stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไทม์ไครซิส 5

| ไทม์ไครซิส 5 |
| --- | --- |
ภาพปกเกม
ผู้จัดจำหน่าย: นัมโค
ชุด: ไทม์ไครซิส
เครื่องเล่น: เกมอาร์เคด
วางจำหน่าย: 12 มีนาคม ค.ศ. 2015
แนว: ไลต์กันชูตเตอร์
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น
ไทม์ไครซิส 5 (ญี่ปุ่น: タイムクライシス5; อังกฤษ: TIME CRISIS 5) เป็นเกมอาร์เคดแนวไลต์กันชูตเตอร์ที่สร้างโดยบันไดนัมโคเกม (ภายหลังเป็นบันไดนัมโคอัมยูสเมนต์) นับเป็นการเปิดตัวครั้งแรกในรอบเก้าปีนับจากไทม์ไครซิส 4 ที่เป็นภาคก่อน โดยเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2015 เกมนี้เป็นเกมสุดท้ายบันไดนัมโคเกมก่อนเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็นบันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์ในหมวดเอเอ็มของเวลาดังกล่าว
ในภาคห้าของซีรีส์ไทม์ไครซิส หากรวมภาคคู่ขนานจะเป็นผลงานลำดับที่ 8 ของทุกภาครวมกัน ซึ่งมีคำขวัญคือ "เพื่อทำการรักษาเวลา ไปจนถึงการทำลายเวลา" นอกเหนือจากระบบดั้งเดิมที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีและสิ่งกีดขวางของศัตรู ระบบคันเหยียบคู่ (ดับเบิลเพดัลซิสเต็ม) ก็ได้รับการนำมาใช้
โดยโปรดิวเซอร์ โนริฮิโระ นิชิมูระ ได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับการสร้างผลงานนี้ว่า "ผมต้องการให้เกมประเภทกันชูตเตอร์ได้รับความนิยมอีกครั้ง"
เรื่องย่อ

สามเดือนก่อนเหตุการณ์ของเกม ผู้ตรวจสอบของวีเอสเอสอี (V.S.S.E.) ถูกฆ่าตาย โดยกระเป๋าหิ้วของผู้ตรวจสอบมีข้อมูลเกี่ยวกับคนทรยศภายในตำแหน่งวีเอสเอสอี แต่เนื่องจากการฆาตกรรมผู้ตรวจสอบ กระเป๋าหิ้วใบนั้นก็ไม่เคยกลับไปที่การครอบครองชองวีเอสเอสอีเพื่อดึงข้อมูล ลุค โอนีล และมาร์ก โกดาร์ต จึงได้รับการส่งตัวไปเอากระเป๋าหิ้วคืนมา กับโรเบิร์ต แบ็กซ์เตอร์ ในฐานะผู้ดูแลการเรียกค้นกระเป๋าหิ้ว โดยมีแคทเธอรีน ริชชี ทำหน้าที่เป็นตัวแทนสนับสนุนทางอากาศ ซึ่งเป็นที่น่าสงสัยว่าไวลด์ ด็อก น่าจะเป็นคนนำกระเป๋าหิ้วไปหลังจากที่ผู้ตรวจสอบถูกสังหาร
ตัวละครหลัก

| ชื่อ | อักษรคาตากานะ | อักษรโรมัน | รายละเอียด | พากย์โดย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ลุค โอนีล | ルーク・オニール | Luke O'Neil | ตัวละครของผู้เล่นคนที่ 1 ผู้ไม่มีความหวาดกลัวต่อสิ่งใด | โดมินิก อัลเลน |
| มาร์ก โกดาร์ต | マーク・ゴダート | Marc Godart | ตัวละครของผู้เล่นคนที่ 2 ผู้เงียบขรึม | เอริก เคลโซ |
| โรเบิร์ต แบ็กซ์เตอร์ | ロバート・バクスター | Robert Baxter | หัวหน้าภารกิจและผู้ฝึกสอนหนุ่ม จากหน่วยเนวีซีลสหรัฐ | สจวร์ต โอ |
| แคทเธอรีน ริชชี | キャサリン・リッチ | Catherine Ricci | เจ้าหน้าที่สนับสนุนการส่งกำลังบำรุงและนักบินเฮลิคอปเตอร์ เธอเป็นสมาชิกอายุน้อยที่สุดของทีม | โซเนส สวีเวนส์ |
| ไวลด์ ด็อก | ワイルド・ドッグ | Wild Dog | นักฆ่าในตำนาน พร้อมกับการเป็นหัวหน้าสมาคมที่เรียกว่าองค์การไวลด์ ด็อก ซึ่งปรากฏตัวในซีรีส์ไทม์ไครซิสหลายภาค | บิล ซัลลิแวน |
| คีธ มาร์ติน | キース・マーティン | Keith Martin | ในการเปิดตัว มีเพียงชื่อของเขาเท่านั้นที่ปรากฏ จากหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ | ชาลส์ โกลเวอร์ |
| ไวลด์ แฟง | ワイルド・ファング | Wild Fang | ปรากฏตัวในด่านที่ 5 ในฐานะตัวตายตัวแทนของไวลด์ ด็อก | แมกซ์เวล พาวเวอส์ |
รูปแบบการเล่น

รูปแบบการเล่นยังคงเอกลักษณ์เดียวกับซีรีส์ภาคก่อน ๆ โดยผู้เล่นใช้ไลต์กันเล็งยิงศัตรูบนหน้าจอ พร้อมหลบกระสุนของศัตรูด้วยการเหยียบแป้นที่อยู่ติดกับพื้น ในภาคนี้ได้เพิ่มแป้นเหยียบซ้ายและขวา ซึ่งสามารถทำให้ตัวละครของผู้เล่นขยับไปด้านข้าง เพื่อโจมตีศัตรูในทิศอื่นได้ ส่วนไลต์กันจะมีปุ่มด้านข้างเพิ่มขึ้น เพื่อให้ผู้เล่นเปลี่ยนอาวุธเป็นปืนพก, ปืนลูกซอง หรือเครื่องยิงลูกระเบิด เกมนี้สามารถเล่นได้สองคนพร้อมกัน บนหน้าจอขนาด 55 นิ้ว
การตลาด

เกมภาคนี้ เริ่มเปิดให้เล่นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 โดยมีเพียง 3 ด่านให้เล่นในช่วงแรก แต่ทางบันไดนัมโคยืนยันว่าจะทำการเพิ่มด่านมากขึ้นอีกเท่าตัวภายในสิ้นปีดังกล่าว
การตอบรับ

เว็บไซต์เกมมิงโดสได้แสดงความสนใจต่อแป้นเหยียบที่เพิ่มขึ้น แต่วิจารณ์ถึงตัวละครที่มีลักษณะเหนือความจริงมากเกินไป อย่างไรก็ตาม ก็ได้ชื่นชมในส่วนของบอส ซึ่งมีรูปแบบการต่อสู้ที่น่าสนใจกว่าภาคก่อน ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

タイムクライシス5 公式サイト - バンダイナムコアミューズメント
ไทม์ไครซิส 5 ในระบบเกมอาร์เคด
ไมท์ไกน์ หุ่นสายฟ้าประจัญบาน

| --- | --- |
ไมท์ไกน์ หุ่นสายฟ้าประจัญบาน
ภาพปกจากกล่อง 1 ของดีวีดีที่วางจำหน่าย
勇者特急マイトガイン (Yūsha Tokkyū Maitogain)
แนว: เมคา
อนิเมะ
กำกับโดย: ชินจิ ทากามัตสึ
เขียนบทโดย: ทากาโอะ โคยามะ
ดนตรีโดย: ทากาชิ คุโด
สตูดิโอ: ซันไรส์
ฉาย:  30 มกราคม ค.ศ. 1993  –  22 มกราคม ค.ศ. 1994
ไมท์ไกน์ หุ่นสายฟ้าประจัญบาน (ญี่ปุ่น: 勇者特急マイトガイン; อังกฤษ: The Brave Express Might Gaine) หรือในชื่อแปลตรงตัว ผู้กล้ารถด่วน ไมท์ไกน์ เป็นอนิเมะซีรีส์โทรทัศน์ลำดับที่ 4 ของ ยูฉะซีรีส์หรือซีรีส์ผู้กล้า ซึ่งสร้างโดยบริษัททาการะและซันไรส์ ภายใต้การกำกับของชินจิ ทากามัตสึ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1993 ถึงวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1994 มีจำนวนตอนทั้งหมด 47 ตอน
เรื่องราว

เซมปูจิ ไมโตะ เป็นมหาเศรษฐีวัยรุ่นที่ต่อสู้กับอาชญากรรม เขาเข้าครอบครองบริษัทและทรัพย์สินของพ่อเมื่ออายุเพียง 15 ปี โดยควบคุมทีมหุ่นยนต์ไมท์ไกน์ที่บิดาผู้ล่วงลับของเขาสร้างขึ้น เซมปูจิและทีมหุ่นยนต์ที่มีอิสระในการคิดได้ต่อสู้กับเหล่าอาชญากรที่ทำให้เกิดภัยพิบัติไปทั่วเมืองนีโอโตเกียว
กลุ่มผู้กล้ารถด่วน > บอมเบอร์ส

กลุ่มหุ่นยนต์ผู้ช่วยทีมหลัก สามารถแปลงร่างรูปแบบรถไฟและหุ่นยนต์ ต่อมาฮานาดะได้เพิ่มไอเดียด้วยการเพิ่มแอนิมอลโหมดที่สามารถแปลงร่างเป็นสัตว์ได้ ทำให้มีลักษณะพิเศษคือสามารถเปลี่ยนร่างที่มีลักษณะรูปลักษณ์ที่มาจากสัตว์ สามารถรวมร่างแบบรถไฟได้โดยใช้ชื่อว่า แอนิมอลทคคิว (アニマル特急) แต่หลังจากที่เพิ่มฮอร์นบอมเบอร์เข้ามาทำให้มีชื่ออีกชื่อว่า โมจูทคคิว (猛獣特急)
กลุ่มผู้กล้ารถด่วน > ไดเวอร์ส

กลุ่มหุ่นยนต์ผู้ช่วยอีกทีมทำหน้าที่ในการกู้ภัยเป็นหลัก เมื่อรวมร่างในรูปแบบรถไฟถูกเรียกว่า เรสคิวทคคิว (レスキュー特急) ที่มีลักษณะเป็นรถไฟความเร็วสูง TGV ถูกสร้างหลังจากไมท์ไกน์และบอมเบอร์ส ทำให้มีระบบสุดยอดปัญญาประดิษฐ์มีความสามารถที่วิเคราะห์ยิ่งขึ้น
วิดีโอเกม

ไมท์ไกน์ได้รับการดัดแปลงในเกมยูฉะซีรีส์เช่นเดียวกับในยูฉะเรื่องอื่น ๆ ทังหมด ผลงานเรื่องนี้ยังได้รับการดัดแปลงเป็นซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น วี สำหรับเพลย์สเตชัน 4 และเพลย์สเตชัน วิตา โดยมีสมาชิกทุกคนในหน่วยเบรฟเอกซ์เพรสทีมเป็นตัวละครที่เล่นได้ แม้ว่าเครื่องบินทิ้งระเบิดและตัวแบ่งแยกจะปรากฏเฉพาะในคัตซีนเท่านั้น ซึ่งแบล็คไมท์ไกน์ก็เป็นความลับหนึ่งเช่นกัน ด้วยความศรัทธาในการแสดงแบล็คนัวร์เป็นจุดเด่นในศึกก่อนลำดับหลังสุด เผยให้เห็นว่าเป็นผู้เขียนทุกความขัดแย้งที่สำคัญรวมถึงเหตุการณ์จากอนิเมะอื่น ๆ และได้ร่วมทีมกับจักรพรรดิแห่งความมืดจากชิน มาชินก้า อิมแพค แซด ต่างจากซีรีส์แบล็คนัวร์ที่ตัวเอกคนอื่นคาดเดาว่าเป็นการสร้างสรรค์จากอารยธรรมที่ล้ำสมัยทางเทคโนโลยีที่คิดว่าตัวเองสูงส่งเกินไป ไมท์ไกน์ยังได้นำเสนอในการติดตามจิตวิญญาณซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น เอกซ์ ในระบบเดียวกัน รวมถึงซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น ที
การออกอากาศ

ผู้กล้ารถด่วนไมท์ไกน์ ออกอากาศทุกวันเสาร์เวลา 17:00 น. - 17:30 น. ทางทีวีอาซาฮิ เริ่มฉายเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1993 ถึงวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1994
ในส่วนประเทศไทย สถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 ได้ออกอากาศเมื่อปี พ.ศ. 2544 ในชื่อ ไมท์ไกน์ หุ่นสายฟ้าประจัญบาน ในช่วงแรกออกอากาศทุกวันพุธถึงวันศุกร์เวลา 7:00 - 7:30 น. แต่ได้หยุดออกอากาศไปชั่วคราวจากการปรับผังรายการในส่วนเวลาช่วงเช้า จนกระทั่งได้กลับมาออกอากาศอีกครั้งโดยได้ย้ายวันและเวลาเป็นทุกวันอาทิตย์ เวลา 6:00 - 6:30 น. เมื่อเดือนพฤศจิกายน ในปีเดียวกันจนออกอากาศจบเรื่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ไมท์ไกน์ หุ่นสายฟ้าประจัญบาน (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ก่อนหน้า |  | ไมท์ไกน์ หุ่นสายฟ้าประจัญบาน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ผู้กล้าในตำนาน ดา การ์น |  | ยูฉะซีรีส์  (ค.ศ. 1993–1994) |  | ผู้กล้ายอดมือปราบ เจเด็คเกอร์ |
| ด ค กยูฉะซีรีส์ |
| --- | --- |
ผลงาน:  เอ็กซ์ไคเซอร์  ไฟร์เบิร์ด  ดา การ์น  ไมท์ไกน์  เจเด็คเกอร์  โกลด์รัน  ดั๊กวอน OVA  กาโอไกการ์ FINAL 
ผลงานออริจินอลจากเกม:  บาร์นการ์น  เรย์เซลเบอร์ 
เกมครอสโอเวอร์:  เบรฟซาก้า  เบรฟซาก้า 2  แอสทาเรีย  ยูฉะไทเซ็น 
ส่วนเกี่ยวข้อง:  ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส  เอลโดรัน  ซันไรส์
กลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดง

เจ้าฟ้ากะเหรี่ยงแดงที่เดลฮี ดูร์บาร์ เมื่อ พ.ศ. 2446 เจ้าฟ้าของบอละแค กันตรวดี และเจโบจียืนอยู่แถวหลัง
เขตการปกครองในกลุ่มรัฐชานและกลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงที่ถูกผนวกเข้ากับประเทศไทยในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เรียกว่า สหรัฐไทยเดิม
กลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดง (พม่า: ကရင်နီပြည်နယ်များ; อังกฤษ: Karenni States) หรือเรียก เมืองยางแดง เป็นชื่อเรียกกลุ่มรัฐของชาวกะเหรี่ยงแดง ซึ่งปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ของรัฐกะยา ประเทศพม่า ดินแดนนี้อยู่ทางใต้ของสหพันธรัฐชานและทางตะวันออกของพม่าของอังกฤษ รัฐบาลของบริติชอินเดียและพระเจ้ามินดงแห่งราชวงศ์อลองพญา ได้ลงนามในสนธิสัญญารับรองเอกราชของกลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงใน พ.ศ. 2418 ดินแดนนี้ไม่เคยถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของพม่าของอังกฤษ เมื่อพม่าได้รับเอกราช กลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงกลายเป็นรัฐกะยาแต่ตั้งแต่ 29 เมษายน พ.ศ. 2502 ทั้งรัฐชานและรัฐกะยาถูกปกครองโดยรัฐบาลพม่าโดยตรง
ประวัติศาสตร์

ไม่มีข้อมูลทางประวะติศาสตร์ที่ชัดเจนของกลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงก่อนพุทธศตวรรษที่ 24 จากหลักฐานยุคต้นของกลุ่มรัฐเหล่านี้ปรากฏเพียงว่ากลุ่มรัฐเหล่านี้ปกครองโดยเจ้าฟ้าและอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าฟ้าไทใหญ่
ประวัติศาสตร์ > การปกครองของอังกฤษในพม่า

ใน พ.ศ. 2407 เจ้าฟ้ากะเหรี่ยงแดงได้ร้องขอให้อังกฤษเข้ามาอารักขา แต่อังกฤษไม่ได้แสดงความสนใจ หลังจากเจ้าฟ้าพระองค์นั้นสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. 2412 โอรสทั้งสององค์หวั่นเกรงการรุกรานของพม่าจึงร้องขอการคุ้มครองจากอังกฤษ แต่อังกฤษปฏิเสธ เมื่อพม่าต้องการรวมเขตของกะเหรี่ยงแดงเข้ามาในการปกครอง อังกฤษได้รับรองความเป็นเอกราชของรัฐทั้งสี่ ซึ่งต่อมา รัฐกะเหรี่ยงแดง 4 รัฐคือบอละแค นามเมกอน นองปาเล และเจโบจี ถือเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษตั้งแต่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2418 ส่วนกันตรวดีถือว่าเป็นเอกราชแต่ไม่อยู่ภายใต้การอารักขาของอังกฤษ
กลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงมีสถานะเป็นเมืองขึ้นของพม่าของอังกฤษใน พ.ศ. 2435 เมื่อผู้ปกครองของกลุ่มรัฐเหล่านี้ยอมรับข้าหลวงจากรัฐบาลอังกฤษ ต่อมา ในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2465 กลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงและรัฐชานได้รวมกันเป็นสหพันธรัฐชานภายใต้การดูแลข้าหลวงอังกฤษซึ่งดูแลกลุ่มรัฐว้าด้วย
ในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 รัฐเชียงตุงถูกรุกรานโดยกองทัพพายัพของไทย ต่อมา สนธิสัญญาระหว่างจักรวรรดิญี่ปุ่นกับจอมพล ป. พิบูลสงครามของไทยในเดือนธันวาคม ปีเดียวกันนั้น ได้ยกดินแดนเชียงตุงและเมืองพานรวมทั้งกะเหรี่ยงแดงตะวันออก การผนวกเกิดขึ้นเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2486 ไทยได้คืนดินแดนที่ผนวกนี้ใน พ.ศ. 2488 และยกเลิกการอ้างสิทธิเหนือเชียงตุงอย่างเด็ดขาดในพ.ศ. 2489 เพื่อเข้าเป็นสมาชิกสหประชาชาติ และถอนตัวจากการต้องเป็นผู้แพ้สงครามเพราะเข้าร่วมกับฝ่ายอักษะ
ประวัติศาสตร์ > หลังจากพม่าได้รับเอกราช

รัฐธรรมนูญของสหภาพพม่า พ.ศ. 2490 ได้ให้กลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงรวมเข้ากับสหภาพพม่าในฐานะรัฐเดียวคือรัฐกะเหรี่ยงแดงและสามารถแยกตัวออกมาได้หลังจากรวมกันแล้ว 10 ปี ใน พ.ศ. 2495 ดินแดนเมืองไปที่เคยอยู่ในรัฐชานได้ถูกนำมารวมกับรัฐกะเหรี่ยงแดงและเปลี่ยนชื่อเป็นรัฐกะยา
รัฐ

รัฐในกลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงมี 5 รัฐ โดยแบ่งเป็นสองบริเวณคือ
กะเหรี่ยงแดงตะวันตก อยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสาละวิน ประกอบด้วย 4 รัฐคือ บอละแค นามเมกอน นองปาเล และเจโบจี
กันตรวดี อยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำสาละวิน บางครั้งเรียกกะเหรี่ยงแดงตะวันออก เคยถูกผนวกรวมกับสหรัฐไทยเดิมของไทยระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
แหล่งข้อมูลอื่น

The Imperial Gazetteer of India
"Gazetteer of Upper Burma and the Shan states"
Karenni Ethnicity
18°30′N 98°00′E﻿ / ﻿18.500°N 98.000°E﻿ / 18.500; 98.000
จอโกโก

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 จอโกโกขณะเล่นให้กับแพร่ ยูไนเต็ดใน ค.ศ. 2021
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  จอโกโก
วันเกิด:   (1992-12-20) 20 ธันวาคม ค.ศ. 1992 (31 ปี)
สถานที่เกิด:  อมรปุระ, พม่า
ส่วนสูง:  1.73 m (5 ft 8 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรเยาวชน
2009:  เซยาชเวมเย
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2010–2012 |  เซยาชเวมเย |  41 |  (18) |
| 2013–2019 |  ย่างกุ้งยูไนเต็ด |  120 |  (49) |
| 2018 |  → เชียงราย ยูไนเต็ด (ยืมตัว) |  7 |  (0) |
| 2019 |  → สมุทรปราการ ซิตี้ (ยืมตัว) |  11 |  (5) |
| 2020 |  สุโขทัย |  1 |  (0) |
| 2020–2021 |  เชียงใหม่ ยูไนเต็ด |  3 |  (0) |
| 2021 |  แพร่ ยูไนเต็ด |  11 |  (2) |
| 2021–2022 |  ระยอง |  15 |  (2) |
| 2023 |  แพร่ ยูไนเต็ด |  3 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2009–2013 |  พม่า ชุดอายุไม่เกิน 23 ปี |  15 |  (8) |
| 2010–2019 |  พม่า |  53 |  (16) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 27 มีนาคม 2023 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 22 มีนาคม 2018
จอโกโก (พม่า: ကျော်ကိုကို; เกิด 20 ธันวาคม 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวพม่า เล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับทีมชาติพม่า เขาทำได้ประตู 5 ประตูในฟุตบอลชายในซีเกมส์ 2011 ช่วยให้ทีมชาติพม่าชุดอายุไม่เกิน 23 ปี จบในอันดับ 3 และสามารถคว้าเหรียญทองแดงมาครองได้สำเร็จ
อาชีพ

จอโกโกเริ่มต้นค้าแข้งกับสโมสรในลีกบ้านเกิดชื่อเซยาชเวมเย ในฐานะนักเตะเยาวชนเมื่อ ค.ศ. 2009 ก่อนจะก้าวขึ้นมาติดทีมชุดใหญ่ในปีถัดมาและได้แสดงทักษะความสามารถให้เห็นจึงถูกเรียกตัวไปติดทีมชาติพม่า โดยลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ไป 2 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 2010–2012 ทั้งสิ้น 41 นัด ยิงได้ 18 ประตู
จากนั้นใน ค.ศ. 2013 สโมสรย่างกุ้งยูไนเต็ด สโมสรชื่อดังในลีกบ้านเกิด ได้ซื้อตัวจอโกโกไปด้วยค่าตัวมหาศาล ทำให้เขากลายเป็นตัวหลักทั้งในสโมสรและทีมชาติ รวมถึงพาทีมต้นสังกัดคว้าแชมป์เมียนมาเนชันแนลลีกได้ถึง 2 สมัย และเจเนอรัลอองซานชีลด์ (General Aung San Shield) อีก 1 สมัย
กระทั่งเดือนธันวาคม ค.ศ. 2017 สโมสรเชียงราย ยูไนเต็ดจากไทยลีก ได้เซ็นสัญญาดึงมาร่วมทีมในฐานะโควตาอาเซียนด้วยสัญญายืมตัว 1 ปี โดยประเดิมสนามให้กับทีมในไทยลีกนัดที่เสมอ 1– 1 กับเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด ที่เอสซีจีสเตเดียม เมื่อวันเสาร์ที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2018
จักรพรรดินีเถื่อ เทียน

| เถื่อ เทียน> จักรพรรดินีแห่งเวียดนาม |
| --- | --- |
ประสูติ: 19 มกราคม พ.ศ. 2305 อำเภอต๊งเซิน จังหวัดทัญฮว้า
สวรรคต: 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2357 (52 ปี) ฟู้ซวน จักรวรรดิเหวียตนาม
พระราชสวามี: จักรพรรดิซา ล็อง
พระราชบุตร: เหงียน ฟุก เคียว เหงียน ฟุก กั๋ญ
ราชวงศ์: เหงียน
พระราชชนก: ต๊ง ฟุก ควง
พระราชชนนี: นางเล
จักรพรรดินีเถื่อ เทียน (เวียดนาม: Thừa Thiên Cao Hoàng hậu, จื๋อโนม: 承天高皇后; 19 มกราคม ค.ศ. 1762 – 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1814) มีพระนามาภิไธยเดิมว่า ต๊ง ฟุก ถิ ลาน (Tống Phúc Thị Lan, 宋福氏蘭) เป็นจักรพรรดินีในจักรพรรดิซา ล็อง หรือองเชียงสือ (Gia Long, 嘉隆) และเป็นพระราชชนนีของมกุฎราชกุมารอัญเส่ว (Anh Duệ, 英睿)
พระราชประวัติ

จักรพรรดินีเถื่อ เทียนพระราชสมภพเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1762 เป็นธิดาของต๊ง ฟุก ควง (Tống Phúc Khuông, 宋福匡) ขุนนางประจำราชวงศ์เหงียน กับพระมารดาไม่ปรากฏนามจากสกุลเล (Lê, 黎)
พระองค์อภิเษกสมรสกับเหงียน ฟุก อั๊ญ (Nguyễn Phúc Ánh, 阮福暎) ที่ต่อมาได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิซา ล็อง (หรือในพงศาวดารไทยเรียกว่าองเชียงสือ) ขณะมีพระชนมายุ 18 พรรษา มีพระราชโอรสด้วยกันสองพระองค์คือเหงียน ฟุก เคียว (Nguyễn Phúc Chiêu, 阮福昭) และเหงียน ฟุก กั๋ญ (Nguyễn Phúc Cảnh, 阮福景) ภายหลังพระราชบุตรพระองค์เล็กนี้ดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารอัญเส่ว (Anh Duệ hoàng thái tử, 英睿皇太子)
จักรพรรดินีเถื่อ เทียนสวรรคตเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1814 พระศพถูกฝัง ณ สุสานหลวงเทียนเถาะ (Thiên Thọ Lăng, 天授陵) โดยราชสำนักเวียดนามได้ส่งพระราชสาส์นแจ้งว่าพระมเหสีสวรรคต เอกสารไทยเรียกว่าหว้างท้ายเห้า (ตรงกับคำเวียดนาม Hoàng Thái Hậu, 皇太后 "พระพันปี") จักรพรรดิซา ล็องทรงตรมพระทัยนัก ทรงนุ่งขาวห่มขาวเฝ้าพระศพ แล้วเว้นการทอดพระเนตรการฟ้อนระบำขับเพลงเป็นเวลาสามปี ราวสามถึงสี่ปีต่อมาจึงมีพระราชสาส์นแจ้งมาอีกว่าพระราชพิธีฝังพระศพพระมเหสีเสร็จสิ้นแล้ว
ไทโกะโนะทัตสึจิง

ไทโกะโนะทัตสึจิง ในระบบอาเขต
ไทโกะโนะทัตสึจิง (ญี่ปุ่น: 太鼓の達人; อังกฤษ: Taiko no Tatsujin) เป็นเกมตีกลอง ซึ่งผลิตโดยบริษัทนัมโค จากประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจัดวางจำหน่ายทั้งในรูปของเกมตู้, นินเทนโด ดีเอส, เพลย์สเตชัน 2, เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล, วี, iPhone OS, Advanced Pico Beena และโทรศัพท์มือถือ โดยในหลายเวอร์ชันได้ถูกจัดวางจำหน่ายในญี่ปุ่น และจัดวางจำหน่ายในอเมริกาเหนือโดยใช้ชื่อว่า Taiko: Drum Master โดยดัดแปลงให้เข้ากับวัฒนธรรมของภูมิภาคนั้นๆ สำหรับการจัดวางจำหน่ายนอกประเทศญี่ปุ่น
ข้อมูลโดยสังเขป

ผู้เล่นจะใช้ไม้ตีกลองไทโกะจำลองเป็นตัวเล่นโดยใช้ตีตามจังหวะตามสัญลักษณ์ที่ปรากฏบนจอ สำหรับเครื่องเล่นเพลย์สเตชัน 2-3-4, นินเท็นโด วี, วียู และสวิตช์ สามารถเล่นได้ด้วย TaTaCon (แท่นตีกลองไทโกะ) เป็นตัวควบคุมพิเศษซึ่งมีลักษณะคล้ายกับกลองไทโกะขนาดเล็ก ส่วนเวอร์ชันนินเทนโดดีเอส, นินเทนโดสวิตช์, แอนดรอยด์ และไอโอเอส จะใช้ระบบทัชสกรีนสำหรับตีกลอง
นอกจากนี้ ในระบบนินเทนโดดีเอส กับเพลย์สเตชันพอร์เทเบิล ยังสามารถร่วมเล่นแข่งแบบสี่คน
ข้อมูลโดยสังเขป > รูปแบบการเล่น

ผู้เล่นจะต้องถือไม้ตีกลองขณะเล่น โดยตีกลองให้ตรงจังหวะตามเกมที่กำหนดไว้ โดยที่ลักษณะของกลองจะแบ่งเป็นซีกซ้ายและซีกขวา และมีปุ่มข้างกลองด้านซ้ายและด้านขวาเช่นกัน ผู้เล่นจะต้องตีกลองตามจังหวะของเพลงที่กำหนดไว้ บนหน้าจอจะมีแถบตีจังหวะสีเทา และมีตัวโน้ตเป็นรูปหน้ากลองสีแดงหรือสีฟ้าวิ่งจากขวามาซ้ายมายังจุดตี โดยที่ผู้เล่นจะต้องตีกลองเมือโน้ตหน้ากลองมาอยู่ที่จุดตี
ข้อมูลโดยสังเขป > เพลง

เพลงที่นำมาบรรจุส่วนมากเป็นเพลงแนว เจ-ป็อป, เพลงประกอบอนิเมะและโทคุซัทสึ, เพลงคลาสสิก, เพลงสำหรับเด็ก/เพลงญี่ปุ่น, เพลงรวมหลากหลายรูปแบบ, ทำนองเพลงจากเกมดัง และ ทำนองออริจินอลที่สร้างใหม่โดยนัมโค โดยระบบซาวด์แทรคเหล่านี้ได้ถูกจัดวางจำหน่ายช่วงปีค.ศ. 2008 ซึ่งมีทั้งในเวอร์ชัน ไทโกะโนะทัตสึจิง 10, ไทโกะโนะทัตสึจิง 11, ไทโกะโนะทัตสึจิง DS: Touch de Dokodon และ Mecha! ไทโกะโนะทัตสึจิง DS: 7-tsu no Shima no Daibouken
ตัวละคร

ตัวละครในเกม ไทโกะโนะทัตสึจิง ออกแบบเพื่อสร้างสีสันและมีความเป็นมาต่าง ๆ ของตัวละคร ซึ่งออกแบบโดย โยโคโอะ ยูคิโกะ (横尾有希子) ตัวละครเอกของเรื่องได้แก่ ฝาแฝดกลองไทโกะ วาดะดน (和田どん) และ วาดะ คัทสึ (和田かつ) สามารถดูเพิ่มได้ที่ ตัวละครในไทโกะโนะทัตสึจิง
ระบบ

太鼓の達人 (ไทโกะโนะทัตสึจิง) (กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001)
太鼓の達人 2 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 2) (สิงหาคม ค.ศ. 2001)
太鼓の達人 3 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 3) (มีนาคม ค.ศ. 2002)
太鼓の達人 4 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 4) (ธันวาคม ค.ศ. 2002)
太鼓の達人 5 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 5) (ตุลาคม ค.ศ. 2003)
太鼓の達人 6 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 6) (กันยายน ค.ศ. 2004)
太鼓の達人 7 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 7) (กันยายน ค.ศ. 2005)
太鼓の達人 8 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 8) (มีนาคม ค.ศ. 2006)
太鼓の達人 9 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 9) (ธันวาคม ค.ศ. 2006)
太鼓の達人 10 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 10) (กันยายน ค.ศ. 2007)
太鼓の達人 11 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 11) (มีนาคม ค.ศ. 2008)
太鼓之達人 11 亞洲版 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 11 เอเชียเวอร์ชัน) (เมษายน ค.ศ. 2008)
太鼓の達人 12 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 12) (ธันวาคม ค.ศ. 2008)
太鼓之達人 12 亞洲版 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 12 เอเชียเวอร์ชัน) (มิถุนายน ค.ศ. 2009)
太鼓の達人 12 ド～ン！と増量版 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 12 เวอร์ชัน Don to Extra) (กรกฎาคม ค.ศ. 2009)
太鼓の達人 13 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 13) (17 ธันวาคม ค.ศ. 2009)
太鼓の達人 14 (ไทโกะโนะทัตสึจิง 14) (ฤดูร้อนที่ญี่ปุ่น ค.ศ. 2010)
太鼓の達人DSタッチでドコドン(ไทโกะโนะทัตสึจิง DS: Touch de Dokodon) (26 กรกฎาคม ค.ศ. 2007)
めっちゃ! 太鼓の達人DS 7つの島の大冒険 (Meccha! ไทโกะโนะทัตสึจิง DS: 7tsu no Shima no Daibouken) (24 เมษายน ค.ศ. 2008)
太鼓の達人DSドロロン！ヨーカイ大決戦！！ (ไทโกะโนะทัตสึจิง DS Dororon! Yokai Daikessen) (1 กรกฎาคม ค.ศ. 2010)
太鼓の達人 Wii (ไทโกะโนะทัตสึจิง Wii) (11 ธันวาคม ค.ศ. 2008)
太鼓の達人Wii　ドドーンと2代目！ (ไทโกะโนะทัตสึจิง Wii: Do Don to 2 Daime) (19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009)
太鼓の達人Wii みんなでパーティ3代目 (ไทโกะโนะทัตสึจิง Wii: Minnade Party 3 Daime) (2 ธันวาคม ค.ศ. 2010)
太鼓の達人 タタコンでドドンがドン (ไทโกะโนะทัตสึจิง: TATAKON de DODON ga DON) (24 ตุลาคม ค.ศ. 2002)
太鼓の達人 ドキッ！新曲だらけの春祭り (ไทโกะโนะทัตสึจิง: DOKI! Shinkyoku Darake no Haru Matsuri) (27 มีนาคม ค.ศ. 2003)
太鼓の達人 あっぱれ三代目 (ไทโกะโนะทัตสึจิง: Appare Sandaime) (30 ตุลาคม ค.ศ. 2003)
太鼓の達人 わくわくアニメ祭り (ไทโกะโนะทัตสึจิง: Waku Waku ANIME Matsuri) (18 ธันวาคม ค.ศ. 2003)
太鼓の達人 あつまれ！祭りだ！四代目 (ไทโกะโนะทัตสึจิง: Atsumare! Matsuri da!! Yondaime) (22 กรกฎาคม ค.ศ. 2004)
太鼓の達人 TAIKO: Drum Master (Taiko Drum Master) (26 ตุลาคม ค.ศ. 2004)
太鼓の達人 ゴー！ゴー！五代目 (ไทโกะโนะทัตสึจิง: GO! GO! Godaime) (9 ธันวาคม ค.ศ. 2004)
太鼓の達人 TAIKO DRUM MASTER (ไทโกะโนะทัตสึจิง: TAIKO DRUM MASTER Japanese Release) (17 มีนาคม ค.ศ. 2005)
太鼓の達人 とびっきり！アニメスペシャル (ไทโกะโนะทัตสึจิง: Tobikkiri! ANIME SPECIAL) (4 สิงหาคม ค.ศ. 2005)
太鼓の達人 わいわいハッピー！六代目 (ไทโกะโนะทัตสึจิง: Wai Wai Happy! Rokudaime) (8 ธันวาคม ค.ศ. 2005)
太鼓の達人 ドンカッ！と大盛り七代目 (ไทโกะโนะทัตสึจิง: DON-KA! to Oomori Nanadaime) (7 ธันวาคม ค.ศ. 2006)
太鼓の達人 ぽ～たぶる (ไทโกะโนะทัตสึจิง: พอร์เทเบิล) (4 สิงหาคม ค.ศ. 2005)
太鼓の達人 ぽ～たぶる2 (ไทโกะโนะทัตสึจิง: พอร์เทเบิล 2) (7 กันยายน ค.ศ. 2006)
太鼓の達人 (ไทโกะโนะทัตสึจิง) (1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010, เฉพาะที่ประเทศญี่ปุ่น)
太鼓の達人 Beena (ไทโกะโนะทัตสึจิง Beena) (14 เมษายน ค.ศ. 2005)
太鼓之達人 流行月租 (ไทโกะโนะทัตสึจิง Pop Monthly) (2 มกราคม ค.ศ. 2008, เฉพาะที่ประเทศไต้หวัน)
太鼓の達人 もばいる (ไทโกะโนะทัตสึจิง Mobile) (20 มีนาคม ค.ศ. 2008, เฉพาะที่ประเทศญี่ปุ่น)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website (ญี่ปุ่น)
Table of music tracks by version of the game เก็บถาวร 2010-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
Taiko no Tatsujin Asian Version เก็บถาวร 2011-10-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (จีน)
จังลุน

| จังลุน Changlun จังโหลน |
| --- | --- |
เมือง

จังลุนที่ตั้งในรัฐเกอดะฮ์แสดงแผนที่รัฐเกอดะฮ์จังลุนจังลุน (ประเทศมาเลเซีย)แสดงแผนที่ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 6°26′N 100°26′E﻿ / ﻿6.433°N 100.433°E﻿ / 6.433; 100.433
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐเกอดะฮ์
อำเภอ: กูบังปาซู
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 1,506 คน
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
จังลุน หรือ จังโหลน (มลายู: Changlun) เป็นเมืองขนาดเล็กที่อยู่ในอำเภอกูบังปาซู ทางทิศเหนือของรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ใกล้เมืองบูกิตกายูฮีตัมซึ่งเป็นเมืองชายแดนติดกับด่านจังโหลน อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลาของประเทศไทย มีประชากรประมาณ 1,506 คน (พ.ศ. 2549) ชื่อเมือง จังลุน มาจากภาษาไทยคำว่า ช้างหล่น
ประชากร

| กลุ่มชาติพันธุ์ในจังลุน - สำมะโน ค> ศ. 2010 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กลุ่มชาติพันธุ์ | กลุ่มชาติพันธุ์ |  | ร้อยละ | ร้อยละ |
| มลายู | มลายู |    | 46.1% | 46.1% |
| จีน | จีน |    | 38.7% | 38.7% |
| อินเดีย | อินเดีย |    | 5.7% | 5.7% |
| บูมีปูเตอราอื่น ๆ และอื่น ๆ | บูมีปูเตอราอื่น ๆ และอื่น ๆ |    | 9.5% | 9.5% |
จังลุนเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกูบังปาซู รัฐเกอดะฮ์ ใน ค.ศ. 2010 มีประชากร 1,506 คน
ประชากรส่วนใหญ่มีเชื้อสายมลายู 694 คน (ร้อยละ 46.1), ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน 583 คน (ร้อยละ 38.7), ชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดีย 86 คน (ร้อยละ 5.7) ชาวมาเลเซียเชื้อสายไทยและภูมิบุตรอื่น ๆ 28 คน (ร้อยละ 1.9) และบุคคลมิได้ถือสัญชาติมาเลเซีย 115 คน (ร้อยละ 7.6)
คาลาปัน

| คาลาปัน |
| --- | --- |
นคร
ย่านใจกลางเมือง
สมญา: ประตูสู่เกาะทอง   นครรวงทอง
คำขวัญ: Fly High As One Calapan
ที่ตั้งในจังหวัดโอเรียนตัลมินโดโร
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: มีมาโรปา
จังหวัด: โอเรียนตัลมินโดโร
District: 1st district
ก่อตั้ง: 2 มกราคม ค.ศ. 1917
เป็นนคร: 21 มีนาคม ค.ศ. 1998
บารังไกย์: 62
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Arnan C. Panaligan
 • สิทธิ์เลือกตั้ง: 74,241 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 250.06 ตร.กม. (96.55 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 133,893 คน
 • ความหนาแน่น: 540 คน/ตร.กม. (1,400 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Calapeños (เพศชาย)   Calapeñas (เพศหญิง)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 5200
PSGC: 175205000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)43
ภูมิอากาศ: เขตร้อน
ระดับรายได้: ระดับที่ 3
เว็บไซต์: www.cityofcalapan.gov.ph
นครคาลาปัน (ฟิลิปปินส์: Lungsod ng Calapan) เป็นนครระดับที่สาม และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดโอเรียนตัลมินโดโร ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 133,893 คน คาลาปันถือว่าเป็นประตูสู่โอเรียนตัลมินโดโร และมีท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะมินโดโร ใช้เวลาเดินทาง 45 จากท่าเรือบาตังกัสซิตี
คาลาปัน เป็นหนึ่งในสองนครในเขตมีมาโรปา อีกแห่งหนึ่งของปูเวร์โตปรินเซซาในจังหวัดปาลาวัน แต่คาลาปันถือว่าเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขต และเป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรม อุตสาหกรรม การขนส่ง การสื่อสาร ศาสนา และการศึกษา
เมืองพี่น้อง

บาเลนซูเวลา, ฟิลิปปินส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