stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเห็นเป็น 3 มิติ
มูลฐานทางเรขาคณิต

ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม การเห็นเป็น 3 มิติดูเหมือนจะมีการแปลผลในเปลือกสมองส่วนการเห็นที่ binocular neurons (เซลล์ประสาทสองตา) ซึ่งมีลานรับสัญญาณในตำแหน่งตามแนวนอนที่ต่างกันในตาทั้งสอง
เซลล์เช่นนี้จะทำงานเมื่อสิ่งเร้าที่เร้ามันได้ดีที่สุด (preferred stimulus) จะอยู่ที่ตำแหน่งซึ่งถูกต้องในตาซ้ายและตำแหน่งซึ่งถูกต้องในตาขวา ซึ่งแสดงว่ามันตรวจจับความต่างที่เห็นด้วยสองตา (Binocular disparity)
เมื่อบุคคลจ้องที่วัตถุหนึ่ง ๆ ตาทั้งสองจะเบนเข้าเพื่อให้วัตถุปรากฏที่กลางจอตาของทั้งสองตา
วัตถุอื่น ๆ รอบ ๆ ก็จะมีภาพเลื่อนไปโดยเปรียบเทียบกับวัตถุหลัก
ในตัวอย่างต่อไปนี้ วัตถุหลักคือปลาโลมาจะคงอยู่ที่กลางจอตา ส่วนภาพลูกบาศก์จะเลื่อนไปทางขวาในในตาซ้าย และเคลื่อนไปท้ายซ้ายในตาขวา
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  ตาทั้งสองจะเบนเข้าหาวัตถุที่จ้องดู   |  ภาพลูกบาศก์จะเลื่อนไปทางขวาในตาซ้าย   |  ภาพลูกบาศก์จะเลื่อนไปทางซ้ายในตาขวา  |
|  เราเห็นภาพรวมภาพเดียว (cyclopean image) จากตาทั้งสอง   |  ในภาพรวม สมองจะให้จุดแต่ละจุดค่าความใกล้ไกล รูปแสดงความใกล้ไกลแบบสเกลสีเทา   |  |
เพราะตาแต่ละข้างอยู่ในตำแหน่งตามแนวนอนที่ต่างกัน แต่ละข้างก็จะมีภาพตกลงที่จอตาต่างกันสำหรับทัศนียภาพเดียวกัน
แต่ปกติเราจะไม่เห็นเป็นสองภาพ แต่เห็นเป็นภาพเดียว
ถึงอย่างไรก็ดี การมองเห็นเป็น 3 มิติก็ยังเป็นไปได้แม้เห็นภาพซ้อน
โดยการเห็นแบบนี้เรียกว่า การเห็นเป็น 3 มิติเชิงคุณภาพ (qualitative stereopsis)
แต่ถ้าภาพต่างกันมาก (เช่น ถ้าตั้งใจมองให้ตาเหล่ หรือแสดงภาพต่างกันแต่ละข้างด้วยกล้องมองภาพสามมิติ) ก็อาจจะเห็นเพียงภาพเดียวในแต่ละขณะ ๆ สลับกันระหว่างภาพซึ่งแสดงที่ตาซ้ายและขวา เป็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่าการแข่งขันระหว่างสองตา (binocular rivalry)
การมองเห็นเป็น 3 มิติอาจมีภาวะฮิสเทอรีซิสบางอย่าง คือการทำงานบางอย่างของมันจะขึ้นอยู่กับภาวะของมันในอดีต เช่น เมื่อการเห็นเป็นภาพเดียวและเป็น 3 มิติเสถียรแล้ว ก็จะสามารถคงอยู่ต่อไปได้แม้ถ้าภาพทั้งสองจะดึงออกจากกันแบบสมมาตรตามแนวนอนโดยระดับหนึ่ง ในแนวตั้ง ก็จะมีปรากฏการณ์เช่นเดียวกันแต่ในระดับที่น้อยกว่า ปรากฏการณ์นี้ได้แสดงเป็นครั้งแรกโดยใช้ภาพ 3 มิติที่ทำจากจุดสุ่ม (random-dot stereograms) ซึ่งในตอนแรกอธิบายโดยขยายทฤษฎี Panum's fusional area
แต่ต่อมาจึงชัดเจนว่า ภาวะฮิสเทอรีซิสอื่น ๆ เกี่ยวกับการเห็นเป็น 3 มิติก็มีนอกเหนือจากเรื่อง Panum's fusional area
การเห็นเป็น 3 มิติของคอมพิวเตอร์

