stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บีคอสยูเลิฟด์มี

| "บีคอสยูเลิฟด์มี Because You Loved Me"> เพลงโดยเซลีน ดิออน.จากอัลบั้มฟอลลิงอินทูยู |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539
แนวเพลง: ป๊อป
ความยาว: 4:33  (ฉบับอัลบั้ม/ซิงเกิล)  3:30  (ฉบับเพลงประกอบภาพยนตร์) 
ค่ายเพลง: โคลัมเบีย, อีพิก
ผู้ประพันธ์เพลง: Diane Warren
โปรดิวเซอร์: เดวิด ฟอสเตอร์

ภาพปกอื่น ๆ ของซิงเกิล


 
 
ภาพปกเพิ่มเติม

ภาพปกเพิ่มเติม

ซิงเกิลวิทยุ
 
ภาพปกเพิ่มเติม

ซิงเกิลวิทยุ
 
 
"บีคอสยูเลิฟด์มี" (อังกฤษ: Because You Loved Me) คือซิงเกิลของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม ฟอลลิงอินทูยู ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ในสหรัฐอเมริกา, แคนาดา, ญี่ปุ่น และละตินอเมริกา ส่วนอื่น ๆ ของโลกออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลที่ 2 (หลังจากเพลง "ฟอลลิงอินทูยู") ออกจำหน่ายในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2539 เพลงนี้เป็นเพลงที่ประสพความสำเร็จสูงสุดในโลกอันดับที่ 4 ในปี พ.ศ. 2539 จากข้อมูลชาร์ตยูไตเต็ดเวิลด์
"บีคอสยูเลิฟด์มี" เป็นผลงานการประพันธ์ของ ไดแอน วาเรน อำนวยการสร้างโดย เดวิด ฟอสเตอร์ ประกอบภาพยนตร์เรื่อง อัพโคลสแอนด์เพอโซนัล
เพลงนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ในสาขาเพลงต้นตำรับยอดเยี่ยม ในปี พ.ศ. 2539 (เซลีนได้ร่วมแสดงในงานนี้ด้วย) นอกจากนี้ยังได้รับเสนอชื่อชิงรางวัลแกรมมี ซึ่งได้รับรางวัลเพลงยอดเยี่ยมสำหรับภาพยนตร์, โทรทัศน์ และสื่ออื่น ๆ (แด่ไดแอน วาเรน) และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงเพลงแห่งปี, การแสดงของศิลปินหญิงยอดเยีย่มแห่งปี
หน้าบีของซิงเกิลประกอบไปด้วยเพลงที่ไม่ได้ออกจำหน่ายซิงเกิลในขณะนั้น คือ "เดอะพาวเวอร์ออฟเดอะดรีม", "ทูเลิฟยูมอร์", "ออลบายมายเซลฟ์" ในสหรัฐอเมริกา หน้าบีคือเพลง "ไอด็อนท์โนว์" ซึ่งเป็นเพลงภาษาอังกฤษ โดยต้นฉบับเดิมเป็นเพลงภาษาฝรั่งเศสชื่อว่า "เชอเซปา" ซึ่งบรรจุในอัลบั้ม เดอ
"บีคอสยูเลิฟด์มี" เป็นหนึ่งในเพลงยอดนิยมและเป็นเพลงที่แสดงถึง "เซลีน" เพลงนี้ขึ้นชาร์ตอันดับที่ 1 ในสหรัฐอเมริกา (6 สัปดาห์ในอันดับสูงสุด), แคนาดา (1 สัปดาห์) และออสเตรเลีย (3 สัปดาห์) เพลงนี้เป็นเพลงที่ขึ้นชาร์ตอันดับ 1 หลังจากเพลง "เดอะพาวเวอร์ออฟเลิฟ" เพลงนี้ยังได้รับความนิยมไปทั่วโลก อันดับ 2 ในไอร์แลนด์, อันดับ 3 ในนิวซีแลนด์, สวิตเซอร์แลนด์, เนเธอร์แลนด์ และชาร์ตยูไนเต็ดเวิลด์, อันดับ 5 ในสหราชอาณาจักร และเบลเยี่ยม เป็นต้น เพลงนี้ยังอยู่บนชาร์ตบิลบอร์ดเพลงร่วมสมัยกว่า 154 สัปดาห์ (ประมาณ 3 ปี)
"บีคอสยูเลิฟด์มี" มียอดขายกว่า 1,343,000 แผ่นในสหรัฐอเมริกา ได้รับสถานะพลาตตินัม นอกจากนี้ยังได้รับ 2x พลาตตินัมในออสเตรเลีย (140,000 แผ่น), พลาตตินัมในนิวซีแลนด์ (10,000 แผ่น), โกลด์ในเยอรมนี (250,000 แผ่น) และซิลเวอร์ในสหราชอาณาจักร (420,000 แผ่น ควรได้รับสถานะโกลด์) ในฝรั่งเศสขายได้ 193,000 แผ่น แต่ไม่ได้รับการรับรองสถานะแต่อย่างใด (ควรได้ซิลเวอร์)
เพลงนี้ได้บรรจุในอัลบั้ม ออลเดอะเวย์... อะดิเคดออฟซอง อัลบั้มเพลงฮิตในปี พ.ศ. 2542, อัลบั้มมายเลิฟ: เอสเซนเชียลคอลเลกชัน อัลบั้มเพลงฮิตในปี พ.ศ. 2551 ในส่วนฉบับการร้องสด ได้บรรจุลงในอัลบั้ม อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส นอกจากนี้เซลีน ยังแสดงเพลงนี้ในการแสดงมหรสพชุด อะนิวเดย์... ของเธอตลอด 5 ปีที่โรงแรมซีซ่าร์พาเลส ลาสเวกัส และเป็นหนึ่งในเพลงประกอบการแสดงในคอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส
"บีคอสยูเลิฟด์มี" มีศิลปินนำมาร้องใหม่อีกหลายคน อาทิ Johnny Mathis (พ.ศ. 2541), Michael Ball (พ.ศ. 2541), Vivian Reed (พ.ศ. 2544), Jane McDonald (พ.ศ. 2544), Clay Aiken (พ.ศ. 2549) และ Miho Fukuhara (พ.ศ. 2550)
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลซีดี (สหรัฐอเมริกา, แคนาดา, ญี่ปุ่น)
"บีคอสยูเลิฟด์มี" – 4:33
"ไอด้อนท์ไนว์" – 4:38
ซิงเกิลซีดี (ยุโรป)
"บีคอสยูเลิฟด์มี" – 4:33
"อิฟยูอาสก์มีทู" – 3:55
ซิงเกิลเทป (ยุโรป, สหราชอาณาจักร)
"บีคอสยูเลิฟด์มี" – 4:33
"ทูเลิฟยูมอร์" – 5:28
ซิงเกิลแม็กซี (ยุโรป, สหราชอาณาจักร) แผ่นที่ 1
"บีคอสยูเลิฟด์มี" – 4:33
"นอตติงโบรกเคนบัทมายฮาร์ต" – 5:55
"เน็กซ์เพลนเอาท์" – 4:59
"อิฟยูอาสก์มีทู" – 3:55
ซิงเกิลแม็กซี (ยุโรป) แผ่นที่ 2
"บีคอสยูเลิฟด์มี" – 4:33
"เดอะพาวเวอร์ออฟเดอะดรีม" – 4:31
"ธิงค์ทไวซ์" – 4:47
"Le fils de Superman" – 4:35
ซิงเกิลแม็กซี (สหราชอาณาจักร) แผ่นที่ 2
"บีคอสยูเลิฟด์มี" – 4:33
"ทูเลิฟยูมอร์" – 5:28
"Sola Otra Vez" – 5:12
"ธิงค์ทไวซ์" – 4:47
ซิงเกิลแม็กซี (ออสเตรเลีย) แผ่นที่ 1
"บีคอสยูเลิฟด์มี" – 4:33
"ไอด็อท์โนว์" – 4:38
"ปูร์เกอตูแมมอองกอร์" – 4:14
"เลอบัลลาด" – 4:25
ซิงเกิลแม็กซี (ออสเตรเลีย) แผ่นที่ 2
"บีคอสยูเลิฟด์มี" – 4:33
"ไอด็อนท์โนว์" – 4:38
"ปูร์เกอตูแมมอองกอร์" – 4:14
"เลอบัลลาด" – 4:25
"เดอะพาวเวอร์ออฟเดอดรีม" – 4:31
ฉบับอย่างเป็นทางการ

"บีคอสยูเลิฟด์มี" (ร้องสด) - 4:50
"บีคอสยูเลิฟด์มี" (ร้องสดที่นิวคาวเซิลซีวิก ) - 4:52
"บีคอสยูเลิฟด์มี" (ร้องสดที่ลาสเวกัส) - 2:27
"บีคอสยูเลิฟด์มี" (ฉบับเพลงประกอบภาพยนตร์) – 3:30
"บีคอสยูเลิฟด์มี" (ฉบับอัลบั้ม) – 4:33
ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2539) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
Argentinian Airplay Chart: 13
Austrian Singles Chart: 18
Australian Singles Chart: 1
Belgian Flandres Singles Chart: 5
Belgian Flandres Airplay Chart: 6
Belgian Wallonia Singles Chart: 12
Belgian Wallonia Airplay Chart: 3
Canadian Singles Chart: 1
Canadian Adult Contemporary Chart: 1
Canadian Contemporary Hit Radio Chart: 4
Danish Singles Chart: 8
Dutch Singles Chart: 3
European Singles Chart: 6
French Singles Chart: 19
German Singles Chart: 13
Irish Singles Chart: 2
Israeli Singles Chart: 1
Italian Singles Chart: 2
New Zealand Singles Chart: 3
Swedish Singles Chart: 24
Swiss Singles Chart: 3
UK Singles Chart: 5
U.S. Billboard Hot 100: 1
U.S. Billboard Hot Adult Contemporary Tracks: 1
U.S. Billboard Hot Adult Top 40 Tracks: 1
U.S. Billboard Top 40 Mainstream: 1
U.S. Billboard Rhythmic Top 40: 4
U.S. Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs: 41
U.S. ARC Weekly Top 40: 1
United World Chart: 3
บริเทนส์กอตแทเลินต์

