stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ต่อตระกูล ยมนาค
การทำงาน

อดีตรองศาสตราจารย์ ในภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อดีตวิศวกรที่ปรึกษาบริหารจัดการงานก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 ควบคุมดูแลการประมูลจัดซื้อจัดจ้างในงานก่อสร้างภาคเอกชนมูลค่ารวมกว่า 25,000 ล้านบาท
อดีตนายกสมาคมวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ (วสท.)
อดีตที่ปรึกษาสมาคมวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย
อดีตที่ปรึกษา สหพันธ์ธุรกิจบริการออกแบบและก่อสร้างแห่งประเทศไทย
อดีตอุปนายกสมาคมพ่อค้าไทยในพระบรมราชูปถัมภ์
อดีตกรรมการบริหาร สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
อดีตประธานคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
อดีตประธานคณะทำงานติดตามศึกษาการทุจริตและปฏิบัติธรรมภิบาล สถาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
อดีตประธานกรรมการกองทุน สปต. (กองทุนสื่อประชาสังคมต้านคอรัปชั่น)
อดีตสมาชิกสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
อดีตประธานคณะกรรมการธรรมาภิบาล บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด มหาชน
อดีตกรรมการบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด มหาชน
อดีตอนุกรรมการ ฝ่ายมาตรการป้องกันการทุจริต ปปช.
อดีตที่ปรึกษาของนายอภิรักษ์ โกษะโยธิน ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
อดีตประธานอนุกรรมการตรวจสอบการทุจริตการจัดซื้อเครื่องตรวจจับวัตถุระเบิด CTX 9000 ในสนามบินสุวรรณภูมิ ของคณะกรรมการตรวจสอบการกระทำที่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อรัฐ (คตส.) ด้วย
อดีตอุปนายก สมาคมนักเรียนเก่าเตรียมอุดมศึกษา
อดีตบรรณาธิการ นิตยสารอินทีเนีย
อดีตพิธีกรในรายการ "เวทีเสรี" และ "โกปี๊เตี่ยม" ทางสถานีโทรทัศน์ TTV1 และ TTV2
อดีตอาจารย์พิเศษ ม.สุโขทัยธรรมาธิราช สาขาวิทยาการจัดการ (จัดการงานก่อสร้าง)
กรรมการอำนวยการโรงเรียน Bangkok International Preparatory & Secondary School
ผู้อำนวยการหลักสูตร วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารงานก่อสร้าง. คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
ประธานกรรมการบริษัท วิศวกรรมที่ปรึกษา ต่อตระกูล ยมนาค และคณะ จำกัด (TACE) (โดยได้รับเลือกจากกระทรวงการคลังให้เป็นบริษัทที่ปรึกษาบริหารโครงการก่อสร้างศูนย์กีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต)
เป็นหนึ่งในนักวิชาการที่ออกมาร่วมเคลื่อนไหวในการขับไล่ ทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เมื่อตรวจพบความทุจริตในรัฐบาลในส่วนของโครงการการก่อสร้างหลายแห่ง เช่น  สนามบินสุวรรณภูมิ เป็นต้น
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2549 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2555 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

เยอรมนี :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์เกียรติคุณแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ชั้นกางเขนเกียรติคุณ
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เหรียญเกอเธ่
กาฟู

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  Marcos Evangelista de Moraes
วันเกิด:   (1970-06-07) 7 มิถุนายน ค.ศ. 1970 (54 ปี)
สถานที่เกิด:  เซาเปาลู, บราซิล
ส่วนสูง:  1.76 m (5 ft 9 in)
ตำแหน่ง:  แบ็กขวา
สโมสรเยาวชน
1988–1990:  เซาเปาโล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1989–1994 |  เซาเปาโล |  117 |  (7) |
| 1994–1995 |  เรอัลซาราโกซา |  16 |  (0) |
| 1995 |  ยูเวนตุส |  2 |  (0) |
| 1996–1997 |  ปัลเมย์รัส |  35 |  (0) |
| 1997–2003 |  โรม่า |  163 |  (5) |
| 2003–2008 |  มิลาน |  119 |  (4) |
| รวม |   |  452 |  (16) |
ทีมชาติ
| 1990–2006 |  บราซิล |  142 |  (5) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
มาร์กุช เอวันเฌลิสตา จี โมไรช์ (โปรตุเกส: Marcos Evangelista de Moraes) หรือรู้จักในชื่อ กาฟู (โปรตุเกส: Cafu) เกิดวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1970 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวบราซิล เขาเป็นผู้เล่นที่ลงแข่งในฐานะนักฟุตบอลทีมชาติบราซิลมากที่สุด รวมถึงถือสถิติกับทีมเซาเปาลู โรมา และมิลาน ด้วย เขาลงแข่งในนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 3 ครั้ง โดยเป็นทีมชนะเลิศ 2 ครั้งคือ ฟุตบอลโลก 1994 และ 2002
กาฟู ติดอยู่ในรายชื่อนักฟุตบอลของเปเล่ ในฐานะหนึ่งใน 125 นักฟุตบอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่ ที่จัดขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2004
การกักด่าน

US President Richard Nixon greeting the Apollo 11 astronauts in NASA's mobile quarantine facility
ธงประมวลสากล "ลีมา" ซึ่งเรียกว่า "Yellow Jack" หมายความว่าเรืออยู่ระหว่างการกักด่าน
การกักด่าน (อังกฤษ: quarantine) เป็นการจำกัดการเคลื่อนย้ายของบุคคลหรือสินค้าซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อป้องกันการแพร่กระจายของโรคหรือสัตว์รังควาน คำนี้มักใช้โดยมีจุดประสงค์เกี่ยวกับโรคและอาการเจ็บป่วยต่าง ๆ เพื่อป้องกันการเคลื่อนย้ายของบุคคลที่อาจได้รับโรคติดต่อ แต่ยังไม่ผ่านการวินิจฉัยทางการแพทย์ แตกต่างจากการแยกโรค (isolation) ตรงที่ การแยกโรคหมายถึงการแยกผู้ป่วยที่รู้แล้วว่าป่วยออกจากคนอื่นๆ เพื่อไม่ให้เกิดการติดต่อของโรค ในขณะที่การกักตัวจะหมายถึงการแยกคนที่ยังไม่ป่วยแต่มีความเสี่ยงว่าจะป่วยออกจากคนอื่นๆ และมักใช้กันอย่างแพร่หลายโดยมีจุดประสงค์เกี่ยวกับการแยกผู้ป่วย บุคคลที่ถูกยืนยันว่ามีโรคติดต่อนั้นจะถูกแยกออกจากประชากรที่มีสุขภาพดี
คำว่า การกักด่าน ในบางครั้งอาจใช้ร่วมกับคำว่า เขตสุขาภิบาล (ฝรั่งเศส: cordon sanitaire) ซึ่งทั้งสองคำนี้มีความเกี่ยวข้องกัน คำว่า เขตสุขาภิบาล หมายถึงเขตที่กักบริเวณบุคคลที่ได้รับเชื้อจากโรคติดต่อภายในพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่กำหนดเพื่อป้องกันการแพร่กระจายของโรค
กังตีกูดาลีบือร์ดาดึ

| --- | --- |
เพลงชาติของ กาบูเวร์ดี
เนื้อร้อง: อามิลการ์ สเปนเซอร์ ลอปึช
ทำนอง: อาดัลแบร์ตู อีฌีนู ตาวารึช ซิลวา
รับไปใช้: 1996

ตัวอย่างเสียง
"กังตีกูดาลีบือร์ดาดึ" (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
กังตีกูดาลีบือร์ดาดึ (โปรตุเกส: Cântico da Liberdade) เป็นเพลงชาติของประเทศกาบูเวร์ดี เพลงนี้ได้ใช้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1996 แทนเพลง "เอชตาแออานอซาปาตรียาไบอามาดา" ซึ่งเป็นเพลงชาติเดียวกันกับของประเทศกินี-บิสเซา และเป็นมรดกจากความเป็นเอกราชร่วมกันของทั้งสองประเทศ ทำนองประพันธ์โดยอาดัลแบร์ตู อีฌีนู ตาวารึช ซิลวา (Adalberto Higino Tavares Silva) และเนื้อร้องประพันธ์โดยอามิลการ์ สเปนเซอร์ ลอปึช (Amílcar Spencer Lopes)
เนื้อร้อง

| เนื้อร้องภาษาโปรตุเกส | คำแปล |
| --- | --- |
 Cântico da Liberdade Canta, irmão, Canta meu irmão Que a Liberdade é hino E o Homem a certeza. Com dignidade, enterra a semente no pó da ilha nua No despenhadeiro da vida A esperança é Do tamanho do mar Que nos abraça Sentinela de mares e ventos Perseverante Entre estrelas E o Atlântico Entoa o cântico da Liberdade Canta, irmão, Canta meu irmão Que a Liberdade é hino E o Homem a certeza.:  บทเพลงแห่งเสรีภาพ สดุดีพี่น้องข้าเอ๋ย สดุดีพี่น้องข้าเอ๋ย บทเพลงสรรเสริญเพื่อเสรีภาพ และความเป็นมนุษย์ที่แท้จริง ฝังรากลึก ด้วยศักดิ๋ศรี ในหมู่เกาะสีฝุ่นอันเวิ้งว้าง ความสูงชันแห่งชีวิต ความหวังคือ ทะเลที่กว้างใหญ่ไพศาล ที่โอบกอดเรา เวรยามแห่งมหาสมุทร และสายลมแห่งความอุดสาหะ อยู่ระหว่างดวงดาวกับมหาสมุทรแอคแลนติก นำไปสู่บทเพลงแห่งเสรีภาพ สดุดีพี่น้องข้าเอ๋ย สดุดีพี่น้องข้าเอ๋ย บทเพลงสรรเสริญเพื่อเสรีภาพ และความเป็นมนุษย์ที่แท้จริง
แหล่งข้อมูลอื่น

Audio of Cântico da Liberdade, national anthem of Cape Verde, with information and lyrics
การตุ๋น

การตุ๋น
การตุ๋น (ฝรั่งเศส: Braiser; อังกฤษ: Braising) เป็นการผสมผสานรูปแบบการทำอาหารโดยใช้ทั้งความชื้นและความร้อน โดยทั่วไปแล้ว อาหารจะถูกให้ความร้อนที่อุณหภูมิสูง และนำไปไว้ในหม้อมีฝาปิดที่มีของเหลวปริมาณไม่คงที่ ทำให้เกิดรสชาติพิเศษขึ้นมา
การซื้อลุยเซียนา

แผนที่สหรัฐสมัยใหม่ซ้อนทับกับดินแดนลุยเซียนาที่ซื้อมาจากฝรั่งเศส
การซื้อลุยเซียนา (อังกฤษ: Louisiana Purchase) หรือ การขายลุยเซียนา (ฝรั่งเศส: Vente de la Louisiane) คือการที่สหรัฐได้ดินแดนลุยเซียนา (พื้นที่ 828,000 ตารางไมล์ หรือ 2.14 ล้านตารางกิโลเมตร) มาเป็นส่วนหนึ่งของตนด้วยการซื้อจากฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1803 สหรัฐยอมจ่ายเงิน 50 ล้านฟรังก์ (11,250,000 ดอลลาร์สหรัฐ) และยอมยกหนี้มูลค่า 18 ล้านฟรังก์ (3,750,000 ดอลลาร์สหรัฐ) ให้แก่ฝรั่งเศสเป็นการตอบแทน The total cost of all subsequent treaties and financial settlements over the land has been estimated to be around 2.6 billion dollars.
ดินแดนลุยเซียนารวมถึง 15 รัฐในสหรัฐปัจจุบัน และ 2 รัฐในแคนาดา ได้แก่ รัฐอาร์คันซอ, รัฐมิสซูรี, รัฐไอโอวา, รัฐโอคลาโฮมา, รัฐแคนซัส, รัฐเนบราสกา, บางส่วนของรัฐมินเนโซตา ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี, ส่วนใหญ่ของรัฐนอร์ทดาโกตา, ส่วนใหญ่ของรัฐเซาท์ดาโกตา, ส่วนตอนเหนือของรัฐเท็กซัส, พื้นที่ในรัฐมอนแทนา, รัฐไวโอมิงและตะวันออกของรัฐโคโลราโด รวมถึงซื้อผืนดินที่แบ่งแยกทวีปที่เป็นซีกตะวันตกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี รวมถึงเมืองนิวออร์ลีน และที่ดินเล็ก ๆ ในรัฐแอลเบอร์ตา และรัฐซัสแคตเชวัน ของแคนาดาในปัจจุบัน มีประชากรที่ไม่ใช่คนพื้นเมืองราว 60,000 คน โดยประชากรครึ่งหนึ่งของดังกล่าวเป็นทาสชาวแอฟริกา
ในราชอาณาจักรฝรั่งเศสได้ครอบครองแผ่นดินลุยเซียนา ตั้งแต่ ค.ศ. 1699 และครอบครองโดยสเปนในปี ค.ศ. 1762 จนในปี ค.ศ. 1800 จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 หวังว่าจะก่อตั้งจักรวรรดิในอเมริกาเหนือ โดยหวังจะได้แผ่นดินลุยเซียนานี้คืน อย่างไรก็ดี เพราะฝรั่งเศสเองมีภาระสงครามในทวีปยุโรปอย่างหนักหนา นโปเลียนจึงตัดสินใจขายลุยเซียนาให้กับสหรัฐอเมริกา
การขายแผ่นดินลุยเซียนา เกิดขึ้นในยุคทอมัส เจฟเฟอร์สัน ประธานาธิบดีคนที่สามของสหรัฐ ในครั้งแรกอเมริกาเจตนาจะซื้อเพียงส่วนที่เป็นเมืองนิวออร์ลีนส์ และบริเวณที่ติดชายฝั่งทะเล ฝ่ายอเมริกันเมื่อได้รับข้อเสนอที่จะขายแผ่นดินลุยเซียนาที่กว้างใหญ่กว่าที่ต้องการ ก็ตอบรับโดยทันที แต่ก่อนที่การซื้อขายจะถึงจุดสุดท้าย  พรรคเฟเดอรัลลิสต์ พรรคฝ่ายค้านอ้างว่าผิดรัฐธรรมนูญที่ต้องการขยายอาณาเขต เจฟเฟอร์สันเห็นด้วย แต่ก็เห็นว่าด้วยอำนาจฝ่ายบริหารของประธานาธิบดีก็มีอำนาจเพียงพอที่จะกระทำได้
กาทรีน เดอเนิฟว์

| Catherine Deneuve |
| --- | --- |
กาทรีน เดอเนิฟว์ ที่เมืองกาน ปี 2000
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1943-10-22) 22 ตุลาคม ค.ศ. 1943 (81 ปี) กาทรีน ฟาเบียน ดอร์เลอัก
อาชีพ: นักแสดง, นักรณรงค์
ปีที่แสดง: 1957-ปัจจุบัน
กาทรีน เดอเนิฟว์ (ฝรั่งเศส: Catherine Deneuve) นักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศสผู้เคยได้รับรางวัลซีซาร์ 2 สมัย และเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ และรางวัลบาฟตา มีชื่อเสียงจากบทบาทในภาพยนตร์ของรอเฌ วาดีม, ลุยส์ บูญวยล์, โรมัน โปลันสกี, ฌัก เดอมี และฟร็องซัว ทรูว์โฟ
กาทรีน เดอเนิฟว์ มีชื่อจริงว่า กาทรีน ฟาเบียน ดอร์เลอัก (Catherine Fabienne Dorléac) เป็นบุตรคนที่สามของสามีภรรยานักแสดง มอริส ดอร์เลอัก และเรอเน เดอเนิฟว์ มีพี่สาวที่เป็นนักแสดงเช่นกัน ชื่อ ฟร็องซวซ ดอร์เลอัก ส่วนเธอใช้นามสกุลของมารดาในการแสดง
กาทรีน เดอเนิฟว์ เริ่มเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 13 ปี โดยรับบทนักแสดงประกอบเล็ก ๆ เริ่มมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์หลาย ๆ เรื่องของรอเฌ วาดีม และโด่งดังจากภาพยนตร์เพลงของฌัก เดอมีในปี 1964 เรื่อง Les Parapluies de Cherbourg (Umbrellas of Cherbourg)  ต่อมาในปี 1967 เธอได้แสดงภาพยนตร์เพลงอีกเรื่องหนึ่งของเดอมี ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาดนตรีประกอบยอดเยี่ยม คือ Les Demoiselles de Rochefort (The Young Girls of Rochefort) โดยแสดงนำคู่กับฟร็องซวซ ดอร์เลอัก พี่สาว ก่อนพี่สาวของเธอจะเสียชีวิตเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์
ผลงานอื่นของกาทรีน เดอเนิฟว์ ที่ได้รับคำชื่นชมได้แก่ Repulsion (1965) ของโรมัน โปลันสกี, Belle de Jour (1967) และ Tristana (1970) ของลุยส์ บูญวยล์, Le Dernier métro (1980) ของฟร็องซัว ทรูว์โฟ ซึ่งได้รับรางวัลซีซาร์ และ The Hunger (1983) ของโทนีย์ สก็อตต์ ที่มีบทเลสเบียนที่อื้อฉาวกับซูซาน ซาแรนดอน
ผลงานในระยะหลัง ที่สำคัญได้แก่ บทนำใน อินโดจีน (1992) ได้รับรางวัลซีซาร์ และเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในฐานะนักแสดงนำ ส่วนตัวภาพยนตร์ได้รับรางวัลในสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม ทั้งรางวัลออสการ์ และรางวัลลูกโลกทองคำ ในปี 2000 เธอรับบทสมทบใน Dancer in the Dark กำกับโดยลาร์ส ฟอน เทรียร์ นำแสดงโดยปีเยิร์ก ซึ่งได้รับรางวัลปาล์มทองคำจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์
กาทรีน เดอเนิฟว์ ยังมีผลงานในฐานะนางแบบ เธอเคยเป็นนางแบบให้กับสินค้าน้ำหอมชาแนล เสื้อผ้าอีฟว์ แซ็ง โลร็อง, กระเป๋าหลุยส์ วิตตอง, ลอรีอัล ใบหน้าของเธอถูกใช้เป็นต้นแบบของมารียาน (Marianne) สัญลักษณ์ของประเทศฝรั่งเศส ระหว่างปี 1985 ถึง 1989  ต่อจากบรีฌิต บาร์โด
แหล่งข้อมูลอื่น

Catherine Deneuve ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
กอลมาร์

| กอลมาร์ เมืองกอลมาร์ Ville de Colmar |
| --- | --- |
Old town
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: กร็องแต็สต์
จังหวัด: โอ-แร็ง
เขต: กอลมาร์
สหเทศบาล: กอมูว์โนเตดากลอเมราซียงเดอกอลมาร์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008-2014) : ฌีลแบร์ เมเย
พื้นที่1: 66.57 ตร.กม. (25.70 ตร.ไมล์)
ประชากร (2006)2: 65,713 คน
 • ความหนาแน่น: 990 คน/ตร.กม. (2,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 68066 /68000
รหัสเขตโทรศัพท์: 0389
สูงจากระดับน้ำทะเล: 175–214 m (574–702 ft)  (avg. 197 m หรือ 646 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
กอลมาร์ (ฝรั่งเศส: Colmar, ฟังเสียง, อัลเซเชียน: Colmer) เมืองกอลมาร์เป็นเมืองหลวงของจังหวัดโอ-แร็งในแคว้นอาลซัสในประเทศฝรั่งเศส เมืองกอลมาร์ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส
เมืองกอลมาร์ตั้งอยู่บน “เส้นทางไวน์ของอาลซัส” และได้ชื่อว่าเป็น “capitale des vins d'Alsace” (เมืองหลวงแห่งไวน์แห่งอาลซัส)
ในปี ค.ศ. 2006 เมืองกอลมาร์มีประชากรทั้งสิ้น 65,713 คน และในปริมณฑลอีก 120,367 คน กอลมาร์เป็นศูนย์กลางของเขตกอลมาร์ที่มีประชากร 144,700 คนในปี ค.ศ. 2006
กอลมาร์เป็นบ้านเกิดของจิตรกรและช่างแกะพิมพ์มาร์ติน โชนเกาเออร์ และประติมากรเฟรเดริก โอกุสต์ บาร์ตอลดีผู้ออกแบบอนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพ กอลมาร์มีชื่อเสียงในการอนุรักษ์เมืองให้ยังคงเป็นเมืองที่มีลักษณะสถาปัตยกรรมและบรรยกาศของเมืองโบราณ ในตัวเมืองเก่าก็มีพิพิธภัณฑ์ คริสต์ศาสนสถาน และร้านค้าและที่อยู่อาศัยที่คงสภาพเหมือนเมืองในยุคกลาง
ระเบียงภาพ

เรือนไม้โบราณในตัวเมืองเก่า
เรือนไม้โบราณในตัวเมืองเก่า
ร้านค้าโบราณ
บ้านฟิชเตอร์
ตลาดในร่ม
วัดเซนต์มาร์ติน, กอลมาร์
ฉากแท่นบูชา
มาร์ติน โชนเกาเออร์
หน้าบันที่วัดเซนต์มาร์ติน
ฉากแท่นบูชาอิเซนไฮม์ในพิพิธภัณฑ์
ดูเพิ่ม

หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
จังหวัดในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of the city of Colmar เก็บถาวร 2009-04-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Wine domain of the city of Colmar
Tourist office of Colmar
Colmar Music Festival
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
กองทัพรบนอกประเทศภาคพื้นตะวันออกไกลฝรั่งเศส

| กองทัพรบนอกประเทศภาคพื้นตะวันออกไกลฝรั่งเศส |
| --- | --- |
เครื่องหมายของ CEFEO ที่มีสัญลักษณ์สมอเรือของกองทัพเรืออยู่ในเครื่องหมาย
ประจำการ: ค.ศ. 1945 – 26 เมษายน ค.ศ. 1956
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ขึ้นต่อ:  กองทัพฝรั่งเศส
รูปแบบ: กำลังรบนอกประเทศ
กำลังรบ: 115,000 นาย (1947)
ยุทธภัณฑ์: ฝรั่งเศส, อังกฤษ, อเมริกัน
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง
ผู้บังคับบัญชา
ผบ. สำคัญ: ฌ็อง เดอ ลัทร์ เดอ ตาซีญี
กองทัพรบนอกประเทศภาคพื้นตะวันออกไกลฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Corps Expéditionnaire Français en Extrême-Orient, CEFEO) เป็นหน่วยรบนอกประเทศในอาณานิคมของกองทัพสหภาพฝรั่งเศส ซึ่งถูกส่งออกไปปฏิบัติหน้าที่ในอินโดจีนฝรั่งเศสตั้งแต่ ค.ศ. 1945 ระหว่างสงครามมหาสมุทรแปซิฟิก เป็นหน่วยทหารที่มีบทบาทในสงครามโลกครั้งที่สอง สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง จนกระทั่งหน่วยถูกยุบในปี ค.ศ. 1956 เนื่องจากฝรั่งเศสถอนตัวออกจากลาว กัมพูชาและเวียดนาม
ประวัติ > สงครามมหาสมุทรแปซิฟิก (1945)

CEFEO ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1945 แทนที่กองกำลังรบนอกประเทศฝรั่งเศสภาคพื้นตะวันออกไกล (Forces Expéditionnaires Françaises d'Extrême-Orient, FEFEO) มีจุดประสงค์เพื่อสนับสนุนนายพลกิลเบ ซาบัตเต ผู้บัญชาการกองพลอาณานิคม "กองกำลังฝรั่งเศสอินโดจีน" (Forces Françaises d'Indochine) ซึ่งมีฐานปฏิบัติการอยู่ในไซ่ง่อน และกลุ่มต่อต้านของฝรั่งเศสเสรีกลุ่มเล็ก ๆ คอร์ปเลเดอเดอีนเตอเวนซียง ซึ่งได้ต่อสู้กับกลุ่มกองทัพรบนอกประเทศทางใต้ญี่ปุ่น ระหว่างการทัพอินโดจีนฝรั่งเศสที่สอง หลังจากการปลดปล่อยฝรั่งเศสและการล่มสลายของนาซีเยอรมนีในยุโรป ทางการฝรั่งเศสต้องการ "ปลดปล่อย" กองทัพฝ่ายอักษะชุดสุดท้ายที่ยังยึดครองดินแดนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งรวมไปถึงจักรวรรดิเวียดนาม ซึ่งเพิ่งจะถูกก่อตั้งใหม่เป็นอาณานิคมญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1945 เลอแลกได้รับเสนอชื่อเป็นผู้บัญชาการของ CEFEO เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน เลอแลกได้ย้ายอำนาจบัญชาการกองพลยานเกราะที่ 2 หน่วยทหารที่มีชื่อเสียงผู้ซึ่งปลดปล่อยกรุงปารีสในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1944 ให้แก่พันเอกดีโอ เลอแลกได้รับอำนาจบัญชาการกองกำลังฝรั่งเศสตะวันออกไกล (Forces Françaises en Extrême-Orient) เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม
ประวัติ > สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง (1946–1954)

