stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อธงชาติในทวีปเอเชีย
เอเชียตะวันออก

| ชาติ | ธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
| จีน |  ธงชาติจีน ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศจีน | ธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นสีแดง ที่มุมธงบนด้านต้นธงมีรูปดาวสีเหลือง 5 ดวง ลักษณะเป็นรูปดาวดวงใหญ่ 1 ดวง ล้อมรอบด้วยดาวดวงเล็กอีก 4 ดวง |
| ญี่ปุ่น |  ธงชาติญี่ปุ่น ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศญี่ปุ่น | ธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีขาว กึ่งกลางธงเป็นรูปวงกลมสีแดง หมายถึง พระอาทิตย์ |
| ไต้หวัน |  ธงชาติสาธารณรัฐจีน ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในสาธารณรัฐจีน และ รายชื่อธงกองทัพสาธารณรัฐจีน | ธงพื้นสีแดง ที่มุมธงบนด้านคันธงมีรูปดวงอาทิตย์เปล่งรัศมี 12 แฉกในสี่เหลี่ยมสีน้ำเงิน |
| เกาหลีเหนือ |  ธงชาติเกาหลีเหนือ ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศเกาหลี | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นนอกสีน้ำเงิน พื้นในเป็นแถบสีแดงมีขอบสีขาว ในพื้นสีแดงนั้นมีดาวแดงบนวงกลมพื้นขาว |
| เกาหลีใต้ |  ธงชาติเกาหลีใต้ ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศเกาหลีใต้ | ธงพื้นสีขาว กลางธงมีรูปวงกลม "แทกึก" สีแดง-น้ำเงิน ล้อมข้างด้วยขีดสามเส้นรูปต่างๆ ตามคัมภีร์อี้จิงของจีน 4 รูปตามแต่ละมุมของธง |
| มองโกเลีย |  ธงชาติมองโกเลีย | เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ภายในแบ่งริ้วธงขนาดเท่ากันเป็น 3 ริ้วตามแนวตั้ง พื้นนอกสีแดง ตรงกลางธงเป็นสีน้ำเงิน ที่ด้านคันธงนั้นมีเครื่องหมายซอยอนโบ (Soyonbo) สีเหลือง |
| ฮ่องกง (เขตบริหารพิเศษของสาธารณรัฐประชาชนจีน) |  ธงประจำเขตบริหารพิเศษฮ่องกง | ธงรูปดอกชงโคห้ากลีบสีขาวบนพื้นสีแดง ภายในใจกลางของแต่ละกลีบนั้นมีรูปดาวแดงกลีบละ 1 ดวง |
| มาเก๊า (เขตบริหารพิเศษของสาธารณรัฐประชาชนจีน) |  ธงประจำเขตบริหารพิเศษมาเก๊า | ธงพื้นสีเขียว กลางมีรูปดอกบัวสีขาวลอยอยู่เหนือรูปสะพานผู้ว่าการโนเบรอ เดอ คาร์วาลโฮ (Ponte Governador Nobre de Carvalho) และผืนน้ำ รูปเหล่านี้เป็นสีขาว เหนือรูปดอกบัวนั้นมีรูปแถวโค้งของดาวสีทอง 5 ดาว เป็นรูปดาวใหญ่อยู่ตรงกลาง 1 ดวงและดาวเล็กถัดจากดาวใหญ่ข้างละ 2 ดวง |
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

| ชาติ | ธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
| อินโดนีเซีย |  ธงชาติอินโดนีเซีย | ธงสองแถบแบ่งครึ่งตามแนวนอน ครึ่งบนสีแดง ครึ่งล่างสีขาว |
| พม่า |  ธงชาติพม่า ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศพม่า | ธงสามสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในแบ่งตามแนวนอน ความกว้างเท่ากัน พื้นสีเหลือง สีเขียว และสีแดง เรียงตามลำดับจากบนลงล่าง กลางธงมีรูปดาวห้าแฉกสีขาวขนาดใหญ่ |
| ไทย |  ธงชาติไทย ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศไทย | ธงสามสีห้าแถบ พื้นแดง-ขาว-น้ำเงิน-ขาว-แดง แถบกลางกว้างเป็น 2 เท่าของแถบสีแดงและขาว |
| เวียดนาม |  ธงชาติเวียดนาม ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศเวียดนาม | ธงพื้นหลังสีแดง มีดาว 5 แฉกตรงกลาง |
| มาเลเซีย |  ธงชาติมาเลเซีย ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศมาเลเซีย | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นริ้วแดงสลับขาวรวม 14 ริ้ว ที่มุมบนด้านคันธงมีดาว 14 แฉกและจันทร์เสี้ยวสีเหลือง ในพื้นสี่เหลี่ยมสีน้ำเงิน |
| ฟิลิปปินส์ |  ธงชาติฟิลิปปินส์ ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศฟิลิปปินส์ | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบ่งตามยาว ครึ่งบนสีน้ำเงิน ครึ่งล่างสีแดง ที่ด้านคันธงเป็นรูปสามเหลี่ยมสีขาว ภายในมีรูปดวงอาทิตย์มีรัศมี 8 แฉก ล้อมด้วยดาวห้าแฉกสีทอง 3 ดวง |
| ลาว |  ธงชาติลาว ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศลาว | ธงสามแถบ สีแดง-น้ำเงิน-แดง แถบกลางกว้างเป็น 2 เท่าของแถบบนและแถบล่าง ภายในมีวงกลมสีขาว |
| กัมพูชา |  ธงชาติกัมพูชา ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศกัมพูชา | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ผืนธงแบ่งตามแนวยาวเป็น 3 ริ้ว โดยริ้วกลางนั้นเป็นพื้นสีแดง กว้าง 2 ส่วน มีรูปปราสาทนครวัดสามยอดสีขาวอยู่ตรงกลาง ริ้วที่อยู่ด้านนอกทั้งสองด้านนั้นกว้างริ้วละ 1 ส่วน พื้นสีน้ำเงิน |
| ติมอร์-เลสเต |  ธงชาติติมอร์-เลสเต | ธงพื้นสีแดง มีสามเหลี่ยม สีเหลือง และ ดำ และมีดาว 5 แฉกสีขาวดวงเล็ก |
| บรูไน |  ธงชาติบรูไน ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศบรูไน | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีเหลือง มีแถบคาดสีขาวและสีดำ พาดตามแนวทแยงมุมจากบนซ้ายไปล่างขวา กลางธงมีภาพตราแผ่นดินของบรูไน |
| สิงคโปร์ |  ธงชาติสิงคโปร์ ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศสิงคโปร์ | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ประกอบด้วยแถบสองสีแบ่งครึ่งกลางธง แถบสีแดงอยู่ด้านบน แถบสีขาวอยู่ด้านล่าง ที่มุมธงบนด้านคันธงมีรูปพระจันทร์เสี้ยว ถัดจากรูปดังกล่าวมีรูปดาวห้าแฉก 5 ดวง เรียงเป็นรูปห้าเหลี่ยมด้านเท่า รูปเหล่านี้เป็นสีขาว |
| เกาะคริสต์มาส ออสเตรเลีย |  ธงของเกาะคริสต์มาส |  |
| หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) ออสเตรเลีย |  ธงของหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) |  |
เอเชียใต้

| ชาติ | ธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- |
| อินเดีย |  ธงชาติอินเดีย ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศอินเดีย | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็นแถบ 3 สี ตามแนวนอน ได้แก่ สีแสด สีขาว สีเขียว เรียงลำดับจากบนลงล่าง กลางแถบสีขาวมีรูปธรรมจักรของพระเจ้าอโศกมหาราชสีน้ำเงิน ภายในแบ่งกำเป็น 24 ซี่ |
| ปากีสถาน |  ธงชาติปากีสถาน ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศปากีสถาน | ธงรูปดาวและจันทร์เสี้ยวสีขาวบนพื้นสีเขียว ที่ด้านคันธงมีแถบสีขาว |
| บังกลาเทศ |  ธงชาติบังกลาเทศ ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศบังกลาเทศ | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีเขียว มีวงกลมสีแดงค่อนไปทางซ้าย |
| เนปาล |  ธงชาติเนปาล |  |
| ศรีลังกา |  ธงชาติศรีลังกา ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศศรีลังกา | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ตอนต้นธงเป็นแถบแนวตั้งสีเขียวและสีแสด ตอนปลายเป็นรูปราชสีห์สีทองยืนถือดาบในกรอบสี่เหลี่ยมสีแดงเลือดหมู ที่มุมทั้งสี่ของสี่เหลี่ยมนั้นมีใบโพธิ์ รูปทั้งหมดนี้อยู่ในพื้นธงสีทอง |
| ภูฏาน |  ธงชาติภูฏาน | ธงแบ่งเป็นสองส่วนตามแนวทแยงมุม ครึ่งบนสีเหลือง ครึ่งล่างสีแสด กลางมีรูปมังกรสีขาว |
| มัลดีฟส์ |  ธงชาติมัลดีฟส์ | ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีเขียว ขอบสีแดง กลางธงมีรูปพระจันทร์เสี้ยวสีขาวปลายหันหลังให้ด้านเสาธง |
| อัฟกานิสถาน |  ธงชาติอัฟกานิสถาน ดูเพิ่ม: รายชื่อธงในประเทศอัฟกานิสถาน | ธงสามสีแบ่งตามแนวตั้ง พื้นสีดำ-แดง-เขียว กลางมีตราแผ่นดินสีขาว |
| บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี สหราชอาณาจักร |  ธงชาติบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี ดูเพิ่ม: รายการธงในสหราชอาณาจักร |  |
ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ

| ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ |
| --- | --- |

กำกับ: สมโพธิ แสงเดือนฉาย
อำนวยการสร้าง: บุรินทร์ วงศ์สงวน
นักแสดงนำ: ไชยา สุริยัน อรัญญา นามวงศ์ สีเผือก ศรีสุริยา ด.ช. สนิท แก้วดี
ผู้จัดจำหน่าย: ไทยบุรินทร์ภาพยนตร์ ไชโยภาพยนตร์ สึบุรายาโปรดักชั่น
วันฉาย:  16 มีนาคม พ.ศ. 2517  เมษายน พ.ศ. 2517
ประเทศ:  ไทย  ญี่ปุ่น
ภาษา: ภาษาไทย
ต่อจากนี้: หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์ (2517)
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ (ญี่ปุ่น: ジャンボーグA&ジャイアント; อังกฤษ: Giant and Jumbo A, Titan against Jumbo A) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2517 เป็นผลงานการร่วมมือระหว่างไชโยภาพยนตร์ โดยสมโพธิ แสงเดือนฉาย และสึบุรายะโปรดักชั่น ของญี่ปุ่น โดยนำจัมโบ้เอ ซึ่งเป็นที่นิยมในประเทศไทย จากการฉายทางโทรทัศน์ในปี พ.ศ. 2516 มาต่อสู้กับยักษ์เฝ้าประตูเข้าพระอุโบสถวัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร (วัดแจ้ง)
เนื้อเรื่องย่อ

พวกมนุษย์ดาวอังคารนำโดยนางจังกลได้บุกรุกโลกส่งเหล่าสัตว์ประหลาดออกอาละวาดทำลายล้างบ้านเมือง นางจังกลต้องการทำลายล้างโลกให้สิ้นซากและทราบว่าที่วัดอรุณราชวรารามมีเพชรสุริยะคราส วัตถุที่ล้ำค่าเมื่อเป็นพลังงานจะมีแสนยานุภาพทำลายล้างสูงจึงส่งมนุษย์กลางหาวไปขโมยมา จากนั้นเมื่อขโมยเพชรสุริยะคราสมาได้ จึงนำไปติดตั้งบนดวงจันทร์เพื่อใช้รวมพลังแสงอาทิตย์ยิงไปที่โลก ยอดมนุษย์จัมโบ้เอ (ทาจิบานะ นาโอกิ) ต้องเหาะไปที่ดวงจันทร์ ร่วมมือกับยักษ์วัดแจ้งที่ต้องการเพชรสุริยะคราสกลับคืนสู่วัดอรุณฯ การต่อสู้ระหว่างจัมโบ้เอกับยักษ์วัดแจ้งปะทะนางจังกลกับมนุษย์กลางหาวจึงเกิดขึ้น
เบื้องหลังและความสำเร็จ

ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ เกิดขึ้นจากการที่เอจิ สึบุระยะ ผู้ก่อตั้งบริษัทสึบุรายะโปรดักชั่น จำกัด ถึงแก่กรรมไป และได้ทิ้งหนี้สินไว้ให้แก่บุตรชายซึ่งเป็นทายาท 500,000 ดอลลาร์สหรัฐ บุตรชายของสึบุระยะจึงได้เดินทางมาประเทศไทยเพื่อขอพบกับสมโพธิ ซึ่งเคยร่วมงานกันมาก่อน เพื่อขอความช่วยเหลือ ในตอนแรกสมโพธิเสนอที่จะให้เงินช่วยเหลือ แต่ทางบุตรชายของสึบุระยะได้ปฏิเสธ ก่อนที่จะตกลงสร้างภาพยนตร์ชุดนี้ด้วยกัน ทั้งหมด 2 เรื่อง โดยอีกเรื่องหนึ่ง คือ หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์ ในปีเดียวกัน แต่เข้าฉายในช่วงปลายปี
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง จากการเข้าฉายที่โรงภาพยนตร์โคลีเซี่ยมเพียง 7 วัน ด้วยรายได้ 1 ล้านบาท นับเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่นำเอาตัวละครแนวซูเปอร์ฮีโร่ของทั้ง 2 ชาติมาพบกัน  จนมีการนำตัวละครโทคุซัทสึแนวฮีโร่ร่างยักษ์ มาสร้างอีกหลายเรื่อง สำหรับเรื่องนี้ใช้ฟุตเทจจัมโบ้เอตอนอวสานมารวมอยู่ด้วย
โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ออกฉายยังต่างประเทศอีกด้วย เช่น ไต้หวัน, ฝรั่งเศส, อิตาลี, เยอรมนี, อังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น

ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ  ที่เว็บไซต์ ThaiFilmDb
อาเกโตะ นากามูระ

| อาเกโตะ นากามูระ |
| --- | --- |
อาเกโตะ นากามูระ
เกิด: 11 เมษายน ค.ศ. 1889 นาโงยะ จักรวรรดิญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 12 กันยายน ค.ศ. 1966(1966-09-12) (77 ปี)
รับใช้:  ญี่ปุ่น
แผนก/สังกัด:  กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น
ประจำการ: 1923–1945
ชั้นยศ: พลโท
บังคับบัญชา: กองบัญชาการทหารประจำประเทศไทย, กองพลที่ 39, กองพลทหารราบที่ 18
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่สอง (สงครามแปซิฟิก)
พลโท อาเกโตะ นากามูระ (ญี่ปุ่น: 中村明人; โรมาจิ: Nakamura Aketo, 11 เมษายน ค.ศ. 1889 – 12 กันยายน ค.ศ. 1966) เป็นนายทหารชาวญี่ปุ่น​ผู้ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นประจำประเทศไทย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติ

เกิดเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1889 ที่ชนบทในแถบเมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ จักรวรรดิญี่ปุ่น สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบกแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น ได้ยศเป็นนายร้อยตรีเมื่อปี ค.ศ. 1910 ต่อมาในปี ค.ศ. 1922 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเสนาธิการทหารบกแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น และได้เดินทางไปศึกษาต่อที่สาธารณรัฐไวมาร์ (เยอรมนี)
เมื่อเดินทางกลับญี่ปุ่นแล้ว ได้เข้าเป็นอาจารย์ประจำโรงเรียนเสนาธิการทหารบกแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาได้เป็นผู้บังคับกรมทหารราบที่ 24 ในแมนจูเรีย และเข้าประจำกระทรวงกลาโหมในตำแหน่งอธิบดีกรมกิจการทหาร และกรมยุทธการทหารตามลำดับ ในปลายปี ค.ศ. 1940 ได้ขึ้นเป็นผู้บัญชาการกองพลที่ 5 บุกเข้าทางตอนเหนือของฝรั่งเศสอินโดจีน
ในปี ค.ศ. 1941 ได้เป็นผู้บัญชาการกองพลประจำนาโงยะ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา และในปีเดียวกันได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการกรมสารวัตรทหาร อันเป็นตำแหน่งสุดท้ายก่อนเข้ามาเป็นผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นประจำประเทศไทยในเดือนมกราคม ค.ศ.1943
ประวัติ > ชีวิตราชการทหารในไทย

ญี่ปุ่นได้เข้ามาตั้งฐานทัพในประเทศไทยตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1941 ทั้งนี้นายพลนากามูระได้รับแต่งตั้งและมาปฏิบัติหน้าที่ในประเทศไทยตั้งแต่วันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1943 ในตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นประจำประเทศไทย  ซึ่งนอกเหนือไปจากนั้น เขามีภารกิจที่จะต้องทำให้คนไทยไม่ต่อต้านญี่ปุ่น ซึ่งในขณะนั้น ถือว่าความสัมพันธ์ไม่ค่อยจะราบรื่นดีนัก จากการถูกประชาชนในพื้นที่ต่อต้าน
ประวัติ > ความขัดแย้งที่บ้านโป่ง

จากเหตุการณ์ความขัดแย้งระหว่างกลุ่มชาวบ้านและทหารญี่ปุ่นที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี จนมีผู้เสียชีวิตทั้งสองฝ่ายเมื่อ พ.ศ. 2485 นั้น ได้บานปลายกลายเป็นปมขัดแย้งนานนับปี จากเหตุการณ์นี้ส่งผลให้ความสัมพันธ์ไทย-ญี่ปุ่นเลวร้ายลง ในเรื่องนี้ทางเอกอัครราชทูตไทยประจำจักรวรรดิญี่ปุ่น ดิเรก ชัยนาม ซึ่งขณะนั้นกลับมาราชการที่กรุงเทพ ได้เข้าพูดคุยกับนายพลนากามูระ ว่าความขัดแย้งระหว่างทหารญี่ปุ่นและคนไทยนั้น เกิดจากการที่ทหารญี่ปุ่นชอบตบหน้าและตบหัวคนไทย ซึ่งในไทยถือว่าเป็นการดูถูกดูแคลนอย่างถึงที่สุดที่มิอาจให้อภัย แม้ว่าในกองทัพญี่ปุ่นจะถือเป็นเรื่องปกติก็ตาม ซึ่งหากยุติปัญหานี้ไม่ได้ความสัมพันธ์จะยิ่งแย่ลงไปอีก อีกประการคือเกิดจากการที่ทหารญี่ปุ่นชอบเปลือยผ้าบ้าง, แก้ผ้าอาบน้ำในที่สาธารณะ หรือยืนปัสสาวะริมข้างทาง ซึ่งคนไทยไม่มีวัฒนธรรมเช่นนั้น เมื่อนายพลนากามูระได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกละอายใจมาก จึงมีคำสั่งเด็ดขาดเรื่องห้ามตบหน้าและศีรษะลงไปในนายทหารทุกเหล่าชั้น รวมทั้งการทำคู่มือนับหลายหมื่นเล่มเรื่องวัฒนธรรมไทยแจกจ่ายให้แก่ทหารญี่ปุ่นทุกนายในไทยและที่กำลังจะเข้ามาประจำการใช้เป็นคู่มือในการปฏิบัติตน
จากเหตุการณ์ขัดแย้งที่บ้านโป่ง ได้ถูกรายงานไปยังศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นแห่งเอเชียบูรพาที่สิงคโปร์ ทางศูนย์บัญชาการได้เรียกร้องให้ทางการไทยจับกุมหัวหน้ากลุ่มประหารชีวิต และจ่ายค่าชดใช้ให้ทหารญี่ปุ่นที่เสียชีวิตรายละ 80,000 บาท (ประมาณ 80,000 เยนในสมัยนั้น) แต่ตัวแทนจากรัฐบาลไทยได้เข้าพูดคุยกับนายพลนากามูระถึงปัญหาดังกล่าว ว่าหัวหน้าผู้ก่อการเป็นภิกษุสงฆ์ไม่สามารถประหารชีวิตได้ ทำให้นายพลนะกะมุระต้องเสนอไปที่ศูนย์บัญชาการใหญ่ โดยมีทางออกคือ ขอไม่ประหารชีวิตชาวบ้านกลุ่มดังกล่าว แต่ไทยจะดำเนินการจับกุมและลงโทษตามสมควร และไทยจะจ่ายค่าชดใช้ให้ทหารญี่ปุ่นที่เสียชีวิต ซึ่งภายหลังทางกองทัพญี่ปุ่นประจำประเทศไทยก็จะบริจาคเงินส่วนหนึ่งไปยังครอบครัวของชาวบ้านที่เสียชีวิตด้วยเช่นกัน ทางศูนย์บัญชาการใหญ่ได้ตอบรับคำขอดังกล่าว เห็นควรให้การต่างๆเป็นไปตามดำริของผู้บัญชาการกองทัพฯประจำประเทศไทย
ประวัติ > ภายหลังสงคราม

หลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1945 โดยจักรวรรดิญี่ปุ่นเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ นายพลนากามูระได้ถูกจับกุมโดยขบวนการเสรีไทย หลังจากนั้นเขาก็ถูกแจ้งข้อหาอาชญากรสงคราม และจะต้องถูกส่งไปดำเนินคดีที่โตเกียว แต่ระหว่างนั้น เขาต้องถูกขังอยู่ที่เรือนจำกลางบางขวางระยะเวลาหนึ่ง ก่อนที่ต่อมาจะถูกส่งตัวไปดำเนินคดีที่โตเกียวโดยเครื่องบิน เขาเป็นหนึ่งในนายพลระดับสูงไม่กี่คนที่รอดจากโทษประหาร และภายหลังก็ใช้ชีวิตตามปกติและเขียนหนังสือเกี่ยวกับประเทศไทยในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ส่วนเกี่ยวข้อง

ในระหว่างที่ประจำการในประเทศไทยพลโทนากามูระได้บริจาคเงินบูรณะองค์ พระปฐมเจดีย์ เป็นจำนวนทั้งสิ้น 10 บาทซึ่งถือว่ามีค่ามากในสมัยนั้น
คู่กรรม

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ คู่กรรม (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: ทมยันตี (วิมล เจียมเจริญ)
ประเทศ:  ประเทศไทย
ภาษา:  ภาษาไทย
ประเภท: โศกนาฏกรรมและวีรคติ
สำนักพิมพ์: นิตยสารศรีสยาม
พิมพ์ในภาษาไทย: พ.ศ. 2512
หน้า: 701 (สองเล่ม)
ISBN: 9786117052040
เรื่องถัดไป: คู่กรรม 2 
คู่กรรม เป็นนวนิยายแนวโศกนาฏกรรมและวีรคติ ประพันธ์โดย ทมยันตี ดำเนินเรื่องที่มีฉากหลังในประเทศไทยสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยผู้ประพันธ์ได้รับแรงบันดาลใจเมื่อราวปี พ.ศ. 2508 จากการเดินทางไปจังหวัดกาญจนบุรี และเข้าชมสุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรักที่ฝังร่างของเหล่าทหารสัมพันธมิตร โดยสะดุดใจเมื่อเห็นคำจารึกถึงบนหลุมศพทหารสัญชาติเนเธอร์แลนด์คนหนึ่ง เมื่อสอบถามดูได้ความว่าเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของครอบครัวที่มาเสียชีวิตลงที่ประเทศไทย โดยที่ผู้เป็นพ่อแม่มิอาจมาร่วมฝังศพของลูกชายได้
คู่กรรม เขียนขึ้นในปี พ.ศ. 2508 ตีพิมพ์เป็นตอนในนิตยสารศรีสยาม (ในเครือนิตยสารขวัญเรือน) และรวมเล่มครั้งแรกในปี พ.ศ. 2512 แล้วตีพิมพ์มาหลายครั้ง มีภาคต่อคือ คู่กรรม 2 ถือว่าเป็นบทประพันธ์ที่ชื่อเสียงมากที่สุดเรื่องหนึ่งของทมยันตี
คู่กรรม ได้รับการนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์แล้วหลายครั้ง เริ่มจาก ช่อง 4 บางขุนพรหม เป็นละครถึง 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2513, พ.ศ. 2515 และต่อมาทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ในปี พ.ศ. 2521 ครั้งสำคัญเป็นละครทางช่อง 7 สี ในปี พ.ศ. 2533 เป็นละครที่สร้างประวัติศาสตร์เรตติ้งสูงสุดอันดับ 1 ของเมืองไทยตลอดกาล เรตติ้ง 40  และได้รับรางวัลทั้งเมขลาและโทรทัศน์ทองคำในปีเดียวกัน หลังจากนั้นได้นำมาสร้างใหม่เป็นละครทางช่อง 3 ในปี พ.ศ. 2547 (มีภาคต่อคือ คู่กรรม 2)
คู่กรรม ยังถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ในปี พ.ศ. 2516, พ.ศ. 2531, พ.ศ. 2538 ซึ่งทั้ง 2 ครั้งหลังได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมรางวัลตุ๊กตาทองไปทั้งคู่
นอกจากนี้ยังมีการดัดแปลงเป็นละครเวที โดยค่ายดรีมบอกซ์ เมื่อกลางปี พ.ศ. 2547 แสดงที่โรงละครกรุงเทพ และกลางปี พ.ศ. 2550 แสดงที่โรงละครกรุงเทพเมโทรโพลิส
และในปี พ.ศ. 2556 มีการออกอากาศ คู่กรรม เป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ในปีเดียวกัน ในช่วงเวลาคาบเกี่ยวกัน โดยเวอร์ชั่นละครโทรทัศน์ผลิตโดยเอ็กแซ็กท์และซีเนริโอ ออกอากาศทางช่อง 5 และเวอร์ชั่นภาพยนตร์สร้างโดยเอ็ม เทอร์ตี้ไนน์ ซึ่งทำให้เกิดการเปรียบเทียบระหว่างคู่กรรมทั้ง 2 เวอร์ชั่นจากผู้รับชม
ละครโทรทัศน์

คู่กรรม ได้รับการนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2556) รวม 6 ครั้ง ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ปี | โกโบริ | อังศุมาลิน | สถานีโทรทัศน์ |
| พ.ศ. 2513 | มีชัย วีระไวทยะ | บุศรา นฤมิตร | ช่อง 4 |
| พ.ศ. 2515 | ชนะ ศรีอุบล | ผาณิต กันตามระ | ช่อง 4 |
| พ.ศ. 2521 | นิรุตติ์ ศิริจรรยา | ศันสนีย์ สมานวรวงศ์ | ช่อง 9 |
| พ.ศ. 2533 | ธงไชย แมคอินไตย์ | กมลชนก โกมลฐิติ | ช่อง 7 |
| พ.ศ. 2547 | ศรราม เทพพิทักษ์ | พรชิตา ณ สงขลา | ช่อง 3 |
| พ.ศ. 2556 | สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว | หนึ่งธิดา โสภณ | ช่อง 5 |

ในปี พ.ศ. 2513 สร้างครั้งแรกออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4  สร้างโดย เทิ่ง สติเฟื่อง ในนามของ คณะศรีไทยการละคร
ต่อมาออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4 ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2515 ต่อมาออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 ในปี พ.ศ. 2521
ในปี พ.ศ. 2533 ได้รับการนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 สร้างโดย สุรางค์ เปรมปรีดิ์ ผู้ถือลิขสิทธิ์นวนิยาย หยิบเรื่องนี้จัดทำเป็นละครโทรทัศน์ ภายใต้นโยบายทำตามบทประพันธ์ ร่วมกับ ดาราวิดีโอ กำกับการแสดงโดย ไพรัช สังวริบุตร ออกอากาศวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 21.00 - 22.00 น. เพลงประกอบชื่อ คู่กรรม คำร้องและทำนองโดย สุทธิพงษ์ วัฒนจัง สร้างประวัติศาสตร์ละครที่เรตติ้งสูงสุดของประเทศไทย  เรื่องนี้ส่งผลให้ได้ได้รับรางวัลทั้งเมขลาและโทรทัศน์ทองคำหลายสาขา ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม - วันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2533
ในปี พ.ศ. 2547 ได้รับการนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 สร้างโดย เรด ดราม่า กำกับการแสดงโดย นพดล มงคลพันธ์ ออกอากาศวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. มีภาคต่อคือ คู่กรรม 2
ครั้งล่าสุด ปี พ.ศ. 2556 ได้รับการนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 สร้างโดย เอ็กแซ็กท์ และ ซีเนริโอ กำกับการแสดงโดย สันต์ ศรีแก้วหล่อ ออกอากาศวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.10 - 21.40 น. ระหว่างวันที่ 28 มกราคม ถึง 16 เมษายน พ.ศ. 2556 รวม 24 ตอน
ภาพยนตร์

คู่กรรม ได้รับการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ 4 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2516, พ.ศ. 2531, พ.ศ. 2538 และ พ.ศ. 2556 ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | โกโบริ | อังศุมาลิน | วนัส | วันที่เข้าฉาย |
| พ.ศ. 2516 | นาท ภูวนัย | ดวงนภา อรรถพรพิศาล   มร. หลิงลีจู | สายัณห์ จันทรวิบูลย์ | 31 สิงหาคม |
| พ.ศ. 2531 | วรุฒ วรธรรม | จินตหรา สุขพัฒน์ | นัย สุขสกุล | 12 กุมภาพันธ์ |
| พ.ศ. 2538 | ธงไชย แมคอินไตย์ | อาภาศิริ นิติพน | ธีรภัทร์ สัจจกุล | 11 พฤศจิกายน |
| พ.ศ. 2556 | ณเดชน์ คูกิมิยะ | อรเณศ ดีคาบาเลส | นิธิศ วารายานนท์ | 4 เมษายน |
ละครเวที

ดูบทความหลักที่ คู่กรรม เดอะมิวสิคัล
คู่กรรมได้รับการดัดแปลงสร้างเป็นละครเวที ในรูปแบบ ละครเพลง (sung-through musical) กลางปี พ.ศ. 2547 โดยค่ายดรีมบอกซ์ กำกับการแสดงโดย สุวรรณดี จักราวรวุธ แสดงที่โรงละครกรุงเทพ
เซงิ โอเซกิ รับบท โกโบริ
ธีรนัยน์ ณ หนองคาย รับบท อังศุมาลิน
วรฤทธิ์ เฟื่องอารมย์ รับบท วนัส
จากนั้นได้กลับมาแสดงอีกครั้ง กลางปี พ.ศ. 2550 โดยทีมงานชุดเดิมทั้งหมด แสดงที่ โรงละครกรุงเทพเมโทรโพลิส
ดูเพิ่ม

คู่กรรม เดอะมิวสิคัล
คู่กรรม 2
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 7

| อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 7 |
| --- | --- |
ประเภท: เรียลลิตี้
สร้างโดย: ไทรา แบงส์
พัฒนาโดย: Ken Mok Kenya Barris
ประเทศแหล่งกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
จำนวนตอน: 13
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ไทรา แบงส์ Ken Mok
ความยาวตอน: 60 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: The CW
ออกอากาศ: 20 กันยายน พ.ศ. 2549 – 6 ธันวาคม พ.ศ. 2549
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 7 ออกอากาศเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นฤดูกาลแรกที่ออกอากาศทางช่อง  The CW  คำโฆษณาประจำฤดูนี้ก็คือ " Sassier, Fiercer & Making History " และเพลงที่ใช้โปรโมตฤดูกาลนี้ก็คือ "Hot Stuff (I Want You Back)" ของ Pussycat Dolls
ในรอบ 6 คนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ ได้ไปแข่งขันต่อที่ บาร์เซโลนา ประเทศสเปน และผู้ชนะก็คือ แคริดี อิงลิช วัย 21 ปีจาก ฟาร์โก้, นอร์ธดาโกต้า ซึ่งเป็นผู้ชนะที่เป็นสาวผมบลอนด์คนแรกของรายการ และรางวัลของเธอก็คือการได้เซ็นสัญญากับโมเดลลิ่ง เอเจนซี่ ชื่อดัง "อีลีทโมเดลแมเนจเมนท์" ได้ถ่ายแบบ6 หน้าเต็มลงในนิตยสาร เซเว่นทีน และเซ็นสัญญา 100,000 เหรียญ กับเครื่องสำอาง CoverGirl
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Marks Her Territory

ออกอากาศ : 20 กันยายน พ.ศ. 2549
เริ่มต้นฤดูกาลกับการคัดตัว ซินเดลบอกว่าเธอทำงานที่คลับระบำเปลื้องผ้าและเธอคิดว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งของการเป็นนางแบบ  อันชาลเลือกใส่คอนแทคเลนส์สีฟ้าเพราะชาวอินเดียเชื่อว่าคนสวยต้องมีตาสีฟ้าและผิวขาวเท่านั้น จากนั้นผู้เข้ารอบทั้ง 33 คน ได้ถูกคัดเหลือเพียง 21 คน  จากนั้นพวกเธอจะต้องถ่ายภาพเปลือย สาวๆ บางคนก็รับไม่ได้ที่จะต้องถ่ายภาพเปลือย หลังจากนั้นสาวๆ ก็ถูกคัดเหลือ 13 คนเพื่อเข้าสู่การแข่งขันที่แท้จริงต่อไป และแจสลีน กอนซาเลซ ที่ไม่ผ่านการคัดเลือกรอบสุดท้ายได้บอกกับไทร่าว่าเธอจะไม่ยอมแพ้และจะกลับมาอีก
จากนั้นพวกเธอต้องไปเดินแบบในสไตล์ร็อคแอนด์โรลให้กับดีไซน์เนอร์ เอลเมอร์ เอเวนนิว โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องเลือกเสื้อผ้าจากนายแบบหนุ่มทั้ง 13 คน เมลโรสเป็นผู้ชนะในการแข่งขัน ทำให้เธอได้รับสิทธิให้เป็นสาวชั้นสูงใน 1 วัน ในการถ่ายรูปวันถัดไป
ที่บ้านแห่งแฟชั่นของพวกสาวๆ ผู้เข้าแข่งขันพบว่ามีเตียงเพียง 11 เตียงเท่านั้น โมนิคกับคริสเตียนไม่มีเตียง แต่โมนิคแย่งเตียงของยูจีน่าโดยการเทน้ำราดลงไปเพื่อกันไม่ให้ใครแย่งเตียงคืนไปได้
วันต่อมาไทร่าได้มาหาสาวๆ ในรูปแบบนางแบบขี้วีน เพื่อบอกใบ้ว่าสาวๆ จะต้องถ่ายภาพแสดงถึงลักษณะภาพพจน์เสียๆ ของนางแบบซึ่งมีดังต่อไปนี้
| นางแบบ | ลักษณะภาพพจน์ |
| --- | --- |
เอเจ: นางแบบที่ชอบคัดตัวบนเตียง
อแมนด้า: นางแบบอโนเร็กซิส
อันชาล: นางแบบหลงตัวเอง
บรูค: นางแบบที่ชอบแทงข้างหลัง
แคริดี: นางแบบผมบลอนด์สมองกลวง
คริสเตียน: นางแบบที่หันมาเป็นนักแสดง
ยูจีน่า: นางแบบผิวสีที่ทำตัวเป็นสาวผิวขาว
เจด้า: นางแบบคลั่งศัลยกรรม
เมแกน: นางแบบสาวเจ้าอารมณ์
เมกก์: นางแบบขี้เมาติดยา
เมลโรส: นางแบบที่ไม่รับงานถ้าได้ค่าตัวต่ำกว่าหมื่นดอลล่าห์
มิเชลล์: นางแบบบูลิเมีย
โมนิค: นางแบบจอมวีนขว้างโทรศัพท์ใส่ผู้ช่วย
ในห้องตัดสิน คณะกรรมการรักภาพของมิเชลล์, แคริดี้ และเอเจ แต่ไม่ประทับใจภาพของบรูค, คริสเตียน และเมลโรส  กรรมการรู้สึกว่าภาพของเมลโรสดูแก่กว่าความเป็นจริง และทัศนคติที่แย่ในการทำงานทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้าย  แต่เป็นคริสเตียนที่ต้องกลับบ้านเพราะได้ภาพที่ไร้ชีวิต และกรรมการเชื่อในศักยภาพของเมลโรสมากกว่า
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : มิเชลล์ บาบิน
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : คริสเตียน อีวานส์ และ เมลโรส บิคเคอร์สตาฟฟ์
ผู้ที่ถูกคัดออก : คริสเตียน อีวานส์
ช่างถ่ายภาพ : โอลิเวอร์ บรอนสัน, ดีแลน ดอน
แขกรับเชิญพิเศษ : ฝาแฝดแอสไวล์, คอลลิน พอลสิเฟอร์, จอนนี่ เดย์, วาร์ด โรบินสัน, ชอน เมอร์ฟี่
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Hates Her Hair

ออกอากาศ : 27 กันยายน พ.ศ. 2549
ไทร่าทำเซอร์ไพรส์สาวๆ ด้วยการแปลงโฉม ในขณะที่เมกก์ และยูจีน่าถูกใจในลุคส์ใหม่ของตัวเอง แต่เอเจ, เมลโรส, โมนิค และเจด้าต่างไม่พอใจในลุคส์ใหม่ และแสดงท่าทางในด้านลบออกมาอย่างชัดเจนจนทำให้ เจย์ มานูเอล ระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความไม่พอใจในท่าทีและทัศนคติของพวกเธอ
ในการแข่งขันประจำสัปดาห์ สาวๆ จะต้องแข่งกันแต่งหน้า แต่งตัว ในเวลาที่จำกัด โดยที่พวกเธอจะต้องขึ้นลิฟท์ไปผ่านทุกชั้นในตึกไปจนถึงชั้นบนสุด และในแต่ละชั้นพวกเธอจะมีเวลาเพียงเล็กน้อยในการแต่งหน้า แต่งตัว เลือกเครื่องประดับ เมกก์กับโมนิคขึ้นลิฟท์ไม่ทันและถูกคัดออกจากการแข่งขัน ที่ชั้นบนสุด ควีนลาติฟาห์ ได้รอสาวๆ อยู่และเธอได้ตัดสินให้ยูจีน่าเป็นผู้ชนะการแข่งขันซึ่งรางวัลของเธอก็คือได้ถ่ายภาพขึ้นเว็บไซต์ของคัฟเวอร์เกิร์ล โดยเธอได้เลือกให้แคริดีและเจด้าได้รางวัลร่วมกับเธอด้วย
เมื่อกลับมาถึงบ้าน โมนิครู้สึกไม่พอใจที่เธอแพ้ในการแข่งขัน จึงเริ่มก่อกวนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นด้วยการใช้โทรศัพท์ยาวนานกว่าสามชั่วโมง และในที่สุดอันชาลกับมิเชลล์ก็หมดความอดทนและพยายามวางสายโทรศัพท์ของโมนิคซึ่งทำให้สามสาวเกิดการปะทะคารมกันอย่างรุนแรง
ในการถ่ายรูปประจำสัปดาห์ สาวๆ จะต้องใส่วิกแฟนตาซีขนาดใหญ่ เมลโรสทำได้ดีที่สุดในครั้งนี้ ในขณะที่มิเชลล์, อแมนด้า, อันชาล และแคริดีต่างก็ทำได้ดีเช่นกัน ความไม่พอใจของเจด้าสื่อออกมาในรูปและทำให้เธอกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับเมแกน ที่ได้ภาพออกมาแย่ สุดท้ายเมแกนเป็นผู้ที่ต้องถูกคัดออก เพราะกรรมการยังคงเชื่อในศักยภาพที่มีมากกว่าของเจด้า
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : เมลโรส บิคเคอร์สตาฟฟ์
ผู้ที่ยืนเป็นสองคนสุดท้าย : เจด้า ยัง และ เมแกน มอร์ริส
ผู้ที่ถูกคัดออก : เมแกน มอร์ริส
ช่างถ่ายภาพ : เทรซี่ เบยน์
แขกรับเชิญพิเศษ : เฟรดเดอริค เฟคไค, ควีน ลาติฟาห์, โรแซนน่า ฟลอยด์, มิสเตอร์ ลิตเติ้ล, ลิซ่า บี, เวียวิน สตีเว่น
สาวคัฟเวอร์เกิลร์ประจำสัปดาห์ : อันชาล โจเซฟ
ข้อมูลการออกอากาศ > The Girl Who Goes To Texas

ออกอากาศ : 4 ตุลาคม พ.ศ. 2549
ในสัปดาห์นี้ มิสเจ.อเล็กแซนเดอร์ผู้ชำนาญการเดินบนรันเวย์ได้ให้สาวๆ ฝึกเดินบนสะพานเชือกเส้นเล็ก เมื่อกลับมาถึงบ้าน สงครามระหว่างเมลโรสกับโมนิคก็เริ่มขึ้น เมื่อขณะที่เมลโรสกำลังโทรศัพท์ โมนิคเดินมาเปิดประตูห้องและแกล้งส่งเสียงดังตะโกนรบกวนจนเมลโรสปิดประตูใส่ คืนนั้นโมนิคได้เอาคืนโดยการเอากางเกงในใช้แล้วของเธอไปป้ายที่นอนของเมลโรส
วันต่อมาสาวๆ ต้องมาแข่งขันเดินแบบกันโดยมี บรี สคัลลาร์ค จากฤดูกาลที่ 5 มาเป็นแขกรับเชิญ สาวๆ จะต้องเดินบนทางหินขรุขระโดยที่ต้องใส่ส้นสูงและหน้ากากปิดตาด้วย เอเจเป็นผู้ชนะการแข่งขันและรางวัลของเธอก็คือการได้บินไปเดินแฟชั่นวีคการกุศลให้กับ เดนนิส เควด ที่ออสติน เท็กซัส โดยเธอได้เลือกให้ แคริดีกับเมกก์ ให้ไปกับเธอด้วย
การถ่ายรูปในครั้งนี้สาวๆ ต้องเดินบนแคทวอล์คที่ลอยอยู่กลางน้ำ โมนิครู้สึกไม่สบายและเธอตัดสินใจที่จะกลับไปนอนพักโดยไม่ยอมถ่ายภาพครั้งนี้  ในห้องตัดสินโมนิคถูกนำมาเปรียบเทียบกับแดเนียลล์ในฤดูกาลที่ 6 ที่ป่วยจนเข้าโรงพยาบาลแต่ก็ยังอดทนพยายามมาถ่ายแบบ และนั่นทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับยูจีน่า ที่ไม่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ลงบนภาพได้ และโมนิคต้องตกรอบเพราะไม่มีภาพถ่ายในห้องตัดสินและผลงานที่ผ่านมาก็ไม่แข็งแรงพอที่จะพาเธอสู่รอบต่อไปได้
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อคนแรก : เอเจ สจ๊วต
ผู้ที่ยืนสองคนสุดท้าย : ยูจีน่า วอชิงตัน และ โมนิค คาลฮูน
ผู้ที่ถูกคัดออก : โมนิค คาลฮูน
ช่างถ่ายภาพ : ชาร์ลี อัลทัวน่า
แขกรับเชิญพิเศษ : เดนนิส เควด, บรี สคัลลาร์ค, อัลทัวน่า มอเรโน่, รีเบคก้า เอพลีย์, คอรีน วอยเทล, เอพริล วิลค์เนอร์, แชนน่อน สจ๊วต, เมอร์ซีดีส สเคลบา-ชอร์ท, บริททานี่ บราวเออร์, คามิลล์ แมคโดนัลด์
สาวคัฟเวอร์เกิลร์ประจำสัปดาห์ : อันชาล โจเซฟ