stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซัมบวงกา
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซัมบวงกา> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 39 (102) | 42 (108) | 37 (99) | 41 (106) | 37 (99) | 42 (108) | 40 (104) | 38 (100) | 41 (106) | 37 (99) | 37 (99) | 38 (100) | 42 (108) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) | 32 (90) | 32 (90) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 27 (81) | 27 (81) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 27 (81) | 28 (82) | 27 (81) | 27 (81) | 27 (81) | 27 (81) | 28 (82) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 23 (73) | 23 (73) | 24 (75) | 24 (75) | 25 (77) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 23 (73) | 23 (73) | 24 (75) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 17 (63) | 17 (63) | 20 (68) | 13 (55) | 21 (70) | 20 (68) | 17 (63) | 21 (70) | 15 (59) | 13 (55) | 21 (70) | 20 (68) | 13 (55) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 40 (1.57) | 50 (1.97) | 40 (1.57) | 50 (1.97) | 90 (3.54) | 120 (4.72) | 130 (5.12) | 120 (4.72) | 130 (5.12) | 160 (6.3) | 110 (4.33) | 80 (3.15) | 1,190 (46.85) |
| ความชื้นร้อยละ | 90 | 90 | 89 | 91 | 91 | 92 | 93 | 92 | 92 | 93 | 93 | 91 | 92 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 1 | 1 | 2 | 3 | 6 | 4 | 3 | 3 | 4 | 6 | 4 | 1 | 38 |
แหล่งที่มา: Canty and Associates LLC
การท่องเที่ยว

กรมการท่องเที่ยวเลือกซัมบวงกาให้เป็นจุดหมายปลายทางด้านการท่องเที่ยวที่สำคัญบนคาบสมุทรซัมบวงกา ในปี พ.ศ. 2548 มีนักท่องเที่ยวเข้ามา 439,160 คน ซึ่งเพิ่มขึ้นจากปีก่อน 8% และจากการรายงาน พบว่า 50% ของนักท่องเที่ยวที่เข้ามาในประเทศฟิลิปปินส์ จะมาเยี่ยมเยือนซัมบวงกาด้วย
ประชากรศาสตร์ > ประชากร

ซัมบวงกาเป็นนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 6 ของประเทศ และอันดับที่ 2 ของมินดาเนา รองจากดาเบา ในช่วงปี พ.ศ. 2553–2558 พบว่ามีประชากรเพิ่มขึ้นถึง 54,670 คน คิดเป็นร้อยละ 1.26 ซึ่งน้อยกว่าช่วงปี พ.ศ. 2543–2553 ที่เพิ่มขึ้นร้อยละ 2.98% คาดการณ์ว่าประชากรจะถึงหลักล้านในช่วงปี พ.ศ. 2563–2568
บารังไกย์ที่มีประชากรมากที่สุดคือ ตาโลน-ตาโลน ซึ่งมีประชากรร้อยละ 4.1 ของนคร รองลงมาเป็นบารังไกย์มัมปัง (4.0%), ตูมากา (3.6%), เตตูอัน (3.5%), คาลารีอัน (3.4%), ซันโรเค และปาโซนันคา (ทั้งคู่ 3.2%)
ประชากรศาสตร์ > ศาสนา

ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ ร้อยละ 70 รองลงมานับถือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 25 และมีกลุ่มน้อยที่นับถือศาสนาพุทธ, ลัทธินอกศาสนา, ลัทธิวิญญาณ, อเทวนิยม และศาสนาซิกข์
ประชากรศาสตร์ > กลุ่มชาติพันธุ์

บรรพบุรุษของผู้อาศัยในเมืองปัจจุบัน ถูกเชื่อว่ามีการอพยพไปยังมินดาเนาตะวันตกเฉียงใต้ กลุ่มชาติพันธุ์ที่ยังคงเหลือในตัวเมืองนี้ ได้แก่ ซามา, ยาคัน, เตาซุก และบัดเจา
ประชากรศาสตร์ > ภาษา

ซัมบวงเกโน เป็น 1 ใน 6 ภาษาของฟิลิปปินส์ที่มีพื้นฐานจากภาษาสเปน มักรู้จักกันในชื่อภาษาชาบากาโน ภาษานี้ใช้พูดกันในตัวเมืองและในจังหวัดบาซีลันที่อยู่ใกล้เคียงกัน ภาษาหลักอื่น ๆ ได้แก่ ภาษาฟิลิปีโน และภาษาอังกฤษ
ภาษาอื่น ๆ ที่พูดโดยผู้อพยพเข้ามาในตัวเมือง ได้แก่ ภาษาเตาซุก, ภาษาเซบัวโน, ภาษาฮีลีไกโนน และภาษาซูบาโนน
การขนส่ง > ทางอากาศ

ดูเพิ่ม: ท่าอากาศยานนานาชาติซัมบวงกา
ท่าอากาศยานนานาชาติซัมบวงกา มีทางวิ่งยาว 2,610 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินใหญ่อย่าง C-17 Globemaster III, Antonov An-124, Airbus A330 และ  Boeing 747 ได้ โดยรัฐบาลได้อัดฉีดเงินกว่า 240 ล้านเปโซเพื่อปรับปรุงท่าอากาศยาน ในปี พ.ศ. 2551 ท่าอากาศยานนานาชาติซัมบวงกาเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 10 ของประเทศ
การขนส่ง > ทางบก

รูปแบบการขนส่งภายในตัวเมืองได้แก่ แท็กซี่, รถจี๊ปนีย์, รถสามล้อเครื่อง และ ฮาบาล-ฮาบาล นอกจากนี้ยังมีรถโดยสารปรับอากาศของกลุ่มบริษัทรถโดยสารประจำทางยันโซน ที่ให้บริการระยะทางไกลจากซัมบวงกาไปยังส่วนอื่น ๆ ของมินดาเนาและวิซายัส
การขนส่ง > ทางทะเล

ในปี พ.ศ. 2545 ท่าเรือซัมบวงกา มีสถิติผู้โดยสารกว่า 5.57 ล้านคน แซงหน้าท่าเรือที่จังหวัดบาตังกัส 1.3 ล้านคน และท่าเรือมะนิลาที่ 1.59 ล้านคน ต่อมาวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 รัฐบาลได้สนับสนุนเงินกว่า 700 ล้านเปโซ เพื่อขยายท่าเรือ
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว ซัมบวงกา จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของซัมบวงกา เก็บถาวร 10 พฤศจิกายน 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA
ยุทธการที่กรุนวอลด์ (มาเตย์โก)

| ยุทธการที่กรุนวอลด์ |
| --- | --- |

ศิลปิน: ยัน มาเตย์โก
ปี: 1878
สื่อ: สีน้ำมันบนผืนผ้าใบ
มิติ: 426 cm × 987 cm (168 นิ้ว × 389 นิ้ว)
สถานที่: พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ วอร์ซอ
ยุทธการที่กรุนวอลด์ (โปแลนด์: Bitwa pod Grunwaldem) เป็นภาพที่วาดโดยยัน มาเตย์โก ซึ่งแสดงถึงยุทธการที่กรุนวอลด์ และชัยชนะของพันธมิตรราชบัลลังก์แห่งราชอาณาจักรโปแลนด์และแกรนด์ดัชชีลิทัวเนียเหนือคณะอัศวินทิวทอนิกใน ค.ศ. 1410 ภาพวาดนี้มีอายุย้อนไปถึง ค.ศ. 1878 และเป็นหนึ่งในภาพที่แสดงถึงประวัติศาสตร์ของโปแลนด์และลิทัวเนียได้อย่างกล้าหาญที่สุด ภาพวาดนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในกรุงวอร์ซอ
ภาพนี้เน้นไปที่ฉากการตายของอูลริช ฟอน ยุงกิงเงน อัคราจารย์แห่งคณะอัศวินทิวทอนิก ส่วนตัวละครสำคัญอีกคนหนึ่งคือวีเทาตัสมหาราชแห่งลิทัวเนีย ซึ่งสวมชุดสีแดงและถือดาบ ภาพนี้ได้รับการยกย่องและวิพากษ์วิจารณ์ถึงความซับซ้อนของภาพ เป็นผลงานชิ้นหนึ่งที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของมาเตย์โก และอาจมีส่วนทำให้ภาพลักษณ์ของภาพยุทธการที่กรุนวอลด์เป็นที่นิยม และเป็นที่รู้จักยาวนานในสายตาชาวโปแลนด์และลิทัวเนีย
ประวัติ

มาเตย์โกเริ่มรวบรวมวัสดุสำหรับการวาดภาพใน ค.ศ. 1871 เขาเริ่มวาดภาพบนผ้าใบเมื่อช่วง ค.ศ. 1872 และวาดเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1878 ไม่นานหลังจากนั้น เขาได้รับคทาจากสภากรากุฟในพิธีอย่างเป็นทางการ เพื่อเป็นการยอมรับผลงานของเขาและฐานะของเขาในฐานะศิลปินชาวโปแลนด์ที่ได้รับการเคารพมากที่สุดคนหนึ่ง  ภาพวาดนี้ถูกขายในปีนั้นให้กับเดวิด โรเซนบลูม  บุคคลธรรมดาในวอร์ซอ ภาพวาดนี้ถูกจัดแสดงในนิทรรศการนานาชาติมากมาย ใน ค.ศ.1902 ภาพวาดนี้ถูกซื้อมาจากทายาทของโรเซนบลูมโดยสมาคมส่งเสริมวิจิตรศิลป์ (Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych) และจัดแสดงในกรุงวอร์ซอ
เฉกเช่นเดียวกับผลงานอื่น ๆ ยุทธการที่กรุนวอลด์ ถูกชาวโปแลนด์ซ่อนไว้ระหว่างการยึดครองโปแลนด์โดยนาซีเยอรมนี ผลงานนี้เป็นหนึ่งในสองงานศิลปะร่วมกับ Prussian Homage ที่ติดอันดับสูงสุดในรายชื่อภาพวาด "ที่ต้องการมากที่สุด" ของนาซี ซึ่งได้ดำเนินการทำลายโบราณวัตถุที่เป็นวัฒนธรรมของโปแลนด์ทั้งหมดทางกายภาพอย่างเป็นระบบ โยเซ็ฟ เกิบเบิลส์เสนอเงินรางวัล 10 ล้านมาร์คสำหรับภาพวาดนี้ และสมาชิกหลายคนของขบวนการใต้ดินโปแลนด์ถูกเยอรมันประหารชีวิตเมื่อพวกเขาปฏิเสธที่จะเปิดเผยสถานที่ตั้งแม้ว่าจะถูกสอบสวนและทรมานก็ตาม ภาพวาดนี้รอดจากสงครามหลายปีที่ซ่อนอยู่ใกล้เมืองลูบลิน
ภาพวาดสีน้ำมันนี้ได้รับการบูรณะหลังสงครามโลกครั้งที่สองตั้งแต่ ค.ศ. 1949 และจัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในกรุงวอร์ซอ ใน ค.ศ. 1999 ยุทธการที่กรุนวอลด์ ถูกยืมไปแสดงที่ลิทัวเนีย ซึ่งได้รับเสียงตอบรับที่ดีเนื่องจากมีจุดเด่นคือวีเทาตัสซึ่งถือเป็นวีรบุรุษของชาติในประเทศนั้น ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 ภาพวาดนี้ต้องได้รับการบูรณะ ใน ค.ศ. 2010 ภาพวาดมีสภาพทรุดโทรมจึงไม่สามารถนำไปจัดแสดงในนิทรรศการพิเศษที่ปราสาทวาเวลเพื่อรำลึกถึงวันครบรอบ 600 ปีของยุทธการได้ ภาพเขียนนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่ โดยแล้วเสร็จใน ค.ศ. 2012 หลังจากบูรณะแล้ว ภาพนี้ถูกจัดแสดงอีกครั้งที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

Understanding Matejko's painting The Battle of Grunwald
Battle of Grunwald Explained by Culture.pl
HUNT, a podcast from Stories From The Eastern West about how the painting was hunted by the Nazi Germans
ไคทิน

โครงสร้างของไคทิน ประกอบด้วยN-acetylglucosamineสองหน่วยที่จะเรียงซ้ำกันจนเป็นสายยาวด้วยพันธะแบบ β-1, 4
ปีกของเพลี้ยจักจั่น (leafhopper) ที่มีไคทินเป็นสารประกอบหลัก
ไคทิน (อังกฤษ: Chitin;C8H13O5N) n (/ˈkaɪtɪn/) เป็นสารคาร์โบไฮเดรต ประเภทพอลิแซ็กคาไรด์ที่มีสายยาว เป็นโฮโมพอลิเมอร์สายยาวของ N-acetyl-D-glucosamine ซึ่งเป็นอนุพันธ์ของกลูโคส ต่อกับด้วยพันธะไกลโคไซด์ (glycosidic bond) แบบ β-1,4 แต่หมู่ hydroxyl (-OH) ที่ตำแหน่ง C2 จะถูกแทนที่ด้วยกลุ่ม acetyl amino (-NHCOCH3) เป็นโครงสร้างผนังเซลล์หลักของฟังไจ, ในเปลือกหุ้มของสัตว์ประเภทอาร์โทพอด อาทิ กุ้ง ปู และแมลง, จะงอยปากของหอย และ ปลาหมึก, เกล็ดของปลา และ ลิสแซมฟิเบีย โครงสร้างของสารไคทินคล้ายกับเซลลูโลส ไคทินสามารถทำหน้าที่ได้เหมือนโปรตีนเคราติน เป็นสารที่มีการนำไปใช้ประโยชน์ทางการแพทย์ เทคโนโลยีชีวภาพ และ ทางอุตสาหกรรม
ผลกระทบต่อสุขภาพ

สิ่งมีชีวิตที่มีองค์ประกอบของสารไคติน อาทิ โปรโตซัว เชื้อรา อาร์โทรพอด และ ไส้เดือนฝอย มักเป็นจุลชีพก่อโรคสำหรับสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์อื่น ๆ[14]
ผลกระทบต่อสุขภาพ > มนุษย์และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมสายพันธุ์อื่น

มนุษย์และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ มีโปรตีนคล้ายไคติเนสและไคติเนสที่สามารถย่อยสลายไคติน อีกทั้งยังมีตัวรับภูมิคุ้มกันหลายชนิดที่สามารถรับรู้สารไคติน ผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการย่อยสลายสารไคทิน มีรูปแบบโมเลกุลที่เกี่ยวข้องกับเชื้อโรค ซึ่งจะทำให้เกิดการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
โดยส่วนใหญ่แล้ว สารไคตินมักมีการตรวจจับโดยร่างกายในปอด หรือ ทางเดินอาหาร ซึ่งสามารถกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันโดยธรรมชาติผ่าน eosinophils หรือ macrophages เช่นเดียวกับ การตอบสนองทางภูมิคุ้มกันแบบปรับตัวผ่านเซลล์ T helper Keratinocytes ในผิวหนังสามารถตอบสนองต่อสารไคตินได้ อ้างอิงจากการศึกษาในหลอดทดลอง มีตัวรับสัญญาณชีวภาพหลายชนิดที่ตรวจจับสารไคติได้ อาทิเช่น FIBCD1, KLRB1, REG3G, Toll-like receptor 2, CLEC7A, และ mannose receptor[15]
การตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกัน สามารถกำจัดสารไคตินและจุลชีพก่อโรคที่มีสารไคทินเป็นองค์ประกอบได้ แต่ในบางครั้ง การตอบสนองทางภูมิคุ้มกันต่อสารไคตินอาจทำให้เกิดอาการแพ้ได้ การแพ้ไรฝุ่นในบ้านเกิดจากการตอบสนองต่อสารไคติน รวมถึงอาการแพ้อาหารที่มีสัตว์ขาปล้องเป็นส่วนผสม[16]
แหล่งข้อมูลอื่น

Horseshoe Crab Chitin Research เก็บถาวร 2009-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Information about Chitin (Heppe Medical Chitosan)
Chitin ในหอสมุดแพทย์ศาสตร์แห่งชาติอเมริกา สำหรับหัวข้อเนื้อหาทางการแพทย์ (MeSH)
Chitin Product Information from China GreatVista Chemicals เก็บถาวร 2006-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สาวิกา กัลปพฤกษ์, ผกายวรรณ กึกก้อง และ สิทธิ กุหลาบทอง. 2556. ไคโตซานในการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ. Veridian e journal, Silpakorn University. 6(2): 984 - 993.[เก็บถาวร 2015-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน]
โลแกน ทอม

โลแกน เมล เล่ย ทอม (อังกฤษ: Logan Maile Lei Tom; เกิด 25 พฤษภาคม 1981) นักวอลเลย์บอลในร่มและวอลเลย์บอลชายหาด ชาวอเมริกัน เธอเล่นในโอลิมปิกมาแล้ว 4 ครั้ง ในตำแหน่งตัวตบตรงข้ามหัวเสา ตอนที่เธออายุ 19 ปี โลแกนกลายเป็นนักวอลเลย์บอลหญิงที่อายุน้อยที่สุดสำหรับทีมชาติอเมริกันที่ได้เล่นในกีฬาโอลิมปิกที่ซิดนี่ย์ ปี 2000 เธอเป็นนักกีฬาที่มีทักษะ ด้านการเสิร์ฟและการป้องกันที่ดี ในขณะที่อเมริกันก็มีทีมที่มีการโจมตีและการบล็อกที่มีประสิทธิภาพมาก โลแกนเป็นตัวจริงของทีมชาติ มาหลายปี ในโอลิมปิกที่ปักกิ่ง โลแกนก็ช่วยให้ทีมได้เหรียญเงินและเธอก็ยังได้รับรางวัลในการทำแต้มดีที่สุด
ชีวิตส่วนตัว และการเรียน

โลแกน ทอมเกิดในแนปา, รัฐแคลิฟอร์เนีย คริสติน และเมลลิน ทอม พ่อและแม่ของเธอ  พ่อของเธอเล่นอเมริกันฟุตบอลในเอ็นเอฟแอล กว่า 9 ปี ทั้งในทีม ฟิลาเดลเฟีย อีเกิลส์ และ ชิคาโก แบร์ส แม้ว่าเธอจะเติบโตมากับแม่และ แลนดอนพี่ชายของเธอ ในซอลต์เลกซิตี, รัฐยูทาห์ แต่เธอก็เวลาในช่วงฤดูร้อนของเธอกับ พ่อและญาติ ๆ ของเธอในฮาวาย และเธอก็ยังเรียนรู้วิธีการเล่นเซิฟบอร์ด  โลแกนมีเชื้อสายของจีนและฮาวาย
โลแกนเข้าร่วมกิจกรรมโรงเรียน ในขณะที่เธอเรียนที่โรงเรียนไฮแลนด์ ทอมยังเข้าร่วมการแข่งขันบาสเก็ตบอล และเดินทางไปคัดตัวบาสเก็ตบอของรัฐด้วย ทอมได้รับรางวัล เกเตอเรดยอดเยี่ยมแห่งปีรางวัล สำหรับกีฬาวอลเลย์บอล เมื่อปี 1999 และในปี 2000 เธอกลายเป็นนักวอลเลย์บอลหญิงคนแรกของทีมสหรัฐอเมริกาที่ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ในช่วงฤดูร้อนปี 2003 เธอได้รับคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 8 ของ พื้นฐานนักกีฬาหญิงแห่งปีรางวัล ในประเภททีมในปี 2004 ทอมถูกวางตัวให้เป็นหนึ่งในนักกีฬาโอลิมปิกหญิงในการถ่ายบิกินี่ ลงนิตยสารเอฟเอชเอ็ม อีกหนึ่งปีต่อมาทอมถูกจัดให้เป็นผู้หญิงที่เซ็กซี่ที่สุด อับดับที่ 91 จาก 100 อันดับ
โอลิมปิกและการเล่นอาชีพ

ทอมเล่นวอลเลย์บอลอาชีพครั้งแรกกับทีมบราซิล และได้ร่วมแข่งขัน เอ็มอาร์วี/มินัสของบราซิลซุปเปอร์ลีก หลังจากเซ็นสัญญาเพียง 2 สัปดาห์ ทอม ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่ซิดนีย์ (อันดับที่ 4 ), โอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่เอเธนส์ (อันดับที่ 5), โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่ปักกิ่ง (เหรียญเงิน) ,และโอลิมปิกฤดูร้อน 2012  ที่ลอนดอน (ได้เรียญเงิน) นอกจากนี้ทอมยังได้รับรางวัล "ทำคะแนนสูงสุด" ในการแข่งขันโอลิมปิก 2008 ที่ปักกิ่งด้วย
ในปี 2004 ทอมมีชื่อเป็นผู้เล่นทรงคุณค่า ในการแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ จากคะแนน 224 จากการแข่ง 13 แมท นอกจากนั้นเธอยังได้รับรางวัล "เสิร์ฟยอดเยี่ยม" อีกด้วย
จากปี 2004-2007 เธอพักการเล่นวอลเลย์บอลในร่ม และเลือกที่จะเล่นวอลเลย์บอลชายหาดแทน หลังจากผิดหวังจากการได้อันดับที่ 5 ในโอลิมปิก 2004 ที่เอเธนส์ ในปี 2007 เธอถูกเสนอชื่อเป็นหนึ่งในสามของผู้เล่นทรงคุณค่า ในการแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์คัพ คะแนนของเธอเฉลี่ย 4.10 เป็นครั้งแรกของเธอตั้งแต่เธอร่วมทีมกับทีมชาติสหรัฐอเมริกามาเกือบ 3 ปี
เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2008 ฮิซะมิสึสปริงส์ ทีมวอลเลย์บอลหญิงที่อยู่ใน เมืองโคเบะ, จังหวัดเฮียวโงะ และ เมืองโตะซุ, จังหวัดซะงะ, ประเทศญี่ปุ่น ประกาศร่วมทีมกับเธอ
เธอได้รับการเสนอชื่อเป็น"รับลูกเสิร์ฟยอดเยี่ยม" ในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2010
โลแกนได้รับรางวัลเสิร์ฟยอดเยี่ยมและได้รับเหรียญทองในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์นอร์เซกา 2011 ที่จัดขึ้นใน คากอส, ประเทศเปอร์โตริโก
รางวัล > ระดับบุคคล

แพนอเมริกันคัพ 2003 "รับลูกยอดเยี่ยม"
มอนโช วอลเลย์ มาสเตอร์ 2003 "รับลูกยอดเยี่ยม"
เยลต์ซินคัพทัวร์นาเมนต์ 2003 "เสิร์ฟยอดเยี่ยม"
"วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2004 "ผู้เล่นทรงคุณค่า""
"วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2004 "ทำคะแนนสูงสุด""
"วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2004 "เสิร์ฟยอดเยี่ยม""
โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 "ทำคะแนนสูงสุด"
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2010 "รับลูกยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์นอร์เซกา 2011 "เสิร์ฟยอดเยี่ยม"
รางวัล > ระดับวิทยาลัย

Four time First Team AVCA All-American (1999–2002)
Four time First Team All-Pac-10 (1999-02)
Four time First Team AVCA All-Pacific Region (1999-02)
Three Time NCAA Final Four All-Tournament Team (1999, 2001–02)
Two time AVCA National Player of the Year (2001–02)
Two time Honda Award winner for volleyball (2001–02)
Two time Pac-10 Player of the Year (2001–02)
2002 NCAA Stanford Regional Most Outstanding Player
2002 Pac-10 All-Academic Honorable Mention
2002 Pac-10 Player of the Week (11/25)
2002 AVCA National Player of the Week (11/25)
2002 NACWAA/State Farm Classic MVP
2001 NCAA Championship Most Outstanding Player
2001 NCAA Stanford Regional Most Outstanding Player
2001 AVCA National Player of the Week (11/12)
2001 Jefferson Cup MVP
2001 Verizon/Texas A&M All-Tournament Team
2001 Asics/Volleyball Magazine Player of the Year
1999 AVCA National Freshman of the Year
1999 Pac-10 Freshman of the Year
1999 Asics/Volleyball Magazine Freshman of the Year
1999 Pacific Regional All-Tournament Team
รางวัลอื่น ๆ:
2013 Inductee to the Stanford University Athletics Hall of Fame
2014 Inductee to the Utah Sports Hall of Fame
แหล่งข้อมูลอื่น

Logan Tom's official bio at USA Volleyball
Stanford University college career bio เก็บถาวร 2014-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Stanford University Olympic career highlights เก็บถาวร 2012-10-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
U.S. national team bio เก็บถาวร 2009-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2012 NBC Olympics bio page
Beach Volleyball Database profile
Logan Tom unofficial site เก็บถาวร 2006-08-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Logan Tom volleyball videos
| ก่อนหน้า |  | โลแกน ทอม |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  หยาง ห่าว |  | วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ เสิร์ฟยอดเยี่ยม  (2004) |  |  หยาง ห่าว |
|  เยคาเตรีนา กาโมวา |  | วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ ทำคะแนนสูงสุด  (2004) |  |  มิยุกิ ทะกะฮะชิ |
|  เยคาเตรีนา กาโมวา |  | โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ทำคะแนนสูงสุด  (2008) |  |  คิม ยอน-คยอง |
ไตรกีฬา

ไตรกีฬา คือการแข่งขันกีฬา 3 ประเภท ต่อเนื่องกัน คือ
ว่ายน้ำ
ขี่จักรยาน
วิ่ง
ระยะทางในการแข่งขันกีฬานั้นสามารถแบ่งออกได้เป็นหลายระยะทางแตกต่างกันออกไปดังนี้ โดยจะแบ่งตามลำดับดังนี้ ว่ายน้ำ/จักรยาน/วิ่ง กิโลเมตร
Sprint Distance 0.75/20/5
Olympic Distance 1.5/40/10 (เป็นระยะที่ใช้ในการแข่งโอลิมปิก ITU การแข่งขันระดับชาติอื่นๆ)
Half Ironman 1.9/90/21 (รู้จักกันอีกชื่อหนึ่งคือ Ironman 70.3 มาจากระยะทางรวมเมื่อคิดเป็นหน่วยไมล์)
Ironman 3.8/180/42
ทั้งนี้อาจะมีระยะการแข่งขันที่นอกเหนือจากนี้เช่น ITU Long Distance และ Super Sprint เป็นต้น ซึ่งขึ้นอยู่กับการแต่ละรายการแข่งขันด้วย เช่นในประเทศไทยรายการที่มือชื่อเสียงมากที่สุดของการแข่งไตรกีฬาในประเทศไทยคือ Laguna Phuket Triathlon ก็จะมีระยะทาง 1.8/55/12 กม. ซึ่งในปี 2553 Laguna ได้จัดการแข่งขัน IRONMAN 70.3 ขึ้นต่อจากการแข่งขันLaguna Phuket Triathlon ส่วนรายการแข่งอย่างเป็นทางการที่จัดโดยสมคมไตรกีฬาในประเทศไทยเช่น แม่น้ำโขงไตรกีฬา และรายการชิงแชมป์ประเทศไทยก็จะใช้ระยะ Olympic Distance ในการแข่งขัน ในบางรายการก็จะมีระยะ Sprint Distance เพื่อให้เยาวชนหรือมือใหม่ที่เพิ่งเริ่มเล่นไตรกีฬาสามารถลงแข่งขันได้
ประวัติไตรกีฬา

พบว่าการแข่งขันไตรกีฬานั้นเริ่มครั้งแรกที่ประเทศฝรั่งเศสในระหว่างปี 1920 – 1930 ซึ่งเรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า "Les trois sports" ซึ่งปัจจุบันก็ยังคงมีการแข่งขันนี้อยู่โดยอยู่ใกล้กับ Joinville le pont ใน Meulan และ Poissy มีการรายงานครั้งแรกในปี 1920 ในหนังสือพิมพ์ชื่อ "L´Auto" ได้รายงานถึงการแข่งขันนี้ซึ่งประกอบไปด้วยกีฬา 3 ประเภทได้แก่ วิ่ง 3 กม. ขี่จักรยาน 12 กม. และว่ายน้ำข้ามคลอง Marne โดยไม่มีการหยุดพัก และในปี 1934ได้มีบทความเกี่ยวกับ "Les trois sports" ที่พูดถึงการแข่งขันในเมือง Rochelle ซึ่งเริ่มด้วยการว่ายน้ำข้ามคลอง 200 ม. ขี่จักรยาน 10 กม. และวิ่ง 1.2 กม.
การพูดถึงไตรกีฬานั้นเป็นที่กล่าวกันในวงแคบๆจนกระทั่งในปี 1974 ที่ Mission Bay ใน ซานดีเอโก้ ได้มี สโมสรกีฬาที่ชื่อ San Diego Track Club ซึ่งมีกลุ่มนักกีฬาในที่ประกอบไปด้วย นักวิ่ง นักว่ายน้ำ และนักจักรยาน ซึ่งก็ได้กลายเป็นการแข่งขันอย่างไม่เป็นทางการเกิดขึ้นในกลุ่ม ซึ่งคิดค้นขึ้นโดย Jack Johnstone และ Don Shanahan โดยมีการแข่งขันครั้งแรกที่ Mission Bay นี่เอง ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 25 กันยายน 1974 โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมในการแข่งขันทั้งหมด 46 คน โดยใช้ชื่อการแข่งขันว่า Mission Bay Triathlon โดยเริ่มต้นด้วยการวิ่ง 6 ไมล์ จักรยาน 5 ไมล์ และปิดท้ายด้วยการว่ายน้ำ 500 หลา
จนกระทั่งในปี 1988 ณ เมือง stockholm ประเทศสวีเดน ได้ทำการประชุม Triathlon National Federations เพื่อหาคณะทำงานสำหรับการจัดการแข่งขันไตรกีฬา และในปี 1989 ณ เมือง Avignon ประเทศฝรั่งเศส ได้มีการจัดตั้ง International Triathlon Union (ITU) ขึ้นซึ่งทำให้เกิดการแข่งขันไตรกีฬาชิงแชมป์โลกขึ้นครั้งแรกในเดือนสิงหาคมปีเดียวกันนี้ โดยมีระยะการแข่งขันเท่ากับระยะ Olympic ในปัจจุบัน
ในปี 1991 International Olympic Committee (IOC)หรือ คณะกรรมการโอลิมปิกสากล มีการเล็งเห็นความพยายามสร้างความเป็นหนึ่งเดียวและการผลักดันอย่างต่อเนื่องของ ITU จึงได้มีแนวความคิดที่จะเสนอให้ไตรกีฬาเป็นกีฬาอีกชนิดหนึ่งที่จะบรรจุลงในการแข่งขันโอลิมปิก ซึ่งขณะนั้น ไตรกีฬาก็ได้เผยแพร่ไปกว่า 45 ประเทศทั่วโลกแล้ว ซึ่งการผลักดันนี้ประสบความสำเร็จในปี 1994 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้บรรจุไตรกีฬาให้เป็นกีฬาอีกประเภทหนึ่งของการแข่งขัน โดยจะได้ปรากฏในการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรกในปี 2000 ที่เมือง Sydney ประเทศออสเตรเลีย
วิธีการเล่น

นักกีฬาที่ได้ลงทะเบียนแล้วจะได้หมายเลขแทนของแต่ละบุคคล ซึ่งจะได้รับสติกเกอร์สำหรับติดที่ส่วนต่างๆของอุปกรณ์การแข่งเช่นหมวกกันน็อค หรือจักรยานทั้งนี้เพื่อสะดวกต่อการเช็คเลขหมายของกรรมการ และจะมีการเขียนหรือประทับหมายเลขนั้นที่แขนและขาของนักกีฬาแต่ละคนอีกครั้งในวันแข่ง
ในวันแข่งขันนักกีฬาจะต้องทำการนำอุปกรณ์ต่างๆที่ใช้มารวมกันไว้ ณ พื้นที่ส่วนกลางที่เรียกว่า 'Transition Area' หรือเป็นจุดเปลี่ยนผ่านของชนิดกีฬา จากนั้นนักกีฬาจะถูกนำตัวไปปล่อยสำหรับการเริ่มกีฬาว่ายน้ำ หลังจากนั้นก็จะเข้ามาที่ Transition Area เพื่อเปลี่ยนเป็นจักรยาน และเมื่อครบระยะทางก็จะต้องกลับเข้ามาใน Transition Area อีกครั้งเพื่อเปลี่ยนเป็นวิ่งในลำดับสุดท้าย
วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

| --- | --- |
College of Architecture,   Suansunandha Rajabhat University

สถาปนา: 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559
คณบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สมบูรณ์ เวสน์
ที่อยู่: เลขที่ 1 ถนนอู่ทองนอก  แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300  โทรศัพท์ 02-160-1565, 1561   โทรสาร 02-160-1562
สี:   สีน้ำตาล
เว็บไซต์: www.ca.ssru.ac.th
วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา (อังกฤษ: College of Architecture, Suansunandha Rajabhat University) เป็นส่วนราชการไทยเทียบเท่าระดับคณะวิชา อยู่ในกำกับของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ความสามารถในด้านสถาปัตยกรรม โดยแยกออกมาจากคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม เมื่อปี พ.ศ. 2560
ประวัติ

วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์  แรกเริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยฯ ที่เห็นชอบให้สาขาวิชาสถาปัตยกรรม จัดตั้งเป็น "วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์" เดิมสาขาวิชาสถาปัตยกรรม สังกัดในคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม
ต่อมา ผศ.ดร.สมบูรณ์ เวสน์ ซึ่งเป็นผู้รักษาราชการในตำแหน่งคณบดีวิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ได้เข้ารับมอบทรัพย์สิน หนี้สิน สิทธิ งบประมาณ รายได้ บุคลากร นักศึกษา กรอบอัตรากำลัง และภาระงานในส่วนของสาขาวิชาสถาปัตยกรรม จากคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมต้นสังกัดเดิม การยกฐานะจากสาขาวิชาเป็นวิทยาลัยจะทำให้นักศึกษาสามารถเข้าไปยืนในวงการสถาปัตยกรรมได้อย่างเต็มภาคภูมิ “นักศึกษาไปคุยกับคนที่เรียนสถาปัตย์ด้วยกันได้ เขาก็จะกล้าบอกได้ว่าอยู่วิทยาลัยสถาปัตย์ฯ มีศักดิ์ศรีเท่ากัน ทำให้ชัดเจนขึ้นถึงความเป็นสถาปัตยกรรม”
แนวคิดอาจารย์สอนต่อการจัดตั้งเป็นวิทยาลัยฯ
ตนเห็นด้วยเพราะศาสตร์ด้านสถาปัตยกรรมมีความแตกต่างจากสาขาวิชาอื่นๆ ในคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม 
“ควรจะต้องแยกออกมาเป็นวุฒิเดียวทั้งคณะไม่ใช่แบบว่าคณะเดียวแต่หลายวุฒิ และวุฒิของแต่ละสาขามันก็ไม่เหมือนกัน”
แนวคิดผู้เรียนต่อการจัดตั้งเป็นวิทยาลัยฯ
“ตอนแรกก็งงว่าเป็นไปได้ยังไงมันเร็วมาก เพราะว่าพึ่งมีกัน 3 รุ่น แต่ก็ดีใจที่ได้เป็น พอเราได้เป็นวิทยาลัยฯ เองแล้ว ทำให้เราได้มีอะไรที่เป็นของตัวเอง มีอิสระมากขึ้น แต่ในส่วนของห้องเรียนเราไม่พอ การที่จะหมุดเวียนเรียนมันยากมาก ในแต่ละชั้นปีต้องใช้ห้องเรียนทั้งวัน ก็อยากให้ทางมหาวิทยาลัยฯ เข้ามาช่วยในส่วนนี้ด้วย”
ประวัติ > การเรียนการสอน

วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ได้ใช้ "ตำหนักพิศมัยพิมลสัตย์" เป็นสำนักงานคณบดี และใช้สถานที่จัดการเรียนการสอนร่วมกับคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม คืออาคาร 5 เป็นห้องเรียนของนักศึกษาวิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์
ประวัติ > สัญลักษณ์

ตราประจำ"วิทยาลัย" (ปัจจุบัน)
หลักสูตรการศึกษา

| หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา> ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตร์บัณฑิต (สถ.บ.) 5 ปี สาขาวิชาสถาปัตยกรรม  สาขาวิชาสถาปัตยกรรมภายใน  สาขาวิชาสถาปัตยกรรมผังเมือง (ในอนาคต กำลังจัดทำหลักสูตร)  สาขาวิชาภูมิสถาปัตยกรรม (ในอนาคต กำลังจัดทำหลักสูตร)  สาขาวิชาการบริหารการก่อสร้าง (ในอนาคต กำลังจัดทำหลักสูตร): –
แหล่งข้อมูลอื่น

วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา[ลิงก์เสีย]
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนสถาปัตยกรรมในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ | นเรศวร • มหาสารคาม • อุบลราชธานี |  |
| สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ | เกษตรศาสตร์ • ขอนแก่น • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (ครุศาสตร์อุตสาหกรรม) • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (สถาปัตยกรรมศาสตร์) • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ • ธรรมศาสตร์ • พะเยา • แม่โจ้ • วลัยลักษณ์ • ศิลปากร • สงขลานครินทร์ |  |
| มหาวิทยาลัยราชภัฏ | เชียงราย • ภูเก็ต • พระนคร • สวนสุนันทา |  |
| มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล | ตะวันออก • ธัญบุรี • พระนคร • รัตนโกสินทร์ • ล้านนา • ศรีวิชัย • สุวรรณภูมิ • อีสาน |  |
| สถาบันอุดมศึกษาเอกชน | กรุงเทพ • เกษมบัณฑิต • รังสิต • วงษ์ชวลิตกุล • ศรีปทุม • อัสสัมชัญ |  |
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กหน่วยงานในมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา |
| --- | --- |
คณะ/วิทยาลัย: คณะครุศาสตร์ • คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ • คณะวิทยาการจัดการ • คณะศิลปกรรมศาสตร์ • คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี • คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม • วิทยาลัยพยาบาลและสุขภาพ • วิทยาลัยสหเวชศาสตร์ • วิทยาลัยโลจิสติกส์และซัพพลายเชน • วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ • วิทยาลัยนวัตกรรมและการจัดการ • วิทยาลัยการภาพยนตร์ ศิลปะการแสดงและสื่อใหม่ • วิทยาลัยนานาชาติ • บัณฑิตวิทยาลัย
วิทยาเขต/ศูนย์: นครปฐม • ระนอง • สมุทรสงคราม • อุดรธานี •  สุพรรณบุรี •  เชียงราย(โครงการจัดตั้ง)
อื่น ๆ: คณะนิเทศศาสตร์(โครงการจัดตั้ง)
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย