stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำบลดอนหัวฬ่อ
การสาธารณสุข

ประชากรในพื้นที่ตำบลดอนหัวฬ่อ มีการใช้บริการจากหน่วยงานสาธารณสุขจากภาครัฐ ดังนี้
หน่วยบริการปฐมภูมิ
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลดอนหัวฬ่อ ตั้งอยู่หมู่ที่ 6
หน่วยบริการทุติยภูมิ
โรงพยาบาลพานทอง ตั้งอยู่เลขที่ 1/10 หมู่ที่ 8 ตำบลพานทอง อำเภอพานทอง
โรงพยาบาลชลบุรี ตั้งอยู่เลขที่ 69 หมู่ที่ 2 ตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองชลบุรี
ศาสนสถาน

ประชากรในตำบลดอนหัวฬ่อส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ มีวัดจำนวนทั้งสิ้น 4 วัด
วัดดอน ดำรงธรรม ตั้งอยู่หมู่ที่ 4
วัดสังกะสี ตั้งอยู่หมู่ที่ 1
วัดมาบสามเกลียว ตั้งอยู่หมู่ที่ 7
วัดชากสมอ (สุขใจดี) ตั้งอยู่หมู่ที่ 2
การคมนาคม

ถนนสายหลัก
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 (ถนนมอเตอร์เวย์) เป็นเส้นทางหลักในการเข้าสู่กรุงเทพมหานคร โดยมีด่านเก็บค่าผ่านทางพนัสนิคม ในการเข้าออกทางพิเศษนี้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 315 (ถนนศุขประยูร) เป็นเส้นทางหลักในการเข้าสู่ตัวเมืองชลบุรี
ทางหลวงชนบทหมายเลข ชบ.3022 (ถนนเทศบาลหนองตำลึง 2 หรือถนนบ้านเก่า 11) เป็นเส้นทางเข้าสุ่นิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร (เฟส 6-9) และเข้าสู่ตำบลหนองตำลึง และตำบลบ้านเก่า อำเภอพานทอง
ถนนวิบูลประชารักษ์ เป็นเส้นทางเข้าสู่ตำบลหนองไม้แดง
ถนนดอนหัวฬ่อ-คลองสัตตพงศ์ (ถนนบ้านเก่า 5) เป็นเส้นทางสายหลักของตำบล โดยมีลักษณะพาดผ่านกึ่งกลางของเขตเทศบาล
ถนนสายรอง
ถนนราชพฤกษ์ 1
ถนนศาลเจ้า
ถนนหนองไผ่กลางดอน
ถนนโรงเรียนวัดมาบสามเกลียว
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3701
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3702
ถนนมิตรภาพ
รถโดยสารประจำทาง
สาย 1633ก ชลบุรี-หัวไผ่
สาย 1633ข ชลบุรี-ปรกฟ้า
สาย 1633ข ขลบุรี-หนองตำลึง
สาย 1633ข ขลบุรี-สัตพงษ์
สาย - ขลบุรี-หนองไม้แดง-ดอนหัวฬ่อ
สาย 265 ชลบุรี-นครราชสีมา
สาย 52 กรุงเทพ-พนัสนิคม
สาธารณูปโภค

ไฟฟ้า ประชาชนในพื้นที่ตำบลดอนหัวฬ่อ ใช้ไฟฟ้าจากการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจังหวัดชลบุรี และการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคอำเภอพานทอง โดยมีไฟฟ้าใช้ร้อยละ 100
ประปา ประชาชนในพื้นที่ตำบลดอนหัวฬ่อ ใช้น้ำประปาจากการประปาส่วนภูมิภาค สาขาชลบุรี (ชั้นพิเศษ) แต่ยังไม่ครอบคลุมทุกพื้นที่ ในบางหมู่บ้านยังใช้ระบบประปาหมู่บ้านและแหล่งน้ำธรรมชาติอยู่
ธชัคคปริตร

ธชัคคปริตร หรือ ธชัคคสูตร หรือบางตำราเรียกว่า ธชัคคสุตตปาฐะ (บทว่าด้วยธชัคคสูตร) เป็นพระสูตรที่นิยมใช้สวดสาธยาย เพื่อป้องกันภัย รวมอยู่ในพระปริตร หรือบทสวดเจ็ดตำนาน และบทสวดสิบสองตำนาน พระสูตรนี้ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงกล่าวอุปมาพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ และพระสังฆคุณว่า เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจอันเลิศ เปรียบดั่งชายธงของพระอินทร์ในเรื่องเทวาสุรสงคราม ยามที่เทวดาทั้งหลายกระทำสงครามกับเหล่าอสูร เมื่อมองไปที่ชายธงของพระอินทร์ ทำให้เกิดความมั่นใจฉันใด การระลึกถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ก็ทำให้เกิดความมั่นใจหายกลัวฉันนั้น
ที่มา

พระผู้มีพระภาคตรัสพระสูตรนี้ ระหว่างที่ทรงประทับอยู่ ณ วัดเชตวันมหาวิหาร อันเป็นอารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี ตั้งอยู่เขตพระนครสาวัตถี ทรงตรัสถึงวิธีการจัดการกับความหวาดกลัว โดยทรงสอนให้ภิกษุทั้งหลายเจริญพุทธานุสสติ นึกถึงองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพทธเจ้ายามที่เกิดความหวาดกลัว เมื่อนึกถึงพระพุทธคุณแล้ว ความหวาดกลัวจะมลายหายไป
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ทรงให้อรรถาธิบายเพิ่มเติมไว้ว่า "คำว่า ธชัคคะ แปลว่า ยอดธง ธชัคคสูตรคือพระสูตรที่แสดงถึงยอดธง อันท่านแสดงว่าพระพุทธเจ้าได้ตรัสถึงเรื่อง เทวาสุรสงคราม คือ สงครามแห่งเทพดากับอสูรซึ่งเป็นเรื่องที่เคยมีมาแล้ว โดยตรัสเล่าว่าเมื่อเทพดาทั้งหลายรบกับอสูร ความกลัวบังเกิดขึ้นแก่เทพดาทั้งหลาย ท้าวสักกะจอมเทวดา จึงได้ตรัสแนะนำให้หมู่เทพแลดูยอดธง หรือชายธงของพระองค์หรือว่าของเทวราชที่รองลงมา ความกลัวก็จะหายไปได้ [ส่วน] พระพุทธเจ้าได้ตรัสสอนภิกษุทั้งหลายว่า เมื่อเข้าไปอยู่ในป่าเกิดความกลัวขึ้น ก็ให้ระลึกถึงพระองค์ หรือระลึกถึงพระธรรม หรือระลึกถึงพระสงฆ์ความกลัวก็จะหายไป [พระสูตร]นี้แสดงทางธรรมปฏิบัติก็คือ ให้เจริญพุทธานุสสติ ธรรมานุสสติ สังฆานุสสติ ในเมื่อภิกษุทั้งหลาย หรือผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลาย เข้าไปอยู่ในป่า ก็จะทำให้ความกลัวต่าง ๆ หายไปได้ ก็เป็นพระสูตรที่สอนให้เจริญพุทธานุสสติเป็นต้น นั้นเอง"
เนื้อหา

เนื้อหาของธชัคคสูตรสามารถแบ่งออกเป็น 2 ส่วนหลัก ๆ คือ ไวยากรณ์ภาษิต และ คาถาประพันธ์ ส่วนที่เป็นไวยากรณ์ภาษิต หรือภาษิตที่กล่าวไว้ดีแล้วถูกต้องตามหลักการแล้ว คือส่วนที่พระพุทธองค์ทรงเท้าความถึงการเจริญพุทธานุสสติว่า มีคุณมากกมาย เหมือนดังที่เทวดาทั้งหลายแลดูธงของพระอินทร์ในเทวาสุรสงคราม แต่พุทธานุสสติ ธรรมานุสสติ และสังฆานุสสติ อันเป็นเหมือนธงชัยของพระภิกษุทั้งหลายนี้ เป็นสิ่งที่เลิศยิ่งกว่าธงชัยของพระอินทร์ และเทวดาผู้นำทั้งหลายนัก เพราะ
"เมื่อพวกเทวดาแลดูยอดธงของท้าวสักกะผู้เป็นจอมแห่งเทวดาก็ดี แลดูยอดธงของท้าวปชาบดีเทวราชอยู่ก็ดี แลดูยอดธงของท้าววรุณเทวราชอยู่ก็ดี แลดูยอดธงของท้าวอีสานเทวราชอยู่ก็ดี ความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุ้งก็ดี ความขนพองสยองเกล้าก็ดี ที่จักมีขึ้นพึงหายไปได้บ้าง ไม่ได้บ้างข้อนั้นเป็นเหตุแห่งอะไร ดูกรภิกษุทั้งหลาย เหตุว่า ท้าวสักกะผู้เป็นจอมแห่งเทวดา ยังเป็นผู้ไม่ปราศจากราคะ ไม่ปราศจากโทสะ ไม่ปราศจากโมหะ ยังเป็นผู้กลัว หวาดสะดุ้ง หนีไปอยู่ฯ"
จากนั้น สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงอธิบายว่า การระลึกคุณพระรัตนตรัยนั้น ช่วยให้ภิกษุที่อยู่ "ในป่าก็ดี อยู่ที่โคนไม้ก็ดี อยู่ในเรือนที่ว่าง"  ปราศจากความหวาดกลัวในสิ่งอันน่าสะพรึงกล้ว เพราะเหตุที่ว่า "พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้นเป็นพระอรหันต์ เป็นผู้ตรัสรู้เองโดยชอบ เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ เสด็จไปดีแล้ว เป็นผู้รู้แจ้งโลก เป็นสารถีฝึกบุรุษที่ควรฝึกไม่มีผู้อื่นจะยิ่งไปกว่า เป็นศาสดาของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เป็นผู้ตื่นแล้ว เป็นผู้จำแนกธรรม"  หรือบทพรรณนาพระพุทธคุณ คือ อิติปิโสฯ   จากนั้น ก็ทรงแนะนำว่า หากพระภิกษุไม่อาจนึกถึงพระพุทธคุณ ให้นึกถึงพระธรรมคุณ หากไม่อาจนึกถึงพระธรรมคุณ ให้นึกถึงพระสังฆคุณ แล้วทรงถึงแจกแจงคุณของพระธรรมว่าเป็นเลิศ และคุณของพระสงฆ์ว่าเป็นเลิศ ดังบทพรรณนาพระธรรมคุณว่า สวากฺขาโตฯ  และดังบทพรรณนาพระสังฆคุณว่า สุปฏิปนฺโนฯ  เป็นต้น
แล้วทรงตรัสว่า เมื่อผู้ใดได้รำลึกถึงคุณของพระรัตนตรัยดังนี้แล้ว "ความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุ้งก็ดี ความขนพองสยองเกล้าก็ดี ที่จักมีขึ้นก็จักหายไป ข้อนั้นเป็นเพราะเหตุแห่งอะไร เพราะว่าพระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นผู้ปราศจากราคะ ปราศจากโทสะ ปราศจากโมหะ ไม่เป็นผู้กลัว ไม่หวาด ไม่สะดุ้ง ไม่หนีไปฯ"
หลังจากที่ทรงอธิบายคุณของการระลึกถึงพระรัตนตรัยว่าเป็นดั่งธงชัยปัดเป่าความกลัวแล้ว จากนั้น สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงได้ตรัสคาถาประพันธ์ ความว่า อรเญฺญ รุกฺขมูเล วาฯ ดังนี้ โดยมีคำแปลพระบาลี กล่าวคือ
"ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายอยู่ในป่าก็ดี อยู่ที่โคนไม้ก็ดี อยู่ในเรือนว่างเปล่าก็ดี พึงระลึกถึงพระสัมพุทธเจ้าเถิด ความกลัวไม่พึงมีแก่เธอทั้งหลาย ถ้าว่าเธอทั้งหลายไม่พึงระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้เจริญที่สุดในโลก ผู้องอาจกว่านรชนทีนั้น เธอทั้งหลายพึงระลึกถึงพระธรรมอันนำออกจากทุกข์ อันพระพุทธเจ้าทรงแสดงดีแล้ว ถ้าเธอทั้งหลายไม่พึงระลึกถึงพระธรรมอันนำออกจากทุกข์ อันพระพุทธเจ้าทรงแสดงดีแล้วทีนั้น เธอทั้งหลายพึงระลึกถึงพระสงฆ์ผู้เป็นบุญเขต ไม่มีบุญเขตอื่นยิ่งไปกว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย เมื่อเธอทั้งหลายระลึกถึงพระพุทธเจ้า พระธรรมและพระสงฆ์อยู่ ความกลัวก็ดีความหวาดสะดุ้งก็ดี ความขนพองสยองเกล้าก็ดี จักไม่มีเลยฯ"
การสวดสาธยาย

ธชัคคปริตร หรือธชัคคสูตร ได้รับการจัดให้เป็นพระปริตร หรือบทสวดเจ็ดตำนาน และบทสวดสิบสองตำนาน และรวมอยู่ในภาณวารหรือหนังสือบทสวดมนต์หลวง เชื่อถือกันว่ามีอานุภาพป้องกันยักขภัยและโจรภัย เป็นต้น และมีอานุภาพแผ่ไปได้ถึงแสนโกฏิจักรวาล
นอกจากนี้ ในอรรถกถาสารัตถปกาสินียังเล่าถึงอิทธิฤทธิ์ของพระปริตรนี้ไว้ว่า มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังฉาบปูนขาวที่ทีฆวาปิเจดีย์ เกิดพลัดตกจากเชิงเวทีชั้นบนลงมาในโพรงพระเจดีย์  "ภิกษุสงฆ์ยืนอยู่ข้างล่าง จึงกล่าวว่า นึกถึงธชัคคปริตซิคุณ เขาตกใจ กลัวตายจึงกล่าวว่า ธชัคคปริตช่วยผมด้วย ดังนี้ อิฐ 2 ก้อนหลุดจากโพรงเจดีย์ตั้งเป็นบันไดให้เขาทันที คนทั้งหลายก็หย่อนบันไดเถาวัลย์ที่อยู่ข้างบน อิฐที่บันไดนั้นก็ตั้งอยู่ตามเดิม"
คุณของพระปริตรนี้ยังปรากฏในบทขัด ความว่า "ยสฺสานุสฺสรเณนาปิ อนฺตลิกฺเขปิ ปาณิโน/ปติฏฺฐมธิคจฺฉนฺติ ภูมิยํ วิย สพฺพทา/สพฺพูปทฺทวชาลมฺหา ยกฺขโจราทิสมฺภวา/คณนา น จ มุตฺตานํ/ปริตฺตนฺตมฺภณาม เหฯ" กล่าวคือ "สัตว์ทั้งหลายย่อมได้ที่พึ่งทุกเวลาแม้ในอากาศ เช่นเดียวกับได้ที่พึ่ง ณ พื้นแผ่นดิน/อีกทั้งสัตว์ทั้งหลายที่รอดพ้นจากข่าย/แห่งอุปัททวะทั้งมวลอันเกิดแต่ยักษ์และโจรเป็นต้นจนนับมิถ้วน/เพราะระลึกถึงพระปริตรใดโดยแท้/ เราทั้งหลายจงสวดพระปริตรนั้น กันเถิด"
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ทรงมีพระวินิจฉัยว่า "ในการสวดมนต์เมื่อมีเวลามาก หรือในพิธีใหญ่ที่ต้องการให้สวดพระสูตรเต็มก็สวดพระสูตรเต็ม ในการสวดมนต์ทั่วไป สวดจำเพาะอนุสสรณปาฐะ คือปาฐะที่เป็นอนุสสรณะ คือเป็นเครื่องระลึกถึงคุณแห่งพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ ก็คือสวด อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทโธ เป็นต้น ต่อด้วย สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม เป็นต้น ต่อด้วย สุปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ เป็นต้น ก็คือสวดจำเพาะพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ เท่านั้น อันนำสวดด้วยคำว่า อนุสสรณปาฐะ คือ เป็นปาฐะบาลี หรือถ้อยคำที่แสดงอนุสสรณะ คือคำที่สำหรับระลึกถึง ก็หมายถึงระลึกถึงคุณของพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ อันเป็นเนื้อหาสำคัญของพระสูตรนี้ กับสวดตอนท้ายพระสูตรอันเรียกว่านิคมคาถา ที่แปลว่าคาถาตอนท้าย ตั้งต้นด้วยคำว่า อรญฺเญ รุกฺขมูเล วา เป็นต้น ที่แปลว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อท่านทั้งหลายอยู่ในป่า หรือที่โคนไม้ หรือในเรือนว่างเรือนเปล่า ดั่งนี้เป็นต้น"
บรรณานุกรม

พระไตรปิฎกฉบับฉัฏฐสังคายนา. สุตฺตปิฎก สํยุตฺตนิกาย สกฺกสํยุตฺตํ ธชคฺคสุตฺตํ.
พระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค  เล่ม 1 ภาค 2 .
สารัตถปกาสินี อรรถกาสังยุตตนิกาย ในพระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่ม 1 ภาค 2 .
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช. (2540). ธชัคคสูตรบรรยาย. ในนิตยสารธรรมจักษุ ปีที่ 82 ฉบับที่ 3 ธันวาคม 2540.
ธนิต อยู่โพธิ์. (2550). อานุภาพพระปริตร. กรุงเทพฯ โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย
ข้อมูลเพิ่มเติม

