stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 122
เนื้อหา > การสละอำนาจอธิปไตยเหนือประเทศลาว

ในข้อ 4 แห่งสนธิสัญญาดังกล่าว รัฐบาลสยามยังยอมสละอำนาจอธิปไตยเหนือประเทศลาวให้แก่ประเทศฝรั่งเศส นอกจากนี้ ข้อ 2 แห่งสนธิสัญญา ยังกำหนดเขตแดนระหว่างประเทศสยามกับประเทศลาวด้วย ว่า
"ฝ่ายเขตแดนในระหว่างเมืองหลวงพระบางข้างฝั่งขวาแม่น้ำโขง แลเมืองพิชัย กับเมืองน่านนั้น เขตแดนตั้งต้นแต่ปากน้ำเฮียงที่แยกจากแม่โขง เนื่องไปตามกลางลำน้ำแม่เฮียง จนถึงที่แยกปากน้ำตาง เลยขึ้นไปตามลำน้ำตางจนบรรจบถึงยอดภูเขาปันน้ำในระหว่างดินแดนน้ำตกแม่โขง แลดินแดนน้ำตกแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงที่แห่งหนึ่งที่ภูเขาแดนดิน ตั้งแต่ที่นี้ เขตแดนต่อเนื่องขึ้นไปทางทิศเหนือตามแนวยอดเขาปันน้ำในระหว่างดินแดนน้ำตกแม่โขงแลดินแดนน้ำตกแม่น้ำเจ้าพระยา จนบรรจบถึงปลายน้ำควบแล้ว เขตต่อแดนเนื่องไปตามลำน้ำควบจนบรรจบกับแม่น้ำโขง"
เนื้อหา > อื่น ๆ

ข้อ 12 แห่งสนธิสัญญา ว่า ประเทศสยามให้สิทธิสภาพนอกอาณาเขตแก่ประเทศฝรั่งเศส โดยกำหนดว่า คนในบังคับฝรั่งเศสมีสิทธิที่จะไม่ขึ้นศาลสยามได้ทั้งในคดีแพ่งและคดีอาญา
ส่วนเนื้อหาอื่น ๆ เป็นการตกลงกันว่า
สยามกับฝรั่งเศสจะร่วมมือกันพัฒนาการคมนาคมและการสื่อสารในบริเวณประเทศลาวและประเทศกัมพูชาซึ่งติดต่อกับประเทศสยาม
ประเทศสยามจะอุทิศดินแดนบางส่วนในประเทศให้เป็นที่ตั้งที่ดำเนินงานของฝ่ายฝรั่งเศส
กำหนดรายละเอียดเกี่ยวกับการเข้าเป็นคนในบังคับของประเทศฝรั่งเศส
ทหารไทยที่จะเข้าไปในบริเวณแม่น้ำโขงต้องเป็นผู้ถือสัญชาติไทยเท่านั้น ยกเว้นตำรวจภูธรของไทยที่มีผู้บังคับบัญชาเป็นชาวเดนมาร์ก ถ้าสยามจะใช้คนสัญชาติอื่น ต้องแจ้งให้ฝรั่งเศสทราบก่อน
ในมณฑลบูรพา สยามจะจัดให้มีแต่พลตระเวนเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยเท่านั้น
สยามอนุญาตให้ฝรั่งเศสใช้ที่ดินบริเวณ เชียงคาน หนองคาย เมืองสนัยบุรี ปากแม่น้ำคาน มุกดาหาร เมืองเขมราฐ ปากแม่น้ำมูล ตามรายละเอียดในสนธิสัญญา พ.ศ. 2436
ถ้าข้อความทั้งสองภาษามีความขัดแย้งกัน ให้ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลัก
ผลของสนธิสัญญา

บทความหลัก: คดีปราสาทพระวิหาร
สนธิสัญญานี้มีผลต่อการกำหนดเขตแดนระหว่างไทยกับลาวในปัจจุบัน และเขตแดนระหว่างไทยกับกัมพูชาบางส่วน โดยเมื่อสยามยกมณฑลบูรพาให้ฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2449 ได้มีสนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส พ.ศ. 2449 เพื่อกำหนดเขตแดนระหว่างไทย-กับกัมพูชาบริเวณมณฑลบูรพาเดิมใหม่[ต้องการอ้างอิง] และยังได้รับการอ้างถึงในคำพิพากษาศาลโลกในกรณีพิพาทปราสาทพระวิหารไทย-กัมพูชา เมื่อ พ.ศ. 2505
เชิงอรรถ

