stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐแคลิฟอร์เนีย
ประวัติศาสตร์

ทีแรกพื้นที่รัฐแคลิฟอร์เนียปัจจุบันมีชนเผ่าอเมริกันพื้นเมืองตั้งถิ่นฐานอยู่ก่อนมีการสำรวจของชาวยุโรปจำนวนหนึ่งระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16และ 17 ต่อมาจักรวรรดิสเปนอ้างสิทธิ์เป็นส่วนหนึ่งของอัลตาแคลิฟอร์เนียในอาณานิคมนิวสเปน พื้นที่ดังกล่าวกลายเป็นส่วนหนึ่งของเม็กซิโกใน ค.ศ. 1821 หลังสงครามประกาศเอกราชเม็กซิโกสัมฤทธิ์ผล ต่อมารัฐแคลิฟอร์เนียถูกยกให้สหรัฐโดยเม็กซิโก ในปี ค.ศ. 1848 หลังจากที่เม็กซิโกแพ้สงครามเม็กซิโก–อเมริกา ต่อมามีการจัดระเบียบส่วนตะวันตกของอัลตาแคลิฟอร์เนียเป็นรัฐแคลิฟอร์เนีย และเข้าเป็นรัฐที่ 31 เมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1850 การตื่นทองที่แคลิฟอร์เนียซึ่งเริ่มใน ค.ศ. 1848 นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและประชากรศาสตร์อย่างสำคัญ โดยมีการเข้าเมืองขนานใหญ่จากทิศตะวันออกและต่างประเทศโดยมีการเฟื่องฟูทางเศรษฐกิจร่วมด้วย
เศรษฐกิจ

แคลิฟอร์เนียรัฐเดียวผลิตผลิตภัณฑ์มวลรวมจำนวนถึง 14% ของประเทศสหรัฐทั้งหมด และยังเป็นรัฐที่ผลิตได้มากเป็นอันดับหนึ่ง ถ้าลองมองแคลิฟอร์เนียแยกเป็นประเทศอิสระ จะเป็นประเทศที่มีผลิตภัณฑ์มวลรวมสูงเป็นอันดับ 6 ของโลก ถัดจากประเทศฝรั่งเศส ภาคเกษตรกรรมเป็นอาชีพที่สำคัญที่สุด ตามมาด้วยอวกาศยาน และธุรกิจบันเทิง และธุรกิจเกี่ยวกับเทคโนโลยีที่กำลังเติบโตในย่านซิลิคอนแวลลีย์
หากเป็นประเทศ รัฐแคลิฟอร์เนียจะมีเศรษฐกิจใหญ่สุดเป็นอันดับที่ 6 ของโลก และมีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 35 ของโลก ถือเป็นผู้นำกระแสโลกทั้งด้านวัฒนธรรมสมัยนิยมและการเมือง และเป็นถิ่นกำเนิดของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ วัฒนธรรมสวนกลับฮิปปี้ อินเทอร์เน็ต คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล เป็นต้น ร้อยละ 58 ของเศรษฐกิจรัฐมีศูนย์กลางอยู่ที่บริการการเงิน ภาครัฐ บริการอสังหาริมทรัพย์ เทคโนโลยีและบริการธุรกิจอาชีพ วิทยาศาสตร์และเทคนิค พื้นที่อ่าวซานฟรานซิสโกมีรายได้ครัวเรือนมัชมิมสูงสุดของประเทศโดยเรียงตามพื้นที่มหานคร และเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของบริษัทที่มีรายได้สูงสุดของโลก 20 บริษัทจำนวน 3 บริษัท ได้แก่ เชฟรอน แอปเปิลและแม็กเคสซัน แม้อุตสาหกรรมเกษตรสร้างรายได้คิดเป็นเพียงร้อยละ 1.5 ของรัฐแคลิฟอร์เนีย แต่ก็ให้ผลผลิตสูงยิ่งกว่ารัฐอื่นใดของสหรัฐ
เมืองสำคัญ

ลอสแอนเจลิส
แซคราแมนโต (เมืองหลวงของรัฐ)
แซนดีเอโก
แซนแฟรนซิสโก
แซนโฮเซ
ลองบีช
เบอร์แบงก์
โอกแลนด์
แซนตาบาร์บารา
เบิร์กลีย์
แซนตามอนิกา
ปาล์มสปริง
สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง

สถานที่ที่นักท่องเที่ยวส่วนมากรู้จักได้แก่
ฮอลลีวูด (Hollywood)
ดิสนีย์แลนด์ (Disneyland)
ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ (Universal Studio)
อุทยานแห่งชาติโยเซมิตี (Yosemite National Park)
ทะเลสาบ ทาโฮ(Lake Tahoe)
สวนสัตว์แซนดีเอโก (San Diego Zoo)
นอกจากนี้ ในส่วนของใจกลางเมืองลอสแอนเจลิส และ แซนแฟรนซิสโกยังเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวนิยมเช่นกัน
สถานศึกษาที่เป็นที่รู้จัก

ระบบมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย (University of California, UC)
มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส (UCLA)
มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก (UCSD)
ระบบมหาวิทยาลัยแห่งรัฐ (California State University, CSU)
CSU Maritime Academy (California State University Maritime Academy)
มหาวิทยาลัยรัฐซานฟรานซิสโก (San Francisco State University, SFSU)
มหาวิทยาลัยรัฐแซนดีเอโก (San Diego State University, SDSU)
มหาวิทยาลัยเอกชน หรือจัดตั้งโดยมูลนิธิ
มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย (CalTech)
มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย (USC)
Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS)
CalArts Institute (California Institute of the Arts)
University of San Francisco (USF)
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยสหรัฐ
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของรัฐแคลิฟอร์เนีย
คู่มือการท่องเที่ยว California จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค ก เขตทางการเมืองของสหรัฐ |
| --- | --- |
รัฐ:  คอนเนทิคัต  เคนทักกี  แคนซัส  แคลิฟอร์เนีย  โคโลราโด  จอร์เจีย  เซาท์แคโรไลนา  เซาท์ดาโคตา  เดลาแวร์  เท็กซัส  เทนเนสซี  นอร์ทแคโรไลนา  นอร์ทดาโคตา  นิวเจอร์ซีย์  นิวเม็กซิโก  นิวยอร์ก  นิวแฮมป์เชอร์  เนแบรสกา  เนวาดา  เพนซิลเวเนีย  ฟลอริดา  มอนแทนา  มิชิแกน  มินนิโซตา  มิสซิสซิปปี  มิสซูรี  เมน  แมริแลนด์  แมสซาชูเซตส์  ยูทาห์  โรดไอแลนด์  ลุยเซียนา  วอชิงตัน  วิสคอนซิน  เวสต์เวอร์จิเนีย  เวอร์จิเนีย  เวอร์มอนต์  ไวโอมิง  ออริกอน  อะแลสกา  อาร์คันซอ  อินดีแอนา  อิลลินอย  แอริโซนา  แอละแบมา  โอคลาโฮมา  โอไฮโอ  ไอดาโฮ  ไอโอวา  ฮาวาย 
เขตที่ตั้งรัฐบาลของสหพันธ์:  วอชิงตัน ดี.ซี. 
พื้นที่เกาะ:  กวม  ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  อเมริกันซามัว 
เกาะเล็กรอบนอก:  เกาะจาร์วิส  เกาะนาแวสซา  เกาะเบเกอร์  เกาะเวก  เกาะฮาวแลนด์  คิงแมนรีฟ  จอห์นสตันอะทอลล์  แพลไมราอะทอลล์  มิดเวย์อะทอลล์ 
เขตสงวนอินเดียน: รายชื่อเขตสงวนอินเดียน
นางงามจักรวาล 2024

การประกวดนางงามจักรวาลครั้งที่ 73
| นางงามจักรวาล 2024 |
| --- | --- |
วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี ผู้ชนะการประกวดนางงามจักรวาลครั้งที่ 73
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2024
พิธีกร: มาริโอ โลเปซ โอลิเวีย คัลโป แคทรีโอนา เกรย์ ซูรี ฮอลล์
ศิลปินรับเชิญ: โรบิน ธิก เอมิลิโอ เอสเตฟาน ทาบู วิกินา นิโก รุยซ์ ริชาเอลลิโอ เดอะมาเรียชิ The
สถานที่จัด: เม็กซิโกซิตีอารีนา เม็กซิโกซิตี เม็กซิโก
ถ่ายทอดทาง: Roku TV Azteca เตเลมุนโด เจเคเอ็น 18
เข้าร่วมประกวด: 125
ผ่านเข้ารอบ: 30
เข้าร่วมครั้งแรก: เบลารุส เอริเทรีย กินี อิหร่าน มาเก๊า มัลดีฟส์ มอลโดวา มาซิโดเนียเหนือ โซมาเลีย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ อุซเบกิสถาน
ถอนตัว: คอซอวอ ปานามา แอฟริกาใต้
กลับมาเข้าร่วม: อาร์มีเนีย บังกลาเทศ เบลีซ โบแนเรอ บอตสวานา จีน โกตดิวัวร์ คิวบา ไซปรัส สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เอสโตเนีย ฟีจี ยิบรอลตาร์ กัวเดอลุป ฮ่องกง อิสราเอล เคนยา คีร์กีซสถาน มาร์ตินีก มอนเตเนโกร นิวซีแลนด์ โรมาเนีย ซามัว เซเนกัล เซอร์เบีย ศรีลังกา ซูรินาม แทนซาเนีย ตุรกี หมู่เกาะเติกส์และเคคอส หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ อุรุกวัย แซมเบีย
ผู้ชนะเลิศ: วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี  เดนมาร์ก
นางงามมิตรภาพ: เจเนลล์ ทอนส์  ตรินิแดดและโตเบโก
ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม: เชลซี มานาโล   ฟิลิปปินส์
← 20232025 →
นางงามจักรวาล 2024 (อังกฤษ: Miss Universe 2024) เป็นการประกวดนางงามจักรวาลครั้งที่ 73 โดยกำหนดจัดประกวดรอบตัดสินในวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 ณ เม็กซิโกซิตี้ อารีน่า กรุงเม็กซิโกซิตี สหรัฐเม็กซิโก ซึ่งสหรัฐเม็กซิโกเคยเป็นเจ้าภาพจัดการประกวดนางงามจักรวาลมาแล้ว 4 ครั้ง (1978, 1989, 1993 และ 2007) ทั้งนี้ ในช่วงสุดท้ายของการประกวด เชย์นิส ปาลาซิโอส จากนิการากัว ได้สวมมงกุฎให้วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี จากเดนมาร์ก ผู้สืบทอดตำแหน่ง
เบื้องหลัง > สถานที่และวันที่

เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2023 ระหว่างการประกวดนางงามจักรวาล 2023 นักธุรกิจ Raúl Rocha Cantú ได้ประกาศผ่านวิดีโอนำเสนอว่าการประกวดครั้งที่ 73 จะจัดขึ้นที่สหรัฐเม็กซิโก
เบื้องหลัง > การคัดเลือกผู้เข้าร่วม

ในเดือนกันยายน 2023 ระหว่างการแสดงของแทนเนอร์ เฟลทเชอร์ ในงานสัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์ก อาร์บอนนีย์ เกเบรียล นางงามจักรวาล 2022 เปิดเผยว่า องค์การนางงามจักรวาลได้ตัดสินใจที่จะยกเลิกข้อจำกัดด้านอายุสำหรับผู้เข้าแข่งขันที่มีอายุเกิน 18 ปี ซึ่งจะเริ่มบังคับใช้โดยเริ่มตั้งแต่ปี 2024 ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนแปลงนี้ การประกวดได้จำกัดอายุของผู้หญิงที่เข้าประกวดได้ไว้ที่ช่วงอายุระหว่าง 18–28 ปีในปีที่ประกวด นอกเหนือสถานการณ์พิเศษ
เบื้องหลัง > การคัดเลือกผู้เข้าร่วม > การเปิดตัว การกลับมา และการถอนตัว

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่มีการส่งนางงามตัวแทนเข้าประกวดของประเทศเบลารุส เอริเทรีย กินี อิหร่าน มาเก๊า มัลดีฟส์ มอลโดวา  มาซิโดเนียเหนือ โซมาเลีย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และ อุซเบกิสถาน และการกลับมาส่งตัวแทนของอาร์มีเนีย บังกลาเทศ เบลีซ โบแนเรอ บอตสวานา จีน คิวบา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ในนาม ซาอีร์) เอสโตเนีย ยิบรอลตาร์ เคนยา คีร์กีซสถาน มาร์ตินีก มอนเตเนโกร นิวซีแลนด์ โรมาเนีย ซามัว (ในนาม ซามัวตะวันตก) เซเนกัล เซอร์เบีย ซูรินาม แทนซาเนีย ตุรกี หมู่เกาะเติกส์และเคคอส หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ และอุรุกวัย
คิวบาส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 1967 ทำให้จะเป็นครั้งแรกของประเทศที่จะส่งตัวแทนเข้าประกวดหลังจากห่างหายจากการแข่งขันไปเกือบหกทศวรรษ; ฟีจีส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 1981; กัวเดอลุปและมาร์ตีนิกส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 1984; โกตดิวัวร์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ในนามประเทศซาอีร์) และซามัว (ในนามประเทศซามัวตะวันตก) ส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 1986; เซเนกัลส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 1987; ยิบรอลตาร์ส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 1990; ฮ่องกงส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 2000; ไซปรัสส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 2012; โบแนเรอและซูรินามส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 1999; บอตสวานา และเอสโตเนียส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 2013; หมู่เกาะเติกส์และเคคอสส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 2014; มอนเตเนโกรและเซอร์เบียส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 2015; ศรีลังกา และแซมเบียส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 2018; บังกลาเทศ นิวซีแลนด์ แทนซาเนีย และหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 2019; เคนยาส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 2021; ในขณะที่ประเทศอื่น ๆ ส่งตัวแทนครั้งล่าสุดในปี 2022.
อิตาลิ โมรา จากประเทศปานามา ถูกตัดสิทธิ์ระหว่างการเก็บตัวการประกวดเนื่องจากออกจากโรงแรมโดยไม่ได้รับความยินยอมจากองค์กรนางงามจักรวาล คณะกรรมการวินัยขององค์กรนางงามจักรวาลและผู้ถือลิขสิทธิ์การประกวดของประเทศปานามาได้ร่วมพิจารณากรณีดังกล่าวก่อนมีมติตัดสิทธิ์เธอ ก่อนการประกวดรอบพรีลิมมิเนรี เอโดนา บัจรามีจากประเทศคอซอวอ และมีอา เลอ รู จากประเทศแอฟริกาใต้ ได้ถอนตัวเนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพ
เบื้องหลัง > คณะกรรมการคัดเลือก

ดร. กามิลา กิริบิเตย์ – นักการกุศลและนักธุรกิจชาวคิวบา
เอมิลิโอ เอสเตฟาน – นักดนตรีชาวลาตินและโปรดิวเซอร์เพลงจากคิวบา
เอวา คาวัลลี – นักออกแบบแฟชั่นและรองอันดับ 1 นางงามจักรวาล 1977 จากประเทศออสเตรีย
ฟาเรียนา – นักแสดงและนักร้องชาวโคลอมเบีย
กาบริเอลา กอนซาเลซ – นักออกแบบแฟชั่นชาวเม็กซิกัน
แกรี เนเดอร์ – นักสะสมงานศิลปะชาวเลบานอน-โดมินิกัน
จันลูกา วากี – นักธุรกิจชาวอิตาลี บุคคลที่มีชื่อเสียงทางอินเทอร์เน็ต และประธานของซีโซเชตายูโรเปียนอาอูโตการาวัน
เจสซิกา การ์ริโย – นักข่าวชาวเม็กซิกันจากเตเลมุนโด
เลเล พอนส์ – นักร้อง นักแสดง และบุคคลที่มีชื่อเสียงทางยูทูบชาวเวเนซุเอลา-อเมริกัน
มาร์กาเร็ต การ์ดิเนอร์ – นักข่าวและนางงามจักรวาล 1978 จากประเทศแอฟริกาใต้
ไมเคิล ซิงโก – นักออกแบบแฟชั่นชาวฟิลิปปินส์ในดูไบ
โนวา สตีเวนส์ – ทนายความและมิสยูนิเวิร์สแคนาดา 2020
โรเมโร บริตตู – ศิลปินและช่างแกะสลักชาวบราซิล
ผลการประกวด

| ผลการประกวด | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
นางงามจักรวาล 2024:   เดนมาร์ก – วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี
รองอันดับ 1:   ไนจีเรีย – ซิดิมมา อาเดขิน่า $
รองอันดับ 2:   เม็กซิโก – มาเรีย เฟอร์นันดา เบลตราน ฟิเกโรอา
รองอันดับ 3:   ไทย - สุชาตา ช่วงศรี
รองอันดับ 4:   เวเนซุเอลา – อิเลอานา มาร์เกช
12 คนสุดท้าย:   อาร์เจนตินา' – มากาลี เบเนฆัม(ปลดตําเเหน่ง)   โบลิเวีย – ฆูเลียนา บาริเอนโตส   แคนาดา – แอชลีย์ คอลลิงบูล   ชิลี – เอมิเลีย ดิเดส  §   เปรู – ตาเตียนา กัลเมย์   ปวยร์โตรีโก – เจนนิเฟอร์ โกลอน   รัสเซีย – วาเลนตีนา อะเลคเซเยว
30 คนสุดท้าย:   อารูบา – อานุก แอมัน   กัมพูชา – ดาวิน ปราสาท   จีน – เจี่ย ฉี   คิวบา – มาริอาเนลา อันเชตา   สาธารณรัฐโดมินิกัน – เซลิเน ซานโตส   เอกวาดอร์ – มารา โตปิซ   อียิปต์ – ลูญินา เศาะลาห์   ฟินแลนด์ – มาติลดา วีร์ตาวูโวรี $   ฝรั่งเศส – อินดีรา อัมปีโย   อินเดีย – รีอา สิงห์   ญี่ปุ่น – คายะ จักระบอร์ตี   มาเก๊า – แคสแซนดรา ชิว   มาเลเซีย – แซนดรา ลิม   นิการากัว – เฮย์เซย์ การ์ซิอา   ฟิลิปปินส์ – เชลซี มานาโล $   เซอร์เบีย –  อีวานา ตรีชิช   เวียดนาม – เหงียน กาว กี่ เซวียน   ซิมบับเว – ซาคิเล ดูเบ
§ – 1 ประเทศ ผ่านเข้ารอบ 30 คนสุดท้ายจากการโหวตออนไลน์ People’s Choice Award
$ – 4 ประเทศ ผ่านเข้ารอบ 30 คนสุดท้ายจาก ตำแหน่ง คอนติเนนทอลควีนส์
ผลการประกวด > ลำดับการประกาศชื่อ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  30 คนสุดท้าย  ฝรั่งเศส   อินเดีย   เซอร์เบีย   เวียดนาม   ปวยร์โตรีโก   ไนจีเรีย   แคนาดา   คิวบา   จีน   ญี่ปุ่น   อียิปต์   เม็กซิโก   อาร์เจนตินา (ปลด)   ไทย   เปรู   มาเก๊า   ฟิลิปปินส์   เอกวาดอร์   โบลิเวีย   มาเลเซีย   รัสเซีย   อารูบา   ฟินแลนด์   สาธารณรัฐโดมินิกัน   กัมพูชา   นิการากัว   เดนมาร์ก   เวเนซุเอลา   ซิมบับเว   ชิลี    |  12 คนสุดท้าย  โบลิเวีย   เม็กซิโก   เวเนซุเอลา   อาร์เจนตินา(ปลด)   ปวยร์โตรีโก   รัสเซีย   ชิลี   ไทย   เดนมาร์ก   แคนาดา   เปรู   ไนจีเรีย |  5 คนสุดท้าย  ไนจีเรีย   เม็กซิโก   เดนมาร์ก   ไทย   เวเนซุเอลา |
คอนติเนนทอลควีนส์

| รางวัล | ผู้เข้าประกวด | ตำแหน่งในการประกวด |
| --- | --- | --- |
| นางงามจักรวาลแห่งทวีปแอฟริกาและโอเชียเนีย |   ไนจีเรีย – ซิดิมมา อาเดขิน่า | รองอันดับ 1 Miss Universe 2024 |
| นางงามจักรวาลแห่งทวีปอเมริกา |   เปรู – ตาเตียนา กัลเมย์ | 12 คนสุดท้าย |
| นางงามจักรวาลแห่งทวีปเอเชีย |   ฟิลิปปินส์ – เชลซี มานาโล | 30 คนสุดท้าย |
| นางงามจักรวาลแห่งทวีปยุโรปและตะวันออกกลาง |   ฟินแลนด์ – มาติลดา วีร์ตาวูโวรี | 30 คนสุดท้าย |
รางวัลพิเศษ

| รางวัล | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
นางงามมิตรภาพ:   ตรินิแดดและโตเบโก – เจเนลล์ ทอนส์
ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม:   ฟิลิปปินส์ – เชลซี มานาโล
Best Skin Award:   ฮอนดูรัส – เอสเตฟานิ กัม
People’s Choice Award:   ชิลี – เอมิเลีย ดิเดส
| รางวัล | ผู้อำนวยการกองประกวดระดับชาติ |
| --- | --- |
Best National Director:   แคนาดา – Dennis Dávila
Best National Host Tour Country (เจ้าภาพการเที่ยวชมประเทศยอดเยี่ยม):   ฟิลิปปินส์ – โยนาส อันโตนิโอ กัฟฟัด
Beyond the Crown Award:   ปวยร์โตรีโก –  ยิสเซตเต้ ซิเฟรโด
Best National Pageant (การประกวดระดับชาติยอดเยี่ยม):   เวียดนาม – เหงียน ถิ ฮึง ลี
รางวัลพิเศษ > Voice for Change

ผู้เข้าแข่งขันได้เข้าร่วม การแข่งขัน Voice For Change ซึ่งพวกเขาได้แสดงการสนับสนุนผ่านวิดีโอความยาว 3 นาที การแข่งขันนี้ได้รับการสนับสนุนโดยแบรนด์เครื่องประดับ Mouawad และแพลตฟอร์มการสื่อสาร CI Talks และผู้ชนะจะได้รับการตัดสินโดยการโหวตออนไลน์และคณะกรรมการคัดเลือก ในระหว่างการแข่งขันรอบแรก ผู้เข้ารอบสุดท้ายระดับเงินจำนวน 7 คนได้รับการประกาศ และผู้ชนะระดับทอง 3 คนได้รับการเปิดเผยในระหว่างการแข่งขันรอบแรก
| รางวัล | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
Gold:   โบลิเวีย – ฆูเลียนา บาริเอนโตส   กัมพูชา – ดาวิน ปราสาท §   กัวเตมาลา – อานา กาบริเอลา บิยานูเอวา
Silver:   อารูบา – อานุก แอมัน   บาห์เรน – ชีรีน อะห์มัด   หมู่เกาะเคย์แมน – เรแกน รัตตี §   เอริเทรีย – สนิต ทาวาลเดเมดเฮ็น §   ฟินแลนด์ – มาติลดา วีร์ตาวูโวรี   กินี – ซารัน บาห์   ไทย – สุชาตา ช่วงศรี
§ – เข้ารอบจากการโหวตออนไลน์
รางวัลพิเศษ > Best National Costume

| รางวัล | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
ชนะเลิศ:   ฟิลิปปินส์ – เชลซี มานาโล
รองอันดับ 1:   ชิลี – เอมิเลีย ดิเดส
รองอันดับ 2:   เวียดนาม – เหงียน กาว กี่ เซวียน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กนางงามจักรวาล |
| --- | --- |
 1952  1953  1954  1955  1956  1957  1958  1959  1960  1961 
 1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971 
 1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981 
 1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991 
 1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001 
 2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011 
 2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021 
 2022  2023  2024  2025 
 ผู้ครองตำแหน่ง  รองชนะเลิศและผู้เข้ารอบสุดท้าย  ควีนส์ทวีป  รางวัลพิเศษ  ประเทศ 
เม็กซิโกซิตี้ อารีน่า ,ประเทศเม็กซิโก ,สถานที่จัดการประกวดนางงามจักรวาล 2024
แผนที่แสดงประเทศที่เข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาล 2024
โชเน็นแม็กกาซีน

โชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ (ญี่ปุ่น: 週刊少年マガジン; โรมาจิ: Shūkan Shōnen Magajin) หรือมักจะเรียกกันว่า โชเน็นแม็กกาซีน เป็นนิตยสารการ์ตูนภาษาญี่ปุ่นตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ เริ่มตีพิมพ์ฉบับแรกเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2502 มีกลุ่มเป้าหมายเป็นนักเรียนมัธยมปลายและนักศึกษามหาวิทยาลัย
การ์ตูนที่มีชื่อเสียงที่ตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีน

ขื่อการ์ตูนที่พิมพ์ด้วยตัวหนาเป็นการ์ตูนที่มีชื่อเสียงมาก
การ์ตูนที่มีชื่อเสียงที่ตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีน > 2502-2510

ชิเด็นไค โนะ ทากะ (2506-2508, เท็ตสึยะ จิบะ)
เอทแมน (2506-2509)
W3 (2508) *ตีพิมพ์เพียงแค่ 6 ตอน หลังจากนั้นโชเน็นแม็กกาซีนก็ไม่ตีพิมพ์ผลงานของ โอซามุ เทซุกะ อีกเลยเป็นเวลากว่า 10 ปี
ไซบอร์ก 009 (2508) *เฉพาะตอนที่สอง
เกะ เกะ เกะ โนะ คิทาโร่ (2509-2514)
เคียวจิน โนะ โฮชิ (2509-2514, อิกกิ คาจิวาระ, โนโบรุ คาวาซากิ)
เท็นไซ บาคาบอน (2510-?, ฟุจิโอะ อาคาสุกะ)
การ์ตูนที่มีชื่อเสียงที่ตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีน > 2511-2520

โจ สิงห์สังเวียน (2511-2516)
ไอ้มดแดง (2514)
หน้ากากเสือ (2514, อิกกิ คาจิวาระ, นาโอกิ สึจิ)
คาราเต้ บากะ อิจิได (2514-2520, อิกกิ คาจิวาระ, จิโระ สุโนดะ, โจยะ คาเงมารุ)
เดวิลแมน (2515-2516)
ไวโอเลนซ์ แจ็ค (2516-2517, โกะ นาไง)
สุริคิจิ ซันเป (2516-2526, ทาคาโอะ ยากุจิ)
มิทสึเมะ กะ โทรุ (2517-2521, โอซามุ เทซุกะ)
เมมอน! ไดซันยาคิวบุ (2520-2536)
การ์ตูนที่มีชื่อเสียงที่ตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีน > 2521-2530

โชเน็นจิได (2521-2523, ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ)
ข้าชื่อโคทาโร่ (2525-2544)
บาริ บาริ เด็นเซ็ตสึ (2526-2534)
มิสเตอร์อะจิกโกะ (2526-2529, ไดสุเกะ เทราซาวะ)
การ์ตูนที่มีชื่อเสียงที่ตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีน > 2531-2540

โจ สิงห์สังเวียน (2532-ปัจจุบัน)
บอยส์ บี... (2534-2544)
คินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา (2535-2543) and โรงเรียนนักสืบ Q (2544-2548)
สมองกลคนสวย (2537) *ย้ายไปตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีนเปเชียล
ยอดกุ๊กแดนมังกร (2540-2542, เอ็ทสึชิ โอกาวะ) *ย้ายไปลงในโชเน็นแม็กกาซีนสเปเชียลแล้วกลับมาลงในโชเน็นแม็กกาซีนอีกครั้ง
GTO (2540-2543)
การ์ตูนที่มีชื่อเสียงที่ตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีน > 2541-ปัจจุบัน

บ้านพักอลเวง (2541-2544)
เก็ทแบกเกอร์ (2542-ปัจจุบัน)
เคียว (2542-ปัจจุบัน)
เรฟ (2542-2548)
คุโรมาตี้ (2543-ปัจจุบัน)
สกูลรัมเบิ้ล สูตรรักฉบับนักเรียน (2545-ปัจจุบัน)
คุณครูจอมเวทย์ เนกิมะ! (2546-ปัจจุบัน)
สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ (2546-ปัจจุบัน)
ขาคู่ ทะลุฟ้า (2547-ปัจจุบัน)
พาสเทล (2545-2546) *ย้ายไปตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีนสเปเชียล
ลุ้นรักตามสายลม (2547-2550)
โคมะโคมะ (2548-ปัจจุบัน)
ศึกจอมเวทอภินิหาร (2549-2560)
บ้านของเสียงหัวใจ (2551-ปัจจุบัน)
จีทีโอ คุณครูพันธุ์หายาก ภาค Shonan 14 Days (2552-ปัจจุบัน)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
| ด ค กการ์ตูนซีรีส์ในปัจจุบันที่ตีพิมพ์ลงใน โชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ |
| --- | --- |
 ก้าวแรกสู่สังเวียน  คนเล็กทะยานฟ้า  แด่เธอผู้เป็นนิรันดร์  สะดุดรักยัยแฟนเช่า  ขังดวลแข้ง  ขอรุกเข้าไปใกล้ ๆ ใจเธอ  รักอลวนคนสลับบ้าน  แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~  กาลวิบัติ 4 อัศวิน  คาเฟ่นี้มีนางฟ้ามาเสิร์ฟ  ขบวนการกำมะลอ  ด้ายแดงผูกรักบ้านอามากามิ  คุโรอิวะ เมดากะ ไม่เข้าใจความน่ารักของฉันเลย  มิบุโระ ดาบคลั่งหมาป่าสีคราม  สภานักเรียนฉบับรั่ว!  ท่านคานัน ปีศาจต๊อง บ๊องไม่มีใครเกิน  คุณครูมาดหลอน หัวใจอ่อนแอ  มาโยนากะ ฮาโตะ ชุน  Galaxias 
เว็บไซต์: shonenmagazine.com
ปวีณา ทองสุก

ร้อยเอกหญิง ปวีณา ทองสุก ชื่อเล่น ไก่ (เกิดวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2522) เป็นอดีตนักกีฬายกน้ำหนักหญิงทีมชาติไทย เจ้าของเหรียญทองจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 28 ณ กรุงเอเธนส์ สาธารณรัฐเฮลเลนิก และการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 15 ที่กรุงโดฮา รัฐกาตาร์ ปัจจุบันรับราชการในตำแหน่ง นักพัฒนาการกีฬาชำนาญการพิเศษ กรมพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ประวัติ

ร้อยเอกหญิง ปวีณา ทองสุก เกิดเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2522 ที่ อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ เป็นลูกคนที่ 2 ของนายนิรันดร์-นางสุกรี ทองสุก จบการศึกษาชั้นประถมศึกษา จากโรงเรียนบ้านสว่าง ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ที่โรงเรียนศีขรภูมิพิสัย จังหวัดสุรินทร์ มัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนเทพลีลา กรุงเทพมหานคร และปริญญาตรี วิทยาลัยพลศึกษาจังหวัดเชียงใหม่ ปริญาโท มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้รับการชักชวนให้มาเล่นกีฬายกน้ำหนัก ขณะยังเรียนอยู่ชั้น ม.2 โดยมี อาจารย์วินัย คำจีนศรี เป็นผู้ฝึกสอน เข้าแข่งขันระดับนานาชาติครั้งแรก ในเอเชียนเกมส์ 1998 ที่กรุงเทพมหานคร แต่ไม่ได้รับเหรียญรางวัล
โอลิมปิก 2004

การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 28 ที่ กรุงเอเธนส์ กรีซ วันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2547 ร้อยโทหญิงปวีณา ลงแข่งขันในรุ่นน้ำหนัก 75 กิโลกรัม ท่าแรก คือท่าสแนทช์ ยกได้ 122.5 ก.ก. เป็นอันดับสองรองจากวาเลติน่า เลโปว่า จากประเทศรัสเซีย ซึ่งยกได้ 125 ก.ก. ท่าที่สอง คือคลีนแอนด์เจิร์ก ปวีณายกได้ 150 ก.ก. ซึ่งเป็นสถิติโอลิมปิก ในขณะที่วาเลติน่ายกได้เพียง 147.5 ก.ก. จึงมีน้ำหนักรวมเท่ากัน แต่นางสาวปวีณา มีน้ำหนักตัวน้อยกว่า จึงได้เหรียญทองไปครอง ถือเป็นนักกีฬาหญิงคนที่สองของไทย ถัดจาก อุดมพร พลศักดิ์ ซึ่งได้เหรียญจากรุ่น 53 ก.ก. ไปก่อนแล้ว
ร.อ.หญิง ปวีณา ได้รับเลือกจากสหพันธ์ยกน้ำหนักนานาชาติให้เป็นนักกีฬายกน้ำหนักหญิงยอดเยี่ยม ของการแข่งขันโอลิมปิกเกมส์ครั้งดังกล่าว นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ ได้มอบปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ โปรแกรมวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬาให้ ในพิธีมอบปริญญา ประจำปี พ.ศ. 2547
เอเชียนเกมส์ 2006

การแข่งขัน เอเชียนเกมส์ 2006 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ วันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2549 นางสาวปวีณา ลงแข่งขันในรุ่นน้ำหนัก 63 ก.ก. ในท่าสแนทช์ ยกได้ 110 ก.ก. โดยตามหลัง โอ หยาง เสี่ยว ฟาง จากประเทศจีน ที่ยกได้ถึง 115 ก.ก. ในท่าคลีนแอนด์เจิร์ก ร้อยเอกหญิงปวีณา และเสี่ยวฟาง ยกครั้งแรก 132 ก.ก. ผ่านทั้งคู่ ก่อนที่ เสี่ยวฟาง จะยกครั้งที่สอง ที่ 137 ก.ก. ไม่ผ่าน และบาดเจ็บ จนต้องถอนตัว นางสาวปวีณา ที่ยกน้ำหนัก 137 ก.ก. ผ่าน จึงได้เหรียญทอง ก่อนจะยกครั้งที่สาม ที่ 142 ก.ก. ทำลายสถิติโลกขอ
ประวัติการแข่งขัน

การแข่งขันยกน้ำหนักชิงแชมป์ประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2536: อันดับ 4
การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ หลายสมัย
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงแชมป์เอเชีย ประเทศญี่ปุ่น: 1 เหรียญเงิน
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงแชมป์เยาวชนโลก ประเทศบัลแกเรีย: 3 เหรียญเงิน
ซีเกมส์ 1997 ประเทศอินโดนีเซีย: เหรียญทอง
เอเชียนเกมส์ 1998 กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
โอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย: อันดับ 6
ซีเกมส์ 2001 กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย: เหรียญเงิน
เอเชียนเกมส์ 2002 ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้: เหรียญเงิน
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 2003 ประเทศโปแลนด์: เหรียญทอง
โอลิมปิกฤดูร้อน 2004 เอเธนส์ ประเทศกรีซ: เหรียญทอง
เอเชียนเกมส์ 2006 โดฮา ประเทศกาตาร์: เหรียญทอง
ชีวิตส่วนตัว

ร.อ.หญิง ปวีณาได้เข้าพิธีมงคลสมรสกับ สาเรศ ลิ่มกังวาฬมงคล อดีตนักกีฬาฟันดาบทีมชาติไทย และผู้สื่อข่าวกีฬาโมเดิร์นไนน์ทีวี เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 2553 ณ สโมสรทหารบก[ต้องการอ้างอิง]
เกียรติคุณ

รางวัลข้าราชการพลเรือนดีเด่น ประจำปี 2565 จาก กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ยศทหาร

ร้อยเอกหญิงแห่งกองทัพบกไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2565 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
พ.ศ. 2560 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
แหล่งข้อมูลอื่น

มติชน: ประวัติของปวีณา ทองสุก เก็บถาวร 2007-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มติชน: รายงานข่าวการแข่งขันโอลิมปิก 2004 เก็บถาวร 2004-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข่าวสด: รายงานข่าวการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2006 เก็บถาวร 2006-12-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กนักกีฬาทีมชาติไทยที่ได้เหรียญรางวัลโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
ฤดูร้อน 1976  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024
|  เหรียญทอง |  สมรักษ์ คำสิงห์  วิจารณ์ พลฤทธิ์  อุดมพร พลศักดิ์  ปวีณา ทองสุก  มนัส บุญจำนงค์  ประภาวดี เจริญรัตนธารากูล  สมจิตร จงจอหอ  โสภิตา ธนสาร  สุกัญญา ศรีสุราช  พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ (2 เหรียญ)  |  |
|  เหรียญเงิน |  ทวี อัมพรมหา  วรพจน์ เพชรขุ้ม  บุตรี เผือดผ่อง  มนัส บุญจำนงค์  พิมศิริ ศิริแก้ว (2 เหรียญ)  แก้ว พงษ์ประยูร  เทวินทร์ หาญปราบ  กุลวุฒิ วิทิตศานต์  ธีรพงศ์ ศิลาชัย  วีรพล วิชุมา  |  |
|  เหรียญทองแดง |  พเยาว์ พูลธรัตน์  ผจญ มูลสัน  อาคม เฉ่งไล่  วิชัย ราชานนท์  พรชัย ทองบุราณ  เกษราภรณ์ สุตา  อารีย์ วิรัฐถาวร  วันดี คำเอี่ยม (2 เหรียญ)  เยาวภา บุรพลชัย  เพ็ญศิริ เหล่าศิริกุล  สุริยา ปราสาทหินพิมาย  ชนาธิป ซ้อนขำ  ศิริภุช กุลน้อย  สินธุ์เพชร กรวยทอง  พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ  สุดาพร สีสอนดี  จันทร์แจ่ม สุวรรณเพ็ง  สุรจนา คำเบ้า  |  |
หุ่นขี้ผึ้งปวีณา จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งมาดามทุซโซ่
เมืองสุวรรณภูมิ

บทความนี้เกี่ยวกับอดีตเมืองในประเทศไทย สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สุวรรณภูมิ (แก้ความกำกวม)
เมืองสุวรรณภูมิ เป็นหัวเมืองฝั่งขวาแม่น้ำโขงภายใต้ปริมณฑลแห่งอำนาจของอาณาจักรรัตนโกสินทร์ และได้รับการยกฐานะเป็นประเทศราชในบางช่วงเวลา ภายหลังถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลลาวกาวของสยาม