stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าการอลที่ 1 แห่งโรมาเนีย
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงอุทิศพระองค์

สมเด็จพระเจ้าการอลทรงได้รับการกล่าวถึงพระอุปนิสัยที่เยือกเย็น พระองค์ทรงยึดมั่นอย่างถาวรในเกียรติยศของพระราชวงศ์ที่พระองค์ทรงสถาปนาขึ้น สมเด็จพระราชินีเอลีซาเบ็ท ผู้เป็นพระมเหสีของพระองค์ทรงกล่าวว่า "พระองค์ทรงสวมมงกุฎแม้กระทั่งทรงพระบรรทม" พระองค์ทรงเป็นผู้ที่ละเอียดมากและทรงพยายามสงวนท่าทีของพระองค์ต่อหน้าข้าราชบริพารทุกๆคน อย่างไรก็ตามแม้พระองค์จะอุทิศพระองค์แก่พระราชกรณียกิจในฐานะองค์อธิปัตย์หรือกษัตริย์แห่งโรมาเนียแต่พระองค์ก็ไม่ทรงลืมเลือนเชื้อชาติเยอรมันที่เป็นรากเหง้าของพระองค์
ตลอดระยะเวลา 48 ปีของรัชกาล (เป็นพระประมุขที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์โรมาเนีย) พระองค์ทรงช่วยให้โรมาเนียได้รับเอกราชโดยสมบูรณ์ พระองค์ทรงเพิ่มพูนชื่อเสียงแก่โรมาเนีย ทรงช่วยปรับปรุงเศรษฐกิจของโรมาเนียและสถาปนาพระราชวงศ์ขึ้น บนเทือกเขาคาร์เปเทียน พระองค์ทรงสร้างปราสาทเปเรสซึ่งปัจจุบันเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดในโรมาเนีย ปราสาทสร้างตามสถาปัตยกรรมแบบเยอรมัน เพื่อให้ระลึกถึงสถานที่ที่พระองค์ประสูติ หลังจากสงครามรัสเซีย-ตุรกี พระองค์ทรงรวมแคว้นโดบรูยามาเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรและมีพระบัญชาให้สร้างสะพานแห่งแรกคือ "สะพานสมเด็จพระเจ้าการอลที่ 1" ซึ่งเป็นสะพานข้ามแม่น้ำดานูบระหว่างเมืองเฟเตสติและเมืองเซอร์นาโวดา เมื่อสร้างเสร็จเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในยุโรปและยาวเป็นอันดับสามของโลก หลังจากล้มล้างระบอบกษัตริย์โรมาเนียได้มีการเปลี่ยนชื่สะพานแห่งนี้เป็นสะพานแองเจล ซาลิกนี ซึ่งสะพานนี้เป็นประโยชน์ต่อพสกนิกรมากในการติดต่อกันระหว่างเมือง
สิ้นสุดรัชกาล

ในรัชสมัยที่ยาวนานของสมเด็จพระเจ้าการอลได้นำไปสู่การพัฒนารัฐโรมาเนียอย่างรวดเร็ว แต่การสิ้นสุดรัชกาลของพระองค์และเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 ในเวลาต่อมา พระองค์ซึ่งเป็นชาวเยอรมันทางสายพระโลหิตมีพระราชประสงค์ให้โรมาเนียเข้าร่วมสงครามโดยอยู่ฝ่ายมหาอำนาจกลาง ในขณะที่ชาวโรมาเนียต้องการเข้าร่วมฝ่ายไตรภาคี พระเจ้าการอลทรงลงพระปรมาภิไธยในสนธิสัญญาลับปีค.ศ. 1883 โดยเชื่อมสัมพันธไมตรีกับฝ่ายไตรพันธมิตร (ค.ศ. 1882) แม้ว่าสนธิสัญญาได้ถูกบังคับใช้ในการป้องกันการรุกรานของจักรวรรดิรัสเซียของหนึ่งในประเทศสมาชิกผู้ลงนาม พระองค์ทรงถูกโน้มน้าวใจที่ซึ่งเป็นเกียรติอย่างมากที่โรมาเนียจะสนับสนุนจักรวรรดิเยอรมัน
ได้มีการประชุมฉุกเฉินของสมาชิกในรัฐบาลซึ่งพระองค์ทรงเสนอรัฐบาลเกี่ยวกับสนธิสัญญาลับและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน พระองค์ต้องยอมรับกับข้อขัดแย้งของรัฐบาลที่มีน้ำหนักมากกว่า ส่งผลให้พระองค์เสียพระทัยอย่างมากและเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1914 (27 กันยายน ค.ศ. 1914 ตามปฏิทินฉบับเก่า) พระราชนัดดาได้สืบราชสมบัติต่อโดยมีพระนามว่า สมเด็จพระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย พระองค์ทรงตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของเจ้าหญิงมารีแห่งเอดินบะระ พระมเหสีซึ่งเป็นเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์อังกฤษ พระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์และพระนางมารีทรงรับฟังความเห็นของสาธารณะมากกว่าและทรงนำประเทศเข้าฝ่ายไตรภาคี ซึ่งไม่ตรงตามพระราชประสงค์ของสมเด็จพระราชาธิบดีการอล
พระชนม์ชีพและพระราชวงศ์

เมื่อเจ้าชายการอลได้ดำรงเป็นเจ้าผู้ครองแห่งโรมาเนีย โดยพระองค์มิได้ทรงอภิเษกสมรสและตามรัฐธรรมนูญโรมาเนียได้ยินยอมที่จะให้พระองค์มีสิทธิไม่อภิเษกสมรสได้ ถ้าอภิเษกสมรสจะต้องไม่อภิเษกกับสตรีที่มีกำเนิดเป็นชาวโรมาเนีย ในปีค.ศ. 1869 องค์อธิปัตย์ได้เสด็จเยือนประเทศต่างๆในยุโรปแต่โดยหลักคือที่เยอรมนีเพื่อค้นหาสตรีเพื่ออภิเษกสมรส ในระหว่างการเดินทางทรงพบกับ เจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทแห่งวีท พระธิดาพระองค์โตในแฮร์มัน เจ้าชายแห่งวีทกับเจ้าหญิงมารีแห่งนัสเซา โดยทรงพบกันที่เมืองน็อยวีทในวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1869 การอภิเษกสมรสครั้งนี้เป็นหนึ่งในการอภิเษกสมรสที่ไม่เหมาะสมที่สุดในประวัติศาสตร์ ด้วยที่เจ้าชายการอลมีพระบุคลิกที่สุขุม เยือกเย็นและรอบคอบ ในขณะที่เจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทมีพระบุคลิกช่างฝันและทรงแสดงออกอย่างเปิดเผย ทั้งสองพระองค์มีพระราชธิดาร่วมกันหนึ่งพระองค์คือ เจ้าหญิงมารีอาแห่งโรมาเนีย ซึ่งประสูติในปีค.ศ. 1870 และเจ้าหญิงทรงเป็นผู้มีสิทธิในการสืบราชบัลลังก์โรมาเนียต่อจากพระราชบิดา แต่เจ้าหญิงมาเรียสิ้นพระชนม์ในวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1874 ขณะมีพระชนมายุเพียง 3 ชันษา ส่งผลให้ทั้งสองพระองค์ทรงห่างเหินกันมากขึ้น เจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทเสียพระทัยอย่างหนักในการสูญเสียพระราชธิดาทรงผลให้เกิดแผลในจิตใจตลอดพระชนม์ชีพ
หลังจากที่โรมาเนียได้ประกาศสถาปนาเป็นราชอาณาจักรในปีค.ศ. 1881 ส่งผลให้การมีรัชทายาทสืบราชบัลลังก์สำคัญอย่างมาก นับตั้งแต่พระเชษฐาของพระองค์คือเจ้าชายเลออพ็อลท์แห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์นเป็นรัชทายาทลำดับถัดไปแห่งโรมาเนีย ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1880 เจ้าชายเลออพ็อลท์ทรงสละสิทธิ์ในราชบัลลังก์แก่พระโอรสคือ เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์นซึ่งเจ้าชายวิลเฮ็ล์มทรงสละสิทธิ์ในราชบัลลังก์แก่พระอนุชาคือ เจ้าชายแฟร์ดีนันท์ ทรงได้รับพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งโรมาเนียและเป็นรัชทายาทสืบพระราชบัลลังก์ต่อไป พระราชินีเอลีซาเบ็ททรงพยายามใช้อิทธิพลของพระองค์ในการให้เจ้าชายอภิเษกสมรสกับอีลีนา วาคาเรสคูนางสนองพระโอษฐ์ของพระนางเอง ตามรัฐธรรมนูญโรมาเนียได้ห้ามองค์รัชทายาทอภิเษกสมรสกับชาวโรมาเนีย จากเรื่องอื้อฉาวครั้งนี้ส่งผลให้พระนางเอลีซาเบ็ทต้องเสด็จลี้ภัยไปยังน็อยวีท จนกระทั่งเจ้าชายแฟร์ดีนันท์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงมารีแห่งเอดินบะระ พระนางจึงได้รับอนุญาตให้เสด็จกลับโรมาเนีย
ในช่วงบั้นปลายพระชนม์ชีพ พระราชาธิบดีการอลและพระราชินีเอลิซาเบธได้พยายามปรับความสัมพันธ์กันโดยทรงเข้าพระทัยซึ่งกันและกันและเป็นมิตรที่ดีต่อกัน
พระธิดา

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรสและพระโอรส-ธิดา |
|  | เจ้าหญิงมารีอาแห่งโรมาเนีย | 18708 กันยายน ค.ส. 1870 | 18749 เมษายน ค.ศ. 1874 | ไม่ได้อภิเษกสมรส สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ |
จักรพรรดิโชมุ

จักรพรรดิโชมุ (ญี่ปุ่น: 聖武天皇; โรมาจิ: Shōmu-tennō; 22 กันยายน ค.ศ. 701 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 756) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 45 อ้างอิงจากการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี รัชสมัยของจักรพรรดิโชมุทอดยาวจากปี ค.ศ. 724 ถึง 749 ระหว่างยุคนาระ
จักรพรรดิโชมุนับเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่ได้เป็น ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา)
พระราชประวัติ

ก่อนขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ จักรพรรดิโชมุพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ยังไม่เป็นที่กระจ่างชัด แต่พระองค์รู้จักกันในนาม โอชิ-ฮิรากิ โทโยซากูระ-ฮิโกะ-โนะ-มิโกโตะ
โชมุเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิมมมุกับฟูจิวาระ โนะ มิยาโกะ ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ฟูฮิโตะ
โชมุมีพระมเหสี 5 พระองค์และพระราชโอรสธิดารวม 6 พระองค์
พระราชประวัติ > เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิโชมุ

จักรพรรดิโชมุยังทรงพระเยาว์ตอนที่พระราชบิดาสวรรคต ดังนั้น พระอัยยิกาของพระองค์ จักรพรรดินีเก็มเม และพระปิตุจฉา จักรพรรดินีเก็นโช จึงครองราชบัลลังก์ก่อนที่พระองค์จะครองราชบัลลังก์
ค.ศ. 724 (ปีโยโรที่ 8, เดือน 1): ในปีที่ 9 ของรัชสมัยจักรพรรดินีเก็นโช (元正天皇九年) จักรพรรดินีสละราชบัลลังก์และพระราชนัดดาของพระนางได้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อ หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิโชมุได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์
31 มกราคม ค.ศ. 724 (ปีจินกิที่ 1): เปลี่ยนชื่อศักราชเพื่อแสดงถึงการขึ้นสืบราชบัลลังก์ของจักรพรรดิโชมุ
ค.ศ. 735–737: ไข้ทรพิษระบาดใหญ่ทั่วญี่ปุ่นมีอัตราการเสียชีวิตประมาณ 25% ถึง 35%
จักรพรรดิโชมุยังคงประทับที่พระราชวังเฮเซ
รัชสมัย

ปีในรัชสมัยของโชมุมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราชหรือ เน็งโง
จินกิ (724–729)
เท็มเปียว            (729–749)
เท็มเปียว-คัมโป      (749)
เท็มเปียว-โชโฮ      (749–757)
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

จักรพรดรินี (โคโง): ฟูจิวาระ อาซูกาเบฮิเมะ (藤原 安宿媛) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ฟูฮิโตะ
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงอาเบะ (阿倍内親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดินีโคเก็ง
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายโมโตอิ (基王, 727–728)
บูนิง : อางาไตนูไก โนะ ฮิโรโตจิ (県犬養広刀自, สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 762) ธิดาใน, อางาไตนูไก โนะ โมโรโกชิ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงอิโนเอะ (井上内親王) อภิเษกสมรสกับจักรพรรดิโคนิง
พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงฟูวะ (不破内親王, 723–795) สมรสกับเจ้าชายชิโอยากิ
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายอาซากะ (安積親王, 728–744)
บูนิง': นัง-โดโนะ (南殿, สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 748) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ มูจิมาโระ
บูนิง: โฮกุ-โดโนะ (北殿, สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 760) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ฟูซาซากิ
บูนิง: ทาจิบานะ-โนะ-ฮิโรโอกะ โนะ โคนากาจิ (橘広岡古那可智, สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 759) ธิดาในทาจิบานะ โนะ ไซ
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Brown, Delmer M.; Hall, John Whitney (1993). The Cambridge History of Japan: Ancient Japan. Cambridge University Press. ISBN 9780521223522. สืบค้นเมื่อ 2011-03-24.
Doe, Paula; Ōtomo, Yakamochi (1982). Selections (illustrated ed.). University of California Press. ISBN 0520043464. สืบค้นเมื่อ 2011-07-28.
Piggott, Joan R. (19970. The Emergence of Japanese Kingship. Stanford: Stanford University Press. ISBN 9780804728324;   OCLC 247691704
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Emperor Shomu
Vairocana Buddha at the temple of Todaiji
Photographs of the mausolea of Empress Kōmyō and Emperor Shōmu
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เนเธอร์แลนด์ 
ศิลปิน:  ULAN 
อื่น ๆ:  IdRef
จักรพรรดินิมเมียว

จักรพรรดินิมเมียว (ญี่ปุ่น: 仁明天皇; โรมาจิ: Ninmyō-tennō; 27 กันยายน ค.ศ. 808 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 850) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 54 ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม รัชสมัยของนิมเมียวอยู่ในช่วง ค.ศ. 833 ถึง 850 (ในยุคเฮอัง)
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม

นิมเมียวเป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในจักรพรรดิซางะกับจักรพรรดินีทาจิบานะ โนะ คาจิโกะ โดยนิมเมียวมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า มาซาระ (ญี่ปุ่น: 正良; โรมาจิ: Masara) หลังสวรรคต พระองค์จึงได้รับตำcหน่ง นิมเมียว (ญี่ปุ่น: 仁明; โรมาจิ: Ninmyō)
จักรพรรดินิมเมียวมีจักรพรรดินี พระมเหสี และพระสนม (โคอิ) รวม 9 พระองค์ และมีพระราชโอรสธิดารวม 24 พระองค์
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม > เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของนิมเมียว

ในวันที่ 18 เดือน 4 ปี โคนิง ที่ 14 ตรงกับวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 823 หรือ 2 วันหลังจาก จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53 ผู้เป็นพระปิตุลา (อา) ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจาก จักรพรรดิซางะ จักรพรรดิองค์ที่ 52 พระราชบิดาของเจ้าชายมาซาระจักรพรรดิจุนนะได้สถาปนาเจ้าชายมาซาระพระราชนัดดาพระชนมายุเพียง 14 พรรษาขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์
เมื่อจักรพรรดิจุนนะสละราชบัลลังก์ในวันที่ 28 เดือน 2 ปี เท็นโช ที่ 10 ตรงกับวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 833 หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 9 ปีเจ้าชายมะซะระที่รัชทายาทพระชนมายุ 24 พรรษาจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดินิมเมียว โดยหลังจากขึ้นสืบราชบัลลังก์ได้ไม่นานจักรพรรดินิมเมียวได้สถาปนา เจ้าชายสึเนซาดะ พระชนมายุเพียง 8 พรรษาพระโอรสของอดีตจักรพรรดิจุนนะขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์
จากนั้นอีก 8 วันคือวันที่ 7 เดือน 3 ปี เท็นโช ที่ 10 ตรงกับวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 833 จักรพรรดินิมเมียวได้เข้าพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเฮอัง
ในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 842 ตรงกับปีที่ 9 ในรัชสมัยได้เกิดกบฏที่เรียกว่า กบฏปีโจวะ (อังกฤษ: Jōwa Incident) อันส่งผลให้เจ้าชายสึเนซาดะที่รัชทายาทถูกปลดจากตำแหน่งทำให้ เจ้าชายมิชิยาซุ (ญี่ปุ่น: Michiyasu-shinnō) (ต่อมาคือ จักรพรรดิมนโตกุ จักรพรรดิองค์ที่ 55) พระราชโอรสองค์ใหญ่ขึ้นเป็นรัชทายาท
จักรพรรดินิมเมียวสวรรคตในวันที่ 21 เดือน 3 ปี คาโช ที่ 3 ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 850 ขณะพระชนมายุได้ 41 พรรษาครองสิริราชสมบัติได้ 17 ปีภายหลังจากสวรรคตแล้วได้มีการถวายพระนามให้พระองค์ว่า จักรพรรดิฟูกากูซะ (ญี่ปุ่น: Fukakusa-tennō) ตามนามพระราชสุสานของพระองค์ต่อมาพระนามนี้ได้อนุโลมนำไปใช้เป็นพระนามของ จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ จักรพรรดิองค์ที่ 89 ที่ปกครองในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 13
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

พระมเหสี (เนียวโงะ) ภายหลังเป็นสมเด็นพระจักรพรรดินี พระพันปีหลวง (ไท-โคไตโง): ฟูจิวาระ โนะ จุนชิ (藤原順子; 809–871) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ฟูยุตสึงุ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายมิจิยาซุ (道康親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิมนโตกุ
พระมเหสี (เนียวโงะ): ฟูจิวาระ โนะ ทากูชิ/ซาวาโกะ (藤原沢子; สวรรคต ค.ศ. 839) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ฟูซัตสึงุ
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายมูเนยาซุ (宗康親王; 828–868)
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายโทกิยาซุ (時康親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิโคโก
พระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายซาเนยาซุ (人康親王; 831–872)
เจ้าหญิงชินชิ (新子内親王; สวรรคต ค.ศ. 897)
พระมเหสี (เนียวโงะ): ฟูจิวาระ โนะ เทชิ/ซาดาโกะ (藤原貞子; สวรรคต ค.ศ. 864) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ทาดาโมริ
พระราชโอรสองค์ที่ 8: เจ้าชายนาริยาซุ (成康親王; 836–853)
เจ้าหญิงชินชิ (親子内親王; สวรรคต ค.ศ. 851)
เจ้าหญิงเฮชิ (平子内親王; สวรรคต ค.ศ. 877)
นางพระกำนัล: ชิเงโนะ โนะ สึนาโกะ (滋野縄子) ธิดาในชิเงโนะ โนะ ซาดานูชิ
พระราชโอรสองค์ที่ 5: เจ้าชายโมโตยาซุ (本康親王; สวรรคต ค.ศ. 902)
พระราชธิดาองค์ที่ 9: เจ้าหญิงโทกิโกะ (時子内親王; สวรรคต ค.ศ. 847) ไซอิงที่ 2 แห่งศาลเจ้าคาโมะ (831–833)
เจ้าหญิงจูชิ (柔子内親王; สวรรคต ค.ศ. 869)
พระมเหสี (เนียวโงะ): ทาจิบานะ โนะ คาเงโกะ (橘影子; สวรรคต ค.ศ. 864) ธิดาในทาจิบานะ โนะ อูจิกิมิ
พระมเหสี (เนียวโงะ): ฟูจิวาระ มูซูโกะ (藤原息子)
ข้อมูล

Adolphson, Mikael S., Edward Kamens and Stacie Matsumoto. (2007). Heian Japan, centers and peripheries. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-3013-7
Brown, Delmer M.; Ishida, Ichirō (1979). The Future and the Past (a translation and study of the Gukanshō, an interpretive history of Japan written in 1219). Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0. OCLC 251325323.
Imperial Household Agency (2004). 仁明天皇 深草陵 [Emperor Ninmyō, Fukakusa Imperial Mausoleum] (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2011-02-04.
Mason, R.H.P.; Caiger, J.G. (1997). A History of Japan (2nd (revised) ed.). North Clarendon, VT: Charles E. Tuttle Company. ISBN 0-8048-2097-X.
Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5;  OCLC 58053128
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
แหล่งข้อมูลอื่น

Hokusai: Poem #12, image of ceremonial event in Ninmyō's court
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ฟูจิวาระ โนะ จุนชิ, ภาพวาดโดยเทไซ โฮกูบะ, ค.ศ. 1800 ถึง 1805, (Rijksmuseum Amsterdam)
จักรพรรดิซางะ

จักรพรรดิซางะ (ญี่ปุ่น: 嵯峨天皇; โรมาจิ: Saga-tennō; 3 ตุลาคม ค.ศ. 786 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 842) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 52 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี รัชสมัยของจักรพรรดิซางะกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 809 ถึง 823
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม

ซางะเป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในจักรพรรดิคัมมุกับฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ มีพระนามส่วนพระองค์ว่า คามิโนะ (ญี่ปุ่น: 神野; โรมาจิ: Kamino) ซางะเป็น "นักอักษรวิจิตรผู้เชี่ยวชาญ" ที่สามารถแต่งบทกวีเป็นภาษาจีนได้ และเป็นผู้จัดการแข่งขันบทกวีของจักรพรรดิเป็นครั้งแรก (ไนเอ็ง) กล่าวกันว่าจักรพรรดิซางะเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่เสวยชาที่นำเข้ามาจากจีน
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม > เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิซางะ

ค.ศ. 806 ซางะกลายเป็นมกุฎราชกุมารตนอพระชนมพรรษา 21 พรรษา
17 มิถุนายน ค.ศ. 809 (ปีไดโดที่ 4, วันที่ 1 เดือน 4): ในปีที่ 4 ของรัชสมัยจักรพรรดิเฮเซ พระองค์ทรงพระประชวรหนักจึงสละราชบัลลังก์ให้กับซางะ พระราชโอรสองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิคัมมุ ส่วนพระราชโอรสองค์โตบวชเป็นพระสงฆ์ หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิซางะจึงขึ้นครองราชย์
หลังจากพิธีราชาภิเษก ซางะทรงพระประชวร
24 สิงหาคม ค.ศ. 842 (ปีโจวะที่ 9, วันที่ 15 เดือน 7): ซางะสวรรคตเมื่อพระชนมายุได้ 57 พรรษา
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม > รัชสมัย

ปีในรัชสมัยของซางะมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราช (nengō)
ไดโด             (806–810)
โคนิง (810–824)
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

จักรพรรดิซางะมีพระราชโอรสธิดารวม 49 พระองค์จากสตรีอย่างน้อย 30 คน พระราชโอรสธิดาหลายคนรับนามสกุลมินาโมโตะ ทำให้พวกเขาถูกตัดจากการสืบราชบัลลังก์
จักรพรรดินี: ทาจิบานะ โนะ คาจิโกะ (橘嘉智子) มีอีกพระนามว่า จักรพรรดินีดันริง (ญี่ปุ่น: 檀林皇后 ; โรมาจิ: Danrin-kōgō ) ธิดาในทาจิบานะ โนะ คิโยโตโมะ
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายมาซาระ (正良親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดินิมเมียว
เจ้าหญิงเซชิ (正子内親王; 810–879) สมรสกับจักรพรรดิจุนนะ
เจ้าหญิงฮิเดโกะ (秀子内親王; สวรรคต ค.ศ. 850)
เจ้าชายฮิเดระ (秀良親王; 817–895)
เจ้าหญิงโทชิโกะ (俊子内親王; สวรรคต ค.ศ. 826)
พระราชธิดาองค์ที่ 5: เจ้าหญิงโยชิโกะ (芳子内親王; สวรรคต ค.ศ. 836)
เจ้าหญิงชิเงโกะ (繁子内親王; สวรรคต ค.ศ. 865)
ฮิ (ถูกถอดถอน): เจ้าหญิงทากัตสึ (高津内親王; สวรรคต ค.ศ. 841) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ
เจ้าชายองค์ที่ 2: เจ้าชายนาริโยชิ (業良親王; สวรรคต ค.ศ. 868)
เจ้าหญิงนาริโกะ (業子内親王; สวรรคต ค.ศ. 815)
ฮิ: ทาจิฮิ โนะ ทากาโกะ (多治比高子; 787–825) ธิดาในทาจิฮิ โนะ อูจิโมริ
บูนิง: ฟูจิวาระ โนะ โอนัตสึ (藤原緒夏; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 855) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ อูจิมาโระ
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Giesen, Walter; Beck, Vera; Eisenschmid, Rainer (2004). Japan. Baedeker. ISBN 978-3-87504-432-4.
嵯峨山上
Imperial Household Agency (2004). 嵯峨天皇 嵯峨山上 [Emperor Saga, Saganoyamanoe Imperial Mausoleum] (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ February 4, 2011.
Brown, Delmer M.; Ishida, Ichirō (1979). The Future and the Past (a translation and study of the Gukanshō, an interpretive history of Japan written in 1219). Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0. OCLC 251325323.
Richard Arthur Brabazon Ponsonby-Fane (1959). The Imperial House of Japan. Ponsonby Memorial Society.
Rin-siyo, Siyun-zai (1834). Annales des empereurs du Japon. Oriental Translation Fund.
Chikafuza, Kitabatake (1980). A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa. Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

Another photo of Emperor Saga's mausoleum เก็บถาวร กันยายน 27, 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  ULAN
กาลโยค

| กาลโยค | ธงชัย | อธิบดี | อุบาทว์ | โลกาวินาศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| วัน | 3 | 5 | 2 | 7 |
| ยาม | 7 | 6 | 6 | 2 |
| ฤกษ์ | 12 | 12 | 11 | 22 |
| ราศี | 3 | 6 | 2 | 10 |
| ดิถี | 3 | 30 | 2 | 16 |
กาลโยค หมายถึง การกำหนดว่ากาลใดดี กาลใดร้ายเพื่อการใช้ประโยชน์จากกาล (เวลา) กาลโยคมาจากคำว่า กาล (เวลา) และโยคะ (การประกอบ, การใช้งาน, การร่วมกัน) ในปฏิทินไทย กาลโยคคือตารางที่บ่งบอกให้ทราบว่าช่วงเวลาใดดี ช่วงเวลาใดร้าย เพื่อประกอบการพิจารณาหาฤกษ์กระทำการมงคล เช่น เปิดห้างร้าน หว่านข้าวลงในนา สถาปนายศศักดิ์ ฯลฯ กาลโยคแบ่งได้เป็นสี่ส่วนคือ ธงชัย และอธิบดี มีหมายความทางดี ซึ่งตรงกันข้ามกับอุบาทว์ และโลกาวินาศ ซึ่งมีความหมายทางร้าย และสี่ส่วนเหล่านี้จะนำไปประกอบกับช่วงเวลา 5 ช่วง ได้แก่ วัน ยาม ฤกษ์ ราศี ดิถี เพื่อใช้พิจารณาต่อไป
กาลโยคคืออะไร

กาลโยค ในปฏิทินนิยมเขียนเป็นตารางขนาดสี่คูณห้า แต่ละช่องจะบรรจุตัวเลขแทนช่วงเวลาที่กำหนดว่าดีหรือร้าย ยกตัวอย่างเช่น หากวันดีวันร้ายในปีนั้นกำหนดไว้ว่า
วันจันทร์ ธงชัย วันพุธ อธิบดี วันอังคาร อุบาทว์ วันเสาร์ โลกาวินาศ
ก็จะสามารถเขียนอย่างย่อ ๆ ลงเป็นตาราง ดังตาราง
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ธงชัย | อธิบดี | อุบาทว์ | โลกาวินาศ |
| วัน | 2 | 4 | 3 | 7 |
โดยที่ตัวเลข 1 2 3 ,..., 7 แทนวันอาทิตย์ วันจันทร์ วันอังคาร ไปจนถึงวันเสาร์ สำหรับการกำหนดเวลาในลักษณะอื่นเช่น ยาม ฤกษ์ ราศี ดิถี ก็สามารถทำได้ในทำนองเดียวกัน
วันธงชัย เป็นวันดี ทำการใดสำเร็จได้ผลดี มีชัยชนะ มิ่งขวัญ ของหมู่คณะ ชัยชนะ (มักใช้กับสิ่งของ วัตถุ สถานที่)
วันอธิบดี เป็นวันดี ให้คุณเรื่องอำนาจ บารมี เป็นใหญ่ มีอำนาจในการปกครอง ควบคุมดูแล เวลาประกอบด้วยโชค ความเป็นใหญ่ มักใช้กับบุคคล
วันอุบาทว์/อุบาสน ตามตำราปัจจุบัน เป็นวันไม่ดี ไม่เป็นมงคล ตกอยู่ในบ่วงกรรมอุปสรรค ทำการค้าไม่ขึ้น โชคร้าย อุบัติเหตุ เคราะห์ไม่ดี สิ่งที่ไม่เป็นมงคล (ใช้กับบุคคล)
อุบาทว์ ตามตำราเดิมสมัยรัชกาลที่ 4 หรือปฏิทินปูมโหรเก่า ๆ จะใช้คำว่า "อุบาสน" แปลว่าเข้าใกล้ , รัชกาลที่ 5 ทรงพระราชหัถตเลขา (พ.ศ. 2417) ถึงกรมพระอาลักษณ์ เกี่ยวกับพระราชดำริรัชกาลที่ 4 เรื่องวันอุบาสน มีสรุปความตอนหนึ่งว่า "แต่นี้สืบไป อย่าให้ผู้ใดเขียนว่าวันอุบาท ทูลเกล้าฯถวายเป็นอันขาด ให้เขียนว่า วันอุบาสน คือแปลว่าเข้าใกล้ จะได้สมกันกับที่อยู่ใกล้วันธงไชย" ดังนั้น "อุบาสน" ไม่ได้มีความหมายแรงตามที่ใช้ในปัจจุบัน วันที่ไม่ดีตามกาลโยกตำราเดิมคือวัน "โลกาวินาสน์" เท่านั้น อ่านต่อ
วันโลกาวินาศ หรือ วันขลุบ เป็นวันไม่ดี ไม่เป็นมงคล วุ่นวาย ยุ่งยาก ติดขัด ระส่ำระสาย ความหายนะ สูญเสีย เข้าไปสู่อันตราย ไม่เป็นมงคลต่อหมู่คณะเป็นส่วนรวม (ใช้กับสิ่งของ วัตถุ สถานที่)
การคำนวณกาลโยค

การคำนวณกาลโยค ทำได้ง่ายมาก นั่นคือ มีเพียงจุลศักราช นำมาบวกลบคูณหารตามตำราได้เป็นเกณฑ์ แล้วนำไปหารจำนวนช่วงในช่วงเวลาที่ต้องการหา
ถ้าจะหา ธงชัย ให้ตั้งจุลศักราชของปีที่จะหาลง เอา 10 คูณ ได้เท่าใดเอา 3 บวก ลัพธ์เป็นเกณฑ์ แล้วตั้งเกณฑ์ลง 5 ฐาน คือ วัน ยาม ฤกษ์ ราศี ดิถี
ฐานวันเอา 7 หาร เศษเท่าใดเป็นวันธงชัย
ฐานยามเอา 8 หาร เศษเท่าใดเป็นยามธงชัย
ฐานฤกษ์เอา 27 หาร เศษเท่าใดเป็นฤกษ์ธงชัย
ฐานราศีเอา 12 หาร เศษเท่าใดเป็นราศีธงชัย
ฐานดิถีเอา 30 หาร เศษเท่าใดเป็นดิถีธงชัย
ถ้าจะหา อธิบดี ให้ตั้งจุลศักราชของปีที่จะหาลง เอา 498 หาร เศษเท่าใดตั้งลงเป็น 5 ฐาน
ฐานวันเอา 7 หาร เศษเท่าใดเป็นวันอธิบดี
ฐานยามเอา 8 หาร เศษเท่าใดเป็นยามอธิบดี
ฐานฤกษ์เอา 27 หาร เศษเท่าใดเป็นฤกษ์อธิบดี
ฐานราศีเอา 12 หาร เศษเท่าใดเป็นราศีอธิบดี
ฐานดิถีเอา 30 หาร เศษเท่าใดเป็นดิถีอธิบดี
ถ้าจะหา อุบาทว์ ให้ตั้งจุลศักราชของปีที่จะหาลง เอา 10 คูณ ได้เท่าใดเอา 2 บวก ลัพธ์เป็นเกณฑ์ แล้วตั้งเกณฑ์ลงเป็น 5 ฐาน
ฐานวันเอา 7 หาร เศษเท่าใดเป็นวันอุบาทว์
ฐานยามเอา 8 หาร เศษเท่าใดเป็นยามอุบาทว์
ฐานฤกษ์เอา 27 หาร เศษเท่าใดเป็นฤกษ์อุบาทว์
ฐานราศีเอา 12 หาร เศษเท่าใดเป็นราศีอุบาทว์
ฐานดิถีเอา 30 หาร เศษเท่าใดเป็นดิถีอุบาทว์
ถ้าจะหา โลกาวินาศ ให้ตั้งจุลศักราชของปีที่จะหาลง เอา 1120 บวก ลัพธ์เท่าใดตั้งเป็น 5 ฐาน
ฐานวันเอา 7 หาร เศษเท่าใดเป็นวันโลกาวินาศ
ฐานยามเอา 8 หาร เศษเท่าใดเป็นยามโลกาวินาศ
ฐานฤกษ์เอา 27 หาร เศษเท่าใดเป็นฤกษ์โลกาวินาศ
ฐานราศีเอา 12 หาร เศษเท่าใดเป็นราศีโลกาวินาศ
ฐานดิถีเอา 30 หาร เศษเท่าใดเป็นดิถีโลกาวินาศ
ถ้าหารแล้วเศษเป็น 0 (หารได้ลงตัว) ก็ให้ยึดจำนวนที่เป็นตัวหารเป็นหลัก ตัวอย่างเช่น ถ้าหารเกณฑ์ธงชัยของวันได้ลงตัว ก็ถือว่าวันธงชัยเป็น 7 ยกเว้น ราศี ให้คงเป็น 0 เพราะในทางโหราศาสตร์ไทย ราศีที่ 12 ตรงกับราศีที่ 0 พอดี คือราศีเมษ
|  | ธงชัย | อธิบดี | อุบาทว์ | โลกาวินาศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| วัน | (จ.ศ.*10+3)%7 | (จ.ศ.%498)%7 | (จ.ศ.*10+2)%7 | (จ.ศ.+1120)%7 |
| ยาม | (จ.ศ.*10+3)%8 | (จ.ศ.%498)%8 | (จ.ศ.*10+2)%8 | (จ.ศ.+1120)%8 |
| ฤกษ์ | (จ.ศ.*10+3)%27 | (จ.ศ.%498)%27 | (จ.ศ.*10+2)%27 | (จ.ศ.+1120)%27 |
| ราศี | (จ.ศ.*10+3)%12 | (จ.ศ.%498)%12 | (จ.ศ.*10+2)%12 | (จ.ศ.+1120)%12 |
| ดิถี | (จ.ศ.*10+3)%30 | (จ.ศ.%498)%30 | (จ.ศ.*10+2)%30 | (จ.ศ.+1120)%30 |
การคำนวณกาลโยค > ตัวอย่างการคำนวณ

พุทธศักราช 2550 คิดเป็นจุลศักราช 1369 (เอา พ.ศ. ลบ 1181 ได้ จ.ศ. หรือเอา ค.ศ ลบ 638 ได้ จ.ศ. เช่นกัน)
หาเกณฑ์ธงชัย เอา (1369 × 10) + 3 = 13693 ลัพธ์เป็นเกณฑ์
เอาเกณฑ์ธงชัยตั้งลงเป็น 5 ฐาน คือฐานวัน ฐานยาม ฐานฤกษ์ ฐานราศี ฐานดิถี
ฐานวัน 13693 ÷ 7 = 1956 เศษ 1 (จึงถือว่า 1 เป็นวันธงชัย)
ฐานยาม 13693 ÷ 8 = 1711 เศษ 6 (จึงถือว่า 6 เป็นยามธงชัย)
ฐานฤกษ์ 13693 ÷ 27 = 507 เศษ 4 (จึงถือว่า 4 เป็นฤกษ์ธงชัย)
ฐานราศี 13693 ÷ 12 = 1141 เศษ 1 (จึงถือว่า 1 เป็นราศีธงชัย)
ฐานดิถี 13693 ÷ 30 = 456 เศษ 13 (จึงถือว่า 13 เป็นดิถีธงชัย)
หาเกณฑ์อธิบดี เอา 1369 ÷ 498 = 2 เศษ 373 เศษเป็นเกณฑ์
เอาเกณฑ์อธิบดีตั้งลงเป็น 5 ฐาน
ฐานวัน 373 ÷ 7 = 53 เศษ 2 (จึงถือว่า 2 เป็นวันอธิบดี)
ฐานยาม 373 ÷ 8 = 46 เศษ 5 (จึงถือว่า 5 เป็นยามอธิบดี)
ฐานฤกษ์ 373 ÷ 27 = 13 เศษ 22 (จึงถือว่า 22 เป็นฤกษ์อธิบดี)
ฐานราศี 373 ÷ 12 = 31 เศษ 1 (จึงถือว่า 1 เป็นราศีอธิบดี)
ฐานดิถี 373 ÷ 30 = 12 เศษ 13 (จึงถือว่า 13 เป็นดิถีอธิบดี)
หาเกณฑ์อุบาทว์ เอา (1369 × 10) + 2 = 13692 ลัพธ์เป็นเกณฑ์
เอาเกณฑ์อุบาทว์ตั้งลงเป็น 5 ฐาน
ฐานวัน 13692 ÷ 7 = 1956 เศษ 0 (หารลงตัว จึงถือว่า 7 เป็นวันอุบาทว์) *
ฐานยาม 13692 ÷ 8 = 1711 เศษ 4 (จึงถือว่า 4 เป็นยามอุบาทว์)
ฐานฤกษ์ 13692 ÷ 27 = 507 เศษ 3 (จึงถือว่า 3 เป็นฤกษ์อุบาทว์)
ฐานราศี 13692 ÷ 12 = 1141 เศษ 0 (หารลงตัว จึงถือว่า 0 เป็นราศีอุบาทว์) *
ฐานดิถี 13692 ÷ 30 = 456 เศษ 12 (หารลงตัว จึงถือว่า 12 เป็นดิถีอุบาทว์)
หาเกณฑ์โลกาวินาศ เอา 1369 + 1120 = 2489
เอาเกณฑ์โลกาวินาศตั้งลงเป็น 5 ฐาน
ฐานวัน 2489 ÷ 7 = 355 เศษ 4 (จึงถือว่า 4 เป็นวันโลกาวินาศ)
ฐานยาม 2489 ÷ 8 = 311 เศษ 1 (จึงถือว่า 1 เป็นยามโลกาวินาศ)
ฐานฤกษ์ 2489 ÷ 27 = 92 เศษ 5 (จึงถือว่า 5 เป็นฤกษ์โลกาวินาศ)
ฐานราศี 2489 ÷ 12 = 207 เศษ 5 (จึงถือว่า 5 เป็นราศีโลกาวินาศ)
ฐานดิถี 2489 ÷ 30 = 82 เศษ 29 (จึงถือว่า 29 เป็นดิถีโลกาวินาศ)
-พึงสังเกตจุดนี้ให้ดี
เมื่อนำมาเขียนเป็นตารางจะได้ดังนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ธงชัย | อธิบดี | อุบาทว์ | โลกาวินาศ |
| วัน | 1 | 2 | 7 | 4 |
| ยาม | 5 | 5 | 4 | 1 |
| ฤกษ์ | 4 | 22 | 3 | 5 |
| ราศี | 1 | 1 | 0 | 5 |
| ดิถี | 13 | 13 | 12 | 29 |