stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเก็บพลังงาน
วิธีการเก็บรักษา > สารเคมีอื่น ๆ > พลังงานให้เป็นแก๊ส

บทความหลัก: Power to gas
Power to gas เป็นเทคโนโลยีที่แปลงพลังงานไฟฟ้าที่ใช้เชื้อเพลิงแก๊ส. มีสามวิธีที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน; ทั้งหมดใช้ไฟฟ้าแยกน้ำให้เป็นไฮโดรเจนและออกซิเจนโดยวิธีการอิเล็กโทรไลซิส.
ในวิธีการแรก, ไฮโดรเจนที่ได้จะถูกฉีดเข้าไปในกริดก๊าซธรรมชาติหรือถูกนำไปใช้ในการขนส่งหรืออุตสาหกรรม. วิธีที่สองคือการรวมไฮโดรเจนกับแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์และแปลงสองก๊าซให้เป็นมีเทน (ดูก๊าซธรรมชาติ) โดยใช้ปฏิกิริยา methanation เช่นปฏิกิริยา Sabatier หรือ methanation ทางชีวภาพทำให้เกิดการสูญเสียการแปลงพลังงานส่วนเกินที่ 8%. จากนั้น แก๊สมีเทนอาจจะถูกป้อนให้กับกริดของก๊าซธรรมชาติ. วิธีที่สามใช้ก๊าซที่ได้จากเครื่องผลิตก๊าซไม้ (อังกฤษ: wood gas generator) หรือโรงงานก๊าซชีวภาพ, หลังจาก ที่ต้วเพิ่มสมรรถนะของก๊าซชีวภาพถูกผสมเข้ากับไฮโดรเจนที่ผลิตจาก Electrolyzer, เพื่อยกระดับคุณภาพของก๊าซชีวภาพ.
จากนั้น พลังงานส่วนเกินหรือพลังงานช่วง off–peak ที่สร้างโดยกังหันลมหรือแผงเซลล์แสงอาทิตย์จะสามารถนำไปใช้สำหรับสร้างความสมดุลของโหลดในกริดพลังงาน. การใช้ระบบก๊าซธรรมชาติที่มีอยู่สำหรับไฮโดรเจน, ผู้ผลิตเซลล์เชื้อเพลิงเช่น Hydrogenics และผู้จัดจำหน่ายก๊าซธรรมชาติเช่น Enbridge ได้ร่วมมือกันในการพัฒนาระบบ power to gas ดังกล่าวในแคนาดา.
ไฮโดรเจนสามารถเก็บไว้ในเครือข่ายท่อส่งก๊าซธรรมชาติ. ก่อนที่จะเปลี่ยนไปใช้ก๊าซธรรมชาติ, เครือข่ายก๊าซของเยอรมันได้ดำเนินการโดยใช้ towngas, ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยไฮโดรเจน. ความจุในการจัดเก็บของเครือข่ายก๊าซธรรมชาติเยอรมัน, ซึ่งก็ประกอบด้วยถ้ำที่มนุษย์สร้างขึ้นมากมาย (ถ้ำเทียมที่สร้างโดยการทำเหมืองแร่), มีมากกว่า 200,000 GW·ชั่วโมง, ซึ่งเพียงพอสำหรับความต้องการพลังงานหลายเดือน. จากการเปรียบเทียบ, ความสามารถของโรงเก็บพลังงานแบบสูบทั้งหมดของมีเพียงประมาณ 40 GW·ชั่วโมงเท่านั้น. การขนส่งพลังงานผ่านทางเครือข่ายก๊าซจะสูญเสียน้อยมาก (<0.1%) กว่าในเครือข่ายสายส่ง (8%) (ยกเว้นระบบสายส่งกระแสตรงความดันสูง). การใช้ระบบท่อส่งก๊าซธรรมชาติที่มีอยู่แล้วสำหรับไฮโดรเจนได้รับการศึกษาโดย NaturalHy.
วิธีการเก็บรักษา > สารเคมีอื่น ๆ > เชื้อเพลิงชีวภาพ

บทความหลัก: biofuel
เชื้อเพลิงชีวภาพต่าง ๆ เช่นไบโอดีเซล, น้ำมันพืชตรง, เชื้อเพลิงแอลกอฮอล์, หรือชีวมวลสามารถใช้แทนเชื้อเพลิงไฮโดรคาร์บอนได้. กระบวนการทางเคมีหลายอย่างสามารถแปลงคาร์บอนและไฮโดรเจนในถ่านหิน, ก๊าซธรรมชาติ, พืชและสัตว์ (ชีวมวล), และขยะอินทรีย์ให้เป็นสารไฮโดรคาร์บอนสั้นเหมาะที่จะใช้แทนเชื้อเพลิงไฮโดรคาร์บอนที่มีอยู่. ตัวอย่างเช่นดีเซลแบบ Fischer-Tropsch, เมทานอล, ไดเมทิลอีเทอร์, หรือ ซินแก๊ส. แหล่งดีเซลนี้ถูกใช้อย่างกว้างขวางในสงครามโลกครั้งที่สองในประเทศเยอรมนี, ที่การเข้าถึงแหล่งจ่ายน้ำมันดิบถูกจำกัด. วันนี้แอฟริกาใต้ผลิตส่วนใหญ่ของดีเซลของประเทศจากถ่านหินด้วยเหตุผลที่คล้ายกัน. ราคาน้ำมันในระยะยาวเหนือ US$ 35/บาร์เรลอาจทำให้เชื้อเพลิงเหลวสังเคราะห์ดังกล่าวประหยัดในกระบวนการผลิตขนาดใหญ่ (ดูถ่านหิน). บางส่วนของพลังงานในต้นฉบับเดิมได้หายไปในขั้นตอนการแปลง. ในทางประวัติศาสตร์, ต้วถ่านหินเองได้ถูกใช้โดยตรงเพื่อวัตถุประสงค์ในการขนส่งด้วยยานพาหนะและเรือที่ใช้เครื่องยนต์ไอน้ำ. นอกจากนี้ ก๊าซธรรมชาติอัดยังถูกใช้เป็นเชื้อเพลิงอีกด้วย, เช่นรถเมล์กับบางหน่วยงานขนส่งมวลชน.
วิธีการเก็บรักษา > สารเคมีอื่น ๆ > แก๊สมีเทน

บทความหลัก: Substitute natural gas
แก๊สมีเทนเป็นสารไฮโดรคาร์บอนที่ธรรมดาที่สุดที่มีสูตรโมเลกุล CH4. แก๊สมีเทนสามารถผลิตได้จากพลังงานไฟฟ้าโดยการใช้เทคโนโลยี power to gas. แก๊สมีเทนจะถูกเก็บไว้ง่ายกว่าไฮโดรเจนและการขนส่ง, การจัดเก็บและโครงสร้างพื้นฐานการเผาไหม้ (ท่อส่ง, gasometers, โรงไฟฟ้า) มีความมั่นคงแล้ว.
ก๊าซธรรมชาติสังเคราะห์ (SNG) จะถูกสร้างขึ้นในกระบวนการหลายขั้นตอน, เริ่มต้นเมื่อไฮโดรเจนและออกซิเจนถูกผลิตขึ้นระหว่างอิเล็กโทรไลซิสของน้ำ. ไฮโดรเจนก็จะทำปฏิกิริยากับแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ในกระบวนการ Sabatier, ผลิตแก๊สมีเทนและน้ำ. แก๊สมีเทนสามารถถูกจัดเก็บและถูกใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าในภายหลัง. น้ำที่ผลิตได้จะถูกนำกลับมาใช้ใหม่ในขั้นตอนอิเล็กโทรไลซิส, เป็นการลดความจำเป็นสำหรับน้ำบริสุทธิ์ใหม่เพิ่มเติม. ในขั้นตอนอิเล็กโทรไลซิส ออกซิเจนก็จะถูกเก็บไว้สำหรับการเผาไหม้แก๊สมีเทนในสภาพแวดล้อมของออกซิเจนบริสุทธิ์ที่โรงไฟฟ้าที่อยู่ติดกัน, เป็นการกำจัดไนโตรเจนออกไซด์.
ในการเผาไหม้ของแก๊สมีเทน, แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ (CO2) และน้ำจะถูกผลิตขึ้น. แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ที่สร้างขึ้นจะถูกนำกลับมาใช้ใหม่เพื่อเพิ่มกระบวนการ Sabatier และน้ำจะถูกนำกลับมาใช้ใหม่ในขั้นตอนอิเล็กโทรไลซิส. แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ที่เกิดจากการเผาไหม้แก๊สมีเทนจะหันกลับไปเป็นมีเทน, การผลิตจึงไม่มีการปล่อยแก๊สเรือนกระจก. การผลิต, การจัดเก็บและการเผาไหม้ที่อยู่ติดกันของแก๊สมีเทนจะรีไซเคิลผลิตภัณฑ์ทั้งหมดของปฏิกิริยา, เป็นการสร้างวัฏจักรคาร์บอนต่ำ.
ดังนั้น CO2 จึงจะเป็นทรัพยากรที่มีค่าทางเศรษฐกิจในฐานะที่เป็นส่วนประกอบหนึ่งของเวกเตอร์การจัดเก็บพลังงาน, ไม่ใช่เสียค่าใช้จ่ายเหมือนกับการจับและการเก็บรักษาคาร์บอน.
วิธีการเก็บรักษา > สารเคมีอื่น ๆ > อะลูมิเนียม, โบรอน, ซิลิคอนและสังกะสี

อะลูมิเนียม, โบรอน, ซิลิกอน, ลิเธียม, และสังกะสี ได้รับการเสนอเป็นโซลูชั่นการจัดเก็บพลังงาน.
วิธีการเก็บรักษา > วิธีการทางไฟฟ้า > ตัวเก็บประจุ

บทความหลัก: ตัวเก็บประจุ
ตัวเก็บประจุ (แต่เดิมเรียกว่า 'คอนเดนเซอร์') เป็นชิ้นส่วนไฟฟ้าสองขั้วแบบพาสซีฟถูกใช้ในการเก็บพลังงานไฟฟ้าสถิตย์ในสนามไฟฟ้า. รูปแบบของตัวเก็บประจุในทางปฏิบัติแตกต่างกัน, แต่ทั้งหมดประกอบด้วยอย่างน้อยสองตัวนำไฟฟ้า (สองแผ่น) แยกจากกันโดยมีสารไดอิเล็กทริก (เช่นฉนวน) อยู่ตรงกลาง. ตัวเก็บประจุสามารถเก็บพลังงานไฟฟ้าเมื่อตัดการเชื่อมต่อออกจากวงจรการชาร์จของมัน, ดังนั้นมันจึงสามารถนำมาใช้เหมือนกับแบตเตอรี่ชั่วคราว, หรือเหมือนประเภทอื่น ๆ ของระบบการจัดเก็บพลังงานที่ชาร์จไฟใหม่ได้. ตัวเก็บประจุยังเป็นที่นิยมใช้ในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เพื่อรักษาแหล่งจ่ายไฟในขณะที่ทำการเปลี่ยนแบตเตอรี่ (ซึ่งช่วยป้องกันการสูญหายของข้อมูลในหน่วยความจำระเหย). ตัวเก็บประจุแบบธรรมดาให้ความหนาแน่นของพลังงานน้อยกว่า 360 จูลต่อกิโลกรัมในขณะที่แบตเตอรี่อัลคาไลน์ทั่วไปมีความหนาแน่นของ 590 กิโลจูล/กิโลกรัม.
ไม่เหมือนตัวต้านทาน, ตัวเก็บประจุไม่กระจายพลังงาน, แทนที่จะกระจาย ตัวเก็บประจุจะเก็บพลังงานในรูปแบบของสนามไฟฟ้าสถิตระหว่างแผ่นตัวนำทั้งสองของมัน. เมื่อมีความต่างศักย์คร่อมตัวมัน (เช่นเมื่อตัวเก็บประจุถูกต่อเข้ากับแบตเตอรี่), สนามไฟฟ้าจะเกิดขึ้นทั่วไดอิเล็กทริก, ทำให้เกิดประจุบวก (+Q) สะสมบนแผ่นตัวนำหนึ่งและประจุลบ (-Q) สะสมบนอีกแผ่นตัวนำหนึ่ง. ถ้าแบตเตอรี่ถูกต่อเข้ากับตัวเก็บประจุเป็นเวลานานเพียงพอ, จะไม่มีกระแสสามารถไหลผ่านตัวเก็บประจุได้. อย่างไรก็ตาม, ถ้าแรงดันไฟฟ้าเร่งหรือสลับถูกนำมาใช้คร่อมตัวตัวเก็บประจุ, กระแสที่เคลื่อนที่จะสามารถไหลได้.
ปริมาณประจุไฟฟ้า (ค่าความจุ) จะมากขึ้นเมื่อช่องห่างระหว่างแผ่นตัวนำทั้งสองแคบลงและเมื่อตัวนำทั้งสองจะมีพื้นผิวที่มีขนาดใหญ่ขึ้น. ในทางปฏิบัติ, ไดอิเล็กทริกระหว่างแผ่นตัวนำทั้งสองสามารถให้กระแสรั่วจำนวนเล็กน้อยผ่านได้และไดอิเล็กทริกยังมีขีดจำกัดของความเข้มสนามไฟฟ้าอีกด้วย, ที่เรียกว่าแรงดันไฟฟ้าถล่มทะลาย (อังกฤษ: breakdown voltage). ตัวนำทั้งสองและขาทั้งสองข้างของมันจะสร้างการเหนี่ยวนำ (อังกฤษ: inductance) และความต้านทาน (อังกฤษ: resistance) ที่ไม่พึงประสงค์.
ตัวเก็บประจุถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในวงจรอิเล็กทรอนิกส์สำหรับปิดกั้นกระแสตรงขณะที่ยอมให้กระแสสลับผ่านได้. ในวงจรกรองแบบอนาล็อก, พวกมันทำเอาต์พุตของแหล่งจ่ายไฟให้เรียบ. ในวงจรเรโซแนนซ์ พวกมันใช้จูนหาสถานีวิทยุ. ในระบบส่งกำลังไฟฟ้า พวกมันทำแรงดันไฟฟ้าและกระแสไฟฟ้าให้มีเสถียรภาพ.
วิธีการเก็บรักษา > วิธีการทางไฟฟ้า > การจัดเก็บแบบแม่เหล็กไฟฟ้า

บทความหลัก: Superconducting magnetic energy storage
ระบบการจัดเก็บพลังงานด้วยแม่เหล็กตัวนำยิ่งยวด (SMES) จะจัดเก็บพลังงานในสนามแม่เหล็กที่ถูกสร้างขึ้นโดยการไหลของกระแสตรงในขดลวดตัวนำยิ่งยวดที่ทำให้เย็นแบบ cryogenic ที่อุณหภูมิต่ำกว่าอุณหภูมิยิ่งยวดวิกฤตของมัน. ระบบ SMES ทั่วไปประกอบด้วยสามส่วน: ขดลวดตัวนำยิ่งยวด, ระบบปรับสภาพไฟฟ้าและตู้เย็นที่ให้ความเย็นแบบ cryogenic. เมื่อขดลวดตัวนำยิ่งยวดถูกชาร์จ, กระแสจะไม่สลายตัวและพลังงานแม่เหล็กสามารถถูกเก็บไว้ตลอดไป.
พลังงานที่เก็บไว้จะถูกปล่อยกลับไปยังเครือข่ายโดยการดีสชาร์จขดลวด. ระบบปรับสภาพไฟฟ้าใชัตัวเรียงกระแส เพื่อแปลงกระแสสลับ (AC) ให้เป็นกระแสตรง (DC) หรือใช้อินเวอร์เตอร์แปลง DC กลับไปเป็น AC. อินเวอร์เตอร์/ตัวเรียงกระแสทำให้เกิดการสูญเสียพลังงานประมาณ 2-3% ในแต่ละทิศทาง. SMES สูญเสียพลังงานไฟฟ้าในขั้นตอนการจัดเก็บเป็นจำนวนที่น้อยที่สุดเมื่อเทียบกับวิธีอื่น ๆ ของการจัดเก็บพลังงาน. ระบบ SMES มีประสิทธิภาพสูง; ประสิทธิภาพไป-กลับมีมากกว่า 95%.
เนื่องจากความต้องการพลังงานอย่างมากของเครื่องทำความเย็นและค่าใช้จ่ายที่สูงของขดลวดตัวนำยิ่งยวด, SMES ในขณะนี้จะถูกใช้สำหรับการจัดเก็บพลังงานระยะเวลาสั้น. ดังนั้น SMES ได้รับการทุ่มเทกันโดยทั่วไปมากที่สุดเพื่อการปรับปรุงคุณภาพไฟฟ้า. ถ้า SMES จะถูกใช้สำหรับการสาธารณูปโภค, มันควรจะเป็นอุปกรณ์จัดเก็บพลังงานรายวัน, ชาร์จจากไฟฟ้า baseload ในเวลากลางคืนและใช้ช่วง peak load เวลากลางวัน.
วิธีการเก็บรักษา > รายการแบบกว้าง

ดูเพิ่มเติม: Outline of energy storage
รายการต่อไปนี้ประกอบด้วยประเภทของการจัดเก็บพลังงานแบบธรรมชาติและแบบที่ไม่ใช่เชิงพาณิชย์อื่น ๆ, นอกเหนือจากพวกที่ได้รับการออกแบบมาสำหรับการใช้งานในอุตสาหกรรมและการพาณิชย์:
แบบกลไก
Compressed air energy storage (CAES)
Fireless locomotive
Flywheel energy storage
Gravitational potential energy (device)
Hydraulic accumulator
Hydroelectric energy storage
Liquid nitrogen
Pumped-storage hydroelectricity
แบบไฟฟ้า
ตัวเก็บประจุ
Superconducting magnetic energy storage (SMES)
แบบชีวภาพ
Glycogen
Starch
แบบไฟฟ้าเคมี
Flow battery
Rechargeable battery
ตัวเก็บประจุยิ่งยวด
UltraBattery
แบบอุณหภูมิ
Brick storage heater
Cryogenic liquid air or nitrogen
Eutectic system
Ice Storage
Molten salt
Phase Change Material
Seasonal thermal energy storage
Solar pond
Steam accumulator
Thermal energy storage (general)
แบบเคมี
เชื้อเพลิงชีวภาพ
Hydrated salts
ไฮโดรเจน
Hydrogen peroxide
Power to gas
Vanadium pentoxide
มีหลายวิธีในการผลิตกระแสไฟฟ้า, แต่ส่วนใหญ่จะไม่สามารถที่จะตอบสนองได้อย่างรวดเร็วพอที่จะต้องรักษาความสมดุลของอุปสงค์และอุปทานในกริด (ไฟฟ้า). นี้เป็นสิ่งสำคัญเมื่อพิจารณาถึงแหล่งที่มาไม่สม่ำเสมอของพลังงานทดแทน, และเหตุผลที่ว่าทำไมพลังงานลมที่มีในบางโอกาสจึงถูกปฏิเสธโดยเจ้าหน้าที่ของกริดเมื่อมันให้พลังงานที่ต่ำเกินไป. ดังนั้นจึงมีความปรารถนาของการจัดเก็บพลังงาน.
flywheel ระบบกู้คืนพลังงานจลน์ของ Flybrid สร้างขึ้นสำหรับการใช้งานในรถแข่งสูตร 1 สำหรับกู้คืนพลังงานจลน์ที่จับได้ระหว่างการเบรกและนำมาใช้ใหม่
สถานีพลังงานแสงอาทิตย์ Andasol ขนาด 150 เมกะวัตต์เป็นโรงไฟฟ้าพลังงานความร้อนจากแสงอาทิตย์แบบรางพาราโบลาเชิงพาณิชย์, ที่ตั้งอยู่ในประเทศสเปน. โรงไฟฟ้า Andasol ใช้ถังของเกลือเหลวในการจัดเก็บพลังงานแสงอาทิตย์เพื่อให้สามารถดำเนินการการผลิตกระแสไฟฟ้าต่อเนื่องได้เมื่อดวงอาทิตย์ไม่ได้ส่องแสง
สถานีผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ Sir Adam Beck ที่น้ำตก Niagara Falls, แคนาดา, ซึ่งรวมถึงอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่เป็นระบบการจัดเก็บไฟฟ้าพลังน้ำแบบสูบเพื่อผลิตไฟฟ้าเพิ่มเติม 174 เมกะวัตต์ในช่วงที่มีความต้องการขึ้นสูง
หัวรถจักรที่ใช้อากาศอัดถูกใช้งานภายในเหมืองระหว่างปี 1928 ถึงปี 1961.
ส่วนประกอบหลักของล้อตุนกำลังแบบหนึ่ง
หอการสะสมอุณหภูมิประจำเขตจาก Theiss ใกล้เมือง Krems an der Donau ในออสเตรียด้านใต้ที่มีความจุความร้อน 2 กิกะวัตต์ชั่วโมง
แถวของแบตเตอรี่แบบชาร์จไฟได้ที่ใช้เป็นแหล่งจ่ายไฟสำรองในศูนย์ข้อมูล
หนึ่งของกลุ่มรถโดยสารที่เรียกว่า electric capabuses ที่ขับเคลื่อนโดยตัวเก็บประจุยิ่งยวด, ที่สถานีชาร์จอย่างรวดเร็ว, ให้บริการในช่วง Expo 2010 ในเซี่ยงไฮ้, ประเทศจีน. รางชาร์จสามารถมองเห็นที่แขวนอยู่เหนือรถบัส
แผนภูมิภาพวาดระยะเวลาและความสามารถในการใช้พลังงานของเทคโนโลยีการจัดเก็บพลังงานแบบต่าง ๆ รวมทั้ง power to gas (ที่ด้านขวาบน). [ต้องการอ้างอิง]
ตัวเก็บประจุแบบ Mylar ฟิล์มเติมด้วยน้ำมันนี้มีค่าความเหนี่ยวนำที่ต่ำมากและความต้านทานต่ำ, เพื่อให้กำลังสูง (70 เมกะวัตต์) และดีสชาร์จด้วยความเร็วสูงมาก (1.2 มิลลิวินาที) ที่จำเป็นในใช้งานกับ dye laser
เจ้าหญิงมารี กาบรีแยลแห่งลักเซมเบิร์ก

เจ้าหญิงมารี กาบรีแยล เคาน์เตสแห่งฮ็อลชไตน์-เลเดอร์บอร์ก (อังกฤษ: Her Royal Highness Princess Marie Gabriele of Luxembourg, Dowager , Countess of Holstein-Ledreborg) เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 4 ใน แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก กับ เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งบูร์บง-ปาร์มา เป็นพระขนิษฐาใน แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก เป็นพระปิตุจฉาใน แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก พระองค์เสกสมรสกับ  คนุดที่ 7 เคานท์แห่งโอลเทน-เลนเดอร์เบิร์ก พระองค์จึงดำรงพระอิสริยยศเป็น เคาน์เตสแห่งฮ็อลชไตน์-เลเดอร์บอร์ก มีพระบุตร 8 พระองค์ ต่อมาพระสวามีสิ้นพระชนม์ พระธิดาพระองค์ใหญ่สืบพระอิสริยยศเป็น โมนิคที่ 8 เคาน์เตสแห่งโอลเทน-เลนเดอร์เบิร์ก พระองค์จึงดำรงพระอิสริยยศเป็น เคาน์เตสม่ายแห่งฮ็อลชไตน์-เลเดอร์บอร์ก
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ลงของ แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก พระเชษฐา เมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2019 พระองค์ทรงเป็นพระบุตรเพียงพระองค์เดียวใน แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก กับ เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งบูร์บง-ปาร์มา ที่ยังทรงพระชนม์ ก่อนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2023 สิริพระชันษา 98 ปี
พระอิสริยยศ

พ.ศ. 2468-2494: เจ้าหญิงมารี กาบรีแยลแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงแห่งนัสเซา เจ้าหญิงแห่งบูร์บง - ปาร์มา
พ.ศ. 2494-2544: เจ้าหญิงมารี กาบรีแยลแห่งลักเซมเบิร์ก เคาน์เตสแห่งฮ็อลชไตน์-เลเดอร์บอร์ก
พ.ศ. 2544-2566: เจ้าฟ้าหญิงมารี กาบรีแยลแห่งลักเซมเบิร์ก เคาน์เตสม่ายแห่งฮ็อลชไตน์-เลเดอร์บอร์ก
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2360

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2360 (ค.ศ. 1817) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 36 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ แห่งราชวงศ์จักรี และเป็นปีที่ 9 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย  และนับเป็นปี จ.ศ. 1178 (1 มกราคม - 17 มีนาคม) และ 1179 (18 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว
กรมพระราชวังบวรสถานมงคล: กรมพระราชวังบวรสถานมงคล (จนถึง 16 กรกฎาคม)
สมุหนายก: เจ้าพระยาอภัยภูธร
สมุหพระกลาโหม: เจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์
ผู้เกิด > มีนาคม

12 มีนาคม – พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนราชสีหวิกรม พระบรมวงศ์ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2411)
ผู้เกิด > สิงหาคม

30 สิงหาคม – พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุบงกช ผู้กำกับการแจกเบี้ยหวัดฝ่ายใน (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2424)
ผู้เกิด > พฤศจิกายน

2 พฤศจิกายน – พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอานุภาพพิศาลศักดิ์ พระบรมวงศ์ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2416)
ผู้เกิด > ไม่ทราบวัน

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุด พระบรมวงศ์ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2413)
พระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่พระองค์ที่ 7 (พิราลัย พ.ศ. 2440)
ผู้เสียชีวิต > กรกฎาคม

16 กรกฎาคม – สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ กรมพระราชวังบวรสถานมงคลพระองค์ที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ (พระราชสมภพ พ.ศ. 2316)
ผู้เสียชีวิต > ไม่ทราบวัน

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร พระบรมวงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2332)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุภาธร พระบรมวงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2341)
กรมหมื่นนรินทรพิทักษ์ พระบรมวงศ์ (ไม่ทราบปีประสูติ)
พระยาพัทลุง (ทองขาว) เจ้าเมืองพัทลุงคนที่ 3 (ไม่ทราบปีเกิด)
เชโรกี

ธงของชาติเชโรกี
ธงของกลุ่มเชโรกีอินเดียนตะวันออก
เชโรกี (ᏣᎳᎩ, อังกฤษ: Cherokee) หมายถึงกลุ่มชนพื้นเมืองในสหรัฐอเมริกาที่เดิมตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกาส่วนใหญ่ในรัฐจอร์เจีย, นอร์ทแคโรไลนา, เซาท์แคโรไลนา และทางตะวันออกของเทนเนสซี ภาษาที่ใช้เป็นภาษาที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มภาษาอิโรควอย (Iroquoian languages)
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตามประวัติศาสตร์ที่บอกกล่าวกันมากล่าวว่าเชโรกีย้ายถิ่นฐานมาจากทางตอนใต้ของบริเวณเกรตเลคส์ในสมัยโบราณ
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เชโรกีก็ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งใน “ชนเผ่าผู้มีวัฒนธรรมทั้งห้า” (Five Civilized Tribes) เพราะเป็นกลุ่มชาวอเมริกันอินเดียนที่ยอมรับและผสานวัฒนธรรมและความก้าวหน้าของผู้เข้ามาตั้งถิ่นฐานอาณานิคมชาวอเมริกันยุโรป ตามบันทึกสถติของสำนักงานสถิติแห่งสหรัฐอเมริกาของปี ค.ศ. 2000 ชาวเชโรกีมีด้วยกันกว่า 300,000 คนซึ่งเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในบรรดากลุ่มชาวอเมริกันอินเดียน 563 กลุ่มที่เป็นที่ยอมรับอย่างเป็นทางการโดยรัฐบาลสหรัฐ
กลุ่มชาวเชโรกีที่เป็นที่ยอมรับอย่างเป็นทางการโดยรัฐบาลสหรัฐมีด้วยกันสามกลุ่มคือ
ชาติเชโรกี (Cherokee Nation)
กลุ่มสหคีทูวาห์แห่งชาวเชโรกีอินเดียน (United Keetoowah Band of Cherokee Indians)
กลุ่มเชโรกีอินเดียนตะวันออก (Eastern Band of Cherokee Indians)
สองกลุ่มแรกมีศูนย์กลางอยู่ที่ทาห์เลควาห์ในโอคลาโฮมา กลุ่มหลังตั้งอยู่ที่เชโรกีในนอร์ทแคโรไลนา
บรรณานุกรม

Evans, E. Raymond.  "Notable Persons in Cherokee History: Dragging Canoe". Journal of Cherokee Studies, Vol. 2, No. 2, pp. 176–189.  (Cherokee: Museum of the Cherokee Indian, 1977).
Finger, John R. Cherokee Americans: The Eastern Band of Cherokees in the 20th Century. Knoxville: University of Tennessee Press, 1991. ISBN 0-8032-6879-3.
Glenn, Eddie. "A league of nations?" เก็บถาวร 2009-06-20 ที่ archive.today Tahlequah Daily Press. January 6, 2006 (Accessed May 24, 2007)
Irwin, L, "Cherokee Healing: Myth, Dreams, and Medicine." American Indian Quarterly. Vol. 16, 2, 1992, p. 237.
McLoughlin, William G. Cherokee Renascence in the New Republic. (Princeton: Princeton University Press, 1992).
Mooney, James. "Myths of the Cherokees." Bureau of American Ethnology, Nineteenth Annual Report, 1900, Part I. pp. 1–576. Washington: Smithsonian Institution.
Perdue, Theda. "Clan and Court: Another Look at the Early Cherokee Republic." American Indian Quarterly. Vol. 24, 4, 2000, p. 562.
Perdue, Theda. Cherokee women: gender and culture change, 1700-1835. Lincoln: University of Nebraska Press, 1999. ISBN 978-0-8032-8760-0.
Pierpoint, Mary. "Unrecognized Cherokee claims cause problems for nation." Indian Country Today. August 16, 2000 (Accessed May 16, 2007).
Wishart, David M. "Evidence of Surplus Production in the Cherokee Nation Prior to Removal." Journal of Economic History. Vol. 55, 1, 1995, p. 120.
Youngblood, Wayne L. Cherokee: People of the Written Word. Edison, NJ: Chartwell Books, 2008. ISBN 978-0-7858-2398-8.
ดูเพิ่ม

ชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกา
เขตสงวนอินเดียน
เส้นทางธารน้ำตา
รัฐบัญญัติว่าด้วยการโยกย้ายถิ่นฐานของชาวอเมริกันอินเดียน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เชโรกี
Cherokee Nation, official site
Eastern Band of Cherokee Indians เก็บถาวร 2012-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, official site
United Keetoowah Band of Cherokee Indians, official site
Museum of the Cherokee Indian, Cherokee, NC
Cherokee Heritage Center, Park Hill, OK
Smithsonian Institution - Cherokee photos and documents เก็บถาวร 2010-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Historical Sound Files of Cherokee Stomp Dance[ลิงก์เสีย]
Cherokee Heritage Documentation Center - Genealogy and Culture[ลิงก์เสีย]
Cherokee article เก็บถาวร 2014-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Oklahoma Historical Society Encyclopedia of Oklahoma History and Culture
History of the Cherokee
ฉัตรชัย บางชวด

| ฉัตรชัย บางชวดม> ว.ม., ป.ช. |
| --- | --- |

เลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567
ก่อนหน้า: พลตำรวจเอก รอย อิงคไพโรจน์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 มีนาคม พ.ศ. 2510 (57 ปี) อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี

ฉัตรชัย บางชวด (เกิด 26 มีนาคม พ.ศ. 2510) เป็นข้าราชการพลเรือนชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ
ประวัติ > การศึกษา

ฉัตรชัย สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีวิทยาศาสตรบัณฑิต (เศรษฐศาสตร์เกษตร) คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และระดับปริญญาโทพัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต (พัฒนาการเศรษฐกิจ) สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
การทำงาน

ฉัตรชัย รับราชการที่สำนักงานสภาความมั่นคงแห่งชาติ ในตำแหน่งต่างๆ อาทิ ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านความมั่นคงภายในประเทศ ผู้อำนวยการสำนักประเมินภัยคุกคามผู้อำนวยการสำนักนโยบายและแผนความมั่นคง ผู้อำนวยการสำนักยุทธศาสตร์ความมั่นคงจังหวัดชายแดนภาคใต้และชนต่างวัฒนธรรม ผู้อำนวยการสำนักยุทธศาสตร์ความมั่นคงภายในประเทศ กระทั่งได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรองเลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ ที่รับผิดชอบงานหลักด้านความมั่นคงภายในประเทศ และการแก้ไขปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งฉัตรชัยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าคณะพูดคุยสันติสุขจังหวัดชายแดนภาคใต้ ในยุคของรัฐบาลเศรษฐา ทวีสิน เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2566
กระทั่งเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2567 คณะรัฐมนตรีได้มีมติ แต่งตั้งฉัตรชัยดำรงตำแหน่งเลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ ตามที่ ภูมิธรรม เวชยชัย รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เป็นผู้เสนอ นับเป็นเลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ ที่เป็นคนใน หรือที่เรียกแบบไม่เป็นทางการว่า ลูกหม้อ คนแรกในรอบ 9 ปี นับแต่อนุสิษฐ คุณากร ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ตั้งแต่เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2557 - 30 กันยายน 2558
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2566 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2545 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2563 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2560 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
คอนแชร์โต

คอนแชร์โตของ Handel (อังกฤษ: concerto) คือ เป็นการประพันธ์เพลงรูปแบบหนึ่ง ส่วนมากมีสามท่อน (three-parts) ในอัตราจังหวะเร็ว-ช้า-เร็ว ส่วนที่สำคัญที่สุด คือ ต้องมีการเล่นประชันกัน โดยอาจจะเป็นการเดี่ยวเครื่องดนตรีประชันกับวงดนตรี หรือกลุ่มเครื่องดนตรีประชันกับวงดนตรีก็ได้
ความเป็นมาของคอนแชร์โตในแต่ละยุค

คอนแชร์โตเริ่มมีมาตั้งแต่ยุคบาโรค โดยเริ่มแรกนั้นเป็นการประชันกันระหว่างกลุ่มนักดนตรีเดี่ยวกับวงดนตรี ต่อมาในยุคคลาสสิกฝีมือการเดี่ยวเครื่องดนตรีของนักดนตรีพัฒนาขึ้นไปจนนักดนตรีสามารถเดี่ยวประชันกับวงดนตรีทั้งวงได้  ในยุคคลาสสิกจึงเกิดการประชันระหว่างนักดนตรีเดี่ยว (solo) กับวงดนตรี  ส่วนบทบาทของวงดนตรีคือเล่นสนับสนุนผู้เดี่ยวเท่านั้น มิได้เป็นการประชันด้วยบทบาทที่เท่าเทียมกัน  จนถึงยุคโรแมนติกวงดนตรีก็เล่นประชันกับผู้เดี่ยวด้วยบทบาทที่ไม่แตกต่างกันมากนัก  จนถึงศตวรรษที่ 20 ความสามารถของนักดนตรีทุกคนในวงมีความสามารถบรรเลงเดี่ยวได้ นักแต่งเพลงจึงสร้างแนวเดี่ยวให้นักดนตรีในวงได้มีโอกาสเดี่ยวได้เหมือนกันหมด
ตัวอย่างเพลงประเภทคอนแชร์โตกลุ่มเดี่ยว (concerto grosso)

Christmas Concerto - Corelli
Brandenburg Concerto - Bach
Concerto Grosso in D minor, Op.3, No.1 - Antonio Vivaldi
Concerto Grosso in G major, Op.6, No.1 - Handel
Concerto Grosso no.1 - Bloch
ตัวอย่างเพลงประเภทคอนแชร์โตเดี่ยว (solo concerto)

Concerto in D minor, K.466, No.20 - Mozart
Concerto No.1 in B-flat minor Op.23 - Tchaikovsky
Concerto No.2 in F minor, Op.21 - Chopin
Concerto No.1 in E minor, Op.11 - Chopin
Concerto No.5 in E-flat major, Op.73, "Emperor" - Beethoven
Concerto in C minor, No.2 - Rachamaninov
Concerto No.1 in E-flat - Liszt
Concerto No.2 in A - Liszt
Concerto in E minor, Op.64 - Mendelssohn
Concerto in D major, Op.35 - Tchaikovsky
Concerto Op.77 - Brahms
Concerto in D, Op.61 - Beethoven
Concerto No.3 in G, K.216 - Mozart
เปอโยต์ ไทป์ 1

| เปอโยต์ ไทป์ 1 /  รถสามล้อเซอร์โพเลต์ |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: S. A. des Automobiles Peugeot
เรียกอีกชื่อ: เปอโยต์ 1
เริ่มผลิตเมื่อ: 1886–1890
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: เครื่องยนต์ไอน้ำ 2 สูบ
ระยะเหตุการณ์
รุ่นต่อไป: เปอโยต์ ไทป์ ทู
รถสามล้อเซอร์โพเลต์/เปอโยต์ ไทป์ 1 เป็นรถสามล้อไอน้ำขนาดเล็ก ผลิตโดยเปอโยต์ในปี ค.ศ. 1886 นับเป็นรถยนต์รุ่นแรกที่บริษัทเปอโยต์ผลิตขึ้น
รถสามล้อเซอร์โพเลต์เป็นหนึ่งในยานยนต์ที่ผลิตในโรงงานอุตสาหกรรมออกแบบโดยเลอ็อง เซอร์โพเลต์ และเปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1886 รถสามล้อคันนี้มีหม้อไอน้ำที่ใช้เชื้อเพลิงน้ำมันและเครื่องยนต์สูบเดียวพร้อมวาล์วป๊อปเป็ตและข้อเหวี่ยง ทำความเร็วสูงสุดได้ประมาณ 25 km/h (16 mph)
มุฮัมมัด อัลบุคอรี

สำหรับการใช้แบบอื่น ดูที่บุคอรี (นามสกุล) และบุคอรี (แก้ความกำกวม)
| มุฮัมมัด อิบน์ อิสมาอิล อัลบุคอรี |
| --- | --- |
محمد بن اسماعيل البخاري
คำนำหน้าชื่อ: อิหม่ามบุคอรี อะมีรุลมุอ์มินีน ฟี อัลฮะดีษ
ส่วนบุคคล
เกิด: 21 กรกฎาคม ค.ศ. 810  13 เชาวาล ฮ.ศ. 194 บูฆอรอ รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
มรณภาพ: 1 กันยายน ค.ศ. 870(870-09-01) (60 ปี)  1 เชาวาล ฮ.ศ.256 Khartank ซามาร์กันต์ รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
ที่ฝังศพ: Khartank (ซามาร์กันต์, อุซเบกิสถาน)
ศาสนา: อิสลาม
ชาติพันธุ์: ชาวเปอร์เซีย
ยุค: ยุคทองของอิสลาม   (สมัยอับบาซียะฮ์)
ภูมิภาค: รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
นิกาย: ซุนนี
สำนักคิด: อิจญ์ติฮาด
ลัทธิ: อะษะรียะฮ์
ความสนใจหลัก: ฮะดีษ อะกีดะฮ์
ผลงานโดดเด่น: ซอฮิฮ์ อัล-บุคอรี  อัลอะดะบุลมุฟร็อด
อาชีพ: มุฮัดดิษ
ตำแหน่งชั้นสูง
 ได้รับอิทธิจาก อะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล  อัชชาฟิอี  มาลิก อิบน์ อะนัส อะลี อิบน์ อัลมะดีนี ยะห์ยา อิบน์ มะอีน อิบน์ อะบีชัยบะฮ์ อิสฮาก อิบน์ เราะฮ์วัยฮ์ 
 มีอิทธิพลต่อ มุสลิม อิบน์ อัลฮัจญาจญ์ อิบน์ อะบีอาศิม อิบน์ คุซัยมะฮ์ อันนะซาอี อัตติรมิซี มุฮัมมัด นาศิรุดดีน อัลอัลบานี  บรรดานักหะดีษแห่งฝ่ายซุนนี 
| อิหม่ามบุคอรี |
| --- | --- |
สุสานของอิหม่ามบุคอรีใกล้ซามาร์กันต์, อุซเบกิสถาน
ผู้บันทึกฮะดีษ
นับถือ ใน: อิสลามนิกายซุนนี
สักการสถานหลัก: Khartank (ซามาร์กันต์, อุซเบกิสถาน)
มุฮัมมัด อิบน์ อิสมาอีล อัลบุคอรี (เปอร์เซีย: بخاری; ‎21 กรกฎาคม ค.ศ.810 – 1 กันยายน ค.ศ.870) มักเรียกเป็น อิหม่ามบุคอรี เป็นนักวิชาการอิสลามชาวเปอร์เซีย ที่ถือกำเนิดในบูฆอรอ (เมืองหลวงของแคว้นบุคอรอ ประเทศอุซเบกิสถาน) เขาเป็นคนรวมรวมชุดฮะดีษลงในหนังสือที่มีชื่อว่า เศาะฮีฮ์ อัลบุคอรี ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันในกลุ่มชาวมุสลิมนิกายซุนนี และหนังสืออื่น ๆ เช่น อัลอะดะบุลมุฟร็อด
ประวัติ > เกิด

มุฮัมมัด อิบน์ อิสมาอิล อัลบุคอรี อัลญุอ์ฟี เกิดในวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ.810 (13 เชาวาล ฮ.ศ.194) ในเมืองบุคอรอ, ทรานโซเซียนา (ปัจจุบันคือประเทศอุซเบกิสถาน).
ประวัติ > การศึกษาฮะดีษ และการเดินทาง

ตอนที่เขามีอายุ 16 ปี เขาไปทำฮัจญ์ที่มักกะฮ์พร้อมกับน้องและแม่ของเขา โดยตอนอยู่ที่นั่น เขาเดินทางไปที่สำนักอิสลามเพื่อสอบถามนักปราชญ์และแลกเปลี่ยนฮะดีษ.
หนังสือของเขาเป็นที่แนะนำในกลุ่มมุสลิมนิกายซุนนีอย่างมาก และถือเป็นหนังสือฮะดีษที่เที่ยงตรงที่สุด แต่บุคอรีไม่ได้ทำฮะดีษอย่างเดียวเท่านั้น เขายังผลิตหนังสืออื่นอีก เช่น อัล-อะดาบ อัล-มุฟรัด เป็นต้น