stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ถนนด้านตะวันออกของจัตุรัส

| --- | --- |
广场东侧路
ทางใต้สุดของถนนด้านตะวันออกของจัตุรัส
ที่ตั้ง:  เขตตงเฉิง กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน
สุดด้านเหนือจาก: ถนนฉางอานตะวันออก
สุดด้านใต้ไป: ถนนเฉียนเหมินตะวันออก
ถนนด้านตะวันออกของจัตุรัส เมื่อปี ค.ศ. 1982
ถนนด้านตะวันออกของจัตุรัส (จีน: 广场东侧路; พินอิน: Guǎngchǎng dōng cè lù)  เป็นถนนในเขตตงเฉิง กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของจัตุรัสเทียนอันเหมิน เป็นถนนเดินรถทางเดียวจากทิศใต้สู่ทิศเหนือ
ในปี ค.ศ. 1959 จัตุรัสเทียนอันเหมิน พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์จีน และพิพิธภัณฑ์การปฏิวัติจีน ได้สร้างเสร็จเรียบร้อย ถนนด้านตะวันออกของจัตุรัสก็ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อคั่นกลางระหว่างสถานที่ทั้งสอง ทอดยาวจากเหนือจรดใต้ ทางด้านตะวันออกของถนนมีอาคารต่างๆ เช่น พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจีน ส่วนด้านตะวันตกของถนนคือ จัตุรัสเทียนอันเหมิน และอนุสรณ์สถานประธานเหมา
ดูเพิ่ม

ถนนด้านตะวันตกของจัตุรัส
ทางหลวงเอเชียสาย 34

| --- | --- |

ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออก: เหลียนหยุนก่าง จีน
ปลายทางทิศตะวันตก: ซีอาน จีน
ทางหลวงเอเชียสาย 34 (AH34) เป็นถนนในแนวตะวันออก–ตะวันตกในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย มีระยะทาง 1,033 กิโลเมตร (6,450 ไมล์) จากเมืองเหลียนหยุนก่าง ประเทศจีน ผ่าน 4 มณฑล ได้แก่ มณฑลเจียงซู มณฑลอานฮุย มณฑลเหอหนาน มณฑลฉ่านซี และสิ้นสุดที่ทางหลวงเอเชียสาย 5 ในเมืองซีอาน มณฑลฉ่านซี
รายชื่อทางหลวงที่ผ่าน > จีน

ทางพิเศษสายเหลียนหยุนก่าง–คอร์กัส: เหลียนหยุนก่าง − เจิ้งโจว − ซีอาน
ถนนตรีเพชร

|  ถนนตรีเพชร |
| --- | --- |
ถนนตรีเพชร ช่วงแยกเฉลิมกรุง หน้าศาลาเฉลิมกรุง
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 0.650 กิโลเมตร (0.404 ไมล์; 2,130 ฟุต)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ:  แยกเฉลิมกรุง ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
 :  แยกพาหุรัด ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ปลายทางทิศใต้:  ถนนจักรเพชร ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ถนนตรีเพชร (อักษรโรมัน: Thanon Tri Phet) เป็นถนนในท้องที่แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เริ่มต้นจากถนนเจริญกรุง (ทางแยกเฉลิมกรุง ตรงข้ามถนนตีทอง) ไปทางทิศใต้ ตัดกับถนนพาหุรัดที่ทางแยกพาหุรัด แล้วตรงไปถึงเชิงสะพานพระพุทธยอดฟ้า ซึ่งถนนจักรเพชรตัดผ่าน เป็นถนนขนาด 5 ช่องจราจร ทิศทางเดียว (ช่วงทางแยกเฉลิมกรุงถึงทางแยกพาหุรัด มีทิศทางมุ่งหน้าทางแยกเฉลิมกรุง) และ 6 ช่องจราจร 2 ทิศทาง (ช่วงทางแยกพาหุรัดถึงเชิงสะพานพระพุทธยอดฟ้า)
ถนนตรีเพชรเป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง พระราชโอรสซึ่งประสูติจากสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ และสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2430 ขณะพระชันษา 7 ปี และพระราชทานชื่อถนนว่า "ถนนตรีเพชร"
เดิมนั้นถนนตรีเพชรเริ่มต้นตั้งแต่ถนนเจริญกรุงจดถนนพาหุรัด ต่อมาใน พ.ศ. 2441 โปรดเกล้าฯ ให้ตัดถนนตรีเพชรต่อจากถนนพาหุรัดถึงถนนจักรเพชร และใน พ.ศ. 2475 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีงานฉลองพระนคร 150 ปี พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างสะพานพระพุทธยอดฟ้าขึ้นในแนวตรงจากถนนตรีเพชร จึงให้ขยายถนนตรีเพชรตั้งแต่ช่วงจดถนนพาหุรัดถึงช่วงจดถนนจักรเพชร ปัจจุบันถนนตรีเพชรมีระยะทางรวม 650 เมตร โดยผ่านสถานที่สำคัญหลายแห่ง เช่น วัดราชบุรณราชวรวิหาร, ห้างไนติงเกล, ดิโอลด์สยามพลาซ่า และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เป็นต้น
ตั้งแต่วันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2560 ถนนตรีเพชรห้ามจอดรถทุกชนิดโดยเด็ดขาด ตั้งแต่ทางแยกพาหุรัดถึงทางแยกเฉลิมกรุงฝั่งทิศตะวันตก ตั้งแต่เวลา 06.00–19.00 น. และเวลา 18.00–06.00 น. ของวันรุ่งขึ้น ทั้งนี้เป็นไปตามราชกิจจานุเบกษา เช่นเดียวกับถนนอีกหลายสายในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เช่น ถนนพัฒนาการ ซอยทองหล่อ
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนตรีเพชร
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′42″N 100°29′58″E﻿ / ﻿13.745122°N 100.499346°E﻿ / 13.745122; 100.499346
ถนนตีทอง

|  ถนนตีทอง |
| --- | --- |
ถนนตีทอง
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 0.525 กิโลเมตร (0.326 ไมล์; 1,720 ฟุต)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ:  แยกเสาชิงช้า ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ปลายทางทิศใต้:  แยกเฉลิมกรุง ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ถนนตีทอง (อักษรโรมัน: Thanon Ti Thong) เป็นถนนในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เริ่มตั้งแต่ถนนบำรุงเมือง (แยกเสาชิงช้า) ท้องที่แขวงวัดราชบพิธ ไปทางทิศใต้ ข้ามคลองหลอดวัดราชบพิธเข้าสู่ท้องที่แขวงวังบูรพาภิรมย์ ไปจนถึงถนนเจริญกรุง (แยกเฉลิมกรุง)
ถนนตีทองสร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นถนนสายสั้น ๆ เชื่อมระหว่างถนนเจริญกรุงกับถนนบำรุงเมือง ซึ่งเป็นถนนที่สร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถนนสายนี้ตัดผ่านย่านของชุมชนที่มีอาชีพทำทองคำเปลว จึงเรียกว่า "ถนนตีทอง" โดยบรรพบุรุษของชาวชุมชนนั้นเป็นชาวลาวที่อพยพมาจากเวียงจันทร์และหลวงพระบาง ตั้งแต่ยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์
ถนนตีทองมีความยาว 525 เมตร ต้นถนนจดถนนบำรุงเมืองก่อนถึงลานเสาชิงช้า หัวมุมถนนด้านตะวันออกเป็นที่ตั้งของวัดสุทัศนเทพวราราม ฟากตะวันตกของถนนมีซอย ซึ่งยังเหลือชื่อว่าเป็นแหล่งทำทองคือ "ซอยเฟื่องทอง" และปัจจุบันเป็นแหล่งรวมร้านค้าเสื้อผ้าเครื่องแบบและยศประดับของข้าราชการต่าง ๆ โดยเฉพาะทหาร และตำรวจ รวมถึงถ้วยรางวัลต่าง ๆ อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนตีทอง
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′52″N 100°30′00″E﻿ / ﻿13.747723°N 100.500091°E﻿ / 13.747723; 100.500091
ถนนพระอาทิตย์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อาทิตย์
ป้ายชื่อถนนพระอาทิตย์บริเวณป้อมพระสุเมรุ
ถนนพระอาทิตย์ (อักษรโรมัน: Thanon Phra Athit) เป็นถนนขนาด 2-4 ช่องจราจร ในท้องที่แขวงพระบรมมหาราชวังและแขวงชนะสงคราม เขตพระนคร กรุงเทพฯ มีระยะทางระหว่างประตูมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เลียบฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จนถึงบริเวณป้อมพระสุเมรุ ถนนพระสุเมรุ ชื่อของถนนพระอาทิตย์นำมาจากป้อมพระอาทิตย์ซึ่งเป็นป้อมปราการ 1 ใน 14 ป้อม ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อสถาปนากรุงเทพฯ เป็นราชธานี ปัจจุบันป้อมพระอาทิตย์ถูกรื้อไปแล้ว
ทับละมุ

ทับละมุ เป็นชื่อของหมู่บ้าน ตั้งอยู่หมู่ 5 ตำบลลำแก่น อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา เป็นชุมชนชาวมุสลิม ไทยพุทธและ พม่า ประกอบอาชีพประมงเป็นหลัก เป็นที่ตั้งของท่าเรือทับละมุ และฐานทัพเรือพังงา
อาณาเขต

ทิศเหนือ จรดอ่าวขาม (ทะเลอันดามัน) บ้านเขาหลัก และบ้านลำรู
ทิศตะวันออก ติดต่อกับบ้านลำรู และบ้านลำแก่น
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลทุ่งมะพร้าว โดยมีคลองห้วยไม้ไผ่ เป็นเส้นแบ่งเขต และติดกับบ้านท่าดินแดง โดยมีอ่าวคลองใน คลองทุ่งมะพร้าว และคลองหินลาด เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดกับทะเลอันดามัน โดยพื้นที่เขาหน้ายักษ์อยู่ในความดูแลของฐานทัพเรือพังงา
ประวัติ

แต่เดิมบริเวณนี้เป็นพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติคลองทุ่งมะพร้าว จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2517 เริ่มมีกลุ่มคนอพยพมาตั้งถิ่นฐานจากต่างถิ่น พร้อมๆกับการสร้างฐานทัพเรือพังงา ด้วยเป็นชุมชนรอบค่ายทหารตามปกติ และตั้งชื่อว่าทับละมุ โดยมาจาก ทับ แปลว่าบ้านริมทะเล ส่วน ละมุ เป็นชื่อเครื่องมือประมงพื้นบ้าน ต่อมา วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 คณะรัฐมนตรีได้มีมติรับหลักการ ร่างพระราชกฤษฎีกาอุทยานแห่งชาติ ในการจัดตั้งอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน ในเขตป่าสงวนแห่งชาติคลองทุ่งมะพร้าว บริเวณฝั่งเหนือ ติดกับพื้นที่สงวนไว้ใช้ในราชการทหาร สถานีทหารเรือพังงา (ปัจจุบันคือ ฐานทัพเรือพังงา) สร้างเป็นที่ทำการของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน ซึ่งยังผลให้ชุมชนทับละมุเจริญขึ้นตามลำดับ
สภาพภูมิศาสตร์

ทับละมุ มีภูมิประเทศสองส่วน คือที่ราบชายฝั่ง และป่าชายเลน โดยที่ราบชายฝั่งกินพื้นที่ส่วนมากและเป็นพื้นที่ส่วนใน ขณะที่ป่าชายเลนกินพื้นที่ส่วนนอกริมอ่าวคลองในทั้งหมด นอกจากนี้ยังพบแนวปะการังน้ำตื้นระดับความอุดมสมบูรณ์ปานกลาง นอกชายฝั่งเขาหย้ายักษ์อีกด้วย โดยมีภูมิอากาศแบบเดียวกับภูมิอากาศทั่วไปของจังหวัดพังงา
ทมิฬ ศิษย์สีหมอก

| ทมิฬ ศิษย์สีหมอก |
| --- | --- |
เกิด: นายณรงค์ มนต์ยา
ทมิฬ ศิษย์สีหมอก หรือนายณรงค์ มนต์ยา เป็นนักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท มีสถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 7 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 9
เกียรติประวัติ

แชมป์ประเทศไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ชิง 23 กรกฎาคม 2530 ชนะคะแนน สิงห์น้อย สิงห์กรุงธน
สละแชมป์
ดิไอคอนิคส์

| The IIconics |
| --- | --- |
Billie Kay (ซ้าย) และ Peyton Royce (ขวา)
ทีม
สมาชิก: Jessie McKay / Jessie / Billie Kay KC Cassidy / Cassie / Peyton Royce
ฉายา: The Iconic Duo The IIconics Jessie and Cassie Jessie McKay and KC Cassidy
ส่วนสูง: Billie Kay: 5 ft 8 in Peyton Royce: 5 ft 7 in
น้ำหนัก รวม: 264 lb (120 kg)
มาจาก: Sydney, Australia
เปิดตัว: 8 May 2015
แตกกลุ่ม: 31 August 2020
ช่วงที่ ปรากฏตัว: 2015–2020
ฝึกหัดโดย: Madison Eagles
ดิไอคอนิคส์ (The IIconics) ชื่อเดิม ดิไอคอนิคดูโอ (The Iconic Duo) เป็นทีมนักมวยปล้ำฝ่ายอธรรมที่เซ็นสัญญากับ WWE ประกอบไปด้วย Billie Kay และ Peyton Royce และยังเป็นแชมป์แท็กทีมหญิง WWEร่วมกัน
ผลงาน

WWE
WWE Women's Tag Team Championship (1 time)
NXT Year-End Award (1 time)
Breakout of the Year (2016)
แหล่งข้อมูลอื่น

Billie Kay ที่ WWE.com
Peyton Royce ที่ WWE.com
ถนนดินสอ

|  ถนนดินสอ |
| --- | --- |
ถนนดินสอบริเวณเทวสถานโบสถ์พราหมณ์
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 0.850 กิโลเมตร (0.528 ไมล์; 2,790 ฟุต)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้:  วงเวียนเสาชิงช้า ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
 :  อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ปลายทางทิศเหนือ:  แยกสะพานวันชาติ ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ถนนดินสอ (อักษรโรมัน: Thanon Dinso) ถนนเส้นหนึ่งในพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร มีจุดเริ่มต้นที่วงเวียนเสาชิงช้าที่ถนนบำรุงเมือง บริเวณหน้าเทวสถานโบสถ์พราหมณ์ และทอดยาวออกไปยังถนนราชดำเนินกลางผ่านอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ไปสิ้นสุดลงที่แยกสะพานวันชาติ เชิงสะพานเฉลิมวันชาติ โดยเป็นถนนที่เป็นเส้นตรงตลอดทั้งสาย มีความยาวทั้งสิ้น 850 เมตร
ถนนดินสอ เป็นถนนที่สร้างขึ้นในรัชสมัยรัชกาลที่ 5 เหตุที่ได้ชื่อว่า "ดินสอ" เนื่องจากแถบนี้ในช่วงกรุงศรีอยุธยา ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่มีอาชีพทำดินสอและกระดาษ จนได้ชื่อว่า "ย่านป่าดินสอ"  ปรากฏเป็นหลักฐานในเอกสารจากหอหลวง เรื่องคำให้การขุนหลวงวัดประดู่ ความว่า "ย่านป่าดินสอ ริมวัดพระงาม มีร้ายขายดินสอศิลาอ่อนแก่ แลดินสอขาวเหลือง ดินสอดำ ชื่อตลาดบ้านดินสอ"
จนล่วงมาถึงยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์ อาชีพทำดินสอของผู้คนแถบนี้ก็ยังคงอยู่ และถูกเรียกว่า "ย่านดินสอ" หรือ "บ้านดินสอ" ต่อมามีการสร้างถนนขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2441 เพื่อขยายเส้นทางสัญจรในพื้นที่พระนคร จึงได้ชื่อว่า "ถนนดินสอ" ตราบจนปัจจุบัน แต่อาชีพทำดินสอไม่หลงเหลืออยู่อีกแล้ว
ถนนดินสอ ในปัจจุบัน เป็นแหล่งรวมร้านอาหารที่ขึ้นชื่อหลายร้านเช่นเดียวกับถนนที่อยู่ใกล้เคียง เช่น ถนนตะนาว, ถนนมหรรณพ, ถนนแพร่งภูธร, ถนนแพร่งนรา  มีอาหารหลากหลายชนิด เช่น อาหารตามสั่ง, อาหารไทย, ข้าวแกง, โจ๊ก, นมสดและขนมปังปิ้ง, ข้าวมันไก่, เป็ดย่าง, เย็นตาโฟ, ขนมหวาน, ถั่วคั่ว, โบ๊กเกี้ย และขนมไทย เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนดินสอ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′20″N 100°30′04″E﻿ / ﻿13.755617°N 100.501005°E﻿ / 13.755617; 100.501005
Tragoonpetchkrai, Akkrapat (2015-07-06). "เรืองนี้มีอยู่ว่า ตอน ถนนดินสอ HD TNN24 04 07 58". ทีเอ็นเอ็น24.
ถนนด้านตะวันตกของจัตุรัส

| --- | --- |
广场西侧路
ทางใต้สุดของถนนด้านตะวันตกของจัตุรัส
ที่ตั้ง:  เขตตงเฉิง กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน
สุดด้านเหนือจาก: ถนนฉางอานตะวันตก
สุดด้านใต้ไป: ถนนเฉียนเหมินตะวันตก
ถนนด้านตะวันตกของจัตุรัส (จีน: 广场西侧路; พินอิน: Guǎngchǎng xī cè lù) เป็นถนนในเขตตงเฉิง กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของจัตุรัสเทียนอันเหมิน เป็นถนนเดินรถทิศทางเดียวจากทิศเหนือไปทิศใต้
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1959 จัตุรัสเทียนอันเหมินและมหาศาลาประชาชนได้ถูกสร้างขึ้น ถนนด้านตะวันตกของจัตุรัสก็ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อคั่นกลางระหว่างสถานที่ทั้งสอง ทอดยาวจากเหนือจรดใต้ ทิศตะวันตกของถนนคือ มหาศาลาประชาชน ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของธนาคารคอนติเนนตัลและอาคารอื่น ๆ ทางด้านตะวันออกของถนนคือ จัตุรัสเทียนอันเหมิน และอนุสรณ์สถานประธานเหมา
ถนนด้านตะวันตกของจัตุรัสเมื่อปี 1988
ถนนฝั่งตะวันตกของจัตุรัสเมื่อปี 1988
ดูเพิ่ม

ถนนด้านตะวันออกของจัตุรัส
ทางหลวงเอเชียสาย 42

ทางหลวงเอเชียสาย 42 (AH42) เป็นทางหลวงในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย ระยะทางทั้งหมด 3,754 กิโลเมตร (2,333 ไมล์) เริ่มต้นทางทางหลวงเอเชียสาย 5 ที่เมืองหลานโจว ประเทศจีน ถึงทางหลวงเอเชียสาย 1 ที่ Barhi ประเทศอินเดีย ผ่านประเทศต่าง ๆ ได้แก่ จีน เนปาล และอินเดีย และจัดให้เป็นทางหลวงเอเชียที่มีเส้นทางใกล้ยอดเขาเอเวอเรสต์มากที่สุด ถนนเส้นนี้ยังมีส่วนที่ยังไม่ได้ก่อสร้าง คือ ช่วงจากเมืองลาซา ในทิเบต ถึงเมืองหลานโจว ในจีน ซึ่งมีระยะทางมากกว่าครึ่งของระยะทางรวมทั้งหมด
รายชื่อทางหลวงที่ผ่าน > จีน

ทางหลวงจีน G109: หลานโจว − ซีหนิง − เก๋อเอ่อร์มู่ − ลาซา
ทางหลวงจีน G318: ลาซา − จางมู่
รายชื่อทางหลวงที่ผ่าน > เนปาล

ทางหลวงเนปาล ตริภูวัน: กาฐมาณฑุ − Narayangarh () − Pathlaiya () - Birganj
ทางหลวงเนปาล Araniko: Kodari − กาฐมาณฑุ
ทางหลวงเอเชียสาย 18

|  ทางหลวงเอเชียสาย 18> ทางแยกที่สำคัญ |
| --- | --- |
ปลายทางทิศเหนือ:  หาดใหญ่ จ.สงขลา ไทย
ปลายทางทิศใต้:  โจโฮร์บะฮ์รู รัฐยะโฮร์ มาเลเซีย
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย, มาเลเซีย
 
ระบบทางหลวง
ระบบทางหลวงเอเชีย
ทางหลวงเอเชียสาย 18 (AH18) เป็นถนนที่อยู่ในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย เริ่มต้นจากหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ประเทศไทย ถึงโจโฮร์บะฮ์รู รัฐยะโฮร์ มาเลเซีย ทางหลวงสายนี้วิ่งผ่านถนนที่ขนานตามชายฝั่งตะวันออกในภาคใต้ของประเทศไทย และผ่านทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 3  ของประเทศมาเลเซีย
รายชื่อจุดตัดและเมืองที่ผ่าน > ไทย

ทางหลวงเอเชียสาย 18 ผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 43 จากหาดใหญ่ถึงหนองจิก ผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 จากหนองจิกถึงสุไหงโก-ลก (แต่เดิมเส้นทางจากนราธิวาสถึงสุไหงโก-ลก เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4084 และ 4057)
รายชื่อจุดตัดและเมืองที่ผ่าน > มาเลเซีย

ทางหลวงเอเชียสาย 18 วิ่งผ่าน  ทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 3 ผ่านรันเตาปันจังไปจนถึงโจโฮร์บะฮ์รู รัฐยะโฮร์
| ด ค กทางหลวงสายเอเชีย |
| --- | --- | --- |
| สายหลัก |  AH1  AH2  AH3  AH4  AH5  AH6  AH7  AH8  |  |
| เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ |  AH11  AH12  AH13  AH14  AH15  AH16  AH17  AH18  AH19  AH25  AH26  AH111  AH112  AH121  AH123  AH131  AH132  AH140  AH141  AH142  AH143  AH150  |  |
| เอเชียตะวันออก |  AH30  AH33  AH34  |  |
| เอเชียใต้ |  AH42  AH43  AH45  AH46  AH47  AH48  |  |
| สายเอเชียเหนือ เอเชียกลาง  และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ |  AH63  AH64  AH65  AH66  AH67  AH68  AH70  AH71  AH72  AH75  AH76  AH77  AH78  AH81  AH82  AH83  AH84  AH85  AH86  AH87  |  |
ทางหลวงเอเชียสาย 19

|  ทางหลวงเอเชียสาย 19 |
| --- | --- |
แผนที่ทางหลวงเอเชียสาย 19 แสดงด้วยเส้นสีแดง
ทางหลวงเอเชียสาย 19 ช่วงทางหลวงพิเศษหมายเลข 7
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 459 กิโลเมตร (285 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ: นครราชสีมา
ปลายทางทิศใต้: กรุงเทพมหานคร
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ:  ไทย
 
ระบบทางหลวง
ระบบทางหลวงเอเชีย
ทางหลวงเอเชียสาย 19 (AH19) เป็นถนนเครือข่ายทางหลวงสายเอเชียประเภทสายรอง มีเส้นทางทั้งหมดอยู่ในประเทศไทย ระยะทางประมาณ 459 กิโลเมตร จากจังหวัดนครราชสีมาถึงกรุงเทพมหานคร โดยเชื่อมต่อกับเทศบาลนครแหลมฉบัง
รายละเอียดของเส้นทาง

ทางหลวงเอเชียสาย 19 เริ่มต้นจากถนนมิตรภาพ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 12 (AH12) บริเวณทางแยกต่างระดับนครราชสีมา (สามแยกปักธงชัย) ไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 304 ถึงอำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี จากนั้นตรงไปถึงแยกพนมสารคาม อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 331 แยกขวาที่ทางแยกต่างระดับมาบเอียง ถึงทางแยกต่างระดับหนองขาม ในอำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี เข้าสู่ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 และอีกสายหนึ่งต่อจากทางแยกต่างระดับบางพระเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 361 ถึงทางแยกต่างระดับหนองไม้แดงบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 สิ้นสุดที่ทางแยกต่างระดับศรีนครินทร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Treaty on Asian Highways with routes
| ด ค กทางหลวงสายเอเชีย |
| --- | --- | --- |
| สายหลัก |  AH1  AH2  AH3  AH4  AH5  AH6  AH7  AH8  |  |
| เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ |  AH11  AH12  AH13  AH14  AH15  AH16  AH17  AH18  AH19  AH25  AH26  AH111  AH112  AH121  AH123  AH131  AH132  AH140  AH141  AH142  AH143  AH150  |  |
| เอเชียตะวันออก |  AH30  AH33  AH34  |  |
| เอเชียใต้ |  AH42  AH43  AH45  AH46  AH47  AH48  |  |
| สายเอเชียเหนือ เอเชียกลาง  และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ |  AH63  AH64  AH65  AH66  AH67  AH68  AH70  AH71  AH72  AH75  AH76  AH77  AH78  AH81  AH82  AH83  AH84  AH85  AH86  AH87  |  |
ทมิฬตายวาฬตุ (ปุฑุเจรี)

| --- | --- |
ตราแผ่นดินดินแดนสหภาพปุฑุเจรี
เพลงประจำดินแดนสหภาพของปุฑุเจรี
เนื้อร้อง: ภารตีทสัน
ทำนอง: แอล. กฤษณัน
รับไปใช้: 2007
ทมิฬตายวาฬตุ (บทบูชาพระมารดาทมิฬ) เป็นเพลงประจำดินแดนสหภาพปุฑุเจรี เขตการปกครองระดับบนในสาธารณรัฐอินเดีย เพลงนี้ประพันธ์โดยนักกวีชื่อดัง ภารติทสัน
เพลงนี้นำไปร้องครั้งแรกในรูปแบบต่างๆ แต่ในปี พ.ศ. 2534 ผู้กำกับเพลง แอล. กฤษณัน ได้ประพันธ์เพลงและปรับปรุงเพื่อใช้ในบทเพลงนั้น ซึ่งปัจจุบันขับร้องเป็นส่วนใหญ่ ทำหน้าที่อย่างเป็นทางการโดยทั่วไปของรัฐบาลปุฑุเจรี เริ่มต้นด้วยเพลงนี้และต่อด้วยเพลงชาติอินเดีย
เนื้อเพลง

| --- | --- |
เนื้อร้องภาษาทมิฬ: เนื้อร้องอักษรละติน
 வாழ்வினில் செம்மையைச் செய்பவள் நீயே மாண்புகள் நீயே என் தமிழ்த் தாயே வீழ்வாரை வீழாது காப்பவள் நீயே! வீரனின் வீரமும், வெற்றியும் நீயே! தாழ்த்திடு நிலையினில் உனைவிடுப் பேனோ தமிழன் எந்நாளும் தலைகுனி வேனோ சூழ்ந்தின்பம் நல்கிடும் பைந்தமிழ் அன்னாய் தோன்றுடல் நின்உயிர் நான்மறப் பேனோ? செந்தமிழே உயிரே நறுந் தேனே செயலினை மூச்சினை உனக்களித் தேனே நைந்தா யெனில்நைந்து போகுமென் வாழ்வு நன்னிலை உனக்கெனில் எனக்குந் தானே! முந்திய நாளினில் அறிவும் இலாது மொய்த்தநன் மனிதராம் புதுப்புனல் மீது செந்தாமரைக் காடு பூத்தது போலே செழித்தஎன் தமிழே ஒளியே வாழி! செழித்தஎன் தமிழே ஒளியே வாழி! செழித்தஎன் தமிழே ஒளியே வாழி!:  Vāḻviṉil cem'maiyai ceypavaḷ nīyē māṇpukaḷ nīyē eṉ tamiḻ tāyē vīḻvārai vīḻātu kāppavaḷ nīyē! Vīraṉiṉ vīramum, veṟṟiyum nīyē! Tāḻttiṭu nilaiyiṉil uṉaiviṭup pēṉō tamiḻaṉ ennāḷum talaikuṉi vēṉō cūḻntiṉpam nalkiṭum paintamiḻ aṉṉāy tōṉṟuṭal niṉuyir nāṉmaṟap pēṉō? Centamiḻē uyirē naṟun tēṉē ceyaliṉai mūcciṉai uṉakkaḷit tēṉē naintā yeṉilnaintu pōkumeṉ vāḻvu naṉṉilai uṉakkeṉil eṉakkun tāṉē! Muntiya nāḷiṉil aṟivum ilātu moyttanaṉ maṉitarām putuppuṉal mītu centāmaraik kāṭu pūttatu pōlē ceḻitta'eṉ tamiḻē oḷiyē vāḻi! Ceḻitta'eṉ tamiḻē oḷiyē vāḻi! Ceḻitta'eṉ tamiḻē oḷiyē vāḻi!
ตราแผ่นดินของเชโกสโลวาเกีย

| ตราแผ่นดินของเชโกสโลวาเกีย |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราแผ่นดินสมัยสาธารณรัฐสังคมนิยม (ค.ศ.1961-1990)
ตราอาร์มน้อย (ค.ศ. 1918-1938); สาธารณรัฐที่ 3 (ค.ศ. 1945-1960)
รายละเอียด
เริ่มใช้: ค.ศ. 1918 ค.ศ. 1961 ค.ศ. 1990
ตราแผ่นดินของเชโกสโลวาเกีย ได้มีพัฒนาการตามยุคสมัยทางการเมืองในช่วงศตวรรษที่ 20 ดังนี้.
สาธารณรัฐที่ 1 และ สาธารณรัฐที่ 3

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| ตราอาร์มน้อย (ค.ศ. 1918-1938); สาธารณรัฐที่ 3 (ค.ศ. 1945-1960). | ตราอาร์มเชโกสโลวาเกีย (1920-1939). | ตรามหาจลัญจกรณ์ใหญ่ (ค.ศ. 1920-1938) และ (ค.ศ. 1945-1960). |
รัฐผู้พิทักษ์แห่งโบฮีเมียและโมราเวีย

ตราอาร์มน้อย
ตราแผ่นดิน.
ตราแผ่นดินของ Reichsgau Sudetenland.
ตราแผ่นดินสาธารณรัฐสโลวักที่ 1 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2.
สาธารณรัฐสังคมนิยม

| --- | --- |

ตราแผ่นดินยุคคอมมิวนิสต์ สมัยสาธารณรัฐสังคมนิยม (ค.ศ. 1960-1990): ตราแผ่นดินของสาธารณรัฐสังคมนิยมสโลวัก (ค.ศ. 1960-1990) (โดยพฤตินัย)
สหพันธ์สาธารณรัฐ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| ตราแผ่นดินสหพันธสาธารณรัฐ ระหว่างการปฏิวัติเวลเวต (ค.ศ.1990-1992)  | ตราอาร์มน้อยเช็กเกีย | ตราแผ่นดินของสโลวาเกีย |
ดูเพิ่ม

ธงชาติสาธารณรัฐเช็ก
เพลงชาติเชโกสโลวาเกีย
ประวัติศาสตร์เชโกสโลวาเกีย
ถนนตะนาว

|  ถนนตะนาว |
| --- | --- |
ถนนตะนาวช่วงบางลำพู ใกล้ถนนข้าวสาร
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้:  สี่กั๊กเสาชิงช้า ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
 :  ทางแยกคอกวัว ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ปลายทางทิศเหนือ:  ถนนตานี ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ถนนตะนาว (อักษรโรมัน: Thanon Tanao) เป็นถนนในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เริ่มต้นจากถนนบำรุงเมืองที่สี่กั๊กเสาชิงช้า ตรงไปทางทิศเหนือ เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงศาลเจ้าพ่อเสือกับแขวงเสาชิงช้า ข้ามคลองหลอดวัดราชนัดดาเข้าสู่ท้องที่แขวงบวรนิเวศ จากนั้นตัดข้ามถนนราชดำเนินกลางที่ทางแยกคอกวัว และเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงบวรนิเวศกับแขวงตลาดยอด จนไปจรดแยกที่ถนนบวรนิเวศน์ ถนนสิบสามห้าง และถนนตานีบรรจบกัน
แต่เดิมถนนตะนาวเป็นส่วนหนึ่งของถนนเฟื่องนครซึ่งพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2406–2407 มีการสันนิษฐานว่าชื่อถนนตะนาวน่าจะตั้งตามชาวตะนาวศรีที่พระมหากษัตริย์โปรดเกล้าฯ ให้มาตั้งถิ่นฐาน เรียกกันว่า "ถนนบ้านตะนาวศรี" "ถนนบ้านตะนาว" หรือ "ถนนตะนาว"
ปัจจุบัน ถนนตะนาวเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นที่ตั้งของศาลเจ้าพ่อเสือ พระนคร ศาลเจ้าจีนที่มีชื่อเสียงโด่งดัง และยังได้รับความนับถือแม้กระทั่งจากนักท่องเที่ยวต่างชาติ และยังเป็นแหล่งของร้านอาหารอร่อยที่ขึ้นชื่ออีกจำนวนมากเช่นเดียวกับถนนมหรรณพ, แพร่งภูธร และแพร่งนรา ที่อยู่ใกล้เคียง เช่น ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาและเย็นตาโฟ ราดหน้าและหมูสะเต๊ะ กวยจั๊บ เผือกทอด ข้าวเหนียวมะม่วง บางร้านยังเป็นร้านที่ได้รับการแนะนำหรือบีบกูร์ม็องจากมิชลินไกด์อีกด้วย
สถานที่สำคัญ

แพร่งภูธร
แพร่งนรา
แพร่งสรรพศาสตร์
อนุสรณ์สถาน 14 ตุลา
ศาลเจ้าพ่อเสือ พระนคร
วัดมหรรณพารามวรวิหาร
ตรอกข้าวสาร
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนตะนาว
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′20″N 100°29′56″E﻿ / ﻿13.755692°N 100.499014°E﻿ / 13.755692; 100.499014
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3017

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3017 |
| --- | --- |
ถนนลพบุรี-วังม่วง, สามแยกนิคม-วังม่วง
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 53.139 กิโลเมตร (33.019 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  ถนนพหลโยธิน ในอำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
 :     ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3333 / ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3302 ในอำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี  ลบ.2034 ทางหลวงชนบท ลบ.2034 ในอำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี   ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 ในอำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี  ลบ.2007 ทางหลวงชนบท ลบ.2007 ในอำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี 
ปลายทางทิศตะวันออก:  สบ.4005 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2089 / ทางหลวงชนบท สบ.4005 ในอำเภอวังม่วง จังหวัดสระบุรี  
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3017 สายสามแยกนิคม-วังม่วง เป็นถนนสายหนึ่งในจังหวัดลพบุรี และจังหวัดสระบุรี มีระยะทางทั้งหมด 53.139 กิโลเมตร เส้นทางเริ่มจากถนนพหลโยธิน (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1) ที่สามแยกนิคมสร้างตนเอง ตำบลท่าศาลา อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี ผ่านตำบลนิคมสร้างตนเอง และตำบลโคกตูม ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3333 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3302 ที่วงเวียนโคกตูม ตัดกับทางหลวงชนบท ลบ.2034 จากนั้นจึงเข้าสู่เขตตำบลดีลัง อำเภอพัฒนานิคม ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 ที่สี่แยกซอย 12 ผ่านตำบลพัฒนานิคม และตำบลหนองบัว ตัดกับทางหลวงชนบท ลบ.2007 ข้ามทางรถไฟสายแก่งคอย-บัวใหญ่ (ทางรถไฟลอยน้ำ) จากนั้นจึงข้ามแม่น้ำป่าสักเข้าสู่เขตตำบลคำพราน อำเภอวังม่วง จังหวัดสระบุรี สิ้นสุดเส้นทางบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2089 ที่สี่แยกวังม่วง ตำบลวังม่วง ตรงข้ามกับทางหลวงชนบท สบ.4005
สถานที่สำคัญบริเวณถนน

อ่างเก็บน้ำห้วยกระแทก
เขาจีนแล
เทศบาลตำบลโคกตูม
อ่างเก็บน้ำซับเหล็ก
โรงพยาบาลพัฒนานิคม
ที่ว่าการอำเภอพัฒนานิคม
เทศบาลตำบลเขาพระยาเดินธง
เขื่อนป่าสักชลสิทธิ์
ทางรถไฟสายแก่งคอย-บัวใหญ่ (ทางรถไฟลอยน้ำ)
เทศบาลตำบลคำพราน
พระพุทธรัตนมณีมหาบพิตรชลสิทธิ์มงคลชัย (โครงการพัฒนาลุ่มน้ำป่าสัก)
คากูเระคิริชิตัง

แม่พระและพระกุมารตามคติของคากูเระคิริชิตังที่พรางตามอย่างเทพีในพุทธศาสนา
คากูเระคิริชิตัง (ญี่ปุ่น: 隠れキリシタン; ทับศัพท์: Kakure Kirishitan; "คริสตังลับ", "คริสตังหลบซ่อน") เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ที่ใช้อ้างอิงถึงชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกอย่างลับ ๆ หลังเกิดเหตุการณ์กบฏชิมาบาระในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1630 ที่เวลาต่อมาความเชื่อของพวกเขาได้พัฒนาต่างออกไปจากเดิมโดยมีการผสานความเชื่อนอกศาสนาเข้ามาเนื่องจากขาดการติดต่อกับโลกภายนอก โดยพวกเขาจะสักการะหรือสวดมนต์อย่างเปิดเผยหน้าแท่นบูชาของศาสนาพุทธและลัทธิชินโต รวมทั้งตั้งแท่นบูชาของพุทธและชินโตไว้ในบ้าน แต่พวกเขาลักลอบสวดมนต์ที่แท่นบูชาแบบคริสต์ในห้องลับ เรียกว่า นันโดะ และรวมกันอธิษฐานหรือทำพิธีกรรมอื่นในยามวิกาล
ปัจจุบันผู้สืบเชื้อสายคากูเระคิริชิตังได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกตามครรลองที่ควรจะเป็น แต่มีคากูเระคิริชิตังบางส่วนยังยึดถือแนวทางการปฏิบัติที่สืบทอดตามอย่างบรรพบุรุษต่อซึ่งถูกเรียกว่า ฮานาเระคิริชิตัง  (ญี่ปุ่น: 離れキリシタン; โรมาจิ: Hanare Kirishitan) หรือ "คริสตังแปลกแยก" ปัจจุบันเหลืออยู่ในแถบหมู่เกาะโกโต จังหวัดนางาซากิ
ประวัติ > ประวัติตอนต้น

ประเทศญี่ปุ่นได้รับการเผยแผ่ศาสนาจากชาวสเปนและโปรตุเกส ที่มีการติดต่อค้าขายกันมายาวนานตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 16 โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อฟรันซิสโก คาเบียร์ได้เข้าไปเผยแผ่ศาสนาในปี ค.ศ. 1549 มีชาวญี่ปุ่นรับเชื่อถึง 200 คน และหลังจากนั้นเกือบหนึ่งศตวรรษชาวคริสต์ในญี่ปุ่นก็ทวีจำนวนขึ้นถึง 300,000 คน พ่อค้าต่างชาติล้วนมีสัมพันธ์อันดีกับหมอสอนศาสนา สร้างความไม่พอใจแก่เหล่าชนชั้นปกครองญี่ปุ่น ต่อมาไดเมียวและทหารอาสาหลายคนที่เข้ารีตศาสนาคริสต์ กระทำการข่มเหงรังแกผู้ที่นับถือศาสนาพุทธและลัทธิชินโต ด้วยการข่มเหงกดดันให้นักบวชออกจากวัด บังคับสึกพระแต่งงาน บังคับให้เปลี่ยนศาสนา ลอบสังหารพระ หรือแม้แต่การเผาทำลายวัด โดยนักบวชคณะเยสุอิตมีส่วนร่วมด้วย
ต่อมามัตสึกูระ มัตสึอิเอะ (松倉勝家) ไดเมียวแคว้นชิมาบาระ มีการเรียกเก็บภาษีในราคาสูงกับบุคคลที่นับถือศาสนาคริสต์ และทำการข่มเหงคริสต์ศาสนิกชน เมื่อรวมกับปัญหาขาดแคลนอาหาร จึงก่อให้เกิดกบฏชิมาบาระขึ้น ซึ่งเดิมเป็บกบฏของชาวนา แต่ต่อมาคริสต์ศาสนิกชนเข้าร่วมก่อกบฏด้วยจนทำให้เหตุบานปลาย ที่สุดหลังกบฏถูกปราบปราม โทกูงาวะ อิเอยาซุ (徳川家康) ซึ่งเป็นโชกุนจึงสั่งห้ามนับถือศาสนาคริสต์ตั้งแต่นั้น มีการขับไล่หมอสอนศาสนาออกจากประเทศในศตวรรษที่ 17 ส่วนคริสตชนที่ไม่ยอมเปลี่ยนศาสนาก็หลบหนีออกนอกประเทศ ส่วนที่ยังอยู่ก็ถูกบังคับให้ละทิ้งศาสนา บ้างก็ถูกเผาทั้งเป็น บ้างก็ถูกตรึงกางเขน รีดนาทาเร้น หรือลงโทษอย่างทารุณต่าง ๆ นานา ซึ่งศาสนิกชนที่ยอมตายนี้อาจมีตั้งแต่หลักพันถึงหลักแสนคน และทำให้มิชชันนารีไม่ได้เข้าไปเผยแผ่ศาสนาในญี่ปุ่นยาวนานถึง 200 ปี