stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกน
การเพิ่มความละเอียด

กล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนใช้เทคนิดในการสแกนชนิดเดียวกันกับกล้อง Scanning Electron Microscope (SEM) ซึ่งเป็นการสแกนแบบแรสเตอร์ (raster scanning) คือ สเแกนเป็นแบบเส้นแนวนอนทีละเส้นหลายๆเส้นจนกระทั่งได้ภาพ 2 มิติ กล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนนั้นมีข้อดีกว่ากล้อง Atomic Force Microscope (AFM) และ Scanning Tunneling Microscope (STM) คือไม่จำเป็นต้องใช้ปลายแหลมสำหรับทดสอบ(probe) ที่ต้องลอยเหนือชิ้นเนื้อในระดับนาโนเมตรในขณะที่กล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนมีระยะห่างระหว่างชิ้นเนื้อกับเลนส์วัตถุ (working distance) ในระดับไมโครเมตรหรือมิลลิเมตร ซึ่งทำให้มีพื้นที่ในการใช้งานได้มากกว่า
กล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนนั้นใช้แหล่งกำเนิดแสงเลเซอร์แบบจุดแล้วโกัสลำแสงเลเซอร์ไปยังชิ้นเนื้อตัวอย่าง ดังนั้นปริมาตรในการสแกนและความเข้มของแสงสะท้อนในการสแกนแต่ละจุดนั้นขึ้นอยู่กับขนาดของจุดโฟกัส (spot size) ของระบบแสง เพราะว่าจุดโฟกัสที่เกิขึ้นจริงไม่ใช่จุดที่มีขนาดเล็กมากเช่นในอุดมคติ แต่มีขนาดแบบ 3 มิติในรูปแบบของการกระจายแสง ในกล้องจุลทรรศน์แบบนั้นขนาดของจุดโฟกัสขึ้นอยู่กับ Numerical Aperture (N.A.) ของเลนส์วัตถุและความยาวคลื่นของแสงเลเซอร์ที่นำมาใช้ อย่างไรกล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนนั้นสามารถกำจัดรูปแบบการเบี่ยงเบนลำแสงลำดับสูงๆลำแสง (higher order of difdfraction pattern) ที่มีผลต่อภาพได้ โดยการลดขนาดของรูรับแสงลง อย่างเช่นถ้าเราลดขนาดของรูรับแสงลงเหลือ 1 Airy unit จะทำให้แสงที่ผ่านมายังตัวรับแสงเป็นรูปแบบการเบี่ยงเบนลำแสงลำดับแรก (first order of difraction pattern) เท่านั้น ทำให้ภาพมีความคมชัดสูงขึ้นโดยแลกกับแสงที่มีความเข้มลดลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในการถ่ายภาพฟลูออเรสเซ็นต์ข้อจำกัดเพียงอย่างเดียวคืออัตราส่วนระดับสัญญาณต่อสัญญาณรบกวน (signal to noise ratio) เพราะว่าแสงที่ผ่านเข้ามายังตัวรับแสงน้อย แต่ก็ยังมีวิธีการแก้ไขปัญหานี้อยู่คือ ใช้ตัวรับแสงที่มีความไวสูง หรือเพิ่มความเข้มของแหล่งกำเนิดแสง แต่การเพิ่มความเข้มของแหล่งกำเนิดแสงอาจทำให้อายุของการสะท้อนแสงของสีย้อมฟลูออเรสเซ็นหมดลงเร็ว หรืออาจทำลายชิ้นเนื้อได้
การใช้งาน

กล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนถูกใช้งานอย่างกว้างขวางในระเบียบการทำงานทางชีววิทยา ตั้งแต่ชีววิทยาระดับเซลล์, ยีน หรือ ชีววิทยาระดับไมโคร รวมทั้งการพัฒนาระบบชีววิทยา
การแพทย์ระดับคลีนิค กล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนถูกใช้ในการวินิจฉัยโรคภัยต่างๆ โดยเฉพาะถูกใช้ในการถ่ายภาพและวิเคราะห์คุณภาพ รวมทั้งยังถูกใช้ในการระบุตำแหน่งและระบุลักษณะของเชื้อโรคต่างๆ ทำให้สามารถวินิจฉัยได้รวดเร็วขึ้นและสามารถทราบได้แม้จะเป็นในระยะเริ่มแรกก็ตาม เพื่อที่จะได้บำบัดรักษาได้ทันท่วงที
ทั้งนี้ยังมีการค้นคว้าเพื่อนำกล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนไปใช้เป็น endoscope เพื่อใช้ตรวจภายในร่างกาย นอกจากนี้การนำเอาระบบไฟฟ้าเครื่องกลจุลภาคมาใช้ร่วมกับ endoscope ที่ใช้หลักการแบบเดียวกับกล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนนั้นเป็นการเพิ่มความสามารถให้กล้อง endoscope ให้มีขนาดเล็กลงและมีความเร็วในการบันทึกภาพสูงขึ้นด้วย
อุตสาหกรรมเภสัชกรรมได้นำกล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนไปใช้สำหรับการตรวจสอบการผลิตแผ่นฟิล์มขนาดบางเพื่อตรวจสอบว่าการกระจายตัวของยานั้นเป็นไปตามต้องการหรือไม่
กล้องจุลทรรศน์แบบโฟกัสร่วมชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนยังมีการนำไปใช้ในการอ่านข้อมูลในระบบการเก็บข้อมูลโดยใช้แสงแบบ 3 มิติ (3D optical data storage)
แหล่งข้อมูลอื่น

