stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การชนท้ายรถ

Jeep Liberty ขณะทำการทดสอบการชนท้ายที่ Chrysler's Proving Grounds
อุบัติเหตุการชนท้ายใน Yate ใกล้กับ Bristol อังกฤษ ในเดือนกรกฎาคม 2004 รถยนต์ไม่สามารถหยุดได้เมื่อ รถบรรทุกกึ่งพ่วง หยุดที่ วงเวียน ฝากระโปรงหน้าของรถยนต์สามารถเห็นได้ลึกเข้าไปใต้ท้ายรถบรรทุก
อุบัติเหตุการชนท้ายรุนแรงที่ส่งผลให้เกิดไฟไหม้ซากรถ บนทางด่วนสายเหนือ-ใต้ในมาเลเซีย ผู้โดยสารทั้งหมดรอดชีวิต
การชนท้ายรถ (อังกฤษ: Rear-end collision) หรือที่เรียกว่า rear-ending และในสหราชอาณาจักรเรียกว่า shunt เกิดขึ้นเมื่อรถที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าชนเข้ากับท้ายของรถอีกคันที่อยู่ด้านหน้า (ซึ่งมักจะจอดอยู่) ในทำนองเดียวกัน การชนท้ายที่เกิดกับระบบราง (rear-end rail collisions) จะเกิดขึ้นเมื่อรถไฟขบวนหนึ่งวิ่งชนท้ายของขบวนรถไฟอีกขบวนบนรางเดียวกัน
ปัจจัยทั่วไปที่ทำให้เกิดการชนท้าย ได้แก่ การที่ผู้ขับขี่ไม่ใส่ใจหรือเสียสมาธิ การขับจี้ท้าย การเบรกกะทันหัน การเบรกเช็ค และการยึดเกาะถนนลดลงเนื่องจากสภาพถนนเปียกหรือ การเสื่อมสภาพของพื้นถนน
จากข้อมูลของ National Highway Safety Administration (NHTSA) การชนท้ายคิดเป็น 7.5% ของอุบัติเหตุรถชนที่มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด อย่างไรก็ตาม การชนท้ายยังคิดเป็น 29% ของอุบัติเหตุรถยนต์ทั้งหมด ซึ่งทำให้เป็นหนึ่งในประเภทอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุดใน สหรัฐอเมริกา
ภาพรวม

สถานการณ์ทั่วไปของการชนท้ายเกิดขึ้นเมื่อรถคันหน้าชะลอความเร็วอย่างกะทันหัน (เช่น เพื่อหลีกเลี่ยงคนที่ข้ามถนน) ทำให้คนขับรถคันหลังไม่มีเวลาพอที่จะเบรก ส่งผลให้เกิดการชน หรือในทางกลับกัน รถคันหลังอาจเร่งความเร็วเร็วกว่ารถคันหน้า (เช่น ขณะออกจากทางแยก) จึงชนท้ายกัน
โดยทั่วไป หากรถสองคันมีโครงสร้างทางกายภาพที่คล้ายกัน การชนท้ายรถอีกคันเทียบเท่ากับการชนเข้ากับวัตถุที่แข็งและไม่เคลื่อนที่ (เช่น กำแพง) ที่ครึ่งหนึ่งของความเร็วในการปิดช่องว่าง (closing speed) เช่น การชนท้ายรถที่จอดนิ่งขณะขับที่ความเร็ว 50 กม./ชม. (30 ไมล์/ชม.) เทียบเท่ากับการชนกำแพงที่ความเร็ว 25 กม./ชม. (15 ไมล์/ชม.) ทั้งนี้ หากหนึ่งในรถมีโครงสร้างที่แข็งแรงกว่ามาก (เช่น รถเล็กชนท้ายรถบรรทุกหนัก) การลดความเร็วจะสะท้อนให้เห็นจากความเร็วในการปิดช่องว่างทั้งหมดสำหรับรถที่มีโครงสร้างอ่อนกว่า
ผลกระทบทางการแพทย์ทั่วไปจากการชนท้าย แม้จะเป็นการชนที่ความเร็วปานกลาง ก็คือ อาการบาดเจ็บจากแรงสะบัด (whiplash) ในกรณีที่รุนแรงกว่านี้ อาจเกิดการบาดเจ็บถาวร เช่น หมอนรองกระดูกเคลื่อน (disc herniation) ผู้โดยสารที่นั่งด้านหลังสุดในรถมินิแวน ซึ่งได้รับประโยชน์จาก โซนย่นตัว ที่สั้น อาจมีแนวโน้มได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตมากกว่า
สำหรับวัตถุประสงค์ด้าน ประกันภัย และ การบังคับใช้กฎหมาย คนขับรถที่ชนท้ายมักถูกพิจารณาว่าเป็นฝ่ายผิด เนื่องจากขับตามรถคันหน้ามาใกล้เกินไป หรือไม่ให้ความสนใจต่อการขับขี่ ยกเว้นในกรณีที่รถคันหน้ากำลังถอยหลัง หากผู้ขับรถที่ถูกชนท้ายเรียกร้องค่าเสียหายจากคนขับรถที่ชนท้าย คนขับรถคันหลังอาจต้องรับผิดชอบต่อความเสียหายทั้งหมดของรถคันหน้า
ข้อมูลจาก NHTSA ระบุว่าอุบัติเหตุการชนท้ายคิดเป็นสัดส่วน 23–30% ของอุบัติเหตุทางรถยนต์ทั้งหมด
รถยนต์ Ford Pinto เคยถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางเมื่อมีข้อกล่าวหาว่าข้อบกพร่องในการออกแบบอาจทำให้เกิดไฟไหม้จากเชื้อเพลิงในกรณีชนท้าย
นวัตกรรมล่าสุดในระบบความปลอดภัยอัตโนมัติช่วยลดจำนวนอุบัติเหตุการชนท้ายได้อย่างมีนัยสำคัญ
ดูเพิ่ม

