stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เลอโนโว

| --- | --- |
ตราอย่างเป็นทางการตั้งแต่ ค.ศ. 2015
สำนักงานใหญ่ที่เขตไห่เตี้ยน ปักกิ่ง ประเทศจีน
ชื่อท้องถิ่น: 联想集团有限公司
ชื่อโรมัน: Liánxiǎng Jítuán Yǒuxiàn Gōngsī
ประเภท: มหาชน
การซื้อขาย: SEHK: 992
ISIN: HK0992009065 
อุตสาหกรรม: ฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์ อิเล็กทรอนิกส์
ก่อตั้ง: 1 พฤศจิกายน 1984; 40 ปีก่อน (1984-11-01) (ในฐานะ Legend 联想) ปักกิ่ง ประเทศจีน
ผู้ก่อตั้ง:   หลิ่ว เฉฺวียนจื้อ  Danny Lui 
สำนักงานใหญ่:  ฮ่องกง (สำนักงานจดทะเบียน)   ปักกิ่ง ประเทศจีน (สำนักงานใหญ่ฝ่ายปฏิบัติการ) มอร์ริสวิลล์ รัฐนอร์ธแคโรไลนา สหรัฐ (สำนักงานใหญ่ฝ่ายปฏิบัติการ) 
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: หยาง ยฺเหวียนชิ่ง (ประธาน & CEO)
ผลิตภัณฑ์: คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล สมาร์ตโฟน เซอร์เวอร์ ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ อุปกรณ์รอบข้าง เครื่องพิมพ์ โทรทัศน์ สแกนเนอร์ การจัดเก็บข้อมูล
รายได้:  56.863 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2024)
รายได้จากการดำเนินงาน:  2.005 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2024)
รายได้สุทธิ:  1.102 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2024)
สินทรัพย์:  38.750 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2024)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  6.081 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2024)
พนักงาน: 77,000 (2023)
บริษัทในเครือ:   โมโตโรลาโมบิลิตี  Medion 
เว็บไซต์: lenovo.com
เลอโนโวกรุ๊ป จำกัด (อังกฤษ: Lenovo Group Limited) มีชื่อทางการค้าเป็น เลอโนโว (Lenovo, /ləˈnoʊvoʊ/ lə-noh-voh, จีน: 联想; พินอิน: Liánxiǎng) เป็นบริษัทเทคโนโลยีข้ามชาติของจีนที่เชี่ยวชาญด้านการออกแบบ การผลิต และการตลาดในผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภค, คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล, ซอฟต์แวร์, โซลูชั่นทางธุรกิจ และบริการที่เกี่ยวข้อง สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ปักกิ่งและมอร์ริสวิลล์ รัฐนอร์ธแคโรไลนา สหรัฐ บริษัทมีศูนย์วิจัยในสำนักงานใหญ่, ในที่อื่น ๆ ในประเทศจีน, ในชตุทการ์ท ประเทศเยอรมนี และในยามาโตะ ประเทศญี่ปุ่น
เลอโนโวเดิมเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันวิจัยของรัฐบาล บริษัทในตอนนั้นมีชื่อว่า Legend ได้พัฒนาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากมายก่อนที่จะมุ่งเน้นไปที่คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล ผู้ร่วมก่อตั้ง หลิ่ว เฉฺวียนจื้อ จัดตั้งบริษัท Legend ที่ฮ่องกงเพื่อพยายามระดมทุน และได้รับอนุญาตให้สร้างคอมพิวเตอร์ในประเทศจีนสำเร็จ บริษัทนี้จัดให้อยู่ในตลาดหลักทรัพย์ฮ่องกงเมื่อ ค.ศ. 1994 และกลายเป็นผู้ผลิตคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลรายใหญ่สุดในประเทศจีนและท้ายที่สุดก็รวมถึงในเอเชีย บริษัทยังเป็นผู้จัดจำหน่ายเครื่องพิมพ์เอชพี, คอมพิวเตอร์พกพาโตชิบา และอื่น ๆ ในประเทศอีกด้วย หลังบริษัทเปลี่ยนชื่อเป็นเลอโนโว จึงเข้าซื้อกิจการธุรกิจพีซีของ IBM รวมถึงสายผลิตภัณฑ์ ThinkPad ใน ค.ศ. 2005 จากนั้นจึงขยายกิจการไปยังต่างประเทศอย่างรวดเร็ว ใน ค.ศ. 2013 เลอโนโวกลายเป็นผู้จำหน่ายคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลรายใหญ่ที่สุดในโลกตามหน่วยยอดขายเป็นครั้งแรก และยังคงถือครองสถิตินั้นต่อ (ณ ค.ศ. 2024)
ประวัติ > 1984–1993: ก่อตั้งและประวัติศาสตร์ช่วงต้น

เลอโนโวก่อตั้งที่ปักกิ่งในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 โดยทีมวิศวกรที่นำโดยหลิ่ว เฉฺวียนจื้อและ Danny Lui ภายใต้ชื่อ Legend ตอนแรกบริษัทมีความเชี่ยวชาญด้านโทรทัศน์ก่อนเปลี่ยนมาผลิตและทำการตลาดคอมพิวเตอร์
หลิ่ว เฉฺวียนจื้อและกลุ่มวิศวกรผู้เชี่ยวชาญ 10 คนกับ Danny Lui สถาปนาเลอโนโวที่ปักกิ่งอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 ด้วยเงิน 200,000 เหรินหมินปี้ รัฐบาลจีนอนุมัติการจัดตั้งบริษัทเลอโนโวในวันเดียวกัน
อ่านเพิ่ม

