stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะบริหารธุรกิจเพื่อสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

| --- | --- |
Faculty of Business Administration for Society, Srinakharinwirot university

ชื่อเดิม: ภาควิชาบริหารธุรกิจ คณะสังคมศาสตร์
สถาปนา: พ.ศ. 2516; 51 ปีที่แล้ว (2516)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คณบดี: สันติ เติมประเสริฐสกุล
ที่อยู่: ชั้น 16 อาคารนวัตกรรม : ศาสตราจารย์ ดร.สาโรช บัวศรี   มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร   114 ซอยสุขุมวิท 23 ถนนสุขุมวิท แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110
สี:   สีฟ้าน้ำทะเล
เว็บไซต์: bas.swu.ac.th
คณะบริหารธุรกิจเพื่อสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ หรือเดิมคือ ภาควิชาบริหารธุรกิจ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่และความรับผิดชอบใน การจัดการศึกษาเพื่อผลิตบัณฑิตทั้งระดับปริญญาตรีและปริญญาโท และจัดบริการวิชาการแก่สังคมในสาขาวิชาบริหารธุกิจ ทั้งนี้เพื่อพัฒนาบุคลากรของประเทศให้มีคุณภาพที่ดี และสอดคล้องกับความต้องการของสังคมและประเทศชาติ
เนื่องจากในปัจจุบันสภามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒได้มีความเห็นให้ยกระดับ ภาควิชาบริหารธุรกิจ ขึ้นเป็นหน่วยงานระดับคณะ เช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศ ปัจจุบันจึงมีสถานะเป็น คณะบริหารธุรกิจเพื่อสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ โดยได้รับการจัดตั้งเป็น "คณะบริหารธุรกิจเพื่อสังคม" เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2560
คณะบริหารธุรกิจธุรกิจเพื่อสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มีการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรโดยมีการปลูกฝังแนวคิดเกี่ยวกับกิจการเพื่อสังคม และจิตสาธารณะรับใช้สังคม ได้ตระหนักถึงความสำคัญของธุรกิจเพื่อสังคม อีกทั้งตอบสนองต่อนโยบายของมหาวิทยาลัยที่จะก้าวไปสู่การเป็นมหาวิทยาลัยรับใช้สังคม โดยมีการริเริ่มโครงการต่าง ๆ และสร้างความร่วมมือกับหน่วยงานภายนอก ทั้งในและต่างประเทศ จึงเป็นการสร้างประโยชน์และความยั่งยืนให้กับสังคม และประเทศชาติเป็นอย่างมาก ภายใต้ปรัชญาและคำนิยมของคณะบริหารธุรกิจเพื่อสังคม ที่ว่า BAS (บาส) = Business Action (for) Sharing โดย
B  คือ Business เป็นผู้มีความสามารถในการใช้และถ่ายทอดองค์ความรู้และความเชี่ยวชาญด้านการบริหารธุรกิจให้กับผู้อื่น
A  คือ Action เป็นผู้เน้นการลงมือปฏิบัติและมุ่งผลสัมฤทธิ์
S  คือ Sharing เป็นผู้ร่วมแบ่งปันสู่สังคม ชุมชน และประเทศชาติ
หลักสูตร

ระดับปริญญาตรี
หลักสูตรบัญชีบัณฑิต (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2565)
หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต
วิชาเอกการตลาด
วิชาเอกการเงิน
วิชาเอกธุรกิจระหว่างประเทศ
หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการท่องเที่ยวและการโรงแรม
หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาธุรกิจเพื่อสังคม
หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิตแบบสะสมหน่วยกิต
หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการธุรกิจโลก (หลักสูตรนานาชาติ) Bachelor of Business Administration Program in Global Business Management (International Program)
ระดับปริญญาโท
หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต
วิชาเอกการตลาด (Marketing)
วิชาเอกการจัดการ (Management)
วิชาเอกธุรกิจเพื่อสังคม (Social Enterprise)
ระดับปริญญาเอก
หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต
สาขาวิชาบริหารธุรกิจเพื่อสังคม ((Business Administration for Society)
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คณะบริหารธุรกิจเพื่อสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ภาควิชาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เก็บถาวร 2016-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โครงการพิเศษบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต ภาควิชาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
| ด ค กมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ |
| --- | --- | --- |
| วิทยาเขต |  ประสานมิตร (วิทยาเขตหลัก)  องครักษ์  |  |
| คณะ |  กายภาพบำบัด  ทันตแพทยศาสตร์  เทคโนโลยีและนวัตกรรมผลิตภัณฑ์การเกษตร  บริหารธุรกิจเพื่อสังคม  พยาบาลศาสตร์  พลศึกษา  แพทยศาสตร์  เภสัชศาสตร์  มนุษยศาสตร์  วัฒนธรรมสิ่งแวดล้อมและการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ  วิทยาศาสตร์  วิศวกรรมศาสตร์  ศิลปกรรมศาสตร์  ศึกษาศาสตร์  เศรษฐศาสตร์  สังคมศาสตร์  |  |
| วิทยาลัย |  บัณฑิตวิทยาลัย  นวัตกรรมสื่อสารสังคม  นานาชาติเพื่อศึกษาความยั่งยืน  โพธิวิชชาลัย  อุตสาหกรรมสร้างสรรค์  |  |
| อดีตวิทยาเขต |  ปทุมวัน  บางแสน (ม.บูรพา)  พิษณุโลก (ม.นเรศวร)  มหาสารคาม (ม.มหาสารคาม)  สงขลา (ม.ทักษิณ)  บางเขน (ม.ราชภัฏพระนคร)  พลศึกษา (คณะพลศึกษา มศว)  |  |
| โรงเรียน |  โรงเรียนสาธิตปทุมวัน  โรงเรียนสาธิตประสานมิตร  โรงเรียนสาธิตองครักษ์  โรงเรียนสาธิตแม่แจ่ม  โรงเรียนนวัตกรรม  |  |
| โรงพยาบาล |  ศูนย์การแพทย์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  ศูนย์การแพทย์ปัญญานันทภิกขุ ชลประทาน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ  |  |
| กิจกรรม |  งานเทางามสัมพันธ์  |  |
 หมวดหมู่  โครงการ  สถานีย่อย 
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนบริหารธุรกิจในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ | กาฬสินธุ์ • นครพนม • นราธิวาสราชนครินทร์ • นเรศวร • มหาสารคาม • รามคำแหง • อุบลราชธานี • บัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ |  |
| สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ | เกษตรศาสตร์ (บริหารธุรกิจ) • เกษตรศาสตร์ (วิทยาการจัดการ) • เกษตรศาสตร์ (ศิลปศาสตร์และวิทยาการจัดการ) • เกษตรศาสตร์ (ศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์)  • เกษตรศาสตร์ (สหวิทยาการจัดการและเทคโนโลยี)  • เกษตรศาสตร์ (อุตสาหกรรมบริการ) • ขอนแก่น (บริหารธุรกิจและการบัญชี) • ขอนแก่น (สหวิทยาการ) • ขอนแก่น (บัณฑิตศึกษาการจัดการ) • จุฬาลงกรณ์ (พาณิชยศาสตร์และการบัญชี) • จุฬาลงกรณ์ (ศศินทร์) • เชียงใหม่ • แม่ฟ้าหลวง • ทักษิณ (วิทยาลัยการจัดการเพื่อการพัฒนา) • ทักษิณ (เศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ) • ธรรมศาสตร์ • บูรพา  • พะเยา • มหิดล (วิทยาลัยการจัดการ) • มหิดล (วิทยาลัยนานาชาติ) • ลาดกระบัง • วลัยลักษณ์ • ศรีนครินทรวิโรฒ • ศิลปากร (วิทยาการจัดการ) • ศิลปากร (วิทยาลัยนานาชาติ) • สงขลานครินทร์ (พาณิชยศาสตร์และการจัดการ) • สงขลานครินทร์ (วิทยาการจัดการ) |  |
| มหาวิทยาลัยราชภัฏ | นครราชสีมา • มหาสารคาม • เลย • สวนสุนันทา • อุดรธานี |  |
| มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล | ธัญบุรี • พระนคร • รัตนโกสินทร์ • ล้านนา • อีสาน (บริหารธุรกิจ) • อีสาน (บริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ) • อีสาน (เทคโนโลยีการจัดการ) |  |
| สถาบันอุดมศึกษาเอกชน | กรุงเทพ (บริหารธุรกิจ • บัญชี) • กรุงเทพธนบุรี • เชียงราย • เทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น • ธุรกิจบัณฑิตย์ • พายัพ • ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ • รังสิต • ศรีปทุม (บริหารธุรกิจ) • ศรีปทุม (บัญชี) • อัสสัมชัญ • บัณฑิตเอเซีย • อินเตอร์เทคลำปาง |  |
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
สภาพอาคารคณะสังคมศาสตร์ก่อนถูกทุบแยกส่วนจากคณะศึกษาศาสตร์ ถ่ายเมื่อ พ.ศ. 2549
ฮอปส์

ดอกฮอปในฮาลเลอร์เทา (Hallertau) เยอรมนี
ภาพตัดขวางของดอกฮอป ส่วนสำคัญในการปรุงเบียร์ คือ ต่อมลูพูลิน (Lupulin glands)
ภาพขยายของต่อมลูพูลินที่สร้างสารเหนียวบนโคนกลีบด้านในของดอกฮอป
ฮอปส์ (อังกฤษ: hops) เป็นดอก (หรือเรียกว่า กรวยเมล็ดหรือสโตรบิลัส) ของต้นฮอป (Humulus lupulus) พืชไม้เลื้อยชนิดหนึ่งในพืชดอกวงศ์กัญชา (Cannabaceae) ส่วนใหญ่ใช้เป็นส่วนผสมแต่งรสในเบียร์ ให้รสขม แต่งกลิ่น ให้ความคงตัวของฟองเบียร์ และเป็นสารกันบูดธรรมชาติ ฮอปส์นอกจากให้รสขมซึ่งช่วยสมดุลรสหวานของมอลต์แล้วยังให้รสและกลิ่นผลไม้หรือคล้ายส้ม และฮอปส์ใช้เพื่อวัตถุประสงค์ต่าง ๆ ในเครื่องดื่มอื่น ๆ และยาสมุนไพร
ต้นฮอปแยกเพศออกจากกัน ซึ่งในการผลิตเพื่อการค้าใช้เพียงต้นฮอปตัวเมียเท่านั้น ต้นฮอปเป็นไม้เลื้อยล้มลุกหลายปี โดยมากปลูกกับหลักไม้เลื้อยแบบลวดยึดหรือเชือกพัน เรียงเป็นแถวเรียก "ไร่ฮอป" ต้นฮอปที่เกษตรกรทั่วโลกปลูกมีหลากหลายสายพันธุ์ ส่วนใหญ่เป็นพันธุ์ที่ใช้สำหรับผลิตเบียร์โดยเฉพาะ การใช้ดอกฮอปในเบียร์มีเอกสารบันทึกครั้งแรกเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 9 แม้ว่าชื่อของฮิลเดการ์ดแห่งบิงเก้นมักถูกใช้อ้างว่าเป็นแหล่งที่มาที่ก่อนหน้าที่สุด (ในคริสต์ศตวรรษที่ 12) ก่อนหน้าการใช้ฮอปส์ผู้ผลิตเบียร์ใช้ "กรุต" ซึ่งส่วนผสมของสมุนไพรและดอกไม้หลายชนิดที่ให้รสขม ได้แก่ แดนดิไลออน (ฟันสิงโต), โกโบ (Burdock Root), ดาวเรือง, ฮอร์ฮาวด์ (หรือฮอปภูเขา) ไอวี่ดิน และเฮเทอร์ ยังพบเอกสารในช่วงต้นที่การกล่าวถึงความประสงค์ทำไร่ฮอปของเปแปงที่ 3 (Pepin III –บิดาของชาร์เลอมาญ)
โดยมีการผสมที่เกสรตัวผู้จะปลิวไปผสมพันธ์กับตัวเมีย จะทำให้ได้ดอกฮอปส์ (Hops) ที่มีขนาดใหญ่ขึ้น แต่ก็จะได้เม็ดฮอปส์มาด้วย ซึ่งในการใช้งานจะไม่ได้นำดอกฮอปส์ที่มีเม็ดด้วยมาใช้กับเบียร์เท่าไหร่ ส่วนใหญ่ที่จะใช้งานกับตัวผู้ก็คือ ปลูกต้นฮอปส์ (Hops) ตัวผู้คู่กับต้นตัวเมียที่เพื่อให้ต้นที่เป็นเกสรตัวผู้ไปผสมกับตัวเมียเพื่อให้มีการข้ามสายพันธ์และได้พันธ์ใหม่ ดอกฮอปส์ (Hops) ที่ออกจะเป็นกลีบๆสีเขียวๆซ้อนๆกันกลายเป็นดอก และตรงโคนของพวกกลีบซ้อนๆกันพวกนี้จะมี ผงสีเหลือง เหนียวๆ ที่เรียกว่า Lupulin ซึ่งคือตัวหลักที่ให้ความขม และ ความหอมในเบียร์ กลิ่นที่อยู่ในฮอปส์นั้นมีมากมายหลายกลิ่น และนี่คือรายช่ือกลิ่นหลักๆ
Piney – กลิ่นคล้ายๆกับไม้สน ต้นสน
Woody, glass – กลิ่นคล้ายๆกับหญ้า กลิ่นเขียวๆ
Resin – กลิ่นยางไม้
Floral – กลิ่นดอกไม้ บางครั้งก็คล้าย กลิ่นน้ำหวานในดอกเข็ม
Citrus – กลิ่นส้ม กลิ่นสับปะรด กลิ่นเสาวรส
Fruity – กลิ่นผลไม้หวาน
Herb – กลิ่นสมุนไพร
Spice – กลิ่นเครื่องเทศ
ฮอปส์ยังใช้ในการต้มเบียร์เพื่อให้มีฤทธิ์ต้านเชื้อแบคทีเรียและไม่ต้านจุลินทรีย์ที่ใช้หมักเบียร์ และเพื่อประโยชน์ในการปรับสมดุลความหวานของมอลต์ด้วยความขมและรสชาติและกลิ่นที่หลากหลายของฮอปส์ ในอดีตเชื่อกันว่าการเปลี่ยนจากการใช้สมุนไพรผสมแบบดั้งเดิม (เช่น กรุต) สำหรับผลิตเบียร์มาเป็นฮอปส์ เมื่อสังเกตพบว่าเบียร์ที่ทำจากฮอปส์มีแนวโน้มที่เก็บได้นานกว่า
การผลิต

การผลิตฮอปส์นั้นกระจุกตัวอยู่ในเขตอากาศหนาวชื้น โดยส่วนใหญ่ปลูกใกล้เส้นขนานที่ 48 (ช่วงละติจูด 35-55) ต้นฮอปชอบสภาพดินแบบเดียวกับมันฝรั่ง และพบว่าประเทศที่ปลูกมันฝรั่งรายต้นของโลกเช่น สหรัฐอเมริกาเป็นพื้นที่ผลิตฮอปส์ที่สำคัญเช่นกัน ในบางครั้งพื้นที่ปลูกมันฝรั่งบางแห่งไม่สามารถผลิตฮอปส์ได้ดีตามธรรมชาติ ตัวอย่างเช่น ดินในรัฐติดทะเลของแคนาดาซึ่งขาดธาตุโบรอนที่ต้นฮอปชอบ ในอดีตฮอปไม่ได้ปลูกในไอร์แลนด์ แต่นำเข้าจากอังกฤษ ในปีค.ศ. 1752 มีบันทึกการนำเข้าฮอปผ่านเข้าดับลินจากอังกฤษมากกว่า 500 ตัน
ศูนย์การผลิตที่สำคัญในปัจจุบัน ได้แก่ ฮาลเลอร์เทาในเยอรมนี, จาเตค (Žatec) ในสาธารณรัฐเช็ก, หุบเขายาคิมาในรัฐวอชิงตัน และวิลลาเมท (Willamette) รัฐโอเรกอน และแคนยอนเคาน์ตี้ รัฐไอดาโฮฝั่งตะวันตก ศูนย์การผลิตหลักในสหราชอาณาจักรอยู่ในเมืองเคนต์ (ซึ่งผลิต Kent Goldings hops), เฮริฟอร์ดเชอร์ และวุร์สเตอร์เชอร์ โดยพื้นฐานแล้วฮอปที่เก็บเกี่ยวทั้งหมดจะใช้ในการทำเบียร์
ในประเทศไทย สามารถปลูกในโรงเรือนควบคุมอุณหภูมิ แต่ยังให้ผลผลิตจำนวนน้อยมากและต้นทุนที่สูง
การปลูก ฮอปส์ (Hops) ในประเทศไทย

สำหรับการปลูกฮอปส์ (Hops) ในเมืองไทยนั้นสามารถทำได้ แต่ผลผลิตและคุณภาพที่มากหรือน้อยขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ด้วยที่ฮอปส์ (Hops) ที่จะนำมาปักชำและขยายพันธ์ต่อนั้น ต้องมาจากต้นที่สมบูรณ์และโตเต็มที่ปลูกมาแล้วหลายปี เพราะจะทำให้ได้กิ่งที่มีตาสำหรับงอกเยอะ และมีรากที่อวบ งอกง่าย แข็งแรง แต่ข้อจำกัดคือ มีฤดูสำหรับการปลูกฮอปส์ (Hops) ที่สามารถหากิ่งมาปลูกได้เพียงช่วงสั้นๆ คือช่วงเดือน มีนาคม – พฤษภาคมเท่านั้น และรวมถึงในเรื่องของการขนส่ง เพราะการใช้เวลาที่นานหลายวันกว่าที่ต้นสำหรับการปลูกจะเดินทางมาถึงเมืองไทย นั้นทำให้ได้ต้นที่ค่อนข้างจะอ่อนแอ เติบโตยาก หรือบางต้นก็ตาย เพราะความชื้น และเชื้อรา
โดยธรรมชาติแล้วต้นฮอปส์จะเติบโตได้ดีที่สุดที่ละติจูด 35-55 แต่พื้นที่อื่นในโลกก็สามารถปลูกให้ออกดอกได้แต่ผลผลิตอาจจะไม่ดีเท่าตามธรรมชาติของต้นฮอปส์ หลังจากทางฟาร์มในประเทศไทยอย่างเทพนมลองทดสอบปลูกฮอปส์มากว่า 4 ปี โดยทดลองปลูกมากกว่า 50 สายพันธุ์ ทั้งจากเยอรมัน, อังกฤษ, สหรัฐอเมริกา, นิวซีแลนด์ ได้สายพันธุ์ที่เติบโตดีในไทยประมาณ 10 สายพันธุ์ ซี่งมาจากอเมริกาทั้งหมดดังนี้
Cluster ออกดอกเยอะ ดอกยาวใหญ่ ใช้สำหรับเป็น Bittering Hops
Chinook ออกดอกเยอะ ดอกยาว กลิ่นซิตรัสและไพนี่
Columbus ที่ฟาร์มดอกไม่ใหญ่มาก แต่ให้น้ำมันเยอะและกลิ่นซิตรัสและ Dank ชัด
Comet ออกดอกเยอะ ดอกยาวใหญ่ กลิ่นซิตรัส
Triumph สายพันธุ์ใหม่ เพิ่งออกปี 2019 ให้ผลผลิตเยอะ
Cashmere สายพันธุ์ใหม่ ออกปี 2013 เป็นลูกของ Cascade
| ประเทศผู้ปลูกฮอป | ปริมาณผลิตปี 2020 (ตัน) |
| --- | --- |
สหรัฐอเมริกา: 47,541
เยอรมนี: 46,878
จีน: 7,044
สาธารณรัฐเช็ก: 5,925
โปแลนด์: 3,417
สโลวีเนีย: 2,723
ออสเตรเลีย: 1,714
นิวซีแลนด์: 1,250
สหราชอาณาจักร–อังกฤษ: 924
สเปน: 908
ฝรั่งเศส: 767
องค์ประกอบทางเคมี

นอกจากน้ำ เซลลูโลส และโปรตีนต่าง ๆ แล้ว องค์ประกอบทางเคมีของฮอปส์ยังประกอบด้วยสารสำคัญในการถ่ายทอดลักษณะของเบียร์ ได้แก่
องค์ประกอบทางเคมี > กรดอัลฟ่า

สารประกอบทางเคมีที่สำคัญที่สุดในฮอปส์อาจเป็นกรดอัลฟา หรือฮิวมูโลน (humulone) ในระหว่างการต้มสาโท (น้ำมอลต์) ฮิวมูโลนจะถูกไอโซเมอไรซ์โดยความร้อนเป็นกรดไอโซอัลฟาหรือไอโซฮูมูโลน ซึ่งมีหน้าที่ทำให้เบียร์มีรสขม
องค์ประกอบทางเคมี > กรดเบต้า

ฮอปส์มีกรดเบต้าหรือลิวพูโลน สำหรับการให้กลิ่นของเบียร์
องค์ประกอบทางเคมี > น้ำมันหอมระเหย

ส่วนประกอบหลักของน้ำมันหอมระเหยฮอปส์ คือ เทอร์พีน ไฮโดรคาร์บอนซึ่งประกอบด้วยไมร์ซีน ฮิวมูลีน และคาริโอฟิลลีน ไมร์ซีนมีหน้าที่ให้กลิ่นฉุนในฮอปส์สด ฮิวมูลีนและผลพลอยได้จากปฏิกิริยาออกซิเดชั่นอาจทำให้เบียร์มีกลิ่นหอมที่โดดเด่นของฮอป ร้อยละ 80 ถึง 90 ของน้ำมันหอมระเหยจากฮอปส์ทั้งหมดเป็น ไมร์ซีน ฮิวมูลีน และคาริโอฟิลลีน รวม ๆ กัน
องค์ประกอบทางเคมี > ฟลาโวนอยด์

แซนโธฮิวมอล เป็นฟลาโวนอยด์หลักในฮอปส์ และอื่น ๆ ได้แก่ 8-prenylnaringenin และไอโซแซนโธฮูมอล (isoxanthohumol) สารแซนโธฮิวมอลอยู่ระหว่างการวิจัยพื้นฐานเพื่อหาคุณสมบัติที่เป็นไปได้ ในขณะที่ 8-prenylnaringenin เป็นไฟโตเอสโตรเจนที่มีศักยภาพ
ไอโซเมอไรเซชันของฮูมิวโลน (humulone)
โครงสร้างของลูพิวโลน (lupulone หรือ กรดเบต้า)
โครงสร้างทางเคมีของ 8-prenylnaringenin
โครงสร้างทางเคมีของ 2-methyl-3-buten-2-ol
การต้มเบียร์

โดยปกติ ก่อนการนำฮอปส์ไปใช้เป็นตัวปรุงเบียร์ ฮอปส์จะถูกทำให้แห้งในโรงบ่มหรือโรงอบฮอปส์ (oast house) ก่อน เรียกฮอปส์แห้ง หรือดอกฮอปแห้ง น้อยครั้งที่ใช้ฮอปส์สดหรือ "ฮอปส์เปียก" (เริ่มใช้ตั้งแต่ค.ศ. 1990) เนื่องจากมีข้อจำกัดในการใช้ และอีกประเภทคือ ฮอปส์อัดเม็ด
สาโท (น้ำมอลต์ หรือ wort –ของเหลวที่สกัดจากมอลต์อุดมด้วยน้ำตาล เป็นสารตั้งต้นในการผลิตเบียร์) ถูกต้มพร้อมฮอปส์ ทำให้เย็นลง และเติมยีสต์เพื่อเริ่มการหมัก
ผลของการเติมฮอปส์ที่มีต่อเบียร์ที่ผ่านการหมักแล้วนั้นแตกต่างกันไปตามประเภทและการปรุง โดยมากเพื่อ 2 ประการคือ รสขม และกลิ่น ซึ่งเรียก การเติมฮอปส์ (hops addition)
การต้มเบียร์ > ฮอปส์เพื่อรสขม

ฮอปส์ที่ใช้เพื่อเน้นความขม (บิทเทอริงฮอปส์–ฮอปส์ขม) มีความเข้มข้นของกรดอัลฟาสูงกว่า ซึ่งเป็นส่วนผสมหลักที่ทำให้เบียร์มีรสขม
ฮอปส์พันธุ์ยุโรป (หรือเรียก โนเบิลฮอปส์) โดยทั่วไปแล้วจะมีกรดอัลฟาเฉลี่ยร้อยละ 5–9 โดยน้ำหนัก (AABW) และฮอปส์พันธุ์อเมริกามีตั้งแต่เฉลี่ยร้อยละ 8–19 (AABW)
ฮอปส์ขมจะถูกต้มเป็นระยะเวลานาน โดยทั่วไปคือ 60–90 นาทีเพื่อเพิ่มไอโซเมอไรเซชันของกรดอัลฟาให้ได้มากที่สุด ซึ่งมักทำให้คุณสมบัติด้านกลิ่น (อะโรมาติก) ด้อยลงเนื่องจากสารประกอบอะโรมาติกจะระเหยไปในระหว่างการต้มที่นานเกิน ระดับความขมที่เกิดจากฮอปส์ขึ้นอยู่กับระดับที่กรดอัลฟาถูกไอโซเมอร์ไรซ์ระหว่างการต้ม และผลกระทบของฮอปส์ในปริมาณที่กำหนด ระบุไว้ตามมาตรฐาน International Bitterness Units (IBU)
โดยปกติฮอปที่ไม่ได้ต้มจะมีรสขมเล็กน้อยเท่านั้น การต้มเป็นการเพิ่มความขม ในทางกลับกันรสชาติและกลิ่นหอมอื่นของฮอปที่ไม่ใช่รสขมได้มาจากน้ำมันหอมระเหยซึ่งจะระเหยไปในระหว่างการต้ม
การต้มเบียร์ > ฮอปส์เพื่อกลิ่น

โดยปกติแล้ว ฮอปส์เพื่อกลิ่น (อโรมาฮอปส์–ฮอปส์กลิ่น) จะมีความเข้มข้นของกรดอัลฟาต่ำกว่า (ร้อยละ 5 ลงไป) และเป็นส่วนผสมหลักที่ทำให้เบียร์มีกลิ่นและรสชาติ (เรียก non-bitter hops) และโดยทั่วไปอโรมาฮอปส์ ถูกเติมลงในสาโทภายหลังการต้มหรือช่วงหลังสุดของการต้ม เพื่อป้องกันการระเหยของน้ำมันหอมระเหย
การให้ "รสฮอป" ทำโดยเติมอโรมาฮอปส์ในช่วง 30 นาทีสุดท้ายของการต้ม ซึ่งเรียก การเติมรสฮอปส์ (flavoring hops addition) และการให้ "กลิ่นฮอป" ทำโดยเติมอโรมาฮอปส์ในช่วง 10 นาทีสุดท้ายหรือน้อยกว่านั้น ซึ่งเรียก การเติมกลิ่นฮอปส์ (finishing hops addition)
การปรุงเบียร์ด้วยฮอปส์ อาจเติมหลังจากเบียร์เริ่มเย็นตัวลงและเริ่มกระบวนการหมัก เทคนิคนี้เรียกว่า dry hopping ซึ่งมีส่วนช่วยให้กลิ่นหอม
ฟาร์เนสซีนในฮอปส์บางชนิดคือ สารประกอบหลักในการปรุงรสและกลิ่น องค์ประกอบของน้ำมันหอมระเหยฮอปอาจแตกต่างกันระหว่างพันธุ์ และปีที่เก็บเกี่ยวแม้ในพันธุ์เดียวกัน ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อรสชาติและกลิ่น
ปัจจุบันมีการใช้ฮอปส์แบบ "คู่ขนาน" จากการเติมฮอปส์แต่เริ่มต้มเพื่อให้ได้กรดอัลฟาที่มีความเข้มข้นสูง และการเติมครั้งที่สองหรือมากกว่าเพื่อให้ได้กลิ่นหอมและรสแฝงอื่น ช่วงเวลาการเติมขึ้นอยู่กับเอฟเฟกต์ที่ต้องการ กรดอัลฟาจากฮอปยังมีส่วนช่วยทำให้คุณภาพฟองของเบียร์คงที่อีกด้วย
รสชาติและกลิ่นของอโรมาฮอปส์ได้แก่ "กลิ่นหญ้า", "กลิ่นดอกไม้", "กลิ่นซิตรัส กลิ่นส้ม กลิ่นมะนาว หรือกลิ่นเกรปฟรุต", "รสเผ็ด", "กลิ่นสน" และ "กลิ่นดิน"
เบียร์ลาเกอร์จำนวนมาก มักไม่ได้รับอิทธิพลของฮอปส์หรือค่อนข้างต่ำจากการผสมที่น้อยหรือน้อยมาก เบียร์ลาเกอร์จำนวนน้อยในตลาดอาจมีกลิ่นหอมของฮอปที่โดดเด่น เช่น พิลเซเนอร์ หรือเบียร์ผลิตในสาธารณรัฐเช็ก เอลบางชนิด (เช่น India Pale Ale หรือ IPA) อาจมีฮอปส์ขมปริมาณมากที่ให้ความขมสูง
ปัจจุบันผู้ผลิตเบียร์อาจใช้ซอฟต์แวร์ในการควบคุมระดับความขมในการต้ม และปรับแต่งสูตรการเติมฮอปส์เพื่อสอดรับการเปลี่ยนแปลงของฮอปส์ที่ซื้อได้ หรือการเปลี่ยนแปลงรสและกลิ่นจากฤดูกาล ซึ่งอาจจำเป็นต้องปรับชดเชยหรือลดปริมาณฮอปส์เพื่อคงระดับกรดอัลฟา ข้อมูลเหล่านี้อาจมีการแบ่งปันกับผู้ผลิตเบียร์รายอื่นผ่าน BeerXML เพื่อให้สามารถทำซ้ำสูตรเพื่อรองรับความแปรปรวนของฮอปส์ในการสร้างความพร้อมในการผลิต
วิธีการเก็บเกี่ยวและสกัดสาร > 1. เก็บเกี่ยว

การเก็บเกี่ยว hop จะทำเมื่อดอกกำลังจะบานหรือเพิ่งบาน โดยการเก็บเกี่ยวจะใช้มือหรือเครื่องมือพิเศษ เช่น มีดใหญ่ โดยจะตัดกิ่งที่มีดอกฮอปส์ออกมาทั้งหมด แล้วนำไปห้อยในที่แห้งให้แห้งและลมได้ถึงเป้า
วิธีการเก็บเกี่ยวและสกัดสาร > 2. สกัดสาร

หลังจากที่ดอกฮอปส์ถูกเก็บเกี่ยวแล้ว สารสำคัญที่อยู่ในดอกจะถูกสกัดออกมาเพื่อนำไปใช้งาน วิธีการสกัดสารจะมีหลายวิธี เช่น การใช้สารเคมีเพื่อสกัด การใช้น้ำเปล่าหรือน้ำร้อน หรือการใช้สารละลายอื่น ๆ โดยวิธีการสกัดจะมีผลต่อคุณภาพของสารที่สกัดออกมา
การเก็บเกี่ยวและสกัดสารของฮอปส์เป็นกระบวนการที่ต้องทำอย่างรอบคอบและระมัดระวัง เนื่องจากมีผลต่อคุณภาพของสารสำคัญที่อยู่ในดอกฮอปส์ที่มีผลต่อคุณภาพของผลิตภัณฑ์ที่ผลิตจากฮอปส์ในที่สุด
ความเป็นพิษ

บางครั้งโรคผิวหนังบางอาการเป็นผลจากการเก็บเกี่ยวฮอปส์ มีเพียงไม่กี่กรณีที่ต้องได้รับการรักษาพยาบาล โดยประมาณร้อยละ 3 ของคนงานได้รับบาดเจ็บ มีรอยโรคทางผิวหนัง บนใบหน้า มือ และขา
ฮอปส์เป็นพิษต่อสุนัข
ไร่ฮอปส์ในช่วงต้นฤดูการปลูก ที่ Yakima River Valley ในรัฐวอชิงตัน
ตัวอย่างฮอปส์อัดเม็ด ในรัสเซีย
ไร่ฮอปส์ ในเยอรมนี
โรงอบฮอปส์ ที่ทอนบริดจ์
ฮอปส์แห้ง
ฮอปส์อบอัดแท่ง (ซ้าย)
ฮอปส์อบอัดเม็ด (ขวา)
5 วินาทีก่อนแม่มดจะตกหลุมรัก

Japanese manga series
| --- | --- |
5 วินาทีก่อนแม่มดจะตกหลุมรัก
魔女が恋する５秒前 (Majo ga Koisuru 5-byōmae)
แนว: วีรคติ จินตนิมิต ยูริ
มังงะ
เขียนโดย: Zeniko Sumiya
สำนักพิมพ์: อิจิจินชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: เซนชู
นิตยสาร: คอมมิคยูริฮิเมะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: 19 ตุลาคม พ.ศ. 2561 – 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2563
จำนวนเล่ม:  1    1 (หนังสือ)
5 วินาทีก่อนแม่มดจะตกหลุมรัก (ญี่ปุ่น: 魔女が恋する５秒前, โรมาจิ: Majo ga Koisuru 5-byōmae) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวยูริ เขียนและวาดภาพโดย Zeniko Sumiya เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร คอมมิคยูริฮิเมะ ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะ ในรูปแบบวันช็อต ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2561 ถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2563 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) เล่มเดียวในปี พ.ศ. 2563
เรื่องย่อ

เม็ก แม่มดผู้ยิ่งใหญ่แต่โดดเดี่ยว และลิลิธ นักล่าแม่มด เป็นศัตรูคู่ปรับที่มักปะทะกันในป่าอยู่เสมอ อย่างไรก็ตาม หลังจากแปลงลิลิธให้เป็นแมวแล้ว เม็กก็เอาชนะลิลิธได้ในที่สุด คาถาจะถูกทำลายได้ก็ต่อเมื่อลิลิธจูบคนที่ร่ายมนตร์มัน และเมื่อเผชิญกับทางตันนี้ ผู้หญิงทั้งสองก็พบว่าตัวเองใกล้ที่จะเข้าใจความรู้สึกที่มีต่อกันในที่สุด
การตีพิมพ์

เขียนและวาดภาพโดย Zeniko Sumiya 5 วินาทีก่อนแม่มดจะตกหลุมรัก เริ่มตีพิมพ์ในญี่ปุ่นในนิตยสารคอมมิคยูริฮิเมะ ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะ ในรูปแบบวันช็อต ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ถึงวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 โดยได้รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 1 เล่ม เมือวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2563
มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู
ในภาษาอังกฤษมังงะมีลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ Seven Seas Entertainment วางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  29 กันยายน พ.ศ. 2563 | 978-4-75802-160-9 | 21 มีนาคม พ.ศ. 2565 | 978-616-561-314-9 |
การตอบรับ

รีเบคกา ซิลเวอร์แมน จาก เครือข่ายข่าวอนิเมะ ให้คะแนน 5 วินาทีก่อนแม่มดจะตกหลุมรัก โดยรวมอยู่ที่ B โดยเธอให้ความเห็นว่าแม้ลำดับของเรื่องราวสั้น ๆ ที่นำเสนอในหนังสืออาจทำให้การอ่านสะดุดโดยไม่จำเป็น แต่เรื่องราวในหนังสือยังคงเข้มข้นมาก ซิลเวอร์แมนกล่าวว่า "พูดอย่างง่าย ๆ ก็คือหนังสือเล่มนี้น่ารักมาก" เรื่องราวส่วนใหญ่ในนั้นมีเสน่ห์อย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับใครก็ตาม แต่ก็ไม่ได้ครอบงำเนื้อเรื่องจนถึงจุดที่กลายเป็นเรื่องราวที่ยุ่งเหยิง
5 วินาทีก่อนแม่มดจะตกหลุมรัก ได้รับการนำเสนอในมังงะขายดีที่สุดของ BookWalker ประจำปี พ.ศ. 2565
แหล่งข้อมูลอื่น

5 วินาทีก่อนแม่มดจะตกหลุมรัก (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กมังงะที่ตีพิมพ์ใน คอมมิคยูริฮิเมะ |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  คลับบ้าฮาต๊อง (2008)  นางฟ้าตัวน้อยได้ลงมาโปรดฉันค่ะ (2016)  ลิลี่ผลิบานเพราะเป็นงานหรอกนะคะ! (2016)  I Want to Love You Till Your Dying Day (2018; ตีพิมพ์ออนไลน์)  ซีตรัส พลัส (2018)  กระซิบรักเป็นทำนองร้องบอกเธอ (2019)  ทำไงดีเกมนี้นางร้ายน่ารัก (2020)  เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา (2021)  UsoNatsu (2024) 
2000s:  Ameiro Kochakan Kandan (2005)  Kotonoha no Miko to Kotodama no Majo to (2005)  Haru Natsu Aki Fuyu (2005)  วอยซ์ฟูล (2005)  First Love Sisters (2005)  Kisses, Sighs, and Cherry Blossom Pink (2005)  Strawberry Shake Sweet (2005)  Simoun (2006)  The Conditions of Paradise (2007)  Aoi Shiro (2008)  Hanjuku-Joshi (2008)  Gokujou Drops (2008) 
2010s:  รักแก่นเซี้ยวของเหมียวกับโฮ่ง (2011)  ซีตรัส (2012)  กลรัก กับดักลวง NTR (2014)  Tachibanakan To Lie Angle (2014)  If I Could Reach You (2016)  Beauty and the Beast Girl (2017; online serialization)  Transparent Light Blue (2017)  5 วินาทีก่อนแม่มดจะตกหลุมรัก (2018)  รำคาญนักก็แต่งงานกันซะเลย (2018)  Our Teachers Are Dating! (2018)  Superwomen in Love! Honey Trap and Rapid Rabbit (2018; online serialization)  The Girl I Want Is So Handsome! (2018)  รักมาทักทายที่อุมิเนโกะ (2019)  โดนัทของฉันกับพระจันทร์ไม่เต็มดวง (2019)  Hello, Melancholic! (2019)  คำขอวันละข้อจากสาวน้อยเดียวดาย (2019) 
2020s:  ร้อยเรียงรักไปกับเธอ (2020–2024)  Futari Escape (2020)  คุณเพื่อนคะ ลองมาแต่งงานกันมั้ย (2020)
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

| --- | --- |
Faculty of Engineering, Srinakharinwirot university

สถาปนา: 14 ธันวาคม พ.ศ. 2535; 32 ปีก่อน (2535-12-14)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คณบดี: สมภพ รอดอัมพร
ที่อยู่: 63 หมู่ 7 ถนนรังสิต-นครนายก ตำบลองครักษ์ อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก 26120
สี:   สีแดงเลือดหมู
เว็บไซต์: eng.swu.ac.th
อาคารเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภายในวิทยาเขตองครักษ์
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เป็นหน่วยงานระดับคณะ ในสังกัดมหาวิทยาลัยศรีครินทรวิโรฒ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ทำหน้าที่ผลิตบัณฑิตด้านวิศวกรรมศาสตร์ ในสาขาวิชาต่างๆ ประกอบด้วย หลักสูตรภาษาไทยได้แก่ วิศวกรรมเคมี วิศวกรรมเครื่องกล วิศวกรรมไฟฟ้า วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ วิศวกรรมอุตสาหการ วิศวกรรมโยธาและสิ่งแวดล้อม วิศวกรรมชีวการแพทย์ วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ วิศวกรรมโลจิสติกส์ หลักสูตรนานาชาติได้แก่ วิศวกรรมคอนเสิร์ตและมัลติมีเดีย วิศวกรรมปิโตเลียมและก๊าซธรรมชาติ วิศวกรรมความปลอดภัยทางข้อมูลคอมพิวเตอร์
ประวัติ

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ก่อตั้งขึ้นเพื่อผลิตบัณฑิตสาขาวิศวกรรมศาสตร์ อันเนื่องมาจากปัญหาการขาดแคลนวิศวกรของประเทศไทย ทำให้มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ได้ดำเนินโครงการจัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ขึ้น โดยมีเป้าหมายผลิตบัณฑิตสาขาวิชาวิศวกรรมศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2535 จนถึงปี พ.ศ. 2544 ใช้งบประมาณดำเนินการ 2,300 ล้านบาท และมหาวิทยาลัยได้เปิดรับนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์รุ่นแรกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2535 ใน 3 สาขาวิชา คือ วิศวกรรมเคมี วิศวกรรมเครื่องกล วิศวกรรมไฟฟ้า สาขาละ 50 คน รวม 150 คน
คณะวิศวกรรมศาสตร์ ได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 109 ตอน 119 ในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2535 และ สภามหาวิทยาลัยแต่งตั้ง รองศาสตราจารย์ ดร.สมบัติ ทีฆทรัพย์ เป็นคณบดีคนแรกของคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ในภาคการศึกษาที่ 2 ปีการศึกษา 2535 คณะวิศวกรรมศาสตร์เปิดรับนิสิตในหลักสูตรอุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต (หลักสูตรต่อเนื่อง2 ปี) ใน 2 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล จำนวน 100 คน และสาขาวิชาวิศวกรรม ไฟฟ้า จำนวน 100 คน โดยนักศึกษากลุ่มนี้เป็น นักศึกษาภาคสมทบ
ปีการศึกษา 2536 คณะวิศวกรรมศาสตร์ เปิดรับนักศึกษาภาคปกติเพิ่มเติม ในหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต 2 สาขา คือสาขาวิชา วิศวกรรมโยธา จำนวน 50 คน และสาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ จำนวน 50 คน ในภาคการศึกษาที่ 1 ปีการศึกษา 2543 คณะวิศวกรรมศาสตร์ เปิดรับสมัครนิสิต ภาคสมทบ (แผนการศึกษาที่ 3) เพิ่ม ในหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต 3 สาขา คือ สาขาวิศวกรรมเคมี จำนวน 60 คน สาขาวิศวกรรมโยธา จำนวน 60 คน สาขาวิศวกรรมอุตสาหการ จำนวน 50 คน
ในปีการศึกษา 2544 คณะวิศวกรรมศาสตร์ เปิดรับนิสิตภาคสมทบ (แผนการศึกษาที่ 3) เพิ่มเติมในหลักสูตรวิศวกรรม ศาสตรบัณฑิต 2 สาขา คือ สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จำนวน 60 คน และสาขาวิศวกรรมเครื่องกล จำนวน 60 คน และในปัจจุบันคณะวิศวกรรมศาสตร์เร่งให้มีการพัฒนาระบบด้านเทคโนโลยีวิศวกรรมเพื่อพัฒนาศักยภาพของ นิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์ เพื่อให้มีคุณภาพและการพัฒนาศักยภาพ เมื่อนิสิตจบออกไปได้ใช้ความรู้ความสามารถตามศาสตร์วิชาทางด้านวิศวกรรมพัฒนาความก้าวหน้าให้กับประเทศชาติต่อไป
หน่วยงาน

ตามประกาศมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒฉบับที่ 10/2559 เรื่อง การแบ่งหน่วยงานภายในของส่วนงาน พ.ศ. 2559[ลิงก์เสีย] นั้น ได้มีการแบ่งหน่วยงานในคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็น 9 หน่วยงาน ดังนี้
สำนักงานคณบดี
ภาควิชาวิศวกรรมเคมี
ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล
ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า
ภาควิชาวิศวกรรมโยธาและสิ่งแวดล้อม
ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ
ภาควิชาวิศวกรรมชีวการแพทย์ ซึ่งก่อตั้งเป็นสาขาทางวิศวกรรมศาสตร์ ระดับปริญญาตรี ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาที่ 2 ของประเทศไทยในการจัดตั้งให้มีสาขาวิศวกรรมชีวการแพทย์ รองจาก มหาวิทยาลัยมหิดล
ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ แยกจากภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า ในปีการศึกษา 2556
ศูนย์แห่งความยอดเยี่ยมทางวิศวกรรมเพื่อความยั่งยืน เก็บถาวร 2018-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แต่ตามในเว็บไซต์คณะวิศวกรรมศาสตร์ยังมี International School of Engineering อีกด้วย