stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เหตุระเบิดในโมกาดิชู 14 ตุลาคม พ.ศ. 2560
การโจมตี

ในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2560 รถบรรทุกคันหนึ่งซึ่งมีวัตถุระเบิดซุกซ่อนอยู่ถูกจุดชนวนระเบิดใกล้โรงแรมซาฟารีในเขตฮูดาน แหล่งข่าวใกล้ชิดกับรัฐบาลระบุว่า รถบรรทุกคันดังกล่าวได้บรรทุกวัตถุระเบิดทั้งที่ประกอบขึ้นเองและในระดับที่ใช้ในการทหาร รถบรรทุกถูกกักไว้ที่ด่านแห่งหนึ่งในระยะเวลาสั้น ๆ แล้วได้รับอนุญาตให้ไปต่อหลังจากที่หน่วยงานในท้องถิ่นได้รับรองให้ จากนั้นได้ถูกเจ้าหน้าที่ความมั่นคงสั่งให้หยุดระหว่างการจราจรติดขัด เมื่อเจ้าหน้าที่จะเริ่มตรวจค้น คนขับรถได้เร่งเครื่องและชนแผงกั้นจราจรทำให้รถบรรทุกระเบิด คาดว่าเป้าหมายที่แท้จริงน่าจะเป็นที่ทำการกระทรวงแห่งหนึ่ง แรงระเบิดทำให้โรงแรมซาฟารีและอาคารข้างเคียงพังถล่มลงมา ส่งผลให้มีผู้ติดอยู่ใต้ซากปรักหักพังหลายคน สถานเอกอัครราชทูตกาตาร์ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง
ระเบิดครั้งที่สองตามมาในวันเดียวกัน โดยทำให้มีผู้เสียชีวิต 2 คนในเขตวาดาญีร ระเบิดติดพาหนะอีกคันหนึ่งถูกสกัดกั้นและหยุดลงได้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เหตุระเบิดในโมกาดิชู ตุลาคม พ.ศ. 2560
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 44

| คณะรัฐมนตรีเปรม 3 |
| --- | --- |
คณะรัฐมนตรีคณะที่ 44 แห่งราชอาณาจักรไทย
พ.ศ. 2529 - 2531

วันแต่งตั้ง: 5 สิงหาคม พ.ศ. 2529
วันสิ้นสุด: 4 สิงหาคม พ.ศ. 2531 (1 ปี 364 วัน)
บุคคลและองค์กร
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
นายกรัฐมนตรี: เปรม ติณสูลานนท์
พรรคร่วมรัฐบาล: พรรคประชาธิปัตย์ (99) พรรคชาติไทย (64) พรรคกิจสังคม (51) พรรคราษฎร (20) พรรคก้าวหน้า (7) พรรคพลังใหม่ (1)
สถานะในสภานิติบัญญัติ: รัฐบาลผสม 242 / 347 
พรรคฝ่ายค้าน: พรรคสหประชาธิปไตย (38) พรรคประชากรไทย (25) พรรครวมไทย (19) พรรคกิจประชาคม (14) พรรคมวลชน (3) พรรคชาติประชาธิปไตย (3) พรรคเสรีนิยม (1) พรรคปวงชนชาวไทย (1) พรรคแรงงานประชาธิปไตย (1)
ประวัติ
วาระสภานิติบัญญัติ: 4 ปี
ก่อนหน้า: คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 43
ถัดไป: คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 45
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 44 ของไทย (5 สิงหาคม พ.ศ. 2529 – 4 สิงหาคม พ.ศ. 2531)
พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2529 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ นายอุกฤษ มงคลนาวิน เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
การปรับปรุงคณะรัฐมนตรี

วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รัฐมนตรีพ้นจากตำแหน่งและตั้งรัฐมนตรีดังต่อไปนี้
นายมนตรี พงษ์พานิช พ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ สืบแทนร้อยตำรวจเอก สุรัตน์ โอสถานุเคราะห์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ซึ่งได้ลาออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2529
นายสันติ ชัยวิรัตนะ เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
วันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้นายไสว พัฒโน เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
วันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้นายอรุณ ภานุพงศ์ เป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี สืบแทนนายจิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ซึ่งได้ลาออกจากตำแหน่ง
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรีคณะที่ 44 ของไทย

คณะรัฐมนตรีคณะนี้ สิ้นสุดลงเพราะมีพระบรมราชโองการประกาศยุบสภาผู้แทนราษฎร ต่อมาได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ทำให้คณะรัฐมนตรีที่บริหารงานอยู่ต้องพ้นจากตำแหน่งไปตามวาระ
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะรัฐมนตรีคณะที่ 44 จากสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี เก็บถาวร 2007-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลำดับความเป็นมาของคณะรัฐมนตรีไทย จากสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี เก็บถาวร 2012-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กคณะรัฐมนตรีคณะที่ 44 ของไทย |
| --- | --- | --- |
| นายกรัฐมนตรี |  เปรม ติณสูลานนท์  |  |
| รองนายกรัฐมนตรี |  พิชัย รัตตกุล  ชาติชาย ชุณหะวัณ  พงส์ สารสิน  สนธิ บุณยะชัย  เทียนชัย สิริสัมพันธ์  |  |
| สำนักนายกรัฐมนตรี |  มีชัย ฤชุพันธุ์  ศุลี มหาสันทนะ  จิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา  อำนวย สุวรรณคีรี  ไชยศิริ เรืองกาญจนเศรษฐ์  วิชิต แสงทอง  อรุณ ภาณุพงศ์  |  |
| กลาโหม |  พะเนียง กานตรัตน์  |  |
| การคลัง |  สุธี สิงห์เสน่ห์  ศุภชัย พานิชภักดิ์  ประภัตร โพธสุธน  |  |
| การต่างประเทศ |  สิทธิ เศวตศิลา  ประพาส ลิมปะพันธุ์  |  |
| เกษตรและสหกรณ์ |  หาญ ลีนานนท์  สุเทพ เทือกสุบรรณ  เสนาะ เทียนทอง  ประยุทธ์ ศิริพานิชย์  |  |
| คมนาคม |  บรรหาร ศิลปอาชา  สนั่น ขจรประศาสน์  สุรพันธ์ ชินวัตร  |  |
| พาณิชย์ |  สุรัตน์ โอสถานุเคราะห์  มนตรี พงษ์พานิช  ประจวบ ไชยสาส์น  ชูชีพ หาญสวัสดิ์  |  |
| มหาดไทย |  ประจวบ สุนทรางกูร  วีระ มุสิกพงศ์  สุขุม เลาวัณย์ศิริ  มนตรี พงษ์พานิช  สันติ ชัยวิรัตนะ  เฉลียว วัชรพุกก์  ไสว พัฒโน  |  |
| ยุติธรรม |  สอาด ปิยวรรณ  |  |
| วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน |  บัญญัติ บรรทัดฐาน  พิจิตต รัตตกุล  |  |
| ศึกษาธิการ |  มารุต บุนนาค  สัมพันธ์ ทองสมัคร  มานะ รัตนโกเศศ  |  |
| สาธารณสุข |  เทอดพงษ์ ไชยนันทน์  วัชรินทร์ เกตะวันดี  |  |
| อุตสาหกรรม |  ประมวล สภาวสุ  สมบูรณ์ จีระมะกร  กร ทัพพะรังสี  |  |
| ทบวงมหาวิทยาลัย |  สุบิน ปิ่นขยัน  |  |
| โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี |  มีชัย วีระไวทยะ  ปราโมทย์ สุขุม  |  |
 พ้นจากตำแหน่ง  รัฐมนตรีช่วยว่าการ 
| ด ค กคณะรัฐมนตรีสยาม และคณะรัฐมนตรีไทย |
| --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2475–2500 |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  |  |
| พ.ศ. 2500–2526 |  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  |  |
| พ.ศ. 2526–2550 |  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  |  |
| พ.ศ. 2550–ปัจจุบัน |  57  58  59  60  61  62  63  64  |  |
เทศบาลเมืองพะเยา

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมือง สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พะเยา (แก้ความกำกวม)
| เทศบาลเมืองพะเยา |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
มุมสูงตัวเมืองพะเยา
   ตรา
คำขวัญ: พะเยาเมืองน่าอยู่ เชิดชูการศึกษา พัฒนาสิ่งแวดล้อม เพียบพร้อมคุณภาพชีวิต เศรษฐกิจชุมชนเข้มแข็ง
ทม.พะเยาที่ตั้งของเทศบาลเมืองพะเยาในจังหวัดพะเยา
พิกัด: 19°9′55″N 99°54′13″E﻿ / ﻿19.16528°N 99.90361°E﻿ / 19.16528; 99.90361
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พะเยา
อำเภอ: เมืองพะเยา
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: สุมิตรา กันฑมิตร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9 ตร.กม. (3 ตร.ไมล์)
ประชากร (2567)
 • ทั้งหมด: 15,419 คน
 • ความหนาแน่น: 1,886.00 คน/ตร.กม. (4,884.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04560102
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 58 ถนนท่ากว๊าน ตำบลเวียง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา 56000
โทรศัพท์: 0 5407 2206
เว็บไซต์: phayaocity.go.th/frontpage/
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลเมืองพะเยา เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา ตั้งอยู่ริมกว๊านพะเยา มีพื้นที่ 9 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมตำบลเวียงและตำบลแม่ต๋ำทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 15,419 คน เป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดพะเยา ทั้งนี้ศาลากลางจังหวัดพะเยาได้ตั้งอยู่นอกเขตเทศบาลเมืองพะเยา โดยตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลบ้านต๋อม
ประวัติ

ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองพะเยา จังหวัดเชียงราย พ.ศ. 2480 ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอนันทมหิดล คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร) ลงวันที่ 4 สิงหาคม 2480 อาทิตย์ทิพอาภา พล.อ.เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน ตราไว้ ณ วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2480 โดยที่เห็นสมควรจัดเขตชุมนุมชนในบางส่วนของตำบลเวียง และตำบลแม่ต๋ำ อำเภอพะเยา จังหวัดเชียงราย ให้มีฐานะเป็นเทศบาลเมืองพะเยาและเป็นเทศบาลเมืองแห่งที่สองของจังหวัดเชียงรายถัดจากเทศบาลเมืองเชียงราย
จนกระทั่ง ปี พ.ศ. 2520 ได้มีการตราราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดพะเยา โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 94 ตอน 67 ลงวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 และมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา มีกำหนด 1 เดือน อำเภอพะเยา จังหวัดเชียงราย จึงมีฐานะเป็นจังหวัดพะเยา เทศบาลเมืองพะเยาได้โอนมาขึ้นกับจังหวัดพะเยา ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โดยสำนักงานเทศบาลตั้งอยู่เลขที่ 58 ถนนท่ากว๊าน ตำบลเวียง อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา สำหรับผู้ดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีเมืองพะเยา คนแรกคือ ร.ต.อ.หลวงกมล ดิลกเลิศ พ.ศ. 2481-2483 ปัจจุบันนายกเทศมนตรีเมืองพะเยาลำดับที่ 30 คือ นายมงคล บุญเรือง ซึ่งได้รับการเลือกตั้งนายเทศมนตรีโดยตรง ตามพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 ฉบับแก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 11 พ.ศ. 2543
ภูมิศาสตร์

เทศบาลเมืองพะเยามีพื้นที่ประมาณ 9 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 5625 ไร่ ประกอบด้วย 2 ตำบลคือ ตำบลเวียงและตำบลแม่ต๋ำ ติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับเทศบาลตำบลบ้านต๋อม อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา
ทิศใต้ ติดต่อกับเทศบาลตำบลแม่กา อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเทศบาลตำบลท่าวังทอง องค์การบริหารส่วนตำบลจำป่าหวาย อำเภอเมืองพะเยา และเทศบาลเมืองดอกคำใต้  อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเทศบาลตำบลบ้านสาง องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ใส องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านตุ่น อำเภอเมืองพะเยา และกว๊านพะเยา จังหวัดพะเยา
การปกครอง

จำนวนประชาชนในเขตเทศบาลเมืองพะเยา เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2560 มี จำนวน 16,974 คน แยกเป็นชาย 7,868 คน หญิง 9,106 คน มีจำนวนบ้าน 8,097 หลังคาเรือน และความหนาแน่นของประชากรเฉลี่ย 1,886 คนต่อตารางกิโลเมตร ประชาชนในเขตเทศบาลเมืองพะเยาส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ คิดเป็นร้อยละ 90 มีวัดจำนวน 13 แห่ง และยังมีประชาชนที่นับถือศาสนาอื่นๆ อีก เช่น อิสลาม คริสต์
เทศบาลเมืองพะเยามีพื้นที่ครอบคลุม 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลเวียง และตำบลแม่ต๋ำ โดยแต่ละตำบลมีชุมชนและจำนวนประชากร ดังนี้
ตำบลเวียงมีประชากรทั้งหมด 9,415 คน ชาย 4,296 คน หญิง 5,119 คน มี 9 ชุมชน ได้แก่
ชุมชนวัดศรีโคมคำ
ชุมชนวัดบุญยืน
ชุมชนวัดไชยอาวาส
ชุมชนวัดหลวงราชสัณฐาน
ชุมชนวัดศรีอุโมงค์คำ
ชุมชนวัดราชคฤห์
ชุมชนวัดหัวข่วงแก้ว
ชุมชนวัดลี
ชุมชนวัดศรีจอมเรือง
ตำบลแม่ต๋ำมีประชากรทั้งหมด 7,559 คน ชาย 3,572 คน หญิง 3,987 คน มี 5 ชุมชน ได้แก่
ชุมชนวัดเมืองชุม
ชุมชนวัดภูมินทร์
ชุมชนวัดอินทร์ฐาน
ชุมชนวัดป่าลานคำ
ชุมชนร่มโพธิ์ทอง
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา

ในเขตเทศบาลเมืองพะเยา มีสถาบันการศึกษา ทั้งอนุบาล ประถม มัธยม และอุดมศึกษา ดังนี้
| --- | --- |
 ระดับอนุบาลและประถมศึกษา โรงเรียนอนุบาลพะเยา  โรงเรียนบุญสิษฐ์วิทยา  โรงเรียนเทศบาล 1 พะเยาประชานุกูล  โรงเรียนเทศบาล 2 แม่ต๋ำดรุณเวทย์ (แผนกประถม)  โรงเรียนเทศบาล 3 หล่ายอิงราฎร์บำรุง (แผนกประถม)  โรงเรียนเทศบาล 4 ภูมินทร์ราษฎร์อนุกูล  โรงเรียนเทศบาล 5 แก้ว-ปัญญาอุปถัมภ์  โรงเรียนเทศบาล 6 รัฐประชาอุทิศ:  ระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนพะเยาพิทยาคม  โรงเรียนพินิตประสาธน์  โรงเรียนราชคฤห์วิทยา  โรงเรียนเทศบาล 2 แม่ต๋ำดรุณเวทย์ (แผนกมัธยม) ระดับอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย วิทยาเขตพะเยา
โครงสร้างพื้นฐาน > สาธารณสุข

ประชาชนในเขตเทศบาลเมืองพะเยาจะใช้บริการด้านสาธารณสุข ได้แก่ โรงพยาบาลพะเยา ซึ่งเป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัดและโรงพยาบาลพะเยา ราม ซึ่งเป็นโรงพยาบาลเอกชน สำหรับเทศบาลเมืองพะเยามีศูนย์บริการสาธารณสุขเพื่อให้บริการประชาชนในเขตเทศบาลเมืองพะเยา 2 แห่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลเมืองพะเยา เก็บถาวร 2008-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดพะเยา |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  ดอกคำใต้  พะเยา  |  |
| เทศบาลตำบล |  งิม  จุน  เจริญราษฎร์  เชียงคำ  เชียงม่วน  ดงเจน  ท่าจำปี  ท่าวังทอง  ทุ่งรวงทอง  บ้านต๋อม  บ้านต๊ำ  บ้านถ้ำ  บ้านสาง  บ้านเหล่า  บ้านใหม่  ปง  ป่าแฝก  ฝายกวาง  แม่กา  แม่ใจ  แม่ปืม  แม่ยม  รวมใจพัฒนา  เวียง  เวียงลอ  ศรีถ้อย  สบบง  สันป่าม่วง  หงส์หิน  หนองหล่ม  หย่วน  ห้วยข้าวก่ำ  ห้วยลาน  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  ขุนควร  ควร  คือเวียง  งิม  จำป่าหวาย  เจดีย์คำ  เชียงบาน  เชียงแรง  ดงเจน  ดงสุวรรณ  ดอกคำใต้  ดอนศรีชุม  ทุ่งกล้วย  ทุ่งผาสุข  นาปรัง  น้ำแวน  บ้านตุ่น  บ้านปิน  บ้านมาง  ป่าซาง  ป่าสัก  ผาช้างน้อย  พระธาตุขิงแกง  ภูซาง  แม่นาเรือ  แม่ลาว  แม่สุก  แม่ใส  แม่อิง  ร่มเย็น  สระ  สันโค้ง  ห้วยแก้ว  ห้วยยางขาม  ออย  อ่างทอง  |  |
| ด ค กเทศบาลเมืองในประเทศไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  เขลางค์นคร  ดอกคำใต้  ต้นเปา  น่าน  พะเยา  พิชัย  แพร่  ลำพูน  เมืองแกนพัฒนา  แม่โจ้  แม่ฮ่องสอน  แม่เหียะ  ล้อมแรด  อุตรดิตถ์ 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  กระนวน  กันทรลักษ์  กาฬสินธุ์  กุฉินารายณ์  แจระแม  ชัยภูมิ  ชุมแพ  ชุมเห็ด  เดชอุดม  ท่าบ่อ  นครพนม  นางรอง  โนนสูง-น้ำคำ  บัวใหญ่  บ้านดุง  บ้านทุ่ม  บ้านไผ่  บึงกาฬ  ปากช่อง  พิบูลมังสาหาร  มหาสารคาม  มุกดาหาร  เมืองปัก  เมืองพล  ยโสธร  ร้อยเอ็ด  เลย  วังสะพุง  วารินชำราบ  ศรีสะเกษ  ศิลา  สีคิ้ว  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  หนองสำโรง  อำนาจเจริญ 
ภาคกลาง:  กระทุ่มแบน  กระทุ่มล้ม  กำแพงเพชร  แก่งคอย  เขาสามยอด  คลองมะเดื่อ  คลองหลวง  คูคต  ชัยนาท  ชุมแสง  ตะพานหิน  ตาคลี  ทับกวาง  ท่าโขลง  ไทรม้า  นครนายก  นครปฐม  บางกรวย  บางกร่าง  บางกะดี  บางแก้ว  บางคูรัด  บางคูวัด  บางพลับ  บางมูลนาก  บางแม่นาง  บางระจัน  บางรักพัฒนา  บางเลน  บางศรีเมือง  บางใหญ่  บ้านกรด  บ้านหมี่  บึงยี่โถ  ปทุมธานี  ปากน้ำสมุทรปราการ  ปางมะค่า  ปู่เจ้าสมิงพราย  ผักไห่  พระประแดง  พระพุทธบาท  พันท้ายนรสิงห์  พิจิตร  พิมลราช  เพชรบูรณ์  แพรกษา  แพรกษาใหม่  ไร่ขิง  ลพบุรี  ลัดหลวง  ลาดสวาย  ลำตาเสา  ลำสามแก้ว  วิเชียรบุรี  ศรีสัชนาลัย  สนั่นรักษ์  สมุทรสงคราม  สระบุรี  สวรรคโลก  สองพี่น้อง  สามควายเผือก  สามพราน  สิงห์บุรี  สุโขทัยธานี  สุพรรณบุรี  เสนา  เสาธงหิน  หนองปลิง  ใหม่บางบัวทอง  หล่มสัก  อโยธยา  อรัญญิก  อ่างทอง  อุทัยธานี 
ภาคตะวันออก:  ขลุง  จันทนิมิต  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ตราด  ท่าช้าง  ท่าใหม่  บ้านฉาง  บ้านบึง  บ้านสวน  ปรกฟ้า  ปราจีนบุรี  พนัสนิคม  พระตะบอง  มาบตาพุด  วังน้ำเย็น  ศรีราชา  สระแก้ว  สัตหีบ  แสนสุข  หนองกี่  หนองปรือ  อรัญญประเทศ  อ่างศิลา 
ภาคตะวันตก:  กาญจนบุรี  จอมพล  ชะอำ  ตาก  ท่าเรือพระแท่น  ท่าผา  บ้านโป่ง  ประจวบคีรีขันธ์  ปากแพรก  เพชรบุรี  โพธาราม  ราชบุรี  หัวหิน 
ภาคใต้:  กระบี่  กะทู้  กันตัง  กำแพงเพชร  เขารูปช้าง  คลองแห  ควนลัง  คอหงส์  ชุมพร  ดอนสัก  ตะกั่วป่า  ตะลุบัน  ตากใบ  ท่าข้าม  ท่ายาง  ทุ่งตำเสา  ทุ่งสง  นราธิวาส  นาสาร  บางริ้น  บ้านพรุ  เบตง  ปัตตานี  ปากพนัง  ปากพูน  ปาดังเบซาร์  ป่าตอง  พังงา  พัทลุง  ม่วงงาม  ระนอง  สตูล  สะเดา  สะเตงนอก  สิงหนคร  สุไหงโก-ลก  หลังสวน 
รายชื่อเรียงตามจำนวนประชากร
Coccinelloidea

| Coccinelloidea ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ครีเทเชียสตอนต้น –Recent  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N ข้อผิดพลาดนิพจน์: มีตัวดำเนินการ < ซึ่งไม่ควรมี ข้อผิดพลาดนิพจน์: มีตัวดำเนินการ < ซึ่งไม่ควรมี   |
| --- | --- |

เต่าทองเจ็ดจุด   (Coccinella septempunctata)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Coleoptera 
อันดับฐาน:: Cucujiformia 
วงศ์ใหญ่:: Coccinelloidea  ลาตร์รัย, ค.ศ. 1807
สปีชีส์:: Coccinelloidea
ชื่อทวินาม
Coccinelloidea ลาตร์รัย, ค.ศ. 1807

วงศ์
 ดูเนื้อหา
Coccinelloidea เป็นอันดับสูงของอันดับด้วงในอันดับ Coleoptera ซึ่งเดิมเคยถูกจัดอยู่ในอันดับสูง Cucujoidea มีสปีชีส์มากกว่า 10,000 ชนิดใน Coccinelloidea รวมถึงมากกว่า 6,000 ชนิดในวงศ์เต่าทอง (Coccinellidae)
ปลาตะเพียนสาน

ปลาตะเพียนสาน เป็นงานประดิษฐ์ที่เกิดจากภูมิปัญญาของคนไทย เดิมมักใช้ใบลานมาทำเป็นเส้นแผ่นยาว ๆ บาง ๆ มาตากแดด 2-3 นาที แล้วมาสานเป็นรูปปลาตะเพียน เนื่องจากใบลานมีโครงสร้างที่แข็งแรง แล้วลงสีให้สวยงาม จากนั้นจึงนำมาประกอบเป็นโมบาย สมัยก่อนคนไทยมีอาชีพทำนากันเป็นส่วนใหญ่  ในคูคลองก็จะมีปลาตะเพียนเป็นจำนวนมาก ปลาตะเพียนสานจึงเป็นสัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์เนื่องจากช่วงที่ปลาโตเต็มที่นั้นเป็นช่วงเดียวกับช่วงเวลาที่ข้าวตกรวง นอกจากนี้ผู้ใหญ่มักจะแขวนปลาตะเพียนสานไว้เหนือเปลเด็กเพื่อเป็นการอวยพรให้เด็กสุขภาพแข็งแรงอีกด้วย ปลาตะเพียนสานมี 2 ชนิด คือ ชนิดลวดลายและตกแต่งสวยงาม  ซึ่งประดิษฐ์ขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 และอีกชนิดหนึ่งเป็นเพียงสีใบลานตามธรรมชาติ
ปัจจุบันปลาตะเพียนสานยังมีการทำกันเป็นสินค้า OTOP ของชาวบ้านกลุ่มท่าวาสุกรี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อีกด้วย ซึ่งเป็นการสร้างรายได้ให้ชาวบ้าน และยังเป็นการอนุรักษ์ภูมิปัญญาของคนไทยไว้  นอกจากนี้บางคนยังใช้ริบบิ้นทำอีกด้วย นอกจากปลาตะเพียนสานใบลานที่ลงสีมาในสมัยรัชการที่ 5 แล้วในปัจจุบันยังมีการคิดเพิ่มเติมค่าให้ปลาตะเพียนในสมัยปัจจุบัน ได้มีการค้นคิดการฉลุใบลานขึ้นมาอีกเพี่อเพิ่มคุณค่าและลวดลายต่างๆลงไป อีกทั้งยังพัฒนา ประโยชน์การใช้งานปลาตะเพียนสานใบลานให้มีประโยชน์มากกว่าการที่จะเป็นเครื่องแขวนสำหรับใช้ในโอกาสอื่น ๆ อีกมากมายได้ขึ้นทะเบียนเป็นสินค้า otop กรุงเทพที่เขตธนบุรี และได้เป็นวิสาหกิจชุมชน ได้มีการจดลิขสิทธิ์ และแจ้งภูมิปัญญาท้องถิ่นอีกด้วย
ประวัติ

การสานปลาตะเพียนด้วยใบลานแล้วนำมาแต่งแต้มด้วยสีแดงแบบโบราณมีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ใน พรรณนาภูมิสถานพระนครศรีอยุธยา เป็นเอกสารจากหอหลวงแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ความว่า :-
ถนนย่านป่าโทน มีร้านขายทับ โทน เรไร ปีแก้ว จังหน่อง เพลี้ย ขลุ่ย หีบ ไม้อุโลก ไม้ตะแบก ไม้ขนุนใส่ผ้า และขายช้าง ม้า กระดาษ อู่ เปล ศาลพระภูมิ เจว็ดเขียนเทวรูป เสื่อลําแพน ปลาตะเพียนใบลาน จิงโจ้
การสานปลาตะเพียนด้วยใบลานเกิดจากทัศนคติและความเชื่อด้านศาสนาพุทธของคนสมัยโบราณ เชื่อว่าไตรภูมิคือโลกจักรวาลที่ชาวพุทธอาศัยอยู่นั้นเป็นรูปกลมเหมือนถ้วย โอบอุ้มน้ำมหาสมุทรด้วยเขากำแพงจักรวาล ตรงกลางเป็นเขาพระสุเมรุถูกหนีบไว้ด้วยเขาตรีกูฏ มีปลายักษ์เรียกว่า ปลาอานนท์  นอนหนุนจักรวาลอยู่ เมื่อปลาอานนท์ขยับตัวจะทำให้โลกเคลื่อนไหว บางครั้งรุนแรงจนเกิดความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สิน และมีการเปรียบเทียบเป็นคติ คำพังเพย และสุภาษิตไทยเกี่ยวกับปลาสะท้อนให้เห็นถึงความผูกพันของชาวกรุงศรีอยุธยากับสายน้ำมาตั้งแต่อดีต
ปัจจุบัน การสานปลาตะเพียนด้วยใบลานห้อยเป็นพวงระย้า สื่อความหมายถึงคำอวยพร ความอุดมสมบูรณ์ มีสุขภาพแข็งแรง ร่างกายสมบูรณ์ และมีฐานะมั่งคั่ง
ลักษณะเครื่องแขวนปลาตะเพียนใบลาน

เครื่องแขวนปลาตะเพียนใบลานพวงหนึ่ง เรียกว่า ปลาลูกสิบห้า  ประกอบด้วยลูกปลา 9 ตัว 12 ตัว หรือ 15 ตัวตามแต่ขนาดของแม่ปลา มีส่วนประกอบ 4 ส่วน ดังนี้
ส่วนที่ 1 พวงกุญแจ ประกอบด้วยห่วงพวงกุญแจ ใช้ลูกปัดชนิดต่างๆ ร้อยพ่วงกับห่วง
ส่วนที่ 2 ปลาประธาน ห้อยปลาตะเพียนใบลานขนาดกลาง สานด้วยใบลานกว้าง 1 ซม. ยาว 35 ซม. พ่วงต่อกับส่วนที่ 1 ประดับด้วยลูกปัด
ส่วนที่ 3 ลูกปลา ห้อยปลาตะเพียนใบลานขนาดเล็ก สานด้วยใบลานกว้าง 0.8 ซม. ยาว 16 ซม. พ่วงต่อกับส่วนที่ 2 ประดับด้วยลูกปัด
ส่วนที่ 4 แม่ปลา ห้อยปลาตะเพียนใบลานขนาดใหญ่ สานด้วยใบลานกว้าง 0.8 ซม. ยาว 16 ซม. พ่วงต่อกับส่วนที่ 3 มีพู่ห้อย 3 พู่ ประดับด้วยลูกปัด
Chrysomeloidea

| Chrysomeloidea |
| --- | --- |

โคโลราโดโปเตโต้บีเทิล (Leptinotarsa decemlineata)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Coleoptera 
อันดับฐาน:: Cucujiformia 
เคลด:: Phytophaga 
วงศ์ใหญ่:: Chrysomeloidea  ปีแยร์ อ็องเดร ลาตร์รัย (Latreille), ค.ศ. 1802
สปีชีส์:: Chrysomeloidea
ชื่อทวินาม
Chrysomeloidea ปีแยร์ อ็องเดร ลาตร์รัย (Latreille), ค.ศ. 1802

วงศ์
 Cerambycidae - ด้วงหนวดยาว  Chrysomelidae - ด้วงใบไม้  Disteniidae  Megalopodidae  Orsodacnidae  Oxypeltidae  Vesperidae
Chrysomeloidea เป็นอันดับสูงของอันดับด้วง ซึ่งมีหลายหมื่นสปีชีส์ วงศ์ที่ใหญ่ที่สุด ได้แก่ Cerambycidae (ด้วงหนวดยาว) ที่มีมากกว่า 35,000 สปีชีส์ และ Chrysomelidae (ด้วงใบไม้) ที่มีมากกว่า 13,000 สปีชีส์
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Chrysomeloidea ที่วิกิสปีชีส์
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Chrysomeloidea
"Chrysomeloidea". Atlas of Living Australia.
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q920316  Wikispecies: Chrysomeloidea  BioLib: 10122  BugGuide: 40620  EoL: 351  Fauna Europaea: 11093  Fossilworks: 69408  GBIF: 1578  iNaturalist: 176269  ITIS: 114496  NBN: NHMSYS0020148412  NCBI: 71528  NZOR: bf72a6de-c35e-4c69-9504-bcc5e9d4897b
บุญเทียม เขมาภิรัตน์

| รองศาสตราจารย์ นายแพทย์บุญเทียม เขมาภิรัตน์ม> ว.ม., ป.ช. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม
ดำรงตำแหน่ง 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2529
นายกรัฐมนตรี: พลเอกเปรม ติณสูลานนท์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2481 (86 ปี)

รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ บุญเทียม เขมาภิรัตน์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 4 สมัย สังกัดพรรคประชากรไทย
ประวัติ

บุญเทียม เขมาภิรัตน์ เกิดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 สำเร็จการศึกษาชั้นประถมที่โรงเรียนไตรรัตน์ศึกษา ชั้นมัธยมปีที่ 6 ที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม ศึกษาต่อมัธยม 8 ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จากนั้น พ.ศ. 2500	 ศึกษาต่อชั้นเตรียมแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และวิชาการแพทย์ที่คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ในปี พ.ศ. 2506 ศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เพื่อเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านโสตร ศอ นาสิก (หู คอ จมูก) จนได้รับประกาศนียบัตรเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโสตร ศอ นาสิก (American Board Certified Fellow Otolarngology) ในปี 2511 และ พ.ศ. 2512 ศึกษาต่อทางโสตรวิทยา (Otology) ที่ Bayler College Of Medicine ,Houston Texas
การทำงาน > งานแพทย์

นายแพทย์บุญเทียม เริ่มรับราชการเป็นแพทย์ฝึกหัด โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ในปี พ.ศ. 2505 ในปีต่อมาจึงเข้าทำงานที่ Trumbull Memorial Hospital Woren Ohio และเป็นแพทย์ประจำบ้าน (ศัลยกรรม) ที่ Long Island College of Medicine, New York, ในปี พ.ศ. 2507 กระทั่งในปี พ.ศ. 2512 จึงได้	กลับมาที่ประเทศไทยและได้เข้าทำงานเป็นอาจารย์แพทย์ โรงพยาบาลรามาธิบดี
การทำงาน > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

บุญเทียม เขมาภิรัตน์ ได้ร่วมกับนายสมัคร สุนทรเวช จัดตั้งพรรคประชากรไทย และลงสมัครรับเลือกตั้ง จนได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 สังกัดพรรคประชากรไทย เป็นสมัยแรก และได้รับเลือกตั้งอีก 3 ครั้งต่อมาคือ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526, การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 3 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2530 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 โดยไม่ย้ายสังกัดพรรคการเมือง
การทำงาน > รัฐมนตรี

ในปี พ.ศ. 2526 นายแพทย์บุญเทียม ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ (ครม.43) ได้รับแต่งตั้งเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2526
การทำงาน > สมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร

ในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2535 นายแพทย์บุญเทียม ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งโดยไม่สังกัดพรรคการเมือง (ส่วนพรรคประชากรไทย ส่งผู้สมัครคือ พล.อ.อ.สมมต สุนทรเวช) แต่ได้รับคะแนนเสียง 2,943 คะแนน ไม่ได้รับเลือกตั้ง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2527 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พญาโคตรตะบอง

อนุสาวรีย์พญาตะบองขยุง ณ เมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา
ตราประจำจังหวัดพระตะบอง สมัยไทยปกครอง พ.ศ. 2484 - 2489 เป็นรูปพญาโคตรตะบองเงื้อตะบองทำท่าจะขว้าง
พญาโคตรตะบอง หรือชาวลาวเรียกว่า ท้าวศรีโคตร พระยาศรีโคตรบอง หรือ ศรีโคตร เขมรเรียก พระยาตะบองขยุง เป็นตำนานเก่าแก่ที่แพร่หลายในไทย ลาว และเขมร เรื่องเล่าปรากฏตั้งแต่ดินแดนลุ่มแม่น้ำโขง (ประเทศลาวและในจังหวัดริมฝั่งขวาแม่น้ำโขงตั้งแต่จังหวัดหนองคายไปจนถึงจังหวัดอุบลราชธานีในภาคอีสานของไทย) ลุ่มแม่น้ำน่าน (จังหวัดพิจิตร ลพบุรี ภาคกลางของประเทศไทย) และบริเวณเมืองพระตะบอง (ประเทศกัมพูชา)
เรื่องราวของพญาโคตรตะบองปรากฏใน พงศาวดารเหนือ ซึ่งรัชกาลที่ 2 โปรดให้พระวิเชียรปรีชา (น้อย) รวบรวมมาจากหนังสือหลายเรื่องที่มีมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา ยังปรากฏในนิทานประจำถิ่นของชาวพิจิตร มาแต่โบราณ ใน พงศาวดารเหนือ สันนิษฐานว่าพญาโคตรตะบองเป็นกษัตริย์ชาวพุทธของชนพื้นเมืองลุ่มน้ำเจ้าพระยาก่อนตั้งกรุงศรีอยุธยา แต่พญาโคตรตะบองเทวราชของเมืองพิจิตร ผู้ครองนครไชยวานน่าจะเป็นขอม (พราหมณ์) เพราะปรากฏว่าตอนตั้งเมืองนั้นมีการเขนงและมีพิธีโล้ชิงช้าถวายพระอิศวร พระนารายณ์ ชาวพิจิตรเรียกว่า "พ่อปู่"  เชื่อกันว่าเป็นผู้ก่อตั้งเมืองพิจิตร ปัจจุบันรูปปั้นพญาโคตรตะบองประดิษฐานอยู่ด้านล่างของศาลหลักเมืองพิจิตร ในประเทศลาว ได้สร้างอนุสาวรีย์พระยาศรีโคตรบองไว้ที่เมืองท่าแขก แขวงคำม่วน ซึ่งอยู่ด้านหน้าของพระธาตุศรีโคตรบองซึ่งเป็นพระธาตุสำคัญ
พระยาโคตรตะบอง มีภาพสลักขบวนแห่ของพล (เมือง) ละโว้บนปราสาทนครวัด สำหรับเมืองพระตะบอง หรือชื่อกัมพูชาว่า บัดตัมบอง หรือ บัตดอมบอง แปลว่า "ตะบองหาย" ก็มีตำนานที่ต่อเนื่องจากเรื่องพญาโคตรตะบอง
เนื้อหา > พงศาวดารเหนือ

พญาโคตรตะบอง เป็นโอรสของพญาโคดมเชื้อสายพระมหาพุทธสาครผู้ครองอาณาจักรอยู่ริมเกาะหนองโสนตรงที่เป็นวัดเดิม (ปัจจุบัน คือวัดอโยธยา) พญาโคตรตะบองเป็นกษัตริย์มีพละกำลังมาก มีตะบองเป็นอาวุธคู่มือ ไม่มีอาวุธใดจะสังหารพระองค์ได้ วันหนึ่งโหรหลวงทำนายว่าจะมีผู้มีบุญมาเกิดในเมืองของพระองค์ พระองค์จึงสั่งให้ฆ่าหญิงมีครรภ์เสียทั้งหมด จนโหรทำนายต่อว่า ผู้มีบุญได้เกิดมาแล้ว พระองค์จึงสั่งให้จับเด็กทารกมาเผาไฟ แต่มีทารกผู้หนึ่งรอด เพราะพระภิกษุรูปหนึ่งไปพบเข้าจึงนำไปเลี้ยงไว้ที่ วัดโพธิ์ผีให้ ผ่านมา 17 ปี ทารกเติบโตเป็นหนุ่มแต่พิการเดินไม่ได้เพราะถูกไฟคลอกมือ และเท้างอมาแต่เล็ก  จะไปไหนก็ต้องลากเท้าเสียงดังแกรก ๆ คนจึงเรียกว่านายแกรก และมีข่าวลือว่า ผู้มีบุญกำลังมาแล้ว นายแกรกจึงพยายามไปดูผู้มีบุญ พระอินทร์ได้แปลงตัวเป็นชายชราจูงม้า มาฝากไว้และบอกว่าจะไปดูแล้วกลับมาเล่าให้ฟัง ถ้าหิวข้าว ก็ให้เอาข้าวที่ห่อไว้กินไป นายแกรกรออยู่นานจนหิวก็เอาข้าว มากิน เมื่อกินแล้วเกิดมีกำลัง ในห่อนั้นยังมีขวดน้ำมันอยู่ด้วย จึงเอาน้ำมันมาทาตัว แขนขาที่งอหงิกก็หายเป็นปลิดทิ้ง จึงขึ้น ม้าสวมเครื่องกกุธภัณฑ์ที่พระอินทร์มอบไว้ ม้าก็เหาะมาที่พระตำหนัก
พญาโคตรตะบองเห็นก็ตกใจจึงหยิบตะบองขว้างใส่ แต่พลาดไปตกที่เมืองล้านช้าง พญาโคตรตะบองจึงหนีตามตะบองไปที่เมืองล้านช้าง ฝ่ายนายแกรกก็ได้ขึ้นครองเมือง โดยอภิเษกกับเชื้อสายของพญาโคตรตะบอง มีชื่อว่าพระเจ้าสินธพอมรินทร์ ฝ่ายพญาล้านช้างกลัวอำนาจพญาโคตรตะบองจึงยก พระราชธิดาให้เป็นมเหสี แต่ใจก็คิดกำจัดอยู่ตลอดเวลา จึงสั่งให้พระธิดาสอบถามจุดอ่อนเพื่อจะหาทางฆ่าพญาโคตรตะบองให้ตาย พญาโคตรตะบองหลงกลมเหสีได้หลุดปากบอกความลับไปว่าไม่มีอาวุธใดประหารพระองค์ได้ นอกจากใช้ไม้เสียบ ทวารหนักเท่านั้น
พญาล้านช้างจึงทำกลโดยทำกาจับหลักไว้ที่พระบังคน เอาหอกขัดเข้าไว้ ครั้นเมื่อพญาเข้าที่บังคน จึงถูกหอกลั่น สวนทวารเข้าไป พญาโคตรตะบองเสียใจที่เสียรู้สตรีจึงหนีกลับเมืองตน พอมาถึงพระนครก็สวรรคต พระเจ้าสินธพอมรินทร์จึงจัดการพระศพและสร้าง พระอาราม ณ สถานที่พระราชทานเพลิงให้ชื่อว่าวัดศพสวรรค์ (ปัจจุบันคือ วัดสวนหลวงสบสวรรค์)