stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เมริทอาเตน
พระประวัติ > ตำแหน่งพระมเหสี

พระองค์ปรากฏบนภาพสลักนูนต่ำบนฝาผนังหลุมฝังศพของเมริเรที่ 2 ในอาร์มานา โดยปรากฏร่วมกับฟาโรห์อังค์เคเปรูเร สเมงห์คาเร-ดเจเซอร์เคเปรู ซึ่งเป็นภาพที่ปรากฏให้เห็นถึงคู่บ่าวสาวที่ได้รับเกียรติและมอบของขวัญให้กับเมริเรในปีที่ 12 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อเคนาเทน ฟาโรห์สเมงห์คาเรอาจจะมีหน้าที่เป็นผู้ปกครองร่วมกับฟาโรห์อเคนาเทน โดยขณะที่พระองค์ดำรงตำแหน่งเป็นพระมเหสีในฟาโรห์สเมงห์คาเร และพระนางเนเฟอร์ติติก็ดำรงตำแหน่งพระมเหสีในฟาโรห์อเคนาเทนด้วย พระนางเนเฟอร์ติติยังคงอยู่ในตำแหน่งพระมเหสีจนถึงปีที่ 16 ดังนั้นฟาโรห์สเมงห์คาเร จึงต้องเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในเวลานั้นหรือไม่ก็ปกครองหลังจากปีที่ 16 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อเคนาเทน
พระองค์ถูกกล่าวถึงบนดอกเดซี่สีทองที่ตกแต่งเสื้อผ้าที่พบในหลุมฝังศพของฟาโรห์ทุตอังค์อามุน และพระองค์ยังถูกกล่าวถึงในกล่องไม้ที่ตั้งใจจะบรรจุเสื้อผ้าลินิน กล่องระบุถึงสองฟาโรห์คือ เนเฟอร์เคเปรูเร-วาเอนเร (อเคนาเทน) และ อังค์เคเปรูเร-เม-วาเอนเร, เนเฟอร์เนเฟรูอาเตน-เม-วาเอนเร และพระมเหสีเมริทอาเตน
การสิ้นพระชนม์และหลุมฝังพระศพ

ในบันทึกกล่าวถึงว่า พระนางเมริทอาเตนตั้งใจจะถูกฝังที่เมืองอาเคต-อาเตน (เมืองอาร์มานาในปัจจุบัน)
สุสานหลวงในอาร์มานาถูกใช้เพื่อการฝังพระศพของพระนางเมเกตอาเตน, พระนางติเย และฟาโรห์อเคนาเทน ถูกปิดหลังจากการสวรรคตและการฝังพระศพของฟาโรห์อเคนาเทน หลังจากนั้นอาจจะมีการวางแผนการฝังพระศพของพระนางเมริทอาเตนสำหรับหลุมฝังพระศพอีกแห่งหนึ่งในเมืองอาร์มานา
เจ้าหญิงแห่งอาร์มานาจากพิพิธภัณฑ์ในเบอร์ลิน
ภาพสลักจากพิพิธภัณฑ์ในกรุงลอนดอน
ภาพสลักฟาโรห์สเมงห์คาเรกับพระนางเมริทอาเตนที่สุสานเมริเรที่ 2
คาร์ทูธของฟาโรห์อเคนาเทน, เนเฟอร์เนเฟรูอาเตน และเมริทอาเตน จากหลุมฝังพระศพของฟาโรห์ทุตอังค์อามุน
ศุภนาฎ จิตตลีลา

| ศุภนาฎ จิตตลีลา |
| --- | --- |
เกิด: 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 (33 ปี) อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี ประเทศไทย
ชื่ออื่น: ติ๊นา
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยรังสิต
อาชีพ:  นักแสดง  ดีเจ  พิธีกร  นางแบบ  ยูทูบเบอร์ 
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: คิม – Yes or No อยากรัก ก็รักเลย (2553)
ศุภนาฎ จิตตลีลา (เกิด 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534) ชื่อเล่น ติ๊นา เป็นนักแสดงหญิงชาวไทยในรูปลักษณ์ของสาวหล่อ หรือทอมบอย เคยทำงานถ่ายแบบต่อมาได้รับเลือกให้รับบท “คิม“ ในภาพยนตร์เรื่อง Yes or No อยากรัก ก็รักเลย (2553)
ประวัติ

จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนสตรีวิทยา และเคยศึกษาที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ก่อนจะย้ายมาเรียนที่คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
ผลงาน > ดีเจ

คลื่น 98.0 FM (Pynk 98 FM) จัดคู่กับ เฟย์ เวลา 20.30-22.00 ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์
Mellow Pop 97.5Fm( Mcot Radio) 4pm-7pm จันทร์-ศุกร์
ผลงาน > ภาพยนตร์