Virtual CLSM (Java-based)
CLSM:Leica Science Lab
กองกําลังป้องกันชาติ

| กองกำลังป้องกันชาติ |
| --- | --- |
ตรา
ประจำการ: กองทหารอาณานิคมอังกฤษ: ตั้งแต่ 1636 กองกำลังป้องกันชาติของนิวยอร์ก: ตั้งแต่ 1824  กองกำลังป้องกันชาติของทั่วสหรัฐ: ตั้งแต่ 1903  กำลังสำรอง: ตั้งแต่ 1933 
ประเทศ: สหรัฐ
ขึ้นต่อ: รัฐบาลกลาง   (อิงตามหมวด 10 ประมวลกฎหมายสหรัฐ) รัฐและดินแดนของสหรัฐ   (อิงตามหมวด 32 ประมวลกฎหมายสหรัฐ)
เหล่า: กองทัพบกสหรัฐ กองทัพอากาศสหรัฐ
รูปแบบ: กำลังสำรอง กองทหาร
กำลังรบ: 443,543 นาย
ขึ้นกับ:  กรมกองกำลังป้องกันชาติ
กองบัญชาการ: ทั้วทั้งห้าสิบรัฐและดินแดนของสหรัฐ
สมญา: "แอร์การ์ด", "อาร์มีการ์ด"
คำขวัญ: "Always Ready, Always There!"
เว็บไซต์: www.nationalguard.mil
กองกําลังป้องกันชาติ (อังกฤษ: National Guard แนชนัลการ์ด) บ้างเรียก กองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิ คือกำลังทหารส่วนรัฐ และถือเป็นส่วนหนึ่งของระบบกำลังสำรองของกองทัพบกสหรัฐและกองทัพอากาศสหรัฐเมื่อมีภารกิจในระดับชาติสหรัฐ กองกำลังป้องกันชาติอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาสองแบบ ทั้งจากรัฐบาลกลางและจากรัฐบาลท้องถิ่น
กองกำลังป้องกันชาติถือเป็นกำลังสำรองทางทหารซึ่งประกอบด้วยสมาชิกกองกองกำลังป้องกันชาติของห้าสิบรัฐ ตลอดจนเกาะกวม, หมู่เกาะเวอร์จิน, ปวยร์โตรีโก และวอชิงตัน ดี.ซี. รวมทั้งหมด 54 หน่วยเอกเทศ กฎหมายกำหนดให้สมาชิกทุกคนของกองกำลังป้องกันชาติถือเป็นทหารกองหนุนของสหรัฐโดยอัตโนมัติ
กองกำลังป้องกันชาติของห้าสิบรัฐอยู่ภายใต้คำสั่งของผู้ว่าการรัฐ ผู้ว่าการรัฐอาจเรียกระดมกองกำลังป้องกันชาติให้เข้าประจำหน้าที่เพื่อช่วยเหลือในเหตุภัยพิบัติหรือสถานการณ์ฉุกเฉินในรัฐของตน มีพายุหมุน น้ำท่วม และแผ่นดินไหวเป็นอาทิ อย่างไรก็ตาม กองกำลังป้องกันชาติของวอชิงตัน ดี.ซี. จะอยู่ภายใต้คำสั่งของประธานาธิบดีสหรัฐ
เนื่องจากกองกำลังป้องกันชาติมีสถานะเป็นทหารกองหนุนประเภทหนึ่ง ผู้บังคับบัญชาสูงสุดของกองกำลังป้องกันชาติจึงเป็นประธานาธิบดีสหรัฐ ซึ่งกฎหมายบัญญัติให้ประธานาธิบดีเป็นผู้บัญชาการทหารกองหนุนของสหรัฐ กิจการกองกำลังป้องกันชาติอยู่ภายใต้การบริหารของอธิบดีกรมกองกำลังป้องกันชาติซึ่งมียศเป็นพลเอกและเป็นสมาชิกคณะเสนาธิการร่วม
กล้องโทรทรรศน์อวกาศจันทรา

สำหรับยานอวกาศสำรวจดวงจันทร์ของอินเดีย ดูที่ จันทรายาน
กล้องโทรทรรศน์อวกาศจันทรา หรือ หอดูดาวรังสีเอกซ์จันทรา (อังกฤษ: Chandra X-ray Observatory) เป็นดาวเทียมของนาซา ที่มีอุปกรณ์ตรวจจับที่สามารถตรวจจับรังสีเอกซ์ได้ จึงเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับการศึกษารังสีเอกซ์ในห้วงอวกาศ ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศโดยยาน STS-93 เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1999 ตั้งชื่อตามสุพรหมัณยัน จันทรเศขร นักดาราศาสตร์ทฤษฎีชาวอินเดีย
กลุ่มอาการหยุดยาแก้ซึมเศร้า

ระวังสับสนกับ เซโรโทนินเป็นพิษ หรือ Serotonin syndrome
| กลุ่มอาการหยุดยาแก้ซึมเศร้า Antidepressant discontinuation syndrome |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Antidepressant withdrawal syndrome
สาขาวิชา: จิตเวชศาสตร์
อาการ: Flu-like symptoms, trouble sleeping, nausea, poor balance, sensory changes
การตั้งต้น: ภายใน 3 วัน
ระยะดำเนินโรค: ไม่กี่สัปดาห์ถึงเป็นเดือน
สาเหตุ: Stopping of an antidepressant medication
วิธีวินิจฉัย: ตามอาการ
โรคอื่นที่คล้ายกัน: ความวิตกกังวล, อาการฟุ้งพล่าน, โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน
การป้องกัน: ค่อย ๆ ลดขนาดยา
ความชุก: 20-50% (with sudden stopping)
กลุ่มอาการหยุดยาแก้ซึมเศร้า (อังกฤษ: Antidepressant discontinuation syndrome) เป็นภาวะที่เกิดขึ้นหลังจากการขัดจังหวะ การลดขนาด หรือการหยุดยาแก้ซึมเศร้า รวมทั้งกลุ่ม Selective serotonin re-uptake inhibitors (SSRIs) หรือ serotonin-norepinephrine reuptake inhibitors (SNRIs)
โดยมีอาการต่าง ๆ รวมทั้งอาการคล้ายเป็นหวัด และปัญหาทางการนอน ทางประสาทสัมผัส ทางการเคลื่อนไหว ทางอารมณ์ และทางความคิด ในกรณีโดยมาก อาการจะอ่อน ไม่คงอยู่นาน และหายเองโดยไม่ต้องรักษา ส่วนกรณีที่รุนแรง บ่อยครั้งจะรักษาได้โดยให้กลับไปทานยาอีก ซึ่งปกติจะหายภายใน 1 วัน
อาการ

ผู้ที่มีภาวะนี้คือคนที่ทานยาแก้ซึมเศร้าอย่างน้อย 4 อาทิตย์และพึ่งหยุดยาเร็ว ๆ นี้ ไม่ว่าจะเป็นแบบทันทีทันใด แบบลดขนาดอย่างรวดเร็ว หรือว่าทุกครั้งที่ลดขนาดยาเมื่อกำลังค่อย ๆ ลดยา
อาการที่สามัญทั่วไปรวมทั้งอาการคล้ายเป็นหวัด (อาการคลื่นไส้ อาเจียน ท้องร่วง ปวดหัว เหงื่อออก) ปัญหาในการนอน (นอนไม่หลับ ฝันร้าย ง่วงนอนตลอด)
ปัญหาทางประสาทสัมผัสหรือการเคลื่อนไหวก็อาจมีได้รวมทั้งเซ สั่น หมุน เวียนหัว และการรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตในสมอง
ปัญหาทางอารมณ์รวมทั้ง ละเหี่ยใจ วิตกกังวล อยู่ไม่สุข และปัญหาทางการรู้คิด เช่น สับสน ตื่นตัวผิดปกติ
ในกรณีที่หยุดยาประเภท Monoamine oxidase inhibitor กะทันหัน อาการโรคจิต (psychosis) ก็อาจมีด้วย มีอาการกว่า 50 อย่างที่พบแล้ว
กรณีโดยมากเกิดขึ้นเป็นระยะ 1-4 สัปดาห์ อาการอ่อน และหายเอง มีกรณีน้อยที่อาการรุนแรงหรือยาวนานกว่านั้น
paroxetine และ venlafaxine ดูยากเป็นพิเศษที่จะหยุด มีคนไข้ที่มีอาการหยุดยาถึง 18 เดือนสำหรับ paroxetine
การป้องกันและรักษา

อาการหยุดยาสามารถป้องกันได้โดยทานยาตามหมอสั่ง เมื่อจะหยุด ให้ค่อย ๆ หยุด
และเมื่อหยุดยาที่มีระยะครึ่งชีวิตสั้น ให้เปลี่ยนไปทานยาที่มีระยะครึ่งชีวิตนานกว่า (เช่น ฟลูอ๊อกซิติน หรือ citalopram) แล้วค่อย ๆ หยุดยานั้น ซึ่งอาจช่วยลดโอกาสการเกิดหรือมีอาการรุนแรง
การรักษาขึ้นอยู่กับความรุนแรงของอาการ และขึ้นอยู่ว่า ควรจะรักษาด้วยยาต่อหรือไม่
ในกรณีที่ต้องรักษาต่อ ก็เพียงแค่เริ่มทานยาอีก
ซึ่งมักจะเป็นกรณีที่คนไข้ไม่ทำตามคำหมอ
ถ้าไม่ต้องรักษาด้วยยาต่อ การรักษาจะขึ้นอยู่กับความหนักเบาของอาการ
อาการที่เบาอาจไม่ต้องทำอะไรเพียงแต่ให้กำลังใจ
อาการปานกลางอาจจะต้องบริหาร
ถ้าอาการรุนแรง หรือว่าคนไข้ไม่ตอบสนองต่อวิธีบริหาร อาจจะเริ่มยาอีกแล้วหยุดโดยให้เวลาเพิ่มขึ้นในการค่อย ๆ ลด
ในกรณีที่รุนแรงจริง ๆ ที่มีน้อย อาจจะต้องเข้าโรงพยาบาล
การป้องกันและรักษา > หญิงมีครรภ์และทารกเกิดใหม่

ยาแก้ซึมเศร้ารวมทั้งแบบ SSRIs สามารถดำเนินข้ามรกไปถึงทารกได้และมีโอกาสมีผลต่อเด็กในครรภ์และทารกเกิดใหม่ จึงเป็นปัญหาว่า หญิงมีครรภ์ควรจะทานยาแก้ซึมเศร้าหรือไม่ และถ้าทาน ควรจะค่อย ๆ หยุดยาในช่วงครรภ์แก่เพื่อให้ผลป้องต่อทารกที่จะเกิดหรือไม่
กลุ่มอาการปรับตัวหลังคลอด (Postnatal adaptation syndrome) ซึ่งเดิมเรียกว่า “neonatal behavioral syndrome”, “poor neonatal adaptation syndrome”, หรือ "neonatal withdrawal syndrome" สังเกตเห็นเป็นครั้งแรกในปี 2516 ในทารกเกิดใหม่ที่มารดาทานยาแก้ซึมเศร้า
อาการในทารกรวมทั้งหงุดหงิดง่าย หายใจเร็ว ตัวเย็นเกิน และปัญหาน้ำตาลในเลือด
ซึ่งปกติจะเกิดขึ้นตั้งแต่หลังคลอดจนกระทั่งเป็นวัน ๆ หลังคลอด และมักจะหายภายในไม่กี่วันหรือไม่กี่สัปดาห์หลังคลอด
งานวิจัย

กลไกลของอาการหยุดยายังระบุไม่ได้อย่างชัดเจน
สมมติฐานหัวแถวก็คือ หลังจากที่หยุดยา จะมีความบกพร่องของสารสื่อประสาทอย่างหนึ่งหรือมากกว่านั้นชั่วคราวในสมอง ซึ่งเป็นสารที่จำเป็นในการควบคุมอารมณ์ เช่น เซโรโทนิน โดพามีน นอร์เอพิเนฟริน และกรดแกมมาอะมิโนบิวทีริก และเนื่องจากว่าระบบสื่อประสาทเป็นระบบที่พึ่งกันและกัน การทำงานบกพร่องในระบบหนึ่งก็จะมีผลต่อระบบอื่น ๆ ด้วย
วัฒนธรรมและประวัติ

รายงานแรกเกี่ยวกับอาการหยุดยาเกิดกับยา imipramine ซึ่งเป็นยาแก้ซึมเศร้าแบบ tricyclic ชนิดแรก เริ่มตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1950
และประเภทของยาแก้ซึมเศร้าใหม่ ๆ ที่พัฒนาขึ้นก็มีรายงานคล้าย ๆ กัน รวมทั้ง monoamine oxidase inhibitor, SSRIs, และ SNRIs
โดยปี 2544 มียาอย่างน้อย 21 ชนิดซึ่งรวมยาแก้ซึมเศร้าจากกลุ่มสำคัญทุกกลุ่ม ล้วนเป็นเหตุให้เกิดอาการ
แต่ว่าเป็นปัญหาที่มีการศึกษาน้อย และวรรณกรรมโดยมากเป็นรายงานผู้ป่วยหรืองานศึกษาทางคลินิกขนาดเล็ก ความชุกของอาการยากที่จะกำหนดและมักก่อความขัดแย้ง
พร้อมกับการระเบิดใช้และสนใจยาประเภท SSRIs ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นทศวรรษ 1990 โดยเฉพาะในยาโปรแซ็ก (ฟลูอ๊อกซิติน) ทั้งความสนใจในปัญหาและตัวปัญหาเองก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
อาการบางอย่างปรากฏจากกลุ่มอภิปรายทางอินเทอร์เน็ต ที่คนไข้กล่าวถึงประสบการณ์ของตนเกี่ยวกับโรคและยาที่ใช้ การเหมือนถูกไฟช็อตในสมอง (ที่เรียกว่า "brain zaps" หรือ "brain shivers") เป็นอาการหนึ่งที่ปรากฏทางเว็บไซต์
ความสนใจที่เพิ่มขึ้นจากสื่อและความเป็นห่วงของสาธารณชนทำให้มีการตั้งคณะผู้เชี่ยวชาญในเรื่องความปลอดภัยของ SSRI ในประเทศอังกฤษ เพื่อประเมินงานวิจัยทั้งหมดที่มีก่อนปี 2547 โดยคณะได้รายงานว่า ความชุกของกลุ่มอาการอยู่ระหว่าง 5-49% ขึ้นอยู่กับชนิดของยา SSRI ระยะเวลาที่ทานยา และการหยุดยาแบบกะทันหันหรือค่อย ๆ หยุด
เพราะไม่มีเกณฑ์อาการที่มีมติร่วมกัน คณะผู้เชี่ยวชาญคณะหนึ่งประชุมกันในปี 2540 เพื่อร่างคำนิยาม โดยมีกลุ่มอื่น ๆ ที่เกลาคำนิยามนั้นต่อมา
ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ผู้ตรวจสอบบางท่านคิดว่า เนื่องจากอาการเกิดหลังจากหยุดยา นี่หมายถึงว่ายาทำให้เกิดการติด และบางครั้งใช้คำว่า "อาการขาดยา (withdrawal syndrome)" เพื่อเรียก
เนื่องจากว่าสารเสพติดบางอย่างก่อให้เกิดการติดทางสรีรภาพ และดังนั้นอาการขาดยาจึงทำให้เป็นทุกข์
ต่อมาทฤษฎีเหล่านี้ตกไป เพราะว่าการติดก่อให้เกิดพฤติกรรมหายา และคนที่ทานยาแก้ซึมเศร้าไม่มีพฤติกรรมนี้
ดังนั้น คำว่า withdrawal syndrome จึงไม่ได้ใช้ต่อไปสำหรับยาแก้ซึมเศร้า เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนเกี่ยวกับปัญหาที่เกิดจาการติดยา
วัฒนธรรมและประวัติ > คดีฟ้องเป็นกลุ่มปี 2556

ในปี 2556 มีการฟ้องคดีแบบเป็นตัวแทนกลุ่ม (class action) ชื่อว่า "Jennifer L Saavedra v. Eli Lilly and Company" ต่อบริษัท Eli Lilly and Company โดยอ้างว่าป้ายยา Cymbalta ขาดข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับอาการเหมือนถูกไฟช็อตในสมองและอาการอื่น ๆ เมื่อหยุดยา ส่วนบริษัทร้องให้ศาลยกฟ้องเนื่องจาก "หลักคนกลางมีความรู้ (learned intermediary doctrine)" ที่แพทย์ผู้สั่งยาได้รับคำเตือนถึงปัญหาที่อาจมี และเป็นผู้สื่อความเห็นทางการแพทย์ต่อคนไข้ แต่ว่าในเดือนธันวาคม 2556 ศาลปฏิเสธคำร้องของบริษัท
ดูเพิ่ม

เภสัชวิทยา
เซโรโทนินเป็นพิษ
กวางแดง

| กวางแดง |
| --- | --- |

ตัวผู้ (Stag หรือ Hart)

ตัวเมีย (Hind)
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Artiodactyla
อันดับย่อย:: Ruminantia
วงศ์:: Cervidae
วงศ์ย่อย:: Cervinae
สกุล:: Cervus
สปีชีส์:: C.  elaphus
ชื่อทวินาม
Cervus elaphus Linnaeus, 1758


การกระจายพันธุ์ของ Cervus elaphus
กวางแดง (อังกฤษ: Red Deer) เป็นกวางขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ตามอนุกรมวิธาน กวางแดงมีถิ่นอาศัยในทวีปยุโรป เทือกเขาคอเคซัส เอเชียน้อย บางส่วนทางตะวันตกของเอเชีย และเอเชียกลาง สามารถพบในเทือกเขาแอตลาสระหว่างประเทศโมร็อกโกและประเทศตูนิเซียทางตะวันตกเฉียงเหนือของแอฟริกา เป็นกวางเพียงชนิดเดียวที่อาศัยอยู่ในแอฟริกา มีการนำกวางแดงไปยังพื้นที่ส่วนอื่นบนโลก ได้แก่ ประเทศออสเตรเลีย, ประเทศนิวซีแลนด์ และ ประเทศอาร์เจนตินา ในหลายส่วนของโลกกินเนื้อของกวางแดงเป็นอาหาร
กวางแดงเป็นสัตว์เคี้ยวเอื้อง มีกระเพาะ 4 ห้อง กีบเท้าคู่ ตัวผู้สูง 175 - 230 ซม. หนัก 160 - 240 กก. ตัวเมียสูง 160 - 210 ซม. หนัก 120 - 170 กก. จากหลักฐานทางพันธุกรรมแสดงให้เห็นว่ากวางแดง (Cervus elaphus) แต่เดิมน่าจะเป็นกลุ่มชนิดมากกว่าจะเป็นชนิดเดี่ยว แม้ว่ายังเหลือข้อโต้แย้งที่ว่าเป็นกวางกี่ชนิดที่รวมกลุ่มกัน บรรพบุรุษของกวางแดงน่าจะมีถิ่นกำเนิดในเอเชียกลางและอาจจะเป็นบรรพบุรุษเดียวกับกวางซีก้า
แม้ว่าบางครั้งกวางแดงอาจจะหายากในบางพื้นที่ แต่มันก็ยังห่างไกลจากคำว่าสูญพันธุ์ การนำเข้าไปยังพื้นที่อื่นและผลจากการอนุรักษ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหราชอาณาจักรทำให้จำนวนประชากรของกวางแดงเพิ่มขึ้น ขณะที่ในพื้นที่อื่น เช่น แอฟริกาเหนือประชากรกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง
อ่านเพิ่ม

Cameron, Donald; Fortescue, Hugh Fortescue 3rd, earl; Shand, Alexander Innes (1896) Red Deer: Natural history, London, New York [etc.] : Longmans, Green and co.
Clarke, J. (1866), The naturalist: A treatise on the growth of the horns of the red deer, Barnstaple, A.P. Wood
Jeffries, Richard (1884), Red Deer, London Longmans, Green#B.
Heptner, V. G.; Nasimovich, A. A.; Bannikov, A. G.; Hoffman, R. S. (1988) Mammals of the Soviet Union, Volume I, Washington, D.C. : Smithsonian Institution Libraries and National Science Foundation
Bateson, Patrick, and Elizabeth L. Bradshaw. Physiological effects of hunting red deer (Cervus elaphus). Proceedings of the Royal Society of London. Series B: Biological Sciences 264.1389 (1997): 1707-1714.
O'Carra, B.; Williams, D.M.; Mercer, B.; Wood, B. (2014). "Evidence of environmental change since the earliest medieval period from the inter-tidal zone of Galway Bay". Ir. Nat. J. 33: 83–88.
แหล่งข้อมูลอื่น

Natural History of Red Deer (Wildlife Online)
World of Deer Museum New Zealand เก็บถาวร 22 ตุลาคม 2020 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
New Zealand Red Stag Hunting Information
red deer antler furnishings
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q79794  Wikispecies: Cervus elaphus  ADW: Cervus_elaphus  ARKive: cervus-elaphus  BioLib: 20884  BOLD: 12369  EoL: 328649  EPPO: CERVEL  Fauna Europaea: 305262  Fossilworks: 45017  GBIF: 2440958  iNaturalist: 204113  IRMNG: 11008690  ITIS: 180695  IUCN: 55997072  MSW: 14200352  NBN: NBNSYS0000005143  NCBI: 9860  NZOR: e070fa41-bb0d-41ee-9470-5a11edd7f300  ZooBank: 7088B71D-D115-491C-B623-45604D10CB72 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
กล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์

กล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์
กล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์ (อังกฤษ: Sternocleidomastoid muscle) ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในส่วนนอกของลำคอ ชื่อของกล้ามเนื้อมัดนี้มาจากจุดเกาะทั้งสามจุดของกล้ามเนื้อ ซึ่งได้แก่ กระดูกอก (sternum, sterno- ) กระดูกไหปลาร้า (clavicle, cleido- ) และมาสตอยด์ โพรเซส (mastoid process) ซึ่งเป็นส่วนนูนขนาดใหญ่บนกระดูกขมับ (temporal bone) ในบางครั้งอาจเรียกชื่อกล้ามเนื้อนี้ว่า สเตอร์โนมาสตอยด์ (sternomastoid)
กล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์ทำหน้าที่หลักในการหมุนและการงอของศีรษะ นอกจากนี้ยังทำงานร่วมกับกลุ่มของกล้ามเนื้อสคาลีนนัส (scalenus muscles) เพื่อช่วยในการเคลื่อนไหวของช่องอกระหว่างการหายใจ แนวของกล้ามเนื้อนี้ยังใช้ในการแบ่งอาณาบริเวณทางกายวิภาคของลำคอเป็นสองส่วน คือพื้นที่สามเหลี่ยมลำคอด้านหน้า (anterior triangle of neck) และพื้นที่สามเหลี่ยมลำคอด้านหลัง (posterior triangle of neck)
จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย

กล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์เป็นกล้ามเนื้อที่มีจุดเกาะต้นสองจุด ได้แก่จุดเกาะต้นด้านกระดูกอก (sternal head) และจุดเกาะต้นด้านกระดูกไหปลาร้า (clavicular head) อย่างไรก็ตาม จุดเกาะต้นทั้งสองจุดอยู่ค่อนข้างใกล้เคียงกัน และเส้นใยกล้ามเนื้อจากทั้งสองจุดเกาะต้นจะรวมกันเป็นมัดเดียวที่บริเวณกลางมัด แล้วจึงไปเกาะที่จุดเกาะปลาย คือมาสตอยด์ โพรเซส (mastoid process) ซึ่งเป็นส่วนนูนขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังของใบหู บนกระดูกขมับ (temporal bone) ของกะโหลกศีรษะ โดยกล้ามเนื้อนี้จะเชื่อมกับกระดูกโดยเอ็นที่แข็งแรงมาก
แนวของกล้ามเนื้อจะมีลักษณะเฉียงขึ้นและเยื้องไปทางด้านข้างและด้านหลัง ซึ่งสามารถเห็นและคลำแนวของกล้ามเนื้อได้ โดยเฉพาะที่บริเวณลำคอส่วนล่าง
หลอดเลือดและเส้นประสาทที่เกี่ยวข้อง

กล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์ได้รับเลือดจากหลอดเลือดแดงออกซิพิทัล (occipital artery) ซึ่งวางตัวทางด้านบนต่อกล้ามเนื้อ และหลอดเลือดแดงซุพีเรียร์ไทรอยด์ (superior thyroid artery) ทางด้านล่างของกล้ามเนื้อ
ประสาทสั่งการของกล้ามเนื้อนี้ คือเส้นประสาทแอคเซสซอรี (accessory nerve) ขณะที่ความรู้สึกและความตึงของกล้ามเนื้อจะผ่านเข้ามาทางร่างแหประสาทส่วนลำคอ (cervical plexus)
การทำงานของกล้ามเนื้อ

เมื่อกล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์ข้างใดข้างหนึ่งหดตัว จะทำให้มีการหมุนของศีรษะไปทางด้านเดียวกับด้านของกล้ามเนื้อที่หดตัว หากกล้ามเนื้อทั้งสองด้านหดตัวพร้อมกัน จะทำให้เกิดการก้มของลำคอไปทางด้านหน้า ซึ่งจะยกกระดูกอกขึ้นและช่วยในการหายใจแบบใช้แรง (forced respiration)
รูปประกอบเพิ่มเติม

ภาคตัดของลำคอที่ระดับกระดูกสันหลังส่วนคอชิ้นที่ 6 แสดงตำแหน่งของกล้ามเนื้อที่สัมพันธ์กับโครงสร้างใกล้เคียง
โครงสร้างใต้ผิวหนังของลำคอด้านขวา แสดงหลอดเลือดบริเวณลำคอที่สำคัญ
เส้นประสาทบริเวณศีรษะ ใบหน้า และลำคอ
มุมมองทางด้านหน้าเยื้องด้านข้างของศีรษะและลำคอ
มุมมองทางด้านหน้าของลำคอ
กวีโด ดา ซีเอนา

กุยโด ดา เซียนา หรือ กุยโด ดิ กราเซียโน (อังกฤษ: Guido da Siena หรือ Guido di Graziano) เป็นจิตรกรยุคศิลปะไบแซนไทน์ของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 13 กุยโด ดา เซียนาอาจจะเป็นผู้ที่มีอิทธิพลในการเปลี่ยนแปลงลักษณะการเขียนจิตรกรรมเช่นเดียวกับชิมาบูเยที่สามารถทำสำเร็จต่อมา แต่ประเด็นนี้ยังไม่เป็นที่ตกลงกันได้
งานที่เป็นที่รู้จักกันของกุยโดเป็นงานจิตรกรรมแผงที่ปัจจุบันแบ่งออกเป็นหลายชิ้น วัดซานโดเมนนิโคในเซียนามีภาพเขียนชิ้นใหญ่ contains a large painting of the “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์” พร้อมกับเทวดาหกองค์ด้านบน คอนแวนต์เบ็นนาดิคตินในเซียนาเช่นกันมีส่วนที่เป็นสามเหลี่ยมเหนือภาพเขียนเป็นภาพพระมหาไถ่ในท่าประทานพร (in benediction) กับเทวดาสององค์ ภาพสองชิ้นนี้เดิมเป็นภาพเดียวกันที่เดิมเป็นบานพับภาพ แผงหลังของภาพมีคำจารึกภาษาละตินที่บ่งชื่อจิตรกรว่าคือ “Guido de Senis” และปี ค.ศ. 1221 แต่ก็อาจจะไม่ใช่ปีที่วาดจริง และปีที่วาดจริงอาจจะเป็นปี ค.ศ. 1281
โดยทั่วไปแล้วลักษณะการเขียนภาพนี้ก็มิได้แตกต่างไปจากภาพเขียนอื่นๆ ในสมัยเดียวกันนอกจากส่วนที่เป็นพระเศียรของพระแม่มารีและพระบุตรที่แสดงฝีมือการเขียนที่เหนือกว่า – เป็นธรรมชาติและสง่างามมากกว่า – งานเขียนชิ้นอื่นๆ ก่อนงานเขียนของชิมาบูเย ฉะนั้นจึงมีข้อโต้แย้งกันว่าพระเศียรในภาพนี้เป็นงานเขียนของจิตรกรที่เขียนในปี ค.ศ. 1221 จริงก่อนหน้างานเขียนของชิมาบูเยเป็นเวลานานนักวิพากษ์ศิลปกรรมโจเซฟ อาร์ชเชอร์ โครว์ และ จิโอวานนิ บัตติสตา คาวาลคาเซลเลเสนอว่าพระเศียรเป็นส่วนที่มาเขียนใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่อาจจะเขียนโดยอูโกลิโน ดา เซียนา ถ้าข้อเสนอของโครว์และคาวาลคาเซลเลถูกต้องชิมาบูเยก็ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้นำในการสร้างความก้าวหน้าในการเปลี่ยนแปลงลักษณะการเขียนจิตรกรรม
นอกไปจากนี้แล้วก็ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับกุยโด ดา เซียนาเท่าใดนัก ภาพที่สถาบันแห่งเซียนากล่าวว่าเป็นงานเขียนของกุยโด (ภาพครึ่งตัวของพระแม่มารีและพระบุตรกับเทวดาสององค์) ที่อาจจะเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1250 ถึงปี ค.ศ. 1300 และภาพในวัดซานแบร์นาร์ดิโนที่เป็นภาพพระแม่มารีที่เขียนในปี ค.ศ. 1262 มิลาเนซิเสนอว่าเขียนโดยกุยโด กราเซียนิ (Guido Graziani) แต่ก็ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับกราเซียนิก่อนปี ค.ศ. 1278 เมื่อมีหลักฐานว่าเป็นผู้เขียนแถบ เท่าที่ทราบงานของกุยโด ดา เซียนาเป็นงานบนแผงไม้ ไม่ใช่จิตรกรรมฝาผนัง อาจเป็นได้ว่ากุยโดเป็นลูกศิษย์ของดิโอติซาลวิ (Diotisalvi), มิโน ดา เตอร์ริตา และ แบร์ลินเกียริ ดา ลูคคา
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมแผง
ศิลปะไบแซนไทน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กุยโด ดา เซียนา
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
กองทหารม้าซิพาฮิ

