stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปรัชญากีฬา
ปรัชญากีฬาร่วมสมัย

การฟื้นตัวของความสนใจในปรัชญากีฬาได้รับการตีพิมพ์หนังสือ Sport: A Philosophical Inquiry (1969) ของ Paul Weiss นักปรัชญาชาวเยล ซึ่งถือเป็นหนังสือปรัชญากีฬาขนาดยาวเล่มแรก  ในเล่มนั้น Weiss ได้อธิบายถึงความขาดแคลนในการทำงานด้านปรัชญากีฬาซึ่งเป็นภาพสะท้อนของความเป็นผู้นำทางวิชาการ  กีฬาถูกมองว่าเป็นเรื่องหยาบกระด้างหรือเป็นเรื่องธรรมดาตามแนวคิดของ Weiss
อย่างไรก็ตามก่อนหน้านี้การพิจารณาเชิงปรัชญาเกี่ยวกับกีฬาและการออกกำลังกายและกิจกรรมได้รับการอภิปรายเป็นส่วนย่อยของการปฏิรูปการศึกษาในช่วงปลายศตวรรษที่ 19  เนื่องจากความเชื่อมโยงระหว่างพลศึกษากับสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดีได้รับการเห็นคุณค่าในหมู่นักวิชาการ  ในหลายครั้งผลประโยชน์ด้านสุขภาพและการศึกษาของการออกกำลังกายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตสาธารณะ  ผู้เสนอวิชาพลศึกษาที่ไม่ใช่นักปรัชญาจำนวนมากใช้เวลาไปกับตำแหน่งทางปรัชญาโดยไม่ได้ตั้งใจอันเกี่ยวกับวัตถุประสงค์  ทวินิยมของจิตและกาย  และอภิปรัชญาอันเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบของตัวแทนของมนุษย์และความเป็นบุคคล  ในบริบทที่กว้างขึ้น  ปรัชญาการเมืองเข้าสู่ภาพในฐานะนักคิดในยุคนั้นเพื่อตอบสนองต่อประเด็นทางสังคมและการเมืองอันเร่งด่วนประจำวันซึ่งเกี่ยวข้องกับหน้าที่พลเมือง ภาวะแห่งการเป็นพลเมืองที่มีความรับผิดชอบ และคุณลักษณะทางการเมืองด้านอื่นที่เกี่ยวข้องกับกีฬา  ในขณะที่ส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่ผลงานในโลกตะวันตก  แต่นักปรัชญากีฬายอมรับถึงความสำคัญของผลงานในโลกตะวันออก  โดยเฉพาะญี่ปุ่น
ปรัชญากีฬามีคำถามสำคัญเกี่ยวกับประเด็นคุณธรรมทางสังคมของกีฬา  สุนทรียศาสตร์ของการแสดงกีฬา,  ญาณวิทยาของปัจเจกบุคคลและกลยุทธ์และเทคนิคของทีม  จริยศาสตร์ของกีฬา  ตรรกวิทยาของกฎการเล่นกีฬา  อภิปรัชญาของกีฬาในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติหรือสัญชาตญาณของมนุษย์ เป็นต้น.  อย่างไรก็ตาม  นักเขียนบางคนได้เรียบเรียงปรัชญากีฬาในส่วนของร่างกาย  ศิลปะและเป็นทางแยกซึ่งเป็นกีฬาของคนรุ่นเจเนอเรชั่น X   อย่างเช่น โบลเดอริง (bouldering)  กีฬาโต้คลื่น (surfing) สเก็ตบอร์ด (skateboarding)
ปรัชญาสาขาอื่นที่แยกตัวออกมาจากปรัชญาร่วมสมัย ได้แก่ ปรัชญาการศึกษา ปรัชญากฎหมาย ปรัชญาจิต ปรัชญากฎ ปรัชญาวิทยาศาสตร์ ปรัชญาสังคม และ ปรัชญาการเมือง
ประเด็นในปรัชญากีฬา > จริยศาสตร์

ประเด็นทางจริยศาสตร์ในปรัชญากีฬาส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่พฤติกรรมของนักกีฬาที่เกี่ยวข้องกับกฎของเกม นักกีฬาคนอื่น  ผู้ชม  ปัจจัยภายนอก อย่างเช่น ปัญหาทางเศรษฐกิจและสังคมในหมู่ผู้สนับสนุนและชุมชน  อีกทั้งมีประเด็นของการใช้ยาบำรุงกำลัง
ประเด็นของการใช้ยาบำรุงกำลังในการเล่นกีฬามุ่งเน้นไปที่จริยธรรมของการแทรกแซงทางการแพทย์เกี่ยวกับการแสดงกีฬา:ถูกมองว่ามันเป็นสิ่งที่ยอมรับได้หรือไม่  และจะกำหนดขอบเขตได้อย่างไร  การให้ความสนใจเป็นพิเศษกับคำถามที่ว่าปัจจัยใดบ้างที่ควรนำมาพิจารณาเมื่อห้ามการแทรกแซงทางการแพทย์อย่าชะงัด
โดยทั่วไปประเด็นเหล่านี้และประเด็นอื่นจะถูกเปรียบเทียบและเทียบเคียงผ่านเลนส์ของทฤษฎีทางศีลธรรมที่มีนัยสำคัญ 3 ประการ ได้แก่ จริยศาสตร์แบบเน้นผลลัพธ์ จริยศาสตร์เชิงหน้าที่ และ จริยศาสตร์เชิงคุณธรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

Sport, Ethics & Philosophy (Routledge)
Journal of the Philosophy of Sport (Routledge)
British Philosophy of Sport Association
European Association for the Philosophy of Sport
International Association for the Philosophy of Sport
University of Idaho Center for Ethics
"Philosophy of Sport" Stanford Encyclopedia of Philosophy
บลูมฟอนเทน

| บลูมฟอนเทน Bloemfontein |
| --- | --- |
เมือง
ภาพถ่ายเมืองบลูมฟอนเทน
สมญา: เมืองแห่งกุหลาบ
บลูมฟอนเทนแสดงแผนที่ประเทศแอฟริกาใต้บลูมฟอนเทนแสดงแผนที่แอฟริกา
พิกัด: 29°06′S 26°13′E﻿ / ﻿29.100°S 26.217°E﻿ / -29.100; 26.217
ประเทศ:  แอฟริกาใต้
จังหวัด: ฟรีสเตท
ก่อตั้งเมื่อ: ค.ศ. 1846
ความสูง: 1,395 เมตร (4,577 ฟุต)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 369,568 คน
เขตเวลา: UTC+2 (SAST)
บลูมฟอนเทน (/ˈbluːmfɒnteɪn/ BLOOM-fon-tayn; af) เป็นศูนย์กลางทางฝ่ายตุลาการของประเทศแอฟริกาใต้ เป็น 1 ใน 3 เมืองหลวงของประเทศ ส่วนอีกสองเมืองคือ พริทอเรีย ศูนย์กลางฝ่ายบริหาร และ เคปทาวน์ ศูนย์กลางของฝ่ายนิติบัญญัติ บลูมฟอนเทนมีประชากรทั้งในและนอกเขตรวมประมาณ 747,431 คน  ชื่อเมืองมาจากภาษาดัตช์ มีความหมายว่า "ดอกไม้บาน"
สนามกีฬาฟรีสเตตซึ่งตั้งอยู่ในเมืองนี้ เป็นหนึ่งในบรรดาสนามแข่งขันฟุตบอลโลกในปี 2010
29°06′S 26°13′E﻿ / ﻿29.100°S 26.217°E﻿ / -29.100; 26.217
ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย

ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย ชื่อเล่น กี้ เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งตัวรับอิสระ และเป็นกำลังสำคัญให้แก่ทีมชาติไทยชุดแชมป์ซีเกมส์ 2011 ที่ประเทศอินโดนีเซีย
ประวัติ

ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย เริ่มเล่นวอลเลย์บอลเมื่ออายุ 10 ขวบ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนกีฬา จังหวัดอุบลราชธานี ระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนกีฬา จังหวัดสุพรรณบุรี แล้วจึงมาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ รวมถึงวิทยาลัยพละ วิทยาเขตสุพรรณบุรี
วันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ปิยะรัฐเข้าแข่งขันรายการวอลเลย์บอลสโมสรชายชิงแชมป์เอเชีย 2011 ที่ประเทศอินโดนีเซีย ให้แก่สโมสรช้าง โดยเป็นฝ่ายแพ้ต่อทีมวอลเลย์บอลอัล เรย์ยาน จากประเทศกาตาร์ที่ 2–3 เซต และในวันที่ 28 กรกฎาคม ปิยะรัฐซึ่งทำหน้าที่ร่วมกับสโมสรช้าง ได้เป็นฝ่ายแพ้ต่อทีมซะไกเบลเซอร์ส จากประเทศญี่ปุ่น 1–3 เซต ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย
วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2554 สโมสรวอลเลย์บอล อุดรธานี ได้มีการแถลงการเปิดตัวสมาชิกใหม่ของทีม โดยให้ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย ซึ่งทำหน้าที่ในตำแหน่งลิเบอโร เข้าแข่งขันระดับอาชีพในไทยแลนด์ลีก 2012
พ.ศ. 2556 เขาสามารถแสดงผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมเมื่อครั้งที่อยู่ร่วมกับทีมเชียงราย วีซี ในศึกไทยแลนด์ลีก 2013 จนได้รับการเรียกตัวกลับสู่ทีมชาติไทยอีกครั้งในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 ที่ประเทศพม่า
วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2014 รอบคัดเลือก โซนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่จังหวัดนครปฐม ปิยะรัฐได้เป็นหนึ่งในผู้มีส่วนช่วยให้ทีมชาติไทยเป็นฝ่ายชนะทีมชาติเวียดนามที่ 3–1 เซต จากนั้น ในวันที่ 27 มิถุนายน เขาได้เป็นผู้มีส่วนช่วยให้ทีมชาติไทยเป็นฝ่ายชนะทีมชาติพม่าที่ 3–0 เซต รวมถึงเป็นฝ่ายชนะทีมชาติอินโดนีเซีย ส่งผลให้ทีมชาติไทยเป็นที่ 1 ของโซนอาเซียน และเข้าสู่รอบคัดเลือกโซนเอเชียได้สำเร็จ
วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2556 ในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2013 ที่จัดขึ้น ณ ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ปิยะรัฐซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวรับอิสระ ได้มีส่วนช่วยให้ทีมชาติไทยเป็นฝ่ายชนะทีมชาติเลบานอน 3–1 เซต โดยมีมนต์ชัย สุภจิรกุล เป็นผู้ฝึกสอน
รางวัลเกียรติยศ

พ.ศ. 2554 -  รางวัลเหรียญทอง ร่วมกับทีมชาติไทย จากการแข่งขันซีเกมส์ 2011 ณ ปาเล็มบัง ประเทศอินโดนีเซีย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 7 เหรียญเงินดิเรกคุณาภรณ์ (ร.ง.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย ที่เฟซบุ๊ก
ประเทศนาอูรูในโอลิมปิก

ประเทศนาอูรู เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศนาอูรู คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ NRU
นับตั้งแต่ประเทศนาอูรูส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬานาอูรูยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากกีฬาโอลิมปิก
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  แอตแลนตา 1996 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ซิดนีย์ 2000 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  เอเธนส์ 2004 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ปักกิ่ง 2008 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ลอนดอน 2012 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
 โตเกียว 2020: เหตุการณ์ในอนาคต
 ปารีส 2024: เหตุการณ์ในอนาคต
 ลอสแอนเจลิส 2028: เหตุการณ์ในอนาคต
| รวม | รวม | 0 | 0 | 0 | 0 | - |
ดูเพิ่ม

ประเทศนาอูรูในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาตินาอูรูในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬานาอูรูที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
ประเทศนิการากัวในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

| ประเทศนิการากัว ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: NCA
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกนิการากัว
ณ โตเกียว, ญี่ปุ่น 24 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-24) – 5 กันยายน ค.ศ. 2021 (2021-09-05)
นักกีฬา: 2 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: เดวิด เพลเตซ & นอร์มา ซาลินาส
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศนิการากัว จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศนิการากัวได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 2 | 0 | 2 |

| รวม | 2 | 0 | 2 |
กรีฑา

| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เดวิด เพลเตซ | Men's 400m T38 | 59.35 SB | 5 | DNA | 9 |
| เดวิด เพลเตซ | Men's 1500m T38 | N/A | N/A | 4:54.91 SB | 9 |
| นอร์มา ซาลินาส Guide: Santos Treminio | Women's 1500m T11 | DNS | DNS | DNS | DNS |
ดูเพิ่ม

ประเทศนิการากัวในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาตินิการากัวในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬานิการากัวที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียว 2020 เก็บถาวร 2016-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย   นักกีฬารัสเซีย
บลูมส์เบิร์ก (รัฐเพนซิลเวเนีย)

| บลูมส์เบิร์ก (รัฐเพนซิลเวเนีย) |
| --- | --- |
เมือง
ศาลากลางเมืองบลูมส์เบิร์กในปี พ.ศ. 2555
สมญา: เมืองเพียงหนึ่งเดียวที่รวมเข้าด้วยกันแล้วในรัฐเพนซิลเวเนีย
แผนที่แสดงบลูมส์เบิร์กในเทศมณฑลโคลัมเบีย
แผนที่แสดงเทศมณฑลโคลัมเบียในรัฐเพนซิลเวเนีย
พิกัด:  41°00′04″N 76°27′14″W﻿ / ﻿41.001°N 76.454°W﻿ / 41.001; -76.454
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
รัฐ: เพนซิลเวเนีย
เทศมณฑล: โคลัมเบีย
ตำบลบลูม: พ.ศ. 2540
ก่อตั้งเมืองบลูมส์เบิร์ก: 4 มีนาคม พ.ศ. 2413
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: แดน นอร์
 • สภาเมือง: อีริค บาวเวอร์, บิลล์ เครเชอร์, เฟรด ทรัมป์, ไดแอน เลฟวาน, ซิลเวีย โคสตา, W. คาร์รีย์ โฮเวลล์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4.59 ตร.ไมล์ (11.888 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 4.39 ตร.ไมล์ (11.370 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 0.2 ตร.ไมล์ (0.518 ตร.กม.)  4.98%
ความสูง: 531 ฟุต (161.849 เมตร)
ประชากร (พ.ศ. 2553)
 • ทั้งหมด: 14,855 คน
 • ความหนาแน่น: 3,383.83 คน/ตร.ไมล์ (1,306.50 คน/ตร.กม.)
เขตเวลา: UTC-5 (EST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-4 (EDT)
ZIP code: 17815
รหัสพื้นที่: 570
เว็บไซต์: http://www.bloomsburgpa.org/
บลูมส์เบิร์ก เป็นเมืองในเทศมณฑลโคลัมเบีย เพนซิลเวเนียในสหรัฐอเมริกา บลูมส์เบิร์กมีประชากรในปี พ.ศ. 2555 ทั้งหมด 15,127 คน บลูมส์เบิร์กตั้งอยู่ทางตอนบนของแม่น้ำซัสเควฮานนา
ประเทศนิการากัวในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศนิการากัว ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: NCA
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาตินิการากัว
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 3 คน  ใน 2 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: กาเบรียล กัวดรา โฮลมันน์
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศนิการากัว เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาตินิการากัวเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 3 คนใน 2 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |
|  ยกน้ำหนัก | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 2 | 1 | 3 |
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| กาเบรียล กัวดรา โฮลมันน์ | 100 m T36 | 12.91 | 6 PB |
| กาเบรียล กัวดรา โฮลมันน์ | 400 m T36 | 58.50 | 6 PB |
| กาเบรียล กัวดรา โฮลมันน์ | 800 m T36 | 2:16.21 | 5 PB |
ดูเพิ่ม

ประเทศนิการากัวในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศนิการากัวในพาราลิมปิก
ประเทศนิการากัวในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬานิการากัวที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
นภา เกียรติวันชัย

| นภา เกียรติวันชัย |
| --- | --- |
เกิด: สุวิทย์ แซ่ตั้ง 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 (57 ปี)
นภา เกียรติวันชัย  เป็นอดีตแชมป์โลกในรุ่นสตอร์วเวท (105 ปอนด์) ของสภามวยโลก (WBC)
ประวัติ > แชมป์โลกคนที่ 13

นภามีชื่อจริงว่า สุวิทย์ แซ่ตั้ง ชื่อเล่น ไก่ เกิดเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 ที่อำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา มีพี่น้องทั้งหมด 8 คน เป็นชาย 7  หญิง 1 คน ซึ่งพี่น้องที่เป็นชายทั้ง 7 คนนั้นถูกฝึกให้เป็นนักมวยไทยทั้งหมด เพราะครอบครัวของนภามีกิจการค่ายมวยชื่อ "ลูกโชคชัย" กระทั่งอายุได้ 14 ปี จึงเริ่มเข้าสู่วงการมวยอย่างจริงจัง เริ่มชกครั้งแรก ได้ค่าตัวแค่ 50 บาท ตระเวนชกมวยไทยอยู่ในละแวกจังหวัดนครราชสีมาร่วม 200 กว่าครั้ง จนเริ่มมีชื่อเสียงภายในจังหวัด จึงเดินทางเข้ากรุงเทพมหานครด้วยวัย 19 ปีตามพี่ชาย  โดยสังกัดค่าย "ลูกมาตุลี" ของ "แก้ว โคซี่" แก้ว ดุสิตรัตนกุล  เป็นผู้จัดการ ขึ้นชกที่เวทีลุมพินีหลายครั้ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ชกแพ้มากกว่าชนะ ในชื่อ "โชคชัยจิ๋ว ณ พัทยา" จึงมีชื่อที่แฟนมวยเรียกกันติดปากว่า ไอ้จิ๋ว โดยชกครั้งสุดท้ายถึงขั้นกรามหัก จึงหันมาชกมวยสากล โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2530 ชนะคะแนน จอมพิชิต เกียรติธวัช จากนั้น ชกชนะรวดอีก 3 ครั้ง "บึ๊กอึ่ง"  สหสมภพ ศรีสมวงศ์ ในขณะนั้นสร้างนักมวยหลายคนประสบความสำเร็จเป็นแชมป์โลก ได้สนับสนุนนภา โดยได้ชิงแชมป์อินเตอร์เนชั่นแนล (แชมป์เงา) รุ่นสตอร์วเวท ของสภามวยโลก (WBC) ที่อินโดนีเซีย ซึ่งนภาชนะคะแนน นิโก โธมัส ได้แชมป์มาครอง
เมื่อได้แชมป์อินเตอร์ฯ มาแล้ว ได้ป้องกันตำแหน่งแชมป์ครั้งหนึ่ง จึงได้มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกของจริงในรุ่นนี้ กับ ฮิโรกิ อิโอกะ เจ้าของตำแหน่งชาวญี่ปุ่น ที่เมืองโอซากะ  ซึ่งนภาที่ผ่านมาชกมวยสากลมาเพียง 6 ไฟท์ เท่านั้นเอง กลับทำได้ดีกว่า น่าจะเป็นผู้ชนะ แต่เมื่อผลการรวมคะแนนออกมา กลับกลายเป็นเสมอกันไป อีกทั้งกรรมการห้ามบนเวทีได้ยุติการชกไปในยกที่ 12 ซึ่งเป็นยกสุดท้าย ทั้งที่มีเวลาเหลืออีกประมาณ 32 วินาที ทำให้การชกครั้งนี้ได้มีการประท้วงกันอย่างรุนแรงลุกลามไปถึงขั้นที่มีการประท้วงกันถึงหน้าสถานทูตญี่ปุ่นในประเทศไทย โดยผู้ขับรถแท็กซี่  ในที่สุด สภามวยโลกได้ตัดสินให้มีการชกนัดล้างตาอีกครั้ง ในคราวนี้ นภาสามารถทำได้ และเป็นผู้ชนะไป กลายเป็นแชมป์โลกคนที่ 13 ของไทย และเป็นคนที่สองที่สามารถได้แชมป์ถึงต่างแดน (คนแรกคือ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ได้แชมป์สมัยที่ 2 จากสเปน) แต่เมื่อได้แชมป์มา นภา ก็ครองตำแหน่งอยู่ได้ไม่ถึงปี หลังจากป้องกันตำแหน่งครั้งแรกและกลับไปที่ญี่ปุ่นเพื่อป้องกันตำแหน่งกับ ฮิโรกิ อิโอกะ คู่ปรับเดิมแล้ว นภาก็ไปเสียตำแหน่งด้วยการแพ้น็อกในยกที่ 12 ในการป้องกันครั้งที่ 2 กับ ชเว จอม-ฮวัน นักมวยชาวเกาหลีใต้ ถึงโซล ประเทศของผู้ท้าชิงเอง