ระยะห่างระหว่างรถ
ประเภทของการชนบนถนน
การขับตามหลังอย่างกระชั้นชิด
รถ MINI Cooper S ก่อนและหลังการชนท้าย
ฆาบิเอร์ มัสเชราโน

ฆาบิเอร์ อาเรฆันโด มัสเชราโน (เสียงอ่านภาษาสเปน: [xaˈβjeɾ mastʃeˈɾano], สำเนียงท้องถิ่น: [matʃeˈɾano], ภาษาอิตาลี: [maskeˈrano]; เกิด 8 มิถุนายน ค.ศ. 1984) เป็นผู้ฝึกสอนทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา เคยลงเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็ก และกองกลางตัวรับ ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมของอินเตอร์ไมแอมี สโมสรในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

หน้าข้อมูลส่วนตัว จากเว็บไซต์สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
ประวัติของ ฆาบิเอร์ มัสเชราโน ที่ BDFutbol
ข้อมูลของ ฆาบิเอร์ มัสเชราโน ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
สถิติของ ฆาบิเอร์ มัสเชราโน ที่ Soccerbase
ฆาบิเอร์ มัสเชราโน ที่ National-Football-Teams.com
ฆาบิเอร์ มัสเชราโน – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
ฆาบิเอร์ มัสเชราโน – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924

กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924 จัดขึ้นที่สนามกีฬาโอลิมปิกชามอนี เมืองชามอนี ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 2-4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1924 การแข่งขันสกีนอร์ดิกผสมมีทั้งหมด 1 รายการ
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

นักกีฬาทั้งหมด 30 คนจาก 9 ประเทศ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924:
เชโกสโลวาเกีย (4)
ฟินแลนด์ (2)
ฝรั่งเศส (4)
ฮังการี (3)
นอร์เวย์ (4)
โปแลนด์ (2)
สวีเดน (3)
สวิตเซอร์แลนด์ (4)
สหรัฐ (4)
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 1924
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางสรุปเหรียญ

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นอร์เวย์ | 1 | 1 | 1 | 3 |
| รวม (1 ประเทศ) | รวม (1 ประเทศ) | 1 | 1 | 1 | 3 |
แหล่งข้อมูลอื่น

International Olympic Committee results database
Official Official Olympic Report เก็บถาวร 2008-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
sports-reference
Wudarski, Pawel (1999). "Wyniki Igrzysk Olimpijskich" (ภาษาโปแลนด์). สืบค้นเมื่อ 20 October 2008.
| ด ค กรายการที่จัดแข่งขันในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924 (ชามอนี) |
| --- | --- |
 บอบสเล  สกีข้ามทุ่ง  เคอร์ลิง  สเกตลีลา  ฮอกกี้น้ำแข็ง  ปัญจกีฬาทหาร  นอร์ดิกผสม  สกีกระโดดไกล  สเกตความเร็ว 
| ด ค กกีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกฤดูหนาว |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1994  1998  2002  2006  2010  2014  2018  |  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1994  1998  2002  2006  2010  2014  2018  |  |
 ผู้ที่ได้รับเหรียญ  สนามแข่งขัน
ปาโอลา เอโกนู

Italian volleyball player
เปาลา โอเชกี อีโกนู (อิตาลี: Paola Ogechi Egonu) เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงชาวอิตาลี เชื้อสายไนจีเรีย เล่นในตำแหน่งตัวตบตรงข้ามหัวเสา ปัจจุบันเล่นลีกอาชีพกับทีมวากิฟแบงค์ อิสตันบูล ประเทศตุรกี และสามารถพาทีมคว้าแชมป์วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2019 วอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2022 และ ซีอีวีแชมป์เปียนส์ลีก 2020 โดยเธอได้รับรางวัลนักกีฬายอดเยี่ยม ของการแข่งขัน และเป็นนักวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติอิตาลี
เธอได้รับรางวัลผู้หญิงแห่งปี 2019 โดย ดี-ลา รีพุบบลิกา เดลเล ดอนเน นิตยสารรายสัปดาห์ของ ลา รีพุบบลิกา
เธอยังเป็นส่วนหนึ่งในผู้ถือธงโอลิมปิก ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ชีวิตส่วนตัว

เอโกนู เธอเกิดในเมืองซิตตาเดลลา แคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี พ่อกับแม่ของเธอเป็นชาวไนจีเรีย พ่อของเธอชื่อ แอมโบรส เป็นคนขับรถบรรทุกในเมืองลากอส ขณะที่แม่ของเธอ ประกอบอาชีพเป็นพยาบาลในเมืองเบนินซิตี ในประเทศไนจีเรีย ก่อนที่พวกเขาจะอพยพมายังประเทศอิตาลี เธอมีพี่น้องสองคน ชื่อว่าอันเจลาและอันเดรอา และเธอมีลูกพี่ลูกน้องชื่อว่า เตร์รี เอนเวออนวู เป็นนักวอลเลย์บอลอีกด้วย
อาชีพ > สโมสร

เธอเริ่มเข้าสู่วอลเลย์บอล ในระดับวอลเลย์บอลท้องถิ่นของซิตตาเดลลา ในฤดูกาล 2013-14 นั้นเธอได้เข้าร่วมทีมกลับ อีตาเลีย ทีมในเซเรีย บี1 เธอได้เล่นกับทีมเป็นเวลารวม 4 ปี ในฤดูกาล 2014-15 ทีมได้เลื่อนขั้นขึ้นเล่นในเซเรีย อา1 ในฤดูกาล 2016-17 เธอทำคะแนนได้ทั้งหมด 46 คะแนน กับทีมซาน คาสเซียโน ซึ่งเป็นผลงานที่ดีที่สุดในเซเรีย อา1
ในฤดูกาล 2017-18 เธอได้ย้ายทีมมาร่วมกับอีกอร์ โนวารา ทีมในเซเรีย อา 1 โดยเธอพาทีมคว้าแชมป์อิตาเลียน ซูเปอร์คัพ 2017 และโกปปาอีตาเลีย อีก 2 สมัย เธอได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่า และ คว้าแชมป์ซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก 2018-19 ซึ่งเธอก็คว้ารางวัลนักกีฬายอดเยี่ยม มาครอง
ในฤดูกาล 2019-20 เธอได้ย้ายมาร่วมกับทีม อีโมโกวอลเลย์ ทีมในเซเรีย อา 1 โดยเธอพาทีมคว้าแชมป์รายการอิตาเลียน ซูเปอร์คัพ วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2019   และการแข่งขัน ซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก 2020-21 เธอก็สามารถพาทีมชนะคว้าแชมป์ โดยชนะทีม วาคึฟบังค์สปอร์คูลือบือ ทีมจากตุรกี 3-2 เซ็ต ในขณะที่เธอก็คว้ารางวัลผู้เล่นทรงคุณค่า มาครอง
อาชีพ > ทีมชาติ

ในปี 2015 เธอเป็นส่วนหนึ่งของวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติอิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ซึ่งเธอได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งขัน วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี 2015 และยังได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าของการแข่งขัน ระหว่างปี 2014-2016 เธอถูกเรียกติดทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี และรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี โดยได้รับเหรียญทองแดงจากการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2015
ในปี 2015 เธอได้ถูกเรียกตัวในทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรก ซึ่งในปี 2017 เธอได้รับรางวัลเหรียญเงิน การแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2017 ขณะที่ในปี 2018 เธอได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2018 ซึ่งเธอได้รับรางวัลตัวตบตรงข้ามยอดเยี่ยม อีกปีต่อมาในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2019 เธอก็ได้รับเหรียญทองแดง
ในปี 2021 เธอได้รับเลือกให้เป็นผู้ถือธงโอลิมปิกมาตรฐาน ในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ในกรุงโตเกียว ในปีเดียวกัน เธอก็พาทีมชาติอิตาลี คว้าแชมป์การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2021 โดยชนะทีมเซอร์เบีย 3-1 เซ็ต โดยเป็นการชนะเจ้าภาพคาบ้านที่เมืองเบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย ซึ่งเธอก็ได้คว้ารางวัลนักกีฬายอดเยี่ยมมาได้อีกครั้งหนึ่ง
รางวัล > สโมสร

2017 อีตาเลียน ซูเปอร์คัพ -  ชนะเลิศ, กับ อีกอร์กอร์กอนโซลาโนวารา
2017–18 อีตาเลียนคัพ -  ชนะเลิศ, กับ อีกอร์กอร์กอนโซลาโนวารา
2018–19 อีตาเลียนคัพ -  ชนะเลิศ, กับ อีกอร์กอร์กอนโซลาโนวารา
2018–19 ซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก -  ชนะเลิศ, กับ อีกอร์กอร์กอนโซลาโนวารา
2019 อีตาเลียน ซูเปอร์คัพ -  ชนะเลิศ, กับ อีโมโกวอลเลย์โกเนลยาโน
2019 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก -  ชนะเลิศ, กับ อีโมโกวอลเลย์โกเนลยาโน
2019-20 อีตาเลียนคัพ -  ชนะเลิศ, กับ อีโมโกวอลเลย์โกเนลยาโน
2020 อีตาเลียน ซูเปอร์คัพ -  ชนะเลิศ, กับ อีโมโกวอลเลย์โกเนลยาโน
2020-21 อีตาเลียนคัพ -  ชนะเลิศ, กับ อีโมโกวอลเลย์โกเนลยาโน
2020–21 ลีกอิตาลี -  ชนะเลิศ, กับ อีโมโกวอลเลย์โกเนลยาโน
2020–21 ซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก -  ชนะเลิศ, กับ อีโมโกวอลเลย์โกเนลยาโน
2021 อีตาเลียน ซูเปอร์คัพ -  ชนะเลิศ, กับ อีโมโกวอลเลย์โกเนลยาโน
2021 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก -  รองชนะเลิศ, กับ อีโมโกวอลเลย์โกเนลยาโน
2021-22 อีตาเลียนคัพ -  ชนะเลิศ, กับ อีโมโกวอลเลย์โกเนลยาโน
รางวัล > บุคคล

2015 U18 ชิงแชมป์โลก "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2016 คัดโอลิมปิก โซนยุโรป "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
2018 มงเทรอวอลลีย์แมสเตอส์ "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2018 ชิงแชมป์โลก "ตัวตบตรงข้ามยอดเยี่ยม"
2018–19 ซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2019 อีตาเลียน ซูเปอร์คัพ "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2019 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2020–21 อีตาเลียนคัพ "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2020–21 ลีกอิตาลี "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2020–21 ซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก "ผู้เล่นทรงคุณค่า"'
2021 ชิงแชมป์ยุโรป "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2021 สมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป "นักวอลเลย์บอลหญิงแห่งปี 2021"
2021–22 อีตาเลียนคัพ "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
แหล่งข้อมูลอื่น

* Paola Egonu ที่อินสตาแกรม
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896

| ว่ายน้ำใน โอลิมปิกฤดูร้อน 1896  |
| --- | --- | --- |
ฟรีสไตล์
| 100 เมตร |   | ชาย |
| 500 เมตร |  | ชาย |
| 1200 เมตร |  | ชาย |
| 100 เมตร กะลาสีเรือ |  | ชาย |
การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 การแข่งขันแบ่งออกเป็น 4 ประเภท เป็นผู้ชายทั้งหมด จะจัดขึ้นในวันที่ 11 เมษายน ในอ่าวซี มีทั้งหมด 13 คนจาก 4 ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันในครั้งนี้
สรุปเหรียญ

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ฮังการี (HUN) | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 2 |  กรีซ (GRE) | 1 | 3 | 3 | 7 |
| 3 |  ออสเตรีย (AUT) | 1 | 1 | 0 | 2 |
ผลการแข่งขัน

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| ฟรีสไตล์ 100 เมตร รายละเอียด | อัลเฟรด ฮาโยช  ฮังการี | อ็อตโต เฮิรชแมนน์  ออสเตรีย | ไม่มี |
| ฟรีสไตล์ 500 เมตร รายละเอียด | พอล นอยมันน์  ออสเตรีย | แอนโตนิโอส เปปานอส  กรีซ | เอฟตาฟีโอส โคราเฟส  กรีซ |
| ฟรีสไตล์ 1200 เมตร รายละเอียด | อัลเฟรด ฮาโยช  ฮังการี | โยอันนิส อังเดร  กรีซ | เอฟตาฟีโอส โคราเฟส  กรีซ |
| กะลาสีเรือฟรีสไตล์ 100 เมตร รายละเอียด | อีโยอันนิส มาโลกีนิส  กรีซ | สไปริดอน ชาซาปิส  กรีซ | ดิมิทรีโอส ดรีวาส  กรีซ |
ประเทศที่เข้าร่วม

มีนักว่ายน้ำทั้งหมด 19 คนจาก 4 ประเทศที่เข้าแข่งขันในเอเธนส์เกมส์
ออสเตรีย (2)
กรีซ (15)
ฮังการี (1)
สหรัฐ (1)
แหล่งข้อมูลอื่น

De Coubertin, Pierre; Philemon, Timolean; Politis, N.G.; Anninos, Charalambos (1897). "Second Part: The Olympic Games in 1896". The Olympic Games: BC 776 – AD 1896 (PDF). Athens: Charles Beck. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2008-05-27. สืบค้นเมื่อ 2008-03-19.
Mallon, Bill; Widlund, Ture (1998). "1896 Olympic Games — Analysis and Summaries" (PDF). The 1896 Olympic Games: Results for All Competitors in All Events, With Commentary. McFarland. ISBN 0-7864-0379-9. สืบค้นเมื่อ 2008-03-19.
Smith, Michael Llewellyn (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games. London: Profile Books. ISBN 1-86197-342-X.
| ด ค กรายการแข่งขันกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 (เอเธนส์) |
| --- | --- |
 กรีฑา  จักรยาน  ฟันดาบ  ยิมนาสติก  ยิงปืน  ว่ายน้ำ  เทนนิส  ยกน้ำหนัก  มวยปล้ำ 
| ด ค กกีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- |
| การแข่งขัน |  1896  1900  1904  1906 (ซ้อน)  1908  1912  1920  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024  |  |
| ประเภทในปัจจุบัน |  50 เมตร ฟรีสไตล์  100 เมตร ฟรีสไตล์  200 เมตร ฟรีสไตล์  400 เมตร ฟรีสไตล์  800 เมตร ฟรีสไตล์  1500 เมตร ฟรีสไตล์  100 เมตร กรรเชียง  200 เมตร กรรเชียง  100 เมตร กบ  200 เมตร กบ  100 เมตร ผีเสื้อ  200 เมตร ผีเสื้อ  200 เมตร เดี่ยวท่าผสม  400 เมตร เดี่ยวท่าผสม  4 × 100 เมตร ฟรีสไตล์ ผลัด  4 × 200 เมตร ฟรีสไตล์ ผลัด  4 × 100 เมตร ผลัดท่าผสม  10 กม.  |  |
| ประเภทในอดีต |  500 เมตร ฟรีสไตล์ (1896)  1000 เมตร ฟรีสไตล์ (1900)  1200 เมตร ฟรีสไตล์ (1896)  4000 เมตร ฟรีสไตล์ (1900)  400 เมตร กบ 1904  1912  1920  4 × 100 หลา ฟรีสไตล์ ผลัด (1904)  200 เมตร ทีม (1900)  200 เมตร สิ่งกีดขวาง (1900)  ใต้น้ำ (1900)  100 เมตร ฟรีสไตล์ กะลาสี (1896)  |  |
 สรุปเหรียญ ชาย  หญิง  สถิติกีฬาโอลิมปิก  สนามแข่งขัน
เพศชาย

สัญลักษณ์เพศชาย
เพศชาย (♂) หรือเพศผู้ คือเพศหนึ่งของสิ่งมีชีวิต ที่ผลิตเซลล์สืบพันธุ์ขนาดเล็กที่เรียกว่า อสุจิ โดยตัวอสุจิสามารถรวมกับเซลล์สืบพันธุ์ของเพศหญิงที่เรียกว่า เซลล์ไข่ เกิดขั้นตอนที่เรียกว่า การผสมพันธุ์ เพศชายไม่สามารถสืบพันธุ์ได้โดยปราศจากการเข้าถึงเซลล์ไข่ของเพศหญิงอย่างน้อย 1 เซลล์ แต่สิ่งมีชีวิตบางอย่างสามารถสืบพันธุ์ได้โดยอาศัยการสืบพันธุ์หรือไม่อาศัยการสืบพันธุ์ แต่ละสปีชีส์ไม่ได้มีระบบทางเพศที่เหมือนกัน ในมนุษย์และในสัตว์ส่วนใหญ่  การสืบพันธุ์ถือเป็นกลไกทางพันธุกรรมแต่ในบางสปีชีส์แล้วสามารถเกิดในจากทางด้านสังคม สิ่งแวดล้อมและปัจจัยอื่น
ดูเพิ่ม

ผู้ชาย
บุรุษภาพ
กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022

กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 จะจัดขึ้นที่อาคารกีฬาในร่มนครหลวงปักกิ่ง กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเป็นหนึ่งในสนามของโอลิมปิกกรีน การแข่งขันสเกตลีลาทั้งหมด 5 รายการ จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 4 ถึง 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
รอบคัดเลือก

บทความหลัก: กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 – รอบคัดเลือก
นักกีฬาสามารถเข้าร่วมแข่งขันได้สูงสุด 144 คน แต่ละประเทศสามารถส่งนักกีฬาได้สูงสุด 18 คน แบ่งเป็นชายสูงสุด 9 คนหรือหญิงสูงสุด 9 คน มีการเพิ่มโควต้าอีก 5 ที่นั่งสำหรับเจ้าภาพรอบคัดเลือกในเบื้องต้น จากนั้นหากมีที่ว่างเหลือจะเพิ่มให้กับประเภททีม
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
สรุปเหรียญรางวัล > รายการ

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
Men's singles: 
Ladies' singles: 
Pairs: 
Ice dance: 
Team: 
*  Skaters who only competed in the short program/dance.

**  Skaters who only competed in the free program/dance.
กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924

กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924 จัดขึ้นที่เลอ เทรมป์ลิน โอลิมปิก ดู มองต์ เมืองชามอนี ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1924 การแข่งขันสกีกระโดดไกลมีทั้งหมด 1 รายการ
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

นักกีฬาทั้งหมด 27 คนจาก 9 ประเทศ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924:
เชโกสโลวาเกีย (3)
ฟินแลนด์ (2)
ฝรั่งเศส (4)
อิตาลี (2)
นอร์เวย์ (4)
โปแลนด์ (1)
สวีเดน (4)
สวิตเซอร์แลนด์ (4)
สหรัฐ (3)
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 1924
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางสรุปเหรียญ

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นอร์เวย์ | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 2 |  สหรัฐ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (2 ประเทศ) | รวม (2 ประเทศ) | 1 | 1 | 1 | 3 |
แหล่งข้อมูลอื่น

International Olympic Committee results database
Official Official Olympic Report เก็บถาวร 2008-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Wudarski, Pawel (1999). "Wyniki Igrzysk Olimpijskich" (ภาษาโปแลนด์). สืบค้นเมื่อ 20 October 2008.
| ด ค กรายการที่จัดแข่งขันในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924 (ชามอนี) |
| --- | --- |
 บอบสเล  สกีข้ามทุ่ง  เคอร์ลิง  สเกตลีลา  ฮอกกี้น้ำแข็ง  ปัญจกีฬาทหาร  นอร์ดิกผสม  สกีกระโดดไกล  สเกตความเร็ว 
| ด ค กกีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกฤดูหนาว |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1994  1998  2002  2006  2010  2014  2018  |  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1994  1998  2002  2006  2010  2014  2018  |  |
 ผู้ที่ได้รับเหรียญ  สนามแข่งขัน
กีฬาฮอกกี้ในแปซิฟิกเกมส์ 2023

| กีฬาฮอกกี้  ในแปซิฟิกเกมส์ 2023 |
| --- | --- |
สนาม: สนามฮอกกี้พระเจ้าจอร์จ
ที่ตั้ง: โฮนีอารา, หมู่เกาะโซโลมอน
วันที่: 28 พฤศจิกายน – 1 ธันวาคม ค.ศ. 2023
ทีม: 6
← 20192027 →
การแข่งขันกีฬาฮอกกี้ในแปซิฟิกเกมส์ 2023 เป็นการแข่งขันกีฬาฮอกกี้ที่จัดแข่งขันในแปซิฟิกเกมส์ 2023 ที่หมู่เกาะโซโลมอน ระหว่างวันที่ 27 พฤศจิกายน ถึง 1 ธันวาคม ที่สนามฮอกกี้พระเจ้าจอร์จ
ทีมที่เข้าร่วมแข่งขัน

มี 6 ประเทศที่ยืนยันเข้าร่วมแข่งขันฮอกกี้ 5 คน
ฟีจี (18)
ปาปัวนิวกีนี (18)
ซามัว (18)
หมู่เกาะโซโลมอน (18) (เจ้าภาพ)
ตองงา (18)
วานูวาตู (18)
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ ( หมู่เกาะโซโลมอน)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ฟีจี | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 2 |  ปาปัวนิวกีนี | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 3 |  หมู่เกาะโซโลมอน* | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 4 |  วานูวาตู | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (4 ประเทศ) | รวม (4 ประเทศ) | 2 | 2 | 2 | 6 |
กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกเยาวชน

| กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกเยาวชน |
| --- | --- |

รายการ: 5 (ชาย: 1; หญิง: 1; ผสม: 3)
การแข่งขัน
 2010  2014  2018  2026 
กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกเยาวชน เป็นการแข่งขันสเกตลีลานานาชาติระดับเยาวชนในกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนตั้งแต่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012 อยู่ภายใต้การกำกับของสหพันธ์สเกตลีลานานาชาติ โดยจะหมุนเวียนจัดทุก ๆ สี่ปีเช่นเดียวกับโอลิมปิก จำกัดเฉพาะนักกีฬาที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปีจึงจะสามารถเข้าร่วมแข่งขันได้ กลุ่มอายุนี้สอดคล้องกับการแข่งขันสเกตลีลาประเภทเยาวชน
ตารางสรุปเหรียญรางวัล

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  รัสเซีย (RUS) | 7 | 7 | 8 | 22 |
| 2 |  ญี่ปุ่น (JPN) | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 3 |  จีน (CHN) | 2 | 0 | 1 | 3 |
| 4 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 5 |  สหรัฐ (USA) | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 6 |  ยูเครน (UKR) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 6 |  ลัตเวีย (LAT) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 6 |  เช็กเกีย (CZE) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 9 |  คาซัคสถาน (KAZ) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 9 |  จอร์เจีย (GEO) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (10 ประเทศ) | รวม (10 ประเทศ) | 12 | 12 | 12 | 36 |
ผลการแข่งขัน > ชายเดี่ยว

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2012    Innsbruck |  Yan Han |  Shoma Uno |  Feodosiy Efremenkov |  |
| 2016    Lillehammer |  Sōta Yamamoto |  Deniss Vasiļjevs |  Dmitri Aliev |  |
| 2020    Lausanne |  Yuma Kagiyama |  Andrei Mozalev |  Daniil Samsonov |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

International Skating Union เก็บถาวร 2013-12-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Youth Olympic Games
| ด ค กกีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกเยาวชน |
| --- | --- | --- |
:  2012  2016  2020  2024 
 ผู้ที่ได้รับเหรียญ  สนามแข่งขัน 
| ด ค กกีฬาในโอลิมปิกเยาวชน |
| --- | --- | --- |
| ฤดูร้อน |  ยิงธนู  กรีฑา  แบดมินตัน  บาสเกตบอล  มวยสากลสมัครเล่น  แคนู  จักรยาน  กระโดดน้ำ  ขี่ม้า  ฟันดาบ  ฮอกกี้  ฟุตบอล/ฟุตซอล  กอล์ฟ  ยิมนาสติก  แฮนด์บอล/แฮนด์บอลชายหาด  ยูโด  ปัญจกีฬาสมัยใหม่  เรือพาย  รักบี้ 7 คน  เรือใบ  ยิงปืน  ว่ายน้ำ  ระบำใต้น้ำ  ปิงปอง  เทควันโด  เทนนิส  ไตรกีฬา  วอลเลย์บอล ชายหาด  โปโลน้ำ  ยกน้ำหนัก  มวยปล้ำ  |  |
| ฤดูหนาว |  สกีลงเขา  ทวิกีฬา  บอบสเล  สกีข้ามทุ่ง  เคอร์ลิง  สเกตลีลา  สกีลีลา  ฮอกกี้น้ำแข็ง  ลูช  สกีนอร์ดิกผสม  สเกตความเร็วระยะสั้น  สเกเลตัน  สกีกระโดดไกล  สโนว์บอร์ด  สเกตความเร็ว  |  |
ดูเพิ่ม: กีฬาโอลิมปิกเยาวชน
เกเบิล สตีฟสัน

| เกเบิล สตีฟสัน |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: เกเบิล แดน สตีฟสัน
เกิด:  (2000-05-31) พฤษภาคม 31, 2000 (24 ปี) Portage, Indiana, United States
ที่พัก: Apple Valley, Minnesota, United States
การศึกษา: University of Minnesota
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ส่วนสูง: 6 ฟุต 1 นิ้ว (185 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 265 ปอนด์ (120 กิโลกรัม)
เกเบิล แดน สตีฟสัน  (เกิด 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2000) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันและนักมวยปล้ำสไตล์เฮฟวี่เวทและโฟล์คสไตล์ ปัจจุบันเขาเซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้ชื่อจริงของเขา เขาเป็นผู้ชนะเลิศเหรียญทองโอลิมปิกคนที่สองที่บริษัทเซ็นสัญญา ต่อจากเคิร์ต แองเกิล
ในรูปแบบฟรีสไตล์ สตีฟสันคว้าเหรียญทองโอลิมปิกฤดูร้อนปี 2020 หลังจากเอาชนะแชมป์โลก 3 สมัย เจโน เปตริอาชวิลี ในรอบชิงชนะเลิศ และเอาชนะทาฮา อักกึล ผู้พิทักษ์แชมป์โอลิมปิกช่วงต้นของการแข่งขัน เขายังเป็นแชมป์แพนอเมริกันคอนติเนนตัลที่ครองราชย์และเป็นแชมป์โลกกลุ่มอายุสามสมัย
ในฐานะนักมวยปล้ำระดับวิทยาลัย สตีฟสันเป็นผู้ชนะรางวัล Dan Hodge Trophy, แชมป์ระดับชาติของ NCAA Division I, แชมป์ Big Ten Conference สองครั้ง (ผู้เข้ารอบสุดท้าย 3 สมัย) และ All-American สองครั้งจากมหาวิทยาลัยมินนิโซตา หลังจากปรากฏตัวสั้นๆที่ SummerSlam ของ WWE ในปี 2021 สตีฟสันได้ลงนามโดยการส่งเสริมมวยปล้ำอาชีพในเดือนกันยายนซึ่งเขาถูกดราฟท์ไปยังค่าย Raw ในเดือนถัดไป ในปี 2024 ได้ถูกไล่ออกจาก WWE
บันทึก NCAA > สถิติ

| ก่อนหน้า |  | เกเบิล สตีฟสัน |  | ถัดไป | Season | Year | School | Rank | Record | Weigh Class | Win | Bonus |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2022 | Senior | University of Minnesota | #1 |  | 285 |  |  |  |  |  |  |  |
| 2021 | Junior | University of Minnesota | #1 | 12–0 | 285 | 100.00% | 87.5% |  |  |  |  |  |
| 2020 | Sophomore | University of Minnesota | #1 (DNQ) | 15–0 | 285 | 100.00% | 73.33% |  |  |  |  |  |
| 2019 | Freshman | University of Minnesota | #3 (3rd) | 35–2 | 285 | 94.59% | 55.26% |  |  |  |  |  |
| Career | Career | Career | Career | Career | 62–2 | 96.88% | 72.03% |  |  |  |  |  |
กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส มีกำหนดจะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 7 ถึง 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 ที่ ปารีส เอ็กซ์โป ปอร์ต เดอ แวร์ซายส์ มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญหลายอย่างในการแข่งขันกีฬายกน้ำหนักสำหรับปารีส 2024 เนื่องจากจำนวนรุ่นน้ำหนักถูกตัดจาก 14 รุ่นในโตเกียวเหลือ 10 รุ่น นอกจากนี้ นักยกน้ำหนักมีจำนวนทั้งหมด 120 คน โดยแบ่งเป็นชายและหญิงเท่า ๆ กัน จะแข่งขันกันในแต่ละรุ่นน้ำหนักทั้ง 10 รุ่น ซึ่งลดลงอย่างมากจากรายชื่อทั้งหมด 196 คนในการแข่งขันครั้งก่อนหน้า
การคัดเลือก

บทความหลัก: กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
โควตาในการแข่งขันยกน้ำหนักมีจำนวน 120 ที่สำหรับโอลิมปิก 2024 ที่ปารีส โดยมีการแบ่งสัดส่วนอย่างเท่าเทียมกันระหว่างชายและหญิง ซึ่งจำนวนโควตาลดลงเกือบแปดสิบที่เมื่อเทียบกับโอลิมปิก 2020 ที่โตเกียว คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่มีสิทธิ์สามารถส่งนักกีฬายกน้ำหนักสูงสุดเพศละสามคน โดยแต่ละคนจะต้องอยู่ในรุ่นน้ำหนักที่ต่างกัน
นักกีฬาจำนวนมากกว่าร้อยละแปดสิบสามของโควตาทั้งหมดจะได้รับการจัดอันดับให้เป็นนักกีฬายกน้ำหนักอันดับสูงที่สุดสิบอันดับแรกในรุ่นน้ำหนักต่าง ๆ ทั้งสิบรุ่น ผ่านการจัดอันดับรอบคัดเลือกโอลิมปิกของสหพันธ์ยกน้ำหนักระหว่างประเทศ (IWF) ซึ่งดำเนินช่วงเวลาตั้งแต่ 1 สิงหาคม 2022 ถึง 28 เมษายน 2024 นอกจากนี้ยังมีอีกห้าสิทธิ์ต่อเพศที่มอบให้กับนักกีฬายกน้ำหนักที่มีคะแนนสูงสุดและอยู่นอกสิบอันดับแรกโดยพิจารณาจากสถานะตัวแทนทวีป (แอฟริกา อเมริกา เอเชีย ยุโรป หรือโอเชียเนีย) ตามรายชื่อดังกล่าว
ประเทศเจ้าภาพฝรั่งเศสจะได้รับโควตาในการแข่งขันยกน้ำหนักชายและหญิงเพศละสองที่ นอกจากนี้ยังมีโควตาอีกสามที่ต่อเพศที่ได้รับสิทธิ์จากหลักการความเป็นสากล (Universality) เพื่อให้นักยกน้ำหนักของประเทศที่มีสิทธิ์สามารถเข้าร่วมแข่งขันในโอลิมปิก 2024 ที่ปารีส
รูปแบบการแข่งขัน

เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2022 สหพันธ์ยกน้ำหนักระหว่างประเทศได้ประกาศรุ่นน้ำหนักใหม่สำหรับโอลิมปิกที่ปารีส 2024 อย่างเป็นทางการ โดยจำนวนเหรียญรางวัลทั้งหมดลดลงจากสิบสี่เป็นสิบเหรียญ ในประเภทการแข่งขันยกน้ำหนักนั้น ยังคงให้มีรุ่นน้ำหนัก 61 และ 73 กิโลกรัมชาย และรุ่นน้ำหนัก 49 และ 59 กิโลกรัมหญิงอยู่เช่นเดียวกับในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว รายการต่อไปนี้คือรุ่นน้ำหนักอย่างเป็นทางการสำหรับผู้ชายและผู้หญิงตามลำดับ
| --- | --- |
 รุ่นน้ำหนักชาย 61 กก.  73 กก.  89 กก.  102 กก.  +102 กก.:  รุ่นน้ำหนักหญิง 49 กก.  59 กก.  71 กก.  81 กก.  +81 กก.