stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของประเทศไทย
ความสัมพันธ์กับชาติอื่นในเอเชีย > ญี่ปุ่น > ช่วงหลังสงครามภาคพื้นแปซิฟิก

พื่อเป็นการสนองนโยบายของรัฐบาลญี่ปุ่นที่ตัดสินใจยอมรับประกาศปอร์ตสดัม นายยามาโมโตะ เอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทยในขณะนั้น ได้เข้าพบ นายควง อภัยวงศ์ นายกรัฐมนตรี ใน วันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ.1945 (พ.ศ. 2488 ปีโชวะที่ 20) เพื่อแจ้งให้ทราบถึงการเจรจาสงบศึกระหว่าง รัฐบาลญี่ปุ่นกับประเทศฝ่ายสัมพันธมิตร ตามเงื่อนไขในกติกาสนธิสัญญาร่วมรุกร่วมรบระหว่างญี่ปุ่นและไทย มาตราที่ 4 ที่กำหนดไว้ว่าจะไม่เจรจาสงบศึกโดยลำพัง และในวันที่ 15 เดือนเดียวกันนั้น นายยามาโมโตะ เอกอัครราชทูตญี่ปุ่น ก็ได้เข้าพบนายกรัฐมนตรีของไทยอีกครั้งหนึ่ง เพื่อแจ้งว่าสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นได้ทรงประกาศพระราชโองการให้สงบศึก และพร้อมกันนี้ก็ได้ขอให้ฝ่ายไทยคิดหาหนทางดำเนินการเพื่อสันติภาพหลังสงครามตามแต่จะเห็นสมควรที่สุด
ดังนั้น ต่อมาในวันที่ 16 สิงหาคม รัฐบาลไทยจึงได้ประกาศให้การประกาศสงครามต่ออเมริกาและอังกฤษ ที่ได้ประกาศไปเมื่อวันที่ 25 มกราคม ปีค.ศ.1942 (พ.ศ. 2485 ปีโชวะที่ 17) นั้นป็นโมฆะ และในวันที่ 1 กันยายน รัฐบาลไทยได้สั่งให้สถานเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นในประเทศไทย สถานกงสุลประจำกรุงเทพ และสถานกงสุลประจำสงขลา เชียงใหม่ พระตะบอง และภูเก็ต ปิดสถานที่ทำการ และยุติการดำเนินการทางทูต และพร้อมกันนี้ ได้แจ้งเรื่องการยกเลิก "สนธิสัญญา สัญญา ข้อตกลง" ต่างๆ ที่ทำขึ้นหลังสงครามเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 1941 (พ.ศ. 2484) ให้ฝ่ายญี่ปุ่นทราบ ต่อมาในวันที่ 24 กันยายน ได้แจ้งให้ทราบเรื่องการยกเลิก "สนธิสัญญาว่าด้วยการจำเริญสัมพันธไมตรีระหว่างญี่ปุ่นกับไทย" ที่ทำขึ้นในปี ค.ศ.1940 (พ.ศ. 2483) รวมถึง "พิธีสารว่าด้วยหลักประกัน และความเข้าใจกันทางการเมือง" ที่ทำกับญี่ปุ่น ในการประชุมสงบศึกระหว่างไทยและฝรั่งเศสที่จัดขึ้นที่โตเกียวในปี 1941 (ไม่ได้มีการกล่าวถึง "สนธิสัญญาไมตรีทางการพาณิชย์และเดินเรือระหว่างญี่ปุ่นและไทย" ซึ่งได้ทำขึ้นในปี1937 (พ.ศ. 2480) แต่ในความเป็นจริง หลังสงครามภาคพื้นแปซิฟิกเป็นต้นมา สนธิสัญญานี้ก็ไม่มีผลบังคับใช้ ดังนั้น เมื่อมีการรื้อฟื้นสัมพันธไมตรีระหว่างและญี่ปุ่นและไทย ในปี 1952 (พ.ศ. 2495) จึงได้แลกเปลี่ยนบันทึกช่วยจำว่าด้วยการกำหนดให้สัญญาต่างๆนี้มีผลบังคับใช้ใหม่ ในปี ค.ศ.1972 (พ.ศ. 2515) รัฐบาลไทยได้แจ้งแก่ประเทศตะวันตกรวมทั้งญี่ปุ่น รวม 17 ประเทศ ถึงเรื่องการยกเลิกสัญญาว่าด้วยการพาณิชย์และการเดินเรือ และจนถึงปัจจุบันนี้ก็ยังไม่มีการนำสัญญานี้กลับมาใช้ใหม่)
ความสัมพันธ์กับชาติอื่นในเอเชีย > ญี่ปุ่น > การติดต่อระหว่างพระราชวงศ์ของญี่ปุ่นและไทย

ในเดือนพฤษภาคม ปีค.ศ.1963 (พ.ศ. 2506 ปีโชวะที่ 38) หนึ่งปีหลังจากการแก้ไขปัญหาเงินกู้ยืมในสมัยสงครามได้สำเร็จลุล่วง พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พร้อมด้วย สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จพระราชดำเนินเยือนประเทศญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ ทั้งพระราชวงศ์ของญี่ปุ่นและประชาชนชาวญี่ปุ่นได้ถวายการรับเสด็จอย่างอบอุ่น และในเดือนธันวาคม ปีค.ศ.1964 (พ.ศ. 2507 ปีโชวะที่ 39) เจ้าชายอากิฮิโต มกุฎราชกุมาร พร้อมด้วยเจ้าหญิงมิชิโกะพระชายา ได้เสด็จเยือนประเทศไทยอย่างเป็นทางการ เป็นการตอบแทน หลังจากนั้น พระราชวงศ์ของประเทศทั้งสองได้แลกเปลี่ยนการเยี่ยมเยือนระหว่างกันเป็นการกระชับพระราชไมตรีระหว่างสองประเทศให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น
ความสัมพันธ์กับชาติอื่นในเอเชีย > ญี่ปุ่น > การค้า

เมื่อปี พ.ศ. 2548 การค้าสองฝ่ายมีมูลค่าทั้งสิ้น 41,132 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นจากมูลค่าการค้าสองฝ่ายเมื่อปีก่อน ร้อยละ 14.9 ซึ่งทางไทยได้ส่งออกไปยังญี่ปุ่นมูลค่า 15,096 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นร้อยละ 11.8 และนำเข้าจากญี่ปุ่นมูลค่า 26,036 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นร้อยละ 16.8
สินค้าที่นำเข้าจากญี่ปุ่นมากที่สุด เช่น แผงวงจรไฟฟ้า ส่วนประกอบรถยนต์ เหล็กแผ่นรีดร้อน ไดโอด ทรานซิสเตอร์ ส่วนประกอบ
เครื่องยนต์ เครื่องจักรที่ทำงานเป็นเอกเทศ ส่วนประกอบคอมพิวเตอร์ เหล็กแผ่นชุบ รถบรรทุก แบบหล่อสำหรับโลหะและวัสดุ และอื่น ๆ
สินค้าส่งออกจากไทยมี เครื่องคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์ ยางธรรมชาติ แผงวงจรไฟฟ้า ส่วนประกอบเครื่องมือสื่อสารโทรคมนาคม ไก่สดแช่เย็น เนื้อสัตว์ปรุงแต่ง อาหารทะเลแปรรูป ไดโอด ทรานซิสเตอร์ เครื่องรับโทรศัพท์และส่วนประกอบ เนื้อปลาสดแช่เย็น แช่แข็ง และอื่น ๆ
การลงทุนปีเมื่อปี 2548 ญี่ปุ่นได้ลงทุนในไทยมากเป็นอันดับหนึ่ง โดยมีมูลค่ารวมทั้งสิ้น 4,613.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นจาก 2,680.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปี 2547 ซึ่งส่วนมากเป็นการลงทุนในสาขาผลิตภัณฑ์โลหะ รถยนต์ และเครื่องจักร คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 73.1 รองลงมาคือสาขาอิเล็กทรอนิกส์และเครื่องใช้ไฟฟ้า ร้อยละ 12.3 (ข้อมูลจากสำนักงาน BOI กรุงโตเกียว)
ความสัมพันธ์กับชาติอื่นในเอเชีย > ญี่ปุ่น > ความร่วมมือทางเศรษฐกิจที่ประเทศญี่ปุ่นให้แก่ประเทศไทย

ประเทศญี่ปุ่นได้เริ่มให้ความร่วมมือทางเศรษฐกิจแก่ประเทศไทย ผ่านความช่วยเหลือทางการเงินและเทคโนโลยี ญี่ปุ่นเริ่มความร่วมมือในด้านเทคโนโลยีหลังจากการเข้าร่วมแผนการโคลัมโบในปี ค.ศ.1954 (พ.ศ. 2497) ความช่วยเหลือทางการเงิน เริ่มจากการจัดการปัญหาเงินกู้ยืมในระหว่างสงคราม (เงินกู้เงินเยนพิเศษ) ตั้งแต่ปี ค.ศ.1955 (พ.ศ. 2498) ที่กล่าวถึงในข้างต้น ในปัจจุบันญี่ปุ่นให้ความช่วยเหลือทั้งในรูปแบบการให้กู้ และความช่วยเหลือทางการเงินแบบให้เปล่า และความช่วยเหลือทางด้านเทคโนโลยี ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของไทย
ความสัมพันธ์กับชาติอื่นในเอเชีย > ไต้หวัน

หลังจากพรรคก๊กมินตั๋งถอยหนีมาอยู่บนเกาะไต้หวัน ประเทศส่วนใหญ่ยังคงรักษาความสัมพันธ์กับรัฐบาลสาธารณรัฐจีนเอาไว้ แต่การรับรองสถานะก็ลดลงเรื่อย ๆ อย่างต่อเนื่องเมื่อในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 มีหลายประเทศได้เปลี่ยนไปรับรองสถานะของสาธารณรัฐประชาชนจีนแทน ในปัจจุบัน ประเทศไทยได้ยกเลิกความสัมพันธ์แบบทางการกับไต้หวันเนืองจากแรงกดดันจากจีนแผ่นดินใหญ่ โดยจีนแผ่นดินใหญ่มีนโยบาย 'จีนเดียว' เท่านั้นจึงสามารถดำเนินความสัมพันกับจีนแผ่นดินใหญ่ได้ แต่ยังคงมีการติดต่อเป็นปกติในด้านการค้า การลงทุน การท่องเที่ยว การศึกษาวิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม และแรงงาน โดยมีช่องทางการติดต่ออย่างไม่เป็นทางการผ่านสำนักงานเศรษฐกิจและวัฒนธรรมไทเป (Taipei Economic and Cultural Office) ซึ่งเป็นตัวแทนของไต้หวัน ตั้งอยู่ที่ชั้น 20 เอ็มไพร์ทาวเวอร์ 195 ถนนสาธรใต้ และสำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย (Thailand Trade and Economic Office) ไทเป เลขที่ 168, 12th Floor, Sung Chiang Road, Chungshan District, Taipei 104
ไต้หวันได้พยายามผลักดันความสัมพันธ์ทวิภาคีกับไทยระหว่างหน่วยงานภาครัฐมาตลอด ได้แก่
การลงนาม ATA Carnet Agreement (ความตกลงว่าด้วยการนำเข้าสินค้าผ่านศุลกากร
ชั่วคราว) ขณะนี้สองฝ่ายอยู่ระหว่างการพิจารณาภาคผนวกของร่างความตกลงตามแนวทางอนุสัญญา
ศุลกากรว่าด้วยเอกสารค้าประกันที่นำของเข้าชั่วคราว และจะได้มีการลงนามโดยผู้อำนวยการสำนักงาน
เศรษฐกิจการค้าของทั้งสองฝ่ายต่อไป
ความตกลงว่าด้วยการยกเว้นภาษีซ้อนและป้องกันการเลี่ยงรัษฎากร ได้มีการลงนามไปเมื่อ ปี 1999 แต่ความตกลงฯ ยังไม่มีผลบังคับใช้ โดยในปัจจุบันกรมสรรพากร กระทรวงการคลัง อยู่ระหว่าง การดำเนินการขั้นตอนภายในประเทศ เพื่อเตรียมเสนอต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาต่อไป
การศึกษาความเป็นไปได้ของการจัดทำความร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างไทย-ไต้หวัน ไต้หวันได้พยายามผลักดันให้ไทยเริ่มต้นศึกษาความเป็นไปได้ในการทำความร่วมมือทางเศรษฐกิจ ซึ่งอาจ นำไปสู่การจัดทำ FTA ในอนาคต ซึ่งหน่วยงานภาครัฐมีความเห็นว่า ไต้หวันพยายามที่จะยกระดับ ความสัมพันธ์กับไทย และต้องการให้นานาประเทศยอมรับว่า ไต้หวันเป็นประเทศ (country) มิใช่เป็นเพียง เขตเศรษฐกิจ (economy) อย่างไรก็ตาม การกระชับความสัมพันธ์กับไต้หวันคงต้องคำนึงถึงความสัมพันธ์ กับจีน และต้องปฏิบัติตามมติคณะรัฐมนตรีด้วย ดังนั้น ความเป็นไปได้ในการจัดทำ Economic Cooperation Agreement กับไต้หวันจึงน้อยมาก หากไต้หวันประสงค์จะทำการศึกษาความเป็นไปได้ (Study) ก็น่าจะขอให้ภาคเอกชนทั้งสองฝ่ายรับผิดชอบดำเนินการ ส าหรับฝ่ายไทย สภาหอการค้าแห่ง ประเทศไทยมีมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยที่มีความพร้อมและสามารถช่วยทำการศึกษาในเรื่องนี้ได้ โดย ภาครัฐอาจช่วยให้ข้อเสนอแนะและคำแนะนำสาระของการศึกษา
ความสัมพันธ์กับชาติอื่นในเอเชีย > เกาหลีใต้

บทความหลัก: ความสัมพันธ์เกาหลีใต้–ไทย
ไทยและเกาหลีใต้ได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระดับอัครราชทูตเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2501 และยกระดับขึ้นเป็นระดับเอกอัครราชทูตเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2503 เมี่อปี 2551 ไทยและเกาหลีใต้ได้ฉลองครบรอบ 50 ปีการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกัน มีการจัดกิจกรรมที่ครอบคลุมทุกมิติของความสัมพันธ์ภายใต้คำขวัญว่า สานสายใยไทย-เกาหลี 50 ปีสู่อนาคต หรือ 50 Years Friendship for the Future กิจกรรมที่สำคัญได้แก่ งานเลี้ยงรับรอง (วันที่ 1 ตุลาคมที่โซล และ 2 ตุลาคม ที่กรุงเทพฯ) การแลกเปลี่ยนการแสดงทางวัฒนธรรม การสัมมนาทางวิชาการ การออกตราไปรษณียากรร่วม การเยือนของทหารผ่านศึกและการจัดสร้างอนุสาวรีย์ทหารไทยในสงครามเกาหลีที่นครปูซาน
ความสัมพันธ์กับชาติในอเมริกาเหนือ > สหรัฐฯ > ช่วงทศวรรษที่ 1960 - 1970

ความร่วมมือด้านการทหารและความมั่นคงเป็นพื้นฐานสำคัญของภาพรวมความสัมพันธ์ ไทย-สหรัฐฯ โดยเฉพาะในช่วงที่ฝรั่งเศสเริ่มต้นเจรจากับฝ่ายต่อต้านคอมมิวนิสต์ใน เวียดนาม ฝ่ายคอมมิวนิสต์เข้าครอบครองพื้นที่ทางตอนเหนือของเวียดนามได้ ในขณะที่ประธานาธิบดี Eisenhower มีนโยบายที่เด่นชัดมากขึ้นในการต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ในเอเชีย และได้เป็นแกนนำหลักในการชักชวนให้ประเทศในเอเชียรวมตัวกันเพื่อป้องกัน ประเทศจากภัยคุกคามจากคอมมิวนิสต์ โดยสหรัฐฯ ได้ร่วมกับไทย ฟิลิปปินส์ ปากีสถาน อิตาลี ฝรั่งเศส นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย และสหราชอาณาจักร ลงนามในสนธิสัญญาป้องกันร่วมกันแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (The Southeast Asia Collective Defense Treaty หรือ Manila Pact) ที่กรุงมะนิลา เมื่อปี 2497 ซึ่งได้นำไปสู่การก่อตั้งองค์การสนธิสัญญาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (The Southeast Asia Treaty Organization – SEATO) นอกจากนี้ ไทยและสหรัฐฯ ยังมีความสัมพันธ์ด้านความมั่นคงและการป้องกันประเทศระหว่างกันใน กรอบทวิภาคี ตามแถลงการณ์ร่วมของนายถนัด คอมันตร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และนาย Dean Rusk รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ (Rusk-Thanat Communique') เมื่อปี 2505 ที่ย้ำถึงการเป็นพันธมิตรทางสนธิสัญญาระหว่างกันของไทยและสหรัฐฯ โดยสหรัฐฯ ถือว่าเอกราชและ บูรณภาพของไทย มีความสำคัญยิ่งต่อผลประโยชน์ของสหรัฐฯ และสันติภาพของโลก และจะให้การปกป้องไทยจากการรุกรานตามวิถีทางของรัฐธรรมนูญ
เมื่อสถานการณ์ความขัดแย้งในอินโดจีนขยายตัวออกไปจนกระทั่งสหรัฐฯ ต้องเข้ามามีบทบาทในการรักษาเสถียรภาพของรัฐบาลเวียดนามใต้ ไทยได้ให้ความร่วมมือตามคำร้องขอของสหรัฐฯ โดยให้ใช้ท่าอากาศยาน และฐานทัพในไทย รวมทั้งจัดส่งทหารจำนวนประมาณ 12,000 นายไปร่วมรบในเวียดนามด้วย โดยสหรัฐฯ ให้การสนับสนุนค่าใช้จ่ายของกำลังพล ซึ่งในช่วงดังกล่าว ความช่วยเหลือด้านการทหารของสหรัฐฯ ต่อไทยมีจำนวนสูงขึ้นถึง 75 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปี 2511 และระหว่าง 2508 - 2513 สหรัฐฯ ได้จัดสรรงบประมาณจำนวน 370 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อปรับปรุงฐานทัพในไทย ในขณะเดียวกันความช่วยเหลือด้านอื่นๆ ได้เพิ่มขึ้นถึง 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ โดยส่วนใหญ่เป็นความช่วยเหลือแก่รัฐบาลไทยในการต่อสู้เพื่อเอาชนะผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ โดยเฉพาะในพื้นที่ชนบท ผ่านโครงการส่งเสริมความมั่นคง การพัฒนาชนบท การสาธารณสุข การเกษตร และการศึกษา เป็นต้น
ความสัมพันธ์กับชาติในอเมริกาเหนือ > สหรัฐฯ > ช่วงทศวรรษที่ 1970 – 1980

สหรัฐฯ ได้ลดบทบาทการมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับความขัดแย้งในอินโดจีน ซึ่งการปรับเปลี่ยนท่าทีทางนโยบายดังกล่าว เป็นผลจากกระแสการต่อต้านสงครามในสหรัฐฯ การเปลี่ยนแปลงนโยบายของสหรัฐฯ หลังจากที่ประธานาธิบดี Richard Nixon (ดำรงตำแหน่งระหว่างปี 2512 – 2517)ได้ประกาศนโยบาย Nixon Doctrine ซึ่งระบุว่า สหรัฐฯ จะไม่เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งในภูมิภาคเอเชียด้วยการส่งทหารสหรัฐฯ เข้าไปโดยตรง แต่ประเทศในเอเชียต้องรับภาระการป้องกันประเทศด้วยตนเอง โดยสหรัฐฯ จะสนับสนุนความช่วยเหลือทางทหารและเศรษฐกิจด้านอื่นๆ แก่ประเทศเหล่านั้น ประกอบกับปัญหาเศรษฐกิจและสังคมภายในของสหรัฐฯ ที่ขยายตัวจากช่วงทศวรรษที่ผ่านมา เป็นส่วนสนับสนุนกระแสต่อต้านสงครามมากยิ่งขึ้น ทำให้รัฐบาลสหรัฐฯ ลดบทบาทและการใช้จ่ายงบประมาณสำหรับกิจการต่างประเทศลง และหันมาให้ความสำคัญกับนโยบายภายในประเทศ และตัดทอนงบประมาณการต่างประเทศมาสนับสนุนการแก้ไขปัญหาภายในประเทศ นอกจากนี้ การเปิดความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีนโดยประธานาธิบดี Nixon เดินทางไปเยือนกรุงปักกิ่งในปี 2514 เป็นสัญญาณที่สำคัญต่อการปรับเปลี่ยนนโยบายการต่างประเทศในแนวทางที่สหรัฐฯ จะลดบทบาททางความมั่นคงและทางทหารในภูมิภาคลง
การเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมทางการเมืองระหว่างประเทศหลังสหรัฐฯ สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีน และการถอนทหารของสหรัฐฯ จากอินโดจีน ทำให้ไทยจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนแนวทางการดำเนินนโยบายต่างประเทศ และหลังการลงนามข้อตกลงสันติภาพเพื่อยุติสงครามเวียดนามอย่างเป็นทางการ เมื่อปี 2516 กระแสต่อต้านสหรัฐฯ ในไทยเพิ่มมากขึ้น การเรียกร้องประชาธิปไตยของนักศึกษา ซึ่งนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองของไทย ยิ่งมีส่วนส่งเสริมให้กระแสต่อต้านสหรัฐฯ เพิ่มมากขึ้น มีการเรียกร้องให้สหรัฐฯ ถอนทหารออกจากประเทศไทย และเมื่อเกิดเหตุการณ์เรือสินค้า Mayaguez เมื่อปี 2518 ซึ่งทหารสหรัฐฯ ได้พยายามช่วยเหลือลูกเรือจากฝ่ายเขมรแดง โดยใช้ฐานทัพในไทยโดยไม่ได้ขออนุญาต รัฐบาลไทยได้ดำเนินการประท้วง และแจ้งให้ฝ่ายสหรัฐฯ ดำเนินการถอนทหารออกจากไทยทั้งหมดภายในปี 2519
ความสัมพันธ์กับชาติในอเมริกาเหนือ > สหรัฐฯ > ช่วงสงครามเวียดนาม

ไทยได้ให้ความร่วมมืออย่างมากกับสหรัฐฯ ในขณะที่ สหรัฐฯ ได้ให้ความช่วยเหลือทางด้านความมั่นคงเป็นจำนวนมากแก่ไทยด้วยเช่นกัน นับได้ว่าทั้งสองฝ่ายได้พึ่งพาอาศัยกันบนพื้นฐานของผลประโยชน์ร่วมกันมาโดย ตลอด อย่างไรก็ตาม แม้ว่าหลังจากที่สหรัฐฯ ถอนกำลังทางทหารออกจากเวียดนาม และปรับเปลี่ยนนโยบายโดยลดบทบาทด้านการเมือง การทหารในภูมิภาคลง แต่สหรัฐฯ ยังคงให้ความร่วมมือและสนับสนุนการดำเนินการของไทยในการแก้ไขปัญหาความขัด แย้งในภูมิภาคอินโดจีน โดยสหรัฐฯ สนับสนุนทางความพยายามของไทยและสมาคมประชาชาติเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (The Association of Southeast Asian Nations – ASEAN) ในการแก้ไขปัญหากัมพูชาโดยวิถีทางการเมือง และสนับสนุนการจัดตั้งเวทีประชุมความมั่นคงภูมิภาคอาเซียน (ASEAN Regional Forum – ARF) ด้วย ความสัมพันธ์ทางด้านความมั่นคงและการทหารระหว่างไทยกับสหรัฐฯ ยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง แต่มิได้อยู่ในระดับที่ใกล้ชิดเท่ากับในช่วงสงครามเย็น สหรัฐฯ เห็นว่าไทยเป็นพันธมิตรทางทหารที่สำคัญ การฝึกร่วมผสม Cobra Gold ระหว่างไทยกับสหรัฐฯ ซึ่งมีเป็นประจำทุกปี ถือเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นพันธมิตรทางทหาร และเป็นการฝึกร่วมผสมที่ใหญ่ที่สุดที่สหรัฐฯ มีอยู่กับประเทศต่างๆ โดยในระยะหลัง เป็นการฝึกร่วมผสมไทย-สหรัฐฯ มีประเทศอื่นๆ เข้าร่วมฝึกในบางสาขา เช่น ญี่ปุ่น สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ และมองโกเลีย และอีก 16 ประเทศเข้าร่วมสังเกตการณ์ นอกจากนี้ การที่สหรัฐฯ มอบสถานะพันธมิตรสำคัญนอกองค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ (Major Non NATO Ally - MNNA) ให้แก่ไทยเมื่อปี 2546 เป็นการแสดงให้เห็นถึงความเป็นพันธมิตรในด้านการทหารและความมั่นคงของทั้ง สองฝ่ายอีกระดับหนึ่งด้วย
ดูเพิ่ม

โดย กรมพระยาดำรงราชานุภาพ
ความสัมพันธ์พม่า-ไทย
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ทวิภาคีของประเทศไทย
RC (Taiwan)
ฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว

เซเคมเรคูทาวี คาบาว เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบสามในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง โดยคิม รีฮอล์ต ซึ่งเป็นนักไอยคุปต์วิทยาชาวเดนมาร์กได้ระบุว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบหกของราชวงศ์ที่ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลา 3 ปี ระหว่าง 1775 จนถึง 1772 ปีก่อนคริสตกาล
หลักฐานรับรอง

ฟาโรห์คาบาวทรงได้รับการยันยันการมีอยู่อย่างดีจากการค้นพบทางโบราณคดี โดยพบชิ้นส่วนของซุ้มประตูหินแกรนิตสีแดงขนาด 2 ฟุต 6 นิ้ว (0.76 ม.) x 5 ฟุต 11 นิ้ว (1.80 ม.) ที่ปรากฏพระนามฮอรัสและพระนามครองราชย์ของพระองค์ที่ถูกค้นพบระหว่างการขุดค้นที่เมืองบูบาสติสในปี ค.ศ. 1891 ซึ่งดำเนินการโดยเอดูอาร์ด นาวิลล์ จากสมาคมสำรวจอียิปต์ (หรือ อีอีเอส) ในขณะนี้ซุ้มประตูดังกล่างอยู่ในพิพิธภัณฑ์บริติชภายใต้แคตตาล็อกหมายเลข บีเอ็ม อีเอ 1100 และซุ้มประตูอีกอันที่ค้นพบในเมืองทานิสปรากฏพระนามของฟาโรห์คาบาวร่วมกับพระนามของฟาโรห์ฮอร์จากราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ โดยดาร์เรล เบเกอร์ และรีฮอล์ตเสนอความเห็นว่า ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดดังกล่าว อาจหมายความว่า ฟาโรห์คาบาว เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์ฮอร์ และอาจจะทรงเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมด้วยเช่นกัน
รีฮอล์ตและเบเกอร์เชื่อว่า ซุ้มประตูทั้งสองนั้นไม่ได้มาจากภูมิภาคสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์แต่มาจากเมืองเมมฟิส ซึ่งซุ้มประตูทั้งสองชิ้นอาจจะมาอยู่จุดที่พวกเขาค้นพบหลังจากการล่มสลายของราชวงศ์ที่สิบสาม เมื่อชาวฮิกซอสได้ย้ายอนุสาวรีย์จำนวนมากจากเมืองเมมฟิสไปยังเมืองอวาริสและเมืองอื่น ๆ บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ เช่น บูบาสติส และทานิส หรืออีกข้อสันนิษฐานหนึ่ง ซุ้มประตูทั้งสองอาจจะอยู่ในเมืองอวาริสอยู่แล้วจนถึงรัชสมัยของฟาโรห์รามเสสที่ 2 เมื่อพระองค์นี้ได้ทรงโปรดให้สร้างราชธานีใหม่ที่ไพ-รามเสส โดยใช้วัสดุจากเมืองอวาริส โดยเมืองไพ-รามเสสได้ถูกรื้อถอนในเวลาต่อมาในสมัยราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์ และทำให้อนุสาวรีย์ต่าง ๆ หลายชิ้นก็กระจัดกระจายอยู่ในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ
ตราประทับทรงกระบอกของฟาโรห์คาบาวอยู่ในพิพิธภัณฑ์เพทรี (ยูซี 11527)
ในดินแดนนิวเบีย มีการค้นพบรอยตราประทับ 4 รอยจากป้อมปราการยูโรนาร์ติและอีกหนึ่งรอยตราประทับจากป้อมปราการมิร์กิสซา
บันทึกพระนาม

พระนามของฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาวไม่ถูกบันทึกไว้ในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน นอกจากนี้ พระนามของพระองค์ก็ไม่ได้ถูกบันทึกในบันทึกพระนามกษัตริย์โบราณอื่นเลยเช่นกัน
ตามที่รีฮอล์ตกล่าว พระนามของฟาโรห์คาบาวได้สูญหายไปในส่วนที่เสียหายของบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน โดยที่พระนามของพระองค์จะบันทึกในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 17 ของบันทึกพระนาม และผู้คัดลอกบันทึกพระนามดังกล่าว ซึ่งเขียนขึ้นในช่วงต้นสมัยรามเสสโดยจะบันทึก wsf (แปลตรงตัวว่า "สูญหาย") ไว้ เมื่อคัดลอกพระนามที่อยู่ในบริเวณที่เสียหาย
การระบุตัวตน

ไม่ทราบพระนามประสูติของฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว และตัวตนของพระองค์จึงไม่เป็นที่ทราบอย่างสมบูรณ์ โดยรีฮอล์ตได้เสนอพระนามประสูติของฟาโรห์คาบาวว่า "โซเบค" เนื่องจากพระนามดังกล่าวมาจากวัตถุโบราณ ซึ่งจะต้องเป็นของฟาโรห์ที่ปกครองในช่วงครึ่งแรกของสมัยราชวงศ์ที่สิบสาม ซึ่งมีเพียงฟาโรห์จำนวนสองพระองค์ในช่วงเวลานี้เท่านั้นที่ไม่ทราบพระนามประสูติคือ ฟาโรห์คาบาว และฟาโรห์เนริคาเร และพระนาม "โซเบค" อาจจะเป็นพระนามประสูติของฟาโรห์คาบาว
ในทางกลับกัน เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทได้ระบุพระนามประสูติของฟาโรห์คาบาวไว้ว่าว่า "พันทเจนิ" ดังนั้นจึงเปรียบเทียบได้ว่าฟาโรห์คาบาวและฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี พันทเจนิ เป็นฟาโรห์พระองค์เดียวกัน ซึ่งฟาโรห์พันทเจนิได้รับการยืนยันการมีตัวตนจากจารึกเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ข้อสมมติฐานดังกล่าวถูกไม่ยอมรับไปในการศึกษาจารึกครั้งล่าสุดของมาร์เซล มารี โดยมารีได้ชี้ให้เห็นว่า จารึกสร้างมาจากสถานที่เดียวกัน (หรืออาจจะเป็นคนสร้างคนเดียวกัน) ให้กับฟาโรห์เวปวาเวตเอมซาฟและฟาโรห์ราโฮเทป ซึ่งได้ระบุช่วงเวลาย้อนไปถึงช่วงต้นราชวงศ์ที่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์ราว 1580 ปีก่อนคริสตกาล และด้วยเหตุนี้ฟาโรห์พันทเจนิจะต้องทรงครองราชย์ในช่วง 1600 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งอาจจะเป็นปลายราชวงศ์ที่สิบหกแห่งอียิปต์ หรือในอีกข้อสันนิษฐาน ฟาโรห์พันทเจนิ ทรงอาจจะเป็นผู้ปกครองจากราชวงศ์อไบดอส ซึ่งปกครองเหนือบริเวณอียิปต์ตอนกลางตั้งแต่ราว 1650 จนถึง 1600 ปีก่อนคริสตกาล
วูล์ฟกัง เฮล์ก และสตีเฟน เควิร์ก ได้เปรียบเทียบฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว ให้เป็นฟาโรห์พระองค์เดียวกันกับฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี โซเบคโฮเทป หรืออาจจะเรียกว่า โซเบคโฮเทปที่ 1 หรือ โซเบคโฮเทปที่ 2 โดยขึ้นอยู่กับนักวิชาการแต่ละคน ซึ่งข้อสมมติฐานดังกล่าวถือว่าไม่เป็นที่ยอมรับโดยนักไอยคุปต์วิทยาส่วนใหญ่ รวมทั้งฟอน เบ็คเคอราท, เดตเลฟ ฟรานเคอ, รีฮอล์ต และแอนโธนี สปาลิงเกอร์ โดยฟอน เบ็คเคอราท และฟรานเคอชี้ให้เห็นว่า ถึงแม้ว่าฟาโรห์ทั้งสองพระองค์จะทรงมีพระนามครองราชย์ที่เหมือนกัน แต่พระนามอื่น ๆ ของพระองค์ก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง และสปาลิงเกอร์โต้แย้งว่าบันทึกระดับแม่น้ำไนล์ในดินแดนนิวเบียที่เกี่ยวข้องกับฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี โซเบคโฮเทปไม่สามารถนำมาประกอบเข้ากับฟาโรห์คาบาวได้ ในการโต้แย้งกลับต่อข้อโต้แย้งเหล่านี้ สตีเฟน เควิร์กชี้ให้เห็นว่า พระนามฮอรัสและพระนามฮอรัสทองคำของฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี โซเคโฮเทป ซึ่งเป็นที่ทราบจากบล็อกหินเพียงบล็อกเดียวจากเมดามุด ซึ่งไม่ได้ระบุที่มาที่แน่นอนทั้งหมด
ข้อสันนิษฐาน

นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต ได้ระบุให้ฟาโรห์คาบาวเป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบหกของราชวงศ์ และทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาสามปีระหว่าง 1775 ถึง 1772 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนธอมัส ชไนเดอร์ ระบุว่าพระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ 1752 ถึง 1746 ปีก่อนคริสตกาล หรืออีกทางหนึ่ง เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทได้มองว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สามของราชวงศ์ ในฐานะผู้ปกครองของราชวงศ์ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบสาม ฟาโรห์คาบาวจะปกครองตั้งแต่จากเมืองเมมฟิสไปยังเมืองอัสวาน และอาจจะอยู่ปกครองอยู่เหนือบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ฝั่งตะวันตก
ตราประทับทรงกระบอกของฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว, พิพิธภัณฑ์เพทรี ยูซี 11527
ภาษาปยู

| ภาษาปยู |
| --- | --- |
ภาษาตีร์กุล
อักษรปยู
ภูมิภาค: พม่า
สูญแล้ว: พุทธศตวรรษที่ 17
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  (ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า)พม่า-โลโล? โลโล?ภาษาปยู
ระบบการเขียน: อักษรปยู
รหัสภาษา
ISO 639-3: pyx
นักภาษาศาสตร์: pyx
ภาษาปยู (ปยู: ) หรือ ภาษาตีร์กุล เป็นภาษาโบราณในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ที่เคยมีผู้พูดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ บริเวณที่ปัจจุบันคือพม่าและไทย ใช้พูดโดยชาวปยูเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 10 และกลายเป็นภาษาตายเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 17 ซึ่งเป็นยุคที่เริ่มใช้ภาษาพม่าอย่างแพร่หลาย ภาษาปยูที่พบในจารึกจะมีคำแปลเป็นภาษาบาลีไว้ด้วย Matisoff จัดภาษานี้อยู่ในกลุ่มย่อยพม่า-โลโล Bradley จัดให้อยู่ในภาษากลุ่มโลโล ในขณะที่ Van Driem จัดให้เป็นสาขาอิสระของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า
| บาลีปยู | บาลีพม่า | บาลีไทย | แปลภาษา |
| --- | --- | --- | --- |
|   (อักษรปยูในงานเขียนช่วง ค.ศ. 500 ถึง 600) | ဣတိပိ သော ဘဂဝါ အရဟံ  သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓော ဝိဇ္ဇာစရဏသမ္ပန္နော သုဂတော လောကဝိဒူ | อิติปิโส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสารถิ สัตถาเทวะมะนุสสานัง | เพราะเหตุอย่างนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้านั้น เป็นผู้ไกลจากกิเลส เป็นผู้ตรัสรู้ชอบโดยพระองค์เอง เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ เป็นผู้ไปแล้วด้วยดี เป็นผู้รู้โลกอย่างแจ่มแจ้ง |
|  | အနုတ္တရော ပုရိသဒမ္မ သာရထိ သတ္ထာ ဒေဝမနုသာနံ ဗုဒ္ဓေါ ဘဂဝါတိ | อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสารถิ สัตถาเทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวาติ | เป็นผู้สามารถฝึกคนที่สมควรฝึกได้ อย่างไม่มีใครยิ่งกว่า เป็นครูผู้สอนของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานด้วยธรรม เป็นผู้มีความเจริญจำแนกธรรมสั่งสอนสัตว์ ดังนี้ |
ดูเพิ่ม

ปยู
อาณาจักรศรีเกษตร
รัฐบาลทหารสหรัฐแห่งหมู่เกาะฟิลิปปินส์

รัฐบาลทหารสหรัฐอเมริกาแห่งหมู่เกาะฟิลิปปินส์ จัดตั้งขึ้นเมื่อเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2441 สองวันหลังจากการยึดกรุงมะนิลาสหรัฐอเมริกาได้จัดตั้งรัฐบาลทหารขึ้นในหมู่เกาะฟิลิปปินส์โดยมีนายพล เมอร์ริตต์ ทำหน้าที่เป็นผู้ว่าการทหารในระหว่างการปกครองของทหาร (พ.ศ. 2441-2442) ผู้บัญชาการทหารสหรัฐอเมริกาได้ควบคุมฟิลิปปินส์ภายใต้อำนาจของประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพสหรัฐ หลังจากได้รับการแต่งตั้งจากผู้ว่าการพลเรือน
แอดนา เชฟฟี เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสุดท้าย ตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดถูกยุบในเดือนกรกฎาคม ปี 2445 หลังจากที่ผู้ว่าการพลเรือนทั่วไปกลายเป็นผู้มีอำนาจจัดการในหมู่เกาะฟิลิปปินส์
พระปิยทัสสีพุทธเจ้า

| พระปิยทัสสีพุทธเจ้า> ข้อมูล |
| --- | --- |
นับถือใน: เถรวาท
องค์ก่อนหน้า พระสุชาตพุทธเจ้าองค์ถัดไป พระอัตถทัสสีพุทธเจ้า
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
หลังจากศาสนาของพระสุชาตพุทธเจ้าได้อันตรธานไปแล้ว เป็นเวลาเนิ่นนาน จนกระทั่งในกัปหน่ึงเมื่อ 1,800 กัปนับจากกัปนี้ จึงเกิดกับใหม่เรียกว่า วรกัป ซึ่งเป็นกัปที่มีพระพุทธเจ้ามาตรัสรู้ 3 พระองค์ พระองค์แรกคือ พระปิยทัสสีพุทธเจ้า
พระประวัติ

พระปิยทัสสีพุทธเจ้า ประสูติเป็นพระปิยทัสสีราชกุมาร ในราชวงศ์กษัตริย์แห่งนครสุธัญญวดี พระราชบิดาทรงพระนามว่า พระเจ้าสุทัตตะ พระราชมารดาทรงพระนามว่า พระนางจันทาเทวี
พระปิยทัสสีราชกุมาร ทรงพระเกษมสำราญอยู่ในปราสาท 3 หลัง คือ สุนิมมละ วิมละ และคิริพรหา มีพระอัครมเหสีทรงพระนามว่า พระนางวิมลามหาเทวี และทรงมีนางสนมนารีแวดล้อม 33,000 นาง
วันหนึ่งทรงเห็นเทวทูตทั้ง 4 คือ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย และสมณะ จึงทรงมีพระหทัยน้อมไปทางบรรพชา
เมื่อพระนางวิมลามหาเทวีทรงประสูติพระโอรส พระนามว่า กัญจนเวฬะ พระปิยทัสสีราชกุมารจึงทรงเสด็จออกบรรพชาด้วยราชรถเทียมม้า มีผู้ออกบรรพชาตาม 1 โกฏิ
พระปิยทัสสีราชกุมารทรงบำเพ็ญเพียรอยู่ ณ หมู่บ้านวรุณพราหมณ์ เป็นเวลา 6 เดือน จนถึงวันเพ็ญเดือนวิสาขะ จีงได้รับการถวายข้าวมธุปายาสจาก ธิดาของวสภพราหมณ์ แห่งหมู่บ้านบ้านวรุณพราหมณ์
และรับหญ้าคา 8 กำ ที่สุชาตะอาชีวกถวาย ทรงปูลาดได้กว้าง 53 ศอก ใต้ต้นกกุธะ (ต้นกุ่ม)เป็นโพธิบัลลังก์ และได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในคืนนั้น
พระปิยทัสสีพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนาแก่ภิกษุ 1 โกฏิ ทำให้พระภิกษุเหล่านั้นบรรลุธรรม
ธรรมาภิสมัยในยุคพุทธกาลของพระปิยทัสสีพุทธเจ้า

เกิดขึ้น 3 วาระ ได้แก่
วาระที่ 1 แสดงปฐมเทศนา ณ อุสภวดีราชอุทยาน อุสภวดีนคร
ธรรมาภิสมัยบังเกิดแก่พระภิกษุ 1 โกฏิ และสัตว์ 100,000 โกฏิ
วาระที่ 2 แสดงธรรมโปรดท้าวสุทัสสนเทวราช
ธรรมาภิสมัยบังเกิดแก่สัตว์ 90,000 โกฏิ
วาระที่ 3 แสดงธรรมโปรดพญาช้างโทณมุขะ
ธรรมาภิสมัยบังเกิดแก่สัตว์ 80,000 โกฏิ
การประชุมสาวกสันนิบาต 3 ครั้ง

ครั้งที่ 1 ทรงแสดงปาฏิโมกข์แก่พระสงฆ์สาวก 100,000 โกฏิ
ครั้งที่ 2 ทรงแสดงปาฏิโมกข์แก่พระสงฆ์สาวก 90,000 โกฏิ ครั้งโปรดท้าวสุทัสสนเทวราช
ครั้งที่ 3 ทรงแสดงปาฏิโมกข์แก่พระสงฆ์สาวก 80,000 โกฏิ ครั้งทรงแนะนำพญาช้างโทณมุขะ
พระสาวกและบุคคลสำคัญ > พระอัครสาวก

พระปาลิตะเถระ
พระสัพพทัสสีเถระ
พระสุชาดาเถรี
พระธัมมทินนาเถรี
พระสาวกและบุคคลสำคัญ > พระอุปัฐาก

พระโสภิตะ
พระสาวกและบุคคลสำคัญ > อัครอุบาสก

สันทกอุบาสก
ธรรมิกอุบาสก
พระสาวกและบุคคลสำคัญ > อัครอุบาสิกา

วิสาขาอุบาสิกา
ธรรมทินนาอุบาสิกา
พระพุทธเจ้าปิยทัสสี มีพระวรกายสูง 80 ศอก พระรัศมีแผ่ไปหมื่นโลกธาตุไม่มีประมาณ เมื่อพระชนมายุได้ 100,000 ปี จึงเสด็จปรินิพพาน ณ ณ อัสสัตถาราม พระสถูปของพระองค์สูง 3 โยชน์ ประดิษฐาน ณ อัสสัตถาราม
ความเกี่ยวข้องกับพระศรีศากยมุนีโคตมพุทธเจ้า

ในสมัยพุทธกาลของพระปิยทัสสีพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์โคตมได้บังเกิดเป็นมาณพพราหมณ์ ชื่อว่ากัสสปะ ผู้คงแก่เรียนและจบไตรเภท ได้ฟังธรรมจากพระปิยทัสสีพุทธเจ้าและเกิดความเลื่อมใสในพระธรรมนั้น จึงได้สละทรัพย์ของตนสร้างวัดสังฆารามด้วยทรัพย์ 100,000 โกฏิ และรักษาศีล 5 เป็นวัตรเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา พระปิยทัสสีพุทธเจ้าจึงทรงมีพุทธพยากรณ์ถึงกัสสปมาณพว่า
"ล่วงไป 1,800 กัปนับแต่กัปนี้ มาณพผู้นี้จักเป็นพระพุทธเจ้าในโลก พระนามว่าโคตมะ"
กัสสปมาณพได้ฟังดังนั้น ก็เกิดความปีติยินดี ตั้งใจประกอบบารมีทั้ง 10 ให้มากยิ่งขึ้น