stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คิวเพรต
ความเป็นมา

ตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ท (Cuprate Superconductors) เป็นตัวนำยวดยิ่งที่มีโครงสร้างหลักประกอบด้วยคอปเปอร์ออกไซด์ (CuO2) วางตัวมีลักษณะเป็นชั้น ๆ ในระหว่างโครงสร้างมีอะตอมเป็นโลหะชนิดหนึ่งคั่นอยู่ โดยอะตอมนี้จะทำหน้าที่เป็นฉนวน การนำไฟฟ้าเกิดขึ้นในระนาบของคอปเปอร์ออกไซด์ โดยมีอิเล็กตรอนของอะตอมคอปเปอร์เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้เกิดสภาพนำยวดยิ่ง การลดอุณหภูมิจะทำให้โครงสร้างผลึกเปลี่ยนไป ระนาบคอปเปอร์ออกไซด์ที่มีโมเลกุลจึงมีความสำคัญโดยตรงกับสภาพนำยวดยิ่ง กล่าวได้ว่าการนำไฟฟ้าของอิเล็กตรอนในตัวนำยวดยิ่งเป็นแบบสองมิติ
ตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ท เป็นตัวนํายวดยิ่งที่มีอุณหภูมิสูงที่สุดที่รู้จัก อย่างไรก็ตามกลไกที่ตัวนํายวดยิ่งเกิดขึ้นยังไม่เป็นที่เข้าใจมากนัก
ตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ทตัวแรกถูกพบในปี 1986 ในแลนทานัมแบเรียมคอปเปอร์ออกไซด์ (LB-CO) ที่ไม่ใช่สารประกอบสโตอิชิโอเมตริก โดย เจ จอร์จ เบทนอร์ซ และเค อเลกซานเดอร์ มูลเลอร์ โดยอุณหภูมิวิกฤตสำหรับวัสดุนี้คือ 35 K ซึ่งสูงกว่าสถิติก่อนหน้านี้ที่ 23 K การค้นพบนี้นําไปสู่การวิจัยที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเกี่ยวกับตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ท ส่งผลให้มีตีพิมพ์งานวิจัยหลายพันฉบับระหว่างปี 1986 - 2001    เจ จอร์จ เบทนอร์ซ และเค อเลกซานเดอร์ มูลเลอร์ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี 1987 เพียงหนึ่งปีหลังจากการค้นพบของพวกเขา
ตั้งแต่ปี 1986 มีการระบุตัวนํายิ่งยวดจํานวนมาก และสามารถแบ่งออกเป็นสามกลุ่มในแผนภาพเฟส อุณหภูมิวิกฤตเทียบกับปริมาณออกซิเจนและปริมาณของคอปเปอร์ในโครงสร้างผลึก
แลนทานัมแบเรียมคอปเปอร์ออกไซด์ (LB–CO), TC = −240 °C (35 K)
อิตเทรียมแบเรียมคอปเปอร์ออกไซด์ (YB–CO), TC = −215 °C (93 K)
บิสมัทสตรอนเทียมแคลเซียมคอปเปอร์ออกไซด์ (BiSC–CO), TC = −180 °C (95 K)
แทลเลียมแบเรียมแคลเซียมคอปเปอร์ออกไซด์ (TBC–CO), TC = −150 °C (125 K)
ปรอทแบเรียมแคลเซียมคอปเปอร์ออกไซด์ (HGBC–CO) โดยในปี 1993 TC = −140 °C (133 K) ในปัจจุบันเป็นอุณหภูมิวิกฤตสูงสุด
อย่างไรก็ตามตัวนำยวดยิ่งอิตเทรียมแบเรียมคอปเปอร์ออกไซด์ (YB–CO) ยังคงเป็นตัวนำยวดยิ่งที่ โดดเด่นและรู้จักอย่างกว้างขวางในสารกลุ่มนี้
โครงสร้าง

ตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ท เป็นวัสดุที่มีลักษณะเป็นชั้นๆ ประกอบด้วยระนาบตัวนำยวดยิ่งของคอปเปอร์ออกไซด์คั่นด้วยชั้นที่มีไอออน เช่น แลนทานัม แบเรียม สตรอนเทียม เป็นต้น ทำหน้าที่เป็นกล่องสี่เหลี่ยมเก็บประจุ โดยทำการเติมอิเล็กตรอนหรือโฮลเข้าไปในชั้นคอปเปอร์ออกไซด์ ดังนั้นโครงสร้างนี้จึงอธิบายได้ว่าเป็นโครงสร้างผลึกของชั้นตัวนำยวดยิ่งของคอปเปอร์ออกไซด์คั่นด้วยฉนวน ส่งผลให้โครงสร้างนี้มีความคล้ายคลึงกับโครงสร้างแบบเฟอร์โรฟสไกป์ ตัวนำยวดยิ่งเกิดขึ้นภายในชั้นคอปเปอร์ออกไซด์ (CuO2) โดยมีการเชื่อมต่อที่อ่อนแอระหว่างชั้นคอปเปอร์ออกไซด์ที่อยู่ติดกันเท่านั้น ทำให้มีคุณสมบัติใกล้เคียงกับวัสดุแบบสองมิติ กระแสไฟฟ้าไหลภายในชั้นคอปเปอร์ออกไซด์ ส่งผลให้เกิดโครงสร้างผลึกแบบออโทรอมบิกในคุณสมบัติตัวนำยวดยิ่ง โดยมีค่าการนำไฟฟ้าสูงกว่ามาก เมื่อขนานกับชั้นคอปเปอร์ออกไซด์มากกว่าในทิศทางตั้งฉาก
อุณหภูมิวิกฤตของตัวนำยวดยิ่งขึ้นอยู่กับองค์ประกอบทางเคมี การแทนที่ไอออนบวก และปริมาณออกซิเจน สูตรเคมีของวัสดุตัวนำยิ่งยวด โดยทั่วไปจะมีจำนวนเศษส่วนเพื่ออธิบายการเจือปนของสารที่จำเป็นสำหรับตัวนำยวดยิ่ง ซึ่งตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ทหลายกลุ่มที่สามารถแบ่งประเภทได้ตามธาตุที่ประกอบอยู่และจำนวนชั้นคอปเปอร์ออกไซด์ที่อยู่ติดกันในแต่ละกล่อง ตัวอย่างเช่น YBCO และ BSCCO อาจเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า Y123 และ Bi2201/Bi2212/Bi2223 ขึ้นอยู่กับจำนวนชั้นในแต่ละกล่องของตัวนำยวดยิ่ง (n)พบว่าการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิของตัวนำยวดยิ่งจะถึงจุดสูงสุดที่ค่าการเจือปนของสารที่เหมาะสมที่สุด (p = 0.16) และจำนวนชั้นที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละกล่องของตัวนำยวดยิ่ง โดยทั่วไปคือ n = 3
สารประกอบสารตั้งต้นที่ไม่ได้เจือปนสารที่เป็นฉนวนแบบ Mott ซึ่งมีลำดับแอนติเฟอร์โรแมกเนติกระยะไกลที่อุณหภูมิต่ำเพียงพอ โดยทั่วไปแล้วแบบจำลองแบนด์เดียว ถือว่าเพียงพอที่จะอธิบายคุณสมบัติทางอิเล็กทรอนิกส์ได้
ตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ท มักประกอบด้วยออกไซด์ของคอปเปอร์ในสถานะออกซิเดชันทั้ง 3+ และ 2+ ตัวอย่างเช่น YBa 2 Cu 3 O7 อธิบายได้ว่า Y 3+ (Ba 2+)2 (Cu 3+ )(Cu 2+ )2 (O 2− )7 ไอออนของทองแดง 2+ และ 3+ มีแนวโน้มที่จะเรียงตัวกันเป็นตารางกระดานหมากรุก ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่า                 การเรียงลำดับประจุ สำหรับตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ททั้งหมดเป็นวัสดุที่มีลักษณะหลายชั้น มีโครงสร้างที่ซับซ้อน เรียกว่า ซูเปอร์แลตทิช (Superlattice) ของชั้นคอปเปอร์ออกไซด์ในตัวนำยวดยิ่ง ซึ่งแยกจากกันด้วยโครงสร้างมีอะตอมเป็นโลหะ โดยการเปลี่ยนโครงสร้างผลึกในแต่ละชั้น และสารเจือปนซึ่งทำหน้าที่เป็นฉนวน ทำให้เกิดความแตกต่างที่ซับซ้อน การนำไฟฟ้าของสารกลุ่มนี้จะเกิดขึ้นได้ในชั้นคอปเปอร์ออกไซด์ การเพิ่มจำนวนชั้นคอร์เปอร์ออกไซด์ จึงเป็นสมมุติฐานที่สำคัญสำหรับตัวนำยิ่งยวดที่อุณหภูมิสูง
ไทม์ไลน์ตัวนํายวดยิ่ง ตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ท แสดงด้วยรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีฟ้า แมกนีเซียมไดโบไรด์ และ ตัวนํายวดยิ่ง BCS อื่น ๆ จะแสดงด้วยวงกลมสีเขียว และ ตัวนํายวดยิ่งที่ใช้เหล็กเป็นองค์ประกอบ จะเป็นสี่เหลี่ยมสีเหลือง
ในปัจจุบันตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ทเป็นตัวนํายิ่งยวดที่มีอุณหภูมิสูงสุดซึ่งเหมาะสําหรับสายไฟและแม่เหล็ก
หน่วยเซลล์ของตัวนํายวดยิ่งอุณหภูมิสูง BSCCO-2212
สนามกีฬาซานมาเมส

| --- | --- |
นูเอโบซานมาเมส ซานมาเมสบาร์เรีย กาเตดราลา
การแบ่งประเภทสนามฟุตบอลของยูฟ่าระดับที่สี่    
th
ชื่อเต็ม: ซานมาเมส
ที่ตั้ง: บิลบาโอ แคว้นประเทศบาสก์ สเปน
พิกัด: 43°15′51″N 2°57′01″W﻿ / ﻿43.264284°N 2.950366°W﻿ / 43.264284; -2.950366
เจ้าของ: บริษัท ซานมาเมส บาร์เรีย จำกัด, อัตเลติกเดบิลบาโอ, รัฐบาลบาสก์, สภาจังหวัดบิซกายา และธนาคารเบเบกา
ผู้ดำเนินการ: อัตเลติกเดบิลบาโอ
ความจุ: 53,289 ที่นั่ง
สถิติผู้ชม: 49,164 คน (ฟุตบอล; อัตเลติกพบเรอัลมาดริด, 18 มีนาคม ค.ศ. 2017) (รักบี้) 52,282 คน (เลนสเตอร์พบราซิง 92, 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2018)
ขนาดสนาม: 105 × 68 m (344 × 223 ft)
พื้นผิว: หญ้าผสม
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2010
ก่อสร้าง: 16 กันยายน ค.ศ. 2013 (ระยะแรก)  25 สิงหาคม ค.ศ. 2014 (เสร็จสมบูรณ์)
เปิดใช้สนาม: 16 กันยายน ค.ศ. 2013
งบประมาณในการก่อสร้าง: 211 ล้านยูโร
สถาปนิก: อิดอม เซซาร์ อัซการาเต
ผู้จัดการโครงการ: อิดอม
การใช้งาน
อัตเลติกเดบิลบาโอ (2013–ปัจจุบัน) อัตเลติกเดบิลบาโอ เบ (2015–2016) ฟุตบอลทีมชาติบาสก์ (2013–ปัจจุบัน)
สนามกีฬาซานมาเมส (หรือรู้จักในชื่อ นูเอโบซานมาเมส หรือ ซานมาเมสบาร์เรีย) เป็นสนามกีฬาฟุตบอลตั้งอยู่ที่ถนนราฟาเอล โมเรโน "ปิชิชิ" ในเมืองบิลบาโอ แคว้นประเทศบาสก์ ประเทศสเปน เปิดใช้เมื่อ 16 กันยายน ค.ศ. 2013 แทนที่ของสนามซานมาเมสเดิม เป็นสนามเหย้าของอัตเลติกเดบิลบาโอ มีความจุ 53,289 ที่นั่ง ซึ่งมีความจุมากที่สุดในแคว้นประเทศบาสก์ และเป็นลำดับที่ 8 ของประเทศสเปน
ประวัติ > การวางแผนและการก่อสร้าง

