stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศเปรู
วัฒนธรรม > อาหาร

อาหาร จานหลักของเปรูมีความหลากหลายเพราะมีส่วนผสมที่สามารถหาได้ในประเทศ หลายอย่าง เช่น อาหารทะเล เนื้อสัตว์ต่าง ๆ เช่น เนื้อวัว เนื้อไก่ เนื้ออัลปากา และเนื้อหนูตะเภา นิยมรับประทานอาหารจานหลักกับมันฝรั่ง (ซึ่งกล่าวกันว่ามีมากถึง 3,500 ชนิด) ข้าวโพด หรือข้าว ในเขตเทือกเขาชาวเปรูมักจะกินซุปเพื่ออบอุ่นร่างกายก่อนออกไปเผชิญความหนาวเย็น อาหารเปรูที่มีชื่อเสียงคือ เซบิเช ซึ่งมีลักษณะคล้ายยำทะเล โดยนำเนื้อปลาสดหรือกุ้งสดที่หมักในน้ำมะนาวและพริกไทย มาผสมกับหัวหอมซอย
เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของเปรูคือ ปิสโกซาวร์ (pisco sour) ซึ่งมีส่วนผสมของเหล้าปิสโก (บรั่นดีที่ทำจากองุ่น) น้ำมะนาว น้ำแข็ง ไข่ขาว และน้ำหวาน ชาวเปรูยังนิยมดื่มเครื่องดื่มจากข้าวโพดสีม่วงที่เรียกว่า ชิชาโมราดา (chicha morada) อีกด้วย
ชาวพื้นเมืองนิยมเคี้ยวใบโคคาตากแห้งและดื่มชาโคคามาตั้งแต่สมัยโบราณ แต่ปัจจุบันกำลังประสบปัญหาถูกต่อต้านจากนานาชาติ เนื่องจากใบโคคา (ซึ่งเป็นวัตถุดิบในการผลิตโคเคน) ถูกสหประชาชาติกำหนดให้เป็นยาเสพติดตั้งแต่ พ.ศ. 2504
วัฒนธรรม > ดนตรีและการเต้นรำ

ดนตรีของเปรูมีพื้นฐานจากดนตรีพื้นเมือง และได้รับอิทธิพลจากสเปนและแอฟริกาในภายหลัง ในยุคก่อนถูกสเปนครอบครองดนตรีก็มีความหลากหลายแตกต่างกันไปตามพื้นที่ เครื่องดนตรีพื้นเมืองที่แพร่หลายที่สุดคือขลุ่ยเกนาและกลองตินยา เมื่ออารยธรรมสเปนเข้ามากีตาร์ก็เป็นที่รู้จักและกลายเป็นเครื่องดนตรีที่เป็นที่นิยมมากที่สุดอย่างหนึ่งในเปรู นอกจากนี้ กีตาร์ยังเป็นจุดกำเนิดให้แก่เครื่องดนตรีชนิดใหม่คือชารังโก อิทธิพลของดนตรีแบบแอฟริกาปรากฏให้เห็นในทั้งในจังหวะของเพลงและเครื่องดนตรี เช่น กลองกาฆอน
การเต้นรำพื้นเมืองของเปรูนอกจากการเต้นรำของคู่หญิงชายอย่างมาริเนรา ตอนเดโร และไวโนแล้ว ยังมีระบำกรรไกร ซึ่งชาวเปรูถือว่าเป็นการแสดงที่เป็นพิธีการ ผู้เต้นจะถือกรรไกรไว้ขณะเต้นด้วยท่าที่โลดโผน
วัฒนธรรม > เทศกาล

เปรูมีเทศกาลมากมายตลอดทั้งปี ซึ่งมีทั้งเทศกาลทางศาสนา เทศกาลเกี่ยวกับประเพณีของอินคา เทศกาลเกี่ยวกับการเกษตร และเทศกาลเพื่อเฉลิมฉลอง เช่น คาร์นิวาลที่มีจุดเด่นที่การละเล่นสาดน้ำ อินตีไรมีหรือพิธีเพื่อบูชาพระอาทิตย์ซึ่งสืบทอดมาตั้งแต่สมัยอินคา เซญญอร์เดโลสมิลาโกรส (ลอร์ดออฟมิราเคิลส์) ซึ่งเป็นพาเหรดทางศาสนาคริสต์ที่ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาใต้ เป็นต้น
กองทัพ

