stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะดิจิทัลมีเดีย มหาวิทยาลัยศรีปทุม
หลักสูตร

| หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะดิจิทัลมีเดีย มหาวิทยาลัยศรีปทุม> ที่ตั้งสาขาวิชา | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะดิจิทัลมีเดีย มหาวิทยาลัยศรีปทุม> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะดิจิทัลมีเดีย มหาวิทยาลัยศรีปทุม>  | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะดิจิทัลมีเดีย มหาวิทยาลัยศรีปทุม>  |
| --- | --- | --- | --- |
|  วิทยาเขตบางเขน |  หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต (ศป.บ.) สาขาวิชาดิจิทัลอาร์ตส์  สาขาวิชาคอมพิวเตอร์แอนิเมชันและวิชวลเอฟเฟกต์  สาขาวิชาการออกแบบอินเทอร์แอคทีฟและเกม  สาขาวิชาการออกแบบกราฟิก |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยศรีปทุม
เว๊บไซต์คณะดิจิทัลมีเดีย มหาวิทยาลัยศรีปทุม เก็บถาวร 2017-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คณะมนตรีนอร์ดิก

|  คณะมนตรีนอร์ดิก  Nordic Council (อังกฤษ)   Nordisk Råd (เดนมาร์ก)   Nordisk råd (นอร์เวย์)   Nordiska rådet (สวีเดน)   Pohjoismaiden neuvosto (ฟินแลนด์)   Norðurlandaráð (ไอซ์แลนด์)   Norðurlandaráðið (แฟโร)   Nunat Avannarliit Siunnersuisoqatigiit (กรีนแลนด์)   Davviriikkaid ráđđi (ซามีเหนือ)   Nuorttarijkaj ráde (Lule Sami)   Tave-enâmij rääđi (Inari Sami)   Noerhtelaanti raerie (ซามีใต้)   Tâʹvvjânnmi suåvtõs (Skolt Sami)   Nuarrtarijkaj rárre (Pite Sami)   |
| --- | --- |
   ธงชาติ

สำนักงานเลขาธิการ:  โคเปนเฮเกน
ภาษาราชการ: ภาษาเดนมาร์ก ภาษาฟินแลนด์ ภาษาไอซ์แลนด์ ภาษานอร์เวย์ ภาษาสวีเดน
ประเภท: Inter-parliamentary institution
สมาชิก: 5 รัฐเอกราช  เดนมาร์ก  ฟินแลนด์  ไอซ์แลนด์  นอร์เวย์  สวีเดน  2 เขตปกครองตนเอง   หมู่เกาะแฟโร  กรีนแลนด์  1 ภูมิภาค   หมู่เกาะโอลันด์
ผู้นำ

• เลขาธิการ :  Kristina Háfoss
• ประธานาธิบดี :  Silja Dögg Gunnarsdóttir
• รองประธานาธิบดี :  Oddný Harðardóttir
 
ก่อตั้ง

• เปิดตัว : 12 กุมภาพันธ์ 1953
• สัญญาเฮลซิงกิ : 1 กรกฎาคม 1962
• พิธีเปิด : กรกฎาคม 1971
 
ประชากร
• 2018 ประมาณ: 27,210,000
สกุลเงิน:    โครเนอเดนมาร์ก   ยูโร  โครนาไอซ์แลนด์  โครนนอร์เวย์  ครูนาสวีเดน
เว็บไซต์ www.norden.org/en 
คณะมนตรีนอร์ดิก (อังกฤษ: Nordic Council) เป็นความร่วมมือกันระหว่างสภาและรัฐบาลของประเทศกลุ่มนอร์ดิก จัดตั้งขึ้นหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง และเริ่มเห็นผลชัดเจนครั้งแรกเมื่อมีการเปิดตลาดแรงงานและระบบประกันสังคมร่วม และการอนุญาตผ่านแดนโดยไม่ต้องใช้หนังสือเดินทางในกลุ่มสมาชิก ในปีพ.ศ. 2495
คณะมนตรีนอร์ดิกมีสมาชิก 5 ชาติ ได้แก่ เดนมาร์ก ฟินแลนด์ ไอซ์แลนด์ นอร์เวย์ และสวีเดน และ 3 เขตปกครองตนเอง ได้แก่ หมู่เกาะแฟโร กรีนแลนด์ และหมู่เกาะโอลันด์
ภาษาราชการของคณะมนตรีนอร์ดิกคือ ภาษาเดนมาร์ก ภาษานอร์เวย์ และภาษาสวีเดน สามภาษาเหล่านั้นเป็นภาษาแรกของประชากรราวๆ 80% และเรียนเป็นภาษาที่สองหรือภาษาต่างประเทศโดยประชาการอีก 20% ที่เหลือ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ  (อังกฤษ)
| ด ค กคณะมนตรีนอร์ดิก |
| --- | --- | --- |
| สมาชิก | เดนมาร์ก · นอร์เวย์ · ฟินแลนด์ · สวีเดน · ไอซ์แลนด์ |  |
| สมาชิกร่วม | กรีนแลนด์ · หมู่เกาะแฟโร · หมู่เกาะโอลันด์ |  |
| ด ค กองค์การระดับภูมิภาค |
| --- | --- |
องค์การ:  สหภาพแอฟริกา  สันนิบาตอาหรับ  ความร่วมมือเอเชีย  เอเปค  OCS  อาเซียน  BBIN  บิมสเทค  ประชาคมแคริบเบียน  Central American Integration System  เครือรัฐเอกราช  เครือจักรภพแห่งประชาชาติ  Community of Latin American and Caribbean States  สภายุโรป  ประชาคมแอฟริกาตะวันออก  อีซีโอดับบลิวเอเอส  องค์การความร่วมมือทางเศรษฐกิจ  สหภาพเศรษฐกิจยูเรเชีย  อียู  GUAM  คณะมนตรีความร่วมมืออ่าว  IORA  Latin American Parliament  Melanesian Spearhead Group  เมร์โกซูร์  เนโท  คณะมนตรีนอร์ดิก  องค์การนานารัฐอเมริกา  PIF  Polynesian Leaders Group  Prosur  อาร์เซ็ป  เอสซีโอ  เอสเอเออาร์ซี  TAKM  Trilateral Cooperation Secretariat  องค์การนานารัฐเตอร์กิก  สหภาพประชาชาติอเมริกาใต้  วี4  คณะมนตรีนอร์ดิกตะวันตก 
หัวข้อ:  การรวมกลุ่มระดับภูมิภาค  องค์การระดับภูมิภาคเรียงตามจำนวนประชากร  ภูมิภาคนิยม (ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ)
คณะผู้แทนสังเกตการณ์ของสหประชาชาติประจำชายแดนอิรัก–คูเวต

| --- | --- |
ชื่อย่อ: UNIKOM
ก่อตั้ง: 9 เมษายน ค.ศ. 1991
ประเภท: คณะผู้แทนการสังเกตการณ์
สถานะตามกฎหมาย: สิ้นสุดแล้ว
สํานักงานใหญ่: อุมกัศร์ ประเทศอิรัก
องค์กรปกครอง: คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
คณะผู้แทนสังเกตการณ์แห่งสหประชาชาติประจำชายแดนอิรัก–คูเวต (อังกฤษ: United Nations Iraq–Kuwait Observation Mission; อักษรย่อ: UNIKOM) ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1991 หลังจากเกิดสงครามอ่าวเปอร์เซียโดยข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงที่ 689 (ค.ศ. 1991) และนำไปใช้อย่างเต็มที่ในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1991
ภารกิจของคณะผู้แทนของผู้สังเกตการณ์ทางทหาร 300 คนคือการเฝ้าระวังเขตปลอดทหาร (DMZ) ตามแนวชายแดนอิรัก–คูเวต และทางน้ำเคาร์อับดุลอัลลอฮ์ โดยยับยั้งการละเมิดชายแดนและรายงานการกระทำที่มีเจตนาร้าย ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงที่ 806 อำนาจที่ได้รับมอบหมายได้รับการขยาย เพื่อรวมถึงการกระทำทางกายภาพเพื่อป้องกันการละเมิดและกองทหารที่ได้รับการขยายสู่สามกองพันทหารราบยานยนต์พร้อมการสนับสนุนซึ่งได้วางแผนไว้
อำนาจที่ได้รับมอบหมายของคณะผู้แทนสังเกตการณ์แห่งสหประชาชาติประจำชายแดนอิรัก–คูเวต ได้เสร็จสิ้นวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2006
สำนักงานใหญ่ของกองทัพอยู่ในอุมกัศร์ ประเทศอิรัก ภายในเขตปลอดทหาร จำนวนกำลังสูงสุดคือ 1,187 คนในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้ขยายอำนาจที่ได้รับมอบหมายออกเป็นครั้งสุดท้ายในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2003 โดยในช่วงเวลาของการถอนตัวในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2003 มีผู้สังเกตการณ์ทางทหารสี่คนและเจ้าหน้าที่พลเรือน 131 คน และในระหว่างการปฏิบัติภารกิจมีผู้เสียชีวิต 18 คน
ผู้มีส่วนร่วมคืออาร์เจนตินา, ออสเตรีย, บังคลาเทศ (รวมถึงกองพันทหารราบยานยนต์), แคนาดา, ชิลี, จีน, เดนมาร์ก, ฟิจิ, ฟินแลนด์, ฝรั่งเศส, เยอรมันนี, กานา, กรีซ, ฮังการี, อินเดีย, อินโดนีเซีย, ไอร์แลนด์, อิตาลี, เคนยา, มาเลเซีย, ไนจีเรีย, นอร์เวย์, ปากีสถาน, โปแลนด์, โรมาเนีย, สหพันธรัฐรัสเซีย (สหภาพโซเวียตก่อนวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1991), เซเนกัล, สิงคโปร์, สวีเดน, สวิตเซอร์แลนด์, ไทย, ตุรกี, สหราชอาณาจักร, สหรัฐ, อุรุกวัย และเวเนซุเอลา นอกจากนี้ ระหว่างขั้นตอนการจัดตั้ง (เมษายน–ตุลาคม ค.ศ. 1991) คณะผู้แทนสังเกตการณ์แห่งสหประชาชาติประจำชายแดนอิรัก–คูเวต รวมถึงกองเหล่าทหารช่างแคนาดา (1 CER) กองพันรักษาความปลอดภัยประกอบด้วยเจ้าหน้าที่บีเอ็นระหว่างประเทศ (SWE-FIN-NOR) และห้ากองร้อยทหารราบ ได้มาจากกองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติในไซปรัส (UNFICYP) และกองกำลังเฉพาะกาลของสหประชาชาติประจำเลบานอน (UNIFIL) คณะผู้แทนเหล่านั้นจัดหาให้โดยออสเตรีย, เดนมาร์ก, ฟีจี, กานา และเนปาล นอกจากนี้ยังมีหน่วยบำรุงรักษา/ซ่อมแซมและกู้คืนจากนอร์เวย์ รวมทั้งกองบัญชาการกองร้อยขนส่งจากสวีเดนที่มาจากกองกำลังเฉพาะกาลของสหประชาชาติประจำเลบานอน
เหรียญสหประชาชาติ

เหรียญคณะผู้แทนสังเกตการณ์อิรัก-คูเวตแห่งสหประชาชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

UNIKOM
คณะภราดาลาซาล

| --- | --- |
ชื่อย่อ: F.S.C
คําขวัญ: Signum Fidei (สัญลักษณ์แห่งความเชื่อ)
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2223
ประเภท: คณะนักบวชคาทอลิก
สํานักงานใหญ่: กรุงโรม ประเทศอิตาลี
มหาธิการ: ภราดาอัลบาโร โรดรีเกซ เอเชเบเรีย
เว็บไซต์: http://www.lasalle.org/
คณะภราดาแห่งโรงเรียนคริสตชน (อังกฤษ: Institute of the Brothers of the Christian Schools) มักรู้จักกันในนาม คณะภราดาลาซาล (La Salle Brothers) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่นักบุญฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล ก่อตั้งขึ้น เน้นปฏิบัติงานด้านการจัดการศึกษาแก่เยาวชนและเด็กที่ยากจน
ปัจจุบันมีภราดาลาซาลอยู่ประมาณ 5,000 คน ปฏิบัติหน้าที่อยู่ใน 80 ประเทศทั่วโลก
ประวัติ

บาทหลวงฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล ได้อุทิศตนทำงานด้านการศึกษาอย่างจริงจังเพื่อช่วยเหลือเด็กยากจนในประเทศฝรั่งเศสสมัยนั้นให้มีการศึกษา จึงรวมกลุ่มชายที่มีความกระตือรือร้นจะทำงานด้านการศึกษาตั้งเป็นคณะภราดาแห่งโรงเรียนคริสตชนซึ่งเป็นคณะนักบวชที่เน้นงานสอนเด็กเหล่านั้นโดยเฉพาะ สมาชิกของคณะมีเฉพาะภราดา นับเป็นคณะนักบวชฆราวาสคณะแรกที่เน้นงานสอน และยังเป็นต้นแบบให้คณะนักบวชอื่น ๆ ที่เน้นการสอนที่เกิดขึ้นภายหลังด้วย ในปี ค.ศ. 1680 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13 ได้รับรองคณะของท่านอย่างเป็นทางการ ท่านยังริเริ่มให้ใช้ภาษาท้องถิ่นในการเรียนการสอนแทนการใช้ภาษาละตินที่ทำมาแต่เดิม เป็นผู้บุกเบิกการอบรมวิชาชีพครู ได้ก่อตั้งวิทยาลัยครูที่เมืองแร็งส์ ปารีส และแซ็ง-เดอนี และตั้งโรงเรียนขึ้นอีกหลายแห่งในฝรั่งเศส สอนในระดับชั้นประถมศึกษา มัธยมศึกษา อาชีวศึกษา
ในประเทศไทย

พระคุณเจ้าฌอง หลุยส์ เวย์ มุขนายกผู้แทนพระสันตะปาปาประจำมิสซังกรุงเทพฯ ในขณะนั้น ได้เล็งเห็นถึงความสำคัญของการจัดการศึกษาแบบคาทอลิก จึงเชิญนักบวชคณะภราดาลาซาลเข้ามาปฏิบัติงานสอนในประเทศไทย คณะได้ส่งภราดาชาวฝรั่งเศสมา 5 คน จากไซ่ง่อน ถึงกรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2494 ภราดาทั้ง 5 ได้เรียนภาษาไทยกับบาทหลวงคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส จนได้รับสิทธิ์สอนในประเทศได้
วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2496 คณะภราดาลาซาล ได้ก่อตั้งโรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์ขึ้นเป็นโรงเรียนแรกของคณะในประเทศไทย ตามด้วยโรงเรียนลาซาลจันทบุรี (มารดาพิทักษ์) ในปี พ.ศ. 2505 และแห่งที่สามคือโรงเรียนลาซาลกรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2506
คณะภราดาลาซาลได้ตั้งบ้านอบรมยุวลัย เดอลาซาล ขึ้นที่จังหวัดนครสวรรค์ ในปี พ.ศ. 2532 เพื่อฝึกอบรมกุลบุตรชาวไทยเป็นภราดาลาซาล นอกจากนี้ยังตั้ง "ศูนย์การศึกษาลาซาล สามพราน" ขึ้นเพื่ออบรมโนวิซที่จบจากบ้านยุวลัยต่อให้สามารถทำงานช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสทางการศึกษาโดยเฉพาะ
คณะพระมหาไถ่

| --- | --- |

ชื่อย่อ: C.Ss.R.
คําขวัญ: Copiosa apud eum redemptio
ก่อตั้ง: 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1732
ประเภท: คณะนักบวชคาทอลิก
สํานักงานใหญ่: กรุงโรม ประเทศอิตาลี
มหาธิการ: บาทหลวงโรเจอริโอ โกเมส
เว็บไซต์: คณะพระมหาไถ่แห่งประเทศไทย
คณะพระมหาไถ่ (อังกฤษ: Congregation of the Most Holy Redeemer; Redemtorists) เป็นคณะนักบวชธรรมทูตโรมันคาทอลิกที่นักบุญอัลฟอนโซ มาเรีย เด ลีกูโอรีได้ก่อตั้งขึ้น ณ เมืองสกาลา แคว้นคัมปาเนีย ประเทศอิตาลี ในตอนแรกมีจุดมุ่งหมายเพื่อทำงานช่วยเหลือชาวชนบทที่ถูกทอดทิ้งรอบ ๆ เมืองเนเปิลส์
นักบวช (religious) ของคณะนี้มีทั้งบาทหลวงและภราดา ปฏิบัติงานอยู่ใน 77 ประเทศทั่วโลก
ประวัติ

บาทหลวงอัลฟอนโซ มาเรีย เด ลีกูโอรี เห็นว่ามีคนยากจนจำนวนมากต้องทนทุกข์ลำบากและต้องการความช่วยเหลือทางจิตวิญญาณ อัลฟอนโซจึงหันไปเน้นงานมิชชันนารีเพื่อเทศน์สอนประชาชนให้มั่นคงในความเชื่อ ท่านได้ประพันธ์หนังสือไว้ถึง 11 เล่ม ที่มีชื่อเสียง เช่น "เครื่องมือสำคัญแห่งความรอด" "พระทรมานของพระคริสต์" ซึ่งพระสันตะปาปาหลายพระองค์ชื่นชมผลงานของท่านอย่างมาก
ต่อมาท่านได้รวบรวมบาทหลวงและฆราวาส ตั้งชื่อกลุ่มว่า "คณะพระมหาไถ่" สมาชิกมีเจตนารมณ์ในการประกาศข่าวดีแก่คนยากจน เพื่อให้จิตวิญญาณของบุคคลเหล่านี้ได้ถึงความรอด คณะนักบวชนี้ได้รับการรับรองจากสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 ในปี ค.ศ. 1794
สมาชิกของคณะก็มีส่วนสำคัญที่ทำให้คณะแพร่หลายมากขึ้น เช่น บาทหลวงเคลเมนส์ มาเรีย ฮอฟเบาเออร์ (ต่อมาได้รับการประกาศเป็นนักบุญ) ได้ขยายงานของคณะไปยังจักรวรรดิออสเตรีย แม้ในช่วงแรกจะมีอุปสรรคจากปัญหาการเมืองแต่ท่านก็นำคณะผ่านวิกฤตนั้นมาได้ สมาชิกในรุ่นต่อ ๆ มายังทำให้คณะขยายตัวไปทั่วทวีปยุโรป ข้ามไปยังทวีปอเมริกาเหนือ จนปัจจุบันสมาชิกคณะพระมหาไถ่ได้ทำงานอยู่ถึง 77 ประเทศทั่วโลก
ในประเทศไทย

มุขนายกอ็องฌ์-มารี-โฌแซ็ฟ แกว็ง ผู้แทนพระสันตะปาปาประมุขมิสซังลาวขณะนั้น ได้ขอให้สันตะสำนักส่งมิชชันนารีมาประกาศข่าวดีในเขตมิสซังสยามและเขตมิสซังลาว สันตะสำนักจึงสอบถามยังคณะพระมหาไถ่ จนตัดสินใจให้คณะพระมหาไถ่แขวงเซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา มาปฏิบัติหน้าที่ แต่ด้วยปัญหาสงครามโลกครั้งที่สองทำให้การเดินทางต้องล่าช้าออกไป
เมื่อปัญหาต่าง ๆ คลี่คลายมิชชันนารี 4 ท่านก็ออกเดินทางมากับเรือจากรัฐแคลิฟอร์เนียและถึงท่าเรือเกาะสีชังในวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1948 เข้าพำนักที่เขตมิสซังกรุงเทพฯ ระยะหนึ่งแล้วจึงเดินทางต่อไปยังมิสซังลาวซึ่งขณะนั้นมีมุขนายกโกลด-ฟีลิป บาเยเป็นประมุข การเผยแผ่ศาสนาได้ก้าวหน้ามาจนปัจจุบัน และขยับขยายไปยังเขตมิสซังอื่น ๆ ด้วย งานที่สำคัญคือเมื่อพระสันตะปาปาให้ตั้งมิสซังอุดรธานีแยกออกจากมิสซังท่าแร่ ได้ทรงให้มิสซังอุดรธานีอยู่ในความดูแลของคณะพระมหาไถ่ โดยบาทหลวงแคลเรนซ์ เจมส์ ดูฮาร์ต อธิการคณะพระมหาไถ่ในขณะนั้นได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกและผู้แทนพระสันตะปาปาประมุของค์แรกของมิสซังอุดรธานี
ปัจจุบันนี้มีบ้านนักบวชคณะพระมหาไถ่แล้ว 8 แห่งทั่วประเทศไทย มีบาทหลวงชาวไทยที่เป็นนักบวชคณะพระมหาไถ่ได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกมิสซังมาแล้ว 2 ท่าน คือมุขนายกยอร์ช ยอด พิมพิสาร อดีตมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกอุดรธานี และมุขนายกฟิลิป บรรจง ไชยรา มุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกอุบลราชธานี สำหรับการปกครองภายในคณะมี บาทหลวงเปโตร จิตตพล ปลั่งกลาง เป็นอธิการเจ้าคณะแขวงคณะพระมหาไถ่แห่งประเทศไทยคนปัจจุบัน
คณะฟรันซิสกัน

| --- | --- |

ชื่อย่อ: ofm
คําขวัญ: Pax et Bonum
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1209
ประเภท: คณะนักบวชคาทอลิก
สํานักงานใหญ่: Via S. Maria Mediatrice 25 กรุงโรม ประเทศอิตาลี
อัคราธิการ: บาทหลวง ไมเคิล เพอร์รี่
บุคลากรหลัก: นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี — ผู้ก่อตั้งคณะ
องค์กรแม่: คูเรียทั่วไป
เว็บไซต์: OFM
คณะฟรันซิสกัน (อังกฤษ: Franciscan Order) บางแห่งเรียกว่าคณะฟรังซิสกัน เป็นกลุ่มคณะนักบวชคาทอลิกที่นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีได้ก่อตั้งขึ้น นอกจากในคริสตจักรโรมันคาทอลิกแล้วยังมีคณะฟรันซิสกันในคริสตจักรคาทอลิกเก่า นิกายแองกลิคัน และประชาคมฟรังซิสกันสากล (ecumenical Franciscan communities) ด้วย
กลุ่มที่โดดเด่นที่สุดคือคณะภราดาน้อย (Order of Friars Minor) หรือที่รู้จักกันในนามคณะฟรันซิสกัน ซึ่งได้ชื่อนี้เพราะไฟรเออร์ในคณะถือวัตรปฏิบัติตามแบบที่นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีได้วางแนวทางและก่อตั้งคณะไว้ มีลักษณะเป็นคณะนักบวชภิกขาจาร คณะฟรันซิสกันยังประกอบด้วยคณะย่อย 3 คณะ โดยแต่ละคณะมีการปกครองตนเองเป็นอิสระต่อกัน ได้แก่ คณะผู้ถือวินัย (Observants) เรียกอีกชื่อว่าคณะภราดาน้อย คณะภราดาน้อยกาปูชิน และคณะภราดาน้อยคอนเวนชวล ทุกคณะยึดถือวินัยของนักบุญฟรังซิสเป็นวินัยประจำคณะ
ลำดับชั้น

คณะฟรันซิสกัน แบ่งออกเป็น 3 ชั้น ดังนี้
คณะชั้นหนึ่ง เป็นคณะนักบวชภิกขาจาร สมาชิกเป็นไฟรเออร์ มี 3 คณะ ได้แก่ คณะภราดาน้อย คณะภราดาน้อยคอนเวนชวล และคณะภราดาน้อยกาปูชิน
คณะชั้นสอง เป็นคณะนักบวชอารามิก สมาชิกเป็นนักพรตหญิง เช่น คณะกลาริส คณะกลาริสคอเลตติน คณะกลาริสกาปูชิน เป็นต้น
คณะชั้นสาม เรียกว่าคณะชั้นสามของนักบุญฟรังซิส มีหลายคณะ กระจายอยู่ในหลายประเทศทั่วโลก
สมาชิกที่มีชื่อเสียง

นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี
นักบุญแอนโทนีแห่งปาดัว
นักบุญโบนาเวนตูรา
นักบุญแบร์นาร์ดีโนแห่งซีเอนา
นักบุญโจวันนีแห่งกาเปสตราโน
นักบุญโลเรนโซแห่งบรินดีซี
นักบุญแมกซิมิเลียน คอลบี
บุญราศีดันส์ สกอตัส
นักบุญกลาราแห่งอัสซีซี
นักบุญกาเตรีนาแห่งโบโลญญา
นักบุญบริจิตแห่งสวีเดน
นักบุญเอลิซาเบธแห่งฮังการี
นักบุญอีซาเบลแห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
นักบุญพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยา
นักบุญกอร์ราโดแห่งปีอาเชนซา
นักบุญอันเจลา เมรีชี
นักบุญทอมัส มอร์
สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 14
สมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 4
สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 4
สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 5
คณะมนตรีภาวะทรัสตีแห่งสหประชาชาติ

| --- | --- |

ห้องประชุมคณะมนตรีภาวะทรัสตีแห่งสหประชาชาติ สำนักงานใหญ่สหประชาชาติ นครนิวยอร์ก
ก่อตั้ง: 1945
ประเภท: เสาหลัก
สถานะตามกฎหมาย: ยุติ
ประธาน: James Kariuki
รองประธาน: Nathalie Broadhurst Estival
เว็บไซต์: un.org/trusteeship-council
คณะมนตรีภาวะทรัสตีแห่งสหประชาชาติ (อังกฤษ: United Nations Trusteeship Council) เป็นเสาหลักในระบบสหประชาชาติ ประกอบด้วยประเทศสมาชิกที่ปกครองดินแดนในภาวะทรัสตี ประเทศที่เป็นสมาชิกถาวรคณะมนตรีความมั่นคง และประเทศอื่น ๆ เท่าที่จำเป็น เพื่อให้ได้สัดส่วนของประเทศที่ปกครอง และมิได้ปกครองภาวะทรัสตีจำนวนเท่า ๆ กัน มีหน้าที่พิจารณารายงานของประเทศที่ทำหน้าที่ปกครองดินแดน และจัดทำข้อเสนอแนะ เพื่อเร่งรัดการให้ดินแดนในภาวะทรัสตีเจริญก้าวหน้ารวดเร็ว สามารถปกครองตนเองหรือเป็นเอกราชได้
แหล่งข้อมูลอื่น

Homepage of the UN Trusteeship Council
UN Decolonization page
The UN Digital Library of Trusteeship Council documents เก็บถาวร 2022-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ

| คณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคม แห่งสหประชาชาติ |
| --- | --- |

ประวัติ
ก่อตั้ง: 26 มิถุนายน 1945; 79 ปีก่อน (1945-06-26)
ผู้บริหาร
ประธาน: Paula Narváez 
โครงสร้าง
สมาชิก:   ชาติแอฟริกา (14)   ชาติเอเชียแปซิฟิก (11)   ชาติยุโรปตะวันออก (6)   ชาติลาตินอเมริกาและแคริบเบียน (10)   ชาติยุโรปตะวันตกและชาติอื่น ๆ (13)

ที่ประชุม

ห้องประชุมคณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมที่สำนักงานใหญ่สหประชาชาติ
เว็บไซต์
ecosoc.un.org
คณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ (อังกฤษ: Economic and Social Council หรือ ECOSOC) เป็นหนึ่งใน 6 เสาหลักของสหประชาชาติ ประกอบด้วยตัวแทนจาก 54 ประเทศ
ในแต่ละปี 18 ประเทศสมาชิกจะได้รับการเลือกตั้งโดยสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ โดยมีวาระ 3 ปี
คณะมนตรีนี้มีภาระหน้าที่ดั้งเดิมคือการช่วยเหลือประเทศที่ต่อต้านสงครามในยุโรปและเอเชีย แต่ปัจจุบัน ปัญหาของประเทศกำลังพัฒนาเป็นปัญหาใหญ่ ดังนั้น จึงหันมาทำหน้าที่ในการศึกษาประเด็นที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจระหว่างประเทศ สังคม มนุษยธรรม วัฒนธรรม การศึกษา และเรื่องอื่นๆที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนทำงานประสานกับองค์การชำนัญพิเศษของสหประชาชาติที่มีความเชี่ยวชาญในด้านเหล่านี้
การตัดสินใจในเรื่องต่างๆจะถูกนำมาถกในที่ประชุมของคณะมนตรี ที่ซึ่งสมาชิกแต่ละประเทศมีอำนาจออกเสียงเพียงหนึ่งเสียงเท่านั้น และจากนั้นก็จะส่งความคิดเห็นไปยังสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ
คณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับหน่วยงานอื่นๆของสหประชาชาติ อาทิ ร่วมในการคัดเลือกคณะกรรมการขององค์การชำนัญพิเศษต่างๆ ของสหประชาชาติ เช่น ทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (International Atomic Energy Agency : IAEA) เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
UN Economic and Social Council – Background
United Nations Department of Economic and Social Affairs
Congo – Conference of UN NGO's
Global Policy Forum – Social and Economic Policy at the UN (archived 5 September 2006)
United Nations
The Group of Eight, ECOSOC and the Constitutional Paradox (ในภาษาฝรั่งเศส)
คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน

| --- | --- |
Faculty of Business Administration and Information Technology, Rajamangala University of Technology Isan

สถาปนา: 1 กันยายน พ.ศ. 2557 (10 ปี)
คณบดี: ดร.อารีรัตน์ เชื้อบุญเกิด โนท
ที่อยู่: เลขที่ 150 หมู่ 6 ถนนศรีจันทร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น 40000
วารสาร: วารสารคณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ
สี: ██ สีทอง
มาสคอต: เรือสำเภา
สถานปฏิบัติ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น
เว็บไซต์: www.bit.rmuti.ac.th 
คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน (อังกฤษ: Faculty of Business Administration and Information Technology, Rajamangala University of Technology Isan) เป็น1ใน3 คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น
ประวัติคณะ

คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น เริ่มดำเนินการจัดการเรียนการสอนภายใต้กลุ่มวิชาบริหารธุรกิจ คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548
และในปี พ.ศ. 2557 ได้แยกกลุ่มวิชาบริหารธุรกิจ มาจัดตั้งขึ้นเป็นคณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ ภายใต้สังกัดของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น
หลักสูตร

| คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน> ระดับปริญญาตรี | คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน> ระดับปริญญาโท | คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน> ระดับปริญญาเอก | คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน>  |
| --- | --- | --- | --- |
 หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต (บธ.บ.) สาขาวิชาการจัดการ  สาขาวิชาการจัดการ (เทียบโอน)  สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยวและบริการ  สาขาวิชาการจัดการโลจิสติกส์  สาขาวิชาการตลาด  สาขาวิชาการตลาด (เทียบโอน)  สาขาวิชาการตลาด (โครงการทุนบริษัทกลุ่มเซ็นทรัล จำกัด)  สาขาวิชาระบบสารสนเทศทางคอมพิวเตอร์  สาขาวิชาระบบสารสนเทศทางคอมพิวเตอร์ (เทียบโอน) หลักสูตรบัญชีบัณฑิต (บช.บ.) การบัญชี  การบัญชี (เทียบโอน):
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น
เว๊บไซต์คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น เก็บถาวร 2017-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ

| --- | --- |
National Broadcasting and Telecommunication Commission

ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 7 ตุลาคม พ.ศ. 2554 (14 ปี)
หน่วยงานก่อนหน้า: กรมไปรษณีย์โทรเลข (พ.ศ. 2426-2547) สำนักงานคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ กทช. (พ.ศ. 2547-2554)
สำนักงานใหญ่: 87 ซอยพหลโยธิน 8 (สายลม) ถนนพหลโยธิน แขวงสามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร 10400
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: ศาสตราจารย์คลินิก สรณ บุญใบชัยพฤกษ์, ประธานกรรมการ​ นายไตรรัตน์ วิริยะศิริกุล, รักษาราชการแทนเลขาธิการ นายไตรรัตน์ วิริยะศิริกุล, รองเลขาธิการ ผศ.ดร.ภูมิศิษฐ์ มหาเวสน์ศิริ, รองเลขาธิการ นายสุทธิศักดิ์ ตันตะโยธิน, รองเลขาธิการ นายกีรติ อาภาพันธุ์, รองเลขาธิการ นายสมบัติ ลีลาพตะ, รองเลขาธิการ
เว็บไซต์: https://www.nbtc.go.th/
เชิงอรรถ
เป็นองค์กรของรัฐที่เป็นอิสระตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (อังกฤษ: The National Broadcasting and Telecommunication Commission) หรือ กสทช. (NBTC) เป็นองค์กรอิสระของรัฐ ทำหน้าที่จัดสรรคลื่นความถี่วิทยุและกำกับการประกอบกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม
สำนักงาน กสทช. จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติองค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2553
ประวัติ > กรมไปรษณีย์โทรเลข

ดูเพิ่ม: กรมไปรษณีย์โทรเลข
เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2426 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ การจัดตั้งกรมไปรษณีย์ขึ้น และในช่วงเวลาเดียวกันการสื่อสารทางโทรเลขเริ่มเข้ามามีบทบาทในประเทศไทย จึงได้โปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งกรมโทรเลขขึ้นด้วย โดยได้รับช่วงงานโทรศัพท์จากกรมกลาโหม ต่อมากิจการไปรษณีย์และโทรเลขต้องอาศัยซึ่งกันและกัน มีความสอดคล้องกันอย่างใกล้ชิด ในปี พ.ศ. 2441 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รวมกรมทั้งสองเข้าด้วยกันเป็น กรมไปรษณีย์โทรเลข โดยมีสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอเจ้าฟ้าภาณุรังสีสว่างวงศ์ ดำรงตำแหน่งอธิบดีพระองค์แรก
นับแต่นั้นมากิจการไปรษณีย์โทรเลขทั้งในและต่างประเทศได้เจริญพัฒนามาเป็นลำดับ ทำหน้าที่เป็นสื่อกลางของการติดต่อสื่อสารทั่วราชอาณาจักร หลังจากที่ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของสหภาพสากลไปรษณีย์ (UPU) และสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) ทำให้มีการประสานงานเชื่อมต่อการให้บริการระหว่างประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก โดยมีบริการหลัก 3 ด้าน ได้แก่ บริการไปรษณีย์ บริการการเงิน และบริการโทรคมนาคม โดยเฉพาะส่วนงานด้านโทรคมนาคมมีการพัฒนาและใช้เทคโนโลยีใหม่ ๆ เพื่อใช้งานให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
จากการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 มีผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในกรมไปรษณีย์โทรเลข โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปี พ.ศ. 2477 ได้มีการปรับปรุงกฎหมายเกี่ยวกับการสื่อสารหลายฉบับ แต่ฉบับหลักคือพระราชบัญญัติไปรษณีย์ พ.ศ. 2477 และพระราชบัญญัติโทรเลขและโทรศัพท์ พ.ศ. 2477 ส่งผลให้มีการปรับองค์กรให้เหมาะสมกับสภาพการณ์หลายครั้ง และมีการแยกงานสำคัญ ๆ ออกไปจัดตั้งเป็นหน่วยบริการหลายหน่วย เพื่อให้หน่วยงานเหล่านั้นมีโอกาสพัฒนาสร้างความเจริญก้าวหน้าให้กับองค์กรและสนองตอบความต้องการของประชานชนได้อย่างเพียงพอ ได้แก่
งานวิทยุกระจายเสียงในประเทศ โอนไปขึ้นกับกรมโฆษณาการ (ปัจจุบันคือ สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย ขึ้นกับกรมประชาสัมพันธ์) เมื่อปี พ.ศ. 2482
กิจการของกองคลังออมสิน แยกออกไปจัดตั้งเป็นธนาคารออมสิน เมื่อปี พ.ศ. 2489
กิจการวิทยุการบินพลเรือน แยกออกไปจัดตั้งเป็น บริษัท วิทยุการบินแห่งประเทศไทย จำกัด เมื่อปี พ.ศ. 2491
กิจการโทรศัพท์ในประเทศ แยกออกไปจัดตั้งเป็น องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย (ต่อมาคือ บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) และได้ควบรวมกิจการกับบริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) จัดตั้งเป็น บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน) เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2564) เมื่อปี พ.ศ. 2497
ต่อมาเมื่อมีการบังคับใช้พระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2519 จึงมีการแยกส่วนงานของกรมไปรษณีย์โทรเลขอีกครั้ง คือ
งานระดับปฏิบัติการทางด้านไปรษณีย์และโทรคมนาคม แยกไปขึ้นอยู่กับรัฐวิสาหกิจที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ การสื่อสารแห่งประเทศไทย (ซึ่งต่อมาในวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ได้แยกออกเป็น บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด และบริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) (ควบรวมกิจการกับทีโอที จัดตั้งเป็น บมจ.โทรคมนาคมแห่งชาติ เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2564)) ซึ่งมีหน้าที่ให้บริการด้านการสื่อสารแก่สาธารณะ ทั้งบริการไปรษณีย์ โทรคมนาคม และบริการการเงิน
กรมไปรษณีย์โทรเลขรับผิดชอบงานนโยบาย และมีอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติวิทยุคมนาคม พ.ศ. 2498 ที่เกี่ยวข้องกับการบริหารคลื่นความถี่วิทยุ งานนโยบาย งานวิชาการ งานวิจัยพัฒนา และงานที่เกี่ยวข้องกับการสื่อสารทั้งในและระหว่างประเทศ