stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปาร์ตี้วิทยาศาสตร์ ตอน อโรคา ซายส์ ปาร์ตี้

| ปาร์ตี้วิทยาศาสตร์ ตอน อโรคา ซายส์ ปาร์ตี้ |
| --- | --- |
ภาพตราสัญลักษณ์รายการปาร์ตี้วิทยาศาสตร์ ตอน อโรคา ซายส์ ปาร์ตี้
ประเภท: วาไรตี้เกมโชว์
พัฒนาโดย: บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน)
พิธีกร: ธงชัย ประสงค์สันติ พอลลีน เต็ง
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ประเทศญี่ปุ่น
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 32 ตอน (นับถึงวันที่ 7 สิงหาคม 2553)
การผลิต
ความยาวตอน: 50 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ททบ.5
ออกอากาศ: 2 มกราคม พ.ศ. 2553 – 7 สิงหาคม พ.ศ. 2553
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
อโรคา ปาร์ตี้
ปาร์ตี้วิทยาศาสตร์ ตอน อโรคา ซายส์ ปาร์ตี้ หรือ ปาร์ตี้วิทยาศาสตร์ (อังกฤษ: AROKA SCI PARTY) เป็นรายการวาไรตี้เกมโชว์เพื่อสุขภาพ ซึ่งเป็นรายการที่นำเสนอเรื่องราวที่เกี่ยวกับโรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ซึ่งเป็นรายการวาไรตี้โชว์จากประเทศญี่ปุ่น โดยมีชื่อว่า (ญี่ปุ่น: 最終警告!たけしの本当は怖い家庭の医学; โรมาจิ: Saijyuukeikoku! Takeshi no hontou wa Kowaikatei no igaku) มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า "Medical Horror Check Show"  ซึ่งเรียกห้องส่งของรายการว่า Black Hospital ผลิตขึ้นโดยบริษัท ทีวีอาซาฮี จำกัด ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งถูกผลิตขึ้นให้ผู้คนหวาดกลัว (ต่อโรคที่เป็นแล้วจะมีลักษณะใด)
ในประเทศไทยได้รับลิขสิทธิ์รายการนี้มาผลิตในประเทศไทยโดยบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ร่วมมือกับโรงพยาบาลพญาไท นำมาออกอากาศอีกครั้งหนึ่งในวันเสาร์ที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2553 เวลา 20.15 - 21.10 น.ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5และปรับเปลี่ยนรูปแบบและชื่อรายการเป็น ปาร์ตี้วิทยาศาสตร์ ตอน อโรคา ซายส์ ปาร์ตี้ แทน อโรคา ปาร์ตี้ และ ออกอากาศเป็นเทปสุดท้ายวันเสาร์ที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2553
ลักษณะรายการ

เป็นรายการวาไรตี้เกมโชว์ที่ให้ความรู้เรื่องโรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ ในที่นี้จะมีคำถามซ่อนอยู่ โดยจะนำแขกรับเชิญมา 3 คนร่วมตอบคำถาม
ประวัติการทำรายการ

ปี พ.ศ. 2553
2 มกราคม พ.ศ. 2553 กลับมาออกอากาศอีกครั้งทาง ททบ.5 ทุกวันเสาร์ 20.15 น.- 21.05 น. โดยใช้ชื่อว่า ปาร์ตี้วิทยาศาสตร์ ตอน อโรคา ซายส์ ปาร์ตี้
รายชื่อตอนที่ออกอากาศ

| ตอนที่ | วันที่ออกอากาศ | แขกรับเชิญ |
| --- | --- | --- |
| 1 | 2 มกราคม 2553 | ไม่มีแขกรับเชิญ (เปิดตัวรายการ) |
| 2 | 9 มกราคม 2553 | ฝันเด่น จรรยาธนากร, อาภาพร นครสวรรค์, ปณิตา พัฒนาหิรัญ |
| 3 | 16 มกราคม 2553 | แจ๊ส ชวนชื่น, มณีรัตน์ คำอ้วน, เฉลิมพล ทิฆัมพรธีรวงศ์ (แจ๊ค แฟนฉัน) |
| 4 | 23 มกราคม 2553 | ดีใจ ดีดีดี (นิลุบล อมรวิทวัส), ปิยะ เศวตพิกุล, ดารณีนุช โพธิปิติ |
| 5 | 30 มกราคม 2553 | สุคนธวา เกิดนิมิตร, สาวิตรี โรจนพฤกษ์, อรนภา กฤษฎี |
| 6 | 6 กุมภาพันธ์ 2553 | วสุ แสงสิงแก้ว, วิชุดา พินดั้ม, ปนัดดา วงศ์ผู้ดี |
| 7 | 13 กุมภาพันธ์ 2553 | ศุภกรณ์ กิจสุวรรณ, บอล เชิญยิ้ม, ปกฉัตร เทียมชัย |
| 8 | 20 กุมภาพันธ์ 2553 | มอริส เค, อรอนงค์ ปัญญาวงศ์, เกริก ซิลเลอร์ |
| 9 | 27 กุมภาพันธ์ 2553 | ติ๊ก ชีโร่, พรหมพร ยูวะเวส, ดารัล บุญยศักดิ์ (สินิทธา บุญยศักดิ์} |
| 10 | 6 มีนาคม 2553 | บริบูรณ์ จันทร์เรือง, เบญจพล เชยอรุณ, ยศวดี หัสดีวิจิตร |
| 11 | 13 มีนาคม 2553 | ณวัฒน์ อิสระไกรศีล, ทราย เจริญปุระ, เจจินตัย อันติมานนท์ |
| 12 | 20 มีนาคม 2553 | กพล ทองพลับ, พิมลรัตน์ พิศลยบุตร, ชมพูนุช กลิ่นจำปา |
| 13 | 27 มีนาคม 2553 | ศิริพร อยู่ยอด, นาตาลี เดวิส, วสันต์ อุตมะโยธิน |
| 14 | 3 เมษายน 2553 | สุเมธ องอาจ, ศรีพรรณ บุนนาค (ชื่นชมบูรณ์), ธัญสินี พรมสุทธิ์ |
| 15 | 10 เมษายน 2553 | โจโจ้ ไมอ็อคชิ, เจมส์ แม็กกี้, นภคปภา นาคประสิทธิ์ |
| 16 | 17 เมษายน 2553 | ภราดร ศิรโกวิท, ทีเซีย เดนนิส ,รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา |
| 17 | 24 เมษายน 2553 | แอนดี้ เขมพิมุก, อภิญญา สกุลเจริญสุข, ลักขณา วัธนวงศ์สิริ |
| 18 | 1 พฤษภาคม 2553 | เกศริน เอกธวัชกุล, วิเชียร กุศลมโนมัย (ดีเจเพชรจ้า), แสงดาว ทรงแสง (จอย ชวนชื่น) |
| 19 | 8 พฤษภาคม 2553 | นิภาภรณ์ ฐิติธนาการ (ซานิ AF 6), กรุณพล เทียนสุวรรณ, พริมรตา เดชอุดม |
| 20 | 15 พฤษภาคม 2553 | มัม ลาโคนิค, ศุภณัฐ เฉลิมชัยเจริญกิจ (อ็อฟ AF 2), ณัทธมนกาญจน์ ศรีนิกรโชติ |
| 21 | 22 พฤษภาคม 2553 | อนันต์ เสมาทอง (อ้วน รีเทิร์น), ภัทรวรินทร์ ทิมกุล, สมเกียรติ จันทร์พราหมณ์ (เสนาลิง) |
| 22 | 29 พฤษภาคม 2553 | เทพ โพธิ์งาม, แอนนา ริส, วิศวะ กิจตันขจร |
| 23 | 5 มิถุนายน 2553 | ภูมิใจ ตั้งสง่า (ดีเจภูมิ), อัฐมา ชีวนิชพันธ์, พีระพันธ์ อารียาพันธ์ |
| 24 | 12 มิถุนายน 2553 | ภารดี อยู่ผาสุข, ภูดิศ สุริยวงศ์, พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์ |
| 25 | 19 มิถุนายน 2553 | ฝน ธนสุนทร, จิ้งหรีดขาว วงศ์เทวัญ, รมิตา มหาพฤกษ์พงศ์ |
| 26 | 26 มิถุนายน 2553 | ยลลดา โคมทอง, เปรม บุษราคัมวงษ์, ธนวัฒน์ ประสิทธิสมพร |
| 27 | 3 กรกฎาคม 2553 | อลงกรณ์ ต้นหนองดู่ (ดิว เดอะสตาร์ 4), พรรณชนิดา ศรีสำราญ, บุญญาวัลย์ พงษ์สุวรรณ (ส้มเช้ง สามช่า) |
| 28 | 10 กรกฎาคม 2553 | บุญทอง หาญจางสิทธิ์ (ตี๋ ดอกสะเดา), เทวินทร์ คุณารัตนวัฒน์, ไอยวริญท์ โอสถานนท์ |
| 29 | 17 กรกฎาคม 2553 | ยิ่งยง ยอดบัวงาม, อลิชา ไล่ศัตรูไกล, แมทธิว ดีน |
| 30 | 24 กรกฎาคม 2553 | ศิวดล จันทเสวี (ท๊อฟฟี่ 6 ฉาก), เอกราช สุวรรณภูมิ, ธิชาชา เจริญพงษ์ปรีชา |
| 31 | 31 กรกฎาคม 2553 | ไม่มีแขกรับเชิญ (รวบรวม 5 เรื่องเด็ด ที่ผู้ชมตอบรับเยอะที่สุดในรายการนี้) |
| 32 | 7 สิงหาคม 2553 | ไม่มีแขกรับเชิญ (รวบรวมสูตรเด็ดเคล็ดลับสุขภาพ) |
รายละเอียดรายการ > ช่วงท้ายรายการ

หลังจากนั้นในข้อที่ 6  จะมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญประจำโรคประจำสัปดาห์จากโรงพยาบาลพญาไท มาให้ความรู้พร้อมกับอธิบายโรคดังกล่าวโดยละเอียด และตอบคำถามของแขกรับเชิญต่าง ๆ ที่สงสัย เพื่อให้มีวิธีรักษาและป้องกันโรคดังกล่าวได้
ดูเพิ่ม

อโรคา ปาร์ตี้
ปืนครก

ตัวอย่างปืนครกสมัยใหม่
ปืนครก หรือ เครื่องยิงลูกระเบิด (อังกฤษ: mortar) เป็นอาวุธอย่างง่าย มีน้ำหนักเบา พกพาได้ บรรจุกระสุนทางปากลำกล้อง (muzzle-loaded) ประกอบด้วยท่อโลหะลำกล้องเรียบที่ติดอยู่กับแผ่นฐานเพื่อกระจายแรงสะท้อนถอยหลัง มีขาตั้งสองขาน้ำหนักเบาและศูนย์เล็ง ปืนครกยิงกระสุนระเบิดในแนววิถีโค้งอาร์กสูง ปืนครกใช้เป็นอาวุธยิงเล็งจำลอง (indirect fire) สำหรับการยิงสนับสนุนใกล้ชิดที่ใช้กระสุนได้หลายชนิด
ปืนกลหนัก

ปืนกลหนัก Browning M2HB หรือชื่อในราชการกองทัพไทยคือ ปืนกลหนักแบบ 93 (ปกน.93)
ปืนกลหนัก (อังกฤษ: Heavy machine gun) เป็นปืนกลชนิดหนึ่งที่มีลักษณะต่างจากปืนกลเบา คือ มีขนาดและน้ำหนักของตัวปืนที่ใหญ่กว่ามาก มีอัตราการยิงสูง ส่วนใหญ่นิยมใช้สายกระสุน (Ammunition Belt) ในการบรรจุ บางรุ่นจำเป็นต้องมีขาหยั่งเพื่อติดตั้งปืนก่อนยิงเนื่องจากน้ำหนักของตัวปืนมีมาก  ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนย้ายไปไหนได้สะดวกนัก เช่น ปืนกล 93 หรือปืนกล Browning M2HB ที่จำเป็นต้องติดตั้งบนขาหยั่ง M3 ก่อนทำการยิง
สำหรับปืนกลหนักที่ใช้ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2และในปัจจุบัน เช่น ปืนกล 93 ปืนกลหนัก 66 จำเป็นต้องมีระบบระบายความร้อนที่ดีและมีลำกล้องสำรอง เนื่องจากตัวปืนเมื่อทำการยิงไปนานๆ ลำกล้องปืนจะขยายตัวจนยิงทำกลุ่มกระสุนได้ไม่ดีนักและเกลียวลำกล้องรวมถึงชิ้นส่วนต่างๆจะสึกหรอเร็วมากจากความร้อนและการเสียดสี จึงต้องมีการพักปืนเป็นระยะหลังทำการยิงเพื่อระบายความร้อนออกไปก่อน ที่สำคัญหากทำการยิงต่อเนื่องไปเรื่อยๆจะมีการสะสมความร้อนในรังเพลิง จนอาจทำให้เกิดการ Cock Off หรือการจุดระเบิดเองของกระสุนในรังเพลิง ซึ่งจะเป็นอันตรายต่อพลยิงและสร้างความเสียหายแก่ตัวปืนได้
ปีเตอร์มาริตซ์เบิร์ก

| ปีเตอร์มาริตซ์เบิร์ก umGungundlovu (ในภาษาซูลู) เมืองแห่งทางเลือก |
| --- | --- |

สมญา: พีเอ็มบี, มาริตซ์เบิร์ก
ปีเตอร์มาริตซ์เบิร์กแสดงแผนที่ประเทศแอฟริกาใต้ปีเตอร์มาริตซ์เบิร์กแสดงแผนที่แอฟริกา
พิกัด: 29°37′S 30°23′E﻿ / ﻿29.617°S 30.383°E﻿ / -29.617; 30.383
ประเทศ: แอฟริกาใต้
จังหวัด: ควาซูลู-นาตาล
อำเภอ: uMgungundlovu
เทศบาล: Msunduzi
ก่อตั้ง: 1839
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลท้องถิ่น
 • นายกเทศมนตรี: Mzimkhulu Thebolla (2019) (ANC)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 126.15 ตร.กม. (48.71 ตร.ไมล์)
ความสูง: 596 เมตร (1,955 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 618,536 คน
 • ความหนาแน่น: 4,900 คน/ตร.กม. (13,000 คน/ตร.ไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์ (2011)
 • แอฟริกัน: 81.1%
 • ผิวสี: 2.9%
 • อินเดีย/เอเชีย: 9.8%
 • ผิวขาว: 6%
 • อื่น ๆ: 0.3%
ภาษา (2011)
 • ซูลู: 57.0%
 • อังกฤษ: 28.9%
 • อาฟรีกานส์: 4.2%
 • Xhosa: 3.5%
 • อื่น ๆ: 6.3%
เขตเวลา: UTC+2 (SAST)
รหัสไปรษณีย์ (ทางถนน): 3201
รหัสกล่องไปรษณีย์: 3200
รหัสพื้นที่: 033
เว็บไซต์: www.msunduzi.gov.za
ปีเตอร์มาริตซ์เบิร์ก (อังกฤษ: Pietermaritzburg) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของจังหวัดควาซูลู-นาตาล ประเทศแอฟริกาใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ ก่อตั้งเมืองในปี ค.ศ. 1838 ตามชื่อของผู้นำชาวบัวร์ 2 คน คือ ปีเตอร์ เรทีฟ และเกอร์ริต มาริตซ์ เคยเป็นเมืองหลวงของแคว้นนาตาลเมื่อ ค.ศ. 1856 เมืองเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญ ผลิตอะลูมิเนียม ไม้ ของใช้ชีวิตประจำวัน มีมหาวิทยาลัยควาซูลู-นาตาล มีประชากร 228,549 คน ในปี ค.ศ. 1991 ปัจจุบันคาดว่ามีประชากรราว 500,000 คน (รวมชุมชนข้างเคียง)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Pietermaritzburg
Pietermaritzburg Tourism
Pietermaritzburg News
Pietermaritzburg
| ด ค กเมืองหลักของจังหวัดในประเทศแอฟริกาใต้ |
| --- | --- |
 บิโช (อีสเทิร์นเคป)  บลูมฟอนเทน (ฟรีสเตต)  เคปทาวน์ (เวสเทิร์นเคป)  โจฮันเนสเบิร์ก (เคาเต็ง)  คิมเบอร์ลีย์ (นอร์เทิร์นเคป)  มาเฮเคง (นอร์ทเวสต์)  อึมบอมเบลา (อึมพูมาลังกา)  ปีเตอร์มาริตซ์เบิร์ก (ควาซูลู-นาตัล)  โพโลควานี (ลิมโปโป)
ปีเอโร ดี โกซีโม เด เมดีชี

| ตระกูลเมดิชิ> ปีเอโร ดี โกซีโม เด เมดีชี |
| --- | --- | --- |


นักการเมือง
วันเกิด: 19 กันยายน ค.ศ. 1416 ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
วันเสียชีวิต: 2 ธันวาคม ค.ศ. 1469 (อายุ 53 ปี) ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
บิดา: โกซีโม เด เมดีชี
มารดา: คอนเทสสินา เดอ บาร์ดิ
ภรรยา: ลูเครเชีย ทอร์นาบุโอนิ
บทความในหมวดหมู่ตระกูลเมดิชิ
ปีเอโร ดี โกซีโม เด เมดีชี (อังกฤษ: Piero di Cosimo de’ Medici หรือ the Gouty) (19 กันยายน ค.ศ. 1416 - (2 ธันวาคม ค.ศ. 1469) เกิดเมื่อวันที่ (19 กันยายน ค.ศ. 1416 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี  เป็นบุตรของ โกซีโม เด เมดีชี และ คอนเทสสินา เด บาร์ดิ (Contessina de' Bardi) ปีเอโรสมรสกับคอนเทสสินา เด บาร์ดิ (Lucrezia Tornabuoni) และถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1469 ที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี  ปีเอโรเป็นผู้ครองฟลอเรนซ์โดยปริยายระหว่าง ค.ศ. 1464 ถึงปี ค.ศ. 1469 ระหว่างสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยา เปียโรเป็นบิดาของจุยเลียโน เด เมดีชีและโลเรนโซ เด เมดีชี
ดูเพิ่ม

ตระกูลเมดิชิ
ปีเตอร์ เวสเตอร์การ์ด

| ปีเตอร์ ทัลบอต เวสเตอร์การ์ด |
| --- | --- |
เกิด: 26 พฤษภาคม 2474 เมืองแชมเปญ รัฐอิลลินอย
เสียชีวิต: 27 มิถุนายน พ.ศ. 2562 (88 ปี) สหรัฐ
อาชีพ: คีตกวี
ปีเตอร์ เวสเตอร์การ์ด (อังกฤษ: Peter Westergaard) เกิดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2474 ณ เมืองแชมเปญ รัฐอิลลินอย เขาได้เข้าศึกษาใน มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และจบการศึกษาในปี 2496 มีเพื่อนร่วมรุ่นได้แก่ โรเจอร์ เซสชั่นส์ วอลเตอร์ พิสตัน เอ็ดเวิร์ด ที. โคน มิลตัน แบบบิตต์ โวล์ฟกัง ฟอร์นเนอร์ และตัดสินใจเป็นอาจารย์สอนที่ มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ก่อนจะเกษียณในปี 2544 แต่ยังทำงานในฐานะผู้ประพันธ์เพลงและร่วมแสดงในวงโอเปร่า
นักแต่งเพลงและนักทฤษฎี

ใบรรดาศิษย์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เขาประสบความสำเร็จ และแต่งเพลงในปี 2546 - 2562 และเขายังมีทฤษฎีบทเพลงคือชีวิต ในปี 2556 เขาได้ออกมาแสดงความหมายคือ เพลงคือชีวิตนั้น ผมได้ให้ความหายในเขิงการรักษาและการบำบัดของผู้ป่วย บุคคลอื่นสามารถเอาทฤษฎีของผมไปใช้ได้
ผลงาน เพลงประพันธ์ และอื่นๆของปีเตอร์ เวสเตอร์การ์ด