ระยะแรกของการวางแผนงานเกิดขึ้นในในข่วงต้นปี ค.ศ. 2004 โดยมีสัญญาเริ่มต้นที่ลงนามในช่วงปลายปี ค.ศ. 2006 หลังจากได้รับอนุมัติให้ก่อสร้างในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 สนามกีฬาแห่งใหม่จะถูกสร้างขึ้นบนที่ดินของสนามเดิม และบนที่ดินของงานแสดงสินค้านานาชาติบิลบาโอ ที่ใช้งานมาจนถึงปี ค.ศ. 2003
ในวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 ในเวลา 12:00 นาที (GMT+1) พิธีวางศิลาฤกษ์เกิดขึ้นที่สนามซันมาเมสเดิม มีผู้เข้าร่วมงาน อาทิ เช่น ปัตชิ โลเปซ เลเอนดากาลิ แห่งแคว้นประเทศบาสก์, โฆเซ หลุยส์ บิลบาโอ ประธานสภาแคว้นประเทศบาสก์, อิญญากิ อัซกูนา นายกเทศมนตรีเมืองบิลบาโอ มาริโอ เฟร์นันเดซ ประธานธนาคารบิลบาโอบิซไกอากูชา, อังเฆล มาริอา บิยาร์ ประธานราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปน, และเฟร์นันโด การ์ซิอา มากูอา ประธานสโมสรอัตเลติกบิลบาโอ
ในพิธีการมีการแสดงเชิงสัญลักษณ์ ด้วยการส่งต่อเศษหญ้าและอิฐจากด้านหน้าที่ถูกรื้อถอนออกจากสนามเดิม ส่งต่อไปยังพื้นที่ก่อสร้างสนามใหม่ที่อยู่ติดกันด้วยห่วงโซ่มนุษย์ ซึ่งมีทั้งผู้เล่นที่มีชื่อเสียง เช่น โฆเซ อังเฆล อิริบาร์, ไอตอร์ ลาร์ราซาบัล, อังเดร์ อิตูร์รัสเป และ กิเก มูเนียอิน รวมทั้งสมาชิกของทีมเยาวชน ทีมหญิง ทีมสำรอง และแฟนบอลที่ลงทะเบียนที่อายุมากและอายุน้อยที่สุด
ในขั้นต้น ได้เริ่มการก่อสร้างอัฒจรรย์สามด้านของสนามแห่งใหม่ และจากนั้นก็จัดการแข่งขัน ในขณะที่สนามเก่าถูกรื้อถอนเพื่อให้มีที่ว่างสำหรับสร้างอัฒจรรย์อีกหนึ่งด้านให้เสร็จสมบูรณ์
สนามถูกสร้างขึ้นในขณะที่ประเทศกำลังอยู่ในสภาวะเศรษฐกิจถดถอย โดยเฉพาะชาวบาสก์ โดยสนามมีได้ใช้เงินในการซื้อที่ดินและก่อสร้าง 211 ล้านยูโร (178 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง) โดย 52.6% ของทั้งหมดจ่ายโดยงบประมาณของรัฐ ซึ่งเป็นของรัฐบาลบาสก์ 50 ล้านยูโร สภาเมืองบิลบาโอ 11 ล้านยูโร และสภาจังหวัดบิสเกย์ 50 ล้านยูโร นอกจากนี้ยังเป็นเงินของอัตเลติกบิลบาโอ 50 ล้านยูโร และธนาคารกูชา 50 ล้านยูโร ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าสนามกีฬาจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการใช้งานสาธารณะ เช่น ศูนย์กีฬา มีความเชื่อว่า คณะกรรมาธิการยุโรป กำลังสืบสวนการใช้งบประมาณสาธารณะที่อาจไม่เหมาะสมในข้อตกลง ก่อนที่ปลายปี ค.ศ. 2013 ฆัวกิน อัลมูเนีย หนึ่งในกรรมาธิการคณะกรรมาธิการยุโรปในขณะนั้น (ซึ่งเป็นแฟนบอลของอัตเลติกบิลบาโอ) ยืนยันว่าจะไม่มีการดำเนินคดีดังกล่าว
ประวัติ > เปิดตัวครั้งแรก

ซันมาเมสสนามใหม่ได้เปิดตัวขึ้นเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2013 102 วันหลังจากการแข่งขันนัดสุดท้ายในสนามเดิม ในขณะนั้นความจุอย่างเป็นทางการของสนามที่เสร็จสมบูรณ์บางส่วนคือ 35,686 ที่นั่ง การแข่งขันนัดแรกเกิดขึ้นในเวลา 22:00 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลลาลิกา ฤดูกาล 2013-14 ระหว่างทีมเหย้าอัตเลติกบิลบาโอ พบกับเซลตาบิโก ซึ่งทีมเจ้าถิ่นชนะไปด้วยคะแนน 3–2 โดยมีผู้เข้าชมราว 33,000 คน ซึ่งก่อนเกมได้มีกัปตันในแต่ละกลุ่มอายุของสโมสร รวมถึงการ์โลส กูร์เปกี และโฆซู อูร์รูเตีย ประธานสโมสร ได้เข้าร่วมในการแสดงสั้นๆ พร้อมด้วยการเต้นรำแบบ "เอาเรสกู" แบบดั้งเดิม โดยผู้ทำประตูคนแรกในสนามแห่งนี้คือ ชาร์เลส กองหน้าจากเซลตา ขณะที่ผู้ทำประตูคนแรกของอัตเลติกคือ มิเกล ซันโฆเซ ไม่กี่หลังจากประตูแรกของเซลตาเกิดขึ้น
การแข่งขันนัดนี้เป็นนัดที่สองในฤดูกาลนั้นที่อัตเลติกลงเล่นในสนามเหย้า โดยก่อนหน้านี้ได้แข่งขันในอาโนเอตา สนามเหย้าของคู่แข่งสำคัญอย่างเรอัลโซซิเอดัด ซึ่งพวกเขาเอาชนะโอซาซูนา 2–0 ในซานเซบัสเตียน กิปุซโกอา
ประวัติ > เสร็จสมบูรณ์

การแข่งขันนัดแรกภายใต้สนามที่เสร็จสมบูรณ์ เกิดขึ้นใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบเพลย์-ออฟ พบกับ นาโปลี ในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 2014 มีผู้ชม 49,017 คน ซึ่งอัตเลติกเอาชนะ 3–1 ทำให้ผ่านเข้าสู่รอบแบ่งกลุ่มได้สำเร็จ
ประวัติ > การต่อเติมหลังคา

นับตั้งแต่สนามเปิดใข้งาน แฟนบอลที่เข้ามาชมในสนามต่างไม่พอใจลักษณะของหลังคา ซึ่งไม่สามารถป้องกันทุกเก้าอี้ให้พ้นจากฝนที่ตกลงบ่อยครั้งในบิลบาโอได้ เมื่อจบฤดูกาล 2015–16 ตลอดทั้งช่วงปิดเทอมฤดูร้อนและตอนต้นของฤดูกาล 2016–17 การต่อเติมจึงเกิดขึ้นโดยมีมูลค่า 12.6 ล้านยูโร คาดว่าจะเพิ่มประสิทธิภาพในการทนต่อสภาพอากาศเปียกได้ร้อยละ 70 ในที่สุด เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 งานต่อเติมหลังคาก็แล้วเสร็จและสามารถใช้งานได้อย่างสมบูรณ์ในนัดที่เอาชนะบิยาร์เรอัล 1–0 ในการแข่งขันลาลิกา การขาดแสงแดดลงสู่สนามจากหลังคาถูกชดเชยด้วยโมดูลไฟส่องสว่างภายในซึ่งรักษาสภาพและการเติบโตของสนามหญ้า ซึ่งเป็นระบบที่ใช้ในสนามกีฬาแห่งอื่น ๆ ของสเปน
แหล่งข้อมูลอื่น

รายละเอียดสนามกีฬาที่เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของอัตเลติกเดบิลบาโอ เก็บถาวร 2017-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการโดยอิดอม
เว็บไซต์ที่ไม่เป็นทางการ
สนามกีฬาในประเทศสเปน (ในภาษาอังกฤษ)
คู่มือสนามกีฬาอย่างไม่เป็นทางการ
| ก่อนหน้า |  | สนามกีฬาซานมาเมส |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อวีวาสเตเดียม ดับลิน |  | สนามในรอบชิงชนะเลิศ ยูฟ่ายูโรปาลีก  (2025) |  | ไม่ทราบ |
| ด ค กสนามแข่งขันในลาลิกา ฤดูกาล 2019–20 |
| --- | --- | --- |
|  เมนดิซอร์โรตซา  ซานมาเมส  เอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน  กัมนอว์  บาลาอิโดส  อิปูรัว  แอร์ราเซเดเอ  อัลฟอนโซ เปเรซ  นูเอโบโลสการ์เมเนส  บูตาร์เก  นครบาเลนเซีย  ซ็อนโมช  เอลซาดาร์  เบนิโต บิยามาริน  ซานเตียโก เบร์นาเบว  อาโนเอตา  รามอน ซันเชซ ปิซฆวน  เม็สตัลยา  โฆเซ ซอร์ริยา  เซรามิกา  |  เมนดิซอร์โรตซา  ซานมาเมส  เอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน  กัมนอว์  บาลาอิโดส  อิปูรัว  แอร์ราเซเดเอ  อัลฟอนโซ เปเรซ  นูเอโบโลสการ์เมเนส  บูตาร์เก  นครบาเลนเซีย  ซ็อนโมช  เอลซาดาร์  เบนิโต บิยามาริน  ซานเตียโก เบร์นาเบว  อาโนเอตา  รามอน ซันเชซ ปิซฆวน  เม็สตัลยา  โฆเซ ซอร์ริยา  เซรามิกา  |  |
43°15′51″N 2°57′01″W﻿ / ﻿43.264284°N 2.950366°W﻿ / 43.264284; -2.950366
ภาพขณะรื้อถอนสนามเดิม กับสนามกีฬาใหม่ที่เพิ่งสร้างขึ้นเพิ่มข้างหลัง ในเดือน มินายน ค.ศ. 2013
สนามระหว่างการก่อสร้าง ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013
การเสร็จสิ้นบางส่วนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2013
ซันมาเมสในปี ค.ศ. 2015
มุมมองด้านบนหลังจากขยายหลังคา (ค.ศ. 2017)
เอ็มเอส เวสเตอร์ดัม

| --- | --- |
เรือ เวสเตอร์ดัม เทียบท่าเมืองซานฮวน ปวยร์โตรีโก พ.ศ.2558
ประวัติ
ชื่อ: เวสเตอร์ดัม
ตั้งชื่อตาม: ทิศตะวันตกในเข็มทิศ (ภาษาดัตช์)
ผู้ให้บริการ: สายการเดินเรือ ฮอลแลนด์อเมริกา
ท่าเรือจดทะเบียน:  เนเธอร์แลนด์
อู่เรือ: บ. ฟินกันติเอริ (Fincantieri)
Yard number: มาร์เกรา (Marghera), 6077
เดินเรือแรก: 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2546
Christened: 25 เมษายน พ.ศ. 2547
บริการ: พ.ศ. 2547–ปัจจุบัน
ท่าจอด: รอตเทอร์ดัม
รหัสระบุ:  สัญญาณเรียกขาน: PINX  หมายเลขไอเอ็มโอ: 9226891   หมายเลขเอ็มเอ็มเอสไอ: 244128000 
สถานะ: ดำเนินการ
ลักษณะเฉพาะ (เมื่อแรกสร้าง)
ชั้น::  เรือสำราญ ชั้นวิสตา
ขนาด (ตัน)::  81,811 ตันกรอส
ความยาว::  285.23 m (935.8 ft)
ความกว้าง::  32.25 m (105.8 ft)
ดาดฟ้า::  11 ชั้น (ผู้โดยสาร)
ระบบพลังงาน::  ดีเซล-ไฟฟ้า
ระบบขับเคลื่อน::  เอบีบี อะซิพอด (Azipod)
ความเร็ว::  24 นอต (44 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 28 ไมล์ต่อชั่วโมง) (สูงสุด)  22 นอต (41 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 25 ไมล์ต่อชั่วโมง) (เดินทาง)
ความจุ::  ผู้โดยสาร 1,964 คน
ลูกเรือ::  800 คน
ลักษณะเฉพาะ (หลังซ่อมบำรุง เมษายน 2550)
ขนาด (ตัน)::  82,500 ตันกรอส
เอ็มเอส เวสเตอร์ดัม เป็นเรือสำราญในชั้นวิสตา (Vista-class) ของสายการเดินเรือ ฮอลแลนด์อเมริกา (Holland America Line) เป็นเรือลำที่สามที่มีชื่อเวสเตอร์ดัม  ขณะเดียวกันก็เป็นเรือลำที่สามในชั้นวิสตาที่ดำเนินการโดยสายการเดินเรือ เวสเตอร์ดัมมีเรือพี่น้องคือเรือ โอสเตอร์ดัม (Oosterdam), เซาเดอร์ดัม (Zuiderdam) และ นอร์ดัม (Noordam) จุดเริ่มต้นของชื่อเรือทั้งสี่ลำนั้น มาจากคำบอกทิศทั้งสี่ในเข็มทิศในภาษาดัตช์
เรือ เวสเตอร์ดัม (ขวา) เทียบท่าในหมู่เกาะเติกส์และเคคอส ขนาบข้างเรือ คาร์นิวาลบรีซ (Carnival Breeze)
ทางเดินชั้นดาดฟ้า ทางกราบขวาของเรือ เวสเตอร์ดัม
การต่อเรือและปูมเรือที่สำคัญ

เวสเตอร์ดัม ได้มีพิธีตั้งชื่อเรือเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2547 ในนครเวนิส ประเทศอิตาลี โดยนักแสดงชาวดัตช์ เรเน เซาเต็นเดก (Renée Soutendijk) เช่นเดียวกับเรือระดับชั้นวิสตาทั้งหมด เวสเตอร์ดัม ติดตั้งเครื่องกำเนิดกำลังร่วมดีเซลและกังหันก๊าซ (CODAG) และระบบขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์ไฟฟ้า อะซิพอด (Azipod) รูปแบบของชุดงานศิลปะที่ประดับตกแต่งในเรือคือ มรดกของชาวดัตช์ในโลกใหม่ ภาพวาดของเรือในประวัติศาสตร์ของดัตช์เช่น เรือฮัลเฟอมาน (Halve Maen) ของเฮนรี ฮัดสัน ประติมากรรมและรูปปั้นต่าง ๆ จัดแสดงอยู่ทั่วทั้งเรือ ผลงานร่วมสมัยรวมถึงภาพวาดของ แอนดี วอร์ฮอล (Andy Warhol) และประติมากรรมต้นฉบับโดยศิลปินจากเมืองเซโดนา แอริโซนา ซูซานนา โฮลต์ (Susanna Holt) ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 ได้มีการเพิ่มห้องพัก 34 ห้องรวมทั้งการดัดแปลงพื้นที่สาธารณะหลายแห่งของเรือ
วันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ในขณะที่เดินเรือผ่านอ่าวยากุตัต (Yakutat Bay) ทางใต้ของอุทยานแห่งชาติคลูอานี (Kluane National Park) รัฐบริติชโคลัมเบีย เรือเวสเตอร์ดัมได้ชนกับก้อนน้ำแข็งและสร้างความเสียหายให้กับตัวเรือยาว 4.6 เมตร (15 ฟุต) ใต้แนวระดับน้ำ
เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2557 เรือเวสเตอร์ดัมเกิดเพลิงไหม้ในห้องเครื่องกลั่นน้ำทะเล หลังจากออกจากท่าเรือซีแอตเทิล มีผู้โดยสาร 2,086 คนและลูกเรือ 798 คนบนเรือโดยไม่มีรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บ เรือได้กลับไปที่ซีแอตเทิลและได้รับการตรวจสอบเพื่อได้รับอนุญาตในการเดินทาง ในวันถัดมาโดยหน่วยยามฝั่งสหรัฐ
ในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เครื่องบินน้ำรุ่น เดอฮาวิลแลนด์แคนาดา ดีเอชซี-3 โอตเตอร์ (de Havilland Canada DHC-3 Otter) ของสายการบิน โพรเมช (Promech Air) นำนักบินและผู้โดยสารอีกแปดคน จากเรือเวสเตอร์ดัม บนเส้นทางท่องเที่ยวของสายการเดินเรือฮอลแลนด์อเมริกา ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐอะแลสกา ได้ชนกับหน้าผาหินแกรนิตระยะห่าง 32 กม. (20 ไมล์) ใกล้ทะเลสาบเอลลา (Ella Lake, Alaska) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเคตชิแกน (Ketchikan) ทั้งเก้าคนเสียชีวิต
การต่อเรือและปูมเรือที่สำคัญ > เหตุการณ์จากการระบาดทั่วของโคโรนาไวรัส พ.ศ. 2562-2563

