stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อังคะ
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาชนบท ๑๖ แคว้นในชมพูทวีปสมัยพุทธกาล[ลิงก์เสีย]
maps.google : Chamapanagar
| ด ค กมหาภารตะ ของ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส |
| --- | --- | --- |
| บรรพทั้ง 18 |  อาทิบรรพ  สภาบรรพ  วนบรรพ  วิราฏบรรพ  อุทโยคบรรพ  ภีษมบรรพ  โทรณบรรพ  กรรณบรรพ  ศัลยบรรพ  เสาปติกบรรพ  สตรีบรรพ  ศานติบรรพ  อนุศาสนบรรพ  อัศวเมธิกบรรพ  อาศรมวาสิกบรรพ  เมาสลบรรพ  มหาปรัสถานิกบรรพ  สวรรคโรหณบรรพ  หริวงศ์  |  |
| แคว้นกุรุ |  ท้าวศานตนุ  พระแม่คงคา  ท้าวภีษมะ  สัตยวดี  จิตรางคทะ  วิจิตรวีรยะ  เจ้าหญิงอัมพิกา  เจ้าหญิงอัมพาลิกา  เจ้าหญิงอัมพา  ท้าววิทูร  ท้าวธฤตราษฎร์  พระนางคานธารี  ศกุนิ  เจ้าหญิงสุภัทรา  ท้าวปาณฑุ  พระนางกุนตี  พระนางมาทรี  ยุธิษฐิระ  ภีมะ  อรชุน  นกุล  สหเทพ  ทุรโยธน์  ทุหศาสัน  ยุยุตสุ  นางทุหศาลา  พระนางเทราปที  นางหิฑิมพี  ฆโฎตกัจ  Ahilawati  นางอุตตรา  นางนาคอุลูปี  นางจิตรางคทา  |  |
| ตัวละครอื่น ๆ |  กรรณะ  โทรณาจารย์  วยาส  อภิมันยุ  พระกฤษณะ  สาตยกี  ธฤษฏะทยุมัน  สัญชัยสารถี  อิราวัต  พภรุวาหนะ  ปรีกษีต  ท้าววิราฎ  กิจกะ  กฤปาจารย์  อัศวัตถามา  เอกลัพย์  กฤตวรมา  ชราสันธ์  มายาสูร  ฤๅษีทุรวาส  ชนะเมนชัย  ชัยทรัถ  พระพลราม  ท้าวทรุปัท  หิฑิมพะ  ท้าวศัลยะ  อธิราธาสารถี  ศิขัณทิน  ปรศุราม  |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ |  ปาณฑพ  เการพ  หัสตินาปุระ  อินทรปรัสถ์  อาณาจักรในอินเดียโบราณ  สงครามทุ่งกุรุเกษตร  ภควัทคีตา  อัสตระ  |  |
  หมวดหมู่ 
| ด ค กมหาชนบท |
| --- | --- | --- |
| อาณาจักร |  อังคะ (จามปา)  มคธ (ราชคฤห์  ปาฏลีบุตร)  กาสี (พาราณสี)  โกศล (สาวัตถี)  วัชชี (เวสาลี)  มัลละ (ปาวา  กุสินารา)  เจตี (โสตถิตถิวดี)  วังสะ (โกสัมพี)  กุรุ (อินทรปัตถ์)  ปัญจาละ (กัมปิละ  กันยากุพย์  สังกัสสะ)  มัจฉะ (สาคละ)  สุรเสนะ (มถุรา)  อัสสกะ (โปตนะ)  อวันตี (อุชเชนี)  คันธารราฐ (ตักสิลา)  กัมโพชะ (ทวารกะ)  |  |
| แคว้น |  สักกะ (กบิลพัสดุ์)  โกลิยะ (เทวทหะ)  ภัคคะ (สุงสุมารคีรี)  วิเทหะ (มิถิลา)  อังคุตตราปะ (อาปณะ)  |  |
อังคั่น

| อักษรไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ฯ ๚
รูปพยัญชนะ
| ก | ข | ฃ | ค | ฅ | ฆ | ง | จ |
| ฉ | ช | ซ | ฌ | ญ | ฎ | ฏ | ฐ |
| ฑ | ฒ | ณ | ด | ต | ถ | ท | ธ |
| น | บ | ป | ผ | ฝ | พ | ฟ | ภ |
| ม | ย | ร | ล | ว | ศ | ษ | ส |
|  |  | ห | ฬ | อ | ฮ |  |  |
รูปสระ
| ะ | –ั | า | –ํ | –ิ | ' | " |  |
| –ุ | –ู | เ | โ | ใ | ไ | –็ |  |
| อ | ว | ย | ฤ | ฤๅ | ฦ | ฦๅ |  |
รูปวรรณยุกต์
|  |  | –่ | –้ | –๊ | –๋ |  |  |
เครื่องหมายอื่น ๆ
|  |  | –์ | –๎ | –ฺ |  |  |  |
เครื่องหมายวรรคตอน
|  |  | ฯ | ฯลฯ | ฯลฯ | ๆ |  |  |
|  |  | ๏ | ๚ | ๛ | ┼ |  |  |
อังคั่น เป็นชื่อเรียกรวมของเครื่องหมายวรรคตอนโบราณ แบ่งเป็นอังคั่นเดี่ยวและอังคั่นคู่
อังคั่นเดี่ยว หรือ คั่นเดี่ยว หรือ ขั้นเดี่ยว (ฯ) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนที่นิยมใช้ในหนังสือไทยสมัยโบราณ ใช้เมื่อจบบท ตอน หรือเรื่อง ทั้งคำประพันธ์ร้อยกรองและร้อยแก้ว ใช้สัญลักษณ์เดียวกันกับไปยาลน้อย ปัจจุบันมีอังคั่นเดี่ยวให้เห็นในหนังสือวรรณคดีและตำราเรียนภาษาไทยเท่านั้น
อังคั่นคู่ หรือ คั่นคู่ หรือ ขั้นคู่ (๚) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนปรากฏในหนังสือไทยโบราณ ใช้ในบทกวีต่าง ๆ โดยมีไว้ใช้จบตอน 
นอกจากนี้ยังมีการใช้อังคั่นคู่กับเครื่องหมายอื่น ได้แก่ อังคั่นวิสรรชนีย์ (ฯะ, ๚ะ) ใช้เมื่อจบบทกวี และ อังคั่นวิสรรชนีย์โคมูตร (๚ะ๛) ใช้จบบริบูรณ์
อังคั่นคู่ไม่มีปรากฏบนแป้นพิมพ์ภาษาไทย แต่มีอยู่ในรหัสอักขระ TIS 620 ที่ 0xFA (250) และรหัสยูนิโคดที่ U+0E5A
อังคั่นในภาษาอื่น

