stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นมปั่น
ประวัติ > ปี 1940–1950

จากปี 1950 สถานที่ที่เป็นที่นิยมในการดื่มนมปั่น คือ วูลเวิร์ธ "5 & 10" มีทั้งเคาน์เตอน์อาหารกลางวัน, ร้านอาหาร, เบอร์เกอร์ จอยซ์ และร้ายขายยาน้ำพุ โซดา การทำที่แสดงเห็นได้ชัด คือ เครื่องผสมนมปั่นที่มีวัสดุโครมเงา ๆ หรือ เหล็กสแตนเลท
การสร้างน้ำปั่นในฮามิลตัน บีท หรือมีลักษณะคล้ายเครื่องดื่มผสมที่มีแกนและมีเครื่องกวนให้มีฟองอากาศในเครื่องดื่มเพื่อ "นุ่มปุย และเรียบ" และบริการในขนาด 12½- ออนซ์, ทรงแก้ว "วาย" ทีมงานโซดา น้ำพุ มีศัพท์เฉพาะของพวกเขา เช่น "เบิร์น วัน ออล เดอะ เวย์" (ช็อคโกแลตมอลต์ ด้วยไอศกรีมช็อกโกแลต), "ทวิส อิท, โช็ค อิท แอนด์ เมค อิท แคร๊กเกิล" (ช็อกโกแลตมอล์ด้วยไข่), "เชค วัน อิน เดอะ เฮย์" (สเตอเบอรี่ปั่น) และ "ไวท์ โค" (นมวานิลาปั่น) ในปี 1950 พนักงานขายเครื่องปั่นนม ชื่อว่า เรย์ คร็อก ซื้อลิขสิทธิ์ เครื่องผลิตนมปั่น รุ่น 1930 จากนักประดิษฐ์เอิร์ล ปริ้นซ์ และนำไปใช้ผลิตเป็นเครื่องผลิตนมปั่นอัตโนมัติเพื่อเร่งการผลิตให้กับร้านแมคโดนัลด์
ประวัติ > ระบบการตั้งชื่อ

ในปี 1950, นมปั่น มักจะถูกเรียกว่า "แฟรปเป", "เวลเวต", "เกล็ดน้ำแข็ง (เครื่องดื่ม)" หรือ "คาบิเนท" ในแต่ละพื้นที่ของสหรัฐอเมริกา ขึ้นอยู่กับลักษณะของนมปั่นเหมือน "คอนกรีต" คือ "นมปั่นที่เนื้อแน่นเพื่อที่จะเกาะกันและไม่หยดเป็นน้ำออกมา" ในปี 1952, หนังสือพิมพ์นิวพอร์ต เดลี่ในโรดไอแลนด์ซึ่งมีเนื้อหา "ไกด์ ฟอร์ ทอป คลอลิตี้ ไอซีอี ครีม โซดา คาบิเนต มิลค์ เชค" ซึ่งแสดงตีพิมพ์ในรูปแบบ "คาบิเนท" บทความจาก 1953 ในนิตยสารซาลิสเบอรี่ ไทม์ (รัฐแมริแลนด์) แนะนำว่าการปั่นในเหยือก จะทำให้ปั่นดี บทความเขียนว่าการเติมไอศกรีม 4 ช้อนโต๊ะ เครื่องดื่มนั้นจะกลายเป็น "น้ำปั่นเกล็ดน้ำแข็ง" ปัจจุบันในเมืองนิว อิงแลนด์ และบริเวณพื้นที่เมืองบอสตัน ไอศกรีมและของว่างที่เป็นนม เป็นที่รู้จักในชื่อของ "นมปั่น" และในส่วนอื่น ๆ ของประเทศมักจะเรียกว่า "แฟรปเป" ในสถานที่เหล่านี้ "นมปั่น" จะหมายถึงเครื่องดื่มอ่อน โดยทั่วไปจะมาจากการเขย่า หรือปั่นนมตามด้วยการแต่งเสริมเข้าไป อย่างไรก็ตามคำว่า "นมปั่น" ใช้กันอย่างกว้างขวางในรัฐคอนเนคทิกัส ร้านนิวพอร์ต ครีมเมอรรี่ ร้านหลักของครอบครัวซึ่งพบว่าเกือบจะเป็นผู้ผูกขาดแต่รายเดียวบนโรดไอแลนด์ ให้บริการนมปั่นหลายรูปแบบที่ทำมาจากนมเย็นภายใต้เครื่องหมายทางการค้าว่า "อิวฟูล อิวฟูล"
ประวัติ > ปี 2000 - ปัจจุบัน

ในปี 2005 การปั่นนมแบบดั้งเดิม ร้านค้าแบบครอบครัวและร้านอาหารที่เปิดตลอด 24 ชม. "มีอยู่ในยุค 1950 และ 1960" ของอเมริกา เช่น ร้านเดนนีส์, ร้านบิกบอย และร้านอินเตอร์แนชนัลเฮาส์ออฟแพนเค้ก" ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสิ่งอื่น" ในเรื่องของรายได้ครั้งแรกตั้งแต่การสำรวจประชากรของสหรัฐอเมริกาเริ่มจากการวันในช่วงปี 1970 เดอะ ชิฟ หมายถึง เบอร์เกอร์, ของทอดและนมปั่นซึ่งปรากฏอยู่ในละครซิตคอม "แฮปปีเดย์" คือ การสูญเสียความอยากอาหารอเมริกันไป ผู้บริโภคชาวอเมริกันออกไปบริโภคร้านอาหารนอกบ้านแทน
ในปี 2006  สถาบันค้นคว้าและให้บริการด้านเกษตกรรม ของสหรัฐอเมริกา พัฒนาด้านการลดน้ำตาล, นมปั่นไขมันต่ำสำหรับโปรแกรมอาหารมื้อกลางวัน การปั่นที่ใส่น้ำครึ่งหนึ่งและใช้เพียง 10% ของความอ้วนตามหลักการค้าของอาหารจานด่วน โรงเรียนจำเป็นต้องใช้เครื่องปั่นนม หรือเครื่องทำไอศกรีมเนื้อนุ่มไว้สำหรับบริการนมปั่น นมปั่นยังต้องเพิ่มเส้นใยอาหารและสารอาหารอื่น ๆ และอย่างน้อยพวกเขาจะต้องมีปริมาณแลคโตส (น้ำตาลที่ได้จากนม) เพื่อให้ได้การปั่นที่เหมาะสมสำหรับคนที่แพ้นม
ยอดการขายของนมปั่นในสหรัฐอเมริกา, มอลต์ และโฟท ขึ้นมา 11% จากปี 2006, โดยอ้างอิงจากกลุ่มบริษัทเอ็นพีดี วิจัยอุตสาหกรรม นายคริสโตเฟอร์ มูลเลอร์ ผู้บริหารส่วนกลางของร้านค้าหลายแห่งที่มหาวิทยาลับออลันโดแห่งรัฐบาลกลางฟอริดา กล่าวว่า "นมปั่นย้ำเตือนให้เรานึกนึกฤดูร้อน, เยาวชน และการดื้อดึง" และ "พวกเขากำลังนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาในอดีต" โดยคำพูดของมูลเลอร์ นั่นทำให้นมปั่นเป็นรายการอาหารที่ "กำไรมหาศาล" ให้แก่ร้านค้า ตั้งแต่เครื่องดื่มฟัฟฟี่ (นุ่ม ปุย) ซึ่งส่วนใหญ่มีแต่อากาศ บริษัทวิจัยทางการตลาดเทคโนมิคส์ ร้องเรียนว่า 75% ของค่าเฉลี่ยนราคารายการปั่นในร้านอาหารอยู่ที่ 3.38 เหรียญดอลลาร์สหรัฐในปี 2006 ทำให้มีกำไร ผู้บริหารจากบริษัทโซนิค ไดรฟ์-อิน ผู้นำด้านร้านอาหารในยุค 1950 ของสหรัฐอเมริกา เรียกการปั่นว่า "..เป็นหนึ่งในรายการที่มียอดสั่งสูงที่สุด และเครื่องดื่มที่ทำรายได้หลักให้กับบริษัท"
รายงานบางส่วนของการเพิ่มยอดขายนมปั่นในปี 2006 เนื่องจากการเพิ่มคุณสมบัติของพ่อครัวในการตกแต่งนมปั่นเพิ่มเติมสำหรับร้านอาหารระดับบน ในปี 2006 หนังสือพิมพ์ลอส แองเจลลิล ไทม์ รายงานว่า พ่อครัวจาก "ฮิฟเตอร์ แฮงค์เอ้าท์ และเรทโทร แลนมาร์ค" ได้ใช้ "ตลาดเกษตรกรหมักสตอเบอรี่, ช็อคโกแลตวาโอน่า และวานิลามาดากัสการ บัวบอน" สู่การนมปั่นรสชาติใหม่
ความคิดใหม่ ๆ ได้ถูกนำเสนอในร้านอาหารย่านแอลเอ รวมถึงนมปั่นที่ทำจากพีแคนย่าง, น้ำแซฟรอน-โรส หรือไอศกรีมส้ม-บอสซั่ม, เผือก, วานิลลา อุดมด้วยคุณค่าใน รัม, ช็อคโกแลตวาโฮล่า และเกร กูซ วอคก้า
ดูเพิ่ม

นมปั่น
Blender (device)
สมูทที
Malted milk
Chocolate milk
Hot chocolate
Nesquik
โอวัลติน
Syrup
นมถั่วเหลือง
นมข้าว
Greek frappé coffee
Health shake
New England cuisine
Milkshake (song)
Shakeaway
There Will Be Blood
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นมปั่น
นมปั่นที่ร้านเมลต์ โดยทั่วไปจะต้องเตรียมถ้วยเหล็ก และเสริฟด้วยแก้ทรงสูและโรยด้วยทอปปิ้ง และหลอด ถ้วยเหล็กโดยทั่วไปจะใหญ่กว่าแก้ว การเหลือนมปั่นใว้ให้บริการด้วยช้อนในถ้วยผสม รูปสเตอเบอรี่ และช็อกโกแลตปั่น ด้วยวิปครีม, เม็ดช็อกโกแลตเล็ก, และมาราชิโน เชอรี่
การดื่มนมปั่นร่วมกันจากแก้วเดียว มีให้เห็นบ่อยครั้งเปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของการชอบกัน[ต้องการอ้างอิง] ความสนิทสนมระหว่างเพื่อน หรือสถานะอื่นอย่างมีนัยสำคัญ
นมปั่นที่ทำโดยการใช้ ไนโตรเจนเหลว ไอเย็นยังคงระเหยลอยตัวสู่ด้านบน.
นากเล็กเล็บสั้น

| นากเล็กเล็บสั้น |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Mustelidae
วงศ์ย่อย:: Lutrinae
สกุล:: Aonyx
สปีชีส์:: A.  cinereus 
ชื่อทวินาม
Aonyx cinereus  (Illiger, 1815)

ชนิดย่อย
  A. c. cinereus (Illiger, 1815)  A. c. concolor Rafinesque, 1832  A. c. nirnai Pocock, 1940 

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของนากเล็กเล็บสั้น
ชื่อพ้อง
  Amblonyx cinereus (Illiger, 1815)  Aonyx cinerea (Illiger, 1815) 
นากเล็กเล็บสั้น (อังกฤษ: oriental small-clawed otter, Asian small-clawed otter; ชื่อวิทยาศาสตร์: Aonyx cinereus) เป็นนากขนาดเล็กที่สุดในโลก ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย ขนตามลำตัวมีสีเทาเข้มหรือสีน้ำตาล แต่สีขนบริเวณท้องจะอ่อนกว่า แต่สามารถเปลี่ยนสีขนได้ตามฤดูกาล ลักษณะเด่นคือ พังผืดบริเวณนิ้วตีนจะมีขนาดเล็กลง ช่วยให้นิ้วเคลื่อนไหวได้คล่องตัวมากขึ้น ใต้คอมีสีขาว มีจมูกที่สั้นมากกว่านากชนิดอื่น ๆ ตัวที่ยังไม่โตเต็มวัยจะมีจมูกยาว และโค้งกว่า เมื่ออายุได้ 5 สัปดาห์จมูกก็จะหดสั้นลง
มีความยาวลำตัวและหางประมาณ 45-55 เซนติเมตร ความยาวหาง 25-35 เซนติเมตร น้ำหนัก 1-3 กิโลกรัม
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางทั้งในทวีปแอฟริกาและในทวีปเอเชีย ในทวีปเอเชียพบตั้งแต่ภาคเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย, เนปาล, บังกลาเทศ, ภาคใต้ของจีน, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียวและเกาะชวา (แบ่งเป็น 3 ชนิดย่อย ดูในตาราง)
นากเล็กเล็บสั้นมีความสามารถปรับตัวให้อยู่ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี ในธรรมชาติจะอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำ เช่น ลำธารขนาดเล็ก, ป่าชายเลน, ริมทะเลสาบ, ห้วย, หนอง, คลอง, บึง หรือแม้แต่ในพื้นที่ชุ่มน้ำที่เป็นเขตเกษตรกรรมของมนุษย์ เช่น ตามท้องร่องสวนต่าง ๆ อาหารหลักได้แก่ สัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ แต่ชอบกินปูมากที่สุด มักอาศัยอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ นากเล็กเล็บสั้นไม่ได้ใช้หนวดเป็นประสาทสัมผัสในการรับรู้เหมือนนากชนิดอื่น ๆ เพราะมีประสาทสัมผัสอยู่ที่ขาหน้า ออกลูกตามโพรงไม้หรือโพรงหินที่มีอยู่แล้ว เพราะขาหน้าไม่แข็งแรงพอจะขุดโพรงริมตลิ่งได้เหมือนนากชนิดอื่น ๆ ออกหากินในเวลากลางคืน บางครั้งอาจพบได้ตั้งแต่ช่วงพลบค่ำจนถึงรุ่งเช้า
นากเล็กเล็บสั้นหากนำมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก จะเชื่องและสามารถทำตามคำสั่งของมนุษย์ได้ จึงมีการนำมาแสดงโชว์ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ เช่น ซาฟารีเวิลด์ เป็นต้น สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค แม้แต่กระทั่งพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยพบในพื้นที่แถบคลองบางมด เขตทุ่งครุ
ฝั่งธนบุรี เป็นนากเล็กเล็บสั้นที่อาศัยอยู่รวมเป็นฝูง มีพฤติกรรมขโมยกินปลาของเกษตรกรในพื้นที่ตามท้องร่องสวนในเวลากลางคืน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aonyx cinereus ที่วิกิสปีชีส์
นักเศรษฐศาสตร์

นักเศรษฐศาสตร์ (อังกฤษ: economist) คือผู้ที่ศึกษาในวิชาด้านเศรษฐศาสตร์ แต่เดิมนั้นคำว่าเศรษฐศาสตร์ยังไม่ปรากฏขึ้นในโลก จนกระทั่ง อดัม สมิธ ได้เขียนหนังสือชื่อ An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations (พิมพ์ครั้งแรกปี ค.ศ. 1776) หรือที่ภายหลังเรียกอย่างสั้น ๆ ว่า the Wealth of Nations ซึ่งโดยทั่วไปได้รับการยอมรับว่าเป็นตำราเศรษฐศาสตร์เล่มแรกของโลก เหตุผลสำคัญที่หนังสือเล่มนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นตำราเศรษฐศาสตร์ เนื่องจากหนังสือเล่มนี้ได้มีการย้ำถึงแนวคิดด้านการเปิดให้กลไกตลาดดำเนินงานอย่างเสรีโดยเชื่อว่า กลไกตลาดนั้นจะเป็นเครื่องแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นทุกอย่างโดยตัวมันเอง การแบ่งงานกันทำโดยใช้หลักที่ว่าใครถนัดอะไรก็ให้ทำสิ่งนั้น และการลดการแทรกแซงของรัฐ
หลักการเศรษฐศาสตร์ได้มีการเติบโตขึ้นพร้อมกับการขยายตัวทางการค้าระหว่างประเทศ หลักเศรษฐศาสตร์ในยุคนี้จะเน้นเรื่องการค้าระหว่างประเทศ และการสะสมทุน เมื่อมีการปฏิวัติอุตสาหกรรมขึ้น หลักการค้าเสรีก็ยิ่งทำให้หลักเศรษฐศาสตร์ได้รับการยอมรับจนถึงขึ้นเป็นศาสตร์ขึ้น
หลักแนวคิดเช่นนี้จะได้รับการเรียกว่าแนวคิดแบบคลาสสิก และมีการเรียกนักเศรษฐศาสตร์กลุ่มนี้ว่านักเศรษฐศาสตร์คลาสสิก (และคำนี้ยังคงถูกใช้เรียกนักเศรษฐศาสตร์ที่มีแนวความเชื่อในการเปิดเสรีการค้า และหลักประสิทธิภาพอันเกิดจากกลไกตลาด)
เศรษฐศาสตร์จะได้รับการพลิกโฉมหน้าอีกครั้งหนึ่งในยุคภาวะถดถอยอันยิ่งใหญ่ (The Great Depression)
จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ และนักเศรษฐศาสตร์เคนเซียน

จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ และนักเศรษฐศาสตร์สำนักเคนส์เซี่ยน ได้กล่าวถึงภาวะถดถอยอันยิ่งใหญ่ที่เกิดช่วง ค.ศ. 1929 ในสหรัฐ มีสาเหตุที่ไม่แน่ชัดนัก แต่การถดถอยของตลาดหุ้น หรือภาวะฟองสบู่แตก เป็นตัวจุดชนวนให้เกิดภาวะถดถอยดังกล่าว
ในช่วงนี้เองแนวคิดด้านเศรษฐศาสตร์ได้พบกับมรสุมครั้งใหญ่ เนื่องจากระบบกลไกตลาด และการค้าเสรีนั้น ไม่สามารถแก้ปัญหาภาวะเศรษฐกิจตกต่ำในครั้งนี้ได้ และในขณะนั้นเองนักเศรษฐศาสตร์ที่ชื่อ จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ ได้เสนอแนวคิดให้รัฐบาลเข้าแทรกแซงเศรษฐกิจ โดยการกระตุ้นเพื่อให้เศรษฐกิจฟื้นตัว
เคนส์นั้นอาจกล่าวได้ว่าเป็นนักเศรษฐศาสตร์ที่ค่อนข้างจะแตกต่างจากผู้อื่น เพราะโดยพื้นฐานเขาไม่ใช่นักวิชาการ แต่เขาเป็นพ่อค้าและนักเล่นหุ้นที่ประสบความสำเร็จ และอาจจะโดยลักษณะนี้เองที่ทำให้ประธานาธิบดีแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์นั้นให้ความเชื่อถือ และได้ดำเนินการกระตุ้นเศรษฐกิจโดยการกระตุ้นให้รัฐบาลมีการใช้จ่ายให้มากขึ้น เช่น การสร้างถนนสาย  66 ซึ่งเชื่อมต่อฝั่งตะวันออกและตะวันตกของสหรัฐ ผลของนโยบายเหล่านี้ รวมทั้งผลกระทบจากการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง ได้ก่อให้เกิดภาวะเศรษฐกิจเฟื่องฟูในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950-1960 และได้ทำให้เศรษฐศาสตร์สาขานี้ได้รับการยอมรับ
นักเศรษฐศาสตร์กลุ่มนี้จะเรียกตัวเองว่า เคนเซียน ตามเคนส์ผู้สร้างแนวคิดนี้ โดยพื้นฐานความเชื่อคือ แม้ระบบเศรษฐกิจจะมีการเคลื่อนไหวได้โดยเสรี แต่รัฐบาลควรเป็นปัจจัยที่จะสร้างเสถียรภาพให้กับระบบเศรษฐกิจ เพื่อไม่ให้มีการเติบโตมากหรือน้อยเกินไป รวมทั้งควบคุมภาวะเงินเฟ้อ อัตราดอกเบี้ย และอื่น ๆ
ดูเพิ่ม

รายชื่อนักเศรษฐศาสตร์ชาวไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัตินักเศรษฐศาสตร์ และนักวิชาการอื่นๆ เก็บถาวร 2007-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นากใหญ่ขนเรียบ

| นากใหญ่ขนเรียบ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Mustelidae
วงศ์ย่อย:: Lutrinae
สกุล:: Lutrogale
สปีชีส์:: L.  perspicillata
ชื่อทวินาม
Lutrogale perspicillata (I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1826)

ชนิดย่อย
  L. p. perspicillata (Geoffroy, 1826)	  L. p. sindica Pocock, 1940 

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
  Lutra perspicillata (Geoffroy, 1826) 
นากใหญ่ขนเรียบ (อังกฤษ: smooth-coated otter; ชื่อวิทยาศาสตร์: Lutrogale perspicillata) เป็นนากชนิดหนึ่ง  จัดเป็นนากชนิดที่ใหญ่ที่สุดที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียมาก มีลักษณะแตกต่างไปจากนากใหญ่ธรรมดา (Lutra lutra) และ นากจมูกขน (L. sumatrana) คือ มีหัวกลม แนวขนบนจมูกเป็นรูปตัววีคว่ำ ขนสั้น หูมีขนาดเล็กและมีลิ้นปิดหูเวลาว่ายน้ำเพื่อมิให้น้ำเข้าหู ขนตามลำตัวมีสีน้ำตาลปนสีดำหรือสีน้ำตาลอ่อน บริเวณท้องมีสีอ่อนกว่าบริเวณหลัง หางแบน และมีความยาวประมาณร้อยละ 60  ของลำตัว อุ้งเท้าและนิ้วเท้ามีขนาดใหญ่
มีความยาวลำตัวและหัว 65–75 เซนติเมตร ความยาวหาง 40–45 เซนติเมตร น้ำหนักเต็มที่ 7–11 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่เนปาล, อินเดีย, ภาคตะวันตกของมณฑลยูนาน, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนามตอนใต้, มาเลเซีย และเกาะสุมาตรา
มีพฤติกรรมอาศัยตามพื้นที่ชุ่มน้ำที่เป็นที่ลุ่มต่ำ เช่น ริมทะเลสาบ ลำธาร คลอง ใช้หนวดเป็นประสาทสัมผัสในการรับรู้ เช่นเดียวกับนากชนิดอื่น ๆ  โดยใช้หนวดทำหน้าที่รับแรงสั่นสะเทือนจากการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำ กินอาหารได้หลากหลายประเภท ทั้ง สัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ รวมทั้งนกหรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดเล็ก เช่น หนู ด้วย ออกหากินทั้งกลางวันและกลางคืน มักอยู่รวมกันเป็นครอบครัวเล็ก ๆ ยกเว้นในสถานที่ที่มีอาหารอุดมสมบูรณ์อาจอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ มีเท้าและเล็บแข็งแรงจึงสามารถขุดรูริมตลิ่งได้ลึกถึง 3 เมตร เพื่อใช้การเลี้ยงดูลูกอ่อน  ลูกนากที่เกิดใหม่จะลืมตาภายในเวลา 10 วัน และออกหากินได้เองเมื่ออายุได้ 3 เดือน
สำหรับในประเทศไทย พบได้ทั่วทุกภาค โดยพบได้แม้กระทั่งในเมืองใหญ่ ๆ เช่น เมืองหลวงอย่าง กรุงเทพมหานคร ในแถบป่าชายเลน ในเขตบางขุนเทียน ฝั่งธนบุรี รวมถึงบริเวณพื้นที่พุทธมณฑล อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ซึ่งเป็นเขตปริมณฑลกรุงเทพมหานคร นอกจากนี้แล้วในประเทศสิงคโปร์ แถบหน้ามารีนาเบย์แซนส์ โรงแรมขนาดใหญ่ที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนที่เป็นที่รู้จักดี ก็มีฝูงนากใหญ่ขนเรียบอาศัยอยู่ร่วมกับมนุษย์อย่างสงบ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Lutrogale perspicillata  ที่วิกิสปีชีส์
นักบุญถือศีรษะ

รูปปั้นนักบุญเดนิส นักบุญผู้ถือศีรษะ
นักบุญถือศีรษะ (อังกฤษ: Cephalophore) ในภาษาอังกฤษ "Cephalophore" มาจากภาษากรีกโบราณที่แปลว่า "ผู้ถือศีรษะ" หมายถึงนักบุญผู้ที่มักจะแสดงเป็นภาพผู้ถือศีรษะของตนเอง ที่โดยทั่วไปหมายถึงมรณสักขีในศาสนาคริสต์ที่ถูกสังหารโดยการบั่นคอ เมื่อถือศีรษะอยู่ในอ้อมแขนก็ทำให้ยากต่อจิตรกรในการพยายามวาดรัศมีที่เป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นบุคคลศักดิ์สิทธิ์ ศิลปินบางคนก็วาดรัศมีในบริเวณที่เคยเป็นศีรษะ หรือบางครั้งนักบุญก็จะประคองศีรษะที่มีรัศมี
ที่มาของการถือศีรษะมีด้วยกันสองแหล่ง ในความเห็นเกี่ยวกับนักบุญจูเวนตินัสและแม็กซิมัส นักบุญจอห์น คริสซอสตอมกล่าวว่าศีรษะของมรณสักขีเป็นสิ่งที่ทำให้เป็นที่สยดสยองแก่ปีศาจยิ่งไปกว่าเมื่อนักบุญสามารถพูดได้ และคริสซอสตอมเปรียบเทียบต่อไประหว่างทหารที่ได้รับบาดเจ็บในสนามรบกับผู้พลีชีพที่ประคองศีรษะของตนเองและถวายแก่พระเยซู อีกแหล่งหนึ่งมาจาก “ตำนานทอง” เกี่ยวกับประวัติชีวิตของนักบุญเดนิสผู้ก่อตั้งมุขมณฑลปารีสผู้ที่กล่าวกันว่าเป็นคนคนเดียวกับดิโอนิสิอัสผู้เป็นสมาชิกสภาอาเรโอปากัส
ฉะนั้นนักบุญถือศีรษะคนแรกที่มีชื่อเสียงที่สุดก็เห็นจะเป็นนักบุญเดนิสนักบุญองค์อุปถัมภ์ปารีส ที่ใน “ตำนานทอง” บรรยายว่าแม้ว่าหลังจากที่ถูกตัดหัวแล้วก็ยังคงเดินต่อไปได้อีกเจ็ดไมล์ไปยังที่ที่เสียชีวิตที่มงมาตร์ขณะที่ดำเนินการเทศนาไปด้วย แม้ว่านักบุญเดนิสจะมีชื่อเสียงที่สุดในบรรดาผู้ถือศีรษะของตนเอง แต่ก็ยังมีนักบุญอื่นอีกหลายองค์ที่อีมิล นูร์รีผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับตำนานพื้นบ้านกล่าวว่ามีด้วยกันอย่างน้อยก็อีก 134 องค์เฉพาะในวรรณกรรมเกี่ยวกับนักบุญของฝรั่งเศสเท่านั้น การที่เรลิกของนักบุญมักจะถูกโขมยกันบ่อยครั้งในสมัยยุคกลางของยุโรป ฉะนั้นการที่นักบุญเองทำการระบุสถานที่ที่ตนต้องการที่จะฝังศพจึงอาจจะเป็นการช่วยหลีกเลี่ยง “การเคลื่อนย้ายเรลิก” (furta sacra หรือ Translation of relics) ก็เป็นได้
นักบุญอื่น ๆ ที่ถือศีรษะ

นักบุญคัธเบิร์ตแห่งลินดิสฟาร์นมักจะปรากฏเป็นนักบุญที่มีศีรษะอยู่บนไหล่ และประคองศีรษะที่สองในอ้อมแขน แม้ว่านักบุญคัธเบิร์ตจะไม่ได้เป็นนักบุญถือศีรษะ  ศีรษะที่สองอันที่จริงแล้วเป็นของนักบุญออสวอลด์แห่งนอร์ทธัมเบรียผู้ที่ถูกฝังด้วยกันที่มหาวิหารเดอแรม
ตำนานนักบุญถือศีรษะเกี่ยวกับนักบุญนิเคสแห่งแร็งกล่าวว่าในชั่วเวลาที่ถูกสังหารนิเคสกำลังอ่าน เพลงสดุดี 119  เมื่ออ่านมาถึง "Adhaesit pavimento anima mea" (บทเพลงสดุดี 119:25 ) พระองค์ก็ถูกตัดหัว แต่เรื่องราวกล่าวต่อไปว่าหัวที่ถูกตัดตกลงบนพื้น และนิคาเซียสก็อ่านเพลงสดุดีต่อไปในวรรค "Vivifica me, Domine, secundum verbum tuum" เนื้อหาของหัวที่ยังคงพูดได้เล่ากันมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 Passio ของนักบุญจัสตัสแห่งโบเว หลังจากที่จัสตัสผู้ที่ยังเป็นเด็กถูกตัดหัวโดยทหารโรมันแล้ว จัสตัสก็ยกหัวตนเองขึ้นมาและเทศนาต่อไป ต่อมาบิดาและน้องชายก็พบร่างของจัสตัสนั่งอยู่พร้อมด้วยศีรษะบนตัก  จัสตัสมอบหัวให้บิดาและขอให้นำไปยังโอแซร์เพื่อให้เฟลิเชียผู้เป็นมารดาได้จูบ
ตำนานของนักบุญอาโฟรดิซิอุสแห่งอเล็กซานเดรียได้รับการนำมาที่เมืองเบซิเยร์ในฝรั่งเศสเป็นอันดับนำของรายพระนามของพระสังฆราช ตามชีวประวัตินักบุญอาโฟรดิซิอุสเดินทางมากับอูฐ ขณะที่ทำการเทศนาอยู่ก็มีกลุ่มเพกันแทรกตัวออกมาจากกลุ่มคนที่ฟังเทศน์อยู่เข้ามาตัดหัวแอฟรอดิเซียสโดยไม่บอกไม่กล่าว แอฟรอดิเซียสยกหัวตนเองขึ้นมาและประคองเข้าไปในชาเปลที่เพิ่งได้ทำการสถาปนา ณ จุดนั้น ที่ยังคงตั้งอยู่และเรียกกันว่า "Place Saint-Aphrodise, Béziers" 
นักบุญฮิเมริอุสแห่งบอสโทหรือนักบุญเจโมโรก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่กล่าวกันว่ายังคงมีชีวิตอยู่หลังที่ถูกตัดศีณษะไปแล้ว และถือศีรษะตนเองขึ้นหลังม้า ไปพบกับลุงผู้เป็นบิชอปบนภูเขาก่อนที่จะเสียชีวิต
ตำนานที่เกี่ยวกับนักบุญชีเนแห่งลาฌารากล่าวว่าหลังจากที่ถูกตัดคอที่ทางตอนใต้ของฝรั่งเศสแล้ว ชิเนสก็ยกหัวตัวเองขึ้นมาและโยนลงไปในแม่น้ำโรน หัวก็ลอยออกทะเลไปยังเมอร์เซีย, สเปนที่ไปได้รับการสักการะเป็นมงคลวัตถุ (เมอร์เซียเป็นศูนย์กลางของลัทธิบูชานักบุญชีเน)
ใน "ตำนานทอง" เมื่อเปาโลอัครทูตถูกลงโทษพระองค์ก็ทรง "ยืดหัวออกไปเพื่อจะให้ถูกตัด และเมื่อหัวหลุดออกจากร่างก็กล่าวว่า "เยซุส คริสตุส!" ที่หมายถึงพระเยซูคริสต์ถึงห้าสิบครั้ง" เมื่อพบหัวของพระองค์ที่จะนำกลับมารวมกับร่างแล้วเป็นเรลิกแล้ว ร่างของนักบุญเปาโลก็หันมารวมกับหัวที่วางไว้ที่ปลายเท้าเพื่อเป็นการยืนยันว่าเป็นศีรษะของตนเองที่แท้จริง
ตามตำนานเกี่ยวกับนักบุญสตรีนักบุญออสกิธยืนขึ้นหลังจากที่ถูกตัดหัว ยกหัวขึ้นมาเช่นเดียวกับนักบุญเดนิสแห่งปารีสและนักบุญถือศีรษะองค์อื่นๆ เดินต่อไปขณะที่ประคองศีรษะของตนเองไปยังประตูคอนแวนต์ก่อที่จะล้มตัวลงเสียชีวิต
ในวรรณกรรม

ใน "ดีวีนากอมเมเดีย" ดานเตผู้ประพันธ์พบทรูบาดูร์แบร์ทร็องเดอบอร์นในชั้นที่แปดของนรกภูมิ หิ้วศีรษะของตนเองจากปอยผมเหมือนโคม เมื่อเห็นดานเตและเวอร์จิลเข้าหัวของแบร์ทร็องก็เริ่มพูด
ศีรษะที่พูดได้ปรากฏอย่างเป็นที่น่าจดจำในวรรณกรรมโรแมนติกของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ชื่อ "Sir Gawain and the Green Knight"
ข้อเขียนเกี่ยวกับ "ศีรษะ" ใน "Motif-Index of Folk Literature" (ไทย: ต้นแบบ-ดัชนีของวรรณกรรมพื้นบ้าน) โดยสทิธ ทอมสัน ให้ความเห็นว่าเรื่องราวของศีรษะที่หลุดจากร่างแล้วยังคงพูดได้เป็นเรื่องที่ปรากฏโดยทั่วไปอย่างกว้างขวาง อาริสโตเติลค้านว่าการที่ศีรษะที่หลุดจากร่างแล้วยังคงพูดได้อยู่เป็นสิ่งที่เป็นไม่ได้ทางสรีรวิทยา ในเมื่อหลอดลมที่เชื่อมกับปอดถูกตัดออกไปแล้ว อาริสโตเติลกล่าวต่อไปว่า "นอกจากนั้นแล้วเมื่ออนารยชนทำการตัดหัวด้วยความรวดเร็ว เหตุการณ์ดังกล่าวก็ไม่เคยปรากฏ" ไม่เป็นที่น่ากังขาเลยว่าอาริสโตเติลจะทราบถึงเรื่องราวของศีรษะของออร์เฟอุสและภาพพจน์ของศีรษะที่ถูกตัดอย่างรวดเร็วที่ดูเหมือนจะยังคงพูดได้ของโฮเมอร์ และตำนานละตินต่างๆ ข้อสังเกตของความเกี่ยวข้องระหว่างกวีละตินและยุคกลางในการถ่ายทอด "ภาพพจน์เปรียบเทียบ" ของศีรษะที่ยังคงพูดได้บรรยายในข้อเขียนโดยเบียทริซ ไวท์ ในบทกวีละตินเกี่ยวกับสงครามทรอย "De Bello Troiano" โดยโจเซฟแห่งเอ็กซีเตอร์
เฮคเตอร์เหวี่ยงหัวของเพโทรคลัสขึ้นไปในอากาศที่ยังคงกระซิบว่า "Ultor ubi Aeacides" (ไทย: อคิลลีสผู้แก้แค้นของข้าอยู่ที่ใด?) นักประพันธ์สมัยใหม่บางคนกล่าวว่าที่มาของผู้ที่ยังคงประคองศีรษะของตนเองแล้วเดินต่อไป มาจากความเชื่อในเรื่องพหุเทวนิยมของเคลต์ของลัทธินิยมเกี่ยวกับศีรษะ
ระเบียงภาพ

นักบุญเดนิส (สองจากขวา), ประตูมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
นักบุญวาลเลอรีแห่งลิมอชส์ถวายศีรษะของตนเองต่อนักบุญมาร์เชียลบิชอปแห่งลิมอชส์และผู้รับสารภาพบาปของตน
นักบุญถือศีรษะที่มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งแร็ง
นักบุญนิคาเซียสแห่งแรงส์
นักบุญอัลบันแห่งไมนทซ์
"ปาฏิหาริย์ของนักบุญจัสตัส"
ปีเตอร์ พอล รูเบนส์
ภาพประกอบนรกภูมิของดานเตโดยกุสตาฟ ดอเร
นักบุญเดนิสมีรัศมีสองวงบนตราอาร์มของเครเฟลด์
นักบุญประคองหัวบางองค์

นักบุญอัลบันแห่งไมนทซ์
นักบุญแอฟรอดิเซียส
นักบุญคริสโซเลียส
นักบุญเดนิส
นักบุญโดมนินัสแห่งฟิเดนซา
นักบุญอีมิกเดียส
นักบุญฮิเมเรียสแห่งบอสโท
นักบุญชิเนสแห่งฌารา
นักบุญจัสตัสแห่งโบเวส์
นักบุญจูธวารา
นักบุญลูเชียนแห่งโบเวส์
นักบุญมิเลียว
นักบุญมินิอัสแห่งฟลอเรนซ์
นักบุญเน็คทัน
นักบุญนิคาเซียสแห่งแรงส์
นักบุญนิคาเซียส, ควิรินัส, สคูบิคิวรัส และ พิเอนเชีย
นักบุญโอซิธ
นักบุญควิเทเรีย
นักบุญแซเทอร์นินา
นักบุญธีโอนิสทัส
นักบุญวาลเลอรีแห่งลิมอชส์
นักบุญวินิฟรีด
นักบุญวิลโลว์
ดูเพิ่ม

นักบุญ
มรณสักขีในศาสนาคริสต์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นักบุญถือศีรษะ
นักบุญอาโฟรดิสิอุสมรณสักขีแห่งอะเล็กซานเดรียที่สักการะกันที่เมืองเบซีเยร์
นากเล็ก

| นากเล็ก |
| --- | --- |

นากเล็กเล็บสั้น (A. cinerea) เป็นชนิดที่พบได้ในทวีปเอเชีย และประเทศไทย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Mustelidae
วงศ์ย่อย:: Lutrinae
สกุล:: Aonyx Lesson, 1827

ชนิดต้นแบบ
Aonyx delalandi  (= Lutra capensis Schinz, 1821) Lesson, 1827
ชนิด
 Aonyx capensis  Aonyx cinerea  Aonyx congicus
ชื่อพ้อง
 Amblonyx Rafinesque, 1832  Anahyster Murray, 1861  Leptonyx Lesson, 1842  Micraonyx J. A. Allen, 1919  Paraonyx Hinton, 1921
นากเล็ก หรือ นากไร้เล็บ (อังกฤษ: Small-clawed otter, Clawless otter) เป็นนากสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Aonyx (/เอ-โอ-นิก/) โดยแปลว่า "ไร้เล็บ" มาจากคำว่า prefix 'a-' (ไม่) และ 'onyx' (เล็บ/ตะขอ)
เป็นนากขนาดเล็ก มีเล็บและขาหน้าสั้นไม่แข็งแรง จึงไม่สามารถขุดโพรงได้เหมือนนากสกุลหรือชนิดอื่น ๆ
พบกระจายพันธุ์ใน 2 ทวีป คือ เอเชียและแอฟริกา
ลักษณะอุ้งตีนและเล็บของนากเล็กเล็บสั้น
การจำแนก

นากเล็กเล็บสั้นแอฟริกา, Aonyx capensis
นากเล็กเล็บสั้นแคเมอรูน, Aonyx congicus
นากเล็กเล็บสั้น, Aonyx cinerea
อนึ่ง บางข้อมูลจะจำแนกให้มีเพียง 2 ชนิด คือ นากเล็กเล็บสั้น และนากเล็กเล็บสั้นแอฟริกา ส่วนนากเล็กเล็บสั้นแคเมอรูนถือเป็นชนิดย่อยของนากเล็กเล็บสั้นแอฟริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aonyx ที่วิกิสปีชีส์
นักฟุตบอลดาวรุ่งแห่งปีของพีเอฟเอ

เทรนต์ อเล็กซานเดอร์-อาร์โนลด์ ผู้ได้รับรางวัลในฤดูกาล 2019-20
นักฟุตบอลดาวรุ่งยอดเยี่ยมแห่งปีของสมาคมนักฟุตบอลอาชีพ (อังกฤษ: The Professional Footballers' Association Young Player of the Year) หรือ นักฟุตบอลดาวรุ่งยอดเยี่ยมของพีเอฟเอ (อังกฤษ: PFA Young Player of the Year) หรือเรียกย่อว่า นักฟุตบอลดาวรุ่งยอดเยี่ยม เป็นรางวัลประจำปีที่มอบให้กับนักฟุตบอลที่มีอายุไม่เกิน 23 ปี นับจากเริ่มฤดูกาล เพื่อตัดสินนักฟุตบอลที่มีผลงานที่ดีที่สุดในฟุตบอลอังกฤษ โดยเริ่มมีการมอบรางวัลมาตั้งแต่ฤดูกาล 1973–74 และผู้ชนะนั้นได้จากผลการลงคะแนนของนักฟุตบอลที่เป็นสมาชิกสหภาพแรงงานและสมาคมฟุตบอลอาชีพ รางวัลแรกมอบให้กับกองหลังของสโมสรฟุตบอลอิปวิชทาวน์ เควิน บีตตี ผู้ได้รับรางวัลคนปัจจุบันคือ บูกาโย ซากา ที่เล่นให้กับอาร์เซนอล
ถึงแม้ว่ารางวัลจากเปิดโอกาสให้กับผู้เล่นทุกระดับ แต่ผู้ได้รางวัลจนถึงปัจจุบัน มาจากผู้เล่นจากลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ และจากข้อมูลปี ค.ศ. 2008 มีเพียง ไรอัน กิกส์, ร็อบบี ฟาวเลอร์ และเวย์น รูนีย์ ที่ได้รับรางวัลมากกว่า 1 ครั้ง และมีนักฟุตบอล 5 คน ที่ไม่ได้มาจากสหราชอาณาจักร ที่ได้รับรางวัลนี้ ส่วนนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของพีเอฟเอ นั้นมาจากนอกสหราชอาณาจักร 9 คน และผู้ที่ได้รับรางวัลนี้ ที่อายุไม่เกิน 23 ปี เมื่อเริ่มฤดูกาลก็มีคุณสมบัติที่จะชนะในรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของพีเอฟเอด้วยเช่นกัน และมีเพียง 3 ครั้งที่ นักฟุตบอลคนเดียวกันได้ทั้ง 2 รางวัลในฤดูกาลเดียวกัน
รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่ออย่างย่อ จะประกาศในเดือนเมษายน และประกาศผู้ได้รับรางวัล พร้อมกับผู้เล่นแห่งปี ในงานกาลา ที่ลอนดอน หลังจากนั้นไม่กี่วัน ผู้ได้รับรางวัลถือเป็นเกียรติมาก เพราะเป็นรางวัลที่ได้รับเลือกจากเพื่อนนักฟุตบอลร่วมอาชีพ
สรุปผู้ได้รางวัล > ผู้ได้รางวัลแบ่งตามประเทศ

| ประเทศ | จำนวนได้รางวัล | ปีที่ชนะ |
| --- | --- | --- |
|  อังกฤษ |  35  | 1973–74, 1974–75, 1975–76, 1977–78, 1978–79, 1979–80, 1980–81, 1981–82, 1983–84, 1985–86, 1986–87, 1987–88, 1988–89, 1989–90, 1990–91, 1993–94, 1995, 1995–96, 1996–97, 1997–98, 2000–01, 2002–03, 2003–04, 2004–05, 2005–06, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2011–12, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2018–19, 2019–20, 2020–21 |
|  เวลส์ |  6  | 1982–83, 1984–85, 1991–92, 1992–93, 2001–02, 2012–13 |
|  สกอตแลนด์ |  1  | 1976–77 |
|  ฝรั่งเศส |  1  | 1998–99 |
|  ออสเตรเลีย |  1  | 1999–00 |
|  โปรตุเกส |  1  | 2006–07 |
|  สเปน |  1  | 2007–08 |
|  เบลเยียม |  1  | 2013–14 |
|  เยอรมนี |  1 | 2017–18 |
สรุปผู้ได้รางวัล > ผู้ได้รางวัลแบ่งตามสโมสร

| สโมสร | จำนวนรางวัล | ปีที่ชนะ |
| --- | --- | --- |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 8  | 1984–85, 1990–91, 1991–92, 1992–93, 1996–97, 2004–05, 2005–06, 2006–07 |
| ทอตแนมฮ็อตสเปอร์ | 6  | 1979–80, 2011-12, 2012–13, 2014–15, 2015–16, 2016–17 |
| ลิเวอร์พูล | 6  | 1982–83, 1994–95, 1995–96, 1997–98, 2000–01, 2019–20 |
| อาร์เซนอล | 5  | 1986–87, 1988–89, 1998–99, 2007–08, 2010-11 |
| แอสตันวิลลา | 4  | 1976–77, 1980–81, 2008–09, 2009–10 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 4  | 1987–88, 1993–94,  2001–02, 2002–03 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี |  4  | 1975–76, 2017–18, 2018–19, 2020–21 |
| เวสต์แฮมยูไนเต็ด |  2  | 1974–75, 1985–86 |
| เซาแธมป์ตัน |  2  | 1981–82, 1989–90 |
| เชลซี |  2  | 2003–04, 2013–14 |
| อิปส์วิชทาวน์ | 1  | 1973–74 |
| นอตติงแฮมฟอร์เรสต์ |  1  | 1977–78 |
| เวสต์บรอมมิชอัลเบียน |  1  | 1978–79 |
| ลูตันทาวน์ | 1  | 1983–84 |
| ลีดส์ยูไนเต็ด |  1  | 1999–00 |
| ชาร์ลตันแอทเลติก |  1  | 2003–04 |
ดูเพิ่ม

นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของพีเอฟเอ
นักฟุตบอลแห่งปีของสมาคมผู้สื่อข่าวฟุตบอล
นักฟุตบอลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาลของพรีเมียร์ลีก
นักฟุตบอลดาวรุ่งยอดเยี่ยมประจำฤดูกาลของพรีเมียร์ลีก
ไรอัน กิกส์ นักฟุตบอลคนแรกที่ได้รางวัล 2 ครั้ง
ร็อบบี ฟาวเลอร์ นักฟุตบอลคนที่ 2 ที่ได้รางวัล 2 ครั้ง
เวย์น รูนีย์ นักฟุตบอลคนที่ 3 ที่ได้รับรางวัล 2 ครั้งใน 2 ฤดูกาลติดต่อกัน