stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮุจญะตุลลอฮ์ อัลมะฮ์ดี

สำหรับเคาะลีฟะฮ์ราชวงศ์ฟาฏิมียะฮ์ ดูที่ อัลกออิม (เคาะลีฟะฮ์ราชวงศ์ฟาฏิมียะฮ์) สำหรับการใช้แบบอื่น ดูที่ มะฮ์ดี
| ฮุจญะตุลลอฮ์ อัลมะฮ์ดี حُجَّة ٱللَّٰه ٱلْمَهْدِيّ อิมามคนที่ 12 ของชีอะฮ์สิบสองอิมาม |
| --- | --- |
ชื่อมุฮัมมัด อัลมะฮ์ดีในลายวิจิตรอิสลาม
เกิด: 15 ชะอ์บาน ฮ.ศ. 255 (ป. 28 กรกฎาคม ค.ศ. 869(869-07-28)) ซามัรรออ์, รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
สาบสูญ: ความลึกลับขนาดเล็ก   ป. 5 มกราคม 874 (อายุ 4)    ความลึกลับขนาดใหญ่  ป. 941
สถานะ: หายตัว
อนุสรณ์สถาน: มัสยิดอัซซะฮ์ละฮ์, ประเทศอิรัก Maqam e Ghaybat, ประเทศอิรัก มัสยิดญัมกะรอน, ประเทศอิหร่าน
ชื่ออื่น: ดิลาวัร   (مُحَمَّد ٱبْن ٱلْحَسَن)
ตัวแทน:  The Four Deputies อุษมาน อิบน์ ซะอีด อัลอะซาดี อบูญะฟัร มุฮัมมัด อิบน์ อุษมาน อบูลกอซิม ฮุซัยน์ อิบน์ รูฮุลเนาบัคตี อบูลฮะซัน อะลี อิบน์ มุฮัมมัด อัสซะมัรรี 
มีชื่อเสียงจาก: อิมามคนสุดท้ายของสิบสองอิมาม
ตำแหน่ง:  รายการ อัลมะฮ์ดี  (ภาษาอาหรับ:ผู้ถูกชี้นำ) อัลกออิม  (ภาษาอาหรับ:ผู้ยืนหยัด) อัลฮุจญะฮ์  (ภาษาอาหรับ:การพิสูจน์) อัลมุนตะซัร  (ภาษาอาหรับ:ผู้ที่ถูกรอคอย) ฮุจญะตุลลอฮ์  (ภาษาอาหรับ:ผู้พิสูจน์ของอัลลอฮ์) อิมามุลอัศร์  (ภาษาอาหรับ:อิมามสมัยนี้) 
วาระ: ค.ศ. 874 – ปัจจุบัน
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: ฮะซัน อัลอัสกะรี
ปัจจามิตร: ชัยฏอน, ยะซีด อิบน์ มุอาวิยะฮ์ และอัลมะซีฮุดดัจญ์ญาล
บิดามารดา: ฮะซัน อัลอัสกะรี (พ่อ)   นาร์จิส (แม่)
ฮุจญะตุลลอฮ์ อิบน์ อัลฮะซัน อัลมะฮ์ดี (อาหรับ: حُجَّة ٱللَّٰه ٱبْن ٱلْحَسَن ٱلْمَهْدِيّ, Ḥujjat Allāh ibn al-Ḥasan al-Mahdīy) เป็นบุคคลที่ชีอะฮ์สิบสองอิมามเชื่อว่าเป็นมะฮ์ดี และเป็นอิมามคนสุดท้ายในสิบสองอิมามที่จะมาพร้อมกับอีซา (พระเยซู) เพื่อนำสันติสุขกับความยุติธรรมมายังโลก ชีอะฮ์สิบสองอิมามเชื่อว่าอัลมะฮ์ดีเกิดวันที่ 15 ชะอ์บาน ค.ศ. 869/ ฮ.ศ. 255 และเป็นอิมามะฮ์ตอนอายุเกือบ 5 ขวบหลังจาก ฮะซัน อัลอัสกะรี บิดาของเขาถูกสังหาร ในช่วงแรก เขาได้ติดต่อกับผู้ศรัทธาผ่านทางตัวแทนทั้งสี่ (The Four Deputies) สมัยนั้นถูกเรียกเป็นการเร้นกายระยะสั้น (ٱلْغَيْبَة ٱلصُّغْرَىٰ) ซึ่งมีระยะเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 873–941
มุสลิมซุนนีส่วนใหญ่ปฏิเสธว่า เขาเป็นอัลมะฮ์ดี และเชื่อว่า อัลมะฮ์ดียังไม่ถือกำเนิด โดยกล่าวว่ามีแค่อัลลอฮ์เท่านั้นที่รู้
ดูเพิ่ม

