stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เซลล์ประสาทสั่งการ
พัฒนาการ

เซลล์ประสาทสั่งการจะเริ่มพัฒนาขึ้นตั้งแต่ระยะต้น ๆ ของตัวอ่อน และพัฒนาต่อไปจนถึงวัยเด็ก
ในท่อประสาท (neural tube) เซลล์จะแบ่งออกตามแกน ventral-dorsal
แอกซอนของเซลล์จะเริ่มปรากฏในอาทิตย์ที่ 4 จากเขต ventral ตามแกน ventral-dorsal คือจาก basal plate
homeodomain
ที่มีบทบาทในพัฒนาการนี้เรียกว่า motor neural progenitor domain (pMN)
ยีน transcription factor
ที่เกี่ยวข้องรวมทั้ง Pax6, OLIG2, Nkx6.1 และ Nkx6.2 โดยมีโปรตีน sonic hedgehog (จากยีน Shh) เป็นตัวควบคุม
ยีน OLIG2 สำคัญที่สุดเพราะโปรโหมตการแสดงออกของยีน Ngn2 ซึ่งเป็นเหตุให้วัฏจักรเซลล์ยุติ ตลอดจนโปรโหมต transcription factor อื่น ๆ ที่สัมพันธ์กับพัฒนาการของเซลล์ประสาทสั่งการ
การกำหนดรายละเอียดของเซลล์จะเพิ่มขึ้นเมื่อ retinoic acid, fibroblast growth factor, Wnts และ TGFb รวมเข้ากับ Hox transcription factor ต่าง ๆ
ซึ่งมีอยู่ 13 อย่าง และเมื่อบวกกับสัญญาณที่เซลล์ได้ ก็จะเป็นตัวกำหนดว่า เซลล์ประสาทสั่งการจะมีลักษณะเป็น ventral หรือ dorsal มากกว่า
ในลำกระดูกสันหลัง Hox 4-11 จะแยกเซลล์ออกเป็น motor column 5 ส่วน
ตามตารางดังต่อไปนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Motor Column  | ตำแหน่งในไขสันหลัง  | เป้าหมาย |
| Median Motor Column 	 | มีตลอดไขสันหลัง 	 | Axial muscles |
| Hypaxial Motor Column 	 | บริเวณทรวงอก 	 | กล้ามเนื้อผนังร่างกาย |
| Preganglionic Motor Column 	 | บริเวณทรวงอก 	 | ปมประสาทของระบบประสาทซิมพาเทติก |
| Laterl Motor Column 	 | บริเวณแขนและเอว ทั้งสองลำยังแบ่งออกเป็นส่วนกลาง (medial) และส่วนข้าง (lateral) 	 | กล้ามเนื้อแขนขา |
| Phrenic Motor Coulmn 	 | บริเวณคอ 	 | กะบังลม |
กายวิภาคและสรีรภาพ > เซลล์ประสาทสั่งการบน (UMN)

เซลล์ประสาทสั่งการบน (UMN) เกิดที่คอร์เทกซ์สั่งการ (motor cortex) ใน precentral gyrus
คอร์เทกซ์สั่งการปฐมภูมิ (primary motor cortex) ประกอบด้วยเซลล์เบ็ตซ์ ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของเซลล์พีระมิด
แอกซอนจากเซลล์ประสาทเหล่านี้ส่งลงมาตาม corticospinal tract (ลำเส้นใยประสาทจากเปลือกสมองไปยังไขสันหลัง)
กายวิภาคและสรีรภาพ > เนื้อขาว

ลำเส้นใยของเนื้อขาว (white matter tracts) เป็นมัดแอกซอนที่ใช้ส่งกระแสประสาทจำนวนมาก ๆ 
ลำเส้นใยอยู่ที่ไขสันหลังและปรากฏเป็นสีขาวเนื่องจากปลอกไมอีลินที่หุ้มแอกซอน
แม้จะมีทั้งเส้นประสาทนำออกและเส้นประสาทนำเข้า เส้นประสาทนำออกจะส่งสัญญาณจากไขสันหลังไปยังอวัยวะปฏิบัติการเท่านั้น
ลำเส้นใยเช่นนี้ยังเป็นแหล่งกำเนิดของเซลล์ประสาทสั่งการล่าง (LMN)
มีลำเส้นใยของเนื้อขาวสำหรับเซลล์ประสาทสั่งการ 7 เส้นหลัก ๆ ในไขสันหลัง ดังต่อไปนี้
Lateral Corticospinal Tract
Rubrospinal Tract
Lateral Reticulospinal Tract
Vestibulospinal tract
Medial Reticulospinal Tract
Tectospinal Tract
Anterior Corticospinal Tract
กายวิภาคและสรีรภาพ > เซลล์ประสาทสั่งการล่าง (LMN)

เซลล์ประสาทสั่งการล่าง (LMN) เกิดที่ไขสันหลังและส่งกระแสประสาทไปยังอวัยวะปฏิบัติการไม่ว่าจะโดยตรงหรือโดยอ้อม
อวัยวะปฏิบัติการที่เป็นเป้าหมายมีหลายอย่าง แต่ในระบบประสาทกาย นี่จะเป็นใยกล้ามเนื้อ
มี LMN 3 หมวดแบ่งตามเป้าหมายการส่งสัญญาณคือ
เซลล์ประสาทสั่งการร่างกาย (somatic motor neurons)
เซลล์ประสาทสั่งการอวัยวะภายในพิเศษ (special visceral motor neurons)
เซลล์ประสาทสั่งการอวัยวะภายในทั่วไป (general visceral motor neurons)
กายวิภาคและสรีรภาพ > เซลล์ประสาทสั่งการร่างกาย (somatic motor neurons) > แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ

จุดต่อระหว่างเซลล์ประสาทสั่งการกับใยกล้ามเนื้อเป็นไซแนปส์พิเศษที่เรียกว่า แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ (Neuromuscular junction, NMJ)
เมื่อได้การกระตุ้นพอ เซลล์ประสาทสั่งการก็จะหลั่งสารสื่อประสาทแอซิทิลโคลีน (Ach) จากปลายแอกซอน (axon terminal) ออกจากถุงไซแนปส์ (synaptic vesicle) ภายในเซลล์ที่เข้าเชื่อมกับเยื่อหุ้มเซลล์
แล้วโมเลกุล Ach ที่หลั่งออกนอกเซลล์ก็จะเข้ายึดกับหน่วยรับแอซิทิลโคลีนหลังไซแนปส์ (postsynaptic receptor) ที่แผ่นปลายประสาทสั่งการ (motor end plate)
เมื่อหน่วยรับ 2 หน่วยยึดเข้ากับ Ach แล้ว ช่องไอออนหนึ่งช่องก็จะเปิดปล่อยให้ไอออนโซเดียมไหลเข้าในเซลล์หลังไซแนปส์ได้
ซึ่งทำให้เซลล์ลดขั้วแล้วจุดชนวนศักย์ของแผ่นปลายประสาทเคลื่อนไหว (end-plate potential)
ซึ่งกระตุ้นหลอดฝอยที (T tubule) ของเยื่อหุ้มเส้นใยกล้ามเนื้อ (sarcolemma) แล้วทำให้ sarcoplasmic reticulum ปล่อยไอออนแคลเซียมในเซลล์
ซึ่งเป็นเหตุให้ใยกล้ามเนื้อที่เป็นเป้าหมายหดเกร็ง
ในสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ใยกล้ามเนื้ออาจตอบสนองแบบเร้า (excitatory) หรือแบบยับยั้ง (inhibitory) ขึ้นอยู่กับสารสื่อประสาทที่ปล่อยและหน่วยรับที่ได้รับ
แต่ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง ใยกล้ามเนื้อจะตอบสนองต่อสารสื่อประสาทในแบบเร้า คือโดยหดเกร็งเท่านั้น
การคลายกล้ามเนื้อ คือการระงับการหดเกร็งจะเกิดได้ก็ต่อเมื่อยับยั้งเซลล์ประสาทสั่งการเอง

ยาคลายกล้ามเนื้อถือประโยชน์จากกลไกเช่นนี้ คือออกฤทธิ์ที่เซลล์ประสาทสั่งการซึ่งส่งกระแสประสาทไปยังกล้ามเนื้อโดยลดการทำงานทางสรีรวิทยาไฟฟ้าของมัน หรือออกฤทธิ์ที่แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อโดยขัดการทำงานของ acetylcholine และไม่ได้ออกฤทธิ์ที่กล้ามเนื้อโดยตรง
กายวิภาคและสรีรภาพ > เซลล์ประสาทสั่งการอวัยวะภายในพิเศษ (special visceral motor neuron)

เซลล์ประสาทสั่งการอวัยวะภายในพิเศษ (special visceral motor neuron หรือ branchial motor neuron) มีบทบาทในการแสดงออกสีหน้า การเคี้ยว การออกเสียง/การพูด และการกลืน
ประสาทสมองที่เกี่ยวข้องกันรวมทั้งเส้นประสาทกล้ามเนื้อตา (oculomotor, คู่ที่ 3), เส้นประสาทแอบดูเซนส์ (abducens, คู่ที่ 6), เส้นประสาททรอเคลียร์ (trochlear, คู่ที่ 4) และเส้นประสาทกล้ามเนื้อลิ้น (hypoglossal, คู่ที่ 12)
| ระบบประสาท/สาขา 	 | ตำแหน่ง 	 | สารสื่อประสาท |
| --- | --- | --- |
| ร่างกาย (somatic) 	 | n/a 	 | แอซิทิลโคลีน (Ach) |
| พาราซิมพาเทติก  | Preganglionic 	 | Ach |
| พาราซิมพาเทติก  | Ganglionic 	 | Ach |
| ซิมพาเทติก  | Preganglionic 	 | Ach |
| ซิมพาเทติก  | Ganglionic 	 | Norepinephrine* |
*ยกเว้นใยประสาทไปยังต่อมเหงื่อและหลอดเลือดบางเส้น
กายวิภาคและสรีรภาพ > เซลล์ประสาทสั่งการอวัยวะภายในทั่วไป (general visceral motor neurons)

เซลล์ประสาทสั่งการเหล่านี้ส่งกระแสประสาทโดยอ้อมไปยังกล้ามเนื้อหัวใจและกล้ามเนื้อเรียบของอวัยวะภายใน/กล้ามเนื้อของหลอดเลือด
มีไซแนปส์กับเซลล์ประสาทสั่งการในปมประสาทของระบบประสาทอิสระ (ไม่ว่าจะเป็นระบบซิมพาเทติกหรือพาราซิมพาเทติก) ในระบบประสาทนอกส่วนกลาง (PNS) ซึ่งก็ส่งกระแสประสาทโดยตรงไปยังกล้ามเนื้ออวัยวะภายในและเซลล์ต่อมบางอย่าง
เพราะเหตุนี้
การสั่งการกล้ามเนื้อโครงร่างและกล้ามเนื้อ branchial จึงมีไซแนปส์เดียว (monosynaptic) คือมีเซลล์ประสาทสั่งการไม่ว่าจะเป็นส่วนร่างกายหรือส่วน branchial เดียวซึ่งมีไซแนปส์เชื่อมกับกล้ามเนื้อโดยตรง
ส่วนการสั่งการกล้ามเนื้ออวัยวะภายใน (visceral muscle) จะอาศัยไซแนปส์สองไซแนปส์ คืออาศัย เซลล์ประสาท 2 ตัว เซลล์ประสาทสั่งการอวัยวะภายในทั่วไปอยู่ในระบบประสาทกลาง (CNS) ซึ่งมีไซแนปส์ต่อกับเซลล์ประสาทในปมประสาทซึ่งอยู่ในระบบประสาทส่วนปลาย (PNS) ซึ่งก็มีไซแนปส์เชื่อมกับกล้ามเนื้อ
เซลล์ประสาทสั่งการของสัตว์มีกระดูกสันหลังเป็นแบบ cholinergic คือมี ACh เป็นสารสื่อประสาท
เซลล์ประสาทในปมประสาทของระบบพาราซิมพาเทติกก็เป็นแบบ cholinergic ด้วย ในขณะที่เซลล์ในปมประสาทของระบบซิมพาเทติกเป็นแบบ noradrenergic คือมี norepinephrine/noradrenaline เป็นสารสื่อประสาท
(ดูตาราง)
การแพทย์ฟื้นฟูสภาพ (regenerative medicine)

เซลล์ประสาทสั่งการล่างของมนุษย์สามารถสร้างขึ้นนอกกาย (in vitro) จากเซลล์ต้นกำเนิด คือ embryonic stem cell และ induced pluripotent stem cell
ดูเพิ่ม

เส้นประสาท
เชิงอรรถ

↑  homeodomain เป็น motif ของกรดอะมิโน 60 ประเภทที่สามารถเข้ายึดกับดีเอ็นเอ (DNA binding) และเข้ารหัสโดยส่วนของยีนที่เรียกว่า Homeobox
↑  ในอณูชีววิทยา transcription factor (หรือ แฟกเตอร์ยึดดีเอ็นเอที่ลำดับโดยเฉพาะ) เป็นโปรตีนที่ควบคุมอัตราการสร้างอาร์เอ็นเอนำรหัส (transcription) จากข้อมูลดีเอ็นเอ โดยเข้ายึดกับลำดับดีเอ็นเอโดยเฉพาะ ๆ
ซึ่งก็ช่วยควบคุมการแสดงออกของยีนใกล้ลำดับนั้น ๆ
เป็นสิ่งจำเป็นต่อการเกิดเอ็มบริโอ
1 2  extrafusal muscle fiber เป็นกล้ามเนื้อโครงร่างทั่วไปที่ได้กระแสประสาทจากเซลล์ประสาทสั่งการอัลฟา สร้างแรงตึงโดยหดตัว จึงทำให้โครงร่างของร่างกายเคลื่อนไหวได้
เป็นส่วนของกล้ามเนื้อโครงร่าง (แบบกล้ามเนื้อลาย) และยึดกับกระดูกด้วยเอ็น
1 2 3  stretch reflex หรือ myotatic reflex เป็นการหดเกร็งกล้ามเนื้อตอบสนองต่อแรงยืด
เป็นรีเฟล็กซ์แบบมีไซแนปส์เดียว (ระหว่างเซลล์ประสาทรับความรู้สึกกับเซลล์ประสาทสั่งการ) ซึ่งควบคุมการยืด/ความยาวของกล้ามเนื้อโครงร่างโดยอัตโนมัติ
1 2  muscle spindle เป็นตัวรับความรู้สึกภายในกล้ามเนื้อ โดยหลักตรวจจับความยาวของกล้ามเนื้อที่เปลี่ยนไป
แล้วส่งข้อมูลไปยังระบบประสาทกลางผ่านเซลล์ประสาทรับความรู้สึก
ซึ่งสมองใช้เพื่อกำหนดตำแหน่งของอวัยวะต่าง ๆ
การตอบสนองของมันยังสำคัญในการควบคุมการหดเกร็งของกล้ามเนื้อ คือเริ่มการทำงานของเซลล์ประสาทสั่งการผ่านรีเฟล็กซ์คือ stretch reflex
เพื่อต้านไม่ให้กล้ามเนื้อถูกยืด
1 2  intrafusal muscle fiber เป็นใยกล้ามเนื้อโครงร่าง มีหน้าที่เป็นอวัยวะรับความรู้สึกพิเศษ คือ proprioceptor ที่ตรวจจับปริมาณและอัตราการเปลี่ยนแปลงของความยาวกล้ามเนื้อ
เป็นองค์ประกอบของ muscle spindle ได้เส้นประสาท/แอกซอนสองเส้น เส้นหนึ่งจากเซลล์ประสาทรับความรู้สึก อีกเส้นจากเซลล์ประสาทสั่งการ
ใยกล้ามเนื้อแยกออกจากส่วนกล้ามเนื้อที่เหลือด้วยปลอกคอลลาเจน (collagen sheath)
ซึ่งมีรูปกระสวย ดังนั้น จึงมีชื่อว่า intrafusal (ภายในรูปกระสวย)
1 2  nuclear bag fiber หรือ Bag1/Bag2 fiber เป็น intrafusal muscle fiber ประเภทหนึ่งซึ่งอยู่ตรงกลางของ muscle spindle
แต่ละเส้นมี นิวเคลียสเป็นจำนวนมากรวมอยู่เป็นถุง ๆ และเป็นตัวกระตุ้นทั้งใยประสาทปฐมภูมิและทุติยภูมิ

มี bag fiber 2 อย่างขึ้นอยู่กับความเร็วการหดเกร็งและเส้นประสาทที่ได้
BAG2 fiber ใหญ่กว่า
ที่ส่วนกลางไม่มีลาย (striation) และขยายคลุมนิวเคลียส 
ส่วน BAG1 fiber จะเล็กกว่า

ทั้งสองแบบจะยื่นออกนอกแคปซูลของ spindle
มีหน้าที่รับรู้ความยาวของกล้ามเนื้อโดยพลวัต
และไวต่อทั้งความยาวและความเร็วในการยืดหด
อ้างอิงอื่น ๆ

Sherwood, L. (2001). Human Physiology: From Cells to Systems (4th ed.). Pacific Grove, CA: Brooks-Cole. ISBN 0-534-37254-6.
Marieb, E. N.; Mallatt, J. (1997). Human Anatomy (2nd ed.). Menlo Park, CA: Benjamin/Cummings. ISBN 0-8053-4068-8.
ทางเดินไขสันหลัง
ตำแหน่งของเซลล์ประสาทสั่งการล่าง (LMN) ในไขสันหลัง
รัฐกัว

| รัฐกัว |
| --- | --- |
รัฐ
ตามเข็มจากบน: ชายหาดโคลวา, โบสถ์และคอนเวนต์เซนต์ฟรังซิสแห่งอัสซีซี, ลาซิลิกาแห่งพระเยซูโบม, โบสถ์พระนางมารีย์ปฏิสนธินิรมล และอาคารเก่า Gallery de Fontainhas
คำขวัญ: สรเว ภทราณี ปศยันตุ มา กศจิท ทุหขภาค ภเวต (Sarve Bhadrāni Paśyantu Mā Kaścid Duhkhabhāg bhavet)  (ขอทุกท่านโปรดพบเจอสิ่งอันดี ขอให้ไม่มีใครต้องทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวด)
ที่ตั้งในประเทศอินเดีย
พิกัด (Panaji): 15°30′N 73°50′E﻿ / ﻿15.50°N 73.83°E﻿ / 15.50; 73.83
ประเทศ:  อินเดีย
ก่อตั้งรัฐ: 30 พฤษภาคม 1987
เมืองหลวง: ปณชี (Panaji หรือ ปันชีม; Panjim)
เมืองใหญ่สุด: วาสโก ดา กามา
อำเภอ: 2
การปกครอง
 • องค์กร: รัฐบาลรัฐกัว
 • ราชปาล: สัตยะ ปาล มาลิก (Satya Pal Malik)
 • มุขนายก: ปราโมท สวันต์ (Pramod Sawant) (BJP)
 • นิติบัญญัติ: ระบบสภาเดี่ยว (40 ที่นั่ง)
 • รัฐสภา: ราชยสภา 1 โลกสภา 2
 • ศาลสูง: ศาลสูงบอมเบย์ ส่วนปณชี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,702 ตร.กม. (1,429 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 28
ความสูง: 1,020 เมตร (3,350 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 1,458,545 คน
 • อันดับ: ที่ 26
 • ความหนาแน่น: 390 คน/ตร.กม. (1,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ชาวกัว
เขตเวลา: UTC+05:30 (IST)
รหัส ISO 3166: IN-GA
เอชดีไอ (2018):  0.761 (สูง) · ที่ 3
การรู้หนังสือ: 88.70% (ที่ 3)
ภาษาทางการ:   ภาษากงกัณ 
เว็บไซต์: www.goa.gov.in
^* ภาษากงกัณอักษรเทวนาครีเป็นภาษาทางการเพียงภาษาเดียว แต่ภาษามราฐีและภาษาอังกฤษได้รับอนุญาตให้ใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการใด ๆ หรือทั้งหมด
กัว (อังกฤษ: Goa, /ˈɡoʊə/ ( ฟังเสียง); กงกัณ: गोंय; มราฐี: गोवा) เป็นรัฐบนชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอินเดีย ส่วนหนึ่งของภูมิภาคโกนกาน มีที่ราบสูงเดกกันกั้นออกจากเทือกเขาฆาฏตะวันตก รัฐกัวมีพื้นที่น้อยที่สุดในบรรดารัฐ และมีประชากรน้อยที่สุดเป็นอันดับสี่ รัฐกัวมีผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศต่อประชากรสูงที่สุดในบรรดารัฐของอินเดีย สูงกว่าค่าเฉลี่ยประเทศ 2.5 เท่า
การกลั่นแบบเศษส่วน

การกลั่นแบบเศษส่วน คือกระบวนการแยกสารผสมออกเป็นส่วนประกอบหรือ เฟรกชัน ที่แตกต่างกัน สารเคมีจะถูกแยกออกโดยการทำให้ร้อนจนกระทั่งบางส่วนของสารผสมจะ ระเหย ใช้การ กลั่น เพื่อทำการแยกส่วน โดยปกติแล้วส่วนประกอบจะมี จุดเดือด ที่แตกต่างกันไม่น้อยกว่า 25 °C (45 °F) จากกันภายใต้ความดันหนึ่ง บรรยากาศ หากความแตกต่างของจุดเดือดมากกว่า 25 °C จะใช้การ กลั่นแบบง่าย แทน
หน่วย การกลั่นน้ำมันดิบ ใช้การกลั่นแบบแยกส่วนในกระบวนการกลั่นน้ำมันดิบ
ประวัติ

ดูเพิ่ม: การกลั่น § การกลั่นแบบเศษส่วน
การกลั่นเชิงพาณิชย์ของสารอินทรีย์มีบทบาทสำคัญในงานของศาสตราจารย์อิสลามจากศตวรรษที่ 9 ญาบิร ตัวอย่างเช่นใน Kitāb al-Sabʿīn ('ตำราเจ็ดสิบเล่ม') ซึ่งแปลเป็นภาษาละตินโดย Gerard of Cremona (ค.ศ. 1114–1187) ในชื่อ Liber de septuaginta การทดลองของ ญาบิร ด้วยการกลั่นเชิงพาณิชย์ของสารจากสัตว์และพืช และในระดับที่น้อยกว่าสำหรับสารแร่ธาตุ กลายเป็นหัวข้อหลักของ De anima in arte alkimiae ซึ่งเป็นงานที่เขียนเป็นภาษาภาษาอาหรับที่ไม่ได้เขียนโดย อิบน์ ซีนา และถูกแปลเป็นภาษาละติน โดยจะกลายเป็นแหล่งข้อมูลทางเคมีที่สำคัญที่สุดของ โรเจอร์ เบคอน (ป. 1220–1292)
การตั้งค่าห้องปฏิบัติการ

การกลั่นเชิงพาณิชย์ในห้องปฏิบัติการใช้เครื่องมือและอุปกรณ์แก้วที่พบได้ทั่วไป ซึ่งรวมถึง บุนเซนเบอร์เนอร์, ฟลาสก์ก้นกลม, คอนเดนเซอร์, และ คอลัมน์กลั่นเชิงพาณิชย์ ที่ใช้เฉพาะทาง
ยกตัวอย่างเช่น การกลั่นของสารละลายที่ประกอบด้วยน้ำและ เอทานอล เอทานอลเดือดที่ 78.4 องศาเซลเซียส (173.1 องศาฟาเรนไฮต์) ขณะที่น้ำเดือดที่ 100 องศาเซลเซียส (212 องศาฟาเรนไฮต์) ดังนั้นการให้ความร้อนแก่สารละลายจะทำให้สารที่มีความระเหยสูง (เอทานอล) รวมตัวในไอที่ออกมาจากของเหลวมากขึ้น บางส่วนผสมจะสร้าง สารผสมที่มีจุดเดือดต่ำกว่าส่วนประกอบแต่ละตัว ตัวอย่างเช่น การผสมเอทานอล 96% และน้ำ 4% เดือดที่ 78.2 องศาเซลเซียส (172.8 องศาฟาเรนไฮต์) สารผสมนี้มีความระเหยมากกว่าเอทานอลบริสุทธิ์ ดังนั้นเอทานอลไม่สามารถทำให้บริสุทธิ์ได้โดยการกลั่นเชิงพาณิชย์โดยตรงของสารละลายเอทานอล-น้ำ
การตั้งค่าอุปกรณ์จะเป็นดังในแผนภาพ (แผนภาพแสดงถึงอุปกรณ์ในกระบวนการเป็นชุดเปรียบเทียบกับอุปกรณ์ต่อเนื่อง) สารละลายจะถูกใส่ในฟลาสก์ก้นกลมพร้อมกับกรวดป้องกันการเดือด (หรือบาร์เหล็กเคลือบ เทฟลอน หากใช้ เครื่องกวนแม่เหล็ก) และคอลัมน์กลั่นเชิงพาณิชย์จะติดตั้งที่ด้านบน ฟลาสก์ก้นกลมจะได้รับความร้อนจากด้านล่างของหม้อกลั่น ขณะที่ระยะห่างจากหม้อกลั่นจะสร้างความแตกต่างของอุณหภูมิในคอลัมน์; เย็นที่สุดที่ด้านบนและร้อนที่สุดที่ด้านล่าง ขณะที่ไอผสมขึ้นไปตามความแตกต่างของอุณหภูมิ บางส่วนของไอจะควบแน่นและระเหยตามความแตกต่างของอุณหภูมิ โดยแต่ละครั้งที่ไอควบแน่นและระเหย จะทำให้ปริมาณของส่วนประกอบที่มีความระเหยสูงในไอเพิ่มขึ้น กระบวนการนี้จะทำให้ไอที่ปล่อยออกมาเป็นส่วนประกอบที่มีความระเหยสูง (หรือสารผสมเชิงพาณิชย์) และไอจะควบแน่นในแพลตฟอร์มแก้วที่รู้จักกันในชื่อ ถาด ภายในคอลัมน์ และไหลกลับลงไปในของเหลวด้านล่าง การไหลกลับ ของเหลวที่ควบแน่น การทำงานของการกลั่นเชิงพาณิชย์จะมีประสิทธิภาพมากขึ้นด้วยการเพิ่มจำนวนของแพลตฟอร์ม (ถึงข้อจำกัดทางปฏิบัติของความร้อน การไหล ฯลฯ) โดยปกติจะตั้งค่าระบบการไหลกลับที่อัตราส่วนประมาณ 4:1 (4 ส่วนของของเหลวที่ไหลกลับต่อ 1 ส่วนที่นำออก)
ในห้องปฏิบัติการกลั่น จะพบคอนเดนเซอร์หลายประเภททั่วไป คอนเดนเซอร์ลิเบิก เป็นท่อตรงภายใน แจ็คเก็ตน้ำ และเป็นรูปแบบที่ง่ายที่สุด (และราคาไม่แพง) คอนเดนเซอร์เกรแฮม เป็นท่อเกลียวภายในแจ็คเก็ตน้ำ และ คอนเดนเซอร์อัลลิน มีการกีดขวางขนาดใหญ่และเล็กหลายชั้นภายในท่อ เพิ่มพื้นที่ผิวที่ไอสามารถควบแน่นได้
การตั้งค่าอื่นอาจใช้ฟลาสก์รับสารที่มีหลายทางออก (เรียกว่า "วัว" หรือ "หมู") เพื่อเชื่อมต่อฟลาสก์รับสารสามหรือสี่ใบเข้ากับคอนเดนเซอร์ โดยการหมุน วัว หรือ หมู การกลั่นจะถูกส่งไปยังตัวรับที่เลือก เนื่องจากไม่ต้องถอดและเปลี่ยนตัวรับสารในระหว่างกระบวนการกลั่น การตั้งค่านี้จึงมีประโยชน์เมื่อกลั่นภายใต้บรรยากาศที่ไม่ใช่แก๊สสำหรับสารเคมีที่ไวต่ออากาศหรือที่ความดันลดลง เครื่องมือเพอร์กิน เป็นเครื่องมือทางเลือกที่มักใช้ในสถานการณ์เหล่านี้เพราะมันช่วยให้แยกตัวรับออกจากระบบที่เหลือ แต่ต้องถอดและติดตั้งตัวรับหนึ่งอันสำหรับแต่ละส่วน
การกลั่นภายใต้ความดันต่ำ ใช้ความดันต่ำ ซึ่งลดจุดเดือดของวัสดุ อย่างไรก็ตาม เม็ดป้องกันการกระแทก (กรวดป้องกันการเดือด) จะไม่สามารถใช้งานได้ดีที่ความดันต่ำ
การกลั่นในอุตสาหกรรม

การกลั่นเชิงพาณิชย์เป็นรูปแบบของเทคโนโลยีการแยกที่ใช้กันอย่างแพร่หลายใน โรงกลั่นน้ำมัน, โรงปิโตรเคมี และ โรงงานเคมี, การแปรรูปก๊าซธรรมชาติ และ การแยกอากาศแบบความเย็น ในกรณีส่วนใหญ่ การกลั่นจะดำเนินการที่ สถานะต่อเนื่อง คงที่ โดยมีการเพิ่มสารใหม่ตลอดเวลาและการถอดผลิตภัณฑ์ออกตลอดเวลา เว้นแต่จะมีการรบกวนกระบวนการเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของสารที่ป้อน ความร้อน อุณหภูมิแวดล้อม หรือการควบแน่น ปริมาณของสารที่ป้อนและปริมาณของผลิตภัณฑ์ที่ถอดออกจะปกติเท่ากัน ซึ่งเรียกว่าการกลั่นเชิงพาณิชย์ในสถานะคงที่ต่อเนื่อง
การกลั่นเชิงพาณิชย์มักดำเนินการในคอลัมน์ทรงกระบอกแนวตั้งขนาดใหญ่ที่เรียกว่า "หอการกลั่น" หรือ "คอลัมน์การกลั่น" โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางตั้งแต่ประมาณ 0.65 ถึง 6 เมตร (2 ถึง 20 ฟุต)* และความสูงตั้งแต่ประมาณ 6 ถึง 60 เมตร (20 ถึง 197 ฟุต)* หรือมากกว่า หอการกลั่นมีทางออกของของเหลวที่ระยะทางต่าง ๆ ขึ้นไปตามคอลัมน์ ซึ่งช่วยให้สามารถดึงสารต่าง ๆ หรือผลิตภัณฑ์ที่มีจุดเดือดหรือช่วงจุดเดือดต่างกันออกไป โดยการเพิ่มอุณหภูมิของผลิตภัณฑ์ภายในคอลัมน์ ผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ จะถูกแยกออก "ผลิตภัณฑ์ที่เบาที่สุด" (ที่มีจุดเดือดต่ำสุด) จะออกจากด้านบนของคอลัมน์ และ "ผลิตภัณฑ์ที่หนักที่สุด" (ที่มีจุดเดือดสูงสุด) จะออกจากด้านล่างของคอลัมน์
ตัวอย่างเช่น การกลั่นเชิงพาณิชย์ใช้ใน โรงกลั่นน้ำมัน เพื่อแยก น้ำมันดิบ เป็นสารที่มีประโยชน์ (หรือสารผสม) ที่มี ไฮโดรคาร์บอน ต่าง ๆ ที่มีจุดเดือดต่างกัน สารผสมของน้ำมันดิบที่มีจุดเดือดสูงกว่า:
มีจำนวน อะตอมของคาร์บอน มากกว่า
มี น้ำหนักโมเลกุล สูงกว่า
เป็น แอลเคน ที่มีการแตกแขนงน้อยกว่า
มีสีเข้มกว่า
มี ความหนืด มากกว่า
จุดติดไฟและการ เผาไหม้ ยากกว่า
หอการกลั่นขนาดใหญ่ใช้ การไหลกลับ เพื่อให้การแยกผลิตภัณฑ์มีความสมบูรณ์มากขึ้น การไหลกลับหมายถึงส่วนของผลิตภัณฑ์ของเหลวที่ควบแน่นจากหอการกลั่นหรือคอลัมน์ที่ถูกส่งกลับไปยังส่วนบนของหอการกลั่น ตามที่แสดงในแผนภาพทางสถิตของหอการกลั่นขนาดใหญ่ภายในหอการกลั่น การไหลกลับของของเหลวที่ไหลลงมาจะให้การทำความเย็นที่จำเป็นในการควบแน่นไอที่ไหลขึ้นไป ซึ่งจะเพิ่มประสิทธิภาพของหอการกลั่น การไหลกลับมากขึ้นสำหรับจำนวน แผ่นทฤษฎี ที่กำหนด จะทำให้การแยกของหอการกลั่นดีขึ้นในการแยกวัสดุที่มีจุดเดือดต่ำจากวัสดุที่มีจุดเดือดสูง หรือในทางกลับกัน การไหลกลับมากขึ้นสำหรับการแยกที่ต้องการจะทำให้จำนวนน้อยลงของแผ่นทฤษฎีที่ต้องการ
การกลั่นเชิงพาณิชย์ยังใช้ในการแยกอากาศ ผลิต ออกซิเจนของเหลว, ไนโตรเจนของเหลว, และ อาร์กอน ที่มีความเข้มข้นสูง การกลั่น คลอโรซิลาน ยังช่วยในการผลิต ซิลิคอน ที่มีความบริสุทธิ์สูงสำหรับการใช้เป็น เซมิคอนดักเตอร์
ในการใช้ในอุตสาหกรรม บางครั้งใช้วัสดุบรรจุภัณฑ์ในคอลัมน์แทนแผ่น, โดยเฉพาะเมื่อการลดแรงดันในคอลัมน์มีความสำคัญ เช่นเมื่อทำงานภายใต้สูญญากาศ วัสดุบรรจุภัณฑ์นี้อาจเป็นบรรจุภัณฑ์ที่ทิ้งแบบสุ่ม (1–3 in (25–76 mm) กว้าง) เช่น แหวนราซิก หรือ แผ่นโลหะที่มีโครงสร้าง ผู้ผลิตทั่วไปได้แก่ Koch, Sulzer และบริษัทอื่น ๆ ของเหลวมักจะเปียกพื้นผิวของบรรจุภัณฑ์และไอจะไหลผ่านพื้นผิวที่เปียกนี้ ซึ่งเป็นที่ที่ การถ่ายเทมวล เกิดขึ้น แตกต่างจากการกลั่นแบบแผ่นทั่วไป ซึ่งทุกแผ่นแทนจุดของ สมดุลไอ-ของเหลว แต่ละแผ่นในคอลัมน์บรรจุภัณฑ์เป็นแบบต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม เมื่อต้องการการออกแบบคอลัมน์บรรจุภัณฑ์ สามารถคำนวณจำนวน แผ่นทฤษฎี เพื่อระบุประสิทธิภาพของคอลัมน์บรรจุภัณฑ์เมื่อเปรียบเทียบกับแผ่นแบบดั้งเดิม บรรจุภัณฑ์ที่มีรูปทรงต่าง ๆ มีพื้นที่ผิวและ ความพรุน ที่แตกต่างกัน ซึ่งทั้งสองปัจจัยนี้มีผลต่อประสิทธิภาพของบรรจุภัณฑ์
การกลั่นในอุตสาหกรรม > การออกแบบคอลัมน์การกลั่นในอุตสาหกรรม

การออกแบบและการทำงานของคอลัมน์การกลั่นขึ้นอยู่กับสารที่ป้อนและผลิตภัณฑ์ที่ต้องการ เมื่อต้องการป้อนที่เป็นส่วนประกอบง่าย ๆ และไบนารี วิธีการวิเคราะห์เช่น วิธีแมคคาเบ-ธีล หรือ สมการเฟนสก์ สามารถใช้ได้ สำหรับสารผสมหลายส่วนประกอบ, แบบจำลองการจำลอง จะถูกใช้ทั้งในการออกแบบและการทำงาน
นอกจากนี้ ประสิทธิภาพของอุปกรณ์การติดต่อระหว่างไอและของเหลว (ที่เรียกว่า แผ่น หรือ ถาด) ที่ใช้ในคอลัมน์การกลั่นมักจะต่ำกว่าประสิทธิภาพของ ขั้นตอนสมดุลทฤษฎี ที่ 100% ดังนั้น คอลัมน์การกลั่นจึงต้องการแผ่นมากกว่าจำนวนขั้นตอนสมดุลไอ-ของเหลวทฤษฎี
การไหลกลับหมายถึงส่วนของผลิตภัณฑ์ของเหลวที่ควบแน่นจากหอการกลั่นที่ถูกส่งกลับไปยังหอการกลั่น การไหลกลับที่ไหลลงมาจะให้การทำความเย็นที่จำเป็นในการควบแน่นไอที่ไหลขึ้นไป อัตราการไหลกลับ ซึ่งคืออัตราส่วนของการไหลกลับ (ภายใน) ต่อผลิตภัณฑ์ที่อยู่ด้านบน จะมีความสัมพันธ์กับจำนวนของขั้นตอนทฤษฎีที่ต้องการสำหรับการแยกผลิตภัณฑ์การกลั่นอย่างมีประสิทธิภาพ
หอการกลั่นเชิงพาณิชย์หรือคอลัมน์การกลั่นถูกออกแบบมาเพื่อให้การแยกที่ต้องการได้อย่างมีประสิทธิภาพ การออกแบบคอลัมน์การกลั่นมักทำในสองขั้นตอน: การออกแบบกระบวนการ และการออกแบบเชิงกล จุดประสงค์ของการออกแบบกระบวนการคือการคำนวณจำนวนขั้นตอนทฤษฎีที่ต้องการและการไหลของกระแส รวมถึงอัตราการไหลกลับ, การไหลกลับความร้อน, และภาระความร้อนอื่น ๆ ในขณะที่การออกแบบเชิงกลมีจุดประสงค์ในการเลือกชิ้นส่วนภายในของหอการกลั่น, เส้นผ่านศูนย์กลางของคอลัมน์, และความสูง ในหลายกรณี การออกแบบเชิงกลของหอการกลั่นไม่ใช่เรื่องง่าย สำหรับการเลือกชิ้นส่วนภายในของหอการกลั่นอย่างมีประสิทธิภาพและการคำนวณความสูงและเส้นผ่านศูนย์กลางของคอลัมน์อย่างแม่นยำ ต้องพิจารณาหลายปัจจัย บางปัจจัยที่เกี่ยวข้องในการคำนวณการออกแบบรวมถึงขนาดและคุณสมบัติของการป้อนและประเภทของคอลัมน์การกลั่นที่ใช้
ประเภทหลักของคอลัมน์การกลั่นที่ใช้คือคอลัมน์แผ่นและคอลัมน์บรรจุภัณฑ์ คอลัมน์บรรจุภัณฑ์มักใช้สำหรับหอการกลั่นขนาดเล็กและการโหลดที่กัดกร่อนหรือไวต่ออุณหภูมิ หรือสำหรับการบริการสูญญากาศที่ความดันลดลงมีความสำคัญ ขณะที่คอลัมน์แผ่นใช้สำหรับคอลัมน์ขนาดใหญ่ที่มีการโหลดของเหลวสูง พวกเขาปรากฏตัวครั้งแรกในช่วงทศวรรษ 1820 ในการดำเนินการกลั่นน้ำมันส่วนใหญ่ คอลัมน์แผ่นมักใช้สำหรับการแยกสารผสมจากน้ำมันในระยะต่าง ๆ ของการกลั่นน้ำมัน
ในอุตสาหกรรมการกลั่นน้ำมัน การออกแบบและการทำงานของหอการกลั่นยังคงทำได้ในทางปฏิบัติ ส่วนใหญ่ การคำนวณที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบคอลัมน์การกลั่นน้ำมันต้องใช้แผนภูมิ, ตาราง, และสมการเชิงประจักษ์ที่ซับซ้อน อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีการพัฒนาเทคนิคการออกแบบที่ช่วยให้การออกแบบคอลัมน์การกลั่นเชิงพาณิชย์มีความแม่นยำและเชื่อถือได้มากขึ้นด้วยการใช้คอมพิวเตอร์
การกลั่นเชิงพาณิชย์
คอลัมน์กลั่นเชิงพาณิชย์แบบทั่วไป
แผนภาพของหอการกลั่นเชิงพาณิชย์ทั่วไป
น้ำมันดิบ ถูกแยกออกเป็นสารผสมโดยการกลั่นเชิงพาณิชย์ สารผสมที่ด้านบนของ คอลัมน์กลั่นเชิงพาณิชย์ มีจุดเดือดต่ำกว่าสารผสมที่ด้านล่าง ทั้งหมดของสารผสมจะได้รับการประมวลผลเพิ่มเติมในหน่วยการกลั่นอื่น ๆ
แผนภาพวิศวกรรมเคมีของแผ่นฝาปะปาในหอการกลั่น
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 5 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 17 มกราคม พ.ศ. 2434
สิ้นพระชนม์: 4 มิถุนายน พ.ศ. 2475 (41 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาแส ในรัชกาลที่ 5
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ (17 มกราคม พ.ศ. 2434 – 4 มิถุนายน พ.ศ. 2475) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแส
พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแส (บุตรีของพระยาอัพภันตริกามาตย์ (ดิศ โรจนดิศ)) เมื่อวันเสาร์ เดือนยี่ ขึ้น 8 ค่ำ ปีขาล โทศก จ.ศ. 1252 ตรงกับวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2433 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2434) มีพระโสทรเชษฐาและพระโสทรเชษฐภคินี 2 พระองค์ คือ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเขจรจิรประดิษฐ (23 กรกฎาคม พ.ศ. 2431 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2431)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา (31 ตุลาคม พ.ศ. 2432 – 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478)
พระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการประชวรและสิ้นพระชนม์ในสมัยรัชกาลที่ 7 เมื่อวันเสาร์ เดือน 7 ขึ้น 1 ค่ำ ปีวอก จัตวาศก จ.ศ. 1294 ตรงกับวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2475 สิริพระชันษา 42 ปีพระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2476 ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ (17 มกราคม พ.ศ. 2434 - 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 - 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468)
พระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ (26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 - 2 มีนาคม พ.ศ. 2477)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ (2 มีนาคม พ.ศ. 2477 - ปัจจุบัน)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พระองค์เจ้าทิพยาลังการได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของตระกูลต่าง ๆ ดังนี้
พ.ศ. 2443 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 2 (จ.ป.ร.2)
พ.ศ. 2455 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 2 (ป.ป.ร.2)