ภาษาอื่นที่ใช้อังคั่นคือภาษาเขมร ซึ่งมีทั้งอังคั่นเดี่ยวและอังคั่นคู่ (។, ៕) อังคั่นเดี่ยวใช้ใส่เมื่อจบประโยค ใช้งานทั่วไปเหมือนการใส่มหัพภาคจบประโยคในภาษาอังกฤษ อังคั่นคู่ใช้เมื่อจบตอน ภาษาฮินดีก็มีการใช้สัญลักษณ์ขีดตั้งเดี่ยวและขีดตั้งคู่ (।, ॥) เมื่อจบประโยคหรือจบตอนเช่นกัน เมื่อต้องการถอดอักษรจึงอาจใช้ ฯ และ ๚ แทนได้
อักษรฮานูโนโอ

อักษรฮานูโนโอ (Hanunó'o) หรืออักษรมังยัน ใช้ในฟิลิปปินส์เมื่อราวพ.ศ. 2200 คาดว่ามาจากอักษรกวิ ของชวา บาหลี และสุมาตรา ซึ่งพัฒนามาจากอักษรปัลวะของอินเดียใต้ ที่มาจากอักษรพราหมีอีกทอดหนึ่ง
ลักษณะ

ปกติเขียนบนไม้ไผ่ในแนวตั้ง จากล่างขึ้นบน และจากซ้ายไปขวา
ใช้เขียน

ภาษาฮานูโนโอ เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซีย มีผู้พูดอยู่ทางตอนใต้ของเกาะมินโดโร ฟิลิปปินส์ ราว 10,000 – 12,000 คน
ยูนิโคด

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ฮานูโนโอ Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+172x | ᜠ | ᜡ | ᜢ | ᜣ | ᜤ | ᜥ | ᜦ | ᜧ | ᜨ | ᜩ | ᜪ | ᜫ | ᜬ | ᜭ | ᜮ | ᜯ |
| U+173x | ᜰ | ᜱ | ᜲ | ᜳ | ᜴ | ᜵ | ᜶ |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
สาธารณรัฐฮาวาย

สาธารณรัฐฮาวาย เป็นชื่ออย่างเป็นทางการของรัฐบาลสาธารณรัฐที่ปกครองฮาวายตั้งแต่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2437 เมื่อรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งฮาวายสิ้นสุดลง และ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2441 เมื่อข้อมติแผ่นดินใหม่ของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกาได้รับการยอมรับในฮาวาย มีผลทำให้ฮาวายถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐอเมริกา และกลายสภาพเป็นดินแดนของสหรัฐอเมริกา (ข้อมติแผ่นดินใหม่ที่ผ่านความเห็นชอบในรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2441) ดินแดนฮาวายได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจนถึง 14 มิถุนายน พ.ศ. 2443
ราชอาณาจักรฮาวายถูกล้มล้างในปีพ.ศ. 2436 โดยการรัฐประหารซึ่งได้รับการสนับสนุนจากต่างประเทศและกองทัพสหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐฮาวายนำโดยคนเชื้อสายยุโรปเช่นเดียวกับแซนฟอร์ด บี ดอลและลอร์ริน เอ เทอร์สตัน ผู้ซึ่งมีชาติกำเนิดในราชอาณาจักรฮาวายและพูดภาษาฮาวาย แต่มีความแข็งแกร่งทางการเงินการเมืองและความสัมพันธ์ในครอบครัวกับประเทศสหรัฐอเมริกา ดอลเป็นอดีตสมาชิกของสภานิติบัญญัติแห่งราชอาณาจักรจากโคเลา เกาะคาไวและผู้พิพากษาของศาลฎีกาแห่งราชอาณาจักรและเขาได้รับการแต่งตั้งจากเทอร์สตันผู้ที่ทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยภายใต้พระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวาย นำไปสู่ความพยายามวิ่งเต้นในวอชิงตันดีซีเพื่อรักษาความปลอดภัยของฮาวายจากการผนวกโดยประเทศสหรัฐอเมริกา
องค์การบริหารส่วนตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่

| องค์การบริหารส่วนตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่ |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
   ตรา
อบต.ศีรษะจรเข้ใหญ่ที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่
พิกัด: 13°35′57.8″N 100°47′46.4″E﻿ / ﻿13.599389°N 100.796222°E﻿ / 13.599389; 100.796222
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สมุทรปราการ
อำเภอ: บางเสาธง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 20.6 ตร.กม. (8.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 11,579 คน
 • ความหนาแน่น: 562.09 คน/ตร.กม. (1,455.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06110604
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 123 หมู่ที่ 1 ตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่ อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ 10570
โทรศัพท์: 0 2312 8167-9
โทรสาร: 0 2312 8167-9 Ext. 107
เว็บไซต์: srisajorrakaeyai.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
องค์การบริหารส่วนตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่ เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแห่งหนึ่งในเขตอำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ
ที่มาของชื่อ

ในอดีตท้องที่ตำบลศีรษะจรเข้น้อยเป็นพื้นที่น้ำเค็มท่วมถึง มีจระเข้อาศัยอยู่ในพื้นที่เป็นจำนวนมาก ภายหลังสภาพท้องที่ได้เปลี่ยนไป ลำคลองตื้นเขินขึ้น เคยมีการขุดพบหัวของจระเข้ในแถบนี้ด้วย เมื่อมีการตั้งเป็นตำบลจึงได้ชื่อว่า "ตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่" และ "ตำบลศีรษะจรเข้น้อย" ซึ่งมีพื้นที่อาณาเขตติดต่อกัน โดยอยู่ภายใต้เขตการปกครองส่วนภูมิภาคระดับอำเภอ คืออำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ และแยกออกมาเป็นอำเภอบางเสาธงในปัจจุบัน
อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลศีรษะจรเข้น้อย (อำเภอบางเสาธง)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางเสาธง (อำเภอบางเสาธง)
ทิศใต้ ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางเสาธงและเขตเทศบาลตำบลบางเสาธง (อำเภอบางเสาธง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางโฉลง (อำเภอบางพลี)
แหล่งข้อมูลอื่น

องค์การบริหารส่วนตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่
หลี

| ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
1,463,064 คน (ค.ศ. 2010)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
มณฑลไหหลำ ประเทศจีน
ภาษา
ภาษาหลี
ศาสนา
นับถือผี, ศาสนาพุทธ
หลี (ภาษาจีน: 黎; พินอิน: Lí) หรือ ไหล (Hlai) เป็นชื่อของกลุ่มชนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งอาศัยอยู่แถบเกาะไหหลำ ประเทศจีน  ส่วนใหญ่จะถือสัญชาติจีน มีจำนวนประชากรประมาณ 1 ล้านคน และนับถือลัทธิภูติผีวิญญาณ มีภาษาใกล้เคียงกับภาษาไทย แต่เรียกว่าภาษาไหล ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มภาษาไหล ตระกูลภาษาขร้า-ไท ชาวหลีปรากฏในประวัติศาสตร์จีนในสมัยราชวงศ์สุย รู้จักกันในชื่อ Liliao (ลิเหลียว)
การแบ่งกลุ่มชาวหลี

ชาวหลีแบ่งออกเป็น  5 กลุ่มใหญ่ ซึ่งทั้งหมดพูดภาษาไหล ส่วนใหญ่นับถือศาสนาดั้งเดิม และส่วนใหญ่อาศัยอยู่บนเกาะไหหลำ ประเทศจีน ได้แก่
หลีเบนดี (Bendee) มีประชากร 74,000 คน
หลีฮา มีประชากร 646,000 คน
หลีเจียมาว มีประชากร 87,000 คน
หลีเม่ยฟู (Meifu) มีประชากร 50,000 คน
หลีฉี มีประชากร 295,000 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

หลีจิ่น ผ้าปักของชนชาติหลีบนเกาะไหหลำ
ผู้หญิงชาวหลีที่รักทอผ้าไหม
อัมโต

อัมโต (ทิเบต: ཨ༌མདོ།, ไวลี: Amdo, พินอินทิเบต: Amdo) หรือ อานตัว (安多) หนึ่งในเขตดั้งเดิมของชาวทิเบตจากการแบ่งเขตเป็นสามเขต โดยอีก 2 ส่วนคืออวีจังและคัม ตั้งอยู่บนที่ราบสูงทิเบต กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลชิงไห่ และบางส่วนของมณฑลกานซู่ ของสาธารณรัฐประชาชนจึน ในปัจจุบัน
การแบ่งเขตพื้นที่ทิเบตแบบดั้งเดิม: อวีจัง (แดง), อัมโต (น้ำเงิน), คัม (เขียว)
ถอดความ

อัมโตนั้นยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า โตแม ( ทิเบต: མདོ་སྨད།, ไวลี: mdo smad, พินอินทิเบต: do mä) และในสมัยราชวงศ์หยวนยังถูกเรียกว่า "ตั่วซือหมา" (朵思麻) หรือ "ทัวซือหมา" (脫思麻)
ในสมัยจักรวรรดิทิเบต อัมโตและคัมได้ถูกเรียกรวมว่า "โตคัม" (ทิเบต: མདོ་ཁམས, ไวลี: mDo Khams, พินอินทิเบต: do kam)
ในอัมโตมีวัดที่มีชื่อเสียงที่สุดคือวัดลาจัง (拉卜楞寺) อยู่ในมณฑลกานซู่ และวัดกูปุม (塔尔寺) ในมณฑลชิงไห่
ภาษาที่ใช้ในพื้นที่นี้คือภาษาทิเบตสำเนียงอัมโต ซึ่งเป็นสำเนียงที่ยังคงอนุรักษ์การออกเสียงตามแบบภาษาทิเบตโบราณไว้ได้มากกว่าภาษาทิเบตมาตรฐานสำเนียงลาซ่า เนื่องจากไม่ได้รับผลกระทบจากภาษาถิ่นเหมือนดั่งในพื้นที่ส่วนอื่นของทิเบต
วัดกูปุม (塔尔寺) ในอัมโต
หลิ่วโจว

