stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สกรีม (อัลบั้มไมเคิล แจ็กสัน)
Track listing

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "This Place Hotel" (a.k.a. "Heartbreak Hotel") (The Jacksons) (from Triumph, 1980) | Michael Jackson | 5:43 |
| 2. | "Thriller" (from Thriller, 1982) | Rod Temperton | 5:58 |
| 3. | "Blood on the Dance Floor" (from Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix, 1997) | Michael Jackson, Teddy Riley | 4:13 |
| 4. | "Somebody's Watching Me" (Rockwell) (from Somebody's Watching Me, 1984) | Kennedy Gordy | 3:57 |
| 5. | "Dirty Diana" (from Bad, 1987) | Michael Jackson | 4:40 |
| 6. | "Torture" (The Jacksons) (from Victory, 1984) | Jackie Jackson, Kathleen Wakefield | 4:53 |
| 7. | "Leave Me Alone" (from Bad, 1987) | Michael Jackson | 4:39 |
| 8. | "Scream" (duet with Janet Jackson) (from HIStory: Past, Present and Future, Book I, 1995) | Michael Jackson, Janet Jackson, James Harris III, Terry Lewis | 4:37 |
| 9. | "Dangerous" (from Dangerous, 1991) | Michael Jackson, Bill Bottrell, Teddy Riley | 6:58 |
| 10. | "Unbreakable" (featuring The Notorious B.I.G.) (from Invincible, 2001) | Michael Jackson, Rodney Jerkins, Fred Jerkins III, LaShawn Daniels, Nora Payne, Robert Smith, Christopher Wallace | 6:25 |
| 11. | "Xscape" (from Xscape, 2014) | Michael Jackson, Rodney Jerkins, Fred Jerkins III, LaShawn Daniels | 4:05 |
| 12. | "Threatened" (from Invincible, 2001) | Michael Jackson, Rodney Jerkins, Fred Jerkins III, LaShawn Daniels | 4:19 |
| 13. | "Ghosts" (from Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix, 1997) | Michael Jackson, Teddy Riley | 5:13 |
| 14. | "Blood on the Dance Floor x Dangerous (The White Panda Mash-Up)" | Michael Jackson, Bill Bottrell, Teddy Riley, James Harris III, Terry Lewis | 3:38 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 69:25 |
ในแทร็กที่ 14 ซึ่งการมิกซ์แบบ Mash-up โดย The White Panda เป็นการนำเพลง "Blood on the Dance Floor", "Dangerous", "This Place Hotel", "Is It Scary" และ "Leave Me Alone".
ชาร์ต

| ชาร์ต (2017) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
Australian Albums (ARIA): 14
Austrian Albums (Ö3 Austria): 50
Belgian Albums (Ultratop Flanders): 9
Belgian Albums (Ultratop Wallonia): 18
Canadian Albums (Billboard): 69
Czech Albums (ČNS IFPI): 35
Dutch Albums (Album Top 100): 30
French Albums (SNEP): 28
German Albums (Offizielle Top 100): 47
Irish Albums (IRMA): 45
Italian Albums (FIMI): 38
New Zealand Heatseeker Albums (RMNZ): 1
Portuguese Albums (AFP): 23
Scottish Albums (OCC): 16
Spanish Albums (PROMUSICAE): 9
Swiss Albums (Schweizer Hitparade): 34
UK Albums (OCC): 9
US Billboard 200: 33
US Top R&B/Hip-Hop Albums (Billboard): 20
สนามบินเลิงนกทา

รันเวย์สนามบินเลิงนกทา
สนามบินเลิงนกทา (อังกฤษ: Loeng Nok Tha Airport) ตั้งอยู่ที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212 (ถนนชยางกูร) พื้นที่ตำบลโคกสำราญ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร มีพื้นที่กว่า 5,700 ไร่ ทั้งนี้ โดยกองทัพบกได้สงวนไว้ใช้ในราชการ 640 ไร่เศษ มีความยาวรันเวย์ตามสถานที่เดิม 1,500 เมตร หากจะขยายความกว้างของรันเวย์เป็น 300 เมตร จะล้ำเข้าไปในเขตเช่าที่ของประชาชน 19 ราย พื้นที่ประมาณ 187 ไร่ และหากมีการขยายทางยาวของรันเวย์ขึ้นไปทางทิศเหนืออีก 1,000 เมตร เป็นระยะทางยาว 2,500 เมตร จะล้ำเข้าไปในเขตเช่าที่ของราชพัสดุอีก 14 ราย พื้นที่ประมาณ 120 ไร่เศษ เมื่อสนามบินมีทางยาวของรันเวย์ 2,500 เมตร ความกว้าง 300 เมตร จะล้ำเข้าไปในพื้นที่เช่าของราชพัสดุจำนวน 33 ราย พื้นที่ประมาณ 307 ไร่ หากรัฐบาลต้องการจะใช้พื้นที่พัฒนาเป็นสนามบินพาณิชย์สามารถดำเนินการได้ทันที
ประวัติการก่อสร้าง

สนามบินเลิงนกทา สร้างขึ้นโดยทหารสหรัฐอเมริการ่วมกับพันธมิตรอังกฤษ , ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ ในสมัยสงครามเวียดนาม เริ่มก่อสร้างในเดือนพฤศจิกายน 2506 ใช้เวลา 3 ปี จึงดำเนินการแล้วเสร็จ เดิมชื่อสนาม Crown Airfield รันเวย์เป็นพื้นคอนกรีตยาว 1,530 เมตร มีหัวท้ายเป็นแอสฟัลต์ด้านละ 150 เมตร  ความกว้างของรันเวย์ 40 เมตร ว่ากันว่า สมัยสงครามเวียดนาม สหรัฐได้สร้างสนามบินสำรองเอาไว้หลายแห่ง ทั้งในไทยและลาว เพื่อให้เครื่องบินที่ถูกยิงขัดข้อง ได้ลงจอดในสนามบินที่ใกล้ที่สุด และใช้ประโยชน์ในการลำเลียงยุทธภัณฑ์สงคราม ไม่ไกลจากสนามบินโคกตลาด ก็มีการสร้างฐานเรดาร์ขึ้นบนยอดภูหมู ซึ่งวันนี้แปรสภาพเป็น "วนอุทยานภูหมู" อยู่ในพื้นที่ อ.นิคมคำสร้อย จ.มุกดาหาร 50 กว่าปีที่แล้ว ในพื้นที่รอยต่อ 3 จังหวัด (ยโสธร-อำนาจเจริญ-มุกดาหาร) เป็นพื้นที่สีแดง มีการเคลื่อนไหวของพลพรรคทหารปลดแอกฯ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากลาว (แนวลาวอิสระ) เวียดนาม และจีน ช่วงปี 2500-2508 สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) ได้มาขยายงานมวลชน โดยยึดเอาหมู่บ้านสองข้างทางสายชยางกูร นับจากบ้านนาไร่ใหญ่ เขตอำนาจเจริญ ขึ้นไปทางเขตเลิงนกทา โดยใช้เงื่อนไขความยากจน และการเข้ามาสร้างสนามบินลับที่บ้านโคกตลาด เป็นเนื้อหาในการปลุกระดมชาวนาอีสานให้เห็นถึงการเข้ามารุกรานของจักรพรรดินิยมอเมริกา สนามบินลับ และฐานเรดาร์บนภูหมู เป็นรูปธรรมที่นักเคลื่อนไหวใต้ดินหยิบยกขึ้นมาอธิบายถึงสภาพความเป็น "กึ่งเมืองขึ้น" (เมืองขึ้นของสหรัฐ) ตามทฤษฎีของชาว พคท.สมัยโน้น ปลายปี 2508 สมาชิก พคท.ในแถวถิ่นอำนาจเจริญ-เลิงนกทา จึงประกาศจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธหน่วยแรก โดยใช้ชื่อ "พลพรรคประชาชนไทยต่อต้านอเมริกา" (พล.ปตอ.) ซึ่งสี่ปีต่อมา ได้มีการเปลี่ยนชื่อ พล.ปตอ. เป็นกองทัพปลดแอกประชาชนฯ หรือ "ทปท."
อนาคตในการพัฒนา

หากมีการพัฒนาสนามบินเลิงนกทา โดยกรมการบินพลเรือน ยกขึ้นเป็นท่าอากาศยานเลิงนกทาแล้ว จะสามารถช่วยให้จังหวัดยโสธร จังหวัดอำนาจเจริญ อำเภอนิคมคำสร้อย จังหวัดมุกดาหาร อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด และอำเภอเขมราฐ อำเภอนาตาล อำเภอกุดข้าวปุ้น อำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี สามารถได้รับผลประโยชน์อย่างสูงสุดจากท่าอากาศยานแห่งนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และคุ้มค่าในการลงทุน
ระยะทางมาสนามบินเลิงนกทา มีดังนี้
จังหวัดอำนาจเจริญ    29    กิโลเมตร
จังหวัดมุกดาหาร       50    กิโลเมตร
อำเภอหนองพอก      51    กิโลเมตร
จังหวัดยโสธร           80    กิโลเมตร
อำเภอกุดข้าวปุ้น       83    กิโลเมตร
อำเภอเขมราฐ          97    กิโลเมตร
อำเภอนาตาล           117  กิโลเมตร
อำเภอโพธิ์ไทร         119  กิโลเมตร
คากิฟราย

| --- | --- |

ส่วนผสมหลัก: หอยนางรม, เกล็ดขนมปัง
จานอื่นที่คล้ายกัน: เอบิฟราย, คากิอาเงะ, เท็มปุระ
 ตำราอาหาร: คากิฟราย   สื่อ: คากิฟราย
คากิฟราย (ญี่ปุ่น: 牡蠣フライ; โรมาจิ: kaki furai) เป็นอาหารทอด ที่มีส่วนประกอบหลักคือหอยนางรม ถือเป็น โยโชกุประเภทหนึ่ง
โดยหลักแล้วจะใช้หอยนางรมแปซิฟิก (Crassostrea gigas) ซึ่งฤดูกาลที่เหมาะเริ่มตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ร่วงถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ (บางแหล่งข้อมูลก็ว่า ตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูร้อน) นอกจากนี้ยังมีการใช้ หอยนางรมหิน (สกุล Saccostrea) ซึ่งฤดูกาลที่เหมาะจะอยู่ในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนสิงหาคม (ฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูร้อน) จึงสามารถรับประทานคากิฟรายได้ตลอดทั้งปีในประเทศญี่ปุ่น
เนื้อหมึก

หมึก เป็นสัตว์ที่นิยมนำเนื้อมาเป็นทำอาหารมากมายทั่วโลก คำว่า กาลามารี (calamari) ในภาษาอิตาลีซึ่งหมายถึงหมึกได้กลายเป็นคำสามัญในภาษาอังกฤษหมายถึงอาหารที่ทำจากเนื้อหมึก โดยเฉพาะหมึกทอด ความหลากหลายของอาหารที่ทำจากเนื้อหมึกในพื้นที่ต่าง ๆ มีดังนี้
หมึกทอด

หมึกทอดหรือกาลามารี (ฟริตตี) เป็นชื่ออาหารอิตาลีที่ได้รับความนิยมมากชนิดหนึ่ง เป็นเนื้อหมึกกล้วยหั่นเป็นวงนำไปชุบแป้งทอด สูตรดั้งเดิมนั้นใช้แป้งชุบเนื้อหมึกเพียงบาง ๆ ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทยป่น เมื่อจะรับประทานจึงบีบเลมอนเพื่อแต่งรส ปัจจุบันได้ประยุกต์ให้มีหลายแบบ มีทั้งแบบใช้แป้งให้กรอบชุบแป้งเปียกแบบเท็มปุระญี่ปุ่น เพิ่มเครื่องปรุงที่เป็นปาปริกา ออริกาโน และกินกับซอสต่าง ๆ มากมาย เช่น ซอสมะเขือเทศ ซอสพริก มายองเนส และยังนำไปรับประทานกับสลัดผักด้วย
หมึกยัดไส้

หมึกยัดไส้เป็นการปรุงอาหารจากหมึกชนิดหนึ่ง นำไส้ยัดลงในลำตัวของหมึกแล้วปรุงให้สุก การปรุงอาหารแบบนี้แพร่หลายไปทั่วโลก ในตะวันออกกลางไส้ที่ยัดเป็นส่วนผสมของหนวดหมึก ข้าว และเมล็ดสน และเครื่องเทศผสมเช่น ยี่หร่าและคำฝอย ในกรีซ เครื่องปรุงเป็นแบบตะวันออกกลาง แต่ตัดเครื่องเทศกลิ่นแรงออก มีการเคี่ยวหมึกยัดไส้ในซอสที่ส่วนผสมเป็นไวน์ หอม กระเทียม ในยุโรปใต้ ไส้เป็นหนวดหมึก เกล็ดขนมปัง หอม มะกอก เนยแข็ง และ ไข่ ลดเครื่องเทศลง นิยมเคี่ยวกับไวน์และซอสมะเขือเทศ ในจีน หมึกยัดไส้มีไส้ที่ทำจากหมูสับเป็นหลัก ใส่กระเทียม รากผักชี พริกไทย ในเวียดนามเพิ่มวุ้นเส้นและเห็ดหูหนู นิยมนำไปย่าง ในญี่ปุ่นมีหมึกยัดไส้ข้าวเหนียวผสมถั่วลิสง เคี่ยวกับซีอิ๊วญี่ปุ่นและมิริง เรียก อิกาเมชิ (烏賊飯) ส่วนชาวมลายูมีหมึกยัดไส้ข้าวเหนียวเรียก ตูปะก์โซตง เคี่ยวกับกะทิ
คุณค่าทางสารอาหาร

เดิมเคยเชื่อว่า หมึกเป็นอาหารที่ให้คอเลสเตอรอลสูง จึงไม่ควรรับประทานมาก แต่ความจริงแล้ว หมึกมีคอเลสเตอรอลสูงก็จริง แต่ทว่ามีปริมาณไขมันอิ่มตัวต่ำ จึงมิได้เป็นตัวสร้างคอเลสเตอรอลในร่างกาย อีกทั้งยังมีกรดโอเมกา3สูง ซึ่งเป็นสารที่ช่วยลดปริมาณคอเลสเตอรอลได้ดีอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

หมึกชุบแป้งทอดจากสเปน
อิกาเมชิ หมึกยัดไส้แบบญี่ปุ่น
ชิกูวะ

ชิกูวะ
ชิกูวะ (ญี่ปุ่น: 竹輪; โรมาจิ: chikuwa) เป็นผลิตภัณฑ์อาหารของญี่ปุ่น ทำจากส่วนผสมได้แก่ เนื้อปลาบด เกลือ น้ำตาล แป้ง ผงชูรส และไข่ขาว นำมาผสมให้เข้ากันแล้วนำมาพันรอบไม้ไผ่หรือแท่งโลหะ จากนั้นนำไปนึ่งหรือต้ม คำว่า "ชิกูวะ" มีความหมายว่า "วงแหวนไม้ไผ่" มีที่มาจากลักษณะของชิกูวะเมื่อนำมาหั่นเป็นแผ่น
ผลิตภัณฑ์ซูริมิหลายอย่างเช่นคามาโบโกะและซัตสึมาอาเงะเป็นที่นิยมอย่างมาก ในจังหวัดทตโตริมีการบริโภคผลิตภัณฑ์ซูริมิต่อครัวเรือนมากที่สุดในทุกจังหวัดในรอบ 30 ปีที่ผ่านมาตั้งแต่ปีแรกที่เริ่มมีการเก็บข้อมูล ชิกูวะก็ได้รับความนิยมในฐานะขนมขบเคี้ยว เพราะมีราคาถูกและเป็นแหล่งของโปรตีนที่มีไขมันต่ำ
ส่วนประกอบ > ปลาที่เลือกใข้

ปลาเนื้อขาวที่ใช้ทำซูริมิ (ญี่ปุ่น: 擂り身, มีความหมายว่า "เนื้อบด") ได้แก่:
Alaska pollock (Theragra chalcogramma)
ปลาฉลาม หลายชนิด (Selachimorpha)
ปลานกกระจอก หลายชนิด (Exocoetidae)
Okhotsk atka mackerel (Pleurogrammus azonus)
Golden threadfin bream (Nemipterus virgatus)
ปลาแบสดำ
ปลาเบสปากเล็ก (Micropterus dolomieu)
ปากเบสปากใหญ่ (Micropterus salmoides)
Florida black bass (Micropterus floridanus)
การนำไปใช้

ชิกูวะสามารถรับประทานเดี่ยว ๆ ได้ และสามารถใช้เป็นส่วนผสมของอาหารจำพวกนิโมโนะ (ของต้ม) เช่น โอเด้ง ชิคุเซนนิ อุด้ง ยากิโซบะ ยาไซ-อิทาเมะ และแกงกะหรี่ญี่ปุ่น
ความหลากหลายตามภูมิภาค

ลักษระของชิกูวะมีความหลากหลายตามแต่ละภูมิภาคของประเทศญี่ปุ่น ทางด้านตะวันออกของทตโตริและส่วนหนึ่งของนางาซากิ มีโทฟุ-ชิคุวะโดยการเพิ่มเต้าหู้ลงในซูริมิ มักเลือกใช้เต้าหู้แข็ง
ในเมืองยาวาตาฮามะ จังหวัดเอฮิเมะ มีคาวะ-ชิกูวะ (มีความหมายว่า "ชิกูวะผิวหนัง") โดยการนำหนังปลามาห่อรอบไม้เสียบแล้วนำไปต้ม คาวะ-ชิกูวะเป็นผลพลอยได้จากการผลิตชิกูวะปกติ ซึ่งมีเนื้อสัมผัสและรสชาติต่างออกไป
ในเมืองชิโกกุจูโอ จังหวัดเอฮิเมะ มีเอบิ-ชิกูวะ ซึ่งมีเนื้อกุ้งบดเป็นส่วนผสมในซูริมิ
ในเมืองโคมาซึชิมะ จังหวัดโทกูชิมะ มีทาเคะ-ชิกูวะ (มีความหมายว่า "ชิกูวะไผ่") ซึ่งยังคงไม้ไผ่ไว้หลังจากนำไปต้มแล้ว
ดูเพิ่ม

คามาโบโกะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชิกูวะ
ซูริมิปลาที่ใช้เตรียมเป็นชิกูวะ
ออมไรซ์

| --- | --- |
ออมไรซ์ราดด้วยซอสมะเขือเทศ
ชื่ออื่น: ข้าวห่อไข่, ข้าวผัดห่อไข่ญี่ปุ่น
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก: ไข่ไก่ ข้าว และซอสมะเขือเทศ (เป็นทางเลือก)
รูปแบบอื่น: ออมกะหรี่, ออมฮายาชิ (ทำด้วยข้าวฮายาชิ), ออมโซบะ, ทัมโปโปะออมไรซ์
 ตำราอาหาร: ออมไรซ์   สื่อ: ออมไรซ์
ออมไรซ์ หรือ โอมูไรซุ (ญี่ปุ่น: オムライス; โรมาจิ: Omu-raisu)  หรือ ข้าวห่อไข่ เป็นอาหารญี่ปุ่น  ประกอบด้วยไข่เจียวที่ทำจากข้าวผัดและไข่คนแผ่นบาง มักจะราดด้วยซอสมะเขือเทศ เป็นอาหารที่นิยมทำกินเองที่บ้าน เด็ก ๆ จะชอบรับประทานออมไรซ์เป็นพิเศษ ออมไรซ์มักปรากฏอยู่ในชุดอาหารกลางวันสำหรับคุณหนู (ญี่ปุ่น: お子様ランチ; โรมาจิ: okosama-ranchi) ของญี่ปุ่น
ศัพทมูล

คำว่า โอมุ (ออม) และคำว่า ไรซุ (ไรซ์) มาจากการออกเสียงคำภาษาอังกฤษด้วยการออกเสียงแบบภาษาญี่ปุ่นของคำภาษาอังกฤษว่า omelette (ไข่เจียว) และ rice (ข้าว) ชื่อนี้เป็นตัวอย่างหนึ่งของ วาเซ-เอโงะ หรือคำในภาษาญี่ปุ่นที่สร้างจากคำในภาษาอังกฤษ
ประวัติ

กล่าวกันว่าออมไรซ์มีต้นกำเนิดในช่วงเปลี่ยนของศตวรรษที่ 20 ที่ร้านอาหารสไตล์ตะวันตกในย่านกินซ่าของโตเกียวชื่อ เร็งงะ-เท ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจาก ชากิง-ซูชิ
รูปแบบต่าง ๆ

ออมไรซ์มักจะประกอบด้วย ชิกเกงไรซ์ หรือ ชิกินไรซุ (ข้าวไก่: ข้าวผัดกับซอสมะเขือเทศและไก่) ห่อด้วยไข่คนแผ่นบาง ๆ ส่วนผสมที่ทำใช้แต่งกลิ่นข้าวมีความแตกต่างกันออกไป มักผัดข้าวกับเนื้อสัตว์ต่าง ๆ (โดยทั่วไปคือเนื้อไก่) หรือผัก และสามารถปรุงรสด้วยน้ำซุปเนื้อ ซอสมะเขือเทศ เดมีกลัส ซอสขาว หรือเกลือและพริกไทย บางครั้งใช้บะหมี่ผัด (ยากิโซบะ) แทนข้าวเพื่อทำเป็น ออมโซบะ (โอมูโซบะ) รูปแบบอื่น ๆ ที่แตกต่างออกไปในจังหวัดโอกินาวะ คือ ออมทาโก (โอมูตาโกะ) ซึ่งประกอบด้วยไข่เจียวบนทาโกไรซ์ ฮอตด็อกทอดและสแปมเป็นเนื้อสัตว์ยอดนิยม 2 ชนิดที่มักวางร่วมไว้ในจาน
อาหารที่คล้ายกัน

อาหารที่คล้ายกันกับออมไรซ์มีอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในมาเลเซีย อินโดนีเซีย และสิงคโปร์ เรียกว่า นาซีโกเร็งปัตตายา เป็นข้าวผัดที่ทำจากข้าวผัดไก่ห่อด้วยไข่ดาวหรือไข่เจียวแผ่นบาง ๆ
วอลกาไรซ์ เป็นอาหารอีกชนิดที่คล้ายกันกับออมไรซ์
ในวัฒนธรรมประชานิยม

ออมไรซ์รูปแบบใหม่ได้รับการพัฒนาสำหรับภาพยนตร์สุขนาฏกรรมเรื่อง ทัมโปโปะ ในปี ค.ศ. 1985 โดยความร่วมมือกับร้านไทเมเค็งซึ่งเป็นร้านอาหารชื่อดังในนิฮมบาชิ ออมไรซ์รูปแบบนี้มีข้าวที่ห่อด้วยไข่เจียวกึ่งสุกซึ่งถูกตัดเปิดออกเพื่อเปิดให้เห็นข้าวข้างใน ออมไรซ์รูปแบบนี้ได้รับความนิยมอย่างมากจนเป็นมาตรฐานร้านอาหารในปัจจุบัน การทำออมไรซ์เองที่บ้านมักเริ่มจากปรุงไข่เจียวแผ่นบาง ๆ ให้เสร็จ นำมาวางบนข้าวปรุงรสแล้วตกแต่งด้วยซอสมะเขือเทศ
ออมไรซ์แบบทำเองที่บ้าน เป็นอาหารที่พบได้บ่อยในรายการอาหารของเมดคาเฟ่ เนื่องจากขั้นตอนการใส่ซอสมะเขือเทศจะเปิดโอกาสให้เมดของร้านสามารถตกแต่งอาหารที่โต๊ะได้อย่างง่าย ๆ ในฐานะ "เซอร์วิส" รูปแบบหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

JunsKitchen. "Fluffy Omurice (Japanese Omelet Rice)", YouTube.com
Setsuko Yoshizuka. "Omu Rice", JapaneseFood.About.com
| ด ค กอาหารและเครื่องดื่มญี่ปุ่น |
| --- | --- |
อาหารจานหลัก:  กีวดง  เกี๊ยวซ่า  แกงกะหรี่ คัตสึกาเร  ข้าว ข้าวกล้องงอก  ข้าวเหนียว  โจ๊ก  เซกิฮัง  โซซูอิ  ทากิโกมิโงฮัง  ข้าวฮายาชิ  ไข่อนเซ็ง  คากูนิ  คาราอาเงะ  คูชิกัตสึ  ชาบูชาบู  ชาฮัง  ชิราตากิ  ซาชิมิ ฟูงุ  ซูชิ ประวัติศาสตร์  ซูชิยั่งยืน  โซกิ ฟูงุ  ดมบูริ คัตสึดง  ชูกาดง  เท็กกาดง  เท็นชินดง  อูนาดง  โอยาโกดง  ทงกัตสึ  ทาโกยากิ  ทามาโงยากิ  เท็มปูระ  โทโกโรเต็ง  นาเบโมโนะ  นิกูจางะ  บะหมี่ โซบะ  โซบะโอกินาวะ โซกิ  โซเม็ง สลัดโซเม็ง  ราเม็ง กระดูกหมู  แกงกะหรี่มูโรรัง  คาโงชิมะ  ชัมปง  ฮิยาชิจูกะ  สึเกเม็ง  ยากิโซบะ  วุ้นเส้น  อูดง ยากิอูดง  โฮโต  เบ็นโต เคียราเบ็ง  จูบาโกะ  มากูโนอูจิ  วัปปาเมชิ  เอกิเบ็ง  มนจายากิ  ยากินิกุ  ยากิโตริ  สึกูดานิ  สึกูเนะ  สุกี้ยากี้  ออมไรซ์  โอโกโนมิยากิ  โอโกวะ  โอเซจิ  โอเด็ง  โอนิงิริ เท็มมูซุ  ฮิยามูงิ  ฮิรายาจี 
อาหารจานรอง:  การิ  ขนมปัง ขนมปังแกงกะหรี่  ขนมปังเมลอน  ยูดาเนะ  อัมปัง  โครกเกะ  ชิโอการะ  ซัตสึมาอาเงะ  ซุปมิโซะ  นัตโต  นามาซุ  นูกาซูเกะ  ทากูอัง  สึเกโมโนะ  อาเงดาชิโดฟุ  โอกาซุ 
เครื่องดื่ม:  กาแฟกระป๋อง บอส  จอร์เจีย  เก็มไมจะ  คาลพิส  ชา ประวัติศาสตร์  เกียวกูโระ  คาบูเซจะ  คูกิจะ  ชาเขียว  เซ็นจะ  บันจะ  มัตจะ  โฮจิจะ  ชาข้าวบาร์เลย์  โชจู อาวาโมริ  ฮาบูชุ  โพคารี่สเวท  ยาคูลท์  รามูเนะ  ลิโพวิตัน  สาเก โทโซะ  นิโงริ  เหล้าหวาน  อควาเรียส  โอโรนามินซี 
ขนม / ของหวาน:  คมเปโต  คารูกัง  คูซูโมจิ  ชิรูโกะ  เซ็มเบ อาราเระ  ดังโงะ ชิจิดังโงะ  คิบิดังโงะ  โดรายากิ  ไดฟูกุ  ไทยากิ  มันจู  โมจิ โกเฮโมจิ  อาเงโมจิ  อูอิโร  โยกัง  ลูกอมข้าวโบตัง  วางาชิ  วาราบิโมจิ  อามานัตโต 
ส่วนผสม / เครื่องปรุง:  โกโบ  คนเนียกุ  คมบุ  คัตสึโอบูชิ  คันซูริ  คาราชิ  คูซูโกะ  คูโรมิตสึ  ชิจิมิโตงาราชิ  ซอส โชยุ  ซอสทงกัตสึ  ซอสวุร์สเตอร์เชอร์  ทาเระ  พนซุ  ชตสึรุ  ซันโช  ดาชิ  ไดกง ไดคงซากูราจิมะ  เต้าหู้  ถั่วแดงกวน  เท็งกาซุ  น้ำมันงา  โนริ  เบนิโชงะ  ปลา คามาโบโกะ  ซูริมิ  เม็นไตโกะ / ทาราโกะ  โทบิโกะ  ปังโกะ  ผงชูรส  มายองเนส  มิโซะ  มิริง  เม็มมะ  เมียวงะ  ยูซุ ยูซูโกโช  วาซาบิ  หน่อไม้  เห็ด ชีตาเกะ  มัตสึตาเกะ  เห็ดเข็มทอง  อาโอโนริ  อูเมโบชิ  ฮิจิกิ 
อุปกรณ์:  มีด กีวโต  ซันโตกุ  ซาชิมิโบโช  เดบะโบโช  นากิริโบโช  นานางิบะ  มางูโระโบโช  มีดทำครัวญี่ปุ่น  อูซูบะโบโช  หม้อหุงข้าว 
รายชื่อ:  ของว่าง  ของหวานและขนมหวาน  เครื่องปรุง  ส่วนประกอบของซูชิและซาชิมิ  อาหารจาน ซุปและสตูว์  ราเม็ง 
ผลไม้:  ไชน์มัสแคต  แตงโมสี่เหลี่ยม  ยูบาริเมลอน  รูบีโรมัน 
เกี่ยวข้อง:  ขนบธรรมเนียมและมารยาท  ไคเซกิ  ชิมมิ  เท็ปปังยากิ  เทริยากิ  โทกูซังฮิง  อาหารโอกินาวะ  อูมามิ  โอมากาเซะ 
  หมวดหมู่ 
นาซีโกเร็งปัตตายา แบบอินโดนีเซียในเมืองเปกันบารู เกาะสุมาตรา
ทาโกยากิ

| --- | --- |
ทาโกยากิจานหนึ่ง
มื้อ: อาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: ประเทศญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก: แป้งปลาหมึกเศษเทมปุระ ( เท็นคาสึ)ขิงดองต้นหอมซอสทาโกะยากิ (ใส่มายองเนส ) ผักสีเขียว ( อาโอโนริ )
 ตำราอาหาร: ทาโกยากิ   สื่อ: ทาโกยากิ
ทาโกยากิ (ญี่ปุ่น: たこ焼き หรือ 蛸焼; โรมาจิ: takoyaki; ทับศัพท์: หมึกทอดหรือย่าง) เป็นชื่ออาหารญี่ปุ่นอย่างหนึ่ง โดยเป็นเกี๊ยว ทรงกลม ทำจากแป้ง น้ำ นม และไข่ผสมกัน หรือที่เรียกรวมกันในภาษาอังกฤษว่า "แบตเทอร์" (batter) ใส่ไส้เป็นหมึกตัวเล็กทั้งตัวหรือหั่นเต๋า, เท็มปูระขูดหรือที่เรียกว่า "เท็งกาซุ", ขิงดองหรือที่เรียกว่า "เบนิโชงะ" หรือหัวหอมเขียว แล้วทำให้สุกโดยทอดหรือปิ้งในกระทะหลุมอย่างกระทะขนมครก ปัจจุบัน มักราดซอสทาโกยากิ และมายองเนส แล้วโรยสาหร่ายเขียวที่เรียก "อาโอโนริ" กับปลาทูขอดทอดแห้งหรือที่เรียกว่า "คัตสึโอบูชิ" ด้วย
กระทะสิบหกหลุม สำหรับทอดทาโกยากิ
ประวัติ

พ่อค้าอาหารริมถนนชาวญี่ปุ่นชื่อ เอ็นโด โทเมกิจิ (遠藤留吉, Endō Tomekichi) คิดค้นทาโกยากิขึ้นใน พ.ศ. 2478 โดยดัดแปลงมาจากอาหารชื่อ "อากาชิยากิ" (明石焼き, Akashiyaki) แล้ววางขายในโอซากะ แรกเริ่ม ทาโกยากิได้รับความนิยมเป็นอันมากในคันไซ แล้วแพร่ไปคันโต ก่อนจะไปสู่ท้องที่อื่น ๆ ตามลำดับ บัดนี้ ยังเป็นที่นิยมภายนอกประเทศญี่ปุ่นด้วย สำหรับในญี่ปุ่นเอง เดิมทาโกยากิมีขายทั่วไปตามรถเข็นริมถนน ที่เรียก "ยาไต" ปัจจุบันมีวางขายในภัตตาคาร ห้างสรรพสินค้า และร้านซื้อสะดวกยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วย นอกจากนี้ ญี่ปุ่นยังผลิตทาโกยากิแช่แข็งส่งออกไปขายนอกประเทศเป็นอันมาก และทาโกยากิกลายเป็นอาหารประจำถิ่นโอซากะและคันไซ
ที่มาของคำ

คำว่า "ยากิ" นั้นมาจาก คำ "ยากุ" (ญี่ปุ่น: 焼く; โรมาจิ: yaku) หมายถึง ทอด ย่าง หรือปิ้ง และเป็นคำประกอบชื่ออาหารอีกหลายชนิดของญี่ปุ่น เช่น เท็ปปังยากิ, ยากิโตริ, เทริยากิ และสุกี้ยากี้
กระทะหลุม

สำหรับกระทะหลุมอันมีไว้ทอดหรือปิ้งทาโกยากินั้น ภาษาญี่ปุ่นเรียก "ทาโกยากิกิ" (ญี่ปุ่น: たこ焼き器; โรมาจิ: takoyaki-ki) หรือ "ทาโกยากินาเบะ" (ญี่ปุ่น: たこ焼き鍋; โรมาจิ: takoyaki-nabe) ทำจากเหล็กหล่อ (cast iron) ลักษณะเป็นหลุมกลม ๆ เล็ก ๆ ใช้หยอดทาโกยากิลงไปเมื่อกระทะร้อนได้ที่แล้ว แต่บางที เครื่องทำทาโกยากิที่ต่อกับแก๊สหุงต้มก็นิยมใช้ในเทศกาลต่าง ๆ และเครื่องใช้ไฟฟ้าลักษณะอย่างเตาก็นิยมใช้ทำทาโกยากิในครัวเรือน
ดูเพิ่ม

อาหารญี่ปุ่น
ยอร์กเชอร์พุดดิง
โอโกโนมิยากิ
ทิวเขาอู่ตัง

| กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก

ประเทศ: มณฑลหูเป่ย์  จีน
ประเภท: มรดกโลกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (vi)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2537 (คณะกรรมการสมัยที่ 18)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ทิวเขาอู่ตัง (จีนตัวย่อ: 武当山; จีนตัวเต็ม: 武當山; พินอิน: Wǔdāng Shān) หรือ บู๊ตึ๊ง ในภาษาจีนฮกเกี้ยน เป็นทิวเขาที่ตั้งอยู่ในมณฑลหูเป่ย์ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีความสำคัญของลัทธิเต๋า ที่เล่าสืบมาว่า ปรมาจารย์เจินอู่ หรือเทพเจ้าเสวียนอู่ (玄武) ได้บำเพ็ญตบะบนยอดเขาแห่งนี้ สถานที่ที่เสมือนเป็นแดนสุขาวดี ได้ใช้วิชาทั้งบุ๋น และบู๊ ต่อกรกับภิกษุหลายรูปของฝ่ายพุทธจนได้รับชัยชนะ สามารถยึดเขาแห่งนี้เป็นที่พำนักสืบมา
ทิวเขาอู่ตังเป็นสถานที่ที่รวมสิ่งก่อสร้างตามแบบสถาปัตยกรรมจีนหลายยุคหลายสมัยเข้าด้วยกัน ตั้งแต่ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน เรื่อยมากระทั่งราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง  รวมกันนับได้กว่าพันปี
มรดกโลก

ทิวเขาอู่ตังได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อปี พ.ศ. 2537 ที่ภูเก็ต ประเทศไทย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
ดูเพิ่ม

สำนักบู๊ตึ๊ง
สกรรจ์ รามบุตร

| สกรรจ์ รามบุตร |
| --- | --- |
เกิด: พ.ศ.2491 ดำรงค์เดช เตกูรามี
เสียชีวิต: พ.ศ.2566 (75 ปี) เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
บุตร: 4 คน
อาชีพ: นักแสดง, โปรดิวเซอร์, พนักงานจำหน่ายรถยนต์
ปีที่แสดง: (2521- 2553)
ผลงานเด่น: หมอสมประสงค์ (คนเริงเมือง) 2522
สกรรจ์ รามบุตร เป็นอดีตนักแสดงชายชาวไทยเชื้อสายอินเดีย
ประวัติ

สกรรจ์ เป็นอดีตนักแสดงมากบทบาททั้งตัวประกอบ,คนดี,ตัวร้าย,และตลกขบขันรวมถึงแนวอีโรติก เข้าสู่วงการบันเทิงจากการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่อง พรุ่งนี้ก็สายเกินไป ออกฉายในปีพ.ศ.2522 และมีผลงานละครเรื่องแรก คนเริงเมือง ทางช่อง 3 ในปีเดียวกัน
สกรรจ์ รามบุตร มีชื่อจริงว่า ดำรงค์เดช เตกูรามี ชื่อเล่นว่า ตุ๋ย เป็นลูกครึ่งไทย-อินเดีย มีบิดาเป็นชาวอินเดีย มารดาเป็นชาวไทย ส่วนตัวเขานับถือศาสนาพุทธ พื้นเพเดิมเป็นชาวย่านบางลำพู, จังหวัดพระนคร (ปัจจุบันคือ กรุงเทพมหานคร) ระหว่างที่รับงานแสดงมีอาชีพหลักเป็นพนักงานจำหน่ายรถยนต์ ตามคำแนะนำของ อัศวิน รัตนประชา ซึ่งทำธุรกิจเต็นท์รถมือสองนำเข้าอยู่ในขณะนั้น ชื่อ สกรรจ์ รามบุตร รุจน์ รณภพ เป็นผู้ตั้งให้เมื่อครั้งแรกเริ่มงานแสดงในวงการบันเทิง ขณะที่วัยย่างเข้าสู่ 30 ปีแล้ว และเป็นนักแสดงชายอีกท่านที่มีชื่อเสียง ด้วยใบหน้าที่คมเข้มแบบแขก แม้ไม่ค่อยเป็นตัวเด่นแต่จะคุ้นเคยในบทบาทของตัวร้าย,เจ้าพ่อมาเฟีย,หรือหัวหน้าโจรที่มักไว้หนวดเป็นเอกลักษณ์, นอกจากนี้ยังเคยรับหน้าที่เป็นฝ่ายธุรกิจกองถ่าย (โปรดิวเซอร์) ให้กับภาพยนตร์เรื่อง ครูปิยะ ของค่าย แมวไทย โปรดักชั่น ที่ออกฉายในปีพ.ศ. 2527 ซึ่งเขาได้ร่วมแสดงบทของ ครูสายัณห์ ในภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วยเช่นกัน
และการพลิกบทบาทในละครฟอร์มยักษ์เรื่อง ฟ้าใหม่ ช่อง 7  ปี 2547 โดยรับบทเป็น พระเจ้ามังลอก
ต่อมายุคหลังหันมาเล่นละครบู๊แอคชั่นให้กับค่ายของ ฉลอง ภักดีวิจิตร ทางช่อง 7 สี อีกหลายเรื่อง จวบจนเมื่อปีพ.ศ.2553 มีผลงานละครเรื่องสุดท้ายคือเรื่อง นักฆ่าขนตางอน ช่อง 7 สกรรจ์ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ-สกุลจริงในการแสดง และได้ยุติบทบาทการเป็นนักแสดงตลอดระยะเวลา 30 กว่าปี
ชีวิตส่วนตัวสมรส 2 ครั้ง ภรรยาคนแรกมีบุตรด้วยกัน 1 คนเป็นชาย ภรรยาคนที่ 2 มีบุตรด้วยกัน 3 คน เป็นชาย 2 หญิง 1
สกรรจ์ เสียชีวิตเมื่อพฤศจิกายน พ.ศ.2566 สิริอายุ 75 ปี
ผลงาน > ภาพยนตร์

พรุ่งนี้ก็สายเกินไป (2522)
ขุนโจร 5 นัด (2526)
ครูปิยะ (2527) รับบท ครูสายัณห์
นางสาวกะทิสด (2527)
โสเภณีสงคราม (2527)
หล่อนชื่อแสงโสม (2527)
ถนนนี้ของบัวไร (2527)
2 ฅน 2 คม (2528)
เนื้อคู่ (2528)
เขยเต็กกอ (2529)
โอวตี่ (2529) รับบท ช้วน
โกยมหาสนุก (2529)
แว่นวิเศษ (2530) รับบท สายัณห์
กระทิงเหล็ก (2530)
ปีศาจสีเงิน (2531)
5 มนุษย์เหล็ก (2531)
อยู่กับยาย (2531)
เพชรพยัคฆราช (2531)
จุมพิตมัจจุราช (2531)
เพ็ญพักตร์ (2532)
วังน้ำค้าง (2532)
แม่นาคอาละวาด (2532)
อ้อนรักแฟนเพลง (2532) รับบท สกรรจ์
นักร้องคะนองปืน (2535)
บันทึกรักพุ่มพวง (2535) รับบท ธีระพล แสนสุข
ศยามล (2538) รับบท ประจวบ
ขู่ให้บ้า ฆ่าทีหลัง (2538)
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

คนเริงเมือง รับบท หมอสมประสงค์ (2522) ช่อง 3
ล่าสุดขอบฟ้า (2545) ช่อง 7
ฝนใต้ (2546) ช่อง 7
มาทาดอร์ (2547) ช่อง 7
ฟ้าใหม่ รับบท พระเจ้ามังลอก (2547) ช่อง 7
ผักบุ้งกับกุ้งนาง (2547) ช่อง 7
ขิงก็รา ข่าก็แรง (2549) ช่อง 7
ชุมแพ (2550) ช่อง 7
ทอง 9 (2551) ช่อง 7
นักฆ่าขนตางอน (2553) ช่อง 7
ผลงาน > ละครชุด

พิภพมัจจุราช 2538
ผลงาน > ละครพื้นบ้าน

วงษ์สวรรค์ 2545 ช่อง 7
เกาะบีลู่

| เกาะบีลู่ ဘီလူးကျွန်း |
| --- | --- |
เกาะในรัฐมอญ
มุมมองทางอากาศของเกาะบีลู่
เกาะบีลู่
พิกัด: 16°22′10″N 97°31′04″E﻿ / ﻿16.369383°N 97.517714°E﻿ / 16.369383; 97.517714
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐมอญ
จังหวัด: มอละมไยน์
อำเภอ: ช่องโซน
เขตเวลา: UTC+06:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
เกาะบีลู่ (พม่า: ဘီလူးကျွန်း; มอญ: တေကာ့ခမိုင်း; แปลว่า เกาะยักษ์) เป็นเกาะปากแม่น้ำสาละวิน ในอำเภอช่องโซน รัฐมอญ ทางทิศตะวันตกของมอละมไยน์ เกาะนี้มีขนาดประมาณประเทศสิงคโปร์และมีประชากรอาศัยอยู่ 200,000 คน
เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 รัฐบาลรัฐมอญได้เริ่มโครงการก่อสร้างสะพานโบโชะอองซาน ยาว 1,586 เมตร (5,203 ฟุต) เพื่อเชื่อมต่อท่าเทียบเรือมูปุนของมอละมไยน์กับหมู่บ้านกะยอของเกาะบีลู่ ซึ่งเป็นสะพานแห่งแรกที่ได้รับการสร้างขึ้น โครงการนี้ซึ่งคาดว่ามีมูลค่า 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐจะได้รับการสร้างขึ้นโดยบริษัทร่วมทุนระหว่างญี่ปุ่นกับพม่า ผู้คนบนเกาะแห่งนี้พึ่งพาอุตสาหกรรมในครัวเรือนที่น่าสนใจ เช่น  กระดานดำสำหรับโรงเรียน, หนังยาง, ผลิตภัณฑ์จากอ้อย, ไปป์ไม้, ดินสอ, ปากกาและยาสูบ ปัจจุบันเกาะบีลู่เชื่อมต่อกับโครงข่ายไฟฟ้าแห่งชาติแล้ว
พระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว

พระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นการจัดงานพระบรมศพในประเทศอังกฤษ เป็นพิธีภายในเงียบ ๆ ไม่มีการทรงบำเพ็ญพระราชกุศลทางพระพุทธศาสนา เพราะไม่มีพระสงฆ์ แต่ทางราชการอังกฤษได้อนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้ประดิษฐานพระบรมศพ ณ พระตำหนักคอมพ์ตัน (ที่ประทับ) ได้ถึง 4 คืน ซึ่งตามปกติจะอนุญาตให้เพียง 1 คืนเท่านั้น พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ ได้ทรงพระนิพนธ์ไว้ในหนังสือ "เกิดวังปารุสก์" ตอนหนึ่งว่า
"ได้ขึ้นไปถวายบังคมพระบรมศพซึ่งดูเหมือนบรรทมหลับอยู่ในพระหีบใหญ่บุนวมสีขาว ดูสบายดีกว่าที่จะต้องถูกจัดลงพระบรมโกศอย่างในเมืองไทยเรามากนัก ในห้องตั้งพระศพก็จัดการอย่างดี มีธงมหาราชประดับติดอยู่กับฝา"