stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แนวร่วมประชาชนอิสลามมาเลเซีย

แนวร่วมประชาชนอิสลามมาเลเซีย (Berjasa) เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งขึ้นในรัฐกลันตันเมื่อ พ.ศ. 2520 หลังจากเกิดความขัดแย้งระหว่างพรรคปาสที่คุมเสียงข้างมากในรัฐสภากลันตันถูกขับออกจากแนวร่วมแห่งชาติ สาเหตุที่ถูกขับนั้น เนื่องมาจากดาโต๊ะโมฮัมหมัด นาซีร์ มุขมนตรีรัฐกลันตันถูกลงคะแนนเสียงไม่ไว้วางใจจนเกิดจลาจลในโกตาบาห์รู เมืองหลวงของรัฐ เมื่อรัฐบาลเสนอพระราชบัญญัติยกเลิกสภานิติบัญญัติของรัฐกลันตันและให้ปกครองในสภาวะฉุกเฉินเข้าสู่สภาสหพันธรัฐ พรรคปาสได้ลงคะแนนเสียงคัดค้าน จนเกิดการแตกหักกับแนวร่วมแห่งชาติในที่สุด
หลังจากพ้นจากตำแหน่ง ดาโต๊ะโมฮัมหมัด นาซีร์ จึงตั้งเบอร์ยาซาเพื่อต่อสู้กับพรรคปาส และได้รับการสนับสนุนจากแนวร่วมแห่งชาติในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2521 หลังจากยกเลิกภาวะฉุกเฉินในกลันตัน ซึ่งเบอร์ยาซาได้รับชัยชนะ หลังจากนั้น แม้จะยังคงร่วมอยู่ในรัฐบาลแห่งชาติก็ไม่มีอะไรโดดเด่น เมื่อเกิดความขัดแย้งในอุมโน เบอร์ยาซาเลือกเป็นพันธมิตรกับกลุ่มของเต็งกู ราซาเลก ฮัมซะห์ ที่เป็นชาวกลันตันเช่นกัน
เบอร์ยาซาแยกตัวออกจากแนวร่วมแห่งชาติเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2532 โดยร่วมมือกับแนวร่วมเอกภาพมุสลิมที่มีพรรคปาส กลุ่มซมังงัต’46 ของราซาเลกและพรรคการเมืองขนาดเล็กอีกพรรคหนึ่ง ผลการเลือกตั้งระดับรัฐใน พ.ศ. 2533 แนวร่วมเอกภาพมุสลิมประกาศชัยชนะและจัดตั้งรัฐบาลปกครองกลันตันได้ แต่ผู้สมัครจากเบอร์ยาซาไม่ได้รับเลือกตั้งเลย และเป็นเช่นนี้อีกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2538 ในที่สุด พรรคนี้ได้ล้มเลิกไปหลังจากที่ราซาเลกประกาศยกเลิกกลุ่มซมังงัต’46 เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2539 และกลับเข้าร่วมกับอุมโน
ฮิงาชิมัตสึยามะ

ฮิงาชิมัตสึยามะ (ญี่ปุ่น: 東松山市; โรมาจิ: Higashimatsuyama-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 65.33 ตารางกิโลเมตร (25.22 ตารางไมล์) ข้อมูลเมื่อ 1 มีนาคม ค.ศ.  2023 (2023 -03-01) มีจำนวนประชากรประมาณ 92,030 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 1,408 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

ฮิงาชิมัตสึยามะตั้งอยู่ที่ศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดไซตามะ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดไซตามะ
นครซากาโดะ
นครคูมางายะ
เมืองนาเมงาวะ
เมืองโยชิมิ
เมืองฮาโตยามะ
เมืองคาวาจิมะ
เมืองรันซัง
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

ฮิงาชิมัตสึยามะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน Cfa) มีลักษณะเฉพาะคือ ฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกเล็กน้อยไปจนถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในฮิงาชิมัตสึยามะอยู่ที่ 14.5 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,351 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.6 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.6 °C
ประชากร

ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของฮิงาชิมัตสึยามะ เริ่มคงที่หลังจากที่เพิ่มขึ้นมาเป็นเวลานาน
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1920  | 22,512 | —     |
|  1930  | 24,904 | +10.6% |
|  1940  | 26,218 | +5.3% |
|  1950  | 36,099 | +37.7% |
|  1960  | 38,267 | +6.0% |
|  1970  | 50,383 | +31.7% |
|  1980  | 63,889 | +26.8% |
|  1990  | 84,394 | +32.1% |
|  2000  | 92,929 | +10.1% |
|  2010  | 90,099 | −3.0% |
|  2020  | 91,791 | +1.9% |
ประวัติศาสตร์

ฮิงาชิมัตสึยามะในสมัยก่อนได้รับการพัฒนาเป็นเมืองปราสาทตั้งแต่ยุคคามากูระ และถูกปกครองอยู่ภายในแคว้นศักดินาคาวาโงเอะ (ต่อมาเป็นแคว้นศักดินามาเอบาชิ) ภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในยุคเอโดะ
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งเทศบาลเมืองที่ชื่อ "มัตสึยามะ" ภายในอำเภอฮิกิ จังหวัดไซตามะ และได้รวมกับหมู่บ้านโอกะ คาราโกะ ทากาซากะ และโนโมโตะ เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1954 และยกฐานะเป็นเทศบาลนครพร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อเป็น "ฮิงาชิมัตสึยามะ"
การเมืองการปกครอง

ฮิงาชิมัตสึยามะมีการปกครองรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครซึ่งเป็นสภาเดี่ยวที่มีสมาชิก 21 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด นครฮิงาชิมัตสึยามะ รวมกับเมืองคาวาชิมะและเมืองโยชิมิ ประกอบกันเป็นพื้นที่ที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 2 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครฮิงาชิมัตสึยามะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งไซตามะที่ 11 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจดั้งเดิมของฮิงาชิมัตสึยามะส่วนใหญ่เป็นการปลูกหม่อนเลี้ยงไหมและการทอผ้าไหม ในปัจจุบันฮิงาชิมัตสึยามะมีสวนอุตสาหกรรมหลายแห่งที่มีทั้งอุตสาหกรรมการผลิตเบาและอุตสาหกรรมขนาดกลาง และเนื่องด้วยที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของฮิงาชิมัตสึยามะ ทำให้เมืองนี้เป็นชานเมืองที่อยู่อาศัยสำหรับผู้ที่ทำงานในเมืองใหญ่ใกล้เคียง
การศึกษา > มหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยไดโตบุงกะ (大東文化大学) วิทยาเขตฮิงาชิมัตสึยามะ
การศึกษา > โรงเรียนประถมและมัธยม

ฮิงาชิมัตสึยามะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลนคร ได้แก่ โรงเรียนประถม 11 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 5 แห่ง โรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดไซตามะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปลาย 2 แห่ง โรงเรียนเอกชน ได้แก่ โรงเรียนมัธยมต้นเอกชน 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมปลายเอกชน 1 แห่ง นอกจากนี้ ทางจังหวัดไซตามะยังได้เปิดโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 1 แห่งที่ฮิงาชิมัตสึยามะสำหรับผู้พิการอีกด้วย
การขนส่ง > รถไฟ

รถไฟโทบุ: สายโทโจ
สถานี: ทากาซากะ – ฮิงาชิมัตสึยามะ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วนคังเอ็ตสึ: ทางแยกต่างระดับฮิงาชิมัตสึยามะ, พื้นที่บริการทากาซากะ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 254
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407
เมืองพี่น้อง

ไนเมเคิน ประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1996
สถานที่ที่น่าสนใจ

ย่านการค้าถนนโบตันโดริ (ぼたん通り商店街)
พิพิธภัณฑ์ระเบิดปรมาณูมารูกิ (原爆の図丸木美術館)
ศูนย์การค้าพีโอนีวอร์กฮิงาชิมัตสึยามะ (ピオニウォーク東松山)
วัดโชโบจิ (正法寺)
ฮิงาชิมัตสึยามะโบตันโดริ
พิพิธภัณฑ์ระเบิดปรมาณูมารูกิ
ศูนย์การค้าพีโอนีวอร์กฮิงาชิมัตสึยามะ
วัดโชโบจิ
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ทากาอากิ คาจิตะ (เกิด ค.ศ. 1959) นักฟิสิกส์และผู้ได้รับรางวัลโนเบล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
เหมย์ หลานฟาง

| เหมย์ หลานฟาง |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 22 ตุลาคม ค.ศ. 1894(1894-10-22) เหมย์ หลานฟาง (梅蘭芳)
เสียชีวิต: 8 สิงหาคม ค.ศ. 1961(1961-08-08) (66 ปี)
อาชีพ: นักแสดงอุปรากรจีน
รูปปั้นของเหมย์ หลานฟางที่พิพิธภัณฑ์ในกรุงปักกิ่ง
เหมย์ หลานฟาง (จีนตัวย่อ: 梅兰芳; จีนตัวเต็ม: 梅蘭芳; พินอิน: Méi Lánfāng) (22 ตุลาคม พ.ศ. 2437 - 8 กันยายน พ.ศ. 2504) เป็นชื่อที่ใช้ในการแสดงของนักแสดงอุปรากรจีน ที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศจีนในยุคปัจจุบัน  มีชื่อจริงว่า เหมย์ หลาน (จีนตัวย่อ: 梅澜; จีนตัวเต็ม: 梅瀾)  เขาเป็นนักแสดงชายผู้รับบท "ตั้น" (旦) หรือตัวนาง ที่มีลีลาการแสดงที่อ่อนช้อยงดงาม ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในสี่นักแสดงงิ้วปักกิ่ง ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในประวัติศาสตร์การแสดงอุปรากรจีน  ซึ่งประกอบด้วย เหมย์ หลานฟาง เฉิง ยั่นชิว (Cheng Yanqiu, 程砚秋) สุน ฮุ่ยเซิง (Xun Huisheng, 荀慧生) และซั่ง เสี่ยวหยวิน (Shang Xiaoyun, 尚小云)
เหมย์ หลาน เกิดที่เมืองไท่โจว มณฑลเจียงซู ในครอบครัวนักแสดงงิ้วปักกิ่ง เป็นกำพร้าตั้งแต่เด็ก เริ่มเรียนรู้ศิลปะการแสดงตั้งแต่อายุได้ 8 ปี และได้เริ่มออกแสดงครั้งแรกเมื่ออายุ 11 ปี ได้ฝึกฝนตัวเองจนได้รับการยกย่องเป็น 1 ใน 4 นางเอกงิ้วแถวหน้าของวงการ ในช่วงต้นทศวรรษ 1920  ยกเว้นช่วงหลังเหตุการณ์ ณ สะพานมาร์โค โปโล ที่ทำให้เกิดสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ระหว่างปี พ.ศ. 2480 ถึง พ.ศ. 2488 เหมย์ หลานฟาง ปฏิเสธที่จะแสดงให้นายทหารญี่ปุ่นชม และจำเป็นใช้ชีวิตอย่างยากลำบากจนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม
เหมย์ หลานฟาง เป็นบุคคลแรกที่นำงิ้วปักกิ่งออกไปแสดงในต่างประเทศ โดยนำไปแสดงที่ญี่ปุ่น สหภาพโซเวียต ยุโรป และสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ทศวรรษ 1920 ถึง 1960  ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักแสดงงิ้วปักกิ่งคนแรกที่เป็นที่รู้จักในระดับโลก   โดยนำคณะงิ้วปักกิ่งเดินทางไปแสดงในประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1919 นับเป็นครั้งแรกที่ศิลปะงิ้วปักกิ่งแพร่หลายไปสู่โพ้นทะเล (และไปแสดงอีกครั้งในปี ค.ศ. 1924 และ 1956)  เดินทางไปแสดงในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1930  แสดงในยุโรปตามคำเชิญในปี ค.ศ. 1934 และเดินทางไปแสดงในสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1935 และ ค.ศ. 1952
ในปี พ.ศ. 2551 ชีวิตของเหมย์ หลานฟาง ได้รับการถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์ กำกับโดยเฉินข่ายเกอ ใช้ชื่อเรื่องว่า เหมย์ หลานฟาง หรือ Forever Enthralled นำแสดงโดย หลี่หมิง และจาง จื่ออี๋
อุทยานแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติไทยประจัน
ลักษณะภูมิประเทศ

เป็นเทือกเขาสูงสลับซับซ้อน วางตัวในแนวเหนือใต้อยู่ทางด้านตะวันตกของจังหวัดราชบุรี จนไปจรดประเทศพม่า ครอบคลุมพื้นที่ 349.59 ตารางกิโลเมตร ในท้องที่อำเภอปากท่อ อำเภอสวนผึ้ง และอำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี ยอดเขาสูงสุดชื่อเขายืดหรือเขาพระรอบ มีความสูงประมาณ 834 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ลักษณะธรณีของพื้นที่เป็นหินตะกอน ประกอบด้วยหินกรวดมน หินชั้น หินปูน หินดินดาน และหินทราย สภาพดินมีความอุดมสมบูรณ์สูง ปกคลุมไปด้วยอินทรียวัตถุ ดินเป็นดินร่วนปนทราย มีการดูดซึมน้ำได้อย่างดี ทิวเขาป่าแม่ประจันเป็นแหล่งต้นน้ำของลำห้วยหลายสาย ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของห้วยพุไทร ห้วยท่าเคย ห้วยพุน้ำร้อน ลุ่มน้ำแม่ประจัน ไหลลงแม่น้ำเพชรบุรีและลุ่มแม่น้ำภาชี ซึ่งไหลลงสู่แม่น้ำกลอง
ลักษณะภูมิอากาศ

สภาพอากาศค่อนข้างหนาวเย็นตลอดปี โดยได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมจากตะวันตกเฉียงใต้ในช่วงฤดูฝน และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือในช่วงฤดูหนาว แบ่งออกเป็น 3 ฤดู คือ
ฤดูร้อน เริ่มตั้งแต่ปลายเดือนมีนาคม–เดือนมิถุนายน
ฤดูฝน เริ่มตั้งแต่เดือนกรกฎาคม–เดือนตุลาคม
ฤดูหนาว เริ่มตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน–เดือนกุมภาพันธ์
พืชพันธุ์และสัตว์ป่า

ลักษณะทั่วไปของสังคมพืชในอุทยานแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติไทยประจันประกอบด้วย ป่าเบญจพรรณ ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ทางด้านทิศตะวันตกของพื้นที่อุทยานแห่งชาติ ชนิดพันธุ์ไม้มีสำคัญของ ได้แก่ ประดู่ แดง ตะแบก เสลา ส้าน มะค่าโมง ตะค้อ ตะคร้ำ สมอพิเภก เลี่ยน กะบก มะกอก ฯลฯ พืชพื้นล่าง ได้แก่ ไผ่ไร่ ไผ่ซาง ไผ่บง และไผ่ข้าวหลาม เป็นต้น ป่าดิบแล้ง ครอบคลุมพื้นที่ทางด้านตะวันตกและทางด้านเหนือ ชนิดพันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ ยางขาว ยางแดง ตะเคียน ยมหอม จำปาป่า รัก จำปีป่า กระบาก มะม่วงป่า ตะแบก มะหาด มะไฟป่า สะเดาป่า ฯลฯ พืชพื้นล่าง ได้แก่ ไผ่บง ไผ่เฮียะ ตาว หวาย ปาล์ม เฟิร์น เป็นต้น
บริเวณพื้นที่อุทยานแห่งชาตินี้ยังคงสภาพที่อุดมสมบูรณ์อยู่มาก และเนื่องจากป่าเป็นผืนเดียวกันกับอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแม่น้ำภาชี และประเทศสหภาพพม่า จึงมีการย้ายถิ่นฐานของสัตว์ป่าไปมาอยู่เป็นประจำ ที่พบเห็นได้แก่ กวางป่า กระทิง เก้ง กระจง หมี หมูป่า ลิง ค่าง ชะนี อีเห็น ชะมด เสือไฟ หมูหริ่ง บ่าง หมาไน เม่น ลิ่น พังพอน ค้างคาว กระต่ายป่า กระรอก กระแต และหนูป่า นกที่พบเห็น ได้แก่ นกเงือกสีน้ำตาล นกกก นกแก๊ก นกเงือกกรามช้างปากเรียบ นกเงือกดำ เหยี่ยว นกเค้า นกปรอด นกกระปูด นกกางเขนน้ำ นกขมิ้น นกกระทาดง นกขุนทอง นกแซงแซว นกตะขาบ นกหัวขวาน นกเขียวก้านตอง นกแซวสวรรค์ ไก่ป่า นกยางเขียว และนกบั้งรอกใหญ่ สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกที่พบเห็นได้แก่ เขียดหิน กบภูเขา หรือ กบทูด คางคก ปาด และอึ่งอ่าง สัตว์เลื้อยคลานที่พบเห็น ได้แก่ ตะพาบ เต่า งู ตะกวด ตุ๊กแก กิ้งก่า จิ้งเหลน และแย้ ปลาที่พบเห็น ได้แก่ ปลาค้อ ปลาตะเพียนทราย ปลาหมอช้างเหยียบ ปลาซิวหางแดง ปลาก้าง ปลาไส้ต้นตาแดง ปลาแป้นแก้ว ปลาซิวใบไผ่ ปลาพลวง ปลาตะเพียนน้ำตก ปลาซิวควายแถบดำ ปลาหนามหลัง และปลาอีด เป็นต้น
สถานที่น่าสนใจ

ชมทัศนียภาพอ่างเก็บน้ำกลางหุบเขาสวยงาม ในบริเวณอุทยานแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติไทยประจันมีอ่างเก็บน้ำอยู่หลายแห่ง ได้แก่ อ่างเก็บน้ำบ้านไทยประจัน อ่างเก็บน้ำบ้านตากแดด อ่างเก็บน้ำบ้านวังปลาช่อน อ่างเก็บน้ำบ้านห้วยศาลา และอ่างเก็บน้ำท่าเคย ซึ่งมีทัศนียภาพที่สวยงาม เหมาะสำหรับเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ และประกอบกิจกรรมทางน้ำ
แก่งเทียนป่า (น้ำตกสามชั้น)  ระยะเดินทาง 1,100 ม. เป็นโตรกธารและโขดหินที่มีลักษณะแปลกและสวยงาม
โตรกห้วย ระยะเดินทาง 1,300 ม. จำนวน 5 ห้วย  บริเวณลำห้วยมีแอ่งอาบน้ำเหมาะแก่การพักผ่อนเล่นน้ำ (เดินเท้าหรือรถ 4×4) ลำห้วยในบริเวณที่เรียกว่า "โตรกทิวไผ่" ระยะทางประมาณ 1,300 เมตร มีโตรกธารและโขดหินที่มีลักษณะแปลกและสวยงาม ปริมาณน้ำจะมากในฤดูฝนบริเวณลำห้วยและแอ่งอาบน้ำเหมาะแก่การพักผ่อนเล่นน้ำ และชมธรรมชาติตามบริเวณนี้ เดินเท้าต่อไปประมาณ 900 เมตร ก็จะถึงลำห้วยในบริเวณที่เรียกว่า "โตรกลานหิน" เป็นจุดที่สวยงามมาก มีโขดหินทั้งเล็กและใหญ่ อีกทั้งมีพื้นที่ราบเหมาะต่อการกางเต็นท์พักแรม เดินเท้าต่อมาประมาณ 600 เมตร ถึงลำห้วยในบริเวณ "โตรกแซวสวรรค์" และอีกระยะทาง 400 เมตร ถึงลำห้วยในบริเวณ "โตรกบังไพร" ระยะทางประมาณ 950 เมตร ก็ถึงลำห้วย "โตรกลีลา" เป็นจุดที่สวยงาม มีสถานที่กางเต็นท์และจุดชมทิวทัศน์
น้ำตกไทยประจัน ระยะเดินทางจากห้วย 5  ต้องเดินเท้า เป็นระยะทาง 15 กม. และต้องมีผู้ชำนาญทาง (ไปกลับ 3 วัน 2 คืน) เป็นน้ำตกขนาดกลางสูงประมาณ 8-11 เมตร  น้ำตกมีลักษณะเป็นสายน้ำยาวสวยงาม โขดหิน หน้าผาสูงชัน และพันธุ์ไม้จำพวกเฟิร์นและมอสต่าง ๆ
น้ำพุร้อนโป่งกระทิง เป็นบ่อน้ำพุร้อนขนาดใหญ่อยู่ในพื้นที่หมู่ที่ 4  บ้านน้ำพุร้อน  ต.บ้านบึง อ.บ้านคา จ.ราชบุรี  อุณหภูมิประมาณ 45 องศาเซลเซียส  ที่น่าอัศจรรย์คือ เมื่อมีเสียงดังแค่ปรบมือก็จะมีพรายน้ำและฟองอากาศผุดขึ้นมาจากบ่อ  เป็นบ่อน้ำพุร้อนที่มีศักยภาพเพียงพอที่จะพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวและอาบน้ำแร่เพื่อสุขภาพ  ห่างจากที่ทำการอุทยานฯ 40 กม.  ไปตามทางหลวงหมายเลข 3206 ถึงทางแยกบ้านโป่งกระทิงล่าง  เลี้ยวซ้ายไปบ้านพุน้ำร้อนผ่านอ่างเก็บน้ำห้วยท่าเคย  มีทางแยกเลี้ยวขวาเข้าไปยังบ่อน้ำพุร้อนระยะทางจากกรุงเทพฯ 186 กม.
การเดินทาง

การเดินทางมาเที่ยวชมน้ำตกไทยประจัน จากกรุงเทพมหานคร เดินทางไปจังหวัดราชบุรีได้โดยทางรถยนต์ตามถนนเพชรเกษม หรือทางถนนธนบุรี-ปากท่อ และทางรถไฟจากสถานีหัวลำโพงถึงสถานีรถไฟราชบุรี หรือลงที่สถานีรถไฟปากท่อ ระยะทางประมาณ 100 กิโลเมตร จากจังหวัดราชบุรีเดินทางโดยรถยนต์ไปตามถนนเพชรเกษม ระยะทางประมาณ  20 กิโลเมตร เลี้ยวขวาไปตามทางหลวงจังหวัดหมายเลข 3206 ระยะทางประมาณ 45 กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายเข้าบ้านไทยประจัน ระยะทาง 5 กิโลเมตร จะถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติไทยประจัน เส้นทางดังกล่าวเป็นเส้นทางลาดยางตลอดเส้นทาง
อุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์

| อุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
น้ำตกห้วยแม่ขมิ้น

ที่ตั้ง: อำเภอทองผาภูมิ อำเภอไทรโยค และอำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี
พิกัด: 14°44′39″N 99°2′10″E﻿ / ﻿14.74417°N 99.03611°E﻿ / 14.74417; 99.03611
พื้นที่: 1,532 ตารางกิโลเมตร (958,000 ไร่)
จัดตั้ง: 24 ธันวาคม พ.ศ. 2524
ผู้เยี่ยมชม: 145,254 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในเขตจังหวัดกาญจนบุรี มีเนื้อที่กว้างขวางถึง 1,532 ตารางกิโลเมตร หรือ 957,500 ไร่ มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าดงดิบ บริเวณรอบอ่างเก็บน้ำเขื่อนศรีนครินทร์ มีน้ำตกที่มีชื่อเสียง เช่น น้ำตกห้วยแม่ขมิ้น อำเภอศรีสวัสดิ์, น้ำตกผาตาด อำเภอทองผาภูมิ เป็นต้น
ลักษณะภูมิประเทศ

พื้นที่อุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ส่วนหนึ่งเกิดจากสร้างเขื่อนศรีนครินทร์กั้นขวางแม่น้ำแม่กลอง (แควใหญ่) โดยมีแม่น้ำ ลำห้วย ลำธารที่สำคัญหลายสายไหลลงสู่อ่างเก็บน้ำแห่งนี้ เช่น ห้วยแม่ขมิ้น ห้วยขาแข้ง ห้วยแม่วง ห้วยเกรียงไกร และห้วยแม่พลู เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีลำห้วยลำธารอีกหลายสายที่ไหลลงสู่แม่น้ำแควน้อยบริเวณเขตอำเภอไทรโยค เช่น ห้วยลิ่นถิ่น เป็นต้น สภาพภูมิประเทศเป็นภูเขาหินปูนและหินตะกอนเป็นส่วนใหญ่ ระดับความสูง สูงสุดประมาณ 1,100 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง โดยมีความสูงเฉลี่ยประมาณ 400 เมตร พื้นที่น้ำในทะเลสาบเหนือเขื่อนศรีนครินทร์มีระดับความสูงสุดประมาณ 180 เมตร จากระดับ น้ำทะเลปานกลาง
ลักษณะภูมิอากาศ

สภาพพื้นที่ในเขตอุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์เป็นพื้นที่เงาฝน ทำให้มีฝนตกน้อย อากาศร้อนจัดในฤดูร้อน และหนาวจัดในฤดูหนาว โดยมีอุณหภูมิสูงสุดประมาณ 44-45 องศาเซล-เซียสในเดือนเมษายน อุณหภูมิต่ำสุดในเดือนธันวาคมประมาณ 8-9 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 27 องศาเซลเซียส ช่วงฤดูฝนเริ่มตกจากกลางเดือนเมษายน และสิ้นสุดในช่วงกลางเดือนตุลาคม โดยมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยประมาณ 1,600 มิลลิเมตร
ทรัพยากรป่าไม้และสัตว์ป่า

สภาพป่าในเขตอุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ แบ่งเป็น 3 ประเภท
1 ป่าเบญจพรรณ พบขึ้นปกคลุมเป็นส่วนใหญ่ของพื้นที่ในบริเวณค่อนข้างราบถึงเนินเขา ในบางพื้นที่จะพบไม้ไผ่ขึ้นอยู่เป็นกลุ่มหนาแน่นมาก มีไม้ยืนต้นอื่นขึ้นแทรกอยู่บ้างเพียงประปราย พบมากในบริเวณตอนกลางติดกับชายฝั่งอ่างเก็บน้ำ ประกอบด้วยพันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ แดง มะค่าโมง ประดู่ รกฟ้า มะกอกป่า กระโดน ตะแบก ไผ่บง ไผ่รวก และไผ่ซาง
มีสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในสังคมป่าชนิดนี้ได้แก่ ลิงกัง พญากระรอกดำ เม่นใหญ่แผงคอสั้น หมาจิ้งจอก หมาใน กระทิง ช้างป่า เหยี่ยวกิ้งก่าสีดำ ไก่ป่า นกเขาเปล้าธรรมดา นกกะเต็นแดง นกโพระดกธรรมดา นกแอ่นฟ้าหงอน นกกระรางสร้อยคอใหญ่ นกจับแมลงคอสีฟ้า เต่าเหลือง ตะกวด จิ้งเหลนภูเขาเกล็ดเรียบ งูเหลือม งูหมอก งูปี่แก้วลายหัวใจ และกบหนอง เป็นต้น ส่วนบริเวณยอดเขาหินปูนที่เป็นสังคมป่าชนิดนี้จะพบ เลียงผาอาศัยอยู่
2. ป่าเต็งรัง ประกอบด้วยพันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ เต็ง รัง แดง ตะคร้อ ฯลฯ พืชพื้นล่างเป็นพวก เป้งดอย ปรงป่า และไผ่เพ็ก
สัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในบริเวณสังคมพืชป่าเต็งรัง ได้แก่ กระรอกปลายหางดำ กระจงเล็ก กวางป่า นกกระรางหัวขวาน นกตีทอง นกหัวขวานสี่นิ้วหลังทอง นกหัวขวานสามนิ้วหลังทอง นกแซงแซวหางปลา ตุ๊กแกบ้าน จิ้งจกหางหนาม จิ้งเหลนหลากหลาย งูกะปะ เป็นต้น
3. ป่าดิบแล้งพบขึ้นประปรายอยู่ทั่วเขตอุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ มักจะพบในบริเวณที่อยู่ทางด้านรับลมที่พัดพาฝนมาปะทะภูเขา หรืออยู่ริมสองฝั่งของลำธาร พันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ ตะเคียนหิน มะเกิ้ม ยมหิน กระเบากลัก ยมหอม สมพง งิ้วป่า พลอง ขะเจ๊าะ กระโดน และเปล้า เป็นต้น
สัตว์ป่าที่พบได้แก่ ลิงลม ค่างแว่นถิ่นเหนือ ชะนีมือขาว พญากระรอกบินหูแดง หมาไม้ อีเห็นข้างลาย เสือโคร่ง ไก่ฟ้าหลังเทา นกเขาเขียว นกตะขาบดง นกแก๊ก นกกก นกไต่ไม้หน้าผากกำมะหยี่ เต่าหก เหี้ย งูลายสาบคอแดง งูเขียวหางไหม้ท้องเขียว งูหลาม และเขียดตะปาด เป็นต้น
จุดเด่นที่น่าสนใจ

น้ำตกผาตาด
น้ำตกผาสวรรค์
น้ำตกห้วยแม่ขมิ้น
ระเบียงภาพ

ทิวทัศน์อุทยานฯ
ถนนภายในอุทยานฯ
น้ำตกห้วยแม่ขมิ้นชั้นที่ 4 ฉัตรแก้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

อุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ - กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
เหมย์กุ่ยเหมย์กุ่ยหวั่วอ้ายหนี่

เหมย์กุ่ยเหมย์กุ่ยหวั่วอ้ายหนี่ (จีน: 玫瑰玫瑰我愛你; พินอิน: Méiguì méiguì wǒ ài nǐ; "กุหลาบ กุหลาบ ฉันรักเธอ")  เป็นเพลงภาษาจีนกลาง เฉิน เกอซิน (陳歌辛) แต่งทำนอง อู๋ ชุน (吳村) แต่งคำร้อง บันทึกเสียงครั้งแรกที่เซี่ยงไฮ้เมื่อ ค.ศ. 1940 เหยา ลี่ (姚莉) ขับร้องเพื่อประกอบภาพยนตร์เรื่อง เทียนหยาเกอ-นฺหวี่ (天涯歌女) ผลงานบันทึกเสียงฉบับภาษาจีนกลางยังวางจำหน่ายในสหรัฐ และสหราชอาณาจักร เมื่อปี ค.ศ. 1950
ในปี ค.ศ. 1951 แฟรงกี เลน (Frankie Laine) นักร้องอเมริกัน บันทึกเสียงเพลงนี้เป็นภาษาอังกฤษ ใช้ชื่อว่า "Rose, Rose, I Love You" วิลเฟรด ทอมัส (Wilfrid Thomas) นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ ประพันธ์คำร้อง เพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 3 จากการจัดอันดับของนิตยสาร บิลบอร์ด (Billboard) เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1951  ต่อมา เพทูลา คลาร์ก (Petula Clark) บันทึกเสียงเพลงนี้เป็นภาษาอังกฤษ เจมส์ จอห์น เทอร์เนอร์ ฟิลิปส์ ประพันธ์คำร้อง ใช้ชื่อว่า "May Kway" ขึ้นถึงอันดับ 16 เมื่อเดือนพฤษภาคม ในปีเดียวกัน
เพลงนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "Shanghai Rose" และ "China Rose"  เป็นเพลงจีนเพลงแรกที่เป็นที่นิยมในประเทศตะวันตก
เสือภูเขา

เสือภูเขา อาจหมายถึง
เสือภูเขา (mountain cat), สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมในวงศ์เสือและแมว (Felidae) มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา
เสือภูเขา (mountain bike), จักรยานวิบากประเภทหนึ่ง
เสือภูเขา, ภาพยนตร์ไทยเมื่อ พ.ศ. 2548
เสือที่อยู่บนภูเขา, ที่มีถิ่นกำเนิดบนภูเขา หรือที่มีถิ่นพำนักบนภูเขา เป็นต้น
อำเภอเก้าเลี้ยว

| อำเภอเก้าเลี้ยว |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Kao Liao
ที่ว่าการอำเภอเก้าเลี้ยว
คำขวัญ: เก้าคุ้งคดเคี้ยว เก้าเลี้ยวเลื่องลือ มะลิ ฝรั่งขึ้นชื่อ นับถือหลวงพ่อเฮง
แผนที่จังหวัดนครสวรรค์ เน้นอำเภอเก้าเลี้ยว
พิกัด: 15°51′1″N 100°4′43″E﻿ / ﻿15.85028°N 100.07861°E﻿ / 15.85028; 100.07861
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครสวรรค์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 256.7 ตร.กม. (99.1 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 34,186 คน
 • ความหนาแน่น: 133.18 คน/ตร.กม. (344.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 60230
รหัสภูมิศาสตร์: 6006
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเก้าเลี้ยว หมู่ที่ 1 ตำบลเก้าเลี้ยว อำเภอเก้าเลี้ยว จังหวัดนครสวรรค์ 60230
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เก้าเลี้ยว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครสวรรค์
ประวัติ

อำเภอเก้าเลี้ยวมีฐานะเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอบรรพตพิสัย  จังหวัดนครสวรรค์ ต่อมาปี  พ.ศ. 2512  ประกาศตั้งเป็นกิ่งอำเภอตามประกาศของกระทรวงมหาดไทย  ลงวันที่  9  กันยายน  2512  โดยตั้งตำบลเก้าเลี้ยวเป็นกิ่งอำเภอเก้าเลี้ยว    การปกครองขึ้นกับอำเภอ บรรพตพิสัย  ตั้งแต่วันที่  1  ตุลาคม  2512  รวมตำบลมหาโพธิ  ตำบลเขาดิน  ตำบลหนองเต่า  และตำบลหัวดงไว้ในปกครองด้วย  โดยอาศัยห้องแถวในตลาดเก้าเลี้ยว  เป็นที่ทำการชั่วคราว เป็นที่ทำการกิ่งอำเภอเก้าเลี้ยว  เมื่อวันที่  1  มกราคม  2513 ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็นอำเภอเก้าเลี้ยว  เมื่อวันที่  29  มิถุนายน  2516  และประกาศในพระราชกิจจานุเบกษา  ฉบับพิเศษ  เล่มที่  90  ตอนที่  75    ลงวันที่ 28  มิถุนายน  2516  และประกอบพิธีเปิดป้ายที่ว่าการอำเภอ  เมื่อวันที่  29  สิงหาคม  2516
ที่มาของชื่อเก้าเลี้ยว สันนิษฐานกันสองประการคือ อาจเพี้ยนมาจากคำว่า "เก๋าเหลี่ยว" หรือ "เก๋าเลี่ยว" แปลว่า "ถึงแล้ว" เป็นคำที่พ่อค้าจีนในอดีตตะโกนบอกนายท้ายเรือว่ามาถึงแล้ว (มาถึงตลาดแล้ว ซึ่งก็คือตลาดเก้าเลี้ยวในปัจจุบัน) หรือ อาจมีที่มาจากความคดเคี้ยวของเส้นทางเดินเรือ โดยเส้นทางเดินเรือ (แม่น้ำปิง) ในสมัยก่อนนั้น เดินทางออกจากนครสวรรค์ไปได้ 9 โค้ง หรือ 9 เลี้ยว ก็จะมาถึงชุมชนแห่งนี้
สภาพภูมิศาสตร์

อำเภอเก้าเลี้ยวมีแม่น้ำปิงไหลผ่าน มีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117 ตัดผ่าน
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเก้าเลี้ยวตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีพื้นที่ติดต่อกับอำเภออื่น ๆ ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบรรพตพิสัย และอำเภอโพทะเล (จังหวัดพิจิตร)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอชุมแสง
ทิศใต้ ติดต่อกับ อำเภอเมืองนครสวรรค์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบรรพตพิสัย
ประวัติ

มีประกาศจัดตั้ง กิ่งอำเภอเก้าเลี้ยว แยกออกจากอำเภอบรรพตพิสัยเมื่อปี พ.ศ. 2512 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2512 และยกฐานะเป็น อำเภอเก้าเลี้ยว ตามพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2516
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเก้าเลี้ยวแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 44 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | มหาโพธิ |  |  | (Maha Phot) |  |  | 5 หมู่บ้าน |  |
| 2. | เก้าเลี้ยว |  |  | (Kao Liao) |  |  | 5 หมู่บ้าน |  |
| 3. | หนองเต่า |  |  | (Nong Tao) |  |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 4. | เขาดิน |  |  | (Khao Din) |  |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 5. | หัวดง |  |  | (Hua Dong) |  |  | 12 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเก้าเลี้ยวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเก้าเลี้ยว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเก้าเลี้ยวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลมหาโพธิ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมหาโพธิทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองเต่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองเต่าทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาดิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาดินทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวดงทั้งตำบล
เศรษฐกิจ

อาชีพหลัก ได้แก่  เกษตรกรรม (ทำนา ทำสวน ทำไร่)
อาชีพเสริม ได้แก่
ร้อยพวงมาลัยดอกมะลิ
ทำปุ๋ยอินทรีย์ ปุ๋ยหมักชีวภาพ
ผลไม้แปรรูป
ทอพรมเช็ดเท้า
ทำน้ำยาเอนกประสงค์
จำนวนธนาคาร มี 1 แห่ง ได้แก่ ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร
ประชากร

จำนวนประชากรทั้งสิ้น รวม 34,665 คน
จำนวนประชากรชาย รวม 17,049 คน
จำนวนประชากรหญิง รวม 17,616 คน
ความหนาแน่นของประชากร 135.04 คน/ตร.กม.
การคมนาคม

ทางบก  รถยนต์ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117 สถานีขนส่ง
ทางน้ำ   ท่าเรือขนส่งโดยสาร (ในสมัยก่อน) ท่าแพขนานยนต์ (ในสมัยก่อน)