stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระยาสุนทรเทพกิจจารักษ์ (ทอง จันทรางศุ)
รับราชการ

นายทองถวายตัวเป็นมหาดเล็กวิเศษเมื่อปี 2444 จากนั้นเมื่อสอบไล่ได้จึงเข้าเฝ้ากราบถวายบังคมลาไปเพื่อฝึกหัดราชการที่อำเภอในมณฑลกรุงเก่า เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2445 พร้อมกับเพื่อนอีก 2 คนคือ นายแม้น กับ นายขวัญ ต่อมาเมื่อฝึกหัดราชการจนสำเร็จแล้วจึงได้กลับมาเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทเพื่อเข้ารับราชการเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ศกเดียวกัน
เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2445 นายทองได้เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรตำแหน่งหน้าที่ราชการเป็น ผู้ตรวจการมณฑลกรุงเก่า มีลำดับยศชั้นที่ 3 โท พร้อมกับนายแม้น และนายขวัญ ที่เป็นผู้ตรวจการมณฑลชุมพร และผู้ตรวจการมณฑลนครสวรรค์ โดยได้เข้าเฝ้ากราบถวายบังคมลาไปรับตำแหน่งในวันรุ่งขึ้น ต่อมาได้เป็นข้าหลวงมหาดไทยมณฑลกรุงเก่าและได้รับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น ขุนอนุรักษ์ภูเบศร์ ถือศักดินา 400 เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2446
ปีถัดมาคือปี 2447 ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นหลวงในนามเดิมเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ก่อนที่วันที่ 10 มิถุนายน จะได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ย้ายไปรับตำแหน่งข้าหลวงมหาดไทยมณฑลนครศรีธรรมราชที่ว่างอยู่ ในวันที่ 2 มกราคม 2449 ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายไปรับตำแหน่งข้าหลวงมหาดไทยมณฑลภูเก็ตแทน พระภิรมย์ราชา ที่ย้ายไปเป็นปลัดมณฑลพิษณุโลก
ในวันที่ 13 มิถุนายน 2451 หลวงอนุรักษ์ภูเบศร์ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการเมืองบุรีรัมย์แทนพระนครภักดีศรีนครานุรักษ์ที่ไปดำรงตำแหน่งปลัดมณฑลอุดร ก่อนจะกลับมาเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม และกราบถวายบังคมลาไปรับตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองบุรีรัมย์เมื่อวันที่ 7 กันยายน
จากนั้นในปี 2454 ได้รับพระราชทานยศเป็น อำมาตย์โท ในวันที่ 22 พฤศจิกายน 2454 ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น พระภิรมย์บุรีรัฐ ผู้ว่าราชการเมืองบุรีรัมย์ ถือศักดินา 3000 ต่อมาได้ย้ายไปรับตำแหน่งปลัดมณฑลร้อยเอ็ด เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม 2455 จากนั้นจึงได้ย้ายมารับตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองอุทัยธานีแทน พระยาเพชรพิไสยศรีสวัสดิ์ ที่ย้ายไปรับตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองเพชรบุรี เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2457
ต่อมาในวันที่ 9 กันยายน 2458 ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น พระยาพิไชยสุนทร ผู้ว่าราชการเมืองอุทัยธานี คงถือศักดินา 3000 ในวันที่ 10 ธันวาคม 2460 ได้ย้ายมารับตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองเพชรบุรีแทน พระยาเพชรพิไสยศรีสวัสดิ์ ที่ย้ายไปรับตำแหน่งปลัดมณฑลประจำจังหวัดเชียงใหม่ จากนั้นในวันที่ 18 กรกฎาคม 2461 ได้เข้าเฝ้ารับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น พระยาสุรินทรฦาชัย ผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรี คงถือศักดินา 3000 ที่พระนครคีรี หรือเขาวัง พร้อมกับรับพระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 4 และเหรียญราชรุจิทอง
ในวันที่ 4 ตุลาคม 2461 ได้กลับเข้ามารับราชการในกรุงเทพฯ ในตำแหน่งเจ้ากรมปกครองแทน พระยาราชสาส์นโสภณ ที่ออกไปรับตำแหน่งปลัดมณฑลกรุงเก่า ต่อมาในวันที่ 2 พฤษภาคม 2462 ได้เปลี่ยนบรรดาศักดิ์เป็น พระยาสุนทรเทพกิจจารักษ์ คงถือศักดินา 3000 จากนั้นในวันที่ 11 ธันวาคม 2463 ได้เลื่อนยศเป็นอำมาตย์เอก ในปี 2466 ได้เป็นรองอธิบดีกรมพลำภัง
ต่อมาในวันที่ 1 เมษายน 2469 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดร้อยเอ็ด กระทั่งวันที่ 21 มกราคม 2471 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นเจ้ากรมปกครองแทน อำมาตย์เอก พระยาราชเสนา (ศิริ เทพหัสดิน ณ อยุธยา) ที่ไปรับตำแหน่งเจ้ากรมทะเบียน นับเป็นตำแหน่งสุดท้ายในชีวิตราชการ
ยศ > ยศเสือป่า