Charivari (1953)
Mr. and Mrs. Discobbolos (1966)
The Tempest (1994)
Chicken-Little (1997)
Moby Dick: Scenes from an Imaginary Opera (2004)
Alice in Wonderland (2006)
Cantata I: "The Plot Against the Giant" (text: W. Stevens), for female voices, clarinet, harp, and cello (1956)
Cantata II: "A Refusal to Mourn the Death, by Fire, of a Child in London" (text: Dylan Thomas), for bass and ten instruments (1958)
Cantata III: "Leda and the Swan" (text: William Butler Yeats), for mezzo-soprano, clarinet, viola, vibraphone, and marimba (1961)
Cantata IV: "Spring and Fall: To a Young Child" (text: Gerard Manley Hopkins), for soprano and five instruments (1964)
There Was a Little Man for soprano and violin (1979)
Ariel Music (text: William Shakespeare, from The Tempest), for soprano and ten instruments (1987)
Ode (text: Ben Jonson), for soprano, flute, clarinet, harp, violin, and viola (1989)
anyone lived in a pretty how town (text: E. E. Cummings), for SATB choir (1997)
Cantata V: "'Byzantium' and 'Sailing to Byzantium'" (text: William Butler Yeats), for baritone and percussion quartet (1997)
There Was a Lady Loved a Sow (text: traditional) (1997)
Cantata VI: "To the Dark Lady" (text: William Shakespeare), for soprano, mezzo-soprano, tenor, baritone, and percussion duo (1999)
String Quartet, 1957;
Five Movements, for small orchestra (1958)
Quartet, for clarinet, vibraphone, violin, and cello (1960)
Trio, for flute, cello, and piano (1962)
Variations for Six Players, for flute, clarinet, piano, percussion, violin, and cello (1963)
Divertimento on Discobbolic Fragments, for flute and piano (1967)
Noises, Sounds, and Sweet Airs, for ensemble (1968)
Tuckets and Sennets (Anon. n.d.) harv error: no target: CITEREFAnon.n.d. (help), for band (1969)
Moto perpetuo, for flute, oboe, clarinet, bassoon, trumpet, and horn (1976)
Two Fanfares, for brass (1988)
Ringing Changes, for orchestra (1996)
All Fours, for percussion quartet (1997)
ปีเตอร์ เวสเตอร์การ์ด เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2562 สิริอายุ 88 ปี
ปีเตอร์ ซาแกน

ปีเตอร์ ซาแกน(อังกฤษ: Peter Sagan) เกิดวันที่ 26 มกราคม ค.ศ.1990 เป็นนักแข่งจักรยานทางเรียบชาวสโลวาเกีย สังกัดทีม ยูซีไอเวิลด์ทัวร์ ทิงก์ออฟ-ซาโซ่ ก่อนที่จะมาแข่งจักรยานทางเรียบ ซาแกนเคยประสบความสำเร็จในการแข่งขันจักรยานประเภทไซโคลครอสและจักรยานเสือภูเขามาก่อนโดยได้แชมป์เวิลด์เมาน์เท่นไบค์แชมเปี้ยนชิพในปีค.ศ.2008 ประเภทเยาวชน
ปีเตอร์ ซาแกนจัดว่าเป็นดาวรุ่งที่น่าจับตามองที่สุดในการแข่งขันจักรยานทางเรียบยุคนี้ ด้วยรางวัลที่ได้มาอย่างมากมายในการแข่งขันตั้งแต่ช่วงอายุเพียงแค่ 20 ต้นๆเท่านั้น เพียงแค่การเข้าแข่งแกรนด์ทัวร์ครั้งแรกในรายการตูร์เดอฟรองซ์ปี 2012 เขาก็สามารถสร้างชื่อให้กับตัวเองได้ในทันที โดยยกตัวเองขึ้นไปชิงเสื้อเขียวจากบรรดาสปรินเตอร์มากประสบการณ์ไม่ว่าจะเป็น มาร์ค คาเวนดิช อังเดร ไกรเพ่ล หรือจอห์น เดเก้นคลอป
ปีเตอร์ ซาแกน แม้จะถูกมองว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการสปรินต์ แต่ว่าเขาก็สามารถไต่เขาและปั่นสนามค็อบเบิลสโตนได้ดี  ฟาเบียง คันชาลาร่าเองเคยพูดถึงซาแกนไว้ว่าเขา(ซาแกน)แข็งแกร่งมากถ้าได้สเตจที่เหมาะกับเขา และไม่ว่าคุณจะถนัดพื้นที่สนามแบบไหนก็ตาม เขา(ซาแกน)จะอยู่ตรงนั้นเสมอและเอาชนะคุณ
หลังจากนั้น ซาแกนก็มักจะถูกจับตามองและถูกวางให้เป็นตัวเต็งลำดับต้นๆในทุกรายการที่เขาลงแข่ง ซึ่งในการแข่งขันเวิลด์แชมเปี้ยนชิพปีค.ศ.2015 ซาแกนเองก็ถูกวางให้เป็นตัวเต็งคว้าแชมป์ในการแข่งประเภทชายซึ่งภายหลังซาแกนก็คว้าแชมป์นี้มาได้สำเร็จด้วยการโจมตีในช่วงท้าย
เกียรติประวัติ > ไทม์ไลน์การแข่งขันรายการคลาสสิค

| Monument | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Milan–San Remo | 17 | 4 | 2 | 10 | 4 |
| Tour of Flanders | DNF | 5 | 2 | 16 | 4 |
| Paris–Roubaix | 86 | — | — | 6 | 23 |
Liège–Bastogne–Liège: —
| Giro di Lombardia | — | — | DNF | — |  |

DNF = แข่งไม่จบ 
— = ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน
เกียรติประวัติ > สถิติทัวร์นาเมนต์ใหญ่

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 |
Giro: DNE
Stages won:  —
Points classification:  —
| Tour | DNE | 42 | 82 | 60 | 46 |
| Stages won |  — | 3 | 1 | 0 | 0 |
| Points classification |  — | 1 | 1 | 1 | 1 |
| Vuelta | 121 | DNE | DNE | DNF-14 | DNS-9 |
| Stages won | 3 |  — |  — |  — | 1 |
| Points classification | 4 |  — |  — |  — |  — |

แม่แบบ:Grandtourlegend
เกียรติประวัติ > ผลการแข่งขันเวิลด์แชมเปี้ยนชิพ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Year | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 |
| Result | DNF | 12 | 14 | 6 | 43 | 1 | 1 | 1 |
ปืนลูกซอง

ปืนลูกซอง หรือ ช็อทกัน (อังกฤษ: shotgun) คือปืนลำกล้องเรียบ ที่ใช้ยิงกระสุนลูกปราย  ปืนลูกซองมีประวัติยาวนานตั้งแต่สมัยใช้ยิงด้วยการจุดชนวน เป็นการนำเอาเม็ดกระสุนตะกั่วจำนวนมากกว่า 1 นัด ใส่ในปืนเพื่อให้มีโอกาสยิงถูกเป้าหมายได้ง่ายขึ้น มักจะใช้ในการยิงเป้าเคลื่อนที่เป็นหลัก เช่น การยิงนกที่บินในอากาศ การวัดขนาดลำกล้องใช้การนำเอาตะกั่วน้ำหนัก 1 ปอนด์ มาแบ่งเป็นส่วน ๆ เท่ากัน แล้วปั้นเป็นลูกกลม และลูกกลมขนาดนั้นจะลอดผ่านลำกล้องได้พอดี ยกตัวอย่าง ถ้าแบ่งเป็น 12 ส่วน เอา 1 ส่วนมาปั้นเป็นลูกกลมแล้วผ่านลำกล้องได้ เราเรียกว่า ลูกซองขนาด 12 หรือ 12 เกจ ขนาดเม็ดลูกปรายที่บรรจุไว้ในกระสุนลูกซอง จะมีต่าง ๆ กันไปตามวัตถุประสงค์ที่ใช้ โดยมีมาตรฐานอยู่หลายแบบ แต่ที่เป็นแบบใหญ่ ๆ ได้แก่ มาตรฐานอเมริกา มาตรฐานอังกฤษ และมาตรฐานยุโรป
ปืนยิงพลุ

ปืนยิงพลุ
ปืนยิงพลุ (อังกฤษ: Flare gun) เป็นปืนที่มักนำมาใช้ในการแสดงจุดหรือใช้ในการขอความช่วยเหลือ ใช้ยิงขึ้นฟ้าเพื่อให้ผู้พบเห็นได้จากระยะไกล และให้เครื่องบินเห็นด้วยก็จะทำให้ช่วยเหลือได้ตรงจุดและไวกว่าเดิม ปืนยิงพลุมีกระสุนที่ใช้หลายสี (แต่โดยส่วนใหญ่แล้วมักจะใช้สีส้มกับสีแดง) ซึ่งในการทหารมักใช้สีที่แตกต่างในการบอกเหตุหรือระดับความเร่งด่วนแตกต่างกัน
ปีเตอร์ ธีโอ เคอร์ติส

| ปีเตอร์ ธีโอ เคอร์ติส |
| --- | --- |
เกิด: ปีเตอร์ เธโอฟีลัส อีตัน แพดโนส ค.ศ. 1968 (อายุ 55–56 ปี) แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐ
สัญชาติ: อเมริกัน
ชื่ออื่น: ธีโอ แพดโนส ปีเตอร์ เคอร์ติส
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยมิดเดิลบูรี มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ที่อัมเฮิร์สต์
อาชีพ: นักข่าว, นักเขียน และครู
บิดามารดา: ไมเคิล แพดโนส (บิดา) แนนซี เคอร์ติส (มารดา)
ปีเตอร์ ธีโอ เคอร์ติส (อังกฤษ: Peter Theo Curtis) หรือที่เรียกว่า ธีโอ แพดโนส (อังกฤษ: Theo Padnos; เกิดปี ค.ศ. 1968 – ) เป็นนักข่าวชาวอเมริกันที่ได้รับการปล่อยตัวจากแนวร่วมอัลนุสเราะในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 หลังจากถูกจับเป็นตัวประกันเป็นเวลาเกือบสองปี เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องขังของแมตต์ ชรีเยร์ ซึ่งเป็นช่างภาพสงครามชาวอเมริกัน ที่ได้หลบหนีหลังจากการถูกจองจำเจ็ดเดือน
ชีวิตช่วงต้นและอาชีพ

ปีเตอร์ เธโอฟีลัส อีตัน แพดโนส เกิดที่แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย โดยเป็นบุตรของไมเคิล แพดโนส ซึ่งเป็นนักเขียนที่ตอนนี้อาศัยอยู่ในปารีส (จากนั้นเขาทำงานเป็นนักกฎหมาย) และแนนซี เคอร์ติส เขาได้รับวุฒิปริญญาตรีจากวิทยาลัยมิดเดิลบูรีในรัฐเวอร์มอนต์ และวุฒิปริญญาเอกสาขาวรรณคดีเปรียบเทียบจากมหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ที่อัมเฮิร์สต์ เขาสามารถพูดภาษาฝรั่งเศส, อาหรับ, เยอรมัน และรัสเซียได้อย่างคล่องแคล่ว
เขาย้ายไปเวอร์มอนต์และสอนงานประพันธ์ให้แก่นักโทษในเรือนจำท้องถิ่น หนังสือเล่มแรกของเขาชื่อมายไลฟ์แฮดสทูดอะโหลดกัน (My Life Had Stood a Loaded Gun) เป็นการเขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ ในหนังสือเล่มนี้เขาแสดงความสนใจในการเขียนเกี่ยวกับเด็กหนุ่มที่ไม่เป็นมิตร จากนั้นเขาก็ย้ายไปที่ประเทศเยเมน ที่ซึ่งเขาเปลี่ยนชื่อตามกฎหมายเป็น ปีเตอร์ ธีโอ เคอร์ติส โดยเขายังคงทำการเขียนหนังสือต่อ แพดโนสเริ่มศึกษาศาสนาอิสลามในประเทศเยเมนที่ดาร์ อัลฮะดิธ ก่อนที่จะย้ายไปดามัสกัส ประเทศซีเรีย เพื่อลงทะเบียนเรียนในโรงเรียนศาสนาอิสลาม หนังสือเล่มที่สองของเขาชื่ออันเดอร์คัฟเวอร์มุสลิม ที่ซึ่งเขาเน้นหัวข้อลัทธิสุดโต่งในอิสลาม โดยได้รับการตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักร หลังจากการตีพิมพ์และการเปลี่ยนชื่อ (เป็นปีเตอร์ ธีโอ เคอร์ติส) ทำให้การเดินทางของเขาในตะวันออกกลางง่ายขึ้น เนื่องจากเขาได้ประกาศความจงรักภักดีต่อศาสนาอิสลามในที่สาธารณะ หนังสือเล่มนี้จึงอาจตีความได้ว่าเป็นการละทิ้งความเชื่อ ในปี ค.ศ. 2012 เขากลายเป็นนักข่าวอิสระ เขาเขียนบทความเกี่ยวกับตะวันออกกลางสำหรับนิตยสาร เช่น นิวรีพับลิก, เดอะฮัฟฟิงตันโพสต์ และลอนดอนรีวิวออฟบุ๊กส์
จากนั้นเขาก็ย้ายไปที่อันทักยา ประเทศตุรกี ใกล้ชายแดนซีเรีย แม้ว่าเคอร์ติสจะอ้างในบทความของเขาในนิวยอร์กไทมส์ว่าเขาไปซีเรียเพื่อ "แวะเข้าหมู่บ้านและสัมภาษณ์ผู้คน ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของประเทศที่มีตัวตนมากมาย โดยรู้สึกคับอกคับใจพวกเขาทุกคน ซึ่งมีปัญหา และต้องการความช่วยเหลือ" แต่ต่อมาเขาได้เปลี่ยนเรื่องราวของเขาในสารคดีของเขาโดยสิ้นเชิง โดยอ้างว่าเขาอยู่ที่นั่นเพื่อ "ติดตามผู้ลี้ภัยบางคนที่กลับเข้าไปในซีเรีย และเขียนเกี่ยวกับสภาพที่เลวร้ายในค่าย" อย่างไรก็ตาม ในหนังสืออดีตเพื่อนร่วมห้องขังของเขา "เดอะดาวน์เพรเยอร์" แมตต์ ชรีเยร์ อ้างว่าเคอร์ติสบอกเขาว่าเขาอยู่ในซีเรียเพื่อเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับออสติน ไทซ์ ซึ่งเป็นนักข่าวชาวอเมริกันที่ถูกลักพาตัว และจัดเตรียมเอกสารเพื่อพิสูจน์ในรูปแบบของอีเมลที่เคอร์ติสเขียนถึงบรรณาธิการของไทซ์ ไม่นานก่อนที่เขาจะถูกลักพาตัวโดยขอให้เขา "รับหน้าที่" บทความ
ดูเพิ่ม

เคนเนธ บิกลีย์
แหล่งข้อมูลอื่น

ปีเตอร์ ธีโอ เคอร์ติส ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เกาหลี
ปีเตอร์ โอทูล

| ปีเตอร์ โอ ทูล |
| --- | --- |
โอทูลในปีค.ศ. 1970
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 2 สิงหาคม ค.ศ. 1932(1932-08-02) ปีเตอร์ ซีมัส โอทูล
เสียชีวิต: 14 ธันวาคม ค.ศ. 2013(2013-12-14) (81 ปี) ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
คู่สมรส: ซีอัน ฟิลลิปส์ (สมรส 1959; หย่า 1979)
คู่ครอง: คาเรน บราวน์ (1982-1988)
บุตร: 3
อาชีพ: นักแสดง, นักเขียน
ปีที่แสดง: ค.ศ. 1956 - ค.ศ. 2012
ฐานข้อมูล
IMDb
ปีเตอร์ ซีมัส โอ ทูล (อังกฤษ: Peter Seamus O'Toole, 2 สิงหาคม ค.ศ. 1932 - 14 ธันวาคม ค.ศ. 2013)  เป็นนักแสดงชาวไอร์แลนด์ เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 8 ครั้ง และได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ 3 ครั้ง
ประวัติ

ปีเตอร์ โอ ทูล เกิดที่ไอร์แลนด์ เติบโตที่ยอร์กเชียร์ ประเทศอังกฤษ แต่หลักฐานบางแหล่งระบุว่าเขาเกิดที่ประเทศอังกฤษ อีกทั้งยังระบุวันที่เกิดไม่ตรงกัน คือบางแหล่งระบุว่าเขาเกิดในวันที่ 2 มิถุนายน เป็นลูกครึ่งไอริช-สก็อตแลนด์
ปีเตอร์เริ่มอาชีพการแสดงตั้งแต่อายุ 20 ปี โดยเข้าเรียนการแสดง และเริ่มแสดงละครเวทีตั้งแต่อายุ 22 ปี และเริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงละครจากบทประพันธ์ของวิลเลียม เชคเสปียร์  เริ่มแสดงภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1959 และมีชื่อเสียงจากบท ที. อี. ลอว์เรนซ์ ในภาพยนตร์เรื่อง ลอว์เรนซ์ ออฟ อาระเบีย (Lawrence of Arabia) ในปี ค.ศ. 1962 ผลงานกำกับโดยเดวิด ลีน อำนวยการสร้างโดยแซม สปีเกล  (ผู้สร้าง The Bridge on the River Kwai)
ผลงานอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียงของปีเตอร์ ได้แก่เรื่อง Man of La Mancha (1972)  (สร้างจากดอนกิโฆเต้ ของมิเกล เด เซรบันเตส)  The Last Emperor (1987)  และ Troy (2004)
ปีเตอร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 8 ครั้ง แต่ไม่เคยได้รับรางวัลเลย นับเป็นสถิติสูงสุดสำหรับผู้ได้รับการเสนอชื่อ แต่ไม่เคยได้รับรางวัล แต่ในปี ค.ศ. 2003 เขาได้รับรางวัลพิเศษ Lifetime Achievement
แหล่งข้อมูลอื่น

Peter O'Toole ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
The Unofficial Peter O'Toole Pages
"Peter O'Toole as Casanova" เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Unfinished Epic of Peter O’Toole เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปีเอนซา

| ปีเอนซา |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Pienza

   ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของปีเอนซา 
ปีเอนซาที่ตั้งของปีเอนซาในอิตาลี
พิกัด: 43°04′43″N 11°40′44″E﻿ / ﻿43.07861°N 11.67889°E﻿ / 43.07861; 11.67889
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: ตอสคานา
จังหวัด: ซีเอนา (SI)
Frazioni: Cosona, La Foce, Monticchiello, Palazzo Massaini, Spadaletto
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Manolo Garosi
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 122.96 ตร.กม. (47.48 ตร.ไมล์)
ความสูง: 491 เมตร (1,611 ฟุต)
ประชากร (28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017)
 • ทั้งหมด: 2,091 คน
 • ความหนาแน่น: 17 คน/ตร.กม. (44 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ปีเอนตีนี
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 53026
รหัสเขตโทรศัพท์: 0578
นักบุญองค์อุปถัมภ์: นักบุญแอนดรูว์
วันสมโภชนักบุญ: 30 พฤศจิกายน
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อทางการ: ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (i)(ii)(iv)
อ้างอิง: 789
ขึ้นทะเบียน: 1996 (สมัยที่ 20th)
พื้นที่: 4.41 ha (10.9 เอเคอร์)
 
ปีเอนซา (อังกฤษ: Pienza) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดซีเอนาในแคว้นตอสคานาในประเทศอิตาลี ปีเอนซาตั้งอยู่ในวัลดอร์ชา (Val d'Orcia) ทางตอนกลางของอิตาลีระหว่างเมืองมอนเตปุลชาโนกับมอนตัลชีโน เป็นเมืองสัญลักษณ์ของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาหรือ "touchstone of Renaissance urbanism"
ในปี ค.ศ. 1996 องค์การ การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติก็ประกาศให้ปีเอนซาให้เป็นเมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรม และในปี ค.ศ. 2004 หุบเขาทั้งหมด -- วัลดอร์ชา -- ก็ได้รับการประกาศให้เป็นภูมิทัศน์วัฒนธรรมของโลก