stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาสนวิหารเวสต์มินสเตอร์

ระวังสับสนกับ เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์
| อาสนวิหารเวสต์มินสเตอร์ |
| --- | --- |
อาสนวิหารแห่งพระโลหิตศักดิ์สิทธิ์
อาสนวิหารจากด้านถนนวิกตอเรีย
อาสนวิหารเวสต์มินสเตอร์แผนที่กรุงลอนดอน
51°29′46″N 0°08′23″W﻿ / ﻿51.4961°N 0.1397°W﻿ / 51.4961; -0.1397
OS grid reference: TQ2924879074
ที่ตั้ง: ถนนฟรานซิส เวสต์มินสเตอร์ กรุงลอนดอน
ประเทศ: อังกฤษ
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: westminstercathedral.org.uk
ประวัติ
สถานะ: อาสนวิหาร
เสกเมื่อ: ค.ศ. 1910
สถาปัตยกรรม
สถานะการใช้งาน: ยังใช้งาน
สถาปนิก: จอห์น ฟรานซิส เบรนท์ลี่
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: นีโอ-ไบแซนไทน์
ปีสร้าง: ค.ศ. 1895–ปัจจุบัน
โครงสร้าง
อาคารยาว: 110 เมตร (360ฟุต)
อาคารกว้าง: 47 เมตร (156ฟุต)
จำนวนหอคอย: 1 แห่ง
ความสูงหอคอย: 87 เมตร (284ฟุต) รวมยอดกางเขน
การปกครอง
มุขมณฑล: เวสต์มินสเตอร์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1884)
แขวง: เวสต์มินสเตอร์
นักบวช
อัครมุขนายก: วินเซนต์ นิโคลส์
เจ้าคณะ: สลาโวมีร์ ไวตัน
ฆราวาส
นักออร์แกน: ไซมอน จอห์นสัน และปีเตอร์ สตีเฟนส์


 Listed Building – Grade I
ขึ้นเมื่อ: 1 December 1987 Amended 15 February 1994
เลขอ้างอิง: 1066500
 
 
 
| อาสนวิหารเวสต์มินสเตอร์ |
| --- | --- |
Westminster Cathedral
ภาพอาสนวิหารจากถนนวิกตอเรีย

ที่ตั้ง: นครเวสต์มินสเตอร์ กรุงลอนดอน
ประเทศ:  สหราชอาณาจักร
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: www.westminstercathedral.org.uk
สถานะ: อาสนวิหาร
ผู้ก่อตั้ง: อัครมุขมณฑลเวสต์มินสเตอร์
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: นีโอ - ไบแซนไทน์
ปีสร้าง: ค.ศ. 1850
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1910
ความสูงอาคาร: หอระฆัง 83 เมตร
อาสนวิหารเวสต์มินสเตอร์ (อังกฤษ: Westminster Cathedral) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าอาสนวิหารพระโลหิตศักดิ์สิทธิ์ (Cathedral of the Most Precious Blood) ตั้งอยู่ในนครเวสต์มินสเตอร์ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร เป็นโบสถ์แม่ของคริสต์ศาสนิกชนโรมันคาทอลิกในอังกฤษและเวลส์ และยังเป็นโบสถ์มหานคร รวมถึงเป็นอาสนวิหารประจำตำแหน่งอาร์ชบิชอปแห่งเวสต์มินสเตอร์
อาสนวิหารตั้งอยู่ที่ SW1 ถนนวิกตอเรีย นครเวสต์มินสเตอร์ โดยเป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษและเวลส์ ซึ่งชื่อของอาสนวิหารนี้อาจทำให้หลายคนสับสนกับเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ของคริสตจักรแห่งอังกฤษ อาร์ชบิชอปแห่งเวสต์มินสเตอร์องค์ปัจจุบัน คือ อาร์ชบิชอปวินเซนต์ นิโคลส์
ประวัติศาสตร์

ในช่วงปลายของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นช่วงที่คริสตจักรโรมันคาทอลิกในอังกฤษและเวลส์เพิ่งจะถูกฟื้นฟูขึ้นมาได้ไม่นาน มีการแต่งตั้งอาร์ชบิชอปแห่งเวสต์มินสเตอร์องค์แรก คือ พระคาร์ดินัลนิโคลัส ไวส์แมน (อาร์ชบิชอปแห่งเวสต์มินสเตอร์องค์แรก ในช่วงปี ค.ศ. 1850 - ค.ศ. 1865) เป็นผู้ที่รวบรวมเงินมาก่อสร้างอาสนวิหารแห่งนี้ และต่อมาจึงได้รับที่ดินสำหรับก่อสร้างในปี ค.ศ. 1884 แต่ท่านก็มิได้มีชีวิตอยู่จนถึงเวลาที่อาสนวิหารเสร็จสมบูรณ์ โดยผู้ที่มาสานต่อการก่อสร้างอาสนวิหารแห่งนี้ก็คือพระคาร์ดินัลเฮนรี เอ็ดเวิร์ด แมนนิง ซึ่งก่อนหน้านี้ได้ถูกขังในเรือนจำทอตฮิลล์ ฟิลด์ บริดเวลล์ หลังจากความล่าช้าทั้งสองครั้ง (คือในปี ค.ศ. 1867 และ ค.ศ. 1892) การก่อสร้างจึงเริ่มอีกครั้งในปี ค.ศ. 1895
อาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล (ดิลี)

| อาสนวิหารมหานครแม่พระปฏิสนธินิรมล |
| --- | --- |
อาสนวิหารเมื่อปี 2023
อาสนวิหารมหานครแม่พระปฏิสนธินิรมล
8°33′30″S 125°34′3″E﻿ / ﻿8.55833°S 125.56750°E﻿ / -8.55833; 125.56750
ที่ตั้ง: ดิลี
ประเทศ: ติมอร์ตะวันออก
นิกาย: โรมันคาทอลิก
ประวัติ
สถานะ: อาสนวิหาร
เสกเมื่อ: 2 พฤศจิกายน 1988
สถาปัตยกรรม
สถานะการใช้งาน: ใช้งาน
การปกครอง
มุขมณฑล: ดิลี
แขวง: ดิลี
นักบวช
มุขนายก: Virgílio do Carmo da Silva
อาสนวิหารมหานครแม่พระปฏิสนธินิรมล (โปรตุเกส: Catedral Metropolitana da Imaculada Conceição) ในนครดิลี เมืองหลวงของประเทศติมอร์ตะวันออก เป็นโบสถ์หลักของอัครสังฆมณฑลดิลี
ประวัติศาสตร์

มีการวางแผนก่อสร้างอาสนวิหารเริ่มต้นในปี 1984 โดยรัฐบาลของอินโดนีเซียเป็นผู้ให้เงินทุนรวมกว่า 235,000 ดอลลาร์สหรัฐ อาสนวิหารซึ่งจะสร้างขึ้นบนที่ดินขนาด 10,000 ตารางเมตร จะมีขนาดของอาคาร 1,800 ตารางเมตร และสามารถจุคนได้ 2,000 คน ประธานาธิบดีอินโดนีเซีย ซูฮาร์โต เดินทาบมาประกอบพิธีเปิดอาสนวิหารอย่างเป็นทางการในวันที่ 2 พฤศจิกายน 1988 โดยมีบิชอปแห่งดิลี Carlos Filipe Ximenes Belo เข้าร่วมในพิธี
ในเดือนตุลาคม 1989 สมเด็ตพระสันตปาปายอห์น ปอล ที่สอง เสด็จเยือนอาสนวิหารแชะประกอบพิธีเสก
อาสนวิหารมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อการเรียกร้องซึ่งเอกราชของติมอร์ตะวันออก ด้วยผู้นำเช่นบิชอปเบลู ผู้รับรางวัลโนเบล แนะนำให้ชาวติมอร์เดินเข้าคูหาเลือกตั้งด้วยจิตวิญญาณของความละอายเช่นพระเยซูคริสต์ (humility of Jesus Christ)
ขณะก่อสร้างอาสนวิหาร โบสถ์นักบุญอันตนใช้งานเป็นอาสนวิหารชั่วคราวประจำนครดิลีแทน
อาร์เธอร์ ซี. คลาร์ก

| อาร์เธอร์ ซี>  คลาร์ก |
| --- | --- |
อาร์เธอร์ ซี คลาร์กในโคลัมโบ ศรีลังกา
เกิด: 16 ธันวาคม ค.ศ. 1917 ซัมเมอร์เซต สหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 19 มีนาคม ค.ศ. 2008 (อายุ 90 ปี) โคลอมโบ ศรีลังกา
นามปากกา: Charles Willis,  E.G. O'Brien
อาชีพ: นักเขียน, นักประดิษฐ์
สัญชาติ: อังกฤษ และศรีลังกา
แนว: นิยายวิทยาศาสตร์
ผลงานที่สำคัญ: จอมจักรวาล ดุจดั่งอวตาร
เว็บไซต์
http://www.clarkefoundation.org/
เซอร์ อาร์เธอร์ ชาลส์ คลาร์ก (อังกฤษ: Sir Arthur Charles Clarke; 16 ธันวาคม ค.ศ. 1917 – 19 มีนาคม ค.ศ. 2008) เป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ ซึ่งผลงานของเขาที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด ได้แก่นิยายชุด จอมจักรวาล (Space Odyssey) และชุด ดุจดั่งอวตาร (Rendezvous with Rama)
ผลงานเขียนนวนิยายของคลาร์ก มีความริเริ่มสร้างสรรค์เกี่ยวกับความเป็นไปได้ทางวิทยาศาสตร์ และมีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาเทคโนโลยีในปัจจุบัน สิ่งประดิษฐ์จำนวนมากได้แรงบันดาลใจจากนิยายของคลาร์ก เช่น ดาวเทียม การสำรวจอวกาศ ลิฟต์อวกาศ
คลาร์ก อาศัยอยู่ที่กรุงโคลอมโบ ประเทศศรีลังกา เขาเดินทางเข้ามาอยู่ประเทศนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2499 และพักอาศัยอยู่อย่างถาวรจนได้รับสัญชาติศรีลังกา ชาวศรีลังกาถือว่าเขาเป็น "ความภูมิใจของลังกา" มอบรางวัล The Lankabhimanaya award (Pride of Lanka) ให้เป็นเกียรติเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548
ช่วงบั้นปลายชีวิต คลาร์กป่วยด้วยโรคโปลิโอต้องนั่งบนรถเข็นตลอดเวลา  เขาเสียชีวิตเมื่อเช้ามืดของวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2551 ด้วยวัย 90 ปี ศพของเขาทำพิธีฝังอย่างเรียบง่าย ไม่มีพิธีกรรมทางศาสนาใดๆ ในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2551 ที่เมืองโคลอมโบ ประเทศศรีลังกา
วงโคจรคลาร์ก

ชื่อของคลาร์ก ถูกนำมาตั้งเป็นชื่อของ วงโคจรคลาร์ก (clarke belt) หรือวงโคจรค้างฟ้า (Geostationary orbit - GEO) เป็นวงโคจรที่ดาวเทียมส่วนใหญ่ใช้ในการสื่อสารระหว่างประเทศ นำเสนอแนวคิดเป็นครั้งแรกตั้งแต่ ค.ศ. 1928 โดย Herman Potočnik วิศวกรชาวสโลวีเนีย และเป็นที่รู้จักจากบทความที่คลาร์กเป็นผู้เขียน ชื่อ
"Extra-Terrestrial Relays —  Can Rocket Stations Give Worldwide Radio Coverage?" ตีพิมพ์ในหนังสือ Wireless World  ฉบับเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945
คลาร์กนำเสนอแนวคิดในการสื่อสารด้วยคลื่นวิทยุเพื่อให้ครอบคลุมพื้นที่ทั่วโลก ด้วยการใช้ดาวเทียมอย่างน้อย 3 ดวง โคจรเหนือเส้นศูนย์สูตร ในตำแหน่งที่ทำมุมซึ่งกันและกัน 120 องศา  ที่ความสูง 42,164 กิโลเมตร วัดจากจุดศูนย์กลางของโลก หรือประมาณ 35,787 กิโลเมตร (22,237 ไมล์) จากระดับน้ำทะเลปานกลาง โคจรไปพร้อมกับโลกด้วยความเร็วเท่ากับเวลาที่โลกหมุนรอบตัวเอง (Synchronous orbit) และตำแหน่งของดาวเทียมจะคงที่ตลอดเวลา เมื่อเปรียบเทียบกับโลก
ผลงาน > นวนิยาย

Prelude to Space (1951)
The Sands of Mars (1951)
Islands in the Sky (1952)
Against the Fall of Night (1948, 1953) original version of The City and the Stars,  ชื่อไทย "ประหนึ่งจะเย้ยรัตติกาล"
Childhood's End (1953), ชื่อไทย "สุดสิ้นกลิ่นน้ำนม"
Earthlight (1955), ชื่อไทย "แสงโลก"
The City and the Stars (1956)
The Deep Range (1957)
A Fall of Moondust (1961), ชื่อไทย "นรกใต้ทะเลฝุ่น"
Dolphin Island (1963)
Glide Path (1963)
2001: A Space Odyssey (1968), ชื่อไทย "2001 จอมจักรวาล"
Rendezvous with Rama (1972), ชื่อไทย "ดุจดั่งอวตาร"
Imperial Earth (1975)
The Fountains of Paradise (1979), ชื่อไทย "สู่สวรรค์"
2010: Odyssey Two (1982), ชื่อไทย "2010 จอมจักรวาล"
The Songs of Distant Earth (1986)
2061: Odyssey Three (1988), ชื่อไทย "2061 จอมจักรวาล"
A Meeting with Medusa (1988)
Cradle (1988) (with Gentry Lee)
Rama II (1989) (with Gentry Lee)
Beyond the Fall of Night (1990) (with Gregory Benford)
The Ghost from the Grand Banks (1990)
The Garden of Rama (1991) (with Gentry Lee)
Rama Revealed (1993) (with Gentry Lee)
The Hammer of God (1993)
Richter 10 (1996) (with Mike McQuay)
3001: The Final Odyssey (1997), ชื่อไทย "3001 จอมจักรวาล ภาคอวสาน"
The Trigger (1999) (with Michael P. Kube-McDowell)
The Light of Other Days (2000) (with Stephen Baxter)
Time's Eye (2003) (with Stephen Baxter)
Sunstorm (2005) (with Stephen Baxter)
Firstborn (2007) (with Stephen Baxter)
The Last Theorem (to be published in 2008) (with Frederik Pohl)
ผลงาน > รวมเรื่องสั้น Omnibus editions

Across the Sea of Stars (1959) (including Childhood's End, Earthlight and 18 short stories)
From the Ocean, From the Stars (1962) (including The City and the Stars, The Deep Range and The Other Side of the Sky)
An Arthur C. Clarke Omnibus (1965) (including Childhood's End, Prelude to Space and Expedition to Earth)
Prelude to Mars (1965) (including Prelude to Space and The Sands of Mars)
The Lion of Comarre & Against the Fall of Night (1968)
An Arthur C. Clarke Second Omnibus (1968) (including A Fall of Moondust, Earthlight and The Sands of Mars)
Four Great SF Novels (1978) (including The City and the Stars, The Deep Range, A Fall of Moondust, Rendezvous with Rama)
The Space Trilogy (2001) (including Islands in the Sky, Earthlight and The Sands of Mars)
ผลงาน > รวมเรื่องสั้น

Expedition to Earth (1953)
Reach for Tomorrow (1956)
Tales from the White Hart (1957)
The Other Side of the Sky (1958)
Tales of Ten Worlds (1962)
The Nine Billion Names of God (1967)
Of Time and Stars (1972)
The Wind from the Sun (1972)
The Best of Arthur C. Clarke (1973)
The Sentinel (1983)
Tales From Planet Earth (1990)
More Than One Universe (1991)
The Collected Stories of Arthur C. Clarke (2000)
ผลงาน > รายการโทรทัศน์

Arthur C. Clarke's Mysterious World (1980)  จำนวน 13 ตอน ตอนละ 25 นาที
Arthur C. Clarke's World of Strange Powers (1985)   จำนวน 13 ตอน
Arthur C. Clarke's Mysterious Universe (1995) จำนวน 6 ตอน
ความปรารถนา 3 ประการของอาร์เทอร์ ซี. คลาร์ก

ในวันเกิดครบรอบปีที่ 90 ของเขา เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2550 รัฐบาลศรีลังกาได้จัดงานเพื่อเป็นเกียรติให้ มีผู้ร่วมงานเป็นบุคคลสำคัญในวงการอวกาศและวิทยาศาสตร์ เช่น อเลกไซ เลโอนอฟ นักบินอวกาศชาวรัสเซีย มนุษย์อวกาศคนแรกของโลกที่ออกไปท่องอวกาศ เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2508 คลาร์กได้กล่าวว่า ในชีวิตของเขาปรารถนาจะเห็น 3 สิ่งต่อไปนี้
อยากให้พบหลักฐานการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาจากนอกโลก
อยากให้โลกนำแหล่งพลังงานสะอาด มาใช้แทนที่น้ำมันเชื้อเพลิง
อยากให้สงครามกลางเมืองในศรีลังกาสิ้นสุดลง
แหล่งข้อมูลอื่น

arthurcclarke.net
มูลนิธิ อาร์เทอร์ ซี. คลาร์ก
วงโคจรคลาร์ก
อาวุธป้องกันประจำบุคคล

เอฟเอ็น พี90
อาวุธป้องกันประจำบุคคล (อังกฤษ: personal defense weapon, PDW) หรือพีดีดับบลิวคืออาวุธปืนขนาดเล็กที่ยิงแบบกึ่งอัตโนมัติหรืออัตโนมัติ โดยที่มีขนาดคล้ายกับปืนกลมือ แต่ยิงกระสุนเจาะเกราะที่ทำให้มันมีความแม่นยำ ระยะ และสร้างความเสียหายได้มากกว่าปืนกลมือทั่วไป อาวุธชนิดนี้มีในปัจจุบันโดยที่มันคือการผสมของปืนกลมือเข้ากับปืนคาร์บิน โดยใช้ขนาดที่กระชับและความจุกระสุนของปืนกลมือรวมเข้ากับกระสุนที่ทรงพลัง แม่นยำ และทะลุทะลวงของปืนคาร์บิน
ต้นกำเนิด

พีดีดับบลิวในปัจจุบันเกิดมาจากอาวุธที่เป็นการผสมผสานของปืนและมีด เมื่อพวกมันถูกออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อเป็นอาวุธที่ซ่อนได้สำหรับจุดประสงค์ในการป้องกันมากกว่าเป็นอาวุธที่ใช้เพื่อโจมตี การจัดเตรียมดังกล่าวคือ"ปืนพกพร้อมกริช" มันเป็นที่รู้จักกันมานานซึ่งทหารหลายนายใช้ประโยชน์จากอาวุธที่เทอะทะน้อยกว่าอาวุธของทหารราบ ในทศวรรษที่ 1800 และ 1900 ปืนเล็กยาวแบบที่สั้นกว่าของทหารราบถูกเรียกว่าคาร์บินโดยทหารม้าและพลปืนใหญ่ จากนั้นมันก็ลดขนาดลงอย่างแบบปืนเล็กยาวลี-เอ็นฟีลด์
โดยทั่วไปปืนพกจัดว่ามีประสิทธิภาพน้อยเกินไปในบทบาทนี้ ในสงครามโลกครั้งแรกเมาเซอร์ ซี96 และปืนพกลูเกอร์ที่ใช้พร้อมกับพานท้ายและสามารถทำให้มันเหมาะกับบทบาทนี้ เอ็ม1 คาร์บินในสงครามโลกครั้งที่สองสามารถจัดได้ว่าเป็นผู้บุกเบิกของอาวุธป้องกันประจำบุคคลในปัจจุบัน มันมีบทบาที่คล้ายคลึงกัน คือ มันไม่ใช้เพื่อการรบในแนวหน้าแต่ให้การสนับสนุนกับบุคคลอย่างพลขับ วิศวกร เสนารักษ์เพื่อที่พวกเขาจะได้ป้องกันตัวเองได้ในกรณีฉุกเฉิน ปืนกลมือที่ใช้กระสุนคาลิเบอร์สามารถเติมเต็มบทบาทนี้ได้ แต่ถูกมองว่าเป็นอาวุธปืนอัตโนมัติสำหรับการรบในแนวหน้ามากกว่า
ในปีพ.ศ. 2529 โรงเรียนเตรียมทหารของสหรัฐฯ ได้ตั้งฐานที่ฟอร์ทเบนนิ่งโดยทำเอกสารอ้างอิงเพื่อจำแนกอาวุธป้องกันประจำบุคคลแบบพัฒนา
อาวุธป้องกันประจำบุคคลถูกสร้างขึ้นในทศวรรษที่ 1980 สำหรับทหารที่มักไม่ต้องทำการรบซึ่งเป็นอาวุธอัตโนมัติขนาดเล็กที่สามารถเอาชนะเกราะกันกระสุนของศัตรูได้ อาวุธป้องกันประจำบุคคลในช่วงแรกคือเฮคเลอร์แอนด์คอช เอ็มพี5 และจีจี-95 พีดีดับบลิว ปืนพกและปืนกลมือมาตรฐานมีลำกล้องสำหรับกระสุนปืนพกที่มีประสิทธิภาพน้อยกกว่าเมื่อเจอกับทหารที่สวมเกราะและอาวุธขนาดเล็กที่เจาะเกราะได้นั้นก็กลายมาเป็นที่ต้องการ ในบทบาทนี้พวกมันสมควรที่จะเป็นทางเลือกที่สะดวกของปืนเล็กยาวจู่โจม เพราะพวกมันมีขนาดที่เล็กกว่าและน้ำหนักที่เบากว่า ซึ่งเหมาะกับทหารที่ไม่ต้องทำหน้าที่ในแนวหน้าของสงคราม
กระสุน

พีดีดับบลิวทั่วไปนั้นจะใช้กระสุนคาลิเบอร์ขนาดเล็กซึ่งเป็นกระสุนปืนพกความเร็วสูงที่สามารถเจาะทะลุเกราะได้ อย่างไรก็ตามแรงที่รวดเร็วของมันเป็นการถกเถียงกันถึงแรงหยุดที่มันต้องเจอกับเป้าหมายที่ไม่สวมเกราะ มันถูกมองว่าไม่ดีพอ
กระสุน 4.6x30 ม.ม.และ 5.7x28 ม.ม.ได้รับคำวิจารณ์ในเรื่องความมีประสิทธิภาพที่ต่ำเมื่อปลายทาง พลังงานเคลื่อนที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนในเนื้อเยื่อของมนุษย์ในการยืดออกชั่วคราวของมัน ซึ่งเนื้อเยื่อส่วนใหญ่ยกเว้นตับและเส้นประสาทจะสามารถทนทานต่อสิ่งอันตรายเล็กน้อยได้ มีการมุ่งเน้นไปที่การผสมผสานของแผลขนาดเล็กและการทะลุทะลวงที่ไร้ประสิทธิภาพหลายๆ ครั้ง ทำให้กระสุนพีดีดับบลิวนั้นมีการทำงานที่แย่ในตอนท้าย[ต้องการอ้างอิง]
พีดีดับบลิวยังเหมือนกับปืนกลมือในหลายๆ ด้านและมักถูกจำแนกว่าเป็นปืนกลมือ ปืนทั้งสองชนิดจะมีอัตราการยิงที่สูงมาก ซึ่งเมื่อผสมกับแรงถีบที่น้อยแล้วมันก็เพิ่มโอกาสให้การยิงได้มากขึ้นไปอีก
การใช้งาน

อาวุธป้องกันประจำบุคคลไม่ประสบความสำเร็จในวงกว้างด้วยหลายเหตุผล เพราะว่าอาวุธป้องกันประจำบุคคลนั้นไม่ได้ถูกไปกว่าปืนเล็กยาวอัตโนมัติ และแพงกว่าปืนกลมือส่วนใหญ่ ในขณะที่มันมีประสิทธิภาพน้อยกว่าในที่ที่กระสุนเจาะเกราะไม่มีความจำเป็น ตลาดทางทหารของอาวุธป้องกันประจำบุคคล ถูกข่มด้วยการปรากฏตัวของปืนคาร์บิน (อย่างเอ็ม4 คาร์บิน) ที่มีจุดเด่นที่ดีกว่า
นอกจากนั้นอาวุธป้องกันประจำบุคคลมักต้องใช้กระสุนพิเศษ อย่าง เอฟเอ็น พี90 นั้นใช้กระสุนขนาด 5.7x28 ม.ม.แบบนาโต้ หรือ เอชเค เอ็มพี7 ที่ใช้กระสุนขนาด 4.6x30 ม.ม. ซึ่งปืนพกและปืนเล็กยาวไม่ได้ใช้มัน ความแตกต่างเกิดขึ้นในพีพี-2000 ของรัสเซียที่สามารถยิงกระสุน 9x19 ม.ม.แบบพาราเบลลัมและกระสุนเจาะเกราะที่ทำให้มันมีความสามารถเดียวกับอาวุธป้องกันประจำบุคคล
แม้ว่าพวกจะไม่เป็นที่นิยมในกองทัพนัก อาวุธป้องกันประจำบุคคลหลายรุ่นก็เป็นที่นินมในกองรักษาความปลอดภัยและหน่วยรบพิเศษเพื่อแทนที่ปืนกลมือ อาวุธป้องกันประจำบุคคลเหมือนกับปืนกลมือที่มันมีน้ำหนักเบา อัตราการยิงที่สูง และแรงถีบที่น้อย เมื่อเทียบกับปืนเล็กยาวจู่โจมและคาร์บินที่มีหนักกว่า มีแรงถีบเยอะ และให้การทะลุทะลวงที่มากจนเกินไป
แหล่งข้อมูลอื่น

www.personaldefenceweapons.com
ฟาบริกเนชั่นแนล พี6
อาร์เธอร์ เวลสลีย์ ดยุกที่ 1 แห่งเวลลิงตัน
ประวัติ > วัยเยาว์และการศึกษา

อาเธอร์เกิดในตระกูลชนชั้นสูงครึ่งอังกฤษ-ไอร์แลนด์ ในราชอาณาจักรไอร์แลนด์ เป็นบุตรชายคนที่สามในบรรดาบุตรชายห้าคนของ เอิร์ลที่ 1 แห่งมอร์นิงตัน กับภริยานามว่าแอนน์ ซึ่งเป็นบุตรีของไวเคานต์แดนแกนนอนที่ 1 ชีวประวัติของเขามักจะอ้างอิงจากหลักฐานหนังสือพิมพ์เก่า ซึ่งระบุไว้ว่าเขาเกิดในวันที่ 1 พฤษภาคม 1769 ซึ่งเป็นวันที่เข้ารับศีลล้างบาป แต่ไม่ได้ระบุถึงสถานที่เกิดที่แน่นนอน แต่เชื่อว่าเขาน่าจะเกิดที่ทาวเฮาส์ของครอบครัวในกรุงดับลิน
อาเธอร์ใช้ชีวิตในวัยเด็กส่วนใหญ่ของเขาอยู่ที่บ้านสองหลังของครอบครัว หลังแรกคือบ้านขนาดใหญ่ในดับลิน และอีกหลังคือปราสาทแดนแกนทางตะวันตกเฉียงเหนือของดับลิน บิดาของเขาถึงแก่อสัญกรรมในปี 1781 ซึ่งริชาร์ด ผู้เป็นพี่ชายคนโตของเขาก็เป็นผู้สืบต่อตำแหน่งเอิร์ลแห่งมอร์นิงตัน
เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนโบสถ์ขณะอาศัยอยู่ที่แดนแกน และสถาบันมิสเตอร์ไวนต์ขณะอาศัยอยู่ที่ดับลิน และโรงเรียนบราวน์ขณะอาศัยอยู่ในลอนดอน แล้วจึงเข้าเรียนในวิทยาลัยอีตันระหว่างปี 1781 ถึง 1784  ความโดดเดี่ยวของเขาทำให้เขาเกลียดที่นี่มาก เขามักจะพูดว่า "ชนะศึกวอเตอร์ลูที่ลานกีฬาของอีตัน" ทั้งๆที่อีตันไม่มีลานกีฬา ในปี 1785 จากการที่เขาไม่ค่อยประสบความสำเร็จในการเรียนที่อีตัน ประกอบกับครอบครัวเริ่มมีปัญหาขัดสนเงินทองภายหลังการอสัญกรรมของบิดา ทำให้เขาและมารดาต้องย้ายไปอาศัยอยู่ที่บรัสเซลส์ในเบลเยียม แม้อายุจะย่างเข้ายี่สิบแล้ว แต่เขาก็แสดงความเด่นประกายออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในขณะที่มารดาของเขาก็ตระหนักถึงความเกียจคร้านในตัวเขา เธอเคยกว่าวว่า "ชั้นไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับอาเธอร์เจ้าลูกชายจอมเทอะทะของฉันดี"
ในปีต่อมา อาเธอร์เข้าศึกษาที่ราชวิทยาลัยการทรงตัวในเมืองอ็องเฌของฝรั่งเศส เขาเริ่มแสดงออกถึงความก้าวหน้า และกลายเป็นนักขี่ม้าที่ดี และยังได้เรียนภาษาฝรั่งเศสซึ่งภายหลังได้เป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างมาก และจึงกลับไปยังอังกฤษในปลายปี 1786 ซึ่งพัฒนาการของเขาทำให้มารดาของเขาประหลาดใจอย่างมาก
ประวัติ > ราชการทหาร

เนื่องด้วยเงินทองครอบครัวค่อนข้างยังขัดสน ด้วยคำแนะนำของมารดา พี่ชายของเขาได้ไปร้องขอกับสหาย คือ ดยุกแห่งรัทแลนด์ ซึ่งขณะนั้นเป็นผู้แทนพระองค์ประจำไอร์แลนด์ ให้รับเวลสลีย์เข้าประจำการในกองทัพ  ไม่นานหลังจากนั้นในวันที่ 7 มีนาคม 1787 เวลสลีย์ได้รับการบรรจุเข้ารับราชการทหารที่ตำแหน่งร้อยตรี ในกองร้อยเดินเท้าที่ 73   และในเดินตุลาคม ด้วยความช่วยเหลือจากทางพี่ชาย เวลสลีย์ก็ได้ขึ้นเป็นนายทหารคนสนิท (Aide-de-camp) ของลอร์ดบักกิงแฮม ผู้แทนพระองค์คนใหม่ ด้วยค่าตอบแทน 10 ชิลลิงต่อวัน (หนึ่งเท่าของค่าตอบแทนร้อยตรี) ต่อมาเขาถูกโอนชื่อไปอยู่ในกองร้อยที่ 76 ที่ตั้งขึ้นใหม่ในไอร์แลนด์ และในวันคริสต์มาสของปี 1787 นั้นเองเขาก็ได้เลื่อนยศเป็นร้อยโท ด้วยตำแหน่งนายทหารคนสนิทนี้ งานส่วนใหญ่ของเขาจึงเปรียบเสมือนผู้ช่วยและเลขาของผู้แทนพระองค์ฯ ซึ่งในไอร์แลนด์นี้เองเวลสลีย์ชื่นชอบการพนันมาก และมักจะเป็นหนี้เป็นสินคนอื่นอยู่เสมอ
มกราคม 1788 เขาถูกโอนชื่อไปอยู่ในกองร้อยเดินเท้าที่ 44 และไม่นานต่อมาถูกโอนชื่อไปอยู่ในกองร้อยมังกรที่ 12 ในเจ้าชายแห่งเวลส์  หลังจากนี้เป็นช่วงเวลาที่เขาเริ่มเข้าไปมีบทบาททางการเมือง และในปี 1789 ได้รับเลือกเป็นสมาชิกรัฐสภาจากเขตทริมในสภาสามัญชนไอร์แลนด์ในช่วงนี้เขายังคงรับราชการอยู่ในปราสาทดับสินโดยที่มีสิทธิ์ออกเสียงในสภาไอร์แลนด์ เมื่อเขาหมดวาระในสภาในปี 1791 เขาได้เลื่อนยศเป็นร้อยเอก และถูกโอนชื่อไปประจำการในกองร้อยเดินเท้าที่ 56 และในเดือนตุลาคมโอนไปกองร้อยมังกรที่ 18
เกียรติยศ > ยศทหาร

ร้อยตรี – มีนาคม 1787
ร้อยโท – ธันวาคม 1787
ร้อยเอก – มิถุนายน 1791
พันตรี – เมษายน 1793
พันโท – กันยายน 1793
พันเอก – พฤษภาคม 1796
พลตรี – เมษษยน 1802
พลโท –  เมษายน 1808
จอมพล – มิถุนายน 1813
เกียรติยศ > ยศขุนนาง

บารอนโดรู บารอนแห่งเวลสลีย์ในเคานตีซัมเมอร์เซต  – 26 สิงหาคม 1809
ไวเคานต์เวลลิงตัน ไวเคานต์แห่งทาลาเวราและแห่งเวลลิงตันในเคานตีซัมเมอร์เซต – 26 สิงหาคม 1809
เอิร์ลแห่งเวลลิงตัน – 28 กุมภาพันธ์ 1812
มาควิสแห่งเวลลิงตัน – 18 สิงหาคม 1812
มาควิสโดรู – 3 พฤษภาคม 1814
ดยุกแห่งเวลลิงตัน – 3 พฤษภาคม 1814
เกียรติยศ > บรรดาศักดิ์ต่างประเทศ

ดยุกแห่งวีโตเรีย ในโปรตุเกส  – 1812
มาควิสแห่งตอร์เรส เวดราส ในโปรตุเกส – 1812
เคานต์แห่งวีเมริโอ ในโปรตุเกส – 1811
ดยุกแห่งซีอูดา โรดริโก ในสเปน – 1812
เจ้าชายแห่งวอเตอร์ลู ในสวิตเซอร์แลนด์ – 1815
ดูเพิ่ม

สงครามนโปเลียน
รายนามนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร
| ด ค กนายกรัฐมนตรีแห่งบริเตนใหญ่และสหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| บริเตนใหญ่ |  วอลโพล ·  เอิร์ลแห่งวิลมิงตัน ·  เพแลม ·  ดยุกแห่งนิวคาสเซิล ·  ดยุกแห่งเดวอนเชอร์ ·  ดยุกแห่งนิวคาสเซิล ·  เอิร์ลแห่งบิวต์ ·  เกรนวิลล์ ·  มาร์ควิสแห่งร็อกกิงแฮม ·  เอิร์ลแห่งแชแทม ·  ดยุกแห่งกราฟตัน ·  ลอร์ดนอร์ท ·  มาร์ควิสแห่งร็อกกิงแฮม ·  เอิร์ลแห่งเชลเบิร์น ·  ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ ·  พิตต์ ผู้เยาว์ |  |
| สหราชอาณาจักร | พิตต์ ผู้เยาว์ · แอดดิงตัน · พิตต์ ผู้เยาว์ · ลอร์ดเกรนวิลล์ · ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ · เพอร์ซิวัล · เอิร์ลแห่งลิเวอร์พูล · แคนนิง · ไวเคานต์โกดริช · ดยุกแห่งเวลลิงตัน · เอิร์ลเกรย์ · ไวเคานต์เมลเบิร์น · ดยุกแห่งเวลลิงตัน · พีล · ไวเคานต์เมลเบิร์น · พีล · เอิร์ลรัสเซล · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · เอิร์ลแห่งแอเบอร์ดีน · ไวเคานต์พาเมอร์สตัน · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · ไวเคานต์พาเมอร์สตัน · เอิร์ลรัสเซล · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · ดิสราเอลี · แกลดสตัน · เอิร์ลแห่งเบคอนสฟิลด์ · แกลดสตัน · มาร์ควิสแห่งซอลสบรี · แกลดสตัน · มาร์ควิสแห่งซอลส์บรี · แกลดสตัน · เอิร์ลแห่งโรสเบรี · มาร์ควิสแห่งซอลสบรี · บัลโฟร์ · แคมพ์เบลล์-แบนเนอร์มัน · แอสควิธ · จอร์จ · ลอว์ · บอลดวิน · แมกดอนัลด์ · บอลดวิน · แมกดอนัลด์ · บอลดวิน · เชมเบอร์ลิน · เชอร์ชิล · แอตต์ลี · เชอร์ชิล · อีเดน · แมคมิลแลน · ฮิวม์ · วิลสัน · ฮีธ · วิลสัน · คัลลาฮาน · แทตเชอร์ · เมเจอร์ · แบลร์ · บราวน์ · แคเมอรอน · เมย์ · จอห์นสัน · ทรัสส์ · ซูแน็ก · สตาร์เมอร์ |  |
รายนาม
ปราสาทแดนแกนของตระกูลเวลสลีย์ในไอร์แลนด์
ปีแรกของการเป็นทหาร เวลสลีย์ทำงานในปราสาทดับลิน (ในภาพ) ในฐานะนายทหารคนสนิทของผู้แทนพระองค์ประจำไอร์แลนด์
ตราอาร์มดยุกแห่งเวลลิงตัน
อาสนวิหารเว็ลส์

อาสนวิหารเว็ลส์
โครงค้ำรูปกรรไกรที่มีชื่อเสียงของอาสนวิหาร
อาสนวิหารเว็ลส์ (อังกฤษ: Wells Cathedral) มีชื่อทางการว่าอาสนวิหารเซนต์แอนดรูว์ เป็นอาสนวิหารตั้งอยู่ที่เมืองเว็ลส์ในเทศมณฑลซัมเมอร์เซตในสหราชอาณาจักร เป็นอาสนวิหารประจำตำแหน่งบิชอปแห่งบาธและเว็ลส์  เมืองเว็ลส์ที่เป็นนครอาสนวิหาร (Cathedral city) ที่มีขนาดเล็กเป็นที่สองของอังกฤษรองจากเมืองอาสนวิหารลอนดอน (City of London) ที่อยู่ภายในใจกลางกรุงลอนดอน
ชื่อเมืองเวลล์ส มาจากคำว่า “wells” ที่แปลว่าน้ำพุธรรมชาติ  บ่อน้ำพุนี้ใช้กันมาตั้งแต่สมัยโรมันและปัจจุบันก็ยังไหลอยู่ น้ำที่ไหลมาจากบ่อใช้ในการรดน้ำในสวนของบาทหลวงและเติมคูวังของบิชอป
ถึงแม้ว่าสถาปัตยกรรมส่วนใหญ่จะเป็นสถาปัตยกรรมกอทิกแต่ฐานเดิมของโบสถ์สร้างมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 10 โบสถ์แรกที่สร้างที่จุดนี้สร้างโดยพระเจ้าไอเนแห่งเวสเซ็กซ์ (Ine of Wessex) เมื่อปี ค.ศ. 705 โดยมีนักบุญอัลเด็ม (St. Aldhelm) บิชอปแห่งอาสนวิหารแชร์บอร์น เป็นผู้หนุนหลัง โบสถ์ที่สร้างตอนนั้นอุทืศให้นักบุญอันดรูว์ สิ่งที่เหลือจากโบสถ์เดิมก็เหลือแต่ฐานที่ปัจจุบันอยู่ในระเบียงฉันนบถ
สองร้อยปีต่อมามุขมณฑลเว็ลส์ก็ย้ายจากแชร์บอร์นไปเมืองเว็ลส์ บิชอปคนแรกของมุขมณฑลใหม่คือ อัลเด็ม  (ประมาณ ค.ศ. 909) ซึ่งเป็นผู้ราชาภิเษกพระเจ้าอเธลสตัน  (King Athelstan) ทั้งบิชอปอัลเด็ม และหลานคือนักบุญดันสตัน (St.  Dunstan) ต่อมาได้รับสถาปนาขึ้นเป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี
อาสนวิหารเวลส์ปัจจุบันสร้างระหว่างปี  ค.ศ. 1175 จนถึงปี  ค.ศ. 1490 และได้รับการบรรยายโดยอเล็ค คลิฟตันว่าเป็นอาสนวิหารที่ “มีอรรถรสมากที่สุดในบรรดาอาสนวิหารอังกฤษทั้งหมด”
ดูเพิ่ม

ศิลปะกอทิก
อาสนวิหารในสหราชอาณาจักร
แหล่งข้อมูลอื่น

อาสนวิหารเวลล์สเว็บไซต์
| ด ค กอาสนวิหารในอังกฤษ |
| --- | --- |
 อาสนวิหารเบอร์มิงแฮม  อาสนวิหารบริสตอล  อาสนวิหารแคนเทอร์เบอรี  อาสนวิหารเชล์มฟอร์ด  อาสนวิหารชิชิสเตอร์  อาสนวิหารโคเวนทรี  อาสนวิหารดาร์บี  อาสนวิหารอีลี  อาสนวิหารเอ็กซิเตอร์  อาสนวิหารยิบรอลตาร์  อาสนวิหารกลอสเตอร์  อาสนวิหารกิลด์ฟอร์ด  อาสนวิหารเฮริฟอร์ด  อาสนวิหารเลสเตอร์  อาสนวิหารลิคฟิลด์  อาสนวิหารลิงคอล์น  อาสนวิหารนักบุญเปาโล  อาสนวิหารนอริช  อาสนวิหารอ๊อกซฟอร์ด  อาสนวิหารปีเตอร์บะระ  อาสนวิหารพอร์ทสมัธ  อาสนวิหารรอเชสเตอร์  อาสนวิหารซอลส์บรี  อาสนวิหารซัทเธิค  อาสนวิหารนักบุญออลบัน  อาสนวิหารเซนต์เอ็ดมันส์บรี  อาสนวิหารแสตนลีย์  อาสนวิหารทรูโร  อาสนวิหารเว็ลส์  อาสนวิหารวินเชสเตอร์  อาสนวิหารวุร์สเตอร์  อาสนวิหารเวสต์มินสเตอร์  อาสนวิหารแบล็คเบิร์น  อาสนวิหารแบร็ดฟอร์ด  อาสนวิหารคาร์ไล  อาสนวิหารเชสเตอร์  อาสนวิหารเดอรัม  อาสนวิหารลิเวอร์พูล  อาสนวิหารแมนเชสเตอร์  อาสนวิหารนิวคาสเซิล  อาสนวิหารพีล  อาสนวิหารริพพอน  อาสนวิหารเชฟฟิลด์  อาสนวิหารเซาท์เวล  อาสนวิหารเวกฟีลด์  อาสนวิหารยอร์ก 
 คริสต์ศาสนสถาน  แผนผังอาสนวิหาร  สถาปัตยกรรมการก่อสร้างอาสนวิหารในยุโรปตะวันตก  สถาปัตยกรรมการก่อสร้างอาสนวิหารในอังกฤษในยุคกลาง