stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทวนศักดิ์สิทธิ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Piercing an Ancient Tale เก็บถาวร 2003-08-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - An article by Maryann Bird in the European Edition of TIME magazine on British metallurgist Robert Feather’s scientific examination of the Spear in Vienna.
ดีชตัทแดร์ทร็อยเมินเดินบือเชอร์

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: วัลเทอร์ เมอส์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Die Stadt der Träumenden Bücher
ผู้แปล: จอห์น บราวน์จอห์น
ผู้วาดภาพประกอบ: วัลเทอร์ เมอส์
ศิลปินปก: วัลเทอร์ เมอส์
ประเทศ: เยอรมนี
ภาษา: เยอรมัน
ประเภท: นวนิยายแฟนตาซี
สำนักพิมพ์: เยอรมัน: บริษัท สำนักพิมพ์พีเพอร์ จำกัด อังกฤษ: โอเวอร์ลุก ทีพี
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 2004
พิมพ์ในภาษาอังกฤษ: ค.ศ. 2007
ชนิดสื่อ: สิ่งพิมพ์ (ปกแข็ง)
ISBN: 978-1-58567-899-0
OCLC: 149009059
ดีชตัทแดร์ทร็อยเมินเดินบือเชอร์ (เยอรมัน: Die Stadt der Träumenden Bücher) หรือชื่อภาษาอังกฤษ เดอะซิตีออฟดรีมมิงบุ๊กส์ (อังกฤษ: The City of Dreaming Books) เป็นนวนิยายเล่มที่สี่ในซีรีส์ซาโมนีอา ที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยวัลเทอร์ เมอส์ นักเขียนชาวเยอรมัน แต่หนังสือเล่มที่สามได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษโดยจอห์น บราวน์จอห์น ซึ่งฉบับภาษาเยอรมันได้รับการเปิดตัวในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 2004 และฉบับภาษาอังกฤษได้ตามมาในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 2007 ตามมาด้วยสองภาคต่อ ได้แก่ ดัสลาบือรินท์แดร์ทร็อยเมินเดินบือเชอร์ (ค.ศ. 2011) และ ดัสชล็อสแดร์ทร็อยเมินเดินบือเชอร์ (ที่จะประกาศให้ทราบ)
โครงเรื่อง

ตัวเอกที่ชื่อ ฮิลเดอกุนสท์ ฟ็อน มือเทินเม็ทซ์ (ในต้นฉบับภาษาเยอรมัน ส่วนในฉบับภาษาอังกฤษคือออปติมัส ยาร์นสปินเนอร์) เป็นลินด์เวิร์ม (ไดโนเสาร์) ที่สืบทอดสมบัติจากพ่ออุปถัมภ์ของเขา รวมถึงเรื่องราวที่สมบูรณ์แบบที่เขียนขึ้นโดยนักเขียนนิรนาม ในการค้นหาผู้ที่เขาเดินทางไปที่โบคฮ็อล์ม เมืองที่อุทิศให้แก่วรรณกรรมเหนือสุสานใต้ดินวงกตที่มีหนังสือล้ำค่าจำนวนมาก ท่ามกลางสัตว์ประหลาดและภัยอันตรายต่าง ๆ ที่นั่น ผู้จัดพิมพ์ได้แนะนำให้เขาไปหาศัตรูชื่อฟิสโทเมิล สมือเคอ ซึ่งครอบครองหนังสือที่มีค่าที่สุดในตลาดและควบคุมการค้าหนังสือด้วยการสะกดจิตด้วยดนตรี ที่บ้านของเขา สมือเคอได้เปิดเผยแผนการของเขาที่จะกำจัดงานศิลปะทุกรูปแบบในซาโมนีอา และส่งมือเทินเม็ทซ์ที่ถูกวางยาไปยังสุสานใต้ดิน
เมื่อตื่นขึ้น มือเทินเม็ทซ์พยายามที่จะไปถึงพื้นดิน แต่ตกเป็นเหยื่อของกับดักและปรากฏขึ้นอีกครั้งในอุนฮ็อล์ม ซึ่งเป็นที่ทิ้งขยะของสุสานใต้ดินที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด เมื่อเดินออกไป เขาตกเป็นเหยื่อของสปิงคสสส์ ซึ่งเป็นสัตว์ประหลาดที่เหมือนแมงมุม แต่ได้รับการช่วยเหลือจากนักล่าหนังสือ (หนึ่งในทหารรับจ้างสังหารที่สำรวจสุสานใต้ดินเพื่อค้นหาหนังสือโบราณ) ซึ่งหลังจากนั้นก็พยายามกินมือเทินเม็ทซ์ แต่ถูกสังหารโดยกองกำลังที่ไม่รู้จัก จากนั้น มือเทินเม็ทซ์ก็พบโบคลิงส์ ซึ่งเป็นพวกโนมที่เป็นมิตรที่อุทิศให้กับการท่องจำหนังสือ โดยดูแลโคโลโพนีอุส เรเกินไชน์ ที่กำลังจะตาย ซึ่งเป็นนักล่าหนังสือที่ดีเพียงคนเดียว พวกเขาถูกโจมตีโดยนักล่าหนังสือชั่วร้ายที่นำโดยร็องค็อง โคมา ผู้เป็นศัตรูตัวฉกาจของเรเกินไชน์ และมือเทินเม็ทซ์หนีไปที่ปราสาทหอเงา ซึ่งเป็นที่พักของ 'ราชาแห่งเงา' ผู้เป็นนักเขียนลึกลับที่มือเทินเม็ทซ์ตามหา ซึ่งเป็นมนุษย์ที่ถูกสมือเคอผ่าตัดให้สูงขึ้น แข็งแรงขึ้น และมีผิวหนังกระดาษที่ทะลุผ่านไม่ได้ ซึ่งลุกเป็นไฟเมื่อสัมผัสกับแสงแดดหรือแสงจันทร์ ผู้สอนมือเทินเม็ทซ์ในศิลปะการเขียน ครั้นหลังจากที่ราชาแห่งเงาปลดปล่อยห้องสมุดของโบคลิงส์ และเข้าสู่ห้องสมุดส่วนตัวของสมือเคอ พวกเขาถูกซุ่มโจมตีโดยเหล่านักล่าหนังสือ ซึ่งถูกสะกดจิตให้สังหารกันเองโดยโบคลิงส์ ส่วนที่ร้านหนังสือของสมือเคอ ราชาแห่งเงาได้สังหารสมือเคอ รวมถึงจุดไฟเผาตัวเองและเมือง ด้านมือเทินเม็ทซ์ได้หนีไปพร้อมกับหนังสือเปื้อนเลือดอันเก่าแก่และน่ากลัวออกจากเมือง โดยได้รับ ออร์ม ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดสากลแห่งการสร้างสรรค์
ท่าอากาศยานซัลทซ์บวร์ค

ท่าอากาศยานซัลทซ์บวร์ค (เยอรมัน: Flughafen Salzburg) หรือชื่อเต็มคือ ท่าอากาศยานซัลบวร์ค ว.อ.โมทซาร์ท (Salzburg Airport W. A. Mozart) เป็นท่าอากาศยานของนครซัลทซ์บวร์ค ประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองเพียงสี่กิโลเมตร และอยู่ห่างจากชายแดนเยอรมนีเพียงห้ากิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานที่มีจำนวนผู้โดยสารมากเป็นอันดับสองของประเทศออสเตรียรองจากท่าอากาศยานนานาชาติเวียนนา
ท่าอากาศยานซัลทซ์บวร์คได้รับการตั้งชื่อตามว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท คีตกวีผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งเกิดในซัลทซ์บวร์ค ท่าอากาศยานแห่งนี้เปิดดำเนินการมาตั้งแต่ปี 1926 และมีการขยายและพัฒนาตามลำดับจนกลายเป็นท่าอากาศยานที่ทันสมัย รองรับผู้โดยสารที่เดินทางมายังซัลทซ์บวร์คเพื่อท่องเที่ยวทั้งในตัวเมืองและบริเวณเทือกเขาแอลป์ละแวกใกล้เคียง โดยเฉพาะในฤดูหนาวที่มีนักท่องเที่ยวมาเล่นสกีเป็นจำนวนมาก
ท่าอากาศยานซัลทซ์บวร์คมีอาคารผู้โดยสารจำนวนสองหลัง ได้แก่ เทอร์มินัล 1 ซึ่งเป็นอาคารหลัก และเทอร์มินัล 2 ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า ท่าอากาศยานรองรับสายการบินทั้งในประเทศและระหว่างประเทศ มีบริการเส้นทางบินถาวรสู่เมืองสำคัญ เช่น ลอนดอน, แฟรงก์เฟิร์ต, ซือริช, อิสตันบูล และดูไบ
X-เม็น สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต

| X-เม็น สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต |
| --- | --- |

กำกับ: ไบรอัน ซิงเกอร์
บทภาพยนตร์: ไซมอน คินเบิร์ก
เนื้อเรื่อง: ไซมอน คินเบิร์ก แมทธิว วอห์น เจน โกล์ดแมน
สร้างจาก: เดย์ ออฟ ฟิวเจอร์ พาสท์ โดย คริส แคลร์มอนท์ จอห์น ไบรน์
อำนวยการสร้าง: ฝ่ายงานสร้าง ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์ ไบรอัน ซิงเกอร์ ไซมอน คินเบิร์ก ฮัทช์ ปาร์คเกอร์ ฝ่ายบริหาร สแตน ลี ทอดด์ ฮาลโลเวล จอช แมคลากเลน
นักแสดงนำ: ฮิวจ์ แจ็คแมน เจมส์ แม็คอวอย มิชชาเอล ฟาสเบ็นเดอร์ เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ นิโคลัส เฮาลท์ ฮาลล์ เบอร์รี่ ชอว์น แอชมอร์ เอลเลน เพจ แอนนา แพควิน อดาน คานโต แดเนียล คัดมอร์ ปีเตอร์ ดิงเคลจ ฟาน บิงบิง จอช เฮลแมน อีแวน ปีเตอรส์ บูบู สจ๊วต โอมาร์ ซาย เอียน แมคเคลเลน แพทริก สจ๊วต
กำกับภาพ: นิวตัน โทมัส ซีเจล
ตัดต่อ: จอห์น ออทแมน
ดนตรีประกอบ: จอห์น ออทแมน
บริษัทผู้สร้าง: มาร์เวล เอนเตอร์เทนเมนต์ ทีเอสจี เอนเตอร์เทนเมนต์ แบด แฮด แฮร์รี่ โปรดักชันส์ เดอะ ดอนเนอร์'ส คอมปานี 
ผู้จัดจำหน่าย: ทเวนตี้ เซนจูรี่ ฟ็อกซ์
วันฉาย:   23 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 (2014-05-23) 
ความยาว: 131 นาที (ฉบับฉายโรง) 148 นาที (ฉบับโร้คคัท)
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 200 ล้านดอล์ลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 746 ล้านดอล์ลาร์สหรัฐ
ก่อนหน้านี้: เดอะวูล์ฟเวอรีน
ต่อจากนี้: เดดพูล
X-เม็น สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต (อังกฤษ: X-Men: Days of Future Past) เป็นภาพยนตร์ซุเปอร์ฮีโร่อเมริกันของชุดภาพยนตร์เอ็กซ์เมน อำนวยการสร้าง, ร่วมเขียนและกำกับโดย ไบรอัน ซิงเกอร์ และเนื้อเรื่องตัวละครเอ็กซ์เมนในมาร์เวลคอมิกส์ เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 7 ของภาพยนตร์ชุด X-เม็น ออกฉายในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
เนื้อเรื่องกล่าวถึงการรวมตัวต่อสู้กับสงครามครั้งยิ่งใหญ่ของเหล่าเอ็กซ์เมน เพื่อหาทางเอาตัวรอดจากสายพันธุ์ที่มีอายุข้ามสองยุคสมัยในภาพยนตร์เรื่องนี้ เหล่าตัวละครโปรดจากภาพยนตร์ไตรภาคเอ็กซ์เมนต้นฉบับกลับมาผนึกกำลังร่วมกับตัวเองในอดีตจาก X-เม็น รุ่น 1 ในการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ที่ต้องเปลี่ยนแปลงอดีตเพื่อรักษาอนาคตของเราไว้
หลังจากภาพยนตร์ได้ฉายไป ไบรอัน ซิงเกอร์ได้ทำฉบับตัดต่อใหม่ขึ้นมาชื่อว่า "เดอะ โร้ค คัท" โดยมีความยาวเพิ่มขึ้นจากฉบับฉายโรง 17 นาที และยังเพิ่มและดัดแปลงเนื้อหาจากฉบับดั้งเดิม
นักแสดง

