stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หลวงพี่เท่ง

| หลวงพี่เท่ง |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: โน้ต เชิญยิ้ม
เขียนบท: ธีระธร สิริพันธ์วราภรณ์
อำนวยการสร้าง: ธวัชชัย พันธ์ภักดี
นักแสดงนำ:   เท่ง เถิดเทิง  โน้ต เชิญยิ้ม  สราวุฒิ พุ่มทอง  สาวิกา ไชยเดช  สมชาย ศักดิกุล  เอ็ดดี้ ผีน่ารัก  สายัณห์ ดอกสะเดา  อ่าง เถิดเทิง  จุฑารัตน์ อัตถากร  มรกต มณีฉาย  เฉื่อย เถิดเทิง  อุบลวรรณ บุญรอด  จ๊อด เชิญยิ้ม  จเร เชิญยิ้ม  วรวิทย์ ผ่องอินทรกุล  ปลาคาร์ฟ เชิญยิ้ม 
กำกับภาพ: วิเชียร เรืองวิชญกุล
ตัดต่อ: สุนิตย์ อัศวินิกุล
ดนตรีประกอบ: แอทโมสเพียร์
บริษัทผู้สร้าง: พระนครฟิลม์ 
ผู้จัดจำหน่าย: โมโน ฟิล์ม
วันฉาย: 3 มีนาคม พ.ศ. 2548
ความยาว: 92 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ทุนสร้าง: 10 ล้านบาท
ทำเงิน: 141.86 ล้านบาท (เฉพาะ กรุงเทพมหานคร ปริมณฑล และจังหวัดเชียงใหม่)
หลวงพี่เท่ง (อังกฤษ: The Holy Man) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลกศาสนาฉายเมื่อปี พ.ศ. 2548 กำกับโดย โน้ต เชิญยิ้ม สร้างและจัดจำหน่ายโดย พระนครฟิล์ม เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในภาพยนตร์ชุด หลวงพี่เท่ง แสดงนำโดย เท่ง เถิดเทิง, โน้ต เชิญยิ้ม, สราวุฒิ พุ่มทอง, สาวิกา ไชยเดช, สมชาย ศักดิกุล, เอ็ดดี้ ผีน่ารัก, สายัณห์ ดอกสะเดา, อ่าง เถิดเทิง, จุฑารัตน์ อัตถากร, มรกต มณีฉาย, เฉื่อย เถิดเทิง, อุบลวรรณ บุญรอด, จ๊อด เชิญยิ้ม, จเร เชิญยิ้มและวรวิทย์ ผ่องอินทรกุล ภาพยนตร์ทำเงิน 141.86 ล้านบาท (ในเขต กรุงเทพมหานคร ปริมณฑล และจังหวัดเชียงใหม่) กลายเป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลกเรื่องแรกที่ทำเงินมากกว่า 100 ล้านบาท
เนื้อเรื่อง

หลวงพี่เท่ง (พงษ์ศักดิ์ พงษ์สุวรรณ) อดีตนักเลงเก่าที่ตอนนี้เปลี่ยนตัวเปลี่ยนใจมาบวชเป็นพระ ย้ายมาอยู่ที่วัดแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งชาวบ้านกำลังเสื่อมศรัทธาในพุทธศาสนา ด้วยการหันไปพึ่งไสยศาสตร์ของแก๊งลวงโลกที่มี ท่านเพิ่ม (สมชาย ศักดิกุล) และพะเนียง (สาวิกา ไชยเดช) ลูกสาวที่หลอกเป็นเจ้าพ่อ หลวงพี่เท่งตั้งใจจะพัฒนาจิตใจชาวบ้านให้ดีขึ้นให้ได้ โดยมี มัคทายกส่ง (โน้ต เชิญยิ้ม) และเพี้ยน หรือ คุณมานะ (สราวุฒิ พุ่มทอง) 2 ลูกศิษย์วัดคอยช่วย แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อพะเนียงเกิดเปลี่ยนใจจะเลิกหลอกลวงชาวบ้าน ท่านเพิ่มจึงร่วมมือกับ นายพัฒนา หรือ ตุ๋ย (เฉื่อย เถิดเทิง) นักการเมืองท้องถิ่นที่จะลงสมัคร​เป็น​นายก อบต. ใส่ความหลวงพี่เท่งให้ออกไปพ้นจากวัด
นักแสดง

| ภาพยนตร์ หลวงพี่เท่ง |
| --- | --- |

รับบทเป็น: นักแสดงนำโดย
หลวงพี่เท่ง: พงษ์ศักดิ์ พงษ์สุวรรณ
มัคทายกส่ง: โน้ต เชิญยิ้ม
เพี้ยน / คุณมานะ: สราวุฒิ พุ่มทอง
พะเนียง: สาวิกา ไชยเดช
ท่านเพิ่ม: สมชาย ศักดิกุล
นายพัฒนา (ตุ๋ย): เฉื่อย เถิดเทิง
หมึก: วรวิทย์ ผ่องอินทรกุล
เลี้ยง: เอ็ดดี้ ผีน่ารัก
เมียของเลี้ยง: ราตรี วิทวัส
สารภี: บุญถิ่น ทวยแก้ว
นางสม: สาธิดา เขียวชอุ่ม
หงส์: สังข์ ดอกสะเดา
สรพงษ์: สุขุม เมธาวนิช
จูน: จุฑารัตน์ อัตถากร
พี่ถึก: หน่อย เชิญยิ้ม
อ่าง: อ่าง เถิดเทิง
ปลาคาร์ฟ: ปลาคาร์ฟ เชิญยิ้ม
กระรอก: กระรอก เชิญยิ้ม
โว่: โว่ เชิญยิ้ม
โจ้: โจ้ ดอกมะดัน
ลูกน้องนายพัฒนา: จเร เชิญยิ้ม
ลูกน้องนายพัฒนา: จ๊อด เชิญยิ้ม
รับบทเป็น: นักแสดงรับเชิญ
นักเลงหน้าเหลี่ยม: เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา
เถ้าแก่เส็ง: ถั่วแระ เชิญยิ้ม
เมียของเถ้าแก่เส็ง: มรกต มณีฉาย
ผีสาว: อุบลวรรณ บุญรอด
ตาย้อย: เหี่ยวฟ้า
สายัณห์: สายัณห์ ดอกสะเดา
เจ๊นก: นก เชิญยิ้ม
ลุงโกร่ง: โกร่ง กางเกงแดง
แม่ของหลวงพี่เท่ง: วันทนา บุญบันเทิง
ความสำเร็จและคำวิจารณ์

หลวงพี่เท่ง นับเป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 2 จากการกำกับเองของบำเรอ ผ่องอินทรีย์ หรือ โน้ต เชิญยิ้ม นักแสดงตลกชื่อดัง หลังจากไม่ประสบความสำเร็จมาแล้วจาก คนปีมะ ภาพยนตร์เรื่องแรกซึ่งเป็นผลงานก่อนหน้านั้น  สำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้สามารถทำรายได้จากการฉายถึง 141.86 ล้านบาท นับว่าเป็น 1 ในภาพยนตร์ไทยที่ประสบความสำเร็จทางรายได้อย่างมาก ลบคำสบประมาทที่ว่านักแสดงตลกมากำกับเองแล้วจะไม่ประสบความสำเร็จ จนต้องมีการสร้างภาคต่อมา คือ หลวงพี่เท่ง 2 รุ่นฮาร่ำรวย
หลวงพี่เท่ง เป็นภาพยนตร์แนวตลก เสนอวิถีชีวิตของชาวไทยในชนบทที่ละเลยศาสนาพุทธแต่ละกลับหันไปงมงายกับไสยศาสตร์ที่เกิดจากการหลอกลวง  หลวงพี่เท่งพระหนุ่มที่พึ่งมาจำพรรษาที่วัดในชุมชนนี้จึงต้องต่อสู้กับความไม่รู้และความงมงายของชาวบ้าน สุดท้ายแล้วฝ่ายใดจะเป็นฝ่ายมีชัย
การเล่าเรื่องของเรื่องหลวงพี่เท่งดำเนินเรื่องอย่างเรียบง่าย มีการสอดแทรกมุขตลกตามรสนิยมคนไทย  ได้รับคำวิจารณ์ว่า เท่ง เถิดเทิง แสดงได้ดีมาก มุขตลกในเรื่องไม่ถึงกับตลกจนน้ำตาเล็ด แต่ก็สามารถดูได้อย่างคลายเครียดได้ และมีข้อคิดอีกด้วย
แต่ก็มีบางส่วนเห็นว่า ไม่สนุกเลยและไม่ตลกด้วย รวมถึงการตัดต่อก็กระโดดไปกระโดดมา
ต่อมาได้มีการฉายทางโทรทัศน์ครั้งแรกทางช่อง 3 ในรายการ หนังดังวันหยุด ในวันอาทิตย์ที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
และครั้งที่ 2 ทางช่อง 9 ในรายการ Nine Theater ในวันเสาร์ที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2564
ปัจจุบันเรื่องนี้ฉายทางโทรทัศน์ทางโมโน 29 ในแต่ละครั้ง
หลวงพี่เท่ง เป็น 1 ใน 100 หนังไทยแห่งทศวรรษจากการสำรวจของนิตยสารไบโอสโคป
ดูเพิ่ม

หลวงพี่เท่ง 2 รุ่นฮาร่ำรวย
หลวงพี่เท่ง 3
แหล่งข้อมูลอื่น

หลวงพี่เท่ง เก็บถาวร 2009-09-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หนังดี
หลวงพี่เท่ง (2005) ที่สยามโซน
| ด ค กหลวงพี่เท่ง |
| --- | --- |
ภาพยนตร์:  หลวงพี่เท่ง (2548)  หลวงพี่เท่ง 2 รุ่นฮาร่ำรวย (2551)  หลวงพี่เท่ง 3 (2553)  หลวงพี่เท่ง Comeback (2567) 
ส่วนเกี่ยวข้อง:  พระนครฟิลม์  โน้ต เชิญยิ้ม  เท่ง เถิดเทิง  โจอี้ บอย  กฤษดา สุโกศล แคลปป์ 
| ด ค กพระนครฟิลม์ |
| --- | --- |
ภาพยนตร์:  ผีหัวขาด (2545)  ดึก ดำ ดึ๋ย (2546)  คนปีมะ (2546)  ผีช่องแอร์ (2547)  ผีหัวขาด 2 (2547)  คนหอนขี้เรื้อน ในคืนเดือนเสี้ยว (2548)  หลวงพี่เท่ง (2548)  เด็กเดน (2548)  เสือภูเขา (2548)  น้ำพริก ลงเรือ (2549)  พระ เด็ก เสือ ไก่ วอก (2549)  ลูกตลกตกไม่ไกลต้น (2549)  มากับพระ (2549)  เปิงมาง กลองผีหนังมนุษย์ (2550)  ชุมทางรถไฟผี (2550)  อีส้ม สมหวัง (2550)  ลิขิตรัก ขัดใจแม่ (2550)  ผีเลี้ยงลูกคน (2550)  ครอบครัวตัวดำ (2550)  เหยิน เป๋ เหล่ เซมากูเตะ (2550)  สวย สิงห์ กระทิง แซ่บ (2551)  ผีตาหวานกับอาจารย์ตาโบ๋ (2551)  คู่ก๊วนป่วนเมษา (2551)  หนุมานคลุกฝุ่น (2551)  หลวงพี่เท่ง 2 รุ่นฮาร่ำรวย (2551)  หัวหลุดแฟมิลี่ (2551)  ปาฏิหาริย์รักต่างพันธุ์ (2551)  ท้าชน (2552)  เชือดก่อนชิม (2552)  แต๋วเตะตีนระเบิด (2552)  อีส้มสมหวัง ชะชะช่า (2552)  หอแต๋วแตก แหกกระเจิง (2552)  ตายโหง (2553)  กองพันครึกครื้น ท.ทหารคึกคัก (2553)  บางระจัน 2 (2553)  เขี้ยวอาฆาต (2553)  เการักที่เกาหลี Sorry ซารังเฮโย (2553)  หลวงพี่เท่ง 3 (2553)  มือปืนดาวพระเสาร์ (2553)  อีเห็ดสดเผด็จศึก (2553)  หอแต๋วแตกแหวกชิมิ (2554)  ศพเด็ก 2002 (2554)  สมอลล์รูกูแนว (2554)  ก้านคอกัด (2554)  เหลือแหล่ (2554)  หมาแก่ อันตราย (2554)  มึงกู เพื่อนกันจนวันตาย (2555)  แก๊งค์ตบผี (2555)  ปล้นนะยะ 2 อั๊ยยยย่ะ (2555)  วงจรปิด (2555)  หอแต๋วแตกแหกมว๊ากมว๊ากกก (2555)  มอ 6/5 ปากหมา ท้าผี (2556)  ตายโหง ตายเฮี้ยน (2557)  มอ 6/5 ปากหมา ท้าแม่นาค (2557)  วัยเป้งง นักเลงขาสั้น (2557)  นะโม OK (2557)  สตรีเหล็ก ตบโลกแตก (2557)  รด.เขาชนผี  (2558)  มอ 6/5 ปากหมา ท้าผี 3 (2558)  เลิฟเฮี้ยวเฟี้ยวต๊อด (2558)  หอแต๋วแตก แหกนะคะ (2558)  ไทยแลนด์โอนลี่ #เมืองไทยอะไรก็ได้ (2560)  ดอกฟ้า_หมาแจ๊ส (2560)  ฮักแพง (2561)  มือปืน/โลก/พระ/จัน 2 (2563)  หลวงพี่กะอีปอบ (2563)  คุณชายใหญ่ (2564)  บักแตงโม (2565)  7 Boy Scouts (2565) 
ภาพยนตร์ชุด:  ผีหัวขาด (2545–47)  หลวงพี่เท่ง (2548–53)  อีส้ม สมหวัง (2550–52)  หอแต๋วแตก (2552–58)  มือปืน/โลก/พระ/จัน (2553–62)  มอ 6/5 ปากหมา ท้าผี (2556–58) 
บุคคลสำคัญ:  มาโนช ธนารุ่งโรจน์  ธนพล ธนารุ่งโรจน์  วิชัย ธนารุ่งโรจน์  วรรณี ธนารุ่งโรจน์ 
ผู้กำกับภาพยนตร์:  บัณฑิต ฤทธิ์ถกล  อุดม อริยอุดมโรจน์  โน้ต เชิญยิ้ม  เทพ โพธิ์งาม  ธนิตย์ จิตนุกูล  พจน์ อานนท์  ยุทธเลิศ สิปปภาค  โย่ง เชิญยิ้ม  โก๊ะตี๋ อารามบอย  โจอี้ บอย  เฉลิม วงศ์พิมพ์  ธีระวัฒน์ รุจินธรรม  มารุต สาโรวาท  พิสุทธิ์ แพร่แสงเอี่ยม  ทิวา เมยไธสง  ธรธร สิริพันธ์วราภรณ์  วิโรจน์ ทองชิว  สุขุม เมธาวนิช  สรัญญา น้อยไทย  ศักดิ์ชัย ศรีบุนนาค  วรพจน์ โพธิเนตร  จิตต์สินธ์ ผ่องอินทรกุล  ธนดล นวลสุทธิ์  ธรรมนูญ สกุลบุญถนอม  ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์  มานุสส วรสิงห์  ชาติชาย เกษนัส  ณัฐพีระ ชมศรี  โสภณ นิ่มอนงค์  วรวุฒิ ชวนอยู่  ปฏิภาณ คณาสารสมบัติ  ธนกร พงษ์สุวรรณ  คมสัน ตรีพงษ์  อัศจรรย์ สัตโกวิท 
ดูเพิ่มเติม:  ธนาซีเนเพล็กซ์  เมโทรโปร-ดิสก์  ตระกูลธนารุ่งโรจน์  ยิ้มแย้ม  ฟิล์ม กูรู  เมโทรฟิล์ม  ทรูไทยฟิล์ม
หลานโจวซอรัส

| หลานโจวซอรัส ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ยุคครีเทเชียสตอนต้น, 130Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

โครงกระดูกของ หลานโจวซอรัส

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
เคลด:: ไดโนเสาร์ Dinosauria
เคลด:: †ออร์นิทิสเกีย Ornithischia
เคลด:: †Ornithopoda Ornithopoda
เคลด:: †Styracosterna Styracosterna
สกุล:: †หลานโจวซอรัส Lanzhousaurus You, Ji & Li, 2005

ชนิดต้นแบบ
Lanzhousaurus magnidens You, Ji & Li, 2005
หลานโจวซอรัส (อังกฤษ: Lanzhousaurus; แปลว่า "กิ้งก่าหลานโจว") เป็นสกุลหนึ่งของไดโนเสาร์ประเภทออร์นิโธพอด หลานโจวซอรัสอาศัยอยู่ที่มณฑลกานซู่ในยุคครีเทเชียสตอนต้น (Barremian) โดยมีการค้นพบและฟื้นฟูโครงกระดูกบางส่วนจากกลุ่มเหอโก่ว ได้รับการบรรยายโดย You, Ji และ Li ใน ค.ศ. 2005 และเป็นชนิดต้นแบบกับชนิดเดียวในชื่อ Lanzhousaurus magnidens มีการประมาณการว่ามันมีความยาวประมาณ 10 เมตร และหนัก 6 ตัน
หน่วยหินทางอุทกธรณี

หน่วยหินทางอุทกธรณี (อังกฤษ: Hydrogeologic units) คือ หินเกือบทุกชนิดที่เป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลหรือเป็นชั้นหินอุ้มน้ำ ได้ แต่ก็มีคุณสมบัติทางอุทกธรณีที่แตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับคุณสมบัติ ลักษณะ ส่วนประกอบและสภาพแวดล้อมทางธรณีวิทยาเป็นสำคัญ การจัดแบ่งหินชุดต่าง ๆ ออกเป็น หน่วยหินทางอุทกธรณี ก็เพื่อให้การพิจารณาสภาพของแหล่งน้ำบาดาลในบริเวณต่าง ๆ กระทำได้ง่ายขึ้น
การแบ่งชนิดในประเทศไทย

มีการจัดแบ่งหน่วยหินตามคุณสมบัติทางอุทกธรณีออกเป็น 13 หน่วย ดังนี้
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > ตะกอนชายหาด

ตะกอนชายหาด (อังกฤษ: beach-sand deposits) ในบริเวณที่ราบชายฝั่งของภาคตะวันออกและภาคใต้ฝั่งอ่าวไทย มีแหล่งหินร่วนที่เกิดจากการสะสมตัวของกระแสคลื่นและกระแสน้ำทะเล โดยหินร่วนต่าง ๆ ดังกล่าว สามารถแบ่งออกเป็น 4 ประเภทใหญ่ ๆ คือ ตะกอนทรายชายหาดยุคใหม่ (Recent beach-sand deposits) ตะกอนทรายชายหาดยุคเก่า (Old beach-sand deposits) ตะกอนท้องทะเลสาบ (Lagoonal deposits) และตะกอนปากแม่น้ำ (Estuary deposits) สำหรับแหล่งน้ำบาดาลทรายชายหาด หมายถึง แหล่งน้ำบาดาลในชั้นทรายซึ่งสะสมตัวตามบริเวณชายหาดปัจจุบัน และแหล่งน้ำบาดาลที่ถูกกักเก็บไว้ในชั้นทรายประเภทเนินทราย (Sand dunes) หรือ สันทราย (Sand ridges) ในชั้นทรายชายหาดยุคเก่า รวมทั้งน้ำบาดาลทที่สะสมตัว ในสันทรายนอกชายฝั่ง (Off-shore bars) ชั้นทรายชายหาดนับได้ว่าเป็นแหล่งน้ำบาดาลระดับตื้นที่สำคัญของจังหวัดต่าง ๆ ในภาคตะวันออก ซึ่งโดยทั่วไปจะอยู่ที่ระดับความลึกไม่เกิน 10 เมตร วางตัวยาวตามแนวชายฝั่งทะเล มีความกว้างระหว่าง 1-5 กิโลเมตร เนื่องจากชั้นหิน อุ้มน้ำดังกล่าวเป็นชั้นน้ำระดับตื้น ง่ายต่อ การพัฒนาและเป็นแห่ลงน้ำ จืดที่อำนวยประโยชน์ให้แก่ราษฎรที่อยู่ตามบริเวณริมฝั่งทะเล โดยทั่ว ๆ ไป ชั้นน้ำดังกล่าวเมื่อเจาะบ่อจะให้น้ำในเกณฑ์ระหว่าง 1-5 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง สำหรับชายฝั่งทะเลด้านอ่าวไทยของจังหวัดภาคใต้ นับตั้งแต่บริเวณจังหวัดนครศรีธรรมราชไปจนถึงจังหวัดนราธิวาส เป็นบริเวณที่ราบชายฝั่งมีความยาวไม่น้อยกว่า 300 กิโลเมตร และความกว้างโดยเฉลี่ยประมาณ 3 กิโลเมตรน้ำบาดาลในบริเวณที่ราบริมฝั่งทะเลดังกล่าว นับว่าเป็นแหล่งน้ำบาดาลที่สำคัญแห่งหนึ่งของภาคใต้ ความหนาของชั้นทรายชายหาดดังกล่าวแตกต่างกันไป บางแห่งอาจจะพบหินร่วนหนามากกว่า 10 เมตร ชั้นทรายในบริเวณพื้นที่ราบริมฝั่งทะเลนี้ให้น้ำบาดาลในเกณฑ์ระหว่าง 5 ถึง 15 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง คุณภาพน้ำบาดาลมีตั้งแต่จืด กร่อย และเค็ม
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > แหล่งเศษหินเชิงเขา

แหล่งเศษหินเชิงเขา (อังกฤษ: Colluvial deposits) เป็นชั้นตะกอนที่สะสมตัวอยู่เชิงเขาหรือหุบเขาแคบ ๆ เกิดจากการผุพังของหินแข็งในพื้นที่และหินร่วน ซึ่งสะสมตัวตามหุบเขาบริเวณแคบ ๆ หรือตามบริเวณพื้นที่ลาดเอียงเชิงเขา โดยส่วนใหญ่จะก่อตัวเป็นเนินเขาเตี้ย ๆ ที่มีลักษณะภูมิประเทศสูง ๆ ต่ำ ๆ ในลักษณะ รอยคลื่น (Rolling hill) ความหนาของหินร่วนประเภทแหล่งเศษหินเชิงเขา จะแตกต่างกันไปตั้งแต่ไม่เกิน 20 เมตร ในบริเวณจังหวัดชลบุรี ถึงมากกว่า 100 เมตร ในบริเวณอำ เภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี เนื่องจากหินร่วนประเภทแหล่งเศษหินเชิงเขามีส่วนประกอบส่วนใหญ่เป็นเศษหินเหลี่ยมปะปนกับดินเหนียวที่ผุพังจากหินดั้งเดิม (Country rocks) และตกทับ จากการผุพังจากภูเขาสูงลงสู่หุบเขาหรือพื้นที่ลาดเอียงเชิงเขาอย่างรวดเร็ว ทำ ให้ไม่มีการคัดขนาดของตะกอน จึงมีสภาพการตกตะกอนแบบคลุกเคล้ากันระหว่างดินเหนียวและเศษหินเหลี่ยม ที่ให้ความพรุนน้อยและกัก เก็บน้ำบาดาลได้น้อย จากสถิติ การเจาะบ่อน้ำบาดาลในหินร่วนประเภทนี้ มักได้น้ำไม่เกิน 5 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง หรือเป็นชั้นหินอุ้มน้ำประเภทให้น้ำน้อยหรือศักยภาพต่ำ
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > ตะกอนตะพักลำน้ำใหม่

ตะกอนตะพักลำน้ำใหม่ (Younger terrace deposits) ประกอบด้วยตะกอนกรวดทรายและดินเหนียวที่สะสมตัวในสมัยไพลสโตซีน (ตั้งแต่ 1.8 ล้าน ถึง 8,000 ปีก่อน) ชั้นหินอุ้มน้ำชุดนี้มีชื่อว่า ชั้นน้ำ เชียงราย (Chiang Rai aquifer) ตะกอนส่วนใหญ่จะประกอบด้วยดินเหนียวและทรายละเอียด โดยมีชั้นกรวดทรายแทรกเป็นชั้นบาง ๆ พบมากในพื้นที่แอ่งต่าง ๆ ในภาคเหนือและภาคกลางตอนเหนือ ความหนาของชั้นหินอุ้มน้ำอยู่ในเกณฑ์เ ฉลี่ย 20-50 เมตร บ่อให้น้ำในเกณฑ์เฉลี่ย 7-10 ลูกบาศก์เมตรตอ่ชั่วโมง เป็นชั้นหินอุ้มน้ำเฉพาะแห่งที่มีศักยภาพต่ำ (Local and less productive aquifer)
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > ตะกอนตะพักลำน้ำเก่า

ตะกอนตะพักลำน้ำเก่า (Older terrace deposits) มีชื่อว่า ชั้นน้ำเชียงใหม่ (Chiang Mai aquifer) ประกอบด้วยตะกอนในยุคเก่า คือ นีโอจีน ซึ่งมักจะโผล่ให้เห็นเป็นเนินเขาเตี้ย ๆ สลับอยู่กับหุบเขาในลักษณะรอยคลื่นหรืออาจจะก่อตัวตามบริเวณพื้นที่ลาดเอียงเชิงเขา ตะกอนประกอบด้วยชั้นของกรวดทรายและดินเหนียวเกิดสลับกันเป็นชั้นหนา และในบริเวณใจกลางแอ่งจะมีความหนามาก เช่น ในแอ่งเชียงใหม่ หนาประมาณ 500 เมตร ในแอ่งเจ้าพระยาหรือที่ราบลุ่มภาคกลาง มีความหนาประมาณ 2,000 เมตรในบริเวณที่ราบลุ่มริมฝั่งทะเลภาคใต้ มีความหนาประมาณ 200 เมตร เป็นต้น ชั้นหินหน่วยนี้ปกติจะประกอบด้วยชั้นหินอุ้มน้ำหลายชั้นสลับกัน (Multiple aquifers) เช่น ในบริเวณพื้นที่ราบลุ่มเจ้าพระยาตอนใต้จากระดับผิวดินถึงความลึกประมาณ 600 เมตร ประกอบด้วยชั้นหินอุ้มน้ำไม่น้อยกว่า 8 ชั้น ในแอ่งเชียงใหม่ความหนาประมาณ 300 เมตร ประกอบด้วยชั้นหินอุ้มน้ำไม่น้อยกว่า 3 ชั้น และในภาคใต้มีไม่น้อยกว่า 2 ชั้น เป็นต้น ชั้นหินอุ้มน้ำกลุ่มดังกล่าวนี้ถือว่าเป็นชั้นหินอุ้มน้ำในหินร่วนที่มีความสำคัญมากที่สุด เพราะมีคุณสมบัติในการให้น้ำสูง กล่าวคือ ปริมาณน้ำจากบ่ออยู่ในเกณฑ์ 50-300 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง และถือว่าเป็นชั้นน้ำบาดาลที่มีศักยภาพสูง (Extensive and highly productive aquifers)
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > หน่วยหินแม่สอด

หน่วยหินแม่สอด (Mae Sot unit) ประกอบด้วยตะกอนในยุคเทอร์เชียรี (65-1.8 ล้านปีก่อน) ซึ่งจะมีคุณสมบัติกึ่งหินร่วนกึ่งหินแข็ง เช่น ดินมาร์ล หินน้ำมัน ลิกไนต์ หินทรายชั้นหินอุ้มน้ำในหินกลุ่มนี้ส่วนใหญ่อยู่ในแอ่งเทอร์เชียรี เช่น แอ่งแม่เมาะและแอ่งลี้ เป็นต้น บ่อสามารถให้น้ำอยู่ในเกณฑ์ 2-10 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง ยกเว้นบางแห่งอาจได้ถึง 20 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง หินชุดนี้มีศักยภาพน้ำบาดาลค่อนข้างต่ำ
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > หน่วยหินโคราช

หน่วยหินโคราช (Khorat unit) ประกอบด้วยกลุ่มหินโคราชทั้งหมด (Khorat group) มีอายุระหว่างยุคไทรแอสซิก-ครีเทเชียส เป็นพวกหินดินดาน หินทรายหินทรายแป้ง และหินกรวดมน น้ำบาดาลจะอยู่ในรอยแตก รอยเลื่อน และช่องว่างระหว่างชั้นหินคุณสมบัติในการกักเก็บน้ำบาดาลขึ้นอยู่กับลักษณะโครงสร้างของหิน ในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือจะให้น้ำในเกณฑ์ 5-10 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง แต่ในหลายพื้นที่อาจไม่มีน้ำเลย และในหลายพื้นที่อาจให้น้ำถึง 100 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง ขึ้นอยู่กับขนาดและความต่อเนื่องของช่องว่างในหิน สำ หรับในเขตพื้นที่อื่น เช่น ภาคเหนือและภาคใต้ ชั้นน้ำบาดาลในหินหน่วยนี้จะให้น้ำโดยเฉลี่ยน้อยกว่าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือชั้นหินอุ้มน้ำในหน่วยหินโคราชนี้จัดว่าเป็นชั้นหินอุ้มน้ำที่มีศักยภาพต่ำถึงปานกลาง แบ่งออกเป็น 3 ชุด คือ
หน่วยหินโคราชตอนบน (Upper Khorat unit) ประกอบด้วย หินชุดมหาสารคาม (Mahasarakham formation) และหินชุดโคกกรวด (Khok Kruat formation) รวมถึงหินชุดภูทอก (Phutok formation) ด้วย
หน่วยหินโคราชตอนกลาง (Middle Khorat unit) ประกอบด้วย หินชุดภูพาน (Phu Phan formation) หินชุดเสาขัว (Sao Khua formation) และหินชุดพระวิหาร (PhraWihan formation)
หน่วยหินโคราชตอนล่าง (Lower Khorat unit) ซึ่งประกอบด้วย หินชุดภูกระดึง (Phu Kradung formation) และหินชุดน้ำพอง (Nam Pong formation)
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > หน่วยหินลำปาง

หน่วยหินลำปาง (Lampang unit) เป็นกลุ่มหินยุคไทรแอสซิก ที่เกิด ในสภาพแวดล้อมทะเล (Marine origin) ประกอบด้วย ดินเหนียว ดินทราย หินปูน หินเถ้าภูเขาไฟและหินกรวดเหลี่ยมภูเขาไฟ น้ำบาดาลจะกักเก็บอยู่ในรอยแตก รอยเลื่อน และรอยต่อของชั้นหินต่างชนิดกัน โดยทั่วไปบ่อจะให้น้ำในเกณฑ์ 2-5 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง ยกเว้นในหินปูนอาจจะได้น้ำถึง 10-20 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง ในภาพรวมจัดเป็นหน่วยหินที่มีศักยภาพน้ำบาดาลต่ำ
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > หน่วยหินปูน

หน่วยหินปูน (Limestone/Carbonate unit) ประกอบด้วยหินปูนชุดราชบุรี (Ratburi group) ในยุคเพอร์เมียน หินปูนชุดทุ่งสง (Thung Song group) ในยคุ ออร์โ ดวิเชียน และหินปูนชุดลำ ปาง (Lampang group) หินปูนที่เป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลได้มากที่สุด ได้แก่ หินปูนชุดราชบุรี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หินปูนที่อยู่บริเวณจังหวัดลพบุรี สระบุรี กาญจนบุรี ราชบุรี กระบี่ และพังงา หินปูนบริเวณดังกล่าวนี้จะประกอบด้วย โพรงและถ้ำที่เป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลเป็นจำ นวนมาก นอกจากนั้นบางแห่งมีรอยแตก รอยเลื่อนตัดผ่า น ทำให้มีลักษณะโครงสร้างที่เหมาะสมในการเป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลได้ดียิ่งขึ้น บางแห่งระดับน้ำบาดาลตัดกับระดับผิวดินเกิดเป็นน้ำพุมากมายที่มีขนาดใหญ่ เช่น ที่ธารโบกขรณี อำ เภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ ปริมาณน้ำที่ไหลออกมาเฉลี่ย 1,500 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง อีกพื้นที่หนึ่งได้แก่ น้ำพุที่น้ำตกไทรโยคใหญ่ จังหวัดกาญจนบุรี ไหลออกจากถ้ำหินปูนด้วยปริมาณเฉลี่ย 500 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง แล้วไหลมาตามลำ ห้วยตัดกับแม่น้ำแควน้อย ทำ ให้เกิดเป็นน้ำตกไทรโยค หินปูน ราชบุรีในภาคเหนือ เช่น ที่จังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย น่า น และตาก จะเป็น แหล่ง กักเก็บน้ำบาดาลในระดับ ปานกลาง เพราะไม่ค่อยมีโพรงขนาดใหญ่ ถึงแม้ว่า บางแห่งจะมีถ้ำขนาดใหญ่ แต่เป็นถ้ำที่อยู่ตื้นหรืออยู่เหนือระดับน้ำบาดาล สำหรับในบริเวณด้านตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ของที่ราบสูงโคราช ส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นชั้น ๆ วางตัวสลับกับชั้นหินดินดาน หรือหินทราย และเชิร์ต มีโพรงน้อย จึงเป็นชั้นหินอุ้มน้ำที่ไม่ดี
หินปูนชุดทุ่งสงเป็นหินปูนยุคเก่า จึงมีการถูกแรงบีบอัดหลายครั้ง เป็นเหตุให้โครงสร้างต่าง ๆ ไม่เป็นระบบ นอกจากนั้น ขนาดโพรงต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นก็ไม่ใหญ่โตมากนักและมีหลายพื้นที่ถูกยกตัวขึ้นมาจนอยู่เหนือระดับน้ำบาดาล เช่น ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดสุราษฎร์ธานี และจังหวัดตรัง เป็นเหตุให้หินปูนชุดทุ่งสงเป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลไม่ดี
ในพื้นที่ดังกล่าวมีการเจาะน้ำบาดาล พบโพรงระดับน้ำตื้นมากมาย แต่เป็นโพรงที่ไม่มีน้ำบาดาลหรือมีเฉพาะฤดูฝน นอกจากนั้น บางแห่งในโพรงยังมีชั้นดินเหนียวและทรายแป้งเข้าไปสะสมอยู่ทำ ให้น้ำบาดาลที่อยู่ในถ้ำหรือโพรงเดียวกันเป็นตะกอนขุ่น เช่น ที่จังหวัดพังงา และสตูล หินปูนยุคลำปางมีลักษณะคล้ายกับหินปูนทุ่งสง กล่าวคือ ไม่ค่อยเกิดโพรงขนาดใหญ่ และเกิดสลับกับหินดินดานและหินทราย หินปูนที่อยู่ในหินหน่วยผาก้าน (Pha Khan formation) จะเป็นชั้นหินอุ้มน้ำที่ดีได้ เพราะมีโพรงมากกว่าหินหน่วยอื่น ๆ เช่น บริเวณถ้ำผาไท เส้นทางลำ ปาง-งาว เป็นต้น
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > หน่วยหินชั้นกึ่งหินแปร

หน่วยหินชั้นกึ่งหินแปร (Metasediment unit) ประกอบด้วยกลุ่มหินชั้นกึ่งหินแปรอายุคาร์บอนิเฟอรัส-เพอร์เมียน หรือหินในชุดแก่งกระจาน (Kaeng Krachan group) ซึ่งมีหินทรายควอร์ต หินทรายเฟลสปาร์ หินดินดานกึ่งหินฟิลไลต์และกึ่งหินชนวน และหินเกรย์แวก น้ำบาดาลจะอยู่ในรอยแตก รอยเลื่อน และรอยต่อระหว่างชั้นหิน ปริมาณน้ำบาดาลจากบ่อ โดยเฉลี่ยจะอยู่ในเกณฑ์ 2-10 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง และในหลายพื้นที่ไม่มีน้ำบาดาลกักเก็บอยู่เลย ชั้นหินกลุ่มนี้อยู่กระจายทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณพื้นที่ด้านตะวันตก ตั้งแต่ภาคเหนือไปถึงภาคใต้และจัดอยู่ในกลุ่มชั้นหินที่มีศักยภาพน้ำบาดาลต่ำ
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > หน่วยหินแปร

หน่วยหินแปร (Metamorphic unit) ประกอบด้วยกลุ่มหินแปร ตั้งแต่อภิมหาบรมยุคพรีแคมเบรียน ยุคแคมเบรียน และ ยุคออร์โดวิเชียน หินแปรส่วนใหญ่ประกอบด้วย หินชนวน ฟิลไลต์ ควอร์ตไซต์ ชีสต์ และไนส์ ลักษณะของหินส่วนใหญ่จะมีการโค้งงอ มีรอยแตกเกิดขึ้นมากมาย แต่รอยแตกต่าง ๆ มักจะไม่ค่อยต่อเนื่องเป็นแนวยาว เป็นสาเหตุให้การกักเก็บน้ำบาดาลไม่ดีเท่าที่ควร ทำให้ในหลาย ๆ พื้นที่ไม่พบแหล่งน้ำบาดาล แต่ก็มีบางพื้นที่บ่อให้น้ำในเกณฑ์ 5-10 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง บางแห่งให้น้ำถึง 50 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > หน่วยหินภูเขาไฟ

หน่วยหินภูเขาไฟ (Volcanic unit) ประกอบด้วยหินภูเขาไฟประเภท แอนดีไซต์ ไรโอไลต์ เถ้าภูเขาไฟ กรวดเหลี่ยมภูเขาไฟ และบะซอลต์ น้ำบาดาลจะพบเฉพาะในหินที่มีรอยแตก รอยแยก ที่มีขนาดใหญ่และต่อเนื่องเป็นแนวยาวเท่านั้น ในบริเวณที่ไม่มีรอยแตกจะไม่พบน้ำบาดาลเลย โดยเฉลี่ยบ่อน้ำบาดาลจะได้น้ำในเกณฑ์ 2-10 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง
ยกเว้นในบางแห่งอาจได้ถึง 30-50 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง
การแบ่งชนิดในประเทศไทย > หน่วยหินแกรนิต

หน่วยหินแกรนิต (Granitic unit) ประกอบด้วย หินแกรนิต แกรโนไดออไรต์ ไดออไรต์ และแกรนิตไนส์ น้ำบาดาลจะอยู่ในชั้นหินผุและรอยแตกรอยแยก ส่วนใหญ่จะมีปริมาณน้ำน้อย เพราะรอยแตกไม่ค่อยต่อเนื่อง บ่อส่วนใหญ่ให้น้ำในเกณฑ์เฉลี่ย 1-5 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง ยกเว้นบางแห่งอาจได้ถึง 10 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง กลุ่มหินชุดนี้พบกระจายอยู่ทั่วประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งทางด้านตะวันตกของประเทศ ตั้งแต่ภาคเหนือจนถึงใต้ และภาคตะวันออกหน่วยหินแปร หน่วยหินภูเขาไฟ และหน่วยหินแกรนิต จัดอยู่ในกลุ่มชั้นหินที่มีศักยภาพน้ำบาดาลต่ำ แผนที่อุทกธรณีวิทยาของประเทศไทย
บรรณาณุกรม

วจี รามณรงค์ และ สมชัย วงค์สวัสดิ์, 2541, ทรัพยากรน้ำใต้ดินในประเทศไทย, วารสารชมรม นักอุทกวิทยา.
สมชัย วงค์สวัสดิ์, 2544, อุทกธรณีวิทยาและสภาพน้ำบาดาลประเทศไทย, กองน้ำบาดาล, กรมทรัพยากรธรณี.
ทวีศักดิ์ ระมิงค์วงศ์.2546 .น้ำบาดาล.ภาควิชาธรณีวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. 373 หน้า.
ตะกอนน้ำพาในแอฟริกาใต้
terrace deposit
หลอดเลือดดำผิว

หลอดเลือดดำชั้นผิวของรยางค์บน
หลอดเลือดดำชั้นผิว (อังกฤษ: Superficial vein) เป็นคำที่ใช้อธิบายหลอดเลือดดำที่อยู่ชิดกับพื้นผิวของลำตัว ซึ่งต่างกับหลอดเลือดดำอีกชนิดหนึ่งที่อยู่ลึกลงไปจากผิวหนัง เรียกว่าหลอดเลือดดำชั้นลึก (deep vein)
หลอดเลือดดำชั้นผิวจะไม่ทอดคู่กับหลอดเลือดแดงเหมือนกับหลอดเลือดดำชั้นลึกที่จะมีลักษณะเป็น venae comitantes หรือลักษณะทอดคู่ขนาบหลอดเลือดแดงที่มีชื่อเดียวกัน
หลอดเลือดดำชั้นผิวมีความสำคัญในทางสรีรวิทยาในแง่การระบายความร้อนให้แก่ร่างกาย เมื่อร่างกายมีอุณหภูมิสูงขึ้น ร่างกายจะลัดเลือดจากหลอดเลือดดำชั้นลึกมายังหลอดเลือดดำชั้นตื้นเพื่อระบายความร้อนออกไปยังสิ่งแวดล้อม หลอดเลือดดำชั้นผิวสามารถมองเห็นได้จากผิวหนัง โดยเฉพาะเมื่ออวัยวะนั้นอยู่ต่ำกว่าระดับหัวใจ หลอดเลือดดำชั้นผิวจะพองออก สังเกตได้เมื่อเรายกแขนขึ้นเหนือระดับหัวใจ เลือดจะไหลออกจากหลอดเลือดนั้น แต่เมื่อเราวางแขนลงในระดับต่ำกว่าหัวใจ เลือดจะไหลกลับเข้ามาใหม่ หลอดเลือดนี้สามารถเห็นได้ชัดขึ้นเมื่อเรายกของหนักๆ
ในทางสรีรวิทยา หลอดเลือดดำชั้นผิวนี้ไม่มีความสำคัญเท่าหลอดเลือดดำชั้นลึก เพราะขนส่งเลือดในปริมาณน้อยกว่า และบางครั้งหลอดเลือดนี้สามารถตัดเอาออกได้โดยไม่ก่อให้เกิดความผิดปกติใดๆ เรียกว่าวิธี vein stripping ซึ่งเป็นการรักษาหลอดเลือดดำขอด (varicose vein) ที่ใช้กันในปัจจุบัน
ตัวอย่างหลอดเลือดดำชั้นผิว

หลอดเลือดดำคอชั้นนอก (external jugular vein)
ตัวอย่างหลอดเลือดดำชั้นผิว > รยางค์บน

หลอดเลือดดำเซฟาลิค (cephalic vein)
หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล (median cubital vein) มักใช้ในการเจาะเลือด (venipuncture)
หลอดเลือดดำเบซิลิค (basilic vein)
ตัวอย่างหลอดเลือดดำชั้นผิว > รยางค์ล่าง

หลอดเลือดดำซาฟีนัสเส้นเล็ก (small saphenous vein)
หลอดเลือดดำซาฟีนัสเส้นใหญ่ (great saphenous vein)
ดูเพิ่ม

หลอดเลือดดำขอด
หลอดเลือดดำชั้นลึก
แหล่งข้อมูลอื่น

The Veins of the Lower Extremity, Abdomen, and Pelvis เก็บถาวร 2005-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Gray's Anatomy
Varicose vein therapy - medlineplus.org
หลอดไส้ร้อนแบบธรรมดา

หลอดไส้ร้อนแบบธรรมดา
หลอดไส้ร้อนแบบธรรมดา หรือ หลอดความร้อน หรือ หลอดไส้ (อังกฤษ: incandescent light bulb, incandescent lamp หรือ incandescent light globe) ให้แสงสว่างโดยการให้ความร้อนแก่ไส้หลอดที่เป็นลวดโลหะกระทั่งมีอุณหภูมิสูงและเปล่งแสง หลอดแก้วที่เติมแก๊สเฉื่อยหรือเป็นสุญญากาศป้องไม่ให้ไส้หลอดที่ร้อนสัมผัสอากาศ ในหลอดฮาโลเจน กระบวนการทางเคมีคืนให้โลหะเป็นไส้หลอด ซึ่งขยายอายุการใช้งาน หลอดไฟฟ้านี้ได้รับกระแสไฟฟ้าจากเทอร์มินอลต่อสายไฟ (feed-through terminal) หรือลวดที่ฝังในแก้ว หลอดไฟฟ้าส่วนใหญ่ใช้ในเต้ารับซึ่งสนับสนุนหลอดไฟฟ้าทางกลไกและเชื่อมกระแสไฟฟ้าเข้ากับเทอร์มินัลไฟฟ้าของหลอด
หลอดไส้ร้อนแบบธรรมดาผลิตออกมาหลายขนาด กำลังส่องสว่าง และอัตราทนความต่างศักย์ ตั้งแต่ 1.5 โวลต์ถึงราว 300 โวลต์ หลอดประเภทนี้ไม่ต้องอาศัยอุปกรณ์ควบคุมภายนอก มีค่าบำรุงรักษาต่ำ และทำงานได้ดีเท่ากันทั้งไฟฟ้ากระแสสลับหรือกระแสตรง ด้วยเหตุนี้ หลอดไส้ร้อนแบบธรรมดาจึงใช้กันอย่างกว้างขวางในครัวเรือนและไฟฟ้าใช้ในเชิงพาณิชย์ ตลอดจนไฟฟ้าแบบพกพา อย่างเช่น ไฟตั้งโต๊ะ ไฟหน้ารถยนต์ และไฟฉาย และไฟฟ้าสำหรับตกแต่งและโฆษณา
บ้างใช้ประโยชน์จากใช้ความร้อนที่เกิดขึ้นจากไส้หลอดของหลอดไส้ร้อนแบบธรรมดา อาทิ เครื่องฟักไข่ กล่องฟักไข่สำหรับสัตว์ปีก ไฟความร้อนสำหรับสวนจำลองสภาพแวดล้อม (vivarium) ของสัตว์เลื้อยคลาน การให้ความร้อนอินฟราเรดในกระบวนการให้ความร้อนและอบแห้งในอุตสาหกรรม ความร้อนส่วนเกินนี้เพิ่มพลังงานที่ต้องใช้ในระบบปรับอากาศของอาคาร
หลอดไฟฟ้าแบบอื่นค่อย ๆ แทนที่การใช้งานของหลอดไส้ร้อนแบบธรรมดาหลายด้าน อาทิ หลอดฟลูออเรสเซนต์, หลอดคอมแพคฟลูออเรสเซนต์ (หลอดตะเกียบ), หลอดฟลูออเรสเซนต์แคโทดเย็น, หลอดอัดก๊าซความดันสูง และไดโอดเปล่งแสง เทคโนโลยีที่ใหม่กว่าเหล่านี้พัฒนาอัตราส่วนแสงที่มองเห็นได้ต่อการผลิตความร้อน เขตอำนาจบางแห่ง เช่น สหภาพยุโรป อยู่ในระหว่างกระบวนการเลิกใช้หลอดไส้ร้อนแบบธรรมดาและหันไปใช้หลอดไฟที่มีประสิทธิภาพด้านพลังงานมากกว่า