stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มงคล นามนวด

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 มงคลสมัยที่เล่นให้กับหนองบัว พิชญ ในปี 2019
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  มงคล นามนวด
วันเกิด:   (1985-09-16) 16 กันยายน ค.ศ. 1985 (39 ปี)
สถานที่เกิด:  จังหวัดขอนแก่น ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.77 m (5 ft 9 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  แบ็กซ้าย
สโมสรเยาวชน
2005–2007:  ชลบุรี
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2008 |  ศรีราชา |  7 |  (0) |
| 2009 |  พัทยา ยูไนเต็ด |  11 |  (0) |
| 2010 |  เพื่อนตำรวจ |  4 |  (0) |
| 2011 |  การท่าเรือไทย |  34 |  (2) |
| 2012–2013 |  เมืองทอง ยูไนเต็ด |  31 |  (0) |
| 2014 |  ราชบุรี มิตรผล |  6 |  (0) |
| 2015 |  ปตท. ระยอง |  21 |  (0) |
| 2016 |  ขอนแก่น ยูไนเต็ด |  19 |  (0) |
| 2017–2018 |  บางกอกกล๊าส |  20 |  (0) |
| 2019 |  → ราชนาวี (ยืมตัว) |  15 |  (1) |
| 2019 |  หนองบัว พิชญ |  13 |  (0) |
| 2019–2020 |  ชลบุรี |  11 |  (0) |
| 2020 |  โปลิศ เทโร |  0 |  (0) |
| 2020–2021 |  อยุธยา ยูไนเต็ด |  16 |  (0) |
| 2021–2022 |  พัทยา ดอลฟินส์ ยูไนเต็ด |  15 |  (0) |
| 2023 |  ราชประชา |  6 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
มงคล นามนวด หรือ 	นพธรรศนน นามนวด (ชื่อเล่น: มง; 16 กันยายน พ.ศ. 2528 – ) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เล่นในตำแหน่งแบ็กซ้าย
ประวัติ

มงคล เดิมเป็นอดีตนักเตะจากสโมสรอินทรี เพื่อนตำรวจ และการท่าเรือไทย เอฟซี จนกระทั่งมาร่วมทีมเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด เมื่อต้นฤดูกาล 2012 และในปี 2014 มงคล ได้ย้ายไปเล่นให้กับราชบุรีมิตรผล เอฟซี จนกระทั่งปี 2015 จึงได้ย้ายลงไปเล่นในดิวิชั่น 1 ให้กับทีม ปตท.ระยอง หลังจากนั้นในปี 2016 ทีมขอนแก่นยูไนเต็ด น้องใหม่ของ ดิวิชัน 1 จากภาคอีสานก็ได้ดึงตัว มงคล ไปเล่นให้กับทีมบ้านเกิดเป็นระยะเวลา 1 ปีเต็ม จนกระทั่งทีมขอนแก่นยูไนเต็ด โดนสมาคมสั่งไม่ให้เข้าร่วมการแข่งขัน และในปี 2017 มงคล สามารถกลับขึ้นมาเล่นในไทยพรีเมียร์ลีกได้อีกครั้ง โดยอยู่ในต้นสังกัดของทีมบางกอกกล๊าสเอฟซี สวมเสื้อหมายเลข 18
และคุณ ศศิศ สิงห์โตทอง ได้เป็นตัวแทน สโมสรชลบุรี​ "ฉลามชล"  เปิดตัว มงคล แบ็กซ้าย จาก หนองบัว พิชญ มาเป็นสมาชิกใหม่ รายที่ 3 ในช่วงเปิดตลาดซื้อขายนักเตะ ในเลกที่ 2
จากแนวรับผ่านประสบการณ์ค้าแข้งโชกโชน ไล่ตั้งแต่อยู่กับ ศรีราชา เอฟซี, พัทยา ยูไนเต็ด, เพื่อนตำรวจ, การท่าเรือ เอฟซี, เมืองทอง ยูไนเต็ด, ราชบุรี มิตรผล เอฟซี, ปตท. ระยอง, ขอนแก่น ยูไนเต็ด บางกอกกล๊าส เอฟซี และ หนองบัว พิชญ เอฟซี
การกลับมาอย่างสวยงามในครั้ง​นี้​ ​เกมแรกในการเปิดตัวสีเสื้อฉลามอีกครั้งหลังจากเข้าอยู่ในชุดแชมป์โปรลีกปี​ 2005 ​เกมนี้ทีมฉลามชลชนะ 1 ประตูต่อ 0 ซึ่งเป็นครั้งแรกในรอบ 5 ปี ที่ฉลามชลสามารถชนะบุรีรัมย์ยูไนเต็ดได้​ ท่ามกลางแฟนบอล​ 8,405 คน​ในโตโยต้าไทยลีก​ นัดที่16​ ​ ​
เกียรติประวัติ

ศรีราชา เอฟซี
ไทยลีกดิวิชั่น 1 รองชนะเลิศ ; 2008
เมืองทอง ยูไนเต็ด
ไทยพรีเมียร์ลีก ชนะเลิศ ; 2012
พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร)

| พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร) ท> จ., ต.ช., จ.ม. |
| --- | --- |

เกิด: 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2365 เมืองฉะเชิงเทรา อาณาจักรรัตนโกสินทร์
เสียชีวิต: 16 ตุลาคม พ.ศ. 2434 (69 ปี) เมืองพระนคร ประเทศสยาม
นามปากกา: น้อย อาจารยางกูร
อาชีพ: นักเขียน, นักประพันธ์, นักภาษาศาสตร์
สัญชาติ: สยาม
แนวร่วมในทางวรรณคดี: แบบเรียนหลวง, บทสวดสรรเสริญพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ ฯลฯ
ช่วงปีที่ทำงาน: พ.ศ. 2396 – 2434
คู่สมรส: คุณหญิงแย้ม
บุตร: 7 คน
พระยาศรีสุนทรโวหาร  นามเดิม น้อย ต้นสกุลอาจารยางกูร (5 กรกฎาคม พ.ศ. 2365 — 16 ตุลาคม พ.ศ. 2434) เป็นขุนนางชาวไทย ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมพระอาลักษณ์ ควบตำแหน่งเจ้ากรมอักษรพิมพการ ทั้งเป็นผู้แต่งตำราเรียนภาษาไทยชุดแรกสำหรับใช้ในโรงเรียนหลวง และแต่งกวีนิพนธ์อีกหลายเรื่อง
ประวัติ > วัยเยาว์

พระยาศรีสุนทรโวหารเกิดเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2365 ตรงกับปลายรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 เป็นชาวฉะเชิงเทรา เดิมท่านชื่อน้อย เกิดที่บ้านในคลองโสธร แขวงเมืองฉะเชิงเทรา เมื่อ ณ วัน 6 เดือน 8 แรม 2 ค่ำ ปีมะเมีย จัตวาศก จุลศักราช 1184 ตรงกับวันที่ 5 กรกฎาคม รัตนโกสินทรศก 41 บิดาท่านชื่อ ทองดี มารดาท่านชื่อ บัว ท่านเป็นบุตรคนที่ 6 ของบรรพบุรุษ แล้วเป็นน้องเล็กสุดจากจำนวนพี่น้องทั้ง 6 คน
ประวัติ > การศึกษา

เมื่ออายุได้ประมาณ 5-7 ปี เรียนหนังสือไทยกับหลวงบรรเทาทุกข์ราษฎร์ กรมการเมืองฉะเชิงเทรา ซึ่งเป็นพี่ชายใหญ่ของท่าน ในขณะที่หลวงบรรเทาทุกข์ราษฎร อุปสมบทเป็นภิกษุอยู่ที่วัดโสธรวรารามวรวิหาร เมื่ออายุ 15 ปี ท่านได้เข้าไปศึกษาต่อในพระนคร อยู่กับสามเณรน้าชาย ชื่อทัด ณ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร อายุ 14 ปี บรรพชาเป็นสามเณรเรียนหนังสือไทยกับพระกรรมวาจาจารย์ (จัน) เรียนหนังสือขอมกับพระครูวิหารกิจจานุการ (กรรมวาจาจีน) ศึกษาพระธรรมวินัยจากสำนักต่าง ๆ เช่น
เรียนคัมภีร์สารสงเคราะห์ สำนักสมเด็จพระอริยวงษญาณ (ด่อน)
เรียนคัมภีร์มังคลัตถทีปนีในสำนักพระอุปทยาจารย์ (ศุข)
เรียนคัมภีร์มูลกัจจายน์ในสำนักสมเด็จพระพุฒาจารย์ (สน)
เรียนคัมภีร์กังขาวิตรณี ในสำนักอาจารย์เกิด
เรียนคัมภีร์มหาวงศ์ในสำนักพระครูด้วง
เรียนคัมภีร์อื่น ๆ ในสำนักพระครูปาน พระใบฎีกาแก้ว พระอาจารย์คง อาจารย์ที่เป็นคฤหัสถ์ด้วย
ท่านได้บวชเป็นสามเณร 8 ปี เมื่ออายุ 21 ปี ได้อุปสมบทที่วัดสระเกศวรวิหาร ท่านแตกฉานทั้งภาษาไทย ภาษาเขมร ภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต รู้การแต่งคำประพันธ์ฉันทลักษณ์เป็นอย่างดี เมื่ออายุ 24 ปี ได้เข้าแปลปริยัติธรรมในที่ประชุมพระราชาคณะ ณ วัดราชบุรณราชวรวิหาร ได้เป็นเปรียญธรรม 5 ประโยค
ด้วยระยะเวลานั้น วัดสระเกศวรวิหารขาดพระมหาเปรียญเป็นเวลานับสิบปี พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโสมนัสยินดี ทรงเฉลิมพระราชศรัทธาโปรดเกล้าฯ ให้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดใหม่ รื้อกุฏิเก่าฝาไม้ไผ่ออกสร้างกุฏิตึกเป็นเสนาสนะงดงาม ตลอดทั้งก่อสร้างสถาปนาภูเขาทองด้วยนับเป็นเกียรติยศอย่างสูง ด้วยความอุตสาหะพากเพียรใฝ่รู้ของท่าน จึงได้ขอศึกษาพระปริยัติธรรมในสำนักของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในพรรษาที่ 6 ได้เข้าแปลพระปริยัติธรรมในที่ประชุมพระราชาคณะ ณ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร สอบได้เปรียญธรรม 7 ประโยค พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ สถาปนาเป็นพระราชาคณะที่ “พระประสิทธิสุตคุณ”
ประวัติ > การทำงาน

พ.ศ. 2396 ท่านลาสิกขาบท เจ้าพระยามหินทรศักดิ์ธำรง (เพ็ง เพ็ญกุล) (หรือเจ้าหมื่นสรรพเพชรภักดีในขณะนั้น) ได้นำท่านเข้าถวายตัวรับราชการอยู่ในกรมมหาดเล็กเวรศักดิ์ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงใช้สอยในเรื่องหนังสือไทย หนังสือขอมคล่องแคล่ว ตามที่พระองค์ต้องการ ไม่ว่าจะติดขัดในประการใดก็ช่วยเหลือพระองค์ได้เสมอ ท่านรับราชการ 1 ปี ก็ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นที่ “ขุนประสิทธิ์อักษรศาสตร์” ทำงานเป็นผู้ช่วยของเจ้ากรมพระยารักษ์ ว่าที่เจ้ากรมอักษรพิมพการ ครั้นถึงในสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนตำแหน่งเป็น “ขุนสารประเสริฐ” ปลัดทูลฉลอง กรมพระอาลักษณ์ และเมื่อเจ้านครเชียงใหม่นำช้างเผือกมาถวาย ท่านจึงได้แต่งฉันท์กล่อมช้าง
พ.ศ. 2414 ท่านได้คิดแบบสอนอ่านหนังสือไทย รวม 6 เล่ม ได้แก่ มูลบทบรรพกิจ วาหนิติ์นิกร อักษรประโยค สังโยคพิธาน   พิศาลการันต์ ไวพจน์พิจารณ์ (ไวพจน์พิจารณ์แต่งในปี พ.ศ. 2425) ซึ่งเป็นที่ถูกพระราชหฤทัยของพระองค์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นอันมาก ท่านจึงได้เลื่อนยศขึ้นเป็น “พระสารประเสริฐ”  ปลัดทูลฉลอง กรมพระอาลักษณ์
พ.ศ. 2415 ท่านได้เป็นครูสอนหนังสือไทย ในกรมมหาดเล็ก
พ.ศ. 2416 โปรดเกล้าฯ ให้เป็นอาจารย์สอนพระราชวงศ์ที่ยังพระเยาว์ และบุตรหลานข้าราชการได้รับพระราชทานเงินเดือน เดือนละ 60 บาท ภายหลังได้คิดแบบเรียนอีกหลายเล่ม เช่น อนันตวิภาค เขมรากษรมาลา (หนังสือขอม) นิติสารสาธก ปกรนำพจนาตถ์ โคลงฉันท์หลายเรื่อง
พ.ศ. 2418 ในปีนั้นพระยาศรีสุนทรโวหาร (ฟัก สาลักษณ) เจ้ากรมพระอาลักษณ์ ถึงแก่อนิจกรรม จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งพระสารประเสริฐขึ้นเป็น พระศรีสุนทรโวหาร เจ้ากรมอาลักษณ์ ถือศักดินา 3,000 ไร่
พ.ศ. 2422 เมื่อมีการปฏิสังขรณ์วัดพระศรีรัตนศาสดารามท่านได้มีส่วนในการแต่งโคลงรามเกียรติ์เพื่อจารึกที่ระเบียงรอบพระอุโบสถ และเป็นท่านยังเป็นแม่กองตรวจโคลงรามเกียรติ์ที่ข้าราชการแต่งทูลเกล้าฯ ถวายอีกด้วย ผลงานและความชอบในครั้งนั้นได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น"พระยาศรีสุนทรโวหาร ญานปรีชามาตย์ บรมนารถนิตยภักดี พิริยพาหะ" ถือศักดินา 3,000 ไร่ และได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 4 ชั่ง
พ.ศ. 2425 ได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ให้เป็นองคมนตรีเป็นที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน และทำหน้าที่เป็นเลขานุการสภาที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน และองคมนตรีสภาอีกด้วย  และให้มีการปฏิรูปการศึกษา โดยตั้งโรงเรียนหลวงแห่งแรก ในพระบรมมหาราชวัง เมื่อ พ.ศ. 2414 โดยมีพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร) เป็นอาจารย์ใหญ่คนแรก
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรเกล้าฯ ให้เป็นพระอาจารย์ถวายอักษร สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร และสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร
19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432 ท่านได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นทุติยจุลจอมเกล้า และได้รับพระราชทานพานหมากทอง คนโททอง กระโถนทอง เป็นเครื่องยศ
ประวัติ > ชีวิตคู่ครอง

พระยาศรีสุนทรโวหาร หรือ น้อย อาจารยางกูร ใช้ชีวิตคู่สมรสกับ คุณหญิงแย้ม มีบุตร-ธิดา ด้วยกันทั้งหมด 7 คน
ประวัติ > อนิจกรรม

พ.ศ. 2434 ท่านได้ป่วยด้วยโรคชรา ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานหมอหลวงรักษา และให้พาหมอเชลยศักดิ์มารักษาด้วย แต่อาการไม่ดีขึ้น ดังนั้นในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2434 ท่านได้ถึงแก่อนิจกรรม สิริอายุได้ 69 ปี ได้รับพระราชทานโกศโถเป็นเกียรติยศ ต่อมาได้มีการพระราชทานเพลิงศพพระยาศรีสุนทรโวหารเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2438 ณ เมรุ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จเป็นองค์ประธาน
ผลงาน

มูลบทบรรพกิจ
วาหนิติ์นิกร
อักษรประโยค
จอมราชจงเจริญ
สังโยคภิธาน
ไวพจน์พิจารณ์
พิศาลการันต์
อนันตวิภาค
เขมรากษรมาลา (เป็นแบบหนังสือขอม)
นิติสารสาธก
ปกีรณำพจนาตถ์  (คำกลอน)
ไวพจน์ประพันธ์
อุไภยพจน์
สังโยคภิธานแปล
วิธีสอนหนังสือไทย
มหาสุปัสสีชาดก
วรรณพฤติคำฉันท์
ฉันท์กล่อมช้าง
ฉันทวิภาค
ร่ายนำโคลงภาพพระราชพงศาวดาร
โคลงภาพพระราชพงศาวดาร  รูปที่ 65 และ 85
คำนมัสการคุณานุคุณ
สยามสาธก  วรรณสาทิศ
พรรณพฤกษา
พหุบาทสัตวาภิธาน
ฯลฯ
การรำลึกถึง

อนุสาวรีย์ของพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร) ตั้งอยู่บนถนนศรีโสธรตัดใหม่ ในเขตเทศบาลเมืองฉะเชิงเทรา
ในคำขวัญประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา ได้มีการกล่าวถึงพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร) ไว้ในวรรคที่ 3 ว่า "พระยาศรีสุนทรปราชญ์ภาษาไทย"
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2432 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
แหล่งข้อมูลอื่น

พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย  อาจารยางกูร)
บุคคลสำคัญของไทย baanjomyut.com
| ด ค กรายพระนามและชื่อชาวไทยที่ได้รับการฉลองวาระครบรอบโดยองค์การยูเนสโก |
| --- | --- | --- |
| พระภิกษุ |  สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส  พุทธทาสภิกขุ  พระครูวินัยธรมั่น ภูริทตฺโต  สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส  |  |
| พระมหากษัตริย์ |  พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย  พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว  |  |
| พระบรมวงศานุวงศ์ |  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์  พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์  สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก  สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี  พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท  สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า  สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง  สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์  |  |
| ราชนิกุล |  หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล  หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช  หม่อมหลวงบุญเหลือ เทพยสุวรรณ  หม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร ณ อยุธยา  เจ้าพระยาพระเสด็จสุเรนทราธิบดี  |  |
| สามัญชน |  สุนทรภู่  พระยาอนุมานราชธน  ปรีดี พนมยงค์  กุหลาบ สายประดิษฐ์  เอื้อ สุนทรสนาน  ป๋วย อึ๊งภากรณ์  กำพล วัชรพล  พระยาศรีสุนทรโวหาร  |  |
 ดูเพิ่ม สถานีย่อย มรดกโลกในไทย 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ออสเตรเลีย 
ประชาชน:  Trove
รัฐพนารัส

รัฐพนารัส (อักษรโรมัน: Banaras หรือ Benares) เป็นราชอาณาจักรและรัฐมหาราชาที่กินพื้นที่ที่ปัจจุบันคือรัฐอุตตรประเทศ อินเดีย มหาราชาองค์สุดท้ายของรัฐพนารัสลงนามโอนสิทธิ์การปกครองรวมเข้ากับอินเดียในวันที่ 15 ตุลาคม 1948
รัฐตั้งขึ้นโดยซามินดาร์ ราชา พลวันต์ สิงห์ ในกลางศตวรรษที่ 18 หลังจักรวรรดิโมกุลกำลังล่มสลาย ในปี 1910 พนารัสเข้าร่วมเป็นรัฐมหาราชาภายใต้บริติชอินเดีย และรวมเข้ากับอินเดียที่ได้รับเอกราชในปี 1947 โดยในปี 1948 มหาราชาองค์ที่ 88 วิภูติ นารายัณ สิงห์ เป็นผู้ตอบรับชวาหัรลาล เนหรู ในการลงนามเข้าร่วมกับอินเดีย ผู้สืบทอดราชวงศ์ของมหาราชาในปัจจุบันยังคงเรียกว่ากาศีนเรศ (Kashi Naresh) และยังคงได้รับการเคารพจากคนในวาราณสี
รอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน

รอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน
รอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน (เล็ก) (อังกฤษ: (small) rhombicosidodecahedron, พหูพจน์: -dra) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่ประกอบด้วยหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 20 หน้า รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 30 หน้า และรูปห้าเหลี่ยมด้านเท่า 12 หน้า รวม 62 หน้า โดยหน้ารูปห้าเหลี่ยมทุกหน้าจะล้อมรอบด้วยรูปสามเหลี่ยมและสี่เหลี่ยมสลับกันไป ทรงนี้มี 60 จุดยอด 120 ขอบ และเป็นหนึ่งในทรงตันอาร์คิมิดีส (Archimedean solid)
พื้นที่ผิวและปริมาตร

พื้นที่ผิว A และปริมาตร V ของรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ a คำนวณได้ดังนี้
พิกัดคาร์ทีเซียน

พิกัดคาร์ทีเซียนของรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน สามารถกำหนดพิกัดของจุดยอดได้ดังนี้
เมื่อ τ มีค่าเท่ากับ (1+√5)/2 หรืออัตราส่วนทอง
ดูเพิ่ม

ทรงสิบสองหน้า (dodecahedron)
ทรงยี่สิบหน้า (icosahedron)
ทรงสามสิบสองหน้า (icosidodecahedron)
รอมบิคิวบอกทาฮีดรอน (rhombicuboctahedron)
ทรงสามสิบสองหน้าปลายตัด หรือ รอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอนใหญ่ (truncated icosidodecahedron หรือ great rhombicosidodecahedron)
แหล่งข้อมูลอื่น

เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Small Rhombicosidodecahedron" จากแมทเวิลด์.
The Uniform Polyhedra
Virtual Reality Polyhedra The Encyclopedia of Polyhedra
รอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอนที่คลี่ออก
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอน

ภาษากลุ่มโอคุซที่พูดในประเทศอิหร่าน
| ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอน |
| --- | --- |
خراسان تركچىسى
ออกเสียง: [xorɑsɑn tyrktʃesi]
ประเทศที่มีการพูด: อิหร่าน
ภูมิภาค: เกรตเตอร์โฆรอซอน
จำนวนผู้พูด: 400,000 คน 886,000 คน (2014) มากกว่า 1,000,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: เตอร์กิก  เตอร์กิกทั่วไปโอคุซโอคุซตะวันออกภาษาเตอร์กิกโฆรอซอน
ระบบการเขียน: อักษรเปอร์เซีย
รหัสภาษา
ISO 639-3: kmz
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอน (خراسان تركچىسى, ออกเสียง: [xorɑsɑn tyrktʃesi]) เป็นภาษาหนึ่งในภาษากลุ่มเตอร์กิกที่พูดในบริเวณตอนเหนือของจังหวัดโฆรอซอนเหนือและจังหวัดโฆรอซอเนแรแซวี ประเทศอิหร่าน ผู้พูดภาษานี้เกือบทั้งหมดสามารถพูดภาษาเปอร์เซียได้
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์

ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนส่วนใหญ่ใช้พูดในอิหร่านหลายจังหวัด ถ้านับสำเนียงโอคุซของภาษาอุซเบกเป็นสำเนียงของภาษานี้ด้วย ก็จะมีผู้พูดอยู่ทางตอนใต้ของอุซเบกิสถานเช่นกัน ภาษานี้แบ่งเป็นสามสำเนียงคือ เหนือ ใต้และตะวันตก
การจัดจำแนกและภาษาใกล้เคียง

ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนจัดอยู่ในภาษากลุ่มโอคุซของภาษากลุ่มเตอร์กิกซึ่งรวมภาษาตุรกี ภาษาอาเซอร์ไบจาน ภาษากากาอุซ ภาษาตุรกีกากาอุซบอลข่าน ภาษาเติร์กเมนและภาษาซาลาร์ และสำเนียงโอคุซที่ใช้พูดในอุซเบกิสถาน ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนถือว่าใกล้เคียงมากกับภาษาอุซเบกสำเนียงโอคุซและภาษาเติร์กเมน และใกล้เคียงกับสำเนียงของภาษาอาเซอร์ไบจานที่ใช้พูดในอิหร่าน
เสียง > พยัญชนะ

|   | ริมฝีปาก | ริมฝีปาก | ปุ่มเหงือก | ปุ่มเหงือก | เพดานปาก | เพดานปาก | เพดานอ่อน | เพดานอ่อน | ลิ้นไก่ | ลิ้นไก่ | เส้นเสียง | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หยุด | p | b | t | d |   |   | k | ɡ | q |   |   |   |
| กักเสียดแทรก |   |   |   |   | t͡ʃ | d͡ʒ |   |   |   |   |   |   |
| เสียดแทรก | f | v | s | z | ʃ | ʒ | x | ɣ |   |   | h |   |
| นาสิก | m | m | n | n | ɲ | ɲ | ŋ | ŋ |   |   |   |   |
| สะบัด |   |   | r | r |   |   |   |   |   |   |   |   |
| ข้างลิ้น |   |   | l | l |   |   |   |   |   |   |   |   |
| เปิด |   |   |   |   | j | j |   |   |   |   |   |   |
เสียง > สระ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

|  | หน้า | หน้า | หลัง | หลัง |
|  | ไม่ห่อ | ห่อ | ไม่ห่อ | ห่อ |
| ปิด | i | y | ɯ | u |
| กลาง | e | ø |  | o |
| เปิด | æ |  | ɑ | ɒ |
ลักษณะของภาษา > นาม

คำนามทำให้เป็นรูปพหูพจน์ด้วยการเติมปัจจัย-lAr ซึ่งมีสองรูปคือ -lar และ –lær ขึ้นกับการเปลี่ยนเสียงสระ การกของนามจำแนกโดยการลงท้ายด้วยปัจจัยที่ขึ้นกับการเปลี่ยนเสียงสระและสระหรือพยัญชนะที่ตามมา การแสดงความเป็นเจ้าของจะเติมปัจจัยเข้าที่นามที่ถูกถือครอง
| การก | หลังสระ | หลังพยัญชนะ |
| --- | --- | --- |
Nominative: ไม่มีการลงท้าย
| Genitive | niŋ/nin | iŋ/in |
| Dative | ya/yæ | a/æ |
| Accusative | ni/nɯ | i/ɯ |
Locative: da/dæ
Ablative: dan/dæn
Instrumental: nan/næn
ลักษณะของภาษา > สรรพนาม

ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนมีสรรพนามแทนบุคคล 6 คำ และจะมีการลงท้ายต่างจากนามปกติ
|  | เอกพจน์ | พหูพจน์ |
| --- | --- | --- |
| บุรุษที่ 1 | mæn | bɯz |
| บุรุษที่ 2 | sæn | siz |
| บุรุษที่ 3 | o | olar |
ลักษณะของภาษา > สรรพนามแสดงความเป็นเจ้าของ

|  | เอกพจน์ | พหูพจน์ |
| --- | --- | --- |
| บุรุษที่ 1 | (I)m | (I)mIz |
| บุรุษที่ 2 | (I)ŋ | (I)ŋIz |
| บุรุษที่ 3 | (s)I | lArI |
ลักษณะของภาษา > กริยา

คำกริยามีการแบ่งย่อยตามกาล ความมุ่งหมาย มาลา บุคคล และจำนวน รูปพื้นฐานของกริยาลงท้ายด้วย -max
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
ยุทธการที่ยี่สู (ค.ศ. 217)

ยุทธการระหว่างขุนศึกโจโฉและซุนกวน (ค.ศ. 217)
บทความนี้เกี่ยวกับยุทธการที่ยี่สูใน ค.ศ. 217 สำหรับยุทธการยี่สูในปีอื่น ๆ ดูที่ ยุทธการที่ยี่สู
| ด ค กความขัดแย้งช่วงอวสานราชวงศ์ฮั่น |
| --- | --- |
 หือฉง  โจรโพกผ้าเหลือง  เลียงจิ๋ว  การสังหารหมู่ขันที  ตั๋งโต๊ะ  (เอ๊งหยง)   เยียงเซีย  เจี้ยเฉียว  ซงหยง  เตียงฮัน  เฟิงชิว  ชีจิ๋ว  กุนจิ๋ว  กังตั๋ง  โจโฉรบเตียวสิ้ว  แห้ฝือ  อี้จิง  อ้วนสุด  กัวต๋อ  พกบ๋อง  แฮเค้า  ภาคเหนือของจีน  (ลิหยง • เงียบกุ๋น • ลำพี้ • เป๊กลงสาน)   กังแฮ  เซ็กเพ็ก  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน  (ตงก๋วน • กิจิ๋ว • โลเสีย •  กิสาน (ค.ศ. 214) • เองเปงก๋วน)   เอ๊กจิ๋ว  ยี่สู (ค.ศ. 213)  หับป๋า  เกงจิ๋ว (ค.ศ. 215)  ปา (ค.ศ. 215-216)  ยี่สู (ค.ศ. 217)  ฮันต๋ง  อ้วนเสีย  เกงจิ๋ว (ค.ศ. 219)  สามก๊ก → 
ยุทธการที่ยี่สู (จีน: 濡須之戰) เป็นการศึกระหว่างขุนศึกโจโฉและซุนกวนในปี ค.ศ. 217 ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน สองปีก่อนหน้านี้ซุนกวนพยายามเข้ายึดป้อมปราการที่หับป๋าแต่ไม่สำเร็จเพราะเกิดโรคระบาดที่เกิดขึ้นกะทันหันและการป้องกันอย่างแน่นหนาของทัพโจโฉภายใต้การบัญชาของเตียวเลี้ยว ตั้งแต่นั้นโจโฉจึงเตรียมการตีโจมตีตอบโต้ซุนกวนและนำทัพเรือด้วยตนเองไปยังยี่สูเพื่อทำศึกชี้ขาด แต่การรบสิ้นสุดโดยไม่รู้ผลแพ้ชนะ โจโฉล่าถอยกลับขึ้นเหนือ
ระวังสับสนกับอีกยุทธการหนึ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ในปี ค.ศ. 213 ที่อำเภอยี่สูเช่นกัน
บุคคลในยุทธการ

| --- | --- |
 ทัพซุนกวน ซุนกวน  ลิบอง  เจียวขิม  ชีเซ่ง  จิวท่าย  กำเหลง  เล่งทอง  จูเหียน  สฺวี เสียง:  ทัพโจโฉ โจโฉ  แฮหัวตุ้น  โจหยิน  เตียวเลี้ยว
พระยาศรีสุนทรโวหาร (ผัน สาลักษณ)

มหาเสวกตรี พระยาศรีสุนทรโวหาร (24 มิถุนายน พ.ศ. 2424 — 6 สิงหาคม พ.ศ. 2466) นามเดิม ผัน สาลักษณ เป็นเจ้ากรมพระอาลักษณ์ องคมนตรี
ปฐมวัย

มหาเสวกตรี พระยาศรีสุนทรโวหาร (ผัน สาลักษณ) เป็นบุตรของมหาเสวกโท พระยาศรีภูริปรีชา (กมล สาลักษณ) สมุหพระอาลักษณ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว กับคุณหญิง (พึ่ง) ศรีภูริปรีชา และยังเป็นหลานของพระยาศรีสุนทรโวหาร (ฟัก สาลักษณ) เจ้ากรมพระอาลักษณ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับคุณหญิงอิ่ม เกิดเมื่อวันพุธที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2424 ปีมะเส็ง ที่เคหาสน์ของพระคชภักดี (ท้วม คชนันท์) ผู้เป็นตา ตำบลถนนเฟื่องนคร จังหวัดพระนคร
การศึกษา

พระยาศรีสุนทรโวหารได้เข้ารับการศึกษาตามลำดับ ดังนี้
พ.ศ. 2433 ศึกษาวิชาหนังสือไทยที่โรงเรียนวัดราชบพิธ (อายุ 9 ขวบ)
พ.ศ. 2435 ย้ายไปศึกษาที่โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ ในพระบรมมหาราชวัง (อายุ 11 ขวบ)
พ.ศ. 2438 บรรพชาเป็นสามเณรอยู่ ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ซึ่งเป็นการศึกษาในทางธรรมและภาษาบาลี โดยตั้งต้นศึกษาวิชาสำหรับนวกะ จนกระทั่งสอบไล่วิชาธรรมกถา และเข้าศึกษาวิชาภาษาไทยและภาษาบาลีต่อในโรงเรียนมหามกุฎราชวิทยาลัย (มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัยในปัจจุบัน)
พ.ศ. 2439 สอบไล่วิชาภาษาไทยได้ชั้นนักเรียนที่ 3
พ.ศ. 2440 สอบไล่วิชาภาษาบาลีได้ชั้นนักเรียนตรี
พ.ศ. 2441 สอบไล่วิชาภาษาไทยได้ชั้นนักเรียนที่ 2 โดยได้รับรางวัลชั้นที่ 2 นอกจากนั้น มหาเสวกตรี พระยาศรีสุนทรโวหาร (ผัน สาลักษณ) ยังได้รับการศึกษาวิชาภาษามคธชั้นธรรมบทโดยตรงจากสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส (เมื่อครั้นยังดำรงพระยศเป็นพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นฯ) เป็นกรณีพิเศษ
พ.ศ. 2443 ลาสิกขาบทเพื่อเข้ารับราชการ
ชีวิตราชการ

พ.ศ. 2443 รับราชการเป็นเสมียนเอกในกรมราชเลขานุการ
พ.ศ. 2445 ย้ายไปรับราชการในกระทรวงนครบาล ในตำแหน่งสารวัตรตรวจหัวเมือง
พ.ศ. 2447 ย้ายไปดำรงตำแหน่งนายอำเภอดุสิต
15 กรกฎาคม พ.ศ. 2451 ย้ายไปดำรงตำแหน่งนายอำเภอพระนคร
5 สิงหาคม พ.ศ. 2452 รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงพิทักษ์เทพนคร ถือศักดินา ๖๐๐
พ.ศ. 2454 เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นเสมียนตรา
27 สิงหาคม พ.ศ. 2454 รับพระราชทานยศเป็นรองอำมาตย์เอก
พ.ศ. 2455 ย้ายไปดำรงตำแหน่งเลขานุการของกระทรวงนครบาล
พ.ศ. 2456 เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นข้าหลวงตรวจการศึกษาเป็นพิเศษ
พ.ศ. 2456 โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายมารับราชการในกระทรวงมุรธาธรเพื่อเป็นทางสืบตระกูลในหน้าที่อาลักษณ์
1 มกราคม พ.ศ. 2456 รับพระราชทานสัญญาบัตรให้เป็นหลวงสารประเสริฐ ถือศักดินา ๑๖๐๐ตำแหน่งปลัดกรมพระอาลักษณ์
13 พฤษภาคม พ.ศ. 2457 โปรดเกล้าฯ พระราชทานเลื่อนยศขึ้นเป็นอำมาตย์ตรี
16 ธันวาคม พ.ศ. 2458 โปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระสารประเสริฐ
20 ธันวาคม พ.ศ. 2458 เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์
11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 โปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนยศเป็นเสวกเอก
30 ธันวาคม พ.ศ. 2459 โปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระยาศรีสุนทรโวหาร ญาณปรีชามาตย์ บรมนาถนิตยภักดี พิริยพาหะ เจ้ากรมพระอาลักษณ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ถือศักดินา ๓๐๐๐
30 ธันวาคม พ.ศ. 2464 โปรดเกล้าฯ พระราชทานเลื่อนยศขึ้นเป็นมหาเสวกตรี
ราชการพิเศษ

องคมนตรี
เลขาธิการราชนาวีสมาคมแห่งกรุงสยาม
ยศ

11 พฤศจิกายน 2459 – เสวกเอก
มหาเสวกตรี (ยศในพระราชสำนัก)
ยศ > ยศเสือป่า

3 มกราคม 2456 – นายหมู่ตรี
27 กุมภาพันธ์ 2458 – นายหมู่โท
21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2464 นายหมวดเอกเสือป่า
30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 นายกองตรี ตำแหน่งสัสดี กองเสนาหลวงรักษาพระองค์ (ยศในกองเสือป่า)
ผลงานทางด้านการประพันธ์

นอกจากหน้าที่ราชการในฐานะเจ้ากรมพระอาลักษณ์แล้ว พระยาศรีสุนทรโวหาร (ผัน สาลักษณ) ยังได้สนองพระเดชพระคุณในการประพันธ์ฉันท์ กาพย์ และกลอน กับคิดนามสกุลให้แก่ข้าราชการ นามหม่อมเจ้าและบุตรข้าราชการอีกเป็นอันมาก จนได้รับพระมหากรุณาธิคุณนับให้อยู่ในพวกเพื่อนกวีด้วยผู้หนึ่ง[ต้องการอ้างอิง] ดังจะเห็นได้จากผลงานต่างๆ อันประกอบไปด้วย
อิลราชคำฉันท์ (พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานคำนำแห่งหนังสือ และกระทรวงศึกษาธิการได้อนุญาตให้หนังสือเล่มดังกล่าว เป็นแบบสอนอ่านใช้ภายในโรงเรียนอีกด้วย)
ปัญจสิงขร
คำกลอน ฉันท์ และกลอนเบ็ดเตล็ดต่างๆ
ชีวิตครอบครัวและชีวิตในบั้นปลาย

มหาเสวกตรี พระยาศรีสุนทรโวหาร (ผัน สาลักษณ) ได้ตั้งเคหสถานยังที่พระราชทาน ณ ถนนเพชรบุรี จังหวัดพระนคร และสมรสกับคุณหญิงวงศ์ มีบุตรธิดาจำนวนทั้งสิ้น 4 คน แต่เหลือเพียงบุตรชายใหญ่เพียงคนเดียว คือ ขุนปฏิภาณพิจิตร (กมลวงศ์ สาลักษณ) ต.จ. รับราชการสืบตระกูลอยู่ในกระทรวงมุรธาธร
นอกจากนั้น ยังได้สมรสกับนางแย้มอนุภรรยา มีบุตรธิดารวมจำนวน 4 คน อันได้แก่
นายพงศ์สุนทร สาลักษณ
นายพรพัจน์ สาลักษณ
นางสาวชัชศรี สาลักษณ
นายมณีวรรณ สาลักษณ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2464 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2465 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2462 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2463 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 3 (ว.ป.ร.3)
พ.ศ. 2458 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 4 (ว.ป.ร.4)
พ.ศ. 2459 –  เหรียญราชรุจิทอง รัชกาลที่ 6 (ร.จ.ท.6)
ถึงแก่อนิจกรรม

พระยาศรีสุนทรโวหาร (ผัน สาลักษณ) ถึงแก่อนิจกรรมในเช้าวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2466 ณ บ้านพักถนนเพชรบุรี สิริรวมอายุได้ 43 ปี พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้า ฯ เป็นพิเศษส่วนพระองค์พระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2467 ณ วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร พระราชทานเงิน 2,000 สตางค์ ผ้าไตร 1 ไตร ผ้าขาว 4 พับ และพระราชทานหีบทองชั้นข้าราชการพานทอง กลองชนะเขียวประโคม 8 จ่าปี่ 1 เป็นเกียรติยศพิเศษ
ภาษาลิซาน ดิดัน

| ภาษาลิซาน ดิดัน |
| --- | --- |
לשן דידן Lišān Didān, לשנן Lišānān
ออกเสียง: /liˈʃɑn diˈdɑn/
ประเทศที่มีการพูด: อาเซอร์ไบจาน, จอร์เจีย เดิมอยู่ในอิหร่าน, ตุรกี
ภูมิภาค: เยรูซาเลมและเทลอาวีฟ เดิมอยู่ในอาเซอร์ไบจานอิหร่าน
จำนวนผู้พูด: 4,500  (2001)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  เซมิติกเซมิติกกลางเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือแแอราเมอิกแแอราเมอิกตะวันออกตะวันออกเฉียงเหนือภาษาลิซาน ดิดัน
รหัสภาษา
ISO 639-3: trg
ภาษาลิซาน ดิดัน (Lishan Didan) เป็นภาษาแอราเมอิกใหม่ จุดเริ่มต้นของภาษาอยู่ในอาเซอร์ไบจานของอิหร่าน บริเวณทะเลสาบอูร์เมีย ปัจจุบันผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในอิสราเอล คำว่าลิซาน ดิดันหมายถึงภาษาของเรา นักสัทศาสตร์ได้ตั้งชื่ออื่นให้ภาษานี้เพื่อลดความสับสนว่าภาษาแอราเมอิกใหม่อาเซอร์ไบจานอิหร่านของชาวยิวหรือภาษาลาโคลคี