stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นอร์ทอเมริกัน พี-51 มัสแตง
ประวัติการรบ

ตั้งแต่ปลายปีพ.ศ. 2486 พี-51บีถูกใช้โดยกองทัพอากาศที่ 8 ของสหรัฐอเมริกาเพื่อคุ้มกันเครื่องบินทิ้งระเบิดที่ต้องบินในน่านฟ้าของนาซีเยอรมนี ในขณะที่กองทัพอากาศทางยุทธวิธีที่ 2 ของอังกฤษและกองทัพอากาศที่ 9 ของสหรัฐฯ ใช้เครื่องบินมัสแตงเครื่องยนต์เมอร์ลินทำหน้าที่ทิ้งระเบิดและขับไล่ เป็นบทบาทที่เพิ่มความแน่นอนให้กับความเป็นเจ้าอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตรในปีพ.ศ. 2487 พี-51 ยังทำหน้าที่ให้กับฝ่ายสัมพันธมิตรในการรบบริเวณแอฟริกาเหนือเหนือทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและอิตาลี นอกจากนี้ยังทำการรบกับจักรวรรดิญี่ปุ่นในมหาสมุทรแปซิฟิกอีกด้วย ในสงครามโลกครั้งที่ 2 นักบินมัสแตงอ้างว่าได้ยิงเครื่องบินศัตรูตกไป 4,950 ลำ
เมื่อสงครามเกาหลีเริ่มต้นขึ้น มัสแตงได้กลายเป็นเครื่องบินขับไล่ประเภทหลักของสหประชาชาติจนกระทั่งเครื่องบินขับไล่เครื่องยนต์ไอพ่น เช่น นอร์ทอเมริกัน เอฟ-86 เซเบอร์เข้ามาทำหน้าที่แทน จากนั้นมัสแตงก็กลายเป็นเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดแบบพิเศษ แม้ว่าเครื่องบินไอพ่นจะเข้ามาแทนที่แต่มัสแตงก็ยังคงประจำการในกองทัพอากาศในบางประเทศจนถึงต้นทษวรรษที่ 2523 หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 และสงครามเกาหลี มัสแตงจำนวนมากถูกดัดแปลงให้ใช้โดยพลเรือน โดยเฉพาะการแข่งขันทางอากาศและการบินแสดงในการแสดงเครื่องบินต่างๆ
คุณลักษณะ (พี-51ดี มัสแตง)

ผู้สร้าง: นอร์ทอเมริกันเอวิเอชัน (สหรัฐ)
ประเภท: เครื่องบินขับไล่
เครื่องยนต์: เครื่องยนต์ลูกสูบรูปตัววี แพ็คการ์ด วี-1650-7 เมอร์ลิน จำนวน 12 สูบ พร้อมซูเปอร์ชาร์จเจอร์ ให้กำลัง 1,720 แรงม้า 1 เครื่อง
กางปีก: 11.28 เมตร
ยาว: 9.83 เมตร
สูง: 4.08 เมตร
พื้นที่ปีก: 21.83 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 3,465 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 5,488 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 708 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราไต่: 16.3 เมตร/ วินาที
พิสัยบินไกลสุด: 2,656 กิโลเมตร
อาวุธ: ปืนกล AN/M2 Browning ขนาด 12.7 มม. 6 กระบอก
แหล่งข้อมูลอื่น

"เครื่องบินขับไล่" Popular Science, กรกฎาคม 1943, P-51A เก็บถาวร 2013-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"อาชาสีขาวแห่งท้องฟ้า" Popular Mechanics, พฤศจิกายน 1943
Joe Baugher, นอร์ทอเมริกัน พี-51 มัสแตง
สวิสมัสแตง
พี-51ดี มัสแตง
นักบุญจอร์จและมังกร (ราฟาเอล)

