stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คันจิ
การปฏิรูปและชุดอักษรคันจิ > เคียวอิคุคันจิ (教育漢字 Kyōiku kanji)

เคียวอิคุคันจิ (ญี่ปุ่น: 教育漢字; โรมาจิ: Kyōiku kanji) หรือ "คันจิเพื่อการศึกษา" ประกอบด้วย อักษรคันจิ 1,006 ตัว สำหรับสอนในโรงเรียนประถมศึกษา โดยเริ่มแรก มีอักษรคันจิ 881 ตัว จนเมื่อ พ.ศ. 2524 ได้เพิ่มเป็น 1,006 อักษรคันจิชุดนี้ถูกแบ่งชุดอักษรย่อย เรียกกันว่า ชุดอักษรคันจิแบ่งตามระดับชั้นเรียน (学年別漢字配当表 Gakunen-betsu kanji haitōhyō หรือ gakushū kanji) โดยแบ่งว่า นักเรียนระดับชั้นไหน ต้องเรียนรู้คันจิตัวใดบ้าง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2563 ได้เพิ่มคันจิอีก 20 ตัวที่ใช้ในชื่อจังหวัดของญี่ปุ่นเข้ามา  ได้แก่
การปฏิรูปและชุดอักษรคันจิ > โจโยคันจิ (常用漢字 Jōyō kanji)

โจโยคันจิ (ญี่ปุ่น: 常用漢字; โรมาจิ: Jōyō kanji) หรือ "คันจิในชีวิตประจำวัน" ประกอบด้วย อักษรคันจิ 2,136 ตัว ซึ่งรวมเคียวอิคุคันจิอยู่ด้วย และเพิ่มคันจิอีก 939 ตัวที่สอนในโรงเรียนมัธยม ในงานพิมพ์ต่างๆ อักษรคันจิที่อยู่นอกโจโยคันจิ มักจะมีฟุริงะนะกำกับอยู่ โจโยคันจิประกาศใช้ใน พ.ศ. 2524 เพื่อแทนที่ชุดอักษรคันจิเก่าที่เรียกว่า โทโยคันจิ (当用漢字 Tōyō kanji) หรือ "คันจิที่ใช้ทั่วไป" ซึ่งใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2489 กระทรวงการศึกษา วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศญี่ปุ่น ได้ปรับปรุงจำนวนอักษรคันจิในโจโยคันจิมาโดยตลอด โดยอยู่บนหลักการที่ว่า "อักษรคันจิตัวนั้น จำเป็นต้องรู้ และใช้ในการสื่อสารในชีวิตประจำวัน"
การปฏิรูปและชุดอักษรคันจิ > จิมเมโยคันจิ (人名用漢字 Jinmeiyō kanji)

จิมเมโยคันจิ (ญี่ปุ่น: 人名用漢字; โรมาจิ: Jinmeiyō kanji) หรือ "คันจิสำหรับชื่อบุคคล" ประกอบด้วย อักษรคันจิ 2,998 ตัว โดยมีโจโยคันจิและอักษรคันจิเพิ่มอีก 862 ตัวที่พบในชื่อบุคคล อักษรคันจิชุดนี้ ประกาศใช้เมื่อ พ.ศ. 2495 เมื่อแรกเริ่ม มีอักษรคันจิเพียง 92 ตัว แต่ได้มีการประกาศเพิ่มตัวอักษรบ่อยครั้ง จนมีจำนวนเท่ากับปัจจุบัน เมื่อเอ่ยถึงตัวอักษรชุดจินเมโยคันจิ อาจหมายถึงตัวอักษรทั้ง 2,998 ตัว หรือหมายถึงแค่ 862 ตัวที่ใช้สำหรับชื่อบุคคลเท่านั้นก็ได้
การปฏิรูปและชุดอักษรคันจิ > เฮียวไกจิ (表外字 Hyōgaiji)

เฮียวไกจิ (ญี่ปุ่น: 表外字; โรมาจิ: Hyōgaiji) หรือ "ตัวอักษรนอกรายชื่อ" หมายถึง อักษรคันจิที่ไม่ได้อยู่ในชุดโจโยคันจิและจินเมโยคันจิ อักษรคันจิประเภทนี้ มักเป็นอักษรจีนตัวเต็ม แต่บางครั้ง อาจเป็นอักษรชินจิไตแบบขยาย (拡張新字体 kakuchō shinjitai) ก็ได้
ประเภทของคันจิ

ประเภทของคันจิ แบ่งได้ 6 ประเภท คือ
ประเภทของคันจิ > โชเกโมจิ (象形文字)

เป็นคันจิที่กำเนิดขึ้นแรกสุดแสดงรูปลักษณะของสิ่งต่างๆส่วนใหญ่เป็นชื่อสิ่งของ คันจิประเภทนี้มีประมาณ 600 ตัว ตัวอย่างเช่น 目 แปลว่า ตา, 木 แปลว่า ต้นไม้
ประเภทของคันจิ > ชิจิโมจิ (指事文字)

เป็นคันจิที่ใช้ในรูปลักษณะต่างๆแสดงความหมายสิ่งที่เป็นนามธรรมหรือสิ่งที่ไม่มีรูปโดยใช้ขีดหรือเส้น และในบางครั้งจะนำ โชเกโมจิ (象形文字) มาประสมด้วย คันจิประเภทนี้มี ประมาณ 135 ตัว ตัวอย่างเช่น 上 แปลว่า บน, 下 แปลว่า ล่าง
ประเภทของคันจิ > ไคอิโมจิ (会意文字)

เป็นคันจิที่นำคันจิที่สำเร็จรูปแล้วมาประกอบกันเป็นคันจิใหม่ที่มีความหมายใหม่ ตัวอย่างเช่น 峠 (ช่องเขา) เกิดจากการนำคันจิ 山 (ภูเขา), 上 (บน) และ 下 (ล่าง) มารวมกัน 休 (หยุดพัก) เกิดจากการนำคันจิ 人 (คน) และ 木 (ต้นไม้) มารวมกัน
ประเภทของคันจิ > เคเซโมจิ (形声文字)

เป็นคันจิที่นำคันจิที่แสดงความหมายกับส่วนที่แสดงเสียงมาประกอบกันเป็นคันจิใหม่ที่มีความหมายใหม่ คันจิประเภทนี้มีประมาณร้อยละ 90 ของคันจิทั้งหมด
ตัวอย่างเช่น คันจิที่ประกอบด้วยรูปร่าง 言 เช่น 語, 記, 訳, 説, ฯลฯ จะมีความหมายเกี่ยวข้องกับ"คำ/ภาษา/ความหมาย"เสมอ คันจิที่ประกอบด้วยรูปร่าง 雨 (ฝน) เช่น 雲, 電, 雷, 雪, 霜, ฯลฯ มักจะมีความหมายเกี่ยวข้องกับ"สภาพอากาศ" คันจิที่ประกอบด้วยรูปร่าง 寺 อยู่ทางขวา มักจะมีเสียงองว่า "shi" หรือ "ji" บางครั้งเราสามารถเดาความหมายหรือการอ่านจากรูปร่างของคันจิได้ อย่างไรก็ตามก็ยังมีข้อยกเว้น เช่น 需 และ 霊 ล้วนไม่มีความหมายเกี่ยวข้องกับสภาพอากาศ และ 待 ก็มีเสียงองว่า "tai"
ประเภทของคันจิ > เท็นชูโมจิ (転注文字)

เป็นคันจิที่ใช้ในความหมายอื่นไม่ใช่ความหมายเดิมของคันจิตัวนั้นๆ
ประเภทของคันจิ > คะชะกุโมจิ (仮借文字)

เป็นคันจิที่ยืมมาแต่เสียงอ่านโดยไม่เกี่ยวข้องกับความหมาย
การเรียนคันจิ

กระทรวงศึกษาธิการของญี่ปุ่นได้กำหนดอักษรคันจิที่ใช้เป็นประจำในชีวิตประจำวันซึ่งใช้เป็นประจำ โดยกำหนดให้อยู่ในหลักสูตรการศึกษาของนักเรียนญี่ปุ่น เรียกว่าโจโยคันจิ (常用漢字) มีทั้งหมด 1,945 ตัว อย่างไรก็ตามคันจิที่ใช้ในชีวิตประจำวันมีมากกว่า 3,000 ตัว โดยเด็กนักเรียนญี่ปุ่นจะต้องจดจำคันจิที่อยู่นอกเหนือหลักสูตรเหล่านี้เอง คันจิที่นอกเหนือจากคันจิ เช่น คันจิที่ใช้เป็นชื่อคน (จินเมโยคันจิ 人名用漢字)
หลักสูตรของเด็กนักเรียนญี่ปุ่นจะเริ่มเรียนตัวอักษรคันจิตั้งแต่ประถมศึกษาปีที่ 1 เริ่มต้นที่ประมาณ 80ตัว เทียบเท่ากับการสอบวัดระดับคันจิระดับ 10 (คันจิเคนเต 漢字検定）โดยเด็กญี่ปุ่นจะเรียนพื้นฐานคันจิทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเสียงอง เสียงคุน โอะกุริงะนะ จำนวนขีด บุชุของอักษร การผสมคำ การใช้คำ ความหมาย เด็กญี่ปุ่นประมาณ ป.5-ป.6 ก็จะสามารถอ่านคันจิที่ใช้ในชีวิตประจำวันได้หมดแล้ว
การเรียงลำดับของคันจิ

ลำดับของอักษรคันจิสามารถเรียงได้ตามลำดับดังนี้คือ
ลำดับของบุชุ (部首)
จำนวนขีด（総画数）
เสียงของคันจิ
ดูเพิ่ม

ฮันจา ตัวอักษรจีนที่ใช้ในภาษาเกาหลี
จื๋อโนม ตัวอักษรจีนที่ใช้ในภาษาเวียดนาม
โจโยคันจิ อักษรคันจิ 1,945 ตัวที่กระทรวงศึกษาธิการญี่ปุ่นกำหนดว่าใช้ในชีวิตประจำวันเป็นประจำ
รายชื่ออักษรคันจิที่ใช้เป็นชื่อประเทศ
มาสเตอส์

| ข้อมูลทัวร์นาเมนต์ |
| --- | --- |
ที่แข่งขัน: อะเล็กซานเดรียพาเลซ (Alexandra Palace)
สถานที่: ลอนดอน
ประเทศ: อังกฤษ
ก่อตั้งในปี: 1975
องค์กร: สมาคมบิลเลียดและสนุกเกอร์อาชีพโลก
รูปแบบ: รายการไม่สะสมคะแนน
จำนวนเงินรางวัล: 600,000 ปอนด์
แชมป์คนล่าสุด:  รอนนี่ โอซุลลิแวน
มาสเตอส์ (อังกฤษ: Masters) เป็นรายการแข่งขันสนุกเกอร์อาชีพ ได้จัดขึ้นทุกๆปีเริ่มตั้งแต่ปี 1975 เป็นรายการใหญ่ที่ยาวนานที่สุดรองจากเวิลด์สนุกเกอร์แชมเปียนชิป เป็นหนึ่งในรายการทริปเปิลคราวน์ ถึงแม้ว่าจะไม่เป็นรายการสะสมคะแนนก็ตามแต่ได้รับการยกย่องว่าเป็นการแข่งขันที่มีพื้นจำกัด แชมป์คนล่าสุดคือ รอนนี่ โอซุลลิแวน
มาสเตอส์เป็นรายการเริ่มเชิญผู้เล่นติดอันดับท็อป 10 ได้เพิ่มเป็น 12 คนในปี 1981 และ 16 คน ในปี 1983 ตั้งแต่ปี 1984 มาตรฐานในการเชิญจะมีผู้เล่นอันดับท็อป 16 ในการจัดอันดับโลก ได้เพิ่มตั๋วไวลด์การ์ด (wild card) สองหรือสามใบในระหว่างปี 1990 และ 2010
รอนนี่ โอซุลลิแวน ได้รับบันทึกว่าชนะมากที่สุดถึง 8 ครั้ง สตีเฟน เฮนดรี ได้มาถึงหกครั้ง คลิฟ ทอร์เบิร์น สตีฟ เดวิส พอล ฮันเตอร์ และ มาร์ก เซลบีแต่ละคนชนะสามครั้ง อเล็กซ์ ฮิกกินส์ มาร์ก วิลเลียมส์ และ จอห์น ฮิกกินส์ แต่ละคนชนะสองครั้ง
สามแม็กซิมัมเบรกได้มีการทำไว้จากผู้เล่นต่างประเทศ (ไม่ใช่ผู้เล่นจากเกาะอังกฤษ) ได้แก่ เคิร์ก สตีเวนส์ จากแคนาดาทำไว้ครั้งแรกในปี 1984 และติง จวิ้นฮุยจากจีนทำไว้เป็นครั้งที่สองในปี 2007 และมาร์โก ฟูจากฮ่องกงได้ครั้งที่สามในปี 2015
รายการนี้เคยมีนักสนุกเกอร์ชาวไทยคือ รัชพล ภู่โอบอ้อม หรือ ต๋อง ศิษย์ฉ่อย เคยทะลุผ่านไปถึงรอบชิงชนะเลิศในปี 1993
ชาร์เลอมาญ

| ชาร์เลอมาญ |
| --- | --- |
จักรพรรดิแห่งชาวโรมัน
ชาร์เลอมาญที่มีตราเหยี่ยวดำและตราดอกลิลลีเหนือพระเศียร (ภาพโดย อัลเบรชท์ ดือเรอร์)
จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิการอแล็งเฌียง
ครองราชย์: 25 ธันวาคม 800 – 28 มกราคม 814
ราชาภิเษก: 25 ธันวาคม 800 มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม กรุงโรม
ถัดไป: หลุยส์ผู้ศรัทธา
พระมหากษัตริย์แห่งชาวลอมบาร์ด
ครองราชย์: 10 กรกฎาคม 774 – 28 มกราคม 814
ราชาภิเษก: 10 กรกฎาคม 774
ก่อนหน้า: Desiderius
ถัดไป: พระเจ้าเบอร์นาร์ด
พระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์
ครองราชย์: 9 ตุลาคม 768 – 28 มกราคม 814
ราชาภิเษก: 9 ตุลาคม 768 นัวอียง
ก่อนหน้า: พระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย
ถัดไป: หลุยส์ผู้ศรัทธา

พระราชสมภพ: 2 เมษายน ค.ศ. 747 อาเคิน หรือ ลีแยฌ (แอร์สตาล)
สวรรคต: 28 มกราคม ค.ศ. 814 (66 พรรษา) อาเคิน ราชอาณาจักรแฟรงก์
ฝังพระศพ: อาสนวิหารอาเคิน
พระราชบุตร:   เปแป็งพระขนองค่อม  ชาร์ลส์ผู้เยาว์  เปแป็งแห่งอิตาลี  หลุยส์ผู้ศรัทธา 
ราชวงศ์: การอแล็งเฌียง
พระราชบิดา: พระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย
พระราชมารดา: เบรทราดแห่งล็อง
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าชาร์เลอมาญ (อังกฤษ: Charlemagne; ภาษาฝรั่งเศส: [ʃaʁləmaɲ]) หรือ "มหาราชชาร์ล" นามในภาษาเยอรมันคือ คาร์ลมหาราช (เยอรมัน: Karl der Große; ละติน: Carolus Magnus; 2 สิงหาคม ค.ศ. 748 – 28 มกราคม ค.ศ. 814)  เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ ตั้งแต่ ค.ศ. 768 จนถึงวันสวรรคต เป็นผู้ทำให้ราชอาณาจักรแฟรงก์รวมเป็นหนึ่งเดียวและเรืองอำนาจ กองทัพของชาวแฟรงก์ได้ช่วยคุ้มครองพระสันตปาปาและกรุงโรมจากการรุกรานของประเทศลอมบาร์เดีย ทำให้ศาสนจักรโรมันคาทอลิกกลายเป็นผู้สนับสนุนราชวงศ์การอแล็งเฌียง พระองค์เข้ารับพิธีราชาภิเษกจากสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 3 ในกรุงโรมให้เป็นจักรพรรดิแห่งชาวโรมัน เนื่องจากมีจักรพรรดินีไอรีนแห่งเอเธนส์ แห่งราชวงศ์อิซอเรียน เป็นจักรพรรดินีแห่งโรมัน และเป็นสตรีคนแรกที่ปกครองจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่คอนสแตนติโนเปิล โดยที่พระสันตปาปาไม่ยอมรับนาง ชาร์เลอมาญจึงเป็นจักรพรรดิองค์แรก ในนาม "จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์" ถือเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุโรปในสมัยกลาง
ชาร์เลอมาญได้รับการขนานพระนามว่าเป็น "พระบิดาแห่งยุโรป" จากการที่ทรงรวมรวมดินแดนยุโรปตะวันตกเป็นปึกแผ่นครั้งแรกนับตั้งแต่จักรวรรดิโรมัน ชาร์เลอมาญทรงเป็นผู้ริเริ่มสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง ซึ่งเป็นยุคแห่งความเจริญทางวัฒนธรรมและปัญญาของศาสนจักรตะวันตก จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทุกพระองค์ในกาลต่อมาต่างอ้างว่าอาณาจักรของพวกเขาเป็นอาณาจักรที่สืบทอดมาจากจักรวรรดิของชาร์เลอมาญ  แม้บทเพลงแห่งโรลองด์ (ฝรั่งเศส: La Chanson de Roland) วรรณกรรมภาษาฝรั่งเศสที่เก่าแก่ที่สุด ก็แต่งขึ้นโดยอ้างถึงสงครามขับไล่อาณาจักรมุสลิมของกองทัพของพระองค์
ชาร์เลอมาญเสด็จสวรรคตในค.ศ. 814 หลังจากเป็นจักรพรรดิได้ 13 ปี พระศพถูกฝังไว้ที่อาสนวิหารอาเคิน นครหลวงในขณะนั้น ทรงอภิเษกสมรสอย่างน้อยสี่ครั้งและมีพระโอรสตามกฎหมายอยู่สามองค์
พระประวัติ

ชาร์เลอมาญเป็นพระโอรสของพระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ยแห่งราชวงศ์การอแล็งเฌียง ทรงร่วมตามเสด็จในกองทัพของพระบิดาในการสู้รบในดินแดนต่าง ๆ ซึ่งทำให้ราชอาณาจักรแฟรงก์แผ่ไพศาลไปอย่างกว้างไกล
ชาร์เลอมาญขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ใน ค.ศ. 768 หลังจากนั้นทรงประกอบพระกรณียกิจตามธรรมเนียมผู้นำนักรบของชาวแฟรงก์ด้วยการขยายอำนาจของอาณาจักร เริ่มด้วยการผูกมิตรกับชาวลอมบาร์ดทางตะวันออกเฉียงใต้ด้วยการอภิเษกกับธิดากษัตริย์แห่งชาวลอมบาร์ด ซึ่งจะทำให้พระองค์มีสิทธิเหนืออาณาเขตของพวกลอมบาร์ดด้วย แต่ต่อมาก็เกิดความขัดแย้งระหว่างพระองค์กับพวกลอมบาร์ด พระมเหสีถูกขับออกจากราชอาณาจักรแฟรงก์ พวกลอมบาร์ดยังพยายามยึดกรุงโรมและควบคุมพระสันตะปาปา ชาร์เลอมาญจึงส่งกองทัพไปช่วยพระสันตะปาปาและมีชัยชนะเหนือพวกลอมบาร์ด ราชอาณาจักรแฟรงก์จึงทำหน้าที่คุ้มครองศาสนจักรที่กรุงโรมนับแต่นั้น และพระสันตะปาปาก็ให้การรับรองชาร์เลอมาญในฐานะ "จักรพรรดิแห่งชาวโรมัน" ในพิธีราชาภิเษกโดย สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 3 ที่มหาวิหารนักบุญเปโตรในกรุงโรม ในปี ค.ศ. 800 ซึ่งหมายถึงการยอมรับว่าชาร์เลอมาญมีฐานะเทียบเท่าจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันในสมัยโบราณและเป็นประมุขเหนือดินแดนอิตาลี ก่อนหน้านั้นชาร์เลอมาญยังทรงขยายดินแดนไปทางตะวันตกเฉียงใต้และสเปนต่อเนื่องจากสมัยพระบิดาและยึดครองเยอรมันใต้ (รัฐบาวาเรียในปัจจุบัน)
การปกครอง

จักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงเริ่มสร้างความมั่นคงและทำให้อาณาจักรแฟรงก์กลายเป็นอาณาจักรที่เป็นเอกภาพมากขึ้นกว่ายุคก่อน ทรงตั้งราชสำนักที่เมืองแอกซ์ลาชาแปล เริ่มการสร้างพระราชวังและอาสนวิหารอาเคิน ที่เมืองอาเคิน ในประเทศเยอรมนีปัจจุบัน  เป็นสัญลักษณ์ของการอุปถัมภ์ของอาณาจักรและศาสนจักรนับแต่นั้น โบสถ์วิหารได้รับอิทธิพลทางศิลปะจากกรุงโรม เรียกกันว่าสถาปัตยกรรมแบบโรมาแนสก์ (Romanesque) 
ชาร์เลอมาญทรงส่งเสริมการศึกษาด้วยการสร้างโรงเรียนหลวง นำพระจากวาติกันมาสอนวิทยาการต่าง ๆ ทำให้ฝรั่งเศสเริ่มก้าวขึ้นเป็นศูนย์กลางการศึกษาและอารยธรรมของยุโรปในเวลาต่อมา
ชาร์เลอมาญทรงพยายามขยายพระราชอำนาจของราชสำนักไปยังส่วนต่าง ๆ ของอาณาจักรผ่านการส่งข้าหลวง และการเก็บภาษี แต่เมื่อทรงสวรรคต ราชสำนักก็ไม่อาจควบคุมพื้นที่ส่วนต่าง ๆได้อย่างเต็มที่นัก กลายเป็นปัญหาสำคัญต่อการสร้างอาณาจักรที่เป็นเอกภาพในสมัยกลางหลังสวรรคต อาณาจักรของพระองค์แบ่งแยกให้แก่พระโอรส 3 พระองค์ บางส่วนอยู่ในดินแดนเยอรมนีปัจจุบัน
พระเจ้าหยาง

พระเจ้าหยาง (จีน: 揚王; พินอิน: Yáng wáng; ประมาณ พ.ศ. 1778 – พ.ศ. 1877) เสด็จพระราชสมภพในตระกูลเฉิน (陳) มีแซ่หวัง (王) พระองค์เป็นสมเด็จพระราชชนกในสมเด็จพระพันปีหลวงฉุน (淳皇太后陛下) เป็นพระสัสสุระในสมเด็จพระจักรพรรดิฉุน และเป็นสมเด็จพระบรมอัยกาฝ่ายพระบรมราชชนนีในหมิงไท่จู่
พระราชประวัติ

พระองค์เป็นชาวเมืองเว่ยหยาง ได้อภิเษกสมรสกับพระชายาหยาง มีพระราชธิดา 2 พระองค์ โดยพระองค์แรกสมรสกับตระกูลจี้ ส่วนพระองค์รองอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระจักรพรรดิฉุน ได้เป็นสมเด็จพระพันปีหลวงในหมิงไท่จู่
ในช่วงปลายราชวงศ์ซ่ง พระองค์ได้เข้ารับราชการในกองทัพของซ่งหวยจง เมื่อทัพซ่งใต้ปะทะกับทัพราชวงศ์หยวนจนแตกพ่าย พระองค์ทรงกระโดดลงน้ำ และรอดพระชนม์ขึ้นฝังได้ แต่ขาดแคลนพระกายาหารจนถึงขั้นอยากเสวยม้าตายเพื่อดำรงพระชนม์ชีพ ขณะบรรทมอดีตแม่ทัพซ่งช่วยเหลือพระองค์ขี้นเรือ
ขณะนั้นแม่ทัพที่เคยอยู่ฝ่ายซ่งใต้ได้จำนนต่อทัพหยวน แม่ทัพหยวนสั่งให้จับทหารซ่งที่มาสวามิภักดิ์โยนลงน้ำ แต่อดีตแม่ทัพซ่งได้ซ่อนพระองค์ไว้บนเรือ ผ่านไปหลายวันทัพหยวนทราบเรื่อง แต่โชคดีเกิดพายุระหว่างเดินเรือ อดีตแม่ทัพซ่งทราบว่าพระองค์เป็นพ่อมดหมอผี ได้แจ้งแก่แม่ทัพหยวน จึงได้ให้พระองค์ช่วยหยุดพายุ พระองค์ทรงทำท่าทางเหมือนทำพิธีบางอย่าง ทำให้พายุสงบลงทันที แม่ทัพหยวนดีใจ จึงรับดูแลพระองค์ และได้ส่งขึ้นฝังที่เมืองถงโจว (通州) ไปที่เมืองเว่ยหยาง (維揚) เสด็จพํานักที่ซูอี๋จิน ไม่ยุ่งเกี่ยวการทหาร แลใช้วิชาพ่อมดหมอผีดำรงพระชนม์ชีพต่อไป
ในช่วงปลายพระชนม์ชีพ พระองค์ได้รับบุตรคนโตจากตระกูลจี้เป็นทายาท และเสด็จสวรรคต ขณะพระชนมายุได้ 99 พรรษา
สมัยหงอู่ปีที่ 2 (พ.ศ. 1912) หมิงไท่จู่มีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ ประกาศเฉลิมพระสมัญญานามสมเด็จพระบรมอัยกาว่า พระเจ้าหยาง (揚王) และสร้างพระอนุสรณ์สถานถวาย เนื่องด้วยเป็นสมเด็จพระราชชนกในสมเด็จพระพันปีหลวงฉุน"
กริน อักษรดี

| กริน อักษรดี |
| --- | --- |
เกิด: 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 (50 ปี)
ชื่ออื่น: ทรงพล อักษรดี
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2544 - ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก:  แซม วิทวิคกี้ - ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส   เคียวน์ - สึซึมิยะ ฮารุฮิ   โลกิ - ธอร์ เทพเจ้าสายฟ้า 
กริน อักษรดี (เกิดวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) ชื่อเล่น กิ๊บ เป็นนักพากย์ชายชาวไทย ปัจจุบันได้มาพากย์เสียงให้กับทาง โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์, ไทก้า ไทยพีบีเอส และ โมเดิร์นไนน์ทีวี เป็นต้น
เขามักจะได้พากย์เสียงตัวเอกวัยรุ่นอยู่ประจำเสมอและยังมีผลงานพากย์หนังภาพยนตร์หลายเรื่องเป็นเจ้าของเสียงพากย์ ไชอา เลอบัฟ
ผลงาน > การ์ตูนญี่ปุ่น

พาราไดซ์คิส (วิซเน็ทเวิร์ก) รับบทเป็น จอร์จ (โจจิ)
Appleseed สงครามล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์จักรกล (ไทก้า) รับบทเป็น มิยาโมโตะ โยชิสึเนะ และ ตัวประกอบอื่น ๆ
ซามูไรเซเว่น (ไทก้า) รับบทเป็น คัตสึชิโร่
อควอเรี่ยน สงครามหุ่นศักดิ์สิทธิ์ (ไทก้า) รับบทเป็น ซิริอุส เดอ อลิเซีย
อิทธิฤทธิ์พิชิตมายา (ไทก้า) รับบทเป็น อัลเวส
แอร์เกียร์ ขาคู่ทะลุฟ้า (ไทก้า) รับบทเป็น อิกกิ
ดีเกรย์แมน (ไทก้า) รับบทเป็น คันดะ ยู
ยูกิโอ ดูเอลมอนสเตอร์ (ไทก้า) รับบทเป็น บาคุระ เรียว และ เปกาซัส เจ ครอว์ฟอร์ด (ในภาค คืนชีพมังกรล้างโลก)
เจ้าหนูนักซิ่งสิงห์ภูเขา (โรส) รับบทเป็น ซาเมจิมะ งะบุ
คิราริ สาวใสหัวใจเกินร้อย (โรส) รับบทเป็น คาซามะ ฮิโรโตะ
คิบะ ศึกอภินิหารข้ามภพ (โรส) รับบทเป็น เซ็ด
ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น (โรส) รับบทเป็น ฮิบาริ เคียวยะ, ดร.ซามาล, บาจิล, โรมาริโอ, โคโรเนโร่ และ ซาวาดะ สึนะโยชิ (อนาคต)
โซลอีทเตอร์ (โรส) รับบทเป็น โซล อีทเตอร์ อีแวนส์
เทพมรณะ (โรส) รับบทเป็น อุราฮาร่า คิสึเกะ และ อิชิดะ อุริว
เรียกเธอว่าพระเจ้า สึซึมิยะ ฮารุฮิ (โรส) รับบทเป็น เคียวน์
นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ (โรส) เริ่มพากย์ตั้งแต่ ปี 4
สาวน้อยกับหยาดดาวตกเจ็ดสี (โรส) รับบทเป็น สึวาบูกิ มาซาฮารุ
ผู้ผนึกมาร (โรส) รับบทเป็น ชิชิโอะ เก็น
เจ้าหญิงเงือกน้อย (โรส) รับบทเป็น โดโมโตะ ไคโตะ
สี่แสบฝ่าแดนทมิฬ (โรส) รับบทเป็น เก็นโจ ซันโซ
มิรุโมะ ภูติจิ๋วจอมยุ่ง (โรส) รับบทเป็น ยูกิ เซ็ตสึ
Night Head Genesis (โรส) รับบทเป็น คิริฮาระ นาโอยะ
ฮันนี่แอนด์โคลเวอร์ (โรส) รับบทเป็น ยูตะ ทาเคโมโตะ
ตำนานผู้กล้า ไรดีน (โรส) รับบทเป็น ไซงะ จุนกิ
นักรบเหล็กเทวะ (โรส) รับบทเป็น มุโต้ คาซุกิ และ ซาคางุจิ โชเซ
ปริศนาความทรงจำ (โรส) รับบทเป็น โอเรกิ โฮทาโร่
ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน (โรส) รับบทเป็น ทามะ, ทาจิบานะ วาตารุ, ซาเอกิ ฮิมุโระ และ เอท หุ่นยนต์ผู้พิทักษ์หมายเลข 8 (ตอนที่ 3)
นักเตะแข้งสายฟ้า (โรส) รับบทเป็น คิโด ยูโตะ, คาคุมะ โอโซว และ ชิชิโดะ ซาคิจิ
อินาสึมะอีเลฟเว่น GO (โรส) รับบทเป็น สึรุกิ เคียวสุเกะ และ คิโด ยูโตะ
เทพแห่งแหวนคาริน (โรส) รับบทเป็น นิชิกิโอริ มิจิรุ
3 กล้าล่าวิญญาณ (โรส) รับบทเป็น ของ โอกามิ มาซาโตะ
บีทเอกซ์ (โรส) รับบทเป็น ทาคามิยะ เทปเป
เทวดาป่วนสวรรค์แตก (โรส) รับบทเป็น คุณ ดอน
หุ่นเหล็กเทพพิทักษ์ (โรส) รับบทเป็น คุซานางิ เคนจิ
Get Ride! แอมไดรเวอร์ (โรส) รับบทเป็น เจนัส ดีร่า
ชานะ นักรบเนตรอัคคี (โรส) รับบทเป็น ซาคาอิ ยูจิ
คนลึกไขปริศนาลับ (โรส) รับบทเป็น เซบาสเตียน มิคาเอรีส
วัยมันส์คนพันธุ์เอ (โรส) รับบทเป็น ทาคิชิมะ เค
เกมกลคนอัจฉริยะ GX (โรส) รับบทเป็น เอ็ด ฟินิกซ์, มิซาวะ ไดจิ และ โยฮัน แอนเดอร์สัน
น้องสาวของผมไม่น่ารักขนาดนั้นหรอก (โรส) รับบทเป็น โคซากะ เคียวสุเกะ
ผ่าพิภพไททัน (โรส) รับบทเป็น รีไว และ โคนี่ สปริงเกอร์
ฟรี! (โรส) รับบทเป็น นานาเสะ ฮารุกะ
Sword Art Online (โรส) รับบทเป็น ไคลน์
จิ้งจอกเย็นชากับสาวซ่าเทพจำเป็น (โรส) รับบทเป็น โทโมเอะ
เกมล่าแม่มดทมิฬ (โรส) รับบทเป็น มุราคามิ เรียวตะ
ซากุระโซว หอพักสร้างฝัน (โรส) รับบทเป็น มิทากะ จิน และ อาคาซากะ ริวโนะสุเกะ
ขอต้อนรับสู่ห้องเรียนนิยม ( เฉพาะ ) ยอดคน (Muse) รับบทเป็น ฮิราตะ โยสุเกะ
ผลงาน > การ์ตูนอเมริกัน

จอร์จ เจ้าป่าฮาหลุดโลก (โรส) รับบทเป็น ผู้บรรยายเรื่อง
สแตติค ช็อค (Static Shock) ฮีโร่พันธุ์สายฟ้า (การ์ตูนเน็ตเวิร์ค) รับบทเป็น สแตติก
สามทหารเสือ (แมทเทล) รับบทเป็น เจ้าชาย หลุยส์
เทพธิดาแฟชั้น,ความลับแห่งนางฟ้า (แมทเทล) รับบทเป็น เคน
เลโก้ ฮีโร่แฟคตอรี่ รับทเป็น จิมมี่ สตริงเกอร์ และ นาธาน อีโว
The Lorax รับบทเป็น เดอะ วันซ์เลอร์
ผลงาน > การ์ตูนไทย

ก้านกล้วย ผจญภัย (ช่อง 7) รับบทเป็น จิ๊ดริด
ไซอิ๋ว เดอะมังกี้ (ช่อง 7) รับบทเป็น ซุนหงอคง
ไดโนมาสเตอร์ (โมเดิร์นไนน์) รับบทเป็น ฟิล
ริวจิไฟว์ (ไทก้า) รับบทเป็น ริวจิเรด / ริว
ผลงาน > ภาพยนตร์แนวโทคุซัทสึ

โกเรนเจอร์ (โรส วิดีโอ) เป็น ไคโจ สึโยชิ / อาคาเรนเจอร์ และ ผู้บรรยายเรื่อง
ไดเรนเจอร์ (ทีไอจีเอ) เป็น โซจิ / เท็นมะเรนเจอร์
เดกะเรนเจอร์ (โรส วิดีโอ) เป็น อาคาสะ บันบัน / เดกะเรด
มาจิเรนเจอร์ (โรส วิดีโอ) เป็น โอซุ ไค / มาจิเรด และ ไซคลอปส์
โบเคนเจอร์ (โรส วิดีโอ) เป็น อิโนะ มาสึมิ / โบเคนแบล็ค
เกคิเรนเจอร์ (โรส วิดีโอ) เป็น กันโด จาง / เกคิเรด
โกออนเจอร์ (โรส วิดีโอ) เป็น โกออนเรด / เอซุมิ โชสุเกะ
ชินเคนเจอร์ (ฉบับจอเงิน) (โรส วิดีโอ) เป็น ชินเคนเรด / ชิบะ ทาเครุ
โกไคเจอร์ (โรส วิดีโอ) เป็น กัปตันมาร์เวลรัส/โกไคเรด
โกบัสเตอร์ส (โรส) เป็น อิวาซากิ ริวจิ/บลูบัสเตอร์
ขบวนการสปอร์ตเรนเจอร์ เป็น เอช / Boxing Red คนแรก และ เท็น / Tennis Green คนที่ 2
มาสค์ไรเดอร์ เดอะเฟิร์ส (โรส วิดีโอ) เป็น อิจิมอนจิ ฮายาโตะ / ไรเดอร์หมายเลข2
มาสค์ไรเดอร์เดนโอ & คิบะ ไคลแม็กซ์ เดกะ (ดรีมวิชั่น) เป็น ริวทารอส, คุโรกิ เซยะ และ คุเรไน วาตารุ / มาสค์ไรเดอร์คิบะ
มาสค์ไรเดอร์ดีเคด ออลไรเดอร์ ปะทะ ไดช็อกเกอร์ (โรส วิดีโอ) เป็น คาโดยะ สึคาสะ / มาสค์ไรเดอร์ดีเคด
ผลงาน > ซีรีส์

ซูสีไทเฮา (The Firmament Of The Pleiades) (ไทยพีบีเอส) - จักรพรรดิกวังซวี่
บ้าบ๋า ย่าหยา...รักยิ่งใหญ่จากใจดวงน้อย (The Little Nyonya) (ไทยพีบีเอส)
Burn Notice (season 2) (FOX ทรูวิชั่นส์ช่อง 57) พากย์เสียง Michael Westen
Are You Smarter Than a 5th Grader 2 (FOX ทรูวิชั่นส์ช่อง 57) พากย์เสียง ผู้บรรยาย และ ผู้เข้าแข่งขัน
Boss ทีมล่าทรชน(Season 1) (ThaiPBS) พากย์ ฮานากาตะ อิปเป(Mizobata Junpei)
Boss ทีมล่าทรชน(Season 2) (ThaiPBS) พากย์ คาตากิริ ทาคุมะ(Tamayama Tetsuji)
Ando Lloyd ฮีโร่ทะลุมิติ (ThaiPBS) พากย์เป็น มิสึชิมะ เรย์จิ,ลอยด์ (Kimura Takuya)
เฉือนคมนายธนาคาร Naoki Hanzawa (ThaiPBS) พากย์เป็น ฮันซาว่า นาโอกิ (Sakai Masato)
MONSTERS คู่หูคดีปริศนา (ThaiPBS) พากย์เป็น ไซออนจิ โคสึเกะ (Yamashita Tomohisa)
While you were sleeping พากย์เป็นอัยการซองแจซาน
เดอะคราวน์ (The Crown) พากย์เสียง จอห์น เมเจอร์
ผลงาน > รายการโทรทัศน์ / วิดีโอยูทูบ

เกมส์ฮาท้าพิสูจน์ : Super Junior (โมเดิร์นไนน์) พากย์เสียง สมาชิกวง Super Junior
Sponge ฉลาดสุด...สุด (โมเดิร์นไนน์)
เชฟกระทะเหล็ก (โมเดิร์นไนน์) พากย์เสียงของ คากะ ทาเคชิ, ฮิโรยูกิ ซาไก, ผู้ท้าชิง และ เชฟคนอื่น ๆ
แปลกสุด ๆ Amazing Japan (โมเดิร์นไนน์) พากย์เสียง คนญี่ปุ่นอื่น ๆ
เจมี่ โอลิเวอร์...ปฏิวัติอาหาร (ไทยพีบีเอส) พากย์เสียง เจมี่ โอลิเวอร์
มิสเตอร์บีสต์ (ยูทูบ) พากย์เสียง แชนด์เลอร์ ฮัลโลว์
แหล่งข้อมูลอื่น

www.kartoon-discovery.
ข้อมูล รายชื่อ นักพากย์ไทย
ทีวีแมกกาซีน ฉบับที่ 209 หน้า 57 ระดมนักพากย์เสียงพระเอก
นิตยสาร Zenshu เล่มที่ 8 INTERVIEW
สมเด็จพระจักรพรรดินีฉุน

ฉุนหวงโฮ่ว (จีน: 淳皇后; พินอิน: Chún huánghòu; 1829 – 1887) ตระกูลเฉิน (陳) เป็นพระอัครมเหสีของหมิงเหรินจู่ และเป็นพระราชชนนีของหมิงไท่จู่ จูหยวนจาง
พระราชประวัติ

ไม่มีบันทึกพระราชประวัติเกี่ยวกับพระองค์มาก นอกจากบันทึกว่าพระองค์อภิเษกกับหมิงเหรินจู่ และมีพระราชโอรสธิดาด้วยกัน
ในสมัยรัชศกจื้อเจิ้งปี 4 แห่งราชวงศ์หยวน (พ.ศ. 1887) เกิดภัยแล้งและโรคระบาดครั้งใหญ่ในหวยเป่ย (淮北) เป็นเหตุให้จักรพรรดิฉุน, จักรพรรดินีฉุน เสด็จสวรรคต และหนานชางอ๋องสิ้นพระชนม์ เพื่อนบ้านนามว่า หลิว จี้จู่ (刘继祖) ยอมสละที่ดินให้ฝังพระบรมศพ ปัจจุบันคือสุสานหลวงหมิงหวง
ในรัศศกหงอู่ปีที่ 1 แห่งราชวงศ์หมิง (พ.ศ. 1911) หมิงไท่จู่ ทรงเฉลิมพระสมัญญานามแด่พระราชชนนีว่า ฉุนหวงโฮ่ว (淳皇后)
พระเกียรติยศ > พระราชอิสริยยศ

พ.ศ. 1829 : เฉิน (陈氏)
พ.ศ. 1887 : กงฟูเหริน (公夫人)
พ.ศ. 1911 : จักรพรรดินีฉุน (淳皇后)
ชงโค

| ชงโค |
| --- | --- |

ชงโค

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Caesalpinioideae
เผ่า:: Cercideae
สกุล:: Bauhinia
สปีชีส์:: B.  purpurea
ชื่อทวินาม
Bauhinia purpurea L.

ชงโค มีถิ่นกำเนิดทางตอนใต้ของประเทศจีนรวมถึงฮ่องกงและทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ ดังนี้ : ชงโค เสี้ยวเลื่อย (ภาคใต้), เสี้ยวดอกแดง (ภาคเหนือ), เสี้ยวหวาน (แม่ฮ่องสอน) กะเฮอ สะเปซี (กะเหรี่ยง-แม่ฮ่องสอน) ในสหรัฐอเมริกานิยมปลูกกันที่รัฐฮาวาย, รัฐแคลิฟอร์เนีย, ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐฟลอริดา และทางตอนใต้ของรัฐเท็กซัส ชงโคเป็นไม้ที่ชอบแดด  ควรปลูกในที่ได้รับแสงแดดทั้งวัน  ดินปลูกควรเป็นดินร่วนหรือดินร่วนปนทรายที่ระบายน้ำดี มีความชุ่มชื้น
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ไม้พุ่มหรือไม้ต้นผลัดใบขนาดกลาง สูงประมาณ 15 เมตร เรือนยอดแผ่กว้างรูปทรงไม่แน่นอน ใบเดี่ยว เรียงสลับ เป็นรูปไข่แยกเป็น 2 แฉกลึก คล้ายใบติดกันหรือใบแฝด มีขนาดประมาณ 20 ซม. ดอกสีชมพูอมม่วง, สีม่วงสดคล้ายกล้วยไม้ และสีขาว  มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ตลอดวัน ดอกบานเต็มที่ขนาด 6-8 ซม. ช่อดอกออกตามซอกใบและปลายกิ่ง มีจำนวนดอกน้อย เกสรตัวผู้ 3 อัน ขนาดไม่เท่ากัน ออกดอกเกือบตลอดปี ออกดอกมากในฤดูหนาว  การขยายพันธุ์ใช้การตอนกิ่ง ปักชำและเพาะเมล็ด
ประโยชน์

ใช้รากเป็นยาขับลม เปลือกเป็นยาแก้ท้องร่วง มีฤทธิ์แก้ท้องเสีย พอกฝี สารสกัดเอทานอล 50% ของชงโค เพิ่มระดับฮอร์โมนไทรอกซินในหนูทดลอง มีฤทธิ์ยับยั้งเซลล์มะเร็ง
สัญลักษณ์

ดอกไม้ ประจำเขตบริหารพิเศษฮ่องกง สาธารณรัฐประชาชนจีน
ต้นไม้ประจำโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย กรุงเทพมหานคร
ต้นไม้ประจำคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ดอกไม้ประจำคณะนิเทศศาสตร์  มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี
ต้นไม้ประจำคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
ต้นไม้ประจำโรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย
ต้นไม้ประจำโรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย
ต้นไม้ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
ต้นไม้ประจำโรงเรียนโชคชัยสามัคคี อำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา 30190
ต้นไม้ประจำโรงเรียนปิยะบุตร์
ต้นไม้ประจำโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่
ต้นไม้ประจำโรงเรียนบำเหน็จณรงค์ จังหวัดชัยภูมิ
ต้นไม้ประจำโรงเรียนศิริมาตย์เทวี จังหวัดเชียงราย
ต้นไม้ประจำโรงเรียนบางน้ำเปรี้ยววิทยา จังหวัดฉะเชิงเทรา
ดอกไม้ประจำโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย จังหวัดกรุงเทพมหานคร
ดอกไม้ประจำโรงเรียนท่าม่วงราษฎร์บำรุง กาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
ดอกไม้ประจำโรงเรียนเทพลีลา
ดอกไม้ประจำโรงเรียนพานพิเศษพิทยา จังหวัดเชียงราย
ดอกไม้ประจำโรงเรียนชุมชนวัดบางโค จังหวัดนนทบุรี
ดอกไม้ประจำโรงเรียนเสริมงามวิทยาคม จังหวัดลำปาง
ดอกไม้ประจำกลุ่มลูกเสือ จังหวัดนนทบุรี
ดอกไม้ประจำโรงเรียนแม่เมาะวิทยา จังหวัดลำปาง
ดอกไม้ประจำโรงเรียนบ้านดุงวิทยา จังหวัดอุดรธานี
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 |
| --- | --- |
ถนนกำแพงเพชร, ถนนกำแพงเพชร-สุโขทัย,  ถนนจรดวิถีถ่อง, ถนนศรีสัชนาลัย-แพร่,  ถนนยันตรกิจโกศล
แผนที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 (สีแดง)
ข้อมูลของเส้นทาง

ส่วนหนึ่งของ   (เด่นชัย–จุดผ่านด่านถาวรห้วยโก๋น/น้ำเงิน)
 
ความยาว: 505.853 กิโลเมตร (314.322 ไมล์)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2481–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้:  ถ.พหลโยธิน ใน อ.เมืองกำแพงเพชร จ.กำแพงเพชร
 :    ถ.เลี่ยงเมืองกำแพงเพชร ใน อ.เมืองกำแพงเพชร จ.กำแพงเพชร   ถ.จรดวิถีถ่อง ใน อ.เมืองสุโขทัย จ.สุโขทัย   ถ.เลี่ยงเมืองสุโขทัย ใน อ.เมืองสุโขทัย จ.สุโขทัย   ทล.102 ใน อ.ศรีสัชนาลัย จ.สุโขทัย   ทล.11 ใน อ.เด่นชัย จ.แพร่   ทล.11 ใน อ.เด่นชัย จ.แพร่   ถ.เลี่ยงเมืองแพร่ ใน อ.สูงเม่น จ.แพร่   ถ.เลี่ยงเมืองแพร่ ใน อ.เมืองแพร่ จ.แพร่   ทล.103 ใน อ.ร้องกวาง จ.แพร่ 
ปลายทางทิศเหนือ:  ทางหลวงหมายเลข 2W ในแขวงไชยบุรี ประเทศลาว
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 สายกำแพงเพชร–จุดผ่านแดนถาวรห้วยโก๋น/น้ำเงิน (เขตแดนไทย/ลาว)  เป็นเส้นทางที่เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดในภาคกลางกับจังหวัดในภาคเหนือด้านตะวันออก มีปลายทางทิศใต้บนถนนพหลโยธิน ในตำบลนครชุม อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร และมีปลายทางทิศเหนือที่จุดผ่านแดนถาวรบ้านห้วยโก๋น ในตำบลห้วยโก๋น อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน เชื่อมต่อกับบ้านน้ำเงิน เมืองเงิน แขวงไชยบุรี ประเทศลาว ระยะทางรวม 505.853 กิโลเมตร และในช่วงเด่นชัย ถึงจุดผ่านแดนถาวรบ้านห้วยโก๋น เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 13
รายละเอียดของเส้นทาง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ และขนาด 4 ช่องจราจรในบางช่วง อยู่ในความดูแลของแขวงทางหลวงกำแพงเพชร สำนักงานทางหลวงที่ 4 ตาก, แขวงทางหลวงสุโขทัย สำนักงานทางหลวงที่ 5 พิษณุโลก, และแขวงทางหลวงแพร่ แขวงทางหลวงน่านที่ 1 และแขวงทางหลวงน่านที่ 2 สำนักงานทางหลวงที่ 2 แพร่ ระยะทางตลอดทั้งสาย 505.853 กิโลเมตร แต่ส่วนที่อยู่ในความดูแลของกรมทางหลวงมีระยะทาง 488.361 กิโลเมตร