stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนเบญจมเทพอุทิศจังหวัดเพชรบุรี
เกียรติประวัติ

โรงเรียนรางวัลพระราชทานระดับมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ จำนวน 6 ครั้ง คือ ในปีการศึกษา 2522, 2527, 2537, 2541, 2546 และ 2552
โรงเรียนรางวัลโล่เกียรติยศโรงเรียนรางวัลพระราชทานต่อเนื่อง จัดการศึกษาระดับมัธยมศึกษาได้อย่างมีคุณภาพดีเยี่ยม ได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อปีการศึกษา 2546
โรงเรียนรางวัลโล่เกียรติยศโรงเรียนรักษาคุณภาพมาตรฐานสูง ในทศวรรษ พ.ศ. 2546
ได้รับเกียรติบัตร ระดับกรมสามัญศึกษา ในฐานะโรงเรียนจัดระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนดีเด่น พ.ศ. 2544 และเกียรติบัตรระดับเขตตรวจราชการ ในฐานะโรงเรียนจัดระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนดีเด่น พ.ศ. 2546
ได้รับเกียรติบัตรการรับรองมาตรฐานระดับทองโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพตั้งแต่ พ.ศ.  2546
โรงเรียนรางวัลถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี โครงการรักการอ่าน สานสู่ฝัน รางวัลยอดเยี่ยม  3 รางวัล (ภาษาไทย วิทยาศาสตร์ สังคมศึกษา) พ.ศ. 2546
เกียรติบัตรระดับทอง ในฐานะเป็นสถานที่ทำงานน่าอยู่ น่าทำงาน (โรงเรียนน่าอยู่ น่าเรียน) พ.ศ. 2546 - พ.ศ. 2550
โรงเรียนต้นแบบ (Best Practice) ส่งเสริมการสอนภาษาต่างประเทศดีเด่น เขตตรวจราชการที่ 4 พ.ศ. 2548
โรงเรียน "สถานที่ทำงานน่าอยู่ สะอาด ปลอดภัย สิ่งแวดล้อมดี มีชีวิตชีวา" ระดับทอง พ.ศ. 2548
โรงเรียนประชาธิปไตยตัวอย่าง ระดับประเทศ พ.ศ. 2549
โรงเรียน "รักการอ่าน" ยอดเยี่ยม และ "ห้องสมุดมีชีวิต" ยอดเยี่ยม พ.ศ. 2550
โรงเรียนสนับสนุนการเรียนการสอนสุขศึกษาและพลศึกษาดีเด่นแห่งชาติ พ.ศ. 2551
เจ้าชายแฟร์ดีนันโด ดยุกแห่งเจนัว (พ.ศ. 2427 - พ.ศ. 2506)

| เจ้าชายแฟร์ดีนันโดแห่งซาวอย |
| --- | --- |
ฮิสรอยัลไฮเนส

ดยุกที่ 3 แห่งเจนัว
ดำรงพระยศ: 15 เมษายน พ.ศ. 2474 – 24 มิถุนายน พ.ศ. 2506 (32 ปี 70 วัน)
ก่อนหน้า: เจ้าชายโทมัส
ถัดไป: เจ้าชายฟีลีแบร์โต

ประสูติ: 21 เมษายน พ.ศ. 2427 ตูริน อิตาลี
สิ้นพระชนม์: 24 มิถุนายน พ.ศ. 2506 (79 ปี)
พระชายา: มาเรีย ลุยซา แองจิลา เกนโดฟี
ราชวงศ์: ราชวงศ์ซาวอย
พระบิดา: เจ้าชายโทมัส ดยุกแห่งเจนัว
พระมารดา: เจ้าหญิงอิซาเบลลาแห่งบาวาเรีย
เจ้าชายแฟร์ดีนันโด (อังกฤษ: Prince Ferdinando) ประสูติเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2427 ณ ตุริน อิตาลี เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายโทมัส ดยุกแห่งเจนัว กับเจ้าหญิงอิซาเบลลาแห่งบาวาเรีย เป็นดยุกแห่งเจนัวพระองค์ที่ 3 และทรงเป็นนายพลเรือแห่งกองทัพเรืออิตาลี
ทรงงานด้านการทหาร

พระองค์ทรงได้รับการแต่งตั้งจากคณะกรรมาธิการอิตาลีและสงครามกับสหรัฐอเมริกาคณะกรรมาธิการซึ่งรวมถึงกูลเยลโม มาร์โกนี และตัวเลขทางการเมืองและผู้ค้าชั้นนำของอิตาลีเข้าเข้าเยี่ยมชมกองทัพอเมริกา ต่อมาพระองค์ทรงจัดประชุม ว่าด้วยการหารือเกี่ยวกับข้อตกลงทางการเงินและการค้าและการร่วมมือกันระหว่างสองประเทศเพื่อเพิ่มความพยายามในการทำสงครามของอิตาลี
เสกสมรส

เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2481 พระองค์ทรงเสกสมรสกับ มาเรีย ลุยซา แองจิลา เกนโดฟี แต่ทั้ง 2 ไม่มีพระบุตร โดยเมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2506 พระอนุชาของพระองค์คือเจ้าชายฟีลีแบร์โต ดยุกแห่งเจนัว ทรงเป็นดยุกแห่งเจนัวพระองค์ที่ 4
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2449 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
หลี่ เซียนเนี่ยน

อดีตประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีน
หลี่ เซียนเนี่ยน (จีน: 李先念; พินอิน: Lǐ Xiānniàn; 23 มิถุนายน ค.ศ. 1909 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 1992) เป็นผู้นำทางการเมืองและทหารคอมมิวนิสต์ชาวจีน ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1983 ถึง 1988 ภายใต้การนำของผู้นำสูงสุดเติ้ง เสี่ยวผิง และหลังจากนั้นเป็นประธานสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1988 กระทั่งเสียชีวิต เขาเป็นสมาชิกเต็มตัวของกรมการเมืองตั้งแต่ ค.ศ. 1956 ถึง 1987 และเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญตั้งแต่ ค.ศ. 1956 ถึง 1987
หลี่ทำงานเป็นช่างไม้ฝึกหัดในช่วงวัยรุ่นเพื่อจุนเจือครอบครัว เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1927 และกลายเป็นทหารในกองทัพแดงจีน หลังจากศึกษาที่มหาวิทยาลัยการทหารและการเมืองและโรงเรียนพรรคส่วนกลาง เขาได้กลายเป็นผู้บัญชาการทหารที่มีอิทธิพลและประสบความสำเร็จในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองและสงครามกลางเมืองจีน โดยสร้างความโดดเด่นให้กับตัวเองในการทัพหวยไห่
หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เขาทำหน้าที่เป็นผู้ว่าการและเลขาธิการพรรคประจำมณฑลหูเป่ย์บ้านเกิดของเขาตั้งแต่ ค.ศ. 1949 ถึง 1954 จากนั้นจึงเข้าร่วมคณะผู้นำส่วนกลางในปักกิ่ง โดยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง (ค.ศ. 1954–1970) และรองนายกรัฐมนตรี (ค.ศ. 1954–1982) เขาสนับสนุนฮฺว่า กั๋วเฟิง ผู้สืบทอดตำแหน่งของเหมา เจ๋อตง และได้รับแต่งตั้งเป็นรองประธานพรรค (ค.ศ. 1977–1982)
เขาเป็นหนึ่งในแปดผู้อาวุโสของพรรค และถือเป็นผู้มีแนวคิดซ้ายจัดที่สุดในกลุ่ม ทั้งทางการเมืองและเศรษฐกิจ หลี่มีส่วนสำคัญในการขัดขวางการแปรรูปและรักษาการควบคุมของรัฐในหลายภาคส่วนของเศรษฐกิจ เขาส่งเสริมค่านิยมทางการเมืองและวัฒนธรรมคอมมิวนิสต์แบบดั้งเดิมผ่านการอุปถัมภ์นักทฤษฎี เช่น หู เฉียวมู่และเติ้ง ลี่ฉฺวิน และมีส่วนสำคัญในการกวาดล้างนักเสรีนิยม เช่น หู เย่าปังและจ้าว จื่อหยาง เขาสนับสนุนการปราบปรามทางทหารในการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 อย่างกระตือรือร้น
ประวัติ > ชีวิตช่วงต้น

หลี่เกิดในอำเภอหงอาน หูเป่ย์ ในครอบครัวยากจน และใช้เวลาช่วงวัยรุ่นในการทำงานในร้านช่างไม้ เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1927 และทำหน้าที่เป็นผู้กองและกรรมาธิการการเมืองของกองทัพแดงจีนในช่วงการเดินทัพทางไกล เขาเป็นทหารในกองทัพลู่ตะวันตกของจาง กั๋วเทา
หลังมาถึงเหยียนอาน เขาศึกษาที่มหาวิทยาลัยการทหารและการเมืองต่อต้านญี่ปุ่นและโรงเรียนพรรคส่วนกลาง ที่นี่เขาอยู่ภายใต้แรงกดดันเช่นเดียวกับทหารคนอื่น ๆ ที่เคยประจำการในกองทัพลู่ตะวันตก เขาต่อสู้ในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ซึ่งเขาถูกส่งไปยังภูมิภาคหูเป่ย์–เหอหนานเพื่อเป็นผู้นำกองโจรและก่อตั้งฐานทัพต่อต้านญี่ปุ่น และสงครามกลางเมืองจีน โดยเฉพาะในที่ราบภาคกลาง และมีส่วนสำคัญในชัยชนะของคอมมิวนิสต์หลายครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการทัพหวยไห่
ประวัติ > จีนสมัยเหมา

หลังพรรคคอมมิวนิสต์ได้รับชัยชนะในจีน หลี่ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการและเลขาธิการพรรคประจำมณฑลหูเป่ย์บ้านเกิดของเขาระหว่าง ค.ศ. 1949 ถึง 1954 และเขายังทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการและกรรมาธิการการเมืองของกองทหารรักษาการณ์ประจำมณฑลอีกด้วย นอกจากนี้ เขายังดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการการทหารสาธารณรัฐประชาชนจีนสำหรับจีนตอนใต้–ตอนกลาง (กำกับดูแลกำลังทหารและความมั่นคงมหาชนในกวางตุ้ง, ไหหลำ, เหอหนาน, หูเป่ย์ และหูหนาน)
ใน ค.ศ.1954 หลี่เข้าร่วมกับผู้นำส่วนกลางในปักกิ่งและกลายเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของจีน เขายังได้รับแต่งตั้งให้เป็นรองนายกรัฐมนตรีตลอดช่วงปี ค.ศ. 1954–1982
ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม หลี่เป็นส่วนหนึ่งของกระแสต่อต้านเดือนกุมภาพันธ์ซึ่งวิจารณ์การปฏิวัติทางวัฒนธรรมว่าสร้างความวุ่นวายในสังคมและบ่อนทำลายผู้นำของจีน แม้จะเสียตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังใน ค.ศ. 1970 แต่เขาก็ยังคงได้รับการปกป้องจากโจว เอินไหลและเป็นข้าราชการพลเรือนเพียงคนเดียวที่ทำหน้าที่เคียงข้างโจวอย่างไม่หยุดหย่อนตลอดทศวรรษปฏิวัติทางวัฒนธรรม (ค.ศ. 1966–1976) ใน ค.ศ. 1976 หลี่มีส่วนสำคัญในการทำลายแก๊งออฟโฟร์ หลังการล่มสลายของแก๊ง หลี่ได้รับแต่งตั้งเป็นรองประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีนและสมาชิกของคณะกรรมการการทหารส่วนกลาง
ประวัติ > การเมืองหลังสมัยเหมา

เมื่อประธานฮฺว่า กั๋วเฟิงขึ้นสู่อำนาจหลังการถึงแก่อสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง หลี่ก็กลายเป็นที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจหลักของฮฺว่าและหนึ่งในผู้สนับสนุนหลักของเขา ร่วมกับนายพลวัง ตงซิ่งและเฉิน ซีเหลียน หากฮฺว่าประสบความสำเร็จในการพยายามบรรลุอำนาจสูงสุด หลี่ก็คงกลายเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่ทรงอำนาจที่สุดในจีน แต่เส้นทางการเมืองของหลี่ก็ต้องชะงักเมื่อเติ้ง เสี่ยวผิงแซงหน้าฮฺว่าขึ้นเป็น "ผู้นำสูงสุด" ของจีน ตลอดช่วงที่เหลือของอาชีพการงานของเขา หลี่บ่นว่าความสำเร็จของตนในช่วงเวลาสั้น ๆ ของช่วงว่างระหว่างสมัยฮฺว่าไม่ได้รับการยอมรับอย่างเพียงพอว่าเป็นพื้นฐานของความก้าวหน้าที่เกิดขึ้นในประเทศจีนระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1980
หลี่ถูกอธิบายว่าเป็นคอมมิวนิสต์แบบ "ออร์โทด็อกซ์" หรือ "แบบโซเวียต" และเป็นผู้ศรัทธาอย่างมั่นคงในแผนงานจากส่วนกลางและความสอดคล้องทางสังคมและการเมือง ดังนั้นเขาจึงไม่ชอบแนวคิดปฏิรูปเศรษฐกิจที่รุนแรงกว่าของเติ้ง เสี่ยวผิง ในความเป็นจริงแล้ว เขาเป็นผู้รับผิดชอบส่วนใหญ่ในการร่างแผนพัฒนาเศรษฐกิจระยะสั้น 10 ปี ค.ศ. 1978 ซึ่งพยายามสร้างเศรษฐกิจแบบโซเวียตโดยเน้นที่อุตสาหกรรมหนักและการผลิตพลังงาน แนวคิดของหลี่ได้รับการสนับสนุนอย่างแข็งขันจากกลุ่มผู้นำระดับสูงของจีนบางส่วน เช่น นายพลยฺหวี ชิวหลี่และ "กลุ่มน้ำมัน" ของเขา ซึ่งต่างก็สนับสนุนหลี่อย่างเต็มที่
อย่างไรก็ตาม เติ้งรีบยุติแนวคิดเหล่านี้และริเริ่มแนวทาง "ไปช้า ๆ" ของตนเอง ซึ่งเกี่ยวข้องกับการอนุญาตให้มีการพัฒนาอุตสาหกรรมเบาและสินค้าอุปโภคบริโภคแบบค่อยเป็นค่อยไป เขายังมอบตำแหน่งในรัฐบาลให้แก่คนรุ่นใหม่ที่สนับสนุนแนวคิดของเขาด้วย หนึ่งในนั้นคือนายกรัฐมนตรีจ้าว จื่อหยาง ซึ่งหลี่คัดค้านอย่างหนักเพราะว่าเขาเต็มใจรับแนวคิดตะวันตกมากเกินไปและละทิ้งเศรษฐกิจแบบวางแผน ตามที่จ้าวกล่าวไว้ว่าหลี่ "เกลียดฉันเพราะฉันดำเนินการปฏิรูปของเติ้ง เสี่ยวผิง แต่เนื่องจากเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะคัดค้านเติ้งอย่างเปิดเผย เขาจึงทำให้ฉันกลายเป็นเป้าหมายของการคัดค้านของเขา"
ประวัติ > ประธานาธิบดี

ใน ค.ศ. 1983 หลังมีการตรารัฐธรรมนูญฉบับใหม่ หลี่ได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานาธิบดีจีนเมื่ออายุ 74 ปี แม้ตามรัฐธรรมนูญฉบับ ค.ศ. 1982 จะระบุว่าบทบาทของประธานาธิบดีนั้น "เป็นเพียงพิธีการเป็นหลัก" แต่รัฐธรรมนูญฉบับดังกล่าวก็ยอมรับสถานะของหลี่ในฐานะผู้อาวุโสพรรคที่ได้รับการเคารพนับถือและสมาชิกของคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน และตัวหลี่เองก็ใช้อิทธิพลที่ยังคงมีมากของเขาอย่างแข็งกร้าวเพื่อสนับสนุนนโยบายฝ่ายซ้าย ใน ค.ศ. 1984 หลี่พบกับประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกนแห่งสหรัฐในระหว่างการเยือนจีนของเรแกน โดยเฉพาะการหารือเกี่ยวกับสถานะของไต้หวันกับประธานาธิบดี หลี่เดินทางเยือนสหรัฐในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1985 นับเป็นครั้งแรกที่ประมุขแห่งรัฐของสาธารณรัฐประชาชนจีนเดินทางเยือนในลักษณะดังกล่าว
เมื่อทศวรรษผ่านไป เติ้ง เสี่ยวผิงซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามกับการดำรงตำแหน่งตลอดชีพมาตลอด ค่อย ๆ สามารถโน้มน้าวผู้อาวุโสพรรคส่วนใหญ่ให้เกษียณอายุได้ หลี่ลงจากตำแหน่งประธานาธิบดีใน ค.ศ. 1988 และหยาง ช่างคุน ขึ้นดำรงตำแหน่งแทน จากนั้นหลี่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานคณะกรรมาธิการแห่งชาติประจำสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีน เขาเป็นผู้สนับสนุนอย่างแข็งขันในการก้าวขึ้นสู่อำนาจของเจียง เจ๋อหมิน[ต้องการอ้างอิง] และระหว่างการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 หลี่เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสพรรคที่มีแนวคิดสายแข็งที่ผลักดันให้มีการตอบโต้การประท้วงอย่างแข็งกร้าวและสนับสนุนความประสงค์ของนายกรัฐมนตรีหลี่ เผิงที่จะใช้กำลังทหารเพื่อปราบปรามการประท้วง หลี่ยังคงทำงานในรัฐบาลจนกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 1992 เป็นหนึ่งปีก่อนวาระของเขาจะหมดลง
ครอบครัว

หลี่มีลูกสี่คน หลี เสี่ยวหลิน ลูกสาวคนเล็กของเขา เป็นประธานสมาคมประชาชนจีนเพื่อมิตรภาพกับต่างประเทศ และสมาชิกคณะกรรมาธิการแห่งชาติประจำสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีน
เสียชีวิตและการรำลึก

หลี่เสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1992 ขณะมีอายุได้ 82 ปี ใกล้จะอายุครบ 83 ปีเพียง 2 วัน พิธีศพของเขาจัดขึ้นในวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1992 โดยมีสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองเข้าร่วม หลังพิธีเสร็จสิ้น หลี่ก็ฌาปนกิจ
รางวัลและเกียรติยศ

เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย ชั้นที่ 1 (โรมาเนีย ค.ศ.1984)
หนังสืออ่านเพิ่ม

Frankel, Benjamin. The Cold War 1945-1991. Vol. 2, Leaders and other important figures in the Soviet Union, Eastern Europe, China and the Third World (1992) pp 191–92.
Yang, Yutong. "Li Xiannian." in China at War: An Encyclopedia (2012) p 225.
| ก่อนหน้า> เจ้าหน้าที่รัฐบาล  | เจ้าหน้าที่รัฐบาล  | หลี่ เซียนเนี่ยน> เจ้าหน้าที่รัฐบาล  | เจ้าหน้าที่รัฐบาล  | ถัดไป> เจ้าหน้าที่รัฐบาล  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| New title | ผู้ว่าการมณฑลหูเป่ย์ ค.ศ. 1949–1954 | สมัยต่อมา หลิว จื่อโฮ่ว |  |  |
| สมัยก่อนหน้า เติ้ง เสี่ยวผิง | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ค.ศ. 1954–1970 | สมัยต่อมา จาง จี๋ฝู |  |  |
| สมัยก่อนหน้า จาง ชุนเฉียว | รองนายกรัฐมนตรีจีน คนที่ 1 ค.ศ. 1976–1977 | สมัยต่อมา เติ้ง เสี่ยวผิง |  |  |
| สมัยก่อนหน้า เย่ เจี้ยนอิง as ประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ | ประธานาธิบดีจีน ค.ศ. 1983–1988 | สมัยต่อมา หยาง ช่างคุน |  |  |
| สมัยก่อนหน้า เติ้ง อิ่งเชา | ประธานสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีน ค.ศ. 1988–1992 | สมัยต่อมา หลี่ รุ่ยหวน |  |  |
| วาระในพรรคการเมือง  | วาระในพรรคการเมือง  | วาระในพรรคการเมือง  |  |  |
| New title | เลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑลหูเป่ย์ ค.ศ. 1949–1954 | สมัยต่อมา หวัง เริ่นจ้ง |  |  |
| สมัยก่อนหน้า เย่ เจี้ยนอิง | รองประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน ดำรวตำแหน่วร่วมกับ: เติ้ง เสี่ยวผิง, เฉิน ยฺหวิน, จ้าว จื่อหยาง, เย่ เจี้ยนอิง และฮฺว่า กั๋วเฟิง ค.ศ. 1977–1982 | ยุบเลิกตำแหน่ง |  |  |
| ตำแหน่งทางทหาร  | ตำแหน่งทางทหาร  | ตำแหน่งทางทหาร  |  |  |
| New title | ผู้บัญชาการเขตทหารหูเป่ย์ ค.ศ. 1949–1950 | สมัยต่อมา หวัง ชู่เชิง |  |  |
| New title | กรรมาธิการการเมืองเขตทหารหูเป่ย์ ค.ศ. 1949–1955 | สมัยต่อมา หวัง เริ่นจ้ง |  |  |
| Order of precedence | Order of precedence | Order of precedence |  |  |
| สมัยก่อนหน้า จ้าว จื่อหยาง as นายกรัฐมนตรี （ลำดับที่ 4） | ลำดับความสำคัญในสาธารณรัฐประชาชนจีน （ประธานาธิบดีจีน; ลำดับที่ 5） ค.ศ. 1982–1985 | สมัยต่อมา เฉิน ยฺหวิน as เลขาธิการคณะกรรมการสอบวินัยส่วนกลาง คนที่ 1 （ลำดับที่ 6） |  |  |
| สมัยก่อนหน้า จ้าว จื่อหยาง as นายกรัฐมนตนี （ลำดับที่ 3） | ลำดับความสำคัญในสาธารณรัฐประชาชนจีน （ประธานาธิบดีจีน; ลำดับที่ 4） ค.ศ. 1985–1987 | สมัยต่อมา เฉิน ยฺหวิน as เลขาธิการคณะกรรมการสอบวินัยส่วนกลาง คนที่ 1 （ลำดับที่ 5） |  |  |
| สมัยก่อนหน้า ว่าน หลี่ as ประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ （ลำดับที่ 6） | ลำดับความสำคัญในสาธารณรัฐประชาชนจีน （ประธานคณะกรรมาธิการแห่งชาติประจำสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีน; ลำดับที่ 7） ค.ศ. 1989–1992 | สมัยต่อมา เผิง เจิน as อดีตประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ （ลำดับที่ 8） |  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef 
หลี่ในกองทัพปลดปล่อยประชาชนในช่วงสงครามกลางเมือง (ค.ศ. 1946)
หลี่กับนีกอลาเอ ชาวูเชสกูก่อนครบรอบ 30 ปีการปลดปล่อยโรมาเนีย 22 สิงหาคม ค.ศ. 1974
หลี่และหลิน เจียเหมย์ ภริยา กับโรนัลด์ เรแกน (ค.ศ. 1985)
หลี่ในตำแหน่งประธานาธิบดี (ค.ศ. 1985)
สะพานพระราม 9

| สะพานพระราม 9 |
| --- | --- |
สะพานพระราม 9 และสะพานทศมราชัน
พิกัด: 13°40′56″N 100°31′03″E﻿ / ﻿13.68231°N 100.51762°E﻿ / 13.68231; 100.51762
เส้นทาง: ทางพิเศษเฉลิมมหานคร
ข้าม: แม่น้ำเจ้าพระยา
ที่ตั้ง: แขวงบางโพงพาง เขตยานนาวา  แขวงราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ  กรุงเทพมหานคร
ชื่อทางการ: สะพานพระราม 9
ผู้ดูแล: การทางพิเศษแห่งประเทศไทย
เหนือน้ำ: สะพานกรุงเทพ
ท้ายน้ำ: สะพานทศมราชัน
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานขึง
วัสดุ: เหล็กและคอนกรีต
ความยาว: 782 เมตร
ความกว้าง: 33 เมตร
ความสูง: 87 เมตร
ช่วงยาวที่สุด: 450 เมตร
จำนวนตอม่อ: 8
เคลียร์ตอนล่าง: 41 เมตร
ประวัติ
วันเริ่มสร้าง: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2527; 40 ปีก่อน (2527-10-01)
วันเปิด: 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530; 37 ปีก่อน (2530-11-22)
ที่ตั้ง
th
สะพานพระราม 9 หรือที่รู้จักกันทั่วไปในนาม สะพานขึง เป็นสะพานเสาขึงระนาบเดี่ยวแห่งแรกของประเทศไทยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรพระราชทานชื่อสะพานพระราม 9 เพื่อเป็นสิริมงคลเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ 5 ธันวาคม 2530
สะพานพระราม 9 เป็นสะพานถนนข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในเส้นทางทางพิเศษเฉลิมมหานคร สายดาวคะนอง-ท่าเรือ มีลักษณะเป็นสะพานชนิด Single Plane Fan Type Cable-Stayed Bridge หรือสะพานขึงโดยใช้สายเคเบิลขนาดใหญ่ขึงเป็นระนาบเดี่ยวไว้กับเสาสูงของสะพานเพื่อรับน้ำหนักของสะพาน เริ่มดำเนินการก่อสร้างเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2527 และมีพิธีเปิดการจราจรเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 โดยมีกิจกรรมวิ่งมาราธอนลอยฟ้าในเวลา 06.00 น.ในวันที่ทำพิธีเปิดโดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธาน มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมกว่า 85,000 คน และในเวลาค่ำพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ นายกรัฐมนตรี เป็นผู้นำประชาชนจุดเทียนชัยถวายพระพร พร้อมกับร่วมร้องเพลงสรรเสริญพระบารมี และมีการแสดงพลุดอกไม้ไฟอย่างตระการตา
ลักษณะของตัวสะพาน

เนื่องจากทางพิเศษเฉลิมมหานคร สายดาวคะนอง-ท่าเรือ มีส่วนหนึ่งที่จะต้องข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาที่บริเวณวัดไทร ซึ่งเป็นบริเวณที่แม่น้ำมีขนาดค่อนข้างกว้าง (ประมาณ 500 เมตร) และริมแม่น้ำทั้ง 2 ฝั่งจะมีคลังสินค้า ช่วงกลางแม่น้ำจะเป็นทุ่นจอดเรือเดินทะเลขนาดใหญ่รับ-ส่งสินค้า ซึ่งกรมเจ้าท่าได้กำหนดว่าถ้าจะสร้างสะพานข้ามแม่น้ำบริเวณดังกล่าวจะต้องมีตอม่ออยู่ในแม่น้ำลึกไม่เกิน 2.00 เมตร วัดจากระดับน้ำต่ำสุด (-1.73 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง "รทก") และท้องสะพานจะต้องสูงกว่าระดับสูงสุด (+2.17 "รทก") ไม่ต่ำกว่า 41.00 เมตร บริษัท Peter Fraenkel International Ing. Dr. Ing. Hellmut Homberg ซึ่งเป็นบริษัทวิศวกรที่ปรึกษา และบริษัทออกแบบ จึงได้ออกแบบสะพานโดยมีตัวสะพานยาว 782 เมตร มีช่วงกลาง (Main Span) ยาว 450 เมตร ตัวสะพานมีความกว้าง 31-33 เมตร มีสายเคเบิลขึงเป็นแบบระนาบเดี่ยว (Single Plane) จำนวนฝั่งละ 17 คู่ มีเสาตอม่อฝั่งละ 4 ต้น แต่ละต้นจะสูง 35-40 เมตร เสาขึงเคเบิล (Pylon) ตั้งอยู่บนตอม่อริมน้ำสูง 87 เมตร ความลาดของสะพาน (Gradient) สูงสุด 5 เปอร์เซ็นต์ และเอียงออกด้านข้าง (Grossfall) 2.5 เปอร์เซ็นต์ ท้องสะพานสูงจากระดับน้ำสูงสุด 41 เมตร ทั้งสองข้างของตัวสะพานจะมีเชิงลาด (Bridge Approaches) ยาว 650 เมตร สำหรับฝั่งพระนคร และ 630 เมตร สำหรับฝั่งธนบุรี การออกแบบเชิงลาดของสะพานเป็นรูป Double T เป็นคอนกรีตอัดแรงมีความยาวช่วงละ 50 เมตร กว้าง 15 เมตร 2 เส้นทางคู่กัน
โครงสร้างของสะพาน

โครงสร้างของสะพานแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ
โครงสร้างของสะพาน > โครงสร้างตัวสะพาน

โครงสร้างตัวสะพาน (Superstructure) ประกอบด้วย ตัวสะพาน เสาขึง สายเคเบิล เป็นเหล็กทั้งสิ้น มีรายละเอียดดังนี้
ตัวสะพาน (Bridge Deck) ประกอบด้วย เหล็กแบบ Box Girder มีคานขวาง (Cross Girder) ทุก ๆ ระยะ 3.60 เมตร ตัวสะพานแบ่งตามความยาวของสะพานออกเป็น 2 ส่วนคือ ตัวสะพานซึ่งอยู่ระหว่างเสาขึงทั้งสองข้างมีความยาว 450 เมตร เรียกว่า Main Span เฉพาะช่วงของ Main Span มีรูปตัดเป็นสี่เหลี่ยมคางหมูกว้าง 33 เมตร ช่วงของ Back Span มีรูปตัดเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า ในส่วนที่บรรจบกับ Main Span มีความกว้าง 33 เมตร และลดลงเป็น 31 เมตร เพื่อต่อกับเชิงลาดของสะพานภายในสะพานมีช่องทางเดินตลอดสะพาน แบ่งเป็น 3 ช่อง มีความสูง 4.00 เมตรเพื่อความสะดวกในการเดินสำรวจสภาพและซ่อมบำรุงภายในสะพานแห่งนี้
เสาขึง (Pylon) มี 2 ต้น เป็นเสาเหล็กรูปหน้าตัดสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 3.00 x 4.50 เมตร ที่โคนเสาบนพื้นสะพาน และลดลงเป็น 2.50 x 3.00 เมตร ที่ยอดเสาสูง 87 เมตร เสาขึงนี้จะทำหน้าที่ยึดและรับแรงดึงจากสายเคเบิลแล้วถ่ายน้ำหนักลงสู่เสาตอม่อ (Pylon Pier) ภายในจะมีบันไดและลิฟท์เพื่อใช้ตรวจสอบและซ่อมบำรุง
สายเคเบิล (Cable) ประกอบด้วย เส้นลวด (Wire) ขนาดเล็กจำนวนมากขบกัน ในลักษณะบิดเป็นเกลียวรอบจุดศูนย์กลาง เรียกว่า Locked Coil Cable มีเส้นผ่าศูนย์กลางขนาด 121 - 167 มิลลิเมตร ความยาว 50-223 เมตร รวมจำนวน 4 ชุด ชุดละ 17 เส้นรวมทั้งหมด 68 เส้น สามารถรับแรงดึงได้ตั้งแต่ 1,500 - 3,000 ตัน
โครงสร้างของสะพาน > โครงสร้างฐานรากสะพาน

โครงสร้างฐานรากสะพาน (Substructure) ประกอบด้วย เสาตอม่อ แท่นหัวเข็ม เสาเข็ม ซึ่งล้วนแต่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก มีรายละเอียด ดังนี้
เสาตอม่อ (Pier) เป็นโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กจำนวน 8 ต้น ที่ฝั่งกรุงเทพฯ 4 ต้น ฝั่งธนบุรี 4 ต้น ตัวริมเรียกว่า Junction Pier (Po และ P7) เป็นเสาคู่ ถัดเข้ามาอีก 2 ตัว เรียกว่า Back Span Pier (P1, P2, P5 และ P6) เป็นเสาตันคอนกรีตเสริมเหล็กขนาด 3.2 x 18.0 เมตร สำหรับตอม่อริมน้ำ (P3 และ P4) มีขนาด 11.0 x 18.0 เมตร เป็นเสากลวงคอนกรีต เสริมเหล็กโดยมีผนังหนา 1.00 เมตรโดยรอบ
เสาเข็ม (Bore Pile) เป็นเสาเข็มเจาะคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2.00 เมตร ลึกประมาณ –30 เมตร รทก ถึง –35 เมตร รทก จำนวนเสาเข็มสำหรับฐานรากริม, ฐานรากกลาง จำนวน 2 ฐาน และฐานรากเสาสูง 8, 8, 10 และ 64 ต้นตามลำดับ
แท่นปิดหัวเสาเข็ม (Pile Cap) เป็นแท่นคอนกรีตเสริมเหล็กเพื่อรองรับเสาสะพานสำหรับฐานรากริม ฐานรากกลาง 2 ฐาน และฐานรากเสาสูงโดยมีขนาด 10 x 25 x 2.50 เมตร ขนาด 11 x 20 x 4.00 เมตรและขนาด 32 x 37 x 6.00 เมตร ตามลำดับ เฉพาะแท่นปิดหัวเสาเข็มของ ฐานรากเสาสูงจะมีขนาดใหญ่ที่สุดต้องใช้ปริมาณคอนกรีตถึง 7,000 ลูกบาศก์เมตร โดยเทต่อเนื่อง
ข้อมูลทั่วไป

วันที่ทำการก่อสร้าง : วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984)
วันเปิดการจราจร : วันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 (ค.ศ. 1987)
บริษัทที่ทำการก่อสร้าง : บริษัท ฮิตาชิ โซนโซน คอร์ปอเรชั่น โตเกียว คอนสตรัคชั่น จำกัด และ บริษัท โกบี สตีล จำกัด
ราคาค่าก่อสร้าง : 1,418,100,000 บาท
แบบของสะพาน : ชนิดเสาขึงระนาบเดี่ยว
ความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง : 41.00 เมตร
ความยาวของสะพาน : 782.00 เมตร
เชิงลาดสะพาน ฝั่งพระนคร : 1,127.00 เมตร 2
เชิงลาดสะพาน ฝั่งธนบุรี : 807.00 เมตร
รวมความยาวทั้งหมด : 2,716 เมตร
จำนวนช่องทางจราจร : 6 ช่องทางจราจร
ความกว้างสะพาน : 33.00 เมตร
ดูเพิ่ม

สะพานทศมราชัน
สะพานขึง
ทางพิเศษเฉลิมมหานคร
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สะพานพระราม 9
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°40′55″N 100°31′08″E﻿ / ﻿13.682058°N 100.519001°E﻿ / 13.682058; 100.519001
| สะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในปัจจุบัน |
| --- | --- | --- | --- |
| เหนือน้ำ สะพานกรุงเทพ  | สะพานพระราม 9  | ท้ายน้ำ สะพานทศมราชัน  |  |
| ด ค กจุดข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา |
| --- | --- | --- |
| จังหวัดนครสวรรค์ |  สะพานเดชาติวงศ์  สะพานตะเคียนเลื่อน  สะพานชุมชนตานิว-มณีวงศ์  สะพานสมเด็จพระวันรัต (เฮง เขมจารี)  |  |
| จังหวัดอุทัยธานี |  สะพานมโนรมย์ 1  |  |
| จังหวัดชัยนาท |  สะพานมโนรมย์ 1  สะพานธรรมจักร  สะพานศรีธรรมจักร  สะพานชัยนาท  เขื่อนเจ้าพระยา  สะพานสรรพยา  |  |
| จังหวัดสิงห์บุรี |  สะพานอินทร์บุรี  สะพานบางระจัน  สะพานอนุสรณ์ 100 ปี สิงห์บุรี (หลวงพ่อแพ 99)  สะพานพรหมบุรี  |  |
| จังหวัดอ่างทอง |  สะพานพระมหาพุทธพิมพ์ 1  สะพานอ่างทอง  สะพานเลี่ยงเมืองอ่างทอง  สะพานป่าโมก  |  |
| จังหวัดพระนครศรีอยุธยา |  สะพานจุฬามณี  สะพานอยุธยา-ภูเขาทอง  สะพานกษัตราธิราช  สะพานอโยธยา  สะพานเกาะเรียน  สะพานเกาะเกิด  สะพานเชียงราก 2  |  |
| จังหวัดปทุมธานี |  สะพานเชียงราก 2  สะพานปทุมธานี 1  สะพานปทุมธานี 2  สะพานนนทบุรี 3  |  |
| จังหวัดนนทบุรี |  สะพานนนทบุรี 3  สะพานพระราม 4  สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า  สะพานพระนั่งเกล้า  สะพานรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม  สะพานมหาเจษฎาบดินทรานุสรณ์  สะพานพระราม 5  สะพานพระราม 7 4  สะพานรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน 4  |  |
| กรุงเทพมหานคร |  สะพานพระราม 7 4  สะพานรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน 4  สะพานพระราม 6  สะพานทางพิเศษประจิมรัถยา  สะพานรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล  สะพานเกียกกาย  สะพานกรุงธน  สะพานพระราม 8  สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า  อุโมงค์รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล  สะพานปฐมบรมราชานุสรณ์  สะพานพระปกเกล้า  สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช  สะพานพระราม 3  สะพานกรุงเทพ  สะพานพระราม 9  สะพานทศมราชัน  สะพานภูมิพล 1 5  |  |
| จังหวัดสมุทรปราการ |  สะพานภูมิพล 1 5  สะพานภูมิพล 2  สะพานกาญจนาภิเษก  |  |
ตัวเอียง: กำลังก่อสร้าง/ยังไม่เปิดใช้งาน 1เชื่อมระหว่างจังหวัดอุทัยธานีกับจังหวัดชัยนาท; 2เชื่อมระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับจังหวัดพระนครศรีอยุธยา; 3เชื่อมระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับจังหวัดนนทบุรี; 4เชื่อมระหว่างจังหวัดนนทบุรีกับกรุงเทพมหานคร; 5เชื่อมระหว่างกรุงเทพมหานครกับจังหวัดสมุทรปราการ
การคว่ำบาตร

การคว่ำบาตร (อังกฤษ: boycott) หมายถึง การยุติการติดต่อกันในมิติใดมิติหนึ่ง เพื่อประโยชน์ในการลงโทษ ต่อรอง หรือเพื่อตักเตือน โดยที่มาของคำว่าคว่ำบาตรในภาษาไทยมาจากศัพท์ในพระไตรปิฎกเถรวาท แต่ส่วนใหญ่คำว่าคว่ำบาตรในประเทศไทยนั้นมักถูกใช้แทนความหมายของคำว่า boycott ในภาษาอังกฤษ ที่เป็นความหมายในด้านการค้าหรือการเมือง
การคว่ำบาตร (boycott หรือ บอยคอตต์) ในทางการค้า มักจะใช้ในระดับการค้าระหว่างประเทศ โดยกลไกการคว่ำบาตรอาจจะมีทั้ง การไม่ยอมขายสินค้าหรือบริการให้ประเทศคู่ค้า หรือไม่ซื้อสินค้าหรือบริการจากประเทศคู่ค้า หรืออาจจะทั้งสองกรณีก็ได้ การคว่ำบาตรในความหมายทางการค้าจึงถือได้ว่าเป็นอาวุธทางเศรษฐกิจที่ร้ายกาจอย่างหนึ่ง เพื่อใช้ต่อรองให้คู่กรณีจำยอมในข้อตกลงด้านอื่น ๆ เช่น ด้านการทูต การเมือง วัฒนธรรม การทหาร หรือแม้แต่ด้านการค้า เนื่องเพราะทุกประเทศในโลกต้องค้าขายกัน เพื่อแลกเปลี่ยนสินค้าและบริการที่ตนเองไม่สามารถผลิตเองได้ หรือผลิตได้ไม่พอกับความต้องการในประเทศ
ศัพทมูลวิทยา

คว่ำบาตร ที่ใช้ในเชิงเศรษฐกิจ ในภาษาไทยได้มาจากคำในพุทธศาสนาที่เป็นการดำเนินการของคณะสงฆ์ในการไม่ติดต่อคบหา (และไม่รับบิณฑบาต) จากอุบาสกอุบาสิกาที่คณะสงฆ์ประสงค์จะตักเตือน และได้เอามาใช้แปลคำว่า Boycott ในภาษาอังกฤษ โดยเดิมนั้นเป็นนามสกุลของ กัปตันชาร์ลส์ คันนิ่งแฮม บอยคอตต์ ซึ่งเป็นคนแรกที่ถูกคว่ำบาตร ไม่คบหาสมาคมด้วย สาเหตุของการที่กัปตันบอยคอตต์ เป็นคนแรกในโลกที่ถูกคว่ำบาตร เนื่องมาจากว่าเขาเป็นเจ้าของที่ดินให้เช่ารายใหญ่ในไอร์แลนด์ แต่ว่ากันว่า กัปตันบอยคอตต์ไล่ผู้เช่าที่ดินทำกินออกจากที่อย่างไร้เมตตา ชาวบ้านจึงรวมตัวกันประท้วงไม่ยอมทำงานให้ ไม่ให้ความร่วมมือใด ๆ ทั้งสิ้นและไม่คบหาสมาคมกับครอบครัวนี้ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 1880 แล้ว แต่ชื่อของเขาก็ยังถูกนำมาใช้อย่างต่อเนื่องยาวนานจนกลายเป็นศัพท์เฉพาะจนถึงปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

การคว่ำบาตร (ศาสนาพุทธ)
สมาคมฟุตบอลซีเรีย

| AFC |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1936; 89 ปีที่แล้ว (1936)
สำนักงานใหญ่: อัลฟัยฮาอ์ ดามัสกัส ประเทศซีเรีย
สมาชิกฟีฟ่า: 1937
สมาชิกAFC: 1970
สมาชิกWAFF: 2001 (สมาชิกผู้ก่อตั้ง)
ประธาน: Mohamed Mazen Daqouri (รักษาการ)
เว็บไซต์: sfa.sy
สมาคมฟุตบอลอาหรับซีเรีย (อาหรับ: الاتحاد العربي السوري لكرة القدم, อังกฤษ: Syrian Arab Football Association) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศซีเรีย มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ดามัสกัส ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2479 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศรวมถึงฟุตบอลทีมชาติซีเรีย
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศซีเรีย
ฟุตบอลทีมชาติซีเรีย
ฟุตบอลหญิงทีมชาติซีเรีย
ฟุตบอลทีมชาติซีเรียรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลทีมชาติซีเรียรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติซีเรียรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
เอเชียนคัพ
ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี