stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดฮึงเอียน
ศัพทมูลวิทยา > ลักษณะภูมิอากาศ

เช่นเดียวกับจังหวัดอื่นๆ ในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ฮึงเอียน ได้รับผลกระทบจากสภาพอากาศมรสุมเขตร้อนที่ร้อนและชื้น ทุกปีในจังหวัดจะมีฤดูร้อนและฤดูหนาวแยกเป็นสองฤดู ดวงอาทิตย์ส่องแสงโดยเฉลี่ย 1,519 ชั่วโมงต่อปี และจำนวนวันที่มีแดดเฉลี่ยต่อเดือนคือ 24 วัน อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 23.2 °C ในฤดูร้อนและ 16 °C ในฤดูหนาว
ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 1,450 มิลลิเมตร (57 นิ้ว) ถึง 1,650 มิลลิเมตร (65 นิ้ว) และปริมาณน้ำฝนตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคมมีสัดส่วนสูงถึง 70% ของปริมาณน้ำฝนทั้งหมดทั้งปี ความชื้นในอากาศเฉลี่ย 86%; ระดับความชื้นสูงสุดคือ 92% ในขณะที่ระดับต่ำสุดคือ 79%
| ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของHưng Yên> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 32.0 (89.6) | 33.6 (92.5) | 37.6 (99.7) | 37.0 (98.6) | 40.5 (104.9) | 39.4 (102.9) | 40.5 (104.9) | 37.8 (100) | 36.4 (97.5) | 35.3 (95.5) | 34.5 (94.1) | 31.6 (88.9) | 40.5 (104.9) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 19.5 (67.1) | 19.7 (67.5) | 22.3 (72.1) | 26.7 (80.1) | 30.9 (87.6) | 32.4 (90.3) | 32.7 (90.9) | 31.7 (89.1) | 30.5 (86.9) | 28.3 (82.9) | 25.2 (77.4) | 21.7 (71.1) | 26.8 (80.2) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 16.2 (61.2) | 16.9 (62.4) | 19.6 (67.3) | 23.5 (74.3) | 27.0 (80.6) | 28.6 (83.5) | 29.0 (84.2) | 28.4 (83.1) | 27.1 (80.8) | 24.5 (76.1) | 21.1 (70) | 17.8 (64) | 23.3 (73.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 14.0 (57.2) | 15.0 (59) | 17.8 (64) | 21.4 (70.5) | 24.2 (75.6) | 25.8 (78.4) | 26.3 (79.3) | 25.8 (78.4) | 24.6 (76.3) | 21.8 (71.2) | 18.4 (65.1) | 15.1 (59.2) | 20.8 (69.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 4.9 (40.8) | 5.3 (41.5) | 6.6 (43.9) | 12.2 (54) | 16.5 (61.7) | 19.4 (66.9) | 20.6 (69.1) | 21.8 (71.2) | 16.5 (61.7) | 12.5 (54.5) | 8.4 (47.1) | 4.8 (40.6) | 4.8 (40.6) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 26 (1.02) | 25 (0.98) | 48 (1.89) | 92 (3.62) | 172 (6.77) | 229 (9.02) | 219 (8.62) | 286 (11.26) | 261 (10.28) | 187 (7.36) | 75 (2.95) | 24 (0.94) | 1,644 (64.72) |
| ความชื้นร้อยละ | 85.2 | 87.6 | 90.1 | 89.8 | 86.2 | 84.4 | 84.0 | 87.1 | 86.9 | 84.8 | 82.6 | 82.4 | 85.9 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 9.1 | 12.8 | 16.6 | 13.8 | 13.1 | 14.2 | 13.1 | 15.5 | 13.7 | 11.2 | 7.3 | 5.5 | 146.0 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 75 | 42 | 49 | 93 | 187 | 178 | 205 | 179 | 179 | 173 | 139 | 127 | 1,625 |
แหล่งที่มา:
เขตการปกครอง

จังหวัดฮึงเอียนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 9 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครฮึงเอียน | Hưng Yên | 116,356 |
| อำเภอกีมด่ง | Kim Động | 117,734 |
| อำเภอคว้ายเจิว | Khoái Châu | 188,255 |
| อำเภอเตียนหลือ | Tiên Lữ | 93,118 |
| อำเภอฝู่กื่อ | Phù Cừ | 79,954 |
| อำเภอวันซาง | Văn Giang | 120,799 |
| อำเภอวันเลิม | Văn Lâm | 133,027 |
| อำเภอหมีห่าว | Mỹ Hào | 112,752 |
| อำเภอเอินที | Ân Thi | 134,403 |
| อำเภอเอียนหมี | Yên Mỹ | 156,333 |
ตวก

ทหารและชาวพื้นเมืองกำลังดื่มตวก
ตวก (มลายู: tuak) ภาษาไทยถิ่นใต้เรียก ตะหวาก หรือ หวาก เป็นเครื่องดื่มที่หมักด้วยยีสต์จากปาล์มและน้ำตาล นิยมดื่มในอินโดนีเซียบริเวณสุมาตรา ซูลาเวซี บอร์เนียว และบางส่วนของมาเลเซีย เช่น เกาะปีนังและมาเลเซียตะวันออก ในบางครั้งหมายถึงไวน์ข้าวได้ด้วย เป็นเครื่องดื่มที่นิยมในหมู่ชาวอีบันและชาวดายักอื่น ๆ ในซาราวักระหว่างเทศกาลกาไว งานแต่งงาน ต้อนรับแขก และโอกาสพิเศษ
การทำตวกจากข้าวจะแผ่ข้าวเหนียวที่หุงสุกแล้วบนพื้นเรียบที่เย็น เติมยีสต์ ถ้าเติมเท่ากับข้าวจะได้ตวกขม ถ้าต้องการรสหวานจะเติมยีสต์น้อยลง ผสมให้เข้ากับข้าว นำไปหมักในเหยือก 3–10 วัน ส่วนที่เป็นของแข็งจะลอยขึ้นมาข้างบน เคี่ยวน้ำตาลกับน้ำให้เป็นน้ำเชื่อม พักให้เย็นเติมลงในส่วนผสมที่หมักไว้ เมื่อหมักครบกำหนดจะรับประทานได้ ถ้าเก็บไว้นานสีจะเข้มและมีกลิ่นคล้ายผึ่ง
จูน มากาซาเอ็ต

| จูน มากาซาเอ็ต |
| --- | --- |
เกิด: จูน นีโญ เมนโดซา มากาซาเอ็ต  (1983-06-08) 8 มิถุนายน ค.ศ. 1983 (41 ปี) ลีปาซิตี จังหวัดบาตังกัส ประเทศฟิลิปปินส์
อาชีพ: นักแสดง นายแบบ
คู่สมรส: นิโคล ชมิทซ์ (2022)
ส่วนสูง: 1.90 เมตร (6 ฟุต 3 นิ้ว)
เป็นที่รู้จักจาก: แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนลฟิลิปปินส์ 2012 แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล 2012
ผู้ดำรงตำแหน่งการประกวดความงาม
สีผม: ดำ
สีตา: ดำ
รางวัล: เซนจูรีทูนาซูเปอร์บอดี 2012 (รองอันดับ 1) แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนลฟิลิปปินส์ 2012 (ชนะเลิศ)  แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล 2012 (ชนะเลิศ) แฟชันเอเชีย 2014 ท็อปโมเดล (ชนะเลิศ)
จูน นีโญ เมนโดซา มากาซาเอ็ต (ฟิลิปปินส์: June Niño Mendoza Macasaet; เกิด 8 มิถุนายน ค.ศ. 1983 —) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ จูน มากาซาเอ็ต เป็นนายแบบและนักแสดงชาวฟิลิปปินส์ ผู้ครองตำแหน่งแมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล 2012 ที่จัดขึ้นในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เขาเป็นชาวฟิลิปปินส์คนแรกที่ชนะการประกวดแมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล
ประวัติ

มากาซาเอ็ตเป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้องสี่คน เขาเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย และสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีสาขาการตลาด ที่มหาวิทยาลัยเซ็นโตรเอสโกลาร์ ใน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2022 มากาซาเอ็ต แต่งงานกับ นิโคล ชมิทซ์ บีนีบีนิงปีลีปีนัสอินเตอร์เนชันแนล 2012
การประกวด > แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนลฟิลิปปินส์ 2012

มากาซาเอ็ตได้รับตำแหน่งแมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนลฟิลิปปินส์ 2012 ที่จัดขึ้นในมากาตี, ประเทศฟิลิปปินส์
การประกวด > แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล 2012

มากาซาเอ็ตครองตำแหน่งแมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล 2012 ที่จัดขึ้นในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย จึงทำให้เขาเป็นชาวฟิลิปปินส์คนแรกที่ได้ครองตำแหน่งแมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล นอกจากนี้มากาซาเอ็ตยังได้รับรางวัลพิเศษ "นิวเออร์บันเมลแอมบาสซเดอร์" อีกด้วย เขาเป็นผู้ครองตำแหน่งแมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนลยาวนานที่สุด โดยครองตำแหน่งทั้งหมด 4 ปี จนกระทั่งมีผู้ชนะคนใหม่จากสวีเดนดำรงตำแหน่งในปี 2016
อาชีพ

มากาซาเอ็ตเป็นนายแบบอาชีพมาก่อนที่จะเข้าร่วมการประกวด แต่มีโฆษณาและเป็นแขกรับเชิญทางโทรทัศน์มากขึ้นหลังจากครองตำแหน่งแมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล การแสดงครั้งแรกของเขาคือในละครตอนกลางวัน Be Careful With My Heart (ค.ศ. 2013) ตามด้วยการปรากฏตัวในละครแฟนตาซีช่วงไพรม์ไทม์ Dyesebel (ค.ศ. 2014) เขาเป็นพิธีกรร่วมรายการเรียลลิตีโชว์ Day Off ของ จีเอ็มเอนิวส์ทีวี ร่วมกับนางงาม อารีเอลลา อารีดา ในปี ค.ศ. 2014 เขาปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่อง Bekikang: Ang Nanay Kong Beki และ Maria Leonora Teresa ในปี ค.ศ. 2013 และ 2014 ตามลำดับ
ในปี ค.ศ. 2014 มากาซาเอ็ตได้รับรางวัลเอเชียนท็อปแฟชันเมลโมเดลซึ่งเป็นตัวแทนของฟิลิปปินส์ในงานแฟชันเอเชียอะวอดส์ 2014 ที่ประเทศจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

จูน มากาซาเอ็ต ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
June Macasaet at the Internet Movie Database
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | จูน มากาซาเอ็ต> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เฉิน เจียง เฟิง |  | แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล  (2012) |  |  พาทริก เชอ |
| รอน มาร์วิน มีรันดา |  | แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนลฟิลิปปินส์  (2019) |  | จามีเอล เวนโตซาค |
ซอร์โซโกน (เมือง)

| ซอร์โซโกน |
| --- | --- |
นคร
ภาพถ่ายทางอากาศของซอร์โซโกน
สมญา:   "ประตูสู่ภาคใต้"  "นครที่ใหญ่ที่สุดในบีโคล"  "นครอัญมณีแดนใต้"  "Pro-life City"  "นครแห่งความสนุกที่หยุดไม่อยู่"  "Character City of Bicolandia" 
คำขวัญ: Mauswag na Ciudad, Malinig na Lugar! (นครที่ก้าวหน้า นครที่สะอาด!)
ที่ตั้งในจังหวัดซอร์โซโกน
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: บีโคล
จังหวัด: ซอร์โซโกน
District: 1st district of Sorsogon
ก่อตั้ง: 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1895
นคร: 16 ธันวาคม ค.ศ. 2000
บารังไกย์: 64
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Sally A. Lee
 • รองนายกเทศมนตรี: Jonathan Balintong
 • สิทธิ์เลือกตั้ง: 86,729 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 276.11 ตร.กม. (106.61 ตร.ไมล์)
ความสูง: 38.45 เมตร (126.15 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 168,110 คน
 • ความหนาแน่น: 610 คน/ตร.กม. (1,600 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Sorsoganon
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 4700
PSGC: 056216000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)56
ภูมิอากาศ: ป่าดิบชื้น
ระดับรายได้: นครระดับที่ 3
ภาษา: Bikol Sorsogonese (Central Sorsogon, Southern Sorsogon)
ศาสนา: คริสต์
ทางหลวงสายแพน-ฟิลิปปินส์ สายหลัก: 
ทางหลวงสายรอง:  
เว็บไซต์: sorsogoncity.gov.ph
ซอร์โซโกน (ฟิลิปปินส์: Sorsogon) เป็นนครระดับที่สามและเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดซอร์โซโกน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 168,110 คน
นครถูกก่อร่างสร้างตัวในช่วงปี ค.ศ. 2000 โดยการรวมกันของเมืองบาโคนและซอร์โซโกน นครแห่งนี้มีประชากรมากเป็นอันดับที่สามของเขตบีโคล รองจากเลกัซปีและนากา ซอร์โซโกนมีพื้นที่ 31,292 เฮกตาร์ (77,320 เอเคอร์) จึงเป็นนครที่มีพื้นที่มากที่สุดในเขตบีโคล ตัวนครถูกล้อมรอบด้วยเทศบาลคาสทิลยาทางทิศตะวันตก ติดกับเทศบาลมานีโตทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดกับอ่าวอัลไบทางทิศเหนือ ติดกับเทศบาลปรีเอโตดีอัซทางทิศตะวันออก ติดกับเทศบาลกูบัตทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับเทศบาลคาซีกูรันทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับอ่าวซอร์โซโกนทางทิศใต้ ตัวนครเป็นจุดผ่านสำคัญของการเดินเรือระหว่างวิซายัสและมินดาเนา และเป็นหนึ่งในนครที่หนาแน่นที่สุดและมีการพัฒนาที่ดีที่สุดในเขตบีโคล
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซอร์โซโกน> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 35 (95) | 40 (104) | 35 (95) | 39 (102) | 39 (102) | 39 (102) | 39 (102) | 39 (102) | 35 (95) | 39 (102) | 39 (102) | 39 (102) | 40 (104) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 31 (88) | 31 (88) | 32 (90) | 34 (93) | 34 (93) | 33 (91) | 33 (91) | 33 (91) | 33 (91) | 33 (91) | 32 (90) | 31 (88) | 34 (93) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 23 (73) | 23 (73) | 24 (75) | 25 (77) | 26 (79) | 25 (77) | 24 (75) | 25 (77) | 25 (77) | 25 (77) | 25 (77) | 24 (75) | 23 (73) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 15 (59) | 15 (59) | 19 (66) | 14 (57) | 15 (59) | 17 (63) | 18 (64) | 16 (61) | 20 (68) | 20 (68) | 19 (66) | 19 (66) | 5 (41) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 293 (11.54) | 227 (8.94) | 209 (8.23) | 166 (6.54) | 189 (7.44) | 203 (7.99) | 231 (9.09) | 196 (7.72) | 271 (10.67) | 295 (11.61) | 387 (15.24) | 539 (21.22) | 3,206 (126.22) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 21 | 15 | 15 | 12 | 13 | 14 | 17 | 16 | 17 | 18 | 21 | 23 | 202 |
แหล่งที่มา 1: http://www.myweather2.com/City-Town/Philippines/Sorsogon/climate-profile.aspx
แหล่งที่มา 2: http://www.worldweatheronline.com/Sorsogon-weather-averages/Sorsogon/PH.aspx
เมืองพี่น้อง

เลกัซปี จังหวัดอัลไบ ฟิลิปปินส์
อีโลอีโลซิตี จังหวัดอีโลอีโล ฟิลิปปินส์
ปาไซ เมโทรมะนิลา ฟิลิปปินส์
ซัมบวงกาซิตี เขตตังไวนางซัมบวงกา ฟิลิปปินส์
เซวตา สเปน
Sterling Heights รัฐมิชิแกน สหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

Philippine Standard Geographic Code เก็บถาวร 2012-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Census Information เก็บถาวร 2013-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ซุซุลวีน

ในบทความนี้ชื่อตัวคือ  ไม่มีนามสกุล
| ซุซุลวีนMP |
| --- | --- |
စုစုလွင်‌


สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  2 พฤษภาคม 2555
ก่อนหน้า: มหยิ่นมอง
เขตเลือกตั้ง: อำเภอโต้น-กวะ
สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งพม่า
ดำรงตำแหน่ง 30 มีนาคม 2559 – 21 มีนาคม 2561
ประธานาธิบดี: ทีนจอ
ก่อนหน้า: คีนคีนวี่น
ถัดไป: คีนแตะเท่ (รักษาการ)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 22 เมษายน พ.ศ. 2495 (72 ปี) ย่างกุ้ง สาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า
พรรคการเมือง: สันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย
คู่สมรส: ทีนจอ (สมรส 2516)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง (ศศ.ม.) มหาวิทยาลัยซิดนีย์ สถาบันการศึกษาย่างกุ้ง

ซุซุลวีน (พม่า: စုစုလွင်‌, ออกเสียง: [sṵsṵlwɪ̀ɰ̃]; เกิด 22 เมษายน พ.ศ. 2495) เป็นนักการเมืองหญิงชาวพม่า และเคยเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของพม่า ด้วยเป็นภรรยาของทีนจอ อดีตประธานาธิบดีพม่า เธอดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอำเภอโต้น-กวะตั้งแต่ พ.ศ. 2555
ประวัติ

ซุซุลวีนเป็นธิดาของอู้ลวีน อดีตทหารผ่านศึก และอดีตรองนายกรัฐมนตรีจากพรรคโครงการสังคมนิยมพม่า และเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย เธอสืบสันดานจากเจ้าชายมองมองทิน เจ้าชายจากราชวงศ์โก้นบอง และเจ้าชายพระองค์นี้มีพระมารดาคือเจ้าหญิงเจาะปวาซอ (ကျောက်ဖွားစော) เจ้านายราชวงศ์บ้านพลูหลวงแห่งกรุงศรีอยุธยา
ซุซุลวีนถูกส่งไปศึกษาที่สหรัฐตั้งแต่ยังเด็ก ก่อนกลับมาศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่สถาบันการศึกษาย่างกุ้ง (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยการศึกษาย่างกุ้ง) ที่ประเทศพม่า จากนั้นได้ศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยย่างกุ้งจนสำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต และศึกษาต่อในระดับปริญญาโทจนสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย
ซุซุลวีนสมรสกับทีนจอ ซึ่งเป็นชาวพม่าเชื้อสายมอญเมื่อ พ.ศ. 2516 ทั้งคู่ไม่มีบุตรด้วยกัน
การทำงาน > นักการศึกษา

ซุซุลวีนเริ่มเข้าทำงานสำนักงานวิจัยการศึกษาแห่งประเทศพม่าหลังสำเร็จการศึกษา เธอทำงานอยู่ที่นั่นราวสิบปี จึงย้ายไปทำงานกับยูนิเซฟตั้งแต่ พ.ศ. 2533 ถึง พ.ศ. 2548 ต่อมาเธอทำงานเป็นที่ปรึกษาอิสระให้โครงการศึกษาต่อของพระภิกษุสงฆ์ จากนั้นได้ก่อตั้งองค์กรไม่แสวงหากำไรชื่อว่า นักการศึกษาหงสา (Hantha Educators) เมื่อ พ.ศ. 2549 ด้วยความร่วมมือจากพระภิกษุผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น มุ่งพัฒนาและปรับปรุงการศึกษาของคณะสงฆ์แบบดั้งเดิม การดูแลเด็กช่วงปฐมวัย เธอยึดมั่นในการสอนให้เด็กเป็นศูนย์กลางและใช้การคิดเชิงวิพากษ์
การทำงาน > นักการเมือง

ซุซุลวีนถูกเลือกให้ไปดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอำเภอโต้น-กวะ จากการเลือกตั้งซ่อมเมื่อ พ.ศ. 2555 และในช่วงการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2558 เธอมีส่วนในการร่างรัฐบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ ซึ่งเกิดประเด็นโต้เถียงอย่างหนัก ตามมาด้วยการประท้วงจากนักเรียนและนักศึกษาทั่วประเทศใน พ.ศ. 2558 นอกจากนี้เธอยังเคยดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสภาผู้แทนราษฎร
ดีโปโลก

| ดีโปโลก |
| --- | --- |
นคร
City of Dipolog
ภาพถ่ายทางอากาศของดีโปโลก
สมญา:   เมืองแห่งกล้วยไม้  เมืองแห่งปลากระป๋อง  ประตูสู่มินดาเนาตะวันตก 
คำขวัญ: Soar High Dipolog
ที่ตั้งในจังหวัดฮีลากังซัมบวงกา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ตังไวนางซัมบวงกา
จังหวัด: ฮีลากังซัมบวงกา
District: 2nd District
ก่อตั้ง: 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1913
จัดตั้งเป็นนคร: 1 มกราคม ค.ศ. 1970
บารังไกย์: 21
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • นายกเทศมนตรี: Darel Dexter T. Uy
 • รองนายกเทศมนตรี: Horacio B. Velasco
 • ผู้เลือกตั้ง: 79,084 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 241.13 ตร.กม. (93.10 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 130,759 คน
 • ความหนาแน่น: 540 คน/ตร.กม. (1,400 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 7100
PSGC: 097202000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)65
ภูมิอากาศ: เขตร้อน
ระดับรายได้: นครระดับที่ 3
เว็บไซต์: www.dipologcity.gov.ph
นครดีโปโลก (เซบัวโน: Dakbayan sa Dipolog; ฟิลิปปินส์: Lungsod ng Dipolog; ชาบากาโน: Ciudad de Dipolog; Subanen: Gembagel G'benwa Dipuleg/Bagbenwa Dipuleg) เป็นนครระดับที่ 3 และเป็นเมืองศูนย์กลางประจำจังหวัดฮีลากังซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองนี้มีประชากร 130,759 คนในปี ค.ศ. 2015
ตัวเมืองมีเนินเขาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และติดกับทะเลซูลูทางทิศเหนือ ดีโปโลกมีชื่อเสียงในด้านกล้วยไม้และอุตสาหกรรมปลาซาร์ดีน เมืองนี้ได้รับสมญา "ประตูสู่มินดาเนาตะวันตก"
และ "เมืองแห่งปลากระป๋อง" การเดินทางมายังดีโปโลก สามารถเดินทางอากาศยานมาลงที่ท่าอากาศยานดีโปโลก หรือใช้บริการเรือมาลงที่ท่าเรือปูลาอูอันที่เมืองดาปีตัน
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในเมืองนี้ คือ ถนนเลียบชายฝั่งดีโปโลก ซึ่งปัจจุบันอยู่ในระหว่างการก่อสร้างระยะที่สอง และมีแผนก่อสร้างในระยะที่สาม
แหล่งข้อมูลอื่น

City of Dipolog Web Site
old website for City of Dipolog
Philippine Standard Geographic Code
ดะกู้

ดะกู้ (พม่า: တန်ခူး) เป็นเดือนแรกตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม ตรงกับช่วงเดือนจิตตะในภาษาบาลี และตรงกับช่วงเดือน 5 ตามระบบปฏิทินจันทรคติไทย
เทศกาล

เทศกาลตะจาน - วันขึ้นปีใหม่พม่าแบบดั้งเดิม
เทศกาลเฉลิมฉลองเจดีย์
เทศกาลเจดีย์ชเวมอดอ (พะโค)
สัญลักษณ์

ดอกบุนนาค
ถู่ซือ

ถู่ซือ (จีน: 土司; พินอิน: tǔsī; เวด-ไจลส์: t'u3szu1; แมนจู: ᠠᡳᠮᠠᠨ ᡳ ᡥᠠᡶᠠᠨ; เวียดนาม: Thổ ty) หรือที่มักแปลว่า "หัวหน้าชุมชน" หรือ "หัวหน้าเผ่า" เป็นตำแหน่งของผู้นำชนเผ่าสืบตระกูลที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นเจ้าหน้าที่ของทางการในราชวงศ์หยวน ราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงของจีน และจากราชวงศ์เหงียนและราชวงศ์เลของเวียดนาม โดยได้รับสิทธิ์ปกครองชนกลุ่มน้อยทางจีนตะวันตกเฉียงใต้และคาบสมุทรอินโดจีนในนามของรัฐบาลกลาง การจัดการเช่นนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ ระบบถู่ซือ หรือ ระบบผู้นำพื้นเมือง (จีน: 土司制度; พินอิน: Tǔsī Zhìdù) ซึ่งไม่เหมือนกับระบบบรรณาการของจีนหรือระบบจี้หมี
ถู่ซือส่วนมากแล้วตั้งอยู่ในมณฑลยูนนานและในพื้นที่ของกุ้ยโจว ทิเบต เสฉวนและฉงชิ่ง ซ่างซีในหูหนานและเอินชือในหูเป่ย์ นอกจากนี้ยังพบถู่ซือในพื้นที่ที่เป็นเมืองขึ้นของจีนในทางตอนเหนือของพม่า ลาวและตอนเหนือของไทย ในเวียดนามมีการใช้ระบบถู่ซือเช่นกัน โดยอยู่ภายใต้ราชวงศ์เหงียน (ค.ศ. 1802–1945)
ตูปะซูตง

| --- | --- |
ชื่ออื่น: ketupat sotong
แหล่งกำเนิด: ไทย, มาเลเซีย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
 ตำราอาหาร: ตูปะซูตง
ตูปะซูตง เป็นอาหารกึ่งคาวกึ่งหวานของชาวไทยมุสลิม มีลักษณะเป็นปลาหมึกยัดไส้ข้าวเหนียว นิยมรับประทานในแถบจังหวัดปัตตานี ยะลา และนราธิวาส
ตูปะซูตงประกอบไปด้วยปลาหมึกสด ข้าวเหนียว กะทิ น้ำตาลทราย และเกลือ มักรับประทานหลังอาหารมื้อกลางวัน หรือรับประทานเป็นอาหารว่าง บางครั้งใช้รับประทานแทนอาหารมื้อใดมื้อหนึ่งก็ได้ นิยมในหมู่ชุมชนที่อยู่ใกล้ทะเล ตูปะซูตงเป็นภาษามลายูโดย ตูปะ หมายถึง ข้าวเหนียวต้มนึ่ง และ ซูตง หมายถึง ปลาหมึก
ในรัฐกลันตันและตรังกานูของมาเลเซีย เรียกอาหารชนิดนี้ว่า  เกอตูปัตโซตง (มลายู: ketupat sotong)
ตี่ละฉิ่น

ตี่ละฉิ่นขณะบิณฑบาตในย่างกุ้ง
ตี่ละฉิ่นเชื้อสายกะฉิ่นในพะโม
ตี่ละฉิ่นในสำนักเรียนแห่งหนึ่งในสะกาย
ตี่ละฉิ่น (พม่า: သီလရှင်, ออกเสียง: [θìla̰ʃɪ̀ɰ̃]; "ผู้ทรงศีล" – มาจากคำบาลีว่า สีล) เป็นนักพรตหญิงในศาสนาพุทธนิกายเถรวาทในประเทศพม่า ลักษณะเดียวกับแม่ชีในประเทศไทย และทสสีลมาตาในประเทศศรีลังกา ทั้งนี้ตี่ละฉิ่นมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นภิกษุณีแต่ตี่ละฉิ่นจะมีลักษณะใกล้เคียงกับสามเณรีมากกว่า
ประวัติ

การบวชของเพศหญิงในพม่าเกิดขึ้นมาเป็นเวลานานตั้งแต่ยุคอาณาจักรศรีเกษตร ดังปรากฏในเอกสารสมัยราชวงศ์ถังช่วงศตวรรษที่ 9 ความว่า "เมื่อย่างถึงวัย 7 ขวบ เด็กทั้งชายหญิงจะปลงผมและพำนักอยู่ในวัดเพื่อใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ร่มกาสาวพัสตร์ ต่อเมื่ออายุถึงวัย 20 ปี หากไม่อาจมีสุขอยู่ในแนวทางนั้นได้ก็จะสึกจากสมณเพศ ปล่อยผมยาวคืนสู่ภาวะสามัญชนดังเดิม" และคงมีการบวชเช่นนี้เรื่อยมาจนถึงยุคปัจจุบัน ตี่ละฉิ่นจำนวนไม่น้อยได้รับการยกย่อง เช่น ซะหย่ากีง ได้รับนิมนต์จากพระเจ้ามินดงให้ไปถวายพระอักษรเจ้านายฝ่ายใน ครั้นในช่วงที่พม่าตกเป็นอาณานิคมตี่ละฉิ่นได้ลดจำนวนลง แต่หลังจากพม่าได้รับเอกราชตี่ละฉิ่นก็กลับมาเพิ่มจำนวนขึ้นตามลำดับ
จำเดิมตี่ละฉิ่นครองผ้าสีขาวเช่นเดียวกับแม่ชีในไทย ต่อมาช่วงปี 2438-62 พระวัดคันธาโยงเมืองอมรปุระขึ้นไปจำพรรษบนเขาสะกาย ท่านให้ข้อคิดว่าตี่ละฉิ่นนั้นควรนุ่งห่มด้วยผ้าคล้ำเพราะผ้าขาวดูคล้ายฆราวาสไม่น่าเลื่อมใส ตี่ละฉิ่นจึงเปลี่ยนสีผ้าที่ครองเป็นสีดินเมืองปะกัน สีดินแดงแบบย่างกุ้ง และสีชมพูตามลำดับ
ตี่ละฉิ่นอยู่กึ่งกลางระหว่างเพศนักบวชกับฆราวาส ตี่ละฉิ่นที่ถือศีลแปดจะครองผ้าสีชมพูส่วนที่ถือศีลสิบจะครองผ้าสีน้ำตาล โกนศีรษะแต่ไม่โกนคิ้ว ห่มสังฆาฏิสีน้ำตาล แต่จะได้รับการเคารพยกย่องมากกว่าแม่ชีของไทย โดยตี่ละฉิ่นสามารถเข้าอบรมทางศาสนา ปฏิบัติศาสนกิจ บิณฑบาต มีวัดหรือสำนักชีเป็นเอกเทศ และมีการสอบนักธรรมเช่นภิกษุสงฆ์ ฆราวาสจะเรียกตี่ละฉิ่นด้วยความเคารพว่า ซะหย่าเล (พม่า: ဆရာလေး, [sʰəjàlé]; "อาจารย์น้อย") หรือ ด่อ (ဒေါ်, [dɔ̀]) หากบวชมานานจะเรียกว่า ซะหย่าจี แปลว่า "อาจารย์ใหญ่" และมีคำลงท้ายว่า พะยา แปลว่า ขอรับหรือเจ้าค่ะ เช่นเดียวกับพระสงฆ์
ตี่ละฉิ่นมีสองประเภทคือแบบมีวัดเป็นเอกเทศ และอยู่ร่วมวัดกับภิกษุ โดยแบบแรกมีจำนวนมากสุด
ซุดลาว

หญิงชาวลาวสวมซุดลาว
ซุดลาว (ลาว: ຊຸດລາວ; ออกเสียง: [sut.láːw]) เป็นชุดประจำชาติลาวที่สวมใส่ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง และเด็ก
ส่วนประกอบ

ซุดลาวมีส่วนประกอบแตกต่างกัน ซึ่งมีความแตกต่างทั้งเพศ ภูมิประเทศ และโอกาสต่าง ๆ เช่น ในชุดทางการ ผู้ชายสวมแจ็กเก็ตเนห์รูไหมขาวกับผ้าหาง และถุงเท้าขาวยาวถึงเข่า และรองเท้าเดรส ผู้ชายยังสามารถสวมผ้าเบี่ยงลายหมากรุกที่ไหล่ข้างซ้าย ผู้หญิงสวมชุดซิ่นคู่กับสีผ้าเบี่ยงและเสื้อปัดไหม
ดูเพิ่ม

ซิ่น
ผ้าหาง
เสื้อปัด
ชุดไทย
ราชปะแตน
ผ้าเบี่ยง
อ่านเพิ่ม

Dolly Brittan (1997). The People of Laos. New York: PowerKids Press. ISBN 082-3951-24-3.
Edeltraud Tagwerker (2009). Siho and Naga--Lao Textiles: Reflecting a People's Tradition and Change. Frankfurt am Main: Peter Lang. ISBN 363-1586-89-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

Sinhs (Lao skirt fabric)
จารึกเมียเซดี

| จารึกเมียเซดี |
| --- | --- |

วัสดุ: หิน
ตัวหนังสือ: พม่า มอญ ปยู บาลี
สร้าง: ค.ศ. 1113
ที่อยู่ปัจจุบัน: พุกาม ประเทศพม่า
| จารึกเมียเซดี * |
| --- | --- |
  ความทรงจำแห่งโลกโดยยูเนสโก
ที่เก็บรักษา: เมียเซดี (หลักที่ 1) พิพิธภัณฑ์โบราณคดีพุกาม (หลักที่ 2)
ประเทศ:  พม่า
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
อ้างอิง: 
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2558
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีความทรงจำแห่งโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
จารึกเมียเซดี (พม่า: မြစေတီ ကျောက်စာ, ออกเสียง: [mja̰.zè.dì t͡ɕaʊ̯ʔ.sà]), จารึกยาซะโกนมา (ရာဇကုမာရ် ကျောက်စာ) หรือ จารึกกู-บเยาะจี้ (ဂူပြောက်ကြီး ကျောက်စာ) ซึ่งจารึกไว้เมื่อ ค.ศ. 1113 เป็นจารึกหินภาษาพม่าที่เก่าแก่ที่สุดที่หลงเหลืออยู่ เมียเซดี แปลว่า "เจดีย์มรกต" ส่วนชื่อจารึกนั้นมาจากเจดีย์ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง จารึกมีทั้งหมดสี่ภาษาได้แก่ พม่า มอญ ปยู และบาลี ซึ่งทั้งหมดบอกเล่าเรื่องราวของเจ้าชายยาซะโกนมาและพระเจ้าจานซิต้า ความสำคัญหลักของจารึกเมียเซดีคือ จารึกนี้ทำให้สามารถถอดรหัสอักษรของภาษาปยูได้
ปัจจุบันมีจารึกสองหลักอยู่ในประเทศพม่า หลักหนึ่งอยู่ที่บริเวณเมียเซดีในหมู่บ้านมยี่นกะบา (ทางใต้ของพุกาม) ภาคมัณฑะเลย์ อีกหลักได้รับการค้นพบโดย ดร.เอมานูเอ็ล ฟอร์ชฮัมเมอร์ นักวิชาการภาษาบาลีชาวเยอรมัน ใน ค.ศ. 1886–1887 และปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีพุกาม จารึกเมียเซดีได้ขึ้นทะเบียนเป็นความทรงจำแห่งโลกจากยูเนสโก
การวิเคราะห์และการแปล > การวิเคราะห์

จารึกมีภาษาพม่า 39 บรรทัด ภาษาบาลี 41 บรรทัด ภาษามอญ 33 บรรทัด และภาษาปยู 26 บรรทัด สามารถแบ่งออกได้เป็นสามประเภท คือ การบริจาค ความปรารถนา และการสาปแช่ง
อักษรพุกามโดยทั่วไปมีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมหรือทรงกลม แต่ในจารึกนี้มีอักษรแบบฝักขาม เป็นจุดเริ่มของวรรณกรรมพม่า คำบางคำไม่ได้เขียนไว้เป็นระบบ กล่าวคือ มีการแยกพยัญชนะกับสระออกจากกัน ตัวอย่างเช่น ("သာသနာအနှစ် တစ်ထောင်ခြောက်ရာ" ถูกสลักเป็น "သာသနာ အနှစ်တ" บนบรรทัด และ "စ်ထောင်ခြောက်ရာ" ถูกสลักในบรรทัดต่อมา)
มีคำที่ใช้เฉพาะสรรพนามบุรุษที่ 1 เท่านั้น คือ "ข้าพเจ้า" และ "ของข้าพเจ้า" แทน "เขา" ยาซะโกนมาแทนพระองค์เองว่า "พระโอรสของพระเทวีผู้เป็นที่รัก" (ထိုပယ်မယားသား) คำบางคำมีความหมายโบราณ ตัวอย่างเช่น (ပယ်, ซึ่งมีความหมายสมัยใหม่ว่า "ละทิ้ง" หมายถึง "น่ารักหรือเป็นที่รัก" และ နှပ် แปลว่า "ผ่อนคลาย" หรือ "การผสมผสาน" หมายถึง "การบริจาค")
ยาซะโกนมา แทนพระนามบิดาของพระองค์ว่า ศรีตรีภูวนาทิตยธัมมราชา หมายถึง "ราชาผู้ส่องสว่างทั้งสามโลกดุจดวงอาทิตย์" แทนพระมารดาของพระองค์ว่า ติโลกวฏังสิกาเทวี (เทวีผู้ทรงปกครองทั้งสามโลก) และเรียกอาณาจักรพุกามว่า อริมัททนะปุระ (เมืองที่ปราบศัตรูราบคาบ)
จุดประสงค์ของหมวดบริจาคคือเพื่อให้ผู้คนได้ชื่นชมกับการกระทำของพระองค์ หมวดขอความปรารถนาเป็นส่วนหนึ่งของประเพณีทางพุทธศาสนา จุดประสงค์หลักของการเขียนคำสาปแช่ง คือเพื่อรักษาสิ่งของที่บริจาคไว้และป้องกันไม่ให้สิ่งก่อสร้างที่บริจาคไว้ได้รับความเสียหาย
จากจารึกนี้สามารถคำนวณช่วงเวลาการครองราชย์ของ พระเจ้าจานซิต้า, พระเจ้าอโนรธามังช่อ, พระเจ้าซอลู และพระเจ้าอลองสิธู และทำให้สามารถถอดรหัสอักษรของภาษาปยูได้ รวมทั้งแสดงให้เห็นถึงความรักและความเคารพของยาซะโกนมาที่มีต่อพระบิดาพระองค์
ระเบียงภาพ

ด้านพม่า
ด้านมอญ
ด้านบาลี
ด้านปยู
เชิงอรรถ

1 2   (จารึกมยะเจดีย์ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร) : การแปลเน้นที่ความหมายเป็นสำคัญ ตัวเลขในวงเล็บคือลำดับบรรทัดในศิลาจารึก
แหล่งข้อมูลอื่น

Myazedi Inscription at AncientBagan.com
Myazedi Inscription A at Zenodo
Myazedi Inscription B at Zenodo
ตามันเนอการา

| ตามันเนอการา |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ประเทศมาเลเซีย
พื้นที่: 4,343 km²
ก่อตั้ง: 1938/1939
ผู้ดำเนินการ: กรมอุทยานแห่งชาติและสัตว์ป่า (มาเลเซีย)
ตามันเนอการา (มลายู: Taman Negara, "อุทยานแห่งชาติ") ตั้งอยู่ในเขตรัฐปะหัง รัฐกลันตัน และรัฐตรังกานู ในประเทศมาเลเซีย มีพื้นที่ประมาณ 4,343 ตารางกิโลเมตร หรือ 2,714,375 ไร่  มีอายุกว่า 130 ล้านปี เป็นป่าดิบชื้นที่เก่าแก่มากที่สุดของโลก ได้เป็นอุทยานแห่งชาติในปี ค.ศ. 1938 สภาพของพื้นที่ส่วนใหญ่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์
สัตว์ป่าและพันธุ์พืช

มีสัตว์ป่าหายากมากมายเช่น
สมเสร็จไทย (Tapirus indicus)
กระซู่ (Dicerorhinus sumatrensis)
เสือโคร่งมลายู (Panthera tigris jacksoni)
ปลาพลวง (Neolissochilus spp.)
ปลาอะโรวาน่า (Scleropages formosus)
ไม้ยืนต้นกว่า 2,000 ชนิด
ดอกไม้กว่า 5,000 ชนิด
แมลงราว 3,000,000 ชนิด