stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การออกแบบสิ่งทอ
การออกแบบเครื่องแต่งกาย

การออกแบบเครื่องแต่งกาย ต้องออกแบบให้มีความสวยงาม เหมาะแก่การสวมใส่ทั้งในเรื่องวัย เพศ บุคลิก หน้าที่การงาน รูปร่างและโอกาสใช้สอย
วัยและเพศ นับเป็นสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญในลำดับแรก ๆ เพราะในเด็กกับผู้ใหญ่นั้นใส่เครื่องแต่งกายแตกต่างกัน เครื่องแต่งกายสำหรับเด็กมักออกแบบให้สะดวกแก่การเคลื่อนไหวและไม่ขัดต่อพัฒนาการของเด็ก เหมาะแก่การทำกิจกรรมต่าง ๆ และที่สำคัญต้องใส่แล้วปลอดภัยไม่คับและไม่หลวมจนเกินไป นอกจากนี้ในเรื่องของเพศ ผู้ชายและผู้หญิงยังใส่เครื่องกายที่แตกต่างกันอีกด้วย
บุคลิกภาพ การออกแบบเครื่องแต่งกายต้องส่งเสริมบุคลิกให้กับผู้สวมใส่ บุคลิกภาพสุภาพเรียบร้อย ควรออกแบบชุดให้มีจีบ บุคลิกภาพกระฉับกระเฉงแบบนักกีฬา ควรออกแบบชุดให้เรียบเสมอกันไม่มีจีบ สีผ้าควรเป็นสีเข้ม บุคลิกภาพสุขุมแบบผู้ใหญ่ ควรออกแบบเครื่องแต่งกายที่เน้นความสง่างาม อาทิ การตีเกล็ด การปัก บุคลิกภาพเก๋ไก๋ ควรออกแบบให้เครื่องแต่งกายดูโดดเด่น สีสันสดใส บุคลิกภาพว่องไว ปราดเปรียว ควรออกแบบเครื่องแต่งกายให้ทะมัดทะแมง เคลื่อนไหวสะดวก ใช้เนื้อผ้าสีเข้ม
รูปร่าง การออกแบบเครื่องแต่งกายนั้นต้องให้ความสำคัญกับเรื่องรูปร่างด้วยของผู้สวมใส่ด้วย เพราะการออกแบบที่ดีนั้นต้องอำพรางส่วนบกพร่อง และช่วยเสริมจุดเด่นให้กับผู้สวมใส่ด้วย รูปร่างผอมสูง ควรออกแบบโดยใช้เส้นตามขวาง ที่คอปกควรมีระบายลายผ้าตามขวางเพื่อลดความสูง คนอกใหญ่ ควรออกแบบโดยใช้เส้นตั้งฉาก เสื้อคอแหลม เสื้อเอวต่ำบริเวณสะโพก กระโปรงบาน คนสะโพกใหญ่ ควรออกแบบโดยใช้การตกแต่งบริเวณอื่นที่ไม่ใช่สะโพกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
หน้าที่การงาน การออกแบบเครื่องกายที่ดีนั้นต้องให้ความสำคัญกับโอกาสในการใช้งานด้วย ชุดลำลอง ควรออกแบบให้ใส่สบายและใส่ได้ทุกโอกาส ชุดข้าราชการ ควรออกแบบให้ดูเรียบและสีสันไม่ฉูดฉาด ชุดทำงาน ควรออกแบบให้ดูเป็นทางการ น่าเชื่อถือและมีสีสันสดใส
ดูเพิ่ม

ผ้า
การออกแบบแฟชั่น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การออกแบบสิ่งทอ
การเจาะช่องเยื่อหุ้มหัวใจ

| การเจาะช่องเยื่อหุ้มหัวใจ |
| --- | --- |
หัตถการและการตรวจทางห้องปฏิบัติการ
ICD-9-CM: 37.0
MeSH: D020519
การเจาะช่องเยื่อหุ้มหัวใจ (อังกฤษ: pericardiocentesis) เป็นหัตถการทางการแพทย์ที่มักทำเพื่อระบายน้ำออกจากช่องเยื่อหุ้มหัวใจ
ภาวะที่จำเป็นต้องได้รับการเจาะช่องเยื่อหุ้มหัวใจ เช่น หัวใจถูกบีบรัด เป็นต้น
การเข้าเงียบ

พระเยซูมักปลีกตัวไปเข้าเงียบอยู่คนเดียวแบบนี้
การเข้าเงียบจะมีลักษณะแบบนี้คืออธิษฐานและอ่านพระคัมภีร์อยู่คนเดียว
การเข้าเงียบ (อังกฤษ: retreat) เป็นการปฏิบัติที่สำคัญอย่างหนึ่งของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก เป็นการปลีกตัวไปอยู่คนเดียวเพื่อวิงวอนกับพระเป็นเจ้าและนักบุญและอ่านคัมภีร์ไบเบิล
รูปแบบของการเข้าเงียบ

การเข้าเงียบส่วนตัว คือการปลีกตัวไปเข้าเงียบและอธิษฐานอยู่คนเดียว
การเข้าเงียบแบบหมู่คณะ คือการร่วมกันเข้าเงียบโดยอธิษฐานไปพร้อมๆกันกับบาทหลวง
ความเป็นมาของการเข้าเงียบ

การเข้าเงียบนั้นน่าจะมาจากการที่พระเยซูปลีกตัวไปอธิษฐานอยู่คนเดียวอยู่ทุกๆวันซึ่งเป็นลักษณะที่พบบ่อยในพระวรสารเล่มต่างๆ จึงเป็นตัวอย่างของคริสตชนมาถึงทุกวันนี้ ซึ่งโปรเตสแตนต์จะเรียกลักษณะแบบนี้ว่า การเฝ้าเดี่ยว การเข้าเงียบนั้นจะมีลักษณะคล้ายกับการปลีกวิเวกหรือการธุดงค์ของศาสนาพุทธ
การเชื่อมโยงตามเพศ

แผนผังการทดลองผสมพันธุ์แมลงวันผลไม้โดยโทมัส ฮันท์ มอร์แกน แสดงให้เห็นการถ่ายทอดลักษณะการมีตาสีขาวที่เชื่อมโยงกับโครโมโซม X
การมีความเชื่อมโยงกับเพศ (อังกฤษ: sex linkage) หรือการมียีนบนโครโมโซมเพศในทางพันธุศาสตร์หมายถึงการที่การแสดงออกทางฟีโนไทป์ (ลักษณะปรากฏ) ของอัลลีลหนึ่งๆ มีความสัมพันธ์กับอัลโลโซม (โครโมโซมเพศ) ของสิ่งมีชีวิตนั้นๆ สำหรับโครโมโซมที่เป็นออโตโซมแล้วสิ่งมีชีวิตทั้งสองเพศจะมีโอกาสการแสดงออกเท่าๆ กัน (ดูหลักการของฟิชเชอร์) แต่ในกรณีมนุษย์แล้ว โครโมโซม X ของมนุษย์มียีนอยู่เป็นจำนวนมากกว่ายีนที่มีอยู่บนโครโมโซม Y จึงมีลักษณะที่สัมพันธ์กับโครโมโซม X อยู่มากกว่า
การเชื่อฟัง

การเชื่อฟัง (อังกฤษ: obedience) เป็น "รูปแบบของอิทธิพลทางสังคมซึ่งบุคคลยินยอมตามการสอนหรือคำสั่งจากผู้มีอำนาจอย่างชัดเจน" การเชื่อฟังต่างจากการยอมตาม (compliance) ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากผู้เท่าเทียมกัน (peer) และจากความลงรอยกัน ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่ตั้งใจให้เหมือนกับพฤติกรรมของส่วนใหญ่
มนุษย์ได้แสดงให้เห็นว่า เชื่อฟังอย่างน่าประหลาดใจในการกระทำต่อหน้าผู้มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายที่รับรู้ได้ ดังที่แสดงโดยการทดลองของมิลแกรมในคริสต์ทศวรรษ 1960 การทดลองนี้แสดงให้เห็นว่า การเชื่อฟังต่อผู้มีอำนาจเป็นบรรทัดฐาน มิใช่ข้อยกเว้น สแตนลีย์ มิลแกรม ผู้ทำการทดลอง กล่าวว่า "การเชื่อฟังนั้นเป็นส่วนประกอบพื้นฐานในโครงสร้างของชีวิตสังคมพอ ๆ กับที่คนหนึ่งสามารถบอกได้ ระบบอำนาจหน้าที่บางระบบเป็นสิ่งต้องการของการดำรงชีวิตในสังคม และมีเพียงคนที่อาศัยอยู่เดี่ยว ๆ เท่านั้นที่ไม่ถูกบังคับให้สนองต่อคำสั่งของผู้อื่น ผ่านการท้าทายหรือความอ่อนน้อม"
การเคลื่อนย้ายเรลิก

ภาพการเคลื่อนย้ายวัตถุมงคลของนักบุญคอร์บิเนียนจากเมราโนในอิตาลีไปยังไฟรซิงในเยอรมนี (ภาพเขียนในคริพท์ของมหาวิหารไฟรซิง)
การเคลื่อนย้ายวัตถุมงคล (อังกฤษ: Translation of relics) ในคริสต์ศาสนา "การเคลื่อนย้ายวัตถุมงคล" คือการโยกย้ายสิ่งของศักสิทธิ์ (เช่นการโยกย้ายอัฐิ หรือ มงคลวัตถุที่เป็นของนักบุญ) จากสถานที่หนึ่งไปยังอีกสถานที่หนึ่งที่อาจจะเป็นคริสต์ศาสนสถานอื่น หรือ มหาวิหาร การโยกย้าย หรือ "Translation" ทำได้หลายวิธีที่รวมทั้งการทำสนธยารำลึกตลอดคืน หรือ การแบกมงคลวัตถุอันมีค่าในหีบที่ทำด้วยเงินหรือทอง ภายใต้กลดคล้ายไหม
การเคลื่อนย้ายอันเป็นพิธีรีตอง (อังกฤษ: elevatio corporis) ของมงคลวัตถุถือกันว่าเป็นพิธีที่เป็นการแสดงความยกย่องในความศักดิ์สิทธิ์ของผู้ที่ถูกเคลื่อนย้าย ที่เท่าเทียมกับการรับการแต่งตั้งให้เป็นนักบุญในสถาบันออร์ธอด็อกซ์ พิธีเคลื่อนย้ายในนิกายโรมันคาทอลิกมีจุดประสงค์เดียวกันจนกระทั่งมามีพิธีประกาศการเป็นนักบุญกันขึ้นอย่างเป็นทางการเป็นมาตรฐานและตามพระประสงค์ของพระสันตะปาปา
วันเคลื่อนย้ายมงคลวัตถุของนักบุญเป็นวันที่จะฉลองแยกจากวันสมโภชน์ เช่นวันที่ 27 มกราคมเป็นวันฉลองการเคลื่อนย้ายมงคลวัตถุของนักบุญจอห์น คริสซอสตอมจากหมู่บ้านโคมานาในอาร์มีเนียที่ทรงเสียชีวิตในปี ค.ศ. 407 ไปยังคอนสแตนติโนเปิล
การเคลื่อนย้ายบางครั้งก็จะเป็นการเคลื่อนย้ายทางไกล เช่นการย้ายมงคลวัตถุของนักบุญไธร์ซัสจากโซโซโพลิสในอานาโตเลียไปยังคอนสแตนติโนเปิล และ ต่อมาสเปน ลัทธินิยมนักบุญไธร์ซัสเป็นที่นิยมกันในคาบสมุทรไอบีเรียที่เป็นที่รู้จักกันในนามของนักบุญเทอร์โซ มงคลวัตถุของนักบุญไธร์ซัสบางส่วนก็ถูกนำไปยังฝรั่งเศส นักบุญไธร์ซัสจึงเป็นนักบุญของมหาวิหารซิสเตอรองในบาสอัลป์ ที่ได้รับชื่อว่ามหาวิหารโนเทรอดามเซนต์ไธร์ซัส ฉะนั้นจึงถือกันว่าทรงเป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของซิสเตอรอง ส่วนนักบุญลิโบเรียสแห่งเลอมองส์ก็กลายเป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของพาเดอร์บอร์นในเยอรมนีหลังจากที่มงคลวัตถุของท่านได้รับการเคลื่อนย้ายมาในปี ค.ศ. 836
ดูเพิ่ม