| นักบุญจอร์จและมังกร |
| --- | --- |

ศิลปิน: ราฟาเอล
ปี: ค.ศ. 1504 - 1506
ประเภท: ภาพเขียนสีน้ำมัน
สถานที่: หอศิลป์แห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี.
นักบุญจอร์จและมังกร (อังกฤษ: Saint George and the Dragon) เป็นจิตรกรรมตู้ (cabinet painting) ซึ่งเป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในประเทศสหรัฐอเมริกา
ราฟาเอลเขียนภาพ “นักบุญจอร์จและมังกร” ระหว่างปี ค.ศ. 1504  ถึงปี ค.ศ. 1506 ภาพนี้และภาพ  “นักบุญจอร์จ” ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในปารีส และ “นักบุญไมเคิล” ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในปารีส มีความคล้ายคลึงกันสองประการ ประการแรกคือหัวเรื่องซึ่งทั้งสามภาพเป็นเรื่องของอัศวินหนุ่มที่ต่อสู่กับมังกร ประการที่สองคือลักษณะการเขียน ทั้งสามภาพจัดอยู่ในภาพเขียนสมัยฟลอเรนซ์ของราฟาเอลที่ได้รับอิทธิพลบางอย่างจากช่างเขียนแบบเออร์บิโนที่ทำงานอยู่ในหรือมีภาพเขียนในฟลอเรนซ์ในขณะนั้น แต่อิทธิพลส่วนใหญ่ของสามภาพนี้มาจากภาพเขียน “ยุทธการอันเกียริ” โดย เลโอนาร์โด ดา วินชี ที่พาลัซโซเวคคิโอ (Palazzo Vecchio) ซึ่งเป็นตัวอย่างของฉากการต่อสู้ในยุทธการ (สภาพของภาพเขียนเสื่อมลงอย่างรวดเร็วและในปัจจุบันไม่มีเหลือไห้เห็นแล้ว เพราะดา วินชีทดลองใช้วิธีการเขียนใหม่แต่ไม่ได้ผล) อิทธิพลอื่นก็เป็นภาพเขียนเฟล็มมิช --โดยเฉพาะภาพเขียนโดย เฮียโรนิมัส บอส ราฟาเอลใช้แสงสว่างจัดและลักษณะอัปลักษณ์ของสัตว์ในภาพที่เป็นลักษณะเด่นของงานเขียนของบอส -- ซึ่งทำให้เห็นว่างานจากทางเหนือของยุโรปยังมีอิทธิพลต่องานเขียนบริเวณเออร์บิโน
ภาพเขียนนี้แสดงถึงอิทธิพลต่างๆ ที่ราฟาเอลได้ศึกษาและรับมา ในขณะเดียวกันก็แสดงถึงปัญหาทางการเขียนภาพซึ่งราฟาเอลยังประสพอยู่และมาแก้ไขและวิวัฒนาการในภาพต่างๆ ที่เขียนขึ้นต่อมา
ภาพเขียนนี้เดิมเป็นงานเขียนชิ้นเอกของงานสะสมของปิแอร์ โครซาท์ ซึ่งขายผ่านเดนนิส ดิเดโรท์ (Denis Diderot) ให้แก่ พระจักรพรรดินีนาถแคทเธอรีนที่ 2 แห่งรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1772 ภาพเขียนตั้งแสดงอยู่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กราวร้อยห้าสิบปี และเป็นภาพที่นิยมที่สุดภาพหนึ่งในบรรดางานสะสมของพระเจ้าซาร์ แต่ในเดือนมีนาคมปี ค.ศ. 1931 บอลเชวิค (Bolsheviks) ขายภาพเขียนให้แก่แอนดรูว์ เมลลอน (Andrew Mellon) ผู้มอบให้แก่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
นักบุญอัลบันแห่งไมนซ์

| อัลบันแห่งไมนทซ์ |
| --- | --- |
“นักบุญอัลบันแห่งไมนทซ์”
เกิด: คริสต์ศตวรรษที่ 4 กรีซ หรือ แอลเบเนีย
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 406 ฮานุม, ไมนทซ์, เยอรมนี
นิกาย: นิกายโรมันคาทอลิก
วันฉลอง: 21 มิถุนายน
สัญลักษณ์: คนหัวขาดถือหัวตนเองในมือ
องค์อุปถัมภ์: เฮอร์เนีย, ชัก, นิ่ว
นักบุญอัลบันแห่งไมนทซ์  (อังกฤษ: Saint Alban of Mainz) เป็นนักบุญในคริสต์ศาสนาและเป็นมรณสักขีหรือผู้พลีชีพเพื่อศาสนา ผู้เกิดเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 อาจจะเป็นกรีซหรือแอลเบเนีย  ถึงแก่กรรมเมื่อราว ค.ศ. 406  ที่เมืองฮานุมที่ไมนทซ์ ในเยอรมนี
ราบานัส มอรัสบันทึกในสารบรรณผู้พลีชีพว่านักบุญอัลบันถูกนักบุญแอมโบรสแห่งมิลานส่งตัวไปเป็นมิชชันนารียังแคว้นกอล ที่ไมนทซ์อัลบันได้ช่วยบิชอป ออเรียสแห่งไมนทซ์ให้ได้เขตมุขนายกของตนคืนมา แต่ในปี ค.ศ. 406 ระหว่างการรุกรานข้ามแม่น้ำไรน์ของแวนดัล บิชอป ออเรียสก็ถูกสังหาร และอัลบันก็ถูกตัดศีรษะขณะที่กำลังอธิษฐาน ลัทธิบูชานักบุญอัลบันเกี่ยวข้องกับนักบุญธีโอนิสทัส (Theonistus) ซึ่งอาจจะเป็นบิชอปแห่งฟิลิปปี แต่มักสับสนกับธอมัสทัสผู้เป็นบิชอปแห่งไมนทซ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 นักวิชาการผู้หนึ่งกล่าวว่า “อัลบานัสแห่งเมนทซ์ (Albanus of Mentz) พลีชีพที่เมนทซ์ แต่ไม่มีผู้ใดทราบว่าเมื่อใด ตามคำกล่าวของเบดา (Baeda) ภายใต้จักรพรรดิไดโอคลีเชียน แต่ตามคำกล่าวของซีเฌอแบร์ตแห่งฌามบลูซ์ (Sigebert of Gembloux) (ในบันทึกประวัติศาสตร์) กล่าวว่า[อัลบานัสแห่งเมนทซ์]ถูกขับจากฟิลิปปีพร้อมกับนักบุญธีโอนิสทัสซึ่งเป็นบิชอป  ในปี ค.ศ. 425”  นักวิชาการผู้นี้กล่าวต่อไปว่าราบานัส มอรัส “กล่าวเกินเลยไปว่าอัลบานัสแห่งเมนทซ์เป็นบิชอปชาวแอฟริกันที่หนีจากพระเจ้าฮุนเนอริค (กษัตริย์แวนดัล)...”
ตำนานกล่าวว่านักบุญอัลบันแห่งไมนทซ์มิได้เสียชีวิตทันทีแต่ประคองหัว (cephalophore) ตนเองไปยังที่ที่ต้องการจะให้ฝัง ซึ่งกลายเป็นที่สร้างโบสถ์และต่อมากลายเป็นศูนย์กลางของอารามคณะเบเนดิกตินที่จักรพรรดิชาร์เลอมาญบูรณปฏิสังขรณ์ในปี ค.ศ. 806 แต่อารามมาได้รับความเสียหายอย่างหนักในปี ค.ศ. 1552 และไม่ได้ฟื้นตัวขึ้นมาอีก
ดูเพิ่ม

นักบุญ
มรณสักขีของคริสเตียน
นักบุญฟรังซิสรำพึงธรรม (การาวัจโจ)

บทความหลัก: ฟรังซิสแห่งอัสซีซี
| นักบุญฟรังซิสรำพึงธรรม |
| --- | --- |

ศิลปิน: การาวัจโจ
ปี: ราว ค.ศ. 1604/06 หรือราว ค.ศ. 1607/10
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: พิพิธภัณฑ์เทศบาลเมือง, เครโมนา
นักบุญฟรังซิสรำพึงธรรม (อังกฤษ: Saint Francis in Meditation) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เทศบาลเมืองเกรโมนาในประเทศอิตาลี
ภาพ “นักบุญฟรังซิสรำพึงธรรม” เป็นภาพที่เขียนราวระหว่าง ค.ศ. 1604 ถึง  ค.ศ. 1606 หรือราวระหว่าง ค.ศ. 1607 ถึง  ค.ศ. 1610 เป็นภาพหนึ่งในสองภาพที่เกือบจะมีขนาดเดียวกันที่เป็นภาพของนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีขณะที่กำลังรำพึงธรรมกับหัวกะโหลก (ดู “นักบุญฟรังซิสอธิษฐาน”) ทั้งสองภาพไม่มีหลักฐานบันทึกและต่างก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าเป็นงานดั้งเดิมหรือเป็นงานก็อปปี การพยายามบ่งเวลาเขียนก็เป็นปัญหาเช่นกัน แม้ว่าลำต้นไซเปรสหลังนักบุญฟรานซิสจะดูคล้ายคลึงกันกับต้นไม้ในภาพ “ยอห์นแบปติสต์” ฉบับของวังกอร์ซีนี
นักบุญฟรังซิสเป็นหัวข้อที่นิยมเขียนกันในสมัยการปฏิรูปคาทอลิก ที่เน้น - อย่างน้อยก็อย่างเป็นทางการ - ในความสมถะและการดำเนินการใช้ชีวิตตามแบบอย่างของพระเยซูของพระองค์
นพพร วาทิน

นพพร วาทิน เป็นผู้มีส่วนร่วมและดำรงตำแหน่งด้านต่างๆในวงการบันเทิงของไทยมากมายเช่น ดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการบริษัท มหากาพย์ จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทผลิต และจัดจำหน่ายภาพยนตร์ไทย เช่น “ซามูไร อโยธยา” นอกจากนี้ยังดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการบริษัท สปอร์ต อาร์ต จำกัด (Sport Art Co., Ltd.) ที่ทำหน้าที่ผลิตสื่อบันเทิงในรูปแบบของกีฬา โดยผลงานที่โดดเด่นคือ “Thai fight”
ประวัติ

นพพร วาทิน  ชื่อเล่น “มด” เกิดวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 ในครอบครัวชาวไทยจบการศึกษาชั้นประถมศึกษา และเข้าศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่ โรงเรียนวัดสุทธิวราราม และชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่ โรงเรียนปทุมคงคา ได้รับพระราชทานปริญญาตรีที่ ”มหาวิทยาลัยรามคำแหง”
ประวัติ > ภาพยนตร์และละครโทรทัศน์

เข้าสู่วงการบันเทิงเมื่อปี พ.ศ. 2533 โดยเป็นผู้ช่วยผู้กำกับละครเวทีเรื่อง “พันท้ายนรสิงห์” ที่ศาลาเฉลิมไทย และได้เริ่มเข้าสู่วงการผลิตละครของสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้กำกับการแสดงและตำแหน่งผู้จัดการกองถ่าย
พ.ศ. 2535 เจริญ เอี่ยมพึ่งพร กรรมการผู้จัดการ “บริษัท ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น จำกัด” (อังกฤษ: Fivestar Production Co., Ltd.) ได้เริ่มผลิตละครให้กับสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 โดยได้มอบหมายให้ นพพรควบคุมการผลิตละคร และรายการโทรทัศน์ทั้งหมดของบริษัทไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
พ.ศ. 2537 นพพร ได้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องแรกเรื่อง “ตุ๊ ต๊ะ ต๋อม แต๋ม สุภาพบุรุษตัว ต.” เป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จมากในขณะนั้น
พ.ศ. 2539 นพพร ได้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องที่สองเรื่อง เด็กเสเพล ซึ่งนอกจากจะประสบความสำเร็จด้านรายได้แล้วยังได้รับรางวัลมากมาย เช่น รางวัลด้านดารานำฝ่ายชาย  รางวัลถ่ายภาพยอดเยี่ยม รางวัลของสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานเยาวชนแห่งชาติ (ประกอบด้วย รางวัลด้านดารานำฝ่ายชาย, ด้านดารานำฝ่ายหญิง, โล่ห์รางวัลแซดโหวต ,โล่ห์รางวัลเรดิโอโหวต และภาพยนตร์ยอดเยี่ยม) นอกจากนั้นยังได้รับรางวัลจาก พณฯ ท่านนายกรัฐมนตรี นายบรรหาร ศิลปอาชา เป็นรางวัลที่ได้รับมาจากภาพยนตร์เรื่อง “เด็กเสเพล” ซึ่งเป็นภาพยนตร์วัยรุ่น สะท้อนสังคมและเป็นอุทธาหรณ์ที่ดีสำหรับเยาวชน  และได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม
พ.ศ. 2541 นพพร ได้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องที่สามเรื่อง “วัยระเริง”  และได้ร่วมกับหน่วยงาน “สำนักงานคณะกรรมการป้องกัน และปราบปรามยาเสพติด” และ”หน่วยงาน”สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานเยาวชนแห่งชาติ” เพื่อจัดกิจกรรมตามโรงเรียนต่างๆ เพื่อสนับสนุนให้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ และต่อต้านยาเสพติด
พ.ศ. 2542 นพพร ได้ดำรง ตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการบริษัท พารากอน เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด  (อังกฤษ: Paragon Entertainment Co., Ltd.)  เป็นผู้ผลิตละครเรื่อง “มือปืน” ซึ่งได้รับรางวัลยอดเยี่ยมถึง 8 รางวัล นอกจากนั้นยังได้ร่วมกับอาร์เอส โปรโมชั่น จำกัด (อังกฤษ: RS Promotion Co., Ltd.) ก่อตั้งบริษัท ชาโดว์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด  (อังกฤษ: Shadow Entertainment Co., Ltd.) ผลิตรายการ และละครทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
พ.ศ. 2543 นพพร ได้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องที่สี่เรื่อง “อั้งยี่ ลูกผู้ชายพันธุ์มังกร” เป็นการร่วมทุนสร้างระหว่างไทย  และไต้หวัน ถือเป็นการเปิดศักราชใหม่ ของการผลิตภาพยนตร์ออกสู่ต่างประเทศ
ในปี  พ.ศ. 2548 นพพรได้ก่อตั้งบริษัทฟิล์มเอเชีย จำกัด (อังกฤษ: Film Asia Co., Ltd.) ซึ่งผลิตภาพยนตร์ ม.๘, คู่แรด, ฮะเก๋า ตามลำดับ
พ.ศ. 2553 นพพร ได้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง “ซามูไร อโยธยา” ซึ่งได้รับรางวัลสุพรรณหงส์ สาขารางวัลดนตรีประกอบยอดเยี่ยม (Best Original Score)
พ.ศ. 2553 นพพรดำรงตำแหน่งประธานจัดการแข่งขัน THAI FIGHT และ THAI FIGHT EXTREME 2011 ในปี 2554
ผลงาน > ละครเวที

พันท้ายนรสิงห์ (พ.ศ. 2533)
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

มือปืน (พ.ศ. 2542)
เทวดาเดินดิน (พ.ศ. 2543)
ตากสินมหาราช (พ.ศ. 2550)
ผลงาน > ภาพยนตร์ไทย

ตุ๊ ต๊ะ ต๋อม แต๋ม สุภาพบุรุษตัว ต. (15 ตุลาคม พ.ศ. 2537)
เด็กเสเพล (พ.ศ. 2539)
วัยระเริง (พ.ศ. 2541)
อั้งยี่ ลูกผู้ชายพันธุ์มังกร (พ.ศ. 2543)
ซามูไร อโยธยา (พ.ศ. 2553)
ผลงาน > รายการบันเทิงด้านการกีฬา

THAI FIGHT (พ.ศ. 2553)
THAI FIGHT EXTREME 2011 (พ.ศ. 2554)
THAI FIGHT 2011 (พ.ศ. 2554)
แหล่งข้อมูลอื่น

นพพร วาทิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
นักพัฒนาซอฟต์แวร์

นักพัฒนาซอฟต์แวร์ (อังกฤษ: software developer) คือบุคคลที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการวิศวกรรมซอฟต์แวร์เช่นในการออกแบบ การวางแผนพัฒนา ซึ่งขอบเขตงานจะกว้างกว่าการเขียนโปรแกรม โดยอาจมีส่วนร่วมในระดับทั้งโครงงาน แทนการดูแลส่วนของชิ้นงาน ซึ่งในกลุ่มนี้อาจรวมถึงโปรแกรมเมอร์ฟรีแลนซ์
ดูเพิ่ม

วิศวกรรมซอฟต์แวร์
วงจรชีวิตของการพัฒนาซอฟต์แวร์
โปรแกรมเมอร์
นักบุญจอร์จ

| นักบุญจอร์จ |
| --- | --- |
“นักบุญจอร์จ” โดย ราฟาเอล
มรณสักขี
เกิด: ราว ค.ศ. 275 - ค.ศ. 281 นิโคมีเดีย, บิธีเนีย
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 303 ลิดเดีย, ปาเลสไตน์
นิกาย: โรมันคาทอลิก  อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์  ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์
วันฉลอง: 23 เมษายน
สัญลักษณ์: หอก, มังกร, คนขี่ม้า, อัศวิน, กางเขนเซนต์จอร์จ
องค์อุปถัมภ์: เกษตรกร, คนยิงธนู, คนทำอาวุธ, คนแล่เนื้อ, ทหารม้า, ชาวนา, คนทำงานในไร่, ม้า, คนขี่ม้า, อัศวิน, โรคระบาด, คนทำอานม้า, แกะ, คนเลี้ยงแกะ, โรคผิวหนัง, ทหาร, อังกฤษ, และเมือง และประเทศต่างๆ
นักบุญจอร์จ (อังกฤษ: St. George) เกิดเมื่อประมาณปี ค.ศ. 275-281 และเสียชืวิตเมื่อวันที่  23 เมษายน ค.ศ. 303 ตามวรรณกรรมนักบุญนักบุญจอร์จเป็นทหารของจักรวรรดิโรมันจากบริเวณที่ใช้ภาษากรีกในแคว้นอานาโตเลีย ปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกีและเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์
นักบุญจอร์จเป็นเซนต์ที่นับถือกันมากในนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์และออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ และเป็นที่รู้จักกันจากตำนานการต่อสู้กับมังกร นักบุญจอร์จเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
ประวัติ

ประวัติของนักบุญจอร์จค่อนข้างจะคลุมเครือในเรื่องของหลักฐานที่แน่นอน เนื่องจากเอกสารต่าง ๆ เกี่ยวกับชีวิตของท่านส่วนใหญ่ถูกกล่าวหาว่าไม่มีหลักแหล่งน่าเชื่อถือ  อย่างไรก็ดี อาศัยการค้นคว้านักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่านักบุญจอร์จมีตัวตนอยู่จริง ตำนานของนักบุญจอร์จมาจากผู้เขียนประวัตินักบุญรุ่นหลัง หลักฐานที่สำคัญมาจากตำนานทองซึ่งเป็นที่รู้จักกันจากฉบับแปลของวิลเลียม แค็กซ์ตัน (William Caxton) เมื่อปี ค.ศ. 1483
นักบุญจอร์จเกิดในครอบครัวคริสต์ศาสนิกชนในคริสต์ศตวรรษที่ 3 บิดาของจอร์จเป็นนายทหารโรมันจากแคปพาโดเชีย (Cappadocia) ในประเทศตุรกี มารดามาจากลิดดาในประเทศอิสราเอลปัจจุบัน เมื่อบิดาเสียชีวิต แม่ก็นำนักบุญจอร์จกลับไปลิดดา ซึ่งเป็นที่ที่นักบุญจอร์จได้รับการศึกษา เมื่อโตขึ้นก็เป็นทหารตามบิดาและเป็นทหารที่ดีจนในที่สุดก็ได้รับตำแหน่งสูงทางทหาร พออายุเกือบสามสิบก็ได้รับแต่งตั้งเป็น “Tribune” และ “Comes” หรือ เคานต์ และไปประจำการที่นิโคมีเดียเป็นทหารรักษาพระองค์ของจักรพรรดิไดโอคลีเชียน
เมื่อปี ค.ศ. 303 จักรพรรดิไดโอคลีเชียนออกพระราชกฤษฎีกาประกาศให้กำจัดคริสต์ศาสนิกชนทั่วจักรวรรดิโรมัน กล่าวกันว่าซีซาร์กาเลริอุส (Caesar Galerius) เป็นผู้รับผิดชอบในการลงโทษคริสต์ศาสนิกชนและกระทำต่อมาในสมัยของตนเองระหว่างปี ค.ศ. 305 ถึงปี ค.ศ. 311 นักบุญจอร์จถูกสั่งให้มีส่วนร่วมในการกำจัดคริสต์ศาสนิกชนแต่แทนที่จะทำ กลับสารภาพว่าเป็นคริสตชนเสียเองและประณามกฤษฎีกา ซึ่งทำให้จักรพรรดิไดโอคลีเชียนพิโรธและสั่งให้จับนักบุญจอร์จไปทรมาน และสังหาร
บางตำนานกล่าวกันว่านักบุญจอร์จถูกทรมานจนตายถึง 3 ครั้ง และก็ถูกปลุกให้คืนชีพโดยพระเยซูทั้ง 3 ครั้ง จนกระทั่งถูกฆ่าจนเสียชีวิตในครั้งสุดท้าย แต่หลักฐานในเรื่องนี้ไม่เป็นที่ยอมรับนัก หลักฐานที่เป็นไปได้และมีความน่าเชื่อถือมากกว่าคือว่า นักบุญจอร์จหลังจากทรมานด้วยวิธีต่าง ๆ รวมทั้งมัดกับล้อที่มีดาบปัก เฆี่ยนอย่างทารุณ ถูกเล็บเหล็กครูดเนื้อ นำไปต้มในน้ำเดือด นักบุญจอร์จก็ถูกสังหารโดยถูกลากไปรอบเมืองและถูกตัดศีรษะหน้ากำแพงเมืองนิโคมีเดียเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 303 ผู้ที่เป็นพยานในความทรมานของนักบุญจอร์จแล้วหันมานับถือศาสนาคริสต์คือ จักรพรรดินีอเล็กซานดราและอาทานาซีอุส ปุโรหิตนอกศาสนาคริสต์ ผู้ซึ่งถูกฆ่าตามนักบุญจอร์จ ร่างของนักบุญจอร์จถูกนำกลับไปลิดดา หลังจากนั้นก็มีผู้ศรัทธามาสักการะในฐานะที่เป็นมรณสักขี การอัศจรรย์ต่าง ๆ เกิดขึ้นอย่างมากมายกับผู้ที่เข้ามาแสวงบุญสักการะ ณ หลุมศพของท่าน
ข้อมูลเพิ่มเติม

เซนต์
นักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
| ด ค กนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์ |
| --- | --- |
 นักบุญอาเกเทียส  นักบุญบาร์บารา  นักบุญเบลส  นักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย  นักบุญคริสโตเฟอร์  นักบุญไซเรียคัส  นักบุญเดนิส  นักบุญอิราสมัสแห่งฟอร์เมีย  นักบุญยูสตาซ  นักบุญจอร์จ  นักบุญไจลส์  นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก  นักบุญแพนทาลิออน  นักบุญไวทัส
นักฆ่ากระสุนโลกันต์

| นักฆ่ากระสุนโลกันต์ |
| --- | --- |
โปสเตอร์ใบปิดภาพนตร์
กำกับ: อองตวน ฟูควา
เขียนบท: เค็น แซนเซล
อำนวยการสร้าง: เบอร์นี่ บริล์ชไตน์ แบรด เกรย์
นักแสดงนำ:   โจว เหวินฟะ  มิร่า ซอวิโน่  ไมเคิล รูกเกอร์  เจอร์เกน พรอชนาว 
กำกับภาพ: ปีเตอร์ ลิญงส์ คอลลิสเตอร์
ตัดต่อ: เจย์ แคสซิดี้
ดนตรีประกอบ: แฮร์รี เกร็กสัน-วิลเลียมส์
บริษัทผู้สร้าง: Brillstein-Grey Entertainment WCG Entertainment Productions 
ผู้จัดจำหน่าย: Columbia Pictures
วันฉาย:   6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 (1998-02-06) 
ความยาว: 87 นาที
ภาษา: อังกฤษ จีน
ทุนสร้าง: $30 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ทำเงิน: $19.2 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
นักฆ่ากระสุนโลกันต์ (อังกฤษ: The Replacement Killers) เป็นภาพยนตร์แอคชั่นสัญชาติอเมริกา ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1998 นำแสดงโดย โจว เหวินฟะ, มิร่า ซอวิโน่, ไมเคิล รูกเกอร์, เจอร์เกน พรอชนาว ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่องแรกของ โจว เหวินฟะ
เนื้อเรื่องย่อ

เมื่อนักฆ่าชั้นยอดอย่าง จอห์น ลี ตัดสินใจขัดคำสั่งของ เฮียเหว่ยนายใหญ่ ผู้จ้างเขามาชำระแค้นต่อนายตำรวจมือปราบ จึงถึงคราวลำบาก ลีต้องหาทางกลับสู่จีน เพื่อปกป้องครอบครัวของตนเองก่อนที่พวกเขาจะกลายเป็นผู้รับเคราะห์ งานนี้ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากนักปลอมแปลงเอกสารสุดแสบนามเม็ก ผู้ตกกระไดพลอยโจนร่วมฝ่าดงกระสุนกับลี ทั้งนี้ทางรอดอาจอยู่ที่ทั้งคู่ต้องหันมาเผชิญหน้ากับผู้ล่าและฆ่าพวกมันก่อน
นักแสดงนำ

โจว เหวินฟะ รับบท จอห์น ลี
มิร่า ซอวิโน่ รับบท เม็ก โคบอร์น
ไมเคิล รูกเกอร์ รับบท สแตน "ซีโด" เซ็ดโคว
เจอร์เกน พรอชนาว รับบท ไมเคิล โคแกน
เคนเนธ ซาง รับบท เทอร์เรนซ์ เหว่ย
ทิล ชไวเกอร์ รับบท ไรเกอร์
แดนนี เทรโฮ รับบท คอลลีนส์
คลิฟตัน คอลลินส์ จูเนียร์ รับบท โลโค
การ์โลส โกเมซ รับบท นักฆ่า
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
นักฆ่ากระสุนโลกันต์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
นักฆ่ากระสุนโลกันต์ ที่ออลมูวี
นักฆ่ากระสุนโลกันต์ ที่รอตเทนโทเมโทส์
นักฆ่ากระสุนโลกันต์ ที่เมทาคริติก
นักฆ่ากระสุนโลกันต์ ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
นครแห่งแรงลม

บทความในหนังสือพิมพ์นี้ตีพิมพ์โดย Cleveland Gazette ในปี 1885
นครชิคาโกมีชื่อเล่นหลายชื่อ แต่ชื่อเล่นที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายที่สุดคือ "นครแห่งแรงลม" (อังกฤษ: Windy City)
การใช้ชื่อ "นครแห่งแรงลม" ครั้งแรกสุดที่มีหลักฐานคือใช้เรียกกรีนเบย์ ในปี พ.ศ. 2399 การใช้ชื่อ "นครแห่งแรงลม" ครั้งแรกสุดที่มีหลักฐานว่าใช้เรียกชิคาโกคือในปี พ.ศ. 2419 และเกี่ยวข้องกับการแข่งขันระหว่างชิคาโกกับ ซินซินนาติ ความนิยมของชื่อเล่นยังคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ มากกว่าหนึ่งศตวรรษหลังจากการชิงดีชิงเด่นกับซินซินนาติสิ้นสุดลง
นิรุกติศาสตร์

มีความเป็นไปได้หลักสี่ประการในการอธิบายชื่อเล่นนี้: สภาพอากาศ เนื่องจากชิคาโกอยู่ใกล้กับทะเลสาบมิชิแกน; การชิงดีชิงเด่นกับซินซินแนติ ; งานมหกรรมโลก ; และการเมือง
นิรุกติศาสตร์ > สภาพอากาศ

แม้ว่าชิคาโกจะเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในชื่อ "นครแห่งแรงลม" แต่ก็ไม่ใชนครที่มีลมแรงที่สุดในสหรัฐอเมริกา นครที่มีลมแรงกว่าบางแห่งที่บันทึกโดย NOAA/NCDC คือ ดอดจ์ซิตี้ รัฐแคนซัส ที่ 13.9 ไมล์ต่อชั่วโมง (22.3 กม./ชม.);  อามาริลโล เท็กซัส เวลา 13.5 น ไมล์ต่อชั่วโมง (21.7 กม./ชม.);  และ ลับบ็อก รัฐเท็กซัส เวลา 12.4 ไมล์ต่อชั่วโมง (20 กม./ชม.)  ชิคาโกไม่ได้มีลมแรงกว่านครอื่น ๆ ในสหรัฐฯ มากนัก ตัวอย่างเช่น ความเร็วลมเฉลี่ยต่อปีของชิคาโกคือ 10.3 mph (16.6 km/h) ; บอสตัน : 12.4 mph (20.0 km/h) ; เซ็นทรัลพาร์ค นิวยอร์กซิตี้ : 9.3 mph (15.0 km/h) ; และ ลอสแอนเจลิส : 7.5 mph (12.1 km/h)
คำอธิบาย "นครแห่งแรงลม" ต่อไปนี้เกี่ยวข้องกับเอฟเฟกต์ "อุโมงค์ลม" โดยมาจาก Freeborn County Standard ของ Albert Lea รัฐมินนิโซตา เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2435:
ชิคาโกถูกเรียกว่านคร "ลมแรง" ซึ่งเป็นคำที่ใช้เปรียบเทียบเพื่อบอกว่าชาวชิคาโกเป็นคนอวดดี นครนี้กำลังสูญเสียชื่อเสียงนี้ เนื่องจากเมื่อผู้คนคุ้นเคยกับเมืองนี้ พวกเขาพบว่าคำกล่าวอ้างส่วนใหญ่ของตัวนครได้รับการสนับสนุนจากข้อเท็จจริง ตามปกติ ผู้คนมักจะใช้สิ่งนี้แบบสุดโต่งเช่นกัน และในปัจจุบันเราสามารถบอกคนแปลกหน้าได้เกือบทุกอย่างเกี่ยวกับชิคาโก และรู้สึกว่าเขาเชื่อโดยปริยาย แต่ในอีกแง่หนึ่ง ชิคาโกได้รับสมญานามว่านครที่มี "ลมแรง" จริง ๆ . นี่เป็นหนึ่งในผลกระทบจากอาคารสูงที่วิศวกรและสถาปนิกคาดไม่ถึงว่าลมจะถูกดูดลงมาตามถนน เดินผ่าน Masonic Temple หรือ Auditorium วันไหนก็ได้ ถึงแม้ว่าที่อื่นอาจจะเงียบสงบอย่างยิ่ง และคุณจะได้พบกับสายลมที่มีชีวิตชีวาที่ใต้อาคารจนคุณต้องยกหมวกขึ้นมาสวม
คำอธิบายว่าชิคาโกเป็นพื้นที่ที่มีอากาศสดชื่นตามธรรมชาติก็คือ ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลสาบมิชิแกน
ชิคาโกได้รับการยกย่องว่าเป็นรีสอร์ทฤดูร้อนในอุดมคติมานานแล้ว เนื่องจากมีลมทะเลสาบที่เย็นสบาย เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2416 The Boston Globe เขียนว่า "ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ชิคาโกโฆษณาตัวเองว่าเป็นรีสอร์ทฤดูร้อน โดยได้รับลมจากทะเลสาบที่แรง ซึ่งช่วยบรรเทาความร้อนกลางฤดูร้อนได้อย่างดี" เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2419 หนังสือพิมพ์ชิคาโกทริบูน อภิปรายเรื่อง "ชิคาโกในฐานะรีสอร์ทฤดูร้อน" โดยประกาศอย่างภาคภูมิใจว่า "ผู้คนในนครนี้กำลังเพลิดเพลินกับสายลมเย็น สายฝนอันสดชื่น ทุ่งหญ้าเขียวขจี แสงแดดอันกตัญญู และอากาศที่ปลอดโปร่ง—ลมจากทางทิศเหนือและทิศตะวันออกบรรเทาความหนาวเย็นของทะเลสาบ และจากทิศใต้และทิศตะวันตก ทำให้เรานึกถึงหญ้า ดอกไม้ ข้าวสาลีและข้าวโพดในทุ่งหญ้าแพรรีอยู่บ่อยครั้ง”
เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2416 Philadelphia Inquirer เรียกชิคาโกว่า "นครแห่งลมและไฟอันยิ่งใหญ่"
นิรุกติศาสตร์ > การชิงดีชิงเด่นกับซินซินแนติ

มีการชิงดีชิงเด่นระหว่างซินซินแนติกับชิคาโกในช่วงทศวรรษที่ 1860 และ 1870 ซินซินแนติเป็นที่รู้จักกันดีในการค้าบรรจุเนื้อสัตว์ และมันถูกเรียกว่า "พอร์โคโพลิส" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1843 เป็นอย่างน้อย เริ่มต้นตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1860 ชิคาโกแซงหน้าซินซินแนติในการค้าขายนี้ และอ้างชื่อเล่น "พอร์โคโพลิส" ที่เหมือนกันอย่างภาคภูมิใจ
การแข่งขันเบสบอลระหว่างนครมีความเข้มข้นเป็นพิเศษ ถุงน่องสีแดงซินซินแนติ ปี 1869 เป็นความภาคภูมิใจของทีมเบสบอล ดังนั้นชิคาโกจึงได้จัดทีมคู่แข่งชื่อ ถุงน่องสีขาว ขึ้นมาเพื่อเอาชนะพวกเขา คำว่า "นครแห่งแรงลม" มักปรากฏในข่าวกีฬาของซินซินแนติในช่วงทศวรรษที่ 1870 และ 1880
การอ้างอิงที่รู้จักสี่อันดับแรกของ "นครแห่งแรงลม" มาจากปี 1876 ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับซินซินแนติ:
Chicago Tribune วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2419 พาดหัว: "ทีม Jay-Rollers La-Crosse ของนครแห่งแรงลมชนะเกมเปิดฉากกับ Cincinnati Nannies"
The Cincinnati Enquirer วันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2419 พาดหัว: "นครแห่งแรงลมนั่น ความประหลาดบางอย่างของ Last Chicago Tornado"
The Cincinnati Enquirer 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2419: "มีเพียงความกล้าแกร่งของผู้ดูแลโรงอาหารเท่านั้นที่สามารถช่วยชีวิตที่นั่งที่มีประโยชน์จากการเดินทางไปยังนครแห่งแรงลม"
ชิคาโกทริบูน 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2419: "The Cincinnati Enquirer ซึ่งเหมือนกับเอกสารอื่น ๆ มากมายกำลังรอคอยด้วยความวิตกกังวลอย่างมากต่อการปฏิบัติตามคำทำนาย: เอกสารในชิคาโกจะเรียกชื่อที่ยากแก่คนผิวขาวเมื่อพวกเขาพ่ายแพ้ ร่วมเป็นสักขีพยานในเศษซากเหล่านี้ วันรุ่งขึ้นหลังจากที่ทีมขาวแพ้กรีฑา: มีเสียงร้องมาจากนครแห่งแรงลมมาถึงเรา"
นิรุกติศาสตร์ > ตำนานงานมหกรรมโลก

เป็นตำนานที่ได้รับความนิยมว่าบุคคลแรกที่ใช้คำว่า "นครแห่งแรงลม" คือชาร์ลส ดานา บรรณาธิการของเดอะนิวยอร์กซัน ในบทความของนิวยอร์กซันในคริสต์ทศวรรษ 1890 โดยบ่นเกี่ยวกับชัยชนะของชิคาโกในปี พ.ศ. 2433 เหนือนิวยอร์ก  ในการเสนอราคา เพื่อเป็นเจ้าภาพงานมหกรรมโลก อย่างไรก็ตาม คำนี้ใช้กันทั่วไปตั้งแต่อย่างน้อยปี พ.ศ. 2429 ในขณะที่การใช้ครั้งแรกที่รู้จักมาจากปี พ.ศ. เนื่องจากชิคาโกไม่ชนะการประมูลเพื่อเป็นเจ้าภาพจัดงาน World's Fair จนถึงปี พ.ศ. 2433 ดาน่าจึงไม่สามารถเป็นที่มาของคำนี้ได้
นิรุกติศาสตร์ > การเมือง

นักข่าวสมัยศตวรรษที่ 19 มักเรียกชิคาโกว่าเป็นนครแห่งแรงลม เพราะพวกเขาเชื่อว่านักการเมืองชิคาโกวัน ๆ ไม่ทำซากอะไรเลย นอกจากหาผลกำไร อย่างไรก็ตาม เป็นที่น่าสังเกตว่าในยุคนั้นมีการชิงดีชิงเด่นระหว่างชิคาโก ซึ่งเป็นนครใหญ่ที่กำลังเติบโตกับนครอื่น ๆ เช่น นครนิวยอร์ก ซึ่งเป็นบ้านเกิดของนักข่าวเหล่านี้ส่วนใหญ่ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ "นครแห่งแรงลม" ไม่ใช่ชื่อเล่นที่คนชิคาโกตั้งกันเอง แต่เป็นสิ่งที่ชาวนครยอมรับตามเวลาที่ผ่านไป
นครอื่น ๆ

ยังมีนครอื่น ๆ อีกหลายแห่งที่มีชื่อเล่นว่า "นครแห่งแรงลม" เช่น
บากู อาเซอร์ไบจาน Küləklər şəhəri ("นครแห่งสายลม")
ดาเวา ฟิลิปปินส์
เอดินบะระ สกอตแลนด์
เอสซาวีรา โมร็อกโก “นครแห่งสายลมแห่งแอฟริกา”
ซินจู๋ ไต้หวัน "นครแห่งแรงลม"
เลทบริดจ์ แอลเบอร์ตา, แคนาดา
ลือลิยอ สวีเดน, Den blåsiga staden ("นครแห่งแรงลม")
มาจาเล็งกา บนเกาะชวา อินโดนีเซีย ("นครแห่งสายลม")
ปาชูกา อิดัลโก ในเม็กซิโก, La Bella Airosa
ฟิลาเดลเฟีย เพนซิลเวเนีย
พอร์ตเอลิซาเบท แอฟริกาใต้
สลิเวน บัลแกเรีย
เวียนนา ออสเตรีย
เวลลิงตัน นิวซีแลนด์
ซาราโกซา สเปน, ลาซิวดัดเดลบิเอนโต ("นครแห่งแรงลม")
แหล่งข้อมูลอื่น

Studies in Slang, VII, 2006, หน้า 50–71, Barry Popik, การสืบสวนทางวิชาการของ Windy City ดู จดหมายใน USA Today โดย Popik ด้วย
นครแห่งแรงลม โดย Michael Quinion ที่ WorldWideWords.org
นครแห่งแรงลม ยาเสพติดที่ตรงไปตรงมา อัพเดทที่มาของชื่ออย่างต่อเนื่อง
Nathan Bierma, "Windy City: Where Did it come from?", Chicago Tribune, 7 ธ.ค. 2004, Tempo Section, หน้า 1, 5. พิมพ์ซ้ำใน Studies in Slang, VII, 2006, หน้า 72–77 เก็บถาวร 2011-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นกโกโรโกโส

| นกโกโรโกโส |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Cuculiformes
วงศ์:: Cuculidae
สกุล:: Carpococcyx
สปีชีส์:: C.  renauldi
ชื่อทวินาม
Carpococcyx renauldi Oustalet, 1896

นกโกโรโกโสในกรงเลี้ยง สวนสัตว์โตรอนโต
ภาพระยะใกล้ของนกโกโรโกโส ที่สวนนก เมือง Walsrode
นกโกโรโกโส (ชื่อวิทยาศาสตร์: Carpococcyx renauldi; อังกฤษ: coral-billed ground-cuckoo) เป็นนกที่อาศัยบนพื้นขนาดค่อนข้างใหญ่ ในวงศ์นกคัคคู (Cuculidae) เป็นนกประจำถิ่นของไทยและพบในลาว กัมพูชา และ เวียดนาม ลักษณะเด่นคือ ลำตัวสีเทา หัว คอ และหางยาวสีน้ำเงินม่วงเข้ม จะงอยปากสีแดงสด ขาสีแดงเข้ม คาดว่าขนาดประชากรลดลงอย่างรวดเร็ว สภานะในปัจจุบันของนกโกโรโกโสอยู่ในระดับเกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ (VU)