stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สารต้านตัวรับเอช2

Ball-and-stick model of cimetidine, the prototypical H2-receptor antagonist.
เอช2รีเซพเตอร์แอนตาโกนีสต์ (อังกฤษ: H2-receptor antagonist) เป็นยาที่ใช้ระงับการทำงานของฮีสตามีนต่อพาเรียทัลเซลล์ (parietal cell) ในกระเพาะอาหาร เพื่อทำให้เซลล์เหล่านั้นลดการผลิตกรดลง ยาเหล่านี้ใช้รักษาอาการอาหารไม่ย่อย (dyspepsia) อย่างไรก็ดีความนิยม ได้ลดลงเนื่องจากยายับยั้งการขับโปรตอน (proton pump inhibitor) ใช้ได้ดีกว่า
เอช2รีเซพเตอร์แอนตาโกนีสต์,มีตัวอย่างดังนี้

ไซเมติดีน (cimetidine) (Tagamet)
แรนิติดีน (ranitidine) (Zantac)
ฟาโมติดีน (famotidine) (Pepcid)
นิซาติดีน (nizatidine) (Axid, Tazac)
สามราชาห้าจักรพรรดิ

สามราชาห้าจักรพรรดิ (จีน: 三皇五帝; พินอิน: Sānhuáng Wǔdì; อังกฤษ: Three Sovereigns and Five Emperors) เป็นกลุ่มบุคคลหรือเทวดาซึ่งตำนานกล่าวว่า ปกครองภาคเหนือของจีนโบราณ
สามราชามาก่อนห้าจักรพรรดิ และห้าจักรพรรดินั้นมีผู้กำหนดว่า ปกครองอยู่ในราว 2852–2070 ปีก่อนคริสตกาล ปัจจุบัน อาจถือว่า บุคคลเหล่านี้เป็นวีรบุรุษทางวัฒนธรรม (culture hero)
ว่ากันว่า ราชาทั้งสามเป็นเทพหรือกึ่งเทพซึ่งสร้างความเป็นอยู่ที่ดีและอบรบสั่งสอนวิชาความรู้ต่าง ๆ ให้แก่ผู้คน เช่น สอนให้ใช้ไฟ สอนปลูกสร้างบ้านเรือน สอนทำเรือกสวนไร่นา ค้นพบหยูกยา รวมถึงจัดตั้งปฏิทินและอักษรจีน ส่วนมเหสีของราชาบางองค์ก็ว่า เป็นผู้คิดค้นวัฒนธรรมเกี่ยวกับผ้าไหม ส่วนจักรพรรดิทั้งห้าก็ว่า เป็นปราชญ์ตัวอย่างซึ่งมีคุณธรรมล้ำเลิศ มีอายุยืนยาว ปกครองผู้คนให้สงบร่มเย็น เอกสารจีนโบราณยังระบุว่า สามราชาและห้าจักรพรรดิมีลักษณะพิเศษต่าง ๆ กันออกไป
ยุคสมัยของสามราชาห้าจักรพรรดิอาจเป็นตำนานมากกว่าเรื่องจริง แต่เอกสารบางฉบับและการตีความใหม่ในบางแง่เห็นว่า ยุคสามราชาห้าจักรพรรดิมาก่อนยุคราชวงศ์เซี่ย (ซึ่งเป็นยุคก่อนประวัติศาสตร์ ไม่มีตัวอักษร และปรากฏแต่ในบันทึกสมัยหลังมากแล้ว)
คำว่า "หฺวังตี้" (皇帝) ซึ่งปัจจุบันแปลกันว่า "จักรพรรดิ" (emperor) นั้นก็มีที่มาจากคำว่า "หฺวัง" (ราชา) และ "ตี้" (จักรพรรดิ) อันเป็นคำเรียกกลุ่มสามราชาห้าจักรพรรดินี้ ผู้ใช้คำว่า "หฺวังตี้" เป็นบุคคลแรก คือ ฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝; "ปฐมจักรพรรดิฉิน") แห่งรัฐฉิน (秦国)
รายชื่อ

เอกสารโบราณระบุองค์ประกอบของสามราชาห้าจักรพรรดิไว้ต่างกันไป เอกสารส่วนใหญ่เขียนในสมัยหลังยุคสามราชาห้าจักรพรรดิมากแล้ว บางฉบับก็หลายร้อยปี บางฉบับเป็นพันปี และมักสร้างขึ้นจากความต้องการของผู้ปกครองในสมัยนั้น ๆ ที่ประสงค์จะแสดงว่า ตนสืบสายมาจากวีรบุรุษในตำนาน มากกว่าจะแสดงข้อเท็จจริงทางประวัติ เนื้อหาจึงมักเป็นไปในเชิงนิทานหรือตำนาน
แม้เรียกว่า "สามราชา" แต่บุคคลที่เอกสารต่าง ๆ ระบุว่า เป็นสามราชา มีถึงสิบเอ็ดคน คือ ก้งกง (共工), จักรพรรดิเหลือง (黄帝), จู้หรง (祝融), เฉินหนง (神農), ซุ่ยเหริน (燧人), ตี้หฺวัง (地皇; "เจ้าโลก"), เทียนหฺวัง (天皇; "เจ้าฟ้า"), ไท่หฺวัง (泰皇; "เจ้าใหญ่"), นฺหวี่วา (女媧), ฝูซี (伏羲), และเหรินหฺวัง (人皇; "เจ้าคน")
ส่วนที่เรียกว่า "ห้าจักรพรรดิ" มีแปดคน คือ คู่ (嚳), จักรพรรดิเหลือง (黄帝), จฺวันซฺวี (顓頊), เฉ่าเฮ่า (少昊), ชุ่น (舜), ไท่เฮ่า (太昊), หยาน (炎), และเหยา (堯)
| เอกสาร | สามราชา | ห้าจักรพรรดิ |
| --- | --- | --- |
| ฉื่อจี้ (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) |  เทียนหฺวัง หรือฝูซี  ตี้หฺวัง หรือนฺหวี่วา  ไท่หฺวัง หรือเฉินหนง |  จักรพรรดิเหลือง  จฺวันซฺวี  คู่  เหยา  ชุ่น |
| ตี้หวังชื่อซี่ (帝王世系) |  ฝูซี  เฉินหนง  จักรพรรดิเหลือง |  เฉ่าเฮ่า  จฺวันซฺวี  คู่  เหยา  ชุ่น |
| ชื่อเปิ่น (世本) |  ฝูซี  เฉินหนง  จักรพรรดิเหลือง |  |
| ไป๋หู่ทงอี้ (白虎通義) |  ฝูซี  เฉินหนง  จู้หรง หรือซุ่ยเหริน |  |
| เฟิงสูทงอี้ (風俗通義) |  ฝูซี  นฺหวี่วา  เฉินหนง |  |
| อี้เหวินเล่ย์จฺวี่ (藝文類聚) |  เทียนหฺวัง  ตี้หฺวัง  เหรินหฺวัง |  |
| ทงเจี้ยนไว่จี้ (通鑑外紀) |  ฝูซี  เฉินหนง  ก้งกง |  |
| ชุนชิว-ยฺวิ่นโต้วชู (春秋運斗樞)   ชุนชิว-ยฺเหวียนมิ่งเปา (春秋元命苞) |  ฝูซี  นฺหวี่วา  เฉินหนง |  |
| ช่างชูต้าฉวน (尚書大傳) |  ฝูซี  นฺหวี่วา  ซุ่ยเหริน |  |
| ตี้หวังชื่อจี้ (帝王世紀) |  ฝูซี  เฉินหนง  จักรพรรดิเหลือง |  |
| อี้จิง (易經) |  |  ไท่เฮ่า  หยาน  จักรพรรดิเหลือง  เหยา  ชุ่น |
| เฉียนฟูลุ่น (潛夫論) |  |  ไท่เฮ่า  หยาน  จักรพรรดิเหลือง  เฉ่าเฮ่า  จฺวันซฺวี |
| จือจื้อทงเจี้ยนไว่จี้ (資治通鑒外紀) |  |  จักรพรรดิเหลือง  เฉ่าเฮ่า  จฺวันซฺวี  คู่  เหยา |
รูป

ฝูซี กับนฺหวี่วา
เฉินหนง
จักรพรรดิเหลือง
จฺวันซฺวี
คู่
เหยา
ชุ่น
ชือโหยว (蚩尤), คู่ปรับของหฺวังตี้
อ่านเพิ่ม

. แปลโดย Allen, Herbert J. "Ssŭma Ch'ien's Historical Records, Introductory Chapter". Journal of the Royal Asiatic Society. 26 (2): 269–295. 1894. doi:10.1017/S0035869X00143916.
"The Annals of the Bamboo Books: The reigns of Huang-te, Che, Chuen-heuh and Hëen-Yuen; The reigns of Yaou and Shun". The Chinese Classics, volume 3, part 1. แปลโดย Legge, James. 1865. pp. 108–116.
| ด ค กจักรพรรดิตามราชวงศ์จีน |
| --- | --- |
 สามราชาห้าจักรพรรดิ  ราชวงศ์เซี่ย  ราชวงศ์ซาง  ราชวงศ์โจว  ราชวงศ์ฉิน  ราชวงศ์ฮั่น  ราชวงศ์จิ้น  ราชวงศ์เหนือ-ใต้  ราชวงศ์สุย  ราชวงศ์ถัง   ยุคห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร  ราชวงศ์เหลียว  ราชวงศ์ซ่ง  ราชวงศ์จิน  ราชวงศ์เซี่ยตะวันตก  ราชวงศ์หยวน  ราชวงศ์หมิง  ราชวงศ์ชิง
สัญกรณ์โอใหญ่

ตัวอย่างของสัญกรณ์โอใหญ่ โดย f(x) ∈ O(g(x)) ซึ่งหมายความว่ามี c > 0 (เช่น c = 1) และ x0 (เช่น x0 = 5) ที่ทำให้ f(x) < cg(x) เมื่อ x > x0
ในวิชาทฤษฎีความซับซ้อนและคณิตศาสตร์ สัญกรณ์โอใหญ่ (อังกฤษ: Big O notation) เป็นสัญกรณ์คณิตศาสตร์ที่ใช้บรรยายพฤติกรรมเชิงเส้นกำกับของฟังก์ชัน  โดยระบุเป็นขนาด (magnitude) ของฟังก์ชันในพจน์ของฟังก์ชันอื่นที่โดยทั่วไปซับซ้อนน้อยกว่า สัญกรณ์โอใหญ่เป็นหนึ่งในสัญกรณ์เชิงเส้นกำกับ หรืออาจเรียกว่า สัญกรณ์ของลันเดา หรือ สัญกรณ์ของบัคแมนน์-ลันเดา (ตั้งชื่อตามเอ็ดมุนด์ ลานเดาและเพาล์ บาคมันน์) สัญกรณ์โอใหญ่ใช้ในการเขียนเพื่อประมาณพจน์ในคณิตศาสตร์ ประยุกต์ใช้ในวิทยาการคอมพิวเตอร์เพื่อใช้อธิบายความเร็วประมาณในการทำงานของโปรแกรมในกรณีต้องประมวลผลข้อมูลจำนวนมาก และใช้เพื่ออธิบายประสิทธิภาพของขั้นตอนวิธีหรือโครงสร้างข้อมูลนั้น ๆ
สัญกรณ์โอใหญ่ระบุลักษณะของฟังก์ชันตามอัตราการเติบโต ถึงแม้ฟังก์ชันจะต่างกัน แต่ถ้ามีอัตราการเติบโตเท่ากันก็จะมีสัญกรณ์โอใหญ่เท่ากัน สำหรับสัญกรณ์โอใหญ่แล้ว จะพิจารณาเฉพาะขอบเขตบนของอัตราการเติบโตของฟังก์ชัน อาทิฟังก์ชัน  n^{2}+n และ  n+4 ล้วนมีอัตราการเติบโตน้อยกว่าหรือเท่ากับ  n^{2} นั่นคืออัตราการเติบโตของฟังก์ชัน  n^{2} เป็นขอบเขตบนของ  n^{2}+n และ  n+4 จึงอาจกล่าวได้ว่า  n^{2}+n และ  n+4 เป็นสมาชิกของเซตของฟังก์ชัน  O(n^{2}) ในขณะที่สัญกรณ์เชิงเส้นกำกับอื่น พิจารณาขอบเขตอื่น ๆ เช่นสัญกรณ์โอเมกาใหญ่พิจารณาขอบเขตล่างของอัตราการเติบโตของฟังก์ชันแทน
ประวัติ

แนวคิดของสัญกรณ์โอใหญ่ถูกคิดโดยนักทฤษฎีจำนวนที่ชื่อเพาล์ บาคมันน์ (Paul Bachmann) จากงานตีพิมพ์ของเขาที่ชื่อว่า Analytische Zahlentheorie (ทฤษฎีจำนวนวิเคราะห์) ในปี 1894  โดยครั้งนั้นยังไม่ได้ใช้ตัวสัญกรณ์โอใหญ่ สำหรับตัวสัญกรณ์โอใหญ่เองได้รับการใช้อย่างแพร่หลายโดยนักทฤษฎีจำนวนชาวเยอรมัน ที่มีชื่อว่า เอ็ดมุนด์ ลานเดา (Edmund Landau) ชื่อของเขาบางครั้งได้รับการยกย่องให้เป็นชื่อของสัญกรณ์โอใหญ่ว่าเป็น สัญกรณ์ของลานเดา (Landau notation) หรือ สัญกรณ์แบชมาน-ลานเดา (Bachmann-Landau notation)  สำหรับตัวสัญกรณ์ที่เขียนเป็นรูปโอใหญ่นั้นได้แนวคิดมาจากคำว่า  "order of" ซึ่งเดิมทีนั้นเขียนโดยใช้เป็นโอไมครอนใหญ่
นิยาม

อัตราการเติบโตของฟังก์ชันใด ๆ มีค่าเป็นสัญกรณ์โอใหญ่ของอีกฟังก์ชันหนึ่งแล้ว แสดงว่าอัตราการเติบโตของฟังก์ชันใด ๆ นั้นจะ โตน้อยกว่าหรือเท่ากับ อัตราการเติบโตของฟังก์ชันดังกล่าว ดังนั้นจึงอาจนิยามได้ว่า
อย่างไรก็ตาม นิยามนี้จำกัดเฉพาะกรณี  n\to \infty  เท่านั้น ซึ่งไม่เพียงพอต่อการอธิบายในกรณีที่  n\to a ดังนั้นจึงอาจใช้นิยามในอีกรูปแบบ ในการขยายไปถึงสัญกรณ์โอใหญ่กณิกนันต์ ซึ่งเป็นพิจารณาอัตราการเติบโตของฟังกชันรอบ ๆ จุด a ใด ๆ
นิยาม > การขยายนิยามไปหลายตัวแปร

นิยามทั้งสองรูปแบบสามารถขยายไปหลายตัวแปรได้
หรือในอีกนิยามที่พิจารณาอัตราการเติบโตของฟังก์ชันรอบ ๆ พิกัด  (k_{0},k_{1},\ldots ,k_{n}) ใด ๆ ว่า
ตัวอย่าง

n^{2}+n\leq 2n^{2}  ทุกๆ   n\geq 1 (หาได้จากการแก้อสมการ) เพราะฉะนั้น  n^{2}+n\in O(n^{2}) ( c=2,n_{0}=1)
n^{2}+4\leq 2n^{2}  ทุกๆ   n\geq 2 (หาได้จากการแก้อสมการ) เพราะฉะนั้น  n^{2}+4\in O(n^{2}) ( c=2,n_{0}=2)
หรือ
\lim _{n\to \infty }{\frac {n^{2}+n}{n^{2}}}=1 เพราะฉะนั้น  n^{2}+n\in O(n^{2})
\lim _{n\to \infty }{\frac {n^{2}+4}{n^{2}}}=1 เพราะฉะนั้น  n^{2}+n\in O(n^{2})
การใช้งาน

สัญกรณ์โอใหญ่มีการใช้ในสองกรณีด้วยกัน ได้แก่ กรณีเส้นกำกับอนันต์ และ กรณีเส้นกำกับกณิกนันต์ ความแตกต่างระหว่างสองกรณีนี้เป็นความแตกต่างในขั้นการประยุกต์ใช้ มิใช่ในขั้นหลักการ อย่างไรก็ตาม นิยามเชิงรูปนัยของ "โอใหญ่" นั้นเหมือนกันในทั้งสองกรณี มีเพียงลิมิตสำหรับอาร์กิวเมนต์ของฟังก์ชันเท่านั้นที่แตกต่างกัน
การใช้งาน > กรณีเส้นกำกับอนันต์

สัญกรณ์โอใหญ่มีประโยชน์ในการใช้วิเคราะห์ขั้นตอนวิธี เพื่อหาประสิทธิภาพของขั้นตอนวิธี ตัวอย่างเช่น สมมติให้เวลา (หรือจำนวนขั้นตอน) ที่ใช้ในการแก้ปัญหาขนาด n มีฟังก์ชันเป็น  T(n)=4n^{2}-2n+2
เมื่อ n มีค่ามากขึ้น พจน์ n2 จะใหญ่ขึ้นครอบงำพจน์อื่น ๆ จนกระทั่งเราสามารถละเลยพจน์อื่น ๆ ได้ ยิ่งไปกว่านั้น สัมประสิทธิ์ของแต่ละพจน์จะขึ้นกับรายละเอียดปลีกย่อยของการนำขั้นตอนวิธีไปปฏิบัติ ตลอดจนฮาร์ดแวร์ที่ใช้ในการดำเนินการ ฉะนั้นจึงสามารถละเลยได้เช่นกัน สัญกรณ์โอใหญ่จะเก็บเฉพาะส่วนที่เหลือจากที่ละเลยได้ข้างต้น จึงเขียนได้ว่า
และกล่าวได้ว่า ขั้นตอนวิธีดังตัวอย่างนี้มีความซับซ้อนเชิงเวลาเป็นอันดับของ n2
การใช้งาน > กรณีเส้นกำกับกณิกนันต์

สัญกรณ์โอใหญ่ยังใช้เพื่อแสดงพจน์ของค่าคลาดเคลื่อนโดยประมาณในฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์ ตัวอย่างเช่น
หมายความว่า เมื่อ x มีค่าเข้าใกล้ศูนย์ ผลต่างของฟังก์ชัน  e^{x} กับ  1+x+x^{2}/2 (หรืออาจกล่าวอีกนัยหนึ่งว่าเป็นความคลาดเคลื่อนของสองฟังก์ชันนี้) จะมีอยู่ในสับเซตของ  O(x^{3}) นั่นเอง หรือเขียนเป็นสัญลักษณ์ว่า
คุณสมบัติ > การคูณด้วยค่าคงที่

ให้ k เป็นค่าคงที่ใด ๆ ที่เป็นบวก
คุณสมบัติ > การซ้อนสัญกรณ์โอใหญ่

ให้  h (n) เป็นอีกฟังก์ชันหนึ่ง
สัญกรณ์โอใหญ่มาตรฐานน้อยสุด

ในบางครั้งสัญกรณ์โอใหญ่อาจมีการครอบคลุมมากเกินไป เช่น  O(n^{2})\subset O(n^{3}) เป็นต้น จึงทำให้สำหรับฟังก์ชันใด ๆ อาจอยู่ในเซตของสัญกรณ์โอใหญ่หลายค่า จึงมีการกำหนดรูปแบบฟังก์ชันอย่างง่าย ให้ตอบในรูปสัญกรณ์โอใหญ่มาตรฐานน้อยสุด กล่าวคือตอบในรูปแบบมาตรฐานที่เล็กที่สุด เรามักจะอนุโลมให้ใช้จากสัญลักษณ์เท่ากับ ( =) แทนสัญลักษณ์สมาชิก ( \in ) เมื่อใช้กับรูปสัญกรณ์โอใหญ่มาตรฐานน้อยสุดนี้ เช่น  n^{2}+4=O(n^{2})
ในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์ การทำงานที่มีสัญกรณ์โอใหญ่มาตรฐานน้อยสุดมีขนาดยิ่งเล็กเท่าใด แสดงว่าทำงานได้ยิ่งเร็วเท่านั้น
สัญกรณ์โอใหญ่มาตรฐานเรียงจากขนาดเล็กไปใหญ่ (ขนาดเล็กหมายถึงจะเป็นซับเซตของขนาดที่ใหญ่กว่า)
ให้ m เป็นค่าคงที่ใด ๆ ที่มากกว่าศูนย์ และ n เป็นโดเมนของฟังก์ชัน
| สัญกรณ์โอใหญ่มาตรฐาน | ชื่อฟังก์ชัน | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
|  O(1) | ค่าคงที่ | ไม่ใช้ค่าคงที่อื่นในการแสดงสัญกรณ์ เช่นไม่มีการใช้ O (2) |
|  O(\log n) | ลอการิทึม | ลอการิทึมทุกฐานอยู่ในระดับเดียวกัน เพราะเปลี่ยนฐานได้โดยคูณค่าคงที่ |
|  O(k^{n}) 0<k<1 | เอกซ์โพเนนเชียลฐานเศษส่วนแท้ | ยิ่งค่าฐานมากยิ่งใหญ่ |
|  O((\log n)^{m}) | โพลีลอการิทึม | ยิ่งเลขชี้กำลังมากระดับยิ่งใหญ่ |
|  O(n^{k}),0<k<1 | ยกกำลังที่เป็นเศษส่วนแท้ (ติดราก) | ยิ่งเลขชี้กำลังมากระดับยิ่งใหญ่ |
|  O(n) | เชิงเส้น | จริง ๆ แล้วเป็นพหุนามรูปแบบหนึ่ง แยกมาเรียกเพราะใช้บ่อย |
|  O(n^{k}),k>1 | พหุนาม | ยิ่งเลขชี้กำลังมากระดับยิ่งใหญ่ |
|  O(k^{n}) k>1 | เอกซ์โพเนนเชียล | ยิ่งค่าฐานมากยิ่งใหญ่ |
|  O(n!) | แฟกทอเรียล | อาจรวมถึงการเรียงลำดับสับเปลี่ยน (permutation) |
|  O(n^{n}) | n ยกกำลัง n | มีบางครั้งคนใช้ O (nn) แทน O (n!) แต่ที่จริง O (nn) ใหญ่กว่า O (n!) เล็กน้อย |
บางครั้งเราจำเป็นต้องใช้การผสมโดยการคูณเช่น  O(nlogn) เกิดจากการคูณระหว่างเชิงเส้นและลอการิทึมย่อมทำได้
สารพิษต่อระบบประสาท

สารพิษต่อระบบประสาท หรือ นิวโรทอกซิน (อังกฤษ: Neurotoxin) เป็นสารที่มีผลกระทบต่อเซลล์ประสาทหรือเนื้อเยื่อเส้นประสาท สารพิษต่อระบบประสาทเป็นกลุ่มของสารที่มีความหลากหลายพร้อมกลไกการออกฤทธิ์มากมาย สารพิษต่อระบบประสาทส่วนใหญ่เป็นสารพิษจากภายนอกซึ่งเกิดขึ้นตามธรรมชาติ องค์ประกอบทางเคมีบางอย่างก็เป็นสารพิษต่อระบบประสาทด้วยเช่นกัน เช่นโลหะหนัก เช่นตะกั่ว แคดเมียมปรอท และแทลเลียม
พิษหลายชนิดและสารพิษอื่น ๆ ที่สิ่งมีชีวิตใช้เพื่อป้องกันสัตว์มีกระดูกสันหลังเป็นสารพิษต่อระบบประสาท ผลกระทบที่พบบ่อยคืออัมพาตอย่างรวด พิษของผึ้ง แมงป่อง ปลาปักเป้า แมงมุม และงู สามารถมีสารพิษต่าง ๆ หลายชนิดได้ สารพิษต่อระบบประสาทหลายชนิดกระทำโดยส่งผลกระทบต่อช่องไอออนขึ้นกับแรงดันไฟฟ้า
สารบัญแฟ้มของเนบิวลาและกระจุกดาว

สารบัญแฟ้มของเนบิวลาและกระจุกดาว (อังกฤษ: Catalogue of Nebulae and Clusters of Stars, CN) เป็นสารบัญแฟ้มทางดาราศาสตร์ที่รวบรวมรายชื่อเนบิวลาและกระจุกดาวที่ตีพิมพ์ในปี 1786 โดยวิลเลียม เฮอร์เชล ด้วยความช่วยเหลือจากแคโรไลน์ เฮอร์เชล น้องสาวของเขา ต่อมา จอห์น เฮอร์เชล ลูกชายของเขาได้ขยายให้เป็น สารบัญแฟ้มทั่วไปของเนบิวลาและกระจุกดาว (General Catalogue of Nebulae and Clusters of Stars, GC)
ทั้ง CN และ GC ต่างก็ถือเป็นพื้นฐานสำหรับ สารบัญแฟ้มทั่วไปใหม่ (NGC) ที่ทำโดยจอห์น ไดรเยอร์ ซึ่งยังคงใช้กันอยู่ทั่วไปในดาราศาสตร์สมัยใหม่
ประวัติศาสตร์

สารบัญแฟ้มของเนบิวลาและกระจุกดาวได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกใน Philosophical Transactions โดยวิลเลียม เฮอร์เชล ในปี 1786 และได้เพิ่มเข้ามาอีก 1,000 รายการในปี 1789 และอีก 500 รายการในปี 1802 ทำให้ยอดรวมสุดท้ายเป็น 2,500
ในปี 1864 จอห์น เฮอร์เชล ได้ขยายสารบัญแฟ้มนี้โดยเพิ่มวัตถุเป็น 5,079 ชิ้น แล้วตีพิมพ์ใหม่เป็น สารบัญแฟ้ม ทั่วไป ของเนบิวลาและกระจุกดาว โดยเพิ่มคำว่า "ทั่วไป" (General) เข้าไป นอกจากนี้ยังมีการเผยแพร่ส่วนเสริมไปอีกหลังเขาเสียชีวิตไปแล้วกลายเป็น 10,300 รายการ
ในปี 1878 จอห์น ไดรเยอร์ได้ตีพิมพ์ส่วนขยายของ GC ในปี 1886 เขาเสนอให้แก้ไขส่วนเพิ่มเติมอีกเป็นครั้งที่สอง แต่ทางสมาคมดาราศาสตร์หลวงได้ขอให้เขาจัดพิมพ์เป็นสารบัญแฟ้มใหม่ ทำให้มีการตีพิมพ์สารบัญแฟ้มทั่วไปใหม่ขึ้นมาในปี 1888 และสารบัญแฟ้มดัชนี (IC) ซึ่งเป็นส่วนขยายเพิ่มเติมอีกในปี 1895 และปี 1908
สารบบเว็บ

สารบบเว็บ หรือ เว็บไดเรกทอรี (อังกฤษ: web directory) หมายถึงสารบบหนึ่งบนเวิลด์ไวด์เว็บ ที่เชื่อมโยงกับเว็บไซต์อื่นและแบ่งแยกหมวดหมู่ไว้สำหรับการเชื่อมโยงเหล่านั้น
สารบบเว็บไม่ใช่เสิร์ชเอนจิน และไม่แสดงรายการเว็บเพจจากคำหลัก (keyword) แทนที่จะเป็นเช่นนั้น สารบบเว็บจะแสดงรายการเว็บไซต์ตามหมวดหมู่และหมวดหมู่ย่อย ซึ่งการจัดหมวดหมู่นี้แบ่งตามประเภทของเว็บไซต์ทั้งเว็บ มากกว่าการแบ่งทีละหน้าหรือการแบ่งโดยกลุ่มของคำหลัก เว็บไซต์ต่างๆ มักจำกัดให้จัดอยู่ในหมวดหมู่เพียงไม่กี่หมวดหมู่เท่านั้น สารบบเว็บมักอนุญาตให้เจ้าของเว็บไซต์สามารถเพิ่มรายชื่อเว็บไซต์ได้โดยตรง และมีผู้แก้ไขกลั่นกรองข้อมูลเพิ่มเติมอีกชั้นหนึ่ง
สารบบอาร์เอสเอส (RSS directory) มีลักษณะคล้ายกับสารบบเว็บ แต่เป็นการรวบรวมแหล่งข้อมูลป้อนเข้าสำหรับอาร์เอสเอส แทนที่จะป็นการเชื่อมโยงไปยังเว็บไซต์
ขอบเขตของรายการ

สารบบเว็บ หรือ "เว็บไดเร็คทอรี่" ส่วนมากมีขอบเขตที่ไม่เฉพาะเจาะจง และแสดงรายการเว็บไซต์ข้ามหมวดหมู่ ภูมิภาค และภาษาอย่างกว้างขวาง แต่ก็มีสารบบเว็บจำนวนมากที่สงวนไว้สำหรับภูมิภาคจำกัด ภาษาเดียว หรือส่วนของผู้ชำนาญเฉพาะทาง เป็นต้น ประเภทหนึ่งในจำนวนนี้ที่มีอยู่จริงเช่น สารบบการเลือกซื้อ (shopping directory) จะรวบรวมเว็บไซต์เฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์
สารบบเว็บแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีเช่น Open Directory Project (ODP) ซึ่งมีความสำคัญเนื่องจากการแบ่งหมวดหมู่ที่สามารถขยายเพิ่มเติมไปได้เรื่อยๆ มีรายการเว็บไซต์จำนวนมาก และเป็นเนื้อหาเสรีที่สามารถนำไปใช้โดยเสิร์ชเอนจินและสารบบเว็บอื่นๆ
อย่างไรก็ตาม ข้อถกเถียงเกี่ยวกับคุณภาพของสารบบและฐานข้อมูลก็ยังคงดำเนินอยู่ ดังเช่นในเสิร์ชเอนจินที่ใช้เนื้อหาของ ODP โดยไม่มีการรวมเข้ากับสิ่งที่เป็นจริง และการทดลองบางอย่างที่ใช้การกระจายข้อมูล (data clustering) มีความพยายามหลายอย่างเรื่อยมาที่จะทำให้การพัฒนาสารบบสามารถทำได้ง่ายขึ้น อาทิการส่งข้อมูลเว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องถึงกันโดยอัตโนมัติด้วยสคริปต์หรือโปรแกรม เมื่อไม่นานมานี้ซอฟต์แวร์ทางสังคม (social software) ได้ใช้เทคนิคใหม่โดยการใช้แท็ก (tag) เข้ามาช่วยในการจัดแบ่งหมวดหมู่
สารบบเว็บมีคุณลักษณะของการแสดงรายการที่แตกต่างกันไป ซึ่งมักขึ้นอยู่กับการจ่ายค่าธรรมเนียมเพิ่มเติมเพื่อให้ได้คุณลักษณะใหม่ ตัวอย่างเช่น
รายการแบบฟรี – คุณลักษณะนี้ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ สำหรับการเรียกดูรายชื่อเว็บไซต์
รายการแบบจ่าย – อาจเป็นค่าธรรมเนียมจ่ายครั้งเดียวหรือจ่ายเพื่อต่ออายุ สำหรับการเรียกดูรายชื่อเว็บไซต์
ลิงก์เชื่อมโยงกลับ – เป็นลิงก์ที่กลับมายังสารบบเว็บสำหรับเพิ่มลงในเนื้อหาเว็บไซต์ เพื่อให้เว็บไซต์นั้นมีตัวตนอยู่ในสารบบและสามารถเก็บสถิติได้
ไม่อนุญาตให้ตามลิงก์ – คุณลักษณะนี้เป็นตัวบ่งบอกเสิร์ชเอนจินว่าไม่ให้วิ่งตามลิงก์ออกไปเว็บไซต์อื่น โดยการใส่คุณสมบัติ rel="nofollow" เป็นต้น
รายการผู้สนับสนุน – ลิงก์ของเว็บไซต์จะอยู่ในตำแหน่งพิเศษในหมวดหมู่ซึ่งจะสังเกตเห็นได้ชัดเจนกว่าตำแหน่งปกติ
การประมูลตำแหน่ง – การแสดงรายชื่อในตำแหน่งพิเศษจะต้องประมูลเพื่อให้ได้มา
ลิงก์ในเครือ – สารบบเว็บจะเป็นผู้จ่ายค่าคอมมิชชันให้ผู้ที่สามารถดึงลูกค้าเข้ามาสมัครกับเว็บไซต์ที่ลงทะเบียนไว้
สามก๊ก ขุนศึกเลือดมังกร

| สามก๊ก ขุนศึกเลือดมังกร |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์ สามก๊ก ขุนศึกเลือดมังกร ในแบบภาษาไทย
กำกับ: แดเนียล ลี
เขียนบท: สร้างจากวรรณกรรม สามก๊ก
อำนวยการสร้าง: ชุง แตวอน ซูซานน่า ชาง
นักแสดงนำ: หลิวเต๋อหัว แม็กกี้ คิว หงจินเป่า เวนเนส วู แอนดี้ อัง ตี้หลุง
ผู้จัดจำหน่าย: ซัมดรีม โมชั่น พิคเจอร์ ยูไนเต็ด โฮม เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (ในประเทศไทย)
วันฉาย: 3 เมษายน ค.ศ. 2008 24 เมษายน ค.ศ. 2008 (ในประเทศไทย)
ประเทศ:  จีน
ภาษา: จีนกลาง
ทุนสร้าง: 12 ล้านดอลลาร์สหรัฐ USD
ทำเงิน: 25 ล้านดอลล่าห์สหรัฐ USD
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
สามก๊ก ขุนศึกเลือดมังกร (จีน: 三國之見龍卸甲, อังกฤษ: Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon) ภาพยนตร์จีนอิงประวัติศาสตร์ สร้างจากวรรณกรรมชิ้นเอกของจีนเรื่อง สามก๊ก นำแสดงโดย หลิวเต๋อหัว, แม็กกี้ คิว, หงจินเป่า, แวนเนส วู, แอนดี้ อัง, ตี้หลุง กำกับการแสดงโดย แดเนียล ลี ความยาว 102 นาที ออกฉายเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008) ในประเทศไทยฉายวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2551
เรื่องย่อ

จูล่ง (หลิวเต๋อหัว) วีรบุรุษขุนศึกจากเมืองเสียงสาน ผู้ต่อสู้เพื่อบ้านเกิดเมืองนอนของตนเองด้วยฝีมือ ความห้าวหาญ และคุณธรรม จนกลายเป็นจอมขุนพลผู้เกรียงไกร หนึ่งใน 5 ทหารเสือของเล่าปี่แห่งจ๊กก๊ก และกลายเป็นวีรบุรุษที่เป็นที่รู้จักและได้รับการยกย่องนับถือมากที่สุดคนหนึ่งของแผ่นดิน
จูล่งผ่านการสู้รบในสมรภูมิมาตั้งแต่หนุ่มจนบั้นปลายชีวิต โจอิง (แม็กกี้ คิว) หลานสาวของโจโฉ ขุนพลหญิงผู้เก่งกาจได้ยกทัพมาท้าดวลกับจูล่งเพื่อเป็นการล้างแค้นให้กับวุยก๊กของตน และนี่คือ การต่อสู้ครั้งสุดท้ายของจูล่ง  ซึ่งทำให้ผู้ชมไม่ทราบว่าจูล่งตายหรือไม่
นักแสดง

หลิวเต๋อหัว เป็น จูล่ง
หงจินเป่า เป็น  หลอผิงอัน
แม็กกี้ คิว เป็น  โจอิง
Pu Cunxin เป็น  จูกัดเหลียง
Andy On เป็น  เตงจี๋
Yu Rongguang เป็น  ฮันเต๊ก
Elliot Ngok เป็น  เล่าปี่
ตี้หลุง เป็น  กวนอู
เฉินจื้อฮุ่ย เป็น  เตียวหุย
แวนเนส วู เป็น  กวนซิง
หลิวสงเหยิน เป็น  โจโฉ
Ding Haifeng เป็น  เตียวเปา
Jiang Hongbo เป็น  ภรรยาของจูล่ง
Wang Hongtao เป็น  ฮองตง
Menghe Wuliji เป็น  ม้าเฉียว
Liang Yujin เป็น  กำฮูหยิน
ไป่ จิง เป็น บิฮูหยิน
Hong Tianming เป็น  ฮันเอ๋ง
Yang Jian เป็น  ฮันเอี๋ยว
Cheng Guohui เป็น  ฮันเขง
Zhang Mang เป็น  ฮันกี๋
Hu Jingbo เป็น เล่าเสี้ยน
เสียงวิพากษ์วิจารณ์

สามก๊ก ขุนศึกเลือดมังกร เป็นสามก๊กฉบับภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2551 เช่นเดียวกับ สามก๊ก โจโฉแตกทัพเรือ ของจอห์น วู แต่ได้รับเสียงวิจารณ์ไปทางลบ เนื่องจากภาพยนตร์เรื่องนี้เจาะเฉพาะตัวละครเอกคือ จูล่ง เพียงคนเดียว โดยเล่าเรื่องราวของจูล่งตั้งแต่หนุ่มยันแก่ อีกทั้งเนื้อเรื่องก็มิได้เป็นไปตามวรรณกรรมด้วย มีตัวละครหลายตัวที่ถูกแต่งขึ้นมา เช่น โจอิง หรือ หลอผิงอัน เป็นต้น อีกทั้งหลายส่วนในเรื่องก็ไม่เป็นไปตามวรรณกรรม เช่น ชุดเกราะของจูล่งที่ในวรรณกรรมระบุว่าสวมเกราะสีเงิน แต่ในภาพยนตร์กลับสวมเกราะที่มีลักษณะคล้ายเกราะของซามูไรมากกว่า จึงทำให้ในเว็บไซต์ IMDb ให้เครดิตภาพยนตร์เรื่องนี้เพียง 5.7 ดาว จาก 10 ดาวเท่านั้น ส่วนทางกับรายได้ภาพยนตร์ เปิดฉายขึ้นอันดับหนังทำเงินบนตาราง box office ในสัปดาห์แรกพร้อมกันภึง 11 ประเทศ จากเวปไซด์ box office mojo
ดูเพิ่ม

สามก๊ก
สามก๊ก โจโฉแตกทัพเรือ
แหล่งข้อมูลอื่น

ตัวอย่างภาพยนตร์
เว็บไซต์ภาพยนตร์
สายอักขระว่าง

ในวิทยาการคอมพิวเตอร์และภาษารูปนัย สายอักขระว่าง (อังกฤษ: empty string, null string) หมายถึงสายอักขระที่มีหนึ่งเดียวที่มีความยาวเป็นศูนย์
ทฤษฎีรูปนัย

สายอักขระตามรูปนัยคือลำดับของสัญลักษณ์เช่นตัวอักษรหรือตัวเลขที่มีความยาวจำกัด สายอักขระว่างจึงเป็นกรณีสุดขีดซึ่งมีความยาวของลำดับเป็นศูนย์ ดังนั้นมันจึงไม่มีสัญลักษณ์อันใดในสายอักขระว่าง สายอักขระว่างมีเพียงหนึ่งเดียว เพราะว่าสายอักขระสองสายจะแตกต่างกันก็ต่อเมื่อมีความยาวหรือลำดับของสัญลักษณ์ที่ต่างกัน สายอักขระว่างเขียนแทนด้วย λ หรืออาจพบได้ในรูป Λ หรือ ε
ไม่ควรสับสนระหว่างสายอักขระว่าง λ กับภาษาว่าง ∅ เพราะภาษาว่างหมายถึงภาษารูปนัยที่ไม่มีสายอักขระใด ๆ อยู่เลย ไม่มีแม้กระทั่งสายอักขระว่าง
สายอักขระว่างมีสมบัติหลายประการดังนี้
|\lambda \,|=0 สายอักขระว่างมีความยาวเท่ากับศูนย์
\lambda \,+s=s+\lambda \,=s สายอักขระว่างเป็นสมาชิกเอกลักษณ์ของการต่อกันของสายอักขระ (concatenation) (ซึ่งทำให้เกิดโมนอยด์อิสระ (free monoid) บนอักษร Σ)
{\lambda \,}^{R}=\lambda \, การเรียงลำดับย้อนกลับของสายอักขระว่างก็ได้สายอักขระว่าง
สายอักขระว่างจะอยู่ลำดับแรกสุดในการจัดลำดับแบบพจนานุกรม (lexicographical order) เพราะว่ามันมีความยาวสั้นที่สุดจากสายอักขระทั้งหมด
การใช้ในภาษาโปรแกรม

ในภาษาโปรแกรมส่วนใหญ่ สายอักขระเป็นแบบชนิดข้อมูลแบบหนึ่ง สายอักขระเอกเทศโดยปกติจะถูกเก็บลงในตำแหน่งหน่วยความจำที่ต่อเนื่องตามลำดับ หมายความว่าสายอักขระที่เหมือนกัน (ตัวอย่างเช่นสายอักขระว่าง) สามารถเก็บไว้ที่หน่วยความจำสองตำแหน่งที่ต่างกันได้ (สายอักขระที่มีความยาวเป็นศูนย์ก็อาจต้องการหน่วยความจำในการเก็บบันทึกเช่นกัน ขึ้นอยู่กับรูปแบบที่กำลังใช้งาน) ด้วยเหตุผลนี้หน่วยความจำจึงอาจมีสายอักขระว่างหลายสายก็ได้ ต่างจากนิยามของทฤษฎีรูปนัยซึ่งกล่าวว่าสายอักขระว่างมีได้เพียงหนึ่งเดียว อย่างไรก็ตาม ฟังก์ชันการเปรียบเทียบสายอักขระยังคงให้ผลลัพธ์ว่า สายอักขระว่างทั้งหมดนั้นเท่ากัน
ภาษาโปรแกรมส่วนใหญ่สามารถใช้ "" หรือ '' แทนสายอักขระว่าง λ แต่ก็ยังมีบางภาษาที่สามารถเขียนในรูปแบบอื่นได้อีก เช่น
| ตัวแทนของ λ | ภาษาโปรแกรม |
| --- | --- |
"": ซี, ซีพลัสพลัส, เพิร์ล, ไพทอน, ซีชาร์ป, โก, พีเอชพี, วิชวลเบสิกดอตเน็ต, จาวา, ทัวริง, จาวาสคริปต์, แฮสเคลล์, อ็อบเจกทีฟ-ซี (แบบสายอักขระภาษาซี), โอแคเมล, มาร์กอัป (แบบมาตรฐาน), สกาลา, ทีซีแอล
'': เพิร์ล, พีเอชพี, ไพทอน, จาวาสคริปต์, เดลไฟ, ปาสกาล
{'\0'}: ซี, ซีพลัสพลัส, อ็อบเจกทีฟ-ซี (แบบสายอักขระภาษาซี)
std::string(): ซีพลัสพลัส
@"": อ็อบเจกทีฟ-ซี (แบบวัตถุ NSString)
[NSString string]: อ็อบเจกทีฟ-ซี (แบบวัตถุ NSString)
qw(): เพิร์ล
"""""" str(): ไพทอน
string.Empty: ซีชาร์ป
String.Empty: วิชวลเบสิกดอตเน็ต
String.make 0 '-': โอแคเมล
{}: ทีซีแอล
ดูเพิ่ม

เซตว่าง
นัลล์ (null)
สารขยายหลอดลม

สารขยายหลอดลม หรือ ยาขยายหลอดลม (อังกฤษ: Bronchodilator) เป็นสารที่ช่วยขยายหลอดลมและหลอดลมฝอย ช่วยลดอาการหายใจติดขัด และทำให้มีอากาศหมุนเวียนไปสู่ปอดมากขึ้น สารขยายหลอดลมอาจเกิดขึ้นเองโดยกลไกของร่างกาย หรือรับประทานเป็นยาเข้าไปตามการควบคุมของแพทย์ก็ได้ สารขยายหลอดลมนี้มีประโยชน์อย่างมากต่อผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้น รวมทั้งโรคหืด ตลอดจนโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง
ประเภทของยาขยายหลอดลม

ยาขยายหลอดลม สามารถจำแนกออกเป็นสามประเภทตามใบสั่งยาได้ คือ
เบต้าอะโกนิสท์ (β-agonists) มีทั้งกลุ่มออกฤทธิ์ระยะสั้นและระยะยาว นอกจากนี้ยังมีผลช่วยให้มดลูกคลายตัวและช่วยให้กล้ามเนื้อขยายตัว เพิ่มการสลายตัวของไขมันที่สะสมในร่างกาย สารขยายหลอดลมในกลุ่มเบต้าอะโกนิสท์มีชื่อเรียกอีกอย่างว่าสารเร่งเนื้อแดง
แอนติโชไลเนอร์จิกส์ (Anticholinergics) อยู่ในกลุ่มออกฤทธิ์ระยะสั้น โดยจะไประงับการทำงานของสารสื่อประสาท และอาจจะให้เกิดอาการปากแห้ง และตามัว
ธีโอฟิลลีน (Theophylline) อยู่ในกลุ่มออกฤทธิ์ระยะยาว นอกจากนี้ยังมีผลไปกระตุ้นให้เกิดการขับปัสสาวะ กระตุ้นการทำงานของสมองและหัวใจ ทำให้กรดหลั่งในกระเพาะอาหารอีกด้วย
กลุ่มของสารขยายหลอดลม

สารขยายหลอดลมส่งมารถจำแนกออกเป็นสองกลุ่ม คือออกฤทธิ์ระยะสั้น กับออกฤทธิ์ระยะยาว ทั้งนี้ ยาระยะสั้นใช้เพื่อบรรเทาอาการเฉพาะหน้า ส่วนยาระยะยาวใช้เพื่อป้องกันการเกิดอาการ
| --- | --- |
 กลุ่มออกฤทธิ์ระยะสั้น: ซัลบูทามอล/อัลบูเทรอล (Salbutamol/Albuterol)  เลโวซัลบิวตามอล (Levosalbutamol หรือ Xopenex)  ปิร์บิวเทรอล (Pirbuterol หรือ Maxair)  เอพิเนฟรีน (Epinephrine)  เรซมิกเอพิเนฟรีน (หรือ Asthmanefrin)  เอฟิดรีน (Ephedrine)  เทอร์บูตาลีน (Terbutaline):  กลุ่มออกฤทธิ์ระยะยาว: ซัลเมเทรอล (Salmeterol)  เคลนบิวเทรอล (Clenbuterol)  ฟอร์โมเทรอล (Formoterol)  แบมบิวเทรอล (Bambuterol)  อินดาคาเทรอล (Indacaterol)