Ling, Zhijun (2005). The Lenovo affair: the growth of China's computer giant and its takeover of IBM-PC. trans. Martha Avery. Singapore: John Wiley & Sons [Asia]. ISBN 978-0-470-82193-0. สืบค้นเมื่อ 16 September 2009.
Hamm, Steve (2008). The Race for Perfect: Inside the Quest to Design the Ultimate Portlable Computer. New York: McGraw-Hill. ISBN 978-0071606103.
แหล่งข้อมูลอื่น

lenovo.com
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ใน ค.ศ. 1984 เลอโนโวได้รับการก่อตั้งที่ปักกิ่งโดยทีมยาม 4 คนในกระท่อม (4 guards in a shack) จากสถาบันเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์แห่งสถาบันวิทยาศาสตร์จีน (Chinese Academy of Sciences, CAS) นำโดยหลิ่ว เฉฺวียนจื้อ
เดอะรีซัน

"เดอะรีซัน" (อังกฤษ: The Reason) คือซิงเกิลของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2540 ในยุโรปบางประเทศ ได้แก่ สหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ เบลเยี่ยม ในฝรั่งเศสบรรจุในรูปแบบหน้าดับเบิลเอพร้อมกับเพลง "มายฮาร์ตวิลโกออน"
"เดอะรีซัน" เป็นผลงานการประพันธ์ร่วมกับคาโรล์ คิง และอำนวยการผลิตโดยเซอร์ จอร์จ มาร์ติน ผู้อำนวยการสร้างเพลงให้กับวงเดอะบีทเทิลส์ คาโรล์ยังร้องเสียงพื้นหลังให้กับเพลงนี้ออกด้วย ในเบื้องต้น เพลงนี้ได้เสนอให้กับวงแอโรสมิธ แต่พวกเขาปฏิเสธ
เพลงนี้ขึ้นอันดับสูงสุดที่ 11 ในสหราชอาณาจักร อันดับที่ 13 ในไอร์แลนด์ ส่วนในฝรั่งเศสซึ่งออกจำหน่ายร่วมกับเพลง "มายฮาร์ตวิลโกออน" ซึ่งขึ้นอันดับ 1 กว่า 13 สัปดาห์ และมียอดขายกว่า 1 ล้านชุด และได้รับรางวัลแผ่นเสียงเพชร (1,200,000 ชุด)
มิวสิกวิดีโอถ่ายโดย Scott Floyd Lochmus และปฐมทัศน์ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2540 ซึ่งเป็นวิดีโอระหว่างการบันทึกเสียงในสตูดิโอ
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2541 เซลีนร้องเพลง "เดอะรีซัน" ร่วมกับคาโรล์ในคอนเสิร์ตวีเอชวัน ดีว่า ประจำปี 1998 และภายหลังคาโรล์ได้บันทึกเสียงเพลงนี้ในอัลบั้ม เลิฟเมกส์เดอะเวิลด์ อัลบั้มของเธอเองอันออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2544 โดยเซลีนเป็นผู้ร้องเสียงพื้นหลังให้
เซลีนร้องเพลงนี้ระหว่างการจัด คอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
เพลงนี้ได้รับการบรรจุในอัลบั้ม เดอะคอลเลกเตอส์ซีรีส์ ชุดที่ 1 ในปี พ.ศ. 2543 และอัลบั้ม มายเลิฟ อัลติเมต เอสเซนเชียล คอลเลกชัน ในปี พ.ศ. 2551 ในฉบับยุโรป
เบื้องหลังการบันทึกเสียงได้บรรจุในดีวีดีบันทึกการแสดงสด อูเกอร์ดูสตาด
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซีดีซิงเกิล 2 เพลง (ฝรั่งเศส)
"เดอะรีซัน" – 5:01
"มายฮาร์ตวิลโกออน" – 4:40
ซีดีซิงเกิล 2 เพลง (สหราชอาณาจักร)
"เดอะรีซัน" – 5:01
"บีเดอะแมน" – 4:39
ซีดีซิงเกิลแม็กซี ชุดที่ 1 (สหราชอาณาจักร)
"เดอะรีซัน" – 5:01
"บีเดอะแมน" – 4:39
"เมกยูแฮปปี" – 4:31
"วิธดิสเทียร์" – 4:12
ซีดีซิงเกิลแม็กซี ชุดที่ 2 (สหราชอาณาจักร)
"เดอะรีซัน" – 5:01
"Cherche encore" – 3:24
"เลิฟวินพรูฟ" – 4:09
"เดอะคริสต์มาสซอง" – 4:12
ฉบับอย่างเป็นทางการ

"เดอะรีซัน" (ฉบับวิทยุ) – 4:30
"เดอะรีซัน" (ฉบับอัลบั้ม) – 5:01
ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2540) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
Belgian Flanders Singles Chart: 78
Belgian Wallonia Singles Chart: 59
European Singles Chart: 12
Irish Singles Chart: 13
UK Singles Chart: 11
ชาร์ต (พ.ศ. 2541): อันดับ สูงสุด
French Singles Chart: 1
รวี ศังกร

| รวี ศังกร |
| --- | --- |
รวี ศังกร แสดงที่เดลีในเดือนมีนาคม 2009
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: รพินทระ ศังกร เจาธูรี (রবীন্দ্র শঙ্কর চৌধুরী)
เกิด: 7 เมษายน ค.ศ. 1920(1920-04-07) พาราณสี, บริติชราช
เสียชีวิต: 11 ธันวาคม ค.ศ. 2012(2012-12-11) (92 ปี) 
แนวเพลง: ดนตรีคลาสสิกฮินดูสถาน
อาชีพ: นักประพันธ์, นักดนตรี
เครื่องดนตรี: สิตาร์
ช่วงปี: 1939–2012

