stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โอซากะ
ประชากร

จากการสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2548 โอซากะมีผู้อยู่อาศัย 2,628,811 คน เพิ่มขึ้นจากปี พ.ศ. 2543 จำนวน 30,037 คน คิดเป็นร้อยละ 1.2 แบ่งเป็น 1,280,325 ครัวเรือน หรือประมาณครัวเรือนละ 2.1 คน ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 11,836 คนต่อตารางกิโมตร โดยเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต พ.ศ. 2466 ทำให้ประชาชนชาวญี่ปุ่นอพยพมาอยู่โอซากะจำนวนมากในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2463-2473 จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2473 เมืองมีประชากร 2,453,573 คน กลายเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นแซงหน้าโตเกียวที่มีประชากร 2,070,913 คนในขณะนั้น และในปี พ.ศ. 2483 โอซากะมีประชากรสูงที่สุดเป็นประวัติการณ์ที่ 3,252,340 คน ส่วนช่วงหลังสงคราม นครโอซากะมีประชากรสูงสุดที่ 3,156,222 คน ในปี พ.ศ. 2508 และค่อย ๆ ลดลงไปเนื่องจากประชาชนเริ่มทยอยย้ายออกไปอยู่ตามเขตชานเมือง
ชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในนครโอซากะมีจำนวนที่ลงทะเบียนไว้ 99,775 คน โดยมีกลุ่มใหญ่คือ เกาหลี 71,015 คน และจีน 11,848 คน
ประชากร > สำเนียง

สำเนียงที่พูดกันโดยทั่วไปในโอซากะคือ สำเนียงโอซากะ อันเป็นหนึ่งในตระกูล สำเนียงคันไซ ลักษณะที่โดดเด่นคือ การลงท้ายประโยคด้วยคำว่า เฮง แทนคำว่า ไน ในประโยคปฏิเสธของภาษาทางการ
การแบ่งเขตปกครอง

เขต (区) ในนครโอซากะมีทั้งหมด 24 เขตได้แก่
| ชื่อเขต | คันจิ | พื้นที่ (ตร> กม.) |
| --- | --- | --- |
| คิตะ | 北 | 10.33 |
| โคโนฮานะ | 此花 | 16.04 |
| โจโต | 城東 | 8.42 |
| ชูโอ | 中央 | 8.87 |
| ซูมิโนเอะ | 住之江 | 20.77 |
| ซูมิโยชิ | 住吉 | 9.34 |
| เท็นโนจิ | 天王寺 | 4.80 |
| ไทโช | 大正 | 9.43 |
| นานิวะ | 浪速 | 4.37 |
| นิชิ | 西 | 5.20 |
| นิชินาริ | 西成 | 7.35 |
| นิชิโยโดงาวะ | 西淀川 | 14.23 |
| ฟูกูชิมะ | 福島 | 4.67 |
| มินาโตะ | 港 | 7.90 |
| มิยาโกะจิมะ | 都島 | 6.05 |
| โยโดงาวะ | 淀川 | 12.64 |
| สึรูมิ | 鶴見 | 8.16 |
| อาซาฮิ | 旭 | 6.30 |
| อาเบโนะ | 阿倍野 | 5.99 |
| อิกูโนะ | 生野 | 8.38 |
| ฮิงาชิซูมิโยชิ | 東住吉 | 9.75 |
| ฮิงาชินาริ | 東成 | 4.55 |
| ฮิงาชิโยโดงาวะ | 東淀川 | 13.26 |
| ฮิราโนะ | 平野 | 15.30 |
เศรษฐกิจ

ผลิตภัณฑ์มวลรวมของนครโอซากะในปีงบประมาณ 2547 อยู่ที่ 21.3 ล้านล้านเยน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้าร้อยละ 1.2 ตัวเลขนี้คิดเป็นร้อยละ 55 ของผลผลิตที่ได้จากจังหวัดโอซากะ และคิดเป็นร้อยละ 26.5 ของแถบคันไซ สามอุตสาหกรรมหลักของโอซากะคือ การพาณิชย์ การบริการ การผลิต ในปี พ.ศ. 2547 มีสัดส่วนร้อยละ 30, 26 และ 11 ตามลำดับ รายได้ต่อหัวของเมืองอยู่ที่ 3.3 ล้านเยน สูงกว่าค่าเฉลี่ยของจังหวัดโอซากะร้อยละ 10 ขณะที่บริษัทมาสเตอร์การ์ดรายงานว่า โอซากะเป็นเมืองเศรษฐกิจอันดับ 19 ของโลก และเป็นหัวใจสำคัญของระบบเศรษฐกิจของโลก
ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศในส่วนของโอซากะและโคเบะอยู่ที่ 341 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ นับเป็นเมืองปากแม่น้ำที่มีผลผลิตมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลกเช่นเดียวกับปารีสและลอนดอน
ตามประวัติศาสตร์แล้ว โอซากะเป็นศูนย์กลางการค้าของญี่ปุ่นมาตั้งแต่สมัยโบราณ โดยเฉพาะในยุคกลางและก่อนยุคใหม่ โดยในปี พ.ศ. 2468 มีการก่อตั้งบริษัทหลักทรัพย์โนมูระ อันเป็นบริษัทโบรกเกอร์หุ้นบริษัทแรกของญี่ปุ่น จนกระทั่งปัจจุบัน โอซากะก็ยังเป็นศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนฟิวเจอร์สที่สำคัญของโลก แม้จะมมีบริษัทหลายแห่งได้ย้ายสำนักงานหลักไปอยู่ที่โตเกียว แต่ก็มีบริษัทใหญ่หลายแห่งที่สำนักงานใหญ่ยังตั้งอยู่ที่โอซากะ เช่น พานาโซนิค ชาร์ป และซันโย และเมื่อเร็วๆนี้ นายกเทศมนตรีจุนอิจิ เซกิ ได้เริ่มโครงการดึงดูดการลงทุนทั้งจากในประเทศและต่างประเทศ
ศูนย์แลกเปลี่ยนหลักทรัพย์โอซากะ ตั้งอยู่ที่นครโอซากะ เน้นความสำคัญด้านการแลกเปลี่ยนอนุพันธ์ เช่น ฟิวเจอร์สนิกเกอิ 225 นอกจากนี้ การควบรวมกับ JASDAQ ก็ช่วยให้การแลกเปลี่ยนหลักทรัพย์ของโอซากะ กลายเป็นแหล่งก่อตั้งบริษัทแลกเปลี่ยนหลักทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น
จากการศึกษาของสหรัฐอเมริกา โอซากะเป็นเมืองที่มีค่าครองชีพแพงที่สุดเป็นอันดับสองของโลกสำหรับคนต่างด้าว เป็นรองเพียงแค่โตเกียว
การคมนาคม > การคมนาคมทางอากาศ

โอซากะ มีท่าอากาศยานที่สำคัญสองแห่งคือ
ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ (KIX) เป็นท่าอากาศยานสำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศ และเที่ยวบินในประเทศบางเที่ยวบิน เป็นแหล่งของการขนส่งสินค้า ท่าอากาศยานแห่งนี้สร้างขึ้นจากการถมทะเลในบริเวณอ่าวโอซากะ มีรถประจำทางและรถไฟให้บริเวณรับส่งระหว่างเมืองและชานเมืองที่สำคัญ
ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ (ITM) ตั้งอยู่ที่บริเวณรอยต่อของเมืองอิตามิ และเมืองโทโยนากะ เป็นท่าอากาศยานสำหรับเที่ยวบินภายในประเทศ และการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศบางเส้นทาง รวมทั้งเป็นท่าอากาศยานสำหรับรับรองแขกพิเศษจากต่างประเทศ
การคมนาคม > การคมนาคมทางทะเล

ท่าเรือโอซากะเป็นแหล่งกระจายสินค้าที่สำคัญเคียงคู่กับท่าเรือโคเบะ
การคมนาคม > เรือโดยสาร

ท่าเรือโดยสารนานาชาติโอซากะจะเชื่อมต่อในวงที่ไกลกว่าท่าเรือของโตเกียว เนื่องจากมีข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ เรือโดยสารระหว่างประเทศที่ออกจากโอซากะจะเดินทางไป เซี่ยงไฮ้ เทียนจิน เกาหลี และไต้หวัน ส่วนเรือโดยสารในประเทศจะเชื่อมต่อกับคิตะกีวชู คาโงชิมะ มิยาซากิ และ โอกินาวะ
การคมนาคม > การขนส่งทางเรือ

ท่าเรือในแถบโอซากะและโคเบะนำเข้าและส่งออกสินค้าวัตถุดิบจากทั่วโลก โดยไม่มีท่าใดโดดเด่นกว่ากัน ประกอบไปด้วย ท่าเรือโอซากะ ท่าเรือโคเบะ ท่าเรือซะไก และท่าเรือฮิเมะจิ
การคมนาคม > ท่าเรือพี่น้อง

ซานฟรานซิสโก สหรัฐอเมริกา (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510)
เมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517)
เลออาฟวร์ ประเทศฝรั่งเศส (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523)
เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524)
บัลปาราอีโซ ประเทศชิลี (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526)
กานปุระ ประเทศอินเดีย (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539)
ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528)
นครโฮจิมินห์  ประเทศเวียดนาม (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537)
การคมนาคม > การขนส่งทางราง

แถบนครโอซากะมีการเชื่อมต่อทางระบบรางที่หนาแน่น โดยมีสถานีหลักอยู่ที่ อูเมดะ นัมบะ เท็นโนจิ เคียวบาชิ และ โยโดยะบาชิ
การคมนาคม > รถไฟความเร็วสูง

บริษัทเจอาร์เซนทรัลและเจอาร์เวสต์ ให้บริการรถไฟความเร็วสูงซันโยชิงกันเซ็งและโทไกโดชิงกันเซ็ง โดยมีสถานีชินโอซากะเป็นสถานีรถไฟชิงกันเซ็งในโอซากะ สถานีเชื่อมต่อกับสถานีโอซากะในอูเมดะโดยรถไฟเจอาร์ รถไฟชิงกันเซ็งทุกขบวนจะหยุดที่สถานีชินโอซากะแห่งนี้
การคมนาคม > รถไฟสัญจร

บริษัทเจอาร์เวสต์แและบริษัทรถไฟเอกชนให้บริการรถไฟเชื่อมต่อระหว่างโอซะกับเขตชานเมือง โดยรถไฟของเจอาร์เวสต์จะให้บริการในชื่อรถไฟเครือข่ายมหานคร โดยมีสถานีใหญ่อยู่ตามเส้นทางรถไฟวงกลมของโอซากะ นอกจากนี้ ยังมีบริษัทรถไฟเอกชนอย่าง รถไฟฟ้าเคฮัน รถไฟฮันกีว รถไฟฟ้าฮันชิง รถไฟคินเต็ตสึ และรถไฟฟ้านังไก ร่วมให้บริการรับส่งผู้โดยสารในเขตเกียวโต โคเบะ โอซากะ นาระ โยชิโนะ อิเซะ และนาโงยะ รวมถึงวากายามะ และท่าอากาศยานนาชาชาติคันไซอีกด้วย
การคมนาคม > รถไฟใต้ดิน

บทความหลัก: รถไฟใต้ดินเทศบาลโอซากะ
ระบบรถไฟใต้ดินของโอซากะเป็นส่วนหนึ่งของระบบคมนาคมของโอซากะ โดยรถไฟใต้ดินของโอซากะนี้ได้รับการจัดอันดับให้เป็นรถไฟที่มีผู้ใช้มากที่สุดเป็นอันดับ 8 ของโลก รับส่งผู้โดยสารกว่า 912 ล้านคนต่อปี (ระบบรถไฟของโอซากะรับส่งผู้โดยสารกว่า 4 พันล้านคนต่อปี)
การคมนาคม > รถประจำทาง

รถประจำทางให้บริการในเขตเทศบาลนครโอซากะ และยังมีการให้บริการจากกลุ่มบริษัทฮันกีว ฮันชิน และคินเต็ตสึ ในพื้นที่ให้บริการรถไฟของแต่ละบริษัทด้วย ทำให้การคมนาคมในเมืองค่อนข้างครอบคลุม ค่าโดยสารของรถประจำทางอยู่ที่ประมาณ 200 เยน
วัฒนธรรมและวิถีชีวิต > แหล่งซื้อสินค้าและอาหาร

โอซากะเป็นแหล่งค้าส่งและค้าปลีกขนาดใหญ่ มีร้านค้าส่ง 25,228 ร้านและร้านค้าปลีก 34,707 ร้านในปี พ.ศ. 2547 ร้านค้าส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเขตชูโอ (10,468 ร้าน) และเขตคิตะ (6,335 ร้าน) มีร้านค้าหลายรูปแบบตั้งแต่ "โชเต็งไก(商店街)" แบบดั้งเดิมไปจนถึงห้างสรรพสินค้าบนดินและใต้ดิน โชเต็งไกเป็นรูปแบบของร้านแบบดั้งเดิมที่พบได้ทั่วญี่ปุ่น และโอซากะมีโชเต็งไกที่ยาวที่สุดในโลกอยู่ที่ เท็นจิมบาชิ ความยาว 2.6 กิโลเมตร ขายสินค้าหลากหลายตั้งแต่ของใช้ภายในบ้าน เสื้อผ้า ตลอดจนอาหารเลี้ยงสัตว์
พื้นที่สินค้าอีกแห่งหนึ่งที่สำคัญคือ เดนเดนทาวน์ เป็นแหล่งรวมสินค้าอิเล็กทรอนิกส์และการ์ตูน/อนิเมะที่สำคัญของโอซากะ คล้ายกับย่านอากิฮาบาระของโตเกียว ส่วนย่านอูเมดะเป็นแหล่งรวมห้างสรรพสินค้าและห้างโยโดบาชิคาเมร่า อันเป็นห้างสรรพสินค้าด้านอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าชื่อดังของญี่ปุ่น
โอซากะ ขึ้นชื่อในเรื่องของเมืองอาหาร ทั้งอาหารญี่ปุ่นและจากนานชาติ โดยนักเขียนอย่างไมเคิล บูธ และฟรองซัวส์ ไซมอน นักวิจารณ์อาหารชื่อดังของหนังสือพิมพ์เลอฟิกาโร บอกว่า โอซากะเป็นเมืองหลวงด้านอาหารของโลก ผู้ที่ชื่นชอบอาหารโอซากะคงจะเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า "เกียวโตซื้อเสื้อผ้าจนหมดตัว โอซากะซื้ออาหารจนหมดตัว"
อาหารที่มีชื่อเสียงของโอซากะคือ โอโคโนมิยากิ ทาโกยากิ อูดง และโอชิซูชิ
แหล่งช็อปปิ้งแหล่งอื่นๆของโอซากะได้แก่
หมู่บ้านอเมริกา - สินค้าสำหรับวัยรุ่น
โดตมโบริ - ส่วนหนึ่งของนัมบะและจัดเป็นใจกลางเมือง
นัมบะ - พื้นที่ซื้อขายสินค้าหลัก ๆ ท่องเที่ยว และร้านอาหาร
ชินไซบาชิ - ของประดับ เสื้อผ้า และห้างสรรพสินค้า
อูเมดะ - โรงภาพยนตร์ เครื่องสำอาง และห้างสรรพสินค้า
วัฒนธรรมและวิถีชีวิต > เทศกาลประจำปี

เทศกาลที่มีชื่อเสียงที่สุดงานหนึ่งของโอซากะ คือ เทศกาลเทนจิน จัดขึ้นในวันที่ 24 และ 25 กรกฎาคม
วัฒนธรรมและวิถีชีวิต > กีฬา

โอซากะเป็นเมืองของทีมกีฬาที่มีชื่อเสียงหลายทีม ได้แก่
โอริกซ์ บัฟฟาโลส์ - ทีมเบสบอล เล่นอยู่ที่เคียวเซราโดม โอซากะ
ฮันชิน ไทเกอร์ส - ทีมเบสบอลที่มีชื่อเสียง ตั้งอยู่ที่สนามโคชิเอ็ง จังหวัดเฮียวโงะ และเล่นเกมในบ้านบางนัดที่สนามเคียวเซราโดม โอซากะ เช่นกัน
กัมบะ โอซากะ -  สโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงระดับเอเชีย ในฤดูกาล 2013 เล่นอยู่ในเจลีก ดิวิชัน 2 เคยสร้างประวัติศาสตร์คว้าแชมป์ฟุตบอลระดับเอเชียอย่างเอเอฟซี แชมเปียนส์ลีก ก่อนจะได้อันดับที่ 3 ในการรายการฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก
เซเรซโซ โอซากะ - สโมสรฟุตบอล ในฤดูกาล 2013 เล่นอยู่ในเจลีก ดิวิชัน 1
โอซากะ เอเวสซา - ทีมบาสเกตบอลระดับบีเจลีก เคยคว้าแชมป์สมัยก่อตั้งลีกได้ 3 สมัย
คินเต็ตสึ ไลเนอร์ส - ทีมรักบี้ เล่นอยู่ในลีกสูงสุดของญี่ปุ่น
นอกจากนี้ โอซากะยังมีจัดทัวร์นาเมนต์ซูโม่เป็นประจำทุกปี ที่ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ ในชื่อ ซังกัตสึบาโชะ (三月場所 sangatsu basho)
สถานที่ที่น่าสนใจ > สวนสนุก

ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำไคยูกัง - ตั้งอยู่ที่อ่าวโอซากะ มีสัตว์น้ำกว่า 35,000 ชนิดจัดแสดงอยู่ใน 14 แทงก์ จัดเป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของโลก
ชิงช้าสวรรค์เทมโปซัง
สวนสัตว์เทนโนจิ
HEP Five - ห้างสรรพสินค้าย่านอูเมดะที่มีชิงช้าสวรรค์ที่โด่งดัง
อูเมดะสกาย - ตึกแฝดสูง 173 เมตร ที่เชื่อมกันด้วยทางเดินลอยฟ้าเพื่อชมวิวแบบ 360 องศา เป็นมุมถ่ายรูปที่มีชื่อเสียง
สถานที่ที่น่าสนใจ > สวนสาธารณะ

สวนนะกะโนะชิมะ
สวนปราสาทโอซากะ
สวนเทนโนจิ
สวนซุมิโยะชิ
อุตสึโบะ
สวนนะไง
สถานที่ที่น่าสนใจ > วัด ศาลเจ้า และสถานที่ทางประวัติศาสตร์

ปราสาทโอซากะ
ศาลเจ้าซังโค
วัดชิเทนโนจิ - วัดพุทธที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่นใน พ.ศ. 1136
ศาลเจ้าซุมิโยะชิ ไทชะ - ศาลเจ้าชินโตที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น สร้างในปี พ.ศ. 754
สถานที่ที่น่าสนใจ > แหล่งบันเทิง

โดตมโบริ - แหล่งท่องเที่ยว อาหาร เป็นสัญลักษณ์ของโอซากะ
นัมบะและชินไซบาชิ - ตั้งอยู่ที่เขตชูโอ มักเรียกรวมว่าบริเวณมินามิ เป็นถนนช็อปปิง ร้านอาหาร บาร์ และแหล่งเที่ยวกลางคืนที่ไม่รู้จบ
ชินเซไก - อีกสัญลักษณ์หนึ่งของโอซากะ แหล่งอาหาร เครื่องดื่ม มีหอคอยซือเต็งกากุ และขายคะชิคะสึราคาย่อมเยา
เดนเดนทาวน์ - แหล่งขายเครื่องใช้ไฟฟ้า อนิเมะ เทียบเท่ากับอากิฮาบาระของโตเกียว
การศึกษา

นครโอซากะให้บริการการศึกษาตั้งแต่ระดับประถมศึกษาจนถึงมัธยมศึกษาตอนต้น ส่วนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย อยู่ในการควบคุมดูแลของคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดโอซากะ
โอซากะเป็นเมืองที่มีมหาวิทยาลัยและโรงเรียนมัธยมปลายจำนวนมาก มีจำนวนวิทยาเขตมากมายตั้งอยู่กระจายโดยทั่วไป แต่โดยส่วนใหญ่จะตั้งอยู่ในเขตชานเมือง โดยมีมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในจังหวัดโอซากะ ดังต่อไปนี้
มหาวิทยาลัยโอซากะ (Osaka University)
มหาวิทยาลัยคันไซ (Kansai University)
มหาวิทยาลัยโอซากะซิตี (Osaka City University)
สถาบันเทคโนโลยีโอซากะ (Osaka Institute of Technology)
Osaka University of Economics
มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์โมริโนะมิยะ (Morinomiya University of Medical Sciences)
Osaka Jogakuin College
Osaka Seikei University
Osaka University of Arts, Minamikawachi District, Osaka
Osaka University of Comprehensive Children education
Osaka University of Education
Soai University
Tokiwakai Gakuen University
ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ > เมืองแฝดและเมืองพี่น้อง

เมืองแฝดและเลืองพี่น้องของโอซากะมีดังนี้
ซานฟรานซิสโก, สหรัฐอเมริกา (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500)
เซาเปาโล, บราซิล (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512)
ชิคาโก, สหรัฐอเมริกา (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516)
เซี่ยงไฮ้, จีน (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517)
เมลเบิร์น, ออสเตรเลีย (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517)
เซนต์ปีเตอร์เบิร์ก, รัสเซีย (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522)
มิลาน, อิตาลี (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524)
ฮัมบวร์ค, เยอรมนี (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532)
ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ > ความร่วมมือทางธุรกิจ

พันธมิตรความร่วมมือทางธุรกิจของนครโอซากะ มีดังนี้
ออกแลนด์ , นิวซีแลนด์
กรุงเทพมหานคร, ไทย
นครโฮจิมินห์, เวียดนาม
ฮ่องกง
จาการ์ตา, อินโดนีเซีย
กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย
มะนิลา, ฟิลิปปินส์
เมลเบิร์น, ออสเตรเลีย
มุมไบ, อินเดีย
โซล, เกาหลีใต้
เซี่ยงไฮ้, จีน
สิงคโปร์
เทียนจิน, จีน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของจังหวัดโอซากะ เก็บถาวร 2012-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของนครโอซากะ
ข้อมูลท่องเที่ยวโอซากะ
คู่มือการท่องเที่ยว Osaka จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ด ค กเมืองเจ้าภาพกีฬาตะวันออกไกล |
| --- | --- | --- |
| 1913:  มะนิลา  ·  1915:  เซี่ยงไฮ้  ·  1917:  โตเกียว  ·  1919:  มะนิลา  ·  1921:  เซี่ยงไฮ้  ·  1923:  โอซากะ  ·  1925:  มะนิลา  ·  1927:  เซี่ยงไฮ้  ·  1930:  โตเกียว  ·  1934:  มะนิลา  ·  1938:  โอซากะ | 1913:  มะนิลา  ·  1915:  เซี่ยงไฮ้  ·  1917:  โตเกียว  ·  1919:  มะนิลา  ·  1921:  เซี่ยงไฮ้  ·  1923:  โอซากะ  ·  1925:  มะนิลา  ·  1927:  เซี่ยงไฮ้  ·  1930:  โตเกียว  ·  1934:  มะนิลา  ·  1938:  โอซากะ |  |
ยกเลิกการแข่งขัน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  โครเอเชีย  โปรตุเกส 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
บริเวณเซนนิชิมะเอะ ในปี พ.ศ. 2459
24 เขตการปกครองของนครโอซากะ
แถบโอซากะเป็นเมืองเศรษฐกิจอันดับที่ 7 ของโลก รองจากโตเกียว นิวยอร์ก ลอสแอนเจลิส ชิคาโก ปารีส และลอนดอน
เทศกาลเทนจิน
ปราสาทโอซากะ สร้างโดยฮิเดโยชิ
มหาวิทยาลัยโอซากะ
หอคอยซือเทนคาคุ สัญลักษณ์ของโอซากะช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
ชาร์ลีกัดนิ้วฉัน

"ชาร์ลีกัดนิ้วฉัน อีกแล้ว!" (Charlie Bit My Finger – Again! หรือเรียกสั้น ๆ ว่า Charlie Bit My Finger)  เป็นไวรอลวิดีโอทางอินเทอร์เน็ตที่เคยเป็นวิดีโอที่มีการชมมากที่สุดบนยูทูบ ตลอดกาล กับยอด 245 ล้านครั้ง จากข้อมูลเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 คลิปมีเนื้อหาเกี่ยวกับพี่น้องชาวอังกฤษ 2 คน อายุ 3 ปีและ 1 ปี ในวิดีโอน้องชายชาร์ลีกัดนิ้วพี่ชายแฮร์รี วิดีโอนี้พ่อของเด็กทั้ง 2 ได้อัปโหลดขึ้นยูทูบเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2550
การเข้าชม

"ชาร์ลีกัดนิ้วฉัน" มีการเข้าชม 2.6 ล้านครั้งบนยูทูบเมื่อต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และ 12 ล้านครั้งในเดือนมีนาคม ในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน มันเป็นวิดีโอที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดเป็นอันดับที่ 12 บนยูทูปโดยมีการเข้าชมกว่า 65 ล้านครั้ง ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 วิดีโอนี้มีการเข้าชมเพิ่มขึ้นเป็น 92 ล้านครั้ง และได้กลายมาเป็นวิดีโอที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดตลอดกาลเป็นอันดับที่ 2 ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 และครองตำแหน่งวิดีโอที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดตลอดกาลเมื่อปลายเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 โดยสามารถแซงอีโวลูชันออฟแดนซ์ไปได้ ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน "ชาร์ลีกัดนิ้วฉัน - อีกครั้ง!" ได้มีผู้เข้าชมถึง 130 ล้านครั้ง
นอกเหนือจากจะเป็นวิดีโอที่มีการเข้าชมสูงสุดแล้ว มันยังเป็น "ที่ชื่นชอบที่สุด" และ "มีการอภิปรายมากที่สุด" บนอันดับสองบนเว็บไซต์ในสหราชอาณาจักร ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2552 รายงานซึ่งรวบรวมโดยวิซิเบลเมเชอรส์ ซึ่งวัดการเข้าชมวิดีโอในเว็บไซต์แบ่งปันวิดีโอจำนวน 150 เว็บไซต์ "ชาร์ลีกัดนิ้วฉัน" เป็นไวรอลวิดีโอที่มีการเข้าชมมากที่สุดตลอดกาลเป็นอันดับที่ 13 บนอินเทอร์เน็ต ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2553 วิดีโอนี้มีการเข้าชมถึง 228 ล้านครั้ง ในปี พ.ศ. 2553 วิดีโอดังกล่าวถูกแซงโดย "เบบี" ของจัสติน บีเบอร์ และ "แบดโรแมนซ์" ของเลดี้ กาก้า มาอยู่ในอันดับสามของวิดีโอในยูทูปที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด
แหล่งข้อมูลอื่น

คลิปต้นฉบับ ใน ยูทูบ
| ด ค กยอดชมวีดีโอบนยูทูบมากที่สุด |
| --- | --- |
ท็อป 10:  คังนัมสไตล์  ซียูอะเกน  ซอร์รี  อัปทาวน์ฟังก์  เชกอิตออฟ  มาซ่าแอนด์เดอะแบร์  ไบแลนโด  แบลงก์สเปซ  ลีนออน  ชูการ์ 
เคยขึ้นอันดับหนึ่ง:  คังนัมสไตล์  เบบี้  แบดโรมานซ์  ชาร์ลีกัดนิ้วฉัน  วิวัฒนาการของการเต้นรำ  เกิร์ลเฟรินด์  มิวสิกอิสมายฮอตฮ็อตเซ็ก  วิดีโอเพลงโปเกม่อนธีม  เดอะมายสเปซมูฟวี่  รอนัลดีนโย: ทัชออฟโกลด์
จวนเสียง

ขุนนางและขุนพลของรัฐง่อก๊ก
| จวนเสียง (เฉฺวียน ช่าง) |
| --- | --- |
全尚

เสนาบดีพิธีการ (太常 ไท่ฉาง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 258 (258)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
ขุนพลพิทักษ์ (衛將軍 เว่ย์เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 258 (258)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
ผู้จัดการกิจการของสำนักราชเลขาธิการ (錄尚書事 ลู่ช่างชูชื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 258 (258)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
นายกองพันประตูเมือง (城門校尉 เฉิงเหมินเซี่ยวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง
เสียชีวิต: ค.ศ. 258
คู่สมรส: พี่สาวของซุนจุ๋น
บุตร: จวนกี๋ เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย
อาชีพ: ขุนนาง, ขุนพล
ชื่อรอง: จื่อเจิน (子真)
บรรดาศักดิ์: หย่งผิงโหว (永平侯)

จวนเสียง (เสียชีวิต ค.ศ. 258) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉฺวียน ช่าง (จีน: 全尚; พินอิน: Quán Shàng) ชื่อรอง จื่อเจิน (จีน: 子真; พินอิน: Zǐzhēn) เป็นขุนนางและขุนพลของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน บุตรสาวของจวนเสียงคือเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยเป็นจักรพรรดินีแห่งง่อก๊กและเป็นพระมเหสีของซุนเหลียงจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งง่อก๊ก
ประวัติ

จวนเสียงเป็นชาวอำเภอเจียนต๋อง (錢唐縣 เฉียนถางเซี่ยน) เมืองง่อกุ๋น (吳郡 อู๋จฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง เกิดในตระกูลเดียวกันกับจวนจ๋อง
ในช่วงปลายรัชสมัยของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก พระองค์โปรดสนมพัวฮูหยินและซุนเหลียงพระโอรสองค์สุดท้อง กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน) พระธิดาของซุนกวนต้องการเอาใจซุนกวนรวมถึงแม่-ลูกพัวฮูหยินและซุนเหลียง จึงทูลแนะนำพระบิดาหลายครั้งให้จัดงานแต่งงานระหว่างซุนเหลียงและเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย (全惠解) บุตรสาวของจวนเสียง ในปี ค.ศ. 250 ซุนกวนทรงปลดซุนโฮจากตำแหน่งรัชทายาท และตั้งซุนเหลียงขึ้นเป็นรัชทายาทแทน เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยจึงได้ขึ้นเป็นพระชายา
หลังจากที่ซุนเหลียงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 252 เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยได้ขึ้นเป็นจักรพรรดินี จวนเสียงได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองพันประตูเมือง (城門校尉 เฉิงเหมินเซี่ยวเว่ย์) และได้รับการตั้งให้มีบรรดาศักดิ์ตูถิงโหว (都亭侯) ต่อมาได้รับการแต่งตั้งแทนที่เตงอิ๋นในตำแหน่งเสนาบดีพิธีการ (太常 ไท่ฉาง) และขุนพลพิทักษ์ (衛將軍 เว่ย์เจียงจฺวิน) ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นหย่งผิงโหว (永平侯) และได้รับการตั้งให้เป็นผู้จัดการกิจการของสำนักราชเลขาธิการ (錄尚書事 ลู่ช่างชูชื่อ) มีหน้าที่ดูแลราชการโดยรวม คนในตระกูลจวน (全 เฉฺวียน) ที่ได้รับบรรดาศักดิ์โหว (侯) มี 5 คน ล้วนเป็นผู้มีความโดดเด่นที่สุดในหมู่พระประยูรญาติฝ่ายมเหสีตั้งแต่เริ่มก่อตั้งรัฐง่อก๊กมา
ในปี ค.ศ. 258 จักรพรรดิซุนเหลียงทรงไม่พอพระทัยที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซุนหลิมผูกขาดอำนาจ จึงทรงวางแผนร่วมกับกิมก๋งจู๋พระเชษฐภคินีและขุนพลเล่าเสง (劉丞 หลิว เฉิง) คิดการจะโค่นอำนาจของซุนหลิม พระองค์ยังทรงมีรับสั่งให้จวนกี๋บุตรชายของจวนเสียงให้ไปแจ้งกับจวนเสียงให้เข้าร่วมก่อการ แต่จวนเสียงเผลอเปิดเผยแผนการให้ภรรยา ภรรยาของจวนเสียงเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิม จึงส่งคนไปแจ้งซุนหลิมทำให้แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงนำทหารของตนเข้าจู่โจมและจับกุมจวนเสียงในเวลากลางคืน และส่งซุน เอิน (孫恩) น้องชายไปสังหารเล่าเสงนอกประตูชางหลง (蒼龍門 ชางหลงเหมิน) จากนั้นจึงนำทหารเข้าล้อมพระราชวัง ปลดซุนเหลียงจากตำแหน่งจักรพรรดิลงเป็นอ๋องแห่งห้อยเข (會稽王 ไคว่จีหวาง) และตั้งซุนฮิวผู้เป็นอ๋องแห่งลองเอี๋ย (琅邪王 หลางหยาหวาง) ขึ้นครองราชย์ จวนเสียงถูกเนรเทศไปยังเมืองเลงเหลง (零陵郡 หลิงหลิงจฺวิ้น) และถูกคนที่ซุนหลิมส่งมาลอบสังหารระหว่างทาง
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
ซิลวัน

ซิลวัน (Silvan) เป็นชื่อเรียกเอลฟ์ประเภทหนึ่งในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน บางครั้งก็เรียกว่า วู้ดเอลฟ์ เอลฟ์ป่า หรือ พรายป่า มักเป็นที่เข้าใจกันในปกรณัมชุดนั้นว่า หมายถึงเอลฟ์ที่อาศัยอยู่ทางฟากตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ ในอาณาเขตของป่าเมิร์ควู้ดและลอธลอริเอน ดังปรากฏในวรรณกรรมเรื่อง ลอร์ดออฟเดอะริงส์ นอกจากนี้คำว่า เอลฟ์ป่า ยังมีที่ใช้ในยุคที่หนึ่งของอาร์ดาในความหมายถึง เอลฟ์แห่งออสซิริอันด์ หรือลายเควนดิ
ซิลวันเอลฟ์จัดว่าอยู่ในกลุ่มตระกูลเทเลริ ในบรรดาสามตระกูลใหญ่ของเอลฟ์ ถ้าพิจารณาโดยละเอียดถือว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มของเอลฟ์นันดอร์ ที่ผสมข้ามเผ่าพันธุ์กับพวกอวาริ ใช้ชีวิตอย่างอิสระอยู่ในป่า ในยุคหลังเมื่อต้องต่อสู้กับเจ้าแห่งความมืด จึงอยู่ภายใต้การปกครองของเอลฟ์ที่ทรงภูมิสูงกว่า คือพวกซินดาร์และพวกโนลดอร์ ตัวอย่างเช่น เอลฟ์ในป่าเมิร์ควู้ดจะอยู่ใต้การปกครองของกษัตริย์ธรันดูอิล ซึ่งเป็นเจ้านายซินดาร์องค์หนึ่ง ส่วนในลอริเอนอยู่ในปกครองของอัมเดียร์และอัมรอธ ยุคต่อมาจึงอยู่ใต้การปกครองของกาลาเดรียล (โนลดอร์) และเคเลบอร์น (ซินดาร์) เป็นต้น
ดูเพิ่ม

เทเลริ
ซัวโอมิ โกเป/-31

|  ซัวโอมิ โกเป/-31  |
| --- | --- |
ซัวโอมิ โกเป/-31
ชนิด: ปืนกลมือ
แหล่งกำเนิด:  ฟินแลนด์
บทบาท
ประจำการ: ค.ศ. 1931–1998 ฟินแลนด์ (ในการใช้งานในปฏิบัติหน้าที่ ปี ค.ศ. 1980)
ผู้ใช้งาน: See Users
สงคราม: Chaco War สงครามกลางเมืองสเปน สงครามโลกครั้งที่สอง (สงครามฤดูหนาว, สงครามต่อเนื่อง, และ Lapland War) สงครามอาหรับ–อิสราเอล ค.ศ. 1948
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Aimo Lahti
ช่วงการออกแบบ: 1921
บริษัทผู้ผลิต: Tikkakoski
ช่วงการผลิต: 1931–1953
จำนวนที่ผลิต: Approx. 80,000
แบบอื่น: Kpist m/37, Kpist m/37-39, Kpist m/37-39F, Lettet-Forsøgs, Madsen-Suomi, Hispano Suiza MP43/44
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 4.6 kg (10.14 lb)
ความยาว: 870 mm (34.3 in) 925 mm (36.4 in) (SJR) 740 mm (29.1 in) (bunker version)
ความยาวลำกล้อง: 314 mm (12.4 in)

กระสุน: 9×19mm Parabellum
การทำงาน: Straight Blowback
อัตราการยิง: 750–900 rounds/min
ความเร็วปากกระบอก: 396 m/s (1,299 ft/s)
ระยะหวังผล: 200m
ระบบป้อนกระสุน: 20-, 36- or 50-round box, 40- or 71-round drum. Also modified German MP 38 & MP 40 32-round box magazine
ศูนย์เล็ง: Front blade, rear notch
ซัวโอมิ โกเป/-31('''''Suomi-konepistooli''''' หรือ "Finland-submachine gun", literally: "Finland Machine-pistol") เป็นปืนกลมือ(SMG)ที่ถูกออกแบบโดยฟินแลนด์ที่ถูกใช้งานเป็นส่วนใหญ่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มันเป็นทายาทของปืนต้นแบบ เอ็ม-22 และปืนโกเป/-26 รุ่นที่ถูกผลิตขึ้น ซึ่งได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะในปี ค.ศ. 1925 Suomi-konepistooli/-31 มักจะย่อเป็นคำว่า ซัวโอมิ โกเป