สมัยการบูรณะ
จุดสิ้นสุดสมัยการบูรณะ > พรรคเดโมแครตภาคใต้

ในขณะที่คนผิวขาวในพรรครีพับลิกันสนับสนุนมาตรการเพื่อสิทธิพลเมืองของคนผิวดำ แต่คนผิวขาวคนอื่นๆ ไม่เห็นด้วยกับมาตรการเหล่านี้ของพรรครีพับลิกัน บางคนสนับสนุนให้ปราบปรามคนผิวดำด้วยอาวุธ พวกเขาควบคุมการกระทำของตนเองอย่างระแวดระวังภายใต้กรอบวาทะกรรมของคนอเมริกันผิวขาวที่พยายามต่อต้านรัฐบาลเผด็จการทรราช และพวกเขาประสบความสำเร็จอย่างกว้างขวางในการโน้มน้าวใจเพื่อนร่วมชาติผิวขาวหลายคนให้ต่อต้านรัฐบาล ตามที่สตีดแมนได้กล่าวไว้
ฝ่ายต่อต้านการบูรณะได้จัดตั้งพรรคการเมืองระดับรัฐ โดยสังกัดพรรคเดโมแครตของชาติ และมักถูกเรียกว่า "พรรคอนุรักษ์นิยม" พวกเขาสนับสนุน หรือเพิกเฉยต่อกองกำลังกึ่งทหารที่ใช้ความรุนแรง เช่น กลุ่มสันนิบาตขาวในลุยเซียนาและกลุ่มเสื้อแดงในมิสซิสซิปปีและแคโรไลนาทั้งสอง ที่ทำการลอบสังหารและข่มขู่ระดับผู้นำพรรครีพับลิกันทั้งผิวดำและผิวขาวในช่วงการเลือกตั้ง จอร์จ ซี. เรเบิล นักประวัติศาสตร์ เรียกกลุ่มดังกล่าวว่า "กองกำลังทหารของพรรคเดโมแครต" ในช่วงกลางทศวรรษ 1870 "กลุ่มอนุรักษ์นิยม" และกลุ่มเดโมแครตได้อยู่ฝ่ายพรรคเดโมแครตแห่งชาติ ซึ่งสนับสนุนจุดยืนของพวกเขาอย่างกระตือรือร้น แม้ว่าพรรครีพับลิกันแห่งชาตินั้นจะสูญเสียความสนใจในกิจการของภาคใต้ไปแล้วก็ตาม
วอลเตอร์ ลินวูด เฟลมมิง นักประวัติศาสตร์ ซึ่งร่วมงานกับสำนักดันนิงในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ได้บรรยายถึงความโกรธแค้นที่เพิ่มมากขึ้นของคนผิวขาวทางภาคใต้ว่า
แม้แต่ทหารนิโกรในช่วงที่พวกเขาขึ้นอยู่สูงที่สุดในสังคมก็ยังถูกชาวพื้นเมืองผิวขาวมองว่าเป็นพวกที่น่ารังเกียจ...ทหารนิโกรผู้ซึ่งไม่หวั่นเกรงต่ออิสรภาพที่เพิ่งได้รับมาใหม่ เครื่องแบบใหม่ และปืนใหม่นั้น มีอารมณ์และความมุ่งมั่นที่รุนแรงเกินกว่าที่ชาวใต้จะยอมทนได้โดยสงบ และยังทำให้เกิดความขัดแย้งทางเชื้อชาติขึ้นบ่อยครั้ง
บ่อยครั้งที่ชาวผิวขาวทางใต้เหล่านี้ระบุตนเองว่าเป็น "พรรคอนุรักษ์นิยม" หรือ "พรรคเดโมแครตและอนุรักษ์นิยม" เพื่อที่จะแยกตัวเองออกจากพรรคเดโมแครตระดับชาติและให้ได้รับการสนับสนุนจากอดีตสมาชิกของพรรควิก พรรคการเมืองเหล่านี้ส่งผู้แทนไปร่วมการประชุมใหญ่พรรคเดโมแครตแห่งชาติ ค.ศ. 1868 และเลิกใช้ชื่อพรรคที่แยกกันในปีค.ศ. 1873 หรือ 1874
สมาชิกผิวขาวส่วนใหญ่ทั้งมาจากชนชั้นเจ้าของไร่ นักธุรกิจ และชนชั้นชาวนาในภาคใต้ต่างต่อต้านการบูรณะ สิทธิพลเมืองของคนผิวดำ และการปกครองโดยกองทัพ พวกเขาแสวงหาอำนาจสูงสุดของคนผิวขาว พรรคเดโมแครตเสนอชื่อคนผิวสีบางคนเข้ารับตำแหน่งทางการเมือง และเพื่อพยายามดึงดูดคนผิวสีคนอื่นๆ จากฝั่งรีพับลิกันให้มาอยู่เดโมแครต เมื่อความพยายามที่จะรวมกับคนผิวดำล้มเหลว เจ้าของสวนก็เข้าร่วมกับพวกชาวนาธรรมดา พยายามเข้าไปแทนที่รัฐบาลพรรครีพับลิกัน บรรดาเจ้าของสวนและพันธมิตรทางธุรกิจของพวกเขามีอำนาจเหนือกลุ่มพันธมิตรที่เรียกตัวเองว่า "พวกอนุรักษ์นิยม" ซึ่งในที่สุดพวกเขาก็สามารถเข้าควบคุมภาคใต้ได้ พวกเขามีทัศนคติแบบปิตาธิปไตยต่อคนผิวดำ แต่ก็กลัวว่าพวกผิวดำจะใช้อำนาจเพื่อเก็บภาษีและทำให้การพัฒนาธุรกิจของพวกผิวขาวล่าช้าลง
เฟลมมิงอธิบายผลลัพธ์ของการก่อความไม่สงบครั้งแรกว่า "ดี" แต่ผลลัพธ์ในภายหหลังมีทั้ง "ดีและไม่ดี" ตามงานเขียนของเฟลมมิง (1907) บรรยายว่า กลุ่มคูคลักซ์แคลน "ทำให้พวกนิโกรสงบลง ทำให้ชีวิตและทรัพย์สินปลอดภัยขึ้น ปกป้องผู้หญิง หยุดการเผาทำลาย บังคับให้ผู้นำกลุ่มหัวรุนแรงมีความเป็นกลางมากขึ้น ทำให้พวกนิโกรทำงานได้ดีขึ้น ขับไล่ผู้นำกลุ่มหัวรุนแรงที่เลวร้ายที่สุดออกจากประเทศ และผลักดันให้คนผิวขาวก้าวขึ้นสู่อำนาจสูงสุดทางการเมือง" แต่ผลลัพธ์ที่เลวร้ายนั้น เฟลมมิงได้บรรยายว่า กลุ่มคนที่ไม่เคารพกฎหมาย "ใช้องค์กรเป็นที่กำบังในการปกปิดความผิดของตน ... นิสัยของพวกชอบรุมประชาฑัณฑ์ในปัจจุบัน (ค.ศ. 1907) ส่วนใหญ่เกิดจากสภาพสังคมและกฎหมายที่เติบโตมาจากสมัยการบูรณะ" นักประวัติศาสตร์ได้บันทึกถึงจุดสูงสุดของการประชาฑัณฑ์คนเกิดขึ้นใกล้กับช่วงเปลี่ยนศตวรรษ ซึ่งเป็นหลายทศวรรษหลังสมัยการบูรณะสิ้นสุดลง ด้วยคนผิวขาวบังคับใช้กฎหมายจิม โครว์และผ่านรัฐธรรมนูญของรัฐฉบับใหม่ที่ทำให้คนผิวดำไม่มีสิทธิ การประชาทัณฑ์ถูกใช้เพื่อข่มขู่และควบคุมทางสังคม โดยบ่อยครั้งมักเกี่ยวข้องกับความตึงเครียดทางเศรษฐกิจและการชำระบัญชีของชาวนาที่เช่านาทำกินในตอนท้ายฤดูกาล (ชาวนาผิวดำที่เช่านาไม่สามารถจ่ายให้แก่เจ้าของที่ดินได้จึงถูกชำระด้วยการประชาฑัณฑ์) มากกว่าเหตุผลอื่นใด
เอลลิส แพคสัน โอเบอร์โฮลท์เซอร์ นักวิชาการชาวเหนือ อธิบายในปีค.ศ. 1917 ว่า
ความไม่พอใจที่เกิดขึ้นกับอดีตทาสในภาคใต้นั้นมีมากมาย ความทุกข์ทรมานของพวกเขามีมากมาย แต่คนผิวขาวก็เป็นเหยื่อของความรุนแรงที่ไร้กฎหมายเช่นกัน ในพื้นที่ทุกแห่งทางตอนเหนือและรัฐ "กบฏ" ในอดีต ไม่มีการรณรงค์ทางการเมืองครั้งใดจะผ่านไปได้โดยไม่มีการยิงกัน มีการทุบศีรษะด้วยไม้หรือก้อนหินและมีการยิงถล่มสโมสรการเมืองของคู่แข่ง สโมสรรีพับลิกันเดินขบวนบนท้องถนนในเมืองฟิลาเดลเฟีย ท่ามกลางการยิงปืนลูกโม่และถูกอิฐทุบตี เพื่อช่วยเหลือชาวนิโกรจากกลุ่ม "กบฏ" คนป่าเถื่อนในแอละแบมา...โครงการเปลี่ยนผู้มีสิทธิออกเสียงมาเป็นคนผิวดำไม่ได้มีไว้เพื่อยกระดับทางสังคมพวกเขามากนัก แต่เป็นการลงโทษคนผิวขาวในภาคใต้—เพื่อยึดตำแหน่งหน้าที่ของพวกกบฏให้แก่พวกหัวรุนแรง และเพื่อให้ฝ่ายหัวรุนแรงของพรรคมีอำนาจต่อไปในระยะยาวทั้งในภาคใต้และในประเทศโดยรวม
ในขณะที่สมัยการบูรณะยังดำเนินต่อไป คนผิวขาวพยายามก่อความรุนแรงแก่การเลือกตั้งมากขึ้นเพื่อขับไล่พรรครีพับลิกันออกจากตำแหน่ง และปราบปรามการลงคะแนนเสียงของคนผิวดำ เหยื่อของความรุนแรงในครั้งนี้ส่วนใหญ่เป็นคนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน ดังเช่นในเหตุการณ์การสังหารหมู่ที่คอลแฟกซ์ในค.ศ. 1873 หลังจากที่รัฐบาลกลางปราบปรามกลุ่มคูคลักซ์แคลนในช่วงต้นทศวรรษปี 1870 กลุ่มผู้ก่อความไม่สงบผิวขาวพยายามหลีกเลี่ยงความขัดแย้งเปิดเผยกับกองทัพรัฐบาลกลาง ในปีค.ศ. 1874 ในยุทธการที่ลิเบอร์ตีเพลส ฝ่ายสันนิบาตขาว 5,000 คน เดินขบวนเข้านิวออร์ลีนส์ และสามารถเอาชนะตำรวจและกองกำลังอาสาสมัคร เพื่อยึดครองสำนักงานของรัฐบาลกลางเป็นเวลาสามวัน โดยพยายามล้มล้างรัฐบาลที่เป็นข้อพิพาทของวิลเลียม พิตต์ เคลล็อกก์ แต่ก็ต้องล่าถอยก่อนที่กองทหารของรัฐบาลกลางจะเข้าถึงเมือง ไม่มีการดำเนินคดีใดๆ กับพวกก่อความไม่สงบ ยุทธวิธีของพวกเขาในช่วงการเลือกตั้งได้แก่ การข่มขู่รุนแรงต่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่เป็นคนแอฟริกันอเมริกันและพรรครีพับลิกันก่อนการเลือกตั้ง ขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงความขัดแย้งกับกองทัพสหรัฐหรือกองกำลังของรัฐ จากนั้นจึงถอนกำลังทั้งหมดในวันเลือกตั้ง ความรุนแรงของฝ่ายอำนาจสูงสุดของคนผิวขาวยังคงดำเนินต่อไปทั้งในภาคเหนือและภาคใต้ โดยขบวนการไวท์ไลเนอร์ที่เลือกผู้สมัครที่อุทิศตนเพื่ออำนาจสูงสุดของคนขาวขยายอำนาจไปไกลถึงรัฐโอไฮโอในค.ศ. 1875