stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจมส์ สจวร์ต

| เจมส์ สจวร์ต |
| --- | --- |
ภาพถ่ายประชาสัมพันธ์ของสตูดิโอ ค.ศ. 1948
เกิด: เจมส์ เมตแลนด์ สจวร์ต 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1908(1908-05-20) อินดีแอนา รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ
เสียชีวิต: 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1997(1997-07-02) (89 ปี) เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
ที่ฝังศพ: Forest Lawn Memorial Park, เกล็นเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน (ศศ.บ.)
อาชีพ:  นักแสดง  นายทหาร 
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1932–1941; 1946–1991
พรรคการเมือง: ริพับลิกัน
คู่สมรส: กลอเรีย แฮตทริก แม็กลีน (สมรส 1949; เสียชีวิต 1994)
บุตร: 4 คน

ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: สหรัฐ
แผนก/สังกัด:  กองทัพสหรัฐ กองทัพอากาศทหารบก  กองทัพอากาศสหรัฐ 
ประจำการ: 1941–1947 (กองทัพบก) 1947–1968 (กองทัพอากาศ)
ชั้นยศ:  พลจัตวา
หน่วย: กองบินทิ้งระเบิดที่ 2 กองบัญชาการกองหนุนกองทัพอากาศ
บังคับบัญชา: ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 703
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่สอง สนามปฏิบัติการการรบแห่งยุโรป  สงครามเวียดนาม
 
ลายมือชื่อ

เจมส์ เมตแลนด์ สจวร์ต (อังกฤษ: James Maitland Stewart; 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1908 – 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1997) เป็นที่รู้จักกันในชื่อ จิมมี สจวร์ต (Jimmy Stewart) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 5 ครั้ง แต่ชนะเพียงครั้งเดียวในภาพยนตร์เรื่อง The Philadelphia Story (1940) และได้รับรางวัลเกียรติยศความสำเร็จในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์จากรางวัลออสการ์ในปี ค.ศ. 1985 สจวร์ตอยู่ในอันดับ 3 ใน 100 ของนักแสดงชายที่เยี่ยมที่สุดตลอดกาลในยุคทองของฮอลลีวูด โดยการจัดอันดับของสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน เขายังมีบทบาทสำคัญในเมโทร-โกลวิน-เมเยอร์จากการเซ็นสัญญาเป็นดาราในภาพยนตร์ นอกจากนี้เขายังมีอาชีพเป็นทหารสังเกตการณ์และเป็นหนึ่งในทหารผ่านศึกสงครามโลกครั้งที่สองและสงครามเวียดนาม ผู้ดำรงตำแหน่งพลจัตวาในกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกากองหนุนฝ่ายทหารอากาศ
แหล่งข้อูลอื่น

เจมส์ สจวร์ต ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)
เจมส์ ฮอลล์

เจมส์ โรเบิร์ต ฮอลล์ (อังกฤษ: James Robert Hall: เกิด 6 ตุลาคม พ.ศ. 2538) เป็นนักยิมนาสติกสากลชาวอังกฤษ เป็นสมาชิกของทีมชาติชุดใหญ๋ของอังกฤษตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากรายการรวมอุปกรณ์ในการแข่งขันยิมนาสติกสากลชิงแชมป์ยุโรปและเหรียญทองประเภททีมและเหรียญเงินจากรายการบุคคลรวมอุปกรณ์ในการแข่งขันกีฬาเครือจักรภพ
ปี ค.ศ. 2021

โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ฮอลล์แข่งขันในนามสหราชอาณาจักร ทีมได้อันดับที่สี่ด้วยคะแนน 255.76
เจมส์ เฮตฟีลด์

| เจมส์ เฮตฟีลด์ |
| --- | --- |
เฮทฟิลด์ ปี ค.ศ. 2008
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เจมส์ แอลัน เฮตฟีลด์
เกิด: 3 สิงหาคม พ.ศ. 2506 (61 ปี)
ที่เกิด: ดาวน์นีย์, แคลิฟอร์เนีย
แนวเพลง: เฮฟวีเมทัล, แทรชเมทัล, ฮาร์ดร็อก, สปีดเมทัล
อาชีพ: นักร้อง นักกีตาร์ นักดนตรี นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง, กีตาร์
ช่วงปี: 1978–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: วอร์เนอร์บราเธอร์ส, อิเล็กตรา, เมกาฟอร์ซ

เว็บไซต์: www.metallica.com
เจมส์ แอลัน เฮตฟีลด์ (อังกฤษ: James Alan Hetfield) (เกิด 3 สิงหาคม ค.ศ. 1963) เป็นนักดนตรี นักร้อง นักกีตาร์และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ร่วมก่อตั้งและสมาชิกคนปัจจุบันของวง เมทัลลิกา โดยทำหน้าที่เป็นนักร้องนำ มือริทึมกีตาร์ และแต่งเพลงหลัก เฮทฟิลด์ ยังเป็นรู้จักในฐานะผู้บรรเลงริทึมกีตาร์อันซับซ้อน แต่หลายครั้งก็เล่นเป็นมือหลักและเล่นในท่อนโซโล่ ทั้งในสตูดิโอและการแสดงสด เฮทฟิลด์ได้ร่วมก่อตั้งวงเมทัลลิกาขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1981 ภายหลังตอบคำโฆษณาของลาร์ส อุลริช มือกลอง ในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นแห่งลอสแอนเจลิส "เดอะรีไซเคอร์" (The Recycler) ตลอดการทำงานทางดนตรีของเฮทฟิลด์กับเมทัลลิกา ได้รับรางวัลแกรมมีถึง 9 รางวัลและออกสตูดิโออัลบั้มกว่า 9 อัลบั้ม 3 อัลบั้มแสดงสด 4 อีพี และ 24 ซิงเกิลส์
ในปี ค.ศ. 2009 เฮตฟีลด์ ได้ถูกจัดอันดับที่ 8 บนหัวข้อ "100 มือกีตาร์เมทัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" ในหนังสือโจเอิลแม็กอิเวอร์ (Joel McIver) และจัดอันดับไว้ที่ 24 บนหัวข้อ "100 นักร้องเมทัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" จากนิตยสาร ฮิตพาราเดอร์ จากผลโหวตในนิตยสาร กีตาร์เวิร์ด (Guitar World) เฮทฟิลด์ ได้จัดอันดับที่ 19 ในฐานะมือกีตาร์ที่ใหญ่ที่สุดตลอดกาล และอันดับที่ 2 (เช่นเดียวกับมือกีตาร์หลัก เคิร์ก แฮมเมตต์) ในหัวข้อ "100 มือกีตาร์เมทัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" จากนิตยสารเดียวกันนี้ นิตยสารโรลลิงสโตน ได้จัดอันดับเขาไว้ที่ 87 บนหัวข้อ "นักกีตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล"
เจมส์ ฮีตลี

เจมส์ ฮีตลี (อังกฤษ: James Heatly; เกิด 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2540) เป็นนักกระโดดน้ำชาวอังกฤษ
อาชีพ

ในการแข่งขัน กระโดดน้ำชิงแชมป์ยุโรป 2019 ที่จัดขึ้นที่เมืองเคียฟ ฮีตลีได้รับเหรียญทองแดงจากสปริงบอร์ด 3 เมตรชาย
การแข่งขัน ฟีนากระโดดน้ำเวิร์ลคัพ 2021 ซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่นในฐานะรายการทดสอบอย่างเป็นทางการสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียวปี พ.ศ. 2564 ฮีตลีได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันสปริงบอร์ด 3 เมตรชาย
เจมส์ โคเบิร์น

| เจมส์ โคเบิร์น |
| --- | --- |
จากภาพยนตร์เรื่อง Charade, 1963
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1928(1928-08-31) เจมส์ แฮร์ริสัน โคเบิร์น จูเนียร์ ลอเรล รัฐเนแบรสกา สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002(2002-11-18) (74 ปี) เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: Beverly Kelly (1959–1979)   Paula Murad (1993–2002)
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1958–2002
เจมส์ แฮร์ริสัน โคเบิร์น จูเนียร์ (อังกฤษ: James Harrison Coburn, Jr.) (31 สิงหาคม ค.ศ. 1928 - 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานแสดงภาพยนตร์เกือบ 40 เรื่อง ผลงานทางโทรทัศน์กว่า 100 ครั้ง ในอาชีพของเขาตลอด 45 ปี เขาแสดงในหลายบทบาท ยังเคยได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ในบทเกลน ไวต์เฮาส์ จากภาพยนตร์เรื่อง Affliction
เจมส์ มอร์ริสัน (นักร้อง)

| เจมส์ มอร์ริสัน |
| --- | --- |
มอร์ริสันในปีค.ศ. 2009
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1984-08-13) 13 สิงหาคม ค.ศ. 1984 (40 ปี)
แนวเพลง: ป็อป,ซอฟต์ร็อก,ดนตรีโซล,บลู-อายด์โซล
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง
ช่วงปี: 2006–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Polydor (ทั่วโลกเว้นอเมริกาเหนือ)  Interscope (อเมริกาเหนือ)

เว็บไซต์: JamesMorrisonMusic.com
เจมส์ มอร์ริสัน (อังกฤษ: James Morrison) เกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1984 เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลง, นักกีตาร์ ชาวอังกฤษ เกิดในรักบี ปัจจุบันอยู่ที่ไบรจ์ตัน ในปี 2006 เขาออกซิงเกิลแรก "You Give Me Something" ที่เป็นเพลงฮิตไปทั่วยุโรป ออสเตรเลียและญี่ปุ่น ขึ้นชาร์ทซิงเกิลอันดับ 5 ในสหราชอาณาจักรและอันดับ 1 ในนิวซีแลนด์ ผลงานอัลบั้มแรกของเขาชื่อ Undiscovered ขึ้นอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรและขายได้มากกว่า 3 ล้านชุดทั่วโลก และเขายังได้รางวัลบริทอวอร์ดสสาขา Best British Male Solo Artist อีกด้วย
มอร์ริสันแสดงในคอนเสิร์ต ชื่อ Concert for Diana เมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2007 โดยเขาแสดงเพลง "Wonderful World" และ "You Give Me Something" เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าหญิงไดอาน่า

ในปี 2008 เขนาออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ที่ชื่อชุด Songs For You, Truths for Me โดยมีไรอัน เทดเดอร์ นักร้องนำวงวันรีพับบลิกมาร่วมเขียนด้วย เขายังร่วมงานกับเนลลี เฟอร์ทาโดในเพลง Broken Strings
ทางด้านชีวิตส่วนตัว มอร์ริสันมีแฟนสาวชื่อ จิลล์ และมีลูกสาวด้วยกันชื่อว่า เอลซี่ เกิดเมื่อ 10 กันยายน ค.ศ. 2008
ประวัติ > ชีวิตช่วงแรก

มอร์ริสัน เกิดในเมืองรักบี้ริลล์ที่เขาถูกล้อมรอบไปด้วยอิทธิพลของสะสมแผ่นเสียงของพ่อแม่เขา มอร์ริสันเริ่มเล่นกีตาร์เมื่อลุงโจของเขาแสดงให้เขาเห็นวิธีการเล่นแจ๊สบลูส์ เมื่อมอร์ริสันเป็นวัยรุ่นเขาอาศัยอยู่ใน Porth, Newquay, คอร์นวอลล์ในผับท้องถิ่นที่เรียกว่าฟีนิกซ์อ่าว (Watergate) เขาใช้ในการฝึกเล่นกีต้าร์ของเขาในการเดินเล่นมองเห็นชายหาด Porth เขาเอาเพลงที่ซีเอส Treviglas วิทยาลัยชุมชน หลังจากหลายปีของการครอบคลุมเพลงนักดนตรีอื่น ๆ ในที่สุดเขาก็เริ่มเขียนเพลงของเขาเอง เขาแอตทริบิวต์เสียงที่โดดเด่นของเขา ในวัยเด็กมอร์ริสันเป็นโรคไอกรนขั้นรุนแรงและเกือบจะฆ่าเขาตอนที่เขายังเป็นเด็ก
มอร์ริสันได้พูดพาดพิงถึงวัยเด็กที่ไม่มีความสุขรับผลกระทบจากความยากจนและความเจ็บป่วย เขากล่าวว่าที่บ้านเกิดของเขา "สิ่งที่ดีที่สุดที่ผมเคยมีความทรงจำของการเป็นเด็กที่ดีและสิ่งที่แย่ที่สุดคือฉันมีความทรงจำของการเป็นเด็กแย่ เมื่อมอร์ริสันเป็นโรคไอกรนเพียงไม่กี่สัปดาห์ เขาหดไอกรนและมีโอกาสรอดแค่ 30% แต่แพทย์ซึ่งยังเชื่อว่าเขายังมีชีวิตอยู๋ ถึงมอร์ริสันจะได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงสมอง มอร์ริสันกล่าวว่า "ฉันหยุดหาเป็นเวลานาน และแพทย์ได้ชุบชีวิตฉันถึง สี่ครั้ง และในที่สุดก็สามารถช่วยมอร์ริสันไว้ได้ หลังจากประสบการณ์ที่พ่อแม่หย่าร้างเมื่อเขาอายุเพียง 4 ขวบ และเขาได้รับความเดือดร้อนจากการเห็นคุณค่าในที่ที่ต่ำมาก ในโรงเรียนเขาชอบมีส่วนร่วมในเพลงมากกว่ากีฬา ในที่สุดเขาก็รับความเชื่อมั่นเมื่อเขาย้ายไปคอร์นวอลล์ และมอร์ริสันเป็นวัยรุ่นที่ทุกคนยอมรับมากขึ้นและชอบสิ่งที่ตัวเองเลือกเสมอ"
มอร์ริสัน เขาได้รับอิทธิพลจากศิลปินเพลง เช่น สตีวี่ วันเดอร์, โอทิส เรดดิง, แวน มอร์ริสัน เป็นต้น มอร์ริสันกล่าวว่าเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงของ สตีวี่ วันเดอร์ เขาน้ำตาไหลทันทีและหลงไหลเสียงของสตีวี่ และอยากร้องเพลงเก่งเหมือนสตีวี่เหมือนกัน
การทำงานในดาร์บี้ มอร์ริสัน พบบาร์ ไอริช หรือที่เรียกว่า "ไรอัน" เมื่อไรอันเห็นความสามารถของมอร์ริสันจึงพามาพบกับแอนดรู เคฟ ซึ่งต่อมามอร์ริสันได้ผลิตเทปตัวเองในอัลบั้ม "You Give Me Something" ซึ่งเป็นเพลงฮิตไปทั่วยุโรป ออสเตรเลียและญี่ปุ่น เป็นต้น
การทำงาน > ช่วงต้นอาชีพ

มอร์ริสัน เริ่มประสบความสำเร็จทั่วโลกด้วยการเปิดตัวเดี่ยว "You Give Me Something" ซึ่งมาถึงซิงเกิลที่ 2 ติดชาร์ตในประเทศเนเธอร์แลนด์และซิงเกิลที่ 5 ติดชาร์ตในในประเทศสหราชอาณาจักร มอร์ริสันปล่อยอัลบั้มเปิดตัวเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 และมันเป็นอัลบั้มที่ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวก โดยไทม์ได้วิจารณ์ว่า "มอร์ริสันถึงจะไม่ค่อยมีประสบการณ์ต่าง ๆ เท่ารุ่นพี่แต่มอร์ริสันสามารถทำได้ดี จึงเหมาะสมที่จะเป็นอัลบั้มแห่งปี" เพียงในสัปดาห์แรกของการปล่อยอัลบั้ม แต่ทำยอดขายอัลบั้มได้ถึง 1 ล้านตลับทั่วโลก โดยในตอนท้ายของปี 2006 มอร์ริสัน ยังเป็นศิลปินเดี่ยวที่ขายอัลบั้มได้ดีที่สุดของปี 2006 ในประเทศสหราชอาณาจักร
ต่อมาซิงเกิลที่ 2 ในอัลบั้ม "Songs For You, Truths for Me" ซึ่งซิงเกิลที่ 8 เป็นเพลงที่อธิบายอารมณ์ได้เป็นอย่างดี ทำให้ติดชาร์ตในประเทศเนเธอร์แลนด์ได้สำเร็จอีกครั้ง ปล่อยอัลบั้มเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2006 มอร์ริสันมีกำหนดจะจัดคอนคอนเสิร์ตที่เทศกาลหนึ่งในเต็นท์ขนาดเล็กมี ผู้ชม แต่ก็มีผู้ชมมาเยอะเกินที่คาดไว้ และไม่สามารถปรับตัวให้เข้าเต็นท์ที่จัดสรรสำหรับเขาได้เพราะมีผู้ชมมารอมอร์ริสันเยอะมาก เป็นผลให้เขามีได้จัดคอนเสิร์ตบนเวทีหลักที่ชื่อว่า เวสตันปาร์ค ในปี 2007 มอร์ริสันเล่นชุดอัลบั้มเต็มของเขาในเวทีหลัก นอกจากนี้มอร์ริสันยังมีโอกาสได้ร้องเพลง "You Give Me Something" ให้กับเจ้าชายชาร์ลส์และดัชเชสแห่งคอร์นวอลล์
มอร์ริสัน ปรากฏตัวครั้งแรกในโทรทัศน์แห่งชาติในสหรัฐอเมริกาที่ Jimmy Kimmel Live! นอกเหนือมอร์ริสันได้ปรากฏบนเอ็นบีซี เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2006 และเพลง "You Give Me Something" สามารถทำยอดขายในลำดับที่ 24 ในประเทศสหรัฐอเมริกาจำนวน 24,000 ตลับในสัปดาห์แรกอีกด้วย
ในปี ค.ศ. 2007 มอร์ริสันได้เข้าชิง 3 รางวัลบริต และได้รับรางวัลนักร้องที่ดีที่สุดของอังกฤษในประเภทชายเดี่ยวศิลปิน และการเสนอชื่ออื่น ๆ เช่น ได้รับรางวัลศิลปินเดี่ยวที่ดีที่สุดของอังกฤษที่เป็นน่าจับจ้อง และเมื่อวันที่ 4 เดือนเมษายน ค.ศ. 2007 เขาได้รับรางวัล Breaker AOL ในการโหวตจากประชาชนชาวอังกฤษอีกด้วย
ในคอนเสิร์ตไดอาน่าเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2007 โดยมอร์ริสันแสดงเพล​​ง "Wonderful World" และ "You Give Me Something" เพื่อเป็นเกียรติของให้เจ้าหญิงไดอาน่า ในช่วงฤดู​​ร้อนของปี 2007 และเพลงของมอร์ริสันถูกดาวน์โหลดมากที่สุด หลังจากเพลงนี้เปิดตัวในประเทศแคนาดา ในเดือนเมษายนปี 2007
ในปี 2008 เขนาออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ที่ชื่อชุด Songs For You, Truths for Me โดยมีไรอัน เทดเดอร์ นักร้องนำวงวันรีพับบลิกมาร่วมเขียนด้วย เขายังร่วมงานกับเนลลี เฟอร์ทาโดในเพลง Broken Strings
ผลงานอัลบั้ม

Undiscovered (2006)
Songs For You, Truths for Me (2008)
The Awakening (2011)
เจมส์ แบดจ์ เดล

| James Badge Dale |
| --- | --- |
Dale at the premiere of The Pacific in 2010
เกิด:  (1978-05-01) 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1978 (46 ปี) Manhattan, New York City, U.S.
อาชีพ: Actor
ปีปฏิบัติงาน: 1990–present
บิดามารดา: Grover Dale Anita Morris
เจมส์ แบดจ์ เดล (อังกฤษ: James Badge Dale; เกิด 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2521) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักจากการแสดง Chase Edmunds ใน 24, Robert Leckie ใน The Pacific, State Trooper Barrigan ใน The Departed ของ Martin Scorsese, และ Eric Savin ใน  Iron Man 3
เจนนี่ กลางวันครับ กลางคืนค่ะ !

| เจนนี่ กลางวันครับ กลางคืนค่ะ ! |
| --- | --- |

กำกับ: ธีระวัฒน์ รุจินธรรม ดุลยสิทธิ์ นิยมกุล
นักแสดงนำ: สุพจน์ จันทร์เจริญ ปรารถนา องค์ชัยศักดิ์  ธเนศ ฉิมท้วม  กุลณัฐ ปรียาวัฒน์ สิทธิพร นิยม นาคร ศิลาชัย
ผู้จัดจำหน่าย: อาร์เอสฟิล์ม
วันฉาย: 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2539
ความยาว: 115 นาที
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
เจนนี่ กลางวันครับ กลางคืนค่ะ ! (อังกฤษ: Jenny) ภาพยนตร์ไทยแนวตลกแฟนตาซีวัยรุ่นในปี พ.ศ. 2539 สร้างโดย อาร์เอสฟิล์ม
นักแสดง

สุพจน์ จันทร์เจริญ รับบท เจนขวัญ / เจนนี่
ปรารถนา องค์ชัยศักดิ์ รับบท ปิ่นมณี (ปิ่น)
ธเนศ ฉิมท้วม รับบท ป๊อด สมจิตร / แป๊ด
กุลณัฐ ปรียะวัฒน์ รับบท กิ๊ก
ศลิษา พิมลมาศ รับบท อุ้ม
สิทธิพร นิยม รับบท แม็กซ์
นาคร ศิลาชัย รับบท อาจารย์บ๊วย
พะเยาว์ พัฒนพงศ์ รับบท อาจารย์ใหญ่ / คุณแม่บ้านหอพักนักศึกษาหญิง
ชานนท์ สมฤทธิ์ รับบท แป๊ว (พี่ชายของป๊อดที่เป็นกะเทย)
นักแสดงรับเชิญ

ธนา สุทธิกมล รับบท สอง (นักศึกษามหาวิทยาลัย)
พรทิพย์  ประเสริฐยิ่งสุข รับบท แช่มช้อย (แม่ของเจนขวัญ)
วสันต์ อุตตมะโยธิน รับบท แคท
สมชาย เปรมประภาพงษ์ รับบท ช่วง (พ่อของเจนขวัญ)
สมพร ปรีดามาโนช รับบท จูน (พี่ชายของเจนขวัญ)
ศิรินุช เพ็ชรอุไร รับบท ลูกน้ำ (รุ่นพี่ที่หอหญิง)
พงศนารถ วินศิริ รับบท ไผ่ (พ่อของปิ่น)
เรื่องย่อ

“เจน” หนุ่มหน้าใสของคณะนิเทศศาสตร์ ต้องมาเจอกับเรื่องตลกที่หัวเราะไม่ออก เมื่อรายชื่อของเขาถูกจัดเข้าไปอยู่ในหอพักนักศึกษาหญิง จึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของ ”เจนนี่” เจนจะมาในตอนกลางวัน ส่วนเจนนี่จะมาในตอนกลางคืน แต่ทุกคนในหอหญิงก็รักเจนนี่ ทุกอย่างกลับมาสับสนวุ่นวายอีกครั้งเมื่อ “แม็ก” พยายามที่จะเปิดโปงสถานภาพจริงของเจนให้ ”ปิ่น” ได้รู้ ซึ่งทั้งแม็กและเจนก็ต้องผิดหวัง อะไรคือทางออกของปัญหานี้
เพลงประกอบภาพยนตร์

แอบรัก ขับร้องโดย สุพจน์ จันทร์เจริญ
เจนนี่ ขับร้องโดย สุพจน์ จันทร์เจริญ
นี่หรือกรุงเทพ ขับร้องโดย ธเนศ ฉิมท้วม / สุพจน์ จันทร์เจริญ
ดอกไม้ให้เธอ ขับร้องโดย สุพจน์ จันทร์เจริญ
ใช่เธอหรือเปล่า ขับร้องโดย นภัสสร บุรณศิริ
ละครโทรทัศน์

| เจนนี่ กลางวันครับ กลางคืนค่ะ JENNY A> M./P.M. |
| --- | --- |
ประเภท: โรแมนซ์ คอมเมดี้ ดราม่า
พัฒนาโดย: อาร์เอส เทเลวิชั่น
เขียนโดย: Troika Sundaeleila
กำกับโดย: ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์
แสดงนำ: ปราชญา เรืองโรจน์ ณัฐชา ชูมัคเคอร์ ภูริพันธ์ ทรัพย์แสงสวัสดิ์ ชัชชญา เจริญจันทร์
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: คลั่งรักแล้ว 1 - ปราชญา เรืองโรจน์
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 12 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: 60 นาที
บริษัทผู้ผลิต: อาร์เอส เทเลวิชั่น
ออกอากาศ
เครือข่าย: AIS Play ช่อง 8
ออกอากาศ: 6 ตุลาคม ค.ศ. 2022 (2022-10-06) 12 ธันวาคม ค.ศ. 2022 (2022-12-12) – 22 ธันวาคม ค.ศ. 2022 (2022-12-22) 29 ธันวาคม ค.ศ. 2022 (2022-12-29)
เจนนี่ กลางวันครับ กลางคืนค่ะ (JENNY A.M./P.M.) ถูกนำมาสร้างเป็นซีรีส์ โดยความร่วมมือของช่อง 8 และ AIS Play Original กำกับการแสดงโดยธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์ นำแสดงโดย ปราชญา เรืองโรจน์ ณัฐชา ชูมัคเคอร์ ภูริพันธ์ ทรัพย์แสงสวัสดิ์ ชัชชญา เจริญจันทร์ ออกอากาศทุกวันพฤหัสบดี เวลา 19.00 น. - 20.00 น. เริ่ม 6 ตุลาคม 2565 ทาง AIS Play และออกอากาศอีกครั้งทุกวัน จันทร์ - พฤหัสบดี เวลา 20.30 น. - 21.30.น. ทาง ช่อง 8 เริ่ม 12 ธันวาคม 2565
ละครโทรทัศน์ > นักแสดง

ปราชญา เรืองโรจน์ รับบท เจนขวัญ/เจนนี่
ณัฐชา ชูมัคเคอร์ รับบท ปิ่น
ภูริพันธุ์ ทรัพย์แสงสวัสดิ์ รับบท	ป๊อด
ชัชชญา เจริญจันทร์	รับบท อ้อน
ภัคจิรา กรรรัตนสูตร รับบท ทอม
ธันยนันท์ พิพัฒน์ไชยศิริ รับบท	อิ๋งอิ๋ง
ณพนัช ธนติณตระกูล รับบท แม็ค
สุทธิภา คงแนวดี รับบท เบลล่า
รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น รับบท แป๊ด
สุพจน์ จันทร์เจริญ รับบท ช่วง (รับเชิญ)
ละครโทรทัศน์ > เรื่องย่อ

เจนขวัญ (ปราชญา เรืองโรจน์) หนุ่มสถาปัตย์ปี 1 ผู้รักการแข่งขันแพ้พนันให้กับ ป๊อด (ภูริพันธุ์ ทรัพย์แสงสวัสดิ์) เพื่อนซี้คู่กัดที่สอบติดที่เดียวกัน เจนขวัญจึงต้องแต่งตัวเป็นผู้หญิงในวันฉลองเรียนจบ ม.ปลาย และบังเอิญต้องเข้าไปช่วย ปิ่น (ณัฐชา ชูมัคเคอร์) สาวนิเทศปี 1 จากคนเมา เจนขวัญชอบปิ่นตั้งแต่แรกเห็น ทั้งสองแยกจากกันโดยที่ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ทว่าด้วยพรหมลิขิตทำให้เจนขวัญและปิ่นมาเจอกันอีกครั้งพร้อมความปั่นป่วน รายชื่อของเขาซึ่งควรจะอยู่หอชายดันไปอยู่ที่หอหญิง และเพื่อนร่วมห้องก็คือปิ่นนั่นเอง ในตอนแรกเจนขวัญตั้งใจจะแจ้งย้ายชื่อออกจากหอ แต่เพราะเพื่อนรักอย่างป๊อดดันคิดจะจีบปิ่นตัดหน้า พร้อมท้าพนันว่าเจนขวัญไม่มีทางจีบติดแน่ เจนขวัญผู้ไม่เคยคิดยอมแพ้จึงต้องจับพลัดจับผลูแปลงร่างเป็น เจนนี่ (ปราชญา เรืองโรจน์)เข้ามาอยู่ที่หอหญิงเพื่อสกัดขาป๊อด และอวยตัวเองให้ปิ่นประทับใจ
แต่แล้วเจนขวัญถูกป๊อดจับได้ว่าแปลงเป็นเจนนี่เข้าไปอยู่หอหญิง เจนขวัญโดนป๊อดด่าจนได้สติ และสัญญากับป๊อดว่าจะไปทำเรื่องย้ายออก แต่ว่า แม็ค (ณพนัช ธนติณตระกูล) แฟนของปิ่นก็มาตามราวีปิ่น เขาโดนปิ่นบอกเลิกเพราะปิ่นจับได้ว่าเขาแอบนอกใจปิ่นไปแอบกินกับ เบลล่า (สุทธิภา คงแนวดี) วันที่สะสางกันแม็คเกือบพลั้งมือทำร้ายปิ่น เจนขวัญกลัวปิ่นจะเป็นอันตรายจึงขอป๊อดว่าจะเป็นเจนนี่ต่อ จนกว่าจะมั่นใจว่าปิ่นปลอดภัย เรื่องราววุ่นวายมากขึ้นเมื่อเจนขวัญกับป๊อดเห็นแม็คทำร้ายร่างกายเบลล่า ทั้งสองถ่ายคลิปเก็บเอาไว้เป็นหลักฐาน การที่เจนขวัญเข้าไปช่วยเบลล่า ทำให้เบลล่าประทับใจเจนขวัญมาก ปิ่นตัดสินใจเลิกกับแม็คอย่างจริงจัง แม็คจึงขอเคลียร์กับปิ่น เจนนี่เข้าไปเคลียร์กับแม็คแทนทำให้แม็ครู้ว่าเจนนี่ คือผู้ชาย เจนนี่ขู่แม็คด้วยคลิปทำร้ายร่างกาย ทำให้แม็คไม่กล้ายุ่งกับเจนนี่ แม็คบอกความลับนี่กับเบลล่า ทำให้เบลล่ามั่นใจและเดินหน้าจีบเจนขวัญแบบเต็มขั้น
หลังจากที่ปิ่นเลิกกับแม็คแล้ว เจนขวัญก็ทำคะแนนช่วยงานปิ่นทุกอย่างแม้ตัวเองจะต้องลำบากจากการสลับไปเป็นเจนขวัญบ้าง เป็นเจนนี่บ้าง จนเมื่อรู้สึกว่าปิ่นเริ่มหวั่นไหวกับตัวเอง เจนขวัญจึงหาโอกาสบอกชอบปิ่น แต่แล้วก็ต้องฝันสลายเมื่อเจนขวัญถูกเบลล่าใช้ความลับเรื่องการเป็นเจนนี่มาเป็นข้อต่อรองเพื่อให้คบกับเบลล่า เจนขวัญจึงต้องยอมเบลล่าในขณะที่หัวใจว้าวุ่นคิดถึงแต่เรื่องปิ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Jenny ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เจมส์ เอิร์ล โจนส์

| เจมส์ เอิร์ล โจนส์ |
| --- | --- |
โจนส์ใน ค.ศ. 2001
เกิด: 17 มกราคม ค.ศ. 1931(1931-01-17) อาร์คาบัตลา รัฐมิสซิสซิปปี สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 9 กันยายน ค.ศ. 2024(2024-09-09) (93 ปี) นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยมิชิแกน (ศศ.บ.)
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1953–2021
คู่สมรส: จูเลียนน์ มารี (สมรส 1968; หย่า 1972) เซซิเลีย ฮาร์ต (สมรส 1982; เสียชีวิต 2016)
บุตร: 1 คน
บิดามารดา: โรเบิร์ต เอิร์ล โจนส์ (บิดา)
   เสียงของเจมส์ เอิร์ล โจนส์  Recorded December 2009 from the BBC Radio 4 program Front Row 
เจมส์ เอิร์ล โจนส์ (อังกฤษ: James Earl Jones, 17 มกราคม ค.ศ. 1931 - 9 กันยายน ค.ศ. 2024)  เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานทั้งการแสดงภาพยนตร์และละครเวทีมากว่า 50 ปี เป็นที่รู้จักจากเสียงเบสทุ้มต่ำเป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะบทบาทการเป็นผู้พากย์เสียงดาร์ธ เวเดอร์ในแฟรนไชส์สตาร์ วอร์ส
เจมส์ เอิร์ล โจนส์เป็นชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา มีเชื้อสายไอริชและอินเดียนแดง มีผลงานแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1964 จากภาพยนตร์ของสแตนลีย์ คูบริกเรื่อง Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb
เจมส์ เอิร์ล โจนส์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในฐานะนักแสดงนำ เมื่อ ค.ศ. 1971 จากบทบาทในเรื่อง The Great White Hope เป็นนักแสดงผิวสีคนที่สองที่ได้รับการเสนอชื่อ ต่อจาก ซิดนีย์ ปอยเทียร์ จากเรื่อง The Defiant Ones (ค.ศ. 1958) และ Lilies of the Field (ค.ศ. 1963)
แหล่งข้อมูลอื่น

ชีวประวัติ เจมส์ เอิร์ล โจนส์ ที่ อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
เจมส์ เอิร์ล โจนส์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กผู้ที่ได้รับรางวัลเอมมี, แกรมมี, ออสการ์ และโทนี |
| --- | --- |
เรียงตามระยะเวลาและปีที่สำเร็จ
ผู้ได้รับรางวัลอีก็อต:  ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส (1946–1962)  เฮเลน เฮส์ (1932–1977)  รีตา มอเรโน (1962–1977)  จอห์น กีลกุด (1948–1991)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1954–1994)  มาร์วิน แฮมลิช (1974–1995)  โจนาธาน ทูนิก (1978–1997)  เมล บรูกส์ (1967–2001)  ไมก์ นิโคลส์ (1961–2001)  วูปี โกลด์เบิร์ก (1985–2002)  สกอตต์ รูดิน (1984–2012)  โรเบิร์ต โลเปซ (2004–2014)  จอห์น เลเจนด์ (2006–2018)  แอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์ (1980–2018)  ทิม ไรซ์ (1980–2018)  อลัน เมนเกน (1990–2020)  เจนนิเฟอร์ ฮัดสัน (2007–2022)  ไวโอลา เดวิส (2001–2023) 
ผู้ได้รับกิตติมศักดิ์:  บาร์บรา สไตรแซนด์ (1964–1970)  ไลซา มินเนลลิ (1965–1990)  เจมส์ เอิร์ล โจนส์ (1969–2011)  แฮร์รี เบลาฟอนเต (1954–2014)  ควินซี โจนส์ (1964–2016)  แฟรงค์ มาร์แชล (2019–2023)
เจมส์ ดีน

| เจมส์ ดีน |
| --- | --- |
ดีนในปี 1955
เกิด: เจมส์ ไบรอน ดีน 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1931(1931-02-08) เมเรียน รัฐอินดีแอนา สหรัฐ
เสียชีวิต: 30 กันยายน ค.ศ. 1955(1955-09-30) (24 ปี) โชเลม รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
สาเหตุเสียชีวิต: อุบัติเหตุทางรถยนต์
การศึกษา: วิทยาลัยแซนตามอนิกา ยูซีแอลเอ
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1950–1955
เว็บไซต์: jamesdean.com
ลายมือชื่อ

เจมส์ ไบรอน ดีน (อังกฤษ: James Byron Dean; 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1931 – 30 กันยายน ค.ศ. 1955) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาถือเป็นสัญรูปทางวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงจากบท จิม สตาร์ก วัยรุ่นผู้มีปัญหาในภาพยนตร์เรื่อง Rebel Without a Cause (1955), คาล ทราสก์ ในภาพยนตร์เรื่อง East of Eden (1955) และ  เจ็ทท์ ลิงก์ ในภาพยนตร์เรื่อง Giant (1956)
หลังเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ดีนกลายเป็นนักแสดงคนแรกที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมหลังมรณกรรม และยังเป็นนักแสดงเพียงคนเดียวที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงหลังมรณกรรมถึงสองครั้ง ในปี 1999 สถาบันภาพยนตร์อเมริกันจัดให้เขาอยู่อันดับที่ 18 ของนักแสดงชายที่เยี่ยมที่สุดตลอดกาลในยุคทองของฮอลลีวูด