stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟร็องส์ฟุตโบล
แหล่งข้อมูลอื่น

Ballon d'Or - France Football (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค ก บาลงดอร์ |
| --- | --- |
 รางวัลนิตยสาร ฟร็องส์ฟุตโบล 
บาลงดอร์ (1956–2009):  1956:  แมทธิวส์  1957:  ดิ เอสเตฟาโน  1958:  กอปา  1959:  ดิ เอสเตฟาโน  1960:  ซัวเรซ  1961:  ซิโบริ  1962:  มาโซปุสต์  1963:  ยาชิน  1964:  ลอว์  1965:  เอวแซบียู  1966:  ชาร์ลตัน  1967:  อัลเบิร์ต  1968:  เบสต์  1969:  ริเวร่า  1970:  มึลเลอร์  1971:  ไกรฟฟ์  1972:  เบ็คเคินเบาเออร์  1973:  ไกรฟฟ์  1974:  ไกรฟฟ์  1975:  บลอคคิ่น  1976:  เบ็คเคินเบาเออร์  1977:  ซิโมนเซ่น  1978:  คีแกน  1979:  คีแกน  1980:  รุมเมนิกเก้  1981:  รุมเมนิกเก้  1982:  รอสซี่  1983:  ปลาตีนี  1984:  ปลาตีนี  1985:  ปลาตีนี  1986:  เบลานอฟ  1987:  คึลลิต  1988:  ฟัน บัสเติน  1989:  ฟัน บัสเติน  1990:  มัทเทอุส  1991:  ปาแป็ง  1992:  ฟัน บัสเติน  1993:  บัจโจ  1994:  สตอยช์คอฟ  1995:  เวอาห์  1996:  ซามเมอร์  1997:  โรนัลโด  1998:  ซีดาน  1999:  รีวัลดู  2000:  ฟีกู  2001:  โอเวน  2002:  โรนัลโด  2003:  เนดเวด  2004:  แชวแชนกอ  2005:  รอนัลดีนโย  2006:  กันนาวาโร  2007:  กาก้า  2008:  เซ. โรนัลโด  2009:  เมสซิ 
ฟีฟ่าบาลงดอร์ (2010–2015):  2010:  เมสซิ  2011:  เมสซิ  2012:  เมสซิ  2013:  เซ. โรนัลโด  2014:  เซ. โรนัลโด  2015:  เมสซิ 
บาลงดอร์ (2016–ปัจจุบัน):  2016:  เซ. โรนัลโด  2017:  เซ. โรนัลโด  2018:  มอดริช  2019:  เมสซิ  2020: ไม่มีการมอบรางวัล  2021:  เมสซิ  2022:  แบนเซมา  2023:  เมสซิ  2024:  โรดริ 
รางวัลฟร็องส์ฟุตโบล (Ballon d'Or Dream Team, บาลงดอร์เฟมิแน็ง (2018–ปัจจุบัน), นักฟุตบอลฝรั่งเศสยอดเยี่ยมแห่งปี (1959–ปัจจุบัน), ถ้วยรางวัลแกร์ท มึลเลอร์ (2021–ปัจจุบัน), ถ้วยรางวัลกอปา (2018–ปัจจุบัน), รางวัลโซคราเตส (2022–ปัจจุบัน), ซูว์แปร์บาลงดอร์, ถ้วยรางวัลยาชิน (2019–ปัจจุบัน))  รางวัลเกี่ยวข้อง (ฟีฟ่าบาลงดอร์ (2010–2015), นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของโลกแห่งปี (1991–2009), นักฟุตบอลชายยอดเยี่ยมของฟีฟ่า (2016–ปัจจุบัน))
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF
ฟลูออรีน-18

| --- | --- |
Decay over 24 hours
ทั่วไป
สัญลักษณ์: 18F
ชื่อ: ฟลูออรีน-18, 18F, F-18, Fluorine-18
โปรตอน (Z): 9
นิวตรอน (N): 9
ข้อมูลนิวไคลด์
ปริมาณในธรรมชาติ: Radioisotope
ครึ่งชีวิต (t1/2): 109.771(20) min
มวลไอโซโทป: 18.0009380(6) Da
สปิน: 1+
Excess energy: 873.431 keV
พลังงานยึดเหนี่ยว: 137369.199 keV
ผลผลิตจากการสลาย: 18O
การสลายตัว
รูปแบบการสลาย: พลังงานการสลายตัว (MeV)
Positron emission (97%): 0.6335
Electron capture (3%): 1.6555
ฟลูออรีน-18 (อังกฤษ: Fluorine-18) เป็นไอโซโทปกัมมันตรังสีของฟลูออรีน มีครึ่งชีวิตประมาณ 110 นาที (1 ชั่วโมง 50 นาที) มันมีมวลประมาณ 18.001 u มันสลายตัวด้วยวิธีการแบ่งแยกโปรตอน 97% และ ด้วยการจับยึดอิเล็กตรอน หลังจากที่ฟลูออรีน-18 สลายแล้วจะให้ ออกซิเจน-18 ซึ่งเป็นไอโซโทปที่เสถียร
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เบากว่า:   ฟลูออรีน-17 | ฟลูออรีน-18 เป็นส่วนหนึ่งของ   ไอโซโทปของฟลูออรีน | หนักกว่า:   ฟลูออรีน-19 |
| ผลผลิตจากการสลายของ:   นีออน-18 | ห่วงโซ่การสลาย   ของฟลูออรีน-18 | สลายตัวไปเป็น:   ออกซิเจน-18 |
ฟรานซ์ ไคลน์

| ฟรานซ์ ไคลน์ |
| --- | --- |

เกิด: ฟรันซ์ โจเซฟ ไคลน์ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1910(1910-05-23) วิลเกส-แบร์, เพนซิลวาเนีย
เสียชีวิต: 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1962(1962-05-13) (51 ปี) นิวยอร์ก
สัญชาติ: American
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรมนามธรรม
ขบวนการ: แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์
ฟรานซ์ ไคลน์ (อังกฤษ: Franz Jozef Kline) (May 23, 1910 – May 13, 1962) เป็นศิลปินชาวอเมริกันในกระแส แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ที่เกิดขึ้นในนิวยอร์กช่วงทศวรรษที่ 1940-1950 ไคลน์ เกิดที่วิสเกส-แบร์ รัฐเพนซิลวาเนีย เริ่มศึกษาศิลปะที่มหาวิทยาลัยบอสตันในปี ค.ศ.1949 งานที่นำชื่อเสียงมาให้เป็นงานศิลปะขนาดใหญ่แบบนามธรรมที่สร้างด้วยสีขาวและดำ และนำออกแสดงเป็นส่วนตัวที่อีแกน แกลอรี ในปี ค.ศ.1950 นอกจากเป็นจิตรกรแล้ว ไคลน์ยังเป็นอาจารย์สอนศิลปะที่แบลคเมาเทน คอลเลจ ในรัฐนอร์ธ คาโรไลนา, แพรค อินสติทิวท์ และคูเปอร์ ยูเนียน ในนิวยอร์ก
ฟรานซ์ ไคลน์ แต่งงานกับ เอลิซาเบธ วินเซนต์ นักบัลเล่ต์ชาวอังกฤษ และเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจที่นิวยอร์กในปี 1962 ขณะที่มีอายุได้ 51 ปี
ผลงานนามธรรมของไคลน์

ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1930 จนถึงกลางทศวรรษ 1940 ไคลน์มักจะได้รับแรงบันดาลใจจากการเขียนรูปมาจากบ้านเกิดซึ่งอยู่ในเขตทำเหมืองแถบเพนซิลวาเนีย ในช่วงทศวรรษ 1950 ไคลน์เติมสีสันลงบนผลงานของเขามากขึ้น โดยเฉพาะหลังจากที่เขาเข้าสังกัดกับซิดนีย์ แจนิส แกลอรี่ ในปี ค.ศ.1956 ในช่วงเวลาดังกล่าวนอกจากไคลน์แล้ว ศิลปินจากสำนักนิวยอร์กหลายคน โดยเฉพาะ วิลเลม เดอ คูนนิง และ แจ็คสัน พอลล็อก ก็หันมาเขียนภาพด้วยการใช้สีขาวดำด้วย คลีเมนต์ กรีนเบิร์ก นักวิชาการด้านศิลปะได้กล่าวถึงการใช้สีขาวดำของศิลปินเหล่านี้ไว้ว่าเป็นเสมือนพัฒนาการของเทคนิคแรเงา (เคียโรสกูโร) ที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ศิลปะ
ผลงานของไคลน์มักจะเริ่มต้นมาจากภาพร่างที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน และเนื่องจากเหตุผลด้านรายได้ ไคลน์มักจะร่างภาพลงบนกระดาษสมุดโทรศัพท์หรือไม่ก็กระดาษหนังสือพิมพ์ ช่วงปี ค.ศ.1948 ไคลน์ได้รู้จักอุปกรณ์ขยายภาพที่เรียกว่า เบลล์-ออฟติคอน ในห้องทำงานของเดอ คูนนิง ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่สามารถฉายภาพวาดขาวดำของเขาให้ปรากฏบนผนังห้อง ทำให้ไคลน์สามารถพัฒนาเทคนิคการเขียนภาพอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวขึ้นมาได้ นั่นคือการนำภาพร่างที่เขียนไว้มาถ่ายทอดลงบนผืนผ้าใบขนาดใหญ่
วิธีการอัตโนมัติในการสร้างงาน

วิธีการอัตโนมัติ (Automatism) เป็นลักษณะเด่นประการหนึ่งของศิลปินในกลุ่ม แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ซึ่งไคลน์ก็เป็นศิลปินอยู่ในกระแสดังกล่าว วิธีการอัตโนมัติได้ปลดปล่อยจินตนาการของศิลปิน ทำให้เขาสามารถค้นหาสภาวะความเป็นสากลจักรวาลภายในตัวเขาซึ่งซ่อนอยู่ภายในจิตใต้สำนึกได้อย่างอิสระ นอกจากนี้ยังทำให้ศิลปินสามารถแสดงออกได้ด้วยความกล้าเสี่ยงกล้าทดลอง ด้วยวิธีการที่ไม่มีขอบเขตจำกัด ทำให้เกิดรูปทรงที่มีพลังเคลื่อนไหวและไม่เคยปรากฏมาก่อน ซึ่งทำให้เกิดการค้นพบภาษาใหม่ในการแสดงออกที่เป็นต้นแบบไม่ซ้ำใคร การปลดปล่อยจิตใต้สำนึกออกมาสำหรับศิลปินในกระแสนี้ได้แก่การเขียนภาพสดๆ แบบ Improvisation และการปาดป้ายอย่างฉับพลันทันที (Spontaneous Gesture) ซึ่งสำหรับไคลน์(รวมถึงพอลล็อก)ความสดฉับพลันเป็นหัวใจของแนวคิดอนาธิปไตย แรงผลักดันอิสระจากจิตของมนุษย์เป็นสิ่งเดียวที่จะปลดปล่อยพลังแห่งธรรมชาติ ความกลมกลืนที่แท้จริงก็คือการแสดงออกของพลังดังกล่าว ซึ่งเป็นพลังตามธรรมชาติของมนุษย์
ลักษณะที่คล้ายศิลปะตะวันออก

ผลงานของไคลน์เป็นการแสดงออกถึงลีลาท่าทางบางประการคล้ายคลึงกับวิธีการเขียนตัวหนังสือของตะวันออก เช่น จีนและญี่ปุ่น ผิดกันตรงที่ไคลน์ใช้แปรงขนาดใหญ่วาดบนแผ่นผืนผ้าใบขนาดมหึมา เขานิยมใช้สีขาว ดำ และเทา ด้วยเหตุที่ว่าต้องการจะขจัดความวุ่นวายของสีต่างๆ ออกไป รอยที่แปรงของเขาจะดูใหญ่โตมโหฬารด้วยวิธีการเหมือนดังการเขียนตัวหนังสือจีน ฉะนั้นจึงก่อให้เกิดความรู้สึกห้าวหาญ เด็ดขาด รุนแรง และเต็มไปด้วยสมาธิ การใช้สีขาวของไคลน์นั้น มิใช่เป็นเพียงพื้นของภาพหรือไม่ได้ต้องการให้เป็นความว่างเปล่า แต่ต้องการให้เป็นส่วนหนึ่งของภาพ และแสดงความขัดแย้งโดยตรงกับสีดำ ต่อมาในราวปี ค.ศ. 1958 จึงเริ่มนำสีต่างๆ มาใช้เพื่อให้ได้บรรยากาศ แต่ไม่ได้ผลสำเร็จเท่ากับยุคที่ใช้สีดำ-ขาว ซึ่งมีความจริงอันเปลือยเปล่า เต็มไปด้วยลีลาและแสดงอารมณ์ของความขัดแย้งที่แสดงออกมาอย่างรุนแรง
แม้งานของไคลน์จะถูกนำไปเปรียบเทียบกับศิลปะตะวันออก แต่ตัวศิลปินเองกลับปฏิเสธที่จะนำผลงานไปเปรียบเทียบกับงานของญี่ปุ่น เพราะเขาไม่ได้เขียนสีดำลงบนพื้นหลังสีขาวเท่านั้น หากแต่ไคลน์เขียนทั้งสีดำลงบนพื้นหลังสีขาวและเขียนสีขาวลงบนพื้นหลังสีดำ ภาพของเขาค่อยๆ เกิดขึ้นเป็นขั้นเป็นตอนไป ไคลน์ใช้เวลาเขียนรูปเป็นสัปดาห์หรือไม่ก็เป็นเดือน ดังนั้นในช่วงเวลาหนึ่งเขาจึงผลิตผลงานออกมาได้เพียงจำนวนหนึ่งเท่านั้น กระบวนการในการทำงานของไคลน์จึงไม่สามารถเปรียบเทียบได้กับศิลปะการเขียนอักษรด้วยหมึกสีดำลงบนกระดาษซึ่งสามารถเขียนเสร็จได้ในเวลาอันรวดเร็ว ไคลน์ได้ให้สัมภาษณ์ในปี 1962 ว่า การเขียนอักษรเป็นการเขียนหนังสือ แต่เขาไม่ได้เขียนหนังสือ และเขาไม่ใช่แค่เขียนสีดำลงบนผ้าใบสีขาว แต่เขาวาดทั้งสีขาวและสีดำ ซึ่งสีขาวก็มีความสำคัญเช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Comprehensive catalog project เก็บถาวร 2018-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
David Anfam, Bio notes, MoMA Collection
Franz Kline on the Artchive
Phillips Collection bio เก็บถาวร 2011-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Untitled 1957 at the Phillips Collection เก็บถาวร 2010-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Photo at Findagrave
ฟลอเรนซ์ อาร์ลิสส์

| ฟลอเรนซ์ อาร์ลิสส์ |
| --- | --- |

เกิด: ฟลอเรนซ์ เคท อาร์ลิสส์ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1870(1870-07-29) ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 12 มีนาคม ค.ศ. 1950(1950-03-12) (79 ปี) แพดดิงตัน ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1921–1934
คู่สมรส: จอร์จ อาร์ลิสส์ (สมรส 1899; เสียชีวิต 1946)
ฟลอเรนซ์ เคท อาร์ลิสส์ (อังกฤษ: Florence Kate Arliss 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1870 – 12 มีนาคม ค.ศ. 1950) เป็นนักแสดงหญิงชาวอังกฤษ เธอแต่งงานกับจอร์จ อาร์ลิสส์ ซึ่งเธอมักจะเล่นบทนางรอง เธอเล่นเป็นภรรยาของเขาในภาพยนตร์ เช่น Disraeli, The Millionaire และ The House of Rothschild
วันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1950 อาร์ลิสส์เสียชีวิตในบ้านของเธอในลอนดอน
ผลงาน

The Devil (1921)
Disraeli (1921)
Disraeli (1929)
The Millionaire (1931)
The King's Vacation (1931)
The House of Rothschild (1933)
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟลอเรนซ์ อาร์ลิสส์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ฟลอเรนซ์ อาร์ลิสส์ ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
ฟลีตสตรีต

ป้ายถนนฟลีทสตรีต
ฟลีตสตรีต (อังกฤษ: Fleet Street) เป็นถนนในกรุงลอนดอน อังกฤษ ตั้งชื่อตามแม่น้ำฟลีทซึ่งปัจจุบันไหลอยู่ข้างใต้ถนน ถนนฟลีตเป็นที่ตั้งของสำนักงานหนังสือพิมพ์ต่างๆ จนถึงทศวรรษที่ 1980 แม้ว่าสำนักงานของสื่อมวลชนรายใหญ่แห่งสุดท้ายคือ Reuters จะย้ายออกไปตั้งแต่ พ.ศ. 2548 แต่ชื่อถนนก็ยังคงถูกใช้เรียกแทนสื่อสารมวลชนสัญชาติบริเตน
ประวัติและสถานที่

ฟลีตสตรีตเริ่มต้นจากถนนที่ทอดจากนครลอนดอน ไปยังศูนย์กลางทางการปกครองที่เวสต์มินสเตอร์ ความยาวของถนนแสดงถึงการขยายตัวของเมืองในศตวรรษที่ 14 ปลายสุดด้านทิศตะวันออกเป็นจุดที่แม่น้ำฟลีทไหลแนบกับ walls of London ในยุคกลาง ปลายด้านทิศตะวันตกคือเทมเปิลบาร์ ที่แสดงขอบเขตของเมืองที่ขยายมาถึงจุดนี้เมื่อ พ.ศ. 1872
ด้านทิศใต้ของถนนเป็นกลุ่มอาคารที่รู้จักในชื่อว่า The Temple ซึ่งเคยเป็นของอัศวินเทมพลาร์ เป็นที่ตั้งของอินส์ออฟคอร์ทสองในสี่แห่ง คือ อินเนอร์เทมเปิล และมิดเดิลเทมเปิล บริเวณใกล้เคียงมีสำนักงานของทนายความมากมาย
กิจการหนังสือพิมพ์เริ่มต้นใน Fleet Street เมื่อประมาณ พ.ศ. 2043 โดย Wynkyn de Worde ลูกมือฝึกหัดของ William Caxton ได้ก่อตั้งโรงพิมพ์ขึ้นใกล้กับ Shoe Lane ขณะที่ในช่วงเวลาเดียวกัน Richard Pynson ได้ก่อตั้งสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์ติดกับ St Dunstan's church ต่อมามีสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์อื่นๆเพิ่มขึ้น ซึ่งโดยหลักแล้วจะ supply legal trade ใน Law Inns สี่แห่งในบริเวณนั้น ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2245 หนังสือพิมพ์ เดอะเดลีคูแรนท์ ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์รายวันฉบับแรกของลอนดอน ได้จัดพิมพ์ขึ้นที่ Fleet Street ใน premises เหนือ White Hart Inn
ที่เทมเปิลบาร์ทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดอาณาเขตของนครลอนดอนบนฟลีตสตรีต จะเป็นจุดเริ่มต้นของถนนสแตรนด์ ทางทิศตะวันออกเลยจาก Ludgate Circus ออกไป ถนนจะลาดขึ้นตาม Ludgate Hill สถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ใกล้ที่สุดคือ Temple, Chancery Lane, และแบล็กเฟลียร์
ฟลีตสตรีต เมื่อ พ.ศ. 2433
Ludgate Circus
ฟลักซ์การแผ่รังสี

ฟลักซ์การแผ่รังสี (อังกฤษ: radiant flux) เป็นปริมาณทางกายภาพที่แสดงพลังงานจากการแผ่รังสีที่ผ่านพื้นผิวต่อหน่วยเวลา หน่วย SI ที่ใช้คือวัตต์ (สัญลักษณ์: W) ฟลักซ์การแผ่รังสีทั้งหมดที่ผ่านพื้นผิวรอบแหล่งกำเนิดมีค่าเท่ากับกำลังของแหล่งกำเนิด
โดยทั่วไปแล้วแนวคิดของฟลักซ์การแผ่รังสีมักใช้สำหรับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นหลัก แต่ก็ยังสามารถใช้พิจารณาถึงการแผ่คลื่นเสียงและลำอนุภาคได้อีกด้วย
การแผ่รังสีของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า

สำหรับการแผ่รังสีของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า สามารถพิจารณาฟลักซ์การแผ่รังสีสำหรับแต่ละความยาวคลื่นได้ ฟลักซ์การแผ่รังสีสำหรับแต่ละความยาวคลื่นเรียกว่า ฟลักซ์การแผ่รังสีเชิงสเปกตรัม (spectral radiant flux) โดยทั่วไปมักใช้นาโนเมตร (nm) เป็นหน่วยของความยาวคลื่นในย่านใกล้เคียงกับแสงที่มองเห็น ในกรณีนี้หน่วยของฟลักซ์การแผ่รังสีเชิงสเปกตรัมคือ W/nm
ถ้าฟลักซ์การแผ่รังสีเชิงสเปกตรัมของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความยาวคลื่น λ เป็น Φλ แล้ว ค่าฟลักซ์การแผ่รังสีจะเท่ากับ
\Phi =\int _{0}^{\infty }\Phi _{\lambda }\,d\lambda
การแผ่รังสีของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า > ปริมาณความส่องสว่าง

บทความหลัก: ฟลักซ์ส่องสว่าง
ปริมาณทางจิตฟิสิกส์ ที่เรียกว่าฟลักซ์ส่องสว่างได้ถูกนำมาใช้เพื่อแสดงความสว่างของแสงที่มนุษย์รับรู้ได้ คำนวณโดยการให้น้ำหนักในแต่ละความยาวคลื่นโดยพิจารณาจากระดับที่การมองเห็นของมนุษย์รับรู้ถึงการแผ่รังสีของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในช่วงคลื่นที่มองเห็นได้ (เช่นสีเขียวจะสว่างกว่าสีอื่นที่มีพลังงานเท่ากัน)
ฟลักซ์การส่องสว่างสามารถคำนวณจากปริพันธ์ของค่าประสิทธิภาพการส่องสว่าง Kλ โดยถ่วงน้ำหนักต่อความยาวคลื่น λ โดย
\Phi _{\text{v}}=\int _{0}^{\infty }K_{\lambda }\Phi _{\lambda }\,d\lambda
พืชกินสัตว์

Nepenthes mirabilis ที่ขึ้นอยู่ริมถนน
พืชกินสัตว์ (อังกฤษ: carnivorous plant) คือ พืชที่ได้สารอาหารบางส่วนหรือส่วนใหญ่ (แต่ไม่รวมถึงพลังงาน) จากการดักและบริโภคสัตว์หรือโพรโทซัวซึ่งปรกติได้แก่แมลงและสัตว์ขาปล้องอื่น ๆ โดยเป็นผลจากการปรับตัวให้อยู่รอดในดินที่มีสารอาหารน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งไนโตรเจน เช่น ดินที่มีสภาพเป็นกรด หิน ฯลฯ ศาสตรนิพนธ์อันเลื่องชื่อฉบับแรกซึ่งว่าด้วยพืชชนิดนี้เป็นผลงานของชาลส์ ดาร์วิน เมื่อปี ค.ศ. 1875
คาดว่าพืชกินสัตว์นี้ค่อย ๆ พัฒนามาอย่างน้อยสิบลำดับสายสกุลของพืชและในปัจจุบันมีมากกว่าสิบสองสกุลในห้าวงศ์ มีประมาณ 625 ชนิดที่สร้างกับดักและดึงดูดเหยื่อ สร้างเอนไซม์ย่อยอาหารได้ และสามารถดูดซึมสารอาหารได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีมากกว่า 300 ชนิดในหลายสกุลที่มีแค่ลักษณะบางอย่าง
ชนิดของกับดัก

กับดักพื้นฐานห้าแบบที่พบในพืชกินสัตว์
กับดักแบบหลุมพราง (Pitfall traps, pitcher) เป็นกับดักที่เกิดจากใบที่ม้วนงอ ภายในบรรจุด้วยเอนไซม์ย่อยอาหารหรือแบคทีเรีย
กับดักแบบกระดาษเหนียว (Flypaper traps) เป็นกับดักที่ใช้เมือกเหนียว
กับดักแบบตะครุบ (Snap traps) เป็นกับดักแบบหุบเพราะสัมผัส
กับดักแบบถุง (Bladder traps) เป็นกับดักดูดเหยื่อด้วยถุงที่ภายในเป็นสุญญากาศ
กับดักแบบหม้อดักกุ้งมังกร (Lobster-pot traps) เป็นกับดักบังคับเหยื่อเคลื่อนที่ไปยังส่วนย่อยอาหารด้วยขนภายใน
กับดักแบ่งเป็นมีปฏิกิริยาและไม่มีปฏิกิริยาขึ้นกับการเคลื่อนไหวที่ช่วยในการจับเหยื่อ เช่น Triphyophyllum เป็นกับดักแบบกระดาษเหนียวไม่มีปฏิกิริยาด้วยต่อมเมือกไร้ก้าน แต่ใบของมันไม่เติบโต (แตกกิ่ง) หรือเคลื่อนที่เพื่อตอบสนองต่อการจับเหยื่อ ขณะที่หยาดน้ำค้างเป็นกับดักแบบกระดาษเหนียวมีปฏิกิริยา ใบของมันแตกกิ่งอย่างรวดเร็ว ช่วยในการจับและย่อยเหยื่อ
ชนิดของกับดัก > กับดักแบบหลุมพราง

กับดักแบบหลุมพรางมีการวิวัฒนาการมาอย่างน้อยหกรูปแบบที่เป็นอิสระต่อกัน กลุ่มแรกที่ถูกพัฒนาขึ้นมาอย่างง่ายๆก็คือ Heliamphora ในสกุลนี้กรวยหม้อมีใบที่ม้วนเข้าหากันและขอบใบทั้งสองด้านเชื่อมติดกัน พืชสกุลนี้มีถิ่นอาศัยในบริเวณที่มีฝนตกชุกแถมอเมริกาใต้อย่างภูเขาเรอร์ไรมา (Roraima) และเหตุนี้เพื่อเป็นการแน่ใจว่าน้ำจะไม่ไหลล้นออกมากจากหม้อจากการคัดสรรทางธรรมชาติทำให้มันได้วิวัฒนาการให้ขอบด้านบนมีลักษณะคล้ายกับช่องป้องกันน้ำล้นของอ่างล้างจานที่คอยระบายน้ำที่มากเกินออกจากกรวยหม้อ
Heliamphora เป็นสมาชิกในวงศ์ Sarraceniaceae ซึ่งเป็นพืชจากโลกใหม่ อยู่ในอันดับ Ericales Heliamphora มีการกระจายพันธุ์จำกัดอยู่แค่อเมริกาใต้ แต่อีกสองสกุลที่เหลือคือ Sarracenia และ Darlingtonia ซึ่งเป็นพืชถิ่นเดียวในทางตอนใต้ของอเมริกา (ยกเว้นหนึ่งชนิด) และรัฐแคลิฟอร์เนียตามลำดับ ส่วน S. purpurea subsp. purpurea มีการกระจายพันธุ์กว้างมากนั้น พบได้ไกลถึงประเทศแคนาดา
โดยทั่วไปพืชในสกุล Sarracenia มีการแข่งขันในการอยู่รอดสูง เพราะเมื่อเปรียบเทียบกับสกุลอื่นแล้ว มันทรหดและเติบโตได้ง่ายมาก
ในสกุล Sarracenia นั้น ปัญหาน้ำล้นถูกแก้ไขโดยฝาปิดซึ่งเป็นใบเล็กๆที่แผ่ออกอยู่ด้านบน ปกคลุมส่วนกรวยใบไม้และปกป้องมันจากน้ำฝน อาจเป็นเพราะมีระบบป้องกันน้ำที่ปรับปรุงขึ้นแบบนี้ ทำให้ Sarracenia มีเอนไซม์อย่างเช่น โพรเทส (protease) และ ฟอสฟาเทส์ (phosphatase) ในของเหลวที่ใช้ย่อยอาหารในส่วนล่างของกรวย (Heliamphora มีเพียงแบคทีเรียในการย่อยอาหารเท่านั้น) เอนไซม์ได้ย่อยโปรตีนและกรดนิวคลีอิกในเหยื่อ ได้กรดอะมิโนและไอออนฟอสเฟตออกมา ซึ่งต้นไม้จะดูดซึมไปใช้ ในชนิด Sarracenia flava นั้น น้ำหวานจะเจือด้วยโคนิอีนและแอลคาลอยด์ (alkaloid) เป็นการเพิ่มประสิทธิภาพของกับดักโดยการทำให้เหยื่อมึนเมา
Darlingtonia californica มีความสามารถในการปรับตัวอย่างที่พบใน Sarracenia psittacina และใน Sarracenia minor ในฝาปิดที่คล้ายกับบอลลูนที่เชื่อมติดกับกรวย ในส่วนที่โป่งพองคล้ายบอลลูนนั้นมีรูเล็กๆที่เปิดสู่ภายนอก มีกระที่ไม่มีคลอโรฟิลล์ที่แสงสามารถลอดผ่านได้ แมลงซึ่งส่วนมากเป็นมดจะเข้าสู่ภายในโดยผ่านทางรูเล็กๆนั้นที่อยู่ภายใต้บอลลูน เมื่อเข้าไปสู่ภายในพวกมดจะพยายามหาทางออกสู่ภายนอกจากทางออกปลอม (กระสีซีด) จนในที่สุดมันก็ตกลงไปในกรวย แมลงจะเข้าไปในกับดักได้มากขึ้นด้วยใบที่คล้ายกับ "ลิ้นงูหรือหางปลา" ที่ติดอยู่ภายนอกฝาปิด ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ ลิลลี่ งูเห่า
กลุ่มที่สองก็คือพืชในสกุล หม้อข้าวหม้อแกงลิง ที่มีร้อยกว่าชนิด หม้อเกิดขึ้นที่ปลายสายดิ่งหรือมือจับซึ่งพัฒนามาจากการยืดออกของเส้นกลางใบ โดยมากเหยื่อของมันคือแมลงแต่บางชนิดที่มีหม้อขนาดใหญ่อย่าง N. rajah สามารถดักจับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กและสัตว์เลื้อยคลานได้
Cephalotus follicularis พืชขนาดเล็กจากทางตะวันตกของประเทศออสเตรเลีย มีกับดักคล้ายกับรองเท้าหนังอ่อน ขอบปาก (เพอริสโตม) ของมันเปิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มีหนามรอบปากเพื่อป้องกันแมลงปีนออกมาจากกับดัก ผนังด้านในปกคลุมไปด้วยแผ่นขี้ผึ้งบางๆซึ่งลื่นมากสำหรับแมลง เหยื่อจะถูกดึงดูดด้วยน้ำหวานที่ซ่อนอยู่ในบริเวณเพอริสโตมและสีสันที่ฉูดฉาดคล้ายดอกไม้อย่างสารแอนโธไซอะนิน (anthocyanin)
พืชกินสัตว์กลุ่มสุดท้ายที่มีกับดักแบบหลุมพรางก็คือสับปะรดสี (bromeliad), Brocchinia reducta, ด้วยลักษณะที่คล้ายสับปะรด ใบที่คล้ายสายหนัง มีขี้ผึ้งฉาบอยู่ที่โคนใบ กระจุกตัวหนาแน่นคล้ายเหยือก ในสับปะรดสีส่วนมาก น้ำที่ขังอยู่ในส่วนที่คล้ายเหยือกนั้นมักเป็นแหล่งอาศัยของกบ, แมลง และ แบคทีเรียตรึงไนโตรเจน (diazotroph) ที่ต้นไม้นำไปใช้ประโยชน์ นอกจากนี้ส่วนที่คล้ายเหยือกนั้นยังเป็นกับดักอีกด้วย
ชนิดของกับดัก > กับดักแบบกระดาษเหนียว

กับดักแบบกระดาษเหนียวนั้นอยู่บนพื้นฐานเมือกเหนียวคล้ายกาว ใบของพืชที่มีกับดักแบบกระดาษเหนียวจะเต็มไปด้วยต่อมเมือกที่มีขนาดสั้นและไม่มีรูปพรรณสัณฐาน เช่น บัตเตอร์เวอร์ต (butterwort) หรือมีขนาดยาวและเปลี่ยนแปลงง่าย เช่น หยาดน้ำค้าง กับดักแบบกระดาษเหนียวมีวิวัฒนาการอย่างอิสระอย่างน้อยห้าครั้ง
ในสกุล Pinguicula ต่อมเมือกมีขนาดสั้นมาก (ติดฐาน, ไร้ก้าน) ใบเป็นมันเงา (เป็นที่มาของชื่อ 'บัตเตอร์เวอร์ต ') อย่างที่ไม่เคยปรากฏในพืชกินสัตว์ชนิดอื่น เชื่อว่ากับดักของมันสามารถจับแมลงบินได้ขนาดเล็กอย่าง fungus gnat (แมลงขนาดเล็กชนิดหนึ่ง) และพื้นผิวจะตอบสนองกับเหยื่อโดยสัมพันธ์กับการเติบโตที่รวดเร็ว การเติบโตแบบการเคลื่อนไหวของพืชโดยมีสัมผัสเป็นสิ่งเร้านี้ (thigmotropism) อาจเกี่ยวพันกับการม้วนตัวของแผ่นใบ (ป้องกันฝนล้างเอาเหยื่อออกจากผิวใบ) หรือหลุมน้ำย่อยตื้นๆใต้เหยื่อ
ในสกุลหยาดน้ำค้าง (Drosera) ที่มีมากกว่า 100 ชนิด มีต่อมเมือกอยู่ที่ปลายหนวดซึ่งเติบโตเร็วสม่ำเสมอในการตอบสนองเหยื่อแบบการเคลื่อนไหวโดยมีสัมผัสเป็นสิ่งเร้าเพื่อใช้ในการจับเหยื่อ หนวดของ D. burmanii สามารถงอได้ 180° ในหนึ่งนาทีหรือเร็วกว่านั้น หยาดน้ำค้างสามารถพบได้ทั่วโลกในทุกทวีปยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา และพบมากในประเทศออสเตรเลียอย่างเช่นหยาดน้ำค้างเคราะ D. pygmaea และหยาดน้ำค้างหนวด D. peltata ที่พักตัวในระหว่างฤดูร้อน หยาดน้ำค้างเหล่านี้ได้รับไนโตรเจนจากแมลงซึ่งทั่วไปแล้วมันขาดเอ็นไซม์ไนเตรทรีดักเตสที่ทำหน้าที่ช่วยดูดซึมไนเตรตจากดิน
ญาติใกล้ชิดของหยาดน้ำค้าง, สนน้ำค้างโปรตุเกส (Drosophyllum) ต่างจากหยาดน้ำค้างที่ไม่เคลื่อนไหว ใบของมันไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือเติบโตได้ Drosophyllum นั้นเติบโตใกล้กับทะเลทราย ต่างจากพืชกินสัตว์ส่วนใหญที่จะเติบโตในหนองบึงหรือพื้นที่เขตร้อนชื้น
เมื่อเร็วๆนี้ ข้อมูลทางโมเลกุล (โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสร้างสารพลัมบาจิน (plumbagin)) แสดงว่า Triphyophyllum peltatum ซึ่งเป็นสมาชิกในวงศ์ Dioncophyllaceae เป็นญาติใกล้ชิดกับ Drosophyllum และเป็นส่วนแบบของเครือบรรพบุรุษขนาดใหญ่ของพืชกินสัตว์และพืชที่ไม่ใช่พืชกินสัตว์ที่ประกอบไปด้วยวงศ์ Droseraceae, Nepenthaceae, Ancistrocladaceae และ Plumbaginaceae ปกติพืชชนิดนี้เป็นไม้เถาเนื้อแข็ง แต่ขณะที่อายุยังน้อยเป็นพืชกินสัตว์ มันอาจเป็นความเกี่ยวข้องของความต้องการสารอาหารพิเศษเฉพาะเพื่อใช้ในการออกดอก
ชนิดของกับดัก > กับดักแบบตะครุบ

มีเพียงพืชสองชนิดเท่านั้นที่มีกับดักแบบตะครุบแบบมีปฏิกิริยา นั่นก็คือ กาบหอยแครง (Dionaea muscipula) และ Aldrovanda vesiculosa โดยเชื่อว่าทั้งสองมีบรรพบุรุษร่วมกัน คำว่า"กับดักแบบตะครุบ"นั้นได้มาจากลักษณะที่คล้าย"กับดักหนู"บนพื้นฐานจากรูปร่างและกลไกการทำงาน นอกจากนี้ยังรวมถึงการล่องลวงเหยื่อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นการกระทำของเหยื่อ Aldrovanda ซึ่งเป็นพืชน้ำเหยื่อของมันก็คือสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในน้ำขนาดเล็ก ส่วน Dionaea เป็นพืชบกเหยื่อของมันก็คือสัตว์ขาปล้องรวมถึงแมงมุมด้วย
กับดักมีลักษณะคล้ายบานพับที่ติดอยู่ทั้งสองข้างของเส้นกลางใบซึ่งเป็นส่วนที่ติดอยู่ปลายใบแบ่งออกเป็น 2 กลีบ ขนกระตุ้น (3 ขนบนแต่ละกลีบของกาบหอยแครง, และมากกว่าในกรณีของ Aldrovanda) ในกลีบของกับดักจะไวต่อการสัมผัสมาก เมื่อขนกระตุ้นถูกกระทบ (ประตูที่เปิด-ปิดเมื่อได้รับการกระตุ้นในเยื่อเซลล์ของเซลล์ที่ฐานของขนกระตุ้นเปิด) จะสร้างศักย์การเคลื่อนไหวแพร่สู่เซลล์ในเส้นกลางใบ เซลล์นั้นจะตอบสนองโดยสูบไอออนออกซึ่งอาจจะทำให้น้ำมีการเดินไปตามทางโดยการออสโมซิส (การยุบลงของเซลล์ในเส้นกลางไป) หรือไม่ก็ทำให้เกิดกรดไปกระตุ้นให้มีการยืดขยายของเซลล์มากขึ้น (acid growth) อย่างรวดเร็ว กลไกการทำงานนั้นยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่ในทุกๆกรณีการเปลี่ยนรูปทรงของเซลล์ในเส้นกลางใบปล่อยให้กลีบยึดติดไว้ภายใต้ความตึงนำไปสู่การพับตัวของกับดัก, การดีดอย่างรวดเร็วจากส่วนนูนไปยังส่วนเว้า และขังเหยื่อไว้ข้างใน กระกวนการเหล่านี้กินเวลาไม่ถึงวินาที ในกาบหอยแครงนั้นการตอบสนองต่อน้ำฝนและฝุ่นตะกอนที่ปลิวไปตกภายในถูกป้องกันด้วยใบของมันนั้นมีความทรงจำอย่างง่ายๆสำหรับการหุบกลีบและในการกระตุ้นต้องใช้เวลา 0.5 ถึง 30 วินาที
กับดักในใบจะเป็นกรณีการหุบเพราะสัมผัส (ไม่ใช่การเคลื่อนไหวโดยตรงในการตอบสนองต่อการสัมผัส) นอกจากนี้การกระตุ้นผิวภายในกลีบโดยการสัมผัสของแมลงเป็นเหตุให้กลีบมีการเติบโตแบบการเคลื่อนไหวของพืชโดยมีสัมผัสเป็นสิ่งเร้านี้ (thigmotropism) กลีบจะปิดสนิททำตัวเป็นส่วนที่ใช้ย่อยอาหารไปประมาณ 1 ถึง 2 สัปดาห์ กับดักจะตอบสนองได้ 3 ถึง 4 ครั้งก่อนที่จะไม่ตอบสนองอีกในการกระตุ้น
ชนิดของกับดัก > กับดักแบบถุง

กับดักแบบถุงเป็นลักษณะพิเศษเฉพาะที่มีอยู่ในสกุล Utricularia เท่านั้น กับดักแบบถุงจะสูบไอออนออกจากภายในกับดักทำให้เกิดสุญญากาศบางส่วนภายใน กับดักจะมีรูเล็กๆที่มีประตูเปิด-ปิดแบบบานพับ ในพืชชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำประตูนั้นจะมีขนกระตุ้นอยู่ 1 คู่ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่อาศัยอยู่ในน้ำ อย่าง หมัดน้ำ (Daphnia) จะสัมผัสโดยขนนั้นและกระตุ้นให้ประตูง้างออกแล้วปล่อยสุญญากาศออกมาจากถุง ทำให้สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังนั้นถูกดูดเข้าไปในถุง ซึ่งเป็นบริเวณที่พืชนั้นใช้ย่อยอาหาร ในพืชหลายๆชนิดในสกุล Utricularia (เช่น U. sandersonii) เป็นพืชที่อาศัยอยู่บนบก เติบโตบนดินที่เต็มไปด้วยน้ำ และกลไกของกับดักถูกกระตุ้นด้วยรูปแบบที่ต่างกันเพียงเล็กน้อย พืชสกุล Utricularia ไม่มีราก แต่ชนิดที่อาศัยอยู่บนบกมีลำต้นที่ยึดเหนี่ยวทำหน้าที่คล้ายราก Utricularia ชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำในเขตอบอุ่น ทั่วไปจะตายลงหลังแตกยอดพักตัวในระหว่างฤดูหนาว และ U. macrorhiza จะมีจำนวนถุงขึ้นอยู่กับอาหารในบริเวณที่มันอาศัย
ชนิดของกับดัก > กับดักแบบหม้อดักกุ้งมังกร

กับดักแบบหม้อดักกุ้งมังกรเป็นห้องที่เข้าง่ายแต่ออกได้ยากเนื่องจากหาทางออกไม่เจอและหรือมีขนแข็งภายในขัดขวางไว้ กับดักแบบหม้อดักกุ้งมังกรนั้นพบในพืชสกุล Genlisea ใบรูป Y ของมันจะทำให้เหยื่อเข้ามาได้แต่ออกไม่ได้และขนภายในจะบังคับให้เหยื่อมุ่งตรงได้อย่างเดียว ทางเข้าที่เหยื่อเข้ามาจะขดเป็นวงอยู่บนแขนทั้งสองข้างของรูป Y และบังคับให้เคลื่อนที่ไปสู่ส่วนที่ใช้ย่อยในแขนล่างของ Y โดยเหยื่อจะเคลื่อนที่โดยอาศัยการไหลของน้ำซึ่งคล้ายกับส่วนสุญญากาศของกับดักแบบถุง และอาจเป็นไปได้ว่ากับดักทั้งสองชนิดมีการวิวัฒนาการที่เกี่ยวข้องกัน
นอกจาก Genlisea ลักษณะที่ทำให้นึกถึงกับดักแบบหม้อดักกุ้งมังกรนั้นสามารถพบใน Sarracenia psittacina, Darlingtonia californica, และ Nepenthes aristolochioides
การแบ่งประเภท

ในระบบครอนคิสต์ Droseraceae และ Nepenthaceae ถูกจัดอยู่ในอันดับ Nepenthales บนพื้นฐานของความสมมาตราแบบวงกลมของดอกและการที่มีกับดัก Sarraceniaceae ถูกจัดอยู่ใน Nepenthales หรืออันดับ Sarraceniales อย่างใดอย่างหนึ่ง Byblidaceae, Cephalotaceae, และ Roridulaceae
ถูกจัดอยู่ในอันดับ Saxifragales และ Lentibulariaceae ใน Scrophulariales (ปัจจุบันเป็นหมวดใน Lamiales)
ในการจัดประเภทในสมัยใหม่สว่นมาก เช่น Angiosperm Phylogeny Group วงศ์ยังคงไว้เช่นเดิม แต่อันดับมีการจัดสรรใหม่ซึ่งแตกต่างจากของเก่าโดยสิ้นเชิง มีการแนะนำว่า Drosophyllum ควรมีวงศ์เป็นของตัวเองไม่ควรอยู่ในวงศ์ Droseraceae อาจเป็นญาติใกล้ชิดที่มีลักษณะคล้ายกับ Dioncophyllaceae ซึ่งแสดงดังข้างล่าง:
การแบ่งประเภท > ใบเลี้ยงคู่

Asterales (อันดับทานตะวันและเดซี่)
Stylidiaceae
Stylidium (trigger)
Caryophyllales, (อันดับคาร์เนชั่น)
Dioncophyllaceae
Triphyophyllum (ไม้เถาเนื้อแข็งเขตร้อน)
Drosophyllaceae
Drosophyllum (สนน้ำค้างโปรตุเกส)
Droseraceae (วงศ์หยาดน้ำค้าง)
Aldrovanda (waterwheel)
Dionaea (กาบหอยแครง)
Drosera (หยาดน้ำค้าง)
†Droserapollis
†Droserapites
†Droseridites
†Fischeripollis
†Palaeoaldrovanda
†Saxonipollis
Nepenthaceae (วงศ์หม้อข้าวหม้อแกงลิง)
Nepenthes (หม้อข้าวหม้อแกงลิง, รวมถึง Anurosperma)
Ericales (อันดับ heather)
Roridulaceae
Roridula
Sarraceniaceae (วงศ์ trumpet pitcher)
†Archaeamphora
Sarracenia (North American trumpet pitcher)
Darlingtonia (ลิลลี่งูเห่า)
Heliamphora (sun หรือ marsh pitcher)
Lamiales (อันดับสะระแหน่)
Byblidaceae
Byblis (rainbow)
Lentibulariaceae (วงศ์ bladderwort)
Pinguicula (butterwort)
Genlisea (corkscrew)
Utricularia (bladderwort, รวมถึง Polypompholyx, the fairy apron หรือ pink petticoat และ Biovularia สกุลเก่าแก่)
Martyniaceae (สัมพันธ์ใกล้ชิดกับงา)
Ibicella
Oxalidales (อันดับส้มกบ)
Cephalotus (Albany pitcher plant)