stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หน่วยความจำการแปล
อุปสรรคหลัก

ปัญหาหลักที่ทำให้การใช้งานหน่วยความจำแปลไม่แพร่หลายได้แก่
แนวความคิดของ "หน่วยความจำการแปล" คือการนำการแปลของประโยค "กลับมาใช้ใหม่" อย่างไรก็ตามตามหลักการแปลผู้แปลควรแปล "สาร" ของข้อความ ไม่ใช่แปลทีละประโยค
โปรแกรมจัดการหน่วยความจำแปลเข้ากันไม่ได้กับกระบวนการแปลหรือการแปลงตามท้องถิ่นที่มีอยู่แล้ว ในการใช้หน่วยความจำการแปลให้เป็นประโยชน์ ต้องออกแบบกระบวนการแปลใหม่
โปรแกรมจัดการหน่วยความจำแปลใช้กับรูปแบบเอกสารบางรูปแบบไม่ได้
การใช้โปรแกรมจัดการหน่วยความจำแปลจำเป็นต้องใช้เวลาในการเรียนรู้ และโปรแกรมต้องมีการปรับแต่งเพื่อให้มีประสิทธิภาพสูงสุด
ในกรณีที่การบวนการแปลใช้การจัดจ้างคนภายนอกหรือแปลโดยนักแปลอิสระที่ทำงานนอกสถานที่ ผู้แปลนอกสถานที่ต้องการเครื่องมือพิเศษในการทำใช้งานข้อความที่สร้างโดยโปรแกรมจัดการหน่วยความจำแปล
โปรแกรมจัดการหน่วยความจำการแปลรุ่นเต็ม อาจมีราคาตั้งแต่ 500 ถึง 2500 ดอลลาร์สหรัฐ สำหรับผู้ใช้หนึ่งคน​ ซึ่งถือเป็นการลงทุนอย่างหนึ่ง (อย่างไรก็ตามมีโปรแกรมราคาถูกกว่าราคาดังกล่าว) อย่างไรก็ตามนักพัฒนาได้ผลิตโปรแกรมรุ่นฟรีหรือรุ่นประหยัดที่ลดความสามารถบางอย่างของโปรแกรมลง แต่ก็ยังพอที่ผู้แปลแต่ละคนจะใช้ทำงานในโครงการที่สร้างขึ้นโดยเครื่องมือรุ่นเต็ม (หมายเหตุ: มีโปรแกรมจัดการหน่วยความจำแปลที่เป็นฟรีแวร์และแชร์แวร์ แต่โปรแกรมดังกล่าวมีส่วนแบ่งในตลาดน้อย)
การนำการแปลที่มีมาก่อนของผู้ใช้เข้าสู่ฐานข้อมูลของหน่วยความจำการแปล การฝึกอบรม และการใช้โปรแกรมเสริม นับเป็นการลงทุน
การบำรุงรักษาหน่วยความจำการแปลยังทำด้วยมือเป็นส่วนมาก ความล้มเหลวในการบำรุงรักษาอาจส่งผลให้คุณภาพและความสามารถในการใช้งานการจับคู่ส่วนของข้อความในหน่วยความจำการแปลลดลงอย่างชัดเจน
อย่างที่ได้กล่าวในข้างต้น หน่วยความจำการแปลอาจะไม่เหมาะกับข้อความที่ไม่มีส่วนที่ซ้ำกัน หรือในการแก้ไขแต่ละครั้งทุกส่วนถูกเปลี่ยนแปลงหมด โดยทั่วไปข้อความทางเทคนิคมักเหมาะกับการใช้หน่วยความจำการแปล ในขณะที่ข้อความทางการตลาดหรือข้อความที่เล่นสำนวนเหมาะกับหน่วยความจำการแปลน้อยกว่า
อาจไม่สามารถรับประกันคุณภาพของข้อความในหน่วยความแปลได้ ถ้าหากว่าแปลส่วนข้อความผิด ส่วนของข้อความแปลที่ผิดนั้นอาจถูกนำกลับมาใช้ใหม่ได้ โดยการแปลข้อความต้นฉบับที่เหมือนหรือคล้ายกัน ด้วยเหตุดังกล่าวความผิดพลาดจึงมีอยู่อย่างถาวร
หน้าที่ของหน่วยความจำการแปล

ข้อความต่อไปนี้เป็นการสรุปหน้าที่หลักของหน่วยความจำการแปลซึ่งอธิบายไว้ที่ Design and function of translation memory เก็บถาวร 2006-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
หน้าที่ของหน่วยความจำการแปล > หน้าที่แบบไม่เชื่อมตรง > การนำเข้า

หน้าที่นี้ใช้เพื่อนำข้อความต้นฉบับและข้อความแปลจากไฟล์ข้อความเข้าสู่หน่วยความจำการแปล การนำเข้าสามารถทำได้กับไฟล์ข้อความธรรมดาจากภายนอกที่มีข้อความต้นฉบับและข้อความแปลอยู่ ในบางครั้งผู้ใช้ต้องช่วยจัดการกับข้อความที่จะนำเข้าด้วย นอกจากนั้นยังมีรูปแบบข้อมูลอื่น ๆ ที่ใช้ในการนำเข้า เช่น รูปแบบเฉพาะที่ใช้เป็นหลักในหน่วยความจำการแปลแต่ละหน่วยความจำเป็นต้น
หน้าที่ของหน่วยความจำการแปล > หน้าที่แบบไม่เชื่อมตรง > การวิเคราะห์

การบวนการวิเคราะห์แบ่งออกเป็นขั้น ๆ ดังต่อไปนี้
หน้าที่ของหน่วยความจำการแปล > หน้าที่แบบไม่เชื่อมตรง > การส่งออก

การส่งออกคือการสร้างเป็นไฟล์ข้อความภายนอกจากหน่วยความจำการแปล
หน้าที่ของหน่วยความจำการแปล > หน้าที่แบบเชื่อมตรง

ในระหว่างการแปล ประโยชน์หลักของหน่วยคำจำการแปลคือการใช้ค้นคืนส่วนของข้อความที่ตรงกัน ดังนั้นผู้แปลสามารถเลือกใช้ส่วนของความที่ตรงกันที่เหมาะสมที่สุด จากที่ค้นคืนได้จากหน่วยความจำการแปล หน่วยความจำการแปลควรแสดงทั้งส่วนของข้อความต้นฉบับและส่วนของข้อความแปลให้แก่ผู้แปล อีกทั้งควรชี้ส่วนที่เหมือนและแตกต่างกัน
หน้าที่ของหน่วยความจำการแปล > หน้าที่แบบเชื่อมตรง > การค้นคืน

ในการค้นคืน หน่วยความจำการแปลจะจับคู่ส่วนของข้อความที่ตรงกันซึ่งอาจจะมีหลายส่วนข้อความ
หน้าที่ของหน่วยความจำการแปล > หน้าที่แบบเชื่อมตรง > การปรับปรุงให้เป็นปัจจุบัน

การปรับปรุงหน่วยความจำการแปลให้เป็นปัจจุบันจะทำเมื่อผู้แปลยอมรับการแปลที่เกิดขึ้น เมื่อการปรับปรุงขึ้น ก็จะมีความถามขึ้นว่าจะทำอย่างไรกับข้อมูลเดิมในฐานข้อมูลได้บ้าง หน่วยความจำการแปลสามารถปรับปรุงแก้ไข โดยการเปลี่ยนหรือลบรายการในหน่วยความจำการแปลได้
หน้าที่ของหน่วยความจำการแปล > หน้าที่แบบเชื่อมตรง > การแปลอัตโนมัติ

หน่วยความจำการแปลสามารถค้นคืนและแทนที่ข้อความเดิมโดยข้อความที่แปลแล้วโดยไม่ต้องใช้ความช่วยเหลือจากผู้แปล
หน้าที่ของหน่วยความจำการแปล > หน้าที่แบบเชื่อมตรง > การใช้เครือข่าย

การใช้เครือข่ายเชื่อมต่อระหว่างผู้แปลในระหว่างการแปลทำให้การแปลของผู้แปลคนหนึ่งปรากฏต่อผู้แปลคนอื่น ๆ ด้วย มากไปกว่านั้นผู้แปลหลายคนยังสามารถแบ่งปันหน่วยความจำการแปลแก่กันก่อนที่จะถึงการแปลขั้นสุดท้าย ทำให้สามารถตรวจพบความผิดพลาดจากการแปลของผู้แปลคนเดียวและแก้ไขได้ง่าย
ดูเพิ่ม

คลังข้อความขนาน
อเมริกันอีเกิล (สายการบิน)

| --- | --- |

ก่อตั้ง:  (1984-11-01) 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 (40 ปี) ค.ศ. 1998 (27 ปี) (การจัดตั้งครั้งที่สองจากซิมมอนส์แอร์ไลน์)
ท่าหลัก: ชาร์ล็อตต์ ชิคาโก–โอแฮร์ แดลลัส/ฟอร์ตเวิร์ธ ลอสแอนเจลิส ไมแอมี นครนิวยอร์ก–เจเอฟเค นครนิวยอร์ก–ลากวาร์เดีย ฟิลาเดลเฟีย ฟีนิกซ์–สกายฮาร์เบอร์ วอชิงตัน–แห่งชาติ
สะสมไมล์: เอแอดวานทิจ
พันธมิตรการบิน: วันเวิลด์ (สมาชิกในเครือ)
ขนาดฝูงบิน: 610
จุดหมาย: 242
บริษัทแม่: อเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป
สำนักงานใหญ่:  สกายวิว ฟอร์ตเวิร์ท รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา
บุคลากรหลัก: เดเร็ก เคียร์ (ประธาน)
เว็บไซต์: www.aa.com
อเมริกันอีเกิล (อังกฤษ: American Eagle) เป็นชื่อตราสินค้าของส่วนการดำเนินงานเที่ยวบินระดับภูมิภาคของอเมริกันแอร์ไลน์ โดยมีสายการบินระดับภูมิภาค 6 แห่งให้บริการเที่ยวบินระยะสั้นและระยะกลาง สายการบินสามแห่ง ได้แก่เอนวอยแอร์ เพียดมอนต์แอร์ไลน์ และพีเอสเอแอร์ไลน์ เป็นบริษัทในเครือของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป ฐานการบินที่ใหญ่ที่สุดของอเมริกันอีเกิลคืออาคารผู้โดยสาร E ของท่าอากาศยานนานาชาติชาร์ล็อตต์/ดักลาส ซึ่งให้บริการเที่ยวบินมากกว่า 340 เที่ยวบินต่อวัน ทำให้เป็นสายการบินระดับภูมิภาคที่ให้บริการอากาศยานไอพ่นที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2025 อเมริกันอีเกิลมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| สายการบิน> สายการบิน.สายการบินลูกของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป | เครื่องบิน> เครื่องบิน.สายการบินลูกของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป | ประจำการ> ประจำการ.สายการบินลูกของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป | คำสั่งซื้อ> คำสั่งซื้อ.สายการบินลูกของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป | ผู้โดยสาร> J.สายการบินลูกของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป | ผู้โดยสาร> Y+.สายการบินลูกของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป | ผู้โดยสาร> Y.สายการบินลูกของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป | ผู้โดยสาร> รวม.สายการบินลูกของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป | หมายเหตุ> หมายเหตุ.สายการบินลูกของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอนวอยแอร์ | เอ็มบราเออร์ อี170 | 43 | 36 | 12 | 20 | 34 | 65 | คำสั่งซื้อจะโอนย้ายมาจากเดลตาคอนเน็กชันและยูไนเต็ดเอกซ์เพรส |
| เอนวอยแอร์ | เอ็มบราเออร์ อี175 | 122 | — | 12 | 20 | 44 | 76 |  |
| เพียดมอนต์แอร์ไลน์ | เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ145 | 61 | — | – | 3 | 47 | 50 |  |
| พีเอสเอแอร์ไลน์ | บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ700 | 60 | — | 9 | 12 | 44 | 65 | หนึ่งลำตกในเที่ยวบินที่ 5342 |
| พีเอสเอแอร์ไลน์ | บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ900 | 80 | 14 | 12 | 24 | 40 | 76 |  |
ผู้บริการรายอื่น
| แอร์วิสคอนซิน | บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ200 | 40 | — | – | – | 50 | 50 | จะปลดประจำการในเดือนเมษายน ค.ศ. 2025 |
| รีพับลิคแอร์เวย์ | เอ็มบราเออร์ อี170 | 1 | — | 12 | 20 | 34 | 65 | จะโอนย้ายไปยังเอนวอยแอร์ |
| รีพับลิคแอร์เวย์ | เอ็มบราเออร์ อี175 | 91 | — | 12 | 20 | 44 | 76 |  |
| สกายเวสต์แอร์ไลน์ | บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ700 | 90 | [10] | 9 | 16 | 40 | 65 | สิบลำจะโอนย้ายไปยังเดลตาคอนเน็กชัน |
| สกายเวสต์แอร์ไลน์ | เอ็มบราเออร์ อี175 | 20 | — | 12 | 20 | 44 | 76 |  |
| รวม | รวม | 608 | 50 |  |  |  |  |  |
อเมริกันอีเกิลมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 14.8 ปี
นอกจากนี้อเมริกันแอร์ไลน์ยังสั่งซื้อเครื่องบินเอ็มบราเออร์ อี175 เพิ่มเติม 90 ลำโดยยังไม่ประกาศสายการบินผู้ให้บริการ
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

อเมริกันอีเกิลเคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | จำนวน | เริ่มประจำการ | ปลดประจำการ | เครื่องบินทดแทน | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอทีอาร์ 42 | 51 | 1991 | 2004 | เอทีอาร์ 72 | ให้บริการโดยเอเซคิวทีฟแอร์ไลน์ |
| เอทีอาร์ 72 | 46 | 1991 | 2013 | เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ145 | ให้บริการโดยเอเซคิวทีฟแอร์ไลน์ |
| บีเออี เจ็ตสตรีม 31 | 15 | 1991 | 1994 | ซาบ 340 | ให้บริการโดยวิงส์เวสต์แอร์ไลน์ |
| บีเออี เจ็ตสตรีม 32 | 48 | 1991 | 1994 | ซาบ 340 | ให้บริการโดยวิงส์เวสต์แอร์ไลน์ |
| บีชคราฟท์ โมเดล 99 | 2+ | 1985 | 1994 | ไม่มี | ให้บริการโดยวิงส์เวสต์แอร์ไลน์ |
| บอมบาร์ดิเอร์ แดช 8-100 | 30 | 2013 | 2018 | เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ145 | ให้บริการโดยเพียดมอนต์แอร์ไลน์ |
| บอมบาร์ดิเอร์ แดช 8-300 | 11 | 2013 | 2018 | เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ145 | ให้บริการโดยเพียดมอนต์แอร์ไลน์ |
| กาซา เซ-212 | 12+ | 1986 | 1993 | เอทีอาร์ 42 และเอทีอาร์ 72 | ให้บริการโดยชาพาร์รัลแอร์ไลน์และเอเซคิวทีฟแอร์ไลน์ |
| คอนแวร์ 580 | 14 | 1984 | 1993 | ซาบ 340 | ให้บริการโดยเมโทรแอร์ไลน์ |
| เอ็มบราเออร์ อีเอ็มบี 120 บราซิลเลีย | 4 | 1986 | 1988 | แฟร์ไชล์ด เมโทรไลเนอร์ | ให้บริการโดยแอร์มิดเวสต์ |

| เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ135 | 40 | 1999 | 2019 | เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ145 | ให้บริการโดยอเมริกันอีเกิล |
| เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ140 | 59 | 2014 | 2021 | เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ145 | ให้บริการโดยเอนวอยแอร์ |
| แฟร์ไชล์ด เมโทรไลเนอร์ | 101+ | 1985 | 1998 | เอทีอาร์ 42 เอทีอาร์ 72 และซาบ 340 | ให้บริการโดยวิงส์เวสต์แอร์ไลน์และแอร์มิดเวสต์ |
| กรัมแมน กัลฟ์สตรีม 1 | 5 | 1984 | 1990 | ไม่มี | ให้บริการโดยชาพาร์รัลแอร์ไลน์ |
| เอ็นเอเอ็มซี วายเอส-11 | 21 | 1985 | 1993 | ซาบ 340 | ให้บริการโดยซิมมอนส์แอร์ไลน์ |
| ซาบ 340 | 143 | 1993 | 2008 | เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ145และบอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ700 | ให้บริการโดยซิมมอนส์แอร์ไลน์และเอนวอยแอร์ |
| ชอร์ต 330 | 20 | 1985 | 1990 | ไม่มี | ให้บริการโดยคอมมานด์แอร์เวย์และเมโทรแอร์ไลน์ |
| ชอร์ต 360 | 20 | 1991 | 1994 | ซาบ 340 | ให้บริการโดยซิมมอนส์แอร์ไลน์และแฟล็กชิปแอร์ไลน์ |
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ

เมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 2025 อเมริกันอีเกิล เที่ยวบินที่ 5342 ซึ่งเป็นบอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ700 ของพีเอสเอแอร์ไลน์ที่ดำเนินเที่ยวบินจากท่าอากาศยานแห่งชาติวิชิทอ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ในวิชิทอ รัฐแคนซัสสู่ท่าอากาศยานแห่งชาติวอชิงตัน โรนัลด์ เรแกน วอชิงตัน ดี.ซี. ได้พุ่งชนเข้ากับยูเอช-60 แบล็กฮอว์กของกองทัพบกสหรัฐขณะพยายามทำการลงจอดเมื่อเฮลิคอปเตอร์ทำการบินทับเส้นทางบินของเที่ยวบินที่ 5342 ส่งผลให้อากาศยานทั้งสองลำตกลงสู่แม่น้ำโพโทแมก โดยคร่าชีวิตผู้โดยสารและลูกเรือ 67 คนบนอากาศยานทั้งสองลำ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อเมริกันอีเกิล (สายการบิน)
ฝูงบินของอเมริกันแอร์ไลน์
บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ700 ให้บริการโดยสกายเวสต์แอร์ไลน์
เอ็มบราเออร์ อี175 ให้บริการโดยรีพับลิคแอร์ไลน์
เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ145 ให้บริการโดยเพียดมอนต์แอร์ไลน์
เอทีอาร์ 72 เคยให้บริการโดยเอเซคิวทีฟแอร์ไลน์
ซาบ 340 ซึ่งเคยให้บริการโดยอเมริกันอีเกิลแอร์ไลน์
เซลล์เลย์ดิก

| เซลล์เลย์ดิก |
| --- | --- |
ภาพไมโครกราฟแสดงกลุ่มของเซลล์เลย์ดิก (กลางภาพ) ผ่านการย้อมสี
ภาพมิญชวิทยาของพาเรงไคมาอัณฑะของหมูป่า 1 ช่องภายในหลอดของส่วนขดของหลอดสร้างอสุจิ, 2 สเปอร์มาทิด, 3 สเปอร์มาโทไซต์, 4 เซลล์ต้นกำเนิดตัวอสุจิ, 5 เซลล์เซอร์โตลี, 6 ไมโอไฟโบรบลาสท์, 7 เซลล์เลย์ดิก, 8 หลอดเลือดฝอย
ตัวระบุ
MeSH: D007985
FMA: 72297
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เซลล์เลย์ดิก (อังกฤษ: Leydig cell) หรือ เซลล์แทรกของเลย์ดิก (อังกฤษ: interstitial cells of Leydig) เป็นเซลล์ที่อยู่ติดกับหลอดสร้างอสุจิในอัณฑะ ทำหน้าที่สร้างฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนเมื่อมีการกระตุ้นจากลูติไนซิงฮอร์โมน (LH) ตัวเซลล์เลย์ดิกมีรูปรางมุมหลายหน้า มีนิวเคลียสขนาดใหญ่โดดเด่น มีไซโทพลาซึมที่สามารถติดสีแดงได้ และมีถุงซึ่งเต็มไปด้วยลิพิดจำนวนมาก
โครงสร้าง

เซลล์เลย์ดิกของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเป็นเซลล์คล้ายเยื่อบุที่มีมุมหลายหน้า และมีนิวเคลียสรูปไข่เดียวที่ตั้งอยู่นอกศูนย์กลางอย่างผิดปกติ ในนิวเคลียสประกอบด้วยนิวคลีโอลัสที่โดดเด่นหนึ่งถึงสามอัน และมีเฮเทอโรโครมาทินซึ่งย้อมติดสีทึบล้อมรอบเป็นจำนวนมาก ไซโทพลาซึมชอบกรดของเซลล์มักประกอบด้วยหยดลิพิดจำนวนมากที่ติดอยู่กับเยื่อบุ และมีร่างแหเอนโดพลาซึมแบบเรียบ (SER) จำนวนมาก นอกเหนือจาก SER แล้วยังมีร่างแหเอ็นโดพลาสซึมแบบขรุขระอยู่อย่างกระจัดกระจายด้วย และยังมีไมโทคอนเดรียจำนวนมากซึ่งสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนในไซโทพลาซึม บ่อยครั้งจะพบไลโปฟัสซินและโครงสร้างคล้ายผลึกรูปแท่งที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 3 ถึง 20 นาโนเมตร ซึ่งยังไม่ทราบถึงหน้าที่ของโครงสร้างดังกล่าว แต่พบว่าโครงสร้างนั้นจะน้อยลงไปกว่าครึ่งในเนื้องอกเซลล์เลย์ดิก จึงถูกใช้ในการช่วยวินิจฉัยโรคเนื้องอกเซลล์เลย์ดิก นอกเหนือจากเซลล์เลย์ดิกแล้ว ไม่มีเซลล์แทรกใดในอัณฑะที่มีนิวเคลียสหรือไซโทพลาซึมที่มีลักษณะเหล่านี้อีก จึงทำให้สามารถค้นหาเซลล์เลย์ดิกได้โดยง่าย
โครงสร้าง > พัฒนาการ

เซลล์เลย์ดิกแบบ 'ผู้ใหญ่' เปลี่ยนสภาพอยู่ในอัณฑะหลังจากคลอดจากนั้นจะหยุดพักไปจนถึงวัยเริ่มเจริญพันธุ์ 
เซลล์นี้พบในอัณฑะในฐานะเซลล์เลย์ดิกแบบ 'ทารกในครรภ์' ตั้งแต่สัปดาห์ที่ 8 ถึง 20 ของการตั้งครรภ์ ซึ่งทำหน้าที่ผลิตฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนขึ้นในจำนวนที่เพียงพอต่อการทำให้ทารกเพศชายในครรภ์แสดงออกถึงลักษณะเป็นชาย
การผลิตฮอร์โมนเพศชาย

เซลล์เลย์ดิกจะปล่อยฮอร์โมนประเภทที่เรียกว่า ฮอร์โมนเพศชาย (19-คาร์บอน สเตอรอยด์) โดยจะหลั่งเทสโทสเตอโรน แอนโดรสตีนไดโอน และ ดีไฮโดรเอพิแอนโดรสเตอโรน (DHEA) ออกมา เมื่อถูกกระตุ้นโดยลูติไนซิงฮอร์โมน (LH) ซึ่งจะถูกหลั่งออกมาจากต่อมใต้สมองส่วนหน้าเพื่อตอบสนองต่อฮอร์โมนกระตุ้นการหลั่งโกนาโดโทรปินซึ่งถูกหลั่งออกมาโดยไฮโปทาลามัส LH จะเข้าจับกับตัวรับ (LHCGR) ซึ่งเป็นตัวรับคู่จี-โปรตีน เป็นผลให้เกิดสร้าง cAMP ที่เพิ่มขึ้น จากนั้น cAMP จะไปปลุกฤทธิ์ของโปรตีนไคเนส เอขึ้นตามลำดับ ซึ่งจะไปกระตุ้นการเคลื่อนย้ายคอเลสเดอรอลจากแหล่งกักเก็บในเซลล์ (โดยแหล่งหลักอยู่ที่เยื่อหุ้มเซลล์และพื้นที่กักเก็บภายในเซลล์) ไปยังไมโทคอนเดรีย โดยแรกสุดจะไปถึงยังเยื่อหุ้มไมโทคอนเดรียชั้นนอก และจากนั้นจะถูกเคลื่อนย้ายเข้าสู่เยื่อหุ้มไมโทคอนเดรียชั้นในด้วยโปรตีนควบคุมสเตียรอยด์เฉียบพลัน ซึ่งจะจำกัดอัตราชีวสังเคราะห์ของสเตียรอยด์ จากนั้นจะตามด้วยการสร้างเพรกเนโนโลนขึ้น จากคอเลสเตอรอลที่ถูกเคลื่อนย้ายผ่านเอนไซม์แยกสายด้านข้างคอเลสเตอรอล ซึ่งพบอยู่ในเยื่อหุ้มไมโทคอนเดรียชั้นใน และในที่สุดก็จะนำไปสู่การสังเคราะห์ฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนและการหลั่งโดยเซลล์เลย์ดิก
โพรแลกติน (PRL) จะเพิ่มการตอบสนองของเซลล์เลย์ดิกต่อ LH โดยการเพิ่มจำนวนของตัวรับ LH ที่ปรากฏอยู่บนเซลล์เลย์ดิก[ต้องการอ้างอิง]
นัยสำคัญทางคลินิก

เซลล์เลย์ดิกอาจเจริญขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ จนก่อตัวขึ้นเป็นเนื้องอกเซลล์เลย์ดิก เนื้องอกเหล่านี้มักเป็นเนื้องอกไม่ร้ายตามธรรมชาติ โดยเนื้องอกเหล่านี้อาจมีกิจกรรมเกี่ยวกับฮอร์โมน เช่น การหลั่งฮอร์โมนเทสโทสเตอโรน (ซึ่งรับผิดชอบลักษณะทุติยภูมิของเพศชาย)
อะดรีโนลิวโคดิสโทรฟี เป็นอีกตัวอย่างของโรคที่ส่งผลกระทบต่อเซลล์เลย์ดิก โดยฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนของผู้ป่วยอาจลดลงแม้ว่าระดับ LH และฮอร์โมนกระตุ้นต่อมน้อย (FSH) จะเพิ่มสูงกว่าปกติก็ตาม
ในกระต่าย พบว่าการบำบัดด้วยการกระตุ้นผิวหนังด้วยไฟฟ้าด้านข้าง เป็นสาเหตุให้เกิดการเพิ่มจำนวนขึ้นของเซลล์เลย์ดิก
ประวัติ > นิรุกติศาสตร์

ชื่อของเซลล์เลย์ดิกถูกตั้งตามฟรานซ์ ไลดิช นักกายวิภาคชาวเยอรมัน ผู้ซึ่งค้นพบเซลล์นี้เมื่อปี ค.ศ. 1850
ระเบียงภาพ

ภาพตัดขวางของสายรั้งอัณฑะตัวอ่อนมนุษย์ขนาด 3 ซม.
ภาพไมโครกราฟกำลังขยายปานกลางของเนื้องอกเซลล์เลย์ดิก ผ่านการย้อมสี
ภาพไมโครกราฟกำลังขยายสูงของเนื้องอกเซลล์เลย์ดิก ผ่านการย้อมสี
ภาพตัดขวางของหลอดสร้างอสุจิ ลูกศรชี้ไปยังตำแหน่งของเซลล์เลย์ดิก
ดูเพิ่ม

เซลล์เซอร์โตลี
เนื้องอกเซลล์เซอร์โตลี–เลย์ดิก
รายชื่อประเภทเซลล์ของมนุษย์ที่เจริญมาจากเซลล์ต้นกำเนิด
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพเนื้อเยื่อจากมหาวิทยาลัยบอสตัน 16907loa (อังกฤษ)
Reproductive Physiology
Diagram at umassmed.edu
ภาพไมโครกราฟแสดงกลุ่มของเซลล์เลย์ดิก (กลางภาพ) ผ่านการย้อมสี
อาหารยุโรป

ขนมปังฝรั่งเศส
พาสตาของอิตาลี
อาหารยุโรป หรือ อาหารตะวันตก เป็นคำที่ใช้อ้างถึงอาหารในทวีปยุโรป และประเทศตะวันตกอื่นๆ รวมทั้ง (ขึ้นกับคำจำกัดความ) รัสเซีย, เช่นเดียวกับอาหารที่ไม่ใช่อาหารพื้นเมืองในออสเตรเลีย ทวีปอเมริกา แอฟริกาใต้และโอเชียเนีย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากยุโรป นิยามนี้ใช้โดยชาวเอเชียตะวันออกเพื่อให้ต่างจากอาหารแบบเอเชีย (นี่เป็นแบบเดียวกับที่ชาวตะวันตกให้นิยามอาหารของประเทศในเอเชียตะวันออก่ว่าเป็นอาหารเอเชีย) ในขณะที่ชาวตะวันตก คำนี้ในบางครั้งจะหมายถึงเฉพาะอาหารบนพื้นแผ่นดินของทวีปยุโรป และมีความหมายเช่นเดียวกับยุโรปภาคพื้นแผ่นดินโดยเฉพาะในภาษาอังกฤษแบบอังกฤษ
สเต็กย่าง
มันฝรั่งผัด
อาหารของประเทศตะวันตกความหลากหลายภายในกลุ่ม แม้ว่าจะมีลักษณะเฉพาะที่ทำให้แตกต่างจากอาหารเอเชียและอื่นๆ เมื่อเปรียบเทียบกับการปรุงอาหารในเอเชีย ตัวอย่างเช่น เนื้อสัตว์มีความโดดเด่นจะเสิร์ฟในขนาดที่รับประทาน สเต็กและเนื้อแล่เป็นแผ่นเป็นอาหารที่พบได้ทั่วไปในประเทศตะวันตก  นิยมใช้ไวน์องุ่นและซอสเป็นเครื่องเคียง ใช้ผลิตภัณฑ์จากนมหลายชนิดในกระบวนการปรุงอาหาร ยกเว้นในอาหาร nouvelleมีการผลิต ชีส ในหลากหลายรูปแบบและ ผลิตภัณฑ์นมหมัก มีให้เลือกใช้ได้หลายชนิดเช่นกัน ขนมปังจากแป้งสาลีเป็นแหล่งของแป้งที่สำคัญ เช่นเดียวกับ พาสตา เกี๊ยว และ แพสตรี มันฝรั่งก็เป็นแหล่งของแป้งที่สำคัญในอาหารยุโรป และแพร่หลายในอาณานิคมของยุโรปในทวีปอเมริกา ข้าวโพดพบในอาหารยุโรปน้อยกว่าใน ทวีปอเมริกา แม้ว่าอาหารที่ทำจากข้าวโพด (polenta or mămăligă) เป็นส่วนสำคัญในอาหารอิตาลีและในคาบสมุทรบอลข่าน ขนมปังแบน โดยเฉพาะที่มีการแต่งหน้า เช่น พิซซาหรือ tarte flambée และข้าวมีรับประทานในยุโรปตะวันออกแต่ไม่ใช่อาหารหลัก สลัดถือเป็นส่วนสำคัญของอาหารยุโรป
อาหารเย็นแบบยุโรปที่เป็นทางการจะแยกเป็นจานต่างๆ  โดยพัฒนามาจากการนำอาหารหลายจานมาวางบนโต๊ะพร้อมๆกัน ไปเป็นการเสิร์ฟอาหารตามลำดับ ในแบบที่เคร่งครัด อาหารที่เย็น ร้อม เผ็ด และหวานจะจัดเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยหรือซุป จากนั้นเป็นจานหลัก และสุดท้ายเป็นของหวาน อาหารที่ทั้งหวานและเผ็ดเป็นอาหารที่พบได้ทั่วไปในสมัยจักรวรรดิโรมันโบราณ แต่ไม่ปกติในปัจจุบัน อาหารที่หวานจัดเป็นของหวานเท่านั้น การจัดเสิร์ฟที่ผู้รับประทานออกไปตักอาหารอย่างเป็นอิสระด้วยตนเองเรียกว่าบุฟเฟต์ พบได้เฉพาะในงานเลี้ยงหรือวันหยุด
อาหารยุโรปกลาง

อาหารออสเตรีย
อาหารเช็ก
อาหารเยอรมัน
อาหารฮังการี
อาหารโปแลนด์
อาหารลิกเตนสไตน์
อาหารสโลวัก
อาหารสโลวีเนีย
อาหารสวิส
อาหารยุโรปตะวันออก

อาหารอาร์มีเนีย
อาหารอาเซอร์ไบจาน
อาหารเบลารุส
อาหารจอร์เจีย
อาหารรัสเซีย
อาหารมอร์โดเวีย
อาหารตาตาร์
อาหารยูเครน
อาหารตาตาร์ไครเมีย
อาหารยุโรปเหนือ

อาหารบริติช
อาหารอังกฤษ
อาหารสกอต
อาหารเวลส์
อาหารเดนมาร์ก
อาหารเอสโตเนีย
อาหารแฟโร
อาหารฟินแลนด์
อาหารกรีนแลนด์
อาหารไอซ์แลนด์
อาหารไอร์แลนด์
อาหารลัตเวีย
อาหารลิทัวเนีย
อาหารนอร์เวย์
อาหารสวีเดน
อาหารซามี
อาหารยุโรปใต้

บทความหลัก: อาหารเมดิเตอร์เรเนียน
อาหารแอลเบเนีย
อาหารบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
อาหารบัลแกเรีย
อาหารโครเอเชีย
อาหารไซปรัส
อาหารกรีก
อาหารกรีกมาซิโดเนีย
อาหารอิตาลี
Neapolitan cuisine
Sardinian cuisine
อาหารซิซิลี
Tuscan cuisine
Venetian cuisine
Occitan cuisine
อาหารในสาธารณรัฐมาซิโดเนีย
อาหารมอลตา
อาหารมอลโดวา
อาหารมอนเตเนโกร
อาหารโปรตุเกส
อาหารโรมาเนีย
อาหารเซอร์เบีย
อาหารสโลวีเนีย
อาหารสเปน
Andalusian cuisine
Asturian cuisine
Aragonese cuisine
Balearic cuisine
อาหารบาสก์
อาหารคานาเรีย
Cantabrian cuisine
Castilian-Manchego cuisine
Castilian-Leonese cuisine
Catalan cuisine
Extremaduran cuisine
อาหารกาลิเซีย
อาหารวาเลนเซีย
Cuisine of Minorca
อาหารตุรกี
อาหารไซปรัสเหนือ
อาหารยุโรปตะวันตก

อาหารเบลเยียม
อาหารดัตช์
อาหารฝรั่งเศส
Haute cuisine
Cuisine classique
Nouvelle cuisine
อาหารลักเซมเบิร์ก
อ่านเพิ่ม

Albala, Ken (2003). Food in Early Modern Europe. Greenwood Publishing Group. ISBN 0313319626. สืบค้นเมื่อ 6 June 2017.
R & R Publishing (2005). European Cuisine: The Best in European Food. Cpg Incorporated. ISBN 1740225279. สืบค้นเมื่อ 6 June 2017.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น
จอร์จ คิวคอร์

| จอร์จ คิวคอร์ |
| --- | --- |
จอร์จ คิวคอร์ ปี 1946
เกิด: จอร์จ ดิวอี คิวคอร์ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1899(1899-07-07) นครนิวยอร์ก สหรัฐ
เสียชีวิต: 24 มกราคม ค.ศ. 1983(1983-01-24) (83 ปี) ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
สุสาน: Forest Lawn Memorial Park (Glendale)
อาชีพ: ผู้กำกับภาพยนตร์ โปรดิวเซอร์
ปีปฏิบัติงาน: 1930–1981
รางวัล: รางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม 1965 My Fair Lady รางวัลลูกโลกทองคำ สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม 1965 My Fair Lady 
จอร์จ ดิวอี คิวคอร์ (อังกฤษ: George Dewey Cukor; /ˈkjuːkɔːr/ kew-kor ;  7 กรกฎาคม พ.ศ. 1899 – 24 มกราคม 1983) เป็นผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ ชาวอเมริกัน งานของเขาเน้นไปที่ภาพยนตร์ตลกและวรรณกรรมดัดแปลงเป็นหลัก การงานเริ่มมีความรุ่งเรืองที่อาร์เคโอ เมื่อเดวิด โอ. เซลซ์นิก หัวหน้าฝ่ายการผลิตของสตูดิโอ มอบหมายให้คิวคอร์กำกับภาพยนตร์สำคัญหลายเรื่องของอาร์เคโอ เช่น What Price Hollywood? (1932), A Bill of Divorcement (1932), Our Betters (1933) และ Little Women (1933) เมื่อเซลซ์นิกย้ายไปที่เมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์ เมื่อปี 1933 คิวคอร์ก็ตามไปกำกับเรื่อง Dinner at Eight (1933) และ David Copperfield (1935) ให้เซลซ์นิก และ Romeo and Juliet (1936) และ Camille (1936) ให้กับเออร์วิง ทัลลเบิร์ก
เขาเป็นหนึ่งในผู้กำกับที่ทำหน้าที่แทนในภาพยนตร์ Gone with the Wind (1939) แต่ยังคงกำกับในเรื่อง The Philadelphia Story (1940), Gaslight (1944), Adam's Rib (1949), Born Yesterday (1950), A Star Is Born (1954), Bhowani Junction (1956) และได้รับรางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากเรื่อง My Fair Lady (1964) ซึ่งเป็นครั้งที่ 5 ของเขาที่ได้รับการเสนอเข้าชิงรางวัลนี้ เขายังคงมีผลงานจนถึงช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980
เม็กซิโกซิตี

บทความนี้เกี่ยวกับเมืองหลวงของประเทศเม็กซิโก สำหรับประเทศ ดูที่ ประเทศเม็กซิโก
| สหรัฐซิตี |
| --- | --- |
เมืองหลวง
จากบนซ้าย: ซานตาเฟ (เม็กซิโกซิตี), Latin American Tower, วังแห่ง Bellas Artes (สหรัฐซิตี), อนุสาวรีย์เอกราช, ทะเลสาบ Maggiore of Chapultepec, โคโลเนียลโรม, พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติ (เม็กซิโก), Paseo de la Reforma
   ธง ตราอาร์ม Logo
สมญา: CDMX
คำขวัญ: La Ciudad de los Palacios (The City of Palaces)
เม็กซิโกซิตีในประเทศเม็กซิโก
สหรัฐซิตีที่ตั้งในประเทศเม็กซิโก
พิกัด: 19°26′N 99°8′W﻿ / ﻿19.433°N 99.133°W﻿ / 19.433; -99.133
ประเทศ:  เม็กซิโก
ก่อตั้ง:  13 มีนาคม 1325; 699 ปีก่อน (1325-03-13): เตนอชตีตลัน  13 สิงหาคม 1521; 503 ปีก่อน (1521-08-13): Ciudad de México  18 พฤศจิกายน 1824; 200 ปีก่อน (1824-11-18): Distrito Federal  29 มกราคม 2016; 9 ปีก่อน (2016-01-29): Ciudad de México 
ผู้ก่อตั้ง:  เตนอช  (ในฐานะเตนอชตีตลัน)  เอร์นัน กอร์เตส  (ในฐานะเม็กซิโกซิตี) 
การปกครอง
 • นายกรัฐมนตรี:  Claudia Sheinbaum
 • วุฒิสภา:  Martí Batres  Citlalli Hernández Mora  Emilio Álvarez Icaza
พื้นที่
 • เมืองหลวง: 1,485 ตร.กม. (573 ตร.ไมล์)
 : อันดับที่ 32
ความสูง: 2,240 เมตร (7,350 ฟุต)
ความสูงจุดสูงสุด: 3,930 เมตร (12,890 ฟุต)
ประชากร (2015)
 • เมืองหลวง: 8,918,653 คน
 • อันดับ: 2nd
 • ความหนาแน่น: 6,000 คน/ตร.กม. (16,000 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 1
 • เขตเมือง: 21 ล้าน คน
เดมะนิม: Capitalino (a) Mexiqueño (a) (archaic) Chilango (a) (colloquial)
เขตเวลา: UTC−06:00 (CST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−05:00 (CDT)
รหัสไปรษณีย์: 00–16
Area code: 55/56
รหัส ISO 3166: MX-CMX
HDI (พ.ศ. 2562):  0.837  สูงมาก · อันดับที่ 1
ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (Nominal): 266 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เว็บไซต์: www.cdmx.gob.mx (ในภาษาสเปน)
เม็กซิโกซิตี (อังกฤษ: Mexico City), ซิวดัดเดเมฆิโก (สเปน: Ciudad de México) หรือ อาลเตเปตล์เมชิโก (นาวัตล์: Altepetl Mexico) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ในหุบเขาเม็กซิโกบริเวณกึ่งกลางประเทศ
เม็กซิโกซิตีมีพื้นที่ประมาณ 1,499 ตารางกิโลเมตร หรือถ้ารวมบริเวณมหานครด้วยจะมีพื้นที่รวมประมาณ 4,979 ตารางกิโลเมตร ประชากรในเม็กซิโกซิตี (ปี 2548) มี 8,605,239 คน ถ้ารวมเขตมหานครทั้งหมดมีประชากร 17,844,829 คน
ภูมิศาสตร์ > ลักษณะภูมิประเทศ

เม็กซิโกซิตีมีทำเลที่ตั้งในที่เรียกว่าหุบเขาเม็กซิโก (Valley of Mexico) หุบเขานี้ตั้งอยู่ในทรานส์เม็กซิโก (Trans Mexico) ซึ่งมีความสูงมากกว่า 2,200 เมตร (7,217 ฟุต)
หุบเขานี้ไม่มีทางระบายน้ำจากไหล่เขา ทำให้เมืองนี้มีความเสี่ยงต่อการเกิดน้ำท่วมสูงมาก แต่ภายหลังก็ได้มีการขุดเจาะอุโมงค์และคลองในคริสต์ศตวรรษที่ 17