stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไลท์ฟลายเวท

ไลท์ฟลายเวท (อังกฤษ: Light flyweight) ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เล็กเป็นอันดับ 2 ของโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 105 ปอนด์ (47.727 กิโลกรัม) และไม่เกิน 108 ปอนด์ (48.988 กิโลกรัม) ในสถาบันสภามวยโลก (WBC) และมวยสากลสมัครเล่น จะเรียกรุ่นนี้ว่า ไลท์ฟลายเวท  ในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) , สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO)​ จะเรียกรุ่นนี้ว่า  จูเนียร์ฟลายเวท (Junior flyweight) โดยสถาบันแรกที่เริ่มก่อตั้งพิกัดน้ำหนักรุ่นนี้คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1975 (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นไลท์ฟลายเวท​ร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998)
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ ได้แก่ เนตรน้อย ศ.วรสิงห์, เมืองชัย กิตติเกษม, สมาน ส.จาตุรงค์, พิชิต ช.ศิริวัฒน์, วันดี สิงห์วังชา (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล) และ คมพยัคฆ์ ป.ประมุข
ในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 2 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2 คน คือ พเยาว์ พูนธรัตน์ ในโอลิมปิก 1976 ที่มอนทรีออล ประเทศแคนาดา ได้รับเหรียญทองแดง และเป็นนักกีฬาคนแรกของไทยด้วยที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก และ แก้ว พงษ์ประยูร ในโอลิมปิก 2012 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ได้รับเหรียญเงิน
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงในพิกัดนี้ ได้แก่ เฟรดิ กัสติโย, ลุยส์ เอสตาบา, อุมเบร์โต กอนซาเลซ, ไมเคิล คาร์บาฮาล, ชัง ช็อน-กู, ยู มย็อง-อู, โยโก กูชิเก็ง, โรลันโด ปัสกวา, เลโอ กาเมซ, โรเซนโด อัลบาเรซ, ริการ์โด โลเปซ,โรมัน กอนซาเลซ, คาซูโตะ อิโอกะ นาโอยะ อิโนอูเอะ, โคเซ ทานากะ เป็นต้น
ไรอัน จอห์นสัน

| ไรอัน จอห์นสัน |
| --- | --- |
ไรอัน จอห์นสัน ในปี ค.ศ. 2017
เกิด: ไรอัน เครก จอห์นสัน  (1973-12-17) 17 ธันวาคม ค.ศ. 1973 (50 ปี) ซิลเวอร์สปริง, รัฐแมริแลนด์, สหรัฐ
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย
อาชีพ: ผู้กำกับนักเขียนบทผู้อำนวยการสร้าง
ปีปฏิบัติงาน: 1995–ปัจจุบัน
ญาติ: อาโรน จอห์นสัน (น้องชาย) นาธาน จอห์นสัน (ญาติ)
ไรอัน เครก จอห์นสัน (อังกฤษ: Rian Craig Johnson) (เกิดเมื่อ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1973) เป็นผู้กำกับ นักเขียนบท นักแสดง และนักตัดต่อภาพยนตร์ ชาวอเมริกัน เคยได้รับรางวัล Special Jury Prize สาขา Originality of Vision ในเทศกาลภาพยนตร์ Sundance ปี 2005 จากภาพยนตร์เรื่อง บริค เขาเป็นผู้เขียนบทและกำกับภาพยนตร์เรื่อง สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได (2017)
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | ตำแหน่ง> ผู้กำกับ | ตำแหน่ง> เขียนบท | ตำแหน่ง> ผู้อำนวยการสร้าง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2005 | บริค | ใช่ | ใช่ | ไม่ | ตัดต่อด้วย |
| 2008 | พี่น้องบลูม ร่วมกันตุ๋นจุ้นละมุน | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2012 | ทะลุเวลา อึดล่าอึด | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2017 | สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2019 | ฆาตกรรมหรรษา ใครฆ่าคุณปู่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2022 | ฆาตกรรมหรรษา ใครฆ่าเพื่อน | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ฉายในเน็ตฟลิกซ์ |
| 2023 | แฟร์เพลย์ | ไม่ | ไม่ | ฝ่ายบริหาร | ฉายในเน็ตฟลิกซ์ |
| 2023 | อเมริกันฟิกชั่น | ไม่ | ไม่ | ฝ่ายบริหาร |  |
| 2025 | เวคอัพเดดแมน | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ฉายในเน็ตฟลิกซ์ |
ผลงาน > โทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | ผู้กำกับ | เขียนบท | ผู้อำนวยการสร้าง ฝ่ายบริหาร | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2010 | เทอร์เรียส์ | ใช่ | ไม่ | ไม่ | กำกับ 1 ตอน |
| 2010–2013 | ดับเครื่องชน คนดีแตก | ใช่ | ไม่ | ไม่ | กำกับตอน: "แมลงวัน", "ห้าสิบเอ็ด" และ "โอซีแมนเดียส" |
| 2014 | ฮิตเรคคอร์ดออนทีวี | ไม่ | ใช่ | ไม่ | เขียนบท 1 ตอน |
| 2023–ปัจจุบัน | โป๊กเกอร์เฟซ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | กำกับ 3 ตอนและเขียนบท 2 ตอน |
| 2024 | ดาวซานถี่ อุบัติการณ์สงครามล้างโลก | ไม่ | ไม่ | ใช่ | ฉายในเน็ตฟลิกซ์ |
ผลตอบรับ

ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 6 เรื่องของ ไรอัน จอห์นสัน
| ปี | เรื่อง | รอตเทนโทเมโทส์ | เมทาคริติก | เมทาคริติก | ไอเอ็มดีบี | ทุนสร้าง | รายได้ทั่วโลก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2005 | บริค |  80% (7.10/10) (143 คน) |  | 72 (34 คน) | 7.1 (110,791) | $450,000 | $3,947,579 |
| 2008 | พี่น้องบลูม ร่วมกันตุ๋นจุ้นละมุน |  68% (6.20/10) (156 คน) |  | 55 (26 คน) | 6.7 (52,771) | $20,000,000 | $5,530,764 |
| 2012 | ทะลุเวลา อึดล่าอึด |  93% (8.10/10) (275 คน) |  | 84 (44 คน) | 7.4 (606,770) | $30,000,000 | $176,506,819 |
| 2017 | สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได |  91% (8.10/10) (485 คน) |  | 84 (56 คน) | 6.9 (678,296) | $317,000,000 | $1,332,539,889 |
| 2019 | ฆาตกรรมหรรษา ใครฆ่าคุณปู่ |  97% (8.30/10) (474 คน) |  | 82 (52 คน) | 7.9 (783,732) | $40,000,000 | $312,897,920 |
| 2022 | ฆาตกรรมหรรษา ใครฆ่าเพื่อน |  92% (8.00/10) (434 คน) |  | 81 (62 คน) | 7.1 (450,048) | $40,000,000 | $15,000,000 |
| เฉลี่ย และ รวม | เฉลี่ย และ รวม |  87% (7.63/10) | 76 | 76 | 7.2 | $447.5 ล้าน | $1,841,169,173 |
0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ  60–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
$ ดอลลาร์สหรัฐ
ไลท์เฮฟวีเวท

ไลท์เฮฟวีเวท (อังกฤษ: Light heavyweight) พิกัดน้ำหนักมวยรุ่นหนึ่ง ในรุ่นใหญ่ เป็นพิกัดที่อยู่ระหว่างรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวท (168 ปอนด์) กับครุยเซอร์เวท (190 ปอนด์)
โดยนักมวยที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักตัวมากกว่า 168 ปอนด์ (ประมาณ 76.374 กิโลกรัม) และไม่เกิน 175 ปอนด์ (79.379 กิโลกรัม) ซึ่งพิกัดนี้มีทั้งในมวยสากลสมัครเล่นและมวยสากลอาชีพ และทุกสถาบันเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด
ไลท์เฮฟวีเวท เป็นพิกัดที่ได้รับความนิยมมากอีกพิกัดหนึ่ง โดยถือเป็นรุ่นใหญ่ที่รองก็เพียง ครุยเซอร์เวท และ​ เฮฟวีเวท อันเป็นรุ่นที่ใหญ่ที่สุด มีนักมวยที่มีชื่อเสียงหลากหลายคนชกหรือเคยชกในพิกัดนี้ ก่อนที่จะทำน้ำหนักขึ้นไปชกในรุ่นที่ใหญ่กว่าต่อไป เช่น มูฮัมหมัด อาลี (มวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิก), เบอร์นาร์ด ฮอปกินส์, อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์, ดาริอุซ มิคาลเชฟสกี, เวอร์จิล ฮิลล์, รอย โจนส์ จูเนียร์, ซาอุล อัลบาเรซ เป็นต้น
ไรโนไวรัส

| ไรโนไวรัส |
| --- | --- |

ไรโนไวรัส
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
ไม่ได้จัดลำดับ:: ไวรัส Virus
Realm:: Riboviria Riboviria
อาณาจักร:: Orthornavirae Orthornavirae
ไฟลัม:: Pisuviricota Pisuviricota
ชั้น:: Pisoniviricetes Pisoniviricetes
อันดับ:: Picornavirales Picornavirales
วงศ์:: Picornaviridae Picornaviridae
สกุล:: เอนเทอโรไวรัส Enterovirus
กลุ่มที่รวมอยู่ด้วย
 Rhinovirus A  Rhinovirus B  Rhinovirus C
หน่วยที่รวมโดยแคลดิสติกส์แต่ไม่รวมโดยดั้งเดิม
 Enterovirus A  Enterovirus B  Enterovirus C  Enterovirus D  Enterovirus E  Enterovirus F  Enterovirus G  Enterovirus H  Enterovirus I  Enterovirus J  Enterovirus K  Enterovirus L
ไรโนไวรัส (อังกฤษ: rhinovirus) เป็นเชื้อไวรัสที่พบมากที่สุดในมนุษย์และเป็นสาเหตุสำคัญของไข้หวัด ไรโนไวรัสแพร่กระจายในอุณหภูมิ 33-35°C (91–95 °F) ซึ่งเป็นอุณหภูมิที่พบในจมูก ไรโนไวรัอยู่ในสกุล Enterovirus ในตระกูล Picornaviridae
ไรโนไวรัสทั้งสามสายพันธุ์ (A, B และ C) รวมได้ประมาณ 160 ชนิดของไรโนไวรัสที่ได้รับการยอมรับที่แตกต่างกันไปตามโปรตีนที่ผิว (serotypes) พวกมันเป็น lytic ในธรรมชาติและเป็นหนึ่งในไวรัสที่เล็กที่สุดโดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 30 นาโนเมตร จากการเปรียบเทียบไวรัสอื่น ๆ เช่นไข้ทรพิษและ Vaccinia มีขนาดใหญ่กว่าประมาณ 10 เท่าที่ประมาณ 300 นาโนเมตร ในขณะที่ไวรัสไข้หวัดใหญ่อยู่ที่ประมาณ 80–120 นาโนเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