| หลิ่วโจว 柳州市 • Liujcouh Si |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด
สถานที่ต่าง ๆ ในนครหลิ่วโจว
ที่ตั้งของนครหลิ่วโจวในเขตปกครองตนเองกว่างซี
หลิ่วโจวที่ตั้งในประเทศจีน
พิกัด (รัฐบาลท้องถิ่นนครหลิ่วโจว): 24°19′35.0″N 109°25′41.2″E﻿ / ﻿24.326389°N 109.428111°E﻿ / 24.326389; 109.428111
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
เขตปกครองตนเอง: กว่างซี
ศูนย์กลางการปกครอง: เขตเฉิงจง (城中区)
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด: 18,677 ตร.กม. (7,211 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนปี 2010)
 • นครระดับจังหวัด: 3,758,700 คน
 • ความหนาแน่น: 200 คน/ตร.กม. (520 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 1,436,599 คน
 • รวมปริมณฑล: 1,436,599 คน
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
รหัส ISO 3166: CN-GX
เว็บไซต์: www.liuzhou.gov.cn
หลิ่วโจว (จีน: 柳州, เสียงอ่าน IPA: [ljòu.ʈʂóu]) เป็นนครระดับจังหวัดทางตอนเหนือ-กลางของเขตปกครองตนเองชนชาติจ้วง กว่างซี สาธารณรัฐประชาชนจีน ในปี 2010 จังหวัดนี้มีประชากร 3,758,700 คน อยู่อาศัยในเขตเมือง 1,436,599 คน ซึ่งประกอบด้วย 4 เขต มีพื้นที่ทั้งหมด 18,777 ตารางกิโลเมตร (7,250 ตารางไมล์) และมีพื้นที่เฉพาะเขตเมือง 667 ตารางกิโลเมตร (258 ตารางไมล์)
เขตการปกครอง

หลิ่วโจวแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอจำนวน 10 แห่ง ได้แก่ 5 เขต, 3 อำเภอ และ 2 อำเภอปกครองตนเอง
เขต:
เขตเฉิงจง (城中区)
เขตหลิ่วหนาน (柳南区)
เขตหลิวเป่ย์ (柳北区)
เขตยฺหวีเฟิง (鱼峰区)
เขตหลิ่วเจียง (柳江区)
อำเภอ:
อำเภอหลิ่วเฉิง (柳城县)
อำเภอลู่ไจ้ (鹿寨县)
อำเภอหรงอาน (融安县)
อำเภอปกครองตนเอง:
อำเภอปกครองตนเองชนชาติม้ง หรงสุ่ย (融水苗族自治县)
อำเภอปกครองตนเองชาชาติต้ง ซานเจียง (三江侗族自治县)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หลิ่วโจว
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาจีนและอังกฤษ)
Introduction to Liuzhou
Map of Liuzhou เก็บถาวร 2015-09-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่แบบ:กว่างซี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ออสเตรเลีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
อากิระ คาไซ

| อะคิระ คะไซ |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1952-10-15) ตุลาคม 15, 1952 (71 ปี)
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์ญีปุ่น
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยโตเกียว
อาชีพ: นักการเมือง
เว็บไซต์: kasai-akira.jp

อะคิระ คะไซ (ญี่ปุ่น: 笠井 亮) เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1952 เป็นนักการเมืองจากประเทศญี่ปุ่น สังกัดพรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่น ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายนโยบายพรรค คะไซได้วิพากษ์วิจารณ์การแทรกแซงของสหรัฐอเมริกาในสงครามกลางเมืองซีเรีย โดยไม่มีการลงมติในคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ คะไซได้สนับสนุนความสัมพันธ์ญี่ปุ่นและเกาหลีเหนือ ในประเทศเกี่ยวกับการพัฒนา คะไซได้ต่อต้านข้อตกลงความเป็นหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจในภูมิภาคแปซิฟิก
หลุมพี

| หลุมพี |
| --- | --- |

Eleiodoxa conferta

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Arecales
วงศ์:: Arecaceae
วงศ์ย่อย:: Calamoideae
เผ่า:: Calameae
สกุล:: Eleiodoxa (Becc.) Burret
สปีชีส์:: E.  conferta
ชื่อทวินาม
Eleiodoxa conferta (Griff.) Burret

หลุมพี (ชื่อวิทยาศาสตร์:  Eleiodoxa conferta (Griff.) Burr. ) เป็นปาล์มชนิดหนึ่ง พวกปาล์มลำต้นสั้นแตกหน่อเป็นกอใหญ่ออกดอกผลแล้วตายไป ขึ้นในที่ลุ่มน้ำขังและป่าพรุ ออกดอกตั้งแต่เดือนมิถุนายน - กันยายน ออกผลตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน - มีนาคม ตั้งแต่เริ่มออกช่อดอกจนถึงผลสุก ใช้ระยะเวลา ประมาณ 18 - 20 เดือน
หลุมพี เป็นพืชที่มีความสัมพันธ์ กับระบบนิเวศ ในป่าพรุอย่างเหนียวแน่น โดยสภาพทางธรรมชาติเป็นไม้ชั้นล่างในป่าพรุขึ้นได้และเจริญเติบโตได้ดีในที่มีร่มเงา และต้องมีน้ำขังตลอดปี ลักษณะของต้นหลุมพีออกเป็นกอใหญ่ แต่ละต้นออกผล แต่ละต้นออกผลครั้งเดียวแล้วตาย ต้นอื่นซึ่งเป็นหน่อในกอเดียวกัน จะออกผลหมุนเวียน กันต่อไป ทำให้พื้นที่ยึดครองของหลุมพี ขยายกว้างขึ้นตลอด สามารถเก็บความชื้นและน้ำไว้ได้ ซึ่งเอื้อต่อการดำรงชีวิต ของพืชและสัตว์ชนิดอื่นๆในป่าพรุ ที่ผูกพันเป็น ห่วงโซ่อาหาร เกิดผลดี ต่อระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อมโดยรวม อันเป็นปัจจัยหลักในการ ดำรงชีวิตของชุมชนรอบป่าพรุ
ลักษณะ

ใบ ประกอบรูปขนนก ออกเวียนสลับ ยาว300 - 500 ซม. กว้าง 100 - 200 ซม. ก้านใบและกาบใบมีหนามยาวแหลม เรียงเป็นแผง มีใบย่อยมาก ใบย่อยเรียวยาว ปลายแหลม เรียงเป็นระเบียบสองข้างก้านช่อใบ
ดอก เล็กสีแดง ออกเป็นช่อแยกแขนงที่ปลายลำ ยาว 50 -100 ซม. มีกาบหุ้มช่อหลายกาบ
ผล รูปไข่กลับ ปลายตัด กว้าง ยาวประมาณ 2.5 ซม. เปลือกเป็นเกล็ดเล็กๆ เรียงเกยซับกัน มีรสเปรี้ยว นิยมนำมาดอง
หลิวเฉิ่ง

หลิวเฉิ่ง จงซานจิงหวัง หรือ ตงสานเชงอ๋อง (จีนตัวย่อ: 刘胜; จีนตัวเต็ม: 劉勝) เป็นกษัตริย์และเจ้าชายแห่งจักรวรรดิฮั่นตะวันตกของประวัติศาสตร์จีน พระบิดาของพระองค์คือ จักรพรรดิฮั่นจิง และพระองค์เป็นพระเชษฐาของ จักรพรรดิฮั่นอู่ สุสานของพระองค์เป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดของราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
พระประวัติ

หลิว เฉิ่ง เป็นพระโอรสของ จักรพรรดิฮั่นจิง และพระสนมเจี่ย ซึ่งมีพระโอรสอีกองค์หนึ่งคือ หลิว เผิงซู่ จ้าวหวัง พระองค์ได้รับศักดินาเป็นดินแดนจงซานจากพระบิดาของพระองค์เมื่อ154 ปีก่อนคริสตกาล และด้วยเหตุนี้พระองค์จึงดำรงพระยศเป็นอ๋องในช่วงหลังกบฏเจ็ดรัฐ
ในปีที่สามของศักราช เจี้ยนยฺเหวียน ในรัชสมัยของจักรพรรดิฮั่นอู่ พระอนุชาของพระองค์ เจ้าชายหลิวเฉิ่ง และเจ้าศักดินาอีกหลายองค์ได้รับเชิญไปร่วมงานเลี้ยงที่ ฉางอาน ในงานเลี้ยง เจ้าชายหลิวเฉิ่ง เริ่มกรรแสง (ร้องไห้) และบ่นเกี่ยวกับการปฏิบัติต่อเจ้าศักดินาโดยข้าราชการที่ได้รับแต่งตั้งจากส่วนกลาง ซึ่งใช้บทบาทของพวกเขาเฝ้าติดตามตรวจสอบเจ้าศักดินาทั้งหลายอย่างต่อเนื่อง จักรพรรดิฮั่นอู่ ที่ประทับพระทัยกับคำร้องนี้ และรับสั่งอย่างชัดแจ้งว่า "การตรวจสอบที่ไม่เป็นธรรมต่อเจ้าศักดินาควรหยุดได้แล้ว" ต่อมาเจ้าชายหลิวเฉิ่ง กลายเป็นหนึ่งในเจ้าศักดินาที่มีชื่อเสียงที่สุด
เป็นที่ทราบกันดีว่าพระองค์ชอบเสวยน้ำจัณฑ์ (สุรา) และโปรดปรานอิสตรี และขึ้นชื่อว่ามีโอรสประมาณ 120 องค์
ราชตระกูล

พระบิดา: จักรพรรดิฮั่นจิง
พระมารดา: พระสนมเจี่ย
พระชายา: โต้วหว่าน
พระบุตร:
หลิว ชาง, จงซานอายหวัง (中山哀王)
หลิว เจิ้น, หลู่เฉิงถิงโหว (涿鹿亭侯)
ทายาท
เล่าปี่ (161-223)
พระสุสาน

พระสุสานของ เจ้าชายหลิวเฉิ่ง ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1968 โดย Wang Zhongshu ที่ Mancheng ใน มณฑลเหอเป่ย์ ทางตะวันตกของปักกิ่ง พระองค์ถูกฝังพร้อมกับ โต้วหว่าน พระชายาของพระองค์ ทั้งสองถูกฝังอยู่ในถ้ำสองแห่งภายในภูเขา ถ้ำแต่ละแห่งประกอบด้วยห้องสองด้านสำหรับเก็บของ ห้องด้านหลังสำหรับเก็บโลงศพ หลุมฝังศพมีข้าวของเครื่องใช้มากกว่า 2,700 ชิ้น รวมวัตถุดังต่อไปนี้:
สิ่งของเครื่องใช้ที่ทำจากทองแดง 419 ชิ้น
อธิษฐาน

อธิษฐาน อาจหมายถึง
การอธิษฐาน เป็นการตั้งจิตร้องขอต่อสิ่งที่ตนถือว่าศักดิ์สิทธิ์เพื่อผลอย่างใดอย่างหนึ่ง
การอธิษฐานในศาสนาคริสต์
การอธิษฐานในศาสนาพุทธ
อธิษฐาน นวนิยาย โดย แก้วเก้า
อนงค์

อนงค์ อาจหมายถึง
หม่อมหลวงอนงค์ นิลอุบล นักเคมีชาวไทย ฉายา "มารดาแห่งเอ็นจีโอเมืองไทย"
อนงค์ อัชชวัฒนา นางสาวไทย พ.ศ. 2496
แม่อนงค์ นามปากกาหนึ่งของ มาลัย ชูพินิจ
วัดอนงคารามวรวิหาร หรือ วัดอนงค์ วัดในเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร
อนงค์ (ภาพยนตร์ไทย) ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี 2567
อธิษฐานอุโบสถ

อธิษฐานอุโบสถ หมายถึงอุโบสถที่ทำด้วยการอธิษฐาน
อธิษฐานอุโบสถ ใช้เรียกการทำอุโบสถของภิกษุรูปเดียว กล่าวคือในกรณีปกติจะรวมกันทำอุโบสถร่วมกันเป็นสังฆกรรม แต่ในกรณีที่ในวัดมีภิกษุรูปเดียว และไม่มีภิกษุอื่นมาร่วมทำอุโบสถให้ครบองค์สงฆ์ด้วย เมื่อรอจนหมดเวลาแล้ว ทรงอนุญาตให้ภิกษุนั้น้ทำอุโบสถรูปเดียวได้ โดยการอธิษฐานว่า
อธิษฐานอุโบสถ ที่ทำเช่นนี้เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ปุคคลอุโบสถ
อลัน ปีเตอร์ คาเยตาโน

อลัน ปีเตอร์ คาเยตาโน
อลัน ปีเตอร์ คาเยตาโน (เกิดเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1970) เป็นนักการเมืองและนักการฑูตชาวฟิลิปปินส์ ปัจจุบันเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรฟิลิปปินส์ ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นเลขาธิการกระทรวงการต่างประเทศฟิลิปปินส์เมื่อปี ค.ศ. 2017 จนถึงปี ค.ศ. 2018 และเมื่อปี 2007 จนถึงปี ค.ศ. 2017 อลัน ปีเตอร์เป็นวุฒิสมาชิก ซึ่งบิดาของอลัน ปีเตอร์ ชื่อ เรนี คาเยตาโน และพี่สาว ไพอา คาเยตาโน ต่างเป็นวุฒิสมาชิก คาเยตาโนเป็นประธานคณะกรรมการจัดงาน ซีเกมส์ 2019 ดูแลสถานที่ในประเทศฟิลิปปินส์และเป็นประธานลารองวอลเลย์บอลซาฟิลิปปินส์
อังคนางค์ คุณไชย

| อังคนางค์ คุณไชย |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ทองนาง คุณไชย
รู้จักในชื่อ: อังคนางค์ คุณไชย
เกิด: 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 (69 ปี)
ที่เกิด: บ้านเลขที่ 152 หมู่ 8 ตำบลโคกสาร อำเภอชานุมาน จังหวัดอุบลราชธานี
แนวเพลง: ลูกทุ่ง หมอลำ
อาชีพ: นักร้อง
อังคนางค์ คุณไชย (เกิด 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498) เป็นนักร้องหมอลำและศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำ) พ.ศ. 2555 ศิลปินหมอลำที่มีผลงานมากมายอีกคนหนึ่ง ได้บันทึกแผ่นเสียงทั้งเพลงลูกทุ่ง  หมอลำ และการลำเรื่องต่อกลอน
ประวัติ

อังคนางค์ คุณไชย เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 ณ  บ้านเลขที่ 152 หมู่ 8 ตำบลโคกสาร อำเภอชานุมาน จังหวัดอุบลราชธานี (จังหวัดอำนาจเจริญ ในปัจจุบัน) เดิมมีชื่อว่า ทองนาง คุณไชย มีพี่น้อง 7 คน (เป็นคนสุดท้อง) เริ่มการศึกษาเบื้องต้นระดับชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนบ้านโคกสารเทิง ตำบลโคกสาร อำเภอชานุมาน จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยสอบได้ที่ 1 ของทุกชั้นเรียน  ปัจจุบันสมรสกับนายอำนวย ศิริมณี ทั้งคู่ไม่มีบุตรด้วยกัน จึงรับเลี้ยงลูกบุญธรรม 1 คน ซึ่งก็คือ "สุนิตา คุณไชย (ชื่อเล่น : พลอย)"
ก่อนเข้าสู่วงการหมอลำ เด็กหญิงทองนาง จบการศึกษาชั้นป.4 และไม่ได้เรียนต่อเนื่องจากฐานะทางบ้าน ยากจน ในวัยเด็กชอบฟังเพลง และร้องเพลงลูกทุ่ง หมอลำ เมื่อมีโอกาสทุกครั้งจะไปร้องเพลงที่ทางโรงเรียนจัดในหมู่บ้านทุกครั้ง ซึ่งจะได้คำชม และรางวัลบ้าง โดยมีคุณพ่อ เป็นผู้สนับสนุนในการร้องเพลง เมื่อพ่อเข้าในเมืองเพื่อไป ขายสินค้าเมื่อไร ก็จะซื้อตำราเรียนหมอลำมาฝากเสมอ จนวันหนึ่งพ่อได้มาไปฝาก ฝึกเรียนหมอลำกับสำนักงานหมอลำของ อ.ทองลือ แสนทวีสุข และ อ.ฉวีวรรณ ดำเนิน (ศิลปินแห่งชาติ ปี 2536) เรียนอยู่ประมาณ 2 ปี และในปี 2514 อ.อุไร สง่าจิตร หัวหน้าคณะอุบลพัฒนา เห็นว่ามีบทบาทการแสดงที่ดีประกอบกับมีสุ้มเสียงที่ไพเราะ จึงได้ให้เริ่มแสดงเป็นตัวประกอบก่อน และค่อยๆ พัฒนามาเป็นตัวนำ นางเอกของเรื่อง และได้แสดงเป็นนางเอกเรื่องแรก คือลำเรื่องต่อกลอนเรื่อง นางนกกระยางขาว ซึ่งได้รับการตอบรับจากแฟนหมอลำ ทางภาคอีสานและภาคอื่นเป็นอย่างมาก จนมีผลงานออกมาต่อเนื่องเรื่อยมา
จนในปี 2517 จุดเปลี่ยนของอังคนางค์ คุณไชย น่าจะอยู่ที่อัลบั้มเพลง  สาวอุบลรอรัก และเพลงพี่จ๋าหลับตาไว้ ที่ทำให้มีกลุ่มแฟนเพลงขยายออก อย่างกว้างขวาง จนเรียกได้ว่าเป็นเพลงแจ้งเกิดในวงการเพลงลูกทุ่งหมอลำ และในปี 2521 ได้ออกจากคณะอุบลพัฒนา มาตั้งคณะเป็นของตัวเอง ชื่อคณะเมืองดอกบัว แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร เนื่องจากต้องลงทุนมาก และดูแลลูกน้องเกือบ 200 กว่าชีวิต
ในปี 2524 จึงตัดสินใจยุบคณะ และไปรวมกับคณะหมอลำเรื่องต่อกลอน คณะเพชรอุบล ของ ป.ฉลาดน้อย ส่งเสริม ทำให้เป็นมีชื่อเสียง และเป็นคู่ขวัญกันจนเรียกได้ว่าถ้าผิดจากคู่นี้ ไปคู่กับคนอื่นๆ ก็จะได้รับการต้อนรับที่น้อยมาก ระหว่างนั้นก็มีการออกอัลบั้มกับค่ายเพลงต่างๆ หลายๆ ค่าย ในสไตล์ลูกทุ่ง-หมอลำ ลำเพลิน ลำเต้ย ลำล่อง หรือการแสดงลำเรื่องต่อกลอนต่างๆ เรื่อยมา และผลงานเพลงสร้างชื่อให้กับอังคนางค์ คุณไชย มีอยู่หลายบทเพลง เช่น บ่าวภูไท , อีสานลำเพลิน , เสียงพิณบาดใจ , มีบ้างไหมรักจริง ฯลฯ ตลอดระยะเวลากว่า 30 ปี ที่ทำงานมา อังคนางค์ คุณไชย ได้ตั้งปณิธานว่า
"จะอุทิศชีวิตเพื่อสร้างสรรค์ผลงานการแสดงศิลปะพื้นบ้านลูกทุ่งหมอลำ ให้ไว้เป็นมรดก ทางวัฒนธรรมการแสดงพื้นบ้านให้กับประชาชน และอนุชนรุ่นหลังสืบไปโดยมีโครงการจะเปิดเป็นโรงเรียนสอนการแสดงหมอลำพื้นบ้าน สำหรับ เยาวชนรุ่นลูก รุ่นหลาน ที่มีใจรักในการแสดง และการร้องหมอลำในจังหวัดที่ตนเองอยู่"
ปัจจุบัน อังคนางค์ คุณไชย มีผลงานอยู่กับบริษัท เทปบูรพา (1991) จำกัด ในผลงานลำเรื่องต่อกลอนเรื่อง ดาวลูกไก่ และงานเพลงสุดยอดลำเพลิน  เป็นสาวรอบสอง และผลงานล่าสุดคือ สุดยอดลำเต้ย ผัวไปใต้หนู ซึ่งได้ร้องคู่ กับศิลปินแห่งชาติปี 2549 ป.ฉลาดน้อย ส่งเสริม ซึ่งเป็นคู่ขวัญ คู่พระ คู่นาง กันมา ตลอด
อังคนางค์ คุณไชย ปัจจุบันได้ช่วยงานและรับงานส่วนตัวและยังได้รับเกียรติใด้ดำรงตำแหน่งกรรมการตัดสินการประกวดต่างๆสำคัญๆของทางมหาวิทยาลัยขอนแก่น อีกด้วย
พฤศจิกายน 2017 อังคนางค์ คุณไชย ได้รับเชิญในเพลง "เข้ามา" ร่วมกับ ปริญญา อินทชัย (ดาบอยเวย์ หรือ เวย์ ไทยเทเนี่ยม) และได้ถูกบรรจุในอัลบั้มของเวย์ เมื่อวันที่ 6 มีนาคม ปี 2563
รางวัลและเกียรติคุณที่ได้รับ

ชนะเลิศการประกวดหมอลำเรื่องต่อกลอน
รับโล่เชิดชูเกียรติเป็นสุดยอดศิลปินพื้นบ้านอีสาน จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
รับโล่เชิดชูเกียรติคุณ เป็นศิลปินดีเด่นจังหวัดอำนาจเจริญ สาขาศิลปะกรรมการแสดงพื้นบ้าน จากคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ
รับโล่รางวัลเกียรติบัตรด้านศิลปะพื้นบ้านลำเรื่องต่อกลอน การแสดงเพลงลูกทุ่งอีสานจากหน่วยงานของราชการต่าง ๆ มากกว่า 30 รางวัล
รางวัลและการเชิดชูเกียรติ
ร่วมแสดงศิลปะพื้นบ้านหมอลำจัดโดยหน่วยงานราชการหลายแห่ง
ร่วมแสดงศิลปะพื้นบ้านลูกทุ่งอีสานในงานของจังหวัดและส่วนราชการหลายครั้ง
แสดงศิลปะพื้นบ้านลูกทุ่งหมอลำ ทางสื่อโทรทัศน์ วิทยุหลายครั้ง
เป็นวิทยากรรับเชิญให้ส่วนราชการในการถ่ายทอดศิลปะการแสดงพื้นบ้านจนถึงปัจจุบัน หลายครั้งและหลายหน่วยงาน
ได้รับประกาศเชิดชูเกียรติ เป็นครูภูมิปัญญาไทย รุ่นที่ 6 ด้านศิลปกรรม (หมอลำ) พ. ศ. 2552จากสำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
ร่วมแสดงเผยแพร่ศิลปะการแสดงในต่างประเทศ เช่น สิงคโปร์ เยอรมนี ฮ่องกง สวิตเซอร์แลนด์ สวีเดน ฝรั่งเศส ออสเตรีย และประเทศอื่น ๆ อีกหลายประเทศ
รางวัล ศิลปินมรดกอีสาน ประจำปี 2555 มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นผู้มอบ
ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง นายกสมาคมหมอลำจังหวัดอำนาจเจริญ (2567)
สโมสรฟุตบอลทีโอที

สโมสรฟุตบอลทีโอที เอสซี เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพใน ประเทศไทย โดยเป็นทีมจากบริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) โดยในอดีตมีชื่อตามองค์กรที่ส่งเข้าแข่งขันว่า สโมสรฟุตบอลองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย ผลงานในอดีตเคยได้อันดับ 2 ในการแข่งขัน ไทยลีก ฤดูกาลแรก (พ.ศ. 2539) และชนะเลิศ โปรลีก ฤดูกาล 2006
ประวัติสโมสร

สโมสรฟุตบอลทีโอที เอสซี ในอดีตมีซื่อตามองค์กรที่ส่งเข้าแข่งขันว่า สโมสรฟุตบอลองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย โดยก่อตั้งโดยคณะกรรมการกีฬา ทศท. ในปี พ.ศ. 2524 และในปีต่อมา (พ.ศ. 2525) สโมสรได้สมัครสมาชิกของ สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ โดยส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันใน ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ง. เป็นรายการแรก โดยใช้บุคลากรใน บริษัทฯ เป็นนักฟุตบอลหลายคน ทำให้เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางต่อสาธารณชนทั่วไป
ประวัติสโมสร > ยุคฟุตบอลอาชีพ

จวบจนปี พ.ศ. 2539 สโมสรองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย ซึ่งทำการลงแข่งขันในถ้วย ก (เดิม) จึงมีสิทธิ์ร่วมเข้าแข่งขันฟุตบอลจอห์นนีวอล์กเกอร์ไทยแลนด์ซอกเกอร์ลีก 2539 ซึ่งถือเป็นหนึ่งในทีมที่ร่วมก่อตั้งลีกอย่างเป็นทางการ โดยผลงานในฤดูกาลแรก พวกเขาคว้าตำแหน่งรองแชมป์ในฤดูกาลปกติ และกองกลางในทีมของทีมอย่าง อำพร อำพันสุพรรณ ก็ได้เป็นดาวซัลโวสูงสุดคนแรกในการแข่งขัน 
หลังจากนั้น ผลงานของทีมส่วนมากจะอยู่ในระดับกลางตาราง จนถึงฤดูกาล 2002-03 สโมสรฯต้องตกชั้นสู่ดิวิชั่น 1 เป็นครั้งแรก (โดยในฤดูกาลนั้น พวกเขาจบด้วยอันดับ 9 จาก 10 ทีม) แต่ก็ใช้เวลาแค่เพียง 1 ปีในการเลื่อนชั้นขึ้นสู่ลีกสูงสุด และตกชั้นอีกครั้งซีซั่นต่อมา ซึ่งต่อมา ทางสมาคมฯ ได้เชิญ ทีโอที เอฟซี เข้าร่วมการแข่งขันโปรลีก ในปี พ.ศ. 2549 และได้ตำแหน่งชนะเลิศในการแข่งขันจึงได้สิทธิ์เลื่อนชั้นกลับมาสู่ไทยลีก อีกครั้ง
ประวัติสโมสร > ยุคทีโอที-แคท

จนในฤดูกาล 2553 ทางสโมสรทีโอที เอฟซี เสียบุคลาการหลักๆในสโมสรหลายคน ทั้ง พงษ์พันธ์ วงษ์สุวรรณ สุเชาว์ นุชนุ่ม กีรติ เขียวสมบัติ ไพรัช ทับเกตุแก้ว โคเน่ เซย์ดู และ รัตนะ เพชรอาภรณ์ ให้กับทาง สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ พีอีเอ ซึ่งในเวลาต่อมาจึงได้มีการให้กลุ่มทุนนอกเข้ามาบริหารทีม (ไพโรจน์ สุวรรณฉวี, พลพีร์ สุวรรณฉวี และ พิมล ศรีวิกรม์) โดยเปลี่ยนชื่อและฉายาของใหม่เป็น สโมสรทีโอที แคท เอฟซี โดยกลุ่มทุนดังกล่าวได้สิทธิ์ในการทำทีมไป ด้วยงบประมาณการทำทีม 40 ล้านบาท ได้มีการดึงแข้งต่างชาติทั้ง สโลวาเกีย และ จอร์แดน เข้ามาสร้างสีสรรให้กับวงการฟุตบอลไทย แต่ใน ฤดูกาลถัดมา ทางบมจ.ทีโอทีต้องการที่จะดึงทีมกลับไปบริหารเอง และได้เปลื่ยนแปลงผู้บริหารและทีมสต๊าฟโค้ช โดยกลับมาใช้คนในสโมสรอย่าง สมชาย ทรัพย์เพิ่ม มาบริหารจัดการทีม แทนที่ของ ณรงค์ สุวรรณโชติ และได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ภายใต้ชื่อบริษัท ทีโอที สปอร์ต คลับ จำกัด ตั้งแต่ 2554 เพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดของทาง เอเอฟซี