| บริเทนส์กอตแทเลินต์ |
| --- | --- |
ประเภท: ประกวดความสามารถ
สร้างโดย: ไซมอน โคเวลล์ และ ซายโค ทีวี
พิธีกร: แอนต์ แอนด์ เดค สตีเฟน มัลเฮิร์น
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหราชอาณาจักร
จำนวนซีรีส์: 6
จำนวนตอน: 38
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: ซายโค ทีวี โดย ทอล์กแบ็กเธมส์
ความยาวตอน: 1 - 1:30 ชั่วโมง
ออกอากาศ
เครือข่าย: ไอทีวี
ออกอากาศ: 9 มิถุนายน พ.ศ. 2550 – ปัจจุบัน
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
ไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์
บริเทนส์กอตทาเลนต์ (อังกฤษ: Britain's Got Talent) เป็นรายการโทรทัศน์ในสหราชอาณาจักร ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไอทีวีและเป็นส่วนหนึ่งของรายการโทรทัศน์ชุดกอตแทเลินต์ที่จะค้นหาผู้ที่มีความสามารถทางด้านการแสดง ร้องเพลง ตลก รวมทั้งความสามารถอื่นๆ โดยไม่จำกัดอายุ นำเสนอรายการโดย แอนต์ แอนด์ เดค ซึ่งเป็นพิธีกรที่มีชื่อเสียงในอังกฤษ
ซึ่งผู้ชนะจากการลงคะแนนโดยผู้ชมจะได้รับรางวัล 100,000 ปอนด์สเตอร์ลิง และได้รับโอกาสแสดงต่อหน้าพระพักตร์สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และพระบรมวงศานุวงศ์ ในส่วนคณะกรรมการตัดสิน ประกอบด้วย ไซมอน โคเวลล์, อแมนดา โฮลเดน, ปิแอร์ส มอร์แกน (ได้เปลี่ยนคณะกรรมการใหม่ 2 คนคือ เดวิดแฮดเซอร์ฮอฟและไมเคิล แมคอินไตย์ มาแทนปีแอร์ส ที่จะต้องไปรับงานของซีเอ็นเอ็นที่สหรัฐอเมริกาและไซมอน โคเวลล์ ที่จะมาเป็นกรรมการเฉพาะช่วงถ่ายทอดสดเท่านั้น นับตั้งแต่ซีรีส์ที่ 5 เป็นต้นไป
ซีรีส์ชุดแรกของรายการนี้เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน - 17 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ซึ่งมีผู้ชนะคือ พอล พอตส์ ส่วนผู้ชนะของซีรีส์ที่สองซึ่งออกอากาศเมื่อวันที่ 12 เมษายน - 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งมีผู้ชนะคือ จอร์จ แซมป์สัน และซีรีส์ที่สามเริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 11 เมษายน - 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 มีผู้ชนะคือ กลุ่มนักเต้น ไดเวอร์ซิตี
ซึ่งในซีรีส์ที่สามนี้เอง ที่ทำให้ทั่วโลกให้ความสนใจ จากหนึ่งในผู้เข้าประกวดชื่อ ซูเซิน บอยล์ ที่ในช่วงแรกก่อนการแสดงความสามารถ ทั้งผู้ชมในโรงประกวดและคณะกรรมการตัดสิน แสดงความกังขาเชิงลบต่อเธอว่า ไม่น่าจะสามารถผ่านเข้ารอบได้ แต่เมื่อเธอเปล่งเสียงร้องในเพลง ไอดรีมด์อะดรีม (อังกฤษ: I dreamed a dream) เพลงจากละครเวทีเรื่องเลมีเซราบล์ (ฝรั่งเศส: Les Misérables) เสียงร้องของเธอและเรื่องราวชีวิตของเธอทำให้เธอโด่งดังเพียงข้ามคืน แม้จะได้เพียงตำแหน่งรองชนะเลิศก็ตามและท้ายที่สุดถึงแม้จะได้ตำแหน่งรองชนะเลิศ เธอก็ยังได้แสดงต่อหน้าพระพักตร์สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และพระบรมวงศานุวงศ์
กติกา

ผู้เข้าแข่งขันจะต้องโชว์ความสามารถในการแสดงของตนเองได้ภายใน 5-10 นาที ในขณะเดียวกันกรรมการทั้ง 4 คนจะคอยดูการแสดงนั้น หากไม่ชอบใจหรือไม่ดีพอ กรรมการจะกดปุ่มสีแดง ที่เรียกว่าบัซเซอร์ (Buzzer) และหลอดไฟฟ้ารูปกากบาท ตรงหน้าโต๊ะและด้านบนของเวที เมื่อกากบาทปรากฏขึ้นครบ 4 บัซเซอร์ การแสดงจะหยุดลงทันที และกรรมการจะตัดสินว่า การแสดงนั้นจะผ่านเข้ารอบต่อไปหรือไม่ โดยผู้แข่งขันต้องได้รับคะแนน อย่างน้อย 3 ใน 4 คน แล้วคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันอีกครั้ง เพื่อเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ
บุคคลสำคัญ

|  | ซีซั่น> 1 | ซีซั่น> 2 | ซีซั่น> 3 | ซีซั่น> 4 | ซีซั่น> 5 | ซีซั่น> 6 | ซีซั่น> 7 | ซีซั่น> 8 | ซีซั่น> 9 | ซีซั่น> 10 | ซีซั่น> 11 | ซีซั่น> 12 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ไซมอน โคเวลล์: 
อแมนด้า โฮลเดน: 
เพียร์ส มอร์แกน: 
เดวิด แฮสเซลฮอฟ: 
ไมเคิล แม็คอินไตย์: 
อลิชา ดิกซั่น: 
เดวิด วอลเลี่ยมส์: 
แอนต์ & เดค: 
เคลลี่ บรู้ค: 
หลุยส์ วอล์ช: 
คาร์เมน อเล็กตรา: 
แค็ธลีน วอลเลี่ยมส์:
ฤดูกาล

ฤดูกาลที่ 1 (2550)
ฤดูกาลที่ 2 (2551)
ฤดูกาลที่ 3 (2552)
ฤดูกาลที่ 4 (2553)
ฤดูกาลที่ 5 (2554)
ฤดูกาลที่ 6 (2555)
ฤดูกาลที่ 7 (2556)
ฤดูกาลที่ 8 (2557)
ฤดูกาลที่ 9 (2558)
ฤดูกาลที่ 10 (2559)
ฤดูกาลที่ 11 (2560)
ฤดูกาลที่ 12 (2561)
ฤดูกาลที่ 13 (2562)
ฤดูกาลที่ 14 (2563)
เกร็ดน่ารู้

ในปีที่ 3 ได้เพิ่มกรรมการคนที่ 4 แต่ว่าได้ถูกไล่ออกหลังจากการออดิชั่นที่แมนเชอสเตอร์
ในปี 2011 มีการเปลี่ยนแปลงกรรมการ 2 คนเนื่องจากติดงานอื่น
โต๊ะกากบาทที่กรรมการนั้งอยู่มีการเปลี่ยนแปลง โต๊ะ 5 ครั้ง
ครั้งที่ 1 โต๊ะมีสัญลักษณ์ Britain's Got Talent อยู่ด้านล่างและมีกากบาทอยู่ด้านบนเล็กมากในซีซั่น 1 ออดิชั่นครั้งแรก (เหมือนของ America's Got Talent ฤดูกาลแรก)
ครั้งที่ 1.5 ได้เปลี่ยนโต๊ะที่เป็นกากบาทเล็กเป็นกากบาทใหญ่
ครั้งที่ 2 โต๊ะเป็นสี่เหลี่ยมขอบโค้ง และมีกากบาทมีขอบเป็นสีขาวแต่ข้างในจะเป็นสีแดง (กากบาทที่โชว์อยู่ด้านบนของตัวออดิชั่นก็เช่นกัน) ในซีซั่นที่ 1 และต่อมาได้เอามาใช้ในประเทศสหรัฐอเมริกา
ครั้งที่ 2.5 กากบาทสีแดงที่โต๊ะ จะแดงเต็มแถบและไม่มีกรอบขาวเลย
ครั้งที่ 3 เพิ่มกากบาทเป็น 4 อันแต่ใช้แค่วันเดียวเท่านั้น (ด้านบนก็เพิ่มมาด้วย) ในซีซัน 4
ครั้งที่ 4 ได้เปลี่ยนเป็นสี่เหลี่ยมเช่นเดิมด้านหลังเป็นกระจก (ด้านบนเป็นแบบซีซั่นที่ 1) ในซีซั่นที่ 5
ครั้งที่ 5 ได้ใช้บัซเซอร์ 4 อัน กากบาท 4 อัน
ครั้งที่ 4,5 กากบาทบนเพดานใหญ่ขึ้นกว่าเดิม
เดวิด แฮดเซอร์ฮอฟ เคยเป็นกรรมการในอเมริกาก็อตทาเลนต์มาแล้วในปี 2006-2009 และมาแทนที่ เพียร์ มอร์แกน
ปัจจุบันรายการมีกรรมการหลัก 4 คนโดยมี ไซมอน โคเวลล์ ด้วยหากเขา มาไม่ได้จะมีกรรมการแทนอีกคนนึง
บางการแสดงที่ถูกตัดต่อหรือไม่ได้ฉายในรายการ จะนำไปฉายอย่างเต็มๆ ในอีกรายการที่ชื่อว่า Britain's Got More Talent
| ด ค กไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ |
| --- | --- |
ฤดูกาล:  1  2  3  4  5  6  7 
พิธีกร:  เกตุเสพย์สวัสดิ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา  กฤษณ์ ศรีภูมิเศรษฐ์  สุดารัตน์ บุตรพรม 
คณะกรรมการ:  พรชิตา ณ สงขลา  ภิญโญ รู้ธรรม  นิรุตติ์ ศิริจรรยา  จิรายุส วรรธนะสิน  ชลาทิศ ตันติวุฒิ  พัชรศรี เบญจมาศ  นิติพงษ์ ห่อนาค  คัทลียา แมคอินทอช  ยุทธเลิศ สิปปภาค  ปองศักดิ์ รัตนพงษ์  คริส หอวัง  เจนนิเฟอร์ คิ้ม 
บุคคล:  มณีภัสสร มอลลอย  ราชนิกร แก้วดี  สมชาย นิลศรี  ไทยยิม  ศรศิลป์  คิดบวกสิปป์  โสพิชา อังคะไวมงคล  ปุริมปรัชญ์ ไชยะคำ  นันทิตา ฆัมภิรานนท์ 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  บริเทนส์กอตแทเลินต์  อเมริกาส์ก็อตทาเลนต์  เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์
ปาโบล ปิกาโซ

| ปาโบล ปิกาโซ |
| --- | --- |
ปาโบล ปิกาโซ ใน ค.ศ. 1908
เกิด: ปาโบล ดิเอโก โฆเซ ฟรันซิสโก เด เปาลา ฆวน เนโปมูเซโน มาริอา เด โลส เรเมดิโอส ซิเปรียโน เด ลา ซานติซิมา ตรินิดัด รุยซ์ อี ปิกาโซ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1881(1881-10-25) มาลากา สเปน
เสียชีวิต: 8 เมษายน ค.ศ. 1973(1973-04-08) (91 ปี) มูแฌ็ง ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ชาวสเปน
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม
ขบวนการ: บาศกนิยม, ลัทธิเหนือจริง
คู่สมรส: โอลกะ คะโคลวะ (สมรส 1918; 1955) ฌาเกอลีน ร็อก  (สมรส 1961)
ปาโบล ดิเอโก โฆเซ ฟรันซิสโก เด เปาลา ฆวน เนโปมูเซโน มาริอา เด โลส เรเมดิโอส ซิเปรียโน เด ลา ซานติซิมา ตรินิดัด รุยซ์ อี ปิกาโซ (สเปน: Pablo Ruiz Picasso, ออกเสียง: [ˈpaβlo piˈkaso]; 25 ตุลาคม ค.ศ. 1881 – 8 เมษายน ค.ศ. 1973) จิตรกรเอกของโลก เป็นบุคคลที่นิตยสาร ไทม์ ยกย่องให้เป็นศิลปินที่มีพรสวรรค์ในการสร้างสรรค์มากที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ปิกาโซเกิดเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1881 ที่เมืองมาลากา แคว้นอันดาลูซิอา ทางตอนใต้ของประเทศสเปน เป็นบุตรชายคนโตของโฆเซ รุยซ์ อี บลัสโก (ค.ศ. 1838–1913) กับมาริอา ปิกาโซ อี โลเปซ บิดาเป็นครูสอนศิลปะในมหาวิทยาลัย งานของปิกาโซเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัยแต่ยังคงความเป็นเอกลักษณ์ แต่การเปลี่ยนแปลงทิศทางรูปแบบของผลงานนั้นเกิดจากหรืออาจได้รับแรงบันดาลใจมาจากแฟร์น็องด์ ออลีวีเย (Fernande Olivier) ซึ่งเป็นคนรักคนแรกของเขา และเขาได้แต่งงานครั้งที่ 2 กับฌาเกอลีน ร็อก ในปี ค.ศ. 1961 และเขาจบชีวิตศิลปินลงในวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1973 เสียชีวิตในวัย 91 ปี
วัยเด็ก

ในวัยเด็ก เขาฉายแววการเป็นศิลปินระดับโลกด้วยการพูดคำว่า "ปิซ ปิซ" (มาจากคำว่า ลาปิซ ที่แปลว่าดินสอในภาษาสเปน) เป็นคำแรก แทนที่จะพูดคำว่า "แม่" เหมือนเด็กทั่วไป บิดาของเขาเป็นอาจารย์สอนวาดภาพ ซึ่งอาจเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เขาได้รับพรสวรรค์นี้มาตั้งแต่ยังเด็ก ปิกาโซได้รับจานสีและพู่กันเป็นของขวัญวันเกิดตอนอายุ 6 ขวบจากบิดา ครั้งนึงที่บิดาของปิกาโซกำลังวาดรูปนกพิราบของเขาอยู่นั้น สิ่งที่น่าทึ่งก็ได้บังเกิดขึ้น เมื่อบิดาของเขาออกไปจากห้องเพื่อทำอะไรบางอย่าง ปิกาโซได้เข้าไปในห้อง แล้ววาดภาพนกพิราบต่อจนเสร็จ เมื่อบิดาเขากลับเข้ามาจึงได้พบว่าภาพที่วาดนั้น เสร็จสมบูรณ์และเห็นว่าสวยกว่าที่ตนเองวาดเสียอีก และเมื่อเขาอายุเพียงแค่ 15 ปี เขาได้มีสตูดิโอเป็นของตัวเอง
วัยทำงาน

หลังจากเริ่มต้นอย่างผิดพลาดด้วยการเป็นนักเรียนด้านศิลปะที่เมืองมาดริดและช่วงโบฮีเมี่ยนในเมืองบาร์เซโลนา เขาได้เดินทางมาที่ปารีสครั้งแรกเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1900 ซึ่งถือเป็นเมืองหลวงด้านศิลปะ และได้ย้ายอาศัยอยู่อย่างถาวรเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1904
ภาพเขียนของปิกาโซแบ่งเป็นช่วงต่าง ๆ ได้ดังนี้
ยุคสีน้ำเงิน
ยุคสีชมพู
ยุคอิทธิพลแอฟริกา
ยุคบาศกนิยม
ยุคนิยมแบบแผนและเหนือจริง
ยุคสุดท้าย
วัยทำงาน > ยุคสีน้ำเงิน

อยู่ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1901–1904 ปิกาโซจมลงไปในภาวะซึมเศร้ารุนแรง เขาวาดภาพสีเดียวเป็นหลักในเฉดสีของสีฟ้า สีเขียวและสีฟ้าอ่อนผสมกับสีอื่น ๆ ทำให้งานของเขาในช่วงนี้มีลักษณะที่อึมครึม เขาได้รับแรงบันดาลใจในการวาดภาพลักษณะนี้จากการเดินทางผ่านประเทศสเปนและการฆ่าตัวตายของการ์ลัส กาซาแฌมัส เพื่อนของเขา แต่วาดผลงานในเมืองปารีส เขาเลือกใช้สีที่เรียบง่ายและถ่ายทอดเรื่องเศร้าโศก เช่นเรื่องโสเภณี ขอทาน ขี้เมา เป็นภาพวาดที่สะท้อนชีวิตของผู้คนในสังคมเมืองปารีสที่ไม่ได้รับการเอาใจใส่เพื่อเป็นการเสียดสีหรือวิจารณ์สังคมในขณะนั้น เป็นต้น
วัยทำงาน > ยุคสีชมพู

อยู่ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1904–1906 เป็นภาพที่วาดด้วยโทนสีที่สดใส เช่น สีส้ม สีชมพู และสีเนื้อ ซึ่งเป็นโทนสีที่ตรงกันข้ามกับยุคสีน้ำเงิน ซึ่งในช่วง ค.ศ. 1904 เป็นช่วงที่เขามีความสุขจากความสัมพันธ์กับคนรักคนแรกของเขาคือ แฟร์น็องด์ ออลีวีเย และประกอบกับสภาพจิตใจที่ดีขึ้น ซึ่งอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้งานของเขามีความเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เขามักวาดภาพในลักษณะที่เกี่ยวข้องกับลวดลายข้าวหลามตัด นักแสดง และตัวตลกเป็นต้น
วัยทำงาน > ยุคอิทธิพลแอฟริกา

อยู่ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1906–1909 เป็นช่วงเวลาที่ปิกาโซได้รับอิทธิพลจากงานประติมากรรมแอฟริกาที่ถูกนำกลับไปยังพิพิธภัณฑ์ในกรุงปารีส เป็นผลมาจากการขยายตัวของจักรวรรดิฝรั่งเศสในแอฟริกา โดยงานประติมากรรมจากแอฟริกาเป็นแรงบันดาลใจสำหรับบางส่วนของการทำงานของเขา ความสนใจของเขาถูกจุดประกายโดยอ็องรี มาติส ที่แสดงให้เขาเห็นหน้ากากจากภูมิภาคในทวีปแอฟริกา โดยผลงานในช่วงยุคนี้ได้มีอิทธิพลพัฒนาส่งต่อมาช่วงบาศกนิยมอีกด้วย
วัยทำงาน > ยุคบาศกนิยม

บาศกนิยมเป็นยุคความเคลื่อนไหวทางศิลปะล้ำยุคในศตวรรษที่ 20 ริเริ่มโดยปิกาโซ และฌอร์ฌ บรัก ได้เปลี่ยนรูปโฉมของจิตรกรรมและประติมากรรมยุโรป รวมไปถึงดนตรีและงานเขียนที่เกี่ยวข้อง สาขาแรกของบาศกนิยมเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "บาศกนิยมแบบวิเคราะห์" (analytical cubism) เป็นความเคลื่อนไหวทางศิลปะที่มีอิทธิพลรุนแรงและมีความสำคัญอย่างมากในฝรั่งเศส แม้จะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นานนักระหว่าง ค.ศ. 1907–1911 ความเคลื่อนไหวในช่วงที่สองนั้นถูกเรียกว่า "บาศกนิยมแบบสังเคราะห์" (synthetic cubism) ได้แพร่กระจายและตื่นตัวจนกระทั่ง ค.ศ. 1919 เมื่อความเคลื่อนไหวของลัทธิเหนือจริงเป็นที่นิยม
ปิกาโซและบราคพยายามเน้นคุณค่าของปริมาตรกับอากาศซึ่งสัมพันธ์กันเต็มไปหมดในภาพ อีกทั้งไม่เห็นด้วยในหลักการของผู้นิยมลัทธิประทับใจ ซึ่งละเลยความสำคัญของรูปทรงและปริมาตร ศิลปินต่างสำรวจความละเอียดของสิ่งที่พวกเขาต้องการวาด ด้วยการทำลายรูปทรงเหล่านั้นให้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไม่ปะติดปะต่อกัน รูปทรงบางรูปอาจทับซ้อนกัน หรือเหลื่อมล้ำกันและกัน โดยมีจุดประสงค์สำคัญในเรื่องปริมาตรเป็นเป้าหมายสูงสุด การสร้างภาพที่มีการจัดวางแบบผสมผสานแปลกใหม่ ไม่เน้นกฎเกณฑ์ และนำเสนอภาพแง่มุมต่าง ๆ และที่สำคัญศิลปินทั้งสองเน้นว่า ผลงานบาศกนิยมไม่ใช่งานสามมิติ แต่มีมิติที่สี่เข้ามา ซึ่งได้แก่ มิติของเวลา ที่สัมพันธ์กับการรับรู้ของมนุษย์ พร้อมกันนี้อันนาสันได้เปรียบเทียบระหว่างคติโฟวิสต์กับบาศกนิยมไว้ว่า แนวทางของคติโฟวิสต์มีลักษณะการสร้างงานในการใช้สีที่โดดเด่นกว่าลัทธิอื่น แต่การนำเสนอรูปร่างของคนที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ในขณะที่บาศกนิยมสามารถนำไปเป็นแนวทางการสร้างศิลปะลัทธิอื่น ๆ ได้ต่อไป เช่น งานโครงสร้าง (constructivism) งานเหนือจริง (surrealism) รูปแบบของบาศกนิยม เป็นต้น
ในผลงานศิลปะของบาศกนิยมนั้น วัตถุจะถูกทำให้แตกเป็นชิ้น วิเคราะห์ และประกอบกลับขึ้นมาใหม่ในรูปลักษณ์ที่เป็นนามธรรมแทนที่จะแสดงวัตถุให้เห็นจากเพียงมุมมองเดียว จิตรกรนั้นได้ถ่ายทอดวัตถุจากหลายแง่มุมเพื่อที่จะแสดงให้เห็นถึงวัตถุที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่กว้างขึ้น บ่อยครั้งนักที่ผืนราบดูเหมือนจะตัดกันในมุมที่เป็นไปโดยบังเอิญ ปราศจากความสอดคล้องของความลึก ส่วนพื้นหลังและผืนราบแทรกเข้าไปในระหว่างกันและกันเพื่อที่จะทำให้เกิด พื้นที่ที่ไม่ชัดเจนอย่างผิวเผิน ซึ่งเป็นหนึ่งในคุณลักษณะเฉพาะของบาศกนิยม
วัยทำงาน > ยุคนิยมแบบแผนและเหนือจริง

ในช่วงเวลาดังต่อไปนี้เป็นกระแสการเปลี่ยนแปลงของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ปิกาโซเริ่มผลิตงานในรูปแบบลัทธิคลาสสิกใหม่ การ "กลับไปทำงานแบบตามสั่ง" ตามรูปแบบที่เคยมีมานี้เห็นได้ชัดในการทำงานของศิลปินชาวยุโรปจำนวนมากในช่วง ค.ศ. 1920 รวมทั้งอ็องเดร เดอแร็ง, จอร์โจ เด กีรีโก, จีโน เซเวรีนี, ศิลปินกลุ่ม น็อยเออซัคลิชไคท์ และกลุ่ม โนเวเชนโตอีตาเลียโน ภาพวาดปิกาโซและภาพวาดจากช่วงเวลานี้คล้ายคลึงกับรูปแบบผลงานของราฟาเอลและฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์ เนื้อหางานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของปิกาโซคือ เกร์นิกา เป็นภาพของเขาจากการระเบิดของเยอรมนีในช่วงสงครามกลางเมืองในสเปนบนผืนผ้าใบขนาดใหญ่ แสดงถึงความไร้มนุษยธรรมทารุณโหดร้ายและความสิ้นหวังของสงคราม
วัยทำงาน > ยุคสุดท้าย

ผลงานสุดท้ายของปิกาโซเป็นการผสมของรูปแบบวิธีในการแสดงออกในงานของเขาจนกระทั่งจบชีวิต ปิกาโซเพิ่มเติมและแสดงออกผลงานของเขาอย่างมีมีสีสันและจาก ค.ศ. 1968 จนกระทั่งถึง ค.ศ. 1971 เขาผลิตผลงานออกมามากมายทั้งภาพวาดและแกะสลักทองแดงหลายร้อยชิ้น โดยผลงานส่วนใหญ่นั้นถูกปฏิเสธไม่ได้รับการยอมรับเนื่องจากเป็นผลงานที่สื่อความอย่างอนาจาร แต่ภายหลังเมื่อปิกาโซได้เสียชีวิตลง กระแสทิศทางของศิลปะก็ได้เปลี่ยนแปลงจากลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมและกระแสรูปแบบศิลปะแบบลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่ (neo-expressionism) ในเวลาต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น

The life and works of Picasso / Nathaniel Harris,UK : Parragon, 2002.
โลกส่วนตัวของพีคัสโซ่ ศิลปินอัจฉริยะ / เดวิด ดักลาส ดันแคน ; แปลโดย ณรงค์ จันทร์เพ็ญ.,กรุงเทพฯ : แม่น้ำ, 2531
ประวัติ ปิกาโซ
จิตรกร ปิกาโซ
The Chicago Picasso
โรงเรียนเพ็ญพิทยาคม

| โรงเรียนเพ็ญพิทยาคม |
| --- | --- |
Phenpittayakhom School (P.P.K.)
ข้อมูล
ชื่ออื่น: พ.พ.
สถาปนา: 11 ตุลาคม พ.ศ. 2511
หน่วยงานกำกับ: กระทรวงศึกษาธิการ
ผู้อำนวยการ: นายปัญญา ชูพรหมวงศ์
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาตอนต้น - มัธยมศึกษาตอนปลาย
สี:   ม่วง     ขาว
คำขวัญ: รู้หน้าที่ มีวินัย ใฝ่ศึกษา พัฒนาสิ่งแวดล้อม ปญฺญา ว ธเนน เสยฺโย (ปัญญาประเสริฐกว่าทรัพย์)
เพลง: มาร์ชเพ็ญพิทย์
เว็บไซต์: http://www.phenpit.ac.th/
โรงเรียนเพ็ญพิทยาคม (อังกฤษ: Phenpittayakhom School) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา ประจำอำเภอเพ็ญ จังหวัด อุดรธานี โดยเปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1-3) และตอนปลาย (ม.4-6) แผนการเรียนในระดับชั้นมัธยมปลายมีทั้งหมด 3 แผนการเรียน ได้แก่ แผน 1 แผนการเรียนวิทยาศาสตร์ - คณิตศาสตร์ แผน 2 แผนการเรียนภาษาอังกฤษ-ภาษาจีน และแผน 3 แผนการเรียนทั่วไป โรงเรียน ตั้งอยู่บนถนน เพ็ญ - นิคม ห่างจากอำเภอเพ็ญ ประมาณ 2 กิโลเมตร บ้านวังบัวเหลือง ตำบลเพ็ญ อำเภอเพ็ญ จังหวัดอุดรธานี ส่วนใหญ่นิยมเรียกชื่อสั้นๆ ว่า “เพ็ญพิทย์”
ประวัติโรงเรียน

ปี พ.ศ. 2509 ระหว่างปลายเดือนกันยายนถึงเดือนตุลาคมได้เกิดอุทกภัยร้ายแรงเป็นเหตุให้พื้นที่จังหวัดต่าง ๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำโขงเกิดความเสียหายจากน้ำท่วมบริเวณพื้นที่ตำบลจอมศรี อำเภอเพ็ญ จังหวัดอุดรธานี ก็ได้รับความเสียหายจากอุทกภัยครั้งนี้ด้วย ประชาชน ทั่วประเทศต่างมีจิตเมตตาบริจาคเครื่องอุปโภคบริโภคมาช่วยเหลือเป็นอันมาก
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าพระบรม ราชินีนาถและสมเด็จพระราชชนนี ทรงเป็นห่วงราษฎรได้เสด็จมาเยี่ยมราษฎรที่ประสบอุทกภัย การเสด็จครั้งแรกมีนายสุวรรณ รื่นยศ อธิบดีกรมประชาสงเคราะห์ ได้มารอรับเสด็จที่อำเภอเพ็ญด้วย อธิบดีกรมประชาสงเคราะห์ได้กล่าวกับนายอำเภอเพ็ญว่า "เพื่อเป็นการปลอบขวัญประชาชน นายอำเภอเห็นควรทำอย่างไร" นายอำเภอเพ็ญได้เรียนว่า "ใคร่จะได้โรงเรียนสัก 1 หลัง ฝากเป็นอนุสรณ์แก่พี่น้องชาวอำเภอเพ็ญ"
เดือนธันวาคม พ.ศ. 2509 ได้รับการจัดสรรเงินที่กรมประชาสงเคราะห์ได้รับบริจาคช่วยเหลือน้ำท่วมมาให้สร้างโรงเรียนดังกล่าว ในวงเงิน 350,000 บาท อำเภอจึงได้ดำเนินการสร้างโรงเรียน 1 หลังตามแบบ 104 เป็นอาคารไม้ชั้นเดียวมี 7 ห้องเรียน สร้างในที่ดินราชพัสดุ หลังที่ว่าการอำเภอเพ็ญ เยื้องด้านทิศตะวันตกในที่ดิน 15 ไร่เศษพร้อมด้วยบ้านพักครู 1 หลัง ห้องน้ำห้องส้วม 1 หลัง 4 ที่ สร้างเสร็จทำการส่งมอบอำเภอเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2511 และได้ตั้งชื่อตามกรมที่จัดสรรเงินว่า " โรงเรียนประชาสงเคราะห์ 7 "
อนึ่ง อำเภอได้พิจารณาว่าอำเภอนี้ยังไม่มีโรงเรียนมัธยมศึกษาเลยแม้กระทั่งโรงเรียนราษฎร์ อำเภอจึงขอใช้โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษารับนักเรียนตั้งแต่ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 3 และเปิดป้ายโรงเรียนตั้งแต่วันศุกร์ที่ 12 เมษายน 2511 มีนายองอาจ วุฒิเสน เป็นผู้บริหารคนแรก
ต่อมาโรงเรียนเห็นว่าที่ดินที่โรงเรียนตั้งอยู่ซึ่งมีจำนวน 15 ไร่เศษนั้นจะน้อยเกินไปสำหรับการขยายตัวของนักเรียนซึ่งมีอัตราเพิ่มอย่างรวดเร็วจึงได้ดำเนินการติดต่อขอที่ดินเอกชนและได้รับความร่วมมือบริจาคที่ดิน โรงเรียนได้รับมอบที่ดินดังกล่าวซึ่งตั้งอยู่ ณ บ้านวังบัวเหลือง หมู่ที่ 13 อำเภอเพ็ญ จังหวัดอุดรธานี จำนวนรวมกันได้ 66 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวาเมื่อ พ.ศ. 2515 และเปิดทำการสอนมาจนถึงปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงเรียนเพ็ญพิทยาคม
ปาลเวิลด์

| Palworld |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: พ็อกเก็ตแพร์
ผู้จัดจำหน่าย: พ็อกเก็ตแพร์
อำนวยการผลิต: Takuro Mizobe
โปรแกรมเมอร์: Hiroto Matsutani
ศิลปิน: Daiki Kizu
แต่งเพลง: Tatsuya Yano
เอนจิน: Unreal Engine 5
เครื่องเล่น: Windows Xbox One Xbox Series X/S
วางจำหน่าย: January 19, 2024 (early access)
แนว: Action-adventure, survival
รูปแบบ: Single-player, multiplayer
ปาลเวิลด์ (อังกฤษ: Palworld ; ญี่ปุ่น: パルワールド; โรมาจิ: Paruwārudo; ทับศัพท์: พารูวารูโด) เป็นเกมแอ็คชั่นผจญภัย เอาชีวิตรอด และ ฝึกสัตว์ประหลาด ที่พัฒนาและเผยแพร่โดยทีมสัญชาติญี่ปุ่นนามพ็อกเก็ตแพร์ (อังกฤษ: Pocketpair) ฉากในเกมเป็นแบบโอเพนเวิลด์ โดยมีสิ่งมีชีวิตสมมุติเรียกว่าปาล ที่ผู้เล่นสามารถสู้หรือจับปาล (อังกฤษ: Pal) เพื่อใช้ก่อสร้าง เดินทาง และต่อสู้ได้ ปาลเวิลด์รองรับทั้งการเล่นเดี่ยวและหลายผู้เล่น (สูงสุด 32 คนต่อหนึ่งเซิร์ฟเวอร์) ตัวเกมวางจำหน่ายแบบการเข้าถึงล่วงหน้า (early access) สำหรับ Windows, Xbox One, และ Xbox Series X/S ในวันที่ 19 มกราคม 2024
เรื่องราวที่ตลกขบขันของเกม ซึ่งเกี่ยวข้องกับการใช้อาวุธปืนและมอบอาวุธเหล่านั้นให้กับปาล  ทำให้เกมนี้ได้รับฉายาว่า "โปเกมอนมีปืน" องค์ประกอบอื่นๆ เช่น การใช้สิ่งมีชีวิตเป็นอาหารหรือนำไปทำงานในเหมืองและโรงงาน ก็ได้รับความสนใจเช่นกัน โดยทั่วไปตัวเกมได้รับการชื่นชม โดยได้รับการยกย่องด้านการเล่นเกม เนื้อหา และสถานที่แบบเสียดสี แต่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ถึงการพึ่งพา shock humor และการที่ตัวเกมใช้การออกแบบและกลไกที่ไม่มีความแปลกใหม่    หลังจากเปิดตัวได้ไม่นาน ผู้ใช้ Twitter บางรายได้กล่าวหาว่าตัวเกมลอกเลียนแบบเนื้อหาเกมโปเกมอน
ปาลเวิลด์ขายได้แปดล้านฉบับในหกวันแรกของการเข้าถึงล่วงหน้า และเข้าถึงผู้เล่นพร้อมกันมากกว่าสองล้านคนบนสตีมทำให้เป็นเกมเสียเงินที่ใหญ่ที่สุดในแพลตฟอร์มเมื่อพิจารณาจากจำนวนผู้เล่นพร้อมกันและเป็นเกมที่มีผู้เล่นสูงสุดเป็นอันดับสองตลอดกาล
การเล่นเกม

ในปาลเวิลด์ผู้เล่นจะควบคุมตัวอวตารที่ปรับแต่งได้จากมุมมองบุคคลที่สาม และสำรวจโลกแบบโอเพนเวิลด์แห่งหมู่เกาะปาลปาโกส (ล้อเลียนชื่อหมู่เกาะกาลาปาโกส) ผู้เล่นจะต้องจัดการระดับความหิว ประดิษฐ์เครื่องมือพื้นฐาน รวบรวมวัตถุดิบ และสร้างฐานที่ทำหน้าที่เป็นจุดเดินทางรวดเร็ว การปลดล็อคผ่านแผนผังเทคโนโลยี ทำให้ผู้เล่นสามารถสร้างและใช้อาวุธ โครงสร้าง และของประดับตกแต่งได้
หมู่เกาะนี้มีสิ่งมีชีวิตมากกว่า 100 ชนิดที่เรียกว่าปาล ซึ่งผู้เล่นจะมีส่วนร่วมโดยตรงในการต่อสู้เพื่อทำให้มันอ่อนแอลงแล้วจึงยึดครองโดยใช้ "ปาลสเฟีย" (อังกฤษ: Pal Sphere) นอกจากนี้ยังสามารถซื้อปาลได้จากตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นในตลาดมืด หรือแลกเปลี่ยนกับผู้เล่นอื่น หลังจากได้รับปาลแล้ว มันสามารถถูกเรียกให้เข้าร่วมการต่อสู้หรือประจำการที่ฐานเพื่อช่วยในงานต่างๆ เช่น การไล่ล่า ประดิษฐ์ และทำอาหาร ขึ้นอยู่กับประเภทของพวกมัน ปาลแต่ละตัวมีทักษะคู่หู ทำให้สามารถใช้ประโยชน์เพิ่มเติมได้โดยใช้เป็นอาวุธหรือพาหนะ
คู่อริของเกมประกอบด้วยฝ่ายต่าง ๆ เช่น องค์กรอาชญากรรม Rayne Syndicate, ขบวนการปลดปล่อย Free Pal Alliance, กลุ่มพี่น้องผู้คลั่งไคล้ Eternal Pyre, กองกำลังป้องกันหมู่เกาะปาลปาโกสที่มีลักษณะคล้ายตำรวจ และหน่วยวิจัยพันธุกรรมปาล ซึ่งกลุ่มเหล่านี้นำโดยผู้ฝึกสอนปาลที่ทรงพลังซึ่งอาศัยอยู่ในหอคอยทั่วเกาะและเป็นบอสหลักของเกม กลุ่มต่างๆ มีตัวละครมนุษย์ที่ไม่ใช่ผู้เล่นที่จะเกิดขึ้นบนโลกเป็นครั้งคราว ไม่ว่าจะลาดตระเวนหรือต่อสู้กันเอง ซึ่งเป็นศัตรูกับผู้เล่นและสามารถต่อสู้ด้วยอาวุธได้ เกมดังกล่าวมีระบบการไล่ล่า นั่นคือหากผู้เล่นก่ออาชญากรรม (ซึ่งโดยปกติแล้วจะเป็นต่อมนุษย์) ตัวละครมนุษย์ที่ไม่ใช่ผู้เล่นคนอื่นๆ จะกลายเป็นศัตรูและกองกำลังป้องกันจะเกิดเพื่อโจมตีผู้เล่นดังกล่าวจนกว่าเขาจะถูกฆ่าหรือหนีไปได้