ข้อมูลเพิ่มเติม: ความต่างที่สองตา § การคำนวณความต่าง
การเห็นเป็น 3 มิติของคอมพิวเตอร์เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์วิทัศน์
ซึ่งบางครั้งใช้ในหุ่นยนต์ที่เคลื่อนที่ได้เพื่อตรวจจับอุปสรรค
ตัวอย่างรวมทั้งยานสำรวจดาวอังคาร ExoMars Rover และหุ่นยนต์ที่ใช้ในศัลยกรรม
วิธีก็คือใช้กล้องสองกล้องถ่ายภาพเดียวกัน โดยกล่องจะห่างกันโดยเล็กน้อยคล้ายกับตามนุษย์
คอมพิวเตอร์ก็จะเทียบภาพโดยเลื่อนภาพทั้งสองเข้าหากันเพื่อหาส่วนที่เหมือนกัน
ระยะทางที่เลื่อนเรียกว่า disparity (ความต่าง)
ซึ่งใช้เพื่อคำนวณระยะห่างของวัตถุ
สำหรับมนุษย์ ตาจะเปลี่ยนมุมการมองแล้วแต่ระยะห่างของวัตถุ (คือตาทั้งสองจะไม่ได้รับภาพในระนาบเดียวกัน)
สำหรับคอมพิวเตอร์ วิธีเช่นนี้จะทำให้ยุ่งยากเพิ่มขึ้นอย่างสำคัญเพราะต้องคำนวณโดยใช้หลักเรขาคณิตแบบ epipolar geometry 
การคำนวณจะง่ายสุดก็เมื่อภาพจากทั้งสองกล้องมีระนาบเดียวกัน
ดังนั้น ภาพที่อยู่ต่างระนาบอาจจะต้องแปรผลผ่านการแปลงเชิงเส้น (linear transformation) เพื่อให้อยู่ในระนาบเดียวกัน
เป็นกระบวนการที่เรียกว่า image rectification (การปรับภาพให้ตรง)
การสร้างภาพของโครงสร้าง 3 มิติโดยใช้ภาพ 2 มิติที่ถ่ายต่อ ๆ กันภายใต้ไฟส่องสว่างเดียวกัน โดยบางครั้งใช้ร่วมกับค่าความเร็วการเคลื่อนที่ของกล้อง เรียกว่า structure structure from motion
ส่วนเทคนิคการใช้กล้องที่อยู่นิ่ง ๆ กล้องเดียวโดยมีแสงส่องสว่างต่าง ๆ กันเพื่อประเมินแนวฉากของพื้นผิว (เช่นของรูปปั้น) เรียกว่า photometric stereo หรือ shape from shading
การแสดงภาพคอมพิวเตอร์เป็น 3 มิติ

มีเทคนิคหลายอย่างที่พยายามเลียนการมองเห็นเป็น 3 มิติของมนุษย์บนจอแสดงผลซึ่งเปลี่ยนสิ่งที่แสดงอย่างรวดเร็ว
จึงมีสิทธิบัตรมากมายเกี่ยวกับทีวี 3 มิติหรือภาพยนตร์ 3 มิติ
นอกเหนือจากทีวีและภาพยนตร์ 3 มิติ ที่ปกติต้องมีเครื่องฉายดิจิตัลมากกว่าหนึ่งเครื่องเพื่อฉายภาพสองภาพโดยจับคู่กัน เช่นภาพยนตร์ไอแมกซ์ 3 มิติ
มีข่าวว่า บริษัทชาร์ป คอร์ปอเรชั่นจะเริ่มขายจอภาพผลึกเหลวที่ให้เห็นเป็น 3 มิติโดยเริ่มต้นขายเป็นส่วนของแล็ปท็อป
แม้เทคโนโลยีก่อน ๆ จะบังคับให้ต้องใส่แว่นตาหรือหน้ากากเพื่อดูภาพที่สร้างโดยคอมพิวเตอร์
แต่เทคโนโลยีใหม่มักจะติดเลนส์ (Fresnel lens) หรือแผ่นจอเหนือจอ ผู้ใช้จึงไม่จำเป็นต้องใส่แว่นหรือหน้ากาก
การตรวจการเห็นเป็น 3 มิติ

ในการตรวจการเห็นเป็น 3 มิติ (stereopsis test, stereotest) แพทย์จะแสดงภาพสองภาพที่ต่างกันเล็กน้อยให้แก่ตาข้างละภาพ ซึ่งคนที่ตาปกติจะสามารถเห็นเป็น 3 มิติได้
และอาจทำโดยใช้ vectograph ซึ่งมองด้วยแว่นโพลาไรซ์ หรือภาพสามมิติแบบซ้อนเหลื่อม (anaglyph) ซึ่งมองเห็นด้วยแว่นแดง-เขียว หรือเลนส์เล็นติคูลาร์ (lenticular lens) ซึ่งมองเห็นด้วยตาเปล่า หรือใช้หน่วยแสดงผลสวมศีรษะ (HMD)
ความต่างระหว่างภาพที่แสดงแก่ตาหนึ่งเทียบกับอีกตาหนึ่ง 
อาจต่างกันขึ้นอยู่กับระดับความชัดที่ต้องการตรวจสอบ
ดังนั้น ภาพชุดที่ใช้ตรวจความชัดที่ระดับหนึ่งจึงเป็นการตรวจ stereoacuity (ความชัดในการเห็นเป็น 3 มิติ)
มีการทดสอบในคลินิกที่สามัญสองอย่างเพื่อตรวจการมองเห็นเป็น 3 มิติและความชัดในการเห็นเป็น 3 มิติ คือ แบบใช้จุดสุ่ม (random dot stereotests) และแบบใช้ลายเส้น (contour stereotests)
แบบใช้จุดสุ่มใช้ภาพสามมิติที่ฝังอยู่ในภาพพื้นซึ่งเป็นจุดสุ่ม
ส่วนแบบลายเส้นใช้ภาพลายเส้นสองภาพที่แสดงต่อตาสองข้างภาพละข้าง
การตรวจการเห็นเป็น 3 มิติ > การตรวจแบบจุดสุ่ม

การเห็นเป็น 3 มิติสามารถตรวจสอบโดยใช้ Lang stereotest ซึ่งเป็นภาพ 3 มิติที่ทำจากจุดสุ่ม โดยมีเลนส์ครึ่งทรงกระบอกที่แนบอยู่ข้างหน้ารูป ซึ่งจะแยกสิ่งที่เห็นโดยตาแต่ละข้าง ถ้าไม่สามารถเห็นเป็นสามมิติ รูปจะดูเหมือนจุดสุ่ม ๆ แต่ถ้าสามารถเห็นเป็น 3 มิติก็จะเห็นเป็นรูปร่าง รูปปกติจะเป็นรูปแมว (ซึ่งบ่งว่าสามารถเห็นเป็น 3 มิติที่ retinal disparity 1,200 พิลิปดา) รูปดาว (600 พิลิปดา) และรูปรถเก๋ง (550 พิลิปดา) เพื่อให้ได้มาตรฐาน รูปควรจะดูห่างจากตา 40 ซม ในระนาบขนานกับหน้า (frontoparallel plane) การตรวจนี้ไม่จำเป็นต้องใช้แว่นตาพิเศษ ดังนั้น จึงใช้กับเด็กเล็ก ๆ ได้
การตรวจการเห็นเป็น 3 มิติ > การตรวจแบบลายเส้น

ตัวอย่างของการทดสอบด้วยรูปลายเส้นก็คือ Titmus stereotest และที่รู้จักดีที่สุดก็คือ Titmus Fly Stereotest ซึ่งแสดงรูปของแมลงวันสองภาพที่ตาข้างละภาพ
คนไข้จะใช้แว่น 3 มิติมองรูปแล้วกำหนดว่าสามารถเห็นเป็น 3 มิติหรือไม่
ความต่างของรูปแต่ละคู่จะต่าง ๆ กัน เช่น 400-100 พิลิปดา และ 800-40 พิลิปดา
ความบกพร่องและการรักษา

บทความหลัก: ความบอดการเห็นเป็น 3 มิติ และ Stereopsis recovery
การเห็นเป็น 3 มิติอาจจะไม่มีโดยสิ้นเชิง (ซึ่งเรียกว่า stereoblindness) หรืออาจจะแค่บกพร่อง
เหตุรวมทั้งตาบอดข้างหนึ่ง ตามัว และตาเหล่
การบำบัดโดยฝึกตา (Vision therapy) เป็นการรักษาอย่างหนึ่งสำหรับคนที่ไม่เห็นเป็น 3 มิติ
เป็นการฝึกกล้ามเนื้อตาเพื่อให้ขยับตาได้ดีขึ้น
หลักฐานปี 2555 และ 2557 แสดงว่า ความชัดในการเห็นเป็น 3 มิติ (stereoacuity) อาจเพิ่มในคนไข้ตามัวโดยการฝึกการรับรู้ (perceptual learning)
ในสัตว์

มีหลักฐานที่ดีว่าสัตว์ทั่วอาณาจักรสัตว์ สามารถมองเห็นภาพเป็น 3 มิติ
รวมทั้งสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นก สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ปลา สัตว์พวกกุ้งกั้งปู และแมลง
ดูเพิ่ม

การเห็นเป็นภาพเดียวด้วยสองตา
Horopter
Orthoptics
ความบอดการเห็นเป็น 3 มิติ
บรรณานุกรม

Julesz, B. (1971). Foundations of cyclopean perception. Chicago: University of Chicago Press
Steinman, Scott B. & Steinman, Barbara A. & Garzia, Ralph Philip (2000). Foundations of Binocular Vision: A Clinical perspective. McGraw-Hill Medical. ISBN 0-8385-2670-5.
Howard, I. P., & Rogers, B. J. (2012). Perceiving in depth. Volume 2, Stereoscopic vision. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-976415-0
Cabani, I. (2007). Segmentation et mise en correspondance couleur – Application: étude et conception d'un système de stéréovision couleur pour l'aide à la conduite automobile. ISBN 978-613-1-52103-4
แหล่งข้อมูลอื่น

Middlebury Stereo Vision Page
VIP Laparoscopic / Endoscopic Video Dataset (stereo medical images) เก็บถาวร 2011-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
What is Stereo Vision?
Learn about Stereograms then make your own Magic Eye
International Orthoptic Association
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี 
ผังแสดงความสัมพันธ์ของความต่างที่ปรากฏในภาพทั้งสอง กับความใกล้ไกลของวัตถุ ที่ใช้ในการคำนวณของคอมพิวเตอร์ ให้สังเกตว่า ภาพของวัตถุจะตกลงในจอภาพสองจอที่อยู่ในระนาบเดียวกัน ซึ่งต่างจากตามนุษย์
โซนิ

| --- | --- |

ประเภท: ซุป
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก: โมจิ
 ตำราอาหาร: โซนิ   สื่อ: โซนิ
กินโมจิย่างจากโซนิ
โซนิและโอเซจิ
โซนิของฮากาตะ
โซนิ (ญี่ปุ่น: 雑煮 หรือ ぞうに; โรมาจิ: zōni) มักเติมคำสุภาพ "โอะ-" ไว้ด้านหน้าเป็น โอโซนิ เป็นซุปของญี่ปุ่นใส่โมจิ อาหารชนิดนี้มีการเกี่ยวข้องอย่างยิ่งกับตรุษญี่ปุ่นและอาหารตามธรรมเนียมโอเซจิ การเตรียมโซนิมีความแตกต่างกันไปตามแต่ละบ้านและแต่ละภูมิภาค
ศัพทมูล

โซนิ เขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นโดยใช้ตัวอักษรคันจิสองตัว อักษรตัวแรก 雑 มีความหมายว่า "สารพัด" หรือ "ผสม" อักษรตัวที่สอง 煮 แปลว่า " เคี่ยว" หรือ "ต้ม" จึงสันนิษฐานว่าคำนี้มาจากการที่โซนิประกอบด้วยอาหารสารพัด (เช่น โมจิ ผัก และ อาหารทะเล) ต้มด้วยกัน ก่อนหน้านี้ ในสังคมซามูไรจะเรียกอาหารนี้ว่า "烹雑" (โฮโซ; Hōzō) โดย 烹 เป็นคำโบราณที่แปลว่า "เคี่ยว" หรือ "ต้ม"
ต้นกำเนิด

ว่ากันว่าโซนิมีพื้นฐานมาจากอาหารในสังคมซามูไร เชื่อกันว่าเป็นอาหารที่ปรุงในสนามรบ ต้มรวมโมจิ ผัก และ อาหารแห้ง รวมถึงส่วนผสมอื่น ๆ ด้วยกัน เป็นที่เชื่อกันโดยทั่วไปว่าอาหารต้นตำรับนี้ซึ่งในตอนแรกมีเฉพาะในหมู่ซามูไรเท่านั้น ได้กลายเป็นอาหารหลักของคนทั่วไปในที่สุด โซนิได้รับการเสิร์ฟครั้งแรกโดยเป็นส่วนหนึ่งของอาหารค่ำแบบฟุลคอร์ส (ฮนเซ็น เรียวริ) จึงถือกันว่าเป็นอาหารที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับซามูไร
ประเพณีการรับประทานโซนิในวันปีใหม่มีขึ้นตั้งแต่ช่วงปลายยุคมูโรมาจิ (ค.ศ. 1336–1573) อาหารนี้ใช้ถวายแด่เทพเจ้าในพิธีวันสิ้นปี
รูปแบบต่าง ๆ > น้ำสต๊อก

โซนิมีความหลากหลายตามภูมิภาคต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่น ในหลายภูมิภาครวมถึงภูมิภาคคันโต โซนิประกอบด้วยซุปใสที่เรียกว่า ซูมาชิจิรุ ซึ่งปรุงรสด้วยดาชิ น้ำสต๊อกที่ทำจากปลาโอแถบแห้งและ/หรือสาหร่ายคมบุและซอสถั่วเหลือง ในภูมิภาคคันไซและชิโกกุตะวันออก โซนิทำจากน้ำสต๊อกของมิโซะขาว ส่วนโซนิในบางส่วนของจังหวัดฟูกูอิทำจากน้ำสต๊อกของมิโซะแดง ในภูมิภาคทตโตริ-อิซูโมะ มีการใช้ซุปถั่วแดงหลายชนิดสำหรับทำโซนิ
รูปแบบต่าง ๆ > โมจิ

การเตรียมโมจิ สำหรับทำโซนินั้นแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ในภูมิภาคคันโตและภูมิภาคโทโฮคุ โมจิจะถูกหั่นเป็นสี่เหลี่ยมแล้วย่างก่อนใส่น้ำสต๊อก ในภูมิภาคคันไซและภูมิภาคชูโงกุ นิยมโมจิทรงกลมต้มสุก ในภูมิภาคคิวชู ส่วนใหญ่นิยมโมจิทรงกลม แต่การย่าง-ต้มมีความแตกต่างไปตามพื้นที่ ในบางพื้นที่ใช้เผือกหรือ เต้าหู้แทนโมจิ โซนิชนิดนี้พบได้ในบางเกาะหรือในพื้นที่ภูเขาที่ปลูกข้าวได้ไม่มากนัก
รูปแบบต่าง ๆ > ส่วนประกอบเพิ่มเติม

ส่วนประกอบทั่วไปที่เพิ่มในซุปทั่วไป ได้แก่ เนื้อไก่ เนื้อปลา ลูกชิ้น; ผักใบ เช่น โคมัตสึนะหรือผักโขม; มิตสึบะ (สมุนไพรญี่ปุ่นที่คล้ายกับพาร์สลีย์) ; คามาโบโกะ เช่น นารูโตะ และแครอทขูดเพื่อใช้แต่งสี และเกล็ดของเปลือกส้มยูซุ เพื่อให้มีกลิ่นหอมส้ม มักจะมีการเพิ่มอาหารพิเศษประจำภูมิภาค บางครั้งมีการโรยพริกป่นเจ็ดรส (ชิจิมิ)
ดูเพิ่ม

ตรุษญี่ปุ่น
พริกขี้หนูสีรุ้ง

| --- | --- |
พริกขี้หนูสีรุ้ง
虹色とうがらし
ชื่อภาษาอังกฤษ: Niji-iro Tongarashi
แนว: ผจญภัย
มังงะ
เขียนโดย: มิซึรุ อาดาจิ
สำนักพิมพ์:  โชงะกุกัง    วิบูลย์กิจ
ในเครือ:  โชเน็นซันเดย์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็น
วางจำหน่ายตั้งแต่: 2533 – 2535
จำนวนเล่ม: 11 เล่ม
พริกขี้หนูสีรุ้ง (ญี่ปุ่น: 虹色とうがらし; โรมาจิ: Niji Iro Tōgarashi) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนและแต่งโดย มิซึรุ อาดาจิ ในปี พ.ศ. 2533 - พ.ศ. 2535 เรื่องราวของพี่น้องวัยไล่เลี่ยกันจำนวน 7 คน ที่มีพ่อคนเดียวกัน ได้รับการตีพิมพ์ออกเป็นจำนวน 11 เล่ม
เนื้อเรื่อง

เนื้อเรื่องเล่าถึงเหตุการณ์ในสถานที่ซึ่งคล้ายคลึงกับโลกในอดีต แต่ไม่ใช่โลกของเรา เด็กหนุ่มชื่อ สิจิมิ ผู้ซึ่งมารดาเพิ่งจากไป เขาถูกส่งตัวไปอาศัยอยู่กับพี่น้องต่างมารดาในอีกเมืองหนึ่ง เขาประหลาดใจมากที่ได้รับรู้ว่าพวกเขาทั้งหมดต่างมีแม่คนละคน แต่มีพ่อคนเดียวกัน โดยที่พวกเขาไม่เคยเห็นหน้าและรู้จักชื่อของผู้เป็นพ่อเลย ทั้งหมดอาศัยอยู่ในแถบชนบท ทั้งที่พ่อของพวกเขามีฐานะร่ำรวยมาก ๆ แต่ละคนมีความแตกต่างกันออกไป สิจิมิเหมือนกับสมาชิกของครอบครัวคนอื่น ๆ ตรงที่เก่งในด้านนินจัตสึ เพราะเขาเกิดในตระกูลนินจา ด้วยความที่แคเรคเตอร์ของแต่ละคนแตกต่างกันมาก บางครั้ง การทะเลาะวิวาทก็เป็นเรื่องที่ยากจะเลี่ยง หลังจากสิจิมิมาถึงได้ไม่นาน เหล่าพี่น้องตัดสินใจที่จะเดินทางไปเคารพศพยังสุสานของมารดา ในขณะเดินทาง พวกเขาได้พบกับอันตรายต่าง ๆ มากมาย
การดำเนินเรื่อง

พริกขี้หนูสีรุ้งดำเนินเรื่องด้วยภาพและถ้อยคำที่น้อย การดำเนินเรื่องค่อนข้างช้าซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของงานของ มิซึรุ อาดาจิ เนื้อเรื่องต่าง ๆ มีความหลากหลาย แต่ก็บ่งบอกถึงวัฒนธรรมของญี่ปุ่นมากมายในอดีต แม้ผู้เขียนจะยืนยันว่าไม่ใช่สถานที่ใด ๆ บนโลกก็ตาม และการวาดแบบมีมุมที่เป็นเอกลักษณ์ เหมือนกับว่าเราได้ดูหนังที่มุมกล้องดี ๆ ซักเรื่องหนึ่ง
ความหมายของคำ

ชื่อต่าง ๆ ของตัวละคร เป็นการเล่นคำในภาษาญี่ปุ่น ทุกคำจะมีความหมายเป็นเครื่องเทศทั้งหมด โตการาชิ (Tōgarashi) เป็นเครื่องปรุงของญี่ปุ่นที่ทำจากพริกป่น ชิจิมิ (Shichimi) (ซึ่งเขียนในแบบโรมันเป็น สิจิมิ - Sichimi) ก็เป็นโตการาชิอีกชนิดหนึ่งเช่นกัน ส่วนคำว่า "นิจิ อิโระ" (Niji iro) มีความหมายว่า "สีรุ้ง"
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

โกมะ (พี่ชายใหญ่) อายุ 22 ปี เป็นพี่คนโตของบ้าน บุคลิกเป็นคนร่าเริง มีอารมณ์ขันได้ตลอดเวลา แม้จะไม่มีวิทยายุทธเหมือนพี่น้องคนอื่น แต่ก็เป็นที่พึ่งของน้อง ๆ ได้ในบางครั้ง
อาซาจิโร่ (พี่สอง) อายุ 20 ปี พี่รองที่ในตอนครึ่งแรกของเรื่องไม่เคยปรากฏตัวเลย เพราะชอบเดินทางไปท่องเที่ยวตามที่ต่าง ๆ มีฝีมือดาบเป็นเลิศที่สุดในหมู่พี่น้อง
หลวงพี่เคชิ (พี่สาม) อายุ 18 ปี ที่เรียกว่าหลวงพี่เพราะเคชิได้บวชเป็นพระ แต่ทว่าฝีมือการต่อสู้และวิทยายุทธของเขาร้ายกาจมาก
ชิจิมิ (น้องสี่) อายุ 15 ปี เกิดในตระกูลนักดับเพลิง มีวิชาตัวเบาและวิชานินจายอดเยี่ยม แต่นิสัยเป็นคนใจดีและสุภาพ
นาทาเนะ (หญิงใหญ่) อายุ 13 ปี ผู้หญิงเพียงคนเดียวในหมู่พี่น้องทั้งเจ็ด นิสัยห้าวไม่เกรงกลัวอะไร เคารพและนับถืออาซาจิโร่เป็นที่สุด
จิมบิ (น้องห้า) อายุ 10 ปี แม้จะไม่มีวิทยายุทธเหมือนกับพี่น้องคนอื่น แต่จิมบิเป็นเด็กอัจฉริยะ ชอบประดิษฐ์ของมหัศจรรย์อยู่เสมอ และใช้ประโยชน์ได้ดีเสียด้วย
ซันโช (น้องหก) อายุ 3 ปี น้องเล็กคนสุดท้อง ซนและไร้เดียงสา แต่เก่งกาจวิชานินจามาก
ตัวละคร > ตัวละครอื่น ๆ

ฮิโกะโระกุ เจ้าของบ้านคาราคุริ นางายะ
คาโย่จัง
โชกุนอากิมิสึ
เจ้าหญิงโคโตะ
เกร็ด

ชื่อภาษาญี่ปุ่นของเรื่องนี้ แปลเป็นไทยได้ว่า "พริกสีรุ้ง" (หรือพริกป่นสีรุ้ง) ส่วนในการตีพิมพ์ฉบับภาษาไทย เคยเห็นใช้อยู่ 2 ชื่อคือ "พริกขี้หนูสีรุ้ง" และ "7 สี 7 แสบ"
ตัวละครและหลายฉากในเรือง ได้แรงบันดาลใจมาจากเรื่อง ซามูไรพ่อลูกอ่อน
เต้าฮวย

| --- | --- |
เต้าฮวยในน้ำเชื่อม
ชื่ออื่น: โต้วฮฺวา, โต้วฝู่ฮฺวา, โต้วฝูเหน่า, เหล่าโต้วฝู่ฮฺวา
ประเภท: อาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: ประเทศจีน
ส่วนผสมหลัก: เต้าหู้
 ตำราอาหาร: เต้าฮวย   สื่อ: เต้าฮวย
เต้าฮวยในน้ำเชื่อมน้ำตาลทรายแดง ที่ฮ่องกง
เต้าฮวยแบบหวานที่ขายแบบดั้งเดิมในถังไม้
เต้าฮวย ในสำเนียงแต้จิ๋ว หรือ โต้วฮฺวาในภาษาจีนกลาง (จีน: 豆花; พินอิน: dòuhuā; เป่อ่วยยี: tāu-hoe) ในบางพื้นที่ทางตอนเหนือเรียกว่า โต้วฝูเหน่า (จีน: 豆腐脑; พินอิน: dòufǔnǎo) หรือเรียก โต้วฝู่ฮฺวา (จีน: 豆腐花; พินอิน: dòufǔhuā) ในทางตอนใต้ เป็นอาหารว่างแบบจีนที่เป็นได้ทั้งของหวานและของคาว เกิดจากการจับตัวเป็นก้อนของน้ำถั่วเหลือง เกิดรสสัมผัสคล้ายกับเยลลี่หรือพุดดิง เนื้อสัมผัสของเต้าฮวยนุ่มกว่าเต้าหู้
ประวัติ

ต้นกำเนิดของดอกเต้าฮวยมีหลากหลาย แต่ที่พบมากที่สุดสันนิษฐานว่าเต้าหู้มีต้นกำเนิดมาจากประเทศจีนในสมัยราชวงศ์ฮั่นเมื่อราว 2,100 ปีก่อน หลิวอัน (刘安) เจ้าชายแห่งอานฮุย พระราชนัดดาในจักรพรรดิเกาจู่ (หลิวปัง) ผู้เป็นนักอักษรศาสตร์ ทั้งยังสนใจในวิชาเลี่ยนตัน (炼丹; "การเล่นแร่แปรธาตุ" หรือ "การปรุงยาอายุวัฒนะของลัทธิเต๋า") บดถั่วเหลืองเป็นผงแล้วนำไปต้มเป็นน้ำซุปถั่วเหลืองและพบว่าเมื่อเติมเกลือ (เกลือจืดหรือยิปซัม; 石膏) ลงไปปรุงยาอายุวัฒนะ น้ำถั่วเหลืองนั้นค่อย ๆ จับตัวข้นเป็นก้อนสีขาวนุ่ม ด้วยรสชาติที่อ่อนนุ่มจึงกลายเป็นอาหารว่างในสมัยราชวงศ์ฮั่น แล้วค่อย ๆ แพร่กระจายไปทั่วประเทศจีน
ในปี 1959 พบรูปแกะสลักหินแสดงภาพโรงทำเต้าหู้ในสุสานฮั่นในต๋าหู่ทิง (打虎亭) มณฑลเหอหนาน ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าการผลิตเต้าหู้มีต้นกำเนิดในราชวงศ์ฮั่น
ชื่อเฉพาะในท้องถิ่น

| ชื่อ | ภูมิภาค | รสชาติและเครื่องปรุงรส |
| --- | --- | --- |
| โต้วฮฺวา (豆花) | เสฉวน, ยูนนาน, กุ้ยโจว, หูหนาน, เจียงซี, ฝูเจี้ยน, ไต้หวัน | ในฝูเจี้ยน เต้าฮวยแบบหวานเติมรสด้วยน้ำเชื่อมจากน้ำตาลกรวดหรือน้ำตาลทรายแดง และเต้าฮวยแบบเค็มโรยหน้าด้วยไชโป๊ กระเทียมทอด ผักชีหรือขึ้นฉ่าย กุ้งแห้งและอาหารหมักดองต่าง ๆ เป็นต้น เติมด้วยน้ำซุปและบางครั้งอาจเติมวุ้นเส้นเล็กน้อย ในไต้หวันมีเฉพาะเต้าฮวยแบบหวานซึ่งมักเติมถั่วเช่นถั่วเขียวต้ม ถั่วแดงต้ม หรือถั่วลิสงต้ม ลงในน้ำเชื่อมและเพิ่มนมถั่วเหลือง และแบบเป็นขนมโดยการเติมผลไม้หรือเผือกต้มแบบก้อนหรือเป็นแบบไข่มุก |
| โต้วฝู่ฮฺวา (豆腐花) | จีนตอนใต้, ฮ่องกง, มาเก๊า, มาเลเซีย, สิงคโปร์ 中国南方、香港、澳門、馬來西亞、新加坡 | ในฮ่องกงและมาเก๊าเป็นแบบหวาน มีทั้งน้ำเชื่อมจากน้ำตาลกรวด น้ำเชื่อมน้ำตาลทรายแดง น้ำเชื่อมดอกกุ้ยฮฺวา น้ำขิง ในจีนตะวันตกเฉียงใต้อาจเติมน้ำมันพริกหรือพริกป่น |
| โต้วฝูเหน่า (豆腐脑) | จีนตอนเหนือ, หูเป่ย์, อานฮุย, เจียงซู, เซี่ยงไฮ้, เจ้อเจียง | ในภาคเหนือมักปรุงรสด้วย "น้ำซอสถั่วเหลือง" ในเหอหนานบางครั้งเติมด้วยซุปรสเผ็ดผสมกับของว่างท้องถิ่น ในเจียงซู เจ้อเจียง และเซี่ยงไฮ้โดยทั่วไปเป็นเต้าฮวยแบบเค็มเหมือนกับทางเหนือ ในหูเป่ย์แม้ยังเรียกโต้วฝู่เหน่า แต่มักเติมด้วยน้ำตาลทรายขาวและเป็นเต้าฮวยแบบหวาน ในบางพื้นที่ของเอินฉือและฉงชิ่งเป็นเต้าฮวยแบบเผ็ด และอานฮุยมีทั้งแบบหวานและเค็ม |
| เหล่าโต้วฝู่ (老豆腐) | พื้นที่ที่พูดภาษาจินและภาษาถิ่นเทียนจิน |  |
| โต้วฝู่เชิง (豆腐生) | ไทโจว, เจ้อเจียง | แบบหวานราดด้วยน้ำเชื่อมสีน้ำตาลเหนียวข้นและโรยด้วยดอกกุ้ยฮฺวา และแบบเค็มโรยด้วยผงปรุงอาหาร ผักฉีก สาหร่าย หอมสับ และอื่น ๆ |
| โต้วต้ง (豆冻) | ฝูเจี้ยน |  |
| เนิ่นโต้วฝู่ (嫩豆腐) | หูเป่ย์ | ในหูเป่ย์เต้าฮวยเป็นแบบรสเผ็ด เรียกว่า "เนิ่นโต้วฝู่" |
| ไช่โต้วฝู่ (菜豆腐) | ฮั่นจง, ฉ่านซี | ไช่โต้วฝู่ เป็นอาหารท้องถิ่นของเมืองฮั่นจง เติมด้วยน้ำผักดองเปรี้ยว |
ชนิด

สามารถแบ่งชนิดของเต้าฮวยออกเป็น 3 กลุ่มกว้าง ๆ ตามรสชาติ คือ หวาน (甜), เค็ม (咸) และเผ็ด (辣)
ชนิด > หวาน

ในภาคใต้ของจีน เต้าฮวยมักเป็นแบบรสหวาน เสิร์ฟพร้อมน้ำขิงรสหวาน น้ำเชื่อมจากน้ำตาลกรวด (น้ำเชื่อมใส) หรือน้ำเชื่อมจากน้ำตาลทรายแดง โดยในฤดูร้อนผู้คนกินเต้าฮวยแบบแช่เย็นเพื่อบรรเทาความร้อน ในฤดูหนาวมักเติมน้ำเชื่อมร้อนและถั่วลิสงหวาน ในฮ่องกงอาจใส่ซอสงาบดลงในเต้าฮวย ในหูเป่ย์ หูหนานและเจียงซีมักโรยหน้าด้วยน้ำตาลทรายขาวโดยตรง และไม่เพิ่มเครื่องปรุงรสอื่น ๆ วิธีการกินแบบนี้ช่วยรักษารสชาติดั้งเดิมของเต้าฮวย ในฝูเจี้ยนและไต้หวันโดยทั่วไปแล้วเต้าฮวยถูกมองว่าเป็นของหวานโดยเติมถั่วเขียวถั่วแดงและผลไม้ต่าง ๆ หรือเป็นอาหารเช้าที่พบได้ทั่วไป
ในไต้หวันและกวางตุ้ง เต้าฮวยเป็นสัญลักษณ์ของอาหารจีนตอนใต้และมักเป็นส่วนหนึ่งของหยัมฉ่า (อาหารเช้ากึ่งกลางวันโดยการดื่มชาพร้อมกับของว่าง)
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เต้าฮวยเป็นแบบหวาน แม้ว่าเครื่องปรุงรสมีความแตกต่างกันอย่างมาก
ชนิด > หวาน > ประเทศไทย

ในประเทศไทย เต้าฮวยเป็นคำมาจากภาษาฮกเกี้ยน ในปัจจุบันมักพบเต้าฮวยนมสดหรือเต้าฮวยฟรุตสลัดซึ่งเติมนมและฟรุตสลัดเสิร์ฟแบบเย็นได้ทั่วไปมากกว่าเต้าฮวยน้ำขิงซึ่งเป็นแบบดั้งเดิมที่เสิร์ฟเต้าฮวยกับน้ำขิงเชื่อมร้อน
ชนิด > เค็ม

ในภาคเหนือของจีนมักปรุงรสด้วยซอสถั่วเหลืองซึ่งได้รสเค็ม แต่มีส่วนผสมอื่นตามแต่ละภูมิภาค ในจีนตอนในมักเติมเนื้อสับ ผักดองเปรี้ยว ผักดองเผ็ด และเห็ด ภูมิภาคชายฝั่งจีนตะวันออกมักเติมสาหร่ายและกุ้งฝอยแห้ง เต้าฮวยแบบเค็มมักเป็นอาหารเช้าที่กินพร้อมไข่ต้มหรือปาท่องโก๋ และมักขายตามร้านข้างทางเล็ก ๆ
ชนิด > เผ็ด

ในเสฉวนและฉ่านซี มักปรุงรสด้วยซอสพริก (หรือน้ำมันพริก) และเครื่องเทศรสหมาล่า โรยหน้าด้วยหอมซอย ขายตามร้านรถเข็นและหาบเร่
วิธีทำ

แช่ถั่วเหลืองก่อนประมาณ 4 ถึง 8 ชั่วโมง หลังจากที่ถั่วเหลืองดูดซับน้ำ (พอง) แล้ว นำไปต้มแล้วกรองกากออก รอให้เย็นลงถึง 80 องศาเซลเซียส แล้วซัดเกลือจืด (ผงยิปซัมแบบกินได้) ปริมาณเล็กน้อย ทิ้งให้ตกตะกอนเป็นเวลา 5 ถึง 15 นาที แล้วระบายน้ำออก
ในวัฒนธรรม

เต้าฮวยไล้เหลี่ยว เป็นภาพยนตร์ไทยตลกแนวกำลังภายในที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2523 สร้างและจัดจำหน่ายโดยสยามสตาร์ โดยมีกำธร ทัพคัลไลย เป็นผู้อำนวยการสร้างและกำกับการแสดง ซึ่งมีนักแสดงนำคือ สมบัติ เมทะนี รับบทเป็นพ่อค้าหาบเร่ขายเต้าฮวย
ดูเพิ่ม

รายชื่ออาหารจากเต้าหู้
เต้าหู้
เต้าฮวยฟรุตสลัด
อาหารว่างของจีน
เต้าฮวยแบบหวานใส่เครื่อง
เต้าฮวยน้ำขิงใส่ปาท่องโก๋แบบกรอบ
เต้าฮวยแบบเค็ม
เต้าฮวยแบบเผ็ด
มัสยิดบาบรี

| บาบรีมัสยิด |
| --- | --- |
มัสยิดอ์ชนมสถาน (Masjid-i-Janmasthan)
มัสยิดบาบรี ภาพถ่ายโดย Samuel Bourne ศตวรรษที่ 19
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาอิสลาม
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อโยธยา, รัฐอุตตรประเทศ, ประเทศอินเดีย
ที่ตั้งในประเทศอินเดีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 26°47′44″N 82°11′40″E﻿ / ﻿26.7956°N 82.1945°E﻿ / 26.7956; 82.1945
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: ตุฆลัก (Tughlaq)
เสร็จสมบูรณ์: 1528–29
ทำลาย: 1992
มัสยิดบาบรี (ไอเอเอสที: Bābarī Masjid (บาบะรี มัสจิด); แปลตรงตัวว่า มัสยิดของ[จักรพรรดิ]บาบูร์) เป็นอดีตมัสยิดในเมืองอโยธยา, ประเทศอินเดีย ซึ่งสร้างอยู่บนสถานที่ที่ชาวฮินดูเชื่อว่าเป็นสถานที่ประสูติของพระราม เทพเจ้าในศาสนาฮินดู และได้กลายเป็นประเด็นถกเถียงระหว่างชุมชนฮินดูและมุสลิมมาตลอดตั้งแต่ศควรรษที่ 18 จารึกของมัสยิดระบุว่ามัสยิดนั้นสร้างขึ้นในปี 1528–29 (ฮิจเราะห์ศักราช 935) โดยนายพลมีร์บากี ภายใต้พระราชกระแสรับสั่งของจักรพรรดิโมกุล จักรพรรดิบาบูร์ มัสยิดได้ถูกโจมตีและทุบทำลายลงในปี 1992 โดยกรเสวกฮินดู ซึ่งได้นำไปสู่ความรุนแรงทั่วอนุทวีปอินเดีย
มัสยิดตั้งอยู่บนเนินเขารามโกต (Ramkot; "ป้อมของพระราม") ชาวฮินดูเชื่อกันว่ามีร์บากีได้ทุบทำลายโบสถ์พราหมณ์หลังเดิมเพื่อสร้างขึ้นเป็นมัสยิด การมีอยู่หรือไม่ของโบสถ์พราหมณ์เดิมก่อนการมีอยู่ของมัสยิดนี้เป็นหนึ่งในประเด็นถกเถียงที่สำคัญ
ความขัดแย้งหลายครั้งได้เริ่มมีขึ้นในศตวรรษที่ 19 ระหว่างชาวฮินดูและมุสลิม ในปี 1949 ได้มีนักกิจกรรมชาวฮินดูภายใต้กำกับดูแลของฮินดูมหาสภาได้แอบนำเทวรูปของพระรามไปประดิษฐานภายในมัสยิด ภายหลังรัฐบาลได้ล็อกมัสยิดเพื่อป้องกันการพิพาทที่อาจเกิดขึ้น ได้มีการยื่นเรื่องต่อศาลจากทั้งชาวมุสลิมและฮินดูเพื่อร้องขอให้รัฐบาลเปิดมัสยิดตามเดิม
ในวันที่ 6 ธันวาคม 1992 ได้มีกลุ่มนักกิจกรรมฮินดูจำนวนมากภายใต้กำกับดูแลของวิศวะฮินดูบริษัทและหน่วยงานเกี่ยวข้องได้เข้าทุบทำลายมัสยิดบาบรี ซึ่งต่อมาได้นำไปสู่เหตุจลาจลทั่วทั้งอนุทวีปอินเดีย มีผู้เสียชีวิตประมาณ 2,000 คน
ในเดือนกันยายน 2010 ศาลสูงอลาหาบาดได้ตัดสินให้พื้นที่เป็นของชาวฮินดูเพื่อก่อสร้างมนเทียรบูชาพระราม ในขณะที่ชาวมุสลิมได้รับแบ่งพื้นที่หนึ่งในสามเพื่อสร้างมัสยิด คำตัดสินนี้ได้ถูกระงับในปี 2019 เมื่อศาลสูงสุดของประเทศอินเดียตัดสินให้พื้นที่ทั้งหมดเป็นของรัฐบาลภายใต้คณะกรรมการบริหารเพื่อสร้างเป็นโบสถ์พราหมณ์ทั้งหมด และให้รัฐบาลจัดหาพื้นที่ใหม่ทดแทนขนาด 5 เอเคอร์สำหรับคณะกรรมการซุนนีวักฟ์ในการสร้างมัสยิดขึ้นใหม่แทนของเดิม
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยIndia
การเปลี่ยนศาสนสถานในศาสนาอื่นเป็นมัสยิด
การเปลี่ยนมัสยิดเป็นศาสนสถานในศาสนาอื่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Ram Sharan Sharma. Communal History and Rama's Ayodhya, People's Publishing House (PPH), 2nd Revised Edition, September 1999, Delhi. Translated into Bengali, Hindi, Kannada, Tamil, Telugu and Urdu. Two versions in Bengali.
Sita Ram Goel: Hindu Temples - What Happened to Them, Voice of India, Delhi 1991. 1 2
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
ดินแดนในภาวะทรัสตีของสหประชาชาติ

อาณาเขตตำรวจปาเลาต้อนรับการมาเยือนของคณะผู้แทนยูเอ็น จากดินแดนในภาวะทรัสตีหมู่เกาะแปซิฟิก (1973)
การมาถึงของคณะผู้แทนยูเอ็น ใน มาจูโร ดินแดนในภาวะทรัสตีหมู่เกาะแปซิฟิก (1978) ป้ายเขียนว่า "Please release us from the bondage of your trusteeship agreement."
ดินแดนในภาวะทรัสตีของสหประชาชาติตามชาติครอบครอง
รัฐสืบทอดสมัยใหม่ของดินแดนในภาวะทรัสตี
  รัฐสมัยใหม่ประกอบด้วยดินแดนในภาวะทรัสตีในอดีตเท่านั้น
  รัฐสมัยใหม่ประกอบด้วยดินแดนในภาวะทรัสตีในอดีตบางส่วน
ดินแดนในภาวะทรัสตีของสหประชาชาติ (อังกฤษ: United Nations Trust Territories) เป็นผู้สืบทอดดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ (League of Nations mandates) โดยเริ่มเกิดขึ้นมาเมื่อสันนิบาตชาติถูกยุบในปี 1946