stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อะทินคะยา

| อะทินคะยา   အသင်္ခယာ> ผู้ปกครองร่วมแห่งมยีนไซ่ง์ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 17 ธันวาคม 1297 – 13 เมษายน 1310
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่
ถัดไป: สีหตู  (กษัตริย์แห่งมยีนไซ่ง์-ปีนยะ) 
อุปราชแห่งมยีนไซ่ง์
ครองราชย์: 19 กุมภาพันธ์ 1293 – 17 ธันวาคม 1297
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่
ถัดไป: สีตูแห่งปีนยะ

ประสูติ: 1261/62 มยีนไซ่ง์
สวรรคต: 13 เมษายน 1310 มยีนไซ่ง์
ฝังพระศพ: มยีนไซ่ง์
คู่อภิเษก: สออู
ราชวงศ์: มยีนไซ่ง์
ศาสนา: พุทธเถรวาท
อะทินคะยา (พม่า: အသင်္ခယာ, ออกเสียง: [ʔəθɪ̀ɰ̃ kʰəjà]; ประมาณ ค.ศ. 1261–1310) ผู้ร่วมสถาปนาอาณาจักรมยีนไซ่ง์ ทุกวันนี้คือบริเวณพม่าตอนกลาง ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพหลวงของอาณาจักรพุกาม พระองค์พร้อมกับพระอนุชาอีก 2 พระองค์ ราซะทินจานและสีหตู นำพุกามประสบความสำเร็จในการป้องกันพม่าตอนกลางจาก การรุกรานของมองโกลใน ค.ศ. 1287 ภายหลังจากการล่มสลายของอาณาจักรพุกาม
| ด ค ก พระมหากษัตริย์พม่า |
| --- | --- |
ราชวงศ์พุกาม ค.ศ. 849–1297:  ปยีน-บย่า  ตานแนะ  ซะเล  เต้นโค  ญองอู้ ซอยะฮ่าน  กู้นซอจ้องพยู  จีนโซ่  โซะกะเต้  อโนรธามังช่อ  ซอลู  จานซิต้า  ซีตูที่ 1  นะระตู  นรสิงขะ  ซีตูที่ 2  ไชยสิงขะ  นรสิงหอุซะนา1  จะซวา  อุซะนา  นรสีหบดี  กะยอฉะวา2 
อาณาจักรมยีนไซง์และอาณาจักรปี้นยะ ค.ศ. 1297–1364:  อะทินคะยา1, ราซะทินจาน1 และ สีหตู1  สีหตู  อูซะนาที่ 1  สีตู1  กะยอฉะวาที่ 1  กะยอฉะวาที่ 2  นรตู่  อูซะนาที่ 2 
อาณาจักรซะไกง์ ค.ศ. 1315–1364:  ซอยู่น  ตราพระยาที่ 1  อโนรธาที่ 1  จะซวา  อโนรธาที่ 2  ตราพระยาที่ 2  มินบเยาะสีหบดี 
อาณาจักรอังวะ ค.ศ. 1364–1555:  ตะโดมินพญา  ฝรั่งมังศรีชวา  ตราพระยา  ฝรั่งมังฆ้อง  ฝรั่งมังศรี  มี่นละแง  กะเล่เจ้ตองโญ  โม่ญี่นตะโด้  มังรายกะยอฉะวาที่ 1  นรปติที่ 1  สีหสุระ  มังฆ้องที่ 2 และ สีหสุระที่ 2  นรปติที่ 2  ซะโลน3 และ โตฮาน-บว่า3  คอนเมง3  นรปติที่ 33  นรปติที่ 43 
อาณาจักรหงสาวดี ค.ศ. 1287–1539, ค.ศ. 1550–1552:  ฟ้ารั่ว  รามประเดิด  แสนเมือง  รามมะไตย  ชีปอน  อายกำกอง  อายลาว  พระยาอู่  มหาเทวี1  ราชาธิราช  ธรรมราชา  รามที่ 1  พะโร  พญาเกียรติ์  มะมุดตาว  เชงสอบู  ธรรมเจดีย์  รามที่ 2  สการะวุตพี  สมิงสอตุต4  สมิงทอ4 
อาณาจักรมเยาะอู้ ค.ศ. 1429–1785:  นรเมขลา  คะยี  Ba Saw Phyu  Dawlya  Ba Saw Nyo  Ran Aung  Salingathu  ยาซา  จาซาปะติ  ซอโอ  Thazata  มังฆ้อง  มี่นบีน  Dikkha  ซอละ  Sekkya  พะล่อง  ยาซาจี้  Khamaung  สิริสุธรรมมา  สเน่ห์  นรปติ  ตะโด  จันทสุธรรมมา  สิริสุริยา  วรธรรมราชา  มุนีสุธรรมราชา  จันทสุริยาที่ 1  นรธา  Mayuppiya  Kalamandat  นรธิบดีที่ 1  จันทวิมาลาที่ 1  จันทสุริยาที่ 2  Sanda Wizaya  จันทสุริยาที่ 3  นรธิบดี  Narapawara  Sanda Wizala  Madarit  นรอภัย  Thirithu  จันทปรมะ  อภัย  Sanda Thumana  จันทวิมาลาที่ 2  Sanda Thaditha  Maha Thammada 
อาณาจักรแปร ค.ศ. 1482–1542:  ตะโดเมงสอ  บาเยงทเว  นรปติ5  มังฆ้อง5 
ราชวงศ์ตองอู ค.ศ. 1510–1752:  เมงจีโย  ตะเบ็งชะเวตี้  บุเรงนอง  นันทบุเรง  ญองย่าน  อะเนาะเพะลูน  มีนเยเดะบะ  ตาลูน  ปีนดะเล  ปเย  นะราวะระ  มังกะยอดิน  สเน่ห์มิน  ตะนินกันเหว่  มหาธรรมราชาธิบดี 
อาณาจักรหงสาวดีใหม่ ค.ศ. 1740–1757:  สมิงทอพุทธกิตติ  พญาทะละ 
ราชวงศ์โก้นบอง ค.ศ. 1752–1885:  อลองพญา  มังลอก  มังระ  จิงกูจา  หม่องหม่อง  ปดุง  จักกายแมง  แสรกแมง  พุกามแมง  มินดง  สีป่อ 
 1อุปราชหรือผู้สำเร็จราชการแทน  2มองโกลครอบครอง (ค.ศ. 1297)  3สหพันธรัฐชาน (ค.ศ. 1527–55)  4การฟื้นฟูระยะสั้น (ค.ศ. 1550–52)  5สหพันธรัฐฉานครอบครอง (ค.ศ. 1532–42)
สะพานอิรวดี

| สะพานอิรวดี (ยะดะนาโบน) ဧရာဝတီတံတား (ရတနာပုံ) |
| --- | --- |
สะพานอิรวดี
พิกัด: 21°52′39″N 95°59′42″E﻿ / ﻿21.87750°N 95.99500°E﻿ / 21.87750; 95.99500
เส้นทาง: มอเตอร์เวย์ 4 เลน, เลนคนเดิน 2 เลน
ข้าม: แม่น้ำอิรวดี
ที่ตั้ง: ภาคมัณฑะเลย์, ประเทศพม่า
ชื่อทางการ: สะพานอิรวดี (ยะดะนาโบน)
ชื่ออื่น: สะพานยะดะนาโบน
ผู้ดูแล: กรมโยธาธิการ
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานโครงเหล็กโค้ง
ความยาว: 5,614 ฟุต (1,711 เมตร)
ความกว้าง: 49 ฟุต (15 เมตร), เลนคนเดิน 2 เลน เลนละ 6 ฟุต (2 เมตร)
ช่วงยาวที่สุด: 735 ฟุต (224 เมตร) (x3)
ประวัติ
วันเปิด: 11 เมษายน พ.ศ. 2551
สถิติ
การจราจรโดยเฉลี่ย: 2,700
ที่ตั้ง
th
สะพานอิรวดี (ยะดะนาโบน)  (พม่า: ဧရာဝတီတံတား (ရတနာပုံ)) (หรือ สะพานเอยาวะดี, สะพานยะดะนาโบน หรือ สะพานอังวะใหม่) เป็นสะพานในภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า สะพานนี้ข้ามแม่น้ำอิรวดีทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองมัณฑะเลย์และอมรปุระ ทางเหนือของสะพานอังวะเก่า และยังเป็นที่รู้จักในชื่อสะพานอังวะใหม่ สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2551
ที่ตั้ง

สะพานนี้ทอดข้ามแม่น้ำอิรวดีในย่านชานเมืองมัณฑะเลย์เชื่อมต่อกับเมืองซะไกง์ อยู่ห่างจากสะพานอังวะ 2,000 ฟุต (610 เมตร) ซึ่งอยู่ที่จุดบรรจบของแม่น้ำอิรวดีกับแม่น้ำมยิแงใกล้กับทุ่งนาเจาะแซ สะพานอิรวดี เป็นประตูสู่ย่างกุ้ง มัณฑะเลย์ และภูมิภาคภายในอื่น ๆ ใกล้ริมฝั่งแม่น้ำมีเจดีย์สองแห่งจากคริสต์ศตวรรษที่ 12 คือ ชเว-จัต-ยัต และ ชเว-จัต-จา
ประวัติ

สะพานอังวะเก่าข้ามแม่น้ำอิรวดีมีระยะทาง 3,948 ฟุต (1,203 เมตร) สร้างขึ้นโดยชาวอังกฤษในปี พ.ศ. 2477 จนถึงช่วง พ.ศ. 2533 เป็นสะพานเดียวที่ทอดข้ามแม่น้ำสายนี้ เมื่อสะพานอังวะมีอายุมากขึ้น ความสามารถในการรับน้ำหนักถูกจำกัดไว้ที่รถบรรทุกไม่เกิน 15 ตันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 ยานพาหนะที่บรรทุกหนักมากต้องข้ามแม่น้ำด้วยเรือข้ามฟาก ส่งผลให้การขนส่งสินค้ามีประสิทธิภาพน้อยลง
เพื่อลดปัญหาจราจรติดขัดและช่วยปรับปรุงสภาพเศรษฐกิจโดยรวมของพม่า รัฐบาลจึงวางแผนสร้างสะพานแห่งใหม่ จึงมีการเปิดประมูลราคาระหว่างประเทศเพื่อการก่อสร้างต้นปี พ.ศ. 2545 การประมูลสะพานทางหลวงซึ่งรวมถึงการวางแผน ออกแบบ และก่อสร้าง การประมูลใช้เวลาแปดเดือน และบริษัทที่ได้รับมอบงานนี้คือ China CAMC Engineering Cc., Ltd. ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2545 สัญญาดังกล่าวได้ลงนามในเมืองย่างกุ้ง ด้วยราคาเสนอซื้อ 10.90 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 (ภายในปี พ.ศ. 2547 สะพาน 35 แห่งอยู่ระหว่างการก่อสร้างในพม่าพร้อมกับสะพานอิรวดี) สะพานใหม่นี้เปิดเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2551
ข้อมูลจำเพาะ

