stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สายยู (รถไฟใต้ดินโซล)
แหล่งข้อมูลอื่น

UrbanRail.net's Seoul Subway page เก็บถาวร 2005-08-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official U Line Website (เกาหลี)
U Line Naver Blog (เกาหลี)
| ด ค กรถไฟใต้ดินโซล |
| --- | --- | --- |
| เขตเมือง |    สาย 1    สาย 2    สาย 3    สาย 4    สาย 5    สาย 6    สาย 7    สาย 8    สาย 9  |  |
| รอบนอก |    สาย 1    สาย 3    สาย 4    สายคย็องกุย–ชุงอัง    Suin–Bundang Line    สายคย็องกุย–ชุงอัง    Gyeongchun Line    Suin–Bundang Line    Suin–Bundang Line    เออาร์อีเอ็กซ์    สายซินบุนดัง  |  |
| อินช็อน |    อินช็อน สาย 1  |  |
| รางเบา |    สายยู    สายเอเวอร์ไลน์  |  |
อูอี แอลอาร์ที

| อูอี แอลอาร์ที |
| --- | --- |
 

ข้อมูลทั่วไป
ชื่อลำลอง: 우이신설선（牛耳新設線） Uisinseolseon
สถานะ: Operational
จำนวนสถานี: 13
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดินรางเบา
ระบบ: รถไฟใต้ดินโซล
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 2 กันยายน ค.ศ. 2017
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 11.4 km (7.1 mi)
จำนวนทางวิ่ง: 2
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
ความเร็ว: 70 km/h (43 mph)
อูอี แอลอาร์ที หรือเรียกอีกชื่อว่า อูอี-ชินซอล แอลอาร์ที เป็นระบบขนส่งทางรางขนาดกลางโดยเป็นส่วนหนึ่งของรถไฟใต้ดินโซล โดยสถานีส่วนใหญ่อยู่ใต้ดิน ด้วยระยะทาง 11.4 km (7.1 mi) เส้นทางขนส่งรางเบาเริ่มจากเมืองอูอีซึ่งเป็นเมืองทางตอนเหนือของSeoul โดยเปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2017 โดยคาดหวังว่าจะมีผู้ใช้บริการ 110,000 คนต่อวัน จำนวน 13 สถานี โดยเชื่อมสถานีที่ 4 มหาวิทยาลัยซังชิน , สถานีที่ 6 เมืองโบมุน
โดยมีรถไฟใต้ดินให้บริการถึง 18 เครื่อง สร้างโดย โรเต็ม ฮุนได โดยมีรถไฟคล้าย แวนคูเวอร์ ของสถานีรถไฟในประเทศแคนาดา
แหล่งข้อมูลอื่น

Ui LRT's Official Website (Korean language)
Future Rail Database (Korean language)
อับซาโลม

ราชโอรสองค์ที่ 3 ของดาวิดกษัตริย์อิสราเอล
| อับซาโลม |
| --- | --- |
เจ้าชายแห่งอิสราเอล
มรณกรรมของอับซาโลม (Corrado Giaquinto, 1762)
ประสูติ: เฮโบรน ยูดาห์ อิสราเอล
สวรรคต: ป่าเอฟราอิม อิสราเอล
ฝังพระศพ: ป่าเอฟราอิม อิสราเอล
พระราชบุตร:  4+ คน โอรส 3 พระองค์  ทามาร์ 
ราชสกุล: ราชวงศ์ดาวิด
พระราชบิดา: ดาวิด
พระราชมารดา: มาอาคาห์พระราชธิดาของทัลมัย
อับซาโลม (อังกฤษ: Absalom; ฮีบรู: אַבְשָׁלוֹם ʾAḇšālōm, "บิดาของสันติภาพ") เป็นราชโอรสองค์ที่ 3 ของดาวิดกษัตริย์แห่งอิสราเอลและมาอาคาห์พระราชธิดาของทัลมัยกษัตริย์แห่งเกชูร์
2 ซามูเอล 14:25 ระบุว่าอับซาโลมเป็นชายที่รูปงามที่สุดในอาณาจักร ท้ายที่สุดอับซาโลมก่อกบฏต่อพระบิดาของพระองค์เองและถูกปลงพระชนม์ระหว่างยุทธการที่ป่าเอฟราอิม
เรื่องราวในคัมภีร์ไบเบิล > ภูมิหลัง

อับซาโลมเป็นราชโอรสองค์ที่ 3 ของดาวิดที่เกิดกับมาอาคาห์ ทรงประสูติในเฮโบรน เมื่อยังทรงพระเยาว์ อับซาโลมย้ายตามดาวิดพระบิดาไปยังเยรูซาเล็มซึ่งดาวิดทรงตั้งเป็นเมืองหลวง พระองค์ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ที่นั่น อับซาโลมเป็นที่โปรดปรานของพระบิดาและเป็นที่ชื่นชอบของประชาชน
ชีวิตครอบครัวของอับซาโลมที่ทราบมีเพียงเล็กน้อย เรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิลระบุว่าอับซาโลมมีราชโอรส 3 พระองค์และราชธิดา 1 พระองค์คือทามาร์ซึ่งได้รับการระบุว่าเป็นหญิงที่สวยงาม จากความใน 2 ซามูเอล 18:18 อับซาโลมตรัสว่า "เราไม่มีบุตรชายที่จะสืบชื่อของเรา" อาจเป็นไปได้ว่าราชโอรสของอับซาโลมล้วนสิ้นพระชนม์ก่อนพระองค์จะตรัสความดังกล่าว หรือราชโอรสของอับซาโลมอาจเพิ่งประสูติหลังจากพระองค์ตรัสความดังกล่าว ตามการสันนิษฐานของมัททิว เฮนรี
เรื่องราวในคัมภีร์ไบเบิล > อนุสรณ์

อับซาโลมได้สร้างอนุสรณ์ใกล้กับเยรูซาเล็มเพื่อสืบพระนามของพระองค์:
เมื่ออับซาโลมยังมีชีวิตอยู่ ได้ตั้งเสาไว้สำหรับท่านที่หุบเขาหลวง เพราะท่านกล่าวว่า "เราไม่มีบุตรชายที่จะสืบชื่อของเรา" ท่านเรียกเสานั้นตามชื่อของท่าน เขาเรียกกันว่า อนุสรณ์อับซาโลม จนทุกวันนี้
บรรณานุกรม

Anon (1988). Historisk tidskrift (ภาษาสวีเดน). Svenska historiska föreningen.
Barkat, Amiram (22 July 2003). "Jewish Yad Avshalom revealed as a Christian shrine from Byzantine era". Haaretz. สืบค้นเมื่อ 27 September 2018.
Dayton, Tim (2003). Muriel Rukeyser's the Book of the Dead. University of Missouri Press. ISBN 978-0-8262-6314-8.
Freedman, Ralph (1998). Life of a Poet: Rainer Maria Rilke. Northwestern University Press. ISBN 978-0-8101-1543-9.
Giora, Rachel (2003). On Our Mind: Salience, Context, and Figurative Language. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-535050-0.
Goosen, Louis (1999). Van Abraham tot Zacharia: thema's uit het Oude Testament in religie, beeldende kunst, literatuur, muziek en theater (PDF) (ภาษาดัตช์). SUN. ISBN 9789061685784. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-09. สืบค้นเมื่อ 11 April 2019.
Jeffrey, David Lyle (1992). A Dictionary of Biblical Tradition in English Literature. Wm. B. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-3634-2.
Kirk-Duggan, Cheryl A. (2004). Pregnant Passion: Gender, Sex, and Violence in the Bible. Brill. ISBN 90-04-12731-3.
Kirkpatrick, A.F. (1905).  J J Stewart Perowne (บ.ก.). Cambridge Bible for Schools and Colleges. Cambridge University Press.
Lennox, Doug (2010). Now You Know The Bible. Dundurn. ISBN 978-1-4597-1871-5.
MacMurraugh-Kavanagh, Madeleine (1998). Peter Shaffer: Theatre and Drama. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-37295-5.
Moore, C. L.; Kuttner, Henry (2012). Absalom. eStar Books. ISBN 978-1-61210-446-1.
Price, J. Randall; House, H. Wayne (2017). Zondervan Handbook of Biblical Archaeology: A Book by Book Guide to Archaeological Discoveries Related to the Bible. Zondervan Academic. ISBN 978-0-310-52764-0.
Rilke, Rainer Maria (1998). "The Fall of Absalom". Neue Gedichte. Northwestern University Press. ISBN 978-0-8101-1649-8.
Singer, Isidore, บ.ก. (1901). "ABSALOM ("The Father of Peace")". The Jewish Encyclopedia. Vol. 1. New York and London: Funk & Wagnall.
Thomas, W. (2006). The Crafting of Absalom and Achitophel: Dryden's Pen for a Party. Wilfrid Laurier Univ. Press. ISBN 978-0-88920-584-0.
Urgo, Joseph R.; Polk, Noel (2010). Reading Faulkner: Absalom, Absalom!. Univ. Press of Mississippi. ISBN 978-1-60473-435-5.
Vilnay, Zev (1999). "Pillar of Absalom". The Vilnay Guide to Israel. Beit Or-Vilnay Publishers. ISBN 9789659026906.
Webster, Bud (n.d.). "A Kuttner Above the Rest (But Wait, There's Moore!)". Philsp.com. สืบค้นเมื่อ 2020-02-14.
Willis, Nathaniel Parker (1845). The Poems, Sacred, Passionate, and Humorous, of Nathaniel Parker Willis. Clark & Austin.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Absalom" . Collier's New Encyclopedia. 1921.
Some musical scores of David's lament for Absalom: Absalon, fili mi (เก็บถาวร 2022-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
งานเลี้ยงของอับซาโลม เชื่อว่าเป็นผลงานของ Niccolò de Simone ราว ค.ศ. 1650
ภาพสองมุมมองของห้องฝังศพภายในสถานที่ที่เรียกว่าอนุสรณ์อับซาโลมในหุบเขาเยโฮชาฟัทในเยรูซาเล็มซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกับอับซาโลมในคัมภีร์ไบเบิล
กฎสองวินาที

กฎสองวินาทีเป็นเวลาให้คนขับรถใช้ในการตัดสินระยะห่างที่ปลอดภัยขั้นต่ำในการป้องกันการชนภายใต้สภาพการขับขี่ที่ดี โดยผู้ขับขี่รถสีแดงเลือกต้นไม้เพื่อใช้ในการวัดระยะห่างปลอดภัยสองวินาที
กฎสองวินาที เป็นกฎโดยประมาณที่ช่วยให้ผู้ขับขี่รักษาระยะห่างที่ปลอดภัยจากรถคันที่อยู่ข้างหน้าในทุกความเร็ว กฎนี้กล่าวว่าผู้ขับขี่ควรอยู่ห่างจากรถคันที่อยู่ข้างหน้าอย่างน้อยสองวินาที โดยกฎนี้ออกแบบมาสำหรับรถยนต์ แต่หลักการทั่วไปสามารถใช้กับยานพาหนะประเภทอื่นได้ บางพื้นที่แนะนำให้ใช้ กฎสามวินาที แทนกฎสองวินาทีเพื่อให้มีระยะห่างที่เพิ่มขึ้น
กฎนี้ไม่ใช่คำแนะนำเกี่ยวกับระยะห่างสำหรับการหยุดรถ แต่เป็นคำแนะนำเกี่ยวกับเวลาตอบสนอง กฎสองวินาทีช่วยให้ผู้ขับขี่ที่ขับรถอย่างระมัดระวังรู้ระยะห่างขั้นต่ำที่ต้องการเพื่อช่วยลดความเสี่ยงในการชนภายใต้สภาพการขับขี่ที่ดี ระยะเวลาสองวินาทีที่กำหนดเป็นการกันความปลอดภัยเพื่อให้เวลาตอบสนองของผู้ขับขี่ตามหลัง การปฏิบัติตามกฎนี้ได้พิสูจน์แล้วว่าสามารถลดความเสี่ยงในการชนและความรุนแรงของการบาดเจ็บหากเกิดการชน นอกจากนี้ยังช่วยหลีกเลี่ยงการขับรถติดตามกันใกล้เกินไปและความโกรธในการขับขี่
ความเสี่ยงหลักของการขับรถติดตามกันใกล้เกินไปคือเวลาหลีกเลี่ยงการชนจะน้อยกว่าความเร็วในการตอบสนองของผู้ขับขี่ ผู้สอนการขับขี่แนะนำให้ผู้ขับขี่ใช้ "กฎสองวินาที" เสมอไม่ว่าความเร็วหรือประเภทของถนนจะเป็นอย่างไร ในสภาพอากาศที่ไม่ดี ทางลาดชัน หรือสภาวะอันตราย เช่น น้ำแข็งดำ ควรรักษาระยะห่างให้มากขึ้น
การใช้งาน

กฎสองวินาทีมีความเป็นประโยชน์เนื่องจากสามารถนำไปใช้ได้กับทุกความเร็ว ผู้ขับขี่อาจพบว่ามันยากที่จะประมาณระยะห่างที่ถูกต้องจากรถที่อยู่ข้างหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจำระยะหยุดรถที่ต้องการสำหรับความเร็วที่กำหนด หรือการคำนวณในขณะขับรถ กฎสองวินาทีให้วิธีที่ง่ายขึ้นในการรับรู้ระยะทาง
ในการประเมินเวลา ผู้ขับขี่สามารถรอจนกว่าส่วนท้ายของรถที่อยู่ข้างหน้าจะผ่านจุดที่ชัดเจนและมีตำแหน่งถาวรบนถนน เช่น ป้ายถนน กล่องจดหมาย เส้น รอยแตก หรือรอยต่อในถนน หลังจากรถข้างหน้าได้ผ่านจุดที่กำหนดแล้ว ส่วนหน้าของรถของตนเองควรผ่านจุดเดียวกันไม่น้อยกว่าสองวินาทีต่อมา หากเวลาที่ผ่านไปน้อยกว่านี้ ควรเพิ่มระยะห่าง และทำซ้ำวิธีนี้อีกครั้งจนกว่าเวลาจะไม่น้อยกว่าสองวินาที
สามารถนับระยะเวลาได้ง่ายๆ โดยการพูดว่า "ศูนย์... หนึ่ง... สอง" บางครูฝึกแนะนำให้ผู้ขับขี่พูดว่า "คนโง่เท่านั้นที่ละเมิดกฎสองวินาที" ซึ่งประโยคนี้ใช้เวลาพูดประมาณสองวินาทีและเป็นการเตือนให้ผู้ขับขี่รู้ถึงความสำคัญของกฎนี้
การติดสติกเกอร์ที่ปรับระยะห่างของ TailGuardian ซึ่งเพิ่งนำมาใช้โดย Stagecoach Buses ในสหราชอาณาจักร ใช้กฎสองวินาทีในการปรับเทียบ สติกเกอร์ที่แนะนำสำหรับความเร็ว 30, 50 และ 70 ไมล์ต่อชั่วโมง ได้รับการปรับเทียบให้มองไม่เห็นนอกระยะปลอดภัยเหล่านั้น และจะมองเห็นได้เฉพาะเมื่อรถที่ติดตามได้เข้าสู่โซนปลอดภัยสำหรับความเร็วที่รถนั้นกำลังขับอยู่
กฎสามวินาที

บางหน่วยงานเห็นว่ากฎสองวินาทีไม่เพียงพอและแนะนำให้ใช้กฎสามวินาทีแทน กฎหมายของเยอรมนีระบุให้มีระยะห่างขั้นต่ำ 0.9 วินาที แต่เมื่อลองทดสอบในสภาพที่ผ่อนคลาย นักวิจัยพบว่าผู้ทดสอบใช้เวลาถึง 41% ของเวลาทดสอบที่ระยะห่างติดตามน้อยกว่า 0.9 วินาที
สภาความปลอดภัยแห่งชาติ ของสหรัฐอเมริกาแนะนำให้ใช้กฎสามวินาที—โดยเพิ่มอีกหนึ่งวินาทีสำหรับปัจจัยที่ทำให้การขับขี่ยากขึ้น—ซึ่งเหมาะสมกว่า ปัจจัยที่ทำให้การขับขี่ยากขึ้นรวมถึงสภาพแสงที่ไม่ดี (เช่น ตอนเช้าหรือเย็น); สภาพอากาศที่เลวร้าย (น้ำแข็ง ฝน หิมะ หมอก ฯลฯ), การจราจรที่ไม่ดี (ยานพาหนะหนัก, ยานพาหนะช้า, ผู้ขับขี่ที่มีปัญหา, คนเดินถนน, นักปั่นจักรยาน ฯลฯ), และสภาพส่วนบุคคล (ความเหนื่อยล้า, ความง่วงนอน, การใช้สารเสพติดที่ทำให้เวลาในการตอบสนองลดลง, ความคิดที่ถูกรบกวน ฯลฯ) ตัวอย่างเช่น ผู้ขับขี่ที่เหนื่อยล้า ขับรถในสภาพอากาศฝนตกในตอนเย็น ควรใช้ระยะห่างติดตามที่หกวินาที แทนระยะห่างพื้นฐานสามวินาที
แหล่งข้อมูลอื่น

Tutorial: Keep Your Distance—Traveling Safely behind other traffic, by Driving School Ireland
Illinois Rules of the Road—See Chapter 11 "Safe Driving Tips" for details on the "three-second rule"
How to practice following distance rules
Passive advisory decals to following traffic
ประธานาธิบดี ลินคอล์น นักล่าแวมไพร์

| ประธานาธิบดี ลินคอล์น นักล่าแวมไพร์ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: ติมูร์ เบกแมมเบตอฟ
บทภาพยนตร์: เซธ แกรห์ม-สมิธ
สร้างจาก: คืนวันที่ข้าพเจ้าล่าแวมไพร์ : บันทึกลับเอบราฮัม ลิงคอล์น โดย เซธ แกรห์ม-สมิธ
อำนวยการสร้าง:   ติมูร์ เบกแมมเบตอฟ  ทิม เบอร์ตัน  จิม เล็มลีย์ 
นักแสดงนำ:   เบนจามิน วอล์เกอร์  โดมินิก คูเปอร์  แอนโทนี แมกกี  แมรี เอลิซาเบธ วินสตีด  รูฟัส ซีเวลล์  มาร์ตัน โชคัช 
กำกับภาพ: เคเลบ เดสชาเนล
ตัดต่อ: วิลเลียม ฮอย
ดนตรีประกอบ: เฮนรี แจ็กแมน
บริษัทผู้สร้าง:   บาเซเลฟส์คอมพานี  ดูนเอ็นเตอร์เทนเมนต์  ทิม เบอร์ตันโพรดักชันส์  
ผู้จัดจำหน่าย: ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์
วันฉาย: 22 มิถุนายน ค.ศ. 2012 (สหรัฐอเมริกา) 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 (ไทย)
ความยาว: 105 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 99.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 116.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
ประธานาธิบดี ลินคอล์น นักล่าแวมไพร์ (อังกฤษ: Abraham Lincoln: Vampire Hunter) เป็นภาพยนตร์แอคชั่น/สยองขวัญกำกับโดยติมูร์ เบกแมมเบตอฟ ร่วมอำนวยการสร้างโดยทิม เบอร์ตัน เขียนบทโดยเซธ แกรห์ม-สมิธ โดยดัดแปลงจากนวนิยาย คืนวันที่ข้าพเจ้าล่าแวมไพร์ : บันทึกลับเอบราฮัม ลิงคอล์น ซึ่งเขาเป็นผู้เขียนเอง นำแสดงโดยเบนจามิน วอล์เกอร์, โดมินิก คูเปอร์, แอนโทนี แมกกี, แมรี เอลิซาเบธ วินสตีด, รูฟัส ซีเวลล์และมาร์ตัน โชคัช ภาพยนตร์มีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตของอับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีคนที่ 16 แห่งสหรัฐอเมริกา ผู้ซึ่งมีอีกด้านเป็นนักล่าแวมไพร์ ภาพยนตร์ออกฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2012
เรื่องย่อ

ในปี ค.ศ. 1818 อับราฮัม ลินคอล์นอาศัยอยู่กับครอบครัวในรัฐอินดีแอนา บิดามารดาของลินคอล์น โทมัสและแนนซี ทำงานที่ไร่ของแจ็ก บาตส์ ที่นั่นลินคอล์นได้ช่วยชีวิตวิลเลียม เอช. จอห์นสันจากการถูกทำร้ายจากนายทาส แต่การกระทำดังกล่าวทำให้โทมัสถูกไล่ออก ในคืนนั้น ลินคอล์นเห็นบาตส์บุกเข้ามาในบ้านแล้วทำร้ายแนนซี ทำให้แนนซีล้มป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา โทมัสบอกลินคอล์นว่าบาตส์วางยาแนนซี
9 ปีต่อมา ลินคอล์นบุกไปหาบาตส์เพื่อล้างแค้น แต่เฮนรี สเตอเจสช่วยชีวิตลินคอล์นไว้ สเตอเจสเสนอจะฝึกลินคอล์นให้เป็นนักล่าแวมไพร์ซึ่งลินคอล์นตอบตกลง หลังผ่านการฝึกอยู่หลายปี ลินคอล์นย้ายไปอยู่ที่เมืองสปริงฟีลด์ ลินคอล์นเรียนรู้จากสเตอเจสว่ากลุ่มแวมไพร์มีผู้นำคือ อดัม ซึ่งมีไร่อยู่ในนิวออร์ลีนส์กับวาโดมา น้องสาว สเตอเจสยังบอกด้วยว่าแวมไพร์แพ้ธาตุเงินและมอบนาฬิกาพกทำจากเงินให้ลินคอล์น
ที่เมืองสปริงฟีลด์ ลินคอล์นทำงานที่ร้านของโจชัว ฟราย สปีดและพบกับแมรี ท็อดด์ แม้สเตอเจสจะเตือนลินคอล์นว่าไม่ควรมีความสัมพันธ์กับใคร แต่ลินคอล์นก็เริ่มคบหากับแมรี
ต่อมาลินคอล์นพบตัวบาตส์และฆ่าเขาได้สำเร็จ ก่อนตายบาตส์บอกว่าสเตอเจสก็เป็นแวมไพร์เช่นกัน ลินคอล์นไปพบสเตอเจส ผู้ซึ่งเล่าว่าตนเคยเป็นมนุษย์แต่ถูกอดัมกัด เมื่อเป็นแวมไพร์ สเตอเจสไม่สามารถทำร้ายอดัมซึ่งเป็นพวกเดียวกันได้ จึงต้องฝึกให้มนุษย์เป็นนักล่าแวมไพร์เพื่อหวังกำจัดอดัม
ลินคอล์นผิดหวังและตั้งใจจะเลิกเป็นนักล่าแวมไพร์ แต่อดัมจับตัวจอห์นสันไปที่ไร่เพื่อล่อให้ลินคอล์นตามมา ลินคอล์นถูกอดัมจับตัวได้และเปิดเผยว่าเขาตั้งใจจะให้สหรัฐอเมริกากลายเป็นประเทศของพวกแวมไพร์ สปีดตามมาช่วยลินคอล์นและจอห์นสัน แล้วหนีไปที่รัฐโอไฮโอ
ต่อมา ลินคอล์นแต่งงานกับแมรีและเริ่มเข้าสู่วงการการเมือง เขารณรงค์ให้มีการเลิกทาส สเตอเจสเตือนว่าการค้าทาสทำให้แวมไพร์ยังอยู่ในการควบคุม เพราะแวมไพร์ใช้พวกทาสเป็นอาหาร หากมีการเลิกทาส ลินคอล์นจะถูกแวมไพร์ตามล่า หลังได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีคนที่ 16 แห่งสหรัฐอเมริกา ลินคอล์นและแมรีย้ายมาอยู่ในทำเนียบขาว ทั้งสองมีบุตรชายชื่อ วิลเลียม วอลเลซ ลินคอล์น แต่ต่อมาวิลเลียมถูกฆ่าตายโดยวาโดมา
ด้านประธานาธิบดีสมาพันธรัฐอเมริกา (ฝ่ายใต้) เจฟเฟอร์สัน เดวิสร่วมมือกับอดัมโดยให้แวมไพร์อยู่แนวหน้า ลินคอล์นสั่งให้รวบรวมเครื่องเงินทั้งหมดมาหลอมเป็นอาวุธ ด้านสปีดซึ่งไม่เห็นด้วยกับลินคอล์นลอบติดต่ออดัมและบอกว่าลินคอล์นจะส่งเครื่องเงินไปทางรถไฟ
อดัมและวาโดมาเผารางรถไฟและบุกขึ้นรถไฟ ลินคอล์น จอห์นสัน สเตอเจสและสปีดสู้กับกลุ่มแวมไพร์ สปีดถูกฆ่า ด้านอดัมพบว่าบนรถไฟไม่มีเครื่องเงิน จึงรู้ว่าการแปรพักตร์ของสปีดเป็นแผนที่ล่ออดัมออกมา ลินคอล์นใช้นาฬิกาพกแทงอดัมจนตายและหนีออกจากรถไฟพร้อมกับจอห์นสันและสเตอเจสก่อนรถไฟจะระเบิด ส่วนขบวนรถไฟที่ขนเครื่องเงินของจริงถูกส่งไปให้แมรีที่เมืองเกตตีสเบิร์กอีกเส้นทางหนึ่ง
กลุ่มแวมไพร์ที่เสียผู้นำไปบุกเข้าหาทหารฝ่ายเหนือ แต่พ่ายแพ้ย่อยยับเพราะอาวุธเงิน วาโดมาลอบเข้าหาแมรี แต่ถูกแมรียิงด้วยสร้อยทำจากเงินจนตาย
2 ปีต่อมา (14 เมษายน ค.ศ. 1865) สเตอเจสบอกลินคอล์นว่าพวกแวมไพร์ที่เหลือรอดหนีออกนอกประเทศ เขาพยายามโน้มน้าวให้ลินคอล์นกลายเป็นแวมไพร์เพื่อจะได้เป็นอมตะและสู้กับแวมไพร์ต่อไป แต่ลินคอล์นปฏิเสธ
ภาพยนตร์จบลงในยุคปัจจุบัน เมื่อสเตอเจสเข้าหาผู้ชายคนหนึ่งในบาร์เหมือนเช่นที่เคยเข้าหาลินคอล์น
นักแสดง

เบนจามิน วอล์เกอร์ รับบท อับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีคนที่ 16 แห่งสหรัฐอเมริกาและนักล่าแวมไพร์
โดมินิก คูเปอร์ รับบท เฮนรี สเตอเจส ผู้สอนการล่าแวมไพร์ให้ลินคอล์น
แอนโทนี แมกกี รับบท วิลเลียม เอช. จอห์นสัน เพื่อนสนิทของลินคอล์น
แมรี เอลิซาเบธ วินสตีด รับบท แมรี ท็อดด์ ลินคอล์น ภรรยาของลินคอล์น
จิมมี ซิมป์สัน รับบท โจชัว ฟราย สปีด เพื่อนของลินคอล์น
รูฟัส ซีเวลล์ รับบท อดัม ผู้นำกลุ่มแวมไพร์
เอริน วอซสัน รับบท วาโดมา แวมไพร์ผู้เป็นน้องสาวของอดัม
มาร์ตัน โชคัช รับบท แจ็ก บาตส์ แวมไพร์ผู้ฆ่าแม่ของลินคอล์น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ประธานาธิบดี ลินคอล์น นักล่าแวมไพร์
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ ประธานาธิบดี ลินคอล์น นักล่าแวมไพร์
ประธานาธิบดี ลินคอล์น นักล่าแวมไพร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ประธานาธิบดี ลินคอล์น นักล่าแวมไพร์ ที่สยามโซน
ทับ (แก้ความกำกวม)

ทับ อาจหมายถึง
เครื่องหมายทับ ( / )
การทับ
แมลงทับ
ทับหลัง
ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์
กระท่อม หรือเรือนพักชั่วคราวขนาดเล็ก
โทน เครื่องดนตรี สำหรับใช้ตีชนิดหนึ่ง
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหาเจษฎาราชเจ้า มีพระนามเดิมว่า "ทับ"
ขบวนการอัศวินไดโนเสาร์ ริวโซลเจอร์

| ขบวนการอัศวินไดโนเสาร์ ริวโซลเจอร์ |
| --- | --- |
ประเภท: Tokusatsu Superhero fiction Action Fantasy Comedy
สร้างโดย: TV Asahi Toei Company Bandai Visual
พัฒนาโดย: Junpei Yamaoka
กำกับโดย: Kazuya Kamihoriuchi
แสดงนำ: Hayate Ichinose Keito Tsuna Ichika Osaki Yuito Obara Tatsuya Kishida Katsumi Hyodo
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "Kishiryu Sentai Ryusoulger" Performed by Tomohiro Hatano
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: "Que Booom! Ryusoulger" Performed by Sister Mayo
ผู้ประพันธ์เพลง: Kiyoshi Yoshikawa
ประเทศแหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาญี่ปุ่น
จำนวนตอน: 48
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: Motoi Sasaki (TV Asahi)
ผู้อำนวยการสร้าง: Chihiro Inoue (TV Asahi) Ayumi Kanno (TV Asahi) Shinya Maruyama (Toei) Kazuhiro Takahashi (Toei) Kōichi Yada (Toei Agency) Akihiro Fukada (Toei Agency)
ความยาวตอน: 24–25 นาที
บริษัทผู้ผลิต: TV Asahi Toei Company Toei Agency
ออกอากาศ
เครือข่าย: TV Asahi
ออกอากาศ: 17 มีนาคม ค.ศ. 2019 (2019-03-17) – 1 มีนาคม ค.ศ. 2020 (2020-03-01)
ขบวนการอัศวินไดโนเสาร์ ริวโซลเจอร์ (ญี่ปุ่น: 騎士竜戦隊リュウソウジャー; โรมาจิ: Kishiryū Sentai Ryūsōjā; อังกฤษ: Kishiryu Sentai Ryusoulger) เป็นละครโทคุซัทสึชุดของซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ลำดับที่ 43 ออกอากาศทุกวันอาทิตย์เวลา เวลา 9:30 น. - 10:00 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2019 จนถึงวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2020 รวมจำนวนตอนทั้งหมด 48 ตอน
ประวัติ

ขบวนการอัศวินไดโนเสาร์ ริวโซลเจอร์ เป็นผลงานซูเปอร์เซ็นไตลำดับที่ 43 เป็นการนำ ไดโนเสาร์ และ อัศวิน มาเป็นต้นแบบหลักของเรื่อง และเป็นเรื่องที่ 4 ที่ใช้ธีมเกี่ยวกับไดโนเสาร์เข้ามาประกอบ นับตั้งแต่ขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์, ขบวนการนักรบไดโนเสาร์ อาบะเรนเจอร์ และ ขบวนการผู้กล้าไดโนเสาร์ เคียวริวเจอร์ (ขบวนการผู้กล้าไดโนเสาร์ เคียวริวเจอร์ เบรฟ)
เรื่องย่อ

65 ล้านปีก่อน "เผ่าริวโซล" ผู้เข้าร่วมในสงครามการต่อสู้เพื่อปกป้องโลกจากผู้รุกราน "เผ่าโดรุยดอน" แต่สงครามก็จบลงเพราะอุกาบาตขนาดใหญ่ได้ตกลงมาจนไดโนเสาร์ต้องสูญพันธุ์ไป และทำให้โดรุยดอนต้องล่าถอยไปยังนอกอวกาศ ส่วนชนเผ่าริวโซลที่หลงเหลืออยู่จึงได้ทำการผนึกเหล่าสหายร่วมรบรูปแบบสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่เรียกตัวเองว่า "คิชิริว" ให้หลับไหลรอการกลับมาของโดรุยดอนอีกครั้ง นอกจากนี้เผ่าริวโซลได้สร้างดาบแห่งความถูกต้องที่ชื่อว่า "ริวโซลเคน" เพื่อคัดเลือกกลุ่มนักรบอัศวินแห่งความเที่ยงธรรมชื่อว่า ริวโซลเจอร์ (竜装者＝リュウソウジャー) เพื่อปกป้องโลกและพิทักษ์วิหารของเผ่าริวโซล
เวลาได้ผ่านมาจนกระทั่งยุคปัจจุบัน เผ่าริวโซลได้ทำการสืบทอดหน้าที่การปกป้องโลกมายังรุ่นสู่รุ่นโดยมี โค, เมลต์ และ อาสึนะ ผู้เป็นศิษย์ของ มาสเตอร์เรด, มาสเตอร์บลู และ มาสเตอร์พิงค์ และในที่สุดโดรุยดอนก็กลับมาพร้อมกับกองกำลังขนาดใหญ่ ซึ่งริวโซลเจอร์ทั้ง 6 ได้ทำการต่อสู้อีกครั้ง จนกระทั่งการมาของแท็งค์โจหนึ่งผู้นำของเผ่าโดรุยดอนได้เข้าไปในยังวิหารของเผ่าริวโซลและได้บุกรุกจนไม่สามารถแปลงร่างได้จึงพยายามที่จะทำลายวิหารทั้งหมด แต่มาสเตอร์เรดและโคได้เข้ามาปกป้องไว้ทัน แต่ว่าแท็งค์โจได้พยายามโจมตีโคแต่มาสเตอร์เรดปกป้องไว้จนเสียชีวิต ก่อนเสียชีวิตได้มอบริวโซลให้กับโคเพื่อใช้พลังของริวโซลเจอร์ให้ได้ ส่วนมาสเตอร์บลูและมาสเตอร์พิงค์ได้สละชีวิตปกป้องเมลโตะและอาสุนะจากการโจมตีของไมนาซอร์ร่างสมบูรณ์ จนในที่สุดคิชิริวได้ปลุกขึ้นมาจากเสียงของโค พร้อมกับหุ่นยนต์คิชิริวโอทรีไนท์สและได้โจมตีไมนาซอร์ได้ในที่สุด โค, เมลต์, อาสึนะ ได้เป็นอัศวินแห่งชนเผ่าริวโซลกลุ่มใหม่และสู้ไปพร้อมกับคิชิริวอีกครั้ง เพื่อปกป้องโลกไม่ให้ถูกเผ่าโดรุยดอนยึดครอง พร้อมทั้งอัศวินเผ่าริวโซลอีก 2 คน (โทวะและบัมบะ) ที่สู้ก่อนหน้านี้
ตัวละคร > ขบวนการอัศวินไดโนเสาร์ ริวโซลเจอร์

กลุ่มนักรบที่มาจากเผ่าริวโซล ทำหน้าที่ปกป้องวิหารในป่าของภูเขาฟูจิ
พลังและความสามารถของริวโซลเจอร์ > คิชิริว

เป็นไดโนเสาร์ที่มีความรู้สึกและพูดได้เหมือนมนุษย์ซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยเผ่าริวโซล
| ชื่อ | ส่วนสูง | ความกว้าง | ความหนา | น้ำหนัก | ความเร็ว | แรงกำลัง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ทีรามีโก้ | 44.0 เมตร | 34.5 เมตร | 68.0 เมตร | 2350 ตัน | 250 กม. / ชม. | 11.75 ล้านแรงม้า |
| ไทรเคน | 8.5 เมตร | 8.5 เมตร | 44.0 เมตร | 100 ตัน | 200 กม. / ชม. | 5 ล้านแรงม้า |
| แองคิโรเซ่ | 8.5 เมตร | 8.5 เมตร | 28.5 เมตร | 100 ตัน | 150 กม. / ชม. | 5 ล้านแรงม้า |
| มิลนีดเดิล | 17.0 เมตร | 26.0 เมตร | 48.0 เมตร | 500 ตัน | 350 กม. / ชม. | 2.5 ล้านแรงม้า |
| ไทเกอร์แลนซ์ | 22.0 เมตร | 14.0 เมตร | 40.5 เมตร | 400 ตัน | 250 กม. / ชม. | 2 ล้านแรงม้า |
| ไดเมโวลเคโน | 23.1 เมตร | 16.2 เมตร | 54.0 เมตร | 550 ตัน | 300 กม. / ชม. | 2.75 ล้านแรงม้า |
| โมซาเร็กซ์ | 16.0 เมตร | 42.3 เมตร | 89.1 เมตร | 1950 ตัน | 120 แรงน็อค | 9.75 ล้านแรงม้า |
| อันโมนัคเคิลส์ | 6.1 เมตร | 6.3 เมตร | 13.2 เมตร | 50 ตัน | 80 แรงน็อค | 250,000 แรงม้า |
| สไปโนธันเดอร์ | 41.5 เมตร | 28.5 เมตร | 88.7 เมตร | 2600 ตัน | 350 แรงน็อค | 13 ล้านแรงม้า |
| ชาโดว์แร็ปเตอร์ | 21.3 เมตร | 8.3 เมตร | 36.3 เมตร | 250 ตัน | 350 กม. / ชม. | 1.25 ล้านแรงม้า |
| ไชน์แร็ปเตอร์ | 21.3 เมตร | 8.3 เมตร | 38.0 เมตร | 250 ตัน | 350 กม. / ชม. | 1.25 ล้านแรงม้า |
| คอสโม่แร็ปเตอร์ | 19.3 เมตร | 16.3 เมตร | 38.0 เมตร | 500 ตัน | 350 กม. / ชม. | 2.5 ล้านแรงม้า |
| แพคิการู & จิบิการู | 21.7 เมตร | 15.4 เมตร | 28.8 เมตร | 300 ตัน | 250 กม. / ชม. | 1.5 ล้านแรงม้า |
| แพคิการู | 21.7 เมตร | 15.4 เมตร | 28.8 เมตร | 250 ตัน | 250 กม. / ชม. | 1.25 ล้านแรงม้า |
| จิบิการู | 6.3 เมตร | 4.1 เมตร | 7.1 เมตร | 50 ตัน | 300 กม. / ชม. | 250,000 แรงม้า |
| เทอราดอน | 47.8 เมตร | 65.8 เมตร | 29.4 เมตร | 2350 ตัน | แรงมัค 1.0 | 11.75 ล้านแรงม้า |
| เทอรามีโก้ | 44.5 เมตร | 65.8 เมตร | 71.7 เมตร | 3300 ตัน | 800 กม. / ชม. | 16.5 ล้านแรงม้า |
พลังและความสามารถของริวโซลเจอร์ > หุ่นยนต์อัศวิน > คิชิริวโอ

คิชิริวโอ (キシリュウオー) เป็นหุ่นยนต์คิชิริวที่เกิดจากการเปลี่ยนร่างของทีรามีโก้ โดยเรดริวโซลเป็นส่วนหัวของหุ่น ในห้องแผงควบคุมจะเป็นการใช้ริวโซลเคนในการเดินเครื่องและจะทำการยืนเป็นหลัก
อาวุธคือ เทลครัช ซึ่งมาจากเทลวีปหางของทีรามีโก้ สามารถใช้มินิกันจากแขนทั้งสองข้าง
ท่าไม้ตายคือ ทีราไดนาไบต์
| ชื่อ | ส่วนสูง | ความกว้าง | ความหนา | น้ำหนัก | ความเร็ว | แรงกำลัง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| คิชิริวโอ | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 54.5 เมตร) | 33.0 เมตร | 37.5 เมตร | 2400 ตัน | 300 กม. / ชม. | 12 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวโอ ทรีไนท์ส | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 54.5 เมตร) | 50.0 เมตร | 37.5 เมตร | 2600 ตัน | 350 กม. / ชม. | 13 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวโอ ไทเกอร์แลนซ์ | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 54.5 เมตร) | 50.0 เมตร | 28.0 เมตร | 2750 ตัน | 400 กม. / ชม. | 13.5 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวโอ มิลนีดเดิล | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 51.0 เมตร) | 50.0 เมตร | 30.0 เมตร | 2650 ตัน | 300 กม. / ชม. | 13.25 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวโอ ไฟว์ไนท์ส | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 57.1 เมตร) | 62.0 เมตร | 37.3 เมตร | 3150 ตัน | 400 กม. / ชม. | 15.75 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวโอ ไดเมโวลเคโน | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 64.6 เมตร) | 33.2 เมตร | 33.8 เมตร | 2700 ตัน | 350 กม. / ชม. | 13.5 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวโอ คอสโม่แร็ปเตอร์ | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 53.5 เมตร) | 42.8 เมตร | 37.5 เมตร | 2800 ตัน | 400 กม. / ชม. | 14 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวโอ แพคิการู | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 61.5 เมตร) | 50.0 เมตร | 37.5 เมตร | 2700 ตัน | 300 กม. / ชม. | 13.5 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวโอ ไฟว์ไนท์สบลู | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 57.1 เมตร) | 62.0 เมตร | 37.3 เมตร | 3150 ตัน | 400 กม. / ชม. | 15.25 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวโอ ไฟว์ไนท์สแบล็ค | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 57.1 เมตร) | 62.0 เมตร | 37.3 เมตร | 3150 ตัน | 400 กม. / ชม. | 15.75 ล้านแรงม้า |
พลังและความสามารถของริวโซลเจอร์ > หุ่นยนต์อัศวิน > คิชิริวเนปจูน

คิชิริวเนปจูน  (キシリュウネプチューン) เป็นหุ่นยนต์ที่รวมร่างระหว่างโมซาเร็กซ์และอันโมนัคเคิลส์ทั้ง 2 ตัวมารวมกัน โดยริวโซลโกลด์ไนท์โหมดเป็นส่วนหัวของหุ่น
ท่าไม้ตายคือ ทอร์นาโดสไตรค์
| ชื่อ | ส่วนสูง | ความกว้าง | ความหนา | น้ำหนัก | ความเร็ว | แรงกำลัง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| คิชิริวเนปจูน | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 54.1 เมตร) | 36.2 เมตร | 15.4 เมตร | 2100 ตัน | 400 กม. / ชม. | 10.5 ล้านแรงม้า |
| กิกันท์คิชิริวโอ | 63.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 72.0 เมตร) | 33.2 เมตร | 30.6 เมตร | 4500 ตัน | 100 กม. / ชม. | 22.5 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวเนปจูน ชาโดว์แร็ปเตอร์ | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 54.1 เมตร) | 36.2 เมตร | 18.3 เมตร | 2250 ตัน | 400 กม. / ชม. | 11.25 ล้านแรงม้า |
| คิชิริวเนปจูน คอสโม่แร็ปเตอร์ | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 54.1 เมตร) | 36.2 เมตร | 15.4 เมตร | 2500 ตัน | 400 กม. / ชม. | 12.5 ล้านแรงม้า |
พลังและความสามารถของริวโซลเจอร์ > หุ่นยนต์อัศวิน > โยคุริวโอ

โยคุริวโอ (ヨクリュウオー) เป็นหุ่นยนต์ที่แปลงร่างมาจากเทอราดอน เป็นหุ่นอัศวินแห่งน้ำแข็ง โดยฮิเอะฮิเอะริวโซลไนท์โหมดเป็นส่วนหัวของหุ่น
| ชื่อ | ส่วนสูง | ความกว้าง | ความหนา | น้ำหนัก | ความเร็ว | แรงกำลัง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โยคุริวโอ | 50.0 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 53.2 เมตร) | 65.8 เมตร | 27.7 เมตร | 2400 ตัน | 1.0 แรงมัค | 12 ล้านแรงม้า |
| คิงคิชิริวโอ | 58.4 เมตร (รวมถึงส่วนไหล่ 60.8 เมตร) | 65.8 เมตร | 35.2 เมตร | 5150 ตัน | 1.5 แรงมัค | 25.75 ล้านแรงม้า |
ชนเผ่าสงครามโดรุยดอน

ชนเผ่าสงครามโดรุยดอน (戦闘民族ドルイドン) เป็นกลุ่มศัตรูของเผ่าริวโซล ในอดีตเมื่อ 65 ล้านปีก่อนได้เกิดสงครามระหว่างชนเผ่าทั้งสองเผ่าจนกระทั่งพ่ายแพ้ไปและได้หลบหนีไปยังอวกาศเพื่อรอการล้างแค้นอีกครั้ง