stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การค้นหาในแนวลึกแบบวนเพิ่มความลึก
คุณสมบัติ > ประสิทธิภาพด้านเวลา (Time complexity)

ประสิทธิภาพด้านเวลา (Time complexity) ของ การค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึก (IDDFS) ในต้นไม้ที่มีความสมดุลจะมีค่าของประสิทธิภาพด้านเวลาเท่ากับการค้นหาตามแนวลึกเป็น : O(b^{d}) ซึ่งเป็นการค้นหาที่ใช้เวลานาน ในการวนค้นหาตามแนวความลึกนั้น ปมต่างๆในระดับหนึ่งจะมีการถูกค้น หนึ่งครั้ง และเมื่อเพิ่มระดับขึ้น ปมต่างๆที่ถูกค้นในระดับหนึ่งก็จะถูกค้นเพิ่มอีกครั้งหนึ่ง ขึ้นอยู่กับปมรากของต้นไม้ค้นหา ซึ่งปมรากของต้นไม้ค้นหานั้นจะถูกค้น d+1 ครั้ง ดังนั้น ผลรวมของจำนวนการค้นปมต่างๆในการวนค้นหาเชิงความลึกนั้นจะเป็น
ถ้ากำหนดให้ b = 10 และ d = 5 จะได้
6 + 50 + 400 + 3,000 + 20,000 + 100,000 = 123,456
ส่วนแบบการค้นหาตามแนวลึก จะมีผลรวมของการค้นปมต่างๆเป็น
ถ้ากำหนดให้ b = 10 และ d = 5 จะได้
1 + 10 + 100 + 1,000 + …. + 100,000 = 111,111
จากทั้งหมดข้างต้นนั้น การวนค้นหาตามแนวลึก ที่เริ่มจากความลึก 1 ไปถึง ความลึก d จะมีการค้นปมของปมต่างๆ มากกว่าแบบการค้นหาตามแนวกว้าง หรือการค้นแบบจำกัดความลึก ประมาณ 11% ที่ความลึก d และ b = 10 โดยหากปัจจัยในการแตกกิ่งมีค่าสูงจะทำให้ การซ้ำกันของการค้นปมของสถานะที่อยู่ในระดับบนจะมีค่าต่ำแม้ว่าปัจจัยในการแตกกิ่งจะมีค่าเป็น 2 หรือ มากกว่า แต่ การค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึกจะทำการค้นหา 2 ครั้ง โดยต้องยังคงสภาพ การค้นหาตามแนวกว้างที่สมบูรณ์ หมายความได้ว่าประสิทธิภาพของเวลาการทำงานของการค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึกยังมีค่า O(bd) และประสิทธิภาพด้านพื้นที่ยังคงเป็น O(bd) เช่นเดิม .โดยทั่วไปแล้ว การค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึกจะเป็นวิธีการค้นหาที่ดีกว่าแบบอื่นๆ เมื่อจำนวนพื้นที่ที่ต้องค้นหามีขนาดใหญ่ และ ไม่ทราบความลึกของคำตอบเป้าหมายที่ต้องการ
คุณสมบัติ > การได้คำตอบที่เหมาะสม (Optimality)

การได้คำตอบที่เหมาะสม (Optimality) คำตอบที่ได้จากการค้นหาแบบ การค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึก (IDDFS) จะเหมาะสมก็ต่อเมื่อเส้นทาง (edge) ที่ใช้ผ่านแต่ละปมที่ต้องการค้นหาในต้นไม้ค้นหามีน้ำหนักเท่ากัน คือ 1
ถ้าน้ำหนักของเส้นทาง (edge) การเดินทางของแต่ละปมมีค่าต่างกันที่ไม่ใช่ 1 จะทำให้คำตอบที่มาจากการค้นหาไม่เหมาะสม
คุณสมบัติ > ความสมบูรณ์ (Completeness)

การได้คำตอบหรือการใช้ขั้นตอนวิธีการค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึกนั้นจะมีความสมบูรณ์เหมือนกับ การค้นเชิงแนวกว้าง ซึ่งความสมบูรณ์นั้นอยู่ภายใต้ปัจจัยที่ว่า ค่าปัจจัยในการแตกกิ่ง (b) ต้องมีขอบเขตจำกัด (finite) ซึ่งถ้าปัจจัยต่างๆเหมาะสมแล้วขั้นตอนวิธีการค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึก จะใช้เวลาดีและทำงานได้เร็วกว่าขั้นตอนวิธีการค้นเชิงลึก และ การค้นเชิงแนวกว้าง
ตัวอย่าง

จากกราฟหากเราเริ่มค้นหาตามแนวลึกโดยเริ่มต้นที่จุด A กำหนดให้เส้นทาง (edge) ด้านซ้ายจะถูกเลือกก่อนเส้นทาง (edge) ในด้านขวา และการค้นหาจะจำไว้ว่าก่อนหน้าเคยค้นปมไหนมาแล้วบ้าง และจะไม่ค้นปมนั้นซ้ำอีก ดังนั้นการค้นปมต่างๆในกราฟข้างต้นจะได้เป็นลำดับดังนี้ A, B, D, F, E, C, G
ในอีกแบบหนึ่งผลที่ได้จากการค้นหาตามแนวลึกที่เริ่มต้นที่จุด A แต่จะไม่จำว่าก่อนหน้าเคยค้นพบปมไหนมาก่อน ผลที่ได้จากการค้นหาจะเป็น order A, B, D, F, E, A, B, D, F, E, etc. ซ้ำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ซึ่งจะไม่สามารถค้นเจอปม C หรือ G ในกราฟได้
การค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึก จะป้องกันการเกิด loop แบบด้านบน และจะทำให้ค้นปมต่างๆในแต่ความลึกของปมต่างๆนั้นเอง ซึ่งจะให้ดำเนินการจากซ้ายไปขวาแบบข้างต้น
0: A
1: A (ค้นซ้ำ), B, C, E
(หมายเหตุ : iterative deepening ได้ค้นเจอปม C ซึ่งการค้นหาตามแนวลึกข้างต้นค้นไม่เจอ )
2: A, B, D, F, C, G, E, F
(หมายเหตุ : ยังสามารถค้นเจอปม C แต่คราวนี้เกิดการค้นเจอทีหลัง เนื่องด้วยการค้นเจอปม E ในคนละเส้นทางและ การจะเกิดกสนวนกลับมาค้นเจอปม F ถึงสองครั้ง
3: A, B, D, F, E, C, G, E, F, B
จากกราฟข้างต้น เมื่อเพิ่มความลึก สังเกต 2 วัฏจักร คือ "ABFE" และ "AEFB" จะเจอได้ง่ายและบ่อยครั้ง ก่อนที่ขั้นตอนวิธีจะหยุดและไปค้นหาในเส้นทางอื่นๆ
การนำไปประยุกต์ใช้

มีขั้นตอนวิธีที่คล้ายกับ การค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึก (IDDFS) คือ iterative lengthening search ซึ่งเป็นขั้นตอนวิธีที่มีการเพิ่มน้ำหนักของเส้นทาง (edge) ของระดับความลึกในชั้นต่างๆ ซึ่งการซ้ำการค้นปมๆต่างในระดับต่างๆนั้นจะมีค่าน้ำหนักบนเส้นทาง (edge) ไปยังปมต่างๆเหล่านั้นเพิ่มขึ้นด้วย เพราะฉะนั้นเป้าหมายแรกที่ได้จะเป็นเส้นทางที่มีค่ารวมของน้ำหนักบนเส้นทางดีที่สุด คือถูกที่สุดนั่นเอง แต่ iterative lengthening ก็ยังมีปัญหาอยู่มากทำให้ เป็นวิธีการค้นหาที่ยังไม่ดีเท่าการค้นเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึก
การค้นหาแบบ การค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึก (IDDFS) จะใช้ได้ในงานหลายๆ ด้าน เช่น ในเรื่องเกี่ยวกับการทำปัญญาประดิษฐ์ เช่นการจำลองการเล่นหมากรุก
การค้นหาแบบ การค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึก (IDDFS) จะนำไปใช้ใน game tree เช่น killer heuristicand , alpha-beta pruning (ขั้นตอนวิธีที่ใช้ลดการหาที่ไม่จำเป็น) ซึ่งมากไปด้วยการประมาณความถูกต้องของคะแนนของปมต่างๆกันที่ปลายทางความลึกที่สามารถเกิดขึ้นได้ และการค้นหาจะเสร็จได้รวดเร็ว
สรุป

Iterative Deepening Depth-First Search (IDDFS) หรือ การค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึก เป็นขั้นตอนวิธีที่ดัดแปลงหรือพัฒนามากจากการค้นแบบจำกัดความลึก โดยอาศัยหลักการของขั้นตอนวิธีเชิงละโมบ ที่จะค่อยๆ หาคำตอบที่ต้องการจากเริ่มต้นที่กำหนดความลึกที่จะค้นหาไว้ที่ 0 แล้วเพิ่มค่าความลึกขึ้นไปเรื่อยๆ จนกว่าเราจะเจอเป้าหมายคำตอบต้องการได้
เพิ่มเติม > ข้อมูลเพิ่มเติม

en:iterative lengthening search
เพิ่มเติม > ตัวอย่างโปรแกรม

"---------------------------------รูปเปรียบเทียบการค้นหา---------------------------
การตรวจลงตรา

บทความนี้เกี่ยวกับเอกสารเดินทาง สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วีซ่า (แก้ความกำกวม)
การตรวจลงตรา หรือ วีซ่า (อังกฤษ: Visa) (Visa มาจากภาษาละติน หมายถึง เอกสารที่ผ่านการตรวจสอบแล้ว) เป็นเอกสารซึ่งประเทศใดประเทศหนึ่งได้ออกให้แก่บุคคลใดบุคคลหนึ่งภายใต้การพิจารณาของประเทศนั้น ๆ แต่เพียงผู้เดียว เพื่อเป็นการแสดงว่าได้อนุญาตให้ต่างด้าวบุคคลนั้นสามารถเดินทางเข้าประเทศผู้ได้ออกตรวจลงตรานั้นได้ ภายในช่วงระยะเวลาและขอบเขตของจุดประสงค์ที่ได้กำหนดไว้ในการยื่นคำร้องขอรับการตรวจลงตรา ใช้แสดงต่อเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองขณะเดินทางเข้าประเทศผู้ออกตรวจลงตรา
ปกติแล้วจะมีการประทับตรวจลงตราไว้ในหนังสือเดินทาง อาจเป็นในรูปแบบแผ่นสติ๊กเกอร์ ตราประทับ หรืออาจอยู่ในรูปเอกสารอื่นใดที่ไม่ได้ประทับลงในหนังสือเดินทาง ในปัจจุบันการตรวจลงตราในบางประเทศเป็นแบบอิเล็กทรอนิกส์ โดยเชื่อมโยงข้อมูลต่าง ๆ ผ่านเครือข่ายในระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งจะไม่ปรากฏเครื่องหมายใด ๆ ในหนังสือเดินทาง หรือไม่มีเอกสารที่แสดงถึงการได้รับตรวจลงตราแล้ว การตรวจลงตราอาจเป็นเอกสารที่แสดงว่าบุคคลหนึ่งได้รับอนุญาตให้เดินทางเข้าหรือเดินทางออกจากพื้นที่ของประเทศอันเป็นของผู้ออก
การเดินทางในอดีตก่อนสงครามโลก ไม่ต้องใช้การตรวจลงตรา ครั้นมีสงครามเกิดความหวาดกลัวในเรื่องสายลับจึงทำให้ประเทศต่าง ๆ จำเป็นต้องทำการตรวจสอบบุคคลก่อนที่จะอนุญาตให้เดินทางเข้าสู่ประเทศของตน
ประเภทของวีซ่า

วีซ่าเดินทางผ่าน (Transit Visa) ปกติจะมีอายุประมาณ 5 วัน เพื่อเป็นทางผ่านไปยังประเทศอื่นที่เป็นจุดหมายอันไม่ใช่ประเทศที่ได้รับอนุญาตซึ่งวีซ่าเดินทางผ่าน
วีซ่าท่องเที่ยว (Tourist Visa) เป็นวีซ่าที่มีจุดประสงค์ในการเดินทางเพื่อการท่องเที่ยวหรือสันทนาการ โดยไม่มีกิจกรรมทางธุรกิจมาเกี่ยวข้องระหว่างการเดินทางนั้น ๆ
วีซ่าธุรกิจ (Business Visa) เป็นวีซ่าเพื่อวัตถุประสงค์ในการทำการค้าหรือติดต่อธุรกิจในประเทศผู้ออกวีซ่า หรือกิจกรรมอื่นใดอันเกี่ยวกับการทำธุรกิจ ในบางประเทศจะมีการรวมเอาการจ้างงานอย่างถาวรไว้ในการอนุญาตนี้ด้วย
วีซ่าทำงาน ชั่วคราว (Temporary Worker Visa) เป็นวีซ่าที่แสดงว่าบุคคลนั้นได้รับอนุญาตให้ทำงานในประเทศนั้นได้ชั่วคราวตามเงื่อนไขที่ระบุเอาไว้ในวีซ่า ส่วนใหญ่วีซ่าชนิดนี้ มีขั้นตอนวิธีปฏิบัติมาก การได้มาซึ่งวีซ่าจึงค่อนข้างยาก แต่มีช่วงเวลาการได้รับอนุญาตที่ยาวนานกว่าวีซ่าธุรกิจ
วีซ่า ณ ช่องทางอนุญาตของด่านตรวจคนเข้าเมือง (On-Arrival Visa) เป็นวีซ่าที่ได้รับเมื่อเดินทางถึงประเทศที่เป็นจุดหมายการเดินทาง ซึ่งจะได้รับตรงจุดตรวจคนเข้าเมือง
วีซ่าคู่สมรส หรือวีซ่าแต่งงาน (Spouse Visa, Partner Visa, Marriage Visa) เป็นวีซ่าที่อนุญาตให้คู่แต่งงานไม่ว่าชายหรือหญิง ที่เป็นคู่สมรสของผู้ถือสัญชาติของประเทศนั้น ๆ สามารถเดินทางเข้าสู่ประเทศของอีกฝ่ายหนึ่งและพำนักได้ถาวรตามบุคคลในครอบครัว
วีซ่าคู่หมั้น (Fiancee Visa, Prospective Marriage Visa, settlement Visa) เป็นวีซ่าที่อนุญาตให้คู่แต่งงานไม่ว่าชายหรือหญิง ที่มีความประสงค์จะเดินทางเข้าไปพำนักอยู่ในประเทศตามสัญชาติของอีกฝ่ายและจะต้องทำการสมรสผู้ถือสัญชาติของประเทศดังกล่าวภายในเวลาที่กำหนดตามวีซ่า และสามารถเดินทางเข้าสู่ประเทศของอีกฝ่ายหนึ่งและพำนักได้ถาวรตามบุคคลในครอบครัว
วีซ่านักเรียน (Student Visa) เป็นวีซ่าซึ่งอนุญาตให้ทำการเรียนในประเทศที่ได้รับวีซ่านักเรียนตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ ในบางประเทศอาจใช้วีซ่าท่องเที่ยวแทน
วีซ่าท่องเที่ยวและทำงาน (Working Holiday Visa) เป็นวีซ่าที่อยู่ภายใต้ข้อตกลงระหว่างประเทศผู้เป็นภาคี มีสาระสำคัญคือ สามารถเดินทางเพื่อการท่องเที่ยวและทำงานภายใต้เงื่อนไขที่กำหนดไว้
วีซ่าการทูต (Diplomatic Visa) เป็นวีซ่าที่อนุญาตให้แก่ผู้ที่ถือหนังสือเดินทางทางการทูตหรือเพื่อการของรัฐของประเทศนั้น ๆ
วีซ่านักเขียน (Jounalist Visa) เป็นวีซ่าที่อนุญาตให้กับนักเขียนหรือผู้สื่อข่าวจากหน่วยงานที่ได้รับการยอมรับ
วีซ่าอพยพ (Immigration Visa) เป็นวีซ่าอนุมัติให้กับผู้ที่ต้องการอพยพไปตั้งถิ่นฐานยังประเทศที่อนุญาต
วีซ่าผู้รับบำนาญ หรือ วีซ่าผู้เกษียณ (Pensioner Visa หรือ Retirement Visa) เป็นวีซ่าซึ่งบางประเทศอนุญาตให้สำหรับผู้ที่สามารถแสดงตนได้ว่ามีรายได้ในต่างประเทศซึ่งไม่ใช่ประเทศที่ออกวีซ่าดังกล่าวให้ แต่ต้องเป็นจำนวนที่เพียงพอต่อการดำรงชีพ และไม่มีความประสงค์ที่จะทำงานแล้ว มักมีการจำกัดอายุของผู้รับอนุญาต
วีซ่าลูกเรือ (Ship Crew Visa) เป็นวีซ่าที่อนุญาตให้กับ ลูกเรือของสายการบินที่ต้องเดินทางเข้ามาพร้อมสายการบิน หรือ ลูกเรือที่ทำงานให้กับเรือเดินสมุทรที่ทำงานบนเรือเดินสมุทรของต่างประเทศที่แล่นอยู่ในบริเวณน่านน้ำภายในไหล่ทวีปนอกชายฝั่ง
รูปแบบวีซ่า

แบบเอกสาร เป็นหนังสือซึ่งวีซ่าแบบเอกสารอาจถือได้ว่าเป็นวีซ่าแบบเก่าแก่ เช่น การอนุญาตให้บุคคลเดินทางออกจากดินแดนของตน
ตราประทับ ใช้วิธีการประทับหรือพิมพ์การตรวจลงตราไว้ด้วยหมึก
แบบฉลาก เป็นการพิมพ์การตรวจลงตราไว้บนฉลากจากนั้นนำฉลากนั้นติดลงบนหนังสือเดินทาง
แบบอิเล็กทรอนิกส์ เป็นรูปแบบล่าสุดของออกตรวจลงตรา ซึ่งจะบันทึกข้อมูลต่าง ๆ ไว้ในส่วนเก็บข้อมูลของหนังสือเดินทาง เมื่อเดินทางเข้าสู่ประเทศผู้อนุญาตข้อมูลต่าง ๆ จะถูกเรียกขึ้นมาดูผ่านระบบคอมพิวเตอร์ ในปัจจุบันประเทศนิวซีแลนด์ใช้วีซ่ารูปแบบนี้
การตัดขาดจากศาสนา

การตัดขาดจากศาสนา (อังกฤษ: excommunication) คือการตำหนิโทษทางศาสนา เพื่อขับไล่บุคคลหนึ่งให้พ้นจากการเป็นสมาชิกของศาสนจักร คำว่า excommunication หมายถึง การไม่ร่วมสมานฉันท์ (communion)
ศาสนาพุทธ

บทความหลัก: ปัพพาชนียกรรม
ในคณะสงฆ์มีสังฆกรรมหนึ่งเรียกว่า "ปัพพาชนียกรรม" ซึ่งทำขึ้นเพื่อประกาศขับภิกษุรูปใดรูปหนึ่งออกจากคณะสงฆ์หรืออกจากวัด สาเหตุมาจากการที่ภิกษุรูปนั้นประพฤติตนไม่เหมาะสมอย่างร้ายแรง เช่น ก่อการทะเลาะวิวาทบาดหมาง มีอาบัติมาก มีมรรยาทไม่สมควร คลุกคลีกับคฤหัสถ์ เป็นผู้วิบัติทางศีลอาจาระ และทิฐิ กล่าวติเตียนพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ เล่นคะนอง ประพฤติอนาจาร ลบล้างพระบัญญัติ ประกอบมิจฉาชีพ
ศาสนาคริสต์

คริสต์ศาสนิกชนเชื่อว่า "นอกคริสตจักรไม่มีความรอด" ดังนั้นการถูกตัดขาดจากคริสตจักรจึงเท่ากับต้องตกนรกภายหลังเสียชีวิต คริสตจักรโรมันคาทอลิกจึงใช้มาตรการนี้ควบคุมรัฐและประชาชนให้เคารพเชื่อฟังสันตะสำนัก พิธีราชาภิเษกพระมหากษัตริย์ต้องได้รับการรับรองจากพระสันตะปาปา เมื่อพระมหากษัตริย์พระองค์ใดขัดแย้งกับพระสันตะปาปาและถูกตัดขาดจากคริสตจักร ขุนนางและประชาชนอาจใช้เป็นข้ออ้างก่อกบฏได้ ดังกรณีของจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ถูกสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7 ตัดขาดจากคริสตจักร พระองค์จึงต้องรีบไปเข้าเฝ้าพระสันตะปาปาเพื่อขอประทานอภัยโทษ
การค้นหาและกู้ภัยในเขตเมือง

ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองของญี่ปุ่น กำลังปฏิบัติการในไครสต์เชิร์ช, ประเทศนิวซีแลนด์ เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
การค้นหาและกู้ภัยในเขตเมือง (อังกฤษ: Urban Search And Rescue; ย่อ: USAR หรือ US&R) คือการปฏิบัติการกู้ภัยที่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญและทักษะ ที่มีความเกี่ยวพันกับสภาพพื้นที่ การช่วยเหลือออกจากพื้นที่ประสบภัย การปฐมพยาบาลเบื้องต้น ซึ่งประสบเหตุในเขตเมืองอันเนื่องมาจากแผ่นดินไหว การพังทลายของโครงสร้างอาคารและตึก รวมถึงสงคราม การก่อการร้ายหรืออุบัติเหตุ การวางทุ่นระเบิดและการยุบตัวของพื้น
การทรุดตัวและพังถล่มของอาคารหรือโครงสร้างอาจเกิดจากโครงสร้างที่ขาดความมั่นคงและตั้งอยู่ในตำแหน่งที่มีความเสี่ยงสูง ปกติหลังจากการพังถล่มมักจะเกิดช่องว่างภายใต้เศษซากของอาคาร ซึ่งมีโอกาสที่ผู้รอดชีวิตและผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมากติดอยู่ภายในภายใต้ช่องว่างเหล่านั้น และพร้อมที่จะพังทลายลงมาได้ตลอดเวลา
การค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองอาจจะต้องปฏิบัติการในสถานการณ์ที่ซับซ้อนภายใต้สภาพแวดล้อมที่อันตราย จากเหตุการณ์ที่ผ่านมาในอดีต มักมีการค้นพบผู้รอดชีวิตหลังจากเริ่มปฏิบัติการไปแล้วในหลายชั่วโมงหรือหลายวันต่อมาหลังจากการเริ่มปฏิบัตการ ดังนั้นควรวางแผนในการปฏิบัติการให้สอดคล้องและเป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้
เจ้าหน้าที่กำลังช่วยเหลือผู้ประสบภัยซึ่งติดอยู่ในอาคารออกมา ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวในมณฑลเสฉวน พ.ศ. 2551
สำหรับปฏิบัติการที่มีความซับซ้อนและต้องการเครื่องมือที่ทันสมัยในการเข้าปฏิบัติการ หากทีมในท้องถิ่นไม่มีกำลังหรือเครื่องมือในการปฏิบัติการมากพออาจต้องร้องขอทีมค้นหาและกู้ภัยจากต่างชาติเข้ามาปฏิบัติการ ซึ่งปัจจุบันมีการพลักดันให้มีการยกระดับมาตรฐานการค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองทั้งในระดับประเทศและระดับนานาชาติ ภายใต้การดำเนินการของคณะที่ปรึกษาด้านการค้นหาและกู้ภัยระหว่างประเทศ (INSARAG) ซึ่งเป็นผู้ประสานงานและดำเนินการตอบสนองเหตุการณ์ในภัยธรรมชาติขนาดใหญ่
การค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองมีความเสี่ยงสูงในหลาย ๆ ด้าน เนื่องจากอาจได้รับอันตรายจากภัยพิบัติต่าง ๆ ขณะปฏิบัติการช่วยเหลือ อาทิ เหตุการณ์แผ่นดินไหว พายุไต้ฝุ่น น้ำท่วม เขื่อนแตก อุบัติเหตุขนาดใหญ่ การก่อการร้าย รวมไปถึงวัตถุปนเปื้อนและอันตราย
ประเภท

ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมือง อาจจะถูกจัดตั้งขึ้นในรูปแบบของทีมเฉพาะกิจ ซึ่งประกอบไปด้วยกำลังที่มีความสามารถในด้านต่าง ๆ มารวมตัวกันเพื่อปฏิบัติการในการตอบสนองต่อเหตุฉุกเฉิน อาจประกอบไปด้วย นักพจญเพลิงจากหน่วยดับเพลิง หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย หน่วยงานของรัฐบาลกลางและท้องถิ่น และองค์กรหรือบริษัทเอกชนในการปฏิบัติการแต่ละครั้ง ซึ่งแต่ละประเทศจะมีรูปแบบหน่วยกำกับดูแลที่ต่างกัน อาทิ
สหรัฐ ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองของสหรัฐนั้นจะต้องผ่านการรับรองโดยรัฐบาลกลาง หรือแต่ละมลรัฐเอง โดยจะมีข้อตกลงความร่วมมือในการช่วยเหลือกันในการปฏิบัติการระหว่างทีม
อังกฤษ ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองของอังกฤษจะอยู่ในความรับผิดชอบของสถานีดับเพลิงและทีมงานบรรเทาสาธารณภัยท้องถิ่น โดยได้รับอุปกรณ์และการฝึกอบรมจากรัฐบาลกลางของอังกฤษเอง
ไทย ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองของไทย (USAR Thailand) อยู่ภายใต้การดูแลของกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย กระทรวงมหาดไทย มีการจัดกำลังในรูปแบบของหน่วยเฉพาะกิจ ประกอบไปด้วยกำลังจากหลายส่วนมาปฏิบัติการร่วมกัน
การปฏิบัติการที่มีประสิทธิภาพของทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองนั้น เกิดจากการรวมตัวกันเพื่อบูรณาการทำงานร่วมกันระหว่างบุคคลกรการแพทย์ฉุกเฉิน วิศวกร แพทย์ สุนัขค้นหาและกู้ภัย อุปกรณ์ช่วยเหลือเฉพาะทาง รวมไปถึงการสื่อสารสั่งการที่มีประสิทธิภาพเพื่อบริหารจัดการอุปกรณ์สนับสนุนและความช่วยเหลือต่าง ๆ ได้อย่างเหมาะสม ซึ่งการฝึกหน่วยงานกู้ภัยภายในท้องถิ่นให้รับทราบถึงขั้นตอนและกระบวนการปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยของระดับชาติและระหว่างประเทศ เพื่อเตรียมความพร้อม จะช่วยทำให้เมื่อเกิดเหตุการณ์จริงสามารถตอบสนองต่อเหตุการณ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
การปฏิบัติการ > อุปกรณ์

ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองสามารถปฏิบัติการได้อย่างต่อเนื่องตลอด 24 ชั่วโมง และดำรงชีพอยู่ได้ด้วยตัวเอง ไม่น้อยกว่า 7-10 วัน โดยใน 72 ชั่วโมงแรกนับเป็นช่วงเวลาที่ผู้ประสบภัยมีโอกาสรอดสูงที่สุด ซึ่งทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองมีความสามารถในการ
สุนัขค้นหาและกู้ภัยพร้อมกันเจ้าหน้าที่ค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองจากสหราชอาณาจักร ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวในประเทศเนปาล เมษายน พ.ศ. 2558ประเมินภัยอันตรายของโครงสร้างและค้ำยันไม่ให้โครงสร้างเกิดความเสียหายและถล่มซ้ำเพื่อให้ความช่วยเหลือผู้ประสบภัย
ตรวจสอบภัยอันตรายและสาธารณูปโภคต่าง ๆ ในพื้นที่รวมถึงวัตถุอันตราย
ปฏิบัติการค้นหาผู้ประสบภัยโดยวิธีการทางกายภาพและเชิงเทคนิค เช่น การใช้สุนัขค้นหา การใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในการค้นหาตรวจสอบความร้อนของร่างกาย การตรวจจับด้วยเสียง
ปฏิบัติการกู้ภัยในพื้นที่อาคารหรือสิ่งปลูกสร้างถล่ม ด้วยเทคนิควิธีการต่าง ๆ อาทิ การตัดเจาะทำลาย การใช้เชือกเพื่อการกู้ภัย การกู้ภัยทางสูง
การรักษาปฐมพยาบาลในกรณีที่ผู้บาดเจ็บมีอาการไม่คงที่ ไม่สามารถลำเลียงหรือเคลื่อนย้ายออกจากพื้นที่อาคารถล่ม
การปฏิบัติการ > เทคนิค

การประเมินสถานการณ์ การระบุพื้นที่เป้าหมายและลำดับความสำคัญพื้นที่ที่มีผู้ประสบภัย ในสถานการณ์แผ่นดินไหวอาคารถล่ม โดยให้มีความครอบคลุมพื้นที่มากที่สุด ภายในระยะเวลาสั้นที่สุด
การปฏิบัติการ > ขั้นตอนการปฏิบัติงาน

ขั้นตอนการปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองสากลตามระบบของ INSARAG ประกอบไปด้วย 5 ขั้นตอน คือ
เตรียมความพร้อม (Preparedness) เป็นการเตรียมความพร้อมของทีมก่อนปฏิบัติงาน เพื่อทบทวน วางแผนจากประสบการณ์ทำงานที่ผ่านมา
เตรียมตัวออกปฏิบัติงาน (Mobilisation) เป็นการตอบสนองต่อเหตุการณ์หลังเกิดภัยพิบัติเพื่อลงไปยังพื้นที่ประสบภัย
ปฏิบัติงาน (Operations) เป็นการรายงานตัวต่อผู้บัญชาการเหตุการณ์ในท้องที่นั้น ๆ ในการมอบหมายในการปฏิบัติงานยังส่วนต่าง ๆ จนกระทั้งสิ้นสุดภารกิจในพื้นที่นั้น
ถอนกำลัง (Demobilisation) เป็นการถอนทีมออกจากพื้นที่ประสบภัยหลังจากภารกิจสิ้นสุด หรือได้รับคำสั่งให้ถอนกำลังไปยังจุดอื่น
รายงานผลการปฏิบัติงาน (Post-Mission) เป็นการทำรายงานสรุปผลการดำเนินงานค้นหาและกู้ภัย และนำมาถอดบทเรียนเพื่อนำไปปรับใช้ในการปฏิบัติการครั้งต่อไป
ระบบเครื่องหมาย

เครื่องหมายในการเคลียร์พื้นที่สิ่งปลูกสร้างแต่ละหลังมีความจำเป็นอย่างมากในการค้นหาและกู้ภัยในเขตเมือง ปัจจุบันมีการใช้งานระบบเครื่องหมายของ INSARAG อย่างแพร่หลาย
ระบบเครื่องหมาย > INSARAG

ในระดับสากลหรือระหว่างประเทศ มักใช้การทำเครื่องหมายตามรูปแบบที่คณะที่ปรึกษาด้านการค้นหาและกู้ภัยระหว่างประเทศ (INSARAG) เป็นผู้กำหนดขึ้น ประกอบไปด้วย 3 รูปแบบ คือ เครื่องหมายพื้นที่ปฏิบัติงาน เครื่องหมายผู้ประสบภัย และเครื่องหมายการเคลียร์พื้นที่อย่างรวดเร็ว
ระบบเครื่องหมาย > INSARAG > เครื่องหมายพื้นที่ปฏิบัติงาน

เครื่องหมายพื้นที่ปฏิบัติงาน ประกอบไปด้วย
วาดกรอบสี่เหลี่ยมขนาด 1.2 x 1.0 เมตร โดยประมาณ
อาจจะวาดลูกศรเพิ่มเติมเพื่อระบุทิศทางของพื้นที่ปฏิบัติการหรือทางเข้า
ในกรอบสี่เหลี่ยม ให้ระบุข้อมูล
รหัสพื้นที่ปฏิบัติงาน
รหัสทีม
ระดับการประเมินการค้นหากู้ภัยที่ปฏิบัติเสร็จแล้ว (ASR)
วันที่ปฏิบัติ
นอกกรอบสี่เหลี่ยม ให้ระบุข้อมูล
ด้านบนให้ระบุอันตรายใด ๆ ที่จำเป็นต้องระบุเตือน เช่น แร่ใยหิน (Asbestos)
ด้านล่างให้ระบุประเภทในการคัดกรองผู้ประสบภัย
ข้อมูลรหัสทีมที่อัพเดทล่าสุด ระดับของการประเมินการค้นหากู้ภัยที่ปฏิบัติเสร็จแล้ว (ASR) และวันที่ในการ ASR ระดับต่อไปในครั้งหน้า
ข้อมูลของบุคคลสูญหาย ผู้ประสบภัยที่รอดชีวิต เสียชีวิต ที่มีการลำเลียงออกมาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
วัสดุที่ใช้ในการทำเครื่องหมายอาจจะเป็นสีสเปรย์ กระดาษกาวกันน้ำ สติ๊กเกอร์ หรือวัสดุอื่น ๆ ตามที่ทีมจะจัดหามาใช้งานได้
รหัสพื้นที่ปฏิบัติงานควรจะมีความสูงประมาณ 40 เซนติเมตร
รหัสทีม ระดับของการประเมินในการค้นหาและกู้ภัย (ASR) ควรมีขนาดเล็กกว่ารหัสพื้นที่ปฏิบัติงาน ควรสูงประมาณ 10 เซนติเมตร
สีควรมองเห็นง่าย ตัดกับพื้นหลังของตัวอาคารหรือวัตถุที่ทำเครื่องหมาย
เมื่อปฏิบัติงานเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว และไม่มีการมอบหมายภารกิจอื่นต่อในพื้นที่ ให้วาดเส้นแนวขวางผ่านจุดกึ่งกลางของเครื่องหมายกรอบสี่เหลี่ยม
ระบบเครื่องหมาย > INSARAG > เครื่องหมายผู้ประสบภัย

เครื่องหมายผู้ประสบภัย (Victim Marking) จัดทำขึ้นเพื่อระบุตำแหน่งที่อยู่ของผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตว่าอยู่ในตำแหน่งใด ทั้งที่มีข้อมูลและไม่มีข้อมูล ให้เป็นที่สังเกตเห็นเด่นชัด มีขั้นตอนปฏิบัติคือ
ทีมค้นหาและกู้ภัยไม่ได้อยู่ในพื้นที่ปฏิบัติงานหรือไม่สามารถเริ่มปฏิบัติงานได้ในทันที
มีความเกี่ยวข้องกับผู้เสียชีวิตหรือบาดเจ็บซึ่งอาจก่อให้เกิดความสับสนในตำแหน่งในการปฏิบัติงานที่แน่นอน
ทำเครื่องหมายเหนือตำแหน่งหรือใกล้เคียงจุดที่ผู้ประสบภัยอยู่มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ทำเครื่องหมายด้วยอุปกรณ์ที่สามารถเห็นได้ชัดและสามารถหาได้ง่าย อาทิ สีสเปรย์ กระดาษกันน้ำ สติ๊กเกอร์
ขนาดควรประมาณ 50 เซนติเมตร
สีควรตัดกับสีพื้นหลังของวัตถุที่ทำเครื่องหมาย
เมื่อปฏิบัติงานเสร็จสิ้นแล้วไม่ต้องทำเครื่องหมายเพิ่มเติม
ไม่ต้องระบุรหัสพื้นที่ปฏิบัติงาน
ระบบเครื่องหมาย > INSARAG > เครื่องหมายการเคลียร์พื้นที่อย่างรวดเร็ว

เครื่องหมายการเคลียร์พื้นที่อย่างรวดเร็ว (Rapid Clearance Marking: RCM) เป็นการให้เครื่องหมายในพื้นที่ที่มีการประเมินแล้วว่าไม่มีผู้เสียชีวิตหรือรอดชีวิต หรืออาจมีเพียงผู้เสียชีวิต เพื่อลดเวลาการปฏิบัติงานและไปปฏิบัติงานในพื้นที่อื่นต่อ ป้องกันการทำงานซ้ำซ้อนกัน โดยมีหลักเกณฑ์ตามดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่ค้นหาและกู้ภัย หรือตามข้อกำหนดของหน่วยงานด้านการจัดการสาธารณภัยของประเทศนั้น ๆ (LEMA) หรือศูนย์ประสานการปฏิบัติในพื้นที่ (OSOCC) หรือหน่วยประสานงานด้านการค้นหาและกู้ภัยในเขตเมือง (UCC) มีขั้นตอนปฏิบัติคือ
อำนาจในการตัดสินใจให้เครื่องหมายนี้จะขึ้นอยู่กับหน่วยงานด้านการจัดการสาธารณภัยของประเทศนั้น ๆ (LEMA) หรือศูนย์ประสานการปฏิบัติในพื้นที่ (OSOCC)
การทำเครื่องหมายการเคลียร์พื้นที่อย่างรวดเร็ว (RCM) จะใช้ได้เมื่อทำการค้นหาอย่างเต็มรูปแบบอย่างรวดเร็วในพื้นที่ปฏิบัติงานดังกล่าวแล้ว หรือมีหลักฐานยืนยันอย่างแน่นอนแล้วว่าไม่จำเป็นต้องปฏิบัติการในพื้นที่นั้นอีก
เครื่องหมายการเคลียร์พื้นที่อย่างรวดเร็ว (RCM) นั้นกำหนดแค่เพียง 2 ประเภทคือ
C ในกรอบสี่เหลียขนมเปียกปูน หมายความว่า Clear แปลว่า เคลียร์ ไม่มีผู้บาดเจ็บที่รอดชีวิตและผู้เสียชีวิต
D ในกรอบสี่เหลียขนมเปียกปูน หมายความว่า Deceased แปลว่า เสียชีวิต ตรวจสอบแล้วมีเพียงผู้บาดเจ็บที่เสียชีวิตแล้วที่ร่างยังคงอยู่ หากเคลื่อนย้ายร่างออกไปแล้วให้ทำเครื่องหมาย C เคลียร์กำกับไว้กับเครื่องหมายเดิม
ใช้ได้กับอาคารที่ทำการที่เคลียร์ได้อย่างรวดเร็วซึ่งได้รับข้อมูลมาว่าไม่มีผู้รอดชีวิตแล้ว
ใช้ได้กับวัตถุอื่น ๆ ที่ไม่ใช่อาคาร เช่น รถยนต์ วัตถุ กองซากปรักหักพัง ที่ผ่านการค้นหาอย่างเต็มรูปแบบอย่างรวดเร็ว โดยใช้กับตำแหน่งที่มองเห็นได้เด่นชัด
การทำเครื่องหมายจะต้องมี่ข้อมูลกำกับเพิ่มเติม ด้วยวัสดุที่เห็นเด่นชัด อาทิ สเปรย์ ใต้เครื่องหมายหลัก โดยระบุ
รหัสทีม
วันที่ปฏิบัติการ
ขนาดประมาณ 20 เซนติเมตร
สีสดใสตัดกับพื้นหลังวัตถุ
ระบบเครื่องหมาย > FEMA

ในสหรัฐอเมริกาสำนักจัดการภาวะฉุกเฉินกลาง (FEMA) ใช้ระบบการทำเครื่องหมายที่แตกต่างกับสากลบนโครงสร้างของอาคารหรือพื้นที่ที่ค้นหา ดังต่อไปนี้:
เครื่องหมายทับในแนวทแยง (X) แสดงว่ากำลังดำเนินการค้นหาอยู่ภายในอาคาร ใช้เพื่อระบุตำแหน่งของเจ้าหน้าที่และหลีกเลี่ยงการปฏิบัติงานซ้ำซ้อน
X ภายในช่องสี่เหลี่ยมหมายถึง "อันตราย - ห้ามเข้า!"
X ที่มีข้อความล้อมรอบหมายความว่า "ค้นหาเสร็จสิ้น" โดยมีความหมายแต่ละส่วน ดังนี้
เหนื่อเครื่องหมาย X ระบุเวลา (และวันที่หากจำเป็น) ที่ทีมค้นหาออกจากพื้นที่
ด้านซ้ายของเครื่องหมาย X ระบุถึงทีมที่เข้ามาปฏิบัติการ
ใต้เครื่องหมาย X ระบุถึงผลการค้นหา (จำนวนผู้ประสบภัย นำออก จำนวนผู้เสียชีวิต ประเภทของการค้นหา เช่น หลักหรือรอง)
ด้านขวาของเครื่องหมาย X ข้อมูลเพิ่มเติมที่อาจจะต้องระวังหรือแจ้งเตือนให้ทราบ
รหัส X เหล่านี้ถูกใช้ในหลากหลายสถานการณ์ และมีใช้อย่างหลากหลาย (และนำไปใช้และดัดแปลงโดยหน่วยงานอื่น) ระหว่างปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองหลังเหตุการณ์พายุเฮอริเคนแคทรีนาเมื่อปี พ.ศ. 2548
ดูเพิ่ม

การค้นหาและกู้ภัย
คณะที่ปรึกษาด้านการค้นหาและกู้ภัยระหว่างประเทศ
ทีมค้นหาและกู้ภัยของตุรกีและสหราชอาณาจักรกำลังปฏิบัติการหลังเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวในประเทศตุรกีและประเทศซีเรีย พ.ศ. 2566
การทำเครื่องหมายพื้นที่ปฏิบัติงานของ INSARAG ในปัจจุบัน
แผนภูมิแสดงการใช้ระบบการทำเครื่องหมาย FEMA ทั่วไปในนิวออร์ลีนส์หลังพายุเฮอริเคนแคทรีนา
การติดเชื้อผ่านแนวดิ่ง

| การติดเชื้อผ่านแนวดิ่ง (Vertically transmitted infection) |
| --- | --- |
Micrograph of cytomegalovirus (CMV) infection of the placenta (CMV placentitis), a vertically transmitted infection:  The characteristic large nucleus of a CMV-infected cell is seen off-centre at the bottom-right of the image, H&E stain.
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: P35-P39
ICD-9: 771
การติดเชื้อผ่านแนวดิ่ง (อังกฤษ: vertically transmitted infection) หรือการติดเชื้อจากมารดาไปยังทารก เป็นการติดเชื้อแบบหนึ่งที่อาจเกิดได้ทั้งจากแบคทีเรีย ไวรัส หรือปรสิต ที่ถ่ายทอดจากมารดาไปยังตัวอ่อนหรือทารกในครรภ์ระหว่างการตั้งครรภ์ หรือติดต่อไปยังทารกในขณะคลอดก็ได้
การติดเชื้อไร้อาการ

Typhoid Mary, pictured above in a 1909 tabloid, was a famous case of a subclinical infection of Salmonella enterica serovar.
การติดเชื้อไร้อาการ (อังกฤษ: asymptomatic infection) หรือ การติดเชื้อเกือบมีอาการ (อังกฤษ: subclinical infection), ระยะก่อนการติดเชื้อ (อังกฤษ: preinfection) หมายถึงการติดเชื้อที่ยังไม่มีอาการมากพอให้ตรวจพบได้ทางคลินิก (subclinical) ผู้ป่วยอาจจะไม่มีอาการเลยหรือมีอาการน้อยมาก ผู้ป่วยเช่นนี้สามารถเป็นพาหะแบบไม่แสดงอาการของเชื้อก่อโรคต่างๆ เช่น จุลชีพ, พยาธิ, หรือไวรัสต่างๆ ได้
ตัวอย่างของการติดเชื้อไร้อาการเช่นนี้ เช่น โรคหวัดธรรมดาที่มีอาการเพียงเล็กน้อย ผู้ป่วยอาจไม่รู้ตัวว่าตัวเองป่วยก็ได้ เป็นต้น
การดับไฟป่า

กลยุทธ์การดับเพลิงที่ใช้ในการระงับไฟป่า
ฐานข้อมูลความรุนแรงไฟโลกได้รับการออกแบบมาเพื่อให้เข้ากับเงื่อนไขพื้นฐานที่ทำให้เกิดไฟป่า
การดับไฟป่า (อังกฤษ: wildfire suppression) เป็นกลยุทธ์การดับเพลิงที่ใช้ในการระงับไฟป่า ความพยายามในการดับเพลิงในพื้นที่ป่าต้องใช้เทคนิค, อุปกรณ์ และการฝึกที่แตกต่างกันจากไฟไหม้ตัวอาคารที่คุ้นเคยมากกว่าที่พบในพื้นที่ที่มีประชากร การทำงานร่วมกับอากาศยานการดับเพลิงทางอากาศ ทีมงานที่ได้รับการฝึกด้านไฟป่าเหล่านี้จะระงับเปลวไฟ, สร้างแนวกันไฟ และดับเปลวไฟ รวมถึงบริเวณที่มีความร้อนเพื่อปกป้องทรัพยากรและความเป็นป่าธรรมชาติ การดับไฟป่ายังกล่าวถึงประเด็นของพื้นที่รวมของที่ดินในสภาพธรรมชาติ–ในเมือง โดยพื้นที่ที่มีประชากรอยู่ติดกับพื้นที่ป่า
ในสหรัฐและประเทศอื่น ๆ การดับไฟป่ามุ่งเป้าไปที่การลดไฟ ซึ่งมีส่วนทำให้เกิดการสะสมของเชื้อเพลิง, เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดเพลิงไหม้ขนาดใหญ่ และร้ายแรง