stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หลิว ฮุย
แหล่งข้อมูลอื่น

Liu Hui and the first Golden Age of Chinese Mathematics, by Philip D. Straffin Jr
ผลงานของ Hui Liu ที่โครงการกูเทินแบร์ค
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  เซียวค้า  เซียวหลวน  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลิว ฉือ  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน (เว่ย์ กว้าน)  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  คูเกี๋ยน  เคาทู  เคาหงี  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนไค  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตงต๋ง  เตนซก  เตาอี้  เติ้ง ตุน  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  เถียน จาง  บังเต๊ก  บังโฮย  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกิ๋น  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน (หฺวาง เฉฺวียน)  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  เอียวหัว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาเกียน  เฮาหุน  เฮาเหลก  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  จู เจี้ยนผิง  เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  โจว เซฺวียน  โจวุนซก  ตู้ ขุย  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  สฺวิน ช่าน  หลิว เป้า  หลิว ฮุย  หวาง ปี้  หฺวางฝู่ มี่  ห่อปี  หูฉูเฉฺวียน  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์ 
วิชาการ:  MathSciNet  zbMATH 
Wikisource
ปฐมพร ปฐมพร

สำหรับแยกสำคัญในประเทศไทย ดูที่ แยกปฐมพร
สำหรับความหมายอื่นของ "พราย" ดูที่ พราย (แก้ความกำกวม)
| ปฐมพร ปฐมพร |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ปฐมพร ปฐมพร
เกิด: 5 เมษายน พ.ศ. 2505 (62 ปี)
ที่เกิด: กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
แนวเพลง: ป๊อป โปรเกรสซีพร็อค
อาชีพ: นักร้อง, นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: กีตาร์
ช่วงปี: 2532 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: รถไฟดนตรี  บีเอ็มจี มิวสิก   แคงการู มิวสิก
ปฐมพร ปฐมพร เป็นนักร้องนักแต่งเพลงที่มีเอกลักษณ์การคาดหน้า เป็นลักษณะเด่นซึ่งแสดงออกถึงการไว้ทุกข์ให้กับการทำงานที่ไม่คิดว่าจะสำเร็จได้
ประวัติ

ปฐมพรเข้ามาในกรุงเทพเพื่อศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เขาได้พบกับ พิเชษฐ์ นิ่มสุวรรณ โดยพิเชษฐ์ได้แต่งเพลงให้กับพรายเพื่อเป็นของขวัญ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือเพลง ปีศาจ หลังจากนั้นไม่นานก็ได้ตั้งวงดนตรีขึ้นชื่อว่าวง GAY ซึ่งมีพิเชษฐ์ ตำแหน่งกีตาร์ สมประสงค์ หมีปานในตำแหน่งมือกลอง และ พรายในตำแหน่งร้องนำ ต่อมาได้เข้าร่วมประกวดวงดนตรีของสโมสรผึ้งน้อย โดยใช้เพลง ทรมาน ซึ่งเป็นเพลงต่อต้านยาเสพติด จนในที่สุดก็ได้รับรางวัลชนะเลิศจนได้เซ็นสัญญากับสโมสร ทางวงได้บันทึกเสียงเดโมเทปโดยมีโปรดิวเซอร์อย่าง อัสนี โชติกุล มาดูแลให้ และได้เปลี่ยนชื่อวงมาเป็น May 21st เนื่องจากบันทึกเสียงเสร็จกันในวันที่ 21 พฤษภาคม
ต่อมาทางวงก็ได้ไปเล่นในงานของคลื่นวิทยุไนท์สปอตที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งเป็นการเปิดตัวของวง แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น หลังจากที่เพิ่งได้เริ่มเพลงแรกก็พบว่าคีย์บอร์ดมีปัญหา เนื่องจากก่อนหน้านั้นได้มีเด็กมาเลื่อนคีย์ของคีย์บอร์ด ทำให้การแสดงในครั้งนั้นเป็นไปอย่างยากลำบาก จนส่งผลให้ในเวลาต่อมาทางวงจึงแยกย้ายกันไป
หลังจากนั้นอีก 2 ปี พรายได้เซ็นสัญญากับค่ายรถไฟดนตรีในฐานะศิลปินเดี่ยว เขาพยายามที่จะเอาวงเข้าไป แต่ก็ไม่สำเร็จ เขาได้ออกอัลบั้มแรกชื่อชุด ไม่ได้มามือเปล่า มีเพลงฮิตติดหูในยุคสมัยนั้นอย่างเพลง ไม่ได้มามือเปล่า ตามชื่อของอัลบั้ม นอกจากนี้ยังมีบางเพลงของวง May 21st มาทำใหม่อีกด้วย จนกระทั่งมาถึงการแสดงสดที่ ร็อคผับ เขาได้ประกาศว่าจะเลิกร้องเพลงไปตลอดชีวิต
พ.ศ. 2534 ปฐมพรกลับมาอีกครั้งกับอัลบั้มชุด พราย พร้อมกับการแก้ผ้าถ่ายรูป ซึ่งถูกวิจารณ์จากสื่อมวลชนเป็นอย่างมาก พร้อมทั้งได้ประกาศว่าตัวเองตายไปแล้วอีกด้วย จากคำโฆษณาที่ว่า "ปฐมพร ตายเป็น พราย" ในอัลบั้มชุดนี้ ทุกเพลงล้วนไม่มีชื่อ ยกเว้นเพลง พราย ซึ่งนับได้ว่าสร้างความแปลกใหม่ให้กับวงการเพลงไทยมาก และอัลบั้มชุดนี้ยังคงเป็นที่พูดถึงตลอดมา และสร้างเอกลักษณ์เป็นแบบอย่างของเพลงพรายเรื่อยมา
พ.ศ. 2536 หลังจากห่างหายไป 1 ปีกว่า ปฐมพรก็ได้ออกอัลบั้มคู่ชื่อว่า เจ้าหญิงแห่งดอกไม้ กับ เจ้าชายแห่งทะเล โดยอัลบั้มเจ้าหญิงจะพูดถึงความรู้สึกที่ตกต่ำที่สุด ตั้งแต่การฆ่าตัวตาย จนถึงความรู้สึกที่อยากจะเสียสละอยากจะเป็นคนดี ส่วนอัลบั้มเจ้าชายจะสะท้อนให้เห็นถึง สังคมและผู้คนรวมทั้งตัวเขาเองด้วย นอกจากนี้ทุกเพลงยังคงไม่มีชื่อเพลงอีกเช่นเคย แต่เป็นการแทนด้วยสัญลักษณ์ต่าง ๆ เช่น ดอกไม้ บุหรี่ และอื่น ๆ เนื่องจากปฐมพรต้องการจะสื่อความหมายมากกว่าภาษาพูดและภาษาเขียนของเขา มีการจัดการแสดงสดเพื่อโปรโมตอัลบั้มคู่ที่บ้านมนังคศิลา แต่กลับไม่มีการเล่นเพลงใด ๆ ในอัลบั้มคู่เลย
พ.ศ. 2538 ปฐมพรได้ออกอัลบั้มชุด ใต้สำนึก โดยเป็นการทำเองขายเอง ในอัลบั้มชุดนี้มีการวิพากษ์วิจารณ์ถึงความรุนแรงของเนื้อหาเป็นอย่างมาก โดยถูกวิพากษ์วิจารณ์จากนักวิจารณ์อย่างหนัก
พ.ศ. 2540 ปฐมพร ได้ออกอัลบั้มปกสีเหลือง ไม่มีชื่ออัลบั้มมีแต่ชื่อเพลง ทั้งหมด 6 เพลง โดยพรายให้นิยามอัลบั้มนี้ว่า “ดูเหมือนเป็นการทำเพลง ที่เอาเปรียบหลาย ๆ ชีวิต รวมทั้งผู้ที่เสียเงินซื้อ คงไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ นอกจากคำขอบคุณ อย่างน้อยในช่วงสั้น ๆ ของชีวิต ที่ตอนนี้ดูไม่ไร้ค่าเกินไป”
พ.ศ. 2551 อัลบั้มเพื่อนของฉัน
พ.ศ. 2562 อัลบั้ม Precious (Life is Precious)
ผลงาน > อัลบั้มเพลง

1. ไม่ได้มามือเปล่า
(พ.ศ. 2532)
2. พราย
(พ.ศ. 2534)
3.1 เจ้าหญิงแห่งดอกไม้
(พ.ศ. 2536)
3.2 เจ้าชายแห่งทะเล
(พ.ศ. 2536)
4. ใต้สำนึก
(พ.ศ. 2538)
5. เพื่อนของฉัน
(พ.ศ. 2551)
ผลงาน > อีพีและซิงเกิล

1. ปกเหลือง
(พ.ศ. 2540)
ผลงาน > บันทึกการแสดงสด

บันทึกการแสดงสด ๑ https://www.facebook.com/rockandbluesmusicstore/photos/a.631710023554961.1073741835.553962484663049/631710736888223/?type=3&theater
บันทึกการแสดงสด ๒ https://www.facebook.com/rockandbluesmusicstore/photos/a.631710023554961.1073741835.553962484663049/631710900221540/?type=3&theater
ผลงาน > รวมเพลง

1. ก่อนกาล
(พ.ศ. 2535)
2. เจ้าหญิงแห่งดอกไม้ เจ้าชายแห่งทะเล
(พ.ศ. 2539)
3. พิเศษ
(พ.ศ. 2544)
4. The Days Of Pry - Anthology
(พ.ศ. 2549)
5. Boxset
(10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550)
ข้อมูลเพิ่มเติม

เพลง แรงบันดาลใจ, ลั่นทม, อัศจรรย์ ถูกตัดออกจากชุด ปกเหลือง หลังจากที่ได้บันทึกเสียงไปแล้ว
ขณะบันทึกเสียงเพลง ฉันรักเธอ หลังจากที่ปฐมพรเริ่มร้องได้เพียง 2 ประโยคเขาก็ไปร้องไห้ในห้องน้ำ แล้วจึงกลับมาบันทึกเสียงต่อ
ปฐมพร เคยแต่งเพลง สายรุ้ง ของ ปุ้ม อรรถพงษ์ โดยใช้นามปากกาว่า ทะเล
ชุด พิเศษ ไม่นำมารวมใน Boxset เนื่องจากหาแผ่นมาสเตอร์ไม่เจอ
เพลง ...ก่อน เนื้อเพลงในแบบของปฐมพรแตกต่างออกไปโดยร้องว่า "ก่อนคนจนอย่างฉันจะหมดไฟ"
อัลบั้มล่าสุดชื่อ "เพื่อนของฉัน" เริ่มวางจำหน่ายเมื่อ 23 สิงหาคม 2551 นำเพลงเพลง แรงบันดาลใจ, ลั่นทม, อัศจรรย์ มาไว้ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เพื่อนพราย เราจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป เก็บถาวร 2008-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
pry_hero
prymusic
ไฮไฟฟ์จัดทำโดยทีมงานของปฐมพร[ลิงก์เสีย]
มะดาอินศอเลียะห์

| --- | --- |
มะดาอินศอเลียะห์
ชื่ออื่น: อัลฮิจญร์ ٱلْحِجْر มะดาอินศอเลียะห์
ที่ตั้ง: อัลมะดินะฮ์, ฮิญาซ, ซาอุดิอาระเบีย
พิกัด: 26°47′30″N 37°57′10″E﻿ / ﻿26.79167°N 37.95278°E﻿ / 26.79167; 37.95278
ประเภท: นิคม

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: Al-Hijr Archaeological Site (Madâ’in Sâlih)
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: ii, iii
ขึ้นเมื่อ: 2008 (32nd session)
เลขอ้างอิง: 1293
ภูมิภาค: รัฐอาหรับ
 
 
มะดาอินศอเลียะห์ (อาหรับ: مَدَائِن صَالِح, อักษรโรมัน: madāʼin Ṣāliḥ, แปลตรงตัว 'เมืองของศอเลียะห์') หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า อัลฮิจญร์ (อาหรับ: ٱلْحِجْر) เป็นโบราณสถานที่ตั้งอยู่ในบริเวณอัลอูลาของแคว้นมะดีนะฮ์ ฮิญาซ ซาอุดีอาระเบีย ซากส่วนใหญ่มาจากสมัยราชอาณาจักรแนบาเทีย (คริสต์ศตวรรษที่ 1) และมีบางส่วนมาจากยุคของลิฮยานและจักรวรรดิโรมัน อีกด้วย
ในอัลกุรอาน ได้กล่าวว่าบริเวณนี้เคยเป็นของเผ่าษะมูดในสมัยของนบีศอเลียะห์ โดยเผ่านี้ถูกอัลลอฮ์ (พระเจ้า) ลงโทษโดยให้เกิดแผ่นดินไหวและฟ้าผ่าในบริเวณนี้ เพราะเผ่านี้หลงไปสักการะรูปปั้น (ซึ่งผิดหลักศาสนาอิสลาม) จึงทำให้บริเวณนี้เป็นพื้นที่ต้องคำสาป
ใน ค.ศ. 2008 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนมะดาอินศอเลียะห์เป็นแหล่งมรดกโลกแห่งแรกของซาอุดีอาระเบีย
ชื่อ

ชื่อของสถานที่นี้มีอยู่หลายชื่อ โดยที่สตราโบและนักเขียนแถบเมดิเตอเรเนียนได้ใช้ชื่อว่าเฮกรา ส่วนชื่อปัจจุบันตั้งตามชื่อของนบี (ศาสดา) ศอเลียะห์ และชื่อ อัลฮิจญร์ ("แดนหิน" หรือ "บริเวณที่มีหิน") ถูกใช้สำหรับภูมิประเทศของที่นี่
ประวัติ > ในอัลกุรอาน

ในช่วงประมาณสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล บริเวณนี้เคยเป็นที่ตั้งของชาวษะมูด โดยเป็นเผ่าที่สลักหินเป็นที่อยู่อาศัย และเผ่านี้เป็นเผ่าที่ชอบสักการะรูปปั้น และชอบกดขี่ นบีศอเลียะห์ (ซึ่งกลายเป็นชื่อของสถานที่นี้ในปัจจุบัน) ได้เรียกให้เผ่าษะมูดขออภัยโทษต่ออัลลอฮ์ แต่พวกเขาปฏิเสธ แล้วท้าให้ศอเลียะห์นำอูฐเพศเมียที่ตั้งท้องออกมาจากภูเขาลูกหนึ่ง และแล้ว อูฐตัวนั้นก็ออกมาตามพระบัญชาของอัลลอฮ์ เพื่อเป็นข้อพิสูจน์ของศอเลียะห์ แต่อย่างไรก็ตาม มีคนกลุ่มน้อยเท่านั้นที่เชื่อ ส่วนคนที่ไม่เชื่อได้ลงมือฆ่าอูฐศักดิ์สิทธิ์ (ซึ่งผิดสัญญาตามที่พวกเขาบอกว่าจะรักษาอูฐอย่างดี) และลูกของมันก็วิ่งกลับไปที่ช่องเขาเดิมที่มันมา ชาวษะมูดถูกเตือนให้เตรียมการลงโทษในเวลา 3 วัน และเนื่องจากว่าพวกเขาไม่เชื่อเรื่องการลงโทษ ศอเลียะห์กับผู้ศรัทธาก็ออกจากเมืองนี้ไป ส่วนพวกที่ไม่ออกก็ถูกลงโทษโดยอัลลอฮ์—วิญญาณของพวกเขาออกจากร่างในช่วงที่มีแผ่นดินไหวและฟ้าร้องกัมปนาท
ประวัติ > สมัยโรมัน

ในปี ค.ศ.106 อาณาจักรนาบาเทียนถูกครอบครองโดยจักรวรรดิโรมัน และทำให้แคว้นฮิญาซกลายเป็นจังหวัดอาระเบีย
ประวัติของบริเวณนี้ตั้งแต่จักรวรรดิโรมันล่มสลายจนถึงการมาของศาสนาอิสลาม ยังไม่ทราบแน่ชัด โดยมีบันทึกจากนักเดินทางและผู้แสวงบุญที่เดินทางไปมักกะฮ์เท่านั้น อัลฮิจญร์กลายเป็นสถานีที่ให้สิ่งของและน้ำแก่ผู้ทำฮัจญ์ และมีรายงานจากอิบน์ บะฏูเฏาะฮ์ในศตวรรษที่ 14 ว่า บริเวณนี้มีแต่บ้านที่ถูกสลักเป็นที่อยู่อาศัย และไม่มีกิจกรรมของมนุษย์อยู่ตรงนี้
ดูเพิ่ม

อิรอมแห่งเสาเข็ม
ลิฮยาน
ราชอาณาจักรแนบาเทีย
เมืองโบราณในซาอุดีอาระเบีย
สารานุกรม

Abdul Rahman Ansary; Ḥusayn Abu Al-Ḥassān (2001). The civilization of two cities: Al-ʻUlā & Madāʼin Sāliḥ. Riyadh: Dar Al-Qawafil. ISBN 9960-9301-0-6. ISBN 978-9960-9301-0-7
Mohammed Babelli (2003). Mada’in Saleh. Riyadh: Desert Publisher. ISBN 978-603-00-2777-4. (I./2003, II./2005, III./2006, IV./2009.)
แหล่งข้อมูลอื่น

World Heritage listing submission
Photo gallery at nabataea.net
Personal website on Hegra (Madain Saleh) (picture, text, map, video and sound) at hegra.fr
Photos from Mauritian photographer Zubeyr Kureemun
Historical Wonder by Mohammad Nowfal
Saudi Arabia's Hidden City from France24
Madain Salah: Saudi Arabia's Cursed City
แหล่งข้อมูลอื่น > วิดีโอ

The Road to Madain Salah
Round in Madain Salah : Part1 – Part2 – Part3 – Part4
ฟิลิป เหงียน

ฟิลิป เหงียน (เวียดนาม: Nguyễn Filip; เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2535) เป็น นักฟุตบอล อาชีพที่เล่นในตำแหน่ง ผู้รักษาประตู ให้กับสโมสร กงอัน ฮานอย วี.ลีก ดิวิชัน 1 เขาเกิดในเชโกสโลวาเกียและเป็นตัวแทนของ ทีมชาติเวียดนาม
อาชีพสโมสร > กงอัน ฮานอย

เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2566 เหงียนเซ็นสัญญากับสโมสร วี.ลีก ดิวิชัน 1 ตำรวจฮานอย ด้วยสัญญาสามปี เหงียนเปิดตัวในลีกให้กับสโมสรเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 โดยแพ้ 0–1 ต่อ สโมสรฟุตบอลดานัง ที่ สนามฟุตบอลฮหว่าซวน ฤดูกาลแรกของเขากับทีมโปลิซจบลงด้วยความสำเร็จ โดยคว้าแชมป์วี.ลีก ดิวิชัน 1 มาได้
ในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2566 เหงียนได้รับการอนุมัติให้แปลงสัญชาติเป็นพลเมืองเวียดนาม
อาชีพระดับนานาชาติ

เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2566 เหงียนประกาศบนหน้า เฟซบุ๊ก ของเขาว่าเขาได้ผ่านการแปลงสัญชาติเป็นชาวเวียดนามเรียบร้อยแล้ว ทำให้เขามีสิทธิ์เล่นให้กับ เวียดนาม ได้
เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2566 เหงียนได้รับเลือกให้ติดทีม 34 คนชุดชั่วคราวของเวียดนามสำหรับการแข่งขัน เอเชียนคัพ 2023 และต่อมาได้ติดทีมชุดสุดท้าย เขาได้ลงเล่นให้ทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกในเกมกระชับมิตรกับ ประเทศคีร์กีซสถาน ซึ่งพ่ายแพ้ไปด้วยคะแนน 1–2 เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2567 เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขัน เหงียนลงเล่นให้กับเวียดนามทั้งสามนัดในรอบชิงชนะ เลิศเอเชียนคัพ 2023
เกียรติยศ

สโลวัคโก
เช็กคัพ: 2021–22
กงอัน ฮานอย
วี.ลีก ดิวิชัน 1: 2023
เวียดนาม
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน: 2024
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

| ประเทศแคนาดา ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: CAN
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแคนาดา
เว็บไซต์: www.olympic.ca (ในภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส)
ณ ลอนดอน
นักกีฬา: 277 คน  ใน 24 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีเปิด): Simon Whitfield
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีปิด): Christine Sinclair
เหรียญ อันดับ 27:  ทอง 2 เงิน 6 ทองแดง 10 รวม 18 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1900 1904 1908 1912 1920 1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
โอลิมปิกซ้อน 1906
ประเทศแคนาดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

| ประเทศแคนาดา ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: CAN
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแคนาดา
เว็บไซต์: www.olympic.ca (ในภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส)
ณ หนานจิง
นักกีฬา: 75 คน  ใน 19 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Dylan French
เหรียญ อันดับ 55:  ทอง 0 เงิน 4 ทองแดง 3 รวม 7 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน
2010 2014 2018
ประเทศแคนาดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแคนาดาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 75 คน ใน 19 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแคนาดาได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 4 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 7 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 ! เงิน | Canada girls' national rugby sevens teamMoanda Anglo Catherine Boudreault Pamphinette Buisa Hannah Darling Chanelle Edwards-Challenger Ashley Gordon Lauren Kerr Jenna Morrison Kaitlyn Richard Cass Schmidt Maddy Seatle Charity Williams | Rugby Sevens | Girls' Tournament | 000000000020-08-01-0000สิงหาคม 20 |
| 2 ! เงิน | McNamara, MeganMegan McNamara Nicole McNamara | Beach Volleyball | Girls' Tournament | 000000000026-08-01-0000สิงหาคม 26 |
| 2 ! เงิน | Gagné, PhilippePhilippe Gagné | Diving | Boys' 10 m platform | 000000000026-08-01-0000สิงหาคม 26 |
| 2 ! เงิน | Canada boys' national field hockey teamParmeet Gill Liam Manning Floyd Mascarenhas Braedon Muldoon Balraj Panesar Brandon Pereira Vikramjeet Sandhu Amrit Sidhu Harbir Sidhu | Field Hockey | Boys' Tournament | 000000000027-08-01-0000สิงหาคม 27 |
| 3 ! ทองแดง | de Groot, DanDan de Groot | Rowing | Boys' Single Sculls | 000000000020-08-01-0000สิงหาคม 20 |
| 3 ! ทองแดง | Filmer, CaileighCaileigh Filmer Larissa Werbicki | Rowing | Girls' Pairs | 000000000020-08-01-0000สิงหาคม 20 |
| 3 ! ทองแดง  | Peters, EricEric Peters  | Archery | Mixed Team  | 000000000024-08-01-0000สิงหาคม 24 |
| 3 ! ทองแดง | Gagné, PhilippePhilippe Gagné | Diving | Boys' 3 m springboard | 000000000024-08-01-0000สิงหาคม 24 |
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศแคนาดาในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติแคนาดาในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาแคนาดาที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
ซาร์กาลอยันแห่งบัลแกเรีย

| กาลอยัน Калоян>   ซาร์แห่งบัลแกเรีย  ร่วมกับแปเตอร์ที่ 2 (1196 – 1197)  |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 1196 – 1207
ราชาภิเษก: ค.ศ. 1196
ก่อนหน้า: อีวัน อาแซนที่ 1
ถัดไป: บอริล
พระมหากษัตริย์แห่งชนบัลการ์และวลาก
ครองราชย์: ค.ศ. 1204 – 1207
ราชาภิเษก: 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1204

ประสูติ: ป. ค.ศ. 1170
สวรรคต: ตุลาคม ค.ศ. 1207 เทสซาโลนีกี
คู่อภิเษก: เจ้าหญิงคูมัน
พระราชบุตร: มารีอา
ราชวงศ์: อาแซน
ซาร์กาลอยันแห่งบัลแกเรีย มีอีกพระนามว่า อีวันที่ 1, ยออันนิตซา (บัลแกเรีย: Калоян, Йоаница; ป. ค.ศ. 1170 – ตุลาคม ค.ศ. 1207) ฉายา ผู้สังหารโรมัน (the Romanslayer) เป็นพระจักรพรรดิหรือซาร์แห่งจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 ผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1197 จนเสด็จสวรรคตเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1207
กาลอยันเป็นพระอนุชาของและทายาทของซาร์แปเตอร์ที่ 2 (Petăr II) และ ซาร์อีวัน อาแซนที่ 1 ในปี ค.ศ. 1187 พระองค์ทรงถูกส่งไปเป็นตัวประกันในคอนสแตนติโนเปิล แต่ทรงหลบหนีกลับมาบัลแกเรียได้ราวปี ค.ศ. 1189 หลังจากที่พระเชษฐาทั้งสองพระองค์ถูกลอบสังหาร กาลอยันก็ขึ้นครองราชย์เป็นซาร์
กาลอยันทรงดำเนินนโยบายอันเป็นปฏิปักษ์อย่างรุนแรงต่อจักรวรรดิไบแซนไทน์จนถึงกับไปเป็นพันธมิตรกับอีวันกอ (Ivanko) ผู้นำของวลาคผู้ที่เป็นผู้ลอบสังหารร์อีวัน อาแซน พระเชษฐาของพระองค์เอง อีวันกอเข้าไปรับราชการกับจักรวรรดิไบแซนไทน์ในปี ค.ศ. 1196 และได้เป็นข้าหลวงแห่งโพลดิฟ พันธมิตรอีกคนหนึ่งคือโดโบรเมียร์ คริสซอส ข้าหลวงแห่งสตรูมิคา แต่ความเป็นพันธมิตรก็มาสลายตัวลงเพราะไบแซนไทน์เอาชนะทั้งสองคนได้ แต่กาลอยันก็สามารถพิชิตคอนสแตนเทเอียในเธรซ และวาร์นาได้จากจักรวรรดิไบแซนไทน์ใน ค.ศ. 1201 และภูมิภาคมาซิโดเนียส่วนที่เป็นสลาฟได้แทบทั้งหมดใน ค.ศ. 1202
พระชนม์ชีพช่วงต้น

กาลอยันเป็นพระอนุชาในแตออดอร์กับอาแซน ผู้ถูกระบุว่าเป็นผู้ก่อกำเริบในการก่อกำเริบของชนบัลการ์และวลาก ต่อจักรวรรดิไบแซนไทน์ใน ค.ศ. 1185 แตออดอร์ขึ้นครองราชย์และใช้พระนาม แปเตอร์ ใน ค.ศ. 1185 อาแซนกลายเป็นผู้ปกครองร่วมกับแปเตอร์ก่อน ค.ศ. 1190 ทั้งคู่รักษาเอกราชดินแดนของตนด้วยความช่วยเหลือจากนักรบชาวคูมันจากพอนติกสเตปป์
Alexandru Madgearu นักประวัติศาสตร์ รายงานว่า เพราะกาลอยันยังเป็นวัยรุ่นเมื่อ ค.ศ. 1188 จึงต้องเสด็จพระราชสมภพประมาณ ค.ศ. 1170 พระองค์ได้รับบัพติศมาในพระนาม อีวัน (หรือ ยออัน) แต่ได้รับการเรียกขานเป็น ยออันนิตซา ("อีวันน้อย") เนื่องจากอาแซน พระเชษฐา ก็ใช้พระนามอีวันตอนรับบัพติศมาด้วย ส่วน กาลอยัน มีที่มาจากศัพท์ภาษากรีกที่แปลว่า ยอห์นผู้โฉมงาม (Kallos Ioannis) ศัตรูชาวกรีกของพระองค์ก็เรียกพระองค์ด้วยพระนาม Skyloioannes ("ยอห์นไอ้หมา") ซึ่งเป็นที่มาของอ้างอิงถึง Tsar Skaloyan หรือ Scaluian ในเฟรสโกที่ Dragalevtsi Monastery และ Sucevița Monastery
หลังฝ่ายไบแซนไทน์จับกุมพระมเหสีของอาแซน กาลอยันถูกส่งตัวเป็นตัวประกันที่คอนสแตนติโนเปิลเพื่อแลกเปลี่ยนกับพระมเหสีในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1188 โดยไม่ทราบวันที่ปล่อยตัวพระองค์ หรือกล่าวกันว่าพระองค์หลบหนีได้เมื่อประมาณ ค.ศ. 1189 พระองค์เสด็จกลับบ้านเกิดเมื่อโบยาร์ อีวันกอ สังหารอาแซนที่เตอร์โนโวใน ค.ศ. 1196 อีวันกอพยายามยึดบัลลังก์ด้วยการสนับสนุนจากไบแซนไทน์ แต่แตออดอร์-แปเตอร์บังคับให้เขาต้องหนีไปจักรวรรดิไบแซนไทน์
สวรรคต

กาลอยันสวรรคตในระหว่างการล้อมเทสซาโลนีกีเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1207 แต่สาเหตุการสวรรคตยังไม่ชัดเจน อาโกรโปลิเตส (1217/20-1282) นักประวัติศาสตร์ ระบุว่าพระองค์สวรรคตจากเยื่อหุ้มปอดอักเสบ เขายังบันทึกข่าวลือที่อ้างว่าการสวรรคตของกาลอยัน "มีสาเหตุจากพระพิโรธของพระเจ้า เพราะดูเหมือนมีชายถืออาวุธคนหนึ่งปรากฏตัวต่อหน้าพระองค์ขณะหลับ และแทงสีข้างของพระองค์ด้วยหอก"
ตำนานเกี่ยวกับการแทรกแซงของนักบุญเดเมตริอุสแห่งเทสซาโลนีกีในนามของเมืองที่ถูกปิดล้อมได้รับการบันทึกไว้หลังการสวรรคตของกาลอยันเพียงไม่นาน รอแบร์ เดอ กลารีเขียนไว้ก่อน ค.ศ. 1216 ว่าตัวนักบุญมาที่เต้นท์ของกาลอยันและ "แทงพระองค์ด้วยหอกทะลุพระวรกาย" ทำให้พระองค์สวรรคต Stefan Nemanjić เขียนถึงตำนานเดียวกันในชีวประวัตินักบุญของ Stefan Nemanja บิดาของเขาเมื่อ ค.ศ. 1216 John Staurakios ผู้รวบรวมเรื่องราวตำนานนักบุญเดเมตริอุสเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 บันทึกว่า มีชายขี่ม้าขาวใช้หอกฟาดกาลอยัน Staurakios ระบุต่อว่า กาลอยันระบุผู้โจมตีเข้ากับ Manastras ผู้บัญชาการทหารรับจ้างของพระองค์ที่ต้องหลบหนีไปก่อนที่กาลอยันจะสวรรคต ตำนานนี้ปรากฏบนกำแพงโบสถ์และอารามออร์ทอดอกซ์มากกว่า 5 แห่ เช่น ภาพเฟรสโกในอารามเดชานีที่มีภาพวาดนักบุญเดเมตริอุสสังหาร ซาร์สกาลอยัน
บันทึกเกี่ยวกับการสวรรคตของกาลอยันที่ขัดแย้งกันนำไปสู่ทฤษฎีทางวิชาการมากมาย โดยหลายทฤษฎียอมรับว่าพระองค์ถูกฆาตกรรม Madgearu กล่าวว่ากาลอยันถูกสังหารจาก Manastras ผู้น่าจะได้รับการว่าจ้างจากพระมเหสีของกาลอยันและบอริล พระราชนัดดา Genoveva Cankova-Petkova และ Francesco Dall'Aglia นักประวัติศาสตร์ ก็ระบุว่า Manastras สังหารกาลอยัน แต่ทั้งสองตั้งสันนิษฐานว่าชาวกรีกชักจูงให้เขาหันมาต่อต้านซาร์
สุสาน

ไม่มีใครทราบที่ตั้งของสุสานกาลอยัน ชีวิตของนักบุญซาวาแห่งเซอร์เบียฉบับปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 ระบุว่าพระวรกายของกาลอยันถูกนำไปอาบพระศพและส่งไปที่เตอร์โนโว อย่างไรก็ตาม ตำนานเดียวกันในฉบับเก่ากว่าที่บันทึกใน ค.ศ. 1254 ไม่ได้ระบุถึงเรื่องนี้ แหวนทองคำที่พบในสุสานใกล้โบสถ์ Holy Forty Martyrs ที่เตอร์โนโวใน ค.ศ. 1972 มีจารึกอักษรซีริลลิกว่า Kaloianov prăsten ("พระธำมรงค์ของกาลอยัน") Ivan Dujčev นักประวัติศาสตร์ ระบุว่าแหวนนี้ยืนยันว่าพระวรกายของกาลอยันถูกย้ายไปที่โบสถ์ซึ่งสร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1230 การระบุหลุมศพว่าเป็นสถานที่ฝังพระศพของกาลอยันเป็นเรื่องที่ถกเถียงกัน เนื่องจากแหวนที่มีพระนามของพระองค์ไม่สามารถระบุอายุถึงก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 14 นอกจากนี้ สุสานของเชื้อพระวงศ์องค์อื่นที่ฝังอยู่ในสถานที่เดียวกัน เสนอแนะว่าแหวนนี้ไม่ใช่ของกาลอยัน แต่เป็นหนึ่งในบุคคลที่มีชื่อเดียวกันเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 14
Jordan Jordanov นักมานุษยวิทยา ได้สร้างพระพักตร์ของกาลอยันขึ้นมาใหม่ โดยอาศัยกะโหลกศีรษะที่พบในหลุมศพเดียวกันและมีความเกี่ยวข้องกับกาลอยัน