stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลำดับเหตุการณ์คณะราษฎร
เหตุการณ์ภายหลัง

21 พฤษภาคม 2503 รัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ประกาศยกเลิกวันชาติ 24 มิถุนายน ซึ่งตรงกับวันที่คณะราษฎรปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครอง และให้ถือเอาวันพระราชสมภพของพระมหากษัตริย์เป็นวันชาติแทน ถือเป็นการสิ้นสุดสัญลักษณ์แห่งการเปลี่ยนแปลงการปกครองของคณะราษฎร
วันที่ 14 เมษายน 2560 มีข่าวว่าหมุดคณะราษฎรถูกเปลี่ยน โดยหมุดใหม่มีข้อความว่า "ความนับถือรักใคร่ในพระรัตนตรัยก็ดี ในรัฐของตนก็ดี ในวงศ์ตระกูลของตนก็ดี มีจิตซื่อตรงในพระราชาของตนก็ดี ย่อมเป็นเครื่องทำให้รัฐของตนเจริญยิ่ง ขอประเทศสยามจงเจริญยั่งยืนตลอดไป ประชาชนสุขสันต์ หน้าใส เพื่อเป็นพลังของแผ่นดิน"
ในปี 2563 มีการเปลี่ยนชื่อค่ายพหลโยธินและค่ายพิบูลสงคราม ซึ่งได้ชื่อตามผู้นำคณะราษฎร เป็น "ค่ายภูมิพล" และ "ค่ายสิริกิติ์" ตามลำดับ
ดูเพิ่ม

การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475
กบฏบวรเดช
ประเทศไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง
เสรีไทย
รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2490
กบฏวังหลวง
คอลลอยด์

นมเป็นคอลลอยด์ชนิดหนึ่ง
คอลลอยด์ (อังกฤษ: colloid) เป็นสารผสมที่ดูเหมือนจะเป็นเนื้อเดียวกันแต่เป็นแขวนลอย โดยแบ่งเป็นส่วนเนื้อเดียว (continous phase) และอนุภาคคอลลอยด์คู่ (dispersed phase) ซึ่งตัวอนุภาคคอลลอยด์จะมีขนาดระหว่าง 10-7-10-4 เซนติเมตร หรือมากกว่าขนาดรูกระดาษเซลโลเฟน แต่น้อยกว่ารูกระดาษกรอง อนุภาคคอลลอยด์จะเกาะตัวใหญ่กว่าโมเลกุล แต่ไม่ใหญ่มาก จะแยกชั้นชัดเจน เช่น นม(Milk) ควัน(smoke)
ประเภทของคอลลอยด์

|  |  | อนุภาคคอลลอยด์> ก๊าซ | อนุภาคคอลลอยด์> ของเหลว | อนุภาคคอลลอยด์> ของแข็ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ส่วนเนื้อเดียว | ก๊าซ | ไม่มี  (เพราะก๊าซละลายก๊าซได้)  | ละอองลอย (Liquid Aerosol) ตัวอย่าง: หมอก | ละอองแข็งลอย(Solid Aerosol) ตัวอย่าง: ควัน |
| ส่วนเนื้อเดียว | ของเหลว | โฟม ตัวอย่าง: วิปครีม | อิมัลชัน(Emulsion) ตัวอย่าง: นม, มายองเนส | โซล ตัวอย่าง: สี, น้ำหมึก, เลือด |
| ส่วนเนื้อเดียว | ของแข็ง | โฟม ตัวอย่าง: หินพัมมิช  | เจล(Gel) ตัวอย่าง: เนย, เจลลาติน | โซล ตัวอย่าง: ruby glass |
ปรากฏการณ์ต่าง ๆ ในคอลลอยด์ > ปรากฏการณ์ทินดอลล์

ปรากฏการณ์ทินดอลล์ (Tyndall Effect) คือปรากฏการณ์กระเจิงแสง เมื่อฉายลำแสงไปในสารคอลลอยด์บางชนิด อนุภาคคอลลอยด์จะช่วยกระเจิงแสงและทำให้มองเห็นเป็นลำแสงได้ เช่นการทอแสงของอากาศที่มีละอองฝุ่นอยู่ ค้นพบโดย จอห์น ทินดอล ในปี พ.ศ. 2412
เช่น หมอก ฝุ่น
ปรากฏการณ์ต่าง ๆ ในคอลลอยด์ > การเคลื่อนที่แบบบราวน์

การเคลื่อนที่แบบบราวน์ (Brownian Motion) คือการเคลื่อนที่ของอนุภาคคอลลอยด์ซึ่งเกิดจากการเคลื่อนที่แบบสุ่ม โดยการชนไปมาของอนุภาคจากส่วนเนื้อเดียว ซึ่งโรเบิร์ต บราวน์ค้นพบปรากฏการณ์นี้ในการส่องควันโดยกล้องจุลทรรศน์
ปรากฏการณ์ต่าง ๆ ในคอลลอยด์ > การวิ่งของโมเลกุลกับความเร็วแสงที่ผ่านสารละลายคอลลอยด์

จากปรากฏการทินดอลล์คือปรากฏการณ์กระเจิงแสง โมเลกุลที่อยู่ภายในอนุภาคคอลลอยด์ จะเกิดประกฏการ undoll ultra tony Effect (u.u.t.e) หลังการเกิดประกฏการณ์ จะเกิดปฏิกิริยาย้อนกลับทางด้านแสง ความเร็วของแสงจะลดลงครึ่งหนึ่ง
ตามทฤษฏี ของ sir.horinton flash ที่กล่าวว่า "ความเร็วของแสงเป็นพลังงานที่สามารถสัมผัสได้ด้วยแสงเท่านั้น"
ดูเพิ่ม

สารแขวนลอย
ปรากฏการณ์ทินดอลล์
เวเลนซ์

เวเลนซ์ หรือ เวเลนซี (อังกฤษ: valence or valency) ของธาตุเคมีเป็นการระบุความสามารถของอะตอมในการเกิดเป็นสารประกอบหรือโมเลกุล โดยหลักการเกี่ยวกับเวเลนซีนี้ได้ถูกพัฒนาในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และใช้ในการอธิบายโครงสร้างของสารได้ทั้งสารอินทรีย์และสารอนินทรีย์ แม้ว่าแนวคิดเกี่ยวกับเวเลนซ์จะถูกกล่าวถึงมานานแต่ยังสามารถใช้ได้กับอีกทฤษฎีเกี่ยวกับพันธะเคมี อาทิ ทฤษฎีอะตอมทรงลูกบาศก์ (cubical atom) โครงสร้างลิวอีส (Lewis structures)  ทฤษฎีพันธะเวเลนซ์ (valence bond theory; VBT)  ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุล (molecular orbital theory; MOT) ทฤษฎีการผลักกันของคู่อิเล็กตรอนวงเวเลนซ์ (valence shell electron pair repulsion theory; VSEPR) รวมถึงทฤษฎีควอนตัมสมัยใหม่ เป็นต้น
คำอธิบาย

ความสามารถในการรวมตัวหรือสัมพรรคภาพ (affinity) ของอะตอมสามารถพิจารณาได้จากจำนวนอะตอมไฮโดรเจนที่รวมตัวกับธาตุนั้น ๆ ตัวอย่าง มีเทน (CH4) อะตอมคาร์บอนมีเวเลนซ์เท่ากับ 4 แอมโมเนีย (NH3) อะตอมไนโตรเจนมีเวเลนซ์เท่ากับ 3 น้ำ (H2O) อะตอมออกซิเจนมีเวเลนซ์เท่ากับ 2 และในไฮโดรเจนคลอไรด์ (HCl) อะตอมคลอรีนจะมีเวเลนซ์เท่ากับ 1 ในขณะที่ฟอสฟอรัสเพนทอกไซด์ (PCl5) อะตอมฟอสฟอรัสมีเวเลนซ์เท่ากับ 5 เป็นต้น แผนภาพเวเลนซ์ (valence diagram) เป็นการแสดงการเชื่อมต่ออะตอมต่างๆโดยใช้เส้นเชื่อมระหว่าง 2 อะตอม (บางครั้งเรียกว่า "พันธะ") ตัวอย่างเวเลนซ์ของอะตอมต่าง ๆ แสดงดังตาราง
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สารประกอบ | โพรเพน (C3H8) | อะเซทิลีน (C2H2) | แอมโมเนีย (NH3) | โซเดียมไซยาไนด์ NaCN | ไฮโดรเจนซัลไฟด์ (H2S) | กรดซัลฟิวริก (H2SO4) | ไดคลอรีนเฮปทอกไซด์ (Cl2O7) |
แผนภาพ: 
| เวเลนซี่ | คาร์บอน, 4 ไฮโดรเจน, 1 | คาร์บอน, 4 ไฮโดรเจน, 1 | ไนโตรเจน, 3 ไฮโดรเจน, 1 | โซเดียม, 1 คาร์บอน, 4  ไนโตรเจน, 3 | กำมะถัน, 2 ไฮโดรเจน, 1 | กำมะถัน, 6 ออกซิเจน, 2 ไฮโดรเจน, 1 | คลอรีน, 7 ออกซิเจน, 2 |
แนวคิดเกี่ยวกับเวเลนซ์ใช้ในการอธิบายการเชื่อมต่อของอะตอมในโครงสร้างของสารได้แต่ไม่สามารถบอกรูปร่างหรือรูปทรงเรขาคณิตของโมเลกุล และไม่สามารถอธิบายโครงสร้างที่เป็นโครงข่ายขนาดใหญ่ เช่น โครงข่ายโคเวเลนต์และสารประกอบไอออนิกได้
นิยาม

นิยามตามหนังสือเล่มสีทอง (Gold Book) ของสหภาพเคมีบริสุทธิ์และเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ (IUPAC) ได้ให้นิยามคำว่าเวเลนซ์ว่า "เวเลนซ์ คือ จำนวนอะตอมยูนิเวเลนซ์ (มีที่มาจากอะตอมไฮโดรเจนหรืออะตอมคลอรีน) สูงสุดที่อาจรวมกับอะตอมหนึ่ง ๆ ของธาตุที่กำลังพิจารณา โดยที่อะตอมของธาตุนั้น ๆ จะสามารถถูกแทนที่ได้"
อย่างไรก็ตาม มีการนิยามคำว่าเวเลนซ์ในหนังสืออื่น ๆเช่น "เวเลนซ์ คือ จำนวนอะตอมไฮโดรเจนที่สามารถรวมตัวกับธาตุหนึ่ง ๆ ในสารประกอบธาตุคู่ไฮไดรด์ (binary hydride) หรือสองเท่าของจำนวนอะตอมออกซิเจนที่รวมกับธาตุนั้น ๆ ในสารประกอบออกไซด์ชนิดหนึ่ง ๆ หรือหลายชนิด" ซึ่งจะเห็นได้ว่านิยามอย่างหลังได้ขยายความอีกนัยหนึ่งว่าเวเลนซ์ของอะตอมธาตุชนิดหนึ่ง ๆ อาจมีได้หลายค่านั่นเอง
เวเลนซ์โดยทั่วไปของธาตุในตารางธาตุ

สำหรับธาตุหมู่หลัก (main groups) เวเลนซ์ของอะตอมอาจจะเป็นไปได้ตั้งแต่ 1 ถึง 7 ดังตาราง
| หมู่ | เวเลนซ์ 1 | เวเลนซ์ 2 | เวเลนซ์ 3 | เวเลนซ์ 4 | เวเลนซ์ 5 | เวเลนซ์ 6 | เวเลนซ์ 7 | เวเลนซ์โดยทั่วไป |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | NaCl |  |  |  |  |  |  | 1 |
| 2 |  | MgCl2 |  |  |  |  |  | 2 |
| 13 |  |  | BCl3 ,  AlCl3   Al2O3 |  |  |  |  | 3 |
| 14 |  | CO |  | CH4 |  |  |  | 4 |
| 15 |  | NO | NH3    PH3    As2O3 | NO2 | N2O5    PCl5 |  |  | 3 และ 5 |
| 16 |  | H2O    H2S |  | SO2 |  | SO3 |  | 2 และ 6 |
| 17 | HCl |  |  | ClO2 |  |  | Cl2O7 | 1 และ 7 |
ธาตุในตารางธาตุหลายชนิดโดยเฉพาะธาตุหมู่หลักเราสามารถทำนายเวเลนซีของอะตอมได้จากตำแหน่งในตารางธาตุ เช่น ธาตุหมู่ 1 และ ธาตุหมู่ 17 มีเวเลนซ์โดยทั่วไปเท่ากับ 1 ธาตุหมู่ 2 และธาตุหมู่ 16 มีเวเลนซ์โดยทั่วไปเท่ากับ 2 ธาตุหมู่ 13 และธาตุหมู่ 15 มีเวเลนซ์โดยทั่วไปเท่ากับ 3 เป็นต้น ซึ่งการทำนายนี้เป็นไปตามกฎออกเตต (octet rule) การบอกจำนวนเวเลนซ์โดยทั่วไปมักจะใช้เลขละตินหรือกรีกเป็นคำนำหน้า เช่น ยูนิ-/มอนอ- (uni-/mono-) ไบ-/ได- (bi-/di-) เทอร์-/ไตร- (ter-/tri-) ควอดริ-/เตตระ- (quadri-/tetra-) ควินควิ-/เพนตะ- (quinque-/penta-) แทนเวเลนซ์เท่ากับ 1 2 3 4 และ 5 ตามลำดับ ตัวอย่างเช่น ซัลเฟตไอออน (SO42-) จัดเป็น ไอออนลบไดเวเลนต์ หรือ ไอออนลบไบเวเลนต์ เป็นต้น
เวเลนซ์และสถานะออกซิเดชัน

เนื่องจากความกำกวมของคำว่าเวเลนซ์ การใช้เลขออกซิเดชันในการอ่านชื่อสารแบบสตอก (Stock nomenclature) ของสารประกอบโคออร์ดิเนชัน (coordination compounds) รวมถึงการใช้สัญกรณ์แลมบ์ดา (lambda notation) ในการอ่านชื่อสารอนินทรีย์ จึงจำเป็นต้องแยกความแตกต่างของคำว่า เวเลนซ์ และ สถานะออกซิเดชัน
สถานะออกซิเดชันนั้นพิจารณาการสูญเสียหรือได้รับอิเล็กตรอนเมื่ออะตอมเกิดพันธะเคมี โดยพิจารณาประจุได้จากการประมาณแบบไอออนิก (ionic apprximation) ซึ่งพิจารณาการมีส่วนร่วมของแต่ละอะตอมในออร์บิทัลเชิงโมเลกุล (MO) หรือพิจารณาได้จากค่าอิเล็กโตรเนกาทิวิตีแบบอัลเลน (Allen's electronegativity) ซึ่งสถานะออกซิเดชันของอะตอมอาจจะมีค่าเป็นบวกหรือลบ และอาจเป็นจำนวนเต็มหรือไม่ก็ได้ ในขณะที่เวเลนซ์เป็นค่าจำนวนเต็มบวกเท่านั้น
เวเลนซ์และสถานะออกซิเดชัน > ตัวอย่างสารประกอบที่เวเลนซ์มีค่าตรงกับค่าสัมบูรณ์ของสถานะออกซิเดชัน

| สารประกอบ | สูตร | เวเลนซ์ | สถานะออกซิเดชัน |
| --- | --- | --- | --- |
| ไฮโดรเจนคลอไรด์ | HCl | H = 1   Cl = 1 | H = +1   Cl = −1 |
| กรดเพอร์คลอริก | HClO4 | H = 1   Cl = 7   O = 2 | H = +1   Cl = +7   O = −2 |
| โซเดียมไฮไดรด์ | NaH | Na = 1   H = 1 | Na = +1   H = −1 |
| เฟอร์รัสออกไซด์ | FeO | Fe = 2   O = 2 | Fe = +2   O = −2 |
| เฟอร์ริกออกไซด์ | Fe2O3 | Fe = 3   O = 2 | Fe = + 3   O = −2 |
เวเลนซ์และสถานะออกซิเดชัน > ตัวอย่างสารประกอบที่เวเลนซ์มีค่าไม่ตรงกับค่าสัมบูรณ์ของสถานะออกซิเดชัน

| สารประกอบ | สูตร | เวเลนซ์ | สถานะออกซิเดชัน |
| --- | --- | --- | --- |
| คลอรีน | Cl2 | Cl = 1 | Cl = 0 |
| ไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ | H2O2 | H = 1   O = 2 | H = +1   O = −1 |
| อะเซทิลีน | C2H2 | C = 4   H = 1 | C = −1   H = +1 |
| เมอร์คิวรี(I)คลอไรด์ | Hg2Cl2 | Hg = 2   Cl = 1 | Hg = +1   Cl = −1 |
เวเลนซ์อาจจะแตกต่างจากค่าสัมบูรณ์ของสถานะออกซิเดชันเนื่องจากความแตกต่างของสภาพขั้วของโมเลกุล เช่น ไดคลอโรมีเทน (CH2Cl2) คาร์บอนมีเวเลนซ์เท่ากับ 4 แต่มีสถานะออกซิเดชันเท่ากับ 0 เป็นต้น
ดูเพิ่ม

สถานะออกซิเดชัน
เวเลนซ์อิเล็กตรอน
โมเลกุลไฮเพอร์เวเลนต์
การถ่ายโอนความรู้สึก

ในสรีรวิทยา การถ่ายโอนความรู้สึก  (อังกฤษ: sensory transduction)  เป็นการแปลงตัวกระตุ้นความรู้สึกจากรูปแบบหนึ่ง  ไปเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง
การถ่ายโอนในระบบประสาทโดยปกติหมายถึงการส่งสัญญาณเพื่อแจ้งการตรวจพบตัวกระตุ้น  โดยที่ตัวกระตุ้นเชิงกล  ตัวกระตุ้นเชิงเคมี  หรือเชิงอื่นๆ  แปลงไปเป็นศักยะงานประสาท  แล้วส่งไปทางแอกซอน  ไปสู่ระบบประสาทกลางซึ่งเป็นศูนย์รวบรวมสัญญาณประสาทเพื่อประมวลผล
เซลล์รับความรู้สึก  (receptor cell) เปลี่ยนพลังงานของตัวกระตุ้นไปเป็นความต่างศักย์ไฟฟ้าระหว่างภายในภายนอกของเซลล์  ข้ามเยื่อหุ้มเซลล์  ซึ่งนำไปสู่การลดขั้ว  (depolarization)  ของเยื่อหุ้มเซลล์  และนำไปสู่การสร้างศักยะงานประสาทที่ส่งไปยังสมองเพื่อประมวลผล
การถ่ายโอนในประสาทรับความรู้สึก > ระบบการเห็น

ในระบบการเห็น เซลล์รับความรู้สึกคือตัวรับแสง  (photoreceptor)  ในจอตาที่เรียกว่า  เซลล์รูปแท่ง  (rod cell)  และเซลล์รูปกรวย (cone cell) เปลี่ยนพลังงานทางกายภาพของแสงไปเป็นพัลส์ไฟฟ้า (electrical impulse) ที่เดินทางไปสู่สมอง  พลังงานแสงก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในโปรตีนเยื่อหุ้มเซลล์ที่เรียกว่า rhodopsin  เป็นความเปลี่ยนแปลงที่เริ่มกระบวนการระดับโมเลกุล  ที่ส่งผลให้มีการลดระดับความต่างศักย์ไฟฟ้าของตัวรับแสง   ซึ่งนำไปสู่การลดระดับสัญญาณไฟฟ้าที่ส่งไปยังสมอง  เพราะฉะนั้น  เมื่อมีแสงมากขึ้นมากระทบตัวรับแสง  ก็จะมีการถ่ายโอนสัญญาณที่นำไปสู่การส่งพลังไฟฟ้าในระดับความถี่ที่ต่ำลงไปยังสมอง
ให้สังเกตว่า  ระบบหน่วยส่งสัญญาณที่สอง  (second messenger system)  เป็นสื่อความเปลี่ยนแปลงในการปล่อยสารสื่อประสาท (neurotransmitter)  ซึ่งมีอยู่ในเซลล์รูปแท่ง  ไม่มีอยู่ในเซลล์รูปกรวย  ดังนั้น  การตอบสนองของเซลล์รูปแท่งต่อความเปลี่ยนแปลงของระดับแสง  จึงมีความรวดเร็วช้ากว่าการตอบสนองทั่วๆ ไปในระบบประสาท
การถ่ายโอนในประสาทรับความรู้สึก > ระบบการได้ยิน

ในระบบการได้ยิน  ความสั่นสะเทือนคือเสียง  ซึ่งเป็นพลังงานเชิงกล  รับการถ่ายโอนเป็นพลังงานไฟฟ้าในเซลล์ขนภายในหูชั้นใน  เสียงจากวัตถุหนึ่งทำให้เกิดความสั่นสะเทือนในโมเลกุลของอากาศ  อันเป็นตัวเหตุในการสั่นสะเทือนในแก้วหู
การเคลื่อนไหวของแก้วหูทำให้กระดูกหูชั้นกลาง  (กระดูกหู) สั่นสะเทือน  ซึ่งเดินทางต่อไปยังหูชั้นในรูปหอยโข่ง  (cochlear)  อันเป็นอวัยวะแห่งการได้ยิน  ภายในอวัยวะรูปหอยโข่ง  เซลล์ขนบนเนื้อเยื่อบุผิวของ organ of Corti  ก็จะงอทำให้เกิดการเคลื่อนไหวในเยื่อกั้นหูชั้นใน  (basilar membrane)  ซึ่งเคลื่อนโดยเป็นคลื่นมีขนาดต่างๆ ตามความถี่ของเสียง  จากนั้น  เซลล์ขนจึงสามารถเปลี่ยนการเคลื่อนไหวซึ่งเป็นพลังงานเชิงกลให้เป็นพลังงานไฟฟ้า  (คือศักยะงาน)  ที่เดินทางตามเส้นประสาทการได้ยิน  ไปยังศูนย์การได้ยินในสมอง
การถ่ายโอนในประสาทรับความรู้สึก > ระบบการได้กลิ่น

ในระบบการได้กลิ่น  โมเลกุลมีกลิ่นที่อยู่ในเมือกจมูกเข้าไปยึดกับหน่วยรับความรู้สึกแบบจีโปรตีนของเซลล์รับกลิ่น  ตัวจีโปรตีนนั้นก่อให้เกิดกระบวนการส่งสัญญาณสืบต่อกันไป  และนำไปสู่การเพิ่มระดับของ  cyclic-AMP (cAMP)  ซึ่งกระตุ้นเซลล์ประสาทให้ปล่อยสารสื่อประสาท
การถ่ายโอนในประสาทรับความรู้สึก > ระบบการรับรสชาติ

ในระบบการรับรสชาติ  การรับรู้รส  5  อย่าง  คือ  รสหวาน  เค็ม  เปรี้ยว  ขม  และอุมะมิ  อาศัยวิถีประสาทที่ถ่ายโอนรสชาติโดยโครงสร้างต่างๆ รวมทั้งเซลล์รับรส  จีโปรตีน  ประตูไอออน  (ion channel)  และเอ็นไซม์หน่วยปฏิบัติงาน  (effector  enzyme)
หมายเหตุและอ้างอิง

↑  "ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑", ให้ความหมายของ transduction ว่า "การถ่ายโอนจีน(ผ่านไวรัส)"
↑  Breedlove, S.M., Rosenzweig, M.R., & Watson, N.V., Biological Psychology, 5th Edition, Sinauer Associates, Inc, Sunderland, MA, 2007
1 2  Silverthorn, Dee Unglaub. Human Physiology: An Integrated Approach, 3rd Edition, Inc, San Francisco, CA, 2004.
↑  ระบบหน่วยส่งสัญญาณที่สอง  (Second messenger system) เป็นโมเลกุลหลายตัวที่ส่งสัญญาณจากหน่วยรับความรู้สึกนอกเยื่อหุ้มเซลล์ ไปยังโมเลกุลปลายทางภายในเซลล์  ซึ่งอยู่ในไซโทพลาซึมหรือนิวเคลียส  ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในเซลล์  เป็นกระบวนการขยายกำลังของสัญญาณของตัวกระตุ้น
↑  Eatock, R. (2010). Auditory receptors and transduction. In E. Goldstein (Ed.), Encyclopedia of perception. (pp. 184-187). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications, Inc. doi: 10.4135/9781412972000.n63
↑  Ronnett, Gabriele V., & Moon, Cheil. L (2002). G PROTEINS AND OLFACTORY SIGNAL TRANSDUCTION. Annual Review of Physiology. Vol. 64. pp. 189–222. doi:10.1146/annurev.physiol.64.082701.102219.{{cite book}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  Timothy A Gilbertson; Sami Damak; Robert F Margolskee, "The molecular physiology of taste transduction", Current Opinion in Neurobiology (August 2000), 10 (4), pg. 519-527
อนุสรณ์ทินเดล

| --- | --- |


ที่ตั้ง: เนินนิบลี
ผู้ออกแบบ: ซามูเอ็ล ซานเดอส์ ท็อยเลิน
ประเภท: อนุสรณ์ผู้วายชนม์
วัสดุ: หิน
ความกว้าง: 26 ฟุต 6 นิ้ว (8 เมตร) ที่ฐาน
ความสูง: 111 ฟุต (34 เมตร)
สร้างเสร็จ: 1866
การเปิด: 6 พฤศจิกายน 1866
อุทิศแด่: วิลเลียม ทินเดล
อนุสรณ์ทินเดล (อังกฤษ: Tyndale Monument) เป็นหอคอยที่ตั้งอยู่บนเขาในนอร์ทนิบลี กลอสเตอร์เชอร์ ประเทศอังกฤษ สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงวิลเลียม ทินเดล ผู้แปลพระคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่เป็นภาษาอังกฤษเป็นคนแรก ๆ ซึ่งเกิดใกล้กับอนุสรณ์นี้ อนุสรณ์ได้นับการขึ้นทะเบียนลิสเติดบิลดิง เกรด II*
อนุสรณ์นี้ก่อสร้างขึ้นในปี 1866 มีความสูง 34 เมตร ภายในอนุสรณ์มีบันได 121 ขั้นที่สามารถไต่ไปถึงยอดหอได้ จากบนยอดสามารถมองเห็นถึงแม่น้ำเซเวิร์น โดยผู้เยี่ยมชมสามารถเข้าทางประตูซึ่งเปิดให้เข้าชมแก่สาธารณชนเโดยทั่วไป คนในพื้นที่นิยมเรียกอนุสรณ์นี้ว่าอนุสรณ์นิบลี (Nibley Monument) ตามชื่อเนินนิบลีที่อนุสรณ์นี้ตั้งอยู่
ด้านหน้าของหอคอยมีแผ่นป้ายจารึกอธิบายถึงประวัติโดยย่อของทินเดล หอคอยนี้เป็นจุดหมายตาที่สามารถมองเห็นได้จากไกลถึงบริสตอล และในเมืองธอร์นบรีมีถนนชื่อว่าทินเดลวิว (Tyndale View) ซึ่งสามารถมองเห็นหอคอยนี้ได้ โดยอยู่ห่างไป 10 ไมล์
ในเดือนตุลาคม 2019 มีผุ้ประท้วงจากเอ็กซ์ทิงชันเรเบลเลียนแขวนป้ายประท้วงลงมาจากยอดหอคอยนี้เพื่อรณรงค์เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
North Nibley website
Illustrated London News, November 17th 1866 - Monument opening announcement เก็บถาวร 2011-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
51°39′31.9″N 2°22′21.4″W﻿ / ﻿51.658861°N 2.372611°W﻿ / 51.658861; -2.372611
ประเทศจาเมกา

| จาเมกา Jamaica (อังกฤษ) |
| --- | --- |
   ธงชาติ     ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "จากคนหมู่มากรวมเป็นหนึ่ง" (อังกฤษ: Out of Many, One People)
เพลงชาติ: "จาเมกา แลนด์วีเลิฟ"

เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: คิงส์ตัน 17°58′17″N 76°47′35″W﻿ / ﻿17.97139°N 76.79306°W﻿ / 17.97139; -76.79306
ภาษาราชการ: อังกฤษ
ภาษาประจำชาติ: ครีโอลจาเมกา (โดยพฤตินัย)
กลุ่มชาติพันธุ์  (2011): 92.1% แอฟริกา (รวมจาเมกาผสมไอริช 25%) 6.1% ผสม 0.8% อินเดีย 0.4% อื่น ๆ 0.7% ไม่ระบุ
ศาสนา : 68.9% คริสต์ —64.8% โปรเตสแตนต์ —4.1% คริสต์นิกายอื่น ๆ 21.3% ไม่มี 1.1% ราสตาฟารี 6.5% อื่น ๆ 2.3% ไม่ระบุ
การปกครอง: รัฐเดี่ยว ระบบรัฐสภา ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ

• พระมหากษัตริย์ : สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3
• ผู้สำเร็จราชการ : แพทริก อัลเลน
• นายกรัฐมนตรี : แอนดรูว์ โฮลเนสส์
 
สภานิติบัญญัติ: รัฐสภา
• สภาสูง: วุฒิสภา
• สภาล่าง: สภาผู้แทนราษฎร
เอกราช จากสหราชอาณาจักร

• ได้รับ : 6 สิงหาคม ค.ศ. 1962
 
พื้นที่
• รวม: 10,991 ตารางกิโลเมตร (4,244 ตารางไมล์) (อันดับที่ 160)
• แหล่งน้ำ (%): 1.5
ประชากร
• 2018 ประมาณ: 2,726,667 (อันดับที่ 141)
• สำมะโนประชากร 2011: 2,697,983
• ความหนาแน่น: 266 ต่อตารางกิโลเมตร (688.9 ต่อตารางไมล์)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2018 (ประมาณ)
• รวม: 26.981 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 134)
• ต่อหัว: 9,434 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 109)
จีดีพี (ราคาตลาด) : 2018 (ประมาณ)
• รวม: 15.424 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 119)
• ต่อหัว: $5,393 (อันดับที่ 95)
จีนี (2016):  35 ปานกลาง
เอชดีไอ (2019):  0.734 สูง · อันดับที่ 101
สกุลเงิน: ดอลลาร์จาเมกา (JMD)
เขตเวลา: UTC-5
ขับรถด้าน: ซ้ายมือ
รหัสโทรศัพท์: +1-876 +1-658 (Overlay of 876; ใช้งานในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018)
โดเมนบนสุด: .jm
จาเมกา (อังกฤษ: Jamaica; ครีโอลจาเมกา: Jumieka) เป็นประเทศที่เป็นเกาะในภูมิภาคเกรตเตอร์แอนทิลลีส เกาะจาเมกาเป็นเกาะที่มีความยาว 240 กิโลเมตร และกว้าง 85 กิโลเมตร และตั้งอยู่ในทะเลแคริบเบียน มีระยะห่าง 635 กิโลเมตร ไปทางตะวันออกของอเมริกากลางแผ่นดินใหญ่ มีระยะห่าง 150 กิโลเมตร ไปทางใต้ของคิวบา และ 180 กิโลเมตร ไปทางตะวันตกของเกาะฮิสปันโยลาซึ่งเป็นที่ตั้งของเฮติและสาธารณรัฐโดมินิกัน โดยมีหมู่เกาะเคย์แมนอยู่ห่างไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 215 กิโลเมตร เกาะจาเมกามีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามรองจากเกาะคิวบาและเกาะฮิสปันโยลา
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อประเทศ "จาเมกา" นั้นมาจากการเรียกขานเกาะของชนพื้นเมืองตาอีโน (Taíno) ที่พูดภาษาอาราวัก (Arawakan) ที่เรียกเกาะนี้ว่า "ฌาเมคา" (Xaymaca) ซึ่งแปลได้เป็นสองความหมายคือ "ดินแดนแห่งใบไม้ผลิ" หรือ "แดนแห่งป่าและน้ำ" จาเมกาเคยตกอยู่ใต้อาณัติของจักรวรรดิสเปน ซึ่งเรียกเกาะนี้ว่า ซันเดียโก (Santiago) จากนั้นจึงตกอยู่ในการครอบครองของราชอาณานิคมอินดีสตะวันตกแห่งบริเตน (British Crown Colony of West Indies) ที่แปลงคำภาษาพื้นเมืองที่ใช้เรียกชื่อเกาะ จากฌาเมคา มาเป็นจาเมกาซึ่งกลายเป็นชื่อของเกาะและประเทศที่อยู่บนเกาะนั้นมาจนถึงทุกวันนี้ ประชากรของจาเมกาส่วนใหญ่ประกอบด้วยผู้สืบเชื้อสายมาจากทาสชาวแอฟริกา จาเมกายังเป็นประเทศที่ประชากรพูดและเขียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักมากที่สุดในทวีปอเมริกาทั้งเหนือ, กลางและใต้เป็นอันดับสาม รองจากสหรัฐอเมริกาและแคนาดา โดยทั่วไปแล้ว คนไทยมักอ่านออกเสียงผิดจาก "จาเมกา" เป็น "จาไมกา" (อ่านออกเสียงว่า จา-ไม-ก้า) เสียมากกว่
อ่านเพิ่ม

Ahmed, Faiz (2008). The Development Path Taken by Jamaica: A brief account of the islands natural-history, economic policies, and social conditions (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 3 October 2012. สืบค้นเมื่อ 2 April 2012. (pp. 45–83)
Arbell, Mordehay (2000). The Portuguese Jews of Jamaica. Canoe Press. ISBN 978-976-8125-69-9.
Ammar, N. "From Whence they came". Jamaica Journal.
Bahadur, Gaiutra. Coolie Woman: The Odyssey of Indenture. The University of Chicago (2014), ISBN 978-0-226-21138-1
Bernstein, Antje (2006). "English in Jamaica: The Coexistence of Standard Jamaican English and the English-based Jamaican Creole". English Language and Literature Studies. seminar paper. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 September 2015. สืบค้นเมื่อ 31 August 2015.
Chapman, Valentine Jackson (1961). The marine algae of Jamaica: Myxophyceae and Chlorophyceae.
Chapman, Valentine Jackson (1963). The marine Algae of Jamaica: Part II: Phaeophyceae and Rhodophyceae.
Hall, D. "Bounties European Immigration with Special Reference of the German Settlement at Seaford Town, Parts 1 and 2". Jamaica Journal, 8, (4), 48–54 and 9 (1), 2–9.
Issa, Suzanne (1994). Mr Jamaica, Abe Issa: a pictorial biography. S. Issa. ISBN 978-976-8091-69-7.
Jacobs, H. P. (2003). Germany in Jamaica. Indian heritage in Jamaica. Jamaica Journal, 10, (2,3,4), 10–19,
Mullally, R. (2003). "'One Love' The Black Irish of Jamaica". Jamaica Journal. 42: 104–116.
Parboosingh, I.S. "An Indo-Jamaica beginning". Jamaica Journal. 18 (3): 2–10, 12.
Senior, Olive (2003). Encyclopedia of Jamaican Heritage. Twin Guinep Publishers. ISBN 978-976-8007-14-8.
Sherlock, Philip Manderson; Bennett, Hazel (1998). The Story of the Jamaican People. Ian Randle Publishers. ISBN 978-1-55876-145-2.
Thomson, Ian (2009). The Dead Yard: Tales of Modern Jamaica. Nation Books. ISBN 978-0-571-22761-7.
Williams, Joseph John (1932). Whence the "Black Irish" of Jamaica?. L. MacVeagh, Dial Press, Inc.
The Gleaner. Seaford Town Advertising Feature. 14 August 2003, D7 เก็บถาวร 18 สิงหาคม 2019 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน-D8 เก็บถาวร 18 สิงหาคม 2019 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
แหล่งข้อมูลอื่น

รัฐบาล
Jamaica เก็บถาวร 2021-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the Royal Family website
Official website of the Jamaica Information Service
สำนักงานคณะรัฐมนตรี เก็บถาวร 29 เมษายน 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Chief of State and Cabinet Members
Jamaica. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Jamaica from UCB Libraries GovPubs
ประเทศจาเมกา ที่เว็บไซต์ Curlie
Jamaica from the BBC News
Wikimedia Atlas of Jamaica
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศจาเมกา ที่โอเพินสตรีตแมป
National Library of Jamaica เก็บถาวร 13 ธันวาคม 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน materials in the Digital Library of the Caribbean
JAMAICA VIRTUAL TOUR IN HD – many locations around the island
Key Development Forecasts for Jamaica from International Futures
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส 2  3  BnF data 2  3  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef 
18°10′48″N 77°24′00″W﻿ / ﻿18.18000°N 77.40000°W﻿ / 18.18000; -77.40000
จังหวัดหนองบัวลำภูในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองบัวลำภู พ.ศ. 2550 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ภาพรวม > ผลการเลือกตั้งแบบสัดส่วน (รวมทั้งจังหวัดหนองบัวลำภู)

| พรรค | พรรค | คะแนนเสียง> จน. | คะแนนเสียง>  % | คะแนนเสียง> +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | พลังประชาชน | 163,827 | 74.36% | 9.47% |
|  | ประชาธิปัตย์ | 23,581 | 10.70% | 6.57% |
|  | มหาชน | – | – | 6.27% |
|  | อื่น ๆ | 32,896 | 14.94% | 2.90% |
| ผลรวม | ผลรวม | 220,304 | 100.00% | – |
คะแนนเลือกตั้งแบบสัดส่วนเปรียบเทียบจากผลคะแนนเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อเมื่อปี พ.ศ. 2548
คะแนนเลือกตั้งแบบสัดส่วนพรรคพลังประชาชนเปรียบเทียบจากผลรวมคะแนนเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อของพรรคพลังประชาชน (เดิม) และพรรคไทยรักไทย
ภาพรวม > ผลการเลือกตั้งแบบสัดส่วน (รายเขตเลือกตั้ง)

| เขตการเลือกตั้ง> เขตการเลือกตั้ง.เขตการเลือกตั้ง | พลังประชาชน> .คะแนนเสียง | พลังประชาชน> .% | ประชาธิปัตย์> .คะแนนเสียง | ประชาธิปัตย์> .% | อื่น ๆ> .คะแนนเสียง | อื่น ๆ> .% | ผลรวม> .คะแนนเสียง | ผลรวม> .% | ผลการเลือกตั้ง ส> ส.แบ่งเขต.ผลการเลือกตั้ง ส.ส.แบ่งเขต.ผลการเลือกตั้ง ส.ส.แบ่งเขต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เขต 1 | 163,827 | 74.36% | 23,581 | 10.70% | 32,896 | 14.94% | 220,304 | 100.00% | พลังประชาชน ได้ที่นั่ง |
| เขต 1 | 163,827 | 74.36% | 23,581 | 10.70% | 32,896 | 14.94% | 220,304 | 100.00% | พลังประชาชน ได้ที่นั่ง |
| เขต 1 | 163,827 | 74.36% | 23,581 | 10.70% | 32,896 | 14.94% | 220,304 | 100.00% | พลังประชาชน ได้ที่นั่ง |
| ผลรวม | 163,827 | 74.36% | 23,581 | 10.70% | 32,896 | 14.94% | 220,304 | 100.00% |  |
ภาพรวม > ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รวมทั้งจังหวัดหนองบัวลำภู)

| พรรค | พรรค | จำนวน ผู้สมัคร | ที่นั่ง> จน. | ที่นั่ง> +/– | ที่นั่ง>  % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | พลังประชาชน | 3 | 3 | 3 | 100.00% |
|  | ประชาธิปัตย์ | 3 | 0 |  | 0.00% |
|  | ไทยรักไทย | – | – | 3 | 0.00% |
|  | อื่น ๆ | 26 | 0 |  | 0.00% |
| ผลรวม | ผลรวม | 30 | 3 |  | 100.00% |
ภาพรวม > ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รายเขตเลือกตั้ง)

| เขตการเลือกตั้ง | ลำดับ | คะแนนที่ได้รับ> คะแนนเสียง | คะแนนที่ได้รับ> % | ผลการเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เขต 1 | 1 | 133,698 | 59.28% | พลังประชาชน ได้ที่นั่ง |
| เขต 1 | 2 | 130,639 | 57.93% | พลังประชาชน ได้ที่นั่ง |
| เขต 1 | 3 | 129,593 | 57.46% | พลังประชาธิชน ได้ที่นั่ง |