stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Niphidium crassifolium

| Niphidium crassifolium |
| --- | --- |

Niphidium crassifoliumที่มีความอุดมสมบูรณ์ปลูกในเรือนกระจก

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophyta
หมวด:: Polypodiophyta 
ชั้น:: Polypodiopsida 
อันดับ:: Polypodiales 
อันดับย่อย:: Polypodiineae 
วงศ์:: Polypodiaceae 
สกุล:: Niphidium  (L.) Lellinger
สปีชีส์:: Niphidium crassifolium
ชื่อทวินาม
Niphidium crassifolium (L.) Lellinger

ชื่อพ้อง
 Anaxetum crassifolium  (L.) Schott  Dipteris crassifolia  (L.) J. Sm.  Drynaria crassifolia  (L.) J. Sm.  Pessopteris crassifolia  (L.) Underw. & Maxon  Phymatodes crassifolia  (L.) C.Presl  Pleopeltis crassifolia  (L.) T. Moore  Pleuridium angustum Fée  Pleuridium crassifolium  (L.) Fée  Polypodium coriaceum Raddi  Polypodium crassifolium L.  Polypodium porrectum Willd.
Niphidium crassifolium (ชื่อสามัญ graceful fern) เป็นสายพันธุ์หนึ่งของเฟิร์นในวงศ์ Polypodiaceae พบในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ โดยส่วนใหญ่เติบโตแบบพืชอิงอาศัย (epiphytic) บนพืชชนิดอื่น เช่น ที่ชั้นเรือนยอดของต้นไม้ แต่บางครั้งสามารถเติบโตบนโขดหินหรือบนพื้นดินได้ โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลมากขึ้น เฟิร์นชนิดนี้มีเหง้าซึ่งมีรากขนาดเล็กจำนวนมากที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีน้ำตาลแดงเข้ม เมื่อรวมกันจะเกิดเป็นกลุ่มรากลักษณะคล้ายตะกร้า ซึ่งเมื่อเติบโตบนต้นไม้จะช่วยกักเก็บเศษใบไม้และฝุ่นละออง ทำให้เกิดดินที่อุดมไปด้วยสารอาหารและสามารถเก็บกักน้ำได้ดี ใบมีลักษณะเรียบง่าย มีความยาว 13–85 เซนติเมตร (5–33 นิ้ว) และกว้าง 3–5 เซนติเมตร (1.2–2.0 นิ้ว) เมื่อแห้ง ใบจะถูกเคลือบด้วยแผ่นฟิล์มคล้ายขี้ผึ้ง อับสปอร์มีลักษณะกลมและมีขนาดใหญ่ โดยปรากฏในแถวเดี่ยวระหว่างเส้นใบบริเวณปลายใบ
อนุกรมวิธาน

N. crassifolium ถูกบรรยายครั้งแรกโดยคาร์ล ลินเนียส ใน ค.ศ. 1753 ในชื่อ Polypodium crassifolium ต่อมาใน ค.ศ. 1972 เดวิด บี. เลลลิงเจอร์ (David B. Lellinger) ได้ย้ายสายพันธุ์นี้ไปอยู่ในสกุล Niphidium การแยก N. crassifolium จาก N. albopunctatissimum อาจทำได้ยาก เนื่องจากมีลักษณะคล้ายกัน อย่างไรก็ตาม สายพันธุ์ N. albopunctatissimum จะมีใบที่แคบกว่า และมักเติบโตบนโขดหินหรือพื้นดิน รวมทั้งมีถิ่นที่อยู่อาศัยในพื้นที่ที่แตกต่างกัน
การกระจายพันธุ์

Niphidium crassifolium พบได้ในพื้นที่อเมริกากลางและอเมริกาใต้ ตั้งแต่ประเทศเม็กซิโกทางตอนเหนือถึงประเทศเปรูทางตอนใต้ รวมถึงปานามา เอกวาดอร์ เปรู บราซิล เฟรนช์เกียนา กายอานา และหมู่เกาะอินดีสตะวันตก เฟิร์นชนิดนี้เติบโตในพื้นที่ที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลไม่เกิน 1,100 เมตร (3,600 ฟุต) และในสภาพความชื้นที่หลากหลาย
โทมัส โครอัต (Thomas Croat) ระบุว่าเฟิร์นชนิดนี้อาจเป็นเฟิร์นที่พบได้บ่อยที่สุดบนเกาะบาร์โรโคโลราโด ในปานามา Niphidium crassifolium เป็นที่รู้กันว่าสามารถเจริญเติบโตบนต้น Socratea exorrhiza โดยพบอยู่บนต้นไม้ชนิดนี้ประมาณ 12% บนเกาะบาร์โรโคโลราโด
นอกจากนี้ เฟิร์นยังสามารถเติบโตบนต้นไม้ชนิดอื่น ๆ ได้ เช่น Platypodium elegans, Ceiba pentandra, Tabebuia guayacan และ Anacardium excelsum
ชีวเคมี

เฟิร์นชนิดนี้ใช้กระบวนการเมแทบอลิซึมของกรดครัสซูเลียน (CAM) ซึ่งทำให้สามารถเก็บก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่เกิดจากกระบวนการการหายใจระดับเซลล์ในเวลากลางคืนไว้ แล้วปล่อยออกมาเพื่อใช้ในกระบวนการการสังเคราะห์แสงในวันถัดไป อย่างไรก็ตาม การใช้กระบวนการนี้ถือว่ามีสัดส่วนเล็กน้อยเมื่อเปรียบเทียบกับพืช CAM แท้ เช่น กระบองเพชร โดยเมื่อพืชอยู่ในสภาวะความเครียดจากความแห้งแล้ง การมีส่วนร่วมของ CAM ในกระบวนการการตรึงคาร์บอนจะเพิ่มขึ้นจาก 2.7% เป็น 10%
การผลิตแกมีโทไฟต์ (gametophyte) ของเฟิร์นชนิดนี้ไม่ได้ถูกควบคุมด้วยฮอร์โมนพืช แต่ขึ้นอยู่กับระดับของแสงที่ได้รับ
การใช้งาน

N. crassifolium สามารถปลูกได้ในดินที่ระบายน้ำได้ดีและได้รับแสงปานกลาง มีรายงานว่าเฟิร์นชนิดนี้สามารถทนต่ออุณหภูมิที่เย็นจัดถึง −7 องศาเซลเซียส (19 องศาฟาเรนไฮต์) ได้ติดต่อกันหลายวัน ในพื้นที่ทางตอนเหนือของเปรู ลำต้นสดของพืชชนิดนี้ถูกนำมาใช้ในการแพทย์แผนโบราณเพื่อรักษาการอักเสบของอวัยวะภายใน
อ่านหนังสือเพิ่ม

Miller, J. H. (1968). "Fern gametophytes as experimental material". The Botanical Review. 34 (4): 361–440. Bibcode:1968BotRv..34..361M. doi:10.1007/BF02859133. S2CID 32581094.
Alice F. Tryon (1959). "Ferns of the Incas". American Fern Journal. 49 (1): 10–24. doi:10.2307/1545106. JSTOR 1545106.
แหล่งข้อมูลอื่น

Photographs of Niphidium crassifolium from Saint Lucia
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Niphidium crassifolium:  Wikidata: Q9050235  Wikispecies: Niphidium crassifolium  EoL: 597227  FNA: 242431373  GBIF: 2650442  GRIN: 404884  iNaturalist: 132176  IPNI: 170054-2  IRMNG: 10452930  ITIS: 17819  NCBI: 85332  NZOR: cf14a9a6-c64e-475f-aa60-876b433a655d  Plant List: tro-26602333  PLANTS: NICR  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:170054-2  Tropicos: 26602333 
Polypodium crassifolium:  Wikidata: Q21877091  FNA: 242434087  GBIF: 5274943  GRIN: 435162  IPNI: 17412070-1  IRMNG: 10673401  ITIS: 519427  NZOR: 92e2f103-3f02-494c-a6ed-ccd786de8e23  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:206835-2  Tropicos: 26607304 
ภาพโคลสอัปด้านล่างของใบเฟิร์น N. crassifolium ที่แสดงอับสปอร์
กีฬาอีสปอร์ตในเอเชียนเกมส์ 2026

| กีฬาอีสปอร์ต  ในเอเชียนเกมส์ 2026 |
| --- | --- |

วันที่: ยังไม่กำหนด
← 20222030 →
กีฬาอีสปอร์ตในเอเชียนเกมส์ 2026 จะจัดขึ้นในจังหวัดไอจิ และ/หรือ นาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 สภาโอลิมปิกแห่งเอเชียได้ประกาศเพิ่มอีสปอร์ตเป็นหนึ่งในรายการแข่งขันของเอเชียนเกมส์ 2026 โดยสหพันธ์กีฬาอีสปอร์ตแห่งประเทศญี่ปุ่นและสหพันธ์กีฬาอีสปอร์ตแห่งเอเชียเป็นผู้ร่วมจัดการแข่งขัน
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2024 สภาโอลิมปิกแห่งเอเชียได้มีแผนถอดอีสปอร์ตออกจากเอเชียนเกมส์ และกำลังพิจารณาจัดการแข่งขันแยกสำหรับกีฬาที่ไม่ใช่กีฬาดั้งเดิม เช่น หมากรุก และเกมไพ่
เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 คณะกรรมการบริหารของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียได้อนุมัติให้มีการแข่งขันอีสปอร์ตใน 11 เกม และเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ได้มีการประกาศรายชื่อเกมที่ใช้แข่งขันอย่างเป็นทางการ โดยมีทั้งหมด 13 เกมใน 11 รายการ
ผู้ได้รับเหรียญ

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
eFootball รายละเอียด: 
Gran Turismo 7 รายละเอียด: 
Honor of Kings รายละเอียด: 
Naraka: Bladepoint รายละเอียด: 
Puyo Puyo Champions รายละเอียด: 
Identity V รายละเอียด: 
League of Legends รายละเอียด: 
Mobile Legends: Bang Bang รายละเอียด: 
Pokémon Unite รายละเอียด: 
PUBG Mobile รายละเอียด: 
ศิลปะการต่อสู้เชิงแข่งขัน รายละเอียด:
ชลน่าน ศรีแก้ว

| นายแพทย์ชลน่าน ศรีแก้วม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |
ชลน่าน ในปี พ.ศ. 2566

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ดำรงตำแหน่ง 1 กันยายน พ.ศ. 2566 – 27 เมษายน พ.ศ. 2567 (7 เดือน 26 วัน)
นายกรัฐมนตรี: เศรษฐา ทวีสิน
รัฐมนตรีช่วย: สันติ พร้อมพัฒน์
ก่อนหน้า: อนุทิน ชาญวีรกูล
ถัดไป: สมศักดิ์ เทพสุทิน
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ดำรงตำแหน่ง 28 ตุลาคม พ.ศ. 2555 – 30 มิถุนายน พ.ศ. 2556 (8 เดือน 2 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
รัฐมนตรีว่าการ: ประดิษฐ สินธวณรงค์
ก่อนหน้า: สุรวิทย์ คนสมบูรณ์
ถัดไป: สรวงศ์ เทียนทอง
ผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร
ดำรงตำแหน่ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2564 – 20 มีนาคม พ.ศ. 2566 (1 ปี 2 เดือน 25 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ก่อนหน้า: สมพงษ์ อมรวิวัฒน์
ถัดไป: ชัยธวัช ตุลาธน
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดน่าน
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  6 มกราคม พ.ศ. 2544 (24 ปี 1 เดือน 22 วัน)
หัวหน้าพรรคเพื่อไทย
ดำรงตำแหน่ง 28 ตุลาคม พ.ศ. 2564 – 30 สิงหาคม พ.ศ. 2566 (1 ปี 10 เดือน 2 วัน)
ก่อนหน้า: สมพงษ์ อมรวิวัฒน์
ถัดไป: แพทองธาร ชินวัตร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 4 มิถุนายน พ.ศ. 2504 (63 ปี) อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน ประเทศไทย
พรรคการเมือง: เพื่อไทย (2551–ปัจจุบัน)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: ประชาธิปัตย์ (2526–2543) ไทยรักไทย (2543–2550) พลังประชาชน (2550–2551)
คู่อาศัย: นวลสกุล บำรุงพงษ์
บุตร: 2 คน
ลายมือชื่อ: 

นายแพทย์ ชลน่าน ศรีแก้ว (เกิด 4 มิถุนายน พ.ศ. 2504) ชื่อเล่น ไหล่ เป็นแพทย์และนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดน่าน เขต 2 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาล เศรษฐา ทวีสิน อดีตหัวหน้าพรรคเพื่อไทย อดีตผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาล ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
ประวัติ

ชลน่านเกิดเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2504 ที่ตำบลไหล่น่าน อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน เป็นบุตรของนายใจ และนางหมาย ศรีแก้ว สำเร็จการศึกษาแพทย์ศาสตรบัณฑิต จากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปีการศึกษา พ.ศ. 2529 (ร่วมรุ่นกับ นายแพทย์ภูมินทร์ ลีธีระประเสริฐ และ นายแพทย์บัญญัติ เจตนจันทร์) และปริญญาโทรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (MPA) จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) ในปี พ.ศ. 2542
ชลน่านใช้ชีวิตคู่ร่วมกับแพทย์หญิงนวลสกุล บำรุงพงษ์ โดยมิได้จดทะเบียนสมรส มีบุตรธิดา 2 คน
การทำงาน

นายแพทย์ชลน่าน ศรีแก้ว เป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลเวียงสา อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชปัว อำเภอปัว จังหวัดน่าน ระว่างปี พ.ศ. 2538–2543 ต่อมาได้เข้ามาทำงานการเมือง เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดน่าน สังกัดพรรคไทยรักไทย
ในปี พ.ศ. 2547 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข และปี พ.ศ. 2548 เป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขโดยมี ศาสตราจารย์ นายแพทย์ สุชัย เจริญรัตนกุล เป็นรัฐมนตรีว่าการสาธารณสุข ในรัฐบาล พ.ต.ท ทักษิณ ชินวัตร และเป็นกรรมการประสานงานสภาผู้แทนราษฎร (วิปรัฐบาล) นอกจากนั้นแล้ว เขายังได้รับแต่งตั้งเป็นรองโฆษกพรรคเพื่อไทย ในระยะหนึ่งอีกด้วย
ปลายปี พ.ศ. 2552 สื่อมวลชนประจำรัฐสภา ได้ตั้งฉายานักการเมือง โดยให้ฉายานายแพทย์ชลน่านเป็น "ดาวสภาฯ" ด้วยบทบาทการอภิปรายโดยมุ่งเน้นข้อมูลมากกว่าการใช้วาทะศิลป์
ชลน่านได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร (ครม.ยิ่งลักษณ์ 3) เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2555 กระทั่งได้รับโปรดเกล้าฯ ให้พ้นจากความเป็นรัฐมนตรีในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2556
ต่อมาเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2564 เขาได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคเพื่อไทย ต่อจากสมพงษ์ อมรวิวัฒน์ และเนื่องจากในขณะนั้นพรรคเพื่อไทยเป็นพรรคฝ่ายค้านที่มีจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมากที่สุดในขณะนั้น จึงทำให้เขาเป็นผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎรไปโดยปริยาย โดยมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2564
หลังการเลือกตั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2566 ชลน่านเป็นผู้เสนอชื่อพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ และเศรษฐา ทวีสิน ในการประชุมร่วมกันของรัฐสภาเพื่อลงมติเลือกนายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม และ 22 สิงหาคม ตามลำดับ โดยพิธาได้รับเสียงเห็นชอบไม่ถึงเกณฑ์ที่รัฐธรรมนูญกำหนด และมติรัฐสภาในสัปดาห์ถัดมา ห้ามการเสนอชื่อพิธาซ้ำ ส่วนเศรษฐาได้รับเสียงเห็นชอบเกินเกณฑ์ที่กำหนด และได้เป็นนายกรัฐมนตรี
ทั้งนี้ ก่อนหน้าการลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีครั้งที่สาม พรรคเพื่อไทยถูกวิจารณ์อย่างหนักหลังจากนำพรรครวมไทยสร้างชาติและพรรคพลังประชารัฐเข้าร่วมรัฐบาล ทำให้สังคมทวงถามสัญญาที่ชลน่านให้ไว้ก่อนการเลือกตั้งว่าหากพรรคเพื่อไทยนำทั้ง 2 พรรคเข้าร่วมรัฐบาล ตนจะลาออกจากหัวหน้าพรรค ส่งผลให้แฮชแท็ก #ชลน่านลาออกกี่โมง ติดอันดับในทวิตเตอร์ ต่อมาชลน่านได้กล่าวว่าตนจะลาออกจากหัวหน้าพรรคเพื่อไทยหลังการจัดตั้งรัฐบาลเสร็จสิ้น
ในที่สุด เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2566 เวลา 16.00 น. ชลน่านได้แถลงข่าวลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรค ณ ที่ทำการพรรค ส่งผลให้คณะกรรมการบริหารพรรคที่เหลืออยู่ต้องพ้นจากตำแหน่งทั้งคณะ โดยที่ประชุมคณะกรรมการบริหารพรรคชุดรักษาการ ได้มีมติเลือกรองศาสตราจารย์ ชูศักดิ์ ศิรินิล รองหัวหน้าพรรค ทำหน้าที่รักษาการหัวหน้าพรรค และเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ภายใน 60 วันคือภายในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2566
ต่อมาในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2566 เขาได้รับการโปรดเกล้าฯแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในช่วงเวลาที่ดำรงตำแหน่งเขาได้ขับเคลื่อนโครงการตามนโยบายของรัฐบาลหลายอย่าง เช่น โครงการสามสิมบาทรักษาทุกที่ ซึ่งเป็นการต่อยอดจากโครงการสามสิบบาทรักษาทุกโรค เป็นต้น
แต่ต่อมาในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2567 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้​นายแพทย์​ชลน่าน​ ศรีแก้ว​ พ้นจากความเป็นรัฐมนตรี
การทำงาน > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

นายแพทย์ชลน่าน ศรีแก้ว ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งมาอีก 5 สมัยต่อกันเป็นลำดับ คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 จังหวัดน่าน สังกัดพรรคไทยรักไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 จังหวัดน่าน สังกัดพรรคไทยรักไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดน่าน สังกัดพรรคพลังประชาชน → พรรคเพื่อไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดน่าน สังกัดพรรคเพื่อไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จังหวัดน่าน สังกัดพรรคเพื่อไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดน่าน สังกัดพรรคเพื่อไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2545 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
กระสือ (ละครโทรทัศน์)

