stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แม่น้ำโทเนะ
ภูมิศาสตร์

ต้นกำเนิดแม่น้ำโทเนะมาจากภูเขาโอมินากามิ (ญี่ปุ่น: 大水上山) ซึ่งมีความสูง 1,831 เมตร (6,007 ฟุต) ในเทือกเขาเอจิโกะซึ่งครอบคลุมพรมแดนระหว่งจังหวัดกุมมะและจังหวัดนีงาตะในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติโจชินเอ็ตสึโกเง็น ซึ่งแม่น้ำโทเนะไหลรวมกับลำน้ำสาขาต่าง ๆ จากนั้นก็ไหลลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิกที่แหลมอินูโบในนครโชชิ จังหวัดชิบะ
โซเดียมซัลไฟต์

Chemical compound
โซเดียมซัลไฟต์ (Sodium sulfite หรือ sodium sulphite) เป็นสารประกอบอนินทรีย์ที่มีสูตรเคมี Na2SO3 เป็นของแข็งสีขาวที่ละลายน้ำได้ ใช้ในเชิงพาณิชย์เป็นสารต้านอนุมูลอิสระและสารกันบูด นอกจากนี้ยังเหมาะสำหรับการทำให้ลิกนินอ่อนตัวลงในกระบวนการผลิตเยื่อและการกลั่นไม้และชีวมวลลิกโนเซลลูโลส เฮปตาไฮเดรตเป็นที่รู้จักแต่มีประโยชน์น้อยกว่า เนื่องจากมีความไวต่อการเกิดปฏิกิริยารีดอกซ์ทางอากาศมากกว่า
โช โฮ-ซ็อง

โช โฮ-ซ็อง (เกาหลี: 조호성; ฮันจา: 趙浩成; เกิด 15 มิถุนายน ค.ศ. 1974 —) เป็นนักแข่งจักรยานชาวเกาหลีใต้ ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาแข่งจักรยานในประเภทออมเนียมชายให้กับทีมชาติเกาหลีใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

KEIRIN.JP 2005年11月11日付記事
โช โฮ-ซ็อง profile at Cycling Archives
โช โฮ-ซ็อง at Sports-Reference.com
แหล่งข้อมูลปฐมภูมิ

แหล่งปฐมภูมิ ในการศึกษาประวัติศาสตร์เป็นสาขาวิชาการ คือ สิ่งประดิษฐ์ เอกสาร บันทึกหรือแหล่งสารสนเทศอื่นที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลาที่กำลังศึกษา ทำหน้าที่เป็นแหล่งสารสนเทศต้นฉบับเกี่ยวกับหัวข้อนั้น นิยามคล้ายกันยังใช้ในบรรณารักษศาสตร์ และสาขาวิชาการอื่น ในวารสารศาสตร์ แหล่งปฐมภูมิสามารถเป็นบุคคลที่มีความรู้สถานการณ์โดยตรง หรือเอกสารที่สร้างโดยบุคคลดังกล่าว
โอนูซะ

โอนูซะ
โอนูซะ (ญี่ปุ่น: 大幣; โรมาจิ: Ōnusa) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า นูซะ (ญี่ปุ่น: 幣; โรมาจิ: Nusa) เป็นไม้ศักดิ์สิทธิ์สำหรับประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของลัทธิชินโต ตกแต่งด้วยริ้วกระดาษที่เรียกว่าชิเดะ (ญี่ปุ่น: 紙垂, 四手; โรมาจิ: Shide) จำนวนมาก หากชิเดะติดกับกระบองหกเหลี่ยมหรือแปดเหลี่ยม จะเรียกว่า ฮาราเองูชิ (ญี่ปุ่น: 祓串; โรมาจิ: Haraegushi)
โอนูซะ ใช้สำหรับโบกทางซ้ายและขวาของบุคคลหรือวัตถุระหว่างทำพิธีกรรมให้บริสุทธิ์เพื่อไล่เสนียดจัญไร
แม็กคีย์ ซูลลีแวน

| บริททานี่ "แม็กคีย์" ซัลลีแวน |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1988-09-09) กันยายน 9, 1988 (36 ปี) บริททานี่ ซัลลีแวน
อาชีพ: นางแบบ
บริททานี่ "แม็กคีย์" ซัลลีแวน (วันเกิดของ บริททานี่ ซัลลีแวน เกิดในวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1988) คือ นางแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน และเป็นผู้ชนะในฤดูกาลที่ 11 ของรายการ อเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล
ชีวิตตั้งแต่เริ่มต้น

แม็กคีย์มีบิดาและมารดาชื่อ ไมเคิล และ เกลย์ ซูลลีแวน และมีพี่น้องทั้งหมดสามคน, บริดเก็ตต์, จิมมี่ และ ไมกี้. สำเร็จการศึกษาจาก Ripon วิทยาลัย. และเธอยังเรียนศิลปะการต่อสู้จากแฟนของเธออีกด้วย. 
แม็กคีย์ยังเข้าร่วม Ripon วิทยาลัยและ majored ในรัฐบาลเคมีและชีววิทยา
อเมริกาส์เน็ซ์ท็อปโมเดล

แม็กคีย์มาสมัครเข้าแข่งขันในฤดูกาลที่ 9 ของ อเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล, แต่คณะกรรมการบอกว่าเธอยังไม่มีสิ่งที่กรรมการมองหา. หลังการสมัครครั้งที่ 2 เธอก็ได้สมปรารถนาด้วยการต่อสู้กับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆอีก 13 คนจนได้เป็นผู้ชนะเลิศของรายการ
ในการแข่งขันของฤดูกาลที่ 11 มีผู้เข้าแข่งชื่อ บริททานี่ อีก 2 คน ไทรา แบงส์(เจ้าของรายการ) จึงถามบริททานี่ ซูลลีแวนเพื่อหาชื่อใหม่ในการแข่งขัน บริททานี่ ได้เลือกชื่อ "แม็กคีย์" ซึ่งตั้งแต่เกิดแม่ตั้งชื่อให้เธอว่า "แม็กเค็นซี่" และชื่อนี้ยันเป็นชื่อนามแฝงที่เธอใช้ในโรงเรียนมัธยมของเธออีกด้วย. ก่อนเริ่มการแข่งขันเธอมีผมที่สีแดงและยาวถึงไหล่ ภายหลังการแปลงโฉม เธอมีผมสีดำและสั้นลง. ตลอดการแข่งขันแม็กคีย์ไม่เคยเป็นผู้ที่ทำได้แย่ในลำดับ 2 คนสุดท้ายเลย และการแข่งขันใน อัมสเตอร์ดัมเธอยังไปพบกับดีไซเนอร์ได้ถึง 4 ที่ (ทำได้ทุกที่ที่กำหนดให้ไปพบ)
ในการเป็นผู้ชนะของรายการเธอได้ไปถ่ายภาพลงปกนิตยสารเซเว่นทีนและอีก6หน้าในนิตยสาร เธอได้เซ็นสัญญากับบริษัทเครื่องสำอาง คัฟเวอร์ เกิร์ล และ เซ็นสัญญากับบริษัทนางแบบชื่อดังอย่างอีลิทโมเดล "ตอนนี้ฉันคืออเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล, และตอนนี้คือการเริ่มต้น. ฉันได้รับประสมการมากขึ้นและจะจัดเก็บมันลงในช่องพลังงานของฉัน. มันเป็นความฝันที่กลายเป็นจริง. โอ้ พระเจ้าช่วย, ฉันได้เป็น อเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดลและฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลย!" แม็กคีย์กล่าว
เสม็ดใบกว้าง

| เสม็ดใบกว้าง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Myrtales
วงศ์:: Myrtaceae
สกุล:: Melaleuca
สปีชีส์:: M.  quinquenervia
ชื่อทวินาม
Melaleuca quinquenervia 

เสม็ดใบกว้าง หรือ เสม็ดขาวใบกว้าง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Melaleuca quinquenervia) เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ ที่มีขนาดเล็กถึงกลางของพืชในสกุลเมอร์เทิล ของวงศ์ชมพู่ (Myrtaceae) สามารถแผ่กิ่งก้านสาขามีความสูงของต้นได้ถึง 20 เมตร เปลือกลำต้นเป็นสีขาวนวลจนถึงสีน้ำตาลเทา มีลักษณะเป็นแผ่นบาง ๆ เรียงซ้อนกันเป็นปึกหนานุ่ม ลอกออกได้เป็นแผ่น ๆ ใบมีสีเขียวอมเทารูปทรงคล้ายใบหอกหรือรูปไข่ และมีดอกเป็นพู่สีเหลืองอ่อนหรือสีขาว ออกดอกตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูใบไม้ร่วง อย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2340 โดยอันโตนิโอ โฆเซ กาบานิเยส นักธรรมชาติวิทยาชาวสเปน
มีถิ่นกำเนิดในนิวแคลิโดเนีย ปาปัวนิวกินี และชายฝั่งตะวันออกของออสเตรเลีย ตั้งแต่อ่าวโบทานีในนิวเซาท์เวลส์ ขึ้นไปทางเหนือในควีนส์แลนด์ M. quinquenervia เติบโตได้ดีในหนองน้ำที่ราบลุ่มแม่น้ำและปากแม่น้ำ ซึ่งมักเป็นดินเหนียว มีการนำเข้าไปกระจายพันธุ์ในเอเวอร์เกรดส์ของรัฐฟลอริดาและถูกจัดให้เป็นวัชพืชต่างถิ่นรุกรานที่ร้ายแรงโดย USDA ไม่พบเสม็ดใบกว้างในประเทศไทย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เสม็ดใบกว้าง (Melaleuca quinquenervia) เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ ขนาดกลาง ซึ่งมักแผ่กิ่งก้านสาขาได้สูง 8–15 เมตร และทรงพุ่มกว้าง 5–10 เมตร แต่บางต้นสามารถสูงได้ถึง 25 เมตร ต้นอ่อนหรืออายุน้อยมีขนทั้งยาวสั้นและนุ่มปกคลุมลำต้น เปลือกลำต้นเป็นสีขาวนวลจนถึงสีน้ำตาลเทา มีลักษณะเป็นแผ่นบาง ๆ คล้ายกระดาษเรียงซ้อนกันเป็นปึก หนานุ่ม ลอกออกได้เป็นแผ่น ๆ
ใบ ออกเรียงสลับรอบกิ่ง ใบแบน เหนียว รูปใบหอกแบบกว้างหรือรูปไข่ ทรงใบค่อนไปทางสมมาตร สีเขียวหม่นหรือสีเขียวอมเทา ยาว 55–120 มิลลิเมตร และกว้าง 10–31 มิลลิเมตร สัดส่วนความยาวของใบเป็นสามถึงแปดเท่าของความกว้าง (รูปทรงใบที่ออกกว้าง) เส้นใบที่เด่นชัดสีเขียวอ่อน 5 เส้น และเกือบขนานไปกับขอบใบ
ดอกสีขาวหม่น สีครีม สีเหลืองอ่อน หรืออาจมีสีเขียวแกม เป็นพู่ ออกที่ปลายกิ่ง ซึ่งสามารถเติบโตผลิยอดต่อไปหลังจากออกดอกได้ บางครั้งออกดอกที่ด้านบนของซอกใบ ดอกพู่กระจุกเป็นช่อ 5 ถึง 18 ดอก คล้ายแปรงล้างขวด ปลายกิ่งเดียวมีได้มากถึง 3 ช่อ และช่อดอกอาจมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึง 40 มิลลิเมตร ดอก และยาวประมาณ 20–50 มิลลิเมตร กลีบดอกยาวประมาณ 3 มิลลิเมตร และร่วงหล่นตามวัย มีเกสรตัวผู้จำนวนมาก ซึ่งกระจุกกันเป็นมัด 5 มัดรอบ ๆ แต่ละมัดมีเกสรเพศผู้ 5 ถึง 10 เส้น ออกดอกตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิถึงต้นฤดูใบไม้ร่วงคือ เดือนกันยายนถึงมีนาคมในออสเตรเลีย
ผล มีลักษณะเป็นเปลือกไม้ ทรงกลมแป้น หรือทรงกระบอกสั้น ยาว 2.5–4 มิลลิเมตร และเป็นกระจุกกันแน่นเป็นตุ่ม ๆ เรียงกันเป็นพืดตามแนวรอบกิ่งก้าน แต่ละผลมีเมล็ดขนาดเล็ก ๆ จำนวนมาก ซึ่งจะออกเป็นประจำทุกปี
เสม็ดใบกว้าง มีลักษณะทางพฤกษศาสตร์ใกล้เคียงกันมากกับ เสม็ดขาว (Melaleuca cajuputi) และ เสม็ดขาวใบยาว (Melaleuca leucadendra) ที่พบในประเทศไทย ทั้งสามเป็นพืชในสกุล Melaleuca ต่างกันเล็กน้อยที่ลักษณะเด่นของเสม็ดใบกว้าง คือ เส้นใบที่มี 5 เส้นชัดเจน สัดส่วนของใบที่กว้าง สั้นกว่า ค่อนไปทางสมมาตร ช่อดอกสั้นกว่า ผลที่ติดกันเป็นพืด และทั้งสามชนิดมีถิ่นกำเนิดต่างกัน
ดอกสีขาว ใน นิวแคลิโดเนีย
ดอกสีแดง พบใน สวนพฤกษศาสตร์บริสเบน
ดอกสีเหลือง  ใบมีเส้นใบที่ชัดเจน 5 เส้น  ช่อดอกเป็นพู่ ออกที่ปลายกิ่ง
ช่อดอกที่สั้น และ 2 - 3 ช่อรวมกัน ผลกลมแบนสีไม้ ติดกันเป็นพืดรอบกิ่ง
ขยายพันธ์ุในที่ราบ ในป่าที่ชุ่มชื้น
เปลือกต้นสีขาวนวล ผิวลอกเป็นแผ่น ๆ
ใบรูปหอก ป้อมสั้น อาจคล้ายรูปไข่
ใบที่สั้น และกว้างกว่าเสม็ดขาว พันธุ์อื่น ๆ
อนุกรมวิธาน

เสม็ดใบกว้างได้รับการจัดอนุกรมวิธานอย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2340 โดยอันโตนิโอ โฆเซ กาบานิเยส (Antonio José Cavanilles) นักธรรมชาติวิทยาชาวสเปน โดยให้ชื่อว่า Metrosideros quinquenervia จากตัวอย่างที่เก็บรวบรวมใกล้พอร์ตแจ็คสัน และได้รับการเผยแพร่ใน Icones et Descriptiones Plantarum ในปีพ.ศ. 2501 สแตนลีย์ แทชเชอร์ เบลค (Stanley Thatcher Blake) จากหอพรรณพืชควีนส์แลนด์ (Queensland Herbarium) ได้ย้ายชื่อชนิดไปยังสกุล Melaleuca
ชื่อแสดงคุณลักษณะ quinquenervia มาจาก ภาษาละติน quinque แปลว่า "ห้า" และ nervus แปลว่า "เส้นใบ" หมายถึง ใบที่มีเส้นใบห้าเส้นเด่นชัด
มีชื่อสามัญภาษาอังกฤษว่า Broad-leaved paperbark, Broad-leaved tea tree และชื่อสั้นเรียก Paperbark รวมทั้งชื่อ Tea tree ที่ใช้ในออสเตรเลีย และ Punk tree ที่ใช้ในสหรัฐอเมริกา ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ Niaouli, Itachou (paicî) และ Pichöö (xârâcùù) ใน นิวแคลิโดเนีย
การแพร่กระจายและถิ่นกำเนิด

ในประเทศออสเตรเลีย เสม็ดใบกว้าง (M. quinquenervia) แพร่กระจายตามชายฝั่งตะวันออกตั้งแต่คาบสมุทรเคปยอร์ก ในควีนส์แลนด์ ไปจนถึงอ่าวโบทานี (Botany Bay) ในนิวเซาท์เวลส์ เติบโตได้ดีในที่ราบลุ่ม หนองน้ำตามฤดูกาล ที่ราบปากแม่น้ำ ป่าชายหาดใกล้ทะเล ที่ลุ่มน้ำขัง ตามชายขอบป่าพรุ และเป็นพืชพันธุ์ที่โดดเด่นในภูมิภาคซิดนีย์ ที่เติบโตควบคู่ไปกับต้นไม้อื่น เช่น ไม้มะฮอกกานี (Eucalyptus robusta) และ Bangalay (E. botryoides) เสม็ดใบกว้างเติบโตในดินเหนียว ดินป่าพรุหรือดินที่มีน้ำขัง และเติบโตได้ในดินเปรี้ยวที่มี pH ต่ำถึง 2.5
เสม็ดใบกว้าง มีถิ่นกำเนิดในภาคใต้ของนิวกินีตะวันตก ของประเทศอินโดนีเซีย และประเทศปาปัวนิวกินี และกระจายพันธุ์ในนิวแคลิโดเนียรวมทั้ง แกรนด์แตร์, Belep, เกาะ Pines และ Maré  อาจพบต้นเสม็ดใบกว้างกระจัดกระจายตามภูมิประเทศทุ่งหญ้าสะวันนาทางตะวันตกของนิวแคลิโดเนีย ซึ่งสันนิษฐานว่าเคยมีสภาพป่ามาก่อน แต่ถูกปรับสภาพเป็นทุ่งหญ้าตั้งแต่การตั้งถิ่นฐานเริ่มแรกของมนุษย์ในภูมิภาคซึ่งใช้ไฟในการบุกเบิกปรับหน้าดิน ภัยคุกคามที่สำคัญต่อเสม็ดใบกว้าง คือการพัฒนาที่อยู่อาศัย การตัดถนน การปลูกอ้อยและสวนสน เสม็ดใบกว้างที่เหลืออยูู่ในออสเตรเลียไม่ได้รับการคุ้มครองในเขตสงวน โดยพื้นที่ป่าเสม็ดใบกว้างส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในที่ดินส่วนบุคคลซึ่งการหักล้างถากพงยังคงดำเนินต่อไป
เสม็ดใบกว้าง (M. quinquenervia) ได้รับการแนะนำให้เป็นไม้ประดับในพื้นที่เขตร้อนหลายแห่งของโลก รวมทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แอฟริกา และอเมริกา และกลายเป็นวัชพืชต่างถิ่นรุกรานในหลายพื้นที่เหล่านั้น
นิเวศวิทยา

เสม็ดใบกว้าง สามารถแตกยอดใหม่จากปุ่มปมตามลําต้นอย่างรวดเร็วหลังไฟป่า และได้รับการบันทึกว่าสามารถออกดอกภายในไม่กี่สัปดาห์หลังไฟป่า สามารถมีอายุได้นานกว่า 100 ปี โดยต้นเสม็ดใบกว้างปลูกอายุ 40 ปีจะมีเส้นรอบวงลำต้นประมาญ 2.7 เมตร
ดอกเสม็ดใบกว้างเป็นแหล่งน้ำหวานที่ดีสำหรับสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ได้แก่ ค้างคาวผลไม้ แมลง และนกหลากหลายชนิด เช่น นกแก้วเขียวอกลาย (Trichoglossus chlorolepidotus) ค้างคาวแม่ไก่ป่าฝนหัวสีเทา (Pteropus poliocephalus) และค้างคาวแม่ไก่สีแดง (P. scapulatus) ที่กินทั้งดอก
เคมี

สารสำคัญที่สกัดได้จากเสม็ดใบกว้าง คือ สารประกอบอินทรีย์เทอร์พีน ที่ต่างกัน 2 รูปแบบคือ
สารสำคัญที่ 1 (เทอร์พีนแบบเส้น) คือ E-nerolidol ที่มีความเข้มข้นร้อยละ 74–95% ของน้ำมันทั้งหมด และยังรวมถึง Linalool
สารสำคัญที่ 2 (เทอร์พีนแบบมุม) คือ Viridiflorol ที่มีความเข้มข้นร้อยละ 13–66% ของน้ำมันทั้งหมด และยังรวมถึง 1,8-cineole และ α-Terpineol
และยังมี Grandinin เป็น ellagitannin ที่พบในใบของเสม็ดใบกว้าง
การใช้ประโยชน์

เสม็ดใบกว้าง (M. quinquenervia) มีประโยชน์หลายอย่าง
ใบ มีรสขมหอม เมื่อถูกขยี้จะมีกลิ่นหอมระเหย ชาวออสเตรเลียพื้นเมือง นิยมใช้ใบอ่อนไปต้มเพื่อรักษา โรคหวัด อาการปวดหัว และโรคทั่วไป
น้ำมันหอมระเหย ของ Melaleuca quinquenervia (โดยเฉพาะน้ำมันจากใบที่กลั่นด้วยไอน้ำมีสารสำคัญ 1,8-cineole ใช้ภายนอกสำหรับอาการไอ หวัด โรคประสาท และ โรคไขข้อ  ใช้กินช่วยขับเสมหะ แก้หลอดลมอักเสบ  นอกจากนี้ยังมีการสกัดสารสำคัญ nerolidol และ linalool) ซึ่งใช้ในน้ำยาไล่ยุงหรือแมลงและใช้เป็นตัวแต่งกลิ่นในสบู่และเครื่องสำอาง ได้ถูกใช้ในผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางหลายชนิดโดยเฉพาะในออสเตรเลีย น้ำมันมีบันทึกในตำรับสมุนไพรและยาธรรมชาติ ใช้เป็นสารฆ่าเชื้อและต้านเชื้อแบคทีเรียเพื่อช่วยในการติดเชื้อในกระเพาะปัสสาวะ ปัญหาทางเดินหายใจและ โรคหวัด เป็นน้ำมันที่ไม่เป็นพิษ และทำให้เกิดอาการระคายเคืองได้น้อยมาก มีระดับความเป็นอันตรายต่ำมาก (ระดับ 0) ในฐานข้อมูลความปลอดภัยของเครื่องสำอาง
เปลือกไม้ที่เหมือนกระดาษนั้นใช้ในการรอง คูลามอน (ถาดทรงยาวคล้ายฟักผ่าครึ่ง) ใช้สร้างที่พักอาศัยแบบชั่วคราว ใช้ห่ออาหารอบ และใช้ปูหลุมเตาใต้ดิน
ดอก น้ำหวานสกัดแบบดั้งเดิมโดยการขยำในน้ำใน คูลามอน ใช้เป็น เครื่องดื่ม ดอกหอมของเสม็ดใบกว้างยังช่วยผลิต น้ำผึ้ง สีเหลืองอำพันสีอ่อนถึงเข้มซึ่งต่างกันในแต่ละพื้นที่ เป็นน้ำผึ้งที่มีรสชาติเฉพาะตัวและหวานจัด ไม่จัดเป็นน้ำผึ้งคุณภาพสูง แต่ก็เป็นที่นิยม
บางครั้งต้นเสม็ดใบกว้าง ยังนิยมทำเป็น บอนไซ
เนื้อไม้ ทนต่อความชื้นและทนการแช่น้ำ และมักใช้เป็นรั้ว
เป็นต้นไม้ ที่นิยมปลูกข้างถนนหรือปลูกในสวนสาธารณะโดยเฉพาะในซิดนีย์  ในประเทศออสเตรเลียใช้ในการกันลม บังแดดให้ร่ม และแหล่งอาหารที่ดีสำหรับแมลงและนกท้องถิ่นหลากหลายชนิด  สามารถทนต่อดินที่มีน้ำขังได้  ทั้งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนจาก กระทรวงเกษตรของสหรัฐอเมริกา (USDA) ว่าเป็น วัชพืชรุกราน ใน รัฐฟลอริดา ซึ่งเคยได้แนะนำให้ปลูกในการช่วยซับน้ำในหนองน้ำ
เนื้อไม้เสม็ด M. quinquenervia - MHNT
เปลือกต้นเสม็ดใบกว้าง M. quinquenervia
ถาด (คูลามอน) ในภาพนี้อยู่ทางซ้ายบน ปูด้วยเปลือกเสม็ดมักใช้เป็นที่รองสำหรับเด็กแรกเกิด
กลุ่มต้นเสม็ดใบกว้าง M. quinquenervia
ถิ่นกำเนิดของ Melaleuca quinquenervia ในออสเตรเลีย
สารประกอบอินทรีย์เทอร์พีนที่พบในเสม็ดใบกว้าง (M. quinquenervia)
โกเฟอร์

โกเฟอร์ (gopher) อาจหมายถึง
กระรอกดิน สัตว์ขนาดเล็กมีลักษณะคล้ายกระรอก อาศัยอยู่ในโพรงใต้ดิน
โกเฟอร์ (โพรโทคอล) ระบบโพรโทคอลในการแจกจ่ายข้อมูลมีลักษณะคล้ายกับเอฟทีพี
โกเฟอร์ (วินนี-เดอะ-พูห์) ตัวละครในเรื่องวินนี-เดอะ-พูห์
รัฐมินนิโซตา โกเฟอร์เป็นชื่อเล่นของรัฐมินนิโซตา และมหาวิทยาลัยมินนิโซตา
โชกูปัง

| --- | --- |
โชกูปังที่ผลิตเชิงพาณิชย์
ชื่ออื่น: ขนมปังนมสดญี่ปุ่น, ขนมปังฮกไกโด
ประเภท: ขนมปังข้าวสาลีใส่ยีสต์
มื้อ: ของว่าง, อาหารหลัก
ส่วนผสมหลัก: ข้าวสาลี, นม
ส่วนผสมที่มักใช้: ไข่, ยีสต์, น้ำตาล, เกลือ
จานอื่นที่คล้ายกัน: ขนมปังแซนด์วิช
  สื่อ: โชกูปัง
โชกูปัง (ญี่ปุ่น: 食パン; โรมาจิ: shokupan) หรือ ขนมปังนมสดญี่ปุ่น หรือ ขนมปังฮกไกโด เป็นขนมปังขาวเนื้อนุ่มที่ขายทั่วไปตามร้านขนมปังในทวีปเอเชีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในร้านขนมปังในญี่ปุ่น แม้ว่าโชกูปังจะไม่ใช่อาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม แต่ก็ได้มีการนำมารับประทานกันอย่างแพร่หลายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และขนมปังดังกล่าวยังถือเป็นอาหารหลักยอดนิยม
เบื้องหลังและประวัติศาสตร์

ขนมปังขาวเนื้อนุ่มเป็นที่นิยมในเอเชียโดยเฉพาะในญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามขนมปังไม่ใช่อาหารแบบดั้งเดิมในญี่ปุ่น แต่ชาวญี่ปุ่นนำมารับประทานเป็นอาหารหลังสงครามโลกครั้งที่สองในขณะที่เกิดการขาดแคลนข้าวในประเทศ ซึ่งส่งผลให้สหรัฐตอบรับด้วยการขนส่งข้าวสาลีเพื่อช่วยบรรเทาทุกข์ ขนมปังในรูปแบบนี้เริ่มได้รับความนิยมนอกเอเชียในช่วงปี 2020
วัตถุดิบและวิธีการอบ

แป้งของโชกูปังผสมขึ้นโดยใช้ทังจ่ง การใช้ทังจ่งช่วยให้ขนมปังคงความสดได้นานขึ้น
ส่วนผสมทั่วไป ได้แก่ แป้ง นมสด เนย ยีสต์ เกลือ น้ำตาล และมักผสมไข่ เริ่มต้นจากเตรียมทังจ่งแล้วพักให้เย็น จากนั้นผสมกับส่วนผสมที่เหลือแล้วนวดให้เป็นแป้งที่นุ่มและเหนียว ซึ่งมักจะถูกแบ่งและปั้นเป็นหลายม้วน และนำมาวางตามขวางลงในถาดขนมปังเพื่อให้ฟูก่อนอบ ทำให้ได้รูปลักษณ์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว การผลิตเชิงพาณิชย์มักอบในถาดอบรูปแบบพูลแมน (ทรงสี่เหลี่ยมมุมฉากคล้าย ๆ กับขนมปังแซนด์วิช) สำหรับผู้ที่อบเองที่บ้านมักจะใช้กระทะแบบเปิดซึ่งจะได้รูปทรงขนมปังที่แตกต่างแต่ไปแต่ก็ยังคงเอกลักษณ์ไว้
โชกูปังที่อบในบ้าน
โรงเรียนพนาสนวิทยา

ประวัติโรงเรียน
ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับโรงเรียน
สภาพทางภูมิศาสตร์
                       โรงเรียนพนาสนวิทยาตั้งอยู่หมู่ที่ 11 บ้านบวรรัตน์ ตำบลอู่โลก อำเภอลำดวน จังหวัดสุรินทร์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร์เขต 1
กระทรวงศึกษาธิการ มีพื้นที่ 49 ไร่ 2 งาน ตั้งอยู่ห่างจากอำเภอลำดวนประมาณ 7 กม.


  ประวัติความเป็นมา
                       โรงเรียนพนาสนวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งเป็นโรงเรียน
ตามประกาศของกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2538 ลงนามโดยนายสัมพันธ์ ทองสมัคร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
โรงเรียนได้เริ่มเปิดรับสมัครนักเรียนในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2535 และเปิดทำการเรียนการสอนเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2535 มีนักเรียนทั้งสิ้น 67 คน
มาเรียนจริง 54 คน เมื่อเปิดการเรียนการสอนในฤดูฝนสภาพพื้นที่ที่ตั้งโรงเรียนเกิดปัญหาเพราะเป็นที่ลุ่ม ทำให้เกิดปํญหาน้ำท่วมสูงประมาณ 1 เมตรตลอดฤดูกาล
                       นายฤกษดา พานิชกิจเจริญ นายอำเภอลำดวน เห็นสภาพปัญหาดังกล่าว จึงได้จัดหาพื้นที่ที่เหมาะสมให้ใหม่ ได้รับความเห็นชอบและสนับสนุนจาก
เจ้าคณะอำเภอลำดวน-สังขะ ปลัดอำเภอ ที่ดินอำเภอ ป่าไม้ ศึกษาธิการอำเภอ เห็นชอบให้ใช้พื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติ ป่าฝั่งซ้ายห้วยทับทัน เป็นที่ตั้งโรงเรียน และได้รับอนุมัติ
จากกรมป่าไม้ให้ใช้พื้นที่ตามคำสั่งอนุมัติของอธิบดีกรมป่าไม้ ฉบับที่ 332/2536 ในพื้นที่ 49 ไร่ 2 งาน อยู่ริมถนนสายสุรินทร์-สังขะ หลักกิโลเมตรที่ 33-34 หมู่ที่ 11 บ้านบวรรัตน์
ตำบลอู่โลก อำเภอลำดวน จังหวัดสุรินทร์ มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
                  ทิศเหนือ                   ติดกับถนนราดยางสายสุรินทร์-สังขะ
                  ทิศใต้                       ติดกับถนนเชื่อมบ้านบวรรัตน์-สหมิตร
                  ทิศตะวันออก             ติดกับเขตอนุรักษ์พันธุ์ป่าสนหนองคู
                  ทิศตะวันตก               ติดกับบ้านบวรรัตน์
อักษรย่อของโรงเรียน พ.ว.
ตราและสัญลักษณ์ประจำโรงเรียน
1. ยอดแหลมของกรี หมายถึง ความมีปัญญา และความเจริญก้าวหน้าทางการศึกษาสีประจำโรงเรียน เขียว-ชมพู
คำขวัญของโรงเรียน   มีวินัย  ใฝ่ศึกษา  พาสามัคคี  มีคุณธรรม  นำพัฒนา
ปรัชญาของโรงเรียน  วินโย  โลวัฒฑโน : ผู้มีวินัยทำให้โลกเจริญ
2. ลายไทย หมายถึง การอนุรักษ์วัฒนธรรมไทย
3.ฐานเสมา หมายถึง การศึกษา
4. ดอกต้นสน หมายถึง การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม (ป่าไม้)
อักษรย่อของโรงเรียน พ.ว.
แววตา สถาพร

แววตา สถาพร เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงแนวอีสาน - หมอลำที่อยู่ในวงการมาราว 20 ปี เธอเคยมีผลงานออกมาหลายชุด และได้รับความนิยมจากแฟนเพลงในระดับที่น่าพอใจ ปัจจุบันค่อนข้างจะห่างหายจากวงการเพลงลูกทุ่ง เธอเริ่มเป็นที่รู้จักของแฟนเพลง จากเพลง " ปลงเถิดหัวใจ" ก่อนที่จะมีผลงานเพลงที่ติดหูผู้ฟังอีกหลายเพลง
ประวัติ

แววตา สถาพร มีชื่อจริงว่า ชัญญาสุด เชิงรัมย์ เป็นชาว จ.บุรีรัมย์ ทางบ้านมีฐานะปานกลาง  เธอชอบการร้องเพลงลูกทุ่งและหมอลำมาตั้งแต่เล็กๆ โดยนักร้องที่เธอชื่นชอบก็คือพุ่มพวง ดวงจันทร์ และ เย็นจิตร พรเทวี ครั้นพอมีอายุประมาณ 12 ขวบก็เริ่มประกวดตามงานวัดแถวบ้าน ก็ชนะบ้างแพ้บ้างเป็นธรรมดา
ต่อมา ได้มีโอกาสเข้ากรุงเทพฯ และก็ได้เข้าประกวดร้องเพลงในงานเล็กๆแถวดาวคะนอง และเธอก็โชคดีเมื่อถูกแมวมองชักนำเข้าสู่การเป็นนักร้องบันทึกเสียงในสังกัดกรุงไทยออดิโอ และผลิตผลงานชุดแรกในชีวิตออกมาชื่อว่า " ปลงเถิดหัวใจ " โดยใช้ชื่อว่า เพ็ญ นภาพร หลังจากนั้น ครู ดำเกิง ทองจันทร์ ครูเพลงชื่อดังที่สร้างสาธิต ทองจันทร์ ก็พาเธอไปเดินสายกับวงหมอลำ สาธิต ทองจันทร์ ในฐานะนางเอกหมอลำ และนักร้องประจำวงนานถึงกว่า 2 ปี
จากนั้น เธอก็ย้ายมาอยู่สังกัดมาสเตอร์เทป และหันมาใช้ชื่อแววตา สถาพร ก่อนที่จะผลิตผลงานตามมาอีกหลายชุด กับหลายสังกัด รวมแล้วเธอมีผลงานเดี่ยวออกมาทั้งสิ้น 9 ชุด
ในช่วงที่ได้รับความนิยมจากแฟนเพลงน้อยลง แววตา สถาพร หันมาเป็นนักร้องตามสวนอาหาร ควบกับการเป็นแคชเชียร์ ก่อนจะหันไปจับธุรกิจร้านอาหารชื่อ "อีสานบันเทิงศิลป์" และจำหน่ายเสื้อผ้า แต่ก็ไม่ค่อยประสบความสำเร็จนัก
ผลงาน

ปลงเถิดหัวใจ
รางวัลแด่เธอ
ซิ่ง
อกหักซ้ำสอง
รอรักจากชาวประมง
ผ้าพันคอรอคอย
แรงงานบ้านไกล
ผลงานเพลงดัง

ปลงเถิดหัวใจ
ส่งใจไปญี่ปุ่น
ฮักบ่าวเฒ่า
ผ้าพันคอรอคอย
รอรักจากชาวประมง
สะใภ้ ธกส.
แยกหัวลำโพง

| --- | --- |


ชื่ออักษรไทย: หัวลำโพง
ชื่ออักษรโรมัน: Hua Lamphong
รหัสทางแยก: N051 (ESRI), 008 (กทม.)
ที่ตั้ง: แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน และ แขวงมหาพฤฒาราม  เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร
ทิศทางการจราจร
↑: ถนนรองเมือง » ทางพิเศษศรีรัช
→: ถนนพระราม 4 » แยกมหานคร
↓: ถนนมหาพฤฒาราม » สะพานพิทยเสถียร
←: ถนนพระราม 4 » สะพานเจริญสวัสดิ์ 36
แยกหัวลำโพง เป็นทางแยกหนึ่งในพื้นที่แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน และแขวงมหาพฤฒาราม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เป็นสี่แยกที่เป็นทางตัดกันของถนนพระราม 4, ถนนรองเมือง, ถนนมหาพฤฒาราม รวมถึงสะพานเจริญสวัสดิ์ 36 ซึ่งเป็นสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษม เป็นสี่แยกที่อยู่ด้านหน้าสถานีรถไฟกรุงเทพ หรือสถานีรถไฟหัวลำโพง
แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวา

| แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก

ประเทศ:  เกาหลีใต้
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii)
อ้างอิง: 977
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2543 (คณะกรรมการสมัยที่ 24)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวา คือ หนึ่งในแหล่งมรดกโลกของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในบนเกาะคังฮวาในนครอินช็อน ในจังหวัดช็อลลาเหนือและจังหวัดช็อลลาใต้ มีดอลเมนหรือเพิงหินโบราณที่สร้างมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศักราชอยู่เป็นจำนวนมากและอย่างหนาแน่นที่ไม่สามารถพบเห็นได้ไหนบนโลก
มรดกโลก

แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวาได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
โจนส์

โจนส์ สามารถหมายถึง
แคเธอรีน ซีตา-โจนส์
เจสซิก้า โจนส์ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์)
ทอมมี่ ลี โจนส์
ทอม โจนส์
เดวี โจนส์
ควินซี โจนส์
เดวิด อาร์มสตรอง-โจนส์ เอิร์ลที่ 2 แห่งสโนว์ดอน
รอน ซีแฟส โจนส์
ฟิล โจนส์
เจมส์ เอิร์ล โจนส์
เคอร์ติส โจนส์
เจด โจนส์
เครก โจนส์
พอล โจนส์
อินิโก โจนส์
เฟลิซิตี โจนส์
รอย โจนส์ จูเนียร์
ฟินน์ โจนส์
แบรด โจนส์
นอราห์ โจนส์
โทบี โจนส์
จิม โจนส์
เจนนิเฟอร์ โจนส์
นาธาน โจนส์ (นักมวยปล้ำ)
เชอร์ลีย์ โจนส์
ชาลส์ อาร์มสตรอง-โจนส์, ไวเคานต์ลินลีย์
แซม โจนส์
อีวาน โจนส์ (นักแสดง)
เลดีมาร์การีตา อาร์มสตรอง-โจนส์
พอล โจนส์ (นักมวยปล้ำ)
คาเรน สปาร์ค โจนส์
โทนี่ โจนส์
บ๊อบบี้ โจนส์ (นักกอล์ฟ)
โจเซฟ เดวิด-โจนส์
ไทรโยค

ไทรโยค อาจหมายถึง
น้ำตกไทรโยค
น้ำตกไทรโยคน้อย (เขาพัง)
น้ำตกไทรโยคเล็ก
น้ำตกไทรโยคใหญ่ (น้ำโจน)
สถานีรถไฟปัจจุบัน
สถานีรถไฟวังโพธิ์ (สถานีรถไฟบริเวณตัวอำเภอไทรโยค)
ที่หยุดรถไฟน้ำตกไทรโยคน้อย
สถานีรถไฟในอดีต
สถานีรถไฟน้ำโจน หรือ สถานีรถไฟไทรโยค (น้ำตกไทรโยคใหญ่)
สถานีรถไฟกิ่งไทรโยค
อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี
อุทยานแห่งชาติไทรโยค
เพลงเขมรไทรโยค
นิราศไทรโยค
ไทรโยค พุ่มพันธุ์ม่วง นักมวยไทยและนักมวยสากลอาชีพชาวไทย
โยร์โกส ปาตูลิส

| โยร์โกส ปาตูลิส  Γιώργος Πατούλης |
| --- | --- |
โยร์โกส ปาตูลิส ในปี ค.ศ. 2020

ผู้ว่าการแคว้นแอตติกา
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  1 กันยายน ค.ศ. 2019
ก่อนหน้า: Rena Dourou
นายกเทศมนตรีมารูซี
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม ค.ศ. 2007 – 31 สิงหาคม 2019
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1961-05-14) 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 (63 ปี) เอเธนส์, ประเทศกรีซ
พรรคการเมือง: ประชาธิปไตยใหม่
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแห่งชาติและคาโพดิสเตรียนแห่งเอเธนส์ (เอ็มดี)

โยร์โกส ปาตูลิส (กรีก: Γιώργος Πατούλης; เกิด 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1961) เป็นนักการเมืองและศัลยแพทย์ชาวกรีก ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้ว่าการแคว้นแอตติกา ตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2019 เขายังเป็นประธานสมาคมการแพทย์แห่งเอเธนส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2011 และเป็นสมาชิกของพรรคประชาธิปไตยใหม่
ก่อนหน้านี้เขาเคยดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีมารูซี ระหว่างปี ค.ศ. 2007 ถึง 2019 และเป็นประธานสหภาพกลางแห่งเทศบาลกรีซ (เคอีดีอี) ระหว่างปี ค.ศ. 2014 ถึง 2019
โจ๊กเกอร์ (แก้ความกำกวม)

โจ๊กเกอร์ อาจหมายถึง
ไพ่โจ๊กเกอร์ ในเกมไพ่
เจสเตอร์
ตัวละครในบันเทิงคดี > การ์ตูน

โจ๊กเกอร์ ตัวละครจากดีซีคอมิกส์
โจ๊กเกอร์ ตัวละครจากเรื่องไคโตะโจ๊กเกอร์
โจ๊กเกอร์ ฉายาในโลกใต้ดินของดองกี้โฮเต้ โดฟลามิงโก้ โจรสลัดจากเรื่องวันพีซ
ตัวละครในบันเทิงคดี > วิดีโอเกม

โจ๊กเกอร์ (เพอร์โซนา) : จากเกมเพอร์โซนา 5
ภาพยนตร์

โจ๊กเกอร์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2536)
โจ๊กเกอร์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2543)
โจ๊กเกอร์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2555)
โจ๊กเกอร์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2559)
โจ๊กเกอร์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2562)
แยกหนองคาย

| --- | --- |

ชื่ออักษรไทย: หนองคาย
ชื่ออักษรโรมัน: Nong Khai
ที่ตั้ง: ตำบลในเมือง อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย
ทิศทางการจราจร
↑: เข้าเมืองหนองคาย » เข้าเมืองหนองคาย
→: ถนนหนองคาย-โพนพิสัย » แยกโพนพิสัย ต่อไปยัง โพนพิสัย บึงกาฬ นครพนม
↓: ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 233 » แยกการเคหะแห่งชาติ  ต่อไปยัง อุดรธานี ขอนแก่น นครรราชสีมา
←: ถนนสะพานมิตรภาพ 1 (หนองคาย-เวียงจันทน์) » แยกมิตรภาพ ต่อไปยัง เลย
แยกหนองคาย เป็นสี่แยกจุดตัดของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 233, ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 243 ที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย
ดูเพิ่ม

สะพานมิตรภาพ 1 (หนองคาย-เวียงจันทน์)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 233
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ แยกหนองคาย
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
17°52′35″N 102°44′32″E﻿ / ﻿17.8764°N 102.7421°E﻿ / 17.8764; 102.7421
แยกอรุณอมรินทร์

| --- | --- |


ชื่ออักษรไทย: อรุณอมรินทร์
ชื่ออักษรโรมัน: Arun Ammarin
รหัสทางแยก: N340 (ESRI), 136 (กทม.)
ที่ตั้ง: แขวงอรุณอมรินทร์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร
ทิศทางการจราจร
↑: ถนนอรุณอมรินทร์ » สะพานพระราม 8
→: ถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า » แยกผ่านพิภพลีลา
↓: ถนนอรุณอมรินทร์ » แยกศิริราช
←: ถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า » แยกบรมราชชนนี
แยกอรุณอมรินทร์ เป็นสี่แยกจุดตัดระหว่างถนนอรุณอมรินทร์กับถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า ในพื้นที่เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร สถานที่สำคัญใกล้เคียงได้แก่ วัดดุสิดารามวรวิหารและสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า
เอนีลอจิก

เป็นเครื่องมือสร้าง Simulation แบบ Multimethod พัฒนาโดย บริษัท AnyLogic (อดีต XJ เทคโนโลยี) ซึ่งสนับสนุนการสร้างโมเดลแบบ agent-based, discrete event, and system dynamics simulation เวอร์ชัน AnyLogic PLE สามารถใช้ได้ฟรีสำหรับวัตถุประสงค์ในด้านการศึกษาด้วยตนเองและการศึกษาทั่วไป