วิลเลียม แมกมาสเตอร์ เมอร์ด็อก
อาชีพ > อาร์เอ็มเอส ไททานิก

บทความหลัก: อาร์เอ็มเอส ไททานิก และ การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
เมอร์ด็อก ผู้ซึ่งมี "ประกาศนียบัตรนายเรือ" และมีชื่อเสียงในฐานะ "บุคคลที่ฉลาดและน่าไว้วางใจ" ได้ก้าวขึ้นมาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ชั้นสูงที่สำคัญที่สุดของไวต์สตาร์ไลน์ ด้วยประสบการณ์และความสามารถที่สั่งสมมา เดิมทีเมอร์ด็อกได้รับตำแหน่งรองกัปตันสำหรับการเดินทางครั้งแรกของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก (RMS Titanic) ในวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1912 เจ้าหน้าที่ชั้นรองทั้งสี่ของเรือได้ขึ้นประจำการบนเรือและรายงานตัวต่อเมอร์ด็อก เมอร์ด็อกสั่งให้โลว์ ต้นเรือที่ห้า และมูดี ต้นเรือที่หก ตรวจสอบเรือชูชีพด้านขวา และตรวจสอบให้แน่ใจว่าอุปกรณ์ครบถ้วน เขาได้สั่งให้ พิตแมน ต้นเรือที่สาม/ผู้ช่วยต้นเรือ และบ็อกซอลล์ ต้นเรือที่สี่ ทำเช่นเดียวกันกับเรือชูชีพด้านซ้าย อย่างไรก็ตาม แทบจะทันทีที่เรือเทียบท่าที่เซาแทมป์ตัน กัปตันเอ็ดเวิร์ด สมิธ ก็ได้นำเฮนรี ไวลด์ มาเป็นรองกัปตัน (จากงานก่อนหน้า) ทำให้เมอร์ด็อกต้องกลายเป็นต้นเรือแทน ชาลส์ ไลทอลเลอร์ ถูกปรับลดตำแหน่งลงมาเป็นต้นเรือที่สอง/ต้นหน ส่วนเดวิด แบลร์ ต้นหนเดิมนั้นไม่ได้เดินทางไปกับเรือ เมื่อเรือเริ่มต้นการเดินทางครั้งแรกในวันที่ 10 เมษายน เมอร์ด็อกประจำอยู่ที่ดาดฟ้าท้ายเรือ มีหน้าที่ควบคุมสายผูกเรือ โดยได้รับความช่วยเหลือจากพิตแมน ขณะที่เรือออกสู่มหาสมุทรแอตแลนติก เมอร์ด็อกรับหน้าที่เฝ้ายามเรือเดินตั้งแต่เวลา 10:00 น. ถึง 02:00 น. ในช่วงกลางวันและกลางคืนทุกวัน เป็นหน้าที่ของเขาในการทำรายชื่อการจัดสรรเรือชูชีพ และเขาได้ดำเนินการตามนี้อย่างรวดเร็วหลังจากออกเดินทางจากเซาแทมป์ตัน
วันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1912 เมอร์ด็อกมีหน้าที่เฝ้ายามบนสะพานเดินเรือตั้งแต่เวลา 10:00 น. ถึง 14:00 น. อย่างไรก็ตาม อาหารกลางวันของเจ้าหน้าที่ได้เสิร์ฟเวลา 12:30 น. ในเวลานั้น ไลทอลเลอร์กลับมาที่สะพานเพื่อเข้าเวรแทนเมอร์ด็อกและให้เขาพักทานอาหาร เมอร์ด็อกกลับมาประมาณ 13:00–13:05 น. เมื่อเมอร์ด็อกกลับมาจากมื้อกลางวัน ไลทอลเลอร์ก็ได้แจ้งว่ากัปตันสมิธได้มอบข้อความเกี่ยวกับภูเขาน้ำแข็งให้แก่เขา เมอร์ด็อกไม่ได้แสดงความประหลาดใจออกมาอย่างชัดเจน แต่ไลทอลเลอร์รู้สึกว่าหัวข้อที่พูดถึงนั้นเป็นเรื่องใหม่สำหรับต้นเรือ เช่นเดียวกับที่เป็นเรื่องใหม่สำหรับตัวเขาเอง อาหารเย็นสำหรับเจ้าหน้าที่ถูกเสิร์ฟเวลา 18:30 น. ในห้องอาหารของเจ้าหน้าที่ ขณะนั้นเมอร์ด็อกไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ จึงใช้โอกาสนี้รับประทานอาหาร จากนั้นเขาก็เดินไปยังสะพานในเวลา 19.:05 น. เมื่อมาถึง เขาได้เข้าเวรแทนครึ่งชั่วโมง เพื่อให้ไลทอลเลอร์พักทานอาหารเย็น ประมาณเวลา 19:15 ซามูเอล เฮมมิง ผู้ดูแลโคมไฟ เดินทางมายังสะพานและรายงานให้เมอร์ด็อกทราบว่าไฟทั้งหมดได้ถูกปรับตั้งสำหรับช่วงเย็นแล้ว เมอร์ด็อกบอกเขาให้ "ปิดช่องเปิดด้านหน้าของเรือให้สนิท เพราะยังมีแสงลอดออกมาจากตรงนั้น เนื่องจากเรากำลังแล่นอยู่ในบริเวณที่มีน้ำแข็ง และผมต้องการให้ทุกอย่างมืดสนิทก่อนถึงสะพาน" เมอร์ด็อกตระหนักดีเป็นพิเศษว่ามีน้ำแข็งอยู่ใกล้ และเขาก็ระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งที่จะทำให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดมาขัดขวางการมองเห็นในเวลากลางคืนของยามเฝ้าระวังและเจ้าหน้าที่ ไลทอลเลอร์กลับจากมื้อเย็นเพื่อเข้าเวรต่อ เมอร์ด็อกบอกกับเขาว่าอุณหภูมิลดลงอีก 4 องศา เมอร์ด็อกออกจากสะพาน และมาเข้าเวรต่อจากไลทอลเลอร์ในเวลา 22:00 น. ไลทอลเลอร์ได้แจ้งให้เมอร์ด็อกทราบถึงทิศทางของเรือและทุ่งน้ำแข็งที่พวกเขากำลังเข้าใกล้ รวมถึงคาดการณ์ว่าจะเข้าสู่บริเวณใกล้เคียงกับทุ่งน้ำแข็งในช่วงเวลาประมาณ 23:00 น. ไลทอลเลอร์อวยพรให้เมอร์ด็อกมีความสุขกับการเฝ้ายามและออกจากสะพาน
ประมาณเวลา 23:39 น. ของวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1912 เมอร์ด็อกพบภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ขวางทางเรือไททานิก เฟรเดริก ฟลีต ยามเฝ้าระวัง ได้ตีระฆังเตือนสามครั้ง มีความเป็นไปได้สูงที่เมอร์ด็อกจะเห็นภูเขาน้ำแข็งก่อนแล้ว และทันทีที่มูดีแจ้งคำเตือนจากฟลีตว่า "ภูเขาน้ำแข็งอยู่ตรงหน้า!" มอร์ด็อกก็รีบวิ่งจากปีกสะพานไปที่สะพาน นายท้ายโรเบิร์ต ฮิเชินส์ ผู้กำลังควบคุมหางเสือ และโจเซฟ บ็อกซอลล์ ต้นเรือที่สี่ ผู้ได้ยินเสียงระฆังเตือนและรีบมาจากห้องพักเจ้าหน้าที่ด้านหลังสะพาน ได้ยินคำสั่งของเมอร์ด็อกให้หักหางเสือ "ขวาหมด" ซึ่งเป็นคำสั่งที่ใช้กับหางเสือที่จะทำให้เรือเลี้ยวไปทางซ้ายโดยการเลื่อนด้ามหางเสือไปทางขวา ในสมัยนั้น คำสั่งในการบังคับเรือของเรืออังกฤษโดยทั่วไปจะตรงข้ามกับทิศทางการหมุนด้ามหางเสือของเรือใบ กล่าวคือ เมื่อสั่งให้เลี้ยวไปทางหนึ่ง ด้ามหางเสือจะถูกเลื่อนไปในทิศทางตรงกันข้าม ดังที่วอลเตอร์ ลอร์ดได้บันทึกไว้ในหนังสือ The Night Lives On ระบบคำสั่งในการบังคับเรือยังไม่ได้เปลี่ยนแปลงมาเป็นระบบพวงมาลัยที่บังคับไปในทิศทางเดียวกับการเลี้ยวอย่างสมบูรณ์จนกระทั่งปี ค.ศ. 1924 สิ่งนี้นำไปสู่ข่าวลือว่าคำสั่งของเมอร์ด็อกถูกนายท้ายตีความผิดพลาด ทำให้เรือเลี้ยวไปในทิศทางที่ผิด
บ็อกซอลล์ให้การว่าเมอร์ด็อกได้ตั้งเครื่องสั่งจักรให้เรือ "ถอยหลังเต็มตัว" แต่เฟรเดริก สกอต ช่างน้ำมัน และ เฟรเดริก แบร์เร็ต หัวหน้าคุมเตา ให้การว่า ตัวชี้บอกการเติมเชื้อเพลิงเปลี่ยนจาก "เต็ม" เป็น "หยุด" ในระหว่างหรือก่อนเกิดการชนกันทันที นายท้ายอัลเฟรด ออลลิเวอร์ (ซึ่งกำลังเดินขึ้นสะพานเดินเรือขณะเกิดการชน) ให้การว่าตนได้ยินเมอร์ด็อกสั่ง "ซ้ายสุด" (เลื่อนด้ามหางเสือไปทางซ้ายเพื่อเลี้ยวเรือไปทางขวา) ซึ่งอาจเป็นความพยายามในการหักท้ายเรือออกจากภูเขาน้ำแข็งด้วยการเลี้ยวเรือแบบ "พอร์ตอราวด์" (ซึ่งอาจอธิบายคำพูดของเขาต่อกัปตันว่า "ผมตั้งใจจะหักซ้ายหลบมัน") ความจริงที่ว่าการหลบครั้งนี้ได้ถูกดำเนินการนั้นได้รับการสนับสนุนจากลูกเรือคนอื่น ๆ ที่ให้การว่าท้ายเรือไม่ได้ชนภูเขาน้ำแข็ง คำสั่งที่เมอร์ด็อกให้ไว้เพื่อหลบภูเขาน้ำแข็งนั้นเป็นที่ถกเถียงกัน ตามที่โอลิเวอร์กล่าว เมอร์ด็อกสั่งให้หักหางเสือซ้ายสุดเพื่อหลบส่วนท้ายของภูเขาน้ำแข็ง ฮิเชนส์และบ็อกซอลล์ไม่ได้กล่าวถึงคำสั่งดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เนื่องจากท้ายเรือหลบภูเขาน้ำแข็งได้ จึงเป็นไปได้ว่าคำสั่งนั้นได้รับและดำเนินการไปแล้ว
แม้จะมีความพยายามเหล่านี้ เรือก็ยังคงชนกับภูเขาน้ำแข็งอย่างรุนแรงราว 37 วินาที หลังจากที่พบภูเขาน้ำแข็ง ทำให้ห้องกันน้ำ 6 ห้องแรกเปิดออก หลังจากเกิดการชน เมอร์ด็อกรีบวิ่งไปยังตัวควบคุมประตูกันน้ำในสะพาน และส่งสัญญาณเตือนไปยังด้านล่าง เขาบอกนายท้ายออลลิเวอร์ให้ "บันทึกเวลา" และบอกเจ้าหน้าที่ชั้นรองคนหนึ่งให้ "จดบันทึก" ลงในสมุดปูม กัปตันสมิธเดินมายังสะพาน และถามเมอร์ด็อกว่า "เราชนอะไร?" เมอร์ด็อกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและยืนยันว่าปิดประตูกันน้ำแล้ว และระฆังเตือนก็ดังขึ้น สมิธ เมอร์ด็อก และบ็อกซอลล์ เดินออกไปยังปีกสะพานด้านขวา พยายามมองหาภูเขาน้ำแข็ง
เมอร์ด็อกได้รับมอบหมายให้ดูแลการอพยพทางด้านขวาของเรือ ซึ่งในระหว่างนั้นเขาได้ปล่อยเรือชูชีพออกไป 10 ลำ กะลาสีบิวลีย์จำได้ว่าเมอร์ด็อกได้สั่งให้ "รวมพลกะลาสี เปิดผ้าคลุมเรือชูชีพ และเตรียมเรือชูชีพอย่างเงียบ ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น" พิตแมนเข้าร่วมกับเมอร์ด็อกในการช่วยเหลือ และได้รับคำสั่งให้เริ่มทำงานที่เรือชูชีพลำที่ 5 เมอร์ด็อกทำงานอย่างหนักอยู่ที่เรือชูชีพลำที่ 7 เมื่อจอร์จ ฮ็อก ยามเฝ้าระวัง มาร่วมงานด้วย เมอร์ด็อกจึงบอกให้เขาขึ้นเรือชูชีพ เมอร์ด็อก สั่งให้สจวต เอ็ตเชส ขึ้นไปบนเรือลำที่ 5 เพื่อช่วยเหลือลูกเรือในการจัดการเชือก เมอร์ด็อกบอกให้พิตแมนดูแลเรือ เขาจับมือและกล่าวว่า "ลาก่อน ขอให้โชคดี" พิตแมนซึ่งในเวลานั้นไม่คิดว่าเรือจะจม ต่อมารู้สึกได้ว่าเมอร์ด็อกไม่คิดว่าจะได้พบตนอีก ไลทอลเลอร์ได้เล่าภายหลังว่าไวลด์เคยพูดคุยกับเมอร์ด็อกเกี่ยวกับตำแหน่งของอาวุธปืน แต่เมอร์ด็อกไม่ทราบเลยว่าอาวุธปืนอยู่ที่ใด เนื่องจากมีการปรับเปลี่ยนตำแหน่งของเจ้าหน้าที่ชั้นสูงที่เซาแทมป์ตัน ไลทอลเลอร์นำไวลด์, สมิธ, และเมอร์ด็อกไปยังห้องพัก ที่ซึ่งเขาหยิบกล่องปืนพกออกมา เมอร์ด็อกแต่งตั้งให้จอร์จ มัวร์ กะลาสีผู้มีร่างกายแข็งแรงทำหน้าที่ดูแลเรือชูชีพหมายเลข 3 ต่อมาเขาได้เริ่มทำงานที่เรือชูชีพหมายเลข 1 โดยอนุญาตให้เซอร์คอสโม ดัฟ-กอร์ดอน, เลดีลูซี ดัฟ-กอร์ดอน ภริยา, เมเบิล แฟรงแคเทลลี เลขาส่วนตัว, เบราแฮม ซาโลมอน, และซี. อี. เฮนรี สเตงเกิล ขึ้นเรือชูชีพลำนั้น ขณะที่สเตงเกิลขึ้นไป เขาก็กลิ้งตัวข้ามราวไม้สักด้านบนและลงไปในเรือ เมอร์ด็อกหัวเราะอย่างดังลั่นพร้อมกล่าวว่า "นั่นเป็นภาพที่ตลกที่สุดที่ผมได้เห็นในคืนนี้" ที่เรือชูชีพหมายเลข 9 เมอร์ด็อกพร้อมด้วยบริกรจำนวนหนึ่งและสมาชิกคนอื่น ๆ ในแผนกอาหาร กำลังส่งผู้หญิงและเด็กข้ามมาจากฝั่งซ้ายเพื่อเติมลงในเรือ เขาได้ยิงปืนขึ้นฟ้าเตือนบริเวณเรือพับ C เพื่อป้องกันไม่ให้กลุ่มชายหลายคนเข้ามาชิงเรือลำดังกล่าว เมอร์ด็อกเสียชีวิตในภัยพิบัติครั้งนั้น และร่างของเขาไม่เคยถูกพบ