สมัยการบูรณะ
มรดกและประวัติศาสตร์นิพนธ์ > ผู้ต่อต้านการค้าทาสใหม่

ในทศวรรษที่ 1960 นักประวัติศาสตร์แนวต่อต้านการค้าทาสใหม่ ได้เกิดขึ้นนำโดย จอห์น โฮป แฟลงคลิน, เค็นเน็ธ เอ็ม. สแตมป์, ลีออน ลิตวัคและอีริค โฟเนอร์ ด้วยอิทธิพลของการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมืองของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน พวกเขาจึงปฏิเสธแนวคิดของสำนักดันนิงและค้นพบว่าในสมัยการบูรณะของพวกหัวรุนแรงกลับได้รับคำชื่นชมเช่นกัน โฟเนอร์เป็นผู้สนับสนุนหลักของแนวคิดนี้ เขาโต้แย้งว่ามุมแนวคิดนี้ไม่เคยประสบความสำเร็จสมบูรณ์อย่างแท้จริง และจำเป็นต้องมี "สมัยการบูรณะครั้งที่สอง" ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 เพื่อบรรลุเป้าหมายความเท่าเทียมกันอย่างสมบูรณ์สำหรับชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน กลุ่มผู้ต่อต้านการค้าทาสใหม่ดำเนินรอยตามสำนักแก้ไขนิยมโดยพยายามลดประเด็นเรื่องการทุจริตและการผลาญทรัพยากรที่รัฐบาลพรรครีพับลิกันของแต่ละรัฐก่อขึ้น โดยกล่าวว่า การทุจริตของรัฐบาลในช่วงนั้นมันไม่เลวร้ายไปกว่าพวกเครือข่ายอิทธิพลของบอสทวีดในนครนิวยอร์ก
ในทางตรงกันข้าม พวกเขากลับเน้นย้ำว่าการปราบปรามสิทธิของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันเป็นเรื่องเลวร้ายอื้อฉาวยิ่งกว่า และเป็นการเสื่อมเสียอุดมคติสาธารณรัฐนิยมของอเมริกา พวกเขาโต้แย้งว่าโศกนาฏกรรมของสมัยการบูรณะไม่ได้เกิดจากความล้มเหลวที่ว่าคนผิวดำไม่มีความสามารถในการปกครอง เนื่องจากพวกเขาไม่ได้ครอบงำรัฐบาลแห่งใดเลย หากแต่เกิดจากความล้มเหลวเพราะคนผิวขาวรวมตัวกันเคลื่อนไหวก่อความไม่สงบเพื่อฟื้นฟูอำนาจสูงสุดของคนผิวขาว สภานิติบัญญัติของรัฐซึ่งนำโดยชนชั้นนำผิวขาวได้ผ่านรัฐธรรมนูญของรัฐเรื่องเพิกถอนสิทธิของผู้ใช้สิทธิออกเสียงในช่วงปีค.ศ. 1890 ถึง 1908 ซึ่งมีผลทำให้คนผิวดำส่วนใหญ่และคนผิวขาวที่ยากจนจำนวนมากไม่สามารถลงคะแนนเสียงได้ การเพิกถอนสิทธิดังกล่าวส่งผลกระทบต่อผู้คนนับล้านเป็นเวลาหลายทศวรรษจนถึงศตวรรษที่ 20 และทำให้ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันและคนผิวขาวที่ยากจนไม่สามารถเข้าร่วมกระบวนการทางการเมืองในภาคใต้ได้
การฟื้นฟูอำนาจสูงสุดของคนผิวขาวได้ทำให้ภายในหนึ่งทศวรรษ คนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันถูกกีดกันออกจากการปกครองในระดับท้องถิ่น ระดับรัฐ และระดับรัฐบาลกลางแทบทั้งหมดในทุกๆ รัฐของภาคใต้ การไม่มีใครเป็นผู้แทนทำให้พวกเขาได้รับการปฏิบัติเหมือนพลเมืองชั้นสอง โดยโรงเรียนและการบริการสาธารณะต่างๆ ในพื้นที่สังคมที่แบ่งแยกขาดแคลนเงินทุนอย่างต่อเนื่อง ไม่มีตัวแทนของพวกเขาในคณะลูกขุนหรือไม่มีตัวแทนในกลุ่มผู้บังคับใช้กฎหมาย และเกิดความอคติในการออกกฎหมายอื่นๆ จนกระทั่งมีการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมืองของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันและมีการผ่านรัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1964 รวมถึงรัฐบัญญัติสิทธิในการลงคะแนนเสียง ค.ศ. 1965 จึงทำให้การแบ่งแยกเชื้อชาติเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ตลอดจนสิทธิในการออกเสียงเลือกตั้งกลับมาอีกครั้ง ซึ่งเมื่อมองย้อนกลับไปก็เรียกเหตุการณ์นี้ว่า "สมัยการบูรณะครั้งที่สอง"
ในค.ศ. 1990 อีริค โฟเนอร์ ได้สรุปจากมุมมองคนผิวดำว่า "สมัยการบูรณะต้องได้รับการตัดสินว่าล้มเหลว" โฟเนอร์กล่าวว่า สมัยการบูรณะเป็น "การทดลองอันสูงส่งแม้ว่าจะมีข้อบกพร่อง แต่เป็นความพยายามครั้งแรกที่จะนำประชาธิปไตยระหว่างเชื้อชาติอย่างแท้จริงมาสู่สหรัฐอเมริกา" ตามที่เขากล่าว ปัจจัยหลายประการที่มีส่วนทำให้เกิดความล้มเหลวได้แก่ การขาดหน่วยงานรัฐบาลกลางถาวรที่ออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อบังคับใช้สิทธิพลเมือง คำตัดสินของศาลสูงสุดโดยมอร์ริสัน เวทที่ล้มล้างกฎหมายสิทธิพลเมืองของรัฐสภาชุดก่อนๆ และการฟื้นฟูเศรษฐกิจของชาวไร่ผิวขาวพวกวิกกิสในภาคใต้ ค.ศ. 1877 นักประวัติศาสตร์ วิลเลียม เอส. แม็คฟีลีย์อธิบายว่า แม้ว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญและกฎหมายสิทธิพลเมืองจะถือเป็นผลงานที่โดดเด่นในตัวเองก็ตาม แต่ไม่มีการจัดตั้งหน่วยงานรัฐบาลถาวรที่มีจุดประสงค์เฉพาะเพื่อบังคับใช้สิทธิพลเมืองแต่อย่างใด
งานล่าสุดของนีนา ซิลเบอร์, เดวิด ดับเบิลยู. ไบล์ท, เซซีเลีย โอเลียรี, ลอรา เอ็ดเวิร์ดส์, ลีแอนน์ ไวส์ และเอ็ดเวิร์ด เจ. บลัม ได้กระตุ้นให้มีการให้ความสนใจกับเชื้อชาติ ศาสนา และปัญหาทางเพศมากขึ้น ในขณะเดียวกันก็ผลักดันให้สมัยการบูรณะสิ้นสุดลงในปลายศตวรรษที่ 19 และยังมีบทความเชิงวิชาการของชาร์ล เรแกน วิลสัน, เกนส์ ฟอสเตอร์, ดับเบิลยู. สก็อตต์ พูล และบรูซ เบเกอร์ ที่เสนอมุมมองใหม่ๆ เกี่ยวกับ "มูลเหตุที่สูญหายไป" ของภาคใต้