stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาเลสซีโอ โรมัญโญลี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 โรมัญโญลีขณะเล่นให้แก่โรมาเมื่อปี 2012
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อาเลสซีโอ โรมัญโญลี
วันเกิด:   (1995-01-12) 12 มกราคม ค.ศ. 1995 (29 ปี)
สถานที่เกิด:  อันซีโอ อิตาลี
ส่วนสูง:  1.85 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ลัตซีโย
หมายเลข:  13
สโมสรเยาวชน
:  โรมา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2012–2015 |  โรมา |  13 |  (1) |
| 2014–2015 |  → ซัมป์โดเรีย (ยืมตัว) |  30 |  (2) |
| 2015–2022 |  เอซี มิลาน |  197 |  (8) |
| 2022– |  ลัตซีโย |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2011 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 16 ปี |  3 |  (0) |
| 2011–2012 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 17 ปี |  6 |  (0) |
| 2011–2014 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 19 ปี |  12 |  (0) |
| 2014–2016 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 21 ปี |  15 |  (1) |
| 2016– |  อิตาลี |  12 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 17:03, 23 พฤษภาคม 2022 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 21:35, 18 พฤศจิกายน 2019 (UTC)
อาเลสซีโอ โรมัญโญลี (อิตาลี: Alessio Romagnoli; เสียงอ่านภาษาอิตาลี: [aˈlɛssjo romaɲˈɲɔːli]; เกิด 12 มกราคม ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันเล่นนตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้แก่ลัตซีโย และทีมชาติอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at Soccerway เก็บถาวร 2017-01-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรกีฬาลัตซีโย  |
| --- | --- |
 1 Strakosha  3 Luiz Felipe  4 Patric  6 ลูกัส  7 เปเรย์รา  10 ลุยส์ อัลเบร์โต  11 Correa  15 Bastos  16 ปาโรโล  17 อิมโมบีเล  19 Lulić (c)  20 Caicedo  21 มิลีงกอวิช-ซาวิช  22 Jony  23 Guerrieri  24 Proto  26 Radu  28 Anderson  29 Lazzari  32 Cataldi  33 Acerbi  49 Silva  77 Marušić  93 Vavro  ผู้จัดการ: อินซากี
สมันตปาสาทิกา

สมันตัปปาสาทิกา หรือ สมันตปาสาทิกา คือคัมภีร์อรรถกถาที่อธิบายขยายความพระวินัยปิฎก พระพุทธโฆษจารย์ หรือพระพุทธโฆสะเป็นผู้แต่งคัมภีร์สมันตปาสาทิกานี้ขึ้นในช่วงปีก่อน พ.ศ. 1000 โดยรจนาเป็นภาษาบาลี อาศัยอรรถกถาพระไตรปิฎกที่มีอยู่ในภาษาสิงหฬชื่อมหาอัฏฐกถา เป็นหลักพร้อมทั้งอ้างอิงจากคัมภีร์ มหาปัจจริยะ และคัมภีร์กุรุนที นอกจากจะเป็นคัมภีร์อรรถกาที่อธิบายความของพระวินัยปิฎกแล้ว ท่านผู้รจนายังได้สอดแทรกและบันทึกข้อมูลอันทรงคุณค่าด้านสังคม การเมือง จริยธรรม ศาสนา และประวัติศาสตร์ปรัชญาในยุคโบราณของอินเดียไว้อย่างมากมาย
Oscar von Hinuber ผู้เชี่ยวชาญด้านวรรณคดีบาลี ชี้ว่า สมันตัปปาสาทิกาได้หยิบยืมคาถาหลายบทมาจากคัมภีร์ทีปวงศ์ ซึ่งรจนาก่อนหน้านั้น นอกจากนี้ ยังระบุว่า ชื่อของคัมภีร์อรรกถานี้ คือ สมันตัปปาสาทิกา มาจากคำว่า "สมันตะ" ที่บ่งนัยถึงทิศทั้ง 4 และคำว่า "ปาสาทิกา" ซึ่งแปลว่า ร่มเย็นราบคาบ
ทั้งนี้ คัมภีร์ชั้นฎีกาที่อธิบายความในคัมภีร์สมันตัปปาสาทิกา คือ สารัตถทีปนี ซึ่งพระสารีบุตรเถระแห่งเกาะลังกา เป็นผู้รจนาในรัชกาลของพระเจ้าปรักกมพาหุที่ 1 แห่งลังกา (พ.ศ. 1696 - 1729)  และในปัจจุบัน สมันตัปปาสาทิกยังาถูกใช้เป็นหลักสูตรการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทยในระดับชั้น เปรียญธรรม 6 ประโยค นอกจากนี้ ยังมีการแปลเป็นภาษาจีน ตั้งแต่เมื่อปี ค.ศ. 489 โดยพระสังฆะภัทระ
ที่มา

พระพุทธโฆสะ รจนาคัมภีร์สมันตัปปาสาทิกาขึ้นตามคำอาราธนาของพระเถระผู้มีนามว่าพระพุทธสิริ เมื่อประมาณ พ.ศ. 927-973 ณ เมืองอนุราธปุระในศรีลังกาในรัชสมัยของพระเจ้าสิริปาละในอารัมภบทของคัมภีร์ ท่านผู้รจนาได้ชี้แจงว่า คัมภีร์นี้เป็นอรรถกถาแรกที่ท่านได้แต่งขึ้นเพื่ออธิบายความในพระไตรปิฎก ท่านผู้รจนายังได้ชี้แจงด้วยว่า เหตุที่แจ่งอรรถกถาพระวินัยปิฎกก่อนพระสูตร ตามลำดับของคำว่า "พระธรรมวินัย" นั่น ก็ด้วยเหตุที่ท่านได้พิจารณาแล้วว่า พระวินัยคือรากฐานของพระศาสนา
ทัศนะของ พระพุทธโฆษจารย์ เกี่ยวกับความสำคัญของพระวินัย สอดคล้องกับเนื้อความในสมันตปาสาทิกา  ที่ระบุถึงเหตุการณ์หลังจากที่พระอานนท์สำเร็จเป็นพระอรหันต์ แล้วเข้าร่วมการสังคายนาครั้งแรก ดังว่า
"เมื่อพระอานนท์นั้นนั่งแล้วอย่างนั้น พระมหากัสสปเถระ จึงปรึกษาภิกษุทั้งหลายว่า ผู้มีอายุทั้งหลาย! พวกเราจะสังคายนาอะไรก่อน พระธรรมหรือพระวินัย ภิกษุทั้งหลายเรียนว่า ข้าแต่ท่านพระมหากัสสปะ! ชื่อว่าพระวินัยเป็นอายุของพระพุทธศาสนา เมื่อพระวินัยยังตั้งอยู่  พระพุทธศาสนาจัดว่ายังดำรงอยู่"
เนื้อหา

สมันตปาสาทิกา แบ่งเป็น 3 ภาค คือ ภาคที่ 1 อธิบายความในเวรัญชกัณฑ์ถึงปาราชิกกัณฑ์แห่งมหาวิภังค์ภาค 1 ว่าด้วยวินัยที่เป็นหลักใหญ่ของภิกษุ, ภาคที่ 2 อธิบายความในเตรสกัณฑ์ถึงอนิยตกัณฑ์แห่งมหาวิภังค์ภาค 1 และในนิสสัคคีย์กัณฑ์ถึงอธิกรณสมถะแห่งมหาวิภังค์ภาค 2 รวมทั้งอธิบายความในภิกขุนีวิภังค์ ว่าด้วยวินัยที่เป็นหลักใหญ่ของภิกษุณี และภาคที่ 3 อธิบายความในมหาวรรค (ภาค 1-2) จุลลวรรค (ภาค 1-2) และปริวาร ซึ่งว่าด้วยกำเนิดภิกษุสงฆ์และระเบียบความเป็นอยู่และกิจการของภิกษุสงฆ์ และว่าด้วยระเบียบความเป็นอยู่และกิจการของภิกษุสงฆ์ เรื่องภิกษุณี และสังคายนา รวมถึงหมวดที่ว่าด้วยคู่มือถามตอบซักซ้อมความรู้พระวินัย
โดยสังเขปเล้วสมันตปาสาทิกามีเนื้อหาแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ เนื้อหาหลักที่เกี่ยวกับพระธรรมวินัย เช่น มูลเหตุทำสังคายนาครั้งแรก, การสังคายนาครั้งต่อมา คือครั้งที่ 2, 3 และ 4 มีการอธิบายเรื่องพระพุทธคุณ 9, มีการอธิบายเรื่องสติ สมาธิ ปฏิสัมภิทา จิต วิญญาณ อินทรีย์ และมีการอธิบายเรื่องอาบัติปาราชิก สังฆาทิเสส เป็นต้น ทั้งของภิกษุและภิกษุณี
นอกจากนี้ ยังมีการบันทึกและระบุถึงข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ต่าง ๆ เช่น ประวัติของพระเจ้าอโศกมหาราช ประวัติพระเจ้าอชาตศัตรู ตลอดจนพระเจ้าอุทัยภัทท์ พระเจ้าอนุรุทธะและพระเจ้ามุณฑะ ซึ่งเป็นกษัตริย์ปกครองแคว้นมคธ ประวัติการเกิดข้าวยากหมากแพงในเมืองเวรัญชา เป็นต้น ในส่วนที่ให้ข้อเท็จจริงทางภูมิศาสตร์ เช่น ชัยภูมิที่ตั้งเมืองต่าง ๆ เช่น กุสินารา จัมปา สาวัตถี และดินแดนสุวรรณภูมิ เป็นต้น
ความสำคัญ

นอกเหนือจากจะเป็นคัมภีร์อรรถกถาคัมภีร์แรก ๆ ที่ความสำคัญอย่างยิ่งในการอธิบายพระวินัยปิฎกแล้ว  ยังเป็นคัมภีร์ที่บันทีกวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม และนานาศาสตร์ของอินเดียโบราณไว้อย่างพิสดารพันลึก โดยพระอรรถกถาจารย์ผู้รจนาได้อ้างอิงศาสตร์เหล่านี้ ในการอธิบายพระวินัยปิฎกนั่นเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการบันทึกประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนา ในยุคสมัยแห่งการสังคายนาครั้งที่ 3 มีการระบุผู้ที่เป็นประธานสงฆ์ในการสังคายนาครั้งที่ 3 การส่งคณะพระธรรมทูตไปประกาศพระศาสนาในดินแดนต่าง ๆ โดยพระบรมราชโองการของพระเจ้าอโศกมหาราช
ทั้งนี้ สมันตปาสาทิกา ยังมีการระบุว่า ในการสังคายนาครั้งนั้น พระสังคีติภาณกาจารย์ได้จัดหมวดหมู่ “พระธรรมและพระวินัย” ออกเป็น 3 หมวดใหญ่ เรียกว่า “ปิฎก” คือ พระวินัยปิฎก ประมวลพระพุทธพจน์ส่วนพระวินัย, พระพุทธสุตตันตปิฎก ประมวลพระพุทธพจน์ส่วนพระสูตร และพระอภิธรรมปิฎก ประมวลพระพุทธพจน์ส่วนปรมัตถ์
บรรณานุกรม

พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์
ปฐมสมันตปาสาทิกาแปล อรรถกถาพระวินัย. กรุงเทพฯ กองตำรา มหามกุฏราชวิทยาลัย
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2550). พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพมหานคร.
Oscar von Hinuber. (1996). A Handbook of Pali Literature, Philadelphia : Coronet Books Inc.
Bimala Charan Law. (1923). The Life and Work of Buddhaghosa. Calcutta : Thacker, Spink & Co.
คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2550). วรรณคดีบาลี. กรุงเทพฯ. กองวิชาการ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ตัวบท

สมนฺตปาสาทิกา นาม วินยฏฐกถา (ปฐโม ภาโค)
สมนฺตปาสาทิกา นาม วินยฏฐกถา (ทุติโย ภาโค)
ปฐมสมันตปาสาทิกาแปล ภาค 1
ปฐมสมันตปาสาทิกาแปล ภาค 2
ปฐมสมันตปาสาทิกาแปล ภาค 3
ทุติยสมันตปาสาทิกาแปล ภาค 1
ทุติยสมันตปาสาทิกาแปล ภาค 2
善見律毘婆沙 เก็บถาวร 2015-01-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sacred books of the Buddhists
ซำปอกง

ซำปอกง (三寶公/三宝公) อาจหมายถึง
พระพุทธไตรรัตนนายก (วัดพนัญเชิง) - วัดพนัญเชิง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พระพุทธไตรรัตนนายก (จำลอง) (วัดนครหลวง) - วัดนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พระพุทธไตรรัตนนายก (วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร) - วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร
พระพุทธไตรรัตนนายก (วัดอุภัยภาติการาม) - วัดอุภัยภาติการาม จังหวัดฉะเชิงเทรา
เจิ้ง เหอ
คันธหัตถี

คันธหัตถี เป็นสัตว์หิมพานต์ตระกูลช้าง ลักษณะภายนอกช้างตระกูลคันธหัตถี เป็นช้างที่มีร่างสูงใหญ่ ผิวตัวดังไม้กฤษณา กลิ่นตัวและมูตรคูตหอมหวนชื่นใจ คันธหัตถี เรียกได้ว่าเป็นประติมากรรม “คชสาร หรือ ช้าง” อีกองค์ประกอบหนึ่งที่ประดับอยู่บริเวณสระอโนดาตทางทิศเหนือของพระเมรุมาศ ซึ่งประติมากรรมของสัตว์หิมพานต์ถูกสร้างขึ้นมาพื่อประดับตกแต่งพระเมรุมาศในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
ความหมายของชื่อ

คันธหัตถี น. ชื่อช้างตระกูล 1 ใน 10 ตระกูล กายสีไม้กฤษณา มีกลิ่นตัวหอม, ช้าง 10 ตระกูล คือ 1. กาฬาวกหัตถี 2. คังไคยหัตถี 3. ปัณฑรหัตถี 4. ตามพหัตถี 5. ปิงคลหัตถี 6. คันธหัตถี 7. มงคลหัตถี 8. เหมหัตถี 9. อุโบสถหัตถี 10. ฉัททันต์หัตถี ซึ่งเป็นช้าง ที่พระพรหมได้สร้างขึ้น ช้างตระกูลพรหมพงศ์ เป็นชาติพราหมณ์ มี 10 หมู่
ลักษณะพิเศษ

ช้างตระกูลคันธหัตถีถือนี้ว่ามีกำลังมากเหมือนกัน แต่ยังน้อยกว่าช้างมงคลหัตถี
สุริยปริตตปาฐะ

สุริยปริตตปาฐะ หรือ สุริยปริตร เป็นบทสวดหนึ่งที่รวบรวมไว้ในภาณวารหรือหนังสือบทสวดมนต์หลวง อย่างไรก็ตาม สุริยปริตรนี้มิได้รวมไว้เป็นหนึ่งในพระปริตรที่นิยมสวดสาธยายกันในบทสวดมนต์ "เจ็ดตำนาน" หรือ "สิบสองตำนาน" พบว่า มีเฉพาะในภาณวารเท่านั้น เนื้อหาเกี่ยวกับอานิสงส์ของการประกาศให้สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเป็นที่พึ่ง เมื่อมีพระองค์เป็นที่พึ่งแล้ว ผู้คิดปองร้ายจะปลาศไป
ที่มา

สุริยปริตตปาฐะ หรือสุริยปริตร มีเนื้อหามาจากสุริยสูตร อยู่ในพระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เนื้อหามิได้ระบุว่าสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสพระสูตรนี้ ณ ที่แห่งใด แต่ในบทสวดมนต์หลวงได้มีการระบุว่า พระสูตรนี้ทรงแสดงที่วัดเชตวันมหาวิหาร  อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี ในเมืองสาวัตถี  ขณะที่พระไตรปิฎกบาลี ฉบับฉัฏฐสังคายนา ระบุว่า ทรงแสดงที่เมืองสาวัตถีเท่านั้น
ส่วนในพระพระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย ระบุเพียงว่า "ก็โดยสมัยนั้น สุริยเทวบุตรถูกอสุรินทราหูเข้าจับแล้ว ครั้งนั้น สุริยเทวบุตร ระลึกถึงพระผู้มีพระภาค" ซึ่งสุริยเทวบุตรนี้ อรรถกถาสารัตถปกาสินี อธิบายเนื้อความในสังยุตตนิกาย ได้อธิบายว่า "สุริโย คือ เทวบุตร ผู้สถิตอยู่ ณ สุริยวิมาน"
ครั้นพระโคตมพุทธเจ้าทรงทราบ จึงตรัสให้อสุรินทราหูปล่อยตัวสุริยเทวบุตร เพราะเทพบุตรนี้ได้ประกาศให้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเป็นที่พึ่ง อสุรินทราหูได้สดับดังนั้นจึงปล่อยตัวเทพบุตร "แล้วมีรูปอันกระหืดกระหอบ เข้าไปหาท้าวเวปจิตติถึงที่อยู่ ครั้นแล้วก็เป็นผู้เศร้าสลด เกิดขนพอง ได้ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งฯ" ท้าวเวปจิตติจอมอสูรจึงไถ่ถามว่า เหตุใดอีกฝ่ายจึงแสดงท่าทีหวาดกลัวเช่นนั้น อสุรินทราหู จึงตอบว่า ได้สดับพระคาถาขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงหนีมา และว่า "หากข้าพเจ้าไม่พึงปล่อยพระสุริยะ ศีรษะของข้าพเจ้าพึงแตกเจ็ดเสี่ยง มีชีวิตอยู่ ก็ไม่พึงได้ความสุข" ดังนี้
ทั้งนี้ สุริยสูตรมีเนื้อหาเกือบจะคล้ายคลึงกับจันทิมสูตร อันเป็นที่มาของจันทปริตตปาฐะ หรือจันทปริตรในภารณวาร ผิดแต่เปลี่ยนพระจันทร์ถูกราหูทำร้าย เป็นพระสุริยะหรือพระอาทิตย์ถูกปองร้ายจากราหู
อนึ่ง สุริยสูตรปรากฏในพระไตรปิฎก 2 พระสูตร คือ อยู่ในพระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรคบทหนึ่ง อันเป็นที่มาของสุริยปริตตปาฐะ และสุริยสูตรที่ปรากฏในพระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตก-อัฏฐก-นวกนิบาต บทหนึ่ง ซึ่งมีเนื้อหาแตกต่างกัน และมิได้มีความเกี่ยวข้องกัน
เนื้อหา

เนื้อหาของสุริยปริตตปาฐะ หรือสุริยปริตร ยกเนื้อหาและคาถาจากมาทั้งหมดสุริยสูตรทั้งหมด แต่ได้มีการเสริมบทที่มาของการแสดงพระสุตร (เอวมฺเม สุตฺตํฯ) โดยแบ่งออกเป็นส่วนร้อยแก้วเป็นการเล่าเรื่องราว และส่วนของคาถา ซึ่งมีทั้งหมด 4 บาท เป็นของสุริยเทวบุตร 1 บท ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 1 บท ของท้าวเวปจิตติ 1 บท และของอสุรินทราหู 1 บท โดยมีเนื้อหา ดังนี้
เนื้อหา > สูริยสุตฺตํ (ปาฬี)

สาวตฺถินิทานํฯ เตน โข ปน สมเยน สูริโย เทวปุโตฺต ราหุนา อสุริเนฺทน คหิโต โหติฯ อถ โข สูริโย เทวปุโตฺต ภควนฺตํ อนุสฺสรมาโน ตายํ เวลายํ อิมํ คาถํ อภาสิ –
‘‘นโม เต พุทฺธ วีรตฺถุ, วิปฺปมุโตฺตสิ สพฺพธิ;
สมฺพาธปฏิปโนฺนสฺมิ, ตสฺส เม สรณํ ภวา’’ติฯ
อถ โข ภควา สูริยํ เทวปุตฺตํ อารพฺภ ราหุ อสุรินฺทํ คาถาหิ อชฺฌภาสิ –
‘‘ตถาคตํ อรหนฺตํ, สูริโย สรณํ คโต;
ราหุ สูริยํ [สุริยํ (สี. สฺยา. กํ. ปี.)] ปมุญฺจสฺสุ, พุทฺธา โลกานุกมฺปกาฯ
‘‘โย อนฺธกาเร ตมสิ ปภงฺกโร,
เวโรจโน มณฺฑลี อุคฺคเตโช;
มา ราหุ คิลี จรมนฺตลิเกฺข,
ปชํ มมํ ราหุ ปมุญฺจ สูริย’’นฺติฯ
อถ โข ราหุ อสุริโนฺท สูริยํ เทวปุตฺตํ มุญฺจิตฺวา ตรมานรูโป เยน เวปจิตฺติ อสุริโนฺท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา สํวิโคฺค โลมหฎฺฐชาโต เอกมนฺตํ อฎฺฐาสิฯ เอกมนฺตํ ฐิตํ โข ราหุ อสุรินฺทํ เวปจิตฺติ อสุริโนฺท คาถาย อชฺฌภาสิ –
‘‘กิ นุ สนฺตรมาโนว, ราหุ สูริยํ ปมุญฺจสิ;
สํวิคฺครูโป อาคมฺม, กิ นุ ภีโตว ติฎฺฐสี’’ติฯ
‘‘สตฺตธา เม ผเล มุทฺธา, ชีวโนฺต น สุขํ ลเภ;
พุทฺธคาถาภิคีโตมฺหิ, โน เจ มุเญฺจยฺย สูริย’’นฺติฯ
เนื้อหา > สุริยสูตร (แปล)

ก็โดยสมัยนั้น สุริยเทวบุตร ถูกอสุรินทราหูเข้าจับแล้ว ครั้งนั้น สุริยเทวบุตร ระลึกถึงพระผู้มีพระภาค ได้กล่าวคาถานี้ในเวลานั้นว่า
ข้าแต่พระพุทธเจ้า ผู้แกล้วกล้า ขอความนอบน้อมจงมีแด่พระองค์ พระองค์เป็นผู้หลุดพ้นแล้วในธรรมทั้งปวง ข้าพระองค์ถึงเฉพาะแล้วซึ่งฐานะอันคับขัน ขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งแห่งข้าพระองค์นั้น ฯ
ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงปรารภสุริยเทวบุตรได้ตรัสกะอสุรินทราหูด้วยพระคาถาว่า
สุริยเทวบุตร ถึงตถาคตผู้เป็นพระอรหันต์ ว่าเป็นที่พึง ดูกรราหู ท่านจงปล่อยสุริยะ พระพุทธเจ้าทั้งหลาย เป็นผู้อนุเคราะห์แก่โลก สุริยะใดเป็นผู้ส่องแสง กระทำความสว่างในที่มืดมิด มีสัณฐานเป็นวงกลม มีเดชสูง ดูกรราหู ท่านอย่ากลืนกินสุริยะนั้น ผู้เที่ยวไปในอากาศ ดูกรราหู ท่านจงปล่อยสุริยะ ผู้เป็นบุตรของเรา ฯ
ลำดับนั้น อสุรินทราหู ปล่อยสุริยเทวบุตรแล้ว มีรูปอันกระหืดกระหอบ เข้าไปหาอสุรินทเวปจิตติถึงที่อยู่ ครั้นแล้วก็เป็นผู้เศร้าสลด เกิดขนพอง ได้ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ฯ
อสุรินทเวปจิตติ ได้กล่าวกะอสุรินทราหู ผู้ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ด้วยคาถาว่า
ดูกรราหู ทำไมหนอ ท่านจึงกระหืดกระหอบ ปล่อยพระสุริยะเสีย ทำไมหนอ ท่านจึงมีรูปเศร้าสลด มายืนกลัวอยู่ ฯ
อสุรินทราหู กล่าวว่า
ข้าพเจ้าถูกขับด้วยคาถาของพระพุทธเจ้า ถ้าข้าพเจ้าไม่พึงปล่อยพระสุริยะ ศีรษะของข้าพเจ้าพึงแตกเจ็ดเสี่ยง มีชีวิตอยู่ ก็ไม่พึงได้รับความสุข ฯ
วิเคราะห์พระสูตร

พระสูตรนี้มักถูกนำไปอธิบายปรากฏการณ์สุริยคราสว่า เกิดจากการกลืนกินของราหู อย่างไรก็ตาม เสฐียรพงษ์ วรรณปก ผู้เชี่ยวชาญด้านพุทธศาสนาได้แสดงความเห็นไว้ว่า สุริยสูตรอาจเป็นสูตรที่แต่งขึ้นใหม่ และเป็นของแปลกปลอมมิใช่พระสูตรดั้งเดิม โดย เสฐียรพงษ์ แสดงความเห็นเรื่องนี้ไว้การบรรยายเรื่อง "ความเป็นมาของพระไตรปิฎก" ความว่า
"จันทิมสูตรและสุริยสูตร ในเทวปุตตสังยุตต์ มีสูตรแปลกอยู่ 2 สูตร คือ จันทิมสูตร และสุริยสูตร กล่าวถึงจันทิมเทวบุตร (พระจันทร์) และสุริยเทวบุตร (พระอาทิตย์) ถูกราหูจับได้ ระลึกถึงพระพุทธเจ้า กล่าวขึ้นว่า "ข้าขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้หลุดพ้นแล้วจากสิ่งทั้งปวง ข้าพระพุทธเจ้าอยู่ในฐานะคับขันขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งแก่ข้าพเจ้าด้วย" พระพุทธเจ้าตรัสบอกอสุรินทราหูว่า "จันทิมเทวบุตรและสุริยเทวบุตรได้ถึงเราตถาคตเป็นที่พึ่งแล้ว ท่านจงปล่อยพวกเขาไปเถิด" อสุรินทราหูปล่อยเหยื่อแล้วกระหืดกระหอบไปเฝ้าเวปจิตติจอมอสูร เมื่อถูกถามจึงรายงานให้จอมอสูรทราบว่า กลัวพระพุทธเจ้าจึงรีบปล่อยพระจันทร์และพระอาทิตย์หนีมา
มีผู้ตั้งข้อสังเกตว่า พระสูตรนี้แปลกปลอมเข้ามา (ดังมีอีกหลายสูตรที่เข้าใจว่าเป็นเช่นนั้น) มีเค้าว่าถูกสอดแทรกเข้ามาในยุคที่นำเอาพระสูตรไปสวดเป็นปริตรป้องกันภยันตรายต่าง ๆ ซึ่งเป็นยุคหลังพุทธกาลมา"
บรรณานุกรม

พระไตรปิฎกฉบับฉัฏฐสังคายนา. สุตฺตปิฎก สํยุตฺตนิกาย สคาถาวคฺคปาฬิ เทวปุตฺตสํยุตฺตํ สูริยสุตฺตํ
พระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค  เล่ม 1 ภาค 1 .
สารัตถปกาสินี อรรถกาสังยุตตนิกาย ในพระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่ม 1 ภาค 2 .
ปุ้ย แสงฉาย. สุริยสูตร ใน บทสวดมนต์หลวง.
เสฐียรพงษ์ วรรณปก (2555) คำบรรยายในพระไตรปิฎก. กรุงเทพฯ ธรรมสภา.
อิจิโร่ ซูซูกิ

อิจิโร่ ซูซูกิ ขณะเล่นให้แก่ทีมแยงกีส์ใน ค.ศ. 2012
อิจิโร่ ซูซูกิ (ญี่ปุ่น: 铃木一朗, すずきいちろう) เกิดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1973 เป็นผู้เล่นทีมเบสบอลญี่ปุ่นที่เล่นให้แก่ทีมซีแอตเติล เขาเป็นผู้เล่นชาวญี่ปุ่นที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในเมเจอร์ลีกเบสบอล และเป็นที่รู้จักในสหรัฐอเมริกาในฉายา "ซามูไรผู้เงียบขรึม" (Samurai Silent) สถิติความสำเร็จในช่วงฤดูกาลเอ็มแอลบีของเขาอยู่ที่ 262
สมาคมกรีฑาโอเชียเนีย

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 21 สิงหาคม ค.ศ. 1969
ประเภท: สหพันธ์กีฬา
สํานักงานใหญ่: วาร์ซิตี้เลคส์ โกลด์โคสต์ รัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย
สมาชิก  : 20 สหพันธ์ + 3 สมาชิกสมทบ
ประธาน:  โรบิน ซาปอง-ยูจินิโอ
เว็บไซต์: Athletics-Oceania.com
สมาคมกรีฑาโอเชียเนีย (อังกฤษ: Oceania Athletics Association; OAA) เป็นหน่วยงานกำกับดูแลกีฬากรีฑาในโซนโอเชียเนีย สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ใน วาร์ซิตี้เลคส์ โกลด์โคสต์, รัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย
ประวัติ

สมาคมกรีฑาโอเชียเนียก่อตั้งขึ้นในชื่อ องค์กรกรีฑาสมัครเล่นโอเชียเนีย (อังกฤษ: Oceania Amateur Athletic Organization; OAAA) เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ.2512 ระหว่างการประชุม "สภาผู้แทนของประเทศสมาชิกของพื้นที่ออสตราเลเซียน" ซึ่งจัดขึ้นที่พอร์ตมอร์สบี ในดินแดนปาปัวและนิวกินี ในระหว่างการแข่งขันกีฬาแปซิฟิกใต้ครั้งที่ 3 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น องค์กรกรีฑาสมัครเล่นโอเชียเนีย (อังกฤษ: Oceania Athletics Organisation; OAA) ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
สมาชิกสมาคม

| ประเทศ> ภาคตะวันออก | สมาคม> ภาคตะวันออก | เว็บไซต์> ภาคตะวันออก |
| --- | --- | --- |
|  อเมริกันซามัว | สมาคมกรีฑาอเมริกันซามัว |  เก็บถาวร 2012-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน |
|  หมู่เกาะคุก | กรีฑาหมู่เกาะคุกอิงค์ |  เก็บถาวร 2012-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน |
|  ฟีจี | กรีฑาฟิจิ |  เก็บถาวร 2013-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน |
|  เฟรนช์พอลินีเชีย | สหพันธ์กรีฑาแห่งเฟรนช์พอลินีเชีย [fr] |  |
|  นิวแคลิโดเนีย† | สันนิบาตกรีฑาแห่งนิวแคลิโดเนีย [fr] |  |
|  นิวซีแลนด์ | กรีฑานิวซีแลนด์ |  |
|  นีวเว† | สมาคมกรีฑานีวเว |  |
|  เกาะนอร์ฟอล์ก | กรีฑาเกาะนอร์ฟอล์ก |  |
|  ซามัว | กรีฑาซามัว |  |
|  ตองงา | สมาคมกรีฑาตองงา |  |
|  ตูวาลู | สมาคมกรีฑาตูวาลู |  |
|  วอลิสและฟูตูนา† | คณะกรรมการกรีฑาดินแดนวอลิสและฟูตูนา |  |
ภาคตะวันตก

|  ออสเตรเลีย | กรีฑาออสเตรเลีย |  |
|  กวม | สมาคมกรีฑากวม |  |
|  คิริบาส | สมาคมกรีฑาคิริบาส |  |
|  หมู่เกาะมาร์แชลล์ | กรีฑาหมู่เกาะมาร์แชลล์ |  |
|  ไมโครนีเชีย | สมาคมกรีฑาแห่งสหพันธรัฐไมโครนีเซีย |  |
|  นาอูรู | กรีฑานาอูรู |  |
|  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา | กรีฑานอร์เทิร์นมาเรียนา |  |
|  ปาเลา | สมาคมลู่วิ่งและสนามปาเลา |  |
|  ปาปัวนิวกินี | กรีฑาปาปัวนิวกินี |  |
|  หมู่เกาะโซโลมอน | กรีฑาโซโลมอน |  |
|  วานูวาตู | กรีฑาวานูอาตู |  |
† สมาชิกสมทบ
โอลิมปิกฤดูร้อน 1976

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ:  มอนทรีออล แคนาดา
ประเทศเข้าร่วม: 92
นักกีฬาเข้าร่วม: 6,028 (4,781 ชาย 1,247 หญิง)
กีฬา: 21 ชนิด
พิธีเปิด: 17 กันยายน พ.ศ. 2519
พิธีปิด: 3 ตุลาคม พ.ศ. 2519
ประธานพิธี: สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 (พระมหากษัตริย์แห่งแคนาดา)
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาโอลิมปิก
บีเวอร์ Amik เป็นมาสคอตประจำโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 (ฝรั่งเศส: Jeux olympiques d'été de 1976) หรือชื่อที่เป็นทางการ กีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 21 (ฝรั่งเศส: Les XXIes olympiques d'été) เป็นมหกรรมกีฬานานาชาติที่สำคัญในประเพณีโอลิมปิก ซึ่งจัดในที่มอนทรีออล รัฐเกแบ็ก และกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกที่จัดขึ้นในประเทศแคนาดา
ในโอลิมปิกครั้งนี้ ถือเป็นครั้งเดียวที่ไฟโอลิมปิกจากวิหารเฮราไม่ได้ถูกส่งโดยวิธีการวิ่งคบเพลิงหรือยานพาหนะแต่อย่างใด แต่ใช้วิธียิงดาวเทียมจากไฟที่จุดจากกระจกเรืองแสงที่วิหารเฮรา แล้วแปลงเป็นสัญญาณวิทยุ ก่อนที่จะส่งผ่านดาวเทียมไปยังออตตาวาแล้วแปลงกลับเป็นไฟอีกครั้ง เพื่อที่จะนำไปจุดที่มอนทรีออลในพิธีเปิด
สหรัฐอเมริกาโชว์ความสามารถในกีฬาชกมวยด้วยการมีทีมนักกีฬาที่ดีที่สุดได้แก่ ชูการ์ เรย์ เลียวนาร์ด, ลีออน สปิงส์ โดยสามารถพิชิตเหรียญทองได้และต่อมาได้กลายเป็นแชมเปี้ยนมวยอาชีพ ส่วนในการแข่งขันยิมนาสติก Nadai Comaneci ได้กลายเป็นดาวดวงใหม่ที่ทำให้ผู้คนหันมาให้ความนิยมในกีฬายิมนาสติกขึ้น
ในส่วนของประเทศไทย นี่เป็นครั้งแรกที่นักกีฬาไทยสามารถคว้าเหรียญมาได้ จาก พเยาว์ พูนธรัตน์ โดยได้เหรียญทองแดงจากมวยสากลสมัครเล่น รุ่นไลท์ฟลายเวท และต่อมาพเยาว์เองก็ได้เป็นแชมเปี้ยนมวยอาชีพด้วย
สนามแข่งขัน > อุทยานโอลิมปิกมอนทรีออล

| สถานที่ | กีฬา | ความจุ |
| --- | --- | --- |
| สนามกีฬาโอลิมปิก | พิธีเปิด/ปิด, กรีฑา, ฟุตบอล (นัดชิงชนะเลิศ), ขี่ม้า (กระโดดข้ามเครื่องกีดขวางประเภททีม) | 70,000 |
| สระว่ายน้ำโอลิมปิก | กระโดดน้ำ, ปัญจกีฬาสมัยใหม่ (ว่ายน้ำ), ว่ายน้ำ, โปโลน้ำ (นัดชิงชนะเลิศ) | 10,000 |
| โอลิมปิกเวโลโดรม | จักรยาน (ลู่), ยูโด | 2,600 |
| สวนพฤกษชาติมอนทรีออล | กรีฑา (20เดิน 20 กิโลเมตร), ปัญจกีฬาสมัยใหม่ (วิ่ง) | ไม่ได้ระบุไว้ |
| สนามกีฬามอริส ริชาร์ | มวยสากลสมัครเล่น, มวยปล้ำ (ฟรีสไตล์) | 4,750 |
| ศูนย์กีฬาปีแยร์ ชาร์บงโน | มวยปล้ำ | 2,700 |
| หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิก | สถานที่พักของนักกีฬา | ไม่ได้ระบุไว้ |
สนามแข่งขัน > เขตมหานครมอนทรีออล

| สถานที่ | กีฬา | ความจุ |
| --- | --- | --- |
| เกาะน็อทร์-ดาม | เรือแคนู, เรือพาย | 27,000 |
| ศูนย์กีฬาโกลด-โรบียาร์ | แฮนด์บอล, โปโลน้ำ | 2,755 (โปโลน้ำ) 4,721 (แฮนด์บอล) |
| ศูนย์กีฬาเตเตียน เดสมาร์โต | บาสเกตบอล | 2,200 |
| สนามกีฬาแซ็งมีแชล | ยกน้ำหนัก | 2,000 |
| ศูนย์กีฬาปอล โซเว | วอลเลย์บอล | 4,000 |
| มอนทรีออลฟอรัม | บาสเกตบอล (นัดชิงชนะเลิศ), มวยสากลสมัครเล่น (นัดชิงชนะเลิศ), ยิมนาสติก, แฮนด์บอล (นัดชิงชนะเลิศ), วอลเลย์บอล (นัดชิงชนะเลิศ) | 18,000 |
| สวนสาธารณะมงรัวยาล | จักรยาน (ถนนบุคคล) | 4,400 |
| ทางด่วนเกแบ็กหมายเลข 40 | จักรยาน (ถนนทีมไทม์ไทรอัล) | ไม่ได้ระบุไว้ |
| ถนนมอนทรีออล | กรีฑา (มาราธอน) | ไม่ได้ระบุไว้ |
| สนามกีฬาฤดูหนาว มหาวิทยาลัยมงเรอาล | ฟันดาบ, ปัญจกีฬาสมัยใหม่ (ฟันดาบ) | 2,461 |
| สนามกีฬามงซง มหาวิทยาลัยแมกกิลล์ | ฮอกกี้ | 19,500 |
สนามแข่งขัน > สถานที่นอกเขตมอนทรีออล

| สถานที่ | กีฬา | ความจุ |
| --- | --- | --- |
| สนามกีฬายิงปืนโอลิมปิก, แอล'อากาเดีย | ปัญจกีฬาสมัยใหม่ (ยิงปืน), ยิงปืน | 1,000 |
| สนามกีฬายิงธนูโอลิมปิก, โฌเลียต | ยิงธนู | 2,000 |
| ศูนย์กีฬาขี่ม้าโอลิมปิก, โบรมง | ขี่ม้า (กระโดดข้ามเครื่องกีดขวางทีม), ปัญจกีฬาสมัยใหม่ (ขี่ม้า) | 35,000 |
| ศูนย์กีฬามหาวิทยาลัยลาวาลและพลศึกษา, นครเกแบ็ก, รัฐเกแบ็ก | แฮนด์บอล รอบแรก | 3,732 |
| สนามกีฬาแชร์บรุก, แชร์บรุก, รัฐเกแบ็ก | ฟุตบอล รอบแรก | 10,000 |
| สนามกีฬาพระราชวังแชร์บรุก, แชร์บรุก, รัฐเกแบ็ก | แฮนด์บอล รอบแรก | 4,400 |
| ท่าเรือโอลิมปิกพอร์ตสมัท, คิงส์ตัน, รัฐออนแทรีโอ | เรือใบ | ไม่ได้ระบุไว้ |
| สนามกีฬาวาร์ซิตี, โทรอนโต, รัฐออนแทรีโอ | ฟุตบอล รอบแรก | 21,739 |
| สวนแลนส์ดาวน์, ออตตาวา, รัฐออนแทรีโอ | ฟุตบอล รอบแรก | 30,000 |
ชนิดกีฬา

กีฬาทางน้ำ
กระโดดน้ำ (4)
ว่ายน้ำ (26)
โปโลน้ำ (1)
ยิงธนู (2)
กรีฑา (37)
บาสเกตบอล (2)
มวยสากลสมัครเล่น (11)
เรือแคนู (11)
จักรยาน
ถนน (2)
ลู่ (4)
ขี่ม้า
ศิลปะการบังคับม้า (2)
อีเวนติง (2)
กระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง (2)
ฟันดาบ (8)
ฟุตบอล (1)
ยิมนาสติก (14)
แฮนด์บอล (2)
ฮอกกี้ (1)
ยูโด (6)
ปัญจกีฬาสมัยใหม่ (2)
เรือพาย (14)
เรือใบ (6)
ยิงปืน (7)
วอลเลย์บอล (2)
ยกน้ำหนัก (9)
มวยปล้ำ
ฟรีสไตล์ (10)
กรีกโรมัน (10)
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 มีดังต่อไปนี้ (ตัวเลขในวงเล็บหมายถึงจำนวนนักกีฬา)
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่ไม่เข้าร่วมแข่งขัน > การคว่ำบาตรการแข่งขัน

*Both the Republic of China and the People's Republic of China boycotted the games over issues concerning the legitimacy of each other. In November 1976, the International Olympic Committee recognized the People's Republic of China as the sole legal representative.  In 1979, the IOC began referring to the Republic of China as Chinese Taipei as a result of the Nagoya Resolution; this led to the Republic of China boycotting the 1980 Summer Olympics outside of the US-led boycott that year.
**Zaire did not compete, but claimed financial causes rather than political.
สรุปเหรียญการแข่งขัน

ดูเพิ่ม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหภาพโซเวียต | 49 | 41 | 35 | 125 |
| 2 |  เยอรมนีตะวันออก | 40 | 25 | 25 | 90 |
| 3 |  สหรัฐ | 34 | 35 | 25 | 94 |
| 4 |  เยอรมนีตะวันตก | 10 | 12 | 17 | 39 |
| 5 |  ญี่ปุ่น | 9 | 6 | 10 | 25 |
| 6 |  โปแลนด์ | 7 | 6 | 13 | 26 |
| 7 |  บัลแกเรีย | 6 | 9 | 7 | 22 |
| 8 |  คิวบา | 6 | 4 | 3 | 13 |
| 9 |  โรมาเนีย | 4 | 9 | 14 | 27 |
| 10 |  ฮังการี | 4 | 5 | 13 | 22 |
แผนที่แสดงประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
แผนที่แสดงประเทศคว่ำบาตรการแข่งขัน
อุโบสถหัตถี

Himmapan อุโบสถหัตถี
อุโบสถหัตถี เป็นสัตว์หิมพานต์ตระกูลช้าง ลักษณะภายนอกเป็นช้างที่มีกายดั่งสีทองนพคุณ เดินได้รวดเร็ว เหาะไปในอากาศได้ อยู่บริเวณป่ากรรณิการ์ ส่วนหนึ่งของป่า อุโบสถหัตถีเรียกได้ว่าเป็นประติมากรรม “คชสาร หรือ ช้าง” อีกองค์ประกอบหนึ่งที่ประดับอยู่บริเวณสระอโนดาตทางทิศเหนือของพระเมรุมาศ ซึ่งประติมากรรมของสัตว์หิมพานต์ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อประดับตกแต่งพระเมรุมาศในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
ความหมายของชื่อ

อุโบสถหัตถี [อุโบสด, อุโบสดถะ-] น. ชื่อช้างตระกูล 1 ใน 10 ตระกูล กายสีทองคำ, ช้าง 10 ตระกูล คือ 1. กาฬาวกหัตถี 2. คังไคยหัตถี 3. ปัณฑรหัตถี 4. ตามพหัตถี 5. ปิงคลหัตถี 6. คันธหัตถี 7. มงคลหัตถี 8. เหมหัตถี 9. อุโบสถหัตถี 10. ฉัททันต์หัตถี ซึ่งเป็นช้าง ที่พระพรหมได้สร้างขึ้น ช้างตระกูลพรหมพงศ์ เป็นชาติพราหมณ์ มี 10 หมู่
ลักษณะพิเศษ

อุโบสถหัตถี เป็นช้างตระกูลอุโบสถนี้เดินเร็วมาก แต่ช้ากว่า ฉัททันต์ โดยออกจากวังไปแต่เช้าไปรอบจักรวาล พอเที่ยงก็กลับถึงวัง โดยเดินทางรอบจักรวาล
เทศบาลตำบลภูผาแดง (จังหวัดอุดรธานี)

| เทศบาลตำบลภูผาแดง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.ภูผาแดงที่ตั้งของเทศบาลตำบลภูผาแดงแสดงแผนที่จังหวัดอุดรธานีทต.ภูผาแดงทต.ภูผาแดง (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 17°24′26.1″N 103°14′31.4″E﻿ / ﻿17.407250°N 103.242056°E﻿ / 17.407250; 103.242056
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อุดรธานี
อำเภอ: หนองวัวซอ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: นายอุทัย บัวใหญ่รักษา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.92 ตร.กม. (3.06 ตร.ไมล์)
ประชากร (2561)
 • ทั้งหมด: 8,406 คน
 • ความหนาแน่น: 1,061.36 คน/ตร.กม. (2,748.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05410302
ที่อยู่ สำนักงาน: 197 หมู่ที่ 2 ตำบลโนนหวาย อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี 41220
เว็บไซต์: www.phuphadang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลภูผาแดง เดิมคือ เทศบาลตำบลหนองอ้อ-โนนหวาย เป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอหนองวัวซอ และเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล ในเขตอำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี มีประชากรทั้งหมด 8,406 คน