stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรคของหลอดเลือดส่วนปลาย
ระบาดวิทยา > อัตราตายและอัตราเป็นโรค

ผลกระทบที่น่ากลัวที่สุดของโรคคืออาการขาดเลือดรุนแรงจนเสี่ยงต่อการสูญเสียอวัยวะที่นำไปสู่การต้องตัดแขนหรือขา อย่างไรก็ดีมีการศึกษาในประชากรกลุ่มใหญ่ที่มีอาการปวดขาเป็นระยะเหตุขาดเลือดนาน 10 ปี พบว่ามีเพียง 12.2% ที่ต้องตัดขา ในขณะที่การศึกษาฟรามิงแฮมพบว่าผู้ป่วยที่มีอาการปวดขาเป็นระยะเหตุขาดเลือด 1.6% จะดำเนินโรคไปถึงขั้นที่ต้องตัดขาที่ระยะเวลา 8.3 ปี
การตัดขาส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับจำนวนและความรุนแรงของความเสี่ยงโรคหัวใจหลอดเลือด (เช่น การสูบบุหรี่ ความดันโลหิตสูง เบาหวาน) การสูบบุหรี่ต่อเนื่องได้รับการระบุแล้วว่าเป็นปัจจัยเสี่ยงที่ชัดเจนสำหรับการก้าวหน้าของโรคหลอดเลือดส่วนปลาย ปัจจัยอื่นคือความรุนแรงของโรคเมื่อแรกวินิจฉัย และในบางการศึกษาก็พบว่าการเป็นโรคเบาหวานก็มีส่วนด้วย
เช่นเดียวกันกับผู้ป่วยโรคหลอดเลือดอื่นๆ อายุขัยของผู้ป่วยโรคนี้น้อยกว่าคนปกติในกลุ่มควบคุมที่มีอายุเท่ากัน โรคหลอดเลือดหัวใจซึ่งเป็นผลตามทางด้านกล้ามเนื้อหัวใจมีส่วนอย่างมากต่อผลของโรค อัตราการตายทำนายในผู้ป่วยที่มีอาการปวดขาเป็นระยะเหตุขาดเลือดที่เวลา 5, 10 และ 15 ปีอยู่ที่ประมาณ 30%, 50% และ 70% ตามลำดับ
ระบาดวิทยา > เชื้อชาติ

โรคหลอดเลือดแดงส่วนปลายไม่เกิดขึ้นในประชากรเชื้อชาติใดเป็นพิเศษ
ระบาดวิทยา > เพศ

อาการปวดขาเป็นระยะเหตุขาดเลือดส่วนใหญ่พบในชายอายุมากกว่า 50 ปี ในขณะที่หากเป็นผู้ป่วยที่อายุน้อยกว่าที่มาพบแพทย์ด้วยอาการปวดขาเป็นระยะเหตุขาดเลือดนี้ก็ควรต้องนึกถึงสาเหตุอื่นของอาการปวดขาและอาการปวดขาเป็นระยะเหตุขาดเลือด (เช่น กลุ่มอาการกดทับหลอดเลือดข้อพับขา)
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: I73.9 ICD-9-CM: 443.9 MeSH: D016491 DiseasesDB: 31142
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000170 eMedicine: med/391 emerg/862
Peer Assisted Learning Guide (University of Manchester) เก็บถาวร 2008-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - scribd.com
โรคพยาธิไส้เดือน

| โรคพยาธิไส้เดือน  (Ascariasis) |
| --- | --- |
พยาธิไส้เดือน (Ascaris lumbricoides)
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: B77
ICD-9: 127.0
DiseasesDB: 934
MedlinePlus: 000628
MeSH: D001196
โรคพยาธิไส้เดือน (อังกฤษ: Ascariasis) เป็นโรคของมนุษย์ซึ่งเกิดจากพยาธิไส้เดือน (Ascaris lumbricoides) ประมาณกันว่าหนึ่งในสี่ของประชากรโลกมีการติดเชื้อพยาธิดังกล่าว โรคพยาธิไส้เดือนมักเกิดในเขตร้อนและในบริเวณที่สุขลักษณะไม่ดี
การติดเชื้อพยาธิไส้เดือนมักเกิดจากการรับประทานอาหารที่ปนเปื้อนไข่พยาธิ ตัวอ่อนของพยาธิจะออกมาจากไข่และไชผ่านผนังลำไส้ เข้าไปสู่ปอด และออกมายังทางเดินหายใจ ก่อนจะถูกกลืนกลับเข้าไปและเจริญเป็นตัวเต็มวัยในลำไส้ซึ่งมีความยาวถึง 30 เซนติเมตร (ประมาณ 12 นิ้ว) เกาะติดกับผนังของลำไส้
ผู้ที่ติดเชื้อพยาธิไส้เดือนอาจไม่มีอาการหากมีการติดเชื้อในปริมาณน้อย ผู้ป่วยที่มีอาการมีการอักเสบ ไข้ และท้องเสีย และมีอาการแทรกซ้อนจากการไชไปตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายของพยาธิตัวอ่อน
วงชีวิตของพยาธิ

ไข่จะเริ่มปรากฏในอุจจาระประมาณวันที่ 60-70 อาการจากการติดเชื้อพยาธิตัวอ่อนจะเกิดราว 4-16 วันหลังจากการติดเชื้อ อาการสุดท้ายคือปวดท้อง อาเจียน เป็นไข้ พบไข่พยาธิในอุจจาระ ผู้ป่วยบางคนอาจมีอาการเกี่ยวกับปอดหรือความผิดปกติของระบบประสาทจากการไชผ่านร่างกายของพยาธิตัวอ่อน อย่างไรก็ตามทั่วไปมักมีอาการน้อยหรือไม่มีอาการ ก้อนกระจุกของพยาธิอาจอุดกั้นทางเดินอาหาร การไชของตัวอ่อนอาจทำให้เกิดปอดอักเสบหรืออีโอสิโนฟิเลีย (eosinophilia)
แหล่งข้อมูลอื่น

Video เก็บถาวร 2007-12-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน of removal of Ascari lumbricoides with an endoscope
Images (warning, very graphic) : ,  เก็บถาวร 2005-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
CDC DPDx Parasitology Diagnostic Web Site เก็บถาวร 2013-07-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พยาธิตัวเต็มวัย (1) อาศัยในลำไส้เล็ก ตัวเมียจะออกไข่ประมาณ 200,000 ฟองต่อวัน ซึ่งจะออกมาพร้อมกับอุจจาระ (2) ไข่ที่ไม่ได้รับการผสมแม้จะออกมากับอุจจาระและถูกรับประทานก็จะไม่ทำให้ติดเชื้อต่อไป ส่วนไข่ที่ได้รับการผสมจะเจริญเป็นเอ็มบริโอและกลายเป็นระยะติดต่อใน 18 วันหรือหลายสัปดาห์ (3) ขึ้นกับสภาวะแวดล้อมที่เหมาะสม คือ ดินชื้น อบอุ่น และมีร่มเงา หลังจากระยะติดต่อคือไข่ถูกกลืนเข้าไป (4) ตัวอ่อนจะฟักออกจากไข่ (5) และไชทะลุเยื่อเมือกของลำไส้ ผ่านทางระบบเลือดพอร์ทัล ระบบเลือดเลี้ยงกาย และ/หรือระบบน้ำเหลืองเข้าสู่ปอด ตัวอ่อนจะเจริญต่อภายในปอด (6) (10-14 วัน) ไชทะลุผ่านผนังถุงลม เคลื่อนขึ้นไปยังกิ่งก้านหลอดลมและช่องคอ จากนั้นถูกกลืนกลับ (7) เข้าไปยังลำไส้เล็กและเจริญเป็นตัวเต็มวัย (8) ทั้งหมดใช้เวลาประมาณ 2-3 เดือนตั้งแต่การรับประทานไข่พยาธิจนถึงพยาธิตัวเมียวางไข่ พยาธิตัวเต็มวัยสามารถมีชีวิตได้ถึง 1-2 ปี
โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์

| โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์  (Sexually Transmitted Infections) |
| --- | --- |
"ซิฟิลิสเป็นโรคที่อันตราย แต่สามารถรักษาให้หายขาดได้"  โปสเตอร์ให้กำลังใจการรักษา  เผยแพร่ระหว่าง 2479 และ 2481
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: A64
ICD-9: 099.9
DiseasesDB: 27130
MeSH: D012749
โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ หรือ โรคส่งผ่านทางเพศสัมพันธ์ (อังกฤษ: Sexually transmitted disease; STD) หรือ กามโรค (อังกฤษ: Venereal disease; เรียกย่อว่า วีดี) เป็นความเจ็บป่วยซึ่งมีแนวโน้มติดต่อหรือส่งผ่านระหว่างมนุษย์หรือสัตว์โดยการสัมผัสทางเพศ ไม่ว่าจะเป็นการร่วมเพศทางช่องคลอด ทางปาก หรือทางทวารหนัก ในปัจจุบันมีการใช้คำว่า การติดเชื้อทางเพศสัมพันธ์ (Sexually transmitted infection; STI) ซึ่งมีความหมายกว้างกว่าเดิมมากขึ้น เพราะผู้ป่วยอาจมีการติดเชื้อและมีความสามารถในการแพร่เชื้อไปยังผู้อื่นได้โดยไม่มีอาการแสดงของโรค การติดเชื้อทางเพศสัมพันธ์อาจติดต่อได้จากการใช้เข็มฉีดยาเสพติดเข้าหลอดเลือดดำต่อจากผู้ป่วย รวมถึงผ่านการคลอดหรือการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่
โรคระบาดครั้งใหญ่ในลอนดอน

“Bill of Mortality” ค.ศ. 1665
โรคระบาดครั้งใหญ่ในกรุงลอนดอน หรือ โรคระบาดครั้งใหญ่ (อังกฤษ: Great Plague of London ,The Great Plague) เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1665 ถึงปี ค.ศ. 1666 ที่เชื่อกันว่าเป็นการระบาดครั้งใหญ่ของกาฬโรคในประเทศอังกฤษที่คร่าชีวิตประชากรไปประมาณ 75,000 ถึง 100,000 คน ราวหนึ่งในห้าของประชากรทั้งกรุงลอนดอนขณะนั้น โดยเป็นผลมาจากการระบาด ของแบคทีเรียชื่อ "เยอร์ซีเนียเพสติส" (อังกฤษ: Yersinia pestis) ซึ่งมีหมัดเป็นพาหะนำโรค กระนั้น เหตุการณ์นี้มีความรุนแรงเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับ “กาฬโรคที่ระบาดในยุโรปและอังกฤษ” ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นระหว่างปี ค.ศ. 1347 ถึงปี ค.ศ. 1353 เหตุการณ์ในกรุงลอนดอนครั้งนี้ได้รับการขนานนามต่อมาว่า “โรคระบาดครั้งใหญ่” โดยเป็นการระบาดของโรคครั้งใหญ่และครั้งสุดท้ายในอังกฤษ
แม้ว่าเชื้อโรคที่ทำให้เกิดการระบาดสันนิษฐานกันว่าเป็น “กาฬโรค” และเชื้อโรคในตระกูลเดียวกันแต่ก็ไม่มีหลักฐานที่แน่นอนที่พิสูจน์ข้อสันนิษฐานนี้ นักวิชาการสมัยใหม่ตั้งข้อเสนอว่าอาการและระยะเวลาเพาะของเชื้อที่ทำให้เกิดโรคเป็นตัวเดียวกับเชื้อโรคที่คล้ายคลึงกับ "ไข้เลือดออกเหตุไวรัส" (อังกฤษ: viral hemorrhagic fever) [ต้องการอ้างอิง]
ดูเพิ่ม

กาฬโรคระบาดในยุโรป
กาฬโรค
แหล่งข้อมูลอื่น

วอลเตอร์ จอร์จ เบลล์ “โรคระบาดครั้งใหญ่ในกรุงลอนดอนในปี ค.ศ. 1665”  ลอนดอย: จอห์น เลน, โบดลีย์เฮด, ค.ศ. 1924
ประวัติโรคระบาดในอังกฤษโดยแดนเนียล เดอโฟ
โรคระบาด - สารานุกรมบริตานิคา ค.ศ. 1911
| ด ค กมหาภัยพิบัติแห่งลอนดอน |
| --- | --- |
 มหากาฬโรค (ค.ศ. 1665)  มหาอัคคีภัย (ค.ศ. 1666)  มหาทุคคันธภัย (ค.ศ. 1858)  มหาควันตภัย (ค.ศ. 1952)
โรคลมเหตุร้อน

| โรคลมเหตุร้อน (Heat stroke) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Sun stroke, siriasis

ทหารอังกฤษขณะรับการรักษาด้วยสเปรย์น้ำเพื่อลดอุณหภูมิกาย ซึ่งเป็นการรักษาโรคลมเหตุร้อนวิธีหนึ่ง ถ่ายที่ประเทศอิรักในปี ค.ศ. 1943
สาขาวิชา: เวชศาสตร์ฉุกเฉิน
อาการ: อุณหภูมิกายสูง, ตัวแดง, ปวดศีรษะ, เวียนศีรษะ, สับสน, อาเจียน
ภาวะแทรกซ้อน: ชัก, กล้ามเนื้อสลาย, ไตวาย
ประเภท: คลาสสิก, จากการออกแรง
สาเหตุ: อุณหภูมิภายนอกสูง, การออกแรงทางกาย
ปัจจัยเสี่ยง: อายุที่สูงมาก, ยาบางชนิด, คลื่นความร้อน, ความชื้นสัมพัทธ์สูง, โรคเกี่ยวกับผิวหนัง, โรคหัวใจ
วิธีวินิจฉัย: วินิจฉัยจากอาการ
โรคอื่นที่คล้ายกัน: กลุ่มอาการป่วยที่รุนแรงจากการใช้ยาจิตเวช, มาลาเรีย, เยื่อหุ้มสมองอักเสบ
การรักษา: ทำให้เย็นอย่างรวดเร็ว, การดูแลประคับประคอง
พยากรณ์โรค: ความเสี่ยงการเสียชีวิต <5% (เหตุจากการออกแรง), จนถึง 65% (ไม่ใช่เหตุจากการออกแรง)
การเสียชีวิต: > 600 รายต่อปี (สหรัฐ)
โรคลมเหตุร้อน หรือ โรคลมแดด (อังกฤษ: heat stroke, heliosis, siriasis, หรือ sunstroke) เป็นอาการเจ็บป่วยจากความร้อนแบบรุนแรงอย่างหนึ่ง ผู้ป่วยจะมีอุณหภูมิกายสูงเกิน 40.0 องศาเซลเซียสและมีอาการสับสน อาการอื่น เช่น ผิวหนังแดง ปวดศีรษะและวิงเวียน โดยโรคลมแดดโดยทั่วไปไม่มีเหงื่อ แต่สำหรับโรคลมแดดจากการออกแรงโดยทั่วไปมีเหงื่อ โรคลมแดดอาการอาจเป็นแบบฉับพลันหรือค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ โรคนี้มีอันตรายถึงชีวิต เนื่องจากร่างกายมีอุณหภูมิสูงเกินอย่างรุนแรงและการทำหน้าที่ของหลายอวัยวะผิดปกติเนื่องจากได้รับความร้อน ภาวะแทรกซ้อนอาจมีอาการชัก การสลายของกล้ามเนื้อลายและไตวายได้
โรคลมแดดเกิดจากอุณหภูมิสิ่งแวดล้อมภายนอกสูงหรือการออกกำลังกายอย่างหนักเกินไป สำหรับผู้ที่มีโรคหรือภาวะประจำตัวบางอย่างจะมีความเสี่ยงสูงกว่าปกติ มักเกิดในผู้ที่ได้รับความร้อนสูงหรือออกแรงเป็นเวลานานซึ่งสามารถป้องกันได้ในบุคคลส่วนใหญ่ อย่างไรก็ดี ผู้ป่วยที่มีกรรมพันธุ์แฝงบางอย่างมีความอ่อนไหวต่อโรคลมแดดมากผิดปกติทำให้เกิดอาการได้แม้ได้รับความร้อนที่ค่อนข้างเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเด็ก
วิธีป้องกันโรคลมแดด เช่น การดื่มน้ำให้เพียงพอและการเลี่ยงการสัมผัสความร้อนสูง การรักษาโรคลมแดด ได้แก่ การให้ความเย็นแก่ร่างกายและการรักษาประคับประคอง วิธีที่แนะนำ เช่น การพ่นน้ำใส่และใช้พัดลม การแช่ในน้ำแข็ง หรือให้สารน้ำเย็นทางหลอดเลือดดำ วิธีวางแพ็กน้ำแข็งบนตัวนั้นสมเหตุสมผล
โรคนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตกว่า 600 คนต่อปีในสหรัฐ ซึ่งอัตรานี้เพิ่มขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1995 ถึง 2015 โรคนี้มีอัตราเสียชีวิตน้อยกว่าร้อยละ 5 ในผู้ป่วยโรคลมแดดจากการออกกำลังกาย และสูงถึงร้อยละ 65 ในผู้ป่วยที่ไม่ได้เกิดจากการออกกำลังกาย
ในภาษาอังกฤษเรียกภาวะนี้ว่า Heat Stroke ซึ่งคำว่า Stroke ในที่นี้เป็นการใช้คำผิดความหมาย โรคนี้ไม่มีความสัมพันธ์กับ โรคหลอดเลือดสมอง (stroke)
แหล่งข้อมูลอื่น

Heat stroke ที่ MedicineNet.com
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: T67.0 ICD-9-CM: 992.0 MeSH: D018883 DiseasesDB: 5690
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000056 eMedicine: med/956
แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์

| --- | --- |

ถิ่นกำเนิดพันธุ์
ถิ่นกำเนิด:  สหราชอาณาจักร
มาตรฐานพันธุ์
น้ำหนัก: เพศผู้ 60 - 75 ปอนด์   เพศเมีย 55 - 70 ปอนด์
ส่วนสูง: เพศผู้ 22.5 - 24.5 นิ้ว   เพศเมีย 21.5 - 23.5 นิ้ว
ลักษณะขน: สั้น เรียบ และแน่น
สีขน: ดำ, เหลือง, ช็อกโกแลต
จัดอยู่ในกลุ่ม: กลุ่มสุนัข Sporting
พันธุ์สุนัข
ด ค ก
แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์ (อังกฤษ: Labrador Retriever) เป็นสายพันธุ์สุนัขที่มีถิ่นกำเนิดในสหราชอาณาจักร
ประวัติ

แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์มีต้นตระกูลอยู่ที่รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ ชายฝั่งทะเลของประเทศแคนาดา และในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ได้มีการนำสุนัขพันธุ์นี้ไปยังสหราชอาณาจักรทางเรือประมง และต่อมาก็ได้มีการพัฒนาสายพันธุ์และเลี้ยงขึ้นมาในฐานะสุนัขล่าเหยื่อ และยังถูกใช้เป็นสุนัขกู้ภัย เพราะสามารถเคลื่อนที่ได้เร็วแม้ในภูมิประเทศที่ขรุขระหรือแม้กระทั่งพื้นที่ที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์เป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องความอดทน เข้มแข็ง มีความสามารถในการดมกลิ่นที่ดีเยี่ยม ชอบเอาใจผู้อื่น และชอบเล่นกับเจ้าของมาก
รายละเอียด > ช่วงชีวิตเฉลี่ย

แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์มีช่วงชีวิตระหว่าง 12-15 ปี ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อมและการดูแลเอาใจใส่
รายละเอียด > อุปนิสัย

แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์เป็นสุนัขที่ฉลาดหลักแหลม กระตือรือร้น รักสนุก ช่างเอาอกเอาใจ เป็นสายพันธุ์ที่เหมาะกับครอบครัวที่มีเด็กเล็ก คุณสมบัติอีกอย่างของแลบราดอร์ริทรีฟเวอร์คือ การเป็นสุนัขเฝ้ายามที่ดี เนื่องจากมีเสียงเห่าทุ้มและหนักแน่น เป็นที่น่าเกรงขาม เพื่อเตือนเมื่อมีผู้บุกรุก
แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์เป็นสุนัขที่มีขนาดใหญ่ เพราะฉะนั้นผู้เลี้ยงดูจะต้องสามารถควบคุม และมีพื้นที่ในการเลี้ยงดูอย่างกว้างขวาง มีรั้วล้อมรอบที่แข็งแรง และอีกหนึ่งอย่างที่สำคัญ คือ ควรระวังเรื่องของโรคที่เกิดจากพันธุกรรมเป็นหลัก แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์ยังเป็นสุนัขที่สามารถอ้วนได้ง่าย ผู้เลี้ยงดูจำเป็นที่จะต้องระมัดระวังเรื่องอาหารเพื่อไม่ให้เกิดโรคกระดูกและข้อ
รายละเอียด > ความเข้ากันได้กับสัตว์เลี้ยงอื่น ๆ

แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์เป็นสุนัขที่มีลักษณะนิสัยเป็นมิตร สามารถเลี้ยงร่วมกับสัตว์ชนิดอื่นได้ดี
รายละเอียด > ความต้องการการเอาใจใส่ดูแล

สำหรับการเลี้ยงดู แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์ต้องมีคอกที่ใหญ่และมีรั้วสูงล้อมรอบ ในฤดูร้อนก็ควรมีพื้นที่มีร่มเงาสำหรับสุนัขพันธุ์นี้ด้วย เช่นเดียวกับสุนัขทั่วไป สำหรับสุนัขที่โตแล้ว ควรให้เดินวันละ 30 นาที สำหรับลูกสุนัข จะใช้เวลาในการเล่นทั้งวัน สำหรับผู้ที่คิดจะเลี้ยงสุนัขพันธุ์นี้ ควรมีบริเวณพื้นที่กว้างขวางไว้ให้สุนัขได้วิ่งเล่น แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์ยังมีนิสัยชอบเคี้ยวและขุดอีกด้วย เนื่องจากสุนัขพันธุ์นี้จะอ้วนง่ายเมื่อมีอายุมากขึ้นซึ่งสามารถก่อให้เกิดปัญหาด้านสุขภาพ ดังนั้นจึงควรดูแลอาหารการกินที่มีปริมาณและคุณค่าทางอาหารเหมาะสมตามวัยของสุนัข
รายละเอียด > โรค

โรคข้อสะโพกเสื่อม (Hip Dysplasia) เป็นโรคกระดูกที่พบได้มากในสุนัขพันธุ์ใหญ่ (Giant and large breed) โดยพบมากถึง 1 ใน 3 ของโรคกระดูกทั้งหมดในสุนัข โดยโรคนี้จะมีพัฒนาการในช่วงที่มีการเจริญเติบโต ของกระดูกจึงอาจพบได้ตั้งแต่ 4-12 เดือน
โรคกระดูกอ่อน เป็นโรคที่เกิดขึ้นกับสุนัขที่มีการเจริญเติบโตของกระดูกไม่สมบูรณ์ จะมีอาการที่พบเห็นทั่วไป คือ สุนัขมีอาการขาโก่ง หรือขณะเดินจะสังเกตว่าขาจะไม่มั่นคง จะปัดไปปัดมา ซึ่งสาเหตุมาจากหลายปัจจัย เช่น ขาดการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ ในช่วงที่กำลังเจริญวัย กินอาหารครั้งละมาก ๆ กินแล้วก็นอน ฯลฯ และผลที่ตามมา ขาก็จะลีบเล็กลง โดยที่มีน้ำหนักตัวเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้ขาเสียในที่สุด วิธีป้องกันที่ดีที่สุดคือ ให้อาหารสุนัขไม่ต้องมากในแต่ละมื้อ โดยอาจจะเพิ่มจำนวนมื้อให้มากยิ่งขึ้น และให้เวลากับสุนัขของคุณโดยพาออกไปวิ่งเล่นออกกำลังกายยามว่าง ที่สำคัญอาหารที่ให้ก็ควรมีคุณค่าสารอาหารครบถ้วน ไม่ควรที่จะให้ข้าวคลุกกับข้าวติดต่อกันเป็นเวลานาน ๆ ควรจะให้สลับกับอาหารสำเร็จรูปสำหรับสุนัขบ้าง เพราะอาหารเหล่านั้นจะมีสารอาหารอย่างครบถ้วนสมบูรณ์
โรคขาดฮอร์โมนไทรอยด์ กล่าว คือ ต่อมไทรอยด์สร้างฮอร์โมนน้อยกว่าปกติ และก่อให้เกิดความผิดปกติต่าง ๆ ของร่างกาย โดยแสดงออกทางผิวหนัง อาการที่พบคือ สุนัขจะมีอาการขนร่วง เช่น ข้างลำตัว รอบก้นและหาง หน้าอก ในสุนัขอายุมากมักพบรังแคกระจายทั่วร่างกาย อาจพบผิวหนังมีเม็ดสีสะสม มักพบเป็นสีดำ อาจมีน้ำหนักตัวมากกว่าปกติ อ่อนเพลีย ซึ่งโรคนี้มักพบในสุนัขอายุ 6-10  ปี แต่ถ้าเป็นสุนัขพันธุ์ใหญ่สามารถพบในอายุน้อยกว่า  6  ปีได้ ดังนั้น หากสุนัขของคุณมีอาการดังนี้ แนะนำให้พาสุนัขมาตรวจกับสัตวแพทย์เพื่อรับการรักษาจะดีที่สุด
โรคประสาทตาเสื่อม อาจเรียกได้ว่าเป็นโรคประจำของสุนัขแลบราดอร์เนื่องจากพบอัตราการป่วยมากกว่าสายพันธุ์อื่น โดยอาการจอตาเสื่อมมีหลายชนิด ขึ้นอยู่กับบริเวณของจอตาที่มีปัญหา อาการที่สังเกตได้คือ สุนัข จะมองภาพได้ไม่ชัดเจนในที่มีแสงน้อย และเจ้าของจะรู้สึกว่าตาแวววาวผิดปกติ เนื่องจากม่านตาขยายเพื่อให้แสงผ่านไปได้มากขึ้น สุนัข อาจเห็นภาพได้แคบลง จึงต้องหันหัวมอง หรืออาจเดินชนสิ่งของ ส่วนใหญ่อาการนี้ไม่สามารถรักษาได้ แต่ไม่ใช่ทุกตัวที่เป็นจะต้องตาบอดอย่างสมบูรณ์ ทั้งนี้ต้องได้รับตรวจอย่างละเอียด
โรคต้อกระจก มักเกิดกับสุนัขที่มีอายุตั้งแต่ 6 ปีขึ้นไป โดยจะมองเห็นแก้วตามีลักษณะขุ่นขาว ซึ่งสุนัขยังพอมองเห็นได้ แต่ถ้าแก้วตาขุ่นเพิ่มมากขึ้นก็จะทำให้มองไม่เห็น เนื่องจากแสงไม่สามารถผ่านเข้าไปยังจอรับภาพได้ ทั้งนี้สาเหตุเป็นเพราะโรคเบาหวาน หรือได้รับบาดเจ็บมีแผลที่ตา อย่างไรก็ตาม โรคต้อกระจกอาจจะพบได้ในสัตว์อายุน้อยตั้งแต่เกิดจนถึง 3 ปี เนื่องจากเป็นมาตั้งแต่เกิด สำหรับการรักษา ควรรีบพาสุนัขของคุณไปพบสัตวแพทย์ เพื่อรับการตรวจและรักษาทันที หากปล่อยทิ้งไว้นาน จะทำให้การรักษายากขึ้น และอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ตาบอดได้
โรคลมบ้าหมูจะทำให้สุนัขชักบ่อย ๆ และควบคุมการทรงตัวไม่ได้ การแก้ไขเบื้องต้นควรหาสถานที่ให้สุนัขอยู่อย่างสงบในห้องที่มืดทๆ จนกว่าอาการชักจะทุเลาลง ในระหว่างที่สุนัขชัก อย่าได้เข้าไปจับตัวเด็ดขาด เพราะมันอาจหันมากัดได้ ทั้งนี้ ยารักษาโรคลมบ้าหมูอาจช่วยลดอาการชักให้น้อยลงได้ แต่ควรปรึกษาการใช้ยาจากสัตวแพทย์ สำหรับสาเหตุของโรคชักเกิดจากพยาธิในลำไส้เป็นตัวการสำคัญ
รายละเอียด > แหล่งข้อมูลอื่น

พัฒนาการเฮ้าส์แลบราดอร์ Pattanakarn House Labrador
แลบราดอร์เลิฟเวอร์คลับ เก็บถาวร 2011-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Chakky's Hut Labrador
| ด ค กสุนัขล่าเหยื่อ |
| --- | --- |
พอยเตอร์และเซตเทอร์:  Ariège Pointer  Burgos Pointer  Blue Picardy Spaniel  Bracco Italiano  Braque d'Auvergne  Braque du Bourbonnais  Braque Français  Braque Saint-Germain  บริตทานี  Burgos Pointer  Ca Mè Mallorquí  Cesky Fousek  Drentse Patrijshond  อิงลิชเซตเทอร์  French Spaniel  เยอรมันพอยเตอร์ พันธุ์ขนยาว  German Roughhaired Pointer  เยอรมันพอยเตอร์ พันธุ์ขนสั้น  เยอรมันไวร์แฮร์พอยเตอร์  กอร์ดอนเซตเทอร์  ไอริชเรดแอนด์ไวท์เซตเทอร์  ไอริชเซตเทอร์  Large Münsterländer  Old Danish Pointer  Pachón Navarro  Picardy Spaniel  Perdigueiro Galego  พอยเตอร์  Portuguese Pointer  Pudelpointer  Saint-Usuge Spaniel  Slovakian Roughhaired Pointer  Small Münsterländer  สเปนิชพอยเตอร์  Spinone Italiano  Stabyhoun  วิซสลา  ไวมาราเนอร์  ไวร์แฮร์พอยติงกริฟฟอน  Wirehaired Vizsla 
รีทรีฟเวอร์:  Chesapeake Bay Retriever  Curly-Coated Retriever  แฟลตโคเท็ดรีทรีฟเวอร์  โกลเดินริทรีฟเวอร์  แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์  Nova Scotia Duck-Tolling Retriever 
สเปเนียล:  อเมริกันค็อกเกอร์สเปเนียล  Boykin Spaniel  คลัมเบอร์สเปเนียล  อิงลิชค็อกเกอร์สเปเนียล  อิงลิชสปริงเกอร์สเปเนียล  ฟิลด์สเปเนียล  ฟรานซ์สเปเนียล  เยอรมันสเปเนียล  Kooikerhondje  Pont-Audemer Spaniel  รัสเซียนสเปเนียล  Sussex Spaniel  เวลส์สปริงเกอร์สเปเนียล 
วอเตอร์:  อเมริกันวอเตอร์สเปเนียล  Barbet  Cantabrian Water Dog  ไอริชวอเตอร์สเปเนียล  Lagotto Romagnolo  พูเดิลสแตนดาร์ด  Portuguese Water Dog  Spanish Water Dog  Wetterhoun 
พันธุ์สูญแล้ว:  Braque Dupuy  English Water Spaniel  Norfolk Spaniel  โอลด์สเปนิชพอยเตอร์  Tweed Water Spaniel 
แลบราดอร์ริทรีฟเวอร์ (สีโกโก้)
โรครับจากสัตว์

| Zoonosis |
| --- | --- |

สุนัขที่เป็นโรคพิษสุนัขบ้า.
การออกเสียง: /zoʊˈɒnəsɪs, ˌzoʊəˈnoʊsɪs/ 
สาขาวิชา: โรคติดเชื้อ
โรคติดต่อระหว่างคนและสัตว์ (อังกฤษ: zoonosis, zoonoses, zoonotic disease) เป็นโรคติดเชื้อที่อาจเกิดจากแบคทีเรีย ไวรัส ปรสิต ไพรออนหรืออื่น ๆ ที่แพร่กระจายจากสัตว์ไปยังมนุษย์
โรคที่พบเจอส่วนใหญ่ในปัจจุบัน เช่น โรคไวรัสอีโบลาและโรคเชื้อซาลโมเนลล่า ถือเป็นโรคติดต่อระหว่างคนและสัตว์ โรคเอดส์ที่เกิดจากไวรัสเอชไอวีเดิมถือว่าเป็นโรคติดต่อระหว่างคนและสัตว์ที่มีการแพร่กระจายจากสัตว์ไปยังมนุษย์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 แต่ได้กลายพันธุ์แยกไปเป็นโรคติดต่อระหว่างมนุษย์
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DMeSH: D015047 DiseasesDB: 28555
AVMA Collections: Zoonosis Updates
WHO tropical diseases and zoonoses
Detection and Forensic Analysis of Wildlife and Zoonotic Disease
Publications in Zoonotics and Wildlife Disease
| ด ค กInfectious disease and microbiology |
| --- | --- |
Disciplines and pathogens:  Bacteriology bacteria  Virology viruses  prions  Mycology fungi  Parasitology protozoa  helminths  Entomology ectoparasites
โรคเจิมบรานา

| Jembrana disease virus |
| --- | --- |

การจำแนกชนิดไวรัส 
ไม่ได้จัดลำดับ:: ไวรัส Virus
Realm:: Riboviria Riboviria
อาณาจักร:: Pararnavirae Pararnavirae
ไฟลัม:: Artverviricota Artverviricota
ชั้น:: Revtraviricetes Revtraviricetes
อันดับ:: Ortervirales Ortervirales
วงศ์:: Retroviridae Retroviridae
สกุล:: Lentivirus Lentivirus
สปีชีส์:: Jembrana disease virus

โรคเจิมบรานา (อังกฤษ: Jembrana disease) เป็นโรคไวรัสในวัว แม้ว่าในวัวบ้าน (Bos taurus) โรคจะมีอาการไม่รุนแรง แต่ไวรัสเจิมบรานามักก่อให้เกิดอาการรุนแรงในวัวแดง (Bos javanicus domesticus) โดยมีอัตราป่วยตายประมาณร้อยละ 17 มีการบันทึกการแพร่ระบาดครั้งแรกใน ค.ศ. 1964 ที่อำเภอเจิมบรานา เกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย สองปีต่อมา โรคนี้ฆ่าวัวประมาณ 26,000 ตัวจากประมาณ 300,000 ตัวในเกาะบาหลี
โดย ไวรัสโรคเจิมบรานา อยู่ในสกุล Lentivirus ร่วมกับไวรัสภูมิคุ้มกันบกพร่องอย่าง เอชไอวี แทนที่จะก่อให้เกิดภาวะเรื้อรังเหมือนสายพันธ์ุส่วนใหญ่ โรคเจิมบรานาจะก่อให้เกิดผลเฉียบพลัน หลังระยะฟักเป็นเวลา 5–12 วัน โรคนี้จะก่อให้เกิดอาการต่าง ๆ เช่น การสูญเสียความรู้สึก, ไข้, อ่อนเพลีย, ต่อมน้ำเหลืองโต และท้องร่วง
โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง

| โรคมัลติเพิล สเกลอโรซิส (Multiple sclerosis) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Disseminated sclerosis, encephalomyelitis disseminata

ภาพขยาย 1:100 ย้อมสี CD68 แสดงให้เห็นแมโครฟาจจำนวนมากในบริเวณซึ่งมีการทำลายปลอกไมอีลินที่เกิดใน MS
สาขาวิชา: ประสาทวิทยา
อาการ: เห็นภาพซ้อน, ตาบอดข้างเดียว, กล้ามเนื้ออ่อนแรง, การรับสัมผัสผิดปกติ, การทรงตัวผิดปกติ
การตั้งต้น: อายุ 20–50 ปี
ระยะดำเนินโรค: เรื้อรัง
สาเหตุ: ไม่ทราบสาเหตุ
วิธีวินิจฉัย: Based on symptoms and medical tests
การรักษา: Medications, physical therapy
พยากรณ์โรค: 5–10 year shorter life expectancy
ความชุก: 1 ล้านคนในสหรัฐ (2022) และประมาณ 2.8 ล้านคนทั่วโลก (2020)
โรคมัลติเพิล สเกลอโรซิส (อังกฤษ: multiple sclerosis, MS, disseminated sclerosis, encephalomyelitis disseminata) เป็นโรคซึ่งทำให้มีการทำลายปลอกไมอีลินซึ่งหุ้มใยประสาทของสมองและไขสันหลังเอาไว้ ทำให้ใยประสาทไม่มีปลอกไมอีลินหุ้ม เกิดเป็นเนื้อเยื่อแผลเป็น และมีอาการและอาการแสดงอื่นๆ ตามมา ส่วนใหญ่เริ่มมีอาการในวัยผู้ใหญ่ตอนต้น และมักพบในเพศหญิง มีความชุกอยู่ระหว่าง 2 - 150 ต่อ 100,000 ประชากร โดยพบครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1868 โดยฌอง-มาร์ติน ชาร์โคต์
MS ส่งผลต่อการทำหน้าที่ส่งต่อข้อมูลระหว่างกันของเซลล์ประสาทในสมองและไขสันหลัง ปกติเซลล์ประสาทจะติดต่อกันโดยส่งสัญญาณไฟฟ้าที่เรียกว่าศักยะงานไปตามแกนประสาทซึ่งปกติจะถูกห่อหุ้มด้วยปลอกไมอีลิน ในผู้ป่วย MS นั้นระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายจะทำลายไมอีลินไป เมื่อไม่มีไมอีลิน แกนประสาทจะไม่สามารถนำสัญญาณได้ดีเท่าเดิม ชื่อโรคมัลติเพิล สเกลอโรซิสนั้นหมายถึงแผลเป็นที่เกิดขึ้นในเนื้อขาวของสมองและไขสันหลัง ซึ่งปกติจะประกอบด้วยไมอีลินเป็นส่วนใหญ่ แม้ปัจจุบันกลไกของโรคนี้จะเป็นที่ทราบกันดี แต่สาเหตุที่แน่ชัดนั้นยังไม่เป็นที่ทราบ มีทฤษฎีว่าสาเหตุอาจมาจากพันธุกรรมหรือการติดเชื้อ นอกจากนี้ยังมีการค้นพบปัจจัยเสี่ยงจากสิ่งแวดล้อมหลายตัวที่อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเกิดโรค
ผู้ป่วยอาจมีอาการทางระบบประสาทได้แทบทุกรูปแบบ ส่วนใหญ่มักดำเนินไปจนทำให้เกิดความพิการทั้งทางร่างกายและการนึกคิด โรคนี้มีการดำเนินโรคหลายรูปแบบ คือแบบเป็นโรคกลับซึ่งมีอาการใหม่ๆ เพิ่มในช่วงที่มีอาการกำเริบแต่ละครั้ง หรือแบบลุกลามซึ่งค่อยๆ มีอาการเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ ระหว่างการกำเริบแต่ละครั้งผู้ป่วยอาจไม่มีอาการใดๆ แต่เมื่อโรคเป็นมากขึ้นมักเริ่มมีความบกพร่องของระบบประสาทที่เป็นถาวร
ปัจจุบัน MS ยังไม่มีวิธีรักษาให้หาย วิธีรักษาในปัจจุบันมุ่งไปที่การช่วยให้ผู้ป่วยกลับมาทำงานได้ตามปกติหลังการกำเริบ การป้องกันการกำเริบ และการป้องกันความพิการ ยาที่ใช้รักษา MS มักมีผลข้างเคียงมากจนผู้ป่วยหลายคนไม่สามารถรับยาต่อเนื่องได้ จึงมีผู้ป่วยหลายคนพยายามใช้การรักษาทางเลือกซึ่งยังไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์รองรับ พยากรณ์โรคนั้นทำนายได้ยาก ขึ้นอยู่กับชนิดย่อยของโรค ลักษณะโรคของผู้ป่วยแต่ละคน อาการแรกเริ่ม และระดับความพิการเมื่อโรคดำเนินไปมาก อายุขัยจะสั้นกว่าคนทั่วไปประมาณ 5-10 ปี
พยากรณ์โรค

พยากรณ์โรคของผู้ป่วย MS แตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับชนิดย่อยของโรคที่เป็น เพศ อายุ อาการแรกเริ่ม และระดับความพิการ อาการของโรคจะรุนแรงขึ้นในช่วงเวลาเป็นสิบปี โดยมีค่าเฉลี่ยของช่วงเวลาตั้งแต่เริ่มมีอาการจนกระทั่งเสียชีวิตอยู่ที่ 30 ปี
ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการมีการดำเนินโรคที่ดีได้แก่ เพศหญิง ชนิดย่อยแบบกลับเป็นซ้ำสลับหาย การมีอาการแรกเริ่มเป็นเส้นประสาทตาอักเสบหรืออาการทางระบบรับสัมผัส การมีอาการกำเริบน้อยครั้งในช่วงปีแรก และโดยเฉพาะการเริ่มเป็นโรคตั้งแต่อายุน้อย
อายุขัยของผู้ป่วย MS สั้นกว่าคนปกติประมาณ 5-10 ปี ผู้ป่วย 40% มีอายุได้ถึงวัย 70 ปี อย่างไรก็ดีสองในสามของผู้ป่วยเท่านั้นที่เสียชีวิตจากสาเหตุซึ่งเกี่ยวข้องกับ MS โดยตรง ในกลุ่มผู้ป่วย MS ที่ค่อนข้างมีสุขภาพดีนั้นการฆ่าตัวตายเป็นสาเหตุการเสียชีวิตที่สำคัญสาเหตุหนึ่ง ในขณะที่ในกลุ่มผู้ป่วยที่มีอาการมากนั้นมักมีความทุพพลภาพซึ่งเกี่ยวข้องกับการติดเชื้อและภาวะแทรกซ้อนอื่นๆ
ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะมีอาการเป็นมากจนถึงขั้นเดินไม่ได้ก่อนจะเสียชีวิต แต่ผู้ป่วย 90% ก็สามารถเดินได้เป็นเวลา 10 ปี หลังเริ่มมีอาการ และ 75% สามารถเดินได้เป็นเวลา 15 ปีหลังเริ่มมีอาการ
แหล่งข้อมูลอื่น

โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง ที่เว็บไซต์ Curlie
Database for analysis and comparison of global data on the epidemiology of MS
NIH listing of clinical trials related to MS
Abstract index เก็บถาวร 2010-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน of the Cochrane Library
GeneReview/NCBI/NIH/UW entry on Multiple Sclerosis Overview
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: G35 ICD-9-CM: 340 OMIM: 126200 MeSH: D009103 DiseasesDB: 8412
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000737 eMedicine: neuro/228 oph/179 emerg/321 pmr/82 radio/461 Patient UK: โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง GeneReviews: Overview
Disability-adjusted life year for multiple sclerosis per 100,000 inhabitants in 2004
  no data
  less than 13
  13–16
  16–19
  19–22
  22–25
  25–28
  28–31
  31–34
  34–37
  37–40
  40–43
  more than 43
โรคสมอง

| Encephalopathy |
| --- | --- |
สาขาวิชา: Neurology
โรคสมอง (อังกฤษ: encephalopathy) หมายถึงกลุ่มของโรคต่างๆ ที่ทำให้เกิดการเสียการทำงานของสมอง ซึ่งมีสาเหตุแตกต่างกันไป อาจหมายถึงโรคหรืออาการก็ได้แล้วแต่บริบท
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: G93.4 ICD-9-CM: 348.30 MeSH: D001927
| ด ค กอวัยวะล้มเหลว |
| --- | --- |
ทั่วไป:  หัวใจล้มเหลว  การหายใจล้มเหลว  ตับล้มเหลว เฉียบพลัน  เรื้อรัง  ไตล้มเหลว เฉียบพลัน  เรื้อรัง  โรคสมอง 
หลายระบบ:  อวัยวะล้มเหลวหลายระบบ
โรคปัสสาวะน้ำเชื่อมเมเพิล

| โรคปัสสาวะเมเพซิรัป (Maple syrup urine disease) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: บรานชด์-เชย คีโตอะซีดูเรีย (Branched-chain ketoaciduria)

ไอโซลิวซีน (ในภาพ), ลิวซีน และ วาลีน เป็นกรดอะมิโนแบบกิ่งที่เกิดการสะสมก่อตัวในผู้ป่วย MSUD
สาขาวิชา: พันธุศาสตร์การแพทย์
โรคปัสสาวะน้ำเชื่อมเมเพิล (อังกฤษ: Maple Syrup Urine Disease; MSUD) หรือ โรคปัสสาวะหอม เป็นความผิดปกติทางพันธุรกรรมแบบออโตโซมอล รีเซสสีฟ ที่มีผลกระทบต่อกระบวนการเมตาบอลิกที่ผิดปกติของกรดอะมิโนสายกิ่ง ได้แก่ลิวซีน ไอโซลิวซีน และวาลีน โรคนี้เป็นหนึ่งในชนิดของออร์แกนิกเอซิดีเมีย ชื่อของโรคได้มาจากกลิ่นหวานของปัสสาวะผู้ป่วยทารก โดเฉพาะก่อนการวินิจฉัยและระหว่างการเจ็บป่วยแบบฉับพลัน