ประเทศเปรูมีกองกำลังทหารที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ในแถบลาตินอเมริกา โดยมีกองทัพทั้ง 3 เหล่าทัพ ได้แก่ กองทัพบก (Ejército del Perú, EP) กองทัพเรือ (Marina de Guerra del Perú, MGP) และกองทัพอากาศ (Fuerza Aérea del Perú, FAP) ทั้งสามเหล่าทัพมีทหารร่วม 400,000 นาย และขึ้นตรงต่อกองบัญชาการกองทัพของเปรู (ควบคุมและสั่งการโดยประธานาธิบดี) มีภารกิจหลักคือรักษาความสงบเรียบร้อยในประเทศและป้องกันตนเองจากการรุกรานของประเทศเพื่อนบ้าน
บรรณานุกรม

Bailey, Gauvin Alexander. Art of colonial Latin America. London: Phaidon, 2005, ISBN 0714841579.
Constitución Política del Perú. 29 December 1993.
Custer, Tony. The Art of Peruvian Cuisine. Lima: Ediciones Ganesha, 2003, ISBN 9972920305.
Garland, Gonzalo. "Perú Siglo XXI", series of 11 working papers describing sectorial long-term forecasts, Grade, Lima, Peru, 1986–1987.
Garland, Gonzalo. Peru in the 21st Century: Challenges and Possibilities in Futures: the Journal of Forecasting, Planning and Policy, Volume 22, No. 4, Butterworth-Heinemann, London, England, May 1990.
Gootenberg, Paul. (1991) Between silver and guano: commercial policy and the state in postindependence Peru. Princeton: Princeton University Press ISBN 0691023425.
Gootenberg, Paul. (1993) Imagining development: economic ideas in Peru's "fictitious prosperity" of Guano, 1840–1880. Berkeley: University of California Press, 1993, 0520082907.
Higgins, James (editor). The Emancipation of Peru: British Eyewitness Accounts, 2014. Online at jhemanperu เก็บถาวร 21 เมษายน 2020 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Instituto de Estudios Histórico–Marítimos del Perú. El Perú y sus recursos: Atlas geográfico y económico. Lima: Auge, 1996.
Instituto Nacional de Estadística e Informática. "Perú: Compendio Estadístico 2005" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 7 March 2007. สืบค้นเมื่อ 2021-12-22. {{cite web}}: ระบุ |archivedate= และ |archive-date= มากกว่าหนึ่งรายการ (help); ระบุ |archiveurl= และ |archive-url= มากกว่าหนึ่งรายการ (help) (8.31 MB). Lima: INEI, 2005.
Instituto Nacional de Estadística e Informática. Perfil sociodemográfico del Perú. Lima: INEI, 2008.
Instituto Nacional de Estadística e Informática. Perú: Estimaciones y Proyecciones de Población, 1950–2050. Lima: INEI, 2001.
แม่แบบ:DOClink. 28 September 1999.
Ley N° 27867, Ley Ley Orgánica de Gobiernos Regionales. 16 November 2002.
Martin, Gerald. "Literature, music and the visual arts, c. 1820–1870". In: Leslie Bethell (ed.), A cultural history of Latin America. Cambridge: University of Cambridge, 1998, pp. 3–45.
Martin, Gerald. "Narrative since c. 1920". In: Leslie Bethell (ed.), A cultural history of Latin America. Cambridge: University of Cambridge, 1998, pp. 133–225.
Porras Barrenechea, Raúl. El nombre del Perú. Lima: Talleres Gráficos P.L. Villanueva, 1968.
Scheina, Robert (2003), Latin America's Wars: The Age of the Caudillo, 1791–1899, Brassey's, ISBN 978-1-57488-450-0
Thorp, Rosemary and Geoffrey Bertram. Peru 1890–1977: growth and policy in an open economy. New York: Columbia University Press, 1978, ISBN 0231034334
อ่านเพิ่ม

(ในภาษาสเปน) Banco Central de Reserva. Cuadros Anuales Históricos เก็บถาวร 1 พฤษภาคม 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
(ในภาษาสเปน) Instituto Nacional de Estadística e Informática. Perú: Perfil de la pobreza por departamentos, 2004–2008. Lima: INEI, 2009.
Concha, Jaime. "Poetry, c. 1920–1950". In: Leslie Bethell (ed.), A cultural history of Latin America. Cambridge: University of Cambridge, 1998, pp. 227–260.
แหล่งข้อมูลอื่น

Country Profile from BBC News
Peru. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Google search
World Bank Summary Trade Statistics Peru
PeruLinks เก็บถาวร 15 ตุลาคม 2008 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน web directory
Wikimedia Atlas of Peru
คู่มือการท่องเที่ยว Peru จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
(ในภาษาสเปน) Web portal of the Peruvian Government
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศเปรู ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  ไต้หวัน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  โครเอเชีย  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  KulturNav  วิกตอเรีย 
ประชาชน:  Trove  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  SNAC  IdRef 2 
แผนที่แสดงเขตพืชพรรณที่แตกต่างกันไปตามลักษณะภูมิประเทศ
เส้นนัซกา
การต่อสู้ระหว่างสเปนกับอินคา
มาชูปิกชู หนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่
สภาเปรูประชุมกันที่รัฐสภา (Palacio Legislativo) ในกรุงลิมา
แผนที่แคว้นต่าง ๆ ของเปรู
แผนที่กิจกรรมเศรษฐกิจของเปรู (พ.ศ. 2513)
เซบิเชของเปรู
อินตีไรมี จัดขึ้นที่ซักไซวามัน
หน่วยลาดตระเวนของกองทัพบกเปรูขณะปฏิบัติหน้าที่ในปี 2019
ภคิน ปริศนานันทกุล

| ภคิน ปริศนานันทกุลป> ม., ท.ช..ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 (40 ปี) อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ชาติไทย (2550–2551) ชาติไทยพัฒนา (2552–2561) ภูมิใจไทย (2561–ปัจจุบัน)

ภคิน ปริศนานันทกุล (เกิด 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง และเป็นบุตรชายของนายสมศักดิ์ ปริศนานันทกุล
ประวัติ

ภคิน ปริศนานันทกุล (ชื่อเล่น : เชน) เกิดเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 ที่ตำบลเอกราช อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง เป็นบุตรของนายสมศักดิ์ ปริศนานันทกุล อดีตรองหัวหน้าพรรคชาติไทยและอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ กับนางรวีวรรณ ปริศนานันทกุล (สกุลเดิม : ฉัตรบริรักษ์) สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ จากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโท สาขาการเมืองการปกครองสำหรับนักบริหาร จากมหาวิทยาลัยเดียวกัน
การทำงาน

ภคิน ปริศนานันทกุล ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง เมื่อปี พ.ศ. 2550 ในนามพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก
ในปี พ.ศ. 2561 เขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคภูมิใจไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล

| หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 4

อธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร
ดำรงตำแหน่ง: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 – 31 ตุลาคม พ.ศ. 2529
ก่อนหน้า: หม่อมราชวงศ์ทองใหญ่ ทองใหญ่
ถัดไป: เอนก วีรเวชชพิสัย

ประสูติ: 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466
สิ้นชีพิตักษัย: 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 (79 ปี)
หม่อม: หม่อมอรพินทร์ ดิศกุล ณ อยุธยา
พระบุตร: หม่อมราชวงศ์สุภาณี ดิศกุล  หม่อมราชวงศ์ดำรงเดช ดิศกุล หม่อมราชวงศ์อรอนงค์ ดิศกุล หม่อมราชวงศ์อภิรดี ดิศกุล
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ
พระมารดา: หม่อมเจิม ดิศกุล ณ อยุธยา
ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล (23  พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 – 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546) เป็นนักประวัติศาสตร์ศิลปะและโบราณคดีชาวไทย ทรงเป็นบุคคลคนแรกที่พบทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์ ปราสาทพนมรุ้ง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ ในสถาบันศิลปะแห่งชิคาโก สหรัฐอเมริกา จนมีการทวงทับหลังชิ้นกลับคืนสู่ประเทศไทย ทรงเป็นหนึ่งในบุคคลไทยที่ทรงมีคุณูปการเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ศิลปะและโบราณคดีไทย
พระประวัติ

ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ  ดิศกุล มีพระนามลำลองว่า ท่านชายปาน เป็นพระโอรสลำดับที่ 31 ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กับหม่อมเจิม ดิศกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม: สนธิรัตน์) ประสูติเมื่อวันที่ 23  พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 เมื่อทรงพระเยาว์ ช่วงพระชันษา 1–11 ปี ได้อยู่ในพระอุปถัมภ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ในปี พ.ศ. 2501 เสกสมรสกับหม่อมอรพินทร์ ดิศกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม: อินทรทูต; เป็นบุตรสาวของพระพินิจชนคดี (พินิจ อินทรทูต) กับหม่อมหลวงอรุณ สนิทวงศ์) มีโอรสและธิดาด้วยกัน 4 คนได้แก่
หม่อมราชวงศ์สุภาณี ดิศกุล สมรสกับพรวุฒิ สารสิน มีบุตรธิดาสองคน
หม่อมราชวงศ์ดำรงเดช ดิศกุล สมรสกับจุไรรัตน์ (สกุลเดิม: ภิรมย์ภักดี) มีบุตรธิดาสามคน
หม่อมราชวงศ์อรอนงค์ ดิศกุล สมรสกับโรจนฤทธิ์ เทพาคำ มีธิดาสองคน
หม่อมราชวงศ์อภิรดี ดิศกุล สมรสกับ พันตรี ศยาม จันทรวิโรจน์ มีบุตรหนึ่งคน
พระประวัติ > การศึกษา

ทรงศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนขัตติยานีผดุง ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายทาง ด้านอักษรศาสตร์ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และ ระดับปริญญาตรีทางด้านประวัติศาสตร์ภาษาอังกฤษ ที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เมื่อปี พ.ศ. 2491  ศ. หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล ทรงได้รับทุนจากบริติชเคาน์ซิล (British Council) ให้ไปดูงานเป็นเวลา 3 เดือน ที่พิพิธภัณฑสถานและโบราณคดี ประเทศอังกฤษ ต่อมาทรงได้รับทุนจากรัฐบาลไทย เข้าศึกษาต่อทางด้านประวัติศาสตร์ศิลปะและโบราณคดีเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่โรงเรียนลูฟร์ (École du Louvre) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อจบการศึกษาแล้ว ก็ทรงเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาเอกที่ สถาบันโบราณคดี (Institute of Archaeology) มหาวิทยาลัยลอนดอน แต่ศึกษาได้ 2 ปี ยังไม่ได้ทรงจบหลักสูตรปริญญาเอก ก็เสด็จกลับประเทศไทย
พระประวัติ > ผลงาน และหน้าที่

พ.ศ. 2489 - ทรงเข้ารับราชการในกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
พ.ศ. 2490 - ทรงดำรงตำแหน่งหัวหน้าหอสมุดดำรงราชานุภาพ กรมศิลปากร
พ.ศ. 2496 - ทรงดำรงตำแหน่งภัณฑารักษ์ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร และอาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ โรงเรียนศิลปศึกษา กรมศิลปากร
พ.ศ. 2507 - ทรงดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. 2507 - ทรงดำรงตำแหน่งคณบดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. 2519 - ทรงดำรงตำแหน่งคณบดี บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. 2525 - ทรงดำรงตำแหน่งอธิการบดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. 2530 - ทรงดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์สปาฟา (SPAFA) หรือศูนย์ทางด้านโบราณคดีและวิจิตรศิลป์ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แห่งซีมีโอ (SEAMEO)
พ.ศ. 2535 - ทรงดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาด้านโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถาน กรมศิลปากร
พระประวัติ > สิ้นชีพิตักษัย

หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล สิ้นชีพิตักษัย เมื่อเวลา 07.15 น. วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ด้วยโรคพระหทัยวาย (หัวใจวาย) สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ ณ ศาลาบัณณรภาค วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2527 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2523 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2523 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ)) สาขามนุษยศาสตร์
พ.ศ. 2515 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2527 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติจากห้องสมุด ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล เก็บถาวร 16 กุมภาพันธ์ 2008 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พลตรี หม่อมราชวงศ์ทองใหญ่ ทองใหญ่ |  | อธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร คนที่ 10 สมัยที่ 1 (1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 – 31 ตุลาคม พ.ศ. 2527) |  | สมัยที่ 2 |
| สมัยที่ 1 |  | อธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร คนที่ 10 สมัยที่ 2 (1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 – 31 ตุลาคม พ.ศ. 2529) |  | เอนก วีรเวชชพิสัย |
| ด ค กทำเนียบผู้อำนวยการและอธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร |
| --- | --- |
ผู้อำนวยการ: พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) • พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล • หลวงรณสิทธิพิชัย (เจือ กาญจนิทุ) • ธนิต อยู่โพธิ์
อธิการบดี: หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล(1–3) • หม่อมเจ้ายาใจ จิตรพงศ์(1–2) • แสวง สดประเสริฐ • อดุล วิเชียรเจริญ(1–2) • หม่อมราชวงศ์ทองใหญ่ ทองใหญ่(1–2) • หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล(1–2) • เอนก วีรเวชชพิสัย • ไขศรี ศรีอรุณ(1–2) • ตรึงใจ บูรณสมภพ • พุฒ วีระประเสริฐ • วิวัฒน์ชัย อัตถากร • ภราเดช พยัฆวิเชียร(รักษาการ 1) • อุทัย ดุลยเกษม • ภราเดช พยัฆวิเชียร(รักษาการ 2) • ชัยชาญ ถาวรเวช(1) • วันชัย สุทธะนันท์(1) • ปัญจพล เหล่าพูนพัฒน์(รักษาการ) • ชัยชาญ ถาวรเวช(2) • วันชัย สุทธะนันท์(รักษาการ) • ธนะเศรษฐ์ ง้าวหิรัญพัฒน์
(ในวงเล็บ) หมายถึง วาระการดำรงตำแหน่งของบุคคลนั้น (กรณีมากกว่า 1 วาระ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef
วัลลภ สุระกำพลธร

| ศาสตราจารย์ วัลลภ สุระกำพลธรท ม> ป.ช., ม.ว.ม., จ.ภ. |
| --- | --- |

เกิด: พ.ศ. 2497 (อายุ 70 ปี) จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
สัญชาติ:  ไทย
อาชีพ: นักวิจัย
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2516 - ปัจจุบัน
ศาสตราจารย์ วัลลภ สุระกำพลธร (ราชบัณฑิต)  เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักวิจัยชาวไทยที่มีผลงานดีเด่นในสาขาอิเล็กทรอนิกส์ โดยเฉพาะกับงานวิจัยและการออกแบบระบบวงจรที่เหมาะสมกับการทำเป็นวงจรรวม ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง ศาสตราจารย์ ระดับ 11 ประจำภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ได้รับการประกาศยกย่องให้รับรางวัล นักวิทยาศาสตร์ดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2539 สาขาฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์ รางวัล นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2541 สาขาวิศวกรรมศาสตร์และอุตสาหกรรมวิจัย รางวัลอาจารย์ดีเด่นแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2547  ได้รับโปรดเกล้าฯแต่งตั้ง เป็นราชบัณฑิต สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ สำนักวิทยาศาสตร์ ราชบัณฑิตยสภา ในปี พ.ศ. 2563 และได้รับการแต่งตั้งเป็น ประธานสำนักวิทยาศาสตร์ ราชบัณฑิตยสภา ในปี พ.ศ. 2564
ประวัติการศึกษา