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เรือเวสเตอร์ดัมออกเดินทางหลังจากหยุดพักที่ฮ่องกงในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ได้ถูกปฏิเสธไม่ให้เทียบท่าในประเทศฟิลิปปินส์, ญี่ปุ่น และเกาะกวม จากความกังวลเกี่ยวกับการระบาดของโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) หลังจากได้รับการอนุมัติเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ เพื่อให้ผู้โดยสารขึ้นฝั่งในประเทศไทย เนื่องจากเรือกำลังมุ่งหน้าไปยังท่าเรือแหลมฉบัง จังหวัดชลบุรี ใกล้กรุงเทพมหานคร การอนุญาตให้จอดเทียบท่านั้นกลับถูกปฏิเสธในวันถัดไป อย่างไรก็ตามเรือยังคงรักษาเส้นทางสู่กรุงเทพมหานคร และเวลาประมาณ 16.30 น. ของวันที่ 11 กุมภาพันธ์ เรือเวสเตอร์ดัมได้แล่นเรือไปรอบ ๆ น่านน้ำทางตอนใต้ของเวียดนาม จากข้อมูลของฟลิป คนิบเบอ (Flip Knibbe) ผู้โดยสารชาวดัตช์บนเรือ ผู้โดยสารทุกคนต้องตรวจวัดอุณหภูมิร่างกายเป็นครั้งที่สอง ในการให้สัมภาษณ์สำนักข่าวเอ็นโอเอส (NOS) ของเนเธอร์แลนด์ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ คนิบเบอ กล่าวว่า "Dit schip is virusvrij": 'เรือลำนี้ปราศจากไวรัส' ต่างจากเรือสำราญไดมอนด์พรินเซส ซึ่งจอดเทียบท่าอยู่ที่ท่าเรือโยโกฮามะ ในประเทศญี่ปุ่น เรือลำนี้ไม่ได้ถูกกักกัน ทุกคนสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ร้านค้าและร้านอาหารเปิดให้บริการ และรายการบันเทิงยังคงดำเนินต่อไป
เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์เรือได้รับอนุญาตให้จอดเทียบท่าที่เมืองพระสีหนุ ประเทศกัมพูชา ต่อมาวันที่ 15 กุมภาพันธ์ มาเลเซียรายงานว่าพลเมืองชาวอเมริกันวัย 83 ปีที่ลงจากเรือเวสเตอร์ดัม และบินไปมาเลเซียเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ มีผลการทดสอบในเชิงบวกสำหรับ COVID-19 ในการทดสอบครั้งที่สองซึ่งขอโดยทั้งสายการเดินเรือฮอลแลนด์อเมริกา และทางการกัมพูชาผู้โดยสารหญิงรายนั้นมีผลทดสอบยืนยันเป็นบวก แม้จะมีการพบกรณีดังกล่าว นายกรัฐมนตรีฮุนเซนก็ได้เข้าเยี่ยมชมเรือโดยไม่ได้สวมหน้ากากอนามัย และสนับสนุนผู้โดยสารในการเที่ยวชมเมือง ซึ่งจุดกระแสความกังวลว่าการพบปะสนทนาดังกล่าว จะเป็นการเพิ่มโอกาสในการแพร่กระจายเชื้อ
ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ผู้โดยสาร 233 คนสุดท้ายของเรือ ได้ทำการขึ้นฝั่งทั้งหมดหลังจากการทดสอบการติดเชื้อ COVID-19 ซึ่งผู้โดยสาร 781 คนของเวสเตอร์ดัมให้ผลการทดสอบเป็นลบ ส่วนลูกเรือ 747 คนยังคงอยู่บนเรือ ในระหว่างรอการตัดสินใจจากเจ้าของสายการเดินเรือฮอลแลนด์อเมริกา
เป็นที่เชื่อกันว่ามีผู้โดยสารประมาณ 650 คนบนเรือที่มาจากสหรัฐอเมริกา, 270 คนมาจากแคนาดา, 130 คนมาจากสหราชอาณาจักร, 100 คนจากเนเธอร์แลนด์, 50 คนจากเยอรมนี และผู้โดยสารอีกหลายคนมาจากออสเตรเลีย โดยลูกเรือประกอบด้วยชาวอินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์เป็นส่วนใหญ่
เรือที่ใช้ชื่อ เวสเตอร์ดัม ในอดีต

เรือเวสเตอร์ดัมลำแรกอยู่ในสายการเดินเรือฮอลแลนด์อเมริกา ดำเนินการระหว่างปี พ.ศ. 2489 ถึง 2508 โดยเป็นเรือสินค้า/เรือโดยสาร ซึ่งมีที่พัก 143 ที่สำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ขณะที่ถูกสร้างขึ้นเป็นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรือลำนี้จึงจมลงสามครั้งก่อนที่จะออกเดินทางในครั้งแรก เรือถูกทิ้งระเบิดและจมโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2485 ในอู่ต่อเรือในรอตเทอร์ดัม ฝ่ายเยอรมันยกเรือขึ้นในเดือนกันยายน พ.ศ. 2487 แต่เรือถูกจมลงอย่างรวดเร็วโดยกองกำลังใต้ดินของชาวดัตช์ หลังจากถูกยกขึ้นเป็นครั้งที่สอง กองกำลังต่อต้านได้จมเรือลงอีกครั้งในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2488 ต่อมาในที่สุดเรือก็เสร็จสมบูรณ์ และดำเนินการเดินเรือในเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกซึ่งใช้เวลาเที่ยวละแปดวัน จำนวนสองเที่ยวในแต่ละเดือนระหว่างรอตเตอร์ดัมและนิวยอร์ก เรือได้ปลดระวางเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 และถูกขายไปยังสเปนในฐานะเศษซาก
เรือเวสเตอร์ดัม ลำที่สองให้บริการในสายการเดินเรือโฮม (Home Lines) ในชื่อเรือเอ็มเอส โฮเมอริก (MS Homeric) ในปี พ.ศ. 2529 ต่อมาสายการเดินเรือฮอลแลนด์อเมริกา ได้เข้าซื้อเรือในปี พ.ศ. 2531 และเปลี่ยนชื่อเป็นเอ็มเอส เวสเตอร์ดัม ในปี พ.ศ. 2533 เรือมีการปรับปรุงเพิ่มความยาวอีก 36.9 เมตร (121 ฟุต 1 นิ้ว) ที่อู่ต่อเรือไมยาร์ (Meyer Werft) ในเยอรมัน โดยหลังจากการเดินเรือ 643 เที่ยวในระยะเวลา 13 ปีกับสายการเดินเรือฮอลแลนด์อเมริกา เรือได้ถูกขายต่อไปยังบริษัทในเครือของกอสตาโกรเชรี (Costa Crociere) ในปี พ.ศ. 2545 และเปลี่ยนชื่อเป็นเอ็มเอส กอสตาเออูโรปา (MS Costa Europa) และตั้งแต่นั้นเรือถูกเช่าเป็นระยะเวลาสิบปีโดยสายการเดินเรือทอมสันครูซ (Thomson Cruises) ซึ่งเริ่มเดินเรือในเดือนเมษายน พ.ศ. 2553 และได้เปลี่ยนชื่อเป็นเอ็มเอส ทอมสันดรีม (MS Thomson Dream) ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อตามชื่อของบริษัทอีกครั้งเป็น เอ็มเอส มาเรลลาดรีม (MS Marella Dream) ในสิ้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2560
แหลงข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ – สายการเดินเรือ ฮอลแลนด์อเมริกา
สมาพันธ์กรีฑาคอคอดอเมริกากลาง

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1964
ประเภท: สหพันธ์กีฬา
สมาชิก  : 7 ชาติ
เลขาธิการ:  แอนเดรีย บริเซนโญ
ประธาน:  รศ. คาลิซโต เซียร่า
เว็บไซต์: AtletismoCADICA.org (ในภาษาสเปน)
สมาพันธ์กรีฑาคอคอดอเมริกากลาง (สเปน: Confederación Atlética del Istmo Centroamericano; CADICA; อังกฤษ: Central American Isthmus Athletic Confederation) เป็นสมาพันธ์ระดับภูมิภาคที่ควบคุมดูแลกีฬากรีฑาสำหรับองค์กรปกครองระดับชาติและสหพันธ์ข้ามชาติภายในภูมิภาค[[อเมริกากลาง]
องค์กรนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1964 ไม่นานก่อนที่จะมีการจัดการแข่งขันกีฬากรีฑาชิงแชมป์อเมริกากลางครั้งที่สอง ประธานคนปัจจุบันคือ รศ. คาลิซโต เซียร่า จาก ประเทศฮอนดูรัส
สมาชิก

CADICA ประกอบด้วยสหพันธ์สมาชิก 7 แห่ง  6 ชาติเป็นสมาชิกของสมาคมกรีฑาอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน ในขณะที่ปานามาเป็นสมาชิกของกรีฑาอเมริกาใต้ นอกจากนี้ ทั้ง 7 ชาติยังเป็นสมาชิกของ สมาพันธ์กรีฑาอเมริกากลางและแคริบเบียน
| ประเทศ | สหพันธ์ | เว็บไซต์ |
| --- | --- | --- |
|  เบลีซ | สมาคมกรีฑาสมัครเล่นเบลีซ |  |
|  คอสตาริกา | เฟเดราซิออน คอสตาริเซนเซ่ แอตเลติสโม่ | http://www.fecoa.org |
|  เอลซัลวาดอร์ | เฟเดราซิออน ซัลวาดอร์ญา เด แอตเลติสโม | http://atletismoelsalvador.org/ เก็บถาวร 2018-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน |
|  กัวเตมาลา | สหพันธ์นาซิอองนาล เด แอตเลติสโม กัวเตมาลา | http://www.atletismoguate.com |
|  ฮอนดูรัส | สหพันธ์นาซิอองนาล ฮอนดูเรญา เด แอตเลติสโม | http://condepah.org/dr |
|  นิการากัว | เฟเดราซิออน นิการากูเอนเซ่ เด แอตเลติสโม |  |
|  ปานามา | เฟเดราซิออน ปานาเมญา เด แอตเลติสโม |  |
ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ

| ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ |
| --- | --- |
การแสดงจระเข้

13°34′16″N 100°35′47″E﻿ / ﻿13.57111°N 100.59639°E﻿ / 13.57111; 100.59639
วันที่เปิด: พ.ศ. 2493 (เดิม) 1 เมษายน พ.ศ. 2567 (ปรับปรุงใหม่)
วันที่ปิด: พ.ศ. 2563 (เดิม)
ที่ตั้ง: ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
พื้นที่: 400 ไร่ (640,000 ตารางเมตร)
จำนวนสัตว์: จระเข้: 60,000
จำนวนสปีชีส์: 27
เจ้าของ: ตระกูลยังประภากร
การจัดการ: ข้อมูล บริษัท ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์บางปะกง จำกัด
ขนส่งมวลชน:  เคหะฯ
การแสดงคนกับจระเข้ในฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการใน พ.ศ. 2562
ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ เป็นฟาร์มจระเข้ตั้งอยู่ที่ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย เปิดดำเนินการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2493 ภายในเป็นสถานเพาะเลี้ยงจระเข้กว่า 40,000 ตัว มีการแสดงวิธีจับจระเข้ด้วยมือเปล่า นอกจากจระเข้ ก็มีส่วนที่เป็นสวนสัตว์ที่เปิดให้บริการ มีการแสดงช้างและละครลิงให้แก่นักท่องเที่ยวชม รวมถึงสัตว์ประเภทอื่น เช่น ชะนี งูเหลือม งูหลาม เต่า นก อูฐ ฮิปโปโปเตมัส เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ ซึ่งจัดแสดงกระดูกและหุ่นจำลองไดโนเสาร์ขนาดเท่าตัวจริง พร้อมฉายสไลด์มัลติวิชั่น ว่าด้วยเรื่องของมนุษย์และสัตว์ดึกดำบรรพ์
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 เว็บไซต์ราชกิจจานุเบกษา ได้เผยแพร่ประกาศเจ้าพนักงานบังคับคดี เรื่องชำระบัญชีเลิกบริษัท ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์บางปะกง จำกัด ซึ่งเป็นเจ้าของฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ ส่วนพื้นที่ตั้งของสวนสัตว์ถูกปิดตั้งแต่เวลานั้น และกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้งในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2567 โดยในช่วงแรกเปิดในส่วนของสวนสัตว์และการแสดงโชว์กับจระเข้
การแสดงและบรรยากาศบางส่วน

การแสดงคนจับจระเข้ใน พ.ศ. 2562
บ่อตกจระเข้
บ่อตกจระเข้
หมีควายใน พ.ศ. 2562
ฮิปโปโปเตมัสใน พ.ศ. 2562
นกยูงอินเดียใน พ.ศ. 2562
เสือโคร่งใน พ.ศ. 2562
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ ที่เฟซบุ๊ก
ชนิดของตัวนำยวดยิ่งจำแนกตามสมบัติทางแม่เหล็ก

คาร์เมอร์ลิง ออนเนส (Kamerligh Onnes :1911) นักฟิสิกส์ชาวเนเธอร์แลนด์
ตัวนำยวดยิ่ง (superconductors) คือวัสดุซึ่งความต้านทานไฟฟ้ามีค่าเป็นศูนย์อย่างทันทีทันใด เมื่อลดอุณหภูมิลงจนถึงอุณหภูมิวิกฤต ซึ่งปรากฏการณ์นี้ถูกพบครั้งแรกในปรอทบริสุทธิ์โดย คาร์เมอร์ลิง ออนเนส นักฟิสิกส์ชาวเนเธอร์แลนด์ และจากการค้นพบทำให้ออนเนสได้รับรางวัลโนเบลในปี ค.ศ. 1913  โดยตัวนำยวดยิ่งแบ่งเป็นชนิดต่างๆได้ตามการจัดจำแนก ถ้าใช้สมบัติทางแม่เหล็กเป็นตัวกำหนดชนิดของตัวนำยวดยิ่งจะสามารถแบ่งตัวนำยวดยิ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ ตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 1 (Type I superconductors) และตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 2 (Type II superconductors)
ตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 1 (Type I superconductors)

เมื่อให้ค่าสนามแม่เหล็กภายนอกน้อยกว่าสนามแม่เหล็กวิกฤต (critical magnetic field :Hc) ตัวนำจะยังคงสภาพนำยวดยิ่งอยู่ แต่ถ้าสนามแม่เหล็กที่ให้มีค่ามากกว่าสนามแม่เหล็กวิกฤต ตัวนำจะสูญเสียสภาพนำยวดยิ่งและกลายเป็นตัวนำปกติ ถึงแม้ว่าอุณหภูมิจะยังคงต่ำกว่าอุณหภูมิวิกฤตก็ตาม โดยตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 1 นี้จะให้ปรากฏการณ์ไมสเนอร์ที่สมบูรณ์ คือ เส้นแรงแม่เหล็กไม่สามารถพุ่งผ่านเนื้อสารตัวนำได้ และโดยทั่วไปแล้วค่าสนามแม่เหล็กวิกฤตของตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 1 นี้จะมีขนาดต่ำมากจึงไม่เพียงพอที่จะนำไปประยุกต์ใช้งาน ซึ่ง สนามแม่เหล็กวิกฤตจะมีความสัมพันธ์กับอุณหภูมิตามสมการ
ตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 2 (Type II superconductors)

ตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 2 ให้ค่าสนามแม่เหล็กวิกฤต 2 ค่า คือสนามแม่เหล็กวิกฤตที่ 1 (Lower critical magnetic field field :Hc1) และสนามแม่เหล็กวิกฤตที่ 2 (Upper critical magnetic field field :Hc2)  เมื่อให้สนามแม่เหล็กจากภายนอกเข้าไปแล้วมีค่าน้อยกว่าสนามแม่เหล็กวิกฤตที่ 1 ตัวนำยวดยิ่งาจะมีสภาพเป็นตัวนำยวดยิ่งอย่างสมบูรณ์ เมื่อสนามแม่เหล็กภายนอกที่ให้เข้าไปมีค่ามากกว่าสนามแม่เหล็กวิกฤตที่ 1 แต่น้อยกว่าสนามแม่เหล็กวิกฤตที่ 2 ตัวนำยวดยิ่งจะแสดงปรากฏการณ์ไมสเนอร์ไม่สมบูรณ์ ทำให้มีเส้นแรงแม่เหล็กบางส่วนสามารถพุ่งผ่านบริเวณนี้ได้ และเมื่อสนามแม่เหล็กภายนอกมีค่ามากกว่าสนามแม่เหล็กวิกฤตที่ 2 ตัวนำยวดยิ่งจะเปลี่ยนสภาพเป็นตัวนำปกติ ดังภาพแสดงพฤติกรรมของสนามแม่เหล็กวิกฤตต่างๆซึ่งเป็นฟังก์ชันของอุณหภูมิ โดยสามารถนำตัวนำยวดยิ่งชนิดนี้มาประยุกต์ใช้งานในเชิงแม่เหล็กได้ดี