หู เย่าปัง

นักการเมืองชาวจีน (ค.ศ. 1915–1989)
| หู เย่าปัง |
| --- | --- |
胡耀邦
หูระหว่างการเยือนกรุงโรมใน ค.ศ. 1986

เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ดำรงตำแหน่ง 12 กันยายน ค.ศ. 1982 – 15 มกราคม ค.ศ. 1987
ก่อนหน้า: ตนเอง (ในตำแหน่งประธาน)
ถัดไป: จ้าว จื่อหยาง
ประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ดำรงตำแหน่ง 29 มิถุนายน ค.ศ. 1981 – 12 กันยายน ค.ศ. 1982
รอง: เย่ เจี้ยนอิง
ก่อนหน้า: ฮฺว่า กั๋วเฟิง
ถัดไป: ตนเอง (ในตำแหน่งเลขาธิการ)
เลขาธิการสำนักเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ดำรงตำแหน่ง 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1980 – 12 กันยายน ค.ศ. 1982
ประธาน: ฮฺว่า กั๋วเฟิง ตนเอง
ก่อนหน้า: เติ้ง เสี่ยวผิง (1966)
ถัดไป: หู ฉีลี่ (เลขาธิการคนที่ 1)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1915(1915-11-20) หลิวหยาง เหอหนาน  สาธารณรัฐจีน
เสียชีวิต: 15 เมษายน ค.ศ. 1989(1989-04-15) (73 ปี) ปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน
ที่ไว้ศพ: ก้งชิงเฉิง จิ่วเจียง
เชื้อชาติ: จีน
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์จีน (1933–1989)
คู่สมรส: หลี่ จ้าว (สมรส 1941–1989)
บุตร: 4
ลายมือชื่อ: 
 การเป็นสมาชิกสถาบันกลาง  1980–1989: คณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง ชุดที่ 11, 12, 13   1980–1989: กรมการเมือง ชุดที่ 11, 12, 13   1980–1982: สฃนักเลขาธิการ ชุดที่ 11   1972–1989: คณะกรรมาธิการกลาง ชุดที่ 8, 9, 10, 11, 12, 13   1954–1989: สภาประชาชนแห่งชาติ ชุดที่ 1, 2, 3, 4, 5, 6 7     ตำแหน่งอื่น ๆ ที่ดำรง  1978–1980: หัวหน้าฝ่ายโฆษณาชวนเชื่อ/"ฝ่ายประชาสัมพันธ์"   1977–1978: หัวหน้าฝ่ายองค์การพรรคคอมมิวนิสต์จีน   1964–1965: เลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคประจำมณฑลฉ่านซี   1953–1978: เลขาธิการสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ คนที่ 1  

หู เย่าปัง (จีน: 胡耀邦; พินอิน: Hú Yàobāng; 20 กันยายน ค.ศ. 1915 – 15 เมษายน ค.ศ. 1989) เป็นนักการเมืองชาวจีนผู้เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสาธารณรัฐประชาชนจีน เขาดำรงตำแหน่งสูงสุดของพรรคคอมมิวนิสต์จีนตั้งแต่ ค.ศ. 1981 ถึง 1987 โดยดำรงตำแหน่งประธานพรรคตั้งแต่ ค.ศ. 1981 ถึง 1982 และเลขาธิการพรรคตั้งแต่ ค.ศ. 1982 ถึง 1987 หลังการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (ค.ศ. 1966–1976) หูกลายมาเป็นที่รู้จักในฐานะพันธมิตรใกล้ชิดของเติ้ง เสี่ยวผิง ผู้นำสูงสุดของจีนในขณะนั้น
หูเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนในคริสต์ทศวรรษ 1930 ในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม เขาถูกกวาดล้าง เรียกตัวกลับ และกวาดล้างอีกครั้งโดยเหมา เจ๋อตง หลังเติ้งขึ้นสู่อำนาจ หลังจากเหมาถึงแก่อสัฯกรรม หูก็มีบทบาทสำคัญในโครงการ ปัวล่วนฝ่านเจิ้ง ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาดำเนินการปฏิรูปเศรษฐกิจและการเมืองหลายอย่างภายใต้การดูแลของเติ้ง ขณะเดียวกัน การปฏิรูปทางการเมืองและเศรษฐกิจของหูยังทำให้เขากลายเป็นศัตรูของผู้อาวุโสพรรคที่ทรงอิทธิพลหลายคน ซึ่งต่อต้านการปฏิรูปตลาดเสรีและรัฐบาล เมื่อการประท้วงของนักศึกษาเกิดขึ้นอย่างกว้างขวางทั่วประเทศจีนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1986 และมกราคม ค.ศ. 1987 ฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองของหูกล่าวโทษเขาว่าเป็นผู้ก่อความวุ่นวาย และโน้มน้าวเติ้งว่าความอดทนของหูต่อ "การเปิดเสรีชนชั้นกระฎุมพี" เป็นสาเหตุที่ทำให้การประท้วงดังกล่าวเกิดขึ้น หูถูกบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งเลขาธิการในช่วงต้นปี ค.ศ. 1987 แต่ยังคงได้รับอนุญาตให้คงสมาชิกภาพในกรมการเมืองไว้ได้
ตำแหน่งเลขาธิการของหูได้รับการสืบทอดโดยจ้าว จื่อหยาง พันธมิตรใกล้ชิดของเขา โดยเขาดำเนินการปฏิรูปเศรษฐกิจและการเมืองของหูหลายครั้ง หนึ่งวันหลังการเสียชีวิตของหูในเดือนเมษายน ค.ศ. 1989 มีการจัดงานรำลึกอย่างไม่เป็นทางการในระดับเล็ก ๆ ขึ้นในปักกิ่ง ระหว่างนั้น ผู้คนได้เรียกร้องให้รัฐบาลจีนประเมินและยอมรับมรดกของหูอีกครั้ง หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ในวันก่อนพิธีศพของหู นักศึกษาราว 100,000 คนได้เดินขบวนไปที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ซึ่งท้ายที่สุดก็นำไปสู่การเหตุการณ์การประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 ในเดือนมิถุนายน ต่อมารัฐบาลจีนได้ตรวจพิจารณารายละเอียดต่าง ๆ ในชีวิตของหู แต่ใน ค.ศ. 2005 รัฐบาลจีนได้ฟื้นฟูชื่อเสียงของเขาอย่างเป็นทางการและยกเลิกการตรวจพิจารณาเนื่องในโอกาสครบรอบวันเกิด 90 ปีของเขา หูถูกฝังในก้งชิงเฉิงในเจียงซี