stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศมอลตาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
พายุไต้ฝุ่นมาเรีย (พ.ศ. 2561)

พายุไต้ฝุ่นมาเรีย หรือที่รู้จักในประเทศฟิลิปปินส์ว่า ไต้ฝุ่นการ์โด เป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรงเป็นอย่างมาก โดยส่งผลกระทบต่อ กวม และประเทศจีน เช่นมณฑลฝูเจี้ยนและเกาะไต้หวัน ไต้ฝุ่นมาเรียเป็นพายุโซนร้อนที่แปดของมหาสมุทรแปซิฟิกทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ในวันที่ 4 กรกฎาคม พายุมาเรียใด้ปะทะกับหมู่เกาะมาเรียนา และได้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นลำดับที่สี่ของฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2562 ในวันรุ่งขึ้น พายุไต้ฝุ่นมาเรียได้เพิ่มความรุนแรงมากขึ้นเนื่องจากสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวย จนวันที่ 6 กรกฎาคม พายุไต้ฝุ่นมาเรียกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น และกลายเป็นพายุระดับ 5 และอ่อนกำลังลงเนื่องจากวัฏจักรการแทนที่กำแพงตา แต่เมื่อเสร็จสิ้นวัฏจักรการแทนที่กำแพงตาในวันที่ 8 กรกฎาคม ก็กลับมาเพิ่มความรุนแรงเป็นครั้งที่สอง และได้กลับเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 5 อีกครั้ง หลังจากนั้นพายุเริ่มอ่อนลงเรื่อย ๆ เนื่องจากอุณหภูมิผิวน้ำทะเลเย็นลง ในวันที่ 10 กรกฎาคมพายุมาเรียปะทะหมู่เกาะยาเอยามะและส่งผลกระทบต่อไต้หวัน วันต่อมาพายุมาเรียได้ขี้นผั่งที่มณฑลฝูเจี้ยนประเทศจีนในวันที่ 11 กรกฎาคมก่อนจะสลายไปในวันถัดไป
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา

วันที่ 2 กรกฎาคม ศูนย์เตือนภัยไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ออกประกาศเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในช่วงต้นของวันที่ 2 กรกฎาคมและทวีความรุนแรงเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยมีการกำหนดรหัส 10W ในวันเดียวกัน
วันที่ 3 กรกฎาคม พายุดีเปรสชันก่อตัวขึ้น
วันที่ 4 กรกฎาคม ระบบพายุทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อว่า มาเรีย (Maria)
วันที่ 5 กรกฎาคม มาเรียทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ในขณะที่ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมจัดให้มาเรียเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1 ซึ่งเป็นผลมาจากการทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว
วันที่ 6 กรกฎาคม พายุไต้ฝุ่นมาเรียกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น และกลายเป็นพายุระดับ 5 ลูกแรกในแอ่ง นับตั้งแต่พายุไต้ฝุ่นนกเต็น เมื่อฤดู 2559 ไม่นานหลังจากนั้น มาเรียประสบกับภาวะวัฏจักรการแทนที่กำแพงตา ทำให้มันอ่อนกำลังลงมีสถานะต่ำกว่าพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น
วันที่ 8 กรกฎาคม วัฏจักรการแทนที่กำแพงตาของมาเรียเสร็จสมบูรณ์ และได้กลับเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 5 อีกครั้ง
วันที่ 10 กรกฎาคม พายุมาเรียปะทะหมู่เกาะยาเอยามะและส่งผลกระทบต่อไต้หวันในเวลาต่อมา
วันที่ 11 กรกฎาคม พายุมาเรียได้ขี้นผั่งที่มณฑลฝูเจี้ยนในประเทศจีน
วันที่ 12 กรกฎาคม พายุมาเรียอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วและสลายไป
พรรคปวงชนชาวไทย

อาจหมายถึง
พรรคปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525) ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2525 และเปลี่ยนชื่อเป็น พรรคชาติพัฒนา ในปี พ.ศ. 2535
พรรคปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2552) มีนายเดชชาติ รัตนวรชาติ เป็นหัวหน้าพรรค
พรรคสังคมประชาธิปไตย (พ.ศ. 2525)

| พรรคสังคมประชาธิปไตย  |
| --- | --- |
หัวหน้า: พันเอก สมคิด ศรีสังคม
เลขาธิการ: แคล้ว นรปติ
ก่อตั้ง: 16 กันยายน 2525
ถูกยุบ: 16 ธันวาคม 2529
การเมืองไทย    รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคสังคมประชาธิปไตย เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2525 โดยมีพันเอก สมคิด ศรีสังคม เป็นหัวหน้าพรรค และแคล้ว นรปติ เป็นเลขาธิการพรรค และมีแกนนำพรรค อาทิ อินสอน บัวเขียว เป็นต้น
ประวัติ

พรรคสังคมประชาธิปไตย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2525 เป็นพรรคการเมืองที่จดทะเบียนลำดับที่ 13/2525 เป็นพรรคการเมืองที่จัดตั้งขึ้นโดยพันเอก สมคิด ศรีสังคม โดยมีแนวคิดสืบทอดต่อจากพรรคสังคมนิยมแห่งประเทศไทย ซึ่งถูกยุบไปตามประกาศคณะปฏิรูปการปกครอง เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519
ในระยะแรกพรรคสังคมประชาธิปไตย มีพันเอก สมคิด ศรีสังคม อดีต ส.ส.อุดรธานี พรรคสังคมนิยมแห่งประเทศไทย เป็นหัวหน้าพรรค และมีรองหัวหน้าพรรค จำนวน 4 คน คือ วิจิตร วงษานุทัศน์ อดีต ส.ส.ชัยภูมิ , สุธี ภูวพันธุ์ อดีต ส.ส.สุรินทร์ , อินสอน บัวเขียว อดีต ส.ส.เชียงใหม่, ชาญ แก้วชูใส
พรรคสังคมประชาธิปไตย ได้ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 แต่ได้รับเลือกตั้งเพียง 2 คน คือ แคล้ว นรปติ จากจังหวัดขอนแก่น และสุธี ภูวพันธุ์ จากจังหวัดสุรินทร์
ต่อมาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2529 พันเอก สมคิด ศรีสังคม และสมาชิกย้ายไปสังกัดพรรคแรงงานประชาธิปไตย ของประเสริฐ ทรัพย์สุนทร ส่งผลให้พรรคสังคมประชาธิปไตยลดบทบาททางการเมืองลง และยุบพรรคในปลายปี พ.ศ. 2529
พรรคปลดปล่อยอัสซีเรีย

พรรคปลดปล่อยอัสซีเรีย (Assyria Liberation Party; ภาษาซีเรียค: ܓܒܐ ܕܦܘܪܩܢܐ ܕܐܬܘܪ) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2538และตีพิมพ์นิตยสาร Furqono (การปลดปล่อย) ตั้งแต่ พ.ศ. 2540 พรรคนี้ก่อตั้งขึ้นจากหลักการชาติอัสซีเรีย และการสร้างรัฐอัสซีเรียในบริเวณตุรกีตะวันออกเฉียงใต้ ซีเรียตะวันออกเฉียงใต้ และภาคเหนือของอิรัก พรรคนี้ได้รับการสนับสนุนจากผู้อพยพชาวอัสซีเรียในยุโรป ออสเตรเลียและสหรัฐ
ปรัชญาเทคโนโลยี

ปรัชญาเทคโนโลยี เป็นปรัชญาสาขาย่อยที่ศึกษาธรรมชาติของเทคโนโลยีและผลกระทบของเทคโนโลยีที่มีต่อสังคม
การอภิปรายเชิงปรัชญาของคำถามเกี่ยวกับเทคโนโลยี (ชาวกรีกโบราณ เรียกว่า "techne" ) ย้อนกลับไปในยุคแรกของปรัชญาตะวันตก  วลี "ปรัชญาของเทคโนโลยี" นำมาใช้ครั้งแรกในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดย Ernst Kapp นักปรัชญาและนักภูมิศาสตร์ชาวเยอรมันซึ่งตีพิมพ์หนังสือชื่อ "Grundlinien einer Philosophie der Technik"
ประวัติศาสตร์ > ปรัชญากรีก

คำว่า 'เทคโนโลยี' ของตะวันตกมาจากคำภาษากรีกว่า techne (τέχνη) (ความรู้ด้านศิลปะหรืองานฝีมือ) และมุมมองทางปรัชญาเกี่ยวกับเทคโนโลยีสามารถสืบย้อนไปถึงรากเหง้าของปรัชญาตะวันตก  ชาวกรีกโบราณมีมุมมองเกี่ยวกับเทคโนโลยีว่า "เทคโนโลยี คือ การเกิดขึ้นโดยเป็นการเลียนแบบธรรมชาติ" (เช่น การทอผ้าที่พัฒนามาจากการดูแมงมุม) นักปรัชญาชาวกรีก เช่น Heraclitus และ Democritus รับรองแนวคิดนี้   ในวิชาฟิสิกส์ของอริสโตเติล เห็นด้วยว่าเทคโนโลยีมักเป็นการลอกเลียน  แต่ก็แย้งว่า เทคโนโลยี สามารถก้าวข้ามธรรมชาติและเติมเต็ม "สิ่งที่ธรรมชาติไม่สามารถทำให้สำเร็จได้"  อริสโตเติลยังโต้แย้งว่าธรรมชาติ (physis) และความรู้ด้านงานฝีมือ(Techne) มีความแตกต่างกันทางภววิทยา  เพราะสิ่งที่เป็นธรรมชาติมีหลักการภายในตัวมันเองซึ่งเป็นไปตามรุ่นและการเคลื่อนไหวเช่นเดียวกับสาเหตุสุดท้ายทางเทววิทยา (teleological)  ในขณะที่ Techne เป็นรูปจากสาเหตุภายนอกและนอกเทลอส (เป้าหมายหรือจุดสิ้นสุด) ซึ่งรูปร่างมัน  สิ่งที่เป็นธรรมชาติพยายามดิ้นรนเพื่อจุดจบและการผลิตซ้ำได้เอง  ในขณะที่ เทคโนโลยี ไม่เป็นเช่นนั้น ใน บทสนทนา Timaeus ของ Plato โลกถูกพรรณนาว่าเป็นงานของช่างฝีมืออันศักดิ์สิทธิ์ (Demiurge) ผู้ซึ่งสร้างโลกตามรูปแบบนิรันดร์ ในขณะที่ช่างฝีมือสร้างสิ่งต่างๆ โดยใช้พิมพ์เขียว นอกจากนี้  เพลโตยังโต้แย้งในกฎว่า สิ่งที่ช่างทำ คือ การเลียนแบบช่างฝีมือระดับเทพคนนี้
ประวัติศาสตร์ > ยุคกลางถึงศตวรรษที่ 19

ในสมัยจักรวรรดิโรมันและยุคโบราณตอนปลาย Vitruvius ได้สร้างสรรค์ผลงานเชิงปฏิบัติ เช่น De Architectura (ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช) และ De Re Metallica ของ Agricola (1556) นักปรัชญาวิชาการในยุคกลางโดยทั่วไปยึดถือเอาทัศนะดั้งเดิมของเทคโนโลยีว่าเป็นการเลียนแบบธรรมชาติ  ในช่วงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ฟรานซิส เบคอน ได้กลายเป็นหนึ่งในนักเขียนสมัยใหม่คนแรกๆ ที่ไตร่ตรองถึงผลกระทบของเทคโนโลยีที่มีต่อสังคม  ในงานยูโทเปียของเขา New Atlantis (1627)  เบคอนได้นำเสนอโลกทัศน์ในแง่ดีที่ในหน่วยงานของเขา (บ้านของซาโลมอน) ใช้ปรัชญาธรรมชาติและเทคโนโลยีธรรมชาติเพื่อขยายอำนาจของมนุษย์เหนือธรรมชาติ - เพื่อความเจริญของสังคมผ่านการทำงานที่ช่วยปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่  เป้าหมายของรากฐานสมมตินี้คือ "...ความรู้เกี่ยวกับสาเหตุ และการเคลื่อนไหวอย่างลับๆ ของสิ่งต่างๆ และการขยายขอบเขตของอาณาจักรมนุษย์ ไปสู่ผลของทุกสิ่งที่เป็นไปได้"[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติศาสตร์ > ยุคศตวรรษที่ 19

Ernst Kapp นักปรัชญาและนักภูมิศาสตร์ชาวเยอรมัน ประจำอยู่ที่รัฐเท็กซัส  เขาได้ตีพิมพ์หนังสือพื้นฐาน "Grundlinien einer Philosophie der Technik" ในปี 1877  Kapp ได้รับแรงบันดาลใจอย่างลึกซึ้งจากปรัชญาของ Hegel และถือเป็นเทคนิคในการฉายภาพอวัยวะของมนุษย์ ในบริบทของยุโรป Kapp ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นผู้ก่อตั้งปรัชญาเทคโนโลยี
สิ่งที่เป็นสสารมากขึ้นในด้านเทคโนโลยีซึ่งมีอิทธิพลต่อปรัชญาเทคโนโลยีแห่งศตวรรษที่ 20 มีศูนย์กลางอยู่ที่แนวคิดของเบนจามิน แฟรงคลิน และ คาร์ล มาร์กซ์[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติศาสตร์ > เทคโนโลยีและความเป็นกลาง

นิยัตินิยมทางเทคโนโลยีเป็นแนวคิดที่ว่า "คุณสมบัติของเทคโนโลยี [กำหนด] การใช้งานและบทบาทของสังคมที่ก้าวหน้า ซึ่งเป็นการปรับตัวให้เข้ากับ [และได้รับประโยชน์จาก] การเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี"  มุมมองทางเลือกจะเป็นตัวกำหนดทางสังคมซึ่งมองว่าสังคมมีข้อบกพร่องสำหรับ "การพัฒนาและการใช้งาน"  ของเทคโนโลยี   Lelia Green ใช้การสังหารหมู่ด้วยปืนเมื่อเร็วๆ นี้ เช่น   การสังหารหมู่ที่พอร์ตอาร์เธอร์ และการสังหารหมู่ที่ Dunblane เพื่อเลือกการแสดงปัจจัยที่กำหนดคำจำกัดความของเทคโนโลยีและ นิยัตินิยมทางสังคม  ตามข้อมูลของ Green เทคโนโลยีสามารถคิดได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ที่เป็นกลางก็ต่อเมื่อบริบททางสังคมวัฒนธรรมและปัญหาที่หมุนเวียนอยู่ล้อมรอบเทคโนโลยีโดยเฉพาะนั้นจะถูกลบออก  เราจะเห็นได้ว่ามีความสัมพันธ์ของกลุ่มสังคมและอำนาจที่ได้ครอบครองเทคโนโลยี  ตำแหน่งที่เข้ากันได้ระหว่างสองตำแหน่งนี้คือจุดยืนเชิงปฏิสัมพันธ์เกี่ยวกับเทคโนโลยีที่เสนอโดย Batya Friedman ซึ่งระบุว่ากองกำลังทางสังคมและเทคโนโลยีร่วมกันสร้างและเปลี่ยนแปลงซึ่งกันและกัน
เชื่อมโยงภายนอก > วารสาร

ปรัชญาและเทคโนโลยี
จริยธรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศ
Techné: การวิจัยในปรัชญาและเทคโนโลยี
วารสารวิชาการนานาชาติ
เทคโนโลยีในสังคม
จริยธรรมวิทยาศาสตร์และวิศวกรรม
เชื่อมโยงภายนอก > เว็บไซต์

Reydon, Thomas A.C. "Philosophy of Technology". Internet Encyclopedia of Philosophy.
Franssen, Maarten; Lokhorst, Gert-Jan; Poel, Ibo van de. "Philosophy of Technology".  ใน Zalta, Edward N. (บ.ก.). Stanford Encyclopedia of Philosophy.
Institute of Philosophy and Technology
Society for Philosophy and Technology
Essays on the Philosophy of Technology compiled by Frank Edler
Filozofia techniki: problematyka, nurty, trudności Rafal Lizut
เชื่อมโยงภายนอก > โปรแกรมการศึกษา

MA programma Philosophy of Science, Technology, and Society at the University of Twente in the Netherlands
เซอร์ ฟรานซิส เบคอน
พระมหาธรรมราชา

พระมหาธรรมราชา เป็นตำแหน่งผู้ครองแคว้นสุโขทัยสามารถหมายถึง
พระมหาธรรมราชาที่ 1 (ลิไท) -- พระมหากษัตริย์กรุงสุโขทัย
พระมหาธรรมราชาที่ 2 (ลือไท) -- พระมหากษัตริย์กรุงสุโขทัย
พระมหาธรรมราชาที่ 3 (ไสลือไท) -- พระมหากษัตริย์กรุงสุโขทัย
พระมหาธรรมราชาที่ 4 (บรมปาล) -- พระมหากษัตริย์กรุงสุโขทัย
สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช สมเด็จพระสรรเพชญที่ 1 -- พระมหากษัตริย์กรุงศรีอยุธยา
ปรัชญาเกาหลี

ปรัชญาเกาหลี มุ่งเน้นไปที่โลกทัศน์บางแง่มุมของ ลัทธิมู-กโย, พุทธศาสนา และ ลัทธิขงจื่อใหม่ ซึ่งถูกรวมเข้าเป็นปรัชญาเกาหลี ความคิดดั้งเดิมของเกาหลีได้รับอิทธิพลจากระบบความคิดทางปรัชญาและศาสนามาเป็นเวลาหลายปี   แนวคิดที่มีอิทธิพลต่อการดำรงชีวิตในเกาหลี  ได้แก่  ลัทธิมู-กโย, ลัทธิเต๋า, พุทธศาสนา, ลัทธิขงจื่อ และขบวนการซิลฮัก ซึ่งได้กำหนดวิถีชีวิตและความคิดของชาวเกาหลี
พุทธศาสนา

นักคิดชาวพุทธของเกาหลี ได้นำแนวคิดที่มาจากประเทศจีนซึ่งมีรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์   ยุคสามอาณาจักรของเกาหลี พุทธศาสนาได้รับความนิยมในแถบตะวันตกและได้เผยแผ่ไปยังประเทศญี่ปุ่น   พุทธศาสนาแบบเกาหลีส่วนใหญ่เป็นนิกายซอน ซึ่งรับมาจากพุทธศาสนาฉาน (เซน) จากจีนและได้นำพุทธศาสนานิกายเซนให้เป็นที่รู้จักกันในโลกตะวันตกผ่านญี่ปุ่น
วัดทางพุทธศาสนา สามารถพบได้ในพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาหลี  วัดหลายแห่งถือเป็นสมบัติประจำชาติของเกาหลีใต้
ลัทธิขงจื่อ

หนึ่งในอิทธิพลที่เป็นแก่นสารที่สุดในประวัติศาสตร์ความคิดของเกาหลี คือ การนำแนวคิดของลัทธิขงจื่อมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมจากประเทศจีน    วันนี้มรดกของลัทธิขงจื่อยังคงเป็นพื้นฐานสำคัญของ สังคมเกาหลี    การสร้างระบบคุณธรรมอันเป็นวิถีชีวิตในความสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างผู้อาวุโสกับผู้เยาว์  และวัฒนธรรมระดับสูง  แต่กระนั้นลัทธิขงจื่อก็สามารถดำรงอยู่ได้ภายใต้ความเป็นสมัยใหม่ของระบบกฎหมาย
สำนักความคิดในสมัยโชซอน

ราชวงศ์นี้เกิดขึ้นจากระบอบเผด็จการทหารและความวุ่นวายในยุคก่อนหน้า   ยุคนี้เป็นการเปลี่ยนผ่านจากพุทธศาสนาเข้าสู่ลัทธิขงจื่อใหม่   มีการเขียนผลงานจำนวนมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งความคิดเห็น  และสำนักจูซี เป็นตัวแทนยุคทองของปรัชญาและศาสนาของเกาหลีอย่างแท้จริง    การค้นหาเชิงอภิปรัชญาในเวลานี้ได้ทำการตรวจสอบความสัมพันธ์เชิงเทววิทยาระหว่างธรรมชาติดั้งเดิม (이 - อี) กับ ลักษณะทางกายภาพ (기 - คี) และระหว่างแหล่งกำเนิดทั้งสี่ (사단) กับความรู้สึกทั้งเจ็ด (칠총)  ลัทธิขงจื่อแห่งโชซอนแบ่งออกเป็นสองสำนักหลัก ได้แก่ :  "สำนักพลัง" และ "สำนักหลักการ"   ฮวาดัม (Suh Kyungduk, 1489-1546) ผู้ซึ่งเป็นนักปรัชญา  ได้นำ "ธรรมชาติดั้งเดิม" (อี) กับ "ลักษณะทางกายภาพ" (คี)  มารวมกันและกล่าวถึงการประสานกลมกลืนที่ยิ่งใหญ่ (대화 - แทฮวา)
ในการถกเถียงเรื่องพลังทั้งสี่และอารมณ์ทั้งเจ็ดกับคีแดซอง, ทอ-กฺเย (Yi Hwang, 1501 - 70)  ในขณะที่การดำรงอยู่ยังคงเป็นสิ่งตรงกันข้าม  โดยแยกตัวออกจากจูซี โดยสนับสนุนแหล่งกำเนิด (호발 - โฮบัล) ของธรรมชาติดั้งเดิม (이 - อี) และลักษณะทางกายภาพ (기 - คี) ที่ให้อิทธิพลซึ่งกันและกัน  เมื่อธรรมชาติดั้งเดิมถือกำเนิดขึ้น ก็จะทำให้เกิดลักษณะทั้งสี่   เมื่อลักษณะทั้งสี่หลั่งไหลออกมา  ก็จะทำให้เกิดอารมณ์ทั้งเจ็ด  ธรรมชาติดั้งเดิมทำให้เกิดลักษณะทางกายภาพ    แม้ว่าเขาจะวิจารณ์แนวคิดของทอ-กฺเย ที่ว่าลักษณะทางกายภาพเกิดจากธรรมชาติดั้งเดิมซึ่งดำรงอยู่ภายใต้สภาวะตรงข้าม   แต่กระนั้นยุล-กก - 율곡 (Yi I, 1536 - 84) ยังคงใช้ความคิดของเขาที่ว่า "ธรรมชาติดั้งเดิมทำให้เกิดลักษณะทางกายภาพ"  มีเพียงลักษณะทางกายภาพเท่านั้นที่ไหลออกมาได้ และธรรมชาติดั้งเดิมจะเคลื่อนย้ายออกมาจากแหล่งกำเนิด   ธรรมชาติดั้งเดิมและลักษณะทางกายภาพไม่ใช่ทั้ง "สองสิ่ง" หรือ "สิ่งเดียว"   ตามที่ปรากฏในตำรา "การรวมตัวอย่างมหัศจรรย์' (묘합 - มฺโย-ฮับ)   สำหรับยุล-กก ธรรมชาติดั้งเดิม (อี) และลักษณะทางกายภาพ (คี) รวมกันเป็นธรรมชาติของมนุษย์เพียงหนึ่งเดียว  ความคิดของทอ-กฺเย และ ยุล-กก  ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างลงตัว   และกลายเป็นจุดสุดยอดของลัทธิขงจื่อใหม่แห่งเอเชียตะวันออกโดยแสดงความชำนาญทางด้านวิภาษวิธีในการเชื่อมโยงแนวคิดของธรรมชาติดั้งเดิมและลักษณะทางกายภาพ  ซึ่งขยายความได้ชัดเจนกว่าของจีน
ทอ-กฺเย ได้พัฒนาแนวคิดของนักขงจื่อใหม่ในเรื่องความใจกว้างหนึ่งเดียว (경 - คยฺอง) ซึ่งเป็นการแสดงออกถึงความเป็นมนุษย์ที่ชัดเจน   ดังที่ได้แสดงโดยการปฏิเสธทั้งหมดของอาณัติของสวรรค์ (준명 - ชุน-มยฺอง) ซึ่งยังคงยึดถือหลักการของจีนอันรวมไปถึงจูซี    หลักการคยฺองของทอ-กฺเย ได้นำความรู้สึกจงรักภักดีอย่างเข้มข้นและความพยายามสูงสุด (치성 - ชีซอง) ของเกาหลียุคแรกมาสังเคราะห์เข้ากับแนวคิดการถือครองใจ (직경 - จี-คยฺอง) ของลัทธิขงจื่อ   เขาได้สนับสนุนความพยายามในตนเองเพื่อการสร้างชีวิตที่มีความหมาย  โดยเฉพาะอย่างยิ่งแนวคิดความใจกว้างหนึ่งเดียวซึ่งต่อมาได้ให้อิทธิพลต่อนักขงจื่อใหม่ชาวญี่ปุ่นในยุคโทขุงาวะ
นักขงจื่อใหม่ชาวเกาหลีส่วนมากได้แบ่งปันความหมกมุ่นของทอ-กฺเยด้วยความใจกว้างเพียงหนึ่งเดียวซึ่งส่งสัญญาณการตอกย้ำเกี่ยวกับความจริงในการพัฒนาของลัทธิขงจื่อใหม่แบบเกาหลี   การหลอมรวมแนวคิดทางอภิปรัชญาและทางกายภาพ เป็นการนำมาปฏิบัติผ่านความคิด ซึ่งสำคัญเทียบเท่ากับตัวทฤษฎี   นี่เป็นประเด็นของการบูรณาการความจริงใจ (성 - ซอง) ด้วยความใจกว้างหนึ่งเดียวของยุล-กก  ในแง่นี้ลัทธิขงจื่อใหม่แบบเกาหลีได้ทำลายหลักการดั้งเดิมของสำนักเฉิง-จูแห่งลัทธิขงจื่อใหม่แบบจีน  ซึ่งเน้นการคาดเดามากเกินไป
ในยุคโชซอนตอนปลาย   ขบวนการซิลฮักซึ่งเป็นรูปแบบของลัทธิขงจื่อใหม่ได้ปรากฎออกมา   หนึ่งในนักปรัชญา ซิลฮักที่โดดเด่นที่สุด คือ ชองยักยง
ปรัชญาตะวันตกในเกาหลีช่วงปี ค.ศ.1890-1945

ผู้ที่ไปศึกษาในญี่ปุ่นส่วนมาก พอกลับมาก็มีความรู้ทางด้านปรัชญาตะวันตกที่จำกัด  แม้ว่าอิทธิพลการศึกษาของเยอรมันในญี่ปุ่นนำไปสู่การเริ่มต้นที่จะสนใจในนักคิดอุดมคตินิยมชาวเยอรมันในเกาหลีโดยผ่านความรู้ทางอ้อม  ยกเว้น คาร์ล มากซ์ ฟรีเดอริช เฮเกล  และนักวิภาษวิธี
อิทธิพลอันแข็งแกร่งของศาสนาคริสต์ในช่วงที่คริสตจักรเสื่อมลง   มีการนำปรัชญาอเมริกันรูปแบบ YMCA ในทางปฏิบัติที่เข้ามาสู่เกาหลีตั้งแต่ยุคทศวรรษ 1890  โดยผ่านทางโรงเรียนมิชชันนารี   การอภิปรายเกี่ยวกับศาสนาคริสต์แบบเกาหลี และ ปรัชญาคริสต์แบบเกาหลี นั้นมีความซับซ้อนในหลายแผนก  และมีการโต้เถียงกันในตัวบทอื่น ๆ
ปรัชญาในเกาหลีถูกแบ่งออกโดยโรงเรียนแบบตะวันตกตามประเภทของความเชื่อแบบเสรีนิยมก้าวหน้าที่หลากหลายที่เน้นการผสมผสานในภาคปฏิบัติในภาคใต้ด้วยการเปลี่ยนแปลงที่ผันแปรอย่างมากจากลัทธิเผด็จการที่เข้มงวดจนกลายมาเป็นวิธีการปฏิบัติที่เรียบง่ายและนุ่มนวลกว่าตั้งแต่ยุคทศวรรษที่ 1990
ปรัชญาในเกาหลีเหนือ หลังปี 1945

ในยุคสาธารณรัฐ (หลังปี ค.ศ.1945), ลัทธิมาร์กซ์ - เลนิน ในเกาหลีเหนือถูกสร้างขึ้นโดยชนชั้นยังบันผู้ซึ่งเป็นนักรบและนักวิชาการขงจื่อในยุคแรก ซึ่งถูกนำมาใช้เป็นระบอบเผด็จการแบบสุดโต่ง
แนวคิด "The Red Banner Spirit"  มีอิทธิพลหลักในเกาหลีเหนือมาตั้งแต่ปี 1996  ระบบความเชื่อนี้สนับสนุนให้ชาวเกาหลีเหนือสร้าง "คังซง แทกุก" (강송 대국) ซึ่งเป็นรัฐป้อมปราการที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการพึ่งพาตนเองและความภักดีอย่างแท้จริงต่อผู้นำ (수령) ปรัชญานี้ถูกสร้างขึ้นโดย "นายพลสามคนของ Mt.แพ็คทู (팩트)  ซึ่งหมายถึง คิมจองอิล อดีตผุู้นำเกาหลีเหนือ และคิมอิลซองผู้ซึ่งเป็นบิดา และ คิมจองซุก ผู้ซึ่งเป็นมารดาของคิมจองอิล    ในหัวข้อนี้มีผุู้รู้เกี่ยวกับสิ่งพิมพ์ทางปรัชญาอันน้อยนิด  แต่ดูเหมือนว่าจะนำอุดมการณ์ชาตินิยมที่ปลูกฝังตั้งแต่ระดับครอบครัวมาแทนที่ลัทธิมากซ์
รายชื่อนักปรัชญา > นักปรัชญาพุทธ

ซึงนัง (ประมาณศตวรรษที่ 6)
วอนชุก (613 – 696)
วอน-ฮฺโย (617 – 686)
อึยซาง (625 – 702)
คยฺู-นยฺอ (923 – 973)
อึยชอน (1055 – 1101)
ชีนุล (1158 – 1210)
รายชื่อนักปรัชญา > นักปรัชญาขงจื่อใหม่

ชอง มง-จู (1338 – 1392)
ชอง โด-จอน (1342 – 1398)
ซอ กยอง-ด็อก (1489 – 1546)
อี ออน-จ็อก (1491 – 1553)
โช ซิก (1501 – 1572)
อี ฮวาง (1501 – 1570)
อี อี (1536 – 1584)
ชอง เจ-ดู (1649 – 1736)
ชอง ยัก-ยง (1762 – 1836)
คิม จอง-ฮุย (1786 – 1856)
รายชื่อนักปรัชญา > นักปรัชญาเต๋า

ซฮ กยอง-ด็อก (1489 – 1546)
ฮอ กยุน (1569 – 1618)
คิม ซี-ซึบ (1435 – 1493)
อิม ยุนจีดัง (1721 – 1793)
ชอน บยอง ฮุน (1857 – 1927)
รายชื่อนักปรัชญา > สมัยโชซอน

รายชื่อเหล่านี้แสดงตาม นามปากกา ที่ใช้บ่อยที่สุด  ตามด้วย ชื่อเกิด
ยอฮอน ชาง ฮยอน-กวาง (1554–1637)
ฮากก ชอง เจ-ดู (1649–1736)
อูดัม ชอง ซี-ฮัน (1625–1707)
ซัมบง ชอง โด-จอน (1337–1398)
ดาซาน ชอง ยัก-ยง (1762–1836)
นัมดัง ฮัน วอน-จิน (1682–1750)
ดัมฮอน ฮง แท-ยง (1731-1783)
โนซา คี จอง-จิน (1798–1876)
โคบง คี แด-ซึง (1527-1572)
ฮาซอ คิม อิน-ฮู (1511–1560)
แมวอลดัง คิม ซี-ซึบ (1435–1493)
ยางชน ควอน กึน (1352–1409)
ยอนัม พัค จี-วอน (1737–1805)
ซอ-กเย พัค เซ-ดัง (1629–1703)
ฮวาดัม ซอ กยอง-ด็อก (1489–1546)
อู-กเย ซอง ฮอน (1535–1598)
อูอัม ซง ซี-ยอล (1607–1689)
ฮันจู อี จิน-ซาง (1818–1885)
ฮวาซอ อี ฮาง-โน (1792–1868)
ทอ-กเย อี ฮวาง (1501–1570)
ยุลกก อี อี (1536–1584)
ซองโฮ อี อิก (1681–1763)
พัน-กเย ยู ฮยอง-วอน (1622–1673)
แพ็ค-โฮ ยุน ฮยู (1617–1680)
วัดแฮอินซา เป็นวัดทางพุทธศาสนาใน มณฑลคยฺองซังใต้
ฝรั่ง (คน)

จิตรกรรมฝาผนังรูปฝรั่งต่อสู้กับยักษ์ภายในวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร
ฝรั่งขณะร่วมพิธีทางศาสนาที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม เมื่อ พ.ศ. 2554
ฝรั่ง เป็นคำภาษาไทย ที่ใช้เรียกชาวต่างชาติที่เชื้อสายยุโรป หรือชาวผิวขาวโดยที่มิได้ระบุเชื้อชาติหรือสัญชาติ  คำว่า ฝรั่ง นี้ ใช้กันเป็นภาษาปาก หรือภาษาลำลอง ถือเป็นคำที่มีความหมายกลาง ๆ แต่ในบางครั้ง ก็มีความหมายเชิงดูหมิ่นหรือแปลกแยกได้เช่นกัน ขึ้นอยู่กับรูปการณ์ ในสมัยโบราณ จะใช้เรียกกันเต็ม ๆ ว่า พวก ฝรั่งตาน้ำข้าว ซึ่งมีอารมณ์เชิงดูถูกของคนโบราณซ่อนอยู่ จนปัจจุบัน กร่อนลงเหลือเพียง ฝรั่ง
ศัพทมูลวิทยาและการใช้อื่น ๆ

โดยมากมักสันนิษฐานว่า ฝรั่ง กร่อนมาจากคำว่า ฝรั่งเศส ซึ่งทับศัพท์มาจากชื่อประเทศฝรั่งเศสในภาษาฝรั่งเศสว่า ฟรองซ์ (France) แต่เชื่อว่าแท้ที่จริงแล้ว คำว่า ฝรั่ง น่าจะมาจากภาษาฮินดีคำว่า ฟิรังกี (firangi; เทวนาครี: फिरंगी, "คนต่างชาติ") ซึ่งเป็นคำที่ใช้ดูถูกชาวตะวันตกในยุคที่จักรวรรดิอังกฤษปกครองอินเดีย หรือมาจากภาษาเปอร์เซียคำว่า ฟารัง หรือ ฟารังกี (farang; فرنگ หรือ farangī; فرنگی) ซึ่งหมายถึงชาวแฟรงก์ และต่อมาได้ใช้เรียกชาวยุโรปตะวันตกหรือละตินโดยทั่วไป
นอกจากนี้แล้วคำว่า ฝรั่ง ยังเป็นคำที่ใช้เรียกต่อท้ายชื่อของสิ่งต่าง ๆ ที่มีที่มาจากต่างประเทศอีกด้วย เช่น หางนกยูงฝรั่ง, ผักชีฝรั่ง, มันฝรั่ง, หมากฝรั่ง เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กรายชื่อคำเรียกคนขาวในวัฒนธรรมที่ไม่ใช่ตะวันตก |
| --- | --- |
เอเชีย:  อังโม (ฮกเกี้ยน มาเลเซีย สิงคโปร์)  บูเล (อินโดนีเซีย)  ฝรั่ง (ไทย)  Gadjo  (ยิปซี)  ไกจิง (ญี่ปุ่น)  Goy  (ยิว)  Guizi (แมนดาริน)  Gweilo (ภาษากวางตุ้ง)  Laowai (แมนดาริน)  มัตซัลเละฮ์ (มาเลเซีย)  โตตก (อินโดนีเซีย) 
ลาตินอเมริกา:  กาบาโช (สเปน)  กริงโก (สเปน) 
โอเชียเนีย:  เฮาเล (ฮาวาย)  ปาเกฮา (มาวรี)  ปาลางี (ซามัว) 
แอฟริกา:  Mondele (Lingala)  อึมซุงกู (สวาฮีลี)  Oburoni (อะกัน)  Oyibo (อิกโบ)  Toubab (โวลอฟ)
พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยา ๕๐ พรรษา สยามบรมราชกุมารี

| --- | --- |
ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ในปี พ.ศ. 2551
th
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2551
ที่ตั้ง: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ประเทศไทย
พิกัดภูมิศาสตร์: 7°00′28″N 100°29′49″E﻿ / ﻿7.00773°N 100.49704°E﻿ / 7.00773; 100.49704
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา
ขนาดผลงาน: 25,000
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 30,000 - 40,000 คนต่อปี
ผู้อำนวยการ: จุฑามาส ศตสุข
เว็บไซต์: www.nhm.psu.ac.th
พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยา ๕๐ พรรษา สยามบรมราชกุมารี เป็นพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทางภาคใต้ของประเทศไทย เดิมชื่อ พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (พิพิธภัณฑ์ ม.อ.) ภายหลังจากการปรับปรุงใหม่ จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นชื่อปัจจุบัน และสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (พระนามในขณะนั้น) เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีเปิดอีกครั้งเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2551 อาคารหลักของพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของคณะวิทยาศาสตร์ อาคารมีทั้งพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการและคอลเลกชัน
พิพิธภัณฑ์ ม.อ. เป็นหน่วยงานที่ได้รับทุนสนับสนุนจากมหาวิทยาลัย และมีสถานะเทียบเท่าคณะ อย่างไรก็ตาม ยังอยู่ระหว่างการตรวจสอบและช่วยเหลือของคณะวิทยาศาสตร์ พิพิธภัณฑ์ทำงานอย่างใกล้ชิดกับภาควิชาชีววิทยาและ สถานวิจัยความเป็นเลิศความหลากหลายทางชีวภาพแห่งคาบสมุทรไทย (CBIPT) เนื่องจากทั้งสามสถาบันกำลังทำงานด้านการวิจัยและอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ
คอลเลกชันหลักของพิพิธภัณฑ์คือคอลเลกชันทางสัตววิทยา โดยมีเพียงคอลเลกชันทางธรณีวิทยาขนาดเล็กเท่านั้นที่จัดเก็บและจัดแสดง พิพิธภัณฑ์ไม่รวมคอลเลกชันทางพฤกษศาสตร์เนื่องจากจัดเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์พืช คอลเลกชันทางสัตววิทยาประกอบด้วยตัวอย่างสัตว์ 2,500 สายพันธุ์ 25,000 ตัวอย่าง คอลเลกชันที่สำคัญบางส่วน ได้แก่ ปะการัง สัตว์พวกกุ้งกั้งปู แพลงก์ตอน มอลลัสกา (โดยเฉพาะชั้นเซฟาโลพอด) เอไคโนเดอร์มาตา แมลง และสัตว์มีกระดูกสันหลัง มีตัวอย่างประเภทที่สำคัญอยู่หลายชนิด เช่น พญากระรอกบินลาว และ ค้างคาวแวมไพร์แปลงทองอารีย์ (ชนิดของสกุล Eudiscoderma)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
พิลส์เนอร์

พิลส์เนอร์ เป็นเบียร์ที่มีสีอ่อน
พิลส์เนอร์ (Pilsner) หรือบางครั้งย่อว่า พิลส์ (Pils) หรือ พิลเซิน (Pilsen) เป็นเบียร์ลาเกอร์ชนิดหนึ่ง มีต้นกำเนิดจากเมืองเปิลแซ็ญในโบฮีเมียตะวันตก (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเช็กเกีย) พิลส์เนอร์เป็นเบียร์มีสีอ่อนรสจืด มีเปอร์เซ็นต์แอลกอฮอล์ต่ำร้อยละ  3.4 – 4.9