stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เศรษฐกิจจีนยุคราชวงศ์ฮั่น
งานฝีมือ อุตสาหกรรม และการจ้างงานของรัฐบาล > โครงการก่อสร้างสาธารณะ

สภาสถาปนิกได้รับมอบหมายจากรัฐบาลกลางให้กำกับควบคุมการก่อสร้างของราชสำนักและโครงการงานสาธารณะทั้งหมด รวมถึงการก่อสร้างพระราชวังและสุสาน
ในระหว่างช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ชาวนาเกณฑ์ถูกจัดระเบียบเป็นคณะทำงานประกอบด้วยแรงงานทั้งหนึ่งแสนคน คนงานเกณฑ์ประมาณ 150,000 คน ทำงานเป็นระยะเวลาติดต่อกัน 30 วันในแต่ละทุก 5 ปี ทำงานเกี่ยวกับกำแพงป้องกันเมืองฉางอานอันแน่นหนา สร้างแล้วเสร็จเมื่อปี 190 ก่อนคริสตกาล แรงงานเกณฑ์ถูกว่าจ้างให้ก่อสร้างและบำรุงรักษาเทวสถานที่อุทิศให้เทพเจ้าและวิญญาณบรรพบุรุษของจักรพรรดิ แรงงานเกณฑ์บำรุงรักษาระบบคลองที่ใช้เพื่อขนส่งการเกษตรและชลประทานด้วยเช่นกัน บางโครงการของการปรับปรุงคลองส่งน้ำขนาดใหญ่ของราชวงศ์ฮั่นรวมถึงซ่อมแซมระบบชลประทานตูเจียงเอี้ยนและคลองเจิ้งกัวถูกสร้างโดยรัฐยุคก่อนราชวงศ์ฉินและราชวงศ์ฉิน (ปี 221 -206 ก่อนคริสตกาล) ตามลำดับ
จารึกหินที่ 19 ที่อยู่รอดมาได้เป็นอนุสรณ์ของการก่อสร้างถนนและสะพานแห่งใหม่โดยรัฐบาลของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก การขุดค้นของนักโบราณคดีที่เมืองฉางอานแสดงให้เห็นว่าสะพานไม้ถูกสร้างเหนือคูเมืองป้องกันและนำไปสู่เรือนเล็กข้างประตูสำหรับคนเฝ้าอาศัย ถนนจำเป็นต้องซ่อมแซมเป็นระยะเช่นกัน ในปี ค.ศ. 63 เส้นทางนำจากภูเขาชิเหลียนผ่านทางเมืองหานซ่ง (ปัจจุบันอยู่ทิศตะวันตกของมณฑลชานซี) และไปทางเมืองหลวงลั่วหยางได้รับการซ่อมแซมที่สำคัญ สำหรับโครงการนี้ สะพานขาหยั่ง 623 แห่ง สะพานใหญ่ 5 แห่ง ถนนสายใหม่ 107 กิโลเมตร (66 ไมล์) และสิ่งก่อสร้าง 64 แห่ง รวมถึงโรงเตี๊ยม ที่ทำการไปรษณีย์ และสถานีถ่ายทอดถูกสร้างขึ้น ผู้ที่รับหน้าที่กับเจ้าหน้าที่ฝ่ายทหารยังได้สร้างสะพานด้วย ตัวอย่างเช่น ในระหว่างการรณรงค์ต่อต้านพวกซฺยงหนูในทะเลทรายออร์ดอสในปี 127 ก่อนคริสตกาล นายพลเว่ย ชิง (เสียชีวิตปี 106 ก่อนคริสตกาล) สร้างสะพานแห่งใหม่ข้ามแม่น้ำหวูเจี้ย (อดีตแม่น้ำสาขาของแม่น้ำเหลือง) ปัจจุบันอยู่ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน เขาใช้สะพานแห่งนี้เคลื่อนย้ายกองทัพและพัสดุสำหรับการถล่มพวกซฺยงหนู ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภออู่หยวน (五原县) อีเบรย์ เขียนว่า
มีหลายเหตุผลที่แน่นอนเพื่อการบำรุงรักษาถนน ระบบการเมืองแบบรวมศูนย์จะคงอยู่ได้ตราบเท่าที่รัฐบาลมีความสามารถจัดการหรือส่งเจ้าหน้าที่ กองทัพ หรือสารไปยังที่ต่าง ๆ ได้รวดเร็วตามที่ต้องการ ระบบของการขนส่งดังกล่าว ก่อตั้งขึ้นเมื่อ อำนวยความสะดวกทางการค้า ที่ระดับท้องถิ่นโครงการก่อสร้างถนนและสะพานดูเหมือนว่าได้ก่อให้เกิดประโยชน์ของบรรดาพ่อค้าเดินทางเช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่
การค้าภายในประเทศ > การซื้อขายสินค้าและโภคภัณฑ์

นักประวัติศาสตร์ยุคราชวงศ์ฮั่น เช่น ซือหม่า เชียน (ปี 145 – 86 ก่อนคริสตกาล) และปัน กู้ (ค.ศ. 32 – 92) เช่นเดียวกับนักประวัติศาสตร์รุ่นต่อมา ฟ่าน เย่ (ค.ศ. 398 – 445) บันทึกรายละเอียดการทำธุรกรรมทางธุรกิจและการซื้อขายผลิตภัณฑ์โดยพ่อค้ายุคราชวงศ์ฮั่น หลักฐานของผลิตภัณฑ์นี้ยังได้ปรากฏออกมาจากการวิจัยทางโบราณคดี
อาหารหลักประเภทพืชในช่วงราชวงศ์ฮั่น เช่น ข้าวฟ่างหางหมา ข้าวฟ่างหางกระรอก ข้าว (รวมถึงข้าวเหนียว) ข้าวสาลี ถั่วและข้าวบาร์เลย์ รายการอาหารชนิดอื่น รวมถึงข้าวฟ่าง เผือก ชบา มัสตาร์ด พุทรา ลูกแพร์ พลัม (รวมถึงสปีชีส์ Prunussalicina และสปีชีส์ Prunusmume) พีช แอปริคอทและยัมเบอร์รี่ ส่วนเนื้อที่รับประทานกันเป็นปกติ ได้แก่ ไก่ เป็ด ห่าน เนื้อวัว เนื้อหมู กระต่าย กวางซีกา นกเขาใหญ่ นกฮูก นกกระทา ไม้ไผ่จีน นกกางเขน ไก่ฟ้าคอแหวน นกกระเรียน และปลาหลายชนิด
การผลิตไหมโดยวิธีการปลูกหม่อนเลี้ยงไหมสร้างกำไรให้ทั้งเกษตรกรขนาดขนาดเล็กและผู้ผลิตขนาดใหญ่ เสื้อไหมมีราคาแพงเกินไปสำหรับคนจน ผู้ซึ่งสวมใส่เสื้อผ้าทำจากป่านอย่างธรรมดา ผู้หญิงที่อาศัยอยู่ชนบทปกติจะจักสานเสื้อผ้าของครอบครัวทั้งหมด
สินค้าทำจากสำริดทั่วไปรวมถึงภาชนะภายในบ้าน เช่น น้ำมันตะเกียง หัวตะเกียงก๊าซหอม โต๊ะ เหล็ก เตา และโถน้ำแบบหยด มีการใช้สินค้าทำจากเหล็กในการก่อสร้างและในไร่นา เช่น คันไถ พลั่ว จอบ เสียม เกรียงโบกปูน เคียว ขวาน ใบมีด ค้อน สิ่ว มีดเลื่อย ปากกาสว่านและตะปู มีการใช้เหล็กทำดาบ ง้าว หัวธนู และเสื้อเกราะเกล็ดสำหรับกองทัพด้วย
สินค้าทั่วไปอื่น ๆ รวมถึง เครื่องอุปโภคบริโภค (สุรา ผักดองและซอส แกะและหมู ข้าว ยีสต์หมัก ถั่วออกรส ปลาแห้งและหอยเป๋าฮื้อ อินทผาลัม เกาลัด ผักและผลไม้) วัตถุดิบ (หนังวัว เรือไม้ เสาไม้ไผ่ สีย้อม แตรชาด แล็กเกอร์ดิบ หยก อำพัน) เสื้อผ้าและวัสดุเครื่องแต่งกาย (ผ้าไหม ผ้าที่ดีและหยาบ เสื้อขนตัวเซบลและหนังจิ้งจอก พรมและสักหลาด รองเท้าแตะหนังกลับ) ภาชนะที่ใช้รับประทานอาหาร (ช้อนส้อมและตะเกียบสำริด เงิน ภาชนะทำจากไม้และเหล็ก เช่น ถ้วย แก้ว หม้อ ถัง เครื่องถ้วยเซรามิก) ศิลปวัตถุ (งานไม้ที่ทาด้วยน้ำมันขัดเงา เครื่องเคลือบดินเผา) โลงศพที่หรูหรา (ทำจากต้นคาเทลป้า ปาทังกา ต้นสนชนิดหนึ่งและไม้เคลือบ) ยานพาหนะ เช่น รถลากสองล้อน้ำหนักเบาและเกรียนลากด้วยวัวหนักและม้า
นอกเหนือจากสินค้าโภคภัณฑ์ทั่วไปแล้ว นักประวัติศาสตร์สมัยราชวงศ์ฮั่นได้ทำรายการสินค้าที่มีเฉพาะภูมิภาค รายการการค้าทั่วไปจากภูมิภาคของมณฑลชานซีในปัจจุบัน รวมถึงไม้ไผ่ เรือไม้ เมล็ดธัญพืชและอัญมณี มณฑลซานตงมีปลา เกลือ สุราและไหม เจียงหนานมีการบูร คาเทลป้า ขิง อบเชย ทองคำ ดีบุก ตะกั่ว ชาด นอแรดกระ ไข่มุก งาช้างและเครื่องหนัง อีเบรย์ลงบัญชีสินค้าที่พบในสุสานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 2 ในเมืองอู่เวย มณฑลกานซู (ตามแนวเส้นเฮอซี เสริมสร้างโดยกำแพงเมืองจีน) ปรากฏหลักฐานว่าสินค้าฟุ่มเฟือยสามารถรับได้แม้แต่ในชายแดนอันห่างไกล
... หม้อปั้นดินเผา 14 ใบ วัตถุที่ทำจากไม้ เช่น ม้า หมู วัว ไก่ เล้าไก่และสัตว์ที่มีนอเดียว เหรียญทองแดง 70 เหรียญ กลไกธนูที่มีคันติดกับด้ามทำจากสำริด 1 คัน แปลงเขียน 1 อัน สระว่ายน้ำหมึกเงาและการกลั่น (ซึ่งเรียกว่า Inkstone) ซึ่งห่อหุ้มด้วยแลคเคอร์ 1 ถาด ถาดและขันใส่แลคเคอร์ 1 ชุด หวีไม้ 1 อัน เครื่องประดับหยก 1 อัน รองเท้าป่าน 1 คู่ กระเป๋าฟางข้าว 1 ใบ เศษธงที่จารึกไว้ ปิ่นปักผม 1 อัน กระเป๋าหนังสือ 2 ใบและโคมไฟหิน 1 โคม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เศรษฐกิจจีนยุคราชวงศ์ฮั่น
ประวัติศาสตร์จีน - เศรษฐกิจช่วงราชวงศ์ฮั่น 漢 (ปี 206 ก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 8 , ค.ศ. 25–220) โดย Chinaknowledge.de (อังกฤษ)
รูปจำลองทางสถาปัตยกรรมดินเผาทาสี พบในสุสานของราชวงศ์ฮั่น ปรากฏหอคอยที่อยู่อาศัยพร้อมด้วยระเบียง หลังคากระเบื้อง เสาและคานแบบโบราณ และสะพานเชื่อมต่อจากชั้น 3 ไปยังหอคอยอื่น
เหรียญ "อู่จู" (五銖) ถูกออกใช้ในระหว่างรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นอู่ (ครองราชย์ปี 141 – 87 ก่อนคริสตกาล) ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 25.5 มิลลิเมตร (1 นิ้ว)
แม่พิมพ์สำริดจากยุคราชวงศ์ฮั่น ใช้สำหรับทำเหรียญวูซู (五銖) ส่วนที่สร้างกับแม่พิมพ์นี้มีรูสี่เหลี่ยมตรงกลางที่สามารถร้อยเชือกผ่านและลำเลียงได้ในครั้งเดียว
รูปปั้นดินเผาคนรับใช้หญิงและที่ปรึกษาชายสวมใส่เสื้อคลุมไหมจากยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
รูปจำลองบ่อน้ำที่มีหลังคากับถังน้ำดินเผายุคราชวงศ์ฮั่น
รูปปั้นเป็ดดินเผาสีเขียวเคลือบที่อุณหภูมิการเผาต่ำจากช่วงเวลาของยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
รูปปั้นวัวลากเกวียน ม้า และคนยุคราชวงศ์ฮั่นดินเผา พบในสุสานที่เมืองลั่วหยาง
รูปปั้นดินเผาทหารม้ายุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล
รูปปั้นดินเผาทหารม้าและทหารราบ ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
รูปปั้นสัตว์สำริดชุบทองจากราชวงศ์ฮั่น ประกอบด้วย ม้า ช้าง วัวและยูนิคอร์น
รูปจำลองโรงโม่หินดินเผาขนาดเล็กจากสุสานราชวงศ์ฮั่น
รูปจำลองเตาหลอมโลหะดินเผาเคลือบ ยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ด้านหลังของกระจกสำริดจากยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกที่ตกแต่งคล้ายหัวเสือในวงเปลือกหอย ปรากฏจารึกเวลาที่ผลิตบนกระจกปี ค.ศ. 174
รูปจำลองสุสานดินเผาสมัยราชวงศ์ฮั่น ประกอบด้วย ที่อยู่อาศัยอันหรูหรากับหอนาฬิกา เรือนเฝ้าประตู ห้องโถง ผนังภายนอก ชานบ้าน ระเบียง กระเบื้องมุงหลังคา และหน้าต่าง
ชุดของถ้วยและจานแบบมีหูจับเคลือบด้วยน้ำมันแลคเคอร์สีแดงและสีดำจากสุสานหมายเลข 1 ที่สุสานหม่าหวางตุย ศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
ถึงแม้ว่าเนื้อสุนัขถูกบริโภคในระหว่างราชวงศ์ฮั่น แต่สุนัขก็ถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงด้วย สุนัขเกือบทุกตัวถูกเก็บไว้เป็นสัตว์เลี้ยง ขณะที่บางพันธุ์ได้รับการขยายพันธุ์เพื่อการบริโภค รูปปั้นสุนัขดินเผาในสุสาน 2 ตัวนี้กำลังสวมใส่ปลอกคอ
ก้อนอิฐแกะสลักสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก จากผนังห้องสุสานของครอบครัวที่ร่ำรวยและมีอำนาจในเมืองเฉิงตู เป็นภาพบ้านของเจ้าหน้าที่ในราชสำนักราชวงศ์ฮั่นที่มั่งคั่งและมีอิทธิพล แสดงลักษณะลานภายในบ้าน ม้า ห้องนอน ห้องโถง ห้องครัว บ่อน้ำและหอนาฬิกา เจ้าบ้านและแขกนั่งและดื่มอยู่ในลานภายในบ้าน ขณะที่ไก่ตัวผู้ 2 ตัวต่อสู้กันและนกกระสา 2 ตัวเต้นอยู่ด้านนอก
รูปปั้นหมูและวัวดินเผาจากสุสานของยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
ผ้าไหมทอจากสุสานหมายเลข 1 ที่สุสานหม่าหวังตุย เมืองฉางชา มณฑลหูหนาน ประเทศจีน ระบุเวลาอยู่ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล
แรดสำริดจากยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
การยึดครองเมืองซารันจ์

การยึดครองเมืองซารันจ์ อันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดนิมรัซ ประเทศอัฟกานิสถาน เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ตามการรายงานของเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น มีเพียงแต่กองอำนวยการความมั่นคงแห่งชาติ (NDS) และกองกำลังของเจ้าหน้าที่เท่านั้นปะทะกับตอลิบาน อย่างไรก็ดี ต่อมา กองกำลังของทางการอัฟกานิสถานต้องจำยอมแก่ตอลิบาน เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นร้องขอกำลังเสริมแต่ไม่มีการตอบรับ เมืองซารันจ์เป็นเมืองหลวงประจำจังหวัดในประเทศอัฟกานิสถานแห่งแรกที่ถูกยึดครองในช่วงการรุกของตอลิบาน ในปี พ.ศ. 2564 และเป็นเมืองหลวงแรกที่ถูกยึดครองตั้งแต่เมืองกุนดุซเมื่อปี พ.ศ. 2559
ตอลิบานรบกับกองกำลังแค่เพียงเล็กน้อยหรือไม่มีการปะทะในขณะกำลังยึดครองเมืองซารันจ์ เจ้าหน้าที่ทางการอัฟกานิสถานและกองกำลังความมั่นคงยอมจำนนหรือหนีทัพไปยังประเทศอิหร่านหรือจังหวัดใกล้เคียง
เหตุปะทะ

มีการตั้งรับการโจมตีของตอลิบานแค่เพียงเล็กน้อยเมื่อกำลังตอลิบานมาถึงประมาณเวลา 14:00 นาฬิกา ของวันที่ 6 สิงหาคม การปะทะใช้ระยะเวลาสั้น โดยที่ไม่มีการสนับสนุนจากรัฐบาลอัฟกานิสถาน กองกำลังของรัฐบาลได้ปะทะเป็นเวลาสองถึงสามชั่วโมงก่อนจะล่าถอยกลับไปยังจุดหลักของอำเภอชาฮาร์บรือจักก์ไปทางทิศใต้ ซึ่งเป็นอำเภอสุดท้ายในจังหวัดที่อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลอัฟกานิสถาน การปะทะกระจุกตัวตรงบริเวณสำนักงานผู้ว่าการจังหวัด และสำนักงานตำรวจท้องที่ และสำนักงานหน่วยข่าวกรอง มีเพียงแค่กองอำนวยการความมั่นคงแห่งชาติ (NDS) และกองกำลังของเจ้าหน้าที่เท่านั้นปะทะกับตอลิบาน
หลังจากการปะทะสิ้นสุด กองทัพอากาศอัฟกานิสถานได้ทิ้งการโจมตีทางอากาศที่สำนักงานตำรวจและสะพานหลักข้ามชายแดน การโจมตีทางอากาศในครั้งนี้ถูกตอลิบาน โดยมีรายงานว่ามีผู้เสียชีวิต 14 คน รวมถึงอับดุล คาลิก ผู้ว่าราชการเงาจังหวัดนิมรุซ
ผลสืบเนื่อง

หลังการยึดครอง ตอลิบานบุกเข้าไปในเรือนจำประจำจังหวัดและปล่อยตัวนักโทษจำนวน 350 คน ในที่นี้มีตอลิบานจำนวน 40 คน ผู้คนต่างอยู่ในที่พัก โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ทางการกลัวการปะทะซ้ำ โพสต์บนโซเชียลมีเดียแสดงให้เห็นการปล้นสะดมตามสถานที่ของทางการ ตามรายงานของเจ้าหน้าที่ทางการ ตอลิบานได้ออกค้นหาที่พำนักเจ้าหน้าที่ของรัฐ ประเทศอิหร่านปิดชายแดนเนื่องจากการปะทะอันนนำมาสู่การลี้ภัยของชาวอัฟกานิสถาน เจ้าหน้าที่ทหารหนีทัพเข้าไปในประเทศอิหร่านเพื่อหลบหนี
ตอลิบานยังคงบุกโจมตี โดยยึดเมืองชีร์เบอกานในวันรุ่งขึ้นหลังจากการปะทะอย่างดุเดือดตลอดหลายสัปดาห์ เมืองซารันจ์ถูกยึกครองภายในวันเดียวเพราะขาดการประสานงานกับรัฐบาลอัฟกานิสถานในคาบูล และนักธุรกิจนานาชาติในฐานะผู้มีอิทธิพลภายในท้องถิ่น
กูดเขากวาง

| กูดเขากวาง |
| --- | --- |

Ceratopteris thalictroides, แสดงใบเหนือน้ำ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Pteridophyta
ชั้น:: Pteridopsida
อันดับ:: Polypodiales
วงศ์:: Pteridaceae
วงศ์ย่อย:: Ceratopteridoideae
สกุล:: Ceratopteris
สปีชีส์:: C.  thalictroides
ชื่อทวินาม
Ceratopteris thalictroides (L.) Brongniart

กูดเขากวาง ชื่อวิทยาศาสตร์: Ceratopteris thalictroides เป็นเฟินในสกุล Ceratopteris ซึ่งเป็นหนึ่งในสองสกุลของวงศ์ ย่อย Ceratopteridoideae ซึ่งอยู่ในวงศ์ Pteridaceae. พืชชนิดมีการดำรงชีวิตที่มีเอกลักษณ์และเป็นที่สนใจของนักพฤกษศาสตร์ ใบและก้านใช้เป็นยาได้ เป็นพืชที่รับประทานได้ ส่วนเหนือดินนำไปต้มกับกะทิแล้วจิ้มน้ำพริก
การยึดครองเชโกสโลวาเกียของเยอรมนี

เดือนตุลาคม ค.ศ. 1938 ฮิตเลอร์ (ยืนอยู่ในเมอร์ซิเดส) ขับผ่านฝูงชนในเชบ ส่วนหนึ่งของภูมิภาคซูเดเทินลันด์ที่มีประชากรชาวเยอรมันอาศัยอยู่มากของเชโกสโลวาเกีย ซึ่งถูกผนวกเข้ากับนาซีเยอรมนีจากความตกลงมิวนิก
การยึดครองเชโกสโลวาเกียของเยอรมนี (ค.ศ. 1938–1945) เริ่มต้นด้วยเยอรมันผนวกภูมิภาคตอนเหนือและชายแดนด้านตะวันตกของเชโกสโลวาเกีย, ก่อนหน้านี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมัน-ออสเตรียที่รู้จักกันเป็นอย่างดีคือซูเดเทินลันด์ ภายใต้เงื่อนไขที่ระบุไว้โดยข้อตกลงมิวนิก ผู้นำเยอรมันอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้เอ่ยอ้างสำหรับการกระทำเช่นนี้คือได้กล่าวถึงความทุกข์ทรมานความเดือดร้อนโดยประชากรชนกลุ่มน้อยเชื้อชาติเยอรมันที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนั้น ป้อมปราการชายแดนที่ใหม่และกว้างขางคลอบคลุมเชโกสโลวักยังคงตั้งอยู่ในพื้นที่เดียวกัน
ภายหลังจากอันชลุสส์คือการผนวกออสเตรียของนาซีเยอรมนี ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1938 การพิชิตเชโกสโลวาเกียได้กลายเป็นความปรารถนาของฮิตเลอร์ต่อไป การรวมตัวของซูเดเทินลันด์มาเข้าสู่เยอรมนีได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1938 ได้ทิ้งส่วนที่เหลือไว้ของเชโกสโลวาเกีย และได้เป็นอำนาจที่จะต่อต้านการเข้ายึดครองที่มีผลตามมา ส่วนหนึ่งของพรมแดนได้ถูกยึดครองและผนวกโดยโปแลนด์ จนเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1939 กองทัพเวร์มัคท์ของเยอรมันได้เคลื่อนทัพเข้าไปยังส่วนที่เหลือของเชโกสโลวาเกีย โดยที่ปราสาทปราก ฮิตเลอร์ได้ป่าวประกาศว่าดินแดนโบฮีเมียและโมราเวียนั้นได้กลายเป็นรัฐอารักขาแห่งโบฮีเมียและโมราเวีย การยึดครองได้สิ้นสุดลงด้วยการยอมจำนนของเยอรมนีในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
ดูเพิ่ม

Fall Grün, the German invasion plan for Czechoslovakia rendered obsolete by the Munich Agreement
Lety concentration camp
Hodonin concentration camp
International Students' Day
Czechoslovak border fortifications – built 1935–1938 against Germany
Battle of Czajánek's barracks
Karel Pavlík
Western betrayal
แหล่งข้อมูลอื่น

Hitler’s directive for "Operation Green"
กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว

| --- | --- |
国土交通省 โคกูโดะโคตซือโช

 อาคารรัฐบาลกลางตึก 3 สำนักงานใหญ่กระทรวงที่ดินฯ
ภาพรวมหน่วยงาน
หน่วยงานก่อนหน้า: กระทรวงคมนาคม กระทรวงการก่อสร้าง สำนักงานพัฒนาฮกไกโด [ja] สำนักงานที่ดินแห่งชาติ [ja]
เขตอำนาจ:  ญี่ปุ่น
สำนักงานใหญ่: 2-1-3 คาซูมิงาเซกิ เขตชิโยดะ โตเกียว 100-8918 ประเทศญี่ปุ่น
ต้นสังกัดหน่วยงาน: รัฐบาลญี่ปุ่น
เว็บไซต์: www.mlit.go.jp
กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว (ญี่ปุ่น: 国土交通省; โรมาจิ: Kokudo Kōtsū-shō, อักษรย่อ MLIT) เป็นกระทรวงของรัฐบาลญี่ปุ่น มีอำนาจหน้าที่ในการวางแผนที่ดินแห่งชาติ, เมือง, อาคาร, บ้านเรือน, แม่น้ำ, ท่าเรือ, การทำนุบำรุงรัฐบาล, การสำรวจที่ดินแห่งชาติ, การคมนาคม, นโยบายการท่องเที่ยว, การให้บริการอุตุนิยมวิทยา, การวางมาตรการรับมือภัยพิบัติ และความมั่นคงทางทะเล
กระทรวงที่ดินฯ ก่อตั้งขึ้นตามแผนปฏิรูปการบริหารราชการแผ่นดินใน ค.ศ. 2001 ซึ่งเป็นการรวมกระทรวงคมนาคม, กระทรวงการก่อสร้าง, สำนักงานพัฒนาฮกไกโด และสำนักงานที่ดินแห่งชาติ มีอำนาจหนึ่งในสามของกฎหมายและคำสั่งทั้งมวลในประเทศญี่ปุ่น และเป็นกระทรวงที่ใหญ่ที่สุดในแง่ของข้าราชการ อีกทั้งยังเป็นองค์การฝ่ายบริหารของรัฐบาลญี่ปุ่นที่ใหญ่เป็นลำดับสองรองจากกระทรวงป้องกันประเทศ กระทรวงฯ กำกับดูแลองค์กรภายนอก 4 องค์กรรวมถึงหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น และสำนักงานการท่องเที่ยวญี่ปุ่น
ส่วนราชการ

กระทรวงที่ดินฯ มีการแบ่งส่วนราชการดังนี้
สำนักงานเลขาธิการรัฐมนตรี (大臣官房)
กรมนโยบายทั่วไป (総合政策局)
กรมนโยบายแห่งชาติและส่วนภูมิภาค (国土政策局)
กรมเศรษฐกิจอสังหาริมทรัพย์และการก่อสร้าง (不動産・建設経済局)
กรมการบริหารจังหวัดและนคร (都市局)
กรมบริหารจัดการน้ำและความปลอดภัยชาติ (水管理・国土保全局)
กรมทางหลวง (道路局)
กรมการเคหะ (道路局)
กรมรถไฟ (鉄道局)
กรมการขนส่งทางถนน (自動車交通局)
กรมกิจการทางทะเล (海事局)
กรมเจ้าท่า (港湾局)
กรมการบินพลเรือน (航空局)
กรมฮกไกโด (北海道局)
อธิบดีการวางนโยบาย (政策統括官)
อธิบดีกิจการระหว่างประเทศ (国際統括官)
ส่วนราชการ > หน่วยงานภายนอก

คณะกรรมาการการขนส่งญี่ปุ่น
สำนักงานการท่องเที่ยวญี่ปุ่น
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น
สถาบันแห่งชาติเพื่อการฝึกทางทะเล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
Ministry of Transport ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บ index)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  ญี่ปุ่น  เกาหลี  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
| ด ค กกระทรวงและหน่วยงานรัฐบาลญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  คณะรัฐมนตรี  |  คณะรัฐมนตรี  |  |
|  |  สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี  สำนักงานกฤษฎีกา  สภาความมั่นคงแห่งชาติ  องค์การบุคลากรแห่งชาติ  |  สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี  สำนักงานกฤษฎีกา  สภาความมั่นคงแห่งชาติ  องค์การบุคลากรแห่งชาติ  |  |
|  |  สำนักคณะรัฐมนตรี สำนักพระราชวัง  คณะกรรมการการค้ายุติธรรม  คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ  คณะกรรมการบริหารกาสิโนญี่ปุ่น  สำนักงานป้องกันข้อมูลส่วนบุคคล  สำนักงานบริการการเงิน  สำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค  สำนักงานดิจิทัล  สำนักงานการบูรณะ  |  สำนักคณะรัฐมนตรี สำนักพระราชวัง  คณะกรรมการการค้ายุติธรรม  คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ  คณะกรรมการบริหารกาสิโนญี่ปุ่น  สำนักงานป้องกันข้อมูลส่วนบุคคล  สำนักงานบริการการเงิน  สำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค  สำนักงานดิจิทัล  สำนักงานการบูรณะ  |  |
|  |  กิจการภายในประเทศและการสื่อสาร  ยุติธรรม  การต่างประเทศ  การคลัง  ศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี  สาธารณสุข แรงงาน และสวัสดิการ  เกษตร ป่าไม้ และประมง  เศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรม  กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว  สิ่งแวดล้อม  กลาโหม  |  กิจการภายในประเทศและการสื่อสาร  ยุติธรรม  การต่างประเทศ  การคลัง  ศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี  สาธารณสุข แรงงาน และสวัสดิการ  เกษตร ป่าไม้ และประมง  เศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรม  กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว  สิ่งแวดล้อม  กลาโหม  |  |
 คณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน (องค์กรอิสระ)
ขนมจีน (แก้ความกำกวม)

ขนมจีน อาจหมายถึง
ขนมจีน – อาหารชนิดหนึ่ง ทำด้วยแป้งข้าวเจ้าเป็นเส้นกลม ๆ คล้าย เส้นหมี่ กินกับน้ำยา น้ำพริก เป็นต้น
ขนมของจีน หรือภาษาจีนว่า จงชื่อเกาเตี่ยน (จีน: 中式糕點; พินอิน: zhōng shì gāo diǎn) หรือถังปิ่ง (จีน: 唐餅; พินอิน: táng bǐng) – ขนมซึ่งกำเนิดในประเทศจีน หรือซึ่งชนชาวจีนดัดแปลงมา เช่น ขนมไหว้พระจันทร์ (ขนมเยว่), ขนมไหว้พระอาทิตย์ (ขนมไท่หยัง), ขนมยอดรัก (ขนมเหล่าโผ) ฯลฯ
กุลมาศ ลิมปวุฒิวรานนท์ – นักร้องชาวไทย ชื่อเล่นว่า ขนมจีน
กองพลที่ 1 (ญี่ปุ่น)

| กองพลที่ 1 |
| --- | --- |
第1師団
เครื่องหมายหน่วยเด่นของกองพลที่ 1
ประจำการ: 18 มกราคม ค.ศ. 1962 – ปัจจุบัน
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
เหล่า:  กองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่น
รูปแบบ: กองพลทหารราบ
กำลังรบ: 6,300 นาย
ขึ้นกับ: กองทัพภาคตะวันออก
กองบัญชาการ: ค่ายเนริมะ, เนริมะ, โตเกียว
สมญา: กองพลผู้นำ (頭号師団)
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการปัจจุบัน: พลโท ยาซูยูกิ โคดามะ
กองพลที่ 1 (ญี่ปุ่น: 第1師団; โรมาจิ: Dai-Ichi Shidan)  เป็นกองพลทหารประจำการที่เป็น 1 ใน 9 กองพลประจำการของกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่น  กองพลนี้อยู่ใต้การบัญชาการจากกองทัพตะวันออก ฐานบัญชาการตั้งอยู่ที่ค่ายเนริมะ ในแขวงเนริมะ, โตเกียว มีหน้าที่รับผิดชอบการป้องกันประเทศในพื้นที่โตเกียว กับพื้นที่จังหวัดชิบะ, อิบารากิ, คานางาวะ, ไซตามะ, ชิซูโอกะ และยามานาชิ
ประวัติ

กองพลได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1962 โดยแรกเริ่มถูกก่อตั้งในนาม กองทัพน้อยเขตที่ 1 (โตเกียว) เมื่อ ค.ศ. 1950 ในเวลาขณะนั้นขึ้นตรงกับสำนักงานตำรวจสำรองแห่งชาติ และใน ค.ศ. 1962 ได้ถูกปฏิรูปเป็นกองพลทหารราบ
การจัดกำลัง

ค่ายเนริมะ แขวงเนริมะ, โตเกียว
กองร้อยบัญชาการกองพลที่ 1
กรมทหารราบที่ 1 (ภาษาญี่ปุ่น)
กรมสนับสนุนส่งกำลังบำรุงที่ 1 (ภาษาญี่ปุ่น)
กองพันซ่อมบำรุงที่ 1
กองพันซ่อมบำรุงที่ 2
หน่วยส่งกำลัง
หน่วยเสนารักษ์
หน่วยขนส่ง
กองพันสื่อสารที่ 1 (ภาษาญี่ปุ่น)
กองร้อยป้องกันอาวุธนิวเคลียร์ ชีวะ และเคมีที่ 1
วงโยธวาทิตที่ 1
ค่ายอาซากะ ที่ แขวงเนริมะ, โตเกียว
กองพันทหารช่างที่ 1 (การรบ) (ภาษาญี่ปุ่น)
กองพันลาดตระเวนการรบที่ 1 (ภาษาญี่ปุ่น), ประกอบด้วย รถเกราะลาดตระเวน ไทป์ 87 และ รถยานเกราะรบกลยุทธ์ ไทป์ 16
กองพันปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานที่ 1 (ภาษาญี่ปุ่น), ประกอบด้วยระบบขีปนาวุธปล่อยผิวพื้นสู่อากาศ​ไทป์ 81 และ ไทป์ 93 ค่ายโคมากาโดะ, โกเต็มบะ
กรมทหารราบที่ 32 (ภาษาญี่ปุ่น), ค่ายโอมิยะ, ไซตามะ
กรมทหารราบที่ 34 (ภาษาญี่ปุ่น), ค่ายอิตาซูมะ, โกเต็มบะ
กองพันปืนใหญ่ที่ 1 (ภาษาญี่ปุ่น) ค่ายคิตะฟูจิ, โอชิโนะ, ประกอบด้วย 4 กองร้อย ปืนใหญ่ลากจูงเอฟเอช-70 155 มม.
กองร้อยการบินที่ 1,  สนามบินทาจิกาวะ, หน่วยบินเฮลิคอปเตอร์ยูเอช-1 เจ และโอเอช-6ดี
แหล่งข้อมูลอื่น

หน้าแรกเว็บไซต์กองพลที่ 1 (ภาษาญี่ปุ่น)
การรับชมการสวนสนามของงานครบรอบ 62 ปี การก่อตั้งค่ายเนริมะ คู่กับงานครบรอบ 51 ปี ของการก่อตั้งกองพลที่ 1 (14 เมษายน ค.ศ. 2013)
การจัดกำลังของกองพลที่ 1 ในปี 2022
ตึกกองบัญชาการ ค่ายเนริมะ (19 พฤษภาคม 2019)
กูดาแห่งสวีเดน

เจ้าหญิงกูดา อานุนด์สด็อทเทอร์แห่งสวีเดน เป็นที่รู้จักในพระนาม ไกดา หรือ กูดา หรือ กุนน์ฮิลด์ (สิ้นพระชนม์ ราว ค.ศ. 1048/49) ทรงเป็นเจ้าหญิงสวีเดนในยุคไวกิงและยุคกลาง และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าสเวนที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
พระราชประวัติ

มีเรื่องราวเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับเจ้าหญิงกูดาแห่งสวีเดน แหล่งข้อมูลส่วนใหญ่มาจากฝ่ายสงฆ์เยอรมัน คือ อดัมแห่งเบรเมิน (ราว ค.ศ. 1075) และเรื่องราวบันทึกมามากจากนักประวัติศาสตร์ แซ็กโซ แกรมมาติคัสและพงศาวดารไอซ์แลนด์ ระบุว่าพระนางเป็นพระราชธิดาของกษัตริย์สวีเดน ซึ่งหมายถึง พระเจ้าอานุนด์ ยาค็อบแห่งสวีเดน (ค.ศ. 1022-ราว ค.ศ. 1050) พระราชชนนีของพระนางคือ พระราชินีกุนน์ฮิลด์ สเวนสด็อททีร์ แต่หลักฐานของอดัมที่ใกล้เคียงในยุคสมัยนั้นไม่ได้กล่าวว่ากษัตริย์อานุนด์และพระราชินีกุนน์ฮิลด์มีพระโอรสธิดา จึงเป็นไปได้ว่าเจ้าหญิงกูดาเป็นพระราชธิดาในกษัตริย์ที่ประสูติแต่สตรีนางอื่น
พระนางอภิเษกสมรสกับพระเจ้าสเวนที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ราวค.ศ. 1047 หรือ 1048 วันเวลาไม่มีบันทึกไว้แน่ชัด และเป็นไปได้ว่าอาจจะอภิเษกสมรสในช่วงที่กษัตริย์สเวนลี้ภัยการเมืองมาประทับที่ราชสำนักสวีเดน หลังจากอภิเษกสมรสไม่นาน พระราชินีกูดาแห่งเดนมาร์กก็สิ้นพระชนม์ ตามพงศาวดารของอดัมแห่งเบรเมิน ระบุว่า มันเป็นเรื่องของการเล่นกลโกง เนื่องจากพระราชินีทรงถูกวางยาพิษสิ้นพระชนม์โดยพระสนมของกษัตริย์ที่ชื่อว่า ทอรา ไม่เป็นที่ทราบว่า พระโอรสธิดาจำนวนมากของกษัตริย์สเวน มีหนึ่งในนั้นประสูติแต่พระราชินีกูดาหรือไม่ กษัตริย์อานุนด์ พระราชบิดาของพระนางสวรรคตในราว ค.ศ. 1050 และพระนางกุนน์ฮิลด์ยังทรงพระชนม์ชีพต่อมา ในขณะเดียวกันกษัตริย์สเวนที่ 2 ได้อภิเษกสมรสใหม่กับสตรีชื่อ กุนน์ฮิลด์ ซึ่งอาจจะเป็นคนเดียวกันกับพระชนนี หรือ พระชนนีเลี้ยงในพระนางกูดา นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่หลายคนมักยืนยันว่า มีกุนน์ฮิลด์สองพระองค์ คนหนึ่งเป็นพระราชินีสวีเดน และอีกคนหนึ่งเป็นพระราชินีเดนมาร์ก พงศาวดารเบรเมินในเวลาต่อมาอ้างว่ามีจดหมายที่เขียนโดยอาร์คบิชอปอาดัลแบร์ทแห่งฮัมบูร์ก อ้างว่า กุนน์ฮิลด์เป็น "พระมารดา" (พระสัสสุ; แม่ยาย) ของกษัตริย์สเวน อย่างไรก็ตาม กษัตริย์สเวนและพระราชินีกุนน์ฮิลด์ทรงถูกบังคับให้หย่าขาดจากกันโดยอาร์คบิชอปแห่งฮัมบูร์กได้ชี้ว่าการแต่งงานครั้งนี้มีสายสัมพันธ์ครอบครัวที่ใกล้ชิดเกินไป
พระราชินีกูดามักจะถูกสับสนกับพระนางกุนน์ฮิลด์ พระชนนี หรือ พระชนนีเลี้ยงของพระนางเสมอ เนื่องจากพระนามนั้นมีความคล้ายคลึงกัน และด้วยทั้งสองพระองค์อภิเษกสมรสกับกษัตริย์สเวนด้วย ทั้งสองจึงมักฃถูกจำพระนามว่า "กุนน์ฮิลด์", "กูดา" หรือ "ไกดา"
วรรณกรรม

Alf Henrikson (1989), Dansk historia (Danish history). Stockholm: Bonniers (Swedish)
"Gyda". (Dansk biografisk Lexikon / VI. Bind. Gerson - H. Hansen) (ภาษาเดนมาร์ก). สืบค้นเมื่อ March 6, 2014.
| ก่อนหน้า |  | กูดาแห่งสวีเดน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอ็มมาแห่งนอร์ม็องดี |  |   สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก  (ค.ศ. 1047/48–1049) |  | กุนน์ฮิลด์ สเวนสด็อททีร์ |
| ด ค กคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก |
| --- | --- |
 แมรี เอลิซาเบธ โดนัลด์สัน (2024–)   อ็องรี เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา (1972–2018)  อิงกริดแห่งสวีเดน (1947–1972)  อเล็กซานดรีนแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน (1912–1947)  ลูอิสแห่งสวีเดน (1906–1912)  ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คาสเซิล (1863–1898)  แคโรไลน์ อเมลีแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บวร์ก-ออกัสเตนเบิร์ก (1839–1848)  มารี โซฟีแห่งเฮสส์-คาสเซิล† (1808–1839)  แคโรไลน์ มาทิลดาแห่งบริเตนใหญ่† (1766–1775)  จูเลียนา มาเรียแห่งบรันสวิค-วอฟเฟนบุตเทล† (1752–1766)  หลุยส์แห่งบริเตนใหญ่† (1746–1751)  โซฟี มักดาเลเนอ ฟอน บรันเดินบวร์ค-คูล์มบาค† (1730–1746)  แอนน์ โซฟี เรเวนโทล์ว† (1721–1730)  หลุยส์แห่งเมคเลินบวร์ค-กึสโทรว์† (1699–1721)  ชาร์ล็อต อเมลีแห่งเฮสส์-คาสเซิล† (1670–1699)  โซฟี อเมลีแห่งเบราน์ชไวก์-ลือเนบูร์ก (1648–1670)  แอนน์ แคทเทอรีนแห่งบรันเดนบูร์ก† (1597–1612)  โซฟีแห่งเมคเลินบวร์ค-กึสโทร† (1572–1588)  โดโรเธียแห่งแซ็กซ์-เลาเอนบูร์ก† (1534–1559)  โซฟีแห่งพอเมอเรเนีย† (1523–1533)  อิซาเบลลาแห่งออสเตรีย†‡ (1515–1523)  คริสตินาแห่งแซ็กโซนี†‡ (1481–1513)  โดโรเธียแห่งบรันเดนบูร์ก†‡ (1445–1448 & 1449–1481)  ฟิลิปปาแห่งอังกฤษ†‡ (1406–1430)  เฮลวิกแห่งชเลสวิช (1340–1374)  เอลิซาเบธแห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บูร์ก (1330–1331)  ยูเฟเมียแห่งพอเมอเรเนีย (1326–1330)  อิงเงอร์บอร์ก มักนุสด็อทเทอร์แห่งสวีเดน (1296–1319)  อักเนสแห่งบรันเดินบวร์ค (1273–1286)  มาร์กาเร็ต ซัมบีเรีย (1252–1259)  มาทิลดาแห่งฮ็อลชไตน์ (1250–1252)  จูตตาแห่งแซ็กโซนี (1239–1250)  เอเลียนอร์แห่งโปรตุเกส (1229–1231)  บึเร็งการียาแห่งโปรตุเกส (1214–1221)  ดักมาร์แห่งโบฮีเมีย (1205–1213)  เกอร์ทรูดแห่งบาวาเรีย (1182–1197)  โซเฟียแห่งมินสค์ (1157–1182)  เฮเลนาแห่งสวีเดน (1156–1157)  อเดลาแห่งไมเซิน (1152–1157)  ลุยท์การ์ดแห่งซาลซ์เวเดล (1144–1146)  มาล์มเฟรดแห่งเคียฟ† (1134–1137)  อูล์ฟฮิลด์ โฮกุนสด็อทเทอร์‡ (1130–1134)  มาร์กาเรธา เฟร็ดคูลลาแห่งสวีเดน† (1104–1130)  บอดิล ทูร์โกต์สแด็ทเทอร์ (1095–1103)  อิงเงอเกิร์ดแห่งนอร์เวย์‡ (1086–1095)  อเดลาแห่งแฟลนเดอส์ (1080–1086)  มาร์กาเรธา ฮัสยอร์นสแด็ทเทอร์ (1076–1080)  กุนน์ฮิลด์ สเวนสด็อททีร์‡ (1050–1052)  กูดาแห่งสวีเดน (1048–1049)  เอ็มมาแห่งนอร์ม็องดี† (1017–1035)  ซิกริดผู้ทรนง†‡  กุนฮิลด์แห่งเว็นเด็น†  ทอราแห่งโอโบไทรต์† (970–986)  กีริดแห่งสวีเดน (952–970)  ไธรา (900–935) 
 † ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งนอร์เวย์  ‡ ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน