stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บัสตีย์
ประวัติ > ช่วงศตวรรษที่ 15

ในช่วงศตวรรษที่ 15 ฝรั่งเศสก็ยังคงเผชิญกับภัยคุกคามของอังกฤษอยู่เช่นเดิม รวมทั้งยังมีความขัดแย้งระหว่างชาวบูร์กอญและพวกอาร์มาญักอีกด้วย และเพราะความขัดแย้งเหล่านั้น กษัตริย์แห่งฝรั่งเศสหลายพระองค์จึงเสด็จเข้ามาประทับที่บัสตีย์ แม้ว่าที่นี่จะเป็นคุกก็ตาม เนื่องด้วยเพราะบัสตีย์เป็นจดยุทธศาสตร์สำคัญและป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดในปารีส ดั่งเช่นในสมัยของพระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศส ที่เสด็จมาที่แห่งนี้ระหว่างที่พวกบูร์กอญทำการสังหารหมู่พวกอาร์มาญักกลางเมือง
ในปี 1420 พระเจ้าเฮนรีที่ 5 ทรงสามารถเข้ายึดครองปารีสได้ พระองค์ทรงเข้าควบคุมป้อมบัสตีย์กว่า 16 ปี โดยตั้ง โธมัส บัวฟาสต์ ดยุคแห่งเอ็กเซตเตอร์ (Thomas Beaufort, Duke of Exeter) เป็นผู้คุมป้อมปราการแห่งนี้ โดยภายใต้การควบคุมของอังกฤษบัสตีย์ถูกใช้ในฐานะคุกที่ใช้ขังเชลยศึกของอังกฤษ โดยในช่วงใต้การปกครองของอังกฤษ ราวปี 1430 มีบันทึกถึงความพยายามกบฎของคนในคุก ที่อาศัยทีเผลอที่พัสดีคุกกำลังหลับฉวยโอกาสยึดป้อมบัสตีย์ ซึ่งก็แน่นอนว่าความพยายามในครั้งนี้จบลงด้วยความล้มเหลว
เมื่อพระเจ้าชาร์ลที่ 7 สามารถยึดเมืองปารีสคืนได้ในปี 1437 พวกอังกฤษที่เหลืออยู่จึงรวมตัวและเสริมกำลังกันที่บัสตีย์ แต่ทหารฝรั่งเศสก็รีบทำการปิดล้อม จนในที่สุดพวกอังกฤษก็ต้องยอมแพ้และล่าถอยออกจากเมืองเนื่องด้วยอาหารที่ขาดแคลนจากการปิดล้อมหลังจากจ่ายค่าไถ่สำเร็จ หลังจากนั้นบัสตีย์ก็เป็นป้อมปราการสำคัญของเมือง จนกระทั่งล่วงมาถึงสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 พระองค์ทรงเปลี่ยนให้บัสตีย์กลายเป็นเรือนจำกลางที่ใช้ในการคุมขังคนในเมือง แต่ถึงแม้จะเปลี่ยนเป็นเรือนจำแล้วก็ตาม แต่พื้นที่เดิมบางส่วนของบัสตีย์ก็ยังคงถูกใช้เป็นโซนอาศัยในฐานะปราสาทแบบแต่ก่อน ซึ่งยังคงถูกใช้เป็นที่รองรับพักอาศัยและที่จัดงานรื่นเริงอันแสนฟุ่มเฟือยของกษัตรย์แห่งฝรั่งเศสและบุคคลสำคัญต่างๆอยู่เช่นเดิม
ประวัติ > ช่วงศตวรรษที่ 16

เนื่องด้วยจำนวนประชากรที่มีมากขึ้น ในช่วงศตวรรษที่ 16 ตัวเมืองปารีสจึงเริ่มขยายตัวมากขึ้น โดยขยายตัวออกสู่ชนบทนอกกำแพงเมืองปารีสเดิม โดยในช่วงเวลาที่ความเป็นเมืองกำลังก่อตัวขึ้น อาณาบริเวณพื้นที่ปอร์ตแซ็งต็องตวนและบัสตีย์ถูกพัฒนาให้เป็นฮับในการสร้างอาวุธจำพวกปืนใหญ่ และอาวุธอื่นๆที่จำเป็นในการทำสงคราม โดยได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างมากในช่วงสมัยพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 และ พระเจ้าชาร์ลที่ 9
ต่อมาในช่วงทศวรรษที่ 1550s สมัยของพระเจ้าอ็องรีที่ 2 มีการเสริมและปรับปรุงบัสตีย์ขนานใหญ่ เนื่องด้วยพระเจ้าอ็องรีที่ 2 นั้นมีความวิตกว่าทางอังกฤษและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จะเข้ามาโจมตีเมืองปารีส โดยการปรับปรุงบัสตีย์ในครั้งนี้ได้มีการสร้างปราสาทบริเวณทางเข้าทิศใต้เป็นเหมือนกองบัญชาการหลักของป้อม และปิดตายประตูทางเข้าที่เหลือของบัสตีย์ทั้งหมด จากนั้นที่บริเวณด้านหน้าของบัสตีย์บริเวณคูเมืองก็มีการสร้างป้อมรูปดาวขึ้นมาเพื่อเป็นปราการด่านหน้าในการป้องกันป้อมปราการและโรงงานผลิดอาวุธ โดยป้อมรูปดาวนี้มีศักยภาพและประสิทธิภาพในการป้องกันได้ดีกว่าหอคอยสังเกตการณ์หลายเท่าตัว ในขณะที่ประตูปอร์ตแศงต็องตวนเองก็ถูกปรับเปลี่ยนเช่นกัน โดยเปลี่ยนจากประตูชักตามสมัยของยุคกลาง เป็นการถมทางเป็นสะพานที่แข็งแรงขึ้น ส่วนประตูเมืองเดิมก็ถูกปรับปรุงให้เป็นประตูชัยทางสัญลักษณ์เสียมากกว่า
ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 16 บัสตีย์กลายเป็นอีกหนึ่งพื้นที่ขัดแย้งสำคัญในช่วงสงครามศาสนาฝรั่งเศส ระหว่างชาวโปสแตนแตนท์และชาวคาธอลิกโดยมีชาติมหาอำนาจอื่นต่างให้การสนับสนุนกันคนละฝ่าย โดยความขัดแย้งทางศาสนานี้ตึงเครียดจนถึงคราวปะทุออกในช่วงวันแห่งการขวางกั้นซึ่งเริ่มขึ้นในวันที่ 12 พฤษภาคม 1588 เมื่อพวกคาธอลิกหัวรุนแรงเริ่มทำการจลาจลต่อต้านอำนาจการปกครองของพระเจ้าอ็องรีที่ 3 หลังจากเกิดการต่อสู้ไปทั่วทั้งกรุงปารีส พระเจ้าอ็องรีที่ 3 ก็เสด็จหนีไปอยู่ยังบัสตีย์ ก่อนจะยอมจำนนแก่อ็องรี ดยุคแห่งกีส ( Henry, the Duke of Guise) ผู้นำสันนิบาตคาธอลิก และถูกลอบสังหารในเวลาถัดมา หลังจากนั้นอ็องรี ดยุคแห่งกีสก็ได้ตั้ง ฌ็องค์ บุสซี เลอแคร์ (Jean Bussy-Leclerc) เป็นหัวหน้าผู้ควบคุมความเรียบร้อยของบัสตีย์ ซึ่งเขาก็ใช้บัสตีย์เป็นฐานที่มั่นของกลุ่มคาธอลิก และจัดการควบคุมเหล่าสมาชิกรัฐสภาแห่งปารีส (Parlement de Paris) อันเป็นพวกขุนนางที่ยังคงภักดีกับกลุ่มกษัตริย์มาขังคุกไว้ที่บัสตีย์ ซึ่งเหลา่าขุนนางและสมาชิกสภาขุนนางแห่งปารีสเหล่านี้นั้นถูกคุมขังไว้นานแรมปีจนกระทั่งชาร์ล ดยุคแห่งมาแยน (Charles, the Duke of Mayenne) เริ่มขึ้นมามีอำนาจและทำการไถ่ตัวขุนนางเหล่านั้นด้วยเงินจำนวนมาก ส่วนทางบุสซี เลอแคร์นั้นก็เริ่มที่จะเสื่อมอำนาจลงจนในที่สุดในช่วงเดือนธันวาคมปี 1592 บุสซี เลอแคร์ก็ถูกส่งกำลังมาล้อมบัสตีย์และต้องยอมคืนบัสตีย์ให้แก่ชาร์ลแต่โดยดี
พื้นที่บริเวณของบัสตีย์นั้น เป็นปราการฐานที่มั่นสำคัญของพวกสันนิบาตคาธอลิก และนักรบพันธมิตรตะวันตกอย่างทหารสเปนและทหารชาวเฟลมิส ซึ่งเป็นเวลาหลายปีมากกว่าที่พระเจ้าอ็องรีที่ 4 จะสามารถรวบรวมปารีสกลับมาเหมือนเดิมได้ โดยในช่งปี 1594 พระเจ้าอ็องรีที่ 4 ทรงนำกำลังบุกพื้นที่บัสตีย์จนเหลือเพียงแต่ป้อมปราการบัสตีย์อันเป็นศูนย์บัญชาการใหญ่ของพวกสันนิบาตคาธอลิกเท่านั้น หลังจากความตึงเครียดอันผ่านไปหลายวัน ทั้งสองฝ่ายก็สามารถบรรลุข้อตกลงกันได้ โดยฝ่ายสันนิบาตคาธอลิกยอมจำนนและหนีออกจากเมืองปารีส ซึ่งส่งผลทำให้พระเจ้าอ็องรีที่ 4 สถาปนาอำนาจเต็มในการปกครองปารีสได้อีกครั้งหนึ่ง
ประวัติ > ช่วงต้นศตวรรษที่ 17

บัสตีย์ยังคงเป็นทั้งป้อมปราการและคุกอย่างต่อเนื่องทั้งในสมัยของพระเจ้าอ็องรีที่ 4 และพระราชโอรสของพระองค์อย่างพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 โดยเฉพาะในสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 ที่มีการพัฒนาปรับปรุงให้บัสตีย์กลายเป็นเครื่องมือของรัฐอย่างจริงจัง ทั้งหมดนี้เกิดจากแนวความคิดของพระคาร์ดินัลริเชอริเยอที่ต้องการสร้างความมั่นคงให้กับระบบสถาบันพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ซึ่งบัสตียืเป็นหนึ่งในเครื่องมือการสร้างความมั่นคง ในสมัยนี้มีการเพิ่มพื้นที่คุมขังนักโทษภายในบัสตีย์ และแต่งตั้งนายทหารระดับสูงเป็นผู้ดูแลบัสตีย์แทนที่ขุนนางในราชสำนักอันเป็นประเพณีมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าอ็องรีที่ 4
ภาพประวัติศาสตร์ของคูคลองรอบกำแพงเมืองปารีส (ซ้าย), และป้อมบัสตีย์และประตูปอร์ตแซ็งต็องตวน (ขวา) ในปี 1420
ป้อมปราการบัสตีย์และอาณาพื้นที่บริเวณใกล้เคียงในช่วงปี 1575 ซึ่งแสดงตำแหน่งของป้อมรูปดาวด้านหน้า และโรงหล่อปืนใหญ่ในบริเวณข้างเคียง
บัสตีย์ในช่วงปี 1647 ภาพวาดแสดงถึงป้อมรูปดาวที่มีแนวกำแพงหินเชื่อมกับทางเข้าทิศตะวันตกของป้อมบัสตีย์อันเป็นทางเข้าหลักของตัวป้อมปราการ ซึ่งเป็นรูปแบบของป้อมบัสตีย์ภายหลังการปรับปรุงในช่วงทศวรรษที่ 1550s
บรีฌิต มาครง

| บรีฌิต มาครง |
| --- | --- |


คู่สมรสประธานาธิบดีฝรั่งเศส
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  14 พฤษภาคม 2560
ประธานาธิบดี: แอมานุแอล มาครง
ก่อนหน้า: ฌูลี การ์แย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: บรีฌิต มารี-โกลด ทรอเญอ 13 เมษายน พ.ศ. 2496 (71 ปี) อาเมียง ประเทศฝรั่งเศส
คู่สมรส: อ็องเดร-หลุยส์ โอซีแยร์ (2517–2549) แอมานุแอล มาครง (2550–ปัจจุบัน)
บุตร: 3
บุพการี: ฌ็อง ทรอเญอ ซีมอน ปูฌอล
ญาติ: ฌ็อง-มีแชล มาครง (พ่อสามี)
อาชีพ: ครู

บรีฌิต มารี-โกลด มาครง (ฝรั่งเศส: Brigitte Marie-Claude Macron; สกุลเมื่อแรกเกิด: ทรอเญอ, สกุลเดิม: โอซีแยร์; 13 เมษายน พ.ศ. 2496) เป็นครูสอนระดับมัธยมศึกษาชาวฝรั่งเศส และเป็นภริยาของแอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดีแห่งฝรั่งเศส ปัจจุบันเธอสอนวิชาวรรณคดีที่ลีเซแซ็ง-หลุยส์-เดอ-กงซาก (Lycée Saint-Louis-de-Gonzague) โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาแห่งหนึ่งในปารีส
ประวัติ

บรีฌิตเกิดที่อาเมียง เป็นบุตรคนเล็กจากทั้งหมดหกคน ของฌ็อง ทรอเญอ (Jean Trogneux; 2452–2537) กับซีมอน ปูฌอล (Simone Pujol; 2453–2541) ครอบครัวเป็นเจ้าของกิจการช็อกโกแล็ตทรอเญอรุ่นที่ 5 ซึ่งก่อตั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2415 ในอาเมียง ปัจจุบันเป็นที่รู้จักในชื่อฌ็อง ทรอเญอ (Jean Trogneux) โดยมีฌ็อง-อาแล็กซ็องดร์ ทรอเญอ (Jean-Alexandre Trogneux) ผู้เป็นหลานของเธอดูแลกิจการ
การทำงาน

ช่วงปี พ.ศ. 2523 บรีฌิตเป็นครูสอนวิชาวรรณกรรมที่กอแลฌลูว์ซี-แบร์เฌ (Collège Lucie-Berger) ในสทราซบูร์ (Strasbourg) ต่อมาช่วงปี พ.ศ. 2533 เธอสอนวิชาภาษาฝรั่งเศสและละตินที่ลีเซลาพรอวีด็องส์ (Lycée la Providence) ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายของคณะเยสุอิตในอาเมียง เธอพบกับแอมานุแอล มาครง ครั้งแรกที่นั่นในฐานะครูกับศิษย์ ซึ่งเธอได้สอนวิชาวรรณกรรมแก่มาครง และยังเป็นผู้รับผิดชอบห้องเรียนของมาครงเสียด้วย ความรักของทั้งคู่ถือว่าต่างวัยกันพอสมควรเพราะเธอและเขาอายุห่างกันถึง 24 ปี 8 เดือน มาครงกล่าวถึงความรักว่า "เป็นความรักที่ลี้ลับ สับสน ซุกซ่อนจากสายตาคนก่อนที่จะเผยตนออกมา"
การเมือง

บรีฌิตเคยลงแข่งขันเป็นนายกเทศมนตรีเมืองทรูชแตร์แช็ง (Truchtersheim) เมื่อปี พ.ศ. 2532 แต่พ่ายแพ้แก่คู่ชิง และถือเป็นประสบการณ์บนเส้นทางการเมืองเพียงครั้งเดียวของเธอ
บรีฌิตมีบทบาทในช่วงการรณรงค์หาเสียงของสามีเป็นอย่างสูง ที่ปรึกษาระดับสูงคนหนึ่งกล่าวว่า "การแสดงตัวตนของเธอคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขา" บ้างก็กล่าวกันว่าเธอคือ "หนึ่งในไม่กี่คนที่เขาไว้ใจ" มาครงเคยกล่าวถึงภริยาไว้เมื่อตอนที่เขาได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศสว่า "จะมีบทบาทเดิมที่เคยมีเสมอมา ผมจะไม่ให้เธออยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ"
ชีวิตส่วนตัว

บรีฌิตสมรสครั้งแรกกับอ็องเดร-หลุยส์ โอซีแยร์ (André-Louis Auzière) นายธนาคาร เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2517 มีบุตรด้วยกันสามคน แต่เดิมครอบครัวอาศัยอยู่ในเมืองทรูชแตร์แช็ง ก่อนย้ายไปอยู่เมืองอาเมียงเมื่อปี พ.ศ. 2534 ภายหลังเธอหย่ากับโอซีแยร์ในปี พ.ศ. 2549 และสมรสกับมาครงในปี พ.ศ. 2550
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บรีฌิต มาครง
บรีฌิต มาครง ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ก่อนหน้า |  | บรีฌิต มาครง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฌูลี การ์แย |  | คู่สมรสประธานาธิบดีฝรั่งเศส  (14 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 — ปัจจุบัน) |  | ปัจจุบัน |
| ด ค กคู่สมรสและคู่ครองประธานาธิบดีฝรั่งเศส |
| --- | --- |
สาธารณรัฐที่ 3: เอลีซ ตีแยร์ • เอลีซาแบ็ต เดอ มัก-มาอง • กอราลี เกรวี • เซซีล การ์โน • เอแลน การ์ซีมีร์-แปรีเย • แบร์ต โฟร์ • มารี-หลุยส์ ลูแบ • ฌาน ฟาลีแยร์ • อ็องรีแย็ต ปวงกาเร • แฌร์แมน เดชาแนล • ฌาน มีลร็อง • ฌาน ดูแมร์ก • บล็องช์ ดูเม • มาร์เกอริต เลอเบริง
สาธารณรัฐที่ 4: มีแชล โอรียอล • แฌร์แมน กอตี
สาธารณรัฐที่ 5: อีวอน เดอ โกล • โกลด ปงปีดู • อาน-แอมอน ฌิสการ์ แด็สแต็ง • ดาเนียล มีแตร็อง • แบร์นาแด็ต ชีรัก • เซซิลียา ซิกาเนร์-อัลเบนิซ • การ์ลา บรูนี • วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ • ฌูลี การ์แย • บรีฌิต มาครง
| ด ค กคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ปัจจุบัน |
| --- | --- |
แอฟริกา:   สมเด็จพระราชินีลามัตเซบูลา   สมเด็จพระราชินีมาเซเนต โมฮาโต เซเอโซ   เจ้าหญิงลัลลา ซัลมา 
เอเชีย:   สมเด็จพระราชินีซาเลฮา   สมเด็จพระราชินีรานยา   สมเด็จพระราชินีซาบิกา   สมเด็จพระราชินีเจตซุน เพมา   ญะวาฮิร บินต์ ฮะมัด   ฟาห์ดา บินต์ ฟาลาห์   สมเด็จพระราชินีตุนกู อาซิซะฮ์ อามีนะฮ์ ไมมูนะฮ์   สมเด็จพระจักรพรรดินีมาซาโกะ   สมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี   อาฮัด บินต์ อับดุลลาห์   ชารีฟะฮ์ ซูไลมัน   ซัลมา บินต์ ฮัมดาม 
ยุโรป:   สมเด็จพระราชินีซิลเวีย   สมเด็จพระราชินีซอนยา   แกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซา   เจ้าหญิงชาร์ลีน   สมเด็จพระราชินีมักซิมา   สมเด็จพระราชินีมาตีลด์   สมเด็จพระราชินีแมรี   สมเด็จพระราชินีเลติเซีย   สมเด็จพระราชินีคามิลลา   บรีฌิต มาครง 
โอเชียเนีย:   สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอู 
ดูเพิ่ม : รายพระนามพระมหากษัตริย์รัชกาลปัจจุบันเรียงตามรัชกาล - หมวดหมู่:คู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ - หมวดหมู่:สมเด็จพระราชินี
ร้านฌ็อง ทรอเญอ ในเมืองแซ็ง-ก็องแต็ง เมื่อปี 2555
บูบูกับเหล่านกฮูกน้อย

| บูบูกับเหล่านกฮูกน้อย |
| --- | --- |

ประเภท: การผจญภัย เด็ก
สร้างโดย: ลูซียโน มาร์ตินส บรูนา บียโซโต ราฟาเอล บียโซโต อาร์ตูร์ นูเนส ลุยซา เกไรโร มาร์เซลา คาตูนดา
เขียนโดย: มาร์เซลา คาตูนดา มาเรียนา เอลีซาแบ็ตสกี้
กำกับโดย: บรูนา บียโซโต ราฟาเอล ซอสโนสกี โธมาซ มาร์ตินส อาร์ตูร์ นูเนส มาร์เซลา คาตูนดา
เสียงของ: คลาริเซ เอชปิงโดลา ลูซียนา รามานซินี มาเรียนา เอลีซาแบ็ตสกี้ เซซาร์ มาร์เชตติ
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนฤดูกาล: 2
จำนวนตอน: 52
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: เดโบรา โอเบร์ อาร์ตูร์ นูเนส โจเอ็ด คานซี ลุยซา เกไรโร
ความยาวตอน: 11 นาที
บริษัทผู้ผลิต: อัป! คอนเทนต์ คอมพานี พล็อต คิดส์
ออกอากาศ
เครือข่าย: ดิสนีย์แชนแนล ดิสนีย์จูเนียร์ ทีวี คัลทูร่า ทีวี รา ทิม บูม การ์ตูนคลับแชนเนล (ไทย)
ออกอากาศ: มกราคม ค.ศ. 2018 – 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021
บูบูกับเหล่านกฮูกน้อย (โปรตุเกส: Bubu e as Corujinhas) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันเด็กของประเทศบราซิล ผลิตโดย อัป! คอนเทนต์ คอมพานี และพล็อต คิดส์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2018 ในช่องดิสนีย์แชนแนล และดิสนีย์จูเนียร์ในลาตินอเมริกา
ตัวละคร

บูบู (โปรตุเกส: Bubu, ให้เสียงโดย: คลาริเซ เอชปิงโดลา) ตัวเอกในเรื่อง เป็นนกฮูกสีม่วงเพศเมีย
บีล (โปรตุเกส: Biel, ให้เสียงโดย: ลูซียนา รามานซินี) เป็นนกฮูกสีเหลืองเพศผู้
โบนี่ (โปรตุเกส: Bonie, ให้เสียงโดย: คลาริเซ เอชปิงโดลา) เป็นนกฮูกสีชมพูเพศเมียและน้องสาวของบูบูและบีล
แม่นกฮูก (โปรตุเกส: Mamãe Coruja, ให้เสียงโดย: มาเรียนา เอลีซาแบ็ตสกี้) เป็นนกฮูกสีชมพูเพศเมีย
พ่อนกฮูก (โปรตุเกส: Papai Coruja, ให้เสียงโดย: เซซาร์ มาร์เชตติ) เป็นนกฮูกสีน้ำเงินเพศผู้
ย่านกฮูก (โปรตุเกส: Vovó Coruja) เป็นนกฮูกสีชมพูและขาวเพศเมีย
ปู่นกฮูก (โปรตุเกส: Vovô Coruja) เป็นนกฮูกสีเขียวและเทาอ่อนเพศผู้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล)
บูบูกับเหล่านกฮูกน้อย ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
บูบูกับเหล่านกฮูกน้อย ที่เดอะทีวีดีบี
บูบูกับเหล่านกฮูกน้อย ที่เฟซบุ๊ก
บูบูกับเหล่านกฮูกน้อย ที่อินสตาแกรม
บูบูกับเหล่านกฮูกน้อย ที่ยูทูบ
บูบูกับเหล่านกฮูกน้อย ที่ติ๊กต็อก
บีรง (จังหวัดดอร์ดอญ)

| บีรง บีรง Ville de Biron |
| --- | --- |
ภูมิทัศน์บีรงที่เห็นปราสาทบีรงตั้งเด่นอยู่เหนือหมู่บ้าน
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: นูแวลากีแตน
จังหวัด: ดอร์ดอญ
เขต: แบร์เฌอรัก
อำเภอ: มงปาซีเย
สหเทศบาล: มงปาซีเยรัว
พื้นที่1: 12.98 ตร.กม. (5.01 ตร.ไมล์)
ประชากร (1999)2: 140 คน
 • ความหนาแน่น: 11 คน/ตร.กม. (28 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 24043 /24540
สูงจากระดับน้ำทะเล: 128–240 m (420–787 ft)  (avg. 200 m หรือ 660 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
บีรง (ฝรั่งเศส: Biron) เป็นหมู่บ้านในจังหวัดดอร์ดอญในแคว้นอากีแตนในประเทศฝรั่งเศส ที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส ตัวเมืองตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำดรอปต์กับแม่น้ำแลด ระหว่างมงปาซีเย วีลเรอาล และวีลฟร็องช์-ดูว์-เปรีกอร์
สิ่งที่น่าสนใจของบีรงก็ได้แก่ปราสาทบีรงที่เป็นปราสาทที่สร้างมาตั้งแต่ยุคกลางที่ตั้งเด่นอยู่เหนือหมู่บ้าน
ดูเพิ่ม

หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
จังหวัดในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บีรง
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
ประวัติศาสตร์ของสงครามเพโลพอนนีเซียน

| --- | --- |
แมนูสคริปต์ภาษากรีกของ Ἱστορία τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου
ผู้ประพันธ์: ทิวซิดิดีส (Thucydides)
ประเทศ: เอเธนส์
ภาษา: กรีกโบราณ
ประเภท: งานนิพนต์ทางประวัติศาสตร์
ประวัติศาสตร์ของสงครามเพโลพอนนีเซียน (อังกฤษ: History of The Peloponnesian War; กรีก: Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου) เป็นงานนิพนธ์ทางประวัติศาสตร์ ซึ่งบรรยายถึงเหตุการณ์การสู้รบ และการเมืองระหว่างประเทศในระหว่างสงครามเพโลพอนนีเซียน (431 - 404 ปีก่อนคริสตศักราช) ซึ่งเป็นการสู้รบระหว่าง ฝ่ายสันนิบาตเพโลพอนนีสภายใต้การนำของ สปาร์ตา และฝ่ายสันนิบาตดีเลียนภายใต้การนำของเอเธนส์ ที่กินเวลายาวนานถึง 30 ปี และจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของนครเอเธนส์ ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายของสันนิบาตดีเลียน และเป็นจุดสิ้นสุดยุครุ่งเรืองของเอเธนส์ งานนิพนธ์นี้ถูกประพันธ์ขึ้นโดย ทิวซิดิดีส นักประวัติศาสตร์ และนักการทหารชาวเอเธนส์ ผู้มีส่วนร่วมในสงครามครั้งนี้โดยตรงในฐานะแม่ทัพ บันทึกเหตุการณ์ความขัดแย้งของทิวซิดิดีส ถือเป็นงานนิพนธ์ทางประวัติศาสตร์ที่มีความสำคัญระดับคลาสสิคมาแต่โบราณ และได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง ในฐานะงานวิชาการทางประวัติศาสตร์อย่างแท้จริงชิ้นแรกของอารยธรรมตะวันตก
ประวัติศาสตร์ของสงครามเพโลพอนนีเซียนถูกแบ่งออกเป็น 8 เล่มย่อย
ประธานาธิบดีวานูวาตู

| ประธานาธิบดี แห่งสาธารณรัฐวานูวาตู |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ธงประจำตำแหน่ง
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน Nikenike Vurobaravu ตั้งแต่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2565
วาระ: 5 ปี
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูญแห่งวานูวาตู
ตำแหน่งก่อนหน้า: กรรมาธิการประจำถิ่น
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: Ati George Sokomanu
สถาปนา: 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2523
เงินตอบแทน: 67,846 วาตูต่อสัปดาห์ (32,295 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี)
ประธานาธิบดีวานูวาตู (อังกฤษ: President of Vanuatu, ฝรั่งเศส: Président du Vanuatu, บิสลามา: Presiden blong Vanuatu) หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐวานูวาตู เป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศวานูวาตู ประธานาธิบดีได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งวาระละ 5 ปีโดยรัฐสภาและประธานสภาภูมิภาค
บทบาทของประธานาธิบดีส่วนใหญ่เป็นพิธีการ รัฐธรรมนูญกำหนดให้ประธานาธิบดีสามารถแต่งตั้งหัวหน้าผู้พิพากษาของศาลฎีกาแห่งวานูวาตูและผู้พิพากษาได้อีกสามคน
ในกรณีที่ตำแหน่งว่างประธานรัฐสภาจะรักษาการตำแหน่งแทน
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2449 ถึง พ.ศ. 2523 คณะกรรมาธิการประจำถิ่นเป็นเจ้าหน้าที่อาณานิคมของอังกฤษและฝรั่งเศส ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2430 ถึง พ.ศ. 2449 New Hebrides นำโดยคณะกรรมาธิการกองทัพเรือแองโกล-ฝรั่งเศส
ประธานาธิบดีคนปัจจุบันคือ Nikenike Vurobaravu ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2565
บรุนฮิลดา พระราชินีแห่งออสเตรเชีย

ภาพการทรมานบรุนฮิลดา
บรุนฮิลดา (อังกฤษ: Brunhild, Brunhilda, Brunhilde, ละติน: Brunechildis, ฝรั่งเศส: Brunehaut) (ค.ศ. 534 – ค.ศ. 613) เป็นเจ้าหญิงวิซิกอธ พระธิดาของพระเจ้าอัตธานากิลด์กับกอยสวินธา และเป็นพระราชินีแห่งออสเตรเชียจากการแต่งงาน ทรงมีส่วนร่วมในความขัดแย้งและการทำสงครามกับนูสเตรียอันมีสาเหตุมาจากการถูกฆาตกรรมของกัลสวินธา พระเชษฐภคินีของพระองค์ ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งออสเตรเชียและบูร์กอญ
ต้นชีวิต

บรุนฮิลดาพระชนมายุ 11 พรรษาในตอนที่อัตธานากิลด์ พระบิดาของพระองค์ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์วิซิกอธแห่งอิสปาเนีย ทรงเป็นคนสุดท้องในพระธิดาสองคนของกษัตริย์ ทรงได้รับการศึกษาที่ราชสำนักโตเลโด เมืองหลวงของราชอาณาจักรวิซิกอธที่กำลังเกรียงไกรในเวลานั้นและนับถือศาสนาคริสต์นิกายอาเรียน
ความสัมพันธ์ทางการเมืองระหว่างชาวแฟรงก์กับชาววิซิกอธมีปัญหามากขึ้น และราวปี ค.ศ. 565 พระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 1 กษัตริย์แห่งออสเตรเชียของบรุนฮิลดาแต่งงาน พระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 1 มีพระชนมายุ 30 พรรษา ส่วนบรุนฮิลดามีพระชนมายุ 22 พรรษา
การแต่งงานครั้งนี้เป็นประโยชน์กับทั้งสองอาณาจักร ทำให้อาณาจักรวิซิกอธของพระเจ้าอัตธานากิลด์หมดปัญหากับชาวแฟรงก์และมุ่งมั่นกับการทำศึกกับชาวไบเซนไทน์และชาวสวาเบียได้อย่างเต็มที ส่วนพระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 1 ชาวเมโรวินเจียนก็ได้กำลังเสริมในการทำศึกสงครามกับพี่น้องชายของตน พระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 1 เป็นหนึ่งในพระโอรสสี่คนของพระเจ้าโคลธาร์ที่ 1 ที่ราชอาณาจักรพระองค์ถูกแบ่งออกหลังพระองค์สิ้นพระชนม์
บรุนฮิลดายอมเปลี่ยนศาสนาจากนิกายอาเรียนมาเป็นนิกายโรมันคาทอลิก และมีสินเดิมชั้นดีติดตัวมา พิธีเฉลิมฉลองการแต่งงานถูกจัดขึ้นในนครเม็ตซ์ เมืองหลวงของราชอาณาจักรออสเตรเชีย ในปี ค.ศ. 566
หนึ่งปีหลังแต่งงาน กัลสวินธา พระเชษฐภคินีของบรุนฮิลดาอภิเษกสมรสกับพระเจ้าชิลเปริคที่ 1 พระอนุชาต่างมารดาของพระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 1 ซึ่งเป็นกษัตริย์แห่งนูสเตรีย โดยมีสินเดิมก้อนโตติดตัวมาด้วย กษัตริย์แต่งงานอยู่แล้วกับออโดเวราซึ่งมีพระโอรสธิดากับพระองค์สี่คน แต่ก็หาทางจนทำให้การแต่งงานถูกประกาศเป็นโมฆะเพื่อจะแต่งงานกับกัลสวินธา แต่พระองค์ไม่ยอมทิ้งเฟรเดกุนด์ คนรักของพระองค์ การแต่งงานล้มเหลวในทันทีเนื่องจากพระเจ้าชิลเปริคที่ 1 ไม่ยอมทิ้งชีวิตสำมะเลเทเมา
กัลสวินธาจึงอยากกลับไปที่ราชสำนักวิซิกอธ แต่ในปีเดียวกันนั้นพระเจ้าอัตธานากิลด์ พระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ทำให้สถานะทางการเมืองของพระองค์อ่อนแอลง ส่งผลให้พระองค์ถูกลอบสังหาร โดยเฟรเดกุนด์ถูกมองว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ในเวลาต่อมาพระเจ้าชิลเปริคที่ 1 ได้อภิเษกสมรสกับเฟรเดกุนด์
การถูกฆาตกรรมของพระเชษฐภคินีทำให้บรุนฮิลดาเคียดแค้นทั้งคู่มาก ทรงเรียกร้องให้พระเจ้าชิลเปริคที่ 1 คืนสินเดิมของกัลสวินธา แต่กษัตริย์แห่งนูสเตรียไม่ยอมคืน
พระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 1 ขอร้องพระเจ้ากุนทรัมที่ 1 แห่งบูร์กอญ พี่น้องชายอีกคนของพระองค์ให้เข้ามาเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยความขัดแย้ง พระเจ้ากุนทรัมประชุมสภาขุนนางและแก้ปัญหาด้วยการจ่ายเงินชดเชยและยกเมืองบอร์โดซ์, ลิโมช, กาฮอร์, เบอาร์น และบิกอร์ให้บรุนฮิลดาและทายาท แต่ปัญหาไม่ได้รับการแก้ไข พระเจ้าชิลเปริคที่ 1 อยากได้เมืองกลับคืนมา ส่วนบรุนฮิลดาก็ไม่ลืมเรื่องที่พระเชษฐภคินีของพระองค์ถูกฆาตกรรม
สงครามเข่นฆ่าพี่น้อง

ช่วงระหว่างปี ค.ศ. 567 ถึง ค.ศ. 570 พระโอรสธิดาสามคนของพระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 1 กับบรุนฮิลดา คือ อินกุนด์, โคลโดซินด์ และชิลเดอแบต์ ถือกำเนิด
การทะเลาะเบาะแว้งระหว่างพระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 1 กับพระเจ้าชิลเปริคที่ 1 พระอนุชายังคงดำเนินต่อไป ครั้งนี้ถูกเติมเชื้อไฟโดยพระราชินีคู่สมรสทั้งสอง คือ บรุนฮิลดาและเฟรเดกุนด์ นักบุญแชร์แมง บิชอปแห่งปารีสพยายามยุติความขัดแย้งและเขียนจดหมายถึงบรุนฮิลดา ใช้อิทธิพลของตนของร้องพระนาง แต่ไม่สำเร็จ
ปี ค.ศ. 575 พระเจ้าชิลเปริคที่ 1 พยายามใช้กำลังต่อสู้เอาเมืองทั้งห้ากลับคืนมา ธูเดอแบต์ พระโอรสที่พระองค์มีกับออโดเวราสิ้นพระชนม์ พระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 1 เริ่มการยึดครองนูสเตรีย แต่ด้วยความมุทะลุและเจ้าเล่ห์เพทุบาย เฟรเดกุนด์ได้ส่งนักฆ่าสองคนมาฆาตกรรมพระองค์ในตอนที่พระองค์กำลังจะได้ชัยชนะ ทำให้พระเจ้าชิลเปริคที่ 1 รอดพ้นจากสถานการณ์อันน่าสิ้นหวังและถึงขั้นเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายอ้างสิทธิ์ในออสเตรเชีย
บรุนฮิลดาที่ตอนนี้กลายเป็นม่ายอยู่กับพระโอรสธิดาของพระองค์ในปารีส (เมืองหลวงของราชอาณาจักรนูสเตรีย) และถูกพระเจ้าชิลเปริคที่ 1 จับตัวเป็นนักโทษ แต่บรุนฮิลดาก็หาทางหนีออกมาได้พร้อมกับชิลเดอแบต์ พระโอรสคนสุดท้อง และอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์ออสเตรเชียให้พระโอรส โดยทรงทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ขุนนางออสเตรเชียยอมรับในสิทธิอันชอบธรรมของทายาท แต่ไม่ยอมรับการสำเร็จราชการแผ่นดิน และแต่งตั้งพระเจ้ากุนทรัมแห่งบูร์กอญให้ทำหน้าที่ดังกล่าว พระเจ้าชิลเปริคที่ 1 แยกบรุนฮิลดาออกจากพระธิดาและส่งพระองค์เข้าคอนแวนต์ในรูอ็อง
เมโรเวค พระโอรสอีกคนของพระเจ้าชิลเปริคที่ 1 กับออโดเวราปรากฏตัวในรูอ็องและแต่งงานกับบรุนฮิลดา เจ้าชายพระชนมายุ 19 พรรษา ส่วนพระนางพระชนมายุ 32 พรรษา การแต่งงานทำให้บรุนฮิลดาถูกกล่าวหาว่าร่วมประเวณีกับญาติสนิทและหมกมุ่นในกามตัณหา
พระเจ้าชิลเปริคที่ 1 หาทางทำให้การแต่งงานเป็นโมฆะได้ ทรงโกรธเมโรเวคอย่างมาก ทรงห้ามพระโอรสไม่ให้ใช้อาวุธ จับกล้อนหัวเพื่อบวชเป็นพระซึ่งจะทำให้หมดสิทธิ์ในการสืบทอดบัลลังก์ แต่เจ้าชายก็หาทางหนีไปได้ บรุนฮิลดาทำทุกวิถีทางให้พระองค์สามารถหลบภัยอยู่ในออสเตรเชียได้อย่างปลอดภัย แต่ขุนนางออสเตรเชียต่อต้านอย่างหนัก แย้งว่าการทำเช่นนั้นจะทำให้พระเจ้าชิลเปริคโกรธจัด หลังประสบเคราะห์กรรมมากมาย เมโรเวคที่ถูกรังควานไม่เลิกทั้งจากพระบิดาและจากบรุนฮิลดาก็สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 577 ว่ากันว่าทรงถูกคนของพระองค์ที่กลัวว่าจะถูกทรมานจนตายอนาถสังหาร เฟรเดกุนด์ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในการวางแผนฆ่า และยังพยายามลอบสังหารบรุนฮิลดาหลังการแต่งงานถูกประกาศให้เป็นโมฆะ
การสำเร็จราชการครั้งแรก

บรุนฮิลดากลับไปที่ราชสำนักออสเตรเชีย แต่การต่อต้านของขุนนางบีบให้พระองค์ต้องลี้ภัยไปอยู่ในราชสำนักของพระเจ้ากุนทรัมแห่งบูร์กอญ ในเวลาต่อมาทรงกลับมาอ้างสิทธิ์ในการสำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระโอรส และเริ่มทำหน้าที่เป็นพระมหากษัตริย์ของออสเตรเชีย ทรงวางโครงสร้างและปรับโครงสร้างภายในราชอาณาจักร ทรงซ่อมแซมถนนหนทาง, สร้างโบสถ์ วิหาร และปราสาท, ทรงปฏิรูปการเงิน และทรงปรับโครงสร้างกองทัพ แต่ทำให้ขุนนางสูญเสียผลประโยชน์และแสดงความเป็นศัตรู
บรุนฮิลดาใช้อำนาจของกษัตริย์ตอบโต้ พระองค์ขอให้พระเจ้ากุนทรัมแห่งบูร์กอญที่ไม่มีพระโอรสธิดาที่มีชีวิตอยู่รับชิลเดอแบต์ พระโอรสของพระองค์เป็นบุตรบุญธรรม กษัตริย์แห่งบูร์กอญรับพระองค์เป็นบุตรบุญธรรมในปี ค.ศ. 577
ปี ค.ศ. 579 ทรงจับอินกุนด์ พระธิดาวัย 13 พรรษาแต่งงานกับเจ้าชายเฮร์เมเนกิลด์ชาววิซิกอธ การแต่งงานจบลงด้วยโศกนาฏกรรม ทั้งคู่สิ้นพระชนม์ ซึ่งเป็นผลมาจากการวางแผนสมคบคิดและการต่อสู้กันระหว่างชาวอาเรียน, ชาวคาทอลิก และชาวไบเซนไทน์ในอิสปาเนีย
พระเจ้าชิลเดอแบต์ที่ 2 พระโอรสของพระองค์เริ่มครองราชย์ในฐานะกษัตริย์ในราวปี ค.ศ. 582 ด้วยพระชนมายุ 13 พรรษา
พระอัยกีผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน

ปี ค.ศ. 584 พระเจ้าชิลเปริคที่ 1 แห่งนูสเตรียถูกลองสังหาร ทั้งบรุนฮิลดาและเหรเดกุนด์ถูกมองว่าเป็นตัวการในอาชญากรรมครั้งนี้ เฟรเดกุนด์อ้างสิทธิ์ในการสำเร็จราชการแผ่นดินนูสเตรียให้โคลธาร์ที่ 2 พระโอรสวัยแรกเกิดของพระองค์ และทรงพยายามเอาชีวิตของบรุนฮิลดาอีกครั้ง
ปี ค.ศ. 586 ธูเดอแบต์เสด็จพระราชสมภพ ตามด้วยธูเดอริคในปีต่อมา ทั้งคู่เป็นพระโอรสของพระเจ้าชิลเดอแบต์ที่ 2 และเป็นพระนัดดาของบรุนฮิลดา เฟรเดกุนด์ ศัตรูของพระองค์พยายามเอาชีวิตกษัตริย์ พระราชินีผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน และพระนัดดาคนแรก
พระราชินีผู้สำเร็จราชการแผ่นดินไม่ได้มีศัตรูแค่ในราชสำนักนูสเตรีย ขุนนางส่วนหนึ่งของออสเตรเชียก็ต่อต้านพระองค์อย่างรุนแรง พวกเขาเผชิญหน้ากับพระราชินีและวางแผนลอบสังหารพระเจ้าชิลเดอแบต์ที่ 2 จึงถูกประหารชีวิตตามคำสั่งของบรุนฮิลดาในปี ค.ศ. 587
ความสัมพันธ์ระหว่างพระกุนทรัมแห่งบูร์กอญกับพระเจ้าชิลเดอแบต์ที่ 2 ย่ำแย่ลง การต่อสู้สิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 587 ด้วยการลงนามในสนธิสัญญาอ็องเดอโลต์ ซึ่งได้ทำข้อตกลงกันว่าหากคนใดคนหนึ่งตาย อีกฝ่ายจะได้สืบทอดราชอาณาจักรของคนนั้น
ในปี ค.ศ. 587 เช่นกันที่พระเจ้าเร็กกาเร็ดที่ 1 ชาววิซิกอธได้จับมือเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าชิลเดอแบต์ที่ 2 และขอแต่งงานกับโคลโดซินด์ พระเชษฐภคินีของกษัตริย์ บรุนฮิลดายอมรับการแต่งงานด้วยเหตุผลทางการเมือง แต่พระเจ้ากุนทรัมที่ 1 แห่งบูร์กอญไม่ยอมรับ
ปี ค.ศ. 593 พระเจ้ากุนทรัมที่ 1 สิ้นพระชนม์ พระเจ้าชิลเดอแบต์ที่ 2 ได้ขึ้นครองบัลลังก์บูร์กอญ กษัตริย์หนุ่มพยายามทำสงครามกับราชอาณาจักรนูสเตรียแต่ล้มเหลว บรุนฮิลดาเองได้เข้ามามีส่วนร่วมในการตัดสินใจด้านการเมือง
ปี ค.ศ. 596 พระเจ้าชิลเดอแบต์ที่ 2 ถูกวางยาพิษในวัย 26 พรรษา เฟรเดกุนด์ถูกมองว่าเป็นตัวการในการก่ออาชญากรรม แต่บางแหล่งข้อมูลก็บอกว่าเป็นการสมคบคิดของขุนนางออสเตรเชีย บางแหล่งข้อมูลถึงขั้นสงสัยบรุนฮิลดา บรุนฮิลดาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและอ้างสิทธิ์ในการสำเร็จราชการแผ่นดินอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นการสำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระนัดดาวัยเยาว์ทั้งสอง พระเจ้าธูเดอแบต์ที่ 2 กลายเป็นกษัตริย์แห่งออสเตรเชีย ส่วนพระเจ้าธูเดอริคที่ 2 กลายเป็นกษัตริย์แห่งบูร์กอญ
ปี ค.ศ. 597 เฟรเดกุนด์ คู่แข่งของพระองค์สิ้นพระชนม์จากการล้มป่วยระหว่างกลับมาจากการออกไปทำศึกกับออสเตรเชียที่ได้รับชัยชนะ พระเจ้าโคลธาร์ที่ 2 พระโอรสวัย 13 พรรษาของพระองค์ถูกประกาศชื่อเป็กษัตริย์แห่งนูสเตรีย บรุนฮิลดาพยายามล้มล้างอำนาจของพระเจ้าโคลธาร์ที่ 2 และอ้างสิทธิ์ในอำนาจเหนือราชอาณาจักรแฟรงก์ทั้งหมด แต่ไม่ได้รับการสนับสนุนมากพอ ความพยายามจึงล้มเหลว
ด้วยการยุยงของขุนนางออสเตรเชีย พระเจ้าธูเดอแบต์ที่ 2 พระนัดดาวัย 13 พรรษาของพระองค์ยึดบัลลังก์ไปในปี ค.ศ. 599 และกำจัดพระอัยกีออกจากอำนาจ ขับไล่พระนางออกจากราชสำนักออสเตรเชีย บรุนฮลดาลี้ภัยไปอยู่ในราชสำนักบูร์กอญในนครออร์ลีย็องที่ทรงได้รับการต้อนรับอย่างดีจากพระเจ้าธูเดอริคที่ 3 พระนัดดาอีกคน