stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฆาตกรหั่นศพแห่งคลีฟแลนด์
ผู้ต้องสงสัย

วันที่ 24 สิงหาคม 1939 แฟร็ง โดเลซัล (Frank Dolezal) ชาวเมืองคลีฟแลนด์ ถูกมาร์ทิน แอล. โอ'ดอนเนล (Martin L. O'Donnell) นายอำเภอจับ โดยสงสัยว่าฆ่าฟรอเรนซ์ พอลิลโล แต่หกเดือนต่อมา เขาตายในห้องขังที่เทศมณฑลคูยาโฮกา (Cuyahoga County) การชันสูตรพลิกศพของแฟร็งพบว่า ซี่โครงหักหกซี่ อันเป็นความบาดเจ็บที่เพื่อนร่วมห้องขังยืนยันว่า ไม่เคยมีเมื่อตอนถูกจับ นักวิจัยส่วนใหญ่เชื่อว่า ไม่มีพยานหลักฐานยืนยันว่าแฟร็งเกี่ยวข้องกับฆาตกรรม แม้ว่าเขาจะรับสารภาพว่าฆ่าฟรอเรนซ์ พอลิลโลก็ตาม แต่ก็เชื่อว่าเพื่อป้องกันตนเท่านั้น นอกจากนี้ ก่อนเขาตาย เขายังถอนคำรับสารภาพที่เคยให้ไว้ทั้งหมดด้วย โดยกล่าวว่า ตนเองถูกซ้อมให้รับสารภาพ
ดอกเตอร์ฟรานซิส อี. สวีนีย์ (Francis E. Sweeney) เป็นผู้ต้องสงสัยรายใหญ่อีกราย ตามการสืบสวนในปี 1938 ซึ่งพบข้อมูลสำคัญว่า ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ดอกเตอร์ฟรานซิสเคยทำงานในหน่วยแพทย์ผ่าตัดสนาม อีเลียต เนสได้สอบปากคำดอกเตอร์ฟรานซิสเป็นการส่วนตัวด้วย โดยอีเลียตเรียกเขาด้วยรหัส "เกย์ลอร์ด ซุนด์ไฮม์" (Gaylord Sundheim) อีเลียตกล่าวว่า ดอกเตอร์ฟรานซิส "ไม่ผ่าน" เครื่องจับเท็จถึงสองครั้ง การจับเท็จทั้งสองดำเนินการโดย ลีโอนาร์ด คีเลอร์ (Leonard Keeler) ผู้ชำนัญพิเศษด้านจับเท็จ ซึ่งลีโอนาร์ดกล่าวแก่อีเลียตว่า "คุณจับถูกคนแล้ว" ("You has your man") อย่างไรก็ดี อีเลียตรู้สึกว่า โอกาสที่จะดำเนินคดีกับดอกเตอร์ฟรานซิสโดยสะดวกนั้นมีน้อยมาก เนื่องจากดอกเตอร์ฟรานซิสเป็นญาติสนิทของ มาร์ทิน แอล. สวีนีย์ (Martin L. Sweeney) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และคู่แข่งทางการเมืองของอีเลียต มาร์ทินนั้นจ้องเล่นงานอีเลียตเรื่องที่เขาจับคนร้ายผิดคนอยู่ทุกฝีก้าว
แม้ไม่มีความคืบหน้าหรือความเกี่ยวพันใด ๆ อันจะยังให้เจ้าพนักงานตำรวจจัดว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยก็ตาม ดอกเตอร์ฟรานซิสก็มอบตัว และถูกกักขังไว้ในโรงพยาบาลทหารผ่านศึก (Veterans' Hospital) ที่เมืองเดย์ทัน (Dayton) รัฐโอไฮโอ เพื่อรับการบำบัดโดยสมัครใจ หลังจากนั้น ปรากฏว่า ฆาตกรรมต่อเนื่องก็ไม่เกิดขึ้นอีกเลย และดอกเตอร์ฟรานซิสตายที่โรงพยาบาลนั้นในปี 1964
ในปี 1997 มีทฤษฎีแพร่กระจายไปว่า ฆาตกรรมต่อเนื่องนี้อาจไม่ได้กระทำโดยบุคคลเพียงคนเดียว "ไอ้บ้าฆ่าหั่นศพแห่งลำน้ำคิงส์บิวรี" อาจมีหลายคนก็ได้ ทฤษฎีนี้ตั้งอยู่บนสมมุติฐานที่ว่า ผลการชันสูตรพลิกศพนั้นยังไม่เป็นที่ยุติ อาร์เธอร์ เจ. เพียร์ซ (Arthur J. Pearce) พนักงานแยกธาตุ (analyst) ประจำเทศมนฑลคูยาโฮกา กล่าวว่า การพิเคราะห์ของเขายังไม่เป็นที่แน่ใจว่า รอยตัดแต่ละศพนั้นเป็นการกระทำของผู้เชี่ยวชาญหรือมือสมัครเล่น สิ่งเดียวที่ทราบแน่ชัดมีเพียงว่า ศพผู้ตายทุกคนถูกชำแหละเท่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Cleveland Police Historical Society and Museum เก็บถาวร 2010-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Kingsbury Run Murders เก็บถาวร 2014-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Torso Killer ที่เว็บไซต์ Curlie
Encyclopedia of Cleveland History
บูร์ริโต

