stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฟูกูชิมะ

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
福島県立博物館

th
ก่อตั้ง: 18 ตุลาคม พ.ศ. 2529
ที่ตั้ง: 1-25 เมืองโจโต นครไอซูวากามัตสึ จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 37°29′19″N 139°56′6″E﻿ / ﻿37.48861°N 139.93500°E﻿ / 37.48861; 139.93500
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ (ภาษาญี่ปุ่น)
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฟูกูชิมะ (ญี่ปุ่น: 福島県立博物館; โรมาจิ: Fukushima Kenritsu Hakubutsukan) เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดในนครไอซูวากามัตสึ จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น สร้างอุทิศให้กับธรรมชาติวิทยา ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของจังหวัดฟูกูชิมะ พิพิธภัณฑ์เปิดทำการในสวนสาธารณะปราสาทสึรูงะในปี พ.ศ. 2529
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะ
แคว้นมุตสึ
ปราสาทไอซูวากามัตสึ
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาญี่ปุ่น) พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฟูกูชิมะ เก็บถาวร 31 สิงหาคม 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พายุฟ้าคะนอง

พายุฝนฟ้าคะนองตรงแบบเหนือทุ่ง
พายุฝนฟ้าคะนอง เป็นพายุชนิดหนึ่งที่ถูกจัดลักษณะโดยปรากฏการณ์จากผลกระทบของ แสง และ เสียง บนบรรยากาศของโลก ที่รู้จักกันในชื่อ ฟ้าร้อง อุตุนิยมวิทยาได้กำหนดชนิดของ เมฆ ที่เกี่ยวข้องกับพายุฝนฟ้าคะนองว่าเป็นคิวมูโลนิมบัส ปกติแล้วพายุฝนฟ้าคะนองจะมาพร้อมกับลมแรง, ฝนตกหนัก และบางครั้งมี หิมะ ฝนหิมะ ลูกเห็บ หรืออาจไม่ตกลงสู่พื้นดินเลยก็ได้ ทั้งหมดนั้นอาจเป็นสาเหตุให้เกิดลูกเห็บตกซึ่งเรียก พายุลูกเห็บ พายุฝนฟ้าคะนองอาจจะตกหนักเป็นหย่อม ๆ หรือตกหนักแบบกระจายตัวที่เรียก ซูเปอร์เซลล์ ก็ได้ พายุฝนฟ้าคะนองอย่างหนักหรือรุนแรงอาจเกิดการหมุนตัวซึ่งเรียกว่าเปอร์เซลล์ ในขณะที่พายุฝนฟ้าคะนองส่วนใหญ่เคลื่อนที่ด้วยแรงลมปกติผ่านชั้นบรรยากาศโทรโพสเฟียร์ ที่มันสถิตย์อยู่ เมื่อเกิดแรงลมพัดเฉือนในแนวตั้งเกิดขึ้นจะก่อให้เกิดการหันเหเบี่ยงเบนในทิศทางที่ลมพัดเฉือนนั้นพัดมาเป็นสาเหตุให้พายุเคลื่อนตัว
ผลของพายุฝนฟ้าคะนองที่เกิดจากการเคลื่อนตัวขึ้นลงอย่างรวดเร็วของอากาศที่อุ่นและชื้น มันก่อให้เกิดมวลอากาศที่อุ่นและชื้นขึ้นภายในและด้านหน้าของกลุ่มพายุฝนฟ้าคะนองนั้น  ในขณะที่มวลอากาศอุ่นและชื้นเคลื่อนตัวขึ้นลงนั้น มันเกิดความเย็น,กลั่นตัวจนควบแน่นและก่อตัวเป็นกลุ่มก้อนเมฆที่แผ่ตัวต่ำปกคลุมทั่วท้องฟ้าจนมาถึงความสูงเกิน 20 กม. ในขณะที่อากาศซึ่งลอยตัวสูงขึ้นจนมาถึงจุดที่กลั่นตัวเป็นหยดน้ำ, เม็ดหยดน้ำและน้ำแข็งก่อตัวและเริ่มตกลงครอบคลุมระยะทางไกลผ่านก้อนเมฆแล้วจึงตกลงสู่ผืนโลก ในขณะที่เม็ดฝนตกลงมานั้นมันปะทะกันกับเม็ดฝนอื่นและเริ่มใหญ่ขึ้นๆ เม็ดฝนที่ตกลงมายังเบื้องล่างก่อให้เกิดอากาศเย็นและชื้นซึ่งแผ่กระจายบนพื้นผิวโลก ก่อให้เกิดลมพัดแรงซึ่งเกี่ยวข้องโดยตรงกับพายุฝนฟ้าคะนองและเกิดหมอกบ้างในบางโอกาส
พายุฝนฟ้าคะนองโดยทั่วไปสามารถก่อตัวและพัฒนาในพื้นที่เฉพาะทางภูมิศาสตร์บางพื้นที่ บางครั้งพื้นที่ที่เกิดพายุฝนฟ้าคะนองถี่มักอยู่แถบเส้นละติจูดกลาง ที่ซึ่งอากาศอุ่นชื้นมักปะทะกับอากาศที่เย็นกว่า  พายุฝนฟ้าคะนองก่อให้เกิดการพัฒนาและก่อตัวของปรากฏการณ์สภาวะอากาศที่รุนแรงมากมาย พายุฝนฟ้าคะนองและปรากฏการณ์ซึ่งเกิดขึ้นตามมาก่อให้เกิดความเสี่ยงและอันตรายอย่างใหญ่หลวงต่อประชากรโลกและสภาพภูมิประเทศ ความเสียหายซึ่งเป็นผลลัพธ์จากพายุฝนฟ้าคะนองสร้างความเจ็บปวดและสูญเสียโดยตรงทั้งโดยลมกระโชกรุนแรง, ลูกเห็บขนาดใหญ่ และ น้ำท่วมฉับพลัน ซึ่งมีสาเหตุมาจากฝนถล่มหนัก พายุฝนฟ้าคะนองที่หนักกว่าสามารถก่อให้เกิด ทอร์นาโด และ พายุหมุน การศึกษาในปี 1953 พบว่าพายุฝนฟ้าคะนองโดยเฉลี่ยที่เกิดเกินหลายชั่วโมงก่อให้เกิดพลังงานเทียบเท่าระเบิดอะตอมมิคบอมบ์ 50 ลูก ที่ถูกทิ้งระเบิดที่เมืองฮิโรชิม่า ประเทศญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
พายุฝนฟ้าคะนองมี 4 ชนิด: ซิงเกิลเซลล์, กลุ่มก้อน มัลติเซลล์, แถว มัลติเซลล์ และซูปเปอร์เซลล์ พายุฝนฟ้าคะนองแบบซูปเปอร์เซลล์เป็นชนิดที่รุนแรงที่สุดและเกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์สภาวะอากาศรุนแรงและอันตรายที่สุด  เมื่อสื่อกลางในการนำพาความร้อนถูกพัดพาเข้ามาร่วมด้วยอย่างเป็นระบบและเหมาะเจาะ เฮอริเคนจะถูกก่อตัวขึ้นจากแรงลมที่พัดเฉือนเข้ามาภายในเขตร้อนและพื้นที่ใกล้เขตร้อนนั้นๆ พายุฝนฟ้าคะนองแบบร้อนชื้นและแห้งซึ่งไม่มีพายุฝนโถมกระหน่ำสามารถก่อให้เกิดไฟป่าด้วยความร้อนที่ถูกสร้างขึ้นจากเมฆฟ้าผ่า มีหลายวิธีที่ถูกใช้เพื่อศึกษาพายุฝนฟ้าคะนอง ตัวอย่างเช่น เรดาร์วัดอุณหภูมิอากาศ, สถานีวัดสภาพอากาศและภาพถ่ายวัดสภาพภูมิอากาศ อารยธรรมที่ผ่านมายึดถือตำนานความเชื่อปรัมปราต่างๆซึ่งล้วนเกี่ยวข้องกับพายุฝนฟาคะนองและวิวัฒนาการจนกระทั่งถึงปลายศตวรรษที่ 18 นอกจากโลกแล้วพายุฟ้าคะนองสามารถเกิดขึ้นบน ดาวพฤหัส, ดาวศุกร์, ดาวเสาร์ และดาวเนปจูนด้วย
ดูเพิ่ม

Burgess, D. W., R. J. Donaldson Jr., and P. R. Desrochers, 1993: Tornado detection and warning by radar. The Tornado: Its Structure, Dynamics, Prediction, and Hazards, Geophys. Monogr., No. 79, American Geophysical Union, 203–221.
Corfidi, S. F., 1998: Forecasting MCS mode and motion. Preprints 19th Conf. on Severe Local Storms, American Meteorological Society, มินนีแอโพลิส, Minnesota, pp. 626–629.
Davies, J. M., 2004: Estimations of CIN and LFC associated with tornadic and nontornadic supercells. Wea. Forecasting, 19, 714–726.
Davies, J. M., and R. H. Johns, 1993: Some wind and instability parameters associated with strong and violent tornadoes. Part I: Helicity and mean shear magnitudes. The Tornado: Its Structure, Dynamics, Prediction, and Hazards (C. Church et al., Eds.), Geophysical Monograph 79, American Geophysical Union, 573–582.
David, C. L. 1973: An objective of estimating the probability of severe thunderstorms. Preprint Eight conference of Severe Local Storms. เดนเวอร์, American Meteorological Society, 223–225.
Doswell, C.A., III, D. V. Baker, and C. A. Liles, 2002: Recognition of negative factors for severe weather potential: A case study. Wea. Forecasting, 17, 937–954.
Doswell, C.A., III, S.J. Weiss and R.H. Johns (1993): Tornado forecasting: A review. The Tornado: Its Structure, Dynamics, Prediction, and Hazards (C. Church et al., Eds), Geophys. Monogr. No. 79, American Geophysical Union, 557–571.
Johns, R. H., J. M. Davies, and P. W. Leftwich, 1993: Some wind and instability parameters associated with strong and violent tornadoes. Part II: Variations in the combinations of wind and instability parameters. The Tornado: Its Structure, Dynamics, Prediction and Hazards, Geophys. Mongr., No. 79, American Geophysical Union, 583–590.
Evans, Jeffry S.,: Examination of Derecho Environments Using Proximity Soundings. NOAA.gov
J. V. Iribarne and W.L. Godson, Atmospheric Thermodynamics, published by D. Reidel Publishing Company, ดอร์เดรชท์, the ประเทศเนเธอร์แลนด์, 1973
M. K. Yau and R. R. Rogers, Short Course in Cloud Physics, Third Edition, published by Butterworth-Heinemann, January 1, 1989, EAN 9780750632157 ISBN 0-7506-3215-1
แหล่งข้อมูลอื่น

Thunderstorm lightning in realtime – Europe เก็บถาวร 2013-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Anatomy of a thunderstorm เก็บถาวร 2006-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Electronic Journal of Severe Storms Meteorology
Social & Economic Costs of Thunderstorms & High Winds เก็บถาวร 2009-01-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน NOAA Economics
Thunderstorm photography in Germany เก็บถาวร 2007-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่แบบ:Meteorological variables
มาร์ธา วอชิงตัน

| มาร์ธา วอชิงตัน |
| --- | --- |


สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งสหรัฐ คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 30 เมษายน ค.ศ. 1789 – 4 มีนาคม ค.ศ. 1797
ประธานาธิบดี: จอร์จ วอชิงตัน
ถัดไป: เอบิเกล อดัมส์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 2 มิถุนายน ค.ศ. 1731(1731-06-02) เชสท์นัท โกรฟ รัฐเวอร์จิเนีย บริติชอเมริกา
เสียชีวิต: พฤษภาคม 22, 1802(1802-05-22) (70 ปี) เมานต์เวอร์นอน รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา
ที่ไว้ศพ: เมานต์เวอร์นอน รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา 38°42′28.4″N 77°05′09.9″W﻿ / ﻿38.707889°N 77.086083°W﻿ / 38.707889; -77.086083
คู่สมรส: ดาเนียล ปาร์คเกอร์ คัสติส (1750 - 1757)   จอร์จ วอชิงตัน (1759 - 1799)
บุตร: ดาเนียล ปาร์คเกอร์ คัสติส ฟรานเซส ปาร์คเกอร์ คัสติส จอห์น ปาร์คเกอร์ คัสติส แพทซี่ ปาร์คเกอร์ คัสติส
บุพการี: จอห์น แดนดริด์จ ฟรานเซส โจนส์
ลายมือชื่อ: 

มาร์ธา แดนดริด์จ คัสติส วอชิงตัน (2 มิถุนายน ค.ศ. 1731 – 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1802) เป็นภริยาของจอร์จ วอชิงตัน ประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐอเมริกา ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีตำแหน่งจนกระทั่งเสียชีวิต มาร์ธา วอชิงตันได้รับการพิจารณาให้เป็น สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสหรัฐอเมริกา คนแรก ในระหว่างที่มีชีวิตอยู่เธอรู้จักกันในนาม "เลดี้ วอชิงตัน"
ประวัติ

มาร์ธา วอชิงตัน เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1731  เธอเป็นบุตรสาวคนโตของเจ้าของฟาร์มใน รัฐเวอร์จิเนีย ชื่อ จอห์น แดนดริด์จ กับ เฟรนซ์ โจนน์ เธอเป็นผู้นับถือ ศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนท์
ตอนอายุ 18 ปี ได้แต่งงานกับ แดเนียล ปราค คัสติส ทั้งคู่อยู่ด้วยกันที่บ้านสวนขาว ริมชายฝั่ง แม่น้ำพามันคีร์ ไม่ไกลมากจากสวนเกาลัด เธอมีบุตรทั้งหมด 4 คนกับ คัสติส บุตรชายแดเนียล และบุตรสาวเฟรนซ์ เสียชีวิตแต่เยาว์วัย ส่วนอีก 2 คน คือ จอห์น และ มาร์ธา ยังมีชีวิตอยู่จนเติบใหญ่ จนกระทั่ง ค.ศ. 1757 คัสติสเสียชีวิต มาร์ธาได้เป็นแม่ม่ายที่รวยมากพร้อมกับมีอิสระในการควบคุมมรดกของสามีที่ตาย และได้เป็นผู้รักษาทรัพย์สินแก่บุตรของเธอ
มาร์ธา แดนดริด์จ คัสติสได้แต่งงานใหม่กับ จอร์จ วอชิงตัน ในวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1759
มาร์ธา แดนดริด์จ คัสติส ใน ค.ศ. 1757
มาลากาซี

ชาวมาลากาซี เป็นหนึ่งในสามกลุ่มชนในประเทศมาดากัสการ์ มีจำนวนมากถึง 16 ล้านคน กระจายอยู่ทั่วบริเวณกระจายตั้งแต่ มาดากัสการ์ มายอต เรอูเนียง
ภาษา

ใช้ภาษามาลากาซีสื่อสารกัน แต่ก็มีคนพูดภาษาฝรั่งเศสอยู่บ้าง
ศาสนา

ชาวมาลากาซีเดิมนับถือศาสนาพื้นเมืองเชื่อเกี่ยวกับเรื่องผีสางนางไม้ ในอดีต ราชินีแห่งมาดากัสการ์มีพระราชองค์การห้ามมิให้บุคคลใดนับถือศาสนาคริสต์ มิเช่นนั้นจะถูกโยนลงเหว ก่อนการประหารเพชฆาตจะถามก่อนว่า "เจ้าจะเลือกเทพเจ้าของราชินี หรือจะนับถือพระเยซู" ถ้าตอบว่าเลือกพระเยซู จะต้องลงเหว ถึงปัจจุบันชาวมาลากาซีส่วนใหญ่ก็ยังนับถือศาสนาดั้งเดิมอยู่ แต่ก็มีชาวมาลากาซีที่เข้ารีตศาสนาคริสต์นิกายต่าง ๆ และยังมีชาวมาลากาซีนับถือศาสนาอิสลามอีกด้วย
มายุ มินามิ

| 南 真由 |
| --- | --- |
มายุ มินามิ
เกิด:  (1993-09-13) 13 กันยายน ค.ศ. 1993 (31 ปี) จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2014 – ปัจจุบัน
องค์การ: คณะละครเอ็ง
มายุ มินามิ (ญี่ปุ่น: 南 真由; โรมาจิ: Minami Mayu, 13 กันยายน 1993 –) เป็นนักพากย์ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคานางาวะ สังกัดคณะละครเอ็ง ผลงานพากย์อนิเมะเรื่องแรกคือกันดั้มบิลด์ไฟท์เตอร์ไทร
ผลงานพากย์

ผู้กล้าซึนซ่าส์กับจอมมารสู้ชีวิต! (เคนตาโรคุง)
รักวุ่นป่วนใจ นินจาสาวสึบากิ (ฟุกิ)
กาดำแห่งวังชั้นใน (หยวี อีซ่า)
เร็นไอฟล็อปส์ (คาชิวากิ อาซาฮิ)
ชีวิตไม่ต้องเด่น ขอแค่เป็นเทพในเงา (ไค)
เชื่อมโลกทั้งใบหัวใจสู้ฝัน (วานิตี)
มายุ อาโอยางิ

| มายุ อาโอยางิ |
| --- | --- |
青耶木 まゆ
เกิด:  (1997-08-22) 22 สิงหาคม ค.ศ. 1997 (27 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: ฟุกุดะ & Co.
ส่วนสูง: 165 ซม.
มายุ อาโอยางิ (ญี่ปุ่น: 青耶木 まゆ; โรมาจิ: Aoyagi Mayu, 22 สิงหาคม 1997 - ) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่โตเกียว สังกัด ฟุกุดะ & Co. สูง 165 ซม.
ผลงานพากย์

บลูพีเรียด (โมริ มารุ)
อสูรกายยักษ์แห่งอาร์ส (โทกะ)
มายุ ซางาระ

| มายุ ซางาระ |
| --- | --- |
相良 茉優
เกิด:  (1995-04-17) 17 เมษายน ค.ศ. 1995 (29 ปี) จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: Digital Double
ส่วนสูง: 155 ซม.
มายุ ซางาระ (相良 茉優, さがら まゆ, 17 เมษายน 1995 -) เป็น นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดในจังหวัดเกียวโต สังกัดอยู่ Digital Double เป็นสมาชิกของวง Prima Porta
ผลงานพากย์

อารุ อาซะ ดัมมีเฮดไมก์ นิ นัตเตอิตะ โอเระ-คุง โนะ จินเซ (โทราโนมง อุเมะ)
เหล่าไอซ์ฮอกกี้สาวหัวใจฟรุ้งฟริ้ง (มิซึซาวะ อายากะ)
เลิฟไลฟ์! ชมรมสคูลไอดอลนิจิงะซากิ (นากาสึ คาสึมิ)
เกิดใหม่เป็นหมาของสาวที่แอบชอบ (เนโกตานิ มิเกะ)
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี วิทยาเขตบางขุนเทียน

| --- | --- |
ตราประจำมหาวิทยาลัย
คติพจน์: The trained man wins ทนโต เสฏโฐ มนุสเสสุ (ในหมู่มนุษย์ ผู้ที่ฝึกตนดีแล้วเป็นผู้ประเสริฐสุด)
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ
สถาปนา: 2543
รองอธิการบดี: รศ.ดร.โสฬส สุวรรณยืน
ที่ตั้ง: 49 ซอยเทียนทะเล 25 ถนนบางขุนเทียน-ชายทะเล แขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพฯ 10150

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี วิทยาเขตบางขุนเทียน เป็นพื้นที่ขยายของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี โดยทางมหาวิทยาลัยมีวัตถุประสงค์ให้วิทยาเขตนี้ เป็นสวนการศึกษาและสวนอุตสาหกรรมแห่งแรกของประเทศไทย เน้นการทำวิจัยและพัฒนา ถ่ายทอดเทคโนโลยีและสนับสนุนความเข้มแข็งของอุตสาหกรรมของประเทศ รวมทั้งเป็นฐานการผลิตนักศึกษาระดับปริญญาตรีถึงปริญญาเอกในโปรแกรมนานาชาติ และเป็นต้นแบบของมหาวิทยาลัยสีเขียว (Green and Clean University)
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกวางตุ้ง

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกวางตุ้ง (GDUT; จีนตัวย่อ: 广东工业大学; จีนตัวเต็ม: 廣東工業大學; พินอิน: Guǎngdōng Gōngyè Dàxué) เป็นมหาวิทยาลัยของมณฑลกวางตุ้ง โดยมีประวัติความเป็นมาร่วม 50 ปี มีการเรียนหลายระดับในหลักสูตรวิศวกรรมศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี การบริหาร ศิลปศาสตร์ และกฎหมาย ตั้งแต่ปริญญาตรี ปริญญาโท ไปจนถึงปริญญาเอกส่วนกลางของมหาวิทยาลัยตั้งอยู่ที่ 729 ถ.ตงเฟิงตะวันออก เมืองกวางเจา มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน มหาวิทยาลัยแบ่งออกเป็น 4 เขต ครอบคลุมพื้นที่ทั้งสิ้น 234.73 เฮกเตอร์ โดยเป็นพื้นที่ของอาคารเรียน 1,611,000ตารางเมตร มีคณาจารย์ทั้งสิ้น 2,198 คน มีนักศึกษาจีนและนักศึกษาต่างชาติรวมทั้งสิ้น 46,000 คนโดยแบ่งการเรียนการสอนออกเป็น 52 วิชาเอกสำหรับนักศึกษาปริญญาตรี (ในจำนวนนี้มี 51 โปรแกรมที่เป็นพื้นฐานสำหรับการศึกษาต่อในระดับปริญญาโท) 2โปรแกรมระดับสูงและ 11 โปรแกรมทั่วไปสำหรับนักศึกษาปริญญาเอก 1 สถานีสำหรับผู้สำเร็จปริญญาเอกทำการค้นคว้าวิจัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกวางตุ้งมีงบประมาณ 367 ล้านหยวนสำหรับอุปกรณ์และเครื่องมือประกอบการเรียนการสอนและการศึกษาวิจัย ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีนักศึกษาต่างชาติเข้ามาศึกษาเป็นจำนวนมาก
มายุ มิเนดะ

| มายุ มิเนดะ |
| --- | --- |
峯田 茉優
เกิด:  (1997-11-28) 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 (26 ปี) จังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: ดามายุ (だまゆ)
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: วิมส์
ส่วนสูง: 153 ซม.
มายุ มิเนดะ (峯田 茉優,  28 พฤศจิกายน 1997 -) เป็นนักพากย์และนักร้องชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดนางาโนะ สังกัดวิมส์ มีชื่อเล่นว่า ดามายุ (だまゆ)
ผลงานพากย์

เรื่องนี้ตำราไม่มีสอน (ยุยงะ ฮาซึกิ)
หน่วยผจญคนไฟลุก (ซิสเตอร์ซากุระ)
อาชีพกระจอกแล้วทำไม ยังไงข้าก็เทพ (สึงาวาระ ทาเอโกะ)
โฮชิไอโนะโซระ (มิตสึเอะ คานาโกะ)
ในใจของคุโนอิจิ สึบากิ (ฮิงุรุมะ)
ยัยตัวแสบแอบน่ารัก นางาโทโระ (มาชิโระ)
เจ้าหญิงผู้เสียสละกับราชาอสูร (อัลบ้า)
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริ

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
鳥取県立博物館
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริ
th
ก่อตั้ง: 1 ตุลาคม October พ.ศ. 2515
ที่ตั้ง: 2-124 เมืองฮิงาชิ นครทตโตริ จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°30′30″N 134°14′10″E﻿ / ﻿35.50833°N 134.23611°E﻿ / 35.50833; 134.23611
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริ (ญี่ปุ่น: 鳥取県立博物館; โรมาจิ: Tottori Kenritsu Hakubutsukan) เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดที่ตั้งอยู่ในนครทตโตริ จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น  สร้างอุทิศให้กับธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ คติชาวบ้าน และศิลปะของจังหวัดทตโตริ  พิพิธภัณฑ์จัดแสดงสิ่งสะสมถาวรมากกว่าสามพันชิ้น พิพิธภัณฑ์ยังมีพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการชั่วคราวด้วย
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครทตโตริ
แคว้นอินาบะ
แคว้นโฮกิ
แหล่งข้อมูลอื่น

พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริ เก็บถาวร 2017-04-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริที่สถาบันวัฒนธรรมกูเกิล
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

ประเภทของพิพิธภัณฑ์ญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริ เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดของจังหวัดทตโตริ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด (ญี่ปุ่น: 県立博物館; โรมาจิ: kenritsu hakubutsukan) คือ พิพิธภัณฑ์ที่เชี่ยวชาญในด้านสิ่งสะสมในท้องถิ่นของจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดถือกำเนิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่นยุคหลังสงคราม และเนื่องจากพิพิธภัณฑ์เหล่านี้มีเพิ่งถือกำเนิดในยุคใกล้ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์จึงมักไม่มีศิลปะญี่ปุ่นยุคเก่า โดยเน้นไปที่ศิลปะยุคเมจิ ศิลปะศตวรรษที่ 20 และศิลปะร่วมสมัย เป็นหลัก พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดส่วนใหญ่จัดแสดงสิ่งสะสมเกี่ยวกับศิลปะ วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์โดยเน้นที่จังหวัดของตนเป็นหลัก แต่สามารถจัดแสดงผลงานและสิ่งสะสมจากนอกจังหวัดได้ควบคู่ไปกับสิ่งสะสมในท้องถิ่นของจังหวัด ซึ่งมักจะเป็นศิลปะร่วมสมัยจากศูนย์วัฒนธรรมเช่นที่โตเกียว และศิลปะต่างประเทศจากนอกประเทศญี่ปุ่น ตัวอย่างเช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ ที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะที่เกี่ยวข้องกับนครนางาซากิ ก็เป็นแหล่งสะสมภาพจิตรกรรมจากประเทศสเปนที่เป็นของนักสะสมชาวญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดมักจะมีขนาดใหญ่ และบางแห่งมีความโดดเด่นในด้าน สถาปัตยกรรมของตัวพิพิธภัณฑ์เองมากกว่าสิ่งสะสมที่จัดแสดงไว้ คูนิโอะ มาเอกาวะสถาปนิกที่มีชื่อเสียงออกแบบทั้งพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะในนครคูมาโมโตะ และพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดไซตามะที่เขตโอมิยะ นครไซตามะ
รายชื่อพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

ตัวอย่างของพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดได้แก่:
พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดอาโอโมริ
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จังหวัดฟูกูอิ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมจังหวัดฟูกูอิ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดเฮียวโงะ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดอิบารากิ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดอิชิกาวะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดอิชิกาวะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะและหัตถกรรมดั้งเดิมประจำจังหวัดอิชิกาวะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ
พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดมิยาซากิ
พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดมิยาซากิ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโออิตะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกายามะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะจังหวัดโอกายามะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกินาวะ
พิพิธภัณฑ์ชิกัตสึ อาซูกะประจำจังหวัดโอซากะ
เรเมคัง ศูนย์ข้อมูลประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดคาโงชิมะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดซางะ
พิพิธภัณฑ์ปราสาทนาโงยะประจำจังหวัดซางะ
พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณซากิตามะประจำจังหวัดไซตามะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโทจิงิ
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ประจำจังหวัดโทจิงิ
พิพิธภัณฑ์จังหวัดโทกูชิมะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดทตโตริ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดวากายามะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดยามางาตะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดยามางูจิ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดยามางูจิ
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์ญี่ปุ่น
รายชื่อพิพิธภัณฑ์ในประเทศญี่ปุ่น
ฟีนาเซติน

| --- | --- |

ข้อมูลทางคลินิก
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์:  unknown 
ช่องทางการรับยา: unknown
รหัส ATC: N02BE03 (WHO) 
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย:  unknown 
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
ชีวประสิทธิผล: unknown
การจับกับโปรตีน: unknown
การเปลี่ยนแปลงยา: unknown
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ: unknown
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC N-(4-Ethoxyphenyl)acetamide 
เลขทะเบียน CAS: 62-44-2
PubChem CID: 4754
DrugBank: EXPT03306
ChemSpider: 4590 Y
UNII: ER0CTH01H9
KEGG: D00569 N
ChEMBL: CHEMBL16073 N
ECHA InfoCard: 100.000.485 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C10H13NO2
มวลต่อโมล: 179.216 g/mol g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
ความหนาแน่น: 1.24 g/cm3
จุดหลอมเหลว: 134 องศาเซลเซียส (273 องศาฟาเรนไฮต์) (decomposes)
 SMILES O=C(Nc1ccc(OCC)cc1)C 
 InChI InChI=1S/C10H13NO2/c1-3-13-10-6-4-9(5-7-10)11-8(2)12/h4-7H,3H2,1-2H3,(H,11,12) Y Key:CPJSUEIXXCENMM-UHFFFAOYSA-N Y 
  7Y (what is this?)  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
ฟีนาเซติน เป็นยาแก้ปวดที่ครั้งหนึ่งเคยใช้อย่างแพร่หลาย แต่ว่าการใช้ตัวยานี้ลดลงเนื่องจากผลข้างเคียง
ชื่อ

ชื่อตาม IUPAC: N-(4-Ethoxyphenyl)acetamide
ชื่อสามัญ: Phenacetin
ชื่ออื่นๆ:  p- acetophenetidine, paracetylphenetidine , paracetophenetidin, p-ethoxyacetaniline
ประวัติ

ฟีนาเซติน เริ่มจัดจำหน่ายในปี ค.ศ.1887 โดยใช้เป็นยาแก้ปวดเป็นหลัก เป็นยาลดไข้ที่ผลิตจากการสังเคราะห์ตัวแรก  และเป็นหนึ่งในยาแก้ปวดชนิด non-opioid ที่ไม่มีฤทธิ์แก้อักเสบ
การสังเคราะห์ตัวยา

มีรายว่ามีการส้งเคราะห์ตัวยาตัวนี้ครั้งแรกในปี ค.ศ.1878 โดยฮาร์มอน นอร์โธรป มอร์ส.
ฟีนาเซตินสามารกสังเคราะห์โดย การสังเคราะห์ของวิลเลียมสันจาก เอทิลไอโอไดด์ พาราเซตามอลและ อันไฮดรัส โปแทสเซียมคาร์บอเนต โดยในปฏิกิริยามี2-บูทาโนน จนได้สารผลิตภัณฑ์ดิบ ซึ่งจะต้องถูกตกผลึกจากน้ำอีกครั้ง
สรรพคุณยา

ฟีนาเซตินถูกใช้อย่างแพร่หลายจนถึงประมาณยุคแปดสิบของศตวรรษที่ 20  โดยใช้ในรูปแบบของ "A.P.C." หรือ aspirin-phenacetin-caffeine compound analgesicซึ่งบรรเทาไข้และแก้ปวด อย่างไรก็ตาม องค์การอาหารและยาสหรัฐ ได้สั่งห้ามจำหน่ายและเรียกคืนยาที่มีส่วนผสมของฟีนาเซตินในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ.1983 โดยให้เหตุผลว่าเป็นสารก่อมะเร็ง และทำลายไต (ตามประกาศที่ 5, 1983 (48 FR 45466))ยาหลายยี่ห้อที่เคยมีฟีนาเซตินผสมอยู่ก็เปลี่ยนไปใช้สารตัวอื่นแทน ยายี่ห้อสำคัญที่เคยมีฟีนาเซตินคือSaridonของบริษัทยาRoche ซึ่งปรับปรุงสูตรใหม่ใน ค.ศ.1983 ให้มีโปรปิฟินาโซน พาราเซตามอล และ คาเฟอีน ยาCoricidinก็ได้แก้สูตรยาใหม่เพื่อให้ไม่มีฟีนาเซตินเช่นกัน พาราเซตามอลเป็นสารเมทอบอไลท์ของฟีนาเซตินซึ่งมีสรรพคุณ แก้ปวดและลดไข้ แต่การทำสูตรยาใหม่ทำให้ไม่มีปรากฏว่ามีความความเสี่ยงต่อการก่อมะเร็งเหมือนฟีนาเซติน
ฟีนาเซตินในปัจจุบันมีข่าวว่าถูกใชเป็นยาผสมในโคเคนในสหราชอาณาจักร โดยอ้างว่ามีลักษณะทางกายภาพคล้ายคลีงกับสิ่งเสพติดดังกล่าว
พิษของยา

จากการสูดดม: เป็นพิษเล็กน้อย มีการดูดซับที่รวดเร็ว มีอาการคล้ายจากการกลืน
จากการกลืน: เป็นพิษเล็กน้อย ตัวเขียว วิงเวียนศริษะ หายใจไม่ออก สามารถทำให้เกิดหัวใจวาย เป็นพิษต่อตับและไต
จากการสำผัสทางผิวหนัง:ไม่มีข้อมูลว่าเป็นพิษ แต่มีความเป็นไปได้ว่ามีการระคายเคืองเล็กน้อยหลังจากการสำผัสเป็นเวลานาน
จากการสำผัสกับตา: ไม่มีข้อมูลว่าเป็นพิษ แต่มีความเป็นไปได้ว่ามีการระคายเคือง
จากการใชเป็นเวลานาน:ปวดท้อง ปวดศีรษะ ตัวเขียว สามารถมีอาการวิงเวียนศริษะ และมีการรายงานว่าเป็นพิษแก่ตับ ไตและทางเดินอาหาร
ผู้มีโรคประจำตัวอื่นๆอยู่แล้ว: ผู้ที่มีปัญหาเกี่ยวกับตา ตับ ไต และทางเดินหายใจมีความเสี่ยงต่อพิษของยาสูง
อื่นๆ: ฟีนาซีตินซึมซับดีทางทวารหนัก 75-80เปอร์เซนต์ทำการเมทาบอไลต์เป็นพาราเซตามอล แต่เมื่ออยู่ในเส้นทางเมทอบอลิซึมนี้ทำให้เพิ่มสารเมทอบอไลท์ทางทวารหนัก ซึ่งคือ metahemoglobinizant และ hemolizant ซึ่งถูกขับถ่ายทางทวารหนัก
มายุ ชินโจ

| มายุ ชินโจ 新條まゆ |
| --- | --- |

เกิด:  (1973-01-26) มกราคม 26, 1973 (51 ปี) นางาซากิ  ญี่ปุ่น
สัญชาติ: ชาวญี่ปุ่น
อาชีพ: นักวาดมังงะ
มีชื่อเสียงจาก: เซนชวลเฟรส (Sensual Phrase)
เว็บไซต์: Mayutan.com
มายุ ชินโจ (ญี่ปุ่น: 新條まゆ; โรมาจิ: Shinjō Mayu; 26 มกราคม 2516 — ) เป็นนักวาดมังงะหญิงชาวญี่ปุ่น ผลงานแรกคือ อานาตะ โนะ อิโระ นิ โซมาริไต (Anata no Iro ni Somaritai) พิมพ์เมื่อปี 2537 และทำงานให้แก่สำนักพิมพ์โชงากูกัง (Shogakukan) งานส่วนใหญ่เป็นแนวโชโจะ  จนถึงปี 2550 จึงลาออกจากสำนักพิมพ์ดังกล่าวด้วยเหตุผลว่าบรรณาธิการข่มเหงรังแกและสวัสดิการการทำงานต่ำ
ผลงาน

(1995) Make Love shiyo!!
(1996) Sexy Guardian (SEXYガ―ディアン?)
(1996) Suki Shite Sadist (すきしてサディスト?, lit. Love Me Sadist)
(1997) Kaikan Furēzu (快感 フレーズ?); English translation: Sensual Phrase
(2001) Akuma na Eros (悪魔なエロス?, lit. Devilish Eros)
(2003-2004) Kimi sae mo Ai no Kusari
(2002-2004) Haou Airen (覇王・愛人?, lit. Surpreme King's Mistress)
(2005) The Poisonous Flower
(2004-2006) Rabu Serebu (ラブセレブ?); English translation: Love Celeb
(2006-2007) Ai wo Utau yori Ore ni Oborero! (愛を歌うより俺に溺れろ!?)
(2006-2007) SEX=LOVE2
(2008) Midnight Children
(2008–2011) Ai Ore! – Danshikō no Hime to Joshikō no Ōji (愛俺! 〜男子校の姫と女子校の王子〜?), English translation: Ai Ore: Love Me!
(2009) Apple
(2009) Hāto no Daiya (ハートのダイヤ?, lit. The Diamond of Heart)
(2009) Ayakashi Koi Emaki
(2010) Goshimeidesu
มายุ โยชิโอกะ

| มายุ โยชิโอกะ |
| --- | --- |
吉岡 茉祐

เกิด:  (1995-11-07) 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 (28 ปี) จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2014 – ปัจจุบัน
องค์การ: 81produce
ส่วนสูง: 159 ซม.
มายุ โยชิโอกะ (吉岡 茉祐, 7 พฤศจิกายน 1995) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดโอซากะ สังกัด 81produce ส่วนสูง 159 ซม.
ชีวประวัติ

เมื่อยังเด็กเคยเป็นสมาชิกของ คณะละครฮิมาวาริ และบลูชัตเทิล และนอกเหนือจากการแสดง ละครและโฆษณาแล้ว ยังทำงานบนปกนิตยสารอีกด้วย
ปี 2012 ได้ทำการออดิชันนักพากย์  ได้รับเลือกให้เล่นเป็นนางเอกหลัก ชิมาดะ มายุ ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดของนักแสดงนำหญิง ในอนิเมะ Wake Up, Girls! จากผู้สมัครประมาณ 2,000 คน  ปี 2015 ได้รับรางวัลเซยูอะวอดส์ ครั้งที่ 9 จากอนิเมะ Wake Up, Girls!
ในปี 2016 ก่อตั้งวง D-selections ร่วมกับ ทัตสึยุกิ โคบายาชิ, อาซึกิ ชิบุยะ, ยูกิ วากาอิ และ โยชิโนะ อาโอยามะ
ในปี 2018 รับบทอีซากะ มาฮิโระในอนเซ็งมุสึเมะแทนอายากะ อิมามุระที่ออกจากวงการไป ในเดือนกันยายน 2019 จึงได้รับการแต่งตั้งโดยสมาคมการท่องเที่ยวอีซากะอนเซ็ง และเมืองฟุกุชิมะได้แต่งตั้งให้เป็นทูตพิเศษด้านการท่องเที่ยว
พ.ศ. 947

| --- | --- |
ศตวรรษ::  4  5  6
ปี::  944  945  946  947  948  949  950
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 947
ปฏิทินกริกอเรียน: 404 CDIV
Ab urbe condita: 1157
ปฏิทินอาร์มีเนีย: N/A
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5154
ปฏิทินบาไฮ: −1440 – −1439
ปฏิทินเบงกอล: −189
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1354
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 948
ปฏิทินพม่า: −234
ปฏิทินไบแซนไทน์: 5912–5913
ปฏิทินจีน: 癸卯年 (เถาะธาตุน้ำ) 3100 หรือ 3040     — ถึง — 甲辰年 (มะโรงธาตุไม้) 3101 หรือ 3041
ปฏิทินคอปติก: 120–121
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1570
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 396–397
ปฏิทินฮีบรู: 4164–4165
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 460–461
 - ศกสมวัต: 326–327
 - กลียุค: 3505–3506
ปฏิทินโฮโลซีน: 10404
ปฏิทินอิกโบ: −596 – −595
ปฏิทินอิหร่าน: 218 BP – 217 BP
ปฏิทินอิสลาม: 225 BH – 224 BH
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 404 CDIV
ปฏิทินเกาหลี: 2737
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1508 ก่อน ROC 民前1508年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 947 ตรงกับปี คริสต์ศักราช 404