stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮาร์ดคอร์พังก์

| ฮาร์ดคอร์พังก์ |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: พังก์ร็อก
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ปลายทศวรรษที่ 1970  ทางตอนใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย, วอชิงตัน ดี.ซี., ซานฟรานซิสโก
เครื่องบรรเลงสามัญ: เสียงร้อง - กีตาร์ - เบส - กลอง
รูปแบบอนุพันธุ์: ออลเทอร์นาทิฟร็อก, โพสต์-ฮาร์ดคอร์
แนวย่อย
Christian hardcore - D-beat - Emo - Melodic hardcore - Nardcore - Powerviolence - Skate punk - Thrashcore - Youth crew
แนวประสาน
Crossover thrash - Deathcore - Grindcore - Crust punk - Digital Hardcore - Funkcore - Punk jazz - Horror punk - Metalcore - Rapcore - Grunge - Skacore - Sludge metal - Thrash metal
ฮาร์ดคอร์พังก์ (อังกฤษ: hardcore punk) เป็นแนวดนตรีย่อยของพังก์ร็อก เกิดช่วงปลายยุคทศวรรษ 1970 และมาพัฒนาเรื่องโครงสร้างดนตรีกระชับและสั้นขึ้นอีก เสียงดนตรีที่ดังขึ้นและเบสที่หนักขึ้น ดนตรีฮาร์คอร์พังค์โดยทั่วไปจะมีลักษณะ หนากว่า หนักกว่า และ เร็วกว่าเพลงพังค์ร็อกในยุคทศวรรษที่ 1970
และได้วางรากฐานให้กับอเมริกันฮาร์ดคอร์และฮาร์ดคอร์ทั่วโลก และเป็นต้นกำเนิดของลัทธิ  "Straight Edge" และเป็นแบบอย่างการใช้ชีวิตอย่างเคารพตัวเองมาถึงปัจจุบัน วงเด่น ๆ เช่น Black Flag, Dead Kennedys, Crucifix และ The Circle Jerk
รัฐเดี่ยว

แผนที่แสดงประเทศที่เป็นรัฐเดี่ยว
รัฐเดี่ยว  รัฐรวม
รัฐเดี่ยว (อังกฤษ: unitary state) เป็นรัฐซึ่งปกครองเป็นหน่วยเดี่ยว โดยมีรัฐบาลกลางมีอำนาจสูงสุด รัฐบาลกลางอาจสร้าง (หรือยุบ) เขตบริหาร (หน่วยงานบริหารระดับย่อยของรัฐ) ได้ หน่วยงานระดับย่อยสามารถใช้อำนาจได้เฉพาะตามที่รัฐบาลกลางเลือกจะมอบหมายให้ทำการแทนเท่านั้น
รัฐเดี่ยวตรงข้ามกับรัฐรวม (หรือสหพันธรัฐ) รัฐจำนวนมากในโลก (รัฐสมาชิกสหประชาชาติ 166 จาก 193 ประเทศ) มีรูปแบบรัฐเป็นรัฐเดี่ยว
คำอธิบาย

ในรัฐเดี่ยว รัฐบาลกลางอาจจัดตั้งหรือยุบหน่วยงานบริหารระดับย่อยของรัฐ และอำนาจของหน่วยงานเหล่านี้อาจถูกขยายเพิ่มเติมหรือย่อลงได้ แม้อำนาจทางการเมืองในรัฐเดี่ยวอาจมีการมอบหมายให้ทำการแทนผ่านการมอบอำนาจปกครองสู่รัฐบาลท้องถิ่นโดยบทกฎหมาย หากรัฐบาลกลางยังอยู่ในระดับสูงสุด ซึ่งอาจยกเลิกนิติกรรมของรัฐบาลที่ได้รับมอบอำนาจหรือตัดทอนอำนาจของรัฐบาลท้องถิ่นก็ได้
สหราชอาณาจักรเป็นตัวอย่างหนึ่งของรัฐเดี่ยว สกอตแลนด์ เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ ซึ่ง ร่วมกับแคว้นอังกฤษ เป็นสี่ประเทศอันประกอบขึ้นเป็นสหราชอาณาจักร มีอำนาจที่ได้รับมอบซึ่งปกครองตนเองระดับหนึ่ง โดยทั้งสกอตแลนด์ เวลส์และไอร์แลนด์เหนือ ต่างมีฝ่ายบริหารและนิติบัญญัติของตนเอง แต่อำนาจที่ได้รับมอบทั้งหมดล้วนแต่เป็นที่รัฐบาลกลางของอังกฤษมอบหมายให้ทำการแทนทั้งสิ้น ยิ่งไปกว่านั้น รัฐบาลที่ได้รับมอบอำนาจไม่อาจคัดค้านการเห็นชอบตามรัฐธรรมนูญของพระราชบัญญัติที่รัฐสภาออก และอำนาจของรัฐบาลที่ได้รับมอบอำนาจนั้น รัฐบาลกลาง (หมายถึง รัฐสภาพร้อมด้วยรัฐบาลอันประกอบด้วยคณะรัฐมนตรี ซึ่งมีนายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้า) สามารถเพิกถอนหรือลดย่อลงได้ ตัวอย่างเช่น รัฐสภาไอร์แลนด์เหนือเคยถูกพักไว้สี่ครั้ง โดยอำนาจได้ถ่ายโอนไปยังสำนักไอร์แลนด์เหนือของรัฐบาลกลาง
ยูเครนเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของรัฐเดี่ยว สาธารณรัฐไครเมียในประเทศมีระดับการปกครองตนเองและมีคณะรัฐมนตรีและสภานิติบัญญัติปกครอง ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 สาธารณรัฐดังกล่าวยังได้มีตำแหน่งประธานาธิบดีซึ่งถูกยุบไปเพราะการโน้มเอียงแบ่งแยกซึ่งเจตนาจะโอนไครเมียให้แก่รัสเซีย
รายชื่อรัฐเดี่ยว

