stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซูซาโนโอะ
ประวัติ

ซูซาโนะโอะ เป็นน้องชายของเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ อะมะเตะระสุ และเทพเจ้าแห่งดวงจันทร์ สึกูโยมิ โดยเทพเจ้าสามองค์ถือกำเนิดจากเทพ อิซะนะงิ
เทพแห่งลมพายุ และเจ้าแห่งงู ผู้ปกครองปีศาจ เขากำเนิดจากจมูกของอิซะนะงิ และได้รับการมอบหมายให้ปกครองทะเล แต่ด้วยความที่เขาเป็นเทพเจ้าที่กล้าหาญ หัวแข็ง ไม่ยอมอยู่ภายใต้กฎใดๆ และใจร้อนหุนหันพลันแล่น เขาทำลายทุกสิ่งไปทั่วไม่จำกัดอยู่แต่ในทะเล
เขาได้ส่งพายุไปทำลายทุกสิ่งบนแผ่นดิน และปกคลุมจนท้องฟ้าดำมืด นั่นทำให้เทพเจ้าทั้ง 8 ล้านองค์พิโรธ และประชุมตัดสินลงโทษการก่อกวนเล็กน้อยๆ ของเขา โดยเฉพาะการต่อต้าน อะมะเตะระสุพี่สาวของเขา เขาถูกตัดหนวดเครา, เล็บมือ, ยึดดินแดนที่เขาครอบครองทั้งหมด และขับไล่ไปโลกมนุษย์
เขาได้ผจญภัยไปทั่ว และได้ปราบ ยามาตะ โนะ โอโรชิ เป็นงูใหญ่ 8 หัว 8 หาง มีดวงตาแดงก่ำ ลำตัวมีตะไคร่น้ำ และต้นฉำฉางอกอยู่ และที่หางมีดาบคุซะนะงิ โนะ สึรุงิ ("ดาบปราบหญ้า" - ดาบวิเศษมีปลาย 7 แฉกเป็นตัวแทนของสายฟ้า) ปักอยู่ ซึ่งได้ลักพาตัวสาวในหมู่บ้านเจ็ดคน และขณะที่มาลักพาตัวสาวคนที่แปด ซูซาโนะโอได้หลอกมอม ยามาตะ โนะ โอโรชิ ให้ดื่มสาเก 8 ไหสำหรับแต่ละหัว หลังจากเมาแล้วซุซะโนะโอได้ใช้ดาบกำจัดยะมะตะ โนะ โอโรจิลงได้หลังจากยะมะตะ โนะ โอโรจิเมาและนำดาบคุซานางิ โนะ สึรูงิ ออกมาจากหางและถวายแด่เทพีอามเทราสึ ทำให้ซุซะโนะโอพ้นจากคดีสามารถกลับสวรรค์ได้แล้ว แต่ซุซาโนะโอยังคงพอใจที่จะท่องแดนมนุษย์ต่อไป
ต่อมาเขาแต่งงานกับ คุชินาดะ สร้างวังที่ซึงะ ในเมืองอิซึโมะ ต่อมาได้ย้ายไปที่เมืองเนโนะคุนิ  และปราบโรคระบาด
| ด ค กเทพปกรณัมญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| ตำราเทพปกรณัม |  โคจิกิ  นิฮนโชกิ  ฟูโดกิ  คูจิกิ  โคโงชูอิ  ฮตสึมาสึตาเอะ  นิฮนเรียวอิกิ  คนจากูโมโนงาตาริชู  ชิงโตชู  บุตสึโซซูอิ  |   |
| เทพปกรณัมการสร้างญี่ปุ่น |  โคโตอามัตสึกามิ  อาเมะ-โนะ-มินากานูชิ  คามิโยะ (คามิโยนานาโยะ)  คูนิอูมิ  คามิอูมิ  อิซานามิ  อิซานางิ  คางุตสึจิ  วาตัตสึมิ  |   |
| เทพปกรณัมทากามางาฮาระ |  อามาเตราซุ  ซูซาโนโอะ  สึกูโยมิ  อาเมะ-โนะ-อูซูเมะ  |   |
| เทพปกรณัมอิซูโมะ |  ยามาตะ โนะ โอโรจิ  ฮาเระแห่งอินาบะ  โอกูนินูชิ  คูนิ-ยูซูริ  โคโตชิโรนูชิ  ทาเกมินากาตะ  |   |
| เทพปกรณัมฮีวงะ |  เท็นซงโคริน  นินิงิ  โคโนฮานาซากูยะ-ฮิเมะ  โฮเดริ  โฮโอริ  โทโยตามะ-ฮิเมะ  อูงายาฟูกิอาเอซุ  |   |
| ยุคมนุษย์ |  จักรพรรดิจิมมุ  ทางิชิมิมิ  เค็ชชิฮาจิได  |   |
| สถานที่ในเทพปกรณัม |  อาขิฮาระ โนะ นากัตสึกูนิ  อามะ-โนะ-อิวาโตะ  เกาะโอโนโงโระ  เน-โนะ-กูนิ  รีวงู-โจ  ทากามางาฮาระ  โยมิ  |   |
| อาวุธในเทพปกรณัม |  อาเมโนนูโฮโกะ  คูซานางิ โนะ สึรูงิ  ทตสึกะ โนะ สึรูงิ  |   |
| บุคคลสำคัญในศาสนาพุทธ |  อามิดาเนียวไร (พระอมิตาภพุทธะ)  ดารูมะ (พระโพธิธรรม)  ห้าตถาคต  |   |
| เจ็ดเทพเจ้าโชคลาภ |  เบ็นไซเต็ง  บิชามงเต็ง  ไดโกกูเต็ง  เอบิซุ  ฟูกูโรกูจุ  โฮเต  จูโรจิง  คิชโชเต็ง  |   |
| สิ่งมีชีวิตในตำนาน |  มังกร  คัปปะ  คิตสึเนะ (ปีศาจจิ้งจอก)  โอนิ  เท็งงุ  โยไก  ยูเร  |   |
| อื่น ๆ |  ชินิงามิ  ศาสนารีวกีว อามามิคิว  ราชวงศ์เท็งซง  เทพปรณัมไอนุ คามุย  คามุย-ฮูจิ  ฮาชินาว-อุก-คามุย  |   |
 เทพชินโต  เทพปรณัมญี่ปุ่นในวัฒนธรรมสมัยนิยม  เทพเจ้าญี่ปุ่น  วัตถุศักดิ์สิทธิ์  ศาสนาญี่ปุ่น
ปราสาทหนองหงส์

ปราสาทหนองหงส์
ปราสาทหนองหงส์ เป็นเทวสถานที่สร้างขึ้นตามคติของศาสนาฮินดูในรูปแบบศิลปะขอมแบบบาปวนตอนปลาย (พ.ศ. 1550–1630) ต่อนครวัดตอนต้น (พ.ศ. 1650–1725) ตั้งอยู่บนพื้นราบในพื้นที่หมู่ 9 ตำบลโนนดินแดง อำเภอโนนดินแดง จังหวัดบุรีรัมย์ ลักษณะเป็นปราสาทก่ออิฐตั้งเรียงกันสามหลังบนฐานไพที ปราสาททั้งสามหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ด้านหน้าปราสาทองค์ทิศใต้มีอาคารบรรณาลัยตั้งอยู่
ปัจจุบันได้รับการบูรณะแล้ว พบว่ามีการก่อสร้าง 2 สมัย สมัยแรก คือ กลุ่มปราสาท 3 หลัง สร้างขึ้นในสมัยบาปวนและสมัยที่ 2 มีการก่อสร้างเพิ่มเติมในส่วนของมณฑป บรรณาลัย ซุ้มประตู และกำแพงแก้ว ในสมัยนครวัด
ปราสาทสังข์ศิลป์ชัย

ปราสาทสังข์ศิลป์ชัย ตั้งอยู่ในอำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ เป็นปราสาทอิฐองค์เดียว สภาพปรักหักพัง จากทับหลังที่เหลือให้เห็นในปัจจุบันมีลักษณะคล้ายกับทับหลังแบบเกาะแกร์ ดังนั้นปราสาทสังข์ศิลป์ชัยน่าจะสร้างขึ้นในช่วงพุทธศตวรรษที่ 15
จักรพรรดิเต้ากวัง

จักรพรรดิเต้ากวัง (จีน: 道光; พินอิน: Dàoguāng) พงศาวดารไทยเรียก เตากวาง เป็นจักรพรรดิองค์ที่เจ็ดแห่งราชวงศ์ชิง และจักรพรรดิชิงองค์ที่ 6 ที่ปกครองประเทศจีนโดยชอบธรรม ครองสิริราชสมบัติจากปี ค.ศ. 1820 ถึงปี ค.ศ. 1850 รัชสมัยของพระองค์เกิด ภัยภายนอก กบฏภายใน นั่นคือ สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง และจุดเริ่มต้นของ กบฏไท่ผิง ที่เกือบจะล้มราชวงศ์ นักประวัติศาสตร์ โจนาธาน สเปนซ์ อธิบายเกี่ยวกับจักรพรรดิเต้ากวังว่ามีลักษณะ เป็นคนดีแต่ไร้ประสิทธิภาพ
พระราชประวัติ

จักรพรรดิเต้ากวังประสูติใน พระราชวังต้องห้าม ในปี ค.ศ. 1782 เดิมมีพระนามว่า เหมียนหนิง (綿寧) (แปลว่า อาทิตย์อัสดง) แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็น หมิ่นหนิง (旻宁) (แปลว่า ท้องฟ้า หรือ จักรวาล) เมื่อพระองค์กลายเป็นจักรพรรดิ อักษรตัวแรกของพระนามของพระองค์ถูกเปลี่ยนจาก เหมี่ยน เป็น หมิ่น เพื่อหลีกเลี่ยงอักษรเหมี่ยนที่ค่อนข้างธรรมดา ความแปลกใหม่นี้ได้รับการแนะนำโดย พระอัยกาของพระองค์ จักรพรรดิเฉียนหลง ที่เชื่อว่าไม่ควรมีภาษาจีนที่ใช้กันทั่วไป เนื่องมาจากธรรมเนียมการตั้งพระนามต้องห้ามในราชวงศ์มาช้านาน
จักรพรรดิเต้ากวัง เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ของ องค์ชายหย่งเยี่ยน พระราชโอรสองค์ที่ 15 และรัชทายาทของ จักรพรรดิเฉียนหลง แม้ว่าพระองค์จะเป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของ องค์ชายหย่งเยี่ยน แต่พระองค์เป็นลำดับแรกในการสืบราชบัลลังก์หลังจาก องค์ชายหย่งเยี่ยน ขึ้นเป็นรัชทายาทเพื่อสืบทอดราชบัลลังก์ของพระอัยกา เพราะพระมารดาของพระองค์ พระชายาฉี่ถ่าล่า เป็นพระชายาเอกขององค์ชายหย่งเยี่ยน ขณะที่พระเชษฐาองค์ใหญ่ของพระองค์ที่สิ้นพระชนม์ไปก่อนนั้นเป็นโอรสที่ประสูติแต่นางสนมของ องค์ชายหย่งเยี่ยน
ตำบลโสกก่าม

| ตำบลโสกก่าม |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Sok Kam
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: บึงกาฬ
อำเภอ: เซกา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 42.7 ตร.กม. (16.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 6,304 คน
 • ความหนาแน่น: 147.63 คน/ตร.กม. (382.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 38150
รหัสภูมิศาสตร์: 380409
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
โสกก่าม เป็นตำบลในอำเภอเซกา จังหวัดบึงกาฬ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 6,304 คน
ประวัติ

ตำบลโสกก่ามได้รับการจัดตั้งขึ้นในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2532 โดยการแบ่งพื้นที่ 7 หมู่บ้านจากตำบลบ้านต้อง
เขตการปกครอง

ตำบลโสกก่ามแบ่งออกเป็น 12 หมู่บ้าน ดังนี้
| ลำดับ | ชื่อ | อักษรโรมัน |
| --- | --- | --- |
| 01. | บ้านโสกก่าม | Ban Sok Kam |
| 02. | บ้านนาตาไก้ | Ban Na Ta Kai |
| 03. | บ้านยางเรียน | Ban Yang Rian |
| 04. | บ้านหนองปะต่าง | Ban Nong Pa Tang |
| 05. | บ้านบ่อพนา | Ban Bo Phana |
| 06. | บ้านดงสว่าง | Ban Dong Sawang |
| 07. | บ้านโนนสำราญ | Ban Non Samran |
| 08. | บ้านหนองปลาดุก | Ban Nong Pla Duk |
| 09. | บ้านถ้ำพระ | Ban Tham Phra |
| 10. | บ้านโนนสำราญใต้ | Ban Non Samran Tai |
| 11. | บ้านโนนงาม | Ban Non Ngam |
| 12. | บ้านเจริญสุข | Ban Charoen Suk |
เขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลโสกก่ามทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลโสกก่าม
นวโกวาท

นวโกวาท แปลว่า คำสั่งสอนพระใหม่หรือพระบวชใหม่ เป็นชื่อหนังสือที่เป็นพระนิพนธ์ของ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส วัดบวรนิเวศวิหาร เป็นหนังสือที่ประมวลหัวข้อธรรมจากพระไตรปิฎกสำหรับสั่งสอนอบรมและศึกษาเล่าเรียนของพระนวกะโดยเฉพาะ ผู้อ่านสามารถเข้าใจได้ง่ายต่อมาใช้เป็นหลักสูตรนักธรรมและธรรมศึกษาชั้นตรี
หนังสือ นวโกวาท มี 3 ส่วน ส่วนต้นเป็น วินัยบัญญัติ หรือศีลของภิกษุ ส่วนกลางเป็น ธรรมวิภาค คือธรรมที่ต้องแยกคัดจัดไว้เป็นหมวดหมู่ เช่น ธรรมที่มี 2 ข้อย่อย รวมไว้หมวดหนึ่ง มี 3 ข้อย่อยรวมไว้หมวดหนึ่ง เป็นต้น และส่วนหลังเป็น คิหิปฏิบัติ คือ หลักปฏิบัติและหลักควรเว้นสำหรับคฤหัสถ์หรือชาวบ้านทั่วไป เช่น อบายมุข เป็นต้น
หนังสือเล่มนี้เป็นนิยมใช้กันมากในวงการนักศึกษาพระธรรมวินัย ตลอดพระราชอาณาจักร และเหมาะสำหรับทุกครอบครัวที่จะมีไว้เพื่อการศึกษาหาความรู้
นครระดับจังหวัด

ป้ายบอกระยะทางไป "เขตเมืองหวงฉือ" (黄石市区) แทนที่จะเขียนแต่ "หวงฉือ" (黄石) เป็นการเขียนเพื่อแยกความแตกต่าง เนื่องจากป้ายนี้ตั้งอยู่ภายในจังหวัดหวงฉือแล้ว (ทันทีที่เข้าสู่อำเภอหยางซิน จังหวัดหวงฉือ หลังจากที่เดินทางมาจากจังหวัดเสียนหนิง จังหวัดที่อยู่ข้างเคียง) แต่ยังห่างจากตัวเมืองฮวงฉืออีก 100 กิโลเมตร (62 ไมล์)
นครระดับจังหวัด (จีน: 地级市) หรือเดิมเรียกว่า นครภายใต้การปกครองของมณฑล (จีน: 省辖市) (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง ค.ศ. 1983) เป็นเขตการปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน ระดับเล็กลงมาจากมณฑล และใหญ่กว่าอำเภอ นครระดับจังหวัดเป็นเขตการปกครองระดับที่สองของในโครงสร้างการปกครองของประเทศจีน เทียบเท่ากับจังหวัด, แอมัก (จังหวัดของมองโกเลียใน), และจังหวัดปกครองตนเอง ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา จังหวัดส่วนมากของประเทศจีนได้เปลี่ยนฐานะเป็นนครระดับจังหวัด
นครระดับจังหวัดมักจะไม่ใช่ "เมือง" ในความรู้สึกตามความเป็นจริง (กล่าวคือ ไม่ได้เป็นเมืองที่มีพื้นที่ต่อเนื่องขนาดใหญ่) แต่เป็นการประกอบเขตการปกครองหลายแห่งเข้าด้วยกัน ได้แก่ พื้นที่ใจกลางเมือง (เมืองในความเป็นจริง ซึ่งมักมีชื่อเดียวกันกับชื่อของนครระดับจังหวัด) และพื้นที่ชนบทขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบใจกลางเมือง ซึ่งประกอบไปด้วยเมืองขนาดเล็กหลายแห่ง ตำบล และหมู่บ้าน นครระดับจังหวัดในประเทศจีนที่มีขนาดใหญ่มีพื้นที่ที่ห่างไกลถึง 100 กิโลเมตร (62 ไมล์)
นครระดับจังหวัดประกอบไปด้วยอำเภอ นครระดับอำเภอ และเขตการปกครองย่อยอื่น ๆ เป็นผลมาจากความจริงที่ว่า เขตการปกครองที่เรียกว่าจังหวัดแต่ก่อนหลายแห่ง ได้ถูกแทนที่ให้เรียกเป็นนครระดับจังหวัดแทน แต่ในพื้นที่นั้นก็ยังคงประกอบไปด้วยเมือง เมืองขนาดเล็ก และพื้นที่ชนบทอยู่ เพื่อลดความสบสนของนครระดับจังหวัดกับพื้นที่เขตเมืองจริง ๆ ในประเทศจีน จะใช้คำว่า 市区 shìqū (ฉีชู) ซึ่งหมายถึง "เขตเมือง"
นครระดับจังหวัดแห่งแรกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1983 หลังจากนั้นกว่าสองทศวรรษ นครระดับจังหวัดก็ได้ก่อตั้งขึ้นแทนที่จังหวัดเป็นจำนวนมาก และยังคงเป็นเช่นนี้เรื่อยไป
เกือบทุกมณฑลจะมีนครระดับจังหวัดเป็นเขตปกครองย่อยแทนจังหวัดทั้งมณฑล หรือเกือบทั้งมณฑล ในบรรดา 22 มณฑล และ 5 เขตปกครองตนเองของสาธารณรัฐประชาชนจีน มีเพียง 9 มณฑล (อันได้แก่ มณฑลยูนนาน มณฑลกุ้ยโจว มณฑลชิงไห่ มณฑลเฮย์หลงเจียง มณฑลเสฉวน มณฑลกานซู่ มณฑลจี๋หลิน มณฑลหูเป่ย์ และมณฑลหูหนาน) และ 3 เขตปกครองตนเอง (อันได้แก่ เขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ เขตปกครองตนเองทิเบต และเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน) เท่านั้นที่มีเขตการปกครองระดับที่สองที่ไม่ใช่นครระดับจังหวัดจำนวนไม่กี่แห่ง
เกณฑ์ในการแต่งตั้งจังหวัดให้เป็นนครระดับจังหวัด มีดังต่อไปนี้
พื้นที่ใจกลางเมืองมีประชากรที่ไม่เป็นเกษตรกรจำนวน 250,000 คนขึ้นไป
มีมูลค่าการผลิตภาคอุตสาหกรรม 200,000,000 หยวน (32 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศร้อยละ 35 ขึ้นไป
มีนครระดับจังหวัด 15 แห่งที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในสถานะนครระดับกิ่งมณฑล ซึ่งจะได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเองมากขึ้น ฉือเจียจวงและเจิ้งโจวเป็นนครระดับจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดที่มีประชากรเข้าใกล้หรือเกินกว่านครระดับกิ่งมณฑลบางแห่ง และยังมีนครระดับกิ่งจังหวัด ซึ่งเป็นนครระดับอำเภอที่มีอำนาจเกือบเทียบเท่านครระดับจังหวัด
การจำแนกประเภท

นครระดับจังหวัดมีทั้งหมด 3 ประเภท ได้แก่
นครระดับจังหวัดปกติ ซึ่งแบ่งการปกครองออกเป็นอำเภอ นครระดับอำเภอ และเขต
นครระดับจังหวัดที่มีเฉพาะเขต ซึ่งแบ่งการปกครองออกเป็นเขตเพียงอย่างเดียว
ปัจจุบันมีเพียงนคร 13 แห่ง ที่จัดอยู่ในประเภทนี้ ได้แก่ เอ้อโจว, ฝัวชาน, กว่างโจว, ไหโข่ว, คาราไม, หนานจิง, ซันชา, ซานย่า, เชินเจิ้น, อูไห่, อู่ฮั่น, เซี่ยเหมิน, จูไห่
นครระดับจังหวัดที่ไม่มีเขตการปกครองระดับอำเภอ เป็นนครที่ไม่มีการปกครองระดับอำเภอใด ๆ อยู่เลย ทั้งอำเภอ นครระดับอำเภอ หรือเขต
ปัจจุบันมีเพียงนคร 4 แห่ง ที่จัดอยู่ในประเภทนี้ ได้แก่ ตานโจว, ตงกว่าน, เจียยฺวี่กวาน, จงชาน
ณเณร ตาละลักษณ์

| ร้อยโทณ เณร ตาละลักษมณ์พ> ร.ธ. |
| --- | --- |


สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร
ดำรงตำแหน่ง 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 – 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2482
เขตเลือกตั้ง: เขต 2
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เสียชีวิต: 3 ธันวาคม พ.ศ. 2482 เรือนจำกองมหันตโทษ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ประเทศไทย
สาเหตุการเสียชีวิต: ประหารชีวิตด้วยการยิง
ศาสนา: พุทธ
บุพการี: พระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์) (บิดา)

ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
แผนก/สังกัด: กองทัพบกไทย
ชั้นยศ:  ร้อยโท
การยุทธ์: กบฏบวรเดช
 

สถานะทางคดี: ถูกประหารชีวิต

พิพากษาลงโทษฐาน: กบฏ
บทลงโทษ: ประหารชีวิตด้วยการยิง
รายละเอียด
ผู้เสียหาย: หลวงพิบูลสงคราม (แปลก ขิตตะสังคะ), 41 ปี
วันที่: 16 ธันวาคม พ.ศ. 2481
ประเทศ: ประเทศสยาม
รัฐ: จังหวัดพระนคร
อาวุธ: สารหนู
จำคุกที่: เรือนจำกองมหันตโทษ
 
 

ร้อยโท ณ เณร ตาละลักษมณ์ (ณ เณร อ่านว่า นอ-เนน) เป็นบุตรชายของพระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์) อดีตนายทหาร, นักการเมือง และนักหนังสือพิมพ์ชาวไทย ผู้ถูกตัดสินประหารชีวิตในปี พ.ศ. 2482
ประวัติ

ร.ท. ณ เณร เป็นนายทหารกองหนุน ที่ลาออกราชการเพื่อเป็นผู้ลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่หนึ่ง ในเขต 2 จังหวัดพระนคร จากการเลือกตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2476 ไม่ได้รับการเลือกตั้ง แต่ได้คะแนนเสียงมาเป็นลำดับที่สี่ จากทั้งหมดสามอันดับ และการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2481 ได้รับคะแนนเสียงมาเป็นลำดับแรก อีกทั้งยังเป็นบรรณาธิการและเจ้าของหนังสือพิมพ์ "ชุมชน" ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ที่ลงบทความวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลในขณะนั้นในเรื่อง พิจารณาพระราชบัญญัติงบประมาณ ที่มี พระยาพหลพลหยุหเสนา เป็นนายกรัฐมนตรีอย่างรุนแรง ซึ่งต่อมาพระยาพหลฯได้ตัดสินใจยุบสภาฯ และลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี พร้อมกับยุติทุกบทบาททางการเมือง
ร่วมก่อการกบฏ

ร.ท. ณ เณร ถูกจับในข้อหากบฏร่วมกับผู้ต้องหาอีกหลายคนในกรณีกบฏพระยาทรงสุรเดช เมื่อ พันเอก หลวงพิบูลสงคราม ขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีสืบต่อ ด้วยข้อหาว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจได้รื้อค้นบ้านพักแล้วพบขวดหมึกสีแดง 3 ขวด สันนิษฐานว่าเป็นยาพิษที่ใช้ลอบวางยาสังหาร พ.อ.หลวงพิบูลฯ  ซึ่งผู้ต้องหาหลายคนถูกพยานอ้างว่า ได้วางแผนกันเพื่อลอบสังหารตัว พ.อ.หลวงพิบูลฯ และบุคคลชั้นสูง ทั้ง ๆ ที่ในบรรดาผู้ต้องหานั้นหลายคนไม่ได้รู้จักหรือเคยพบปะกันมาก่อนเลย ซึ่งตัวของ ร.ท. ณ เณร ได้ถูกศาลพิเศษที่ถูกจัดตั้งขึ้นพิพากษาให้ประหารชีวิตในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2482
ร.ท. ณ เณร ถูกจับเมื่อกลับมาจากต่างจังหวัด และถูกควบคุมตัวไว้ที่สถานีตำรวจบางกอกน้อย ต่อมาก็ถูกย้ายไปจำคุก ณ เรือนจำกองมหันตโทษ จังหวัดนนทบุรี เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2482 และถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าในเวลา 05.55 น. ของวันที่ 3 ธันวาคม ปีเดียวกัน ซึ่งถือเป็นนักโทษประหารชุดสุดท้าย พร้อมกับนายลี บุญตา คนรับใช้ของ พ.อ.หลวงพิบูลฯ ที่ใช้ปืนไล่ยิง พ.อ.หลวงพิบูลฯ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481
การเสียชีวิต

ตลอดระยะเวลาที่ดำเนินคดี และติดคุก ตลอดจนถึงการประหารชีวิต ร.ท. ณ เณร ไม่ได้มีอาการประหวั่นหวาดกลัวใด ๆ หนำซ้ำยังมีอารมณ์ร่าเริง มักจะร้องเพลงที่ดัดแปลงเสมือนประชดชะตากรรมตัวเอง และเล่าเรื่องราวตลกโปกฮาต่าง ๆ แก่เพื่อนนักโทษคนอื่น ๆ เมื่อถูกยิงแล้วแต่ยังไม่ตาย ยังได้ร้องตะโกนให้เพชฌฆาตยิงซ้ำอีกจนกระทั่งถึงแก่ความตาย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2477 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลที่ถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าในประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2478-2530
ดันเคิร์ก (แก้ความกำกวม)

ดันเคิร์ก สามารถหมายถึง
เดิงแกร์ก เมืองและเทศบาลในแคว้นโอดฟร็องส์ ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส
ยุทธการที่เดิงแกร์ก ปฏิบัติการทางทหารซึ่งเกิดระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ดันเคิร์ก (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2560) ผลงานโดยคริสโตเฟอร์ โนแลน
ตะขาบน้ำตก

| ตะขาบน้ำตก |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropoda
ชั้น:: Chilopoda Chilopoda
อันดับ:: Scolopendromorpha Scolopendromorpha
วงศ์:: Scolopendridae Scolopendridae
สกุล:: Scolopendra Scolopendra Siriwut, Edgecombe & Panha, 2016
สปีชีส์:: Scolopendra cataracta
ชื่อทวินาม
Scolopendra cataracta Siriwut, Edgecombe & Panha, 2016

ตะขาบน้ำตก หรือเรียกว่า Scolopendra cataracta เป็นตะขาบสปีชีส์หนึ่งในวงศ์ Scolopendridae  เป็นตะขาบสะเทินน้ำสะเทินบกชนิดแรกของโลกที่ถูกค้นพบ สามารถเติบโตได้ยาวถึง 20 เซนติเมตร (0.66 ฟุต)
การค้นพบ

นายจอร์จ เบคคาโลนี นักกีฏวิทยาและภัณฑารักษ์ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติลอนดอน ค้นพบตะขาบน้ำตกครั้งแรกที่อุทยานแห่งชาติเขาสก จังหวัดสุราษฎร์ธานี  เมื่อ พ.ศ. 2544 ขณะที่เขามาพักผ่อนในประเทศไทย นายเบคคาโลนีบรรยายลักษณะของตะขาบว่า "มันดูน่าสยดสยอง มันมีขายาวมากและมีสีดำแกมเขียว" เขาพบตะขาบสายพันธุ์นี้เมื่อเขาไปพลิกหินก้อนหนึ่งริมลำธาร โดยสิ่งที่เขาสังเกตได้ก็คือ ตะขาบตัวนี้รีบวิ่งหนีไปยังลำธาร แทนที่จะวิ่งเข้าป่า ซึ่งพฤติกรรมนี้ถือว่าผิดปกติ เนื่องจากตะขาบทั่วไปนั้นจะพยายามหลีกเลี่ยงน้ำ จากนั้น ตะขาบตัวนี้ก็ว่ายน้ำเข้าไปหลบซ่อนอยู่ใต้ก้อนหินในลำธาร หลังจับตะขาบตัวนี้ได้ นายเบคคาโลนีก็พบว่า มันมีลักษณะการว่ายน้ำคล้ายกับปลาไหล นายเบคคาโลนีจึงได้เก็บตะขาบตัวนั้นกลับไปที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติลอนดอน เพื่อนำไปสอบถามผู้เชี่ยวชาญด้านตะขาบคนหนึ่งที่พิพิธภัณฑ์ ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นมีข้อกังขาเกี่ยวกับการค้นพบของนายเบคคาโลนี เพราะตะขาบในกลุ่ม Scolopendra มักจะอาศัยอยู่ตามที่แห้ง และจนถึงตอนนั้นยังไม่เคยมีการค้นพบตะขาบสะเทินน้ำสะเทินบกมาก่อนเลย
ตัวอย่างตะขาบของนายเบคคาโลนีถูกจัดเก็บอยู่ในพิพิธภัณฑ์หลายปี โดยไม่มีการค้นพบข้อมูลเพิ่มเติม จนกระทั่งนายเกรกอรี เอดจ์คอมบ์ เพื่อนร่วมงานของนายเบคคาโลนี และนายวรุฒ ศิริวุฒิ นักเรียนชาวไทยของเขา ได้เก็บรวบรวมตะขาบอีกสองตัวใกล้น้ำตกในประเทศลาว จากการวิเคราะห์ดีเอ็นเอ พบว่าตะขาบสองตัวนี้เป็นตะขาบสายพันธุ์ใหม่ พวกเขาจึงได้ตั้งชื่อสายพันธุ์ว่า Scolopendra cataracta ซึ่งมาจากภาษาละติน แปลว่าน้ำตก
จนถึงปัจจุบัน มีการเก็บตัวอย่างตะขาบน้ำตกไว้ได้เพียงสี่ตัวเท่านั้น ตะขาบตัวแรกถูกเก็บมาจากประเทศเวียดนามเมื่อปี พ.ศ. 2471 แต่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นตะขาบธรรมดา จึงถูกเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติลอนดอนโดยไม่มีการค้นหาเพิ่มเติม ตะขาบตัวที่สองคือตะขาบที่นายเบคคาโลนีพบที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ส่วนตะขาบสองตัวสุดท้ายถูกเก็บได้โดยนายเอดจ์คอมบ์ที่ประเทศลาว
ลักษณะ

ตะขาบน้ำตก จัดเป็นตะขาบยักษ์ เติบโตได้ยาวประมาณ 200 มิลลิเมตร (7.9 นิ้ว) มีขายาวและมีสีดำแกมเขียว  และเมื่อถูกพบเห็นจะพยายามหลบหนีโดยการไปซ่อนตัวใต้น้ำ มีการพบเห็นตะขาบสายพันธุ์นี้วิ่งอยู่ตามริมลำธาร หรือบางครั้งก็ลงไปว่ายน้ำในท่าทางคล้ายกับปลาไหล เมื่อตะขาบชนิดนี้ขึ้นมาจากน้ำ น้ำบนผิวของมันจะไหลออกไปโดยไม่เกาะตัวอยู่บนผิว เนื่องจากผิวของมันนั้นมีสมบัติไฮโดรโฟบิก ทำให้ผิวของตะขาบชนิดนี้สามารถแห้งได้อย่างรวดเร็ว
ที่อยู่อาศัย

ตะขาบน้ำตกมีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบได้ในประเทศลาว ประเทศไทย และ ประเทศเวียดนาม
ครูสมศรี

| ครูสมศรี |
| --- | --- |
ปกดีวีดี
กำกับ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
เขียนบท: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
บทภาพยนตร์: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
นักแสดงนำ: ชาลิตา ปัทมพันธ์ รณ ฤทธิชัย สมชาย อาสนจินดา ชลิต เฟื่องอารมย์  เศรษฐา ศิระฉายา ครรชิต ขวัญประชา ภูมิ พัฒนยุทธ จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา ชนิดา เปี่ยมสุวรรณ สุรชัย ดิลกวิลาศ วุฒิ คงคาเขตร มานี มณีวรรณ อรประภา วงศาโรจน์
กำกับภาพ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
ตัดต่อ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
ผู้จัดจำหน่าย: วีซี โปรดักชั่นแอนด์พิคเจอร์ พร้อมมิตรภาพยนตร์
วันฉาย: 11 มกราคม พ.ศ. 2528 ที่โรงภาพยนตร์สยาม-อินทรา-พันธุ์ทิพย์-เฉลิมกรุง-วิลลา
ความยาว: 117 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ครูสมศรี เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2528 กำกับโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล นำแสดงโดย ชาลิตา ปัทมพันธ์ รณฤทธิชัย คานเขต และสมชาย อาสนจินดา เข้าฉายเมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2528 ที่โรงภาพยนตร์สยาม-อินทรา-พันธุ์ทิพย์-เฉลิมกรุง-วิลลา
ครูสมศรี เป็นภาพยนตร์สะท้อนสังคม กล่าวถึงชีวิตของชาวชุมชนแออัด ในตรอกศาลเจ้าพ่อเสือ ต้องถูกไล่ที่โดยเจ้าของที่ดิน ชาวบ้านลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องที่อยู่อาศัย โดยการนำของครูสมศรี ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แม้จะต้องแลกมาด้วยชีวิตของเธอ
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 18 ประจำปี พ.ศ. 2528 สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (รณ ฤทธิชัย) และสาขานักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม (ส. อาสนจินดา) แล้วยังเข้าชิงสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (ชาลิตา ปัทมพันธ์) และสาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล) โดยรณ ฤทธิชัยและม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล ยังได้รับรางวัล และ ส. อาสนจินดา ได้เข้าชิง รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2529 ในสาขาเดียวกัน และได้รับถึง 6 รางวัล
ต่อมาถูกนำมาสร้างใหม่เป็นละครโทรทัศน์ โดย เป่า จิน จง ในปี พ.ศ. 2546 นักแสดงนำโดย สุจิรา อรุณพิพัฒน์, นวพล ภูวดล, เจฟฟรี่ เบญจกุล, สรพงษ์ ชาตรี, สุกัญญา มิเกล
เรื่องย่อ

ครูสมศรี ถ่ายทอดจากปากของ บุญเพ็ง (รณ ฤทธิชัย) ผู้อำนวยการกองบริการประชาชนของเทศบาลที่เคยสูญเสียคนรักสมัยเป็นนักศึกษาในเหตุการณ์มหาวิปโยค จนบุญเพ็งเก็บอุดมการณ์ใส่ลิ้นชัก ยอมเป็นเบี้ยในระบบราชการ กระทั่งมาพบครูสมศรี (ชาลิตา ปัทมพันธ์) ที่มีเลือดนักสู้ ทำให้บุญเพ็งรู้จักชีวิตและกล้าที่จะเปิดโปงทุจริตต่อ ป.ป.ป.
ครูสมศรี เกิดในสลัมตรอกศาลเจ้าพ่อเสือ มุมานะเรียนจนจบชั้น ม.ศ.5 แล้วมาเป็นครูสอนในโรงเรียนของครูทองย้อย (ส.อาสนจินดา) ครูแก่ขี้เหล้าที่ไม่มีไฟความเป็นครูเหลืออยู่ สลัมแห่งนี้เป็นที่หมายตาของบริษัทสหพัฒนาที่ดินจำกัด มีนายดุสิต (ภูมิ พัฒนยุทธ) เป็นประธานและทนายสด (ชลิต เฟื่องอารมณ์) เป็นมือกฎหมาย ใช้ทั้งกฎหมายและกฎหมู่ในการผลักดันให้ชาวสลัมออกไป จะเอาไปทำศูนย์การค้า ครูสมศรีกับชาวบ้านต่อต้านไม่ยอมออก จึงถูกพวกบริษัทวางเพลิงเผาไล่ที่ ครูสมศรีนำชาวบ้านไปร้องเรียนต่อเทศบาล ได้รับความช่วยเหลือจากนายบุญเพ็งและทนายทองดี (เศรษฐา ศิระฉายา) เพราะเห็นว่า มีการทุจริตในการให้บริษัทเช่าที่ดินสลัม เหตุการณ์รุนแรงตามลำดับ บุญเพ็งถูกห้ามติดตามเรื่องสลัม ชาวบ้านถูกตำรวจกลั่นแกล้งจับกุม กรรมการหมู่บ้านถูกฆ่าตาย ถูกข่มขู่ ต่อมาทนายทองดีก็ถูกยิงตายอีกคน ทำให้ชาวบ้านเริ่มท้อแท้ หวาดกลัว ส่วนครูทองย้อยซึ่งมีสัญญาเช่าที่ดินจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนแผ่นดินเหลืออยู่ ก็ถูกพวกบริษัทมาให้ข้อเสนอจะสร้างโรงเรียนให้ใหม่และยุยงให้เผาโรงเรียนทิ้ง แต่ครูทองย้อยไม่ยอมทำ สมุนของบริษัทจึงลงมือทำเอง พอดีกับบุญเพ็งและครูสมศรีมาพบก่อน จึงช่วยกันดับไฟทัน แต่ครูสมศรีก็ถูกยิงตาย ทำให้ครูทองย้อยเห็นความตั้งใจอันแรงกล้า จึงอึดสู้คดีกับบริษัทจนศาลมีคำพิพากษาให้เป็นฝ่ายชนะคดี มีสิทธิอยู่ในสลัมได้ สมความตั้งใจของครูสมศรี
นักแสดง

ชาลิตา ปัทมพันธ์ รับบท ครูสมศรี มามีสุข
รณ ฤทธิชัย รับบท บุญเพ็ง
สมชาย อาสนจินดา รับบท ครูทองย้อย
ชลิต เฟื่องอารมย์ รับบท ทนายสด
เศรษฐา ศิระฉายา รับบท ทนายทองดี
ภูมิ พัฒนยุทธ รับบท นายดุสิต
ครรชิต ขวัญประชา รับบท ยาม
รางวัล

รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 18 ประจำปี พ.ศ. 2528
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (รณ ฤทธิชัย)
นักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม (ส. อาสนจินดา)
รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2529
ผู้แสดงนำฝ่ายชายยอดเยี่ยม	 (รณ ฤทธิชัย)
ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม	 (ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล)
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม	 (ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล)
ถ่ายภาพยอดเยี่ยม	 (ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล)
ออกแบบและสร้างฉากยอดเยี่ยม	 (มานพ ชัยชุมพล)
บันทึกเสียงยอดเยี่ยม	 (ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล)
ละครโทรทัศน์

| ครูสมศรี |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: เป่าจินจง
กำกับโดย: ชุติกุล สุตสุนทร
แสดงนำ: สุจิรา อรุณพิพัฒน์ นวพล ภูวดล เจฟฟรี่ เบญจกุล สรพงษ์ ชาตรี ทัศนาวลัย องอาจสิทธิชัย ปลาวสลัย เทพสาธร จุฑารัตน์ สัตถากร สุกัญญา มิเกล สมบัติ เมทะนี จุรี โอศิริ รอง เค้ามูลคดี โฉมฉาย ฉัตรวิไล ประทุมวดี โสภาพรรณ กล้วย เชิญยิ้ม เจี๊ยบ เชิญยิ้ม ทอดด์ ทองดี นิภัทรา ปัญญาวจี แหยม ลูกหยี ด.ช. นิรวิทย์ เรนเดลล์ ด.ช. อรรถพล เทศทะวงศ์ ด.ญ. ภูริน โชครัศมีศิริ ด.ช. กิติพงศ์ วงศ์ทอง
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: นพพล โกมารชุน
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ออกอากาศ: พ.ศ. 2546
ครูสมศรี ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยค่าย เป่า จิน จง ในปี พ.ศ. 2546 เป็นบทประพันธ์ของ มจ.ชาตรีเฉลิม ยุคล บทโทรทัศน์โดย ปัณณ์ สิเนห์ กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร นักแสดงนำโดย สุจิรา อรุณพิพัฒน์, นวพล ภูวดล, เจฟฟรี่ เบญจกุล, สรพงษ์ ชาตรี, สุกัญญา มิเกล, สมบัติ เมทะนี, จุรี โอศิริ, รอง เค้ามูลคดี, โฉมฉาย ฉัตรวิไล
ละครโทรทัศน์ > เรื่องย่อ

สมศรี เด็กที่ นายสม เก็บมาเลี้ยงใฝ่ฝันอยากเป็นครู แต่ถูกระบบเส้นสายจนสอบไม่ผ่าน สมศรี ได้ยิน เปิ่นกระเป๋ารถเมล์คุยกันว่าขาดคนขับรถ สมศรีตัดสินใจสมัคร
ทัตเทพ ทวิภาคลูกชาย นายโภคิน ขับรถเฉี่ยว แมงกอย เด็กดอยที่สมศรีเคยเจอตอนไปสอบ แต่ยืนยันว่าแมงกอยวิ่งมาชนรถตัวเองหลังขโมยลูกชิ้น บังเอิญ นิมิต ผ่านจึงพาไปแทน สมศรีรับแมงกอยมาอุปการะ นิมิตเป็นนายตำรวจหนุ่มอุดมการณ์สูงถูกกลั่นแกล้งจนกลายเป็นตำรวจจราจร และต้องหาที่อยู่ใหม่ ได้มาอยู่ที่สลัมคลองคด ทัตเทพเป็นสถาปนิกชุมชนที่ได้มาพัฒนาชุมชนคลองคด เขาถูกวิ่งราวจากแก็ง ยักษ์ บึ๋ง ลวก สมศรีช่วย จับไว้แต่ 3 คนหนีทัน ทัตเทพเข้าใจผิดว่าสมศรีเป็นหัวหน้าแก็งค์ จนทุกคนในชุมชนว่าสมศรีเป็นคนไม่ดี ต่อมาสมศรีได้อุปการะ ใบตอง เด็กเร่ร่อนที่ขึ้นมาขอทานบนรถเมล์จนถูกผลักตกรถ และตี่ เด็กในสลัมที่ยายญาติคนสุดท้ายตายไป
สมศรีมองเห็นปัญหาต่างๆ ในชุมชนทั้ง เด็กเร่ร่อน ยาเสพติด บ่อนการพนัน และเงินกู้นอกระบบ จึงลาออกจากการขับรถ มาสอนหนังสือเด็กและพัฒนาชุมชน โดยมีนิมิตคอยช่วย แม้จะมี สุดใจ ช่างตัดเสื้อที่ตามจีบนิมิตคอยขวาง กับ ตาเบี้ยว หัวหน้าชุมชนที่เป็นคนของโภคินๆ คิดจะไล่ที่ทำเป็นเอนเตอร์เทนเม้นท์คอมเพล็กซ์แต่ติดว่าที่ดินติดเป็นที่ดินร้างเกินสิบปี จึงวางแผนให้ชาวสลัมเซ็นสัญญาเช่าแล้ว ที่ดินก็จะตกเป็นของโภคินโดยสมบูรณ์
พิมพ์อร คู่หมายทัตเทพไม่พอใจที่ทัตเทพไปชอบสมศรีจึงแกล้งมาทำดีช่วยชาวสลัมแต่แล้วเอาข้อมูลไปโภคิน ทัตเทพไม่เคยรู้เบื้องหลังพ่อจนแอบได้ยินคุยกับลูกน้อง ทัตเทพพยายามเข้ามาช่วยคนในชุมชนแต่ถูกกีดกัน พวกเข้าร่วมขบวนการเริ่มตายไปที่ละคนชาวบ้านเริ่มถอดใจ เปิ่นซึ่งทำงานจนเรียนจบทนายมาเป็นทนายให้ชาวบ้าน โภคินส่งคนมาทำลายโรงเรียน ชาวบ้านช่วยกันสร้างโรงเรียนขึ้นใหม่ วันเปิดโรงเรียนพบศพสมศรีถูกเผาจนจำไม่ได้มีเพียงกำไลเงินของแมงกอยเคยให้ไว้เป็นหลักฐาน การตายของสมศรีทำให้เด็กๆ ตัดสินใจบวชหน้าศพ การตายของครูสมศรีทำให้ ชาวบ้านลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อสิทธิของตัวเองอีกครั้ง
ละครโทรทัศน์ > นักแสดง

สุจิรา อรุณพิพัฒน์ แสดงเป็น ครูสมศรี
นวพล ภูวดล แสดงเป็น นิมิต
เจฟฟรี่ เบญจกุล แสดงเป็น ทัตเทพ
สรพงษ์ ชาตรี แสดงเป็น นายสม
สมบัติ เมทะนี แสดงเป็น โภคิน
นิรวิทย์ เรนเดลล์ แสดงเป็น แมงกอย
อรรถพล เทศทะวงศ์ แสดงเป็น ตี่
ภูริน โชครัศมีศิริ แสดงเป็น ใบตอง
ปิยชาติ อินทร์ชัย แสดงเป็น บึ๋ง
ละครโทรทัศน์ > เข้าชิงรางวัล

ละคร ครูสมศรี ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลในงานบันเทิงยอดเยี่ยม ปี พ.ศ. 2546 ของสมาคมนักข่าวบันเทิง ได้แก่
รางวัลละครยอดเยี่ยม
รางวัลเพลงนำละครยอดเยี่ยม
รางวัลผู้เขียนบทละครยอดเยี่ยม (ปัณณ์ สิเนห์)
รางวัลผู้กำกับละครยอดเยี่ยม (ชุติกุล สุตสุนทร)
รางวัลผู้แสดงนำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม (คุณสุจิรา อรุณพิพัฒน์)