stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มากิโนะ นาริซาดะ
ประวัติ

นาริซาดะเกิดที่เอโดะ ต่อมาได้ไปรับใช้สึนาโยชิที่แคว้นทาเตบายาชิ โดยเป็นขุนนางที่ปรึกษาคู่กับยานางิซาวะ โยชิยัตสึ เมื่อโชกุนคนที่ 4 โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ พี่ชายต่างมารดาของสึนาโยาชิถึงแก่อสัญกรรมลง สึนาโยชิจึงได้รับเลือกเป็นโชกุนคนที่ 5 นาริซาดะจึงได้เข้ารับใช้ที่ปราสาทเอโดะและได้ยกบุตรสาวคือมะกิโนะ ยะสึโกะ เข้าไปเป็นบ้านเล็กของโชกุนสึนะโยะชิ
ต่อมาใน ค.ศ. 1683 โชกุนสึนาโยชิได้มอบแคว้นเซกิยาโดะหรือจังหวัดชิบะในปัจจุบันให้นาริซาดะไปปกครองซึ่งเขาก็ปกครองอย่างดีจนถึง ค.ศ. 1695 เขาจึงสละตำแหน่งให้มากิโนะ นาริฮารุ ลูกบุญธรรมปกครองสืบต่อ
นาริซาดะถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1712
พลพรรคสัตว์เพี้ยนป่วนทะลุมิติ

| --- | --- |
พลพรรคสัตว์เพี้ยนป่วนทะลุมิติ

アニマル横町, (Animaru Yokochō)
แนว: ตลก, การ์ตูน
มังงะ
เขียนโดย: เรียว มาเอะคาวะ
สำนักพิมพ์:  ชูเอชะ
นิตยสาร: ริบอน
กลุ่มเป้าหมาย: การ์ตูนญี่ปุ่นสำหรับเด็กและเยาวชน
จำนวนเล่ม: 10
อนิเมะ
กำกับโดย: ยูคิโอะ นิชิโมโต้ นัม จองซิก
สตูดิโอ: สตูดิโอแกลลอป, ดองวูแอนิเมชัน
ฉาย:  4 ตุลาคม ค.ศ. 2005  –  26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006
พลพรรคสัตว์เพี้ยนป่วนทะลุมิติ (ญี่ปุ่น: アニマル横町; อังกฤษ: Animal Yokochō) เป็นมังงะ และซีรีส์แอนิเมชันของญี่ปุ่น โดยเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ออกจากประตูในห้องของเธอไปยังโลกอื่น ซึ่งมังงะชุดนี้ได้รับรางวัล โชงะกุกังมังงะอะวอร์ดครั้งที่ 51 ในสาขามังงะสำหรับเยาวชนด้วยเช่นกัน ในปีค.ศ. 2008 ทางการ์ตูนเน็ตเวิร์กของฟิลิปปินส์ได้จัดทำเป็นอะนิเมะเวอร์ชันภาษาอังกฤษโดยใช้ชื่อว่า Ani-Yoko: My Next Door Neighbor
เนื้อเรื่องย่อ

ในวันแรกของการย้ายบ้านใหม่ หนูน้อยอามิจังอายุ 5 ขวบก็ได้พบกับสิ่งมีชีวิตพิลึกที่สามารถพูดภาษาคนได้โผล่เข้ามาในห้องนอนของเธอ แล้วเหล่าสัตว์พวกนั้นก็ได้ใช้ชีวิตอยู่ในห้องนอนของเธออย่างปกติทุกวัน โดยประกอบไปด้วยอิสสะ แพนด้าแสนนุ่มที่สุดแสนจะไร้เดียงสา เคนตะน้องหมีสุดน่ารักพันผ้าพันคอสีแดงแต่อารมณ์รุนแรงและก้าวร้าว และสุดท้าย อิโยะกระต่ายสุดบ๊องต๊องแสนสาหัส พวกเขาทั้งสามมาจากอีกมิติหนึ่งที่เรียกว่า “อนิมอล โยโคะโจว (ตรอกแห่งสรรพสัตว์) นั่นก็หมายความว่าห้องของอามิจังนั่นเป็น “ประตูลับระหว่างมิติ” นั่นเอง
ตัวละคร

อามิ   เป็นเด็กที่ย้ายบ้านมา เด็กอนุบาลอายุ5ขวบ อามิได้เจอประตูเชื่อมอานิโยโกะ และได้เจอะพวกเคนตะที่มาจากอานิโยโกะ  ทำให้ได้เจอเรื่องวุ่นวายปวดหัวไปทุกๆวัน
อิสสะ เป็นหมีแพนด้าที่ไม่ชอบฟังเรื่องผีเท่าไร เป็นคนที่ดูเรียบร้อยที่สุดในกลุ่ม เป็นแพนด้าที่ดีมีความพยายามและเป็นผู้ที่สงบศึกระหว่างเคนตะและอิโยะ อิสสะเป็นคนใจเย็น เมื่ออิสสะโกรธเมื่อไรละก็ จะดูเป็นคนละคน และมีร่างที่สามารถยกของหนักๆได้ด้วย
อิโยะ เป็นกระต่ายสาว เป็นตัวป่วนประจำกลุ่ม ถ้าดึงหูแล้วจะสลบไปทันที ชอบเล่นอะไรประหลาดๆอยู่เสมอ มักจะโดนอามิว่าอยู่หลายครั้ง  และชอบใช้ท่าอิโยะเบบีมลำแสงประหลาดปล่อยใส่กับพวกอามิเสมอ หูของอิโยะสามารถทำได้หลายอย่างไม่ว่าอิโยะเบบีม เป็นอุณหภูมิ เก็บของ หูของอิโยะมีเต่าที่อิโยะรักมากด้วย เวลาที่อิโยะไม่ได้ในสิ่งที่อยากได้วิญญาณก็จะลอยออกจากร่าง และเมื่อได้มันมาแล้ววิญญาณก็จะกลับขึ้นมาเหมือนเดิม
เคนตะ เป็นหมีที่ดวงซวยตลอด โดนอิโยะแกล้งมาเสมอ ทำให้เป็นคู่ปรับกัน ชอบเรียกอิโยะว่ายัยบ้า มักจะใส่มักจะใส่ผ้าพันคอสีแดงที่คุณย่าให้มาเสมอๆ แต่ถ้าไม่ใส่จะแสดงว่ามีอะไรผิดปกติรักคูจังมาก
คุณยามายามิ เป็นม้าที่คอยเฝ้าประตูไม้ มักออกมาตอนมีปัญหาเสมอ มักเอาของประหลาดๆออกมา และรักคุณชิมาโกะอย่างมาก
คูจัง  เป็นเด็กผู้หญิงที่เคนตะหลไหลและเป็นเพื่อนสนิทกับอามิด้วย คูจังไม่ค่อยชอบม้า เนื่องจากมีอุบัติเหตุกับม้ามา เมื่อคูจังเห็นหน้าม้าจึงช็อกไม่ก็ร้องไห้
คูจังชอบเคนตะ โดยนึกว่าเคนตะเป็นตุ๊กตาพูดได้จึงชอบทำถ่านไฟฉายมาให้อยู่เสมอๆ
ปลามัคคุโร่   เป็นปลาของอานิโยโกะเป็นปลาพูดได้ เป็นปลาที่อิโยะชอบ                                                                                                                                                                                * คุณชิมาโกะ หรือ ชิมะ ชิมาโกะ เป็นม้าลายที่คุณยามานามิรัก และเป็นผู้นำแฟชั่นของอานิโยโกะ
พิกจิ  นกของเมจิมักจะคอยช่วยเหลือและติดเมจิมาก
เมจิ   เป็นน้องสาวของเคนตะ มักจะปรากฏตัวบางครั้ง และมีนกชื่อเมจิคอยช่วยเหลือ
คุณครูอาโกะ อายุ25ปี  เป็นคุณครูอนุบาลของอามิจังรักเด็กเป็นชีวิตจิตใจ ใจดีกับพวกเด็กๆ
มัตสึโมโต้  ยีราฟของอานิโยโกะ  นานๆทีที่จะปรากฏตัวออกมา
เต่าของอิโยะ เป็นเต่าของอิโยะที่อยู่ในหูอิโยะ เมื่อบางครั้งก็จะปรากฏตัวออกมาเพื่อจะช่วยเหลืออิโยะบ้าง เป็นเต่าที่อิโยะรักเหมือนกัน
ยาโยอิ เป็นหมีโคล่าของอานิโยโกะ จมูกมีคล้ายๆมนุษย์ต่างดาวมาปกป้องไว้
แหล่งข้อมูลอื่น > แอนิเมชัน

TV Tokyo Animal Yokocho Homepage เก็บถาวร 2010-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
Animax's official Animal Yokochō website เก็บถาวร 2007-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
SBS Animal Yokocho Homepage (in Korean)
Dongwoo Animation Co., Ltd. Homepage (in korean)
แหล่งข้อมูลอื่น > เกม

Animal Yokochō Doki☆Doki Kyūshutsu Daisakusen! no Maki (Game Boy Advance, Konami, 2005)
Animal Yokochō Doki☆Doki Shinkyū Shiken! no Maki (Game Boy Advance, Konami, 2006)
แหล่งข้อมูลอื่น > เกี่ยวกับตัวละคร

Animal Yokocho Character Homepage
Shueisha Animal Yokocho Homepage
พีเอฟยู บลูแคตส์

พีเอฟยู บลูแคตส์ (ญี่ปุ่น: PFUブルーキャッツ; อังกฤษ: PFU BlueCats) เป็นทีมวอลเลย์บอลหญิงที่ตั้งอยู่ในเมืองคาโฮกุ จังหวัดอิชิกาวะ ประเทศญี่ปุ่น โดยเข้าแข่งขันในวี.ลีก ดิวิชัน 1 ซึ่งได้รับการเลื่อนชั้นเป็นครั้งแรกสำหรับฤดูกาล 2018–2019 สโมสรนี้ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1980 โดยมีเจ้าของทีมคือพีเอฟยู ลิมิเต็ด
ประวัติ

ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1980
เลื่อนชั้นสู่วี.แชลเลนจ์ลีกในปี ค.ศ. 2002
ชนะการแข่งวี.แชลเลนจ์ลีกในปี ค.ศ. 2009
เลื่อนชั้นสู่วี.พรีเมียร์ลีกในปี ค.ศ. 2016
เกียรติประวัติ > ทีม

| ฤดูกาล | การชุมนุม | ตำแหน่ง | แหล่งที่มา |
| --- | --- | --- | --- |
| 2004 | วี1 • ลีก | รองชนะเลิศ |  |
| 2006 | วี1 • ลีก | รองชนะเลิศ |  |
| 2007 | วี • แชลเลนจ์ | รองชนะเลิศ |  |
| 2008 | วี • แชลเลนจ์ | รองชนะเลิศ |  |
| 2009 | วี • แชลเลนจ์ | ชนะเลิศ |  |
| 2015 | วี • แชลเลนจ์ | รองชนะเลิศ |  |
| 2016 | วี • แชลเลนจ์ 1 | รองชนะเลิศ |  |
| 2017 | วี • แชลเลนจ์ 1 | รองชนะเลิศ |  |
นักกีฬานำเข้า

| ค> ศ. | หมายเลข | ผู้เล่น | ประเทศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2012 | 9 | ยูรันนิ โรมันนา |  โคลอมเบีย |
| 2013 | 2 | เจนนิเฟอร์ ดอริส |  สหรัฐ |
| 2018 | 19 | ชัชชุอร โมกศรี |  ไทย |
| 2019 | 19 | ธนัชชา สุขสด |  ไทย |
| 2021 | 4 | หทัยรัตน์ จารัตน์ |  ไทย |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
พีเอฟยู บลูแคตส์ ที่เฟซบุ๊ก
พีเอฟยู บลูแคตส์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
พีเอฟยู บลูแคตส์ ที่อินสตาแกรม
ภูเขาวากากูซะ

| ภูเขาวากากูซะ |
| --- | --- |
若草山

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 342 เมตร (1,122 ฟุต)
พิกัด: 34°41′28″N 135°51′16″E﻿ / ﻿34.69111°N 135.85444°E﻿ / 34.69111; 135.85444 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ภูเขาวากากูซะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น 
ที่ตั้ง: เมืองนาระ ประเทศญี่ปุ่น
เทือกเขา: เทือกเขาคาซางิ
ภูเขาวากากูซะ (ญี่ปุ่น: 若草山 วะคะคุสะ-ยะมะ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ภูเขามิกาซะ (三笠山 มิคะสะ-ยะมะ) เป็นภูเขาที่ตั้งอยู่ในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น อยู่บริเวณทิศตะวันออกของสวนนาระ สูง 342 เมตร (1,122 ฟุต)
คลังภาพ

Overlooking Nara
Night view of Nara
Viewed from Heijō Palace (with Mt Kasuga on the right)
Burning the dead grass
Burning the dead grass (animation)
แหล่งข้อมูลอื่น

Mt. Wakakusa, from The Official Nara Travel Guide เก็บถาวร 2020-07-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มาซามูเนะ

| มาซามูเนะ |
| --- | --- |
正宗
ภาพเหมือนมาซามูเนะ
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ป. 1264 ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: ค.ศ. 1343 (อายุ 79 ปี)
บุตร: 1 คน คือฮิโกชิโระ ซาดามูเนะ
อาชีพ: ช่างตีดาบ
มีอิทธิพลต่อ: โชงิ คาเนมิตสึ ชิซุ ซาบูโระ คาเนอูจิ คินจู คูนิชิเงะ คูนิตสึงุ ซาเอมอนซาบูโระ ซาเอกิ โนริชิเงะ โก โยชิฮิโระ นาโอสึนะ ฮิโรมิตสึ ซาดามูเนะ อากิฮิโระ

มาซามูเนะ (ญี่ปุ่น: 正宗) หรือที่เรียกว่า โกโร นิวโด มาซามูเนะ (ญี่ปุ่น: 五郎入道正宗, นักบวช โกโร มาซามูเนะ, ประมาณ ค.ศ. 1264–ค.ศ. 1343) ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นช่างตีดาบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เขาสร้างดาบและมีดสั้น ซึ่งเป็นที่รู้จักในภาษาญี่ปุ่นว่าทาจิและทันโตตามลำดับในสำนักโซชู อย่างไรก็ตาม ทาจิที่หลอมโลหะของเขาหลายเล่มถูกทำให้เป็นคาตานะโดยการตัดโคนมีดที่ฝังเข้าไปในด้าม (นากาโกะ) ในเวลาต่อมา ด้วยเหตุนี้ ผลงานที่มีอยู่เพียงชิ้นเดียวของเขาคือคาตานะและทันโต ทั้งนี้ ไม่มีวันที่แน่นอนสำหรับช่วงชีวิตของมาซามูเนะ ซึ่งเป็นที่ตกลงกันโดยทั่วไปว่าเขาได้ทำดาบส่วนใหญ่ระหว่างปี ค.ศ. 1288 ถึง ค.ศ. 1328 และบางเรื่องราวระบุชื่อสกุลของเขาว่าโอกาซากี แต่ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่านี่เป็นเรื่องที่เสกสรรขึ้นมาเพื่อยกระดับฐานะของตระกูลโทกูงาวะ
เชื่อกันว่ามาซามูเนะทำงานในจังหวัดซางามิในช่วงสุดท้ายของยุคคามากูระ (ค.ศ. 1288–1328) และคิดว่าเขาได้รับการฝึกโดยช่างตีดาบจากจังหวัดบิเซ็งและยามาชิโระ เช่น ซาบูโระ คูนิมูเนะ, อาวาทางูจิ คูนิตสึนะ และชินโตโงะ คูนิมิตสึ เขาเป็นพ่อของฮิโกชิโระ ซาดามูเนะ ซึ่งเป็นปรมาจารย์โซชูที่มีชื่อเสียงเช่นกัน
รางวัลสำหรับช่างตีดาบที่เรียกว่ารางวัลมาซามูเนะ เป็นรางวัลที่มอบให้ในการแข่งการทำดาบญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่ได้มีการมอบรางวัลทุกปี แต่ก็มีการนำเสนอให้แก่ช่างตีดาบที่สร้างผลงานยอดเยี่ยม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มาซามูเนะ
Nuttall, Zelia. "The Earliest Historical Relations between Mexico and Japan, from original documents preserved in Spain and Japan". (1906) https://archive.org/details/earliesthistoric00nuttrich
ฟีนิกซ์ (เทพปกรณัม)

ภาพวาดฟีนิกซ์เผาตัวเอง
ฟีนิกซ์ (อังกฤษ: Phoenix, Phenix; การออกเสียงไฟล์:En-uk-Phoenix.ogg) เป็นนกที่ปรากฏในปกรณัมของหลาย ๆ ชนชาติ ในลักษณะที่คล้ายกันแต่แตกต่างกันในบางรายละเอียด
ฟีนิกซ์ของอียิปต์โบราณ

ฟีนิกซ์ปรากฏในปกรณัมของอียิปต์โบราณ ในฐานะของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งคู่ควรแก่การบูชา ฟีนิกซ์เกี่ยวข้องกับเทพแห่งไฟ เพราะขนของฟีนิกซ์นั้นจะออกเป็นประกายเหลืองทองคล้ายเปลวไฟ บ้างก็ว่าปกคลุมด้วยเปลวไฟทั้งตัว
ขนาดของฟีนิกซ์จะมีขนาดเท่านกอินทรีตัวโต ส่วนปากและส่วนขาเป็นสีทอง ประกายขนสีแดงถึงเหลืองทอง มีเสียงร้องที่ไพเราะดังเสียงดนตรี รูปร่างสวยสง่างาม บางครั้งมีอุปนิสัยหยิ่งผยอง บางครั้งเปี่ยมด้วยความเป็นมิตร บางความเชื่อ เชื่อว่าว่าฟีนิกซ์สามารถชุบชีวิตผู้ตายได้ และสามารถฟื้นพลังทั้งหมดให้กลับสู่ปกติได้ เนื่องจากเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวหนึ่งภายใต้เทพแห่งไฟ บางครั้งจะพบว่าสามารถใช้มนตร์ไฟได้ ฟีนิกซ์เป็นสัตว์ที่นิสัยอ่อนโยน เพลงของฟีนิกซ์มีเวทมนตร์สามารถกระตุ้นความกล้าหาญ แห่งจิตใจบริสุทธิ์ และทำให้เกิดความกลัวในจิตใจที่คิดชั่วร้าย น้ำตาของฟีนิกซ์มีพลังในการรักษาบาดแผลได้
ฟีนิกซ์เป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นอมตะ มีชีวิตยั่งยืนนิรันดร์ เพราะสามารถฟื้นคืนชีพได้ด้วยตัวเอง เมื่อร่างกายสิ้นอายุขัย (500 ปี หรือ 1,461 ปี) ตัวจะลุกเป็นไฟ จากนั้นฟีนิกซ์ก็จะฟื้นจากกองขี้เถ้ามาเป็นนกตัวใหม่
ฟีนิกซ์ของกรีกโบราณ

กล่าวกันว่าเรื่องราวเริ่มแรกของฟีนิกซ์มาจากวรรณกรรมกรีกโบราณที่ชื่อว่า Account of Egypt ของเฮโรโดตัส นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกโบราณ (ประมาณ 430 ปี ก่อนคริสตกาล) ตามปกรณัมกล่าวว่า ฟีนิกซ์มีอายุ 500 ปี เมื่อถึงเวลาที่ใกล้จะหมดอายุขัย ฟีนิกซ์จะล่วงรู้ถึงชะตากรรม จะสร้างรังจากไม้เครื่องเทศที่มีกลิ่นหอม แล้วนั่งคอยที่กองฟืนไม้หอมและร้องเพลงอย่างสำราญใจ เมื่อแสงอาทิตย์แรกสาดส่อง ฟีนิกซ์จะแผดเผาตนเองกลายเป็นเถ้าถ่าน จากนั้นเถ้าถ่านกองนั้นฟีนิกซ์จะถือกำเนิดขึ้นใหม่ เป็นนกหนุ่ม
ภารกิจแรกที่ฟีนิกซ์หนุ่มต้องกระทำก็คือ การรวบรวมเถ้าถ่านของผู้ให้กำเนิดตัวเองแล้วนำไปฝังที่วิหารเฮลิโอโปลิส หรือนครแห่งตะวันในอียิปต์ จากนั้นก็จะบินกลับมาที่อาระเบียและใช้ชีวิตอยู่จนกว่าจะเปลี่ยนร่างอีกครั้ง
จุดกำเนิดของฟีนิกซ์ อาจมาจากคัมภีร์แห่งเวทมนตร์เล่มหนึ่งที่ชื่อว่า Book of Dead ของอียิปต์โบราณ ซึ่งกล่าวถึงนกยักษ์ลักษณะคล้ายฟีนิกซ์ นกยักษ์ตัวนี้เป็นต้นแบบของวิญญาณอิสระที่ลุกขึ้นมาจากกองเพลิง และบินไปยังเฮลิโอโปลิสเพื่อประกาศยุคใหม่ เนื่องจากดวงอาทิตย์ได้สาดแสงไล่หลังนกที่บินจากตะวันออกไปยังตะวันตก นกจึงปรากฏตัวพร้อมกับเช้าวันใหม่จนกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งไฟและดวงอาทิตย์ ไปในที่สุด
จากการที่ฟีนิกซ์สามารถเกิดใหม่ได้จากเถ้าถ่านของตัวเอง จึงกลายเป็นตัวแทนของการฟื้นคืนจากความตาย ซึ่งสร้างแรงบันดาลใจให้แก่กวีและนักประพันธ์ในชั้นหลังหลายต่อหลายคน จนเรื่องราวแห่งฟีนิกซ์แทรกซึมเข้าไปอยู่ในวรรณกรรมของทวีปยุโรปหลายต่อหลายเรื่อง
นอกจากนี้แล้วยังมีอีกปกรณัมที่เล่าว่า อพอลโล เทพแห่งดวงอาทิตย์ ได้เห็นความงดงามของฟีนิกซ์ จึงได้ขอให้มาเป็นนกข้างกายพระองค์ พร้อมกับให้พรวิเศษคือ ชีวิตอมตะ แก่ฟีนิกซ์เป็นการตอบแทน ซึ่งฟีนิกซ์ก็ยินดีและขับร้องเพลงสรรเสริญอพอลโล
นอกจากนี้แล้ว ในปกรณัมกรีกอีกแห่งเล่าอีกว่า ฟีนิกซ์จะอาศัยอยู่ในแถบอาระเบีย โดยจะอาศัยอยู่ในบริเวณแหล่งน้ำที่มีอากาศเย็น ทุก ๆ เช้าที่ดวงอาทิตย์เริ่มส่องแสง อพอลโลจะต้องหยุดเพื่อฟังเสียงร้องอันแสนไพเราะของฟีนิกซ์ อาหารโปรดของฟีนิกซ์ ได้แก่ สายลมอ่อน ๆ, น้ำอมฤต, น้ำค้าง หรือหมอกบริสุทธิ์ที่ลอยขึ้นมาจากแม่น้ำและทะเล
ฟีนิกซ์เป็นสัตว์ที่มีนิสัยอ่อนโยน สามารถหายตัวและปรากฏตัวใหม่ตามใจนึกเช่นเดียวกับดิริคอว์ล เสียงร้องของฟีนิกซ์มีเวทมนตร์ สามารถกระตุ้นความกล้าหาญแห่งจิตใจที่บริสุทธิ์ และทำให้เกิดความกลัวในจิตใจที่คิดร้าย และน้ำตาของฟีนิกซ์ก็เป็นดังโอสถทิพย์แห่งสวรรค์ที่มีพลังในการรักษาบาดแผลและชุบชีวิตได้ แต่ถึงกระนั้นนกฟีนิกซ์ก็ยากจะหลั่งน้ำตาให้แก่ผู้ใด ยกเว้นเสียแต่ว่าคนผู้นั้นจะมีคุณงามความดีมากพอที่จะกลับมามีชีวิตใหม่อีก ครั้ง
จากความเชื่อทั้งหมดของฟีนิกซ์นี้เอง ที่ทำให้ในปกรณัมของกรีกและโรมันเชื่อว่า ฟีนิกซ์เป็นสัญลักษณ์ของการมีชีวิตเป็นอมตะ การฟื้นคืนชีพ และเกี่ยวข้องกับเทพแห่งดวงอาทิตย์ หรือแม้กระทั่งในช่วงต้นของคริสต์ศาสนาก็ได้มีการนำเอารูปฟีนิกซ์มาสลัก เป็นลวดลายบนหินปิดหลุมฝังศพ ซึ่งหมายถึงผู้ที่จากไปจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งนั่นเอง
การเทียบเคียง

มีการพบนกฟีนิกซ์ได้ในหลายๆวัฒนธรรม ซึ่งนกในตำนานจากวัฒนธรรมต่างๆที่สามารถเทียบเคียงนกฟีนิกซ์ได้มีดังนี้
อีกาสามขา
ในปกรณัมของจีน, ญี่ปุ่น และเกาหลี อีกาสามขา (ญี่ปุ่น: 八咫烏) เป็นนกแห่งดวงอาทิตย์ ที่แรกเริ่มสร้างโลก โลกมนุษย์มีดวงอาทิตย์ปรากฏพร้อมกันถึง 10 ดวง แต่ได้ถูกโฮวอี้ยิงตกจนเหลือแค่ดวงเดียว
หงส์ไฟ
หงส์ไฟ (จีน: 凤凰) ในปกรณัมของจีน หงส์ไฟมีลักษณะคล้ายฟีนิกซ์มากจนเชื่อว่าน่าจะเป็นตัวเดียวกัน แต่แยกออกไปตามความเชื่อของแต่ละท้องถิ่น หงส์ไฟมีขนสีแดงชาดเหมือนไฟ เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ประจำทิศใต้ และเป็นสัญลักษณ์ของฤดูร้อน
วายุภักษ์
วายุภักษ์ หรือ นกการเวก เป็นนกที่กินลมเป็นอาหาร และมีเสียงร้องที่ไพเราะ เป็นนกในป่าหิมพานต์ บินสูงเทียมเมฆ เมื่อสรรพสัตว์ใด ๆ ได้ยินเสียงของนกการเวกก็จะหยุดชะงักไปจากเสียงอันไพเราะ ก็มีลักษณะคล้ายกับฟีนิกซ์ในปกรณัมกรีก
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
ฟีนิกซ์ เป็นตัวละครสำคัญตัวหนึ่งในวรรณกรรมเยาวชนชุด แฮรี่ พอตเตอร์ ในภาค Harry Potter and the Chamber of Secrets และ Harry Potter and the Order of the Phoenix และเป็นตัวละครในมังงะของญี่ปุ่น เรื่อง เซนต์เซย่า คือ ฟินิกซ์ อิคคิ ที่เป็นชายหนุ่มที่อยู่โดดเดี่ยว ไม่รวมกลุ่มกับคนอื่น แต่จะปรากฏตัวพร้อมกับไฟและความแค้น
ดูเพิ่ม

กลุ่มดาวนกฟีนิกซ์
รอค
ธันเดอร์เบิร์ด
ประติมากรรมฟีนิกซ์ที่ยอดหลังคาวัดคิงกะกุ เมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
อีกาสามขา หรือ ยะตะกะระสุ ตามปกรณัมของญี่ปุ่น
มานาโอะ คางาวะ

|  มานาโอะ คางาวะ โจริวโอโช |
| --- | --- |
ชื่อ: มานาโอะ คางาวะ
เกิด:  (1993-04-16) 16 เมษายน ค.ศ. 1993 (31 ปี)  โคมาเอะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
เทิร์นโปร: 1 ตุลาคม ค.ศ. 2008 (15 ปี)
อันดับสูงสุด: 40
ผู้ฝึกสอน: โอซามุ นากามูระ 9 ดั้ง
การครองตำแหน่ง: โจริวโอโช
อันดับ: หญิง 3 ดั้ง
รายการที่ประสบความสำเร็จ
รวมสมัยที่ชนะ: 2 สมัย โจริวโอโช 2 สมัย
ข้อมูลล่าสุดวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2013
มานาโอะ คางาวะ (ญี่ปุ่น: 香川愛生; อังกฤษ: Manao Kagawa; 16 เมษายน ค.ศ. 1993 – ) เป็นนักหมากรุกญี่ปุ่นหญิงระดับอาชีพของสมาคมโชงิแห่งประเทศญี่ปุ่น และเป็นอดีตสมาชิกของโชเรไก (ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 2009 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011) ซึ่งเธอเป็นลูกศิษย์ของโอซามุ นากามูระ และเคยอยู่ในลำดับนักหมากรุกญี่ปุ่นอาชีพหญิงอันดับที่ 40 โดยมีชื่อเล่นคือ บันโช เธอได้รับการเปิดตัวครั้งแรกในรายการถ่ายทอดสดนิโกนิโก รวมถึงมีคอลัมน์ของคางาวะที่ได้รับการเผยแพร่โดยสมาคมโชงิแห่งประเทศญี่ปุ่นผ่านทางระบบมือถือ ที่ซึ่งมีการแนะนำในชื่อโอโตชิโมโนะบันโชไซไร!  และมีการกล่าวถึงการบันทึกหมากของการโจมตี
มานาโอะ คางาวะ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายจินได นครหลวงโตเกียว ที่โคมาเอะ กรุงโตเกียว แล้วเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยริสึเมกัง ในคณะอักษร (ตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2012)
แหล่งข้อมูลอื่น

