stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรือนส้ม
เรือนส้มในสหราชอาณาจักร

เรือนส้มที่พระราชวังเค็นซิงตัน (ค.ศ. 1761) เป็นเรือนส้มเก่าที่สุดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ที่ออกแบบโดยเซอร์วิลเลียม เชมเบอร์ เรือนส้มนี้มีความยาวถึง 28 เมตรซึ่งทำให้เป็นเรือนส้มที่ใหญ่ที่สุดเมื่อทำการสร้าง แม้ว่าจะออกแบบให้เป็นซุ้มอาร์เคดที่ตอนปลายเป็นศาลาสำหรับต้นส้ม แต่ระดับแสงภายใต้หลังคาที่ทึบน้อยเกินกว่าที่จะปลูกส้มได้ดี
เรือนส้มที่อุทยานมารแกมในเวลส์สร้างระหว่าง ค.ศ. 1787 ถึง ค.ศ. 1793 เพื่อปลูกต้นส้ม, มะนาว และ ผลไม้ตระกูลส้มจำนวนมากที่ทอมัส แมนเซล ทาลบ็อทได้รับมา ตัวบ้านวอดวายไปกับเพลิงไหม้ แต่เรือนส้มที่มีความยาว 100 เมตรยังคงอยู่ซึ่งเป็นเรือนส้มที่ยาวที่สุดในเวลส์
เรือนส้มที่เก่าแก่ที่สุดอีกแห่งหนึ่งคือเรือนส้มที่คฤหาสน์เคนวูดในลอนดอนที่สร้างราวปี ค.ศ. 1700 ที่สร้างก่อนหน้าเรือนส้มที่คฤหาสน์มองตาคิวท์เล็กน้อย เรือนส้มอื่นที่อยู่ในความดูแลขององค์การอนุรักษ์แห่งชาติก็ได้แก่เรือนส้มอื่นที่คฤหาสน์แฮนบรีฮอลล์ในลอนดอน; คฤหาสน์อิคเวิร์ธในซัฟโฟล์คที่เป็นส่วนหนึ่งของสวนหน้าปีกที่ใช้เป็นที่พำนัก; ปราสาทเพาวิสในมอนทโกมมรีเชอร์ที่เป็นศูนย์กลางของลานหลั่นของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18; คฤหาสน์ซอลแทรมในเดวอนที่อาจจะออกแบบโดยโรเบิร์ต อาดัมและเรือนส้มที่บลิคคลิงในนอร์โฟล์ค
เรือนส้มที่ก่อสร้างเมื่อไม่นานมานี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1970 โดยวิคเตอร์ มองตากิวในสวนแบบอิตาลีที่แม็พเพอร์ทันในดอร์เซ็ท
เรือนส้มในสหรัฐอเมริกา

ในสหรัฐอเมริกาเรือนส้มเก่าแก่ที่สุดคือเรือนส้มของคฤหาสน์เทย์โลในเวอร์จิเนียแต่ในปัจจุบันถูกทิ้งให้รกร้างเหลือแต่ซากเท่านั้น หรือที่คฤหาสน์ไอร์ในเวอร์จิเนียก็เช่นกัน
แต่เรือนส้มที่น่าสนใจกว่านั้นคือหลังที่สร้างเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่คฤหาสน์ไร่ไวย์ในแมริแลนด์ ตัวเรือนส้มที่ตั้งอยู่หลังคฤหาสน์ประกอบด้วยห้องโถงใหญ่และปีกเล็กสองข้างที่มาต่อเติมภายหลัง ผนังที่หันหน้าไปทางทิศใต้ (south-facing wall)  เป็นหน้าต่างสามชั้น มิซทิลห์มันผู้สืบเชื้อสายมาจากตระกูลลอยด์ผู้เป็นผู้พำนักอยู่ที่คฤหาสน์ในปัจจุบันกล่าวว่าชั้นสองต่อเติมขึ้นเพื่อใช้เป็นห้องบิลเลียด นอกจากนั้นไร่ (Plantation) นี้ก็ยังมีความสำคัญตรงที่เคยเป็นที่อาศัยของเฟรเดอริค ดักลาสเมื่อยังเป็นทาสสมัยเด็ก
มิซทิลห์มันกล่าวว่าเรือนส้มยังคงใช้เป็นที่เก็บรักษาต้นไม้ในช่วงฤดูหนาว แต่โครงสร้างได้รับการเปลี่ยนแปลงในใช้สำหรับปลูกพันธ์ไม้ในบ้าน (houseplants) ได้ด้วย และโครงสร้างทั้งหมดปกคลุมด้วยพลาสติกเพื่อรักษาระดับความชื้น ซึ่งทำให้ไม่ต้องรดน้ำตลอดฤดูหนาว
เรือนส้มอีกหลังหนึ่งตั้งอยู่ที่ศูนย์ประวัติศาสตร์แห่งชาติแฮมพ์ตันในแมริแลนด์ ที่เดิมสร้างในปี ค.ศ. 1820 เป็นส่วนหนึ่งของการสะสมพืชตระกูลส้มที่ครอบคลุมสปีชีส์หลากหลายที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19
ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ก็ได้มีการสร้างเรือนส้มแบบคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่สวนพฤกษศาสตร์เทาเวอร์ฮิลล์ในแมสซาชูเซตส์
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมบาโรก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เรือนส้ม
A longer history of the Orangerie
History of Orangeries
เรือนส้มเดิมที่ราชอุทยานพฤกษศาสตร์คิวที่ลอนดอนที่ปัจจุบันใช้เป็นภัตตาคาร
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ

คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (อังกฤษ: National Olympic Committee; อักษรย่อ: NOC) เป็นองค์กรระดับชาติที่เป็นส่วนหนึ่งของขบวนการโอลิมปิกทั่วโลก อยู่ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล มีหน้าที่จัดการการมีส่วนร่วมของประชาชนในกีฬาโอลิมปิก โดยคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสามารถเสนอชื่อเมืองในชาตินั้น ๆ เพื่อเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกในอนาคต และมีหน้าที่ส่งเสริมการพัฒนาของนักกีฬา การฝึกอบรมผู้ฝึกสอนและเจ้าหน้าที่ในระดับชาติของชาตินั้น ๆ อีกด้วย
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ

ในปี 2023 มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติทั้งหมด 206 คณะ แบ่งจำนวนสมาชิกมาจาก 193 รัฐสมาชิกสหประชาชาติ, 1 รัฐสังเกตการณ์สหประชาชาติ (ปาเลสไตน์), 2 รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์ (คอซอวอ และไต้หวัน ในชื่อจีนไทเป) และ 1 รัฐสมทบจากนิวซีแลนด์ (หมู่เกาะคุก)
ทั้งยังมีอีก 9 ดินแดนในภาวะพึ่งพิงที่ได้มีคณะกรรมการที่รับการยอมรับ ประกอบด้วย 4 ดินแดนของสหรัฐ (อเมริกันซามัว, กวม, ปวยร์โตรีโก, และหมู่เกาะเวอร์จิน), 3 ดินแดนโพ้นทะเลของบริเตน (เบอร์มิวดา, หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน, และหมู่เกาะเคย์แมน), 1 ประเทศองค์ประกอบแห่งราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ (อารูบา) และ 1 เขตบริหารพิเศษของจีน (ฮ่องกง)
ระดับทวีป

คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติทั้งหลาย ล้วนเป็นสมาชิกของสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (Association of National Olympic Committees; ANOC) และยังแบ่งออกเป็นสมาคมระดับทวีปอีก 5 แห่งด้วย
| ทวีป | ทวีป | สมาคม | จำนวนเอ็นโอซี | เอ็นโอซีแรกสุด | เอ็นโอซีล่าสุด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |   แอฟริกา | สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา | 54 |  อียิปต์ (1910) |  ซูดานใต้ (2015) |
|  |   อเมริกา | องค์การกีฬาแพนอเมริกัน | 41 |  สหรัฐ (1894) |  ดอมินีกา (1993)   เซนต์คิตส์และเนวิส (1993)   เซนต์ลูเชีย (1993) |
|  |   เอเชีย | สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย | 44 |  ญี่ปุ่น (1912) |  ติมอร์-เลสเต (2003) |
|  |   ยุโรป | คณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป | 50 |  ฝรั่งเศส (1894) |  คอซอวอ (2014) |
|  |   โอเชียเนีย | คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโอเชียเนีย | 17 |  ออสเตรเลีย (1895) |  ตูวาลู (2007) |
รายชื่อคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ ประกอบด้วย
206 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่คณะกรรมการโอลิมปิกสากลให้การรับรอง และเป็นสมาชิกสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ
7 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกในทวีปของชาตินั้นให้การรับรอง แต่คณะกรรมการโอลิมปิกสากลไม่ได้ให้การรับรอง (ตัวเอน)
รายชื่อคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ > แอฟริกา (ANOCA)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|   แอลจีเรีย1 2   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา3   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน3   กาบูเวร์ดี   สาธารณรัฐแอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส1   คองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก |   โกตดิวัวร์   จิบูตี1   อียิปต์1 2   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอสวาตีนี3   เอธิโอเปีย   กาบอง3   แกมเบีย3   กานา3   กินี   กินี-บิสเซา   เคนยา3   เลโซโท3 |   ไลบีเรีย   ลิเบีย1 2   มาดากัสการ์   มาลาวี3   มาลี   มอริเตเนีย1   มอริเชียส3   โมร็อกโก1 2   โมซัมบิก3   นามิเบีย3   ไนเจอร์   ไนจีเรีย3   รวันดา3   เซาตูเมและปรินซีปี |   เซเนกัล   เซเชลส์3   เซียร์ราลีโอน3   โซมาเลีย1   แอฟริกาใต้3   ซูดานใต้   ซูดาน1   แทนซาเนีย3   โตโก3   ตูนิเซีย1 2   ยูกันดา3   แซมเบีย3   ซิมบับเว3 |
รายชื่อคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ > อเมริกัน (PASO)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|   แอนทีกาและบาร์บิวดา1   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส1   บาร์เบโดส1   เบลีซ1   เบอร์มิวดา1   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา1 |   หมู่เกาะเคย์แมน1   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา1   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา1   กัวเตมาลา |   กายอานา1   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา1   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส1 |   เซนต์ลูเชีย1   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์1   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก1   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน |
รายชื่อคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ > เอเชีย (OCA)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน1   บังคลาเทศ5   ภูฏาน   บรูไน5   กัมพูชา   จีน   ฮ่องกง   อินเดีย5   อินโดนีเซีย   อิรัก   อิหร่าน1 |   ญีปุ่น   จอร์แดน1   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต1   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน1 4   มาเก๊า2   มาเลเซีย5   มัลดีฟส์5 |   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน1   ปากีสถาน5   ปาเลสไตน์1   ฟิลิปปินส์   กาตาร์1   ซาอุดีอาระเบีย1   สิงคโปร์5   ศรีลังกา5   ซีเรีย1 4 |   จีนไทเป3   ทาจิกิสถาน   ไทย   ติมอร์-เลสเต   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์1   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน1 |
รายชื่อคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ > ยุโรป (EOC)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|   แอลเบเนีย2   อันดอร์รา2   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา2   บัลแกเรีย   โครเอเชีย2   ไซปรัส2 3   เช็กเกีย   เดนมาร์ก |   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส2   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ2   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล1   อิตาลี2   คอซอวอ2 |   ลัตเวีย   ลิกเตนสไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มอลตา2 3   มอลโดวา   โมนาโก2   มอนเตเนโกร2   เนเธอร์แลนด์   นอร์ทมาซิโดเนีย2   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส2 |   โรมาเนีย   รัสเซีย4   ซานมารีโน2   เซอร์เบีย2   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย2   สเปน2   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี2   ยูเครน |
รายชื่อคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ > โอเชียเนีย (ONOC)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส |   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวแคลิโดเนีย1   นิวซีแลนด์   นีวเว1 |   เกาะนอร์ฟอล์ก1   หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา1   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน |   เฟรนช์พอลินีเชีย1   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู   วอลิสและฟูตูนา1 |
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่ไม่ได้การรับรอง

หมู่เกาะแฟโรและมาเก๊า ทั้งคู่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติและแข่งขันกันที่กีฬาพาราลิมปิก อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของทั้งสองไม่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ดังนั้นจึงไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกได้
มาเก๊ายังคงได้รับการยอมรับจากสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย และเข้าร่วมการแข่งขันเอเชียนเกมส์
ประเทศหรือภูมิภาคอื่น ๆ ที่มีคณะกรรมการโอลิมปิกที่ไม่ได้รับการรับรอง: ได้แก่ คาตาโลเนีย, ยิบรอลตา, เฟรนช์โปลินีเซีย, นีวเว, นิวแคลิโดเนีย, กูราเซา, กัวเดอลุป, เฟรนช์เกียนา, มาร์ตีนิก, ซินต์มาร์เติน, หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา, แองกวิลลา, มอนต์เซอร์รัต, หมู่เกาะเติกส์และหมู่เกาะเคคอส, ทรานส์นีสเตรีย, เคอร์ดิสถาน, ไซปรัสเหนือ, โซมาลิแลนด์, อับคาเซีย, และ ชาวอเมริกันพื้นเมือง
มีรายงานในปี 2014 ว่าเซาท์ออสซีเชีย มีแผนที่จะจัดตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ
ดูเพิ่ม

รายชื่อรหัสประเทศโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ ในเว็บไซต์คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
| ด ค กสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ |
| --- | --- | --- |
 แอฟริกันเกมส์  เอเชียนเกมส์  ยูโรเปียนเกมส์  แพนอเมริกันเกมส์  แปซิฟิกเกมส์  เวิลด์บีชเกมส์ 
| แอฟริกา | ANOCA – สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา |  |
| อเมริกัน | PASO – องค์การกีฬาแพนอเมริกัน |  |
| เอเชีย | OCA – สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย |  |
| ยุโรป | EOC – คณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป |  |
| โอเชียเนีย | ONOC – คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโอเชียเนีย |  |
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ
| ด ค กคณะกรรมการโอลิมปิกสากล |
| --- | --- |
องค์กรที่เกี่ยวข้อง:  สมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ  สมาคมสหพันธ์กีฬานานาชาติ  คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ  คณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 
บทความหลัก:  กฎบัตร  รางวัล  สมาชิก  เครื่องอิสริยาภรณ์โอลิมปิก  ประธาน  กีฬา  สัญลักษณ์ 
การประชุม:  คองเกรสโอลิมปิก ครั้งที่ 13  การประชุมไอโอซี ครั้งที่ 117  ครั้งที่ 121  ครั้งที่ 123  ครั้งที่ 125  ครั้งที่ 127  ครั้งที่ 128  ครั้งที่ 130  ครั้งที่ 131  ครั้งที่ 132  ครั้งที่ 133  ครั้งที่ 134 
| ด ค ก กีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
 พิธีการ ประธานในพิธี  ผู้เก็บธงโอลิมปิก  กฎบัตร  ประเทศที่เข้าร่วม โอลิมปิกฤดูร้อน  โอลิมปิกฤดูหนาว  เมืองเจ้าภาพ การคัดเลือก  สนามแข่งขัน  ไอโอซี คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ  รหัสประเทศ  เหรียญรางวัล ตารางสรุปเหรียญ  จ้าวเหรียญทอง  ผู้ที่ได้เหรียญ  ผู้ได้รับเหรียญร่วมกัน  ผู้ที่ได้รางวัลพิเศษ  ประกาศนียบัตร  ปัญหา ลัทธิอาณานิคม  การใช้สารกระตุ้น  กีฬา  สัญลักษณ์ การวิ่งคบเพลิง  เหรียญปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง  ผู้หญิง  การเสียชีวิต สงครามโลกครั้งที่ 1  สงครามโลกครั้งที่ 2  วิดิโอเกมโอลิมปิก  รางวัลตอบแทนสำหรับผู้ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกของแต่ละประเทศ 
| ฤดูร้อน |   1896 เอเธนส์    1900 ปารีส    1904 เซ็นต์หลุยส์    1908 ลอนดอน    1912 สต็อกโฮล์ม    1916†   1920 แอนต์เวิร์ป    1924 ปารีส    1928 อัมสเตอร์ดัม    1932 ลอสแอนเจลิส    1936 เบอร์ลิน     1940‡   1944‡   1948 ลอนดอน    1952 เฮลซิงกิ    1956 เมลเบิร์น    1960 โรม    1964 โตเกียว    1968 เม็กซิโกซิตี    1972 มิวนิก    1976 มอนทรีออล    1980 มอสโก    1984 ลอสแอนเจลิส    1988 โซล    1992 บาร์เซโลนา    1996 แอตแลนตา    2000 ซิดนีย์    2004 เอเธนส์    2008 ปักกิ่ง    2012 ลอนดอน    2016 รีโอเดจาเนโร    2020 โตเกียว §   2024 ปารีส    2028 ลอสแอนเจลิส    2032 บริสเบน    2036 TBA  |  |
| ฤดูหนาว |   1924 ชามอนี    1928 ซังคท์โมริทซ์    1932 เลคพลาซิด    1936 การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน    1940‡   1944‡   1948 ซังคท์โมริทซ์    1952 ออสโล    1956 กอร์ตีนาดัมเปซโซ    1960 สควอว์วัลเลย์    1964 อินส์บรุค    1968 เกรอนอบล์    1972 ซัปโปโระ    1976 อินส์บรุค    1980 เลคพลาซิด    1984 ซาราเยโว    1988 แคลกะรี    1992 อัลแบร์วิล    1994 ลิลเลฮัมเมร์    1998 นางาโนะ    2002 ซอลต์เลกซิตี    2006 ตูริน    2010 แวนคูเวอร์    2014 โซชิ    2018 พย็องชัง    2022 ปักกิ่ง    2026 มิลาน–กอร์ตีนา    2030 เฟรนช์แอลป์   2034 ซอลต์เลกซิตี   |  |
 †ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  ‡ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง  §เลื่อนไปปี ค.ศ. 2021 เนื่องจากเกิดการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา   กีฬาโอลิมปิกโบราณ  กีฬาซ้อน 1906  พาราลิมปิก  โอลิมปิกเยาวชน   โอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์ 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี
หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์

| --- | --- |
หน้าหนึ่งจากหนังสือ “หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์”
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Utrechter Psalter
หัวเรื่อง: หนังสือวิจิตร
วันที่พิมพ์: คริสต์ศตวรรษที่ 9
หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์ (อังกฤษ: Utrecht Psalter) เป็นหนังสือวิจิตรที่เป็นเพลงสวดสดุดีที่เขียนขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และเป็นงานชิ้นสำคัญของศิลปะคาโรแล็งเชียง และน่าจะเป็นหนังสือต้นฉบับที่มีค่ามากที่สุดในเนเธอร์แลนด์ สิ่งที่เด่นที่สุดของ “หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์” คือภาพประกอบลายเส้นอันเต็มไปด้วยชีวิตจิตใจจำนวน 166 ภาพสำหรับเพลงสวดสดุดีแต่ละเพลง และเนื้อหาอื่น ๆ (Chazelle, 1055) สิ่งที่ยังตกลงกันไม่ได้คือแบบอย่างที่นำมาจากหนังสือเล่มอื่นว่าจะมากน้อยเพียงใด หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์อยู่ที่อังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1000 จนถึงปี ค.ศ. 1640 ที่มีอิทธิพลอันลึกซึ้งต่อศิลปะแองโกล-แซ็กซอน จากลักษณะการเขียนการตกแต่งที่เรียกกันว่า “สกุลอูเทร็คท์” ในยุคกลางก็ได้มีการก็อปปีงานชิ้นนี้กันหลายครั้ง ฉบับสำเนาที่สมบูรณ์สร้างในปี ค.ศ. 1875 (Lowe, 237) และอีกฉบับหนึ่งในปี ค.ศ. 1984 (Graz)
ดูเพิ่ม

หนังสือวิจิตร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์
เกียวโต
ที่มาของชื่อ

แต่เดิม เมืองนี้มีชื่อในภาษาญี่ปุ่นว่า เคียว (京) และ มิยาโกะ (都) หรือบางครั้งก็เรียกรวมว่า เคียวโนะมิยาโกะ (京の都)
ต่อมาในศตวรรษที่ 11 เปลี่ยนชื่อเป็น เกียวโต (มีความหมายว่า เมืองหลวง) ตามคำของภาษาจีนของเมืองหลวงที่อ่านว่า จุงตู (京都) แต่หลังจากที่เมืองเอโดะเปลี่ยนชื่อเป็นโตเกียว (มีความหมายว่า "เมืองหลวงตะวันออก") ในปี ค.ศ. 1868 เมืองเกียวโตก็เปลี่ยนชื่อเป็น ไซเกียว (西京 มีความหมายว่า "เมืองหลวงตะวันตก") เป็นเวลาสั้น ๆ ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเป็น เกียวโต ในเวลาต่อมา
ประวัติศาสตร์ > จุดเริ่มต้น

บทความหลัก: เฮอังเกียว
หลักฐานทางโบราณคดีจำนวนมากเสนอแนะว่ามนุษย์เริ่มเข้าตั้งถิ่นฐานในพื้นที่เกี่ยวโตเร็วสุดเมื่อสมัยยุคหิน แต่ก็แทบจะไม่พบหลักฐานกิจกรรมของมนุษย์ใด ๆ เลยในบริเวณนี้ จนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ซึ่งเป็นช่วงที่เชื่อว่ามีการสร้างศาลเจ้าชิโมงาโมะ
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เมื่อพระสงฆ์พุทธที่มีอิทธิพลเข้ามายุ่งเกี่ยวกับกิจการในราชสำนักของสมเด็จพระจักรพรรดิ จักรพรรดิคัมมุตัดสินพระทัยที่จะย้ายนครหลวงไปยังภูมิภาคที่ห่างไกลจากอิทธิพลของศาสนาที่นาระ พระองค์ทรงเลือกชัยภูมิแห่งใหม่ที่หมู่บ้านอูดะ ในอำเภอคาโดโนะ แคว้นยามาชิโระ
นครหลวงแห่งใหม่นี้ได้รับนามว่า เฮอังเกียว (ญี่ปุ่น: 平安京; โรมาจิ: Heian-kyō; "นครหลวงแห่งสันติและสงบสุข") ซึ่งได้แนวคิดมาจากนครหลวงฉางอานแห่งราชวงศ์ถัง และต่อมาใน ค.ศ. 794 ก็ได้กลายเป็นนครที่ตั้งของราชสำนัก ถือเป็นจุดเริ่มต้นของยุคเฮอังในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น แม้ว่ารัฐบาลทหารจะตั้งเมืองอื่น ๆ เป็นศูนย์กลางทางอำนาจการปกครองที่อยู่ในจังหวัดเกียวโต (รัฐบาลโชกุนมูโรมาจิ หรือในนครอื่น ๆ อย่างคามากูระ (โดยรัฐบาลโชกุนคามากูระ) หรือ เอโดะ (โดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ) เอโดะยังคงเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่นจนกระทั่งการย้ายราชสำนักไปยังกรุงโตเกียวใน ค.ศ. 1869 ณ ช่วงการฟื้นฟูจักรวรรดิ
ประวัติศาสตร์ > สมัยกลาง

ในสมัยเซ็งโงกุ เกียวโตได้รับความเสียหายอย่างหนักจากสงครามโอนินในช่วง ค.ศ. 1467-1477 และไม่ได้รับการบูรณะจนล่วงเข้าสู่กลางคริสต์ศตวรรษ 16
ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 โทโยโตมิ ฮิเดโยชิได้บูรณะเมืองขึ้นมาอีกครั้งโดยการสร้างถนนสายใหม่กลางกรุงเกียวโตจนมีถนนเชื่อมเมืองฝั่งเหนือกับฝั่งใต้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และมีผังเมืองแบบบล็อกสี่เหลี่ยมแทนที่ผังเมืองแบบโบราณ ฮิเดโยชิยังได้สร้างกำแพงดินขึ้นมาเรียกว่า โอโดอิ (ญี่ปุ่น: 御土居; โรมาจิ: odoi) รอบเมือง ถนนเทรามาจิในกลางกรุงเกียวโตจึงเป็นศูนย์กลางของวัดพุทธเมื่อฮิเดโยชิเริ่มรวบรวมวัดให้เป็นปึกแผ่น
รากูจู รากูไง ซุ ภาพวาดเกียวโตกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่รวมเทศกาลกิองลอย (กลาง) และคิโยมิซูเดระ (บนขวา)
ประวัติศาสตร์ > สมัยใหม่ตอนต้น

ในสมัยยุคเอโดะ เกียวโตก็เป็นหนึ่งในสามเมืองศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่น เช่นเดียวกับนครเอโดะและนครโอซากะ ในช่วงสิ้นสุดยุคสมัย เมื่อมีกบฏฮามางูริใน ค.ศ. 1864 บ้านเรือน 28,000 หลังได้รับความเสียหาย ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจของฝ่ายกบฏต่อรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
ฉากในและรอบเกียวโต (ป. ค.ศ. 1615)
แผนที่เฮอังเกียว, ค.ศ. 1696
ปราสาทฟูชิมิ
ประวัติศาสตร์ > สมัยใหม่

เมื่อเริ่มต้นยุคเมจิ จักรพรรดิได้ย้ายจากเกียวโตไปยังโตเกียวใน ค.ศ. 1869 ทำให้เศรษฐกิจของเกียวโตอ่อนแอลง จากนั้นก็ได้มีการจัดตั้งเทศบาลนครเกียวโตขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 มีการขุดการสร้างคลองส่งน้ำจากทะเลสาบบิวะใน ค.ศ. 1890 ถือเป็นมาตรการหนึ่งที่ดำเนินการเพื่อฟื้นฟูเมือง จนกระทั่งนครเกียวโตมีจำนวนประชากรเกินหนึ่งล้านคนใน ค.ศ. 1932
เกียวโตใน ค.ศ. 1891
ทิวทัศน์เกียวโตจากข้างวัดคิโยมิซูเดระ คริสต์ทศวรรษ 1870
สะพานนันเซ็นจิ บนสะพานเป็นคลองส่งน้ำจากทะเลสาบบิวะ
ประวัติศาสตร์ > ประวัติศาสตร์ร่วมสมัย

สหรัฐเคยมีแผนจะทิ้งระเบิดปรมาณูที่เกียวโตในช่วงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เนื่องจากมีความเป็นไปได้ที่ความสำคัญของนครมีมากพอจนการสูญเสียนครนี้อาจทำให้ญี่ปุ่นยอมจำนน แต่ในท้ายที่สุด เฮนรี แอล. สติมสัน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงครามในยุคของประธานาธิบดีรูสเวลต์และทรูแมน ได้ถอดชื่อเกียวโตออกจากรายชื่อเมืองเป้าหมาย และเปลี่ยนเป็นเมืองนางาซากิแทน ตัวนครส่วนใหญ่รอดพ้นจากการทิ้งระเบิดแบบทั่วไปเช่นกัน แม้ว่าการโจมตีทางอากาศขนาดเล็กจะส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตก็ตาม ในช่วงการยึดครอง กองทัพที่ 6 ของสหรัฐและกองพลน้อยที่ 1 ประจำการที่เกียวโต
ผลจากการตัดสินใจครั้งนั้น ทำให้เกียวโตเป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองในญี่ปุ่นที่ยังมีสิ่งก่อสร้างในยุคก่อนสงครามหลงเหลืออยู่มากมาย เช่น บ้านโบราณที่รู้จักกันในชื่อ มาจิยะ แต่อย่างไรก็ตาม การพัฒนาเมืองก็กำลังทำให้วัฒนธรรมดั้งเดิมของเกียวโตค่อย ๆ ถูกสถาปัตยกรรมใหม่ ๆ กลืนหายไป
เกียวโตมีสถานะเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนดเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1956 ใน ค.ศ. 1994 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ 17 แห่งในเกียวโตได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก และใน ค.ศ. 1997 เกียวโตก็เป็นสถานที่จัดการประชุมครั้งสำคัญว่าด้วยเรื่องการปลดปล่อยแก๊สเรือนกระจก จนมีข้อบังคับออกมาเป็นพิธีสารเกียวโต (กรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ)
ภูมิศาสตร์

เกียวโต ตั้งอยู่กลางหุบเขาในลุ่มน้ำยามาชิโระ (หรือลุ่มน้ำเกียวโต) ทางฝั่งตะวันออกของที่ราบสูงทัมบะ ลุ่มน้ำยามาชิโระนี้ล้อมรอบด้วยภูเขาสามด้านคือ ฮิงาชิยามะ คิตายามะ และนิชิยามะ มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลเพียง 1,000 เมตร การที่มีภูมิประเทศอยู่ในแผ่นดินลักษณะนี้ทำให้เกียวโตมีฤดูร้อนที่อากาศร้อน และฤดูหนาวที่อากาศหนาว มีแม่น้ำสามสายไหลผ่านที่ราบลุ่มแห่งนี้คือ แม่น้ำอูจิ ทางทิศใต้ แม่น้ำคัตสึระ ทางทิศตะวันตก และแม่น้ำคาโมะ ทางทิศตะวันออก เมืองเคียวโตมีพื้นที่คิดเป็นร้อยละ 17.9 ของพื้นที่ทั้งจังหวัดเกียวโตด้วยอาณาเขต 827.9 ตารางกิโลเมตร
เกียวโตเป็นเมืองที่สร้างตามจากหลักฮวงจุ้ยของจีน โดยได้รับอิทธิพลจากเมืองฉางอาน เมืองหลวงของราชวงศ์ถังของจีนในสมัยนั้น โดยมีพระราชวังหันหน้าไปทางทิศใต้ มีอูเกียว (ฝั่งขวาของพระนคร) อยู่ทางตะวันตก และมีซาเกียว (ฝั่งซ้ายของพระนคร) อยู่ทางตะวันออก
ทุกวันนี้ พื้นที่ธุรกิจส่วนใหญ่ของเกียวโตตั้งอยู่ทางตอนใต้ของพระราชวังเก่า แต่ได้รับความนิยมน้อยกว่าฝั่งเหนือของเมือง ทำให้ยังคงความชะอุ่มของสีเขียวจากธรรมชาติอยู่ สิ่งก่อสร้างที่อยู่รอบ ๆ พระราชวังไม่ได้ตั้งตามหลักฮวงจุ้ยแบบโบราณแล้ว แต่ตัวถนนของเกียวโตยังคงความเป็นเอกลักษณ์นี้ไว้อยู่
เขตการปกครอง

ในคริสต์ทศวรรษ 1870 พื้นที่ที่เป็นนครเกียวโตในปัจจุบัน เดิมประกอบด้วยเขตคามิเงียว (เขตกรุงตอนบน) และเขตชิโมเงียว (เขตกรุงตอนล่าง) โดยที่สองเขตนี้มีฐานะเป็นเขตการปกครองที่แยกเป็นอิสระต่อกันภายในจังหวัดเกียวโต จนกระทั่งได้มีการจัดตั้งเทศบาลขึ้นด้วยการรวมทั้งสองเขตเข้าด้วยกันเป็นเทศบาลนครเกียวโตใน ค.ศ. 1889
ด้วยความที่นครเกียวโตได้มีการจัดตั้งเขตขึ้นมาใหม่ รวมถึงควบรวมเทศบาลจำนวนหลายเทศบาลเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของนครเกียวโต ซึ่งเกิดขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1920 ถึง 1970 จึงทำให้นครเกียวโตในปัจจุบันแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 เขต (ญี่ปุ่น: 区; โรมาจิ: ku) โดยบรรดาเขตที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำคาโมะจะมีขนาดพื้นที่ที่เล็กและมีประชากรหนาแน่น ศาลาว่าการนครจะตั้งอยู่ในเขตนากาเงียว ส่วนศาลากลางจังหวัดเกียวโตจะตั้งอยู่ในเขตคามิเงียวในปัจจุบัน
| ชื่อเขต> ทับศัพท์ไทย | ชื่อเขต> อักษรญี่ปุ่น | ชื่อเขต> โรมาจิ | ประชากร  (คน) | พื้นที่  (ตร> กม.).พื้นที่  (ตร.กม.) | ความหนาแน่น  (คน/ตร> กม.).ความหนาแน่น  (คน/ตร.กม.) | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เขตคามิเงียว | 上京区 | Kamigyō-ku | 83,832 | 7.03 | 11,900 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| เขตคิตะ | 北区 | Kita-ku | 117,165 | 94.88 | 1,230 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| เขตชิโมเงียว | 下京区 | Shimogyō-ku | 82,784 | 6.78 | 12,200 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| เขตซาเกียว | 左京区 | Sakyō-ku | 166,039 | 246.77 | 670 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| เขตนากาเงียว※ | 中京区 | Nakagyō-ku | 110,488 | 7.41 | 14,900 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| เขตนิชิเกียว | 西京区 | Nishikyō-ku | 149,837 | 59.24 | 2,530 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| เขตฟูชิมิ | 伏見区 | Fushimi-ku | 277,858 | 61.66 | 4,510 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| เขตมินามิ | 南区 | Minami-ku | 101,970 | 15.81 | 6,450 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| เขตยามาชินะ | 山科区 | Yamashina-ku | 135,101 | 28.70 | 4,710 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| เขตอูเกียว | 右京区 | Ukyō-ku | 202,047 | 292.07 | 690 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
| เขตฮิงาชิยามะ | 東山区 | Higashiyama-ku | 36,602 | 7.48 | 4,890 | แผนที่เขตของนครเกียวโต |
หมายเหตุ: ※ เขตนากาเงียวเป็นศูนย์กลางการบริหาร
การเมืองการปกครอง

นครเกียวโตมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา มีนายกเทศมนตรีเป็นผู้บริหาร และสภาเทศบาลนครเป็นฝ่ายนิติบัญญัติ
การเมืองการปกครอง > สภานครเกียวโต

สภานครเกียวโตเป็นฝ่ายนิติบัญญัติของนครเกียวโต มีสมาชิกมาจากการเลือกตั้งจำนวน 67 คน และมีวาระการดำรงตำแหน่ง 4 ปี ณ ค.ศ. 2024 เสียงข้างมากในสภานครเกียวโตเป็นของกลุ่มพันธมิตรระหว่างสมาชิกที่สังกัดพรรคเสรีประชาธิปไตย (LDP), พรรคโคเม และกลุ่มพลเมืองประชาธิปไตย (Democratic Civic Forum)
| ชื่อกลุ่มการเมืองของสมาชิกสภา | จำนวนที่นั่ง (ณ วันที่ 18 มกราคม ค> ศ. 2024) |
| --- | --- |
พรรคเสรีประชาธิปไตย: 18
พรรคนวัตกรรมญี่ปุ่น/พรรคเกียวโต/พรรคประชาธิปไตยเพื่อประชาชน: 18
พรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่น: 14
พรรคโคเม: 11
กลุ่มพลเมืองประชาธิปไตย (Democratic Civic Forum): 2
อิสระ: 4
การเมืองการปกครอง > รายชื่อนายกเทศมนตรี

ในระยะแรกตั้งแต่การก่อตั้งเทศบาลนครเกียวโตจนถึง ค.ศ. 1898 ผู้ว่าราชการจังหวัดเกียวโตจะทำหน้าที่เป็นนายกเทศมนตรีนครเกียวโตควบคู่กันไปด้วย ต่อมาตั้งแต่ ค.ศ. 1898 จนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง จึงเริ่มมีตำแหน่งนายกเทศมนตรีที่มาจากการเสนอชื่อโดยสภานครเกียวโตและได้รับการแต่งตั้งโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยของญี่ปุ่น
ตั้งแต่ ค.ศ. 1947 นายกเทศมนตรีนครเกียวโตได้รับเลือกโดยการเลือกตั้งโดยตรงให้ดำรงตำแหน่ง 4 ปี เรื่อยมาจนถึง ค.ศ. 2024 มีนายกเทศมนตรีจำนวน 10 คนที่ได้รับเลือกโดยการเลือกตั้ง แม้ว่านายกเทศมนตรีบางคนจะลาออกหรือเสียชีวิตระหว่างดำรงตำแหน่ง แต่ก็ไม่มีนายกเทศมนตรีคนใดแพ้การเลือกตั้งอีกครั้งในสมัยต่อมาในช่วงหลังสงคราม ในการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีนครเกียวโต ค.ศ. 2024 ผู้สมัครอิสระ โคจิ มัตสึอิ ได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรีครั้งแรก ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากพรรคเสรีประชาธิปไตย พรรคโคเม พรรคประชาธิปไตยรัฐธรรมนูญ และพรรคประชาธิปไตยเพื่อประชาชน
| ลำดับที่ | ชื่อ | เข้ารับตำแหน่ง | ออกจากตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | มาซาโอะ คัมเบะ (神戸正雄) | 7 เมษายน ค.ศ. 1947 | 6 มกราคม ค.ศ. 1950 |
| 2 | กิโซ ทากายามะ (高山義三) | 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1950 | 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 |
| 3 | เซอิจิ อิโนอูเอะ (井上清一) | 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 | 8  มกราคม ค.ศ. 1967 |
| 4 | คิโยชิ โทมิอิ (富井清) | 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 | 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971 |
| 5 | โมโตกิ ฟูนาฮาชิ (舩橋求己) | 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971 | 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1981 |
| 6 | มาซาฮิโกะ อิมางาวะ (今川正彦) | 1 กันยายน ค.ศ. 1981 | 29 สิงหาคม ค.ศ. 1989 |
| 7 | โทโมยูกิ ทานาเบะ (田邊朋之) | 30 สิงหาคม ค.ศ. 1989 | 29 มกราคม ค.ศ. 1996 |
| 8 | โยริกาเนะ มาซูโมโนะ (桝本頼兼) | 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 | 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 |
| 9 | ไดซากุ คาโดกาวะ (門川大作) | 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 | 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 |
| 10 | โคจิ มัตสึอิ (松井孝治) | 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 | ปัจจุบัน |
ประชากร

เกียวโตเคยเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในญี่ปุ่นจนกระทั่งโอซากะและเอโดะ (โตเกียว) แซงไปในช่วงท้ายศตวรรษที่ 16 ช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 เกียวโตแข่งกันเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสี่หรือห้ากับโคเบะและนาโงยะ เมื่อเป็นเมืองที่หลีกเลี่ยงความเสียหายจากช่วงสงครามส่วนใหญ่ ทำให้เกียวโตได้รับสถานะเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 3 ใน ค.ศ. 1947 จากนั้นใน ค.ศ. 1960 ประชากรลดลงจนมาอยู่อันดับ 5 และหล่นมาอยู่อันดับ 7 ใน ค.ศ. 1990 ข้อมูลเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2022 เกียวโตเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 9 ของประเทศญี่ปุ่น และส่งผลให้ประเทศมีประชากรลดลงต่อเนื่องเป็นปีที่สอง อย่างไรก็ตาม ประชากรในนครนี้เพิ่มขึ้นในชั่วโมงทำงาน และในด้านประชากรแฝงกลางวัน เกียวโตอยู่ในอับดับ 7 ของประเทศญี่ปุ่น
ประชากรประมาณร้อยละ 55 ของประชากรทั้งหมดในจังหวัดเกียวโตอาศัยอยู่ในนครเกียวโต ซึ่งเป็นอัตราสูงสุดในบรรดาจังหวัดต่าง ๆ ของญี่ปุ่น