stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ข้อปัญหา 95 ข้อ

| --- | --- |
ภาพป้ายประกาศที่เขียน ข้อปัญหา 95 ข้อ ปัจจุบันอยู่ที่Berlin State Library
ผู้ประพันธ์: มาร์ติน ลูเทอร์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Disputatio pro declaratione virtutis indulgentiarum
ประเทศ: เยอรมัน
ภาษา: ลาติน
วันที่พิมพ์: 31 ตุลาคม ค.ศ.1517 (10 พฤศจิกายน ค.ศ.1517 แบบใหม่)
ข้อความ: ข้อปัญหา 95 ข้อ ที่ วิกิซอร์ซ
ข้อปัญหา 95 ข้อ (อังกฤษ: Ninety-five Theses) หรือ การถกเถียงเรื่องอำนาจแห่งพระคุณการุณย์ (อังกฤษ: Disputation on the Power of Indulgences) เป็นรายการญัตติสำหรับการถกเถียงทางวิชาการ ซึ่งมาร์ติน ลูเทอร์ ศาสตราจารย์เทววิยาศีลธรรม ณ มหาวิยาลัยวิทเทนเบิร์ก ประเทศเยอรมนี เขียนใน ค.ศ. 1517 ซึ่งเริ่มต้นการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ อันเป็นสังฆเภทในคริสตจักรคาทอลิก ซึ่งเปลี่ยนแปลงทวีปยุโรปอย่างสำคัญ ข้อปัญหาเหล่านี้เสนอจุดยืนของลูเทอร์ต่อต้านสิ่งที่เขาเห็นว่าเป็นวัตรปฏิบัติละเมิดของผู้เผยแผ่ศาสนาที่ขายพระคุณการุณย์ครบบริบูรณ์ (plenary indulgence) อันเป็นใบประกาศซึ่งเชื่อว่าลดการลงโทษชั่วคราวสำหรับบาปที่ผู้ซื้อหรือคนรักของผู้ซื้อกระทำในแดนชำระ ในข้อปัญหาฯ ลูเทอร์เชื่อว่า ความสำนึกผิดที่พระคริสต์ต้องการจึงจะยกโทษบาปนั้นเกี่ยวข้องกับความสำนึกผิดฝ่ายวิญญาณภายในมากกว่าการสารภาพสาบานภายนอกเท่านั้น เขาแย้งว่า พระคุณการุณย์นำให้คริสต์ศาสนิกชนเลี่ยงความสำนึกผิดและความเศร้าที่แท้จริงสำหรับบาป โดยเชื่อว่าพวกเขาสามารถสละบาปได้เพียงซื้อพระคุณการุณย์ ตามที่ลูเทอร์เขียน วัตรปฏิบัติดังกล่าวยังส่งเสริมให้คริสต์ศาสนิกชนไม่บริจาคให้คนยากจนและแสดงความเมตตาแบบอื่น โดยเชื่อว่าใบประกาศพระคุณการุณย์มีค่าทางวิญญาณมากกว่า แม้ลูเทอร์อ้างว่าจุดยืนต่อพระคุณการุณย์ของเขาสอดคล้องกับจุดยืนของพระสันตะปาปา แต่ข้อปัญหาฯ ยังคัดค้านสารตราพระสันตะปาปาสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ระบุว่า พระสันตะปาปาสามารถใช้พระคลังบุญและคุณความดีของอดีตนักบุญยกโทษการลงโทษชั่วคราวสำหรับบาปได้ ข้อปัญหาฯ ยังวางกรอบเป็นญัตติให้ถกเถียงมากกว่าแสดงความเห็นของลูเทอร์ แต่ภายหลังลูเทอร์แสดงมุมมองของเขาใน คำอธิบายการถกเถียงเกี่ยวกับคุณค่าของพระคุณการุณย์
ไม้เท้าโมเสส

โมเสส (ซ้าย) ใช้ไม้เท้าแยกทะเลแดงพาชาวอิสราเอลข้ามฝั่ง ส่วนฟาโรห์และกองทัพ (ขวา) ที่ติดตามมาราวีถูกสายน้ำพัดพาไป ภาพเขียนราว ค.ศ. 1552 ไม้เท้ามีลักษณะเป็นคทา
โมเสสใช้ไม้เท้าแยกทะเลแดง ภาพอายุระหว่าง ค.ศ. 1350–75 ไม้เท้ามีลักษณะเป็นคทากิ่งไม้
โมเสสเอาไม้เท้าเสกน้ำจากศิลาให้ชาวอิสราเอลดื่มกิน ภาพอายุระหว่าง ค.ศ. 1350–75
ตามพระธรรมอพยพในพระคริสตธรรม ไม้เท้า (อังกฤษ: staff หรือฉบับพระเจ้าเจมส์ว่า rod; ฮีบรู: מַטֶּה matteh) ที่โมเสส (Moses) ใช้นั้น อยู่ข้างกายเขาตลอดเวลาที่เกิดเหตุการณ์สำคัญในพระธรรมดังกล่าวซึ่งระบุว่า โมเสสใช้ไม้เท้าเสกน้ำจากศิลา แปลงไม้เท้าเป็นงู และใช้แยกทะเลแดง แต่ปัญหาว่า ไม้เท้าของโมเสสเป็นอันเดียวกับไม้เท้าของอาโรน (Aron) พี่ชายของเขาหรือไม่นั้น เป็นที่อภิปรายในหมู่นักวิชาการเสมอมา
การอ้างถึงไม้เท้า

ไม้เท้าของโมเสสนั้นเอ่ยถึงครั้งแรกในพระธรรมอพยพ บทที่ 4 วรรคที่ 2 ซึ่งระบุว่า พระเจ้าทรงปรากฏพระกายเป็นพุ่มไม้ลุกเป็นไฟ (burning bush) ต่อหน้าโมเสส แล้วถามโมเสสว่า "อะไรอยู่ในมือของเจ้า" โมเสสทูลว่า "ไม้เท้า" พระเจ้ารับสั่งให้เขาโยนไม้เท้าลงพื้น ไม้เท้านั้นก็กลายเป็นงู แล้วกลับคืนเป็นไม้เท้าดังเดิม นับจากนั้น ไม้เท้าก็ได้รับเรียกขานว่า "ไม้เท้าพระเจ้า" (rod of God หรือ staff of God)
พระธรรมอพยพ บทที่ 4 วรรคที่ 17–20 ฉบับพระเจ้าเจมส์ มีความว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | [พระเจ้าตรัสว่า] และเจ้าจงถือไม้เท้านี้ไว้ในมือของเจ้า ซึ่งโดยไม้เท้านี้เจ้าจะทำหมายสำคัญต่าง ๆ' และโมเสสได้กลับไปหาเยโธรพ่อตาของตน และพูดกับเขาว่า 'ข้าพเจ้าขอกลับไปหาพวกพี่น้องของข้าพเจ้าซึ่งอยู่ในอียิปต์ และดูว่า พวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่' และเยโธรพูดกับโมเสสว่า 'ไปโดยสันติภาพเถิด' และพระเยโฮวาห์ได้ตรัสกับโมเสสในแผ่นดินแห่งมีเดียนว่า 'จงกลับไปยังอียิปต์ เพราะคนทั้งหมดที่แสวงหาที่จะประหารชีวิตของเจ้านั้นตายแล้ว' และโมเสสได้พาภรรยาของตนและบุตรชายทั้งสองของตนไป และให้พวกเขาขี่ลา และท่านกลับไปยังแผ่นดินแห่งอียิปต์ และโมเสสก็ถือไม้เท้าของพระเจ้าในมือของท่านไป | ” |
ครั้นเมื่อโมเสสและอาโรนพี่ชายไปเฝ้าฟาโรห์เพื่อขอให้ปล่อยชาวอิสราเอลเป็นอิสระ อาโรนสำแดงปาฏิหาริย์หน้าพระที่นั่งโดยแปลงไม้เท้าของตนเป็นงู ฟาโรห์จึงตรัสให้นักวิทยากลของพระองค์แปลงไม้เท้าเป็นงูบ้าง งูของทั้งสองฝ่ายขับเคี่ยวกัน และที่สุดงูของอาโรนก็กลืนกินงูฝ่ายฟาโรห์ไปเสีย แล้วกลับคืนเป็นไม้เท้าให้อาโรน อาโรนใช้ไม้เท้านี้เปลี่ยนแม่น้ำไนล์ให้เป็นโลหิต และยังใช้ตามพระบัญชาของพระเจ้าอีกหลายครั้งเพื่อบันดาลภัยพิบัติ (Plagues) แก่อียิปต์
เมื่อโมเสสพาชาวอิสราเอลอพยพออกจากอียิปต์ ไปติดค้างอยู่กลางทางด้วยมีทะเลแดงคั่นขวางอยู่ โมเสสจึงยกไม้เท้าของตนขึ้น แล้วเหยียดมือออกไป แยกทะเลแดงออก ให้ผู้คนเดินบนผืนดินกลางทะเลนั้นข้ามไปสู่อีกฝั่ง แต่เมื่อไปถึงฝั่งแล้ว เกิดกันดารน้ำขึ้นช่วงหนึ่ง โมเสสจึงได้รับพระบัญชาจากพระเจ้าให้เอาไม้เท้ากระทุ้งศิลาแตกเป็นน้ำพวยพุ่งออกมาให้ชาวอิสราเอลดื่มกิน แต่การที่โมเสสเอาไม้เท้ากระทุ้งศิลาสองครั้ง เพราะกระทุ้งครั้งแรกแล้วน้ำไม่รินไหลออกมาทันที ทำให้พระเจ้าทรงเข้าใจว่า โมเสสมิได้ศรัทธาในพระองค์เท่าไรนัก จึงลงทัณฑ์เขาโดยมิให้เขาเข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญา (Promised Land)
พระธรรมอพยพ บทที่ 17 วรรคที่ 8–13 ระบุว่า ภายหลัง โมเสสใช้ไม้เท้านั้นช่วยชาวอิสราเอลรบกับชาวอามาเลข (Amalekite) ที่ตำบลเรฟีดิม (Rephidim) โมเสสชูไม้เท้าขึ้นเมื่อไร ชาวอิสราเอลก็มีชัยเมื่อนั้น เขาลดไม้เท้าลงยามใด ชาวอามาเลขก็เป็นฝ่ายเหนือกว่ายามนั้น อาโรนผู้เป็นพี่ชาย และเฮอร์ (Hur) ผู้ติดตาม จึงช่วยให้โมเสสชูไม้เท้าไว้ได้ตลอด โดยให้โมเสสนั่งลง แล้วทั้งสองก็จับมือโมเสสชูขึ้นไว้จนกระทั่งชาวอิสราเอลปราบศัตรูพ่าย
ร่องรอยในปัจจุบัน

มีเรื่องร่ำลือมากมายเกี่ยวกับไม้เท้าของโมเสส
อรรถกถามีดราช (Midrash) ระบุว่า ไม้เท้านั้นตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น และอยู่ในท้องพระคลังพระเจ้าแผ่นดินแห่งยูเดีย (Judea) จนพระวิหารแรก (First Temple) ถูกทำลาย และชาวยิวถูกขับจากแคว้นยูดาย ไม้เท้านั้นก็สาบสูญไป
ส่วนเอกสารจากสุเหร่าฮายาโซฟีอา (Hagia Sophia) ประเทศตุรกี ระบุว่า ไม้เท้าอยู่ที่พระราชวังโทพคาปึ (Topkapı) ในนครอิสตันบูล พระราชวังแห่งนี้ยังอ้างว่า เป็นที่อยู่ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ เช่น สารีริกธาตุและข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ของมุฮัมมัด (Muhammad) แห่งศาสนาอิสลาม
ดูเพิ่ม

ไม้เท้าอาโรน
เนหุชทาน งูทองเหลืองที่โมเสสสร้างขึ้นตามเทวบัญชา
กรรมเป็นเครื่องชี้เจตนา
ดูเพิ่ม

เจตนาทางอาญา
เชิงอรรถ

↑  ประยงค์ สุวรรณบุบผา, 2543 : ออนไลน์.
↑  เกียรติก้อง กิจการเจริญดี, ม.ป.ป. : ออนไลน์.
↑  เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์, 2540 : 109-117.
ข้อเคลื่อน

| ข้อเคลื่อน |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: ละติน: luxatio

ภาวะข้อเคลื่อนซึ่งเกิดบริเวณข้อเท้า
สาขาวิชา: ศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์
ข้อเคลื่อน หรือ ข้อหลุด (อังกฤษ: joint dislocation) คือการที่ข้อต่อ ซึ่งเป็นบริเวณที่กระดูกตั้งแต่สองชิ้นขึ้นไปมีการติดต่อกันเคลื่อนหรือหลุดออกจากตำแหน่งปกติ โดยมักเกิดจากการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นโดยเฉียบพลันบริเวณข้อต่อ เช่น การตกจากที่สูง เป็นต้น การที่ข้อเคลื่อนอาจเป็นอันตรายต่อเอ็นยึดกระดูก เอ็นกล้ามเนื้อ รวมไปถึงกล้ามเนื้อและเส้นประสาทได้ ภาวะข้อเคลื่อนนี้สามารถเกิดขึ้นได้กับข้อต่อขนาดใหญ่ (ไหล่ เข่า ฯลฯ) หรือข้อต่อขนาดเล็ก (นิ้วเท้า นิ้วมือ ฯลฯ) โดยบริเวณที่เกิดภาวะข้อเคลื่อนซึ่งพบได้บ่อยที่สุดได้แก่บริเวณไหล่
การรักษาข้อเคลื่อนมักทำโดยการทำให้กลับเข้าที่โดยไม่ผ่า (closed reduction) ซึ่งเป็นการจัดกระดูกให้กลับเข้าสู่ตำแหน่งปกติ โดยต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ซึ่งได้รับการฝึกฝนมาแล้ว เนื่องจากมีโอกาสเสี่ยงต่อการบาดเจ็บที่เนื้อเยื่ออ่อนและ/หรือเส้นประสาท รวมไปถึงโครงสร้างท่อลำเลียงที่อยู่รอบบริเวณที่เกิดภาวะข้อเคลื่อนได้
กอล

แผนที่ของกอลราว 100 ปีก่อนคริสต์ศักราช แสดงให้เห็นตำแหน่งสัมพันธ์กับเผ่าชนเคลต์
กอล (อังกฤษ: Gaul) หรือ กัลลิอา (ละติน: Gallia) เป็นภูมิภาคหนึ่งของยุโรปตะวันตกที่ได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกโดยชาวโรมัน เป็นที่อยู่อาศัยของเผ่าชนเคลต์ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 494,000 ตารางกิโลเมตร (191,000 ตารางไมล์) ได้แก่พื้นที่ที่ในปัจจุบันคือประเทศฝรั่งเศส ลักเซมเบิร์ก เบลเยียม ส่วนใหญ่ของสวิตเซอร์แลนด์ และบางส่วนของอิตาลีตอนเหนือ เนเธอร์แลนด์ และเยอรมนี (โดยเฉพาะฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์) ตามคำบอกเล่าของจูเลียส ซีซาร์ กอลแบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ กัลลิอาแก็ลติกา, กัลลิอาแบ็ลกิกา และกัลลิอาอากวีตานิอา ในทางโบราณคดี ชาวกอลเป็นผู้สืบสานวัฒนธรรมลาแตนซึ่งแผ่ขยายไปทั่วดินแดนกอล และไปทางตะวันออกถึงไรติอา, โนริกูง, ปันนอนิอา และแกร์มานิอาตะวันตกเฉียงใต้ระหว่างศตวรรษที่ 5 ถึงศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ระหว่างศตวรรษที่ 2 และ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ดินแดนกอลตกอยู่ภายใต้การปกครองของโรม โดยกัลลิอากิซัลปีนาถูกพิชิตเมื่อ 203 ปีก่อนคริสต์ศักราช และกัลลิอานาร์โบเนงซิสถูกพิชิตเมื่อ 123 ปีก่อนคริสต์ศักราช กอลถูกเผ่าชนกิมบรีและทิวตันรุกรานหลัง 120 ปีก่อนคริสต์ศักราช แต่ทั้งสองเผ่าพ่ายแพ้ต่อชาวโรมันเมื่อ 103 ปีก่อนคริสต์ศักราช ท้ายที่สุด จูเลียส ซีซาร์สามารถปราบปรามส่วนที่เหลือของกอลลงได้ระหว่างการรบในช่วง 58 ถึง 51 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ชาวโรมันควบคุมกอลนานถึง 5 ศตวรรษ จนกระทั่งอาณาจักรซัวซงซึ่งเป็นรัฐโรมันตกค้างรัฐสุดท้ายตกเป็นของชาวแฟรงก์ใน ค.ศ. 486 แม้ว่าชาวเคลต์ในกอลได้สูญเสียอัตลักษณ์และภาษาดั้งเดิมของตนไปในสมัยโบราณตอนปลายโดยถูกกลืนเข้าไปในวัฒนธรรมกอล-โรมัน แต่ กัลลิอา ยังคงเป็นชื่อเรียกตามแบบแผนของบริเวณนี้ตลอดสมัยกลางตอนต้น จนกระทั่งได้อัตลักษณ์ใหม่เป็นราชอาณาจักรฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์กาเปเซียงในสมัยกลางตอนกลาง
ดูเพิ่ม

สาธารณรัฐโรมัน
ข้อมูล

Birkhan, H. (1997). Die Kelten. Vienna.
Drinkwater, John Frederick (2014) [1983]. "Conquest and Pacification". Roman Gaul: The Three Provinces, 58 BC-AD 260. Routledge Revivals. Abingdon: Routledge. ISBN 978-1317750741.
Koch, John Thomas (2006). Celtic culture: a historical encyclopedia. ABC-CLIO. ISBN 1-85109-440-7.
กีร์กุสมักซิมุส

ภาพวาดในจินตนาการของกีร์กุสมักซิมุส
กีร์กุสมักซิมุสในปัจจุบัน
กีร์กุสมักซิมุส (ละติน: CIRCVS MAXIMVS, "วงกลมใหญ่สุด") เป็นสนามกีฬากลางแจ้งที่ยิ่งใหญ่แห่งหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน เช่นเดียวกับโคลอสเซียม ปัจจุบันเป็นสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในใจกลางกรุงโรม
กีร์กุสมักซิมุสเป็นสนามกีฬาที่ใช้สำหรับแข่งรถม้าโดยเฉพาะ แต่ก็มีการแข่งขันอย่างอื่นด้วย เช่น กลาดิอาตอร์ สนามมีสนามหญ้าที่ยาวกว่า 2,000 ฟุต 650 ฟุต บรรจุคนดูได้ 25,000 คน นับเป็นสถานที่อีกแห่งหนึ่งมีคนตายมากเพราะในการแข่ง อันเนื่องจากไม่มีกติกาใด ๆ ในการแข่งขัน ขอเพียงให้รถเข้าสู่เส้นชัยได้เป็นพอ
กีร์กุสมักซิมุสได้รับการสร้างขึ้นในสมัยจูเลียส ซีซาร์ และปรับปรุงบูรณะเรื่อยมาในสมัยจักรพรรดิเอากุสตุส และบูรณะอย่างสวยงามในสมัยจักรพรรดิแว็สปาซิอานุส จนเสร็จสมบูรณ์มีความยาว 2,037 ฟุต กว้าง 387 ฟุต และจุคนดูได้ 150,000 คน
ด้านทิศเหนือของกีร์กุสมักซิมุส มีวิหารใต้ดินสร้างขึ้นเพื่อบูชาเทพีเวสตา ซึ่งเป็นเทพีแห่งเตาไฟด้วย และรอบ ๆ สนามก็มีสิ่งก่อสร้างที่เป็นตึกอาคารและสถานที่ใต้ดินต่าง ๆ อีกหลายแห่ง
โดยเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งใหญ่นานถึง 6 วัน 6 คืนในโรม ในปี ค.ศ. 64 ในสมัยจักรพรรดิแนโร ไฟก็เริ่มไหม้มาจากด้านหนึ่งของสนามกีฬา
ปัจจุบัน กีร์กุสมักซิมุสเหลือเพียงสภาพที่เป็นสนามหญ้าขนาดใหญ่และเศษซากในกรุงโรม
41°53′09″N 12°29′09″E﻿ / ﻿41.8859°N 12.4857°E﻿ / 41.8859; 12.4857
ดูเพิ่ม

โคลอสเซียม
โมนี ไอซิก

นักศิลปะการต่อสู้ชาวอิสราเอล
| โมนี ไอซิก מוני אייזיק |
| --- | --- |
โมนี ไอซิก
เกิด: ประเทศอิสราเอล
ชื่อภาษาเกิด: מוני אייזיק
รูปแบบ: คอมมานโดคราฟมากา[ไม่แน่ใจ ]
ครูผู้สอน: โอปา ชูตเตอ
อันดับ: สายดำในยูโด สายดำในยิวยิตสู สายดำในคราฟมากา
นักเรียนเด่น: ยาเอล อารัด   ฟลาย (เกมเมอร์)
เว็บไซต์: Commando Krav Maga
โมนี ไอซิก (ฮีบรู: מוני אייזיק) เป็นนักศิลปะการต่อสู้ชาวอิสราเอลโดยกำเนิด ไอซิกมีพื้นฐานด้านยิวยิตสูและยูโด รวมถึงเป็นผู้ก่อตั้งคอมมานโดคราฟมากา
ประเทศอิสราเอล

เมื่ออายุแปดขวบ ภายใต้การดูแลของโอปา ชูตเตอ นั้น ไอซิกเริ่มฝึกวิชายูโดและยิวยิตสู โดยชนะการแข่งยูโดระดับประเทศเจ็ดสมัย
ไอซิกกล่าวว่า หลังจากสงครามยมคิปปูร์ได้ไม่นาน เขาถูกขอให้ปรับปรุงระบบการต่อสู้แบบประชิดตัวที่มีอยู่ของกองทัพ เนื่องจากเขามีความรู้ด้านศิลปะการต่อสู้ รวมถึงระบบการต่อสู้ของอิสราเอล, ยิวยิตสู และยูโด
หลังจากรับราชการทหาร เขาได้ให้การฝึกที่มัคคาบีเทลอาวีฟในประเทศอิสราเอล ทั้งคราฟมากา (คอมมานโดคราฟมากา), ยิวยิตสู และยูโด ซึ่งนักเรียนคนหนึ่งของไอซิกคือยาเอล อารัด ผู้ชนะเลิศเหรียญเงินโอลิมปิก ค.ศ. 1992 ในกีฬายูโด
ทวีปอเมริกาเหนือ

ไอซิกย้ายไปทวีปอเมริกาเหนือในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยเริ่มสอนคอมมานโดคราฟมากาที่ศูนย์ชุมชนชาวยิว ในโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ และต่อมาได้เปิดศูนย์ศิลปะการต่อสู้เดอะซามูไรคลับ ซึ่งเขาสอนคอมมานโดคราฟมากา, ยูโด, ศิลปะการต่อสู้แบบผสม และยิวยิตสู ในบรรดานักเรียนของเขา ได้แก่ อดีตแชมป์ยูเอฟซีรุ่นเวลเตอร์เวต คาร์ลอส นิวตัน[ไม่แน่ใจ ] และโจเอล เจอร์สัน ครั้นใน ค.ศ. 2006 ไอซิกเริ่มเผยแพร่คอมมานโดคราฟมากา (CKM) ไปทั่วโลก
สหราชอาณาจักร

เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2008 หน่วยงานด้านกำกับดูแลโฆษณาของสหราชอาณาจักรระบุว่าไอซิกไม่สามารถใช้การอ้างว่าเป็น "อดีตหน่วยคอมมานโดกองกำลังพิเศษของอิสราเอล" หรือ "ผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อต้านการก่อการร้าย" ในการโฆษณาที่นั่น เนื่องจากการกล่าวอ้างเหล่านั้นไม่สามารถพิสูจน์ได้ โดยไอซิกบอกว่าเอกสารดังกล่าวเป็นความลับทางราชการ
ชีวิตส่วนตัว

ลูกชายของเขาชื่อทาล ไอซิก เป็นนักเล่นเกมโดตา 2 ระดับอาชีพ ซึ่งปัจจุบันเล่นให้แก่ทีมเนาส์อีสปอตส์
แหล่งข้อมูลอื่น

โมนี ไอซิก ที่เฟซบุ๊ก
เนหุชทาน

งูทองสัมฤทธิ์ในคัมภีร์โทราห์
โมเสสยกงูทองสัมฤทธิ์ขึ้นในภาพบนกระจกสีที่วิหารนักบุญมาระโก เมืองกิลลิงแฮม
ในหนังสือพงศ์กษัตริย์ (2 พงศ์กษัตริย์ 18:4; เขียนเมื่อราว 550 ปีก่อนคริสตกาล) เนหุชทาน (อังกฤษ: Nehushtan; ฮีบรู: נְחֻשְׁתָּן Nəḥuštān [nəħuʃtaːn]) เป็นรูปสัมฤทธิ์ของงูบนเสา รูปสัมฤทธิ์นี้มีการบรรยายในหนังสือกันดารวิถี เมื่อพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสให้ชูงูทองสัมฤทธิ์ขึ้นเพื่อให้ชาวอิสราเอลที่ได้เห็นจะได้รับการรักษาและได้รับความปกป้องจากการตายเพราะถูก "งูแมวเซา" กัด ซึ่งเป็นงูที่พระยาห์เวห์ทรงส่งมาลงโทษผู้ที่พูดต่อว่าพระองค์และโมเสส (กันดารวิถี 21:4 -9)
ในหนังสือพงศ์กษัตริย์ กษัตริย์เฮเซคียาห์โปรดให้ปฏิรูปการทำลายรูปเคารพ รวมถึงการทำลาย "งูทองสัมฤทธิ์ซึ่งโมเสสสร้างขึ้นนั้นเสีย เพราะว่าคนอิสราเอลได้เผาเครื่องหอมให้แก่งูนั้นจนถึงวันเหล่านั้น เขาเรียกงูนั้นว่า เนหุชทาน"
ศัพทมูล

คำว่า "เนหุชทาน" เป็นคำนามเฉพาะที่มาจากคำว่า "งู" หรือ "สัมฤทธิ์" จึงมีความหมายว่า "งู (ใหญ่)" หรือ "สัมฤทธิ์ (ใหญ่)"
การแปลแบบต่าง ๆ

ในคัมภัร์ไบเบิลฉบับภาษาอังกฤษมาตรฐานและฉบับแปลภาษาอังกฤษร่วมสมัยส่วนใหญ่กล่าวถึงงูว่าทำจาก "bronze" ในขณะที่ฉบับพระเจ้าเจมส์และฉบับอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่งระบุด้วยคำว่า "brass" 2 พงศ์กษัตริย์ 18:4 แปลเป็นคำว่า "brasen" ในฉบับพระเจ้าเจมส์ ในฉบับ Douay-Rheims ปี ค.ศ. 1899 ระบุด้วยคำว่า "brazen" Eugene H. Peterson ผู้ถอดความพระคัมภีร์อย่างหลวม ๆ ในชื่อ เดอะเมซเซจ (ค.ศ. 2002) เลือกใช้คำว่า "a snake of fiery copper"
ในคัมภีร์ไบเบิล > คัมภัร์ฮีบรู

ในเรื่องเล่าคัมภีร์ไบเบิลเกี่ยวกับการอพยพของชาวอิสราเอลจากอียิปต์ ชาวอิสราเอลเดินทางจากภูเขาโฮร์ไปยังทะเลแดง แต่พวกเขาต้องอ้อมไปรอบดินแดนเอโดม (กันดารวิถี 20:21,25) พวกเขาเกิดความท้อแท้และต่อว่าพระยาห์เวห์และโมเสส (กันดารวิถี 21:4 -5) พระเจ้าจึงทรงส่ง "งูแมวเซา" ไปท่ามกลางพวกเขาและพวกเขาหลายคนก็ถูกกัดตาย ประชาชนมาหาโมเสสเพื่อกลับใจและร้องหาโมเสสให้ช่วยทูลพระเจ้าให้ทรงนำงูไปจากพวกเขา โมเสสจึงทูลวิงวอนพระเจ้า พระเจ้าตรัสกับโมเสสว่า "จงทำงูพิษตัวหนึ่งติดไว้บนเสา และทุกคนที่ถูกงูกัดมองดูงูนั้น ก็จะมีชีวิตอยู่ได้" (กันดารวิถี 21:4 -9)
คำว่า "เนหุชทาน" ปรากฏใน 2 พงศ์กษัตริย์ 18:4 ในความที่กล่าวถึงการปฏิรูปโดยกษัติรย์เฮเซคียาห์ซึ่งพระองค์ทรงรื้อปูชนียสถานสูงทิ้งไป ทรงโค่นสัญลักษณ์ของอาเช-ราห์ลง และทำลายเนหุชทาน ตามฉบับแปลของคัมภัร์ไบเบิลหลายฉบับให้ชื่อของงูทองสัมฤทธิ์เช่นนั้น
ในคัมภีร์ไบเบิล > พันธสัญญาใหม่

ในพระวรสารนักบุญยอห์น พระเยซูทรงเปรียบเทียบระหว่างการยกบุตรมนุษย์ขึ้นกับการยกงูทองสัมฤทธิ์ของโมเสสเพื่อรักษาประชาชน พระเยซูตรัสว่า "โมเสสยกงูขึ้นในถิ่นทุรกันดารอย่างไร บุตรมนุษย์จะต้องถูกยกขึ้นอย่างนั้น" (ยอห์น 3:14 )
ดูเพิ่ม

คทางูไขว้
นาค
คทาแอสคลีเพียส
ไม้เท้าโมเสส
บรรณานุกรม

This article incorporates text from a publication now in the public domain: Kaufmann Kohler, Isaac Husik, Morris Jastrow Jr., J. Frederic McCurdy (1901–1906). "Brazen serpent". In Singer, Isidore; et al. (eds.). The Jewish Encyclopedia. New York: Funk & Wagnalls.
Noth, Martin (1968). Numbers: A Commentary (Issue 613, Vol. 7 ed.). Westminster John Knox Press. pp. 155–8. ISBN 978-0-664-22320-5.
Olson, Dennis T. (1996). Numbers. Louisville: Westminster John Knox Press. pp. 135–8. ISBN 978-0-8042-3104-6.
Joines, Karen Randolph (September 1968). "The Bronze Serpent in the Israelite Cult". Journal of Biblical Literature. 87 (3): 245–256. doi:10.2307/3263536. JSTOR 3263536. สืบค้นเมื่อ 5 January 2021.
Reina, Gabriele (2018). Le imprese araldiche dei Visconti e degli Sforza (1277-1535): Storia, storia dell'arte, repertorio [The heraldic achievements of the Visconti and the Sforza (1277-1535): History, artistic change, and inventory] (PDF) (ภาษาอิตาลี). Lausanne: Université de Lausanne, Faculté des lettres, Section d'histoire de l'art.
แหล่งข้อมูลอื่น

Jewish Encyclopedia, s.v. "Nehushtan"
Naassian. The Mystica.
The Bronze Serpent: Numbers 21:4–9, John 3:9–15
งูทองสัมฤทธิ์ (ภาพวาดสีน้ำราว ค.ศ. 1896–1902 โดย James Tissot)
มหาวิหารนักบุญแอมโบรสในเมืองมิลานมีเสาแบบโรมัน ยอดเสามีงูสัมฤทธิ์ที่บริจาคโดยจักรพรรดิเบซิลที่ 2 ในปี ค.ศ. 1007 อาจเป็นที่มาของสัญลักษณ์ biscione/bissa แห่งมิลาน
ขุนคลัง

บทความนี้ว่าด้วยข้าราชการโรมันโบราณ สำหรับข้าราชการสมัยใหม่ ดู รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ขุนคลัง หรือ ไกวส์ตอร์ (ละติน: qvaestor) เป็นชื่อตำแหน่งข้าราชการในระบบเส้นทางแห่งเกียรติยศ (cursus honorum) มีหน้าที่กำกับดูแลการคลัง ในสมัยสาธารณรัฐโรมันขุนคลังเป็นข้าราชการการเมือง แต่ในสมัยจักรวรรดิโรมันเป็นข้าราชการประจำ
ปัจจุบัน คำว่า "ขุนคลัง" ยังใช้เป็นตำแหน่งตำรวจชั้นผู้ใหญ่ในประเทศอิตาลีและโรมาเนีย กับทั้งยังเป็นชื่อตำแหน่งผู้กำกับดูแลการคลังในบางองค์กรด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

List of quaestors เก็บถาวร 2009-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์

“กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์”
กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์ (อังกฤษ: cornucopia หรือ horn of plenty; ละติน: cornu copiae) เป็นสัญลักษณ์ของอาหารและความอุดมสมบูรณ์ที่ใช้กันมาราวห้าร้อยปีก่อนคริสต์ศักราชบางครั้งก็เรียกว่า “กรวยแห่งอมาลเธีย” (Horn of Amalthea) หรือ “กรวยแห่งการเก็บเกี่ยว” (Harvest cone) “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” พบบ่อยในงานศิลปะทุกแขนงมาตั้งแต่สมัยกรีกโรมันในการใช้เป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์และการให้กำเนิด
ในตำนานเทพเจ้ากรีกเทพีอมาลเธีย (Amalthea) เป็นแพะผู้เลี้ยงดูซูสด้วยน้ำนมของตนเอง เมื่อเขาของอมาลเธียหักด้วยอุบัติเหตุโดยซูสขณะที่กำลังเล่นกันซึ่งทำให้อมาลเธียกลายเป็นยูนิคอร์น เทพซูสผู้รู้สึกผิดก็คืนเขาให้ เขานั้นจึงมีอำนาจเหนือธรรมชาติที่จุสิ่งใดก็ได้ที่ผู้เป็นเจ้าของต้องการ ภาพดั้งเดิมเป็นภาพเขาแพะที่เต็มไปด้วยผลไม้และดอกไม้ เทพเช่นเทพีฟอร์ชูนา (Fortuna) บางภาพจะถือกรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์ นอกจากจะเป็นสัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์ กรวยก็ยังเป็นสัญลักษณ์ของการให้กำเนิด
อีกทฤษฎีหนึ่งก็ว่าเทพีอมาลเธียอาจจะเป็นนิมฟ์ที่ถูกขอให้มาเลี้ยงซูสเมื่อถูกซ่อนตัวจากโครเนิส อมาลเธียก็นำซูสไปซ่อนไว้ที่เขาไอไกออน (Mount Aigaion) ที่แปลว่าภูเขาแพะ ซึ่งอาจจะหมายความว่าอมาลเธียเป็นนิมฟ์ที่เป็นแพะหรือเป็นนิมฟ์ที่ดูและแพะก็ได้ ฉะนั้นเขาที่หักอาจจะเป็นเขาของอมาลเธียหรือเขาของแพะของอมาลเธียที่หักขณะที่เล่นกับซูสก็ได้ เพื่อเป็นการตอบแทนเทพซูสจึงสร้าง “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” อีกทฤษฎีหนึ่งก็ว่าอมาลเธียเป็นชื่ออีกชื่อหนึ่งของกลุ่มดาวแพะทะเล
การสร้างงานศิลปะในสมัยใหม่ของ “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” มักจะเป็นกรวยที่สานด้วยหวายที่มีรูปร่างเหมือนเขาแพะที่บรรจุด้วยสิ่งต่างสำหรับฉลองเช่นผลไม้และผัก ในทวีปอเมริกาเหนือ “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” กลายมามีความสัมพันธ์กับเทศกาลวันขอบคุณพระเจ้าและการเก็บเกี่ยว ในรัฐบริติชโคลัมเบีย “Cornucopia” เป็นชื่อของเทศกาลไวน์และอาหารประจำปีที่ฉลองกันที่วิสเลอร์ นอกจากนั้นสัญลักษณ์นี้ก็ยังปรากฏในธงและตราของรัฐไอดาโฮ, รัฐนอร์ทแคโรไลนา และรัฐนิวเจอร์ซีย์ และในตราของประเทศโคลอมเบีย, ประเทศเปรู และประเทศเวเนซุเอลา
“กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” ใช้ในเครื่องประดับที่เป็นสัญลักษณ์ของการมีบุตร, โชค และความอุดมสมบูรณ์ ผู้นับถือคริสต์ศาสนาบางกลุ่มก็กล่าวเตือนไม่ให้ใช้สัญลักษณ์ที่ว่านี้เพราะถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของความโชคร้าย และเปรียบเทียบกับ “เขา” ที่บรรยายในพระคัมภีร์ที่หมายถึงพระเยซูเท็จ (Antichrist)
ดูเพิ่ม

สัญลักษณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์
ระเบียงภาพ

กรวยจากคริสต์ศตวรรษที่ 1 พบที่เมสซินาในอิตาลี
เทพีฟอร์ชูนาแบบกรวย
เทพพลูโตถือกรวย
ประติมากรรมโดย จิโอวาน บัตติสตา คัชชินิที่ฟลอเรนซ์
โปสเตอร์จากแคนาดา
กลาราแห่งอัสซีซี

| นักบุญกลาราแห่งอัสซีซี |
| --- | --- |

พรหมจารี
เกิด: 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1194 เมืองอัสซีซี รัฐสันตะปาปา
เสียชีวิต: 11 สิงหาคม ค.ศ. 1253 เมืองอัสซีซี รัฐสันตะปาปา
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เป็นนักบุญ: 26 กันยายน ค.ศ. 1255 กรุงโรม  โดย สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 4
สักการสถานหลัก: มหาวิหารนักบุญกลารา
วันฉลอง: 11 สิงหาคม
องค์อุปถัมภ์: ผู้ป่วยโรคตา
นักบุญกลาราแห่งอัสซีซี (ละติน: Clara Assisiensis) เป็นนักพรตหญิงในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกชาวอิตาลี ผู้ร่วมก่อตั้งคณะกลาริส ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1255
ประวัติ

นักบุญกลารามีนามเดิมในภาษาอิตาลีว่า กีอารา ออฟเฟรดุชโช (Chiara Offreduccio) เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1194 ที่เมืองอัสซีซี ท่านเป็นบุตรสาวคนโตของฟาโวรีโน ชีฟี เคานต์แห่งซัสโซ-รอสโซ กับนางออร์โตลานา (ภายหลังมารดาท่านได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกคณะกลาริสด้วย)
ครอบครัวของท่านได้พยายามหาคู่ครองให้ตั้งแต่ท่านอายุได้ 12 ปี แต่ท่านขอผัดผ่อนไปจนกว่าจะอายุ 18 ปี แต่เมื่ออายุ 18 ปี กีอาราได้ฟังเทศน์ของภราดาฟรันเชสโกแล้วเกิดประทับใจอยากถือพรตเป็นนักบวชตาม ในปี ค.ศ. 1212 ท่านจึงหนีออกจากคฤหาสน์ แล้วไปที่โบสถ์แม่พระแห่งปวงทูตสวรรค์ (Church of Our Lady of Angels) ภราดาฟรันเชสโกและภราดาอื่น ๆ ในคณะภราดาน้อยได้รออยู่ที่นั้นแล้ว ท่านได้ปฏิญาณตนเป็นนักพรตหญิง เปลี่ยนมาสวมผ้าเนื้อหยาบ โกนผมทั้งหมดแล้วคลุมด้วยผ้าสีดำ ใช้เชือกคาดเอวแทนเข็มขัด หลังจากนั้น 15 วัน อักเนสน้องสาวของเธอก็ตามมาบวชด้วย ทั้งสองย้ายมาอยู่ที่โบสถ์นักบุญดาเมียน (Church of San Damiano) สตรีชาวเมืองอัสซีซีได้มาตามบวชด้วยอีกหลายคน จึงเกิดคณะนักบวชหญิงซึ่งได้ชื่อว่าคณะสตรียากจน (Order of Poor Ladies) ถือเป็นคณะชั้นสองของนักบุญฟรังซิส (Second Order of St. Francis) โดยมีคณะภราดาน้อยเป็นคณะชั้นหนึ่ง (First order)
ภคินีกลาราป่วยมาหลายปี แต่ยังคงใส่ใจทำวัตรร่วมกับภคินีท่านอื่น ๆ ในอาราม จนกระทั่งท่านถึงแก่กรรมในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1253
หลังมรณกรรม

ภคินีกลาราได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่  26 กันยายน ค.ศ. 1255 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 4 มหาวิหารนักบุญกลาราซึ่งเป็นสักการสถานประจำตัวท่านก็สร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1260 ศพท่านจึงถูกย้ายจากอารามซันดามีอาโนมาฝัง ณ มหาวิหารแห่งนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1872 จวบจนปัจจุบัน
คณะพระคาร์ดินัล

คณะพระคาร์ดินัล (อังกฤษ: College of Cardinals) เป็นองค์กรที่สมาชิกประกอบด้วยพระคาร์ดินัลทั้งหมดในคริสตจักรโรมันคาทอลิก มีหน้าที่ถวายคำปรึกษาแก่พระสันตะปาปาในกิจการต่าง ๆ ในศาสนจักรเมื่อทรงเรียกประชุม (consistory)  เมื่อตำแหน่งพระสันตะปาปาว่างลงคณะพระคาร์ดินัลก็จะประชุมเลือกพระสันตะปาปาพร้อมกัน อำนาจหน้าที่ของคณะพระคาร์ดินัลเป็นไปตามสมณธรรมนูญ Universi Dominici Gregis และกฎหมายหลักแห่งนครรัฐวาติกัน
ในอดีตพระคาร์ดินัลคือนักบวชผู้ทำหน้าที่รับใช้พระสันตะปาปาในกรุงโรม ส่วนคณะพระคาร์ดินัลเริ่มเกิดขึ้นในช่วงที่จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นครองราชย์ทั้งที่พระชนมายุเพียง 6 พรรษา ทางฝ่ายคริสตจักรจึงทำการปฏิรูปกริกอเรียนซึ่งมีผลให้การแต่งตั้งพระสันตะปาปาเป็นกิจของคริสตจักรฝ่ายเดียว จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายได้อีกต่อไป
หัวหน้า (dean) และรองหัวหน้าคณะพระคาร์ดินัล จะได้รับเลือกจากพระคาร์ดินัลที่เป็นมุขนายกประจำมุขมณฑลรอบกรุงโรม ทำหน้าที่เป็นประธานและรองประธานเมื่อมีการประชุมคณะพระคาร์ดินัล อย่างไรก็ตามหัวหน้าคณะพระคาร์ดินัลไม่มีอำนาจปกครองพระคาร์ดินัลอื่น ๆ แต่ถือว่าเป็นบุคคลอันดับหนึ่งในบรรดาผู้ที่เท่าเทียมกัน (ละติน: Primus inter pares)
ตำแหน่งสำคัญในคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่ได้เป็นสมาชิกคณะพระคาร์ดินัล เช่น พระคาร์ดินัลเลขาธิการแห่งรัฐ สมณมนตรีว่าการสมณะกระทรวงต่าง ๆ กาแมร์เลนโกแห่งคริสตจักรโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อุปมุขนายกแห่งกรุงโรม อัครบิดรแห่งเวนิส อัครบิดรแห่งลิสบอน รวมทั้งสมาชิกทุกองค์ในสมณกรรมาธิการนครรัฐวาติกัน
คนวิกลจริต

คนวิกลจริต (อังกฤษ: person of unsound mind, insane person; ละติน: non compos mentis) หมายถึง บุคคลมีความประพฤติหรือกิริยาผิดปรกติ หรือไม่สามารถแยกแยะผิดชอบชั่วดี เพราะสติวิปลาส กฎหมายหลายฉบับมักจะกล่าวถึงข้อยกเว้นหรือข้อห้ามสำหรับคนวิกลจริตอยู่เสมอ อนึ่งความบกพร่องทางจิตที่จะถือว่าวิกลจริตนั้นจะต้องเกิดขึ้นจริงโดยสภาพไม่ใช่เกิดขึ้นเพียงครั้งคราว เช่น การเสพยาเสพติด พิษไข้ หรือยา เป็นต้น
คณะแทรปพิสต์

| --- | --- |
Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae
อาร์ม็อง ฌ็อง เลอ บูตีเย เดอ ร็องเซ ผู้ก่อตั้งคณะ
ชื่อย่อ: OCSO
ก่อตั้ง: 1664; 360 ปีที่แล้ว (1664)
ผู้ก่อตั้ง: อาร์ม็อง ฌ็อง เลอ บูตีเย เดอ ร็องเซ
ก่อตั้งที่: อารามลาทรัป
ประเภท: คณะนักบวชคาทอลิก
สํานักงานใหญ่: Viale Africa, 33  โรม, ประเทศอิตาลี
อัคราธิการ: Eamon Fitzgerald
องค์กรปกครอง: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: www.ocso.org
คณะแทรปพิสต์ (อังกฤษ: Trappists) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า คณะซิสเตอร์เชียนผู้ปฏิบัติตามวินัยอย่างเคร่งครัด (ละติน: Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae) เป็นคณะนักบวชอารามิกสาขาหนึ่งของคณะซิสเตอร์เชียน แต่รักษาวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างเคร่งครัดกว่า จนแยกตัวจากคณะซิสเตอร์เชียนดั้งเดิมตั้งแต่ ค.ศ. 1664 เพราะคณะดั้งเดิมผ่อนปรนการรักษาวินัย ส่วนชื่อ แทรปพิสต์ ตั้งตามชื่ออารามลาทรัป ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของคณะนี้ สมาชิกมีทั้งนักพรตชายและนักพรตหญิง
การเสด็จสู่แดนผู้ตาย

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ปากนรกภูมิ
| --- | --- |
การเสด็จสู่แดนผู้ตาย Harrowing of Hell
   “พระเยซูเสด็จลงลิมโบ” โดยอันเดรอา มันเตญญาราว ค.ศ. 1470
การเสด็จสู่แดนผู้ตาย (ละติน: Descensus Christi ad Inferos, อังกฤษ: Harrowing of Hell) เป็นหลักความเชื่อหนึ่งในเทววิทยาคริสเตียนตามหลักข้อเชื่อของอัครทูตและหลักข้อเชื่ออะทาเนเซียนที่กล่าวว่า “พระเยซูเสด็จสู่แดนผู้ตาย” ซึ่งเป็นนรกภูมิแบบหนึ่งตามความเชื่อของชาวยิว แต่เพราะความที่ขาดการอ้างอิงที่ชัดแจ้งในบทบันทึกทางศาสนาทำให้ความเชื่อนี้ยังยังคงเป็นที่ถกเถียงและตีความแตกต่างกันอยู่
ดูเพิ่ม

ปากนรกภูมิ