| กระสือ |
| --- | --- |
ละครโทรทัศน์ กระสือ ออกอากาศปี 2537-2538
พัฒนาโดย: ดาราวิดีโอ
บทประพันธ์: บุราณ
กำกับโดย: จรูญ ธรรมศิลป์
แสดงนำ: ศตวรรษ ดุลยวิจิตร   รชนีกร พันธุ์มณี  มนฤดี ยมาภัย  สุวัจนี พานิชชีวะ  เสาวลักษณ์ ศรีอรัญญ์   น้ำเงิน บุญหนัก  วรรณิศา ศรีวิเชียร  พงษ์นภา ดัสกร  วีรยุทธ รสโอชา  ศาสตรา ศรีวิไล   ยุวดี เรืองฉาย อุษา ทนตาวัล   ธงชัย ประสงค์สันติ  กรุง ศรีวิไล  ชุมพร เทพพิทักษ์   วิทยา สุขดำรงค์   รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง   ฉัตรมงคล บำเพ็ญ  สีเทา   รุ่งกานดา นามแย้มแป้น   ดวงหทัย ศรัทธาทิพย์   ปฏิญญา วิบูลย์นันท์   กิตติ ดัสกร  ทัศนีย์ สีดาสมุทร  ด.ญ.หยาดทิพย์ ราชปาล   ด.ญ.มาติกา อรรถกรศิริโพธิ์  ด.ญ.สาวิกา ไชยเดช ด.ญ.หนึ่งธิดา โสภณ
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: เพลง กระสือ  โดย จิณณา จันทร์แสงประทีป เพลง กระสือรำพึง  โดย จิณณา จันทร์แสงประทีป
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ภาษาไทย
การผลิต
ผู้จัดละคร: สุรางค์ เปรมปรีดิ์
ควบคุมงานสร้าง: ไพรัช สังวริบุตร (ควบคุมการผลิต)
ความยาวตอน: ประมาณ 2 ชั่วโมง
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7
ออกอากาศ: 20 ธันวาคม พ.ศ. 2537 – 21 มีนาคม พ.ศ. 2538
กระสือ เป็นละครโทรทัศน์ไทย เป็นบทประพันธ์ของ บุราณ ที่เค้าโครงสร้างจาก "ผีกระสือ" ผีพื้นบ้านไทย ถูกนำมาสร้างครั้งแรกในปี พ.ศ. 2520 - พ.ศ. 2522 ในรูปแบบภาพยนตร์โทรทัศน์ สร้างโดยดาราฟิล์ม กำกับการแสดงโดย มานพ สัมมาบัต  นำแสดงโดย รัชนู บุญชูดวง, เสกศักดิ์ สันติพงษ์, ละออ นพพรรณ, ป๊อกเขี้ยวเพชร, สวาท นาคศิริ, เมธี ด้วงบุญ, บังเละ, สุดเฉลียว เกิดผล ออกฉายทาง ช่อง 7 มีความยาวถึง 200 ตอน จากความโด่งดังจึงถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ ในปี พ.ศ. 2525 กำกับโดย โกมินทร์ นำแสดงโดย พอเจตน์ แก่นเพชร, อาภาพร กรทิพย์, พิศมัย วิไลศักดิ์, รสริน จันทรา, รุ่งนภา กลมกล่อม, สามารถ พึ่งกิจ เข้าฉายเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2525
ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2537 - พ.ศ. 2538 ผลิตโดย บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด กำกับการแสดงโดย จรูญ ธรรมศิลป์ นำแสดงโดย ศตวรรษ ดุลยวิจิตร, รชนีกร พันธุ์มณี, มนฤดี ยมาภัย, สุวัจนี ไชยมุกสิก, น้ำเงิน บุญหนัก ออกอากาศเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2537 - 21 มีนาคม พ.ศ. 2538
และครั้งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2555 ได้นำกลับมาสร้างใหม่  ใช้ชื่อเรื่อง กระสือจำศีล นำแสดงโดย วรนันท์ พร้อมมูล, สุทัศสรณ์ สัจจะภูริภูมิ, รติพงษ์ ภู่มาลี, น้ำทิพย์ เสียมทอง, เยาวเรศ นิศากร, ฉัตรมงคล บำเพ็ญ ออกอากาศทางช่อง ทีวี จ๊ะทิงจา ออกอากาศเมื่อวันที่ 1 มีนาคม -  3 สิงหาคม 2555
เนื้อเรื่องย่อ

มีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นกระสือก่อนตายได้เรียกคุณยายสายไปหาและมอบสมบัติให้ แต่ขณะที่ยายสายเผลอผู้หญิงคนนั้นได้บ้วนน้ำลายใส่ในขันกินน้ำให้ยายสายกิน ยายสายก็เลยกลายเป็นกระสือแทนผู้หญิงคนนั้น ยายสายผู้นี้มีบุตรคนหนึ่งแต่งงานและมีลูกสาวหนึ่งคน แต่ทั้งลูกชายและลูกสะใภ้ก็หายหน้าหนีไปทิ้งลูกสาวไว้ให้ยายสายเป็นผู้ดูแล  ยายสายก็เลยต้องเลี้ยงหลานสาวกำพร้าโดยลำพัง  ใครจะเป็นผู้สืบทอดดวงวิญญาณ ของกระสือต่อจากยายสาย
นักแสดง

| ปี | พ> ศ. 2520-2522 | พ> ศ. 2525 | พ> ศ. 2537-2538 | พ> ศ. 2555 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สถานีออกอากาศ | ช่อง 7 | ภาพยนตร์ | ช่อง 7 | ช่อง ทีวี จ๊ะทิงจา |
| ผู้สร้าง | ดาราฟิล์ม | เฟมัสซ์โปรดักชั่น | ดาราวิดีโอ | ทีวี จ๊ะทิงจา |
| กำกับการแสดง | มานพ สัมมาบัต | โกมินทร์ | จรูญ ธรรมศิลป์ | แดง บูรพา |
| หมอวิทยา | เสกศักดิ์ สันติพงษ์  | พอเจตน์ แก่นเพชร | ศตวรรษ ดุลยวิจิตร | วรนันท์ พร้อมมูล |
| รำพึง (กระสือรำพึง) | รัชนู บุญชูดวง | อาภาพรกรทิพย์ | รชนีกร พันธุ์มณี | สุทัศสรณ์ สัจจะภูริภูมิ  |
| แวว (แม่ชีแวว) | สุดเฉลียว เกิดผล | พิศมัย วิไลศักดิ์ | มนฤดี ยมาภัย | น้ำทิพย์ เสียมทอง |
| สุดา (กระสือสุดา) | สวาท นาคศิริ | วีรวรรณ โทณะวณิก | สุวัจนี พานิชชีวะ | ประถมาภรณ์ รัตนภักดี |
| แสงดาว |  |  | เสาวลักษณ์ ศรีอรัญญ์ | น้องวิ สุพิศตรา |
| ยายสาย (กระสือยายสาย) | ละออ นพพรรณ |  | น้ำเงิน บุญหนัก | เยาวเรศ นิศากร |
| พลอย |  |  | วรรณิศา ศรีวิเชียร | วิรดา วงศ์เทวัญ |
| นวล |  |  | พงษ์นภา ดัสกร |  |
| แสง |  |  | วีรยุทธ รสโอชา | รติพงษ์ ภู่มาลี |
| เปีย |  |  | ศาสตรา ศรีวิไล | โอราฬ ชูชาญ |
| เมาท์ | ณัฐมนต์ พันธ์เพ็ง |  | ยุวดี เรืองฉาย | ลัดดาวรรณ มั่นคงดี |
| มุกดา |  |  |  | ไหมพรม อุดมพร |
| พยาบาลอุไรรัตน์ |  |  | อุษา ทนตาวัล |  |
| ยอด |  |  | ฉัตรมงคล บำเพ็ญ | ฉัตรมงคล บำเพ็ญ |
| พ่อหมอ |  |  | สีเทา | อำพล สวนสุข |
| หนู |  |  | รุ่งกานดา เบญจมาภรณ์ | จารุศิริ ภูวนัย  |
| คำ |  |  | ดวงหทัย ศรัทธาทิพย์ |  |
| พิม |  |  | ด.ญ.สาวิกา ไชยเดช |  |
| รำพึง (วัยเด็ก) |  |  | ด.ญ.หยาดทิพย์ ราชปาล |  |
| จิ๋ว |  |  | ด.ญ.มาติกา อรรถกรศิริโพธิ์ |  |
| จ้อย |  |  | ด.ญ.หนึ่งธิดา โสภณ |  |
| รำพึง (วัยทารก) |  |  | ด.ญ.ชุติกาญจน์ ผาสุขันท์ |  |
กลุ่มดาวแมวป่า

| --- | --- |
 คลิกเพื่อดูรูปใหญ่
ชื่อย่อ:: Lyn
ชื่อคุณศัพท์:: Lyncis
ไรต์แอสเซนชัน:: 8h {{{2}}}m ชั่วโมง
เดคลิเนชัน:: +45°°
เนื้อที่:: 545 ตารางองศา (อันดับที่ ที่ 28)
ดาวหลัก:: 4
ดาวในระบบของเบเยอร์:: 42
Stars with known planets:: 6
จำนวนดาวใกล้เคียง:: 1
ดาวฤกษ์ที่ใกล้ที่สุด:: LHS 1963 ( ปีแสง)
วัตถุเมสสิเย:: 0
ฝนดาวตก:: Alpha Lyncids September Lyncids
กลุ่มดาวที่ติดกัน:: กลุ่มดาวหมีใหญ่ กลุ่มดาวยีราฟ กลุ่มดาวสารถี กลุ่มดาวคนคู่ กลุ่มดาวปู กลุ่มดาวสิงโต กลุ่มดาวสิงโตเล็ก
มองเห็นได้ในระหว่างละติจูด +90° ถึง −55° มองเห็นได้ดีที่สุดในเวลา 21.00 น. ของเดือนมีนาคม
กลุ่มดาวแมวป่า เป็นกลุ่มดาวรูปสัตว์ในซีกฟ้าเหนือ ตั้งชื่อโดยโยฮันเนส เฮเวลิอุส ในคริสต์ศตวรรษที่ 17
แหล่งข้อมูลอื่น

The Deep Photographic Guide to the Constellations: Lynx
The clickable Lynx เก็บถาวร 2022-05-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Lynx (constellation) (หมวดหมู่)
| ด ค กกลุ่มดาว 88 กลุ่ม |
| --- | --- |
 แอนดรอมิดา  เครื่องสูบลม  นกการเวก  คนแบกหม้อน้ำ  นกอินทรี  แท่นบูชา  แกะ  สารถี  คนเลี้ยงสัตว์  สิ่ว  ยีราฟ  ปู  สุนัขล่าเนื้อ  สุนัขใหญ่  สุนัขเล็ก  แพะทะเล  กระดูกงูเรือ  แคสซิโอเปีย  คนครึ่งม้า  ซีฟิอัส  ซีตัส  กิ้งก่าคะมีเลียน  วงเวียน  นกเขา  ผมเบเรนิซ  มงกุฎใต้  มงกุฎเหนือ  นกกา  ถ้วย  กางเขนใต้  หงส์  โลมา  ปลากระโทงแทง  มังกร  ม้าแกลบ  แม่น้ำ  เตาหลอม  คนคู่  นกกระเรียน  เฮอร์คิวลีส  นาฬิกา  งูไฮดรา  งูไฮดรัส  อินเดียนแดง  กิ้งก่า  สิงโต  สิงโตเล็ก  กระต่ายป่า  คันชั่ง  หมาป่า  แมวป่า  พิณ  ภูเขา  กล้องจุลทรรศน์  ยูนิคอร์น  แมลงวัน  ไม้ฉาก  ออกแทนต์  คนแบกงู  นายพราน  นกยูง  ม้าบิน  เพอร์ซิอัส  นกฟีนิกซ์  ขาตั้งภาพ  ปลา  ปลาใต้  ท้ายเรือ  เข็มทิศ  ตาข่าย  ลูกธนู  คนยิงธนู  แมงป่อง  ช่างแกะสลัก  โล่  งู  เซกซ์แทนต์  วัว  กล้องโทรทรรศน์  สามเหลี่ยม  สามเหลี่ยมใต้  นกทูแคน  หมีใหญ่  หมีเล็ก  ใบเรือ  หญิงสาว  ปลาบิน  หมาจิ้งจอก 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
พิกัด:  08h 00m 00s, +45° 00′ 00″
กระแสเกาหลี

องค์ประกอบต่าง ๆ ของวัฒนธรรมเกาหลีร่วมสมัย จากบนลงล่าง: คนแต่งคอสเพลย์จากเรื่องสควิดเกม เล่นลุ้นตาย, ห้องน้ำจากภาพยนตร์ชนชั้นปรสิต, ต็อกโบกี, กิมจิ, ไก่ทอดเกาหลี, ซัมซุง กาแลคซี เจ6, ชายในชุดฮันบก, อิม ยุน-อาจากเกิลส์เจเนอเรชัน
กระแสเกาหลี (เกาหลี: 한류; ฮันจา: 韓流; อาร์อาร์: Hallyu; แปล กระแส/คลื่นเกาหลี) หรือ คลื่นเกาหลี (อังกฤษ: Korean Wave) เป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมที่ทั่วโลกนิยมวัฒนธรรมร่วมสมัยของเกาหลีใต้เพิ่มขึ้นอย่างมากมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ความสนใจต่อวัฒนธรรมเกาหลีทั่วโลกได้รับอิทธิพลหลักมาจากการแพร่กระจายของเคป็อปและละครเกาหลี โดยความสำเร็จที่สำคัญได้แก่ โบอา, บีทีเอส และเพลง "คังนัมสไตล์" ของไซ เช่นเดียวกันกับ แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง, เพลงรักในสายลมหนาว และ สควิดเกม เล่นลุ้นตาย กระแสเกาหลีได้รับการรับรองเป็นรูปแบบหนึ่งของอำนาจอ่อน และเป็นสินทรัพย์ทางเศรษฐกิจที่สำคัญของเกาหลีใต้ โดยสร้างรายได้ทั้งจากการส่งออกและการท่องเที่ยว
หลังวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย ค.ศ. 1997 และการตรวจพิจารณาอุตสาหกรรมบันเทิงเกาหลีใต้ของฝ่ายทหารสิ้นสุดลง เกาหลีใต้จึงกลายเป็นผู้ส่งออกวัฒนธรรมสมัยนิยมรายใหญ่ หลังการเพิ่มขึ้นของสื่อดาวเทียมในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 กระแสเกาหลีช่วงแรกขับเคลื่อนด้วยการเผยแพร่ละครและภาพยนตร์เกาหลีเข้าสู่จีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บางพื้นที่ นักข่าวจีนเป็นผู้คิดคำศัพท์ "กระแสเกาหลี" ครั้งแรกใน ค.ศ. 1999 ภายใต้ชื่อ หานหลิว (จีน: 韩流; พินอิน: hánliú; แปลตรงตัว: "คลื่นเกาหลี") ซึ่งสื่อถึงความสำเร็จของรายการโทรทัศน์เกาหลีใต้ในประเทศจีน จากนั้นในคริสต์ทศวรรษ 2000 ฮัลลยูจึงพัฒนาเป็นปรากฏการณ์ระดับโลก โดยขยายตัวอย่างรวดเร็วเข้าสู่เอเชียใต้ ตะวันออกกลาง และยุโรปตะวันออก ต่อมาใน ค.ศ. 2008 มูลค่าการส่งออกทางวัฒนธรรมของเกาหลีใต้แซงหน้ามูลค่าการนำเข้าทางวัฒนธรรมเป็นครั้งแรก การขยายตัวนี้ได้รับแรงหนุนจากการถือกำเนิดของสื่อสังคมและอินเทอร์เน็ต ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการทำให้วงการบันเทิงเกาหลีเข้าถึงผู้ชมในต่างประเทศ รวมถึงการที่รัฐบาลเกาหลีใต้สนับสนุนปรากฏการณ์นี้ด้วย
ในประเทศไทย กระแสเกาหลีเริ่มต้นในราว ค.ศ. 2001 จากความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่อง ยัยตัวร้ายกับนายเจี๋ยมเจี้ยม  จากนั้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2005 เมื่อช่อง 3 ได้นำละครโทรทัศน์เรื่อง แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง เข้ามาฉาย ประสบความสำเร็จและได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก จนกลายเป็นปรากฏการณ์ ทำให้สถานีโทรทัศน์ช่องต่าง ๆ ได้ซื้อลิขสิทธิ์ละครโทรทัศน์เกาหลีมาฉายแข่งขันกัน จนกระทั่งในราวต้นปี ค.ศ. 2014 กระแสเกาหลีในประเทศไทยเริ่มสร่างซาลง มีการวิเคราะห์กันว่าวัฒนธรรมญี่ปุ่นจะหวนกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง
ผลของกระแสเกาหลีทำให้มีการให้ความสนใจอุตสาหกรรมวัฒนธรรมเกาหลีแบบใหม่อย่างมาก เช่น การใช้สัญญาทาสในอุตสาหกรรมไอดอลและการแพร่กระจายของการค้ามนุษย์ทางเพศในเรื่องอื้อฉาวเบิร์นนิงซัน มีหลายรายการและบุคคลในอุตสาหกรรมบันเทิงเกาหลีที่ถูกวิจารณ์ว่ามีคตินิยมเชื้อชาติ, การเลือกปฏิบัติตามผิวสี และกีดกันผู้หญิง ในขณะที่การฆ่าตัวตายของนักแสดงเกาหลีที่มีชื่อเสียงจำนวนมากเน้นย้ำถึงสภาพการทำงานที่โหดร้ายของอุตสาหกรรมนี้ นอกจากนี้ ผู้ชมชาวเกาหลีพินิจพิเคราะห์ละครย้อนยุคเกาหลีมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งในด้านการปฏิเสธประวัติศาสตร์ (historical negationism) และการพรรณนาประวัติศาสตร์เกาหลีที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งทำให้ละคร สโนว์ดรอป ถูกคว่ำบาตร และละคร Joseon Exorcist ถูกยกเลิก
ศัพทมูลวิทยา

ศัพท์ ฮัลลยู (เกาหลี: 한류; ฮันจา: 韓流) เป็นคำสร้างใหม่ที่มาจากรากศัพท์ 2 ราก ได้แก่ ฮัน (한; 韓) หมายถึง "เกาหลี" และ รีว (류; 流) หมายถึง "คลื่น" หรือ "กระแส" ในวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 Beijing Youth Daily ตีพิมพ์บทความที่มีคำว่า "กระแสเกาหลี" (จีนตัวย่อ: 韩流; จีนตัวเต็ม: 韓流; พินอิน: hánliú; แปลตรงตัว: "คลื่นเกาหลี") แบบแรกในบทความที่กล่าวถึง "ความกระตือรือร้นของผู้ชมชาวจีนต่อละครโทรทัศน์และเพลงป็อปเกาหลี" ในประเทศจีน ก็มีการใช้คำว่า "ไข้ฮัน" ด้วยการนำปรากฏการณ์ไปเทียบกับโรคไข้หวัดนกที่แพร่ระบาดในประเทศ คำนี้เข้าสู่การใช้งานแบบทั่วไปหลังการออกอากาศละครรักเกาหลี เพลงรักในสายลมหนาว ซึ่งประสบความสำเร็จในประเทศญี่ปุ่น
ฮัลลยูสื่อถึงการแพร่กระจายวัฒนธรรมเกาหลีใต้ระหว่างประเทศตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 หลังการปกครองของทหารสิ้นสุดลง และการเปิดเสรีอุตสาหกรรมวัฒนธรรม คำนี้โดยหลักหมายถึงการแพร่กระจายของโทรทัศน์ เพลงป็อป ภาพยนตร์ และแฟชั่นเกาหลี แต่คำนี้อาจรวมถึงแอนิเมชัน วิดีโอเกม เทคโนโลยี วรรณกรรม เครื่องสำอาง และอาหารเกาหลีด้วย ในขณะที่ฮัลลยูรุ่นแรกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 ยังคงจำกัดอยู่ในเอเชียและอ้างถึงความนิยมของละครและภาพยนตร์เกาหลีในทวีปนี้ รุ่นที่สอง หรือฮัลลยู 2.0 ได้รับแรงหนุนหลักจากความนิยมเคป็อปที่เผยแพร่ผ่านฐานช่องทางออนไลน์อย่างยูทูบ
คำวิจารณ์

ในส่วนของจีน ญี่ปุ่น และไต้หวัน กระแสเกาหลีเผชิญกับการสะท้อนกลับอย่างรุนแรงและมีการนำไปเปรียบเทียบกับจักรวรรดินิยมด้านวัฒนธรรม โดยในประเทศจีนและไต้หวัน กระแสเกาหลีมักถูกเรียกเป็น "การรุกรานทางวัฒนธรรม" และจำกัดจำนวนละครโทรทัศน์เกาหลีให้แก่ผู้ชมชาวจีน ในงาน Tai Ke Rock Concert เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2005 Chang Chen-yue นักดนตรีชาวไต้หวัน ร้องเพลงแร็ปเหยียดผิวและผู้หญิงชื่อ "The Invasion of the Korean Wave" ซึ่งโจมตีทั้งแพ ยง-จุน, นักดนตรีหญิงชาวไต้หวัน และกระแสเกาหลี
การสะท้อนกลับอย่างรุนแรงต่อกระแสเกาหลีอาจมีรากฐานมาจากลัทธิชาตินิยมหรือความขัดแย้งทางประวัติศาสตร์ อุตสาหกรรมเคป็อปก็ถูกวิจารณ์ในด้านการสนับสนุนการเหมารวมคนเอเชียในทางเพศ
ดูเพิ่ม

คูลเจแปน (Cool Japan)
อำนาจอ่อนของจีน (Soft power of China)
กระแสไทย (Thai Wave)