เรื่องอื้อฉาวฝ้ายอุซเบก
การสืบสวนไปถึงเครมลิน

ในปี 2528 การสืบสวนของกดเลียนและอีวานอฟได้เปิดเผยหลักฐานที่เป็นรูปธรรมของกลุ่มที่มีการจัดตั้งภายในโครงสร้างพรรคการเมืองในอุซเบกิสถาน กอร์บาชอฟส่งโบริส เยลต์ซิน เลขาธิการคณะกรรมการกลาง ไปตรวจสอบการสอบสวนในเดือนกันยายน 2528 หลังจากอยู่ที่ทาชเคนต์เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ เยลต์ซินก็กลับมาในฐานะผู้สนับสนุนความพยายามของกดเลียนและอีวานอฟ ยิ่งกว่านั้น เขายังเชื่อมั่นในจุดยืนของกดเลียนและอีวานอฟที่ว่าอีนัมจอน อูสมันโฮดจาเยฟควรถูกปลดออกจากตำแหน่งเลขาธิการลำดับที่หนึ่งและรวมเข้าในกระบวนการสอบสวนการทุจริต กอร์บาชอฟปฏิเสธ โดยอ้างว่าลีกาชอฟสนับสนุนอูสมันโฮดจาเยฟ
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่การสอบสวนดำเนินไป หลักฐานการมีส่วนร่วมของอูสมันโฮดจาเยฟ ก็ปรากฏชัดเจนมากขึ้น หลักฐานที่บ่งชี้ถึงการมีส่วนร่วมของอูสมันโฮดจาเยฟก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดกอร์บาชอฟก็ตกลงที่จะปลดเขาออกจากตำแหน่งในเดือนมกราคม 1988 และแทนที่เขาด้วยราฟิก นีโชนอฟ ในฐานะส่วนหนึ่งของกลัสนอสต์และเปเรสตรอยคา เรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับฝ้ายก็ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะมากขึ้น ส่งผลให้มีบทความในหนังสือพิมพ์ ปราฟดา ฉบับวันที่ 23 มกราคม 2531 ซึ่งเปิดเผยขอบเขตเต็มรูปแบบของการทุจริตต่อสาธารณชน นอกจากนี้ รัฐบาลโซเวียตยังประกาศเจตนารมณ์ที่จะยุติการใช้แรงงานเด็กในการปลูกฝ้ายในอุซเบกิสถาน ในเวลาเดียวกัน ก็เกิดการจับกุมอีกครั้ง ในครั้งนี้ กัลลิเบก คาโมลอฟ หัวหน้าคณะกรรมการภูมิภาคการากัลปักสถานและญาติเขยของราชีดอฟก็ถูกจับกุมด้วยเช่นกัน รวมถึงนาร์มักซอนมาดี ซูดอยเบอร์ดีเยฟ อดีตประธานคณะรัฐมนตรีของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกด้วย ซูดอยเบอร์ดีเยฟยอมรับว่าตนมีความผิด และมอบเงิน 514,000 รูเบิลที่เขาได้รับเป็นสินบนให้กับเจ้าหน้าที่
ในที่สุด การสอบสวนก็ขยายขอบเขตออกไปไกลเกินกว่าอุซเบกิสถาน ไปถึงเหล่าผู้นำโซเวียต ลีกาชอฟ เกออร์กี ราซูมอฟสกี มีฮาอิล โซโลเมนเซฟ และวิคตอร์ กรีชิน ต่างต้องสงสัยว่ารับสินบนเพื่อเมินเฉยต่อการทุจริตที่ดำเนินอยู่ ยูรี ชูร์บานอฟ ลูกเขยของเบรจเนฟ ก็ถูกจับกุมในข้อกล่าวหาทุจริตและรับสินบนเช่นกัน
 มีการแสดงความกังวลเพิ่มเติมเกี่ยวกับกอร์บาชอฟ ซึ่งดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการกลางด้านการเกษตรในปี 2526 ในปีนั้นเพียงปีเดียว มีรายงานว่ามีการเก็บเกี่ยวฝ้ายถึง 981,000 ตัน ทั้งที่ยังไม่มีอยู่จริง สำหรับเรื่องนี้ รัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกได้มอบเงิน 757 ล้านรูเบิลให้กับรัฐบาล ซึ่ง 286 ล้านรูเบิลได้สูญหายไป
เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2532 กดเลียนและอีวานอฟได้จัดงานแถลงข่าวที่มอสโก ในการประชุม พวกเขาเปิดเผยถึงการทุจริตที่เกิดขึ้นมากมาย รวมถึงผู้นำของประเทศด้วย ประชาชนตอบสนองด้วยความตกใจ และพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อพยายามปิดปากพวกเขา คณะกรรมการพิเศษของคณะกรรมการกลางได้รับการจัดตั้งขึ้นภายใต้การชี้นำของโบริส ปูโก โดยมีเจตนารมณ์ที่ระบุไว้ว่า "ตรวจสอบข้อเท็จจริง ... เกี่ยวกับการละเมิดกฎหมายในการสอบสวนกรณีการทุจริตในสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก และรายงานผลต่อคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์" คณะกรรมการที่คล้ายกันได้รับการจัดตั้งขึ้นในสภาสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียต กลุ่มผู้แทนระดับภูมิภาค ซึ่งเป็นพันธมิตรของผู้แทนประชาชนที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์และสนับสนุนประชาธิปไตย ตอบสนองต่อความพยายามของรัฐบาลที่ต้องการปิดปากทั้งสองฝ่ายโดยเลือกพวกเขาเป็นผู้แทนประชาชน จึงทำให้ทั้งคู่ได้รับเอกสิทธิ์คุ้มครองในรัฐสภา กดเลียนถูกขับออกจากพรรคคอมมิวนิสต์และสำนักงานอัยการสูงสุดในปี 2533
การจำคุกเจ้าหน้าที่ทุจริตไม่ได้กินเวลานาน ในวันที่ 25 ธันวาคม 2534 หนึ่งวันก่อนการล่มสลายของสหภาพโซเวียต อิสลอม แกรีมัฟ ผู้นำอุซเบกิสถานได้อภัยโทษให้กับบุคคลทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาวที่ถูกจำคุกในอุซเบกิสถาน
อีนัมจอน อูสมันโฮดจาเยฟ เลขาธิการลำดับที่หนึ่งของพรรคคอมมิวนิสต์อุซเบกิสถาน
กดเลียน (ขวา) และมีฮาอิล กอร์บาชอฟ (ด้านหลัง) ในการประชุมสมัชชาใหญ่ผู้แทนประชาชนสหภาพโซเวียต 2532