อิมามะฮ์ของชีอะฮ์สิบสองอิมาม
เทววิทยาของชีอะฮ์สิบสองอิมาม
ซัยยิด อะลี อัคบัร
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาอิสลาม (ชีอะฮ์)
อิสมาอีลียะฮ์
บุคคลที่อ้างตนเองว่าเป็นมะฮ์ดี
คำวิจารณ์จากชีอะฮ์สิบสองอิมาม
เจ้าหญิงแห่งโรม
ความซ่อนเร้น (อิสลาม)
ดุอาอัลอะฮ์ดุ
ดุอานุดบะฮ์
ดุอาอัลฟะร็อจ
ข้อมูล > สารานุกรม

Madelung, W. (2022). "Al-Mahdī".  ใน Bearman, P. (บ.ก.). Encyclopaedia of Islam (Second ed.). Brill Reference Online.
Gleave, Robert (2004). "GHAYBA(T)".  ใน Martin, Richard C. (บ.ก.). Encyclopedia of Islam and the Muslim World. Vol. 2. Macmillan Reference. pp. 273, 274. ISBN 0-02-865604-0.
Amir-Moezzi, Mohammad Ali (1998). "ESCHATOLOGY iii. Imami Shiʿism". Encyclopaedia Iranica. Vol. VIII/6. pp. 575–581.
Amir-Moezzi, Mohammad Ali (2007). "ISLAM IN IRAN vii. THE CONCEPT OF MAHDI IN TWELVER SHIʿISM". Encyclopaedia Iranica. Vol. XIV/2. pp. 136–143.
Hulmes, Edward D.A. (2013). "HASAN AL-'ASKARI, ABU MUHAMMAD HASAN IBN 'ALI (c. AD 845-74)".  ใน Netton, Ian Richard (บ.ก.). Encyclopedia of Islamic Civilization and Religion. Routledge. p. 217. ISBN 9781135179670.
Eliash, J. (2022). "Ḥasan Al-ʿAskarī".  ใน Bearman, P. (บ.ก.). Encyclopaedia of Islam (Second ed.). Brill Reference Online.
Halm, H. (1987). "ʿASKARĪ". Encyclopaedia Iranica. Vol. II/7. p. 769.
Glassé, Cyril, บ.ก. (2008). "Hidden Imām". The New Encyclopedia of Islam. Alta Mira. pp. 178, 179. ISBN 9781905299683.
Klemm, Verena (2007). "ISLAM IN IRAN ix. THE DEPUTIES OF MAHDI". Encyclopaedia Iranica. Vol. XIV/2. pp. 143–6.
Arjomand, Said Amir (2000). "ḠAYBA". Encyclopaedia Iranica. Vol. X/4. pp. 341–344.
ข้อมูล > หนังสือ

Sachedina, Abdulaziz Abdulhussein (1981). Islamic Messianism: The Idea of Mahdī in Twelver Shīʻism. Suny press. ISBN 978-0873954426.
Daftary, Farhad (2013). A History of Shi'i Islam. I.B. Tauris. ISBN 9780755608669.
Hussain, Jassim M. (1986). Occultation of the Twelfth Imam: A Historical Background. Routledge Kegan & Paul. ISBN 9780710301581.
Momen, Moojan (1985). An Introduction to Shi'i Islam. Yale University Press. ISBN 9780300034998.
Tabatabai, Sayyid Mohammad Hosayn (1975). Shi'ite Islam. Translated by Sayyid Hossein Nasr. State University of New York Press. ISBN 0-87395-390-8.
Corbin, Henry (2014). History Of Islamic Philosophy. แปลโดย Sherrard, Liadain. Routledge. ISBN 9781135198893.
Pierce, Matthew (2016). Twelve Infallible Men: The Imams and the Making of Shi’ism. Harvard University Press. ISBN 9780674737075.
Goldziher, Ignaz (1981). Introduction to Islamic Theology and Law. Princeton University Press. ISBN 9781400843510.
Donaldson, Dwight M. (1933). The Shi'ite Religion: A History of Islam in Persia and Iraḳ. AMS Press.
Modarressi, Hossein (1993). Crisis and Consolidation in the Formative Period of Shi'ite Islam: Abū Ja'far Ibn Qiba Al-Rāzī and His Contribution to Imāmite Shī'ite Thought (PDF). Darwin Press. ISBN 9780878500956. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-06-16. สืบค้นเมื่อ 2022-11-25.
Holt, P.M.; Lambton, Ann K.S.; Lewis, Bernard, บ.ก. (1970). The Cambridge history of Islam. Vol. 1. Cambridge University Press.
Amir-Moezzi, Mohammad Ali (2016). Divine Guide in Early Shi'ism: The Sources of Esotericism in Islam. SUNY Press. ISBN 9780791494790.
Mavani, Hamid (2013). Religious Authority and Political Thought in Twelver Shi'ism: From Ali to Post-Khomeini. Routledge. ISBN 978-0-415-62440-4.
Richter, Joanne (2005). Iran: The Culture. Crabtree Publishing Company. ISBN 9780778793175.
ข้อมูล > บทความ

Kohlberg, Etan (2009). "From Imamiyya to Ithna-ashariyya". Bulletin of the School of Oriental and African Studies. 39 (3): 521–534. doi:10.1017/S0041977X00050989. S2CID 155070530.
อ่านเพิ่ม

al-Qarashi, Baqir Sharif (2006). The Life of Imam Al-Mahdi, translated by Syed Athar Husain S.H. Rizvi. Ansariyan Publications. ISBN 964-438-806-2.
al-Sadr, Muhammad Baqir (1983). Awaited Saviour. Imam Al Khoei Islamic. ISBN 0-686-90398-6.
Amini, Ibrahim (1996). Al-Imam Al-Mahdi: The Just Leader of Humanity, translated by Abdulaziz Abdulhussein Sachedina. Islamic Education and Information Center. ISBN 0-9680717-0-8.
Corbin, Henry (1993). History of Islamic Philosophy, translated by Liadain Sherrard and Philip Sherrard. Kegan Paul International in association with Islamic Publications for The Institute of Ismaili Studies. ISBN 0-7103-0416-1.
Hussain, Jassim M. (1986). Occultation of the Twelfth Imam: A Historical Background. Routledge. ISBN 0-7103-0158-8.
Nasr, Seyyed Hossein; Hamid Dabashi (1989). Expectation of the Millennium: Shiʻism in History. SUNY Press. ISBN 0-88706-843-X.
Tabatabae, Sayyid Mohammad Hosayn (1979). Shi'ite Islam. Seyyed Hossein Nasr (translator). Suny press. ISBN 0-87395-272-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

Muhammad al-Mahdi al-Hujjah an article by Encyclopædia Britannica Online
Ghaybah an article by Encyclopædia Britannica Online
Mahdi an article by Encyclopædia Britannica Online
ghaybah(The Occultation)  an article by Encyclopædia Britannica Online
MAHDI'S DEPUTIES เก็บถาวร 2007-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Verena Klemm, an article by encyclopedia Iranica
The Awaited Saviour by Ayatullah Muhammad Baqir al-Sadr & Ayatullah Murtadha Mutahhari
A Discussion concerning the Mahdi, by Ayatullah Muhammad Baqir al-Sadr
Imam Mahdi's Biography
Twelfth Imam
ฮะรัม (สุสาน)อิมามฮะซันอัสการี
สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

| --- | --- |
Walairukhavej Botanical Research Institute, Mahasarakham University

ชื่อย่อ: วลย. / WRBRI
คติพจน์: ผู้มีปัญญาพึงเป็นอยู่เพื่อมหาชน
สถาปนา: 22 ตุลาคม พ.ศ. 2535 (32 ปี)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
คณบดี: ผศ.ดร.สุดารัตน์ ถนนแก้ว
ที่อยู่: อาคารวิจัยและปฏิบัติการ ชั้น 2 · เลขที่ 41 หมู่ 20 ตำบลขามเรียง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม 44150  สถานีปฏิบัติการนาดูน · ตำบลนาดูน อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม 44180
วารสาร: วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
สี:    สีน้ำตาล-สีเหลือง
เว็บไซต์: http://walai.msu.ac.th/th/
สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (อังกฤษ: Walairukhavej Botanical Research Institute, Mahasarakham University) เป็นสถาบันที่เปิดสอนระดับบัณฑิตศึกษาในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีสถานะเทียบเท่าคณะวิชา เปิดขึ้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2535 โดยสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ ทรงพระราชทานนามหน่วยงานนี้ว่า “สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช” และประกาศจัดตั้งในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2536
ประวัติ

ในปีพ.ศ. 2530 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตมหาสารคาม และ จังหวัดมหาสารคามได้ร่วมกันจัดทำโครงการสวนพฤกษชาติและศูนย์สนเทศพรรณไม้อีสานขึ้น ซึ่งมีวัตถุประสงค์ ในการอนุรักษ์ และขยายพรรณไม้พื้นเมือง นอกจากนี้ยังได้จัดเอกสารเผยแพร่และฝึกอบรมเรื่องการอนุรักษ์ธรรมชาติให้กับประชาชนและเยาวชนด้วย ในระยะเริ่มต้นพื้นที่ดำเนินการจัดการ จัดทำสวนพฤกษชาติ ได้รับความอนุเคราะห์จากสภาตำบลเกิ้ง ให้ใช้ที่สาธารณะประโยชน์กุดแดง บ้านเกิ้ง ตำบลเกิ้ง อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม ประมาณ 270 ไร่ ตารางวาเป็นแหล่งสะสมพรรณไม้โดยใช้ชื่อว่า “สวนพฤกษชาติและศูนย์สนเทศพรรณไม้อีสาน”
ต่อมาได้รับพระกรุณาจากสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ ทรงพระราชทานนาม สวนแห่งนี้ว่า “สวนวลัยรุกขเวช” ในวันที่ 28 กันยายน 2531 จากความสำเร็จของโครงการ นี้ทางจังหวัดมหาสารคามจึงได้ขอ ให้ทางมหาวิทยาลัยขยายพื้นที่โครงการโดยมอบพื้นที่สาธารณะ ประโยชน์ โคกดงเค็ง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม ประมาณ 650 ไร่ ตารางวา การดำเนินงานระยะแรกได้รับงบประมาณสนับสนุนจากโครงการอีสานเขียว เป็นเวลา 4 ปี ตั้งแต่ 2532-2535 รวมงบประมาณ ทั้งสิ้น 20,689,520 บาท ต่อมาทางมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้ดำเนินการขอจัดตั้งโครงการ นี้ให้เป็นหน่วยงานหนึ่งของมหาวิทยาลัย ซึ่งได้รับพระกรุณาจาก สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ ทรงพระราชทานนามหน่วยงานนี้ว่า “สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช” เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2535 และประกาศจัดตั้งในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2536
หลักสูตร

|  หลักสูตรที่เปิดสอนในสถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> ระดับปริญญาบัณฑิต |  หลักสูตรที่เปิดสอนในสถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> ระดับปริญญามหาบัณฑิต |  หลักสูตรที่เปิดสอนในสถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> ระดับปริญญาดุษฎีบัณฑิต |  หลักสูตรที่เปิดสอนในสถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม>  |
| --- | --- | --- | --- |
|  ไม่มีการเรียนการสอน |  หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.) สาขาวิชาความหลากหลายทางชีวภาพ |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.) สาขาวิชาความหลากหลายทางชีวภาพ |  |
พิพิธภัณฑ์บ้านอีสาน

พิพิธภัณฑ์บ้านอีสานก่อตั้งขึ้นจากโครงการน้ำพระทัยจากในหลวงหรือโครงการอีสานเขียว เมื่อปี พ.ศ. 2531 บนเนื้อที่ 150 ไร่ หนึ่งในโครงการของสถาบันวิจัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เพื่อศึกษาปฏิบัติการด้านสังคมศาสตร์เกี่ยวกับวิถีชีวิต สังคมวัฒนธรรมอีสาน ในรูปแบบวัฒนธรรมท้องถิ่นควบคู่กับการศึกษาปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์เรื่องพืชสมุนไพรและพันธุ์ไม่ไผ่ในเอเชีย โดยจำรองวิถีต่างๆ ของชาวอีสานตั้งแต่เรือนเย้า เรือนภูไท และเรือนอีสาน
ภายในบ้านจัดแสดงเครื่องมือเครื่องใช้ประจำวันของชาวอีสาน นำเสนอภาพชีวิตของสังคมและวัฒนธรรมอีสานที่ดำรงอยู่ด้วยข้าวและน้ำ ด้วยเหตุผลที่อีสานเป็นสังคม เกษตรกรรมทำนา ที่จำเป็นต้องอาศัยน้ำเป็นหลัก และยังเชื่อมโยงไปสัมพันธุ์กับวิถีชีวิตการดำรงชีวิตที่ผู้คนจะต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องปลา ป่าไม้ ป่า เกลือ ด้วย โดยแบ่งออกเป็นบริเวณต่างๆ ได้แก่ โรงเกวียน หมู่บ้านอีสาน เถียงนา กองฟาง โรงแสดงกลางแจ้ง และบริเวณที่พักผ่อน ภายในบริเวณหมู่บ้านอีสาน จัดแสดงความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบของเรือนกับวิถีชีวิตระบบ ครอบครัว เครือญาติ เศรษฐกิจ ความเชื่อทางศาสนา ฯลฯ ภายในเรือนอีสานแต่ละหลังได้จัดเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิตเกี่ยวกับวิถีชีวิตของชาวอีสาน รวมทั้งข้อมูลที่แสดงความสัมพันธ์กับการใช้ประโยชน์ และความเชื่อในการใช้พันธุ์ไม้ของชาวอีสาน
พิพิธภัณฑ์บ้านอีสาน สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งอยู่บริเวณใกล้กับพระบรมธาตุนาดูน อ.นาดูน จ.มหาสารคาม โดยจะอยู่ทางซ้ายมือของถนนทางเข้าก่อนถึงพระบรมธาตุนาดูน เปิดให้เข้าชมทุกวัน เข้าชมฟรี ตั้งแต่เวลา 08.00 - 16.30 น. ติดต่อสอบถามเพิ่มเติมได้ที่ สถานีปฏิบัติการนาดูน สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และ สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ลานมอส

ลานมอส  อีกหนึ่งจุดน่าสนใจในบริเวณของพิพิธภัณฑ์บ้านอีสาน สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม นั่นก็คือลานมอสที่ขึ้นบนอิฐปูพื้น เป็นมอสที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติจากปัจจัยที่เหมาะสมทั้งความชื้นและสภาพแสงที่พอเหมาะ แต่ลานมอสนี้จะมีให้ชมความงามเฉพาะช่วงหน้าฝนเท่านั้น โดยลานมอสจะอยู่ใต้ร่มไม้บริเวณทางเข้าชมด้านข้างของพิพิธภัณฑ์บ้านอีสาน มีพื้นที่ไม่กว้างมากนัก แต่ถ้าเลือกมุมดีๆก็ถ่ายรูปออกมาได้สวยงามเช่นกัน
ผู้อำนวยการสถาบันวิจัย

รายนามผู้อำนวยการสถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้ (เท่าที่มีการบันทึก)
|  ทำเนียบผู้อำนวยการสถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> รายนามผู้อำนวยการ |  ทำเนียบผู้อำนวยการสถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> วาระการดำรงตำแหน่ง |  ทำเนียบผู้อำนวยการสถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม>  |
| --- | --- | --- |
| ไม่มีการบันทึก | พ.ศ. 2535 - 2549 |  |
| 1. รศ.ปรีชา เทพา | พ.ศ. 2550 - 2551 |  |
| 2. รศ.โรจน์ชัย ศัตรวาหา | พ.ศ. 2551 - 2559 (สองวาระ) |  |
| 3. รศ.วีระชัย สายจันทา | พ.ศ. 2559 - 2559 |  |
| 4. รศ.ไพโรจน์ ประมวล | พ.ศ. 2559 - 2563 |  |
| 5. ผศ.ดร.สุดารัตน์ ถนนแก้ว | พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน |  |

หมายเหตุ คำนำหน้านาม เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.web.msu.ac.th เว็บไซต์ทางการมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เก็บถาวร 2021-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://walai.msu.ac.th/th/ เว็บไซต์สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช เก็บถาวร 2020-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายชื่อคณะวิทยาศาสตร์ในประเทศไทย  |
| --- | --- |
สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ: กาฬสินธุ์ • นราธิวาสราชนครินทร์ • นเรศวร (วิทยาศาสตร์) • นเรศวร (วิทยาศาสตร์การแพทย์) • มหาสารคาม (วลัยรุกขเวช) • มหาสารคาม (วิทยาศาสตร์) • รามคำแหง • สุโขทัยธรรมาธิราช • อุบลราชธานี • เทคโนโลยีปทุมวัน
สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ: เกษตรศาสตร์ (วิทยาศาสตร์) • เกษตรศาสตร์ (วิทยาศาสตร์ ศรีราชา) • เกษตรศาสตร์ (วิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์) • เกษตรศาสตร์ (ศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์) • ขอนแก่น (วิทยาศาสตร์) • ขอนแก่น (สหวิทยาการ) • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • ทักษิณ • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ (วิทยาศาสตร์ประยุกต์) • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ (วิทยาศาสตร์ พลังงานและสิ่งแวดล้อม) • เทคโนโลยีสุรนารี • ธรรมศาสตร์ (สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร) • ธรรมศาสตร์ (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี) • นวมินทราธิราช (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสุขภาพ) • บูรพา (วิทยาศาสตร์) • บูรพา (วิทยาศาสตร์การกีฬา) • พะเยา • มหิดล • แม่โจ้ • แม่ฟ้าหลวง(วิทยาศาสตร์) • แม่ฟ้าหลวง (วิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง) • วลัยลักษณ์ • ศรีนครินทรวิโรฒ • ศิลปากร • สงขลานครินทร์ (วิทยาศาสตร์) • สงขลานครินทร์ (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี) • สงขลานครินทร์ (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม) • สวนดุสิต
มหาวิทยาลัยราชภัฏ: เชียงราย • นครราชสีมา  • สวนสุนันทา • มหาสารคาม • อุดรธานี
มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล: ตะวันออก • ธัญบุรี • พระนคร • ล้านนา • อีสาน
สถาบันอุดมศึกษาเอกชน: กรุงเทพ • บัณฑิตเอเซีย • มหานคร • รังสิต • ศรีปทุม • สยาม • หอการค้าไทย
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช
การไหว้

โรนัลด์ แมคโดนัลด์ ตัวนำโชคของแมคโดนัลด์ต้อนรับผู้ใช้บริการด้วยการไหว้
ไหว้ เป็นการทักทายของชาวไทย เพื่อแสดงความเคารพหรือสักการะด้วยการพนมมือเช่นเดียวกับการทำ อัญชลีมุทรา ของวัฒนธรรมอินเดีย ถือเป็นการให้เกียรติและแสดงถึงความมีสัมมาคารวะแก่กันและกัน นอกจากนี้ยังแสดงถึงการขอบคุณ การขอโทษ การยกย่อง หรืออื่น ๆ ตามแต่โอกาส การไหว้จะใช้สองมือขึ้นประนมเหมือนดอกบัวตูมไว้ระหว่างอก นิ้วแนบชิดสนิทกัน ศอกสองข้างแนบชิดลำตัว และยกขึ้นไหว้ในระดับต่าง ๆ โดยใช้มือกับใบหน้าเป็นตัวแบ่งระดับ
การไหว้ยังคงเป็นธรรมเนียมที่สืบเนื่องมาจนถึงยุคปัจจุบัน กลายเป็นมารยาทพื้นฐานของชาวไทย สำหรับการทักทาย การขอบคุณ บางครั้งการไหว้ขอโทษก็ทำเพื่อให้ตนพ้นจากความผิด
ประวัติ

พะนอม แก้วกำเนิด อดีตเลขาธิการคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กล่าวว่าการไหว้ เป็นการแสดงออกโดยธรรมชาติของมนุษย์เพื่อแสดงความรักและเคารพต่อกัน วัฒนธรรมการไหว้ของไทย มีมาแต่เมื่อไร ไม่ปรากฏหลักฐาน คาดว่าน่าจะรับมาจากอารยธรรมอินเดียผ่านศาสนาฮินดูและพุทธ ซึ่งมีการประนมมือเช่นเดียวกันนี้มาตั้งแต่ 4,000 ปีก่อน ดังปรากฏหลักฐานเป็นภาพในตราประทับทำจากดินเหนียวของอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ส.พลายน้อย ระบุว่า มีหลักฐานทางโบราณคดีเป็นรูปคนพนมมือบนหินชนวนจากวัดศรีชุม จังหวัดสุโขทัย และตุ๊กตาสังคโลกเป็นรูปผู้ชายนั่งพนมมือ แสดงให้เห็นว่าคนไทยรู้จักการไหว้มาช้านานแล้ว ซึ่งเมื่อชาวไทยรับวัฒนธรรมการไหว้มา ก็ได้ปรับปรุงให้เหมาะสมกับวิถีชีวิต เวลา และสถานที่ จนกลายเป็นขนบธรรมเนียมและวัฒนธรรมหนึ่งของไทย
แต่เดิมคนไทยจะทักทายคำพูดต่าง ๆ ร่วมไปด้วย เช่น สบายดีหรือ ไปไหนมา หรือกินข้าวมาหรือยัง ทว่าความหมายบ่งไปเชิงสู่รู้ ฟังดูไม่เหมาะสมนัก กระทั่งพระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ) เป็นผู้ริเริ่มการทักทายด้วยคำว่า "สวัสดี" เป็นคำทักทายทั้งเมื่อพบหน้าและจากกัน ใช้กันในหมู่นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเมื่อ พ.ศ. 2476 ต่อมาในสมัยจอมพล แปลก พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ได้ประกาศให้ใช้คำดังกล่าวเป็นคำทักทายเมื่อ พ.ศ. 2481 ซึ่งคำทักทายนี้จะถูกใช้พูดประกอบการไหว้ อย่างไรก็ตามคำว่า สวัสดี ถือเป็นวาจาอันเป็นมงคลที่มีมาช้านาน ดังปรากฏในจารึกยุคอาณาจักรตามพรลิงค์ เมื่อ พ.ศ. 1773 นอกจากหลักฐานจากภาคใต้แล้ว ศิลาจารึกจากภาคเหนือและภาคอีสานก็มีการใช้คำว่าสวัสดี เพราะเป็นถ้อยคำมงคลในพระศาสนา
การปฏิบัติ

การไหว้นั้นไม่จำกัดท่วงท่า สามารถไหว้ได้ในหลายอิริยาบถไม่ว่าจะนั่งเก้าอี้ ยืน หรือนั่งกับพื้น กระทำด้วยกิริยาอ่อนน้อมสวยงาม โดยการไหว้ ประกอบด้วยกิริยาสองส่วน ดังนี้
อัญชลี คือการพนมมือ โดยการพนมมือด้วยการนำมือสองข้างมาประกบกัน กระพุ่มมือคล้ายรูปดอกบัว ไม่แบนราบ พนมมือแนบไว้ระหว่างหน้าอก ปลายนิ้วมือเฉียงพอประมาณหรือเอียง 45 องศา นิ้วทุกนิ้วเรียงชิดสนิทกันไม่กางออกจากกัน ศอกสองข้างแนบชิดติดลำตัวไม่กางศอก
วันทา คือการไหว้ มีอยู่สามระดับ ในกรณีเพศชายยืนไหว้ ให้ยืนตรง ค้อมตัวลงแล้วยกมือขึ้นไหว้ ให้นิ้วหัวแม่มือตรงตามระดับการไหว้ แล้วกลับมายืนในท่าตรงตามเดิม ส่วนเพศหญิงยืนไหว้ ให้ยืนตรงแล้วถอยเท้าที่ถนัดข้างใดข้างหนึ่งไปข้างหลังเล็กน้อย พร้อมกับย่อตัวแล้วยกมือขึ้นไหว้ ให้นิ้วหัวแม่มือตรงตามระดับการไหว้ จากนั้นให้ลดมือลงแล้วชักเท้ากลับสู่ท่ายืนตรง หรือเพศหญิงจะยืนไหว้แบบเพศชายก็ได้
ตามธรรมเนียมไทย เวลาแขกมาบ้านก็ไหว้เจ้าบ้านเพื่อขออนุญาต ครั้นจะขอตัวลาก็ไหว้อีกครั้ง และหากมีการรับของจากผู้อาวุโสกว่า ผู้ด้อยอาวุโสต้องทำการไหว้ก่อนรับของ ถือเป็นมารยาทอย่างหนึ่ง
สำหรับชาวมุสลิมสามารถไหว้บุคคลได้ เช่นการทำความเคารพครูหรือไหว้ทักทายบุคคลอื่นที่เป็นบุคคลต่างศาสนา แต่ห้ามไหว้สิ่งเคารพอื่น หรือไหว้พร้อมด้วยดอกไม้ธูปเทียน หรือแสดงความเคารพด้วยการกราบไหว้เด็ดขาด เพราะมุสลิมจะบูชาหรือกราบอัลลอฮ์เพียงองค์เดียวเท่านั้น ขณะคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกสามารถไหว้พระสงฆ์ในพุทธศาสนาได้ เพราะเป็นเพศนักบวชควรแก่การเคารพ แต่หากกราบพระจะไม่แบมือ ส่วนพราหมณ์หลวงมีธรรมเนียมการกระหย่งไหว้ ซึ่งมีลักษณะคล้ายการนั่งยอง ก่อนทอดผ้ากราบ แล้วก้มลงกราบเทวรูปจากท่านั่งดังกล่าว
การแบ่งระดับ

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ได้กำหนดระดับของการไหว้ไว้ 3 ระดับ ดังนี้
การไหว้ระดับที่ 1 สำหรับไหว้พระรัตนตรัย อันได้แก่ พระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ ทั้งยังรวมไปถึงโบราณสถานหรือศาสนสถานอันเนื่องจากพุทธศาสนา ในกรณีที่ไม่สามารถกราบเบญจางคประดิษฐ์ได้ ให้ประนมมือขึ้น ให้นิ้วหัวแม่มือจรดกลางระหว่างคิ้ว นิ้วชี้แตะเหนือหน้าผาก ก้มหน้าขนานกับพื้นพอประมาณ อุปมาว่ารัตนตรัยคือแก้วอันประเสริฐ มีค่าสูงสุด ควรแก่การกราบไหว้
การไหว้ระดับที่ 2 สำหรับไหว้ผู้มีพระคุณหรือผู้อาวุโส ได้แก่ บิดา มารดา ปู่ ย่า ตา ยาย ญาติผู้ใหญ่ ครูบาอาจารย์ หรือผู้ที่เราเคารพอย่างสูง ให้ประนมมือขึ้น นิ้วหัวแม่มือจรดปลายจมูก นิ้วชี้จรดระหว่างคิ้ว อุปมาว่าเป็นบุคคลที่ให้ความเคารพรองจากพระรัตนตรัย เป็นบุคคลที่ให้ลมหายใจ และเป็นบุคคลที่ทำให้มีชีวิตอยู่ในสังคมได้
การไหว้ระดับที่ 3 สำหรับไหว้บุคคลทั่วไปและบุคคลเสมอกัน วัยไม่สูงกว่าผู้ไหว้ ให้ประนมมือขึ้น หัวแม่มือจรดที่ปลายคาง นิ้วชี้แตะที่จมูก ก้มศีรษะเล็กน้อย อุปมาว่าควรแก่การเคารพรองจากบิดามารดา หรือเป็นบุคคลที่พูดคุยด้วยกันประจำ ควรระวังวาจา
ส่วนการรับไหว้ คือการตอบรับการทักทายจากผู้ด้อยอาวุโสกว่า เพื่อแสดงออกว่าเราให้ความสนใจ ผู้รับไหว้กระพุ่มมือไว้บริเวณหน้าอก ปลายนิ้วชี้อยู่ที่ดั้งจมูก นิ้วหัวแม่มืออยู่บริเวณคาง สายตามองไปที่ผู้ไหว้ด้วยความหวังดี อุปมาว่ามือที่พนมอยู่กลางอกนั้นคือการตอบรับจากใจ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การทักทายแบบไทย
เชลซี กรีน

| Chelsea Green |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Chelsea Anne Green
เกิด:  (1991-04-04) 4 เมษายน ค.ศ. 1991 (33 ปี) Victoria, British Columbia, Canada
คู่สมรส: Matt Cardona (สมรส 2021)
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Chelsea Chelsea Green Jaida Laurel Van Ness Megan Miller Reklusa
ส่วนสูง: 5 ft 7 in (1.70 m)
น้ำหนัก: 125 lb (57 kg)
มาจาก: Victoria, British Columbia, Canada
ฝึกหัดโดย: Lance Storm WWE Performance Center
เปิดตัว: May 31, 2014
เชลซี แอนนี กรีน (Chelsea Anne Green; 4 เมษายน ค.ศ. 1991) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพ, สตั๊นท์หญิง และโมเดลชาวแคนาดา เธอยังเป็นที่รู้จักใน Impact Wrestling ภายใต้ชื่อ ลอว์เรล แวน เนส (Laurel Van Ness) อดีตแชมป์ Impact Knockouts Championship และเข้าร่วม Lucha Underground ในนาม เร็กลูซา (Reklusa) เธอยังได้ปล้ำสมาคมอิสระภายใต้ชื่อจริงของเธอเอง ในปี 2015 เธอได้ร่วมแข่งขันรายการของ WWE อย่าง Tough Enough เธอได้เป็นแชมป์หญิงยูไนเต็ดสเตทส์คนแรกในประวัติศาสตร์ WWE
แชมป์และรางวัล

แชมป์ยูเอสหญิง WWE
แชมป์อิมแพ็คน็อกเอาต์และแชมป์แท็กทีมหญิง PW2.0
แชมป์แท็กทีมควีนออฟคอมแบท
All-Star Wrestling
ASW Women's Championship (1 time)
ASW Women’s Championship Tournament (2015)
Impact Wrestling
Impact Knockouts Championship (1 time)
Impact Knockouts World Tag Team Championship (1 time) – with Deonna Purrazzo
National Wrestling Alliance
NWA Women's Invitational Cup (2021)
Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 26 of the top 50 female singles wrestlers in the PWI Female 50 in 2017 and 2019
Pro Wrestling 2.0
PW2.0 Tag Team Championship (1 time) – with Santana Garrett
Queens of Combat
QOC Tag Team Championship (1 time) – with Taeler Hendrix
QOC Tag Team Championship Tournament (2017) – with Taeler Hendrix
WWE
WWE Women's United States Championship (1 time, inaugural)
WWE Women's Tag Team Championship (1 time) – with Sonya Deville and later Piper Niven (1)
แหล่งข้อมูลอื่น

Chelsea Anne Green ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Chelsea Green ที่ WWE.com
มณีรัตน์ คำอ้วน

| มณีรัตน์ คำอ้วน |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
ชื่อเกิด: มณีรัตน์ คำอ้วน
เกิด: 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 (39 ปี) จังหวัดสกลนคร ประเทศไทย
อาชีพ: นักแสดง พิธีกร
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2547–ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: นุ้ย - เพื่อนสนิท (2548) พลอยใส - เทวดาสาธุ (2549) ปิ่น - สี่แพร่ง (2551)  เสมอใจ - ดาวเรือง (2556) หมวดอัจฉรา - ผู้กองยอดรัก (2558) กุดั่น - ปีกทอง (2559) เอ๋ย - Wake Up ชะนี The Series (2561) วิวรรณ - จนกว่าจะได้รักกัน (2567) กรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ - หม่อมเป็ดสวรรค์ (2567)
คมชัดลึก: นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ พ.ศ. 2548 - เพื่อนสนิท
มณีรัตน์ คำอ้วน (เกิด 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528) ชื่อเล่น เอ๋ เป็นนักแสดงและพิธีกรลูกครึ่งไทย-บังกลาเทศ มีชื่อเสียงจากผลงานภาพยนตร์เรื่อง เพื่อนสนิท รับบท "นุ้ย" และจากซิทคอมเรื่อง เทวดาสาธุ รับบท "พลอยใส"
ประวัติ

มณีรัตน์ คำอ้วน เกิดที่ตำบลธาตุเชิงชุม อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร เป็นบุตรของโมฮัมเหม็ด ฮุสเซน บิดาชาวบังกลาเทศ กับพยอมศรี ฮุสเซน มารดาชาวไทย เดิมครอบครัวอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ด เธอมีพี่สาวหนึ่งคนเกิดในบังกลาเทศชื่อ นฤดี คำอ้วน ซึ่งแยกย้ายกันหลังจากบิดาเสียชีวิต ปัจจุบันเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินของสายการบินแห่งหนึ่ง
มณีรัตน์สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน และปริญญาตรี คณะมนุษยศาสตร์ สาขาสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ช่วงวัยเด็ก มณีรัตน์จะช่วยมารดาทำและขายโรตี เมื่อมีฐานะมากขึ้น บิดาจึงทำอาชีพรับเหมาตามต่างจังหวัด แต่ทุกอย่างได้เปลี่ยนแปลงหลังจากบิดาเสียชีวิตลง มารดาต้องกลายมาเป็นเสาหลักของครอบครัวแทน เธอจึงต้องกลับมาช่วยมารดาขายโรตีอีกครั้ง ต่อมาเมื่อมารดามีปัญหาด้านสุขภาพ มณีรัตน์จึงออกหางานทำ โดยเป็นพนักงานขายของตามบ้าน แคชเชียร์ และนักแสดงประกอบ ซึ่งจากการเป็นนักแสดงประกอบนี้เอง ทำให้เธอได้เรียนรู้และมีประสบการณ์เกี่ยวกับการแสดง ซึ่งภายหลังเธอแคสต์ได้ภาพยนตร์เรื่อง เพื่อนสนิท และได้รับบทเป็น “นุ้ย”
แม้มณีรัตน์จะมีบิดาเป็นชาวบังกลาเทศ แต่เธอเองกลับคิดว่าเธอแทบไม่มีความเป็นบังกลาเทศหลงเหลืออยู่เลย "คุณพ่ออยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กและไม่เคยกลับบ้านเลยตั้งแต่หนูจำความได้ คุณพ่อใช้ชีวิตแบบไทย ๆ ความเป็นลูกครึ่งในตัวหนูเลยไม่ค่อยมีค่ะ ส่วนเรื่องวัฒนธรรม คุณพ่ออาจจะมีหวง มีข้อบังคับเป็นกฎเกณฑ์ของที่บ้านบ้าง หลัก ๆ ที่ได้รับมาน่าจะเป็นเรื่องอาหารการกิน พ่อชอบกินแกงขมิ้นรสจัด แต่ความเป็นอยู่ก็เป็นแบบไทย ๆ เลยค่ะ"