สะพานอิรวดีสร้างโดยกรมโยธาธิการ มีช่วงยาวทั้งหมด 5,614 ฟุต (1,711 เมตร) และมีถนนมอเตอร์เวย์สี่เลนกว้าง 49 ฟุต (15 เมตร) รอบข้างมีเลนคนเดินกว้าง 6 ฟุต (1.8 เมตร) ถูกออกแบบให้สามารถรองรับน้ำหนักได้ 60 ตัน สะพานเป็นโครงสร้างคานแบบยืดหยุ่น โดยมีส่วนคานโค้งแข็ง 3 ส่วน ส่วนละ 224 เมตร สะพานหลักมีความยาว 3,694 ฟุต (1,126 เมตร) ทางเข้าฝั่งมัณฑะเลย์ยาว 1,140 ฟุต (350 เมตร) และฝั่งซะไกง์ยาว 7,780 ฟุต (2,370 เมตร)
สะพานลอย ตีริมีนกะลา ข้ามเหนือทางรถไฟ (ซึ่งเคยรองรับการจราจร) เป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กที่มีความยาว 485 ฟุต (148 เมตร) พร้อมมอเตอร์เวย์ 2 เลน ที่สามารถรองรับน้ำหนักได้ 60 ตัน ได้รับการออกแบบมาเพื่อให้มีช่องว่าง 52 ฟุต (16 เมตร) และกว้าง 17 ฟุต (5.2 เมตร) เพื่อให้รถไฟผ่าน
อับดุล มาเล็ก ยูซุฟ

| ยังเบอร์บาฮาเกีย ตุนอับดุล มาเล็ด ยูซุฟSMN |
| --- | --- |
عبدالملک يوسف

ยังดีเปอร์ตูวาแห่งรัฐมะละกาคนที่ 2
ดำรงตำแหน่ง 31 สิงหาคม 1959 – 30 สิงหาคม 1971
ก่อนหน้า: Leong Yew Koh
ถัดไป: อับดุล อาซิซ อับดุล มาจิด
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อับดุล มาเล็ก บิน ยูซุฟ ค.ศ. 1899 กัมปุงเชิงเกา อำเภอเริมเบา รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน สหพันธรัฐมลายู บริติชมาลายา (ปัจจุบันคือมาเลเซีย)
เสียชีวิต: 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1977(1977-07-06) (77–78 ปี) กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย
ที่ไว้ศพ: สุสานมุสลิมจาลันอัมปัง กัวลาลัมเปอร์
คู่สมรส: คาตีจะฮ์ อะฮ์มัด   ฟาตีมะฮ์ อิซมาอิล

ตุน อับดุล มาเล็ก บิน ยูซุฟ (มลายู: Abdul Malek bin Yusuf; ค.ศ. 1899 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1977) เป็นผู้ว่าราชการรัฐมะละกาใน ค.ศ. 1959 ถึง 1971 วันเกิดปีที่ 66 ที่ฉลองในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1965 ถือเป็นวันหยุดของรัฐมะละกา
สุลต่านอับดุล จาลีลุล อักบาร์

หน้านี้เป็นชื่อบุคคลชาวมลายู ชื่อ  เป็นชื่อของบิดา ไม่ใช่นามสกุล และบุคคลในบทความนี้มีชื่อตัวว่า  ทั้งนี้ ในภาษาอาหรับ คำว่า "บิน" หรือ "บินตี" หากมีการใช้ จะหมายถึง บุตรของ หรือ บุตรีของ ตามลำดับ
สุลต่านอับดุล จาลีลุล อักบาร์ อิบนู มูฮัมมัด ฮาซัน (มลายู: Abdul Jalilul Akbar ibnu Muhammad Hasan, عبد الجليل الأكبر ابن محمد حسن‎; สวรรคต ค.ศ. 1659) มีอีกพระนามว่า มาร์ฮุมตูวา (Marhum Tua) เป็นสุลต่านบรูไนองค์ที่ 11. ผู้ครองราชย์เป็นเวลา 61 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1598 ถึง 1659 ถือเป็นสุลต่านบรูไนที่ครองราชย์นานที่สุดในปัจจุบัน
ชีวิตส่วนพระองค์

สุลต่านอับดุล จาลีลุล อักบาร์ทรงอภิเษกสมรสสามครั้ง โดยพระชายาองค์ที่สองคือราดิน มัซ อายู ซีตี ไอชะฮ์ บินตี เปองีรัน (กีไย) เตอเมิงกง มันจู เนอโกโร เกอรีซิก พระองค์มีพระราชโอรสธิดารวม 8 พระองค์ โดยมีองค์สำคัญได้แก่:
สุลต่านอับดุล จาลีลุล จับบาร์ สุลต่านบรูไนองค์ที่ 12
สุลต่านมุฮ์ยิดดิน สุลต่านบรูไนองค์ที่ 15
เบอซาร์ อับดุลละฮ์ พระราชบิดาในสุลต่านนัซรุดดิน สุลต่านบรูไนองค์ที่ 16
ราจา เบินดาฮารา พระชายาในอับดุล จาลิล ชะฮ์ที่ 4
ใน ค.ศ. 1599 สุลต่านอับดุล จาลีลุล อักบาร์ทรงแต่งตั้งเปองีรัน ราจา เตองะฮ์ อิบราฮิม อาลี โอมาร์ ชะฮ์ พระเชษฐา/อนุชา เป็นสุลต่านซาราวักองค์แรก ตามธรรมเนียมระบุว่า หลังสุลต่านอิบราฮิม อาลี โอมาร์ ชะฮ์สวรรคตใน ค.ศ. 1641 ไม่มีการเลือกสุลต่านใหม่ และซาราวักจึงบริหารโดยดาตูท้องถิ่น 4 คนจนกระทั่งรายาผิวขาวคนแรกเดินทางมาถึงใน ค.ศ. 1842
สวรรคต

สุลต่านอับดุล จาลีลุล อักบาร์สวรรคตหลังครองราชย์ไป 61 ปีใน ค.ศ. 1659 หลังสวรรคต พระองค์กลายเป็นที่รู้จักในพระนาม มาร์ฮุมตูวา Olivier van Noort did not mention the name of the ruling sultan at that time, but managed to describe that the Brunei sultan was under the guardianship of his uncle who acted as his regent.
สุลต่านโบลเกียห์

ระวังสับสนกับ สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์
โบลเกียห์ อิบนี ซูไลมัน (มลายู: Bolkiah ibni Sulaiman, بلقية ابن سليمان‎; สวรรคต ค.ศ. 1524) ยังเป็นที่รู้จักจากชื่อตำแหน่ง นาโคดารากัม (Nakhoda Ragam, ناخودا راڬم‎) เป็นสุลต่านบรูไนองค์ที่ 6 ที่ครองราชย์ตั้ตแต่ ค.ศ. 1485 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1524 พระองค์ขึ้นครองราชย์หลังการสละราชสมบัติของ สุลต่านซูไลมัน พระราชบิดา ยุคสมัยของพระองค์ถือเป็น "ยุคทองของบรูไน" เนื่องด้วยการมีอำนาจทั่วเกาะบอร์เนียวและฟิลิปปินส์ใต้ พระองค์พยายามหาแนวคิดใหม่ ๆ มาพัฒนาประเทศอยู่เสมอ
สุลต่านโบลเกียห์สามารถรบชนะซูลูและเซอลูดอง (ปัจจุบันคือมะนิลา) ทำให้บรูไนมีอิทธิพลเหนือฟิลิปปินส์และนำศาสนาอิสลามเข้าไปเผยแพร่ มีการอพยพของผู้คนจากบรูไนไปยังบอร์เนียวเหนือและซูลู นอกจากนั้นยังแผ่อิทธิพลไปถึงยะโฮร์
โบลเกียห์ได้รับการระบุถึงในบาตูตาร์ซีละฮ์ ศิลาจารึกบรูไนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ระบุถึงพระราชพงศาวลีสุลต่านบรูไน และยังปรากฏในซิลซีละฮ์ราจา-ราจาเบอรูไน เอกสารตัวเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่กล่าวถึงเรื่องราวเดียวกัน ชาวสเปนเรียกพระองค์เป็น สุลต่านซาลัน (Sultan Salan) ใน Boxer Codex เอกสารตัวเขียนสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16
ตำแหน่ง

สุลต้านโบลเกียห์เป็นที่รู้จักในธรรมเนียมบอร์เนียวและมลายูด้วยตำแหน่ง นาโคดารากัม (Nakhoda Ragam; แปลว่า กัปตันผู้ขับร้อง) อย่างไรก็ตาม มีการโต้แย้งว่ามีการให้ตำแหน่งนี้แก่สุลต่านบรูไนพระองค์อื่นและบุคคลอื่นในคาบสมุทรมลายู
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิบรูไน
อับดุล ราซัก

| อู้ ยาซะ   ဦးရာဇတ် อับดุล ราซัก عبدالرزاق |
| --- | --- |

ประธานกระทรวงศึกษาธิการและแผนระดับชาติ
ดำรงตำแหน่ง กันยายน ค.ศ. 1946 – 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1947
นายกรัฐมนตรี: อองซาน
ก่อนหน้า: ไม่ใช้
ถัดไป: ไม่ใช้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 มกราคม ค.ศ. 1898(1898-01-20) เมะทีลา, พม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร, บริติชราช
เสียชีวิต: 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1947(1947-07-19) (49 ปี) ย่างกุ้ง, พม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: สันนิบาตเสรีภาพประชาชนต่อต้านฟาสซิสต์
บุพการี: เชกอับดุล เราะห์มาน (พ่อ) เญ่น-ละ (แม่)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง
ลายมือชื่อ: 

อับดุล ราซัก (อูรดู: عبدالرزاق) หรือ อู้ยาซะ (พม่า: ဦးရာဇတ်, ออกเสียง: [ʔú jàzaʔ]; เกิดเมื่อ 20 มกราคม พ.ศ. 2440) เป็นนักการเมืองและนักการศึกษาชาวพม่า เป็นรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและการวางแผนแห่งชาติในรัฐบาลของอองซานก่อนได้รับเอกราช และเป็นประธานสภามุสลิมพม่า เขาถูกลอบสังหารเมื่อ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2490
ราซักเกิดที่เมะทีลาในพม่าตอนบน บิดาของเขาคือเชกอับดุล ระห์มานซึ่งเป็นตำรวจชาวอินเดีย มารดาเป็นชาวพม่าและเป็นชาวพุทธชื่อ เญ่น-ละ พี่น้องของเขามีความใกล้ชิดกับพุทธศาสนาแต่เขายังคงใช้ชื่อมุสลิม ราซักต้องการเห็นเอกภาพของพม่าท่ามกลางความหลากหลาย เขาเข้าเรียนในโรงเรียนในมัณฑะเลย์ ไปศึกษาต่อที่วิทยาลัยย่างกุ้ง จนจบปริญญาตรีทางด้านภาษาอังกฤษ ใน พ.ศ. 2463 ราซักเป็นผู้นำนักศึกษาในการประท้วงระบบการศึกษาของอังกฤษใน พ.ศ. 2464 เขาเป็นผู้นำของโรงเรียนมัธยมแห่งชาติมัณฑะเลย์ แม้ว่าราซักจะเป็นลูกผสมระหว่างพม่า-อินดียแต่เขาก็ได้รับความนิยมจากทุกชุมชน ในช่วงที่ญี่ปุ่นรุกรานพม่า เขาถูกคุมขังอยู่ ใน พ.ศ. 2488 ราซักเป็นผู้นำของสันนิบาตเสรีชนต่อต้านฟาสซิสต์สาขามัณฑะเลย์ และได้รับเลือกตั้งเป็นตัวแทนจากมัณฑะเลย์ และได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีในรัฐบาลของอองซานก่อนจะเสียชีวิตพร้อมกัน
ราซักเป็นผู้เรียกร้องให้มีเอกภาพระหว่างชาวพม่าที่เป็นพุทธและมุสลิม เขาเองเป็นมุสลิม แต่เขาก็สนใจพุทธศาสนาและเรียนภาษาบาลีด้วยตนเอง และมีส่วนร่วมช่วยก่อตั้งมหาวิทยาลัยมัณฑะเลย์
อองตู (นักวอลเลย์บอล)

ระวังสับสนกับ อองตู
อองตู (พม่า: အောင်သူ; 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 – )  เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวพม่าในตำแหน่งตัวตีด้านนอก เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติพม่า และได้รับเหรียญทองแดงจากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2015 นอกจากนี้เขายังได้เข้าร่วมในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2010 และเอเชียนเกมส์ 2014 เขาได้เข้าแข่งขันในวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ในประเทศพม่า โดยจบอันดับที่ 5 จากทั้งหมด 16 ทีมที่เข้าร่วม
สังกัดสโมสร

ชลบุรี-อี.เทค-แอร์ฟอร์ซ (ค.ศ. 2012 – ค.ศ. 2015)
นครราชสีมา เดอะมอลล์ (ค.ศ. 2015 – ค.ศ. 2018)
โทเรย์แอร์โรส์  (ค.ศ. 2018 – ปัจจุบัน)
อับดุล ราฮิม บักรี

นักการเมืองชาวมาเลเซีย
| ยังเบอร์โอร์มัต ดาตุก ฮาจีอับดุล ราฮิม บักรีDMSM MP |
| --- | --- |

ตำแหน่งรัฐมนตรี
2008–2009: รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
2009–2013: รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม
2013–2015: รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม
2020–2021: รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง
ตัวแทนในเดวันรักยัต
2004–2018: แนวร่วมแห่งชาติ
2018–2019: อิสระ
2019–2020: แนวร่วมแห่งความหวัง
2020: พรรคสามัคคีชนพื้นเมืองมาเลเซีย
2020–: เปอรีกาตันนาซีโยนัล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อับดุล ราฮิม บิน บักรี  (1961-04-11) 11 เมษายน ค.ศ. 1961 (63 ปี) คราวน์โคโลนีแห่งบอร์เนียวเหนือ (ปัจจุบันคือรัฐซาบะฮ์, ประเทศมาเลเซีย)
สัญชาติ: มาเลเซีย
พรรคการเมือง: พรรคสามัคคีชนพื้นเมืองมาเลเซีย (BERSATU) (ตั้งแต่ ค.ศ. 2019)   อิสระ (IND)   (2018-2019)   องค์การมลายูรวมแห่งชาติ (UMNO)   (จนถึง ค.ศ. 2018)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: เปอรีกาตันนาซีโยนัล (PN) (ตั้งแต่ ค.ศ. 2020)   แนวร่วมแห่งความหวัง (PH) (2019-2020)   แนวร่วมแห่งชาติ (BN) (จนถึง ค.ศ. 2018)
อาชีพ: นักการเมือง

ดาตุก ฮาจี อับดุล ราฮิม บิน บักรี (มลายู: Abdul Rahim bin Bakri, عبدالرحيم بن بكري; เกิดเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1961) เป็นนักการเมืองชาวมาเลเซีย เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากประเทศมาเลเซีย สังกัดอัมโน (UMNO) ก่อนที่ภายหลังจะลาออกจากอัมโน เพื่อมาเป็นผู้แทนราษฎรอิสระ
อับดุล ราฮิม บิน บักรี ได้รับการเลือกตั้งเป็นผู้แทนราษฎรตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 และในปี ค.ศ. 2008 ได้รับการเลือกให้เป็นรองรัฐมนตรีในนามพรรคแนวร่วมแห่งชาติ (BN) จนถึงปี ค.ศ. 2018 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2008 บากรีได้รับการเลือกให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ได้รับเลือกให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2009 และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ภายหลังการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศมาเลเซีย ค.ศ. 2013
อมรปุระ

| อำเภออมรปุระ အမရပူရမြို့နယ် |
| --- | --- |
อำเภอ

อำเภออมรปุระที่ตั้งอำเภออมรปุระในประเทศพม่า
พิกัด: 21°54′N 96°03′E﻿ / ﻿21.900°N 96.050°E﻿ / 21.900; 96.050
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคมัณฑะเลย์
จังหวัด: มัณฑะเลย์
ก่อตั้ง: 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1783
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัสพื้นที่: 2 (โทรศัพท์: 69, 90)
อมรปุระ [อะ-มะ-ระ-ปุ-ระ] (พม่า: အမရပူရ) เป็นเมืองและอำเภอที่อยู่ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์ไปทางทิศใต้ 12 กิโลเมตร นับเป็นอีกหนึ่งเมืองของพม่าที่ยังคงมนต์ขลังมาจนปัจจุบัน ซึ่งสามารถสัมผัสได้จากวิถีชีวิตความเป็นอยู่ รวมไปถึงอารยธรรมอันเก่าแก่ของเมืองที่สามารถพบเห็นได้จากเหล่าวัดอารามและเจดีย์ที่ตั้งเรียงรายอยู่รอบ ๆ ตัวเมือง
วัดมหากันดายน (Maha Gandhayon Kyaung) วัดที่ตั้งอยู่ริมทะเลสาบตองตะมาน (Taungthaman Lake) วัดมหากันดายนเป็นวิทยาลัยสงฆ์ที่ใหญ่ที่สุดของพม่า มีภิกษุและสามเณรมาศึกษาเล่าเรียนทางธรรมกว่า 1,200 คน นอกจากนี้แล้วยังมีพระสงฆ์บางส่วนเป็นพระชาวต่างชาติที่มาจากหลายภูมิภาค เช่น ยุโรป อเมริกา ญี่ปุ่น เป็นต้น
ทะเลสาบตองตะมานมีสะพานอู้เบน สะพานไม้สักที่ยาวที่สุดในโลก สะพานนี้ทอดข้ามทะเลสาบตองตะมานซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของเมืองอมรปุระ มุ่งตรงไปสู่เจดีย์เจาะตอจี้ (Kyautawgyi Paya) ซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของทะเลสาบ รวมระยะทางยาวกว่า 1.2 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

Wanderings in Burma  George W. Bird, 1897, Southeast Asia Visions
| ด ค ก ภาคมัณฑะเลย์ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: มัณฑะเลย์
| จังหวัดเจาะแซ |  อำเภอเจาะแซ  อำเภอมยิต้า  อำเภอสิ่นไกง์  |  |
| จังหวัดญองอู้ |  อำเภอเจาะปะด้อง  อำเภอญองอู้  |  |
| จังหวัดตะด้าอู้ |  อำเภองะซูน  อำเภอตะด้าอู้  |  |
| จังหวัดตะเบะจี้น |  อำเภอตะเบะจี้น  อำเภอโม่โกะ  อำเภอสิ่นกู้  |  |
| จังหวัดปยีนอู้ลวีน |  อำเภอปยีนอู้ลวีน  |  |
| จังหวัดมยี่นชาน |  อำเภอตองตา  อำเภอนะโท่จี้  อำเภอมยี่นชาน  |  |
| จังหวัดมะฮาออง-มเย |  อำเภอช่านเมียะตาซี  อำเภอช่านเอ้ตาซาน  อำเภอปยีจี้ดะกูน  อำเภอมะฮาออง-มเย  |  |
| จังหวัดเมะทีลา |  อำเภอตาซี  อำเภอมะไลง์  อำเภอเมะทีลา  อำเภอวู่น-ดวี่น  |  |
| จังหวัดยะแม่ที่น |  อำเภอปยอ-บแว  อำเภอยะแม่ที่น  |  |
| จังหวัดอมรปุระ |  อำเภออมรปุระ  |  |
| จังหวัดออง-มเยตาซาน |  อำเภอปะเตนจี้  อำเภอมะตะยา  อำเภอออง-มเยตาซาน  |  |
| เมืองสำคัญ |  งะซูน  เจาะแซ  เจาะปะด้อง  ญองอู้  ตองตา  ตะก้อง  ตะด้าอู้  ตะเบะจี้น  ตาซี  นะโท่จี้  ปยอ-บแว  ปยีนอู้ลวีน  พุกาม  มยิแง  มยิต้า  มยี่นชาน  มะตะยา  มะไลง์  มัณฑะเลย์  เมะทีลา  โม่โกะ  ยะแม่ที่น  วู่น-ดวี่น  สิ่นกู้  สิ่นไกง์  อมรปุระ  อังวะ  |  |
อากก

| --- | --- |

ประเภท: อาหารว่างหรือของหวาน
แหล่งกำเนิด: ประเทศมาเลเซีย
ภูมิภาค: กลันตัน
ผู้สร้างสรรค์: ชาวมลายู
ส่วนผสมหลัก: แป้งสาลี, ไข่, น้ำตาล, กะทิ และเตยหอม
 ตำราอาหาร: อากก
อากก (มลายู: akok) เป็นหนึ่งในอาหารท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงของรัฐกลันตันและรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย ทำมาจากแป้ง ไข่ น้ำตาล และกะทิ
สภาพาราลิมปิกแห่งชาติมาเลเซีย

สภาพาราลิมปิกแห่งชาติมาเลเซีย (มลายู: Majlis Paralimpik Malaysia, อังกฤษ: Malaysian Paralympic Council (MPC), รหัสไอโอซี: MAS) เป็นคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศมาเลเซียสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาพาราลิมปิก มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2532 เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากมาเลเซียเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล (ไอพีซี) และเป็นสมาชิกของคณะกรรมการพาราลิมปิกเอเชีย (เอพีซี)
ดูเพิ่ม

ประเทศมาเลเซียในพาราลิมปิก
ประเทศมาเลเซียในโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

สภาพาราลิมปิกแห่งชาติมาเลเซีย
| ด ค ก คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งเอเชีย (APC) |
| --- | --- |
เอเชียตะวันตกเฉียงใต้:  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก  อิหร่าน  โอมาน 
เอเชียกลาง:  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  อัฟกานิสถาน  อุซเบกิสถาน 
เอเชียใต้:  เนปาล  บังคลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  มัลดีฟส์  ศรีลังกา  อินเดีย 
เอเชียตะวันออก:  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  จีน  ญีปุ่น  ไตหวัน  มองโกเลีย  มาเก๊า  ฮ่องกง 
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้:  กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลียเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย
สีหสุระ (แก้ความกำกวม)

สีหสุระ (อังกฤษ: Thihathura; พม่า: သီဟသူရ) เป็นอิสริยยศของเจ้านายพม่าหลายพระองค์ ปัจจุบันเป็นชื่อเครื่องราชอิสริยาภรณ์สูงสุดอันดับสองของกองทัพพม่า และอาจหมายถึง
พระราชวงศ์

พระเจ้าสีหตู: ผู้ร่วมสถาปนาอาณาจักรมยีนไซ่ง์ (ค.ศ. 1298–1312) และปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรปี้นยะ (ค.ศ. 1312–1324)
พระเจ้าสีหตูแห่งอังวะ: พระเจ้าอังวะ (ค.ศ. 1422–1426)
พระเจ้านรปติแห่งอังวะ: พระเจ้าอังวะ (ค.ศ. 1443–1469)
พระเจ้าสีหสุระแห่งอังวะ: พระเจ้าอังวะ (ค.ศ. 1469–1481)
พระเจ้าสีหสุระที่ 2 แห่งอังวะ: กษัตริย์ร่วมแห่งอังวะ (ค.ศ. 1487–1502)
พระเจ้าญองยาน: กษัตริย์ราชวงศ์ตองอู (ค.ศ. 1599–1606)
ตะโดเมงสอ: พระมหาอุปราชพม่า (ค.ศ. 1783–1808)
แม่ทัพและเสนาบดี

มหาสีหสุระ (เสียชีวิต 1782): แม่ทัพยุคราชวงศ์โก้นบอง
มยะวะดีมี่นจี้อู้ซะ (ค.ศ. 1766–1853): กวี, นักประพันธ์, แม่ทัพ, รัฐบุรุษ ยุคราชวงศ์โก้นบอง
สมัยใหม่

ทินออง มยินอู: เลขาธิการคนแรกของ สภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ
อะห์มัด อัมชาร์ อัซมัน

อะห์มัด อัมชาร์ บิน อัซมัน (มลายู: Ahmad Amsyar bin Azman; 28 สิงหาคม ค.ศ. 1992 —) เป็นนักกระโดดน้ำชายชาวมาเลเซีย ในปี ค.ศ. 2015 เขาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาทางน้ำชิงแชมป์โลก 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the glasgow2014.com
อาณาจักรซะไกง์

อาณาจักรซะไกง์ หรือ อาณาจักรสะแคง (พม่า: စစ်ကိုင်း နေပြည်တော်, ออกเสียง: [zə.ɡáɪ̯ɰ̃ nè.pjì.dɔ̀]) อาณาจักรเล็ก ๆ ที่ปกครองโดยราชสกุลสายเล็ก ๆ ของอาณาจักรมยีนไซ่ง์ เดิมซะไกง์เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรปี้นยะ ระหว่าง ค.ศ. 1315–1365 อาณาจักรซะไกง์ได้เป็นเอกราชโดยพฤตินัย ภายหลังจากที่เจ้าชายซอยู่นได้ประกาศปกครองตนเองจากพระราชบิดาคือพระเจ้าสีหตูแห่งปี้นยะใน ค.ศ. 1315–1317 กระทั่งซะไกง์ได้แยกตัวออกจากปี้นยะเมื่อ ค.ศ. 1325 หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าสีหตู
อาณาจักรตะก้อง

อาณาจักรตะก้อง (พม่า: တကောင်း နေပြည်တော်; จีน: 太公王国) เป็นนครรัฐของชาวปยูที่ดำรงอยู่ในคริสต์สหัสวรรษที่ 1 ใน ค.ศ. 1832 นครรัฐกึ่งตำนานแห่งนี้ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นอาณาจักรแห่งแรกของสถาบันพระมหากษัตริย์พม่าโดย มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว ซึ่งเป็นพระราชพงศาวดารของราชวงศ์โก้นบอง พระราชพงศาวดารดังกล่าวยังระบุเพิ่มเชื่อว่า "อาณาจักร" แห่งนี้ได้รับสถาปนาโดยพระเจ้าอภิราชาแห่งศากยวงศ์ของพระพุทธเจ้าเมื่อ 850 ปีก่อนคริสต์ศักราช
หลักฐานทางโบราณคดีระบุถึงวัฒนธรรมยุคหินใหม่และยุคสำริดที่มีอยู่ในตะก้อง และนครรัฐอื่น ๆ ที่ก่อตั้งโดยชาวปยู ในช่วงต้นคริสต์ศักราช นอกจากนี้พงศาวดารยังกล่าวถึงกลุ่มการต่อสู้และการอพยพหลายครั้งบริเวณตะก้องและนครรัฐอื่น ๆ ของชาวปยูในช่วงคริสต์สหัสวรรษแรก นครรัฐเหล่านี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรพุกามกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1050
อาณาจักรปี้นยะ

อาณาจักรปี้นยะ (พม่า: ပင်းယခေတ်, ออกเสียง: [pɪ́ɰ̃.ja̰ kʰɪʔ]) อาณาจักรที่ปกครองพม่าตอนกลางระหว่าง ค.ศ. 1313–1365 เป็นรัฐที่สืบต่อจากอาณาจักรมยีนไซ่ง์ที่ปกครองพม่าตอนบนระหว่าง ค.ศ. 1297–1313 สถาปนาขึ้นเป็นรัฐที่ปกครองสืบต่อจากอาณาจักรพุกามโดยนิตินัย โดยพระเจ้าสีหตูแห่งปี้นยะ
สุลต่านอับดุล กาฮาร์

หน้านี้เป็นชื่อบุคคลชาวมลายู ชื่อ  เป็นชื่อของบิดา ไม่ใช่นามสกุล และบุคคลในบทความนี้มีชื่อตัวว่า  ทั้งนี้ ในภาษาอาหรับ คำว่า "บิน" หรือ "บินตี" หากมีการใช้ จะหมายถึง บุตรของ หรือ บุตรีของ ตามลำดับ
สุลต่านอับดุล กาฮาร์ จาลีลุล อาลัม อิบนี โบลเกียห์ ชะฮ์ อาลัม (มลายู: Abdul Kahar Jalilul Alam ibni Bolkiah Shah Alam, عبد القهار جليل العالم ابن بلقية شاه عالم‎; สวรรคต ค.ศ. 1578) รู้จักกันหลังสวรรคตเป็น มัรฮุม เกอรามัต (Marhum Keramat) เป็นสุลต่านบรูไนองค์ที่ 7 พระองค์มีชื่อเสียงจากการมีทักษะเหนือธรรมชาติและเป็นชายผู้ศรัทธา (berkeramat) พระองค์ครองราชย์ใน ค.ศ. 1524 จนกระทั่งสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1530 เพื่อให้ไซฟุล รีจัล พระราชนัดดาและพระโอรสบุญธรรม ขึ้นเป็นสุลต่าน นอกจากนี้ อันโตนิโอ ปิกาเฟ็ตตารู้จักพระองค์ในพระนาม ซีรีปาดา (Siripada) ใน ค.ศ. 1521
ภูมิหลัง

ใน ค.ศ. 1521 กลุ่มของเฟอร์ดินานด์ มาเจลลันและอันโตนิโอ ปิกาเฟ็ตตาเดินทางมายังบรูไนในตอนที่พระองค์ยังเป็นอุปราช กล่าวกันว่าในตอนนที่ปิกาเฟ็ตตาเดินทางมา พระองค์มีพระชนมพรรษาประมาณ 40 พรรษา ใน ค.ศ. 1526 Jorge de Menezes ชาวโปรตุเกส เดินทางมายังบรูไนเพื่อทำการค้าและหาการสนับสนุนเพื่อพิชิตดินแดนนี้ แต่เนื่องจากบรูไนในขณะนั้นยังแข็งแกร่ง คาดว่าจะเอาชนะได้ค่อนข้างยาก ทำให้จุดประสงค์ทางการค้ายังคงดำเนินต่อไป ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสามารถทำข้อตกลงด้านมิตรภาพและการค้าขายกับสุลต่านโบลเกียห์ได้สำเร็จ
ชีวิตส่วนพระองค์

สุลต่านอับดุล กาฮาร์มีพระราชโอรสดังนี้:
ราจา ซากัม ภายหลังดำรงตำแหน่งเปองีรันเบินดาฮารา
สุลต่านไซฟุล รีจัล สุลต่านบรูไนองค์ที่ 7
ดูเพิ่ม

รายพระนามสุลต่านบรูไน
อาณาจักรมยีนไซ่ง์

อาณาจักรมยีนไซ่ง์ (พม่า: မြင်စိုင်းခေတ်, ออกเสียง: [mjɪ̀ɰ̃.záɪ̯ɰ̃ kʰɪʔ]) คืออาณาจักรที่ปกครองพม่าตอนกลางระหว่าง ค.ศ. 1297–1313 สถาปนาโดยเจ้าชายสามพี่น้องแห่งมยีนไซ่ง์ เป็นหนึ่งในอาณาจักรเล็ก ๆ ที่ประกาศตัวเป็นอิสระหลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกามเมื่อ ค.ศ. 1287 อาณาจักรมยีนไซ่ง์ประสบความสำเร็จในการต้านทานการรุกรานของจักรวรรดิมองโกลครั้งที่สองช่วง ค.ศ. 1300–1301 นอกจากนี้ยังสามารถรวบรวมพม่าตอนกลางให้เป็นปึกแผ่นได้สำเร็จ โดยเริ่มจากตะก้องทางตอนเหนือ ถึงแปรทางตอนใต้ อาณาจักรมยีนไซ่ง์และการปกครองร่วมกันของเจ้าชายสามพี่น้องสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1310 ถึงปี ค.ศ. 1313 จากการสวรรคตของพระเชษฐาสองพระองค์ของพระเจ้าสีหตู พระเจ้าสีหตูจึงได้สถาปนาอาณาจักรใหม่คือ อาณาจักรปี้นยะ ขณะเดียวกันพระราชโอรสองค์ใหญ่ของพระเจ้าสีหตูได้แยกตัวเป็นอิสระจากพระราชบิดาและสถาปนาอาณาจักรซะไกง์ ขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1315 ทำให้พม่าตอนกลางแบ่งเป็น 2 อาณาจักรแยกจากกัน กระทั่งมีการสถาปนาอาณาจักรอังวะในอีก 5 ทศวรรษต่อมา
อาณาจักรแปร

อาณาจักรแปร (อังกฤษ: Prome Kingdom; พม่า: ဒုတိယ သရေခေတ္တရာ နေပြည်တော်) อาณาจักรเล็ก ๆ ที่มีอายุยาวนานกว่า 6 ทศวรรษระหว่าง ค.ศ. 1482 ถึง 1542 บริเวณพม่าตอนกลางในปัจจุบัน โดยมีเมืองศูนย์กลางอยู่ที่ แปร อาณาจักรเล็ก ๆ แห่งนี้เป็นหนึ่งในหลายอาณาจักรที่แยกตัวออกมาจาก อาณาจักรอังวะ ในช่วงปลาย คริสต์ศตวรรษที่ 15
องค์การร่วมปาโซะก์โมโมกุน กาดาซันดูซุน มูรุต

องค์การร่วมปาโซะก์โมโมกุน กาดาซันดูซุน มูรุต (อังกฤษ: United Progressive Kinabalu Organisation; UPKO, มลายู: Pertubuhan Kinabalu Progresif Bersatu) เป็นพรรคการเมืองที่มีฐานที่ตั้งในรัฐซาบะฮ์ มาเลเซียตะวันออก เป็นพรรคการเมืองที่มีฐานเสียงเป็นชนกลุ่มน้อยเพื่อเรียกร้องสิทธิและการพัฒนาให้กับชาวกาดาซันดูซุนและมูรุตในซาบะฮ์และชาวโอรังอัซลีในคาบสมุทรมลายา