stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิจิโอะ คากุ

| มิจิโอะ คากุ |
| --- | --- |
มิจิโอะ คากุให้สัมภาษณ์ที่ Campus Party Brasil  ณ วันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012
เกิด:  (1947-01-24) 24 มกราคม ค.ศ. 1947 (77 ปี) แซนโฮเซ, แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา
สัญชาติ: อเมริกา
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (A.B., 1968)  มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ (Ph.D., 1972)
มีชื่อเสียงจาก: String field theory, popular science
รางวัล: Klopsteg Memorial Award (2008)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์เชิงทฤษฎี
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยแห่งนครนิวยอร์ก  มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก  สถาบันค้นคว้าขั้นสูง
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: Stanley Mandelstam
 
เว็บไซต์: http://mkaku.org/home/
มิจิโอะ คากุ (ญี่ปุ่น: ミチオ・カク หรือ 加來 道雄; โรมาจิ: Michio Kaku; เกิด 24 มกราคม ค.ศ. 1947) เป็นนักฟิสิกส์เชิงทฤษฎีลูกครึ่งญี่ปุ่น-อเมริกัน ปัจจุบันเป็นศาสตราจารย์สอนอยู่ที่ City College of New York เขามีผลงานที่เป็นหนังสือทางฟิสิกส์หลายเล่ม และปรากฏตัวทางวิทยุและโทรทัศน์บ่อยครั้งในประเทศสหรัฐอเมริกา อีกทั้งเขายังได้เขียนบล็อกและบทความออนไลน์อีกด้วย
ในอดีตเขาได้เขียนหนังสือทางฟิสิกส์และสร้างชื่อเสียงให้เขาเอาไว้ 2 เล่ม คือ Hyperspace ซึ่งเป็นหนังสือที่ขายดีที่สุดของเขาในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยได้รับการโหวตเลือกจาก The New York Times ในปี ค.ศ. 1994  และ The Washington Post ส่วนในอังกฤษหนังสือที่สร้างชื่อเสียงให้เขาคือ Parallel Worlds และทำให้เขาได้รับรางวัล Samuel Johnson Prize ในปี ค.ศ. 2005
ปัจจุบันหนังสือที่ขายดีและสร้างชื่อเสียงให้เขามีทั้งหมด 3 เล่ม ได้แก่ Physics of the Impossible (2008), Physics of the Future (2011) และ The Future of the Mind (2014) โดยได้รับการยืนยันจาก The New York Times Best Seller
นอกจากนี้เขายังได้รับเชิญจากรายการสารคดีชื่อดัง อาทิ BBC, Discovery Channel, History Channel และ Science Channel ให้ไปเป็นแขกรับเชิญของรายการอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มิจิโอะ คากุ
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ มิจิโอะ คากุ
เว็บไซต์ทางการ
Science Fantastic
Russia Takes Aim at Asteroids, op-ed on asteroid defense, Wall St. Journal, Jan. 5, 2010
The Skeptics' Guide To The Universe interview
มิจิโอะ คากุ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Michio Kaku เก็บถาวร 2012-04-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on Science Friday
About Michio Kaku
In Depth interview with Kaku, October 3, 2010 เก็บถาวร 2013-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาษาฮีบรูมิซนะห์

ภาษาฮีบรูมิซนะห์ (Mishnaic Hebrew language) หรือภาษาฮีบรูแรบไบรุ่นแรก (Early Rabbinic Hebrew language) เป็นลูกหลานโดยตรงของภาษาฮีบรูไบเบิลภาษาหนึ่ง ที่รักษาไว้โดยชาวกรุงในบาบิโลน และได้รับการบันทึกโดยชาวยิวที่เขียนมิซนะห์ สำเนียงนี้ไม่ได้ถูกใช้โดยชาวซามาริทันที่รักษาสำเนียงของตนในรูปภาษาฮีบรูซามาริทัน
สัทวิทยา

ระบบการออกเสียงของภาษาฮีบรูมิซนะห์ใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูไบเบิล อย่างไรก็ตาม เสียงท้ายพยางค์ /m/ มักจะถูกแทนที่ด้วย /n/ ในมิซนะห์ ในหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกัน เสียงท้ายพยางค์ที่เป็นเสียงนาสิกถูกตัดออก โดยสระก่อนหน้านั้นถูกทำให้เป็นสระนาสิกแทน ต่อมาหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกันนี้ถูกเปลี่ยนแปลงไปโดยอิทธิพลของภาษาอราเมอิก นอกจากนั้น ในภาษาฮีบรูมิซนะห์ไม่มีการแยกความแตกต่างของเสียงอะลิฟ (א) และอะยิน (ע)
ระบบกริยา

ระบบคำกริยาของภาษาฮีบรูมิซนะห์คล้ายกับภาษาฮีบรูไบเบิล แต่มีความเปลี่ยนแปลงซึ่งพบในสำเนียงอื่นๆของภาษาฮีบรูด้วย รวมทั้งภาษาฮีบรูในม้วนหนังสือแห่งทะเลสาบเดดซีและภาษาฮีบรูสมัยใหม่
รูปอดีต ใช้รูปแบบเดียวกับภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "משה קיבל תורה מסיניי"
อดีตกำลังกระทำ แสดงโดยใช้ Verb to be + รูปปัจจุบันซึ่งต่างไปจากภาษาฮีบรูไบเบิลและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "הוא היה אומר"
ปัจจุบัน ใช้รูปแบบเดียวกับภาษาฮีบรูสมัยใหม่ เช่น การใช้อนุภาค (בינוני) ตัวอย่างเช่น "על שלושה דברים העולם עומד"
อนาคต แสดงโดยใช้รูปอนาคต หรือ עתיד + คำชี้เฉพาะ ตัวอย่างเช่น "ולפני מי אתה עתיד ליתן דין וחשבון"
คำสั่ง แสดงในรูปแบบเดียวกับอนาคตในภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "הוא היה אומר, אל תהיו כעבדים המשמשין את הרב"
ภาษาฮีบรูในยุคกลางมีลักษณะหลายอย่างที่ต่างจากภาษาฮีบรูในยุคโบราณ ได้แก่ ไวยากรณ์ ประโยค และรากศัพท์ใหม่ๆ ที่มีพื้นฐานมาจากรากศัพท์เก่า ในยุคทองของวรรณกรรมยิวในสเปน งานที่สำคัญทำโดยนักไวยากรณ์ในการอธิบายคำศัพท์และไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูไบเบิล ซึ่งมีพื้นฐานมาจากนักไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูคลาสสิก นักไวยากรณ์ภาษาฮีบรูที่สำคัญได้แก่ Judah ben David Hayyuj และ Jonah ibn Janah
ความต้องการที่จะแสดงความรู้ทางวิทยาศาสตร์และปรัชญาจากภาษากรีกคลาสสิกและภาษาอาหรับยุคกลาง ทำให้ภาษาฮีบรูยุคกลางมีการยืมคำและรูปแบบไวยากรณ์จากภาษาอื่น หรือคำที่มีค่าใกล้เคียง จากรากศัพท์ภาษาฮีบรูที่มีอยู่ ทำให้มีเอกลักษณ์เฉพาะของปรัชญาฮีบรูซึ่งเป็นการแปลจากภาษาอาหรับ
แหล่งข้อมูลอื่น

History of the Ancient and Modern Hebrew Language, David Steinberg
Short History of the Hebrew Language, Chaim Rabin
ยูซูเกะ ชิราอิ

| ยูซูเกะ ชิราอิ |
| --- | --- |
白井 悠介
เกิด:  (1986-01-18) 18 มกราคม ค.ศ. 1986 (38 ปี) จังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: EARLY WING
ส่วนสูง: 174 ซม.
ยูซูเกะ ชิราอิ (ญี่ปุ่น: 白井 悠介; โรมาจิ: Shirai Yūsuke, 18 มกราคม 1986 - ) เป็น นักพากย์ชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองซากุ จังหวัดนางาโนะ สังกัด EARLY WING ภรรยาของเขาเป็นอดีตไอดอลและนักเขียน มาริรุ ฮาราดะ
ผลงานพากย์

ไอดอลลิชเซเว่น (นิไกโด ยามาโตะ)
นักรบสายป่วน ออกปฏิบัติกวน! (นักรบหมายเลขหก)
ซาซากิกับมิยาโนะ (ซาซากิ ชูเมย์)
โตเกียวเหมียวเหมียว นิว (อากาซากะ เคย์อิจิโร)
สึกิโนะ ทาเลนท์ โปรดัคชั่น (คิซึกุ ฟุตาบะ)
มองโกเลีย (แก้ความกำกวม)

มองโกเลีย อาจหมายถึง
ประเทศมองโกเลีย ประเทศหนึ่งในทวีปเอเชีย
จักรวรรดิมองโกล จักรวรรดิหนึ่งในประเทศมองโกเลียโบราณ
ภาษามองโกเลีย ภาษาหนึ่งที่พูดกันในมองโกเลีย
อักษรมองโกเลีย อักษรมองโกเลีย
ชาวมองโกเลีย กลุ่มชนที่อาศัยอยู่ในประเทศมองโกเลีย
เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน เขตปกครองตนเองในประเทศจีน
ดูเพิ่ม

คุณอาจหาคำว่า
เจงกิสข่าน
โอเกไดข่าน
กุบไลข่าน
ภาพยนตร์สั้น มาสค์ไรเดอร์เซเบอร์ นักดาบฟินิกส์กับสมุดแห่งหายนะ

ภาพยนตร์สั้น มาสค์ไรเดอร์เซเบอร์ นักดาบฟินิกส์กับสมุดแห่งหายนะ (ญี่ปุ่น: 劇場短編 仮面ライダーセイバー 不死鳥の剣士と破滅の本; โรมาจิ: Gekijō Tanpen Kamen Raidā Seibā Fushichō no Kenshi to Hametsu no Hon) เป็นภาพยนตร์ที่สร้างโดยบริษัทโตเอะ ฉายเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ที่โรงภาพยนตร์ในประเทศญี่ปุ่น โดยฉายควบกับ มาสค์ไรเดอร์เซโร่วัน เดอะมูวี่ REALxTIME
ประวัติ

เป็นผลงานภาพยนตร์เดี่ยวเรื่องแรกที่มาจากละครโทรทัศน์ชุดมาสค์ไรเดอร์ มาสค์ไรเดอร์เซเบอร์ โดยทำมาในรูปแบบหนังสั้น และตัวละครรับเชิญในภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างบาฮาโตะจะมีบทบาทสำคัญในละครทีวีในอนาคต
การสร้าง

ในความคิดเห็นของโปรดิวเซอร์คาซึฮิโระ ทาคาฮาชิ ได้กล่าวว่าพล็อตเรื่องนี้มีพื้นฐานมาจากแนวคิดที่ว่าเรื่องราวจะได้รับมา แม้ในเวลาฉายที่ถูกจำกัด จึงต้องทำฉากต่อสู้ให้สนุกเพื่อที่ผู้ชมที่เป็นเด็ก โดยเน้นฉากของมาสค์ไรเดอร์ทั้ง 6 ที่ต่อสู้กับนักดาบแห่งอมตะ
ด้านตัวเนื้อหาของเรื่องนั้นอยู่ช่วงระหว่างตอนที่ 9 ถึงตอนที่ 12 ของทีวีซีรีส์ แต่เนื่องจากผู้ชมจากภาพยนตร์บางคนไม่ได้ดูส่วนหลักของทีวีจึงสามารถดูได้เฉพาะกับภาพยนตร์เท่านั้น อย่างไรก็ตามเนื่องจากส่วนเนื้อหาหลักของทีวีซีรีส์นั้นอยู่ในช่วงเหตุการณ์ก่อนเค็นโตะหายตัวไป
ด้านฉากของเรื่องนั้นดาบอัคคีเร็กกะที่ปรากฏในเรื่องได้ถูกเผาจากการถ่ายทำจริงโดยไม่ใช้สเปเชียลเอฟเฟกต์
เรื่องย่อ

นักดาบอมตะ บาฮาโตะ หรือ มาสค์ไรเดอร์ฟอลเชียน ได้ขโมยสมุดแห่งหายนะและได้มีเป้าหมายใช้สมุดแห่งหายนะกำจัดโลกทั้งสองใบ คามิยามะ โทมะ หรือ มาสค์ไรเดอร์เซเบอร์ และเหล่าไรเดอร์นักดาบทั้ง 6 ต้องรับมือกับมาสค์ไรเดอร์ฟอลเชียนที่มีพลังท้าทายต่อเหล่านักดาบ
มาสค์ไรเดอร์ที่ปรากฏตัวเฉพาะในภาพยนตร์ > มาสค์ไรเดอร์เซเบอร์ อีโมชันแนลดราก้อน

ร่างที่ใช้ อีโมชันแนลดราก้อนวันเดอร์ไรด์บุ๊ค ในการแปลงร่าง เป็นร่างที่ได้รับพลังจากมังกรทั้ง 3 ตน ได้แก่ มังกรแห่งความกล้า มังกรแห่งความรัก และ มังกรแห่งความทรนง เซเบอร์ได้ใช้พลังนี้ผนึกบาฮาโตะกลับเข้าไปในหนังสือแห่งหายนะ
เสียงประกาศในการแปลงร่างคือ ไอโจ โนะ ดราก้อน! ยูกิ โนะ ดราก้อน! โฮโคริทาคาคิ ดราก้อน! อีโมชันแนลดราก้อน! ชินจูกัปเปย์! คังโจ กะ อาฟุเรดาสึ...! (愛情のドラゴン！勇気のドラゴン！誇り高きドラゴン！エモーショナルドラゴン！神獣合併！感情が溢れ出す…！, มังกรแห่งความรัก ! มังกรแห่งความกล้า ! มังกรแห่งความทรนง ! อีโมชันแนลดราก้อน ! สัตว์เทวะ สามประสาน ! อารมณ์และจิตใจหลั่งไหลเปี่ยมล้น ! )
| ชื่อร่าง | ส่วนสูง | น้ำหนัก | พลังชก | พลังเตะ | พลังกระโดด (ต่อคน) | พลังความเร็ว (100 เมตร) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อีโมชันแนลดราก้อน | 217.0 ซม. | 123.5 กก. | 35.3 ตัน | 68.3 ตัน | 65.3 เมตร | 2.3 วินาที |
มาสค์ไรเดอร์ที่ปรากฏตัวเฉพาะในภาพยนตร์ > มาสค์ไรเดอร์ฟอลเชียน

ร่างแปลงของบาฮาโตะ ที่แปลงร่างด้วย ฮาเค็นเบลดไดรเวอร์ และ อีเทอร์นอลฟินิกซ์ วันเดอร์ไรด์บุ๊ค ในการแปลงร่าง เป็นนักดาบจากอดีตกาล ผู้ครองพลังอมตะแห่งนกฟินิกซ์ที่ปรากฏตัวขึ้นหลังจากหนังสือแห่งหายนะถูกปลดผนึก
ทั้งนี้ในทีวีซีรีส์ตอนที่ 41 ผู้แปลงร่างมาสค์ไรเดอร์ฟอลเชียนคือเดซาสท์ซึ่งเป็นผู้ที่ครอบครองดาบเคียวมุ โดยได้เก็บไว้หลังจากที่เรียกดาบราชันย์ครอสเซเบอร์มาสำเร็จ ซึ่งรูปแบบการต่อสู้จะเป็นแบบใช้กำลังเข้าปะทะ แตกต่างกับบาฮาโตะอดีตเจ้าของดาบเคียวมุ ที่เน้นสู้ด้วยชั้นเชิงของเพลงดาบ
อนึ่ง ชื่อของฟอลเชียนมาจากชื่อของดาบฟอลเชียนที่เป็นอาวุธของชาวนอร์แมน
| ชื่อร่าง | ส่วนสูง | น้ำหนัก | พลังชก | พลังเตะ | พลังกระโดด (ต่อคน) | พลังความเร็ว (100 เมตร) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอเทอร์นอลฟินิกซ์ | 218.2 ซม. | 108.7 กก. | 60.2 ตัน | 94.2 ตัน | 97.4 เมตร | 1.6 วินาที |
ข้อมูลลิงก์

เว็บไซต์ทางการ
劇場短編 仮面ライダーセイバー／劇場版 仮面ライダーゼロワン ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ยุทธการที่อิปซัส

อาณาจักรของไดแอโดไค ช่วงก่อนยุทธการที่อิปซัส (303 ปีก่อนคริสตกาล)
ยุทธการที่อิปซัส เป็นการสู้รบระหว่างราชวงศ์แอนติโกนีด นำโดยแอนติโกนัสที่ 1 มอน็อพธาลมอสกับพันธมิตรคาสแซนเดอร์-ไลซีมาคัส-เซลิวคัส ยุทธการครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของสงครามไดแอโดไค อันเป็นการแย่งชิงอำนาจในหมู่แม่ทัพของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช
หลังการสวรรคตของอเล็กซานเดอร์ในปี 323 ก่อนคริสตกาล เกิดความแตกแยกในหมู่แม่ทัพเนื่องจากอเล็กซานเดอร์ไม่ได้ประกาศผู้สืบทอด ในช่วงระหว่าง 322-311 ปีก่อนคริสตกาล เกิดสงครามไดแอโดไคขึ้น 3 ครั้ง ในปี 302 ก่อนคริสตกาล แอนติโกนัสผู้พยายามรวบรวมจักรวรรดิอเล็กซานเดอร์อีกครั้งส่งดีมีทรีอุส บุตรชายไปรุกรานกรีซอันเป็นฐานที่มั่นของคาสแซนเดอร์ ไดแอโดไคอีกคน ทำให้คาสแซนเดอร์ต้องไปขอความช่วยเหลือจากไลซีมาคัส ทอเลมีและเซลิวคัส ไลซีมาคัสตอบรับและส่งทัพข้ามช่องแคบเฮลเลสปอนต์ (ช่องแคบดาร์ดะเนลส์ในปัจจุบัน) มาที่เอเชียน้อย ด้านเซลิวคัสยอมสงบศึกกับพระเจ้าจันทรคุปตเมารยะก่อนจะยกทัพข้ามเมโสโปเตเมียมาที่แคปพาโดเชีย ในขณะที่ทอเลมียกทัพจากอียิปต์มาที่ลิแวนต์ แต่ภายหลังถอนทัพเมื่อทราบข่าวลวงว่าแอนติโกนัสรบชนะทัพพันธมิตรแล้ว
ในปี 301 ก่อนคริสตกาล ทั้งสองฝ่ายพบกันที่หมู่บ้านอิปซัสในฟรีเจีย พลูทาร์กบันทึกว่าทัพแอนติโกนัสมีทหารราบ 70,000 คน, ทหารม้า 10,000 คนและช้างศึก 75 เชือก ส่วนทัพพันธมิตรมีทหารราบ 64,000 คน, ทหารม้า 10,500 คน, ช้างศึก 400 เชือกและรถม้าติดใบมีด 120 คัน ทั้งสองฝ่ายต่างจัดให้ช้างศึกอยู่ด้านหน้า ตามด้วยรูปขบวนแฟแลงซ์ด้านหลังตรงกลาง ปีกทั้งสองข้างเป็นทหารม้า การสู้รบเริ่มขึ้นเมื่อทั้งสองฝ่ายปะทะกันด้วยทัพช้าง ด้านดีมีทรีอุสผลักดันทัพม้าของแอนไทโอคัส บุตรชายของเซลิวคัสออกจากสนามรบ ในช่วงเวลาที่ฝ่ายพันธมิตรกำลังเพลี่ยงพล้ำ เซลิวคัสส่งช้างศึกออกไปสกัดดีมีทรีอุสที่ถอนทัพกลับมาแล้วส่งทหารราบที่ใช้ธนูและหอกซัดไปโจมตีแอนติโกนัส การสู้รบจบลงเมื่อแอนติโกนัสถูกสังหาร ส่วนดีมีทรีอุสหนีไปที่กรีซ
ความพยายามในการรวบรวมจักรวรรดิอเล็กซานเดอร์ของแอนติโกนัสจบลงหลังยุทธการครั้งนี้ อาณาจักรของเขาถูกแบ่งโดยไลซีมาคัสและเซลิวคัส อย่างไรก็ตาม ในปี 281 ก่อนคริสตกาล ไลซีมาคัสและเซลิวคัสหันมาสู้กันเองในยุทธการที่คอรูเปเดียม ซึ่งจบลงด้วยความตายของไลซีมาคัส
อาณาจักรของไดแอโดไค หลังยุทธการที่อิปซัส (301 ปีก่อนคริสตกาล)
  อาณาจักรของเซลิวคัส
  อาณาจักรของคาสแซนเดอร์
  อาณาจักรของไลซีมาคัส
  อาณาจักรของทอเลมี
ภาษาลิมบู

| ภาษาลิมบู |
| --- | --- |
Yakthuṅ pan
ᤕᤠᤰᤌᤢᤱ ᤐᤠᤴ
yakthuṅ pan ในอักษรลิมบู
ประเทศที่มีการพูด: รัฐสิกขิมและเนปาลตะวันออก
ภูมิภาค: เนปาล; ชุมชนในภูฏาน; รัฐสิกขิมและตำบลดาร์จีลิงของอินเดีย
ชาติพันธุ์: ชาวลิมบู
จำนวนผู้พูด: 380,000  (2011 census)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  มหากิรันตี ?กิรันตีภาษาลิมบู
ภาษาถิ่น: Phedape, Chhathare, Tambarkhole, Miwakhole, Maiwakhole, Tamrange & Panthare                   
ระบบการเขียน: อักษรลิมบู อักษรละติน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:   อินเดีย รัฐสิกขิม(เพิ่มเติม)   เนปาล รัฐโกศี(เพิ่มเติม) 
รหัสภาษา
ISO 639-3: lif
ภาษาลิมบู (ลิมบู: ᤕᤠᤰᤌᤢᤱ ᤐᤠᤴ, yakthuṅ pan) เป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ใช้พูดในเนปาล สิกขิม และตำบลดาร์จีลิงในรัฐเบงกอลตะวันตก อินเดีย โดยชาวลิมบู ซึ่งส่วนใหญ่จะพูดภาษาเนปาลเป็นภาษาที่สอง ชื่อภาษา “ลิมบู” เป็นคำจากภาษาอื่นและไม่รู้ที่มา ชาวลิมบูเรียกตนเองว่า “ยักทุมบา” และเรียกภาษาของตนว่า “ยักทุงปัน” มีสำเนียงสำคัญสี่สำเนียงคือ ปันแทร์ เพดาเป ชัตแทร์ และทัมบาร์ โคเล สำเนียงปันแทร์เป็นสำเนียงมาตรฐาน ในขณะที่สำเนียงเพดาเปเป็นสำเนียงที่เข้าใจได้ทั่วไป สิ่งตีพิมพ์ในภาษาลิมบูมักพิมพ์ควบคู่ไปกับภาษาเนปาล ภาษานี้เขียนด้วยอักษรเทวนาครีได้ด้วย
ศิริโยงะ

ภาษาลิมบู ภาษาเลปชา และภาษาเนวารีเป็นภาษาในตระกูลจีน-ทิเบต ที่ใช้พูดในแถบเทือกเขาหิมาลัยตอนกลางและมีตัวอักษรเป็นของตนเอง อักษรกีรันตีหรืออักษรลิมบูน่าจะเกิดขึ้นในช่วงที่พุทธศาสนาเผยแพร่เข้าไปในสิกขิมเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 23 อักษรลิมบูน่าจะประดิษฐ์ขึ้นในสมัยเดียวกับอักษรเลปชา โดยอักษรเลปชาประดิษฐ์ขึ้นโดยกษัตริย์องค์ที่ 3 ของสิกขิม พยักโด นัม-กยัล ส่วนอักษรลิมบูประดิษฐ์โดยวีรบุรุษของชาวลิมบู เต-องซี ศิริยูงะ หรือศิริโยงะ ผู้นับถือศาสนาพุทธแบบสิกขิมที่ถูกลอบสังหารโดยพระตซงตามคำสั่งของกษัตริย์สิกขิม ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ ศิมะห์ ประทับ ชาห์เป็นกษัตริย์ของเนปาล อักษรทั้งสองชนิดแพร่หลายไปเพราะการเผยแพร่พุทธศาสนาในบริเวณนี้
อักษรที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่นี้ ได้รับอิทธิพลจากอักษรทิเบตและอักษรเทวนาครีแต่ไม่มีสระลอย การใช้ภาษาและวรรณคดีของภาษาลิมบูถูกควบคุมโดยรัฐบาลเนปาลตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 23 การใช้อักษรลิมบูกลายเป็นสิ่งต้องห้ามและผิดกฎหมาย ชาวลิมบูส่วนใหญ่จึงอ่านภาษาเนปาลีมากกว่าภาษาลิมบู
การตีพิมพ์

มีการตีพิมพ์เอกสารด้วยภาษาลิมบูจำนวนมาก  Tanchoppa (ดวงดาวยามเช้า) เป็นวารสาร/หนังลือพิมพ์รายเดือนที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 เอกสารที่เขียนด้วยภาษาลิมบูที่เก่าที่สุด เขียนเมื่อ พ.ศ. 2393 ต้นฉบับถูกเก็บรักษาที่ประเทศอังกฤษ
การสอน

ในเนปาล การสอนภาษาลิมบูดำเนินการโดยเอกชน รัฐบาลเนปาลได้ตีพิมพ์หนังสือเรียนภาษาลิมบูสำหรับโรงเรียนประถมศึกษา ส่วนในสิกขิม ตั้งแต่ พ.ศ. 2513 ได้มีการสอนอักษรลิมบูในโรงเรียนที่สอนด้วยภาษาอังกฤษในบริเวณที่มีชาวลิมบูอยู่มาก มีนักเรียนมากกว่า 4,000 คนที่เรียนภาษาลิมบูประมาณ 1 ชั่วโมงต่อวันทุกวัน มีหนังสือเรียนภาษาลิมบูถึงระดับมัธยมศึกษา
อ่านเพิ่ม

Driem, George van (1987). A grammar of Limbu. (Mouton grammar library; 4). Berlin: Mouton de Gruyter. ISBN 3-11-011282-5
Limbu, Marohang (2017). Politics in Rhetoric and Writing in Paracolonial Context: A Glimpse of Limbu Language, Writing, and Literacy in Yakthung Laje. Journal of Global Literacies, Technologies, and Emerging Pedagogies, 4(1), 550-591.
Limbu, Marohang (2016). Politics of Rhetoric and Writing in the Non-Western World: Delinking, Relinking, and Linking Yakthung Epistemologies. Mikphulla Laje Inghang,10(10) 36-41.
Tumbahang, Govinda Bahadur (2007). A Descriptive Grammar Of Chhatthare Limbu. Kathmandu: Central Department of English Kirtipur. hdl:123456789/3017.
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Omniglot modern Limbu writing system
Limbu-English Dictionary of the Mewa Khola dialect (PDF introduction เก็บถาวร 2018-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
Kaipuleohone's LDTC collection includes open access recordings in Limbu
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง 
| ด ค กกลุ่มภาษาหลักในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า |
| --- | --- |
ภาษาในพม่าและไทย:  ก่อ (อึมปี้)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กฺ๋อง  พม่า  มูเซอ  เมี่ยน  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อาข่า  ฮานี 
ภาษาในจีน:  ไป๋  ตังกุต  ทิเบต  น่าซี  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อี๋  เอ้อซู 
ภาษาในเอเชียใต้:  กอกโบรอก  กินเนารี  คาม  ชันเตียล  ซองคา  ทูลุง  นัรพู  เนวาร์  บัลติ  บาฮิง  เบลฮาเร  โบโด  ปูมา  มณีปุระ  มีโซ  ลาดัก  ลิมบู  เลปชา  โลทา  วัมบูเล  เศรปา  สิกขิม  องามี  เอา  ฮมาร์ 
อักษรลิมบู
ยุทธการที่อินช็อน

ยุทธการที่อินช็อน (เกาหลี: 인천상륙작전; ฮันจา: 仁川上陸作戰; อาร์อาร์: Inchon Sangnyuk Jakjeon) เป็นการบุกครองด้วยการยกพลขึ้นบกและการสู้รบในสงครามเกาหลี ซึ่งส่งผลลัพธ์ให้ได้รับชัยชนะที่เด็ดขาดและการพลิกกลับสถานการณ์ทางยุทธศาสตร์เพื่อสนับสนุนแก่กองบัญชาการสหประชาชาติ(UN) ปฏิบัติการดังกล่าวเกี่ยวข้องกับกองกำลังทหารจำนวน 75,000 นาย และเรือรบ 261 ลำ และนำไปสู่การยึดครองกรุงโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้กลับคืนมาในอีกสองสัปดาห์ต่อมา ชื่อรหัสสำหรับปฏิบัติการครั้งนี้คือ ปฏิบัติการโครไมต์
การสู้รบเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1950 และสิ้นสุดลงในวันที่ 19 กันยายน ด้วยการจู่โจมยกพลขึ้นบกที่น่าประหลาดใจซึ่งอยู่ห่างไกลจากวงรอบปูซาน ซึ่งกองทัพสหประชาชาติและกองทัพสาธารณรัฐเกาหลี(ROK) ได้ทำการป้องกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เมืองอินช็อนที่ไร้การป้องกันส่วนใหญ่ได้ถูกรักษาการณ์ ภายหลังจากถูกทิ้งระเบิดโดยกองทัพสหประชาชาติ การสู้รบครั้งนี้ได้ทำให้ชัยชนะของกองทัพประชาชนเกาหลี(KPA) ของเกาหลีเหนือต้องจบลง  ภายหลังจากสหประชาชาติได้ยึดครองกรุงโซลกลับคืนมาได้แล้ว ทำให้สายส่งเสบียงของกองทัพประชาชนเกาหลีเหนือในเกาหลีใต้ได้ถูกตัดขาดไปเพียงบางส่วน
กองทัพสหประชาชาติและกองทัพสาธารณรัฐเกาหลีได้รับคำสั่งจากนายพลแห่งกองทัพ ดักลาส แมกอาเธอร์ แห่งกองทัพบกสหรัฐ แมกอาเธอร์ได้เป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังปฏิบัติการ การเอาชนะความเคลือบแคลงอย่างรุนแรงของเหล่านายพลที่คอยระมัดระวังมากขึ้นที่จะเข้าโจมตีที่มีความเสี่ยงในภูมิประเทศที่ไม่เอื้ออำนวยอย่างมาก การสู้รบที่ตามมาด้วยการล่มสลายอย่างรวดเร็วของกองทัพประชาชนเกาหลี ภายในหนึ่งเดือนของการยกพลขึ้นบกที่อินช็อน อเมริกันได้จับกุมเชลยศึกจากทหารของกองทัพประชาชนเกาหลีจำนวน 135,000 นาย
พัชรี แสงเมือง

พัชรี แสงเมือง ชื่อเล่น ต๋อย เกิดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2521 ที่อำเภอโนนแดง จังหวัดนครราชสีมา จบการศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนภู่วิทยา ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี และระดับอุดมศึกษา จากมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต (อาร์แบค) ปัจจุบันเธอได้เล่นให้กับทีมสโมสรวอลเลย์บอลไทยเดนมาร์ค-หนองเรือ
สโมสร

Fujian Xi Meng Bao (2004)
Aurum (2005)
เวียดนาม (2006-2008)
เชียงราย (2009-2010)
ชัยภูมิ (2010-2011)
ราชภัฎสวนสุนันทา (2011-2012)
อยุธยา (2012-2013)
Colegio De San Juan de Letran (2012)
Cagayan Valley Lady Rising Suns (2013)
Adamson Lady Falcons (2014)
Cagayan Valley Lady Rising Suns (2014)
คิง-กรุงเทพฯ (2014-2015)
แม่โจ้ คอสโม-เชียงราย (2015-2016)
ไทยเดนมาร์ค-หนองเรือ (2016-)
ผลงาน

เคยเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย ตำแหน่ง หัวเสา (Wing Spiker) ติดทีมชาติครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2540 เป็นผู้เล่นที่เป็นตัวหลักมาตั้งแต่ชุดเยาวชนทีมชาติ และก้าวขึ้นมาเป็นตัวหลักในทีมชาติชุดใหญ่มาตลอด และเป็นกัปตันทีมชาติไทยเมื่อปีพ.ศ. 2546 เคยเล่นวอลเลย์บอลอาชีพที่ต่างประเทศ ได้แก่ ญี่ปุ่น, จีน, รัสเซีย, เวียดนาม
เกียรติประวัติ

แชมป์ซีเกมส์ ตั้งแต่ปีค.ศ. 1997 ถึงปีค.ศ. 2007
แชมป์ปริ๊นเซส คัพ แสงโสมวีเม่น วอลเลย์บอล อินวิเตชั่น ครั้งที่ 13 (พ.ศ. 2549) ที่ประเทศไทย คว้าอันดับ 1 ได้ในรอบ 24 ปี โดยเอาชนะเวียดนามได้ 3 - 0 เซต
อันดับ 3 Woman Senior Asian Volleyball Championship ปี 2007 ที่ประเทศไทย (ได้สิทธิ์แข่ง Volleyball World Cup    2007 ที่ญี่ปุ่น และ Volleyball World Grand Prix 2008)
เกียรติประวัติ > วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์

พ.ศ. 2549 (อันดับ 9)
พ.ศ. 2548 (อันดับ 11)
พ.ศ. 2547 (อันดับ 9)
พ.ศ. 2546 (อันดับ  10)
พ.ศ. 2545 (อันดับ  8)
เกียรติประวัติ > Woman Senior Asian Volleyball Championship

พ.ศ. 2550 (อันดับ 3)
พ.ศ. 2548 (อันดับ 5)
พ.ศ. 2546 (อันดับ 4)
พ.ศ. 2544 (อันดับ 3)
พ.ศ. 2542 (อันดับ 4)
เกียรติประวัติ > World Championship

พ.ศ. 2545 (อันดับ 18)
พ.ศ. 2541 (อันดับ 15)
เกียรติประวัติ > เข้าร่วมการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลก (UNIVERSIADE)

ครั้งที่ 23 พ.ศ. 2548 ที่เมืองอิซมีร์ (Izmir) ประเทศตุรกี (อันดับ 5)
ครั้งที่ 22 พ.ศ. 2546 ที่เมืองแทกู (Daegu) ประเทศเกาหลีใต้ (อันดับ 6)
ครั้งที่ 21  พ.ศ. 2544 ที่เมืองปักกิ่ง (Beijing) ประเทศจีน (อันดับ 3)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ส่วนตัว
เว็บบอร์ดส่วนตัว[ลิงก์เสีย]
ปลื้มจิตร์ ถิ่นขาว และ พัชรี แสงเมือง 
ในวันเดินทางไปเล่นวอลเลย์บอลอาชีพ
ที่ประเทศรัสเซีย
มงกุฎไพร

| มงกุฎไพร  |
| --- | --- |
ภาพปกเพชรพระอุมา ตอนมงกุฎไพร
รายละเอียด
ผู้ประพันธ์: นายฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ
จำนวนเล่ม: 4 เล่ม
ความยาว: 1,303 หน้า
ออกแบบปก: สามารถ จงเจษฎากุล
ภาพประกอบปก: สมชาย ปานประชา
ศิลปกรรม: ฝ่ายศิลปกรรม   ณ บ้านวรรณกรรม กรุ๊ป
บรรณาธิการ: รักษ์ชนก นามทอน
สำนักพิมพ์: สำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม
ปีที่พิมพ์: ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2538 ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2541 ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2544 ครั้งที่ 4 พ.ศ. 2547
เล่มก่อนหน้า: แต่ปางบรรพ์
ด ค ก
มงกุฎไพร เป็นตอนที่สิบสอง (ตอนจบ) ของ เพชรพระอุมา จำนวน 4 เล่ม ได้แก่มงกุฎไพร เล่ม 1 - 4
เนื้อเรื่องย่อ > มงกุฎไพร เล่มที่ 1

เช้าวันนี้ดารินตื่นสาย ทำให้ออกเดินทางกันสายหน่อย หนานอินกับอนุชาเดาใจรพินทร์ตรงกันว่า น่าจะบุกขึ้นมรกตนครต่อไป จึงพากันหาทางมุ่งมรกตนคร ออกเดินทางบ่ายขึ้นตะวันออกเฉียงเหนือตลอด ร่วมเที่ยงก็บรรลุถึงป่าหินแห่งหนึ่ง ที่นั่นพบกับฝูงลิงใหญ่หางสั้นนับร้อยๆตัว ซึ่งทุกคนจำต้องผ่านทางนั้นไป อนุชาใช้เอ็ม 16 ยิงไล่ ส่วนไชยยันต์ใช้ เอ็ม 79 จนพวกมันพากันตื่นหนีไปกันหมด มีลิงบาดเจ็บตัวหนึ่งซึ่งถูกกระสุนเอ็ม 16 เจ็บไป แว้งเข้ากัดคะหยิ่นที่ไหล่ ดารินจำต้องยิงมันทิ้งและเข้าพยาบาลคะหยิ่นทันที พอพ้นจากฝูงลิงแล้ว ก็มุ่งขึ้นเหนือต่อไป เจ้าด้วนมานำหน้าคณะเดินทางไปอีกครั้ง วันนี้วางปางพักที่แอ่งน้ำซับแห่งหนึ่ง ดารินจับไข้
เช้าของฝ่ายรพินทร์ วันนี้อาหารกระป๋องของนายจ้างเหลือติดก้นถุง จึงจัดการแจกพวกลูกหาบกินกัน จะได้ไม่ต้องแบกกันอีกต่อไป พอเติมน้ำจากน้ำฝนที่ได้เมื่อเช้ามืดแล้ว ทั้งคณะก็ออกเดินทางต่อ ขณะนั้นเป็นเวลาร่วมสิบเอ็ดโมง
รพินทร์เร่งจ้ำสุดฝีเท้า จนพวกนายจ้างอเมริกันตามไม่ทัน ถึงเชิดวุธเองก็ตามไม่ทัน พอถามบุญคำกับจัน ทั้งสองคนก็อำว่ารพินทร์ใช้คาถาย่นระยะทาง ทำเอาพวกอเมริกันตาลุกไปตามกัน แต่เมื่อถามรพินทร์ก็บอกว่าไม่ใช่ หลังจากนั้น รพินทร์ก็ชี้ให้นายจ้างดูรอยเท้าช้างขนาดใหญ่ร่วมสองหลา มันคือรอยเท้าของไดโนเทเรี่ยม ครั้นส่องกล้องเข้าไปในราวป่าเบื้องหน้าโน้น ก็พบช้างไดโนเทเรี่ยมตัวมหึมาสูงเท่ายอดไม้ยืนกันอยู่สามตัวพ่อแม่ลูก รพินทร์ทำใจดีสู้เสือ บอกให้เดินกันต่อไปอย่างระมัดระวัง พอดีลมหวน ช้างไดโนเทเรี่ยมได้กลิ่นมนุษย์ก็วิ่งออกจากป่าเข้ามาไล่ รพินทร์นำหน้าไปก่อนกับบุญคำก็ยิงสกัด แต่ไม่ตั้งใจจะฆ่า แต่มันก็ล่วงบริเวณเข้ามาได้ จนพวกนายจ้างต้องยิงกันหูดับตับไหม้  ตัวพ่อนั้นคี๊ธโยนระเบิดเพลิงเข้าคลอกเป็นที่น่าสังเวช ส่วนตัวแม่กับตัวลูกนั้นรพินทร์ยิงให้เจ็บแล้วปล่อยมันหนีไป
ออกเดินทางต่อมา มุ่งหน้าเข้าไปในราวป่า เมื่อล่วงเข้ามาคณะเดนิทางก็พบว่าป่านี้มีลักษณะเป็นป่าถล่ม น้ำเจิ่งนองไปทั่วบริเวณ ครั้นเดินต่อไปน้ำก็ยิ่งลึกเข้าๆ  รพินทร์เอะใจก็หันมาดูลายแทงมังมหานรธา ก็พบว่าที่แท้บริเวณนี้ ก็คือชายขอบด้านตะวันตกของทะเลสาบมรณะนั่นเอง
ฝ่ายเชษฐา วันนี้ถูกเจ้าด้วนปลุกตั้งแต่ตีห้าครึ่ง และเจ้าด้วนก็นำคณะเดินทางออกเดินทางต่อไป เดินงมกันไปในดงทึบไม่เห็นแสงอาทิตย์ พอสิบโมงเศษ ก็มาโผล่ยังน้ำตกใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งหนานอินและอนุชาจำได้ว่าเคยผ่านมาเมื่อคราวก่อน และได้ให้ชื่อว่า “น้ำตกสามเจดีย์” ทั้งสองคนยืนยันว่าต่อแต่นี้ก็พอจะหาลู่ทางไปเขานิลกาญจน์ได้แล้ว ครั้นล่วงพ้นบริเวณน้ำตกสามเจดีย์ เจ้าด้วนก็หยุดชะงัก ณ ที่นั้น เป็นที่สุดเขตของป่าภูมิศาสตร์โลก ที่สัตว์โลกธรรมดาจะเดินทางมาถึงแล้ว เจ้าด้วนไม่อาจจะล้ำแดนเข้าไปได้มากกว่านี้แล้ว ทุกคนจำต้องลาเจ้าด้วนที่นี่ ดารินเข้าไปล่ำลาเจ้าด้วนด้วยน้ำตา ก่อนจะระลึกได้ว่า ที่แท้เจ้าด้วนก็ไม่ใช่ช้างอื่นใดทั้งสิ้น แต่คือเศวตนันต์ ช้างคู่บารมีมกุฎราชกุมารีจิตรางคนางค์ในชาติปางก่อน ที่อุตส่าห์ติดตามมาเกิดคู่บารมีในชาตินี้นั้นเอง
หลังล่ำลาเจ้าด้วน ก็พบเข้ากับฝูง แมลงปอ ใหญ่ แต่ละตัวยาวเมตรครึ่ง ยาวที่สุดร่วมสามเมตร เกิดการปะทะกันอุตลุดจนแมลงปอเหล่านั้นตายหลายสิบ ดารินลงความเห็นว่าแท้ที่จริงแล้วมันอาจไม่ได้ตั้งใจจะลงมาทำร้ายเลยก็ได้ แต่อาจจะด้วยความสนใจในสัตว์ที่พวกมันไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้มันเข้ามามุงดูและบินว่อนวนเวียนอยู่ และการที่มันบินเข้าชนนายช้วนล้มก็อาจเป็นอุบัติเหตุ
หลังเจอแมลงปอ ก็ลงสู่แอ่งผืนทราย ที่นั่นมีแอ่งน้ำใหญ่ และมีที่ให้พักชัยภูมิดี แต่ที่ไม่ดีก็คือ คะหยิ่น อนุชา หนานอิน ไปพบกับรอยเท้าไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ใกล้แอ่งน้ำนั้นเข้า ขนาดรอยเท้า ใหญ่กว่าสามฟุต ยาวร่วมสองวา