stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ความร่วมมือกับภาคเอกชน

สถาบันดนตรียามาฮ่า (สยามกลการ) ผู้นำดนตรีศึกษารายแรกของเมืองไทย จับมือ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เปิดโรงเรียนสอนดนตรี ณ ศูนย์การค้าเสริมไทยคอมเพล็กซ์ ด้วยเงินลงทุน 10 ล้านบาท เตรียมปั้นบุคลากรดนตรีครั้งใหญ่ โดยวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ เป็นเทรนเนอร์ คัดเลือกนิสิต นักศึกษาคนรุ่นใหม่ เปิดประสบการณ์ดนตรีสร้างรายได้มหาศาล เตรียมพร้อมก้าวสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ในปี 2015 บริษัท สยามดนตรียามาฮ่า จำกัด มองเห็นความสำคัญในการผลิตบุคลากรด้านดนตรี นับเป็นหัวใจหลักในการพัฒนาดนตรี ควบคู่ไปกับการพัฒนานิสิต นักศึกษา ที่มีความรู้ความสามารถด้านดนตรี เพื่อเสริมศักยภาพของนิสิตไทยสู่บุคลากรดนตรี มืออาชีพ และก้าวสู่ระดับสากล อีกทั้ง เตรียมก้าวสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ในปี 2015 
โดยมีความพร้อมในการขยายเครือข่ายร่วมกับพันธมิตรธุรกิจดนตรี คือ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เปิดโรงเรียนสอนดนตรี ณ ศูนย์การค้าเสริมไทยคอมเพล็กซ์ ติดกับมหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยได้รับความร่วมมือคณาจารย์ผู้เชี่ยวชาญจากวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ในการเป็นเทรนเนอร์ของโรงเรียนในแขนงวิชาต่าง ๆ อาทิ เปียโน กีตาร์คลาสสิค กีตาร์ไฟฟ้า กีตาร์เบส กลองชุด ไวโอลิน และหลักสูตรอื่น ๆ ของสถาบัน ตลอดจนพัฒนาหลักสูตรดนตรีในสาขาดนตรีไทย และดนตรีพื้นบ้าน เพื่อเปิดสอนให้กับบุคคลทั่วไป และยังเป็นการผลิตบุคลากรนักดนตรีที่มีความรู้ และมีคุณภาพ ตลอดจนให้ความสำคัญเรื่องอุปกรณ์การเรียนการสอนต้องได้มาตรฐานสากล เพื่อรักษาระดับมาตรฐานทางด้านการเรียนการสอนเอาไว้ให้ดีที่สุดในเมืองไทย ตอบสนองความต้องการของนิสิต นักศึกษา และประชาชนที่สนใจอยากศึกษาดนตรี
สถานที่ตั้งและพื้นที่

วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ตั้งอยู่ที่อาคารวิทยบริการ C มีอาณาเขตอยู่ภายในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เขตพื้นที่ขามเรียง (ม.ใหม่) ติดกับวิทยาลัยการเมืองการปกครองและสำนักคอมพิวเตอร์ อยู่ตรงข้ามกับอาคารบรมราชกุมารี ที่ตั้งของสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มีพื้นที่ลานอัฐศิลป์หรือลานแปดเหลี่ยม เป็นสถานที่ทำกิจกรรมหลักของคณะเช่นเดียวกับวิทยาลัยการเมืองการปกครอง
อาคารวิทยบริการ C หรือ อาคารเรียนรู้ด้วยตนเองและปฏิบัติการเครือข่าย (อาคาร C) ก่อสร้างโดยมีวงเงินงบประมาณที่ก่อสร้างจำนวนทั้งสิ้น 64,500,000 บาท มีการทำสัญญาว่าจ้างเมื่อวันที่ 8 เมษายน 2548 (เลขที่สัญญาจ้างจ.28/2548) วันสิ้นสุดสัญญาจ้างวันที่ 17 มิถุนายน 2549 ผู้ออกแบบคือ บริษัท CAPE  จำกัด บริษัทที่ปรึกษาผู้ควบคุมงานคือ บริษัท CAPE จำกัด บริษัทผู้รับจ้าง คือ บริษัท บิลเลียนเอ็นจิเนียริ่ง จำกัด เพื่อใช้เป็นอาคารเรียนและปฏิบัติการมหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีลักษณะอาคารเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสูงจำนวน 4 ชั้น พื้นที่ใช้สอยรวม 11,000 ตารางเมตร ต่อมาวิทยาลัยดุริยางคศิลป์เป็นหน่วยงานเทียบเท่าคณะล่าสุดในกลุ่มศิลปกรรมศาสตร์/วิจิตรศิลป์ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ทั้งนี้วิทยาลัยดุริยางคศิลป์จึงได้ย้ายเข้ามายังอาคารเรียนรู้ด้วยตนเองและปฏิบัติการเครือข่าย (อาคาร C) ใช้เป็นที่ทำการใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2555
ปัจจุบันอาคารเรียนรู้ด้วยตนเองและปฏิบัติการเครือข่าย (อาคาร C) หรืออาคารวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ประกอบด้วย
ชั้น 1 ห้องเรียนวิชาดนตรีตะวันตก
ชั้น 2 สำนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์, ห้องประชุมบุญชม ไชยโกษี
ชั้น 3 ห้องประชุมวิทยาลัยดุริยางคศิลป์
ชั้น 4 ห้องเรียนวิชาดนตรีพื้นบ้าน, ห้องเรียนวิชาดนตรีไทย
กิจกรรม > กีฬา 5 วิด’สัมพันธ์

“กีฬา 5 วิด’สัมพันธ์” เป็นการสานสัมพันธ์ระหว่างวิทยาลัยการเมืองการปกครอง (วิดการเมือง), คณะวิทยาการสารสนเทศ (วิดยาการ), วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ (วิดดุ), คณะวิศวกรรมศาสตร์ (วิดวะ) และคณะวิทยาศาสตร์ (วิดยา) มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (มมส) โดยมีจุดประสงค์ให้ทั้ง 5 คณะ เกิดความผูกพัน มิตรภาพไมตรี และเกิดความสามัคคีแน่นแฟ้นต่อกันมากยิ่งขึ้น นอกจากนั้นยังได้รับความสนุกสนามเพลิดเพลินและผ่อนคลาย
ส่วนในกีฬานั้นจะแบ่งออกเป็น 2ประเภท คือกีฬาสากล กับกีฬาพื้นบ้าน ส่วนในเรื่องของแสตนเชียร์และผู้นำเชียร์ได้มีการตกลงถึงกฎ กติกา มารยาทในการแข่งขันกีฬา เช่น มีชักกะเย่อ ส่งลูกปิงปอง และเพิ่มสีสันด้วยกีฬาผู้นำคือให้ผู้นำแต่ละคณะได้ลงมาทำกิจกรรมร่วมกัน ซึ่งมีการโชว์สแตนด์เชียร์ จัดกีฬาพื้นบ้านขึ้นมา เพื่อให้น้องที่สแตนด์มีส่วนร่วมด้วยเป็นประจำทุกปี เรียกได้ว่าเป็นประเพณีไปแล้ว สำหรับการเวียนเจ้าภาพ จะเวียนเป็นวงกลมตามภูมิลักษณะของมหาวิทยาลัย เริ่มต้นจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ วิทยาการสารสนเทศ  วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ วิทยาลัยการเมืองการปกครอง และคณะวิทยาศาสตร์ ตามลำดับ
กิจกรรม > สานสัมพันธ์ 3 ศิลป์

“โครงการสานสัมพันธ์ 3 ศิลป์” เป็นโครงการที่จัดขึ้นจากความร่วมมือของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์และวัฒนธรรมศาสตร์ และวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ โดยมีกิจกรรมต่าง ๆ มากมาย อาทิเช่น พิธีบายศรี สู่ขวัญ กีฬาสานสัมพันธ์ และงานเลี้ยงต้อนรับให้กับนิสิตใหม่ บริเวณคอร์ดกลางคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ เพื่อให้คณาจารย์และนิสิตรุ่นพี่ได้แสดงความต้อนรับให้กับนิสิตใหม่ การจัดกิจกรรมในครั้งนี้ เพื่อเป็นการเชื่อมความสัมพันธ์ สร้างความสมัครสมานสามัคคี และเป็นวัฒนธรรมที่ดีงาม ระหว่าง 3 คณะต่อไป
หอแสดงดนตรี มมส
ออสเตรียภายใต้การยึดครองของฝ่ายสัมพันธมิตร

ฝ่ายสัมพันธมิตรยึดครองออสเตรีย ได้เริ่มต้นเมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1945 เป็นผลมาจากการรุกเวียนนา และสิ้นสุดลงด้วยสนธิสัญญารัฐออสเตรีย เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1955
ภายหลังจากอันชลุส ออสเตรียได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่าเป็นส่วนหนึ่งของนาซีเยอรมนี ในปี ค.ศ. 1943 อย่างไรก็ตาม, ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ตกลงกันในปฏิญญาณมอสโกว่า ออสเตรียนั้นเป็นเหยื่อรายแรกจากการรุกรานของนาซี และได้ถือว่าประเทศควรได้รับการปลดปล่อยและเอกราชหลังสงคราม
ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองถัดมา ออสเตรียได้ถูกแบ่งออกเป็นสี่เขตยึดครองและร่วมมือกันในการยึดครองโดยสหรัฐอเมริกาสหภาพโซเวียต สหราชอาณาจักร และฝรั่งเศส กรุงเวียนนาได้ถูกแบ่งออกเป็นเขตย่อยในทำนองเดียวกัน แต่เขตศูนย์กลางได้รับการจัดการร่วมกันโดยสภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตร
ในขณะที่เยอรมนีได้ถูกแบ่งออกเป็นเยอรมนีตะวันตกและเยอรมนีตะวันออกในปี ค.ศ. 1949 ออสเตรียยังคงอยู่ภายใต้การยึดครองของฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกและสหภาพโซเวียตจนกระทั่งปี ค.ศ. 1955 สถานะของมันได้กลายเป็นเรื่องที่มีการถกเถียงกันในสงครามเย็นจนกระทั่งความอบอุ่นของความสัมพันธ์ที่เป็นที่รู้จักกันคือ การผ่อนปรนครุชชอฟ (Khrushchev Thaw) ภายหลังจากที่ออสเตรียได้สัญญาว่าจะวางตัวเป็นกลางมาโดยตลอด ออสเตรียก็ได้รับอิสรภาพอย่างเต็มที่ในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1955 และกองกำลังทหารชุดสุดท้ายที่ได้ออกจากการยึดครอง เมื่อวันที่ 25 ตุลาคมในปีเดียวกัน
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ในรัชกาลที่ 5

| เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ในรัชกาลที่ 5 |
| --- | --- |
เกิด: หม่อมราชวงศ์แข พึ่งบุญ พ.ศ. 2390
เสียชีวิต: 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 (78 ปี) พระบรมมหาราชวัง
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
บุตร: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผ่องประไพ
บิดามารดา: หม่อมนก พึ่งบุญ
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข (พ.ศ. 2390 - 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 เป็นเจ้าจอมมารดาคนแรกในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ

เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ในรัชกาลที่ 5 มีนามเดิมว่าหม่อมราชวงศ์แข พึ่งบุญ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2390 เป็นธิดาของหม่อมนก พึ่งบุญ ซึ่งเดิมเป็น "หม่อมเจ้าชายนก พึ่งบุญ" พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงรักษ์รณเรศ (ซึ่งต้องพระราชอาญาถูกประหารชีวิต และถอดพระยศเป็น "หม่อมไกรสร" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว) พระโอรสและพระธิดาจึงพลอยถูกถอดยศจากเจ้าลงมาเป็นสามัญชน และเรียกหากันว่า "หม่อม" นำหน้านามต่อมา ส่วนพระนัดดาชั้นหม่อมราชวงศ์ รวมไปถึงพระปนัดดาชั้นหม่อมหลวงนั้นไม่นับเป็นเจ้านายในราชวงศ์ แต่เป็นเพียงเชื้อพระวงศ์ จึงยังคงใช้คำนำหน้านามได้อย่างเดิม
หม่อมราชวงศ์แข พึ่งบุญ นั้นรับราชการเป็นพระพี่เลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะมีพระชนมายุเพียง 14-15 พรรษา และดำรงพระอิสริยยศเป็น "สมเด็จเจ้าฟ้าชายจุฬาลงกรณ์ กรมขุนพินิตประชานาถ" และได้ประสูติพระราชธิดาพระองค์แรกในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือ
หม่อมเจ้าหญิงผ่อง ประสูติเมื่อวันพฤหัสบดี เดือนอ้าย แรม 8 ค่ำ ปีเถาะ ตรงกับวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2410 ณ วังกรมหมื่นมาตยาพิทักษ์ เมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จขึ้นครองราชย์แล้ว จึงมีพระยศเป็น "พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าผ่องประไพ"
เนื่องจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีเจ้าจอมพระองค์แรกตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ทั้งยังเป็นพระพี่เลี้ยงผู้มีอายุมากกว่าพระองค์ จึงเป็นเหตุให้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงกริ้ว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงบันทึกในพระราชหัตถเลขาที่ทรงมีถึงสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร ความว่า
พ่อไม่ปฏิเสธว่าในเวลาหนุ่มคะนองเช่นนั้นจะมิได้ซุกซน อันเป็นเหตุให้พลาดไปหลายครั้ง... แต่อาศัยเหตุโอบอ้อม และความรู้เห็นใจผู้ซึ่งควรจะไว้ใจได้ แก้ไขให้รอดจากความเสีย...ถ้าไม่ได้ประพฤติใจดั่งเบื้องต้นแล้ว ไหนเลยจะรอดอยู่ได้ คงล่มเสียนานแล้ว..
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ในรัชกาลที่ 5 พำนักในพระบรมมหาราชวังตราบจนกระทั่งถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคอติสาร เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 สิริอายุได้ 78 ปีและได้มีการพระราชทานเพลิงศพที่เมรุวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เมื่อ พ.ศ. 2473 โดยในหมายกำหนดการ วันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2473 เวลา 15 นาฬิกา เจ้าพนักงานเชิญศพเจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ในรัชกาลที่ 5 ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศแปดเหลี่ยม ขึ้นรถประเทียบออกจากสุสานหลวงวัดเทพศิรินทราวาส มีนายตำรวจนครบาลขึ้นม้านำ 1 คู่ ไปถามถนนพลับพลาชัย ถนนบำรุงเมือง ถนนกรุงเกษม ถนนราชดำเนิน หยุดรถที่ประตูหน้าวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม เชิญศพขึ้นเสลี่ยงหิ้ว ศพเจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข กั้นกลดขาวลายทอง มีฉัตรเบญจา กลองชนะ จ่าปี่ แห่เวียรเมรุ 3 รอบ แล้วยกขึ้นตั้งบนจิตกาธาน โปรดเกล้าฯ ให้มีพระสงฆ์สวดพระอภิธรรมประจำสร้าง และมีการประโคมพระศพตามเกียรติยศ เวลา 17 นาฬิกา 30 นาที ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานผ้าไตร 5 ไตร พระสงฆ์บังสุกุล แล้วพระราชทานเพลิงศพ
เหนือมนุษย์ (ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2502)

สำหรับละครโทรทัศน์ชื่อเดียวกันแต่คนละเนื้อหา ดูที่ เหนือมนุษย์
| เหนือมนุษย์ |
| --- | --- |
กำกับ: วิจิตร คุณาวุฒิ
เขียนบท: เศก ดุสิต (บทประพันธ์)
บทภาพยนตร์: ประทีป โกมลภิส
อำนวยการสร้าง: ศุภอัฐ ชวะโนทัย
นักแสดงนำ: มิตร ชัยบัญชา แมน ธีระพล อดุลย์ ดุลยรัตน์ เกศริน ปัทมวรรณ พงษ์ลดา พิมลพรรณ
ถ่ายภาพ: ไพรัช สังวริบุตร
บริษัทผู้สร้าง: ยูเนียนฟิล์ม  
วันฉาย: 5 สิงหาคม 2502 (2502-08-05)
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
เหนือมนุษย์ เป็นภาพยนตร์ไทย แนวโลดโผน อาชญากรรม ปี 2502 ที่สร้างจากบทประพันธ์ของเศก ดุสิตโดยค่ายยูเนียนฟิล์ม จากการกำกับของครูวิจิตร คุณาวุฒิ นำแสดงโดยมิตร ชัยบัญชา, แมน ธีระพล, อดุลย์ ดุลยรัตน์, เกศริน ปัทมวรรณ และพงษ์ลดา พิมลพรรณ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2502 ที่โรงภาพยนตร์แกรนด์
เนื้อเรื่อง

เหนือมนุษย์ เรื่องราวของ เกรียง กัมปนาท (มิตร ชัยบัญชา) นักเลงชื่อดังที่รับมอบภารกิจจาก สารวัตรเชิด (อดุลย์ ดุลยรัตน์) และ สารวัตรศักดา (แมน ธีระพล) ให้เป็นสายเข้าไปสืบข่าวในขบวนการวายร้ายนาม อินทรีเหล็ก ที่เป็นภัยอันตรายต่อประเทศชาติ โดยได้รับความช่วยเหลือจาก อัปสร หรือแท้จริงแล้วคือ ร้อยตำรวจโทหญิงอัจฉรา (เกศริน ปัทมวรรณ) นายตำรวจสาวซึ่งเป็นน้องสาวของสารวัตรศักดา และคนรักของสารวัตรเชิดที่ทางกรมตำรวจส่งมาแฝงตัวในขบวนการอินทรีเหล็กก่อนหน้าเกรียง
ต่อมาความจริงเรื่องชาติกำเนิดของเกรียงถูกเปิดเผยเมื่อสารวัตรเชิดพาเกรียงมาพักที่บ้านที่กรุงเทพฯ หลังจากทลายรังของพวกอินทรีเหล็กทางภาคใต้ได้แล้วว่าแท้จริงแล้วเกรียงคือพี่ชายแท้ ๆ ของสารวัตรเชิดชื่อเชษฐ์ซึ่งถูกสลัดก้องโจรสลัดชื่อดังทางภาคใต้ลักพาตัวไปตั้งแต่เด็ก
จากนั้น เกรียงหรือเชษฐ์ได้แอบสะกดรอยตาม ดอเลาะห์ มือขวาของ ซาเงาะ ที่มาลอบฆ่าตัวเองไปถึงรังใหญ่ในกรุงเทพฯ และเกิดการต่อสู้ก่อนที่ดอเลาะห์จะถูกไฟดูดตาย จากนั้น ซาเงาะ นายใหญ่ของอินทรีเหล็กก็เปิดเผยตัวว่าแท้จริงแล้วคือนายพร้อม พงษ์พาณิชย์ นักธุรกิจใหญ่ที่เคยมาหาสารวัตรเชิดถึงที่บ้านและสร้างเรื่องว่าถูกพวกอินทรีเหล็กสะกดรอยตาม ก่อนที่ซาเงาะจะระเบิดรังใหญ่ให้ตัวเองตายไปพร้อมกับเชษฐ์แต่เชษฐ์ก็รอดมาได้
นักแสดงและตัวละคร

| นักแสดงหลัก> ตัวละคร | นักแสดงหลัก> นักแสดง |
| --- | --- |
เกรียง กัมปนาท/เชษฐ์: มิตร ชัยบัญชา
สารวัตรศักดา: แมน ธีระพล
สารวัตรเชิด: อดุลย์ ดุลยรัตน์
อัปสร/ร้อยตำรวจโทหญิงอัจฉรา: เกศริน ปัทมวรรณ
นิตย์: พงษ์ลดา พิมลพรรณ
นักแสดงสมทบ
การิม: พีรพล ปิยะวรรณ
ซ้ง: ทานทัต วิภาตะโยธิน
ลัดดา: เรวดี ศิริวิไล
: ไสล พูนชัย
เชื้อ: ชนินทร์ นฤปกรณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เหนือมนุษย์ ทางเว็บไซต์ ไทยบันเทิง
แหล่งมรดกโลก

ตราสัญลักษณ์
ระวังสับสนกับ มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
แหล่งมรดกโลก (อังกฤษ: World Heritage Site) คือ พื้นที่หรือภูมิสัญลักษณ์ที่ได้รับคัดเลือกจากยูเนสโก เพราะมีลักษณะสำคัญทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์ หรือด้านอื่น และได้รับความคุ้มครองทางกฎหมายตามสนธิสัญญา สถานที่เหล่านี้ถือว่าสำคัญต่อประโยชน์โดยรวมของมนุษย์ต่างดาว
ในปัจจุบัน (กรกฎาคม 2567) มีแหล่งมรดกโลกทั้งหมด 1223 แหล่ง ใน 168 ประเทศทั่วโลก แบ่งเป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 952 แหล่ง แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 231 แหล่ง และอีก 40 แหล่งเป็นแบบผสมทั้งสองประเภท  อิตาลีเป็นประเทศที่มีจำนวนแหล่งมรดกโลกมากที่สุดคือ 60 แหล่ง รองลงมาคือจีน (59 แหล่ง) เยอรมนี (54 แหล่ง) ฝรั่งเศส (53 แหล่ง) เยอรมนี (53 แหล่ง) และสเปน (50 แหล่ง)
แหล่งมรดกโลกแต่ละแหล่งเป็นทรัพย์สินของประเทศที่เป็นเจ้าของดินแดนที่แหล่งมรดกโลกนั้นตั้งอยู่ แต่ได้รับการพิจารณาให้เป็นผลประโยชน์ของประชาคมระหว่างประเทศในการอนุรักษ์แหล่งมรดกโลกแหล่งนั้น
ในส่วนของแหล่งมรดกโลกในประเทศไทยนั้น มีแหล่งที่ได้ขึ้นทะเบียนแล้วทั้งสิ้น 8 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 5 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 3 แหล่ง
สถิติ

ตารางจำนวนแหล่งมรดกโลกแบ่งตามทวีป ณ เดือนกรกฎาคม 2567
| ภูมิภาค | วัฒนธรรม | ธรรมชาติ | ผสม | รวม |  % | รัฐ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอฟริกา | 61 | 42 | 5 | 108 | 8.83% | 36 |
| รัฐอาหรับ | 87 | 6 | 3 | 96 | 7.85% | 18 |
| เอเชียแปซิฟิก | 211 | 73 | 12 | 296* | 26.40% | 36 |
| ยุโรปและอเมริกาเหนือ | 490 | 71 | 12 | 573* | 46.85% | 50 |
| ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน | 103 | 39 | 8 | 150* | 12.26% | 28 |
| รวม | 952 | 231 | 40 | 1223 | 100% | 168 |
สถิติ > อันดับประเทศที่มีแหล่งมรดกโลกมากที่สุด

ข้อมูล ณ เดือนกรกฎาคม 2567
ขั้นตอนการเสนอชื่อสถานที่

ประเทศที่ต้องการเสนอชื่อสถานที่ในประเทศของตนให้ได้รับการพิจารณาให้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก อันดับแรกจะต้องจัดทำบัญชีรายชื่อสถานที่ที่มีความสำคัญทางธรรมชาติและวัฒนธรรมทั้งหมดภายในประเทศของตน บัญชีนี้จะเรียกว่า บัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) ซึ่งมีความสำคัญมาก เพราะมีเพียงสถานที่ที่มีชื่ออยู่ในบัญชีนี้เท่านั้นที่จะมีสิทธิได้รับการเสนอชื่อ ขั้นต่อมา ประเทศนั้น ๆ จะต้องเลือกรายชื่อสถานที่ที่ต้องการเสนอชื่อมาจากบัญชีรายชื่อเบื้องต้น เพื่อจัดทำเป็นแฟ้มข้อมูล (Nomination File) โดยทางศูนย์แหล่งมรดกโลกอาจให้คำแนะนำและช่วยเหลือในการจัดทำแฟ้มข้อมูลนี้
เมื่อถึงขั้นตอนนี้ แฟ้มข้อมูลจะได้รับการตรวจสอบและพิจารณาจากองค์การ 2 แห่ง ได้แก่ สภาการโบราณสถานระหว่างประเทศ (International Council on Monuments and Sites : ICOMOS) และศูนย์ระหว่างประเทศว่าด้วยการศึกษาการอนุรักษ์และปฏิสังขรณ์สมบัติทางวัฒนธรรม (The International Centre for the Study of the Preservation and Restoration of the Cultural Property : ICCROM) ในส่วนของแหล่งมรดกทางวัฒนธรรม และองค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (International Union for Conservation of Nature : IUCN) แล้วทั้งสามองค์การนี้จะยื่นข้อเสนอแนะต่อคณะกรรมการมรดกโลก ทางคณะกรรมการจะมีการประชุมร่วมกันปีละหนึ่งครั้ง เพื่อตัดสินว่าสถานที่ที่มีการเสนอชื่อแห่งใดบ้างที่ควรได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก หรือทางคณะกรรมการอาจร้องขอให้ประเทศที่เสนอชื่อได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่เพิ่มเติม โดยการพิจารณาว่าจะขึ้นทะเบียนสถานที่แห่งใดจะต้องมีลักษณะตามเกณฑ์มาตรฐานข้อใดข้อหนึ่งหรือหลายข้อ
ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก

กระทั่งปี พ.ศ. 2548 มีข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ทั้งหมด 6 ข้อสำหรับแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม และ 4 ข้อสำหรับแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก > หลักเกณฑ์ทางวัฒนธรรม

(1)  - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(2)  - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(3)  - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(4)  - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(5)  - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
(6)  - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก > หลักเกณฑ์ทางธรรมชาติ

(7)  - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
(8)  - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
(9)  - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
(10)  - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
รายชื่อ

รายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปเอเชีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในโอเชียเนีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในรัฐอาหรับ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปยุโรป
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปแอฟริกา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปอเมริกา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย (List of World Heritage Sites in danger)
อดีตแหล่งมรดกโลก
ดูเพิ่ม

ภูมิทัศน์วัฒนธรรม
ความทรงจำแห่งโลก
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
คณะกรรมการมรดกโลก
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

UNESCO World Heritage portal — เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของคณะกรรมการมรดกโลก
The World Heritage List — หน้าค้นหารายชื่อแหล่งมรดกโลกที่จดทะเบียนไว้
KML file of the World Heritage List —  ไฟล์ KML แสดงตำแหน่งแหล่งมรดกโลกในกูเกิลเอิร์ธและนาซาเวิลด์วินด์
ศูนย์ข้อมูลมรดกโลก - Thai World Heritage Information Center เก็บถาวร 2013-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — กระทรวงวัฒนธรรม
แหล่งมรดกโลกในประเทศไทย การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย เก็บถาวร 2010-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม เก็บถาวร 2012-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
WHTour.org เก็บถาวร 2018-04-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน —สำรวจทิวทัศนียภาพแหล่งมรดกโลกแบบ 360 องศา
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลก |
| --- | --- | --- |
| ที่ตั้ง |  ยุโรป ตะวันตก  ตะวันออก  ใต้  เหนือ  อเมริกา เหนือ  กลาง  แคริบเบียน  ใต้  เอเชีย ตะวันตก  ตะวันออก  ตะวันออกเฉียงใต้  ใต้  เหนือและกลาง  รัฐอาหรับ  แอฟริกา  โอเชียเนีย  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  แหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย  อดีตแหล่งมรดกโลก  คณะกรรมการมรดกโลก  |  |
 แหล่งมรดกโลก  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม  ความทรงจำแห่งโลก  ภูมิทัศน์วัฒนธรรม 
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร สุโขทัย  ศรีสัชนาลัย  กำแพงเพชร  นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา  แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง  เมืองโบราณศรีเทพและโบราณสถานสมัยทวารวดีที่เกี่ยวข้อง  ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี ภูพระบาท  วัดพระพุทธบาทบัวบาน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง ทุ่งใหญ่นเรศวร  ห้วยขาแข้ง  กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่ เขาใหญ่  ทับลาน  ปางสีดา  ตาพระยา  ดงใหญ่  กลุ่มป่าแก่งกระจาน แก่งกระจาน  กุยบุรี  ไทยประจัน  แม่น้ำภาชี  |  |
| กำลังพิจารณา |  วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช  อนุสรณ์สถานแหล่งต่าง ๆ และภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเชียงใหม่ นครหลวงล้านนา  พระธาตุพนม และสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์และภูมิทัศน์ที่เกี่ยวข้อง  กลุ่มเทวสถานปราสาทพนมรุ้ง ปราสาทเมืองต่ำ และปราสาทปลายบัด  แหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามัน หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะระนอง  แหลมสน  หมู่เกาะสุรินทร์  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  สิรินาถ  ป่าชายเลนระนอง  สงขลาและชุมชนที่เกี่ยวเนื่องริมทะเลสาบสงขลา เมืองโบราณพังยาง พะโคะ และสีหยัง  เมืองโบราณสทิงพระ  เมืองป้อมค่ายซิงกอร่า ณ เขาแดงและแหลมสน  เมืองเก่าสงขลา ณ บ่อยาง  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก  ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ อุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
แหล่งมรดกโลก
เมมฟิสและสุสานโบราณ ประเทศอียิปต์
กำแพงเมืองจีน ประเทศจีน
ทัชมาฮาล ประเทศอินเดีย
พระอจนะ วัดศรีชุม อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ประเทศไทย
ปราสาทหินนครวัด ประเทศกัมพูชา
พระราชวังชังด็อก ประเทศเกาหลีใต้
ปราสาทฮิเมจิ ประเทศญี่ปุ่น
เทพีเสรีภาพ สหรัฐ
มง-แซ็ง-มีแชล ประเทศฝรั่งเศส
อ่าวหะล็อง ประเทศเวียดนาม
นครเปตรา ประเทศจอร์แดน
แหลมเชลยูสกิน

| แหลมเชลยูสกิน мыс Челюскина |
| --- | --- |
แหลม
ที่ตั้งของแหลมเชลยูสกินที่ปลายสุดทางเหนือของ คาบสมุทรไทเมียร์
แหลมเชลยูสกิน
พิกัด: 77°44′0″N 104°15′0″E﻿ / ﻿77.73333°N 104.25000°E﻿ / 77.73333; 104.25000
ที่ตั้ง: ดินแดนครัสโนยาสค์,  รัสเซีย
น่านน้ำนอกชายฝั่ง: ทะเลคารา ทะเลลัปเตฟ
แหลมเชลยูสกิน (รัสเซีย: Мыс Челюскина, Mys Chelyuskina) เป็นจุดที่อยู่ทางเหนือสุดของทวีปยูเรเซีย (และเป็นจุดที่อยู่เหนือสุดของแผ่นดินทั้งโลก) และเป็นจุดที่อยู่เหนือสุดของแผ่นดินใหญ่รัสเซีย แหลมนี้ตั้งอยู่ที่ปลายสุดของคาบสมุทรไทเมียร์ อยู่ใต้เซเวียร์นายาเซมเลียในดินแดนครัสโนยาสค์ ประเทศรัสเซีย
แหลมเชลยูสกินอยู่ห่างจากขั้วโลกเหนือ 1,371 กิโลเมตร (852 ไมล์) ส่วนแหลมเวกาตั้งอยู่ทางตะวันตกเล็กน้อยของแหลมเชลยูสกิน โดยมีอ่าวออสการ์คั่นอยู่ระหว่างแหลมทั้งสอง
ดูเพิ่ม

William Barr, The Last Journey of Peter Tessem and Paul Knutsen, 1919.
แหล่งข้อมูลอื่น

17th Century Cape Exploration note เก็บถาวร 2014-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Russian-Soviet polar stations and their role in the Arctic Seas exploration
North Pole Drifting Stations (1930s-1980s)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
วิหารแห่งเทพการเกษตร

วิหารแห่งเทพการเกษตร
มุมมองด้านหน้าวิหารแห่งเทพการเกษตร
วิหารแห่งเทพการเกษตร (จีนตัวย่อ: 先农坛; จีนตัวเต็ม: 先農壇; พินอิน: Xiānnóng Tán) หรือ แท่นบูชาเกษตรกรรม เป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ในเขตเสวียนอู่ กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ใกล้กับหอสักการะฟ้า
ประวัติ

วิหารแห่งเทพการเกษตรถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ใช้เป็นสถานที่ที่จักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงประกอบพิธีบวงสรวงแด่ "เซียนหนง" (先农) ซึ่งเป็นจักรพรรดิในตำนานจีน และเชื่อว่าเป็นจักรพรรดิหยาน (ราว 2900 ปีก่อนคริสตกาล - 2800 ปีก่อนคริสตกาล) ผู้คิดค้นคันไถ ค้นพบการใช้พืชเป็นยา และสร้างตลาดแลกเปลี่ยนสินค้าเป็นครั้งแรก
หอจู้ฝู (Jufu Hall) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวิหารแห่งเทพการเกษตรเคยได้รับการบรรจุในรายชื่ออนุสรณ์สถานโลกที่เสี่ยงต่อการถูกทำลาย ค.ศ. 1998 โดยกองทุนอนุสรณ์สถานโลก (WMF) เนื่องจากอยู่ในสภาพใกล้พังทลาย และถูกบรรจุอีกครั้งในรายชื่ออนุสรณ์สถานโลกที่เสี่ยงต่อการถูกทำลาย ค.ศ. 2000 พร้อมกับโครงสร้างอื่น ๆ ในพื้นที่ ในปี ค.ศ. 1998 บริษัทอเมริกันเอ็กซ์เพรสได้ให้เงินทุนผ่านทางกองทุนอนุสรณ์สถานโลกเพื่อบูรณะอาคาร จากนั้นโครงสร้างอื่น ๆ ในพื้นที่ก็ได้รับการบูรณะเพิ่มเติม โดยมีการเสริมความแข็งแรง รักษาเนื้อไม้ ซ่อมแซมและอนุรักษ์กระเบื้อง รวมถึงการตกแต่งที่ลงสีเอาไว้ ปัจจุบันสถานที่นี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในงานศิลปะ

"จักรพรรดิยงเจิ้งทรงประกอบพิธีบวงสรวง ณ แท่นบูชาเซียนหนง" ในสมัยราชวงศ์ชิง
แหล่งข้อมูลอื่น

Erling Ho, ICON Magazine, "Rites of Spring: Beijing’s Xiannontang, an imperial altar complex honoring the gods of agriculture, gets a long-overdue facelift," Spring 2004, p. 28-33.
Altar of Agriculture (Xiannong tan)
39°52′36″N 116°23′10″E﻿ / ﻿39.876551°N 116.386153°E﻿ / 39.876551; 116.386153
| ด ค กเมืองโบราณปักกิ่ง |
| --- | --- |
เขต:  เขตพระราชฐาน  พระราชวังต้องห้าม 
ป้อมปราการและหอคอย:  Andingmen  Bell and Drum towers  Chaoyangmen  Chongwenmen  Di'anmen  Dongzhimen  ประตูตวน  Deshengmen  Fuchengmen  Guang'anmen  Tiananmen  Xizhimen  Xuanwumen  ประตูหย่งติ้ง  ประตูเจิ้งหยาง  Zhonghuamen 
พระราชวังต้องห้าม:  ประตูอู่  ประตูไท่เหอ  พระที่นั่งหย่างซิน  พระที่นั่งไท่เหอ  หอถี่เหริน  Hall of Central Harmony  หอหงอี้  Hall of Preserving Harmony  ประตูหลงจง  ประตูเฉียนชิง  พระตำหนักเฉียนชิง  พระที่นั่งเจียวไท่  พระตำหนักคุนหนิง  ประตูเฉินอู่ 
สวนหลวง, วัด และสำนักงาน:  Jingshan Park  Beihai Park  Zhongnanhai  Taimiao (Imperial Ancestral Temple)  Zhongshan Park  Confucius Temple  Guozijian  Beijing Ancient Observatory  Beijing Zoo  พระราชวังฤดูร้อนเดิม  พระราชวังฤดูร้อน  Fragrant Hills  Jade Spring Hill  หอสักการะฟ้า  แท่นบูชาปฐพี  แท่นบูชาสุริยะ  แท่นบูชาจันทรา  เซียนหนงถาน (แท่นบูชาเทพแห่งการเกษตร) 
วัดและสวน:  Shichahai  Yonghe Temple  Fayuan Temple  White Cloud Temple  Zhenjue Temple  Miaoying Temple  Wanshou Temple  Temple of Azure Clouds  Badachu  Dongyue Temple  Guanghua Temple  Tanzhe Temple  Wofo Temple  Big Bell Temple  Bailin Temple  Guangji Temple  Fahai Temple  Changchun Temple  Zhihua Temple  Yunju Temple  Tianning Temple 
Mosques and churches:  Xuanwumen Cathedral  Xishiku Cathedral  Xizhimen Cathedral  Wangfujing Cathedral  St. Michael's Church  Niujie Mosque