เว็บไซต์: RaviShankar.org
รวี ศังกร (เบงกอล: রবি শংকর ;อังกฤษ: Ravi Shankar, 7 เมษายน ค.ศ. 1920 - 11 ธันวาคม ค.ศ. 2012) เป็นนักเล่นสิตาร์และนักประพันธ์ชาวอินเดีย หนังสือ Musik in Geschichte und Gegenwart กล่าวว่าเขาเป็นนักดนตรีร่วมสมัยชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักที่สุด
รวีเกิดในเมืองพาราณสีและใช้ชีวิตวัยรุ่นในการออกทัวร์ในยุโรปและอินเดียกับกลุ่มเต้นรำของพี่ชาย อุทัย ศังกร เขาหันหลังให้กับการเต้นรำในปี ค.ศ. 1938 เพื่อศึกษาการเล่นสิตาร์ ภายใต้การสอนของนักดนตรี อลูดิน คาห์น หลังจากศึกษาจบในปี ค.ศ. 1944 รวีทำงานในฐานะนักประพันธ์ สร้างสรรค์ดนตรีในภาพยนตร์เรื่อง The Apu Trilogy ของสัตยาจิต เรย์ และเป็นผู้กำกับดนตรีให้กับสถานีวิทยุออลอินเดียเรดิโอ ในนิวเดลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง 1956
ในปี ค.ศ. 1956 เขาเริ่มออกทัวร์ในยุโรปและอเมริกา เล่นดนตรีคลาสสิกอินเดียและได้รับความนิยมมากขึ้นที่นี่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เนื่องจากการสอน การแสดงและการร่วมกับนักไวโอลินที่ชื่อ เยฮูดิ เมนูฮิน รวมถึงจอร์จ แฮร์ริสันแห่งวงเดอะบีตเทิลส์ รวีมีส่วนร่วมกับดนตรีตะวันตกโดยการเขียนเพลงคอนเสิร์ตในส่วนสิตาร์และออร์เครสตรา และออกทัวร์ทั่วโลกในคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 ตั้งแต่ปี 1956 ถึง 1992 เขาได้รับการเสนอชื่อในสภาสูงของรัฐสภาอินเดีย เขาได้รับรางวัล Bharat Ratna ในปี 1999 และได้รับ 3 รางวัลแกรมมี่ เขายังคงแสดงต่อในคริสต์ทศวรรษ 2000 โดยร่วมกับลูกสาว อนุษกา เป็นส่วนมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยดนตรี
RaviShankar.org
จอร์จ แฮร์ริสัน

| จอร์จ แฮร์ริสัน MBE |
| --- | --- |
แฮร์ริสันที่ทำเนียบขาว ค.ศ. 1974
เกิด: 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943(1943-02-25) ลิเวอร์พูล อังกฤษ
เสียชีวิต: 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001(2001-11-29) (58 ปี) ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
อาชีพ: นักดนตรี นักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลงและภาพยนตร์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1958–2001
คู่สมรส: แพตตี บอยด์ (สมรส 1966; หย่า 1977) โอลิเวีย อาเรียส (สมรส 1978)
บุตร: ดานี แฮร์ริสัน
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: ร็อก ป็อป คลาสสิกอินเดีย
เครื่องดนตรี: กีตาร์ เสียงร้อง สิตาร์
ค่ายเพลง: พาร์โลโฟน แคปิตอล สวาน แอปเปิล วี-เจย์ ดาร์กฮอร์ส โนม
อดีตสมาชิก: เดอะควอร์รีเมน เดอะบีทเทิลส์ พลาสติกโอโนะแบนด์ ดีเลนีย์แอนด์บอนนีแอนด์เฟรนส์ แทรเวลลิงวิลบูรีส์
 นักดนตรี
เว็บไซต์: georgeharrison.com
ลายมือชื่อ

จอร์จ แฮร์ริสัน MBE (อังกฤษ: George Harrison; 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 – 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001) เป็นมือกีตาร์ชาวอังกฤษ นักร้อง-นักแต่งเพลง ผู้สร้างภาพยนตร์ เขาประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติจากการเป็นมือกีตาร์ลีดให้กับวงเดอะบีทเทิลส์ และยังมีชื่ออยู่อันดับ 11 ของการจัดอันดับในนิตยสารโรลลิงสโตนในหัวข้อ "100 นักกีตาร์ที่เยี่ยมที่สุดตลอดกาล" มักถูกพูดถึงว่าเป็น "บีทเทิลที่เงียบขรึม" (the quiet Beatle) แฮร์ริสันเชื่อเรื่องเวทมนตร์อินเดีย และยังทำให้ฐานคนฟังของเดอะบีทเทิลส์กว้างขึ้นเช่นเดียวกับกลุ่มผู้ฟังตะวันตก หลังจากที่วงแตกไป เขาประสบความสำเร็จในฐานะศิลปินเดี่ยวและต่อมาก็อยู่ในวง แทรเวลลิงวิลบูรีส์ และยังเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์และเพลงอีกด้วย
ถึงแม้ว่าเพลงโดยมากของเดอะบีทเทิลส์จะแต่งโดยเลนนอนและแม็กคาร์ตนีย์  แฮร์ริสันก็ยังแต่งเพลงหนึ่งหรือสองเพลงต่ออัลบั้มตั้งแต่ชุด เฮลป์! เป็นต้นมา ผลงานเขาที่ร่วมกับเดอะบีทเทิลส์เช่นเพลง "เฮียร์คัมส์เดอะซัน", "ซัมติง", "ไอมีไมน์" และ "ไวล์มายกีตาร์เจนต์ลีวีปส์" หลังจากวงแตกไป แฮร์ริสันก็ยังเขียนเพลง ออกผลงานทริปเปิลอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จอย่าง ออลทิงส์มัสต์พาส ในปี 1970 ที่มี 2 ซิงเกิลและ ดับเบิลเอ-ไซด์ซิงเกิล: "มายสวีตลอร์ด" กับ "อิสเซินอิตอะพิตี" นอกจากนี้ในงานเดี่ยว แฮร์ริสันยังร่วมเขียนเพลงฮิต 2 เพลงให้กับริงโก สตารร์ อดีตสมาชิกวงเดอะบีทเทิลส์อีกคน และเพลงในวงแทรเวลลิงวิลบูรีส์ วงซูเปอร์กรุ๊ป ที่ฟอร์มวงในปี 1988 ร่วมกับบ็อบ ดีแลน, ทอม เพตตี, เจฟฟ์ ลีนน์ และรอย ออร์บิสัน
แฮร์ริสัน ได้รับวัฒนธรรมอินเดียและฮินดู ในช่วงทศวรรษ 1960 และช่วยให้ความรู้กับคนตะวันตกด้วยเพลงซิตาร์ และกลุ่มเคลื่อนไหวฮเรกฤษณะ เขาร่วมกับระวี ชังการ์ จัดคอนเสิร์ตการกุศลในปี 1971 ที่ชื่อเดอะคอนเสิร์ตฟอร์บังกลาเทศ และเขาถือเป็นคนเดียวในเดอะบีทเทิลส์ที่พิมพ์อัตชีวประวัติ ขึ้นที่ชื่อ ไอมีไมน์ ในปี 1980
นอกจากการเป็นนักดนตรีแล้ว เขายังเป็นโปรดิวเซอร์เพลง และร่วมก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์ที่ชื่อ แฮนด์เมดฟิล์มส งานของเขาในฐานะผู้สร้างภาพยนตร์ เขาร่วมงานกับผู้คนหลากหลายอย่าง มาดอนน่า และสมาชิกของกลุ่มมอนตี้ ไพธอน ด้านชีวิตส่วนตัวเขาแต่งงาน 2 ครั้ง ครั้งแรกกับนางแบบ แพตตี บอยด์ ในปี 1966 และเลขาบริษัทค่ายเพลงที่ชื่อ โอลิเวีย ทรินิแดด อาเรียส ในปี 1978 ที่มีลูกชายด้วยกัน 1 คน ชื่อ ดานี แฮร์ริสัน เขายังเป็นเพื่อนสนิทกับอีริก แคลปตัน และอีริก ไอเดิล เขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปอดเมื่อปี 2001
เพนท์อิท, แบล็ก

เพนท์อิท, แบล็ก (อังกฤษ: Paint It, Black) เป็นเพลงจากอัลบัมที่สี่ ชุด Aftermath ของวงเดอะโรลลิงสโตนส์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1966 เป็นซิงเกิลแรกที่ตัดจากอัลบัมชุดนี้ เดิมเพลงนี้ใช้ชื่อว่า "เพนท์อิทแบล็ก" (Paint It Black) โดยไม่มีเครื่องหมายจุลภาค คีธ ริชาร์ด ผู้แต่งร่วมระบุว่า จุลภาคในชื่อเพลงถูกเติมขึ้นมาโดยบริษัทเดคคาเรเคิดส์ ผู้จัดจำหน่ายแผ่นเสียง
เพลงนี้เป็นผลงานแต่งร่วมกันของสมาชิกทั้งวง คือ มิก แจ็กเกอร์, คีธ ริชาร์ด, ไบรอัน โจนส์ และบิล ไวแมน แต่ในเครดิตเพลงระบุผิดพลาดว่าเป็นผลงานของ "แจ็กเกอร์/ริชาร์ด" แทนที่จะเป็น "Nanker Phelge" เป็นเพลงในแนวไซเคเดลิกร็อก มีกลิ่นอายของดนตรีอินเดีย มีการนำสิตาร์มาร่วมบรรเลงท่อนริฟฟ์โดยไบรอัน โจนส์ เริ่มจากการเล่นดนตรีในห้องอัด โดยไวแมนเริ่มเล่นเปียโนล้อทำนองออร์แกนของเอริก อีสตัน อดีตผู้จัดการวง จากนั้นชาร์ลี วัตต์ มือกลอง เริ่มตีกลองเป็นจังหวะหลักของเพลง และโจนส์เริ่มเล่นท่อนริฟฟ์สิตาร์ที่มีชื่อเสียง ตามด้วยเสียงร้องโดยแจ็กเกอร์ บรรยายความเศร้าโศก การไว้อาลัยของชายหนุ่มที่เพิ่งสูญเสีย จากความตายของคู่รัก
เพลงนี้ได้รับความนิยม ติดอันดับหนึ่งทั้งชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร และยังติดอันดับหนึ่งชาร์ตซิงเกิลของนิตยสารอาร์พีเอ็มในแคนาดา และดัตช์ทอป 40 ในเนเธอร์แลนด์ เป็นซิงเกิลติดอันดับหนึ่งซิงเกิลแรกแรกในประวัติศาสตร์ ที่มีการนำสิตาร์มาบรรเลง[ต้องการอ้างอิง] นิตยสารโรลลิงสโตนได้จัดให้เพลงนี้อยู่ในอันดับที่ 174 ของ 500 เพลงยอดเยี่ยมตลอดกาล จากการจัดอันดับในปี 2004
เพลงนี้ยังได้รับการบันทึกเสียงโดยเอริก เบอร์ตัน ในอัลบัมชุดแรก  Winds of Change ของวงดิแอนิมอลส์ ในปี 1967 และในอัลบัม The Black-Man's Burdon ของวงเอริก เบอร์ตัน แอนด์ วอร์ ในปี 1970 เวอร์ชันของวอร์นี้มีความยาวถึง 13:41 นาที ซึ่งถือว่าเป็นซิงเกิลที่มีความยาวมากในขณะนั้น และยังแสดงในการแสดงคอนเสิร์ตของเขาอยู่เสมอ
บุคคลสาธารณะ

บุคคลสาธารณะ (อังกฤษ: public figure) เป็นศัพท์ทางกฎหมายซึ่งใช้ในบริบทของความผิดฐานหมิ่นประมาท (การโฆษณาหมิ่นประมาทและการกล่าวหมิ่นประมาท) เช่นเดียวกันกับการล่วงละเมิดสิทธิส่วนบุคคล บุคคลสาธารณะ อย่างเช่น นักการเมือง ผู้มีชื่อเสียง หรือผู้นำธุรกิจ ไม่สามารถฟ้องร้องข้อความผิด ๆ ที่เป็นโทษได้ ยกเว้นจะมีหลักฐานชี้ว่านักเขียนหรือผู้ตีพิมพ์นั้นกระทำโดยมีเจตนามุ่งร้าย (รู้ถึงความผิดหรือไม่ใส่ใจต่อข้อเท็จจริงอย่างประมาทเลินเล่อ) ภาระการพิสูจน์ในความผิดฐานหมิ่นประมาทจะมีสูงกว่าในคดีของบุคคลสาธารณะ
บุคคลสาธารณะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงยิ่งขึ้นไปนั้น ถือเป็นบุคคลตัวอย่าง ที่ถือว่ามีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อพฤติกรรม วิถีชีวิต และวัฒนธรรมของประชากรทั่วไป
วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ

| วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ |
| --- | --- |
Вячеслaв Мoлотов


ประธานคณะกรรมการราษฎรแห่งสหภาพโซเวียต
ดำรงตำแหน่ง 19 ธันวาคม ค.ศ. 1930 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1941
ก่อนหน้า: อะเลคเซย์ รืยคอฟ
ถัดไป: โจเซฟ สตาลิน
รองประธานคณะรัฐมนตรีสหภาพโซเวียต
ดำรงตำแหน่ง 16 สิงหาคม ค.ศ. 1942 – 29 มิถุนายน ค.ศ. 1957
หัวหน้ารัฐบาล: โจเซฟ สตาลิน เกออร์กี มาเลนคอฟ นีโคไล บุลกานิน
ก่อนหน้า: Nikolai Voznesensky
ถัดไป: นีโคไล บุลกานิน
กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่ง 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1939 – 4 มีนาคม ค.ศ. 1949
หัวหน้ารัฐบาล: โจเซฟ สตาลิน
ก่อนหน้า: Maxim Litvinov
ถัดไป: อันเดรย์ วืยชินสกี
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่ง 5 มีนาคม ค.ศ. 1953 – 1 มิถุนายน ค.ศ. 1956
หัวหน้ารัฐบาล: เกออร์กี มาเลนคอฟ นีโคไล บุลกานิน
ก่อนหน้า: อันเดรย์ วืยชินสกี
ถัดไป: Dmitri Shepilov
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: Vyacheslav Mikhailovich Skryabin 9 มีนาคม ค.ศ. 1890(1890-03-09) คูคาร์คา, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986(1986-11-08) (96 ปี) มอสโก, สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
สัญชาติ: โซเวียต
เชื้อชาติ: รัสเซีย
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
คู่สมรส: Polina Zhemchuzhina
ลายมือชื่อ: 

วยาเชสลาฟ มีไฮโลวิช โมโลตอฟ (รัสเซีย: Вячесла́в Миха́йлович Мо́лотов ชื่อเดิม: สคร์ยาบีน รัสเซีย: Скря́бин; 9 มีนาคม ค.ศ. 1890 – 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986) เป็นนักการเมืองและนักการทูตชาวโซเวียต เป็นบอลเชวิคเก่าและเป็นผู้นำในรัฐบาลโซเวียตจากคริสต์ทศทวรรษ 1920 เมื่อเขาขึ้นสู่อำนาจในฐานะที่โปรดปรานของโจเซฟ สตาลิน โมโลตอฟทำหน้าที่ในฐานะประธานคณะกรรมการราษฎร (นายกรัฐมนตรี) จาก ค.ศ. 1930 ถึง ค.ศ. 1941 และในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศตั้งแต่ ค.ศ. 1939 ถึง ค.ศ. 1949 และ ค.ศ. 1953 ถึง ค.ศ. 1959 จากตั้งแต่ ค.ศ. 1953 ถึง ค.ศ. 1959 เขาดำรงตำแหน่งเป็นรองนายกรัฐมนตรีคนที่หนึ่งจาก ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1957 เมื่อเขาถูกไล่ออกจากประธานคณะกรรมการกลางโดย นีกีตา ครุชชอฟ โมโลตอฟถูกปลดออกจากทุกตำแหน่งใน ค.ศ. 1961 หลังจากความสับสนในหลายปีที่ผ่านมา
โมโลตอฟเป็นผู้ลงนามหลักในกติกาสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างเยอรมนี–สหภาพโซเวียต ใน ค.ศ. 1939 (ยังเป็นที่รู้จักกันในนามกติกาสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบินทร็อพ) ซึ่งมีการเพิ่มบทบัญญัติที่สำคัญที่สุดในรูปแบบของพิธีสารลับที่กำหนดให้มีการบุกครองโปแลนด์และแบ่งเขตแดนระหว่างนาซีเยอรมนีและสหภาพโซเวียต เขารับรู้ถึงการสังหารหมู่กาตึญที่กระทำโดยเจ้าหน้าที่โซเวียตในช่วงเวลานี้
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง (มหาสงครามของผู้รักชาติ) โมโลตอฟมีส่วนเกี่ยวข้องในการเจรจากับพันธมิตรตะวันตกซึ่งเขามีชื่อเสียงด้านทักษะการทูตของเขา เขายังคงใช้ตำแหน่งของเขาในฐานะนักการทูตและนักการเมืองชั้นนำของสหภาพโซเวียตจนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 1949 เมื่อเขาหลุดจากการเป็นที่โปรดปรานของสตาลินและสูญเสียตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศให้กับอันเดรย์ วืยชินสกี ความสัมพันธ์ของโมโลตอฟกับสตาลินแย่ลงไปอีกโดยสตาลินวิพากษ์วิจารณ์โมโลตอฟต่อสุนทรพจน์ในการประชุมครั้งที่ 19 อย่างไรก็ตามหลังจากการอสัญกรรมของสตาลินใน ค.ศ. 1953 โมโลตอฟถูกต่อต้านอย่างแข็งขันด้วยนโยบายโต้อภิวัฒน์สตาลินของครุสชอฟอย่างแข็งขัน โมโลตอฟปกป้องนโยบายและมรดกของสตาลินจนกระทั่งเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1986 และวิพากษ์วิจารณ์ผู้สืบทอดต่อจากสตาลินอย่างรุนแรงโดยเฉพาะครุสชอฟ
หนังสือเพิ่มเติม

Brown, Archie (2009). The Rise & Fall of Communism. Bodley Head.
van Goudoever, A.P. (1986). The limits of destalinization in the Soviet Union: political rehabilitations in the Soviet Union since Stalin. Taylor & Francis. ISBN 0-7099-2629-4.
McCauley, Martin. Who's Who in Russia since 1900 (1997) pp 146–47
Roberts, Geoffrey. Molotov: Stalin's Cold Warrior (Washington, DC: Potomac Books, 2012)
Sebag-Montefiore, Simon (2005). Stalin: The Court of the Red Tsar. Vintage Books. ISBN 1-4000-7678-1.
Service, Robert (2003). History of Modern Russia: From Tsarism to the Twenty-first Century. Penguin Books Ltd. ISBN 0-14-103797-0.
Martinovich Zubok, Vladislav; Pleshakov, Konstantin (1996). Inside the Kremlin's Cold War: from Stalin to Khrushchev. Harvard University Press. ISBN 0-674-45531-2.
หนังสือเพิ่มเติม > Primary sources

Molotov, Vyacheslav Mikhaylovich, and Feliz Chuev. Molotov Remembers: Inside Kremlin Politics (Ivan R. Dee, 2007), his memoirs
external links to books and articles
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานเกี่ยวกับ/โดย วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
Annotated bibliography for Vyacheslav Molotov from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues เก็บถาวร 2018-09-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Meaning of the Soviet-German Non-Aggression Pact Molotov speech to the Supreme Soviet on 31 August 1939
Reaction to German Invasion of 22 June 1941
(ฟินแลนด์) Song about the "Winter War" (Nyet Molotov) ที่ยูทูบ
| ด ค กเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต |
| --- | --- |
 เอเลนา สตาโซวา  ยาคอฟ สเวียร์ดลอฟ  เยเลนา สตาโซวา  นีโคไล เครสตินสกี  วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ  โจเซฟ สตาลิน  นีกีตา ครุชชอฟ  เลโอนิด เบรจเนฟ  ยูรี อันโดรปอฟ  คอนสตันติน เชียร์เนนโค  มีฮาอิล กอร์บาชอฟ  วลาดิมีร์ อิวัชโก 
| ด ค กหัวหน้ารัฐบาลสหภาพโซเวียต |
| --- | --- |
ประธานคณะกรรมการราษฎร:  เลนิน (1923–24)  รืยคอฟ (1924–30)  โมโลตอฟ (1930–41)  สตาลิน  (1941–46) 
ประธานสภารัฐมนตรี:  สตาลิน (1946–53)  มาเลนคอฟ (1953–55)  บุลกานิน (1955–58)  ครุชชอฟ (1958–64)  โคซีกิน (1964–80)  ตีโฮนอฟ (1980–85)  รึจคอฟ (1985–91) 
นายกรัฐมนตรี:  ปัฟลอฟ (ม.ค.– ส.ค. 1991) 
ประธานคณะกรรมการบริหาร การดำเนินเศรษฐกิจโซเวียต:  ซีลาเยฟ (ส.ค.–ธ.ค. 1991)
ชาวเบลารุส

| --- | --- |
ธงชาติเบลารุส
ประชากรทั้งหมด
ป. 9.5–10 ล้านคน 
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 เบลารุส       7.99 ล้านคน
 สหรัฐ   (เชื้อสายเบลารุส): 600,000–768,000
 รัสเซีย: 521,443
 ยูเครน: 275,763
 โปแลนด์: 105,404 (2020)
 ลัตเวีย: 55,929–60,445 (2023)
 คาซัคสถาน: 66,476 (2010)
Germany: 61,000
 ลิทัวเนีย: 60,000
 เช็กเกีย: 31,000
 มอลโดวา: 20,000
 แคนาดา: 15,565
 บราซิล: 12,100
 เอสโตเนีย: 11,828 (2017)
 สโลวาเกีย: 10,054
 อิตาลี: 8,529
 ฝรั่งเศส: 7,500
 สหราชอาณาจักร: 7,000
 อาร์เจนตินา: 7,000
 สเปน: 5,828
 สวีเดน: 4,113
 เติร์กเมนิสถาน: 2,000
 เบลเยียม: 2,000
 ออสเตรเลีย: 1,560 (2006)
 กรีซ: 1,168
 โปรตุเกส: 1,002 (2009)
 บัลแกเรีย: 1,000
 เนเธอร์แลนด์: 973 (2016)
 ออสเตรีย: น้อยกว่า 500
ภาษา
เบลารุส รัสเซีย
ศาสนา
ส่วนมาก: คริสต์นิกายออร์ทอดอกซ์ ส่วนน้อย: คริสต์นิกายโรมันคาทอลิกหรือคริสต์นิกายกรีกคาทอลิก
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
สลาฟตะวันออกอื่น ๆ (ชาวยูเครน, ชาวรูซึน และชาวรัสเซีย) 
ชาวเบลารุส (เบลารุส: беларусы, อักษรโรมัน: biełarusy, รัสเซีย: белорусы, อักษรโรมัน: byelorusy) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวสลาฟตะวันออกและเป็นกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองของประเทศเบลารุส ซึ่งเป็นประเทศที่มีประชากรชาวเบลารุสส่วนใหญ่อาศัยอยู่ มีประชากรที่มีเชื้อชาติเบลารุสประมาณ 10 ล้านคนทั่วโลก ซึ่งรวมทั้งประชากรที่อาศัยในเบลารุสและประชากรที่อาศัยในประเทศเพื่อนบ้านซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อย ได้แก่ ยูเครน โปแลนด์ รัสเซีย และลิทัวเนีย
ที่อยู่อาศัย

ชาวเบลารุสเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวสลาฟตะวันออก ซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของเบลารุส ชนกลุ่มน้อยชาวเบลารุสอาศัยอยู่ในประเทศเพื่อนบ้านของเบลารุส ได้แก่ ยูเครน โปแลนด์ รัสเซีย และลิทัวเนีย ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวเบลารุสได้เริ่มตั้งถิ่นฐานในบริเวณรอบเมืองสโมเลนสค์ในรัสเซีย
ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีชาวเบลารุสจำนวนมากอพยพไปยังสหรัฐ บราซิล และแคนาดา ในสมัยสหภาพโซเวียต (ตั้งแต่ ค.ศ. 1917 จนถึง ค.ศ. 1991) ชาวเบลารุสจำนวนมากถูกโยกย้ายไปยังภูมิภาคต่าง ๆ ในสหภาพโซเวียต รวมถึงไซบีเรีย คาซัคสถาน และยูเครน
ตั้งแต่การล่มสลายของสหภาพโซเวียตเมื่อ ค.ศ. 1991 ชาวเบลารุสจำนวนหลายล้านคนได้อพยพไปยังรัฐบอลติก สหรัฐ แคนาดา รัสเซีย และประเทศในสหภาพยุโรป
ภาษา

ภาษาทางการของเบลารุสมีสองภาษา ได้แก่ ภาษารัสเซียและภาษาเบลารุส โดยภาษารัสเซียเป็นภาษาที่มีการพูดในชีวิตประจำวันมากที่สุดในเบลารุส ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 72 ของประชากรทั้งหมด ส่วนภาษาเบลารุสมีการพูดในชีวิตประจำวันเพียงร้อยละ 11.9 เท่านั้น จากการศึกษาในหลายระดับพบว่า ประชากรร้อยละ 29.4 สามารถพูดภาษาเบลารุสได้อย่างคล่องแคล่ว และยังสามารถอ่านและเขียนได้อีกด้วย ร้อยละ 52.5 สามารถพูดและอ่านภาษาเบลารุสได้ ร้อยละ 8.3 สามารถเข้าใจภาษาเบลารุส แต่ไม่สามารถพูดหรืออ่านได้ ในขณะที่ร้อยละ 7 สามารถเข้าใจภาษาเบลารุสบางส่วนที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาษารัสเซียได้ โดยภาษาเบลารุสเป็นภาษาในกลุ่มภาษาสลาวิกตะวันออก
วรรณะทางสังคม

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วรรณะ
วรรณะเป็นระบบจัดลำดับชั้นทางสังคมที่อัตลักษณ์ของบุคคลถูกกำหนดโดยคุณค่าภายในของชาติกำเนิดและบรรพบุรุษ ซึ่งมิเท่าเทียมกัน ระบบวรรณะบริสุทธิ์เป็นระบบปิด ซึ่งเปิดโอกาสให้มีการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งในสังคมได้เพียงเล็กน้อย เพราะชาติกำเนิดเท่านั้นที่กำหนดอนาคตทั้งหมดของบุคคล จึงมีความเคลื่อนไหวในสังคมแต่เพียงน้อยที่เกิดจากความพยายามของปัจเจกชน ระบบวรรณะพบได้ในหลายส่วนของโลก ภาพนี้แสดงถึงระบบวรรณะในลาตินอเมริกาช่วงจักรวรรดิสเปน
วรรณะทางสังคม, ระบบวรรณะ หรือ วรรณะ (อังกฤษ: caste) เป็นปรากฏการณ์ทางสังคมวัฒนธรรมโบราณที่วิวัฒนการผ่านเวลาหลายศตวรรษและยังพบเห็นได้ในหลายส่วนของโลก วรรณะใช้อธิบายกลุ่มคนซึ่งมีลักษณะดังต่อไปนี้ แต่งงานแต่ในพวกเดียวกัน สืบทอดอาชีพกันจากบรรพบุรุษสู่ลูกหลาน และรักษาสถานะของพวกตนในลำดับชั้นทางสังคม ซึ่งมีตัวอย่างสำคัญคือระบบวรรณะในอินเดียซึ่งได้รับอิทธิพลจากศาสนาฮินดู ตามนิยามของ Haviland วรรณะเป็นการจัดช่วงชั้นในสังคม ที่แต่ละกลุ่มวรรณะถูกกำหนดแต่กำเนิดและเปลี่ยนแปลงมิได้ตลอดชีวิต แต่ละวรรณะต้องแต่งงานกันเองและลูกหลานที่เกิดขึ้นก็เป็นสมาชิกของวรรณะโดยอัตโนมัติ
อย่างไรก็ดี ระบบวรรณะมิได้จำเพาะแก่ศาสนาใดศาสนาหนึ่ง หรือประเทศใดประเทศหนึ่ง มีการแบ่งชั้นวรรณะปรากฏอยู่ในสังคมมุสลิม คริสเตียน ฮินดู และพุทธ และปรากฏอยู่ในทั้งสังคมอินเดียและสังคมอื่น
กองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ (UNICEF) เห็นว่าทั่วโลกมีคนราว 250 ล้านคนถูกเลือกปฏิบัติเพราะตกอยู่ในระบบวรรณะ
หมู่เกาะฮาวาย

| --- | --- |
ภาพถ่ายจากดาวเทียมของหมู่เกาะฮาวาย
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: มหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ
จุดสูงสุด: ภูเขาไฟเมานาเคอา 13,796 ft (4,205 m)
การปกครอง
 สหรัฐ  ( รัฐฮาวาย)
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 1,450,000
หมู่เกาะฮาวายเป็นกลุ่มเกาะที่ประกอบด้วย 8 เกาะใหญ่, อะทอลล์, เกาะเล็ก ๆ และภูเขาใต้ทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ ทอดตัวยาวเป็นระยะทาง 2,400 กิโลเมตรจากเกาะฮาวายทางตอนใต้ไปถึงอะทอลล์เคอร์ทางตอนเหนือ ในอดีตชาวยุโรปและชาวอเมริกันเรียกกลุ่มเกาะนี้ว่า"หมู่เกาะแซนวิช"อันเป็นชื่อที่เจมส์ คุกตั้งให้เพื่อเป็นเกียรติแก่จอห์น มอนทากิว เอิร์ลที่ 4 แห่งแซนด์วิช ปัจจุบันเรียกชื่อว่าหมู่เกาะฮาวายตามชื่อของเกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มเกาะนี้
การปกครองแบบราชาธิปไตยฮาวายถูกล้มล้างใน ค.ศ. 1893 ทำให้เกาะอยู่ภายใต้การปกครองแบบสาธารณรัฐและถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐใน ค.ศ. 1898 ปัจจุบันรัฐฮาวายและพื้นที่ของกลุ่มเกาะเกือบทั้งหมดเป็นรัฐของสหรัฐ (รวมถึงหมู่เกาะฮาวายตะวันตกเฉียงเหนือซึ่งเป็นเกาะที่ไม่มีคนอยู่อาศัย) ยกเว้นมิดเวย์อะทอลล์ซึ่งเป็นหมู่เกาะและดินแดนห่างไกลที่ไม่มีหน่วยงานปกครองภายในสหรัฐ
หมู่เกาะฮาวายเป็นยอดของเทือกเขาใต้ทะเลที่เรียกว่าเทือกเขาใต้ทะเลฮาวาย–เอมเพอเรอะซึ่งเกิดจากกิจกรรมทางภูเขาไฟและจุดร้อน เกาะนี้อยู่ห่างจากชายฝั่งทวีปที่ใกล้ที่สุด 3,000 กิโลเมตร
เกาะและปะการัง

หัวข้อเรื่องการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกบนหมู่เกาะนี้ยังเป็นที่ถกเถียง แต่มีหลักฐานทางโบราณคดีบ่งบอกถึงการตั้งถิ่นฐานในช่วง ค.ศ. 124
เจมส์ คุก พบเกาะนี้ครั้งแรกในวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1778 พร้อมตั้งชื่อให้ว่า "หมู่เกาะแซนวิช" เพื่อเป็นเกียรติแก่จอห์น มอนทากิว เอิร์ลที่ 4 แห่งแซนด์วิชตำแหน่งที่ปรึกษาใหญ่รัฐบาลด้านกิจการราชนาวีหนึ่งในผู้สนับสนุนเขา ชื่อนี้ถูกใช้ต่อจนถึงทศวรรษที่ 1840 เมื่อชื่อท้องถิ่นอย่าง "ฮาวาย" เริ่มมีความสำคัญขึ้น
หมูเกาะฮาวายมีพื้นที่รวมประมาณ 16,636.5 ตารางกิโลเมตร (ไม่รวมมิดเวย์อะทอลล์) เกาะและเกาะเล็กเหล่านี้รวมกันเป็นรัฐฮาวาย รัฐที่ 50 ของสหรัฐ