stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอสเตโม รีวาเล อิบารากิ
ผลการแข่งขันลีก

| ลีก | ลีก | อันดับที่ | จำนวนทีม | แมตช์ | ชนะ | แพ้ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| วี.ลีก | 5 (ฤดูกาล 1998–99) | 8 | 10 | 18 | 7 | 11 |
| วี.ลีก | 6 (ฤดูกาล 1999–2000) | 10 | 10 | 18 | 3 | 15 |
| วี.ลีก | 9 (ฤดูกาล 2002–03) | 8 | 8 | 21 | 3 | 18 |
| วี.ลีก | 10 (ฤดูกาล 2003–04) | 6 | 10 | 18 | 7 | 11 |
| วี.ลีก | 11 (ฤดูกาล 2004–05) | 9 | 10 | 27 | 7 | 20 |
| วี.ลีก | 12 (ฤดูกาล 2005–06) | 8 | 10 | 27 | 10 | 17 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2006-07 | 9 | 10 | 27 | 6 | 21 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2007-08 | 10 | 10 | 27 | 1 | 26 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2008-09 | 10 | 10 | 27 | 0 | 27 |
| วี・ชาลเลนจ์ | ฤดูกาล 2009-10 | แชมป์ | 12 | 16 | 15 | 1 |
| วี・ชาลเลนจ์ | ฤดูกาล 2010-11 | รองชนะเลิศ | 12 | 18 | 17 | 1 |
วี・ชาลเลนจ์: 
| วี・ชาลเลนจ์ | ฤดูกาล 2011-12 | แชมป์ | 12 | 22 | 21 | 1 |

| ฤดูกาล 2012-13 | รองชนะเลิศ | 10 | 18 | 17 | 1 |  |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2013-14 | 6 | 8 | 28 | 12 | 16 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2014-15 |  | 8 | 21 |  |  |
วี・พรีเมียร์:
สมาชิกทีมปัจจุบัน

ข้อมูล ณ เดือนกันยายน ค.ศ. 2014
1    อะยะกะ โฮะโซะกะวะ
2    มะริเอะ วะดะ
5    อะริซะ ซะโต
6    ไม ฮิคิชิ
8    มิยะ ซะโต
10  มะมิ อุชิเซะโตะ
12  โมะเอะมิ โทอิ (กัปตัน)
13  ซะเอะ อิชิดะ
14  มิเร ซะซะกิ
15  โคะนะสึ คะวะมุระ
16  เอะริ ฮิงะชิฮะระ
17  อัน ไซตะ
18  ฮะรุกะ อิเซะกิ
19  ซะยะกะ นะงะโนะ
20  เรียวโกะ อะตะโงะ
นักวอลเลย์บอลในอดีต

ซีดาร์กา นูเญซ (ค.ศ. 2008–09)
ฟรานซีน เยือร์มัน (ค.ศ. 2011–12)
ลอเรน เพาลีนี (ค.ศ. 2013–14)
ยุกิ ซุงะวะระ (ค.ศ. –2008)
อะคิโกะ อิโนะ (ค.ศ. –2007)
เคโกะ คุโระฮะ (ค.ศ. 2005–2009)
เมะงุมิ อิตะบะชิ (ค.ศ. 2003–2009)
มะริโกะ ฟุตะกะวะ (ค.ศ. 2007–2009)
อะยะโนะ อินิชิ (ค.ศ. 2006–2009)
คะโอะริ ไอดะ (ค.ศ. 1998–2009)
มิกิ ชิมะดะ (ค.ศ. 2006–2009)
นะรุมิ ทะกะชิมะ (ค.ศ. 2007–2009)
ซะโอะริ อิชิดะ (ค.ศ. 2007–2009)
มะโกะโตะ มะสึอุระ (ค.ศ. 2009–2010)
ซะเอะ อิชิดะ (ค.ศ. –2010)
อะคะริ ฟุจิซะกิ (ค.ศ. –2010)
ยุริเอะ ยะมะโมะโตะ (ค.ศ. –2010)
โฮะคะกุ โช (ค.ศ. –2010)
ไอ โยะชิดะ (ค.ศ. –2011)
ไอริ คะวะฮะระ (ค.ศ. –2011)
คะโอะริ นะกะมุระ (ค.ศ. –2011)
โคะโตะมิ โทะซะกิ (ค.ศ. –2011)
มิโดะริ มิยะโกะซะวะ
อะซะโกะ ทะจิมิ
โมะโมะกะ มินะมิ
ยุกิโกะ เอะบะตะ
ยุกิโนะ นะงะมะสึ
ซะโอะริ ทะกะฮะชิ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Vリーグ - チーム概要
โทเรย์แอร์โรส์ (ทีมวอลเลย์บอลชาย)

| --- | --- |

ชื่อสั้น: โทเรย์ (東レ)
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1947
สนาม: ชิมะ, จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
ผู้จัดการ หัวหน้าผู้ฝึกสอน:  ชินทาโร วาตานาเบะ  อายูมุ ชิโนดะ [ja]
หัวหน้าทีม:  นาโอโนะบุ ฟูจิอิ [ja]
ลีก: วี.ลีก ดิวิชัน 1
2021–22: อันดับที่ 4
เว็บไซต์: โฮมเพจสโมสร
โทเรย์แอร์โรส์ (ญี่ปุ่น: 東レアローズ; อังกฤษ: Toray Arrows) เป็นสโมสรวอลเลย์บอลชายตั้งอยู่ในเมืองชิมะ, จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ทีมนี้เข้าแข่งขันในวี.ลีก ดิวิชัน 1 โดยมีเจ้าของทีมคือบริษัทข้ามชาติโทเรย์อินดัสตรีส์
ผลการแข่งขันลีก

ชนะเลิศ   รองชนะเลิศ
| ลีก | ลีก | อันดับที่ | จำนวนทีม | แมตช์ | ชนะ | แพ้ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| วี.ลีก | 1 (ฤดูกาล 1994-95) | 4 | 8 | 21 | 15 | 6 |
| วี.ลีก | 2 (ฤดูกาล 1995-96) | 5 | 8 | 21 | 11 | 10 |
| วี.ลีก | 3 (ฤดูกาล 1996-97) | 6 | 8 | 21 | 10 | 11 |
| วี.ลีก | 4 (ฤดูกาล 1997-98) | 7 | 8 | 21 | 5 | 16 |
| วี.ลีก | 5 (ฤดูกาล 1998-99) | รองชนะเลิศ | 10 | 18 | 13 | 5 |
| วี.ลีก | 6 (ฤดูกาล 1999-00) | รองชนะเลิศ | 10 | 18 | 12 | 6 |
| วี.ลีก | 7 (ฤดูกาล 2000-01) | 3 | 10 | 18 | 13 | 5 |
| วี.ลีก | 8 (ฤดูกาล 2001-02) | รองชนะเลิศ | 10 | 18 | 14 | 4 |
| วี.ลีก | 9 (ฤดูกาล 2002-03) | 5 | 8 | 21 | 12 | 9 |
| วี.ลีก | 10 (ฤดูกาล 2003-04) | 7 | 8 | 21 | 10 | 11 |
| วี.ลีก | 11 (ฤดูกาล 2004-05) | ชนะเลิศ | 8 | 28 | 25 | 3 |
| วี.ลีก | 12 (ฤดูกาล 2005-06) | 6 | 8 | 28 | 15 | 13 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2006-07 | รองชนะเลิศ | 8 | 28 | 22 | 6 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2007-08 | รองชนะเลิศ | 8 | 28 | 17 | 11 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2008-09 | ชนะเลิศ | 8 | 28 | 20 | 7 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2009-10 | 3 | 8 | 28 | 19 | 9 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2010-11 | 3 | 8 | 24 | 15 | 9 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2011-12 | รองชนะเลิศ | 8 | 21 | 19 | 2 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2012-13 | 3 | 8 | 28 | 17 | 11 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2013-14 | 4 | 8 | 28 | 15 | 13 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2014-15 | 7 | 8 | 21 | 8 | 13 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2015-16 | 3 | 8 | 21 | 13 | 8 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2016-17 | ชนะเลิศ | 8 | 21 | 15 | 6 |
| วี・พรีเมียร์ | ฤดูกาล 2017-18 | 4 | 8 | 21 | 14 | 7 |
| วี.ลีก ดิวิชัน 1 | ฤดูกาล 2018–19 | 3 | 10 | 34 | 20 | 14 |
| วี.ลีก ดิวิชัน 1 | ฤดูกาล 2019–20 | 6 | 10 | 27 | 12 | 15 |
| วี.ลีก ดิวิชัน 1 | ฤดูกาล 2020–21 | 5 | 10 | 33 | 17 | 16 |
| วี.ลีก ดิวิชัน 1 | ฤดูกาล 2021–22 | 4 | 10 | 36 | 25 | 11 |
นักวอลเลย์บอลในอดีต

รอยด์ บอล (ค.ศ. 1996-1999)
ปาเวล อับราโม (ค.ศ. 2003-2005)
วลาดิเมีย นีโคลา (ค.ศ. 2006-2007)
เดยัน บอจอวิช (ค.ศ. 2008-2015)
แหล่งข้อมูลอื่น

東レ・アローズ男子バレーボールチーム
Vリーグ - チーム概要 เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวี> ลีก ฤดูกาล 2022–2023 |
| --- | --- |
ดิวิชัน 1:  เจที ธันเดอส์  ซันโทรี่ซันเบิดส์  โวล์ฟด็อกส์ นาโงยะ  โอซากะเบลเซอส์ซาไก  เจเท็กโตะ สติงส์  พานาโซนิคแพนเทอส์  โทเรย์แอร์โรส์  โตเกียวเกรทแบรส์  โออิตะมิโยชิไวส์เซออัดเลอร์  วีซีนางาโนะไทรเดนส์ 
ดิวิชัน 2:  กินเด็งทรินิตีบลิตซ์  คูโบต้าสเปียส์  เคชิโชฟอร์ตไฟเตอส์  ชิบะเซลวา  ซาฟิลวาฮอกไกโด  ไซตามะอาซาเลีย  ไดโดสตีลเรดสตาร์  โตเกียวเวอร์ดี  โตโยต้า มอเตอร์ ซันฮอกส์  นาระเอ็นบีเคดรีมเมอส์  ฟูจิตสึคาวาซากิเรดสปิริตส์  เวียร์ตินมิเอะ  โวเรียส์ฮอกไกโด  สึกูบะยูไนเต็ดซันไกอา  เฮียวโงะเดลฟิโน 
ดิวิชัน 3:  กินกิคลับสฟีดา  โตโยต้าโมบิลิตีโตเกียวสปาร์เคิล  นางาโนะการอนส์  ไอชินทีลแมร์ 
| ด ค กโทเรย์แอร์โรส์ (ทีมวอลเลย์บอลชาย) ฤดูกาล 2016-2017 |
| --- | --- |
สตาฟฟ์โค้ช:  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: อะสึชิ โคะบะยะชิ  ผู้ฝึกสอน: อะยุมุ ชิโนะดะ  ผู้ฝึกสอน: ไทจิ ยะมะโมะโตะ 
ตัวเซ็ต:  9 ซะโตะชิ อุเมะเนะ  21 นะโอะโนะบุ ฟุจิอิ 
ตัวตีด้านนอก:  4 โช ซะโนะ  5 ยูตะ โยะเนะยะมะ  7 ยูตะ มิเนะมุระ  8 ทะสึยะ เซะโตะงุชิ  10 ฮิเดะโมะโตะ โฮะชิโนะ  14 นีคอลา กอร์กีเอฟ  16 คะซุกิ โอะชิอะอิ  18 ยูจิ ซุซุกิ  20 ทะกะยุกิ โอะกิ 
ตัวบล็อกกลาง:  1 ทะกะอะกิ โทะมิมะสึ  2 เคนตะโระ ทะกะฮะชิ  3 ยะมะโตะ ฟุชิมิ  15 ฮิโระชิ ริ  17 โคตะโร คุโระกิ  19 ยูอิชิโร โคมิยะ 
ตัวรับอิสระ:  6 ชุนซุเกะ วะตะนะเบะ   22 ซะโตะชิ อิเดะ
โองาตะ โคอัง

| โองาตะ โคอัง |
| --- | --- |
โองาตะ โคอัง ป. 1850
เกิด: 13 สิงหาคม ค.ศ. 1810(1810-08-13) แคว้นศักดินาอาชิโมริ (โอกายามะ)
เสียชีวิต: 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1863(1863-07-25) (52 ปี) เอโดะ
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: แพทย์ นักวิชาการรังงากุ
โองาตะ โคอัง (ญี่ปุ่น: 緒方洪庵; 13 สิงหาคม 1810 - 25 กรกฎาคม 1863) เป็นแพทย์ชาวญี่ปุ่นและนักวิชาการรังงากุในช่วงปลายยุคเอโดะ ซึ่งมีชื่อเสียงจากการก่อตั้งสถาบันการศึกษาซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็นมหาวิทยาลัยโอซากะ ลูกศิษย์ของเขาหลายคนมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูเมจิและการทำให้ญี่ปุ่นเป็นตะวันตกในยุคเมจิ ชื่อจริงของเขาคือ โองาตะ โคเรอากิ (緒方 惟章) หรือ โองาตะ อากิระ (緒方 章); ชื่อโคอังคือชื่อรองของเขา
ประวัติ

โองาตะเกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค. ศ. 1810 ในครอบครัวซามูไรระดับล่างของแคว้นศักดินาอาชิโมริในจังหวัดบิตชู ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองโอกายามะ เขาย้ายไปโอซากะในปี ค.ศ. 1825 กับบิดาของเขา และเริ่มศึกษาในรังงากุและการแพทย์ที่โรงเรียนเอกชนที่ดำเนินการโดยนากะ เท็นยูตั้งแต่ปี ค.ศ. 1826 ในปี ค.ศ. 1831 เขาย้ายไปเอโดะเพื่อศึกษาต่อด้านการแพทย์ตะวันตก และไปนางาซากิในปี ค.ศ. 1835 เพื่อศึกษากับแพทย์ชาวดัตช์ชื่อ เออร์เดวิน โยฮันเนส นีมันน์ แม้ว่ารัฐบาลโชกุนโทกูงาวะจะมีนโยบายซาโกกุหรือปิดประเทศอย่างเข้มงวดก็ตาม
ในปี ค.ศ. 1838 โองาตะกลับไปโอซากะเพื่อก่อตั้งสถานพยาบาลของตัวเอง และในปีเดียวกันก็ได้ก่อตั้งเทกิจูกุ ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาแบบรังงากุ ที่ซึ่งเขาสอนการแพทย์ ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ เคมี และฟิสิกส์เป็นเวลา 24 ปี
โยโกะ ฮิกาซะ

| โยโกะ ฮิกาซะ |
| --- | --- |
日笠 陽子
เกิด:  (1985-07-16) 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1985 (39 ปี) จังหวัดคานางาวะ, ญี่ปุ่น
สถานะ: Married
อาชีพ:  นักพากย์  นักร้อง 
ปีปฏิบัติงาน: 2007–ปัจจุบัน
ตัวแทน: I'm Enterprise
Notable credit: High School DxD รับบท Rias Gremory K-On! รับบท Mio Akiyama Infinite Stratos รับบท Houki Shinonono The Devil Is a Part-Timer! รับบท Emi Yusa Seitokai Yakuindomo รับบท Shino Amakusa Danganronpa รับบท Kyoko Kirigiri
ส่วนสูง: 155 เซนติเมตร (5 ฟุต 1 นิ้ว)
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: J-pop
เครื่องดนตรี:  Vocals  bass guitar 
ช่วงปี: 2013-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Pony Canyon
 นักดนตรี
เว็บไซต์: hikasayoko.com
โยโกะ ฮิกาซะ (ญี่ปุ่น: 日笠 陽子, 16 กรกฎาคม 1985 -) เป็นนักพากย์และนักร้องชาวญี่ปุ่น อยู่สังกัดไอแอมเอนเทอร์ไพรส์
ผลงานการพากย์

Sketchbook ~full color'S~, Minamo Negishi
Asura Cryin', Ritsu Shioizumi
Asura Cryin' 2, Ritsu Shiozumi
Umineko no Naku Koro ni, Satan
K-ON!, Mio Akiyama
Birdy the Mighty Decode:02, Shrine Maiden (ep 12)
Toradora!, Schoolgirl (ep 18)
Nogizaka Haruka no Himitsu: Purezza, Iwai Hinasaki & Yayoi
Pokémon: Black & White: Rival Destinies, Ellie
Interviews with Monster Girls, Sakie Satō
Hand Shakers, Bind
Piace: Watashi no Italian, Ruri Fujiki
Little Witch Academia, Diana Cavendish
High School DxD, Rias Gremory
บันทึกแวมไพร์วานิทัส เป็น เวโรนิก้า เดอ ซาด
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
Official profile เก็บถาวร 2013-07-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at I'm Enterprise (ญี่ปุ่น)
โยโกะ ฮิกาซะ  ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
↑  เวโรนิก้า เดอ ซาด บันทึกแวมไพร์วานิทัส myanimelist สืบค้นวันที่ 24 พฤษภาคม 2023
โจโจเลียน

| --- | --- |
โจโจเลียน
โจโจเลียน
ジョジョリオン (jojolion)
แนว: แอ็คชั่น, ผจญภัย, เหนือธรรมชาติ
มังงะ
เขียนโดย: ฮิโระฮิโกะ อะระกิ
สำนักพิมพ์: ชูเอฉะ
นิตยสาร: โชเน็นจัมป์, อุลตร้าจัมพ์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็น, เซเน็น
โจโจเลียน (ญี่ปุ่น: ジョジョリオン; อังกฤษ: Jojolion) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดยฮิโระฮิโกะ อะระกิ จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ชูเอฉะ และได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารอุลตร้าจัมพ์ ฉบับเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 (จัดจำหน่ายในวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2011) และเป็นผลงานลำดับที่ 8 ของซีรีส์โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ โดยเรื่องราวในภาคนี้ได้เกิดขึ้นในสถานที่เดียวกันกับที่ปรากฏในโจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 4  ซึ่งเป็นเมืองโมริโอ และมีตัวละครที่ต้องคำสาปปรากฏอยู่ในเรื่อง
เนื้อเรื่องย่อ

วันที่ 11 มีนาคม 2011 หลังจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว ได้มีบางสิ่งที่ดูเหมือนมาป้องกันภัยพิบัติทางทะเล โดยมีพื้นดินที่ยกตัวสูงขึ้นมา และมีการเรียกสิ่งที่ปรากฏนี้ว่า "ตากำแพง" โดยเป็นชื่อที่เหล่าเด็กประถมในเมืองตั้งชื่อให้ตามลักษณะรูที่ปรากฏบนกำแพง ซึ่งมีความสูงโดยเฉลี่ย 1-3 เมตร และความกว้างโดยประมาณ 5-8 เมตร ส่วนที่สูงมากมีความสูงถึง 15 เมตร โดยมีความยาวรวม 10 กิโลเมตรจากเหนือจรดใต้ ซึ่งทั้งทางถนน, น้ำประปา, ไฟฟ้า และแก๊ส ต่างตกอยู่ในภาวะที่เป็นอัมพาต
"ฮิโรเสะ ยาสุโฮะ" เด็กสาวที่ต้องการพื้นที่สงบ ๆ นั่งคิดคนเดียวถึงชีวิตที่ตนเองต้องการ จึงมานั่งหลบมุมอยู่คนเดียวที่ตากำแพงเพื่อหลีกเลี่ยงเพื่อนฝูง กระทั่งเธอได้พบกับชายคนหนึ่งที่ร่างกายเปลือยเปล่านอนอยู่ในดินใกล้ ๆ กับเธอ ในสภาพที่จำไม่ได้ว่าตัวเองคือใคร เมื่อสองคนได้พบกัน ฝ่ายเด็กหนุ่มคนนี้ก็ได้ปกป้องยาสุโฮะ และค้นหาตัวตนของตัวเอง พร้อมกับต่อสู้กับศัตรูที่คิดร้ายกับตนเองด้วยพลังพิเศษที่เขาเรียกมันว่า "สแตนด์" หลังจากนั้นเด็กหนุ่มคนนี้ก็ได้รับอุปการะจากครอบครัวฮิงาชิคาตะด้วยจุดประสงค์บางอย่างที่คลุมเคลือ และตั้งชื่อเขาว่า "ฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ" ตามชื่อสุนัขของยาสุโฮะ โจสุเกะอยู่อาศัยในบ้านฮิงาชิคาตะในฐานะลูกชายคนหนึ่ง แต่ทุกอย่างมันไม่ได้สงบสุขง่าย ๆ เช่นนั้น เพราะโจสุเกะและยาสุโฮะต้องเจอกับเรื่องแปลกประหลาด รวมถึงปริศนาลึกลับมากมายที่ทยอยเข้าหาพวกเขา ปริศนาของตระกูลฮิงาชิคาตะที่เกี่ยวข้องกับตระกูลโจสตาร์ในอดีต, จุดประสงค์ที่แท้จริงของตระกูลฮิงาชิคาตะ และที่สำคัญ เบาะแสของตัวตนที่แท้จริงของโจสุเกะว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นใคร
จากข้อมูลที่ได้รับจากคาเรระ ซาคุนามิ โจสุเกะได้ค้นพบแล้วว่าที่จริงแล้วเขาคือร่างที่รวมกันของคน 2 คนได้แก่ "คิระ โยชิคาเงะ" กะลาสีหนุ่มผู้ทำงานเป็นแพทย์ของกองทัพเรือและชายลึกลับอีกคนนามว่า "คูโจ โจเซฟุมิ" ซึ่งทั้ง 2 คนนี้เป็นผู้ใช้สแตนด์และมีความสามารถที่คล้ายกับสแตนด์ของโจสุเกะ ทางยาสุโฮะได้พบกับคิระ โฮลี่ โจสตาร์ ซึ่งเป็นมารดาของคิระ โยชิคาเงะ โฮลี่ได้ป่วยเป็นโรคประหลาดที่มองเห็นมนุษย์เป็นสิ่งของ นอกจากนี้ทั้งโจสุเกะ ยาสึโฮะ และสมาชิกในบ้านฮิงาชิคาตะต่างถูก "มนุษย์หิน" เข้ามาเล่นงานและกุมความลับของผลไม้ลึกลับนามว่า "โรคาคาคา" ที่สามารถรักษาอาการป่วยลึกลับของตระกูลฮิงาชิคาตะที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคน
ตัวละครหลัก

ชื่อสแตนด์ "ซอฟต์ แอนด์ เว็ท"
ชื่อสแตนด์ "เพสลีย์ พาร์ค" แฟนของฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ
ชื่อสแตนด์ "น็อต คิง คอล"
ชื่อแสตนด์ "แคลิฟอร์เนีย คิง เบ็ด"
ชื่อสแตนด์ "บอร์น ดิส เวย์"
การตอบรับ

หนังสือเล่มแรกของโจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 8 ได้เป็นมังงะที่มียอดจำหน่ายสูงสุดอันดับสองของสัปดาห์เปิดตัวช่วงระหว่างวันที่ 19 ถึง 25 ธันวาคม ค.ศ. 2011 ด้วยยอดจำหน่ายที่ 237,374 เล่ม ส่วนเล่มที่สองได้อยู่ในอันดับสามด้วยยอดจำหน่ายที่ 204,791 เล่มในช่วงวันที่ 16 ถึง 22 เมษายน ค.ศ. 2012  และเล่มที่สามไอ้อยู่ในอันดับสองของช่วงวันที่ 17 ถึง 23 กันยายน ด้วยยอดจำหน่ายที่ 260,080 ชุด ทั้งสามเล่มได้รับการจัดเป็นมังงะที่ขายดีที่สุดในช่วงปี ค.ศ. 2012 โดยเล่มแรกอยู่ในอันดับที่ 46 โดยทำยอดจำหน่ายที่ 534,996 เล่ม, เล่มสองอยู่ในอันดับที่ 53 ด้วยยอด 516,040 เล่ม และเล่ม 3 ทำยอดที่ 457,791 เล่มโดยอยู่ในอันดับที่ 69  ส่วนเล่มสี่ได้อยู่อันดับสองในช่วงวันที่ 12 ถึง 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 ด้วยยอด 224,551 เล่มในสัปดาห์แรกจำหน่าย โคะโนะมังงะซุโคะอิ! ฉบับ ค.ศ. 2013 ได้ทำการสำรวจผู้คนในวงการมังงะรวมถึงบริษัทจัดพิมพ์ โดยปรากฏชื่อ โจโจเลียน เป็นมังงะซีรีส์สำหรับผู้อ่านเพศชายที่ดีที่สุดอันดับที่ 12
ดูเพิ่ม

โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 4 - สถานที่เดียวกันกับที่ตัวละครในเรื่องปรากฏตัว
ผลที่ตามมาจากเหตุแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554 - ช่วง 2 เดือนก่อนซีรีส์ภาคนี้จะเริ่มต้น เมืองเซนไดได้สร้างความเสียหายต่อบ้านพักของผู้เขียน
แหล่งข้อมูลอื่น

ウルトラジャンプ公式HP
コミックナタリー - 杜王町が舞台のジョジョ第8部「ジョジョリオン」連載開始
โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่สอง

โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟุกุชิมะแห่งที่สอง (ญี่ปุ่น: 福島第二原子力発電所) เป็นโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นที่ 1.5 ล้านตารางเมตร ในนครนาราฮะ และเมืองโทมิโอกะในอำเภอฟูตาบะ จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ห่างจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่งไปทางใต้ 11.5 กิโลเมตร บริหารจัดการโดยบริษัทผลิตไฟฟ้าโตเกียว
หลังจากเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 เครื่องปฏิกรณ์ทั้งสี่หน่วยถูกปิดตัวลงโดยอัตโนมัติ แต่ปั๊มน้ำเย็นที่หน่วยที่ 1, 2 และ 4 ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่งได้รับความเสียหายจากคลื่นสึนามิ มีการออกคำสั่งอพยพ เนื่องจากอาจมีการรั่วไหลของกัมมันตรังสี
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิ พ.ศ. 2554

เหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งส่งผลให้มีความเร่งสูงสุดพื้นดินอยู่ระหว่าง 0.21 จี (2.10 ม./วินาที2) และ 0.28 จี (2.77 ม./วินาที2 ณ ที่ตั้งของโรงไฟฟ้า ซึ่งเป็นค่าที่ต่ำกว่าพื้นฐานการออกแบบมาก เครื่องปฏิกรณ์ทั้งสี่หน่วยถูกปิดลงอัตโนมัติหลังจากแผ่นดินไหว และเครื่องยนต์ดีเซลเริ่มทำงานเพื่อหล่อเย็นเครื่องปฏิกรณ์ TEPCO ประมาณว่าคลื่นสึนามิที่เกิดขึ้นหลังจากแผ่นดินไหวและเข้าท่วมโรงไฟฟ้าดังกล่าวนั้นมีความสูงถึง 14 เมตร ซึ่งมากกว่าสองเท่าของความสูงที่ได้รับการออกแบบไว้ คลื่นสึนามิที่ว่านี้เข้าท่วมห้องปั๊มซึ่งใช้สำหรับการถ่ายโอนความร้อนไปสู่ทะเล อันเป็นการระบายความร้อนพื้นฐานของเครื่องปฏิกรณ์ ขณะที่ระบบหล่อเย็นของหน่วยผลิตกระแสไฟฟ้าที่ 3 จะไม่ได้รับความเสียหาย เครื่องปฏิกรณ์เครื่องอื่นล้วนได้รับผลกระทบ ระบบหล่อเย็นยังคงสามารถใช้การได้ แต่ความร้อนเพิ่มขึ้นจากการขาดการระบายความร้อน ได้มีการใช้ระบบฉีดน้ำความดันสูง (HPCI) ซึ่งได้รับพลังงานจากไอน้ำจากเครื่องปฏิกรณ์ เพื่อลดความร้อนเพิ่มเติม
เมื่อวันที่ 12 มีนาคม ระบบหล่อเย็นของเครื่องปฏิกรณ์สามเครื่อง (หมายเลข 1, 2 และ 4) ที่ห้องควบคุมความดันมีอุณหภูมิสูงถึง 100 °C ระหว่าง 5.30 น. และ 6.10 น. ตามเวลามาตรฐานญี่ปุ่น ทำให้ระบบหล่อเย็นทั้งหมด (ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิที่แตกต่างกันระหว่างห้องควบคุมความดันกับเครื่องปฏิกรณ์) ไม่มีประสิทธิภาพ ระบบหล่อเย็นในห้องปั๊มได้รับการซ่อมแซมและเปิดใช้การได้ในหน่วยผลิตกระแสไฟฟ้าที่ 1, 2 และ 4 ไม่กี่วันหลังจากการปิดตัวลงฉุกเฉินหลังจากการลดความร้อนเริ่มต่อไปได้ จนกระทั่งอุณหภูมิลดลงต่ำกว่า 100 °C ในเครื่องปฏิกรณ์ที่ 2 ราว 34 ชั่วโมงหลังจากการปิดฉุกเฉิน เช่นเดียวกับเครื่องปฏิกรณ์ที่ 1 และ 3 เมื่อเวลา 1.24 น. และ 3.52 น. ของวันที่ 14 มีนาคม และเครื่องปฏิกรณ์ที่ 4 เมื่อเวลา 7.00 น. ของวันที่ 15 มีนาคม การสูญเสียน้ำหล่อเย็นในเครื่องปฏิกรณ์ที่ 1, 2 และ 4 ถูกจัดเป็นระดับที่ 3 ตามมาตราระหว่างประเทศว่าด้วยเหตุการณ์ทางนิวเคลียร์ (เหตุขัดข้องอย่างรุนแรง) โดยทางการญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 18 มีนาคม
แผนที่แสดงที่ตั้งของโรงไฟฟ้า ปริมาณกัมมันตภาพรังสี และเขตกักกัน
โมบิลสูท กันดั้ม เอ็มเอสอิกลู

โมบิลสูท กันดั้ม เอ็มเอสอิกลู (ญี่ปุ่น: 機動戦士ガンダム MS IGLOO) เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์กราฟิกส์ในชุดกันดั้ม โดยภาคแรกสามารถแบ่งออกได้เป็นสองภาคย่อยคือภาค บันทึกลับสงครามหนึ่งปี ซึ่งฉายที่บันไดมิวเซียม เมืองมัตสึโดะ จังหวัดจิบะและต่อมาได้มีการจำหน่ายเป็นดีวีดี กับภาค อโพคาลิปส์ 0079 ซึ่งเป็นโอวีเอที่จำหน่ายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2549 เอ็มเอสอิกลูได้รับการกำกับโดยทาคาชิ อิมานิชิ ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นผู้กำกับกันดั้ม 0083และมียูทากะ อิซุบุจิเป็นผู้ดูแลการผลิต นอกจากนั้นยังมีภาคมังงะ เอ็มเอสอิกลู 603 ซึ่งวาดโดย MEIMU เนื้อหาของภาค 603 เป็นการนำภาคบันทึกลับสงครามหนึ่งปีมาเล่าใหม่และเพิ่มตอนพิเศษเข้าไป ต่อมาจึงมีภาคต่อคือ เอ็มเอสอิกลู 2 เดอะกราวิตี้ฟรอนท์ และเผยแพร่ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2551 การดำเนินเรื่องของภาค 2 นี้จะคล้ายกับภาคแรก แต่เปลี่ยนเป็นเรื่องราวจากมุมมองของฝ่ายสหพันธ์โลกแทนและเนื้อหาจะไม่ต่อเนื่องกันเหมือนภาคแรก
เนื้อเรื่อง

เนื้อเรื่องของเอ็มเอสอิกลูนั้นอยู่ในช่วงสงครามหนึ่งปีซึ่งเป็นเวลาเดียวกับโมบิลสูทกันดั้ม โดยมีศูนย์กลางของเรื่องอยู่ที่หน่วยทดสอบอาวุธที่ 603ของอาณาจักรซีอ้อน หน่วย603ต้องทำหน้าที่ทดสอบและวัดความคุ้มค่าของอาวุธต่างๆ ซึ่งเอ็มเอสอิกลูทั้งหกตอนนั้นจะมีเครื่องกลและนักบินที่เป็นตัวเอกเปลี่ยนไปในแต่ละตอน โดยมีโอลิเวอร์ มาย วิศวกรผู้สังเกตการณ์เป็นเหมือนผู้เล่าเรื่องจนถึงตอนสุดท้ายของภาคอโพคาลิปส์ 0079 จึงเป็นตัวเอกเสียเอง
แม้จะเป็นเรื่องในกันดั้มซีรีส์ แต่กันดั้มได้ปรากฏตัวในเอ็มเอสอิกลูเพียงฉากวิดีโอสั้นๆในตอนที่สามของภาคบันทึกลับสงครามหนึ่งปีเท่านั้น
ตัวละครหลัก

พากษ์เสียงโดยฮิเดโอะ อิชิวากะ โอลิเวอร์เป็นวิศวกรผู้สังเกตการของหน่วย603ซึ่งมีหน้าที่รายงานผลการทดสอบของอาวุธต่างๆ เขาเป็นคนซื่อตรง เมื่ออาวุธที่หน่วย603ต้องทดสอบนั้นมักเป็นของที่บกพร่อง โอลิเวอร์จึงมักมีปัญหากับนักบินทดสอบอยู่บ่อยๆ
พากษ์เสียงโดยมิกิ นางาซาวะ นายทหารหญิงประจำยานโยเซนไฮม์ เป็นคนที่หงุดหงิดง่ายแต่ก็มีด้านที่อ่อนโยนอยู่เหมือนกัน ในภายหลังเป็นนักบินประจำของโมบิลสูท ซูดาห์ เครื่องสุดท้าย
พากษ์เสียงโดยโชโซ อิคุสะ เป็นกัปตันของยานโยเซนไฮม์
พากษ์เสียงโดยจุน ฟุคุยามะ นักบินประจำยานโยเซนไฮม์ เป็นเพื่อนสนิทของโอลิเวอร์ ในภายหลังเป็นนักบินประจำของโมบิลสูท ซูดาห์
แหล่งข้อมูลอื่น

MS IGLOO - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
MS IGLOO 2 - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของภาค 2
| ด ค กรายชื่อตัวละครในกันดั้ม โดย โยชิยูกิ โทมิโนะ |
| --- | --- |
สหพันธ์โลก:  อามุโร่ เรย์  ฟลาว โบว์  ไบรท์ โนอา  ไค ชิเด็น  ฮายาโตะ โคบายาชิ  ริว โฮเซ่  เซล่า มาส  มิไร ยาชิมะ  คิกกะ คัตสึและเร็ตสึ  ฮาโล่  โค อุรากิ 
อาณาจักรซีอ้อน:  ชาร์ อัสนาเบิล  เดกิน โซโด ซาบี้  กิเลน ซาบี้  กัลม่า ซาบี้  รัมบะ ราล  สามดาวดำ  ลาล่า ซูน  มา คุเบะ 
เอวโก้ (A.E.U.G.):  คามิล บีดัน  จูโด้ อาชิตะ  ฟา ยุยรี  ควาโทร บาจิน่า  ไบรท์ โนอา  เอมม่า ชีน  เรคคอร์ ลอนด์  เอรุปิ พุรุ  เอล เปียนโน่  อิโน่ อับบาบุ  บีช่า โอเรกุ  ลู ลูก้า  มอนโด อกาเคะ  ทอร์เรส 
ทีทานส์ (Titans):  โฟว์ มุราซาเมะ  เจริด เมซซ่า  แป็ปติมุส ซิร็อกโก้  บรูรัล บลูตัช  โมอา ฟาโรห์  โรซาเมีย บาดัม  จามิทอฟ ไฮมาน  บาสค์ โอม  ยาซัน เกเบิ้ล 
แอกซิส,เนโอซีออน:  ฮามาน คาห์น  มิเนว่า ซาบี้  เกลมี้ โตโต้  เอรุปิ พุรุ  คาร่า ซูน  มาชูมะ ซีโร่  กอนท์ โก  ราคาน ดาคาราน  พุรุ ทูว์
ไดโจกัง

ไดโจกัง หรือ ดาโจกัง (ญี่ปุ่น: 太政官 Daijō-kan/Dajō-kan; "สภาบริหารใหญ่") เป็นหน่วยงานสูงสุดในการปกครองญี่ปุ่นก่อนยุคปัจจุบัน ตามระบบกฎหมายริตสึเรียวในยุคนาระและหลังยุคนาระ แล้วสิ้นอำนาจไปช่วงหนึ่ง ก่อนจะรื้อฟื้นขึ้นมาในช่วงสั้น ๆ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ต่อมา ก็ยุบเลิกไปโดยตั้งคณะรัฐมนตรีขึ้นมาแทน
ไดโจกังปรากฏครั้งแรกในประมวลกฎหมายอาซูกะคิโยมิฮาระ ฉบับ ค.ศ. 689 ในฐานะหน่วยงานราชการส่วนกลางซึ่งประกอบด้วยเสนาบดีสามคน คือ ไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี), ซาไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย), และอูไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายขวา) ต่อมา นำไปรวมอยู่ในประมวลกฎหมายไทโฮ ฉบับ ค.ศ. 702
ไดโจกังเป็นหน่วยงานสูงสุดในโครงสร้างราชการญี่ปุ่น ไดโจกังและกรมต่าง ๆ ในสังกัดรับผิดชอบราชการฝ่ายอาณาจักร ส่วนจิงงิกังรับผิดชอบกิจการฝ่ายศาสนจักร โครงสร้างเช่นนี้ค่อย ๆ ลดอำนาจหน้าที่ลงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10–11 เนื่องจากตระกูลฟูจิวาระเข้ามาควบคุมการเมืองเรื่อย ๆ ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนจักรพรรดิ จนกลายเป็นธรรมเนียมปรกติที่ผู้สำเร็จราชการจะดำรงตำแหน่งไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี) เสียเอง ทั้งยังควบตำแหน่งอื่นด้วยก็ได้ กระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ไดโจกังก็สิ้นอำนาจโดยสิ้นเชิง แต่ก็ไม่ชัดเจนว่า ระบบไดโจกังนั้นถูกยุบเลิกอย่างเป็นทางการไปก่อนยุคเมจิหรือไม่
โยชิอากิ ทังยามะ

โยชิอากิ ทังยามะ (ญี่ปุ่น: 丹山禎昭, อักษรโรมัน: Tanyama Yoshiaki; 6 มีนาคม ค.ศ. 1980 – ) เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่โอซากะ จังหวัดโอซากะ ผู้ซึ่งทำหน้าที่ในตำแหน่งมือเซ็ต และมีพี่สาวเป็นนักวอลเลย์บอลชื่อมิซาโอะ ทังยามะ
ประวัติ

โยชิอากิ ทังยามะ มีบิดาเป็นผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอล เขาเริ่มเล่นกีฬาวอลเลย์บอลตั้งแต่เมื่อครั้งเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ภายใต้อิทธิพลของพี่สาวที่มีอยู่ 2 คน หลังจากเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมอูเอโนมิยะ เขาก็ได้ทำหน้าที่ในตำแหน่งมือเซ็ต ส่วนในปี ค.ศ. 1997 เมื่อครั้งที่เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สาม เขาก็ได้เข้าแข่งขันในรายการอินเตอร์ไฮและเทศกาลกีฬาแห่งชาติ ในปี ค.ศ. 1998 เขาได้เข้าศึกษาต่อ ณ มหาวิทยาลัยคิงกิ ซึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 1999 เมื่อครั้งเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สอง เขาได้มีโอกาสร่วมทีมกับซาโตรุ มาเอดะ เป็นครั้งแรก
เดือนเมษายน ค.ศ. 2002 เขาได้เข้าร่วมทีมกับเจที ธันเดอร์ ซึ่งเป็นทีมของบริษัท เจแปนโทแบคโค จำกัด โดยได้ทำหน้าที่ในตำแหน่งมือเซ็ตร่วมกับมิตสึอากิ อูเตนะ ในปี ค.ศ. 2007 เขาได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นทรงคุณค่าในการแข่งขันนานาชาติรำลึกปลาโตนอฟครั้งที่ 2  และได้อำลาจากการแข่งขันในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010
ในปี ค.ศ. 2010 ทังยามะได้ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมเจที ส่วนในปี ค.ศ. 2012 เขาซึ่งมีใบอนุญาตที่ได้รับการจดทะเบียนการเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมลีก ได้ทำการแต่งตั้งยูกิโตะ โทกูโมโตะ ที่ไม่ได้ใบอนุญาตสำหรับทีมชุดใหญ่จากสมาคมกีฬาแห่งประเทศญี่ปุ่นเข้ารักษาการ และในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ฝึกสอนทีมวอลเลย์บอลหญิงเจที มาร์เวลลัส
สังกัดสโมสร

โรงเรียนมัธยมอูเอโนมิยะ
มหาวิทยาลัยคิงกิ
เจที ธันเดอร์ (ค.ศ. 2002–ค.ศ. 2010)
แหล่งข้อมูลอื่น

プロフィール - JTマーヴェラス公式
プロフィール- JTサンダーズ公式（2008年3月14日時点のオリジナルเก็บถาวร 2008-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนよりアーカイブ）
| ด ค กเจที มาร์เวลลัส ฤดูกาล 2014-2015 |
| --- | --- |
สตาฟฟ์โค้ช:  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: โค โอะซะกิ  ผู้ฝึกสอน: สึโทะมุ คิตะฮะระ  ผู้ฝึกสอน: โยะชิอะกิ ทันยะมะ 
ตัวเซ็ต:  15 ชิซะโตะ โยะโกะตะ  17 มิซะกิ ทะนะกะ 
ตัวตบหัวเสา:  2 มะซะมิ ทะกะฮะชิ  4 อะยุมิ นะกะมุระ  5 ไอ อินเด็น  6 อรอุมา สิทธิรักษ์  11 อะยะ คะมิยะชิกิ  12 โนะริโกะ อันโด  20 ยุกะ คะนะซุงิ  21 มิซุกิ ทะนะกะ 
ตัวบล็อกกลาง:  1 ไอกะ อะคุทะงะวะ  3 ไม โอะคุมุระ  18 ยุมิ เทะระอิ  19 แอนนา โอะงะวะ 
ตัวรับอิสระ:  10 โคะโตะเอะ อิโนะอุเอะ  13 ชิอะกิ โยะโกะเอะ  14 ชิฮิโระ อุซุอิ
โอนิ

โอะนิในชุดผู้แสวงบุญ ยุคโทะกุงะวะ วาดด้วยหมึกและสีบนกระดาษ  59.2 x 22.1 ซม.
โอะนิ (ญี่ปุ่น: 鬼 oni) คือ โยไกในความเชื่อของลัทธิชินโต ในประเทศญี่ปุ่น อาจเทียบได้กับโอเกอร์ในความเชื่อของตะวันตก คือ เป็นยักษ์สูงใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีบางส่วนในร่างกายที่ไม่เหมือนมนุษย์ธรรมดาทั่วไป เช่น มี 3 ตา มี 2 เขา มีเขี้ยวและเล็บคมกริบ มีผิวหนังสีแดงหรือสีส้ม มีนิ้วมือนิ้วเท้ามากกว่าข้างละ 5 นิ้ว นุ่งห่มหนังเสือ และในมือถือกระบองอันใหญ่ที่มีหนามที่เรียกว่า คะนะบุ (金棒)
เป็นอาวุธ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์หมายถึง ความแข็งแกร่งที่ไม่อาจเอาชนะได้ เชื่อกันว่าโอะนิจะนำพามาซึ่งโรคร้าย โรคระบาด ความโชคร้าย และความหายนะ โอะนิสามารถเหาะเหินเดินในอากาศได้ และจะคอยจับเอาดวงวิญญาณของคนชั่วที่กำลังจะตาย โอะนิมักชอบหลบซ่อนตัวอยู่ห่างไกลจากสังคม หรือหลบซ่อนตัวอยู่ตามภูเขาหรือป่าทึบ อายุขัยของโอนิยังไม่แน่ชัดเพราะเป็นสัตว์ในตำนาน
ความเชื่อเรื่อง โอะนิ ได้รับอิทธิพลมาจากจีนและผสมกับพุทธศาสนาในเรื่องของยักษ์และความเชื่อที่ว่าทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ที่เรียกว่า คิม่อน เป็นทิศของปีศาจ เป็นทิศทางที่ไม่เป็นมงคลเนื่องจากเป็นเส้นทางเดินของภูตผีปีศาจ ปัจจุบันในหมู่บ้านบางแห่งในประเทศญี่ปุ่น มีเทศกาลประจำปี คือ เซะสึบัง เป็นเทศกาลที่จัดขึ้นมาเพื่อขับไล่โอะนิ เริ่มต้นในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ โดยชาวบ้านจะขว้างปาถั่วเหลืองออกนอกบ้าน พร้อมตะโกนขับไล่โอะนิ และกล่าววาจาเชื้อเชิญสิ่งที่เป็นมงคลเข้ามาในบ้าน นอกจากนี้แล้วยังเชื่อว่าลิงสามารถป้องกันโอะนิได้ เนื่องจากคำว่าลิงในภาษาปุ่นออกเสียงว่า "ซะรุ" (猿) ซึ่งยังสามารถแปลได้อีกหลายความหมาย จึงมีการปั้นรูปปั้นลิงไว้ตามหน้าบ้าน และยังเชื่อว่าต้นโฮลลี่ก็ยังช่วยป้องกันโอะนิได้ด้วย
ในบางครั้งผู้คนมักสับสนโอนิกับฮันเนีย เนื่องจากหน้าตาที่มีความใกล้เคียงกัน
ปัจจุบัน โอะนิได้ถูกแปรความเชื่อไป กลายเป็นสิ่งที่พิทักษ์ความดีและป้องกันความชั่ว มีการผลิตกระเบื้องหลังคาเป็นรูปโอะนิ ด้วยคติที่คล้ายคลึงกับการ์กอยล์ของตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กสิ่งมีชีวิตในตำนานของญี่ปุ่น |
| --- | --- |
มังกร • โกะเรียว • คัปปะ • คิริง • คิสึเนะ • นุเอะ • โอะบะเกะ • โอะนิ • ชะชิโฮะโกะ • โชโจ • ทะนุกิ • เท็งงุ • สึกุโมะงะมิ • ยะมะอุบะ • โยไก • ยูเร