stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลิสเบิร์น

ที่ตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในไอร์แลนด์เหนือ
| ลิสเบิร์น ไอริช: Lios na gCearrbhach |
| --- | --- |
 พิพิธภัณฑ์ไอริชลิเนนและมหาวิหารคริสต์
ลิสเบิร์นที่ตั้งในไอร์แลนด์เหนือ
ประชากร: 45,370 (สำมะโนปี 2011)
•เบลฟาสต์: 8 ไมล์
อำเภอ: ลิสเบิร์นและคาสเซิลเรียฟ
เคาน์ที: เทศมณฑลแอนทริม เทศมณฑลดาวน์
ประเทศ: ไอร์แลนด์เหนือ
รัฐเอกราช: สหราชอาณาจักร
โพสท์ทาวน์: LISBURN
เขตรหัสไปรษณีย์: BT27, BT28
รหัสโทรศัพท์: 028

ตำรวจ: ไอร์แลนด์เหนือ
ดับเพลิง: ไอร์แลนด์เหนือ
รถพยาบาล: ไอร์แลนด์เหนือ
 
รัฐสภาสหราชอาณาจักร: แลกันวัลเลย์
สมัชชาไอร์แลนด์เหนือ: แลกันวัลเลย์
เว็บไซต์: www.lisburn.gov.uk
 รายชื่อสถานที่ สหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์เหนือ  54°30′43″N 6°01′52″W﻿ / ﻿54.512°N 6.031°W﻿ / 54.512; -6.031
ลิสเบิร์น (อังกฤษ: Lisburn; ไอริช: Lios na gCearrbhach) เป็นนครแห่งหนึ่งในไอร์แลนด์เหนือ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแลกัน ซึ่งเป็นเส้นแบ่งพรมแดนระหว่างเทศมณฑลแอนทริมกับเทศมณฑลดาวน์ ลิสเบิร์นอยู่ห่างจากเบลฟาสต์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 8 ไมล์ โดยลิสเบิร์นถือเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครเบลฟาสต์ จากการสำมะโนครัวในปี 2011 พบว่าลิสเบิร์นมีประชากร 45,370 คน
ลิสเบิร์นได้รับการจัดตั้งให้เป็นนครใน ค.ศ. 2002 เนื่องในโอกาสฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ปัจจุบันลิสเบิร์นเป็นนครที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สามของไอร์แลนด์เหนือ นอกจากนี้ ยังเป็นเมืองในภูมิภาคระเบียงเศรษฐกิจดับลิน–เบลฟาสต์ซึ่งมีประชากรรวมโดยประมาณ 3 ล้านคน
แหล่งข้อมูลอื่น

ลิสเบิร์น ที่เว็บไซต์ Curlie
Lisburn.com เก็บถาวร 2008-08-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน directory of shops & services with extensive history of the city.
| ด ค กเทศมณฑลและนครของไอร์แลนด์เหนือ |
| --- | --- |
เทศมณฑล:  ดาวน์  ทิโรน  เฟอร์แมนา  ลันดันเดร์รี  อาร์มา  แอนทริม 
นคร:  เดร์รี  นิวรี  เบลฟาสต์  ลิสเบิร์น  อาร์มา 
| ด ค กนครในสหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
อังกฤษ:  กลอสเตอร์  คอเวนทรี  คาร์ไลล์  คิงส์ตันอะพอนฮัลล์  เคมบริดจ์  แคนเทอร์บรี  โคลเชสเตอร์  ชิชิสเตอร์  เชฟฟีลด์  เชสเตอร์  ซอลฟอร์ด  ซอลส์บรี  ซันเดอร์แลนด์  เซนต์ออลบันส์  เซาท์เอนด์-ออน-ซี  เซาแทมป์ตัน  ดองคัสเตอร์  ดาร์บี  เดอรัม  ทรูโร  นครเวสต์มินสเตอร์  นครหลวงลอนดอน  นอตทิงแฮม  นอริช  นิวคาสเซิลอะพอนไทน์  บริสตอล  บาธ  เบอร์มิงแฮม  แบรดฟอร์ด  ไบรตันและโฮฟ  พลิมัธ  พีเทอร์เบรอห์  เพรสตัน  มิลตันคีนส์  แมนเชสเตอร์  ยอร์ก  ริพพอน  ลิงคอล์น  ลิชฟีลด์  ลิเวอร์พูล  ลีดส์  เลสเตอร์  แลงคาสเตอร์  วินเชสเตอร์  วุร์สเตอร์  วุลเวอร์แฮมป์ตัน  เวกฟีลด์  เวลล์ส  สโตก-ออน-เทรนต์  ออกซฟอร์ด  อีลี  เอ็กซิเตอร์  เฮริฟอร์ด 
สกอตแลนด์:  กลาสโกว์  ดันดี  ดันเฟิร์มลีน  เพิร์ท  สเตอร์ลิง  อินเวอร์เนสส์  เอดินบะระ  แอเบอร์ดีน 
เวลส์:  คาร์ดิฟฟ์  เซนต์เดวิดส์  เซนต์แอซัฟ  นิวพอร์ต  แบงกอร์  เรกซัม  สวอนซี 
ไอร์แลนด์เหนือ:  เดร์รี  นิวรี  เบลฟาสต์  แบงเกอร์  ลิสเบิร์น  อาร์มา
เล็ปพระคอน

ภาพแกะสลักเล็ปพระคอนในปี ค.ศ. 1900
เล็ปพระคอน (อังกฤษ: leprechaun, ออกเสียง: /ˈlɛpɹəkɔːn/; ไอริช: leipreachán) เป็นแฟรีประเภทหนึ่งในคติชนไอร์แลนด์ มักปรากฏในรูปชายแก่ แต่งโค้ตสีแดงหรือเขียว ผู้ชอบสร้างความวุ่นวาย เล็ปพระคอนใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำรองเท้า และเก็บซ่อนเหรียญทั้งหมดของพวกตนในหม้อทองคำซึ่งซ่อนอยู่ที่ปลายรุ้ง หากถูกมนุษย์จับได้ เล็ปพระคอนมีอำนาจเวทมนตร์บันดาลคำอธิษฐานสามข้อเพื่อแลกกับการปล่อยพวกมัน ศิลปินทั่วไปนิยมวาดภาพเล็ปพระคอนให้ไม่สูงกว่าเด็กเล็ก มีเคราและหมวก
อย่างไรก็ตาม ในยุคปัจจุบันก็มีผู้ที่อ้างว่าเคยพบเห็นเล็ปพระคอน โดยบอกว่ามีความสูงประมาณ 2 ฟุต มีปลายหูแหลม มีหนวดเคราสีแดง และมีความรวดเร็วมาก โดยเล็ปพระคอนอาศัยอยู่ตามถ้ำในป่าลึกทางแถบตะวันตกของไอร์แลนด์ ซึ่งเป็นพื้นที่ ๆ มีความเชื่อเกี่ยวกับเทพนิยายและโลกเร้นลับสูงมาก โดยทางรัฐบาลไอร์แลนด์ได้กำหนดให้พื้นที่แถบนี้เป็นเขตสงวนเล็ปพระคอนด้วย
เล็ปพระคอนได้ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการ เช่น ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง Leprechaun ในปี ค.ศ. 1993 นำแสดงโดย เจนนิเฟอร์ อนิสตัน
ล็อกคอร์ริบ

| ล็อกคอร์ริบ |
| --- | --- |
วิวของล็อกคอร์ริบ ทางใต้ของ Clonbur
ล็อกคอร์ริบที่ตั้งของล็อกคอร์ริบในไอร์แลนด์
ที่ตั้ง: Connacht
พิกัด: 53°26′N 9°14′W﻿ / ﻿53.433°N 9.233°W﻿ / 53.433; -9.233
ชื่อในภาษาแม่: Loch Coirib  (ไอริช)
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: Cregg River, River Clare, Black River
แหล่งน้ำไหลออก: River Corrib
ประเทศในลุ่มน้ำ: ประเทศไอร์แลนด์

ช่วงยาวที่สุด: 43.5 กิโลเมตร (27.0 ไมล์)
ช่วงกว้างที่สุด: 16.1 กิโลเมตร (10.0 ไมล์)
พื้นที่พื้นน้ำ: 176 ตารางกิโลเมตร (68 ตารางไมล์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 6.5 เมตร (21 ฟุต)
ความลึกสูงสุด: 50.9 เมตร (167 ฟุต)

 พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์
ขึ้นเมื่อ: 7 มิถุนายน ค.ศ. 1996
เลขอ้างอิง: 846
 
 
ล็อกคอร์ริบ (อังกฤษ: Lough Corrib; ไอริช: Loch Coirib) เป็นทะเลสาบทางตะวันตกของประเทศไอร์แลนด์ มีแม่น้ำคอร์ริบไหลจากทะเลสาบไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ลงสู่อ่าวกอลเวย์
อิทธิพลต่อนักเขียน

วิลเลียม ไวลด์ บิดาของออสการ์ ไวลด์ เขียนหนังสือเกี่ยวกับทะเลสาบแห่งนี้ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1867 เขาสร้างบ้านฤดูร้อนบริเวณทะเลสาบ เรียกว่า บ้านมอยทูรา
ลีกไอร์แลนด์

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1921
ประเทศ: ไอร์แลนด์
สโมสรอื่นจาก: ไอร์แลนด์เหนือ (1 ทีม)
สมาพันธ์: ยูฟ่า
ดิวิชัน: พรีเมียร์ดิวิชัน เฟิสต์ดิวิชัน ยู-19 ดิวิชัน ยู-17 ดิวิชัน ยู-15 ดิวิชัน ยู-13 ดิวิชัน
ถ้วยระดับประเทศ: เอฟเอไอคัพ เพรสซิเดนท์คัพ
ถ้วยระดับลีก: ลีกของไอร์แลนด์คัพ
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: ดันดอล์ก
ชนะเลิศมากที่สุด: แชมร็อกโรเวอส์ (17)
หุ้นส่วนโทรทัศน์: RTÉ2 (ไอร์แลนด์) Eir Sport (ไอร์แลนด์) พรีเมียร์สปอร์ต (สหราชอาณาจักร) ฟรีสปอร์ต (สหราชอาณาจักร)
เว็บไซต์: SSEAirtricityLeague.ie
ปัจจุบัน: ลีกของไอร์แลนด์ 2020
ลีกของไอร์แลนด์ (ไอริช: Sraith na hÉireann) เป็นหนึ่งในสองหน่วยงาน (ร่วมกับสมาคมฟุตบอลไอร์แลนด์) ที่ทำหน้าที่ดูแลฟุตบอลในประเทศไอร์แลนด์ เดิมลีกของไอร์แลนด์เคยเป็นชื่อที่ใช้แทนการแข่งขันลีกเพียงระดับเดียว แต่ในปัจจุบันลีกของไอร์แลนด์ได้ครอบคลุมลีกหลายระดับ ได้แก่ พรีเมียร์ดิวิชัน, เฟิสต์ดิวิชัน, ยู-19 ดิวิชัน, ยู-17 ดิวิชัน, ยู-15 ดิวิชัน และยู-13 ดิวิชัน โดยปกติแล้ว ลีกของไอร์แลนด์ทำงานใกล้ชิดกันกับสมาคมฟุตบอลไอร์แลนด์ ลีกทุกระดับในปัจจุบันอยู่ภายใต้การสนับสนุนของแอร์ทริกซิตี ทำให้มีชื่อตามผู้สนับสนุนว่า เอสเอสอี แอร์ทริกซิตี ลีก
ใน ค.ศ. 2007 ลีกของไอร์แลนด์กลายเป็นลีกแรก ๆ ของยุโรปที่นำกฎแค็ปเงินเดือน (อังกฤษ: salary cap) มาใช้
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website เก็บถาวร 2014-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Extratime.ie
LeagueofIreland.ie
| ด ค กลีกของไอร์แลนด์พรีเมียร์ดิวิชัน |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาล 2020:  Bohemians  Cork City  Derry City  Dundalk  Finn Harps  แชมร็อกโรเวอส์  Shelbourne  Sligo Rovers  St Patrick's Athletic  Waterford
วันนักบุญแพทริก

| วันนักบุญแพทริก |
| --- | --- |
ภาพนักบุญแพทริกบนกระจกของหน้าต่างในโบสถ์นักบุญเบนินในไอร์แลนด์
ชื่อทางการ: วันนักบุญแพทริก
ชื่ออื่น:  วันฉลองนักบุญแพทริก  Lá Fhéile Pádraig  วันแพทริก  วันแพดดี  วันแพตตี (เรียกในอเมริกาเหนือ แต่ไม่ถูกต้องสำหรับชาวไอริช) 
จัดขึ้นโดย:   ชาวไอริชและบุคคลที่มีเชื้อสายไอริช  โรมันคาทอลิก  แองกลิคันคอมมิวเนียน  อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์  ลูเทอแรน 
ประเภท: เกี่ยวกับเชื้อชาติ ชาติ และชาวคริสต์
ความสำคัญ: วันเฉลิมฉลองนักบุญแพทริก  โดยเป็นการระลึกถึงการเข้ามาของศาสนาคริสต์ในประเทศไอร์แลนด์
การเฉลิมฉลอง:  เข้าร่วมขบวนแห่หรือ cèilidh  สวมชุดสีเขียวหรือตกแต่งด้วยดอกแชมร็อก  ดื่มเบียร์และวิสกี้ไอริช 
การถือปฏิบัติ: เข้าร่วมพิธีสวดมนต์หรือบริการคริสตจักร
วันที่: 17 มีนาคม
ความถี่: หนึ่งครั้งต่อปี
วันนักบุญแพทริก (ไอริช: Lá Fhéile Pádraig, แปลตรงตัว 'the Day of the Festival of Patrick') เป็นการเฉลิมฉลองทางศาสนาที่จัดขึ้นในวันที่ 17 มีนาคม ซึ่งเป็นวันถึงแก่กรรมของนักบุญแพทริก (ป. 385 –  461) นักบุญองค์อุปถัมภ์ที่สำคัญที่สุดของไอร์แลนด์
วันนักบุญแพทริกถูกกำหนดให้เป็นวันเฉลิมฉลองของศาสนาคริสต์อย่างเป็นทางการในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และมีการเฉลิมฉลองโดยโรมันคาทอลิก แองกลิคันคอมมิวเนียน (โดยเฉพาะเชิร์ชออฟไอร์แลนด์) อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และลูเทอแรน วันนี้เป็นการระลึกถึงนักบุญแพทริกและการเข้ามาของศาสนาคริสต์ในประเทศไอร์แลนด์ และเป็นเฉลิมฉลองทางมรดกและวัฒนธรรมของชาวไอริชกันโดยทั่วไป การฉลองจัดขึ้นในรูปแบบของขบวนแห่ งานเทศกาล การชุมนุมแบบ céilí และการสวมชุดสีเขียวหรือชุดที่ตกแต่งด้วยดอกแชมร็อก ชาวคริสต์บางส่วนก็จะเข้าโบสถ์ ข้อจำกัดสำหรับมหาพรตอย่างการอดอาหารและการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ถูกงดสำหรับวันนี้ ทำให้เกิดธรรมเนียมที่จะบริโภคแอลกอฮอลล์ในวันหยุด
วันนักบุญแพทริกเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ในไอร์แลนด์ นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ของแคนาดา (สำหรับข้าราชการ) และดินแดนโพ้นทะเลของบริติชอย่างมอนต์เซอร์รัต วันนี้ยังมีการฉลองอย่างกว้างขวางในสหราชอาณาจักร แคนาดา สหรัฐ บราซิล อาร์เจนตินา ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มชาวไอริชพลัดถิ่น ซึ่งวันนักบุญแพทริกมีการเฉลิมฉลองในหลายประเทศมากกว่าวันชาติเสียอีก การเฉลิมฉลองแบบยุคใหม่ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชาวไอริชพลัดถิ่นพัฒนาขึ้นในทวีปอเมริกาเหนือ อย่างไรก็ตาม การเฉลิมฉลองนักบุญแพทริกในปัจจุบันถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นเชิงพาณิชย์มากเกินไปและทำลายแบบแผนเดิมของชาวไอริช
แหล่งข้อมูลอื่น

วันนักบุญแพทริก ที่เว็บไซต์ Curlie
Saint Patrick's Day History – slideshow by The Huffington Post
Saint Patrick's Day on The History Channel
มหาวิทยาลัยลิเมอริก

| --- | --- |
Ollscoil Luimnigh
คติพจน์: Eagna chun Gnímh (Irish)
คติพจน์อังกฤษ: Wisdom for Action
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: In 1972 as National Institute of Higher Education, Limerick In 1989 as the University of Limerick
สังกัดการศึกษา: AUA EUA LAOTSE IUA UI
อธิการบดี: Brigid Laffan
อาจารย์: 498 (2016)
ผู้ศึกษา: 17,645 (2023)
ปริญญาตรี: 13,155 (2023)
บัณฑิตศึกษา: 4,490 (2023)
ที่อยู่: National Technological Park Limerick V94 T9PX, ลิเมอริก, ไอร์แลนด์ 52°40′26″N 8°34′16″W﻿ / ﻿52.674°N 8.571°W﻿ / 52.674; -8.571
วิทยาเขต: ชานเมือง – 340 เอเคอร์ (137.6 เฮกตาร์)
สี: เขียว ขาว เทา
เว็บไซต์: ul.ie
มหาวิทยาลัยลิเมอริก (อังกฤษ: University of Limerick - UL; ไอริช: Ollscoil Luimnigh) เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยของรัฐในเมืองลิเมอริก ประเทศไอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี 1972 ในชื่อ สถาบันแห่งชาติเพื่อการอุดมศึกษา ลิเมอริก และเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยในเดือนกันยายน 1989 ตามรัฐบัญญัติมหาวิทยาลัยลิเมอริก 1989 โดยเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกที่ก่อตั้งขึ้นไอร์แลนด์เป็นเอกสารในปี 1922 และตามมาด้วยการก่อตั้งมหาวิทยาลัยดับลินซิตี
Plassey House สร้างขึ้นในคริสตศตวรรษที่ 18 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสำนักงานอธิการบดีและจัดแสดงกระบองพิธีการของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในโครงการ Erasmus ของสหภาพยุโรปตั้งแต่ปี 1988 และมีสถาบันพันธมิตร 207 แห่งใน 24 ประเทศในยุโรป นอกจากนี้นักศึกษา UL ยังสามารถศึกษาในมหาวิทยาลัยพันธมิตรในสหรัฐอเมริกา แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ บราซิล จีน และสิงคโปร์ได้อีกด้วย
ในปี 2010 UL ร่วมเป็นพันธมิตรกับ NUI Galway เพื่อแบ่งปันทรัพยากรกัน
เชิงอรรถ

↑  "Higher Education – Key Facts and Figures 2022/23 | Higher Education Authority". www.hea.ie (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2024-04-16.
↑  "Higher Education – Key Facts and Figures 2022/23 | Higher Education Authority". www.hea.ie (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2024-04-16.
↑  "Higher Education – Key Facts and Figures 2022/23 | Higher Education Authority". www.hea.ie (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2024-04-16.
↑  "Space Management". University of Limerick. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 สิงหาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2014.
↑  "University of Limerick Act, 1989". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 July 2015. สืบค้นเมื่อ 21 June 2015.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
มุมมองไฮบริดของ Google Maps (ความละเอียดต่ำ)
Lero
ลีกของไอร์แลนด์คัพ

| --- | --- |
ผู้จัด: สมาคมฟุตบอลไอร์แลนด์ ลีกของไอร์แลนด์
ก่อตั้ง: 1973
ภูมิภาค:  ไอร์แลนด์
จำนวนทีม: 24 (ค.ศ. 2018)
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: ดันดอล์ก
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: เดร์รีซิตี (11 สมัย)
 ลีกของไอร์แลนด์คัพ ฤดูกาล 2020
ลีกของไอร์แลนด์คัพ (ไอริช: Corn Sraithe na hÉireann) เป็นการแข่งขันฟุตบอลซึ่งเปิดให้สโมสรในลีกของไอร์แลนด์เข้าร่วมแข่งขัน เริ่มแข่งขันครั้งแรกใน ค.ศ. 1973 โดยแทนที่ของ ลีกของไอร์แลนด์ชีลด์ นับตั้งแต่ ค.ศ. 2009 ลีกของไอร์แลนด์คัพได้รับการสนับสนุนจากอิเล็กทรอนิกอาร์ต ทำให้ถ้วยถูกเรียกชื่อตามผู้สนับสนุนคือ อีเอสปอร์ตคัพ
รูปแบบการแข่งขันได้มีการเปลี่ยนแปลงอยู่บ่อยครั้ง เดิมทีการแข่งขันแบ่งออกเป็น 6 กลุ่ม กลุ่มละ 4 ทีม ตามที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของสโมสร ต่อมาเมื่อจบรอบแบ่งกลุ่ม ทีมชนะเลิศในแต่ละกลุ่ม และทีมรองชนะเลิศที่ดีที่สุดสองอันดับแรก รวม 8 ทีม จะได้ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก โดยในรอบแพ้คัดออกนี้เอง จะแข่งขันในวันกลางสัปดาห์ตลอดทั้งฤดูกาล ต่อมาในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ถ้วยนี้ได้ปรับเปลี่ยนไปเริ่มต้นที่รอบแพ้คัดออก แต่ต่อมาก็ปรับเปลี่ยนกลับมาเริ่มต้นที่รอบแบ่งกลุ่มอีกครั้ง โดยในครั้งนี้ แบ่งเป็น 8 กลุ่ม กลุ่มละ 3 ทีม มีเพียงทีมชนะเลิศของแต่ละกลุ่มเท่านั้นที่จะผ่านเข้ารอบ ต่อมาในปี 2006 การแข่งขันได้ปรับเปลี่ยนมาเป็นแบบแพ้คัดออกอีกครั้ง และทีมชนะเลิศจะได้รับรางวัล 25,000 ยูโร
การแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศก็มีการเปลี่ยนแปลงบ่อยเช่นกัน ทั้งแบบแข่งขันที่สนามกลาง แข่งขันสองเลก (เหย้า-เยือน) และปัจจุบันก็ใช้วิธีการจับสลากว่าทีมไหนจะได้เล่นเป็นทีมเหย้า
แหล่งข้อมูลอื่น

Ireland League Cup Finals from RSSSF
League of Ireland Shield Winners from RSSSF
กนีน

| กนีน |
| --- | --- |
เมือง
ทิวทัศน์เมืองกนีน มองจากป้อมกนีน
   ตราอาร์ม
กนีนที่ตั้งเมืองกนีนในประเทศโครเอเชีย
พิกัด:  44°02′2″N 16°11′33″E﻿ / ﻿44.03389°N 16.19250°E﻿ / 44.03389; 16.19250
ประเทศ:  โครเอเชีย
เทศมณฑล:  ชิเบนีก-กนีน
การปกครอง
 • ประเภท: นายกเทศมนตรี-สภา
 • นายกเทศมนตรี: มาริยอ ชาชิช (อิสระ)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 355 ตร.กม. (137 ตร.ไมล์)
ความสูง: 214 เมตร (702 ฟุต)
ประชากร (2554)
 • ทั้งหมด: 10,633 คน
 • ในพื้นที่การบริหาร: 15,407
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 22300
รหัสพื้นที่: 022
เว็บไซต์: www.knin.hr
กนีน (โครเอเชีย: Knin) เป็นเมืองในเทศมณฑลชิเบนีก-กนีน ประเทศโครเอเชีย ตั้งอยู่บริเวณตอนในของภูมิภาคแดลเมเชียใกล้ต้นน้ำเกอร์กา เป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญแห่งหนึ่งทางรถไฟและรถยนต์ระหว่างกรุงซาเกร็บกับเมืองสปลิต กนีนก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดสองครั้งในประวัติศาสตร์ในฐานะเมืองหลวงของราชอาณาจักรโครเอเชียในยุคกลางและเมืองหลวงในระยะเวลาสั้น ๆ ของสาธารณรัฐเซิร์บกรายินาซึ่งประกาศตัวเองระหว่างปี พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2538
การพลัดถิ่นของชาวไอริช

“ชาวไอร์แลนด์พลัดถิ่น” ภาพพิมพ์แกะโดยเฮนรี ดอยล์ (ค.ศ. 1827–ค.ศ. 1892) สำหรับหนังสือ “Illustrated History of Ireland” โดยแมรี ฟรานซ์ คูแซ็ค, ค.ศ. 1868
การพลัดถิ่นของชาวไอริช (ไอริช: Diaspóra na nGael, อังกฤษ: Irish diaspora) หมายถึงผู้อพยพชาวไอริชและบุตรหลานที่พำนักอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา, แคนาดา, ออสเตรเลีย, อาร์เจนตินา, นิวซีแลนด์, เม็กซิโก, แอฟริกาใต้, บราซิล รัฐในแคริบเบียน และแผ่นดินใหญ่ยุโรป ผู้พลัดถิ่นเมื่อตีความหมายอย่างกว้างๆ แล้วก็มีด้วยกันกว่า 80 ล้านคน ซึ่งมากกว่าสิบสามเท่าของประชากรบนเกาะไอร์แลนด์เอง ที่มีประชากรราว 6.2 ล้านคนใน ค.ศ. 2009 (รวมสาธารณรัฐไอร์แลนด์ และไอร์แลนด์เหนือ)
หลังจากปี ค.ศ. 1840 การอพยพก็ทำกันอย่างขนานใหญ่จนกลายเป็นขบวนการโยกย้ายประชากรระดับชาติ ผู้ที่อพยพที่รวมทั้งที่อพยพไปยังบริเตนมีด้วยกันเป็นจำนวนทั้งสิ้นราวระหว่าง 9 ถึง 10 ล้านคนที่อพยพหลังปี ค.ศ. 1700 จำนวนที่อพยพสูงกว่าเมื่อไอร์แลนด์มีประชากรเป็นจำนวนสูงสุดในประวัติศาสตร์ในคริสต์ทศวรรษ 1830 เป็นจำนวน 8.5 คน ระหว่าง ค.ศ. 1830 จนถึง ค.ศ. 1914 ประชากรอีกเกือบ 5 ล้านคนอพยพไปยังเฉพาะสหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 1890 สองในห้าของชาวไอร์แลนด์ที่เกิดมีถิ่นฐานอยู่ในต่างประเทศ เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 21 ก็มีผู้คนราว 80 ล้านคนจากทั่วโลกที่อ้างว่าสืบเชื้อสายมาจากชาวไอริช ในจำนวนนั้นชาวอเมริกัน 45 ล้านคนอ้างว่าเชื้อสายหลักของตนเป็นชาวไอริช
บรรณานุกรม

Akenson, Donald. The Irish Diaspora: a Primer. (Belfast: Institute of Irish Studies, 1993)
Bielenberg, Andy, ed. The Irish Diaspora (London: Pearson, 2000)
Campbell, Malcolm. Ireland's New Worlds: Immigrants, Politics, and Society in the United States and Australia, 1815-1922 (2007)
Coogan, Tim Pat. Wherever Green Is Worn: The Story of the Irish Diaspora (2002)
Darby, Paul, and David Hassan, eds. Sport and the Irish Diaspora: Emigrants at Play (2008)
Delaney, Enda, Kevin Kenny, and Donald Mcraild. "The Irish Diaspora", Irish Economic and Social History (2006): 33:35-58
Fanning, Charles. New Perspectives on the Irish Diaspora (2000)
Gray, Breda. Women and the Irish Diaspora (2003)
Gribben, Arthur, and Ruth-Ann M. Harris. The Great Famine and the Irish Diaspora in America (1999)
Kenny, Kevin. "Diaspora and Comparison: the Global Irish as a Case Study", Journal of American History 2003 90(1): 134-162, In JSTOR
Lalor, Brian, ed. The Encyclopedia of Ireland (Dublin: Gill & Macmillan, 2003)
Mccaffrey, Lawrence. The Irish Catholic Diaspora in America (Washington: Catholic University of America, 1997)
O'Day, Alan. "Revising the Diaspora." in The Making of Modern Irish History, edited by D George Boyce and Alan O'Day. (London: Routledge, 1996), pp. 188–215.
O’Sullivan, Patrick, ed. The Irish Worldwide: Religion and Identity, vol. 5. London: Leicester University Press, 1994
Walker, Brian. "'The Lost Tribes of Ireland': Diversity, Identity and Loss among the Irish Diaspora", Irish Studies Review; 2007 15(3): 267-282
ดูเพิ่ม

การพลัดถิ่น
ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Over 4700 primary & secondary sources relating to the Irish Diaspora (Sources database, from the National Library of Ireland)
The Irish in America by J. F. Maguire (1868)
A History of the Irish Settlers in North America from the Earliest Period to the Census of 1850
The Scotch-Irish in America
"Irish Migration Studies in Latin America"
"The Irish in Australia", 1887 เก็บถาวร 2006-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Irish in Argentina เก็บถาวร 2002-08-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Irish Surnames in Argentina เก็บถาวร 2004-11-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Newfoundland: The Most Irish Place Outside of Ireland
Irish Emigrant Publications เก็บถาวร 2006-05-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Irish Diaspora Studies Dept, Bradford University UK เก็บถาวร 2001-11-26 ที่ Library of Congress Web Archives
Murray, Edmundo  "Ireland and Latin America"
Ireland and Argentina
SS Dresden scandal.
The Irish in New Jersey by Dermot Quinn เก็บถาวร 2007-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Irish (In Countries Other Than Ireland) - Article in the Catholic Encyclopedia
The San Patricios - the Irish Soldiers who died for Mexico เก็บถาวร 2006-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Irish in Film
The Centre for Migration Studies- The Centre for Migration Studies, at the Ulster American Folk Park, Omagh, Northern Ireland
Annie Moore First Immigrant to Arrive at Ellis Island
The Shamrock and the Maple Leaf: Irish-Canadian Documentary Heritage at Library and Archives Canada เก็บถาวร 2007-04-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Flight of the Earls
Reassessing what we collect website – Irish London History of Irish London with objects and images
Irish American Story Project เก็บถาวร 2008-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Irish Diaspora for Irish Citizenship[ลิงก์เสีย]
Discover Ireland
Diaspora.ie - a sense of connectivity
ไมเคิล ดี. ฮิกกินส์

| ไมเคิล ดี>  ฮิกกินส์ |
| --- | --- |
Michael D. Higgins


ประธานาธิบดีไอร์แลนด์
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011
นายกรัฐมนตรี:   เอ็นด้า เคนนี  ลีโอ วาแรดการ์  ไมเคิล มาร์ติน  ไซมอน แฮร์ริส 
ก่อนหน้า: แมรี แมคเอลีส
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไมเคิล แดเนียล ฮิกกินส์  (1941-04-18) 18 เมษายน ค.ศ. 1941 (83 ปี) ลิมริก, ไอร์แลนด์
พรรคการเมือง: นักการเมืองอิสระ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2011)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: Fianna Fáil (ก่อน ค.ศ. 1968) พรรคแรงงาน (1968–2011)
คู่สมรส: ซาบิน่า คอยน์ (สมรส 1974)
บุตร: 4 คน
บุพการี: John Higgins Alice Canty
ที่อยู่อาศัย: Áras an Uachtaráin
ศิษย์เก่า: University College Galway Indiana University มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์
เว็บไซต์: Official website Personal website

ไมเคิล แดเนียล ฮิกกินส์ (ไอริช: Mícheál Dónal Ó hUigínn) เป็นนักการเมือง กวี นักสังคมวิทยา และผู้ประกาศชาวไอริช ทำหน้าที่เป็นประธานาธิบดีคนที่เก้าของไอร์แลนด์ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011
โบสถ์น้อยสโกรเวญญี

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ชาเปล
| ชาเปลสโครเวนยี |
| --- | --- |
Cappella degli Scrovegni
สโครเวนยี

43°46′13″N 11°15′03″E﻿ / ﻿43.77028°N 11.25083°E﻿ / 43.77028; 11.25083
ที่ตั้ง: ปาดัว
ประเทศ:  ประเทศอิตาลี
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: สโครเวนยี
สถานะ: ชาเปล
รูปแบบสถาปัตย์: โรมานเนสก์ กอธิค ฟื้นฟูศิลปวิทยา บาโรก
ปีสร้าง: ค.ศ. 1305
ที่ตั้งของจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจอตโต ดี บอนโดเน
ชาเปลสโครเวนยี หรือ ชาเปลอารีนา (อิตาลี: Cappella degli Scrovegni, อังกฤษ: Scrovegni Chapel หรือ Arena Chapel) เป็นชาเปลของนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองปาดัวในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบโรมานเนสก์ กอธิค ฟื้นฟูศิลปวิทยา บาโรก
ชาเปลสโครเวนยีมีจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจอตโต ดี บอนโดเนที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1305 ที่เป็นงานศิลปะชิ้นเอกที่มีความสำคัญที่สุดในศิลปะตะวันตก ชาเปลอุทิศให้ “พระแม่มารีคาริตา” (Santa Maria della Carità) ในโอกาสการสมโภชน์การประกาศของเทพในปี ค.ศ. 1305 จิตรกรรมฝาผนังของจอตโตเป็นภาพชีวิตของพระแม่มารีเพื่อฉลองบทบาทในการไถ่บาปให้แก่มนุษยชาติของพระองค์ ชาเปลรู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า “ชาเปลอารีนา” เพราะก่อตั้งบนที่ดินที่ซื้อโดยเอ็นริโค เดกลิ สโครเวนยีที่ติดกับโรงละครโรมัน (Amphitheatre) ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้ในการแห่ฉลองการสมโภชน์การประกาศของเทพมาเป็นเวลานานก่อนที่จะมาสร้างชาเปลแล้ว ในโอกาสวันอุทิศมาร์เคตโตดาปาโดวาก็ประพันธ์บทสรรเสริญ (Motet) เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1305
เอ็นริโค เดกลิ สโครเวนยีผู้มีอาชีพให้ยืมเงินเป็นผู้สั่งให้สร้างชาเปลส่วนตัวนี้ติดกับคฤหาสน์ของครอบครัวในบริเวณที่ดินที่กว้างขวาง กล่าวกันว่าเอ็นริโคสร้างชาเปลนี้เพื่อแก้บาปให้บิดา  เรจินาลโด เดกลิ สโครเวนยีบิดาของสโครเวนยีเป็นคนขูดเลือด (usurer) ที่ดานเตกล่าวถึงว่าเป็นลำดับหนึ่งในเจ็ดลำดับของ “โทษภูมิ” ในมหากาพย์ “ไตรภูมิดานเต” แต่จากการค้นคว้าศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ก็พบว่าเอ็นริโคเองก็คิดดอกเบี้ยแบบขูดเลือดขูดเนื้อ ฉะนั้นการสร้างชาเปลจึงอาจจะเป็นการแก้บาปของตนเองก็เป็นได้ อนุสรณ์ของเอ็นริโคอยู่ในบริเวณมุขตะวันออกของชาเปล และภาพของเอ็นริโคปรากฏในภาพ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” ในการถวายชาเปลจำลองแก่พระแม่มารี
แม้ว่าจะเป็นชาเปลส่วนตัวของตระกูลแต่ก็ใช้ในโอกาสการฉลองการประกาศของเทพสำหรับสาธารณชนด้วย
นอกจากจะมีงานจิตรกรรมของจอตโตแล้วชาเปลก็ไม่มีสิ่งตกแต่งอื่นใด มีเพดานเป็นแบบเพดานโค้งประทุน ภาพ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” เขียนบนผนังด้านในเหนือประตูทางเข้าทั้งผนัง แต่ละผนังจัดเป็นสามระดับของกลุ่มจิตรกรรม แต่ละระดับมีที่กว้างพอสำหรับภาพสี่ภาพที่แต่ละภาพกว้างสองตารางเมตร ด้านที่หันไปทางแท่นบูชาเริ่มเรื่องจากตอนบนขวาของผนังที่เป็นฉากชีวิตของพระแม่มารีที่รวมทั้งการประกาศของเทพแก่พระมารดาถึงการกำเนิดของพระองค์ และการนำพระองค์เข้าวัดเป็นครั้งแรก เรื่องดำเนินต่อไปจนถึงการประสูติของพระเยซู, ความทุกข์ทรมานของพระเยซู และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ทรงถูกตรึงกางเขน สิ่งที่มีลักษณะเด่นของจิตรกรรมชุดนี้คือการแสดงอารมณ์อันรุนแรงของภาพ, ลักษณะตัวแบบ และ ความเป็นธรรมชาติ จอตโตแยกภาพจากกันโดยการวาดสิ่งตกแต่งทางสถาปัตยกรรมเป็นภาพหินอ่อนและคูหา
ลำดับภาพ

ภาพที่เขียนในชาเปลเป็นภาพ “ชีวิตของพระแม่มารี” และต่อด้วย “ชีวิตของพระเยซู” ตามลำดับข้างล่างนี้
โยฮาคิมถูกส่งไปวัด
เหตุการณ์ก่อนเรื่องของพระแม่มารี
เหตุการณ์ก่อนเรื่องของพระเยซู
โยฮาคิมท่ามกลางคนเลี้ยงแกะ
เทวดามาปรากฏต่อนักบุญแอนน์ขณะที่สวดมนต์
โยฮาคิมสังเวยลูกแพะ
โยฮาคิมฝัน
โยฮาคิมพบนักบุญแอนน์ที่ประตูทองแห่งกรุงเยรูซาเลม
การประสูติของพระแม่มารีและการสรงน้ำแก่ทารก
การนำพระแม่มารีเข้าวัด
การนำกิ่งไม้
การสวดมนต์อธิษฐานให้ไม้ออกดอก
การแต่งงานของพระแม่มารี
ขบวนแต่งงาน
พระเจ้าส่งเทวดาเกเบรียลมาปรากฏต่อแมรี
การประกาศของเทพ
การประกาศของพระแม่มารี
การประสูติของพระเยซู
การชื่นชมของแมไจ
การนำพระเยซูเข้าวัด
พระเยซูหนีไปอียิปต์
การสังหารทารกบริสุทธิ์
พระเยซูในหมู่นักปราชญ์
พระเยซูรับศีลจุ่ม
งานแต่งงานที่คานา
ชุบชีวิตลาซารัส
พระเยซูเข้ากรุงเยรูซาเลม
พระเยซูกำจัดคนแลกเงินจากวัด
การทรยศของยูดาส
พระกระยาหารมื้อสุดท้าย
พระเยซูล้างเท้าให้สาวก
การจูบของยูดาส
พระเยซูต่อหน้าปุโรหิตคายาฟาส
พระเยซูถูกเฆี่ยน
พระเยซูแบกกางเขนไปยังเนินเขากลโกธา
พระเยซูตรึงกางเขน
โทมนัสกับร่างพระเยซู
พระเยซูคืนชีพ — "Noli me tangere"
พระเยซูเสด็จขึ้นสวรรค์
การเสด็จลงมาของพระจิตเจ้า
การตัดสินครั้งสุดท้าย
อุปมานิทัศน์ของความดีและความชั่ว
บรรณานุกรม

Giuliano Pisani, L’ispirazione filosofico-teologica nella sequenza Vizi-Virtù della Cappella degli Scrovegni, «Bollettino del Museo Civico di Padova», XCIII, 2004, Milano 2005, pp. 61–97.
Giuliano Pisani, Terapia umana e divina nella Cappella degli Scrovegni, in «Il Governo delle cose», dir. Franco Cardini, Firenze, n. 51, anno VI, 2006, pp. 97–106.
Giuliano Pisani, L’iconologia di Cristo Giudice nella Cappella degli Scrovegni di Giotto, in «Bollettino del Museo Civico di Padova», XCV, 2006, pp. 45–65.
Giuliano Pisani, Le allegorie della sovrapporta laterale d’accesso alla Cappella degli Scrovegni di Giotto, in «Bollettino del Museo Civico di Padova», XCV, 2006, pp. 67–77.
Giuliano Pisani, Il miracolo della Cappella degli Scrovegni di Giotto, in Modernitas – Festival della modernità (Milano 22-25 giugno 2006), Spirali, Milano 2006, pp. 329–57.
Giuliano Pisani, Una nuova interpretazione del ciclo giottesco agli Scrovegni, in «Padova e il suo territorio», XXII, 125, 2007, pp. 4–8.
Giuliano Pisani, I volti segreti di Giotto. Le rivelazioni della Cappella degli Scrovegni, Rizzoli, Milano 2008 (ISBN 978-88-17-02722-9).
Giuliano Pisani, Il programma della Cappella degli Scrovegni, in Giotto e il Trecento, catalogo a cura di A. Tomei, Skira, Milano 2009, I – I saggi, pp. 113–127.
ดูเพิ่ม

ชีวิตของพระแม่มารี
ชีวิตของพระเยซู
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชาเปลสโครเวนยี
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
Virtual Tour and Information เก็บถาวร 2016-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
University of Auckland เก็บถาวร 2009-09-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน most of the images, with explanations & highlighing named figures etc.
Video introduction to Giotto's masterpiece