stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไฟรแฮร์

มงกุฎประจำบรรดาศักดิ์ ไฟรแฮร์
ไฟรแฮร์ (เยอรมัน: Freiherr) สำหรับบุรุษ ไฟรอิน (เยอรมัน: Freiin) สำหรับหญิงยังไม่แต่งงาน และ ไฟรเฟรา (เยอรมัน: Freifrau) สำหรับหญิงคู่สมรสไฟรแฮร์ เป็นบรรดาศักดิ์ขุนนางในดินแดนที่พูดภาษาเยอรมันของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และตลอดจนของรัฐชาติผู้สืบทอดอย่าง ออสเตรีย, ปรัสเซีย, บาวาเรีย, ลิกเตนสไตน์, ลักเซมเบิร์ก และอื่นๆ ตามธรรมเนียมแล้วเป็นบรรดาศักดิ์ที่สูงกว่า อัศวิน (Ritter) และเอดเลอร์ (Edler) แต่อยู่ต่ำกว่า กราฟ (Graf) และดยุก (Herzog)
ไฟรแฮร์มีความหมายว่า "ท่านชายอิสระ" หมายถึงคหบดีผู้มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินจำนวนมากและไม่ขึ้นต่อขุนนางผู้ใด ต่างจากขุนนางในระบบศักดินาซึ่งเป็นเพียงผู้ครองครองที่ดินแทนขุนนางที่มีศักดิ์สูงกว่า บุตรชายและบุตรหญิงทุกคนของขุนนางชั้นยศไฟรแฮร์ขึ้นไปจะมีบรรดาศักดิ์แรกเกิดเป็นไฟรแฮร์หรือไฟรอิน โดยที่มิต้องรอให้บิดาถึงแก่กรรม ไฟรแฮร์อีกประเภทหนึ่งคือ ไรชส์ไฟร์แฮร์ (Reichsfreiherr) คือผู้ที่ได้รับยศไฟร์แฮร์จากจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และถือว่ามีเกียรติสูงกว่าไฟรแฮร์ทั้งปวง
บรรดาศักดิ์ไฟรแฮร์มักถูกเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่าบารอน ทั้งที่รากศัพท์ของทั้งสองคำไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยก็ตาม ไฟรแฮร์ชาวเยอรมันมักถูกวงสังคมอื่นเรียกว่าบารอนทั้งที่ไม่ใช่บรรดาศักดิ์อย่างเป็นทางการของตน ยกตัวอย่าง ร้อยเอกมันเฟรท ไฟรแฮร์แห่งริชท์โฮเฟิน ได้รับสมญาจากทหารอังกฤษว่า "บารอนแดง"
วัดพระพายหลวง

17°1′44.8674″N 99°41′57.8472″E﻿ / ﻿17.029129833°N 99.699402000°E﻿ / 17.029129833; 99.699402000
| วัดพระพายหลวง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดพระพายหลวง
ที่ตั้ง: ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย 64000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท
เจ้าอาวาส: พระครูพิศิษฏ์ปุญญสาร
กิจกรรม: ศาสนสถานในพระพุทธศาสนาที่มีกิจกรรมเชิงพุทธตลอดปี, ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระพายหลวง เป็นวัดคณะสงฆ์เถรวาท สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย และมีประวัติการก่อสร้างนับตั้งแต่กรุงสุโขทัย เป็นวัดโบราณสถานที่มีพระสงฆ์อยู่อาศัย ตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองด้านทิศเหนือ ฝังบริเวณวัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีคูน้ำล้อมรอบ 3 ชั้น คูชั้นนอกเรียก "คูแม่โจน" วัดพระพายหลวงนี้เป็นศูนย์กลางของชุมชนในระยะแรกก่อนการสถาปนาอาณาจักรสุโขทัย โบราณสถานที่เก่าแก่ที่สุดของวัดคือ พระปรางค์ 3 องค์ ก่อด้วยศิลาแลง ลักษณะแผนผังและรูปศิลปะเป็นแบบบายน สมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7
ศาสนสถาน

อุโบสถ
ศาลาการเปรียญ
โบราณสถาน
กุฎิที่พักสงฆ์
ลำดับเจ้าอาวาส

พระครูพิศิษฏ์ปุญญสาร
แหล่งข้อมูลอื่น

สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสุโขทัย เก็บถาวร 2011-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงเรียนนายเรือมัวร์วิก

| --- | --- |

ที่ตั้ง: มัวร์วิก เฟล็นส์บวร์ค, เยอรมนี
เครือข่าย: กองทัพเรือเยอรมัน
โรงเรียนนายเรือมัวร์วิก (เยอรมัน: Marineschule Mürwik) เป็นสถานศึกษาสำหรับนายทหารจากกองทัพเรือเยอรมันทุกคน และในปี ค.ศ. 1910 ได้เข้ามาแทนที่ โรงเรียนนายเรือจักรวรรดิเยอรมัน ในเมืองคีล (ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งรัฐบาลของรัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์)
โรงเรียนตั้งอยู่ที่เขตมัวร์วิก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเฟล็นส์บวร์คทางเหนือสุดของประเทศเยอรมนี สร้างขึ้นบนเนินเขาเล็ก ๆ ริมชายฝั่งโดยตรง มองเห็นเฟล็นส์บวร์คฟยอร์ด
ประวัติ

สถาบันแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นตามพระบรมราชโองการของไกเซอร์วิลเฮล์มที่ 2 ในปี ค.ศ. 1910 สถาปัตยกรรมแบบโกธิกที่แปลกตาซึ่งมีอิฐสีแดงโดดเด่นนั้นได้รับการออกแบบเพื่อเลียนแบบปราสาทออร์เดนส์บวร์กมาริเอนบวร์ก ที่สร้างในปี ค.ศ. 1274
ในช่วงสุดท้ายของ สงครามโลกครั้งที่สอง จอมพลเรือคาร์ล เดอนิทซ์ เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีของเยอรมนี โดยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ก่อนที่ฮิตเลอร์จะฆ่าตัวตายในเบอร์ลิน ต่อมาเดอนิทซ์ย้ายไปที่สถาบันแห่งนี้ ซึ่งเขาได้ก่อตั้งรัฐบาลเฟล็นส์บวร์ค ในอาคารกีฬา ทำให้เมืองเฟล็นส์บวร์คเป็นเมืองหลวงของเยอรมนีเป็นเวลาเกือบ 20 วัน ไม่นานหลังจากการยอมแพ้ครั้งสุดท้ายแก่ฝ่ายสัมพันธมิตร สมาชิกของกลุ่มก็ถูกปลดและจับกุมโดยกองทหารอังกฤษ
ปัจจุบัน โมเดลเรือเก่า ภาพวาดเก่า และธงที่กองทหารอังกฤษนำมาจากสถาบันแห่งนี้หลังสงคราม ได้รับการนำไปเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์การเดินเรือแห่งชาติในเกรนิช
การศึกษาของทหารกองทัพเรือเยอรมัน

นายทหารเรือส่วนใหญ่มักจะเข้าร่วมกองทัพเรือเยอรมันหลังจากได้รับวุฒิบัตรการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย และสมัครรับราชการเป็นเวลา 13 ปี (ซึ่งสามารถขยายออกไปเป็น "ตลอดชีพ" ได้ประมาณ 35 ปี)
การศึกษาตามมาตรฐานประกอบด้วยสามส่วน ได้แก่
"การศึกษาขั้นพื้นฐาน" เบื้องต้นที่โรงเรียนนายเรือในเมืองมัวร์วิกใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปี และประกอบด้วยสี่ส่วน: เนื่องจากเป็นนักเรียนใหม่ในกองทัพเรือเยอรมัน นักเรียนนายร้อยทุกคนจะต้องเข้ารับการฝึกขั้นพื้นฐานร่วมกันเป็นเวลาหกสัปดาห์ที่มัวร์วิกก่อน หลังจากนี้จะถูกแบ่งเป็น 3 กลุ่ม ซึ่งจะเข้ารับการฝึก 3 ส่วนติดต่อกัน ได้แก่ การเดินทางด้วยเรือฝึกของกองทัพเรือเยอรมัน การเตรียมความพร้อมภารกิจที่ "โรงเรียนนายสิบ" ในเมืองพล็อน และกลับมาฝึกอบรมนายทหารอีกครั้งที่มัวร์วิก นักเรียนนายร้อยที่ไปรับราชการแพทย์ของกองกำลังเยอรมันจะเข้าร่วมเฉพาะการเดินทางครั้งแรกกับเรือฝึก และการฝึกขั้นพื้นฐานเป็นเวลา 6 สัปดาห์เท่านั้น
โดยปกติแล้วจะตามด้วยการศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยกองทัพสหพันธ์เยอรมัน ซึ่งกินเวลาประมาณ 4 ปี โดยส่วนใหญ่จะสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีและ/หรือปริญญาโท
จากนั้นจะกลับไปที่โรงเรียนนายเรือมัวร์วิก และบางครั้งอาจไปที่โรงเรียนนายเรืออื่น ๆ เพื่อการฝึกอบรมขั้นสูงซึ่งอาจใช้เวลาถึงสองปี ขึ้นอยู่กับการเลือกอาชีพของทหารในด้านยุทธการหรือวิศวกรรม และประเภทของเรือที่พวกเขาจะประจำการอยู่ ผู้ที่มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งภาคพื้นดินยังได้รับส่วนพื้นฐานของการฝึกอบรมขั้นสูงด้วย การฝึกอบรมขั้นสูงสำหรับทหารจะให้ความรู้เพิ่มเติม เช่น การศึกษาด้านความเป็นผู้นำ หรือกฎหมายการทหาร อีกทั้งยังจะเข้าร่วมหลักสูตรพิเศษ เช่น การฝึกอบรมนายทหารเฝ้าระวัง การฝึกอบรมระบบอาวุธพิเศษ หรือวิศวกรรมนาวี ขึ้นอยู่กับว่าจะเลือกสายงานวิศวกรรมหรือยุทธการ
ศิษย์เก่า

จอมพลเรือ สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก
พลเรือเอก จิรพล ว่องวิทย์ ผู้บัญชาการทหารเรือไทย คนที่ 44
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงเรียนนายเรือมัวร์วิก - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ภาษาอังกฤษ)
54°48′54″N 9°27′34″E﻿ / ﻿54.81500°N 9.45944°E﻿ / 54.81500; 9.45944
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef 
อาคารกีฬาของโรงเรียนนายเรือ ซึ่งเป็นที่ตั้งของรัฐบาลเฟล็นส์บวร์ค ในช่วงสุดท้ายของสงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องหมายประจำโรงเรียนนายเรือมัวร์วิก
ปราสาทแดงริมทะเลอันเป็นอาคารหลักของโรงเรียน
โรงเรียนจากประตูใหญ่ (2014)
ไบรดัลคอรัส

Treulich geführt (1:45)
Courtesy of Musopen

Bridal march
ไบรดัลคอรัส (อังกฤษ: bridal chorus), ไบรดัลมาร์ช (bridal march) หรือ ทร็อยลิชเกอเฟือร์ท (เยอรมัน: Treulich geführt) เป็นเพลงมาร์ชที่นิยมใช้บรรเลงขณะเจ้าสาวเดินทางเข้าสู่พิธีในงานแต่งงานแบบตะวันตก นำมาจากท่อนร้องประสานเสียง จากองก์ที่ 3 ของอุปรากรเรื่อง โลเอินกรีน ผลงานประพันธ์ของริชชาร์ท วากเนอร์ ใน ค.ศ. 1850 เพลงนี้มักบรรเลงด้วยออร์แกน บางครั้งอาจประกอบคำร้องประสานเสียง และมีอีกชื่อหนึ่งว่า "Here Comes the Bride"
เพลงนี้เป็นอีกเพลงหนึ่งที่นิยมควบคู่กับเว็ดดิงมาร์ช ผลงานประพันธ์ของเฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซนใน ค.ศ. 1826 จากท่อนโอเวอร์เชอร์เรื่อง ฝัน ณ คืนกลางฤดูร้อน (A Midsummer Night's Dream) ของเชกสเปียร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Richard Wagner – Operas เก็บถาวร 2013-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Libretti and leitmotifs for some Wagner operas.
Audio of "Bridal Chorus" performed on a virtual organ เก็บถาวร 2012-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไบรนีเกอร์แบร์ค

Breinigerberg
ไบรนีเกอร์แบร์ค (เยอรมัน: Breinigerberg) เป็นเขตในเมืองอาเคิน เป็นเมืองที่อยู่ด้านตะวันตกสุดของประเทศเยอรมนี ติดกับพรมแดนประเทศเนเธอร์แลนด์และเบลเยียม อยู่ห่างจากเมืองโคโลญมาทางตะวันตก 65 กิโลเมตร พิกัดภูมิศาสตร์ 50°44′ เหนือ 6°14′ ตะวันออก มีประชากร 971 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

Breinig + Breinigerberg
Breinigerberg เก็บถาวร 2020-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (มิวนิก)

| --- | --- |
 โอลึมพีอาชตาดีอ็อน มิวนิก
th
ที่ตั้ง: มิวนิก, เยอรมนี
พิกัด: 48°10′23″N 11°32′48″E﻿ / ﻿48.17306°N 11.54667°E﻿ / 48.17306; 11.54667
เจ้าของ: รัฐ
ผู้ดำเนินการ: บริษัท โอลึมพีอาพาร์ค มิวนิก จำกัด
ความจุ: 69,250
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1968
เปิดใช้สนาม: 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1972
สถาปนิก: ไฟร อ็อทโท กึนเทอร์ เบนิช แฮร์มัน เพ็ลทซ์ คาร์โล เวเบอร์
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูร้อน 1972 สโมสรฟุตบอลบาเยิร์นมิวนิก (ค.ศ. 1972–2005) เทเอ็สเฟา มิวนิก 1860 (ค.ศ. 1972–2005) ฟุตบอลโลก 1974
โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (เยอรมัน: Olympiastadion) คือสนามกีฬาในประเทศเยอรมนี อยู่ทางตอนเหนือของเมืองมิวนิก สร้างขึ้นเพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1972และฟุตบอลโลก 1974 ที่เยอรมนีตะวันตกเป็นเจ้าภาพ ออกแบบโดยสถาปนิกกึนเทอร์ เบนิช และวิศวกรไฟร อ็อทโท ปัจจุบันยังใช้เป็นสถานที่จัดงานแข่งกีฬา งานแสดงคอนเสิร์ต และกิจกรรมกีฬาต่าง ๆ สำหรับชาวมิวนิกและนักท่องเที่ยวทั่วไป
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site เก็บถาวร 2014-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Olympic Stadium review by a+t architecture publishers
| ด ค กสนามกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- |
 สนามกีฬาโอลิมปิก  อุทยานโอลิมปิก  หมู่บ้านโอลิมปิก 
ฤดูร้อน:  1896 สนามกีฬาพานาธิเนอิก  1900 วีละโดรมแว็งเซน  1904 สนามฟรานซิส (เซนต์หลุยส์)  1908 สนามกีฬาไวต์ซิตี  1912 สนามกีฬาโอลิมปิกสต็อกโฮล์ม  1920 สนามกีฬาโอลิมปิก (แอนต์เวิร์ป)  1924 สนามกีฬาโอลิมปิกอีฟว์ ดูว์ มานัวร์  1928 สนามกีฬาโอลิมปิก (อัมสเตอร์ดัม)  1932 โคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส  1936 โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (เบอร์ลิน)  1948 สนามกีฬาเวมบลีย์ (1923)  1952 สนามกีฬาโอลิมปิกเฮลซิงกิ  1956 สนามคริกเก็ตเมลเบิร์น  1960 สตาดีโอโอลิมปีโก  1964 สนามกีฬาแห่งชาติ (โตเกียว)  1968 สนามกีฬาโอลิมปิกมหาวิทยาลัย  1972 โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (มิวนิก)  1976 สนามกีฬาโอลิมปิก (มอนทรีออล)  1980 สนามกีฬาลุจนีกี  1984 โคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส  1988 สนามกีฬาโอลิมปิกโซล  1992 สนามกีฬาโอลิมปิกยูอิส กุมปัญส์  1996 สนามกีฬาโอลิมปิกศตวรรษ  2000 สนามกีฬาออสเตรเลีย  2004 สนามกีฬาโอลิมปิก (เอเธนส์)  2008 สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง  2012 สนามกีฬาโอลิมปิก (ลอนดอน)  2016 สนามกีฬามารากานัง  2020 กรีฑาสถานแห่งชาติญี่ปุ่น  2024 สตาดเดอฟร็องส์  2028 โคลิเซียมอนุสรณ์/สนามกีฬาอินเกิลวูด  2032 แลงพาร์ก 
| ด ค กสนามแข่งขันนัดชิงชนะเลิศในฟุตบอลโลก |
| --- | --- |
 Estadio Centenario (1930)  Stadio Nazionale PNF (1934)  สนามกีฬาโอลิมปิกอีฟว์ ดูว์ มานัวร์ (1938)  สนามกีฬามารากานัง (1950)  Wankdorf Stadium (1954)  Råsunda Stadium (1958)  สนามกีฬาแห่งชาติฆูลิโอ มาร์ติเนซ ปราดาโนส (1962)  สนามกีฬาเวมบลีย์ (1966)  อัซเตกา (1970)  โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (1974)  สนามกีฬาอันโตนิโอ เบสปูซิโอ ลิเบร์ติ (1978)  สนามกีฬาซานเตียโก เบร์นาเบว (1982)  อัซเตกา (1986)  สตาดีโอโอลิมปีโก (1990)  Rose Bowl (1994)  สตาดเดอฟร็องส์ (1998)  สนามกีฬานานาชาติโยโกฮามะ (2002)  โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (2006)  ซอกเกอร์ซิตี (2010)  สนามกีฬามารากานัง (2014)  สนามกีฬาลุจนีกี (2018)  สนามกีฬานานาชาติลูซัยล์ (2022)  สนามกีฬาเมตไลฟ์ (2026)  TBD (2030)  TBD (2034) 
| ด ค กสนามแข่งขันนัดชิงชนะเลิศในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป |
| --- | --- |
 1960: ปาร์กเดแพร็งส์ (ปารีส)  1964: สนามกีฬาซานเตียโก เบร์นาเบว (มาดริด)  1968: สตาดีโอโอลิมปีโก (โรม)  1972: Heysel Stadium (บรัสเซลส์)  1976: สนามกีฬาเรดสตาร์ (เบลเกรด)  1980: สตาดีโอโอลิมปีโก (โรม)  1984: ปาร์กเดแพร็งส์ (ปารีส)  1988: โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (มิวนิก)  1992: Ullevi (กอเทนเบิร์ก)  1996: สนามกีฬาเวมบลีย์ (ลอนดอน)  2000: Feijenoord Stadion (รอตเทอร์ดาม)  2004: อิชตาดียูดาลุช (ลิสบอน)  2008: สนามกีฬาแอ็นสท์ ฮัพเพิล (เวียนนา)  2012: ศูนย์กีฬาแห่งชาติออลิมปีย์สกึย (เคียฟ)  2016: สตาดเดอฟร็องส์ (แซ็ง-เดอนี)  2020: สนามกีฬาเวมบลีย์ (ลอนดอน)  2024: โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (เบอร์ลิน)  2028: สนามกีฬาเวมบลีย์ (ลอนดอน)
โยเซ็ฟ อันโทน ฟ็อยชท์ไมเออร์

"Honigschlecker" putto ภายในวัดเบียร์เนา (Birnau) ที่อือเบอร์ลิงเงิน (Überlingen) ประเทศเยอรมนี
เซนต์แอนนา (ค.ศ. 1750) ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ที่อือเบอร์ลิงเงิน
แท่นบูชาภายในวัดฟรานซิสกัน (Franziskanerkirche) ที่อือเบอร์ลิงเงิน
โยเซ็ฟ อันโทน ฟ็อยชท์ไมเออร์ (เยอรมัน: Joseph Anton Feuchtmayer) ทำพิธีศีลจุ่มเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1696 ที่เมืองลินทซ์ ประเทศออสเตรีย เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1770 ที่มิมเมินเฮาเซิน (Mimmenhausen) ใกล้เมืองซาเล็ม (Salem) ประเทศเยอรมนี โยเซ็ฟ อันโทน เป็นประติมากรและช่างปูนปั้น (stuccoist) แบบโรโกโกเวสโซบรุน (Wessobrunn) ที่มีชื่อเสียงของ[[ประเทศเยอรมนี และเป็นสมาชิกของตระกูลฟ็อยชท์ไมเออร์ที่มีชื่อเสืยงทางศิลปะแบบโรโกโก งานส่วนใหญ่ของโยเซ็ฟ อันโทน อยู่ทางใต้ของประเทศเยอรมนีและประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ประวัติ

โยเซ็ฟ อันโทน เริ่มศึกษาประติมากรรมที่เมืองเอาคส์บวร์ค (Augsburg) เมื่อปี ค.ศ. 1715 และเริ่มทำงานที่ไวน์การ์เทิน (Weingarten) เมื่อปี ค.ศ. 1718 หลังจากที่ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ฟ็อยชท์ไมเออร์ผู้เป็นพ่อเสียชีวิต โยเซ็ฟ อันโทน ก็กลับมารับกิจการที่โรงฝึกงานของพ่อที่มิมเมินเฮาเซินต่อ ขณะเดียวกันก็มีตำแหน่งเป็น "ช่างประจำวัด" ของมหาวิหารซาเล็ม โดยรับงานชิ้นแรกคือสร้างตู้ออร์แกน
งานของโยเซ็ฟ อันโทน ได้รับอิทธิพลจากดีเยโก ฟรันเชสโค คาร์โลเน (Diego Francesco Carlone) ช่างปูนปั้นชาวอิตาลีที่ทำงานด้วยกันที่ไวน์การ์เทิน สิ่งที่โยเซ็ฟ อันโทน เรียนจากดีเยโก ฟรันเชสโค คือวิธีปั้นรูปปูนปั้นให้เป็นเงา ซึ่งกลายมาเป็นลักษณะที่ทำให้ผลงานของเขามีชื่อเสียง
พร้อม ๆ กับที่ศิลปินสำคัญสมัยเดียวกันเช่น โยฮัน โยเซ็ฟ คริสทีอัน (Johann Joseph Christian) และฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ชปีเกิล (Franz Joseph Spiegler) โยเซ็ฟ อันโทน ส่วนใหญ่ก็จะทำงานกับสำนักสงฆ์หรืออารามแบบบารอกแถว "ถนนบารอก" ในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค งานที่มีเด่นที่สุดก็คืองานปูนปั้น แท่นบูชาเซนต์เบอร์นาร์ด ("Bernhardsaltar") ที่อือเบอร์ลิงเงิน (Überlingen) ที่เรียกกันว่า "ปากอาบน้ำผึ้ง" ("Honigschlecker" หรือ ภาษาอังกฤษ: "honey eater") ซึ่งเป็นคำที่กล่าวถึงนักบุญเบอร์นาร์ดผู้มีพรสวรรค์ในการเทศนา
ปัจจุบันนี้โรงฝึกงานและบ้านของโยเซ็ฟ อันโทน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศให้แก่ชีวิตและงานของเขา
ประติมากรรม

บ็อยโรน (Beuron) — สำนักสงฆ์เบ็นเนดิกทีนแห่งเซนต์มาร์ตินและเซนต์มารีอา (Benedictine Abbey of St. Martin and St. Maria) - แท่นบูชาเอก
แมร์สบวร์ค (Meersburg) — ชาเปลของปราสาท (Chapel in the Neues Schloss) - ปูนปั้น
ป่าดำ (Schwarzwald) — วัดเซนต์ปีเตอร์ที่ป่าดำ (St. Peter im Schwarzwald) - รูปปั้นบนเสา และรูปสาวกที่แท่นบูชาเอก
ซาเล็ม (Salem, Bodensee) — มหาวิหารซาเล็ม - ตู้ออร์แกนและตู้สารภาพบาปสี่ตู้
อือเบอร์ลิงเงิน (Überlingen) — อารามซิสเตอร์เชียนเบียร์เนา (Cistercian Priory of Birnau) - กรอบหน้าต่าง, "Maria Immaculata", ปูนปั้น, แท่นบูชา, รูปปั้นที่แท่นบูชา, ธรรมมาสน์, "ทางสู่กางเขน" (stations of the cross)
อือเบอร์ลิงเงิน (Überlingen) — วัดฟรานซิสกัน (Franziskanerkirche) - แท่นบูชาเอก
ไวน์การ์เทิน (Weingarten) — สำนักสงฆ์เบ็นเนดิกทีนแห่งเซนต์มาร์ตินแห่งตูร์และเซนต์ออสวอลด์ (Benedictine Monastery of St. Martin of Tours and St. Oswald) - ที่นั่งสำหรับนักร้องสวด (choir stalls)
บาทววทซ์นัค (Bad Wurznach) — วัดเซนต์เวเรนา (Church of St. Verena) - รูปปั้นบนแท่นบูชาเอก
ล็อยท์เคียร์ชอิมอัลก็อย (Leutkirch im Allgäu) — วัดเซนต์มารีอา ฮิมเมิลฟาร์ท (Church of Mariä Himmelfahrt ) – แท่นบูชาเอก
ข้อมูลเพิ่มเติม

ศิลปะโรโกโก
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติโยเซ็ฟ อันโทน ฟ็อยชท์ไมเออร์ (archINFORM)
มหาวิหารซาเล็ม (archINFORM)
สมุดภาพ

"Honigschlecker" putto ภายในวัดเบียร์เนา (Birnau) ที่อือเบอร์ลิงเงิน (Überlingen) ประเทศเยอรมนี
แท่นบูชาภายในวัดเบียร์เนา
เซนต์แอนนา (ค.ศ. 1750) ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ ที่อือเบอร์ลิงเงิน
เซนต์คริสโตเฟอร์ (St. Christopher) (ค.ศ. 1750) ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ ที่อือเบอร์ลิงเงิน
แท่นบูชาภายในวัดฟรานซิสกัน (Franziskanerkirche) ที่อือเบอร์ลิงเงิน
Unteres Tor สร้าง ค.ศ. 1735 จากผังของโลเร็นทซ์ รึชเชอร์ (Lorenz Rüscher) ภายในตกแต่งด้วยปูนปั้นของฟ็อยชท์ไมเออร์ ที่ซาเล็ม (Salem)
ออร์แกนที่วัดซาเล็ม (Salem Abbey)
ไม้เกาหลัง

ไม้เกาหลัง
ไม้เกาหลัง
ไม้เกาหลัง (ญี่ปุ่น: 孫の手, จีน: 抓耙子/不求人/痒痒挠, เยอรมัน: Rückenkratzer, อังกฤษ: Backscratcher) เป็นอุปกรณ์ที่มีลักษณะเป็นแท่งยาว ๆ ใช้สำหรับเกาบริเวณที่เอื้อมไม่ถึง เช่นส่วนหลังของร่างกาย
ในภาษาญี่ปุ่นเรียกไม้เกาหลังว่า 孫の手 (มาโงะ โนะ เทะ) ซึ่งแปลตรงๆว่า "มือของหลาน"
ไคเซิร์สเลาเทิร์น

แผนที่ตั้งเมืองไคเซิร์สเลาเทิร์น

ไคเซิร์สเลาเทิร์น (เยอรมัน: Kaiserslautern) เป็นเมืองทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในรัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ มีประชากรประมาณ 99,469 คน และเป็นที่ตั้งฐานทัพของนาโต ซึ่งส่วนมากเป็นทหารชาวอเมริกันและครอบครัว มีจำนวนประมาณ 30,000 คน ซึ่งเรียกเมืองนี้ว่า "K-town" เนื่องจากชื่อไคเซิร์สเลาเทิร์นออกเสียงเป็นภาษาอังกฤษยาก
ประวัติศาสตร์

ไคเซิร์สเลาเทิร์นมีหลักฐานเก่าแก่สุดประมาณ 800 ปีก่อนคริสตกาล ชื่อเมืองได้มาจากพระนามของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือ เฟรเดอริก บาบารอสซาจักรพรรดิของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ระหว่าง ค.ศ. 1155-ค.ศ. 1190 ไคเซิร์สเลาเทิร์นเป็นเมืองสำคัญในการปฏิรูปศาสนาคริสต์ ช่วง ค.ศ. 1522
ในสงครามโลกครั้งที่สอง เมืองไคเซิร์สเลาเทิร์นกว่าร้อยละ 60 เสียหายจากการทิ้งระเบิด วันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1945 กองทัพพันธมิตรสามารถยึดเมืองไคเซิร์สเลาเทิร์นได้โดยไม่มีการต่อต้าน การตั้งฐานทัพสหรัฐในปี ค.ศ. 1952 ทำให้เศรษฐกิจกลับมาเติบโตอีกครั้งหนึ่ง
ไคเซิร์สเลาเทิร์นมีสโมสรฟุตบอลไคเซิร์สเลาเทิร์นซึ่งเคยเป็นแชมป์ลีกสูงสุดของเยอรมนี 4 ครั้ง และเป็นหนึ่งเมืองที่จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2006-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไรชส์ค็อมมิสซารีอาทนอร์เวย์

ไรชส์ค็อมมิสซารีอาทในนอร์เวเกน เป็นระบอบการปกครองพลเรือนในดินแดนยึดครองที่ถูกจัดตั้งโดยนาซีเยอรมนีในนอร์เวย์ภายใต้การยึดครองของเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ชื่อแบบเต็มๆคือ ไรชส์ค็อมมิสซารีอาทสำหรับดินแดนยึดครองนอร์เวเจียน (เยอรมัน: Reichskommissariat für die besetzten norwegischen Gebiete) การบริหารปกครองภายใต้การนำโดยผู้ตรวจการไรสช์ โยเซฟ แทร์โบเฟิน จนกระทั่งถูกปลดออก เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 กองทัพเยอรมันในนอร์เวย์ภายใต้การบังคับบัญชาของนายพล Franz Böhme ได้ยอมจำนนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคมและรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายก็ได้รับการฟื้นฟู
โรบิน โกเซินส์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 โกเซินส์ในปี ค.ศ. 2018
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โรบิน เอวาราร์ดุส โกเซินส์
วันเกิด:   (1994-07-05) 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1994 (30 ปี)
สถานที่เกิด:  เอ็มเมอริชอัมไรน์ เยอรมนี
ส่วนสูง:  1.84 เมตร (6 ฟุต 0 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวซ้าย หรือแบ็กซ้าย
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อูนีโอนแบร์ลีน
หมายเลข:  6
สโมสรเยาวชน
2000–2007:  ฟอร์ทูนาเอ็ลเทิน
2007–2009:  แอร์สเทอ เอ็ฟเซ บ็อคค็อลท์
2009–2012:  เฟาเอ็ฟเอล เรเดอ
2012–2014:  ฟีเตสเซอ
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2014–2015 |  ฟีเตสเซอ |  0 |  (0) |
| 2014–2015 |  → ดอร์แดร็คต์ (ยืม) |  47 |  (3) |
| 2015–2017 |  เฮราเกล็สอัลเมอโล |  60 |  (4) |
| 2017–2022 |  อาตาลันตา |  121 |  (25) |
| 2022 |  → อินเตอร์มิลาน (ยืมตัว) |  7 |  (0) |
| 2022–2023 |  อินเตอร์มิลาน |  32 |  (3) |
| 2023– |  อูนีโอนแบร์ลีน |  4 |  (3) |
ทีมชาติ‡
| 2020– |  เยอรมนี |  18 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 10:07, 21 กันยายน ค.ศ. 2023 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 18:08, 21 กันยายน ค.ศ. 2023 (UTC)
โรบิน เอวาราร์ดุส โกเซินส์ (เยอรมัน: Robin Everardus Gosens; เกิดวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1994) เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมนี ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวซ้าย หรือแบ็กซ้าย ให้แก่อูนีโอนแบร์ลีน สโมสรในบุนเดิสลีกา และทีมชาติเยอรมนี
ทีมชาติ

วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2020 โกเซินส์ถูกเรียกติดทีมชาติเยอรมนีเป็นครั้งแรก เขาลงเล่นให้กับทีมชาตินัดแรกเมื่อวันที่ 3 กันยายน ในยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2020–21 นัดที่พบกับสเปน
วันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 เขามีชื่อติดทีมชาติชุดลุยศึกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ต่อมาวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2021 เขาทำหนึ่งประตูและหนี่งแอสซิสต์ช่วยให้ทีมเอาชนะโปรตุเกสในรอบแบ่งกลุ่ม 4–2 ผลงานอันโดดเด่นทำให้เขาได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัดนั้น
ชีวิตส่วนตัว

โกเซินส์เกิดที่เยอรมนี แม่เป็นชาวเยอรมัน พ่อเป็นชาวดัตช์ เขาถือทั้งหนังสือเดินทางเยอรมันและหนังสือเดินทางดัตช์
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

ทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของเซเรียอา: 2019–20
แหล่งข้อมูลอื่น

โรบิน โกเซินส์ ที่ National-Football-Teams.com
โรบิน โกเซินส์ at DFB (also available in German)
FC Dordrecht official profile (ในภาษาดัตช์)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของอินเตอร์มิลาน  |
| --- | --- |
 1 ซ็อมเมอร์  2 ดึมฟรีส  6 เดอ ไฟร  8 โกเซินส์  9 เจกอ  10 มาร์ติเนซ  11 กอลาร็อฟ  12 Sensi  13 Ranocchia  14 เพรีชิช  18 Asamoah  19 Lazaro  22 มะคีทาเรียน  23 Barella  24 โอนานา  27 Padelli  29 Dalbert  33 D'Ambrosio  36 ดาร์มีอัน(c)  37 Škriniar  46 Berni  77 บรอซอวิช  87 กันเดรวา  90 ลูกากู  93 Di Gennaro  95 Bastoni  ผู้จัดการ: อินซากี 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเยอรมนี – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 |
| --- | --- | --- |
|  1 น็อยเออร์ (c)  2 รือดีเกอร์  3 ฮัลชเตินแบร์ค  4 กินเทอร์  5 ฮุมเมิลส์  6 คิมมิช  7 ฮาเวิทซ์  8 โครส  9 ฟ็อลลันท์  10 กนาบรี  11 แวร์เนอร์  12 เลโน  13 โฮฟมัน  14 มูซีอาลา  15 ซือเลอ  16 โคลสเทอร์มัน  17 น็อยเฮาส์  18 โกเร็ทซ์คา  19 ซาเน  20 โกเซินส์  21 กึนโดอัน  22 ทรัพ  23 จัน  24 ค็อค  25 มึลเลอร์  26 กึนเทอร์  ผู้ฝึกสอน: เลิฟ  |  1 น็อยเออร์ (c)  2 รือดีเกอร์  3 ฮัลชเตินแบร์ค  4 กินเทอร์  5 ฮุมเมิลส์  6 คิมมิช  7 ฮาเวิทซ์  8 โครส  9 ฟ็อลลันท์  10 กนาบรี  11 แวร์เนอร์  12 เลโน  13 โฮฟมัน  14 มูซีอาลา  15 ซือเลอ  16 โคลสเทอร์มัน  17 น็อยเฮาส์  18 โกเร็ทซ์คา  19 ซาเน  20 โกเซินส์  21 กึนโดอัน  22 ทรัพ  23 จัน  24 ค็อค  25 มึลเลอร์  26 กึนเทอร์  ผู้ฝึกสอน: เลิฟ  |  |
โบสถ์นักบุญโธมัส (ไลพ์ซิช)

| โบสถ์นักบุญโธมัส |
| --- | --- |
เยอรมัน: Thomaskirche


ประเทศ: เยอรมนี
นิกาย: ลูเทอแรน
นิกายเดิม: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: www.thomaskirche.org
ประวัติ
สถานะ: โบสถ์แพริช
สถาปัตยกรรม
สถานะการใช้งาน: ใช้งาน
รูปแบบสถาปัตย์: กอทิก โรมาเนสก์ (บริเวณร้องเพลงสวด/ตัวโบสถ์)
ปีสร้าง: คริสต์ศตวรรษที่ 12 ค.ศ. 1884–1889 (บูรณะ)
โครงสร้าง
เนฟกว้าง: 25 เมตร (82 ฟุต)
การปกครอง
แผนก: Evangelical-Lutheran Church of Saxony
นักบวช
ศิษยาภิบาล: Rev. Britta Taddiken
ฆราวาส
ผู้อำนวยการเพลง: Gotthold Schwarz Andreas Reize
นักออร์แกน: Ullrich Böhme
Music group(s): Thomanerchor
โบสถ์นักบุญโธมัส  (เยอรมัน: Thomaskirche) เป็นโบสถ์เก่าแก่ของเมืองไลพ์ซิช มีหลักฐานการสร้างโบถส์ตั้งแต่ ค.ศ. 1212 ปัจจุบันมีความสำคัญเนื่องจากเป็นโบสถ์ที่โยฮัน เซบัสทีอัน บัค คีตกวีชื่อดังชาวเยอรมัน ที่เคยทำงานเพลง และยังเป็นสถานที่ฝังศพของเขาอีกด้วย
ประวัติ

ตามเอกสารประวัติศาสตร์ คาดว่าโบสถ์นักบุญโธมัส ถูกสร้างขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1212 ด้วยสถาปัตยกรรมยุค Romanesque ออกแบบโดยมาร์กราเฟ ดีตริช (Margrave Dietrich) เพื่อเป็นอารามของคณะออกัสติเนียน ต่อมาในปี ค.ศ. 1355 จึงได้มีการบูรณะตัวโบสถ์ให้ทันสมัยขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมกอทิก ปัจจุบันยังคงหลงเหลือรูปแบบสถาปัตยกรรมดังกล่าวในบริเวณที่เป็นหน้าต่างทางทิศเหนือของโบสถ์ และบริเวณพื้นชั้นล่างของหอคอย
ในยุคศตวรรษที่ 15 อุตสาหกรรมเหมือง แร่เงิน ทางด้านใต้ของเมืองไลพ์ซิช สร้างรายได้ให้แก่ชาวเมืองอย่างมาก โบสถ์แห่งนี้จึงได้รับการบูรณะใหม่ โดยขยายขนาดให้โอ่โถงยิ่งขึ้น โถงห้องประชุมใหญ่ถูกออกแบบโดยสถาปัตยกรรมแบบโกธิคยุคปลาย ซึ่งเป็นต้นแบบของโบสถ์นักบุญโธมัสที่เห็นในปัจจุบัน โดยการบูรณะตัวโถงห้องประชุมแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1496 ยกเว้นส่วนหอคอยซึ่งมีความสูงถึง 68 เมตร ใช้เวลาในการสร้างยาวนาน แล้วเสร็จใน ค.ศ. 1702 สถาปัตยกรรมของโบสถ์นักบุญโธมัส ซึ่งโครงสร้างหลักของโบสถ์นักบุญโธมัส ได้คงรูปแบบนี้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
การตกแต่งภายในโบสถ์ ได้มีการปรับเปลี่ยนเป็นแบบ Baroque ในช่วง ค.ศ. 1723 - 1750 ซึ่งเป็นช่วงที่โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ทำงานเป็นนักดนตรี และนักประพันธ์เพลงที่เมืองไลพ์ซิช และต่อมาในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 การตกแต่งภายในจึงได้ถูกปรับเปลี่ยนเป็นแบบ โกธิคยุคใหม่ ใน ตามค่านิยมในยุคนั้น และได้คงรูปแบบดังกล่าวไว้จวบจนปัจจุบัน
ใน ค.ศ. 1539 มาร์ติน ลูเทอร์ นักการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์และผู้ก่อตั้งลูเทอแรน ได้มาเทศนาที่โบสถ์แห่งนี้ ปัจจุบัน โบสถ์นักบุญโธมัสเป็นสถานนมัสการประจำสำหรับคริสเตียนนิกายลูเทอแรน มีรอบนมัสการทุกวันอาทิตย์เวลา 10:00 น.
โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ทำงานเป็นนักดนตรี นักประพันธ์เพลง และหัวหน้าคณะนักร้องประสานเสียง ประจำโบสถ์ในเมืองไลพ์ซิช อันได้แก่ โบสถ์นักบุญโธมัส โบสถ์นักบุญนิโคลัส โบสถ์นักบุญเปาโล และโบสถ์โยฮานเนส (โบสถ์แห่งสุดท้ายนี้ถูกทำลายไปตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และยังไม่ได้มีการสร้างสิ่งก่อสร้างใดทดแทนในบริเวณดังกล่าว) ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1723 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1750 เดิมสุสานของเขา ตั้งอยู่ ณ โบสถ์โยฮานเนส เนื่องจากโบสถ์ดังกล่าวถูกระเบิดเสียหายในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จึงได้มีการย้ายสุสานของเขามายังโบสถ์นักบุญโธมัสแห่งนี้ในปี ค.ศ. 1950 จนปัจจุบัน ต่อมาในปี ค.ศ. 1908 ได้มีการสร้างอนุสวรีย์ โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ตั้งอยู่บริเวณทิศใต้ภายนอกของโบสถ์อีกด้วย และในปี ค.ศ. 2007 จึงได้มีการสร้างอนุสวรีย์ของเฟลิกซ์ เมลโดโซห์น ตั้งไว้ด้านทิศตะวันออกของโบสถ์แห่งนี้
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 วันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1943 โบสถ์นักบุญโธมัส ถูกระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรทำความเสียหาย และคงสภาพเช่นนั้นกระทั่งในปี ค.ศ. 1990 ภายหลังการรวมเยอรมนีสองประเทศจึงได้รับการบูรณะขึ้นใหม่  โดยการบูรณะในครั้งนั้นแล้วเสร็จเพื่อเฉลิมฉลองงานครบรอบ 250 ปี วันเสียชีวิตของ โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ซึ่งตรงกับวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2000 ซึ่งรวมถึงการสร้างออแกนหลังใหม่ของโบสถ์ด้วย การบูรณะครั้งนี้ได้รับเงินสนับสนุนจากสหภาพยุโรป