิภาคีระหว่างไทย–อิสราเอล โดยความร่วมมือไทย-อิสราเอล เพื่อการจัดหางาน (TIC)
เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2557 ทั้งสองประเทศได้ลงนามในข้อตกลงความร่วมมือ
ส่วนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2558 อิสราเอลและไทยได้ลงนามในข้อตกลงความร่วมมือทางการแพทย์
รวมถึงคณะผู้แทนจากสมาคมอุตสาหกรรมไทยได้เดินทางเยือนประเทศอิสราเอลใน พ.ศ. 2558
คนไทยโดยทั่วไปไม่ได้สนใจต่อความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลกับปาเลสไตน์ แต่ชนหมู่น้อยชาวมุสลิมในประเทศเกือบสี่ล้านโดยทั่วไปจะเห็นใจต่อปาเลสไตน์
ในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม พ.ศ. 2561 หน่วยคอมมานโดและเทคโนโลยีของอิสราเอลได้ให้การสนับสนุนหน่วยซีลของไทยในช่วงภารกิจปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยถ้ำหลวง ซึ่งได้รับการประชาสัมพันธ์อย่างมาก ปฏิบัติการดังกล่าวประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์ โดยสามารถช่วยชีวิตทีมฟุตบอลไว้ได้ทั้งหมด
สโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง

ระวังสับสนกับ สโมสรฟุตบอลปารีส
สโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (ฝรั่งเศส: Paris Saint-Germain F.C.) หรือเรียกอย่างย่อว่า เปแอ็สเฌ (PSG) เป็นสโมสรฟุตบอลซึ่งตั้งอยู่ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ปัจจุบันเล่นอยู่ในลีกเอิง ลีกสูงสุดของฟุตบอลฝรั่งเศส เป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของฝรั่งเศส โดยชนะเลิศการแข่งขันมากถึง 50 รายการ สำหรับการแข่งขันภายในประเทศ สโมสรครองสถิติชนะเลิศการแข่งขันมากที่สุดในทุกรายการ ได้แก่ ฟุตบอลลีกเอิง 12 สมัย, กุปเดอฟร็องส์ 15 สมัย, กุปเดอลาลีก 9 สมัย และทรอเฟเดช็องปียง 13 สมัย และในการแข่งขันระหว่างประเทศ สโมสรชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ 1 สมัย (เป็นสโมสรเดียวของฝรั่งเศสที่ทำได้) และยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ 1 สมัย
ปารีแซ็ง-แฌร์แม็งครองสถิติในการเล่นในลีกสูงสุดยาวนานที่สุดโดยไม่ตกชั้น และเป็นสโมสรเดียวของฝรั่งเศสที่ชนะเลิศถ้วยรางวัลในประเทศ 3 รายการ และ 4 รายการในฤดูกาลเดียวกัน มีสนามเหย้าคือปาร์กเดแพร็งส์ ความจุ 48,000 ที่นั่ง ตั้งอยู่ในเขตปกครองที่ 16 ใกล้กับเทศบาลบูโลญ-บียงกูร์ สโมสรมีสัญลักษณ์คือรูปหอไอเฟล และดอกลิลลี สีประจำสโมสรได้แก่ สีแดง และ สีน้ำเงิน และมีฉายาว่า Les Rouge-et-Bleu (แดงและน้ำเงิน)
สโมสรก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1970 จากการควบรวมสโมสรระหว่างปารี แอ็ฟเซ และ สตาดแซ็ง-แฌร์แม็ง ถ้วยรางวัลแรกของสโมสรคือรายการกุปเดอฟร็องส์ใน ค.ศ. 1982 ก่อนจะคว้าแชมป์ลีกเอิงสมัยแรกได้ใน ค.ศ. 1986 ถัดมาในช่วงทศวรรษ 1990 สโมสรเข้าสู่ยุคแห่งความสำเร็จ โดยชนะเลิศลีกเอิงสมัยที่ 2, ชนะเลิศกุปเดอฟร็องส์เพิ่ม 3 สมัย และกุปเดอลาลีกอีก 2 สมัย และชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพใน ค.ศ. 1996 ส่งผลให้พวกเขาเป็นหนึ่งในสองสโมสรของฝรั่งเศสที่ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลยุโรป สโมสรเข้าสู่ช่วงตกต่ำจนเกือบจะตกชั้นจากลีกเอิงในทศวรรษ 2000 ก่อนที่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จะเกิดขึ้นใน ค.ศ. 2011 เมื่อกลุ่มนายทุนมหาเศรษฐีจากกาตาร์เข้าซื้อกิจการสโมสร ส่งผลให้พวกเขาเป็นสโมสรที่ร่ำรวยที่สุดในฝรั่งเศส และหนึ่งในสโมสรที่ร่ำรวยที่สุดในโลก และด้วยการลงทุนซื้อตัวผู้เล่นมากกว่า 1.2 พันล้านยูโร รวมถึงการนำเข้าผู้เล่นระดับโลก เช่น ซลาตัน อิบราฮีมอวิช, เอดินซอน กาบานิ, เนย์มาร์ และ กีลียาน อึมบาเป ส่งผลให้สโมสรครองความยิ่งใหญ่ในประเทศอย่างต่อเนื่องโดยชนะเลิศฟุตบอลลีกและฟุตบอลถ้วยหลายรายการ และเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกครั้งแรกในฤดูกาล 2019–20
ปารีแซ็ง-แฌร์แม็งเป็นสโมสรที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในฝรั่งเศส รวมทั้งเป็นหนึ่งในสโมสรที่มีผู้ติดตามมากที่สุดในโลก สโมสรมีคู่ปรับคือออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ โดยการแข่งขันระหว่างทั้งสองทีมเรียกว่า เลอกลาซิก ปารีแซ็ง-แฌร์แม็งเป็นสโมสรที่ทำรายรับมากที่สุดเป็นอันดับ 3 ของโลกจากการจัดอันดับโดยดีลอยต์ทูชโทมัตสุด้วยรายรับกว่า 800 ล้านยูโร และได้รับการจัดอันดับโดยฟอบส์ให้เป็นสโมสรที่มีมูลค่าสูงที่สุดเป็นอันดับ 7 ของโลกด้วยมูลค่า 4.2 พันล้านดอลลาร์ ปัจจุบันสโมสรอยู่ภายใต้การบริหารโดย กาตาร์ สปอร์ต อินเวสต์เมนต์ ซึ่งถือหุ้น 87.5% และ Arctos Partners บริษัทด้านการลงทุนจากสหรัฐซึ่งถือครองส่วนแบ่งอีก 12.5%
ประวัติ > ยุคแรกของการก่อตั้งและการแยกทีม (1970–73)

สโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1970 โดย กี เครซ็อง และ ปีแยร์-เอเตียน กีโย นักธุรกิจชื่อดังซึ่งมีแนวคิดต้องการสร้างทีมฟุตบอลที่เป็นตัวแทนของกรุงปารีสในการแข่งขันระดับโลก และต้องการนำชื่อเสียงมาสู่กรุงปารีสและวงการฟุตบอลฝรั่งเศส โดยแต่เดิมนั้นสโมสรได้เกิดจากการรวมทีมกันระหว่างสโมสร ปารี แอ็ฟเซ (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1969) กับ สตาดแซ็ง-แฌร์แม็ง (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1904) ภายหลังจากที่สตาดแซ็ง-แฌร์แม็งซึ่งเล่นอยู่ในลีก 3 ในขณะนั้นเลื่อนชั้นขึ้นสู่ลีกเดอ (ลีก 2) โดย ปารี แอ็ฟเซ ได้ให้การสนับสนุนในด้านค่าใช้จ่าย ในขณะที่ สตาดแซ็ง-แฌร์แม็ง วางแผนในด้านโครงสร้างทีมและการบริหาร รวมถึงการสร้างศูนย์ฝึกซ้อม ซึ่งภายหลังจากการรวมทีมกันสโมสรได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง และลงเล่นในลีกเดอในปีนั้น และ ปีแยร์-เอเตียน กีโย ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานสโมสรคนแรก การแข่งขันนัดแรกอย่างเป็นทางการของพวกเขาคือการบุกไปเสมอ Stade Poitevin FC ด้วยผลประตู 1–1 ในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1970 ผู้ทำประตูแรกให้แก่สโมสรก็คือ Bernard Guignedoux โดยทำได้จากลูกฟรีคิก
ในช่วงเวลาดังกล่าว สโมสรยังเปิดโอกาสให้แฟนบอลได้ร่วมเป็นเจ้าของทีม ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ฟุตบอลของฝรั่งเศส สโมสรมีสมาชิกร่วมลงนามกว่า 20,000 คน และสโมสรเรอัลมาดริดได้เข้ามามีบทบาทสำคัญในการก่อตั้งสโมสร โดยซานเตียโก เบร์นาเบว ประธานสโมสรเรอัลมาดริดในขณะนั้น ได้อนุมัติเงินทุนสนับสนุนพวกเขาจากการที่กลุ่มผู้บริหารเริ่มประสบปัญหาการเงิน
ปารีแซ็ง-แฌร์แม็งเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในลีกสูงสุดอย่างลีกเอิงได้ใน ค.ศ. 1971 ในฐานะแชมป์การแข่งขันลีกเดอ โดยในฤดูกาลแรกพวกเขาสามารถจบในอันดับที่ 16 และในฤดูกาลต่อมาพวกเขาจบอันดับที่ 12 ย้อนกลับไปในเดือนกันยายน ค.ศ. 1972 สภาเมืองปารีสได้เสนอเงินจำนวน 850,000 ฟรังก์เพื่อชำระหนี้ของสโมสร และรักษาสถานะในการเล่นบนลีกสูงสุดต่อไป โดยข้อเสนอดังกล่าวแลกกับการต่อรองให้สโมสรเปลี่ยนไปใช้ชื่อว่า "Paris Football Club (สโมสรฟุตบอลปารี)" กี เครซ็อง ผู้เข้ามารับตำแหน่งประธานสโมสรคนใหม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนชื่อ ทว่า อ็องรี ปาเตรล ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ความขัดแย้งนี้นำไปสู่การลาออกของ เครซ็อง โดยเขายอมส่งมอบตำแหน่งประธานสโมสรให้แก่ปาเตรลแทน ซึ่งปาเตรลได้พยายามเจรจากับสภาของกรุงปารีสใหม่อีกครั้งทว่าก็ไม่เป็นผล
ในช่วงนั้นมีนักเตะชื่อดังอย่างฟร็องซัว อึมเปอเล เขาเป็นผู้ทำประตูสูงสุดอันดับที่ 7 ของการแข่งขันในสโมสร ซึ่งเขายังเป็นผู้ทำประตูสูงสุดเป็นประวัติการณ์ของ Rouge et Bleu ในเฟรนช์คัพ (28 ประตู) นักเตะชาวคองโกซึ่งยิงประตูในลีกไปถึง 21 ประตู ต่อมาใน ค.ศ. 1972 สืบเนื่องจากความขัดแย้งที่เรื้อรังมาร่วมปี สโมสรได้ประกาศแยกทีมอีกครั้ง โดยสโมสรปารี แอ็ฟเซ ที่ได้รับการสนับสนุนจากสภากรุงปารีส และ กี เครซ็อง กลับไปมีสถานะเดิมอีกครั้งและยังคงเล่นในลีกสูงสุดต่อไปในฤดูกาล 1973 ในขณะที่ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (สตาดแซ็ง-แฌร์แม็งเดิม) ของ อ็องรี ปาเตรล ต้องตกชั้นอีกครั้ง และสูญเสียสถานะสโมสรฟุตบอลอาชีพไปโดยปริยาย เอ็มเปเล่ทำผลงานยิงประตูในลีกให้กับสโมสรไปถึง 21 ประตูโดยเป็นรองดาวซัลโวของฤดูกาล 1974-75
ประวัติ > ยุคทอง (1990–99)

ใน ค.ศ. 1991 กานาลปลุส (Canal+) สถานีโทรทัศน์ชื่อดังของฝรั่งเศสได้เข้ามาซื้อกิจการของสโมสร และทำให้สโมสรเริ่มกลับมาประสบความสำเร็จมากขึ้น พวกเขากลายสภาพเป็นสโมสรที่ร่ำรวยที่สุดของประเทศ และถือเป็นจุดเริ่มต้นยุคทองของพวกเขาอย่างแท้จริง มีแชล เดนีโซ ได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานสโมสรแทนที่ ฟรานซิส บอเรลลิ ภายใต้ความคาดหวังที่สูงขึ้น โดยกลุ่มผู้บริหารตั้งเป้ามหายว่าต้องผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออกในรายการยุโรปในฤดูกาลแรกทันที และต้องกลับไปคว้าแชมป์ลีกเอิงให้ได้ภายในสามปี ด้วยเหตุนี้ Canal+ จึงเพิ่มงบประมาณของสโมสรเพื่อเสริมทีมจาก 90 เป็น 120 ล้านฟรังก์เพื่อสร้างทีมที่แข็งแกร่งไว้สำหรับฤดูกาล 1991–92 รวมทั้งแต่งตั้งผู้จัดการทีมอย่าง อาร์ตูร์ จอร์จ ซึ่งพาฟูเตบอลกลูบึดูโปร์ตู หรือ สโมสรฟุตบอลโปร์ตู ทีมดังของโปรตุเกสคว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพ ค.ศ. 1987 รวมถึงเซ็นสัญญากับผู้เล่นใหม่อย่าง รีการ์ดู โกมึซ และ วัลดู สองผู้เล่นชื่อดังทีมชาติบราซิลจากสปอร์ลิชบัวอีไบฟีกา รวมทั้งผู้เล่นชาวฝรั่งเศศที่ทำผลงานโดดเด่นหลายราย ไม่ว่าจะเป็น โปล เลอ เก็น, โลร็องต์ โฟร์เนียร์, ปาทริค คอลเลเตอร์ และกองหน้าชาวไลบีเรียอย่าง จอร์จ เวอาห์
ในฤดูกาล 1992–93 ยังถือเป็นจุดเริ่มต้นของความดุเดือดในศึกแห่งศักดิ์ศรีอย่าง เลอกลาซิก ที่สโมสรต้องพบกับ ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ ซึ่งทั้งสองทีมแย่งแชมป์ลีกกันอย่างสูสีอีกครั้งเช่นเดียวกับในฤดูกาล 1988–89 และปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ก็ต้องผิดหวังไปอีกครั้ง หลังจากมีคะแนนตามหลังมาร์แซย์สองคะแนนได้เพียงรองแชมป์ โดยพวกเขาแพ้ต่อมาร์แซย์ไปทั้งเกมเหย้าและเกมเยือน โดยการแข่งันนัดสำคัญเกิดขึ้นเพียงสามวันภายหลังออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ คว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกฤดูกาล 1992–93 ซึ่งพวกเขาต้องเปิดบ้านรับผู้มาเยือนอย่างปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง โดยนัดนั้นถือเป็นนัดตัดสินแชมป์และพวกเขาเอาชนะ ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ไปได้ อย่างไรก็ตาม ได้เกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้นซึ่งถือเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ของวงการฟุตบอลฝรั่งเศส เมื่อออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ถูกตัดสินจากสมาคมฟุตบอลฝรั่งเศสว่ามีความผิดจากกรณีล็อกผลการแข่งขัน และสมาคมตัดสินใจทำการริบแชมป์และจะมอบตำแหน่งให้แก่ ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ทีมอันดับสองแทน แต่เจ้าของสโมสรอย่างกานาลปลุสได้ปฏิเสธสิทธิ์ดังกล่าว เนื่องจากเกรงว่าจะสร้างความไม่พอใจให่แก่กลุ่มผู้สนับสนุนของทีม ส่งผลให้ตำแหน่งผู้ชนะลีกสูงสุดในปีนั้นเป็นโมฆะ และถือว่าไม่มีทีมใดคว้าแชมป์ และ อาแอ็ส มอนาโก ซึ่งได้อันดับสามในฤดูกาลนั้น ได้สิทธิ์ไปแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกฤดูกาล 1993–94 แทน ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ที่ได้รับโทษแบน
แม้จะพลาดแชมป์ลีก แต่สโมสรสามารถคว้าแชมป์กุปเดอฟร็องส์ด้วยการชนะน็องต์ด้วยผลประตู 3–0 ต่อมาใน ค.ศ. 1995 สโมสรคว้าแชมป์กุปเดอฟร็องส์ ได้หลังเอาชนะอาแอ็สสทราซบูร์ 1–0 และคว้าแชมป์ทรอเฟเดช็องปียงในปีเดียวกัน รวมทั้งผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกได้เป็นครั้งแรก นอกจากนี้ จอร์จ เวอาห์ กองหน้าคนสำคัญของทีมซึ่งทำผลงานโดดเด่นในฤดูกาลนั้นยังคว้ารางวังบาลงดอร์ได้และยังได้รับรางวัลนักเตะยอดเยี่ยมประจำปีของฟีฟ่า แม้เจ้าตัวจะย้ายไปร่วมทีมเอซีมิลาน ต่อมาใน ค.ศ. 1996 สโมสรคว้าแชมป์ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพสมัยแรกได้ และเป็นการคว้าแชมป์รายการระดับทวีปครั้งแรก โดยเอาชนะสโมสรราพิทวีนจากออสเตรียด้วยผลประตู 1–0 จากประตูชัยของบรูว์โน อึนกอตี และยังได้รองแชมป์ลีกเอิงในปีเดียวกัน ต่อมา ในฤดูกาล 1997–98 ปารีแซ็ง-แฌร์แม็งคว้าแชมป์ในประเทศได้สองรายการคือ ทรอเฟเดช็องปียงและกุปเดอลาลีกเอิง ก่อนที่จะได้รองแชมป์ลีกเอิงอีกครั้งในฤดูกาล 1999–2000 ในทศวรรษ 1990 ถือเป็นรุ่งเรื่องของสโมสรนับตั้งแต่ก่อตั้งทีม พวกเขาชนะถ้วยรางวัลเก้ารายการ
ประวัติ > ประสบปัญหา (2000–09)

นับจากปี 1998 เป็นต้นมาการเปลี่ยนแปลงของสโมสรได้เกิดขึ้นมากมาย เริ่มต้นจากการมีปัญหาภายในด้านการเงินของสโมสรจากนั้นฐานะทางการเงินของสโมสรก็ดีขึ้นตามลำดับ ในช่วงเวลาดังกล่าวสโมสรสามารถคว้าแชมป์ยูฟ่าอินเตอร์โตโต้คัพได้ในปี 2001 ซึ่งทีมชุดนั้นนำโดยผู้เล่นระดับตำนานเช่น มาร์โก ซีโมเน, รอนัลดีนโย และเปาเลตา ต่อมา กลุ่มกานาลได้ขายสโมสรให้กับ Colony Capital ในปี 2006 หลังจากนั้นมาสโมสรก็ได้ยกระดับตนเองขึ้นมาและเริ่มมีฐานแฟนบอลเพิ่มมากขึ้นทั่วโลก ในช่วงเวลาดังกล่าวพวกเขาคว้าแชมป์เพิ่มได้ 5 รายการ
อย่าไรก็ตาม ในช่วงฤดูกาล 2006–07 และ 2007–08 สโมสรต้องประสบกับปัญหาภายในหลายอย่างและมีผลงานย่ำแย่ในลีกเอิงจนถึงขั้นต้องหนีตกชั้นในฤดูกาล 2008 โดยในการแข่งขันนัดสุดท้ายพวกเขาต้องพบกับโซโชซ์ในการลุ้นหนีตกชั้น และอมารา ไดแอน กองหน้าชาวโกตดิวัวร์ เป็นผู้ทำประตูชัยช่วยให้ทีมชนะไปได้ 2–1 รอดตกชั้นไปอย่างหวุดหวิด
เอกลักษณ์

สโมสรถือเป็นตัวแทนของประเทศฝรั่งเศส โดยมีสีประจำทีมคือสีแดง สีน้ำเงิน และสีขาว โดยสีแดงและน้ำเงินถือเป็นสีของชาวปารีส และสีขาวสื่อถึงการเป็นตัวแทนของจักรพรรดิฝรั่งเศสในอดีต นอกจากนี้ โลโก้ของสโมสรยังปรากฏภาพของหอไอเฟล ซึ่งต้องการสื่อถึงการเป็นตัวแทนของสโมสรที่ดีที่สุดในกรุงปารีสและยังสะท้อนถึงการเป็นทีมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการฟุตบอลฝรั่งเศส
สัตว์นำโชคอย่างเป็นทางการของสโมสรคือ "Germain the Lynx" ซึ่งสวมชุดที่เป็นสีประจำสโมสร โดยเปิดตัวใน ค.ศ. 2010 ที่กรุงปารีส เพื่อฉลองครบรอบ 40 ปีของสโมสรและมีจุดประสงค์เพื่อสร้างความบันเทิงให้แก่เด็ก ๆ โดย "The Lynx" จะออกมาสร้างสีสันทุกครั้งก่อนเริ่มการแข่งขันโดยมักออกมาแจกของขวัญรวมทั้งขนมให้กับแฟนบอลในสนาม
เอกลักษณ์ > คำขวัญ

คำขวัญแรกอย่างเป็นทางการของสโมสรคือ "Allez Paris!" ซึ่งเริ่มใช้โดย แอนนี คอร์ดี นักแสดงหญิงชื่อดังชาวเบลเยียมใน ค.ศ. 1970 ซึ่งเธอถือเป็นแฟนของสโมสรมาอย่างยาวนานและยังเป็นหนึ่งในบุคคลผู้มีชื่อเสียงที่ให้การสนับสนุนเงินทุนสโมสรในระยะแรกของการก่อตั้งทีมในคริสต์ทศวรรษ 1970 อีกด้วย ต่อมาใน ค.ศ. 1977 แฟนบอลในกรุงปารีสได้ร่วมกันก่อตั้งคำขวัญ "Allez Paris-Saint-Germain!" และเริ่มมีการนำมาร้องเชียร์ให้กำลังใจนักฟุตบอลในสนาม โดยยังคงให้เกียรติแอนนี่ คอร์ดีด้วยการใช้คำว่า Allez Paris นำหน้าเสมอ และสโมสรได้นำคำขวัญ Allez Paris-Saint-Germain! มาเป็นคำขวัญสโมสรมาจนถึงปัจจุบัน
สนามกีฬา

ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ลงเล่นเกมแรกของพวกเขาที่สนามเหย้าปัจจุบันคือปาร์ก เด แพร็งซ์ พบสโมสรเรดส์สตาร์ ใน ค.ศ. 1973 สนามมีความจุ 47,929 ที่นั่ง ตั้งอยู่ในกรุงปารีส โดยมีจุดเด่นคือสามารถมองเห็นทัศนียภาพที่สวยงามโดยรอบกรุงปารีสได้อย่างชัดเจน และจะมีการเปิดไฟเป็นสีธงชาติฝรั่งเศสเป็นประจำทุกค่ำคืน สนามแห่งนี้เคยถูกใช้โดย ปารี แอ็ฟเซ จนกระทั่งสโมสรตกชั้นสู่ลีกเดอใน ค.ศ. 1974 ซึ่งเป็นฤดูกาลเดียวกับทีม ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง เลื่อนชั้นกลับคืนสู่ลีกสูงสุด สนามแห่งนี้จึงเป็นสนามเหย้าของ ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง มานับตั้งแต่นั้น
ศึกแห่งศักดิ์ศรี

ปารีแซ็ง-แฌร์แม็งถือเป็นคู่ปรับสำคัญของสโมสรออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ การพบกันระหว่างทั้งสองทีมถือเป็นศึกแห่งศักดิ์ศรีที่เรียกว่าเลอกลาซิก ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นศึกแห่งศักดิ์ศรีที่ดุเดือดที่สุดของวงการฟุตบอลฝรั่งเศส และได้รับการขนานนามจากแฟนฟุตบอลว่าเป็นศึกเอลกลาซิโกของฝรั่งเศส
ทั้งสองสโมสรถือเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จสูงสุดสองอันดับแรกของประเทศ และต่างก็เป็นหนึ่งในสองสโมสรของประเทศฝรั่งเศสที่ชนะเลิศถ้วยรางวัลระดับทวีป ทั้งสองฝ่ายต่างแย่งชิงความสำเร็จกันมาอย่างยาวนานโดยเฉพาะอย่างยิ่งนับตั้งแต่ ค.ศ. 1990 เป็นต้นมา นอกจากนี้ทั้งสองทีมยังถือเป็นสองสโมสรที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในฝรั่งเศส ทั้งคู่มีสถิติการพบกันจำนวน 101 นัด โดยปารีแซ็ง-แฌร์แม็งสามารถเอาชนะไปได้ 45 นัด เป็นชัยชนะของออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ 33 นัด และเสมอกันไป 23 นัด
บุคลากรปัจจุบัน > คณะกรรมการ

เจ้าของสโมสร: ตะมีม บิน ฮะมัด อัษษานี
ประธานสโมสร: นาศิร อัลเคาะลัยฟี
รองผู้จัดการทั่วไป: ฌ็อง-โคลด บลังค์
เลขาธิการ: วิคตอเรียโน เมเรโร
ที่ปรึกษา: ลุยส์ แกมโปส
รองผู้อำนวยการด้านฟุตบอล: ออลีวีเย กาเย
บุคลากรปัจจุบัน > ทีมงานผู้ฝึกสอน

ผู้จัดการทีม: ลุยส์ เอนริเก
ผู้ช่วยผู้จัดการทีม: ตีแยรี โอเล็กเซียก
ผู้ช่วยผู้จัดการทีมคนที่สอง: ฌูเวา ซาคราเมนโต
ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู: จานลูกา สปิเนลลิ
นักกายภาพบำบัด: เปโดร โกเมส
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน > ผู้เล่นที่ปล่อยยืม

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
เกียรติประวัติ

ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ครองสถิติชนะเลิศการแข่งขันในประเทศหลายรายการ พวกเขาเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในฝรั่งเศสในแง่ของจำนวนถ้วยรางวัล โดยชนะเลิศการแข่งขันในประเทศได้ 46 รายการรวมทั้งสถิติชนะเลิศลีกเอิง 12 สมัย และเป็นเจ้าของสถิติชนะเลิศสูงสุดในรายการ กุปเดอฟร็องส์, กุปเดอลาลีก และทรอเฟเดช็องปียง ในการแข่งขันระดับทวีป พวกเขาชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ และ ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ รายการละ 1 สมัย
ภายหลังจากการชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพในฤดูกาล 1995–96 ส่งผลให้พวกเขาเป็นสโมสรเดียวของฝรั่งเศสที่คว้าแชมป์รายการดังกล่าวได้ และเป็นหนึ่งในสองสโมสรของฝรั่งเศส (ร่วมกับ ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์) ที่ชนะเลิศการแข่งขันระดับทวีป รวมทั้งเป็นสโมสรจากยุโรปที่มีอายุการก่อตั้งน้อยที่สุดที่คว้าแชมป์ได้ ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง เป็นสโมสรฝรั่งเศสที่ลงเล่นในลีกสูงสุดติดต่อกันยาวนานที่สุด (47 ปีนับตั้งแต่ฤดูกาล 1974–75) นอกจากนี้ยังเป็นสโมสรเดียวในฝรั่งเศสที่ชนะเลิศรายการ กุปเดอฟร็องส์ ได้โดยไม่เสียประตูเลยตลอดทั้งรายการ โดยทำสถิติดังกล่าวได้ 2 ครั้ง (ฤดูกาล 1992-93 และ 2016–17) และยังเป็นสโมสรเดียวที่ชนะเลิศรายการ: กุปเดอฟร็องส์ 4 สมัยติดต่อกัน (2015–18), กุปเดอลาลีก 5 สมัยติดต่อกัน (2014–18) และ ทรอเฟเดช็องปียง 8 สมัยติดต่อกัน (2013–20)
ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ยังทำสถิติชนะเลิศการแข่งขันภายในประเทศทั้ง 4 รายการ (Domestic quadruple) ได้ถึง 4 ครั้ง และเป็นสโมสรเดียวที่ชนะเลิศฟุตบอลถ้วยของฝรั่งเศสได้มากกว่า 1 รายการภายในฤดูกาลเดียวกัน (ซึ่งพวกเขาเคยทำได้ทั้ง 2 รายการ, 3 รายการ และ 4 รายการในฤดูกาลเดียวกัน)
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ลีกเอิง (สถิติสูงสุด)
ชนะเลิศ (12): 1985–86, 1993–94, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2021–22, 2022–23, 2023–24
ลีกเดอ
ชนะเลิศ (1): 1970–71
กุปเดอฟร็องส์ (สถิติสูงสุด)
ชนะเลิศ (15): 1981–82, 1982–83, 1992–93, 1994–95, 1997–98, 2003–04, 2005–06, 2009–10, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2019–20, 2020–21, 2023–24
กุปเดอลาลีก (สถิติสูงสุด)
ชนะเลิศ (9): 1994–95, 1997–98, 2007–08, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2019–20
ทรอเฟเดช็องปียง (สถิติสูงสุด)
ชนะเลิศ (13): 1995, 1998, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2022, 2023, 2024
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
รองชนะเลิศ (1): 2019–20
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
ชนะเลิศ (1): 1995–96
รองชนะเลิศ (1): 1996–97
ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ
ชนะเลิศ (1): 2001
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ
รองชนะเลิศ (1): 1996
อินเตอร์เนชันแนลแชมเปียนส์คัพ
ชนะเลิศ (2): 2015, 2016
สถิติสำคัญ > ผู้เล่นที่ลงสนามมากที่สุด

| อันดับ | ผู้เล่น | จำนวนนัด |
| --- | --- | --- |
| 1 |  ฌ็อง-มาร์ก ปียาร์เฌ  | 435 |
| 2 |  มาร์โก แวร์รัตตี | 401 |
| 3 |  มาร์กิญญุส | 390 |
| 4 |  ซิลเวน อาร์ม็อง | 380 |
| 5 |  ซาเฟต ซูซิช | 344 |
| 5 |  โปล เลอ เก็น | 344 |
| 7 |  แบร์นาร์ ลามา | 318 |
| 8 |  ชียากู ซิลวา | 315 |
| 9 |  มุสตาฟา ดาเลบ | 310 |
| 10 |  เอดินซอน กาบานิ | 301 |
สถิติสำคัญ > ผู้เล่นที่ทำประตูมากที่สุด

สถิติ ณ วันที่ 4 มีนาคม 2023 รายชื่อตัวหนาคือผู้เล่นที่ยังคงเล่นให้กับสโมสรถึงปัจจุบัน
| อันดับ | ผู้เล่น | จำนวนประตู |
| --- | --- | --- |
| 1 |  กีลียาน อึมบาเป | 201 |
| 2 |  เอดินซอน กาบานิ | 200 |
| 3 |  ซลาตัน อิบราฮีมอวิช | 156 |
| 4 |  เนย์มาร์ | 118 |
| 5 |  เปาเลตา | 109 |
| 6 |  ด็อมมินิก โรเชตู | 100 |
| 7 |  มุสตาฟา ดาเลบ | 98 |
| 8 |  ฟร็องซัว เอ็มเปเล่ | 95 |
| 9 |  อังเฆล ดิ มาริอา | 90 |
| 10 |  ซาเฟต ซูซิช | 85 |
สถิติสำคัญ > สถิติอื่น ๆ

ผู้เล่นที่อายุมากที่สุดที่ลงเล่นให้กับสโมสร: จันลุยจี บุฟฟอน (41 ปี 5 เดือน)
ผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดที่ลงเล่นให้กับสโมสร: กีงส์แล กอมาน (16 ปี 249 วัน)
ผู้เล่นที่ทำประตูมากที่สุดในหนึ่งฤดูกาล: ซลาตัน อิบราฮีมอวิช (50 ประตู/ 2015-16)
ผู้เล่นที่ผ่านบอลให้เพื่อนร่วมทีมมากที่สุด: อังเฆล ดิ มาริอา (110 ครั้ง)
ผู้เล่นที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด: มาร์โก แวร์รัตติ (29 ถ้วยรางวัล)
การซื้อผู้เล่นที่แพงที่สุด: เนย์มาร์ (222 ล้านยูโร ค.ศ. 2017)
การขายผู้เล่นที่แพงที่สุด: กงซาลู แกดึช (40 ล้านยูโร ค.ศ. 2018)
ผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด: โลร็องต์ บล็องก์ (11 ถ้วยรางวัล)
ผู้จัดการทีมที่พาทีมคว้าชัยชนะมากที่สุด: โลร็องต์ บล็องก์ (121 นัด)