stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นอร์แมน บอร์ล็อก

นอร์แมน อี. บอร์ล็อก
นอร์แมน เออร์เนสต์ บอร์ล็อก (อังกฤษ: Norman Ernest Borlaug) (25 มีนาคม ค.ศ. 1914 – 12 กันยายน ค.ศ. 2009)  นักวิชาการชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งมูลนิธิเวิลด์ฟู้ดไพรส์ ผู้ได้รับการยกย่องให้เป็น "บิดาแห่งการปฏิวัติเขียว" ในฐานะที่เป็นผู้นำการคิดค้น และนำเสนอเทคโนโลยีการเพิ่มผลผลิตอาหารจากการเกษตรในเม็กซิโก อินเดีย และปากีสถาน ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20  การคิดค้นของบอร์ล็อกทำให้ประเทศผู้ผลิตสามารถเพิ่มปริมาณผลผลิตได้เป็นสองเท่า และประมาณการว่าสามารถช่วยเหลือประชากรโลกจากความอดอยากได้มากกว่าพันล้านคน  และช่วยชีวิตคนได้มากกว่า 245 ล้านคน  เสียชีวิตแล้วที่บ้านพักในเมืองแดลลัส รัฐเท็กซัสเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2009 ด้วยภาวะแทรกซ้อนจากโรคมะเร็ง ขณะอายุ 95 ปี
นอร์แมน บอร์ล็อกได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพใน ค.ศ. 1970 [พ.ศ. 2513]
นอร์ธรอป ที-38 ทาลอน

ที-38 ทาลอน (อังกฤษ: T-38 Talon) เป็นเครื่องบินเจ๊ตฝึกหัดความเร็วเหนือเสียงแบบแรกของโลก เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1959 และเริ่มประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐฯ เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1961 เครื่องบินฝึกหัด ที-38 เป็นต้นกำเนิดเครื่องบินยุทธวิธี เอฟ-5
รายละเอียด ที-38

ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง บริษัทนอร์ทธรอป แอร์คราฟท์ (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท เจ๊ตฝึกขึ้นสูง ความเร็วเหนือเสียง 2 ที่นั่งเรียงกัน
เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ๊ต เจเนอรัล อีเล็คตริค เจ 65-ยีอี-5 ให้แรงขับเครื่องละ 1,216 กิโลกรัม และ 1,748 กิโลกรัม เมื่อใช้สันดาปท้าย 2 เครื่อง
กางปีก 7.7 เมตร
ยาว 14.13 เมตร
สูง 3.92 เมตร
พื้นที่ปีก 15.8 ตารางเมตร
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 5,465 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 1.23 มัค ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
อัตราเร็วเดินทาง 0.95 มัค
อัตราเร็วเดินทางประหยัด 0.88 มัค
อัตราไต่ 9,145 เมตร
เพดานบินใช้งาน 16,335 เมตร
เพดานบินเมื่อใช้เครื่องยนต์เดียว 12,200 เมตร
ระยะทางวิ่งขึ้น 762 เมตร
ระยะทางวิ่งลง 914 เมตร
พิสัยบิน 1,770 กิโลเมตร
อาวุธ ไม่ติดอาวุธ
นอร์มัน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นอร์มัน (แก้ความกำกวม)
สีแดงเป็นบริเวณที่นอร์มันได้รับชัยชนะ นอกจากนั้นก็ยังได้รับชัยชนะต่อหมู่เกาะมอลตีส และบางส่วนของตูนิเซีย และลิเบีย
นอร์มัน (อังกฤษ: Normans) คือกลุ่มชนผู้ให้นามแก่ดินแดนนอร์ม็องดีซึ่งเป็นบริเวณทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ชนนอร์มันสืบเชื้อสายมาจากไวกิงผู้ได้รับชัยชนะต่อผู้ตั้งถิ่นฐานอยู่แต่เดิมที่เป็นชนแฟรงค์ (Franks) และกอลล์-โรมัน (Gallo-Roman) ความเป็น “ชนนอร์มัน” เริ่มเป็นที่รู้จักกันเป็นครั้งแรกราวครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 10 และค่อย ๆ วิวัฒนาการเรื่อยมาในคริสต์ศตวรรษต่อ ๆ มาจนกระทั่งสูญหายไปจากการเป็นกลุ่มชนที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 คำว่า “นอร์มัน” มาจากคำว่า “นอร์สเม็น” หรือ “นอร์ธเม็น” (Norsemen หรือ Northmen) ตามชื่อไวกิงจากสแกนดิเนเวียผู้ก่อตั้งนอร์ม็องดี หรือ “นอร์ธมานเนีย” เดิมในภาษาละติน
ชนนอร์มันมีบทบาทสำคัญในทางการเมือง, การทหารและวัฒนธรรมของยุโรปและแม้แต่ในตะวันออกใกล้ (Near East) ชนนอร์มันมีชื่อเสียงในทางการรณรงค์และความศรัทธาทางคริสต์ศาสนา และยอมรับการใช้ภาษากอลล์-โรมานซ์ในดินแดนที่ไปตั้งถิ่นฐานอย่างรวดเร็ว สำเนียงการพูดและการใช้ภาษาที่ได้รับมากลายมาเป็นภาษานอร์มันซึ่งเป็นภาษาที่มีความสำคัญทางวรรณกรรม อาณาจักรดยุคแห่งนอร์ม็องดี (Duchy of Normandy) ที่เป็นดินแดนที่เกิดจากสนธิสัญญากับราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นอาณาบริเวณการปกครองที่มีความสำคัญที่สุดบริเวณหนึ่งในยุคกลางของฝรั่งเศส  ทางด้านการสงครามชนนอร์มันขยายดินแดนโดยการรุกรานและยึดครองโดยเฉพาะในการยึดครองอังกฤษในการรุกรานและยึดครองอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1066 และการรุกรานและยึดครองอิตาลีตอนใต้ นอกจากในด้านการเมืองและการปกครองแล้วชนนอร์มันก็ยังมีชื่อเสียงทางด้านการสถาปัตยกรรมที่มีพื้นฐานมาจากสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ และความสามารถทางด้านดนตรี  อิทธิพลของนอร์มันในด้านต่าง ๆ แผ่ขยายจากบริเวณที่ยึดครองตั้งแต่อาณาจักรครูเสดต่าง ๆ ในตะวันออกใกล้ไปจนถึงสกอตแลนด์ และเวลส์ ในสหราชอาณาจักร และในไอร์แลนด์
ในการศึกษาประวัติศาสตร์ (historiography) ของรัสเซีย คำว่า “นอร์มัน” มักจะใช้สำหรับชนวารันเจียน (Varangians) ซึ่งมาจากไวกิง ในการศึกษาประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศสก็เช่นกันมักจะเป็นคำที่หมายถึงไวกิงกลุ่มต่าง ๆ ผู้รุกรานฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ก่อนจะตั้งหลักแหล่งในนอร์ม็องดี
ดูเพิ่ม

ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษ
ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออิตาลีตอนใต้
ประวัติศาสตร์อังกฤษ
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
นอนไวโอเลนซ์ (ประติมากรรม)

| นอนไวโอเลนซ์ |
| --- | --- |
เดอะนอตเท็ดกัน (The Knotted Gun)
นอนไวโอเลนซ์ชิ้นดั้งเดิม ตั้งแสดงอยู่ในเมืองมัลเมอ ประเทศสวีเดน
ศิลปิน: คาร์ล เฟรดริก รึยเตอชวัด
ปีที่เสร็จ: 1985
ประเภท: ประติมากรรม
นอนไวโอเลนซ์ (อังกฤษ: Non-Violence) หรือ เดอะนอตเท็ดกัน (อังกฤษ: The Knotted Gun) เป็นประติมากรรมบรอนซ์ ผลงานโดยศิลปินชาวสวีเดน คาร์ล เฟรดริก รึยเตอชวัด แสดงปืนรีวอล์เวอร์ โคลต์ไพธอน .357 แม็กนัม ที่ปากกระบอกปืนถูกมัดเป็นปม
คอฟี อันนันเคยกล่าวถึงงานชิ้นนี้ว่ามัน "เติมเต็มความตระหนักในมนุษยชาติด้วยสัญลักษณ์อันทรงพลังที่ถูกห่อหุ้มไว้ภายใต้[ประติมากรรม]ชิ้นนี้ เพียงเส้นโค้งไม่กี่เส้นนี้คือคำวิงวอนอันยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ที่ว่าไม่ได้ขอให้ได้ชัยชนะ แต่เพื่อสันติภาพ"
ประวัติ

คาร์ล เฟรดริก รียเตอชวัด สร้างสรรค์ประติมากรรมนี้ขึ้นหลังจากจอห์น เลนนอนถูกฆาตกรรม สำหรับชิ้นที่ตั้งอยู่ที่หน้าสำนักงานใหญ่ของสหประชาชาติที่นิวยอร์กซิตีเป็นชิ้นงานที่บริจาคให้โดยประเทศลักเซมเบิร์กในปี 1988
นับตั้งแต่ปี 1993 ประติมากรรมนี้เป็นสัญลักษณ์ของเดอะนอนไวโอเลนซ์โปรเจ็กต์ (NVPF) องค์กรไม่แสวงผลกำไร
ในปี 2011 ริงโก สตารร์ เปิดตัวประติมากรรมเดียวกันในรูปแบบของตนเองซึ่งมีสีสันสดใส
ในโอกาศครบรอบ 30 ปีของประติมากรรม NVPF ร่วมกับผู้ค้างานศิลปะ ฮันเซินไฟน์อาร์ท (Hansen Fine Art) เปิดตัวประติมากรรมขนาดยาวหนึ่งฟุตจำหน่ายทางออนไลน์ สำนักไปรษณีย์สหประชาชาติเคยออกดวงตราไปรษณียากรสามชิ้นเป็นรูปประติมากรรมนี้ ในปี 2019  NVPF ร่วมกับดาไลลามะผลิตประติมากรรมจำลองขนาดเล็กจำนวน 150 ชิ้นซึ่งผลิตจากโลหะที่ได้จากการหลอมปืนที่ถูกยึดมา (โลหะฮิวเมเนียม) ในจำนวนนี้มีชิ้นหนึ่งที่ลงนามโดยท่านดาไลลามะและออกประมูลที่ซอเธบีส์
ที่ตั้ง

ปัจจุบันมีประติมากรรมจำนวน 31 ชิ้นทั่วโลก ได้แก่
| ชิ้นที่ | ประเทศ | ภาพ | เมือง | ที่ตั้ง | ตั้งแต่ปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สวีเดน |  | มัลเมอ | บาเกส์พลัตส์ (Bagers plats) | 1985 (ชิ้นดั้งเดิม) |
| 2 |  สวีเดน |  | สต็อกโฮล์ม | เซร์เกลกาตัน (Sergelgatan) |  |
| 3 |  สวีเดน |  | เยอเตบอร์ย | Kungsportsavenyen |  |
| 4 |  สวีเดน |  | เยอเตบอร์ย | เยอเตบอร์ยส์ เฮอเกร ซัมสโกลา |  |
| 5 |  สวีเดน |  | เยอเตบอร์ย | เยอเตบอร์ยส์ เฮอเกร ซัมสโกลา |  |
| 6 |  สวีเดน |  | โบรวส | สวนสาธารณะอันนา ลินด์ |  |
| 7 |  สวีเดน |  | ลุนด์ | พิพิธภัณฑ์งานสเก็ตช์ |  |
| 8 |  สวีเดน |  | แทบี, มณฑลสต็อกฮ็อล์ม | สถานีกลางแทบี |  |
| 9 |  สวีเดน |  | ฟิตตยา, มณฑลสต็อกฮ็อล์ม | สถานีรถไฟใต้ดินฟิตตยา |  |
| 10 |  สวีเดน |  | สต็อกโฮล์ม | สถานีรถไฟใต้ดินอัวเกสโฮฟ |  |
| 11 |  สวีเดน |  | ฮัล์มสตัด | โบรกาตัน (Brogatan) |  |
| 12 |  สวีเดน |  | ฮัล์มสตัด | สำนักงานใหญ่ของ AJ Produkter |  |
| 13 |  สวีเดน |  | แตลบอร์ย | โรงแรมกรีน |  |
| 14 |  สวีเดน |  | ลันด์โชรนา | กาเซร์นปลัน (Kasernplan) |  |
| 15 |  สหรัฐ (ชิ้นดั้งเดิม) |  | นิวยอร์กซิตี | สำนักงานใหญ่สหประชาชาติ | 1988 |
| 16 |  ลักเซมเบิร์ก (ชิ้นดั้งเดิม) |  | เคิร์ชเบิร์ก | ปาร์กเซ็นตรัล |  |
| 17 |  จีน |  | ปักกิ่ง | เฉาหยางปาร์ก |  |
| 18 |  จีน |  | นานกิง | 1865 ครีเอทีฟปาร์ก |  |
| 19 |  เยอรมนี |  | เบอร์ลิน | สำนักนายกรัฐมนตรี |  |
| 20 |  ฝรั่งเศส |  | ก็อง | เมโมเรียลเดอก็อง |  |
| 21 |  สวิตเซอร์แลนด์ |  | โลซาน | พิพิธภัณฑ์โอลิมพิก |  |
| 22 |  แอฟริกาใต้ |  | เคปทาวน์ | วิกตอเรียแอนด์อัลเฟรดวอเตอร์ฟรอนต์ |  |
| 23 |  เม็กซิโก |  | เม็กซิโกซิตี | ห้าง Mexipuerto ใน Quatro Caminos Naucalpan |  |
| 24 |  เม็กซิโก |  | เม็กซิโกซิตี | 683 Calle Ferrocarril de Cuarnavaca Polanco |  |
| 25 |  อินเดีย |  | เจนไน | เปรามพุระ (Perambur), ICF |  |
| 26 |  จอร์เจีย |  | Rukhi | ท่างด่วน Senaki - Leselidze |  |
| 27 |  เลบานอน |  | เบรุต | ย่านริมทะเล | 2018 |
| 28 |  ไอร์แลนด์เหนือ |  | เบลฟาสต์ | ศูนย์กลางชุมชน Girdwood มอบให้โดยตระกูล Olsson | 2019 |
นวนิยายเชิงสารคดี

นวนิยายเชิงสารคดี (อังกฤษ: Nonfiction novel) เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่บรรยายเนื้อหาของเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงโดยใช้วิธีการเขียนแบบนวนิยาย ซึ่งเป็นประเภทที่จัดอย่างหลวม ๆ ว่าเป็นประเภทยืดหยุ่น
ประวัติ

โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่าประเภทการเขียนนี้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในงานเขียน “In Cold Blood” (ไทย: ฆาตกรเลือดเย็น) โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 แม้ว่าจะเป็นงานชิ้นสำคัญที่เป็นการเริ่มแนวเขียนอย่างเป็นทางการก็จริง แต่อิทธิพลของงานลักษณะนี้มีมาแล้วก่อนหน้านั้นเป็นเวลานาน
งานเขียนเชิงประวัติศาสตร์หรือชีวประวัติมักจะใช้วิธีการบรรยายเรื่องแบบการเขียนนวนิยายเพื่อบรรยายเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง นักวิชาการให้ความเห็นว่า “Operación Masacre” ที่เขียนโดยนักประพันธ์และนักหนังสือพิมพ์ชาวอาร์เจนตินาโรโดลโฟ วอลชในปี ค.ศ. 1957 เป็นงานเขียนประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” เล่มแรก
คาโพตีให้ความเห็นว่างานเขียนประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” ควรเลี่ยงการใช้บุคคลที่หนึ่งเป็นผู้บรรยายเรื่อง และถ้าจะให้ดีจริงแล้วก็ไม่ควรจะพาดพิงแต่อย่างใดถึงผู้เขียนนวนิยาย หลังจากการพิมพ์ “In Cold Blood” แล้วนักประพันธ์หลายท่านก็พยายามทดสอบความคิดต้นฉบับที่ว่านี้ ที่สำคัญคือ ฮันเทอร์ เอส. ทอมสันในเรื่อง “Hell's Angels: The Strange and Terrible Saga of the Outlaw Motorcycle Gangs” (ไทย: เฮลแอนเจล: ตำนานอันประหลาดและเศร้าของกลุ่มมอเตอร์ไซเคิลนอกกฎหมาย) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1966, นอร์มัน เมลเลอร์ ในเรื่อง “Armies of the Night” (ไทย: ประท้วงสงคราม) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1968 และ ทอม วูล์ฟ ในเรื่อง “The Electric Kool-Aid Acid Test” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1968 เช่นกัน
การเขียนของวูล์ฟที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวใหม่” (New Journalism) เป็นการเขียนประเภทที่เชื่อมการเขียนนวนิยายกับการเขียนบรรยายแบบนักข่าว ซึ่งเช่นในงานเขียนของคาโพตีที่แทบจะไม่ให้ความสำคัญกับกระบวนการของการบรรยายเรื่อง (แต่วูล์ฟไม่เหมือนกับคาโพตีตรงที่บางครั้งจะใช้บุคคลที่หนึ่งในการบรรยายเรื่อง) แต่ฮันเทอร์ เอส. ทอมสันใช้วิธีการเขียนแบบที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวกอนโซ” (Gonzo Journalism) ซึ่งละทิ้งวิธีการบรรยายเรื่องแบบที่คาโพตีใช้ ไปใช้การบรรยายผสมระหว่างประสบการณ์ส่วนตัวของตนเอง กับการสังเกตเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซึ่งเป็นการเขียนที่หันไปหาการเขียนแบบเดิมมากกว่า
งานเขียนของนอร์มัน เมลเลอร์ “Armies of the Night” ที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์อาจจะเป็นนวนิยายที่สำคัญที่สุดในบรรดางานเขียนประเภทนวนิยายเชิงสารคดี เมลเลอร์แบ่งการบรรยายเรื่องออกเป็นประวัติศาสตร์ และ นวนิยายที่เป็นการบรรยายถึงประสบการณ์ของตนเองในการร่วมการเดินขบวนประท้วงสงครามเวียดนามที่เพนตากอนในปี ค.ศ. 1967 โดยใช้บุคคลที่สามเป็นผู้บรรยายเรื่อง
ในคริสต์ทศวรรษ 1970 นักประพันธ์ก็เริ่มนำบทความเก่าที่เขียนเป็นตอน ๆ มาพิมพ์ใหม่โดยเพิ่มความกลมกลืนและการผสานเนื้อหา เช่นในงานเขียนของไมเคิล เฮอรร์ ในชื่อ “Dispatches” (ไทย: ผู้สื่อข่าว) ที่สะท้อนให้เห็นถึงบรรยากาศของการสื่อข่าวของนักหนังสือพิมพ์จากเวียดนาม
ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมานวนิยายเชิงสารคดีก็หมดความนิยมลง แต่งงานเขียนที่ใช้ลักษณะการเขียนของการขยายบทความเรียง, บทเขียนความทรงจำ และ ชีวประวัติ/อัตชีวประวัติก็อาจจะใช้เป็นพื้นฐานของการศึกษาการเขียนนวนิยายเชิงสารคดี เช่นงานเขียนของโจน ดิเดียนที่ไม่เคยบรรยายงานเขียนของตนเองว่าเป็นงานประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” แม้ว่าจะได้รับการสรรเสริญว่าเป็นงานที่อยู่ในประเภทนี้ ดิเดียนเรียกงานของตนเองว่าเป็นบทความยาวหรือบทความขยายความ
ดูเพิ่ม

นวนิยาย
แหล่งข้อมูลอื่น

1966 interview of Capote by George Plimpton
นกอีแพรด

| นกอีแพรด |
| --- | --- |

นกอีแพรดสีเทา (Rhipidura albiscapa)

นกอีแพรดแถบอกดำ (Rhipidura javanica) ที่พบที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Rhipiduridae
สกุล:: Rhipidura Vigors & Horsfield, 1827

ชนิด
 มากกว่า 40 ชนิด (ดูเนี้อหา)
นกอีแพรด หรือ สกุลนกอีแพรด (อังกฤษ: fantail; ชื่อวิทยาศาสตร์: Rhipidura) เป็นสกุลของนกกินแมลงขนาดเล็กหลายชนิด ในวงศ์นกอีแพรด (Rhipiduridae) นกในสกุลนี้ส่วนใหญ่มีความยาวประมาณ 15 ถึง 18 เซนติเมตร (5.9 ถึง 7.1 นิ้ว) มีลักษณะเด่นที่หางแพนค่อนข้างยาว และหาอาหารโดยการจับแมลงกลางอากาศ มีถิ่นกำเนิดตั้งแต่ในอนุทวีปอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงออสตราเลเซีย นกสกุลนี้มี 44 ชนิดทั่วโลก ปัจจุบันในประเทศไทยพบเพียง 4 ชนิด
ก่อนหน้านี้นกอีแพรดท้องเหลืองเคยถูกจัดให้อยู่ในสกุลนกอีแพรด ปัจจุบันอยู่ในสกุล Chelidorhynx ของวงศ์นกจับแมลง (Stenostiridae) บางครั้งคนมักสับสนว่านกอีแพรดบางชนิด เช่นนกอีแพรดแถบอกดำเป็นนกกางเขนบ้าน หรือนกเด้าลม
ลักษณะทางกายวิภาค

นกอีแพรดเป็นนกที่มีลำตัวขนาดเล็กยาวประมาณ 11.5–21 เซนติเมตร มีหางที่ยาว ซึ่งยาวกว่าปีกของมันเอง บางชนิดมีหางที่ยาวกว่าขนาดลำตัว เมื่อหางหุบเข้า ปลายหางกลมมน เมื่อหางกางออก หางเป็นรูปพัดเรียก "หางแพน"
เมื่อเกาะคอน นกอีแพรดมักมีท่าทางค่อมหัวลงจนราบเสมอกับลำตัว โดยจะห้อยปีกลงและผ่อนออกจากลำตัว ส่วนหางกระดกงอขึ้นกึ่งหนึ่ง แต่ในบางชนิดเช่น นกอีแพรดนิวกินีเหนือ และนกอีแพรดหมู่เกาะโซโลมอน ซึ่งหางจะงอตั้งตรงไปข้างหน้ามากกว่าคล้ายนกแซวสวรรค์
ปลายปีกของนกอีแพรดเรียวแหลม ซึ่งไม่ช่วยให้บินร่อนได้อย่างรวดเร็ว แต่เพื่อความว่องไวและประสิทธิภาพในการควบคุมทิศทาง โดยเฉพาะการโฉบตามจับแมลงกลางอากาศ โดยส่วนใหญ่นกอีแพรดหลายชนิดมีปีกที่แข็งแรง ทำให้สามารถบินได้เป็นเวลานาน โดยบางชนิดมีความสามารถในการอพยพได้เป็นระยะทางไกล แต่บางชนิดที่มีขนหางที่หนาดกซึ่งทำให้เป็นนกที่มักบินในระยะทางสั้น ๆ และจำเป็นต้องลงเกาะคอนบ่อย ๆ
จะงอยปากของนกอีแพรด โดยทั่วไปค่อนข้างแบนและเป็นรูปสามเหลี่ยม ซึ่งเหมาะกับการจับเหยื่อกลางอากาศ มีขนยาวขึ้นโดยรอบจะงอยปากโดยเฉพาะด้านข้าง 2 ข้างที่คล้ายพุ่มขนเปรง ขนนี้ส่วนมากมีความยาวพอ ๆ กับความยาวของจะงอยปาก โดยทั่วไปกล้ามเนื้อที่ควบคุมจะงอยปากของนกอีแพรดไม่แข็งแรงนัก ทำให้จำกัดชนิดเหยื่อที่มันจับได้ไว้เพียงแมลงจำพวกที่ไม่มีเปลือกหรือปีกที่แข็ง ซึ่งมีข้อยกเว้นในนกอีแพรดบางชนิดที่อาศัยตามพื้นดิน
ขนของนกอีแพรดส่วนใหญ่มีความแตกต่างกัน ส่วนมากมีลายหรือเครื่องหมายบนขนในตำแหน่งที่เป็นเอกลักษณ์ของสกุลที่คล้ายกัน ต่างกันที่สีของลายซึ่งทำให้ดูต่างกัน สีขนโดยรวมของนกในสกุลนี้ส่วนใหญ่เป็นสีเทา สีดำ สีขาว และสีน้ำตาล แม้ว่าบางชนิดอาจมีขนสีเหลืองหรือสีน้ำเงินที่เหลือบแสงก็ตาม และโดยส่วนใหญ่หลายชนิดไม่มีภาวะทวิสันฐานทางเพศปรากฏในขนนก ยกเว้นบางชนิดที่โดดเด่นเช่น นกอีแพรดดำนิวกินีซึ่งตัวผู้มีขนสีดำล้วนและตัวเมียมีสีน้ำตาลล้วน ในบางชนิดเช่น นกอีแพรดนิวซีแลนด์มีสองลักษณะย่อยที่ต่างสีกันคือ สีด่างแบบธรรมดาและสีดำล้วนที่หายากกว่า (ซึ่งพบมากในเกาะใต้)
ถิ่นที่อยู่และการกระจายพันธุ์

นกอีแพรดเป็นสกุลของนกที่มีถิ่นที่อยู่และกระจายกลุ่มประชากรตั้งแต่ทางตะวันตกสุดในอนุทวีปอินเดียตอนเหนือ จนถึงตะวันออกสุดในแถบออสตราเลเซียที่หมู่เกาะซามัว ทางใต้สุดที่ประเทศนิวซีแลนด์ ประชากรในส่วนการกระจายพันธุ์แถบตะวันออกซึ่งเป็นหมู่เกาะในแปซิฟิคนั้น หลายชนิดเป็นชนิดเฉพาะถิ่นของเกาะนั้น ๆ เช่น นกอีแพรดคาดาวู แต่โดยมากชนิดส่วนใหญ่ของสกุลอาศัยในประเทศอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป ที่เหลือกระจายอยู่ตามประเทศจีนตอนใต้ อินเดีย และบางส่วนของเทือกเขาหิมาลัย บางชนิดมีแถบการกระจายพันธุ์ที่กว้างมากเช่น นกอีแพรดวิลลี นกอีแพรดสีเทา นกอีแพรดคอขาว
นกในสกุลนกอีแพรดเกือบทุกชนิด เป็นนกในเขตร้อน, เป็นชนิดที่โดดเดี่ยวโดยทางภูมิศาสตร์, เป็นนกประจำถิ่น และไม่เป็นนกย้ายถิ่น (นกอพยพ) บางครั้งนกอีแพรดเฉพาะชนิดที่อาศัยทางตอนเหนือสุดหรือใต้สุดอาจมีการย้ายถิ่นแต่ไม่เป็นไปตามแบบแผน และต่างกันในแต่ละชนิด เช่น นกอีแพรดท้องเหลืองของเทือกเขาหิมาลัยเป็นนกที่ย้ายถิ่นตามระดับความสูง โดยมีระยะการผสมพันธุ์ที่ระดับความสูง 1,500 ถึง 4,000 เมตร และย้ายถิ่นลงมาระดับต่ำที่ประมาณ 180 เมตรในฤดูหนาว นกอีแพรดบางชนิดในออสเตรเลียอพยพตามฤดู แม้รูปแบบจะไม่เหมือนกันในแต่ละชนิด เช่น นกอีแพรดสีน้ำตาลมีพฤติกรรมอพยพในบางส่วนของกลุ่มประชากรเท่านั้นคือเฉพาะกลุ่มประชากรทางตอนตะวันออกเฉียงใต้ของออสเตรเลียจะอพยพเป็นฝูงขนาดใหญ่สู่ทางเหนือของรัฐควีนส์แลนด์และนิวกินี
นกในสกุลนี้มีถิ่นที่อยู่ที่หลากหลายอย่างมากซึ่งโดยทั่วไปอาศัยในป่าดิบชื้น โดยหลายชนิดสามารถปรับตัวอาศัยได้ในพื้นที่ที่หลากหลายได้แก่ เขตแห้งแล้งและป่าชายเลน แม้กระทั่งพื้นที่ที่ถูกปรับสภาพอย่างสิ้นเชิงเช่น พื้นที่การเกษตรแบบเชิงเดี่ยว หรือพื้นที่เมือง แต่เฉพาะนกในสกุลนี้ที่มีถิ่นอาศัยในป่าชายเลนนั้นสามารถปรับตัวอาศัยได้ในพื้นที่หลากหลายได้น้อยที่สุด คืออาศัยได้เฉพาะป่าชายเลนและพื้นที่รอบข้างเท่านั้น และยังต้องทิ้งระยะห่างจากนกอีแพรดอื่นในวงรัศมี 3 กิโลเมตร
โดยทั่วไปนกอีแพรดบางชนิดที่มีสายวิวัฒนาการในช่วงต้นของสกุลมักจำกัดอยู่เฉพาะป่าฝนปฐมภูมิ แต่สปีชีส์อื่น ๆ ส่วนใหญ่สามารถอยู่รอดได้ในป่าที่ถูกมนุษย์รบกวนแล้ว ชนิดที่ปรับตัวได้มากที่สุดคือ นกอีแพรดวิลลีซึ่งพบอยู่มากมายในแหล่งที่อยู่ทุกประเภทในออสเตรเลีย ยกเว้นป่าดิบชื้นที่หนาแน่น
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา

นกอีแพรดหลายชนิดยังไม่ได้รับการศึกษาพฤติกรรม แต่โดยรวมนกในสกุลนกอีแพรดมีพฤติกรรมที่เฉพาะตัวของสกุล จากการสังเกตพฤติกรรมโดยสังเขปของนกในสกุลด้วยการเปรียบเทียบนกบางชนิดที่ได้รับการศึกษาไม่มากกับชนิดที่ได้รับการศึกษาเป็นอย่างดี ชี้ให้เห็นถึงความคล้ายคลึงกันในระดับสูงของพฤติกรรมที่เฉพาะตัวของสกุลดังกล่าว คือ นกอีแพรดเป็นนกที่มีความว่องไวปราดเปรียวสูง นกอีแพรดที่มีขนาดเล็กหลายชนิดในสกุลมักเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องอยู่ตลอด แม้เมื่อเกาะคอนอยู่พวกมันยังโยกตัว เต้นไปมา หรือหมุนกลับตัวหน้าหลัง กระดกหางขึ้นลงหรือรำแพนหาง (คลี่กางออก) และหุบ หรือกระดกหางลงซ้ายสลับขวา ในขณะบินพวกมันมีความว่องไวสูงและสามารถบินโฉบวนรอบแบบผาดโผน ซึ่งแสดงความสลับซับซ้อนในการบินอย่างสูง โดยที่มักคลี่หางออกเพื่อจับแมลงขณะบินกลางอากาศ
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา > อาหารและการหาอาหาร

อาหารส่วนใหญ่ของนกอีแพรด ได้แก่ แมลงขนาดเล็กและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง นกอีแพรดวิลลีที่มีขนาดใหญ่กว่านั้นสามารถจัดการกับจิ้งเหลนหรือจิ้งจกขนาดเล็กได้ ซึ่งพบได้ไม่บ่อย เหยื่อแมลงของนกอีแพรดโดยทั่วไปมีขนาดเล็กและจัดการได้ง่าย โดยบางครั้งหากเหยื่อมีขนาดใหญ่จำเป็นต้องถูกทำให้เล็กลงด้วยขบกระแทกกิ่งไม้เพื่อเอาปีกของแมลงนั้นออกเช่น ผีเสื้อกลางคืน
มีการหาอาหารสองวิธีที่คล้ายกันที่นกในสกุลนี้ใช้เพื่อหาเหยื่อ อย่างแรกเรียกว่า "การค้นหาแบบอยู่กับที่" โดยที่นกอีแพรดจะเกาะอยู่ที่คอนและเฝ้าดูเหยื่อที่บินในอากาศซึ่งจากนั้นจะบินเข้าหาและฉกเหยื่อจากอากาศ ก่อนที่จะบินกลับไปที่เกาะที่คอนเดิมเพื่อกินและหาเหยื่อตัวอื่นต่อไป วิธีที่สองที่ใช้เรียกว่า "การค้นหาแบบเข้าหา" โดยที่นกอีแพรดเคลื่อนที่ผ่านกลุ่มพุ่มไม้หรือพืชพรรณต่าง ๆ เพื่อค้นหาแมลงจากการรวบรวมโดยการโบกขยับหางนก (กางและหุบ) ทำให้เหยื่อที่ซ่อนอยู่ให้ตกใจและออกมา เช่น นกอีแพรดวิลลีใช้เทคนิคนี้ในการหาอาหารบนพื้นดินโล่ง โดยกระดกหางจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งและพุ่งตัวอย่างรวดเร็วเพื่อจิกเหยื่อ
นกอีแพรดมักเข้ากลุ่มกับนกชนิดอื่นหรือสัตว์อื่นเพื่อหาอาหาร บางชนิดชอบเกาะอยู่บนหลังปศุสัตว์ ซึ่งพวกมันใช้เป็นทั้งจุดมองหาอาหารที่ดี และเนื่องจากบนผิวหนังของวัวควายหรือขนแกะมักชุกชุมไปด้วยแมลง รวมทั้งในทางอ้อมสัตว์เหล่านี้ยังช่วยคุ้ยเขี่ยไล่แมลงตามพงหญ้าให้บินออกมา พฤติกรรมนี้ทำให้นกอีแพรดเช่น นกอีแพรดวิลลีมีชื่อเล่นว่า "สหายของคนเลี้ยงแกะ"
นกอีแพรดมักมีพฤติกรรมก้าวร้าวและไม่เกรงกลัวมนุษย์ ชอบอยู่ใกล้เพื่อจับแมลงที่ถูกมนุษย์ไล่ออกมา ยังสามารถพบนกอีแพรดชนิดต่างกันรวมฝูงกันหาอาหาร หรือบินร่วมกับนกกินแมลงขนาดเล็กอื่น ๆ โดยเฉพาะบริเวณชายขอบของฝูงนกเหล่านั้นโดยใช้ประโยชน์จากการไล่ล่าเหยื่อของฝูงนกทำให้แมลงกลุ่มใหญ่กระพือกันออกมาโดยรอบ
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา > การผสมพันธุ์

นกอีแพรดเป็นนกที่มีเขตอาณานิคม และมีพฤติกรรมก้าวร้าวในการปกป้องอาณานิคมของมันจากผู้บุกรุกทั้งนกชนิดเดียวกันและนกอีแพรดชนิดอื่น รวมทั้งนกกินแมลงอื่น ในเขตอาณานิคมนี้นกตัวเมียจะทำหน้าที่เลือกจุดตำแหน่งในการสร้างรัง รังใหม่มักอยู่ไม่ไกลจากรังเก่าของปีก่อนหน้า นกทั้งสองเพศจะช่วยกันสร้างรัง ฟักไข่ และเลี้ยงลูกนก
รังของนกอีแพรดมีขนาดพอ ๆ กับและคล้ายกับถ้วยขนาดเล็ก ประกอบขึ้นด้วยวัสดุต่าง ๆ และสานด้วยเส้นใยคล้ายใยแมงมุม ใช้เวลาประมาณ 10 วันในการสร้างรัง นกอีแพรดหลายชนิดใช้ขนหางของมันประกอบการปูพื้นรังหรือเป็นโครงด้านฐานรังซึ่งอาจทำให้รูปทรงของรังไม่แน่นอน นกบางชนิดยังมีพฤติกรรมพรางรัง รังมักอยู่ในที่ต่ำนกจึงชดเชยมุมการมองที่ไม่สามารถมองเห็นผู้ล่าจากระยะไกลด้วยพฤติกรรมการปกป้องลูกนกที่ก้าวร้าวโดยการบินโฉบสัตว์ที่เข้ามารบกวนอย่างอุกอาจ
นกอีแพรดบางครั้งล่อสัตว์ที่มันคิดว่าเป็นผู้ล่าด้วยการแกล้งเจ็บและให้ติดตามในทิศทางที่ห่างออกไปจากรัง ขณะเดียวกันนั้นนกตัวผู้จะคอยบินติดตามโฉบจิกไล่สัตว์นั้นให้ล่าถอย ด้วยพฤติกรรมเหล่านี้ทำให้นกอีแพรดประสบความสำเร็จในการปกป้องรังแม้ตำแหน่งของรังจะต่ำมากก็ตาม
ชนิด

อ้างอิงจากรายชื่อของสมาพันธ์ปักษีวิทยานานาชาติ (IOC) เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ.2021 ดังนี้
นกอีแพรดสีน้ำเงินมินดาเนา, Rhipidura superciliaris
นกอีแพรดสีน้ำเงินวิสายัน, Rhipidura samarensis
นกอีแพรดหัวสีน้ำเงิน, Rhipidura cyaniceps
นกอีแพรดทาบราส, Rhipidura sauli
นกอีแพรดวิสายัน, Rhipidura albiventris
นกอีแพรดท้องสีน้ำตาลแดง, Rhipidura hyperythra
นกอีแพรดเฟรนด์ลี, Rhipidura albolimbata
นกอีแพรดสีเทา, Rhipidura albiscapa
นกอีแพรดนิวซีแลนด์, Rhipidura fuliginosa
นกอีแพรดลอร์ดโฮว์, Rhipidura fuliginosa cervina (ชนิดย่อย) สูญพันธุ์แล้ว (เมื่อปี 1925)
นกอีแพรดป่าชายเลน, Rhipidura phasiana
นกอีแพรดสีน้ำตาล, Rhipidura drownei
นกอีแพรดมากีรา, Rhipidura tenebrosa
นกอีแพรดเรนเนล, Rhipidura rennelliana
นกอีแพรดลาย, Rhipidura verreauxi
นกอีแพรดคาดาวู, Rhipidura personata
นกอีแพรดซามัว, Rhipidura nebulosa
นกอีแพรดสุลาเวสี, Rhipidura teysmanni
นกอีแพรดตาลีอาบู, Rhipidura sulaensis
นกอีแพรดแถบหลังสีน้ำตาลอ่อน, Rhipidura superflua
นกอีแพรดอกริ้ว, Rhipidura dedemi
นกอีแพรดหางยาว, Rhipidura opistherythra
นกอีแพรดปาลาอู, Rhipidura lepida
นกอีแพรดหลังสีน้ำตาลอ่อน, Rhipidura rufidorsa
นกอีแพรดบิสมาร์ค, Rhipidura dahli
นกอีแพรดมาสเซา, Rhipidura matthiae
นกอีแพรดมาลาอีตา, Rhipidura malaitae
นกอีแพรดอาราฟูรา, Rhipidura dryas
นกอีแพรดโพนเพย์, Rhipidura kubaryi
นกอีแพรดสีน้ำตาลอ่อน, Rhipidura rufifrons
นกอีแพรดสีน้ำตาลอ่อนกวม, Rhipidura rufifrons uraniae  (ชนิดย่อย) สูญพันธุ์แล้ว (เมื่อปี 1984)
นกอีแพรดมานุส, Rhipidura semirubra
นกอีแพรดสองสี, Rhipidura brachyrhyncha
นกอีแพรดดำ, Rhipidura atra
นกอีแพรดน้ำตาลดำl, Rhipidura nigrocinnamomea
นกอีแพรดหางสีน้ำตาลอ่อน, Rhipidura phoenicura
นกอีแพรดท้องขาว, Rhipidura euryura
นกอีแพรดอกลายจุด, Rhipidura perlata
นกอีแพรดคิ้วขาว, Rhipidura aureola
นกอีแพรดแถบอกดำ (Malaysian pied fantail), Rhipidura javanica
นกอีแพรดแถบอกดำฟิลิปปินส์ (Philippine pied fantail), Rhipidura nigritorquis
นกอีแพรดคอขาว, Rhipidura albicollis
นกอีแพรดลายจุดขาว, Rhipidura albogularis
นกอีแพรดหมวกน้ำตาล, Rhipidura diluta
นกอีแพรดหางสีน้ำตาลเทา, Rhipidura fuscorufa
นกอีแพรดเหนือ, Rhipidura rufiventris
นกอีแพรดเบียค, Rhipidura kordensis
นกอีแพรดปีกขาว (Cockerell's fantail or white-winged fantail), Rhipidura cockerelli
นกอีแพรดสีเทาหางหนา, Rhipidura threnothorax
นกอีแพรดหางหนาท้องขาว, Rhipidura leucothorax
นกอีแพรดสีดำหางหนา, Rhipidura maculipectus
นกอีแพรดวิลลี, Rhipidura leucophrys
นกอีแพรดเปเล็ง, Rhipidura habibiei
ชนิด > ชนิดที่พบในประเทศไทย

มี 4 ชนิด ได้แก่
นกอีแพรดอกลายจุด (Spotted fantail, Rhipidura perlata) ถิ่นอาศัยหลัก คือป่าชายเลนหรือป่าละเมาะใกล้ชายฝั่งทะเล
นกอีแพรดคิ้วขาว (White-browed fantail, Rhipidura aureola)
นกอีแพรดแถบอกดำ (Malaysian pied fantail), Rhipidura javanica)
นกอีแพรดคอขาว (White-throated fantail, Rhipidura albicollis)
ชนิด > ชนิดที่เคยอยู่ในสกุลนี้

ก่อนหน้านี้มีนกอีแพรดบางชนิดเคยได้รับการจัดให้อยู่ในสกุลนี้โดยองค์กรบางแห่ง ได้แก่
นกโมนาร์คหินชนวน (ในชื่อทวินามเดิม Rhipidura Lessoni ปัจจุบันในชื่อ Mayrornis lessoni)
นกอีแพรดท้องเหลือง (ในชื่อทวินามเดิม Rhipidura hypoxantha และชื่อภาษาอังกฤษเดิม yellow-bellied fantail) ตั้งแต่ปี 2009 นกชนิดนี้กลับไปชื่อทวินามดั้งเดิมก่อนหน้าคือ Chelidorhynx hypoxantha ในสกุล Chelidorhynx และชื่อภาษาอังกฤษ fairy-flycatcher ในวงศ์นกจับแมลง (Stenostiridae)
นกโมนาร์คดำ (ในชื่อทวินามเดิม  Rhipidura fallax ปัจจุบันในชื่อ Symposiachrus axillaris)
ลิ้งค์ภายนอก

ภาพและเสียง
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q771870  Wikispecies: Rhipidura  Avibase: 344FC226B039BB0A  BOLD: 53118  Fossilworks: 143827  GBIF: 2495006  iNaturalist: 8121  ITIS: 178690  NCBI: 107227  NZOR: 2c2fd154-7a71-4c6e-8af6-5d8435dc9c5d  ZooBank: D23524BE-FFF8-4EF5-A8E6-423F0AAA5202 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ 
หางเป็นรูปพัดเรียก "หางแพน"
กลุ่มประชากรของนกอีแพรดสีน้ำตาลอาศัยทางตอนตะวันออกเฉียงใต้ของออสเตรเลียจะอพยพเป็นฝูงขนาดใหญ่สู่ทางเหนือของรัฐควีนส์แลนด์และนิวกินี
ลูกนกอีแพรดสีเทา
นกอีแพรดสีเทาในออสเตรเลีย กำลังให้อาหาร เหยื่อที่จับได้คือแมลงขนาดเล็ก
รังของนกอีแพรดคอขาว แสดงให้เห็นก้นรังที่แหลมจากวัสดุขนาดใหญ่และยาวที่รองก้น พบได้ในนกหลายชนิดในสกุลนกอีแพรด
นกอีแพรดวิลลี (Rhipidura leucophrys)
นอร์แทมป์ตันเชอร์

ตึกเทศบาลเมืองนอร์แทมป์ตัน
นอร์แทมป์ตันเชอร์ หรือ นอร์แทมป์ตันเชียร์ (อังกฤษ: Northamptonshire; เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /nɔrˈθæmptənʃər/; ย่อ Northants หรือ N/hants) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรในภาคมิดแลนด์สตะวันออกของอังกฤษโดยมีนอร์แทมป์ตันเป็นเมืองหลวง และมีพรมแดนติดกับวอริคเชอร์, เลสเตอร์เชอร์, รัทแลนด์, เคมบริดจ์เชอร์ (รวมทั้งนครปีเตอร์บะระห์), เบดฟอร์ดเชอร์, บักกิงแฮมเชอร์ (รวมทั้งมิลตันคีนส์), ออกซฟอร์ดเชอร์ และลิงคอล์นเชอร์ นอร์แทมป์ตันเชอร์มีประชากร 747,622 คน (สถิติ ค.ศ. 2019)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นอร์แทมป์ตันเชอร์
| ด ค กค> ศ. 1974 – ค.ศ. 1996 ←    เทศมณฑลทางพิธีการของอังกฤษ   → ปัจจุบัน |
| --- | --- |
 กลอสเตอร์เชอร์  เกรเทอร์แมนเชสเตอร์  เกรเทอร์ลอนดอน  คอร์นวอลล์  คัมเบรีย  เคนต์  เคมบริดจ์เชอร์  ชรอปเชอร์  เชชเชอร์  ซัฟฟอล์ก  ซัมเมอร์เซต  เซอร์รีย์  เซาท์ยอร์กเชอร์  ดอร์เซต  ดาร์บิเชอร์  เดวอน  เดอรัม  ไทน์และเวียร์  นครลอนดอน  นอตทิงแฮมเชอร์  นอร์ทยอร์กเชอร์  นอร์แทมป์ตันเชอร์  นอร์ฟอล์ก  บริสตอล  บักกิงแฮมเชอร์  บาร์กเชอร์  เบดฟอร์ดเชอร์  เมอร์ซีย์ไซด์  รัตแลนด์  ลิงคอล์นเชอร์  เลสเตอร์เชอร์  แลงคาเชอร์  วอริกเชอร์  วิลต์เชอร์  วุร์สเตอร์เชอร์  เวสต์ซัสเซกซ์  เวสต์มิดแลนส์  เวสต์ยอร์กเชอร์  สแตฟฟอร์ดเชอร์  ออกซฟอร์ดเชอร์  อีสต์ซัสเซกซ์  อีสต์ไรดิงออฟยอร์กเชอร์  เอสเซกซ์  ไอล์ออฟไวต์  ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์  เฮริฟอร์ดเชอร์  แฮมป์เชอร์