stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินชาน

| จังหวัดเหวินชาน 文山州  (จีน) Vwnzsanh Couh  (จ้วง) Wenx Shangb Zheub  (ม้ง) |
| --- | --- |
จังหวัดปกครองตนเอง
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินชาน 文山壮族苗族自治州 Vwnzsanh Bouxcuengh Myauzcuz Swcicouh
ที่ตั้งของจังหวัดเหวินชานในมณฑลยูนนาน
พิกัด (สำนักงานบริหารจังหวัดเหวินชาน): 23°24′N 104°13′E﻿ / ﻿23.40°N 104.22°E﻿ / 23.40; 104.22
ประเทศ:  จีน
มณฑล: ยูนนาน
GB/T 2260 CODE: 532600
ศูนย์กลางการปกครอง: เหวินชาน
หน่วยการปกครอง:  รายการ Wenshan Yanshan Xichou Malipo Maguan Qiubei Guangnan Funing 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 31,409.12 ตร.กม. (12,127.13 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,263 เมตร (4,144 ฟุต)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 3,517,941 คน
 • ความหนาแน่น: 110 คน/ตร.กม. (290 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 663000
รหัสพื้นที่: 0876
รหัส ISO 3166: CN-YN-26
อักษรนำหน้าทะเบียนรถ: 云H
เว็บไซต์: www.ynws.gov.cn
1สำนักสถิติมณฑลยูนนาน  2เว็บไซต์มณฑลยูนนาน 
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินชาน (จีน: 文山壮族苗族自治州; พินอิน: Wénshān Zhuàngzú Miáozú Zìzhìzhōu; เหวินชาน จ้วงจู๋ เหมียวจู๋ จื้อจื้อโจว) เป็นจังหวัดปกครองตนเองแห่งหนึ่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดที่อยู่ทางตะวันออกสุดของมณฑล มีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับไป่เซ่อ เขตปกครองตนเองกว่างซี ทิศใต้ติดกับจังหวัดห่าซางของประเทศเวียดนาม (ห่างไปประมาณ 438 กิโลเมตร (272 ไมล์)) ทิศตะวันตกติดกับเขตปกครองตนเองชนชาติอาข่าและอี๋ หงเหอ และทิศเหนือติดกับฉวี่จิ้ง
ชนเผ่า

จำนวนประชากรแบ่งตามชนเผ่า เมื่อปี พ.ศ. 2543
| เชื้อชาติ | จำนวน | ร้อยละ |
| --- | --- | --- |
| ฮั่น | 1,372,317 | 41.99% |
| จ้วง | 981,851 | 30.04% |
| ม้ง | 422,991 | 12.94% |
| อี๋ | 347,194 | 10.62% |
| เย้า | 81,774 | 2.5% |
| หุย | 22,806 | 0.7% |
| ไท | 15,149 | 0.46% |
| ไป๋ | 8,118 | 0.25% |
| ปู้อี | 6,673 | 0.2% |
| มองโกล | 6,451 | 0.2% |
| เกอเหล่า | 1,892 | 0.06% |
| อื่นๆ | 1,337 | 0.04% |
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง

| จังหวัดนู่เจียง 怒江州 · ꓠꓳ-ꓟꓵ |
| --- | --- |
จังหวัดปกครองตนเอง
怒江傈僳族自治州ꓠꓳ-ꓟꓵ ꓡꓲ-ꓢꓴ ꓫꓵꓽ ꓚꓲꓸ ꓛꓬꓽ ꓗꓪꓼ ꓫꓵꓽ ꓝꓳꓴ จังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง
เมืองลิ่วคู่
แผนที่มณฑลยูนนานแสดงที่ตั้งของจังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง (เน้นสีชมพู)
พิกัด (ที่ทำการบริหารจังหวัดนู่เจียง): 25°49′03″N 98°51′24″E﻿ / ﻿25.8176°N 98.8566°E﻿ / 25.8176; 98.8566
ประเทศ:  จีน
มณฑล: ยูนนาน
ศูนย์กลางการปกครอง: นครหลูฉุ่ย (เมืองลิ่วคู่)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 14,588.92 ตร.กม. (5,632.81 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 534,337 คน
 • ความหนาแน่น: 37 คน/ตร.กม. (95 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 673100
รหัสพื้นที่: 0886
รหัส ISO 3166: CN-YN-33
เว็บไซต์: www.nj.yn.gov.cn
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง (จีน: 怒江傈僳族自治州; พินอิน: Nùjiāng Lìsùzú Zìzhìzhōu; นู่เจียง ลี่ซู่จู๋ จื้อจื้อโจว) เป็นจังหวัดปกครองตนเองทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน
ชนเผ่า

จำนวนประชากรแบ่งตามชนเผ่า เมื่อปี ค.ศ. 2000
| เชื้อชาติ | จำนวน | ร้อยละ |
| --- | --- | --- |
| ลีซอ | 231,819 | 47.13 % |
| ไป๋ | 132,622 | 26.97 % |
| ฮั่น | 422.991 | 13.13 % |
| นู | 26,670 | 5.42 % |
| ปูมี | 14,374 | 2.92 % |
| ยี | 9,805 | 1.99 % |
| Derung | 5,456 | 1.11 % |
| น่าซี | 6.673 | 0.43 % |
| ทิเบต | 1,805 | 0.37 % |
| ไท | 465 | 0.09 % |
| หุย | 429 | 0.09 % |
| จ้วง | 342 | 0.07 % |
| อื่นๆ | 1,331 | 0.28 % |
การทัพตามแนวชายแดนจีน-พม่า

| ด ค กความขัดแย้งในพม่า |
| --- | --- |
 ความขัดแย้งด้วยอาวุธ คอมมิวนิสต์ (2491–2531)  ชายแดนจีน-พม่า (2503–2504)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กะเหรี่ยง–มอญ  โกก้าง 2552  2558  โรฮีนจา 2521  2534–2535  2559–ปัจจุบัน  ไทใหญ่  หลังรัฐประหารปี 2564 2566 การวางระเบิดและการโจมตี 2490  2526  2542  2546  2548  2553  2556  2561 รัฐประหาร 2505  2531  2564 การประท้วง 2505  2517  2531  2550–2551  2564–ปัจจุบัน ความรุนแรงต่อต้านมุสลิม 2555  2556  2558  2559–ปัจจุบัน หัวข้อที่เกี่ยวข้อง การหยุดยิง  พลรบในความขัดแย้ง  องค์การติดอาวุธชาติพันธุ์ 
การทัพตามแนวชายแดนจีน-พม่า (Campaign along the China-Burma Border; ภาษาจีน: 中缅边境作战) เป็นลำดับของการสู้รบระหว่างจีนคณะชาติและจีนคอมมิวนิสต์ระหว่างสงครามกลางเมืองจีนในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่เกิดขึ้นตามแนวชายแดนจีน-พม่า ซึ่งฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์เป็นฝ่ายชนะ การทัพนี้ฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์เรียกว่าการทัพเพื่อความปลอดภัยตามแนวชายแดนจีน-พม่า (Campaign to Provide Security for the China-Burma Border Surveying; ภาษาจีน: 中缅边境勘界警卫作战)
ภูมิหลัง

หลังการปฏิวัติคอมมิวนิสต์ในจีน กองทัพฝ่ายจีนคณะชาติที่เหลืออยู่ได้ถอยมายังพม่าและยังคงต่อสู้ภายใต้แรงกดดันจากนานาชาติ รัฐบาลจีนคณะชาติในไต้หวันได้ถอนกองกำลังตามแนวชายแดนจีน-พม่ามากกว่า 6,500 คน ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2497 แต่มีกลุ่มจีนคณะชาติที่ปฏิเสธการเดินทางไปไต้หวันและเลือกที่จะอยู่ในพม่า จัดตั้งกองกำลังต่อต้านคอมมิวนิสต์ หลิว หยวนหลิน (柳元麟) ได้จัดตั้งกองกำลังอาสาสมัครต่อต้านคอมมิวนิสต์ประชาชนยูนนานในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2497 ในราวพ.ศ. 2503 กองทัพจีนคณะชาติในพม่าภาคเหนือขึ้นถึงจุดสูงสุด มีทหารเกือบหมื่นคน พื้นที่ที่ฝ่ายต่อต้านคอมมิวนิสต์ยึดครองยาว 300 กิโลเมตรตามแนวชายแดนจีน-พม่า และมีความกว้าง 100 กิโลเมตร ใน พ.ศ. 2503 เน วิน ผู้นำพม่าได้ไปเยือนจีน และได้ลงนามในข้อตกลงเพื่อยุติข้อโต้แย้งทางประวัติศาสตร์ระหว่างจีนกับพม่า เมื่อ 28 มกราคม พ.ศ. 2503 ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2503 เน วินและอูนุเดินทางไปเยือนจีนและลงนามในสนธิสัญญาเกี่ยวกับแนวชายแดนกับโจว เอินไหล นายกรัฐมนตรีจีน
การเริ่มต้น

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2503 ฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์ได้สั่งให้เขตทหารคุนหมิงเตรียมพร้อมสำหรับการทัพ ต้นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2503 จีนคอมมิวนิสต์และรัฐบาลพม่าได้ประชุมร่วมกันเกี่ยวกับเหตุการณ์สู้รบกับคอมมิวนิสต์ในพม่า ตัวแทนฝ่ายพม่าคือนายพลอองจี (Aung Gyi) และซานยู ตัวแทนฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์นำโดยติง หรงชาง (丁荣昌) รองผู้บัญชาการเขตทหารยูนนาน และเฉิง เสวหยู (成学渝) ผู้บัญชาการกองทัพป้องกันชายแดนของกองทัพปลดปล่อยประชาชน ในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503 ได้มีการลงนาม โดยพม่ายอมให้ทหารจีนคอมมิวนิสต์เข้ามาสู้รบในพม่าได้ลึก 20 กิโลเมตรและยาว 300 กิโลเมตรตามแนวชายแดน ในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503คณะกรรมการกองทัพส่วนกลางคอมมิวนิสต์ได้สั่งให้กองทัพข้ามชายแดนเข้ามาโจมตีกองทัพจีนคณะชาติในพม่า
ยุทโธบาย

ทั้งสองด้านถูกจำกัดด้วยปัจจัยหลายประการ ฝ่ายจีนคณะชาติที่มีจำนวนน้อยพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะหนัก โดยถอนตัวออกจากแนวชายแดนอย่างรวดเร็ว ฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์ถูกจำกัดด้วยเส้นตายที่จำกัดการเคลื่อนไหว กลุ่มจีนคณะชาติจึงเคลื่อนย้ายไปยังแนวชายแดนไทย-ลาวแทน
ยุทโธบาย > ยุทโธบายของจีนคณะชาติ

แนวรบด้านหน้าของจีนคณะชาติอยู่ตามแนวชายแดนยาว 300 กิโลเมตร ลึกเข้ามา 20 กิโลเมตร และเป็นเป้าหมายหลักในการรุกเข้ามาของฝ่ายคอมมิวนิสต์ แนวรบในการต้านทานการรุกรานมีราว 800 คน  จุดที่ตั้งรับคือทางใต้ของแม่น้ำหลัว ที่มีเทือกเขาอยู่ด้านหลัง และคุมทางรถไฟและถนนที่สำคัญ
ยุทโธบาย > ยุทโธบายของฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์

ฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์แบ่งพื้นที่สู้รบเป็นพื้นที่ย่อยและวางแผนจะตัดฐานรากของฝ่ายจีนคณะชาติ โดยจีนคอมมิวนิสต์ประเมินกองกำลังฝ่ายจีนคณะชาติสูงเกินไป ฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์ได้ข้ามพรมแดนเข้ามาในตอนเช้าของวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503
ระยะที่หนึ่ง

กองทัพฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์ได้ยกพลข้ามไปในเวลา 5 นาฬิกา ของวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503 การปะทะในรอบนี้ ทหารฝ่ายจีนชาตินิยม 33 คนถูกฆ่า สามารถทำลายที่มั่นของจีนคณะชาติที่มันอีนายได้ ส่วนกองทัพที่โจมตีจีนคณะชาติในเมงวาและเมงมา สามารถทำให้จีนคณะชาติถอนตัวออกไปได้  การโจมตีที่ตาบันไม ได้ฆ่าทหารจีนคณะชาติไปราวร้อยคน หลังจากการปะทะผ่านไปหลายชั่วโมง หัวหน้าของกองพลที่หนึ่ง, สอง, สาม, ห้า, เจ็ด และแปด ของฝ่ายจีนคณะชาติถูกทำลายโดยสิ้นเชิง แต่เนื่องจากขาดประสบการณ์ในการรบในพื้นที่ที่เป็นภูเขา ครึ่งหนึ่งของกองทัพจีนคอมมิวนิสต์ไปไม่ถึงเป้าหมายทันเวลา ทำให้ฝ่ายจีนคณะชาติถอนกำลังได้ทัน ปฏิบัติการสิ้นสุดลงในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2503 โดยสามารถสังหารทหารฝ่ายจีนคณะชาติได้ 467 คน ในพื้นที่ที่ได้รับอนุญาต หรือคิดเป็น 53.4% ของเป้าหมายที่กำหนดโดยฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์ หลังปฏิบัติการ ทหารพม่าได้ขอให้กองกำลังจีนคอมมิวนิสต์คงอยู่ในพม่าเพื่อป้องกันการโต้กลับของฝ่ายจีนคณะชาติ โดยโจว เอินไหล ยอมให้กองทัพจีนอยู่ในพม่าจนกว่าจะสำเร็จ
ระยะที่สอง

หลังจากปฏิบัติการระยะแรกผ่านไป กองทัพฝ่ายจีนคณะชาติที่เหลืออยู่พยายามหลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรงและโจมตีทหารพม่าเพื่อยึดพื้นที่ใหม่ ทดแทนพื้นที่ที่สูญเสียไป  กองทัพพม่าได้ขอร้องให้ทหารจีนคอมมิวนิสต์เข้ามาช่วยเหลือเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2504 จีนคอมมิวนิสต์ตัดสินใจยกกองทัพข้ามมาเป็นครั้งที่สองเพื่อโจมตีจีนคณะชาติในปลายเดือนมกราคม โดยกองทัพพม่ายอมให้กองทัพจีนคอมมิวนิสต์บุกลลึกเข้ามาได้อีก 50 กิโลเมตร เพื่อปราบปรามจีนคณะชาติประมาณสามพันคนในพื้นที่ของซัวหยง (索永) และเมิ่งไปเลียว (孟白了)
ในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2504 ทหารจีนคอมมิวนิสต์ทั้งหมดได้ข้ามเส้นตายเดิมเข้ามาและโจมตีพื้นที่ทางเหนือและตะวันตกของแม่น้ำโขง หัวหน้ากลุ่มจีนคณะชาติ หลิว หยวนหลิน (柳元麟) ได้สั่งเคลื่อนย้ายกองกำลังไปยังแนวชายแดนลาว-พม่าในคืนเดียวกันนั้น ในวันต่อมา กองกำลังจีนคณะชาติที่ยังต่อสู่อยู่พ่ายแพ้ทั้งหมด ฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์ได้ทำลายกองกำลังของจีนคณะชาติในพื้นที่ที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาปฏิบัติการและสามารถฆ่านายพลหลี่ ซิฉย่ง (李自雄) และไป๋ เซียงหลิน (白湘麟) ของฝ่ายจีนคณะชาติได้ มีเฉพาะกองกำลังจีนคอมมิวนิสต์จากซีเหมาที่ไปถึงบาซิลิไม่ทันเวลา ทำให้ฆ่าทหารฝ่ายจีนคณะชาติได้เพียง 274 คน ปฏิบัติการนี้สิ้นสุดลงเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 และถอนกำลังกลับไปจีน
ผลลัพธ์

ฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์ประสบความสำเร็จในการผลักดันจีนคณะชาติออกจากฐานที่ตั้งที่ได้ยึดครองมาเป็นสิบปี สามารถเข้าควบคุมพื้นที่ตามแนวชายแดนจีน-พม่าได้ กลุ่มจีนคณะชาติที่หนีรอดได้ไปตั้งฐานที่มั่นใหม่ตามแนวชายแดนไทย-ลาวและยังดำรงอยู่จนถึงทุกวันนี้ สำหรักลุ่มจีนคณะชาติได้สูญเสียที่มั่นเดิมแต่ก็ยังรักษากำลังพลและอาวุธยุทโธปกรณ์ไปยังพื้นที่ใหม่ได้ แม้จะมีความอุดมสมบูรณ์น้อยกว่าเดิม กองทัพในฐานที่ตั้งใหม่ต้องพึ่งพาการผลิตและการค้าฝิ่นมากขึ้นและพื้นที่ที่พวกเขาควบคุมกลายเป็นส่วนหนึ่งของสามเหลี่ยมทองคำ
หลังจากนั้น

ชัยชนะของฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์ในปฏิบัติการครั้งนี้ได้ก่อให้เกิดปัญหาตามมา ปัญหาสำคัญในการสู้รบของฝ่ายจีนคอมมิวนิสต์ได้แก่ การขาดแคลนความเข้าใจเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมในพื้นที่ที่มีแม่น้ำ หุบเขาและพื้นที่ลาดชันจำนวนมาก แทบจะไม่มีถนน  มีโรคติดต่อมาก ปัจจัยเหล่านี้ถูกมองข้ามในการวางแผนของฝ่ายคอมมิวนิสต์โดยมองจากฐานของพื้นที่หุบเขาที่ซับซ้อนน้อยกว่าในจีน ทำให้ปฏิบัติการครั้งแรก กองทัพจีนคอมมิวนิสต์ไปไม่ถึงเป้าหมายตามเวลาที่กำหนด การเคลื่อนไหวของฝ่ายจีนไปได้เพียง 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ขาดความสามารถในการข้ามแม่น้ำอย่างรวดเร็ว ทำให้ไม่สามารถปิดล้อมฝ่ายจีนคณะชาติ จนสามารถหลบหนีไปได้
การทำงานของเจ้าหน้าที่ขาดประสบการณ์ที่ทันสมัย ไม่สามารถนำประสบการณ์ในสงครามโลกครั้งที่สองและสงครามกลางเมืองจีนมาใช้ในการทัพนี้ได้  เช่น ไม่สามารถอ่านแผนที่ได้ทำให้หลงทาง ขาดแคลนอุปกรณ์ในการข้ามแม่น้ำ การสร้างถนนและการแพทย์ กลยุทธการสู้รบส่วนใหญ่ฝึกฝนมาจากพื้นที่แห้งแล้งในจีน ไม่สามารถใช้ได้ในพื้นที่ชื้นเช่นในพม่า ทำให้ขาดการติดต่อสื่อสารหรือประเมินฝ่ายตรงข้ามสูงเกินไป
ผลจากความล้มเหลวบางประการในการโจมตีกองทัพจีนคณะชาติในพม่าครั้งนี้ทำให้กระทรวงกลาโหมของจีนสั่งให้มีการฝึกกลยุทธการรบใหม่โดยใช้ประสบการณ์ที่ได้จากการทัพครั้งนี้ ปรับปรุงเขตทหารคุนหมิงและเขตทหารกวางโจวให้ดีขึ้น การปรับปรุงนี้ได้รับการพิสูจน์ในการบุกโจมตีเวียดนามเหนือและลาวระหว่างที่จีนเข้าไปเกี่ยวข้องกับสงครามเวียดนาม
แหล่งข้อมูลอื่น

Operation Paper: The United States and Drugs in Thailand and Burma
คณะรัฐมนตรีเช็กเกีย คณะที่ 20

คณะรัฐมนตรีเช็กเกีย คณะที่ 20 เป็นคณะรัฐมนตรีที่จะเกิดขึ้นเพื่อบริหารประเทศเช็กเกีย อันเดรจ บาบิส ได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีโดยประธานาธิบดี ไมลอส ซีแมน เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2017 และแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 จำนวน 14 คน
รายชื่อรัฐมนตรี

| รัฐมนตรี | ชื่อ | พรรค | เริ่มวาระ |
| --- | --- | --- | --- |
| นายกรัฐมนตรี | อันเดรจ บาบิส | อาโน | ตั้งแต่วันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง | อาเลนา ชิลเลโรวา | ไม่สังกัดพรรคการเมือง | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ | มาร์ติน สตรอปนิกี้ | อาโน | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย | ลูโบมีร์ เมทนาร์ | ไม่สังกัดพรรคการเมือง | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข | อาดัม โวจเทค | อาโน | ตั้งแต่วันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและกิจการสังคม  | จาโรสลาวา เนมโควา | ไม่สังกัดพรรคการเมือง | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุสาหกรรมและการค้า | โทมาส ฮุนเออร์ | ไม่สังกัดพรรคการเมือง | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม | โรเบิร์ต เพลิกัน | อาโน | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เยาวชนและกีฬา | โรเบิร์ต ปลากา | ไม่สังกัดพรรคการเมือง | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม | คาร์ลา ซเลคโทวา | อาโน | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม | แดน ทุก | อาโน | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพัฒนาการภูมิภาค | คลารา โดสทาโลวา | ไม่สังกัดพรรคการเมือง | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร  | จีรี มีเลค | ไม่สังกัดพรรคการเมือง | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสิ่งแวดล้อม  | ริชาร์ท บาเบค | อาโน | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม | อิลจา ซามิด | ไม่สังกัดพรรคการเมือง | ตั้งแต่วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2017  |
ชาตรี โสภณพนิช

| ชาตรี โสภณพนิชม> ป.ช., ม.ว.ม., ป.ภ., ท.จ..ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477
เสียชีวิต: 24 มิถุนายน พ.ศ. 2561 (84 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
สาเหตุการเสียชีวิต: สาเหตุธรรมชาติ
ศาสนา: คริสต์
คู่สมรส: คุณหญิงสุมณี โสภณพนิช
บุตร: ชาติศิริ โสภณพนิช   ชาลี โสภณพนิช
บุพการี: ชิน โสภณพนิช   เล่ากุ่ยเอ็ง

ชาตรี โสภณพนิช (28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 – 24 มิถุนายน พ.ศ. 2561) นักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีน อดีตประธานกรรมการ ธนาคารกรุงเทพ
ประวัติ

ชาตรีเกิดเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 ที่ประเทศสยาม เป็นบุตรคนที่ 2 จากทั้งหมด 9 คนของ ชิน โสภณพนิช ผู้ก่อตั้งธนาคารกรุงเทพชาตรีจบการศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์จากฮ่องกงและด้านการธนาคารจากอังกฤษและได้เริ่มต้นทำงานที่ธนาคาร Bank of London ก่อนจะเดินทางกลับประเทศไทย
เมื่อเดินทางถึงประเทศไทยชาตรีได้เข้าทำงานที่บริษัท เอเชียทรัสต์ เมื่อ พ.ศ. 2501 และเข้าทำงานที่ธนาคารกรุงเทพเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2502 โดยเลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกรรมการผู้จัดการใหญ่คนที่ 4 ของธนาคารกรุงเทพสืบต่อจากนาย บุญชู โรจนเสถียร เมื่อ พ.ศ. 2523 โดยดำรงตำแหน่งนี้นานถึง 12 ปีก่อนจะส่งต่อตำแหน่งให้กับนาย ชาติศิริ โสภณพนิช ผู้เป็นบุตรชายคนโตเมื่อ พ.ศ. 2535 และได้ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานและประธานกรรมการเมื่อเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกันนอกจากนี้นายชาตรียังได้ดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ
ถึงแก่อนิจกรรม

ชาตรีถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันอาทิตย์ที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2561 เวลา 20.00 น. ที่ โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร ด้วยโรคชรา สิริอายุได้ 84 ปี โดยจัดพิธีศพที่โบสถ์พระมหาไถ่ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ก่อนจะเคลื่อนศพไปฝังยังสุสานวัดนักบุญนิโคลัส พัทยา อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี  ในวันจันทร์ที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2532 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 1 ปฐมดิเรกคุณาภรณ์ (ป.ภ.)
พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2531 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
การหมุน (สเกตลีลา)

การหมุนแบบบีลมานน์
การหมุน คือท่าการแสดงท่าหนึ่ง ซึ่งถือว่าเป็นท่าบังคับสำหรับการแข่งขันสเกตลีลา (ฟิกเกอร์สเกต) โดยมีการจำกัดความหมายถึง การที่นักกีฬาสร้างรอบการหมุนตัวบนพื้นน้ำแข็งหลาย ๆ รอบเพียงจุดใดจุดหนึ่ง (จุดหมุน) ซึ่งจุดสัมผัสของจุดหมุนนี้จะเกิดโดยบริเวณของใบมีดบริเวณส่วนถัดจากโทพิก (toe pick) ค่อนมาทางด้านฝ่าเท้าเล็กน้อย จะไม่มีการหมุนโดยใช้โทพิกในการหมุนอย่างเด็ดขาดตามที่มักมีการเข้าใจผิดกันอย่างเสมอมา โดยจะมีการค้างท่าดังกล่าวไว้ในระยะเวลาหนึ่งเพื่อสร้างรอบการหมุน ซึ่งจะนักกีฬาสามารถเปลี่ยนแปลงท่าระหว่างการทำการหมุนตัวในคราวเดียวกัน หรือจะไม่เปลี่ยนแปลงท่าเลยจนเสร็จสิ้นการหมุนก็ได้ เรียกการหมุนที่ไม่เปลี่ยนแปลงท่าเลยนี้ว่า "ซิงเกิลสปิน" (single spin) และเรียกการหมุนตัวโดยมีการเปลียนแปลงท่า หรือมีการเปลี่ยนเท้าระหว่างการหมุนในคราวเดียวกันว่า "คอมบิเนชันสปิน" (combination spin)โดยมักกำนดให้การหมุนแต่ละคราวนั้นควรมีรอบการหมุนไม่น้อยกว่า 6 รอบในคราวเดียวกัน เช่นตามข้อกำหนดของสมาคมฟิกเกอร์และสปีดเกตติงแห่งประเทศไทย เป็นต้น
ชนิดของการหมุน

มีการจำแนกชนิดของการหมุนหลายแบบ เช่นการจำแนกโดยเท้าที่เป็นจุดหมุน การจำแนกโดยการเริ่มต้นเข้าจุดหมุน หรือแม้แต่ท่าทางการแสดงออกของท่าโดยแขน, ขา, หรือลำตัว เป็นต้น ตามกติกาสากล ผู้เล่นสเกตลีลาจำเป็นต้องหมุนโดยกำหนดทิศทางที่ตนเองถนัดเท่านั้นในการแข่งขัน เช่น เป็นผู้หมุนแบบทิศทวนเข็มนาฬิกา หรือหมุนในทิศตามเข็มนาฬิกา เช่นเดียวกับกระโดด ซึ่งโดยมากแล้ว นักสเกตลีลานิยมหมุนในทิศทาง ทวนเข็มนาฬิกาเสียมากกว่า ดังนั้นหากเป็นนักสเกตทีทำการหมุนในทิศทวนเข็มนาฬิกาแล้ว หากหมุนโดยเท้าซ้ายเรียกว่าฟอร์วาร์ดสปิน (forward spin) แต่หากทำการหมุนโดยเท้าขวาเรียกว่า "แบ็กสปิน" (back spin) สำหรับนักสเกตชาวไทยแล้ว การหมุนฟอร์วาร์ดสปิน หรือการหมุนบนเท้าซ้ายนั้น (สำหรับผู้หมุนทวนเข็มนาฬิกา) จะไม่นิยมเรียก "ฟอร์วาร์ดสปิน" เช่นการหมุนท่า "ฟอร์เวิร์ดซิตสปิน" จะเรียก "ซิตสปิน" เท่านั้น หากแต่การหมุนโดยเท้าขวา หรือ "แบ็กสปิน" จะเรียกนำหน้าท่าการหมุนเพื่อให้เข้าใจว่ากำลังหมุนโดยเท้าขวามิใช่เท้าซ้าย ตัวอย่างเช่น หากหมุนท่า "ซิตสปิน" ด้วยเท้าขวา จะเรียก "แบ็กซิตสปิน" หรือทำการหมุนท่า "คาเมลสปิน" ก็จะเรียกว่า "แบ็กคาเมลสปิน"
นอกจากการจำแนกชนิดของการหมุนด้วยเท้าที่เป็นจุดหมุนแล้ว การเรียกชื่อท่าทางของการหมุนนั้นจะจำแนกโดยตำแหน่ง หรือการแสดงออกของขา, แขน หรือลำตัว ได้ดังนี้
ชนิดของการหมุน > การหมุนแบบอัปไรต์

การหมุนแบบ อัปไรต์สปิน (upright spin) เป็นการหมุนโดยให้ขาข้างที่เป็นจุดหมุน อยู่ในลักษณะที่ตั้งฉากกับพื้นน้ำแข็ง --note 19:41, 2 มิถุนายน 2552 (ICT)
การหมุนแบบนี้ สามารถแยกย่อยออกเป็นท่าต่าง ๆ ได้อีก ซึ่งแต่ละท่าจะมีความยากง่ายต่างกัน โดยจะขอจำแนกโดยอ้างอิงข้อมูลเพียงท่าการแสดงที่มีการกำหนดไว้ในกติกานานาชาติของ สหพันธ์สเกตน้ำแข็งนานาชาติ เป็นหลัก
ท่าหมุนสองเท้า หรือ ทูฟุตสปิน (two-foot spin) เป็นท่าหมุนท่าแรกที่นักสเกตฝึกหัดมักฝึกฝน มีความแตกต่างเฉพาะตัวต่างจากท่าอื่น ๆ ก็คือ เป็นท่าเพียงท่าเดียวที่ใช้เท้าทั้งสองสัมผัสน้ำแข็ง ดังนั้นนักสเกตจะหมุนอยู่บนจุดหมุนที่เกิดจากใบมีดของทั้งสองเท้าพร้อม ๆ กัน โดยที่ลำตัวและขาทั้งสองข้างต้องตั้งตรง
ท่าหมุนเท้าเดียว หรือ วันฟุตสปิน (one-foot spin) เป็นท่าหมุนที่ง่ายที่สุดสำหรับการหมุน หากไม่นับการหมุนแบบ "ทูฟุต" (ท่าหมุนแบบทูฟุต ไม่นิยมใช้ในนักสเกตอาชีพ) เป็นการหมุนโดยมีจุดหมุนอยู่บนเท้าข้างเดียว โดยที่เท้าอีกข้างจะไม่สัมผัสน้ำแข็ง เรียกเท้าที่ไม่สัมผัสนัแข็งนี้ว่า "ฟรีเล็ก" (free leg) หรือ "เท้าอิสระ" การแสดงท่านี้ลำตัว และขาที่สัมผัสน้ำแข็งควรตั้งตรงที่สุด
ท่าหมุนเท้าเดียวแบบเก็บเกลียว (scratch spin) คือลักษณะการหมุนแบบ "วันฟุซิตสปิน" ที่มีการเก็บเกลียวของขา กล่าวคือ มีการเก็บ "เท้าอิสระ" หรือ "ฟรีเล็ก" ให้เป็นเกลียวแน่นทางด้านหน้ากับเท้าที่เป็นจุดหมุน ในขณะที่มีการเก็บแขนทั้งสองข้างประสานกันชิดลำตัวให้แน่น ลักษณะเช่นนี้จะทำให้ความเร็วของการหมุนเพิ่มขึ้นอย่างมาก บางครั้งแขนทั้งสองข้างอาจประสานกัน แล้วชูขึ้นเหนือศีรษะ หรือดึงลงให้ต่ำที่สุดโดยที่ลำตัวตั้งตรงอยู่ก็ได้
แบ็กสปิน (back scratch spin) การการหมุนบนเท้าข้างตรงข้ามกับ "การหมุนเท้าเดียว" หรือการหมุนบนเท้าขวาของนักสเกตที่หมุนในทิศทวนเข็มนาฬิกา การหมุนแบบนี้จะนิยมหมุนแบบเก็บเกลียวอย่างเดียวเท่านั้น ลักษณะการเก็บเกลียวจึงทำลักษณะเดียวกับการหมุนแบบ "ฟอร์วาร์ดสปิน" เพียงแต่สลับเท้าที่เป็นจุดหมุน และเท้าอิสระเท่านั้น เรามักเห็นการหมุนชนิดนี้ในท่าจบการแข่งขันของนักสเกตระดับอาชีพ
ครอสฟุซิตสปิน (crossfoot spin) คือการหมุนแบบ "แบ็กสปิน" แต่เปลี่ยนเท้าอิสระที่ปกติจะเข้าเกลียวที่ด้านหน้า มาเข้าเกลียวที่ด้านหลังของขาที่เป็นจุดหมุน
เลย์แบคสปิน (layback spin) หรือ การหมุนแอ่นหลัง (ไม่นิยมเรียก) คือ นิยมแสดงท่านี้โดยนักสเกตหญิง ลักษณะคือเท้าอิสระ จะอยู่ในท่า "แอตทิจูด" (attitude) ของการเต้นบัลเลต์ คือหัวเข่างอประมาณ 90 องศา และปลายเท้าชี้ไปด้านหลัง ในขณะที่หลัง และศีรษะจะแอ่นไปด้านหลัง ท่านี้เป็นหนึ่งในท่าบังคับในการแข่งขันแบบหญิงเดี่ยว จึงทำให้มีการคิดท่านี้ให้หลากหลาย และยากขึ้น จึงทำให้เกิดท่าใหม่ ๆ ขึ้นหลายท่า (หากแต่ในการให้คะแนนถือว่าเป็นท่าการแสดงเดียวกับท่าเลย์แบ็ก หากแต่คะแนนจะสูงขึ้นตามระดับความยากง่ายของการแสดง) เช่น ท่าบีลล์มันน์ (Biellmann spin) เป็นต้น
นอกจากนี้ การหมุนแบบอัปไรต์ ยังมีท่าปลีกย่อยอีกหลายท่าที่แตกแขนงออกมาเพื่อเพิ่มระดับคะแนนความยากขึ้นอีกหลายท่าตัวอย่างเช่น "ไอสปิน" ("I" spin) ที่จะมีลักษณะคือเท้าที่เป็นเท้าอิสระจะถูกยกขึ้นมาแนบลำตัวด้านหน้า ทำให้ลักษณะของเท้าและลำตัวอยู่ชิดกันทำให้ลำตัวผู้เล่นเหมือนรูปตัว "I" ในภาษาอังกฤษ , "วายสปิน" ("Y" spin) ลักษณะคล้าย "ไอสปิน" หากแต่ต่างกันที่เท้าอิสระจะถูกยกขึ้นจากด้านข้างลำตัว ทำให้ลักษณะของเท้าและลำตัวเหมือนรูปตัว "Y" ในภาษาอังกฤษ รวมถึงท่า "บีลล์มันน์" เองก็ยังถือว่าเป็นท่าที่แตกแขนงออกมาจากท่า "เลย์แบ็กสปิน" ที่ถือว่าเป็นหนึ่งในท่าของการหมุนแบบ "อัปไรต์" อีกด้วย
ชนิดของการหมุน > การหมุนแบบอัปไรต์ > รวมภาพการหมุนแบบอัปไรต์

Scratch spin
(Karel Zelenka)
Corkscrew or crossover spin
(Amber Corwin)
Layback spin
(Angela Nikodinov)
Catch foot layback spin
(Elena Glebova)
Haircutter spin
(Angela Maxwell)
Biellmann spin
(Becky Bereswill)
Half-Biellmann spin
(Jamal Othman)
One-handed Biellmann spin
(Mao Asada)
I spin - ankle hold
(Sasha Cohen)
I spin - skate hold
(Kim Yu-Na) ‎
Y spin - ankle hold
(Alissa Czisny)
Y spin - skate hold
(Shawn Sawyer)
Shotgun spin
(Tristan Thode)
Side-by-side shotgun spins
(Tiffany Vise & Derek Trent)
An "A" spin
(Jeffrey Buttle)
ชนิดของการหมุน > การหมุนแบบซิตหรือท่านั่งหมุน (ไม่นิยมเรียก)

ซิตสปิน  หรือ ท่านั่งหมุน คือ การหมุนที่บั้นท้ายของผู้เล่นจะต้องอยู่ไม่สูงกว่า หรือเท่ากับระดับของเข่าของผู้เล่นในขาข้างที่เป็นจุดหมุน ในลักษณะของท่านั่ง โดยขาข้างที่เป็นจุดหมุนจะต้องอยู่ในลักษณะงอพับเพื่อให้เกิดลักษณะของท่านั่ง ท่าซิตสปินนี้จะมีลักษณะการแสดงออกปลีกย่อยได้อีกหลายท่าตามที่บัญญัติไว้ในกติการแข่งขันของสมาพันธ์สเกตน้ำแข็งนานาชาติ (ISU) ได้ดังนี้
ซิตสปิน แบบพื้นฐาน คือการหมุนในขณะที่ร่างกายอยู่ในท่าชูตเดอะดั๊ก (shoot the duck) คือลักษณะที่ขาอิสระจะเหยียดตึงไปด้านหน้า และขาที่เป็นจุดหมุนงอเข่าในท่านั่งยอง หรือาจกล่าวอีกอย่างว่าเป็นลักษณะของการนั่งยองเข่าข้างเดียว ส่วนขาอีกข้างหยียดตึงไปด้านหน้า สำหรับผู้เล่นที่หมุนแบบทวนเข็มนาฬิกาหากเข้าจุดหมุนด้วยเท้าซ้ายเรียก "ฟอร์วาร์ด ซิตสปิน" หากเข้าจุดหมุนทางเท้าขวาเรียก "แบ็กเวิร์ดซิตสปิน" ซึ่งการเข้าทาง "แบ็กเวิร์ดซิตสปิน" จะทำให้ระดับความยากสูงกว่าแบบ "ฟอร์เวิร์ดซิตสปิน" ตามกติกาของ ISU
ฟลายอิงซิตสปิน คือ การหมุนท่าซิตสปินที่เข้าจุดหมุนจากการกระโดด ซึ่งการจะหมุนท่านี้ได้ ผู้เล่นควรจะต้องเข้าจุดหมุนในขณะที่ยังลอยตัวอยู่กลางอากาศ ในบางครั้งหากเข้าจุดหมุนโดยเท้าซ้ายสำหรับผู้หมุนแบบทวนเข็มนาฬิกา จะเป็นการหมุนแบบ "ฟลายอิงซิตสปิน" แบบธรรมดา แต่หากเข้าจุดหมุนในลักษณะคล้ายท่าโดดแบบ "แอกเซล" (Axel Jump) เรียก "ฟลายอิงแบ็กซิต" (flying back sit spin) บางครั้งนิยมเรียกว่า "เดทดรอป" (death drop)
นอกจากการหมุนแบบซิตสปิน ชนิดท่าหลักที่ได้บัญญัติไว้ในกติกาแล้ว ผู้เล่นอาจมีการแสดงท่านอกเหนือจากนี้ได้ เพื่อเพิ่มระดับความยากแก่การหมุน เช่น "การหมุนแบบแคนนอนบอล" (cannonball spin) หรือแ "ท่าหมุนแบบแพนเค้ก" (pancake spin) เป็นต้น
ชนิดของการหมุน > การหมุนแบบซิตหรือท่านั่งหมุน (ไม่นิยมเรียก) > รวมภาพ ซิตสปิน

Sit spin
(Kimmie Meissner)
Flying sit spin
(Jennifer Don)
Sit spin with twist variation
(Alban Preaubert)
Death drop jump take off
(Ryan Jahnke)
Death drop jump in the air 
(Brian Joubert)
Pancake spin
(Kevin Van Der Perren)
กีฬาปีนหน้าผาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ผสม บุคคลหญิง

| กีฬาปีนหน้าผา ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- | --- |

รอบคัดเลือก
| ผสม | ชาย | หญิง |
ด ค ก
การแข่งขันกีฬาปีนหน้าผาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – บุคคลหญิง เป็น 1 ใน 2 รายการแข่งขันกีฬาปีนหน้าผาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น กำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 4-6 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่อาโอมิเออร์เบินสปอร์ตพาร์ก การแข่งขันรายการบุคคลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 20 คน จาก 15 ประเทศโดยประมาณ
ภูมิหลัง

การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 1 ของรายการนี้ โดยได้แข่งขันในโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2020
การคัดเลือก

บทความหลัก: กีฬาปีนหน้าผาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก