stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์
ศูนย์การขนส่ง > บริการขบวนรถไฟ

สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ให้บริการขบวนรถดังต่อไปนี้
การรถไฟแห่งประเทศไทย ให้บริการขบวนรถด่วนพิเศษ รถด่วน รถเร็ว มีสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์สถานีปลายทาง ประกอบด้วย
สายเหนือ: ปลายทาง เชียงใหม่
สายตะวันออกเฉียงเหนือ: ปลายทาง อุบลราชธานี หรือ หนองคาย
สายใต้: ปลายทาง นครศรีธรรมราช, กันตัง, ปาดังเบซาร์ (ไทย) หรือ  สุไหงโก-ลก
รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดง ให้บริการของรถไฟฟ้าชานเมืองในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล
สายสีแดงเข้ม: กรุงเทพอภิวัฒน์ – รังสิต
สายสีแดงอ่อน: กรุงเทพอภิวัฒน์ – ตลิ่งชัน
ศูนย์การขนส่ง > เชื่อมต่อบริการขบวนรถไฟ

สายต่อไปนี้มีสถานีที่อยู่บริเวณใกล้เคียงสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์
สายเฉลิมรัชมงคล: หลักสอง – ท่าพระ  เชื่อมต่อไปยังสถานีบางซื่อ ผ่านทางเดินใต้ดินเชื่อมภายในสถานี
การรถไฟแห่งประเทศไทย เชื่อมต่อไปยังสถานีรถไฟชุมทางบางซื่อ ผ่านทางออกประตู 5-12 ให้บริการขบวนรถชานเมือง
สายเหนือ: กรุงเทพ (หัวลำโพง) – พิษณุโลก
สายตะวันออกเฉียงเหนือ: กรุงเทพ (หัวลำโพง) – สุรินทร์
สายใต้: กรุงเทพ (หัวลำโพง) – สุพรรณบุรี หรือ สวนสนประดิพัทธ์
ศูนย์การขนส่ง > สถานีเชื่อมต่อ > สถานีรถไฟชุมทางบางซื่อ

สถานีรถไฟชุมทางบางซื่อ เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ตั้งอยู่ที่  ถนนเทอดดำริ แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร เป็นสถานีชุมทางรถไฟ ซึ่งแยกทางรถไฟสายใต้ ออกจากทางรถไฟสายเหนือและสายตะวันออกเฉียงเหนือ ปัจจุบันเหลือเพียงขบวนรถธรรมดา ขบวนรถชานเมืองที่มีปลายทางจากสถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) จะหยุดรับส่งผู้โดยสารที่สถานีนี้
สถานีรถไฟบางซื่อเปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2441 โดยเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายแรกของประเทศไทยระหว่างสถานีกรุงเทพ – อยุธยา ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2470 ได้กลายเป็นชุมทางของรถไฟสายเหนือ ตะวันออกเฉียงเหนือ และสายใต้ หลังจากมีการก่อสร้างทางรถไฟเชื่อมระหว่างสถานีบางซื่อกับสถานีตลิ่งชันด้วยสะพานพระราม 6 หลังจากนั้น พ.ศ. 2532 บางซื่อถูกแยกออกเป็นสองสถานีรถไฟ อาคารเดิมเปลี่ยนชื่อเป็น "บางซื่อ 1" เพื่อให้บริการขบวนรถสายเหนือ และสายตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนอาคารใหม่ "บางซื่อ 2" ใช้ให้บริการขบวนรถสายใต้ ระยะห่างระหว่างอาคารห่างกันประมาณ 200 เมตร อาคารสถานีบางซื่อ 1 ปิดให้บริการเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2559 เพื่อสร้างสถานีรถไฟใหม่ ขณะที่รถไฟทุกสายในปัจจุบันใช้บริการที่อาคารสถานีบางซื่อ 2 ซึ่งยังคงเปิดดำเนินการอยู่
อาคารสถานีชุมทางบางซื่อ 2 ที่เปิดให้บริการอยู่
สถานีชุมทางบางซื่อ 1 ของสายเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ (ปัจจุบันถูกรื้อถอนแล้ว)
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ระดับดิน | ทางออกถนนเทอดดำริ | ป้ายรถประจำทาง,  บางซื่อ ทางออก 1-2 |
| ระดับดิน | ราง 1 | สายใต้ มุ่งหน้า สุพรรณบุรี หรือ สวนสนประดิพัทธ์ |
ระดับดิน: ชานชาลาเกาะกลาง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย/ขวา
| ระดับดิน | ราง 2 | สายใต้ มุ่งหน้า กรุงเทพ (หัวลำโพง) |
| ระดับดิน | ราง 3 | สายเหนือ สายตะวันออกเฉียงเหนือ มุ่งหน้า พิษณุโลก หรือ สุรินทร์ |
ระดับดิน: ชานชาลาเกาะกลาง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย/ขวา
| ระดับดิน | ราง 4 | สายเหนือ สายตะวันออกเฉียงเหนือ มุ่งหน้า กรุงเทพ (หัวลำโพง) |
| ระดับดิน | ทางออกถนนกำแพงเพชร | เชื่อมต่อ สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ |
ศูนย์การขนส่ง > สถานีเชื่อมต่อ > สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สถานีบางซื่อ

สถานีบางซื่อ (อังกฤษ: Bang Sue Station, รหัส BL11) เป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายสีน้ำเงิน การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย ที่ดำเนินการโดยบริษัท ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (มหาชน) บริเวณชั้นใต้ดินของสถานีกลางบางซื่อในลักษณะแนวตัดขวาง
สถานีบางซื่อ เปิดให้บริการเมื่อ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2547  เป็นปลายทางของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีน้ำเงินในระยะแรก จนถึงเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2560 ได้มีการเปิดให้บริการส่วนต่อขยายสายสีน้ำเงินส่วนที่ 1 บางซื่อ-เตาปูน ทำให้สถานีรถไฟฟ้าบางซื่อสิ้นสุดการเป็นสถานีปลายทาง และเมื่อวันที่ 4 และ 23 ธันวาคม พ.ศ 2562 รถไฟฟ้ามหานคร สายสีน้ำเงิน ได้เปิดทดลองให้บริการส่วนที่ 3 เตาปูน-สิรินธร และสิรินธร-ท่าพระตามลำดับ
| สถานีก่อนหน้า |  รถไฟฟ้ามหานคร |  รถไฟฟ้ามหานคร |  รถไฟฟ้ามหานคร | สถานีต่อไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กำแพงเพชรมุ่งหน้า หลักสอง ผ่าน หัวลำโพง |  | สายเฉลิมรัชมงคล |  | เตาปูนมุ่งหน้า ท่าพระ |
ศูนย์การขนส่ง > สถานีเชื่อมต่อ > ที่ทำการรับส่งสินค้าพหลโยธิน

บทความหลัก: สถานีรถไฟพหลโยธิน
ที่ทำการรับส่งสินค้าพหลโยธิน หรือ ย่านพหลโยธิน เป็นย่านสถานีรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีจำนวนรางมากกว่า 50 ราง เป็นย่านสับเปลี่ยนขนาดใหญ่ รวมความยาว (ตามแนวเส้นทาง) ถึง 4 กม. เป็นศูนย์ขนถ่ายสินค้าหลักของประเทศไทย อยู่ห่างจากตัวอาคารสถานีรถไฟไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือราว 1.5 กิโลเมตร
ศูนย์การขนส่ง > สถานีเชื่อมต่อ > โรงรถจักรดีเซลกลางบางซื่อ

โรงรถจักรดีเซลกลางบางซื่อ เป็นโรงซ่อมบำรุงและโรงจอดรถจักรดีเซลที่ใช้ในการลากขบวนรถไฟ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของสถานีรถไฟไปตามแนวเส้นทางในระยะประมาณ 1.5 กิโลเมตร นอกจากที่กลางบางซื่อแล้ว ยังมีโรงรถจักรที่ สถานีรถไฟธนบุรี สถานีรถไฟนครราชสีมา สถานีรถไฟอุตรดิตถ์ สถานีรถไฟนครลำปาง สถานีรถไฟชุมทางหาดใหญ่ สถานีรถไฟชุมทางแก่งคอย สถานีรถไฟชุมทางทุ่งสง และ สถานีรถไฟชุมพร
ตารางเวลาเดินรถ > รถไฟฟ้า

| ปลายทาง> สายสีแดงเข้ม.ชานชาลาที่ 3 และ 4 | ปลายทาง> สายสีแดงเข้ม.ชานชาลาที่ 3 และ 4 | วัน> สายสีแดงเข้ม.ชานชาลาที่ 3 และ 4 | ขบวนแรก> สายสีแดงเข้ม.ชานชาลาที่ 3 และ 4 | ขบวนสุดท้าย> สายสีแดงเข้ม.ชานชาลาที่ 3 และ 4 | สายสีแดงเข้ม> ชานชาลาที่ 3 และ 4 | สายสีแดงเข้ม> ชานชาลาที่ 3 และ 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| RN10 | รังสิต | ทุกวัน | 05:00 | 24:00 |  |  |
สายสีแดงอ่อน
ชานชาลาที่ 9 และ 10
| RW06 | ตลิ่งชัน | ทุกวัน | 05:00 | 24:00 |  |  |
สายเฉลิมรัชมงคล
ชานชาลาที่ 1
| BL38 | หลักสอง (ผ่านหัวลำโพง) | จันทร์ – ศุกร์ | 05:58 | 23:33 |  |  |
| BL38 | หลักสอง (ผ่านหัวลำโพง) |  |  |  |  |  |
| BL38 | หลักสอง (ผ่านหัวลำโพง) | เสาร์ – อาทิตย์ นักขัตฤกษ์ | 06:02 | 23:33 |  |  |
ชานชาลาที่ 2
| BL01 | ท่าพระ | จันทร์ – ศุกร์ | 05:54 | 00:05 |  |  |
| BL01 | ท่าพระ |  |  |  |  |  |
| BL01 | ท่าพระ | เสาร์ – อาทิตย์ นักขัตฤกษ์ | 05:57 | 00:05 |  |  |
| BL01 | ท่าพระ |  |  |  |  |  |
| BL01 | ท่าพระ | ขบวนสุดท้ายเชื่อมต่อสายสีม่วง | – | 23:18 |  |  |
รถประจำทางสายที่ผ่าน > สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ (ด้านหลัง)

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
รถประจำทางสายที่ผ่าน > สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ (ด้านหลัง) > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 3 (2-37) |  อู่กําแพงเพชร | คลองสาน | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | ขสมก. |  |
| 5 |  อู่กําแพงเพชร | สะพานพระพุทธยอดฟ้า | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง | ขสมก. |  |
| 26 (1-36)  |  อู่มีนบุรี |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีครีม-น้ำเงิน 3.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) 4.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) | ขสมก. | เส้นทางวิ่งไปทางรามอินทรา–เกษตร |
| 49 (2-43) |  อู่กําแพงเพชร |  สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลําโพง) | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | ขสมก. |  |
| 96 (1-42) |  อู่มีนบุรี |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง | ขสมก. | เส้นทางวิ่งไปทางนวมินทร์–ลาดพร้าว |
| 134 (2-20) |  อู่บัวทองเคหะ |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีครีม-น้ำเงิน | ขสมก. |  |
| 136 (3-47) |  อู่คลองเตย |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง | ขสมก. |  |
| 138 (4-22E)  |  อู่ราชประชา |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) | ขสมก. |  |
| 145 (3-18)  |  อู่แพรกษาบ่อดิน |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) 3.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) | ขสมก. |  |
| 509 (4-60) | หมู่บ้านเศรษฐกิจ |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | ขสมก. |  |
| 536 (3-24E)  |  อู่ฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) | ขสมก. |  |
| 3-19E (145E) |  อู่แพรกษาบ่อดิน |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | ขสมก. |  |
รถประจำทางสายที่ผ่าน > สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ (ด้านหลัง) > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 52 (1-6)  | ปากเกร็ด |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า)  2.รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส | เฉพาะขาไปสถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) |
| 104 (2-16)  | ปากเกร็ด |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส | เฉพาะขาไปสถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) |
| 170 (4-49)  |  อู่​บรมราชชนนี |  สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
|  529E (4-29E)  | แสมดำ |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 555 (S6)  |  สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ | ✈ ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ราชาโร้ด |  |
รถประจำทางสายที่ผ่าน > สถานีชุมทางบางซื่อ > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 5 |  อู่กําแพงเพชร | สะพานพระพุทธยอดฟ้า | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง | ขสมก. |  |
| 50 (2-7) |  พระราม 7 | สวนลุมพินี | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | ขสมก. |  |
| 66 (2-12) |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (ปิ่นเกล้า) | ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | ขสมก. |  |
| 67 (3-43) |  วัดเสมียนนารี |  เซ็นทรัลพระราม 3 | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | ขสมก. |  |
| 70 (2-14) | ประชานิเวศน์ 3 | สนามหลวง | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | ขสมก. |  |
| 134 (เสริมพิเศษ) | หมู่บ้านบัวทองเคหะ |  สถานีรถไฟฟ้าบางซื่อ | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง | ขสมก. | 1.มีเฉพาะวันธรรมดาเท่านั้น  2.ให้บริการเฉพาะตอนเช้า 1 รอบ |
| 2-33 | หมู่บ้านบัวทองเคหะ |  สถานีรถไฟฟ้าบางซื่อ | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง | ขสมก. |  |
รถประจำทางสายที่ผ่าน > สถานีชุมทางบางซื่อ > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  30 (2-4)  | วัดปากน้ำนนทบุรี |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (ปิ่นเกล้า) | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส |  |
|  97 (2-15)  | กระทรวงสาธารณสุข | โรงพยาบาลสงฆ์ | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 1-33 (196)  |  สถานีรถไฟฟ้าบางซื่อ | บางเขน | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 2-17 (112)  | วงกลม:  สถานีรถไฟฟ้าบางซื่อ | มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (วนขวา) | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 2-17 (112)  | วงกลม:  สถานีรถไฟฟ้าบางซื่อ | มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (วนซ้าย) | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
แผนที่ที่ตั้งแสดงอยู่ภายในสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ 26 มีนาคม พ.ศ. 2564
ชานชาลาสถานีบางซื่อของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีน้ำเงิน
ทางเข้าสถานีรถไฟฟ้ามหานคร
ขบวนรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม จอดที่ชานชาลาสถานีกลางบางซื่อ
ทอมัส เกนส์เบรอ

| ทอมัส เกนส์เบรอ RA FRSA |
| --- | --- |
ภาพเหมือนตนเอง (ค.ศ. 1759)
เกิด: ซัดบรี เทศมณฑลซัฟฟอล์ก อังกฤษ ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่
บัพติศมา: 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727(1727-05-14)
เสียชีวิต: 2 สิงหาคม ค.ศ. 1788(1788-08-02) (61 ปี) ลอนดอน อังกฤษ ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่
สุสาน: โบสถ์เซนตแอนน์ คิว
การศึกษา: ฮิวเบิร์ต-ฟร็องซัว เกรฟล็อต ฟรานซิส เฮย์แมน
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรมภูมิทัศน์ จิตรกรรมภาพเหมือน
ผลงานเด่น: มิสเตอร์และมิสซิสแอนดรูว์ เด็กชายในชุดสีน้ำเงิน
ขบวนการ: โรโกโก
คู่สมรส: มาร์กาเร็ต เบอรร์ (สมรส 1746)
บุตร: 2
ทอมัส เกนส์เบรอ (อังกฤษ: Thomas Gainsborough) (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727 - 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1788) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน และจิตรกรรมภูมิทัศน์
ชีวิตและงาน > ซัฟฟอล์ก

ทอมัส เกนส์เบรอเกิดเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727 ที่เมืองซัดบรีในซัฟฟอล์กในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1788 บิดาของเกนส์เบรอเป็นช่างทอผ้าที่มีธุรกิจเกี่ยวกับขนแกะ เมื่ออายุได้สิบสามปีเกนส์เบรอก็เขียนภาพวาดเส้นด้วยดินสอที่ทำให้บิดาประทับใจจนส่งไปเรียนศิลปะที่ลอนดอนในปี ค.ศ. 1740 เกนส์เบรอเริ่มการฝึกกับช่างแกะภาพพิมพ์ฮิวเบิร์ต เกรฟล็อต (Hubert Gravelot) แต่ต่อมามีส่วนเกี่ยวข้องกับวิลเลียม โฮการ์ธ (William Hogarth) และโรงเรียนของโฮการ์ธ ผู้ที่เกนส์เบรอนับถือคนหนึ่งคือฟรานซิส เฮย์แมน (Francis Hayman) ในช่วงนั้นเกนส์เบรอช่วยตกแต่งมูลนิธิโรงเลี้ยงเด็กทอมัส โครัม (Thomas Coram Foundation for Children) และกล่องอาหารค่ำที่ สวนว็อกซฮอลล์ (Vauxhall Gardens)
ในคริสต์ทศวรรษ 1740 เกนส์เบรอแต่งงานกับมาร์กาเร็ต เบอรร์ ลูกสาวนอกสมรสของเฮนรี สคูดามอร์ ดยุคแห่งโบฟอร์ตที่ 3 (Henry Scudamore, 3rd Duke of Beaufort) ผู้ให้ค่าใช้จ่ายแก่คู่สมรส £200 ต่อปี งานของเกนส์เบรอช่วงนั้นส่วนใหญ่เป็นจิตรกรรมภูมิทัศน์ยังขายไม่ค่อยได้ เกนส์เบรอกลับไปซัดบรีในปี ค.ศ. 1748-ค.ศ. 1749 และเริ่มตั้งใจเขียนภาพเหมือน
ในปี ค.ศ. 1752 เกนส์เบรอและครอบครัวซึ่งขณะนั้นมีลูกสาวสองคนย้ายไปอิพสวิค  เกนส์เบรอเริ่มได้รับสัญญาจ้างวาดภาพเหมือนแต่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าและผู้ดีท้องถิ่น เกนส์เบรอต้องขอยืมเงินใช้
ดูเพิ่ม

ภาพเหมือน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทอมัส เกนส์เบรอ
ชีวประวัติของทอมัส เกนส์เบรอที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของทอมัส เกนส์เบรอที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
สมุดภาพ

“ลูกสาวของเกนส์เบรอ
ไล่ผีเสื้อ”
“ภูมิทัศน์ของซัฟฟอล์ก”
(ค.ศ. 1748)
“ลูกสาวสองคนกับแมว”
 (ราว ค.ศ. 1759)
“ลูกสาวของเกนส์เบรอสองคน มอลลีและเพ็กกี”
(ค.ศ. 1760)
“ลูกสาวของเกนส์เบรอ แมรี”
 (ค.ศ. 1777)
“ภูมิทัศน์แม่น้ำ”
“ภาพเหมือนตนเอง”
 (ค.ศ. 1754)
“สตรีในชุดสีน้ำเงิน”
 (ราว ค.ศ. 1770)
“ภาพเหมือนของคีตกวี คาร์ล ฟรีดริช เอเบลกับไวโอลาและแกมบา”
 (ราว ค.ศ. 1765)
“จอร์เจียนา ดัชเชสแห่ง
เดวอนเชอร์”
(ค.ศ. 1783)
“ภาพเหมือนตนเอง”
(ค.ศ. 1787)
“จอห์น แค็มพเบลล์
ดยุคแห่งอากาล์ยที่ 4”
 (ค.ศ. 1767)
สตรีไม่มีนาม
เดิมเรียกว่า “จอร์เจียนา
ดัชเชสแห่งเดวอนเชอร์”
“มิสซิสริชาร์ด บี เชอริดัน”
 (ค.ศ. 1785-86)
“เด็กหญิงกับหมาและเหยือก”
 (ค.ศ. 1785)
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
วัดไทยพุทธคยา

| วัดไทยพุทธคยา |
| --- | --- |
พระอุโบสถ วัดไทยพุทธคยา

ที่ตั้ง: ตำบลพุทธคยา อำเภอคยา จังหวัดมคธ รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
พระประธาน: พระพุทธชินราช (จำลอง)
เจ้าอาวาส: พระพรหมวชิรโพธิวงศ์ (วีรยุทธ์ วีรยุทฺโธ)
ความพิเศษ: วัดไทยแห่งแรกในประเทศอินเดีย
เวลาทำการ: ทุกวัน
จุดสนใจ: พระอุโบสถ
การถ่ายภาพ: อนุญาต
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไทยพุทธคยา เป็นวัดไทยแห่งแรกในประเทศอินเดีย เริ่มก่อสร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 มีเนื้อที่ราว 12 ไร่ (5 เอเคอร์) ตั้งอยู่บริเวณพุทธคยา อยู่ห่างจากองค์เจดีย์พุทธคยาประมาณ 500 เมตร เป็นวัดที่อยู่ในความดูแลและอุปถัมภ์ของรัฐบาลไทย ปัจจุบันมีพระพรหมวชิรโพธิวงศ์ (วีรยุทธ์ วีรยุทฺโธ) เป็นเจ้าอาวาส
พระอุโบสถของวัดไทยพุทธคยาจำลองแบบมาจากวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสถาปัตยกรรมของสมัยรัตนโกสินทร์ที่ดีที่สุดแห่งหนึ่ง ซึ่งการจำลองแบบจนดูเหมือนนี้ไม่ใช่เฉพาะภายนอก แต่ยังมีภายในที่เหมือนกันด้วย เช่น องค์พระประธานที่เป็นพระพุทธชินราช แกลประตู แกลหน้าต่าง เป็นต้น
รัฐบาลอินเดียเชิญชาวพุทธทั่วโลกมาสร้างวัด

ประเทศอินเดีย ได้รับได้เอกราชจากอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2490 และต่อมา ฯพณฯ ชวาหระลาล เนห์รู นายกรัฐมนตรีอินเดียคนแรก ได้เตรียมการจัดงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษขึ้น หรือเรียกว่า พุทธชยันตี ใน พ.ศ. 2500 จึงได้ประกาศเชิญชวนให้ประเทศต่าง ๆ ที่นับถือพระพุทธศาสนาได้มาสร้างวัดด้วยศิลปะของตน ณ พุทธคยา ดินแดนตรัสรู้ของพระโคตมพุทธเจ้า โดยรัฐบาลอินเดียได้จัดสรรที่ดินให้เช่าในนามรัฐบาลต่อรัฐบาลคราวละ 99 ปี และเมื่อหมดสัญญาแล้วสามารถต่ออายุสัญญาได้อีกคราวละ 50 ปี
ประวัติเริ่มการสร้างวัดไทยพุทธคยา

เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2497 นายปุ่น จงประเสริฐ เลขานุการสถานเอกอัครทูตไทย ณ กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ได้เดินทางมาพบกับพระนักศึกษาไทยที่ศึกษา ณ สถาบันการศึกษาบาลีนวนาลันทา ซึ่งมีจำนวน 4 รูป คือ พระมหานคร เขมปาลี (ต่อมาได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ที่พระราชรัตนโมลี อุปนายกสภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย และอดีตอธิการบดี มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย) พระมหามนัส จิตตทะโม พระมหาโอภาส โอภาโส และพระมหาชวินทร์ สระคำ (ต่อมาได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ที่พระอุดรคณาธิการ ภายหลังลาสิกขาได้รับเลือกเป็น ส.ส.จังหวัดร้อยเอ็ด) และได้แจ้งข่าวว่า พล.ต.อ.เผ่า ศรียานนท์ อธิบดีกรมตำรวจ และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้มีจิตศรัทธาส่งเงินจำนวน 200,000 รูปี (ในสมัยนั้นอัตราแลกเปลี่ยนที่ 1 รูปีอินเดียแลกได้ 4 บาทไทย) มายังสถานทูตไทย เพื่อดำเนินการสร้างวัดไทยในอินเดีย ตามที่รัฐบาลอินเดียเชิญชวน แต่ในตอนนั้น เอกอัครราชทูตไทย ณ กรุง นิวเดลลี คือ พระพหิทธานุกร ได้มอบให้เลขานุการสถานทูตเป็นผู้ดำเนินการสร้างแทน จึงมาปรึกษาพระสงฆ์ไทย ที่เรียนอยู่ที่นาลันทา และตกลงกันว่า จะซื้อที่ดินที่พุทธคยา และมอบให้นายปุ่น จงประเสริฐ เป็นผู้ดำเนินการซื้อที่ดินจากรัฐบาลรัฐพิหาร
ซื้อที่ดินเพื่อสร้างวัด เริ่มแรกติดต่อได้ที่ดินใกล้วัดทิเบตทางทิศเหนือ มีเนื้อที่ 15 เอเคอร์ ประมาณ 37 ไร่ (ปัจจุบันคือลานแสดงธรรมของท่านดาไล ลามะ หรือชาวบ้านท้องถิ่นเรียกว่า กาลจักระ ไมดาน (ไมดาน แปลว่า สนาม กาลจักร คือ พิธีการบูชาที่ยิ่งใหญ่ของทิเบต) ต่อมาทางการเห็นว่า การก่อสร้างโบสถ์และวิหารอื่น ๆ อาจจะบดบังทัศนียภาพขององค์พระเจดีย์พุทธคยา และเมื่อขุดเพื่อวางเสาเข็ม ได้พบโบราณสถานมากมาย ทางการรัฐพิหาร จึงหาที่ให้ใหม่ คือบริเวณทีตั้งปัจจุบันนี้
รัฐบาลไทยเข้ามาดูแลเรื่องสร้างวัดต่อมามีเหตุการณ์ผันแปรในการสร้างวัด จอมพล แปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีได้รับเรื่องการสร้างวัดเป็นของรัฐบาล ต่อมาท่านทูต คนใหม่ คือ ดร. บุณย์ เจริญชัย มาอยู่ที่อินเดีย การก่อสร้างวัดไทยในขั้นต้น จึงเสร็จเรียบร้อย คือ มีพระอุโบสถ ศิลปะรัตนโกสินทร์ แบบวัดเบญจมบพิตร และกุฏิที่พักสงฆ์ จำนวน 2 หลัง
ที่ตั้งและอาณาเขตของวัดไทย

วัดไทยพุทธคยา ตั้งอยู่ห่างจากบริเวณต้นพระศรีมหาโพธิ์ สถานที่ตรัสรู้ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าประมาณ 500 เมตร ตำบลพุทธคยา อ.คยา รัฐพิหาร ห่างจากสถานีรถไฟคยา ประมาณ 15 กิโลเมตร และสนามบินพุทธคยา ประมาณ 10 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ (5 เอเคอร์) อยู่ในความอุปถัมภ์ของรัฐบาลไทย มีฐานะเป็นพระอารามหลวง เพราะได้รับพระราชทานผ้าพระกฐินเป็นประจำทุกปี
พระธรรมทูตไทย ชุดแรก ณ วัดไทยพุทธคยา

พ.ศ. 2502 ทางรัฐบาลได้แจ้งให้คณะสงฆ์ทราบ และคณะสงฆ์ได้ส่งพระธรรมธีราชมหามุนี มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก พร้อมกับพระสงฆ์อีกสี่รูป ปฏิบัติหน้าที่อยู่สามปี จนถึง พ.ศ. 2505 จึงเดินทางกลับประเทศไทย นับเป็นพระสงฆ์สมณทูตชุดแรกของไทยที่เดินทางมาประกาศพระพุทธศาสนา ณ ดินแดนต้นกำเนิด ภายหลังที่พระเจ้าอโศกมหาราชได้ส่งท่านพระโสณะ และพระอุตระไปที่สุวรรณภูมิ เมือ พ.ศ. 236 ซึ่งเป็นระยะเวลาห่างกันถึง 2,266 ปี
รายนามเจ้าอาวาส

สมเด็จพระธีรญาณมุนี (ธีร์ ปุณฺณโก) เมื่อดำรงสมณศักดิ์ที่ พระธรรมธีราชมหามุนี วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปที่ 1 ตั้งแต่ พ.ศ. 2502-2506
พระสุเมธาธิบดี (บุญเลิศ ทตฺตสุทฺธิ) เมื่อดำรงสมณศักดิ์ที่ พระเทพวิสุทธิโมลี วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปที่ 2 ตั้งแต่ พ.ศ. 2506-2532
พระเทพโพธิวิเทศ (ทองยอด ภูริปาโล) ป.ธ.9 Ph.D. เมื่อเป็น พระมหาทองยอด ภูริปาโล วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฏิ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปที่ 3 ตั้งแต่ พ.ศ. 2532- 2554
พระเทพโพธิวิเทศ (วีรยุทธ์ วีรยุทฺโธ)  ตั้งแต่ พ.ศ. 2554-ปัจจุบัน
สิ่งก่อสร้าง

พระอุโบสถ จำลองแบบมาจากพระอุโบสถวัดเบญจมบพิตร ประเทศไทย แต่ไม่ได้สร้างกำแพงแก้วล้อมด้านหลัง พระประธานในพระอุโบสถหันหน้าไปทางทิศเหนือ เพราะทางด้านทิศตะวันออกไม่ได้ติดถนนใหญ่ จึงหันหน้าออกทางทิศเหนือ เพื่อให้ชาวอินเดียและพุทธศานิกชนจากชาติต่าง ๆ เข้านมัสการได้สะดวก ภายในพระอุโบสถ มีภาพวาดชาดกเรื่อง พระมหาชนก ซึ่งได้รับพระบรมราชานุญาตจากพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
พระประธานภายในพระอุโบสถ  พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธชินราช (จำลอง) พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงเป็นประธานในการเททองหล่อ ณ วัดเบญจมบพิตร และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "พระพุทธธรรมิศรชมพูทีปนิวัติสุโขทัย" มีความหมายว่า "พระพุทธเจ้าผู้เป็นใหญ่ในธรรม กลับสู่ชมพูทวีปให้เกิดสุข" ท่านจอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีได้มอบหมายให้กระทรวงการต่างประเทศและผู้บัญชาการทหารสูงสุด ดำเนินการอัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดไทยพุทธคยา โดยเครื่องบิน C 130 ของกองทัพอเมริกา สมัยที่มาทำสงครามเวียดนาม เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 ทุนทรัพย์ในการสร้างพระประธานและค่าพาหนะขนส่งจำนวน 650,000 บาท โดยเครื่องบิน C 130 เริ่มแรกนั้นต้องลงจอดที่เมืองกัลกัตตา เมื่อทำพิธีศุลกาการ แต่เมื่อบินออกจากเมืองไทยแล้ว นักบินถึงแม้จะตั้งเข็มการบินไปที่เมืองกัลกัตตา แต่ไม่สามารถบินไปกัลกัตตาได้ จึงเปลี่ยนทิศทางการบินมาที่พุทธคยา โดยตรง ปรากฏว่า สามารถบินได้อย่างสะดวก เป็นพุทธปาฏิหาริย์ที่ปรากฏต่อสายตานักบินอเมริกา
พิธีผูกพัทธสีมา ฝังลูกนิมิตร ได้มีการผูกพัทธสีมาอย่างเป็นทางการ โดยทำในนามรัฐบาลไทย เป็นรัฐพิธี สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ มีพระสงฆ์เข้าร่วมพิธี 112 รูป มีชาวพุทธไทยจำนวน 157 ท่านจากประเทศไทย และชาวพุทธไทยในอินเดียนจำนวน 62 ท่านมาร่วมพิธี เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2509 (จารึกที่แผ่นหินอ่อนวัดไทยพุทธคยา)
อาคารรองรับผู้แสวงบุญชาวไทย มีจำนวน 2 หลัง ลักษณะ 2 ชั้น เพื่อเป็นที่พักของพุทธบริษัทชาวไทยที่เดินทางมานมัสการพุทธสังเวชนียสถาน แสวงบุญ ณ ประเทศอินเดีย
ราชวงศ์จักรีกับวัดไทยพุทธคยา

พระมหากรุณาธิคุณของพระมหากษัตริยาธิราชเจ้าแห่งราชวงศ์จักรีที่มีต่อวัดไทยพุทธคยานั้น มีมากมายคณานับ ดังต่อไปนี้
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินเป็นประธานเททองหล่อพระพุทธปฏิมา พระพุทธชินราช เพื่ออัญเชิญมาเป็นพระประธานภายในพระอุโบสถวัดไทยพุทธคยาพร้อมพระราชทานพระนามว่า “"พระพุทธธรรมิศรชมพูทีปนิวัติสุโขทัย" มีความหมายว่า "พระพุทธเจ้าผู้เป็นใหญ่ในธรรม กลับสู่ชมพูทวีปให้เกิดสุข"
โปรดเกล้าฯ ให้ ฯพณฯ สัญญา ธรรมศักดิ์ ประธานองคมนตรี เป็นผู้แทนพระองค์เป็นประธานยกช่อฟ้าพระอุโบสถและทอดผ้าพระกฐินพระราชทาน เมือวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2519
พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ขณะทรงดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามกุฏราชกุมาร) เสด็จฯ เยี่ยมวัดไทยอย่างเป็นทางการ เมื่อ พ.ศ. 2535
สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (ขณะทรงดำรงพระอิสริยยศ สมเด็พระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี) เสด็จฯ เยี่ยมวัดไทยอย่างเป็นทางการ เมื่อ พ.ศ. 2530
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ (ขณะทรงดำรงพระอิสริยยศ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรชายาทินัดดามาตุ) เสด็จ ในงานฉลองวัดไทยพุทธคยาครบ 50 ปี พ.ศ. 2550
ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานผ้าพระกฐินพระราชทานเพื่อให้พุทธบริษัทชาวไทยอัญเชิญไปทอดกฐินแด่พระภิกษุสงฆ์ผู้จำพรรษากาลที่วัดไทยพุทธคยาเป็นประจำทุกปี
นายกรัฐมนตรีนมัสการและทำบุญที่วัดไทยพุทธคยา

จอมพล ป. พิบูลสงคราม  บวชที่วัดไทยพุทธคยา  พ.ศ. 2503 และเป็นการบวชพระ (อุปสมบท) ครั้งแรกของวัดไทยพุทธคยา
สัญญา  ธรรมศักดิ์  สมัยดำรงตำแหน่ง ประธานองคมนตรี ผู้แทนพระองค์เป็นประธานยกช่อฟ้าพระอุโบสถ และทอดผ้าพระกฐินพระราชทาน วันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2519
พลเอก สุรยุทธ  จุลานนท์  เมื่อครั้งดำรงตำแหน่ง  ผู้บัญชาการทหารสูงสุด  เยี่ยมวัดไทย
ชวน  หลีกภัย  มานมัสการพุทธสังเวชนียสถาน และเยี่ยมวัดไทย พ.ศ. 2551