stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ถังบำบัดน้ำเสีย

ภาพวาดแสดงภาพรวมของถังบำบัดน้ำเสีย โดยจะมีส่วนน้ำเข้า และน้ำออก และด้านบนจะเป็นฝาท่อและรูระบายอากาศ
ถังบำบัดน้ำเสีย เป็นวิธีการบำบัดน้ำเสียสำหรับครัวเรือน การใช้งานถังบำบัดน้ำเสียนั้น จะถูกนำมาใช้กับชุมชนในเมืองที่ไม่มีระบบบำบัดน้ำเสียให้บริการจากทางหน่วยงานที่รับผิดชอบ บ้านเรือนในเมืองไทยส่วนใหญ่จะใช้ถังบำบัดน้ำเสียในการบำบัดน้ำ ในขณะที่ในสหรัฐอเมริกาจะมีการใช้ระบบบำบัดจากรัฐบาลประมาณร้อยละ 75 ส่วนร้อยละ 25 ที่เหลือเป็นชุมชนที่อยู่ห่างไกลจะใช้ถังบำบัดน้ำเสีย ประเทศในทวีปยุโรปจะจำกัดให้ใช้เฉพาะในชนบทที่ห่างไกลเท่านั้น เนื่องจากไม่มีพื้นที่สำหรับการทุ่งบำบัดน้ำเสีย
ถังบำบัดน้ำเสียในเมืองไทย จะประกอบไปด้วยสองส่วนหลักคือ ถังเกรอะ และถังกรอง โดยถังเกรอะจะมีหน้าที่ในการให้สิ่งสกปรกตกตะกอนไว้ โดยถังสำเร็จรูปจะเป็นถังเดี่ยวแต่ด้านในมีแยกออกเป็นสองส่วน
ดีโน อับเบรสชีอา

ดีโน อับเบราชีอา (เกิด 18 สิงหาคม ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงชายชาวอิตาลี โดยดีโน อับเบรสชีอา แสดงภาพยนตร์กว่า 40 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
ภาพยนตร์ที้ได้รับการคัดเลือก

| ปี | เรื่อง | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2009 | Cado dalle nubi |  |  |
| 2007 | Non pensarci |  |  |
| 2007 | 2061: An Exceptional Year |  |  |
| 2005 | Manual of Love |  |  |
| 2003 | I'm Not Scared |  |  |
| 2002 | Soul Mate |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

ดีโน อับเบรสชีอา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ถังชาน

| ถังชาน 唐山市 |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด

สมญา: นครฟีนิกซ์
ที่ตั้งของเขตอำนาจนครถังซานในมณฑลเหอเป่ย์
พิกัด (Tangshan government): 39°37′52″N 118°10′48″E﻿ / ﻿39.631°N 118.180°E﻿ / 39.631; 118.180
ประเทศ: จีน
มณฑล: เหอเป่ย์
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรค: Jiao Yanlong (焦彦龙)
 • นายกเทศมนตรี: Ding Xiufeng (丁绣峰)
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด: 13,472 ตร.กม. (5,202 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 249 ตร.กม. (96 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 3,874 ตร.กม. (1,496 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนปี 2553)
 • นครระดับจังหวัด: 7,536,521 คน
 • ความหนาแน่น: 560 คน/ตร.กม. (1,400 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 1,976,971 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 7,900 คน/ตร.กม. (21,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 3,187,171 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 820 คน/ตร.กม. (2,100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 063000
รหัสพื้นที่: 315
รหัส ISO 3166: CN-HE-02
จีดีพี: ¥605,383 ล้าน (ปี 2559)
จีดีพีต่อหัว: ¥80458 (ปี 2559)
คำขึ้นต้นป้ายทะเบียนยานพาหนะ: 冀B
เว็บไซต์: tangshan.gov.cn
ถังชาน (จีน: 唐山; พินอิน: Tángshān) เป็นนครระดับจังหวัดซึ่งเป็นนครอุตสาหกรรมส่วนมากในมณฑลเหอเป่ย์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน มีชื่อเสียงจากแผ่นดินไหวถังชาน พ.ศ. 2519 ซึ่งวัดขนาดได้ 7.8 ตามมาตราริกเตอร์ ทำลายนครส่วนใหญ่และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 255,000 คนตามการประมาณอย่างเป็นทางการ นับแต่นั้นมีการบูรณะนคร กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและติด 10 อันดับท่าเรือใหญ่สุดในประเทศจีน
ประชากรจังหวัดของถังชานตามสำมะโนปี 2553 มี 7,577,289 คน และ 3,187,171 ในพื้นที่นครบาลที่ประกอบขึ้นจากเขตแกนเมือง 6 เขต
ซูเค่อซาฮา

ซูเค่อซาฮา (แมนจู:  , พินอิน: Sūkèsàhā) เป็นขุนนางชาวแมนจูในราชวงศ์ชิงตอนต้นจากตระกูลนารา นายทหารที่เข้าร่วมในการพิชิตจีนของแมนจู ซูเค่อซาฮา กลายเป็นหนึ่งในสี่ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในช่วงต้นรัชสมัยของ จักรพรรดิคังซี (ค. 1661–1722) ใน ราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) ในที่สุดเขาก็เกิดความขัดแย้งกับ เอ๋าไป้ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อีกคนหนึ่งและถูกตัดสินประหารชีวิต
ซูเซิน น็อกซ์

ซูเซิน น็อกซ์ เป็นนักกีฬาว่ายน้ำหญิงชาวออสเตรเลียเคยเข้าร่วมการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 1988 กีฬาว่ายน้ำ ประเภทกรรเชียง 100 เมตรหญิง ซึ่งได้รับรางวัลประเภทเหรียญทองแดง
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 2

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 2 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1930 ที่ Cocoanut Grove โรงแรม Ambassador ในลอสแอนเจลิส และมีการกระจายเสียงผ่านวิทยุ เป็นการมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายตั้งแต่วันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1928 ถึงวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1929 งานประกาศผลครั้งนี้มีสิ่งที่แตกต่างจากครั้งแรกมากมาย ที่สำคัญเช่น ไม่ประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัลก่อนวันงาน และ ลดจำนวนรางวัลลงจาก 12 รางวัลเหลือเพียง 7 รางวัล
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 2 และ 3 ต่างก็จัดขึ้นในปีค.ศ. 1930 เพราะในครั้งที่ 4 เป็นต้นไปจะเริ่มให้รางวัลโดยตัดสินจากภาพยนตร์ภายในปีเดียวกัน ไม่ใช่ 2 ปีอย่างที่เคยปฏิบัติมา
รางวัล

เนื่องจากงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 2 ประกาศเพียงแค่รายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัลเท่านั้น ไม่ได้มีการประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ดังนั้นรายชื่อของผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในบทความนี้จึงเป็นรายชื่อที่ไม่เป็นทางการ
รางวัล > Outstanding Picture

ได้รางวัล: The Broadway Melody
เข้าชิง: Alibi, In Old Arizona, Hollywood Revue, The Patriot
รางวัล > Best Actor

ได้รางวัล: Warner Baxter จากภาพยนตร์เรื่อง In Old Arizona
เข้าชิง: George Bancroft จากภาพยนตร์เรื่อง Thunderbolt, Chester Morris จากภาพยนตร์เรื่อง Alibi, Paul Muni จากภาพยนตร์เรื่อง The Valiant, Lewis Stone จากภาพยนตร์เรื่อง The Patriot
รางวัล > Best Actress

ได้รางวัล: Mary Pickford จากภาพยนตร์เรื่อง Coquette
เข้าชิง: Ruth Chatterton จากภาพยนตร์เรื่อง Madame X, Betty Compson จากภาพยนตร์เรื่อง The Barker, Jeanne Eagels จากภาพยนตร์เรื่อง The Letter, Corinne Griffith จากภาพยนตร์เรื่อง The Divine Lady, Bessie Love จากภาพยนตร์เรื่อง The Broadway Melody
รางวัล > Best Director

ได้รางวัล: Frank Lloyd จากภาพยนตร์เรื่อง The Divine Lady
เข้าชิง: Lionel Barrymore จากภาพยนตร์เรื่อง Madame X, Harry Beaumont จากภาพยนตร์เรื่อง The Broadway Melody, Irving Cummings จากภาพยนตร์เรื่อง In Old Arizona, Frank Lloyd จากภาพยนตร์เรื่อง Drag และ Weary River, Ernst Lubitsch จากภาพยนตร์เรื่อง The Patriot
รางวัล > Best Writing

ได้รางวัล: Hans Kraly จากภาพยนตร์เรื่อง The Patriot
เข้าชิง: Tom Barry จากภาพยนตร์เรื่อง In Old Arizona และ The Valiant; Elliott Clawson จากภาพยนตร์เรื่อง The Cop, The Leatherneck, Sal of Singapore, and Skyscraper; Hans Kraly จากภาพยนตร์เรื่อง The Last of Mrs. Cheyney; Josephine Lovett จากภาพยนตร์เรื่อง Our Dancing Daughters; and Bess Meredyth จากภาพยนตร์เรื่อง A Woman of Affairs และ Wonder of Women
รางวัล > Best Cinematography

ได้รางวัล: Clyde De Vinna จากภาพยนตร์เรื่อง White Shadows in the South Seas
เข้าชิง: George Barnes จากภาพยนตร์เรื่อง Our Dancing Daughters, Arthur Edeson จากภาพยนตร์เรื่อง In Old Arizona, Ernest Palmer จากภาพยนตร์เรื่อง Four Devils และ Street Angel, John Seitz จากภาพยนตร์เรื่อง The Divine Lady
รางวัล > Art Direction

ได้รางวัล: Cedric Gibbons จากภาพยนตร์เรื่อง The Bridge of San Luis Rey
เข้าชิง: Hans Dreier จากภาพยนตร์เรื่อง The Patriot, Mitchell Leisen จากภาพยนตร์เรื่อง Dynamite, William Cameron Menzies จากภาพยนตร์เรื่อง Alibi และ The Awakening, Harry Oliver จากภาพยนตร์เรื่อง Street Angel
แหล่งข้อมูลอื่น

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 2 เก็บถาวร 2008-12-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่เว็บไซต์ IMDb
ซูเซนเนสที่ 3

ปาเซบาคาเอนนิอุตที่ 3 หรือ ซูเซนเนสที่ 3 เป็นนักบวชสูงสุดแห่งอามุนที่ทีบส์ ดำรงตำแหน่งระหว่าง 976 - 943 ปีก่อนค.ศ. เป็นผู้ปกครองช่วงท้ายของราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์ นักอียิปต์วิทยาส่วนใหญ่สันนิฐานว่าพระองค์เป็นบุคคลเดียวกับฟาโรห์ซูเซนเนสที่ 2 พระนามของพระองค์ปรากฏหลักฐานที่พบใน 'ที่ซ่อนมัมมี่หลวง DB320' ซึ่งหลักฐานบอกว่าพระองค์เป็นโอรสของ นักบวชสูงสุดแห่งอามุนพิเนดเจมที่ 2 จึงมีความเป็นไปได้ที่พระองค์น่าจะเป็นคนเดียวกับฟาโรห์ซูเซนเนสที่ 2 เพราะพิเนดเจมที่ 2 สิ้นพระชนม์ในปีที่ 10 รัชกาลของฟาโรห์ซิอามุน จึงเป็นบรรพบุรุษของฟาโรห์พระองค์นี้
ฉางชา

| ฉางชา 长沙市 |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด
สถานที่ต่าง ๆ ในนครฉางชา
สมญา: "星城" (เมืองดวงดาว)
คำขวัญ: "心忧天下，敢为人先"  (ห่วงใยโลก กล้าที่จะเป็นผู้ริเริ่ม)

ที่ตั้งของนครฉางชาในมณฑลหูหนาน
ฉางชาที่ตั้งของศูนย์กลางเมืองฉางชาในมณฑลหูหนาน
พิกัด (ศูนย์ราชการนครฉางชา): 28°13′41″N 112°56′20″E﻿ / ﻿28.228°N 112.939°E﻿ / 28.228; 112.939
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: หูหนาน
ศูนย์กลางการปกครอง: เขตเยฺว่ลู่
เขตการปกครอง: 9 เขตการปกครองระดับเทศมณฑล, 172 เขตการปกครองระดับตำบล
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรค: หู เหิงหฺวา
 • นายกเทศมนตรี: เจิ้ง เจี้ยนซิน
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด: 11,819 ตร.กม. (4,563 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2017): 1,199.84 ตร.กม. (463.26 ตร.ไมล์)
ความสูง: 63 เมตร (207 ฟุต)
ประชากร (2018)
 • นครระดับจังหวัด: 8,154,700 คน
 • ความหนาแน่น: 690 คน/ตร.กม. (1,800 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2017): 5,320,300 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 4,400 คน/ตร.กม. (11,000 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับในประเทศจีน: อันดับที่ 19
ชนชาติ
 • ฮั่น: 99.22%
 • ชนกลุ่มน้อย: 0.78%
เขตเวลา: UTC+08:00 (เวลามาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 410000
รหัสพื้นที่: 0731
รหัส ISO 3166: CN-HN-01
จีดีพีรวม (2018): 1.1 ล้านล้านเหรินหมินปี้ 166 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
จีดีพีต่อหัว (2018): 139,000 เหรินหมินปี้ 20,996 ดอลลาร์สหรัฐ
อัตราการเติบโตของจีดีพี:  7.77%
ป้ายทะเบียนรถ: 湘A  湘O (ตำรวจและหน่วยงานรัฐ)
ต้นไม้ประจำนคร: การบูร
ดอกไม้ประจำนคร: Azalea
ภาษา: ภาษาจีนกลาง, ภาษาถิ่นฉางชา
เว็บไซต์: Changsha.gov.cn
ฉางชา (จีนตัวย่อ: 长沙; จีนตัวเต็ม: 長沙; พินอิน: Chángshā) หรืออ่านตามเสียงฮกเกี้ยน เตียงสา เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในมณฑลหูหนาน ในภาคกลาง-ใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ครอบคลุมพื้นที่ 11,819 km2 (4,563 sq mi) มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับเยฺว่หยางและอี้หยาง ทิศตะวันตกติดกับโหลวตี่ ทิศใต้ติดกับเซียงถันและจูโจว และทิศตะวันออกติดกับอี๋ชุนและผิงเซียงของมณฑลเจียงซี จากข้อมูลสำมะโนปี ค.ศ. 2010 ฉางชามีผู้อยู่อาศัย 7,044,118 คน คิดเป็นร้อยละ 10.72 ของประชากรทั้งหมดของมณฑล ฉางชาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนครหรืออภิมหานครฉางจูถัน
ประวัติศาสตร์

การตั้งหลักปักฐานแรกที่สุดถูกค้นพบในสหัสวรรษแรกโดย 202 BC มันคือเมืองที่ตั้งป้อมระหว่างแล้ว ราชวงศ์ฮั่นคือเมืองหลวงของราชอาณาจักร ฉางชา หลุมฝังศพ Mawangdui ที่ฉลองของราชวงศ์ฮั่นแต่ถูกตั้งอยู่อีกครั้งในศตวรรษ 15 ราชวงศ์หมิงใน 1903
เศรษฐกิจ

ในปี 2005  GDP ของฉางชาได้เติบโตที่หนึ่งเฉลี่ยของ 14% ต่อปีจาก 2001-2005 เปรียบเทียบกับชาติเฉลี่ยของ 9% ระหว่างปี 2005
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฉางชา
คู่มือการท่องเที่ยว Changsha จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการนครฉางชา เก็บถาวร 2014-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ซุน ข่าย

ราชนิกูลแห่งง่อก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 259)
| ซุน ข่าย |
| --- | --- |
孫闓

ขุนพล (將軍 เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – มกราคม ค.ศ. 259 (259)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
นายกองพันฉางฉุ่ย (長水校尉 ฉางฉุ่ยเซียวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 258 (258)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: มกราคม ค.ศ. 259 นครหนานจิง มณฑลเจียงซู
บุพการี: ซุน ชั่ว (บิดา)
ญาติ: ดูพงศาวลีง่อก๊ก
อาชีพ: ขุนพล
บรรดาศักดิ์: โหวระดับหมู่บ้าน (亭侯 ถิงโหว)

ซุน ข่าย (จีน: 孫闓; พินอิน: Sūn Kǎi; มกราคม ค.ศ. 259) เป็นขุนพลและราชนิกูลแห่งรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นน้องชายของซุนหลิมผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งง่อก๊กในรัชสมัยจักรพรรดิซุนเหลียงและซุนฮิว
ประวัติ

ซุน ข่ายเป็นบุตรชายของซุน ชั่ว (孫綽) เป็นหลานชายของซุน เก่า (孙暠) และเป็นเหลนชายของซุนเจ้งผู้เป็นน้องชายของซุนเกี๋ยนและเป็นพระปิตุลา (อา) ของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก ซุน ข่ายเป็นน้องชายของซุนหลิม และเป็นพี่น้องกับซุน จฺวี้ (孫據) ซุน เอิน (孫恩) และซุน ก้าน (孫幹)
ในปี ค.ศ. 257 จักรพรรดิซุนเหลียงพระชนมายุ 14 พรรษาเริ่มจัดการราชการสำคัญบางอย่างด้วยพระองค์เอง ซุนหลิมเริ่มวิตกกังวลจึงให้ซุน จฺวี้น้องชายผู้เป็นขุนพลข่มขวัญแดนไกล (威遠將軍 เวย์-ยฺเหวียนเจียงจฺวิน) เข้ามาเฝ้าระวังที่ประตูชางหลง (蒼龍門 ชางหลงเหมิน) และให้น้องชายอีก 3 คนคือซุน เอินผู้เป็นขุนพลยุทธพิทักษ์ (武衛將軍 อู่เว่ย์เจียงจฺวิน) ซุน ก้านผู้เป็นขุนพลรอง (偏將軍 เพียนเจียงจฺวิน) และซุน ข่ายผู้เป็นนายกองพันฉางฉุ่ย (長水校尉 ฉางฉุ่ยเซียวเว่ย์) แยกกันไปประจำที่ค่ายทหารค่ายต่าง ๆ
ในปี ค.ศ. 258 ซุนเหลียงทรงวางแผนจะโค่นอำนาจของซุนหลิมแต่แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงปลดซุนเหลียงจากตำแหน่งจักรพรรดิ และตั้งซุนฮิวผู้เป็นอ๋องแห่งลองเอี๋ย (琅邪王 หลังหยาหวาง) และเป็นพระเชษฐาของซุนเหลียงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ ซุนฮิวทรงเอาใจซุนหลิมและเหล่าน้องชาย พระองค์ตั้งให้ซุน ข่ายเป็นขุนพล (將軍 เจียงจฺวิน) และให้มีบรรดาศักดิ์โหวระดับหมู่บ้าน (亭侯 ถิงโหว) ซุนหลิมและพี่น้องรวม 5 คนได้รับบรรดาศักดิ์โหว (侯) และคุมทัพหลวง มีอำนาจเหนือจักรพรรดิอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในง่อก๊ก
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 259 จักรพรรดิซุนฮิวมีรับสั่งให้ประหารชีวิตซุนหลิมและครอบครัว 3 ชั่วโคตร ซุน ข่ายก็ถูกประหารชีวิตด้วย
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พงศาวลีง่อก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
ซุน ก้าน

ราชนิกูลแห่งง่อก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 259)
| ซุน ก้าน |
| --- | --- |
孫幹

ขุนพลตำแหน่งเบ็ดเตล็ด (雜號將軍 จ๋าเฮ่าเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – มกราคม ค.ศ. 259 (259)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
ขุนพลรอง (偏將軍 เพียนเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 258 (258)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: มกราคม ค.ศ. 259 นครหนานจิง มณฑลเจียงซู
บุพการี: ซุน ชั่ว (บิดา)
ญาติ: ดูพงศาวลีง่อก๊ก
อาชีพ: ขุนพล
บรรดาศักดิ์: โหวระดับหมู่บ้าน (亭侯 ถิงโหว)

ซุน ก้าน (จีน: 孫幹; พินอิน: Sūn Gàn; มกราคม ค.ศ. 259) เป็นขุนพลและราชนิกูลแห่งรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นน้องชายของซุนหลิมผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งง่อก๊กในรัชสมัยจักรพรรดิซุนเหลียงและซุนฮิว
ประวัติ

ซุน ก้านเป็นบุตรชายของซุน ชั่ว (孫綽) เป็นหลานชายของซุน เก่า (孙暠) และเป็นเหลนชายของซุนเจ้งผู้เป็นน้องชายของซุนเกี๋ยนและเป็นพระปิตุลา (อา) ของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก ซุน จฺวี้เป็นน้องชายของซุนหลิม และเป็นพี่น้องกับซุน จฺวี้ (孫據) ซุน เอิน (孫恩) และซุน ข่าย (孫闓)
ในปี ค.ศ. 257 จักรพรรดิซุนเหลียงพระชนมายุ 14 พรรษาเริ่มจัดการราชการสำคัญบางอย่างด้วยพระองค์เอง ซุนหลิมเริ่มวิตกกังวลจึงให้ซุน จฺวี้น้องชายผู้เป็นขุนพลข่มขวัญแดนไกล (威遠將軍 เวย์-ยฺเหวียนเจียงจฺวิน) เข้ามาเฝ้าระวังที่ประตูชางหลง (蒼龍門 ชางหลงเหมิน) และให้น้องชายอีก 3 คนคือซุน เอินผู้เป็นขุนพลยุทธพิทักษ์ (武衛將軍 อู่เว่ย์เจียงจฺวิน) ซุน ก้านผู้เป็นขุนพลรอง (偏將軍 เพียนเจียงจฺวิน) และซุน ข่ายผู้เป็นนายกองพันฉางฉุ่ย (長水校尉 ฉางฉุ่ยเซียวเว่ย์) แยกกันไปประจำที่ค่ายทหารค่ายต่าง ๆ
ในปี ค.ศ. 258 ซุนเหลียงทรงวางแผนจะโค่นอำนาจของซุนหลิมแต่แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงปลดซุนเหลียงจากตำแหน่งจักรพรรดิ และตั้งซุนฮิวผู้เป็นอ๋องแห่งลองเอี๋ย (琅邪王 หลังหยาหวาง) และเป็นพระเชษฐาของซุนเหลียงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ ซุนฮิวทรงเอาใจซุนหลิมและเหล่าน้องชาย พระองค์ตั้งให้ซุน ก้านเป็นขุนพลตำแหน่งเบ็ดเตล็ด (雜號將軍 จ๋าเฮ่าเจียงจฺวิน) และให้มีบรรดาศักดิ์โหวระดับหมู่บ้าน (亭侯 ถิงโหว) ซุนหลิมและพี่น้องรวม 5 คนได้รับบรรดาศักดิ์โหว (侯) และคุมทัพหลวง มีอำนาจเหนือจักรพรรดิอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในง่อก๊ก
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 259 จักรพรรดิซุนฮิวมีรับสั่งให้ประหารชีวิตซุนหลิมและครอบครัว 3 ชั่วโคตร ซุน ก้านก็ถูกประหารชีวิตด้วย
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พงศาวลีง่อก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
ฉื่อจี้

| ฉื่อจี้   |
| --- | --- |
ฉบับพิมพ์ช่วงแรก
ผู้ประพันธ์: ซือหม่า เชียน
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: 太史公書 (Tàishǐgōng shū) 史記 (Shǐjì)
ประเทศ: จีนสมัยฮั่นตะวันตก
ภาษา: จีนคลาสสิก
หัวเรื่อง: ประวัติศาสตร์จีนโบราณ
ไท่ฉื่อกงชู (จีน: 太史公書; พินอิน: Tàishǐgōng Shū; "เอกสารของไท่ฉื่อกง") ปัจจุบันเรียกกันว่า ฉื่อจี้ (จีนตัวย่อ: 史记; จีนตัวเต็ม: 史記; พินอิน: Shǐjì; "บันทึกของฉื่อ") เป็นเอกสารที่ซือหม่า ถัน (司馬談) ขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ตำแหน่งไท่ฉื่อลิ่ง (太史令) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (西漢) เริ่มเขียน และบุตรชาย คือ ซือหม่า เชียน (司馬遷) ขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ตำแหน่งไท่ฉื่อกงแห่งราชวงศ์เดียวกัน เขียนต่อจนจบในราว 94 ปีก่อนคริสตกาล เนื้อหาว่าด้วยความเป็นมาของโลกดังที่ชาวจีนรับรู้ในยุคสมัยนั้น กินเวลา 2,500 ปีตั้งแต่รัชกาลจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) ไปจนถึงรัชกาลจักรพรรดิฮั่นอู่ (漢武帝) ซึ่งเป็นช่วงเวลาของผู้เขียนเอง
เอกสารนี้ถือกันว่า เป็นตำราพื้นฐานในอารยธรรมจีน และทำให้ซือหม่า เชียน ได้รับยกย่องถัดจากขงจื่อ (孔子) และฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝) ว่า เป็นหนึ่งในผู้รังสรรค์จักรวรรดิจีน โดยมิใช่เพียงเพราะเขียนชีวประวัติของบุคคลต่าง ๆ ให้เป็นที่ยุติ แต่ยังเพราะได้ทำให้ทั้งขงจื่อและฉินฉื่อหฺวังตี้เกิดขึ้นได้อย่างแท้จริง เอกสารนี้เป็นต้นแบบของเอกสาร เอ้อร์ฉือซื่อฉื่อ (二十四史) ในสมัยหลัง เอกสารนี้ต่างจากงานเขียนประวัติศาสตร์ในโลกตะวันตกตรงที่เอกสารนี้มิได้ดำเนินเรื่องแบบต่อเนื่อง แต่แบ่งเรื่องออกเป็นส่วนย่อยมากมายที่เหลื่อมซ้อนกัน แต่ละส่วนว่าด้วยผู้นำและปัจเจกบุคคลคนสำคัญตลอดจนหัวเรื่องต่าง ๆ ที่สำคัญ
บรรณานุกรม

Durrant, Stephen (1986). "Shih-chi 史記".  ใน William H. Nienhauser Jr. (บ.ก.). The Indiana Companion to Traditional Chinese Literature, Vol. 1. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 978-0-253-32983-7. OCLC 11841260.
Hardy, Grant (1999). Worlds of Bronze and Bamboo: Sima Qian's Conquest of History. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-11304-5.
Nienhauser, William (2011). "Sima Qian and the Shiji".  ใน Feldherr, Andrew; Hardy, Grant (บ.ก.). The Oxford History of Historical Writing: Volume 1: Beginnings to AD 600. Oxford University Press. pp. 463–484. ISBN 978-0-19-103678-1.
ซูเจียหวงกุ้ยเฟย์

พระมเหสีเอกซูเจีย หรือ ซูเจียหวงกุ้ยเฟย เป็นพระมเหสีเอกในพระ จักรพรรดิเฉียนหลง ประสูติเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ.1713 ในตระกูลจิน (สกุลคิม) ของชาวโชซอน (เกาหลี) และภายหลังได้เปลี่ยนเป็นชาวแมนจู โดยเป็นธิดาของจินซานเป่า ถวายตัวเป็นพระสนมกับพระจักรพรรดิเฉียนหลง และได้เป็นพระสนมเอกขั้นกุ้ยเหริน และในปี ค.ศ.1737 จึงได้รับพระยศเป็น เจียผิน (嘉嬪"พระวรราชชายาเจีย") ให้ประสูติองค์ชายสี่คือ หลู่ว์ตวนชินอ๋อง หย่งเฉิง ในปี ค.ศ.1739 จนในปี ค.ศ.1741 จึงได้รับพระยศเป็น เจียเฟย (嘉妃"พระวรราชเทวีเจีย") และประสูติองค์ชายแปด อี๋เซิ่นชินอ๋อง หย่งเสวียน ในปี ค.ศ.1746 สามปีต่อมาคือ ค.ศ.1748 ก็ได้รับพระยศเป็น เจียกุ้ยเฟย และประสูติองค์ชายเก้าในปีเดียวกัน และในปี ค.ศ.1752 ก็ทรงประสูติพระโอรสอีกองค์คือองค์ชายสิบเอ็ด เฉิงเจ๋อชินอ๋อง หย่งซิง พระนางสิ้นพระชนม์ในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ.1755 พระชนม์ 42 ชันษา สมเด็จพระพันปีหลวงฉงชิ่งจึงอวยพระยศพระนางหลังสิ้นพระชนม์ขึ้นเป็น ซูเจียหวงกุ้ยเฟย
ฉุ่ยเซียนจุนหวัง

เทวรูปฉุ่ยเซียนจุนหวัง ศิลปะแบบประเพณีจีน ณ ไถหนานฉุ่ยเซียนกง (臺南水仙宮) เขตตะวันตกกลาง ประเทศนครไถหนาน ไต้หวัน
ฉุ่ยเซียนจุนหวัง (จีน: 水仙尊王; พินอิน: Shuǐxiān Zūnwáng) เป็นเซียนห้าองค์ตามความเชื่อของจีนและศาสนาเต๋า เป็นเซียนที่ดูแลรักษาธาตุน้ำอันเป็นที่สักการะของพ่อค้าทะเลจีน กะลาสีเรือจีน และชาวประมงจีนมากที่สุด โดยอยู่ในสังกัดของเจ้าแม่ทับทิม ควบคุมดูแลบริหารจัดการเรื่องน้ำทั่วทุกแหล่งของโลกมนุษย์และคุ้มครองการเดินทางน้ำ
โดยทั่วไปการบูชาฉุ่ยเซียนจุนหวังในสถานที่ต่าง ๆ นั้นแตกต่างกัน ตามปกติแล้ว ฉุ่ยเซียนจุนหวัง ประกอบด้วย พระเจ้าอวี่ที่เก่งในการควบคุมน้ำเป็นประธาน และมีสมาชิกเป็นบุคคลที่ทรงคุณงามความดีแก่สาธารณชน เช่น อู๋ จื่อซฺวี และชฺวี ยฺเหวียน เป็นต้น โดยนำมารวมกันเพื่อบูชาโดยจัดให้มีวันคล้ายวันประสูติของคณะเซียนเหล่านี้เป็นหนึ่งเดียว คือ วันที่สิบของเดือนที่สิบตามปฏิทินจันทรคติจีน ซึ่งเป็นวันที่พ่อค้าทะเลจีน กะลาสีเรือจีน และชาวประมงจะสักการะและสวดมนต์อุทิศถวายเพื่อการคุ้มครองและหลีกเลี่ยงเรืออับปาง
สมาชิก

สมาชิกของเซียนคณะนี้มักได้แก่
พระเจ้าอวี่
ปั๋ว อี้
หาน เจียว
หลู่ ปัน
อู๋ จื่อซฺวี
ชฺวี ยฺเหวียน
ฌ้อปาอ๋อง
จิวยี่
ซุน เอิน
หวัง ปัว
หลี่ ไป๋
ตัวอย่าง ในไต้หวัน ศาลเจ้าที่มีชื่อเสียงซึ่งอุทิศให้แก่เซียนคณะนี้ คือ เปิ้นกั่งฉุ่ยเซียนกง (笨港水仙宮) ในเทศมณฑลเจียอี้ โดยมีเซียนประกอบด้วยพระเจ้าอวี่, ชฺวี ยฺเหวียน, หลู่ ปัน, ฌ้อปาอ๋อง, โฮ่ว อี้ ส่วนที่ต้าเทียนโฮ่วกง (大天后宮) เขตตะวันตกกลาง ไถหนาน และที่ไถหนานฉุ่ยเซียนกง (台南水仙宫) มีเซียนประกอบด้วย "หนึ่งจักรพรรดิ สองกษัตริย์ สองขุนนางผู้ใหญ่" (一帝二王二大夫) คือ พระเจ้าอฺวี่ จักรพรรดิ, หาน เจียว กษัตริย์แห่งอ้าว (奡王), ฌ้อปาอ๋อง กษัตริย์แห่งฉู่ (楚王), อู๋ จื่อซฺวี ขุนนางผู้ใหญ่แห่งอู่ (伍大夫), และ ชฺวี ยฺเหวียน ขุนนางผู้ใหญ่แห่งซาน-ลฺหวี (三闾大夫)
ดูเพิ่ม

ซำกัวไต่เต่
เจ้าพ่อคงคา
รายพระนามเทวดาแห่งน้ำ
การสังหารหมู่ที่จังหวัดหนองบัวลำภู พ.ศ. 2565

| การสังหารหมู่ที่จังหวัดหนองบัวลำภู พ> ศ. 2565 |
| --- | --- |
thเครื่องหมายแสดงศูนย์พัฒนาเด็กเล็กตำบลอุทัยสวรรค์และที่ทำการ อบต.อุทัยสวรรค์ (1), บ้านหนองกุงศรี (2) และ บ้านท่าอุทัย (3)
สถานที่: ตำบลอุทัยสวรรค์ อำเภอนากลาง จังหวัดหนองบัวลำภู
พิกัด: 17°14′10.2″N 102°09′35.5″E﻿ / ﻿17.236167°N 102.159861°E﻿ / 17.236167; 102.159861
วันที่: 6 ตุลาคม พ.ศ. 2565  12:50 น. (UTC+7)
ประเภท: การสังหารหมู่, การกราดยิงหมู่, การโจมตีด้วยยานพาหนะ, การฆ่ายกครัว, การฆาตกรรม-ฆ่าตัวตาย
อาวุธ:  มีด  ปืน 9 มม.  ปืนลูกซอง 
ตาย: 38 คน (รวมผู้ก่อเหตุ)
ผู้ก่อเหตุ: ส.ต.อ. ปัญญา คำราบ
เหตุจูงใจ: สรุปไม่ได้ ดูที่ส่วนแรงจูงใจ
การสังหารหมู่ที่จังหวัดหนองบัวลำภู พ.ศ. 2565 เป็นเหตุกราดยิงและใช้อาวุธมีดไล่ฟันในตำบลอุทัยสวรรค์ อำเภอนากลาง จังหวัดหนองบัวลำภู เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ทำให้มีผู้เสียชีวิต 38 คน (รวมผู้ก่อเหตุ) ในจำนวนนี้เป็นเด็ก 24 คน ในเหตุการณ์นี้มีเด็กที่รอดชีวิตจากศูนย์พัฒนาเด็กเล็กตำบลอุทัยสวรรค์ 1 คน โดยเหตุการณ์นี้ได้เป็นข่าวไปทั่วโลก นับเป็นการฆาตกรรมหมู่โดยผู้ก่อเหตุเพียงคนเดียวที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ไทย แซงหน้าจำนวนผู้เสียชีวิตจากเหตุกราดยิงที่จังหวัดนครราชสีมา พ.ศ. 2563 และติดอันดับเหตุกราดยิงในโรงเรียนที่ร้ายแรงที่สุดของโลก ผู้ก่อเหตุลงมือใช้มีด และอาวุธปืนประทุษร้ายในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กตำบลอุทัยสวรรค์ ก่อนขับรถยนต์หลบหนีเหตุการณ์ทั้งหมดกินพื้นที่ 4 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 1 หมู่ 6 หมู่ 10 และหมู่ 12 ระหว่างทางผู้ก่อเหตุยิงผู้อื่นเสียชีวิตและบาดเจ็บหลายคน ทางการตำรวจได้ส่งหน่วยปฏิบัติการพิเศษหนุมานกองปราบ และอรินทราช 26 ไปยังพื้นที่เกิดเหตุ สุดท้ายผู้ก่อเหตุฆ่าภรรยา ลูกเลี้ยงและฆ่าตัวตายตาม
ผู้นำในและต่างประเทศ ตลอดจนองค์การระหว่างประเทศหลายคนและแห่งแสดงความเสียใจต่อเหตุการณ์ดังกล่าว ทางการไทยมีมาตรการเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบและญาติ ขณะที่มีการชี้ว่าควรแก้ไขปัญหายาเสพติดและการครอบครองอาวุธปืนโดยผู้มีปัญหาสุขภาพจิต ด้านนายกรัฐมนตรีสั่งตั้งคณะกรรมการแก้ไขปัญหาปืนและยาเสพติด และกำหนดเป็นวาระแห่งชาติ
เบื้องหลัง

ประเทศไทยมีอัตราการครอบครองอาวุธปืนสูงกว่าประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังมีผู้ครอบครองปืนที่ไม่ได้รับใบอนุญาตอีกเป็นจำนวนมาก ซึ่งอาวุธเหล่านั้นส่วนใหญ่มีการซื้อขายกันผ่านชายแดน รอยเตอร์สกล่าวว่าแม้อัตราการครองปืนในไทยจะสูง แต่เหตุกราดยิงก็ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก
อย่างไรก็ตาม หลังจากเหตุกราดยิงที่จังหวัดนครราชสีมา พ.ศ. 2563 แล้ว ยังมีการก่อเหตุกราดยิงอีกหลายกรณี ได้แก่ เหตุกราดยิงที่โรงพยาบาลสนามจังหวัดปทุมธานีเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2564 เหตุกราดยิงที่จังหวัดเชียงราย เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2565 เหตุกราดยิงที่จังหวัดอุบลราชธานีเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2565 เหตุกราดยิงหัวรถจักร รถเร็วกรุงเทพ-สุไหงโกลก เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2565 และเหตุกราดยิงที่กรมยุทธศึกษาทหารบกเมื่อวันที่ 14 กันยายน 2565 ข้อมูลของเวิลด์ป็อบปูเลชันรีวิวระบุว่าในระยะเวลา 10 เดือนของปี 2565 ประเทศไทยมีผู้เสียชีวิตจากอาวุธปืนแล้ว 2,804 คน อยู่ในอันดับที่ 15 ของโลก หรือคิดเป็นอัตราตายจากปืน 3.91 ต่อประชากร 1 แสนคน
มีการถอดบทเรียนจากเหตุกราดยิงที่จังหวัดนครราชสีมาปี 2563 ว่าปัญหาเกิดจากพื้นฐานอารมณ์ของผู้ก่อเหตุ การเลี้ยงดู การมีโอกาสลงมือก่อเหตุ และสังคมที่มีการเอาเปรียบ ไม่ใช่พฤติกรรมเลียนแบบ รวมทั้งสื่อไม่ควรเน้นลงข่าวของผู้ก่อเหตุมากจนทำให้กลายเป็นวีรบุรุษ ส่วนในเหตุกราดยิงที่กรมยุทธศึกษาทหารบกก่อนหน้านี้ พลเอก ประวิตร วงษ์สุวรรณ รองนายกรัฐมนตรีและรักษาการนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น เคยตอบคำถามต่อสื่อมวลชนในประเด็นการป้องกันเหตุกราดยิงในประเทศไทยว่า "ป้องกันยังไง บอกมาซิ บอกมา จะให้ทำอะไรบอกมาเลย โธ่"