stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซีลฟาโน โกมฟาลียึส
สโมสรอาชีพ

โกมฟาลียึสเคยเล่นให้กับหลายสโมสร แต่ช่วงเวลาที่โดดเด่นคือช่วงที่เขาอยู่กับสโมสร Birkirkara ในมอลตีสพรีเมียร์ลีก ซึ่งเขากลายเป็นดาวซัลโวของสโมสร และพาทีมคว้าแชมป์ลีกของมอลตาได้
วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2010 โกมฟาลียึสเซ็นสัญญาระยะสั้นกับสโมสรสเตอร์ลิงแอลเบียนในสกอตติชเฟิสต์ดิวิชัน ต่อมาเดือนมกราคม ค.ศ. 2011 เขาย้ายไป Al-Salmiya ในคูเวต และในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน เขาย้ายไปร่วมทีมอาเตอเราในคาซัคสถาน
ต่อมาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 โกมฟาลียึสย้ายไปสโมสร Fujian Smart Hero ในไชนาลีกวัน ต่อมาเขาย้ายไปเล่นให้กับสามสโมสรในเยอรมนีอย่างไอน์ทรัคท์เทรียร์, ดือนาโมเดรสเดิน และเฮ็สเซินคัสเซิล และได้ย้ายไปเล่นให้กับ Stal Kamianske ในยูเครน
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 เขาย้ายไปบาหลียูไนเต็ด ด้วยสัญญา 1 ปี และได้เล่นร่วมกับเพื่อนที่เคยอยู่อายักซ์ด้วยกันอย่างอีร์ฟัน บัคดิม เขาเป็นดาวซัลโวของสโมสรและพาทีมจบรองแชมป์ ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 เขาย้ายไปร่วมทีมสุพรรณบุรีในไทยลีก แต่กลับทำผลงานได้ไม่ดีนัก
แหล่งข้อมูลอื่น

Sylvano Comvalius เก็บถาวร 2020-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Dutch Players Abroad
สถิติของ ซีลฟาโน โกมฟาลียึส ที่ Soccerbase
กุน กัสเตลส์

กุน กัสเตลส์ (ดัตช์: Koen Casteels; เกิดวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวเบลเยียม ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับสโมสรเยอรมัน เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค
กัสเตลส์เริ่มต้นอาชีพกับสโมสรเคงก์ ต่อมาเขาย้ายไปเล่นในเยอรมนีให้กับ1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์, แวร์เดอร์เบรเมิน (ยืมตัว) และเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค ทำให้เขาได้ลงเล่นในบุนเดิสลีกามากกว่า 100 นัด
กัสเตลส์เคยลงเล่นให้กับทีมชาติเบลเยียมชุดเยาวชนรวมทั้งหมด 37 นัด ก่อนที่จะติดทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกใน ค.ศ. 2013 ต่อมาในฟุตบอลโลก 2018 เขามีชื่อติดทีมชาติในฐานะผู้รักษาประตูมือสาม
สโมสรอาชีพ

กัสเตลส์เติบโตจากทีมเยาวชนของเคงก์ โดยเคยได้เล่นร่วมกับตีโบ กูร์ตัว ในช่วงแรก เขาได้รับการชื่นชมมากกว่ากูร์ตัว แต่เนื่องจากอาการบาดเจ็บ ทำให้กูร์ตัวกลายเป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่งของสโมสรแทน
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 กัสเตลส์เซ็นสัญญากับเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค โดยในช่วง 6 เดือนแรก เขาถูกปล่อยยืมตัวไปเล่นให้กับแวร์เดอร์เบรเมิน ก่อนที่จะกลับมายังต้นสังกัด เขาได้เล่นให้กับว็อลฟส์บวร์คในเดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ 2015 โดยเขารับลูกยิงของชาบี อาลอนโซ ในช่วงของการยิงลูกโทษ ทำให้ว็อลฟส์บวร์คสามารถเอาชนะไบเอิร์นมิวนิกไปได้ หลังจากที่เสมอกับ 1–1
เมื่อดีเอโก เบนาลโย ได้อำลาว็อลฟส์บวร์คในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 กัสเตลส์จึงได้ต่อสัญญาสามปีกับสโมสร และเปลี่ยนไปใส่เสื้อหมายเลข 1 เขาได้ลงเล่นในบุนเดิสลีกาครบทุกนัดในฤดูกาล 2017−18
ทีมชาติ

กัสเตลส์มีชื่อติดทีมชาติเบลเยียมครั้งแรกใน ค.ศ. 2013 เขาเกือบมีชื่อติดทีมชาติสำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 เนื่องจากเขาฟื้นฟูอาการบาดเจ็บไม่ทัน จึงทำให้ซิลวีโอ โปรโต และซัมมี โบสซึต ติดทีมชาติไปแทน
ผู้จัดการทีมชาติ โรเบร์โต มาร์ติเนซ มักเลือกผู้รักษาประตูติดทีมชาติจำนวน 4 คน แต่เนื่องจากฟุตบอลโลก 2018 อนุญาตให้เลือกผู้รักษาประตูติดทีมชาติได้เพียง 3 คน กัสเตลส์จึงต้องแข่งขันกับมัตส์ แซ็ลส์ เพื่อแย่งชิงตำแหน่งผู้รักษาประตูมือสาม ต่อจากตีโบ กูร์ตัว และซีมง มีญอแล สุดท้าย เขามีชื่อติดทีมชาติ 23 คนสุดท้ายในการแข่งขันที่รัสเซีย
สถิติอาชีพ

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | ทวีป> ลงเล่น | ทวีป> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | ทั้งหมด> ลงเล่น | ทั้งหมด> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ 2 | 2011–12 | เรกีโอนาลลีกาซืท | 23 | 0 | — | — | — | — | — | — | 23 | 0 |
| 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ 2 | 2012–13 | เรกีโอนาลลีกาซืทเว็สท์ | 7 | 0 | — | — | — | — | — | — | 7 | 0 |
| 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ 2 | 2014–15 | เรกีโอนาลลีกาซืทเว็สท์ | 2 | 0 | — | — | — | — | — | — | 2 | 0 |
| 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ 2 | รวม | รวม | 32 | 0 | — | — | — | — | — | — | 32 | 0 |
| 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ | 2012–13 | บุนเดิสลีกา | 16 | 0 | 0 | 0 | — | — | 2 | 0 | 18 | 0 |
| 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ | 2013–14 | บุนเดิสลีกา | 23 | 0 | 2 | 0 | — | — | — | — | 25 | 0 |
| 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ | รวม | รวม | 39 | 0 | 2 | 0 | — | — | 2 | 0 | 43 | 0 |
| แวร์เดอร์เบรเมิน (ยืมตัว) | 2014–15 | บุนเดิสลีกา | 6 | 0 | 1 | 0 | — | — | — | — | 7 | 0 |
| เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค | 2015–16 | บุนเดิสลีกา | 13 | 0 | 1 | 0 | 2 | 0 | 1 | 0 | 17 | 0 |
| เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค | 2016–17 | บุนเดิสลีกา | 20 | 0 | 2 | 0 | — | — | 2 | 0 | 24 | 0 |
| เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค | 2017–18 | บุนเดิสลีกา | 34 | 0 | 3 | 0 | — | — | 2 | 0 | 39 | 0 |
| เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค | 2018–19 | บุนเดิสลีกา | 21 | 0 | 3 | 0 | — | — | — | — | 24 | 0 |
| เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค | รวม | รวม | 88 | 0 | 9 | 0 | 2 | 0 | 5 | 0 | 104 | 0 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 165 | 0 | 12 | 0 | 2 | 0 | 7 | 0 | 183 | 0 |
อ้างอิง:
1.^  รวมถึง เยอรมันคัพ
2.^  รวมถึง ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
3.^  รวมถึง เยอรมันซูเปอร์คัพ และ เพลย์ออฟหนีตกชั้นของบุนเดิสลีกา
เกียรติประวัติ

เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ: 2015
เบลเยียม
ฟุตบอลโลก อันดับที่สาม: 2018
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ กุน กัสเตลส์ ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
Belgium stats at Belgian FA
กุน กัสเตลส์ – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค  |
| --- | --- |
 1 กัสเตลส์  2 William  3 Verhaegh  4 Camacho  7 Brekalo  8 Steffen  9 เวคอสต์  10 Mallı  11 Klaus  12 Pervan  13 Gerhardt  14 Mehmedi  15 Roussillon  17 Uduokhai  22 Nmecha  23 Guilavogui (c)  24 Jung  25 Brooks  27 Arnold  29 Yeboah  31 Knoche  32 Tisserand  33 Ginczek  34 Stefaniak  35 Itter  36 Menzel  37 Rexhbeçaj  38 Azzaoui  ผู้จัดการ: ฟัน โบมเมิล
ดานีเยล ฟัน เบยเติน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ฟัน เบยเติน กับฟุตบอลทีมชาติเบลเยียมในปี ค.ศ. 2011
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ดานีเยล ฟัน เบยเติน
วันเกิด:   (1978-02-07) 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1978 (46 ปี)
สถานที่เกิด:  ชีแม, เบลเยียม
ส่วนสูง:  1.97 m (6 ft 6 in)
ตำแหน่ง:  กองหลังตัวกลาง
สโมสรเยาวชน
1986–1988:  ฌีแอ็ส ฟรัวชาแปล (JS Froidchapelle)
1988–1989:  ย็อทเอ็สเก ลัมเมอทาล (JSG Lammetal)
1989–1991:  ฌีแอ็ส ฟรัวชาแปล
1991–1993:  ออแล็งปิกชาร์เลอรัว
1993–1994:  อูว์เบแอ็ส โอเวอแล (UBS Auvelais)
1994–1997:  แอ็ฟ.เซ. ซงเซ (F.C. Somzée)
1997–1998:  ชาร์เลอรัว
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1998–1999 |  ชาร์เลอรัว |  19 |  (1) |
| 1999–2001 |  สต็องดาร์ลีแยฌ |  57 |  (7) |
| 2001–2004 |  มาร์แซย์ |  76 |  (12) |
| 2004 |  → แมนเชสเตอร์ซิตี (ยืมตัว) |  5 |  (0) |
| 2004–2006 |  ฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา |  61 |  (7) |
| 2006–2014 |  ไบเอิร์นมิวนิก |  158 |  (20) |
| 2010–2011 |  → ไบเอิร์นมิวนิกที่ 2 |  2 |  (0) |
| รวม |   |  378 |  (47) |
ทีมชาติ
| 2000 |  เบลเยียม ชุดอายุไม่เกิน 18 ปี |  1 |  (0) |
| 1999 |  เบลเยียม ชุดอายุไม่เกิน 21 ปี |  6 |  (1) |
| 2001–2014 |  เบลเยียม |  84 |  (10) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ดานีเยล ฟัน เบยเติน (ดัตช์: Daniel Van Buyten) เกิดเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1978 ที่ชีแม เป็นนักฟุตบอลชาวเบลเยียม เล่นในตำแหน่งกองหลัง และในบางครั้งยังเล่นเป็นกองหน้าตัวเป้าฉุกเฉินให้กับสโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (เยอรมัน) (ฝรั่งเศส) (ดัตช์)
สถิติของ ดานีเยล ฟัน เบยเติน ที่ Soccerbase
Daniel Van Buyten เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเบลเยียม – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 กูร์ตัว  2 อัลเดอร์เวเริลด์  3 เฟอร์มาเลิน  4 กงปานี (c)  5 เฟอร์โตงเงิน  6 วิตแซล  7 เดอ เบรยเนอ  8 แฟลายนี  9 ลูกากู  10 อาซาร์  11 Mirallas  12 มีญอแล  13 Bossut  14 แมร์เตินส์  15 ฟัน เบยเติน  16 Defour  17 โอรีกี  18 โลมบาตส์  19 แดมเบเล  20 ยานูไซ  21 Vanden Borre  22 ชาดลี  23 Ciman  ผู้ฝึกสอน: Wilmots  |  1 กูร์ตัว  2 อัลเดอร์เวเริลด์  3 เฟอร์มาเลิน  4 กงปานี (c)  5 เฟอร์โตงเงิน  6 วิตแซล  7 เดอ เบรยเนอ  8 แฟลายนี  9 ลูกากู  10 อาซาร์  11 Mirallas  12 มีญอแล  13 Bossut  14 แมร์เตินส์  15 ฟัน เบยเติน  16 Defour  17 โอรีกี  18 โลมบาตส์  19 แดมเบเล  20 ยานูไซ  21 Vanden Borre  22 ชาดลี  23 Ciman  ผู้ฝึกสอน: Wilmots  |  |
ตาลพาราหีมนเทียร

| พาราหีมนเทียร |
| --- | --- |
बराहि मन्दिर
พาราหีมนเทียรกลางทะเลสาบเผวา
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: รัฐคัณฑกี
เทพ: พระพาราหี
เทศกาล: ดาเชน
ที่ตั้ง
ประเทศ: เนปาล
ที่ตั้งในประเทศเนปาล
พิกัดภูมิศาสตร์: 27°52′11″N 83°57′05″E﻿ / ﻿27.8697108°N 83.9513°E﻿ / 27.8697108; 83.9513
ตาลพาราหีมนเทียร (เนปาล: तालबाराही मन्दिर) เป็นโบสถ์พราหมณ์บูชาพระพาราหี เทวีในศาสนาฮินดู ถือเป็นหนึ่งในโบสถ์พราหมณ์หลังที่สำคัญที่สุดในโปขรา รัฐคัณฑกี ประเทศเนปาล มนเทียรตั้งอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ใจกลางทะเลสาบเผวา และสามารถเข้าถึงได้โดยทางเรือเท่านั้น มนเทียรเป็นสัญลักษณ์ของอวตารของอชิมา สัญลักษณ์ของพลังศักติของสตรี เทศกาลสำคัญของมนเทียรมีขึ้นในช่วงไพสาข (เมษายน-พฤษภาคม) และ กรฏิก (พฤศจิกายน-ธันวาคม)
ถาวรวัตถุหลังเดิมของมนเทียรสร้างขึ้นจากหินและมีหลังคาสาน สูงสองชั้น ในลักษณะแบบเจดีย์
ฒากาโฏปี

ฒากาโฏปี (เนปาล: ढाका टोपी, ออกเสียง [ɖʱaka ʈopi]) หรือ โฏปีเนปาล เป็นหมวกพื้นถิ่นซึ่งเป็นที่นิยมของประเทศเนปาล ส่วนหนึ่งของเครื่องแต่งกายประจำชาติเนปาล สวมใส่โดยผู้ชาย คำส่า ฒากาโฏปี มีความหมายตรงตัวว่า "เครื่องสวมศีรษะอันทำมาจากผ้าธากา" ผ้าธากาเป็นผ้าฝ้ายชั้นดีที่นำเข้ามาจากธากาซึ่งในปัจจุบันคือเมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ
ฒากาโฏปีเป็นส่วนประกอบหนึ่งของชุดประจำชาติเนปาล และเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นชาติเนปาล
ประวัติศาสตร์

หมวกนี้กลายมาเป็นที่นิยมในรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระซึ่งครองราชย์ระหว่างปี 1955 ถึง 1972 และประกาศบังคับให้สวมฒากาโฏปีในภาพถ่ายสำหรับทำหนังสือเดินทางและเอกสารทางการทั้งหมด ฒากาโฏปีนิยมนำมามอบให้กันในระหว่างเทศกาลดาเชนและติหาร์ เจ้าหน้าที่ของรัฐยังสวมใส่ฒากาโฏปีในฐานะเครื่องแต่งกายประจำชาติ ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระ มีจุดเปิดให้เช่าฒากาโฏปีใกล้กับสิงหดูร์บาร์ในกาฐมาณฑุ สำหรับเจ้าหน้าที่รัฐในกาฐมาณฑุและชาวเนปาลที่เดินทางเข้าในพระราชวังของเนปาล จะต้องติดตรากูกรีบนหมวกนี้ด้วย
ตำนานที่เป็นที่นิยมที่สุดว่าด้วยที่มาของการถักทอผ้าธากาเชื่อว่ามาจาก คเณศ มาน มหรรชน (Ganesh Man Maharjan) คนงานของโรงงานชัมทนี (Jamdani factory) ในทศวรรษ 1950 เขามีแรงบันดาลใจที่จะเรียนการทอผ้าธากาหลังเขาสังเกตเห็นทัมพร กุมารี (Dambar Kumari) ลูกสาวของศรี ตีน ชุงคะ บะหาดูร รานา (Shree Teen Junga Bahadur Rana) สวมเสื้อผ้าธากาที่นำกลับมาจากพนารัส หลังเดินทางกลับมาบ้านเกิด เขาและภรรยา ปัลปา (Palpa) ได้ตั้งโรงงานผลิตผ้าธากาขึ้นในปี 1957 โดยมีเพียงหลอดม้วนสายและจักรทำมือเพียงอย่างละชิ้น ที่เขาซื้อมาจากกาฐมาณฑุ เขาได้สอนคนท้องถิ่นทอผ้า และกิจการของเขาก็ได้เติบโตสืบเนื่องมา หลังรัฐบาลของจักรวรรดิชาห์แสดงให้เห็นถึงความสนใจในผ้าธากาและโฏปี จึงเกิดอุตสาหกรรมทอผ้าธากาขึ้นมากมาย ภายในต้นทศวรรษ 1970 โรงงานของเขาซึ่งชื่อสวเทศี วัสตรกละ ปัลปาลี ฒากา อุธโยค (Swadeshi Vastrakala Palpali Dhaka Udhyog) ได้เติบโตขึ้นจนมีคนงานถึง 350 คน
ความสำคัญ

