stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระยาชัยสุนทร (เก ณ กาฬสินธุ์)
เหตุการณ์สำคัญ

พ.ศ. ๒๔๓๓ พระยาไชยสุนทร (พั้ว) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ล้มป่วยจากอาการบาดเจ็บเมื่อครั้งรบพุ่งศึกฮ่อนครเวียงจันทน์ขณะติดตามไปช่วยราชการศึกที่เมืองหนองคาย สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอฯ กรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคม จึงโปรดฯ ให้ยกไพร่พลกาฬสินธุ์กลับคืนบ้านเมืองเดิม ก่อนนี้ราชบุตร (งวด) ผู้รักษาราชการเมืองได้ถึงแก่อนิจกรรมลงและเป็นเหตุให้กรมการเมืองว่างอยู่หลายตำแหน่ง ไม่นานหลังจากพระยาไชยสุนทร (พั้ว) ถึงแก่อนิจกรรมกรมการเมืองกาฬสินธุ์ก็ว่างลงเพิ่มหลายตำแหน่ง มีเพียงพระสินธุประชาธรรม (เก) บุตรราชบุตร (งวด) ทำหน้าที่รักษาราชการเมืองกาฬสินธุ์ ต่อมาได้พร้อมกับกรมการเมืองมีใบบอกขอให้ท้าวทองคำขึ้นเป็นที่พระประทุมวิเศษเจ้าเมืองกันทรวิไชย ราชวงศ์เป็นอุปฮาด ท้าวแฮดเป็นราชวงศ์ ท้าวสีทะเป็นราชบุตร ท้าวทองคำนำใบบอกลงไปเฝ้า ณ กรุงเทพฯ จึงโปรดฯ พระราชทานสัญญาบัตรแต่งตั้งกรมการเมืองกันทรวิไชยพร้อมมีตราพระราชสีห์แต่งตั้งให้ตามที่ขอ
เหตุการณ์สำคัญ > เมืองกาฬสินธุ์สมัยปฏิรูปการปกครอง

ก่อน พ.ศ. ๒๔๓๓ รัชกาลที่ ๕ มีพระบรมราชโองการประกาศพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ ร.ศ. ๑๑๖ โดยยกเลิกระบบปกครองแบบเก่า ต่อมากรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ข้าหลวงต่างพระองค์สำเร็จราชการมณฑลอีสานเสด็จตรวจราชการถึงเมืองกาฬสินธุ์ พบว่าเจ้าเมืองว่างอยู่จึงกราบทูลขอตั้งพระสินธุ์ประชาธรรม (เก) ให้เป็นที่พระยาชัยสุนทรเจ้าเมือง ให้เมืองกมลาไสยมาขึ้นเมืองกาฬสินธุ์เช่นเดิม ไม่นานจึงโปรดฯ ให้ตามที่ทูลขอ ครั้นสยามยุบตำแหน่งเจ้าเมืองหรือระบบการปกครองแบบคณะอาญาเมืองลงจึงโปรดฯ ให้พระยาชัยสุนทร (เก) ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองกาฬสินธุ์คนแรก ระหว่างปกครองเมืองใน พ.ศ. ๒๔๓๓ รัชกาลที่ ๕ โปรดฯ ให้แบ่งการปกครองหัวเมืองลาวตะวันออกเป็น ๔ กอง ให้นายสุดจินดา (เลื่อน) เป็นข้าหลวงกำกับราชการเมืองกาฬสินธุ์ กมลาไสย และภูแล่นช้าง โดยสังกัดหัวเมืองลาวตะวันออกเฉียงเหนือ โปรดฯ ให้หัวเมืองกาฬสินธุ์ขึ้นกับบริเวณร้อยเอ็ด พ.ศ. ๒๔๓๗ เปลี่ยนชื่อหัวเมืองลาวตะวันออกเฉียงเหนือเป็นมณฑลลาวกาวและมณฑลอีสานตามลำดับ จากนั้นราว พ.ศ. ๒๔๓๗-๔๔ โปรดฯ ให้พระยาชัยสุนทรเทพกิจจารักษ์ (ทอง จันทรางสุ) ปกครองเมืองกาฬสินธุ์ต่อจากพระยาชัยสุนทร (เก)
หลังรัฐบาลสยามจัดการเปลี่ยนแปลงการปกครองแบบเจ้าเมืองขึ้นตรงต่อกรุงเทพฯ มาเป็นการปกครองแบบมีภาค จังหวัด อำเภอ และมีพระบรมราชโองการโปรดฯ ให้เมืองร้อยเอ็ดเป็นจังหวัดร้อยเอ็ด บรรดาหัวเมืองต่าง ๆ จึงให้ยุบเป็นอำเภอ เมืองกาฬสินธุ์ถูกยุบเป็นอำเภออุทัยกาฬสินธุ์ กระทั่ง ๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๕๖ จึงโปรดฯ ยกฐานะจังหวัดร้อยเอ็ดขึ้นเป็นมณฑลและยกฐานะอำเภออุทัยกาฬสินธุ์เป็นจังหวัดกาฬสินธุ์ขึ้นตรงต่อมณฑลร้อยเอ็ด มีอำนาจปกครองอำเภออุทัยกาฬสินธุ์ สหัสขันธ์ กุฉินารายณ์ กมลาไสย และยางตลาด ให้พระภิรมย์บุรีรักษ์เป็นปลัดมณฑลประจำจังหวัดกาฬสินธุ์และขุนชัยศรีทรงยศ (ศรี ฆารสินธุ์) เป็นนายอำเภอเมืองกาฬสินธุ์ ถือเป็นอันสิ้นสุดระบบอาญาเมืองที่เคยปกครองกาฬสินธุ์มายาวนานกว่า ๒๐๐ ปี และยุติบทบาทเจ้านายราชวงศ์เวียงจันทน์ที่ทรงปกครองเมืองกาฬสินธุ์มากถึง ๑๑ คน
เหตุการณ์สำคัญ > นามฉายา

คราวรัชกาลที่ ๕ เสด็จประพาสยุโรป ๒ ครั้ง พระยาชัยสุนทร (เก) นำบุตรภริยาเข้าเฝ้าดื่มน้ำพระพิพัฒสัตยาเพื่อส่งเสด็จ ทรงโปรดฯ พระยาชัยสุนทร (เก) มากถึงกับตรัสชมว่าเป็นเจ้าเมืองรูปงาม ผิวขาว ร่างบอบบาง และโปรดฯ เรียก อ้ายพระยาน้อย ซึ่งเป็นนามที่ทำให้พระยาชัยสุนทร (เก) ปลาบปลื้มจนบอกเล่าให้บรรดาทายาทบุตรหลานฟังเสมอ และมักอบรมสั่งสอนบุตรหลานทุกคนให้สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ หากบุตรหลานมีโอกาสรับราชการขอให้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความจงรักภักดี ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ อย่าฉ้อราษฎร์บังหลวงเป็นอันขาด และขอให้ทุกคนถือว่า คนกาฬสินธุ์คือญาติพี่น้องของเราทุกคน
การพระศาสนา > อัญเชิญหลวงพ่อองค์ดำจากเมืองภูแล่นช้าง

สมัยรัชกาลที่ ๕ พระยาชัยสุนทร (เก) เดินทางไปตรวจราชการที่เมืองภูแล่นช้างจึงพบพระพุทธรูปองค์หนึ่งหล่อด้วยทองสำริดมีพุทธลักษณะงดงามศิลปะสกุลช่างเวียงจันทน์ ประดิษฐานที่วัดนาขาม บ้านนาขาม เมืองภูแล่นช้าง ซึ่งเป็นวัดร้างแต่โบราณ ชาวบ้านไม่เอาใจใส่และปล่อยให้สิม (อุโบสถ) ผุพังไปตามสภาพกาล ทั้งมีดินถมพระพุทธรูปจมมิดฐานแอวขัน (บัลลังก์) พระยาชัยสุนทร (เก) จึงอัญเชิญมาประดิษฐานที่เมืองกาฬสินธุ์ ปัจจุบันประดิษฐานที่วัดกลาง อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์
ตามประวัติระบุว่าเจ้าพระยาจักรี (รัชกาลที่ ๑ ในเวลาต่อมา) ได้กวาดต้อนประชาชนชาวผู้ไทมาจากอาณาจักรล้านช้างทางฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง ซึ่งมีบ่อคำแดงอยู่มากในบริเวณเมืองสุวรรณเขต ชาวผู้ไทกลุ่มหนึ่งอพยพไปตั้งรกรากที่เมืองภูแล่นช้าง ปัจจุบันคือตำบลนาขาม อำเภอนาคู จังหวัดกาฬสินธุ์ ต่อมาอาชญาคูกิวพระเถระที่ได้รับการนับถือและเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกกวาดต้อนมา ได้นำทองแดงและทองคำที่ได้จากเมืองสุวรรณเขตมาด้วย ต่อมาอาชญาคูกิวจึงหล่อพระพุทธรูปองค์หนึ่งขึ้นเมื่อ พ.ศ. ๒๓๕๓ โดยมีช่างจากทางล้านนาโบราณที่เชี่ยวชาญมาเป็นผู้หล่อขึ้น แต่ว่าทองแดงมีจำนวนไม่มากพออาชญาคูกิวจึงเดินทางกลับไปนำทองแดงมาเพิ่มอีกครั้ง ภายหลังเมื่อหล่อพระพุทธรูปสำเร็จแล้ว ปรากฏว่าองค์พระพุทธรูปทำปฏิกิริยาออกซิ-เดชั่นกับออกซิเจนในอากาศเกิดเป็นสนิมสีดำเกาะทั่วองค์พระพุทธรูป เมื่อขัดสนิมออกแล้วจึงเห็นสีทองแดง เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ก็กลับเกิดเป็นสีดำเช่นเดิม ชาวบ้านจึงขนานนามพระพุทธรูปองค์นี้ว่า หลวงพ่อองค์ดำ ต่อมาชาวบ้านได้นำไปประดิษฐานที่วัดนาขาม บ้านนาขาม หลวงพ่อองค์ดำมีพุทธลักษณะเป็นปางซำนะมาร (ปางมารวิชัย) ขัดสมาธิราบ วัสดุทองสัมฤทธิ์ ขนาดหน้าตักกว้าง 41 เซนติเมตร ฐานสูง 37 เซนติเมตร สูงจากฐานถึงยอดพระเมาลี 75 เซนติเมตร ที่ฐานมีจารึกอักษรธรรมลาว (โตธัมม์) สมัยหลวงพระบางความว่า ...สังกราชราซาได้ฮ้อย ๗๒ ตัว ปีกดสะง้า เดือน ๒ ขึ้น ๑๕ ค่ำ วัน ๕ มื้อ ฮ่วงเหม้า นักขัตตะฤกษ์อีกหน่วยซื่อว่าปุสสยะ สังเฆ สะมะดี มีเจ้าครูนาขาม (กิว) เป็นเค้าเป็นเจ้าอธกศรัทธา ทายกอุปสกอุปาสิกาพ่ำพร้อมน้อมนำมายังตัมพะโลหาเป็นเอกศรัทธา สร้างพระพุทธฮูปองค์นี้ไว้ให้ได้เป็นที่ไหว้และบูซาแก่คนและเทวดา ตาบต่อเท่า ๕,๐๐๐ วัสสา นิพพาน ปัจจโย โหติ นิจจัง ธุวัง ธุวัง...
การพระศาสนา > ถวายหลวงพ่อองค์ดำแก่วัดกลาง

พระยาชัยสุนทร(เก)มาตรวจราชการกับกรมการเมืองกาฬสินธุ์ที่เมืองภูแล่นช้าง ได้พบพระพุทธรูปหลวงพ่อองค์ดำที่สิมร้างเมืองภูแล่นช้างขณะนั้นท้าวทองสุก ผู้เป็นว่าที่”พระพิไชยอุดมเดช”เป็นผู้รักษาราชการเมือง เนื่องจากชาวบ้านในละแวกนั้นไม่เอาใจใส่ดูแลเปล่อยให้พระพุทธรูปจมดินอยู่ปิดฐานพระและมีความเคารพนับถือและเลื่อมใสศรัทธาในความศักดิ์สิทธิ์ของหลวงพ่อองค์ดำมาแต่โบราณ พระยาชัยสุนทร (เก) จึงสั่งให้ชาวบ้านขุดแต่งสิมและพระพุทธรูปขึ้นมาแล้วได้นำช้าง 5 เชือก มาอัญเชิญพระพุทธรูปใส่หลังช้างแห่ไปยังเมืองกาฬสินธุ์ ทำให้ชาวบ้านยอมถวายหลวงพ่อองค์ดำแก่พระยาชัยสุนทร (เก) จึงได้อัญเชิญไปถวายไว้เพื่อสืบทอดพระวรพุทธศาสนาและประดิษฐานที่วัดกลางพระอารามหลวง ในสมัยพระครูกาฬสินธุ์ทิวาจารย์สังฆปาโมกข์(อ้ม)ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์ แต่ได้ไปจำพรรษาที่วัดเหนือและต่อมาได้จำพรรษาที่วัดกลาง จนถึงสมัยของพระครูสุขุมวาทวรคุณ (สุข สุขโณ) จึงได้นำหลวงพ่อองค์ดำประดิษฐานไว้ที่กุฎิเพื่อป้องกันการสูญหาย แต่ทว่าด้วยชื่อเสียงของหลวงพ่อองค์ดำทำให้ชาวบ้านต้องมาสักการะบูชา พระครูสุขุมวาทวรคุณ (สุข สุขโณ) จึงนำหลวงพ่อองค์ดำไปแห่รอบเมืองเพื่อขอฝนเป็นที่ประจักษ์ต่อสายตาชาวเมืองกาฬสินธุ์ เป็นเหตุให้ฝนตกต้องตามฤดูกาลทำให้ชาวบ้านเรียกหลวงพ่อองค์ดำอีกนามหนึ่งว่า หลวงพ่อซุ่มเย็น ต่อมา ชาวเมืองกาฬสินธุ์เรียกขานนามว่า พระพุทธสัมฤทธิ์นิรโรคันตราย
ถึงแก่อนิจกรรม

พระศรีธงไชย (คำตา วงศ์กาฬสินธุ์) แจ้งมายังพระกาฬสินธุ์ธานีศรีอุตระนิคม (ปุย อินทรตุล) ข้าหลวงประจำบริเวณเมืองกาฬสินธุ์ว่า “...เจ้าคุณพระยาไชยสุนทร (เก ณ กาฬสินธุ์) ผู้ว่าราชการเมืองกาฬสินธุ์ได้ล้มป่วยจากอาการเป็นลมอุบัติเหตุตกจากหลังช้าง บุตรและภรรยาได้อภิบาลดูแลอย่างดีเต็มความสามารถ แม้ให้หมอฝรั่งมิชชั่นนารีมาทำการรักษาก็หาได้ดีขึ้นไม่ สุดท้ายอาการได้ทรุดลงตามลำดับจนได้ถึงแก่กรรมลงที่จวนเจ้าเมืองกาฬสินธุ์ (ปัจจุบันคือโฮงใต้ บริเวณวัดใต้โพธิ์ค้ำ) เมื่อวันแรม ๘ ค่ำ เดือน ๔ ปีเถาะ ตรงกับวันอาทิตย์ที่ ๒๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๔๕๙ สิริอายุคำนวณได้ ๖๐ ปีเศษ...” พระยาชัยสุนทร (เก) ได้ทำราชการสนองพระเดชพระคุณเป็นเวลา ๒๖ ปี รัชกาลที่ ๖ จึงโปรดฯ ให้กระทรวงมหาดไทยอัญเชิญหีบศิลาเพลิงพร้อมด้วยนำเงินพระราชทาน ๒,๐๐๐ สตางค์ และผ้าขาว ๔ พับมาพระราชทานเพลิงศพที่วัดชัยสุนทร อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์ เสร็จเรียบร้อยแล้วบุตรภรรยาได้นำอัฐิมาบรรจุไว้ ณ วัดชัยสุนทรจนถึงปัจจุบัน
พระราชทานนามสกุล ณ กาฬสินธุ์

ณ กาฬสินธุ์ เป็น ๑ใน ๒๑ นามสกุล ณ พระราชทานครั้งแรกของสยาม ลำดับที่ ๑๑๙๐ รัชกาลที่ ๖ พระราชทานแก่พระยาไชยสุนทร (เก) กรมการพิเศษเมืองกาฬสินธุ์ กระทรวงมหาดไท มณฑลร้อยเอ็จ อดีตเจ้าเมืองกาฬสินธุ์ลำดับสุดท้าย เมื่อวันที่ ๑๒ เมษายน พ.ศ. ๒๔๕๗ ทวดชื่อพระไชยสุนทร (หมาสุ่ย) อุปฮาดเมืองกาฬสินธุ์ ปู่ชื่อพระยาไชยสุนทร (หนูม้าว) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ลำดับที่ ๘ บิดาชื่อราชบุตร (งวด) บุตรเจ้าเมืองกาฬสินธุ์ เขียนเป็นอักษรโรมันว่า na Kalasindhu ตามประกาศพระราชทานนามสกุลครั้งที่ ๑๕ เล่มที่ ๓๑ หน้าที่ ๖๔ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศวรฤทธิ์ เสนาบดีกระทรวงมุรธาธร รับพระบรมราชโองการ
ทายาท

พระยาชัยสุนทร (เก) สมรสกับคุณหญิงมั่น มีบุตรธิดา ๑๑ ได้แก่
๑. นางโคมแก้ว สมรสกับ ท้าวพรหมทัศน์ ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม
๒. นายคำเคน ถึงแก่กรรมเมื่อวัยหนุ่ม
๓. นายสัมฤทธิ์ สมรสกับ นางสมมุติ(บุตรีท้าวสุริวงศ์กับนางปุ้ง)
๔. นางโสมนัส
๕. นางทองคำ
๖. นายเกษม สมรสกับ นางทองมาก
๗. นายสินทร สมรสกับ นางทูล
๘. นางรัศมี สมรสกับ นายคูณ บุพชัย
๙. นายทองดี สส.คนแรกของจังหวัดกาฬสินธุ์ (เกิดแต่หม่อมอุ้ย)
๑๐. นางทับทิม ถึงแก่กรรมในวัยสาว (เกิดแต่หม่อมทุม)
๑๑. ด.ช.ภูสินธ์ ถึงแก่กรรมเมื่อเยาว์วัย (เกิดแต่หม่อมทองนาค)
พาทองค์

| พาทองค์ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: พีเอฟ เมจิก
ผู้จัดจำหน่าย: อเมริกาเหนือ: พีเอฟ เมจิก ญี่ปุ่น: บีเอ็มจี อินเตอร์แอกทีฟ
อำนวยการผลิต: เดวิด เฟลด์แมน ร็อบ ฟูลอป
ออกแบบ: เคอร์ติส นอร์ริส โจเอล ดูบิเนอร์ เลสลี เฮดเจอร์
โปรแกรมเมอร์: อานเดร เบอร์กอยน์
ศิลปิน: ชาลส์ แฮกสเกย์โล ลิซา วอง
แต่งเพลง: นีโกลาส เทนบรูก
เครื่องเล่น: ทรีดีโอ อินเตอร์แอกทีฟมัลติเพลเยอร์
วางจำหน่าย: อเมริกาเหนือ: 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994 ญี่ปุ่น: 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994
แนว: พินบอล
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น (สูงสุดสี่ผู้เล่น)
พาทองค์ (อังกฤษ: PaTaank) เป็นวิดีโอเกมที่ได้รับการพัฒนาและเผยแพร่โดยบริษัทพีเอฟ เมจิก สำหรับระบบทรีดีโอ
รูปแบบการเล่น

พาทองค์เป็นเกมพินบอลที่ผู้เล่นควบคุมพินบอลแล้วพุ่งเข้าหาเป้าหมาย
การตอบรับ

นิตยสารเนกซ์เจเนอเรชันได้วิจารณ์เกมนี้โดยให้คะแนน 2 ดาวเต็ม 5 และระบุว่า "เป็นแนวคิดที่น่าสนใจ ซึ่งทำได้ไม่ดี" ส่วนนิตยสารเอนเตอร์เทนเมนต์วีกลีให้คะแนนเกมดังกล่าวที่เอลบ
แหล่งข้อมูลอื่น

PaTaank at GameFAQs
PaTaank at Giant Bomb
PaTaank at MobyGames
ภาพหน้าจอรูปแบบการเล่น
กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์

| กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ |
| --- | --- |
ในพระบาทสมเด็จบรมชนกาธิเบศร พระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สัญลักษณ์ของกรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ประจำการ: กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ (2523 – ปัจจุบัน) กรมทหาราบที่ 31 กองพลที่ 1 รักษาพระองค์ (2522 – 2523) กรมผสมที่ 31 กองพลที่ 1 รักษาพระองค์ (2519 – 2522) กรมผสมที่ 31 (2498 – 2519) 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498
ประเทศ:  ประเทศไทย
เหล่า:  กองทัพบกไทย
รูปแบบ: ทหารรักษาพระองค์
บทบาท: หน่วยรบเคลื่อนที่เร็ว
กำลังรบ: 3 กองพัน
ขึ้นกับ: กองพลที่ 1 รักษาพระองค์
กองบัญชาการ: ตำบลถนนใหญ่ อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี 15000
สมญา: กองพันทหารเสือ และกองพันมรณะ​
ปฏิบัติการสำคัญ: เหตุจลาจลในพนมเปญ พ.ศ. 2546 กรณีพิพาทพรมแดนไทย–กัมพูชา
อิสริยาภรณ์:  เหรียญกล้าหาญ  (เฉพาะกองพันที่ 1 และกองพันที่ 2) 
กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ มีชื่อเต็มว่า กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เป็นหน่วยทหารของกองทัพบกไทย รักษาพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีที่ตั้งหน่วยอยู่ที่ 120 หมู่ 5 บ้านหนองแขม ถนนพิชัยดาบหัก ตำบลถนนใหญ่ อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
การจัดกำลังหน่วย

กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีหน่วยขึ้นตรงทั้งหมด 3 กองพันคือ
กองพันทหารราบที่ 1 กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
กองพันทหารราบที่ 2 กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ทหารสังกัดกรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ ในเครื่องแบบเต็มยศทหารรักษาพระองค์
ฮิยามูงิ

ฮิยามูงิและถั่วแระ
ฮิยามูงิ (ญี่ปุ่น: ひやむぎ, 冷や麦, 冷麦; โรมาจิ: hiyamugi) เป็น บะหมี่ประเภทหนึ่งที่ทำจากแป้งสาลี
เช่นเดียวกับโซเม็ง ส่วนใหญ่จำหน่ายในตลาดในรูปของบะหมี่แห้ง และบริโภคในญี่ปุ่นเป็นหลัก ดังนั้นจึงสามารถหาซื้อได้ตลอดทั้งปี แต่ในญี่ปุ่นมักรับประทานแบบแช่เย็น และมักใช้ในอาหารประเภทบะหมี่ในฤดูร้อนเพื่อรสชาติที่สดชื่น ที่มาของคำว่า "ฮิยามุงิ" (冷麦) ซึ่งหมายถึงข้าวสาลีเย็นนั้น มาจากคำว่า "อัตสึมุงิ" (熱麦) ซึ่งแปลว่าข้าวสาลีร้อน ซึ่งเป็นชื่อเรียกเดิมของอูดง
มาตรฐานกสิกรรมญี่ปุ่น ได้ให้นิยามขนาดของเส้นฮิยามุงิไว้ที่ 1.3-1.7 มิลลิเมตร ซึ่งอยู่ระหว่างโซเม็งกับอูดง
อดัม โคล

| อดัม โคล |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Austin Jenkins
เกิด:  (1989-07-05) กรกฎาคม 5, 1989 (35 ปี) Lancaster, Pennsylvania, United States
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Adam Carelle Adam Cole
ส่วนสูง: 6 ft 0 in (1.83 m)
น้ำหนัก: 210 lb (95 kg)
มาจาก: Panama City, Florida
ฝึกหัดโดย: Al Snow DJ Hyde Jon Dahmer Les Thatcher
เปิดตัว: 2008
ออสติน เจนกินส์ (Austin Jenkins; 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักดีกับการปล้ำในสมาคมROH, WWE และ AEW ในนาม อดัม โคล (Adam Cole)
ชีวิตแรกเริ่ม

ออสติน เจนกินส์ เกิดในเมืองแลงคาสเตอร์ รัฐเพนซิลเวเนีย และเติบโตในเมืองแมนไฮม์ที่อยู่ใกล้เคียง เขามีน้องชาย พ่อแม่ของเขาแยกทางกันเมื่อเขาอายุ 10 ขวบ เจนกินส์เรียนคาราเต้ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เข้าแข่งขันมวยปล้ำที่ Manheim Central High School ก่อนที่จะลาออกจากปีสุดท้ายเพื่อที่เขาจะได้หางานทำเพื่อจ่ายค่าฝึกมวยปล้ำอาชีพ
ประวัติ

Cole เปิดตัวครั้งแรกในวงการมวยปล้ำเมื่อปี 2008 ตอนนั้นเป็นนักเรียนมวยปล้ำฝึกหัดของ CZW มาก่อน(เรียนมัธยมจบก็หันมาเอาดีมวยปล้ำเลย) แมตช์แรกก็ชนะในศึก Cage of Death X ประเดิมใน CZW พัฒนาไปต่อถึง ROH ค่ายลูกหม้อชื่อดังให้กับแมวมองหลายคน และยังได้จับคู่กับ Kyle O' Reilly กำเนิดทีม Future Shock แต่อยู่ได้ไม่นานก็แตกทีม สุดท้ายเขาก็หันไปปล้ำเดี่ยวโดยเป็นแชมป์ PWG 1 สมัย และก็ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกคว้าแชมป์โลก ROH ด้วยอายุ 23 ปีเศษ
หลังจากที่ได้แยกทางกับ CZW เมื่อปี 2013 ในระหว่างที่ Cole เป็นนักมวยปล้ำของ ROH ก็ยังหางานเพิ่มเติมในค่ายอินดี้ และใน PWG จนได้รู้จักกับ The Young Bucks กลายเป็นกลุ่มทีม ตลอด 4 ปีใน PWG และในปี 2016 ก็กลับมาเป็นแชมป์โลก ROH สมัยที่สองจาก Jay Lethal และสมัยที่สามจาก O' Reilly กลายเป็นนักมวยปล้ำคนแรกที่ได้แชมป์ ROH 3 สมัย จนกระทั่งถึงต้นปี 2017 ตกเป็นข่าวที่จะไม่ต่อสัญญากับ ROH และก็หมดสัญญาไป
ในเดือนสิงหาคม 2017 ได้เซ็นสัญญากับWWE เปิดตัวใน NXT TakeOver: Brooklyn III พร้อมกับBobby FishและKyle O' Reilly ใน NXT TakeOver: New Orleans เขาได้คว้าแชมป์ NXT North American Championship เป็นคนแรก พร้อมทั้งคืนเดียวกันยังคว้าถ้วย Dusty Rhodes Tag Team Classic และแชมป์ NXT Tag Team Championship ร่วมกับ The Undisputed Era และได้คว้าแชมป์ NXT ใน NXT TakeOver XXV (ครั้งที่ 25) ทำให้เป็นแชมป์ Triple Crown คนที่ 2 ของ NXT ต่อจาก Johnny Gargano
หลังหมดสัญญากับ WWE โคลได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการกับสมาคม AEW ในศึก All Out เดือนกันยายน 2021 ในศึก Double or Nothing 2022 ได้เป็นผู้ชนะทัวร์นาเมนต์ Owen Hart Cup ฝั่งชาย ในศึก All In 2023 โคลได้คว้าแชมป์แท็กทีมของ ROH ร่วมกับแชมป์โลก AEW อย่าง MJF ทำให้โคลเป็นแชมป์ทริปเปิลคราวน์คนที่ 8 ของ ROH ในคืนเดียวกันได้ชิงแชมป์โลก AEW กับ MJF แต่ไม่สามารถคว้าได้
ชีวิตส่วนตัว

เขามีความสัมพันธ์กับนักมวยปล้ำอาชีพ AEW และทันตแพทย์ บริตต์ เบเกอร์ ทั้งสองเริ่มออกเดทกันในปี 2017 ขณะที่พวกเขาอาศัยอยู่ในเพนซิลเวเนีย โดยก่อนหน้านี้พบกันโดยใช้แอป Bumble
เขาอ้างว่า Shawn Michaels เป็นแรงบันดาลใจของเขา และ Stone Cold Steve Austin ในฐานะนักมวยปล้ำที่นำเขาเข้าสู่มวยปล้ำอาชีพ เขาชอบดำน้ำลึก
บันทึก

↑  Cole became recognized as the World Wrestling League Heavyweight Champion due to title name change in October 2012.
↑  Fish and O'Reilly originally won the title as a duo, but Cole and Roderick Strong also became recognized as champions under the Freebird Rule after Fish suffered an injury.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
อดัม โคล ที่ WWE.com
Online World Of Wrestling profile
ROH roster เก็บถาวร 2017-09-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
NJPW profile
กระติบ

กระติบข้าว
กระติบข้าว คือ ภาชนะในการเก็บอาหารที่เป็นงานหัตถกรรมอันทรงคุณค่าชนิดหนึ่งที่มากด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น เป็นของที่มีประจำบ้านของชาวไทยทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือมายาวนาน  ใช้สำหรับบรรจุข้าวเหนียวที่นึ่งสุกแล้วหรือใช้เก็บเมล็ดพันธุ์พืช หรือแม้แต่ใช้เป็นเครื่องประดับในครัวเรือนหรือประดับในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ต่างๆ เป็นเครื่องจักสานที่ทำจากวัสดุธรรมชาติ เช่น ไม้ไผ่ ใบจาก ใบตาล ใบลาน ต้นคล้า หรือ จากต้นพืชที่มีลักษณะยาวเรียว
ประวัติ

การสานกระติบเป็นงานหัตถกรรมที่มีพื้นฐานมาจากสังคมเกษตรกรรม และค่านิยมในการบริโภคข้าวเหนียวเป็นอาหารหลักของคนไทยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือ แต่เดิมภาชนะที่ใช้บรรจุข้าวเหนียวมักทำจากต้นไม้ต้นเล็กๆ นำมาเจาะลำต้นให้กลวงแล้วตัดเป็นท่อนขนาดสั้นๆเป็นกระบอก มีฝาปิด หรือบางครั้งก็ใช้ไม้ไผ่มาตัดเป็นกระบอกสั้นๆนำมาเป็นภาชนะบรรจุข้าวเหนียว ต่อมามีการคำนึงถึงปริมาณไม้ไผ่ในพื้นที่ซึ่งมีมากบ้างน้อยบ้างและความสะดวก หากนำต้นไผ่มาทั้งต้นแบบเดิมต้นไผ่ก็อาจจะไม่เพียงพอต่อการใช้งาน อีกทั้งภาชนะบรรจุข้าวเหนียวรูปแบบเดิมก็เทอะทะ พกพาไม่สะดวกในการเดินทางไกล
จึงมีการริเริ่มนำเอาไม้ไผ่มาผ่าเป็นซีกเล็กๆ มาเหลาเป็นแผ่นบางๆ นำมาจักสานเป็นตะกร้ากระบุง บรรจุข้าวสาร และพัฒนานำไม้ไผ่มาจักสานมาเป็นภาชนะบรรจุข้าวเหนียว (กระติบ) ซึ่งมีน้ำหนักเบาและระบายอากาศได้ดีทำให้ไอน้ำระเหยออกไปได้ ซึ่งจะทำให้ข้าวเหนียวที่บรรจุอยู่ภายในยังมีความร้อนและข้าวไม่แฉะด้วยไอน้ำ พกพาง่ายเพราะมีการทำสายสะพาย อีกทั้งยังมีหลายรูปแบบ รูปทรงกลม รูปทรงรี หลากหลายขนาดสอดคล้องกับการใช้งาน คือ กระติบขนาดเล็กสำหรับบรรจุข้าวเหนียวสำหรับรับประทานคนเดียว ขนาดกลางสำหรับรับประทาน 2-3 คน ขนาดใหญ่สำหรับรับประทานทั้งครอบครัว เป็นต้น
ซึ่งผู้สานจะใช้ช่วงเวลาว่างหลังจากการทำไร่ทำนา เลือกใช้ทรัพยากรธรรมชาติซึ่งหาได้ในท้องถิ่นมาผลิตเป็นเครื่องจักสาน เพื่อความสุข สนุกเพลิดเพลินในการรวมกลุ่มกันทำงานหัถกรรม ตลอดจนสนองประโยชน์ใช้สอยในครัวเรือนของตนเองและสมาชิกในครอบครัว การสานกระติบเป็นงานที่มักจะกระทำกันภายในครอบครัวหรือชุมชน ซึ่งหลังจากรับประทานอาหารเย็นแล้ว คนในครอบครัวจะมารวมกันเพื่อช่วยกันทำงาน ทำให้เกิดความอบอุ่น สมัครสมานสามัคคีเพราะเมื่อมารวมตัวกันทำงาน ก็จะมีการแลกเปลี่ยนพูดคุยกันถึงเรื่องวิถีชีวิตความเป็นอยู่ในแง่มุมต่างๆ ตลอดจนสอนลูกสอนหลานไปด้วย
ก่อให้เกิดให้เป็นภูมิปัญญาพื้นถิ่นที่ตกทอดและสืบสานกันมาจากรุ่นสู่รุ่น รูปแบบผลิตภัณฑ์เครื่องจักสานจึงเป็นศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านที่มีความ งามบริสุทธิ์แบบธรรมชาติ สะท้อนถึงความเป็นอิสระและการแสดงออกถึงความเฉลียวฉลาดและความสามารถของผู้จักสาน ชี้ให้เห็นคุณค่าทางอารธรรมในการเข้าใจใช้วัสดุธรรมชาติให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมของการดำรงชีวิต อีกทั้งยังคงไว้ซึ่งเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานอีกด้วย
อุปกรณ์การทำ
1. ไม้ไผ่บ้าน
2. ด้ายไนล่อน
3. เข็มเย็บผ้าขนาดใหญ่
4. กรรไกร
5. มีดโต้
6. เลื่อย
7. เหล็กหมาด (เหล็กแหลม)
8. ก้านตาล
9. เครื่องขูดตอก
10. เครื่องกรอด้าย
ขั้นตอนการทำ
ขั้นตอนที่ 1 จักรตอกให้เป็นแผ่นเล็กบางๆ
ขั้นตอนที่ 2 เหลาตอกให้เรียบเนียน
ขั้นตอนที่ 3 นำตอกมาตากแดด
ขั้นตอนที่ 4 เริ่มสานเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมยาวพอที่จะทำโค้งเข้าหากัน
ขั้นตอนที่ 5 นำโค้งเข้าหากันแล้วสานเป็นวงกลม
ขั้นตอนที่ 6 นำก้านตาลมาเหลาให้เป็นวงกลมเล็กแล้วนำมาโค้งใส่ก้อกระติบข้าว
ขั้นตอนที่ 7 สานในแต่ละส่วนเสร็จก็นำมาประกอบกัน
ขั้นตอนที่ 8 กระติบข้าวแบบธรรมดาไม่ใส่สี
นตอนที่ 9 กระติบข้าวมีสีสานเป็นตัวอักษร
วิธีใช้
นิยมใช้ กระติบข้าวบรรจุข้าวเหนียว
1.ทำให้ข้าวเหนียวที่บรรจุไม่เหนียวแฉะไม่ติดมือ
2.พกพาสะดวก หิ้วไปได้ทุกหนทุกแห่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

https://www.youtube.com/watch?v=Jl24bhNzyIw
https://www.youtube.com/watch?v=JzPtMMnHws8
สตู

| --- | --- |
สตูว์เนื้อแกะและถั่วเลนทิล
ประเภท: สตู
ส่วนผสมหลัก: ผัก (แคร์รอต, ผักชีฝรั่ง, ผักกาด, มันฝรั่ง, หัวหอม, ถั่ว,  เห็ด, ฯลฯ), เนื้อสัตว์, (เช่น เนื้อวัว) และของเหลว เช่น น้ำ, ไวน์, เบียร์ หรือ น้ำสต็อก
 ตำราอาหาร: สตู   สื่อ: สตู
สตู หรือ ซุปข้น เป็นอาหารประเภทเนื้อตุ๋น โดยใช้เนื้อสัตว์ต่างได้หลายชนิด แม้กระทั่งนก ส่วนผสมอาจรวมถึงผักชนิดใดก็ได้และอาจรวมถึงเนื้อสัตว์ โดยเฉพาะเนื้อสัตว์ที่เหนียวกว่าซึ่งเหมาะสำหรับการปรุงแบบช้า เช่น เนื้อวัว เนื้อหมู เนื้อกวาง เนื้อกระต่าย เนื้อแกะ เนื้อสัตว์ปีก ไส้กรอก และอาหารทะเล ในขณะที่น้ำสามารถใช้เป็นของเหลวในการปรุงสตูได้ แต่น้ำสต็อกก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน บางครั้งอาจเติมไวน์แดงหรือแอลกอฮอล์ชนิดอื่นเล็กน้อยเพื่อปรุงรส อาจเติมเครื่องปรุงรสและแต่งกลิ่นรสลงไปด้วย สตูมักจะปรุงที่อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ (เคี่ยว ไม่ใช่ต้ม) เพื่อให้รสชาติเข้ากัน
Cocido montañés หรือสตูไฮแลนเดอร์ อาหารทั่วไปของชาวแคนเทราการตุ๋นเหมาะสำหรับเนื้อสัตว์ส่วนที่มีความนุ่มน้อยที่สุด ซึ่งจะนุ่มและชุ่มฉ่ำเมื่อใช้ความร้อนช้าและชื้น ทำให้เป็นที่นิยมในการปรุงอาหารแบบประหยัด เนื้อส่วนที่มีไขมันแทรกและเนื้อเยื่อเกี่ยวพันที่เป็นวุ้นในปริมาณหนึ่งจะทำให้สตูว์มีความชื้นและชุ่มฉ่ำ ในขณะที่เนื้อสัตว์ไม่ติดมันอาจแห้งได้ง่าย
การทำให้สตูว์ข้นขึ้นทำได้โดยการเคี่ยวหรือแป้ง โดยเคลือบชิ้นเนื้อด้วยแป้งก่อนนำไปจี่ หรือจะใช้รูส์หรือเบอร์มานีเย ซึ่งเป็นแป้งที่ประกอบด้วยไขมันและแป้งในปริมาณที่เท่ากัน นอกจากนี้ยังสามารถใช้สารเพิ่มความข้น เช่น แป้งข้าวโพด แป้งมันฝรั่ง หรือแป้งมันสำปะหลังได้อีกด้วย
ประวัติ

ต้นกำเนิดของสตูมาจากอารยธรรมโบราณ ซึ่งเป็นวิธีปฏิบัติในการปรุงเนื้อที่เหนียวและส่วนผสมที่หลากหลายได้เพื่อคนจำนวนมาก เมื่อเวลาผ่านไป สตูก็ได้รับการพัฒนาและปรับตัวให้เข้ากับประเพณีการทำอาหารที่แตกต่างกัน ส่งผลให้มีสตูว์หลากหลายประเภทที่ได้รับความนิยมในปัจจุบัน
สตูมีการทำกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดในโลกของสตูพบในญี่ปุ่น ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงยุคโจมง
ชนเผ่าในอเมซอนใช้กระดองเต่าเป็นภาชนะในการต้มเครื่องในของเต่าและส่วนผสมอื่นๆ ในกระดอง
มีสูตรสตูเนื้อแกะและสตูว์ปลาอยู่ในหนังสือทำอาหารของชาวโรมันชื่อ Apicius ซึ่งเชื่อกันว่ามีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 4
"Le Viandier" ซึ่งเป็นหนังสือทำอาหารภาษาฝรั่งเศสที่เก่าแก่ที่สุดเล่มหนึ่ง เขียนขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 14 โดยเชฟชาวฝรั่งเศสที่ชื่อ Taillevent มีราคุหรือสตูหลายประเภทอยู่ในนั้น
การอ้างอิงถึง "สตูไอริช" เป็นลายลักษณ์อักษรครั้งแรกอยู่ในหนังสือ "The Devil's Drive" (1814) ของไบรอน
อูเม็ง

ชิโรอิชิอูเม็ง
อูเม็ง (温麺, うーめん) คือบะหมี่โซเม็ง ประเภทหนึ่ง เป็นผลิตภัณฑ์พิเศษในท้องถิ่นที่ผลิตในเมืองชิโรอิชิ จังหวัดมิยางิ เรียกอีกอย่างว่า ชิโรอิชิอูเม็ง (白石温麺) ในอดีตยังถูกเรียกว่า "อุมเม็ง" (うんめん) เขียนเป็นคันจิว่า 雲麺 ซึ่งแปลตรงตัวว่า "บะหมึ่เมฆ"
อูเม็งนั้นเป็นอาหารประเภทเส้นเพื่อสุขภาพที่ให้ความสำคัญกับรสของแป้งสาลีและไม่ใช้น้ำมัน ว่ากันว่าเริ่มมาจากในยุคเอโดะ บุตรที่มีบิดาป่วยเป็นโรคกระเพาะได้เรียนรู้วิธีทำจากพระธุดงค์ ผู้ครองปราสาทชิโรอิชิ โคจูโร คาตากุระ จึงตั้งชื่อตาม “จิตใจอันอบอุ่นและมีความห่วงใย” ของบุตรกตัญญูว่า “อูเม็ง (เส้นอบอุ่น)” มีจุดเด่นที่เส้นที่สั้นเพียง 9 เซนติเมตร สามารถต้มได้ง่าย ๆ แม้ในหม้อขนาดเล็ก มีขนาดเส้นหนากว่าโซเม็งเท่าหนึ่ง ให้สัมผัสได้ถึงรสของเส้นอย่างเต็มที่
พิพิธภัณฑ์เรือวอซา

| --- | --- |
Vasamuseet
ด้านนอกของพิพิธภัณฑ์

ก่อตั้ง: ค.ศ. 1990 (1990)
ที่ตั้ง: Galärvarvsvägen 14, ยือร์กัวเดิน, ประเทศสวีเดน
ประเภท: พิพิธภัณฑ์การเดินเรือ
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 1,495,760 (2017)
ผู้อำนวยการ: Lisa Månsson
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
พิพิธภัณฑ์เรือวอซา (สวีเดน: Vasamuseet) เป็นพิพิธภัณฑ์การเดินเรือในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตั้งอยู่บนเกาะยือร์กัวเดิน พิพิธภัณฑ์แสดงซากเรือรบ วอซา ที่เกือบจะคงสภาพเดิมทั้งหมด เรือถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และอับปางในการเดินเรือครั้งแรกใน ค.ศ. 1628 พิพิธภัณฑ์เรือวอซาให้บริการตั้งแต่ ค.ศ. 1990 และเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีคนเข้าชมมากที่สุดในสแกนดิเนเวีย พิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของพิพิธภัณฑ์การเดินเรือแห่งชาติสวีเดน
ห้องแสดงภาพ

ห้องโถงหลักของพิพิธภัณฑ์ที่มีรูปจำลองของวอซาทางด้านซ้ายและตัวเรือทางขวา
พิพิธภัณฑ์เรือทั้งสี่ลำจอดอยู่นอกพิพิธภัณฑ์
รายละเอียดภายนอก
เรือรบ วอซา ด้านหัวเรือ
ดาดฟ้าชั้นบนสุดของเรือรบ วอซา
เรือรบ วอซา ด้านท้ายเรือ
วิดีโอแสดงถึงภาพภายในเรือรบ วอซา
รองเท้าหนังที่เก็บกู้ได้
เชิงอรรถ

↑  "År 2017 blev Vasamuseets mest besökta någonsin". Vasa Museum. 11 January 2018. สืบค้นเมื่อ 23 March 2018.
พชรพล ศุขอร่าม

| พชรพล ศุขอร่าม |
| --- | --- |
เกิด: 2 มีนาคม พ.ศ. 2535 (32 ปี) พชรพล ศุขอร่าม
อาชีพ: นายแบบ นักแสดง
ปีที่แสดง: 2557 - ปัจจุบัน
สังกัด: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 (2557​ -​ ปัจจุบัน)
พชรพล ศุขอร่าม ชื่อเล่น ตอง นักแสดงชาวไทยและนายแบบเกิดเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2535 เริ่มเข้าวงการบันเทิงเขาได้มีโอกาสเข้าร่วมประกวดเวที ดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ตำแหน่งชนะเลิศการประกวดเขาเริ่มมีผลงานละครกับทางช่อง 7 HD ละครเรื่องแรกคือ แม่ดอกรักเร่ โดยผู้จัดละครกบ ปภัสรา เตชะไพบูลย์ แห่งค่าย เค.เอ.เอ็น เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ โดยเขาต้องมารับบทเป็น เบ้นซ์ มีอาชีพเป็น พระเอกลิเกในละครเรื่องแรก
ประวัติ

พชรพล ศุขอร่าม ชื่อเล่น ตอง เกิดเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2535 ภูมิลำเนา จังหวัดเชียงใหม่ จบปริญญาตรี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เริ่มเข้าวงการบันเทิง ชนะเลิศประกวดเวที ดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ปี 2012 ต่อมาเขามีผลงานละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 HD เรื่องแรก แม่ดอกรักเร่ เป็นต้นออกอากาศทางช่อง 7 HD ในปี 2560 เขามีผลงานละครเรื่อง ลูกหลง ในบทบาทของโจ้ที่มีแฟนละครให้การตอบรับเรื่อยมาและในปี 2561 เขามีผลงานละครเรื่อง แม่สื่อจอมป่วน เป็นบทบาทตำรวจหนุ่มไฟแรงและเป็นที่รู้จักกันในบทบาทผู้หมวด ศรัท เป็นการประกบคู่กับแองเจิ้ล อาทิตยา ทองวิชิต เป็นครั้งแรกและเป็นผลงานละครที่มีผู้คนที่ติดตามชมกันอีกคับคั่งภายหลังละครเรื่องนี้ประสบความสำเร็จไปด้วยดี
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2558 | แม่ดอกรักเร่ | เบ้นซ์ |
| 2559 | คู่วุ่นลุ้นแผนรัก | รุจน์ |
| 2559 | หอเฮ้วขนหัวลุก | โกสน |
| 2560 | ลูกหลง | โจ้ |
| 2561 | แม่สื่อจอมป่วน | ร.ต.ท.ศรัท |
| 2561 | ทายาททองหยิบ | ศักดา |
แหล่งข้อมูลอื่น

พชรพล ศุขอร่าม ที่อินสตาแกรม
patcharapol พชรพล ศุขอร่าม ที่เฟซบุ๊ก