stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดปัจจันตคิรีเขตร
ประวัติ

แต่เดิมมาเกาะกงเป็นจังหวัดของราชอาณาจักรเขมร แต่มาถึงสมัยที่เขมรตกเป็นประเทศราชอยู่ในอำนาจของสยาม พระเจ้ากรุงสยามก็มีพระบรมราชโองการให้ตั้งเกาะกงให้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองตราด
เมื่อปี พ.ศ. 2398 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีพระบรมราชโองการให้ตั้งเกาะกง โดยพระราชทานนามเมืองนี้ว่า เมืองปัจจันตคีรีเขตต์ เพื่อให้เป็นเมืองหน้าด่านทางชายฝั่งทะเลตะวันออกของไทย เนื่องจากเป็นเมืองที่มีเขตติดต่อกับเขมรและญวน
เหตุที่รัชกาลที่ 4 พระราชทานนามเกาะกงว่า ปัจจันตคิรีเขตร ก็เพื่อให้คล้องจองกับชื่อเมืองประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งอยู่ทางด้านภาคตะวันตกของไทย ซึ่งตั้งอยู่ในแนวรุ้ง (Latitude) เดียวกัน
ถึง พ.ศ. 2422 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์จัดตั้งสถานีทหารเรือขึ้นตามชายฝั่งทะเลด้านตะวันออกที่เมืองชลบุรี บางพระ อำเภอบางละมุง เมืองระยอง เมืองแกลง เมืองจันทบุรี อำเภอขลุง เมืองตราด เมืองปัจจันตคิรีเขตร และเกาะเสม็ดนอก เพื่อรับมือกับภัยคุกคามจากฝรั่งเศสทางทะเล
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2435 ฝรั่งเศสได้เริ่มดำเนินการทางทหารใช้กำลังเข้าบีบบังคับสยาม โดยยกกองทัพมาเข้าขับไล่ทหารไทยให้ถอยร่นออกจากดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง ทำให้ความยุ่งยากทางชายแดนเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งกรรมการปรึกษาการป้องกันพระราชอาณาเขตขึ้น และจัดกองบัญชาการทัพอยู่ตามหัวเมืองชายทะเลแต่ละด้านขึ้นด้วย
ในปี พ.ศ. 2436 รัฐบาลสยามได้แต่งตั้งให้นายพลเรือจัตวาพระยาชลยุทธโยธินทร์ (André du Plésis de Richelieu) เป็นผู้จัดการป้องกันพระราชอาณาเขตทางหัวเมืองฝ่ายตะวันออก ทางกระทรวงการต่างประเทศได้มีคำสั่งมายังผู้ว่าราชการเมืองแถบนี้ ซึ่งรวมทั้งเมืองตราดและเมืองปัจจันตคิรีเขตรด้วย ให้ช่วยพระยาชลยุทธโยธินทร์จัดการทุกอย่างที่เกี่ยวกับการป้องกันพระราชอาณาเขต
การเสียดินแดนจังหวัดปัจจันตคิรีเขตร

วันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2436 เกิดวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 ที่ปากแม่น้ำเจ้าพระยา เรือรบฝรั่งเศสสามารถฝ่าแนวป้องกันของสยามเข้ามาทอดสมอในกรุงเทพฯ ได้ ฝ่ายฝรั่งเศสยื่นคำขาดให้ฝ่ายไทยปฏิบัติตามเมื่อ 20 กรกฎาคม โดยให้เวลาตอบ 48 ชั่วโมง ฝ่ายไทยได้ตอบข้อเรียกร้องเมื่อ 22 กรกฎาคม แต่ไม่เป็นที่พอใจของฝ่ายฝรั่งเศส ดังนั้นในวันที่ 24 กรกฎาคม ฝรั่งเศสจึงประกาศตัดสัมพันธ์ทางการทูตกับไทย สองวันถัดมา (26 กรกฎาคม) ฝรั่งเศสได้สั่งให้ผู้บัญชาการกองเรือภาคตะวันออกไกลที่ไซ่ง่อนปิดล้อมอ่าวไทย ตั้งแต่แหลมเจ้าลายถึงบริเวณแหลมกระบัง และในวันที่ 29 กรกฎาคม ฝรั่งเศสได้ประกาศปิดล้อมอ่าวไทยครั้งที่ 2 โดยขยายเขตเพิ่มบริเวณเกาะเสม็ด จนถึงแหลมลิง รวม 2 เขต ฝ่ายไทยจำต้องยอมรับคำขาดของฝรั่งเศสที่ยื่นไว้แต่เดิมในวันเดียวกันนั้นเอง แต่ในวันรุ่งขึ้นฝรั่งเศสถือโอกาสยื่นคำขาดเพิ่มเติมอีก โดยประกาศยึดปากน้ำและเมืองจันทบุรีไว้เป็นประกัน และบังคับให้ไทยถอนตัวออกจากฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงอีกด้วย ไทยจำเป็นต้องยอมรับโดยไม่มีทางเลือก เมื่อฝ่ายไทยปฏิบัติตามคำขาดนั้นแล้ว ฝรั่งเศสจึงได้ยกเลิกการปิดอ่าวในวันที่ 3 สิงหาคม เวลา 12.00 น. แต่การยึดปากน้ำและเมืองจันทบุรียังคงยึดไว้ตามเดิม
ต่อมาได้มีการทำสัญญาสงบศึกกันโดยหนังสือสัญญาฉบับลงวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2436 (ร.ศ. 112) ในหนังสือสัญญาฉบับนี้ มีข้อความระบุไว้ในอนุสัญญาผนวกต่อท้ายหนังสือสัญญาข้อ 6 ว่า "คอนเวอนแมนต์ (Government - รัฐบาล) ฝรั่งเศสจะได้ตั้งอยู่ต่อไปที่เมืองจันทบุรี จนกว่าจะได้ทำการสำเร็จแล้วตามข้อความในหนังสือสัญญานี้…"
แม้ทางฝ่ายไทยปฏิบัติตามเงื่อนไขที่ฝรั่งเศสบีบบังคับทุกอย่าง ฝรั่งเศสก็ยังไม่ยอมถอนทหาร ยังคงยึดจันทบุรีไว้อีกเป็นเวลานานถึง 10 ปี เป็นเหตุให้ต้องมีการตกลงทำสัญญาขึ้นใหม่อีกฉบับหนึ่งคือ อนุสัญญาลงวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2445 แต่หนังสือฉบับนี้ฝรั่งเศสไม่ยอมให้สัตยาบันและไม่ถอนกำลังออกจากจันทบุรี จึงได้ตกลงมีสัญญาอีกฉบับหนึ่ง คือ สัญญาลงวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 คราวนี้ฝรั่งเศสจึงถอนกำลังออกจากจันทบุรี แต่ได้เข้ายึดครองเมืองตราดและบรรดาเกาะทั้งหลายภายใต้แหลมลิงลงไปซึ่งรวมถึงเกาะกงแทน ฝ่ายไทยจำต้องมอบเมืองตราดและเมืองประจันตคีรีเขตให้แก่ฝรั่งเศส ในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2447
พื้นที่ดังกล่าวได้ตกอยู่ในการยึดครองของฝรั่งเศส จนถึงวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2449 จึงได้มีการตกลงทำหนังสือสัญญาขึ้นอีกฉบับหนึ่งเรียกว่า "หนังสือสัญญาระหว่างสมเด็จพระเจ้าแผ่นดินสยามกับเปรสสิเดนต์แห่งรีปัปลิคฝรั่งเศส" ฝรั่งเศสจึงคืนเมืองตราดให้ไทยตามเดิม แต่ฝ่ายไทยจะต้องยอมยกดินแดนเขมรส่วนใน (มณฑลบูรพา) คือ เมืองพระตะบอง เมืองเสียมราฐ และเมืองศรีโสภณ เป็นเงื่อนไขแลกเปลี่ยน แต่ปรากฏว่าเมืองปัจจันตคิรีเขตร (เกาะกง) นั้นฝรั่งเศสมิได้คืนให้ไทยแต่ประการใด ปัจจุบันเมืองปัจจันตคิรีเขตร (เกาะกง) จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของกัมพูชาไปโดยปริยาย
การสูญเสียแผ่นดินเกาะกงในสมัยนั้น ประวัติศาสตร์ของชาติไทยมิได้มีบันทึกการเสียดินแดนเกาะกงไว้แต่อย่างใด คงกล่าวโดยรวมในกรณีของดินแดนจังหวัดตราดเท่านั้น เพราะในขณะนั้นไทยต้องการดินแดนเขมรสูงเป็นอย่างมาก ซึ่งก็คือดินแดนอีสานตอนใต้ในปัจจุบัน โดยให้ยึดทิวเขาพนมดงรักเป็นเส้นเขตแดน ซึ่งฝรั่งเศสก็ยินยอม
ดูเพิ่ม