ตัวเอียง: รัฐที่รัฐเอกราชหรือองค์การระหว่างรัฐบาลยอมรับเพียงบางส่วน
รายชื่อรัฐเดี่ยว > สาธารณรัฐเดี่ยว

แอลเบเนีย
แอลจีเรีย
แองโกลา
อาร์มีเนีย
อาเซอร์ไบจาน
บังกลาเทศ
บาร์เบโดส
เบนิน
โบลิเวีย
บอตสวานา
บัลแกเรีย
บูร์กินาฟาโซ
บุรุนดี
แคเมอรูน
กาบูเวร์ดี
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
ชาด
ชิลี
จีน
สาธารณรัฐจีน (ยอมรับบางส่วน)
โคลอมเบีย
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
สาธารณรัฐคองโก
คอสตาริกา
โครเอเชีย
คิวบา
ไซปรัส
เช็กเกีย
จิบูตี
ดอมินีกา
สาธารณรัฐโดมินิกัน
ติมอร์-เลสเต
เอกวาดอร์
อียิปต์
เอลซัลวาดอร์
อิเควทอเรียลกินี
เอริเทรีย
เอสโตเนีย
ฟีจี
ฟินแลนด์
ฝรั่งเศส
กาบอง
แกมเบีย
จอร์เจีย
กานา
กรีซ
กัวเตมาลา
กินี
กินี-บิสเซา
กายอานา
เฮติ
ฮอนดูรัส
ฮังการี
ไอซ์แลนด์
อินโดนีเซีย
อิหร่าน
ไอร์แลนด์
อิสราเอล
อิตาลี
โกตดิวัวร์
คาซัคสถาน
เคนยา
คิริบาส
เกาหลีเหนือ
เกาหลีใต้
คอซอวอ
คีร์กีซสถาน
ลาว
ลัตเวีย
เลบานอน
ไลบีเรีย
ลิเบีย
ลิทัวเนีย
มาดากัสการ์
มาลาวี
มัลดีฟส์
มาลี
มอลตา
หมู่เกาะมาร์แชลล์
มอริเตเนีย
มอริเชียส
มอลโดวา
มองโกเลีย
มอนเตเนโกร
โมซัมบิก
พม่า
นามิเบีย
นาอูรู
นิการากัว
ไนเจอร์
มาซิโดเนียเหนือ
ปาเลา
ปาเลสไตน์ (ยอมรับบางส่วน)
ปานามา
ปารากวัย
เปรู
ฟิลิปปินส์
โปแลนด์
โปรตุเกส
โรมาเนีย
รวันดา
ซามัว
ซานมารีโน
เซาตูแมอีปริงซีป
เซเนกัล
เซอร์เบีย
เซเชลส์
เซียร์ราลีโอน
สิงคโปร์
สโลวาเกีย
สโลวีเนีย
โซมาลีแลนด์ (ไม่ได้รับการยอมรับ)
แอฟริกาใต้
ศรีลังกา
ซูรินาม
ซีเรีย
ทาจิกิสถาน
แทนซาเนีย
โตโก
ทรานส์นีสเตรีย
ตรินิแดดและโตเบโก
ตูนิเซีย
ตุรกี
เติร์กเมนิสถาน
ยูกันดา
ยูเครน
อุรุกวัย
อุซเบกิสถาน
วานูวาตู
เวียดนาม
เยเมน
แซมเบีย
ซิมบับเว
รายชื่อรัฐเดี่ยว > ราชาธิปไตยเดี่ยว

ตอลิบาน (เอมิเรตเทวาธิปไตย, ไม่ได้รับการยอมรับ)
อันดอร์รา
แอนทีกาและบาร์บิวดา
บาห์เรน
บาฮามาส
เบลีซ
ภูฏาน
บรูไน
กัมพูชา
เดนมาร์ก
เอสวาตินี
กรีเนดา
จาเมกา
ญี่ปุ่น
จอร์แดน
คูเวต
เลโซโท
ลีชเทินชไตน์
ลักเซมเบิร์ก
โมนาโก
โมร็อกโก
เนเธอร์แลนด์
นิวซีแลนด์
นอร์เวย์
โอมาน
ปาปัวนิวกินี
กาตาร์
เซนต์ลูเชีย[ต้องการอ้างอิง]
เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
ซาอุดีอาระเบีย
หมู่เกาะโซโลมอน
สเปน
สวีเดน
ไทย
ตองงา
ตูวาลู
สหราชอาณาจักร
นครรัฐวาติกัน
โพแทสเซียมไฮดรอกไซด์

| --- | --- |


ชื่อ
IUPAC name Potassium hydroxide
ชื่ออื่น Caustic potash, Lye, Potash lye, Potassia, Potassium hydrate, KOH
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 1310-58-3 Y
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ChEBI: CHEBI:32035 Y
เคมสไปเดอร์: 14113 Y
ECHA InfoCard: 100.013.802 
EC Number: 215-181-3
เลขอี: E525 (acidity regulators, ...)
ผับเคม CID: 14797
RTECS number: TT2100000
UNII: WZH3C48M4T Y
UN number: 1813
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID5029633 
 InChI InChI=1S/K.H2O/h;1H2/q+1;/p-1 YKey: KWYUFKZDYYNOTN-UHFFFAOYSA-M Y InChI=1/K.H2O/h;1H2/q+1;/p-1Key: KWYUFKZDYYNOTN-REWHXWOFAT 
 SMILES [K+].[OH-] 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: KOH 
มวลโมเลกุล: 56.11 g mol−1   
ลักษณะทางกายภาพ: white solid, deliquescent
กลิ่น: ไม่มี
ความหนาแน่น: 2.044 g/cm3 (20 °C)  2.12 g/cm3 (25 °C)
จุดหลอมเหลว: 410 องศาเซลเซียส (770 องศาฟาเรนไฮต์; 683 เคลวิน)
จุดเดือด: 1,327 องศาเซลเซียส (2,421 องศาฟาเรนไฮต์; 1,600 เคลวิน)
ละลายในน้ำ: 85 g/100 mL (-23.2 °C)  97 g/100 mL (0 °C)  121 g/100 mL (25 °C)  138.3 g/100 mL (50 °C)  162.9 g/100 mL (100 °C)
ความสามารถละลายได้: ละลายได้ในแอลกอฮอล์, กลีเซอรอล ไม่ละลายในอีเทอร์, แอมโมเนียเหลว
ความสามารถละลายได้ ใน methanol: 55 g/100 g (28 °C)
ความสามารถละลายได้ ใน isopropanol: ~14 g / 100 g (28 °C)
pKa: 14.7
Magnetic susceptibility (χ): −22.0·10−6 cm3/mol
ดัชนีหักเหแสง (nD): 1.409 (20 °C)
อุณหเคมี
ความจุความร้อน (C) : 65.87 J/mol·K
Std molarentropy (S⦵298) : 79.32 J/mol·K
Std enthalpy offormation (ΔfH⦵298) : -425.8 kJ/mol
พลังงานเสรีกิบส์ (ΔfG⦵) : -380.2 kJ/mol
ความอันตราย
GHS labelling:
Pictograms: 
Signal word: อันตราย
Hazard statements: H290, H302, H314
Precautionary statements: P280, P305+P351+P338, P310
NFPA 704 (fire diamond):   3 0 1ALK
จุดวาบไฟ: ไม่ติดไฟ
ปริมาณหรือความเข้มข้น (LD, LC):
LD50 (median dose): 273 mg/kg (oral, rat)
NIOSH (US health exposure limits):
PEL (Permissible): ไม่มี
REL (Recommended): C 2 mg/m3
IDLH (Immediate danger): N.D.
เอกสารข้อมูลความปลอดภัย (SDS): ICSC 0357
สารประกอบอื่นที่เกี่ยวข้องกัน
แอนไอออนอื่น ๆ: โพแทสเซียมไฮโดรซัลไฟด์ โพแทสเซียมอะไมด์
แคทไอออนอื่น ๆ: ลิเทียมไฮดรอกไซด์ โซเดียมไฮดรอกไซด์ รูบิเดียมไฮดรอกไซด์ ซีเซียมไฮดรอกไซด์
สารประกอบที่เกี่ยวข้อง: โพแทสเซียมออกไซด์
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
โพแทสเซียมไฮดรอกไซด์ หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าด่างคลี เป็นสารประกอบไฮดรอกไซด์ของโพแทสเซียม มีสูตรโมเลกุลว่า KOH
แหล่งข้อมูลอื่น

Newscientist article dn10104
MSDS from JTBaker
CDC - NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
โบนาเวนตูรา

| นักบุญโบนาเวนตูรา |
| --- | --- |

ไฟรอาร์ มุขนายก  และนักปราชญ์แห่งคริสตจักร
เกิด: ค.ศ. 1221 เมืองบัญโญเรโจ ในประเทศอิตาลีในปัจจุบัน
เสียชีวิต: 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1274 เมืองลียง  ในประเทศฝรั่งเศสในปัจจุบัน
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เป็นนักบุญ: 14 เมษายน ค.ศ. 1482 โรม  โดย สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4
วันฉลอง: 15 กรกฎาคม
นักบุญโบนาเวนตูรา (อิตาลี: San Bonaventura) (ค.ศ. 1221 – 15 กรกฎาคมค.ศ. 1274) เป็นไฟรอาร์ในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกชาวอิตาลี ดำรงตำแหน่งอัคราธิการคนที่ 7 ของคณะภราดาน้อย (Order of Friars Minor) หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่าคณะฟรันซิสกัน ได้รับสมณศักดิ์เป็นพระคาร์ดินัลบิชอปแห่งอัลบาโน นอกจากนี้ยังเป็นนักปรัชญาและนักเทววิทยาศาสนาคริสต์ที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในสมัยกลาง จนได้รับการยกย่องให้เป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักร มีสมญานามว่า “นักปราชญ์ชั้นเสราฟิม”
ประวัติ

นักบุญโบนาเวนตูรา มีนามเดิมว่าโจวันนีแห่งฟีดันซา (Giovanni di Fidanza) เป็นชาวเมืองบัญโญเรโจ (Bagnoregio) ในวัยเด็กเคยล้มป่วยหนัก แต่นักบุญฟรันเชสโกแห่งอัสซีซีได้มาช่วยสวดอ้อนวอนพระเจ้าให้ท่านจนท่านหายป่วย และท่านได้เห็นอนาคตของเด็กน้อย จึงเปล่งอุทานว่า “โอ โบนา เวนตูรา” (ผู้นำโชค!)
เมื่ออายุได้ 20 ปีได้ปฏิญาณตนเป็นไฟรอาร์สังกัดคณะฟรันซิสกัน แล้วไปศึกษาสาขาวิชาปรัชญาและเทววิทยาที่ปารีส และได้รู้จักสนิทสนมกับตอมมาโซแห่งอากวีโน   ซึ่งต่อมาผู้นี้ก็ได้กลายเป็นนักบุญและนักปราชญ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอีกคนหนึ่งของศาสนจักรคาทอลิก เมื่อท่านเรียนจบก็รับหน้าที่เป็นอาจารย์อยู่หลายปี
เมื่ออายุได้ 35 ปี ท่านถูกเลือกให้ดำรงตำแหน่งอัคราธิการของคณะ ซึ่งเป็นช่วงที่คณะของท่านกำลังประสบปัญหาความแตกแยกภายใน  ท่านได้ใช้ความรู้และความสามารถอย่างเต็มที่ในการปกครองและจัดการคณะให้เป็นระบบ จนได้รับขนานนามว่าเป็น “ผู้ก่อตั้งและบิดาคนที่สองของคณะ” เพราะนักบุญฟรันซิสซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งจริงนั้นไม่ได้วางระบบการบริหารคณะไว้
ท่านยังเป็นผู้ถ่อมตนถึงขั้นปฏิเสธการรับตำแหน่ง “อาร์ชบิชอปแห่งยอร์ก” จากสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 4 แต่ในสมัยสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 10 ท่านก็ถูกบังคับให้รับตำแหน่งพระคาร์ดินัลบิชอปแห่งอัลบาโน  เพื่อช่วยการจัดประชุมสังคายนาลียงครั้งที่สอง อันมีจุดประสงค์เพื่อรวมคริสตจักรคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ให้เป็นเอกภาพ
มรณกรรม

ก่อนนักบุญโบนาเวนตูราจะถึงแก่มรณกรรม ท่านได้ลาออกจากตำแหน่งอัคราธิการ และสิ้นใจเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1274 ขณะยังทำหน้าที่อำนวยการงานสังคายนา โดยมีสมเด็จพระสันตะปาปาเฝ้าดูอยู่จนวาระสุดท้ายของท่าน
หลังมรณกรรม

พระคาร์ดินัลโบนาเวนตูรา ได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 4 เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1482 และในปี ค.ศ. 1588 สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 5 ก็ประกาศให้ท่านเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักร
ผลงาน

Life of St Francis of Assisi (ชีวิตของนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี), TAN Books, 2010.  ISBN 9780895551511
On the Reduction of the Arts to Theology (De Reductione Artium ad Theologiam) (การลดทอนศิลปศาสตร์ลงเป็นเทววิทยา), Franciscan Institute Publications, 1996.  ISBN 978-1-57659-043-0
Itinerarium Mentis in Deum (การเดินทางของวิญญาณสู่พระเป็นเจ้า), (†)Philotheus Boehner, OFM, Franciscan Institute Publications, 2002. ISBN 978-1-57659-044-7
Saint Bonaventure’s Disputed Questions on the Mystery of the Trinity (คำถามเรื่องรหัสยภาวะของพระตรีเอกภาพ),  Franciscan Institute Publications, 1979. ISBN 978-1-57659-045-4.
Bonaventure. Ewert Cousins, translator (The Classics of Western Spirituality ed.). Mahwah, New Jersey: Paulist Press. 1978. ISBN 0-8091-2121-2.{{cite book}}:  CS1 maint: others (ลิงก์).
Legenda maior, 1477
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896

| มวยปล้ำ ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 1896  |
| --- | --- | --- |
| กรีก-โรมัน |   | ชาย |
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 เป็นหนึ่งในกีฬามีถูกบรรจุในโอลิมปิก ได้รับการจัดระเบียบและจัดทำโดยคณะอนุกรรมการมวยปล้ำและยิมนาสติก มีผู้เข้าร่วมแข่งขันในครั้งนี้ทั้งหมด 5 คนจาก 4 ประเทศ เนื่องจากมีแข่งขันเพียงชนิดเดียวจึงมีนักกีฬาเป็นผู้ชายทั้งหมด
ผลการแข่งขัน

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| กรีก-โรมัน รายละเอียด | คาร์ล ชูมันน์  เยอรมนี | โยร์โกส ซีตาส  กรีซ | สเตฟานอส คริโตปูลอส  กรีซ |
ประเทศที่เข้าร่วม

มีนักว่ายน้ำทั้งหมด 5 คนจาก 4 ประเทศที่เข้าแข่งขันในเอเธนส์เกมส์
เยอรมนี (1)
สหราชอาณาจักร (1)
กรีซ (2)
ฮังการี (1)
ผลการแข่งขัน

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เยอรมนี | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 2 |  กรีซ | 0 | 1 | 1 | 2 |
ปัญจายัต (เนปาล)

กษัตริย์มเหนทระ (ภาพถ่ายปี 1967)
ปัญจายัต (เนปาล: पञ्चायत; Panchayat) เป็นระบบการเมืองพื้นถิ่นในเนปาล ที่บังคับใช้ในระหว่างปี  1961 ถึง 1990 ระบบปัญจายัตประกอบด้วยการที่อำนาจรัฐบาล รวมทั้งอำนาจเหนือคณะรัฐมนตรีและคณะรัฐสภา อยู่ภายใต้ราชการของกษัตริย์เพียงผู้เดียว อันหมายความว่าเป็นการปกครองสมบูรณาญาสิทธิราช นอกจากนี้ ในระบบนี้ยังประกาศให้พรรคการเมืองทั้งหมดผิดกฎหมาย
หลังรัฐบาลของพรรคคองเกรสเนปาล นำโดย บีพี โกอิราลา ชนะการเลือกตั้งแบบถล่มทลายในเดือนธันวาคม ปี 1960 กษัตริย์มเหนทระได้ประกาศใช้ระบบ ปัญจายัต ในเดือนมกราคม 1961 ภายใต้การปกครองนี้ กษัตริย์มเหนทระได้ประกาศใช้ระบบการปกครองสี่ระดับ คือ หมู่บ้าน, เมือง, อำเภอ และปัญจายัตแห่งชาติ ซึ่งมีที่มาจากคณะกรรมการบริหารที่ได้รับการเลือกตั้งมาอย่างจำกัด นอกจากนี้ กษัตริย์มเหนทระยังกระตุ้นแนวคิดสามเสาหลักของอัตลักษณ์ความเป็นชาติ อันประกอบด้วย ศาสนาฮินดู, ภาษาเนปาล และสถาบันกษัตริย์ เป็นรากฐานของวิถีชีวิตเนปาล แนวคิดนี้แสดงให้เห็นผ่านคติพจน์ว่า เอกราช เอกเภศ เอกภาษา เอกเทศ (กษัตริย์เดียว แต่งกายแบบเดียว ภาษาเดียว ชาติเดียว)
อย่างไรก็ตาม ระบบนี้ถูกต่อต้านอย่างหนักเรื่อยมา ในปี 1990 พรรคคคองเกรสเนปาลร่วมกับแนวหน้าพันธมิตรฝ่ายซ้ายซึ่งประกอบด้วยพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายต่าง ๆ ทำการรณรงค์ให้ฟื้นคืนระบบประชาธิปไตยหลายพรรคการเมือง และนำไปสู่การปฏิวัติซึ่งเริ่มต้นเดือนกุมภาพันธ์ 1990 เพื่อสิ้นสุดระบบปัญจายัต ท้ายที่สุดกษัตริย์วิเรนทระได้ประกาศว่าจะฟื้นคืนระบอบประชาธิปไตยหลายพรรค คำสั่งห้ามการมีพรรคการเมืองถูกยกเลิกในเดือนเมษายน 1990 นับเป็นจุดสิ้นสุดของระบบปัญจายัตกว่า 30 ปีในเนปาล
ลัทธิมากซ์–เลนิน
แหล่งข้อมูลอื่น

What Is Marxism-Leninism? A Progress Publishers book meant to introduce readers to the subject.
"Marxism–Leninism". Encyclopedia of Marxism. Marxists Internet Archive.
Stalin, Joseph (1924). The Foundations of Leninism. Marxists Internet Archive.
Spirkin, Alexander; Syrovatkin, Sergei, trans. (1990). Fundamentals of Philosophy. Moscow: Progress Publishers.
โต้ว เซี่ยน

| โต้ว เซี่ยน |
| --- | --- |
ขุนนาง
เกิด: ?
ถึงแก่กรรม: ค.ศ. 92
โต้ว เซี่ยน (窦宪; เสียชีวิต ค.ศ. 92) เป็นขุนพลจีนสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีชื่อเสียงเพราะทำลายอาณาจักรของกลุ่มซฺยงหนู
ต้นชีวิต

โต้ว เซี่ยน เป็นชาวเมืองซึ่งปัจจุบันคือเสียนหยางในฉ่านซี บิดาของเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 70 ทำให้เขากำพร้า แต่เมื่อพี่สาวหรือน้องสาวทั้ง 2 คนของเขาเข้าวังใน ค.ศ. 77 คนหนึ่งได้เป็นจักรพรรดินีจางเต๋อ (章德皇后) มเหสีของจักรพรรดิฮั่นจาง (漢章帝) ทั้งได้สำเร็จราชการแทนโอรส คือ จักรพรรดิฮั่นเหอ (漢和帝) โชคชะตาของโต้ว เซี่ยน ก็เป็นคุณมากขึ้น ชีวประวัติของโต้ว เซี่ยน มีอยู่ในบทที่ 53 ของหนังสือ โฮ่วฮั่นชู (後漢書)
บรรณานุกรม

Chavannes, Édouard (1907): "Les pays d’Occident d’après le Heou Han chou." T’oung pao 8, (1907) pp. 149-244.
Crespigny, Rafe de (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms (23 - 220 AD). Leiden: Brill Publishers. ISBN 90-04-15605-4.
Crespigny, Rafe de (2009). "The Western Han Army". The Military Culture of Later Han. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-03109-8.
Lewis, Mark Edward (2007). The Early Chinese Empires: Qin and Han. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-02477-9.
Wu, Shu-hui (2013). "Debates and Decision-Making: The Battle of the Altai Mountains (Jinweishan 金微山) in AD 91". Debating War in Chinese History. Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-22372-1.
Yü, Ying-shih (1986). "Han Foreign Relations". The Cambridge History of China, Volume 1: The Ch'in and Han Empires, 221 B.C. - A.D. 220. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-24327-0.
ภาษาอาหรับบาห์เรน

ระวังสับสนกับ ภาษาอาหรับอ่าวบะห์ร็อยนี หรือ ภาษาอาหรับอ่าว
| ภาษาอาหรับบาห์เรน |
| --- | --- |
العربية البحرانية

ประเทศที่มีการพูด: บาห์เรน, โอมาน, อัลเกาะฏีฟ, อัลอะห์ซาอ์
จำนวนผู้พูด: 730,000  (2001–2013)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  เซมิติกเซมิติกกลางอาหรับคาบสมุทรภาษาอาหรับบาห์เรน
ภาษาถิ่น:   Bahrani
ระบบการเขียน: ชุดตัวอักษรอาหรับ, Arabic chat alphabet
รหัสภาษา
ISO 639-3: abv
ภาษาอาหรับบาห์เรน (Bahrani Arabic หรือ Baharna Arabic) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ชาวบาห์เรนใช้พูดในบริเวณอาระเบียตะวันออกถึงโอมาน ในประเทศบาห์เรน ภาษาย่อยนี้มักมีผู้พูดในหมู่บ้านชีอะฮ์และพื้นที่มานามาบางส่วน ส่วนในซาอุดีอาระเบียมักมีผู้พูดในเขตผู้ว่าการอัลเกาะฏีฟ
ภาษาอาหรับบาห์เรนได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาแอราเมอิกโบราณ, ภาษาซีรีแอก และภาษาแอกแคด ลักษณะทางภาษาศาสตร์เชิงสังคมวิทยาที่น่าสนใจของภาษานี้อยู่ที่การมีสำเนียงถึงสองสำเนียงหลัก: อาหรับบาห์เรนและซุนนี ชาวบาห์เรนที่นับถือซุนนี้พูดภาษานี้คล้ายกับสำเนียงในเมืองที่กาตาร์.
ภาษาเปอร์เซียเป็นภาษาต่างชาติที่มีอิทธิพลทางภาษาศาสตร์ในภาษาย่อยบาห์เรนทั้งหมดมากที่สุด ความแตกต่างระหว่างภาษาอาหรับบาห์เรนและสำเนียงใกล้เคียง เกิดจากความแตกต่างทางประวัติศาสตร์ ส่วนใหญ่ของผู้พูดสำเนียงอื่นๆ ในบริเวณนี้เป็นผู้อพยพเข้ามาซึ่งมักจะเป็นชาวเบดูอินเผ่านัจญ์ดี ผู้คนเหล่านี้ปัจจุบันพูดภาษาอาหรับอ่าวที่ต่างจากภาษาอาหรับนัจญ์ดีและภาษาอาหรับของชาวเบดูอินและใกล้เคียงกับภาษาอาหรับบาห์เรนมากกว่า ในบาห์เรน ความแตกต่างหลักระหว่างผู้พูดภาษาอาหรับบาห์เรนและสำเนียงอื่นๆอยู่ที่รูปแบบของไวยากรณ์ และการเน้นหนัก ภาษาอาหรับบาห์เรนมีคำยืมจากภาษาอื่น ๆ จากภาษาฮินดี (เช่น bānka,  sōmān ) หรือภาษาอังกฤษ (เช่น lētar,  wīl, tēm) รวมทั้งภาษาเปอร์เซียด้วย ซึ่งเป็นผลจากการติดต่อค้าขายกับเปอร์เซียในอดีต
ลักษณะเฉพาะ

ภาษาอาหรับบาห์เรนมีความแตกต่างจากภาษาอาหรับมาตรฐานที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ เช่น q เป็น g (qamar vs gamar 'พระจันทร์'), k เป็น ch ในบางตำแหน่ง (kalb vs chalb 'หมา'). J เป็น y ในบางหมู่บ้าน (jiħħe vs yiħħe 'แตงโม')  เสียงท้าย –ah เป็น –e ในบางตำแหน่ง เปลี่ยนเสียง th และ dh เป็น f และ d ไวยากรณ์ของภาษาอาหรับบาห์เรนใกล้เคียงกับภาษาอาหรับอ่าว
อ่านเพิ่ม

Mahdi Abdalla Al-Tajir. 1983. Language and Linguistic Origins in Bahrain: The Bahrani Dialect of Arabic. ISBN 0-7103-0024-7
Clive Holes.  1983.  "Bahraini Dialects:  Sectarian Differences and the Sedentary/Nomadic Split," Zeitschrift für arabische Linguistik 10:7-38.
Clive Holes. 1987. Language Variation and Change in a Modernising Arab State: The Case of Bahrain. ISBN 0-7103-0244-4
Clive Holes. 2001. Dialect, Culture, and Society in Eastern Arabia: Glossary. ISBN 90-04-10763-0
Clive Holes, "Dialect and National Identity. The Cultural Politics of Self-Representation in Bahraini Musalsalat", in Paul Dresch and James Piscatori (eds), Monarchies and Nations: Globalisation and Identity in the Arab states of the Gulf, London: I.B. Tauris, 2005, p. 60.
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Baharna Arabic Travel Phrases เก็บถาวร 2009-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dialects of the Arabian Peninsula
อัลกออิดะฮ์
ที่มาของชื่อ

คำว่าอัลกออิดะฮ์เป็นภาษาอาหรับหมายถึงมูลนิธิ ที่มั่น บิน ลาดินให้สัมภาษณ์แก่วารสาร al Jazeera ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2544 ว่าคำว่าอัลกออิดะฮ์นี้ใช้ตั้งแต่สมัยที่กลุ่มมุญาฮิดีนต่อสู้กับสหภาพโซเวียตโดยเรียกค่ายฝึกว่าอัลกออิดะฮ์ คำว่าอัลกออิดะฮ์นำมาใช้เป็นครั้งแรกโดยกระทรวงยุติธรรมของสหรัฐอเมริกา เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2544 ในการสอบสวนผู้ต้องหาสี่คนที่นิวยอร์กจากคดีการวางระเบิดสถานทูตสหรัฐในแอฟริกาตะวันออกเมื่อ พ.ศ. 2541 ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2545 กลุ่มนี้ปรากฏในชื่อกออิดะฮ์ อัล ญิฮาด (ที่มั่นแห่งญิฮาด)
ประวัติ > ญิฮาดในอัฟกานิสถาน

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์อัฟกานิสถาน
จุดกำเนิดของกลุ่มเริ่มขึ้นภายในไม่กี่สัปดาห์หลังโซเวียตรุกรานอัฟกานิสถานใน พ.ศ. 2522 โดยการบริหารของชาวอาหรับจากต่างประเทศในชื่อมุญาฮิดีน สนับสนุนทางการเงินโดยบิน ลาดินและการบริจาคของชาวมุสลิม สหรัฐมองว่าการรุกรานอัฟกานิสถานของโซเวียตเป็นส่วนหนึ่งของสงครามเย็น หน่วยสืบราชการลับได้ให้ความช่วยเหลือกลุ่มดังกล่าวผ่านทางปากีสถาน อัลกออิดะฮ์พัฒนาจากกลุ่ม Maktab al-Khadamat ที่เป็นส่วนหนึ่งของมุญาฮิดีน สมาชิกส่วนใหญ่เป็นทหารชาวปาเลสไตน์ และได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐเช่นเดียวกับมุญาฮิดีนกลุ่มอื่น ๆ การสู้รบดำเนินไป 9 ปี จนสหภาพโซเวียตถอนตัวออกจากอัฟกานิสถานใน พ.ศ. 2532 รัฐบาลสังคมนิยมของ โมฮัมเหม็ด นาจิบุลลอห์ ถูกมุญาฮิดีนล้มล้าง แต่เนื่องจากผู้นำกลุ่มมุญาฮิดีนไม่สามารถตกลงกันได้ ความวุ่นวายจากการแย่งชิงอำนาจจึงตามมา
ประวัติ > การขยายตัว

หลังจากสงครามต่อต้านโซเวียตในอัฟกานิสถานสิ้นสุดลงนักรบมุญาฮิดีนบางกลุ่มต้องการขยายการต่อสู้ออกไปทั่วโลกในนามนักรบอิสลามเช่นความขัดแย้งในอิสราเอลและแคชเมียร์ หนึ่งในความพยายามนี้คือการตั้งกลุ่มอัลกออิดะฮ์โดยบิน ลาดินใน พ.ศ. 2531
ประวัติ > สงครามอ่าวเปอร์เซียและเริ่มต้นต่อต้านสหรัฐ

บทความหลัก: สงครามอ่าวเปอร์เซีย
เมื่อสงครามในอัฟกานิสถานสิ้นสุดลง บิน ลาดินเดินทางกลับสู่ซาอุดีอาระเบีย เมื่อเกิดการรุกรานคูเวตของอิรักใน พ.ศ. 2533 บิน ลาดินได้เสนอให้ใช้นักรบมุญาฮิดีนของเขาร่วมมือกับกษัตริย์ฟาฮัด เพื่อปกป้องซาอุดีอาระเบียจากการรุกรานของอิรักที่อาจจะเกิดขึ้น แต่ราชวงศ์ซาอุดีอาระเบียปฏิเสธและหันไปอนุญาตให้สหรัฐเข้ามาตั้งฐานทัพในซาอุดีอาระเบีย ทำให่บิน ลาดินไม่พอใจ เพราะเขาไม่ต้องการให้มีกองทหารต่างชาติในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาอิสลาม (คือเมกกะและเมดีนา) การที่เขาออกมาต่อต้านทำให้เขาถูกบีบให้ไปซูดานและถูกถอนสัญชาติซาอุดีอาระเบีย
ประวัติ > ในซูดาน

ใน พ.ศ. 2534 แนวร่วมอิสลามแห่งชาติซูดานขึ้นมามีอำนาจและเชื้อเชิญกลุ่มอัลกออิดะฮ์ให้ย้ายเข้ามาภายในประเทศ อัลกออิดะฮ์เข้าไปประกอบธุรกิจในซูดานเป็นเวลาหลายปี และสนับสนุนเงินในการสร้างทางหลวงจากเมืองหลวงไปยังท่าเรือซูดาน พ.ศ. 2539 บิน ลาดินถูกบีบให้ออกจากซูดานเนื่องจากแรงกดดันของสหรัฐ เขาจึงย้ายกลุ่มอัลกออิดะฮ์ไปตั้งมั่นในเมืองจะลาลาบาด อัฟกานิสถาน
ประวัติ > บอสเนีย

การประกาศเอกราชของบอสเนีย-เฮอร์เซโกวีนาออกจากยูโกสลาเวียในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2534 ทำให้เกิดความขัดแย้งทางเชื้อชาติและศาสนาแห่งใหม่ในยุโรปในบอสเนีย ชนส่วนใหญ่เป็นมุสลิมแต่ก็มีชาวเซิร์บที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายกรีกออร์ทอดอกซ์และชาวโครแอตนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ทำให้เกิดความขัดแย้งที่เป็นสามเส้าขึ้น โดยเซอร์เบียและโครเอเชียหนุนหลังชาวเซิร์บและชาวโครแอตที่มีเชื้อชาติเดียวกันตามลำดับ เหล่านักรบอาหรับในอัฟกานิสถานเห็นว่าสงครามในบอสเนียเป็นโอกาสอันดีที่จะปกป้องศาสนาอิสลาม ทำให้กลุ่มต่าง ๆ เหล่านี้ รวมทั้งอัลกออิดะฮ์เข้าร่วมในสงคราม ตั้งเป็นกลุ่มมุญาฮิดีนบอสเนีย โดยนักรบส่วนใหญ่เป็นชาวอาหรับไม่ใช่ชาวบอสเนีย
การลงนามในข้อตกลงวอชิงตันในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2537 ทำให้สงครามระหว่างบอสเนีย-โครแอตสิ้นสุดลง กลุ่มมุญาฮิดีนยังสู้รบกับชาวเซิร์บต่อไป จนกระทั่งบันทึกสันติภาพเดย์ตันในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ทำให้สงครามสิ้นสุดลง และเหล่านักรบต่างชาติถูกบีบให้ออกนอกประเทศ ส่วนผู้ที่แต่งงานกับชาวบอสเนียหรือไม่มีที่กลับได้รับสัญชาติบอสเนียและอนุญาตให้อยู่ต่อไปได้
ประวัติ > ผู้ลี้ภัยในอัฟกานิสถาน

หลังจากการถอนตัวของสหภาพโซเวียต อัฟกานิสถานอยู่ในสภาพวุ่นวายถึง 7 ปี จากการสู้รบของกลุ่มที่เคยเป็นพันธมิตรกัน ในช่วง พ.ศ. 2533 มีกลุ่มใหม่เกิดขึ้นคือกลุ่มตาลีบันหรือตอลิบาน (แปลตามตัว = นักเรียน) เป็นกลุ่มเยาวชนที่เกิดในอัฟกานิสถานยุคสงครามได้รับการศึกษาในโรงเรียนสอนศาสนาอิสลาม (มัดรอซะ; madrassas) ในเมืองกันดะฮาร์ หรือค่ายผู้อพยพตามแนวชายแดนปากีสถาน-อัฟกานิสถาน
ผู้นำของตอลิบาน 5 คนจบการศึกษาจากโรงเรียนสอนศาสนาอิสลาม Darul Uloom Haqqania ใกล้กับเมืองเปศวาร์ในปากีสถาน แต่ผู้เข้าเรียนส่วนใหญ่เป็นผู้อพยพจากปากีสถาน โรงเรียนนี้สอนศาสนาตามลัทธิซาลาฟีย์ และได้รับการสนับสนุนจากชาวอาหรับโดยเฉพาะบิน ลาดิน ชาวอาหรับในอัฟกานิสถานและตอลิบานมีความเกี่ยวพันกันมาก หลังจากโซเวียตถอนตัวออกไป ตอลิบานมีอิทธิพลมากขึ้นจนสามารถก่อตั้งรัฐอิสลามอัฟกานิสถาน ใน พ.ศ. 2537 ตอลิบานเข้ายึดครองพื้นที่ในเมืองกันดะฮาร์และเข้ายึดกรุงคาบูลได้เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2539
หลังจากซูดานได้บีบให้บิน ลาดินและกลุ่มของเขาออกนอกประเทศ เป็นเวลาเดียวกับที่ตอลิบานมีอำนาจในอัฟกานิสถาน บิน ลาดินจึงเข้าไปตั้งมั่นในเขตจะลาลาบาด ในเวลานั้นมีเพียงปากีสถาน ซาอุดีอาระเบีย และสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เท่านั้นที่ยอมรับว่าตอลิบานเป็นรัฐบาลของอัฟกานิสถาน บิน ลาดินพำนักในอัฟกานิสถาน จัดตั้งค่ายฝึกนักรบมุสลิมจากทั่วโลก จนกระทั่งรัฐบาลตอลิบานถูกขับไล่โดยกองกำลังผสมภายในประเทศร่วมกับกองทหารสหรัฐใน พ.ศ. 2544 หลังจากนั้นเชื่อกันว่า บิน ลาดินยังคงพำนักกับกลุ่มตอลิบานในบริเวณชายแดนปากีสถาน
ประวัติ > เริ่มโจมตีพลเรือน

พ.ศ. 2536 Ramzi Yousef ผู้นำคนหนึ่งของอัลกออิดะฮ์ ใช้การวางระเบิดในรถยนต์ โจมตีตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนิวยอร์ก แต่ไม่สำเร็จ และ Yousef ถูกจับในปากีสถาน แต่ก็เป็นแรงดลใจให้กลุ่มของบิน ลาดิน ทำสำเร็จเมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2544
อัลกออิดะฮ์เริ่มสงครามครูเสดใน พ.ศ. 2539 เพื่อขับไล่กองทหารต่างชาติออกไปจากดินแดนอิสลามโดยต่อต้านสหรัฐและพันธมิตร 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 บิน ลาดินและ Ayman al-Zawahiri ผู้นำของกลุ่มญิฮาดอียิปต์และผู้นำศาสนาอิสลามอีกสามคน ร่วมลงนามใน “ฟัตวาห์”, หรือคำตัดสินภายใต้ชื่อแนวร่วมอิสลามโลกเพื่อญิฮาดต่อต้านยิวและครูเสด (World Islamic Front for Jihad Against the Jews and Crusaders; ภาษาอาหรับ: al-Jabhah al-Islamiyya al-'Alamiyya li-Qital al-Yahud wal-Salibiyyin)โดยประกาศว่าเป็นหน้าที่ของชาวมุสลิมทุกประเทศในการสังหารชาวสหรัฐและพันธมิตรทั้งทหารและพลเรือนเพื่อปลดปล่อยมัสยิดอัลอักซาในเยรูซาเลมและมัสยิดศักดิ์สิทธิ์ในเมกกะ หลังจากนั้นได้เกิดการวางระเบิดสถานทูตสหรัฐในแอฟริกาตะวันออกภายในปีเดียวกัน มีผู้เสียชีวิต 300 คน ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2543 เกิดระเบิดพลีชีพในกองทัพเรือสหรัฐในเยเมน