stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สฺวิน อี่
รับราชการในวุยก๊ก

เนื่องจากความดีความชอบในอดีตของบิดา สฺวิน อี่จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นนายทหารมหาดเล็ก (中郎 จงหลาง) ในรัฐวุยก๊ก เมื่อสุมาอี้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก สุมาอี้เห็นว่าสฺวิน อี่เป็นผู้มีความสามารถที่หาได้ยากและครั้งหนึ่งเคยกล่าวว่า "บุตรชายของท่านหัวหน้าซุนเทียบได้กับยฺเหวียน ข่าน (袁侃)  บุตรชายของเย่าชิง (曜卿)" ภายหลังสฺวิน อี่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานทหารม้ามหาดเล็ก (散騎侍郎 ซ่านฉีชื่อหลาง) จากนั้นได้เป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง)
สฺวิน อี่เป็นพระอาจารย์ของโจฮองจักรพรรดิวุยก๊กลำดับที่ 3 สฺวิน อี่ยังได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองทหารม้า (騎都尉 ฉีตูเว่ย์) และได้รับบรรดาศักดิ์ระดับกวนไล่เหา (關內侯 กวานเน่ย์โหว) สฺวิน อี่ศึกษาตำราอี้จิงกับจงโฮย และถกประเด็นทางปรัชญากับซือหม่า จฺวิ้น (司馬駿) ในเรื่องค่านิยมเหริน (仁; มนุษยธรรม) และเซี่ยว (孝; ความกตัญญู) ในลัทธิขงจื๊อ
ในช่วงที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์โจซองกุมอำนาจตั้งแต่ ค.ศ. 239 ถึง ค.ศ. 249 ขุนนางโฮอั๋นและคนอื่น ๆ ต้องการทำร้ายเปาต้าน แต่สฺวิน อี่ช่วยเปาต้านไว้ หลังผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สุมาสูปลดโจฮองและตั้งโจมอเป็นจักรพรรดิแห่งวุยก๊กในปี ค.ศ. 254 สฺวิน อี่แนะนำสุมาสูให้ใช้โอกาสนี้ในการประกาศการตั้งจักรพรรดิองค์ใหม่และคอยดูการตอบสนองของคู่แข่งทางการเมืองที่สำคัญ ในปีเดียวกันนั้น ขุนพลบู๊ขิวเขียมและบุนขิมต่อต้านการเปลี่ยนจักรพรดิของสุมาสู และเริ่มก่อกบฏในอำเภอฉิวฉุน (壽春 โช่วชุน; อยู่บริเวณอำเภอโช่ว มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) สฺวิน อี่ช่วยเหลือสุมาสูในการปราบปรามกบฏ จากความดีความชอบนี้ สฺวิน อี่จึงได้รับบรรดาศักดิ์เป็นว่านซุ่ยถิงโหว (萬歲亭侯) และมีศักดินา 400 ครัวเรือน
หลังการเสียชีวิตของสุมาสูในปี ค.ศ. 255 สุมาเจียวน้องชายของสุมาสูขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์คนใหม่ สฺวิน อี่ได้เลื่อนขึ้นเป็นราชเลขาธิการ (尚書 ช่างชู) ระหว่าง ค.ศ. 257 และ ค.ศ. 258 ในช่วงที่สุมาเจียวทำศึกปราบกบฏที่นำโดยจูกัดเอี๋ยน สุมาเจียวมอบหมายให้สฺวิน อี่อยู่รักษานครหลวงลกเอี๋ยง (洛陽 ลั่วหยาง) ระหว่างที่ตัวสุมาเจียวไม่อยู่ ในปี ค.ศ.  260 หลังต้านท่ายที่เป็นหลานน้าของสฺวิน อี่เสียชีวิต สฺวิน อี่ขึ้นสืบทอดตำแหน่งรองราชเลขาธิการ (僕射 ผูเช่อ) และรับผิดชอบกำกับกรมบุคคลากร หลังจากสฺวิน อี่รับช่วงกำกับกรม ก็ได้นำแนวทางที่เข้มงวดขึ้นมาใช้เพื่อให้มั่นใจว่ามีการคัดเลือกและแต่งตั้งขุนนางเข้ารับราชการอย่างรอบคอบ ในช่วงศักราชเสียนซี (咸熙; ค.ศ. 264-265) ในรัชสมัยของโจฮวนจักรพรรดิลำดับสุดท้ายของวุยก๊ก สฺวิน อี่ดำรงตำแหน่งเป็นเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง) และได้เลื่อนบรรดาศักดิ์จากโหวระดับหมู่บ้านเป็นโหวระดับตำบล
สฺวิน อี่มีชื่อเสียงในเรื่องความกตัญญู ซึ่งยังคงรักษาคุณธรรมข้อนี้ไว้แม้จะมีอายุในวัยหกสิบปีแล้ว เมื่อมารดาของสฺวิน อี่เสียชีวิต สฺวิน อี่ลาออกจาตำแหน่งเพื่อไว้ทุกข์และแสดงความโศกเศร้าอย่างลึกซึ้งต่อการเสียชีวิตของมารดา สฺวิน อี่จึงได้รับการยกย่องจากคนร่วมสมัยจากเรื่องกตัญญู สุมาเจียวยังจัดหาทหารมาคุ้มกันในสฺวิน อี่เมื่อสฺวิน อี่เดินทางไปที่ไหน ๆ ในปี ค.ศ. 265 หลังรัฐวุยก๊กพิชิตจ๊กก๊กอันเป็นรัฐอริรัฐหนึ่งลงได้ วุยก๊กต้องการฟื้นฟูระบบบรรดาศักดิ์ห้าขั้น สฺวิน อี่จึงได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบกระบวนการดังกล่าว สฺวิน อี่เสนอต่อราชสำนักให้มอบหมายเอียวเก๋า, เริ่น ข่าย (任愷), เกิง จฺวิ้น (庚峻), อิง เจิน (應貞) และข่ง เฮ่า (孔顥) มาช่วยเหลือตน ทั้งหมดร่วมกันร่างชุดระเบียบและธรรมเนียมในการปกครอง สฺวิน อี่ยังได้เลือนบรรดาศักดิ์จากโหวระดับตำบลเป็นโหวระดับอำเภอในชื่อบรรดาศักดิ์ว่า "หลินหฺวายโหว" (臨淮侯)
รับราชการกับราชวงศ์จิ้น

สฺวิน อี่รับราชการต่อไปกับราชสำนักราชวงศ์จิ้นซึ่งขึ้นมาแทนที่รัฐวุยก๊กในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 266 หลังจากสุมาเอี๋ยน (จักรพรรดิจิ้นอู่ตี้) ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิลำดับแรกของราชวงศ์จิ้น พระองค์เลื่อนบรรดาศักดิ์ให้สฺวิน อี่จากโหวระดับอำเภอเป็นก๋ง (公 กง) ในชื่อบรรดาศักดิ์ว่า "หลินหฺวายกง" (臨淮公) มีศักดินา 1,800 ครัวเรือน สุมาเอี๋ยนยังทรงแต่งตั้งให้สฺวิน อี่เป็นเสนาบดีมหาดไทย (司徒 ซือถู) ภายหลังสฺวิน อี่ได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง) และเลื่อนขึ้นเป็นเสนาบดีกลาโหม (太尉 ไท่เว่ย์) รับผิดชอบดูแลการทหารและบังคับบัญชาทหารราชองครักษ์ 100 นาย ไม่นานหลังจากนั้นสฺวิน อี่ได้รับการแต่งตั้งเพิ่มเติมเป็นรักษาการราชครูของราชทายาท (太子太傅 ไท่จื่อไท่ฟู่)
สฺวิน อี่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 274 ในช่วงศักราชไท่ฉื่อ (泰始; ค.ศ. 265–274) ในรัชสมัยของสุมาเอี๋ยน  ก่อนที่สวิน อี่จะเสียชีวิต สวิน อี่ได้รับมอบหมายให้ประพันธ์ดนดรีสำหรับการเต้นรำ 2 บทเพลงคือ เจิ้งเต๋อ (正德) และ ต้า-ยฺวี่ (大豫) จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงจัดงานศพให้สฺวิน อี่อย่างยิ่งใหญ่ และมีรับสั่งให้รัชทายาทสุมาซอง (司馬衷 ซือหม่า จง) เสด็จไปเซ่นไหว้ในงานศพ พระองค์ยังพระราชทานสมัญญานามแก่สฺวิน อี่ว่า "คาง" (康) สฺวิน อี่จึงได้รับการเรียกอย่างเป็นทางการว่า "หลินหฺวายคางกง" (臨淮康公) สมาชิกในครอบครัวของสฺวิน อี่ได้รับเหรียญเงินสองล้านเหรียญเพื่อใช้สร้างบ้านเพราะสฺวิน อี่และครอบครัวไม่มีที่อยู่ถาวรขณะสฺวิน อี่ยังมีชีวิตอยู่ ในช่วงต้นศักราชเสียนหนิง (咸寧; ค.ศ. 275-280)  ในรัชสมัยของสุมาเอี๋ยน จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงออกพระราชโองการเชิดชูเกียรติขุนนางผู้มีคุณงามความดีในการปฏิบัติราชการ  สฺวิน อี่เป็นหนึ่งในขุนนางที่ได้รับการระบุชื่อในพระราชโองการ และได้รับการตั้งรูปเคารพในศาลบรรพกษัตริย์
สฺวิน อี่มีความคุ้นเคยกับกฎเกณฑ์ของมารยาทและความเหมาะสมเป็นอย่างดี ได้อ่านและเข้าใจเนื้อหาของหนังสือเช่น อี๋หลี่ (儀禮; "มารยาทและพิธีกรรม"), หลี่จี้ (禮記; "คัมภีร์พิธีกรรม") และโจวหลี่ (	周禮; "พิธีกรรมราชวงศ์โจว") แม้ว่าอุปนิสัยทางศีลธรรมของสฺวิน อี่โดยทั่วไปถือว่าดี แต่อุปนิสัยก็มัวหมองไปเนื่องจากพฤติกรรมที่ประจบสอพลอ และการข้องเกี่ยวกับกาอุ้น (賈充 เจี่ยชง) และซุนโจย (荀勗 สฺวิน ซฺวี่) เมื่อรัชทายาทสุมาซองถึงวัยที่ควรสมรส สฺวิน อี่เสนอชื่อเจี่ย หนานเฟิง (賈南風) บุตรสาวของกาอุ้นให้เป็นพระชายาของรัชทายาท สฺวิน อี่จึงถูกคนอื่นดูถูกเพราะเรื่องนี้
การสืบทอด

สฺวิน อี่เมื่อเสียชีวิตนั้นไม่มีบุตรชายจึงไม่มีใครสืบทอดบรรดาศักดิ์ถัดจากสฺวิน อี่ ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 380 สฺวิน ซฺวี่ (荀序) เหลนของหลานอาของสฺวินอี่ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ "หลินหฺวายกง" หลังสฺวิน ซฺวี่เสียชีวิต จักรพรรดิจิ้นเซี่ยวอู่ (ครองราชย์ ค.ศ. 372–396) ทรงแต่งตั้งให้สฺวิน เหิง (荀恆) บุตรชายของสฺวิน ซฺวี่เป็นหลินหฺวายกงคนใหม่ ภายหลังบรรดาศักดิ์สืบทอดไปถึงสฺวิน หลงฝู (荀龍符) บุตรชายของสฺวิน เหิง และสุดท้ายบรรดาศักดิ์ถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 420 เมื่อหลิว ยฺวี่ (劉裕) โค่นล้มราชวงศ์จิ้นและก่อตั้งราชวงศ์หลิวซ่ง
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฝาน เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
de Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
องค์ชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  เคาทู  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาหุน  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน
อีนิแอก

อีนิแอก
อีนิแอก (ENIAC ย่อมาจาก Electronic Numerical Integrator and Computer) เป็นคอมพิวเตอร์ดิจิทัลอิเล็กทรอนิกส์อเนกประสงค์เครื่องแรกของโลก พัฒนาโดยกองทัพบกสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2485 ช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อใช้ในการคำนวณวิถีการโจมตีของอาวุธในแบบต่างๆ อีนิแอกได้จัดเข้าสู่โครงการ ในคณะวิศวกรรมไฟฟ้า ที่ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ในปี 2486 และในปี 2490 ได้ถูกย้ายไปที่ Aberdeen Proving Ground ที่รัฐแมริแลนด์
การพัฒนาของอีนิแอก

อีนิแอกออกแบบและพัฒนาโดย จอห์น พลีสเพอร์ เอกเคิร์ต และ จอห์น วิลเลียม มอคลี ที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย โดยมอคลีได้ยืมแนวความคิดบางส่วนจากคอมพิวเตอร์ อตานาซอฟฟ์-เบอร์รี มาพัฒนาต่อ
อีนิแอกเป็นคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ ประกอบด้วย หลอดสุญญากาศ 17,468 หลอด ไดโอดคริสตัล 7,200 ตัว รีเลย์ 1,500 ตัว ตัวต้านทาน 70,000 ตัว ตัวเก็บประจุ 10,000 ตัว โดยมีน้ำหนัก 27 ตัน ขนาด สูง 2.4 เมตร (8 ฟุต) กว้าง 0.9 เมตร (3 ฟุต) และยาว 30 เมตร (100 ฟุต) โดยใช้เนื้อที่ทั้งหมด 167 เมตร² (1,800 ฟุต²) และใช้ไฟฟ้า 150 กิโลวัตต์
การเปรียบเทียบกับคอมพิวเตอร์รุ่นก่อนหน้า

เครื่องคำนวณจักรกลและไฟฟ้านั้นมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่คริสต์ทศศตวรรษ 1930 และ 40 นั้นถือกันว่าเป็นจุดเริ่มของยุคคอมพิวเตอร์สมัยใหม่
คอมพิวเตอร์ อตานาซอฟฟ์-เบอร์รี (ABC) ของสหรัฐอเมริกา (ค.ศ. 1937–42) เป็นคอมพิวเตอร์ดิจิทัลอิเล็กทรอนิกส์เครื่องแรก. มันใช้หลอดสุญญากาศเพื่อการคำนวณเลขฐานสอง แต่ไม่ใช่เครื่องแบบทัวริงบริบูรณ์ และถูกจำกัดให้คำนวณเพียงสมการเชิงเส้น
Z3 ของประเทศเยอรมนี ออกแบบใน ค.ศ. 1941 โดย Konrad Zuse เป็นคอมพิวเตอร์ไฟฟ้า-จักรกลอเนกประสงค์เครื่องแรก มันเป็นคอมพิวเตอร์ดิจิทัล ใช้เลขคณิตฐานสอง เป็นทัวริงบริบูรณ์ และโปรแกรมได้เต็มที่ โดยใช้เทปเจาะรู แต่ใช้รีเลย์ในการทำงานทั้งหมด ดังนั้นจึงไม่ใช่คอมพิวเตอร์อิเล็กทรอนิกส์
คอมพิวเตอร์โคโลสซัส ของสหราชอาณาจักร (ค.ศ. 1944) ออกแบบโดย Tommy Flowers โคโลสซัสเป็นดิจิทัล ใช้ระบบอิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด และสามารถโปรแกรมได้ โดยการเชื่อมสายใหม่ แต่ไม่ใช่คอมพิวเตอร์อเนกประสงค์อย่างสมบูรณ์ เนื่องจากมันไม่ใช่ทัวริงบริบูรณ์
ฮาร์วาร์ด มาร์ก วัน (ค.ศ. 1944) โดย Howard Aiken โปรแกรมได้โดยเทปเจาะรู และใช้รีเลย์
เครื่อง ABC, อีนิแอก และโคโลสซัส ต่างก็ใช้หลอดสุญญากาศ เรจิสเตอร์ของอีนิแอกคำนวณเลขคณิตฐานสิบ ไม่ใช่ฐานสองอย่าง Z3 หรือ ABC
จนกระทั่ง ค.ศ. 1948 อีนิแอกจำเป็นต้องเชื่อมสายใหม่เพื่อตั้งโปรแกรมใหม่ เช่นเดียวกับโคโลสซัส แนวคิดเรื่องคอมพิวเตอร์ที่มีหน่วยความจำที่บันทึกทั้งโปรแกรมและข้อมูลรวมกันถูกริเริ่มระหว่างการพัฒนาอีนิแอก แต่ไม่ได้ถูกใช้งาน เนื่องจากการให้ความสำคัญในสงครามโลกครั้งที่ 2 นั้น ต้องการให้เครื่องเสร็จสมบูรณ์โดยเร็ว และได้พบว่าตำแหน่งบันทึกข้อมูล 20 ตำแหน่งสำหรับทั้งหน่วยความจำและโปรแกรมนั้นเล็กเกินไป
การเปรียบเทียบกับคอมพิวเตอร์รุ่นก่อนหน้า > การให้ความสำคัญ

Z3 โคโลสซัส และอีนิแอก ถูกพัฒนาขึ้นอย่างลับ เป็นอิสระจากกัน โดยเป็นส่วนหนึ่งของการวิจัยพัฒนาเพื่อการสงครามของแต่ละประเทศ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
โดย Z3 ได้ถูกทำลายโดยเครื่องบินทิ้งระเบิดจากฝ่ายพันธมิตร ที่เบอร์ลิน ในปี พ.ศ. 2487
ส่วนโคโลสซัสได้ถูกทำลายลงตามคำสั่งของ วินสตัน เชอร์ชิลล์ และถูกเก็บเป็นความลับจนกระทั่งคริสต์ทศวรรษ 1970
ส่วน ABC ถูกทอดทิ้งไว้ที่วิทยาลัยไอโอวาสเตต เมื่อ จอห์น อตานาซอฟฟ์ ได้รับคำสั่งให้ไปทำวิจัยการสงครามที่ วอชิงตัน ดี.ซี.
ซึ่งทั้งหมดนี้ต่างจากอีนิแอก ซึ่งถูกประกาศสู่สื่อมวลชนใน ค.ศ. 1946 และกลายเป็นจุดสนใจของทั้งโลก
จากเหตุผลเหล่านี้ ทำให้ในช่วงนั้นประวัติคอมพิวเตอร์ กล่าวถึงเพียงอีนิแอก และ ฮาร์วาร์ด มาร์ก วัน
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ของคอมพิวเตอร์
คอมพิวเตอร์รุ่นแรกอื่น ๆ:
คอมพิวเตอร์ อตานาซอฟฟ์-เบอร์รี
คอมพิวเตอร์โคโลสซัส
CSIRAC
ฮาร์วาร์ด มาร์ก วัน
แมนเชสเตอร์ มาร์ก วัน
SSEC
Z3
อักษรไกถี

| อักษรไกถี  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรสระประกอบ 
ช่วงยุค: พุทธศตวรรษที่ 21 - 25
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ภาษาอังคิกา, ภาษาอวัธ, ภาษาโภชปุระ, ภาษามคธ, ภาษาไมถิลี, ภาษาอูรดู
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: อักษรไซนายดั้งเดิมอักษรฟินิเชียอักษรแอราเมอิกอักษรพราหมีอักษรคุปตะอักษรสิทธัมอักษรนาครีอักษรไกถี
ระบบลูก: อักษรสิเลฏินาครี
ระบบพี่น้อง: อักษรเทวนาครี
ISO 15924
ISO 15924: Kthi (317), ​Kaithi
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Kaithi
ช่วงยูนิโคด: U+11080-U+110CF
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรไกถี (कैथी), หรืออักษรกยถี หรืออักษรกยัสถี เป็นชื่อของอักษรที่เคยใช้ในอินเดียเหนือสมัยโบราณ โดยเฉพาะบริเวณที่ต่อมาจะเป็นจังหวัดตะวันตกเฉียงเหนือ  อวัธ และ พิหาร ซึ่งเคยใช้เป็นตัวอักษรในทางกฎหมาย การบริหาร และบันทึกส่วนตัว
ที่มา

ชื่อของอักษรไกถีได้มาจากคำว่า กยัสถะ ซึ่งเป็นกลุ่มทางสังคมในอินเดีย  ชุมชนกยัสถะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเจ้านครรัฐและรัฐบาลอาณานิคมในอินเดียเหนือ  อักษรจึงมีชื่อว่าอักษรไกถี
ประวัติ

เอกสารที่เขียนด้วยอักษรไกถิที่ตรวจสอบได้พบตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 21 อักษรนี้ใช้มากในสมัยจักรวรรดิโมกุล ในราว พ.ศ. 1933 ในสมัย บริติชราช อักษรนี้เป็นอักษรทางการในศาลของพิหาร ซึ่งนิยมใช้อักษรไกถีมากกว่าอักษรเทวนาครี แต่ต่อมา ความนิยมใช้ได้ลดลง
ยูนิโคด

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
Kaithi Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+1108x | 𑂀 | 𑂁 | 𑂂 | 𑂃 | 𑂄 | 𑂅 | 𑂆 | 𑂇 | 𑂈 | 𑂉 | 𑂊 | 𑂋 | 𑂌 | 𑂍 | 𑂎 | 𑂏 |
| U+1109x | 𑂐 | 𑂑 | 𑂒 | 𑂓 | 𑂔 | 𑂕 | 𑂖 | 𑂗 | 𑂘 | 𑂙 | 𑂚 | 𑂛 | 𑂜 | 𑂝 | 𑂞 | 𑂟 |
| U+110Ax | 𑂠 | 𑂡 | 𑂢 | 𑂣 | 𑂤 | 𑂥 | 𑂦 | 𑂧 | 𑂨 | 𑂩 | 𑂪 | 𑂫 | 𑂬 | 𑂭 | 𑂮 | 𑂯 |
| U+110Bx | 𑂰 | 𑂱 | 𑂲 | 𑂳 | 𑂴 | 𑂵 | 𑂶 | 𑂷 | 𑂸 | 𑂹 | 𑂺 | 𑂻 | 𑂼 | 𑂽 | 𑂾 | 𑂿 |
| U+110Cx | 𑃀 | 𑃁 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
Notes 1.^ As of Unicode version 6.1 
อักษรไกถีในรูปแบบตัวพิมพ์เมื่อราว พ.ศ. 2393
อักษรกอท

| อักษรกอท  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษร 
ช่วงยุค: จากประมาณ ค.ศ. 350 เสื่อมถอยใน ค.ศ. 600
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ภาษากอท
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: อักษรกรีก เสริมด้วยอักษรละตินและอาจรวมอักษรรูน (เป็นที่สงสัย)อักษรกอท
ISO 15924
ISO 15924: Goth (206), ​Gothic
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Gothic
ช่วงยูนิโคด: U+10330–U+1034F
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรกอท เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษากอท โดยอุลฟิลัส (วัลฟีลา) เป็นผู้คิดค้นอักษรชุดนี้เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 โดยมีจุดประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวกในการแปลคัมภีร์ไบเบิล
อักษรกอทใช้รูปอันเชียล (uncial) ของอักษรกรีกแต่ละตัว และได้มีการคิดค้นตัวอักษรเพิ่มบางตัวเพื่อให้สามารถแทนเสียงในภาษากอทได้ครบ:
F และ G จากอักษรละติน
อักษรรูนที่เป็นที่สงสัย เพื่อแยกเสียงกึ่งสระ [w] จากเสียงสระ [u]
อักษร hwair (𐍈) เพื่อแสดงเสียงริมฝีปาก-เพดานอ่อนของกอท
ต้นกำเนิด

คาดว่าอุลฟิลัสตัดสินใจหลีกเลี่ยงที่จะใช้อักษรรูนเก่าเพื่อใช้อักษรนี้ เนื่องจากอักษรรูนมีส่วนเชื่อมโยงอย่างมากกับความเชื่อและพิธีกรรมนอกรีต นอกจากนี้ อักษรที่มีฐานจากกรีกน่าจะมีส่วนช่วยในการรวมชาติกอทเข้ากับวัฒนธรรมกรีก-โรมันรอบทะเลดำ
ตัวอักษร

ตารางข้างล่างคือตารางชุดตัวอักษรกอท
อักษรกอทสามารถใช้ระบุค่าตัวเลขเหมือนกับชุดตัวอักษรกรีก ในกรณีเขียนป็นตัวเลข จะมีวิธีเขียนด้วยการเขียนระหว่างจุดสองจุด (•𐌹𐌱• = 12) หรือขีดเส้นบนตัวอักษร (𐌹𐌱 = 12) อักษรสองตัวนี้ 𐍁 (90) และ 𐍊 (900) ไม่มีรูปอ่าน
ชื่ออักษรมาจากเอกสารตัวเขียนที่บันทึกในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ของ Alcuin (Codex Vindobonensis 795) ชื่อส่วนใหญ่ในรูปกอทก็ปรากฏในกวีอักษรรูน ชื่อเหล่านี้นำรูปที่ได้รับการรับรองแล้วมาสร้างรูปกอทและความหมายคำ
| อักษร | อักษร | ทับศัพท์ | เทียบอักษร | ชื่อกอท | ชื่อรูนภาษาเยอรมันดั้งเดิม | สัทอักษรสากล | ค่าตัวเลข |  รหัส XML |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 𐌰 | a | Α | aza < *ans "เทพ" หรือ asks "เถ้า" | *ansuz | [a, aː] | 1 | &#x10330; |
|  | 𐌱 | b | Β | bercna < *bairka "เบิร์ช" | *berkanan | [b] [b, β] | 2 | &#x10331; |
|  | 𐌲 | g | Γ | geuua < giba "ของขวัญ" | *gebō | [ɡ] [ɡ, ɣ, x]; [n] [ŋ] | 3 | &#x10332; |
|  | 𐌳 | d | Δ, D | daaz < dags "วัน" | *dagaz | [d] [d, ð] | 4 | &#x10333; |
|  | 𐌴 | e | Ε | eyz < aiƕs "ม้า" หรือ eiws "yew" | *eihwaz, *ehwaz | [eː] | 5 | &#x10334; |
|  | 𐌵 | q |  (Ϛ), ϰ | quetra < *qairþra ? หรือ qairna "เครื่องโม่" | (ดู *perþō) | [kʷ] | 6 | &#x10335; |
|  | 𐌶 | z | Ζ | ezec < (?) | *algiz | [z] | 7 | &#x10336; |
|  | 𐌷 | h | Η | haal < *hagal หรือ *hagls "ทักทาย" | *haglaz | [h], [x] | 8 | &#x10337; |
|  | 𐌸 | þ (th) | Φ, Ψ | thyth < þiuþ "ดี" หรือ þaurnus "หนาม" | *thurisaz | [θ] | 9 | &#x10338; |
|  | 𐌹 | i | Ι | iiz < *eis "น้ำแข็ง" | *īsaz | [i] | 10 | &#x10339; |
|  | 𐌺 | k | Κ | chozma < *kusma หรือ kōnja "pine sap" | *kaunan | [k] | 20 | &#x1033A; |
|  | 𐌻 | l | Λ | laaz < *lagus "ทะเล, ทะเลสาบ" | *laguz | [l] | 30 | &#x1033B; |
|  | 𐌼 | m | Μ | manna < manna "มนุษย์" | *mannaz | [m] | 40 | &#x1033C; |
|  | 𐌽 | n | Ν | noicz < nauþs "ความจำเป็น" | *naudiz | [n] | 50 | &#x1033D; |
|  | 𐌾 | j | G, ᛃ | gaar < jēr "ปี" | *jēran | [j] | 60 | &#x1033E; |
|  | 𐌿 | u | ᚢ | uraz < *ūrus "aurochs" | *ūruz | [ʊ], [uː] | 70 | &#x1033F; |
|  | 𐍀 | p | Π | pertra < *pairþa ? | *perþō | [p] | 80 | &#x10340; |
|  | 𐍁 |  | Ϙ |  |  |  | 90 | &#x10341; |
|  | 𐍂 | r | R | reda < *raida "เกวียน" | *raidō | [r] | 100 | &#x10342; |
|  | 𐍃 | s | S | sugil < sauil หรือ sōjil "ดวงอาทิตย์" | *sôwilô | [s] | 200 | &#x10343; |
|  | 𐍄 | t | Τ, ᛏ | tyz < *tius "เทพ Týr" | *tīwaz | [t] | 300 | &#x10344; |
|  | 𐍅 | w | Υ | uuinne < winja "ทุ่งนา, ทุ่งเลี้ยงสัตว์" หรือ winna "ความเจ็บปวด" | *wunjō | /w/, /y/ | 400 | &#x10345; |
|  | 𐍆 | f | Ϝ, F | fe < faihu "โค, ความมั่งคั่ง" | *fehu | [ɸ] | 500 | &#x10346; |
|  | 𐍇 | x | Χ | enguz < *iggus หรือ *iggws "เทพ Yngvi" | *ingwaz | [k] | 600 | &#x10347; |
|  | 𐍈 | ƕ (hw) | Θ | uuaer < *hwair "กาต้มน้ำ" |  | [hʷ], /ʍ/ | 700 | &#x10348; |
|  | 𐍉 | o | Ω, Ο, ᛟ | utal < *ōþal "ดินแดนบรรพบุรุษ" | *ōþala | [oː] | 800 | &#x10349; |
|  | 𐍊 |  | ᛏ, Ͳ (Ϡ) |  |  |  | 900 | &#x1034a; |
ยูนิโคด

อักษรกอทถูกเพิ่มในยูนิโคดในรุ่น 3.1 ซึ่งออกเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2544 มีช่วงยูนิโคดอยู่ที่ U+10330–U+1034F
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
กอท ผังอักขระทางการของยูนิโคดคอนซอร์เทียม (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+1033x | 𐌰 | 𐌱 | 𐌲 | 𐌳 | 𐌴 | 𐌵 | 𐌶 | 𐌷 | 𐌸 | 𐌹 | 𐌺 | 𐌻 | 𐌼 | 𐌽 | 𐌾 | 𐌿 |
| U+1034x | 𐍀 | 𐍁 | 𐍂 | 𐍃 | 𐍄 | 𐍅 | 𐍆 | 𐍇 | 𐍈 | 𐍉 | 𐍊 |  |  |  |  |  |
หมายเหตุ 1.^ อ้างอิงจากยูนิโคดรุ่น 13.0 2.^ ช่องที่เป็นสีเทาหมายถึงช่องที่ไม่ได้มีการกำหนดอักขระใด ๆ ไว้
ข้อมูล

Braune, Wilhelm (1952). Gotische Grammatik. Halle: Max Niemeyer.
Cercignani, Fausto, "The Elaboration of the Gothic Alphabet and Orthography", in Indogermanische Forschungen, 93, 1988, pp. 168–185.
Dietrich, Franz (1862). Über die Aussprache des Gotischen Wärend der Zeit seines Bestehens. Marburg: N. G. Elwert'sche Universitätsbuchhandlung.
Friesen, Otto von (1915). "Gotische Schrift" in Hoops, J. Reallexikon der germanischen Altertumskunde, Bd. II. pp. 306–310. Strassburg: Karl J. Trübner.
Haarmann, Harald (1991). Universalgeschichte der Schrift. Frankfurt: Campus.
Jensen, Hans (1969). Die Schrift in Vergangenheit und Gegenwart. Berlin: Deutscher Verlag der Wissenschaften.
Kirchhoff, Adolf (1854). Das gothische Runenalphabet. Berlin: Wilhelm Hertz.
Mees, Bernard (2002/2003). "Runo-Gothica: the runes and the origin of Wulfila's script", in Die Sprache, 43, pp. 55-79.
Streitberg, Wilhelm (1910). Gotisches Elementarbuch. Heidelberg: Carl Winter.
Weingärtner, Wilhelm (1858). Die Aussprache des Gotischen zur Zeit Ulfilas. Leipzig: T. O. Weigel.
Wright, Joseph (1910). Grammar of the Gothic Language. Oxford: Oxford University Press.
Zacher, Julius (1855). Das gothische Alphabet Vulvilas und das Runenalphabet. Leipzig: F. A. Brockhaus.
อักษรโสรัง สมเป็ง

| อักษรโสรัง สมเป็ง 𑃐𑃦𑃝𑃗 𑃐𑃦𑃖𑃛𑃣𑃗 |
| --- | --- |
คำว่า 'โสรา สมเป็ง' ในอักษรโสรา สมเป็ง
ชนิด:      อักษร           
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ภาษาโสรา
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: สิ่งประดิษฐ์ดั้งเดิมอักษรโสรัง สมเป็ง
ISO 15924
ISO 15924: Sora (398), ​Sora Sompeng
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Sora Sompeng
ช่วงยูนิโคด: U+110D0–U+110FF
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรโสรัง สมเป็ง ใช้เขียนภาษาโสราที่มีผู้พูดในประเทศอินเดีย 300,000 คน อักษรนี้คิดค้นโดยมันเกย โกแมนโก (Mangei Gomango) ใน ค.ศ. 1936 เพื่อเขียนเนื้อหาในเชิงศาสนา เขายังคุ้นชินกับภาษาโอริยา, ภาษาเตลูกู และภาษาอังกฤษ
นอกจากนี้ ภาษาโสรายังสามารถเขียนด้วยอักษรละติน โอริยา และเตลูกู
ตัวอักษร

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| อักษร | ชื่อ | สัทอักษรสากล | อักษรโอริยา |
| 𑃐 | sah | /s/ | ସ |
| 𑃑 | tah | /t/ | ତ |
| 𑃒 | bah | /b/ | ବ |
| 𑃓 | cah | /tʃ/ | ଚ |
| 𑃔 | dah | /ɖ/ | ଡ |
| 𑃕 | gah | /ɡ/ | ଗ |
| 𑃖 | mah | /m/ | ମ |
| 𑃗 | ngah | /ŋ/ | ଙ |
| 𑃘 | lah | /l/ | ଲ |
| 𑃙 | nah | /n/ | ନ |
| 𑃚 | wah | /w/ | ୱ |
| 𑃛 | pah | /p/ | ପ |
| 𑃜 | yah | /j/ | ୟ |
| 𑃝 | rah | /r/ | ର |
| 𑃞 | hah | /h/ | ହ |
| 𑃟 | kah | /k/ | କ |
| 𑃠 | jah | /dʒ/ | ଜ |
| 𑃡 | nyah | /ɲ/ | ଞ |
| 𑃢 | ah | /aː/ | ଆ |
| 𑃣 | eeh | /e/ | ଏ |
| 𑃤 | ih | /i/ | ଇ |
| 𑃥 | uh | /u/ | ଉ |
| 𑃦 | oh | /o/, /a/ | ଓ, ଅ |
| 𑃧 | eh | /ai/ | ଐ |
| 𑃨 | mae | /mae/ | ମୈ |
ตัวเลข

| เลข | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โสรา สมเป็ง | 𑃰 | 𑃱 | 𑃲 | 𑃳 | 𑃴 | 𑃵 | 𑃶 | 𑃷 | 𑃸 | 𑃹 |
| โอริยา | ୦ | ୧ | ୨ | ୩ | ୪ | ୫ | ୬ | ୭ | ୮ | ୯ |
ภาพ

ภาษาโสราในอักษรโสรา สมเป็งและอักษรโอริยา
เขตนิเวศอินโดมาลายา

เขตนิเวศอินโดมาลายา
เขตนิเวศอินโดมาลายาเป็นหนึ่งในแปดเขตนิเวศวิทยาครอบคลุมทั่วทั้งเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และส่วนใต้ของเอเชียตะวันออก
อุทกภัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พ.ศ. 2554

อุทกภัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พ.ศ. 2554 เกิดขึ้นในฤดูมรสุม พ.ศ. 2554 โดยเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่เป็นประวัติการณ์ในประเทศไทย กัมพูชา มาเลเซีย และน้ำท่วมใหญ่ในเวียดนาม เช่นเดียวกับลาว ส่วนประเทศฟิลิปปินส์ถูกไต้ฝุ่นเนสาดและไต้ฝุ่นนาลแกพัดถล่มในเดือนกันยายนในเวลาไล่เลี่ยกัน
ความเสียหายและผู้เสียชีวิต

| ประเทศ | ผู้เสียชีวิต | ที่นาที่ถูกน้ำท่วม (เฮกตาร์) | ความเสียหายทางเศรษฐกิจ | บ้านเรือนที่ถูกน้ำท่วม | นคร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ไทย | เสียชีวิต 567, สูญหาย 2  | 1,327,740.64 (มี 8,298,379 ไร่ที่ได้รับความเสียหายจากอุทกภัย)  | 156.719 พันล้านบาท และมูลค่าทางเศรษฐกิจคิดเป็น 1.3-1.5% ของจีดีพีประชาชาติ | 766,267  | นครสวรรค์, พิษณุโลก, อยุธยา, ปทุมธานี |
|  กัมพูชา | 250  | 445,530  | 100-161 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ  | 196,600, 600 หลังคาเรือนถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง | พนมเปญ |
|  เวียดนาม | 69  | 99,000  | 135 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ  | 137,000  | กว๋างนิงห์ |
|  ลาว | 34 | 64,400  | 1.39 ล้านล้านกีบ | ประมาณ 140,000 (จากจำนวนผู้ได้รับความเดือดร้อน 422,900 คน)  | แขวงคำม่วน |
|  ฟิลิปปินส์ | เสียชีวิต 95, สูญหาย 34 (เฉพาะไต้ฝุ่น)  | N/A | 14,000 ล้านเปโซ | N/A |  |
|  พม่า | 215+ | 1.7m tons |  | 20,000 |  |
อุปาทาน

อุปาทาน หมายถึง การยึดมั่นถือมั่น
ในจูฬสีหนาทสูตร พระโคตมพุทธเจ้าตรัสว่าอุปาทานมี 4 อย่าง ได้แก่
กามุปาทาน ความยึดมั่นในกาม
ทิฏฐุปาทาน ความยึดมั่นในทิฏฐิ
สีลัพพัตตุปาทาน ความยึดมั่นในศีลและวัตร
อัตตวาทุปาทาน ความยึดมั่นในวาทะว่ามีอัตตา
อำเภอวัฒนานคร

| อำเภอวัฒนานคร |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Watthana Nakhon
เขื่อนพระปรง
คำขวัญ: ปราสาทห้วยพะใย น้ำเย็นใสเขื่อนพระปรง สักการะองค์นเรศวรเจ้า ไหว้หลวงพ่อขาวประจำปี แทนไมตรีด้วยข้าวหลาม พันธุ์ไม้งามสวนเฉลิมพระเกียรติ
แผนที่จังหวัดสระแก้ว เน้นอำเภอวัฒนานคร
พิกัด: 13°44′52″N 102°18′27″E﻿ / ﻿13.74778°N 102.30750°E﻿ / 13.74778; 102.30750
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สระแก้ว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,560.122 ตร.กม. (602.366 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 82,271 คน
 • ความหนาแน่น: 52.73 คน/ตร.กม. (136.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 27160
รหัสภูมิศาสตร์: 2705
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอวัฒนานคร ถนนสุวรรณศร ตำบลวัฒนานคร อำเภอวัฒนานคร จังหวัดสระแก้ว 27160
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วัฒนานคร เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระแก้ว
ไร่ในอำเภอวัฒนานคร