stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พายุเฮอริเคนแซนดี
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา

วันที่ 22 ตุลาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวนอกชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศนิการากัวในทะเลแคริบเบียน
วันที่ 24 ตุลาคม แซนดีเริ่มเคลื่อนตัวไปตะวันออกเฉียงเหนือ ตาพายุเริ่มก่อตัวขึ้นในบริเวณที่มีความหนาแน่น แซนดีกลายเป็นพายุเฮอริเคนในวันเดียวกันและข้ามฝั่งมาทางตะวันออกของจาเมกา
วันที่ 25 ตุลาคม พายุเฮอริเคนแซนดีได้ขึ้นฝั่งในประเทศคิวบาเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 2 ด้วยอัตราเร็วลม 105 ไมล์ต่อชั่วโมง จากนั้นได้เคลื่อนที่ไปยังเฮติและบาฮามาสมีผู้เสียชีวิต 54 คนในเฮติ 11 คนในสาธารณรัฐโดมินิกันและอีกสองคนในบาฮามาส
วันที่ 26-27 ตุลาคม พายุเฮอริเคนแซนดีสลับความรุนแรงระหว่างพายุเฮอริเคนระดับ 1 และพายุโซนร้อนจากนั้นกลับสู่พายุเฮอริเคนระดับ 1 อีกครั้ง
วันที่ 28 ตุลาคม ยังคงเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 1 พายุเฮอริเคนแซนดีเคลื่อนขนานกับรัฐจอร์เจีย เซาท์แคโรไลนาและนอร์ทแคโรไลนา
วันที่ 29 ตุลาคม พายุเฮอริเคนแซนดีเข้าประชิดชายฝั่งทางตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ในระดับพายุเฮอริเคนระดับ 2 จากนั้นก็อ่อนตัวลงเป็นพายุไซโคลนเขตร้อน ในเวลา 12:30 น. พายุเฮอริเคนแซนดีนำลมและฝนที่ตกลงมาที่วอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อเวลา 20:00 น. พายุเฮอริเคนแซนดีมาขึ้นฝั่งใกล้กับแอตแลนติกซิตีและที่รัฐนิวเจอร์ซีย์ด้วยแรงลมที่ 90 ไมล์ต่อชั่วโมง เมื่อรวมกับพระจันทร์เต็มดวงและน้ำขึ้นน้ำลง ทำให้เกิดคลื่นสูง 14 ฟุตที่ท่าเรือนิวยอร์ก ทำให้เกิดน้ำท่วมบริเวณบางส่วนของระบบรถไฟใต้ดินของนิวยอร์กและอุโมงค์สำคัญ พายุได้ทำลายสายไฟฟ้า ต้นไม้ ต้นตอน้ำทั่วบริเวณเมืองแมนฮัตตัน ทำให้เกิดความเสียหายอย่างกว้างขวางใน มลรัฐนิวเจอร์ซีย์ นิวยอร์ก คอนเนทิคัต โรดไอแลนด์และแมสซาชูเซตส์ รวมถึงการเกิดลมและฝนตกหนักตลอดทั้งคืน
วันที่ 30 ตุลาคม พายุเฮอริเคนแซนดีเคลื่อนที่ออกจากนิวยอร์กมุ่งหน้าสู่เพนซิลเวเนีย
วันที่ 31 ตุลาคม พายุแซนดีสลายเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ ที่ทางตะวันตกของรัฐเพนซิลเวเนียและค่อยๆ เคลื่อนที่ไปประเทศแคนาดา โดยทำให้เกิดหิมะตกอย่างหนักในเทือกเขาแอปพาเลเชียน
วันที่ 2 พฤศจิกายน หย่อมความกดอากาศต่ำแซนดีรวมกับพื้นที่ความกดอากาศต่ำทางเหนือแคนาดาตะวันออก
วิลล์ สมิธ

| วิลล์ สมิธ |
| --- | --- |
สมิธใน ค.ศ. 2019
เกิด: วิลลาร์ด แคร์โรลล์ สมิธที่ 2  (1968-09-25) 25 กันยายน ค.ศ. 1968 (56 ปี) ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ
ชื่ออื่น: เดอะเฟรชพรินซ์
อาชีพ: นักแสดง แร็ปเปอร์ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์
ปีปฏิบัติงาน: 1985–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ชีรี ซัมพิโน (สมรส 1992; หย่า 1995) เจดา พิงคิตต์  (สมรส 1997; 2016)
บุตร: 3 คน รวมถึง เจเดนและวิลโลว์
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: ป็อป-แร็ป
ค่ายเพลง:  อินเตอร์สโคป  โคลัมเบีย  อาร์ซีเอ  Jive 
อดีตสมาชิก: DJ Jazzy Jeff & the Fresh Prince
 นักดนตรี
ลายมือชื่อ

วิลลาร์ด แคร์โรลล์ สมิธที่ 2 (อังกฤษ: Willard Carroll Smith II; เกิด 25 กันยายน ค.ศ. 1968) เป็นนักแสดง, แร็ปเปอร์ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ผู้ได้รับรางวัลมากมาย รวมทั้งรางวัลออสการ์ 1 รางวัล, รางวัลลูกโลกทองคำ 1 รางวัล, รางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ 1 รางวัล, รางวัลแบฟตา, และรางวัลแกรมมี 4 รางวัล ใน ค.ศ. 2024 ภาพยนตร์ทั้งหมดของเขาทำรายได้ทั่วโลกกว่า 9.3 พันล้านดอลลาห์สหรัฐ ทำให้เขาเป็นหนึ่งในนักแสดงที่มีรายได้สูงที่สุดของฮอลลีวูด
สมิธแสดงในภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์เรื่อง Hitch และ ยิ้มไว้ก่อนพ่อสอนไว้ สมิธมีผลงานการแสดงอย่างภาพยนตร์ทำเงินติดอยู่ใน 50 อันดับแรกของภาพยนตร์ทำรายได้จากทั่วโลกสูงสุดตลอดกาล เรื่อง Men in Black™ (ซึ่งเขาเป็นผู้บันทึกเสียงเพลงเปิดเรื่องที่คว้ารางวัลแกรมมี) ในปี 1997 และภาพยนตร์ปี 1996 เรื่อง ไอดี 4 สงครามวันดับโลก (Independence Day) สมิธยังแสดงนำในภาพยนตร์ เรื่อง Bad Boys ซึ่งถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดของปี 1995 และยังมีผลงานที่ได้รับการตอบรับที่ดี และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ เรื่อง Six Degrees of Separation, Made in America และ Where the Day Takes You
ประวัติ

สมิธได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์ซึ่งได้รับความนิยมสูงสุดในปี 1996
ทางด้านผลงานสมิธออกผลงานแรกในนามสมิธ ตั้งแต่สมัยที่เขาเรียนปีสุดท้ายอยู่ในไฮสกูล และได้ออกผลงานเดี่ยวซึ่งเคยได้รับสองรางวัลแกรมมี่ และสามรางวัลอเมริกัน มิวสิก อวอร์ด อัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของสมิธ “Big Willie Style” ทำยอดขายมากถึง 8 ล้านชุดอัลบั้มชุด “Willennium” ของเขา และซิงเกอร์ “Will2K” ได้สองแพล็ตตินั่ม และทำยอดขายไปชุดละ 2 ล้านชุด
สมิธแสดงนำในภาพยนตร์ 2 เรื่องที่ติดอยู่ใน 50 อันดับภาพยนตร์ทำรายได้จากทั่วโลกสูงสุดตลอดกาล ได้แก่ ภาพยนตร์ฮิตประจำซัมเมอร์ปี 1997 เรื่อง Men in Black™ (ซึ่งเขาเป็นผู้บันทึกเสียงเพลงไตเติ้ลที่คว้ารางวัลแกรมมี่) และภาพยนตร์ปี 1996 เรื่อง Independence Day สมิธยังแสดงนำในภาพยนตร์ของโคลัมเบีย พิคเจอร์ส เรื่อง Bad Boys ซึ่งถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดของปี 1995 ผลงานภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ของเขายังรวมถึงบทบาทการแสดงที่ได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมในภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ เรื่อง Six Degrees of Separation, Made in America และ Where the Day Takes You
สมิธได้รับตำแหน่งดาราดาวรุ่งชายยอดเยี่ยม จากนาโต้/โชเวสต์ ประจำปี 1995 และต่อมายังได้รับตำแหน่งดารานำชายแห่งปี ในปี 2002 นอกจากนั้น เขายังได้รับรางวัล International Box Office Achievement Award ในปี 1997 และยังได้รับตำแหน่ง “ผู้ให้ความบันเทิงยอดเยี่ยมประจำปี 1999” จาก The NAACP Image Awards นอกจากนี้เขายังเป็นผู้อำนวยการสร้างบริหาร ร่วมกับเจด้า พินเก็ตต์ สมิธ ภรรยาของเขา ให้กับซีรีส์แนวตลกเรื่อง All of Us
ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 94 คริส ร็อกได้กล่าวเชิงเยาะเย้ยอาการโรคผมร่วงเป็นหย่อมของเจดา พิงคิตต์ สมิท ภรรยาของวิลล์ โดยเปรียบเทียบกับการโกนหัวของเดมี มัวร์ ในภาพยนตร์ จี. ไอ. เจน จากคำพูดนี้ วิลล์ได้เดินขึ้นไปบนเวทีและตบหน้าร็อก หลังจากนั้นก็กล่าวห้ามไม่ให้ร็อกเอ่ยชื่อเจดาอีก ต่อมาเมื่อวิลล์ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในงานเดียวกันนั้น เขาได้กล่าวขอโทษผู้จัดงานและผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนี้ทุกคนต่อการกระทำดังกล่าว แต่ไม่ได้เอ่ยถึงคู่กรณีแต่อย่างใด
ผลงานภาพยนตร์

| ปี | ภาพยนตร์ | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1990 | Saturday Morning Videos | Host | TV |
| 1990 | The Perfect Date - "ABC Afterschool Specials" | Hawker | TV |
| 1990 | The Fresh Prince of Bel-Air | William "Will" Smith | TV (1990-1996) |
| 1992 | Blossom | Fresh Prince | TV, Cameo |
| 1992 | Where the Day Takes You | Manny |  |
| 1993 | Made in America | Tea Cake Walters |  |
| 1993 | Six Degrees of Separation | Paul |  |
| 1995 | Bad Boys แบดบอยส์ คู่หูขวางนรก | Detective Mike Lowrey |  |
| 1996 | Independence Day ไอดี 4 สงครามวันดับโลก | Captain Steven “Steve” Hiller, USMC |  |
| 1997 | Men in Black | Agent Jay |  |
| 1998 | Enemy of the State | Robert Clayton Dean |  |
| 1999 | Torrance Rises |  | Cameo |
| 1999 | Wild Wild West | Captain Jim West |  |
| 2000 | Welcome to Hollywood | Himself |  |
| 2000 | The Legend of Bagger Vance | Bagger Vance |  |
| 2001 | Ali | มูฮัมหมัด อาลี | ผู้เข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| 2002 | Men in Black II | Agent J |  |
| 2002 | Girlfriend by B2K | Himself | Music video |
| 2003 | Bad Boys II แบดบอยส์ คู่หูขวางนรก 2 | Detective Mike Lowrey |  |
| 2004 | A Closer Walk | Narrator | Documentary |
| 2004 | Jersey Girl | Himself | Cameo |
| 2004 | American Chopper | Himself | TV, Cameo |
| 2004 | I, Robot | Detective Del Spooner | Producer |
| 2004 | Shark Tale | Oscar | Voice |
| 2005 | There's a God on the Mic |  | Documentary |
| 2005 | Hitch | Alex "Hitch" Hitchens | Producer |
| 2006 | The Pursuit of Happyness ยิ้มไว้ก่อนพ่อสอนไว้ | คริส การ์ดเนอร์ | Producer, ผู้เข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| 2007 | I Am Legend | Dr. Robert Neville |  |
| 2008 | Hancock แฮนค็อค ฮีโร่ขวางนรก | John Hancock | Also a producer |
| 2008 | Seven Pounds | Ben | Post Production |
| 2022 | King Richard คิง ริชาร์ด | ริชาร์ด วิลเลียมส์ | รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2008-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)
แปร

| แปร |
| --- | --- |
เมือง
ทิวทัศน์เมืองแปรและแม่น้ำอิรวดีจากเจดีย์ชเวซานดอ
แปรที่ตั้งเมืองแปรในประเทศพม่า
พิกัด: 18°49′12″N 95°12′56″E﻿ / ﻿18.82000°N 95.21556°E﻿ / 18.82000; 95.21556
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคพะโค
จังหวัด: แปร
อำเภอ: แปร
ประชากร (2014)
 • เขตเมือง: 134,861 คน
 • รวมปริมณฑล: 251,643 คน
เขตเวลา: UTC+6:30 (+6:30)
แปร, ปยี (พม่า: ပြည်, ออกเสียง: [pjì]) หรือ ปรอน (มอญ: ပြန်, ออกเสียง: [prɔn]) เป็นเมืองในภาคพะโค (หงสาวดี) ของประเทศพม่า ตั้งอยู่ที่ราบลุ่มปากแม่น้ำอิรวดี ห่างจากย่างกุ้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 260 กิโลเมตร
ในอดีต เมืองแปรเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรศรีเกษตรของชนเผ่าปยูมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 1 เป็นศูนย์กลางการค้าเพราะอยู่ในบริเวณที่สามารถเดินทางออกสู่ทะเลได้สะดวก
วันเดอร์เกิลส์

South Korean girl group
| วันเดอร์เกิลส์ |
| --- | --- |
วันเดอร์เกิลส์ในเดือนกันยายน 2016  จากซ้ายไปขวา: เยอึน, ฮเยริม, ยูบิน, และซ็อนมี
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: โซล เกาหลีใต้
แนวเพลง:  เคป็อป  เรโทร  ป็อปร็อก  แดนซ์ป็อป 
ช่วงปี: ค.ศ. 2007 (2007)–ค.ศ. 2017 (2017)
ค่ายเพลง:  เจวายพี  DefStar  Jonas  Studio J 
อดีตสมาชิก:  ยูบิน  เยอึน  ซ็อนเย  ซ็อนมี  ฮย็อนอา  โซฮี  ฮเยริม 
วันเดอร์เกิลส์ (เกาหลี: 원더걸스; อังกฤษ: Wonder Girls) เป็นเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ ก่อตั้งโดยเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ วันเดอร์เกิลส์เปิดตัวครั้งแรกพร้อมซิงเกิล "Irony" ประกอบด้วยสมาชิกจำนวนห้าคนคือ เยอึน, ซ็อนเย, ซ็อนมี, ฮย็อนอา และ โซฮี ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 ต่อมาหลังการถอนตัวออกจากวงของฮย็อนอาในเดือนกรกฎาคมปี ค.ศ. 2007 ยูบิน ถูกเพิ่มเข้ามาแทนที่ก่อนที่วงจะปล่อยสตูดิโออัลบั้มชุดแรก "The Wonder Years" (ค.ศ. 2007) โดยอัลบั้มนี้มาพร้อมกับซิงเกิลยอดนิยมอย่าง "Tell Me" ซึ่งติดอันดับสูงสุดบนชาร์ตเพลงออนไลน์และชาร์ตเพลงออฟไลน์ของประเทศเกาหลีใต้หลายชาร์ต
วันเดอร์เกิลส์สร้างชื่อเสียงในวงกว้างให้กับพวกเธอเองในฐานะที่เป็นหนึ่งในกลุ่มศิลปินหญิงระดับแนวหน้าของประเทศด้วยซิงเกิลยอดนิยมที่ปล่อยในปี ค.ศ. 2008 อย่าง "So Hot" และ "Nobody"  ในปี ค.ศ. 2009 "Nobody" ได้ติดอันดับที่ 76 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 หลังจากปล่อยวางจำหน่ายเป็นซิงเกิลในประเทศสหรัฐอเมริกา ทำให้วันเดอร์เกิลส์กลายเป็นศิลปินกลุ่มแรกจากประเทศเกาหลีใต้ที่มีเพลงติดอันดับบนชาร์ตของบิลบอร์ด วันเดอร์เกิลส์ได้เข้าสู่ตลาดเพลงสหรัฐฯ ในปีเดียวกันด้วยการแสดงเปิดให้กับ 'Jonas Brothers World Tour' โดยแสดงเพลงของพวกเธอในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ
ต่อมาในปี ค.ศ. 2010 ซ็อนมีได้ถอนตัวออกจากวงเพื่อกลับไปมุ่งเน้นทางการศึกษาต่อในโรงเรียน และฮเยริมถูกเพิ่มเข้ามาแทนที่ก่อนที่วงจะวางจำหน่ายซิงเกิล "2 Different Tears" ในประเทศเกาหลีและสหรัฐอเมริกา "Wonder World"  (ค.ศ. 2011) สตูดิโออัลบั้มชุดที่สองของวันเดอร์เกิลส์มาพร้อมกับซิงเกิล "Be My Baby" ที่ถือว่าประสบความสำเร็จ ในปี ค.ศ. 2012 วันเดอร์เกิลส์ได้แสดงในภาพยนตร์ The Wonder Girls ของช่องโทรทัศน์ TeenNick และปล่อยซิงเกิลจำนวน 3 ซิงเกิล ได้แก่ "Like This" "The DJ Is Mine" และ "Like Money" รวมถึงเซ็นสัญญากับ DefStar Records และ Sony Music Japan เพื่อการเปิดตัวครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น ก่อนที่วงจะว่างเว้นจากการทำกิจกรรมเป็นระยะเวลานานถึงสามปี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2015 ได้มีประกาศออกมาว่าซ็อนเยและโซฮีตัดสินใจถอนตัวออกจากวง ขณะที่ซ็อนมีจะกลับมาทำกิจกรรมวงร่วมกันกับสมาชิกที่เหลืออีกครั้ง สมาชิกที่เหลือทั้งสี่คนได้นำคอนเซ็ปต์วงดนตรีมาปรับใช้กับอัลบั้มสตูดิโอชุดที่สาม "Reboot"  (ค.ศ. 2015) อัลบั้มเต็มชุดสุดท้ายของวันเดอร์เกิลส์ และซิงเกิลอันดับหนึ่งแห่งปี ค.ศ. 2016 "Why So Lonely" จากรายงานของบิลบอร์ด วันเดอร์เกิลส์มียอดขายอัลบั้มทั้งหมด 19,000 ชุดในสหรัฐอเมริกา
วันเดอร์เกิลส์เป็นที่รู้จักกันในฐานะ "ราชินีแห่งคอนเซปต์แนวย้อนยุคของเกาหลีใต้" จากความโดดเด่นในเพลงของพวกเธอที่มีองค์ประกอบของดนตรีจากช่วงระหว่างทศวรรษที่ 1960 จนถึงทศวรรษที่ 1980 ในปี ค.ศ. 2017 บิลบอร์ดได้จัดอันดับให้วันเดอร์เกิลส์อยู่ในอันดับที่ 3 ของรายการ "Top 10 K-pop Girl Groups of the Past Decade" วันเดอร์เกิลส์ได้ประกาศยุติการทำกิจกรรมวงอย่างเป็นทางการในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2017 หลังจากที่การเจรจาต่ออายุสัญญากับสมาชิกบางคนไม่ประสบความสำเร็จ ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 วันเดอร์เกิลส์ได้ปล่อยซิงเกิลสุดท้าย "Draw Me" ซึ่งถือเป็นการปล่อยเพลงเพื่อฉลองในวาระครบรอบปีที่ 10 ของวงนับตั้งแต่การเปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 2007 ด้วย
ประวัติ > ปี ค.ศ. 2006 - 2007 MTV Wonder Girls การเปิดตัวและการเปลี่ยนสมาชิก

หลังจากที่พัค จิน-ย็อง ได้เปิดเผยชื่อวงศิลปินหญิงวงแรกของเขา วันเดอร์เกิลส์ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 วันเดอร์เกิลส์ได้ถูกแนะนำให้รู้จักผ่านรายการโทรทัศน์ MTV Wonder Girls โดยสี่ตอนแรกแนะนำบุคลิกและประวัติคร่าว ๆ ของสมาชิกแต่ละคน หลังจากที่เลือกเยอึนเป็นสมาชิกคนที่ห้าได้ไม่นาน วันเดอร์เกิลส์ได้ขึ้นแสดงครั้งแรกในรายการ MTV Studio พวกเธอได้แสดงเวอร์ชันคัฟเวอร์ของเพลง "Don't Cha" โดยพุสซีแคตดอลส์ พร้อมกับเพลงโปรโมตของตัวเอง "Irony" และ "미 안 한 마 음" ("It's Not Love") ซ็อนเยร้องเพลง "Stand Up for Love" โดยเดสทินีส์ไชลด์ในเวอร์ชันของเธอเอง ฮย็อนอาแสดงทักษะการเต้นของเธอ ส่วนสมาชิกอีกสามคน เยอึน, ซอนมี และโซฮีแสดงคัฟเวอร์เพลง "Together Again" โดยเจเน็ต แจ็กสัน
วันเดอร์เกิลส์เปิดตัวอย่างเป็นทางการในช่วงต้นปี ค.ศ. 2007 ทางรายการ MBC 's Show! Music Core โดยแสดงเพลง "Irony" ซิงเกิลแนวฮิปฮอปจากมินิอัลบั้มแรกของพวกเธอ "The Wonder Begins"  ในปี ค.ศ. 2007 อัลบั้มชุดนี้มียอดขายกว่า 11,454 ชุด หลังจากนั้นไม่นานเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ได้ประกาศให้ "วันเดอร์ฟูลส์ (Wonderfuls)"  เป็นชื่อเรียกแฟนคลับของวันเดอร์เกิลส์อย่างเป็นทางการ ต่อมาวันเดอร์เกิลส์ได้ทำการแสดงในประเทศจีนหลายครั้งหลังจากที่สมาชิกได้เรียนภาษาจีน อย่างไรก็ตามในช่วงกลางปี ค.ศ. ​​2007 สมาชิกของวันเดอร์เกิลส์หลายคนประสบปัญหาจากอาการบาดเจ็บต่าง ๆ และปัญหาสุขภาพ ในวันที่ 25 มิถุนายน โซฮีถูกพักงานเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนหลังจากได้รับบาดเจ็บที่เอ็นเข่าจากการตกจากรถมอเตอร์ไซค์ที่กำลัฝวิ่งระหว่างการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง "뜨거운것이좋아" (I like it hot)
สมาชิกที่เหลืออีกสี่คนยังคงทำการแสดงต่อไปจนกระทั่งถึงปลายเดือนกรกฎาคม ฮย็อนอาถอนตัวออกจากวงโดยพ่อแม่ของเธอเนื่องจากความกังวลของพวกเขาเกี่ยวกับปัญหาโรคลำไส้อักเสบเรื้อรังและการเป็นลมหมดสติอยู่บ่อย ๆ ของเธอ ต่อมาในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 2007 บริษัท Good Entertainment ได้ส่งยูบิน เด็กฝึกหัดของพวกเขาไปให้กับเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์เพื่อแทนที่ตำแหน่งของฮย็อนอา เธอเปิดตัวครั้งแรกในอีกสามวันต่อมาในการแสดงสดเพลง "Tell Me" ของวงทางรายการ Music Bank
"The Wonder Years" อัลบั้มเต็มชุดแรกของพวกเธอถูกปล่อยในสัปดาห์ถัดมาโดยมี "Tell Me" เป็นซิงเกิลนำ เนื่องจากมีการเพิ่มยูบินเข้ามาในนาทีสุดท้าย เพลงเวอร์ชันในอัลบั้มจึงไม่มีท่อนของเธอ อย่างไรก็ตามท่อนบริดจ์พร้อมกับแร็พโดยยูบินก็ถูกนำมาใช้ประกอบในเพลงเวอร์ชันสำหรับแสดง ซิงเกิลได้รับความนิยมเป็นอย่างมากและคว้าอันดับหนึ่งในรายการโทรทัศน์หลายรายการและบนชาร์ตเพลงทางอินเทอร์เน็ต อาทิเช่น KBS 's Music Bank และยังได้กลายเป็นเพลงยอดนิยมอันดับหนึ่งในประเทศไทย ท่าเต้นของเพลงเรียบง่ายและถูกนำมาเต้นเลียนแบบกันอย่างกว้างขวาง จนกระทั่งถึงเดือนตุลาคม การแสดงเต้นของเพลงโดยกลุ่มแฟนคลับจำนวนมาก มีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ บนเว็บไซต์แบ่งปันวิดีโอยอดนิยมอย่าง ยูทิวบ์ และ Daum รวมไปถึงการแสดงเต้นสั้น ๆ จากตำรวจกลุ่มหนึ่งในช่วงท้ายของรายการ Star King ของสถานีโทรทัศน์ KBS ชื่อเรียกจากการได้รับความนิยมอย่างสูงของท่าเต้นได้กลายเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางว่า "เทลมีไวรัส (Tell Me Virus)" และพวกเธอยังได้รับความสนใจอย่างมากจากฉายา "น้องสาวแห่งชาติ" วันเดอร์เกิลส์มีตารางการโปรโมตที่ยืดเยื้อยาวนานอย่างมากสำหรับอัลบั้มของพวกเธอ และในช่วงปลายปี ค.ศ. 2007 พวกเธอได้เริ่มแสดงซิงเกิลที่สอง "이바보 (This Fool)" และในขณะเดียวกัน MTV ยังได้เริ่มออกอากาศซีรีส์ของรายการเรียลลิตีทางโทรทัศน์ The Wonder Life ที่นำแสดงโดยวันเดอร์เกิร์ลส์
ประวัติ > ปี ค.ศ. 2008 การทำกิจกรรมหลังการถอนตัวของสมาชิก

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 วันเดอร์เกิลส์ได้ร่วมงานกับพัค จิน-ย็อง ในฐานะแขกรับเชิญพิเศษในการจัดทัวร์คอนเสิร์ตเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนทั่วประเทศเกาหลีใต้และที่สหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเธอถ่ายทำมิวสิควิดีโอสำหรับเพลง "Wishing on a Star" ขณะที่อยู่ในนิวยอร์ก "So Hot" ถูกปล่อยในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 ไม่นานหลังจากนั้นเพลงได้ขึ้นอันดับสูงสุดบนชาร์ตออนไลน์ ช่วงกลางปี ค.ศ. ​​2008 พวกเธอได้แสดงเพลง "So Hot" และ "This Time" ในรายการ MBC's  Show! Music Core เนื่องจากยูบินมีอาการบาดเจ็บเส้นเสียงจึงต้องลิปซิงค์ชั่วคราวในท่อนของเธอตามคำสั่งของแพทย์
หลังจากช่วงพักที่สั้นมาก วันเดอร์เกิลส์ได้คัมแบคในช่วงต้นปี ค.ศ. 2008 โดยได้ปล่อยมิวสิควิดีโอเพลง "Nobody" และวางจำหน่ายดิจิทัลซิงเกิลในเวลาเดียวกัน สุดสัปดาห์ต่อมาพวกเธอได้ขึ้นแสดงในรายการ Show! Music Core , Music Bank และ Inkigayo เพลงขึ้นสู่อันดับ 1 ในรายการ KBS 'Music Bank' และอยู่ที่อันดับเดิมติดต่อกันเป็นเวลานานถึงสี่สัปดาห์ และยังชนะรางวัล Cyworld's "Song of the Month" ในเดือนกันยายนและเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 2008  "Nobody" ยังจุดประกายกระแสความคลั่งไคล้ในการเต้นเหมือนกับ "Tell Me" อีกด้วย
ในงาน Mnet KM Music Festival  ประจำปี ค.ศ. 2008 วันเดอร์เกิลส์ได้รับรางวัล 3 รางวัล ได้แก่รางวัล "Song of the Years" รางวัล "Best Music Video" สำหรับเพลง "Nobody" และรางวัล "Best Female Group" และวันเดอร์เกิลส์ยังชนะรางวัลในงาน 2008 Golden Disk Awards สำหรับยอดขายดิจิทัลที่สูง และที่งาน Seoul Music Awards ครั้งที่ 18 วันเดอร์เกิลส์ชนะรางวัล "ศิลปินแห่งปี (Daesang)" ซึ่งเป็นรางวัลสูงสุดสำหรับ "Nobody" นอกเหนือจากรางวัลอื่นๆ อีกสองรางวัล
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2008 วันเดอร์เกิลส์ได้เซ็นสัญญากับบริษัท Creative Artists Agency (CAA) ในช่วงสิ้นปี ค.ศ. 2008 พวกเธอมีรายได้โดยในนามวงเป็นมูลค่ากว่า 12,000 พันล้านวอน (10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ประวัติ > ปี ค.ศ. 2013 - 2014 การหยุดพักการทำกิจกรรมวง และการถอนตัวของซ็อนเยและโซฮี

ซ็อนเยได้ประกาศว่าเธอกำลังจะแต่งงานในช่วงเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 ในช่วงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ต่อมาเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ได้ประกาศว่าวงจะอยู่ในสถานะว่างจากการทำกิจกรรม ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 วันเดอร์เกิลส์ได้ทำการแสดงของพวกเธอในงาน 'Winter Special Olympics in Pyeong Chang' ณ ประเทศเกาหลีใต้ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่พวกเธอจะหยุดพักการทำกิจกรรมวง
ซ็อนเยให้กำเนิดบุตรสาวคนแรกในเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 2013เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ปฏิเสธการออกจากวงของซ็อนเยและระบุว่าเธอยังคงเป็นสมาชิกของวันเดอร์เกิลส์อยู่โดยไม่คำนึงถึงสถานะที่ว่างจากการทำกิจกรรมของเธอ ต่อมาในเดือนธันวาคมปี ค.ศ. 2013 โซฮีได้ตัดสินใจออกจากเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์และเซ็นสัญญากับ KeyEast Entertainment เพื่อมุ่งเน้นในอาชีพนักแสดงของเธอ ในเดือนธันวาคมปี ค.ศ. 2014 ซ็อนเยออกจากวงการบันเทิงอย่างเป็นทางการเพื่อมุ่งสู่การใช้ชีวิตส่วนตัวของเธอกับครอบครัวและงานเผยแผ่ศาสนาของเธอในเฮติกับสามีของเธอ ทำให้แผนการปล่อยอัลบั้มภาษาอังกฤษ ซีรีส์ทางโทรทัศน์และการโปรโมตในสหรัฐอเมริกาในอนาคตของวง ถูกยกเลิกทั้งหมด
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 อดีตสมาชิกของวง ซ็อนมี ได้เปิดตัวเป็นศิลปินเดี่ยวพร้อมกับซิงเกิลแรก "24 Hours" ในปีถัดมาซ็อนมีได้ปล่อยอีพีแรกของเธอในชื่อ "Full Moon" ต่อมาในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 มีการประกาศว่าเยอึนจะเปิดตัวเป็นศิลปินเดี่ยวภายใต้นามแฝง "ฮอตเฟลต์" ("Ha:tfelt" การรวมกันของคำว่า "Hot" และ "Heartfelt") "Me?"  มินิอัลบั้มชุดแรกแรกของเธอได้ถูกปล่อยในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2014
ประวัติ > ปี ค.ศ. 2015 การเปลี่ยนแปลงสมาชิกและการกลับมาพร้อมอัลบั้ม REBOOT

วันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2015 เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ได้ประกาศว่าวันเดอร์เกิลส์กำลังจะกลับมาหลังว่างจากการทำกิจกรรมวงเป็นเวลานานถึงสามปี ตัวแทนของค่ายยืนยันว่าอดีตสมาชิกซ็อนมีจะกลับเข้าร่วมวงเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ถอนตัวไปในปี ค.ศ. 2010 วันเดอร์เกิลส์เปลี่ยนรูปแบบจากกลุ่มดนตรีร้องเต้น เป็นวงดนตรีที่มีสมาชิกสี่คนพร้อมด้วยสมาชิกแต่ละคนเล่นเครื่องดนตรี ได้แก่ ยูบิน (กลอง), เยอึน (คีย์บอร์ด), ฮเยริม (กีตาร์) และซ็อนมี (เบส) การกลับมาของพวกเธอมีจุดเด่นเป็นคอนเซ็ปต์สไตล์ย้อนยุค, เสียงสะท้อนแบบยุคทศวรรษที่ 1980 ตลอดทั้งอัลบั้ม คล้ายกับผลงานเพลงที่ผ่านมาของพวกเธอ  "I Feel You" ซิงเกิ้ลโปรโมตจากอัลบั้มได้ถูกปล่อยในวันที่ 2 สิงหาคม ต่อมาในวันที่ 3 สิงหาคม วงปล่อยอัลบั้มที่เต็มชุดที่สามในชื่อ "REBOOT" อัลบั้มประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์โดยได้อันดับที่ 5 บนชาร์ต Gaon Albums Chart และอันดับที่สองบนชาร์ต Billboard World Albums สมาชิกแต่ละคนมีส่วนร่วมในขั้นตอนการเรียบเรียงและการผลิตอัลบั้มในครั้งนี้
ในวันที่ 2 ตุลาคม มีประกาศว่าวันเดอร์เกิลส์จะเป็นแขกรับเชิญในรายการ Saturday Night Live Korea พวกเธอได้แสดงเพลงที่เป็นที่นิยมได้แก่ "I Feel You", "Nobody" และ "Tell Me" ต่อมาในวันที่ 27 ธันวาคม วงได้ขึ้นแสดงในรายการ SBS Gayo Daejeon และรายการ MBC Gayo Daejejeon ในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2015 โดยอัลบั้ม "REBOOT" ได้อันดับที่ 1 จากการจัดอันดับในลิสต์รายการ 'The Best 10 K-Pop Albums' ประจำปี ค.ศ. 2015 โดยบิลบอร์ด และอันดับที่ 18 ในการจัดอันดับในลิสต์รายการ 'The 20 Best Albums of 2015' โดย FuseTV
ประวัติ > ปี ค.ศ. 2016 - 2017 ซิงเกิล Why So Lonely และการยุติกิจกรรมวง

ในช่วงกลางปี ค.ศ. ​​2016 วันเดอร์เกิร์ลส์ได้เริ่มต้นโปรโมตซิงเกิลที่กำลังจะมาถึง ในวันที่ 18 มิถุนายน วงได้ปล่อยหนึ่งในเพลงบีไซด์ชื่อว่า "To The Beautiful You" ต่อมาในวันที่ 5 กรกฎาคม วันเดอร์เกิลส์ได้ปล่อยเพลง "Why So Lonely" พร้อมด้วยเพลงบีไซด์ "To the Beautiful You" และ "Sweet & Easy" ในรูปแบบของซีดีและดิจิทัลซิงเกิล ซิงเกิลนี้ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ในประเทศเกาหลีใต้ โดยมียอดดาวน์โหลดในรูปแบบดิจิทัลติดอันดับสูงสุดบนชาร์ต Gaon Digital Chart และในวันที่ 12 กรกฎาคม วงได้แสดงเวอร์ชันเต้นของเพลง "Why So Lonely" เป็นครั้งแรกในรายการ The Show ทางช่อง SBS MTV และชนะรางวัลจากรายการเพลงในสัปดาห์นั้น ถือเป็นการชนะรางวัลอันดับหนึ่งในรายการเพลงครั้งแรกของพวกเธอนับตั้งแต่ที่ปล่อยเพลง "Like This" ในปี ค.ศ. 2012 และวงยังได้แสดงเพลงนี้ในพิธีเปิดงานกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนประจำปี ค.ศ. 2016 ในวันที่ 19 กรกฎาคมสำหรับทีมนักกีฬาโอลิมปิกของเกาหลีใต้
ในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2017 เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ได้ประกาศว่าวันเดอร์เกิลส์กำลังจะยุติกิจกรรมวง โดยมีเพียง ยูบิน และ ฮเยริมที่ต่ออายุสัญญาใหม่ในขณะที่เยอึน และ ซ็อนมี ตัดสินใจออกจากบริษัท ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 วงได้ปล่อยซิงเกิลสุดท้าย "Draw Me" และในขณะเดียวกันยังถือเป็นซิงเกิลสำหรับการฉลองครบรอบปีที่ 10 ของวงนับตั้งแต่เปิดตัวในปี ค.ศ. 2007
ลักษณะงานศิลป์ และอิทธิพล > รูปแบบดนตรี

วันเดอร์เกิลส์เป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีสำหรับเสียงและคอนเซปต์แบบย้อนยุคที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของวง จะสังเกตได้ว่าเพลงของพวกเธอมีองค์ประกอบของดนตรีจากช่วงระหว่างทศวรรษที่ 1960, 1970 และ 1980 วันเดอร์เกิลส์เป็นที่รู้จักในนาม "ราชินีแห่งคอนเซปต์แนวย้อนยุคของเกาหลีใต้" จากจุดเด่นในเพลงของพวกเธอที่มีองค์ประกอบทั้งจากช่วงทศวรรษที่ 1960 ในเพลงที่เป็นที่นิยมอย่าง "Nobody", ช่วงทศวรรษที่ 1970 ในเพลง "Why So Lonely" และช่วงทศวรรษที่ 1980 ที่สามารถได้ยินได้จากในเพลง "Tell Me", "So Hot", "2 Different Tears", "Be My Baby" และ "I Feel You" มิวสิกวิดีโอของพวกเธอยังอ้างอิงถึงแฟชั่นแนวย้อนยุคและการแสดงแบบย้อนยุค โดยเพลง "Nobody" ได้รับแรงบันดาลใจส่วนใหญ่มาจากวัฒนธรรมแอฟริกัน-อเมริกันในช่วงยุคทศวรรษที่ 1960 และวงอาร์แอนด์บีชื่อดังอย่างเดอะซูพรีมส์ ส่วนเพลง "I Feel You" เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1987 และแสดงให้เห็นถึงการเล่นเครื่องดนตรีของสมาชิกแต่ละคนและฉากต่าง ๆ หลายฉากที่ได้รับแรงบันดาลใจอย่างมากจากช่วงยุคทศวรรษที่ 1980