stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน

| เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน |
| --- | --- |

ประเภท: เครื่องอิสริยาภรณ์
วันสถาปนา: 6 เมษายน ค.ศ. 1930
ประเทศ:  สหภาพโซเวียต
ผู้สมควรได้รับ: พลเมืองของสหภาพโซเวียตและชาวต่างประเทศ
มอบเพื่อ:  พลเรือนสำหรับการให้บริการที่โดดเด่นให้แก่รัฐ  สมาชิกของกองทัพสำหรับการบริการที่เป็นแบบอย่าง  บรรดาผู้ที่รับการส่งเสริมมิตรภาพและความร่วมมือระหว่างประชาชนและในการเสริมสร้างสันติภาพ  ผู้ที่มีรางวัลบริการเพื่อรัฐโซเวียตและสังคม 
สถานะ: ไม่มีการมอบ
ประธาน: ประธานาธิบดีสหภาพโซเวียต
ล้มเลิก: 21 ธันวาคม ค.ศ. 1991
สถิติการมอบ
ทั้งหมด: 431,418
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: วีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียต
รองมา: เครื่องอิสริยาภรณ์การปฏิวัติเดือนตุลาคม
หมายเหตุ: ผู้รับไม่จำกัดเฉพาะชาวโซเวียต
เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน (รัสเซีย: Орден Ленина, Orden Lenina) คือเครื่องอิสริยาภรณ์ของสหภาพโซเวียตโดยตั่งชือตามวลาดีมีร์ เลนินผู้นำการปฏิวัติเดือนตุลาคมโดยผู้ได้รับต้องมีคุณสมบัติดังนี่
พลเรือนผู้มีความโดดเด่นในการรับใช้ชาติ
บุคลากรของกองทัพผู้เป็นแบบอย่าง
ผู้ส่งเสริมมิตรภาพและความร่วมมือระหว่างประชาชนและในการเสริมสร้างสันติภาพ
ผู้มีความกล้าหาญในการรับใช้รัฐและสังคมโซเวียต
สมุดภาพ

เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน แบบที่ 1
เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน แบบที่ 2
เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน แบบที่ 3
เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน แบบที่ 4
เปเรสตรอยคา

เปเรสตรอยคา ในไปรษณียากรของสหภาพโซเวียต ในปี 1988
เปเรสตรอยคา (รัสเซีย: перестро́йка, อักษรโรมัน: perestroika) เป็นขบวนการทางการเมืองเพื่อการปฏิรูปภายในพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งสัมพันธ์กับผู้นำโซเวียต มีฮาอิล กอร์บาชอฟ และการปฏิรูปนโยบายกลัสนอสต์ของเขา มีความหมายตามอักษรว่า "การปรับโครงสร้าง" ซึ่งหมายถึง การปรับโครงสร้างระบบการเมืองและเศรษฐกิจของโซเวียต
มักแย้งว่าเปเรสตรอยคาเป็นสาเหตุแห่งการล่มสลายของสหภาพโซเวียต การปฏิวัติ ค.ศ. 1989 ในยุโรปตะวันออก และการสิ้นสุดของสงครามเย็น
เดียร์ซูอูซาลา (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2504)

บทความนี้เกี่ยวกับภาพยนตร์ที่ผลิตโดยค่ายมอสนาอุชฟิล์ม สำหรับภาพยนตร์ของอะกิระ คุโรซาวะ ดูที่ เดียร์ซูอูซาลา (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2518)
| เดียร์ซูอูซาลา |
| --- | --- |

กำกับ: Agasi Babayan
เขียนบท: Vladimir Arsenyev (ผู้เขียนหนังสือ) Igor Bolgarin
อำนวยการสร้าง: Yoichi Matsue Nikolai Sizov
นักแสดงนำ: Adolf Shestakov Kasym Zhakibayev Aleksandr Baranov N. Gladkov Lev Lobov
กำกับภาพ: Anatoli Kaznin
ดนตรีประกอบ: Merab Partskhaladze
บริษัทผู้สร้าง: มอสนาอุชฟิล์ม 
วันฉาย:   ค.ศ. 1961 (1961) 
ความยาว: 86 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
เดียร์ซูอูซาลา (รัสเซีย: Дерсу Узала) เป็นภาพยนตร์จากสหภาพโซเวียตในปี 1961 ภาพยนตร์สร้างจากหนังสือของ Vladimir Arsenyev ซึ่งเกี่ยวกับการเดินทางสำรวจภูมิภาคตะวันออกไกลของรัสเซียกับพรานป่า เดียร์ซู อูซาลา
ภาพยนตร์ผลิดโดยสตูดิโอภาพยนตร์วิทยาศาสตร์และภาพยนตร์เพื่อการศึกษามอสโก (Moscow studio popular science and educational films) กำกับการแสดงโดย Agasi Babayan เขียนบทโดย Igor Bolgarin และนำแสดงโดย Adolf Shestakov และ Kasym Zhakibayev
แหล่งข้อมูลอื่น

Dersu Uzala ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Dersu Uzala Info
เดียวิทรอตา อำมหิต สงครามพิชิตอัฟกานิสถาน

| เดียวิทรอตา อำมหิต สงครามพิชิตอัฟกานิสถาน |
| --- | --- |

กำกับ: ฟิโอดอร์ บอนดาร์ชุค
เขียนบท: Yuri Korotkov
อำนวยการสร้าง: Alexander Rodnyansky Yelena Yatsura Sergey Melkumov
นักแสดงนำ: ฟิโอดอร์ บอนดาร์ชุค Aleksei Chadov Mikhail Evlanov
กำกับภาพ: Maksim Osadchy
ตัดต่อ: Igor Litoninsky
ดนตรีประกอบ: Dato Evgenidze
ผู้จัดจำหน่าย: Art Pictures Group
วันฉาย:   29 กันยายน ค.ศ. 2005 (2005-09-29) 
ความยาว: 130 นาที
ประเทศ: รัสเซีย ยูเครน ฟินแลนด์
ภาษา: รัสเซีย
ทุนสร้าง: 9,500,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: $25,555,809 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เดียวิทรอตา (รัสเซีย: 9 ро́та) หรือชื่อในภาษาไทยคือ อำมหิต สงครามพิชิตอัฟกานิสถาน เป็นภาพยนตร์แนวสงครามของรัสเซียกำกับโดย ฟิโอดอร์ บอนดาร์ชุค  ภาพยนตร์เรื่องนี้ดำเนินเนื้อเรื่องอยู่ในช่วงสงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างขึ้นจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นที่ยุทธการยึดเนินเขา 3234 ในช่วงต้นปี 1988 ในช่วงปฏิบัติการทางทหารของโซเวียตครั้งสุดท้าย (Magistral) ในอัฟกานิสถาน
แม้ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการผสมผสานจากคำบอกเล่าของทหารผ่านศึกในสงครามซึ่งไม่ทราบจำนวนทหารที่ถูกต้อง แต่อย่างไรก็ตามภาพยนตร์ก็ได้รับกระแสตอบรับที่ดีโดยประชาชนทั่วไปและแม้แต่ประธานาธิบดีรัสเซียวลาดีมีร์ ปูติน ภาพยนตร์เข้าฉายครั้งแรกในเดือนกันยายน 2005 และกลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้ทะลุบ็อกซ์ออฟฟิศของรัสเซียโดยทำรายได้สูงสุด 7.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐในห้าวันแรกของการเปิดตัว แม้ว่าจะเข้าฉายครั้งแรกในปี 2005 และออกอากาศทางโทรทัศน์ในหลายประเทศ แต่ก็ยังไม่ได้เผยแพร่ในสหรัฐจนภาพยนตร์ได้ออกวางจำหน่ายเป็นแผ่นดีวีดีในปี 2010 นอกจากนี้ เดียวิทรอตา ยังได้รับการคัดเลือกในฐานะภาพยนตร์ของประเทศรัสเซียให้เข้าชิงรางวัลสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 79 ในปี 2006 แต่ไม่ผ่านการคัดเลือก รวมทั้งภาพยนตร์ยังได้รับรางวัล Golden Eagle Award สาขาภาพยนตร์เรื่องยาวยอดเยี่ยมจากสถาบันศิลปะภาพยนตร์แห่งรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (รัสเซีย)
9th Company ที่ออลมูวี
9th Company ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
9th Company ที่รอตเทนโทเมโทส์
เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย

| เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย |
| --- | --- |
ปกซีดี
ประเภท: Espionage thriller
สร้างโดย: Yulian Semyonov
เค้าโครงจาก: Seventeen Moments of Spring โดย Yulian Semyonov
บทโดย: Yulian Semyonov Tatyana Lioznova
กำกับโดย: Tatyana Lioznova
แสดงนำ: Vyacheslav Tikhonov Yefim Kopelyan Leonid Bronevoy Ekaterina Gradova Rostislav Plyatt
บรรยายโดย: Yefim Kopelyan
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: Mikael Tariverdiev
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหภาพโซเวียต
ภาษาต้นฉบับ: รัสเซีย
จำนวนตอน: 12
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: Yefim Lebedinsky Zinovi Genzer
ผู้กำกับภาพ: Pyotr Kataev
ผู้ลำดับภาพ: Ksenia Blinova
ความยาวตอน: 840 นาที
บริษัทผู้ผลิต: Gorky Film Studio
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่องรายการที่ 1 สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งสหภาพโซเวียต
ออกอากาศ: 11 สิงหาคม ค.ศ. 1973 (1973-08-11) – 24 สิงหาคม ค.ศ. 1973 (1973-08-24)
เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย (รัสเซีย: Семнадцать мгновений весны, อักษรโรมัน: Semnadtsat' mgnoveniy vesny)  เป็นมินิซีรีสของสหภาพโซเวียตมีทั้งหมด 12 ตอน ออกอากาศทางโทรทัศน์ครั้งแรกในปี 1973 กำกับการแสดงโดย Tatyana Lioznova โดยมีเค้าโครงของนวนิยายเรื่องเดียวกันของ Yulian Semyonov
เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ Maxim Isaev สายลับโซเวียตที่ทำงานจารกรรมในนาซีเยอรมนีโดยใช้ชื่อ Max Otto von Stierlitz ซึ่งรับบทโดย Vyacheslav Tikhonov
เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืยกลายเป็นซีรีสที่เป็นที่นิยมในสหภาพโซเวียตนอกจากนี้เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืยยังเป็นหนึ่งในซีรีสที่ยังเป็นที่นิยมในประวัติศาสตร์ละครซีรีสของรัสเซีย
นักแสดง

วยาเชสลาฟ ทิคโฮนอฟ รับบท มักซ์ ออทโท ฟอน สตีร์ลิตซ์
Yevgeniy Yevstigneyev รับบท ศาสตราจารย์ Pleischner
Lev Durov รับบท Klaus
Svetlana Svetlichnaya รับบท Gabi Nabel
Yekaterina Gradova รับบท Katherin Kinn
Oleg Tabakov รับบท วัลเทอร์ เชลเลินแบร์ค
Leonid Bronevoy รับบท ไฮน์ริช มึลเลอร์
Mikhail Zharkovsky รับบท แอ็นสท์ คัลเทินบรุนเนอร์
Emilia Milton รับบท Mrs Saurich
Otto Mellies รับบท Helmut Kolder
Olga Soshnikova รับบท Barbara Krein
Nikolai Prokopovich รับบท ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์
ฟริทซ์ ดีทซ์ รับบท อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
วาซีลี ลาโนวอย รับบท คาร์ล โวล์ฟฟ์
Eleonora Shashkova รับบท Isaev's wife
Alexei Safonov รับบท Jürgen Rolf
Andro Kobaladze รับบท  โจเซฟ สตาลิน
Wilhelm Burmeier รับบท แฮร์มันน์ เกอริง
Vladimir Emelyanov รับบท วิลเฮล์ม ไคเทล
Alexei Boryashinov รับบท อัลแบร์ท ชเปียร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Semnadtsat mgnoveniy vesny ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Greg Afinogenov. A Portrayal of Bureaucracy in Twelve Parts: Seventeen Moments of Spring เก็บถาวร 2020-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. idiommag.com.
Hedrick Smith. Soviet Spy Thriller 'Exposes' U.S. Plot. New York Times, 7 January 1974.
Julian Semenov. Seventeen moments of Spring เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Famous scene from the film: Stierlitz meets his wife in Berlin in 1936 ที่ยูทูบ
Stierlitz in Color. Parody in Big Difference TV show, 2011 ที่ยูทูบ
Vyacheslav Tikhonov ในบทของ Max Otto von Stierlitz
ลาพราซ

| ลาพราซ |
| --- | --- |
ตัวละครใน ซีรีส์ โปเกมอน
เกมครั้งแรก: โปเกมอน เรด และ บลู (1996)
ออกแบบโดย: เค็ง ซูงิโมริ
ให้เสียงโดย: ริกาโกะ ไอกาวะ
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เผ่าพันธุ์: โปเกมอน
ประเภท: น้ำ/น้ำแข็ง
ลาพราซ (ญี่ปุ่น: ラプラス; โรมาจิ: Rapurasu; ทับศัพท์: Lapras) เป็นสายพันธุ์โปเกมอนในแฟรนไชส์โปเกมอนของนินเทนโดและเกมฟรีก สร้างโดยเค็ง ซูงิโมริ
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก

โรงภาพยนตร์รอสซียา เป็นสถานที่จัดงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโกเป็นประจำ
จัตุรัสพุชกินสกายา ที่ตั้งอนุสาวรีย์พุชกินที่มีชื่อเสียงและโรงภาพยนตร์รอสซียา ในปี 1984
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก (รัสเซีย: Моско́вский междунаро́дный кинофестива́ль, translit. Moskóvskiy myezhdoonaródniy kinofyestivál; อักษรย่อ MIFF) เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่จัดขึ้นในกรุงมอสโก จัดขึ้นครั้งแรกในปี 1935 และเริ่มจัดเป็นประจำตั้งแต่ปี 1959 ตั้งแต่จัดงานในปี 1959 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโกจะจัดงานทุก ๆ สองปีในเดือนกรกฎาคมสลับกับเทศกาลคาร์โลวีวารี ก่อนที่เทศกาลนี้จะเปลี่ยนเป็นจัดงานเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 1995
รางวัลยอดเยี่ยมของเทศกาลนี้คือรูปปั้นของนักบุญจอร์จที่ฆ่ามังกรซึ่งเป็นตราประจำกรุงมอสโก Nikita Mikhalkov เป็นประธานจัดงานเทศกาลตั้งแต่ปี 2000 ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา รางวัล Stanislavsky Award- "I Believe. Konstantin Stanislavsky" สำหรับความสำเร็จในการแสดงได้มอบให้กับนักแสดงเช่น Jack Nicholson, Jeanne Moreau, Meryl Streep, Harvey Keitel, Fanny Ardant, Daniel Olbrychski, Gérard Depardieu, Oleg Yankovsky, Isabelle Huppert, Emmanuelle Beart, Helen Mirren ในปี 2012 รางวัลนี้ได้มอบให้กับนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส กาทรีน เดอเนิฟว์ ในปี 2012 กรรมการนำโดยผู้กำกับชาวบราซิล Hector Babenco และในบรรดากรรมการเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงจากประเทศต่าง ๆ เช่น Jean Marc Barr ผู้กำกับและนักแสดงชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียง, Javor Gardev ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวบัลแกเรีย, Adriana Chiesa di Palma ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์จากอิตาลี, Sergei Loban จากรัสเซีย โดยประธานคณะกรรมการตัดสิน "ภาพรวม" เป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ Marina Razbezhkina (รัสเซีย) ผู้อำนวยการจัดเทศกาลคือ Kirill Razlogov
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site of the MIFF
Moscow Film Festival Archives by year
History of Moscow International Film Festival
เซียร์เกย์ ออฟชินนิคอฟ

เซียร์เกย์ อะนาโตลเยวิช ออฟชินนิคอฟ (รัสเซีย: Сергей Анатольевич Овчинников; อังกฤษ: Sergei Anatolyevich Ovchinnikov; 25 มกราคม ค.ศ. 1969 – 29 สิงหาคม ค.ศ. 2012) เป็นหัวหน้าโค้ชวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติรัสเซีย เขากระทำการอัตวินิบาตกรรมในช่วงสามสัปดาห์ภายหลังจากที่ทีมของเขาเป็นฝ่ายแพ้วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติบราซิลในวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 รอบควอเตอร์ไฟนอล
ประวัติ

เซียร์เกย์ ออฟชินนิคอฟ ได้รับการฝึกฝนที่โรงเรียนกีฬาประจำสเวียร์ดลอฟสค์ และในภายหลังได้เล่นให้กับสโมสรวอลเลย์บอลของรัสเซียหลายสโมสร ทั้ง CSKA, SKA (ฮาบารอฟสค์), เนฟยานิค (ยาโรสลาฟ), ออคตัน (โนโวคายบีเชฟสค์) และ เนฟยานิค (ยูฟ่า)
เขาเริ่มอาชีพโค้ชใน ค.ศ. 1998 เมื่ออดีตเพื่อนร่วมทีมอย่าง เซียร์เกย์ ชิลยาพนิคอฟ ได้เชิญออฟชินนิคอฟ ให้ทำหน้าที่ผู้ฝึกสอนทีม เนฟยานิค (ยาโรสลาฟ) ในฐานะผู้ช่วยผู้ฝึกสอน เขาเป็นผู้รับผิดชอบในส่วนของการสอดแนมสำหรับผู้เล่นระดับเยาวชน ใน ค.ศ. 2001 เขามีส่วนร่วมกับสตาฟฟ์ประจำทีม เนฟยานิค (ยูฟา)
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2012 ได้มีการพบร่างของ เซียร์เกย์ ออฟชินนิคอฟ ในวัย 43 ปี ซึ่งอยู่ในสภาพถูกแขวนคออยู่ในห้องพักของโรงแรม ณ ค่ายฝึกในเมืองโพเรค ประเทศโครเอเชีย ภายหลังจากตำรวจโครเอเชียตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ ก็ไม่ได้พบหลักฐานการก่อเหตุฆาตกรรมแต่อย่างใด โดยได้สรุปเหตุการณ์นี้ว่าเป็นการฆ่าตัวตาย
ความสำเร็จในการทำหน้าที่ผู้ฝึกสอน

เหรียญทองแดง จากรายการรัสเซียคัพ 2009
เหรียญทองแดง จากรายการชิงแชมป์รัสเซีย 2010/2011
เหรียญเงิน จากรายการรัสเซียคัพ 2010
เหรียญทองแดง จากรายการรัสเซียคัพ 2011
เหรียญเงิน จากรายการ ซีอีวีคัพ 2010/2011
เหรียญเงิน จากรายการชิงแชมป์รัสเซีย 2011/2012
เหรียญทองแดง จากกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2011
เซียร์เกย์ โปรโคเฟียฟ

| เซียร์เกย์ โปรโคเฟียฟ |
| --- | --- |
โปรโคเฟียฟในปี 1918
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เซียร์เกย์ เซียร์เกเยวิช โปรโคเฟียฟ
เกิด: 27 เมษายน ค.ศ. 1891
ที่เกิด: จังหวัดดันเน็ตสกายา จักรวรรดิรัสเซีย (ปัจจุบันอยู่ในยูเครน)
เสียชีวิต: 5 มีนาคม ค.ศ. 1953 (61 ปี) มอสโก สหภาพโซเวียต
อาชีพ: คีตกวี, นักเปียโน, วาทยากร
เครื่องดนตรี: เปียโน
เซียร์เกย์ เซียร์เกเยวิช โปรโคเฟียฟ (รัสเซีย: Серге́й Серге́евич Проко́фьев) เป็นคีตกวี นักเปียโน และวาทยกรชาวโซเวียตรัสเซีย ได้รับการยอมรับจากการประพันธ์บทเพลงชิ้นเอกหลากหลายแนวเพลง เขาได้รับการนับถือเป็นหนึ่งในคีตกวีหลักของคริสต์ศตวรรษที่ 20 บทเพลงของเขามีตั้งแต่เพลงมาร์ชที่แพร่หลายอย่าง The Love for Three Oranges, ชุดเพลง  Lieutenant Kijé และเพลงบัลเลต์ Romeo and Juliet
โปรโคเฟียฟเกิดที่เมืองซอนโชวคา จังหวัดดันเน็ตสกายา จักรวรรดิรัสเซีย (ปัจจุบันอยู่ในประเทศยูเครน) มีบิดาเป็นนักพืชศาสตร์ ก่อนที่โปรโคเฟียฟจะเกิด มารดาเขาสูญเสียลูกสาวไปสองคน ทำให้นางไปเรียนเปียโนเป็นเวลาสองเดือนในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กเพื่อหวังใช้บำบัดจิตใจ ทุกเย็นเด็กชายจะได้ยินมารดาฝึกซ้อมเปียโน โดยส่วนมากมักเป็นเพลงของชอแป็งและเบทโฮเฟิน และทำให้เขากลายเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ด้านดนตรีเกินวัย
โปรโคเฟียฟเข้าเรียนที่โรงเรียนดนตรีเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในปีค.ศ. 1904 ด้วยความที่โปรโคเฟียฟมีอายุน้อยกว่าเพื่อนทั้งหมดในชั้นอยู่หลายปีและมีพรสวรรค์ล้ำหน้าคนอื่น ทำให้เขาถูกมองเป็นนักเรียนที่ผิดแปลกและอวดดี ภายหลังจบการศึกษา เขามีชื่อกระฉ่อนในฐานะนักประพันธ์-นักเปียโนนอกแถว สร้างชุดผลงานรุนแรงไม่รื่นหูจนมีชื่อกระฉ่อนในทางลบ ซึ่งรวมถึงเปียโนคอนแชร์โตสองชุดแรกของเขา จนกระทั่งในปีค.ศ. 1915 โปรโคเฟียฟก็ทำลายกรอบของนักเปียโน-นักประพันธ์ทั่วไปด้วยชุดเพลงออเครสตรา Scythian Suite ซึ่งเรียบเรียงจากบทเพลงที่เดิมแต่งขึ้นสำหรับบัลเลต์ที่อำนวยการโดยเซียร์เกย์ ดีแอกีเลฟ (Sergei Diaghilev) ดีแอกีเลฟรับเอาสามบทเพลงบัลเลต์ของโปรโคเฟียฟไปประกอบการสอนแสดง ทำให้เกิดแรงกระเพื่อมในหมู่นักวิจารณ์และเพื่อนร่วมวงการบัลเลต์
แม้โปรโคเฟียฟจะมีชื่อเสียงจากการแต่งเพลงบัลเลต์ แต่เขาดูจะมีความสนใจในศาสตร์โอเปร่าเป็นอันดับหนึ่ง เขาประพันธ์เพลงสำหรับโอเปร่าไว้หลายชิ้น อาทิ The Gambler และ The Fiery Angel บทเพลงโอเปร่าของโปรโคเฟียฟที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือ The Love for Three Oranges
ภายหลังการปฏิวัติรัสเซียในปีค.ศ. 1917 โปรโคเฟียฟได้อพยพออกจากรัสเซียและไปพำนักในสหรัฐ และต่อมาในเยอรมนี และกรุงปารีส โดยประกอบอาชีพในฐานะคีตกวี, นักเปียโน และวาทยกร ในช่วงนี้เอง เขาสมรสกับนักร้องสาวชาวสเปน การ์โลลีนา โกดีนา และมีลูกชายด้วยกันสองคน ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในปีค.ศ. 1929 ได้บั่นทอนโอกาสและความก้าวหน้าของโปรโคเฟียฟในอเมริกาและยุโรปตะวันตก นักดนตรีแถวหน้าอย่างเขายังประสบความยากลำบากในการออกตระเวนทัวร์คอนเสิร์ต ในที่สุดเขาและครอบครัวก็อพยพมายังโซเวียตรัสเซียในปีค.ศ. 1936 และได้รับความสำเร็จที่นั่นอยู่บ้าง
โปรโคเฟียฟเสียชีวิตในวัย 61 ปีเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1953 ที่กรุงมอสโก วันเดียวกับการอสัญกรรมของโจเซฟ สตาลิน งานศพของเขามีผู้ร่วมงานราวสามสิบคน หนึ่งในนั้นคือดมีตรี ชอสตโกวิช ทั้งที่ทั้งสองเข้ากันไม่ค่อยได้ในช่วงที่โปรโคเฟียฟยังมีชีวิตอยู่
ผลงาน

ผลงานสำคัญของเซียร์เกย์ โปรโคเฟียฟ (เรียงตามลำดับตัวอักษร):
Piano Concerto No. 1 in D♭ major, Op. 10
Toccata in D minor, Op. 11, สำหรับเปียโน
Piano Sonata No. 2 in D minor, Op. 14
Piano Concerto No. 2 in G minor, Op. 16
Sarcasms, Op. 17, for piano
Violin Concerto No. 1 in D major, Op. 19
Scythian Suite, Op. 20, เพลงชุดสำหรับวงออร์เคสตรา
Chout, Op. 21, บัลเลต์หกฉาก
Visions fugitives, Op. 22, set of twenty piano pieces
The Gambler, Op. 24, โอเปร่าสี่ฉาก
Symphony No. 1 in D major Classical, Op. 25
Piano Concerto No. 3 in C major, Op. 26
Tales of an Old Grandmother, Op. 31, เปียโนสี่ท่อน
The Love for Three Oranges, Op. 33, โอเปร่าสี่ฉาก
Overture on Hebrew Themes, Op. 34, for clarinet and piano quintet
Quintet, Op. 39, for oboe, clarinet, violin, viola, and double-bass
The Fiery Angel, Op. 37, โอเปร่าห้าฉาก
Symphony No. 2 in D minor, Op. 40
Le pas d'acier, Op. 41, บัลเลต์สองฉาก
Divertimento, Op. 43
Symphony No. 3 in C minor, Op. 44
The Prodigal Son, Op. 46, ballet in three scenes
Symphony No. 4 in C major, Op. 47 (revised as Op. 112)
Sinfonietta, Op. 5/48
Four Portraits from The Gambler, Op. 49
String Quartet No. 1 in B minor, Op. 50
Symphonic Song, Op. 57
Lieutenant Kije, Op. 60, เพลงชุดสำหรับวงออร์เคสตรา หนึ่งในนั้นมีเพลง Troika
Violin Concerto No. 2 in G minor, Op. 63
Romeo and Juliet, Op. 64, บัลเลต์สี่ฉาก หนึ่งในนั้นคือ "Dance of the Knights"
Suite No. 1 from Romeo and Juliet, Op. 64bis
Suite No. 2 from Romeo and Juliet, Op. 64ter
Suite No. 3 from Romeo and Juliet, Op. 101
Ten Pieces for Piano from Romeo and Juliet, Op. 75
Peter and the Wolf, Op. 67, a children's tale for narrator and orchestra
Alexander Nevsky, Op. 78, cantata for mezzo-soprano, chorus, and orchestra
Violin Sonata No. 1 in F minor, Op. 80
The Three War Sonatas :
Piano Sonata No. 6 in A major, Op. 82
Piano Sonata No. 7 in B♭ major, Op. 83
Piano Sonata No. 8 in B♭ major, Op. 84
Betrothal in a Monastery, Op. 86, โอเปร่า
Cinderella, Op. 87, บัลเลต์สามฉาก
War and Peace, Op. 91, โอเปร่าสิบสามฉาก
String Quartet No. 2 in F major, Op. 92
Flute Sonata in D, Op. 94 (ต่อมาถูกเรียบเรียงใหม่เป็น Violin Sonata No. 2, Op. 94a)
Symphony No. 5 in B♭ major, Op. 100
Piano Sonata No. 9 in C major, Op. 103
Symphony No. 6 in E♭ minor, Op. 111
Ivan the Terrible, Op. 116, เพลงสำหรับภาพยนต์ Ivan the Terrible (1944)
The Tale of the Stone Flower, Op. 118, บัลเลต์สองฉาก
Symphony-Concerto สำหรับเชลโลและวงออร์เคสตราในบันไดเสียง E minor, Op. 125
Symphony No. 7 in C♯ minor, Op. 131
เบียร์ลิน - 1945

| เบียร์ลิน - 1945 |
| --- | --- |

กำกับ: Yuli Raizman Yelizaveta Svilova
ผู้บรรยาย: เลโอนิด ฮมารา
บริษัทผู้สร้าง: สตูดิโอภาพยนตร์สารคดีกลาง 
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
เบียร์ลิน - 1945 (รัสเซีย: Берлин - 1945) หรืออีกชื่อหนึ่งในชื่อ บีตวาซาเบียร์ลิน 1945 (รัสเซีย: Битва за Берлин 1945 г.) เป็นภาพยนตร์สารคดีของสหภาพโซเวียต มีเนื้อหาเกี่ยวกับยุทธการที่เบอร์ลินซึ่งส่วนใหญ่เป็นภาพจริงจากแนวรบ ภาพยนตร์กำกับโดย Yuli Raizman และ Yelizaveta Svilova
เนื้อเรื่องของภาพยนตร์นี้เริ่มเล่าด้วยความล้มเหลวของกองทัพฟาสซิสต์เยอรมนี ในแนวรบด้านตะวันออก กองทัพแดงเรื่มบุกยุโรปตะวันออก โดยได้ข้ามแม่น้ำวอลกา, ดอน, Desna, นีเปอร์, Bug, ดิวิน่า, Neman, วิสวา, และที่สุดท้ายคือแม่น้ำโอเดอร์ ในตอนนั้นเองที่กองทัพแดงเปิดฉากโจมดีกรุงเบอร์ลินด้วยปืนใหญ่และจรวด Katyusha จากนั้นหลังข้ามแม่น้ำโอเดอร์กองทัพแดง ได้บุกกรุงเบอร์ลินและต่อสู้กับกองทัพฟาสซิสต์เยอรมนี จากนั้นภาพตัดมาเป็นภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อของเยอรมนีเป็นระยะ ตอนสุดท้ายกองทัพแดงสามารถยึดอาคารรัฐสภาไรชส์ทาค และชูธงเหนือไรชส์ทาคได้ ภาพยนตร์จบลงโดยภาพการเซ็น ตราสารยอมจำนนของเยอรมนี และชัยชนะของฝ่ายสัมพันธมิตรและสหภาพโซเวียต
แหล่งข้อมูลอื่น

เบียร์ลิน - 1945 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เดนโคมันดีราดีวีซีอิ

| เดนโคมันดีราดีวีซีอิ |
| --- | --- |
กำกับ: Igor Nikolayev
นักแสดงนำ: Valeri Tsvetkov  มีฮาอิล อุลยานอฟ Aleksandr Mikhaylov 
บริษัทผู้สร้าง: กอร์กีฟิล์มสตูดิโอ 
วันฉาย: ธันวาคม 1983
ความยาว: 86 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
เดนโคมันดีราดีวีซีอิ (รัสเซีย: День командира дивизии) เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ของสหภาพโซเวียต ภาพยนตร์ได้โครงเรื่องจากนวนิยายของ Aleksandr Bek ที่วางจำหน่ายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1983 กำกับโดย Igor Nikolayev ภาพยนตร์มีเนื้อเรืองเกี่ยวกับยุทธการที่มอสโก โดยเล่าเกี่ยวกับ กองพลทหารราบที่ 78 (9th Guards) ของกองทัพแดง (ช่วงปฏิบัติการรุก Klin-Solnechnogorsk) ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน-ต้นเดือนธันวาคม ค.ศ. 1941 ภายได้การบังคับบัญชาของ พลตรี อะฟานาซี ปัฟลันเตียวิช เบโลโบโรดอฟ
นักแสดง

Valeri Tsvetkov รับบท พลตรี อะฟานาซี เบโลโบโรดอฟ
Aleksey Safonov รับบท Bronnikov
มีฮาอิล อุลยานอฟ รับบท พลเอกแห่งกองทัพ เกออร์กี จูคอฟ
Aleksandr Mikhaylov รับบท พลโท คอนสตันติน โรคอสซอฟสกี
Vladimir Zamanskiy รับบท Zasmolin
Vyacheslav Yezepov รับบท Pisatel
Svetlana Konovalova รับบท Anna Timofeevna
Aleksandr Goloborodko รับบท Kondratenko
แหล่งข้อมูลอื่น

เดนโคมันดีราดีวีซีอิ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เดนโคมันดีราดีวีซีอิ ที่ยูทูบ
เมืองร้าง

เมืองกริตวิเคน เมืองเอกของเกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช
เมืองร้าง เป็นหมู่บ้าน เมืองหรือนครที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งเป็นเพราะกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สนับสนุนสถานที่แห่งนั้นล้มเหลว หรือเนื่องจากภัยพิบัติทั้งที่ธรรมชาติและมนุษย์เป็นสาเหตุ เช่น น้ำท่วม ปฏิบัติการรัฐบาล สภาพไร้กฎหมายควบคุมไม่ได้ สงครามหรือภัยพิบัตินิวเคลียร์​ และโรคระบาด คำนี้บางครั้งใช้หมายถึงนคร เมืองหรือย่านที่ยังมีประชากรอยู่ แต่น้อยกว่าในอดีตมาก
เมืองร้างบางแห่งกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว เช่น ปรือปิยัจ (รัสเซีย: Припять, Pripyat) ประเทศยูเครน ที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติเชียร์โนบีล เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1986 บางแห่งได้รับความนิยมเพราะรักษาสถาปัตยกรรมเฉพาะของสมัยหนึ่งไว้ การท่องเที่ยว การเขียนถึง และการถ่ายภาพเมืองร้างเป็นอุตสาหกรรมขนาดย่อม
เมื่อครั้งแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 ที่ประเทศญี่ปุ่น ทำให้เมืองโทมิโอกะในจังหวัดฟูกูชิมะ กลายเป็นเมืองร้างเนื่องจากอยู่ในรัศมีของโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ มีผู้ที่ได้รับอนุญาตให้กลับมาพำนักในเมืองนี้ได้เพียงคนเดียวชื่อ นาโอโตะ มัตสึมูระกับสุนัขที่เขาเลี้ยงหนึ่งตัว
เชบอคซารย์

| เชบอคซารย์ Чебоксары |
| --- | --- |
นคร
การถอดเสียงอื่น
 • Chuvash: Шупашкар
 'ซ้ายไปขวา บนลงล่าง:' ทิวทัศน์ของจัตุรัสแดงจากอ่าวเชบอคซารีในวันสาธารณรัฐชูวัช; จตุรัสฮอสปิตอล, ถนนยูนิเวอร์ซิตี้สกายา; สนามบินเชบอคซารี, ชาปาเยฟ อนุสาวรีย์บนจัตุรัสชาปาเยฟ; สถาบันการเกษตรแห่งรัฐชูวัช
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: เพลงชาติเชบอคซารย์
ที่ตั้งของเชบอคซารย์ 
ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Location_map บรรทัดที่ 522: Unable to find the specified location map definition: "Module:Location map/data/Russia Chuvashia" does not exist
พิกัด:  56°09′N 47°14′E﻿ / ﻿56.150°N 47.233°E﻿ / 56.150; 47.233
ประเทศ: รัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบ: สาธารณรัฐชูวัช
First mentioned: 1469
จัดตั้งเป็นนคร: 1781
การปกครอง
 • องค์กร: สภาผู้แทนราษฎร
 • นายกเทศมนตรี: โอเล็ก นิโคลาเยฟ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 250.9 ตร.กม. (96.9 ตร.ไมล์)
ความสูง: 178 เมตร (584 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 453,721 คน
 • ประมาณ (2018): 492,331 (+8.5%) คน
 • อันดับ: 39 ในปี 2010
 • ความหนาแน่น: 1,800 คน/ตร.กม. (4,700 คน/ตร.ไมล์)
สถานะการบริหาร
 • เขตย่อยของ: นครสำคัญของสาธารณรัฐเชบอคซารย์
 • เมืองศูนย์กลางของ: สาธารณรัฐชูวัช
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: เมืองสำคัญของสาธารณรัฐเชบอคซารย์
สถานะเทศบาล
 • เขตเมือง: เขตเมืองเชบอคซารย์
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: เขตเมืองเชบอคซารย์
รหัสไปรษณีย์: 428000–428006, 428008–428015, 428017–428025, 428027–428029,428031, 428032, 428034–428038, 428899, 428999, 996200
รหัสโทรศัพท์: +7 8352
รหัส OKTMO: 97701000001
วันนคร: วันอาทิตย์ที่สามของเดือนสิงหาคม
เว็บไซต์: gov.cap.ru/main.asp?govid=81
เชบอคซารย์ (อังกฤษ: Cheboksary; /ˌtʃɛbɒkˈsæri/; รัสเซีย: Чебокса́ры; ชูวัช: Шупашкар, tr. Šupaškar) เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐชูวัช ประเทศรัสเซีย และเป็นท่าเรือริมแม่น้ำวอลกา
ภูมิศาสตร์

เมืองนี้ตั้งอยู่ในภูมิภาควอลกาอัพแลนด์ และตั้งอยู่บนชายฝั่งของอ่างเก็บน้ำเชบอคซารย์ มีพื้นที่ 250.9 ตารางกิโลเมตร (96.9 ตารางไมล์) มีโนโวเชบ็อกซาร์สค์เป็นเมืองบริวาร ตั้งอยู่ประมาณ 6 กิโลเมตร (3+1⁄2 ไมล์) ทางตะวันออกของเชบอคซารย์
ข้อมูลประชากร

ประชากร: 453,721 (การสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2010); 440,621 (สำมะโน ค.ศ. 2002); 419,592 (สำมะโน ค.ศ. 1989).
เมืองเชบอคซารย์ ร่วมกับเมืองบริวารโนโวเชบ็อกซาร์สค์ ก่อให้เกิดการรวมตัวแบบหลายจุดศูนย์กลางที่มีประชากรมากกว่า 680,000 คน
ข้อมูลประชากร > องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

ประชากรของเชบอคซารย์ประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์หลักสองกลุ่มดังนี้ ชาวชูวัช (62%) และชาวรัสเซีย (34%) การแต่งงานแบบผสมเชื้อชาติเป็นเรื่องปกติธรรมดา
เยกอร์เยฟสค์

55°23′N 39°02′E﻿ / ﻿55.383°N 39.033°E﻿ / 55.383; 39.033
| เยกอร์เยฟสค์ Егорьевск |
| --- | --- |
เมือง

   ธง ตราอาร์ม
ประเทศ:  รัสเซีย
แคว้น: มอสโก
เขต: Yegoryevsky District
ประชากร
 • ทั้งหมด: 70,081 คน
เว็บไซต์: http://egoradmin.ru
เยกอร์เยฟสค์ (รัสเซีย: Его́рьевск; อังกฤษ: Yegoryevsk) เป็นเมืองและศูนย์กลางการปกครองของเขตเยกอร์เยฟสกี แคว้นมอสโก ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำกุสลิตซา เมืองมีประชากร 70,081 คน (ค.ศ. 2010) เป็นที่รู้จักตั้งแต่ราว ค.ศ. 1462 ในฐานะหมู่บ้านวืยโซโคเย (Vysokoye) ก่อตั้งเป็นเมืองใน ค.ศ. 1778
เปทรูชกา

สตราวินสกี และนิจินสกี ผู้รับบทเปทรูชกา
เปทรูชกา (ฝรั่งเศส: Pétrouchka; รัสเซีย: Петрушка)  เป็นบัลเลต์ประกอบดนตรีโดยอิกอร์ สตราวินสกี คีตกวีชาวรัสเซีย แต่งขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1910-1911 ออกแสดงครั้งแรกที่โรงละคร Théâtre du Chatelet ปารีส เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1911 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ  ตัวละครเปทรูชกา ตุ๊กตาฟางรับบทโดยวาสลาฟ นิจินสกี  ต่อมาในปี ค.ศ. 1947 สตราวินสกีได้ปรับปรุงสกอร์ดนตรีใหม่ เพื่อให้สามารถบรรเลงด้วยวงออร์เคสตราวงเล็กลง
เปทรูชกา เป็นชื่อตัวละครในนิทานพื้นบ้านรัสเซีย เป็นตุ๊กตาที่ทำด้วยมัดฟางและถุงผ้าบรรจุขี้เลื่อย เรื่องราวในบัลเลต์เกิดขึ้นในงานเทศกาลรื่นเริง Maslenitsa ช่วงต้นเดือนมีนาคม ที่จัตุรัสใจกลางกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เปทรูชกาถูกเวทมนตร์จากการเป่าขลุ่ยของนักดนตรีเร่ กลายเป็นหุ่นที่มีชีวิตจิตใจ มีอารมณ์ความรู้สึก
ในปี ค.ศ. 1921 สตราวินสกีได้เรียบเรียงดนตรีขึ้นใหม่สำหรับบรรเลงด้วยเปียโน ให้กับอาร์เทอร์ รูบินสไตน์ เพื่อนสนิทของเขา ใช้ชื่อว่า Trois mouvements de Petrouchka (Three Movements from Petrushka)  สตราวินสกีกล่าวว่า ตัวเขาเองไม่สามารถเล่นเพลงที่เรียงเรียงใหม่นี้ได้ด้วยตัวเอง เพราะไม่สามารถเล่นด้วยมือซ้ายได้ชำนาญ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Pétrouchka
Recordings of Stravinsky's Three Movements of Petrushka -piano version- by Alberto Cobo