stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดดอกเอื้อง

| วัดดอกเอื้อง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดดอกเอื้อง, วัดนางเอื้อม
ที่ตั้ง: ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดดอกเอื้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จํานวน 1 แปลง เนื้อที่ 53 ตารางวา
วัดดอกเอื้องตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2219 แต่เดิมชื่อว่า วัดนางเอื้อม เพราะนางเอื้อมเป็นผู้สร้าง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2487 จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดดอกเอื้อง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หลังคาด้านหน้าและด้านหลังซ้อนสามชั้น มีมุขทางขึ้นด้านข้าง ด้านหน้าทำราวบันไดทางขึ้นเป็นรูปตัวเหงา อุโบสถศิลปะล้านนา มีมุขโถงด้านหน้า หน้าบันประดับด้วยกระจกสี หอไตรสองชั้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ชั้นบนเป็นไม้และทำเป็นระเบียงโดยรอบภายใต้หลังคา มีผนังอยู่ถัดเข้าไปด้านใน และเจดีย์ทรงกลม ศิลปะล้านนา ฐานสี่เหลี่ยมย่อมุม มีเจดีย์บริวารที่มุมทั้งสี่ตรงกึ่งกลาง ส่วนล่างบริเวณด้านหน้าของฐานเจดีย์มีซุ้มทรงมณฑปลวดลายแบบศิลปะพม่า-มอญ ปะปนอยู่
วัดดอกไม้ (จังหวัดสิงห์บุรี)

สำหรับวัดดอกไม้แห่งอื่น ดูที่ วัดดอกไม้
| วัดดอกไม้ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดดอกไม้, วัดบุปผาราม
ที่ตั้ง: ตำบลประศุก อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดดอกไม้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลประศุก อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ที่ตั้งของวัดเป็นพื้นที่น้ำท่วมซ้ำซากซึ่งส่งผลกระทบต่อโบราณสถานภายในวัด
วัดดอกไม้ เดิมเรียกว่า วัดบุปผาราม สันนิษฐานว่า น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับชนชั้นเจ้านายในสมัยนั้น เพราะชาวบ้านทั่วไปคงเรียกวัดด้วยภาษาสามัญทั่วไป มากกว่าจะใช้ภาษาบาลีสันสกฤต ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร ในปี ร.ศ.110 (พ.ศ. 2435) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จมาถวายผ้ากฐินที่วัดแห่งนี้
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ วิหารไม้ที่ไม่มีผนังวิหาร อายุมากกว่า 600 ปี อุโบสถสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งตามประวัติระบุว่าเคยเป็นที่ประทับของรัชกาลที่ 3 ปูชนียวัตถุได้แก่พระพุทธรูป ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 3 เมตร และมีเจดีย์เก่า 4 องค์
วัดดอนกลาง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

| วัดดอนกลาง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลพระแก้ว อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสิริพิพัฒนาภรณ์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดดอนกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระแก้ว อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 24 ไร่ 26 ตารางวา เป็นพื้นที่สี่เหลี่ยม ติดคลองชลประทานสุดเขตอำเภอภาชี ปัจจุบันมีพระครูสิริพิพัฒนาภรณ์	เป็นเจ้าอาวาส
วัดดอนกลางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2446 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 วัดดอนกลางมีเจ้าอาวาสมาแล้ว 6 รูป รูปที่สำคัญในอดีตคือ รูปที่ 6 ท่านพระครูสังฆโกวิท อดีตเจ้าคณะตำบลพระแก้ว เป็นเจ้าอาวาสนานถึง 44 ปี
วัดดอนกลางมีพระพุทธรูปองค์สำคัญ คือ พระประธานซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าองค์ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระสุหร่ายที่กรุงเทพมหานคร จึงได้ย้ายพระพุทธรูปปูนปั้นที่อยู่ในอุโบสถมาไว้ที่หอสวดมนต์ ท่านพระครูสังฆโกวิท ได้ทำความสะอาดพระพุทธรูปองค์นี้ทุกวัน ปรากฏว่าปูนที่หุ้มหลุดออกเห็นเนื้อแท้อยู่ด้านใน จึงได้แกะออกดู กลายเป็นพระพุทธรูปองค์นี้เป็นเนื้อทองสัมฤทธิ์ทั้งองค์ หน้าตักกว้าง 2 ศอก สูง 3 ศอก ปางมารวิชัย เรียกว่า หลวงพ่อทอง ต่อมา พ.ศ. 2531 พระครูสังฆโกวิทมีความปรารถนาสร้างพระพุทธรูปจำลองของหลวงพ่อทององค์ใหญ่ มีการวางศิลาฤกษ์เพื่อสร้างพระใหญ่ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2530 แต่ไม่ทันสำเร็จ ท่านพระครูสังฆโกวิท ได้มรณภาพ เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 ต่อมาชาวบ้านระดมงบประมาณ พระใหญ่สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2537 องค์พระจึงแล้วเสร็จ
วัดพระพุทธบาทเขาลูกช้าง

| วัดพระพุทธบาทเขาลูกช้าง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
ความพิเศษ: พระพุทธบาทเขาลูกช้าง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระพุทธบาทเขาลูกช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี
วัดพระพุทธบาทเขาลูกช้างมีปูชนียสถานสำคัญ คือรอยพระพุทธบาทที่ฝังลึกลงไปในหิน อยู่บนยอดเขาทางทิศตะวันออก ขนาดยาว 5 ฟุต กว้าง 21 นิ้ว ส่วนลึกด้านปลายพระบาท 9 นิ้ว รอยพระบาทนี้ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่ามีมาตั้งแต่เมื่อใด ตามคำบอกเล่าระบุว่านายพรานเป็นผู้ค้นพบ โดยเมื่อ พ.ศ. 2429 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จประพาสเพชรบุรีและได้เสด็จมานมัสการรอยพระพุทธบาทแห่งนี้
วัดพระพุทธบาทลูกช้างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2494 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2501 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 และเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2498 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และพระบรมวงศานุวงศ์ ได้เสด็จมานมัสการรอยพระพุทธบาทแห่งนี้ รวมถึงได้พระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์บำรุงรอยพระบาทส่วนหนึ่ง และเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ.2498 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เสด็จมานมัสการพระพุทธบาทอีกครั้งและได้พระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์จำนวนหนึ่งเพื่อบำรุงโบราณสถานนี้
มณฑปครอบพระพุทธบาทเป็นอาคารไม้หลังคาทรงจัตุรมุขขนาดเล็ก หน้าบันด้านทิศใต้สลักตัวอักษรว่า พ.ศ. 2474 มีคันทวยรองรับหลังคาปีกนก เพดานมีไม้จำหลักลายดาวเพดานประดับ มณฑปหลังนี้ช่างจากวัดเกาะชื่อ ปุก เป็นผู้สร้าง
วัดพระยาทำ

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ วัดพระยาทำวรวิหาร
| วัดพระยาทำ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดพระยาทำ, วัดกระโดน
ที่ตั้ง: ตำบลกบินทร์ อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระยาทำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแควหนุมาน ในตำบลกบินทร์ อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี มีพื้นที่ประมาณ 6 ไร่ ทิศเหนือจรดทางรถไฟสายกรุงเทพฯ-อรัญประเทศ ทิศใต้และทิศตะวันตกจรดที่ดินของตระกูลพินิจชอบ ทิศตะวันออกจรดแควหนุมาน และมีบ้านเรือนประชาชนตั้งเรียงรายบนฝั่งตรงข้ามกับหน้าวัด ยาวประมาณ 400 เมตร เรียกว่า ตลาดใหญ่ หรือตลาดเก่า
วัดพระยาทำสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 สมัยพระยาบดินทร์เดชานุชิต (สิงห์ สิงหเสนี) เป็นแม่ทัพไปรบเขมรและได้นิมนต์ท่านอาจารย์คุ้มมาด้วย เพราะท่านเชี่ยวชาญในทางแพทยศาสตร์ เมื่อพระภิกษุมาด้วยจึงได้สร้างวัดขึ้น ณ สถานที่แห่งนี้ จึงขนานนามว่า วัดกระโดน เพราะว่ามีต้นกระโดนใหญ่ขึ้นอยู่ต้นหนึ่งด้วย  ต่อมาได้ยกอุโบสถขึ้น พร้อมทั้งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2469 และได้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดพระยาทำ" ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง บริเวณวัดเป็นที่พักแรมของทหารญี่ปุ่น
วัดมีเจ้าอาวาสที่เป็นที่รู้จักกันถ้วนหน้าคือ พระครูกบินทร์จริยาธิมุต (หลวงพ่อพุก) มีการก่อสร้างเสนาสนะเริ่มเจริญเรื่อยมา ทั้งกุฏิที่ชำรุดทรุดโทรม กำแพงรอบวัด ศาลาต่าง ๆ ภายในวัด หลังคาอุโบสถ จนเรื่อยมาโดยตลอด และได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง
วังวิทยุ

| วังวิทยุ |
| --- | --- |
th
ที่มา: ถนนวิทยุ
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
ประเภท: วัง
สถาปัตยกรรม: ตะวันตก
ที่ตั้ง: แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน
เมือง:  กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ไทย
พิกัด:  13°44′16″N 100°32′48″E﻿ / ﻿13.73778°N 100.54667°E﻿ / 13.73778; 100.54667
เริ่มสร้าง: ไม่ทราบ
เจ้าของ: ราชสกุลรังสิต
วังวิทยุ หรือ วังสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร  เป็นวังที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร กับหม่อมเอลิซาเบท รังสิต ณ อยุธยา ตั้งอยู่ริมถนนวิทยุ ตรงข้ามกับปากซอยร่วมฤดี 3
หลังจากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2494 หม่อมเอลิซาเบทได้ย้ายไปอยู่ที่เจนีวา วังนี้จึงตกทอดสู่หม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต และหม่อมเจ้าวิภาวดี รังสิต ปัจจุบันวังนี้อยู่ในความดูแลของ หม่อมราชวงศ์ปรียนันทนา รังสิต
วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม

| วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม, วัดพุทธบาทห้วยต้ม
ที่ตั้ง: ตำบลนาทราย อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทราย อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน เป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอลี้
วัดพระพุทธบาทห้วยต้มประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2533 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 ความเป็นมาของวัดพระพุทธบาทห้วยต้มซึ่งเรียบเรียงโดย นันทวัน กล่าวถึงเมื่อครั้งพุทธกาล สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จไปโปรดเวไนยสัตว์ในที่ต่าง ๆ พระพุทธองค์เสด็จมาถึงดงไม้ตาลแล้วขึ้นประทับบนจอมดอยแห่งหนึ่ง เรียกว่า ดอยนางพี่ ได้ประทานพระเกศาธาตุ 1 เส้นให้พวกละว้าที่มาเฝ้าอยู่ ณ ที่นั้นบรรจุไว้ในพระเจดีย์ ต่อมาเรียกว่า ดอยนางนอนจอมแจ้ง  (เพราะเสด็จมาถึงที่นั่นตอนรุ่งเช้า) ต่อมามีพญาเมืองเถิน พ่อฤาษีและหมอพรานอีก 8 คนหาบเนื้อสดเดินมาพบเข้า ขณะที่ไม่มีอะไรมาถวาย พระพุทธองค์ก็ยังไม่ได้ฉัน พวกพรานจึงเอาเนื้อไปกองรวมกันไว้ พวกละว้าที่อยู่ในบริเวณนั้นจึงไปต้มข้าวมาถวาย สมเด็จพระจอมไตรจึงทรงรับมาฉันและให้ศีลให้พรพวกละว้า พระพุทธองค์จึงทรงประทับรอยพระบาทไว้และทรงรับสั่งว่า "ถ้าผู้ใดปฏิบัติได้ตามที่พระพุทธองค์ทรงสั่งสอนก็เหมือนอยู่ใกล้ ถ้าไม่ปฏิบัติก็เหมือนอยู่ไกล" และได้พระราชทานนามว่า ห้วยต้มข้าว ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น ห้วยต้ม จึงเป็นที่มาของชื่อวัดพระพุทธบาทห้วยต้มในปัจจุบัน
วัดมีพระธาตุเจดีย์ศิลปะล้านนาผสมพม่า เป็นทรงแหลมเรียวรายล้อมด้วยเจดีย์ขนาดเล็กอีก 16 องค์ ภายในศาลารอบองค์พระธาตุเจดีย์จะมีรูปปั้นของเกจิอาจารย์ชื่อดังของประเทศกว่า 30 องค์ และภายในศาลาหลังใหญ่ยังเป็นที่ตั้งศพของครูบาชัยยะวงศาพัฒนาบรรจุในโลงแก้ว บริเวณด้านเหนือของวัดเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปพระเจ้าเก้าตื้อจำลองซึ่งประดิษฐานอยู่ในมณฑป ได้จัดให้มีพระราชพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไปเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ภายในวัดยังมีสิ่งก่อสร้างทำจากศิลาแลง ขุดได้จากบ่อศิลาแลงด้านหลังของวัด
วังสวนผักกาด

| วังสวนผักกาด |
| --- | --- |
หอไตร ในสวนสนามหญ้าวังสวนผักกาดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566
th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปลี่ยนสภาพ
ประเภท: วัง
ที่ตั้ง: แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี
เมือง:  กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ไทย
พิกัด:  13°45′25″N 100°32′14″E﻿ / ﻿13.75694°N 100.53722°E﻿ / 13.75694; 100.53722
เริ่มสร้าง: ไม่ทราบ
เจ้าของ: มูลนิธิจุมภฏ-พันธุ์ทิพย์
ข้อมูลทางเทคนิค
พื้นที่: 6 ไร่
ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์วังสวนผักกาด
หอเขียนลายรดน้ำ
วังสวนผักกาด เดิมเป็นสวนผักกาด เป็นวังที่ประทับของพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต และหม่อมราชวงศ์พันธุ์ทิพย์ บริพัตร (เทวกุล)  ตั้งอยู่บนพื้นที่ 6 ไร่ บนถนนศรีอยุธยา เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร โดยสร้างเพื่อประทับในช่วงสุดสัปดาห์ และเปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชมศิลปะและโบราณวัตถุ โดยที่เจ้าของบ้านยังใช้เป็นที่พำนักอยู่ ตั้งแต่ พ.ศ. 2495 ภายหลังจากพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2502 พระชายา คือ หม่อมราชวงศ์พันธุ์ทิพย์ บริพัตร ได้มอบให้วังสวนผักกาดอยู่ในความดูแลของมูลนิธิจุมภฏ-พันธุ์ทิพย์ และเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์วังสวนผักกาดตั้งแต่นั้นมา
วัตถุโบราณที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ที่น่าสนใจนั้นได้แก่ ประติมากรรมพระอุมาเทวีศิลปะลพบุรี หอเขียนลายรดน้ำสมัยอยุธยาตอนปลาย และโบราณวัตถุจากแหล่งโบราณคดีบ้านเชียง จังหวัดอุดรธานี
อาคารและบ้าน

วังสวนผักกาดมีอาคารและบ้านหลายแห่งด้วยกันดังนี้
ตำหนักไทยโบราณ 8 หลังโดยตำหนักไทยโบราณทั้ง 8 หลัง มีวัตถุโบราณมากมาย เช่น ภาพเขียน เงินตราโบราณ รูปปั้น เป็นต้น
หลังที่ 1 2 3 และ 4 มีทางเชื่อมติดกัน
ส่วนหลังที่ 5 ถึง 8 อยู่ห่างกันไปทางทิศตะวันตกของวัง
หอเขียน 1 หอ เป็นของเจ้านายสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
วัดพระพุทธโฆสาจารย์

| วัดพระพุทธโฆสาจารย์ វត្តព្រះពុទ្ធឃោសាចារ្ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระพุทธโฆสาจารย์ หรือ  วัดเจินฎ็อมแฎก (វត្តព្រះពុទ្ធឃោសាចារ្យ​) เป็นวัดที่กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ด้วยเหตุที่วัดอยู่ใต้โอร์จีนตีเหล็ก จึงได้ชื่อว่า "วัดเจินฎ็อมแฎก" ซึ่งแปลว่า "จีนตีเหล็ก"
ตามประวัติสร้างขึ้นตามพระบรมราชโองการของเจ้าพระยาญาติ ผู้ตั้งเมืองพนมเปญ ได้สถาปนากรุงพนมเปญเป็นราชธานีครั้งแรกในปี พ.ศ. 1978 แล้วสร้างวัดวาอารามพร้อม ๆ กันหลายวัด ดังความว่า "พระบรมมหาราชวังได้ก่อสร้างขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาโดนเปญ (เขายายเพ็ญ) พระองค์ได้จัดแจงขุดคลอง พูนดินก่อสร้างถนนหนทาง และวัดพนมให้ได้สดสวยงาม เจดีย์ใหญ่เหนือยอดเขาโดนเปญ ตั้งอยู่ด้านหลังพระวิหาร ได้ถูกก่อสร้างโดยพระองค์ เพื่อที่จะประดิษฐานพระพุทธรูปจตุรทิศทำด้วยสัมฤทธิ์ พระองค์ได้จัดแจงสร้างวัดวาอารามที่รอบวัดพนม มีวัดลังกา สำหรับประดิษฐานพระคัมภีร์ไตรปิฎก วัดอุณาโลมและวัดพระพุทธโฆสะ (วัดเจ็นด็อมแดก-วัดจีนตีเหล็ก)"
วัดพระพุทธโฆสาจารย์ได้รับการบูรณะโดยเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) เมื่อครั้งที่ยกทัพมาที่กรุงพนมเปญ สันนิษฐานว่าวัดคงเกิดความเสียหายมากหลังจากเวียดตามเข้ามาปกครองพนมเปญ เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดและสร้างเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ใน พ.ศ. 2385 เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองทรงเครื่อง
หน้าวัดมีตุ๊กตาจีนแต่งตัวแบบทหารจีนสมัยราชวงศ์หมิง ด้านหน้าวิหารโดยมีศิลาจารึกเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ปักอยู่ด้านหน้าเจดีย์
วัดพระพุทธไสยาสน์

| วัดพระพุทธไสยาสน์ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดพระพุทธไสยาสน์, วัดพระนอน
ที่ตั้ง: ตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระพุทธไสยาสน์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระพุทธไสยาสน์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
วัดพระพุทธไสยาสน์ สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ข้อมูลกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 มีพระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ ยาวประมาณ 43 เมตร ซึ่งมีประวัติว่าเดิมสร้างไว้กลางแจ้ง
วัดแห่งนี้ได้ถูกปล่อยทิ้งจนกลายเป็นวัดร้างจนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงทอดพระเนตรเห็นองค์พระนอนที่ทรุดโทรมมากจึงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างหลังคาสังกะสีคลุมไว้ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการสร้างหลังคากระเบื้องคลุมองค์พระนอนไว้และกลายเป็นวิหารพระพุทธไสยาสน์ดังที่เห็นในปัจจุบัน ในการบูรณะองค์พระนอนเมื่อ พ.ศ. 2540 พบอุโมงค์ภายในองค์พระ มีโบราณวัตถุอยู่เป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นพระพุทธรูปทำจากวัสดุตาง ๆ ได้แก่ สำริด ดินเผา ปูนปั้น หินทราย และไม้บุเงิน ส่วนใหญ่เป็นพระพุทธรูปแบบศิลปะอยุธยาตอนปลาย
จุดเด่นของพระนอนองค์นี้ที่แตกต่างจากที่อื่นกล่าวคือ ที่เศียรขององค์พระมีหมอนบรรทมรูปดอกบัวรองพระเศียรอยู่สองก้อน องค์พระพุทธรูปนอนประทับในอิริยาบถตะแคงขวา พระเศียรหันไปทางทิศตะวันตก เป็นพระนอนที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ในประเทศไทย
รุริโกะ อะซะโอะกะ

รุริโกะ อะซะโอะกะ, เกิดเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 ที่เมืองซินเจียง Xinjing, Manchukuo (ปัจจุบันเป็นเมืองฉางชุน, Jilin, China), เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
ผลงาน > ภาพยนตร์

Midori haruka ni (1955)
Zesshō (1958)
Alone Across the Pacific (1963)
Thirst for Love (1967)
Goyokin (1969)
Machibuse (1970)
To Love Again (1971)
Otoko wa Tsurai yo series – Lily
ผลงาน > โทรทัศน์

Sexy Voice and Robo (2007) – Maki Makyouna
Yasuragi no Sato (2017) – Saeko
Onna jōshu Naotora (2017) – Jukeini
รางวัล

Medal with Purple Ribbon (2002)
Order of the Rising Sun, 4th Class, Gold Rays with Rosette (2011)
แหล่งข้อมูลอื่น

Asaoka Ruriko's profile page
Asaoka Ruriko at the Internet Movie Database
Discography of Ruriko Asaoka เก็บถาวร 2011-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายชื่อประเทศเรียงตามประสิทธิภาพของนักเรียน

ด้านล่างนี้เป็น รายชื่อประเทศเรียงตามประสิทธิภาพของนักเรียน โดยประเมินจาก โครงการประเมินผลนักเรียนนานาชาติของประเทศสมาชิกองค์กรเพื่อ ความร่วมมือและพัฒนาเศรษฐกิจ (ปิซ่า) โดยประเมินสมรรถนะ  3 ด้าน ได้แก่ คณิตศาสตร์ การอ่าน และ วิทยาศาสตร์
คณิตศาสตร์

| ลำดับที่ | ประเทศ | คะแนนด้านคณิตศาสตร์ | การเปลี่ยนแปลงประจำปี |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ฮ่องกง | 594 | 3.8 |
| 2 |  สิงคโปร์ | 591 | 1.3 |
| 3 |  ไต้หวัน | 560 | 1.7 |
| 4 |  เกาหลีใต้ | 554 | 1.1 |
| 5 |  มาเก๊า | 538 | 1.0 |
| 6 |  ญี่ปุ่น | 536 | 0.4 |
| 7 |  ลีชเทินชไตน์ | 535 | 0.3 |
| 8 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 531 | 0.6 |
| 9 |  เนเธอร์แลนด์ | 523 | -1.6 |
| 10 |  เอสโตเนีย | 521 | 0.9 |
| 11 |  ฟินแลนด์ | 519 | -2.8 |
| 12 |  แคนาดา | 518 | -1.4 |
| 13 |  โปแลนด์ | 518 | 2.6 |
| 14 |  เบลเยียม | 515 | -1.6 |
| 15 |  เยอรมนี | 514 | 1.4 |
| 16 |  เวียดนาม | 511 | N/A |
| 17 |  ออสเตรีย | 506 | 0.0 |
| 18 |  ออสเตรเลีย | 504 | -2.2 |
| 19 |  ไอร์แลนด์ | 501 | -0.6 |
| 20 |  สโลวีเนีย | 501 | -0.6 |
| 21 |  เดนมาร์ก | 500 | -1.8 |
| 22 |  นิวซีแลนด์ | 500 | -2.5 |
| 23 |  เช็กเกีย | 499 | -2.5 |
| 24 |  ฝรั่งเศส | 495 | -1.5 |
| - | ระดับเฉลี่ย | 494 | -0.3 |
| 25 |  สหราชอาณาจักร | 494 | -0.3 |
| 26 |  ไอซ์แลนด์ | 493 | -2.2 |
| 27 |  ลัตเวีย | 491 | 0.5 |
| 28 |  ลักเซมเบิร์ก | 490 | -0.3 |
| 29 |  นอร์เวย์ | 489 | -0.3 |
| 30 |  โปรตุเกส | 487 | 2.8 |
| 31 |  อิตาลี | 485 | 2.7 |
| 32 |  สเปน | 484 | 0.1 |
| 33 |  รัสเซีย | 482 | 1.1 |
| 34 |  สโลวาเกีย | 482 | -1.4 |
| 35 |  สหรัฐ | 481 | 0.3 |
| 36 |  ลิทัวเนีย | 479 | -1.4 |
| 37 |  สวีเดน | 478 | -3.3 |
| 38 |  ฮังการี | 477 | -1.3 |
| 39 |  โครเอเชีย | 471 | 0.6 |
| 40 |  อิสราเอล | 466 | 4.2 |
| 41 |  กรีซ | 453 | 1.1 |
| 42 |  เซอร์เบีย | 449 | 2.2 |
| 43 |  ตุรกี | 448 | 3.2 |
| 44 |  โรมาเนีย | 445 | 4.9 |
| 45 |  ไซปรัส | 440 | N/A |
| 46 |  บัลแกเรีย | 439 | 4.2 |
| 47 |  คาซัคสถาน | 432 | 9.0 |
| 48 |  ไทย | 427 | 1.0 |
| 49 |  ชิลี | 423 | 1.9 |
| 50 |  มาเลเซีย | 421 | 8.1 |
| 51 |  เม็กซิโก | 413 | 3.1 |
| 52 |  มอนเตเนโกร | 410 | 1.7 |
| 53 |  อุรุกวัย | 409 | -1.4 |
| 54 |  คอสตาริกา | 407 | -1.2 |
| 55 |  แอลเบเนีย | 394 | 5.6 |
| 56 |  บราซิล | 391 | 4.1 |
| 57 |  อาร์เจนตินา | 388 | 1.2 |
| 58 |  ตูนิเซีย | 388 | 3.1 |
| 59 |  จอร์แดน | 386 | 0.2 |
| 60 |  โคลอมเบีย | 376 | 1.1 |
| 61 |  กาตาร์ | 376 | 9.2 |
| 62 |  อินโดนีเซีย | 375 | 0.7 |
| 63 |  เปรู | 368 | 1.0 |
การอ่าน

| ลำดับที่ | ประเทศ | คะแนนด้านการอ่าน | การเปลี่ยนแปลงประจำปี |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ฮ่องกง | 585 | 2.3 |
| 2 |  สิงคโปร์ | 562 | 5.4 |
| 3 |  ญี่ปุ่น | 548 | 1.5 |
| 4 |  เกาหลีใต้ | 536 | 0.9 |
| 5 |  ฟินแลนด์ | 524 | -1.7 |
| 6 |  ไอร์แลนด์ | 523 | -0.9 |
| 7 |  ไต้หวัน | 523 | 4.5 |
| 8 |  แคนาดา | 523 | -0.9 |
| 9 |  โปแลนด์ | 518 | 2.8 |
| 10 |  เอสโตเนีย | 516 | 2.4 |
| 11 |  ลีชเทินชไตน์ | 516 | 1.3 |
| 12 |  นิวซีแลนด์ | 512 | -1.1 |
| 13 |  ออสเตรเลีย | 512 | -1.4 |
| 14 |  เนเธอร์แลนด์ | 511 | -0.1 |
| 15 |  เบลเยียม | 509 | 0.1 |
| 16 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 509 | 1.0 |
| 17 |  มาเก๊า | 509 | 0.8 |
| 18 |  เวียดนาม | 508 | N/A |
| 19 |  เยอรมนี | 508 | 1.8 |
| 20 |  ฝรั่งเศส | 505 | 0.0 |
| 21 |  นอร์เวย์ | 504 | 0.1 |
| 22 |  สหราชอาณาจักร | 499 | 0.7 |
| 23 |  สหรัฐ | 498 | -0.3 |
| - | ระดับเฉลี่ย | 496 | 0.3 |
| 24 |  เดนมาร์ก | 496 | 0.1 |
| 25 |  เช็กเกีย | 493 | -0.5 |
| 26 |  อิตาลี</span | 490 | 0.5 |
| 27 |  ออสเตรีย | 490 | -0.2 |
| 28 |  ลัตเวีย | 489 | 1.9 |
| 29 |  ฮังการี | 488 | 1.0 |
| 30 |  สเปน | 488 | -0.3 |
| 31 |  ลักเซมเบิร์ก | 488 | 0.7 |
| 32 |  โปรตุเกส | 488 | 1.6 |
| 33 |  อิสราเอล | 486 | 3.7 |
| 34 |  โครเอเชีย | 485 | 1.2 |
| 35 |  สวีเดน | 483 | -2.8 |
| 36 |  ไอซ์แลนด์ | 483 | -1.3 |
| 37 |  สโลวีเนีย | 481 | -2.2 |
| 38 |  ลิทัวเนีย | 477 | 1.1 |
| 39 |  กรีซ | 477 | 0.5 |
| 40 |  ตุรกี | 475 | 4.1 |
| 41 |  รัสเซีย | 475 | 1.1 |
| 42 |  สโลวาเกีย | 463 | -0.1 |
| 43 |  ไซปรัส | 449 | N/A |
| 44 |  เซอร์เบีย | 446 | 7.6 |
| 45 |  ชิลี | 441 | 3.1 |
| 46 |  ไทย | 441 | 1.1 |
| 47 |  คอสตาริกา | 441 | -1.0 |
| 48 |  โรมาเนีย | 438 | 1.1 |
| 49 |  บัลแกเรีย | 436 | 0.4 |
| 50 |  เม็กซิโก | 424 | 1.1 |
| 51 |  มอนเตเนโกรMontenegro | 422 | 5.0 |
| 52 |  อุรุกวัย | 411 | -1.8 |
| 53 |  บราซิล  | 410 | 1.2 |
| 54 |  ตูนิเซีย | 404 | 3.8 |
| 55 |  โคลอมเบีย | 403 | 3.0 |
| 56 |  จอร์แดน | 399 | -0.3 |
| 57 |  มาเลเซีย | 398 | -7.8 |
| 58 |  อินโดนีเซีย | 396 | 2.3 |
| 59 |  อาร์เจนตินา | 396 | -1.6 |
| 60 |  แอลเบเนีย | 394 | 4.1 |
| 61 |  คาซัคสถาน | 393 | 0.8 |
| 62 |  กาตาร์ | 388 | 12.0 |
| 63 |  เปรู | 384 | 5.2 |
วิทยาศาตร์

| ลำดับที่ | ประเทศ | คะแนนด้านวิทยาศาสตร์ | การเปลี่ยนแปลงประจำปี |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ฮ่องกงHong Kong | 555 | 2.1 |
| 2 |  สิงคโปร์</span | 551 | 3.3 |
| 3 |  ญี่ปุ่น | 547 | 2.6 |
| 4 |  ฟินแลนด์ | 545 | -3.0 |
| 5 |  เอสโตเนีย | 541 | 1.5 |
| 6 |  เกาหลีใต้ | 538 | 2.6 |
| 7 |  เวียดนาม | 528 | N/A |
| 8 |  โปแลนด์ | 526 | 4.6 |
| 9 |  แคนาดา | 525 | -1.5 |
| 10 |  ลีชเทินชไตน์ | 525 | 0.4 |
| 11 |  เยอรมนี | 524 | 1.4 |
| 12 |  ไต้หวัน | 523 | -1.5 |
| 13 |  เนเธอร์แลนด์ | 522 | -0.5 |
| 14 |  ไอร์แลนด์ | 522 | 2.3 |
| 15 |  ออสเตรเลีย | 521 | -0.9 |
| 16 |  มาเก๊า | 521 | 1.6 |
| 17 |  นิวซีแลนด์ | 516 | -2.5 |
| 18 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 515 | 0.6 |
| 19 |  สโลวีเนีย | 514 | -0.8 |
| 20 |  สหราชอาณาจักร | 514 | -0.1 |
| 21 |  เช็กเกีย | 508 | -1.0 |
| 22 |  ออสเตรีย | 506 | -0.8 |
| 23 |  เบลเยียม | 505 | -0.8 |
| 24 |  ลัตเวีย | 502 | 2.0 |
| - | ระดับเฉลี่ย | 501 | 0.5 |
| 25 |  ฝรั่งเศส | 499 | 0.6 |
| 26 |  เดนมาร์ก | 498 | 0.4 |
| 27 |  สหรัฐUnited States | 497 | 1.4 |
| 28 |  สเปน | 496 | 1.3 |
| 29 |  ลิทัวเนีย | 496 | 1.3 |
| 30 |  นอร์เวย์ | 495 | 1.3 |
| 31 |  ฮังการี | 494 | -1.6 |
| 32 |  อิตาลี | 494 | 3.0 |
| 33 |  โครเอเชีย | 491 | -0.3 |
| 34 |  ลักเซมเบิร์ก | 491 | 0.9 |
| 35 |  โปรตุเกส | 489 | 2.5 |
| 36 |  รัสเซีย | 486 | 1.0 |
| 37 |  สวีเดน | 485 | -3.1 |
| 38 |  ไอซ์แลนด์ | 478 | -2.0 |
| 39 |  สโลวาเกีย | 471 | -2.7 |
| 40 |  อิสราเอล | 470 | 2.8 |
| 41 |  กรีซ | 467 | -1.1 |
| 42 |  ตุรกี | 463 | 6.4 |
| 43 |  บัลแกเรีย | 446 | 2.0 |
| 44 |  ชิลี | 445 | 1.1 |
| 45 |  เซอร์เบีย | 445 | 1.5 |
| 46 |  ไทย | 444 | 3.9 |
| 47 |  โรมาเนีย | 439 | 3.4 |
| 48 |  ไซปรัส | 438 | N/A |
| 49 |  คอสตาริกา | 429 | -0.6 |
| 50 |  คาซัคสถาน | 425 | 8.1 |
| 51 |  มาเลเซีย | 420 | -1.4 |
| 52 |  อุรุกวัย | 416 | -2.1 |
| 53 |  เม็กซิโก | 415 | 0.9 |
| 54 |  มอนเตเนโกร | 410 | -0.3 |
| 55 |  จอร์แดน | 409 | -2.1 |
| 56 |  อาร์เจนตินา | 406 | 2.4 |
| 57 |  บราซิล | 405 | 2.3 |
| 58 |  โคลอมเบีย | 399 | 1.8 |
| 59 |  ตูนิเซีย | 398 | 2.2 |
| 60 |  แอลเบเนีย | 397 | 2.2 |
| 61 |  กาตาร์ | 384 | 5.4 |
| 62 |  อินโดนีเซีย | 382 | -1.9 |
| 63 |  เปรู | 373 | 1.3 |
แหล่งข้อมูลอื่น

www.oecd.org/pisa/ — PISA website
วัดดอนขนาก

| วัดดอนขนาก |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลดอนยายหอม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปฐมคุณากร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดดอนขนาก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนยายหอม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดดอนขนาก เดิมเป็นที่ดอนมีต้นป่าขนากขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ประชาชนที่อาศัยอยู่ได้เรียกชื่อท้องถิ่นที่มีป่านั้นว่า ดอนขนาก ต่อมาได้จัดสร้างเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2450 โดย นายไล้ อยู่สิริ บริจาคที่ดินเป็นที่สำนักสงฆ์ จำนวน 8 ไร่ และนายหยก กิ่มเพชร บริจาคที่ดินเป็นที่สำนักสงฆ์ จำนวน 4 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา รวมที่ดินทั้งหมด 12 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา ต่อมานายพุฒ นางอ่วม นายนาค และนายบุตร มีจิตศรัทธาสร้างกุฏิขึ้นรวม 2 หลัง เป็นแบบทรงไทยโบราณ จากนั้นได้นิมนต์พระภิกษุวัดไผ่ล้อมจำนวน 5 รูปมาจำพรรษา โดยมี พระอาจารย์จ๊ะ เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสรูปแรก จนถึงสมัยพระอธิการศรีทอง อังสุทตฺโต เป็นเจ้าอาวาส เมื่อ พ.ศ. 2499 ท่านได้บูรณปฏิสังขรณ์วัตถุเจริญรุ่งเรืองมาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ วิหารโพธิสัตว์เจ้าแม่กวนอิม หลวงพ่อสี่ทิศ รวมถึงแม่ตะเคียน ประชาชนมักมาลอดใต้โบสถ์ 3 รอบ หรือ 9 รอบ
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์จ๊ะ พ.ศ. 2450–2452
พระอาจารย์ภู พ.ศ. 2452–2456
พระอาจารย์โต๊ะ พ.ศ. 2456–2458
พระอธิการมี พ.ศ. 2458–2479
พระอาจารย์พ่วง พ.ศ. 2479–2492
พระอาจารย์เช้า พ.ศ. 2492–2493
พระอาจารย์สิน พ.ศ. 2493–2495
พระอธิการศรีทอง อํสุทตฺโต พ.ศ. 2495–2523
พระครูประกาศศาสนธรรม (บุญมี สญฺญโต) พ.ศ. 2523–2542
พระครูปฐมคุณากร พ.ศ. 2543–
ศิลาจารึกกั๋วชาน

| --- | --- |
国山碑
ศิลาจารึกกั๋วชานในพิพิธภัณฑ์อู๋ซี
th
พิกัด: 31°18′03″N 119°39′11″E﻿ / ﻿31.30083°N 119.65306°E﻿ / 31.30083; 119.65306
ที่ตั้ง: เขากั๋วชาน
ประเภท: ศิลาจารึก
วัสดุ: หิน
ความสูง: 2.35 เมตร
สร้างเสร็จ: ค.ศ. 276
ศิลาจารึกกั๋วชาน (จีน: 国山碑; พินอิน: Guóshān Bēi) เป็นศิลาจารึกที่ตั้งอยู่เชิงเขาด้านตะวันตกของเขากั๋วชานในเมืองจางจู่ (张渚) นครอี๋ซิง (宜兴) มณฑลเจียงซูในประเทศจีน ศิลาจารึกนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติในกลุ่มที่ 5
เขากั๋วชานเดิมเรียกว่าเขาหลีมั่วชาน (离墨山) ในศักราชเทียนสี่ปีที่ 1 (ค.ศ. 276) ในรัชสมัยของจักรพรรดิซุนโฮในยุคสามก๊ก หลังเกิดเหตุแผ่นดินไหว ได้ปรากฏช่องศิลาที่ลึกมากกว่า 10 กว่าจ้าง (丈) หรือมากกว่า 100 ฟุต ภายในช่องมีศิลาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ซุนโฮทรงเห็นว่าเหตุการณ์นี้เป็นนิมิตมงคล จึงส่งเสนาบดีตังเตียว (董朝 ต่ง เฉา) และโจว ฉู่ (周處) มายังภูเขาแห่งนี้เพื่อบวงสรวงแก่ฟ้าดิน และจารึกข้อความบนศิลาขึ้นซึ่งภายหลังเรียกด้วยชื่อว่าศิลาจารึกกั๋วชาน ศิลาจารึกมีลักษณะเป็นรูปทรงกระบอกความสูง 2.35 เมตร จารึกสลักโดยขุนพลซู เจี้ยน (苏建) ด้วยตัวอักษรแบบตราหรือจฺว้านชู (篆書) รวมทั้งหมดมี 43 บรรทัด บรรทัดละ 25 คำ ในศักราชเฉียนหลงปีที่ 29 (ค.ศ. 1764) นายอำเภอถาง จ้งเหมี่ยน (唐仲冕) ได้ให้สร้างศาลาศิลาที่นี่ซึ่งภายหลังได้รับการบูรณะโดยฉู่ เฉียงหนาน (储强南) จากสาธารณรัฐจีน ปัจจุบันพื้นที่บริเวณศาลาได้ขยายไปเป็นสวนสาธารณะศิลาจารึกกั๋วชาน