24 พฤศจิกายน 2456 – นายหมู่ตรี
– นายหมวดตรี
10 กันยายน 2458 – โปรดเกล้าฯ ให้ส่งสัญญาบัตรยศเสือป่าไปพระราชทาน
9 กันยายน 2459 – นายหมวดโท
15 ธันวาคม 2460 – นายหมวดเอก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2472 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2467 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2466 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2471 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2461 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 4 (ว.ป.ร.4)
พ.ศ. 2461 –  เหรียญราชรุจิทอง รัชกาลที่ 6 (ร.จ.ท.6)
พ.ศ. 2446 –  เหรียญทวีธาภิเศก (ท.ศ.)
พ.ศ. 2450 –  เหรียญรัชมงคล (ร.ร.ม.)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมังคลาภิเศก รัชกาลที่ 5 (ร.ม.ศ.5)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
อำเภอท่าวุ้ง

| อำเภอท่าวุ้ง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Tha Wung
วัดไลย์
คำขวัญ: ท่าวุ้งมีมานานโบราณกล่าว เขาได้เอาคลองน้ำมาทำชื่อ คลองวกวนเว้าดุจเขากระบือ แต่คนซื่อไม่คดตามเหมือนน้ำคลอง
แผนที่จังหวัดลพบุรี เน้นอำเภอท่าวุ้ง
พิกัด: 14°48′54″N 100°30′42″E﻿ / ﻿14.81500°N 100.51167°E﻿ / 14.81500; 100.51167
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ลพบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 242.8 ตร.กม. (93.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 47,590 คน
 • ความหนาแน่น: 196.01 คน/ตร.กม. (507.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 15150, 15180  (เฉพาะตำบลเขาสมอคอน) 
รหัสภูมิศาสตร์: 1605
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอท่าวุ้ง ถนนลพบุรี-สิงห์บุรี ตำบลท่าวุ้ง อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี 15150
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ท่าวุ้ง  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดลพบุรี เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟลพบุรี 2 ในโครงการรถไฟทางคู่เลี่ยงเมืองลพบุรี ซึ่งเป็นสถานีรถไฟยกระดับ แนวทางรถไฟเป็นทางยกระดับขนานไปกับถนนเลี่ยงเมืองลพบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอท่าวุ้งมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านหมี่
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองลพบุรี
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองลพบุรี และอำเภอไชโย (จังหวัดอ่างทอง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพรหมบุรีและอำเภอเมืองสิงห์บุรี (จังหวัดสิงห์บุรี)
ประวัติ

อำเภอท่าวุ้งเดิมทีเดียวเรียกว่า อำเภอโพหวี ซึ่งตั้งอยู่หมู่ที่ 1 ตำบลโพตลาดแก้ว อยู่ห่างจากจังหวัดลพบุรี ประมาณ 5–6 กิโลเมตร และที่ว่าการอำเภอสร้างเป็นศาลาตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำลพบุรีทางทิศเหนือ เนื่องจากตัวที่ว่าการอำเภอโพหวีใกล้จังหวัดลพบุรีมากเกินไป ราษฎรที่อยู่ห่างไกลได้รับความเดือดร้อนในการติดต่องานทางราชการอำเภอ ทางราชการจึงพิจารณาย้ายตัวที่ว่าการอำเภอไปตั้งที่บ้านคลองมะขามเทศ หมู่ที่ 1 ตำบลท่าวุ้ง ซึ่งอยู่ห่างตัวที่ว่าการอำเภอเก่าประมาณ 4 กิโลเมตร และได้ตั้งชื่ออำเภอใหม่แห่งนี้ว่า อำเภอท่าวุ้ง ในปี พ.ศ. 2460 และตรงที่สร้างอำเภอแห่งเดิมนั้นขณะนี้ชาวบ้านเรียกว่า ศาลาตาหลวง เพราะมีศาลาหลังเก่าสร้างอยู่ที่นั่น และได้มีคำเล่าว่าหลวงแพ่งเป็นผู้สร้างและในปัจจุบันได้เป็นวัดโพธิ์แก้ว และมีผู้สันนิษฐานว่าที่แห่งนี้ก็คือตัวที่ว่าการอำเภอโพหวีนั้นเอง ทางราชการเห็นว่าบริเวณที่ว่าการอำเภอปัจจุบันเป็นศูนย์กลางที่จะทำให้ราษฎรได้รับความสะดวกในการสัญจรไปมาและติดต่อกับทางการได้ดียิ่งขึ้นจึงได้พิจารณาย้ายตัวที่ว่าการอำเภอ มาตั้งในหมู่ที่ 1 ตำบลท่าวุ้งตั้งแต่นั้นมา
คำว่า “ท่าวุ้ง” หมายถึง ท่าน้ำที่เป็นคุ้งหรือเว้าเข้าไปโดยถูกน้ำเซาะเป็นคุ้งเป็นที่ราบตลิ่ง ไม่ชันมากนัก และคำว่าท่าวุ้งเป็นชื่อตำบลท่าวุ้งเมื่อมาตั้งที่ว่าการอำเภอขึ้นใหม่จึงได้เปลี่ยนชื่อจากอำเภอโพหวีมาเป็นอำเภอท่าวุ้งเพื่อให้ตรงกับชื่อตำบลเพื่อเป็นการรักษาประวัติของตำบลไว้
วันที่ 29 เมษายน 2460 เปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอโพหวี จังหวัดลพบุรี เป็น อำเภอท่าวุ้ง
วันที่ 21 มีนาคม 2480 โอนพื้นที่หมู่ 15 (ในขณะนั้น) ของตำบลบางคู้ ไปขึ้นกับตำบลโพตลาดแก้ว
วันที่ 1 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลบางงา แยกออกจากตำบลท่าวุ้ง ตั้งตำบลโพตลาดแก้ว แยกออกจากตำบลบางคู้ และตั้งตำบลหัวสำโรง แยกออกจากตำบลลาดสาลี่
วันที่ 9 มิถุนายน 2496 โอนพื้นที่หมู่ 15,16 (ในขณะนั้น) ของตำบลโคกสลุด ไปขึ้นกับตำบลบางงา
วันที่ 15 ตุลาคม 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลท่าวุ้ง ในท้องที่หมู่ 2–3 และหมู่ 5–6 ตำบลท่าวุ้ง
วันที่ 25 มกราคม 2509 จัดตั้งสุขาภิบาลท่าโขลง ในท้องที่หมู่ 8–11 ตำบลเขาสมอคอน
วันที่ 11 มีนาคม 2518 โอนพื้นที่หมู่ 15 (ในขณะนั้น) ของตำบลโคกสลุด ไปตั้งเป็นหมู่ 13 ตำบลบางงา
วันที่ 16 มิถุนายน 2524 ตั้งตำบลมุจลินท์ แยกออกจากตำบลโคกสลุด
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลท่าวุ้ง และสุขาภิบาลท่าโขลง เป็นเทศบาลตำบลท่าวุ้ง และเทศบาลตำบลท่าโขลง ตามลำดับ ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 15 กันยายน 2547 ยุบสภาตำบลลาดสาลี่ รวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลบางคู้
วันที่ 27 มกราคม 2552 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลโคกสลุด ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลโคกสลุด
วันที 12 ตุลาคม 2552 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลโพตลาดแก้ว ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลโพตลาดแก้ว
วันที่ 27 ตุลาคม 2552 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลบางงา ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลบางงา
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอท่าวุ้งแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 11 ตำบล 128 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ท่าวุ้ง |  | (Tha Wung) |  | 12 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 7. | เขาสมอคอน |  | (Khao Samo Khon) |  | 13 หมู่บ้าน |
| 2. | บางคู้ |  | (Bang Khu) |  | 15 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 8. | หัวสำโรง |  | (Hua Samrong) |  | 15 หมู่บ้าน |
| 3. | โพตลาดแก้ว |  | (Pho Talat Kaeo) |  | 10 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 9. | ลาดสาลี่ |  | (Lat Sali) |  | 7 หมู่บ้าน |
| 4. | บางลี่ |  | (Bang Li) |  | 16 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 10. | บ้านเบิก |  | (Ban Boek) |  | 11 หมู่บ้าน |
| 5. | บางงา |  | (Bang Nga) |  | 13 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 11. | มุจลินท์ |  | (Mutchalin) |  | 9 หมู่บ้าน |
| 6. | โคกสลุด |  | (Khok Salut) |  | 7 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอท่าวุ้งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลท่าวุ้ง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลท่าวุ้ง
เทศบาลตำบลท่าโขลง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเขาสมอคอน
เทศบาลตำบลโคกสลุด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสลุดทั้งตำบล
เทศบาลตำบลโพตลาดแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพตลาดแก้วทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบางงา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางงาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าวุ้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าวุ้ง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลท่าวุ้ง)
องค์การบริหารส่วนตำบลบางคู้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางคู้และตำบลลาดสาลี่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางลี่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางลี่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาสมอคอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาสมอคอน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลท่าโขลง)
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวสำโรงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเบิก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเบิกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลมุจลินท์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมุจลินท์ทั้งตำบล
จู เวิน

จักรพรรดิไท่จู่แห่งโฮ่วเหลียง (後梁太祖; 852–912) พระนามเดิมว่า จู เฉฺวียนจง (朱全忠) พระนามเมื่อแรกประสูติว่า จู เวิน (朱溫) ชื่อรองว่า จูสาม (朱三) และชื่ออื่นว่า จู หฺวั่ง (朱晃) เป็นขุนศึกจีนในราชวงศ์ถังซึ่งโค่นราชวงศ์ถังในปี 907 และสถาปนาราชวงศ์เหลียงยุคหลัง แล้วขึ้นเป็นจองักรพรรดิพระองค์แรก เป็นอันเริ่มสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร
จู เวิน ทรงสามารถยึดครองจีนภาคกลางไว้ได้เกือบทั้งหมด และพยายามรวมแผ่นดินภาคเหนือ แผ่นดินส่วนที่เหลือจึงอยู่ในความครอบครองของอีกสี่ราชวงศ์ที่ตั้งขึ้นในโอกาสเดียวกัน จู เวิน ถูกจู โหย่วกุย (朱友珪) พระโอรสปลงพระชนม์ในปี 912 เพื่อชิงบัลลังก์ จู โหย่วกุย ก็ขึ้นเป็นจักรพรรดิพระองค์ถัดมา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ ฑีฆชนม์เชษฐประยูร

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ ฑีฆชนม์เชษฐประยูร |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 3 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 10 ธันวาคม พ.ศ. 2369
สิ้นพระชนม์: 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2446 (76 ปี)
พระบุตร: 28 พระองค์ 
ราชสกุล: สิงหรา
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาคล้าย ในรัชกาลที่ 3
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ ฑีฆชนม์เชษฐประยูร (10 ธันวาคม พ.ศ. 2369 - 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2446) เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาคล้าย
พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ ฑีฆชนม์เชษฐประยูร มีพระนามเดิมว่า พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าสิงหรา เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาคล้าย ซึ่งมีเชื้อสายเปอร์เซีย ประสูติเมื่อวันอาทิตย์ ขึ้น 11 ค่ำ เดือนอ้าย ปีจอ ตรงกับวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2369 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ทรงกำกับกรมพระอาลักษณ์ และทรงสถาปนาเป็น กรมหมื่นอักษรสาสนโสภณ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ เลื่อนเป็น กรมขุนบดินทรไพศาลโสภณ และโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกำกับกรมอักษรพิมพการและกำกับศาลรับสั่งชำระความราชตระกูล แล้วทรงเลื่อนเป็น กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ ฑีฆชนม์เชษฐประยูร พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2446 ด้วยพระชันษา 76 ปี นับเป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวที่มีพระชันษาสูงที่สุด ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินโดยรถยนต์พระที่นั่งจากพระบรมมหาราชวังพร้อมด้วยกระบวนแห่นำตามเสด็จพระราชดำเนินไปประทับ ณ วังพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ พระราชทานน้ำสรงพระศพ ทรงสวมพระชฎาพระราชทานแล้ว เชิญพระศพขึ้นพระดิษฐานบนชั้นแว่นฟ้า 2 ชั้น ประกอบพระโกศกุดั่นน้อย มีเครื่องสูงทองแผ่ลวดแวดล้อม
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

| ธรรมเนียมพระยศของ กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พ.ศ.  –  เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ม.จ.ก.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2436 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ (น.ร.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ.  –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2436 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2435 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
สโมสรฟุตบอลเรกซัมในฤดูกาล 2024–25

ฤดูกาล 2024–25 เป็นฤดูกาลที่ 160 ในประวัติศาสตร์ของสโมสรฟุตบอลเรกซัม และเป็นฤดูกาลแรกที่พวกเขากลับมาสู่ลีกวันนับตั้งแต่ฤดูกาล 2004–05 หลังจากเลื่อนชั้นจากลีกทูในฤดูกาลก่อน นอกเหนือจากการแข่งขันในลีกแล้ว พวกเขายังลงแข่งขันในฟุตบอลถ้วยอีก 3 รายการ ได้แก่ เอฟเอคัพ คาราบาวคัพ และอีเอฟแอลโทรฟี
ซื้อขาย > เข้า

| Date | Pos>  | Player | From | Fee | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 กรกฎาคม 2024 | GK |  อาเทอร์ โอคอนโว |  อาร์เซนอล | ฟรี |  |
↑  การย้ายทีมได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน และจะกลายเป็นทางการในวันที่ 1 กรกฎาคม หลังจากสัญญาของเขากับอาร์เซนอลสิ้นสุดลง
พรีซีซั่นและกระชับมิตร

วันที่ 25 เมษายน 2024 เรกซัมประกาศแผนกลับมาทัวร์อเมริกาเหนือในช่วงพรีซีซั่น โดยจะลงเตะกับบอร์นมัท, เชลซี และแวนคูเวอร์ไวต์แคปส์ 2 เดือนต่อมา มีการประกาศนัดที่ 3 กับฮันลีย์ทาวน์
Win
      Draw
      Loss
      Fixtures
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 13 กรกฎาคม 2024 กระชับมิตร | Hanley Town | v | เรกซัม | Hanley |
| 13:00 BST |  |  |  | สนามกีฬา: Potteries Park |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 20 กรกฎาคม 2024 กระชับมิตร | เรกซัม | v | บอร์นมัท | แซนตาบาร์บารา, สหรัฐอเมริกา |
| TBC BST |  |  |  | สนามกีฬา: Harder Stadium |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 24 กรกฎาคม 2024 กระชับมิตร | เรกซัม | v | เชลซี | Santa Clara, United States |
| TBC PDT |  |  |  | สนามกีฬา: Levi's Stadium |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 27 กรกฎาคม 2024 Friendly | แวนคูเวอร์ไวต์แคปส์ | v | เรกซัม | แวนคูเวอร์, แคนาดา |
| TBC PDT |  |  |  | สนามกีฬา: BC Place |
อนุสัญญากรุงเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรม

อนุสัญญากรุงเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรม (อังกฤษ: Berne Convention for the Protection of Literary and Artistic Works) หรือมักเป็นที่รู้จักกันว่า อนุสัญญาเบิร์น เป็นความตกลงระหว่างประเทศว่าด้วยเรื่องลิขสิทธิ์ ซึ่งได้รับการยอมรับเป็นครั้งแรกในเบิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ใน ค.ศ. 1886
เนื้อหา

อนุสัญญาเบิร์นกำหนดให้ภาคีผู้ลงนามรับรองลิขสิทธิ์ของผลงานของนักประเทศจากภาคีประเทศผู้ลงนามอื่น (ซึ่งรู้จักกันในชื่อ สมาชิกแห่งสหภาพเบิร์น) ในวิธีเดียวกับที่ประเทศนั้นรับรองลิขสิทธิ์จากชาติตน ตัวอย่างเช่น กฎหมายลิขสิทธิ์ฝรั่งเศสมีผลใช้บังคับกับทุกอย่างที่ตีพิมพ์หรือแสดงในฝรั่งเศส ไม่ว่าผลงานนั้นจะสร้างสรรค์ขึ้นเดิมจากที่ใดก็ตาม
นอกเหนือไปจากการจัดตั้งระบบการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมซึ่งลิขสิทธิ์ที่ถูกทำให้เป็นสากลในบรรดาภาคีผู้ลงนามแล้ว ความตกลงดังกล่าวยังกำหนดให้รัฐสมาชิกจัดเตรียมมาตรฐานขั้นต่ำกฎหมายลิขสิทธิ์อย่างเข้มแข็ง
ลิขสิทธิ์ภายใต้อนุสัญญาเบิร์นจำเป็นต้องเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ซึ่งอนุสัญญาเบิร์นห้ามมิให้กำหนดให้ต้องมีแบบพิธี (formalities) ใดๆที่จะเป็นเงื่อนไขแห่งการเกิดขึ้นของลิขสิทธิ หรือเงื่อนไขในการบังคับใช้ลิขสิทธิ เช่น การบังคับให้ต้องจดทะเบียนงาน การบังคับให้ต้องใส่ข้อความสงวนสิทธิไว้ในงาน หรือการให้ส่งสำเนางานไปยังหอสมุด (deposit) เป็นต้น
อนุสัญญาเบิร์นประกาศให้ทุกผลงานยกเว้นภาพถ่ายและภาพยนตร์จะมีลิขสิทธิ์คุ้มครองเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 50 ปีหลังผู้สร้างสรรค์เสียชีวิต แต่รัฐภาคีสามารถต่อเงื่อนไขได้โดยเสรี ดังที่สหภาพยุโรปกระทำในคำสั่งว่าด้วยการประสานเงื่อนไขการคุ้มครองลิขสิทธิ์ (Directive on harmonising the term of copyright protection) พ.ศ. 2536 สำหรับภาพถ่าย อนุสัญญาเบิร์นกำหนดเงื่อนไขขั้นต่ำไว้ 25 ปีนับแต่ปีที่ภาพถ่ายนั้นสร้างสรรค์ขึ้น และสำหรับภาพยนตร์ ขั้นต่ำอยู่ที่ 50 ปีหลังออกฉายครั้งแรก หรือ 50 ปีหลังการสร้างสรรค์ หากไม่ถูกฉายภายใน 50 ปีหลังการสร้างสรรค์ ประเทศภายใต้การแก้ไขปรับปรุงครั้งก่อน ๆ ของสนธิสัญญาอาจเลือกเงื่อนไขการคุ้มครองของตนเอง และผลงานเจาะจงบางประเภท (เช่น แผ่นเสียงหรือภาพเคลื่อนไหว) อาจกำหนดไว้สั้นกว่านั้น
แม้ว่าอนุสัญญาเบิร์นจะประกาศให้กฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศที่ซึ่งมีการอ้างลิขสิทธิ์สามารถนำไปปรับใช้ได้ ข้อ 7.8 ระบุว่า "เว้นแต่กฎหมายของประเทศนั้นระบุเป็นอื่น เงื่อนไขนั้นจะต้องไม่เกินเงื่อนไขที่กำหนดไว้คงที่ในประเทศต้นกำเนิดผลงานนั้น" นั่นคือ ผู้ประพันธ์โดยทั่วไปจะไม่มีสิทธิในลิขสิทธิ์ในต่างประเทศนานกว่าประเทศที่ตนอยู่อาศัยนั้น แม้ว่ากฎหมายต่างประเทศกำหนดเงื่อนไขนานกว่าก็ตาม นี่เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า "กฎแห่งเงื่อนไขสั้นกว่า" ไม่ใช่ทุกประเทศที่ยอมรับกฎนี้
อนุสัญญาเบิร์นให้อำนาจแก่ประเทศที่จะอนุญาตการใช้ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ ในลักษณะที่เป็นธรรม ภายใต้ข้อยกเว้นการละเมิดตาม มาตรา 9(2) - ซึ่งพ้องกับมาตรา 13 ของสนธิสัญญาทริปส์ (TRIPs) - ในผลงานตีพิมพ์หรือการแพร่ภาพอื่น โดยจะต้องเป็นไปตามวัตถุประสงค์ที่กฏหมายกำหนด และต้องไม่กระทบถึงประโยชน์อันชอบธรรมของเจ้าของลิขสิทธิ์ตามสมควร หลักการข้อยกเว้นการละเมิดตามบทบัญญัติของอนุสัญญาเบิร์นจึงไม่รับรองข้อยกเว้นแบบกว้าง อย่างเช่นหลักการ "ใช้โดยชอบธรรม" หรือ fair use ตามอย่างกฎหมายลิขสิทธิของสหรัฐอเมริกาไว้โดยตรง
กางเกงช้าง

วลาดีมีร์ นีคอลาเยวิช อานีซีมอฟ จิตรกรชาวรัสเซีย สวมกางเกงช้าง ภายในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม พ.ศ. 2558
นักท่องเที่ยว สวมกางเกงช้างที่วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร
กางเกงช้าง เป็นกางเกงขายาวทำจากผ้าฝ้ายที่พิมพ์ลวดลายรูปช้าง กับลายไทย ซึ่งสัตว์สัญลักษณ์และลวดลายเอกลักษณ์ของประเทศไทยลงผืนผ้าสีต่าง ๆ มีลักษณะเด่นคือ เนื้อผ้านุ่มนิ่ม แห้งเร็ว ระบายอากาศได้ดี สวมใส่ได้อย่างสบายสำหรับภูมิอากาศร้อนชื้นในไทย กางเกงช้างมีหลายรูปแบบ ทั้งขาสั้น ขายาว ขาจั๊ม หรือกางเกงจินนี่ ใช้ผ้าสีโทนต่าง ๆ ตั้งแต่สีดำ แดง เขียว และขาว สามารถสวมเข้าชุดหรือเสื้อผ้าได้หลากหลาย นอกจากนี้ยังสร้างเป็นผลิตภัณฑ์อื่นเพื่อรองรับความต้องการที่หลากหลาย เช่น เป็นผ้าถุง หรือเป็นผ้าคลุม กางเกงช้างเป็นที่นิยม โดยเริ่มจากนักท่องเที่ยวต่างชาติ ที่ต้องการเยี่ยมชมวัดพระศรีรัตนศาสดาราม และพระบรมมหาราชวัง ซึ่งกำหนดธรรมเนียมการแต่งกายที่เคร่งครัด นักท่องเที่ยวจึงต้องซื้อกางเกงช้างจากคนไทยเพื่อสวมทับเครื่องแต่งกายให้มิดชิดเหมาะสม และเป็นที่นิยมมากขึ้นช่วง พ.ศ. 2565 หลังผู้มีชื่อเสียงในวงการบันเทิงทั้งในและต่างประเทศ รวมทั้งผู้ใช้ติ๊กต็อกสวมใส่กันอย่างแพร่หลาย
ไม่เป็นที่ปรากฏชัดเจนว่าแหล่งผลิตกางเกงช้างแห่งแรกอยู่ที่ใด แต่คาดว่าน่าจะอยู่ในย่านพาหุรัด กรุงเทพมหานคร ต่อมาใน พ.ศ. 2556 เนทาน โคลแมน (Nathan Coleman) และเจมส์ บรุกส์ (James Brooks) ได้เดินทางไปเที่ยวที่ประเทศไทย และได้ซื้อกางเกงช้างไปฝากเพื่อน ๆ ซึ่งถูกใจผู้รับ จากนั้นทั้งสองได้สร้างตราสินค้าของตนเอง ใช้ชื่อว่า The Elephant Pants โดยหาทุนดำเนินธุรกิจ และจ้างโรงงานที่จังหวัดเชียงใหม่ผลิตกางเกงช้าง ก่อนนำไปจำหน่ายผ่านเฟซบุ๊ก โดยรายได้ทุกร้อยละ 10 จะนำไปบริจาคองค์กรดูแลและปกป้องสัตว์ป่า ในระยะเวลาเพียงสองปี ทั้งสองทำรายได้ 7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือราว 230 ล้านบาท แต่ภายหลังตราสินค้าดังกล่าวถูกขายกิจการให้กับนักธุรกิจชาวจีน
นาซีอูดุก

| --- | --- |
นาซีอูดุกแบบพื้นฐานจากร้านอาหารในเนเธอร์แลนด์
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: จาการ์ตา
อุณหภูมิเสิร์ฟ: อาหารจานร้อนหรืออุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: ข้าวหุงกับกะทิกินกับเครื่องเคียงอื่น ๆ
รูปแบบอื่น: นาซีเลอมัก
 ตำราอาหาร: นาซีอูดุก   สื่อ: นาซีอูดุก
นาซีอูดุก (อินโดนีเซีย: nasi uduk) เป็นข้าวนึ่งแบบอินโดนีเซีย หุงกับกะทิ ที่มีจุดเริ่มต้นจากจาการ์ตา ซึ่งเป็นที่นิยมทั่วทั้งประเทศ นาซีอูดุกเป็นอาหารที่นิยมสำหรับผู้เดินทางไปกลับที่เร่งรีบในกรุงจาการ์ตา พบได้ตลอดทั้งวันตั้งแต่เช้าจนถึงกลางคืน
นาซีอูดุกในภาษาอินโดนีเซียแปลว่า "ข้าวผสม" เพราะการเตรียมอาหารต้องการส่วนผสมมากกว่าการหุงข้าวธรรมดา และมีเครื่องเคียงที่ต่างกันไป
การเตรียม

นาซีอูดุกเป็นข้าวที่หุงกับกะทิแทนที่จะใช้น้ำ ใส่กานพลู อบเชย และตะไคร้ กินกับเครื่องเคียงได้หลากหลาย เช่น ไข่เจียว ไข่ต้ม เอิมปัล (เนื้อทอด) สตูเนื้อในซีอิ๊วหวาน ไก่ทอด เตอรีกาจัง (ปลาร้ากับถั่วลิสง) เต็มเปทอด หอมใหญ่ทอด หอมใหญ่ผัด ข้าวโพดทอด ซัมบัลบางชนิดนิยมรับประทานคู่กับนาซีอูดุกเช่น ซัมบัลกาจัง ซึ่งเป็นซัมบัลถั่วลิสง
ความหลากหลาย

ในแต่ละชุมชนรอบ ๆ จาการ์ตาจะมีรูปแบบอาหารที่หลากหลาย เช่น นาซีอูดุกซลีปี จากจาการ์ตาตะวันตก มีอาหารที่คล้ายกันในมาเลเซีย บรูไน สิงคโปร์ และภาคใต้ของไทยเรียกนาซีเลอมัก อาหารที่ต่างไปเล็กน้อยเรียกนาซีอูลัม
แหล่งข้อมูลอื่น

Jakarta Mixed Rice (Nasi Uduk) recipe
ภาษามลายูปาปัว

| ภาษามลายูปาปัว |
| --- | --- |
ภาษามลายูอีเรียน
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิภาค: นิวกินีตะวันตก
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ; 500,000 คน (รวมผู้พูดภาษาแม่และภาษาที่สอง)  (2007)
ตระกูลภาษา: ครีโอลมลายู  ภาษามลายูอินโดนีเซียตะวันออกภาษามลายูปาปัว
รหัสภาษา
ISO 639-3: pmy
ภาษามลายูปาปัว (อังกฤษ: Papuan Malay) หรือ ภาษามลายูอีเรียน (Irian Malay) เป็นภาษาครีโอลฐานมลายูที่มีผู้พูดในนิวกินีฝั่งอินโดนีเซีย โดยปรากฏเป็นภาษาติดต่อในบรรดาชนเผ่าในนิวกินีของอินโดนีเซีย (ปัจจุบันคือจังหวัดปาปัว, จังหวัดปาปัวกลาง, จังหวัดปาปัวที่สูง, จังหวัดปาปัวใต้, จังหวัดปาปัวตะวันตก และจังหวัดปาปัวตะวันตกเฉียงใต้) เพื่อการค้าขายและการสื่อสารในชีวิตประจำวัน ปัจจุบันมีผู้พูดภาษาแม่เพิ่มมากขึ้น เมื่อไม่นานมานี้ ภาษาพื้นเมืองของชาวปาปัวในอินโดนีเซียได้รับอิทธิพลจากภาษาอินโดนีเซียมาตรฐาน ภาษาย่อยมาตรฐานของชาติ ภาษานี้มีผู้พูดในนิวกินีของอินโดนีเซียร่วมกับภาษาอื่น ๆ อีก 274 ภาษา และทำหน้าที่เป็นภาษากลาง
ภาษามลายูปาปัวอยู่ในสาขาย่อยมาเลย์อิกที่อยู่ในสาขามลายู-พอลินีเชียตะวันตก (WMP) ของกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชีย
นักภาษาศาสตร์บางส่วนเสนอแนะว่าภาษามลายูปาปัวมีต้นกำเนิดจากภาษามลายูโมลุกกะเหนือ เนื่องจากมีหลักฐานคำยืมภาษาเตร์นาเตในพจนานุกรมจำนวนหนึ่ง นักภาษาศาสนาอีกกลุ่มเสนอว่าภาษานี้แยกมาจากภาษามลายูอัมบน
มีวิธภาษามลายูปาปัวที่ระบุได้ถึง 4 ภาษา
ข้อมูล

"Deixis". Glossary of Linguistic Terms. 2015-12-03. สืบค้นเมื่อ 2021-03-28.
Kluge, Angela Johanna Helene (2014). A Grammar of Papuan Malay (PhD). LOT Dissertation Series 361. Leiden University. hdl:1887/25849.
Kluge, Angela (2017). A Grammar of Papuan Malay. Studies in Diversity Linguistics 11. Berlin: Language Science Press. doi:10.5281/zenodo.376415. ISBN 978-3-944675-86-2.
"PAN *-i-Cu". Austronesian Comparative Dictionary. 2020-06-21. สืบค้นเมื่อ 2021-03-28.
"PAN *-ni". Austronesian Comparative Dictionary. 2020-06-21. สืบค้นเมื่อ 2021-03-28.
"PWMP *sana". Austronesian Comparative Dictionary. 2020-06-21. สืบค้นเมื่อ 2021-03-28.
"PWMP *si-tu". Austronesian Comparative Dictionary. 2020-06-21. สืบค้นเมื่อ 2021-03-28.
ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
ถนนสีลม

"สีลม" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สีลม (แก้ความกำกวม)
| สีลม |
| --- | --- |
ถนนสีลม
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 2.300 กิโลเมตร (1.429 ไมล์)
ประวัติ
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออก: ถนนพระรามที่ 4 / ถนนราชดำริ ในเขตบางรัก / เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
 :   ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร  ถนนเดโช ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร  ถนนประมวญ ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร  ถนนสุรศักดิ์ / ถนนมเหสักข์ ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร  ถนนจรูญเวียง / ทางพิเศษศรีรัช ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร 
ปลายทางทิศตะวันตก: ถนนเจริญกรุง ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร
ถนนสีลม เป็นถนนสายสำคัญในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร โดยเป็นถนนคอนกรีตขนาดกว้าง 6 ช่องทางจราจร มีช่องจอดรถและบาทวิถีทั้ง 2 ข้าง ความยาวประมาณ 2.78 กิโลเมตร เริ่มตั้งแต่ถนนพระรามที่ 4 ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตัดกับถนนศาลาแดง ถนนคอนแวนต์ ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ถนนเดโช ถนนปั้น ถนนประมวญ ถนนสุรศักดิ์ และถนนมเหสักข์ ทางพิเศษศรีรัช และไปสิ้นสุดที่ถนนเจริญกรุง สีลมเป็นถนนที่มีเกาะกลางและมีต้นไม้ใหญ่ปลูกเรียงรายไปตลอดแนวถนนจำนวน 483 ต้น และเป็นถนนสำคัญสายแรกที่เดินสายไฟฟ้าและสายโทรศัพท์ไว้ใต้ดิน
ถนนสีลมเป็นถนนธุรกิจสายสำคัญสายหนึ่งของกรุงเทพมหานคร มีผู้ขนานนามถนนสีลมว่า "ถนนคนเดินของกรุงเทพฯ" เป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ธนาคาร โรงแรม อาคารสำนักงาน ตลอดจนศูนย์การค้าขนาดใหญ่เรียงรายอยู่ทั้งสองฟากถนน และเป็นถนนท่องเที่ยวที่เป็นแหล่งซื้อสินค้าและขายของที่ระลึกสำหรับนักท่องเที่ยวตามบาทวิถีในเวลากลางคืน เช่น ซอยละลายทรัพย์ ถนนพัฒน์พงศ์ นอกจากนี้ยังเคยมีโครงการพัฒนาเป็นย่านถนนคนเดินในวันอาทิตย์
นอกจากนี้ยังถือได้ว่าถนนสีลมเป็นย่านที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและความเชื่อทั้งชาวไทย จีน ฝรั่ง และแขก ดังจะเห็นได้จากบริเวณทางแยกเดโชซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดพระศรีมหาอุมาเทวี ศาสนสถานของชาวทมิฬ ครั้งหนึ่งถนนสายนี้ยังเคยเป็นที่ตั้งของสุสานสาธารณะและสุสานเอกชนทั้งสุสานคริสต์คาทอลิก สุสานคริสต์โปรเตสแตนต์ สุสานจีน สุสานแขก รวมแล้วกว่า 13 แห่ง ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน เช่น สุสานปาร์ซี สุสานคริสเตียน สุสานและฌาปนสถานสมาคมจีนแคะ สุสานฮกเกี้ยน สุสานจีนบาบ๋า
ถนนสีลมมีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม วิ่งบนเกาะกลางจากถนนราชดำริข้ามถนนพระรามที่ 4 และมาจอดรับส่งผู้โดยสารที่สถานีศาลาแดง ก่อนเลี้ยวออกจากถนนสีลมไปถนนนราธิวาสราชนครินทร์ที่สถานีช่องนนทรี