stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
น้ำตาลในเลือด
การวัดระดับกลูโคส > ความสัมพันธ์เชิงคลินิก

การตรวจหาระดับกลูโคสในเลือดหลังอดอาหาร 8 ชั่วโมงเป็นการตรวจที่พื้นฐ่นมากสำหรับบ่งชี้การรักษาสมดุลของกลูโคสเนื่องจากไม่มีการรบกวนจากการรับประทานอาหารเข้ามาเกี่ยวข้อง ผลกระทบของระดับกลูโคสแสดงในตารางด้านล่าง ซึ่งภาวะผิดปกติที่เกิดขึ้นนี้เกี่ยวข้องกับความผิดปกติของกลไกการควบคุมระดับกลูโคส
การประเมินภาวะของการเผาผลาญคาร์โบไฮเดรตสามารถทำได้โดยการวัดระดับกลูโคสหลังจากการรับประทานอาหารหรือได้รับกลูโคสเป็นเวลา 2 ชั่วโมง รวมทั้ง การตรวจ glucose tolerance test ซึ่งจะทำการตรวจวัดระดับกลูโคสหลายครั้งหลังจากรับประทานกลูโคสที่มีปริมาณมาตรฐานเข้าไป การตรวจนี้มีจุดมุ่งหมายสำหรับการตรวจวินิจฉัยโรคเบาหวาน ซึ่งเป็นวิธีมาตรฐานสำหรับการตรวจวัดระบบควบคุมอินซูลิน/กลูโคส แต่มีขั้นตอนที่ยุ่งยากและใช้เวลา รวมทั้ง ต้องทำการตรวจเลือดหลายครั้ง เมื่อเปรียบเทียกับการตรวจกลูโคสหลังจากการอดอาหาร หรือที่เรียกว่า fasting blood glucose test ซึ่งเป็นการตรวจคัดกรองที่มีประสิทธิภาพน้อยกว่าเนื่องจากมีปัจจัยที่ทำให้เกิดความแปรปรวนมากกว่า เช่น ปริมาณคาร์โบไฮเดรตในอาหารที่รับประทานและการใช้พลังงานก่อนเข้ารับการตรวจวัด ผู้เข้ารับบริการที่อยู่ในภาวะก่อนเป็นโรคเบาหวานรวมถึงผู้ป่วยโรคเบาหวานสามารถมีระดับกลูโคสในเลือดหลังจากการอดอาหารในระดับที่ต่อกว่าเกณฑ์ได้ ถ้าพวกเขารับประทานอาหารที่มีคาร์โบไฮเดรตต่ำและสามารถเผาผลาญกลูโคสก่อนเข้ารับการตรวจ นอกจากนี้ ควรหลีกเลี่ยงอาหารที่มีผลต่อการวัดระดับกลูโคสในเลือด ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญเพื่อให้ค่าที่ได้ออกมามีความน่าเชื่อถือ
อัตราการผิดพลาดของการวัดระดับกลูโคสจะมีความแตกต่างกันไปขึ้นกับห้องปฏิบัติการและวิธีการวัดของแต่ละแห่ง การวัดโดยวิธีการวัดจากสีนั้นสามารถทำให้เกิดความคลาดเคลื่อนจากสีที่เปลี่ยนไปบนแถบตรวจได้ (อาจจะเกิดจากการปนเปื้อนที่เกิดจากอากาศหรือนิ้วมือ) หรือเกิดจากสิ่งรบกวน (เช่น สีปนเปื่อน) ที่เกิดกับแหล่งกำเนิดแสงหรือตัวจับแสง สำหรับการตรวจระดับกลูโคสด้วยตัวเองที่บ้านนั้นก็มีแนวโน้มที่จะมีความผิดพลาดอยู่บ้าง ถ้าหากการตรวจนั้นมีความผิดพลาดประมาณ 10% ผลกระทบก็อาจจะเกิดขึ้นไม่มากนัก ตราบเท่าที่การเปลี่ยนแปลงมีการติดตามอย่างถูกต้อง เช่น เนื่องจากการออกกำลังกายหรือปรับเปลี่ยนยารักษาโรค ในสหรัฐอเมริกา เครื่องมือที่ใช้ตรวจระดับกลูโคสในเลือดต้องผ่านการตรวจสอบจากกรรมการอาหารและยาของรัฐบาลกลางก่อนจึงขายได้
| ภาวะน้ำตาลในเลือดสูงอย่างเรื้อรัง | ภาวะน้ำตาลในเลือดสูงอย่างชั่วคราว | ภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำอย่างเรื้อรัง | ภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำอย่างชั่วคราว |
| --- | --- | --- | --- |
ช่วงค่าอ้างอิง, FBG: 70–110 mg/dl
| Diabetes mellitus | Pheochromocytoma | Insulinoma | Acute alcohol ingestion |
| Adrenal cortical hyperactivity Cushing's syndrome | Severe liver disease | Adrenal cortical insufficiency Addison's disease | Drugs: salicylates, antituberculosis agents |
| Hyperthyroidism | Acute stress reaction | Hypopituitarism | Severe liver disease |
| Acromegaly | Shock | Galactosemia | Several glycogen storage diseases |
| Obesity | Convulsions | Ectopic insulin production from tumors | Hereditary fructose intolerance |
รากศัพท์และการใช้คำ

ในทางสรีวิทยา คำนี้เป็นชื่อเรียกชื่อที่ผิดเพราะมันหมายถึงน้ำตาลกลูโคสเท่านั้น ในขณะที่ยั่งมีน้ำตาลชนิดอื่นนอกเหนือจากกลูโกสอีก ในอาหารนั้นประกอบด้วยน้ำตาลต่าง ๆ เช่น  ฟรุคโตส (ได้จากผลไม้/น้ำตาลทราย/สารให้ความหวาน), กาแลคโตส (นมและผลผลิตจากนม) รวมทั้ง พวกอาหารเสริมต่าง ๆ เช่น ซอร์บิทอล, ไซโลส, มัลโตส แต่เนื่องจากน้ำตาลชนิดอื่นนั้นมักจะเฉื่อยชาต่อระบบการควบคุมเมทาบอลิซึม (เช่น การควบคุมโดยอินซูลิน) ดังนั้น กลูโคสจึงเป็นน้ำตาลที่เด่นในการตอบสนองต่อระบบการควบคุมเมทาบอลิซึม ศัพท์คำนี้มีการใช้อย่างแพร่หลายมากขึ้นและถูกใช้ในบุคลากรทางการแพทย์ด้วย
ดูเพิ่ม

Blood glucose monitoring
Glucagon
ช่วงค่าอ้างอิงสำหรับการตรวจเลือด, เปรียบเทียบระดับกลูโคสในเลือด (สีเขียวแก่) กับส่วนประกอบอื่น
พรรคเสรีชน

| พรรคเสรีชน  |
| --- | --- |

หัวหน้า: พลเอก ประพันธ์ กุลพิจิตร
รองหัวหน้า: สุจิตร ปัตตะโชติ
เลขาธิการ: ประโพธ ศรีชินพงศ์
คำขวัญ: ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์
ก่อตั้ง: 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2517 (2517-11-21)
ที่ทำการ: 36 ถนนเพชรบุรี ตำบลถนนเพชรบุรี เขตพญาไท กรุงเทพฯ
การเมืองไทย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคเสรีชน เป็นพรรคการเมืองของไทยที่จัดทะเบียนก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2517 เป็นพรรคการเมืองลำดับที่ 15/2517 มีพลเอก ประพันธ์ กุลพิจิตร เป็นหัวหน้าพรรค และนายประโพธ ศรีชินพงศ์ เป็นเลขาธิการพรรค
ประวัติ

พรรคเสรีชน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 โดยมีพลเอก ประพันธ์ กุลพิจิตร อดีตแม่ทัพภาคที่ 3 เป็นหัวหน้าพรรค และนายประโพธ ศรีชินพงศ์ เป็นเลขาธิการพรรค มีสำนักงานตั้งอยู่ที่ถนนเพชรบุรี เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร
พรรคเสรีชน มีกรรมการอำนวยการพรรค ประกอบด้วย นายสุจิตร ปัตตะโชติ เป็นรองหัวหน้าพรรค คุณหญิงประพิศ กุลพิจิตร ร้อยเอก หลวงล่องหนเริงหาญ นายผัน วิสูตร นายเจน ศิริวงศ์ ร้อยตำรวจโท จารึก จตุรภุช นายสมเกียรติ สุพพัต เป็นกรรมการอำนวยการ
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 สมาชิกพรรคเสรีชนได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จำวน 1 คน คือ สมชาย อินทราวุธ จากจังหวัดแพร่
การยุบพรรค

เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 คณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน นำโดย พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ได้มีคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 6 ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พุทธศักราช 2517 บรรดาพรรคการเมืองที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติดังกล่าวให้เป็นอันสิ้นสุดลง และห้ามตั้งพรรคการเมือง แต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2524 ยกเลิกคำสั่งฉบับดังกล่าว แต่พรรคเสรีชนก็ไม่ได้มีการฟื้นฟูพรรคขึ้นมาแต่อย่างใด
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สงขลา

| --- | --- |

อาคารพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สงขลา
ที่ตั้งในจังหวัดสงขลา
ก่อตั้ง: 25 กันยายน 2525 (2525-09-25)
ที่ตั้ง: ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา
พิกัดภูมิศาสตร์: 7°12′09″N 100°35′19″E﻿ / ﻿7.202398413812955°N 100.58871036715163°E﻿ / 7.202398413812955; 100.58871036715163
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
เจ้าของ:  กรมศิลปากร
เว็บไซต์: www.finearts.go.th/songkhlamuseum
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สงขลา เป็นพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่ถนนวิเชียรชม ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา 90000 ภายในจะมีห้องบางส่วนทั้งชั้นบน และชั้นล่าง เช่น  ห้องศิลปทวารวดี ห้องเครื่องถ้วย ไทย-จีน ห้องประวัติศาสตร์ศิลปะไทย ห้องศรีวิชัย หรือ ศิลปกรรมภาคใต้ ฯลฯ
ประวัติ

ในสมัยก่อนเคยเป็นคฤหาสน์ของผู้ช่วยเจ้าเมืองสงขลา พระยาสุนทรานุรักษ์ (เนตร ณ สงขลา) ผู้ช่วยราชการเมืองสงขลาเมื่อปี พ.ศ. 2421 จนกระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2437 ใช้เป็นที่พำนักและว่าราชการของพระยาวิจิตรวรศาสตร์ ข้าหลวงพิเศษสงขลา ซึ่งต่อมาก็คือ เจ้าพระยายมราช และต่อมาใช้เป็นศาลาว่าการมณฑลนครศรีธรรมราช ต่อมาสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ์ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ สงขลา และเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2525 พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติสงขลาเปิด วันพุธ ถึง วันอาทิตย์ และจะปิดวัน วันจันทร์ วันอังคาร และวันหยุดทางราชการ เป็นต้น
ดูเพิ่ม

| ด ค กพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| กรุงเทพมหานคร |  พระนคร  เรือพระราชพิธี  ช้างต้น  วัดเบญจมบพิตร  ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์  หอศิลป  |  |
| ภาคกลาง |  กาญจนาภิเษก (ปทุมธานี)  เจ้าสามพระยา (อยุธยา)  จันทรเกษม (อยุธยา)  สมเด็จพระนารายณ์ (ลพบุรี)  อินทร์บุรี (สิงห์บุรี)  ชัยนาทมุนี (ชัยนาท)  อู่ทอง (สุพรรณบุรี)  สุพรรณบุรี  พระปฐมเจดีย์ (นครปฐม)  พระนครคีรี (เพชรบุรี)  บ้านเก่า (กาญจนบุรี)  ราชบุรี  ชาวนาไทย (สุพรรณบุรี)  ปราจีนบุรี  พาณิชย์นาวี (จันทบุรี)  นครนายก  |  |
| ภาคเหนือ |  รามคำแหง (สุโขทัย)  สวรรควรนายก (สุโขทัย)  กำแพงเพชร  พระพุทธชินราช (พิษณุโลก)  เชียงใหม่  เชียงแสน (เชียงราย)  หริภุญไชย (ลำพูน)  น่าน  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  พิมาย (นครราชสีมา)  มหาวีรวงศ์ (นครราชสีมา)  ร้อยเอ็ด  สุรินทร์  อุบลราชธานี  ขอนแก่น  บ้านเชียง (อุดรธานี)  |  |
| ภาคใต้ |  นครศรีธรรมราช  ไชยา (สุราษฎร์ธานี)  ถลาง (ภูเก็ต)  สงขลา  มัชฌิมาวาส (สงขลา)  ชุมพร  สตูล  |  |
ภาษาซาไก

| ภาษาซาไก  |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศมาเลเซีย ทางภาคใต้ประเทศไทย
จำนวนผู้พูด: 3,300 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ภาษากลุ่มมอญ-เขมรภาษากลุ่มอัสเลียนภาษาซาไก 
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ไม่มี
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  ไทย
รหัสภาษา
ISO 639-3: kns
ภาษาซาไก (Kensiu) หรือภาษาเกนซีอู ภาษาโอรัง บูกิต ภาษาโมนิก ภาษาเมนดี มีผู้พูดทั้งหมด 3,300 คน พบในมาเลเซีย 3,000 คน (พ.ศ. 2527) ในบริเวณตอนเหนือของรัฐเกอดะฮ์ใกล้กับชายแดนไทย พบในไทย 300 คน ทางใต้ของจังหวัดยะลา พัทลุง สตูล นราธิวาส ตามแนวชายแดนมาเลเซีย จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขาอัสเลียน สาขาย่อยอัสเลียนเหนือ
มีคำยืมจากภาษามลายูปะปนอยู่มากเช่น ปะยง (พระจันทร์, ภาษามลายูหมายถึงร่ม) ตาโก๊ะ (เสือ, ภาษามลายูหมายถึงกลัว) ชาวซาไกที่ติดต่อกับคนไทยรับคำยืมจากภาษาไทยด้วยเช่นเดียวกัน ภาษาซาไกมีเสียงนาสิกแต่ไม่มีเสียงควบกล้ำและเสียงวรรณยุกต์ เป็นภาษาคำโดด มีลักษณะของภาษาคำติดต่ออยู่บ้างแต่ไม่มากนัก
ฟิสิกส์โมเลกุล

ฟิสิกส์โมเลกุล เป็นศาสตร์ของฟิสิกส์ที่ศึกษา คุณสมบัติพื้นฐานทางกายภาพที่เกี่ยวข้องกับ โมเลกุล (โครงสร้างที่ประกอบไปด้วยอะตอมมากกว่าหนึ่งตัว) เช่น การศึกษา ชั้นพลังงานที่มีในโมเลกุล สถิติทางควอนตัมของโมเลกุล พันธะระหว่างอะตอมที่ประกอบกันเป็นโมเลกุล การทำปฏิกิริยาระหว่าง โมเลกุล กับ อะตอม โมเลกุล กับ โมเลกุล และ โมเลกุล กับ แสง
ฟิสิกส์ระดับโมเลกุลคือการศึกษาคุณสมบัติทางกายภาพของโมเลกุลพันธะเคมีระหว่างอะตอมตลอดจนการ เปลี่ยนแปลง ของโมเลกุล เทคนิคการทดลองที่สำคัญที่สุดคือ สเปกโทรสโกปีประเภทต่างๆ นอกจากนี้ยังใช้การกระเจิง สาขานี้มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับฟิสิกส์อะตอมและคาบเกี่ยวกันอย่างมากกับ เคมี เชิงทฤษฎี เคมีกายภาพและฟิสิกส์เคมี [1]
นอกเหนือจากสถานะการกระตุ้นทางอิเล็กทรอนิกส์ซึ่งทราบจากอะตอมแล้ว โมเลกุลยังแสดงโหมดการหมุนและการสั่นสะเทือนซึ่งมีระดับพลังงานเป็นเชิงปริมาณ ความแตกต่างของพลังงานที่เล็กที่สุดมีอยู่ระหว่างสถานะการหมุนที่แตกต่างกัน: สเปกตรัมการหมุนบริสุทธิ์อยู่ในขอบเขตอินฟราเรด ไกล ( ความยาวคลื่นประมาณ 30 - 150 ไมโครเมตร ) ของสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้า สเปกตรัมสั่นสะเทือนอยู่ในอินฟราเรดใกล้ (ประมาณ 1 - 5 ไมโครเมตร) และสเปกตรัมที่เกิดจากการเปลี่ยนภาพทางอิเล็กทรอนิกส์ส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณที่มองเห็นได้และรังสีอัลตราไวโอเลตจากการวัดคุณสมบัติสเปกตรัมการหมุนและการสั่นสะเทือนของโมเลกุลเช่นระยะห่างระหว่างนิวเคลียสสามารถคำนวณได้เฉพาะ
แง่มุมที่สำคัญอย่างหนึ่งของฟิสิกส์ระดับโมเลกุลคือ ทฤษฎีการ โคจรของอะตอม ที่สำคัญ ในด้านฟิสิกส์อะตอมขยายไปสู่ทฤษฎี การ โคจรของโมเลกุล
↑  https://www.scimath.org/tagged-2/914-2022-01-31-04-11-20-3
พระครูนิภาวิหารกิจ (ดำ จนฺทสโร)

| พระครูนิภาวิหารกิจ (ดำ จนฺทสโร) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงพ่อดำ
ส่วนบุคคล
เกิด: 15 เมษายน พ.ศ. 2484 (67 ปี)
มรณภาพ: 3 ธันวาคม พ.ศ. 2551
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดใหม่นภาราม นราธิวาส
อุปสมบท: พ.ศ. 2504
พรรษา: 47
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดใหม่นภาราม
หลวงพ่อดำ จนฺทสโร (15 เมษายน พ.ศ. 2484 — 3 ธันวาคม พ.ศ. 2551) อดีตเจ้าอาวาส วัดใหม่นภาราม ผู้ที่สืบทอดวิชาการสร้างไม้ครูและพระควัมบดี (พระปิตตา) มาจากหลวงพ่อครน วัดบางแซะ (เจ้าของพระปิตตาค่านิยมหลักแสนหลักล้าน) วัตถุมงคลของหลวงพ่อดำโด่งดังไปทั่วเมืองไทย สิงคโปร์ และมาเลเซีย ปิดกันให้แซ่ดว่า ขลังยิงไม่ออก แคล้วคลาดจากอันตรายนานัปการ เป็นมหาลาภ ปลดหนี้ปลดสิน พลิกฟื้นดวงชะตาได้อย่างไม่น่าเชื่อ แม้แต่ พระมหากษัตริย์ บางรัฐของมาเลเซีย[ต้องการอ้างอิง] ยังแขวนพระปิตตาและถือไม้ครูของท่านด้วยความศรัทธา เนื่องจากในสมัย 10 ปีก่อน มีการทดสอบพระปิตตาของท่านในมาเลเซีย ต่อหน้ากษัตริย์แห่งรัฐนั้น ผลคือมหาอุตยิงไม่ออก เป็นที่กล่าวขานทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศที่อยู่ในเหตุการณ์ เรื่องราวทั้งหมดได้ตีพิมพ์อยู่ในหนังสือพิมพ์  ครูบาอาจารย์ของท่าน นอกจากหลวงพ่อดำ ได้ไปศึกษากับหลวงพ่อครนแล้ว ท่านยังได้ไปศึกษาเพิ่มเติมกับ หลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี (27 มีนาคม พ.ศ. 2430 — 5 มีนาคม พ.ศ. 2524) อีกด้วย แค่เอ่ยนามก็สามารถรับรู้ทันทีได้ว่า ท่านจะมีความเก่งกล้าเพียงใดในวิชาอาคม ส่วนสหธรรมิกของท่านได้แก่ หลวงพ่อทอง วัดสำเภาเชย  (5 เมษายน พ.ศ. 2461 —  26 เมษายน พ.ศ. 2554) และพ่อท่านเหมาะ วัดรังสิตาวาส จังหวัดยะลา
ชาติภูมิของท่าน

ท่านมีนามเดิมว่า ดำ ไกรน้อย  ท่านเกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2484 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล รัชกาลที่ 8 ณ บ้านเลขที่ 200 หมู่ 6 ตำบลพร่อน อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส เป็นบุตรของนายจันทร์และนางจันทร์ ไกรน้อย มีพี่น้องร่วมกัน 2 คน ท่านเป็นบุตรคนโต ในวัยเด็กโยมบิดานำท่านมาฝากไว้ที่สำนักเรียนที่วัดใหม่นภาราม จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยมีพระอธิการจันทร์ อดีตเจ้าอาวาสวัดใหม่นภาราม เป็นผู้ดูแลและอบรมความประพฤติ ซึ่งในวัยเด็กท่านดำก็เป็นคนที่มีความประพฤติเรียบร้อยอยู่แล้ว ไม่เกกมะเหรกเกเรเหมือนเพื่อนฝูงในวัยเดียวกัน เนื่องจากครอบครัวของท่านเป็นผู้ที่เคร่งครัดในขนบธรรมเนียมประเพณี ไทยมาตั้งแต่โบราณ เมื่อถึงเทศกาลทำบุญก็จะพากันเข้าวัดเข้าวา ทำบุญสุนทานอยู่เป็นประจำ ทำให้ท่านดำมีจิตใจที่อ่อนโยน มีเมตตาต่อสัตว์อื่น ๆ เหมือนลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น และท่านเป็นคนที่มีความขยันหมั่นเพียร เอาใจใส่ในการงานเช่น การทำไร่ไถนา รวมทั้งช่างก่อสร้างที่มีฝีมือคนหนึ่ง เมื่ออายุครบ 20 ปี ท่านจึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2504 ณ พัทธสีมาวัดใหม่นภาราม โดยมีพระครูนิพัทธกาลัญญา วัดประชุมชลธาดา เป็นพระอุปัชฌาย์ พระปลัดม่วง ฐิตธัมโม เป็นพระกรรมวาจาจารย์  พระอธิการนุ้ย วัดใหม่นภาราม เป็นพระอนุสาวนาจารย์  ได้รับฉายาว่า จันทสโร  หลวงพ่อดำ ได้อยู่ศึกษาพระธรรมวินัยและพระปริยัติธรรม สามารถสอบนักธรรมชั้นตรีและนักธรรมชั้นโตได้ตามลำดับ ต่อมาจึงสนใจใฝ่รู้ และได้เรียนศึกษาด้านวิปัสสนากรรมฐาน ไสยศาสตร์ คาถาอาคม ได้ศึกษาวิชาเหล่านี้จาก คำภีร์ สมุดข่อยใบราณ อันเป็นของอันเก่าแก่ภายในวัด  และศึกษาหลักโดยตรงกับเจ้าอาวาส จนมีความเชี่ยวชาญทางด้านภาคปฏิบัติ ปริยัติ และปฏิเวธ ในพรรษาที่ 4 ท่านได้ย้ายมาจำพรรษาอยู่ที่วัดประชาภิรมย์ อยู่ในตัวเมืองนราธิวาส ในช่วงนี้ท่านก็สามารถสอบผ่านนักธรรมชั้นเอก จำพรรษาอยู่ที่นั่นนานถึง 10 พรรษา
การเดินธุดงค์

เป็นการบำเพ็ญบารมีธรรม พระธุดงค์บางรูปก็ชอบโปรดชาวบ้านด้วยการสอนให้รักษาศีล ปฏิบัติสมาธิและวิปัสสนา ให้เข้าถึงพระรัตนตรัย ให้เลิกละการนับถือภูตผีปีศาจ สิ่งเหลวไหลงมงายโดยสิ้นเชิง เพราะการนับถือผีเป็นความหลงผิด มีแต่ความทุกข์ แต่การนับถือพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ และยึดถือศีล 5 ศีล 8 เป็นข้อปฏิบัติ เมื่อตายแล้วจะได้ไปเกิดเป็นเทวดาอยู่บนสวรรค์  หลวงพ่อดำท่องเที่ยวธุดงค์ไปทั่วภาคเหนือเป็นเวลาหลายปี สถานที่ปลีกวิเวกส่วนมากมักจะเป็นป่าช้า หรือป่าเขาลำเนาไพร ในระหว่างการธุดงค์นี้ เมื่อได้ยินข่าวว่าครูบาอาจารย์ท่านไหนดี ก็จะไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์ขอเรียนวิปัสสนากรรมฐานบ้าง เรียนคาถาอาคมบ้าง และจนกระทั่งตำราแพทย์แผนโบราณ ท่านก็ได้เริ่มเรียน หลังจากนั้นท่านได้เดินทางกลับนราธิวาสบ้านเกิดของท่าน มาจำพรรษาวักที่ท่านคุ้นเคย คือ วัดใหม่นภาราม สืบมาจนกระทั่งมรณภาพ ในปี พ.ศ. 2528 ท่านได้รับการแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์ ทำหน้าที่อุปสมบทให้กุลบุตรผู้ใฝ่ธรรมในปี พ.ศ. 2543 ได้รับสมณศักดิ์เป็นพระครูชั้นเอกที่ พระครูนิภาวิหารกิจ แต่น่าเสียดาย ท่านได้มาถึงแก่มรณภาพในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ด้วยวัย 67 ปี 47 พรรษาเสียก่อน ทั้งทั้งที่อายุยังไม่เยอะเลย
ภาษาลอมบาร์ดิก

| ภาษาลอมบาร์ดิก |
| --- | --- |
ᛚᚨᛜᛟᛒᚨᚱᛞᛁ Langobardi
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินเดีย
ภูมิภาค: แพนโนเนีย และตอนเหนือของอิตาลี
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  เจอร์แมนิกลอมบาร์ดภาษาลอมบาร์ดิก
ระบบการเขียน: อักษรรูนิก
รหัสภาษา
ISO 639-2: gem
ISO 639-3: lng
ภาษาลอมบาร์ดิก เป็นภาษาในกลุ่มเจอร์แมนิกที่เคยใช้โดยชาวลอมบาร์ดที่ตั้งรกรากทางตอนเหนือของอิตาลีในศตวรรษที่ 6 และมีสูญไปในช่วงศตวรรษที่ 11
พฤษภาคม พ.ศ. 2565

พฤษภาคม พุทธศักราช 2565 เป็นเดือนที่ 5 ของปี พ.ศ. 2565 วันแรกของเดือนเป็นวันอาทิตย์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอังคาร
สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน

| ด ค กเหตุการณ์เดือนอื่น |
| --- | --- |
พ.ศ. 2567:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2566:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2565:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2564:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2563:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2562:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2561:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2560:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2559:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2558:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2557:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2556:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2555:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2554:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2553:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2552:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2551:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2550:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2549:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2548:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2547:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2546:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พิมาย

| --- | --- |
Phimai National Museum


th
ก่อตั้ง: 4 สิงหาคม พ.ศ. 2536 (31 ปี)
ที่ตั้ง: ถนนท่าสงกรานต์ ตำบลในเมือง อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา 30110
พิกัดภูมิศาสตร์: 15°13′29″N 102°29′40″E﻿ / ﻿15.224810°N 102.494412°E﻿ / 15.224810; 102.494412
ภัณฑารักษ์:  กรมศิลปากร
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พิมาย เป็นพิพิธภัณฑ์หลักของภาตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง ตั้งอยู่ถนนท่าสงกรานต์ ตำบลในเมือง อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา ภายในจัดแสดงโบราณวัตถุ ศิลปวัตถุทางด้านโบราณคดี ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ประวัติ

พ.ศ.2507 มีการดำเนินการขุดแต่งบูรณะปราสาทพิมาย จึงนำโบราณวัตถุที่ขุดค้น มาจัดแสดงเป็นพิพิธภัณฑสถานกลางแจ้งร่วมกับโบราณวัตถุที่ได้จากการ เก็บรวบรวมจากจังหวัดต่างๆ ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในความดูแลของกองโบราณคดี กรมศิลปากร
พ.ศ.2518 ได้โอนพิพิธภัณฑสถานมาอยู่ในความรับผิดชอบของกองพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประจำภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง
พ.ศ.2532 กรมศิลปากร ดำเนินการปรับปรุงพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พิมาย ให้ถูกต้องตามหลักพิพิธภัณฑสถานวิทยา โดยการจัดสร้างอาคารจัดแสดง สำนักงานและห้องประชุม โดยได้เสนอของบประมาณโครงการน้ำพระทัยจากในหลวง ต่อจากนั้นก็ได้รับงบประมาณอย่างต่อเนื่องมาจนกระทั่ง ดำเนินการจัดแสดงนิทรรศการถาวรแล้วเสร็จ
วันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ.2536 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิด พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พิมาย อย่างเป็นทางการ
พื้นที่จัดแสดง

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พิมาย เป็นแหล่งรวบรวมองค์ความรู้ด้านประวัติศาสตร์ โบราณคดี และจัดแสดงรากฐานและพัฒนาการของวัฒนธรรมอีสานตอนล่าง แถบลุ่มแม่น้ำมูล-แม่น้ำชี ในจังหวัดนครราชสีมา ชัยภูมิ และบุรีรัมย์ ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ เมื่อประมาณ 3,000 ปี มาแล้วจนถึงสมัยปัจจุบัน
จัดแสดงเรื่องพัฒนาการของสังคมในดินแดนแถบอีสานตอนล่าง รวมถึงรากฐานการกำเนิดวัฒนธรรม ซึ่งมีมาจากความเชื่อด้านต่างๆ ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์จนถึงปัจจุบัน
จัดแสดงโบราณวัตถุศิลปะเขมรในเขตอีสานตอนล่าง
จัดแสดงโบราณวัตถุ ซึ่งเป็นองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมหินทราย ซึ่งเป็นส่วนประกอบของปราสาทหินในเขตอีสานตอนล่าง
พระเจ้าเยจงแห่งโชซ็อน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระเจ้าเยจง
| พระเจ้าเยจง |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งโชซ็อน
ครองราชย์: ค.ศ. 1468 - 1469
ก่อนหน้า: พระเจ้าเซโจ
ถัดไป: พระเจ้าซ็องจง

พระราชสมภพ: 14 มกราคม ค.ศ. 1450
สวรรคต: 31 ธันวาคม ค.ศ. 1469 (พระชนมายุได้ 19 พรรษา)
คู่อภิเษก: พระนางชังซุน, พระนางอันซุน
ราชวงศ์: โชซ็อน
พระราชบิดา: พระเจ้าเซโจ
พระราชมารดา: พระนางช็องฮี
| --- | --- |
พระเจ้าเยจงแห่งโชซ็อน
ฮันกึล: 예종
ฮันจา: 睿宗
อาร์อาร์: Yejong 
เอ็มอาร์: Yejong 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 이광
ฮันจา: 李晄
อาร์อาร์: I Gwang 
เอ็มอาร์: Yi Kwang 
|  พระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อน |
| --- | --- |
: พระเจ้าแทโจ
: พระเจ้าจองจง
: พระเจ้าแทจง
พระเจ้าเซจงมหาราช
: พระเจ้ามุนจง
: พระเจ้าทันจง
: พระเจ้าเซโจ
: พระเจ้าเยจง
: พระเจ้าซองจง
: องค์ชายยอนซัน
: พระเจ้าจุงจง
: พระเจ้าอินจง
: พระเจ้ามยองจง
: พระเจ้าซอนโจ
: องค์ชายควังแฮ
: พระเจ้าอินโจ
: พระเจ้าฮโยจง
: พระเจ้าฮยอนจง
: พระเจ้าซุกจง
: พระเจ้าคยองจง
: พระเจ้ายองโจ
: พระเจ้าจองโจ
: พระเจ้าซุนโจ
: พระเจ้าฮอนจง
: พระเจ้าชอลจง
: จักรพรรดิโคจง
: จักรพรรดิซุนจง
ด ค ก
พระเจ้าเยจง (예종, 睿宗 ค.ศ. 1450 - ค.ศ. 1469) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 8 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน เกาหลี พระองค์สืบราชสมบัติต่อจากพระเจ้าเซโจในปี ค.ศ. 1468 เมื่อพระองค์พระชนมายุได้ 18 พรรษา (19 พรรษาตามระบบของเกาหลี) แต่พระองค์ประชวรหนักเกินกว่าจะว่าราชการ และสวรรคตในอีกหนึ่งปีต่อมา
เหตุการณ์สำคัญอย่างหนึ่งในรัชสมัยของพระองค์คือการพิจารณาคดีและการเสียชีวิตของขุนพล นัม อี ผู้มีชื่อเสียงในการปราบปรามการกบฏของ Yi Si-ae ร่วมกับขุนพล กัง ซุน เมื่ออายุ 28 ปี นัม อี ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้ากรมกลาโหม อย่างไรก็ตาม เมื่อ พระเจ้าเยจง ขึ้นเป็นกษัตริย์ รยู จา-กวัง ที่อิจฉา นัม อี กล่าวหาเขาว่าทรยศกษัตริย์เองก็ไม่โปรดขุนพลนัม รยูก็มีส่วนร่วมกับคังซุน
พระนามเต็ม

พระเจ้าเยจง  ยางโด ฮุมมุน ซองมู อึยอิน โซฮโย แห่งเกาหลี
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา: พระเจ้าเซโจ (세조 世祖)
พระราชมารดา  : พระนางช็องฮี สกุลยุน แห่งพาพยอง (소헌왕후 심씨 ,貞熹王后 尹氏 September 28, 1395-March 24, 1446)
พระมเหสี
พระนางชังซุน สกุลฮัน แห่งชองจู (한냉이 장순왕후,章順王后 韓氏 1445-December 1461)  พระนามเดิมว่า ฮัน แนงอี
พระนางอันซุน สกุลฮัน แห่งชองจู (안순왕후 한씨, 安順王后 韓氏 1445(?)-December 23, 1498)
พระสนม
พระสนมเอกคงบิน สกุลชเว แห่งจอนจู (공빈 최씨 ,恭嬪 崔氏)
ซึงอึนซังกุง สกุลคี แห่งพูลซัง (상궁 기씨 ,承恩尚宮 奇氏)
นางใน สกุลอี (이씨 ,后宮 李氏)
พระราชโอรส
ลี บุน, เจ้าชายอินซอง พระราชโอรสของพระมเหสีจางซุน ตระกูลฮัน แห่งชองจู
ลี ฮยอน, เจ้าชายเจอัน พระราชโอรสของพระมเหสีอันซุน ตระกูลฮัน แห่งชองจู
ลี ฮยอล, เจ้าชายจัลซาน พระราชโอรสบุญธรรมของพระนางอันซุน ตระกูลฮัน แห่งชองจู (พระราชโอรสขององค์ชายอึยคยองพระเชษฐาของพระเจ้าเยจง)
พระราชธิดา
เจ้าหญิงฮยอนซุก พระราชธิดาของพระนางอันซุน ตระกูลฮัน แห่งชองจู
เจ้าหญิงฮเยซุน พระราชธิดาของพระนางอันซุน ตระกูลฮัน แห่งชองจู
พงศาวลี

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเยจงแห่งโชซ็อน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าเซโจ |  | กษัตริย์แห่งโชซ็อน   (พ.ศ. 2011 - พ.ศ. 2012) |  | พระเจ้าซองจง |
| ด ค ก ราชวงศ์โชซ็อน (ราชสกุลอี)  |
| --- | --- |
 ราชอาณาจักรโชซ็อน และ จักรวรรดิเกาหลี (1392–1910) 
พระมหากษัตริย์แห่งโชซ็อน:  แทโจ  ช็องจง  แทจง  เซจง  มุนจง  ทันจง  เซโจ  เยจง  ซองจง  ย็อนซัน  ชุงจง  อินจง  มย็องจง  ซ็อนโจ  ควังแฮ  อินโจ  ฮโยจง  ฮย็องจง  ซุกจง  คย็องจง  ย็องโจ  ช็องโจ  ซุนโจ  ฮ็อนจง  ช็อลจง  โคจง 
จักรพรรดิเกาหลี:  โคจง  ซุนจง 
เฉลิมพระปรมาภิไธย:  มกโจ  อิกโจ  โทโจ  ฮวันโจ  ท็อกจง  ว็อนจง  จินจง  จังโจ  มุนโจ 
 เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น (1910–1945) 
พระมหากษัตริย์สกุลอี:  ซุนจง  อึยมิน 
 ดูเพิ่ม โชซ็อนโบราณ พูยอ โคกูรยอ แพ็กเจ ชิลลา พัลแฮ โครยอ โชซ็อน จักรวรรดิเกาหลี 
↑  General Nam was the son of Taejong's youngest legitimate daughter, Princess Jeongseon(정선공주), making him Yejong's first cousin once removed.
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มหาวีรวงศ์

| --- | --- |
Maha Virawong National Museum

th
ก่อตั้ง: 24 มิถุนายน พ.ศ. 2497 (70 ปี)   (เปิดอย่างเป็นทางการ)   14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 (62 ปี)   (จัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ)
ที่ตั้ง: ถนนราชดำเนิน ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา 30000
พิกัดภูมิศาสตร์: 14°58′19″N 102°05′50″E﻿ / ﻿14.972061°N 102.097206°E﻿ / 14.972061; 102.097206
ภัณฑารักษ์:  กรมศิลปากร
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มหาวีรวงศ์ เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งตั้งอยู่ถนนราชดำเนิน ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ภายในจัดแสดงโบราณวัตถุ ศิลปวัตถุที่มีคุณค่าทางด้านโบราณคดี ประวัติศาสตร์ศิลปะ และขนบธรรมเนียมประเพณี
ประวัติ

ปี พ.ศ. 2470 สมเด็จพระมหาวีระวงศ์ (อ้วน ติสฺโล) ได้มอบโบราณวัตถุและศิลปวัตถุที่รวบรวมไว้ ให้แก่กรมศิลปากร เพื่อจัดแสดง เป็นแหล่งเรียนรู้เกี่ยวกับมรดกศิปวัฒนธรรมของชาติ
ปี พ.ศ. 2497 กรมศิลปากร ได้สร้างอาคารจัดแสดงของพิพิธภัณฑสถานขึ้น และเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2497
ปี พ.ศ. 2504 กรมศิลปากร ประกาศจัดตั้ง พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มหาวีรวงศ์ เพื่อถวายเกียรติแด่สมเด็จพระมหาวีรวงศ์
สิ่งของที่จัดแสดง

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มหาวีรวงศ์ ได้จัดแสดงโบราณวัตถุและศิลปวัตถุ ที่มีคุณค่าทางด้านโบราณคดี ประวัติศาสตร์ศิลปะ ขนบธรรมเนียมประเพณี หลากหลายสมัย คือ
สมัยก่อนประวัติศาสตร์
สมัยทวารวดี
สมัยลพบุรี
สมัยอยุธยา
สมัยรัตนโกสินทร์
โบราณวัตถุที่จัดแสดง เป็นของที่สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) ได้รวบรวมไว้ และมอบให้กรมศิลปากร ส่วนหนึ่งได้จากการขุดค้นทางโบราณคดี การขุดแต่ง บูรณะ โบราณสถาน และยังมีสิ่งของที่ประชาชนได้มอบไว้ให้พิพิธภัณฑ์ด้วย