ศาสตราจารย์ ดร.วัลลภ สุระกำพลธร ศึกษาชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนพระโขนงพิทยาลัย และโรงเรียนสายน้ำทิพย์ เข้าเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนดุสิตพาณิชยการ แผนกสามัญ และมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนปทุมคงคา หลังจากนั้นเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยโทรคมนาคมนนทบุรี ซึ่งปัจจุบันคือ คณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง จนจบการศึกษาระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) สาขาวิชาโทรคมนาคม ในปี พ.ศ. 2516 ได้รับปริญญาวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วศ.บ.) สาขาไฟฟ้าสื่อสาร ในปี พ.ศ. 2518 และปริญญาวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (วศ.ม.) สาขาไฟฟ้า ในปี พ.ศ. 2521  ในปี พ.ศ. 2524 ได้รับทุนการศึกษา Oversea Research Student Fee Support Scheme จากประเทศสหราชอาณาจักร และทุนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ให้ไปศึกษาต่อระดับปริญญาเอกที่ the University of Kent at Canterbury ประเทศสหราชอาณาจักร และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก (Ph.D.) ด้าน Electronics ในปี พ.ศ. 2527
ประวัติการทำงาน > ตำแหน่งทางวิชาการ

อาจารย์ ภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์  คณะวิศวกรรมศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า  พ.ศ. 2521 – 2529
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์  คณะวิศวกรรมศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2529 – 2532
รองศาสตราจารย์ ภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์  คณะวิศวกรรมศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2532 – 2536
ศาสตราจารย์ ภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์  คณะวิศวกรรมศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2536 – 2542
ศาสตราจารย์ ระดับ 11 ภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์  คณะวิศวกรรมศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2542 – ปัจจุบัน
ประวัติการทำงาน > ตำแหน่งบริหาร

ผู้ช่วยคณบดีด้านบัณฑิตศึกษา คณะวิศวกรรมศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง  พ.ศ. 2528 – 2529
รองคณบดี บัณฑิตวิทยาลัย  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง  พ.ศ. 2530 – 2534
รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการและวิจัย  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง  พ.ศ. 2537 – 2541
นายกสมาคมวิชาการไฟฟ้า อิเล็กทรอนิกส์ คอมพิวเตอร์ โทรคมนาคม และสารสนเทศ (ECTI) พ.ศ. 2549 – 2553
ผู้อำนวยการ สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีชั้นสูง สำนักงานคณะกรรมการนโยบายวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและนวัตกรรม (สวทน.) กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี พ.ศ. 2555 - 2559
ประธานสำนักวิทยาศาสตร์ ราชบัณฑิตยสภา พ.ศ. 2564 - 2566
ประวัติการทำงาน > ตำแหน่งในสมาคมและองค์กรต่าง ๆ

พ.ศ. 2540 - ปัจจุบัน กรรมการพิจารณาตำแหน่งทางวิชาการของคณาจารย์ประจำและพิจารณาหลักสูตร สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ. 2542 - 2549 อ.ก.ม.วิสามัญเกี่ยวกับตำแหน่งวิชาการ สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
พ.ศ. 2543 - 2549 กรรมการพิจารณาการขอตำแหน่งทางวิชาการของคณาจารย์สถาบันอุดมศึกษาเอกชน สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
พ.ศ. 2545 - 2547 รองประธานกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน  โรงเรียนปทุมคงคา กรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2546 - 2549 อ.ก.ค.วิสามัญเกี่ยวกับตำแหน่งทางวิชาการของข้าราชการครู สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
พ.ศ. 2546 - 2547 กรรมการบริหาร สำนักเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา (สกอ.)
พ.ศ. 2546-2547 กรรมการคณะกรรมการสรรหากรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี
พ.ศ. 2546 - 2549 กรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ สาขาวิศวกรรมศาสตร์และอุตสาหกรรมวิจัย สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
พ.ศ. 2547 - 2553 กรรมการคณะกรรมการสภาวิชาการ มหาวิทยาลัยบูรพา
พ.ศ. 2549 – 2542 กรรมการบริหารศูนย์ฝึกอบรมคอมพิวเตอร์ซอฟต์แวร์ ทบวงมหาวิทยาลัย
พ.ศ. 2549 – 2553 นายกสมาคมวิชาการไฟฟ้า อิเล็กทรอนิกส์ คอมพิวเตอร์ โทรคมนาคม และสารสนเทศ (ECTI)
พ.ศ. 2549 – 2550 เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ศาสตราจารย์ ดร.สิทธิชัย โภไคยอุดม)
พ.ศ. 2549 - 2563 กรรมการบริหาร ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (เนคเทค)
พ.ศ. 2550 - 2555 กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร
พ.ศ. 2552 - ปัจจุบัน กรรมการสภาวิชาการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น และ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
พ.ศ. 2548 - ปัจจุบัน เป็นประธาน IEEE CAS (Circuits and Systems) Thailand Chapter
เกียรติคุณและรางวัล

รางวัล นักวิจัยดีเด่น ของคณะวิศวกรรมศาสตร์  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2531
รางวัล นักวิทยาศาสตร์ดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2539 ทางด้านฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์ จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์
ทุนและรางวัลส่งเสริมวิชาชีพนักวิจัย ประเภททุนนักวิจัยอาวุโส  จากสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) พ.ศ. 2538 - 2539
EDN Asia Innovator Award, EDN Asia, Cahers Asia, a Division of Reed Elsevier Ltd., 1997.
รางวัล นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2541 สาขาวิศวกรรมศาสตร์และอุตสาหกรรมวิจัย จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
รางวัล เมธีวิจัยอาวุโส สกว. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย พ.ศ. 2543 - 2546 และ พ.ศ. 2546 - 2549
รางวัล อาจารย์ดีเด่นแห่งชาติ สาขาวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี จากที่ประชุมประธานสภาคณาจารย์มหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2547
นักเรียนเก่าดีเด่น สมาคมนักเรียนเก่าปทุมคงคา พ.ศ. 2547
เป็นสมาชิกอาวุโส (life senior member) ของ สถาบันวิชาชีพวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์  (Institute of Electrical and Electronics Engineers, IEEE) ประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548
ผู้ทำคุณประโยชน์ให้กับ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร พ.ศ. 2552
ศิษย์เก่าที่ประสบความสำเร็จ ประจำปี 2552 สมาคมศิษย์เก่าคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2549 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2547 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
ผลงานวิจัย

ศ.ดร.วัลลภ สุระกำพลธร ได้อุทิศตนให้กับงานวิจัยทางด้านการออกแบบวงจรรวม (Integrated Circuit Design) อย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะการวิจัยและพัฒนาด้านการออกแบบระบบประมวลผลสัญญาณที่เหมาะสมกับเทคโนโลยีวงจรรวม ได้คิดค้นเสนอหลักการเพื่อออกแบบวงจรรวมแบบโหมดกระแส (Current-Mode Integrated Circuit) ไว้หลายวงจร อาทิเช่น  วงจรสายพานกระแส (Current Conveyor) และ วงจรความต้านทานบวกและความต้านทานลบ (Positive and Negative Resistance Circuits) ทั้งเป็นแบบที่สามารถสร้างด้วยไบโพลาร์เทคโนโลยีและมอสเทคโนโลยีได้  โดยเฉพาะการนำเสนอ วงจรสายพานกระแสปรับค่าขยายด้วยอิเล็กทรอนิกส์ (Electronically Tunable Current Conveyor : ECCII) ซึ่งวงจรดังกล่าวนี้มีประโยชน์ประยุกต์ใช้ในการออกแบบระบบวงจรที่ต้องการปรับคุณสมบัติของวงจรไปโดยอัตโนมัติ หลักการออกแบบวงจรที่ ศ.ดร.วัลลภ สุระกำพลธร นำเสนอไว้ได้มีนักวิจัยนำไปปรับปรุงและประยุกต์ใช้อย่างกว้างขวาง
การวิจัยและคิดค้นเหล่านี้เป็นประโยชน์อย่างยิ่งทั้งในเชิงความเป็นพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ประยุกต์ อิเล็กทรอนิกส์และการประมวลผลสัญญาณ และทั้งเชิงวิจัยประยุกต์นำไปสู่เทคโนโลยีใหม่ของการพัฒนาอุปกรณ์เครื่องมือวัดทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีและอุปกรณ์เครื่องมือวัดทางอุตสาหกรรม  นอกจากนี้ยังเป็นการติดตามให้เท่าทันกับการเปลี่ยนอย่างรวดเร็วของเทคโนโลยีทางไมโครอิเล็กทรอนิกส์ และนาโนอิเล็กทรอนิกส์ เป็นการช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งและสร้างกลุ่มบุคลากรวิจัยทางด้านการออกแบบวงจรรวมในประเทศไทยด้วย ศ.ดร.วัลลภ สุระกำพลธร มีผลงานที่ปรากฏทั้งระดับในประเทศและนานาชาติจำนวนมาก ผลงานทางด้านวิชาการประกอบด้วย มีผลงานเขียนตำรา 4 เล่ม บทความวิจัยที่พิมพ์เผยแพร่ในวารสารระดับนานาชาติรวมมากกว่า 70 บทความ และผลงานวิชาการที่นำเสนอในการประชุมวิชาการนานาชาติต่างประเทศมากกว่า 90 บทความ
เกษม รุ่งธนเกียรติ

| เกษม รุ่งธนเกียรติม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุรินทร์
ดำรงตำแหน่ง 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 – 29 เมษายน พ.ศ. 2531
ดำรงตำแหน่ง 13 กันยายน พ.ศ. 2535 – 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543
ดำรงตำแหน่ง 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 – 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสุรินทร์
ดำรงตำแหน่ง 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 – 4 มิถุนายน พ.ศ. 2546
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2501 (66 ปี) จังหวัดสุรินทร์ ประเทศไทย
พรรคการเมือง: เพื่อไทย

เกษม รุ่งธนเกียรติ (เกิด 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2501) อดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุรินทร์ เขาเป็นที่รู้จักสำหรับวงการมวยไทย ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวของนักมวยไทยที่มีชื่อว่า อิกคิวซัง ก.รุ่งธนเกียรติ
ประวัติ

เกษม สำเร็จการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเนติบัณฑิตไทย เคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุรินทร์, สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสุรินทร์ ตลอดจนอดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย และเป็นน้องชายของกิตติภัทร์ รุ่งธนเกียรติ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ และเจ้าของห้างสรรพสินค้าสุรินทร์พลาซ่า เกษม รุ่งธนเกียรติ ยังได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการบริษัททีโอที แทนนริศรา ชวาลตันพิพัทธ์ ที่ได้ลาออกไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการใน พ.ศ. 2552
ทั้งนี้ เกษมเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่ม 16
ชีวิตส่วนตัว

บุตรชายของนายเกษมชื่อชนินทร์ รุ่งธนเกียรติ เป็นกรรมการบริหารพรรคเพื่อไทย และรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง นอกจากนี้ แม้เกษมจะไม่ได้อยู่พรรคประชาธิปัตย์ แต่เขาก็มีความศรัทธาต่ออภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
สิทธิพงศ์ ณ เชียงใหม่

| สิทธิพงศ์ ณ เชียงใหม่ |
| --- | --- |

อาชีพ: ครู
บิดามารดา: เจ้าบุญสม ณ เชียงใหม่ บัวแก้ว ณ เชียงใหม่
สิทธิพงศ์ ณ เชียงใหม่ อดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยเทคนิคหลายแห่ง ประธานสมาพันธ์เครือข่ายครูอาชีวศึกษาแห่งประเทศไทย และเป็นรองประธานกลุ่มลูกหลานเจ้านายฝ่ายเหนือ สายสกุล ณ เชียงใหม่
ประวัติ

สิทธิพงศ์ ณ เชียงใหม่ เป็นบุตรของเจ้าบุญสม ณ เชียงใหม่ กับนางบัวแก้ว ณ เชียงใหม่ มีน้องสาวอีกคนชื่อ นางผ่องพรรณ เสียมภักดี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท ครุศาสตรอุตสาหกรรมมหาบัณฑิต สาขาการบริหารอาชีวศึกษา จากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง