stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
7 ประจัญบาน 2

| 7 ประจัญบาน 2 |
| --- | --- |
กำกับ: เฉลิม วงศ์พิมพ์
เขียนบท: เฉลิม วงศ์พิมพ์ ก้องเกียรติ โขมศิริ
เนื้อเรื่อง: เฉลิม วงศ์พิมพ์
อำนวยการสร้าง: สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ
นักแสดงนำ: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง   อัมรินทร์ นิติพน   สามารถ พยัคฆ์อรุณ   ทศพล ศิริวิวัฒน์   พิเศก อินทรครรชิต   แช่ม แช่มรัมย์   ค่อม ชวนชื่น   ฮิโระ ซะโนะ   ประกาศิต โบสุวรรณ
กำกับภาพ: สวน บุญหล้า
ผู้จัดจำหน่าย: สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล
วันฉาย: 28 เมษายน พ.ศ. 2548
ความยาว: 101 นาที
ประเทศ:  ประเทศไทย
ภาษา: ภาษาไทย, ภาษาญี่ปุ่น
ก่อนหน้านี้: 7 ประจัญบาน
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ข้อมูลจากสยามโซน
7 ประจัญบาน 2 เป็น ภาพยนตร์ไทย โดย สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล และ บาแรมยู ออกฉายเมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2548 เป็นภาคต่อของ 7 ประจัญบาน กำกับภาพยนตร์โดย เฉลิม วงศ์พิมพ์ อำนวยการสร้างโดย สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ ควบคุมสร้างโดย ปรัชญา ปิ่นแก้ว และ สุกัญญา วงศ์สถาปัตย์ บทภาพยนตร์โดย เฉลิม วงศ์พิมพ์ และ ก้องเกียรติ โขมศิริ กำกับภาพโดย สวน บุญหล้า กำกับศิลป์โดย สหรัฐ บุญสถิตย์ ลำดับภาพโดย เฉลิม วงค์พิมพ์ และ วิชิต วัฒนานนท์ ออกแบบงานสร้างโดย เกียรติชัย คีรีศรี ออกแบบกำกับคิวบู๊โดย สมใจ จันทร์มูนตรี
ภาพยนตร์ทำรายได้ 37.42 ล้านบาท โดยในภาคนี้ได้มีการเปลี่ยนตัวนักแสดงจาก พงษ์ศักดิ์ พงษ์สุวรรณ หรือ เท่ง เถิดเทิง ซึ่งรับบท หมัด เชิงมวย ในภาคแรกที่ไม่สามารถมาร่วมแสดงในภาคนี้ได้ด้วยเหตุผลบางประการ มาเป็น สามารถ พยัคฆ์อรุณ ในบท เหมาะ เชิงมวย พี่ชายของหมัดซึ่งในตอนต้นเรื่องได้มีการแซวถึงเรื่องนี้โดยเหมาะได้บอกกับ 6 ประจัญบานที่เหลือว่ามาทำหน้าที่แทนหมัดเพราะหมัดถูกแฟนมวยตีขาหัก
ภาพยนตร์เรื่อง 7 ประจัญบาน 2 นี้ได้เป็นต้นแบบของการสร้างละครโทรทัศน์เรื่อง 7 ประจัญบาน ทาง ช่อง 3 โดยมี อ๊อฟ พงษ์พัฒน์ กลับมารับบท จ๋าดับ จำเปาะ และ สรพงศ์ ชาตรี ซึ่งรับบท ดั่น มหิทธา ในฉบับภาพยนตร์เมื่อปี พ.ศ. 2520 มาร่วมแสดงด้วย
สำนักพิมพ์ วิบูลย์กิจ ได้จัดทำหนังสือการ์ตูนร่วมโปรโมทภาพยนตร์ ในชื่อ 7 ประจัญบาน 2 Comic Version ออกมาทั้งหมด 7 ฉบับ 7 คนวาด โดยแต่ละเล่มจะเป็นเรื่องราวของสมาชิกทั้ง 7 คน ก่อนเหตุการณ์ในภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเชื่อมโยงกันในทุกเล่ม โดยเล่ม อัคคี เมฆยันต์ วาดโดย จักรพันธ์ ห้วยเพชร เจ้าของรางวัลมังงะอวอรด์ ปี 2552
เรื่องย่อ

ในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อกองทัพญี่ปุ่นแพร่ขยายอำนาจและอิทธิพล ไปทั่วเอเชียอาคเนย์ ทำให้ทางการไทยมอบหมายงานชิ้นสำคัญผ่านมายัง ผู้กององอาจ (ประกาศิต โบสุวรรณ) ให้เหล่า 7 ประจัญบาน ปฏิบัติภารกิจลับ สำคัญระดับสุดยอดของประเทศ ตรวจสอบพฤติกรรมอันน่าสงสัยของ สุริยะ เอบาต้า (ฮิโระ ซะโนะ) ที่คาดว่าอาจจะเป็นสายลับของทางการญี่ปุ่น ที่มาในคราบของนักธุรกิจที่เดินทางเข้ามาในเมืองไทย
แต่กลับกลายเป็นว่า ภารกิจดังกล่าวหาได้สำเร็จลุล่วงง่ายดายอย่างที่คิดไม่ เมื่อผู้นำของ 7 ประจัญบาน อย่าง จ่าดับ จำเปาะ (พงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง) กลับพลาดพลั้งทำให้ ผู้พันทีเคดะ (โยโกสุกะ ชิโอยะ) พ่อของสุริยะเสียชีวิตโดยอุบัติเหตุ ทำให้เหล่า 7 ประจัญบานกลายเป็นบุคคลต้องห้าม ที่ นายพลนากามูระ (Masayuk Todoroki) ผู้นำทัพของญี่ปุ่นโกรธแค้น และยื่นคำขาดให้ทางการไทย ส่งตัวจ่าดับและพรรคพวกทั้ง 7 มาสำเร็จโทษประหารชีวิต เป็นเหตุให้ประจัญบานทั้ง 7 ต้องรับมือกับทั้งทางการไทย และเหล่าทหารญี่ปุ่น รวมทั้งกลุ่มมือสังหารที่ถูกส่งตรงมาจากดินแดนอาทิตย์อุทัย ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนามของ 7 เซียนซามูไร จนต้องระหกระเหินไปร่วมกับกลุ่มพี่น้องไทยจีน ที่ร่วมกันต่อต้านญี่ปุ่น ซึ่งมีหน้าฉากคือคณะนักแสดงงิ้วที่มีชื่อเสียงของเตี่ยตังกวย เกิดเป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัยครั้งใหม่ของ 7 ประจัญบาน ที่ครั้งนี้ต้องทาหน้าขาวแต่งชุดงิ้ว รำพลองตะลุยกองทัพญี่ปุ่น เหินขึ้นฟ้าเผชิญหน้ากับกองบินกามิกาเซ่ของญี่ปุ่น ภายใต้ฉากไฮไลท์สุดอลังการ กับการเนรมิตสะพานข้ามแม่น้ำแควขึ้นมาอีกครั้ง ในฉากไคลแม็กซ์สำคัญ พร้อมทั้งเปิดเผยที่มา ของกางเกงแดงเชือกกล้วยอันลือลั่นของจ่าดับ รวมถึงเรื่องราวความรักครั้งก่อนของจ่าดับที่มีต่อ นางโฉม (อภิรดี ภวภูตานนท์) และตัวละครสุดคลาสสิก ที่เกิดมาแล้วย่อมไม่แคล้วที่อาจจะกลายเป็น 'คู่กรรม' ของกันอย่าง อังศุมาลย์ (มินท์ - อาทิตยา ดิถีเพ็ญ) และ โกโบต้า (ก้อง - อรรฆรัตน์ นิติพน)
นักแสดง

| ภาพยนตร์ | พ> ศ. 2548 |
| --- | --- |

รับบทเป็น: นักแสดงนำโดย
จ่าดับ จำเปาะ: พงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง
อัคคี เมฆยันต์: อัมรินทร์ นิติพน
เหมาะ เชิงมวย: สามารถ พยัคฆ์อรุณ
ตังกวย แซ่ลี้: ทศพล ศิริวิวัฒน์
ดั่น มหิทธา: พิเศก อินทรครรชิต
กล้า ตะลุมพุก: แช่ม แช่มรัมย์
จุก เบี้ยวสกุล: ค่อม ชวนชื่น
สุริยะ เอบาต้า: ฮิโระ ซะโนะ
ผู้กององอาจ: ประกาศิต โบสุวรรณ
นางโฉม: อภิรดี ภวภูตานนท์
นายพลนากามูระ: Masayuk Todoroki
อังศุมาลย์: อาทิตยา ดิถีเพ็ญ
โกโบต้า: อรรฆรัตน์ นิติพน
เตี่ยของตังกวย: นิรุษณ์ วิจิตรวงศ์เจริญ
แม่ของอังศุมาลย์: วิยะดา อุมารินทร์
ยายของอังศุมาลย์: อรุณ จันทรวงศ์
รับบทเป็น: นักแสดงรับเชิญ
ผบ.สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: สมศักดิ์ ชัยสงคราม
ผู้พันทีเคดะ เอบาต้า (พ่อของสุริยะ): โยโกสุกะ ชิโอยะ
หัวหน้ากองโจร: วรเชษฐ์ เอมเปีย
ซิ่วซิ่ว: ซันนี่ ยูโฟร์
ดูเพิ่ม

7 ประจัญบาน
แหล่งข้อมูลอื่นๆ

7 ประจัญบาน 2 (2548) ที่ฐานข้อมูลภาพยนตร์และละครไทย
เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2007-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
7 ประจัญบาน 2 ทางเว็บไซต์ สยามโซน
7 ประจัญบาน 2 ทางเว็บไซต์ ThaiFilmDb
Seven Street Fighters (2005) ทางเว็บไซต์ IMDb
↑  Metalbridges
พระวชิรภาวนาภิรัต (ธรรมทส ขนฺติพโล)

| พระวชิรภาวนาภิรัต (ธรรมทส ขนฺติพโล) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: เจ้าคุณแก้ว
ส่วนบุคคล
เกิด: 17 เมษายน พ.ศ. 2521 (46 ปี)
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: น.ธ.เอก ป.ธ.4 พธ.บ.(สาขาวิชาพระพุทธศาสนา)พธ.ม.(สาขาวิชาพระพุทธศาสนา) พธ.ด.กิตติมศักดิ์ (สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ) ศษ.ด.กิตติมศักดิ์(สาขาวิชาการพัฒนาหลักสูตรและนวัตกรรมการสอน )
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดตะโก พระนครศรีอยุธยา
บรรพชา: 29 มิถุนายน พ.ศ. 2533
อุปสมบท: 19 มีนาคม พ.ศ. 2542
พรรษา: 25
ตำแหน่ง: ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 2 ,เจ้าอาวาส วัดตะโก,เจ้าสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา แห่งที่ 25
พระวชิรภาวนาภิรัต,วิ. นามเดิม ธรรมทส พืชจันทร์ ฉายา ขนฺติพโล หรือ “ท่านเจ้าคุณแก้ว” เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญ ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 2, เจ้าอาวาสวัดตะโก อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา,เจ้าสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา แห่งที่ 25
ประวัติ

พระวชิรภาวนาภิรัต มีนามเดิมว่า ธรรมทส พืชจันทร์ เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2521 ณ บ้านเลขที่ 87 หมู่ที่ 5 ตำบลโพธิ์เอน อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โยมบิดา-มารดา ชื่อ นายล้วน และนางลัดดา พืชจันทร์
เข้าพิธีบรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ณ วัดตะโก ตำบลดอนหญ้านาง อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีพระครูสุนทรธรรมนิวิฐ (รวย ปาสาทิโก) หรือหลวงพ่อรวย เป็นพระอุปัชฌาย์ มีหน้าที่คอยอุปัฏฐากปรนนิบัติรับใช้ และได้รับความเมตตาถ่ายทอดวิชาอาคมต่างๆ ให้ อีกทั้งยังตั้งชื่อให้ว่า “เณรแก้ว” ด้วย
นอกจากนี้ท่านยังมีความมุ่งมั่นศึกษาพระปริยัติธรรม พ.ศ.2539 สอบได้นักธรรมชั้นเอก สำนักเรียนคณะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งใจศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกบาลีอย่างจริงจัง แต่ด้วยเห็นว่าวัดในต่างจังหวัดยังมีความไม่พร้อมในด้านการศึกษาหลายด้าน จึงตัดสินใจมุ่งหน้าเข้าเมืองหลวง ไปเรียนที่วัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร
ครั้นอายุครบ 21 ปี เข้าพิธีอุปสมบทเป็นพระภิกษุ วันที่ 19 มีนาคม พ.ศ.2542 ณ พัทธสีมาพระอุโบสถวัดสามพระยา เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร มีพระราชปริยัติบดี (เอื้อน หาสธมฺโม) วัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร เป็นพระอุปัชฌาย์,พระศรีกิตติโสภณ วัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระมหาไพบูลย์ วิปุโล วัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร เป็นพระอนุสาวนาจารย์  พระอุปัชฌาย์ให้นามฉายาทางพระพุทธศาสนาว่า "ขนฺติพโล"ผู้มีความอดทนเป็นพลัง
หลังอุปสมบท ในปีพ.ศ.2552 สอบได้เปรียญธรรม 4 ประโยค สำนักเรียนวัดสามพระยา พ.ศ.2556 สำเร็จหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนปลาย ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย เขตพระนคร พ.ศ.2561 สำเร็จการศึกษาปริญญาโท พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (พระพุทธศาสนา) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ย้อนไปเมื่อวันพุธที่ 19 ก.ค.2560 หลวงพ่อรวยถึงแก่มรณภาพ สร้างความอาลัยแก่บรรดาคณะศิษย์เป็นอย่างยิ่ง คณะสงฆ์ กรรมการวัดตะโกและชาวบ้าน จึงพร้อมใจกันนิมนต์ให้กลับมาวัดตะโกอีกครั้ง เพื่อสืบทอดเจตนารมณ์หลวงพ่อรวย
พระวชิรภาวนาภิรัต กล่าวว่า “อาตมาเกิดที่ อ.ภาชี และตอนบวชเป็นเณรก็ได้มาบวชที่วัดตะโก เป็นลูกศิษย์หลวงพ่อรวย อดีตเจ้าอาวาสวัดตะโก จากนั้นได้ไปเรียนพระปริยัติธรรมเพิ่มเติมที่วัดสามพระยา กรุงเทพฯ ก่อนที่จะได้รับความไว้วางใจจากพระผู้ใหญ่ เจ้าคณะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ให้กลับมาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดตะโก สำหรับแนวทางบริหารวัด ยึดตามแนวทางที่หลวงพ่อรวยได้วางแนวทางไว้ และเน้นงานด้านสาธารณสงเคราะห์”
ทั้งนี้ คณะสงฆ์วัดตะโก ร่วมกับสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ จัดโครงการสามเณรทรงจำพระปาติโมกข์เฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และได้รับความเห็นชอบจากรัฐบาล ให้เป็นหนึ่งในโครงการของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ในการร่วมเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 28 กรกฎาคม 2567
วุฒิการศึกษา/วิทยฐานะ

พ.ศ. 2539 สอบไล่ได้นักธรรมชั้นเอก สำนักเรียนคณะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดแก้ว ตำบลแม่ลา อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง
พ.ศ. 2552 สอบได้เปรียญธรรม 4 ประโยค สำนักเรียนวัดสามพระยา แขวงวัดสามพระยา เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร สำนักงานแม่กองบาลีสนามหลวง
พ.ศ. 2556 สำเร็จการศึกษาหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.6) ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร กระทรวงศึกษาธิการ
พ.ศ. 2556 สำเร็จการศึกษาตามหลักสูตรประกาศนียบัตรการบริหารคณะสงฆ์ (ป.บส.) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2560 สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี  พุทธศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2561 สำเร็จการศึกษาปริญญาโท พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ความชำนาญการ

มีความชำนาญในการอ่าน-เขียน ภาษาขอม
มีความชำนาญด้านโหราศาสตร์
มีความรู้ด้านประวัติศาสตร์ไทย ศิลปวัฒนธรรม ประเพณี
มีความรู้ด้านศาสนพิธี ราชพิธี และรัฐพิธี
งานปกครอง

พ.ศ. 2554 - 2561  เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวงวัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2555 เป็น พระวิปัสสนาจารย์ในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 1 
เป็น พระกรรมวาจาจารย์ และพระอนุสาวนาจารย์ 
เป็น เลขานุการเจ้าคณะแขวงวัดสามพระยา 
เป็น คณะกรรมการในการฝึกซ้อมอบรมพระสังฆาธิการเพื่อแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์
พ.ศ. 2556 เป็น พระวินยาธิการ คณะสงฆ์ส่วนกลาง กรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2557  เป็น เลขานุการรองเจ้าคณะภาค 13
พ.ศ. 2560 เป็น คณะกรรมการและผู้ช่วยเลขานุการประสานยุทธศาสตร์ในการปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนาแห่งชาติ (คปพ.)
พ.ศ. 2561 เป็น เจ้าอาวาสวัดตะโก อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2565 เป็น รองเจ้าคณะอำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2566 เป็น เจ้าสำนักศาสนศึกษาวัดตะโก อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2567 เป็น พระอุปัชฌาย์
พ.ศ. 2567 เป็น ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 2
งานการศึกษา

มีวิธีส่งเสริมการศึกษาดังนี้
ส่งเสริมและแนะนำให้นักเรียนมีความเข้าใจในประโยชน์ของการศึกษาแผนกธรรมและแผนกบาลี
ให้การสนับสนุนแก่นักเรียนที่มีความตั้งใจศึกษาเล่าเรียนและเรียนดี
จัดหารางวัลให้แก่ผู้ที่สอบได้ตามความเหมาะสม
ช่วยจัดหาอุปกรณ์การศึกษาให้กับโรงเรียน เพื่อส่งเสริมการศึกษาตลอดมา
จัดให้มีการปฏิบัติธรรม เพื่อให้เกิดสมาธิในการเรียน
งานพิเศษ

พ.ศ.2561 ได้รับแต่งตั้งเป็น กรรมการสนามหลวงแผนกธรรม
พ.ศ.2563 ได้รับแต่งตั้งเป็น กรรมการฝ่ายสาธารณสงเคราะห์จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ.2564 ได้รับแต่งตั้งเป็น กรรมการศึกษาสงเคราะห์จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ.2564 ได้รับแต่งตั้งเป็น กรรมการโครงการสร้างความปรองดองสมานฉันท์โดยใช้หลักธรรม ทางพระพุทธศาสนา “หมู่บ้านรักษาศีล 5” ประจำหนกลาง
พ.ศ.2565 ได้รับแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ.2566 ได้รับแต่งตั้งเป็น คณะกรรมการบริหารกลางโครงการสร้างความปรองดองสมานฉันท์ โดยใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา “หมู่บ้านรักษาศีล 5”
พ.ศ.2567 ได้รับแต่งตั้งเป็น เจ้าสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา แห่งที่ 25 ตั้งอยู่ที่ วัดตะโก ตำบลดอนหญ้านาง อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
รางวัลเกียรติคุณที่ได้รับ

พ.ศ. 2565 สภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีมติให้ถวายปริญญาเอก พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ
พ.ศ. 2566 สภามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี มีมติให้ถวายปริญญาเอก ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาการพัฒนาหลักสูตรและนวัตกรรมการสอน
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2552 เป็น เปรียญธรรม 4 ประโยค ที่ พระมหาธรรมทส ขนฺติพโล ป.ธ.4
พ.ศ. 2561  ได้รับแต่งตั้งจากพระเดชพระคุณพระพรหมดิลก (เอื้อน หาสธมฺโม) ป.ธ.9 ให้ดำรงตำแหน่งฐานานุกรมที่ พระครูสิทธิสรคุณ พระครูคู่สวด
พ.ศ. 2565  ได้รับแต่งตั้งจากท่านเจ้าคุณพระธรรมวชิราจารย์ (สุชาติ กิตฺติปญฺโญ) ป.ธ.8 ให้ดำรงตำแหน่งฐานานุกรมที่ พระครูปลัดจริยวัฒน์
พ.ศ. 2566  ได้รับแต่งตั้งจากพระเดชพระคุณพระพรหมวชิรานุวัตร (อาทร อินฺทปญฺโญ) ป.ธ.9 ให้ดำรงตำแหน่งฐานานุกรมที่ พระครูปลัดสุวัฒนเถรคุณ สุนทรธรรมวิจิตร ตรีปิฎกธรรมรักขิต
พ.ศ. 2567  ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์ขึ้น เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญ ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระวชิรภาวนาภิรัต,(สป.วิ.)
รัฐอะแลสกา

| รัฐอะแลสกา |
| --- | --- |
รัฐ
   ธง ตรา
สมญา: The Last Frontier
คำขวัญ: North to the Future
แผนที่สหรัฐเน้นรัฐอะแลสกา
ประเทศ: สหรัฐ
เข้าร่วมสหรัฐ: 3 มกราคม 1961 (49)
เมืองหลวง: จูโน
เมืองใหญ่สุด: แองคอเรจ
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: บิล วอล์กเกอร์ (I)
สมาชิกวุฒิสภา: ลิซา เมอร์โคว์สกี (R) แดน ซัลลิแวน (R)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 663,268 ตร.ไมล์ (1,717,856 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 571,951 ตร.ไมล์ (1,481,346 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 91,316 ตร.ไมล์ (236,507 ตร.กม.)  13.77%
อันดับพื้นที่: 1
ประชากร
 • ทั้งหมด: 626,932 คน
 • อันดับ: 48
 • ความหนาแน่น: 1.29 คน/ตร.ไมล์ (0.49 คน/ตร.กม.)
 • อันดับความหนาแน่น: 50
ภาษา
 • ภาษาทางการ: ภาษาอังกฤษ
เขตเวลา: UTC-9/-8
อักษรย่อไปรษณีย์: AK
รหัส ISO 3166: US-AK
เว็บไซต์: www.alaska.gov
อะแลสกา (อังกฤษ: Alaska, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /əˈlæs kə/) รวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับสหรัฐอเมริกา นับเป็นรัฐที่ 49 มีจำนวนประชากร 626,932 คน (ค.ศ. 2000) ชื่อ อะแลสกา นั้นน่าจะเพี้ยนมาจากคำในภาษาอะลิวต์ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่น แปลว่า "ดินแดนที่ไม่ใช่เกาะ"
ประวัติศาสตร์

18 ตุลาคม ค.ศ. 1867 หรือเมื่อประมาณ 145 ปีที่แล้ว เป็นวันที่อะแลสกาของรัสเซียเข้ามาอยู่ภายใต้การปกครองของสหรัฐโดยสมบูรณ์ โดยในวันนั้น ที่เมือง โนวา - อาร์คานเกลสค์ เมืองหลวงอะแลสกาของรัสเซีย ที่ต่อมาถูกเปลี่ยนกลับมาใช้ชื่อเดิมคือ ซิทกา ได้มีพิธีส่งมอบคาบสมุทรแห่งนี้ให้กับสหรัฐ
ตามประวัติเชื่อว่าคนเชื้อสายเอเชียอพยพข้ามช่องแคบเบริง เข้ามาลงหลักปักฐานที่อะแลสการาวเมื่อ 1 หมื่น 2 พันปีก่อน การเข้าไปติดต่อกับคนที่นี่ของชาวยุโรป เกิดขึ้นครั้งแรกในปี 1741 เมื่อ วิตุส เบริง เดินทางไปที่นั่นกับเรือเซ็นต์ปีเตอร์ เพื่อทำการสำรวจให้กับกองทัพเรือรัสเซีย และเมื่อคณะสำรวจกลับออกมา ขนสัตว์จากที่นั่นก็ได้รับการยกย่องว่ามีคุณภาพดีเยี่ยม คณะนักค้าขนสัตว์เล็ก ๆ จึงเริ่มมาที่อะแลสกา โดยหลักฐานการตั้งหลักฐานของชาวยุโรปที่นี่ว่าเกิดขึ้นในปี 1784
ตั้งแต่ช่วงต้นจนถึงช่วงกลางทศวรรษที่ 1800 รัสเซียและสหรัฐเริ่มเข้ามาสำรวจอะแลสกาเพื่อโครงการขยายอาณานิคม แต่รัสเซียไม่เคยผนวกอะแลสกาเป็นอาณานิคมโดยสมบูรณ์ และก็ไม่ได้หาประโยชน์จากดินแดนแห่งนี้มากนัก ผิดกับฝ่ายสหรัฐที่ได้แสดงความสนใจในดินแดนแห่งนี้
ข้อตกลงเรื่องการขายอะแลสกา ลงนามโดยนายวิลเลียม เอช. ซูเวิร์ด รัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐเมื่อ 30 มีนาคม ค.ศ. 1867 ฝ่ายสหรัฐต้องจ่ายเป็นค่าดินแดนขนาด 1 ล้าน 5 แสนตารางกิโลเมตรเพียง 7 ล้าน 2 แสนดอลลาร์ หรือเทียบเท่ากับ 11 ล้านรูเบิลทองคำ
นักประวัติศาสตร์ในยุคปัจจุบันหลายคนตำหนิการตัดสินพระทัยของจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 แห่งรัสเซียว่ามองการณ์ใกล้และไม่รักชาติ เนื่องจากในพื้นที่มีประชากรชาวรัสเซียอยู่เป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์อีกกลุ่มหนึ่งมองว่าในสมัยที่ตัดสินพระทัยขายนั้นมีชาวรัสเซียในพื้นที่อะแลสกาเพียงไม่กี่ร้อยคน และยังไม่มีการค้นพบทรัพยากรธรรมชาติที่สำคัญ
ส่วนทางฝ่ายสหรัฐ หลายคนในยุคนั้นมองไม่เห็นประโยชน์ของการซื้ออะแลสกาซึ่งอยู่ห่างไกลและไม่มีผู้อยู่อาศัย สื่อมวลชนในยุคนั้นก็ล้อเลียนรัฐบาลว่าเสียเงินไปมากมายเพื่อซื้อก้อนน้ำแข็ง ถึงขั้นมีข่าวลือว่านักการทูตรัสเซียติดสินบนข้าราชการสหรัฐเดินเรื่องเพื่อให้มีการซื้อขาย เพิ่งจะปลายศตวรรษที่ 19 เท่านั้นที่เริ่มมีการค้นพบทองคำ ต่อมาก็ยังพบน้ำมันและก๊าซธรรมชาติอีกมากมายมหาศาล
ตอนแรกเมื่อมาอยู่กับสหรัฐนั้น อะแลสกาอยู่ในการดูแลของกระทรวงการทหาร ต่อมาก็ถูกยกระดับสถานะเรื่อยมา จนได้เป็นรัฐที่ 49 ของสหรัฐ เมื่อปี 1959
ภูมิประเทศ

รัฐอะแลสกามีพื้นที่ทางตะวันออกติดต่อกับดินแดนยูคอนและรัฐบริติชโคลัมเบียของแคนาดา ทางใต้ติดต่อกับอ่าวอะแลสกาและมหาสมุทรแปซิฟิก ทางตะวันตกติดกับทะเลเบริง ช่องแคบเบริง และทะเลชุกชี ส่วนทางเหนือติดกับทะเลโบฟอร์ตและมหาสมุทรอาร์กติก อะแลสกาเป็นรัฐที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา แต่ไม่มีเขตแดนติดกับอเมริกาแผ่นดินใหญ่โดยสิ้นเชิง
อะแลสกามีภูเขาไฟอยู่ 41 ลูก ที่อันตรายที่สุดคือภูเขาออกัสติน
การเมืองการปกครอง

คล้ายกับรัฐอื่น ๆ ของสหรัฐอเมริกา รัฐอะแลสกาปกครองแบบสาธารณรัฐ ด้านการปกครองแบ่งเป็นสามส่วน คือ ด้านการบริหารประกอบด้วยผู้ว่าการรัฐและเจ้าหน้าที่ที่มาจากการเลือกตั้ง ด้านกฎหมายประกอบด้วยสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา และด้านศาลปกครองประกอบด้วยศาลสูงและศาลล่าง
ภาษี

รายได้หลักของอะแลสกามาจากน้ำมันและเงินอุดหนุนของรัฐ ทำให้รัฐกำหนดให้รัฐอะแลสกามีฐานภาษีรายได้ต่ำมากที่สุดรัฐหนึ่งของสหรัฐอเมริกา ในขณะที่อะแลสกาไม่มีการคิดภาษีจากการขายสินค้า แต่เมือง 89 เมืองของรัฐมีการเก็บภาษีสินค้าในอัตรา 1-7.5% ซึ่งเมืองในรัฐอื่นเก็บภาษีที่ 3-5% สินค้าที่มีการเก็บภาษี ได้แก่ ปลาสด โรงแรม ที่พัก ภาษีจากจำนวนเตียงของการบริการที่พักแบบ bed-and-breakfast ภาษีจากกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับพลังงานไม่หมุนเวียน (severance taxes) เครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์ ยาสูบ เกม pull tab ยางรถยนต์ และการขนถ่ายน้ำมัน นอกจากนี้รายได้บางส่วนยังเก็บจากภาษีของรัฐและค่าลิขสิทธิ์รวมกันร่วมกับเมืองต่างๆ ในรัฐอะแลสกา
เมือง Fairbanks มีการเก็บภาษีที่ดินที่แพงที่สุดในรัฐอะแลสกา ขณะที่ไม่มีการเก็บภาษีจากการขายสินค้าหรือภาษีเงินได้
ในปี 2008 องค์กรด้านภาษี (Tax Foundation) ได้จัดอันดับรัฐอะแลสกาให้เป็นอันดับที่ 4 ของการมีนโยบายด้านภาษีที่ "เป็นมิตรต่อธุรกิจ" ส่วนรัฐอันดับอื่นๆ ที่มีความเป็นมิตร คือ รัฐไวโอมิ่ง รัฐเนวาดา และรัฐเซาธ์ดาโกต้า
เศรษฐกิจ

ในปี 2007 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของรัฐ (gross state product) เท่ากับ 44.9 พันล้านเหรียญสหรัฐนับเป็นอันดับที่ 45 ของประเทศ  รายได้ส่วนบุคคลเป็น 40,042 เหรียญสหรัฐจัดเป็นอันดับที่ 15 ของประเทศ น้ำมันและก๊าซธรรมชาติเป็นอุตสาหกรรมหลักของรัฐอะแลสกา และมากกว่า 80% ของรายได้ของรัฐมาจากการกลั่นนํ้ามัน ส่วนผลิตภัณฑ์การส่งออกอื่นๆ (นอกเหนือจากน้ำมันและก๊าซธรรมชาติ) คือ อาหารทะเล แซลมอน ปลาคอด ปลา pollock และปู
การเกษตรมีผลต่อเศรษฐกิจถือเป็นอัตราส่วนที่น้อย การเกษตรกรรมส่วนใหญ่เพื่อการบริโภคภายในรัฐเอง รวมถึงการเลี้ยงสัตว์ ผลิตภัณฑ์จากนม ผัก และปศุสัตว์  ด้านโรงงานการผลิตสินค้ามีไม่มาก อาหารสัตว์ส่วนใหญ่และอาหารทั่วไปถูกนำเข้าจากที่อื่น
การจ้างงานโดยหลักแล้วอยู่ในองค์กรของรัฐและอุตสาหกรรรม ตัวอย่างเช่น การกลั่นน้ำมัน การเดินเรือ และการขนส่ง มีการตั้งเขตทหารในบริเวณ Fairbanks และ Anchorage นอกจากนี้ เงินอุดหนุนจากรัฐบาลถือเป็นส่วนสำคัญต่อเศรษฐกิจของอะแลสกา โดยมีกฎหมายของรัฐในระบบการจัดเก็บภาษีที่ต่ำ มีการเติบโตของด้านการบริการและการท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวบางส่วนได้มีการสร้างที่พักชุมชนเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจของรัฐ
วัฒนธรรม

ส่วนใหญ่จะมีการรวบรวมวัฒนธรรมของทุกรัฐในสหรัฐอเมริกากับวัฒนธรรมชาวพื้นเมืองอะแลสกา โดยมีงาน Alaska Native Heritage Center จัดทุกปีมีจุดประสงค์ของงานคือเพื่อเสริมสร้างความภาคภูมิใจในตนเองของชาวพื้นเมืองและเพื่อส่งเสริมการแลกเปลี่ยนข้ามวัฒนธรรมของคนทั้งหมด นอกจากนี้ ยังมีเทศกาล   เป็นการแข็งความแข็งแรงของสุนัขในเมืองหนาว โดยเริ่มที่เมือง Achorage และสิ้นสุดที่เมือง Nome และยังมีการแข่งขัน World Ice Art Championships เป็นการแข่งขันทำศิลปะจากหิมะจากทั่วทุกมุมโลก
ดูเพิ่ม

กองทุนถาวรอะแลสกา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของรัฐอะแลสกา (อังกฤษ)
| ด ค ก เขตทางการเมืองของสหรัฐ |
| --- | --- |
รัฐ:  คอนเนทิคัต  เคนทักกี  แคนซัส  แคลิฟอร์เนีย  โคโลราโด  จอร์เจีย  เซาท์แคโรไลนา  เซาท์ดาโคตา  เดลาแวร์  เท็กซัส  เทนเนสซี  นอร์ทแคโรไลนา  นอร์ทดาโคตา  นิวเจอร์ซีย์  นิวเม็กซิโก  นิวยอร์ก  นิวแฮมป์เชอร์  เนแบรสกา  เนวาดา  เพนซิลเวเนีย  ฟลอริดา  มอนแทนา  มิชิแกน  มินนิโซตา  มิสซิสซิปปี  มิสซูรี  เมน  แมริแลนด์  แมสซาชูเซตส์  ยูทาห์  โรดไอแลนด์  ลุยเซียนา  วอชิงตัน  วิสคอนซิน  เวสต์เวอร์จิเนีย  เวอร์จิเนีย  เวอร์มอนต์  ไวโอมิง  ออริกอน  อะแลสกา  อาร์คันซอ  อินดีแอนา  อิลลินอย  แอริโซนา  แอละแบมา  โอคลาโฮมา  โอไฮโอ  ไอดาโฮ  ไอโอวา  ฮาวาย 
เขตที่ตั้งรัฐบาลของสหพันธ์:  วอชิงตัน ดี.ซี. 
พื้นที่เกาะ:  กวม  ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  อเมริกันซามัว 
เกาะเล็กรอบนอก:  เกาะจาร์วิส  เกาะนาแวสซา  เกาะเบเกอร์  เกาะเวก  เกาะฮาวแลนด์  คิงแมนรีฟ  จอห์นสตันอะทอลล์  แพลไมราอะทอลล์  มิดเวย์อะทอลล์ 
เขตสงวนอินเดียน: รายชื่อเขตสงวนอินเดียน
เอ็มมี เนอเทอร์
งานวิจัยพีชคณิตนามธรรม

ถึงแม้ว่าทฤษฎีบทของเนอเทอร์จะส่งผลต่อทฤษฎีกลศาสตร์ดั้งเดิมและกลศาสตร์ควอนตัมอย่างมาก แต่เนอเทอร์เป็นที่รู้จักมากกว่าในฐานะนักคณิตศาสตร์ด้านพีชคณิตนามธรรม นาทาน จาค็อบสัน ระบุไว้ในบทนำของ Noether's Collected Papers ว่าความก้าวหน้าของพีชคณิตนามธรรม ซึ่งเป็นนวัตกรรมที่พิเศษที่สุดของคณิตศาสตร์ในสมัยศตวรรษที่ 20 เป็นผลงานของเนอเทอร์เป็นส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นในงานวิจัยที่ติพิมพ์ ในห้องบรรยาย หรือด้วยอิทธิพลส่วนตัวของเธอที่มีต่อนักคณิตศาสตร์ร่วมสมัย มีบางครั้งที่เนอเทอร์ยอมให้เพื่อนร่วมงานหรือลูกศิษย์ของเธอตีพิมพ์แนวคิดของเธอเอง เพื่อช่วยเหลือให้พวกเขาสร้างอาชีพทางวิชาการได้
งานของเนอเทอร์ในสาขาพีชคณิตปรากฎเป็นครั้งแรกในปี 1920 เนอเทอร์ตีพิมพ์งานวิจัยร่วมกับ W. Schmeidler โดยนิยามไอดีลซ้ายและไอดีลขวาในริงใด ๆ เป็นครั้งแรก และในปีถัดมาเนอเทอร์ตีพิมพ์อีกงานวิจัยชื่อ Idealtheorie in Ringbereichen ("ทฤษฎีของไอดีลในโดเมนริง") โดยวิเคราะห์สมบัติ ascending chain condition ของไอดีล เออร์วิง แคปลันสกี นักพีชคณิตที่มีชื่อเสียง กล่าวว่างานดังกล่าวเป็นงานที่ "ปฏิวัติวงการ" (revolutionary) อิทธิพลของบทความวิจัยชิ้นนี้นำไปสู่ที่มาของชื่อ ริงแบบเนอเทอร์ (Noetherian ring) ซึ่งเป็นริงที่สอดคล้องเงื่อนไขดังกล่าว ตลอดจนการตั้งชื่อวัตถุทางคณิตศาสตร์ที่คล้ายคลึงกันว่าวัตถุแบบเนอเทอร์ (Noetherian)
ในปี 1924 เบ.เอ็ล. ฟัน เดอร์ วาร์เดิน นักคณิตศาสตร์ชาวดัตช์ เดินทางมายังมหาวิทยาลัยเกิททิงเงินและร่วมงานกับเนอเทอร์ เนอเทอร์เสนอมุมมองทางนามธรรมให้แก่เขาจำนวนมาก ในภายหลังเขาเล่าว่าความคิดริเริ่มของเนอเทอร์นั้น "สุดจะหาใครเปรียบได้" (absolutely beyond comparison) ในปี 1931 เขาตีพิมพ์หนังสือ Moderne Algebra ซึ่งกลายเป็นตำรามาตรฐานในสาขาพีชคณิตนามธรรม เล่มที่สองของหนังสือดังกล่าวมาจากงานของเนอเทอร์ในหลายส่วน ถึงแม้ว่าเนอเทอร์จะไม่ได้แสวงหาชื่อเสียงหรือการยอมรับว่าเป็นเจ้าของงานดังกล่าว แต่ฟัน เดอร์ วาร์เดิน ได้ระบุไว้ในฉบับตีพิมพ์ครั้งที่เจ็ดว่าตำราฉบับนี้ "บางส่วนมาจากคำบรรยายของ E. Artin และ E. Noether"
นอกจากฟัน เดอร์ วาร์เดิน แล้ว ยังมีนักคณิตศาสตร์จำนวนมากที่เดินทางมายังเกิททิงเงิน ในยุคนั้นเกิททิงเงินเป็นศูนย์รวมการวิจัยทางคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ที่ใหญ่ที่สุดของโลกแห่งหนึ่ง ในปี 1926 จนถึง 1930 ปาเวล อะเลกซันดรอฟ นักทอพอโลยีชาวรัสเซีย เดินทางมาบรรยายที่เกิทเทิงเงิน เขาและเนอเทอร์กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน เขาเรียกเนอเทอร์ว่า der Noether โดยใช้คำหน้าคำนามเพศชายในภาษาเยอรมันเพื่อเป็นการให้เกียรติแก่เนอเทอร์ เนอเทอร์พยายามจัดการให้อะเลกซันดรอฟได้บรรจุเป็นอาจารย์ที่เกิงทิงเงิน แต่ไม่สำเร็จ เนอเทอร์และอะเลกซันดรอฟพบเจอกันบ่อยครั้ง และสนทนาถึงหัวข้อร่วมกันระหว่างพีชคณิตกับทอพอโลยี ในคำกล่าวไว้อาลัยให้แก่เนอเทอร์ อะเลกซันดรอฟกล่าวว่าเนอเทอร์เป็นนักคณิตศาสตร์หญิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
หัวข้อในคณิตศาสตร์ที่ตั้งชื่อตามเนอเทอร์

เนอเทอเรียน
กรุปแบบเนอเทอร์
ริงแบบเนอเทอร์
มอดูลแบบเนอเทอร์
ปริภูมิแบบเนอเทอร์
การอุปนัยแบบเนอเทอร์
สกีมแบบเนอเทอร์
บทตั้งการทำให้เป็นรูปแบบปรกติของเนอเทอร์
ข้อปัญหาเนอเทอร์
ทฤษฎีบทของเนอเทอร์
ทฤษฎีบทข้อที่สองของเนอเทอร์
ทฤษฎีบทลาส์เกอร์-เนอเทอร์
ทฤษฎีบทสโกเล็ม-เนอเทอร์
ทฤษฎีบทเบราเออร์-เนอเทอร์
ทฤษฎีบทอัลแบร์ท-เบราเออร์-ฮัสเซอ-เนอเทอร์
เชิงอรรถ

↑  ชื่อ เอ็มมี เป็นชื่อทางการชื่อที่สอง (Rufname) และเป็นชื่อที่ใช้ในชีวิตประจำวัน (ดูเรซูเมของเนอเทอร์ที่ส่งไปยังมหาวิทยาลัยแอร์ลังเงินในปี 1907 ประกอบ (Erlangen University archive, Promotionsakt Emmy Noether (1907/08, NR. 2988); reproduced in: Emmy Noether, Gesammelte Abhandlungen – Collected Papers, ed. N. Jacobson 1983))
บรรณานุกรม

↑  Emily Conover (12 June 2018). "Emmy Noether changed the face of physics; Noether linked two important concepts in physics: conservation laws and symmetries". Sciencenews.org. สืบค้นเมื่อ 2 July 2018.
↑  Alexandrov 1981.
↑  Ne'eman, Yuval, The Impact of Emmy Noether's Theorems on XXIst Century Physics in Teicher (1999)Teicher 1999.
1 2 3  Ogilvie, M. B., & Harvey, J. D. (2000). The biographical dictionary of women in science: Pioneering lives from ancient times to the mid-20th century. New York: Routledge. p. 949
↑  Weyl 1935
↑  Lederman & Hill 2004.
↑  Dick 1981
↑  Noether 1983.
1 2  Lederman & Hill 2004, p. 74.
1 2  Kimberling 1981, p. 18.
↑  Dick 1981, pp. 44–45.
↑  van der Waerden 1935, p. 100.
↑  Dick 1981, pp. 57–58.
↑  Kimberling 1981, p. 19.
↑  Kimberling 1981, pp. 24–25.
↑  Dick 1981, pp. 61–63.
↑  Alexandrov 1981, pp. 100, 107.