stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบอร์เกอร์มังสวิรัติ
ประวัติ

อาหารที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับไส้เบอร์เกอร์มังสวิรัติได้ปรากฏอยู่ในตำราอาหารของชาวยูเรเชียมาเป็นพันปีแล้ว โดยปรากฏอยู่ในรูปของลูกชิ้นหรือแผ่นปั้นทอดหรือย่าง อาจผสมเนื้อสัตว์บ้างหรือทำจากวัตถุดิบที่เป็นพืชล้วน ๆ เช่น ถั่ว โปรตีนจากพืช เป็นต้น
แม้ว่าจะระบุไม่ได้ว่าใครเป็นผู้คิดค้นเบอร์เกอร์มังสวิรัติสมัยใหม่กันแน่ แต่ชื่อเรียกแฮมเบอร์เกอร์ชนิดนี้ (ในภาษาอังกฤษ) นี้ก็น่าจะมีที่มาจากนายเกรโกรี แซมส์ ชาวอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2525 โดยเขาเรียกมันว่า "เว็จจีเบอร์เกอร์" (VegeBurger) เกรโกรีและเครก พี่ชายของเขา ได้เปิดร้านอาหารธรรมชาติในย่านแพดดิงตันของกรุงลอนดอนมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 (พ.ศ. 2503-2512) แล้ว ห้างสรรพสินค้าคาร์ฟูร์ในเมืองเซาแทมป์ตันได้จำหน่ายเว็จจีเบอร์เกอร์ไปสองพันชิ้นหลังจากเปิดตัวไปได้สามสัปดาห์
ร้านอาหาร

มีเบอร์เกอร์มังสวิรัติแบบขายถาวรในร้านแมคโดนัลด์ของประเทศต่าง ๆ ดังนี้
อินเดีย
บาห์เรน
อียิปต์
เยอรมนี
กรีซ
เนเธอร์แลนด์
สวีเดน
สวิตเซอร์แลนด์
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ในสหรัฐอเมริกา มีเบอร์เกอร์มังสวิรัติจำหน่ายในร้านเบอร์เกอร์คิง
แหล่งข้อมูลอื่น

สูตรเบอร์เกอร์มังสวิรัติ
เบอร์เกอร์วอลนัต
เบิร์กลีย์ซอฟต์แวร์ดิสตริบิวชัน

| --- | --- |
ผู้พัฒนา: CSRG, UC เบิร์กลีย์
เขียนด้วย: ภาษาซี 
ตระกูล: ยูนิกซ์
สถานะ: ถูกทายาทแทนที่แล้ว
รูปแบบ รหัสต้นฉบับ: Open source
วันที่เปิดตัว: พ.ศ. 2520 
รุ่นเสถียร: 4.4-Lite2 / 1995
ชนิดเคอร์เนล: Monolithic
สัญญาอนุญาต: BSD licenses
เว็บไซต์: N/A
เบิร์กลีย์ซอฟต์แวร์ดิสตริบิวชัน (อังกฤษ: Berkeley Software Distribution -BSD ; Berkeley Unix) เป็นระบบปฏิบัติการยูนิกซ์ที่พัฒนาและเผยแพร่โดย มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ เริ่มต้นในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 70 ชื่อบีเอสดียังคงมีอยู่ในระบบปฏิบัติการรุ่นใหม่ ๆ ซึ่งสืบทอดมาจากดิสตริบิวชันนี้ เช่น FreeBSD, NetBSD, และ OpenBSD เป็นต้น
บีเอสดีจัดว่าเป็นยูนิกซ์ที่ใช้กันแพร่หลายสำหรับคอมพิวเตอร์ระดับเวิร์กสเตชันในยุคนั้น ทั้งนี้อาจเป็นเพราะสัญญาอนุญาตใช้งานของบีเอสดีนั้นไม่ซับซ้อน ทำให้บริษัทอื่น ๆ นำเทคโนโลยีไปพัฒนาในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 80 จนสร้างความคุ้นเคยในวงกว้าง ถึงแม้ว่าในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 90 บีเอสดีจะถูกแทนที่ด้วย System V รีลีส 4.x และ OSF/1 แต่ในระยะหลังนี้มีการปรับปรุงและพัฒนาระบบปฏิบัติการโดยใช้ซอร์สโค้ดที่เปิดเผยของบีเอสดีเป็นแกนหลัก
ดูเพิ่ม

FreeBSD
NetBSD
OpenBSD
EKKOBSD
แหล่งข้อมูลอื่น

BSDWiki เก็บถาวร 2005-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – วิกิของระบบปฏิบัติการบีเอสดี
The BSD Certification Group เก็บถาวร 2005-04-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เบิร์ดแมน มายาดาว

| เบิร์ดแมน มายาดาว |
| --- | --- |
Theatrical release poster
กำกับ: อาเลคันโดร กอนซาเลซ อีญาร์รีตู
เขียนบท:   อาเลคันโดร กอนซาเลซ อีญาร์รีตู  Nicolás Giacobone  Alexander Dinelaris, Jr.  Armando Bo 
อำนวยการสร้าง:   อาเลคันโดร กอนซาเลซ อีญาร์รีตู  John Lesher  Arnon Milchan  James W. Skotchdopole 
นักแสดงนำ:   ไมเคิล คีตัน  Zach Galifianakis  เอ็ดเวิร์ด นอร์ตัน  Andrea Riseborough  เอมี่ ไรอัน  เอมมา สโตน  นาโอมิ วัตส์ 
กำกับภาพ: Emmanuel Lubezki
ตัดต่อ:   Douglas Crise  Stephen Mirrione 
ดนตรีประกอบ: Antonio Sánchez
บริษัทผู้สร้าง:   Regency Enterprises  New Regency Pictures  M Productions  Le Grisbi Productions  TSG Entertainment  Worldview Entertainment 
ผู้จัดจำหน่าย: Fox Searchlight Pictures
วันฉาย:   27 สิงหาคม ค.ศ. 2014 (2014-08-27) (Venice)  17 ตุลาคม ค.ศ. 2014 (2014-10-17) (United States) 
ความยาว: 119 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 16.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 76.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เบิร์ดแมน มายาดาว (อังกฤษ: Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า Birdman) เป็นภาพยนตร์อเมริกันในปี ค.ศ. 2014 ร่วมเขียนบท ร่วมผลิต และกำกับโดยอาเลคันโดร กอนซาเลซ อีญาร์รีตู นำแสดงโดยไมเคิล คีตัน ร่วมด้วยแซก แกลิเฟียนาคิส, เอ็ดเวิร์ด นอร์ตัน, แอนเดรีย ไรส์โบโร, เอมี่ ไรอัน, เอมมา สโตน, และ นาโอมิ วัตส์
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและนักแสดงยอดเยี่ยมจากรางวัลลูกโลกทองคำ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 87 และได้รับรางวัล 4 สาขา รวมถึงสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, สาขาบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม และ สาขาถ่ายภาพยอดเยี่ยม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Birdman ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Birdman ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1927–1940:  วิงส์ (1928)  เดอะบรอดเวย์เมโลดี (1929)  แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง (ภาพยนตร์) (1930)  ซิมาร์รอน (1931)  แกรนด์โฮเทล (1932)  แควัลเคด (1933)  อิตแฮปเพนวันไนต์ (1934)  มูทีนีออนเดอะเบาน์ตี (1935)  เดอะเกรตซิกเฟลด์ (1936)  เดอะไลฟ์ออฟอีไมลีโซลา (1937)  ยูแคนต์เทกอิตวิทยู (1938)  วิมานลอย (1939)  รีเบกกา (1940) 
1941–1960:  ชีวิตต้องสู้ (1941)  มิสซิสมินิเวอร์ (1942)  คาซาบลังกา (1943)  โกอิงมายเวย์ (1944)  วันหยุดที่หายไป (1945)  วันชื่นคืนฝัน (1946)  เกียรติศักดิ์สุภาพบุรุษ (1947)  แฮมเลต (1948)  ออลเดอะคิงส์แมน (1949)  วิมานลวง (1950)  แอนอเมริกันอินปารีส (1951)  เดอะเกรตเทสต์โชว์ออนเอิร์ธ (1952)  ชั่วนิรันดร์ (1953)  แก๊งท่าเรือ (1954)  มาร์ตี คนขายเนื้อกับรักแท้ (1955)  80 วันรอบโลก  (1956)  สะพานเดือดเลือดเชลยศึก (1957)  จีจี้ สาวโลกีย์ (1958)  เบนเฮอร์ (1959)  ดิอพาร์ตเมนต์ (1960) 
1961–1980:  เวสต์ไซด์สตอรี่ (1961)  ลอเรนซ์แห่งอาราเบีย (1962)  ทอม โจนส์ เทพบุตรนักรัก (1963)  บุษบาริมทาง (1964)  มนต์รักเพลงสวรรค์ (1965)  อะแมนฟอร์ออลซีซันส์ (1966)  คืนเดือดคดีโฉด (1967)  หนูน้อยโอลิเวอร์ (1968)  คาวบอยตกอับย่ำกรุง (1969)  แพ็ตตัน นายพลกระดูกเหล็ก (1970)  มือปราบเพชรตัดเพชร (1971)  เดอะก็อดฟาเธอร์ (1972)  2 ผู้ยิ่งใหญ่ (1973)  เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974)  บ้าก็บ้าวะ! (1975)  ร็อคกี้ ราชากำปั้น ทุบสังเวียน (1976)  แอนนี ฮอล (1977)  เดอะเดียร์ฮันเตอร์ (1978)  พ่อ แม่ ลูก (1979)  เส้นทางมนุษย์ (1980) 
1981–2000:  เกียรติยศแห่งชัยชนะ (1981)  คานธี (1982)  ค่าแห่งความรัก (1983)  อมาเดอุส (1984)  รักที่ริมขอบฟ้า (1985)  พลาทูน (1986)  จักรพรรดิโลกไม่ลืม (1987)  อัจฉริยะแห่งออทิสติก (1988)  สู่มิตรภาพ ณ ปลายฟ้า (1989)  จอมคนแห่งโลกที่ 5 (1990)  อำมหิตไม่เงียบ (1991)  ไถ่บาปด้วยบุญปืน (1992)  ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม (1993)  อัจฉริยะปัญญานิ่ม (1994)  วีรบุรุษหัวใจมหากาฬ (1995)  ในความทรงจำ...ความรักอยู่ได้ชั่วนิรันดร์ (1996)  ไททานิค (1997)  กำเนิดรักก้องโลก (1998)  อเมริกัน บิวตี้ (1999)  นักรบผู้กล้าผ่าแผ่นดินทรราช (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  ผู้ชายหลายมิติ (2001)  ชิคาโก (2002)  ลอร์ดออฟเดอะริงส์: มหาสงครามชิงพิภพ (2003)  เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี (2004)  คน...ผวา (2005)  ภารกิจโหด แฝงตัวโค่นเจ้าพ่อ (2006)  ล่าคนดุในเมืองเดือด‎ (2007)  สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ‎ (2008)  หน่วยระห่ำ ปลดล็อกระเบิดโลก (2009)  ประกาศก้องจอมราชา (2010)  บรรเลงฝัน บันดาลรัก (2011)  แผนฉกฟ้าแลบ ลวงสะท้านโลก (2012)  ปลดแอก คนย่ำคน (2013)  เบิร์ดแมน มายาดาว (2014)  คนข่าวคลั่ง (2015)  มูนไลท์ ใต้แสงจันทร์ ทุกคนฝันถึงความรัก (2016)  เดอะ เชพ ออฟ วอเทอร์ (2017)  กรีนบุ๊ค (2018)  ชนชั้นปรสิต (2019)  โนแมดแลนด์ (2020)  โคด้า หัวใจไม่ไร้เสียง (2021)  ซือเจ๊ทะลุมัลติเวิร์ส (2022)  ออปเพนไฮเมอร์ (2023)
เบลล์ เอเอช-1ซี ไวเปอร์

| เอเอช-1ซี ไวเปอร์ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เฮลิคอปเตอร์จู่โจม
ชาติกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: เบลล์ เฮลิคอปเตอร์
สถานะ: อยู่ในการพัฒนา
ผู้ใช้งานหลัก: กองนาวิกโยธินสหรัฐ
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: พ.ศ. 2552
เที่ยวบินแรก: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2543
สายการผลิต: เอเอช-1 ซูเปอร์คอบรา
เบลล์ เอเอช-1ซี ไวเปอร์ (อังกฤษ: Bell AH-1Z Viper) (บางครั้งก็เรียก"ซูเปอร์คอบรา") เป็นเฮลิคอปเตอร์จู่โจมแบบสองเครื่องยนต์ที่มีพื้นฐานมาจากเอเอช-1ดับบลิว ซูเปอร์คอบราซึ่งถูกพัฒนาให้กับกองนาวิกโยธินสหรัฐฯ เอเอช-1ซีมีสี่ใบพัด ระบบใบพัดแบบผสม และระบบจับเป้าแบบใหม่ เอเอช-1ซีเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาเอช-1 มันยังถูกเรียกในอีกชื่อหนึ่งว่า"ซูลูคอบรา"
การพัฒนา

จุดเริ่มต้นของเอช-1ซีย้อนกลับไปถึงเบลล์ 249ในปีพ.ศ. 2522 ซึ่งมีพื้นฐานมาจากเอเอช-1เอสที่ติดตั้งระบบใบพัดสี่ใบที่มาจากเบลล์ 412 เฮลิคอปเตอร์นี้สาธิตการออกแบบคอบรา 2ในงานฟาร์นโบโรแอร์โชว์ในปีพ.ศ. 2523 คอบรา 2 ติดตั้งขีปนาวุธแบบเฮลไฟร์ ระบบจับเป้าแบบใหม่ และเครื่องยนต์ที่ได้รับการพัฒนา ต่อมาก็มีข้อเสนอของคอบรา 2000 ซึ่งรวมทั้งเครื่องยนต์เจเนรัลอิเลคทริค ที700 และใบพัดสี่ใบ การออกแบบนี้ดึงดูดความสนใจของนาวิกโยธินสหรัฐฯ แต่การให้ทุนก็ยังไม่เกิดขึ้น ในปีพ.ศ. 2536 เบลล์ได้เสนอโครงการสร้างเฮลิคอปเตอร์จู่โจมแบบมห่ให้กับสหราชอาณาจักรโดยเป็นรุ่นเอเอช-1ดับบลิว การออกแบบที่พัฒนานี้มีชื่อว่าคอบราวีนอม มันมีห้องนักบินดิจิตอลที่ทันสมัยและสามารถบรรทุกขีปนาวุธโทว์ เฮลไฟร์ หรือขีปนาวุธกำมะถันได้ การออกแบบคอบราวีนอมถูกปรับเปลี่ยนในปีพ.ศ. 2538 โดยการเป็นเป็นระบบสี่ใบพัด อย่างไรก็ตามการออกแบบก็ต้องแพ้ให้กับเอเอช-64ดีในเวลาต่อมา
ในปีพ.ศ. 2539 นาวิกโยธินสหรัฐฯ ได้เริ่มโครงการพัฒนาเอเอช-1 ขึ้นโดยทำสัญญากับเบลล์ เฮลิคอปเตอร์เพื่อทำการพัฒนาเอเอช-1ดับบลิวจำนวน 180 เครื่องและยูเอช-1เอ็นให้กลายเป็นยูเอช-1วาย โครงการเอช-1 ได้สร้างเฮลิคอปเตอร์จู่โจมที่ทันสมัยและมีประโยชน์พร้อมกับการออกแบบที่ลดค่าปฏิบัติการลง เอเอช-1ซีและยูเอช-1วายมีส่วนหาง เครื่องยนต์ ระบบใบพัด อากาศกลศาสตร์ ซอฟต์แวร์ การควบคุม และรูปร่างที่เหมือนกันมากกว่า 84%
เบลล์ได้มีส่วมร่วมกับรัฐบาลทำทีมทดสอบในช่วงการพัฒนาวิศวกรรมการผลิตที่เป็นขั้นตอนหนึ่งของโครงการเอช-1 โครงการเอเอช-1ซีดำเนินไปอย่างช้าๆ ตั้งแต่พ.ศ. 2539 จนถึง 2546 โดยส่วนใหญ่แล้วเป็นการวิจัยและพัฒนา  ระบบสองใบพัดแบบกึ่งแข็งถูกแทนที่ด้วยระบบสี่ใบพัดซึ่งช่วยเพิ่มการทำงานให้ดีขึ้น ความเร็วสูงสุด อัตราการไต่ระดับ กระสุน และลดการสั่นสะเทือนของใบพัด
เอเอช-1ซีทำการบินครั้งแรกในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2543  อากาศยานต้นแบบสามลำถูกส่งให้กับศูนย์อากาศยานนาวิกโยธินในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2545 สำหรับการบินทดสอบินเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ การผลิตในระดับต่ำได้เริ่มขึ้นในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546 จนถึงพ.ศ. 2561
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 เบลล์ได้รับสัญญาสำหรับเอเอช-1ซรจำนวนสี่ลำสุดท้ายเพื่อเข้ามาแทนที่แผนในการสร้างเอเอช-1ดับบลิวใหม่  เบลล์ได้ส่งเอเอช-1ซีในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 การผลิตอย่างเต็มกำลังคาดว่าจะเกิดขึ้นต่อมาในปี 2551  ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 กองทัพเรือที่จัดซื้ออากาศยานให้กับนาวิกโยธินได้วางแผนเสนอเพิ่มเอเอช-1ซีอีก 46 เครื่องทำให้มีจำนวนทั้งสิ้น 226 เครื่องในการสั่งซื้อ อากาศยานเพิ่มเติมจะออกมาในพ.ศ. 2553
การออกแบบ

เอเอช-1ซีมีเทคโนโลยีใบพัดแบบใหม่พร้อมกับอากาศกลศาสตร์ทางทหารที่พัฒนา ระบบอาวุธที่พัฒนา และเซ็นเซอร์แบบอิเลคทรอ-ออพติคอลในระบบอาวุธ มันมีความสามารถในการเอาตัวรอดที่ยอดเยี่ยมและสามารถหาเป้าหมายในระยะทางที่ไกลขึ้นและเข้าโจมตีพวกมันด้วยอาวุธที่มีความแม่นยำ
ระบบใบพัดใหม่ของเอเอช-1ซีมีชิ้นส่วนน้อยกว่า 75% ของระบบใบพัดแบบเก่าที่มีสี่ใบเหมือนกัน ใบพัดทำจากวัสดุผสมซึ่งเพิ่มการเคลื่อนที่ในอากาศและระบพับใบกึ่งอัตโนมัติสำหรับการบรรทุกลงในเรือ ปีกทั้งสองที่ได้รับการออกแบบใหม่ของมันยาวขึ้นพร้อมกับส่วนปลายปีที่ติดตั้งขีปนาวุธอย่างเอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ได้ แต่ละปีกจะมีแท่นจรวดสำหรับขีปนาวุธไฮดรา 70 ขนาด 2.75 นิ้วสองชุดหรือเครื่องยิงขีปนาวุธเอจีเอ็ม เฮลไฟร์ 4 ลูก เรดาร์ของลองโบว์ยังสามารถติดตั้งบนปลายปีกได้
แบบซีนั้นระบบการบินที่พัฒนาโดยนอร์ทธรอพกรัมแมน ระบบยังรวมทั้งคอมพิวเตอร์ภารกิจสองเครื่องและระบบควบคุมการบินอัตโนมัติหนึ่งเครื่อง ลูกเรือแต่ละคนจะมีจอแอลซีดีขนาด 8x6 นิ้วสองจอและจอขนาด 4.2x4.2 นิ้วหนึ่งจอ ระบบการสื่อสารเป็นการผสมของวิทยุอาร์ที-1824 ยูเอชเอฟ/วีเอชเอฟ คอมเซค (COMSEC) และโมเด็มในหนึ่งหน่วยที่มาจากกองทัพเรือสหรัฐฯ ระบบนำร่องยังรวมทั้งจีพีเอส ระบบแผนที่ดิจิตอล และระบบข้อมูลอากาศสำรอง ซึ่งทำให้อาวุธทำงานได้ในขณะที่ลอยตัวอยู่
ลูกเรือจะสวมหมวกแบบ"ท็อปโอว์" (Top Owl) ท็อปโอว์สามารถมองได้ทั้งตอนกลางวันและตอนกลางคืนและกล้องส่องทางไกลที่มองได้ 40° เอเอช-1ซีมีเครื่องมีในการอยู่รอดที่รวมทั้งระบบลออินฟราเรดเวลาลอยตัว (Hover Infared Suppression System) เพื่อปกปิดไอเสียของเครื่องยนต์ ระบบเรดาร์เตือนภัย ระบบเตือนขีปนาวุธ และระบบเตือนเลเซอร์
ระบบจับเป้าของล็อกฮีด มาร์ตินได้ร่วมกับเซ็นเซอร์เอฟแอลไออาร์รุ่นที่สาม ระบบจับเป้าจะค้นหาเป้าหมายได้ทั้งตอนกลางวันและตอนกลางคืนหรือในสภาพอากาศที่ไม่เป็นมิตร ระบบมีแบบการมองที่หลากหลายและสามารถตามเป้าได้ด้วยเอฟเอลไออาร์หรือด้วยโทรทัศน์
ประวัติการใช้งาน

เอเอช-1ซีได้ผ่านการทดสอบทางทะเลในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2548  ในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2548 กองนาวิกโยธินสหรัฐฯ ได้ตกลงรับเฮลิคอปเตอร์เอเอช-1ซีเครื่องแรกเข้ากองเรือ  ในช่วงสามเดือนแรกของปีพ.ศ. 2549 อากาศยานดังกล่าวถูกย้ายไปที่หน่วยทำการทดสอบเพื่อทำการทดสอบการบินของมัน ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 เอเอช-1ซีและยูเอช-1วายเริ่มการทดสอบครั้งที่สองและครั้งสุดท้าย
ประเทศผู้ใช้งาน

สหรัฐอเมริกา
เช็กเกีย
บาห์เรน
ประเทศผู้ใช้งาน > เคยจัดหาแต่ถูกยกเลิก

ไทย
กองทัพบก มีโครงการจัดหา เฮลิคอปเตอร์โจมตี แบบ AH-1Z Viper เพื่อทดแทนเฮลิคอปเตอร์ AH-1F ที่กองทัพบกมีใช้งานอยู่จำนวน 8 ลำ แต่เนื่องจากปัญหาด้านงบประมาณที่มีการตัดลดงบประมาณในส่วนของงบจัดหาอาวุธจำนวนมากในปี 2564 และกองทัพบกจะถูกตัดอีกในปี 2565 อย่างน้อย 5.9 พันล้านบาท ทำให้กองทัพบกน่าจะยกเลิกการจัดหาเฮลิคอปเตอร์โจมตี และปรับงบประมาณไปจัดหาเฮลิคอปเตอร์ใช้งานทั่วไปแบบ UH-60A ซึ่งเป็นอากาศยานมือสองแทน
รายละเอียด

ลูกเรือ 2 นาย; นักบิน 1 นักบินผู้ช่วย/พบปืน 1
ปริมาณสูงสุดที่รับได้ 3,021 กิโลกรัม
ความยาว 17.8 เมตร
เส้นผ่าศูย์กลางใบพัด 14.6 เมตร
ความสูง 4.37 เมตร
น้ำหนักเปล่า 5,580 กิโลกรัม
น้ำหนักสูงสุดตอนนำเครื่องขึ้น 8,390 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์เจเนรัลอิเลคทริค ที700-จีอี-401ซี เทอร์โบชาฟท์ 1,800 แรงม้าสองเครื่อง
ระบบใบพัด ใบพัดหลักสี่ใบ ใบพัดหางสี่ใบ
ความเร็วสูงสุด 296 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พิสัย 685 กิโลเมตร
ระยะทำการต่อสู้ 231 กิโลเมตรพร้อมกระสุน 1,130 กิโลกรัม
เพดานบิน 20,000 ฟุต
อัตราการไต่ระดับ 2,790 ฟุตต่อนาที
อาวุธ
ปืนแกทลิ่งแบบเอ็ม197 สามลำกล้องขนาด 20 ม.ม. 1 กระบอกในป้อมแบบเอ/เอ49อี-7 (บรรจุกระสุน 750 นัด)
จรวดไฮดรา 70 ขนาด 2.75 นิ้ว ติดตั้งในเครื่องยิงแบบแอลเอยู-68ซี/เอ 7 ลูกหรือแอลเอยู-61ดี/เอ 19 ลูก
ขีปนาวุธ
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศแบบเอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ 1 ลูกติดอยู่ที่ปลายปีกแต่ละข้าง (ทั้งหมด 2)
ขีปนาวุธอากาศสู่พื้นแบบเอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์ 8 ลูกในเครื่องยิงขีปนาวุธแบบเอ็ม272 ชุดละ 4 ลูกมีสองชุด
เอเอช-1ซีในงานแสดงที่แสดงให้เห็นใบพัดสี่ใบและปีกที่ยาวขึ้น
เบิร์กลีย์โอเพนอินฟราสตรักเชอร์ฟอร์เน็ตเวิร์กคอมพิวติง

เว็บย่อ
BOINC
| --- | --- |

นักพัฒนา: มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์

รุ่นเสถียร: 7.8.3    /    3 ตุลาคม 2560
 
ที่เก็บข้อมูล:  github.com/BOINC/boinc  
ระบบปฏิบัติการ: Linux, Mac OS X, Solaris, Windows Android
สัญญาอนุญาต: LGPL
เว็บไซต์: boinc.berkeley.edu
เบิร์กลีย์โอเพนอินฟราสตรักเชอร์ฟอร์เน็ตเวิร์กคอมพิวติง (อังกฤษ: Berkeley Open Infrastructure for Network Computing หรือ BOINC) เป็นซอฟต์แวร์โครงสร้างพื้นฐานสำหรับการสร้างโครงการ Distributed Computing สำหรับงานวิจัยที่ต้องใช้การประมวลผลข้อมูลจำนวนมาก แต่แทนที่ผู้วิจัยจะต้องลงทุนซื้อเครื่องซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ก็หันมาใช้ระบบ Grid Computing บนอินเทอร์เน็ต และอาศัยการคำนวณโดยเครื่องคอมพิวเตอร์ของผู้ใช้อาสาสมัครตามบ้านแทน
BOINC พัฒนาขึ้นโดยทีมงานจาก มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ นำโดย ดร. เดวิด แอนเดอร์สัน ผู้อำนวยการโครงการ และผู้พัฒนา SETI@home เมื่อ พ.ศ. 2542 โดยปรับปรุงความสามารถให้เป็นระบบที่เปิดกว้างขึ้น สามารถประยุกต์ไปใช้งานกับโครงการอื่นได้ นอกเหนือจากโครงการ เซติ
BOINC ได้รับการบันทึกว่า สามารถประมวลผลได้ 615 TeraFLOPS ด้วยจำนวนผู้ใช้ ประมาณ 4.75 แสนเครื่อง (9 ก.ย. 49)  เปรียบเทียบกับ Blue Gene ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่เร็วที่สุดในโลกของ ไอบีเอ็ม สามารถคำนวณได้ 280 TFLOPS
BOINC Account Manager

BOINC Account Manager (BAM) เป็นเว็บไซต์ที่ช่วยการจัดการ สำหรับผู้ใช้ที่มีเครื่องคอมพิวเตอร์จำนวนมาก หรือเข้าร่วมโครงการหลายโครงการ รวมทั้งมีระบบ SMS เข้าโทรศัพท์มือถือแจ้งสถิติและสถานะการทำงานของคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่อง และเหมาะสำหรับผู้ใช้ที่ไม่ชำนาญ
account manager ที่ปัจจุบันให้บริการอยู่ คือ
http://bam.boincstats.com เก็บถาวร 2008-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://gridrepublic.org
แหล่งข้อมูลอื่น

แหล่งรวมโครงการ ของ BOINC ที่ใช้ชื่อ ทีมไทย เก็บถาวร 2006-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (สถิติ)
SETI@Home: The Distributed Computing for SETI
ข่าวสารเพื่อประชาสัมพันธ์ SETI@home เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Unofficial BOINC Wiki เก็บถาวร 2010-01-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
distributedcomputing.info (อังกฤษ)
เว็บ The Knights who Say Ni! เก็บถาวร 2007-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ให้บริการสถิติ
เว็บ BOINCstats ให้บริการสถิติ (ปรับปรุงทุกวัน)
เว็บ BOINC Synergy เก็บถาวร 2008-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ให้บริการสถิติ (ปรับปรุงทุกวัน)
สกรีนเซฟเวอร์ของ SETI@home
ภาพหน้าจอการคำนวณ SETI@home
สกรีนเซฟเวอร์ของ ClimatePrediction.NET BBC Climate Change
เบตตี เดวิส

| เบตตี เดวิส |
| --- | --- |
ภาพถ่ายสาธารณะใน ค.ศ. 1935
เกิด: รูธ เอลิซาเบธ เดวิส 5 เมษายน ค.ศ. 1908(1908-04-05) โลเวลล์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐ
เสียชีวิต: 6 ตุลาคม ค.ศ. 1989(1989-10-06) (81 ปี) เนอยี-ซูร์-แซน ฝรั่งเศส
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1929–1989
พรรคการเมือง: พรรคเดโมแครต
คู่สมรส: ฮาร์มอน ออสการ์ เนลสัน  (สมรส 1932; หย่า 1938) อาร์เธอร์ ฟาร์นสเวิร์ธ  (สมรส 1940; เสียชีวิต 1943) วิลเลียม แกรนต์ เชอรี  (สมรส 1945; หย่า 1950) แกรี เมอร์ริล  (สมรส 1950; หย่า 1960)
บุตร: 3 คน รวมถึง บี. ดี. ไฮแมน
ลายมือชื่อ

รูธ เอลิซาเบธ "เบตตี" เดวิส (อังกฤษ: Ruth Elizabeth "Bette" Davis; 5 เมษายน ค.ศ. 1908 – 6 ตุลาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เจ้าเเม่แห่งวงการภาพยนตร์" (Film Royalty) เธออยู่ในวงการมากว่า 50 ปี และปรากฏอยู่ในภาพยนตร์และโทรทัศน์มากกว่า 104 เรื่อง เธอเป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทบาทการเเสดงในการเป็นนางร้ายที่ไร้ความเห็นอกเห็นใจและได้รับคำชื่นชมอย่างกว้างขวางจากทั้งภาพยนตร์แนวประโลมโลก ประวัติศาสตร์ และตลกเป็นครั้งคราว แม้ว่าเธอจะประสบความสำเร็จอย่างมากกับภาพยนตร์แนวรักก็ตาม เธอถูกจัดอันดับให้เป็น 1 ใน 10 "ดาราหญิงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล" จากการจัดของสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน
หลังจากปรากฏอยู่ในละครบรอดเวย์ เบตตีได้ย้ายมายังฮอลลีวูดใน ค.ศ. 1930 ซึ่งภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอกับยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย จากนั้นเธอเซ็นสัญญากับวอร์เนอร์บราเธอส์ใน ค.ศ. 1932 และเริ่มมีชื่อเสียงจากบทพนักงานเสิร์ฟสาวผู้ใจจืดใจดำในภาพยนตร์เรื่อง Of Human Bondage (1934) จนกระทั่ง ค.ศ. 1937 เธอพยายามปลดปล่อยตนเองจากสัญญากับวอร์เนอร์บราเธอส์ แม้ว่าเธอจะแพ้คดีความแต่ก็เป็นช่วงที่ประสบความสำเร็จอย่างขีดสุดในอาชีพการงานของเธอ จนปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 เธอเป็นหนึ่งในนักแสดงภาพยนตร์ชาวอเมริกันที่สำคัญที่สุดกับสไตล์อันหนักแน่นและเอาจริงเอาจัง เธอยังเป็นที่เลื่องลือด้านการต่อสู้เจรจาและเผชิญหน้ากับผู้บริหารสตูดิโอ ผู้กำกับภาพยนตร์ และนักแสดงร่วม ที่มักถูกเปิดเผยต่อสาธารณชนด้วยบุคลิกที่ตรงไปตรงมากับเสียงพูดอันห้วน ๆ และถือบุหรี่อยู่ในมือ จึงถูกสาธารณะล้อเลียนและเสียดสี
เดวิสเป็นผู้ร่วมก่อตั้งของฮอลลีวูดแคนทีน และเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้เป็นประธานสถาบันศิลปะภาพยนตร์และวิทยาการ (AMPAS) เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมถึงสองครั้ง และเป็นบุคคลแรกที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาการแสดงถึงสิบครั้ง และได้รับรางวัลสำหรับความสำเร็จตลอดชีพจากสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน ตลอดอาชีพของเธอต้องผ่านช่วงตกต่ำและประสบปัญหากับชีวิตส่วนตัวหลายช่วง เธอแต่งงานทั้งหมดสี่ครั้ง หย่าร้างสามครั้ง และเป็นแม่หม้ายอีกหนึ่งครั้ง เธอเลี้ยงดูบุตรในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยว ในช่วงบั้นปลายชีวิต เธอมีปัญหาสุขภาพเป็นเวลานานแต่ยังคงรับงานแสดงต่อไป จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยมะเร็งเต้านมใน ค.ศ. 1989
ชีวตและอาชีพ > 1908–1929: วัยเยาว์และอาชีพการแสดงช่วงต้น

รูธ เอลิซาเบธ เดวิส รู้จักกันตั้งแต่ยังเด็กว่า "เบตตี" เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1908 ในโลเวลล์ รัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นบุตรสาวของฮาร์โลว์ มอร์เรลล์ เดวิส (1885–1938) นักศึกษากฎหมายจากออกัสตา รัฐเมน ซึ่งภายหลังได้เป็นทนายสิทธิบัตร และรูธ ออกัสตา (สกุลเดิม Favór; 1885–1961) จากทิงส์โบโร รัฐแมสซาชูเซตส์ เดวิสมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อ บาร์บารา แฮเรียต
ใน ค.ศ. 1915 พ่อแม่ของเดวิสก็หย่าร้างกัน เธอและน้องสาวเข้าเรียนที่โรงเรียนประจำแห่งสปาร์ตันที่ชื่อ เครสตัลแบน (Crestalban) ในเลนส์โบโร รัฐแมสซาชูเซตส์ ในเบิร์กเชียร์เป็นเวลาสามปี
เธอเริ่มฉายแววการแสดงมาตั้งแต่วัยเยาว์โดยเธอมีโอกาสไปแสดงละครเวทีของโรงเรียนเรื่องแรกคือ The Wild Duck ต่อมาเมื่อเธออายุได้ 16 ปีเธอได้เข้าศึกษาต่อที่สถาบันการแสดงในกรุง Boston ชื่อสถาบัน Cushing Academy และได้พบรักกับ Harmon O.Nelson ซึ่งทั้งคู่ได้มาแต่งงานกันในภายหลัง
หลังจากที่เธอเรียนจบ เธอได้ย้ายมาอยู่ที่ New York และประกอบอาชีพเป็นนักแสดงละครเวที เมื่อปี ค.ศ.1929 (พ.ศ. 2472) โดยเธอเล่นละครเวทีเรื่องแรกเรื่อง "Broken Dishes" ก็ประสบความสำเร็จโดยมีคนชักชวนเธอให้ย้ายจาก Broadway ไปยังฮอลลีวู้ด
ชีวตและอาชีพ > ชีวิตเริ่มต้นในวงการบันเทิง ค.ศ.1930 - ค.ศ.1933

หลังจากนั้นเธอได้ตัดสินใจไปยังเมือง ฮอลลีวู้ด เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ.1929 โดยนั่งรถไฟไปจากสถานี New York ไปยัง Union Station พร้อมกับแม่ของเธอ เธอได้ไปเซ็นสัญญากับค่ายUniversal Studios และเล่นหนังเรื่องแรกเรื่อง The Bad Sister แต่ไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากค่ายไม่ค่อยผลักดันเธอและโฆษณาเธอซักเท่าไหร่นัก เธอจึงตัดสินใจย้ายกลับไป New York เพียงแค่ 1 วันหลังจากเธอกลับมาจาก ฮอลลีวู้ด คุณ George Arliss ศิลปินนักแสดงและนักเขียนอาวุโส ประจำค่าย Warner Brothers ได้เรียกเธอไปแคสหน้ากล้อง เนื่องจากเห็นแววในตัวของเบตตี เดวิส จึงได้นัดเธอและจับเธอมาเซ็นสัญญากับค่าย Warner Brothers เมื่อปี ค.ศ.1932 และได้หนังเรื่องแรก The Man Who Played God กับทางค่าย Warner Brothers
ชีวตและอาชีพ > ดาวใหม่แจ้งเกิดในวงการบันเทิง ค.ศ.1934 - ค.ศ.1938

นางร้ายคนแรกบนจอภาพยนตร์สากล
ในปี ค.ศ.1934 เธอได้เล่นหนังเรื่อง Of Human Bondage คู่กับ Leslie Howard พระเอกแถวหน้าในฮอลลีวู้ดยุค 30 โดยเธอรับบทเป็น Mildred พนักงานเสิร์ฟสาวผู้มีจิตใจดำ ร้อยเล่ห์ เอาเปรียบผู้อื่นที่ นักศึกษาแพทย์ (รับบทโดย Leslie Howard) ตกหลุมรัก บทบาทนี้ทำให้เธอแจ้งเกิดในวงการภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ และได้คำวิจารณ์บนนิตสาร Life ว่าเป็น การแสดงที่สมจริงที่สุดบนจอภาพยนตร์ บทนี้ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งแรก
ปี 1935 เธอได้แสดงภาพยนตร์คู่กับ Franchot Tone ในเรื่อง Dangerous ซึ่งภาพยนตร์ก็ได้เสียงตอบรับที่ดีมาก ส่งผลให้เบตตี ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งที่ 2 และชนะรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม เป็นครั้งแรกในชีวิตการแสดง
นิตยสาร The New York Times กล่าวว่า เธอเป็นนักแสดงหญิงที่น่าจับตามองมากที่สุด
ชีวตและอาชีพ > ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และช่วงตกต่ำ

เดวิสใช้เวลาช่วงต้นเดือนของปี 1943 ในการขายพันธบัตรสงคราม หลังจากที่แจ็ควอร์เนอร์วิพากษ์วิจารณ์ว่าเธอมีแนวโน้มที่จะดึงดูดฝูงชนให้มาซื้อเธอก็เตือนเขาว่าผู้ชมของเธอตอบสนองต่อภาพยนตร์ที่เธอแสดงเป็นอย่างมาก เธอขายพันธบัตรมูลค่า 2 ล้านเหรียญภายในสองวันรวมทั้งรูปถ่ายของตัวเองในภาพยนตร์เรื่อง  วนิดามารยา (Jezebel)  ในราคา 250,000 เหรียญ (ค่าเงินในปี 1943) นอกจากนี้เธอยังแสดงละครให้กับกองทหารคนผิวดำในฐานะสมาชิกผิวขาวคนเดียวของคณะการแสดงที่ก่อตั้งโดย Hattie McDaniel ซึ่งรวมถึง Lena Horne และ Ethel Waters ด้วย
ตามคำแนะนำของ John Garfield ในการเปิดคลับบริการในฮอลลีวูดเดวิส - ด้วยความช่วยเหลือของวอร์เนอร์ แครีแกรนท์ และ Jule Styne - เปลี่ยนไนต์คลับเก่าให้เป็น โรงอาหารฮอลลีวู้ด ซึ่งเปิดเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ.1943
ในช่วงปลายปี 1943  Arthur Farnsworth ประสบอุบัติเหตุบนถนน Hollywood Boulevard ให้เขานั้นเสียชีวิตโดยทันที ทำให้เบตตีนั้นเสียใจเป็นอย่างมาก จนมีผลกระทบต่องานแสดงของเธอในภาพยนตร์ Mr.Skeffington แต่นั่นก็ไม่ใช่จุดพลิกผลันแต่อย่างใด
ภายหลังจบสงครามโลก เธอได้แต่งงานใหม่กับ William Sherry นักวาดภาพและให้กำเนิดธิดา 1 คนชื่อ BD Hyman แต่หลังจากการนั้น ชีวิตของเธอตกต่ำลงไปเรื่อยๆทั้งด้านความรักและด้านอาชีพ ทำให้เธอต้องหย่าร้างกับ Sherry เธอกล่าวว่า "การแต่งงานครั้งนั้นเป็นการแต่งงานที่แย่ที่สุดในชีวิต"
หลังจากนั้นในช่วงปลายยุค 40 เธอประสบปัญหาในเรื่องการเงินและอาชีพของเธอเป็นอย่างมาก เรื่อง Beyond The Forest ได้รับคำวิจารณ์ว่า น่าเบื่อและเนื้อเรื่องไม่ชวนอิน ทำให้เธอตัดสินใจไม่ต่อสัญญากับ Warner Brothers