ชาวไทยเกาะกง ชาวไทยที่ตกค้างอยู่ในเกาะกง ปัจจุบันถือว่าเป็นชาวเขมรโดยถูกกฎหมาย
จังหวัดตราด
จังหวัดเกาะกง (ในความปกครองของกัมพูชาปัจจุบัน)
ร.ศ. 112 คนไทยรักแผ่นดิน (ละคร)
Map of Siam in 1900
การส่งมอบตราดให้กับฝรั่งเศส
พื้นที่เชงเกน

| --- | --- |
แผนที่ทวีปยุโรป   รัฐสมาชิก  รัฐที่เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่โดยพฤตินัย   รัฐที่มีสิทธิเข้าร่วมพื้นที่นี้ในอนาคต 
มาตรการของ:  สหภาพยุโรป
ประเภท: Open borders area
ก่อตั้ง: 26 มีนาคม 1995
สมาชิก:  29 รัฐ  ออสเตรีย  เบลเยียม  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  เอสโตเนีย  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  กรีซ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิตาลี  ลัตเวีย  ลีชเทินชไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มอลตา  เนเธอร์แลนด์  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  โรมาเนีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์ 
พื้นที่: 4,595,131 km2
ประชากร: 453,324,255
ความหนาแน่น: 98.7/km2
GDP (ราคาตลาด): US$19 ล้านล้าน
เขตเชงเกน หรือ พื้นที่เชงเกน (อังกฤษ: Schengen Area) เป็นพื้นที่ที่ประกอบด้วย 29 รัฐในทวีปยุโรปซึ่งตกลงร่วมกันอย่างเป็นทางการเพื่อยกเลิกการใช้หนังสือเดินทางและการควบคุมบริเวณพรมแดนทุกประเภท โดยมีนโยบายการตรวจลงตรา (วีซ่า) ร่วมกันสำหรับการเดินทางระหว่างรัฐภาคี ตั้งชื่อตามความตกลงเชงเกนเมื่อปี 1985 ที่ลงนามที่เมืองเชงเกน ประเทศลักเซมเบิร์ก
จากรัฐสมาชิกสหภาพยุโรป 29 รัฐ ยี่สิบเจ็ดรัฐเข้าร่วมเป็นภาคีของเขตเชงเกน ในส่วนของ 2 รัฐสมาชิกสหภาพยุโรปที่ยังไม่ได้เข้าร่วม ไซปรัสมีสิทธิและประสงค์ที่จะเข้าร่วมพื้นที่นี้ในอนาคต แต่อีกหนึ่งรัฐที่เหลือ คือ ไอร์แลนด์ เลือกที่จะไม่เข้าร่วมเขตเชงเกน (opt-outs)
ในขณะเดียวกัน สี่ประเทศสมาชิกสมาคมการค้าเสรียุโรป (EFTA) (ไอซ์แลนด์ ลิกเตนสไตน์ นอร์เวย์ และสวิตเซอร์แลนด์) ที่แม้จะไม่ได้เป็นสมาชิกของสหภาพยุโรป แต่ได้ลงนามในข้อตกลงเพื่อเป็นภาคีสมาชิกเขตฯ นอกจากนี้ รัฐขนาดเล็กในยุโรปอีกสามรัฐที่ไม่ได้เป็นสมาชิกสหภาพยุโรป (โมนาโก ซานมาริโน และนครวาติกัน) แต่ถูกล้อมรอบหรือกึ่งล้อมรอบโดยประเทศสมาชิกสหภาพยุโรปก็จัดว่าเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่เชงเกนโดยพฤตินัย
เขตเชงเกนมีประชากรราว 450 ล้านคน ครบคลุมพื้นที่ 4,595,131 ตารางกิโลเมตร (1,774,190 ตารางไมล์) ประชาชนประมาณ 1.7 ล้านคน เดินทางข้ามพรมแดนภายในของยุโรปในแต่ละวันเพื่อไปทำงาน บางแห่งนับเป็นหนึ่งในสามของจำนวนแรงงานทั้งหมดในพื้นที่นั้น ๆ ในแต่ละปีมีการข้ามพรมแดนเชงเกนทั้งหมด 1.3 พันล้านครั้ง โดยการข้ามพรมแดน 57 ล้านครั้งเกิดจากการขนส่งสินค้าทางถนน ที่มีมูลค่าปีละกว่า 2.8 ล้านล้านยูโร
โรมาเนียและบัลแกเรีย เป็นสองรัฐล่าสุดที่เข้าร่วมพื้นที่เชงเกน โดยได้รับการอนุมัติในวันที่ 30 ธันวาคม 2023 โดยเริ่มยกเลิกการตรวจด่านพรมแดนทางอากาศและทางน้ำมีผลในวันที่ 31 มีนาคม 2024 และเข้าสู่พื้นที่เชงเกนอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่วันวันที่ 1 มกราคม 2025
ประเทศแทนซาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

| ประเทศแทนซาเนีย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: TAN
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแทนซาเนีย
ณ ลอนดอน
นักกีฬา: 6 คน  ใน 3 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Zakia Mrisho Mohamed
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศแทนซาเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
สรุปผลการแข่งขัน > กรีฑา > ชาย

| นักกีฬา | รายการ | Final> เวลา | Final> ลำดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| Faustine Mussa | มาราธอน | 2:17:39 | 33 |
| Samson Ramadhani | มาราธอน | 2:24:53 | 66 |
สรุปผลการแข่งขัน > กรีฑา > หญิง

| นักกีฬา | รายการ | Heat> เวลา | Heat> ลำดับ | Final> เวลา | Final> ลำดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Zakia Mrisho Mohamed | 5000 m | 15:39.58 | 16 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
สรุปผลการแข่งขัน > มวยสากลสมัครเล่น > ชาย

| นักกีฬา | รายการ | รอบ 32 คน> ผลการแข่งขัน | รอบ 16 คน> ผลการแข่งขัน | รอบก่อนรองชนะเลิศ> ผลการแข่งขัน | รอบรองชนะเลิศ> ผลการแข่งขัน | นัดชิงชนะเลิศ> ผลการแข่งขัน | นัดชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Selemani Salum Kidunda | Welterweight |  Belous (MDA)L 7–20 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
สรุปผลการแข่งขัน > ว่ายน้ำ > ชาย

| นักกีฬา | รายการ | รอบอุ่นเครื่อง> เวลา | รอบอุ่นเครื่อง> อันดับ | รอบรองชนะเลิศ> เวลา | รอบรองชนะเลิศ> อันดับ | รอบชิงชนะเลิศ> เวลา | รอบชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ammaar Ghadiyali | ฟรีสไตล์ 100 ม. | 1:01.07 | 55 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
สรุปผลการแข่งขัน > ว่ายน้ำ > หญิง

| นักกีฬา | รายการ | รอบอุ่นเครื่อง> เวลา | รอบอุ่นเครื่อง> อันดับ | รอบรองชนะเลิศ> เวลา | รอบรองชนะเลิศ> อันดับ | รอบชิงชนะเลิศ> เวลา | รอบชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Magdalena Moshi | ฟรีสไตล์ 100 ม. | 1:05.80 | 45 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
แหล่งข้อมูลอื่น

london 2012.com - Tanzania - Athletes เก็บถาวร 2012-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   สาธารณรัฐแอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ  |  |
เอลีเซอ เอสกิลส์โดตเตร์

เอลีเซอ เอสกิลส์โดตเตร์ (นอร์เวย์: Elise Eskilsdotter, Elise Eskildsdatter; เสียชีวิต ป. ค.ศ. 1483) เป็นขุนนางหญิงชาวนอร์เวย์ เอลีเซอเป็นบุตรสาวของเอสกิลด์ อัวเกอเซน (Eskild Ågesen) กับเอลีซาเบธ ยาโคบส์ดัตเตร์ เฮเกิล (Elisabeth Jakobsdatter Hegle) บิดาของเธอเป็นอัศวินจากสกัวเนอ จากนั้นประมาณ ค.ศ. 1420 เธอสมรสกับโอลัฟ นิลส์สัน (Olav Nilsson; ป. ค.ศ. 1400–1455) ขุนนางชาวนอร์เวย์ที่เป็นสมาชิกตระกูล Skanke
โอลัฟ นิลส์สันเป็นสมาชิก Riksråd แห่งนอร์เวย์และได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวินจากพระเจ้าอีริกแห่งพอเมอเรเนียใน ค.ศ. 1430 และเป็นขุนนางศักดินาเหนือ Ryfylke ใน Rogaland ประเทศนอร์เวย์ เขาเป็นเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งที่มีทรัพย์สินทั้งในนอร์เวย์และเดนมาร์ก ภายหลังโอลัฟทำหน้าที่เป็นสลัดหลวงให้กับพระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์กในสงครามเดนมาร์ก-สันนิบาตฮันเซอ (1426–35) หลังทำสนธิสัญญา Vordingborg ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1435 พระเจ้าคริสเตียนสงบศึกกับสันนิบาตฮันเซอ แต่โอลัฟยังคงโจมตีเรือสินค้าสัญชาติเยอรมัน ฝ่าฝืนพระราชกระแสรับสั่งของพระมหากษัตริย์ ทำให้ใน ค.ศ. 1453 พระองค์จึงขับไล้โอลัฟออก และใน ค.ศ. 1455 โอลัฟ นิลส์สันถูกสังหารที่ Munkeliv Abbey ร้วมกับนิลส์ บุตรชายของเขา Peder Nilsson Skanke พี่/น้องชาย และลีฟ ธอร์ โอลัฟส์สัน (Leif Thor Olafsson) บิชอปแห่งบาร์เกิน
หลังจากที่เขาเสียชีวิต เอลีเซอ เอสกิลส์โดตเตร์กับลุก ๆ เปิดศึกต่อการค้าของชาวเยอรมันชนชั้นพ่อค้าในบาร์เกิน โอลัฟ บุตรคนโต เสียชีวิตจากเรือล่มใน ค.ศ. 1465 แต่ Axel บุตรคนเล็กสุด ยังคงทำหน้าที่ต่อ เธอคัดค้านการปกครองของเดนมาร์กเหนือนอร์เวย์เหมือนกันขุนนางนอร์เวย์คนอื่น ๆ ใน ค.ศ. 1468 พระเจ้าคริสเตียนที่ 1 ทรงยึดทรัพย์ของเธอเพราะทรงไม่วางพระทัยต่อความจงรักภักดีของนางอีกต่อไป
เอลีเซอเสียชีวิตประมาณ ค.ศ. 1483
ข้อมูลอื่น

Carlquist, Gunnar (1937)  Svensk uppslagsbok. Bd 20 (Malmö: Svensk Uppslagsbok AB)
อ่านเพิ่ม

Øye, Ingvild (1994)  Bergen and the German Hansa (Bergen: Bryggens Museum)  ISBN 9788290289527
Nicolle, David  (2014) Forces of the Hanseatic League: 13th - 15th Centuries  (Osprey Publishing) ISBN 9781782007791
Hetland, Ingebrigt (2008) Pirater og sjørøvere i norske farvann (Pantagruel Forlag AS) ISBN 9788279003236
Stanton, Charles D.  (2015) Medieval Maritime Warfare (Pen and Sword Books) ISBN 9781473856431
มิก แจ็กเกอร์

| มิก แจ็กเกอร์ |
| --- | --- |
แสดงสดที่ San Siro Stadium, มิลาน ประเทศอิตาลี 10 มิถุนายน ค.ศ. 2003
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ไมเคิล ฟิลิป แจ็กเกอร์
เกิด:  (1943-07-26) 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 (81 ปี) ดาร์ตฟอร์ต เคนต์ ประเทศอังกฤษ
แนวเพลง: ร็อก, ร็อกแอนด์โรล, ไซเคเดลิกร็อก, บลูส์, เร้กเก้, บลูส์-ร็อก
อาชีพ: นักร้อง, นักแต่งเพลง, นักดนตรี, โปรดิวเซอร์เพลง, ผู้สร้างภาพยนตร์
ช่วงปี: 1962 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Virgin, Rolling Stones, ABKCO, Universal
คู่สมรส:  เจอร์รี่ ฮอลล์ (1977–1999)  ล'เรน สก็อตต์ (2001–2014)  เมลานี แฮมริก (2014–ปัจจุบัน) 

เว็บไซต์: MickJagger.com
เซอร์ ไมเคิล ฟิลิป "มิก" แจ็กเกอร์ (อังกฤษ: Sir Michael Philip "Mick" Jagger) เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ชาวอังกฤษ บางครั้งยังเป็นนักแสดง เคยได้รับรางวัลลูกโลกทองคำและรางวัลแกรมมี่ เขาเป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องนำวงเดอะโรลลิงสโตนส์ จากเว็บไซต์ britishhitsongwriters.com ระบุว่า เขาเป็นนักประพันธ์เพลงที่ประสบความสำเร็จในอันดับที่ 19 ของสหราชอาณาจักร ในชาร์ทยูเคซิงเกิล เมื่อวัดจากยอดรวมสัปดาห์ของการร่วมประพันธ์ บนตารางชาร์ต
แต่งงานสามครั้ง

1.เจอร์รี่ ฮอลล์ (1977–1999)
2.ล'เรน สก็อตต์ (2001–2014)
3.เมลานี แฮมริก (2014–ปัจจุบัน)
วิมานลอย
โครงเรื่อง

คลาร์ก เกเบิล
วิเวียน ลีห์
เลสลี ฮาเวิร์ด
โอลิเวีย เดอ ฮาวิลแลนด์
สการ์เลตต์ โอฮารา สาวน้อยลูกเจ้าของไร่ฝ้ายขนาดใหญ่ในรัฐจอร์เจีย ผู้มีชีวิตแสนสุขสบาย มีผู้ชายหลงใหลในความงามของเธออย่างมากมาย แต่เธอรัก แอชลี่ย์ วิลค์ เพียงคนเดียว แต่แอชลี่ย์ กำลังจะแต่งงานกับญาติของตัวเองชื่อ เมลานี ฮามิลตั้น ในงานเลี้ยงบาร์บีคิวของแอชลี่ย์ สการ์เล็ตได้บอกความรู้สึกของตัวเองให้แอชลี่ย์ฟัง แต่ว่าแอชลี่ย์กั๊กเธอไว้ ไม่ยอมบอกว่าเค้ารักเมลานี ไม่ได้รักสกาเล็ต ตอนที่นางเอกของเราสารภาพรักกัน เร็ตต์ บัตเลอร์ ได้ไปแอบอยู่ในห้องสมุด รับรู้การกระทำอันน่าอับอาย
นับตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่ชอบหน้าเร็ตต์เลย ด้วยความต้องการประชดและอยากให้แอชลี่ย์เสียใจ สการ์เล็ตจึงยอมแต่งงานกับพี่ชายของเมลานี แต่เขาไปรบและตายในเวลาต่อมา คราวนี้สการ์เล็ตจึงเป็นหม้าย แต่เธอไม่ได้เสียใจซักนิดที่สามีตาย ออกจะเบื่อกับการไว้ทุกข์จอมปลอมด้วยซ้ำไป แต่แล้วชีวิตของเธอต้องพลิกผันไป เมื่อสงครามกลางเมืองได้เกิดขึ้น ผู้คนบาดเจ็บล้มตาย ทาสผิวดำใต้อาณัติถูกเกณฑ์ไปช่วยรบ และภาคใต้ตกเป็นฝ่ายแพ้ในที่สุด
วิถีชีวิตและความสุขของเธอหลุดลอยหายไปดุจ ดั่ง “วิมานลอย” ไปตามสายลม สการ์เลตต์จึงให้คำมั่นสัญญากับตัวเองว่า “เธอจะไม่มีวันต้องอดอยากอีก” ด้วยความสวยที่เธอมี เธอจึงหลอกล่อคู่หมั้นของน้องสาว แล้วเธอก็แต่งงานอีกครั้งเพื่อเงินและความสุขสบาย เธอต้องแต่งงานเพราะว่าฝ่ายใต้แพ้แล้วพวกแยงกี้ต้องการเก็บภาษีที่ดินถึง 300 เหรียญ และลำพังผู้หญิงเพียงคนเดียวทำงานไม่ไหว พ่อก็เป็นบ้าหลังจากแม่ตาย เธอเป็นผู้หญิงที่สู้ชีวิตคนนึง และสามารถทำทุกอย่างได้อย่างที่ผู้ชายทำ เช่น ขี่ม้า ยิงปืน และเธอต้องรับปากแอชลี่ย์ว่าจะดูแลเมลานีกับลูกในท้องและน้องสาวสองคนและทาสที่ซื่อสัตย์อีกสามคน เธอจึงพยายามทุกทางที่จะได้เงินมารักษาแผ่นดิน แผ่นดินที่พ่อรักและเป็นที่ทำกินของครอบครัวมาตลอดสามชั่วอายุคน
เธอเคยไปขอความช่วยเหลือจากเร็ตต์ เร็ตต์เกือบเชื่อ แต่ได้เห็นมือของเธอเสียก่อน เขาจึงปฏิเสธเนื่องจากจับได้ว่าเธอโกหกว่าอยู่สุขสบาย  อยู่มาวันหนึ่งขณะที่เดินทางกลับบ้านมีพวกแยงกี้ได้ดักปล้นรถม้าของเธอ แต่ทาสของเธอที่ถูกเกณฑ์ไปรบนั้นได้มาช่วยไว้พอดี เธอจึงรอดออกมาได้ แต่คืนนั้น พวกแอชลี่ย์และสามีคนที่สองได้พากันไปเผาที่อยู่ของพวกนั้น แอชลี่ย์ถูกยิงที่ไหล่ และสามีของเธอถูกยิงที่หัว ตายคาร่องน้ำข้างถนน แอชลี่ย์รอดมาได้เพราะเร็ตต์ไปช่วยไว้ทัน
ต่อมาเร็ตต์มาขอแต่งงาน เธอจึงยอมตกลงแต่ง และวิมานอันแสนหวานของเธอกลับมาอีกครั้ง ทุกอย่างเหมือนไปได้สวย มีลูกสาว มีครอบครัวอบอุ่น แต่เธอก็ยังรักแอชลี่ย์เหมือนเดิม แต่ วิมานของเธอก็พังสลายอีกครั้ง เมื่อเธอแท้งลูกคนที่สองเพราะทะเลาะกับเร็ตต์ ไม่นานนัก ลูกคนแรกก็ตกม้าตาย หัวใจเธอแหลกสลาย รวมทั้งเร็ตต์ก็เหมือนจะบ้า และเมลานีตายในเวลาถัดมา ก่อนที่เมลานีจะตายนั้น เธอได้ฝากลูกชายและแอชลี่ย์ให้สการ์เล็ตดูแล และยังบอกสการ์เล็ตว่าเร็ตต์รักสการ์เล็กมาก เธอได้ยินดังนั้นจึงรู้ใจตัวเองทันทีว่าเธอนั้นรักเร็ตต์นานแล้ว แต่ด้วยทิฐิที่มีจึงปากอย่างใจอย่าง เธอบอกรักเร็ตต์ในวันที่เขาจะจากไป คำว่ารักคำเดียวไม่สามารถรั้งเร็ตต์ให้อยู่ได้ เพราะเขาคิดว่าเมื่อเมลานีตาย สการ์เล็ตก็จะได้คบกับแอชลี่ย์อย่างเปิดเผย และจึงเลือกที่จะจากไป กลับไปบ้านเกิดที่ชาร์ลตัน และเลือกที่จะไม่เชื่อในคำว่ารักของเธอ
รางวัล

วิมานลอย ได้รับรางวัลอีกเป็นจำนวนมาก แต่ที่มีชื่อเสียง คือ
รางวัลออสการ์ ชนะเลิศ 10 รางวัล มากที่สุดในประวัติศาสตร์วงการภาพยนตร์ขณะนั้น จนกระทั่ง เบนเฮอร์ ทำลายสถิตินี้ในปี 1959
สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม
สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
สาขาถ่ายภาพยอดเยี่ยม
สาขาลำดับภาพยอดเยี่ยม
สาขากำกับศิลป์ยอดเยี่ยม
รางวัลเกียรติยศ
รางวัลความสำเร็จทางเทคนิค
รางวัล > หมายเหตุอธิบาย

↑  โลวส์เคยเป็นบริษัทแม่ของเอ็มจีเอ็ม
หวัง เกิ่น

หวัง เกิ่น (จีน: 王艮; พินอิน: Wáng Gěn; 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1483 – 2 มกราคม ค.ศ. 1541) เป็นนักปรัชญาขงจื๊อใหม่ราชวงศ์หมิงที่นำคำสอนของหวัง หยางหมิงให้เป็นที่นิยม หวัง เกิ่นเป็นผู้ก่อตั้งสำนักไท่โจว (จีนตัวย่อ: 泰州学派; จีนตัวเต็ม: 泰州學派; พินอิน: Tàizhōu xuépài)
ฟลายดูไบ

ฟลายดูไบ (อาหรับ: فلاي دبي) เป็นสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  โดยมีฐานการบินหลักและสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ ฟลายดูไบให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทาง 124 แห่งใน 46 ประเทศภายในภูมิภาคตะวันออกกลาง, เอเชีย, และยุโรปจากดูไบ
ประวัติ

รัฐบาลดูไบได้ก่อตั้งฟลายดูไบในปีค.ศ. 2008 โดยได้รับการสนับสนุนการปฏิบัติการจากเอมิเรตส์  ในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 ฟลายดูไบได้มีคำสั่งซื้อโบอิง 737-800 จำนวน 50 ลำในงานฟาร์นโบโรห์แอร์โชว์ พร้อมกับสิทธิ์ในการเปลี่ยนแปลงคำสั่งซื้อเป็นโบอิง 737-900อีอาร์ เครื่องบินลำแรกได้ถูกส่งมอบให้สายการบินในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 และได้มีการเริ่มให้บริการในเดือนมิถุนายน โดยให้บริการไปยังเบรุตและอัมมาน
ในวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 ฟลายดูไบได้เปิดตัวที่นั่งชั้นธุรกิจ ซึ่งมาพร้อมกับรวมสิทธิ์เข้าใช้ห้องรับรองธุรกิจ, จอขนาด 12 นิ้วพร้อมภาพยนตร์มากกว่า 300 เรื่อง และปลั๊กไฟที่ใช้งานร่วมกันได้ในกว่า 170 ประเทศ โดยจะมีการติดตั้งที่นั่งนี้ 12 ที่นั่งบนเครื่องบิน
ด้วยคำสั่งการห้ามบินของโบอิง 737 MAX ทั่วโลก แผนการขยายตัวของฟลายดูไบได้รับผลกระทบเป็นอย่างหนัก เพราะสายการบินมีเครื่องบินดังกล่าวประจำการอยู่ 11 ลำและคำสั่งซื้อ 220 ลำ ณ เวลานั้น โดยผู้บริหารของฟลายดูไบได้ทำสัญญาต่อรองกับโบอิง แต่รายละเอียดของข้อตกลงยังคงเป็นความลับ
จุดหมายปลายทาง

ฟลายดูไบให้บริการจุดหมายปลายทางมากกว่า 90 แห่ง ปัจจุบันสายการบินมีท่าหลักเพียงแห่งเดียวและดำเนินการจากอาคารผู้โดยสาร 2 ของท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ อย่างไรก็ตาม เพื่อรองรับสายการบินที่กำลังเติบโตและการขยายตัวของสายการบินแห่งชาติที่ DXB ฟลายดูไบเริ่มให้บริการเที่ยวบินออกจากท่าอากาศยานนานาชาติอัล-มักตุม (DWC) ตั้งแต่วันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2015 สายการบินเริ่มต้นด้วยเที่ยวบิน 70 เที่ยวบินต่อสัปดาห์ไปยังอัมมาน, เบรุต, จิตตะกอง, โดฮา, กาฐมาณฑุ, คูเวต, และมัสกัตจาก DWC
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ฟลายดูไบทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
แอร์แคนาดา
เอมิเรตส์
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
ฝูงบิน

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 ฟลายดูไบมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โบอิง 737-800 | 30 | — | — | 189 | 189 |  |
| โบอิง 737-800 | 30 | — | 12 | 162 | 174 |  |
| โบอิง 737 แมกซ์ 8 | 55 | 70 | 10 | 156 | 166 |  |
| โบอิง 737 แมกซ์ 9 | 3 | 67 | 16 | 156 | 172 |  |
| โบอิง 737 แมกซ์ 10 | — | 50 | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ |  |
| โบอิง 787-9 | — | 30 | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ |  |
| รวม | 88 | 156 |  |  |  |  |
ฟลายดูไบมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 5 ปี
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ

วันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2015, ฟลายดูไบ เที่ยวบินที่ 215 เป็นเที่ยวบินจากดูไบไปแบกแดด โดยใช้เครื่องบินโบอิง 737-800 และมีผู้โดยสาร 154 คน เครื่องบินได้ถูกยิงขณะลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติแบกแดด ไม่มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้
วันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2016, ฟลายดูไบ เที่ยวบินที่ 981 เป็นเที่ยวบินจากดูไบไปยังรอสตอฟ-นา-โดนู, ประเทศรัสเซีย โดยใช้เครื่องบินโบอิง 737-800 และมีผู้โดยสาร 55 คนและลูกเรือ 7 คน เครื่องบินได้ตกลงขณะการยกเลิกการลงจอด (โกว์-อราวนด์) ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมดเสียชีวิต จากการสืบสวน สาเหตุเกิดจากความผิดพลาดของนักบิน
โบอิง 737-800 ลำแรกของฟลายดูไบ (A6-FDA)
โบอิง 737-800 ของฟลายดูไบ
โบอิง 737 แมกซ์ 8 ของฟลายดูไบ
สมเด็จพระเจ้าปัฟโลสแห่งกรีซ

พระมหากษัตริย์แห่งกรีซ ตั้งแต่ 1947 ถึง 1964
"ปัฟโลสแห่งกรีซ" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับมกุฎราชกุมาร ดูที่ เจ้าชายปัฟโลส มกุฎราชกุมารแห่งกรีซ
| สมเด็จพระราชาธิบดีปัฟโลส |
| --- | --- |
สมเด็จพระราชาธิบดีปัฟโลส ใน 1939
พระมหากษัตริย์แห่งชาวเฮเลนส์
ครองราชย์: 1 เมษายน 1947 – 6 มีนาคม 1964 (16 ปี 340 วัน)
ก่อนหน้า: สมเด็จพระราชาธิบดีเยออร์ยีโอสที่ 2
ถัดไป: สมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโนสที่ 2
นายกรัฐมนตรี:  ดูรายชื่อ ดิมิทรีโอส มักซิโอส กอนสตันดีโนส ซัลดาริส ทีมิสโตกลิช โซฟูลิส อาเลกซันโดรส ดิโอมิดิส โยอันนืส ธีโอโทคิส โซโฟคลิส เวนิเซโลส นิโคลาโอส พลาสติรัส ดิมิทรีโอส คูโซพูโลส อาเลกซันโดรส พาพาโกส กอนสตันดีโนส ยารามันลิส กอนสตันดีโนส เยออร์ยาโกปูลอส กอนสตันดีโนส โดวัส พานาโยตี พิพิเนลิส สไตลิอาโนส มาโวโรมิซาลิส เยออร์ยีโอส พาพันเตรโอ โยอันนิส พารัสเกโวพูโลส 

พระราชสมภพ: 14 ธันวาคม ค.ศ. 1901(1901-12-14) พระราชวังตาทอย เอเธนส์ ราชอาณาจักรกรีซ
สวรรคต: 6 มีนาคม ค.ศ. 1964(1964-03-06) (62 ปี) เอเธนส์ ราชอาณาจักรกรีซ
ฝังพระศพ: 12 มีนาคม 1964 สุสานหลวง พระราชวังตาทอย ประเทศกรีซ
คู่อภิเษก: ฟรีเดอรีเคอแห่งฮันโนเฟอร์ (สมรส 1938)
พระราชบุตร:   โซเฟีย สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน  สมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโนสที่ 2 แห่งกรีซ  เจ้าหญิงไอรีน 
ราชวงศ์: กลึคส์บวร์ค
พระราชบิดา: พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 แห่งกรีซ
พระราชมารดา: เจ้าหญิงโซเฟียแห่งปรัสเซีย
ลายพระอภิไธย: 
| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระราชาธิบดีปัฟโลส |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
ธงประจำพระองค์
การทูล: His Majesty (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Majesty  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
สมเด็จพระเจ้าปัฟโลส (กรีก: Παύλος, Pávlos; 14 ธันวาคม ค.ศ. 1901 – 6 มีนาคม ค.ศ. 1964) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งกรีซ ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1947 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1964
สมเด็จพระเจ้าปัฟโลสเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ในเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ และพระราชอัยกาในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน