stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โฮ ชิง

| โฮ ชิงSMIJ PSLJ |
| --- | --- |
何晶
โฮใน ค.ศ. 2016

ภริยานายกรัฐมนตรีสิงคโปร์
ดำรงตำแหน่ง 12 สิงหาคม ค.ศ. 2004 – 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2024
นายกรัฐมนตรี: ลี เซียนลุง
ก่อนหน้า: Tan Choo Leng
ถัดไป: Loo Tze Lui
ประธานเทมาเส็กทรัสต์
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  1 เมษายน ค.ศ. 2022
ก่อนหน้า: S Dhanabalan
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1953-03-27) 27 มีนาคม ค.ศ. 1953 (71 ปี) อาณานิคมสิงคโปร์
คู่สมรส: ลี เซียนลุง (สมรส 1985)
บุตร: 2
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ (BEng) มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด (MS)
อาชีพ: ผู้บริหารธุรกิจ
วิชาชีพ: วิศวกรไฟฟ้า

โฮ ชิง (จีน: 何晶; พินอิน: Hé Jīng; เวด-ไจลส์: Ho2 Ching1; เยลกวางตุ้ง: Hòh Jīng; เกิดวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1953) เป็นนักธุจกิจหญิงชาวสิงคโปร์
โฮดำรงตำแหน่งประธานเทมาเส็กทรัสต์ตั้งแต่ ค.ศ. 2022 เธอเป็นภริยาของลี เซียนลุง นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์คนที่ 3 โฮเข้าร่วมเทมาเส็กโฮลดิงในฐานะผู้อำนวยการเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2002 ก่อนเลื่อนขั้นเป็นกรรมการบริหารในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002 และโก๊ะ จ๊กตงแต่งตั้งเธอเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารในเดือนมกราคม ค.ศ. 2004
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

โฮเกิดในวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1953 ที่สิงคโปร์ เธอเข้าเรียนที่โรงเรียนสตรีเครเซน (Crescent Girls' School) และเนชันเนลจูเนียร์คอลเลจ (National Junior College) ก่อนที่จะจบการศึกษาวิศวกรรมศาสตรบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยสิงคโปร์ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์) ใน ค.ศ. 1976
หลังจากนั้น เธอไปศึกษาต่อในระดับวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดใน ค.ศ. 1982
ชีวิตส่วนตัว

โฮเป็นบุตรคนโตจากบุตรทั้ง 4 คนของนักธุรกิจ Ho Eng Hong (เกิด ค.ศ. 1926) กับ Chan Chiew Ping (1931-2005) เธอมีน้องชาย 2 คนกับน้องสาวคนเดียว เธอพบกับลี เซียนลุง สามีของเธอที่เป็นบุตรคนโตของอดีตนายกรัฐมนตรี ลี กวนยู ขณะที่เธอเริ่มทำอาชีพที่กระทรวงกลาโหมร่วมกับอดีตนายกรัฐมนตรี โก๊ะ จ๊กตง ทั้งคู่แต่งงานในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1985 และให้กำเนิดลูกชายสองคนชื่อ Hongyi และ Haoyi โฮเป็นแม่เลี้ยงในลูกสองคนของลี เซียนลุงจากการแต่งงานครั้งก่อน คือ ลูกสาวชื่อ Xiuqi กับลูกชายชื่อ Yipeng
แหล่งข้อมูลอื่น

The Singapore Story: Memoirs of Lee Kuan Yew
Lee Kuan Yew | Articles Speeches and Interviews – Lee Kuan Yew 李光耀
Nephrophyllum

| Nephrophyllum |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: แอสเทอริด Asterids
อันดับ:: อันดับมะเขือ Solanales
วงศ์:: วงศ์ผักบุ้ง Convolvulaceae A.Rich.
สกุล:: Nephrophyllum Nephrophyllum A.Rich.
สปีชีส์:: Nephrophyllum abyssinicum
ชื่อทวินาม
Nephrophyllum abyssinicum A.Rich.

Nephrophyllum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Convolvulaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Nephrophyllum abyssinicum.
ถิ่นกำเนิดคือแอฟริกาเขตร้อนตะวันออกเฉียงเหนือ
Nepenthes × pangulubauensis

| Nepenthes × pangulubauensis> สถานะการอนุรักษ์ |
| --- | --- |
Data Deficient 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: พืช (Plantae)
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Nepenthaceae
สกุล:: Nepenthes
สปีชีส์:: N.  × pangulubauensis
ชื่อทวินาม
Nepenthes × pangulubauensis Hort.B.R.Salmon & Maulder ex Mann (1996) nom.nud.

Nepenthes × pangulubauensis ( มาจากภาษาละติน: pangulubau = ภูเขา Pangulubau, -ensis = จาก) เป็นลูกผสมทางธรรมชาติระหว่าง N. mikei และ N. gymnamphora (หรือ N. xiphioides, ขึ้นกับพิจารณาว่าชนิดไหนเด่น) เป็นพืชถิ่นเดียวของประเทศอินโดนีเซีย
Nephrocerus

| Nephrocerus |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropoda
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Diptera Diptera
วงศ์:: Pipunculidae Pipunculidae
สกุล:: Nephrocerus Nephrocerus Zetterstedt, 1838
สปีชีส์:: Nephrocerus
ชื่อทวินาม
Nephrocerus Zetterstedt, 1838

Nephrocerus เป็นสกุลของแมลงวันที่อยู่ในวงศ์ Pipunculidae
ชนิดของสกุลนี้พบในยุโรปและอเมริกาเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Nephrocerus acanthostylus Skevington, 2005
Nephrocerus atrapilus Skevington, 2005
Nephrocerus auritus Xu & Yang, 1997
Nephrocerus corpulentus Skevington, 2005
แร้ง

"อีแร้ง" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า "อีแร้ง" ดูที่ ยิ่งศักดิ์ โควสุรัตน์
| แร้ง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไมโอซีน–ปัจจุบัน  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

แร้งเทาหลังขาวในอินเดีย

แร้งดำในปานามา

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves

Families
 Accipitridae (Aegypiinae)  Cathartidae
แร้งสีน้ำตาล (Gyps indicus)
แร้ง หรือ อีแร้ง เป็นนกขนาดใหญ่จำพวกหนึ่ง อยู่ในกลุ่มนกล่าเหยื่อเช่นเดียวกับเหยี่ยว, อินทรี หรือนกเค้าแมว โดยที่แร้งถือว่าเป็นนกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในกลุ่มนี้
ลักษณะ

แร้ง จะแตกต่างไปจากนกในกลุ่มนี้คือ จะไม่ล่าเหยื่อหรือกินสัตว์ที่ยังมีชีวิตอยู่ เป็นอาหารได้ แต่จะกินเฉพาะซากสัตว์ที่ตายแล้ว อันเนื่องจากอุ้งตีนของแร้งนั้นไม่แข็งแรงพอที่จะขย้ำเหยื่อได้ เพราะได้วิวัฒนาการให้มีอุ้งตีนที่แบนและกรงเล็บที่เล็กสั้นเหมาะกับการอยู่บนพื้นดินมากกว่านกล่าเหยื่อจำพวกอื่น  แร้งมีรูปร่างโดยรวมคือ ปีกกว้าง หางสั้น มีคอที่ยาว หัวเล็ก บริเวณต้นคอมีขนสีขาวรอบเหมือนสวมพวงมาลัย มีลักษณะเด่นคือ ขนที่หัวและลำคอแทบไม่มีเลยจนดูเหมือนโล้นเลี่ยน สันนิษฐานว่าคงเป็นเพราะพฤติกรรมการกินซากสัตว์ จึงไม่มีขนเพื่อไม่ให้เป็นที่สะสมของเชื้อโรค และเพื่อความสะดวกในการในการมุดกินซากด้วย มีลิ้นที่มีร่องลึกและเงี่ยงเล็ก ๆ หันไปทางด้านหลังเพื่อช่วยในการกินอาหารคำโต  อีกทั้งแร้งยังมีกระเพาะพิเศษขนาดใหญ่ที่เก็บอาหารซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหลอดอาหาร รวมถึงในลำไส้รวมถึงกระเพาะของแร้งก็ยังมีกรดที่มีฤทธิกัดกร่อนสามารถฆ่าแบคทีเรียหรือจุลชีพอื่น ๆ ที่มีอยู่ในซากสัตว์ด้วย จึงทำให้แร้งสามารถกินซากเน่าเปื่อยได้โดยไม่เป็นอันตราย แต่กระนั้นแร้งก็ยังสามารถจับสัตว์ขนาดเล็ก เช่น แมลงหรือสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก เช่น กิ้งก่า, จิ้งจก หรือไข่นกชนิดอื่น กินเป็นอาหารในบางครั้งได้อีกด้วย
แร้งบางชนิดสามารถกินอาหารที่มีน้ำหนักถึงร้อยละ 20 ของน้ำหนักตัวได้ โดยเก็บไว้ในกระเพาะอาหารพิเศษที่เป็นส่วนหนึ่งของหลอดอาหารเพื่อรอการย่อย
การจำแนก

แร้งแบ่งออกได้เป็น 23 ชนิด ใน 2 วงศ์ใหญ่ ๆ ด้วยกัน คือ
แร้งโลกเก่า จัดอยู่ในวงศ์ Aegypiinae ทำรังและวางไข่บนต้นไม้หรือหน้าผาสูง และหาอาหารโดยการใช้สายตามองจากที่สูงขณะบินวนอยู่บนท้องฟ้า แร้งในวงศ์นี้พบได้ทั่วไปในทวีปแอฟริกา, เอเชียและยุโรป
แร้งโลกใหม่ จัดอยู่ในวงศ์ Cathartidae มีรูปร่างที่แตกต่างไปจากแร้งโลกเก่าอย่างเห็นได้ชัด โดยแร้งในวงศ์นี้พบได้เฉพาะทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ มีชื่อสามัญเรียกในภาษาอังกฤษว่า "Condor" โดยทั่วไปแล้วจะมีสีสันที่สวยงามกว่าแร้งโลกเก่า วางไข่บนพื้นดิน โดยไม่ทำรัง และหาอาหารโดยการดมกลิ่น
แร้งทั้ง 2 กลุ่ม มีพฤติกรรมที่คล้ายคลึงกัน คือ กินซากสัตว์หรือซากศพมนุษย์ที่ตายไป โดยมักจะอยู่รวมเป็นฝูง และบินวนไปรอบ ๆ ที่มีซากศพหรือซากสัตว์ตายเพื่อรอจังหวะกิน แร้งจะตะกละตะกลามมากเวลาลงกินอาหาร มักจะจิกตีหรือแย่งชิงกันเสียงดังบ่อย ๆ เวลากิน จึงมีสำนวนในภาษาไทยว่า "แร้งทึ้ง" อันหมายถึง พฤติกรรมการแย่งชิงกันอย่างน่าเกลียด แต่ด้วยความที่เป็นสัตว์กินซาก แร้งจึงใช้เวลาที่นอกเหนือไปจากการกินอาหาร ด้วยการไซ้ขน กางปีก ผึ่งแดด เพื่อฆ่าเชื้อโรคด้วย โดยแร้งอาจใช้พื้นที่หากินกว้างถึง 480,000 ตารางกิโลเมตร โดยร่อนไปบนกระแสลมร้อนโดยที่ไม่ต้องใช้พลังงานมากเลย เนื่องจากช่วงปีกที่กว้างใหญ่ และถึงแม้ว่าสายตาของแร้งอาจจะดีสู้นกล่าเหยื่อจำพวกอื่นไม่ได้ แต่แร้งก็ยังสามารถมองเห็นได้ไกลถึง 35 กิโลเมตร จากบนท้องฟ้า
แร้งเป็นนกที่ครองคู่เพียงคู่เดียวตลอดทั้งชีวิต ซึ่งอาจจะครองคู่อยู่ด้วยกันนานถึง 30 ปี
ชนิดที่พบในประเทศไทย

สำหรับในประเทศไทยพบแร้งทั้งหมด 5 ชนิด โดยแบ่งเป็นแร้งอพยพ 2 ชนิด คือ แร้งดำหิมาลัย (Aegypius monachus) และ แร้งสีน้ำตาลหิมาลัย (Gyps himalayensis) แร้งประจำถิ่น 3 ชนิด คือ พญาแร้ง (Sarcogyps calvus), แร้งสีน้ำตาล (Gyps itenuirostris) และแร้งเทาหลังขาว (G. bengalensis) ซึ่งทุกชนิดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง  มีสถานภาพใกล้สูญพันธุ์ทั้งหมด
แร้งประจำถิ่นไทยในปัจจุบันนี้ มีโครงการเพาะพันธุ์พญาแร้งเพื่อฟื้นฟูประชากรในถิ่นอาศัยที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง โดยกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช องค์การสวนสัตว์ในพระบรมราชูปถัมภ์ และมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อีกทั้งยังมีการจัดทำแหล่งอาหารโดยจัดหาซากสัตว์ที่ปลอดจากยาต้านอักเสบไดโคลฟีแนค ให้แร้งสีน้ำตาลหิมาลัยกินเป็นอาหารในฤดูหนาว เรียกว่า "ร้านอาหารแร้ง" (Vulture restaurant หรือ feeding station) ที่จังหวัดภูเก็ตและจังหวัดนครนายก โดยกลุ่มศึกษาเหยี่ยวและนกอินทรีในประเทศไทย และงานวิจัยนกนักล่าและอายุรศาสตร์เพื่อการอนุรักษ์ และกองทุนวิจัยนกนักล่าเพื่อการอนุรักษ์ คณะสัตวแพทยศาสตร์ ม.เกษตรศาสตร ์ ร่วมกับชมรมอนุรักษ์นกเหยี่ยวปากพลี และกลุ่มถ่ายภาพนกและธรรมชาติ Bird Home
ในวัฒนธรรมและความเชื่อ > ของไทย

แร้งในความเชื่อของมนุษย์ แทบทุกวัฒนธรรมจะถือว่าเป็นนกที่อัปมงคล เพราะพฤติกรรมที่กินซากศพและรูปร่างหน้าตาที่น่าเกลียดน่ากลัว ในความเชื่อของคนไทย แร้งเป็นนกที่นำมาซึ่งความอัปมงคลเช่นเดียวกับนกแสก เมื่อสมัยอดีต ประเพณีการปลงศพในบางพื้นที่ที่ห่างไกลความเจริญหรือในบางวัฒนธรรม เช่น ทิเบต จะทิ้งซากศพไว้กลางแจ้ง มักจะมีแร้งมาเกาะคอยรอกินศพอยู่บริเวณรอบ ๆ นั้นเสมอ ๆ และเมื่อครั้งที่เกิดอหิวาตกโรคระบาดอย่างร้ายแรง ในปีพุทธศักราช ๒๓๖๓ ตรงกับรัชสมัยของรัชกาลที่ ๒ มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากในพระนคร การเผาศพทำไม่ทัน จนต้องมีศพกองสุมกันที่วัดสระเกศ มีแร้งลงมาจิกกินเป็นที่น่าสังเวชแก่ผู้พบเห็น จนมีคำกล่าวว่า "แร้งวัดสระเกศ" คู่กับ "เปรตวัดสุทัศน์" นอกจากนี้ยังมีบันทึกว่าในเช้าของวันอังคารที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2481 มีแร้งนับจำนวนนับร้อยตัวได้บินมาลงที่ท้องสนามหลวงอย่างไม่ทราบสาเหตุ จากนั้นในเวลาบ่ายของวันเดียวกันก็ได้บินกลับไป ซึ่งต่อมาก็ได้มีเหตุร้ายแรงของบ้านเมืองเกิดขึ้น คือ กบฏพระยาทรงสุรเดช และสงครามอินโดจีน
และชื่อของอำเภอแก่งคอย อำเภอหนึ่งในจังหวัดสระบุรี อันเป็นปากทางเข้าสู่ป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่หรือ "ดงพญาไฟ" ในอดีต ก็เคยมีชื่อเรียกว่า "แร้งคอย" อันเนื่องมาจากการที่ผู้คนที่สัญจรเข้าไปในป่าแห่งนี้ มักจะตายลงด้วยไข้ป่า จนแร้งต้องมาคอยกินซากศพ จึงเป็นที่มาของชื่ออำเภอ
และด้วยความที่แร้งเป็นนกขนาดใหญ่ที่หัวและคอล้านเลี่ยนดูคล้ายไก่งวง ในอดีตก็เคยมีคนไทยนำแร้งมาขายแก่ชาวต่างชาติเนื่องในวันขอบคุณพระเจ้า โดยหลอกว่าเป็นไก่งวงมาแล้ว แต่ท้ายที่สุดความก็แตก เนื่องจากแร้งตัวนั้นได้บินหนีไปในที่สุด
ในวัฒนธรรมและความเชื่อ > ในวัฒนธรรมที่แตกต่างออกไป

แต่ในบางวัฒนธรรม แร้งก็มีความหมายที่แตกต่างออกไป เช่น ในสมัย
อียิปต์โบราณ
อักษรเฮียโรกริฟฟิก
ที่เป็น
อักษรภาพ
ตัวหนึ่ง (ในภาพ)
หมายถึง "แม่" ก็นำมาจากแร้งอียิปต์ () ซึ่งเป็นแร้งชนิดหนึ่งในวงศ์แร้งโลกเก่าที่พบได้ในประเทศอียิปต์และแอฟริกาตอนเหนือ
ในวัฒนธรรมของทิเบต มีพิธีศพที่เรียกว่า "การฝังศพกับฟากฟ้า" ที่ญาติผู้ตายจะให้สัปเหร่อนำร่างผู้ตาย ไม่ใส่โลง ไม่ใส่เสื้อผ้า ทำพิธีสวดมนต์ส่งวิญญาณ ก่อนที่สัปเหร่อจะหามร่างของผู้ตายขึ้นไปบนภูเขาสูง พร้อมใช้มีดแล่เนื้อของผู้ตายเป็นชิ้น ๆ แล้วให้แร้งกิน เชื่อว่าแร้งจะเป็นผู้นำทางวิญญาณผู้ตายไปสู่สรวงสวรรค์
ในชนเผ่าพื้นเมืองแถบแอฟริกาใต้ มียาพื้นบ้านที่เรียกว่า "มูติ" (Muti) ทำมาจากหัวแร้งตากแห้ง เชื่อว่าหากนำไปเผาไฟ ผู้ที่ได้สูดดมควันที่ลอยขึ้นมาจะเคลิบเคลิ้มทำให้ล่วงรู้อนาคตได้เหมือนการเข้าฌาน
จากบันทึกของชาลส์ ดาร์วิน นักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษ ผู้เป็นที่รู้จักจากการเผยแพร่แนวคิดเรื่องทฤษฎีวิวัฒนาการและการคัดเลือกโดยธรรมชาติ ขณะที่โดยสารบนเรือบีเกิลในปี ค.ศ. 1835 ดาร์วินได้บันทึกถึงแร้งไว้ว่า "น่าขยะแขยง", "มีหัวล้าน" และ "เลือกเกลือกกลิ้งบนซากเน่าเหม็น"
สถานะในปัจจุบัน

ปัจจุบัน แร้งแทบทุกชนิดตกอยู่ในสภาพใกล้สูญพันธุ์และหายาก เนื่องจากถิ่นที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติถูกรุกราน และสภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไป ประเพณีการปลงศพก็ไม่ได้ทำอย่างในอดีต ทำให้แร้งจำนวนหนึ่งต้องตายลงเนื่องจากไม่มีอาหารกิน และในอนุทวีปอินเดีย แร้งหลายตัวต้องตายลงเนื่องจากไปกินซากสัตว์ที่ปนเปื้อนสารเคมีและเชื้อโรคชนิดต่าง ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

อีแร้ง Vulture เกิดมาเพื่อกินศพ - by pook จากโอเคเนชั่น
ลักษณะหัวและลำคอพญาแร้ง (Sarcogyps calvus) ที่โล้นเลี่ยน
โฮกูริกุ (รถไฟ)

| --- | --- |
โฮกูริกุที่ลากโดยหัวรถจักร EF64-1000 พฤษภาคม 2007
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: ด่วนพิเศษ
สถานะ: ยกเลิก
ที่ตั้ง: เกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น
ให้บริการครั้งแรก: 2 พฤศจิกายน 1950 (ด่วน) 10 มีนาคม 1975 (ด่วนพิเศษ)
สิ้นสุดให้บริการ: มีนาคม 2010
อดีตผู้ให้บริการ: การรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น, JR ตะวันออก
เส้นทาง
ปลายทาง: อูเอโนะ คานาซาวะ
ในเส้นทาง: สายหลักโทโฮกุ, สายโจเอ็ตสึ, สายหลักชินเอทซึ, สายหลักโฮกูริกุ
บริการบนขบวน
ที่นั่ง: ไม่มี
ที่นอน: 4 ที่นอน
ข้อมูลทางเทคนิค
ขบวนรถ: รถนอนบลูเทรนรุ่น 14
ความเร็ว: 110 km/h (68 mph)
โฮกูริกุ (ญี่ปุ่น: 北陸; โรมาจิ: Hokuriku) เป็นขบวนรถด่วนพิเศษที่เคยให้บริการในภูมิภาคคันโตและชูบุของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งปัจจุบันขบวนนี้ถูกยกไปแล้ว ขบวนนี้มีขบวนรถด่วนที่วิ่งในเส้นทางเดียวกันคือโนโตะซึ่งถูกเลิกพร้อม ๆ กัน เป็นรถบลูเทรนด่วนพิเศษที่ให้บริการโดย JR ตะวันออก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1975 ระหว่างโตเกียว และ คานาซาวะใช้เวลาประมาณ 7 ชั่วโมงในการเดินทางให้บริการทุกวัน รถด่วนพิเศษโฮกูริกุนั้นจะใช้ขบวนรถนอนรุ่น 14 และ 15 ศูนย์โอคุพ่วงทำขบวนราว 8 ตู้ จากอูเอโนะไปสถานีนากาโอกะ จะใช้รถจักรรุ่น EF64-1000 ศูนย์นากาโอกะและนากาโอกะไปยังสถานีคานาซาวะโดยใช้รถจักรรุ่น EF81 ศูนย์นากาโอกะ
ข้อมูลของขบวน > ความหมาย

ชื่อขบวนรถ"ฮกกูริกุ"มีชื่อที่หมายความว่า แผ่นดินทางทิศเหนือซึ่งเป็นชื่อเรียกของภูมิภาคนั้นด้วย
ในสมัยสุดท้ายขบวนฮกกูริกุได้ใช้รหัสเดินรถคือ3001ขาไปและ 3002ขากลับ
ข้อมูลของขบวน > Headmark

ขบวนรถฮกกูริกุมีheadmarkซึ่งจะแขวนหน้าหัวรถจักรทุกครั้งที่ทำขบวน โดยขบวนนี้headmarkเป็นรูปหน้าผากับทะเลที่แสดงถึงภูมิภาคของฮกกูริกุและทะเลญี่ปุ่น
การยกเลิก

ขบวนโฮกูริกุนั้นและโนโตะเป็นขบวนรถที่เชื่อมต่อโตเกียวกับ คานาซาวะเดียวในเวลาก่อนปี2015(โฮกูริกุชิงคันเซ็น เปิดให้บริการ) แต่ในวันที่10 มีนาคม 2010 ทั้งโฮกูริกุ และ โนโตะยกเลิกการให้บริการ เนื่องจากการเปิดส่วนของฮกกูริกุชิงคันเซ็นที่เรียกว่านากาโนะชิงคันเซ็น โดยตู้โฮกูริกุส่วนใหญ่ได้ส่งให้ประเทศฟิลิปปินส์เป็นรถไฟมือสอง และมีตู้บางส่วนได้นำไปเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์ต่างๆ
| --- | --- |
รูปคู่ของขบวนโนโตะ (ซ้าย) กับขบวนโฮกูริกุ (ขวา): ตู้ซูฮาเนฟู14หมายเลข20 ที่อยู่ริ้วขบวนโฮกูริกุขบวนสุดท้าย ได้นำไปจัดแสดงที่สถานี ชิโมโยชิดะบนเส้นทางรถไฟฟูจิคิว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Hokuriku (train)
JR East Hokuriku train information ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร 25 มกราคม 2010) (ในภาษาญี่ปุ่น)
ป้ายข้างขบวนรถแสดงชื่อขบวนและปลายทาง
ป้ายหน้ารถโฮกูริกุที่แขวนหน้าEF64
Dactylocardamum

| Dactylocardamum |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: อันดับผักกาด Brassicales
วงศ์:: วงศ์ผักกาด Brassicaceae
สกุล:: Dactylocardamum Dactylocardamum Al-Shehbaz
สปีชีส์:: Dactylocardamum
ชื่อทวินาม
Dactylocardamum Al-Shehbaz

Dactylocardamum เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักกาด
ถิ่นกำเนิดของมันคือเปรู
สปีชีส์:
Dactylocardamum imbricatifolium Al-Shehbaz
Dactylocardamum polyspermum Al-Shehbaz, A.Cano & Trinidad
Nepenthes × truncalata

| Nepenthes × truncalata> สถานะการอนุรักษ์ |
| --- | --- |
Data Deficient 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: พืช (Plantae)
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Nepenthaceae
สกุล:: Nepenthes
สปีชีส์:: N.  × truncalata
ชื่อทวินาม
Nepenthes × truncalata Hort.Bednar (1994) nom.nud.

Nepenthes × truncalata ( เป็นการผสมคำกันระหว่าง truncata และ alata) เป็นลูกผสมทางธรรมชาติระหว่าง N. alata และ N. truncata เป็นพืชถิ่นเดียวของฟิลิปปินส์เหมือนกับพ่อและแม่ แต่จำกัดการกระจายตัวตามธรรมชาติตามการกระจายตัวของ N. truncata ในมินดาเนา
Dactylocladus

| Dactylocladus |
| --- | --- |

Dactylocladus stenostachys

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: อันดับชมพู่ Myrtales
วงศ์:: Crypteroniaceae Crypteroniaceae
สกุล:: Dactylocladus Dactylocladus Oliv.
สปีชีส์:: Dactylocladus
ชื่อทวินาม
Dactylocladus Oliv.

Dactylocladus เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Crypteroniaceae
ถิ่นกำเนิดของมันคือเกาะบอร์เนียว
สปีชีส์:
Dactylocladus stenostachys Oliv.
Dallithyris

| Dallithyris |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
เคลด:: Lophophorata Lophophorata
ไฟลัม:: Brachiopoda Brachiopoda
ชั้น:: Rhynchonellata Rhynchonellata
อันดับ:: Terebratulida Terebratulida
วงศ์:: Terebratulidae Terebratulidae
สกุล:: Dallithyris Dallithyris Muir-Wood, 1959
สปีชีส์:: Dallithyris
ชื่อทวินาม
Dallithyris Muir-Wood, 1959

Dallithyris เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Terebratulidae.
สกุลมี การกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Dallithyris augustata Cooper, 1977
Dallithyris cernica Crosse, 1873
Dallithyris dubia Cooper, 1981
Dallithyris elongata Cooper, 1977
Dallithyris fulva (Blochmann, 1913)
Dallithyris globosa Laurin, 1997
Dallithyris lata Laurin, 1997
Dallithyris murrayi Muir-Wood, 1959
Dallithyris nitens Cooper, 1977
Dallithyris oregonae Cooper, 1977
Dallithyris pacifica Bitner, 2006
Dallithyris parva Cooper, 1977
Dallithyris sphenoidea Philippi, 1844
Dallithyris sternsi Dall & Pilsbry, 1891
Dallithyris tahitiensis Bitner, 2014
Dairoides

| Dairoides |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropoda
ไฟลัมย่อย:: Crustacea Crustacea
ชั้น:: Malacostraca Malacostraca
อันดับ:: Decapoda Decapoda
วงศ์:: Dairoididae Dairoididae
สกุล:: Dairoides Dairoides Stebbing, 1920
สปีชีส์:: Dairoides
ชื่อทวินาม
Dairoides Stebbing, 1920

Dairoides เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Dairoididae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในแอฟริกาตอนใต้และมหาสมุทรแปซิฟิก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Nepenthes × tsangoya

| Nepenthes × tsangoya> สถานะการอนุรักษ์ |
| --- | --- |
Data Deficient 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: พืช (Plantae)
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Nepenthaceae
สกุล:: Nepenthes
สปีชีส์:: N.  × tsangoya
ชื่อทวินาม
Nepenthes × tsangoya Tsang ex Lauffenburger (1995) nom.nud.

Nepenthes × tsangoya ( ได้ชื่อตาม Peter Tsang) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงในเขตร้อนชื้น มันเป็นลูกผสมซ้อนทางธรรมชาติคือ (N. alata × N. merrilliana) × N. mirabilis.
N. × tsangoya ถูกเขียนถึงในหนังสือ Guide to Nepenthes Hybrids (1995) แต่การกระจายตัวของพ่อและแม่มีการซ้อนทับกันเพียงแห่งเดียวคือมินดาเนา, ประเทศฟิลิปปินส์
การตรึงคาร์บอน

ปฏิกิริยาตรึงคาร์บอนในพืชเกิดเป็น 3 ขั้นตอนดังนี้
การตรึงคาร์บอนไดออกไซด์ไปเป็น 3-ฟอสโฟกลีเซอเรต (3-phosphoglycerate) โดยใช้ ไรบูโลส – 6 –ฟอสเฟต ซึ่งมีคาร์บอน 5 ตัว รวมตัวกับคาร์บอนไดออกไซด์ (คาร์บอน 1 ตัว) ได้เป็น 3-ฟอสโฟกลีเซอเรต (คาร์บอน 3 ตัว) 2 โมเลกุล
การเปลี่ยน 3-ฟอสโฟกลีเซอเรต ไปเป็น กลีเซอรอลดีไฮด์ – 3- ฟอสเฟต โดยใช้พลังงาน ATP และ NADPH + H+ กลีเซอรอลดีไฮด์ – 3- ฟอสเฟต ที่ได้จะนำไปสร้างเป็นกลูโคสซึ่งจะเปลี่ยนเป็นแป้งในกรณีเป็นอาหารสะสมภายในเซลล์ หรือขนส่งไปยังเซลล์อื่นในรูปน้ำตาลซูโครส
กลีเซอรอลดีไฮด์ – 3- ฟอสเฟต (คาร์บอน 3 ตัว) บางส่วนถูกนำไปจัดตัวใหม่เป็น ไรบูโลส – 6 –ฟอสเฟต (คาร์บอน 5 ตัว) เพื่อนำไปตรึงคาร์บอนไดออกไซด์รอบใหม่ ทั้งนี้ กลีเซอรอลดีไฮด์ – 3- ฟอสเฟต 5 ตัว จะจัดตัวใหม่ได้เป็น ไรบูโลส – 6 –ฟอสเฟต 3 ตัว
Dahliaphyllum

| Dahliaphyllum |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: แอสเทอริด Asterids
อันดับ:: อันดับผักชี Apiales
วงศ์:: วงศ์ผักชี Apiaceae
สกุล:: Dahliaphyllum Dahliaphyllum Constance & Breedlove
สปีชีส์:: Dahliaphyllum
ชื่อทวินาม
Dahliaphyllum Constance & Breedlove

Dahliaphyllum เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักชี
ถิ่นกำเนิดของมันอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเม็กซิโก
สปีชีส์:
Dahliaphyllum almedae Constance & Breedlove
Nepenthes × sharifah-hapsahii

| Nepenthes × sharifah-hapsahii |
| --- | --- |

หม้อส่วนบนของ N. × sharifah-hapsahii จากรัฐปะหัง มาเลเซียตะวันตก

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
อันดับ:: คาร์เนชัน Caryophyllales
วงศ์:: หม้อข้าวหม้อแกงลิง Nepenthaceae
สกุล:: หม้อข้าวหม้อแกงลิง Nepenthes J.H.Adam & Hafiza (2007)[ต้องการอ้างอิง]
สปีชีส์:: Nepenthes × sharifah-hapsahii
ชื่อทวินาม
Nepenthes × sharifah-hapsahii J.H.Adam & Hafiza (2007)[ต้องการอ้างอิง]

ชื่อพ้อง
  ชื่อพ้อง Nepenthes ghazallyana J.H.Adam, Wilcock & Swaine (1992) nom.nud.  Nepenthes ghazallyiana J.H.Adam, Wilcock & Swaine (1992) nom.nud. [original spelling]  Nepenthes grabilis Hort. Westphal (1991) nom.nud.  ?Nepenthes neglecta Macfarl. (1908)  Nepenthes neglecta auct. non Macfarl.: Y.Fukatsu (1999)  
Nepenthes × sharifah-hapsahii เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงลูกผสมทางธรรมชาติระหว่าง N. gracilis กับ N. mirabilis. ถูกบันทึกว่าพบในบอร์เนียว, สุมาตรา, มาเลเซียตะวันตก และประเทศไทย
ส่วน Nepenthes × ghazallyana (ตั้งชื่อตาม Ghazally Ismail) เป็นชื่อพ้องของ N. × sharifah-hapsahii.
Dallinella

| Dallinella |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
เคลด:: Lophophorata Lophophorata
ไฟลัม:: Brachiopoda Brachiopoda
ชั้น:: Rhynchonellata Rhynchonellata
อันดับ:: Terebratulida Terebratulida
วงศ์:: Terebrataliidae Terebrataliidae
สกุล:: Dallinella Dallinella Thomson, 1915
สปีชีส์:: Dallinella
ชื่อทวินาม
Dallinella Thomson, 1915

Dallinella เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Terebrataliidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในอเมริกาเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Dallinella obsoleta (Beecher, 1893)
Dallinella occidentalis (Dall, 1871)
Dactylopusiidae

| Dactylopusiidae |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropoda
ไฟลัมย่อย:: Crustacea Crustacea
ชั้น:: Hexanauplia Hexanauplia
ชั้นย่อย:: Copepoda Copepoda
อันดับ:: Harpacticoida Harpacticoida
วงศ์:: Dactylopusiidae Dactylopusiidae
สปีชีส์:: Dactylopusiidae
ชื่อทวินาม
Dactylopusiidae 

Dactylopusiidae เป็นสกุลของ Copepod ที่อยู่ในวงศ์ Harpacticoida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Dactylopodopsis Sars, 1911
Dactylopusia Norman, 1903
Dactylopusioides Brian, 1928
Diarthrodes Thomson, 1883
Paradactylopodia Lang, 1944
Sewelliapusia Huys, 2009
ไพฑูรย์ กิตติวรรณ

คุณหญิงไพฑูรย์ กิตติวรรณ ต.จ. (15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2454 — 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538) เป็นธิดาของจางวางทั่ว และปลั่ง พาทยโกศล มีพี่ชาย คือเทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล คุณหญิงไพฑูรย์ได้ถ่ายทอดวิชาดนตรีจากบิดา และเรียนร้องเพลงจากเจริญ พาทยโกศล ภรรยาของจางวางทั่ว เรียนจะเข้จาก ครูช่อ สุนทรวาทิน เมื่อเติบโตขึ้น ติดตามบิดาและคุณแม่เจริญไปในการบรรเลงดนตรี ได้เข้าไปในวังบางขุนพรหม เคยร่วมบรรเลงดนตรี กับเจ้านายและพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ในคราวที่จางวางทั่วนำวงปี่พาทย์ไปบันทึกเสียงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2471  คุณหญิงไพฑูรย์ได้เป็นนักร้องบันทึกเสียงไว้มาก ใช้ชื่อบนแผ่นเสียงว่า ทูน พาทยโกศล
คุณหญิงไพฑูรย์ได้ถ่ายทอดวิชาดนตรีไว้มากมาย เช่น หัดดนตรีให้วงบางบัวทองของประสาท สุขุม สอนที่โรงเรียนสตรีวัดระฆัง โรงเรียนราชินี วิทยาลัยทับแก้ว มหาวิทยาลัยศิลปากร สโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วงบ้านปลายเนิน (วังคลองเตย) ประมาณปี พ.ศ. 2512 คุณหญิงได้ถวายสอนซอด้วงและซออู้แด่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี นอกจากนั้น ท่านได้ประดิษฐ์ทางร้องเพลงวาไว้เป็นครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2524 ได้เป็นแม่งานในการบันทึกเสียงเพลงพระนิพนธ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เพื่อเก็บไว้ที่ห้องสมุดดนตรีทูลกระหม่อมบริพัตรในบริเวณหอสมุดแห่งชาติ และควบคุมการฝึกซ้อมบรรเลงวงโยธวาทิตวงใหญ่ในโอกาสฉลองครบรอบร้อยปีของจางวางทั่ว พาทยโกศล บิดา
สมาคมดนตรีแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้คัดเลือกท่านเป็นนักดนตรีไทยหนึ่งใน 4 คน ที่ขึ้นรับพระราชทานโล่เกียรติคุณ สาขาดนตรีไทยเป็นครั้งแรกในงานแผ่นเสียงทองคำพระราชทานประจำปี พ.ศ. 2524 และในปี พ.ศ. 2530 ท่านได้รับพระราชทานโล่และเข็มเชิดชูเกียรติในฐานะเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) ประจำปี พ.ศ. 2529
ชีวิตครอบครัว

คุณหญิงไพฑูรย์สมรสกับพันเอกปลั่ง กิตติวรรณ เมื่อปี พ.ศ. 2479  มีบุตรธิดา 2 คน คือ
อัปสรสำอางค์ แจ้งสมบูรณ์
ขวัญเมือง กิตติวรรณ
คุณหญิงไพฑูรย์ กิตติวรรณ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 สิริอายุ 84 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2523 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
แบบเรือประจัญบาน เอ-150

| ชั้นเรือโดยสรุป |
| --- | --- |

ชื่อ:: แบบ เอ-150
ผู้ใช้งาน::  กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
ชั้นก่อนหน้า:: ชั้นยามาโตะ
แผนที่จะสร้าง:: 2
สร้างเสร็จ:: 0
ยกเลิก:: 2
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือประจัญบาน
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  ประมาณ 70,000 ตัน
ความยาว::  ประมาณ 263.0 เมตร (863 ฟุต)
ความกว้าง::  ประมาณ 38.9 เมตร (128 ฟุต)
ระบบขับเคลื่อน::  ไม่ทราบ
ยุทโธปกรณ์::  6 × 510 มม. (20.1 นิ้ว)/45 (2×3) 100 มม. (3.9 นิ้ว)/65 จำนวนมาก
เกราะ::  เกราะข้างประมาณ 460 มม. (18 นิ้ว)  เกราะส่วนที่เหลือไม่มีข้อมูลเพียงพอ
แบบเรือประจัญบาน เอ-150 (Design A-150) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เรือประจัญบานชั้นซูปเปอร์ยามาโตะ (Super Yamato class) เป็นแบบเรือชั้นเรือประจัญบานของจักรวรรดิญี่ปุ่น โดยเริ่มออกแบบเมื่อ ค.ศ. 1938–39 และเกือบเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1941 แต่อย่างไรก็ดี ด้วยความต้องการเรือรบประเภทอื่นที่สูงกว่า ทำให้งานทั้งหมดของแบบ เอ-150 ต้องหยุดลง ไม่มีแม้กระทั่งการวางกระดูกงู ผู้แต่ง วิลเลียม เอช. การ์ซคี (William H. Garzke) และ โรเบิร์ต โอ. ดับบลิน (Robert O. Dulin) ยืนยันว่าเรือนี้เป็น "เรือประจัญบานที่ทรงอำนาจมากที่สุดในประวัติศาสตร์" ด้วยเพราะหมู่ปืนหลักมีขนาดใหญ่โตถึง 510 มม. (20 นิ้ว) และอาวุธปืนขนาดรองลงมาอีกจำนวนมาก