ทหารม้ายิงธนูขณะที่กำลังควบม้า
กองทหารม้าซิพาฮิ (سپاهی, อังกฤษ: Sipahi) เป็นชื่อของกองทหารม้าระดับหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน ที่เทียบได้กับอัศวินของตะวันตก “Sipahi” เป็นคำที่มาจากسپاه (คำว่า “sepâh” แปลว่ากองทัพ) และมีรากเดียวกับภาษาอังกฤษ “sepoy” (กองทหารเซพอย)
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิออตโตมัน
กว่าจะค้นเจอ ขอมีเธอสุดหัวใจ

| กว่าจะค้นเจอ ขอมีเธอสุดหัวใจ |
| --- | --- |

กำกับ: ปีเตอร์ เชลซัม
เขียนบท: มาร์ค ไคลน์
อำนวยการสร้าง: ปีเตอร์ แอบรัมส์   ไซมอน ฟิลด์   โรเบิร์ต แอล. เลวี   ผู้บริหาร:   จูลี โกลด์สตีน   บ๊อบ ออสเฮอร์   เอมี สล็อตนิค   ร็อบบี้ เบรนเนอร์
นักแสดงนำ: จอห์น คูแซก   เคต เบ็กคินเซล
กำกับภาพ: จอห์น เดอ บอร์แมน
ตัดต่อ: คริสเตอร์เฟอร์ กรีนเบรี
ดนตรีประกอบ: อลัน ซิลเวสตรี
บริษัทผู้สร้าง: แท็ปเอสไทร์ฟิล์ม  
ผู้จัดจำหน่าย: มิราแม็กซ์ฟิล์ม
วันฉาย: 5 ตุลาคม ค.ศ. 2001
ความยาว: 91 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ   ฝรั่งเศส
ทุนสร้าง: 28 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 77,516,304
กว่าจะค้นเจอ ขอมีเธอสุดหัวใจ (อังกฤษ: Serendipity) เป็นภาพยนตร์อเมริกัน แนวรักตลก ในปี ค.ศ. 2001 กำกับการแสดงโดย ปีเตอร์ เชลซัม เขียนบทภาพยนตร์โดย มาร์ค ไคลน์ นำแสดงโดย จอห์น คูแซก และ เคต เบ็กคินเซล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
กว่าจะค้นเจอ ขอมีเธอสุดหัวใจ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
กว่าจะค้นเจอ ขอมีเธอสุดหัวใจ ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
กว่าจะค้นเจอ ขอมีเธอสุดหัวใจ ที่รอตเทนโทเมโทส์
กว่าจะค้นเจอ ขอมีเธอสุดหัวใจ ที่เมทาคริติก
กล้าย

| กล้าย |
| --- | --- |

ต้นกำเนิดลูกผสม: Musa acuminata × Musa balbisiana Colla 1820
กลุ่มพันธุ์ปลูก: AAB Group (กลุ่มกล้าย) AAB Group (Maoli-Popoulo subgroup) AAA-EA subgroup (Mutika/Lujugira) ABB Group
ต้นกำเนิด: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียใต้
กล้าย หรือ กล้วยกล้าย (อังกฤษ: plantain) เป็นพืชโตชั่วฤดูในสกุลกล้วย ผลนิยมใช้ในการทำอาหาร ต่างจากกล้วยตรงความนุ่มและความหวาน มีความแตกต่างทางพฤกษศาสตร์อย่างเป็นทางการระหว่างกล้วยและกล้าย แม้ว่าจะได้รับการจัดอยู่ในพันธุ์ปลูกในชนิดเดียวกัน
กล้ายได้รับการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Musa acuminata, Musa balbisiana หรือลูกผสม Musa acuminata × balbisiana ขึ้นกับโครงสร้างทางพันธุกรรม มีชื่อวิทยาศาสตร์เดิม Musa paradisiaca ซึ่งไม่มีการใช้งานมานานแล้ว กล้ายส่วนมากเป็นลูกผสมพันธุ์ปลูกกลุ่ม AAB และ ABB
สมาชิกในสกุลกล้วยเป็นพืชพื้นเมืองในเขตร้อนแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และโอเชียเนีย ประกอบด้วย กลุ่มเกาะมลายู (ประเทศอินโดนีเซีย, มาเลเซีย, บรูไน และฟิลิปปินส์) และประเทศออสเตรเลียตอนเหนือ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

×  (ABB) cv. 'Saba'
ลักษณะจะคล้ายกับพืชในสกุลกล้วยทั่วไป แต่ผลกล้ายจะแข็งและมีน้ำตาลน้อยกว่ากล้วย กล้วยมักจะกินผลขณะที่กล้ายมักจะใช้ในการประกอบอาหาร โดยใช้ขณะที่ผลยังมีสีเขียวหรือยังห่าม (รสคล้ายแป้ง) หรือสุกงอม (รสหวาน) กล้ายให้พลังงานประมาณ 220 แคลอรี มีโพแทสเซียมและใยอาหารสูง