วัตถุมงคลในคริสต์ศาสนา
หีบวัตถุมงคล
นักบุญ
แหล่งข้อมูลอื่น

Relics at the Catholic Encyclopedia
An anonymous Greek account of the transfer of the Body of Saint Nicholas from Myra in Lycia to Bari in Italy เก็บถาวร 2010-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน

การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน (อังกฤษ: chunked transfer encoding) เป็นวิธีหนึ่งของเว็บเซิร์ฟเวอร์เอชทีทีพี ในการส่งถ่ายข้อมูลไปยังโปรแกรมประยุกต์ของเครื่องลูกข่าย (ซึ่งมักจะเป็นเว็บเบราว์เซอร์) ปกติแล้วข้อมูลที่ได้รับจากข้อความตอบรับเอชทีทีพีจะถูกส่งมาเป็นข้อมูลชิ้นเดียว ซึ่งขนาดของเนื้อหานั้นได้แสดงไว้ในส่วนหัว Content-Length ขนาดของข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญ เพราะว่าเครื่องลูกข่ายจำเป็นต้องทราบว่า เมื่อไรข้อความตอบรับจะสิ้นสุดและเมื่อไรข้อความถัดไปจะตามมา และด้วยการใช้การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน ข้อมูลจะถูกแบ่งออกเป็นบล็อกย่อย ๆ และถูกส่งออกไปเป็นหนึ่งหรือหลาย "ชิ้นส่วน" (chunk) ดังนั้นเครื่องแม่ข่ายอาจเริ่มส่งข้อมูลก่อนที่มันจะทราบว่าขนาดรวมทั้งหมดของเนื้อหาเป็นเท่าใด บ่อยครั้งที่ขนาดของบล็อกจะเท่ากันหมด แต่ก็ไม่แน่เสมอไป
บางครั้งเครื่องให้บริการเอชทีทีพีใช้การบีบอัดข้อมูล (gzip หรือ deflate) เพื่อลดเวลาที่ใช้ในการส่งถ่ายข้อมูล แม้ว่าการเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วนสามารถใช้ได้กับทรัพยากรที่บีบอัดเพื่อลดปริมาณชิ้นส่วนที่ส่ง แต่หลังจากแบ่งแล้ว ชิ้นส่วนต่าง ๆ ที่ไม่ได้มีการบีบอัดในตัวเองก็จะไม่มีประโยชน์อะไร แถมยังทำให้เซิร์ฟเวอร์เสียเวลาในการบีบอัดอย่างเต็มที่ แล้วข้อมูลบีบอัดที่ออกมาจึงค่อยถูกตัดแบ่งตามแผน ส่วนกรณีที่มีการตัดแบ่งเป็นชิ้นส่วนก่อนแล้วค่อยนำไปบีบอัด มีข้อดีตรงที่สามารถบีบอัดได้ทันทีในขณะที่ข้อมูลกำลังส่ง เพราะข้อมูลที่นำมาบีบอัดมีขนาดเล็ก แต่ก็มีข้อเสียคือไม่สามารถทราบถึงขนาดข้อมูลสุดท้ายที่บีบอัดแล้วได้โดยง่าย
รูปแบบ

เครื่องแม่ข่ายจะส่งส่วนหัวของการตอบรับ Transfer-Encoding โดยกำหนดค่าเป็น chunked แต่ละชิ้นส่วนจะขึ้นต้นด้วยขนาดของข้อมูลในชิ้นส่วนนั้นเป็นเลขฐานสิบหก ตามด้วยอักขระปัดแคร่ (carriage return) อักขระป้อนบรรทัด (line feed) และข้อมูลในส่วนนั้น ในการนำไปใช้บางอย่าง จะมีอักขระช่องว่าง (0x20) เพิ่มเข้ามาระหว่างขนาดของชิ้นส่วน กับอักขระปัดแคร่ป้อนบรรทัด และเมื่อไม่มีข้อมูลที่จะส่งต่อแล้ว ชิ้นส่วนตอบรับสุดท้ายจะจบด้วยขนาดที่เท่ากับ 0
รูปแบบ > ตัวอย่างข้อความตอบรับ

HTTP/1.1 200 OK
Content-Type: text/plain
Transfer-Encoding: chunked

23
This is the data in the first chunk

1A
and this is the second one

0
แหล่งข้อมูลอื่น

RFC 2616 ส่วนที่ 3.6.1
การเคลื่อนที่แบบบราวน์

มุมมองการเคลื่อนที่แบบบราวน์ 3 แบบที่แตกต่างกัน จากการเคลื่อนที่ 32 ครั้ง, 256 ครั้ง และ 2048 ครั้ง แสดงด้วยจุดสีที่อ่อนลงตามลำดับ
ภาพเสมือนจริง 3 มิติของการเคลื่อนที่แบบบราวน์ ในกรอบเวลา 0 ≤ t ≤ 2
การเคลื่อนที่แบบบราวน์ (อังกฤษ: Brownian motion ตั้งชื่อตามนักพฤกษศาสตร์ โรเบิร์ต บราวน์ หรือ pedesis มาจากคำกรีกโบราณ πήδησις อ่านว่า /pέːdεːsis/ แปลว่า กระโดด) เป็นการเคลื่อนที่แบบสุ่มของอนุภาคที่แขวนลอยอยู่ในของเหลวหรือแก๊ส โดยมีเหตุจากการชนกับอะตอมหรือโมเลกุลที่กำลังเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็วในของเหลวหรือแก๊ส หรือหมายถึงแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่ใช้เพื่ออธิบายการเคลื่อนที่แบบสุ่มดังกล่าว มักเรียกกันว่า ทฤษฎีอนุภาค
มีการนำแบบจำลองคณิตศาสตร์ของการเคลื่อนที่แบบบราวน์ไปประยุกต์ใช้ในโลกจริงมากมาย ตัวอย่างที่นิยมอ้างถึงคือ ความผันผวนของตลาดหุ้น อย่างไรก็ดี การเคลื่อนไหวของราคาหุ้นอาจเพิ่มขึ้นเนื่องจากเหตุการณ์ที่ไม่อาจคาดการณ์ได้ซึ่งอาจไม่เกิดซ้ำกันอีก
การเคลื่อนที่แบบบราวน์เป็นหนึ่งในกระบวนการสโตแคสติก (หรือความน่าจะเป็น) แบบเวลาต่อเนื่องที่ง่ายที่สุดแบบหนึ่ง ทั้งเป็นขีดจำกัดของกระบวนการทำนายที่ทั้งง่ายกว่าและซับซ้อนกว่านี้ (ดู random walk และ Donsker's theorem) ความเป็นสากลเช่นนี้คล้ายคลึงกับความเป็นสากลของการแจกแจงแบบปกติ ซึ่งสำหรับทั้งสองกรณีนี้ การนำไปใช้งานเน้นที่ความสะดวกในการใช้งานเชิงคณิตศาสตร์มากกว่าเรื่องของความแม่นยำของแบบจำลอง ทั้งนี้เนื่องจากการเคลื่อนที่ของบราวน์ (ซึ่งอนุพันธ์เวลาเป็นอนันต์เสมอ) เป็นการประมาณการอุดมคติสำหรับกระบวนการทางกายภาพแบบสุ่มที่เกิดขึ้นจริงที่กรอบเวลามักจำกัดอยู่ที่ค่าหนึ่งเสมอ
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Brown, Robert, "A brief account of microscopical observations made in the months of June, July and August, 1827, on the particles contained in the pollen of plants; and on the general existence of active molecules in organic and inorganic bodies." Phil. Mag. 4, 161–173, 1828. (PDF version of original paper including a subsequent defense by Brown of his original observations, Additional remarks on active molecules.)
Chaudesaigues, M. (1908). "Le mouvement brownien et la formule d'Einstein". Comptes Rendus. 147: 1044–6.
Clark, P. (1976) 'Atomism versus thermodynamics' in Method and appraisal in the physical sciences, Colin Howson (Ed), Cambridge University Press 1976
Einstein, A. (1905), "Über die von der molekularkinetischen Theorie der Wärme geforderte Bewegung von in ruhenden Flüssigkeiten suspendierten Teilchen." (PDF), Annalen der Physik, 17: 549–560
Einstein, A. "Investigations on the Theory of Brownian Movement". New York: Dover, 1956. ISBN 0-486-60304-0  เก็บถาวร 2009-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Henri, V (1908) 'Études cinématographiques du mouvement brownien' Comptes Rendus 146 pp 1024–6
Lucretius, 'On The Nature of Things.', translated by William Ellery Leonard. (on-line version, from Project Gutenberg. see the heading 'Atomic Motions'; this translation differs slightly from the one quoted).
Pearle, P., Collett, B., Bart, K., Bilderback, D., Newman, D., and Samuels, S. (2010) What Brown saw and you can too. Am. J. Phys. 78: 1278-1289.
Nelson, Edward, Dynamical Theories of Brownian Motion (1967)   (PDF version of this out-of-print book, from the author's webpage.)
J. Perrin, "Mouvement brownien et réalité moléculaire". Ann. Chim. Phys. 8ième série 18, 5–114 (1909). See also Perrin's book "Les Atomes" (1914).
Ruben D. Cohen (1986) "Self Similarity in Brownian Motion and Other Ergodic Phenomena", Journal of Chemical Education 63, pp. 933–934
Smoluchowski, M. (1906), "Zur kinetischen Theorie der Brownschen Molekularbewegung und der Suspensionen", Annalen der Physik, 21: 756–780
Svedberg, T. Studien zur Lehre von den kolloiden Losungen 1907
Theile, T. N. Danish version: "Om Anvendelse af mindste Kvadraters Methode i nogle Tilfælde, hvor en Komplikation af visse Slags uensartede tilfældige Fejlkilder giver Fejlene en ‘systematisk’ Karakter". French version: "Sur la compensation de quelques erreurs quasi-systématiques par la méthodes de moindre carrés" published simultaneously in Vidensk. Selsk. Skr. 5. Rk., naturvid. og mat. Afd., 12:381–408, 1880.
แหล่งข้อมูลอื่น

Brownian motion java simulation เก็บถาวร 2005-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Article for the school-going child
Einstein on Brownian Motion เก็บถาวร 2001-02-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Brownian Motion, "Diverse and Undulating"
Short Movie on Brownian Motion เก็บถาวร 2010-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Discusses history, botany and physics of Brown's original observations, with videos
"Einstein's prediction finally witnessed one century later" : a test to observe the velocity of Brownian motion
↑  Feynman, R (1964). The Brownian Movement. The Feynman Lectures of Physics. Vol. I. pp. 41–1.{{cite book}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
การเดินทัพทางไกล

การเดินทัพทางไกล (อังกฤษ: Long March) หรือ ฉางเจิง จีนตัวย่อ: 长征; จีนตัวเต็ม: 長征; พินอิน: Chángzhēng) หมายถึงการถอยทัพครั้งใหญ่หลายครั้งของกองทัพแดงแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน ระหว่างปี ค.ศ. 1934 ถึง 1936 โดยการนำของเหมา เจ๋อตุง และโจว เอินไหล ที่กำลังต่อสู้กับกองทัพรัฐบาลจีนในขณะนั้น ซึ่งนำโดยเจียง ไคเช็ก
ในขณะนั้นกองทัพของพรรคคอมมิวนิสต์จีน มีขนาดเล็กกว่า และกำลังเพลี่ยงพล้ำต่อกองทัพรัฐบาล จึงนำกำลังทหาร พร้อมด้วยประชาชนจำนวนหนึ่งเดินเท้าถอยร่นจากทางใต้ หนีขึ้นไปทางเหนือของประเทศจีน  การเดินทัพครั้งสำคัญเกิดขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1934 โดยเริ่มต้นจากมณฑลเจียงซีไปทางทิศตะวันตก และย้อนขึ้นไปทางทิศเหนือ เป็นระยะทางประมาณ 25,000 ลี้ หรือ 12,500 กิโลเมตร (8,000 ไมล์) ผ่านดินแดนทุรกันดารทางตะวันตกของประเทศจีน ใช้ระยะเวลากว่า 370 วัน ไปยังมณฑลฉ่านซี โดยมีผู้รอดชีวิตไปถึงจุดหมายเพียงหนึ่งในห้า
การนำทัพโดยเหมา เจ๋อตุง ในครั้งนั้น ทำให้เขาได้รับการสนับสนุนจากผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนคนอื่นๆ ให้ขึ้นสู่อำนาจในเวลาต่อมา  และหลังจากสะสมกำลังพลและอาวุธที่มณฑลฉ่านซีอยู่หลายปีจนถึง ค.ศ. 1945 กองทัพแดงได้ยกทัพมาต่อสู้กับรัฐบาลเจียง ไคเช็ก และขับไล่เจียง ไคเช็กไปยังไต้หวัน และสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี ค.ศ. 1949
การเกิดเอ็มบริโอ

การแบ่งตัวระหว่างการเจริญของเอ็มบริโอ
การเกิดเอ็มบริโอ (อังกฤษ: Embryogenesis) เริ่มหลังจากปฏิสนธิได้ไซโกตแล้ว ไซโกตจะแบ่งตัวแบบไมโทซิสจาก 1 เป็น 2 และจาก 2 เป็น 4 ไปเรื่อยๆจนได้เป็นเอ็มบริโอที่เป็นกลุ่มของเซลล์ที่เป็นก้อน จากนั้นเอ็มบริโอจะมีการเจริญไปเป็นระยะต่างๆ
การเกิดเป็นบลาสตูลา

การเกิดเป็นบลาสตูลา เอ็มบริโอในระยะที่เป็นทรงลูกบอลทึบตันนี้จะจัดตัวเป็นบลาสตูลา (blastula) ซึ่งเป็นก้อนกลม ภายในกลวง บรรจุของเหลวต่างๆ ช่องกลวงนี้เรียกว่า บลาสโตซีล (blastocoel) การแบ่งตัวจากไซโกตเซลล์เดียวไปเป็นเอ็มบริโอที่มีหลายเซลล์นั้นเกี่ยวข้องกับการกำหนดอวัยวะในพัฒนาการขั้นต่อไป ทั้งนี้สารเคมีควบคุมการเจริญต่างๆในไซโทพลาสซึมของไซโกตจะกระจายไปยังส่วนต่างๆของเอ็มบริโอ ซึ่งทำให้มีการกำหนดการพัฒนาไปเป็นอวัยวะต่อไป
ในมนุษย์ ระยะที่เป็นบลาสตูลานี้เป็นระยะที่จะฝังตัวที่เยื่อบุมดลูกของแม่ จากนั้น เซลล์ชั้นนอกของเอ็มบริโอที่เรียกโทรโพบลาสต์ (Trophoblast) จะเปลี่ยนแปลงไปเป็นรก (Placenta) ซึ่งจะเป็นที่ที่ส่งอาหารและรับของเสียจากตัวอ่อนที่จะพัฒนาต่อไป โดยจะเชื่อมต่อกับเส้นเลือดแดงและเส้นเลือดดำของแม่ รกที่พัฒนาขึ้นนี้จะสร้างฮอร์โมนที่เรียกว่า Human chorionic gonadotropin (HCG) ซึ่งจะกระตุ้นให้คอร์ปัส ลูเทียมสร้างฮอร์โมนเอสโตรเจนและโปรเจสเตอโรนต่อไปอีก 3 เดือน ไม่เกิดเป็นประจำเดือน
แกสตรูเลชัน

แกสตรูเลชัน (gastrulation) เป็นขั้นตอนสำคัญที่ทำให้เกิดการกำหนดเนื้อเยื่อสามชั้นในขั้นตอนต่อมา กลไกการเกิดแกสตรูเลชันต่างกันไปในแต่ละสปีชีส์ ซึ่งมีขั้นตอนโดยทั่วไปเริ่มจาก บลาสตูลามีการแบ่งเป็นสองส่วนไม่เท่ากัน ด้านที่มีขนาดเล็กเรียกอะนิมอล โพล (animal pole) ด้านที่มีขนาดใหญ่เรียก เวเกตอล โพล (vegetal pole) เซลล์บริเวณที่จะพัฒนาไปเป็นเอ็นโดเดิร์ม (endoderm อยู่ด้านล่าง) เจริญยืดยาวเข้าไปในส่วนที่เป็นช่องว่างภายใน ส่วนเซลล์ที่จะไปเป็นเอกโตเดิร์ม (ectoderm อยู่ด้านบน) จะขยายตัวออกคลุมส่วนที่เป็นเอ็นโดเดิร์ม ส่วนเซลล์ที่จะไปเป็นมีโซเดิร์ม (mesoderm อยู่ระหว่างเซลล์ 2 ชั้นทั้งซ้ายขวา) จะขยายตัวออกแทรกไประหว่างเซลล์ทั้งสองชั้น สุดท้ายจะได้บลาสโตพอร์ที่เป็นช่องเข้าสู่ช่องว่างภายในชั้นเอนโดเดิร์ม ส่วนที่เป็นเอ็นโดเดิร์มเจริญยืดยาวและม้วนตัวเป็นช่อง ซึ่งจะเป็นช่องว่างของระบบย่อยอาหารต่อไปเรียกอาร์เคนเทอรอน (archenteron) ส่วนที่เป็นเอกโตเดิร์มแบ่งตัวคลุมส่วนที่เป็นเอ็นโดเดิร์มจนมิด ส่วนที่จะเป็นเอ็นโดเดิร์มนั้นเจริญแทรกไประหว่างส่วนทั้งสอง เมื่อแกสตรูเลชั่นเสร็จสิ้นลง เนื้อเยื่อเอ็มบริโอจะเห็นเป็นสามช่องอย่างชัดเจน คือเอกโตเดิร์มอยู่นอกสุด มีโซเดิร์มอยู่ตรงกลาง และเอ็นโดเดิร์มอยู่ด้านใน
การสร้างอวัยวะ

เมื่อเกิดเนื้อเยื่อทั้งสามชั้นขึ้นแล้ว ต่อจากนี้เซลล์ในแต่ละชั้นจะแบ่งตัวต่อไปเป็นอวัยวะดังนี้ เอกโตเดิร์มไปเป็นเนื้อเยื่อบุผิว ระบบประสาท มีโซเดิร์ม ไปเป็นกระดูกสันหลัง กล้ามเนื้อเรียบ กล้ามเนื้อลาย ระบบไหลเวียนเลือดและระบบสืบพันธุ์ เอ็นโดเดิร์ม ไปเป็นระบบทางเดินอาหาร ระบบหายใจ ตับ ตับอ่อน ต่อมไทรอยด์ ต่อมไทมัส ระบบขับถ่ายปัสสาวะและระบบสืบพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น

พัฒนาการของเอ็มบริโอ (สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2550)
เอ็มบริโอของมนุษย์ (สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2550)
วีดิทัศน์การเกิดเอ็มบริโอของกบเล็บแอฟริกา (Xenopus laevis) ไม่นานหลังจากปฏิสนธิจนถึงการฟักตัวของลูกอ๊อด โดยเทคนิคเอ็มอาร์ไอ (ตัวระบุวัตถุดิจิทัลของรายงาน)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย 
เอ็มบริโอของมนุษย์ อายุ 8-9 สัปดาห์ 38 mm
การเจาะหลอดเลือดดำ

บุคลากรทางการแพทย์กำลังเจาะเลือดโดยใช้ระบบเก็บเลือดแบบสุญญากาศ ในรูปนี้เป็นอุปกรณ์เก็บเลือดแบบสุญญากาศชนิดใช้ซ้ำซึ่งปัจจุบันไม่มีที่ใช้แล้ว
การเจาะหลอดเลือดดำ (อังกฤษ: venepuncture, venopuncture, venipuncture) เป็นหัตถการทางการแพทย์อย่างหนึ่งซึ่งทำเพื่อทำให้มีทางเชื่อมเข้าสู่หลอดเลือด โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้การรักษาเข้าหลอดเลือด (intravenous therapy) หรือเก็บตัวอย่างเลือดดำ ผู้ทำหัตถการจะเป็นนักเทคนิคการแพทย์ บุคลากรทางการแพทย์ นักเทคนิคการแพทย์ฉุกเฉิน (emergency medical technician) หน่วยกู้ชีพ (paramedic) นักเจาะเลือด (phlebotomist) และบุคลากรทางการพยาบาลอื่นๆ
ส่วนใหญ่จะเจาะเลือดที่หลอดเลือดดำ median cubital ที่ข้อพับแขน หลอดเลือดดำเส้นนี้อยู่ในตำแหน่งใกล้ผิวหนัง และไม่มีเส้นประสาทขนาดใหญ่อยู่คู่กัน
ดูเพิ่ม

การบริจาคโลหิต
การเจาะเลือดจากปลายนิ้ว
การเจาะเลือดจากส้นเท้าทารก
การเดินขบวนสู่แวร์ซาย

การเดินขบวนของสตรีสู่แวร์ซาย
การเดินขบวนสู่แวร์ซาย (อังกฤษ: March on Versailles) บ้างเรียก การเดินขบวนเดือนตุลาคม เป็นหนึ่งในเหตุการณ์สำคัญของการปฏิวัติฝรั่งเศส เป็นการเดินขบวนของสตรีชาวปารีสเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1789 สู่พระราชวังแวร์ซาย ที่พำนักของกษัตริย์และสถานที่ประชุมสภาร่างธรรมนูญแห่งชาติ
วิกฤตเศรษฐกิจที่ร้ายแรงได้ส่งผลกระทบต่อสตรีซึ่งมีหน้าที่หาอาหารให้สามีและสมาชิกครอบครัว พวกเธอมองเห็นงานเลี้ยงอันใหญ่โตฟุ่งเฟือยในราชสำนักขณะที่ตัวเองกลับอดอยาก กลุ่มสตรีหลายพันคนซึ่งประกอบด้วยหญิงหาเช้ากินค่ำ, แม่ค้า, ช่างหัตกรรม, หญิงข้างถนน ตลอดจนโสเภณีชั้นสูง รวมตัวกันที่ออแตลเดอวีล (ศาลาว่าการกรุงปารีส) ในเช้าวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1789 จนกระทั่งมีจำนวนราว 7,000–9,000 คน จึงเริ่มเดินขบวนสู่แวร์ซายพร้อมด้วยอาวุธและปืนใหญ่ที่ยึดมาจากออแตลเดแซ็งวาลีดและการทลายคุกบัสตีย์เมื่อสองเดือนก่อนหน้า
การเดินขบวนของสตรีสู่แวร์ซาย
กลุ่มผู้ชุมนุมใช้เวลาเดินเท้าจากปารีสไปแวร์ซายราวหกชั่วโมงท่ามกลางสายฝนในฤดูใบไม้ร่วง พวกเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นต่อราชวงศ์ หวังจะคุมองค์กษัตริย์กลับปารีสและต้องการคุยกับพระนางมารี อ็องตัวแน็ต เมื่อพวกเธอไปถึงพระราชวังแวร์ซาย ก็พบกับผู้ชุมนุมอีกกลุ่มหนึ่งที่รายล้อมพระราชวังอยู่ก่อน สมาชิกสภาบางส่วนออกมาเชิญให้ผู้ชุมนุมเข้าไปหลบฝนและพักผ่อนในห้องประชุมสภา เหล่าฝูงชนต่างไปนั่งพักบนม้านั่งของสมาชิกสภาอย่างเหน็ดเหนื่อย แกนนำของพวกเธอพูดกับผู้แทนในสภาร่างธรรมนูญแห่งชาติว่าพวกเธอมาล้อมสภาเพื่อขอขนมปังเพียงเท่านั้น ในช่วงนี้มีสมาชิกสภาหลายคนออกมาต้อนรับและให้กำลังใจฝูงชน หนึ่งในนั้นคือมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์ ซึ่งตอนนั้นยังไม่มีอำนาจ
ฌ็อง โฌแซ็ฟ มูว์นีเย ประธานสภาร่างธรรมนูญนำตัวแกนนำผู้ชุมนุมจำนวนหกคนไปเข้าเฝ้าองค์กษัตริย์ในพระราชวัง องค์กษัตริย์แสดงความเห็นใจและปลอบปละโลมพวกเธอจนบางคนถึงกับล้มลงไปร้องให้ที่พื้น ทรงสัญญาว่าจะปันส่วนอาหารส่วนหนึ่งจากคลังหลวงให้ ฝูงชนบางส่วนจึงพอใจและเดินเท้ากลับปารีส อย่างไรก็ตาม ฝูงชนส่วนใหญ่ยังคงปักหลักอยู่ และมีข่าวลือว่ากษัตริย์ให้สัญญาหลอกๆ เมื่อพระเจ้าหลุยส์ทรงตระหนักถึงอันตรายที่รายล้อม จึงปรึกษากับข้าราชบริพาร ในเวลาหกโมงเย็น พระองค์ทรงประกาศยอมรับกฤษฎีกาสิงหาคม (กฎหมายเลิกระบบศักดินา) และทรงยอมรับประกาศสิทธิมนุษยชนและพลเมืองโดยไม่มีเงื่อนไข เพื่อคลายความไม่พอใจของฝูงชน
เช้าวันต่อมา ผู้ประท้วงบางส่วนค้นพบประตูขนาดเล็กของพระราชวังที่ไม่มียามเฝ้า พวกเขาจึงแอบเข้าไปในเขตพระราชฐานและเดินตามหาห้องบรรทมขององค์ราชินีเพื่อสังหารพระนาง ราชองค์รักษ์กรู่เข้ามาทั่วเขตพระราชฐานและยิงผู้บุกรุกตายไปหลายคน ฝูงชนจึงโกรธเคืองและพากันบุกเข้าเขตพระราชฐาน ความโกลาหลในจึงเกิดขึ้นในพระราชวัง ราชองครักษ์สู้ไม่ได้และถูกฆ่าตายไปอย่างน้อยหนึ่งนาย หน่วยของนายพลลาฟาแย็ต ต้องเข้ามาห้ามปราม  ลาฟาแย็ต ทหารผู้ได้รับการยอมรับจากทั้งสองฝ่าย ต้องตื่นขึ้นมาเพื่อเป็นตัวกลางจนเหตุการณ์คลี่คลายลง อย่างไรก็ตาม การชุมนุมนอกพระราชวังยังคงดำเนินต่อไป พระบรมวงศ์จึงเสด็จออกจากแวร์ซายไปประทับที่พระราชวังตุยเลอรีในกรุงปารีสเมื่อวันที่ 6 ตึลาคม ค.ศ. 1789 ตามคำทูลของนายพลลาฟาแย็ต ที่เชื่อว่าสถานการณ์คงจะคลี่คลายถ้ากษัตริย์อยู่ใกล้ประชาชนมากขึ้น
การเดินทางสมบัติหมิง

การเดินทางสมบัติหมิง (อังกฤษ: Ming treasure voyages) เป็นคณะสำรวจทางทะเลเจ็ดครั้งโดยกองเรือสมบัติของราชวงศ์หมิงระหว่าง ค.ศ. 1405 ถึง 1433 จักรพรรดิหย่งเล่อทรงริเริ่มการก่อสร้างกองเรือสมบัติใน ค.ศ. 1403 โครงการใหญ่ดังกล่าวทำให้เกิดการเดินทางมหาสมุทรพิสัยไกลเจ็ดเที่ยวไปยังดินแดนชายฝั่งและเกาะต่าง ๆ ทั้งในและรอบทะเลจีนใต้ มหาสมุทรอินเดียและไกลกว่านั้น แม่ทัพเรือ เจิ้งเหอได้รับบัญชาให้สั่งการกองเรือสมบัติสำหรับคณะเดินทาง การเดินทางหกเที่ยวเกิดขึ้นในรัชกาลหย่งเล่อ (ค.ศ. 1402–24) และเที่ยวที่เจ็ดเกิดขึ้นในรัชกาลเซฺวียนเต๋อ (ค.ศ. 1425–1435) การเดินทางสามเที่ยวแรกไปถึงแคลิกัต (Calicut) บนชายฝั่งมะละบาร์ของอินเดีย ส่วนเที่ยวที่สี่ไปไกลถึงช่องแคบฮอร์มุซในอ่าวเปอร์เซีย หลังจากนั้น กองเรือเดินทางไปไกลถึงคาบสมุทรอาหรับและแอฟริกาตะวันออก
กองเรือสำรวจของจีนมีทหารหนาแน่นและขนสมบัติปริมาณมาก ซึ่งใช้เพื่อประกาศอำนาจและความมั่งคั่งของจีนแก่โลก กองเรือนำเอกอัครราชทูตต่างประเทศจำนวนมากซึ่งกษัตริย์และผู้ปกครองทั้งหลายประสงค์ประกาศตนเป็นประเทศราชของจีน ระหว่างการเดินทางนี้ กองเรือทำลายกองเรือโจรสลัดของเฉินจู่อี้ที่ปาลัมปัง ยึดราชอาณาจักรโกฏเฏของชาวสิงหล และพิชิตสิกันดร ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ซามูเดราในสุมาตราเหนือ การแสวงหาประโยชน์ของกองเรือจีนทำให้หลายประเทศเข้าสู่ระบบราชบรรณาการและเขตอิทธิพลของจีนผ่านทั้งความสูงสุดทางทหารและการเมือง จึงรวมรัฐต่าง ๆ เข้าสู่โลกจีนใหญ่ภายใต้การมีอำนาจเหนือประเทศอื่นของหมิง ยิ่งกว่านั้น จีนยังสร้างและก่อตั้งการควบคุมเหนือเครือข่ายการเดินเรือกว้างขวางซึ่งบริเวณดังกล่าวมีบูรณาการและประเทศต่าง ๆ เชื่อมโยงกันทั้งในระดับเศรษฐกิจและการเมือง
ขันทีเป็นผู้สั่งการและควบคุมดูแลการเดินทางสมบัติซึ่งอิทธิพลทางการเมืองของขันทีขึ้นอยู่กับความโปรดปรานของจักรพรรดิอย่างมาก ทว่า ในระบบรัฐจักรวรรดิของหมิง ข้าราชการเป็นศัตรูทางการเมืองหลักของขันทรและเป็นกลุ่มแยกต่อต้านคณะสำรวจดังกล่าว เมื่อสิ้นสุดการเดินทางสมุทร ข้าราชการกลับมามีอำนาจเหนือกว่าในระบบข้าราชการประจำของรัฐ ส่วนขันทีค่อย ๆ เสื่อมความโปรดปรานหลังจักรพรรดิหย่งเล่อเสด็จสวรรคต
ในห้วงการเดินทางสมุทรในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 หมิงกลายเป็นอำนาจนาวีสำคัญโดยการฉายอำนาจทางทะเลไปไกลทางใต้และตะวันตก ยังมีข้อถกเถียงอยู่มากเกี่ยวกับวัตถุประสงค์แท้จริงของการเดินทาง ขนาดเรือ ขนาดกองเรือ เส้นทางที่ใช้ แผนผังสมุทรที่ใช้ ประเทศที่เยือน และสินค้าที่บรรทุกไปด้วย
การเจาะน้ำไขสันหลัง

บุคลากรทางการแพทย์กำลังเจาะน้ำไขสันหลัง แผ่นหลังของผู้รับการตรวจได้รับการฆ่าเชื้อด้วยสารฆ่าเชื้อไอโอดีนทำให้มีสีน้ำตาล
ระวังสับสนกับ การตรวจไขกระดูก
การเจาะน้ำไขสันหลัง (อังกฤษ: lumbar puncture (LP), spinal tap) เป็นหัตถการทางการแพทย์ มีใช้ทั้งเพื่อการตรวจวินิจฉัยและการรักษา เพื่อให้ได้มาซึ่งน้ำไขสันหลัง นำไปตรวจทางชีวเคมี จุลชีววิทยา และเซลล์วิทยา
แหล่งข้อมูลอื่น

eMedicine: Lumbar puncture
Medstudents: Procedures: Lumbar puncture เก็บถาวร 2011-12-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Video of lumbar puncture