stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คำที่มักใช้ผิดความหมาย
รายชื่อคำที่มักใช้ผิดความหมาย

กรรม, เวร
กับ, แก่, แด่, แต่, ต่อ
กินอยู่, อยู่กิน
กำหนดการ, หมายกำหนดการ
ขวัญกระเจิง, ขวัญเสีย, ขวัญหนี, ขวัญหาย, ขวัญหนีดีฝ่อ
ข้าว
คอนโดมิเนียม, แฟลต, ทาวเฮาส์, แมนชัน, อพาร์ตเม้นท์
คุณธรรม, จรรยาบรรณ, จริยธรรม, มนุษยธรรม, มโนธรรม, ศีลธรรม
จุกจิก, จุบจิบ
ฉกรรจ์, สาหัส
ชั่วกัลปาวสาน, ชั่วนาตาปี, ชั่วนิจนิรันดร์, นิรันดร
ตกแต่ง, ตบแต่ง
ทัศนคติ, ทัศนวิสัย, วิสัยทัศน์
ทำบุญ, ทำทาน
นิกาย, ลัทธิ
บอบบาง, แบบบาง
ปฏิกิริยา, ปฏิกิริยา
ประชากร, ประชาชน, พลเมือง, ราษฎร, พสกนิกร
ประสก, โยม, อุบาสก, อุบาสิกา
พระราชบัญญัติ, พระราชกำหนด, พระราชกฤษฎีกา
พอดี, พอเหมาะ
พังเพย, สุภาษิต
ภรรยา, ภริยา
ภาพพจน์, ภาพลักษณ์
ภาวะ, สภาวะ, สภาพ
มลภาวะ-มลพิษ
แมง, แมลง
ยาเสพติด, ยาเสพย์ติด
ลาบวช, ลาสิกขา
ลิขสิทธิ์, สิทธิบัตร
วันหน้า, วันหลัง
ใส่ใจ, เอาใจใส่
หน้าปัด, หน้าปัทม์
หัวมงกุฎท้ายมังกร, หัวมังกุท้ายมังกร
องค์กร, องค์การ
อาศัยที่, อาศัยว่า
อิริยาบถ, อิริยาบถ
อุทาหรณ์, อุทธาหรณ์
กีฬาอีสปอร์ตในเอเชียนเกมส์ 2022

| อีสปอร์ต  ในเอเชียนเกมส์ 2022 |
| --- | --- |

สนาม: สนามอีสปอร์ตเขตเซียะเฉิง
วันที่: 10-25 กันยายน พ.ศ. 2565
← 2018
กีฬาอีสปอร์ตในเอเชียนเกมส์ 2022 เป็นการแข่งขันกีฬาหนึ่งใน 37 ชนิดที่จะแข่งขันในกีฬาเอเชียนเกมส์ 2022 ซึ่งจะจัดขึ้นที่เมืองหางโจว ประเทศจีน ตั้งแต่วันที่ 10 ถึง 25 กันยายน พ.ศ. 2565 นี่จะเป็นครั้งแรกที่อีสปอร์ตจะเป็นการแข่งขันชิงเหรียญรางวัลอย่างเป็นทางการในเอเชียนเกมส์และเป็นครั้งที่สองในการแข่งขันกีฬาหลายประเภท โดยครั้งล่าสุดคือในซีเกมส์ 2019 ที่ฟิลิปปินส์ ในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2018 ที่กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ได้มีการเพิ่ม 5 เกมส์เป็นกีฬาสาธิต ในปี ค.ศ. 2022 จะมีการแข่งขันชิงเหรียญรางวัลทั้งหมด 7 รายการ และการแข่งขันสาธิต 2 รายการ
รายชื่อเกมที่ใช้ในการแข่งขัน > อีเวนท์หลัก

พับจีโมบายล์ (เอเชียนเกมส์เวอร์ชัน)
โดตา 2
เฮิร์ธสโตน (ถูกถอดออกจากการการแข่งขันเนื่องจากบลิซซาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ยุติการให้บริการในจีนแผ่นดินใหญ่ตั้งแต่เดือนมกราคม 2023)
ลีกออฟเลเจ็นดส์
ฟีฟ่า ออนไลน์
สตรีทไฟเตอร์ V
อารีนาออฟเวเลอร์ (เอเชียนเกมส์เวอร์ชัน)
ดรีมออฟเดอะทรีคิงดอมส์ 2
รายชื่อเกมที่ใช้ในการแข่งขัน > อีเวนท์สาธิต

AESF Robot Masters
AESF VR Sports
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| อารีนาออฟเวเลอร์  รายละเอียด |  จีน Sun Linwei Luo Siyuan Lin Heng Chi Xiaoming Xu Bicheng Jiang Tao |  มาเลเซีย Lai Chia Chien Nicholas Ng Khai Shuan Ong Jun Yang Eng Jun Hao Yong Zhan Quan Chong Han Hui |  ไทย วัชรนันท์ ถาวร อนุศักดิ์ แม้นผดุง กวี วชิราพัศ สรวัชร์ บุญพรม ชัยุตม์ สืบค้า |
| Dota 2 รายละเอียด |  จีน Wang Chunyu Lu Yao Yang Shenyi Zhao Zixing Yu Yajun Xiong Jiahan |  มองโกเลีย Bilguun Altanginj Sukhbat Otgondavaa Munkh-Erdene Battsooj Batbayasgalan Narankhand Tugstur Dashzevge |  มาเลเซีย Chan Kok Hong Cheng Jin Xiang Ng Wei Poong Thiay Jun Wen Tue Soon Chuan Yap Jian Wei |
| Dream Three Kingdoms 2 รายละเอียด |  จีน Cheng Long Cheng Hu Fu Haojie Yao Xing Zhou Ke Guo Runmin |  ฮ่องกง Law Hing Lung Chan Cheuk Kit Yip Ho Lam Yuen Pak Lam Yip Wai Lam |  ไทย วีฤทธิ์ โพธิ์พันธุ์   พชร ทองเอี่ยม  ชัชพล จันทร   ธีรภัทร์ สุภอัศม์เดช   วรัญชัย สุกรินทร์   อรรถกฤษ สมรรถกิจวณิช |
| ฟีฟ่า ออนไลน์ รายละเอียด | ธีเดช ทรงสายสกุล  ประเทศไทย | พัฒนศักดิ์ วรนันท์  ประเทศไทย | Kwak Jun-hyouk  ประเทศเกาหลีใต้ |
| League of Legends รายละเอียด |  เกาหลีใต้ Seo Jin-hyeok Park Jae-hyeok Jung Ji-hun Lee Sang-hyeok Ryu Min-seok Choi Woo-je |  จีนไทเป Chu Jun-lan Hu Shuo-chieh Xu Shi-jie Hung Hao-hsuan Chiu Tzu-chuan SU Chia-hsiang Chiu Tzu-chuan |  จีน Chen Zebin Tian Ye Peng Lixun Zhao Lijie Zhao Jiahao Zhuo Ding |
| Peacekeeper Elite  รายละเอียด |  จีน Zhu Bocheng Zhang Jianhui Liu Yunyu Huang Can Chen Yumeng |  เกาหลีใต้ Park Sang-cheol Kwon Soon-bin Kim Dong-hyeon Kim Sung-hyun Choi Young-jae |  จีนไทเป Wang Chin-hung Chiang Chien-ting Wang Bo-zhi Chen Hung-ming Tsai Cheng-fu |
| Street Fighter V: Champion Edition รายละเอียด | Kim Kwan-woo  ประเทศเกาหลีใต้ | Hsiang Yu-lin  จีนไทเป | Lin Li-Wei  จีนไทเป |
ตารางสรุปเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ (จีน)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน (CHN)* | 4 | 0 | 1 | 5 |
| 2 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 2 | 1 | 1 | 4 |
| 3 |  ไทย (THA) | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 4 |  จีนไทเป (TPE) | 0 | 2 | 2 | 4 |
| 5 |  มาเลเซีย (MAS) | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 6 |  มองโกเลีย (MGL) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 6 |  ฮ่องกง (HKG) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| รวม (7 ประเทศ) | รวม (7 ประเทศ) | 7 | 7 | 7 | 21 |
ครามป่าใบแหลม

| ครามป่าใบแหลม |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไฟลัม:: Angiosperms
ชั้น:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Indigofera
สปีชีส์:: I.  sootepensis
Varietas:: acutifolia
Trinomial name
 Indigofera sootepensis acutifolia 
ครามป่าใบแหลม ชื่อวิทยาศาสตร์:  Indigofera sootepensis subsp. acutifolia เป็นพืชในสกุลคราม กิ่งอ่อนมีขนแขนยาวเท่ากัน ใบประกอบแบบขนนก ปลายใบมีติ่งแหลม ดอกช่อ กลีบดอกสีชมพูหรือแดง ฝักตรง ทรงกระบอก มีขนหนาแน่น เมล็ดเกลี้ยง เป็นพืชถิ่นเดียวในประเทศไทย
คณะกรรมการศูนย์กลาง ชุดที่ 10 ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว

คณะกรรมการศูนย์กลาง ชุดที่ 10 ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว ได้รับเลือกในกองประชุมใหญ่ ครั้งที่ 10 ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวใน ค.ศ. 2016 ประกอบด้วยสมาชิก 69 คน กับสมาชิกสำรอง 8 คน
สมาชิก > ผู้แทน

| อันดับ | ชื่อ | อักษรลาว | คณะกรรมการศูนย์กลาง ชุดที่ 11> การเปลี่ยนแปลง | คณะกรรมการศูนย์กลาง ชุดที่ 11> อันดับ | เพศ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | วอละจิด, บุนคำบุนคำ วอละจิด | ບຸນຄໍາ ວໍລະຈິດ | สมาชิก | 39 | หญิง |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 2 | นามมะวง, บัวคงบัวคง นามมะวง | ບົວຄົງ ນາມມະວົງ | สมาชิก | 40 | ชาย |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 3 | สิดพะไซ, สอนไซสอนไซ สิดพะไซ | ສອນໄຊ ສິດພະໄຊ | สมาชิก | 41 | ชาย |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 4 | ขัดติยะ, ใบคำใบคำ ขัดติยะ | ໃບຄໍາ ຂັດຕິຍະ | สมาชิก | 42 | หญิง |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 5 | สูนนะลาด, อาลุนไซอาลุนไซ สูนนะลาด | ອາລຸນໄຊ ສູນນະລາດ | สมาชิก | 43 | ชาย |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 6 | วิยะเกด, สวนสะหวันสวนสะหวัน วิยะเกด | ສວນສະຫວັນ ວິຍະເກດ | สมาชิก | 44 | หญิง |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 7 | ไซยะสอน, โพไซโพไซ ไซยะสอน | ໂພໄຊ ໄຊຍະສອນ | สมาชิก | 45 | ชาย |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 8 | นะวงไซ, ลาวปาวซงลาวปาวซง นะวงไซ | ລາວປາວຊົງ ນະວົງໄຊ | สมาชิก | 46 | ชาย |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
อ้างอิง:
ครามสยาม

| ครามสยาม |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไฟลัม:: Angiosperms
ชั้น:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Indigofera
สปีชีส์:: I.  hendecaphylla
Varietas:: siamensis
ชื่อทวินาม
Indigofera hendecaphylla var. siamensis 

ครามสยาม ชื่อวิทยาศาสตร์:  Indigofera hendecaphylla var. siamensis  เป็นพืชในสกุลคราม เป็นไม้พุ่มทอดเลื้อย กิ่งอ่อนมีขนรูปตัว T แขนยาวเท่ากัน ใบประกอบแบบขนนก ดอกช่อยาว กลีบดอกสีชมพูฝักทรงกระบอก เหยียดตรง เมล็ดทรงกระบอก พบในเวียดนาม ในไทยพบในภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคตะวันออก และภาคตะวันตกเฉียงใต้
จาชินจังดร็อปคิก

| --- | --- |
จาชินจังดร็อปคิก

邪神ちゃんドロップキック (Jashin-chan Doroppukikku)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Dropkick on My Devil!
แนว: สุขนาฏกรรม
มังงะ
เขียนโดย: ยูกิโอะ
สำนักพิมพ์: Flex Comix
นิตยสาร: Comic Meteor
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: เมษายน พ.ศ. 2555 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 21
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ฮิการุ ซาโต
เขียนบทโดย: คาซูยูกิ ฟูเดยาซุ โมโมโกะ มูรากามิ
ดนตรีโดย: ยูกิ คูริฮาระ ยูซูรุ จิมมะ
สตูดิโอ: Nomad
เครือข่าย: BS-Fuji, Tokyo MX, Sun TV, CTC, GYT, Mie TV, RNC, AT-X
ฉาย:  9 กรกฎาคม พ.ศ. 2561  –  17 กันยายน พ.ศ. 2561
ตอน: 12
อนิเมะโทรทัศน์
จาชินจังดร็อปคิก'
กำกับโดย: ฮิการุ ซาโต
เขียนบทโดย: คาซูยูกิ ฟูเดยาซุ โมโมโกะ มูรากามิ
ดนตรีโดย: ยูกิ คูริฮาระ ยูซูรุ จิมมะ
สตูดิโอ: Nomad
เครือข่าย: Tokyo MX, GYT, Sun TV, UHB
ฉาย:  6 เมษายน พ.ศ. 2563  –  15 มิถุนายน พ.ศ. 2563
ตอน: 11 + 1 ตอนพิเศษ
อนิเมะโทรทัศน์
จาชินจังดร็อปคิก X
กำกับโดย: ฮิการุ ซาโต ทากุ ยามาดะ
เขียนบทโดย: คาซูยูกิ ฟูเดยาซุ โมโมโกะ มูรากามิ
ดนตรีโดย: Supa Love
สตูดิโอ: Nomad
เครือข่าย: TV Tokyo, UHB, BS NTV, BS Fuji, AT-X, KTN
ฉาย:  6 กรกฎาคม พ.ศ. 2565  –  21 กันยายน พ.ศ. 2565
ตอน: 12
ภาพยนตร์อนิเมะโทรทัศน์
จาชินจังดร็อปคิก เซกิมัตสึ-เฮ็ง
สตูดิโอ: Makaria
เครือข่าย: BS NTV
ฉาย: 27 ธันวาคม พ.ศ. 2566
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
จาชินจังดร็อปคิก (ญี่ปุ่น: 邪神ちゃんドロップキック; โรมาจิ: Jashin-chan Doroppukikku) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยยูกิโอะ เริ่มเผยแพร่ในนิตยสารออนไลน์ Comic Meteor ของบริษัท Flex Comix ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2555 และได้รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่มถึงเล่มที่ 21 เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Nomad ออกอากาศทางช่อง BS-Fuji ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2561 กับสตรีมออนไลน์เพิ่มเติมอีกหนึ่งตอนเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2563 ฤดูกาลที่ 3 ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2565 อนิเมะโทรทัศน์ตอนพิเศษชื่อว่า จาชินจังดร็อปคิก เซกิมัตสึ-เฮ็ง ออกอากาศในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566
เรื่องย่อ

แม่มดมนุษย์ชาวญี่ปุ่นชื่อฮานาโซโนะ ยูริเนะได้ทำพิธีอัญเชิญลาเมียชื่อจาชิน ("เทพแห่งความชั่วร้าย") จากนรก จาชินไม่สามารถกลับไปนรกด้วยตนเองได้ จึงใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการพยายามฆ่ายูริเนะซึ่งไม่เคยสำเร็จ ขณะเดียวกันก็ได้ดำเนินชีวิตประจำวันร่วมกับยูริเนะและคนรู้จักอื่น ๆ ทั้งจากสวรรค์และนรก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
จาชินจังดร็อปคิก (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ครามสมิตินันท์

| ครามสมิตินันท์ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไฟลัม:: Angiosperms
ชั้น:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Indigofera
สปีชีส์:: I.  smitinandii
ชื่อทวินาม
Indigofera smitinandii 

ครามสมิตินันท์  ชื่อวิทยาศาสตร์:  Indigofera smitinandii เป็นพืชในสกุลคราม กิ่งอ่อนมีขนแขนยาวเท่ากัน ใบประกอบแบบขนนก ดอกช่อ กลีบดอกสีม่วงอ่อน เป็นพืชถิ่นเดียวในประเทศไทย
การสถาปนายูโกสลาเวีย

| --- | --- |
นิทัศน์แสดงเวลาในการรวมชาติของดินแดนต่าง ๆ เพื่อก่อตั้งเป็นรัฐยูโกสลาเวีย:   บานัต บาชกา และบาราญาa   ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร   รัฐแห่งชาวสโลวีน โครแอต และเซิร์บ   ราชอาณาจักรเซอร์เบีย
ชื่อพื้นเมือง:  Nastanak Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca
วันที่: 29 ตุลาคม ค.ศ. 1918 – 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918 (1918-10-29 – 1918-12-01)
ผู้เข้าร่วม:  ราชอาณาจักรเซอร์เบีย รัฐแห่งชาวสโลวีน โครแอต และเซิร์บ  ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร
a เซอร์เบียเข้ายึดครองสาธารณรัฐบานัต ซึ่งเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฮังการี และได้ก่อตั้งบานัต บาชกา และบาราญาในพื้นที่บางส่วนของสาธารณรัฐบานัตเดิม จึงทำให้มีฐานะเทียบเท่าจังหวัดหนึ่งของราชอาณาจักรเท่านั้น
ยูโกสลาเวียในเอเดรียติก (ป. 1935 โดย ดรากูติน อินคอสตรี เมดันจัค)
ยูโกสลาเวีย เป็นแนวคิดของรัฐในหมู่กลุ่มปัญญาชนชาวสลาฟใต้และมวลชนที่ได้รับความนิยมในเวลาต่อมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ซึ่งถึงจุดสูงสุดในการตระหนักรู้หลังจากการล่มสลายของออสเตรีย-ฮังการีในปี 1918 เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 และการก่อตั้งราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน อย่างไรก็ตาม ราชอาณาจักรนี้เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อเรียกขานว่า ยูโกสลาเวีย (หรือรูปแบบอื่นที่คล้ายคลึงกัน) ในปี 1929 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย" อย่างเป็นทางการ
คณะกรรมการยูโกสลาเวีย

ในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่ 1 (ซึ่งเริ่มต้นในปี 1914) บุคคลสำคัญทางการเมืองจำนวนหนึ่ง รวมถึง อันเต ทรุมบิช, อีวาน เมสโทรวิช, นิโคลา สโตยาดิโนวิช และคนอื่นๆ จากดินแดนสลาฟใต้ภายใต้จักรวรรดิฮับส์บูร์กได้หลบหนีไปยังลอนดอน จัดตั้งคณะกรรมการเพื่อเป็นตัวแทนของชาวสลาฟใต้ของออสเตรีย-ฮังการี โดยเลือกลอนดอนเป็นสำนักงานใหญ่[ต้องการอ้างอิง]
คณะกรรมการยูโกสลาเวียก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 เมษายน 1915 ในลอนดอน และเริ่มระดมทุน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ชาวสลาฟใต้ที่อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกา ชาวยูโกสลาเวียเหล่านี้เป็นชาวเซิร์บ ชาวโครแอต และชาวสโลวีน ซึ่งแสดงตนว่าเคลื่อนไหวมุ่งสู่ยูโกสลาเวียหรือรัฐสลาฟใต้เพียงรัฐเดียว ชาวยูโกสลาเวียที่ถูกเนรเทศซึ่งอาศัยอยู่ในอเมริกาเหนือและอังกฤษเป็นผู้สนับสนุนหลักของคณะกรรมการยูโกสลาเวีย เนื่องจากความไว้ใจของพวกเขา สมาชิกของคณะกรรมการยูโกสลาเวียจึงสามารถทำให้รัฐบาลพันธมิตรทราบความคิดเห็นของพวกเขา ซึ่งเริ่มจริงจังกับพวกเขามากขึ้นเมื่อชะตากรรมของออสเตรีย-ฮังการีเริ่มไม่แน่นอนมากขึ้น[ต้องการอ้างอิง]
ในขณะที่เป้าหมายพื้นฐานของคณะกรรมการคือการรวมดินแดนสลาฟใต้ของฮับส์บวร์ก เข้ากับราชอาณาจักรเซอร์เบีย (ซึ่งเป็นอิสระในเวลานั้น) ข้อกังวลในทันทีก็คือการขัดขวางการอ้างสิทธิ์ของอิตาลีในดินแดนฮับส์บูร์กในอิสเตรีย และ แดลเมเชียในปี 1915 ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ล่อลวงชาวอิตาลีเข้าสู่สงครามโดยสัญญาว่าจะได้ดินแดนจำนวนมากเป็นการแลกเปลี่ยน ตามสนธิสัญญาลับแห่งลอนดอน สิ่งเหล่านี้รวมถึงอิสเตรียและพื้นที่ส่วนใหญ่ของแดลเมเชียซึ่งมีประชากรชาวอิตาลีและสลาฟผสมกัน
คณะกรรมการยูโกสลาเวีย > คำประกาศคอร์ฟู

ในปี 1916 รัฐสภาเซอร์เบียพลัดถิ่นตัดสินใจสนับสนุนการสร้างราชอาณาจักรยูโกสลาเวียในการประชุมภายในโรงละครเทศบาลแห่งคอร์ฟู. ระหว่างเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม 1917 คณะกรรมการยูโกสลาเวียได้พบกับรัฐบาลเซอร์เบียในคอร์ฟู และในวันที่ 20 กรกฎาคม มีการออกประกาศที่วางรากฐานสำหรับรัฐหลังสงคราม คำปรารภระบุว่าชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีเนีย "เหมือนกันทางสายเลือด ทางภาษา โดยความรู้สึกเป็นเอกภาพ โดยความต่อเนื่องและสมบูรณ์ของดินแดนที่พวกเขาอาศัยอยู่อย่างไม่มีการแบ่งแยก และโดยผลประโยชน์ที่สำคัญร่วมกันในความอยู่รอดของชาติ และพัฒนาชีวิตทางศีลธรรมและทางวัตถุอย่างหลากหลาย” รัฐในอนาคตจะถูกเรียกว่าราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน และจะเป็นระบอบรัฐธรรมนูญภายใต้ราชวงศ์คาราจอเจวิช
รัฐแห่งชาวสโลวีน โครแอต และเซิร์บ

บทความหลัก: รัฐแห่งชาวสโลวีน โครแอต และเซิร์บ
เมื่อจักรวรรดิฮับส์บูร์กล่มสลาย สภาแห่งชาติสโลวีน โครแอต และเซิร์บที่ฝักใฝ่ฝ่ายปกครองได้เข้ายึดอำนาจในซาเกร็บเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 1918 วันที่ 29 ตุลาคม โครเอเชียเซบอร์ (รัฐสภา) ของยูโกสลาเวียประกาศเอกราชและมอบอำนาจอธิปไตยในรัฐสโลวีน โครแอตและเซิร์บ และอีกสองวันต่อมาก็ประกาศความประสงค์ที่จะเข้าสู่สถานะรวมกับเซอร์เบียและมอนเตเนโกร หลังจากนั้นไม่นานในวันที่ 5 พฤศจิกายน สภาแห่งชาติในซาเกร็บได้ขอความช่วยเหลือจากทหารเซอร์เบียในการควบคุมอนาธิปไตยในโครเอเชีย เนื่องจากความช่วยเหลือไม่มาถึงก่อนสิ้นเดือนพฤศจิกายน สภาแห่งชาติจึงขอความช่วยเหลือจากกองทัพเซอร์เบียอีกครั้งเนื่องจาก: "ประชากรอยู่ในการจลาจล เรามีความโกลาหลโดยสิ้นเชิง และมีเพียงกองทัพเซอร์เบียเท่านั้นที่สามารถฟื้นฟูความสงบเรียบร้อยได้"
คณะกรรมการยูโกสลาเวียได้รับมอบหมายให้เป็นตัวแทนของรัฐใหม่ในต่างประเทศ อย่างไรก็ตามการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นทันทีเกี่ยวกับเงื่อนไขของสหภาพที่เสนอกับเซอร์เบีย สเวทอซาร์ ปรีบิเชวิช ชาวเซิร์บเชื้อสายโครเอเชีย ผู้นำกลุ่มพันธมิตรโครเอเชีย-เซอร์เบียและรองประธานาธิบดีแห่งรัฐ ต้องการให้มีสหภาพทันทีและไม่มีเงื่อนไข คนอื่นๆ (ที่ไม่ใช่ชาวเซิร์บ) ซึ่งนิยมรัฐบาลกลางยูโกสลาเวียลังเลใจมากกว่า ผู้นำของฝ่ายตรงข้ามคือ สเตปาน ราดิช ซึ่งเรียกร้องให้มีการจัดตั้งสมาพันธรัฐสลาฟใต้ ซึ่งจะมีประมุขแห่งรัฐสามคน: กษัตริย์เซอร์เบีย, โครเอเชีย และประธานสภาแห่งชาติสโลวีเนีย ในความคิดของเขา สมาพันธรัฐจะต้องมีรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ กระทรวงกลาโหมและการแจกจ่ายอาหารเท่านั้น ข้อเสนอนี้ถูกปฏิเสธโดยสภาแห่งชาติของรัฐสโลวีน โครแอต และเซิร์บ เป็นตัวอย่างของการแบ่งแยกดินแดน สภาแห่งชาติซึ่งในความเป็นจริงแล้วมีอำนาจจำกัด กลัวว่าเซอร์เบียจะผนวกดินแดนฮับส์บูร์กเดิม ในทางกลับกัน ชาวอิตาลีกำลังเคลื่อนไหวเพื่อยึดดินแดนมากกว่าที่พวกเขาได้รับในสนธิสัญญาลอนดอน[ต้องการอ้างอิง]
ความคิดเห็นทางการเมืองแตกแยก และรัฐมนตรีของเซอร์เบียกล่าวว่าหากชาวโครแอตยืนกรานในสาธารณรัฐของตนเองหรือต้องการเอกราช เซอร์เบียก็จะยึดพื้นที่ที่เป็นที่อยู่อาศัยของชาวเซิร์บและควบคุมโดยกองทัพเซอร์เบียอยู่แล้ว หลังจากการถกเถียงกันอย่างมากและหลังจากที่เซอร์เมียซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพเซอร์เบียประกาศแยกตัว สภาแห่งชาติตกลงที่จะรวมเป็นหนึ่งกับเซอร์เบีย แม้ว่าคำประกาศจะระบุว่าองค์กรสุดท้ายของรัฐควรถูกปล่อยให้เป็นสภาร่างรัฐธรรมนูญในอนาคตซึ่งจะ ตัดสินใจขั้นสุดท้ายด้วยเสียงข้างมากสองในสามเท่านั้น[ต้องการอ้างอิง]
ด้วยการยอมรับของสภาแห่งชาติ ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีนจึงได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 1918 ในกรุงเบลเกรด
ราชอาณาจักรเซอร์เบีย

ดูเพิ่ม: ราชอาณาจักรเซอร์เบีย
ในการทัพในเซอร์เบียปี 1915 กองทัพเซอร์เบียประสบความพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิงจากฝ่ายมหาอำนาจกลาง และเซอร์เบียถูกยึดครอง อย่างไรก็ตาม หลังจากรวมกำลังคอร์ฟูแล้ว ชาวเซอร์เบียก็กลับมาร่วมรบในปี 1917 ที่แนวรบมาซิโดเนียร่วมกับกองกำลังอื่นๆ กองทัพเซอร์เบียและฝรั่งเศสเริ่มเอาชนะกองกำลังออสเตรีย-ฮังการีและบัลแกเรียในหุบเขาวาร์ดาร์ในเดือนกันยายน 1917 และในวันที่ 30 กันยายน 1917 บัลแกเรียยอมจำนน หนึ่งเดือนต่อมาในสมรภูมิวิตโตริโอ เวเนโต กองทัพออสเตรีย-ฮังการีกลุ่มสุดท้ายพ่ายแพ้และจักรวรรดิล่มสลาย[ต้องการอ้างอิง]
กองกำลังทหารเซอร์เบียเข้ายึดครองดินแดนของราชอาณาจักรเซอร์เบียอย่างรวดเร็ว (รวมถึงมาซิโดเนียเหนือในปัจจุบัน) เช่นเดียวกับของราชอาณาจักรมอนเตเนโกร บานัท บาชคา และบารันยา และเซอร์เมีย แต่หยุดอยู่ที่ชายแดนของดินแดนฮับส์บูร์กอื่น ๆ ที่ จะก่อตั้งรัฐแห่งชาวสโลวีน โครแอต และเซิร์บที่มีอายุสั้น โดยคาดว่าจะมีการรวมเป็นหนึ่งอย่างเป็นทางการระหว่างพวกเขากับเซอร์เบีย[ต้องการอ้างอิง]
แผนที่แสดงอาณาเขตของ ราชรัฐเซอร์เบีย และ ราชอาณาจักรเซอร์เบีย (1817–1913)
เซอร์เบีย (1918) ระหว่างการแบ่งเขตทางทหารหลังสงครามโลกครั้งที่ 1
ราชอาณาจักรเซอร์เบีย > เซอร์เมีย

หลังจากการล่มสลายของออสเตรีย-ฮังการี เซอร์เมียกลายเป็นส่วนหนึ่งของรัฐสโลเวเนีย โครแอต และเซิร์บที่ตั้งขึ้นใหม่ เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม 1918 รัฐสภาแห่งราชอาณาจักรโครเอเชีย-สลาโวเนีย (อาณาจักรปกครองตนเองในจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี) ได้ตัดความสัมพันธ์กับเวียนนาและบูดาเปสต์ ในวันที่ 5 พฤศจิกายน 1918 เมืองเซมุน ได้เชิญกองทัพเซอร์เบียมาปกป้องเมืองจากการถอนกำลังของฝ่ายมหาอำนาจกลาง เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 1918 ตามการตัดสินใจของตนเอง เจ้าหน้าที่รัฐสภาท้องถิ่นจากพื้นที่ที่มีชาวเซิร์บของซีร์เมีย ซึ่งตามประวัติศาสตร์สอดคล้องกับวอยวอดชิพ เซอร์เบียได้จัดตั้งสภาแห่งชาติขึ้นในรูมา สมาชิกจากส่วนตะวันตกของมณฑล ซึ่งส่วนใหญ่อาศัยอยู่โดยกลุ่มชาติพันธุ์โครแอต (ภูมิภาคโซคาดิยา) ไม่มีตัวแทนในสภานี้ สภาแห่งชาติ เกรงว่าการรวมชาติจะไม่ประสบผลสำเร็จ และกังวลว่าผู้นำในซาเกร็บกำลังเผชิญกับความยากลำบากมากมายและดำเนินการได้ช้า จึงตัดสินใจเข้าร่วมในการสร้างรัฐร่วมกันของชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน นอกจากนี้สภายังตัดสินใจว่า ในกรณีที่โครงการรวมชาติดังกล่าวยังไม่เกิดขึ้นจริง โครงการดังกล่าวจะเข้าร่วมเป็นรัฐโดยเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินของประชาชนเซอร์เบีย[ต้องการอ้างอิง]
เซอร์เมียตอนเป็นส่วนหนึ่งของ วอยวอดีนาเซอร์เบีย (1848–1849)
อาณาเขตของเซอร์เมีย (1882–1918)
ราชอาณาจักรเซอร์เบีย > มอนเตเนโกร

ดูเพิ่ม: ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร
มอนเตเนโกรถูกสร้างขึ้นโดยความปรารถนาของชาติในการปลดปล่อยดินแดนที่เป็นของรัฐซีตา ภายหลังการรวมดินแดนสลาฟใต้เข้าด้วยกัน และยังคงอนุรักษ์นิยมในอุดมการณ์เมื่อเทียบกับส่วนอื่น ๆ ของยูโกสลาเวียในอนาคต ในปี 1848 เจบิชอป และ เจ้าชายปีเตอร์ ปีเตวิช นเยกอส ยอมรับข้อเสนอที่ได้รับแรงบันดาลใจจากซาเกร็บจากรัฐบาลเซอร์เบียในการสร้างรัฐร่วมกันของชาวสลาฟทางตอนใต้ทั้งหมดที่รู้จักกันในชื่อ "ยูโกสลาเวีย" และให้ความร่วมมือในเรื่องนี้ แต่ก่อนอื่นขอให้รวมชาติเซิร์บเข้าด้วยกันและ ต่อมากับบัลแกเรียและโครแอต ในปี 1907 ลัทธิรัฐสภาถือกำเนิดขึ้นในมอนเตเนโกร และพรรคการเมืองพรรคแรกคือพรรคประชาชนได้แสดงความต้องการที่จะร่วมมือและผูกมัดกับชนชาติสลาฟอื่น ๆ พร้อมกับการรวมชาติและการปลดปล่อยชาวเซอร์เบีย ค่อยๆ เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความสัมพันธ์ที่เย็นชากับเซอร์เบีย และผิดหวังที่เขาและประเทศของเขาสูญเสียเจ้าคณะในการปฏิวัติเซิร์บ สมเด็จพระราชาธิบดีนิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกรทรงยอมรับการรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเซอร์เบีย และในปี 1914 ทรงริเริ่มกระบวนการดังกล่าว แต่ถูกขัดจังหวะโดยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขายังยอมรับแนวคิดของราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย[ต้องการอ้างอิง]
ไม่นานหลังจากเข้าสู่สงครามกับเซอร์เบียเพื่อสนับสนุนการหลบหนีของกองทัพเซอร์เบียไปยังกรีซ ราชอาณาจักรมอนเตเนโกรก็ถูกกองทัพออสเตรีย-ฮังการียึดครองในช่วงต้นปี 1916 ในช่วงที่เซอร์เบียลี้ภัยและอำนาจพันธมิตรอื่น ๆ ทั้งหมดยอมรับรัฐบาลของกษัตริย์ - พลัดถิ่นในฐานะรัฐบาลมอนเตเนโกร ในฤดูใบไม้ผลิปี 1916 กษัตริย์ได้ประกาศให้ อันดริยา ราโดวิช เป็นนายกรัฐมนตรี เขาก่อตั้งคณะกรรมการแห่งชาติเพื่อการรวมชาติกับเซอร์เบียในปี 1917 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลเซอร์เบียของ นิโคลา ปาซิช ในปี 1918 ฝ่ายสัมพันธมิตรเข้าควบคุมมอนเตเนโกรและมอบหมายภารกิจร่วมกันในการยึดครอง เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 1918 รัฐบาลเซอร์เบียได้แต่งตั้ง "คณะกรรมการบริหารกลางเพื่อการรวมเซอร์เบียและมอนเตเนโกร" ที่จะจัดระเบียบกระบวนการรวมชาติ สิบวันต่อมา คณะกรรมการตัดสินใจกำหนดการเลือกตั้งทั่วประเทศด้วยกฎหมายเลือกตั้งใหม่
ด้วยการตัดสินใจที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญมอนเตเนโกร คณะกรรมการที่ก่อตั้งโดยเซอร์เบียได้ยกเลิกรัฐสภามอนเตเนโกรและกลับคำสั่งของกษัตริย์สำหรับในวันแรกหลังจากการลงนามสงบศึก เหตุผลอย่างเป็นทางการสำหรับการตัดสินใจนี้คือ 2 ต่อ 5 ของสมาชิกรัฐสภาอยู่ต่างประเทศ ทำให้จำเป็นต้องเลือกสมาชิกใหม่การเลือกตั้งจัดขึ้นโดยไม่มีรายชื่อผู้มีสิทธิเลือกตั้ง และมีรายงานว่าการลงคะแนนถูกควบคุมโดยเจ้าหน้าที่จากเซอร์เบีย  สมัชชาพอดกอรีตซา (อย่างเป็นทางการคือสมัชชาใหญ่แห่งชาติของชาวเซิร์บในมอนเตเนโกร) ได้รับการเลือกตั้งด้วยวิธีนั้นและถูกคุมโดยกองทหารเซอร์เบีย ตัดสินใจเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461 ให้ถอดถอนกษัตริย์และราชวงศ์เปโตรวิก-นเยกอส เพื่อสนับสนุนราชวงศ์คาราจอเจวิชและรวมเป็นหนึ่งกับเซอร์เบีย โดยอยู่ระหว่างการรวมรัฐเซิร์บ โครแอต และสโลวีเนียเข้าด้วยกัน[ต้องการอ้างอิง]
สมัชชาพอดกอรีตซา ได้เลือกคณะผู้บริหารชั่วคราวที่รู้จักกันในชื่อ "คณะกรรมการมอนเตเนโกรเพื่อความสามัคคีกับเซอร์เบีย" ภายใต้ มาร์โค ดาโควิช ซึ่งดูแลการรวมมอนเตเนโกร จนกระทั่งถุกเข้ายึดครองในวันที่ 23 เมษายน 1929 สมัชชายังได้เลือกผู้แทนของตนเข้าสู่สภาแห่งชาติชั่วคราว ตัวแทนของราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน[ต้องการอ้างอิง]
ปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์เหล่านี้ทวีความรุนแรงขึ้นในต้นปี 1929 สู่การจลาจลคริสต์มาสโดยฝ่ายตรงข้ามของการผนวก ผู้นำระหว่างประเทศต่อต้านการจลาจลและกองกำลังเซอร์เบียปราบปรามการก่อจลาจลอย่างรุนแรง
ราชอาณาจักรเซอร์เบีย > บัลแกเรีย

บัลแกเรียต่อสู้กับฝ่ายมหาอำนาจกลางในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งแพ้สงคราม ในขั้นต้น ฝ่ายสัมพันธมิตรพยายามเกลี้ยกล่อมให้ประเทศเข้าร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตรโดยให้เซอร์เบียยกพื้นที่ส่วนใหญ่ของมาซิโดเนียให้กับบัลแกเรียเพื่อแลกกับการได้บอสเนีย-เฮอร์เซโกวีนาและทางออกสู่ทะเลตามสนธิสัญญาลอนดอนในปี 1915 รัฐบาลเซอร์เบียไม่เต็มใจ เพื่อยืนยันข้อเสนอนี้อย่างเป็นทางการ และในที่สุด บัลแกเรียก็เข้าร่วมกับฝ่ายมหาอำนาจกลาง อย่างไรก็ตาม เมื่อสิ้นสุดสงคราม นักการเมืองบัลแกเรียหลายคนเริ่มสนใจที่จะเข้าร่วมรัฐยูโกสลาเวียที่ตั้งขึ้นใหม่ ควบคู่ไปกับผู้สนับสนุนบัลแกเรียที่ยังหลงเหลืออยู่ของรัฐสลาฟใต้ที่เป็นเอกภาพ เช่น อเล็กซานดาร์ สตัมโบลีสกี เหตุผลของพวกเขารวมถึงเพื่อหลีกเลี่ยงการจ่ายค่าปฏิกรรมสงครามสำหรับการสู้รบกับพันธมิตรและเพื่อรวมเป็นหนึ่งกับพี่น้องชาติพันธุ์ในมาซิโดเนีย แผนแรกเริ่มที่ผู้นำเซอร์เบียพิจารณาคือยอมรับสนธิสัญญาลอนดอน ค.ศ. 1915 ซึ่งเซอร์เบียได้บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา สลาโวเนีย และดัลมาเชียตอนใต้ และยกมาซิโดเนียให้บัลแกเรีย จากนั้นจึงรวมเป็นรัฐยูโกสลาเวียระหว่างเซอร์เบียและบัลแกเรีย ภายใต้ข้อเสนอนี้ พื้นที่ส่วนใหญ่ของโครแอตและสโลเวเนียจะยังคงเป็นส่วนหนึ่งของระบอบกษัตริย์ออสเตรีย-ฮังการีและจะได้รับการปลดปล่อยในอนาคต แผนนี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฝ่ายสัมพันธมิตรตัดสินใจทิ้งสนธิสัญญาลอนดอนเพื่อสนับสนุนการตัดสินใจของตนเอง และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะระบอบกษัตริย์ของออสเตรีย-ฮังการีล่มสลาย ปล่อยให้พื้นที่สลาฟใต้ทั้งหมดเข้าร่วมกับรัฐยูโกสลาเวียอย่างเสรี
ผลในช่วงหลัง

ประชามติยังจัดขึ้นในจังหวัดคารินเทียซึ่งเลือกที่จะอยู่ในออสเตรีย เมืองท่าซารา (ซาดาร์) ของดัลมาเชีย และเกาะดัลมาเชียบางส่วนถูกมอบให้กับอิตาลี เมืองฟีอูเม ได้รับการประกาศให้เป็นรัฐอิสระของฟีอูเม แต่ไม่นานก็ถูกครอบครองนักกวีชาวอิตาลีและนักปฏิวัติ กาเบรียล ดันนุนซิโอ เป็นเวลาหลายเดือน กลายเป็น "รัฐอิสระ" ฟีอูเมถูกผนวกเข้ากับอิตาลีผ่านข้อตกลงทวิภาคีระหว่างโรมและเบลเกรดในปี 1924 อย่างไรก็ตาม ความตึงเครียดบริเวณพรมแดนกับอิตาลียังคงดำเนินต่อไป อิตาลีอ้างสิทธิ์ส่วนอื่น ๆ ของชายฝั่งดัลเมเชียน (ซึ่งประชากรอิตาลี-เวนิสส่วนใหญ่หลบหนีไปได้ในปี 1919-1922) ในขณะที่ยูโกสลาเวียอ้างสิทธิในอิสเตรีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอดีตชายฝั่งออสเตรียซึ่งรวมเป็นหนึ่งกับอิตาลีโดยเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิสและเป็นเมืองหลักที่มีชาวอิตาลี-เวนิสอาศัยอยู่ แต่มีประชากรในชนบทประกอบด้วยชาวสลาฟใต้ (โครแอตและสโลวีน[ต้องการอ้างอิง]
ดูเพิ่ม

ข้อสงสัยในเอเดรียติค
ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย
ยูโกสลาเวีย