stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การนับระยะปลอดภัย
การใช้เพื่อคุมกำเนิด

ผู้หญิงและคู่ของเธอสามารถป้องกันการตั้งครรภ์ โดยการจำกัดการมีเพศสัมพันธ์แบบไม่ป้องกันไว้เฉพาะช่วงไม่เจริญพันธุ์ของรอบประจำเดือน ในช่วงเจริญพันธุ์ คู่รักอาจใช้การคุมกำเนิดแบบสิ่งกีดขวาง เช่น ถุงยางอนามัย หรืองดมีเพศสัมพันธ์
การใช้เพื่อคุมกำเนิด > ข้อดี

การนับระยะปลอดภัยไม่ต้องใช้ยา
ไม่มีค่าใช้จ่ายหรือมีค่าใช้จ่ายน้อย ผู้ใช้อาจต้องเสียเงินให้กับผู้สอน ซื้อซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์ หรือซื้อตาราง ปฏิทิน หรือเทอร์มอมิเตอร์ ค่าใช้จ่ายโดยตรงต่ำกว่าวิธีอื่น
สามารถใช้กับการคุมกำเนิดแบบสิ่งกีดขวาง เช่น ถุงยางอนามัย เพื่อร่วมเพศในระยะเจริญพันธุ์ การนับระยะทำให้คู่รักสามารถใช้สิ่งกีดขวางเฉพาะเวลาจำเป็น
ผู้ใช้สามารถเปลี่ยนจากการหลีกเลี่ยงการตั้งครรภ์เป็นการมุ่งเพื่อให้ตั้งครรภ์ได้ทันทีเมื่อต้องการมีบุตร
การใช้เพื่อคุมกำเนิด > ข้อเสีย

ต้องใช้วิธีการคุมกำเนิดแบบอื่นช่วยขณะอยู่ในระยะเจริญพันธุ์ มิฉะนั้นจำเป็นต้องงดมีเพศสัมพันธ์ เพื่อลดโอกาสการตั้งครรภ์ให้ต่ำกว่า 1% ผู้ใช้จำเป็นต้องใช้วิธีคุมกำเนิดแบบอื่นหรืองดมีเพศสัมพันธ์เป็นเวลาประมาณ 13 วันต่อรอบเดือน ผู้หญิงที่มีรอบเดือนไม่ปกติ เช่น ผู้ที่กำลังให้นมบุตร ผู้กำลังเข้าสู่วัยหมดประจำเดือน หรือ ผู้ที่มีอาการรังไข่มีถุงน้ำจำนวนมาก อาจต้องงดเว้นหรือใช้วิธีคุมกำเนิดแบบอื่นแต่ละครั้งเป็นเดือน ๆ
ประสิทธิผลในการใช้ทั่วไปต่ำกว่าวิธีแบบอื่นส่วนใหญ่
การนับระยะปลอดภัยไม่สามารถป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์
การใช้เพื่อคุมกำเนิด > ประสิทธิผล

ประสิทธิผลของการนับระยะปลอดภัย สามารถแยกออกเป็นการใช้อย่างถูกต้อง (perfect-use) ที่นับเฉพาะผู้ใช้ที่ทำตามกฎทั้งหมดของการสังเกต ระบุระยะเจริญพันธุ์อย่างถูกต้อง และงดการร่วมเพศโดยไม่ป้องกันในวันที่ระบุว่ากำลังเจริญพันธุ์  เช่นเดียวกับการคุมกำเนิดแบบอื่น และการใช้ทั่วไป (typical-use) ที่นับผู้หญิงทั้งหมดที่ใช้วิธีการนับระยะปลอดภัยเพื่อหลีกเลี่ยงการตั้งครรภ์ รวมไปถึงพวกที่ไม่ได้ใช้อย่างถูกต้อง ประสิทธิผลที่แสดงมักมาจากการปีแรกของการใช้ ดัชนีเพอร์ล (Pearl Index) มักถูกใช้เพื่อคำนวนประสิทธิผลทว่างานวิจัยบางงานใช้ตารางแสดงการลดลง (decrement table)
อัตราการล้มเหลวของการนับระยะปลอดภัยแตกต่างกันขึ้นอยู่กับระบบที่ใช้ระบุวันเจริญพันธุ์ วิธีการสอน และประชากรที่ศึกษา บางงานวิจัยพบว่าอัตราการล้มเหลวเมื่อใช้แบบทั่วไปอยู่ที่ 25% ต่อปีหรือมากกว่า งานวิจัยอย่างน้อยหนึ่งงานพบอัตราการล้มเหลวที่ต่ำกว่า 1% ต่อปีเมื่อมีการฝึกสอนและการทบทวนรายเดือน และงานวิจัยอื่น ๆ พบอัตราการล้มเหลวเมื่อใช้จริงที่ 2%–3% ต่อปี
เมื่อได้รับการฝึกสอนอย่างสม่ำเสมอ (หรือเมื่อใช้อย่างถูกต้อง) หลายงานวิจัยพบว่าการนับระยะปลอดภัยมีประสิทธิผลถึง 99%
การใช้เพื่อคุมกำเนิด > เหตุผลที่ลดประสิทธิผลของการใช้ทั่วไป

หลายปัจจัยมีส่วนทำให้ประสิทธิผลของกาใช้ทั่วไปต่ำกว่าการใช้แบบถูกต้อง:
การตั้งใจไม่ทำตามคำนั่ง เช่น การร่วมเพศในวันที่ระบุว่าอยู่ในช่วงเจริญพันธุ์โดยไม่ป้องกัน
ความผิดพลาดในส่วนของผู้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับวิธีใช้การนับระยะปลอดภัย เช่น การที่ผู้สอนให้ข้อมูลผิด ๆ เกี่ยวกับกฎ
ความผิดพลาดในส่วนของผู้ใช้ (เข้าใจกฎหรือแผนภูมิผิด)
เหตุผลหลักที่ลดประสิทธิผลของการใช้ทั่วไปไม่ได้อยู่ที่ความผิดพลาดของผู้สอนหรือผู้ใช้แต่อยู่ที่การตั้งใจฝ่าฝืนคำสั่ง กล่าวคือคู่รักรู้ว่าผู้หญิงมีโอกาสสูงที่กำลังอยู่ในช่วงเจริญพันธุ์แต่ก็ยังร่วมเพศ
ดูเพิ่ม

Billings ovulation method
Creighton Model FertilityCare System
Fertility monitor
Lactational amenorrhea method
Kindara
อิลลูมินาตี

อาดัม ไวส์เฮาฟท์ ผู้ก่อตั้งสมาคมรู้แจ้ง
อิลลูมินาตี (อังกฤษ: Illuminati; /əˌluːmɪˈnɑːti/; ละติน: illuminatus,"อิลลูมินาตุส",รู้แจ้ง) เป็นชื่อที่ตั้งให้แก่กลุ่มคณะบุคคลหลายกลุ่มทั้งที่มีอยู่จริงและเป็นเรื่องแต่ง ซึ่งหากกล่าวถึงที่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์จะหมายถึง อิลลูมินาตีแห่งบาวาเรีย สมาคมลับในยุคเรืองปัญญา หรือเรียกกันว่า สมาคมรู้แจ้ง (เยอรมัน: Illuminatenorden)
สมาคมรู้แจ้งเป็นสมาคมลับในยุคเรืองปัญญา ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1776 ที่เมืองอิงก็อลชตัท แคว้นบาวาเรีย ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยอรมนี โดยนักปรัชญาและนักกฎหมายศาสนจักร อาดัม ไวส์เฮาฟท์ (Adam Weishaupt) พร้อมกับนักเรียนอีกสี่คน ไวส์เฮาฟท์ก่อตั้งสมาคมนี้ขึ้นภายหลังผิดหวังกับองค์กรอื่น ๆ อย่างฟรีเมสัน ที่ไม่ค่อยเปิดรับความคิดเขาเท่าไหร่ ไวส์เฮาฟท์จึงก่อตั้งสมาคมของตนเองขึ้นมาโดยมีโครงสร้างและระดับเฉกเช่นเดียวกับฟรีเมสัน แต่ทั้งนี้เพื่อตอบสนองความเชื่อของเขาเอง มีจุดมุ่งหมายต่อต้านความงมงาย (superstition), ต่อต้านลัทธิหมิ่นประมาท (obscurantism), ต่อต้านอิทธิพลของศาสนาในชีวิตผู้คน รวมถึงต่อต้านการใช้อำนาจรัฐในทางผิด
เมื่อแรกก่อตั้ง ไวส์เฮาฟท์ใช้ชื่อองค์กรว่า สหภาพสัมบูรณ์ (Bund der Perfektibilisten) และตัดสินใจใช้นกฮูกแห่งอะธีนาเป็นสัญลักษณ์องค์กร อย่างไรก็ตาม ไวส์เฮาฟท์มองว่าชื่อนี้ฟังดูแปลก ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1778 จึงเปลี่ยนชื่อเสียใหม่เป็น สมาคมรู้แจ้ง (Illuminatenorden)
ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ชาร์ลส เทโอดอร์ ผู้ครองแคว้นบาวาเรีย ประกาศให้สมาคมรู้แจ้ง องค์กรฟรีเมสัน ตลอดจนองค์กรลับอื่น ๆ นั้นเป็นองค์กรเถื่อน คำประกาศเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนโดยคริสต์จักรคาทอลิก นอกจากนี้ ในปี ค.ศ. 1798 ฝ่ายหัวเก่าและนักวิจารณ์ฝ่ายคริสต์จักรยังเขียนหนังสือให้ร้ายว่าองค์กรเหล่านี้อยู่เบื้องหลังการปฏิวัติฝรั่งเศสและยังเคลื่อนไหวอย่างลับ ๆ เพื่อทำการเปลี่ยนแปลงในประเทศอื่น ๆ ต่อไป หนังสือเหล่านี้ได้รับความนิยมไปถึงสหรัฐและทั่วนิวอิงแลนด์
นักการเมืองผู้มีสติปัญญาและหัวก้าวหน้าจำนวนมากอ้างว่าพวกเขาเป็นสมาชิกองค์กรเหล่านี้ อย่างที่เจ้าชายแฟร์ดีนันท์แห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล หรือนักการทูตซาฟิแอร์ ฟอน ซวัค เคยอ้างว่าตัวเองเป็นผู้นำเบอร์สองของสมาคมนี้ สมาคมนี้ดึงดูดปรมาจารย์เลื่องชื่อมากมายอาทิ โยฮัน ว็อล์ฟกัง ฟ็อน เกอเทอ และโยฮัน ก็อทฟรีท แฮร์เดอร์ ตลอดจนดยุกผู้ครองนครโกทาและไวมาร์
ผลที่ตามมา "อิลลูมินาตี" กลายเป็นคำที่ถูกนำไปอ้างโดยองค์กรมากมาย ทั้งที่อ้างว่าตนมีความเกี่ยวข้องกับสมาคมรู้แจ้งหรือองค์กรลับอย่างเดียวกัน แน่นอนว่าคำอ้างเหล่านี้ไม่มีข้อพิสูจน์ หลายครั้งมีทฤษฎีสมคบคิดว่าองค์กรเหล่านี้วางแผนในการเข้าครอบงำกิจการโลก คอยชักใยและสร้างสถานการณ์เพื่อต่อต้านรัฐบาลและบรรษัทต่าง ๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจทางการเมืองและอิทธิพลโดยมีเป้าหมายสูงสุดคือการจัดระเบียบโลกใหม่ (New World Order) ซึ่งเป็นทฤษฎีสมคบคิดเกี่ยวกับอิลลูมินาตีที่แพร่หลายที่สุด มีการนำอิลลูมินาตีไปใช้ในงานวรรณกรรม, ภาพยนตร์, การ์ตูน, วิดีโอเกม อยู่มากมาย ภาพยนตร์เกี่ยวกับอิลลูมินาตีที่โด่งดังที่สุดคือ เทวากับซาตาน ของแดน บราวน์
ประวัติความเป็นมา > การเปลี่ยนผ่าน

แม้ว่าไวส์เฮาฟท์จะพยายามห้ามสมาชิกบางคนของเขาไม่ให้เข้าร่วมฟรีเมสัน  แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเข้าร่วมองค์กรที่เก่าแก่กว่านี้ด้วยตัวเอง  เพื่อหาข้อมูลมาแนวทางให้กับพิธีกรรมของสมาคม เขาได้รับการยอมรับเข้าสู่ ล็อดจ์ "ความรอบคอบ" ของลัทธิการปฏิบัติอย่างเคร่งครัด (Rite of Strict Observance) ในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1777 การเลื่อนขั้นสู่ระดับที่สามของฟรีเมสัน (เรียกกันว่า บลูล็อดจ์ หรือ ล็อดจ์สีน้ำเงิน) ไม่ได้สอนอะไรเขาเลย เกี่ยวกับระดับที่สูงขึ้นที่เขาต้องการจะนำมาใช้ประโยชน์ แต่ในปีถัดมา บาทหลวงชื่อ อับเบ มาร็อตติ (Abbé Marotti) ได้บอกกับซวัค (Zwack) ว่า ความลับเหล่านั้นซ่อนอยู่ภายใต้ชั้นความรู้ที่สูงกว่าของฟรีเมสัน ซวัคโน้มน้าวไวส์เฮาฟท์ ว่าพวกเขาควรเป็นพันธมิตรกับฟรีเมสัน  และขออนุญาตจัดตั้งล็อดจ์ของตนเอง  ในช่วงเวลานี้ (ธันวาคม ค.ศ. 1778)  การเพิ่มระดับจากระดับหนึ่งเป็นระดับสามในฟรีเมสัน กลายเป็นเรื่องรอง  ไวส์เฮาฟท์มุ่งเน้นไปที่การสืบหาความรู้ระดับสูงของฟรีเมสัน  เพื่อนำมาผสมผสานกับพิธีกรรมของสมาคม
พวกเขาได้รับอนุมัติการจัดตั้งล็อดจ์ใหม่  จาก แกรนด์ล็อดจ์ออฟปรัสเซีย (Grand Lodge of Prussia) ที่เรียกว่า รอยัลยอร์คฟอร์เฟรนด์ชิป (Royal York for Friendship) โดยไม่ยากเย็น พวกเขาตั้งชื่อล็อดจ์ใหม่นี้ว่า ทีโอดอร์ออฟกู๊ดเคาน์ซิล (Theodore of the Good Council) เพื่อเป็นการสรรเสริญ ชาร์ลส์ ทีโอดอร์ (Charles Theodore) ผู้เป็นเจ้านครบาลแห่งแคว้นบาวาเรีย (Elector of Bavaria) และก่อตั้ง ล็อดจ์ทีโอดอร์ (Lodge Theodore) ในมิวนิก เมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1779 และสมาชิกอิลลูมินาตีก็เข้าร่วมอย่างรวดเร็ว บุคคลแรกที่ได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าล็อดจ์ ชื่อราเดิล (Radl) ถูกโน้มน้าวให้กลับบ้านเกิดที่บาเดิน (Baden) และในเดือนกรกฎาคม ตามคำสั่งของไวส์เฮาฟท์ เขาก็ยังคงดำเนินการบริหารล็อดจ์ต่อไป
ขั้นตอนต่อไปคือการแยกตัวเป็นอิสระจากกองล็อดจ์ใหญ่เดิม ไวส์เฮาฟท์และซวัคสร้างความสัมพันธ์ในฐานะฟรีเมสัน กับ ยูเนียนล็อดจ์ (Union Lodge) ในแฟรงก์เฟิร์ต ซึ่งขึ้นตรงต่อ พรีเมียร์แกรนด์ล็อดจ์ออฟอิงแลนด์ (Premier Grand Lodge of England) ด้วยวิธีนี้ ล็อดจ์ทีโอดอร์ จึงได้รับการรับรอง และสามารถประกาศแยกตัวเป็นอิสระได้ ในฐานะของ ล็อดจ์แม่ (Mother Lodge) แห่งใหม่ ล็อดจ์ทีโอดอร์ สามารถจัดตั้งสาขาของตนเองได้ และการรับสมัครสมาชิกใหม่ในกลุ่มฟรีเมสัน ที่แฟรงก์เฟิร์ต ยังทำให้ได้ตัว อดอล์ฟ ไฟรแฮร์ คนิ๊เก (Adolph Freiherr Knigge) เข้าร่วมอีกด้วย
ประวัติความเป็นมา > การปฏิรูป > ปัญหาภายใน

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1780 สาขาไอชสเตดท์ (Eichstaedt) ได้ก่อตั้งเขตปกครองตนเอง สถานการณ์ดังกล่าวทำให้เกิดรอยร้าวระหว่าง ไวส์เฮาฟท์ กับ แอรีโอพากัส (Areopagus) ซึ่งมองว่าไวส์เฮาฟท์เป็นคนดื้อรั้น มีความเผด็จการ และขาดความสม่ำเสมอ ในช่วงเวลานี้ คนิ๊เก เข้ามารับบทบาทเป็นคนกลางประนีประนอมความขัดแย้งได้อย่างเหมาะสม
ในระหว่างการหารือกับแอรีโอพากัส และไวส์เฮาฟท์ คนิ๊เกชี้ให้เห็นปัญหาสองประการ ประการแรก เนื่องจากไวส์เฮาฟท์ เน้นการรับสมัครนักศึกษามหาวิทยาลัย ส่งผลให้ตำแหน่งระดับสูงในองค์กรมักถูกแทนที่ด้วยชายหนุ่มที่มีประสบการณ์จริงน้อย ประการที่สอง ลัทธิต่อต้านเยซุอิต (anti-Jesuit) ที่เป็นรากฐานขององค์กรในตอนแรก ได้กลายเป็นแนวคิดต่อต้านศาสนา (anti-religious) ทั่ว ๆ ไป ซึ่งคนิ๊เกรู้ว่าจะเป็นอุปสรรคในการดึงดูดฟรีเมสันระดับสูงที่องค์กรต้องการในขณะนั้น คนิ๊เกรู้สึกอย่างยิ่งถึงอิทธิพลอันเข้มงวดของนิกายคาทอลิกแบบอนุรักษ์นิยมในแคว้นบาวาเรีย และเข้าใจความรู้สึกต่อต้านศาสนาที่เกิดขึ้นในกลุ่มอิลลูมินาตีฝ่ายเสรีนิยม แต่เขายังมองเห็นด้วยว่าความรู้สึกเหล่านี้จะก่อให้เกิดภาพลักษณ์ที่แย่ในรัฐโปรเตสแตนต์ ซึ่งเป็นการขัดขวางการแพร่หลายขององค์กรไปยังภูมิภาคที่กว้างขึ้นของเยอรมนี ทั้งแอรีโอพากัสและไวส์เฮาฟท์ รู้สึกไร้อำนาจที่จะทำอะไรนอกจากให้คนิ๊เกมีอิสระในการดำเนินการ คนิ๊เกมีเส้นสายทั้งภายนอกและภายในฟรีเมสัน ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการ และเขายังมีความสามารถในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านพิธีกรรมที่จะสร้างโครงสร้างลำดับชั้น (gradal structure) ที่พวกเขาคาดหวังไว้ เนื่องจากโครงสร้างเดิมหยุดอยู่ที่ระดับ อิลลูมินาตี มิเนอร์ (Illuminatus Minor) โดยมีเพียงระดับมินเนอร์วา (Minerval) อยู่เบื้องล่าง และมีเพียงเค้าโครงคร่าว ๆ ของระดับที่สูงกว่าเท่านั้น ข้อจำกัดเพียงอย่างเดียวคือ ความจำเป็นที่จะต้องหารือเกี่ยวกับความลับภายในของระดับที่สูงที่สุด และความจำเป็นในการส่งมอบระดับใหม่ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อขออนุมัติ
ในขณะเดียวกัน แผนการเผยแพร่อิลลูมินาตีให้เป็นสาขาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฟรีเมสัน ก็หยุดชะงัก แม้ว่า ล็อดจ์ทีโอดอร์ (Lodge Theodore) จะอยู่ในการควบคุมของพวกเขาแล้วก็ตาม แต่กลุ่ม "อีเลคท์ มาสเตอร์" (Elect Masters) ที่สังกัดอยู่ มีสมาชิกเพียงคนเดียวจากองค์กร และยังคงมีอำนาจเหนือกว่าล็อดจ์ช่างฝีมือ (craft lodge) ที่อิลลูมินาตีควบคุมอยู่ การโน้มน้าวให้กลุ่มอีเลคท์ มาสเตอร์ ยอมจำนนต่อสภาสูง เป็นเรื่องยาก และกลายเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการที่ล็อดจ์ทีโอดอร์ จะกลายเป็นล็อดจ์แม่แห่งแรกของฟรีเมสันในรูปแบบของอิลลูมินาตี สนธิสัญญาพันธมิตรได้ลงนามระหว่างองค์กรกับกลุ่มอีเลคท์ มาสเตอร์ และภายในปลายเดือนมกราคม ค.ศ. 1781 ล็อดจ์ลูกได้ถูกก่อตั้งขึ้น 4 แห่ง แต่การเป็นอิสระยังไม่ใช่เป้าหมายของกลุ่มอีเลคท์ มาสเตอร์
คอสตันโซ เขียนจดหมายไปยังรอยัล ยอร์ค เพื่อชี้แจงความไม่สมเหตุสมผลระหว่างค่าธรรมเนียมที่ส่งไปยังแกรนด์ล็อดจ์แห่งใหม่ของพวกเขา กับบริการที่ได้รับตอบแทน รอยัล ยอร์ค ไม่ต้องการสูญเสียรายได้ จึงเสนอที่จะมอบความลับ "ขั้นสูง" ของฟรีเมสันให้กับตัวแทนที่พี่น้องในมิวนิกจะส่งไปยังเบอร์ลิน ดังนั้น คอสตันโซ จึงออกเดินทางไปปรัสเซียในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1780 พร้อมกับคำสั่งให้เจรจาลดค่าธรรมเนียมของล็อดจ์ทีโอดอร์ ในระหว่างนั้น ระหว่างทางเกิดเหตุการณ์โต้เถียงกับชายชาวฝรั่งเศส เกี่ยวกับผู้หญิงที่ร่วมโดยสารรถม้า ชายชาวฝรั่งเศสส่งข้อความไปเบอร์ลินก่อนที่พวกเขาจะถึงเมือง กล่าวหาว่าคอสตันโซเป็นสายลับ เขาได้รับการปล่อยตัวจากคุกด้วยความช่วยเหลือของแกรนด์มาสเตอร์แห่งรอยัล ยอร์คเท่านั้น แต่สุดท้ายก็ถูกขับออกจากปรัสเซีย โดยไม่ประสบผลสำเร็จใด ๆ
ประวัติความเป็นมา > การปฏิรูป > ระบบใหม่

แผนการเริ่มต้นของคนิ๊เกที่จะขอรับรัฐธรรมนูญจากลอนดอน สภาสูงตระหนักว่า บทบาทของพวกเขาจะถูกมองออกโดยกลุ่มอีเลคท์ มาสเตอร์ จนกว่าพวกเขาจะสามารถยึดครองล็อดจ์ฟรีเมสันอื่น ๆ ที่กลุ่มอีเลคท์ มาสเตอร์ ไม่สามารถควบคุมได้ ในขณะนี้ พวกเขาพอใจที่จะเขียนตำราทั้งสามระดับสำหรับล็อดจ์ที่พวกเขาดำเนินการอยู่
เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1782 คนิ๊เก สรุประบบระดับชั้นใหม่ขององค์กร ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 ชั้น:
ชั้นที่ 1 – ชั้นเตรียม ประกอบด้วย ระดับโนวิเชียต (Noviciate), ระดับมินเนอร์วา (Minerval) และ ระดับอิลลูมินาตี มิเนอร์ (Illuminatus minor)
ชั้นที่ 2 – ระดับฟรีเมสัน แบ่งเป็น ระดับช่างฝีมือ (craft lodge) 3 ระดับ ได้แก่ ระดับอัป prentice (ผู้ฝึกหัด), ระดับคอมพาเนียน (เพื่อนร่วมงาน), และระดับมาสเตอร์ (ปรมาจารย์) แยกจาก ระดับสก็อตติช (Scottish) ที่สูงกว่า ได้แก่ ระดับสก็อตติช โนวิส (Scottish Novice) และ ระดับสก็อตติช ไนท์ (Scottish Knight)
ชั้นที่ 3 – ชั้นความลับ ความลับเบื้องต้น ประกอบด้วย ระดับพรีสต์ (Priest - นักบวช) และ ระดับพรินซ์ (Prince - เจ้าชาย) ตามด้วยความลับอันยิ่งใหญ่ในระดับเมจ (Mage - นักเวทย์) และระดับคิง (King - กษัตริย์) ไม่น่าเป็นไปได้ที่ บทพิธีกรรมสำหรับความลับอันยิ่งใหญ่จะเคยถูกเขียนขึ้น
ประวัติความเป็นมา > ความพยายามในการขยายตัว

การรับสมัครสมาชิกของคนิ๊เก จากกลุ่มฟรีเมสันในเยอรมนี ไม่ใช่การสุ่มอย่างแน่นอน เขาเล็งเป้าหมายไปที่ระดับปรมาจารย์ (masters) และผู้พิทักษ์ (wardens) ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญที่บริหารล็อดจ์ และมักจะสามารถชักชวนสมาชิกทั้งหมดของล็อดจ์นั้นเข้าร่วมอิลลูมินาตีได้ ตัวอย่างเช่น ที่เมืองอาเคิน (Aachen) บารอน เดอ วิทท์ (Baron de Witte) ปรมาจารย์ของล็อดจ์คอนสแตนซี (Constancy lodge) ทำให้สมาชิกทุกคนเข้าร่วมองค์กร ด้วยวิธีการนี้ องค์กรจึงขยายตัวอย่างรวดเร็วในเยอรมนีตอนกลางและใต้ และยังสามารถปักหลักในออสเตรียได้ ในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1782 จำนวนสมาชิกจากกลุ่มนักศึกษากำมือคนในช่วงก่อตั้ง ได้เพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 300 คน โดยมีเพียง 20 คนเท่านั้นที่เป็นนักศึกษาหน้าใหม่
การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในล็อดจ์ทีโอดอร์ กรุงมิวนิก ในช่วงครึ่งปีแรกของ ค.ศ. 1782 เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ภายในองค์กรที่ดูแลล็อดจ์ทีโอดอร์ เดือนกุมภาพันธ์ ไวส์เฮาฟท์ เสนอที่จะแบ่งแยก ล็อดจ์ โดยที่กลุ่มอิลลูมินาตีจะไปตามทางของตนเอง ส่วนกลุ่มอีเลคท์ มาสเตอร์ สามารถรับสมาชิกดั้งเดิมที่เหลืออยู่เข้ากับล็อดจ์ทีโอดอร์ ต่อไป อย่างไรก็ตาม กลุ่มอีเลคท์ มาสเตอร์ ยอมจำนนอย่างไม่คาดฝัน ทำให้กลุ่มอิลลูมินาตีสามารถควบคุมทั้งล็อดจ์และกลุ่มอีเลคท์ มาสเตอร์ ได้อย่างเบ็ดเสร็จ ในเดือนมิถุนายน ทั้งล็อดจ์และกลุ่มอีเลคท์ มาสเตอร์ ต่างส่งจดหมายตัดความสัมพันธ์กับรอยัล ยอร์ค โดยอ้างถึงความซื่อสัตย์ของพวกเขาเองในการชำระค่าธรรมเนียมสำหรับการรับรอง รวมถึงความล้มเหลวของรอยัล ยอร์ค ในการให้คำแนะนำใด ๆ เกี่ยวกับระดับที่สูงขึ้น นอกจากนี้ พวกเขายังกล่าวถึงกรณีที่รอยัล ยอร์ค ละเลยคอสตันโซ ไม่ปกป้องเขาจากข้อกล่าวหาอันเป็นเท็จ หรือป้องกันการถูกขับออกจากปรัสเซีย อีกทั้งรอยัล ยอร์ค ไม่ได้พยายามมอบความลับที่สัญญาไว้ให้กับคอสตันโซ สมาชิกฟรีเมสันในมิวนิก เริ่มสงสัยว่า พี่น้องของพวกเขาในเบอร์ลิน พึ่งพาระบบระดับสูงลึกลับของฝรั่งเศส ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการหลีกเลี่ยง ขณะนี้ ล็อดจ์ทีโอดอร์ เป็นอิสระแล้ว
สถานะของ พิธีกรรมแห่งการปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด กำลังอยู่ในภาวะวิกฤต เจ้าชายคาร์ลแห่งเซอเดร์มันลันด์ (Prince Carl of Södermanland; ต่อมาเป็น พระเจ้าคาร์ลที่ 13 แห่งสวีเดน) ผู้เป็นผู้นำโดยตำแหน่ง ถูกสงสัยว่าพยายามผนวกรวมพิธีกรรมนี้เข้ากับ พิธีกรรมสวีเดน ซึ่งเขาควบคุมอยู่แล้ว เหล่าสมาชิกในล็อดจ์ชาวเยอรมันมองหาผู้นำคนใหม่ไปที่ ดยุคแฟร์ดีนันท์ ฟ็อน เบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล (Duke Ferdinand of Brunswick-Wolfenbüttel) ความสงสัยกลายเป็นความดูถูกอย่างเปิดเผย เมื่อปรากฏว่าเจ้าชายคาร์ลยกย่องทายาทราชบัลลังก์สจวร์ต (Stuart heir) ผู้สืบทอดราชวงศ์อังกฤษ ว่าเป็น แกรนด์มาสเตอร์ที่แท้จริง และสมาชิกในล็อดจ์แห่งพิธีกรรมการปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด แทบจะเพิกเฉยต่อ แกรนด์มาสเตอร์ของพวกเขา ความตึงเครียดนี้ นำไปสู่การประชุมที่วิลเฮล์มสบัด (Convent of Wilhelmsbad)
ประวัติความเป็นมา > ความขัดแย้งภายใน

เมื่อกลุ่มอิลลูมินาตีหันมารับเอาระบบของลัทธิเมสัน และขยายอิทธิพลออกนอกแคว้นบาวาเรีย สภาเอรีโอพาไจตส์ (Areopagites) ซึ่งเป็นสภาบริหารสูงสุด ก็ถูกแทนที่ด้วย สภาผู้แทนจากภูมิภาค (Council of Provincials) ที่มีประสิทธิภาพน้อยลง อย่างไรก็ตาม สมาชิกสภาเอรีโอพาไจตส์เดิม ยังคงมีอิทธิพลอย่างมากภายในกลุ่ม และพวกเขาก็เริ่มกลับมาโต้แย้งกับ ไวส์เฮาฟท์ อีกครั้ง หลังจาก คนิ๊เก ลาออกจากมิวนิก ไวส์เฮาฟท์ ตอบโต้ด้วยการใส่ร้ายศัตรูที่เขามองเห็น ผ่านการเขียนจดหมายลับไปยังผู้ที่เขาคิดว่าเป็นมิตร
ปัญหาที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ ความขัดแย้งระหว่าง ไวส์เฮาฟท์ ผู้ก่อตั้งกลุ่มอิลลูมินาตี กับ คนิ๊เก ผู้ช่วยคนสำคัญ เดิมที ไวส์เฮาฟท์ มอบหมายให้คนิ๊เก เป็นผู้เขียนพิธีกรรม ซึ่งส่งผลให้คนิ๊เกมีอำนาจมาก แต่ต่อมา ไวส์เฮาฟท์ ต้องการที่จะกลับไปควบคุมอำนาจดังกล่าวคืน คนิ๊เก รู้สึกว่า บทบาทของเขาไม่ได้รับการยอมรับอย่างเพียงพอ เขาพัฒนาองค์กรจากกลุ่มต่อต้านศาสนาขนาดเล็ก กลายเป็นองค์กรขนาดใหญ่ นอกจากนี้ ความต่อต้านศาสนาอย่างแข็งกร้าวของไวส์เฮาฟท์ ยังขัดแย้งกับแนวคิดลึกลับของคนิ๊เก อีกทั้ง การรับสมัครสมาชิกกลุ่มฟรีเมสันที่มีแนวโน้มทางลึกลับ ก็สร้างความระหองใจให้กับ ไวส์เฮาฟท์ และสมาชิกอาวุโสคนอื่น ๆ เช่น ดิตเฟิร์ต (Ditfurth) ความขัดแย้งทวีความรุนแรง ในประเด็นเกี่ยวกับ ระดับชั้นนักบวช (Priest) สมาชิกกลุ่มอิลลูมินาตีส่วนใหญ่เห็นพ้องกันว่า พิธีกรรมของระดับชั้นนี้ฟุ่มเฟือย ไร้เหตุผล และเครื่องแต่งกายก็ดูไร้สาระและสิ้นเปลือง สมาชิกบางคนปฏิเสธที่จะใช้พิธีกรรม ในขณะที่บางคนแก้ไขมันเอง ไวส์เฮาฟท์ เรียกร้องให้คนิ๊เกเขียนพิธีกรรมใหม่ คนิ๊เกโต้กลับว่า พิธีกรรมนี้ได้รับการเผยแพร่ไปแล้ว โดยมีการรับรองจากไวส์เฮาฟท์เอง ว่าเป็นพิธีกรรมโบราณ แต่คำแก้ตัวของคนิ๊เก ไม่เป็นผล ไวส์เฮาฟท์ กล่าวหาคนิ๊เกต่อสมาชิกกลุ่มอิลลูมินาตีคนอื่น ๆ ว่า พิธีกรรมระดับนักบวชนั้นผิดเพี้ยนเพราะคนิ๊เกเป็นผู้ประดิษฐ์ขึ้น ด้วยความไม่พอใจ คนิ๊เกขู่ว่าจะบอกทุกคนว่า เขาแต่งพิธีกรรมของกลุ่มอิลลูมินาตีขึ้นเองมากแค่ไหน ความพยายามของคนิ๊เกที่จะจัดการประชุมสภาเอรีโอพาไจตส์ (Areopagites) ไร้ผล เนื่องจากสมาชิกส่วนใหญ่ไว้วางใจเขาน้อยกว่าไวส์เฮาฟท์เสียอีก ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1784 คนิ๊เก ลาออกจากกลุ่มตามข้อตกลง ซึ่งเขาคืนเอกสารที่เกี่ยวข้องทั้งหมด และไวส์เฮาฟท์เผยแพร่การถอนคำกล่าวโทษทั้งหมดที่มีต่อเขา การบังคับให้คนิ๊เกออก ทำให้กลุ่มอิลลูมินาตีสูญเสียสมาชิกผู้เชี่ยวชาญด้านทฤษฎี ผู้สรรหาสมาชิกใหม่ และผู้แก้ตัวคนสำคัญ
ประวัติความเป็นมา > เสื่อมสูญ

ความเสื่อมถอยครั้งสุดท้ายของกลุ่มอิลลูมินาตี เกิดจากความไม่รอบคอบของกลุ่ม มินเนอร์วา (Minervals) ในแคว้นบาวาเรีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองมิวนิก แม้ว่าสมาชิกระดับสูงจะพยายามควบคุมพฤติกรรมเหล่านี้ แต่การโอ้อวดอำนาจทางการเมือง และการวิจารณ์สถาบันกษัตริย์อย่างอันตราย ทำให้การดำรงอยู่ของ "กลุ่มลับ" นี้กลายเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป รวมไปถึงชื่อของสมาชิกสำคัญหลายคนด้วย
การมีสมาชิกกลุ่มอิลลูมินาตีอยู่ในตำแหน่งที่มีอำนาจ ก่อให้เกิดความไม่สบายใจในหมู่ประชาชน เนื่องจากมีสมาชิกกลุ่มนี้แทรกซึมอยู่ในหน่วยงานราชการและองค์กรปกครองหลายแห่ง แม้จะมีจำนวนน้อย แต่ก็มีข่าวลือว่า ผลของคดีความขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ของผู้ฟ้องร้องกับกลุ่มอิลลูมินาตี
กลุ่มอิลลูมินาตีถูกกล่าวหาว่า เป็นผู้ผลิตและเผยแพร่สื่อสิ่งพิมพ์ต่อต้านศาสนาหลายชิ้นที่ปรากฏในแคว้นบาวาเรีย คำวิจารณ์เหล่านี้ส่วนใหญ่เกิดจากความแค้นและความริษยา แต่ก็ชัดเจนว่า เจ้าหน้าราชการศาลหลายคนที่เป็นสมาชิกกลุ่มอิลลูมินาตี ให้การสนับสนุนพวกเดียวกันเองอย่างไม่เป็นธรรม
ในแคว้นบาวาเรีย การขับเคลื่อนของสมาชิกกลุ่มอิลลูมินาตี 2 คนในสภาการศาสนา ส่งผลให้หนึ่งในนั้นได้รับเลือกเป็นเหรัญญิก นอกจากนี้ การต่อต้านคณะเยซุอิตของพวกเขายังส่งผลให้คณะนี้ ซึ่งถูกสั่งห้าม สูญเสียตำแหน่งสำคัญทางวิชาการและศาสนา ในเมืองอิงโกลชตัดต์ (Ingolstadt) หัวหน้าภาควิชาที่เป็นคณะเยสุอิต ถูกแทนที่ด้วยสมาชิกกลุ่มอิลลูมินาตี
ด้วยความหวาดกลัว ชาร์ลส เทโอดอร์ (Charles Theodore) และรัฐบาลของเขา ได้สั่งห้าม สมาคมลับ ทั้งหมด รวมถึงกลุ่มอิลลูมินาตีด้วย คำสั่งของรัฐบาลลงวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1785 "ดูเหมือนจะเป็น หมัดเด็ด ที่ทำให้กลุ่มอิลลูมินาตีในแคว้นบาวาเรียสิ้นชื่อ" ไวส์เฮาฟท์ หนีออกนอกประเทศ เอกสารและจดหมายภายในองค์กร ซึ่งถูกยึดได้ในปี ค.ศ. 1786 และ 1787 ต่อมาถูกเผยแพร่โดยรัฐบาลในปี ค.ศ. 1787
บาร์รูเอลและโรบินสัน

ระหว่างปี ค.ศ. 1797 ถึง 1798 หนังสือสองเล่มคือ ความทรงจำ ว่าด้วยประวัติศาสตร์ของลัทธิแจกเคอไบทิซึม (Memoirs Illustrating the History of Jacobinism) โดย ออกุสแต็ง บาร์รูเอล (Augustin Barruel) และ หลักฐานแห่งการสมคบคิด (Proofs of a Conspiracy) โดย จอห์น โรบินสัน (John Robison) ได้เผยแพร่ทฤษฎีที่ว่ากลุ่มอิลลูมินาตียังคงอยู่รอดและเป็นองค์กรก่อการร้ายระหว่างประเทศ พวกเขายังอ้างว่ากลุ่มนี้อยู่เบื้องหลังการปฏิวัติฝรั่งเศสด้วย หนังสือทั้งสองเล่มได้รับความนิยมอย่างมาก มีการพิมพ์ซ้ำและตีความใหม่โดยผู้อื่นมากมาย ตัวอย่างเด่นชัดคือหนังสือ หลักฐานแห่งความจริงอยู่ และแนวโน้มอันตรายของลัทธิส่องสว่าง (Proofs of the Real Existence, and Dangerous Tendency, Of Illuminism) โดยศาสนาจารย์เซธ เพย์สัน (Reverend Seth Payson) ที่เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1802 อย่างไรก็ตาม มีเสียงตอบโต้บางส่วนที่วิพากษ์ทฤษฎีนี้ ตัวอย่างเช่น หนังสือ อิทธิพลที่ผู้คนมอบให้กับนักปรัชญา ฟรีเมสัน และกลุ่มอิลลูมินาตี ต่อการปฏิวัติฝรั่งเศส (On the Influence Attributed to Philosophers, Free-Masons, and to the Illuminati on the Revolution of France) โดย ฌ็อง-โจเซฟ มูนิเอ (Jean-Joseph Mounier)
ผลงานของโรบินสันและบาร์รูเอล เดินทางไปถึงสหรัฐอเมริกาและแพร่หลายไปทั่ว นิวอิงแลนด์ ศาสนาจารย์ เจดิดายาห์ มอร์ส (Jedidiah Morse) บาทหลวงนิกายลัทธิคองกรีเกชันนัลลิสม์ (Congregational) ผู้เคร่งศาสนาและนักภูมิศาสตร์ เป็นหนึ่งในผู้เทศนาต่อต้านกลุ่มอิลลูมินาตี อันที่จริง บทเทศนาในวันถือศีลอด (Fast Day sermon) ของมอร์ส เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1798 ถือเป็นหนึ่งในบันทึกแรก ๆ เกี่ยวกับกลุ่มอิลลูมินาตีที่ถูกพิมพ์ในสหรัฐอเมริกา มอร์สได้รับแจ้ง เกี่ยวกับการตีพิมพ์หนังสือ หลักฐานแห่งการสมคบคิด (Proofs of a Conspiracy) ของโรบินสันในยุโรป ผ่านทางจดหมายจากศาสนาจารย์ จอห์น เออร์สคิน (John Erskine) แห่งเอดินบะระ และเขาได้อ่านหนังสือเล่มนี้ในช่วงเวลาไม่นาน หลังจากสำเนาหนังสือที่ตีพิมพ์ในยุโรป เดินทางมาถึงอเมริกาโดยเรือในเดือนมีนาคมของปีนั้นเอง นักเขียนต่อต้านกลุ่มอิลลูมินาตีคนอื่น ๆ เช่น ทิโมธี ดไวท์ (Timothy Dwight) ก็ออกมาประณามกลุ่มผู้สมคบคิดในจินตนาการนี้ในเวลาต่อมา
หลังจากบทเทศนาที่ถูกพิมพ์ บทความในหนังสือพิมพ์ก็ตามมา และกลายเป็นส่วนหนึ่งของวาทกรรมทางการเมืองระหว่างพรรค ก่อนการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาปี ค.ศ. 1800 ความตื่นกลัวที่เกิดขึ้นนี้ยังส่งผลต่อการพัฒนาของวรรณกรรมสยองขวัญ (gothic literature) ในสหรัฐอเมริกาด้วย นวนิยายอย่างน้อยสองเรื่องในยุคนั้น อ้างอิงถึงความหวาดกลัวนี้ ได้แก่ ออร์มอนด์; หรือ พยานลับ (Ormond; or, The Secret Witness) (1799) และ จูเลีย กับ บารอนแห่งกลุ่มส่องสว่าง (Julia, and the Illuminated Baron) (1800) นอกจากนี้ นักวิชาการบางคนยังเชื่อมโยงความหวาดกลัวต่อการสมคบคิดของกลุ่มอิลลูมินาตี เข้ากับความกังวลเกี่ยวกับการย้ายถิ่นฐานจากแถบแคริบเบียน และการก่อกบฏของทาส ความกังวลนี้เริ่มลดลง ในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 19 แม้ว่ามันจะกลับมาปรากฏอีกครั้งเป็นระยะ ๆ ในช่วงของขบวนการต่อต้านฟรีเมสัน (Anti-Masonic movement) ในยุค 1820 และ 1830
กลุ่มอิลลูมินาตี ยุคใหม่

หลายองค์กรภราดาร่วมสาบานต์ (fraternal orders) ในยุคปัจจุบัน อ้างว่าสืบทอดสายสัมพันธ์มาจากกลุ่มอิลลูมินาตีดั้งเดิมของบาวาเรีย โดยเปิดเผยการใช้ชื่อ "อิลลูมินาตี" อย่างชัดเจน บางกลุ่มใช้ชื่อที่ดัดแปลงมาจากชื่อเดิม เช่น "The Illuminati Order" เป็นชื่อองค์กรของพวกเขา ขณะที่บางกลุ่ม เช่น Ordo Templi Orientis มีตำแหน่ง "เอป็อปต์ (Epopt)" หรือ "สมเด็จพระสันตะปาปาผู้สมบูรณ์แห่งอิลลูมินาตี (Perfect Pontiff of the Illuminati)" เป็นลำดับชั้นหนึ่งภายในโครงสร้างขององค์กร อย่างไรก็ตาม ไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่ยืนยันความเชื่อมโยงระหว่างกลุ่มยุคใหม่เหล่านี้กับกลุ่มอิลลูมินาตีในประวัติศาสตร์ พวกเขาไม่ได้สะสมอำนาจทางการเมืองหรืออิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญ และส่วนใหญ่ไม่ได้พยายามปกปิดตัวตน แต่กลับโปรโมทความเชื่อมโยงที่ไร้หลักฐานกับกลุ่มอิลลูมินาตีของบาวาเรีย เพื่อเป็นวิธีดึงดูดสมาชิกใหม่เข้าสู่กลุ่ม
มรดกของกลุ่ม

กลุ่มอิลลูมินาตี ไม่สามารถอยู่รอด จากการถูกปราบปรามในแคว้นบาวาเรีย การกระทำผิดและแผนการสมคบคิดเพิ่มเติมของพวกเขา ตามที่ปรากฏในงานเขียนของบาร์รูเอลและโรบินสัน จึงต้องพิจารณาว่าเป็นสิ่งที่ผู้เขียนแต่งขึ้น ถึงกระนั้น กลุ่มอิลลูมินาตียังคง ถูกหยิบยกมาเป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีสมคบคิด มากมายในยุคใหม่ โดยอาศัยพื้นฐานความเชื่อที่ว่าพวกเขายังคงดำรงอยู่ แม้ประวัติศาสตร์ชี้ว่ากลุ่มอิลลูมินาตีถูกยุบ ไปตั้งแต่ศตวรรษที่ 18
นักทฤษฎีสมคบคิด (conspiracy theorists) และนักเขียนบางคน เช่น มาร์ค ไดซ์ (Mark Dice) ยังคงยืนยันว่ากลุ่มนี้ยังคงดำรงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้
ทฤษฎีสมคบคิด มากมายเสนอว่า เหตุการณ์ต่าง ๆ ทั่วโลกถูกควบคุมและชักใยโดย สมาคมลับ (secret society) ที่เรียกตัวเองว่ากลุ่มอิลลูมินาตี นักทฤษฎีสมคบคิดกล่าวอ้างว่า บุคคลสำคัญหลายคนเป็นหรือเคยเป็นสมาชิกกลุ่มอิลลูมินาตี โดยประธานาธิบดีสหรัฐฯ มักตกเป็นเป้าหมายของการกล่าวอ้างเหล่านี้บ่อยครั้ง นักทฤษฎีบางคนยังเชื่อว่า เหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์หลายอย่าง ตั้งแต่การปฏิวัติฝรั่งเศส ยุทธการวอเตอร์ลู การลอบสังหารประธานาธิบดีสหรัฐฯ จอห์น เอฟ เคนเนดี้ ไปจนถึงแผนการลับของคอมมิวนิสต์ที่จะเร่งสร้าง ระเบียบโลกใหม่ (New World Order) ด้วยการแทรกซึมเข้าไปในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ฮอลีวู้ด ล้วนเป็นฝีมือการวางแผนของกลุ่มอิลลูมินาตี
โน้ต

1 2 3  ล็อดจ์ ยังไม่มีคำจำกัดความตรงตัวในภาษาไทย ปกติจะแปลว่า โรงแรม (ซึ่งมีคำภาษาอังกฤษ 'hotel' รองรับอยู่แล้ว) โรงแรมพำนักรับรอง กระท่อม บ้านเล็ก ๆ หรือแม้แต่คำว่า พำนัก ที่เป็นคำกริยาก็ไม่สื่อความหมายความเป็น สมาคม มากนัก แต่ในบริบทนี้หมายถึง สมาคม หรือ กลุ่มองค์กรลับ นอกจากนี้เพื่อไม่ให้เกิดความสับสนและอ่านผิดเป็นภาษาไทยว่า "ลอด" จึงเติม "ไม้ไต่คู้" (- ็) ตามหลักการวิกิพีเดีย:คู่มือการเขียน/การทับศัพท์ภาษาอังกฤษ