| --- | --- |
บูร์ริโตสไตล์เม็กซิกันเสิร์ฟพร้อมมะนาว
ประเภท: แรป
มื้อ: อาหารเช้า กลางวัน และเย็น
แหล่งกำเนิด: เม็กซิโก
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อนหรืออุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: แผ่นแป้งตอร์ติยา เนื้อสัตว์ และถั่ว หรือ ถั่วบด
ส่วนผสมที่มักใช้: ชีส ข้าว ผักกาด กัวกาโมเล ซัลซา ซาวครีม
รูปแบบอื่น: เบรกฟาสต์บูร์ริโต, มิชชันบูร์ริโต
 ตำราอาหาร: บูร์ริโต   สื่อ: บูร์ริโต
บูร์ริโต  (สเปน: burrito) หรือ ตาโกเดอารินา (taco de harina) เป็นอาหารแบบเม็กซิโก ประกอบด้วยแป้งข้าวสาลีผสมแป้งข้าวโพดหยาบ ทำเป็นแผ่นแล้วห่อเป็นรูปแท่งกลม โดยมีไส้ใน แตกต่างจากตาโก ซึ่งจะเป็นแผ่นแป้งข้าวโพดอบแห้งแข็งห่อเพียงครึ่งเดียว เปิดให้เห็นไส้ ในเม็กซิโก ไส้ใช้เนื้อและถั่วผัดกับเครื่องเทศแบบเม็กซิโก
ในสหรัฐอเมริกา บูร์ริโตใส่ไส้ที่ประกอบด้วยข้าวผัดแบบเม็กซิโก หรือเป็นข้าว ถั่วผัด หรือผักกาดขาวสดหั่นละเอียด  ซัลซา เนื้อมักจะเป็นเนื้อวัวบด กัวกาโมเล เนยแข็งขูดฝอย และครีมเปรี้ยว โดยมีขนาดแตกต่างกันไป
อ่านเพิ่ม

Ellman, Mark; Santos, Barbara (2003). Maui Tacos Cookbook. Pendulum Publishing. ISBN 0-9652243-3-3.
Fox, Peter (1998-07-02). "Burrito Search". All Things Considered. National Public Radio. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (RealMedia)เมื่อ 1999-11-13.
Fox, Peter (1998-07-17). "Burrito Odyssey" (RealMedia). All Things Considered. National Public Radio.
Fox, Peter (1998-07-31). "Burrito". All Things Considered. National Public Radio. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (RealMedia)เมื่อ 1999-10-02.
Fox, Peter (1998-08-12). "Burrito Trail" (RealMedia). All Things Considered. National Public Radio.
Fox, Peter (1998-09-03). "End of the Burrito Trail" (RealMedia). All Things Considered. National Public Radio.
Fox, Peter (1998-11-04). "Burritos: A Search For Beginnings". Food. The Washington Post. pp. E.01.
Gold, Jonathan (2000). Counter Intelligence: Where to Eat in the Real Los Angeles. Macmillan. ISBN 0-312-26723-1.
Johnson, Lisa (2006). Mind Your X's and Y's: Satisfying the 10 Cravings of a New Generation of Consumers. Free Press. ISBN 0-7432-7750-3.
Sparks, Pat; Swanson, Barbara (1993). Tortillas!. Macmillan. ISBN 0-312-08912-0.
Thomsen, David; Wilson, Derek (1998). Burritos! Hot on the Trail of the Little Burro. Gibbs Smith Publishers. ISBN 0-87905-835-8.
Young, Marc (2005-02-25). "Bringing the Burrito to Berlin". Culture & Lifestyle. Deutsche Welle. สืบค้นเมื่อ 18 February 2008.
แหล่งข้อมูลอื่น

FOUR BIG FACTS THE DAILY GOT WRONG IN ITS HISTORY OF THE BURRITO
What is the history of the burrito? เก็บถาวร พฤศจิกายน 28, 2021 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
การแปรใช้ใหม่

เครื่องหมายรีไซเคิล
พ่อค้ารับซื้อของเก่าขยะรีไซเคิล
การแปรใช้ใหม่ (อังกฤษ: recycling) เป็นการจัดการวัสดุเหลือใช้ที่กำลังจะเป็นขยะโดยนำไปผ่านกระบวนการแปรสภาพ (โดยเฉพาะการหลอม) เพื่อให้เป็นวัสดุใหม่แล้วนำกลับมาใช้ได้อีก วัสดุที่ผ่านการแปรสภาพนั้นอาจจะเป็นผลิตภัณฑ์เดิมหรือผลิตภัณฑ์ใหม่ก็ได้ การแปรใช้ใหม่มีความหมายต่างจาก การใช้ซ้ำ (reusing) ซึ่งหมายถึง การนำกลับมาใช้ใหม่โดยไม่ผ่านกระบวนการแปรสภาพใด ๆ ทั้งสิ้น
ในความเข้าใจของคนบางกลุ่มนั้น การแปรใช้ใหม่ยังหมายถึง การนำวัสดุเหลือใช้กลับมาปรับเปลี่ยนรูปแบบหรือพัฒนารูปร่างใหม่ให้สามารถนำมาใช้ประโยชน์ในรูปแบบอื่น ๆ เช่น ขวดน้ำพลาสติก หากนำมาใช้ใส่น้ำอีกครั้งเป็นการใช้ซ้ำ แต่ถ้านำเอาขวดนำพลาสติกมาตัดให้เป็นกระป๋อง แล้วนำไปใช้ตัดดินบรรจุในถุง หรือนำขวดพลาสติกมาตัดครึ่งทำเป็นแจกันใส่ดอกไม้หรือเป็นที่ใส่ปากกา มักถูกเรียกว่าเป็นการแปรขวดน้ำพลาสติกเพื่อใช้ใหม่
ประวัติศาสตร์ > ต้นกำเนิด

การแปรใช้ใหม่ได้รับการปฏิบัติทั่วไปในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติส่วนใหญ่ หลักฐานที่มีการบันทึกไว้สามารถย้อนกลับไปในอดีตอันยาวนานถึงยุคของเพลโตเมื่อ 400 ปีก่อนคริสต์ศักราช จากการศึกษาทางโบราณคดีเกี่ยวกับการทิ้งขยะของเสียในยุคโบราณแสดงให้เห็นว่า ในช่วงระยะเวลาที่ทรัพยากรเริ่มหายากขึ้นนั้น ขยะจากบ้านเรือน (เช่น เถ้า เครื่องมือหัก เครื่องปั้นดินเผา) จะมีปริมาณน้อยลง บ่งบอกได้ถึงการนำขยะจำนวนไม่น้อยกลับไปแปรใช้ใหม่ เพราะไม่มีวัสดุใหม่มาแทนของเดิม
ในยุคก่อนอุตสาหกรรม (pre-industrial) มีหลักฐานว่าเศษทองเหลืองและโลหะอื่น ๆ ถูกเก็บรวบรวมและนำไปหลอมเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ในยุโรป ในสหราชอาณาจักร ขี้ฝุ่นและขี้เถ้าจากการเผาไหม้ไม้ฟืนและจากไฟถ่านหิน (coal fire) จะถูกเก็บรวบรวมโดยคนเก็บขยะ (dustmen) และนำไปแปรสภาพใหม่แม้จะมีคุณภาพด้อยลง (downcycled) เพื่อใช้เป็นวัสดุพื้นฐานในการทำอิฐ แรงขับเคลื่อนหลักของการแปรใช้ใหม่ประเภทนี้มาจากผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจในการได้เชื้อเพลิงจากวัสดุที่แปรใช้ใหม่แทนที่จะต้องซื้อวัตถุดิบบริสุทธิ์ทั้งหมด รวมทั้งความบกพร่องในการกำจัดขยะสาธารณะในพื้นที่ที่มีประชากรอาศัยอยู่อย่างหนาแน่นมาก  ในปี 1813, เบนจามิน ลอว์ (Benjamin Law) จากเมืองแบตลีย์ ในมณฑลยอร์กเชอร์ ของอังกฤษ (Batley, Yorkshire) ได้พัฒนากระบวนการของการเปลี่ยนเศษผ้าที่ไม่ใช้แล้ว (rag) ให้กลายเป็น 'เส้นใยที่ได้จากเศษผ้าเก่า ๆ' (shoddy) และผ้าขนสัตว์คุณภาพต่ำ หรือ 'มังโก' (mungo)  วัสดุชนิดใหม่นี้จะรวมประสานเส้นใยที่ได้จากการแปรใช้ใหม่กับขนสัตว์บริสุทธิ์ (virgin wool) เข้าไว้ด้วยกัน  ในเขตมณฑลยอร์กเชอร์ทางภาคตะวันตก (West Yorkshire) อุตสาหกรรมเส้นใยที่ได้จากเศษผ้าขี้ริ้วในเขตเมือง เช่น แบตลีย์ และ ดิวส์เบอรี่ (Dewsbury), กินระยะเวลามาตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 19 ไปจนถึงปี 1914 เป็นอย่างน้อย
วัสดุที่สามารถแปรใช้ใหม่

แก้ว, ขวด, กระจก
กระดาษ
พลาสติก ไม้
โลหะ, เหล็ก, ทองแดง, อะลูมิเนียม
ยางแอสฟัลต์
วัสดุที่ไม่สามารถแปรใช้ใหม่

ขยะเปียก, ซากอินทรียวัตถุ
ผ้า
ยางรถยนต์
สารกัมมันตรังสี
หนังสืออ่านเพิ่ม

Tierney, John. (1996). Recycling Is Garbage. The New York Times.
Ackerman, Frank. (1997). Why Do We Recycle?: Markets, Values, and Public Policy. Island Press. ISBN 1-55963-504-5, 9781559635042
Porter, Richard C. (2002). The economics of waste. Resources for the Future. ISBN 1-891853-42-2, 9781891853425
แหล่งข้อมูลอื่น

การแปรใช้ใหม่ ที่เว็บไซต์ Curlie
"Study debunks myths around co-mingling". Recycling Waste World. 10 May 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-06. สืบค้นเมื่อ 2012-04-02.
โปสเตอร์ของอเมริกาในยุคสมัย สงครามโลกครั้งที่สอง (World War II)
เอสซีบีพาร์กพลาซา

| เอสซีบีพาร์กพลาซา |
| --- | --- |

th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เสร็จสมบูรณ์
ที่ตั้ง: 9 ถนนรัชดาภิเษก แขวงจตุจักร เขตจตุจักร
เมือง: กรุงเทพมหานคร
ประเทศ: ประเทศไทย
พิกัด:  13°49′38″N 100°33′53″E﻿ / ﻿13.82722°N 100.56472°E﻿ / 13.82722; 100.56472
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2535
แล้วเสร็จ: พ.ศ. 2539
ความสูง
หลังคา: เอสซีบีพาร์กพลาซา 1 (อาคารสูงที่สุด) 137 เมตร
ชั้นบนสุด: 37
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 37
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: บริษัท โรเบิร์ต จี บุย แอนด์ แอสโซซิเอส จำกัด
เอสซีบีพาร์กพลาซา (อังกฤษ: SCB Park Plaza) หรือ ไทยพาณิชย์พาร์กพลาซา (อังกฤษ: Siam Commercial Bank Park Plaza) เป็นอาคารสำนักงานในเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร เริ่มก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2535 ใช้เวลาก่อสร้างมากกว่า 4 ปี ด้วยงบประมาณมากกว่า 10,000 ล้านบาท (400 ล้านดอลลาร์สหรัฐในขณะนั้น) สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2539 เป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของบริษัทในเครือเอสซีบี เอกซ์ โดยเฉพาะธนาคารไทยพาณิชย์ รวมถึงผู้เช่าสำนักงานและพื้นที่ค้าปลีกอื่น ๆ
การจัดสรรพื้นที่

เอสซีบีพาร์กพลาซาตั้งอยู่บนพื้นที่ 52 ไร่ (8.3 เฮกตาร์; 21 เอเคอร์) อยู่บนถนนรัชดาภิเษก ใกล้กับแยกรัชโยธิน ออกแบบโดย โรเบิร์ต บุย สถาปนิกชาวอเมริกันที่อาศัยในประเทศไทย เป็นหนึ่งในอาคารแรก ๆ ในประเทศไทยที่นำระบบอัจฉริยะมาปรับประสิทธิภาพการใช้พลังงานให้เหมาะสมที่สุด และเป็นเอกลักษณ์เฉพาะในยุคนั้นสำหรับการพัฒนากลุ่มอาคารทั้งหมดเป็นโครงการเดียวภายใต้การออกแบบองค์รวมร่วมกัน
เอสซีบีพาร์กพลาซาประกอบด้วยอาคาร 3 กลุ่ม ได้แก่ อาคารหลักความสูง 37 ชั้น หลังคารูปทรงปิรามิดสีทอง และอาคารที่อยู่ติดกันความสูง 24 ชั้น, อาคารเอสซีบีพาร์กพลาซาเวสต์ ประกอบด้วยอาคาร 2 หลัง ความสูง 12 ชั้น และ 21 ชั้น และอาคารเอสซีบีพาร์กพลาซาอีสต์ ประกอบด้วยอาคาร 2 หลัง ความสูง 21 ชั้น และ 5 ชั้น แต่ละกลุ่มตั้งอยู่บนอาคารค้าปลีกที่เชื่อมต่อกัน และมีบริการที่จอดรถอยู่ใต้ดินทั้งหมด การออกแบบเน้นรูปทรงสามเหลี่ยมเป็นส่วนใหญ่ และอาคารที่มีผนังกระจกทั้งหมดก็มีผังพื้นที่ตามตารางสามเหลี่ยม รวมถึงมีช่องแสงหลังคาทรงสามเหลี่ยมขนาดใหญ่ครอบคลุมบริเวณห้องโถงกลางของอาคารหลัก
การใช้งาน

เอสซีบีพาร์กพลาซาเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของธนาคารไทยพาณิชย์ ซึ่งได้รับการปรับปรุงใหม่ในคริสต์ทศวรรษ 2010 เช่นเดียวกับสำนักงานของบริษัทอื่นๆ อีกหลายแห่ง สำนักงานใหญ่ของยูนิลีเวอร์ในประเทศไทยอยู่ที่โครงการนี้จนถึงปี พ.ศ. 2558 ได้รับการออกแบบด้วยเป้าหมายที่จะเป็นเมืองที่มีสภาพแวดล้อมแบบบูรณาการ นอกจากนี้ อาคารชุดยังมีร้านค้าและร้านอาหารจำนวนมากในห้างสรรพสินค้าโพเดียม และเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับผู้ที่อาศัยและทำงานในพื้นที่
อุบัติเหตุ

เคยมีอุบัติเหตุร้ายแรงเกิดขึ้นในเอสซีบีพาร์กพลาซาทั้งสิ้น 2 ครั้ง ดังนี้
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 เกิดเพลิงไหม้อาคารสำนักงานใหญ่ธนาคาร 3 ชั้น มีนักดับเพลิงเสียชีวิต 1 ราย
มีนาคม พ.ศ. 2559 อุบัติเหตุทางเคมีทำให้มีผู้เสียชีวิต 8 ราย (ผู้รับเหมา 7 รายและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย 1 ราย) ซึ่งกำลังซ่อมบำรุงระบบดับเพลิงในห้องนิรภัยเก็บเอกสารที่ชั้นใต้ดินของอาคาร
ระเบียงภาพ

อาคารหลักสำนักงานใหญ่ ธนาคารไทยพาณิชย์
ไทยพาณิชย์พาร์กพลาซาในปี พ.ศ. 2552
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ เอสซีบีพาร์กพลาซา
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°49′38″N 100°33′53″E﻿ / ﻿13.827222°N 100.564722°E﻿ / 13.827222; 100.564722
วิวัฒนาการกระดูกหูสำหรับได้ยินของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

วิวัฒนาการกระดูกหูสำหรับได้ยินของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม (อังกฤษ: evolution of mammalian auditory ossicles) เป็นเหตุการณ์ทางวิวัฒนาการที่มีหลักฐานยืนยันดีที่สุด
และสำคัญที่สุด
เหตุการณ์หนึ่ง โดยมีทั้งซากดึกดำบรรพ์ช่วงเปลี่ยนสภาพ (transitional fossil) จำนวนมากและตัวอย่างที่เยี่ยมของกระบวนการ exaptation คือการเปลี่ยนจุดประสงค์ของโครงสร้างที่มีอยู่แล้วในระหว่างวิวัฒนาการ
ในสัตว์เลื้อยคลาน แก้วหูจะเชื่อมกับหูชั้นในผ่านกระดูกท่อนเดียว คือ columella ในขณะที่ขากรรไกรล่างและบนจะมีกระดูกหลายท่อนที่ไม่พบในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
คือ ในช่วงวิวัฒนาการของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม กระดูกชิ้นหนึ่งของขากรรไกรล่างและบน (articular และ quadrate) หมดประโยชน์โดยเป็นข้อต่อ และเกิดนำไปใช้ใหม่ในหูชั้นกลาง
ไปเป็นตัวเชื่อมกับกระดูกโกลนที่มีอยู่แล้ว รวมกันกลายเป็นโซ่กระดูกสามท่อน (โดยเรียกรวมกันว่ากระดูกหู [ossicles]) ซึ่งถ่ายทอดเสียงได้อย่างมีประสิทธิภาพกว่า และดังนั้นช่วยให้ได้ยินได้ดีกว่า
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม กระดูกหูสามท่อนนี้เรียกว่า กระดูกค้อน กระดูกทั่ง และกระดูกโกลน ตามลำดับ
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและสัตว์ปีกยังต่างจากสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ เพราะมีคอเคลียที่วิวัฒนาการเกิดขึ้น
หลักฐานว่า กระดูกค้อนและกระดูกทั่งมีกำเนิดเดียวกัน (homologous) กับกระดูก articular และ quadrate ของสัตว์เลื้อยคลานเบื้องต้นมาจากคัพภวิทยา แล้วต่อมา การค้นพบซากดึกดำบรรพ์ช่วงเปลี่ยนสภาพมากมายก็ได้ยืนยันข้อสรุปนี้ โดยให้ประวัติการเปลี่ยนสภาพอย่างละเอียด
ส่วนวิวัฒนาการของกระดูกโกลนจาก hyomandibula เป็นเหตุการณ์ต่างหากที่เกิดขึ้นก่อน
ทฤษฎี Reichert-Gaupp

โดยอาศัยไอเดียของนักธรรมชาติวิทยาชาวฝรั่งเศส Étienne Geoffroy Saint-Hilaire (พ.ศ. 2361) และของงานศึกษาต่าง ๆ รวมทั้งของนักกายวิภาคชาวเยอรมัน Johann Friedrich Meckel (2363), ของนักสรีรวิทยาชาวเยอรมัน Carl Gustav Carus (2361), ของนักคัพภวิทยาชาวเยอรมัน Martin Rathke (2368), และของนักวิทยาศาสตร์ชาวเอสโทเนีย (2371)
นักคัพภวิทยาชาวเยอรมัน Karl Bogislaus Reichert จึงได้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างขากรรไกรของสัตว์เลื้อยคลานกับกระดูกหูชั้นกลางของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในปี 2380 (ก่อนการพิมพ์หนังสือ On the Origin of Species ของดาร์วิน) ซึ่งต่อมาพัฒนาโดยนักกายวิภาคชาวเยอรมัน Ernst Gaupp
จนกลายเป็นทฤษฎีที่เรียกว่า Reichert-Gaupp Theory
ในวิถีพัฒนาการของเอ็มบริโอ กระดูกทั่งและค้อนจะเกิดจาก first pharyngeal arch เหมือนกับ mandible และ maxilla และสัมพันธ์กับประสาทไทรเจมินัลสาขาเดียวกันด้วย
การค้นพบว่า กระดูกทั่งและค้อนของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจริง ๆ มีกำเนิดเดียวกับส่วนประกอบข้อต่อขากรรไกรของ "สัตว์เลื้อยคลาน" ... จัดเป็นหลักชัยอันหนึ่งในประวัติศาสตร์ของชีววิทยาเชิงเปรียบเทียบ
มันเป็นชัยชนะอันหนึ่งของโซ่งานวิจัยยาวเหยียดในสัตว์เลื้อยคลาน Theromorph ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว เริ่มโดย Owen (2388) สืบต่อโดย Seeley, Broom, และ Watson ที่ได้แสดงขั้นตอนในระหว่าง ๆ ที่ความเปลี่ยนแปลงอาจเกิดจากกระดูก quadrate ข้างในไปเป็นข้อต่อ squamosal ข้างนอก ...
แต่ว่า การเปลี่ยนแปลงจากกระดูกขากรรไกรของ "สัตว์เลื้อยคลาน" ไปเป็นกระดูกหูชั้นกลางของ "สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม" ก็ไม่มีหลักฐานซากดึกดำบรรพ์เชื่อมจนกระทั่งคริสต์ทศวรรษ 1950
ที่ได้พบรายละเอียดในซากดึกดำบรรพ์ที่ปัจจุบันมีชื่อเสียงคือ Morganucodon
ยังมีงานวิจัยทางพันธุกรรมต่อมาเกี่ยวกับพัฒนาการของกระดูกหูจาก embryonic arch อีกด้วย
และงานที่เชื่อมเรื่องนี้กับประวัติวิวัฒนาการ
"ยีน Bapx1 หรือ Nkx3.2 ของสัตว์มีกระดูกสันหลัง มีกำเนิดเดียวกันกับยีน Bagpipe ของแมลงหวี่สกุล Drosophila
เป็นสมาชิกในชั้น NK2 ของยีน homeobox..."
งานวิจัยแสดงว่ายีนนี้เป็นเหตุในการเปลี่ยนกระดูกขากรรไกรที่พบในสัตว์อื่น ๆ ไปเป็นกระดูกหูในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
ยีนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องรวมทั้ง Dlx, Prx, และ Wnt
หูชั้นกลางมีจำกัดเฉพาะสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

หูชั้นกลางของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีกระดูกหูท่อนน้อย ๆ 3 ท่อนที่เรียกว่า กระดูกค้อน กระดูกทั่ง และกระดูกโกลน
โดยกระดูกหูเป็นระบบคานงัดที่ซับซ้อน และมีหน้าที่ต่าง ๆ คือ ลดแอมพลิจูดของแรงสั่น
เพิ่มแรงสั่น
และดังนั้น ช่วยถ่ายทอดพลังงานเสียงอย่างมีประสิทธิภาพจากแก้วหูไปยังโครงสร้างของหูชั้นใน
กระดูกหูทำงานทางแรงกลเหมือนกับหม้อแปลงไฟฟ้าทำกับกระแสไฟฟ้า เป็นการแมทชิงอิมพีแดนซ์ของแรงสั่นจากอากาศให้เป็นแรงสั่นในน้ำภายในคอเคลีย
ซึ่งผลโดยรวมก็คือเพิ่มความไวและขีดจำกัดเสียงความถี่สูงของการได้ยินในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยเทียบกับสัตว์เลื้อยคลาน
แต่รายละเอียดของโครงสร้างและผลเหล่านี้ก็ยังต่างกันอย่างเห็นได้ในสปีชีส์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต่าง ๆ แม้แต่สปีชีส์ที่ใกล้ชิดกันมากเช่นมนุษย์กับชิมแปนซี
ประวัติทางวิวัฒนาการ > นิยามที่จำกัด "สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม"

สปีชีส์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ยังมีอยู่สามารถระบุได้ด้วยต่อมน้ำนม (mammary gland) ในสัตว์ตัวเมีย
แต่ว่า ลักษณะอื่นย่อมจำเป็นเพื่อกำหนดซากดึกดำบรรพ์ เพราะว่าต่อมน้ำนมและเนื้อเยื่ออื่น ๆ ไม่เหลืออยู่ในซากดึกดำบรรพ์
ดังนั้น นักบรรพชีวินวิทยาจึงต้องใช้ลักษณะเฉพาะที่มีในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ยังไม่สูญพันธุ์ทั้งหมด (รวมทั้งโมโนทรีม) แต่ไม่ปรากฏใน therapsid (สัตว์เลื้อยคลานคล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมซึ่งเป็นสัตว์บรรพบุรุษ) ในต้นยุคไทรแอสซิก 
ซึ่งก็คือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมใช้กระดูกหูสองท่อนเพิ่มเพื่อการได้ยิน โดยเป็นกระดูกที่สัตว์มีถุงน้ำคร่ำ (Amniota) อื่น ๆ ใช้เพื่อกิน
สัตว์มีถุงน้ำคร่ำที่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมดใช้ระบบกระดูกเช่นนี้รวมทั้ง กิ้งก่า จระเข้ ไดโนเสาร์ (และสัตว์ลูกหลานคือสัตว์ปีก) และ therapsid (บรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม)
ดังนั้น กระดูกหูชิ้นเดียวในหูชั้นกลางของสัตว์เหล่านี้ก็คือกระดูกโกลน
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีข้อต่อขากรรไกรที่ต่างกัน ประกอบด้วยเพียงแค่ dentary (กระดูกขากรรไกรล่างซึ่งรองรับฟัน) และ squamosal (กระดูกกะโหลกศีรษะเล็กอีกชิ้นหนึ่ง)
โดยกระดูก quadrate และ articular ที่เป็นส่วนของกระดูกขากรรไกรในสัตว์อื่น ได้วิวัฒนาการไปเป็นกระดูกค้อนและกระดูกทั่งในหูชั้นกลางเรียบร้อยแล้ว
ประวัติทางวิวัฒนาการ > ภาพรวมของหลักฐานดึกดำบรรพ์

นี่เป็นภาพต้นไม้แสดงสายพันธุ์ต่าง ๆ (ต้นไม้ชีวิต) แบบง่าย
--Tetrapod------ 
    | (แปลตรง ๆ ว่า "มี 4 ขา" สัตว์ต้น ๆ หายใจผ่านเหงือก) 
    |
    +-- สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ---------------------------------------------- 
    |
    `--------Reptiliomorphs----- 
         | (สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก "คล้ายสัตว์เลื้อยคลาน") 
         |
         `--สัตว์มีถุงน้ำคร่ำ------ 
              |
              +--Sauropsid (สัตว์ "หน้ากิ่งก่า") --------------- 
              | (กิ้งก่า จระเข้ ไดโนเสาร์ สัตว์ปีก 
              | เต่า และกลุ่มสัตว์ที่สูญพันธุ์แล้ว) 
              |
              `--Synapsid------ 
                   |
                   `--Pelycosaur*---- 
                        |
                        `--Therapsid----- 
                             |
                             `--สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม---------------
สัตว์มีกระดูกสันหลังที่เป็นสัตว์บกแท้พวกแรกคือ สัตว์มีถุงน้ำคร่ำ (amniote) ไข่ของพวกมันมีเยื่อข้างในที่ช่วยเก็บน้ำให้เอ็มบริโอที่กำลังเติบโตหายใจได้
ซึ่งทำให้สัตว์สามารถวางไข่บนบกแห้งได้ ในขณะที่สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกโดยทั่วไปจะต้องวางไข่ในน้ำ
สัตว์มีถุงน้ำคร่ำปรากฏว่าเกิดในช่วงปลายยุคคาร์บอนิเฟอรัส จากสัตว์บรรพบุรุษ reptiliomorph (reptiliomorpha) ซึ่งเป็นกลุ่มสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกที่ลูกหลานที่ยังไม่สูญพันธุ์ล้วนเป็นสัตว์มีถุงน้ำคร่ำ
ภายใน 2-3 ล้านปีต่อมา จึงเกิดสายพันธุ์สองสายที่ชัดเจน คือ synapsid ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และ sauropsid ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของกิ้งก่า งู จระเข้ ไดโนเสาร์ และสัตว์ปีก
ซากดึกดำบรรพ์เก่าแก่ที่สุดของกลุ่มสัตว์เหล่านี้มีอายุประมาณ 320-315 ล้านปีก่อน
แต่โชคไม่ดีเพราะแน่ใจได้ยากว่าแต่ละกลุ่มวิวัฒนาการขึ้นมาเมื่อไร เพราะว่าซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์มีกระดูกสันหลังจากปลายยุคคาร์บอนิเฟอรัสมีน้อยมาก และดังนั้น การเกิดขึ้นจริง ๆ ของสัตว์แต่ละกลุ่มอาจจะโบราณกว่าซากที่พบแล้ว
รูปแบบส่วนใหญ่ในหัวข้อต่อไปนี้ก็คือ กลุ่ม "ต่อมา" แต่ละกลุ่มจะเริ่มด้วยขากรรไกรและหูที่ "เก่าแก่" กว่าโดยได้จากบรรพบุรุษ แล้วจึงพัฒนามีขากรรไกรและหูที่ "ก้าวหน้า" กว่าต่อไป
ให้สังเกตว่า ข้อต่อขากรรไกรและหูของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ไม่ได้วิวัฒนาการแบบก้าวต่อก้าวร่วมกับวิวัฒนาการลักษณะเฉพาะของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ
กล่าวอีกอย่างก็คือ ข้อต่อขากรรไกรและหูในช่วงต่าง ๆ ไม่ได้เป็นตัวระบุอะไรยกเว้นในระยะสุดท้าย ๆ ที่นักบรรพชีวินวิทยาเริ่มแยกว่าเป็นกายวิภาคโดยเฉพาะของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
ประวัติทางวิวัฒนาการ > ภาพรวมของหลักฐานดึกดำบรรพ์ > หูของสัตว์สี่ขาและสัตว์มีถุงน้ำคร่ำต้น ๆ

ในสัตว์มีถุงน้ำคร่ำปัจจุบัน (รวมทั้งสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม) หูชั้นกลางรวบรวมเสียงจากอากาศผ่านแก้วหู แล้วถ่ายทอดแรงสั่นไปยังหูชั้นในผ่านโครงสร้างที่เป็นทั้งกระดูกอ่อนกระดูกแข็ง ซึ่งปกติจะรวมกระดูกโกลนด้วย
แต่ว่า สัตว์สี่ขา สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก และสัตว์มีถุงน้ำคร่ำยุคต้น ๆ ที่สุด น่าจะไม่มีแก้วหู
จริง ๆ แล้ว แก้วหูดูเหมือนจะวิวัฒนาการอย่างเป็นอิสระแล้ว ๆ เล่า ๆ 3-6 ครั้ง คือ
ใน stegocephalian (สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกที่โบราณมาก)
ใน anurans (กลุ่มสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกที่รวมกบและคางคก)
ใน synapsid (รวมสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและญาติ ๆ ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว)
ใน diapsid (กลุ่ม sauropsid ที่สำคัญที่สุดรวมทั้งกิ้งก่า จระเข้ ไดโนเสาร์ และสัตว์ปีก)
อาจจะเกิดขึ้นต่างหากใน anapsids (เต่าและญาติที่สูญพันธุ์ไปแล้ว) ถ้าเต่าไม่ใช่ diapsid แปลง
น่าจะใน seymouriamorph (กลุ่มหนึ่งของ reptiliomorph)
และน่าจะใน temnospondyl (สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกโบราณ)
ในสัตว์ต้นสาย (basal) ทั้งหมดของ clade สัตว์มีถุงน้ำคร่ำใหญ่ ๆ ทั้งสาม (คือ synapsid, eureptile, และ parareptile) กระดูกโกลนเป็นส่วนค้ำจุนค่อนข้างใหญ่ของกระดูกหุ้มสมอง (braincase) และหน้าที่นี้ทำให้ไม่สามารถใช้ในระบบการได้ยินได้
แต่ก็มีหลักฐานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ว่า synapsid, eureptile และ parareptile ได้พัฒนาแก้วหูเชื่อมกับหูชั้นในผ่านกระดูกโกลนในช่วงยุคเพอร์เมียน
ประวัติทางวิวัฒนาการ > ภาพรวมของหลักฐานดึกดำบรรพ์ > กระดูกขากรรไกรและหูของ therapsid ยุคต้น ๆ

ขากรรไกรของ synapsid ต้น ๆ รวมทั้งบรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ยังคล้ายกับของสัตว์สี่ขา (tetrapod) อื่น ๆ ในยุคเดียวกัน โดยขากรรไกรล่างมีกระดูก dentary ที่เป็นที่ยึดของฟัน และมีกระดูกเล็ก ๆ กว่าด้านหลังอีกหลายชิ้น
ข้อต่อขากรรไกรประกอบด้วยกระดูก articular ในขากรรไกรล่างและ quadrate ในขากรรไกรบน
pelycosaur ต้น ๆ (ปลายยุคคาร์บอนิเฟอรัสและต้นยุคเพอร์เมียน) ไม่น่าจะมีแก้วหู 
และกระดูกโกลนที่ใหญ่มากทำหน้าที่ค้ำจุนกระดูกหุ้มสมอง (braincase) โดยมีส่วนล่างสุดวางอยู่บน quadrate
แต่ว่าสัตว์ลูกหลาน คือ therapsid (รวมทั้งบรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม) น่าจะมีแก้วหูซึ่งอาจอยู่ติดกับกระดูก quadrate
และกระดูกโกลนก็ยังอยู่ติดกับ quadrate แต่ทำหน้าที่เป็นกระดูกหูเพื่อการได้ยินไม่ใช่เพื่อค้ำจุนกระดูกหุ้มสมอง
ดังนั้น quadrate ของ therapsid จึงมีหน้าที่คู่ คือเป็นทั้งส่วนของข้อต่อขากรรไกรและส่วนของระบบการได้ยิน
ประวัติทางวิวัฒนาการ > ภาพรวมของหลักฐานดึกดำบรรพ์ > ขากรรไกรแบบข้อต่อคู่

ในช่วงยุคเพอร์เมียนและต้นยุคไทรแอสซิก กระดูก dentary ของ therapsid รวมทั้งบรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่กระดูกขากรรไกรอื่น ๆ เล็กลง
ในที่สุด กระดูก dentary ก็กลายมาติดกับกระดูก squamosal ที่ขากรรไกรบนโดยอยู่ข้างหน้าของ quadrate รวมกันทั้งหมดเป็นข้อต่อของขากรรไกร 2 แบบพร้อม ๆ กัน
คือ ข้อต่อด้านหน้าแบบสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เป็นกระดูก dentary กับ squamosal และข้อต่อด้านหลังแบบสัตว์เลื้อยคลาน เป็น quadrate และ articular
ข้อต่อกระดูกขากรรไกรคู่เช่นนี้สามารถเห็นได้ในสัตว์ cynodont (therapsid ที่มี "ฟันสุนัข") หลัง ๆ และใน mammaliform (cynodont ที่มี "รูปร่างของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม") ต้น ๆ
สัตว์สกุล Morganucodon ที่มีชีวิตในช่วงปลายยุคไทรแอสซิกจนถึงกลางยุคจูแรสซิก (ที่ฟันดึกดำบรรพ์พบโดยมากในเทศมณฑล Glamorgan ในประเทศเวลส์) เป็น mammaliform แรก ๆ ที่พบและศึกษามากที่สุด เนื่องจากพบซากดึกดำบรรพ์มากเป็นพิเศษ คือ
Morganucodon เป็นสัตว์ระหว่างกลางที่เกือบสมบูรณ์ที่สุดในด้านนี้ (คือ มีขากรรไกรมีข้อต่อคู่) ระหว่างสัตว์เลื้อยคลานคล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม*ระดับสูงข้างหนึ่ง กับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมธรรมดาอีกข้างหนึ่ง