VIDEO: Rhinoviruses, the Old, the New and the UW James E. Gern, MD, speaks at the University of Wisconsin School of Medicine and Public Health, 2008.
How Big is a Human rhinovirus? (animation)
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q1351647  GBIF: 4819384  iNaturalist: 199586  IRMNG: 1330291
โรโกโก

ด้านเหนือของวังแคทเธอรีนที่ Tsarskoye Selo - ลานราชรถ : เป็นลวดลายปูนปั้นปิดทองมาจนสมัยพระจักรพรรดินีนาถแคทเธอรีนที่ทรงสั่งให้ติดช่อมะกอกแทน
ท้องพระโรงของวังแคทเธอรีนที่ Tsarskoye Selo
ศิลปะโรโกโก (อังกฤษ: Rococo) หรือบางครั้งก็เรียกกันว่า "ศิลปะแบบหลุยส์ที่ 14" (Louis XIV Style) ศิลปะโรโกโกเริ่มพัฒนามาจากศิลปะฝรั่งเศส และการตกแต่งภายในเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 ห้องที่ออกแบบแบบโรโกโกจะเป็น เอกภาพ  คือทุกสิ่งทุกอย่างในห้อง ไม่ว่าจะเป็นผนัง เครื่องเรือน หรือเครื่องประดับ จะออกแบบเพื่อให้กลมกลืนกันอันหนึ่งอันเดียวกันมิใช่จะอิสระต่อกัน คือไม่มีสิ่งใดในห้องนั้นที่นอกแบบออกมา ภายในห้องจะมีเครื่องเรือนที่หรูหราและอลังการ รูปปั้นเล็ก ๆ แบบประดิดประดอย ภาพเขียนหรือกระจกก็จะเป็นกรอบลวดลาย และพรมแขวนผนัง ที่ถ้าแยกอะไรออกมาก็จะทำให้ห้องนั้นไม่สมบูรณ์แบบ ศิลปะโรโกโกถูกแทนที่ด้วยสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกในเวลาต่อมา
คำว่าโรโกโกมาจากคำสองคำผสมกัน คำว่า rocaille จากภาษาฝรั่งเศส ซึ่งหมายถึงศิลปะการตกแต่งที่ใช้ลวดลายคล้ายหอยหรือใบไม้ และคำว่า barocco จากภาษาอิตาลี หรือที่เรียกว่า ศิลปะบาโรก ศิลปินโรโกโกจะนิยมเล่นเส้นโค้งตัวซีและตัวเอส (S และ C curves) แบบเปลือกหอย หรือการม้วนตัวของใบไม้เป็นหลัก และจะเน้นการตกแต่งประดิดประดอย จนทำให้นักวิจารณ์ศิลปะค่อนว่าเป็นศิลปะของความฟุ้งเฟ้อและเป็นเพียงศิลปะสมัยนิยมเท่านั้น คำว่าโรโกโกเมื่อเริ่มใช้เป็นครั้งแรกที่ประเทศอังกฤษเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1836 เป็นภาษาพูดที่หมายความว่า โบราณล้าสมัย แต่พอมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำนี้ก็เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปโดยนักประวัติศาสตร์ศิลปะ ถึงจะมีการถกเถียงกันถึงความสำคัญของศิลปะลักษณะนี้ โรโกโกก็ยังถือกันว่าเป็นสมัยของศิลปะที่มีความสำคัญสมัยหนึ่งในประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตก
ศิลปะโรโกโกแขนงต่าง ๆ > เครื่องเรือนและเครื่องตกแต่ง

ความประดิดประดอยและความมีลูกเล่นของศิลปะโรโกโกทำให้เป็นศิลปะที่เหมาะสำหรับสถานที่ไม่ต้องใหญ่โตโอฬารอย่างสถาปัตยกรรมหรือประติมากรรมแบบบาโรกฉะนั้นที่ฝรั่งเศสเราจึงพบศิลปะแบบนี้ภายในที่อยู่อาศัย อย่างเช่นรูปปั้นกระเบื้องเล็ก ๆ หรืองานโลหะ และโดยเฉพาะเครื่องเรือนที่กลายมาเป็นที่นิยมจนชนชั้นสูงชาวฝรั่งเศสต้องไปเสาะหามาตกแต่งคฤหาสน์หรือวัง
องค์ประกอบของศิลปะแบบโรโกโกจะเน้นความไม่สมดุล (asymmetry) อันเป็นแนวคิดแบบใหม่ของศิลปะแบบยุโรป ซึ่งแตกต่างจากแนวคิดเดิมที่เน้นการวางองค์ประกอบที่จะต้องสมดุล การใช้ความไม่สมดุลเช่นนี้เป็นการทำให้เกิดความรู้สึกที่เรียกกันว่า contraste
ตัวอย่างของเครื่องเรือนแบบโรโกโกเต็มตัวจะเห็นได้จากโต๊ะที่สร้างโดยช่างออกแบบชาวเยอรมนีชื่อ เจ เอ ไมซอนเนียร์ (J. A. Meissonnier) เมื่อราวปี ค.ศ. 1730 โต๊ะทั้งตัวแต่งด้วยลวดลายจนพรางลักษณะสถาปัตยกรรมเดิมหรือโครงเดิม (tectonic form) ของตัวโต๊ะเองจนมิดชิด การตกแต่งนั้นจะไม่เหลือแม้แต่พื้นโต๊ะ ลวดลายทั้งหมดจะผสมผสานกลืนไปกับวงโค้งอย่างขาน่องสิงห์และลายหอยหรือใบไม้ (rocaille) อย่างที่โรโกโกนิยม
โรโกโกเหมาะกับงานประติมากรรม หรือ รูปปั้นกระเบื้องชิ้นเล็ก ๆ อย่างรูปปั้นหรือเครื่องกระเบื้องที่มาจาก เซเวรอ (Sèvres) ประเทศฝรั่งเศส และ ไมเซ็น (Meissen) ประเทศเยอรมนี ประติมากรรมจากวัสดุอื่นก็มีไม้ และเหล็ก แต่สิ่งที่ใช้โรโกโกกันมากคือตู้สารภาพบาป (confessionals) ธรรมมาสน์ แท่นบูชา (altar) หรือ การตกแต่งด้านหน้าของวัด (facade)
ช่างแกะสลักไม้หรือช่างทำเครื่องเรือนจากปารีสและเยอรมนีจะเน้นการแกะสลักแบบลอยตัว แทนที่จะอวดลายธรรมชาติของเนื้อไม้หรือเคลือบไม้ให้มันแบบญี่ปุ่น แบบวิธีแวร์นีส์ มาแตง (vernis martin) อย่างช่างยุคก่อนหน้านั้น ช่างสมัยโรโกโกจะแกะไม้แล้วปิดทอง วิธีที่เรียกในภาษาฝรั่งเศสว่า ออร์โมลู (ormolu) ศิลปินสำคัญที่ใช้วิธีนี้ก็มี อองตวน กอเดรอ (Antoine Gaudreau) ชาร์ล เครซองท์ (Charles Cressent) ฌอง-ปีแอร์ แลทซ์ (Jean-Pierre Latz) ฟรองซัวส์ เออบอง (François Oeben) และ เบอร์นาร์ด ฟอน ริเซ็นเบิร์ก (Bernard II van Risenbergh)
นักออกแบบชาวฝรั่งเศสเช่น ฟร็องซัวส์ เดอ คูวีลีเย (François de Cuvilliés) นิโคลัส พินเนอ (Nicholas Pineau) และบาร์โทโลมิว ราสเตรลิ (Bartolomeo Rastrelli) นำศิลปะแบบโรโกโกไปเผยแพร่ด้วยตนเองที่มิวนิก ประเทศเยอรมนี และเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย นักออกแบบกลุ่มนี้ถือว่าเป็นผู้นำทางของการตกแต่งสมัยใหม่ซึ่งนำโดยซิมอง ฟิลิปพีนิส พอยริเย (Simon-Philippe Poirier)
ศิลปะโรโกโกในประเทศฝรั่งเศสจะค่อนข้างสงวนท่าที (reserve) กว่าทางเยอรมนีหรือประเทศอื่นที่โรโกโกรุ่งเรือง ส่วนใหญ่จะเป็นงานไม้หรือสลักไม้ ศิลปะจะขาดชีวิตจิตใจหรือความอ่อนช้อยอย่างธรรมชาติ นอกจากนั้นยังขาดการผสมผสานระหว่างรูปทรงธรรมชาติและการประยุกต์จากรูปทรงธรรมชาติ
โรโกโกทางประเทศอังกฤษก็คล้ายกับฝรั่งเศสตรงที่ค่อนข้างจะสงวนท่าที ธอมัส ชิพเพ็นเดล ช่างออกแบบเครื่องเรือนใช้ความอ่อนช้อยแต่จะขาดลูกเล่น ศิลปินคนที่สำคัญที่สุดของสมัยนี้ก็คงจะเป็นธอมัส จอห์นสัน (Thomas Johnson) ช่างแกะสลักฝีมือดีจากลอนดอนตอนกลางศตวรรษที่ 18
ศิลปะโรโกโกแขนงต่าง ๆ > ประติมากรรม

ผู้ที่ถือกันว่าเป็นประติมากรคนสำคัญของโรโกโกแบบฝรั่งเศสคือเอเตียน โมรีส ฟาลโกเน (Étienne-Maurice Falconet) ประติมากรรมของฟาลโคเนท์ จะเป็นรูปปั้นกระเบื้องเล็ก ๆ แทนที่จะเป็นรูปแกะสลักหินอ่อนใหญ่โตอย่างสมัยบาโรก ฟาลโคเนท์เองก็เป็นผู้อำนวยการโรงงานเครื่องกระเบื้องที่ เซเวรอ ที่ประเทศฝรั่งเศส เรื่องที่ใช้ปั้นก็จะเป็นเรื่องรัก เรื่องสนุก และธรรมชาติ
ประติมากรแอ็ดเม บูชาร์ดง (Edmé Bouchardon) ปั้นคิวปิดกำลังแกะลูกศรจากกระบองของ เฮอร์คิวลีส (Hercules) รูปนี้คือหัวใจของศิลปะแบบโรโกโกที่แสดงปรัชญาพื้นฐานของโรโกโก ที่เทพ (คิวปิด) ถูกแปลเป็นเด็กน้อย กระบองกลายเป็นเครื่องมือแห่งความรัก (ลูกศร) เหมือนกับการที่ใช้ปูนปั้นแทนหินอ่อนในสมัยบาโรก ศิลปินคนอื่นที่น่าจะกล่าวถึงก็มี โรแบร์ เลอ โลแรง (Robert le Lorrain) มีแชล โกลดียง (Michel Clodion) และ ปีกัล (Pigalle)
ศิลปะโรโกโกแขนงต่าง ๆ > คีตกรรม

ดนตรีแบบกาล็องต์ (Galante Style) ระหว่างสมัยบาโรกและคลาสสิก ถือกันว่าเป็นดนตรีโรโกโก ดนตรีโรโกโกพัฒนามาจากดนตรีบาโรกโดยเฉพาะที่ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งอาจจะกล่าวได้ว่าเป็นดนตรีที่ไม่ไปทางนาฏกรรมแต่จะนุ่มนวล อย่างงานของ ฌ็อง ฟิลิป ราโม (Jean Philippe Rameau) และ ลุย โกลด ดาแกง (Louis-Claude Daquin)
ดูเพิ่ม

ฟ็อยค์เมเยอร์
วัดวีส์
โรโกโกเวสโซบรุน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Rococo art
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Rococo architecture
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Rococo sculptures
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Rococo furniture
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ประติมากรรมบาโรกที่วัดอ็อตโตบิวเร็น
The Dizzying Grandeau of Rococo (ความยุ่งเหยิงอันโอฬารของศิลปะโรโกโก)
Baroque Art เก็บถาวร 2010-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ศิลปะโรโกโก)
Learn About Rococo (Vitoria & Albert Museum) (เรียนรู้เรื่องศิลปะโรโกโก)
Art History on Stamps: Rococo เก็บถาวร 2007-12-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (แสตมป์โรโกโก)
ภาพ

เครื่องเรือนออกแบบโดย ธอมัส ชิพเพ็นเดล
Diana Leaving her Bath โดย ฟรังซัวส์ บูแชร์
Venus et l'amour โดย ฟรังซัวส์ บูแชร์
The musical contest โดย จีน โฮนอร์ แฟรโกนาร์ด
วังโซลิทูด ชตุทท์การ์ท
ภายในวัดปราสาทเวิทส์เบิร์ก
แท่นบูชาที่วัดวีส์
ธรรมาสน์ที่วัดวีส์
ใต้ธรรมาสน์ที่วัดวีส์
ตู้สารภาพบาปที่โปแลนด์
ปราสาทเวิทส์เบิร์ก
พระราชวังซองส์ซูซิ, พ็อทซ์ดัม
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ 
การตกแต่งภายในที่สำนักสงฆ์อ็อตโตบิวเร็น
Le Dejeuner โดยบูแชร์แสดงให้เห็นองค์ประกอบชีวิตของภาพเขียนแบบโรโกโก (ค.ศ. 1739, พิพิธภัณฑ์ลูฟร์)
โต๊ะออกแบบโดย เจ เอ ไมซอนเนียร์ (ค.ศ. 1730, ปารีส)
ลวดลาย rocaille ที่มหาวิหารเวลเฟ็น (Welfen Münster) ที่เมืองชไตน์การ์เด็น ประเทศเยอรมนี
การตกแต่งภายในที่กาชินา (Gatchina)
การเดินทางไปแสวงบุญที่ไซเธอรา (Pilgrimage to Cythera) โดยวาโต (Watteau) ที่แสดงถึงความสนุก ความผ่อนคลาย
ภาพ Marriage-a-la-mode โดย โฮการ์ธ
รุปปั้นกระเบื้องของไมเซ็น
คิวปิดแกะลูกศรจากกระบองของเฮอร์คิวลีส โดย บูชาร์ดง
ไรโบนิวคลีโอไทด์

ในสาขาชีวเคมี ไรโบนิวคลีโอไทด์ (อังกฤษ: ribonucleotide) เป็นนิวคลีโอไทด์ที่มีไรโบสอยู่ในตำแหน่งของเพนโทส (pentose)
จัดเป็นตัวตั้งต้นของกรดนิวคลีอิก
เป็นหน่วยโครงสร้างพื้นฐานของดีเอ็นเอและอาร์เอ็นเอ
โดยตนเองเป็นหน่วยโครงสร้างพื้นฐานแบบมอนอเมอร์ของอาร์เอ็นเอ
ส่วนดีออกซีไรโบนิวคลิโอไทด์ (deoxyribonucleotide) ที่เกิดจากปฏิกิริยารีดักชั่นของไรโบนิวคลีโอไทด์กับเอนไซม์ ribonucleotide reductase (RNR) เป็นหน่วยโครงสร้างจำเป็นของดีเอ็นเอ
ทั้งนี้ ดีออกซีไรโบนิวคลิโอไทด์สำหรับดีเอ็นเอ กับไรโบนิวคลีโอไทด์สำหรับอาร์เอ็นเอจะมีความต่างกันหลายอย่าง
นิวคลีโอไทด์จะเชื่อมเข้าด้วยกันอาศัยพันธะ phosphodiester
โครงสร้างทั่วไปของไรโบนิวคลีโอไทด์ ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มฟอสเฟต ไรโบส และนิวคลีโอเบส
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Nelson, David (2008). Lehninger Principles of Biochemistry. W H Freeman and Co. pp. 272–273.
ไลน์

ไลน์ (อังกฤษ: Line, lines หรือ LINE) สามารถหมายถึง
เส้นตรง
สายการบิน
ไลน์ (โปรแกรมประยุกต์)
เส้นแบ่ง องค์ประกอบของตราในมุทราศาสตร์
โลกและอวกาศโอลิมปิกระหว่างประเทศ

เว็บย่อ
IESO
การแข่งขันโลกและอวกาศโอลิมปิก (อังกฤษ: International Earth Science Olympiad; ตัวย่อ: IESO) เป็นสาขาหนึ่งในสิบสองสาขาของโอลิมปิกวิชาการ เป็นการแข่งขันประจำปีของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา เพื่อทดสอบความสามารถในสาขาวิชาธรณีวิทยา อุตุนิยมวิทยา วิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม และดาราศาสตร์ เริ่มมีการจัดการแข่งขันครั้งแรกในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 ณ เมืองแดกู ประเทศเกาหลีใต้
ประวัติ

การแข่งขันได้แนวคิดมาจากนักวิทยาศาสตร์ชาวเกาหลีใต้ ในปี พ.ศ. 2546 สมาคมวิทยาศาสตร์กายภาพของเกาหลีใต้ (KESS) จึงได้เริ่มจัดการแข่งขันโลกและอวกาศโอลิมปิกระดับชาติของประเทศเกาหลีเป็นครั้งแรก หลังจากนั้นจึงเกิดการแข่งขันระดับนานาชาติขึ้น โดยในเดือนพฤศจิกายน ปี พ.ศ. 2547 ที่โซล เมืองหลวงของประเทศเกาหลีใต้ ได้มีตัวแทนประเทศจาก 10 ประเทศมาช่วยกันร่างหลักสูตรของการแข่งขัน และจัดตั้งคณะกรรมการโดยได้เลือกประธาน คือ นายแช มู ซอง มาดำรงตำแหน่งเป็นประธาน หลังจากนั้นก็ได้เริ่มการแข่งขันระดับนานาชาติขึ้นเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2550 ที่เมืองแดกู ประเทศเกาหลีใต้
การแข่งขัน

การแข่งขันจะแบ่งออกเป็น 2 ส่วนได้แก่ภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ โดยสำหรับภาคทฤษฎี จะเป็นข้อสอบแบบอัตนัย ซึ่งจะมีคำถามเกี่ยวกับธรณีวิทยา อุตุนิยมวิทยา วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ และดาราศาสตร์ ซึ่งมีเวลาในการทำข้อสอบทั้งหมดรวมไม่เกิน 6 ชั่วโมง สำหรับในภาคปฏิบัติ ส่วนใหญ่จะเป็นการทดลอง หรือการเก็บผลการทดลองภาคสนาม ซึ่งต้องทำให้เสร็จทันเวลาที่กำหนด ผู้เข้าแข่งขันสามารถนำเครื่องคิดเลขที่ไม่สามารถเขียนโปรแกรม ไปใช้ในเวลาแข่งขันได้ โดยจะแข่งขันเป็นรายบุคคลทั้งทฤษฎีและปฏิบัติการ
การเข้าร่วมแข่งขันครั้งแรกของประเทศไทย

ประเทศไทยได้เริ่มส่งนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 4 คน เข้าร่วมการแข่งขันวิทยาศาสตร์โลกและอวกาศโอลิมปิกระหว่างประเทศ ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2552 ณ ประเทศไต้หวัน ซึ่งนับเป็นการจัดการแข่งขันครั้งที่ 3 โดยมีอาจารย์คุมทีม คือ ศาสตราจารย์ ดร.สมชาย  นาคะผดุงรัตน์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นหัวหน้าทีม และรองศาสตราจารย์ ดร.วีระศักดิ์  อุดมโชค จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นรองหัวหน้าทีม นักเรียนไทยได้รับรางวัล 3 คน คือ 1 เหรียญเงิน 2 เหรียญทองแดง  หลังจากนั้น ประเทศไทยได้ส่งนักเรียนเข้าร่วมแข่งขันเป็นประจำทุกปีจนถึงปัจจุบัน
โครงการวิทยาศาสตร์โลกและอวกาศโอลิมปิกในประเทศไทย

การจัดการแข่งขันเพื่อหาตัวแทนประเทศไทยเพื่อแข่งขันในระดับนานาชาติ มีชื่อเรียกว่า "การจัดการแข่งขันวิทยาศาสตร์โลกและอวกาศโอลิมปิกระดับชาติ (Thailand Earth Science Olympiad : TESO)"
รับผิดชอบโดยหน่วยงานหลัก 2 หน่วยงานดังนี้
มูลนิธิส่งเสริมโอลิมปิกวิชาการและพัฒนามาตรฐานวิทยาศาสตร์ศึกษา ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ (สอวน.)
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.)
สถานที่จัดการแข่งขัน

| ครั้งที่ | เมืองที่จัดการแข่งขัน | ประเทศเจ้าภาพ | วันที่จัดการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | แดกู (Daegu) |  เกาหลีใต้ (South Korea) | 7-15 ตุลาคม 2550 |
| 2 | มะนิลา (Manila) |  ฟิลิปปินส์ (Philippines) | 31 สิงหาคม-8 กันยายน 2551 |
| 3 | ไทเป (Taipei) |  ไต้หวัน (Taiwan) | 14-22 กันยายน 2552 |
| 4 | ยอคจาการ์ตา (Yogyakarta) |  อินโดนีเซีย (Indonesia) | 19-27 กันยายน 2553 |
| 5 | โมเดอนา (Modena) |  อิตาลี (Italy) | 5-14 กันยายน 2554 |
| 6 | โอลาวาร์เรีย (Olavarria) |  อาร์เจนตินา (Argentina) | 8-12 ตุลาคม 2555 |
| 7 | มายซอร์ (Mysore) |  อินเดีย (India) | 11-19 กันยายน 2556 |
| 8 | ซานทานแดร์ (Santander) |  สเปน (Spain) | 22-29 กันยายน 2557 |
| 9 | โปรคอส เดอร์ คาลตัส (Poços de Caldas) |  บราซิล (Brazil) | 13-20 กันยายน 2558 |
| 10 | - |  ญี่ปุ่น (Japan) | 2559 |
⋮: 
| 15 | อาออสตา (Valle d’Aosta) [ในรูปแบบออนไลน์] |  อิตาลี (Italy) | 25-31 สิงหาคม 2565 |
ผลการแข่งขันของผู้แทนประเทศไทย

| ครั้งที่ | ประเทศเจ้าภาพ | อันดับที่ |  |  |  | เกียรติคุณประกาศ | รางวัลพิเศษ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เกาหลีใต้ | - | - | - | - | - |  |
| 2 |  ฟิลิปปินส์ | - | - | - | - | - |  |
| 3 |  ไต้หวัน | - | 0 | 1 | 2 | 1 |  |
| 4 |  อินโดนีเซีย | - | 0 | 3 | 1 | 0 |  |
| 5 |  อิตาลี | - | 1 | 3 | 0 | 0 | คะแนนสูงสุดดาราศาสตร์ |
| 6 |  อาร์เจนตินา | - | 0 | 2 | 2 | 0 |  |
| 7 |  อินเดีย | - | 1 | 3 | 0 | 0 | คะแนนรวมสูงสุด |
| 8 |  สเปน | 2 | 2 | 2 | 0 | 0 | คะแนนสูงสุด Paper 1 |
| 9 |  บราซิล | - | 1 | 0 | 3 | 0 | คะแนนสูงสุดภาคทฤษฎี |
⋮: 
| 14 |  รัสเซีย |  | 1 | 2 | 1 | 0 |  |
| 15 |  อิตาลี | - | 0 | 1 | 2 | 0 |  |
| รวม | TOTAL | - | 6 | 17 | 11 | 1 |  |
ดูเพิ่ม

โอลิมปิกวิชาการ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลักของการแข่งขันฯ เก็บถาวร 2010-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 1 เก็บถาวร 2010-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 2
เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 3 เก็บถาวร 2009-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 4 เก็บถาวร 2010-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 5 เก็บถาวร 2011-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 6
เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 7 เก็บถาวร 2013-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 15 เก็บถาวร 2022-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กโอลิมปิกวิชาการ |
| --- | --- |
 คณิตศาสตร์ (IMO)  ฟิสิกส์ (IPhO)  เคมี (IChO)  คอมพิวเตอร์ (IOI)  ชีววิทยา (IBO)  ปรัชญา (IPO)  ดาราศาสตร์ (IAO)  ภูมิศาสตร์ (IGeO)  ภาษาศาสตร์ (IOL)  วิทยาศาสตร์ ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (IJSO)  โลกและอวกาศ (IESO)  ดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์ (IOAA) 
↑  https://www.posn.or.th/projects/ess
ไลฟ์การ์ดฮอตพิทักษ์หาด

| ไลฟ์การ์ดฮอตพิทักษ์หาด |
| --- | --- |
Theatrical release poster
กำกับ: Seth Gordon
บทภาพยนตร์: Damian Shannon Mark Swift
เนื้อเรื่อง: Jay Scherick David Ronn Thomas Lennon Robert Ben Garant
สร้างจาก: Baywatch โดย Michael Berk Douglas Schwartz Gregory J. Bonann
อำนวยการสร้าง:   Ivan Reitman  Tom Pollock  Beau Flynn  Dwayne Johnson  Michael Berk  Dany Garcia  Douglas Schwartz  Gregory J. Bonann 
นักแสดงนำ:   Dwayne Johnson  Zac Efron  Priyanka Chopra  Alexandra Daddario  Kelly Rohrbach  Jon Bass  Ilfenesh Hadera 
กำกับภาพ: Eric Steelberg
ตัดต่อ: Peter S. Elliot
ดนตรีประกอบ: Christopher Lennertz
บริษัทผู้สร้าง:   Paramount Pictures  Contrafilm  The Montecito Picture Company  Vinson Pictures  Seven Bucks Productions  Flynn Company  Cold Spring Pictures  
ผู้จัดจำหน่าย: Paramount Pictures
วันฉาย:   25 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 (2017-05-25) (United States) 
ความยาว: 119 minutes
ประเทศ: United States
ภาษา: English
ไลฟ์การ์ดฮอตพิทักษ์หาด (อังกฤษ: Baywatch) เป็นภาพยนตร์แนวแอกชัน-ตลก จากประเทศสหรัฐอเมริกา มีกำหนดออกฉายใน ค.ศ. 2017 กำกับโดย Seth Gordon ดัดแปลงจากภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์เรื่อง Baywatch นำแสดงโดย Dwayne Johnson, Zac Efron, Priyanka Chopra, Alexandra Daddario, Kelly Rohrbach, Jon Bass, Ilfenesh Hadera, Yahya Abdul-Mateen II, David Hasselhoff, และ Pamela Anderson
ไลต์เฮาส์แฟมิลี

| ไลต์เฮาส์แฟมิลี |
| --- | --- |
ที่เกิด: นิวคาสเซิลอะพอนไทน์, สหราชอาณาจักร
แนวเพลง: ป็อป, อาร์แอนด์บี, ดนตรีโซล, อีซีลีเซ็นนิง
ช่วงปี: 1993–2003, 2010–2011, 2019–2022
ค่ายเพลง: MCA Music, Inc., Wildcard, Polydor Records

สมาชิก: ทุนเด ไบเยวู พอล ทัคเกอร์

เว็บไซต์: http://twitter.com/lighthousefamly
ไลต์เฮาส์แฟมิลี (อังกฤษ: Lighthouse Family) เป็นวงดนตรีแนวป็อปจากอังกฤษ ประกอบด้วยทุนเด ไบเยวู นักร้องนำและพอล ทัคเกอร์ มือคีย์บอร์ด อัลบั้มแรกของพวกเขา Ocean Drive อยู่ในอันดับที่ 3 ของชาร์ต UK Top 40 นานกว่า 29 สัปดาห์ มีเพลงฮิตเช่น "Lifted", "Ocean Drive" และ "Goodbye Heartbreak" ต่อมาในปี ค.ศ. 1997 พวกเขาออกอัลบั้มที่สอง Postcards from Heaven ขึ้นสู่อันดับที่ 2 ของชาร์ต UK Top 40 นานกว่า 84 สัปดาห์ มีเพลงที่เป็นที่รู้จักดีคือ "High" (อันดับที่ 1 ของชาร์ต ARIA Charts ในออสเตรเลีย, อันดับที่ 4 ของ UK Singles Chart) หลังจากพวกเขาออกอัลบั้มสุดท้าย Whatever Gets You Through the Day ในปี ค.ศ. 2001 ไลต์เฮาส์แฟมิลีก็แยกวง ไบเยวูกลายเป็นศิลปินเดี่ยว ส่วนทัคเกอร์เข้าเป็นสมาชิกวง The Orange Lights
ในปี ค.ศ. 2010 ไบเยวูและทัคเกอร์กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง และออกทัวร์คอนเสิร์ตในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ในเดือนกุมภาพันธ์และมีนาคม ค.ศ. 2011 ต่อมาในปี ค.ศ. 2019 พวกเขาประกาศว่าอัลบั้มที่ 4 Blue Sky in Your Head จะวางจำหน่ายในวันที่ 5 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ซิงเกิลแรกของอัลบั้ม "My Salvation" เผยแพร่ในวันที่ 21 มีนาคม
อัลบั้มเพลง

1995 - Ocean Drive
1997 - Postcards from Heaven
2001 - Whatever Gets You Through the Day
2019 - Blue Sky in Your Head