ในปี ค.ศ. 1946 กลุ่มชาตินิยม และในเวลาต่อมา ขบวนการเคลื่อนไหวกบฏประชาชนคอมมิวนิสต์ได้เคลื่อนไหวต่อต้านการปกครองอาณานิคมในอินโดจีนฝรั่งเศส จากนั้นได้ขยายวงกว้างไปจนถึงราชอาณาจักรลาว ราชอาณาจักรกัมพูชา ตังเกี๋ย (เวียดนามเหนือ) จักรวรรดิอันนัม (เวียดนามกลาง) และโคชินจีน (เวียดนามใต้) รัฐทั้งหมดเป็นรัฐในอารักขายกเว้นโคชินจีนซึ่งเป็นอาณานิคมอันมีไซ่ง่อนเป็นเมืองหลวง ในปี ค.ศ. 1946 รัฐเหล่านี้จะกลายมาเป็นสหรัฐภายในสหภาพฝรั่งเศส และภายในปี ค.ศ. 1949 ตังเกี๋ย อันนัมและสาธารณรัฐโคชินจีนจะถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นรัฐเวียดนาม กองกำลังเวียดมินห์ นำโดย โฮจิมินห์ ได้ครอบงำขบวนการเคลื่อนไหวชาตินิยมอื่น ๆ และจัดรูปแบบตนเองเป็นกองทัพปฏิวัติโดยใช้สงครามกองโจร จากนั้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 เนื่องจากได้รับความสนับสนุนอย่างมากจากจีน เวียดมินห์ได้เปลี่ยนมาเป็นสงครามตามแบบแทน ตามการนับเวลาอย่างเป็นทางการ สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่งเริ่มตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 จนกระทั่งวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1954 ภายหลังการตกลงกันในสนธิสัญญาสันติภาพเจนีวา
ประวัติ > การยุบ (1956)

หลังจากการถอนกำลังชุดสุดท้ายของ CEFEO ออกจากเวียดนาม ลาวและกัมพูชาในปี ค.ศ. 1956 กองทัพดังกล่าวได้ถูกยุบโดยนายพลปีแอร์ ฌากโก
แหล่งข้อมูลอื่น

CEFEO uniforms เก็บถาวร 2011-07-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Indochina Order of Battle, 1 February 1942
(ในภาษาฝรั่งเศส) FEFO French resistance in Indochina (1943-1945)
(ในภาษาฝรั่งเศส) Veterans federation website
(ในภาษาฝรั่งเศส) CEFEO evolution (French Defense archives)
(ในภาษาฝรั่งเศส) CEFEO train เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พลร่มอาณานิคมในพื้นที่สามเหลี่ยมเวียดนามเหนือ (1952)
กามีย์ ฌอร์ด็อง

| กามีย์ ฌอร์ด็อง Camille Jordan |
| --- | --- |

เกิด: 5 มกราคม ค.ศ. 1838(1838-01-05) ลียง ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 22 มกราคม ค.ศ. 1922(1922-01-22) (84 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: คณิตศาสตร์
 
กามีย์ ฌอร์ด็อง (ฝรั่งเศส: Camille Jordan) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานทฤษฎีกรุป ตลอดจนเป็นผู้คิดค้นทฤษฎีเส้นโค้งฌอร์ด็อง, รูปแบบบัญญัติฌอร์ด็อง, เมทริกซ์ฌอร์ด็อง เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กามีย์ ฌอร์ด็อง
การทัพอุล์ม

การทัพอุล์ม (ฝรั่งเศส: Campagne d'Ulm) เป็นการเคลื่อนไหวทางทหารและเป็นยุทธการของกองทัพฝรั่งเศสและกองทัพบาวาเรีย เพื่อโอบตีและจับกุมกองทัพออสเตรียในปี 1805 ระหว่างสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม การทัพครั้งนี้เกิดขึ้นบริเวณชายเขตนครอุล์ม กองทัพใหญ่ของนโปเลียนมีกำลัง 210,000 นายซึ่งจัดแบ่งเป็นเจ็ดกองทัพน้อย คาดหวังจะเข้าตีกองทัพออสเตรียที่แม่น้ำดานูบก่อนที่กำลังเสริมจากกองทัพรัสเซียจะมาถึง กองทัพของนโปเลียนเดินทัพเร็วและสามารถจับกุมกองทัพออสเตรีย 23,000 นายในบัญชาของพลเอกไลเบอริชที่อุล์มในวันที่ 20 ตุลาคม ส่งผลให้ฝรั่งเศสมีจำนวนเชลยชาวออสเตรียในความดูแลเพิ่มขึ้นเป็นหกหมื่นคน การทัพครั้งนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นผลงานชิ้นเอกทางกลยุทธ์ และมีอิทธิพลต่อการคิดร่างแผนชลีเฟินของเยอรมนีในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ชัยชนะของฝรั่งเศสในการทัพอุล์มไม่ได้ยุติสงครามเนื่องจากกองทัพรัสเซียขนาดใหญ่ในบัญชาของจอมพลคูตูซอฟ ยังคงตั้งทัพอยู่ใกล้เวียนนา กองทัพรัสเซียร่นถอยสู่ตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อรอรับกำลังเสริม และรอสนธิกำลังกับกำลังทหารออสเตรียที่เหลืออยู่ กองทัพฝรั่งเศสตามติดและเข้ายึดเวียนนาในวันที่ 12 พฤศจิกายน และแล้ว ชัยชนะขาดลอยของฝรั่งเศสในยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์ ก็ขับไล่ออสเตรียออกจากเวทีสงคราม ในที่สุด สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม ก็เป็นอันยุติด้วยสนธิสัญญาเพร็สบวร์คซึ่งลงนามในเดือนถัดมา ฝรั่งเศสภายใต้นโปเลียนกลายเป็นชาติมหาอำนาจที่สุดในยุโรปกลาง ก่อนที่จะเกิดสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่ในปีถัดมา
การประชุมองค์การชาตินิยมอาณานิคมโปรตุเกส

การประชุมองค์การชาตินิยมอาณานิคมโปรตุเกส (โปรตุเกส: Conferência das Organizações Nacionalistas das Colónias Portuguesas; อังกฤษ: Conference of Nationalist Organizations of the Portuguese Colonies) เป็นองค์กรความร่วมมือระหว่างขบวนการปลดปล่อยแห่งชาติในอาณานิคมของโปรตุเกสในแอฟริกา ก่อตั้งเมื่อ 18 เมษายน พ.ศ. 2504 ที่โมร็อกโก โดย PAIGC, MPLA, FRELIMO และ MLSTP ซึ่งเป็นการแทนที่แนวร่วมปฏิวัติเพื่อเอกราชแห่งชาติของอาณานิคมโปรตุเกส (Frente Revolucionária Africana para a Independência Nacional das colonias portuguesas)ซึ่งก่อตั้งโดย   Amílcar Cabral ในตูนิสเมื่อ พ.ศ. 2503
การปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1848

การปฏิวัติ ค.ศ. 1848 ในประเทศฝรั่งเศส บ้างเรียก การปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ (ฝรั่งเศส: révolution de Février) เป็นคลื่นการปฏิวัติลูกหนึ่งใน ค.ศ. 1848 ในทวีปยุโรป ในประเทศฝรั่งเศส เหตุการณ์ปฏิวัติยุติราชาธิปไตยออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848) และนำสู่การสถาปนาสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 2
หลังการโค่นพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปในเดือนกุมภาพันธ์ รัฐบาลสาธารณรัฐที่ 2 จากการเลือกตั้งปกครองประเทศฝรั่งเศส ในหลายเดือนต่อมา รัฐบาลนี้เปลี่ยนมาเป็นอนุรักษนิยมมากขึ้น วันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1848 ประชาชนกรุงปารีสก่อการกบฏ ซึ่งได้ชื่อว่า การก่อการกำเริบวันมิถุนายน (June Days Uprising) เป็นการกบฏที่นองเลือดแต่ไร้ผลโดยแรงงานกรุงปารีสต่อการเปลี่ยนแปลงอนุรักษนิยมในเส้นทางของสาธารณรัฐ วันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1848 หลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีสาธารณรัฐที่ 2 โดยส่วนใหญ่ได้การสนับสนุนจากชาวนา สามปีพอดีต่อมา เขาระงับรัฐสภาจากการเลือกตั้ง สถาปนาจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 ซึ่งดำรงอยู่จน ค.ศ. 1870 หลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ตเป็นจักรพรรดิ​ฝรั่งเศสพระองค์สุดท้าย
การปฏิวัติกุมภาพันธ์สถาปนาหลัก "สิทธิทำงาน" (droit au travail) และรัฐบาลที่เพิ่งตั้งนั้นสร้าง "โรงฝึกงานแห่งชาติ" แก่ผู้ว่างงาน ในเวลาเดียวกัน มีการสถาปนาสภาอุตสาหกรรม ณ พระราชวังลุกซ็องบูร์ โดยมีหลุยส์ บลังเป็นประธาน มีวัตถุประสงค์เตรียรมแผนจัดระเบียบแรงงาน ความตึงเครียดเหล่านี้ระหว่างกลุ่มออร์เลอ็องเสรีนิยมกับสาธารณรัฐนิยมหัวรุนแรงและนักสังคมนิยมนำสู่การก่อการกำเริบวันมิถุนายน
กลุ่มนาบี

“The Talisman” โดย ปอล เซรูว์ซีเย
กลุ่มนาบี (ฝรั่งเศส: Les Nabis) คือกลุ่มศิลปินอาว็อง-การ์ดของอิมเพรสชันนิสม์สมัยหลังผู้วางแนวทางของวิจิตรศิลป์และเลขนศิลป์ในฝรั่งเศสในคริสต์ทศวรรษ 1890 เดิมเป็นกลุ่มผู้ที่รู้จักกันผู้มีความสนใจในศิลปะและวรรณกรรมร่วมสมัย ที่ส่วนใหญ่มาจากโรงเรียนศิลปะส่วนบุคคลของรอดอล์ฟ ฌูว์ลีย็อง (สถาบันฌูว์ลีย็อง) ในกรุงปารีสในปลายคริสต์ทศวรรษ 1880 ในปี ค.ศ. 1890 กลุ่มนี้ก็ประสบความสำเร็จในการแสดงงานในการนิทรรศการของสาธารณชน ขณะที่งานส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในมือของนักสะสมส่วนบุคคล หรือตัวศิลปินเอง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1896 กลุ่มก็เริ่มแสดงความแตกแยก ภาพ “เป็นเกียรติแก่เซซาน” (Hommage à Cézanne) เขียนโดยมอริส เดอนี ในปี ค.ศ. 1900 แสดงให้เห็นถึงความหลังตั้งแต่ก่อนที่คำว่า “Nabis” จะเป็นที่ทราบโดยทั่วไป ขณะที่สมาชิกส่วนใหญ่ในกลุ่ม คือ มอริส เดอนี, ปีแยร์ บอนาร์ และเอดัวร์ วุยยาร์ สามารถยืนบนขาของตนเองได้ในฐานะจิตรกร มีก็แต่ปอล เซรูว์ซีเยเท่านั้นที่ยังคงดิ้นรนอยู่ จนกระทั่งมาเขียนภาพ “The Talisman” ตามคำแนะนำของปอล โกแก็ง ที่กลายมาเป็นแนวทางที่จะดำเนินต่อไป
ที่มาของชื่อกลุ่ม

“Nabi” แปลว่า “ศาสดา” ในภาษาฮิบรู
“กลุ่มนาบี” เดิมเป็นกลุ่มนักเรียนศิลปะที่มีหัวก้าวหน้าที่รวมตัวกันที่สถาบันฌูว์ลีย็อง ปอล เซรูว์ซีเยเป็นผู้มีบทบาทในการก่อตั้งกลุ่ม ตั้งชื่อและเผยแพร่งานตัวอย่างของปอล โกแก็งและผู้อื่น ปีแยร์ บอนาร์, เอดัวร์ วุยยาร์ และมอริส เดอนีเป็นจิตรกรที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในบรรดาสมาชิกของกลุ่ม แต่ก็เป็นกลุ่มที่ค่อนข้างจะอยู่นอกวง
คำว่า “กลุ่มนาบี” คิดขึ้นโดยกวีอ็องรี กาซาลี ผู้มองเห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างกลุ่มจิตรกรที่พยายามฟื้นฟูจิตรกรรมกับวิธีการของศาสดาโบราณที่รื้อฟื้นอิสราเอล หรืออาจจะเป็นได้ว่า “สมาชิกในกลุ่มส่วนใหญ่มีหนวดเครา บางคนก็เป็นชาวยิว และทุกคนต่างก็มีความกระตือรือร้นกันอย่างจริงจัง”
“กลุ่มนาบี” ถือตนเองว่าเป็นผู้ริเริ่มและใช้ศัพท์แสงที่เป็นของตนเอง เช่นเรียกห้องเขียนภาพว่า “ergasterium” และลงท้ายจดหมายด้วยอักษรย่อว่า “E.T.P.M.V. et M.P.” ที่ย่อมาจาก “En ta paume, mon verbe et ma paume” ที่แปลว่า “ในอุ้งมือของเธอ, คำของฉันและอุ้งมือของฉัน”
ศิลปินในกลุ่ม

ปีแยร์ บอนาร์ (ค.ศ. 1867-1947)
มอริส เดอนี (ค.ศ. 1870-1943)
Maxime Dethomas (ค.ศ. 1869-ค.ศ. 1929)
Meyer de Haan (ค.ศ. 1852-ค.ศ. 1895)
Rene Georges Hermann-Paul (ค.ศ. 1864-ค.ศ. 1940)
Henri-Gabriel Ibels (ค.ศ. 1867-ค.ศ. 1936)
ฌอร์ฌ ลากงบ์ (ค.ศ. 1868-ค.ศ. 1916)
Aristide Maillol (ค.ศ. 1861-ค.ศ. 1944)
ปอล ร็องซง (ค.ศ. 1864-ค.ศ. 1909)
József Rippl-Rónai (ค.ศ. 1861-ค.ศ. 1927)
Ker-Xavier Roussel (ค.ศ. 1867-ค.ศ. 1944)
ปอล เซรูว์ซีเย (ค.ศ. 1864-ค.ศ. 1927)
เฟลิกซ์ วาลอตง (ค.ศ. 1865-ค.ศ. 1925)
Jan Verkade (ค.ศ. 1868-ค.ศ. 1946)
เอดัวร์ วุยยาร์ (ค.ศ. 1868-ค.ศ. 1940)
บรรณานุกรม

Patricia Eckert Boyer, The Nabis and the Parisian Avant-Garde, Rytgers Univ Press, 1989, ISBN 0-8135-1380-4 & ISBN 978-0-8135-1380-5
Charles Chasse, The Nabis and Their Period, London: Lund Humphries, 1969, ASIN B001387EYI
Russell T. Clement, Four French Symbolists: A Sourcebook on Pierre Puvis de Chavannes, Gustave Moreau, Odilon Redon, and Maurice Denis, Greenwood Press, 1996, ISBN 0-313-29752-5 & ISBN 978-0-313-29752-6
Bernard Dorival, Les Peintres Du Vingtieme Sicle; Nabis, Fauves, Cubistes, Paris: Editions Pierre Tisne, 1957, ASIN B000PT18NY
Claire Freches-Thory and Antoine Terrasse, Nabis: Bonnard, Vuillard and Their Circle, London: Flammarion, 2003, ISBN 2-08-011076-4 & ISBN 978-2-08-011076-3
Albert Kostenevitch, Bonnard: and the Nabis, London: Parkstone Press, ISBN 1-85995-015-9 & ISBN 978-1859950159
ดูเพิ่ม

อิมเพรสชันนิสม์สมัยหลัง