แม้ในปัจจุบันผู้คนในเนปาลจะไม่ได้สวมใส่ฒากาโฏปีเป็นประจำเช่นในอดีต แต่หมวกนี้ยังคงสถานะส่วนหนึ่งของความเป็นชาติเนปาล และยังคงสวมใส่เมื่อชาวเนปาลเข้าร่วมกิจกรรมทางวัฒนธรรม
ผ้าธากามีส่วนสำคัญในพิธีกรรมต่าง ๆ ของชาวเนปาล เช่นงานมงคลสมรส และพิธีศพ สำหรับชนเผ่าต่าง ๆ ในหุบเขาของเนปาล และอุปทานของฒากาโฏปีถือว่ามีมากเกินกว่าที่อุตสาหกรรมผลิตมือจะรับไหว นักข่าวและผู้ชำนาญด้านวัฒนธรรม เตเชศวร บาบู โกนกาห์ (Tejeswar Babu Gongah) ระบุว่าโฏปี "ที่มีฐานกลม สูง 3-4 นิ้ว" บ่งบอกถือเทือกเขาหิมาลัย และว่ากันว่า "ฒากาโฏปีนี้เป็นสื่อที่แสดงถึงภูเขาที่มีน้ำแข็งละลายแล้ว น้ำแข็งที่ละลายทำให้พืชพันธุ์ต่าง ๆ และดอกไม้สีสันสดใสสามารถเติบโตได้ในภูมิภาคตอนลุ่มของภูเขา"
ชาวเนปาลยังจัดให้มีวันโฏปีขึ้นในวันที่ 1 กรกฎาคม เพื่อช่วยคงให้ธรรมเนียมนี้คงอยู่ ในวันดังกล่าว ชาวเนปาล, ชาวมเธศ และชาวฐารู จะสวมผ้าโฒฏี ส่วนคนเนปาลจะสวมฒากาโฏปีและภัณเฑาเลโฏปี
จังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเนเธอร์แลนด์)

สำหรับจังหวัดลิมบืร์คในประเทศเบลเยียม ดูที่ จังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเบลเยียม)
| ลิมบืร์ค |
| --- | --- |
จังหวัดของเนเธอร์แลนด์
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: ลิมบืร์คไมน์ฟาเดอร์ลันด์ ("ลิมบืร์ค ปิตุภูมิของข้า")
ที่ตั้งของจังหวัดลิมบืร์คในประเทศเนเธอร์แลนด์
พิกัด: 51°13′N 5°56′E﻿ / ﻿51.217°N 5.933°E﻿ / 51.217; 5.933
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
การจัดตั้ง: ค.ศ. 1839
เมืองหลัก: มาสทริชท์
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ: เตโอ โบเฟินส์
พื้นที่
 • พื้นดิน: 2,153 ตร.กม. (831 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 56 ตร.กม. (22 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 9
ประชากร (2006)
 • พื้นดิน: 1,131,938 คน
 • อันดับ: ที่ 6
 • ความหนาแน่น: 530 คน/ตร.กม. (1,400 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 4
รหัส ISO 3166: NL-LI
ศาสนา (2003): โรมันคาทอลิก ร้อยละ 78 โปรเตสแตนต์ ร้อยละ 2   อื่น ๆ ร้อยละ 5   ไม่มีศาสนา ร้อยละ 15
เว็บไซต์: www.limburg.nl
ลิมบืร์ค (ดัตช์: Limburg) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดในบรรดาสิบสองจังหวัดของประเทศเนเธอร์แลนด์ จังหวัดลิมบืร์คมีพรมแดนทางตอนใต้และบางส่วนทางตะวันตกติดกับประเทศเบลเยียม โดยมีแม่น้ำเมิซกั้นระหว่างสองประเทศ พรมแดนบางส่วนทางตะวันตกติดกับจังหวัดนอร์ทบราบันต์ และทางเหนือติดกับจังหวัดเกลเดอร์ลันด์ ทางตะวันออกติดกับรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในประเทศเยอรมนี
เมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของจังหวัดคือ มาสทริชท์ มีประชากร 121,565 คน  เมืองขนาดรองลงมาคือเวนโล ซิตทาร์ด-เคเลน และเฮร์เลิน จังหวัดลิมบืร์คตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ทางเศรษฐกิจที่สำคัญ อยู่ใกล้กับมหานครเศรษฐกิจรูห์ของเยอรมนีและเป็นประตูสู่กลุ่มประเทศเบเนลักซ์ได้เป็นอย่างดี
ภาษา

แม้ภาษาดัตช์จะเป็นภาษาราชการ แต่ลิมบืร์คก็มีสำเนียงเป็นของตัวเองที่เรียกว่า ลิมบืร์คิช ได้รับการรับรองให้เป็นภาษาถิ่นอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1997 แต่ไม่ได้เป็นภาษาราชการ ประมาณการกันว่ามีคนพูดภาษาลิมบืร์คิชประมาณ 1.6 ล้านคนในจังหวัดลิมบืร์คของเนเธอร์แลนด์ ลิมบืร์คของเบลเยียม และเยอรมนี แต่สำเนียงก็แตกต่างกันออกไปอีกในแต่ละประเทศ และในแต่ละหมู่บ้านและชุมชนก็มีสำเนียงที่ต่างกันอีก เช่น ลิมบืร์คิชทางเหนือจะมีความคล้ายกับภาษาของเกลเดอร์สทางตอนใต้และบราบันต์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ภูมิศาสตร์

ลิมบืร์คเป็นเหมือนส่วนยื่นของเนเธอร์แลนด์เข้าไปในประเทศเบลเยียม เมื่อเทียบกับส่วนอื่นๆของเนเธอร์แลนด์แล้ว พื้นที่ของลิมบืร์คจะมีความราบเรียบน้อยกว่า และบางครั้งมีลักษณะเป็นเนินเขา จุดสูงสุดของเนเธอร์แลนด์ตั้งอยู่ในจังหวัดนี้เช่นกัน คือ ฟาลเซอร์แบร์ก (หมายถึง ภูเขาแห่งวาลส์) มีความสูง 322.4 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และยังเป็นจุดที่พรมแดนของสามประเทศ ได้แก่ เนเธอร์แลนด์ เบลเยียม และเยอรมนีมาบรรจบกันอีกด้วย
แม่น้ำสายหลักของลิมบืร์คคือแม่น้ำเมิซ ไหลจากตอนใต้ของตัวจังหวัดไปจนถึงตอนเหนือของจังหวัด พื้นดินจึงมีลักษณะเป็นดินตะกอนจากแม่น้ำเมิซ บางครั้งถูกนำไปทำเป็นอิฐในอุตสาหกรรมก่อสร้าง
ลิมบืร์คแบ่งการปกครองออกเป็น 33 เทศบาล ซึ่งสามารถจำแนกได้เป็น 3 กลุ่ม (COROP) ได้แก่
กลุ่มลิมบืร์คเหนือ: เบเซล, เบร์เกิน, เกนเนิป, โฮร์สท์อานเดอมาส, โมกเอ็นมิดเดอลาร์, เพลเอ็นมาส, เวนโล, เวนราย
กลุ่มลิมบืร์คกลาง: เอคท์-ซุสเทเริน, เลอดาล, มาสโกว์, เนเดอร์เวร์ท, รูร์ดาเลิน, รูร์มอนด์, เวร์ท
กลุ่มลิมบืร์คใต้: เบก, บรุนส์ซุม, ไอส์เดิน-มาร์กราเทิน,กุลเพิน-วิทเทิม, เฮร์เลิน, แกร์กราเดอ, ลันด์กราฟ, มาสทริชท์, เมร์สเซิน, นุท, โอนเดอร์บังเคิน, สคินเนิน, ซิมเพิลเฟลด์, สเตน, ฟาลส์, ฟาลเคินบูร์กอานเดอเกิล, ฟูเรินดาล
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจของลิมบืร์คมีขนาดไม่ใหญ่มาก คิดเป็นร้อยละ 5.7 เท่านั้นของผลิตภัณฑ์มวลรวมของประเทศเนเธอร์แลนด์ (ปี ค.ศ. 2018)  ในอดีต มีการขุดถ่านหินและพีต แต่เหมืองถ่านหินถูกทยอยปิดไปในช่วง ค.ศ. 1965 ถึง 1975 ส่งผลให้คนงานที่ทำงานในเหมืองกว่า 60,000 คนต้องตกงาน รัฐบาลได้ชดเชยด้วยการย้ายสำนักงานรัฐบาลหลายแห่งไปยังเฮร์เลิน เพื่อเพิ่มการจ้างงานในพื้นที่ เช่น สำนักงานกองทุนบำเหน็จบำนาญ สำนักงานสถิติแห่งชาติ
ปัจจุบัน บริษัทดีเอสเอ็มที่เคยเป็นบริษัทขุดถ่านหินของรัฐได้เปลี่ยนมาเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านอุตสาหกรรมเคมี ปัจจุบันได้ขายส่วนธุรกิจปิโครเคมีให้กับบริษัทซาบิคในซาอุดิอารเบีย นอกจากนี้ ลิมบืร์คยังเป็นที่ตั้งของบริษัทผลิตรถยนต์เฟเดแอลโดยปัจจุบันดำเนินการผลิตให้กับรถมินิ บริษัทเครื่องถ่ายเอกสารและเครื่องพิมพ์ในเวนโล โรงงานกระดาษในมาสทริชท์ ภายใต้ของลิมบืร์คยังเป็นพื้นที่ปลูกผลไม้แต่ปัจจุบันได้ลดกำลังการผลิตไป และเป็นอุตสาหกรรมท่องเที่ยวที่เริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นแทน
ดูเพิ่ม

กลุ่มสิบเจ็ดมณฑล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดลิมบืร์ค
Official Website (in Dutch and English)
Official Website Limburg Tourist Information (in Dutch, English, French and German)
Map of Province เก็บถาวร 2005-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Maastricht Treaty
Pictures of Maastricht, Capital of Limburg
| ด ค กจังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
|  เกลเดอร์ลันด์  โกรนิงเงิน  เซลันด์  เซาท์ฮอลแลนด์  เดรนเทอ  นอร์ทบราแบนต์  นอร์ทฮอลแลนด์  ฟรีสลันด์  เฟลโฟลันด์  ยูเทรกต์  ลิมบูร์ก  โอเฟอไรส์เซิล  |  เกลเดอร์ลันด์  โกรนิงเงิน  เซลันด์  เซาท์ฮอลแลนด์  เดรนเทอ  นอร์ทบราแบนต์  นอร์ทฮอลแลนด์  ฟรีสลันด์  เฟลโฟลันด์  ยูเทรกต์  ลิมบูร์ก  โอเฟอไรส์เซิล  |  |
| ด ค ก เครือราชรัฐบูร์กอญของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- | --- |
| สิบเจ็ดมณฑล ในเนเธอร์แลนด์ |  อาร์ตัว (ถึง ค.ศ. 1659)  บราบันต์  เดรนเทอ1  ฟลานเดอร์ส  ฟรีสลันด์1  โกรนิงเงิน1  เกลเดอร์ส1  แอโน  ฮอลแลนด์1  ลิมบวร์ค  ลักเซมเบิร์ก  เมเชเลน  นาเมอร์  โอเฟอไรส์เซิล1  ยูเทรกต์1  เซลันด์1  ซุทเฟิน1  |  |
| เคาน์ตี |  บูร์กอญ2  |  |
| เสรีนคร |  เบอซ็องซง2  |  |
| รัฐบริวาร |  แอนต์เวิร์ป  เบรดา  |  |
 1 จนถึง ค.ศ. 1581  2 จนถึง ค.ศ. 1678 หมวดหมู่ ประวัติศาสตร์เนเธอร์แลนด์ รัฐสิ้นสภาพในประเทศเนเธอร์แลนด์ เครือราชรัฐบูร์กอญ รัฐในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ 
การสู้รบในสงคราม 80 ปีที่มาสทริชท์
การแบ่งแยกและผนวกดินแดนในปี ค.ศ. 1839 หลังจากเบลเยียม (3) ได้เอกราชจากเนเธอร์แลนด์ (1) อย่างเป็นทางการ พื้นที่ตะวันตกของลักเซมเบิร์ก (4) จะถูกยกให้กับเบลเยียมด้วย เหลือเพียงแค่ลักเซมเบิร์ก(5)ที่จะอยู่กับสมาพันธรัฐเยอรมมัน เพื่อเป็นการชดเชย เนเธอร์แลนด์จึงแบ่งพื้นที่บางส่วนของจังหวัดลิมบืร์ค (2) ให้อยู่ภายใต้การบริหารปกครองของสมาพันธรัฐเยอรมันด้วย
ดีเปินเบก

| ดีเปินเบก |
| --- | --- |
เทศบาล
ศาลาว่าการประจำเทศบาลดีเปินเบก
   ธง ตรา
ที่ตั้งของดีเปินเบกในเขตฮัสเซิลต์ (สีเทาเข้ม)
ดีเปินเบกที่ตั้งของดีเปินเบกในประเทศเบลเยียม
พิกัด:  50°54′N 05°24′E﻿ / ﻿50.900°N 5.400°E﻿ / 50.900; 5.400
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต:  แคว้นเฟลมิช
ชุมชน:  เฟลมิช
มณฑล:  ลิมเบิร์ก
เขตท้องถิ่น: เขตฮัสเซิลต์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Patrick Hermans
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 41.19 ตร.กม. (15.90 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 18,666 คน
 • ความหนาแน่น: 453.19 คน/ตร.กม. (1,173.8 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal codes: 3590
รหัสพื้นที่: 011
เว็บไซต์: www.diepenbeek.be
ดีเปินเบก (ดัตช์: Diepenbeek) เป็นเทศบาลที่อยู่ในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ใกล้ๆ กับฮัสเซิลต์ และอยู่ระหว่างฮัสเซิลต์กับเคงก์ ดีเปินเบกเป็นที่ตั้งของวิทยาเขตมหาวิทยาลัยฮัสเซิลต์และอุทยานวิทยาศาสตร์ลิมเบิร์ก ทางตอนเหนือของเมืองมีคลองอัลเบิร์ตผ่าน ส่วนทางใต้มีทางหลวงพิเศษสาย E313 (แอนต์เวิร์ป-ลีแยฌ) ในใจกลางเมืองมีถนนเก่าจากฮัสเซิลต์ถึงบิลเซินและมาสทริชท์ นอกจากนี้ดีเปินเบกยังมีสถานีรถไฟซึ่งอยู่ในทางรถไฟสายแอนต์เวิร์ป-ฮัสเซิลต์-ลีแยฌ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ดีเปินเบก
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของดีเปินเบก (ดัตช์)
| ด ค กเทศบาลในจังหวัดลิมบืร์ค |
| --- | --- | --- |
| เขตฮัสเซิลต์ |  อัส  เบอริงเคน  ดีเปินเบก  เคงก์  คิงเคอโลม  ฮาเลิน  ฮัม  ฮัสเซิลต์  แฮร์ก-เดอ-สตัด  เฮิสเดิน-โซลเดอร์  เลโอโปลด์สบืร์ค  ลึมเมิน  นีวเวอร์แกร์เกิน  โอปคลับเบก  ซินต์-เตรยเดิน  เทิสเซินเดอร์โล  โซนโฮเฟิน  ซือเตินดาล  |  |
| เขตมาไซก์ |  โบโคลต์  เบร  ดิลเซิน-สโตกเกม  ฮาโมนต์-อาเคิล  แฮ็คเติล-แอ็กเซิล  เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน  กินโรย  โลมเมิล  มาไซก์  เมวเวิน-เครยโตรเดอ  เนียร์เพลต์  โอเวอร์เพลต์  เปร์  |  |
| เขตโตงเงอเริน |  อัลเกิน  บิลเซิน  บอร์คโลน  เฮียร์ส  แฮร์สตัปเปอ  ฮุเซิลต์  กอร์เตสเซม  ลานาเกิน  มาสเมเคอเลิน  รีมสต์  โตงเงอเริน  ฟุเริน  แว็ลเลิน  |  |
ดัชชียือลิช

ดัชชียือลิชในปี ค.ศ. 1477
ดัชชียือลิช (อังกฤษ: Duchy of Jülich, เยอรมัน: Herzogtum Jülich, ดัตช์: Hertogdom Gulik) เป็นดัชชีของเครือราชรัฐนีเดอร์ไรน์-เว็สท์ฟาเลินในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ยือลิชตั้งอยู่ในบริเวณนอร์ธไรน์-เวสต์ฟาเลียในเยอรมนี และมณฑลลิมบูร์กในเนเธอร์แลนด์ปัจจุบัน รัฐตั้งอยู่บนสองฝั่งแม่น้ำรูห์รอบเมืองหลวงยือลิชในไรน์แลนด์ตอนใต้ ยือลิชรวมตัวกับเคาน์ตีแบร์กในปี ค.ศ. 1423 เป็น "ยือลิช-แบร์ก"
เคาน์ตียือลิช (เยอรมัน: Grafschaft Jülich) ได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 11 แล้วได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นดัชชีในปี ค.ศ. 1356 ประวัติศาสตร์ของรัฐเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิดกับดัชชีเคลเวอ ดัชชีเกลเดอร์ส และเคาน์ตีมาร์คซึ่งเป็นรัฐเพื่อนบ้าน ในปี ค.ศ. 1423 ยือลิชรวมตัวกับเคาน์ตีแบร์ก ในปี ค.ศ. 1521 ยือลิช แบร์ก และเคลเวอ รวมตัวกันเป็นเครือราชรัฐยือลิช-เคลเวอ-แบร์กใน "รัฐร่วมประมุข" โดยการเสกสมรสระหว่างโยฮันน์ที่ 3 ดยุกแห่งเคลเวอ และมาเรีย ฟอน เกลเดิร์นธิดาของวิลเฮล์มที่ 8 แห่งยือลิช-แบร์ก ผู้ได้รับดินแดนจากบิดาที่รวมทั้งยือลิช, แบร์ก และ เคาน์ตีราเวนสแบร์ก
เมื่อดยุกแห่งยือลิช-เคลเวอ-แบร์กสิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1609 สงครามสืบราชสมบัติยือลิช (War of the Jülich succession) ก็อุบัติขึ้น ดินแดนถูกแบ่งระหว่างพาลาทิเนต-นอยแบร์ก (ยือลิช และ แบร์ก) และ รัฐมากราฟบรันเดินบวร์ค (เคลเวอและมาร์ค) ตามสนธิสัญญาซันเติน ในปี ค.ศ. 1614 เมื่อดยุกองค์สุดท้ายของพาลาทิเนต-นอยแบร์กชิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1742 ยือลิชและแบร์กก็ตกไปเป็นของดยุกแห่งพาลาทิเนต-ซุลซบาค (หลังจากปี ค.ศ. 1777 ของดยุกแห่งบาวาเรีย)
ในปี ค.ศ. 1794 ดัชชียือลิชถูกยึดครองโดยฝรั่งเศส และกลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเรอร์ ในสนธิสัญญาลูเนอวิลล์ (Treaty of Lunéville)  ค.ศ. 1801 ยือลิคก็ตกไปเป็นของฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 1815 หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียนดัชชีก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลยือลิช-เคลเวอ-แบร์กของปรัสเซีย (หลังจาก ค.ศ. 1822 มณฑลไรน์ของปรัสเซีย) ยกเว้นเมืองซิททาร์ด และ เทเกอเลนที่ตกไปเป็นของสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
ดูเพิ่ม

เคาน์ตี
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Edicts of Jülich, Cleves, Berg, Grand Duchy Berg, 1475-1815 (Coll. Scotti) online
Settlement of Dortmund between Brandenburg and Palatinate-Neuburg and the conflict of succession in Jülich, in full text เก็บถาวร 2012-12-04 ที่ archive.today
Map of the Duchy of Jülich in 1789
ดัชชีเคลเวอ

ดัชชีเคลเวอ (เยอรมัน: Herzogtum Kleve; ดัตช์: Hertogdom Kleef; อังกฤษ: Duchy of Cleves)  เป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนีปัจจุบัน (ส่วนหนึ่งนอร์ธไรน์เวสต์ฟาเลีย) และเนเธอร์แลนด์ (ส่วนหนึ่งของลิมบูร์ก, บราบองต์เหนือ และ เกลเดอร์แลนด์) ดินแดนของดัชชีเคลเวออยู่บนสองฝั่งแม่น้ำไรน์รอบเมืองหลวงเคลเวอและครอบคลุมบริเวณที่ปัจจุบันคือ ดิสตริกต์เคลเวอ, ดิสตริกต์เวเซิล และเมืองดุยส์บูร์ก (Duisburg)
ประวัติ

ดัชชีเคลเวอ ถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1417 ว่าเป็นเคาน์ตี ต่อมาได้รับเลื่อนฐานะขึ้นเป็นดัชชี ประวัติของรัฐก็มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับดัชชีข้างเคียง ที่รวมทั้งดัชชียือลิช (Duchy of Jülich) ดัชชีแบร์ก และเกลเดอร์ส (Guelders) และเคาน์ตีมาร์ค ในปี ค.ศ. 1368 เคลเวอและมาร์คก็รวมตัวกัน ในปี ค.ศ. 1521 ยือลิช แบร์ก เคลเวอและมาร์คก็รวมตัวกันเป็นสหราชรัฐยือลิช-เคลเวอ-แบร์ก แอนน์แห่งคลีฟส์ (ค.ศ. 1515–ค.ศ. 1557) สมเด็จพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ในปี ค.ศ. 1540 เป็นพระธิดาในโยฮันน์ที่ 3 ดยุกแห่งเคลเวอ
เมื่อดยุกแห่งยือลิช-เคลเวอ-แบร์กคนสุดท้ายสิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1609 สงครามชิงราชบัลลังก์ (War of the Jülich succession) ก็อุบัติขึ้น ดินแดนก็ถูกแบ่งระหว่างพาลาติเนต-นอยบูร์ก (ยือลิชและแบร์ก) และรัฐมาร์กราฟบรันเดินบวร์ค (เคลเวอและมาร์ค) ตามสนธิสัญญาซันเติน ในปี ค.ศ. 1614 แต่ดินแดนส่วนใหญ่ของดัชชีเคลเวอถูกยึดครองโดยสหมณฑลจนกระทั่งปี ค.ศ. 1672 หลังจากที่เป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรปรัสเซียหลังจากปี ค.ศ. 1701 เคลเวอก็ถูกยึดครองโดยฝรั่งเศสระหว่างสงครามเจ็ดปี ระหว่าง ค.ศ. 1757 จนถึง ค.ศ. 1762
ในปี ค.ศ. 1795 ดัชชีเคลเวอก็ถูกยึดครองจากไรน์และเวเซิลไปเป็นของฝรั่งเศสอีกครั้งและกลายเป็นจังหวัดเรอร์ของฝรั่งเศส ส่วนที่เหลือถูกยึดครองระหว่าง ค.ศ. 1803 จนถึง ค.ศ. 1805 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด Yssel-Supérieur และรัฐหุ่นดัชชีแบร์ก (หลังจาก ค.ศ. 1811 ก็เป็นจังหวัดลิป) (Lippe) ในปี ค.ศ. 1815 หลังจากการพ่ายแพ้ของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ดัชชีเคลเวอก็กลายเป็นมณฑลยือลิช-เคลเวอ-แบร์กของปรัสเซียที่ต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลไรน์ของปรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1822 ส่วนเมืองเจนเนพ (Gennep) เซเวนาร์ (Zevenaar) และ ฮุยส์เซิน (Huissen) ตกไปเป็นของสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ตามข้อตกลงในการประชุมแห่งเวียนนาในปี ค.ศ. 1815
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์เนเธอร์แลนด์
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ตอเช ปรอเอสกี อารีนา

| --- | --- |
สนามฟุตบอลยูฟ่าประเภท 4 
th
ชื่อเดิม: สนามกีฬากราดสกี (1947–2009) ฟิลิปทูเนชันนัลอารีนา (2009–2019)
ที่ตั้ง: สกอเปีย มาซิโดเนียเหนือ
พิกัด: 42°0′20.64″N 21°25′32.13″E﻿ / ﻿42.0057333°N 21.4255917°E﻿ / 42.0057333; 21.4255917
ผู้ดำเนินการ: JPSSO
ความจุ: 33,460 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 105 x 68 ตารางเมตร
พื้นผิว: หญ้า
ป้ายแสดงคะแนน: แอลอีดี
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 1947
ต่อเติม: ค.ศ. 2011
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลวาร์ดาร์ สโมสรฟุตบอลราบอตนิชกี ฟุตบอลทีมชาติมาซิโดเนียเหนือ
ตอเช ปรอเอสกี เนชันนัลอารีนา (มาซิโดเนีย: Национална арена „Тоше Проески“) เป็นสนามกีฬาที่ตั้งอยู่ในกรุงสกอเปีย ประเทศมาซิโดเนียเหนือ มักใช้จัดการแข่งขันฟุตบอล กรีฑา และการแสดงดนตรีสด สนามแห่งนี้เป็นสนามเหย้าของสองสโมสรจากสกอเปียที่ลงเล่นในลีกสูงสุดได้แก่สโมสรฟุตบอลวาร์ดาร์และสโมสรฟุตบอลราบอตนิชกี นอกจากนี้ ยังเป็นสนามเหย้าหลักของฟุตบอลทีมชาติมาซิโดเนียเหนือ
ในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2015 ยูฟ่าประกาศว่า เนชันนัลอารีนา จะใช้จัดการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2017 เดิมสนามแห่งนี้รู้จักกันในชื่อ สนามกีฬานครสกอเปีย (มาซิโดเนีย: Градски стадион Скопје; Gradski Stadium Skopje) และ ฟิลิปทูเนชันนัลอารีนา (มาซิโดเนีย: Национална арена "Филип Втори") ก่อนที่จะเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเพื่อเป็นเกียรติแก่ตอเช ปรอเอสกี นักร้องเพลงป็อปที่มีชื่อเสียงของประเทศ