การให้สินบน
รูปแบบ

การชำระเงินหรือความโปรดปรานหลายประเภทอาจถูกระบุอย่างเป็นธรรมหรือไม่เป็นธรรมว่าเป็นสินบน: ทิป, ของขวัญ, สินบนเล็กน้อย, สวัสดิการพนักงาน, การขูดราคา, การขอให้ช่วย, ส่วนลด, ค่าธรรมเนียม/ตั๋วที่ได้รับการยกเว้น, อาหารฟรี โฆษณาฟรี ทริปฟรี ตั๋วฟรี ข้อตกลงที่เอื้อประโยชน์, การให้สินบนแบบส่วนต่าง, การให้เงินลงทุน, การขายวัตถุหรือทรัพย์สินที่มีราคาสูงเกินจริง สัญญาที่ทำกำไร การบริจาค, เงินสนับสนุนการหาเสียง, การระดมทุน, การสนับสนุน/การหนุนหลัง, งานที่จ่ายสูงกว่า ตราสารสิทธิ, ค่านายหน้าลับ หรือ การเลื่อนตำแหน่ง (การเลื่อนตำแหน่ง/ยศ)
ต้องระมัดระวังบรรทัดฐานทางสังคมและวัฒนธรรมที่แตกต่างกันเมื่อพิจารณาการติดสินบน ความคาดหวังว่าธุรกรรมทางการเงินใดเหมาะสมอาจแตกต่างกันไปในแต่ละสถานที่ ตัวอย่างเช่น การบริจาคทางการเมืองในรูปแบบของเงินสด ถือเป็นการติดสินบนทางอาญาในบางประเทศ ในขณะที่ในสหรัฐอเมริกา หากเป็นไปตามกฎหมายการเลือกตั้ง ถือว่าถูกกฎหมาย ตัวอย่างเช่น การให้เงินตอบแทนแก่ผู้ให้บริการ ถือเป็นการติดสินบนในบางสังคม ในขณะที่บางสังคมอาจไม่สามารถใช้แทนกันได้
ในบางประเทศที่พูดภาษาสเปน การติดสินบนเรียกว่า mordida (แปลตรงตัวว่า กัด) ในประเทศอาหรับ การติดสินบนอาจเรียกว่า Baksheesh (ทิป ของขวัญ หรือสินน้ำใจ) หรือ shay (แปลตรงตัวว่า ชา) ประเทศที่พูดภาษาฝรั่งเศสมักใช้สำนวน dessous-de-table (ค่านายหน้า ใต้โต๊ะ), pot-de-vin (แปลตรงตัวว่า เหี่ยวไวน์) หรือ commission occulte (ค่านายหน้าลับ หรือ เงินใต้โต๊ะ) ในขณะที่สองสำนวนหลังมีความหมายเชิงลบโดยเนื้อแท้ สำนวน dessous-de-table มักเป็นที่เข้าใจกันว่าเป็นวิธีปฏิบัติทางธุรกิจที่ยอมรับกันโดยทั่วไป ในภาษาเยอรมัน คำที่ใช้กันทั่วไปคือ Schmiergeld (เงินหล่อลื่น)
ความผิดอาจแบ่งออกได้เป็นสองประเภทใหญ่ ๆ คือ ประเภทแรก บุคคลผู้มีอำนาจถูกชักจูงโดยการจ่ายเงินเพื่อใช้อำนาจโดยมิชอบ และประเภทที่สอง อำนาจได้มาจากการซื้อเสียงของผู้ที่มีสิทธิ์มอบอำนาจ ในทำนองเดียวกัน ผู้ให้สินบนอาจดำรงตำแหน่งที่มีอำนาจและควบคุมการทำธุรกรรม หรือในกรณีอื่น ๆ สินบนอาจถูกเรียกเก็บจากผู้จ่ายอย่างมีผลบังคับ แม้ว่าสิ่งนี้จะเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ การรีดไถ
รูปแบบของการให้สินบนนั้นมีมากมาย ยกตัวอย่างเช่น ผู้ขับขี่รถยนต์อาจให้สินบนเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพื่อหลีกเลี่ยงการออกใบสั่งสำหรับการขับรถเร็วเกินกำหนด พลเมืองที่ต้องการเอกสารหรือการเชื่อมต่อสายสาธารณูปโภคอาจให้สินบนแก่เจ้าหน้าที่เพื่อให้บริการเร็วขึ้น
การให้สินบนอาจอยู่ในรูปแบบของ ค่านายหน้าลับ ซึ่งเป็นกำไรที่ตัวแทนได้รับระหว่างการจ้างงานโดยที่นายจ้างไม่ทราบ คำสุภาพที่ใช้เรียกสิ่งนี้มีมากมาย (เช่น ค่านายหน้า, เงินใต้โต๊ะ, เงินตอบแทน ฯลฯ) ผู้ให้สินบนและผู้รับสินบนมีจำนวนมากเช่นกัน แม้ว่าผู้ให้สินบนจะมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ ความสามารถทางการเงินที่จะให้สินบนได้
ในปี ค.ศ. 2007 มีการคาดการณ์ว่าสินบนทั่วโลกมีมูลค่าประมาณหนึ่งล้านล้านเหรียญสหรัฐ
ดังที่ระบุไว้ในหน้าที่เกี่ยวข้องกับการทุจริตทางการเมือง ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ประชาคมโลกได้พยายามส่งเสริมให้ประเทศต่างๆ แยกแยะและกำหนดให้การติดสินบนทั้งฝ่ายผู้ให้และผู้รับเป็นความผิดทางอาญาแยกกัน จากมุมมองทางกฎหมาย การติดสินบนเชิงรุกสามารถนิยามได้ว่า เป็น การที่บุคคลใดให้สัญญา เสนอให้ หรือมอบผลประโยชน์ที่ไม่เหมาะสมแก่ [เจ้าหน้าที่ของรัฐ] โดยตรงหรือโดยอ้อม เพื่อตนเองหรือผู้อื่น เพื่อให้เจ้าหน้าที่ของรัฐนั้นกระทำการหรือละเว้นการกระทำการใด ๆ ในหน้าที่ (มาตรา 2 ของอนุสัญญากฎหมายอาญาว่าด้วยการทุจริต (ETS 173) ของ สภายุโรป) การติดสินบนเชิงรับสามารถนิยามได้ว่า เป็น การร้องขอหรือรับผลประโยชน์ที่ไม่เหมาะสม [โดยเจ้าหน้าที่ของรัฐ] โดยตรงหรือโดยอ้อม เพื่อตนเองหรือผู้อื่น หรือการยอมรับข้อเสนอหรือสัญญาว่าจะให้ผลประโยชน์ดังกล่าว เพื่อให้เจ้าหน้าที่ของรัฐนั้นกระทำการหรือละเว้นการกระทำการใด ๆ ในหน้าที่ (มาตรา 3 ของอนุสัญญากฎหมายอาญาว่าด้วยการทุจริต (ETS 173))
เหตุผลของการแยกประเภทความผิดเช่นนี้ก็เพื่อทำให้การกระทำในขั้นตอนเบื้องต้น (เช่น การเสนอ การให้สัญญา การร้องขอผลประโยชน์) ของการติดสินบนเป็นความผิด และเป็นการส่งสัญญาณที่ชัดเจน (จากมุมมองของนโยบายทางอาญา) ว่าการติดสินบนเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ นอกจากนี้ การแยกประเภทดังกล่าวยังทำให้การดำเนินคดีอาญาในคดีติดสินบนทำได้ง่ายขึ้น เนื่องจากเป็นเรื่องยากมากที่จะพิสูจน์ว่าคู่กรณีทั้งสองฝ่าย (ผู้ให้สินบนและผู้รับสินบน) ได้ตกลงทำข้อตกลงทุจริตอย่างเป็นทางการแล้ว นอกจากนี้ บ่อยครั้งที่ไม่มีข้อตกลงอย่างเป็นทางการ แต่เป็นความเข้าใจร่วมกัน เช่น เป็นที่ทราบกันดีในเขตเทศบาลว่าการขออนุญาตก่อสร้างจะต้องจ่าย ค่าธรรมเนียม ให้กับผู้มีอำนาจตัดสินใจเพื่อให้ได้รับการตัดสินใจที่เอื้อประโยชน์
เมื่อพิจารณาถึงข้อเท็จจริงของการรับสินบน เราจำเป็นต้องเข้าใจเป็นอันดับแรกกว่า การกระทำใดๆ ล้วนได้รับผลกระทบจากองค์ประกอบที่หลากหลาย นอกจากนี้ องค์ประกอบทั้งหมดเหล่านี้ล้วนสัมพันธ์กัน ยกตัวอย่างเช่น การระบุว่าแรงจูงใจของผู้รับสินบนคือความโลภโดยไม่ตรวจสอบสาเหตุของการปรากฏขึ้นของความโลภในบุคลิกภาพของผู้รับสินบนโดยเฉพาะนั้น เป็นสิ่งที่ผิด โดยส่วนใหญ่แล้ว เป็นไปได้ที่จะจำกัดตัวเองให้อยู่กับแรงจูงใจของความโลภเท่านั้น ในกรณีที่ผู้รับสินบนพยายามที่จะสนองความต้องการขั้นพื้นฐาน (ทางกายภาพ) แต่หากเงินถูกใช้เพื่อสนองความต้องการรอง ซึ่งก็คือความต้องการทางจิตใจ เราควรค้นหาแรงจูงใจที่ลึกซึ้งกว่าของการรับสินบน