*ธชคฺคสุตฺตํ
*ธชัคคสูตร
*อรรถกถาธชัคคสูตร
*ธชัคคสูตรบรรยาย เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*บทสวดมนต์ธชัคคสูตร
ทาโกะ

| ทาโกะ 多古町 |
| --- | --- |
เมือง
หมู่บ้านชิมะในเมืองทาโกะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของทาโกะในจังหวัดชิบะ (เน้นสีเหลือง)
ทาโกะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°44′N 140°28′E﻿ / ﻿35.733°N 140.467°E﻿ / 35.733; 140.467
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: ชิบะ
อำเภอ: คาโตริ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 72.68 ตร.กม. (28.06 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 ธันวาคม 2020)
 • ทั้งหมด: 14,387 คน
 • ความหนาแน่น: 200 คน/ตร.กม. (510 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
สัญลักษณ์:  
- ต้นไม้: Camellia sasanqua
- ดอกไม้: ไฮเดรนเจีย
โทรศัพท์: 0479-76-2611
ที่อยู่: 584 Tako, Tako-chō, Katori-gun, Chiba-ken 289-2292
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ทาโกะ (ญี่ปุ่น: 多古町; โรมาจิ: Tako-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 ธันวาคม 2020 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 14,387 คน 6068 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 200 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 72.68 ตารางกิโลเมตร (28.06 ตารางไมล์)
ศาลาว่าการเมืองทาโกะ
ภูมิศาสตร์

ทาโกะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดชิบะ ห่างจากนครชิบะ เมืองเอกของจังหวัด ประมาณ 35 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียวประมาณ 60 ถึง 70 กิโลเมตร ทิศตะวันตกติดกับท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ ตั้งอยู่บนที่ราบคันโต คั่นกลางระหว่างที่ราบสูงชิโมซะและที่ราบคูจูกกูริ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบ มีแม่น้ำคูริยามะไหลผ่านใจกลางเมือง
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดชิบะ
โซซะ
คาโตริ
นาริตะ
ชิบายามะ
โยโกชิบาฮิการิ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

ทาโกะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในทาโกะคือ 14.6 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1500 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.8 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 4.5 °C
สถิติประชากร

จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของทาโกะลดลงอย่างช้า ๆ ตลอด 70 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1920  | 16,260 | —     |
|  1930  | 17,599 | +8.2% |
|  1940  | 18,660 | +6.0% |
|  1950  | 21,969 | +17.7% |
|  1960  | 20,042 | −8.8% |
|  1970  | 17,367 | −13.3% |
|  1980  | 17,133 | −1.3% |
|  1990  | 17,683 | +3.2% |
|  2000  | 17,603 | −0.5% |
|  2010  | 16,006 | −9.1% |
ประวัติศาสตร์

ทาโกะมีผู้อยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ และนักโบราณคดีได้พบเรือขุดจากไม้และหลุมฝังศพตั้งแต่ยุคโจมง และนาข้าวตั้งแต่ยุคยาโยอิ อีกทั้งบริเวณนี้ยังมีเนินฝังศพจำนวนมากจากยุคโคฟุง และมีการพบเครื่องปั้นดินเผาฮานิวะ ต่อมาในยุคเฮอัง ได้มีการแบ่งพื้นที่ออกเป็นโชเอ็ง ซึ่งควบคุมโดยตระกูลฟูจิวาระ และอยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลชิบะในยุคคามากูระ ในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นดินแดนเท็นเรียวภายในแคว้นชิโมซะ ซึ่งอยู่ภายใต้ปกครองโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะโดยใช้อำนาจผ่านผู้ที่เป็นฮาตาโมโตะ
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ หมู่บ้านทาโกะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 อยู่ภายในอำเภอคาโตริ จังหวัดชิบะ โดยบัญญัติจัดตั้งใหม่ในระบบเทศบาล หมู่บ้านทาโกะได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 1890 ในวันที่ 1 เมษายน 1951 เมืองทาโกะได้ผนวกเอาหมู่บ้านโทโจที่อยู่ใกล้เคียงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง และขยายพื้นที่เพิ่มในวันที่ 31 มีนาคม 1954 โดยผนวกเอาหมู่บ้านที่อยู่ใกล้เคียง ได้แก่ หมู่บ้านนากะ คูงะ และโทกิวะ
การปกครอง

ทาโกะมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 14 คน เมืองทาโกะ พร้อมทั้งนครคาโตริและเมืองโคซากิ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 2 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 10 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ

ทาโกะเป็นศูนย์กลางการค้าและศูนย์กลางเกษตรกรรมในภูมิภาค นอกจากข้าวแล้ว ปัจจัยทางเศรษฐกิจที่สำคัญคือการเลี้ยงสัตว์ ที่เด่นชัดที่สุดการเลี้ยงสุกร จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 มีแรงงานประมาณร้อยละ 20 เดินทางไปทำงานในนครนาริตะ
การศึกษา

ทาโกะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 3 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง เมืองนี้มีโรงเรียนมัธยมปลายสังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดชิบะ 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมปลายเอกชน 1 แห่ง
การขนส่ง > รถไฟ

เมืองทาโกะเคยมีทางรถไฟนาริตะ สายทาโกะ ซึ่งเปิดให้บริการไปเมื่อปี 1911 ถึง 1944 ปัจจุบันเลิกกิจการแล้วและไม่มีรถไฟให้บริการ โดยสถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุดคือ สถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะ บนทางรถไฟชิบายามะ อย่างไรก็ตาม มีการใช้บริการจากสถานีรถไฟนาริตะบ่อยกว่า
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 296
เมืองพี่น้อง

ซานโรเก จังหวัดกาดิซ แคว้นอันดาลูซิอา ประเทศสเปน
บุคคลที่มีชื่อเสียง

อีซาซะ อิเอนาโอะ (飯篠 家直) - นักดาบยุคมูโรมาจิ
โยอิจิ อูอิ (宇井 陽一) - นักแข่งรถมอเตอร์ไซค์อาชีพ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
นิกิตา โคลอฟฟ์

| Nikita Koloff |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: Nelson Scott Simpson
เกิด:  (1959-03-09) มีนาคม 9, 1959 (65 ปี) Minneapolis, Minnesota, United States
การศึกษา: Minnesota State University Moorhead
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Mr. Wrestling IV Nikita Koloff
ส่วนสูง: 6 ฟุต 2 นิ้ว (188 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 275 ปอนด์ (125 กิโลกรัม)
มาจาก: Russia Lithuania
ฝึกหัดโดย: Eddie Sharkey
เปิดตัว: June 24, 1984
รีไทร์: November 8, 1992
นิกิตา โคลอฟฟ์ (เนลสัน สกอตต์ ซิมป์สัน เกิด 9 มีนาคม ค.ศ. 1959) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุ, นักแสดง และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงชาวอเมริกัน ตลอดทศวรรษที่ 1980 และต้นปี 1990 เขาปล้ำในฐานะ "ฝันร้ายรัสเซีย" Nikita แข่งรถซึ่งเป็นเล่นชื่อเล่นของแฟนที่ชื่นชอบ "The American Dream" Dusty Rhodes
แชมป์และรางวัล

Legends Pro Wrestling
Inducted into the LPW Hall of Fame (4/24/10)
Jim Crockett Promotions
NWA National Heavyweight Championship (1 time)1
NWA United States Heavyweight Championship (1 time)
NWA World Six-Man Tag Team Championship (1 time) – with Ivan Koloff and Krusher Khruschev, then with Koloff and Baron von Raschke after Kruschev was injured
NWA World Tag Team Championship (Mid-Atlantic version) (2 times) – with Ivan Koloff
NWA World Television Championship (1 time)
UWF World Television Championship (1 time)2
Jim Crockett, Sr. Memorial Cup Tag Team Tournament (1987) with Dusty Rhodes
National Wrestling Alliance
NWA Hall of Fame (Class of 2008)
Pro Wrestling Illustrated
PWI Feud of the Year (1987) with Dusty Rhodes and The Road Warriors vs. The Four Horsemen
PWI Most Inspirational Wrestler of the Year (1987)
PWI ranked him #17 of the top 500 singles wrestlers of the PWI 500 in 1992
PWI ranked him #64 of the 100 best tag teams of the PWI Years with Ivan Koloff in 2003.
PWI ranked him #113 of the top 500 singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003
Wrestling Observer Newsletter awards
5 Star Match (1992) with Dustin Rhodes, Sting, Ricky Steamboat, and Barry Windham vs. Rick Rude, Steve Austin, Arn Anderson, Bobby Eaton, and Larry Zbyszko (May 17, WarGames match, WrestleWar)
1Koloff defeated Wahoo McDaniel to unify the title with the NWA United States Heavyweight Championship. The title was also won after Georgia Championship Wrestling was purchased by Jim Crockett Promotions.

2Koloff defeated Terry Taylor to unify the title with the NWA World Television Championship. The title was also won after Bill Watts' Universal Wrestling Federation promotion was purchased by Jim Crockett Promotions.
แหล่งข้อมูลอื่น

NikitaKoloff.com (Official Website) เก็บถาวร 2016-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมรัฐมอญ

| --- | --- |
မွန်ယဉ်ကျေးမှုပြတိုက်

ก่อตั้ง: 1 กุมภาพันธ์ 1955; 69 ปีก่อน (1955-02-01)
ที่ตั้ง: มอละมไยน์ รัฐมอญ ประเทศพม่า
ประเภท: พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรม
เจ้าของ: กระทรวงกิจการศาสนาและวัฒนธรรม
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมรัฐมอญ (พม่า: မွန်ယဉ်ကျေးမှုပြတိုက်; Mon State Cultural Museum) หรือชื่อเดิม พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมชาติพันธุ์มอญ เป็นพิพิธภัณฑ์ในมอละมไยน์ รัฐมอญ ประเทศพม่า สถาปนาขึ้นในปี 1955 อยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงกิจการศาสนาและวัฒนธรรม
ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยเครื่องแต่งกายพื้นถิ่น พุทธศาสนวัตถุ ประติมากรรม จารึกใบลาน งานหัตกรรม งานโลหะสัมฤทธิ์ เครื่องเงิน เหรียญ และตุ๊กตาของชาวมอญ รวมถึงศิลปะเซรามิกของอาณาจักรมอญ ซึ่งรวมถึง ไหมะตะบัน และเครื่องดนตรีมอญ นอกจากนี้ยังจัดแสดงชิ้นจำลองของจารึกเมียเซดี (ค.ศ. 1113) เป็นภาษามอญ และมงกุฎจำลองของราชินีเชงสอบู ส่วนของจริงจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตในลอนดอน
นอกจากของชาวมอญแล้วยังมีจัดแสดงวัตถุของชาวปยู, วัฒนธรรมตองอู และวัฒนธรรมโก้นบอง รวมถึงเบาะนั้งจากศตวรรษที่ 19 ของพระมเหสีราชวงศ์โก้นบอง พระนางเซนดน และเจ้าหญิงเมียะพะยากะเล ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในมอละมไยน์
ค่าเข้าชมของพิพิธภัณฑ์อยู่ที่ 5,000 จัต สำหรับชาวต่างชาติ และ 500 จัต สำหรับคนท้องถิ่น ส่วนนักเรียนเข้าชมโดยไม่เสียค่าเข้าชม
นิโนมิยะ

| นิโนมิยะ 二宮町 |
| --- | --- |
เมือง
ศาลาว่าการเมืองนิโนมิยะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของนิโนมิยะ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดคานางาวะ

นิโนมิยะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°23′N 139°18′E﻿ / ﻿35.383°N 139.300°E﻿ / 35.383; 139.300
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  คานางาวะ
อำเภอ: นากะ
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลเมือง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9.08 ตร.กม. (3.51 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 พฤษภาคม 2024)
 • ทั้งหมด: 26,817 คน
 • ความหนาแน่น: 2,953 คน/ตร.กม. (7,650 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
สัญลักษณ์:  
• ต้นไม้: Camellia
• ดอกไม้: Canna
• สัตว์ปีก: Varied tit
หมายเลขโทรศัพท์: 0463-71-3311
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 961 Ninomiya, Ninomiya-machi, Naga-gun, Kanagawa-ken 259-0196
เว็บไซต์: www.town.ninomiya.kanagawa.jp
นิโนมิยะ (ญี่ปุ่น: 二宮町; โรมาจิ: Ninomiya-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ เดือนมิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 29,350 คน ความหนาแน่น 3,230 คนต่อตารางกิโลมเตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 9.08 ตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

นิโนมิยะตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ทิศใต้ติดกับอ่าวซางามิของมหาสมุทรแปซิฟิก
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

โอดาวาระ
ฮิรัตสึกะ
โออิโซะ
นากาอิ
ประวัติศาสตร์

นิโนมิยะเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าคาวาวะ ซึ่งมีศักดิ์สูงเป็นอันดับสองในแคว้นซางามิ ซึ่งมีการกล่าวถึงในบันทึกยุคเฮอัง และอ้างว่าได้รับการสถาปนาโดยจักรพรรดิซูอินิง นิโนมิยะในฐานะที่เป็นชุมชนเล็ก ๆ ริมชายฝั่ง ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลโฮโจยุคหลังแห่งโอดาวาระในยุคเซ็งโงกุ ในยุคเอโดะ นิโนมิยะเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอโดวาระ
หลังจากการฟื้นฟูเมจิและการจัดตั้งระบบอำเภอในปี 1878 พื้นที่นี้ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของอำเภอยูรูงิ (ญี่ปุ่น: 淘綾郡; โรมาจิ: Yurugi-gun) ต่อมาในเดือนเมษายน 1889 หมู่บ้านนิโนมิยะได้รวมเข้ากับหมู่บ้านใกล้เคียง 4 หมู่บ้านเพื่อก่อตั้งหมู่บ้านอาซูมะ และในวันที่ 26 มีนาคม 1896 อำเภอยูรูงิได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนากะ หมู่บ้านอาซูมะได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 1935 และเปลี่ยนชื่อเป็นนิโนมิยะ
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจท้องถิ่นของนิโนมิยะมีพื้นฐานมาจากเกษตรกรรมและการประมงเชิงพาณิชย์เป็นหลัก และเมืองนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ทำงานที่ไปกลับเป็นประจำของทั้งโตเกียว โยโกฮามะ และโอดาวาระ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (จากโตเกียว ไปยังโอซากะ)
ถนนโอดาวาระ-อัตสึงิ (จากฮาโกเนะยูโมโตะ ไปยังทางด่วนโทเมที่อัตสึงิ)
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก - สายหลักโทไกโด
สถานีรถไฟนิโนมิยะ
สถานที่ท่องเที่ยว

ศาลเจ้าคาวาวะ
สวนอาซูมายามะ
บุคคลที่มีชื่อเสียง

คิงอิจิ ฮางิโมโตะ (ญี่ปุ่น: 萩本 欽一; โรมาจิ: Hagimoto Kin'ichi) - นักแสดงตลก
มาซาชิ โฮโซยะ (ญี่ปุ่น: 細谷 将司; โรมาจิ: Hosoya Masashi) - นักบาสเกตบอล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศาลเจ้าคาวาวะ
โฮกูไซ
ประเทศลักเซมเบิร์กในโอลิมปิก

| ประเทศลักเซมเบิร์ก ในโอลิมปิก |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: LUX
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกและการกีฬาแห่งลักเซมเบิร์ก
เว็บไซต์: www.teamletzebuerg.lu (ในภาษาฝรั่งเศส)
เหรียญ อันดับ 99:  ทอง 2 เงิน 3 ทองแดง 0 รวม 5 
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูร้อน
1900 1904–1908 1912 1920 1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูหนาว
1928 1932 1936 1948–1984 1988 1992 1994 1998 2002 2006 2010 2014 2018 2022
ประเทศลักเซมเบิร์ก คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของลักเซมเบิร์ก, คณะกรรมการโอลิมปิกและการกีฬาแห่งประเทศลักเซมเบิร์ก ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1912 และส่งทีมชุดแรกไปยังโอลิมปิกฤดูร้อน 1912 ที่กรุงสตอกโฮล์ม
มีนักกีฬาลักเซมเบิร์กเพียงสามคนเท่านั้นที่ได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน ได้แก่ นักยกน้ำหนัก โจเซฟ อัลซิน เหรียญเงินในปี ค.ศ. 1920 และนักวิ่ง โจซี่ บาร์เทล เหรียญทองในปี ค.ศ. 1952 ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 มีการค้นพบว่า มิเชล เธียโต นักวิ่งซึ่งเคยได้รับเหรียญในนามฝรั่งเศสมาก่อนนั้น แท้จริงแล้วเป็นชาวลักเซมเบิร์ก เธอาโตได้รับรางวัลเหรียญทองจากการวิ่งมาราธอนชาย
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ปารีส 1900 | 1 | 1 | 0 | 0 | 1 | – |
|  เซนต์หลุยส์ 1904 | ไม่ได้เข้าร่วม |  |  |  |  |  |
|  ลอนดอน 1908 | ไม่ได้เข้าร่วม |  |  |  |  |  |
|  สต็อกโฮล์ม 1912 | 21 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  แอนต์เวิร์ป 1920 | 26 | 0 | 1 | 0 | 1 | 19 |
|  ปารีส 1924 | 51 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  อัมสเตอร์ดัม 1928 | 49 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
 ลอสแอนเจลิส 1932: ไม่ได้เข้าร่วม
|  เบอร์ลิน 1936 | 49 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอนดอน 1948 | 47 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เฮลซิงกิ 1952 | 44 | 1 | 0 | 0 | 1 | 27 |
|  เมลเบิร์น 1956 | 11 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โรม 1960 | 52 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โตเกียว 1964 | 12 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เม็กซิโกซิตี 1968 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มิวนิก 1972 | 11 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มอนทรีอัล 1976 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  มอสโก 1980 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอสแอนเจลิส 1984 | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โซล 1988 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  บาร์เซโลนา 1992 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  แอตแลนตา 1996 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ซิดนีย์ 2000 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  เอเธนส์ 2004 | 10 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ปักกิ่ง 2008 | 12 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ลอนดอน 2012 | 9 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 10 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  โตเกียว 2020 | 12 | 0 | 0 | 0 | 0 | – |
|  ปารีส 2024 | อนาคต |  |  |  |  |  |
|  ลอสแอนเจลิส 2028 | อนาคต |  |  |  |  |  |
|  บริสเบน 2032 | อนาคต |  |  |  |  |  |
| รวม | รวม | 2 | 1 | 0 | 3 | 94 |
ดูเพิ่ม

ประเทศลักเซมเบิร์กในพาราลิมปิก