stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หยาดน้ำค้าง (สกุล)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ราก

ระบบรากของหยาดน้ำค้างเกือบทุกชนิดจะมีการวิวัฒนาการน้อยมาก เพราะหน้าที่หลักของมันมีแค่ดูดซับน้ำและยึดต้นไม้กับกับพื้น หยาดน้ำค้างแอฟริกาสองสามชนิดใช้รากเป็นที่เก็บสะสมน้ำและอาหาร บางชนิดมีระบบรากจริงที่เหลืออยู่ระหว่างฤดูหนาวถ้าลำต้นตายลง บางชนิด เช่น Drosera adelae และ Drosera hamiltonii ใช้รากของมันสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศ โดยแตกหน่อจากรากของมัน หยาดน้ำค้างในออสเตรเลียบางชนิดมีหัวใต้ดินเพื่อให้ต้นไม้รอดตายในฤดูร้อนที่แห้งแล้ง รากของหยาดน้ำค้างแคระบ่อยครั้งที่มันมีรากที่ยาวมากเมื่อเทียบสัดส่วนกับขนาดของต้น 1 ซม.มีรากยาวมากกว่า 15 ซม.จากผิวดิน หยาดน้ำค้างแคระบางชนิด เช่น D. lasiantha และ D. scorpioides มีระบบรากวิสามัญ หยาดน้ำค้างชนิด Drosera intermedia และ D. rotundifolia มีรายงานว่าพบรูปแบบอาบัสคูลาไมคอไรซาแทรกอยู่ในเนื้อเยื่อของพืช
วงศ์วานวิวัฒนาการ

แผนภาพวิวัฒนาการชาติพันธุ์แสดงความสัมพันธ์ระหว่างสกุลย่อยจำแนกโดยรีวาดาเวีย (Rivadavia) และคณะในปี ค.ศ. 2002 หมู่ Meristocaulis ที่มีเพียงชนิดเดียวไม่ถูกรวมไว้ในการศึกษานี้ ทำให้การจัดความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนนัก แต่ในการศึกษาเมื่อเร็วๆนี้ ได้จัดวางมันไว้ใกล้กับหมู่ Bryastrum นอกจากนี้หมู่ Regiae ทีมีความสัมพันธ์กับ Aldrovanda และ Dionaea ก็ยังไม่แน่นอน นอกจากนี้ หมู่ Drosera เป็นกลุ่มที่มีบรรพบุรุษต่างกัน ถูกจัดความสัมพันธ์หลายสายในแผนภาพวงศ์วานวิวัฒนาการ ดังนั้นควรมีการปรับปรุงเพื่อให้ความความชัดเจนมากขึ้น
การสืบพันธุ์

หยาดน้ำค้างหลายชนิดสืบพันธุ์ได้ด้วยตนเอง (ผสมในต้นเดียว) และบ่อยครั้งที่มีการผสมเรณูในดอกเดียวกัน ทำให้มีเมล็ดมากมาย เมล็ดสีดำเล็กๆจะเริ่มงอกเมื่อได้รับแสงและความชื้น ขณะที่เมล็ดของชนิดที่อยู่ในเขตอบอุ่นต้องการความเย็น, อากาศชื้น, เป็นตัวกระตุ้นในการงอก เมล็ดของหยาดน้ำค้างที่มีหัวต้องการความร้อน, ฤดูร้อนที่แห้ง ตามด้วยความเย็น, ฤดูหนาวที่เปียกชื้น สำหรับกระตุ้นให้เมล็ดงอก
การสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศเกิดขึ้นตามธรรมชาติในหยาดน้ำค้างบางชนิดที่สร้างไหลหรือเมื่อรากอยู่ใกล้กับผิวดิน ใบแก่ที่สัมผัสกับดินอาจแตกหน่อเป็นต้นเล็กๆได้ หยาดน้ำค้างแคระจะสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศเช่นกัน โดยใช้ใบที่คล้ายเกล็ดที่เรียกว่าเจมมา หยาดน้ำค้างที่มีหัวสามารถสร้างตะเกียงจากหัวของมันได้
บ่อยครั้งการกระจายพันธุ์ของหยาดน้ำค้างเกิดจากใบ, หัว หรือราก เท่าๆกับที่เกิดจากเมล็ด
การกระจายพันธุ์

การกระจายพันธุ์ของพืชสุกลหยาดน้ำค้างนั้นแพร่กระจายจากรัฐอะแลสกาในทางตอนเหนือจนถึงประเทศนิวซีแลนด์ในทางตอนใต้ โดยมีศูนย์กลางความหลากหลายอยู่ที่ประเทศออสเตรเลีย (ประมาณ 50% ของชนิดที่ค้นพบ), ทวีปอเมริกาใต้ (20+ ชนิด) และทางตอนใต้ของทวีปแอฟริกา (20+ ชนิด) มีหยาดน้ำค้างสองสามชนิดที่พบได้ในทวีปยูเรเชียและทวีปอเมริกาเหนือ ซึ่งบริเวณเหล่านี้ถือเป็นรอบนอกของการกระจายพันธุ์ของสกุลซึ่งโดยทั่วไปการกระจายพันธุ์ของหยาดน้ำค้างจะไม่เข้าใกล้บริเวณเขตอบอุ่นหรือขั้วโลกเหนือ มีการคาดคิดที่ต่างออกไปว่าการวิวัฒนาการของพืชสกุลนี้เกิดขึ้นในช่วงการแตกออกของทวีปกอนด์วานา เนื่องจากการเลื่อนไหลของทวีป และการวิวัฒนาการที่เกิดการกระจายตัวที่กว้างขวางในปัจจุบันเกิดจากผลนั้น ต้นกำเนิดของสกุลคาดว่าอยู่ในทวีปแอฟริกาหรือประเทศออสเตรเลีย
ในยุโรปพบหยาดน้ำค้างเพียงสามชนิดเท่านั้น คือ: D. intermedia, D. anglica, และ D. rotundifolia ซึ่งสองชนิดหลังมีการกระจายพันธุ์ที่ซ้อนทับกัน ทำให้เกิดลูกผสมที่เป็นหมันอย่าง D. × obovata ในอเมริกาเหนือนอกจากจะมีหยาดน้ำค้างสามชนิดรวมทั้งลูกผสมเหมือนกับในยุโรปแล้วยังมีหยาดน้ำค้างอีกสี่ชนิด D. brevifolia เป็นพืชล้มลุกขนาดเล็กที่พบในรัฐที่ใกล้ชายฝั่ง จากรัฐเท็กซัสถึงรัฐเวอร์จิเนีย ในขณะที่ D. capillaris นั้นพบได้ในแถบเดียวกันและยังพบในแถบแคริบเบียนอีกด้วย ชนิดที่สาม D. linearis พบทางตอนเหนือของสหรัฐอเมริกาและทางตอนใต้ของประเทศแคนาดา D. filiformis มีสองชนิดย่อยพบตามรัฐทางชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา เช่น แหลมฟลอริดา เป็นต้น
พืชในสกุลนี้บ่อยครั้งถูกระบุบว่าพบได้ทั่วโลกซึ่งหมายความว่ามีการกระจายพันธุ์ทั่วโลก ลุดวิจ ดีลส์ (Ludwig Diels) นักพฤกษศาสตร์ ผู้เขียนเอกสารเกี่ยวสกุลนี้ เรียกสิ่งนี้ว่า "การตัดสินใจที่ผิดอย่างที่สุดในสกุลนี้ การกระจายพันธุ์นั้นผิดปกติอย่างมาก" („arge Verkennung ihrer höchst eigentümlichen Verbreitungsverhältnisse“) ในขณะที่ยอมรับว่าหยาดน้ำค้าง "อาศัยอยู่ในส่วนที่พิเศษของผิวโลก" („einen beträchtlichen Teil der Erdoberfläche besetzt“) เขาชี้ว่าไม่พบหยาดน้ำค้างจากในบริเวณเกือบจะทั้งหมดของพื้นที่ที่มีสภาพภูมิอากาศแห้งแล้ง ป่าดิบชื้น ชายฝั่งแปซิฟิกของอเมริกา โพลีนีเซีย บริเวณเมดิเตอร์เรเนียน และ แอฟริกาเหนือ และพบหนาแน่นน้อยในแถบอบอุ่น เช่น ยุโรป และอเมริกาเหนือ
ถิ่นอาศัย

โดยทั่วไปแล้วหยาดน้ำค้างจะเติบโตในฤดูที่มีความชุ่มชื้นหรือถิ่นอาศัยที่เปียกชื้นตลอดปีที่มีดินมีสภาพเป็นกรดและได้รับแสงในปริมาณที่สูง ถิ่นอาศัยโดยปกติจะเป็นหนองน้ำ, พื้นที่ลุ่ม, ที่ลุ่มหนอง, ที่ลุ่มมีน้ำขัง,ภูเขาหัวตัดของประเทศเวเนซุเอลา, วอล์ลัมของชายฝั่งออสเตรเลีย, ฟินบอสของประเทศแอฟริกาใต้, และลำห้วยที่ชุ่มชื้น หยาดน้ำค้างหลายชนิดเติบโตในกลุ่มสแฟกนั่ม มอสส์ซึ่งดูดซับสารอาหารจำนวนมากจากดินและเปลี่ยนดินให้มีสภาพเป็นกรด ทำให้ดินมีสารอาหารไม่เพียงพอต่อการดำรงชีวิตของพืช ซึ่งหยาดน้ำค้างเหล่านั้นที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสารอาหารเหล่านี้สามารถเจริญเติบโตปกคุลมได้บนพื้นที่เหล่านี้
จากที่กล่าวมาข้างต้น หยาดน้ำค้างมีความหลากหลายในถิ่นที่อยู่อาศัย ทำให้หยาดน้ำค้างแต่ละชนิดต้องมีการปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมที่หลากหลาย อย่างในป่าฝน, ทะเลทราย (เช่น D. burmannii และ D. indica) และสิ่งแวดล้อมที่เกือบไม่ได้รับแสงเลย (หยาดน้ำค้างควีนแลนด์) หยาดน้ำค้างชนิดในเขตอบอุ่นจะจำศีลในฤดูหนาว ซึ่งเป็นตัวอย่างการปรับตัวให้เข้ากับถิ่นอาศัย ทั่วไปแล้วหยาดน้ำค้างชอบสภาพอากาศอบอุ่นแต่ก็ทนต่อความหนาวเย็นได้พอสมควร
การอนุรักษ์

แม้ว่าไม่มีหยาดน้ำค้างชนิดใดในสหรัฐอเมริกาจะได้รับการปกป้องจากรัฐบาลกลาง แต่ทุกชนิดกลับถูกบรรจุอยู่ในบัญชีพืชที่ถูกคุกคามหรือใกล้สูญพันธุ์ในบางรัฐ นอกจากนี้ ประชากรส่วนมากที่เหลืออยู่จะพบในพื้นที่ที่ได้รับการปกป้อง เช่น อุทยานแห่งชาติ หรือ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า พืชในสกุลหยาดน้ำค้างได้รับการปกป้องโดยกฎหมายจากหลายประเทศในยุโรป เช่น ประเทศเยอรมนี ออสเตรีย สวิสเซอร์แลนด์ สาธารณรัฐเช็ก ฟินแลนด์ ฮังการี ฝรั่งเศส และบัลแกเรีย ปัจจุบัน การคุกคามร้ายแรงในยุโรปและอเมริกาเหนือคือการสูญเสียถิ่นอาศัยจากการพัฒนา เช่น การระบายน้ำออกจากพื้นที่ลุ่มน้ำเพื่อการเกษตร และการเก็บเกี่ยวพีท (peat) บางชนิดสูญพันธุ์ไปแล้วในหลายพื้นที่ของการกระจายพันธุ์  การนำพืชกลับเข้ามาสู่ถิ่นอาศัยเป็นการยากมากหรือแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เพราะความต้องการทางระบบนิเวศวิทยาของประชากรพืชนั้นๆ ต้องใกล้เคียงกับบริเวณภูมิศาสตร์ที่อาศัยเดิมของมัน  เนื่องจากความคุ้มครองทางกฎหมายในหนองน้ำและทุ่งหญ้าที่เพิ่มขึ้นเช่นเดียวกับผลของความพยายามอันเข้มข้นที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมของถิ่นอาศัยดังกล่าว ภัยคุกคามต่อความอยู่รอดของของหยาดน้ำค้างอาจจะจำกัดขอบเขตได้ แม้ว่าหยาดน้ำค้างหลายชนิดส่วนมากจะถูกคุกคามจนใกล้สูญพันธุ์  ด้วยความที่หยาดน้ำค้างมีขนาดเล็ก โตช้า ทำให้ยากต่อการปกป้อง ในการที่เป็นส่วนหนึ่งของภูมิประเทศ หยาดน้ำค้างมักถูกมองข้ามหรือไม่เป็นที่จดจำ
ในประเทศแอฟริกาใต้และประเทศออสเตรเลีย สองสามพื้นที่ที่มีความหลากหลายของชนิดพันธุ์ซึ่งเป็นแหล่งอาศัยทางธรรมชาติของพืชสกุลนี้อยู่ภายใต้การรุกรานอย่างมากจากกิจกรรมของมนุษย์ แหล่งอาศัยหลายพื้นที่ (เช่น รัฐควีนส์แลนด์, เพิร์ท และ เคปทาวน์) ถูกคุกคามอย่างหนักจากการลดลงของความชื้นที่เกิดจากการทำการเกษตรและการทำป่าไม้ในพื้นที่ชนบท อีกทั้งภัยแล้งที่เกิดขึ้นในออสเตรเลียในช่วง 10 ปีที่ผ่านมาก็เป็นเหตุคุกคามหยาดน้ำค้างหลายชนิดเช่นกัน
พืชสกุลนี้ที่เป็นพืชเฉพาะถิ่นมีการกระจายพันธุ์ในพื้นที่จำกัด มักถูกคุกคามจากการเก็บพืชออกจากป่า D. madagascariensis ได้รับการจัดเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใกล้จะสูญพันธุ์ในประเทศมาดากัสการ์เพราะถูกเก็บออกจากป่าจำนวนมาก โดยถูกส่งออกถึง 10 - 200 ล้านต้นต่อปีเพื่อให้ในเชิงการแพทย์
ประโยชน์ > ประโยชน์ทางการแพทย์

หยาดน้ำค้างถูกให้ในทางการแพทย์มาตั้งแต่ต้นศตวรรษที่12 เมื่อแพทย์ชาวอิตาลีจากโรงเรียนแห่งซาแลร์โน (Salerno) ที่ชื่อมัตตาเออุส ปลาเตอารีอุส (Matthaeus Platearius) บรรยายถึงพืชสกุลนี้ว่าเป็นยาสมุนไพรรักษาอาการไอภายใต้ชื่อ "herba sole" มีการใช้กันทั่วไปในประเทศเยอรมนีและทุกๆที่ในทวีปยุโรป ชาที่ทำจากหยาดน้ำค้างถูกแนะนำจากนักสมุนไพรว่าสามารถเป็นรักษาอาการไอแห้งๆ, โรคหลอดลมอักเสบ, โรคไอกรน, โรคหืด และ "อาการหายใจลำบากที่มีสาเหตุจากหลอดลม" จากการศึกษาในปัจจุบันระบุบว่าพืชสกุลหยาดน้ำค้างมีคุณสมบัติบรรเทาอาการไอ
Materia Medica ของคูลเบร์ท (Culbreth) ในปี ค.ศ. 1927 แสดงรายการว่า D, rotundifolia, D. anglica และ D.linearis ใช้เป็นยากระตุ้น และ รักษา หลอดลมอักเสบ, ไอกรน, และ วัณโรค  หยาดน้ำค้างถูกใช้เป็นสารกระตุ้นกำหนัดและกระตุ้นหัวใจด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังใช้รักษาการไหม้จากแดดเผา ปวดฟัน และป้องกันเป็นกระ ยาเหล่านี้ยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน มีประมาณ 200-300 ชนิดที่ขึ้นทะเบียน ปกติจะใช้ร่วมกับส่วนผสมอื่น ปัจจุบัน หยาดน้ำค้างยังคงใช้ในการรักษาอาการป่วยอย่างเช่น ไอ การติดเชื้อที่ปอด และ แผลในกระเพาะ
ยาแต่เดิมนั้นทำมาจาก ราก ดอก และผล ตั้งแต่หยาดน้ำค้างมีการอนุรักษ์ในหลายๆส่วนของยุโรปและอเมริกาเหนือ การสกัดยานั้นจึงต้องใช้หยาดน้ำค้างที่โตเร็วและได้จากการปลูกเลี้ยง (โดยเฉพาะ D. rotundifolia, D. intermedia, D. anglica, D. ramentacea และ D. madagascariensis) หรือหยาดน้ำค้างที่นำเข้ามาจาก มาดากัสการ์, สเปน, ฝรั่งเศส, ฟินแลนด์ และ ประเทศกลุ่มทะเลบอลติก
ประโยชน์ > ไม้ประดับ

เพราะด้วยความที่มันเป็นพืชกินสัตว์และมีกับดักที่สวยงามแพรวพราว หยาดน้ำค้างจึงเป็นไม้ประดับที่ได้รับความนิยมอย่างมาก อย่างไรก็ตามความต้องการในสิ่งแวดล้อมของหยาดน้ำค้างหลายๆชนิดค่อนข้างจะเข้มงวดทำให้ยากต่อการปลูกเลี้ยง เป็นผลให้หยาดน้ำค้างหลายๆชนิดไม่มีการปลูกเลี้ยงทางการค้ากัน แต่ก็ยังมีอีกสองสามชนิดที่ถูกเลี้ยงทางการค้าอย่างเป็นล่ำเป็นสัน และมักจะพบมันวางขายอยู่ใกล้ๆกับกาบหอยแครง ซึ่งก็มี D. capensis, D. aliciae, และ D. spatulata
ในหยาดน้ำค้างหลายๆชนิด โดยทั่วไปแล้ว ต้องการสิ่งแวดล้อมที่มีความชื้นสูง ปกติจะอยู่ในรูปแบบของเครื่องปลูกที่เปียกหรือชื้นอย่างสม่ำเสมอ หลายชนิดต้องการน้ำบริสุทธิ์ สารอาหาร เกลือ หรือแร่ธาตุในดิน สามารถหยุดยั้งการเจริญเติบโตหรือทำให้มันตายได้ ปกติจะใช้เครื่องปลูกเป็นสแฟกนัมมอสส์ที่ยังสดผสมกับที่แห้งแล้ว, สแฟกนัมพีชมอสส์, ทราย, และ/หรือ เพอร์ไลต์ และรดน้ำด้วยน้ำกลั่น, น้ำที่ผ่านกระบวนการออสโมซิสผันกลับ หรือน้ำฝน
ประโยชน์ > นาโนเทคโนโลยีชีวภาพ

เมือกที่ผลิตโดยหยาดน้ำค้างมีคุณสมบัติยืดหยุ่นอย่างน่าทึ่งและทำให้สกุลนี้เป็นหัวเรื่องที่น่าสนใจมากในการวิจัยวัสดุชีวภาพ ในการศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ ได้ทำการวิเคราะห์เมือกเหนียวในหยาดน้ำค้างสามชนิด (D. binata, D. capensis, และ D. spatulata) เพื่อวิเคราะห์หาปริมาณเส้นใยนาโนและอนุภาคนาโน จากการใช้กล้องจุลทรรศน์แรงอะตอม, กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนชนิดส่องผ่าน, และการวัดการกระจายพลังงานของรังสีเอกซ์ นักวิจัยสามารถสังเกตเห็นเครือข่ายของเส้นใยนาโนและอนุภาคนาโนที่มีขนาดต่าง ๆ ภายในเมือก นอกจากนี้ยังพบแคลเซียม แมกนีเซียม และ คลอรีน ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของเกลือชีวภาพ อนุภาคนาโนเหล่านี้คาดว่าถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มความเหนียวและความหนืดของเมือก ซึ่งจะเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพของกับดัก ที่สำคัญ ในการวิจัยวัสดุชีวภาพคือเมื่อเมือกถูกทำให้แห้งจะให้สารตั้งต้นที่เหมาะสมสำหรับการยึดติดกับเซลล์ที่มีชีวิต สิ่งนี้มีความหมายที่สำคัญสำหรับวิศวกรรมเนื้อเยื่อเนื่องจากคุณสมบัติยืดหยุ่นของสาร โดยพื้นฐานแล้ว การเคลือบเมือกหยาดน้ำค้างบนการผ่าตัดแบบปลูกฝัง เช่น การเปลี่ยนสะโพก หรือการปลูกถ่ายอวัยวะ สามารถเพิ่มอัตราการฟื้นตัวอย่างมากและลดโอกาสในการถูกปฏิเสธ เนื่องจากเนื้อเยื่อที่มีชีวิตสามารถติดและเติบโตได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ผู้แต่งยังแนะนำการใช้งานที่หลากหลายสำหรับเมือกหยาดน้ำค้าง ประกอบด้วย การรักษาแผล การฟื้นฟูสภาวะเสื่อม หรือสารยึดติดสังเคราะห์ประสิทธิภาพสูง
ประโยชน์ > อื่นๆ

หัวของหยาดน้ำค้างชนิดที่มีหัวที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศออสเตรเลียเป็นอาหารของชนเผ่าอะบอริจิน ชนพื้นเมืองในทวีปออสเตรเลีย หัวบางชนิดก็ถูกนำมาทำเป็นสีย้อมผ้า ขณะที่สีม่วงและสีเหลืองที่ย้อมอยู่บนเสื้อผ้าของชาวสก็อตตามภูเขาสูงได้จาก D. rotundifolia เหล้าที่ทำจากพืชสกุลหยาดน้ำค้าง ปัจจุบันยังคงยังมีการผลิตอยู่ ซึ่งใช้สูตรจากสมัยคริสต์ศวรรษที่ 14 โดยทำมากจากใบสดๆของ D. capensis, D. spatulata, และ D. rotundifolia
องค์ประกอบทางเคมี

สารประกอบทางเคมีหลายชนิดที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพพบได้ในหยาดน้ำค้าง ประกอบด้วย ฟลาโวนอยด์ (แคมพ์เฟอรอล, ไมริเซติน, เควอซิทิน และ ไฮเปอร์โรไซด์), ควิโนน (พลัมบาจิน, hydroplumbagin glucoside และ rossoliside (7–methyl–hydrojuglone–4–glucoside)), และส่วนประกอบอื่น ๆ เช่น แคโรทีนอยด์, กรดพืช (เช่น กรดบิวทิริก, กรดซิตริก, กรดฟอร์มิก, กรดแกลลิก, กรดมาลิก, กรดโพรพิโอนิก), ยางไม้, แทนนิน และ กรดแอสคอร์บิก (วิตามินซี)
แหล่งข้อมูลอื่น

A key to Drosera species, with distribution maps and growing difficulty scale เก็บถาวร 2008-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A virtually exhaustive listing of Drosera pictures on the web เก็บถาวร 2006-09-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
International Carnivorous Plant Society
Carnivorous Plant FAQ
Listing of scientific Drosera articles online (terraforums.com) เก็บถาวร 2007-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Sundew Grow Guides เก็บถาวร 2010-02-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sundew images from smugmug
Botanical Society of America, Drosera - the Sundews เก็บถาวร 2010-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หัวใต้ดินของ D. zonaria, หยาดน้ำค้างชนิดที่มีหัว จะเริ่มต้นเติบโตในฤดูหนาว
ใบและหนวดที่เคลื่อนไหวได้ของ D. capensis
บางส่วนของใบ D. filiformis var. tracyi ซึ่งจับแมลงได้
ขนติ่งของ D. indica
ดอกของ D. kenneallyi
Drosera anglica กับเหยื่อ
การกระจายพันธุ์ของหยาดน้ำค้าง แสดงด้วยสีเขียว
หยาดน้ำค้างใบกลม (D. rotundifolia) เติบโตในสแฟกนั่ม มอสส์ร่วมกับกกและหญ้าถอดปล้อง
ใบของ Drosera rotundifolia
หน้าหนึ่งในข้อเขียนวอยนิชที่แสดงภาพวาดเก่าแก่ที่อาจจะเป็นพืชชนิดหนึ่งในสกุลหยาดน้ำค้าง
หอเจพีมอร์แกน เชส (ฮิวสตัน)

| หอเจพีมอร์แกน เชสแห่งฮิวสตัน JPMorgan Chase Tower |
| --- | --- |
หอเชสจากราวสามร้อยเมตรออกไป
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 600 ถนนทราวิส ฮิวสตัน รัฐเท็กซัส  สหรัฐ
สถานะ: เสร็จ
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1978-ค.ศ. 1982
การใช้งาน: สำนักงาน
ความสูง
หลังคา: 1,002 ฟุต (305 เมตร)
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 75
พื้นที่ชั้น: 120,774 ตารางเมตร 1,300,000 ตารางเมตรฟุต
จำนวนลิฟต์: 50
บริษัท
สถาปนิก: ไอ. เอ็ม. เพ และบริษัท
วิศวกร: บริษัทซีบีเอ็มวิศวกร
ผู้พัฒนา: ไฮน์อินเทอเรสต์
หอเจพีมอร์แกน เชส (ฮิวสตัน) (อังกฤษ: JPMorgan Chase Tower (Houston)) เป็นตึกระฟ้า 75 ชั้นที่ตั้งอยู่ที่ ฮิวสตันในรัฐเท็กซัสในสหรัฐอเมริกา หอเจพีมอร์แกน เชสในฮิวสตันออกแบบโดย ไอ. เอ็ม. เพ และทำการก่อสร้างโดยบริษัทซีบีเอ็มวิศวกรระหว่างปี ค.ศ. 1978 ถึง ปี ค.ศ. 1982 ตัวสิ่งก่อสร้างเดิมเป็น "หอธนาคารพาณิชย์การแห่งเท็กซัส" (Texas Commerce Bank) ที่เป็นเป็นการร่วมมือระหว่างธนาคารพาณิชย์การแห่งเท็กซัสและคาลิด อิบนุ มาห์ฟูซ เป็นตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในรัฐเท็กซัส และเป็นตึกห้าเหลี่ยมที่สูงที่สุดในโลก และมีความสูงโดยทั่วไปเป็นอันดับที่ 45 ของตึกที่สูงที่สุดในโลก
หอสมุดดิจิทัลแห่งโลก

หอสมุดดิจิทัลแห่งโลก (อังกฤษ: World Digital Library, WDL) เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อ 21 เมษายน 2552 เป็นบริการห้องสมุดในอินเทอร์เน็ตที่รวบรวมทรัพยากรความรู้ที่เป็นสมบัติทางวัฒนธรรมของหลายประเทศทั่วโลก เอกสารคุณค่าเหล่านี้ ได้แก่ หนังสือหายาก เอกสารต้นฉบับตัวเขียนและฉบับพิมพ์ แผนที่ รวมทั้งสื่อบันทึกเสียง ภาพยนตร์ รูปภาพ และภาพพิมพ์ ที่แปลงเป็นรูปดิจิทัลเพื่อให้บริการฟรีในอินเทอร์เน็ตที่  โครงการนี้เกิดจากความร่วมมือระหว่างยูเนสโกและหอสมุดรัฐสภาอเมริกัน เก็บถาวร 2009-04-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดยตั้งความหวังไว้ว่าจะเป็นแหล่งรวมห้องสมุดสถาบันวัฒนธรรมจากทั่วโลก ปัจจุบันให้บริการสืบค้น 7 ภาษา คือ ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษารัสเซีย ภาษาสเปน ภาษาจีน ภาษาอารบิก และภาษาโปรตุเกส ซึ่งเป็นภาษาราชการของสหประชาชาติ เป้าหมายสำคัญที่ยูเนสโกและหอสมุดรัฐสภาอเมริกันย้ำ คือ การเติมเต็มช่องว่างดิจิทัลระหว่างประเทศต่าง ๆ เปิดโอกาสให้โลกรับรู้ รู้จักวัฒนธรรมของกันและกัน และเรียนรู้มากขึ้นเพื่อสร้างความเข้าใจและสันติภาพในโลก ซึ่งเทคโนโลยีสมัยใหม่โดยเฉพาะโครงการหอสมุดดิจิทัลสามารถเสนอความรู้ดิจิทัลและแบ่งปันกันอย่างเสรี หอสมุดแห่งชาติ 5 แห่ง ที่ร่วมริเริ่มกิจกรรมนี้ได้แก่ หอสมุดแห่งชาติอเล็กซานดรินา อียิปต์ หอสมุดแห่งชาติจีน หอสมุดแห่งชาติบราซิล เก็บถาวร 2010-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน และหอสมุดแห่งชาติรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

The World Digital Library
หอยสังข์ยักษ์ออสเตรเลีย

| หอยสังข์ยักษ์ออสเตรเลีย |
| --- | --- |

เปลือกหอยสังข์ยักษ์ออสเตรเลีย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Gastropoda
ไม่ได้จัดลำดับ:: clade Caenogastropoda  clade Hypsogastropoda  clade Neogastropoda
วงศ์ใหญ่:: Muricoidea
วงศ์:: Turbinellidae
วงศ์ย่อย:: Turbinellinae
สกุล:: Syrinx Röding, 1798
สปีชีส์:: S.  aruanus
ชื่อทวินาม
Syrinx aruanus (Linnaeus, 1758)

ชื่อพ้อง
 A synonym for the genus Syrinx: Megalatractus  Murex aruanus Linnaeus, 1758  Megalatractus aruanus (Linnaeus, 1758)  Murex gigas Born, 1780  Fusus proboscidiferus Lamarck, 1822  Cerithium brazieri Tryon, 1887
หอยสังข์ยักษ์ออสเตรเลีย (อังกฤษ: Australian trumpet, False trumpet; ชื่อวิทยาศาสตร์: Syrinx aruanus) เป็นมอลลัสคาในชั้นหอยฝาเดียว (Gastopoda)
เป็นหอยสังข์ที่มีขนาดใหญ่มาก โดยอาจยาวได้ถึง 91 เซนติเมตร มีน้ำหนักกว่า 18 กิโลกรัม และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Syrinx นับเป็นหอยฝาเดียวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
มีปากที่ใหญ่ขนาดที่สามารถนำเด็กทารกไปวางนอนในนั้นได้ เป็นหอยชนิดที่พบเฉพาะพรมแดนทางทะเลระหว่างอินโดนีเซียและออสเตรเลียเท่านั้น มีเปลือกภายนอกสีเหลืองออกทอง
ซึ่งหอยสังข์ชนิดนี้ สันนิษฐานว่าเป็นต้นกำเนิดของวรรณคดีไทยเรื่อง สังข์ทอง สันนิษฐานว่าได้รับอิทธิพลมาจากนิทานพื้นบ้านของชวา ที่มีเนื้อเรื่องคล้ายคลึงกัน ในยุคต้นรัตนโกสินทร์
อ่านเพิ่ม

Kesteven H. L. (1904). "The anatomy of Megalatractus". Memoirs of the Australian Museum 4: 419–449.
McClain C. R., Balk M. A., Benfield M. C., Branch T. A., Chen C., Cosgrove J., Dove A. D. M., Gaskins L. C., Helm R. R., Hochberg F. G., Lee F. B., Marshall A., McMurray S. E., Schanche C., Stone S. N. & Thaler A. D. (2015). "Sizing ocean giants: patterns of intraspecific size variation in marine megafauna". PeerJ 3: e715 doi:10.7717/peerj.715.
(1982). "Large Syrinx aruanus of shell length 36 inches (91.4cm) illustrated". Hawaiian Shell News 30(7): 12.
แหล่งข้อมูลอื่น

Two images of shells with periostracum at:
More good quality images of shells here:  เก็บถาวร 2008-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q1548356  Wikispecies: Syrinx aruanus  EoL: 4839659  GBIF: 5795889  iNaturalist: 555938  IRMNG: 10522995  WoRMS: 527732
หัวดับเพลิง

หัวดับเพลิง ที่รัฐเวอร์จิเนีย, สหรัฐอเมริกา
หัวดับเพลิง (อังกฤษ: fire hydrant) เป็นหัวจ่ายน้ำพิเศษที่ช่วยให้นักดับเพลิง
สามารถดึงน้ำจากท่อประปาใหญ่ของท้องถิ่นมาใช้ในการดับเพลิงได้
ลักษณะของหัวดับเพลิงในปัจจุบัน จะเป็นเสาโลหะเตี้ยสีแดงและมีช่องใช้สำหรับต่อกับสายดับเพลิง
โดยจะตั้งอยู่บนทางเท้าในบริเวณชุมชนหรือย่านที่อยู่อาศัย
เมื่อเกิดเพลิงใหม้ นักดับเพลิงจะนำสายดับเพลิงมาต่อและล็อกกับช่องบนหัวดับเพลิง
จากนั้นใช้ประแจขันเปิดวาล์วบนหัวดับเพลิง ก็จะได้น้ำแรงดันสูงออกมาช่วยในการดับเพลิง
หอคอย

โตเกียวสกายทรี เป็นหอคอยที่สูงที่สุดของโลก
หอคอย (อังกฤษ: tower) เป็นอาคารสูงที่สร้างขึ้นโดยมนุษย์สำหรับคอยระวังเหตุและสังเกตการณ์ หอคอยมักสร้างขึ้นในลักษณะทางสูงและสามารถยืนอยู่ด้วยโครงสร้างของตัวเอง
ประวัติ

มนุษย์ได้สร้างหอคอยมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ หอคอยเก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งสร้างในลักษณะเป็นหอคอยหินวงกลมในกำแพงของ Neolithic Jericho (8000 BC) หอคอยในยุคแรก ๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่อย่างเช่น ทางตอนเหนือของสก็อตแลนด์ ที่เป็นหอคอยรูปทรงกรวย ซึ่งก็เป็นตัวอย่างให้กับวัฒนธรรมฟีนิเชียนและโรมันในเวลาต่อมา ที่ใช้หอคอยในรูปแบบป้อมปราการและที่เฝ้ายาม อีกตัวอย่างคือ หอคอยสังเกตการณ์ที่พบใน Mogador ในต้นศตวรรษแรก ที่ได้รับอิทธิพลมาจากฟีนิเชียนและคาร์เทจ ส่วนโรมันใช้รูปแบบหอคอยแปดเหลี่ยม และจากองค์ประกอบของพระราชวัง Diocletian ในโครเอเชีย ที่มีอายุราว คริสต์ศักราช 300 ขณะที่กำแพงเซอร์เวียน (ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล) และกำแพง Aurelian (ในศตวรรษที่ 3) ที่เป็นหอคอยสี่เหลี่ยม ส่วนในจีนหอคอยเป็นส่วนหนึ่งของกำแพงเมืองจีน ในสมัยราชวงศ์ฉิน
ส่วนหอคอยที่สร้างไม่เสร็จ คือหอคอย Hassan ในโมร็อกโก และยังคงยืนหยัดมาจนถึงปัจจุบัน อีกหอคอยที่เป็นที่รู้จักคือหอเอนเมืองปีซ่า ในเมืองปีซ่า ประเทศอิตาลี ก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1173 ถึง 1372 และหอคอยในทิเบต Himalayan Towers คาดว่าก่อสร้างราวศตวรรษที่ 14 ถึง 15
สถิติหอคอย

อันดับหอคอยที่สูงที่สุดในโลก มีดังนี้ (ข้อมูลล่าสุด พ.ศ. 2556)
| อันดับ | ชื่อ | เมือง | ประเทศ | ความสูง | ความสูง | ปีที่สร้างเสร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | โตเกียวสกายทรี | โตเกียว |  ญี่ปุ่น | 634 ม. | 2,080 ฟุต | 2012 |
| 2 | แคนตันทาวเวอร์ | กวางเจา |  จีน | 600 ม. | 2,000 ฟุต | 2010 |
| 3 | ซีเอ็นทาวเวอร์ | โตรอนโต |  แคนาดา | 553.3 ม. | 1,815 ฟุต | 1976 |
| 4 | หอออสตันคิโน | มอสโก |  รัสเซีย | 540.1 ม. | 1,772 ฟุต | 1967 |
| 5 | หอไข่มุกตะวันออก | เซี่ยงไฮ้ |  จีน | 468 ม. | 1,535 ฟุต | 1994 |
| 6 | Milad Tower | เตหะราน |  อิหร่าน | 435 ม. | 1,427 ฟุต | 2007 |
| 7 | หอคอยกัวลาลัมเปอร์ | กัวลาลัมเปอร์ |  มาเลเซีย | 421 ม. | 1,381 ฟุต | 1994 |
| 8 | Tianjin Radio and Television Tower | เทียนจิน |  จีน | 415.2 ม. | 1,362 ฟุต | 1991 |
| 9 | Central Radio and TV Tower | ปักกิ่ง |  จีน | 405 ม. | 1,329 ฟุต | 1992 |
| 10 | หอคอยเจิ้งหยวน | เจิ้งโจว |  จีน | 388 ม. | 1,273 ฟุต | 2009 |
| 11 | Kiev TV Tower | เคียฟ |  ยูเครน | 385 ม. | 1,263 ฟุต | 1973 |
| 12 | Tashkent Tower | ทาชเคนต์ |  อุซเบกิสถาน | 374.9 ม. | 1,230 ฟุต | 1985 |
| 13 | หอคอยลิเบอเรชัน | คูเวตซิตี |  คูเวต | 372 ม. | 1,220 ฟุต | 1996 |
| 14 | Almaty Tower | อัลมาเตอ |  คาซัคสถาน | 371.5 ม. | 1,219 ฟุต | 1983 |
| 15 | Riga Radio and TV Tower | รีกา |  ลัตเวีย | 368.5 ม. | 1,209 ฟุต | 1987 |
| 16 | Berliner Fernsehturm | เบอร์ลิน |  เยอรมนี | 368 ม. | 1,207 ฟุต | 1969 |
| 17 | Stratosphere Tower | ลาสเวกัส |  สหรัฐ | 350.2 ม. | 1,149 ฟุต | 1996 |
| 18 | West Pearl Tower | เฉิงตู |  จีน | 339 ม. | 1,112 ฟุต | 2004 |
| 19 | Macau Tower | มาเก๊า |  มาเก๊า | 338 ม. | 1,109 ฟุต | 2001 |
| 20 | Europaturm | แฟรงก์เฟิร์ต |  เยอรมนี | 337.5 ม. | 1,107 ฟุต | 1979 |
| 21 | Dragon Tower | ฮาร์บิน |  จีน | 336 ม. | 1,102 ฟุต | 2000 |
| 22 | โตเกียวทาวเวอร์ | โตเกียว |  ญี่ปุ่น | 332.6 ม. | 1,091 ฟุต | 1958 |
| 23 | Emley Moor TV Tower | Huddersfield |  สหราชอาณาจักร | 330.4 ม. | 1,084 ฟุต | 1970 |
| 24 | WITI TV Tower | Shorewood |  สหรัฐ | 329 ม. | 1,079 ฟุต | 1962 |
| 25 | Sky Tower | อ็อคแลนด์ |  นิวซีแลนด์ | 328 ม. | 1,076 ฟุต | 1997 |
| 26 | Vilnius TV Tower | วิลนีอุส |  ลิทัวเนีย | 327 ม. | 1,073 ฟุต | 1980 |
| 27 | St. Petersburg TV Tower | เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก |  รัสเซีย | 326 ม. | 1,070 ฟุต | 1962 |
| 28 | หอไอเฟล | ปารีส |  ฝรั่งเศส | 324 ม. | 1,063 ฟุต | 1889 |
| 29 | WHDH-TV Tower | Newton |  สหรัฐ | 323.8 ม. | 1,062 ฟุต | 1994 |
| 30 | Rameswaram TV Tower | Rameswaram |  อินเดีย | 323 ม. | 1,060 ฟุต | 1995 |
| 31 | หอคอยซิดนีย์ | ซิดนีย์ |  ออสเตรเลีย | 309.ม | 1.041.ฟุต | 1981 |
สถิติหอคอยที่สูงที่สุดในโลกในอดีต ถึงปัจจุบัน

| ระยะเวลาที่รักษาสถิติ | ชื่อ | เมือง | ประเทศ | ความสูง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 280 BC - 1180 AD | Pharos Lighthouse | อะเล็กซานเดรีย |  อียิปต์ | 122 ม. |
| 1180 - 1240 | Malmesbury Abbey Tower | Malmesbury |  สหราชอาณาจักร | 131.3 ม. |
| 1240 - 1311 | Tower of Old St Paul's Cathedral | ลอนดอน |  สหราชอาณาจักร | 150 ม. |
| 1311 - 1549 | Tower of Lincoln Cathedral | ลิงคอล์น, อังกฤษ |  สหราชอาณาจักร | 159.7 ม. |
| 1549 - 1647 | Tower of St Mary's church | ชตราลซุล |  เยอรมนี | 151 ม. |
| 1647 - 1874 | Tower of Strasbourg Cathedral | สทราซบูร์ |  ฝรั่งเศส | 142 ม. |
| 1874 - 1876 | Tower of St. Nikolai | ฮัมบวร์ค |  เยอรมนี | 147 ม. |
| 1876 - 1880 | Tower of Rouen Cathedral | รูอ็อง |  ฝรั่งเศส | 151 ม. |
| 1880 - 1889 | Tower of Cologne Cathedral | โคโลญ |  เยอรมนี | 157.38 ม. |
| 1889 - 1958 | หอไอเฟล | ปารีส |  ฝรั่งเศส | 312.3 ม. |
| 1958 - 1967 | โตเกียวทาวเวอร์ | โตเกียว |  ญี่ปุ่น | 332.6 ม. |
| 1967 - 1976 | หอออสตันคิโน | มอสโก |  รัสเซีย | 540.1 ม. |
| 1976 - 2010 | ซีเอ็นทาวเวอร์ | โตรอนโต |  แคนาดา | 553.33 ม. |
| 2010 - 2012 | แคนตันทาวเวอร์ | กวางเจา |  จีน | 600 ม. |
| 2012 - 2022 | โตเกียวสกายทรี | โตเกียว |  ญี่ปุ่น | 634 ม. |
| 2022 - ปัจจุบัน | ดูไบครีกทาวเวอร์ | ดูไบ |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 1,345 ม. |
ดูเพิ่ม

สิ่งก่อสร้าง
รายชื่อหอคอยที่สูงที่สุดในโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

ซีเอ็นทาวเวอร์ เป็นหอคอยที่สูงเป็นอันดับ 3 ของโลก
แผนภาพของหอโทรทัศน์ที่สูงที่สุด
หอยหวีวีนัส

| หอยหวีวีนัส |
| --- | --- |

 หอยหวีวีนัสในขณะที่มีชีวิต

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Gastropoda
ไม่ได้จัดลำดับ:: clade Caenogastropoda clade Hypsogastropoda clade Neogastropoda
วงศ์ใหญ่:: Muricoidea
วงศ์:: Muricidae
สกุล:: Murex
สปีชีส์:: M.  pecten
ชื่อทวินาม
Murex pecten Lightfoot, 1786

หอยหวีวีนัส(อังกฤษ: Venus comb murex,ชื่อวิทยาศาสตร์:Murex pecten)เป็นหอยทากทะเลชนิดหนึ่งอยู่ในวงศ์หอยหนามหอยชนิดนี้อยู่บริเวณทะเลอินโดแปซิฟิกพวกมันกินหอยด้วยกันเองเป็นอาหาร หอยชนิดนี้มีหนามทียาวและเรียงตัวสวยจึงทำให้เป็นที่ชื่นชอบในการนำมาเก็ยสะสม
การกระจายพันธุ์

สายพันธุ์นี้มีถิ่นกำเนิดในบริเวณทะเลอินโดแปซิฟิก
ลักษณะเปลือก

เปลือกของพวกมันจะคล้ายกับเปลือกของหอยในวงศ์หอยหนามแต่จะมีลักษณะที่แตกต่างและโดดเด่นกว่าคือมันมีลักษณะของหนามที่ยาวและเรียงตัวสวย ปกติจะพบในสภาพที่สมบูรณ์ได้ยากเนื่องจากเปลือกของพวกมันแตกหักว่าย เมือพวกมันโตเต็มวันอาจมีเปลือกยาวประมาณ10-15 เซนติเมตร
| --- | --- |
ภาพX-rayของหอยหวีวีนัส: มุมมองของเปลือกทั้ง3ด้านโดยเปลือกตัวอย่างนี้มีความยาว 15 เซนติเมตร