↑ ชื่ออื่นของสนธิสัญญานี้ คือ
ชื่ออย่างเป็นทางการ - "อนุสัญญาระหว่างสยามกับฝรั่งเศส แก้ไขเพิ่มเติมข้อบทแห่งสนธิสัญญาฉบับลงวันที่ 3 ตุลาคม รัตนโกสินทรศก 112 ว่าด้วยดินแดนกับข้อตกลงอื่น ๆ ฉบับลงนาม ณ กรุงปารีส เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ รัตนโกสินทรศก 122" (Convention between France and Siam Modifying the Stipulations of the Treaty of 3 October 1893 Concerning the Territories and the Other Agreements, Signed at Paris on 13 February 1904; Convention entre la France et le Siam Modifiant les Stipulations du Traité du 3 Octobre 1893, Concernant des Territoires et des Autres Arrangements, Signé à Paris le 13 Février 1904)
ชื่อที่ใช้ในต้นฉบับภาษาไทย - "หนังสือสัญญาระหว่างกรุงสยามกับกรุงฝรั่งเศส ซึ่งได้ลงชื่อกันที่กรุงปารีส ณ วันที่ 13 กุมภาพันธ์ รัตนโกสินทรศก 122"
↑  ดู อารัมภบทสนธิสัญญาฯ นี้
↑  ดู ท้ายสนธิสัญญาฯ นี้
↑  ดู ข้อ 1 แห่งสนธิสัญญาฯ นี้
ทั้งนี้ ข้อความในสนธิสัญญาฉบับภาษาฝรั่งเศสระบุดังนี้
"La frontière entre le Siam et le Cambodge part, sur la rive gauche du Grand-Lac, de l'embouchure de la rivière Stung-Roluos ; elle suit le parallèle de ce point dans la direction de l'Est jusqu'à la rencontre de la rivière Prék-Kompong- Tiam, puis, remontant vers le Nord, elle se confond avec le méridien de ce point de rencontre jusqu'à la chaîne de montagnes Pnom-Dang-Rek. De là elle suit la ligne de partage des eaux entre les bassins du Nam-Sen et du Mékong, d'une part, et du Nam-Moun d'autre part, et rejoint la chaîne Pnom-Padang dont elle suit la crête vers l'Est jusqu'au Mékong. En amont de ce point, le Mékong reste la frontière du royaume de Siam, conformément à l'article 1er du traité du 3 octobre 1893."
↑  ดู ข้อ 3 วรรค 1 แห่งสนธิสัญญาฯ นี้
↑  ดู ข้อ 5 แห่งสนธิสัญญาฯ นี้
↑  ดู ข้อ 4 วรรค 1 แห่งสนธิสัญญาฯ นี้
↑  ดู ข้อ 2 แห่งสนธิสัญญาฯ นี้ ทั้งนี้ ข้อความในสนธิสัญญาฉบับภาษาฝรั่งเศสระบุดังนี้
"Quant à la frontière entre le Luang-Prabang, rive droite, et les provinces de Muang-Phichaï et Muang-Nan, elle part du Mékong à son confluent avec le Xam-Huong et, suivant le thalweg de cette rivière jusqu'à son confluent avec le Nam-Tang, remontant ensuite le cours dudit Nam-Tang, elle atteint la ligne de partage des eaux entre les bassins du Mékong et celui de la Ménam en un point situé près de Pou-Dène-Dinc. A partir de ce point, elle remonte vers le Nord, suivant la ligne de faite entre les deux bassins jusqu'aux sources de la rivière Nam-Kop dont elle suit le cours jusqu'à sa rencontre avec le Mékong."<
↑  ดู ข้อ 12 แห่งสนธิสัญญาฯ นี้
↑  ดู ข้อ 7-9 แห่งสนธิสัญญาฯ นี้
↑  ดู ข้อ 10-11 แห่งสนธิสัญญาฯ นี้
ดูเพิ่ม

สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 112
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 125
ความสัมพันธ์ฝรั่งเศส–ไทย
ความสัมพันธ์ไทย–กัมพูชา
ความขัดแย้งไทย–กัมพูชา
สงครามสยาม–ฝรั่งเศส
แถลงการณ์ร่วมไทย–กัมพูชา พ.ศ. 2551
บันทึกความเข้าใจไทย–กัมพูชา พ.ศ. 2543
เรื่องพิจารณาที่ 23-24/2551 (คดีของศาลรัฐธรรมนูญ)
| ด ค กสนธิสัญญาไทย–ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
ราชอาณาจักรฝรั่งเศส กับ อาณาจักรอยุธยา:  ลพบุรี (ค.ศ. 1687) 
จักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง กับ อาณาจักรรัตนโกสินทร์:  กรุงเทพฯ (ค.ศ. 1856)  ปารีส (ค.ศ. 1867) 
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 กับ อาณาจักรรัตนโกสินทร์:  กรุงเทพฯ (ค.ศ. 1893)  ปารีส (ค.ศ. 1904)  กรุงเทพฯ (ค.ศ. 1907)  สนธิสัญญาทางไมตรี (ค.ศ. 1925) 
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 กับ ราชอาณาจักรไทย:  สนธิสัญญาทางไมตรี (ค.ศ. 1937)  กติกาสัญญาไม่รุกรานกัน (ค.ศ. 1940) 
ฝรั่งเศสเขตวีชี กับ ราชอาณาจักรไทย:  อนุสัญญาโตเกียว (ค.ศ. 1941) 
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4 กับ ราชอาณาจักรไทย:  ความตกลงระงับกรณี (ค.ศ. 1946) 
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 กับ ราชอาณาจักรไทย:  ความร่วมมือทางวิชาการ (ค.ศ. 1977) 
 ความสัมพันธ์ไทย–ฝรั่งเศส  สนธิสัญญาไทย–ฝรั่งเศส
วอลต์ดิสนีย์เวิลด์

| --- | --- |

ไอคอนทั้งสี่ของวอลต์ดิสนีย์เวิลด์ตามเข็มนาฬิกาจากซ้ายบน: ปราสาทซินเดอเรลลาที่แมจิกคิงดอม, สเปซชิพเอิร์ทที่เอ็ปคอต, ฮอลลีวูดทาวเวอร์โฮเต็ลที่ฮอลลีวูดสตูดิโอส์ และทรีออฟไฟล์ที่แอนิมอลคิงดอม
อุตสาหกรรม: สวนสนุก สถานพักตากอากาศ
ก่อตั้ง: 1 ตุลาคม 1971; 53 ปีก่อน (1971-10-01)
ผู้ก่อตั้ง: วอลต์ ดิสนีย์ รอย ดิสนีย์ ดับเบิลยูอีดี เอ็นเตอร์ไพรส์
สำนักงานใหญ่: เลกบิวนาวิสตา และคิสซิมมี รัฐฟลอริดา ประเทศสหรัฐ
บุคลากรหลัก: เจฟฟ์ วาห์เล (ประธาน)
พนักงาน: 77,000+
บริษัทแม่: ดิสนีย์เอ็กซ์พีเรียนส์ (เดอะวอลต์ดิสนีย์)
เว็บไซต์: disneyworld.disney.go.com
28°22′20″N 81°32′58″W﻿ / ﻿28.37222°N 81.54944°W﻿ / 28.37222; -81.54944
วอลต์ดิสนีย์เวิลด์รีสอร์ต (อังกฤษ: Walt Disney World Resort) หรือวอลต์ดิสนีย์เวิลด์ (อังกฤษ: Walt Disney World) หรือดิสนีย์เวิลด์ (อังกฤษ: Disney World) เป็นรีสอร์ตที่มีอาณาเขตใหญ่ที่สุดในโลกและมีจำนวนผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในโลก ตั้งอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองออร์แลนโด รัฐฟลอริดา เปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1971 ดำเนินการโดยดิสนีย์เอ็กซ์พีเรียนส์ ส่วนหนึ่งของบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ มีขนาดพื้นที่ 30,080 เอเคอร์ หรือ 121.7 ตารางกิโลเมตร ประกอบไปด้วย สวนสนุก 4 แห่ง สวนน้ำ 2 แห่ง โรงแรมและสถานพักตากอากาศ 27 แห่ง รวมถึงอีก 9 แห่งที่ไม่ใช่ของดิสนีย์ และมีแหล่งช็อปปิ้ง สนามกอล์ฟ สปา ฟิตเนส สถานบันเทิง และร้านอาหารอีกจำนวนมาก
มักนิยมเรียกย่อว่า ดิสนีย์เวิลด์ หรือย่อว่า WDW โดยมีเพียงสวนสนุกแห่งเดียวคือแมจิกคิงดอม ซึ่งต่อมาเปิดให้บริการ เอ็ปคอต (ค.ศ. 1982) ดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์ (ค.ศ. 1989) และ ดิสนีย์แอนิมอลคิงดอม (ค.ศ. 1998)
ปัจจุบันวอลต์ดิสนีย์เวิลด์เป็นสถานที่พักผ่อนวันหยุดที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในโลก จำนวน 52 ล้านคนต่อปี เป็นจุดหมายปลายทางแฟนคลับของดิสนีย์และเป็นวัฒนธรรมสมัยนิยมของชาวอเมริกัน
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1959 บริษัทวอลต์ดิสนีย์ภายใต้การบริหารของ วอลต์ ดิสนีย์ ได้เริ่มต้นมองหาพื้นที่สำหรับจัดสร้างสวนสนุกแห่งที่สองต่อจากดิสนีย์แลนด์ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ที่สร้างในปี ค.ศ. 1955 วอลต์ ดิสนีย์ ได้เริ่มวางแผนจะสร้างที่เมืองแซนฟอร์ดแต่ได้ถูกปฏิเสธจากทางรัฐ ด้วยเหตุผลหลักที่ว่าไม่ต้องการที่จะมีปัญหาโจรกรรมเกิดขึ้นในบริเวณที่มีธุรกิจท่องเที่ยว ซึ่งต่อมาเขาได้เลือกออร์แลนโดเป็นที่ตั้งแทนภายหลังจากเห็นแผนการสร้าง อินเตอร์สเตต 4 และ ฟลอริดาเทิร์นไพก์ ที่จะเป็นถนนเส้นหลักผ่านเมืองออร์แลนโด
สิ่งก่อสร้างในดิสนีย์เวิลด์

ดิสนีย์เวิลด์มีพื้นที่ประมาณ 25,000 เอเคอร์ (101 ตร.กม.) ซึ่งสามารถเดินทางได้จากอินเตอร์สเตต 4 ที่ทางออก 62B (เข้าถนน เวิลด์ไดรฟ์) ทางออก 64 B (ทางหลวงสหรัฐ 192)
สิ่งก่อสร้างในดิสนีย์เวิลด์ > สวนสนุก

วอลต์ดิสนีย์เวิลด์รีสอร์ต ประกอบด้วยสวนสนุก 4 แห่ง ได้แก่
แมจิกคิงดอม เป็นสวนสนุกที่สร้างขึ้นเป็นส่วนแรกของวอลต์ดิสนีย์เวิลด์รีสอร์ท เปิดบริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2514 ในปี พ.ศ. 2551 มีผู้มาเที่ยวชมกว่า 17 ล้านคน ทำให้ที่นี่เป็นสวนสนุกที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลก สัญลักษณ์ของที่นี่คือปราสาทซินเดอเรลลา
เอ็ปคอต เป็นสวนสนุกในส่วนที่แสดงถึงวัฒนธรรมนานาชาติ เทคโนโลยี และนวัตกรรม เปิดบริการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2525 ตั้งแต่ พ.ศ. 2537 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น EPCOT CENTER
ดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์ เป็นสวนสนุกที่เปิดบริการเป็นอันดับสาม เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 ในส่วนนี้แสดงถึงอุตสาหกรรมภาพยนตร์ การออกแบบ แรงบรรดาลใจ ในการสร้างภาพยนตร์ฮอลลีวูด ในช่วงทศวรษที่ 1930s ถึง 1940s ชื่อเดิมคือ Disney-MGM Studios
ดิสนีย์แอนิมอลคิงดอม สวนสนุกในอันดับที่สี่ เปิดบริการเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2541 เป็นสวนสนุกแรกของดิสนีย์ที่มีลักษณะเป็นเขตอนุรักษ์พันธ์สัตว์
สิ่งก่อสร้างในดิสนีย์เวิลด์ > สวนน้ำ

ดิสนีย์ไทฟูนลากูน
ดิสนีย์บลิซเซิร์ดบีช
สิ่งก่อสร้างในดิสนีย์เวิลด์ > แหล่งท่องเที่ยวอื่น

เวดดิงพาวิลเลียน
ดิสนีย์บอร์ดวอล์ก
วอล์ตดิสนีย์เวิลด์สปีดเวย์
ดาวน์ทาวน์ดิสนีย์
สิ่งก่อสร้างในดิสนีย์เวิลด์ > สนามกอล์ฟ

ในบริเวณดิสนีย์เวิลด์มีสนามกอล์ฟอยู่ 5 สนาม โดยมีสนามกอล์ฟ 18 หลุมอยู่ 4 สนามได้แก่ แมกโนเลีย เดอะพาล์ม เลกบัวนาวิสตา และ ออสปรีย์ริดจ์ และมีสนามกอล์ฟโอ๊กเทรล ซึ่งเป็นสนามกอล์ฟขนาดเก้าหลุม และมีสนามกอล์ฟขนาดเล็กอีกสองสนามคือ แฟนเตเชียการ์เดนส์ และ วินเทอร์ซัมเมอร์แลนด์
โรงแรมและที่พัก

ในพื้นที่ดิสนีย์เวิลด์ ประกอบด้วย 32 รีสอร์ตและโรงแรม โดยมี 23 แห่งที่บริหารโดยวอลต์ดิสนีย์ โดยที่พักจะแบ่งเป็น 5 ลักษณะได้แก่ Deluxe, Deluxe Villa, Moderate, Value, and Campground
แหล่งข้อมูลอื่น

ดิสนีย์เวิลด์ เว็บไซต์ทางการ
วอลต์ ดิสนีย์ (ซ้าย) กับพี่ชายของเขา รอย โอ. ดิสนีย์ (ขวา) ผู้ว่าการรัฐฟลอริดา ดับเบิลยู. เฮย์ดอน เบินส์ (กลาง) เมื่อ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 ประกาศต่อสาธารณชนเกี่ยวกับการสร้างดิสนีย์เวิลด์
ปราสาทซินเดอเรลล่าที่แมจิกคิงดอม
สเปซชิพเอิร์ธ ที่เอปคอต
เดอะไซน่าเธียเตอร์ ที่ดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์
ราชกิจจานุเบกษา

| --- | --- |
 
ราชกิจจานุเบกษา ฉบับ 1 มิถุนายน ร.ศ. 127 (พ.ศ. 2451) ซึ่งลงประกาศกฎหมายลักษณะอาญา
ประเภท: หนังสือข่าวสารรัฐบาล
รูปแบบ: แบบพิมพ์และแบบอิเล็กทรอนิกส์
เจ้าของ: รัฐบาลไทย
ผู้ก่อตั้ง: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ผู้เผยแพร่: กลุ่มงานราชกิจจานุเบกษา สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี
ก่อตั้งเมื่อ: 15 มีนาคม พ.ศ. 2401; 166 ปีก่อน (2401-03-15)
ภาษา: ไทย
สำนักงานใหญ่: ทำเนียบรัฐบาลไทย 1 ถนนพิษณุโลก แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300
เมือง: กรุงเทพมหานคร
ประเทศ: ประเทศไทย
เว็บไซต์: ratchakitcha.soc.go.th
ราชกิจจานุเบกษา เป็นหนังสือข่าวสารรัฐบาลของประเทศไทย ซึ่งลงประกาศต่าง ๆ ของรัฐบาลไทย
หนังสือนี้ออกครั้งแรกใน พ.ศ. 2400 (ตามปฏิทินเก่า) หรือ 2401 (ตามปฏิทินใหม่) ตามรับสั่งของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) เพื่อเป็นช่องทางเผยแพร่ข่าวสารของรัฐบาล โดยเฉพาะในการประกาศกฎหมาย ซึ่งมีการรับรองในกฎหมายว่า กฎหมายทั้งหลายต้องลงเผยแพร่ในหนังสือนี้ก่อนจึงจะมีผลใช้บังคับได้
หนังสือนี้เป็นสิ่งพิมพ์ฉบับแรกของไทยที่คนไทยจัดทำ เป็นวารสารฉบับแรกของรัฐบาลไทย และเป็นสิ่งพิมพ์ที่เก่าแก่ที่สุดของไทยซึ่งยังเผยแพร่อยู่ในปัจจุบัน
ตั้งแต่ พ.ศ. 2566 หนังสือนี้เผยแพร่แบบออนไลน์เท่านั้น และพิมพ์ขึ้นเป็นรูปเล่มในจำนวนจำกัดเฉพาะเพื่อเก็บรักษาเป็นหลักฐาน
ชื่อ

ชื่อ ราชกิจจานุเบกษา นั้น รัชกาลที่ 4 ทรงบัญญัติขึ้นจากภาษาสันสกฤต แปลว่า "ที่เพ่งดูราชกิจ"
ประเภท

ปัจจุบัน หนังสือ ราชกิจจานุเบกษา มี 4 ประเภท คือ
ประเภท ก เรียกว่า ฉบับกฤษฎีกา สำหรับลงประกาศกฎหมายและคำพิพากษาของศาล
ประเภท ข เรียกว่า ฉบับทะเบียนฐานันดร สำหรับลงประกาศเกี่ยวกับราชสำนักและคณะสงฆ์ เช่น หมายกำหนดการ การพระราชทานหรือถอดถอนเครื่องราชอิสริยาภรณ์และสมณศักดิ์ และข่าวต่าง ๆ ในราชสำนัก
ประเภท ค เรียกว่า ฉบับทะเบียนการค้า สำหรับลงประกาศเกี่ยวกับทะเบียนขององค์กรทางการค้า เช่น บริษัท และห้างหุ้นส่วน
ประเภท ง เรียกว่า ฉบับประกาศและงานทั่วไป สำหรับลงประกาศและงานอื่น ๆ
ความมีผลของกฎหมาย

ในระบบกฎหมายไทย กฎหมายจะมีผลใช้บังคับได้ ต้องลงเผยแพร่ในหนังสือ ราชกิจจานุเบกษา ก่อน หลักการนี้ได้รับการรับรองเป็นลายลักษณ์อักษรในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 ซึ่งระบุในมาตรา 38 ว่า ร่างพระราชบัญญัตินั้น เมื่อพระมหากษัตริย์ทรงลงพระปรมาภิไธย และประกาศในหนังสือนี้แล้ว จึงมีผลใช้บังคับได้
ต้นฉบับ

หนังสือ ราชกิจจานุเบกษา สมัยรัชกาลที่ 4 ได้ตีพิมพ์ขึ้นหลายร้อยฉบับ แต่เหลือรอดมาเพียง 19 ฉบับเท่านั้น
ฉบับซึ่งรัชกาลที่ 5 ทรงรื้อฟื้นช่วง พ.ศ. 2417–2422 นั้น ต้นฉบับที่สมบูรณ์เหลือน้อยมาก มีการพิมพ์ซ้ำเมื่อ พ.ศ. 2540 และ 2546 โดยการถ่ายจากต้นฉบับดั้งเดิม
ส่วนฉบับซึ่งรัชกาลที่ 5 ทรงรื้อฟื้นเมื่อ พ.ศ. 2424 นั้น ต้นฉบับเหลือรอดเพียง 1 เล่ม ขาดหายบางหน้า มีการพิมพ์ซ้ำเมื่อ พ.ศ. 2513
ต้นฉบับตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา มีเก็บรักษาเป็นคลังเอกสารที่หอสมุดแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร และเปิดให้เข้าใช้บริการได้โดยต้องติดต่อเจ้าหน้าที่ก่อน
บรรณานุกรม

กองบรรณาธิการศิลปวัฒนธรรม (2021-06-28). "แรกเริ่มพิมพ์ "ราชกิจจานุเบกษา" สิ่งพิมพ์แรกของไทย โดยคนไทย". ศิลปวัฒนธรรม.
ขวัญชนก วิบูลย์คำ (2017-09-30). "ราชกิจจานุเบกษากับการประกาศใช้กฎหมาย" (PDF). หอสมุดรัฐสภา.
"ขอให้อ่าน". ราชกิจจานุเบกษา. 8 (35). 1891-11-29.
"ขอให้อ่านราชกิจจานุเบกษา". ราชกิจจานุเบกษา. 5 (1). 1888-05-03.
"ความยินดีสุดปีของราชกิจจานุเบกษาใน ร.ศ. 111". ราชกิจจานุเบกษา. 9 (52). 1893-03-26.
"แจ้งความ". ราชกิจจานุเบกษา. 5 (39). 1889-02-06.
"แจ้งความกรมอักษรพิมพ์การ" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา. 6 (30). 1889-10-26.
"แจ้งความกระทรวงมุรธาธร" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา. 9 (41). 1893-01-07.
"แจ้งความกระทรวงยุติธรรม ลงวันที่ 1 กรกฎาคม ร.ศ. 127". ราชกิจจานุเบกษา. 25 (14). 1908-07-05.
"แจ้งความ ลงวันที่ 18 มีนาคม จ.ศ. 1249". ราชกิจจานุเบกษา. 4 (48). 1888-03-18.
"แจ้งความออกราชกิจจานุเบกษา". ราชกิจจานุเบกษา. 6 (1). 1889-04-07.
เดอะสแตนดาร์ดทีม (2023-03-15). "15 มีนาคม 2401 – กำเนิดราชกิจจานุเบกษา หนังสือรวบรวมคำประกาศของทางราชการ". เดอะสแตนดาร์ด.
ทีมข่าวกรุงเทพธุรกิจออนไลน์ (2010-05-02). "'ราชกิจจานุเบกษา' ประกาศราชการที่มีมาตั้งแต่รัชกาลที่ 4". กรุงเทพธุรกิจออนไลน์.
"ประกาศสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี เรื่อง จำนวนหนังสือราชกิจจานุเบกษาที่ต้องจัดทำเป็นรูปเล่มเพื่อประโยชน์ในการเก็บรักษาไว้เป็นหลักฐานและตรวจสอบข้อมูลความถูกต้อง พ.ศ. 2566". ราชกิจจานุเบกษา. 140 (79 ง). 2023-03-31.
มานิจ สุขสมจิตร (2018). "ฐานันดร 4". วารสารราชบัณฑิตยสภา. 43 (1).
"ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรี ว่าด้วยการประกาศเรื่องในราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2566". ราชกิจจานุเบกษา. 140 (23 ง). 2023-02-01.
สุทธาสินี จิตรกรรมไทย เจียจันทร์พงษ์ (2023-02-11). ""โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ" โรงพิมพ์ที่รัชกาลที่ 5 ถึงกับทรงสรรเสริญ". ศิลปวัฒนธรรม.
สำนักงานคณะกรรมการข้อมูลข่าวสารของราชการ (n.d.). "การพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา" (PDF). สำนักงานคณะกรรมการข้อมูลข่าวสารของราชการ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-12-23. สืบค้นเมื่อ 2023-04-15.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา (2023). "หนังสือราชกิจจานุเบกษา". นานาสาระภาษาและวัฒนธรรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสภา. กรุงเทพฯ: สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. ISBN 978-616-389-176-1.
สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี (2018). "ประวัติความเป็นมา". สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี.
สำนักหอสมุดแห่งชาติ (2020-05-18). "ราชกิจจานุเบกษา". หอสมุดแห่งชาติ.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ราชกิจจานุเบกษา สมัยรัชกาลที่ 4 จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
เวลช์ลีกคัพ

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1992
ภูมิภาค: เวลส์
จำนวนทีม: 46
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: Connah's Quay Nomads (สมัยที่ 2)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: เดอะนิวเซนส์ (9 สมัย)
 เวลช์ลีกคัพ ฤดูกาล 2019–20
เวลช์พรีเมียร์ลีกคัพ (หรือ แนทธาเนียล เอ็มจี คัพ) เป็นการแข่งขันฟุตบอลถ้วยในประเทศเวลส์ ดำเนินงานโดยเวลส์พรีเมียร์ลีก ฟุตบอลถ้วยนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1992 และถูกมองว่าเป็นฟุตบอลถ้วยที่มีความสำคัญเป็นอันดับที่สองของประเทศรองจากเวลช์คัพ เวลส์ลีกคัพแตกต่างจากเวลช์คัพตรงที่ ลีกคัพจะเปิดให้เฉพาะทีมจาก เวลส์พรีเมียร์ลีก, คัมรึนอร์ท, คัมรึเซาท์ และสโมสรอื่น ๆ อีกไม่มาก เข้าร่วมแข่งขัน สโมสรที่ชนะเลิศลีกคัพมากที่สุดคือ เดอะนิวเซนส์ ซึ่งชนะเลิศไป 9 สมัย
ดูเพิ่ม

คัมรีพรีเมียร์
เวลช์คัพ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official League Cup Website เก็บถาวร 2012-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Welsh-Premier.com Loosemores League Cup เก็บถาวร 2010-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หมู่เกาะเวอร์จินในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| หมู่เกาะเวอร์จิน ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: ISV
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติหมู่เกาะเวอร์จิน
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 1 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: อีวาน เอสปิโนซา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
หมู่เกาะเวอร์จิน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติหมู่เกาะเวอร์จินเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 1 คนใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 1 | 0 | 1 |
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| อีวาน เอสปิโนซา | Men's 1500 m T37 | 5:07.00 | 8 |
ดูเพิ่ม

หมู่เกาะเวอร์จินในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
หมู่เกาะเวอร์จินในพาราลิมปิก
หมู่เกาะเวอร์จินในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาหมู่เกาะเวอร์จินที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ บางมด

| --- | --- |


ที่ตั้ง: เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ความจุ: 8,000
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลบางกอก
สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ บางมด เป็นสนามที่สามารถใช้ได้ในกีฬาหลายประเภท อาทิ เทนนิส, ฟุตบอล, ว่ายน้ำ, เทเบิลเทนนิส, วอลเลย์บอล, ตะกร้อ, บาสเกตบอล, ยูโด, แบดมินตัน, เทควันโด, มวย, ลีลาศ โดยตั้งอยู่ในเขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลบางกอก ทีมจากไทยลีก 2 และ โรงเรียนกีฬาจังหวัดกรุงเทพมหานคร ในไทยวีเมนส์ลีก โดยมีความจุประมาณ 8,000 ที่นั่ง
ศูนย์กีฬาเฉลิมพระเกียรติ  เดิมชื่อ  ศูนย์เยาวชนบางมด  สังกัดกองนันทนาการ  สำนักสวัสดิการสังคม  กรุงเทพมหานคร  ที่ตั้งถนนพุทธบูชา  แขวงบางมด  เขตทุ่งครุ  กรุงเทพมหานคร  เป็นพื้นที่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ขนาดพื้นที่  53  ไร่  และเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531  ได้มีโครงการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในวโรกาส  ทรงเจริญพระชนมายุครบ  5  รอบ  โดยได้มีการก่อสร้างอาคารเพิ่มเติม เช่น สระว่ายน้ำ อาคารหอพักนักกีฬา  ต่อมาวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ.2541 จนถึงปัจจุบันได้เปลี่ยนบทบาทหน้าที่เดิม จากศูนย์เยาวชนเป็นศูนย์กีฬาเฉลิมพระเกียรติ  สังกัดกองการกีฬา  สำนักวัฒนธรรม  กีฬา และการท่องเที่ยว
ในส่วนลู่วิ่งภายในสนามเป็นยางสังเคราะห์ มีการปรับปรุงครั้งล่าสุดในเดือน มีนาคม 2561 ใช้เป็นระบบ Full PUR สวยงามและได้มาตฐานสากล (IAAF)
วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์พาร์ก

| --- | --- |
ชื่อเดิม ดิสนีย์-เอ็มจีเอ็มสตูดิโอส์ยุโรป
ที่ตั้ง: ดิสนีย์แลนด์ปารีส, มาร์น-ลา-วัลเล, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 48°52′2″N 2°46′45″E﻿ / ﻿48.86722°N 2.77917°E﻿ / 48.86722; 2.77917
สถานะ: เปิดบริการ
เปิดกิจการ: 16 มีนาคม 2002; 22 ปีก่อน (2002-03-16)
เจ้าของ: เดอะวอลต์ดิสนีย์
ผู้ดำเนินการ: ยูโรดิสนีย์แลนด์พาร์ติซิชันส์ เอส.เอ.เอส. (ดิสนีย์เอ็กซ์พีเรียนส์)
รูปแบบ: ธุรกิจการแสดงและความบันเทิงของดิสนีย์
เว็บไซต์: Official website
วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์พาร์ก (อังกฤษ: Walt Disney Studios Park) เป็นสวนสนุกแห่งที่สองที่สร้างขึ้นในดิสนีย์แลนด์ปารีส ในปารีส ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเปิดบริการเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2002 มีรูปแบบแสดงธุรกิจอุตสาหกรรมภาพยนตร์ การผลิต และเบื้องหลัง ในปี ค.ศ. 2017 สวนสนุกแห่งนี้มีผู้เข้าชมประมาณ 5.2 ล้านคน ทำให้เป็นสวนสนุกที่มีผู้เข้าชมมากเป็นอันดับสามของยุโรป โดยมีลักษณะถอดแบบมาจากสวนสนุกดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์ ที่วอลต์ดิสนีย์เวิลด์ในฟลอริดา สหรัฐ
โดยมีสัญลักษณ์ที่สำคัญคือ หออาร์ฟเฟล เป็นหออ่างเก็บน้ำที่คล้าย ๆ กับที่ติดตั้งในวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์ที่เบอร์แบงก์ แคลิฟอร์เนีย
พื้นที่

วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์พาร์กแบ่งออกเป็น "พื้นที่สตูดิโอ" ห้าแห่ง เดิมทีสิ่งเหล่านี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแง่มุมต่าง ๆ ของการผลิตภาพยนตร์ที่นำเสนอในสตูดิโอภาพยนตร์ฮอลลีวูด แม้ว่าความเชื่อมโยงนี้จะอ่อนลงเมื่อเวลาผ่านไปด้วยการเพิ่มดินแดนที่มีรูปแบบสำหรับแฟรนไชส์ภาพยนตร์ต่าง ๆ ที่โดดเด่น
พื้นที่ > ฟรอนต์ล็อต

ฟรอนต์ล็อต (Front Lot) ทำหน้าที่เป็นทางเข้าหลักของสวนสนุก และเป็นที่ตั้งของร้านค้าและบริการส่วนใหญ่ของสวนสนุก ซึ่งหอเอิร์ฟเฟลตั้งอยู่ที่นี่ ลานทางเข้าลาปลาซเดเฟรเรส ลูมิแยร์ (La Place des Frères Lumière) ได้รับการออกแบบในสไตล์การฟื้นฟูอาณานิคมของสเปน (Spanish Colonial Revival) ซึ่งเป็นสไตล์ที่พบได้ทั่วไปในฮอลลีวูดในช่วงทศวรรษที่ 1930 มีพื้นฐานมาจากการออกแบบของดิสนีย์บราเธอร์สสตูดิโอส์ดั้งเดิมในไฮเปอเรียนอเวนิว จุดเด่นของลานภายในคือน้ำพุ แฟนเทเชีย ขนาดใหญ่ ชื่อของลานแห่งนี้เป็นเกียรติแก่นักประดิษฐ์ภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส
ฟรอนต์ล็อตมีดิสนีย์สตูดิโอ 1 ซึ่งเป็นทางเดินในร่มที่มีร้านค้าและร้านอาหารตกแต่งตามเวทีเสียงโดยมีการจำลองถนนฮอลลีวูดอยู่ข้างใน