日本将棋連盟によるプロフィール
香川愛生 ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
บลูเทรน

| รถไฟประเภทบลูเทรน |
| --- | --- |
รถนอนบลูเทรนรุ่น 24/25 ทำขบวนรถด่วนพิเศษ"อาเกโบโนะ"
ข้อมูลทั่วไป
ปลายทาง: พ.ศ. 2499
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถนอนและนั่ง
ผู้ดำเนินงาน: การรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น (อดีต), บริษัท JR ต่าง ๆ
ขบวนรถ: รถนอนบลูเทรนรุ่น 20, 14/15 และ 24/25
ข้อมูลทางเทคนิค
ความเร็ว: 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (68 ไมล์ต่อชั่วโมง)
รถบลูเทรนฟูจิ"Fuji"
รถบลูเทรนฟูจิ+ฮายาบูสะ ในวันที่ถูกยกเลิก 13 มีนาคม 2552
บลูเทรน (อังกฤษ: Blue Train) (ญี่ปุ่น: ブルートレイン) เป็นชื่อเล่นของตู้รถนั่งและตู้รถนอนของญี่ปุ่น รถไฟบลูเทรนประกอบด้วยห้องนอน โดยห้องนอนหนึ่งห้องมี 4 เตียง(คลาสบี) และห้องนอนหนึ่งห้องมี 1 เตียง (คลาสเอ) ไม่สามารถปรับเป็นรถนั่งได้ โดยปกติในประเทศญี่ปุ่นจะใช้รถบลูเทรนพ่วงเป็นขบวนรถทางไกล โดยใช้หัวรถจักรไฟฟ้าตระกูล EF ตระกูล ED และ หัวรถจักรดีเซลตระกูล DD ทำขบวน โดยให้บริการโดย JR East (ญี่ปุ่น: JR東日本) JR West (ญี่ปุ่น: JR西日本) และ JR Hokkaido (ญี่ปุ่น: JR北海道) รถบลูเทรนมีทั้งหมด 5 รุ่น คือ รุ่น 20(20系) รุ่น 14(14系) รุ่น 15(15系) รุ่น 24(24系) รุ่น 25(25系) ส่วนรถโดยสารรุ่น 12 ไม่นับว่าเป็นบลูเทรน
ประวัติ

รถบลูเทรนนั้นถือกำเนิดครั้งแรกในปี 2499 โดยบลูเทรนที่ออกวิ่งให้บริการครั้งแรกของประเทศญี่ปุ่นจะเป็นรุ่น 20 (20系) เนื่องจากสีที่พ่นลงที่ตัวตู้รถขณะนั้นใช้สีน้ำเงินเป็นหลัก คาดด้วยแถบสีขาวนวลสองเส้นขนาดไปกับตัวรถ จากจุดกำเนิดของบลูเทรนรุ่น 20 นี้เอง จึงทำให้รถโดยสารประเภทเดียวกันที่ถูกสร้างขึ้นมาภายหลัง และออกวิ่งให้บริการประชาชนที่ประเทศญี่ปุ่น ไม่ว่าจะเป็นรุ่น 14(14系), 15(15系), 24(24系), 25(25系) ก็ถูกเรียกว่าบลูเทรนเช่นเดียวกันกับรุ่นที่ผ่านมา
ต่อมาในปี 2514 บลูเทรนรุ่นใหม่จึงได้ถือกำเนิดขึ้น โดยรุ่นใหม่นี้มีความแตกต่างจากรุ่น 20 ตรงที่ว่า ไม่ต้องมีรถไฟฟ้ากำลัง (พาวเวอร์ เจเนเรเตอร์ คาร์ - Power Generator Car) เฉพาะก็สามารถวิ่งทำขบวนได้ โดยตู้รถรุ่นใหม่ที่ว่านี้ได้รับการออกแบบมาให้ติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่ใต้ท้องตู้รถโดยสาร อีกทั้งยังสามารถที่จะจ่ายกระแสไฟฟ้าไปเลี้ยงตู้รถที่อยู่ข้างเคียงที่ไม่มีเครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้าได้อีกด้วย ซึ่งบลูเทรนรุ่นใหม่ที่ว่านี้มีชื่อเรียกว่า บลูเทรนรุ่น 14​ (14系) นั้นเอง
บลูเทรนรุ่น 14(14系) ที่ผลิตออกมานั้นมีทั้งตู้รถรถนั่งและตู้รถรถนอน โดยแยกชุดกันทำขบวน แต่ในระยะหลังก็ได้นำมาพ่วงทำขบวนร่วมกันก็มีบ้าง เช่นปัจจุบันรถ ฮามานาซุ(Hamanasu)(ญี่ปุ่น: はまなす) วิ่งสายเหนือเชื่อมระหว่างจังหวัดอะโอโมริกับจังหวัดซัปโปโร ทำขบวนโดยรถรุ่น 14 นั่งและนอน ในส่วนตู้รถรถนั่งในประเทศไทยมีให้บริการอยู่ในสายใต้ กรุงเทพ – ตรัง   
รุ่นนี้เป็นรุ่นที่ผลิตออกมาเพื่อใช้พ่วงเข้ากับรถบลูเทรนอิซึโมะ(Izumo)(ญี่ปุ่น: 出雲) ขบวนที่ 3 (ไป) และ 4 (กลับ) เป็นครั้งแรก โดยมีรถนอนชั้น 1 และชั้น 2 พิเศษทำขบวน ต่อมาเมื่อบริษัทเจอาร์ยกเลิกการให้บริการของบลูเทรนอิซึโมะ(Izumo) ขบวนที่ 3 และ 4 ตู้รถนอนชั้น 1 และชั้น 2 พิเศษนี้ได้ถูกนำไปใช้พ่วงทำขบวนกับรถบลูเทรนอากาซึกิ(Akatsuki)(ญี่ปุ่น: あかつき) แทน โดยในครั้งนี้ได้ทำการปรับปรุงรถบลูเทรนนั่งธรรมดารุ่น 14 ซีรีส์ 0 ให้กลายเป็นรุ่น 14 ซีรีส์ 300 ให้ชื่อว่า Segato ซึ่งเป็นรถนั่งชั้น 2 พิเศษ 3 แถว มีห้องล็อบบี้อยู่ปลายสุดตู้รถให้บริการอยู่เพียงไม่กี่ปีและท้ายสุดในปี 2551 บริษัทเจอาร์ได้ทำการยกเลิกบลูเทรนขบวนอะกาซึกิ(Akatsuki)(ญี่ปุ่น: あかつき) ลง และตู้รถโดยสารทั้งหมดนี้ปัจจุบันได้ถูกแยกสิ้นส่วนทำลายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหลือไว้เพียงแต่รูปภาพและโมเดลให้ดูต่างหน้าเท่านั้น
บลูเทรนขบวนแรกที่ให้บริการในญี่ปุ่นคือบลูเทรนอะซากาเซะ(Asakaze)(ญี่ปุ่น: あさかぜ) วิ่งระหว่างโตเกียว-ฮากาตะในปี 2499 โดยใช้รถปรับอากาศบลูเทรนรุ่น20 ทำขบวน และมีผู้นิยมใช้เป็นจำนวนมากจึงทำให้เกิดบลูเทรนมากถึง 26 สาย
ต่อมาในปี 2507 ญี่ปุนได้เปิดบริการชินกันเซ็นขึ้น ความจำเป็นของรถบลูเทรนจึงค่อยๆลดลงและถูกยกเลิกไปทีละขบวน
ขบวนอะซากาเซะ(Asakaze) (ญี่ปุ่น: あさかぜ) ถูกยกเลิกการวิ่งไปในวันที่ 13 มีนาคม 2548
ขบวนรถบลูเทรนที่เคยให้บริการในญี่ปุ่น

โฮกูโตเซ (Hokutosei) (ญี่ปุ่น: 北斗星) วิ่งระหว่างโตเกียว(สถานีอุเอโนะ)-ซัปโปโร (ยกเลิกปี 2015)
ทไวไลต์เอ็กซ์เพรซ (Twilight Express) (ญี่ปุ่น: トワイライトエクスプレス) วิ่งระหว่างโอซากะ -ซัปโปโร (ยกเลิกปี 2015)
แคสซิโอเปีย (Cassiopeia) (ญี่ปุ่น:カシオペア)วิ่งระหว่างโตเกียว(สถานีอุเอโนะ)-ซัปโปโร(ยกเลิกปี 2016)
อาเกโบโนะ (Akebono) (ญี่ปุ่น:あけぼの)วิ่งระหว่างโตเกียว (สถานีอุเอโนะ)-อาโออิโมริ โดยวิ่งไปทางสายหลักอุเอะซึ (ยกเลิกปี 2014)
โฮกุริกุ (Hokuriku) (ญี่ปุ่น:北陸) วิ่งจากโตเกียว(สถานีอุเอะโนะ)-คานาซาวะ (ยกเลิกปี 2010)
นิฮงไก (Nihonkai) (ญี่ปุ่น:日本海)วิ่งจากโอซากะ-อาโออิโมริ(ยกเลิกปี 2013)
ฟูจิ (Fuji) (富士) วิ่งจากโตเกียว ไป โออิตะ (ยกเลิกปี 2009)
ฮายาบูซะ (Hayabusa) (はやぶさ) วิ่งจากโตเกียว ไป คุมาโมโตะ (ยกเลิก2009)
อาซากาเซะ (Asakaze) (あさかぜ) วิ่งจากโตเกียว ไป ชิโมโนเซกิ(ยกเลิกปี2005)
ซากุระ (Sakura) (さくら) วิ่งจากโตเกียว ไป นางะซากิ (ยกเลิกปี 2005)
อากัตสึกิ (Akatsuki) (あかつき) วิ่งจาก เกียวโต ไป นางะซากิ (ยกเลิกปี 2008)
นาฮะ (Naha) (なは) วิ่งจาก เกียวโต ไป คุมาโมโตะ (ยกเลิกปี 2008)
ซูอิเซ (Suisei) (彗星) วิ่งจาก เกียวโต ไป มินามิ มิยาซากิ (ยกเลิกปี 2005)
ขบวนNaha
และAkatsuki
ขบวนAkebono
ขบวนAsakaze
ขบวนFuji
และHayabusa
ขบวนIzumo
ขบวนHokutosei
ขบวนNihonkai
ขบวนSakura
ขบวนรถด่วนบลูเทรนที่เคยให้บริการ

ฮามานาสึ (Hamanasu) (はまなす) วิ่งจากอาโอโมริ ไปยังเมือง ซัปโปโร (ยกเลิกปี2559) รถไฟบางส่วนได้นำมาไทยเพื่อดัดแปลงเป็นรถท่องเที่ยว
กิงงะ (Ginga) (銀河) วิ่งจากโตเกียวไปยังโอซากะ (ยกเลิกปี 2008)
ชนิดตู้รถโดยสารของบลูเทรน > หน้าตาของตู้รถไฟภายนอก

รถบลูเทรนที่วิ่งทำขบวนนั้นสามารถแบบชนิดตู้รถได้ดังต่อไปนี้
บลูเทรนคาดแถบเงิน 2 เส้นประตูบานพับ
บลูเทรนคาดแถบขาว 2 เส้นประตูบานพับ
บลูเทรนคาดแถบขาว 2 เส้นประตูบานพับ
บลูเทรนคาดแถบทอง 3 เส้นประตูบานพับ
บลูเทรนคาดแถบทอง 3 เส้นประตูบานเลื่อน
บลูเทรนรุ่นคาดแถบขาวหรือเงินนี้เป็นบลูเทรนยุคแรกของรุ่น มีความเก่าแก่ที่สุดในบรรดาบลูเทรนรุ่น 24 และ 25 โดยในยุคแรกเตียงที่ติดตั้งอยู่ในห้องโดยสารนั้นจะเป็นแบบ 3 ชั้น ต่อมาได้มีการปรับให้เหลือเพียงแค่ 2 ชั้นเหมือนที่เห็นในปัจจุบัน บลูเทรนคาดแถบขาวนี้ต่อมาบางส่วนได้ถูกนำมาดัดแปลงเป็นบลูเทรนคาดทองประตูบานเลือนและนำไปพ่วงทำขบวนกับขบวนรถ ฮกกุโตเซ อะเกโบโน่ นิฮงไก ฮามานะสึ
ชนิดตู้รถโดยสารของบลูเทรน > สัญลักษณ์ตู้นอนชั้นB

| สัญลักษณ์ | ลักษณะที่นอน | รถไฟที่สามารถพบได้ |
| --- | --- | --- |
| ★ | ที่นอน 3ชั้น | รถนอนรุ่น20 รถนอนรุ่น14และ24รุ่นเดิม |
| ★★ | ที่นอน 3ชั้น | รถไฟรุ่น583 |
| ★★★ | ที่นอน 2ชั้น | รถนอนรุ่น 14,15และ24,25 หลังการปรับปรุงแล้ว |
| ★★★★ | ห้อง 4คนแบบส่วนตัว | Ohane14 700 และOhane24 700 |
การอ่านทะเบียนรถ > ตัวอักษรตัวแรก

オ = O   มีน้ำหนักประมาณ 32.5 – 37.5 ตัน
ス = SU  มีน้ำหนักประมาณ 37.5 – 42.5 ตัน
マ = MA  มีน้ำหนักประมาณ 42.5 – 47.5 ตัน
カ = KA  มีน้ำหนักมากกว่า 47.5 ตัน
การอ่านทะเบียนรถ > ตัวอักษรตัวที่สอง

ロ   = RO   ตู้นอนชั้น A
ハ   = HA   ตู้นอนชั้น B หรือ ตู้ลอบบี้
シ   = SHI  ตู้หน่ายอาหาร
二   = NI   รถมีห้องสัมภาระและตู้ปั่นไฟ
フ   = FU   รถที่มีห้องสำหรับเจ้าหน้าที่ไว้ควบคุมระบบการทำงานของตัวรถ
ロネ = RONE ตู้นอนชั้น A
ハネ = HANE รถนอนชั้น B
ในประเทศไทย

การรถไฟแห่งประเทศไทยได้รับมอบรถบลูเทรนที่ใช้แล้วจากประเทศญี่ปุ่นโดยไม่คิดค่าตอบแทนจำนวนทั้งสิ้น 62 คัน แบ่งเป็น 3 ชุด ได้แก่ ชุดที่ 1 ปี พ.ศ. 2547 จำนวน 20 คัน จากบริษัท JR-West ชุดที่ 2 ปี พ.ศ. 2551 จำนวน 32 คัน จากบริษัท JR-West และชุดที่ 3 ปี พ.ศ. 2559 จำนวน 10 คัน จากบริษัท JR-Hokkaido โดยนำมาทำการปรับความกว้างล้อ (Regauge) จาก 1067 มิลลิเมตร ตามมาตรฐานทางรถไฟญี่ปุ่น เป็น 1000 มิลลิเมตร ตามมาตรฐานทางรถไฟในประเทศไทยและภูมิภาคอาเซียน และปรับปรุงเล็กน้อย
รถบลูเทรนที่ได้รับมอบจากบริษัท JR-West เคยใช้เป็นรถไฟด่วนพิเศษ ไปมหกรรมพืชสวนโลกเฉลิมพระเกียรติฯ ราชพฤกษ์ 2549 เรียกว่า ขบวนรถด่วนพิเศษราชพฤกษ์ หรือขบวนพิเศษโดยสารที่ 963/964 กรุงเทพ-เชียงใหม่-กรุงเทพ ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2549 - 31 มกราคม 2550 ในปัจจุบันการรถไฟแห่งประเทศไทยยุติการให้บริการรถบลูเทรนแล้ว เนื่องจากตัวรถที่เริ่มชำรุดและเก่า ประกอบกับค่าบำรุงรักษาใช้จ่ายมาก จึงได้ทำการยกเลิกไปเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2559 โดยให้โดยสารครั้งสุดท้ายในขบวน 13/14 กรุงเทพ-เชียงใหม่-กรุงเทพ หลังจากยกเลิกรถบลูเทรนแล้ว
ขบวน13/14 ใช้ตู้โดยสารรุ่น ฮุนได(บนอ.ป),โตกิว(บนท.ป),แดวูรุ่นเก่า(บนท.ป) แทนบลูเทรน ปัจจุบันการรถไฟฯ ได้นำรถบลูเทรนบางส่วนไปใช้งานเป็นรถเสริมในบางขบวน รวมถึงนำไปดัดแปลงเป็นรถจัดเฉพาะปรับอากาศ (บจพ.ป.) จำนวน 3 คัน และล่าสุดได้นำรถบลูเทรนจำนวน 16 คันมาปรับปรุงใหม่ในสีเทาแดง และดัดแปลงระบบเพื่อใช้งานร่วมกับรถไฟฟ้ากำลังปรับอากาศ (บฟก.ป.) เพื่อลดมลพิษในการนำขบวนรถขึ้นสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ต่อไป
รถบลูเทรนที่ได้รับมอบจากบริษัท JR-Hokkaido ในปี พ.ศ. 2559 เป็นรถนั่งปรับอากาศทั้ง 10 คัน แบ่งเป็นรุ่น Oha 14 จำนวน 5 คัน และรุ่น Suhafu 14 จำนวน 5 คัน ปัจจุบันอยู่ในโครงการดัดแปลงเป็นรถไฟท่องเที่ยวชุดแรกของ รฟท.ตามนโยบายของรัฐบาล ซึ่งจะนำมาใช้ในเส้นทาง กรุงเทพ-น้ำตก และ เชียงใหม่-ลำปาง
ในประเทศไทย > หมายเลขและรุ่นรถที่ได้รับมอบมา

จากบริษัท JR-West ปี พ.ศ. 2547 จำนวน 20 คัน
Oha 14 หมายเลข 74-76,78-81
Ohafu 15 หมายเลข 21
Ohane 14 หมายเลข 33
Ohane 15 หมายเลข 10,11,25
Suhanefu 14 หมายเลข 25,50
Suhanefu 15 หมายเลข 5,6,9,10,11,13
จากบริษัท JR-West ปี พ.ศ. 2551 จำนวน 32 คัน
Ohane 25 หมายเลข 76,162,163,165,168,170,171,174,186,187,188,192,193,194,195,197,199,200,205
Ohanefu 15 หมายเลข 8,15,17,18,137,139,148,301,302,302
Orone 25 หมายเลข 302,304
Suha 25 หมายเลข 301
จากบริษัท JR-Hokkaido ปี พ.ศ. 2559 จำนวน 10 คัน
Oha 14 หมายเลข 503,507,508,510,531
Suhafu 14 หมายเลข 506,509,551,555,556
ตราสัญลักษณ์ของรถนอนบลูเทรน
ขบวนรถด่วนฮามานะสึที่สถานีอาโอโมริ
รถปรับอากาศนั่งและนอนชั้นที่ 2 (บนท.ป.JR) ที่ได้รับการปรับปรุงภายนอกเป็นสีม่วง