stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร
ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุ

ประเพณีผ้าขึ้นธาตุ หมายถึง การนำผ้าผืนยาวขึ้นไปห่มองค์พระบรมธาตุเจดีย์ในวันสำคัญทางศาสนา ชาวนครได้ร่วมมือร่วมใจกันบริจาคเงินตามกำลังศรัทธานำเงินที่ได้ไปซื้อผ้ามาเย็บต่อกันเป็นแถวยาวนับพันหลา แล้วจัดเป็นขบวนแห่ผ้าขึ้นห่มพระบรมธาตุเจดีย์ ผ้าที่ขึ้นไปห่มองค์พระบรมธาตุเจดีย์เรียกว่า “ผ้าพระบฎ” (หรือ พระบต) นิยมใช้สีขาว สีเหลือง สีแดง สำหรับผ้าสีขาวนิยมเขียนภาพเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธประวัติตั้งแต่ประสูติ เสด็จออกบรรพชา ตรัสรู้ ปฐมเทศนา และปรินิพพาน ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุเป็นเอกลักษณ์ประจำเมืองนครศรีธรรมราช แก่นแท้อยู่ที่การบูชาพระพุทธเจ้าอย่างใกล้ชิด โดยใช้องค์พระบรมธาตุเจดีย์เป็นตัวแทน
ตามตำนานประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุมีว่า ในสมัยที่พระเจ้าสามพี่น้อง คือ พระเจ้าศรีธรรมโศกราช พระเจ้าจันทรภาณุ และพระเจ้าพงษาสุระ กำลังดำเนินการสมโภชพระบรมธาตุอยู่นั้น คลื่นได้ซัดผ้าแถบยาวชิ้นหนึ่ง ซึ่งมีลายเขียนเรื่องราวพุทธประวัติ (เรียกว่า พระบฎ หรือ พระบต) ขึ้นที่ชายหาดปากพนัง จึงนำผ้าผืนนั้นไปถวายพระเจ้าศรีธรรมโศกราช พระองค์จึงรับสั่งให้ซักจนสะอาด แต่ลายเขียนพุทธประวัติก็ไม่ลบเลือนยังคงสมบูรณ์ดีทุกประการ จึงรับสั่งให้ประกาศหาเจ้าของ ได้ความว่าชาวพุทธกลุ่มหนึ่ง จะเดินทางไปลังกา เพื่อนำพระบฎไปถวายเป็นพุทธบูชาพระทันตธาตุ คือ พระเขี้ยวแก้ว แต่เรือถูกมรสุมซัดแตกที่ชายฝั่งเมืองนครมีรอดชีวิต 10 คน ส่วนพระบฏถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งปากพนัง พระเจ้าศรีธรรมโศกราชทรงพิจารณาเห็นว่าควรจะนำขึ้นไปห่มพระบรมธาตุเจดีย์เนื่องในโอกาสสมโภชพระบรมธาตุ เจ้าของพระบฎที่รอดชีวิตก็ยินดีด้วย จึงโปรดให้ชาวเมืองนครจัดเครื่องประโคมแห่แหนผ้าห่มโอบฐานพระบรมธาตุเจดีย์ จึงเป็นประเพณีประจำเมืองนครสืบมาจนทุกวันนี้
ลำดับเจ้าอาวาส

ลำดับเจ้าอาวาสวัดพระมหาธาตุ มีดังนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ลำดับที่ | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
| 1 | พระครูวินัยธรนุ่ม (นุ่น) | พ.ศ. 2458 | พ.ศ. 2463 |
| 2 | พระครูปลัดแก้วชิน (ชิน) | พ.ศ. 2464 | พ.ศ. 2467 |
| 3 | พระเทพญาณเวที (ลือ ยติกเถระ) | พ.ศ. 2468 | พ.ศ. 2469 |
| 4 | พระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรโณ) | พ.ศ. 2470 | พ.ศ. 2521 |
| 5 | พระธรรมรัตโนภาส (ประดับ โอภาโส) | พ.ศ. 2522 | พ.ศ. 2543 |
| 6 | พระธรรมวชิรากร (สมปอง ปญฺญาทีโป) | พ.ศ. 2544 | ปัจจุบัน |
พิกัดแผนที่

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
8°24′40″N 99°57′58″E﻿ / ﻿8.410985°N 99.966147°E﻿ / 8.410985; 99.966147
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

อิทธิกร ทองแกมแก้ว. "มองพระปานผ่านวัดพระมหาธาตุเมืองนครศรีธรรมราช." ใน จุดนัดพบ การข้ามแดน และไข้พื้นที่ในภาคใต้ของไทย เอกสารประกอบการสัมมนาวิชาการระดับชาติ เครือข่ายประวัติศาสตร์ มานุษยวิทยา และสังคมวิทยาภาคใต้ ครั้งที่ 4 ประจำปี 2561 ณ มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต. น. 78-93. ภูเก็ต: พีพี บุคส์ แอนด์ คอม, 2561.
กองพุทธศาสนสถาน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. ประวัติพระอารามหลวง เล่ม 2. กรุงเทพฯ : สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ, 2548. 622 หน้า. หน้า 313-314.
ตำนานพระธาตุเมืองนครศรีธรรมราช (ฉบับกระดาษฝรั่ง)
| ด ค กพระอารามหลวงชั้นเอก |
| --- | --- | --- |
| ชนิดราชวรมหาวิหาร |  วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม  วัดพระปฐมเจดีย์  วัดพระพุทธบาท (สระบุรี)  วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์  วัดสุทัศนเทพวราราม  วัดอรุณราชวราราม  |  |
| ชนิดราชวรวิหาร |  วัดนิเวศธรรมประวัติ  วัดบวรนิเวศ  วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม  วัดพระบรมธาตุไชยา  วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ (สุโขทัย)  วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม  วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมาราม  วัดราชโอรสาราม  วัดสุวรรณดาราราม  วัดเสนาสนาราม  |  |
| ชนิดวรมหาวิหาร |  วัดญาณสังวราราม  วัดพระธาตุพนม  วัดพระธาตุหริภุญชัย  วัดพระมหาธาตุ (นครศรีธรรมราช)  วัดพระศรีมหาธาตุ (บางเขน)  วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ (พิษณุโลก)  วัดพระสิงห์ (เชียงใหม่)  |  |
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร สุโขทัย  ศรีสัชนาลัย  กำแพงเพชร  นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา  แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง  เมืองโบราณศรีเทพและโบราณสถานสมัยทวารวดีที่เกี่ยวข้อง  ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี ภูพระบาท  วัดพระพุทธบาทบัวบาน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง ทุ่งใหญ่นเรศวร  ห้วยขาแข้ง  กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่ เขาใหญ่  ทับลาน  ปางสีดา  ตาพระยา  ดงใหญ่  กลุ่มป่าแก่งกระจาน แก่งกระจาน  กุยบุรี  ไทยประจัน  แม่น้ำภาชี  |  |
| กำลังพิจารณา |  วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช  อนุสรณ์สถานแหล่งต่าง ๆ และภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเชียงใหม่ นครหลวงล้านนา  พระธาตุพนม และสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์และภูมิทัศน์ที่เกี่ยวข้อง  กลุ่มเทวสถานปราสาทพนมรุ้ง ปราสาทเมืองต่ำ และปราสาทปลายบัด  แหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามัน หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะระนอง  แหลมสน  หมู่เกาะสุรินทร์  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  สิรินาถ  ป่าชายเลนระนอง  สงขลาและชุมชนที่เกี่ยวเนื่องริมทะเลสาบสงขลา เมืองโบราณพังยาง พะโคะ และสีหยัง  เมืองโบราณสทิงพระ  เมืองป้อมค่ายซิงกอร่า ณ เขาแดงและแหลมสน  เมืองเก่าสงขลา ณ บ่อยาง  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก  ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ อุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
เจ้าชายทนทกุมาร และพระนางเหมชาลา ชาวศรีลังกา ขณะทรงอัญเชิญพระเขี้ยวแก้ว ภาพประดับพระวิสูตรมณทปพระเขี้ยวแก้ว วัดพระเขี้ยวแก้ว ประเทศศรีลังกา
ขบวนแห่ผ้าขึ้นห่มพระบรมธาตุเจดีย์
คลองฟูนันเตโช

| คลองฟูนันเตโช |
| --- | --- |
แผนที่แนวเส้นทางคลอง
ประเทศ:  กัมพูชา
พิกัด: 11°26′28″N 105°11′19″E﻿ / ﻿11.441030°N 105.188714°E﻿ / 11.441030; 105.188714
ข้อมูลจำเพาะ
ความยาว: 180 km (110 ไมล์)
ความลึกเรือสูงสุด: 4.7 เมตร (15 ฟุต)
ประตูกั้นน้ำ: 3 แห่ง
สถานะ: กำลังก่อสร้าง
ประวัติ
หัวหน้าวิศวกร: ไชนาโรดแอนด์บริดจ์คอร์เปอเรชัน
เริ่มก่อสร้าง: 5 สิงหาคม พ.ศ. 2567; 5 เดือนก่อน (2567-08-05)
ข้อมูลภูมิศาสตร์
ทิศ: ตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้
จุดเริ่มต้น: แปรกตาแก้ว แม่น้ำโขง
จุดสิ้นสุด: อ่าวไทย
พิกัดต้นทาง: 11°26′28″N 105°11′19″E﻿ / ﻿11.441030°N 105.188714°E﻿ / 11.441030; 105.188714
คลองฟูนันเตโช (อังกฤษ: Funan Techo Canal; เขมร: ព្រែកជីកហ្វូណនតេជោ) ชื่ออย่างเป็นทางการคือ โครงการระบบขนส่งทางน้ำและโลจิสติกส์โตนเลบาสัก (อังกฤษ: Tonle Bassac Navigation Road and Logistics System Project) เป็นคลองความยาว 180 กิโลเมตรที่มีการเสนอให้ขุดในประเทศกัมพูชา เชื่อมต่อท่าเรือพนมเปญกับจังหวัดแกบและอ่าวไทย
ประวัติ

คลองฟูนันเตโชเป็นแนวความคิดที่ได้รับการเสนอขึ้นในสมัยของรัฐบาลของสมเด็จฮุน เซน และได้รับความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรีกัมพูชาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566
โครงการดังกล่าวได้รับการสานต่อในรัฐบาลสมัยต่อมา ซึ่งฮุน มาเนต ลูกชายของฮุน เซน ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยปรับสัดสวนการลงทุนซึ่งจากเดิมเป็นการลงทุนโดยบริษัทต่างชาติทั้งหมด มาเป็นเงินลงทุนร้อยละ 51 จากรัฐบาลกัมพูชา ประชาชนชาวกัมพูชาทุกคนเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ร่วมกันผ่านบริษัทของรัฐบาลซึ่งดำเนินการท่าเรือพระสีหนุและท่าเรือพนมเปญ
สำหรับความหมายของชื่อคลองฟูนันเตโชนั้นมาจากคำว่า ฟูนัน คืออาณาจักรฟูนานที่เป็นอาณาจักรโบราณของขอมที่มีอายุช่วงพุทธศตวรรษที่ 6 มีศูนย์กลางอยู่ในพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงซึ่งอยู่ในเวียดนามปัจจุบัน และคำว่า เตโช คือการสื่อถึงอำนาจและความยิ่งใหญ่ รศ.ดร.ดุลยภาค ปรีชารัชช อาจารย์โครงการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ระบุไว้ว่าคลองดังกล่าวเคยมีการขุดใช้งานอยู่จริงในอดีต หากศึกษาภาพถ่ายดาวเทียมและหลักฐานต่าง ๆ จะพบหลักฐานยืนยันเพิ่มเติมได้ สอดคล้องกับผู้เชี่ยวชาญของกัมพูชาที่ระบุในการศึกษาในอดีตว่าคลองดังกล่าวเคยมีอยู่จริงในอดีต
เส้นทาง

คลองฟูนันเตโชจะเริ่มต้นที่แปรกตาแก้วของแม่น้ำโขง ผ่านแปรกตาเอกของแม่น้ำบาสัก และสุดท้ายก็ไหลรวมกับแปรกตาฮิงของแม่น้ำบาสัก ในอำเภอเกาะทอม เริ่มต้นจากจังหวัดกันดาล จังหวัดตาแก้ว จังหวัดกำปอด และสิ้นสุดที่จังหวัดแกบ คลองจะช่วยเชื่อมต่อพนมเปญโดยตรงกับท่าเรือน้ำลึกเพียงแห่งเดียวของประเทศในเมืองพระสีหนุและท่าเรือใหม่ในกำปอด
การก่อสร้าง

แผนปัจจุบันประกอบด้วยการสร้างประตูกั้นน้ำ 3 แห่ง พร้อมสะพาน 11 แห่ง คลองจะมีความกว้าง 100 เมตร ขนาดสองทิศทาง มีความลึก 5.4 เมตร มีร่องน้ำสำหรับเดินเรือลึก 4.7 เมตร (15 ฟุต) รองรับเรือได้มากถึง 3,000 เดดเวทตัน โดยตั้งเป้าแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2571 คาดว่าจะมีมูลค่า 1.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
โครงการนี้ได้รับทุนสนับสนุนทั้งหมดจากไชนาโรดแอนด์บริดจ์คอร์เปอเรชัน (China Road and Bridge Corporation: CRBC) ซึ่งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 กำลังทำงานเกี่ยวกับการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการ โครงการนี้จะได้รับการพัฒนาภายใต้สัญญารูปแบบการลงทุนก่อสร้าง ดำเนินงานเพื่อจัดเก็บผลประโยชน์ตามระยะเวลาที่กำหนด แลกกับการถ่ายโอนสินทรัพย์ดังกล่าวให้แก่รัฐหลังจากสิ้นสุดอายุของสัมปทาน (Build-Operate-Transfer: BOT) รายงานอย่างไม่เป็นทางการของสื่อจีนระบุว่าอายุสัมปทานอาจยาวถึง 40–50 ปี
กัมพูชามีกำหนดการที่จะวางศิลาฤกษ์เริ่มโครงการในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ที่เกาะเพชร โดยจัดการเฉลิมฉลองด้วยพลุและงานคอนเสิร์ตอย่างยิ่งใหญ่เพื่อเป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้น วันนั้นเป็นวันเดียวกันกับวันเกิดของสมเด็จฮุน เซน อดีตนายกรัฐมนตรี และบิดาของนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน โดยเริ่มมีการขุดร่องน้ำและปรับพื้นที่ในแปรกตาแก้วเพื่อรองรับพิธีเปิดในวันดังกล่าว เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 แต่ชาวบ้านในพื้นที่เพิ่งมาทราบว่าจะมีการขุดเมื่อเครื่องจักรเริ่มทำงานแล้วโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า
ประโยชน์

ปัจจุบันกัมพูชาพึ่งพาท่าเรือเวียดนามสูงมาก โดยเฉพาะท่าเรือก๊ายแม้ป คลองใหม่จะช่วยลดการพึ่งพาท่าเรือนี้ลงอย่างมาก และช่วยเพิ่มเส้นทางเดินเรือให้กับกัมพูชาโดยไม่ต้องพึ่งพาการเข้าออกผ่านประเทศเพื่อนบ้านอย่างเวียดนามซึ่งปัจจุบันพึ่งพามากถึงร้อยละ 33 รวมถึงสร้างรายได้จากค่าผ่านทางในการใช้เส้นทางสัญจรขนส่งสินค้า และสร้างงาน สร้างรายได้ให้กับประชาชนที่อยู่อาศัยตามแนวริมคลอง ช่วยให้เศรษฐกิจดีขึ้น เชื่อมต่อเส้นทางคมนาคมภายในประเทศ
นอกจากนี้รัฐบาลกัมพูชายังวางแผนที่จะกำหนดพื้นที่ทั้งสองฝั่งของคลองให้เป็นเขตเศรษฐกิจสำคัญสำหรับพัฒนาเศรษฐกิจในพื้นที่
ข้อกังวล

ประชาชนในพื้นที่แนวก่อสร้างคลองฟูนันเตโชมีข้อกังวลเกี่ยวกับมาตรการชดเชยและเยียวยาของรัฐบาล เนื่องจากมีความไม่แน่นอน ขาดการให้ข้อมูลกับประชาชนในพื้นที่ ซึ่งบางส่วนมาทราบข่าวจากสื่อสังคมออนไลน์ว่าจะมีการเยียวยาและการเริ่มโครงการ
ข้อกังวล > ด้านภูมิรัฐศาสตร์

ยังมีความกังวลเกี่ยวกับการดำเนินการขุดคลองของบริษัทซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจรวมถึงการลงทุนของประเทศจีน ว่าอาจส่งผลให้ประเทศจีนมีข้ออ้างในการนำกำลังทางเรือและกำลังทหารอื่น ๆ เข้ามาในภูมิภาคนี้มากขึ้นตลอดช่วงเวลาของโครงการคือประมาณ 4 ปี โดยมีความกังวลว่าโครงการนี้เป็นหนึ่งในโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง แต่สมเด็จฮุน เซน ได้ออกมาปฏิเสธว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกัน โดยเฉพาะด้านภูมิรัฐศาสตร์ซึ่งชาติตะวันตกและสหรัฐให้ความสนใจว่าอาจจะเป็นการพยายามเพิ่มอิทธิพลของจีนในพื้นที่ ก่อนหน้านี้มีการก่อสร้างฐานทัพเรือเรียมและมีการนำเรือรบของจีนมาวางกำลังในพื้นที่อ่าวไทย
เดวิด ฮัตต์ นักข่าวและนักวิจัยของสถาบันเอเชียศึกษาแห่งยุโรปกลาง (Central European Institute of Asian Studies: CEIAS) ให้ความเห็นผ่านเว็บไซต์เดอะดิโพลแมต มองว่าข้อกังวลด้านการทหารต่อคลองฟูนันเตโชนั้นดูเกินความจริงไป หากจะมองว่าคลองดังกล่าวถือเป็นภัยต่อความมั่นคงทางทหารของประเทศเวียดนาม และให้ความเห็นว่าหากกัมพูชาเปิดทางให้กองทัพจีนใช้น่านน้ำภายในในการโจมตีเวียดนามนั้นง่ายกว่าหากใช้การโจมตีทางบกผ่านโครงสร้างพื้นฐานคือถนนและรถไฟที่จีนเป็นผู้สร้างในการรุกรานเวียดนาม
รศ.ดร.ดุลยภาค ปรีชารัชช อาจารย์โครงการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้เคยแสดงความคิดเห็นต่อคลองฟูนันเตโชว่าจะทำให้กัมพูชามีบทบาทมากขึ้นในอ่าวไทย และทำให้ไทยอาจจะเกิดปัญหาในฐานะประเทศที่มีบทบาทสูงในอ่าวไทยอยู่ก่อนหน้านี้ และแสดงความกังวลว่าหากโครงการดังกล่าวสำเร็จไปได้ด้วยดีคลองนี้อาจจะดักเส้นทางเรือสินค้าให้ไม่จำเป็นต้องเข้ามาถึงอ่าวไทยตอนในของไทยเพื่อเทียบท่าเรือของไทย เช่น ท่าเรือกรุงเทพ (คลองเตย) รวมถึงส่งผลกระทบต่อโครงการเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออกซึ่งอยู่ในพื้นที่ชายฝั่งตะวันออกของอ่าวไทย และหากไทยตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวช้าอาจจะส่งผลเสียต่อประเทศไทย
ข้อกังวล > ด้านสิ่งแวดล้อม

หลายภาคส่วนกังวลการเปลี่ยนแปลงทิศทางการไหลของแม่น้ำโขง ที่ถือเป็นแหล่งประมงน้ำจืดที่มีปริมาณปลาที่ถูกจับนับเป็น 1 ใน 4 ของปลาน้ำจืดทั่วโลก ขณะที่ประเทศเวียดนามยังได้แสดงความกังวลด้านสิ่งแวดล้อมที่อาจเกิดขึ้นตามมาจากคลองดังกล่าวเช่นกัน โดยเฉพาะระดับน้ำซึ่งส่งผลต่อการปลูกข้าวในประเทศเวียดนาม รวมถึงคลองดังกล่าวจะทำให้เวียดนามสูญเสียรายได้จากการผ่านเข้าออกของเรือสินค้ากัมพูชาในคลองของเวียดนาม
หากยึดตามข้อตกลงแม่น้ำโขง พ.ศ. 2538 (1995 Mekong Agreement) มีการระบุว่าหากจะทำโครงการที่ส่งผลกระทบต่อการไหลของแม่น้ำโขง จะต้องได้รับการประเมินทางเทคนิคจากคณะกรรมาธิการแม่น้ำโขง (Mekong River Commission: MRC) รวมถึงต้องรับฟังข้อมูลจากประเทศสมาชิก และต้องผ่านกระบวนการปรึกษาหารือล่วงหน้ากับคณะกรรมาธิการ แต่เอกสารที่แจ้งโครงการนี้ต่อคณะกรรมาธิการแม่น้ำโขงระบุว่าโครงการดังกล่าวดำเนินการในแม่น้ำสาขาของแม่น้ำโขง (แม่น้ำบาสัก) ทำให้เป็นการเลี่ยงบาลีในการนำโครงการเข้าสู่คณะกรรมาธิการและเริ่มการก่อสร้างโดยไม่ผ่านการตรวจสอบทางเทคนิคและกระบวนการอื่น ๆ ที่อาจจะถูกเปลี่ยนแปลงหากเสนอเข้ากรรมาธิการแม่น้ำโขง และไม่มีการเปิดเผยข้อมูลการศึกษาความเป็นไปได้ของคลองฟูนันเตโช ถึงแม้จะมีการร้องขอไปอย่างเป็นทางการ 2 ฉบับในเดือนสิงหาคมและตุลาคม พ.ศ. 2566
ขณะที่รองนายกรัฐมนตรีซุน จันทอล ระบุเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 ว่ากัมพูชาได้แจ้งโครงการต่อคณะกรรมาธิการแม่น้ำโขงแล้ว แต่ไม่ได้ขอคำปรึกษาและการหารือกับประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคเกี่ยวกับโครงการนี้ และพร้อมให้ข้อมูลหากคณะกรรมาธิการร้องขอข้อมูล แต่ถูกโฆษกกระทรวงการต่างประเทศของเวียดนามตอบโต้ในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 ว่าข้อมูลของคลองฟูนันเตโชนั้นไม่เพียงพอในการประเมินระดับผลกระทบของโครงการ
แผนที่ภูมิศาสตร์ของกัมพูชา
ปิศาจจิ้งจอก (จีน)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ปีศาจจิ้งจอก
ภาพวาดปิศาจจิ้งจอกเก้าหางในสมัยราชวงศ์ชิง
ปีศาจจิ้งจอก หรือเดิมใช้ว่า ปิศาจเสือปลา (จีน: 狐狸精; พินอิน: húlí jīng; จีน: 九尾狐; พินอิน: jiǔ wěi hú; คำแปล: จิ้งจอกเก้าหาง, เวียดนาม: Hồ Ly) เป็นปิศาจในเทพปกรณัมจีนซึ่งอาจดีหรือร้ายก็ได้
จีนและเวียดนามเชื่อว่า สรรพสิ่งสามารถมีอำนาจวิเศษ มีชีวิตอมตะ และแปลงเป็นมนุษย์ได้ ถ้าได้บำเพ็ญตบะมานานพอสมควร ปิศาจจิ้งจอกนั้นคือสุนัขจิ้งจอกเพศเมียที่สามารถกลายร่างเป็นมนุษย์หญิงสาวโฉมงาม
ปรกติแล้วเชื่อกันว่า ปิศาจจิ้งจอกเป็นผีร้าย ปิศาจจิ้งจอกซึ่งเป็นที่รู้จักมากที่สุดตัวหนึ่ง คือ ปิศาจจิ้งจอกเก้าหางในนิยายเรื่อง เฟิงเฉิน หรือ สถาปนาเทวดา (封神) ของสฺวี่ จ้งหลิน (許仲琳) ในสมัยราชวงศ์หมิง ที่ฆ่านางต๋าจี่ (妲己) แล้วสิงร่างนางไปเป็นสนมพระเจ้าโจ้ว (紂) แห่งราชวงศ์ซาง เพื่อล่อลวงให้พระเจ้าโจ้วถึงแก่ความวิบัติตามเสาวนีย์ของนางฟ้านฺหวี่วา (女媧)
อย่างไรก็ดี ในนิยายบางเรื่อง ปิศาจจิ้งจอกมิได้มุ่งร้าย เช่น เรื่อง ซันซุ่ยผิงเยาฉวน หรือ สามซุ่ยพิชิตมาร (三遂平妖傳) ของหลัว กวั้นจง (羅貫中) ในสมัยราชวงศ์หมิง ว่าด้วยปิศาจจิ้งจอกสอนวิทยาคมให้หญิงสาวคนหนึ่ง หญิงคนนั้นจึงเอาชนะกองทัพได้ และเรื่อง เหลียวไจจื้ออี้ หรือ เรื่องประหลาดจากห้องศิลป์ (聊齋誌異) ของผู ซงหลิง (蒲松齡) ในสมัยราชวงศ์ชิง ที่ว่าด้วยความรักระหว่างมนุษย์หนุ่มและจิ้งจอกสาว รวมถึงในความเชื่อดั้งเดิมของชาวจ้วง ที่อาศัยอยู่ในภาคใต้ของจีน ตลอดจนปรากฏเป็นภาพเขียนสีตามผนังถ้ำในยุคก่อนประวัติศาสตร์ทางภาคเหนือและอีสานของไทย หมาเก้าหางเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ขโมยข้าวด้วยการจุ่มหางจากสวรรค์มาให้แก่มวลมนุษย์ จึงถูกเทวดาไล่ฟันจนเหลือหางเพียงหางเดียวอย่างในปัจจุบัน และเป็นต้นกำเนิดของข้าว เชื่อว่านิทานเรื่องหมาเก้าหางนี้กระจายไปทั่วภูมิภาคอาเซียนในยุคก่อนประวัติศาสตร์
นอกจากนี้ ชาวจีนยังโทษว่า ปิศาจจิ้งจอกทำให้ชายมีองคชาตหดเล็กลงจนเป็นโรคจู๋
จิ้งจอกเก้าหางในตำนานเวียดนาม
ตำนาน Lê Thái Tổ  (เล ท้าย โต๋) - Lê Lợi (เล เหล่ย) เคยมีเรื่องราวเกี่ยวกับวิญญาณจิ้งจอก เรื่องราวเล่าว่าขณะหลบเลี่ยงการจับกุมโดยผู้รุกรานของราชวงศ์หมิงในลำเซิน เล ท้าย โต๋ เห็นหญิงสาวสวมชุดสีขาวลอยอยู่ในแม่น้ำ แม้ในสถานการณ์ที่อันตราย เล ท้าย โต๋ ยังคงฝังศพหญิงผู้เคราะห์ร้ายรายนี้อย่างเหมาะสม
เมื่อกองทัพหมิงเข้ามาใกล้ ทันใดนั้นก็มีจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้เพื่อหันเหความสนใจของศัตรู เล ท้าย โต๋ เชื่อว่าเป็นการกลับชาติมาเกิดของหญิงสาวที่ช่วยเขาไว้ หลังจากขึ้นครองราชย์แล้ว เล ท้าย โต๋ ได้แต่งตั้งผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเป็นผู้พิทักษ์แห่งชาติและสั่งให้สร้างรูปปั้นหญิงสาวที่มีร่างกายเป็นจิ้งจอกเก้าหางครึ่งตัววางไว้ในวังโวในวัง - เรียกว่าเลดี้ฟ็อกซ์
รูปปั้นสุนัขจิ้งจอกนี้ได้รับการอธิบายในภายหลังใน "Vũ Trung Tùy Bút" โดยกวีชื่อดังแห่งปลายศตวรรษที่ 18 โดย Phạm Đình Hổ.
แหล่งข้อมูลอื่น

ปิศาจจิ้งจอกในเอเชีย
เขตมินามิ (ฟูกูโอกะ)

| เขตมินามิ 南区 |
| --- | --- |
เขตของนครฟูกูโอกะ

เขตมินามิ 
พิกัด:  33°33′42″N 130°25′36″E﻿ / ﻿33.56167°N 130.42667°E﻿ / 33.56167; 130.42667
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด: จังหวัดฟูกูโอกะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 18.18 ตร.กม. (7.02 ตร.ไมล์)
ประชากร (ตุลาคม 2018)
 • ทั้งหมด: 262,113 คน
 • ความหนาแน่น: 8,461 คน/ตร.กม. (21,910 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
เขตมินามิ  (ญี่ปุ่น: 南区; โรมาจิ: minami-ku) เป็นหนึ่งใน 7 เขตของนครฟูกูโอกะ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 30.98 ตารางกิโลเมตรและมีประชากร 262,113 คน ใน 126,050 ครัวเรือน (ในเดือนตุลาคม 2018) มีความหนาแน่นของประชากร 8,461 ต่อตารางกิโลเมตร เขตนี้แปลชื่อได้ตรงตัวว่า "เขตใต้"
ดูเพิ่ม

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
เกียวดง

ระวังสับสนกับ กิวดง
เกียวดง (ญี่ปุ่น: 魚うどん; โรมาจิ: gyoudon) เป็นอาหารท้องถิ่นในแถบเมืองนิจินัง จังหวัดมิยาซากิ ทางใต้ของเกาะคิวชู
ภาพรวม

เป็นอูดงที่ทำโดยการเติม แป้งสาลี, แป้งมันฝรั่ง, ไข่ไก่ และ เกลือ ลงในเนื้อปลาบด ที่ทำจากเนื้อปลาจำพวกปลาบิน แล้วนำมาทำเป็นเส้นบะหมี่ หลังจากขึ้นรูปแล้วก็นำไปต้ม ล้างด้วยน้ำเย็น แล้ว แช่แข็ง จากนั้นจึงต้มอีกครั้งก่อนจะนำไปรับประทานพร้อมกับน้ำซุป นอกจากปลาบินแล้ว ยังมีการใช้ปลาอื่นเช่น ปลาคัมปาจิ, ปลาฮิรามาสะ, ปลาไท, ปลาฮาโมะ, ปลาคาวาฮางิ, ปลาคุเอะ
ประวัติศาสตร์

เมื่อสมัยที่ถนนและทางรถไฟที่เชื่อมต่อเมืองนิจินังถูกตัดขาดจากโลกภายนอกเนื่องจากการโจมตีทางอากาศในช่วง สงครามแปซิฟิก การขนส่งหยุดชะงัก และปลาที่จับได้ที่ ท่าเรืออาบุรัตสึ และที่อื่น ๆ ในเมืองไม่สามารถขายได้ ในขณะที่ข้าวและแป้งสาลีก็ขาดแคลน ด้วยเหตุนี้ เกียวดงจึงถูกคิดค้นขึ้นมาทดแทนอูดง โดยใช้ เนื้อปลาบดที่ได้จากการนำปลาจำพวกปลาบินมาสับเพื่อใช้แทนแป้ง สมัยนั้นแต่ละครัวเรือนสร้างเกียวดงโดยใช้ปลาตัวเล็ก แต่หลังสงคราม ผู้คนก็เริ่มลืมเลือนไป
อย่างไรก็ตาม แผนกสตรีของสมาคมประมง เมืองนิจินังได้ให้ความสนใจกับเกียวดงในฐานะอาหารท้องถิ่น และได้เริ่มมีความพยายามที่จะฟื้นฟูเมนูนี้ในช่วงปลายยุคโชวะ หลังจากปรับปรุงวิธีแปรรูปปลาบินเพื่อลดกลิ่นแล้ว พวกเขาก็เริ่มทำขายในตลาดเช้าตั้งแต่ประมาณ ปี 2000 และสมาคมประมงและ หอการค้าและอุตสาหกรรมนิจินังร่วมกันทำการค้าผลิตภัณฑ์ใน ปี 2007 ในปี 2009 เกียวดงได้ปรากฏอยู่ในงานเลี้ยงอาหารกลางวันของโรงเรียน ประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นในเมือง และ เครื่องหมายการค้าได้รับการจดทะเบียนในเดือนมีนาคมของปีเดียวกัน ในปี 2011 เกียวดงของสหกรณ์ประมงเมืองนิจินังได้รับรางวัลรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมงในประเภทการขยายการจำหน่ายและการบริโภคในการประชุมแลกเปลี่ยนชาวประมงเยาวชนและหญิงแห่งชาติ
เชิงอรรถ

1 2 3 4 5  西日本新聞 2010年1月5日付朝刊、宮崎地方面
1 2  朝日新聞 2007年8月31日付朝刊、宮崎地方面
↑  "日南市 観光にちなんの旅 魚うどん【日南市漁協女性部加工グループ】". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-18. สืบค้นเมื่อ 2024-11-22.
1 2  宮崎日日新聞 2011年3月15日付朝刊、P.17
กิตฮับ

| --- | --- |

ประเภท: เอกชน
วันที่ก่อตั้ง: 8 กุมภาพันธ์ 2008; 16 ปีก่อน (2008-02-08)
สำนักงานใหญ่: ซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
ผู้ก่อตั้ง: ทอม เพรสตัน-เวอร์เนอร์   คริส วานสเตรท   พีเจ ไฮเอท
ซีอีโอ: แนท ฟรายด์แมน (หลังการซื้อกิจการ) คริส วานสเตรท (หยุดพักชั่วคราว)
อุตสาหกรรม: ซอฟต์แวร์
เว็บไซต์: github.com
อันดับอเล็กซา:  61 (กรกฎาคม 2018)
การลงทะเบียน: ไม่จำเป็น (จำเป็นสำหรับการสร้างและการเข้าร่วมโครงการ)
ผู้ใช้: 100 ล้าน (มกราคม 2023)
ภาษาที่มี: อังกฤษ
สถานะปัจจุบัน: เคลื่อนไหว
กิตฮับ (อังกฤษ: GitHub) เป็นเว็บบริการพื้นที่ทางอินเทอร์เน็ต (hosting service) สำหรับเก็บการควบคุมการปรับปรุงแก้ไข (version control) โดยใช้กิต (Git) โดยมากจะใช้จัดเก็บรหัสต้นฉบับ (source code) แต่ยังคงคุณสมบัติเดิมของกิตไว้ อย่างการให้สิทธิ์ควบคุมและปรับปรุงแก้ไข (distributed version control) และระบบการจัดการรหัสต้นฉบับรวมถึงทางกิตฮับได้เพิ่มเติมคุณสมบัติอื่นๆผนวกไว้ด้วย เช่น การควบคุมการเข้าถึงรหัสต้นฉบับ (access control) และ คุณสมบัติด้านความร่วมมือเช่น ติดตามข้อบกพร่อง (bug tracking), การร้องขอให้เพิ่มคุณสมบัติอื่นๆ (feature requests), ระบบจัดการงาน (task management) และวิกิสำหรับทุกโครงการ
กิตฮับเสนอแผนการให้บริการใน 2 รูปแบบคือ แบบส่วนตัว และ แบบบัญชีฟรี โดยอย่างหลังมักจะใช้ในการเก็บตัวแบบซอฟต์แวร์ในโครงการโอเพนซอร์ซ ในเดือนมิถุนายนปี 2018 กิตฮับได้รายงานว่ามีผู้ใช้งานกว่า 28 ล้านราย และได้จัดเก็บรหัสต้นฉบับจำนวน 57 ล้านโครงการ ในจำนวนนี้มีโครงการสาธารณะจำนวน 28 ล้านโครงการ ทำให้กิตฮับกลายเป็นพื้นที่จัดเก็บรหัสต้นฉบับที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2018 ไมโครซอฟท์ได้ประกาศว่าทางบริษัทได้บรรลุข้อตกลง ในการซื้อกิจการกิตฮับเป็นมูลค่ากว่า 7.5 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ โดยทางไมโครซอฟท์ไม่ได้เปิดเผยวันเวลาที่ยื่นเจตจำนงซื้อกิจการ
ประวัติบริษัท

กิตฮับได้รับการพัฒนาขึ้นโดย คริส วานสเตรท, พีเจ ไฮเอท และ ทอม เพรสตัน-เวอร์เนอร์ โดยเขียนขึ้นจากรูบีออนเรลส์ เริ่มกิจการในเดือนกุมภาพันธ์ 2008 บริษัทกิตฮับ อิงค์ตั้งอยู่ตั้งแต่ปี 2007 อยู่ในซานฟรานซิสโก (San Franscisco)
ในเดือนมีนาคม 2008 คริส วานสเตรท ได้โพสต์ในบล็อกส่วนตัวว่ากิตฮับมีผู้ใช้งานกว่า 2,000 รายแล้ว
ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2009 สมาชิกทีมกิตฮับได้ขึ้นพูดในงานเสวนาที่จัดโดยยาฮู! (Yahoo!) สำนักงานใหญ่ ว่าภายในปีแรกที่กิตฮับออนไลน์ กิตฮับได้จัดเก็บรหัสต้นฉบับโครงการสาธารณะจำนวนกว่า 46,000 โครงการสาธารณะ โดย 17,000 มาจากยอดของเดือนมกราคม ในเวลานั้นมีโครงการประมาณ 6,200 โครงการที่แยกสายพัฒนาออกไป (fork) และมีโครงการที่รวมสายพัฒนา (merge) อย่างน้อย 1 ครั้งจำนวน 4,600 โครงการ
ในวันที่ 5 กรกฎาคม 2009 กิตฮับได้ประกาศว่ามีผู้ใช้งานกว่า 100,000 รายแล้ว ในวันที่ 27 กรกฎาคม 2009 อีกงานเสวนาที่จัดโดยยาฮู! ทอม เพรสตัน-เวอร์เนอร์ ได้ประกาศการเติบโตของกิตฮับ ว่าตอนนี้มีโครงการสาธารณะรวมกันกว่า 90,000 โครงการ และมีโครงการจำนวน 12,000 ที่ถูกแยกสายพัฒนาอย่างน้อยหนึ่งครั้ง หากนับรวมทั้งสาธารณะ ส่วนตัว และโครงการแยก กิตฮับจัดเก็บรหัสต้นฉบับจำนวนกว่า 135,000 โครงการ
ในวันที่ 25 กรกฎาคม 2010 กิตฮับได้ประกาศว่าได้จัดเก็บรหัสต้นฉบับแล้วกว่า 1 ล้านโครงการ และในวันที่ 20 เมษายน 2011 กิตฮับได้ประกาศว่าได้จัดเก็บรหัสต้นฉบับไป 2 ล้านโครงการแล้ว
ในวันที่ 2 มิถุนายน 2011 ทางรีดไรทฺเว็บ (ReadWriteWeb) รายงานว่าทางกิตฮับได้มียอดคอมมิท (commit) เกินกว่ายอดของซอร์ซฟอร์จฺ (SourceForge) และ กูเกิ้ลโค้ด (Google Code) ในช่วงมกราคมถึงพฤกษาคม 2011
ในวันที่ 9 กรกฎาคม 2012 ทางปีเตอร์ เลวิน (Peter Levine) หุ้นส่วนทั่วไปของกิตฮับและนักลงทุนของแอนดรีสเซน โฮโรวิตซ์ (Andreessen Horowitz) กล่าวว่าทางกิตฮับมีรายได้เพิ่มขึ้น 300% เป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2008 โดยทางเลวินกล่าวว่า "ทางกิตฮับแทบมีกำไรตลอดเวลา"
ในวันที่ 16 มกราคม 2013 กิตฮับได้ประกาศว่ามีผู้ใช้งานกว่า 3 ล้านรายและจัดเก็บรหัสต้นฉบับไปกว่า 5 ล้านโครงการแล้ว ในเดือนธันวาคมปีเดียวกันกิตฮับได้ประกาศว่าได้จัดเก็บรหัสต้นฉบับไปกว่า 10 ล้านโครงการแล้ว
ในเดือนมิถุนายน 2015 กิตฮับได้เปิดสำนักงานที่ญี่ปุ่น ถือเป็นสำนักงานแรกนอกสหรัฐฯของกิตฮับ
ในวันที่ 29 มิถุนายน 2015 กิตฮับได้ประกาศว่าขอระดมทุนได้มากกว่า 250 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ที่นำโดยซีคัวญาแคพพิเทิล (Sequoia Capital) จากการระดมทุนรอบนี้มีการประเมินว่ากิตฮับมีจะมูลค่ากว่า 2 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ
ในปี 2016 กิตฮับอยู่อันดับที่ 14 ในรายชื่อ Forbes Cloud 100
ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2018 กิตฮับตกเป็นเหยื่อของการโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการ (DDos) ที่หนักที่สุดในประวัติศาสตร์ ด้วยอัตราการแทรฟฟิคสูงถึง 1.35 เทราบิตต่อวินาที
ในวันที่ 19 มิถุนายน 2018 กิตฮับได้เพิ่มแผนให้บริการใหม่ กิตฮับเพื่อการศึกษา (GitHub Education) โดยเป็นแผนให้บริการฟรีกับทุกโรงเรียน
ในเดือนมีนาคม 2020 กิตฮับได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าได้ซื้อเอ็นพีเอ็ม ผู้ให้บริการจัดเก็บแพ็กเกจสำหรับ Nodejs ด้วยจำนวนเงินที่ไม่ระบุ
ประวัติบริษัท > ถูกซื้อกิจการโดยไมโครซอฟท์

ในวันที่ 4 มิถุนายน 2018 ไมโครซอฟท์ได้ประกาศเข้าซื้อกิตฮับมูลค่า 7,500 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ภายใต้ร่มเงาไมโครซอฟท์ แนท ฟรายด์แมน (Nat Friedman) ผู้ก่อตั้งซามารีน (Xamarin) จะขึ้นเป็นซีอีโอใหม่ของกิตฮับ และ ซีอีโอปัจจุบันคริส วานสเตรท จะยังคงดำรงตำแหน่ง "ผู้ปรึกษาทางเทคนิค" ให้กับกิตฮับอยู่ โดยทั้งสองจะต้องรายงานความเคลื่อนไหวของกิตฮับ ให้สก็อตต์ กูธรี (Scott Guthrie) รองประธานไมโครซอฟท์คลาวด์และเอไอทราบ ไมโครซอฟท์กลายเป็นผู้ใช้รายสำคัญของกิตฮับ โดยใช้กิตฮับในทางจัดเก็บและพัฒนาโครงการโอเพนซอร์ซของตน เช่น จักระคอร์ (Chakra Core), พาวเวอร์เชล (PowerShell) และ วิชวลสตูดิโอโค้ด (Visual Studio Code) รวมถึงช่วยสนับสนุนโครงการโอเพนซอร์ซอื่น ๆ อาทิ ลินุกซ์ และช่วยพัฒนากิตเวอชวลไฟล์ซิสเทิม (Git Virtual File System) ส่วนขยาย (extension) ของกิตสำหรับจัดการพื้นที่จัดเก็บซอร์ซโค้ดขนาดใหญ่
ภายหลังการซื้อกิจการ กลุ่มนักพัฒนาซอฟต์แวร์เกิดความกังวลต่ออนาคตของกิตฮับ ซึ่งอาจประสบชะตากรรมเดียวกันกับธุรกิจที่ไมโครซอฟท์เคยซื้อไปก่อนหน้านี้อาทิ โนเกีย (Nokia), ลิงกต์อิน (LinkedIn) และ สไกป์ (Skype) ในขณะที่หลายคนมองว่าการซื้อกิจการนี้เป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ ต่อกลยุทธ์ทางธุรกิจของไมโครซอฟท์ โดยภายใต้การบริหารของซีอีโอสัตยา นาเดลลา (Satya Nadella) ที่ให้ความสำคัญแก่การขายคอมพิวเตอร์คลาวด์เป็นหลัก ในการดำเนินธุรกิจควบคู่ไปกับการพัฒนา และการสนับสนุนโครงการโอเพนซอร์ซอย่างลินุกซ์ ซึ่งตรงข้ามกับระบบปฏิบัติการอย่างไมโครซอฟท์ วินโดวส์ (Microsoft Windows) ทางฮาร์วาร์ดบิซซิเนสรีวิว (Havard Business Review) ได้มองว่าการเข้าซื้อของไมโครซอฟท์ จะทำให้ไมโครซอฟท์เข้าถึงฐานข้อมูลผู้ใช้ เพื่อนำมาส่งเสริมการตลาด โดยยอมขาดทุนเพื่อดึงดูด (loss leader) ผู้ใช้งานหันมาใช้งานผลิตภัณฑ์และบริการอื่น ๆ ของบริษัท
ความกังวลต่ออนาคตกิตฮับได้ช่วยเพิ่มน่าความสนใจให้ธุรกิจคู่แข่งของกิตฮับอย่างบิทบัคคิท (BitBucket), กิตแล็ป (GitLab) และ ซอร์ซฟอร์จฺ (SourceForge) ต่างก็รายงานว่าพวกเขาพบผู้ใช้งานใหม่ที่นำโครงการจากกิตฮับไปจัดเก็บไว้กับบริการของตน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