stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อัน ลู่ซาน

ภาพวาดของอัน ลู่ซาน
อัน ลู่ซาน (จีน: 安祿山, 703 – 29 มกราคม 757) เป็นขุนพลและผู้นำกบฏชาวจีนในสมัยราชวงศ์ถัง เป็นที่รู้จักจากการก่อกบฏอัน ลู่ซาน ซึ่งสร้างความเสียหายร้ายแรงให้แก่ประเทศจีนและคร่าชีวิตผู้คนไปหลายล้านคน
อัน ลู่ซานมีเชื้อสาย Sogdian และ Göktürk โดยการรับเป็นบุตรบุญธรรม เขามีชื่อเสียงโด่งดังจากการทำหน้าที่เป็นแม่ทัพ ปกป้องชายแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือของราชวงศ์ถังจากพวกคีตันและภัยคุกคามอื่น ๆ อัน ลู่ซานสามารถสร้างความไว้วางใจจากจักรพรรดิถังเสฺวียนจงและหลี่ หลินฟู่ อัครมหาเสนาบดี ด้วยการเดินทางเข้าเฝ้าฯ บ่อยครั้ง ณ เมืองฉางอาน ราชธานีของราชวงศ์ถัง เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นเจี๋ยตู้ฉื่อปกครอง 3 หัวเมืองในปี 751 หลังจากการเสียชีวิตของหลี่ หลินฟู่ในปี 753 ความขัดแย้งระหว่างอัน ลู่ซาน กับเก่อ ฉู่ฮั่น และหยาง กั๋วจง สร้างความตึงเครียดทางทหารภายในจักรวรรดิ
ในปลายปี 755 อัน ลู่ซาน ก่อกบฏและเข้ายึดลั่วหยาง เมืองหลวงทางตะวันออกได้อย่างรวดเร็ว และในต้นปี 756 เขาได้สถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เยี่ยน ขณะที่ขุนพลของเขายังคงทำศึกต่อไป อัน ลู่ซาน ยังคงอยู่ในพระราชวังหลวงเมืองลั่วหยาง สุขภาพของเขาย่ำแย่ลงทุกวัน ความรุนแรงและความหวาดระแวงก็ทวีความรุนแรงขึ้น ในต้นปี 757 เขาถูกขันทีสังหารด้วยความร่วมมือของอัน ชิงสฺวี บุตรชายของเขา
บันทึก

↑  Yang, Zhijiu, "An Lushan". Encyclopedia of China (Chinese History Edition), 1st ed.
↑  Lin, Tianwei An Lushan profile เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Chinese Encyclopedia (Biography Edition; 1st ed.); accessed 3 August 2011.
↑  Zhong, Han. "Ah Lushan Dengzahu De Neiya Wenhua Beijing" ("The Cultural Background on An Lushan, etc in Inner Asia — With the Discussion on the Inner Asia-ized of Sute or Sogdian"). Journal of Chinese Historical Studies (2005); ISSN 1002-7963
↑  Ebrey, Patricia; Walthall, Anne; Palais, James (2009). East Asia: A Cultural, Social, and Political History, vol. 1 (2nd ed.). Boston: Houghton Mifflin Company. p. 84. ISBN 978-0-547-00539-3.
↑  Benn, Charles (2002). China's Golden Age: Everyday Life in the Tang Dynasty. Oxford University Press. p. 9. ISBN 978-0-19-517665-0.
↑  "An Lushan (Chinese general)". Britannica Online Encyclopedia. Britannica.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 18, 2008. สืบค้นเมื่อ 3 August 2011.
↑  Beckwith, p. 21, n. 82
การถือเสียงข้างมากเป็นเกณฑ์

การถือเสียงข้างมากเป็นเกณฑ์ (อังกฤษ: majority rule) เป็นกฎเกณฑ์การตัดสินใจซึ่งเลือกทางที่มีคะแนนเสียงข้างมาก คือ มีคะแนนเสียงมากกว่ากึ่งหนึ่ง การถือเสียงข้างมากเป็นเกณฑ์เป็นกฎเกณฑ์การตัดสินใจทวิภาคที่ใช้มากที่สุดในหน่วยงานวินิจฉัยสั่งการที่มีอิทธิพล รวมทั้งสภานิติบัญญัติของชาติประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน นักวิชาการบางส่วนแนะนำคัดค้านการใช้การถือเสียงข้างมากเป็นเกณฑ์อย่างน้อยในบางพฤติการณ์ เพราะป็นการแลกโดยปริยายระหว่างประโยชน์ของการถือเสียงข้างมากเป็นเกณฑ์กับคุณค่าอื่นที่สำคัญต่อสังคมประชาธิปไตย ข้อโต้แย้งที่ขึ้นชื่อที่สุด คือ การถือเสียงข้างมากเป็นเกณฑ์อาจนำไปสู่ "ระบบเผด็จการโดยเสียงข้างมาก" ฉะนั้น จึงแนะนำให้ใช้คะแนนเสียงข้างมากพิเศษ (supermajority) และการจำกัดอำนาจรัฐบาลตามรัฐธรรมนูญเพื่อบรรเทาผลกระทบเหล่านี้ ล่าสุด นักทฤษฎีการออกเสียงลงคะแนนแย้งว่า การถือเสียงข้างมากเป็นเกณฑ์เป็นเกณฑ์ที่ดีที่สุดในการคุ้มครองฝ่ายข้างน้อย
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Black, Duncan (1958). The theory of committees and elections. Cambridge: Cambridge University Press. OCLC 387017.
Farquharson, Robin (1969). Theory of voting (วิทยานิพนธ์ D.Phil.). Oxford University. ISBN 9780300011210. OCLC 51803346.
Volk, Kyle (2014). Moral minorities and the making of American democracy. Oxford: Oxford University Press. ISBN 9780199371914.
Corneo, Giacomo; Neher, Frank (December 2015). "Democratic redistribution and rule of the majority" (PDF). European Journal of Political Economy. 40 (A): 96–109. doi:10.1016/j.ejpoleco.2015.08.003. S2CID 55606246. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-04-27. สืบค้นเมื่อ 2021-02-26.
สงครามบอลข่าน

สำหรับความขัดแย้งในทศวรรษที่ 1990 ดูที่ สงครามยูโกสลาเวีย
สงครามบอลข่าน เป็นหนึ่งในความขัดแย้งทั้งสองครั้งที่เกิดขึ้นในรัฐบอลข่านในปี 1912 จนถึง 1913 ในช่วงสงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่ง รัฐบอลข่านทั้งสี่คือ กรีซ เซอร์เบีย มอนเตเนโกร และบัลแกเรีย ได้ประกาศสงครามต่อจักรวรรดิออตโตมันและสามารถเอาชนะจักรวรรดิออตโตมันได้ ส่งผลให้ดินแดนฝั่งยุโรปของจักรวรรดิออตโตมัน เหลือเพียงภูมิภาคเธรซตะวันออกเท่านั้นที่ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของจักรวรรดิ อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามบอลข่านครั้งที่สอง บัลแกเรียได้หันมาต่อสู้กับรัฐบอลข่านเดิมที่ร่วมมือกันในครั้งแรก นอกจากนี้ยังเผชิญกับการโจมตีโดยโรมาเนียจากทางเหนือ จักรวรรดิออตโตมันยังคงสูญเสียอาณาเขตส่วนใหญ่ในยุโรป แม้ว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องในฐานะผู้ต่อต้านบัลแกเรีย จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีเริ่มอ่อนแอลงเป็นอย่างมาก เมื่อเซอร์เบียได้ผนวกดินแดนจนมีความพยายามที่จะสถาปนาดินแดนสลาฟใต้ขึ้นมา สงครามครั้งนี้จึงเป็นจุดเริ่มต้นของวิกฤตการณ์บอลข่านในปี 1914 และด้วยเหตุนี้จึงทำให้สงครามครั้งนี้เป็นดั่ง "ลางบอกเหตุแห่งสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง"
ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทั้งบัลแกเรีย กรีซ มอนเตเนโกร และเซอร์เบีย ต่างก็ได้รับเอกราชจากจักรวรรดิออตโตมัน แต่กลุ่มชาติพันธุ์จำนวนมากยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิ ในปี 1912 บรรดาประเทศเหล่านี้ได้ร่วมกันก่อตั้งสันนิบาตบอลข่าน สงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่งเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 1912 เมื่อรัฐสมาชิกของสันนิบาตประกาศสงครามกับจักรวรรดิออตโตมัน และสิ้นสุดลงในอีกแปดเดือนต่อมา เนื่องจากการลงนามในสนธิสัญญาลอนดอน เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 1913 สงครามบอลข่านครั้งที่สองเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 1913 เมื่อบัลแกเรียไม่พอใจกับการสูญเสียมาซิโดเนีย โดยได้เริ่มโจมตีอดีตพันธมิตรสันนิบาตบอลข่าน แต่กองกำลังผสมระหว่างเซอร์เบียและกรีซมีกำลังพลที่เหนือกว่ามาก และสามารถขับไล่กองทัพบัลแกเรียพร้อมโจมตีสวนกลับบัลแกเรียจากการรุกรานทางตะวันตกและทางใต้ โรมาเนียซึ่งไม่ได้มีส่วนร่วมกับความขัดแย้งนี้ ได้เริ่มรุกรานบัลแกเรียทางตอนเหนือ ซึ่งเป็นการละเมิดสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างสองรัฐ อีกทั้งจักรวรรดิออตโตมันได้โจมตีบัลแกเรียและสามารถยึดเมืองเธรซได้ แล้วเคลื่อนพลสู่เอเดรียโนเปิล สงครามครั้งที่สองยุติลงเนื่องด้วยสนธิสัญญาบูคาเรสต์ บัลแกเรียยังคงรักษาดินแดนส่วนใหญ่ที่ยึดครองในสงครามครั้งแรกได้ แต่ก็ถูกบังคับให้มอบดินแดนทางตอนเหนือให้แก่โรมาเนีย
สงครามบอลข่านถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของปัญหาชนกลุ่มน้อย โดยทุกฝ่ายมีส่วนที่ต้องรับผิดชอบต่อความทารุณโหดร้ายต่อพลเรือน และได้ช่วยจุดประกายความโหดร้ายในภายหลัง รวมถึงอาชญากรรมสงครามในสงครามยูโกสลาเวียเมื่อช่วงทศวรรษที่ 1990 ดัวย
แหล่งข้อมูลอื่น

U.S. State Department. "The Formation of the Balkan Alliance of 1912" (1918) เก็บถาวร 2013-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
C. Hall, Richard: Balkan Wars 1912–1913, in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War.
Project Gutenberg's The Balkan Wars: 1912–1913, by Jacob Gould Schurman
US Library of Congress in the Balkan Wars
The Balkan crises, 1903–1914 เก็บถาวร 4 สิงหาคม 2004 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Balkan Wars from a Turkish perspective
Wikisource: The New Student's Reference Work/The Balkans and the Peace of Europe
Historic films about the Balkan Wars at europeanfilmgateway.eu
| ด ค กความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ (1814–1919) |
| --- | --- |
มหาอำนาจ:  ออสเตรีย-ฮังการี  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  อิตาลี  ญี่ปุ่น  รัสเซีย  สหราชอาณาจักร  สหรัฐ 
พันธมิตร:  ไตรพันธมิตร ทวิพันธมิตร  ไตรภาคี พันธมิตรฝรั่งเศส-รัสเซีย  ความตกลงฉันทไมตรี  ความตกลงอังกฤษ-รัสเซีย  พันธมิตรอังกฤษ-ญี่ปุ่น  สันนิบาตสามจักรพรรดิ  พันธมิตรแปดชาติ  สันนิบาตบอลข่าน 
แนวโน้ม:  การล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมัน ปัญหาตะวันออก  ปากส์บริตันนิกา  ลัทธิจักรวรรดินิยมใหม่ ลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา  ในเอเชีย เดอะเกรตเกม  การแย่งชิงประเทศจีน  Open Door Policy  ยุคเมจิ  อุดมการณ์รวมกลุ่มสลาฟ  การฟื้นสัมพันธไมตรีใหญ่ 
สนธิสัญญา และ ข้อตกลง:  การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา  สนธิสัญญาแวร์ซาย (1871) สนธิสัญญาแฟรงก์เฟิร์ต  สนธิสัญญาเบอร์ลิน  สนธิสัญญาประกันพันธไมตรี  สนธิสัญญาปารีส  สนธิสัญญาโควิสโท  ข้อตกลงทาฟต์-คะสึระ  สนธิสัญญาอึลซา  สนธิสัญญาผนวกดินแดนญี่ปุ่น–เกาหลี  ความตกลงรักโกนีจี  ความตกลงฝรั่งเศส-รัสเซีย ค.ศ. 1917 
เหตุการณ์:  การก่อตั้งโรมาเนีย  การรวมชาติเยอรมัน  การรวมชาติอิตาลี  วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ทางตะวันออก  การประชุมใหญ่เบอร์ลิน  การประชุมเบอร์ลิน  การเยือนของกองทัพเรือครอนสตัดท์–ตูลง  เวลโพลีทิค  การแข่งขันอาวุธนาวี อังกฤษ-เยอรมนี เดรดนอต  กฎหมายนาวิกเยอรมัน  ออสเตรีย-อิตาลี  อเมริกาใต้  เหตุการณ์ฟาโชดา  ผนวกดินแดนฮาวาย  การปิดล้อมกองทัพเรือเวเนซุเอลา  ข้อพิพาทเขตแดนอะแลสกา  วิกฤตการณ์โมร็อกโกครั้งที่หนึ่ง  การประชุมอัลเจอซิรัส  วิกฤตการณ์อกาดีร์ สนธิสัญญาเฟซ  วิกฤตการณ์บอสเนีย  วิกฤตการณ์เดือนกรกฎาคม 
สงคราม:  ฝรั่งเศส-ปรัสเซีย  รัสเซีย-ตุรกี  อังกฤษ–ซูลู  อังกฤษ-อียิปต์  จีน-ฝรั่งเศส  อังกฤษ–พม่าครั้งที่สาม  จีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง  อิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่หนึ่ง  อังกฤษ–แซนซิบาร์  สเปน–สหรัฐ  สงครามกล้วย  ฟิลิปปินส์–สหรัฐ  กบฏนักมวย  บูร์ครั้งที่สอง  รัสเซีย–ญี่ปุ่น  อิตาลี-ตุรกี  บอลข่าน ครั้งที่หนึ่ง  ครั้งที่สอง  กบฏแอลเบเนีย ครั้งที่หนึ่ง  ครั้งที่สอง  ครั้งที่สาม  สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง 
| ด ค กสงครามครั้งใหญ่ในยุโรป |
| --- | --- |
ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 17:  สงครามกอล  สงครามครูเสด  สงครามร้อยปี  สงครามศาสนาของฝรั่งเศส 
คริสต์ศตวรรษที่ 17:  สงครามสามสิบปี†  สงครามเก้าปี 
คริสต์ศตวรรษที่ 18:  มหาสงครามเหนือ  สงครามสืบราชบัลลังก์สเปน  สงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย  สงครามเจ็ดปี†  สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  สงครามนโปเลียน†  สงครามไครเมีย  สงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย  สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สงครามบอลข่าน  สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  สงครามกลางเมืองสเปน  สงครามโลกครั้งที่สอง† 
† หมายถึง สงครามที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในศตวรรษนั้น
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  İslâm Ansiklopedisi
รอเบิร์ต กรีน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 กรีนในปี ค.ศ. 2010
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  รอเบิร์ต พอล กรีน
วันเกิด:   (1980-01-18) 18 มกราคม ค.ศ. 1980 (44 ปี)
สถานที่เกิด:  Chertsey อังกฤษ
ส่วนสูง:  6 ft 2 in (1.87 m)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เชลซี
สโมสรเยาวชน
1992–1999:  นอริชซิตี
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1999–2006 |  นอริชซิตี |  223 |  (0) |
| 2006–2012 |  เวสต์แฮมยูไนเต็ด |  219 |  (0) |
| 2012–2016 |  ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ |  121 |  (0) |
| 2016–2017 |  ลีดส์ยูไนเต็ด |  46 |  (0) |
| 2017–2018 |  ฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ |  0 |  (0) |
| 2018–2019 |  เชลซี |  0 |  (0) |
| รวม |   |  609 |  (0) |
ทีมชาติ
| 1997 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 16 ปี |  1 |  (0) |
| 1998 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 18 ปี |  2 |  (0) |
| 2006 |  อังกฤษ บี |  1 |  (0) |
| 2005–2019 |  อังกฤษ |  12 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
โรเบิร์ต พอล กรีน (อังกฤษ: Robert Paul Green; เกิด 18 มกราคม ค.ศ. 1980) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ เล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู อีกทั้งยังเคยเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ รอเบิร์ต กรีน ที่ Soccerbase
มหาวิทยาลัยเชฟฟีลด์

มหาวิทยาลัยเชฟฟีลด์ (อังกฤษ: University of Sheffield) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเน้นวิจัยในสหราชอาณาจักร ตั้งที่ใจกลางเมืองเชฟฟีลด์ อันมีฐานะเป็นอำเภอในจังหวัดเซาท์ยอร์กเชอร์ ถือกำเนิดจากการรวมกันระหว่างวิทยาลัยอุดมศึกษาเชฟฟีลด์ และวิทยาลัยแพทย์เชฟฟีลด์ มหาวิทยาลัยเป็นสมาชิกก่อตั้งของกลุ่มรัสเซล ซึ่งเป็นกลุ่มมหาวิทยาลัยวิจัยขนาดใหญ่ในสหราชอาณาจักร
มหาวิทยาลัยเป็นหนึ่งในสถาบันอุดมศึกษาสองแห่งที่มีในเมือง โดยอีกแห่งที่มีจำนวนนักศึกษามากกว่า คือ มหาวิทยาลัยเชฟฟีลด์แฮลลัม (Sheffield Hallam University) ซึ่งตั้งห่างออกไปทางตะวันออกราว 500 เมตร
ประวัติ

เมื่อ พ.ศ. 2371 ได้มีการก่อตั้งวิทยาลัยแพทย์ประจำอำเภอเชฟฟีลด์ เพื่อช่วยในการผลิตแพทย์เพิ่ม ต่อมาในปี พ.ศ. 2422 มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ได้ขยายศูนย์วิทยบริการมา โดยเปิดเป็นวิทยาลัยเฟิร์ท (Firth College) ตามชื่อของมาร์ก เฟิร์ท นักอุตสาหกรรมชาวอังกฤษ เพื่อให้การเรียนการสอนในสาขาวิชาศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ และตอบสนองการเป็นเมืองอุตสาหกรรมของเชฟฟีลด์ หลังจากนั้นห้าปี ได้มีการก่อตั้งโรงเรียนช่างฝีมือเชฟฟีลด์ (ระวังสับสนกับวิทยาลัยเทคนิคนครเชฟฟีลด์ ซึ่งต่อมาได้เป็นมหาวิทยาลัยเชฟฟีลด์แฮลลัม) โดยมีวิทยาลัยเฟิร์ทเป็นผู้สนับสนุน ในที่สุดเมื่อปี พ.ศ. 2440 สถาบันทั้งสามจึงรวมตัวกันเป็นวิทยาลัยอุดมศึกษาเชฟฟีลด์ ต่อมาวิทยาลัยอุดมศึกษาได้ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยโดยพระราชบัญญัติเมื่อ พ.ศ. 2448 แทนการนำไปรวมเป็นวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยวิกตอเรียซึ่งในเวลาต่อมาได้สลายตัวออกเป็นสถาบันอิสระ ได้แก่ มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ มหาวิทยาลัยลีดส์ และมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล เมื่อแรกสถาปนาเป็นมหาวิทยาลัย มีนักศึกษาเต็มเวลาเพียง 365 คน และคณาจารย์-เจ้าหน้าที่อีก 71 คน การเติบโตของมหาวิทยาลัยในช่วงต้นเป็นไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2500 มหาวิทยาลัยได้เติบโตอย่างรวดเร็วโดยมีจำนวนนักศึกษามากกว่าเดิมมาจนถึงปัจจุบัน
ส่วนงาน

มหาวิทยาลัยแบ่งออกเป็น 4 คณะวิชา ดังนี้
คณะอักษรศาสตร์และมนุษยศาสตร์
ภาควิชาโบราณคดี
ภาควิชาประวัติศาสตร์
ภาควิชาปรัชญา
ภาควิชาดุริยศาสตร์
ภาควิชาภาษาอังกฤษ
ภาควิชาภาษาและวัฒนธรรม
สถาบันศึกษาพระคัมภีร์สหศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยเชฟฟีลด์ (Sheffield Institute for Interdisciplinary Biblical Studies (SIIBS))
คณะวิศวกรรมศาสตร์
ภาควิชาวิศวกรรมอากาศยาน
ภาควิชาวิศวกรรมควบคุมอัตโนมัติและวิศวกรรมระบบ
ภาควิชาชีววิศวกรรม (bioengineering)
ภาควิชาวิศวกรรมเคมีและสิ่งแวดล้อม
ภาควิชาวิศวกรรมโยธาและโครงสร้าง
ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์
ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์
ภาควิชาวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมวัสดุ
ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล
คณะแพทยศาสตร์ ทันตแพทยศาสตร์ และสุขศาสตร์
ภาควิชาวิทยาศาสตร์ระบบหัวใจและหลอดเลือด
ภาควิชาทันตแพทย์คลินิก
ภาควิชาการวิจัยสุขภาพ (ScHARR)
ภาควิชาวิทยาศาสตร์การสื่อสารมนุษย์
ภาควิชาเมทาบอลิซึมมนุษย์
ภาควิชาการติดเชื้อและภูมิคุ้มกัน
ภาควิชาแพทยศาสตร์
ภาควิชาประสาทศาสตร์
ภาควิชาพยาบาลศาสตร์และการผดุงครรภ์
ภาควิชาวิทยาเนื้องอก
คณะวิทยาศาสตร์
ภาควิชาพืชศาสตร์และสัตวศาสตร์
ภาควิชาคณิตศาสตร์และสถิติ
ภาควิชาชีวเวชศาสตร์
ภาควิชาฟิสิกส์และดาราศาสตร์
ภาควิชาเคมี
ภาควิชาชีววิทยาโมเลกุลและชีวเทคโนโลยี
ภาควิชาจิตวิทยา
ที่ตั้ง

มหาวิทยาลัยมีที่ตั้งหลักอยู่ใจกลางเมืองเชฟฟีลด์ค่อนไปทางตะวันตก ประกอบด้วยอาคารสโมสรนักศึกษา, สำนักงานมหาวิทยาลัย, อาคารเดนตัน (Dainton Building), อาคารออกทากอน (Octagon Centre), อาคารเฟิร์ท (Firth Court), อาคารภูมิศาสตร์, อาคารอัลเฟรด เดนนี (Alfred Denny Building), อาคารภาควิชาพืชศาสตร์ฯ, อาคารริชาร์ด รอเบิตส์, อาคารฮิกส์, อาคารหอสมุด ฯลฯ
อาคารออกทากอนเปิดใช้งานเมื่อปี พ.ศ. 2526 ใช้เป็นศูนย์ประชุมของมหาวิทยาลัย ใช้ในพิธีมอบปริญญาบัตร และเปิดให้บุคคลภายนอกใช้ได้ แผนการก่อสร้างเริ่มต้นตั้งแต่สภามหาวิทยาลัยอนุมัติเงินทุนจำนวน 175,000 ปอนด์ เมื่อ พ.ศ. 2501 โดยกำหนดให้ก่อสร้างข้าง ๆ สำนักงานอธิการบดี และกำหนดให้แล้วเสร็จภายใน พ.ศ. 2508 ถึงกระนั้น เมื่อ พ.ศ. 2506 แผนการก่อสร้างถูกระงับ เนื่องจากมหาวิทยาลัยประสบปัญหาการเงิน ทำให้แผนนี้ช้าออกไป จนกระทั่งสามารถดำเนินการได้เมื่อ พ.ศ. 2524
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเชฟฟีลด์
| ด ค กกลุ่มรัสเซล (Russell Group) |
| --- | --- |
 เบอร์มิงแฮม  บริสตอล  เคมบริดจ์  คาร์ดิฟฟ์  เดอรัม  เอดินบะระ  เอ็กซิเตอร์  กลาสโกว์  อิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน  คิงส์คอลเลจลอนดอน  ลีดส์  ลิเวอร์พูล  วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์  แมนเชสเตอร์  นิวคาสเซิล  นอตทิงแฮม  ออกซฟอร์ด  ควีนส์  วิทยาลัยควีนแมรี  เชฟฟีลด์  เซาแทมป์ตัน  มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน  วอริก  ยอร์ก 
Portrait of Mark Firth, opened Firth College in 1879
Sheffield School of Medicine, founded in 1828 (right)
Firth Court, opened in 1905, with the Royal Charter
ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
แมกฟาเลนเข้าพบโฮมส์และวัตสัน ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1903
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Norwood Builder
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดคืนชีพ
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: ตุลาคม ค.ศ. 1903
เรื่องก่อนหน้า: บ้านร้าง 
เรื่องถัดไป: รหัสตุ๊กตาเต้นรำ 
ข้อความ: ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์ ที่ วิกิซอร์ซ
"ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์" (อังกฤษ: The Adventure of the Norwood Builder) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1903 และตีพิมพ์ใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1903 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 2 จากทั้งหมด 13 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ
ประวัติการตีพิมพ์

"ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารคอลเลียร์เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1903 และตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1903 ในนิตยสารคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบ 7 ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1905 และในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1905
อ้างอิงและบรรณานุกรม

1 2 3  Cawthorne (2011), p. 112.
↑  Smith (2014), p. 118.
↑  Cawthorne (2011), p. 110.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์ ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดคืนชีพ รวมถึงเรื่อง ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์ ที่ Standard Ebooks
Map of London sites mentioned in "The Norwood Builder" by Ross E. Davies & Cattleya M. Concepcion
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "บ้านร้าง"  "ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์"  "รหัสตุ๊กตาเต้นรำ"  "นักจักรยานผู้เดียวดาย"  "โรงเรียนสำนักอธิการ"  "ปีเตอร์ดำ"  "นายหน้าขู่กิน"  "อาฆาตนโปเลียน"  "สามนิสิต"  "แว่นตากรอบทอง"  "นักรักบี้หาย"  "ชู้รักของเลดี"  "รอยเปื้อนที่สอง" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
พระเจ้าเกา

| พระเจ้าเกา 1758 ปีก่อนคริสตกาล - 	1747 ปีก่อนคริสตกาล |
| --- | --- |
 เกา พระเจ้าเกา
ครองราชย์: 1758 ปีก่อนคริสตกาล - 	1747 ปีก่อนคริสตกาล
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าขงเจี่ย
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าฟา
ประสูติ: ไม่ปรากฏ
สวรรคต: 1747 ปีก่อนคริสตกาล
พระราชบุตร: พระเจ้าฟา
พระเจ้าเกา
พระราชบิดา: พระเจ้าขงเจี่ย
พระเจ้าเกา (จีน: 皋) เป็นกษัตริย์จีนรัชกาลที่ 15 แห่งราชวงศ์เซี่ย เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าขงเจี่ย ทรงครองราชย์ระหว่าง 1758 ปีก่อนคริสตกาล - 	1747 ปีก่อนคริสตกาล รวมปีรัชกาลได้ 11 ปี ต่อมาในปี 1747 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์สวรรคต พระราชโอรสของพระองค์ พระเจ้าฟาขึ้นสืบราชวงศ์
แบล็กแฮนด์ (เซอร์เบีย)

| --- | --- |
สัญลักษณ์ของแบล็กแฮนด์
คําขวัญ: รวมชาติหรือความตาย; เอกภาพหรือความตาย
ก่อตั้ง:  สิงหาคม ค.ศ. 1901 (ในฐานะ สมาคมแบล็กแฮนด์)  พฤษภาคม ค.ศ. 1911 (ในฐานะ รวมชาติหรือความตาย) 
ประเภท: สมาคมลับ
วัตถุประสงค์:  การปลดปล่อยสลาฟใต้ในจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี (ลัทธิยูโกสลาเวีย)  การรวมดินแดนชาติพันธุ์เซิร์บ  (Pan-Serbism) 
ที่ตั้ง: บอลข่าน
บุคลากรหลัก: Dragutin Dimitrijević
รวมชาติหรือความตาย (เซอร์เบีย: Уједињење или смрт / Ujedinjenje ili smrt) เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายคือ แบล็กแฮนด์ (Црна рука / Crna ruka) เป็นสมาคมทหารลับที่ถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1901 โดยเจ้าหน้าที่นายทหารในกองทัพราชอาณาจักรเซอร์เบีย ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากการสมคบคิดในการลอบปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์และพระราชินีแห่งเซอร์เบียในปี ค.ศ. 1903 ภายใต้ความช่วยเหลือของกัปตัน ดรากูทิน ดิมิทรีเจวิก(หรืออีกอย่างว่า "เอพิส")
มันได้ถูกก่อตั้งขึ้นโดยมีเป้าหมายเพื่อรวบรวมดินแดนทั้งหมดที่มีชาวสลาฟทางตอนใต้เป็นส่วนใหญ่ซึ่งจะไม่อยู่ภายใต้การปกครองโดยเซอร์เบียหรือมอนเตเนโกร ด้วยแรงบันดาลใจคือการรวมชาติอิตาลีในปี ค.ศ. 1859–70 แต่ยังได้เกิดขึ้นอีกครั้งในเยอรมนีในปี ค.ศ. 1871 ด้วยการที่เชื่อมโยงไปถึงการลอบปลงพระชน์ม อาร์ชดยุกฟรันซ์ แฟร์ดีนันท์ในซาราเยโว ซึ่งถูกกระทำโดยสมาชิกของเยาวชนบอสเนีย แบล็กแฮนด์มักจะถูกมองว่าได้มีส่วนร่วมในการเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งโดยวิกฤตการณ์เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1914 อย่างเร่งรัด ซึ่งได้ทำให้ออสเตรีย-ฮังการีเข้ารุกรานอาณาจักรเซอร์เบียในที่สุด
หน่วยความมั่นคง

| --- | --- |
 เทมส์เฮาส์, ลอนดอน
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 1909; 115 ปีที่แล้ว (1909), ในชื่อ ทบวงราชการลับ (Secret Service Bureau)
เขตอำนาจ: รัฐบาลสหราชอาณาจักร
สำนักงานใหญ่: เทมส์เฮาส์, ลอนดอน, สหราชอาณาจักร 51°29′38″N 0°07′32″W﻿ / ﻿51.49389°N 0.12556°W﻿ / 51.49389; -0.12556﻿ (Security Service – MI5)
คำขวัญ: Regnum Defende  (พิทักษ์ราชอาณาจักร)
บุคลากร: 4,053  (31 March 2016)
งบประมาณต่อปี: บัญชีข่าวกรองเดี่ยว (3.02 พันล้านปอนด์ในช่วงปีงบประมาณ 2017–2018)
รัฐมนตรี: ซูเอลลา บราเวอร์แมน, รัฐมนตรีว่าการมหาดไทย
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: เคน แมคแคลลัม, อธิบดี
เว็บไซต์: www.mi5.gov.uk 
เชิงอรรถ
 
หน่วยความมั่นคง (อังกฤษ: Security Service) ชื่ออื่นว่า เอ็มไอ5 (MI5) หมายถึง ข่าวกรองทหาร แผนก 5 (Military Intelligence, Section 5) เป็นหน่วยงานความมั่นคงและต่อต้านข่าวกรองภายในของสหราชอาณาจักร หน่วยงานนี้ พร้อมด้วยหน่วยข่าวกรองลับ (Secret Intelligence Service: SIS), กองบัญชาการสื่อสารของรัฐบาล (Government Communications Headquarters: GCHQ), และสำนักข่าวกรองกลาโหม (Defence Intelligence: DI) ประกอบกันเป็นส่วนหนึ่งของกลไกลข่าวกรองของสหราชอาณาจักร ผู้บริหารหน่วยงานนี้  คือ คณะกรรมการข่าวกรองร่วม (Joint Intelligence Committee: JIC) และหน่วยงานนี้อยู่ในบังคับของพระราชบัญญัติหน่วยความมั่นคง 1989 (Security Service Act 1989) หน่วยงานนี้ได้รับมอบหมายให้พิทักษ์รักษาระบอบประชาธิปไตยแบบมีรัฐสภาและผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจของบริเตน รวมถึงต่อต้านการก่อการร้ายและต่อต้านจารกรรมภายในสหราชอาณาจักร
ในประชาคมราชการ หน่วยงานนี้เรียกอย่างลำลองว่า บ็อกซ์ (Box) หรือ บ็อกซ์ 500 (Box 500) ตามที่อยู่อย่างเป็นทางการสมัยสงคราม คือ ตู้ไปรษณีย์เลขที่ 500 ส่วนที่อยู่ปัจจุบัน คือ ตู้ไปรษณีย์เลขที่ 3255 ลอนดอน SW1P 1AE
ภาษาฮีบรูอัชเกนัซ

ภาษาฮีบรูอัชเกนัซ (ฮีบรู: הגייה אשכנזית, อักษรโรมัน: Hagiyya Ashkenazit; ยิดดิช: אַשכּנזישע הבֿרה, อักษรโรมัน: Ashkenazishe Havara; อังกฤษ: Ashkenazi Hebrew) เป็นระบบการออกเสียงของภาษาฮีบรูไบเบิล และภาษาฮีบรูมิซนะห์ที่นิยมใช้ในหมู่ชาวยิวอัชเกนัซ ระบบการออกเสียงนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาใกล้เคียงที่มีการติดต่อสื่อสารระหว่างกัน เช่น ภาษายิดดิช และภาษากลุ่มสลาฟหลายภาษา ทุกวันนี้เหลือรอดในฐานะภาษาทางศาสนาควบคู่ไปกับภาษาฮีบรูสมัยใหม่ในอิสราเอล
ลักษณะ

จากการใช้ควบคู่กับภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ภาษาฮีบรูอัชเกนัซมีลักษณะทางสัทวิทยาที่แตกต่างไปอย่างชัดเจนต่อไปนี้
א และ ע ในภาษาฮีบรูอัชเกนัซไม่มีการออกเสียงในขณะที่ออกเสียงเป็น /อ/ ในภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น Yisroeil (ชาวยิวลิทัวเนีย) หรือ Yisruayl (ชาวยิวโปแลนด์-กาลิเซีย) กับ Yisra'el (ฮีบรูสมัยใหม่) กรณีพิเศษเป็นของชาวยิวดัตช์ที่ออกเสียง ע เป็น ŋ ซึ่งอาจจะเป็นอิทธิพลมาจากชาวยิวสเปนและชาวยิวโปรตุเกส
ת ออกเสียงเป็น /s/ ในภาษาฮีบรูอัชเกนัซ เว้นแต่มีจุดภายในจึงออกเสียงเป็น /t/ ในขณะที่ภาษาฮีบรูสมัยใหม่ออกเสียงเป็น /t/ เสมอ
สระ ṣērê (/e/) ออกเสียงเป็น [ej] หรือ [aj] ในภาษาฮีบรูอัชเกนัซ ในขณะที่ออกเสียงเป็น /e/ ในภาษาฮีบรูเซฟาร์ดี ส่วนภาษาฮีบรูสมัยใหม่ออกเสียงทั้งสองแบบ
สระ qāmeṣ gāḏôl (/a/) ออกเสียงเป็น /o/ บางครั้งเป็น /u/ ในภาษาฮีบรูอัชเกนัซ แต่เป็น /a/ ในภาษาฮีบรูสมัยใหม่
สระ ḥôlam (/o/) การออกเสียงขึ้นกับสำเนียงย่อย บางครั้งเป็น [au] [ou] [oi] หรือ [ei] ในภาษาฮีบรูอัชเกนัซ แต่เป็น /o/ ในภาษาฮีบรูสมัยใหม่
เสียง qubbutz หรือ shuruq ที่ไม่เน้นกลายเป็น /i/ ในภาษาฮีบรูอัชเกนัซ แต่รูปอื่นเป็น /u/
ในบางกรณีมีความสับสนระหว่างเสียงท้าย tzere (e) และ hiriq (i)
ในช่วงศตวรรษต้นๆ การเน้นหนักในภาษาฮีบรูอัชเกนัซอยู่ที่ตำแหน่งก่อนหลังสุดแทนที่ตำแหน่งสุดท้ายซึ่งพบในสำเนียงอื่นๆในช่วงพุทธศตวรรษที่ 22 – 23 แรบไบจากอัชเกนัซ เช่น Jacob Emden และ Vilna Gaon ได้เปลี่ยนมาเน้นหนักที่พยางค์สุดท้ายดังที่ปรากฏในการพิมพ์ไบเบิล และประสบความสำเร็จในการใช้อ่านโตราห์ แต่รูปแบบการเน้นหนักแบบเก่ายังพบในการออกเสียงคำภาษาฮีบรูที่อยู่ในภาษายิดดิชและบทกวียุคแรกๆ
ความแปรผัน

มีความแตกต่างระหว่างสำเนียงของชาวยิวในลิทัวเนีย โปแลนด์ และเยอรมัน เช่น ḥôlam ชาวยิวเยอรมันออกเสียงเป็น [au] ชาวยิวโปแลนด์ออกเสียงเป็น [oi] ส่วนชาวยิวลิทัวเนียออกเสียงเป็น [ei] ส่วนชาวยิวในอังกฤษออกเสียงแบบเยอรมัน และมีชาวยิวอัชเกนัซจำนวนหนึ่งที่ใช้การออกเสียงแบบอิสราเอล-เซฟาร์ดี
อิทธิพลต่อภาษาฮีบรูสมัยใหม่

แม้ว่าภาษาฮีบรูสมัยใหม่จะมีพื้นฐานมาจากภาษาฮีบรูมิซนะห์ และการออกเสียงแบบเซฟาร์ดี แต่ในอิสราเอลมีบางส่วนได้รับอิทธิพลจากสำเนียงอัชเกนัซ เช่น
เปลี่ยนเสียง /r/ ไปเป็น Guttural R
ออกเสียง tzere เป็น [eɪ] ในบางแห่ง
ชื่ออักษรบางตัว เช่น yud และ kuf แทนที่ yod และ qof
ในการพูดโดยทั่วไปใช้ใช้การเน้นหนักที่คำก่อนสุดท้ายสำหรับชื่อเฉพาะ
คู่ขนาน

ความแตกต่างระหว่างภาษาฮีบรูอัชเกนัซกับภาษาฮีบรูเซฟาร์ดีมีความคล้ายคลึงกับความแตกต่างของภาษาซีรีแอกตะวันออกและตะวันตก