stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ส่วนยื่นจดกระดูกโหนกแก้ม
ส่วนยื่น (โพรเซส)

ไซโกมาติก โพรเซสจริงๆ แล้วเป็นลักษณะของส่วนยื่น (หรือโพรเซส) หลายๆ อัน ได้แก่ ฟรอนโทสฟีนอยดัล, ออร์บิทัล, แมกซิลารี, และเทมพอรัล โพรเซส
ฟรอนโทสฟีนอยดัล โพรเซส (frontosphenoidal process) มีลักษณะหนาและเป็นฟันเลื่อย พบรอยประสานหรือซูเจอร์ (suture) ระหว่างกระดูกหน้าผากและกระดูกโหนกแก้ม บนพื้นผิวเบ้าตาภายในขอบของเบ้าตาและประมาณ 11 ซม. ใต้ไซโกมาติโคฟรอนทัล ซูเจอร์ (zygomaticofrontal suture) เป็นปุ่มกระดูกที่มีขนาดและรูปร่างหลากหลาย พบได้ประมาณร้อยละ 95 ปุ่มกระดูกดัลกล่าวไม่ได้แสดงในภาพ
ออร์บิทัล โพรเซส (orbital process) เป็นแผ่นหนาและแข็งแรง ยื่นไปทางด้านหลังและด้านใกล้กลางจากขอบเบ้าตา ในภาพจะเป็นบริเวณมืดๆ ที่อยู่ใต้กระดูกแอ่งถุงน้ำตา (lacrimal) และกระดูกเอทมอยด์ (ethmoidal)
แมกซิลารี โพรเซส (maxillary process) เป็นพื้นผิวรูปสามเหลี่ยมขรุขระที่เกิดข้อต่อกับกระดูกขากรรไกรบน เป็นบริเวณที่อยู่ใต้คำว่า "zygomatic" ในภาพ
เทมพอรัล โพรเซส (temporal process) ยาว แคบ และเป็นฟันเลื่อย เกิดข้อต่อกับส่วนยื่นกระดูกขมับจดกระดูกโหนกแก้ม เป็นส่วนยื่นที่อยู่ทางขวาของคำว่า "zygomatic" ในภาพ
ภาพเปรียบเทียบกะโหลกศีรษะเมื่อตัดส่วนยื่นจดกระดูกโหนกแก้มออกไป
สนุ่น

| สนุ่น |
| --- | --- |

ต้นสนุ่นตัวผู้

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malpighiales
วงศ์:: Salicaceae
สกุล:: Salix
สปีชีส์:: S.  tetrasperma
ชื่อทวินาม
Salix tetrasperma 

สนุ่นหรือตะไคร้บก ชื่อวิทยาศาสตร์: Salix tetrasperma  เป็นพืชวงศ์สนุ่นเพียงชนิดเดียวที่เป็นพืชท้องถิ่นในประเทศไทย เป็นไม้ผลัดใบระยะสั้น ลำต้นอ้วน สั้น บิดงอ กิ่งชูขึ้น ปลายลู่ลงเล็กน้อย ยอดอ่อนมีขนสีเงิน ขอบใบเป็นซี่ ดอกเป็นช่อห้อยลง สีขาวหรือเหลืองอ่อน มีกลีบเลี้ยงและกลีบดอก ดอกตัวเมียมีต่อมน้ำหวาน 1 ต่อม ผลขนาดเล็ก แตกได้ ปลายข้างหนึ่งมีขนสีขาว ช่วยให้ปลิวตามลมได้ดี
พบทั่วไปตามบริเวณธารน้ำ พบในอินเดีย คาบสมุทรอินโดจีน ฟิลิปปินส์ เนื้อไม้เบาใช้ทำฟืน เปลือกมีแทนนินมาก ใช้เป็นยารักษาโรคหัวใจ แก้ไข้ ใบสดใช้รักษางูสวัด นิยมปลูกริมน้ำเพื่อป้องกันไม่ให้ตลิ่งพัง ในรัฐมณีปุระ ดอกอ่อนของสนุ่นเรียก ঊযুম (Ooyum) นำมารับประทานได้ เปลือกต้นใช้ย้อมผ้าให้สีน้ำตาลแดง
สนุกนิ์นึก

สนุกนิ์นึก เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกของไทย ประพันธ์โดย พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าคัคณางคยุคล กรมหลวงพิชิตปรีชากร  ตีพิมพ์เป็นครั้งแรก (ตอนแรก) ในหนังสือ "วชิรญาณวิเศษ" (แผ่น 28 วันที่ 6 เดือน 8 ปีจอ อัฐศก 1248) โดยแต่งเลียนแบบสำนวนหนังสือภาษาอังกฤษ โดยเริ่มแรกทรงตั้งพระทัยจะทดลองแต่เป็นเรื่องยาวแบบนวนิยาย
มีเนื้อหาเป็นบทสนทนาถกของพระในวัดบวรนิเวศ 4 รูป ถกเถียงถึงการที่พระรูปหนึ่งจะสึกออกไปแต่งงาน แต่ตีพิมพ์ได้ตอนเดียวก็ต้องยุติไป  เนื่องจากถูกกล่าวหาว่ามีเนื้อหากระทบกระเทียบต่อศาสนาในสมัยนั้น และเป็นการเขียนแนวใหม่ที่คนในยุคนั้นยังไม่รู้จักดีพอ โดยเฉพาะ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ซึ่งทรงปกครองวัดบวรนิเวศ ทรงเข้าพระทัยว่า กรมหลวงพิชิตปรีชากรเอาเรื่องจริงมาเขียนประจานให้ร้ายวัดบวรนิเวศ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ทรงน้อยพระทัยโทมนัสเดือดร้อนมากมาย จนรัชกาลที่ 5 ต้องทรงไกล่เกลี่ยแก้ไขด้วยพระองค์ เรื่องจึงระงับลงได้ และกรมหลวงพิชิตปรีชากรก็ไม่กล้าทรงแต่งเรื่องสนุกนิ์นึกต่อไป
สกุลแผ่นดินเย็น
แหล่งข้อมูลอื่น

Nervilia - Commerson ex Gaudichaud-Beaupre[ลิงก์เสีย]
สมเด็จพระราชาธิบดีเปเตโล วิเคนา

| สมเด็จพระราชาธิบดีเปเตโล วิเคนา> กษัตริย์ แห่งอาณาจักรอาโล วาลิสและฟูตูนา |
| --- | --- |
ครองราชย์: 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระราชาธิบดีโซอาเน ปาติตา มาอิตูกู
ประสูติ: พ.ศ. 2486
เปเตโล วิเคนา
พระราชบิดา: สมเด็จพระราชาธิบดีโซอาเน ปาติตา มาอิตูกู
สมเด็จพระราชาธิบดีเปเตโล วิเคนา เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรอาโล วาลิสและฟูตูนาองค์ปัจจุบัน โดยการสืบตำแหน่งผู้ปกครองอาณาจักรตามประเพณี ประสูติเมื่อพ.ศ. 2486 เป็นโอรสของสมเด็จพระราชาธิบดีโซอาเน ปาติตา มาอิตูกู พระมหากษัตริย์อาโลองค์ก่อน เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อ6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ต่อจากพระบิดา
ศักดิ์ศรี ศรีอักษร

| ศักดิ์ศรี ศรีอักษร |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 12 มิถุนายน พ.ศ. 2480 ศักดิ์ศรี ศรีอักษร จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 (67 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: พิพัฒน์​ บริบูรณ์​
อาชีพ: นักร้อง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2500-พ.ศ. 2510 (10 ปี)
ผลงานเด่น: ผู้ใหญ่ลี กระถินบนกระถาง
ศักดิ์ศรี ศรีอักษร (12 มิถุนายน พ.ศ. 2480 - 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2548) เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงรุ่นเก่าชาวไทย มีผลงานเพลงที่สร้างชื่อเสียง ได้แก่เพลง "ผู้ใหญ่ลี"
ประวัติและการศึกษา

ศักดิ์ศรี ศรีอักษร เกิดที่ย่านวัดป่าน้อย หรือวัดมณีวนาราม อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อวันเสาร์ที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2480 จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวิไลพัฒนา พ่วงท้ายด้วยตำแหน่งเทพี งานแห่ต้นเทียนพรรษา
จบการศึกษาจากอุบลฯ "ศักดิ์ศรี" เข้ากรุงเทพฯ มาเป็นครูอนุบาลอยู่พักหนึ่ง เมื่อทราบว่าครู ไพบูลย์ บุตรขัน ลงประกาศแจ้งความต้องการรับสมัครนักร้อง เพื่อคัดเลือกให้บันทึกแผ่นเสียง เธอจึงไปสมัคร และโชว์การร้องเพลง ร้องหมอลำ และการฟ้อน เพื่อเอาชนะใจครู
เข้าวงการ

ในที่สุด ครูไพบูลย์ก็ให้เธอไปฝึกร้องเพลงอยู่กับ พิพัฒน์ บริบูรณ์ สักระยะหนึ่ง ซึ่ง "พิพัฒน์" นั้น เป็นหุ้นส่วนในการสร้างนักร้องกับครู และในระหว่างรอการบันทึกแผ่นเสียง ความสัมพันธ์ระหว่างสาวอุบลฯ กับนักธุรกิจทำแผ่นเสียงก็สุกงอมถึงขั้นแต่งงานกัน
ปี 2500 "ศักดิ์ศรี" บันทึกเสียงเพลงชุดแรก 3 เพลง คือ "กระถินบนถระถาง" "เหนือฟ้าฝั่งโขง" และ "สาวฝั่งโขง" ซึ่งเป็นผลงานของครูไพบูลย์ และหลังจากนั้นเธอก็เดินสายร้องเพลงไปกับวงดนตรี พิพัฒน์ บริบูรณ์
ระหว่างเดินสายร้องเพลง สองสามีภรรยาได้เก็บประสบการณ์จากการแสดงลำกลอน ซึ่งมีนำเอาเรื่องราวของชายชาวอีสานชื่อ "ลี" มีตำแหน่งเป็นผู้ใหญ่บ้านมาเล่นล้อเลียน ทำให้พิพัฒน์นำพล็อตนี้มาเขียนเป็นเพลง "ผู้ใหญ่ลี" ในภายหลัง
จากปี พ.ศ. 2502-พ.ศ. 2504 ทุกครั้งที่วงพิพัฒน์ บริบูรณ์ เปิดวิกทำการแสดงที่ใด "ศักดิ์ศรี" ก็จะออกมาร้องเพลง "ผู้ใหญ่ลี" และได้รับการตอบรับจากแฟนกันล้นหลาม โดยเฉพาะข้าราชการสายปกครองที่ถูกพูดในเนื้อหาของเพลงดังกล่าว
เมื่อหยั่งกระแสจนมั่นใจแล้ว พิพัฒน์จึงให้ภรรยาบันทึกแผ่นเสียงเพลง "ผู้ใหญ่ลี" และตัวเขาใช้นามปากกา "อิง ชาวอีสาน" ในการแต่งคำร้อง ตอนแรกเขาสั่งตัดแผ่นออกขาย 300 แผ่น ปรากฏว่าขายหมดเกลี้ยงภายในเวลาอันรวดเร็ว
ความโด่งดังของเพลง "ผู้ใหญ่ลี" ทำให้ไนต์คลับชื่อดังของกรุงเทพฯ เปิดโอกาสให้ "ศักดิ์ศรี" ได้เข้าไปร้องขับกล่อมแขกเหรื่อ ไม่ว่าจะเป็น "มอนติคาร์โล" "แมนดาริน" และ "โลลิต้า"
นอกจากนี้ นักร้องสาวชาวอุบลฯ ก็ได้รับเป็นนางเอกหนังไทยให้กับ "อุษาฟิล์ม" ในปี 2507 เรื่อง "ลูกสาวผู้ใหญ่ลี" โดยเธอแสดงเป็นลูกสาวผู้ใหญ่ลี และ ดอกดิน กัญญามาลย์ รับบทเป็น "ผู้ใหญ่ลี"
หลายปีต่อมา กระแสผู้ใหญ่ลีซาความนิยมลง พิพัฒน์ก็ได้เปลี่ยนทำนองเพลงโดยใช้จังหวะวาทูซี่ ชื่อเพลง "ผู้ใหญ่ลีวาทูซี่" และศักดิ์ศรีเป็นผู้ขับร้องเช่นเคย และอีกไม่กี่ปีถัดมา ถึงจุดอิ่มตัวของชีวิตการร้องเพลง พิพัฒน์และศักดิ์ศรีจึงยุบวงดนตรี
บั้นปลาย

ศักดิ์ศรี ศรีอักษร ในวัย 68 ปี เสียชีวิตด้วยโรคความดันโลหิตและโรคชราเมื่อปี พ.ศ. 2548 โดยครอบครัวได้นำศพไปประกอบพิธีที่วัดสะพานใหม่ดินแดน ฌาปนกิจในวันเสาร์ที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2548 เวลา 16.00 น.
ดูเพิ่ม

รายนามนักร้องลูกทุ่ง
ผู้ใหญ่ลี
เมียผู้ใหญ่ลี
สะพานข้ามอ่าวหางโจว

| Hangzhou Bay Bridge |
| --- | --- |
สะพานข้ามอ่าวหางโจว
พิกัด: 30°27′N 121°08′E﻿ / ﻿30.450°N 121.133°E﻿ / 30.450; 121.133
เส้นทาง: Six lanes of  G15 Shenyang–Haikou Expressway and  G92 Hangzhou Bay Ring Expressway
ข้าม: Hangzhou Bay
ที่ตั้ง: Jiaxing / Cixi City  สาธารณรัฐประชาชนจีน
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานขึง
ความยาว: 35.673 km (22 mi)
ช่วงยาวที่สุด: 448 m (1,470 ft)
ประวัติ
วันเริ่มสร้าง: 8 มิถุนายน 2546
วันสร้างเสร็จ: 14 มิถุนายน 2550
วันเปิด: 1 พฤษภาคม 2551
สถิติ
ค่าผ่าน: 80 หยวน
ที่ตั้ง
th
สะพานข้ามอ่าวหางโจว (จีนตัวย่อ: 杭州湾大桥; จีนตัวเต็ม: 杭州灣大橋; พินอิน: Hángzhōu Wān Dàqiáo) ซึ่งเป็นสะพานข้ามทะเลที่ยาวที่สุดในโลก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 ในมณฑลเจ้อเจียง เริ่มต้นจากเมืองเจียซิงทางทิศเหนือไปสิ้นสุดที่เมืองหนิงปัวทางทิศใต้ มีความยาวทั้งหมด 35.673 กิโลเมตร มี 6 ช่องทางจราจร มีโครงสร้างเป็นสะพานขึง ซึ่งมีส่วนโครงสร้างขึงเคเบิลแยกกันสองชุด ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง ราว 54,000 ล้านบาท ช่วยร่นระยะการเดินทางระหว่างหนิงปัวและเซี่ยงไฮ้จาก 400 กิโลเมตร (249 ไมล์) ให้เหลือเพียง 180 กิโลเมตร (112 ไมล์) และลดเวลาการเดินทางจาก 4 เป็น 2 ชั่วโมง
การก่อสร้างสะพานเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2550 และพิธีเปิดได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2550  ได้เปิดอย่างเป็นทางการให้ประชาชนทั่วไปเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
ประวัติ

การศึกษาความเป็นไปได้ของสะพานที่ใช้ข้ามอ่าวหางโจวมีมานานกว่าทศวรรษก่อนหน้าการอนุมัติแผนการก่อสร้างฉบับสุดท้ายใน พ.ศ. 2546
โดยแผนก่อนหน้ามีการออกแบบให้วางแนวสะพานออกไปทางทิศตะวันออก ใกล้กับปากอ่าว (ทะเลจีนตะวันออก) มากขึ้น ซึ่งแม้ทำให้มีระยะการเดินทางที่สั้นกว่าระหว่างหนิงปัวและเซี่ยงไฮ้ ภายใต้แผนนี้สะพานจะเริ่มทางเหนือจากเขตจินซาน ชานเมืองของเซี่ยงไฮ้ แต่รัฐบาลท้องถิ่นเซี่ยงไฮ้ปฏิเสธแผนดังกล่าวและมุ่งเน้นไปที่การสร้างสะพานตงไห่ ที่ยาว 32.5 กิโลเมตร (20 ไมล์) เพื่อเชื่อมเซี่ยงไฮ้กับท่าเรือนอกชายฝั่งหยางชาน ที่บริเวณปากอ่าว ซึ่งรัฐบาลเซี่ยงไฮ้พยายามเสนอให้ท่าเรือหยางซานเป็นท่าเรือหลักบนชายฝั่งตะวันออกของจีน และปฏิเสธที่จะอนุญาตให้มีการสร้างสะพานข้ามอ่าวในอาณาเขตของตน ซึ่งขณะเดียวกันแผนเดิมนี้เป็นการสนับสนุนการเข้าถึงท่าเรือหนิงปัวที่เป่ย์หลุน ดีงนี้รัฐบาลมณฑลเจ้อเจียงถูกบังคับให้สร้างสะพานออกไปทางทิศตะวันตกบนอาณาเขตของมณฑลเจ้อเจียงเองทั้งหมด ทำให้ในที่สุดสะพานอ่าวหางโจวเชื่อมต่อฉือซี ซึ่งเป็นนครระดับอำเภอที่เป็นส่วนหนึ่งของนครหนิงปัว กับ ไห่หยาน ซึ่งเป็นอำเภอในนครเจียซิง สะพานอ่าวหางโจวช่วยลดระยะการขับรถระหว่างหนิงปัวกับเมืองต่าง ๆ ของภูมิภาคสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีอย่างมีนัยสำคัญ และปรับปรุงความสามารถในการแข่งขันของท่าเรือเป่ย์หลุน
อนาโปรมีน 42

อนาโปรมีน 42 (Anapromine 42)  เป็นยาที่ประกอบด้วย ไซโปรเฮปตาดีน (Cyproheptadine) และ เมเทนไดอีโนน (Methandienone) เพื่อใช้รักษาโรคภูมิแพ้ มีผลข้างเคียงทำให้อวัยวะเพศโตผิดปกติ ในประเทศไทยทาง อย. ยกเลิกทะเบียนตำรับยาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532
มีผู้นำอนาโปรมีน 42 ให้เด็กรับประทานเพื่อให้เจริญอาหารแต่ผลที่ได้คือ เด็กได้รับฮอร์โมนเพศชาย เกินปกติทำให้เป็นหนุ่มเร็ว เช่น มีคนไข้เด็กอายุประมาณ 4 ขวบมีอาการเป็นหนุ่มก่อนวัย มีรูปร่างเท่ากับเด็ก 8 ขวบ มีพฤติกรรมก้าวร้าวและอารมณ์รุนแรง มีเสียงแตกพร่า หน้ามีสิว หนวดเคราขึ้นเขียวครึ้ม มีขนตรงหัวหน่าว และมีอวัยวะเพศโตราว 10 เซนติเมตร และมีรายงานว่า  เด็กหญิง 2 รายที่กินยานี้ติดต่อ 2–3 เดือน พบว่ามีคลิตอริสโตขึ้น
สู่หลีหู

ฉานอวี๋แห่งจักรวรรดิซฺยงหนู
| สู่หลีหู |
| --- | --- |
สู่หลีหูฉานอฺวี๋
ดินแดนและเขตอิทธิพลของฮั่นตะวันออก
ครองราชย์: ประมาณ 102–101 ปีก่อน ค.ศ.
ก่อนหน้า: เออร์ฉานอฺวี๋
ถัดไป: เฉี่ยตีโหวฉานอฺวี๋
ราชวงศ์: มั่วตู๋ฉานอฺวี๋
พระราชบิดา: อีจื้อเสียฉานอฺวี๋
สู่หลีหู (จีน: 呴犁湖; ดำรงตำแหน่ง 102-101 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นผู้ปกครองจักรวรรดิซฺยงหนูที่ดำรงตำแหน่งต่อจากเออร์ฉานอฺวี๋ หลานชาย ใน 102 ปีก่อน ค.ศ. เขาเป็นน้องชายของอูเหว่ย์ฉานอวี๋
เผ่าซฺยงหนูเข้ารุกรานติ้งเซียง อฺวิ๋นจง จางเย่ และจิ่วเฉฺวียนใน 101 ปีก่อน ค.ศ.
สู่หลีหูเสียชีวิตเมื่อ 101 ปีก่อน ค.ศ. โดยเฉี่ยตีโหวฉานอฺวี๋ น้องชายของเขา เข้าดำรงตำแหน่งนี้ต่อ
บรรณานุกรม

Bichurin N.Ya., "Collection of information on peoples in Central Asia in ancient times", vol. 1, Sankt Petersburg, 1851, reprint Moscow-Leningrad, 1950 (Shiji ch. 110, Qian Han Shu ch. 94a)
Chang, Chun-shu (2007), The Rise of the Chinese Empire 1, The University of Michigan Press
Cosmo, Nicola Di (2002), Ancient China and Its Enemies, Cambridge University Press
Cosmo, Nicola di (2009), Military Culture in Imperial China, Harvard University Press
Loewe, Michael (2000), A Biographical Dictionary of the Qin, Former Han, and Xin Periods, Brill
Whiting, Marvin C. (2002), Imperial Chinese Military History, Writers Club Press
สุสานโกเบงเหลง

สุสานโบราณในประเทศจีน
สุสานโกเบงเหลง หรือ สุสานเกาผิงหลิง (จีน: 高平陵; พินอิน: Gāopínglíng) เป็นสุสานของโจยอยจักรพรรดิแห่งรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้านหรูเตี้ยน (茹店村) ตำบลเน่ย์ปู้ (内埠乡) อำเภอหรู่หยาง (汝阳县) นครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน ครอบคลุมพื้นที่ 660 ตารางเมตร สุสานมีรูปร่างเหมือนถ้วยคว่ำ สูง 16 เมตร เส้นรอบวง 200 เมตร ด้านบนราบเรียบและปิดด้วยดินอัด
ในปี ค.ศ. 249 โจซองผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของรัฐวุยก๊กตามเสด็จจักรพรรดิโจฮองไปเยี่ยมสุสานโกเบงเหลง สุมาอี้ผู้สำเร็จราชการร่วมถือโอกาสนี้ก่อการรัฐประหารและยึดอำนาจปกครองของวุยก๊ก วางรากฐานให้ตระกูลสุมามาแทนที่ตระกูลโจและสถาปนาราชวงศ์จิ้นในภายหลัง เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักในประวัติศาสตร์ในชื่ออุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง
34°20′07.5″N 112°34′17.5″E﻿ / ﻿34.335417°N 112.571528°E﻿ / 34.335417; 112.571528
ดูเพิ่ม

อุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง
สุสานโจโฉ

36°14′27″N 114°15′35″E﻿ / ﻿36.24083°N 114.25972°E﻿ / 36.24083; 114.25972
ทางเข้าหลุมศพหมายเลข 2
สุสานหลวงของโจโฉ (จีน: 曹操高陵) เป็นสุสานในหมู่บ้านซื่อเกาซิ่ว เขตอันเฟิง เทศมณฑลอันหยาง เมืองอันหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน เชื่อกันว่าเป็นสุสานที่ฝังศพของโจโฉ ขุนศึกผู้มีชื่อเสียงซึ่งมีชีวิตช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก การค้นพบสุสานแห่งนี้ได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชนเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2009 โดยสำนักมรดกวัฒนธรรมมณฑลเหอหนาน ในปี 2013 สุสานกลายเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ แห่งที่ 7 ในประเทศจีน
ปูมหลังทางประวัติศาสตร์

โจโฉ (155–220) เป็นขุนศึกและขุนนางที่โดดเด่นในปลายราชวงศ์ฮั่น และกลายเป็นผู้นำของราชสำนักโดยพฤตินัยในช่วงเวลานั้น ในปี 216 เขาได้รับบรรดาศักดิ์ เว่ยหวัง (魏王) จาก พระเจ้าเหี้ยนเต้ จักรพรรดิหุ่นเชิดที่เขาควบคุม ผ่านการรบของเขา เขากลายเป็นผู้วางรากฐานให้กับรัฐวุยก๊ก ที่โจผี บุตรชายและทายาทของเขาได้สถาปนาขึ้น โจโฉถึงแก่อสัญกรรมในปี 220 ในลั่วหยาง เมื่ออายุได้ 65 ปีและได้รับพระราชทานยศเป็น พระเจ้าหวู่ โดย พระเจ้าเหี้ยนเต้
ตำแหน่งหลุมฝังศพของโจโฉเป็นปริศนามานานหลายศตวรรษ ตามชีวประวัติอย่างเป็นทางการของเขาในจดหมายเหตุสามก๊ก เขาถูกฝังอยู่ในเกาหลิง ประมาณ 1 เดือนหลังจากเขาถึงแก่อสัญกรรม อย่างไรก็ตาม เชื่อกันว่าเขาถูกฝังไว้ที่อื่น รวมถึงสถานที่อื่นที่อ้างว่าฝังศพของโจโฉอาทิ สฺวี่ชาง หรือ ฮูโต๋ เมืองหลวงของราชวงศ์ฮั่นในขณะนั้น ใต้ แม่น้ำจาง บริเวณ ปราสาทนกยูงทองแดง
สนิมสร้อย

หน้าปกของนวนิยายสนิมสร้อย ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4
สนิมสร้อย เป็นนวนิยายขนาดยาว ของ ศิลปินแห่งชาติ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ โดยมีพล๊อตเรื่องหลวมๆแบบจบในตอน เนื้อหาภายในนวนิยายเกี่ยวกับซ่องโสเภณีชั้นสูงแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ในยุคที่ยังไม่มีอาบอบนวด ศูนย์การค้าก็ยังไม่มี วังบูรพาเพิ่งจะเป็นแหล่งชุมนุมของวัยรุ่นโดยมีพี่สมรเป็นเจ้าของซ่อง และนายก้าน เป็นแมงดาคุมซ่องผู้มีกิริยาสุภาพ และเป็นคนบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดภายในเรื่อง และได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี46แต่ไม่ทำเงินมากนัก
สนิมสร้อยพิมพ์ครั้งแรกในสยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ เป็นตอนๆ และได้พิมพ์รวมเล่มเป็นครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์ผดุงศึกษา มีนาคม พ.ศ. 2504 ขณะนี้ฉบับพิมพ์ครั้งล่าสุดครั้งที่ 8 โดยแพรวสำนักพิมพ์
ตัวละครภายในสนิมสร้อย

พี่สมร เจ้าของซ่อง
นายก้าน แมงดาคุมซ่อง
คุณเชลา
บังอร
วงเดือน
พิศวง
สมทรง
กลีบผกา
นารี
วานี
สิรี
ระชวย
ศาสนาในประเทศโซมาเลีย

ศาสนาในประเทศโซมาเลีย (ค.ศ. 2020)
อิสลาม (99.9%)
อื่น ๆ หรือไม่นับถือ (0.1%)
ศาสนาหลักในประเทศโซมาเลียคือศาสนาอิสลาม และมีชนกลุ่มน้อยที่นับถือศาสนาคริสต์ พื้นเมืองแอฟริกา และอื่น ๆ
ศาสนาประจำชาติ > อิสลาม

พลเมืองส่วนใหญ่ในประเทศโซมาเลียเป็นมุสลิม บางข้อมูลระบุว่ามีผู้นับถือนิกายซุนนีถึงร้อยละ 99 ของประชากรทั้งหมด ซึ่งดำเนินตามสำนัก[[ชาฟิอี] อย่างไรก็ตาม การสำรวจของสำนักวิจัยพิวในประเทศจิบูตี ประเทศเพื่อนบ้านทางตะวันตกเฉียงเหนือที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวโซมาลี พบว่ามีรายงานมุสลิมในบริเวณนั้นนับถือนิกายซุนนีร้อยละ 77 ไม่อิงนิกายร้อยละ 8 ชีอะฮ์ร้อยละ 2 ไม่ระบุคำตอบร้อยละ 13 และรายงานเพิ่มเติมในภูมิภาคโซมาลีระบุว่ามีผู้นับถือร้อยละ 2 ที่นับถือนิกายส่วนน้อย (เช่น อิบาฎียะฮ์, คอรานิซึม ฯลฯ) ลัทธิศูฟี รหัสยลัทธิของศาสนาอิสลาม ยังเป็นที่ยอมรับอย่างดี โดยมี jama'a ท้องถิ่น (zawiya) จากสำนักศูฟี tariiqa หลายกลุ่ม รัฐธรรมนูญโซมาเลีย มาตราที่ 3 ระบุให้ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติ และชะรีอะฮ์เป็นแหล่งที่มาพื้นฐานสำหรับกฎหมายระดับชาติ นอกจากนี้ยังกำหนดว่าจะต้องไม่มีกฎหมายใดที่ไม่สอดคล้องกับหลักการพื้นฐานของชะรีอะฮ์ที่สามารถนำมาบังคับใช้ได้ มาตราที่ 11 รับรองสิทธิและเสรีภาพที่เท่าเทียมกันจากการกดขี่ข่มเหงพลเมืองทุกคนก่อนกฎหมายโดยไม่คำนึงถึงศาสนา นอกจากนี้ มาตรา 17 คุ้มครองเสรีภาพในการนับถือศาสนา
ชนกลุ่มน้อย > คริสต์

ศาสนาคริสต์เข้ามายังพื้นที่ชายฝั่งโซมาเลียในคริสต์ศตวรรษที่ 7
ณ ค.ศ. 2021 มีชาวคริสต์ท้องถิ่นอย่างน้อยไม่กี่คนในโซมาลีแลนด์
มุขมณฑลโมกาดิชูรายงานว่ามีผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิกอย่างเป็นทางการประมาณ 100 คนในโซมาเลียเมื่อ ค.ศ. 2004
ชนกลุ่มน้อย > ความเชื่อพื้นเมือง

สำนักวิจัยพิวรายงานว่า ประชากรโซมาเลียน้อยกว่าร้อยละ 0.01 ใน ค.ศ. 2010 นับถือศาสนาพื้นเมืองหรือศาสนาพื้นเมืองแอฟริกา
ชนกลุ่มน้อย > อื่น ๆ

สำนักวิจัยพิวรายงานว่ามีประชากรโซมาเลียน้อยกว่าร้อยละ 0.01 ใน ค.ศ. 2010 นับถือศาสนาฮินดู พุทธ หรือไม่มีศาสนา
เสรีภาพในการนับถือศาสนา

รัฐธรรมนูญโซมาเลียให้สิทธิของบุคคลในการนับถือศาสนาของตน ทำให้ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติ ห้ามเผยแพร่ศาสนาอื่นใดนอกจากศาสนาอิสลาม (แม้ว่าไม่ได้ห้ามการเปลี่ยนศาสนาโดยตรง) และกำหนดกฎหมายทั้งหมดต้องเป็นไปตามหลักการทั่วไปของกฎหมายศาสนาอิสลาม โดยไม่มีการยกเว้นสำหรับผู้ที่ไม่ใช่มุสลิม รัฐบาลกลางโซมาเลียมีความสามารถในการบังคับใช้กฎหมายจำกัดเพียงเกรตเตอร์โมกาดิชู พื้นที่อื่นในโซมาเลียส่วนใหญ่อยู่นอกเขตควบคุม รัฐธรรมนูญชั่วคราวกำหนดให้ประธานาธิบดีต้องเป็นมุสลิม (แต่ไม่ใช่ผู้ดำรงตำแหน่งคนอื่น ๆ) ไม่มีสถานที่สักการะสาธารณะสำหรับผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมในประเทศ นอกจากท่าอากาศยานนานาชาติ
เนื่องจากสงครามกลางเมืองโซมาเลีย การบังคับใช้กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับศาสนาโดยรัฐบาลปกครองตนเองหลายแห่งในภูมิภาคนั้นไม่สอดคล้องกัน โดยทั่วไป ฝ่ายตุลาการในพื้นที่ส่วนใหญ่จะอาศัย xeer (กฎหมายจารีตประเพณี) ชะรีอะฮ์ และประมวลกฎหมายอาญา
ใน ค.ศ. 2023 ประเทศนี้ได้คะแนนเสรีภาพทางศาสนาในระดับศูนย์จาก 4 และในปีเดียวกัน ประเทศนี้ได้รับการจัดอันดับเป็นสถานที่ที่เลวร้ายที่สุดสำหรับชาวคริสต์เป็นอันดับ 2 ของโลก เป็นรองเพียงเกาหลีเหนือ
เสรีภาพในการนับถือศาสนา > มุมมองสังคม

มัสยิดความสามัคคีอิสลามที่โมกาดิชูเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคจะงอย
อาสนวิหารโมกาดิชู อดีตที่ตั้งของมุขมณฑลโมกาดิชู
ส่วนยื่นกระดูกหน้าผากจดกระดูกโหนกแก้ม

| ส่วนยื่นกระดูกหน้าผากจดกระดูกโหนกแก้ม  (Zygomatic process of frontal bone) |
| --- | --- |
กระดูกโหนกแก้มข้างซ้าย (ส่วนยื่นกระดูกหน้าผากจดกระดูกโหนกแก้มเป็นส่วนหนึ่งของกระดูกหน้าผาก (ด้านบนของภาพ) ซึ่งยื่นออกมาจากตัวกระดูกไปจดกับกระดูกโหนกแก้ม))
กระดูกหน้าผากเมื่อแรกเกิด (ส่วนยื่นกระดูกหน้าผากจดกระดูกโหนกแก้มอยู่ด้านล่างทางขวาของภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: processus zygomaticus ossis frontalis
TA98: A02.1.03.014
TA2: 534
FMA: 54389
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ส่วนยื่นกระดูกหน้าผากจดกระดูกโหนกแก้ม (zygomatic process of frontal bone) เป็นส่วนหนึ่งของส่วนยื่นจดกระดูกโหนกแก้ม หรือไซโกมาติก โพรเซส (zygomatic process) ซึ่งเกิดจากกระดูกหน้าผาก (frontal bone)
ปลายด้านข้างของขอบเหนือเบ้าตา (supraorbital margin) ของกระดูกหน้าผากจะบรรจบเป็นส่วนยื่นไปด้านข้างและด้านล่างจดกระดูกโหนกแก้ม ซึ่งมีลักษณะแข็งแรงและนูนเด่น และเกิดข้อต่อกับกระดูกโหนกแก้ม (zygomatic bone)
ภาพอื่นๆ

กระดูกหน้าผาก มุมมองจากด้านนอก
แหล่งข้อมูลอื่น

Photo - look for #6
Roche Lexicon - illustrated navigator, at Elsevier 34256.000-1
ระบบลีกฟุตบอลไทย

ระบบลีกฟุตบอลไทย หมายถึงระบบในวงการฟุตบอลสโมสรของประเทศไทย ประกอบไปด้วยการแข่งขันระหว่างสโมสรในระดับต่าง ๆ ซึ่งเกี่ยวโยงกันผ่านการเลื่อนชั้นและการตกชั้น
ประวัติ

ระบบลีกฟุตบอลไทย ถือกำเนิดขึ้นอย่างไม่เป็นทางการในปี พ.ศ. 2508 ซึ่ง สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ก่อตั้งการแข่งขันเพิ่มเติมทั้ง ถ้วยพระราชทานประเภท ค. และ ถ้วยพระราชทานประเภท ง. เพื่อรองรับระบบการแข่งขันเป็นระดับชั้นตามสมาคมฟุตบอลอังกฤษ (การแข่งขันที่มีอยู่เดิมคือ ถ้วยพระราชทานประเภท ก. และ ถ้วยพระราชทานประเภท ข.) และก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2539 เมื่อสมาคมฯ ก่อตั้งการแข่งขันไทยพรีเมียร์ลีกขึ้นมา รวมทั้งไทยลีกดิวิชั่น 1 ในปี พ.ศ. 2540 และ ไทยลีกดิวิชั่น 2 ในปี พ.ศ. 2550 และในปี พ.ศ. 2559 ได้ยุบถ้วย ข., ค. และ ง. รวมกันเป็น ไทยแลนด์ อเมเจอร์  กับก่อตั้งไทยลีก 3 และโอนถ้วย ก. ไปเป็นถ้วยของไทยลีก (ชื่อใหม่ของไทยพรีเมียร์ลีก), ถ้วย ข. เป็นถ้วยสำหรับแชมป์ ไทยลีก 2, ถ้วย ค. เป็นถ้วยสำหรับแชมป์ ไทยลีก 3 และถ้วย ง. เป็นถ้วยสำหรับแชมป์ ไทยลีก 4 ต่อมาในปี พ.ศ. 2563 ได้ยุบไทยลีก 4 เข้ากับไทยลีก 3
ระบบลีกในอดีต > ฤดูกาล 2459-2504

ในปี 2459 สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย จัดตั้งถ้วยใหญ่ และถ้วยน้อยขึ้น เพื่อวัตถุประสงค์ในการแข่งขันฟุตบอลประจำปีในประเทศไทย
| ระดับ | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ถ้วยใหญ่ |  |  |  |  |  |
| 2 | ถ้วยน้อย |  |  |  |  |  |
ระบบลีกในอดีต > ฤดูกาล 2505-2538

มีการก่อตั้ง ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน โดยเปลี่ยนชื่อถ้วยใหญ่และถ้วยน้อยเป็นฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ก.   และฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข.  ตามลำดับ พร้อมกับก่อตั้งฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค.  และฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง.
| ระดับ | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน | ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ก. |  |  |  |  |  |
| 2 | ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. |  |  |  |  |  |
| 3 | ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค. |  |  |  |  |  |
| 4 | ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง. |  |  |  |  |  |
ระบบลีกในอดีต > ฤดูกาล 2539-2541

ได้มีการจัดตั้งฟุตบอลลีกอาชีพเป็นครั้งแรก พร้อมกับให้ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ก. เป็นการแข่งขันระหว่างผู้ชนะเลิศกับรองชนะเลิศของไทยพรีเมียร์ลีก
| ระดับ | ลีกฟุตบอล | ลีกฟุตบอล | ลีกฟุตบอล | ลีกฟุตบอล | ลีกฟุตบอล | ลีกฟุตบอล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ไทยพรีเมียร์ลีก |  |  |  |  |  |
| 2 | ไทยลีกดิวิชั่น 1 |  |  |  |  |  |
| 3 | ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. |  |  |  |  |  |
| 4 | ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค. |  |  |  |  |  |
| 5 | ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง. |  |  |  |  |  |
ระบบลีกในอดีต > ฤดูกาล 2542-2546

สมาคมฟุตบอลไทยได้มีการจัดตั้งลีกในชื่อโปรวินเชียลลีก เพื่อที่ขยายวงการฟุตบอลอาชีพไปทั่วประเทศ อย่างไรก็ตามมีเพียงทีมจากไทยลีกเท่านั้นที่มีโอกาสได้รับสิทธิในการแข่งขันฟุตบอลระดับเอเชียอย่างเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก และเอเอฟซีคัพ ในปี 2546 โปรวินเชียลลีกได้ไปอยู่ภายใต้การดูแลของการกีฬาแห่งประเทศไทย
ระบบลีกในอดีต > ฤดูกาล 2547-2548

การกีฬาแห่งประเทศไทยได้เปลี่ยนระบบของโปรวินเชียลลีกเป็นโปรลีก 1 และโปรลีก 2
ในปี 2548 ได้เริ่มมีแนวคิดในการรวมไทยลีกกับโปรวินเชียลลีกเข้าด้วยกันชลบุรี เอฟซี และสุพรรณบุรี เอฟซี ได้เป็นตัวแทนจากโปรวินเชียลลีกที่เข้ามาเล่นในไทยลีก จากการได้ตำแหน่งชนะเลิศและรองชนะเลิศตามลำดับ
|  ระดับ |  ลีกฟุตบอล |  ลีกฟุตบอล |
| --- | --- | --- |
| 1 | ไทยพรีเมียร์ลีก  | โปรวินเชียลลีก โปรลีก 1  |
| 2 | ไทยลีกดิวิชั่น 1  | โปรลีก 2  |
| 3 |  ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข.  |  |
| 4 |  ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค.  |  |
| 5 |  ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง.  |  |
ระบบลีกในอดีต > ฤดูกาล 2549

ไดมีการรวมโปรวินเชียลลีก(ที่ถูกเปลียนชื่อเป็น โปรเฟสชันแนลลีก) กับไทยลีกเข้าด้วยกัน โดยให้โปรลีก 1 เป็นลีกระดับสองเทียบเท่ากับไทยลีกดิวชั่น 1 และโปรลีก 2 เป็นลีกระดับสามเทียบเท่ากับฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานถ้วย ข. และไทยลีกดิวิชั่น 2 ที่ถูกก่อตั้งขึ้นมาใหม่
|  ระดับ |  ลีกฟุตบอล |  ลีกฟุตบอล |  ลีกฟุตบอล |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ไทยพรีเมียร์ลีก  | ไทยพรีเมียร์ลีก  | ไทยพรีเมียร์ลีก  |  |
| 2 | ไทยลีกดิวิชั่น 1  | ไทยลีกดิวิชั่น 1  | โปรเฟสชันแนลลีก  โปรลีก 1  | โปรเฟสชันแนลลีก  โปรลีก 1  |
| 3 |  ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข.  | ไทยลีกดิวิชั่น 2  | โปรลีก 2  |  |
| 4 |  ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค.  |  |  |  |
| 5 |  ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง.   |  |  |  |
ระบบลีกในอดีต > ฤดูกาล 2550 - 2551

ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก
ลีกดิวิชัน 1
ไทยพรีเมียร์ลีก
ทีมชนะเลิศ ได้สิทธิแข่งขันรายการเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม
ทีมรองชนะเลิศ ได้สิทธิแข่งขันรายการเอเอฟซีคัพ
ทีมอันดับที่ 14-16 (3 อันดับสุดท้าย) ลดชั้นไปแข่งขันในไทยลีกดิวิชัน 1
ไทยลีกดิวิชั่น 1
ทีมอันดับที่ 1-3 ได้สิทธิเลื่อนชั้นไปแข่งขันในไทยพรีเมียร์ลีก
ทีมอันดับที่ 13-16 (4 อันดับสุดท้าย) ลดชั้นไปแข่งขันในลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2
ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2
ทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศ ของสายเอ และสายบี ได้สิทธิเลื่อนชั้นไปเล่นในไทยลีกดิวิชัน 1
ทีมอันดับที่ 7-11 ของสายเอ และสายบี ลดชั้นไปแข่งขัน ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. หรือ โปรวินเชียลลีก
ระบบลีกในอดีต > ฤดูกาล 2552 - 2555

การเลื่อนชั้น-ตกชั้น
ไทยพรีเมียร์ลีก 
ทีมอันดับที่ 1 ได้สิทธิ์ไปเล่นฟุตบอลเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกรอบแบ่งกลุ่ม
ทีมอันดับที่ 2 ได้สิทธิ์ไปเล่นฟุตบอลเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกรอบคัดเลือก
ทีมอันดับที่ 16-18 (3 อันดับสุดท้าย) ถูกลดชั้นไปเล่นในดิวิชัน 1
ไทยลีกดิวิชัน 1
ทีมอันดับที่ 1-3 ได้สิทธิ์เลื่อนชั้นไปเล่นในไทยพรีเมียร์ลีก ทีมอันดับที่ 15-18 (4 อันดับสุดท้าย ถูกลดชั้นไปเล่นในลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 
ทีมอันดับที่ 1 และ 2 ของทั้งสองสายจากรอบมินิลีก (รวม 4 ทีม) ได้สิทธิ์เลื่อนชั้นไปเล่นในไทยลีกดิวิชัน 1 (มินิลีกมี 12 ทีม แบ่งเป็นสายละ 6 ทีม ซึ่งมาจาก 2 ทีมแชมป์ของแต่ละภาค รวมเป็น 10 ทีมบวกกับ ทีมอันดับ 3 ที่ดีที่สุดอีก 2 ทีมจาก 3 ภาค คือภาคกลาง,ภาคเหนือ และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รวมเป็น 12 ทีม)