Yes or No อยากรัก ก็รักเลย (2553) รับบท คิม เข้าฉาย 16 ธันวาคม 2553
Yes or No 2 รักไม่รัก อย่ากั๊กเลย (2555) รับบท คิม เข้าฉาย 16 สิงหาคม 2555
ตีสาม คืนสาม 3D (2557) รับบท เข็ม เข้าฉาย 16 มกราคม
ฟินสุโค่ย (2557) รับบท หมูแฮม เข้าฉาย 25 กันยายน
Yes or No 2.5 กลับมาเพื่อรักเธอ (2558) รับบท ไวน์ เข้าฉาย 28 พฤษภาคม 2558
Let's go Bangkok Holiday  (2560) รับบท ติ๊นา ฉายในไทย และ ประเทศจีน
และบนเครื่องการบินไทย ปี 2560
ผลงาน > ภาพยนตร์สั้น

โครงการปฐมพยาบาลเบื้องต้น ของ โรงพยาบาลรามาธิบดี
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ออกอากาศ | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2557 | We are Young | จีน | ติ๊นา | เล่นกับ Kim woo bin |
| 2561 | My Hero วีรบุรุษสุดที่รัก   เส้นสนกลรัก | ช่อง 3 | เฮียนาง |  |
| 2564 | กามเทพผิดคิว | พีพีทีวี | ปุ๊กกี้ |  |
| 2567 | 8 ยอดมนุษย์ธรรมดา | ไทยพีบีเอส | เต๋าเต้ย |  |
ผลงาน > ผลงานละครชุด

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ออกอากาศ | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2556 | จุดนัดภพ ตอน เพื่อนเจ้าสาว | ช่อง 3 | บี | รับเชิญ |
| 2556 | สูตรรักพลิกล็อก | MEDIA CHANNAL | เจ | คู่กับ หรรษา จึงวิวัฒนวงศ์ |
| 2558 | เรื่องสยอง ผองเพื่อน ตอนที่13เพื่อนพี่ พี่เพื่อน | ช่อง 5 | จิ๊บ | คู่กับ สุนันทา ยูรนิยม |
| 2559 | Happiness The Series ความรัก ความสุข เข้าใจ โอกาส ตอน เข้าใจ | True4U | ไนท์ | คู่กับ จันษกร กิตติวัฒนากร |
| 2562 | Wolf เกมล่าเธอ | ช่องวัน | แซม | รับเชิญ |
| 2567 | ใจซ่อนรัก | ช่อง 3 | Ep.1 | รับเชิญ |
ผลงาน > ซิทคอม

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ออกอากาศ | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2564-2565 | หกฉากครับจารย์ | ช่องเวิร์คพอยท์ | ติ๊นา |  |
ผลงาน > มิวสิกวิดีโอ

เพลง ถ้าสักวันเธอจะกล้าพอ ของ อินทิรา ยืนยง แสดงคู่กับ สุชาร์ มานะยิ่ง
Pynk Pynk ของคลื่น Pynk 98 FM
เพลง บน (สรวง) สวรรค์ไม่มีความลับ
เพลง foever love
เพลง หวง ห่วง ของ สุชาร์ มานะยิ่ง
ผลงาน > เพลง

เพลงประกอบภาพยนตร์ Yes or No อยากรัก ก็รักเลย
เพลง สบตา feat. สุชาร์ มานะยิ่ง
เพลงประกอบภาพยนตร์ Yes or No 2 รักไม่รัก อย่ากั๊กเลย
เพลง forever love
เพลง รักได้อีกครั้ง Yes or No 2.5
ผลงาน > พิธีกร

ADD FRIENDS ทางช่อง 5 พ.ศ. 2557
รู้ไหมใครโสด เทปพิเศษ
ทอมดันดีย์ ( Youtube )
แหล่งข้อมูลอื่น

ศุภนาฎ จิตตลีลา ที่เฟซบุ๊ก
ศุภนาฎ จิตตลีลา ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ศุภนาฎ จิตตลีลา ที่อินสตาแกรม
ชะญะรุดดุรร์

ชะญะรุดดุรร์ (อาหรับ: شجر الدر, แปลตรงตัว 'ต้นไม้ไข่มุก') หรือ ชะญะเราะตุดดุรร์ (شجرة الدر) มีพระนามาภิไธยว่า อัลมะลิกะฮ์ อัศมะตุดดีน อุมม์ เคาะลีล ชะญะรุดดุรร์ (الملكة عصمة الدين أم خليل شجر الدر; จากพระนามลำลองว่า أم خليل อุมม์ เคาะลีล 'มารดาของเคาะลีล'; ? – 28 เมษายน ค.ศ. 1257) เป็นผู้นำของอียิปต์ โดยเป็นพระมเหสีของอัศศอเลียะห์ อัยยูบ สุลต่านอียิปต์องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์อัยยูบิด และต่อมาคืออิซซุดดีน อัยบัก สุลต่านองค์แรกแห่งราชวงศ์บะห์รีของมัมลูก ก่อนที่จะเป็นพระมเหสีของอัยยูบ พระองค์เคยเป็นทาสเด็กและนางสนมของสุลต่านอัยยูบมาก่อน
ในด้านการเมือง หลังพระราชสวามีองค์แรกสวรรคต ชะญะรุดดุรร์มีบทบาทสำคัญในช่วงสงครามครูเสดครั้งที่ 7 ตอนโจมตีอียิปต์ (ค.ศ. 1249–1250) พระองค์กลายเป็นซุลฏอนะฮ์แห่งอียิปต์ในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1250 ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์อัยยูบิดและเป็นจุดเริ่มต้นของสมัยมัมลูก มีทฤษฎีบางประการเกี่ยวกับเชื้อสายของชะญะเราะตุดดุรร์ โดยนักประวัติศาสตร์มุสลิมหลายคนเชื่อว่าพระองค์อาจเป็นต้นกำเนิดเป็นชาวเบดูอิน, ซีร์แคสเซีย, กรีก หรือเติร์ก และบางส่วนเชื่อว่าพระองค์มีต้นกำเนิดเป็นชาวอาร์มีเนีย
ชื่อ

ข้อมูลบางส่วนยืนยันว่า ชะญะตุดดุรร์นำตำแหน่งซุลฏอนะฮ์ (سلطانة) รูปเพศหญิงของสุลต่าน มาใช้งาน อย่างไรก็ตาม ในข้อมูลทางประวัติศาสตร์ (โดยเฉพาะอิบน์ วาศิล) และบนเหรียญเท่าที่มีอยู่ของชะญะเราะตุดดุรร์ พระองค์มีคำนำหน้าว่า “สุลต่าน”
เหรียญ

พระนามและพระยศที่มีบนเหรียญของชะญะรุดดุรร์ มีดังนี้: อัลมุสตะอ์ซิมียะฮ์ อัศศอลิฮียะฮ์ มะลิกะตุลมุสลิมีน วาลิดะตุลมะลิก อัลมันศูร เคาะลีล อะมีรุลมุอ์มินีน (มุสตะอ์ซิมียะฮ์ อัศศอลิฮียะฮ์ ราชินีของมุสลิมทั้งปวง มารดาของกษัตริย์อัลมันศูร เคาะลีล อะมีรผู้ซื่อสัตย์) และชะญะเราะตุดดุรร์ ส่วนพระนามเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ที่อยู่บนเหรียญของพระองค์ คือ: อับดุลลอฮ์ บิน อัลมุสตันศิร บิลลาฮ์
บรรณานุกรม

Abu al-Fida, The Concise History of Humanity.
Al-Maqrizi, Al Selouk Leme'refatt Dewall al-Melouk, Dar al-kotob, 1997.
Idem in English: Bohn, Henry G., The Road to Knowledge of the Return of Kings, Chronicles of the Crusades, AMS Press, 1969.
Al-Maqrizi, al-Mawaiz wa al-'i'tibar bi dhikr al-khitat wa al-'athar,Matabat aladab,Cairo 1996, ISBN 977-241-175-X.
Idem in French: Bouriant, Urbain, Description topographique et historique de l'Egypte,Paris 1895
Ibn Iyas, Badai Alzuhur Fi Wakayi Alduhur, abridged and edited by Dr. M. Aljayar, Almisriya Lilkitab, Cairo 2007, ISBN 977-419-623-6
Ibn Taghri, al-Nujum al-Zahirah Fi Milook Misr wa al-Qahirah, al-Hay'ah al-Misreyah 1968
History of Egypt, 1382–1469 A.D. by Yusef. William Popper, translator Abu L-Mahasin ibn Taghri Birdi, University of California Press 1954
Asly, B., al-Zahir Baibars, Dar An-Nafaes Publishing, Beirut 1992
Goldstone, Nancy (2009). Four Queens: The Provençal Sisters Who Ruled Europe. Phoenix Paperbacks, London.
Sadawi. H, Al-Mamalik, Maruf Ikhwan, Alexandria.
Mahdi,Dr. Shafik, Mamalik Misr wa Alsham ( Mamluks of Egypt and the Levant), Aldar Alarabiya, Beirut 2008
Shayyal, Jamal, Prof. of Islamic history, Tarikh Misr al-Islamiyah (History of Islamic Egypt), dar al-Maref, Cairo 1266, ISBN 977-02-5975-6
Sirat al-Zahir Baibars, Printed by Mustafa al-Saba, Cairo 1923. Repulished in 5 volumes by Alhay'ah Almisriyah, Editor Gamal El-Ghitani, Cairo 1996, ISBN 977-01-4642-0
Sirat al-Zahir Baibars, assembled H. Johar, M. Braniq, A. Atar, Dar Marif, Cairo 1986, ISBN 977-02-1747-6
The chronicles of Matthew Paris ( Matthew Paris: Chronica Majora ) translated by Helen Nicholson 1989
The Memoirs of the Lord of Joinville, translated by Ethel Wedgwood 1906
The New Encyclopædia Britannica, Macropædia,H.H. Berton Publisher,1973–1974
Meri, Josef W. (Editor). Medieval Islamic Civilization: An Encyclopedia. Routledge, 2006. web page
Perry, Glenn Earl. The History of Egypt – The Mamluk Sultanate. Greenwood Press, 2004. page 49
Qasim, Abdu Qasim Dr., Asr Salatin AlMamlik ( era of the Mamluk Sultans ), Eye for human and social studies, Cairo 2007
Irwin, Robert. The Middle East in the Middle Ages: The Early Mamluk Sultanate, 1250–1382. Routledge, 1986. web page
Ruggles, D. F. Tree of Pearls: The Extraordinary Architectural Patronage of the 13th Century Egyptian Slave-Queen Shajar al-Durr (Oxford University Press, 2020)
Ruggles, D. F. “The Geographic and Social Mobility of Slaves: The Rise of Shajar al-Durr, a Slave-Concubine in 13th-century Egypt,” The Medieval Globe, vol. 2.1 (2016): 41–55
Ruggles, D. F. “Visible and Invisible Bodies: The Architectural Patronage of Shajar al-Durr,” Muqarnas 32 (2015): 63–78
แหล่งข้อมูลอื่น

Encyclopædia Britannica Online – Growth of Mamluk armies
Women in World History – Female Heroes from the Time of the Crusades: Shagrat al-Durr
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
ทรีฮาโลส

| --- | --- |



ชื่อ
IUPAC name (2R,3S,4S,5R,6R)-2-(Hydroxymethyl)-6-[(2R,3R,4S,5S,6R)-3,4, 5-trihydroxy-6-(hydroxymethyl)oxan-2-yl]oxyoxane-3,4,5-triol
ชื่ออื่น α,α‐Trehalose; α-D-glucopyranosyl-(1→1)-α-D-glucopyranoside
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 99-20-7 (แอนไฮดรัส) Y 6138-23-4 (ไดไฮเดรต) N
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ChEBI: CHEBI:16551 Y
ChEMBL: ChEMBL1236395 N
เคมสไปเดอร์: 7149 Y
ECHA InfoCard: 100.002.490 
ผับเคม CID: 7427
UNII: B8WCK70T7I Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID3048102 
 InChI InChI=1S/C12H22O11/c13-1-3-5(15)7(17)9(19)11(21-3)23-12-10(20)8(18)6(16)4(2-14)22-12/h3-20H,1-2H2/t3-,4-,5-,6-,7+,8+,9-,10-,11-,12-/m1/s1 YKey: HDTRYLNUVZCQOY-LIZSDCNHSA-N Y InChI=1/C12H22O11/c13-1-3-5(15)7(17)9(19)11(21-3)23-12-10(20)8(18)6(16)4(2-14)22-12/h3-20H,1-2H2/t3-,4-,5-,6-,7+,8+,9-,10-,11-,12-/m1/s1Key: HDTRYLNUVZCQOY-LIZSDCNHBN 
 SMILES OC[C@@H]1[C@@H](O)[C@H](O)[C@@H](O)[C@H](O1)O[C@@H]2[C@H](O)[C@@H](O)[C@H](O)[C@H](O2)CO 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C12H22O11 (แอนไฮไดรด์) 
มวลโมเลกุล: 342.296 g/mol (แอนไฮดรัส) 378.33 g/mol (ไดไฮเดรต)   
ลักษณะทางกายภาพ: ผลึกออร์โทรอมบิกสีขาว
ความหนาแน่น: 1.58 g/cm3 ที่ 24 °C
จุดหลอมเหลว: 203 องศาเซลเซียส (397 องศาฟาเรนไฮต์; 476 เคลวิน) (แอนไฮดรัส) 97 °C (ไดไฮเดรต)
ละลายในน้ำ: 68.9 g ต่อ 100 g ที่ 20 °C
ความสามารถละลายได้: ละลายในเอทานอล ไม่ละลายในไดอีทิลอีเทอร์และเบนซีน
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
ทรีฮาโลส (อังกฤษ: trehalose) หรือ ทรีมาโลส (tremalose) หรือ ไมโคส (mycose) เป็นคาร์โบไฮเดรตลักษณะของแข็งสีขาวไม่มีกลิ่น มีสูตรเคมีคือ C12H22O11 มีน้ำหนักโมเลกุล 378.32 g/mol ทรีฮาโลสถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1832 โดยเอช. เอ. แอล. วิกเกอส์ ก่อนที่ในปี ค.ศ. 1859 มาร์เซลแล็ง แบร์เธโลจะสกัดทรีฮาโลสจากทรีฮาลา สารรสหวานที่ได้จากรังไหมของด้วงงวง
ทรีฮาโลสเป็นไดแซ็กคาไรด์ที่มีพันธะไกลโคซิดิกเชื่อมตรงกลางระหว่างโมเลกุลกลูโคส 2 โมเลกุล พันธะนี้เป็นพันธะโคเวเลนต์ประเภทหนึ่งที่เชื่อมหมู่ฟังก์ชันเฮมิอะซีทัลให้ครบวง ทำให้ไม่มีหมู่ฟังก์ชันไหนกลายสภาพเป็นตัวรีดิวซ์ จึงทำให้ทรีฮาโลสทนต่อความร้อนและกระบวนการไฮโดรไลซิส รวมถึงสามารถคงสภาพส่วนประกอบอื่นในผลิตภัณฑ์ได้ สิ่งมีชีวิตหลายชนิดตั้งแต่แบคทีเรีย เห็ดรา พืชและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังสามารถสังเคราะห์ทรีฮาโลสจากกลูโคส และใช้ประโยชน์หลายด้าน เช่น แมลงใช้ทรีฮาโลสเป็นแหล่งพลังงาน ขณะที่พืชสกุล Selaginella ใช้ทรีฮาโลสในการปกป้องและฟื้นฟูตัวเองในภาวะขาดอาหารหรือสภาพอากาศไม่อำนวย สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่สามารถย่อยทรีฮาโลสให้กลายเป็นกลูโคสด้วยเอนไซม์ทรีฮาเลสในลำไส้เล็ก ภาวะขาดเอนไซม์ทรีฮาเลสในมนุษย์ถือเป็นสิ่งผิดปกติ แต่อาจพบได้ในชาวอินูอิตในกรีนแลนด์ประมาณ 10–15% ของประชากรทั้งหมด
เดิมการสกัดทรีฮาโลสเพื่อใช้ประโยชน์เป็นสิ่งที่ทำได้ยากและมีราคาสูง จนกระทั่งราวปี ค.ศ. 2000 บริษัทฮายาชิบาระค้นพบวิธีการสกัดทรีฮาโลสจากแป้ง ทรีฮาโลสใช้เตรียมอาหารแช่แข็งเนื่องจากมีคุณสมบัติลดจุดเยือกแข็ง และใช้เป็นส่วนประกอบร่วมกับกรดไฮยาลูโรนิกในน้ำตาเทียม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Trehalose
Trehalose in sperm preservation
มูฮัมมาดู บูฮารี

| มูฮัมมาดู บูฮารีGCFR |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีไนจีเรีย
ดำรงตำแหน่ง 29 พฤษภาคม 2015 – 29 พฤษภาคม 2023
รองประธานาธิบดี: เยมิ โอซินบาโจ
ก่อนหน้า: กู๊ดลัก โจนาธาน
ถัดไป: โบลา ตินูบู
ดำรงตำแหน่ง 31 ธันวาคม 1983 – 27 สิงหาคม 1985
รองประธานาธิบดี: ทันด์ อีเดียจ์บอน
ก่อนหน้า: เชฮู ชาการี่
ถัดไป: อิบราฮิม บาบันกิดา
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสำรวจปิโตรเลียม
ดำรงตำแหน่ง 11 พฤศจิกายน 2015 – 29 พฤษภาคม 2023
รอง: เอ็มมานูเอล ไอบี คาชิควู
ก่อนหน้า: ดิเอซานี อัลลิสัน-มาดิเอเก้
ถัดไป: โบลา ตินูบู
ดำรงตำแหน่ง มีนาคม 1976 – มิถุนายน 1978
ประธานาธิบดี: เมอร์ทาลา มูฮัมเหม็ด โอลูเซกุน โอบาซานโจ
ผู้ว่าราชการจังหวัดของบอร์โนสถานะ
ดำรงตำแหน่ง 3 กุมภาพันธ์ 1976 – 15 มีนาคม 1976
ก่อนหน้า: จัดตั้งสำนักงาน
ถัดไป: มุสตาฟา อามิน
ดำรงตำแหน่ง 1 สิงหาคม 1975 – 3 กุมภาพันธ์ 1976 North-Eastern State
ก่อนหน้า: มูซา อูสแมน
ถัดไป: สำนักงานยกเลิก
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1942-12-17) 17 ธันวาคม ค.ศ. 1942 (81 ปี) Daura, ภาคเหนือ, อังกฤษไนจีเรีย (now Daura, Katsina State, Nigeria)
เชื้อชาติ: ไนจีเรีย
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: สภาคองเกรสก้าวหน้าทั้งหมด (หลังจาก 2013)
คู่สมรส:   Safinatu Yusuf (สมรส 1971; หย่า 1988)  ไอช่า โบูฮารี (สมรส 1989) 
บุตร:  10 Zulaihat (deceased) Fatima Musa (deceased) Hadiza Safinatu Aisha Halima Yusuf Zarah Amina 
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยการทหารของไนจีเรีย โรงเรียนนายร้อยนายทหารโรงเรียนนายร้อย วิทยาลัยการทัพบกสหรัฐฯe
เว็บไซต์: www.mbuhari.ng
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด:  กองทัพไนจีเรีย
ประจำการ: 1961–1985
ยศ: พลตรี

มูฮัมมาดู บูฮารี (เกิด 17 ธันวาคม พ.ศ. 2485) เป็นนักการเมืองชาวไนจีเรียซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีไนจีเรียมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 จนถึงปัจจุบัน เขาเคยมียศพลตรีในกองทัพบกไนจีเรียและเคยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีตั้งแต่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2526 จนถึง 27 สิงหาคม พ.ศ. 2528 หลังรัฐประหารในไนจีเรียเมื่อปี พ.ศ. 2526
เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ

| เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เซียร์เกย์ วาซีเลวิช รัคมานีนอฟ
เกิด: 1 เมษายน ค.ศ. 1873 เซมโยโนโว, จักรวรรดิรัสเซีย 
เสียชีวิต: 28 มีนาคม ค.ศ. 1943 (69 ปี) เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา 
แนวเพลง: คลาสสิก
อาชีพ: คีตกวี  นักเปียโน   วาทยากร
เครื่องดนตรี: เปียโน
ช่วงปี: ค.ศ. 1892–1943
เซียร์เกย์ วาซีเลวิช รัคมานีนอฟ (รัสเซีย: Сергей Васильевич Рахманинов; 1 เมษายน [ตามปฎิทินเก่า: 20 มีนาคม] 1873 – 28 มีนาคม ค.ศ. 1943) เป็นคีตกวี, นักเปียโน และ วาทยากร ชาวรัสเซีย เขาถูกจัดให้เป็นนักเปียโนที่มีชั้นเชิงและมีอิทธิพลมากที่สุดในยุคของเขา และเป็นผู้นำดนตรีคลาสสิกแบบโรแมนติกในยุโรป บทเพลงของรัคมานีนอฟนั้นมีแรงขับมหาศาล และต้องอาศัยเทคนิคชั้นสูงในการบรรเลง โดยเฉพาะ Piano Concerto No.2, Op. 18
ประวัติ > วัยเด็ก

เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ เกิดเมื่อ 1 เมษายน 1873 ในตำบลเซมโยโนโว (ปัจจุบันชื่อเซมโยนอฟ) ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของรัสเซีย ตระกูลรัคมานีนอฟนั้นเป็นตระกูลชนชั้นสูงเก่า บิดาของเขาคือ วาซีลี รัคมานีนอฟ เป็นนักเปียโนและทหาร ส่วนมารดาของเขาคือ ลิวบอฟ บุตาโกวา ทั้งสองมีบุตรชายและบุตรสาวอย่างละ 3 คน เมื่อเซียร์เกย์อายุได้สี่ขวบ มารดาของเขาได้เป็นคนสอนเปียโนพื้นฐานให้แก่เขา ต่อมาในปี 1882 เมื่อเขาอายุได้ 9 ขวบ ทวดของเขา (ปู่ของมารดา) ได้ไปจ้างครูสอนเปียโนชื่อ แอนนา จากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กมาเพื่อฝึกสอนเซียร์เกย์ หลังจากฝึกสอนไปราว 2–3 ปี ครอบครัวรัคมานีนอฟต้องประสบกับปัญหาทางการเงิน จนต้องนำที่ดินและบ้านออกขายทอดตลาด จากที่ดินและอาคารห้าแห่ง เหลืออยู่เพียงแห่งเดียว และทั้งครอบครัวก็ตัดสินใจย้ายไปอาศัยอยู่ในห้องเช่าที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
ส่วนแอนนานั้น ก็ได้กลับไปยังบ้านของเธอ และได้จัดการให้เซียร์เกย์ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนดนตรีเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เซียร์เกย์ได้เริ่มเรียนที่นี่ในปี 1883 เมื่ออายุ 10 ขวบ ในปีเดียวกันนั้น น้องสาวของเขาเสียชีวิตจากโรคคอตีบ และบิดาของเขาก็กลายเป็นพวกว่างงานและออกจากบ้านไปยังมอสโก คุณยายของเซียร์เกย์นั้น มีความตั้งใจอย่างมากที่จะส่งเสริมบรรดาหลานๆให้ได้รับการเลี้ยงดูและเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดี เธอมักจะพาเซียร์เกย์ไปร่วมกิจกรรมของคริสตจักรออร์โธดอกซ์อยู่เสมอๆ อาทิ การภาวนาหรือการลั่นระฆังโบสถ์ของเมือง ซึ่งการที่ศาสนพิธีส่วนใหญ่มีบทเพลงประกอบ ทำให้เซียร์เกย์ ได้ซึมซับอิทธิพลทางดนตรีเหล่านี้ อีกประการหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อดนตรีที่สำคัญคือการที่พี่สาวของเขา เยเลนา มีส่วนร่วมในโรงละครบอลชอย เธอพึ่งเข้ามาได้ไม่นานและกำลังอยู่ระหว่างรับการฝึกสอน เธอก็เสียชีวิตเมื่ออายุได้ 18 ปีจากโรคโลหิตจาง เพื่อที่จะทำใจจากการสูญเสียสมาชิกครอบครัว คุณยายจึงพาเซียร์เกย์ไปพักผ่อนที่ไร่ที่เงียบสงบในแถบแม่น้ำวอลคอฟ ซึงทำให้เซียร์เกย์ชอบการพายเรือ ซึ่งการที่เขาถูกตามใจโดยคุณยายของเขา ทำให้เซียร์เกย์กลายเป็นเด็กขี้เกียจและไม่ผ่านระดับชั้นการศึกษาทั่วไป
สื่อ > บรรเลงเอง

| --- | --- |
Prelude in C♯ minor, Op. 3, No. 2: 

Prelude in C-sharp minor (Op. 3, No. 2) ของรัคมานีนอฟที่เขาบรรเลงเองตอนอายุ 19 ที่สหรัฐอเมริกา ซึ่งได้สร้างชื่อเสียงแก่เขา
| --- | --- |
Hungarian Rhapsody No. 2: 

4 นาทีแรกเป็นบทเพลง Hungarian Rhapsody No. 2 ของ ฟรันซ์ ลิซท์ บันทึกเมื่อ 1919 บรรเลงโดย รัคมานีนอฟ
| --- | --- |
Waltz in E flat major, Op. 18: 

Waltz in E flat major, Op. 18 ของ ชอแป็ง บันทึกเมื่อ 21 มกราคม 1921 บรรเลงโดย รัคมานีนอฟ
สื่อ > ประพันธ์

| --- | --- |
Vocalise transcribed for violin and piano: 

บรรเลงโดย Roxana Pavel Goldstein (ไวโอลิน) และ Monica Goldstein (เปียโน)
| --- | --- |
Élégie in E-flat minor: 

บรรเลงเปียโนโดย Oksana Yevsyukova
หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
บรรณานุกรม

Bertensson, Sergei; Leyda, Jay (2001). Sergei Rachmaninoff – A Lifetime in Music (Paperback ed.). New York University Press. ISBN 978-0-253-21421-8.
Cannata, David Butler (1999). Rachmaninoff and The Symphony. Studien Verlag. ISBN 978-3-706-51240-4.
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1922). "Rachmaninoff, Sergei Vasilievich" . Encyclopædia Britannica (12th ed.). London & New York: The Encyclopædia Britannica Company.
Cunningham, Robert E. (2001). Sergei Rachmaninoff: A Bio-bibliography. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-30907-6.
Greene, David Mason (1985). Greene's Biographical Encyclopedia of Composers. Reproducing Piano Roll Foundation. ISBN 978-0-385-14278-6.
Harrison, Max (2006). Rachmaninoff: Life, Works, Recordings. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-0-826-49312-5.
Lyle, Watson (1939). Rachmaninoff: A Biography. W. Reeves Bookseller Limited. ISBN 978-0-404-13003-9.
Martyn, Barrie (1990). Rachmaninoff: Composer, Pianist, Conductor. London: Scolar Press. ISBN 978-0-859-67809-4.
Norris, Geoffrey; Sadie, Stanley, บ.ก. (1980). The New Grove Dictionary of Music and Musicians. MacMillan. ISBN 978-0-333-23111-1.
Plaskin, Glenn (1983). Horowitz: A Biography. New York: William Morrow and Company. ISBN 978-0-688-01616-6.
Norris, Geoffrey (2001). Rachmaninoff. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-198-16488-3.
O'Connell, Charles (1941) [1935]. The Victor Book of the Symphony (Revised ed.). New York: Simon and Schuster.
Riesemann, Oskar von (1934). Rachmaninoff's Recollections, Told to Oskar von Riesemann. Macmillan. ISBN 978-0-836-95232-2.[ลิงก์เสีย]
Rimsky-Korsakov, Nikolai (1989). My Musical Life. Faber and Faber. ISBN 978-0-571-14245-3.
Robinson, Harlow (2007). Russians in Hollywood, Hollywood's Russians: Biography of an Image. Lebanon: University Press of New England. ISBN 978-1-555-53686-2.
Rubinstein, Arthur (1980). My Many Years. New York: Knopf. ISBN 0-394-42253-8.
Schonberg, Harold C. (1987). The Great Pianists (2nd ed.). New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0-393-03857-6.
Schonberg, Harold C. (1988). The Virtuosi: Classical Music's Great Performers From Paganini to Pavarotti. Vintage. ISBN 978-0-394-75532-8.
Schonberg, Harold C. (1997). The Lives of the Great Composers (3rd ed.). New York: W. W. Norton. ISBN 978-0-349-10972-5.
Scott, Michael (2011). Rachmaninoff. The History Press. ISBN 978-0-7524-7242-3.
Seroff, Victor Ilyitch (1950). Rachmaninoff: A Biography. Simon & Schuster. ISBN 978-0-836-98034-9.
Sylvester, Richard D. (2014). Rachmaninoff's Complete Songs: A Companion with Texts and Translations. Indiana University Press. ISBN 978-0-2530-1259-3.
Threlfall, Robert; Norris, G. (1982). A Catalogue of the Compositions of Rachmaninoff. London: Scolar Press. ISBN 978-0-859-67617-5.
Wehrmeyer, Andreas (2004). Rakhmaninov. Haus Publishing. ISBN 978-1-904341-50-5.
อ่านเพิ่ม

Norris, Geoffrey (2002). The Oxford Companion to Music. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-866212-9. OCLC 59376677.
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Musicbrainz artist
เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ ที่ออลมิวสิก
Serge Rachmaninoff's Performance Diary
แม่แบบ:BBC composer page
Serge Rachmaninoff Foundation and the Rachmaninoff Network
Analysis of Rachmaninoff's Works for Piano and Orchestra
Complete list of Rachmaninoff's performances as a conductor ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร 27 ตุลาคม 2009)
Faculty of Culture and Arts of Derzhavin Tambov State University เก็บถาวร 2019-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sergei Rachmaninoff recordings at the Discography of American Historical Recordings.
2008 radio program on the composer's place in Russian history (ในภาษารัสเซีย)
Sergei Rachmaninoff archive, 1872-1992 at the Library of Congress
แหล่งข้อมูลอื่น > สกอร์เสรี

ผลงานของ Sergei Rachmaninoff ที่โครงการกูเทินแบร์ค
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
Free scores (ในภาษาอิตาลี)
โน้ตเพลงเสรีของ Sergei Rachmaninoff ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
แม่แบบ:ChoralWiki
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  เกาหลี 2  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  รางวัลแกรมมี  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  RISM  SNAC  IdRef 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  เกาหลี 2  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  รางวัลแกรมมี  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  RISM  SNAC  IdRef 
เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ ในวัย 10 ขวบ
การดำน้ำ

การดำน้ำโดยใช้ต่อท่ออากาศจากผิวน้ำ (surface-supplied)
การดำน้ำ (อังกฤษ: underwater diving) เป็นการลดตัวใต้ผิวน้ำเพื่อทำกิจกรรมใต้น้ำ มักเกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวทางทะเลเป็นหลัก หรืออาจเป็นภารกิจทางทหาร การแช่น้ำและการสัมผัสกับน้ำเย็นและความดันสูงมีผลทางสรีรวิทยาต่อนักดำน้ำซึ่งจะจำกัดความลึกและระยะเวลาในการดำน้ำโดยรวม การกลั้นหายใจเป็นข้อจำกัดสำคัญ และการหายใจที่ความดันสูงยังทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนอื่น ๆ ทั้งทางตรงและทางอ้อม การพัฒนาวิธีการทางด้านอุปกรณ์เทคโนโลยีเพิ่มความลึกและระยะเวลาในการดำน้ำโดยรอบของมนุษย์และยังช่วยให้ทำงานใต้น้ำได้นานยิ่งขึ้น
สภาพแวดล้อมทำให้กิจกรรมดำน้ำมีความอันตรายหลากหลายอย่างและความเสี่ยงส่วนใหญ่จะถูกควบคุมโดยทักษะการดำน้ำที่เหมาะสม การฝึกอบรม ประเภทของอุปกรณ์ที่ใช้ และก๊าซหายใจที่ใช้ ที่ขึ้นอยู่กับความลึกและวัตถุประสงค์ในการดำน้ำ กิจกรรมดำน้ำมีความลึกสูงสุดประมาณ 40 เมตร (130 ฟุต) สำหรับการดำน้ำลึกเชิงสันทนาการ 530 เมตร (1,740 ฟุต) สำหรับการดำน้ำเชิงพาณิชย์และ 610 เมตร (2,000 ฟุต) ที่สวมใส่ชุด atmospheric suit การดำน้ำยังถูกจำกัด ให้อยู่ในสภาพที่ไม่อันตรายมากเกินไป แม้ว่าระดับความเสี่ยงอาจผันผวน
ประเภทของการดำน้ำ

ประเภทของการดำน้ำสามารถแบ่งได้เป็นหลายแบบตามอุปกรณ์ดำน้ำที่ใช้