stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนมัญจาศึกษา

| โรงเรียนมัญจาศึกษา |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
205 ถนนกลางเมือง ตำบลกุดเค้า อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น 40160
พิกัด: 16°07′54″N 102°31′58″E﻿ / ﻿16.1315798°N 102.5327769°E﻿ / 16.1315798; 102.5327769
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ม.ศ. (M.C.)
ประเภท:   โรงเรียนรัฐบาล  โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่  สหศึกษา 
คำขวัญ: "ขยัน สามัคคี มีระเบียบ"
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2515 (52 ปี)
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
สหวิทยาเขต: อุดมคงคาคีรี
รหัส: 1010460101
ผู้อำนวยการ: นาย ชัยสิทธิ์ ผาจันทร์
ระดับชั้น:   มัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1-3)  มัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.4-6) 
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ภาษาที่ทำการเรียนการสอน   ภาษาไทย   ภาษาอังกฤษ   ภาษาจีน
สี:    น้ำเงิน-ชมพู
เพลง: มาร์ชน้ำเงินชมพู
ปรัชญา: ปญฺโญ เสฎฺโฐ มนุสฺเสสุ  (ผู้มีปัญญา เป็นผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่มนุษย์)
เว็บไซต์:   เว็บไซต์ทางการ  เฟซบุ๊กทางการ 
โรงเรียนมัญจาศึกษา (อังกฤษ : Manchasuksa School,อักษรย่อ: ม.ศ. ,M.C.) เป็นสถานศึกษาแห่งแรกของจังหวัดขอนแก่นที่ผ่านการประเมินโรงเรียนต้นแบบ โรงเรียนในฝัน และโรงเรียนวิถีพุทธชั้นนำ รุ่นที่ 10[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติโรงเรียนมัญจาศึกษา

โรงเรียนมัญจาศึกษา ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2515 เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 2 ห้องเรียน จำนวนนักเรียน 90 คน เป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนบ้านไผ่ (ขก5) อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ปีแรกที่เปิดทำการสอนได้อาศัยที่เรียนชั่วคราวของโรงเรียนชุมชนบ้านหันมัญจา คีรี อำเภอมัญจาคีร ี(โรงเรียนประถม) เป็นสถานที่เรียนชั่วคราวมี นายสุวรรณ พิริยะอนันตกุล ศึกษาธิการอำเภอมัญจาคีรี รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่  ในปีเดียวกันนั้น ได้แต่งตั้ง  นายอุดม ภักดี ให้มาดำรงค์ตำแหน่งครูใหญ่ ใน ปี พ.ศ. 2516 โรงเรียน อำเภอและจังหวัดร่วมกันทำเรื่องขอโรงบ่มใบยาขององค์การยาสูบขององค์การยาสูบ กระทรวงการคลัง ซึ่งได้เลิกกิจการไป กระทรวงการคลังได้อนุเคราะห์มอบให้เป็นกรรมสิทธิ์ของกรมสามัญศึกษา เพื่อใช้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอ มีเนื้อที่ประมาณ 23 ไร่ 1 งาน 61 ตารางวา และสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ อีก แต่ค่อนข้างชำรุด ที่ดินแปลงนี้เป็นที่ตั้งของอาคารเรียน โรงฝึกงาน แปลงเกษตร โรงอาหาร หอประชุม สนามกีฬาบางส่วนเนื่องจากสถานที่ของโรงเรียนคับแคบ ต่อมาจังหวัดได้อนุมัติให้โรงเรียนใช้ที่ดินราชพัสดุอีก 1 แปลง เนื้อที่ประมาณ 15 ไร่ 1 งาน 91 ตารางวา และปัจจุบันโรงเรียนมีเนื้อที่รวม 2 แปลง เป็นเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา
รายนามผู้บริหารโรงเรียนมัญจาศึกษา

| โรงเรียนมัญจาศึกษา> ลำดับ | โรงเรียนมัญจาศึกษา> รายนาม | โรงเรียนมัญจาศึกษา> ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | นายอุดม ภักดี | พ.ศ. 2515 - 2526 |
| 2 | นายวิไล รู้ปัญญา | พ.ศ. 2526 - 2530 |
| 3 | นายเจริญ เลื่อนธรรมรัตน์ | พ.ศ. 2530 - 2532 |
| 4 | นายสมศักดิ์ ตันประเสริฐ | พ.ศ. 2532 - 2534 |
| 5 | นายสมพงษ์ สมภักดี | พ.ศ. 2534 - 2539 |
| 6 | นายรัฐวุฒิ ชัยวิศิษฏ์ | พ.ศ. 2539 - 2540 |
| 7 | นายสังวาลย์ ไชยช่วย | พ.ศ. 2540 - 2543 |
| 8 | นายสวาท นาทอง | พ.ศ. 2543 - 2550 |
| 9 | นายสมศักดิ์ บ้านเหล่า | พ.ศ. 2551 - 2551 |
| 10 | นางณิชารัตน์ ศิริพรรณ | พ.ศ. 2552 - 2555 |
| 11 | นายธนัท ไชยทิพย์ | พ.ศ. 2556 - 2558 |
| 12 | นายสุพจน์ แสงสุข | พ.ศ. 2559 - 2561 |
| 13 | ดร.สายสมร ศักดิ์คำดวง | พ.ศ. 2561 - 2563 |
| 14 | นายสมนึก เรื่องลือ | พ.ศ. 2564 - 2566 |
| 15 | นายชัยสิทธิ์ ผาจันทร์ | พ.ศ. 2566 - ปัจจุบัน |
แผนการเรียนการสอนของทางโรงเรียน/หลักสูตร

แผนการเรียนห้องเรียนหลักสูตรทั่วไป
แผนการเรียนห้องเรียนพิเศษ วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม GIFTED GTEP , (GEFTED AND TALENTED EDUCATION PROGRAM)
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

พิมศิริ ศิริแก้ว (นักยกน้ำหนักเหรียญเงินโอลิมปิก2012)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนมัญจาศึกษา
โรงเรียนมัญจาศึกษา ที่เฟซบุ๊ก
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนมัญจาศึกษาในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
โรงเรียนสตรีวัดมหาพฤฒาราม ในพระบรมราชินูปถัมภ์

| โรงเรียนสตรีวัดมหาพฤฒาราม ในพระบรมราชินูปถัมภ์ Satree Wat Mahapruttaram Girls' School under the Royal Patronage of her Majesty the Queen> ที่ตั้ง |
| --- | --- |

ข้อมูล
ชื่ออื่น: ม.พ.
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล
คำขวัญ: ธมฺเมน กิตฺติ ปปฺโปติ  บุคคลย่อมได้เกียรติ เพราะประพฤติธรรม 
สถาปนา: 3 ธันวาคม พ.ศ. 2461
เขตการศึกษา: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2
ผู้อำนวยการ: นางสาวระวีวรรณ เลขนาวิน
ระดับปีที่จัดการศึกษา: ระดับมัธยมศึกษา
จำนวนนักเรียน: 2,142 คน
สี:    กรมท่า-ฟ้า
เพลง: เพลงมาร์ชมหาพฤฒาราม โดย วงดนตรีสุนทราภรณ์
เว็บไซต์: www.mps.ac.th
โรงเรียนสตรีวัดมหาพฤฒาราม ในพระบรมราชินูปถัมภ์ เป็นโรงเรียนสตรีในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เปิดทำการสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 12  ธันวาคม พ.ศ. 2461 ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย ในปี พ.ศ. 2551 ได้ฉายานามว่าเป็น "โรงเรียนหมายเลขสอง" โดยผู้ที่เข้าเรียนจะเรียกว่า "พลเมืองหมายเลขสอง" โดยฉายานี้มีที่มาจากโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่บุตรี เผือดผ่องศึกษาอยู่
ประวัติโรงเรียน

3  ธันวาคม พ.ศ. 2461 โรงเรียนเริ่มรับสมัครนักเรียนเป็นครั้งแรก หลังจากทำการปรับปรุง โรงเรียนอาชีวพาณิชยการวัดมหาพฤฒาราม ซึ่งเป็นโรงเรียนพาณิชยการ แล้วเปลื่ยนชื่อเป็น โรงเรียนสตรีวัดมหาพฤฒาราม โดยขึ้นตรงต่อกรมสามัญศึกษา โดยรับนักเรียนที่มีอายุ 6 ปี ขึ้นไปทั้งชายและหญิง และให้นักเรียนชายที่อายุไม่เกิน 12 ปี เรียนอยู่ได้
12  ธันวาคม พ.ศ. 2461 เปิดสอนครั้งแรก โดยทำการสอนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 มีจำนวนนักเรียน 109 คน อาจารย์ 3 คน และมี นางสุภาพ  ตีระนันทน์  เป็นครูใหญ่  ต่อมาได้เพิ่มชั้นเรียนตามลำดับ  จากชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 จนถึงมัธยมปีที่ 8 แต่ต่อมาได้ทำการยุบชั้นมัธยมปีที่  7 – 8  ตามแผนการศึกษาของชาติสมัยนั้น
พ.ศ. 2514 เปลื่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนสตรีมหาพฤฒาราม
พ.ศ. 2518 สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯรับสมาคมสตรีมหาพฤฒาราม และโรงเรียนสตรีมหาพฤฒารามเข้าอยู่ในพระบรมราชินูปถัมภ์ โดยโรงเรียนได้รับพระราชทานพระมหากรุณาธิคุณอันล้นเกล้าฯ จากสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินโรงเรียนถึง  3 ครั้ง
ครั้งแรก 10 กันยายน พ.ศ. 2499 เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมโรงเรียนเป็นการส่วนพระองค์
ครั้งที่สอง 25 ธันวาคม พ.ศ. 2504 เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธานในงานพิธีเปิดหอประชุมและอาคารเรียน
ครั้งที่สาม 1 มีนาคม พ.ศ. 2511 เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธานในงานฉลองครบ 50 ปี ของโรงเรียน
พ.ศ. 2539 เปลื่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนสตรีวัดมหาพฤฒาราม ในพระบรมราชินูปถัมภ์ ตามความประสงค์ของกรมสามัญศึกษาเพื่อความเหมาะสม
พ.ศ. 2544 ได้เร่งพัฒนาทางด้านวิชาการ พร้อมกับการพัฒนาของโรงเรียนเพื่อให้โรงเรียนมีความพร้อมเต็มที่ในการปฏิรูปการศึกษา โดยเร่งส่งเสริมให้มีแหล่งเรียนรู้ สภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเรียนการสอนสนับสนุนให้มีครูแกนนำ ครูต้นแบบ ครูแห่งชาติ ฯลฯ ตลอดจนการระดมสรรพกำลังจากชุมชนท้องถิ่น เพื่อประโยชน์ต่อการพัฒนาการศึกษาของโรงเรียน ทั้งนี้โรงเรียนมีการเน้นการพัฒนานักเรียนที่มีความสามารถพิเศษเฉพาะด้าน และพัฒนาครูอาจารย์ด้านทักษะการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่ฝึกให้นักเรียนคิดและปฏิบัติตามยุทธศาสตร์การปฏิรูปการศึกษา
ผู้อำนวยการโรงเรียน

นางสุภาพ ตีระนันท์ (พ.ศ. 2461-2486)
นางเสนาะจิต สุวรรณโพธิ์ศรี (พ.ศ. 2486-2496)
นางระเบียบ ลิมอักษร (พ.ศ. 2496-2497)
คุณหญิงบุญเจือ ไชยภัฎ (พ.ศ. 2497-2511)
คุณหญิงสนองนาฏ จารุดิลก (พ.ศ. 2511-2525)
นางวิเชียร สามารถ (พ.ศ. 2525-2533)
นางสุมาลี รัตนปราการ (พ.ศ. 2533-2537)
นางผ่องศรี เกษมสันต์ ณ อยุธยา (พ.ศ. 2537-2539)
นางสมใจ ไกรยูรวงศ์ (พ.ศ. 2539-2541)
นายประวิทย์ พฤทธิกุล (พ.ศ. 2541-2543)
นางสาวเฟื่องฟ้า ประดิษฐพจน์ (พ.ศ. 2543 - 2544)
นางรัตนา  เชาว์ปรีชา (พ.ศ. 2544 - 2551)
นางสุกัญญา  ภู่พันธาภักดิ์ (พ.ศ. 2551 - 2554)
นายธีระพงศ์ นิยมทอง (พ.ศ. 2554 - 2557)
นางอาลัย พรหมชนะ (พ.ศ. 2557 - 2562)
นางสาวระวีวรรณ เลขนาวิน (พ.ศ. 2562 - ปัจจุบัน)
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน

"พึงถือดอกบัวเป็นสัญลักษณ์ประจำ ยึดมั่นในอุดมคติที่จะนำเหล่าหนึ่งในดอกบัวหลวง ให้ผุดพ้นสายธาร บานรับแสงรวีได้ในการต่อไป"
ความหมายของสีประจำโรงเรียน

กรมท่า   หมายถึง ความมั่นคง และความสงบสุข
ฟ้า   หมายถึง ความรุ่งโรจน์ และความสดใส
รายละเอียดภายในโรงเรียน

ปัจจุบันเปิดสอนในช่วงชั้นที่ 3 (ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 – 3) และช่วงชั้นที่ 4 (ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 – 6) จัดการศึกษาเฉพาะนักเรียนหญิง มีเนื้อที่ 5 ไร่ 65.86 ตารางวา มีอาคารเรียนถาวรเป็นตึก 5 หลัง
อาคาร 1 (ตึกโสณบัณฑิต) อาคาร 4 ชั้น
อาคาร 2 (ตึกพิทยลาภ) อาคาร 4 ชั้น
อาคาร 3 (ตึกศรีพฤฒา) อาคาร 5 ชั้น
อาคาร 4 (ตึกสมจิตต์) อาคาร 2 ชั้น ชั้นบนเป็นหอประชุม ชั้นล่างเป็นโรงอาหาร
อาคาร 5 (ตึกคหกรรม) อาคาร 4 ชั้น
อาคาร 6 (อาคารรวมน้ำใจ) อาคาร 4 ชั้น อาคารสร้างใหม่ปี พ.ศ. 2540
โรงเรียนมัธยมศึกษาใกล้เคียง

โรงเรียนไตรมิตรวิทยาลัย
โรงเรียนเทพศิรินทร์
โรงเรียนสายปัญญา
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

สวลี ผกาพันธุ์  (ศิลปินแห่งชาติ)
รสนา โตสิตระกูล (สมาชิกวุฒิสภา กรุงเทพมหานคร ปี 2551)
คุณหญิงนันทกา สุประภาตะนันทน์ (อดีตปลัดกรุงเทพมหานคร)
วนิดา ตันติวิทยาพิทักษ์ (นักสิทธิมนุษยชน)
กาญจนาพร ปลอดภัย (ดารา/นักแสดง)
สุภัชญา ลัทธิโสภณกุล (นักร้องวงไชน่าดอลล์)
เกศริน เอกธวัชกุล (ดารา/นักแสดง)
ลัคนา หวงมณีรุ่งโรจน์ (ดารา/นักร้อง/นักแสดง/ดีเจ)
อมีณา ศิริรัตน์อัสดร (นักร้อง)
ณปภา ตันตระกูล (ดารา/นักแสดง)
อังคณา ตรีรัตนาทิพย์ (นางสาวไทยปี2550)
บุตรี เผือดผ่อง (นักกีฬาเทควันโดโอลิมปิก)
สุวพิชญ์ ไตรพรวรกิจ (ดารา/นักแสดง)
สุทธาทิพย์ วุฒิชัยประดิษฐ์ (ดารา/นักแสดง)
ภาวดี คุ้มโชคไพศาล (ดารา/นักแสดง)
ธนาภา แซ่เล้า (นักกีฬาเทควันโดทีมชาติ)
ณัฐนิชา เชิดชูบุพการี (ดารา/นักแสดง)
นุชราวดี ไชยสิงห์ (นักวิ่งไอดอล)
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงเรียนสตรีวัดมหาพฤฒาราม ในพระบรมราชินูปถัมภ์
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงเรียนสตรีวัดมหาพฤฒาราม ในพระบรมราชินูปถัมภ์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°43′55″N 100°30′59″E﻿ / ﻿13.7319855°N 100.5164534°E﻿ / 13.7319855; 100.5164534
| ด ค กโรงเรียนสตรีในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| กรุงเทพมหานคร |  เขมะสิริอนุสสรณ์  ซางตาครู้สคอนแวนท์  เซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์  เซนต์โยเซฟคอนเวนต์  เบญจมราชาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์  พระหฤทัยคอนแวนต์  มาแตร์เดอีวิทยาลัย  ราชินี‡  ราชินีบน‡  วัฒนาวิทยาลัย‡  วาสุเทวี  ศึกษานารี  สตรีวรนาถบางเขน‡  สตรีวัดมหาพฤฒาราม ในพระบรมราชินูปถัมภ์  สตรีวัดระฆัง  สตรีวัดอัปสรสวรรค์  สตรีวิทยา  สตรีศรีสุริโยทัย  สตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ  สายน้ำผึ้ง ในพระอุปถัมภ์ฯ  สายปัญญา ในพระบรมราชินูปถัมภ์  อัสสัมชัญคอนแวนต์  อัสสัมชัญศึกษา  |  |
| ภาคกลาง |  คณะราษฎร์บำรุงปทุมธานี†  จอมสุรางค์อุปถัมภ์  เฉลิมขวัญสตรี†  เซนต์โยเซฟ บางนา  เซนต์โยเซฟทิพวัล  มารีย์อุปถัมภ์  ราชินีบูรณะ  สงวนหญิง†  สตรีนนทบุรี  |  |
| ภาคเหนือ |  เฉลิมพระเกียรติ 48 พรรษา ในพระราชูปถัมภ์ฯ  เรยีนาเชลีวิทยาลัย  อุดมดรุณี  อุตรดิตถ์ดรุณี†  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  เซนต์เมรี่  มหาไถ่ศึกษาขอนแก่น  สตรีชัยภูมิ†  สตรีราชินูทิศ  สตรีศึกษา†*  สุรนารีวิทยา*  |  |
| ภาคตะวันออก |  ชลกันยานุกูล†  เซนต์ปอลคอนแวนต์  เซนต์โยเซฟระยอง  ดัดดรุณี  ราชินีวิวัฒน์  ศรียานุสรณ์†  สตรีประเสริฐศิลป์  |  |
| ภาคตะวันตก |  กาญจนานุเคราะห์*  ธรรมจารินีวิทยา  นารีวิทยา  นารีวุฒิ  |  |
| ภาคใต้ |  ธิดานุเคราะห์  ธิดาแม่พระ‡*  |  |
†เฉพาะระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ‡เฉพาะระดับมัธยมศึกษา *ยกเว้นห้องเรียนพิเศษ
ดอกบัวหลวง สัญลักษณ์ของโรงเรียน
โรงเรียนเชียงใหม่คริสเตียน
โครงการแมนฮัตตัน

สหรัฐอเมริกา อังกฤษและแคนาดา ได้ร่วมมือกันตั้งโครงการลับ "ทูบอัลลอยด์" และ "สถานีวิจัยคลาค รีเวอร์" เพื่อออกแบบและพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ลูกแรก ภายใต้โครงการที่เรียกว่า "โครงการแมนฮัตทัน" ภายใต้การค้นคว้าวิจัยของนักวิทยาศาสตร์ และนักฟิสิกส์อเมริกัน นาม เจ. โรเบิร์ต ออปเพนไฮเมอร์ ระเบิดปรมาณูที่ใช้ถล่มเมืองฮิโรชิมะของญี่ปุ่น ที่ชื่อ "ลิตเติลบอย" นั้น ได้ใช้ ยูเรเนียม - 235, ลูกระเบิดลูกแรกถูกทดสอบที่ ทรีนิตี้, นิวเม็กซิโก ในวันที่ 16 กรกฎาคม 2488 ส่วนระเบิดที่ชื่อ “แฟตแมน” ซึ่งใช่ถล่มนางาซากินั้นใช้ พลูโตเนียม - 239
โครงการแมนฮัตตัน > การเลือกเป้าหมายทิ้งระเบิด

ในวันที่ 10 - 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 ได้มีการคัดเลือกเป้าหมายที่ Los Alamos โดยด็อกเตอร์ เจ. โรเบิร์ต ออพเพนไฮเมอร์ นักฟิสิกส์ ใน "โครงการแมนฮัตทัน" ได้แนะนำ เป้าหมายสำหรับระเบิดลูกแรก คือ เมืองเกียวโต, ฮิโรชิมะ และ โยโกฮามา โดยใช้เงื่อนไขที่ว่า:
เป้าหมายต้องมีพื้นที่ขนาดใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3 ไมล์และเป็นเขตชุมชุนที่สำคัญขนาดใหญ่
ระเบิดต้องสามารถทำลายล้างและสร้างความเสียหายได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เป้าหมายมียุทโธปกรณ์และที่ตั้งของทหารต้องได้รับการระบุที่ตั้งแน่นอน เพื่อป้องกันหากการทิ้งระเบิดเกิดข้อผิดพลาด
ฮิบะกุชะ

ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ระเบิดในครั้งนั้น เรียกจุดที่ระเบิดถูกทิ้งลงใส่ฮิโรชิมะ ว่า "ฮิบะกุชะ" ในภาษาญี่ปุ่นหรือแปลเป็นภาษาไทยว่า "จุดระเบิดที่มีผลกระทบต่อชาวญี่ปุ่น" ด้วยเหตุนี้ ญี่ปุ่นจึงมีนโยบายต่อต้านการใช้ระเบิดปรมาณู ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา และประกาศเจตนาให้โลกรู้ว่า ญี่ปุ่นมีนโยบายจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับอาวุธนิวเคลียร์ ในวันที่ 31 เดือนมีนาคม 2551 "ฮิบะกุชะ" มีรายชื่อผู้เสียชีวิตจากทั้งสองเมืองของญี่ปุ่น ที่ถูกจารึกไว้ประมาณ 243,692 คน และในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน มีรายชื่อผู้เสียชีวิตที่ถูกจารึกไว้เพิ่มขึ้นมากกว่า 400,000 คน โดยแบ่งออกเป็นเมืองฮิโรชิมะ 258,310 คน และเมืองนางาซากิ 145,984 คน
ฮิบะกุชะ > ผู้รอดชีวิตชาวเกาหลี

ในระหว่างสงครามนั้น ญี่ปุ่นได้เกณฑ์แรงงานชาวเกาหลีไปใช้งานอย่างทาสในทั้งสองเมือง ทั้งฮิโรชิมะ และนางาซากิ ปัจจุบันคาดการณ์ว่ามีชาวเกาหลีที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์ระเบิดนิวเคลียร์ในประเทศญี่ปุ่น ที่เมืองฮิโรชิมะ ประมาณ 20,000 คน และอีกประมาณ 2,000 คน เสียชีวิตที่เมืองนางาซากิ ซึ่งประชากรเกาหลีที่เสียชีวิตในเหตุการณ์นี้มากถึง 1 ใน 7 ของจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมด ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ชาวเกาหลีพยายามต่อสู้เพื่อรับการดูแลรักษาผลกระทบจากเหตุการณ์นี้ อย่างไรก็ตาม ทุกคนได้รับการเยียวยาภายใต้กฎหมายในปัจจุบัน
หนังสือและเอกสารอ่านเพิ่มเติม

เอกสารเกี่ยวกับการทิ้งระเบิดปรมาณูมีมากมาย ทั้งที่เกี่ยวกับการตัดสินใจทิ้งระเบิด การตัดสินใจใช้ระเบิด การยอมจำนนของญี่ปุ่น รายการข้างล่างนี้เป็นตัวอย่างผลงานที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านี้
Hein, Laura and Selden, Mark (Editors) (1997). Living with the Bomb: American and Japanese Cultural Conflicts in the Nuclear Age. M. E. Sharpe. ISBN 1-56324-967-9.
Sherwin, Martin J. (2003). A World Destroyed: Hiroshima and its Legacies. Stanford University Press. ISBN 0-8047-3957-9.
Sodei, Rinjiro (1998). Were We the Enemy? American Survivors of Hiroshima. Westview Press. ISBN 0-8133-3750-X.
Ogura, Toyofumi (1948). Letters from the End of the World: A Firsthand Account of the Bombing of Hiroshima. Kodansha International Ltd.. ISBN 4-7700-2776-1.
Sekimori, Gaynor (1986). Hibakusha: Survivors of Hiroshima and Nagasaki. Kosei Publishing Company. ISBN 4-333-01204-X.
The Committee for the Compilation of Materials on Damage Caused by the Atomic Bombs in Hiroshima and Nagasaki (1981). Hiroshima and Nagasaki: * The Physical, Medical, and Social Effects of the Atomic Bombings. Basic Books. ISBN 0-465-02985-X.
Hogan, Michael J. (1996). Hiroshima in History and Memory. Cambridge University Press. ISBN 0-521-56206-6.
Knebel, Fletcher and Bailey, Charles W. (1960). No High Ground. Harper and Row. ISBN 0-313-24221-6. A history of the bombings, and the decision-making to use them.
Sweeney, Charles, et al (1999). War's End: An Eyewitness Account of America's Last Atomic Mission. Quill Publishing. ISBN 0-380-78874-8.
R hodes, Richard (1977). Enola Gay: The Bombing of Hiroshima. Konecky & Konecky. ISBN 1-56852-597-4.
Richard H. Campbell (2005). "Chapter 2: Development and Production", The Silverplate Bombers: A History and Registry of the Enola Gay and Other B-29s Configured to Carry Atomic Bombs. McFarland & Company, Inc.. ISBN 0-7864-2139-8.
Goldstein, Donald M; Dillon, Katherine V. & Wenger, J. Michael Rain of Ruin: A Photographic History of Hiroshima and Nagasaki (1995, Brasseys,
Washington & London) ISBN 1-57488-033-0
Murakami, Chikayasu (2007). Hiroshima no shiroi sora ~The white sky in Hiroshima~. Bungeisha. ISBN 4-286-03708-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

"The Effects of the Atomic Bombings of Hiroshima and Nagasaki". U.S. Strategic Bombing Survey (1946).
"Scientific Data of the Nagasaki Atomic Bomb Disaster". Atomic Bomb Disease Institute, Nagasaki University.. Retrieved on April 28, 2007.
"Correspondence Regarding Decision to Drop the Bomb". NuclearFiles.org.
"The Decision To Use The Atomic Bomb; Gar Alperovitz And The H-Net Debate".
Dietrich, Bill (1995). "Pro and Con on Dropping the Bomb". The Seattle Times.
"Tale of Two Cities: The Story of Hiroshima and Nagasaki". Retrieved on 2007-07-09.
"Documents on the Decision to Drop the Atomic Bomb". The Harry S. Truman Library.
"The Atomic Bombings of Hiroshima and Nagasaki". Manhattan Project, U.S. Army (1946).
Burr, William (Editor) (2005). "The Atomic Bomb and the End of World War II: A Collection of Primary Sources". National Security Archive.
Hiroshima Peace Memorial Museum, official homepage.
Nagasaki Atomic Bomb Museum, official homepage.
The Atomic Bomb and the End of World War II, A Collection of Primary Sources, National Security Archive Electronic Briefing Book No. 162.
Above and Beyond a 1952 MGM feature film with the love story behind the billion dollar secret, about Paul & Lucey Tibbets
Enola Gay: The Men, the Mission, the Atomic Bomb a 1980 film for TV
Tale of Two Cities, 1946 Documentary (videostream)
| ด ค กสถาบันการศึกษาและสถาบันการแพทย์ในเครือมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| มหาวิทยาลัย | คริสเตียน • พายัพ |  |
| โรงเรียน | กุญแจคริสเตียนวิทยา • คริสเตียนเยอรมันเชียงใหม่ • เคนเน็ตแม็คเคนซี • เจริญราษฎร์ • เชียงรายวิทยาคม • เชียงใหม่คริสเตียน • ดาราวิทยาลัย • ตรังคริสเตียนศึกษา • น่านคริสเตียนศึกษา • นานาชาติเชียงใหม่ • บำรุงวิทยา • ปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย • ปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัยเวียงป่าเป้า • ผดุงราษฎร์ • รังษีวิทยา • วัฒนาวิทยาลัย • วิชชานารี • ศรีธรรมราชศึกษา • ศรีธรรมราชศึกษา สุราษฎร์ธานี • สว่างวิทยา • สหคริสเตียนศึกษา • สัจจพิทยา • สืบนทีธรรม • สุริยวงศ์ • อรุณประดิษฐ • อุดรคริสเตียนวิทยา • คริสเตียนบึงกาฬ |  |
| โรงพยาบาล | กรุงเทพคริสเตียน • กรุงเทพคริสเตียนนครปฐม • แพร่คริสเตียน • แมคคอร์มิค • โอเวอร์บรุ๊ค • คริสเตียนแม่นํ้าแควน้อย • แวนแซนต์วูร์ด • ผู้สูงอายุแมคเคน |  |
หมวดหมู่
แผนที่แสดงตำแหน่งเมืองฮิโรชิมะและนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่นที่ถูกทิ้งระเบิดปรมาณู
ผู้เสียชีวิตจากสารกัมมันตรังสี
เกริกวิทยาลัย

| --- | --- |
Krirk Instutition

ชื่อย่อ: Krirk
คติพจน์: ความรู้ทำให้องอาจ
ประเภท: โรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชน
สถาปนา: 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
ผู้อำนวยการ: นางเบญจา มังคละพฤกษ์
ที่ตั้ง: 18/9 ทางเข้าท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ถนนบางนา-ตราด กม.15 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ 10540
เว็บไซต์: www.ki.ac.th
เกริกวิทยาลัย (Krirk Institution) เป็นวิทยาลัยในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่  อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
ประวัติ

เกริกวิทยาลัยเป็นโรงเรียนอาชีวะศึกษาเอกชน ตั้งอยู่ที่ 18/9 ทางเข้าท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ถนนบางนา-ตราด กม.15 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งก่อตั้งโดย ดร.เกริก มังคละพฤกษ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2495 ทางด้านพาณิชยกรรมเปิดสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช) และประกาศนียบัตรวิชาชีพขั้นสูง (ปวส) โดยใช้หลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนทั้งภาคปกติ ภาคค่ำและภาคพิเศษ
โรงเรียนเกริกวิทยาลัยถือกำเนิดขึ้นมาจากโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษของอาจารย์เกริก มังคละพฤกษ์ เมื่อปี พ.ศ. 2495  ที่อาคาร ก. ถนนราชดำเนิน กรุงเทพมหานคร โดยได้ใช้ชื่อว่า "โรงเรียนอาจารย์เกริก" และต่อมาได้ทำการเปิดสอนในสาขาวิชาชีพ หลักสูตรประกาศนียบัตร ทางด้านบัญชีการตลาด และเลขานุการ
ในการจัดตั้งโรงเรียนเกริกวิทยาลัยนั้น ดร.เกริก มังคละพฤกษ์มีเจตจำนงค์และเจตนาอันแรงกล้า ที่จะให้เป็นโรงเรียนประเภทอาชีวะศึกษา ในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช) ทางด้านพาณิชยกรรม ที่มีคุณภาพและมีชื่อเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านภาษาต่างประเทศ และวิชาชีพ โดยได้ทำการขยายการศึกษาถึงระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพขั้นสูง (ปวส) สายบริหารธุรกิจ
เพื่อให้การจัดการศึกษาครบวงจร ในปี พ.ศ. 2513 ดร.เกริก มังคละพฤกษ์ได้จัดตั้งวิทยาลัยเกริกขึ้น และนับว่าเป็นวิทยาลัยแห่งที่ 1ใน 5 แห่งแรกที่จัดตั้งขึ้นมาในสมัยนั้น เพื่อรองรับนักศึกษาที่มีศักยภาพเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา โดยปัจจุบันได้ยกให้เป็นมหาวิทยาลัยเกริก  ตั้งอยู่ที่ 43/1111 ถนนรามอินทราแขวงอนุสาวรีย์เขตบางเขน กรุงเทพมหานครและนับเป็นอีกมหาวิทยาลัยหนึ่งที่มีชื่อเสียง และมีศักยภาพทางด้านการศึกษา มีบุคลากรที่มีคุณภาพตลอดจนมีหลักสูตรที่สามารถรองรับความต้องการที่ตรงตามมาตรฐานอีกด้วย
ในปัจจุบัน โรงเรียนเกริกวิทยาลัย ได้ทำการย้ายสถานที่ใหม่โดยตั้งอยู่ที่ 18/9 ทางเข้าท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ถนนบางนา-ตราด กม.15 ต.บางโฉลง อ. บางพลี จ.สมุทรปราการ
สัญลักษณ์

ประกอบไปด้วย
ธรรมจักรหมายถึง วงล้อแห่งความรู้ที่ไม่หยุดอยู่กับที่
คบเพลิง หมายถึง แสงสว่างแห่งปัญญาส่องสว่างไปสู่ความรุ่งโรจน์
ต้นไม้ หมายถึง สถานที่อันร่มเย็น เปรียบได้ดั่งการเอื่อเฟื้อความอบอุ่นแก่ศิษย์ทุกคน
สีประจำโรงเรียน สีเขียว-ขาว
เกียรติประวัติโรงเรียน

ดร.สุวรรณี มังคละพฤกษ์  รับพระราชทานรางวัลโรงเรียนพระราชทาน จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  เมื่อปี พ.ศ. 2538
ปี พ.ศ. 2537 ดร.สุวรรณี มังคละพฤกษ์ได้รับการยกย่องให้เป็นแม่ดีเด่น จากสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย
ปี พ.ศ. 2538 ดร.สุวรรณี มังคละพฤกษ์ได้รับปริญญดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาการบริหารทั่วไป มหาวิทยาลัยเกริก
ปี พ.ศ. 2543 ดร.เบญจา มังคละพฤกษ์รับรางวัล "โรงเรียนรางวัลพระราชทาน" จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
ปี พ.ศ. 2544 ได้รับรองมาตรฐานการศึกษา จากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน
ปี พ.ศ. 2551 ได้รับรองมาตรฐานการศึกษา จากสำนักรับรองมาตรฐาน (องค์การมหาชน) ด้านการอาชีวะศึกษา
หลักสูตรที่เปิดสอน ระดับ ปวช และ ปวส

| ระดับ (ปวช) | ระดับ (ปวส) |  |
| --- | --- | --- |
|  สาขางานการบัญชี  สาขางานการตลาด  สาขางานต่างประเทศ (ภาษาอังกฤษ จีน ญี่ปุ่น)  สาขางานคอมพิวเตอร์ธุรกิจ  สาขางานการท่องเที่ยว |  สาขางานการบัญชี  สาขางานการตลาด  สาขางานเทคโนโลยีธุรกิจดิจิทัล  สาขางานเทคโนโลยีสารสนเทศ  สาขางานการท่องเที่ยว  สาขางานธุรกิจการค้าสมัยใหม่  สาขางานภาษาต่างประเทศธุรกิจ |  |
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยเกริก
https://www.krirk.ac.th/
แหล่งข้อมูลอื่น

เกริกวิทยาลัย เก็บถาวร 2009-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เกริกวิทยาลัย ในปัจจุบัน
โรงเรียนสิงห์บุรี

| โรงเรียนสิงห์บุรี Sing Buri School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

ตำบลบางมัญ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี 16000
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ส.ห./S.B.
ประเภท: มัธยมศึกษา
คำขวัญ: สะอาด ประหยัด พัฒนา ใฝ่หาคุณธรรม   ปญฺา ชีวิต ปชฺโชโต   (ปัญญาเป็นแสงสว่างแห่งชีวิต) 
สถาปนา: 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2449  (118 ปี 180 วัน)
ผู้ก่อตั้ง: พระสิงหบุราจารย์
หน่วยงานกำกับ: กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 06170102
ผู้อำนวยการ: นางนัฐวรรณ ศรีทอง
จำนวนนักเรียน: 2,915 คน
สี:    ฟ้า-แดง
เพลง: มาร์ชสิงห์บุรี
ต้นไม้: มะกล่ำต้น
เว็บไซต์: www.sing.ac.th
โรงเรียนสิงห์บุรี เป็นสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา แห่งแรกของ จังหวัดสิงห์บุรี ปัจจุบันจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ในรูปแบบสหศึกษา ทำการเรียนการสอนตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน ระดับช่วงชั้นที่ 3 และช่วงชั้นที่ 4 มีจำนวนนักเรียนประมาณ 3,000 คน และบุคลากรทางการศึกษาอีกกว่า 150 คน โดยมีเนื้อที่  121 ไร่
หอสมุดโรงเรียน

หอสมุดหอมหวล – พรทวีทัศน์ โรงเรียนสิงห์บุรี เริ่มต้นมาจากโครงการขยายห้องสมุดของโรงเรียนสิงห์บุรีให้กว้างขวางยิ่งขึ้น ในช่วงที่นายเมือง ทองยิ่ง ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนสิงห์บุรี โดยได้รับความร่วมมือจาก พล.ต.ท.ธนู หอมหวล นายกสมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนสิงห์บุรี จัดทอดผ้าป่าขึ้น เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2534 และนายโสรส พรทวีทัศน์ ประธานบริษัท ชิชาคัมปะนี จำกัด ได้บริจาคเงินเริ่มแรก 500,000 บาท และบริจาคเงินสมทบภายหลังอีก 500,000 บาท รวมรายได้ทั้งหมด 1,545,583 บาท จึงดำเนินการแต่งตั้งคณะกรรมการ เพื่อศึกษารูปแบบการสร้างห้องสมุดเอกเทศ พอดีกับกรมสามัญศึกษาได้จัดสรรงบประมาณการสร้างอาคารหอประชุม 101ล./27 ชั้นล่างใต้ถุนโล่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนสิงห์บุรีจึงปรึกษากับนายกสมาคมศิษย์เก่าฯ เปลี่ยนแปลงนโยบายเดิมจากการก่อสร้างอาคารหอสมุดเอกเทศ ซึ่งต้องใช้งบประมาณสูง ไปเป็นการปรับปรุงใต้ถุนอาคารหอประชุมเพื่อใช้เป็นหอสมุดแทน เมื่อได้รับอนุญาตจากกรมสามัญศึกษาแล้ว นางสาวจินตนา บัวสรวง ได้ติดต่อประสานงานให้ คุณธรรมนูญ วสุวานิช สถาปนิกการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเป็นผู้ออกแบบให้ การปรับปรุงก่อสร้างเริ่มดำเนินตั้งแต่เดือนเมษายน 2535
ต่อมา นายเมือง ทองยิ่ง ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการสามัญศึกษาจังหวัดสิงห์บุรี และนายเฉลิม ขวัญเมือง มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนสิงห์บุรีแทน จึงมารับช่วงดำเนินการต่อ ปรากฏว่างบประมาณใช้ในการก่อสร้างไม่เพียงพอ นายเฉลิม ขวัญเมือง และคณะจึงปรึกษานายกสมาคมศิษย์เก่าฯ ประสานกับนายโสรส พรทวีทัศน์ และท่านได้บริจาคเพิ่มเติมอีก 1 ล้านบาท การก่อสร้างปรับปรุงต่าง ๆ จึงเสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2537 นับเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่และได้มาตรฐานแห่งหนึ่ง จึงตั้งชื่อว่า หอสมุดหอมหวล – พรทวิทัศน์