เศรษฐกิจไทย

| เศรษฐกิจไทย |
| --- | --- |
กรุงเทพมหานคร ศูนย์กลางพาณิชย์ของไทย
อันดับทางเศรษฐกิจ: 20 (PPP) (IMF, 2561)   25 (ราคาตลาด) (IMF, 2561)
สกุลเงิน: บาท
ปีงบประมาณ: 1 ตุลาคม – 30 กันยายน
ภาคีการค้า: WTO, APEC, IOR-ARC, ASEAN
สถิติ
จีดีพี:    $509.200 พันล้าน (nominal, 2020 est.)   $1.261 ล้านล้าน (PPP, 2020 est.) 
จีดีพีเติบโต:   4.2% (2018) 2.4% (2019e)  −5.0% (2020e) 4.1% (2021e) 
จีดีพีต่อหัว:    $7,379 (nominal, 2020 est.)   $18,275 (PPP, 2020 est.) 
ภาคจีดีพี:   เกษตรกรรม: 8.4%  อุตสาหกรรม: 39.2%  บริการ: 52.4%  (2012) 
เงินเฟ้อ (CPI): ทั่วไป −1.1% (2020 est.)
ประชากรยากจน:    9.9% (2018)   8.6% on less than $5.50/day (2018) 
จีนี:  36.4 medium (2018)
แรงงาน:    38,917,441 คน (2019)   67.3% employment rate (2018) 
ว่างงาน:  1.1% (2020 est.)
อุตสาหกรรมหลัก: ยานยนต์และชิ้นส่วน (11%), บริการทางการเงิน (9%), เครื่องใช้ไฟฟ้าและส่วนประกอบ (8%), การท่องเที่ยว (6%), ปูนซีเมนต์, auto manufacturing, อุตสาหกรรมหนักและอุตสาหกรรมเบา, เครื่องใช้ในครัวเรือน, คอมพิวเตอร์และชิ้นส่วน, เฟอร์นิเจอร์, พลาสติก, สิ่งทอและเสื้อผ้า, การแปรรูปเกษตร, เครื่องดื่ม, ยาสูบ
อันดับความคล่องในการทำธุรกิจ:  21st (very easy, 2020)
การค้า
มูลค่าส่งออก: $236.69 พันล้าน (2017)
สินค้าส่งออก: คอมพิวเตอร์และชิ้นส่วน (23%), เครื่องใช้ไฟฟ้า (19%), อาหารและไม้ (14%), ผลิตภัณฑ์เคมีและพลาสติก (14%), ยานยนต์และชิ้นส่วน (12%), หินและแก้ว (7%), สิ่งทอ, เสื้อผ้า และ เฟอร์นิเจอร์ (4%)
ประเทศส่งออกหลัก:   สหรัฐอเมริกา 11.4%  จีน 11%  สหภาพยุโรป 10.3%  ญี่ปุ่น 9.6%  ฮ่องกง 5.3%  อื่น ๆ 52.4%  (2016) 
มูลค่านำเข้า: $222.76 billion (2017)
สินค้านำเข้า: สินค้าทุน และ สินค้าขั้นกลาง, วัตถุดิบ, เครื่องอุปโภคบริโภค, น้ำมันดิบ
ประเทศนำเข้าหลัก:   จีน 21.6%  ญี่ปุ่น 15.8%  สหภาพยุโรป 9.3%  สหรัฐอเมริกา 6.2%  มาเลเซีย 5.6%  อื่น ๆ 41.5%  (2016) 
FDI: $205.5 พันล้าน (2017 est.)
หนี้ต่างประเทศ: $163.402.95 billion (Q1 2019)
การคลังรัฐบาล
หนี้สาธารณะ: 60.81% (เมษายน 2565)
รายรับ: THB 2.829 ล้านล้าน (ปีงบประมาณ 2564)
รายจ่าย: THB 3.012 ล้านล้าน (ปีงบประมาณ 2564)
ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจ: None Fitch:  A- (Local Currency IDR)  BBB+ (Foreign Currency IDR)  A- (Country Ceiling)  Outlook: Stable  Japan Credit Rating Agency:  A (Local Currency IDR)  A- (Foreign Currency IDR)  A+ (Country Ceiling)  Outlook: Stable 
ทุนสำรอง: US$266.09 พันล้าน (net amount, June 2020)
แหล่งข้อมูลหลัก: CIA World Fact Book  หน่วยทั้งหมด หากไม่ระบุ ถือว่าเป็นดอลลาร์สหรัฐ
เศรษฐกิจไทยเป็นเศรษฐกิจกำลังพัฒนาแบบผสมและเป็นประเทศอุตสาหกรรมใหม่  เมื่อปี 2561 มีผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศในรูปตัวเงิน (ราคาตลาด) เป็นอันดับที่ 25 ของโลก มีผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศที่ความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ (พีพีพี) เป็นอันดับที่ 20 ของโลก นับว่าใหญ่สุดเป็นอันดับสองของอาเซียน มีอัตราเงินเฟ้อทั่วไปอยู่ที่ 1.1%
ภาคอุตสาหกรรมและบริการเป็นภาคหลักในผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศของไทย โดยภาคอุตสาหกรรมเป็นสัดส่วน 39.2% ของจีดีพี ภาคเกษตรกรรมเป็นสัดส่วน 8.4% ของจีดีพี น้อยกว่าภาคการขนส่งและการค้า ตลอดจนการสื่อสาร ซึ่งเป็นสัดส่วน 13.4% และ 9.8% ของจีดีพีตามลำดับ ภาคก่อสร้างและเหมืองแร่เป็นสัดส่วน 4.3% ของจีดีพี ภาคอื่น (ซึ่งรวมภาคการเงิน การศึกษา โรงแรมและร้านอาหาร) เป็นสัดส่วน 24.9% ของจีดีพี โทรคมนาคมและการค้าบริการกำลังกำเนิดเป็นศูนย์กลางการขยายอุตสาหกรรมและการแข่งขันทางเศรษฐกิจ
ในปี 2551 ประเทศไทยส่งข้าวออกคิดเป็นประมาณ 33% ของการค้าข้าวทั่วโลก ประเทศไทยเป็นผู้ผลิตและส่งออกยางรายใหญ่ที่สุดของโลก และเป็นผู้ส่งออกอาหารรายใหญ่อันดับ 5 ของโลก ในปี พ.ศ. 2560 ประเทศไทยมีมูลค่าการส่งออกเป็นอันดับที่ 21 ของโลก และมีมูลค่าการนำเข้าเป็นอันดับที่ 25 ของโลก ประเทศคู่ค้าหลัก ได้แก่ ประเทศจีน ญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา มาเลเซีย สิงคโปร์ อินโดนีเซีย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ออสเตรเลีย ฮ่องกงและเกาหลีใต้
ธนาคารโลกรับรองประเทศไทยว่าเป็น "นิยายความสำเร็จการพัฒนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเรื่องหนึ่ง" (one of the great development success stories) จากตัวชี้วัดทางสังคมและการพัฒนา แม้รายได้มวลรวมประชาชาติ (GNI) ต่อหัวต่ำ คือ 5,210 ดอลล่าร์สหรัฐ และมีดัชนีการพัฒนามนุษย์ (HDI) อยู่ที่อันดับที่ 89 แต่ประชากรที่อยู่ต่ำกว่าเส้นความยากจนลดลงจาก 65.26% ในปี 2531 เหลือ 8.6% ในปี 2559 ตามเส้นฐานความยากจนใหม่ของสำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) ในไตรมาสแรกของปี 2556 อัตราว่างงานของไทยอยู่ที่ 0.7% ซึ่งน้อยเป็นอันดับ 4 ของโลก รองจากประเทศกัมพูชา โมนาโกและกาตาร์
ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2556 ค่าแรงขั้นต่ำทางการทุกจังหวัดเป็น 300 บาท ความเหลื่อมล้ำของรายได้ในประเทศไทยถือว่าสูงสุดประเทศหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครัวเรือนที่รวยที่สุด 20% มีรายได้ครัวเรือนเกินครึ่ง ดัชนีจีนีของรายได้ครัวเรือนอยู่ที่ 0.51 ครอบครัวรายได้น้อยและยากจนกระจุกอยู่ในภาคเกษตรกรรมอย่างมาก