stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บันทึกเส้นทางการเดินเรือในทะเลอีริทเธรียน

ชื่อ, เส้นทาง และตำแหน่งที่บันทึกใน “บันทึกเส้นทางการเดินเรือในทะเลอีริทเธรียน”
บันทึกเส้นทางการเดินเรือในทะเลอีริทเธรียน (ละติน: Periplus Maris Erythraei; กรีกโบราณ: Περίπλους τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης, Períplous tē̂s Erythrâs Thalássēs, กรีกสมัยใหม่ Períplous tis Erythrás Thalássis; อังกฤษ: Periplus of the Erythraean Sea) คือบันทึกเส้นทางการเดินเรือ (Periplus) ของกรีกที่บรรยายการเดินเรือและการค้าขายจากเมืองท่าของโรมันอียิปต์เช่น เบเรนีซ ตามชายฝั่งทะเลแดง และเมืองอื่นๆ ตามชายฝั่งแอฟริกาตะวันออกเฉียงเหนือและอินเดีย เนื้อหาของบันทึกสันนิษฐานกันว่าเขียนขึ้นระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1 ถึงที่ 3 แต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 1 เป็นช่วงเวลาที่ยอมรับกันโดยทั่วไป แม้จะไม่ทราบชื่อผู้บันทึก แต่ก็ทราบได้ว่าบันทึกโดยผู้มีความเข้าใจในบริเวณนั้นด้วยตนเอง และให้คำบรรยายถึงความรู้ความเข้าใจที่เป็นเอกลักษณ์ของบุคคลในสมัยนั้นเกี่ยวกับดินแดนในบริเวณมหาสมุทรอินเดีย
แม้ว่าคำว่า “ทะเลอีริทเธรียน“ (กรีก: Ἐρυθρά Θάλασσα) ในภาษากรีกจะแปลตรงตัวว่า “ทะเลแดง“ แต่ทะเลแดงของกรีกรวมอ่าวเปอร์เซียและมหาสมุทรอินเดียด้วย
ดูเพิ่ม

การเดินเรือ
แผนที่
แหล่งข้อมูลอื่น

"The present text has been digitalized from the translation of William H. Schoff, The Periplus of the Erythraean Sea: Travel and Trade in the Indian Ocean by a Merchant of the First Century (New York: Longmans, Green, and Co., 1912).  Some additional commentary including alternate spellings or translations from Lionel Casson's more recent edition are given in square brackets."
Ancient history sourcebook เก็บถาวร 2014-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: The basic text from Schoff's 1912 translation.
"บันทึกการเดินเรือในทะเลอีริทเธรียน"
มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช

| --- | --- |

ชื่อย่อ: Uni.Leipzig
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: 2 ธันวาคม ค.ศ. 1409
ที่ตั้ง: ไลพ์ซิช รัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี
เว็บไซต์: www.uni-leipzig.de
มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช (เยอรมัน: Universität Leipzig; อังกฤษ: University of Leipzig) ตั้งอยู่ที่เมืองไลพ์ซิช รัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี และเป็นมหาวิทยาลัยประจำเมืองไลพ์ซิช มีการเรียนการสอน 14 คณะ
ประวัติ

มหาวิทยาลัยไลพ์ซิชก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1409 เป็นมหาวิทยาลัยลำดับที่ 3 ที่เปิดการเรียนการสอนในประเทศเยอรมนี (ต่อจาก มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค และมหาวิทยาลัยโคโลญ) แต่เป็นมหาวิทยาลัยที่มีอายุเก่าแก่อันดับสองของเยอรมนี ที่ยังคงมีการเรียนการสอนในปัจจุบัน เนื่องจากมหาวิทยาลัยโคโลญ มีการหยุดการเรียนการสอนไประยะหนึ่ง
ที่มาในการจัดตั้งมหาวิทยาลัย เนื่องจากในศตวรรษที่ 14 มีการแทรกแซงทางการเมืองในมหาวิทยาลัยแห่งกรุงปราก ซึ่งการแทรกแซงดังกล่าวมีผลกระทบอย่างมากต่อกลุ่มคณาจารย์ และนักศึกษาที่ใช้ภาษาเยอรมัน กลุ่มคณาจารย์นำโดยโยฮันน์ ฟอน มึนส์เทอร์แบร์ค (Johann von Münsterberg) โดยการสนับสนุนจาก เฟรดเดอริกที่หนึ่ง เจ้าผู้ครองรัฐซัคเซิน และ วิลเฮล์มที่สอง ผู้ปกครองเมืองไมเซิน ให้ย้ายมาเปิดการเรียนการสอน และจัดตั้งมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช โดยครั้งนั้น รวมจำนวนคณาจารย์และนักศึกษาประมาณ400 คน ได้ย้ายมาจากดำเนินการเรียนการสอนต่อที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช โดย โยฮันน์ ฟอน มวนสเตอร์เบือก (Johann von Münsterberg) เป็นอธิการบดีคนแรก โดยใช้เอากุสเทอูมและโบสถ์เซนต์เปาโล เป็นที่ทำการของมหาวิทยาลัยในสมัยนั้น
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เมืองไลพ์ซิชเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยอรมนีตะวันออก ซึ่งปกครองในระบบคอมมิวนิสต์ ในปี ค.ศ. 1953 มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช จึงถูกเปลี่ยนชื่อมหาวิทยาลัยเป็น มหาวิทยาลัยคาร์ล มาร์กซ์ ต่อมาเมื่อเกิดการรวมประเทศในปี ค.ศ. 1989 จึงได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ดังเดิมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 เป็นต้นมา
ประวัติ > เหตุการณ์สำคัญ

ประวัติศาสตร์ที่สำคัญของมหาวิทยาลัยมีดังนี้
| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
พฤษภาคม ค.ศ. 1409: คณาจารย์และนักศึกษาปริญญาเอก จำนวน 46 คน และนักศึกษาจำนวน 369 คน อพยพออกจากกรุงปราก สหพันธรัฐปรัสเซีย
ธันวาคม ค.ศ. 1409: จัดตั้งมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช
ค.ศ. 1415: ก่อตั้งคณะแพทยศาสตร์
ค.ศ. 1446: ก่อตั้งคณะนิติศาสตร์
ค.ศ. 1542: จัดตั้งหอสมุดมหาวิทยาลัย
ค.ศ. 1760: เมืองไลพ์ซิช มีประชากรกว่า 30,000 คน และมหาวิทยาลัยมีนักศึกษารวม 600 คน
ค.ศ. 1884: จัดตั้งสถาบันทดสอบสุขภาพจิตแห่งแรกของโลก โดย วิลเฮล์ม วุนดท์ (Wilhelm Wundt)
ค.ศ. 1933: เวอร์เนอร์ ไฮเซนเบอรก (Werner Heisenberg) ได้รับรางวัลโนเบล สาขาฟิสิกส์ ประจำปี ค.ศ. 1932 จากแนวคิดเรื่องควอนตัม
ค.ศ. 1945: สงครามโลกครั้งที่สอง มหาวิทยาลัยปิดการเรียนการสอนเป็นการชั่วคราว ผลพวงของสงครามทำให้หนังสือกว่าร้อยละ 70 ขอมหาวิทยาลัยเสียหาย
ค.ศ. 1946: มหาวิทยาลัยเปิดการเรียนการสอนอีกครั้ง
ค.ศ. 1953: มหาวิทยาลัยถูกเปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยคาร์ลมาร์กซ์
ค.ศ. 1968: คริสตจักรประจำมหาวิทยาลัยถูกทำลายภายใต้การสั่งการของผู้ปกครองประเทศเยอรมนีตะวันออก และผู้บริหารมหาวิทยาลัยในสมัยนั้น
ค.ศ. 1991: มหาวิทยาลัย ได้กลับมาใช้ชื่อ มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช อีกครั้งภายหลังการรวมประเทศ เป็นประเทศเยอรมนี
ค.ศ. 2003: เริ่มวางแผนการก่อสร้างอาคารคริสตจักรประจำมหาวิทยาลัย (โบสถ์นักบุญเปาโล) ขึ้นทดแทนของเดิมที่ถูกทำลาย โดยออกแบบเป็นอาคารหอประชุมแทนที่จะใช้เป็นคริสตจักร
ค.ศ. 2009: มหาวิทยาลัยมีอายุครบ 600 ปี
ประวัติ > หอสมุดมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช

หอสมุดมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช หรือ หอสมุดอัลเบอตินา
คณะที่เปิดสอน

มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช มีคณะที่เปิดสอนในปัจจุบัน ทั้งสิ้น 14 คณะ มีหลักการเรียนการสอนทั้งระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก รวมทั้งสิ้นกว่า 150 หลักสูตร ณ ปีการศึกษา 2007/2008 มีนักศึกษาทั้งสิ้น 26,978 คน โดยในจำนวนนี้ เป็นนักศึกษาต่างชาติ 2,347 คน
รายชื่อคณะที่เปิดทำการเรียนการสอนในมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ในปัจจุบันทั้งสิ้น 14 คณะ  มีดังนี้
คณะศาสนศาสตร์
คณะนิติศาสตร์
คณะประวัติศาสตร์ ศิลปศาสตร์ และตะวันออกศึกษา
คณะนิรุกติศาสตร์ (ภาษาศาสตร์)
คณะศึกษาศาสตร์
คณะสังคมศาสตร์และปรัชญา
คณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการ (รวมถึงวิศวกรรมโยธา)
คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา
คณะแพทยศาสตร์ และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช
คณะคณิตศาสตร์และวิทยาการคอมพิวเตอร์
คณะชีววิทยา เภสัชศาสตร์ และจิตวิทยา
คณะฟิสิกส์และธรณีวิทยา
คณะเคมี และแร่ธาตุ
คณะสัตวแพทยศาสตร์
ความสัมพันธ์กับประเทศไทย

ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช มีความร่วมมือทางวิชาการร่วมกับ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดย ศ.ดร.สุพจน์ หารหนองบัว อาจารย์ประจำหน่วยวิจัยเคมีคอมพิวเตอร์ ภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ร่วมงานวิจัย และงานวิชาการร่วมกับ ดร.ซีกฟรีด ฟริทซ์เช่ อาจารย์ประจำสถาบันฟิสิกส์เชิงทฤษฎี คณะฟิสิกส์และธรณีวิทยา มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช
เกียรติประวัติ > คณาจารย์

กูสทาฟ ลูดวิช เฮิร์ทซ (Gustav Ludwig Hertz) นักฟิสิกส์รางวัลโนเบล สาขาฟิสิกส์ ประจำปี ค.ศ. 1925 ได้เข้าเป็นอาจารย์คณะฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ระหว่างปี ค.ศ. 1955 - ค.ศ. 1967
ปีเตอร์ เดบาย (Peter Debye) นักเคมีฟิสิกส์รางวัลโนเบล สาขาเคมี ประจำปี ค.ศ. 1936 ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยไลพ์ซิชระหว่างปี ค.ศ. 1927 - ค.ศ. 1936
ธีโอดอร์ มอมเซน (Theodor Mommsen) นักประวัติศาสตร์รางวัลโนเบล สาขาวรรณกรรม ประจำปี ค.ศ. 1902 จากผลงานประวัติศาสตร์โรม ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ระหว่างปี ค.ศ. 1848 - ค.ศ. 1851
นาธาน ซัวเดอร์โบลม (Nathan Söderblom) นักประวัติศาสตร์รางวัลโนเบล ประจำปี ค.ศ. 1930 ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันศาสนาเปรียบเทียบ มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ระหว่างปี ค.ศ. 1912 - ค.ศ. 1914
วิลเฮลม โอสท์วาล์ด (Wilhelm Ostwald) นักเคมีรางวัลโนเบล สาขาเคมี ประจำปี ค.ศ. 1909 ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์คณะเคมี มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ระหว่างปี ค.ศ. 1887 - ค.ศ. 1906
แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ก (Werner Heisenberg) ได้รับรางวัลโนเบล สาขาฟิสิกส์ ประจำปี ค.ศ. 1932 จากแนวคิดเรื่องควอนตัม
เกียรติประวัติ > นักศึกษา

กอทท์ฟรีด วิลเฮล์ม ไลบ์นิซ (ค.ศ. 1646 - ค.ศ. 1716) ปรัชญาเมธี และนักคณิตศาสตร์คนสำคัญ เป็นชาวเมืองไลพ์ซิชโดยกำเนิด และเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ระหว่างปี ค.ศ. 1661 - ค.ศ. 1666 ปัจจุบันอนุสวรีย์ของ กอทท์ฟรีด วิลเฮล์ม ไลบ์นิซ ได้จัดวางไว้ ณ ลานด้านหน้าอาคารเรียนคณะเศรษฐศาสตร์
โยฮันน์ โวล์ฟกัง ฟอน เกอเธอ (ค.ศ. 1749 - ค.ศ.1832) นักประพันธ์ นักวิจารณ์ ปรัชญาเมธีผู้โด่งดังของเยอรมนี สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ก่อนจะกลับไปใช้ชีวิตการทำงานที่เมืองไวมาร์ ปัจจุบัน อนุสวรีย์ของ โยฮันน์ โวล์ฟกัง ฟอน เกอเธอ ได้จัดตั้งไว้ ณ ลานด้านหลังศาลาว่าการเมืองหลังเก่า
ริชาร์ด วากเนอร์ คีตกวีที่เกิดในไลพ์ซิชเมื่อ ค.ศ. 1813 แม้จะไปใช้ชีวิตวัยเด็กในเดรสเดน แต่ก็กลับมาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ก่อนจะผันตัวเองไปเป็นนักประพันธ์เพลง และอุปรากรในช่วงที่เหลือของชีวิต
อังเงลา แมร์เคิล นายกรัฐมนตรีหญิงของเยอรมันคนแรก และคนปัจจุบัน เป็นศิษย์เก่า คณะฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ระหว่างปี ค.ศ. 1973 - ค.ศ. 1978
บทความที่เกี่ยวข้อง

ไลพ์ซิช
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช (ภาษาเยอรมัน) เก็บถาวร 2009-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ 600 ปีมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช (ภาษาเยอรมัน)
บทความเกี่ยวกับประวัติมหาวิทยาลัย เก็บถาวร 2009-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บุคคลที่มีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช
เว็บไซต์แนะนำมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช (ภาษาอังกฤษ)
| ด ค กมหาวิทยาลัยในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- |
เบอร์ลิน:  มหาวิทยาลัยศิลปะเบอร์ลิน  FU เบอร์ลิน  HU เบอร์ลิน  TU เบอร์ลิน 
เบรเมิน:  มหาวิทยาลัยเบรเมิน  Jacobs University Bremen 
ฮัมบวร์ค:  มหาวิทยาลัยฮัมบวร์ค  TU ฮัมบวร์ค  HafenCity University Hamburg  มหาวิทยาลัยเฮ็ลมูท ชมิท 
รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค:  ไฮเดิลแบร์ค  ไฟรบวร์ค  KIT คาลส์รูเออ  ค็อนชตันทซ์  มันไฮม์  โฮเอนไฮม์  ชตุทท์การ์ท  ทือบิงเงิน  อุล์ม  Zeppelin University แห่งฟรีดริชส์ฮาเฟิน 
รัฐไบเอิร์น (บาวาเรีย):  เอาคส์บวร์ค  บัมแบร์ค  ไบร็อยท์  Catholic University of Eichstätt-Ingolstadt  แอร์ลังเงิน-เนือร์นแบร์ค  LMU มิวนิก  Bundeswehr University Munich  TU มิวนิก  มหาวิทยาลัยเสรียูเครนแห่งมิวนิก  พัสเซา  เรเกินส์บวร์ค  เวือทซ์บวร์ค 
รัฐบรันเดินบวร์ค:  TU บรันเดินบวร์ค  Frankfurt, Oder  พ็อทซ์ดัม 
รัฐเฮ็สเซิน:  TU ดาร์มชตัท  แฟรงก์เฟิร์ต, Main  กีเซิน  คัสเซิล  มาร์บวร์ค 
รัฐนีเดอร์ซัคเซิน:  TU เบราน์ชไวค์  TU Clausthal  เกิททิงเงิน  ฮันโนเฟอร์  ฮิลเดิสไฮม์  ลือเนอบวร์ค  อ็อลเดินบวร์ค  อ็อสนาบรึค  Vechta 
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น:  ไกรฟส์วัลท์  ร็อสท็อค 
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน:  อาเคิน  บีเลอเฟ็ลท์  Bochum  บ็อน  โคโลญ  TU ดอร์ทมุนท์  ดืสบวร์ค-เอ็สเซิน  ดึสเซิลดอร์ฟ  ฮาเกิน  มึนส์เทอร์  พาเดอร์บอร์น  ซีเกิน  Witten/Herdecke  วุพเพอร์ทาล 
รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์:  TU ไคเซิร์สเลาเทิร์น  โคเบล็นทซ์-Landau  ไมนซ์  Speyer  เทรียร์ 
รัฐซาร์ลันท์:  มหาวิทยาลัยซาร์ลันท์ 
รัฐซัคเซิน:  TU เค็มนิทซ์  TU เดรสเดิน  TU Freiberg  ไลพ์ซิช 
รัฐซัคเซิน-อันฮัลท์:  ฮัลเลอ-วิทเทินแบร์ค  มัคเดอบวร์ค 
รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์:  เฟล็นส์บวร์ค  คีล  ลือเบ็ค 
รัฐทือริงเงิน:  แอร์ฟวร์ท  TU Ilmenau  เยนา  ไวมาร์ 
มหาวิทยาลัยไลพ์ซิชในปี ค.ศ. 1890
ธีบส์ (กรีซ)

| ธีบส์ Θήβα |
| --- | --- |
ซากปรักหักพังของแคดเมีย ป้อมปราการกลางของเมืองธีบส์โบราณ ซึ่งตั้งชื่อตามแคดมอส ผู้ก่อตั้งธีบส์ตามตำนานและกษัตริย์พระองค์แรกของธีบส์
ธีบส์Location within the region  
พิกัด:  38°19′N 23°19′E﻿ / ﻿38.317°N 23.317°E﻿ / 38.317; 23.317
ประเทศ:  กรีซ
แคว้น: ตอนกลางประเทศกรีซ
หน่วยภูมิภาค: บีโอเชีย
พื้นที่
 • เทศบาล: 830.112 ตร.กม. (320.508 ตร.ไมล์)
 • หน่วยเทศบาล: 321.015 ตร.กม. (123.945 ตร.ไมล์)
ความสูง: 215 เมตร (705 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • Municipality: 36,477
 • ความหนาแน่นMunicipality: 44 คน/ตร.กม. (110 คน/ตร.ไมล์)
 • Municipal unit: 25,845
 • ความหนาแน่นMunicipal unit: 81 คน/ตร.กม. (210 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Theban
ชุมชุน
 • ประชากร: 22,883 (2011)
 • พื้นที่ (ตร.กม.): 143.889
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
รหัสไปรษณีย์: 32200
รหัสพื้นที่: 22620
เว็บไซต์: www.thiva.gr
ธีบส์ (อังกฤษ: Thebes; กรีกโบราณ: Θῆβαι,Thēbai, เสียงอ่านภาษากรีก: [tʰɛ̂ːbai̯]: (แธไบ)) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ใน บีโอเชีย (Boeotia) ตอนกลางของกรีซ ธีบส์เป็นเมืองที่มีบทบาทสำคัญในเทพปกรณัมกรีก โดยเป็นสถานที่ของตำนานเกี่ยวกับวีรบุรุษและเทพเจ้าสำคัญ ๆ ของกรีซ เช่น แคดมอส อีดิปัส ไดโอไนซัส ฯลฯ การขุดค้นทางโบราณคดีในพื้นที่รอบ ๆ ธีบส์ เผยให้เห็นการตั้งรกรากของอารยธรรมไมซีนี และการขุดค้นยังพบอาวุธ ศิลปะงาช้าง รวมทั้งแผ่นจารึกดินเหนียวไลเนียร์บี ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของพื้นที่นี้ในยุคสำริด
ธีบส์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในท้องที่บีโอเชียสมัยโบราณ และเป็นผู้นำของสหพันธรัฐบีโอเชีย (Boeotian confederacy) ในสมัยอาร์เคอิก และสมัยคลาสสิคของกรีซ ธีบส์เคยเป็นเมืองคู่แข่งที่สำคัญของเอเธนส์โบราณ และเคยเข้าเป็นพันธมิตรกับเปอร์เซีย ในตอนที่เปอร์เซียภายใต้กษัตริย์เซิร์กซีสยกทัพเข้ารุกรานกรีซ ช่วงปีที่ 480 ก่อนค.ศ. กองกำลังของธีบส์ภายใต้บัญชาการของอีพามินอนดัส (กรีกโบราณ: Ἐπαμεινώνδας) นำจุดจบมาสู่อำนาจทางทหารของสปาร์ตา ณ ยุทธการลิวค์ตรา ในปีที่ 371 ก่อน ค.ศ. ต่อมาในปีที่ 338 ก่อนค.ศ. กองพันศักดิ์สิทธิ์แห่งธีบส์ - หน่วยรบหัวกระเด็น (elite) ของธีบส์ที่เคยเป็นที่หวาดกลัวไปทั่วกรีซ - ได้ล้มลงในสมรภูมิที่ไคเรอนีอา (Battle of Chaeronea) อย่างอาจหาญต่อพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งมาเกโดเนียฯ ต่อมาอเล็กซานเดอร์เผาทำลายเมืองธีบส์ลงอย่างราบคาบ เพราเห็นว่าไม่ยอมศิโรราบแก่พระองค์ จึงเผาเมืองเสียให้เป็นเยี่ยงอย่างในปีที่ 335 ก่อน ค.ศ. แล้วขายชาวเมืองที่รอดชีวิตไปเป็นทาส ปิดฉากความเป็นนครรัฐที่มีอำนาจโดดเด่นในกรีซของธีบส์ลง
เมืองธีบส์ในปัจจุบันมีพิพิธภัณฑ์ทางโบราณคดี ซากหลงเหลือของป้อมยุคสำริด แคดเมีย และซากปรักหักพังโบราณยังปรากฎให้เป็นอยู่ทั่วไป เมืองธีบส์สมัยใหม่ยังคงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตปกครองบีโอเชีย
ประวัติศาสตร์ > ยุคอาร์เคอิก และยุคคลาสสิค

ธีบส์ มีฉายาเรียกขานมาแต่โบราณว่า "เมืองที่มีเจ็ดประตู" (กรีกโบราณ: Θῆβαι ἑπτάπυλοι, Thebai heptapyloi; "seven-gated Thebes") ซึ่งปรากฎในมหากาพย์อีเลียดของโฮเมอร์ เพื่อไม่ให้สับสนกับเมืองธีบส์ของอียิปต์
ธีบส์เริ่มมีความขัดแย้งกับเอเธนส์ เป็นครั้งแรกราวปลายศตวรรษที่ 6 ก่อนค.ศ. เนื่องจากเอเธนส์ช่วยให้พลาทีอา (Plataea) ซึ่งตอนนั้นเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ให้สามารถคงความเป็นอิสระของตนจากธีบส์ไว้ได้ และเอเธนส์ยังขับทัพของธีบส์ไม่ให้รุกเข้ามาในแอตติกาได้ ความขัดแย้งกับเอเธนส์ทำให้ธีบส์ตัดสินใจไปเข้ากับฝ่ายเปอร์เชีย ซึ่งยกทัพมารุกรานกรีซในปีที่ 480-479 ก่อน ค.ศ. โดยแม้ตอนแรกธีบส์จะส่งกำลังหนุนจำนวน 400 นาย ไปร่วมรบกับทัพของสปาร์ตาที่เทอร์มอพิลี แต่หลังจากนั้นชนชั้นปกครองของธีบส์ก็หันมาเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าเซิร์กซีสอย่างขมีขมัน และร่วมกับทัพเปอร์เซียต่อสู้กับฝ่ายกรีกอย่างดุเดือดในยุทธการที่พลาตีอา ครั้นเมื่อฝ่ายกรีกได้ชัยต่อเปอร์เซีย ธีบส์ก็ถูกลงโทษโดยถูกปลดจากตำแหน่งประธานของสันนิบาตบีโอเชีย (Boeotian) และยังเกือบถูกขับออกจากสันนิบาตแอมฟิกทีโอนี แห่งเดลฟี (Delphic Amphictyonic) อันเป็นสมาชิกภาพที่สำคัญของศาสนากรีกโบราณ
ประวัติศาสตร์ > ตำนานก่อตั้งในเทพปกรณัม

ตามตำนานกรีก มหาเทพซุสไดตกหลุมรักนางยูโรปา บุตรีของกษัตริย์ฟีนิเชียน อะเกนอร์ (Agenor) กับราชินีเทเลแฟซซา (Telephassa) เพื่อหนีความริษยาของเฮรามเหสีของพระองค์ ซุสจึงแปลงกลายเป็นโคตัวผู้มีสีขาวตลอดทั้งกาย แล้วก็ลักพานางยูโรปาไปจนถึงเกาะครีต อเกนอร์สั่งให้เหล่าบุตรชายของตนออกตามหายูโรปา โดยมีเทเลแฟซซาผู้เป็นแม่ติดตามไปด้วย คณะติดตามเดินทางผ่านทั้งโรดส์ และเทรเซีย (Thrace) แต่ก็ยังไม่ได้อะไร แคดมอสหนึ่งในกลุ่มพี่น้องก็เดินทางมาถึงเมืองโฟซิส (Phocis) แล้วขึ้นไปยังเดลฟีเพื่อขอคำแนะนำจากพิเธีย (Pythia) ผู้นำนักบวชหญิงแห่งวิหารอะพอลโล พิเธียบอกให้แคดมอสเลิกค้นหา แล้วให้ตามวัวตัวแรกที่ตนพบไปเรื่อย ๆจนกระทั่งมันหยุด แล้วให้ตั้งเมืองขึ้น ณ ที่นั้น แคดมอสปฏิบัติตามคำแนะนำ แล้วติดตามวัวตัวหนึ่งไปจนถึงบีโอเชีย จากนั้นก็ตั้งใจจะสังเวยวัวให้เป็นของขวัญแด่อะธีน่า แต่ไม่อาจหาน้ำมาทำการหลั่งทักษิโณทกได้ เพราะมีมังกรตัวหนึ่งขวางทางไปเอาน้ำไว้ แคดมอสจึงสู้กับมังกรนั้นอย่างดุเดือดแล้วฆ่ามังกรเสีย ทันใดนั้นอะธีนาก็ปรากฎตัวขึ้นและแนะนำเอาเขี้ยวมังกรไปฝังดินไว้ เมื่อแคดมอสปฏิบัติตามก็ปรากฎมีมนุษย์ที่ติดอาวุธผุดขึ้นมากลุ่มหนึ่ง แคดมอสจึงเรียกคนพวกนั้นว่า "สปาร์ตอย" (กรีกโบราณ: Σπαρτοί,; ละติน: Spartes) เพราะความที่เป็น "คนที่หว่านเพาะลง( ในดิน)" จากนั้นคนกลุ่มนั้นก็เริ่มฆ่าฟันกันเองจนเหลื่อ ๕ คน คือ Echion, Udeos, Chthonios, Hyperenor, และ Peloros แคดมอสจึงร่วมกับพวกนี้ตั้งเมืองขึ้น ชื่ว่า แคดเมีย (Cadmea)
ประวัติศาสตร์ > ตำนานก่อตั้งในเทพปกรณัม > แอมฟิออนตั้งเมืองธีบส์

หลายปีผ่านไปแอมฟิออน (Amphion) และซีธัส (Zethus) บุตรของซุสกับนางมนุษย์ชื่อแอนไทโอปี (Antiope) เติบโตขึ้น โดยแอมฟิออนกลายเป็นนักดนตรีที่ยิ่งใหญ่ เพราะได้วิชาดนตรีที่เทพเฮอร์มีสสอนให้ และสามารถเคลื่อนก้อนหินหรือของหนัก ๆ ได้ด้วยเสียงดนตรี ในขณะที่ซีธัสกลายเป็นพรานล่าสัตว์ ทั้งสองสร้างกำแพงหินรอบเมืองแคดเมีย แล้วตั้งชื่อเมืองนั้นว่า ธีบส์ เพื่อเป็นเกียรติแก่ ธีบ (Thebe) ภรรยาของซีธัส ผู้เป็นอัปสรนิมฟ์ลูกสาวของแม่น้ำอะโซปัส (Asopus) แม่น้ำสายหนึ่งในบีโอเชีย
แผนที่ของเมืองธีบส์โบราณ.
เหรียญโบราณแสดงรูปโล่แบบที่ชาวบีโอเชียใช้ (Boeotian shield)
มาร์เลเนอ ชมิท

| มาร์เลเนอ ชมิท |
| --- | --- |
1965 ASME award
เกิด:  (1937-11-11) 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1937 (86 ปี) เบร็สเลา, เยอรมนี
ส่วนสูง: 5 ฟุต 8 นิ้ว (1.73 เมตร)
เป็นที่รู้จักจาก: มิสเยอรมนี 1961 นางงามจักรวาล 1961
ผู้ดำรงตำแหน่งการประกวดความงาม
รางวัล: มิสเยอรมนี 1961 (ชนะเลิศ) นางงามจักรวาล 1961 (ชนะเลิศ)
มาร์เลเนอ ชมิท (เยอรมัน: Marlene Schmidt) เป็นอดีตนักแสดงและนางงามชาวเยอรมันที่ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 1961
มาร์เลเนอเติบโตในประเทศเยอรมนีตะวันออก และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทสาขาวิศวกรรมศาสตร์ ในปี ค.ศ. 1960 เธอย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่เมืองชตุทการ์ท ประเทศเยอรมนีตะวันตก ซึ่งเธอได้ทำงานเป็นวิศวกรอิเล็กทรอนิกส์ ในปี ค.ศ. 1961 เธอได้เข้าร่วมการประกวดนางงามของรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค โดยได้รับรางวัลชนะเลิศ จากนั้นเธอได้เป็นตัวแทนของรัฐในการประกวดนางงามระดับชาติที่เมืองบาเดิน-บาเดิน ซึ่งเธอได้รับตำแหน่งมิสเยอรมนี 1961 และเป็นตัวแทนของประเทศในการประกวดนางงามจักรวาล 1961 ที่จัดขึ้นในไมแอมีบีช รัฐฟลอริดา สหรัฐ มาร์เลเนอได้รับรางวัลชนะเลิศ ทำให้เธอเป็นนางงามชาวเยอรมันคนแรกและเพียงคนเดียวที่ได้รับตำแหน่งนางงามจักรวาลจนถึงปัจจุบัน
หลังจากหมดวาระนางงามจักรวาล เธอได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์และประสบความสำเร็จในอาชีพการงานของเธอ ต่อมาเธอย้ายกลับไปอาศัยอยู่ที่เมืองซาร์บรึคเคิน ประเทศเยอรมนี
แหล่งข้อมูล

มาร์เลเนอ ชมิท ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Article in Der Spiegel (2001 / German)
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | มาร์เลเนอ ชมิท> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ลินดา บีเมนท์ |  | นางงามจักรวาล  (1961) |  |  นอร์มา โนลัน |
มาร์ติน ลูเทอร์
ดูเพิ่ม

โปรเตสแตนต์
การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์
แหล่งข้อมูลอื่น

Martin Luther – Eine Bibliographie เก็บถาวร 2005-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มิชชาเอล เอ็นเดอ

| มิชชาเอล เอ็นเดอ |
| --- | --- |
เกิด: 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1929(1929-11-12) การ์มิช บาวาเรีย สาธารณรัฐไวมาร์
เสียชีวิต: 28 สิงหาคม ค.ศ. 1995(1995-08-28) (65 ปี) ฟิลเดอร์ชตัท บาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค เยอรมนี
อาชีพ: นักเขียนแนวบันเทิงคดี
สัญชาติ: เยอรมัน
ช่วงเวลา: ราว ค.ศ. 1960–1995
แนว: จินตนิมิต, บันเทิงคดีเด็ก
ผลงานที่สำคัญ: The Neverending Story, Momo, Jim Button and Luke the Engine Driver
เว็บไซต์
michaelende.de
มิชชาเอล อันเดรอัส เฮ็ลมูท เอ็นเดอ (เยอรมัน: Michael Andreas Helmuth Ende; 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1929 – 28 สิงหาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักเขียนชาวเยอรมัน ประเภทจินตนิมิตและบันเทิงคดีเด็ก มีชื่อเสียงจากมหากาพย์เรื่อง The Neverending Story และเรื่องอื่นที่มีชื่อเสียงอย่างเช่น Momo และ Jim Button and Luke the Engine Driver ผลงานของเขาได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ มากกว่า 40 ภาษา และขายได้มากกว่า 35 ล้านเล่ม ยังได้รับการดัดแปลงมาทำเป็นภาพยนตร์ ละครเวที อุปรากร และหนังสือเสียงมากมาย เอ็นเดอเป็นหนึ่งในนักเขียนชาวเยอรมันที่มีชื่อเสียงที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยมากแล้วจะเป็นบันเทิงคดีเด็ก แต่เขาก็ไม่ได้เขียนหนังสือเด็กเสมอไป เขายังเขียนหนังสือสำหรับผู้ใหญ่ด้วย งานเขียนของเอ็นเดอมีส่วนผสมความเหนือจริงระหว่างความเป็นจริงกับจินตนิมิต
นาโปลี
ประวัติศาสตร์ > อาณานิคมกรีกและโรมัน

ประวัติศาสตร์ของนาโปลีสามารถย้อนหลังไปได้ถึง 800 ปีก่อนคริสตกาล ในช่วงเวลาพื้นที่ใกล้เคียงกับนาโปลีในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของอาณานิคม Cumae ของกรีก ซึ่งก่อตั้งโดยชาวเกาะ Euboea ในกรีซ ต่อมาชาวอาณานิคมได้ก่อตั้งเมืองที่ชื่อว่า Parthenope เหตุผลที่แท้จริงของการก่อตั้งเมืองยังคงเป็นปริศนา ในปัจจุบันทราบแต่เพียงว่าต่อมาชาว Cumae ได้สร้าง Neapolis (หมายถึงเมืองใหม่) ขึ้นติดกับเมือง Parthenope ในช่วงเวลาดังกล่าวชาว Cumae กำลังต้านทานการรุกรานจากชาวอีทรัสคัน
Neapolis เจริญรุ่งเรืองมากขึ้นด้วยอิทธิพลของนครรัฐซีรากูซาอันทรงอำนาจของกรีก ต่อมาเมื่อถึงจุดหนึ่งในประวัติศาสตร์ Parthenope และ Neapolis ก็ได้ควบรวมเข้าเป็นเมืองเดียวกัน. ซึ่งได้กลายเป็นพันธมิตรของสาธารณรัฐโรมันเพื่อต่อต้านคาร์เธจ โดยกำแพงที่รายล้อม Neapolis ได้ช่วยหยุดยั้งฮันนิบาล ผู้นำทัพชาวคาร์เธจ ไม่ให้บุกเข้าเมืองได้ ต่อมาในช่วงสงครามแซมไนต์ Neapolis ได้ถูกชาวแซมไนต์เข้ายึดครอง แต่ต่อมาไม่นานโรมันก็สามารถยึดกลับคืนได้และสถาปนาให้เป็นอาณานิคมของโรมัน
นาโปลีได้รับเกียรติจากโรมันเป็นอย่างมากในฐานะแหล่งอารยธรรมเฮเลนนิสติค ซึ่งประชาชนยังคงรักษาภาษาและขนบธรรมเนียมแบบกรีกเอาไว้ โรมันได้สร้างสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ขึ้นในเมือง ทั้งบ้านพักตากอากาศ ลำรางส่งน้ำ โรงอาบน้ำสาธารณะ Odeon โรงละคร และวิหาร Dioscures จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจหลายพระองค์ได้ทรงเลือกนาโปลีเป็นสถานที่ทรงพระสำราญ เช่น จักรพรรดิคลอดิอุส และไทบีเรียส
ในช่วงเวลาดังกล่าว ศาสนาคริสต์ได้เผยแพร่เข้ามาสู่นาโปลี กล่าวกันว่านักบุญปีเตอร์และนักบุญพอล สองอัครทูต ได้เดินทางมาเผยแพร่ศาสนาในนาโปลี รวมทั้งนักบุญจานูอารุส ผู้ซึ่งถูกตัดสินประหารชีวิตในนาโปลีและต่อมาได้กลายเป็นนักบุญอุปถัมภ์ประจำเมือง นอกจากนี้ โรมิวลัส ออกัสตัส จักรพรรดิพระองค์สุดท้ายแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันตก ก็ทรงถูกเนรเทศมายังนาโปลีตามพระบัญชาของพระเจ้าโอเดเซอร์
ประวัติศาสตร์ > Duchy of Naples

หลังจากจักรวรรดิโรมันตะวันตกล่มสลายลง นาโปลีถูกยึดครองโดยชาวออสโตรกอทซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของเผ่าชนเจอร์มานิกตะวันออก และควบรวมเข้ากับราชอาณาจักรออสโตรกอท ต่อมาใน พ.ศ. 1079 นายพล Belisarius แห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ (หรือที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่าจักรวรรดิโรมันตะวันออก) สามารถยึดนาโปลีกลับคืนได้หลังจากเข้าเมืองผ่านทางลำรางส่งน้ำ
ในระหว่างสงครามกอทิก กษัตริย์Totila ของชาวออสโตรกอทได้เข้าครอบครองนาโปลีระยะเวลาสั้น ๆ ใน พ.ศ. 1086 แต่ต่อมาในยุทธการ Mons Lactarius บนลาดภูเขาไฟวิสุเวียส ไบแซนไทน์ได้รับชัยชนะเหนือออสโตรกอทและแผ่ขยายอิทธิพลเหนือคาบสมุทรอิตาลีได้ คาดว่าหลังจากนั้นนาโปลีได้ติดต่อกับ Exarchate of Ravenna ซึ่งเป็นศูนย์กลางอำนาจของไบแซนไทน์บนคาบสมุทร
สงครามกอทิกภูเขาไฟวิสุเวียส
มาร์ทีน บรุนเนอร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  มาร์ทีน บรุนเนอร์
วันเกิด:   (1963-04-23) 23 เมษายน ค.ศ. 1963 (61 ปี)
ส่วนสูง:  1.85 m (6 ft 1 in)*
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| ค.ศ. 1983–1994 |  กราสฮอปเปอร์คลับซูริก |  314 |  (0) |
| ค.ศ. 1994–1999 |  โลซาน-สปอร์ |  175 |  (0) |
ทีมชาติ
| ค.ศ. 1986–1999 |  ทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ |  36 |  (0) |
จัดการทีม
ค.ศ. 2002–2011:  สวิตเซอร์แลนด์ ยู-21 ปี (ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู)
ค.ศ. 2003–2012:  สโมสรฟุตบอลซูริก (ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู)
ค.ศ. 2013–:  สโมสรฟุตบอลซูริก ยู-18 ปี
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
มาร์ทีน บรุนเนอร์ (เยอรมัน: Martin Brunner) เกิดวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1963 ที่ซูริก เป็นอดีตผู้รักษาประตูฟุตบอลชาวสวิส ผู้ลงเล่นร่วมกับฟุตบอลทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ 36 ครั้ง โดยเขาได้รับเลือกให้เข้าร่วมการแข่งฟุตบอลโลก 1994
ผลงานในระดับอาชีพ

บุนเนอร์เป็นผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งผู้รักษาประตู โดยเริ่มมีผลงานระดับอาชีพในทีมกราสฮอปเปอร์คลับซูริกที่ซึ่งเขาร่วมเล่นมาเป็นระยะเวลาสิบเอ็ดปี และในปี ค.ศ. 1994 เขาได้ย้ายไปอยู่ร่วมกับโลซานชปอร์ท และได้เป็นนักฟุตบอลทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ผู้เข้าร่วมฟุตบอลโลก 1994 รอบสุดท้าย แต่ไม่ได้รับเลือกให้ลงเล่น
ส่วนในฐานะผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู เขาได้ทำหน้าที่ร่วมกับฟุตบอลทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี รวมถึงสโมสรฟุตบอลซูริก และตั้งแต่วันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 2013 เขาได้เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่สโมสรฟุตบอลซูริกรุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี
สโมสร

ค.ศ. 1983-1994:  กราสฮอปเปอร์คลับซูริก
ค.ศ. 1994-1999:  โลซาน-สปอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

มาร์ทีน บรุนเนอร์ in der Datenbank von Weltfussball.de
มาร์ทีน บรุนเนอร์ in National-Football-Teams.com (อังกฤษ)