| บทบาท | นักแสดงเดิม  | พากย์ไทย  |
| --- | --- | --- |
| โลแกน / วูล์ฟเวอรีน | ฮิวจ์ แจ็คแมน | จักรกฤษณ์ หาญวิชัย |
| ชาร์ลส์ ซาเวียร์ / ศาสตราจารย์เอ็กซ์ | แพทริค สจ๊วต (วัยแก่) เจมส์ แม็คอะวอย (วัยหนุ่ม) | รอง เค้ามูลคดี (วัยแก่) ธนศักดิ์ อุ่นอ่อน (วัยหนุ่ม) |
| อีริค เลนเชอร์ / แม็กนิโต | เอียน แม็คเคลเลน (วัยแก่) มิชชาเอล ฟาสเบ็นเดอร์ (วัยหนุ่ม) | เกรียงศักดิ์ เหรียญทอง (วัยแก่) ภัทรวุฒิ สมุทรนาวี (วัยหนุ่ม) |
| แฮงค์ แม็คคอย / บีสต์ | นิโคลัส เฮาลต์ | ศิริชัย เจริญกิจธนกุล |
| ควิกซิลเวอร์ | อีแวน ปีเตอร์ส | คมสรร รัตนากรบดี |
| รเว็น ดาร์กโฮล์ม / มิสทีค | เจนนิเฟอร์ โลว์เรนซ์ | ชิดชนก แย้มมา |
| โอโรโร่ มอนโร / สตอร์ม | ฮัลลี เบอร์รี | กรณิการ์ ประภัสภักดี |
| คิตตี้ ไพรด์ | เอลเลน เพจ | อังคณา พานประทีป |
| โร้ค | แอนนา แพควิน | กรรณิกา อยู่ยงสินธ์ |
| บลิงก์ | ฟ่าน ปิงปิง | กรรณิกา อยู่ยงสินธ์ |
| วอร์แพธ | บูบู สจ๊วต | อภินันท์ ธีระนันทกุล |
| ซันสป็อต | อดัม แคนโต | ชานนท์ จำเนียรแพทย์ |
| ไอซ์แมน | ชอว์น แอชมอร์ | อัศวิน กมโลบล |
| บิชอป | โอมาร์ ซาย | สุภาพ ไชยวิสุทธิกุล |
| โคลอสซัส | แดเนียล คัดมอร์ | อิทธิพล มามีเกตุ |
| โบลิวาร์ ทราก | ปีเตอร์ ดิงค์เลจ | ปิยะ ชำนาญกิจ |
| พันเอกวิลเลียม สไตรค์เกอร์ | จอช เฮลแมน | กริน อักษรดี |
| อเล็กซ์ ซัมเมอร์ / ฮาวอค | ลูคัส ทิว | จักรรัตน์ ศรีรักษ์ |
| โท้ด | อีแวน โจนิกคีธ | วรวุฒิ วรเนตร |
| จีน เกรย์ | ฟัมเกอ ยันส์เซิน | ปัณฑิตา เล็กเจริญ |
| ประธานาธิบดีนิกสัน | มาร์ค คามาโช | บัญชา เหมะบุตร |
| นายพลฮวน | Thai-Hoa Le | จิราวัฒน์ วชิรศรัณย์ภัทร |
| ร้อด รอดดี | Massimo Cannistraro | ณฐพงษ์ เธียรสวัสดิ์กิจ |
| รัฐมนตรีกลาโหม Davis | เล็น เวน์ | สุวรรณ อ่วมมีเพียร |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2014-03-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)
X-เม็น สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เอ็กซ์เมน: สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต ที่รอตเทนโทเมโทส์
เอ็กซ์เมน: สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
เอ็กซ์เมน: สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต ที่เมทาคริติก
เอ็กซ์เมน: สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต ใน Centralmovie
| ด ค กเอ็กซ์เมน |
| --- | --- |
 ผู้สร้าง สแตน ลี แจ็ก เคอร์บี 
สมาชิก:  อาโนล  อาร์คแองเจิล  แอเรียล  อาร์เมอร์  ออโรร่า  แบนชี  บีสต์  บิชอป  บลินโฟลด์  บลิงก์  บูม-บูม  บ็อกซ์  เคเบิล  แคนนอนบอล  แชมเบอร์  เชนจ์ลิ่ง  ไซเปอร์  โคล้ก และ แด็กเกอร์  โคลอสซัส  ไซคลอปส์  ไซเฟอร์  ดาร์วิน  แดซเลอร์  เดดพูล  ด็อกเตอร์ เนเมซิส  มิสทีค  โดมิโน่  ดัสต์  อีลิกซ์เซอร์  แฟนธอเม็กซ์  ไฟร์สตาร์  ฟอร์ก  เฟรนซี่  เอมมา ฟรอสต์  แกมบิท  เจนเทิล  เกรย์มาลคิน  ฮาวอค  เฮลเลียน  เฮปซิบ้า  โฮป  ฮัสก์  ไอซ์แมน  อิงก์  โจเซฟ  จูบิลี่  คาร์ม่า  เลดี้ มาสเตอร์มายนด์  ไลฟ์การ์ด  ล็อกฮีด  ลองช็อท  เอ็ม  แม็กก็อตต์  มาจิค  แม็กมา  แมร์โร่ว์  แม็กนีโต้  เมอร์คิวรี่  มินิก  มูนสตาร์  นามอร์  ไนท์ครอว์เลอร์  นอร์ธสตาร์  โอเมก้า เซนติเนล  เพตรา  ฟินิกซ์  พิกซี่  โพลาริส  โพรดิกี้  ศาสตราจารย์ เอ็กซ์  ไซล็อกส์  รีแวนช์  ร็อคสไลด์  โร้ค  เซจ  ชาโดว์แคท  สลิปสตรีม  สเตซี่ เอ็กซ์  สตอร์ม  เรเชล ซัมเมอร์ส  ซันไฟร์  ซันสป็อต  เซิร์ก  ซาเวย์  ธันเดอร์เบิร์ด (จอหน์ พราวนด์สตาร์)  ธันเดอร์เบิร์ด (นีล ชาร่า)  วอร์ล็อค  วอร์แพธ  วูลฟ์คลับ  วูล์ฟเวอรีน  เอ็กซ์-23  เอ็กซ์แมน  เชน ซอร์น 
วายร้าย:  อะโพคาลิปส์  อซาเซล  จักเกอร์น็อต  เลดี้เดธสไตร์ค  แม็กนีโต้  มิสเตอร์ซินิสเตอร์  มิสทีค  โอเมก้าเรด  ออนสล็อจท์  เซเบอร์ทูธ  ชาโดว์คิง  ซิลเวอร์ซามูไร  วิลเลี่ยม สไตรเกอร์  เซบาสเตียน ชอว์  โทด  เคานท์เนเฟียเรีย  ครี  มาสเตอร์โมลด์  มาสเตอร์มายด์  เมสเมอโร่  โมโจ  เซนติเนลส์  บราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์ส 
ภาพยนตร์:  X-เม็น ศึกมนุษย์พลังเหนือโลก  X-เม็น 2  X-เม็น รวมพลังประจัญบาน  X-เม็น: กำเนิดวูล์ฟเวอรีน  X-เม็น รุ่น 1  เดอะ วูล์ฟเวอรีน  X-เม็น สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต  เดดพูล  X-เม็น อะพอคคาลิปส์  โลแกน เดอะ วูล์ฟเวอรีน  เดดพูล 2  X-เม็น ดาร์ก ฟีนิกซ์  เดดพูล วูล์ฟเวอรีน 
  หมวดหมู่
ดีบรึคเคอ

| ดีบรึคเคอ |
| --- | --- |
ผลงานของ ฟริตซ์ บลายเออร์ (เยอรมัน: Fritz Bleyl) Poster for the first Die Brücke show in 1906 เยอรมัน เอกซ์เพรสชั่นนิสม์
ดีบรึคเคอ (เยอรมัน: Die Brücke) คือกลุ่มศิลปินในกระแสเยอรมันเอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ก่อตั้งที่เมืองเดรสเดิน ดีบรึคเคอเป็นการรวมตัวกันของนักศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่สนใจและกระตือรือร้นในศิลปะ พวกเขาศึกษาการวาดภาพเปลือย ซึ่งเป็นพื้นฐานของศิลปกรรมประเภทวิจิตรศิลป์แบบเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติในการทำงาน พวกเขามีแรงบันดาลใจจากชีวิตและประสบการณ์ของพวกเขาเอง ศิลปินแต่ละคนแสดงความคิดของเขาในการวาดภาพ
การก่อตั้ง

ในวันที่ 7 มิถุนายน ปี 1905 นักเรียนสถาปัตย์ 4 คนแห่งเมืองเดรสเดินได้รวมตัวกันและตั้งกลุ่มศิลปะที่มีชื่อว่า ดีบรึคเคอ ขึ้นมา 
พวกเขาคือ ฟริตซ์ บลายเออร์ (Fritz Bleyl), เอิร์นสต์ ลุดวิก เคียร์คเนอร์ (Ernst Ludwig Kirchner), อีริค แฮคเคล (Erich Heckel) และ คาร์ล ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ (Karl Schmidt-Rottluff)
เคียร์คเนอร์และบลายเออร์ ศึกษาที่วิทยาลัยเทคนิคแห่งซัคเซิน (Königlich Sächsische Technische Hochschule) และในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ได้พยายามฝึกวาดภาพ ระบายสีไปด้วย 
แฮคเคลและคาร์ล ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ รู้จักกันตั้งแต่ที่ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนในเมืองเคมนิทซ์ (เยอรมัน: Chemnitz) 
และเขาทั้งสองได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยเทคนิคแห่งซัคเซินในปี 1904 
แฮคเคลเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าของเคียร์คเนอร์ เขาจึงแนะนำให้ คาร์ล ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ รู้จักกับ บลายเออร์และเคียร์คเนอร์
แนวคิดสำคัญ

การรวมตัวของกลุ่มศิลปะกลุ่มนี้ แรกเริ่มประกอบด้วยสมาชิก 4 คน ผู้ที่มีความกระตือรือร้นในเรื่องของศิลปะ
เคียร์คเนอร์คือผู้ซึ่งนำเอาความคิดริเริ่มมายังกลุ่ม ส่วนชมิตท์ ค็อทท์ลุฟเป็นผู้เลือกชื่อ ดีบรึคเคอ ให้เป็นชื่อของกลุ่ม
เขาได้รับแรงบันดาลใจจากสะพานหลายแห่งในเมืองเดรสเดิน เขาคิดว่ามันเปรียบเสมือนขั้นตอนในการข้ามไปสู่ฝั่งใหม่แห่งโลกศิลปะ
เขาเลือกชื่อดีบรึคเคอ เพราะคิดว่านี่คือคำที่มีความหมาย ที่ไม่ได้ถูกตั้งขึ้นเพื่อใช้เฉพาะกลุ่มเท่านั้น แต่มันเป็นความหมายที่สามารถเชื่อมโยงพวกเขากับคนอื่น ๆ ได้ 
ศิลปินภายในกลุ่มดีบรึคเคอ มีความต้องการที่จะเป็นที่ยอมรับ เป็นที่น่าคบหา และปรารถนาว่างานของพวกเขาก็จะได้รับการยอมรับด้วยเช่นกัน 
การที่พวกเขายังเด็กและปราศจากคุณวุฒิทางการศึกษา พวกเขาจึงเชื่อแบบนั้น แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ได้เรียนรู้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังมองหา 
อาจเป็นสิ่งที่พวกเขาจะไม่ได้รับจากชนชั้นกลางในสังคม
เคียร์คเนอร์ ได้กล่าวไว้ว่า “เราเชื่อในพัฒนาการ และเชื่อในการกำเนิดของผู้คน ซึ่งมีความคิดสร้างสรรค์และมีคุณค่า ที่เราเรียกกันว่าคนหนุ่มสาว เป็นคนหนุ่มสาวที่แบกรับอนาคตเอาไว้ 
เราจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อให้ได้รับอิสรภาพ เพื่อสองมือของเรา และเพื่อชีวิตของเรา ต่อต้านรากฐานที่มั่นคงของอำนาจที่คร่ำครึ ทุกคนเป็นพวกของเราในฐานะผู้ซึ่งทำให้เกิดความคิดสร้างสรรค์” 
นี่เป็นคำพูดสุดจะธรรมดาทั่วไป แต่มันแสดงให้เห็นข้อโต้แย้งที่ชัดเจนของศิลปินผู้ที่มีอายุระหว่าง 21 และ 25 ปี
ตลอดจนความปรารถนาของพวกเขาที่จะหากลุ่มเพื่อนที่พร้อมต่อสู้เพื่อแยกตัวเองออกจากสังคมที่พวกเขาอาศัยอยู่ 
แต่อย่างไรก็ตามความกระตือรือร้นสำหรับการปฏิวัติและเปลี่ยนแปลงทางสังคมเพื่อความเป็นอิสระของพวกเขา
ในปี 1905 บลายเออร์จบปริญญาทางสถาปัตยกรรมศาสตร์ เช่นเดียวกันกับเคียร์คเนอร์ เขาทั้งสองลาออกจากกลุ่ม เนื่องจากเขาต้องย้ายไปที่ Freiburk, Silesia เพื่อไปเป็นอาจารย์สอนในโรงเรียนสถาปัตย์ท้องถิ่น หลังจากนั้น ศิลปินคนอื่น ๆ ก็เข้ามาร่วมกลุ่มด้วย 
แม้ว่าบางครั้งจะเข้ามาในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ เช่น เอมิล โนลด์ (Emil Nolde) เป็นสมาชิกที่เข้ามาตั้งแต่ปี 1906 จนถึงวาระสุดท้ายที่กลุ่มจบลง 
จำนวนของศิลปินต่างชาติทั้งหมดที่เข้ามาได้รับการยกย่องเสมือนกับเป็นศิลปินแห่งกลุ่มดีบรึคเคออย่างเต็มตัว แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เข้ามาเป็นสมาชิกอย่างยาวนานก็ตาม 
เมื่อกลุ่มดีบรึคเคอ ได้เลือนหายไป ยังคงเหลือศิลปินอีกเพียงสองคนเท่านั้น ที่ยังคงต้องการสร้างพัฒนาการใหม่ให้แก่กลุ่มและต้องการผลิตผลงานที่แตกต่างออกไปจากจุดเด่น เดิม ๆ 
ในรูปแบบของ ดีบรึคเคอ ก็คือ แม็กซ์ เพคสไตน์ (Max Pechstein) ซึ่งเป็นผู้ที่เข้ามาร่วมกลุ่มในปี 1906 
และ อ็อตโต มึลเลอร์ (Otto Müller) ผู้ซึ่งเพิ่งเข้ามาเป็นสมาชิกของกลุ่มในปี 1910
เทคนิคและการแสดงผลงาน

ศิลปินของดีบรึคเคอมีการประยุกต์ใช้สีแบบอิมเพรสชันนิสม์ แต่พวกเขาก็มีความแตกต่างจากอิมเพรสชันนิสม์ค่อนข้างมาก 
เพราะพวกเขาได้เพิ่มน้ำมันสนลงในสีของพวกเขาในจำนวนที่มากกว่า ซึ่งมันช่วยให้สีกระจายตัวได้กว้างขึ้น เนื้อสีบางลง และละเมียดละไมมากขึ้น 
ส่งผลให้ภาพวาดเกิดความคมชัดและสีจะทำให้พื้นผิวสมบูรณ์
พวกเขาชื่นชอบความงามของมนุษย์กับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ ซึ่งพวกเขาคิดว่าไม่เน่าเฟะตามรูปแบบของอุตสาหกรรม และการวาดภาพเปลือย
เพราะศิลปินเห็นว่ารูปแบบเสื้อผ้าของพวกเขาเหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่ยึดเอาความเป็นธรรมชาติของมนุษย์ไป
เมื่อศิลปินในกลุ่มเดอะ บลิดจ์ ได้ก่อตั้งกลุ่มของพวกเขาขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง พวกเขาก็มองหาหนทางที่จะเผยแพร่ผลงานของพวกเขา 
ซึ่งไม่ใช่เพียงการนำเสนอผลงานของพวกเขาเท่านั้น แต่พวกเขาคิดว่ามันเป็นเสมือนการแบ่งปันชีวิตของพวกเขาให้ผู้อื่นได้รับรู้ด้วย
ผลงานของศิลปินในกลุ่ม ดีบรึคเคอ ยากที่จะอธิบายได้ว่าใครเป็นคนวาด แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเราจะรู้ได้ทันทีว่ามันคือผลงานของศิลปินในกลุ่ม ดีบรึคเคอ 
ซึ่งนั่นเป็นแนวคิดที่อยู่เหนือแนวคิดทั้งหมดของเคียร์คเนอร์ ในเดือนกันยายน ปี 1906 เคียร์คเนอร์ และ แฮคเคล ได้กลับเข้ามาจัดระเบียบองค์กรและนำเสนอรูปแบบใหม่ทางศิลปะ 
ซึ่งเป็นศิลปะที่ทุกคนมีส่วนร่วม ในปี 1910 ที่ the Arnold Gallery ในเมืองเดรสเดิน (เยอรมัน: Dresden)  
มีการจัดนิทรรศการแสดงภาพพิมพ์ในรูปแบบของแม่พิมพ์ไม้แกะสลัก เป็นภาพพิมพ์ที่พวกเขาได้ทำขึ้นจากภาพวาดของกันและกัน
เพชสไตน์คือสมาชิกคนแรกของกลุ่มที่ย้ายมาที่กรุงเบอร์ลิน (เยอรมัน: Berlin)ในปี 1908 ก่อนที่ศิลปินคนอื่น ๆ ของกลุ่มดีบรึคเคอตัดสินใจย้ายตามมา
เพื่อที่จะเปิดเผยตัวเองและสร้างความประทับใจให้กับผู้ชมในเมืองใหญ่ ๆ ด้วยความไม่มีลักษณะเฉพาะตัว ความแตกต่างมากมายระหว่างชนชั้นทางสังคมของกรุงเบอร์ลิน
ทำให้การเปิดเผยตัวของพวกเขาเป็นเสมือนการเต้นเป็นจังหวะในยามค่ำคืน ส่งผลให้เกิดกิจกรรมอันหลากหลายในวงการศิลปะ
พวกเขาได้จัดตั้งกลุ่มที่มีความชัดเจนมากยิ่งขึ้นและพวกเขาก็หวังว่าสิ่งนี้จะช่วยให้พวกเขามีความเชื่อมั่นในตัวเอง 
เพื่อการต่อสู้ที่ยากลำบากในการแข่งขันกับศิลปินคนอื่น ๆ ในกรุงเบอร์ลิน 
อย่างไรก็ตาม ศิลปินมีการพัฒนารูปแบบของตัวเอง และดังนั้นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างที่สุด 
คือศิลปินในกลุ่มดีบรึคเคอเริ่มแยกตัวออกจากรูปแบบการสร้างงานของกลุ่มดีบรึคเคอในไม่ช้า
จุดสิ้นสุด

เคียร์คเนอร์, แฮคเคล , ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ, เพชสไตน์และมึลเลอร์ พยายามรักษาสมดุลของตัวเอง ท่ามกลางความยุ่งเหยิงของกรุงเบอร์ลิน 
ศิลปินแต่ละคน ใช้ช่วงเวลาของฤดูร้อนอยู่กับตัวเองหรือไม่ก็อยู่กับเพื่อนคนในคนหนึ่งเท่านั้น แต่ไม่ได้มีการรวมกลุ่มกัน 
ในวันที่ 27 พฤษภาคม 1913 เคียร์คเนอร์ ได้เขียนจดหมายถึงสมาชิกสมทบคนอื่น ๆ เพื่ออธิบายว่ากลุ่มดีบรึคเคอ ได้สลายตัวแล้ว
ดีบรึคเคอเป็นกลุ่มที่ถูกสร้างขึ้นโดยคนที่เป็นแรงบันดาลใจของกันและกัน  เคียร์คเนอร์ได้นำเทคนิคการแกะสลักแม่พิมพ์ไม้ จากทางใต้ของเยอรมนี และคืนชีวิตใหม่ให้มันอีกครั้ง
หลังจากได้รับแรงบันดาลใจจากแม่พิมพ์ไม้เก่าแก่ใน Nuremburk  แฮคเคลเริ่มแกะไม้ให้เป็นรูปร่าง
เคียร์คเนอร์ได้เพิ่มเทคนิคการวาดภาพลงบนการแกะสลักแม่พิมพ์ไม้ ซึ่งเป็นการพยายามจะหาจังหวะของตัวเอง 
ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ ได้ผลิตภาพพิมพ์หินขึ้นเป็นครั้งแรก
การจัดแสดงนิทรรศการครั้งแรกในกลุ่มของพวกเขาจัดขึ้นในสถานที่ที่พวกเขาคิดเอาไว้แล้วล่วงหน้านั่นก็คือที่เมืองเดรสเดิน
แม้ว่าจะไม่ได้รับความสนใจมากมายนัก แต่อย่างไรก็ตาม เดรสเดินมีฉากทิวทัศน์ที่สวยงามและอารยธรรมที่เก่าแก่ก็เป็นแรงบันดาลใจให้กลุ่ม
ดีบรึคเคอเป็นกลุ่มศิลปินกลุ่มแรกที่ค้นพบรากฐานของประวัติศาสตร์ศิลปะขนานไปกับงานศิลปะของ Cranach, Beham รวมถึงงานในยุคกลาง งานของผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ ในเยอรมนี
แหล่งข้อมูลอื่น

Arthistory Century 20th Diebrucke
Bridge เก็บถาวร 2012-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทาเกิสเชา

| ทาเกิสเชา |
| --- | --- |

ประเภท: ข่าวและเหตุการณ์ปัจจุบัน
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "Hammond Fantasy"
ประเทศแหล่งกำเนิด: เยอรมนี
ภาษาต้นฉบับ: เยอรมัน
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: ฮัมบวร์ค
ความยาวตอน: 5–15 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: สมาคมสาธารณชนกระจายเสียงของสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
ออกอากาศ: 26 ธันวาคม 1952 – ปัจจุบัน
ทาเกิสเชา (เยอรมัน: Tagesschau) เป็นรายการข่าวของสถานีโทรทัศน์ช่องที่หนึ่งแห่งเยอรมนี (Das Erste) ออกอากาศครั้งแรกวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1952 เวลา 20.00 น. ตามเวลาในประเทศเยอรมนี ตรงกับเวลา 01.00 น. ตามเวลาในประเทศไทย
ประวัติ

ทาเกิสเชา ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1952 ออกอากาศ 3 วันต่อสัปดาห์ และในปี ค.ศ. 1956 ได้ขยายเวลาออกอากาศเป็นทุกวันจันทร์ถึงวันเสาร์ และในปี ค.ศ. 1961 ทาเกิสเชา ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ถึงวันเสาร์
ไตเติ้ลในช่วงเข้ารายการทาเกสเซา จะมีนาฬิกากำกับไว้ พอถึงเวลา 20.00.00 น. ก็จะมีเสียงระฆังดัง แล้วมีเสียงกล่าวเป็นภาษาเยอรมันว่า "Hier ist das Erste Deutsche Fernsehen mit der Tagesschau" (ที่นี่สถานีโทรทัศน์ช่องที่หนึ่งแห่งเยอรมนี ต่อไปนี้พบกับทาเกิสเชา) เพลงขึ้นต้นและปิดท้ายของรายการถูกนำมาใช้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956 แม้ว่าไตเติลยังได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยหลายครั้ง ล่าสุดในปี 2014 ได้ทำการปฏิวัติวงการรายการอีกครั้งด้วยการทำฉากใหม่ (ซึ่งรูปแบบฉากดังกล่าว ช่องทรูโฟร์ยู ของประเทศไทยได้รับเอารูปแบบฉากดังกล่าวไปใช้ในรายการข่าวของทรูโฟร์ยูเอง)[ต้องการอ้างอิง]
ทาเกสเซา ออกอากาศออกอากาศครั้งที่ 20,000 ในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2010
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Tagesschau
ทาเดอุช ไรช์ชไตน์

| ทาเดอุช ไรช์ชไตน์ |
| --- | --- |

เกิด: 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1897(1897-07-20) ววอตสวาแวก คองเกรสโปแลนด์
เสียชีวิต: 1 สิงหาคม ค.ศ. 1996(1996-08-01) (99 ปี) บาเซิล สวิตเซอร์แลนด์
สัญชาติ: โปแลนด์/สวิส
มีชื่อเสียงจาก: คอร์ติโซน
รางวัล: รางวัลมาร์แซล เบอนัว (ค.ศ. 1947) รางวัลโนเบล (ค.ศ. 1950) เหรียญโคพลีย์ (ค.ศ. 1968)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี
ชื่อย่อที่ใช้ทางพฤกษศาสตร์: Reichst.
 
ทาเดอุช ไรช์ชไตน์ (เยอรมัน: Tadeusz Reichstein; 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1897 – 1 สิงหาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักเคมีชาวโปแลนด์/สวิส เกิดในครอบครัวชาวยิวที่เมืองววอตสวาแวก เป็นบุตรของกัสทาวา บร็อคมัน กับอีซือดอร์ ไรช์ชไตน์ เขาใช้ชีวิตวัยเด็กในเมืองเคียฟและเรียนหนังสือที่เมืองเยนา ก่อนจะย้ายไปอยู่ที่เมืองซือริชและเข้าเรียนที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช (ETH) หลังเรียนจบ ไรช์ชไตน์ทำงานเป็นอาจารย์และผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่นั่น ในปี ค.ศ. 1927 เขาแต่งงานกับเฮนเรียต หลุยส์ ควอลส์ ฟาน อุฟฟอร์ด ทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน
ในปี ค.ศ. 1933 ไรช์ชไตน์คิดค้นวิธีสังเคราะห์วิตามินซีผ่านกระบวนการไรช์ชไตน์ (Reichstein process) ต่อมาในปี ค.ศ. 1950 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ร่วมกับเอ็ดเวิร์ด แคลวิน เคนดัลล์และฟิลิป โชวอลเตอร์ เฮนช์ จากผลงานการค้นพบฮอร์โมนคอร์ติโซน
ในช่วงบั้นปลาย ไรช์ชไตน์สนใจด้านพฤกษเคมี วิทยาเซลล์ของเฟิร์นและโครโมโซม ไรช์ชไตน์ตีพิมพ์บทความวิชาการกว่า 80 บทความในช่วง 30 ปีสุดท้ายของชีวิต เขาเสียชีวิตที่เมืองบาเซิลในปี ค.ศ. 1996 ด้วยวัย 99 ปี
ท่าอากาศยานเบอร์ลินเท็มเพิลโฮฟ

ท่าอากาศยานเบอร์ลินเท็มเพิลโฮฟ (อังกฤษ: Berlin Tempelhof Airport; เยอรมัน: Flughafen Berlin-Tempelhof) (IATA: THF, ICAO: EDDI) เป็นท่าอากาศยานแห่งหนึ่งในกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในเขตเท็มเพิลโฮฟ-เชอเนอแบร์คทางใต้กลางของกรุงเบอร์ลิน ท่าอากาศยานฯ ยุติการดำเนินงานใน ค.ศ. 2008 ท่ามกลางข้อพิพาท ทำให้เทเกิลและเชอเนอเฟ็ลท์เป็นท่าอากาศยานหลักสองแห่งในนคร
กระทรวงคมนาคมกำหนดเท็มเพิลโฮฟเป็นท่าอากาศยานเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1923 อาคารผู้โดยสารเก่าเดิมสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1927 รัฐบาลนาซีเริ่มการบูรณะขนานใหญ่กลางคริสต์ทศวรรษ 1930 เพื่อรองรับการจราจรทางอากาศที่เพิ่มขึ้น
เท็มเพิลโฮฟเป็นท่าอากาศยานก่อนสงครามโลกครั้งที่สองสัญรูปหนึ่งในสามแห่งของทวีปยุโรป อีกสองแห่งได้แก่ ท่าอากาศยานครอยดอนในกรุงลอนดอนและท่าอากาศยานปารี–เลอบูร์แก (Paris–Le Bourget Airport) แห่งเก่าซึ่งปัจจุบันทั้งสองเลิกใช้แล้ว ท่าอากาศยานนี้ได้รับสถานภาพสัญรูปเพิ่มอีกในฐานะศูนย์กลางการลำเลียงเบอร์ลิน (Berlin Airlift) ในปี 1948–49 ลักษณะโดดเด่นที่สุดอย่างหนึ่งของท่าอากาศยานนี้คือหลังคาแบบเปิดประทุนขนาดใหญ่ที่ยื่นออกไปเหนือลาดเชิงเขา สามารถรองรับสายการบินร่วมสมัยส่วนใหญ่ในคริสต์ทศวรรษ 1950 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 ได้ อาคารหลักของท่าอากาศยานเท็มเพิลโฮฟเคยติดอันดับอาคารใหญ่ที่สุดในโลก 20 อันดับแรก
ท่าอากาศยานเท็มเพิลโฮฟยุติการดำเนินงานทั้งหมดเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ต่อมามีการใช้เป็นพื้นที่นันทนาการเรียก "เท็มเพิลโฮเฟอร์เฟ็ลท์" ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2015 มีประกาศว่าจะใช้เท็มเพิลโฮฟเป็นค่ายผู้ลี้ภัยฉุกเฉินด้วย
ทีโม ฮอร์น

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (1993-05-12) 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1993 (31 ปี)
สถานที่เกิด:  โคโลญ, เยอรมนี
ส่วนสูง:  1.92 m (6 ft 3 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  แอร์สเทอเอฟเซเคิล์น
หมายเลข:  1
สโมสรเยาวชน
1999–2002:  SC Rondorf
2002–2010:  แอร์สเทอเอฟเซเคิล์น
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2010–2012 |  แอร์สเทอเอฟเซเคิล์น 2 |  29 |  (0) |
| 2012– |  แอร์สเทอเอฟเซเคิล์น |  299 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2007–2008 |  เยอรมนี อายุไม่เกิน 15 ปี |  1 |  (0) |
| 2008–2009 |  เยอรมนี อายุไม่เกิน 16 ปี |  5 |  (0) |
| 2009–2010 |  เยอรมนี อายุไม่เกิน 17 ปี |  11 |  (0) |
| 2010–2011 |  เยอรมนี อายุไม่เกิน 18 ปี |  5 |  (0) |
| 2011–2012 |  เยอรมนี อายุไม่เกิน 19 ปี |  5 |  (0) |
| 2012 |  เยอรมนี อายุไม่เกิน 20 ปี |  2 |  (0) |
| 2013– |  เยอรมนี อายุไม่เกิน 21 ปี |  4 |  (0) |
| 2016– |  โอลิมปิกเยอรมนี |  6 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2016 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 18:25, 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 (UTC)
ทีโม ฮอร์น (เยอรมัน: Timo Horn) เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1993 เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมัน ปัจจุบันเล่นให้กับแอร์สเทอเอฟเซเคิล์น ในตำแหน่งผู้รักษาประตู
สถิติอาชีพ

| สโมสร> สโมสร.เยอรมนี | ฤดูกาล> ฤดูกาล.เยอรมนี | ลีก> ลีก.เยอรมนี | ลีก> ลงเล่น.ลีก | ลีก> ประตู.ลีก | ถ้วย> ลงเล่น.เดเอ็ฟเบ-โพคาล | ถ้วย> ประตู.เดเอ็ฟเบ-โพคาล | รวม> ลงเล่น.รวม | รวม> ประตู.รวม | อ้างอิง> อ้างอิง.รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เคิล์น 2 | 2010–11 | Regionalliga West | 15 | 0 | — | — | 15 | 0 |  |
| เคิล์น 2 | 2011–12 | Regionalliga West | 14 | 0 | — | — | 14 | 0 |  |
| เคิล์น 2 | Totals | Totals | 29 | 0 | — | — | 29 | 0 | — |
| เคิล์น | 2012–13 | ซไวเทอบุนเดิสลีกา | 33 | 0 | 2 | 0 | 35 | 0 |  |
| เคิล์น | 2013–14 | ซไวเทอบุนเดิสลีกา | 32 | 0 | 3 | 0 | 35 | 0 |  |
| เคิล์น | 2014–15 | บุนเดิสลีกา | 33 | 0 | 3 | 0 | 36 | 0 |  |
| เคิล์น | 2015–16 | บุนเดิสลีกา | 32 | 0 | 2 | 0 | 34 | 0 |  |
| เคิล์น | รวม | รวม | 130 | 0 | 10 | 0 | 140 | 0 | — |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 159 | 0 | 10 | 0 | 169 | 0 | — |
ทึฟ ซืด

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทมหาชนจำกัด
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1866
สำนักงานใหญ่: มิวนิก ประเทศเยอรมนี 
รายได้: 2,222,000,000 ยูโร (พ.ศ. 2558) 
พนักงาน: 25,015 (พ.ศ. 2562) 
ทึฟ ซืด (เยอรมัน: TÜV Süd) เป็นบริษัทข้ามชาติจากประเทศเยอรมนี ให้บริการในหลากหลายอย่าง ตั้งการเป็นที่ปรึกษา, อบรม/ทดสอบบุคลากร, ตรวจและรับรองมาตรฐานผลิตภัณฑ์และอุตสาหกรรม มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่นครมิวนิก ประเทศเยอรมนี ก่อตั้งในปีค.ศ. 1866 ที่เมืองมันไฮม์ บริษัทมีพนักงานทั่วโลกกว่า 26,000 คนและมีรายได้กว่า 2.3 พันล้านยูโรในปีค.ศ. 2015 มีสำนักงานมากกว่า 800 แห่งทั่วโลก
คำว่า "ทึฟ" ย่อมาจาก "เท็คนิชเชอร์อือเบอร์วัคฮุงส์ฟาร์ไอน์" (Technischer Überwachungsverein) ที่แปลว่าสมาคมตรวจสอบทางเทคนิค ส่วนคำว่า "ซืด" ย่อมาจาก "ซือเดิน" (Süden) ที่แปลว่า "ใต้" เนื่องจากในช่วงแรกองค์กรนี้มีตราตั้งเป็นสมาคมตรวจสอบหม้อต้มแห่งบาวาเรีย (Bayerische Dampfkesselrevisionsverein) ทำหน้าที่ตรวจสอบและรับรองหม้อต้มน้ำของหัวรถจักรไอน้ำ บาวาเรียเป็นรัฐทางใต้สุดของเยอรมนี