stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาคีนกฟีนิกซ์
ประวัติสมาชิกหลัก > รีมัส จอห์น ลูปิน

รีมัส จอห์น ลูปิน เป็นมนุษย์หมาป่า​และอดีตอาจารย์สอนวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ภายหลังเขาลาออกจากการสอนเนื่องจากมีคนรู้ว่าเขาเป็นมนุษย์หมาป่า​และเกรงว่าพ่อแม่ผู้ปกครองจะเป็นห่วงลูก ๆ ที่ต้องเรียนกับมนุษย์หมาป่า​ นอกจากนั้นยังเป็นเพื่อนรักกับพ่อแฮร์รี่ด้วย ลูปินปรากฏตัวครั้งแรกในภาคที่สามในฐานะครูคนใหม่ของโรงเรียนฮอกวอตส์ เขามีบทบาทในการปราบผู้คุมวิญญาณบนรถไฟที่เข้ามาตามหา ซิเรียส แบล็ก เขาได้รับตำแหน่งครูสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดซึ่งมีวิธีการสอนที่เป็นที่ชอบกันในหมู่นักเรียน นอกจากนั้นเขายังเป็นคนสอนคาถาผู้พิทักษ์ให้ แฮร์รี่ พอตเตอร์ เขาเป็นเพื่อนสนิทของ เจมส์ พอตเตอร์ พ่อของแฮร์รี่ เป็นมนุษย์หมาป่าตามฉายา จันทร์เจ้า ในแผนที่ตัวกวนที่เขาร่วมกันสร้างขึ้นกับเพื่อน ๆ
ลูปินปรากฏตัวอีกครั้งในภาคห้าที่มีการรวบรวมสมาชิกภาคีนกฟีนิกซ์เพื่อปราบโวลเดอมอร์ ภายหลังซิเรียสถูกเบลลาทิกซ์สังหาร ลูปินเศร้าหมองลงมากจากการสูญเสียเพื่อนรักที่สุดอีกคน ในหนังสือมักบรรยายเสมอเมื่อแฮร์รี่พบหน้าลูปินว่าลูปินดูแก่ตัวลง ในภาคหกท็องค์ขอให้ลูปินแต่งงานด้วย แต่ลูปินไม่ยอมทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่รักกัน เนื่องจากลูปินกลัวว่าลูกของตนจะเป็นมนุษย์หมาป่า แต่สุดท้ายทั้งคู่แต่งงานกันและท็องส์ก็ตั้งครรภ์แล้ว ภายหลังลูปินขอให้แฮร์รี่เป็นพ่อทูนหัวลูกของเขา ซึ่งแฮร์รี่ได้ตกลงกับข้อเสนอของลูปิน ในการต่อสู้ที่ฮอกวอตส์ ลูปินได้ถูกฆ่าโดยผู้เสพความตายเช่นเดียวกันกับท็องส์ ภรรยาของเขา ลูปินได้ปรากฏตัวครั้งสุดท้ายในฐานะวิญญาณที่แฮร์รี่เรียกมาจากหินชุบวิญญาณ เขาได้สัญญาณว่าจะยืนเคียงข้างแฮร์รี่ในขณะที่แฮร์รี่เดินไปเผชิญหน้ากับความตาย หลังปราบโวลเดอมอร์ได้ แฮร์รี่จึงรับหน้าที่ดูแลเท็ดดี้ลูกของลูปินตั้งแต่นั้นมาในฐานะพ่อทูนหัวของเขา
ประวัติสมาชิกหลัก > นิมฟาดอร่า ท็องส์

นิมฟาดอร่า ท็องส์  เป็นลูกสาวของมักเกิ้ลชายชื่อว่า เอ็ดเวิร์ด เทด ท็องส์ และ แอนโดรเมด้า ท็องส์ (นามสกุลเดิม แบล็ก) มี ศักดิ์เป็นหลานเบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ โดยเบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์เป็นคุณป้าของเธอเป็นแม่มดประเภทเมตามอร์ฟเมกัส คือ สามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามปรารถนา ทำให้เป็นที่ชื่นชอบของเฮอร์ไมโอนี่และจินนี่เป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เธอมีนิสัยที่ซุ่มซ่ามเป็นอย่างมาก ในเล่ม 6 แฮร์รี่กับเพื่อนสังเกตถึงความเปลี่ยนไปของเธอ ประกอบกับคิดว่าผู้พิทักษ์รูปใหม่ของเธอคือซิเรียส จึงคิดว่าเธอหลงรักซิเรียส แต่ในที่สุด คนที่เธอหลงรักคือ ลูปิน และผู้พิทักษ์ดังกล่าวนั้นคือรูปมนุษย์หมาป่า
ในเล่ม 7 เธอได้แต่งงานกับลูปิน แต่ลูปินไม่ได้มีความสุขเลยเพราะคิดว่าลูกที่จะเกิดมาของเขาจะเป็นมนุษย์หมาป่าอย่างตัวลูปินเอง ทำให้แฮร์รี่ต่อว่า แต่สุดท้ายลูปินก็ได้กลับไปอยู่กับท็องส์ เธอคลอดลูกชื่อ เท็ดดี้ รีมัส ลูปิน ซึ่งไม่ได้เป็นมนุษย์หมาป่า แต่เป็นเมตามอร์ฟเมกัสเหมือนเธอ ท็องส์สูญเสียพ่อของเธอจากการถูกผู้เสพความตายและนักล่าค่าหัวตามล่า สุดท้ายเธอเสียชีวิตในการต่อสู้ที่ฮอกวอตส์ด้วยฝีมือของผู้เสพความตายเช่นเดียวกับลูปิน
ประวัติสมาชิกหลัก > อลาสเตอร์ มู้ดดี้

อลาสเตอร์ มู้ดดี้ หรือ 'แม้ด-อาย' มู้ดดี้ ปรากฏตัวตอนแรกของแฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี จากการเชิญของศาสตราจารย์อัลบัส ดัมเบิลดอร์ เพื่อเข้ามาเป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด เขาคือมือปราบมารที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่ง มีบาดแผลทั่วร่างกายและมีลูกตาพิเศษที่สามารถมองข้างหลังได้ สุดท้ายได้มีการเปิดเผยว่าแท้จริงอลาสเตอร์ มู้ดดี้คือ บาร์ตี้ เคราช์ จูเนียร์ ลูกสมุนของลอร์ดโวลเดอมอร์ที่ปลอมตัวมา โดยจับอลาสเตอร์ มู้ดดี้ตัวจริงขังไว้ในหีบเวทมนตร์เป็นเวลา 9 เดือน และถูกช่วยออกมาได้ในตอนท้าย ในภาคสุดท้ายมู้ดดี้โดนคำสาปพิฆาตของลอร์ดโวเดอมอร์เข้าหน้าอย่างจังและตกจากไม้กวาดตายในที่สุด อย่างไรก็ตาม ภายหลังแฮร์รี่พบว่าลูกตามองหลังของแม้ด-อายได้ถูกขโมยมาติดไว้ที่หน้าห้องทำงานของอัมบริดจ์ ซึ่งเขาได้ขโมยมาและนำไปฝังไว้ในป่าเพื่อรำลึกถึงแม้ด-อาย
ประวัติสมาชิกหลัก > คิงสลีย์ ชักเคิลโบลต์

เป็นมือปราบมารที่มีความสามารถมากคนหนึ่ง ทำงานเป็นเลขานุการนายกรัฐมนตรีของมักเกิ้ลเพื่อจับตาไม่ให้ผู้เสพความตายใช้คาถาทำร้าย คือหนึ่งในสมาชิกภาคีที่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ในสงครามฮอกวอตส์ ภายหลังการล่มสลายของโวลเดอมอร์และผู้เสพความตาย เขาได้ขึ้นดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ผู้พิทักษ์​ของเขาคือสกุลลิงซ์​
ประวัติสมาชิกหลัก > อาเบอร์ฟอร์ธ ดัมเบิลดอร์

อาเบอร์ฟอร์ธ ดัมเบิลดอร์ (Aberforth Dumbledore) เป็นน้องชายของอัลบัส ดัมเบิลดอร์ซึ่งมีอายุน้อยกว่าเขาสามปี และมีน้องสาวชื่อแอรีอานนาซึ่งเมื่อเธออายุหกขวบ เธอป่วยหลังจากที่เด็กมักเกิ้ลสามคนทำร้ายเธอหลังจากที่เห็นว่าเธอใช้เวทมนตร์ พ่อของเขาได้ทำร้ายเด็กสามคนนั้นจึงถูกส่งไปอยู่ในคุกอัซคาบันตลอดชีวิต เพื่อปกป้องแอรีอานนาไม่ให้ถูกนำไปขังที่โรงพยาบาลเซนต์มังโกตลอดชีวิต เนื่องจากเธอควบคุมเวทมนตร์ไม่ได้ เคนดราจึงพาครอบครัวย้ายไปอยู่ที่ก็อดดริกส์โฮลโล่ โดยปฏิเสธมิตรภาพใด ๆ จากบ้านใกล้เรือนเคียง เพื่อนบ้านจึงมักจะคิดว่าแอรีอานนาเป็นสควิบ
อาเบอร์ฟอร์ธ เริ่มเข้าเรียนที่โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ ระหว่างปี 1895 ถึงปี 1902 ต่อมาภายหลังเคนดรา แม่ของเขาและน้องสาวก็เสียชีวิตลง จากความสูญเสียและความตึงเครียดหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นทำให้ อาเบอร์ฟอร์ธ ไม่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับ อัลบัส ดัมเบิลดอร์ พี่ชายเท่าไหร่นัก
นอกจากนี้ อาเบอร์ฟอร์ธยังเป็นเจ้าของผับเล็กๆ อยู่ด้านล่างหมู่บ้านฮอกส์มี้ด และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่ม ภาคีนกฟินิกซ์ในระหว่างสงครามโลกเวทมนตร์ครั้งที่หนึ่ง
อาเบอร์ฟอร์ธได้มีบทบาทสำคัญในตอนเครื่องรางยมทูต ซึ่งเขาได้ช่วยเหลือ แฮร์รี่ พอตเตอร์, รอน วีสลีย์ และเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ระหว่างการตามหาฮอครักซ์ โดยการส่งด๊อบบี้ไปช่วยพวกเขาจากคฤหาสน์มัลฟอย เขาเสกคาถาผู้พิทักษ์​เป็นแพะ​ต่อหน้าผู้เสพความตายที่อ้างว่าเห็นผู้พิทักษ์​กวางตัวผู้ของแฮรี่ และภายหลังอาเบอร์ฟอร์ธก็ได้อนุญาตให้พวกเขาทั้งสามใช้เส้นทางลับจากร้านของ เขาที่ฮอกมีดส์ไปยังฮอกวอตส์
ในสงครามโลกเวทมนตร์ครั้งที่สอง อาเบอร์ฟอร์ธได้ร่วมต่อสู้และรอดชีวิตจากสงคราม หลังจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็ยังคงอาศัยอยู่ที่ฮอกมีดส์ตามปกติ
ในภาพยนตร์ Jim McManus รับบทบาทอาเบอร์ฟอร์ธในตอนภาคีนกฟีนิกซ์ แต่มีบทบาทน้อยมาก และ Ciarán Hinds เป็นผู้รับบทบาทอาเบอร์ฟอร์ธในตอนเครื่องรางยมทูตภาคที่ 2
ประวัติสมาชิกหลัก > เฟลอร์ เดอลากูร์

เฟลอร์ เดอลากูร์ บุตรสาว เมอซีเยอร์ เดอลากูร์ และ อาโปลีน เดอลากูร์ ชื่อของเธอเป็นภาษาฝรั่งเศส แปลว่า Flower of the Court (ดอกไม้แห่งสำนัก) เธอเป็นตัวแทนของวิทยาลัยแห่งเวทมนตร์โบซ์บาตง ในการแข่งขันประลองเวทไตรภาคีในแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับถ้วยอัคนีเธอใช้ไม้กายสิทธิ์เป็นไม้โรสวู้ดยาวเก้านิ้วครึ่งภายในบรรจุผมเส้นหนึ่งจากศีรษะของวีลาซึ่งเป็นเส้นผมคุณยายท่านหนึ่งของเธอ 
อย่างไรก็ตามเธอไม่ผ่านร่วมการแข่งขันการแข่งขันภารกิจที่ 2 เนื่องจากไม่สามารถผ่านกรินดี้โลว์ได้ เธอมีน้องสาวชื่อกาเบรียล เดอร์ลากูร์​ ซึ่งแฮรี่ช่วยจากการเป็นตัวประกันเนื่องจากกังวลว่านางจะถึงแก่ความตายเพราะจมน้ำ
เฟลอร์ยังไม่ผ่านภารกิจสุดท้าย คือ การผจญภัยในเขาวงกต เพราะถูกมู้ดดี้ตัวปลอมซุ่มทำร้าย
ในภาคเจ็ด แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต เฟลอร์ เดอลากูร์แต่งงานกับบิล วีสลีย์ พี่ชายของรอน วีสลีย์ ทั้งคู่สร้างกระท่อมเปลือกหอยขึ้นเพื่อเป็นบ้าน และมีลูกด้วยกันสามคนชื่อ วิกตัวร์ วีสลีย์(หญิง) โดมินิค วีสลีย์(หญิง) และ หลุยส์ วีสลีย์(ชาย) และคนที่มารับบทเป็นเฟลอร์ในเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ก็คือ เครมองซ์ โพเอชีย์ นักแสดงสาวชาวฝรั่งเศส
ประวัติสมาชิกหลัก > บิล วีสลีย์

วิลเลียม อาร์เธอร์ "บิล" วีสลีย์ (เกิด 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2513) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในแฮร์รี่ พอตเตอร์และเป็นลูกของอาร์เธอร์และมอลลี่ วีสลีย์ซึ่งพี่น้องของเขาประกอบด้วยชาลี เพอร์ซี่ เฟร็ด จอร์จ รอนและจินนี่
ทั้งหมดอาศัยอยู่ในบ้านที่เรียกว่า "บ้านโพรงกระต่าย"เรียนจบจากโรงเรียนพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์
เคยเป็นประธานนักเรียน ปัจจุบันทำงานที่ ธนาคารกริงกอตส์ในอียีปต์ ในภาค 6 ถูกเฟนเรีย เกรย์แบ็ก ทำร้ายทำให้มีนิสัยคล้ายมนุษย์หมาป่า ในภาค7 ได้แต่งงานกับเฟลอร์ เดอลากูร์ทั้งคู่สร้างกระท่อมเปลือกหอยขึ้นเพื่อเป็นบ้าน มีลูกทั้งหมด 3 คน คือ victoire (หญิง) dominique (หญิง) และ louis (ชาย)
ประวัติสมาชิกหลัก > ชาลี วีสลีย์

พี่ชายของรอนเชี่ยวชาญเรื่องมังกรมีบทบาทในการนำพ่อมดแม่มดจากต่างชาติเข้าร่วมสงคราม
ประวัติสมาชิกหลัก > อาร์เธอร์ วีสลีย์

อาร์เธอร์ วีสลีย์ เป็นตัวละครในหนังสือวรรณกรรมเยาวชนชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ เขาเป็นพ่อของรอน วีสลีย์ ทำงานเป็นหัวหน้ากองการใช้สิ่งประดิษฐ์ของมักเกิ้ลในทางที่ผิดซึ่งเป็นหน่วยงานของกระทรวงเวทมนตร์  แต่เขาก็มีรายได้ไม่เพียงพอต่อครอบครัว ดังนั้น สิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ ของรอน จึงเป็นของมือสองที่ผ่านการใช้มาแล้ว เขามีตำแหน่ง หัวหน้ากองการควบคุมการใช้สิ่งประดิษฐ์ของมักเกิ้ลในทางที่ผิด และเป็นสมาชิกของภาคีนกฟีนิกส์รุ่นที่สอง เขาเป็นคนที่คลั่งไคล้ในสิ่งประดิษฐ์ของพวกมักเกิ้ลมากเป็นพิเศษ และยังเคยมีรถฟอร์ดแองเกลียของมักเกิ้ล โดยเขาได้ดัดแปลงเครื่องยนต์ และ เสกคาถาให้มันบินได้ด้วย ซึ่งดูจะขัดแย้งกับตำแหน่งหน้าที่การงานของเขา
อาเธอร์แต่งงานกับ มอลลี่ พรีเวตต์ (Molly Prewett) และอาศัยอยู่ด้วยกันที่ บ้านโพรงกระต่าย โดยมีลูกชายทั้งหมด 6 คน ได้แก่ บิล , ชาลี , เพอร์ซี่ , เฟร็ด , จอร์จ และ รอน วีสลีย์ และลูกสาวทั้งหมด 1 คน คือ จินนี่ วีสลีย์ 
และด้วยการที่เขามีลูกๆรวมกันทั้งหมดถึง 7 คน ทำให้เขามีค่าใช้จ่ายภายในครอบครัวมากกว่าครอบครัวอื่นๆ ทำให้ลูกๆแต่ละคนของเขาต้องใช้เสื้อผ้าและ อุปกรณ์การเรียนที่เป็นมรดกตกทอดจากพี่ๆ
อาเธอร์ไม่ค่อยจะถูกกับ ลูเซียส มัลฟอยซักเท่าไหร่เพราะด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานของเขา
อาเธอร์เคยได้รับบาดเจ็บหนักมาแล้ว เมื่อครั้งทำงานให้กับภาคีนกฟินิกส์ในการอยู่เฝ้ายามที่กองปริศนา กระทรวงเวทมนตร์ โดยเขาถูก นากินี งูของโวลเดอมอร์ เข้าโจมตี แต่เพราะแฮร์รี่ พอตเตอร์ เห็นภาพนิมิตว่าเขาถูกทำร้าย เขาจึงได้รับการช่วยเหลืออย่างทันท่วงทีและถูกส่งไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลเซนต์มังโกจนหายเป็นปกติดี
ในภาค 7 เขารับตำแหน่งใหม่เป็น หัวหน้าสำนักงานสืบค้นและริบคาถาป้องกันตัวและวัตถุคุ้มครองภัยปลอม
ประวัติสมาชิกหลัก > มอลลี่ วีสลีย์

เป็นภรรยาของอาเธอร์ วีสลีย์ เธอคือมารดาของบิล, ชาลี, เพอร์ซี่, เฟร็ด, จอร์จ,รอน และจินนี่ วีสลีย์ มอลลี่นั้นรักแฮร์รี่เหมือนลูกของเธอ เธอปรากฏตัวครั้งแรกในเล่ม 1 โดยเป็นผู้ชี้ทางให้แฮร์รี่เข้าไปยังชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่ หลังจากนั้น ฉากที่เธอจะออกมามักอยู่ในรูปแม่บ้านเจ้าเนื้อจิตใจงาม แต่ในเล่ม 5 เธอมักมีปากเสียงกับซิเรียส แบล็กเนื่องจากความคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน และมันดังกัส เฟล็ทเชอร์ เนื่องจากความประพฤติของมันดังกัสเอง ในเล่ม 7 เธอได้เข้าร่วมการต่อสู้ที่ฮอกวอตส์และได้สังหารเบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ ซึ่งเป็นมือขวาของโวลเดอมอร์ลง เนื่องจากเบลลาทริกซ์นั้นได้พยายามฆ่าจินนี่ ลูกสาวของเธอ สุดท้ายมอลลี่ได้พ้นผิดจากการสังหารดังกล่าว
งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์

สำหรับการแข่งขันใน พ.ศ. 2568 ดูที่ งานฟุตบอลประเพณีธรรมศาสตร์–จุฬาฯ ครั้งที่ 75
| --- | --- |
พิธีเปิดฟุตบอลประเพณีฯ ครั้งที่ 71
    มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์   จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย   
ชื่ออื่น: งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์
กีฬา: ฟุตบอล
ประเภท: เชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมหาวิทยาลัย
ที่ตั้ง: กรุงเทพมหานคร
ทีม: 2
พบกันครั้งแรก: 4 ธันวาคม พ.ศ. 2477 สนามหลวง ธรรมศาสตร์ 1–1 จุฬาฯ
พบกันครั้งล่าสุด: 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 ธรรมศาสตร์ 2–1 จุฬาฯ
ออกอากาศ: ช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี
สนาม: สนามศุภชลาศัย
รางวัล: ถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สถิติ
การพบกันทั้งหมด: 75 ครั้ง
ชนะสูงสุด: ธรรมศาสตร์ (25 สมัย)
สถิติรวม:   จุฬาฯ: 18  เสมอ: 32  ธรรมศาสตร์: 25 
ชัยชนะครั้งใหญ่: ธรรมศาสตร์ 4–0 จุฬาฯ (ครั้งที่ 31) ธรรมศาสตร์ 5–1 จุฬาฯ (ครั้งที่ 71)
ทำประตูมากที่สุด: จุฬาฯ 5–3 ธรรมศาสตร์ (ครั้งที่ 11)
ไม่แพ้ต่อเนื่องยาวนานที่สุด: 4 สมัยซ้อน ธรรมศาสตร์ (ครั้งที่ 23–26, 31–34)
งานฟุตบอลประเพณีธรรมศาสตร์–จุฬาฯ หรือ งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์ เป็นการแข่งขันฟุตบอลประเพณีระหว่างจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 2 มหาวิทยาลัยเก่าแก่ของประเทศไทย เริ่มจัดกิจกรรมครั้งแรกในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2477 แต่ละมหาวิทยาลัยจะสลับกันเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันทุกปี ชื่อของมหาวิทยาลัยที่เป็นเจ้าภาพจะได้รับเกียรติให้ขึ้นต้นชื่องานฟุตบอลประเพณีในปีนั้น สถานที่จัดการแข่งขันจะไม่สลับตามเจ้าภาพ แต่จะจัดงานที่สนามศุภชลาศัย กรีฑาสถานแห่งชาติ เป็นประจำทุกครั้ง กองเชียร์ของมหาวิทยาลัยเจ้าภาพจะใช้อัฒจันทร์ฝั่งทิศเหนือ อีกฝ่ายจะใช้อัฒจันทร์ฝั่งทิศใต้
กิจกรรมภายในงานอาจแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ การแข่งขันฟุตบอล และกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างนิสิตจุฬาฯ กับนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เช่น การเดินพาเหรด การเชียร์ การแปรอักษร ขบวนพาเหรดล้อการเมืองและกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ รายได้หลังหักค่าใช้จ่ายจากการจัดงานทุกปีจะนำไปบริจาคเป็นสาธารณกุศล
ผลการแข่งขันถึงครั้งที่ 75 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ชนะ 25 ครั้ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยชนะ 18 ครั้ง และเสมอกัน 32 ครั้ง (ไม่นับรวมการแข่งขันฟุตบอลสานสัมพันธ์จุฬาฯ–ธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2567 ซึ่งเป็นการแข่งขันโดยตรงระหว่างนิสิตและนักศึกษาของมหาวิทยาลัย)
ประวัติ

งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์ ได้จัดขึ้นเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2477 โดยกลุ่มนักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เพื่อสร้างความสามัคคีนิสิตในหมู่นิสิตนักศึกษาทั้งสองมหาวิทยาลัย เนื่องจากมุมมองของนักเรียนในสมัยก่อนว่า ผู้เข้าศึกษาในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยสำเร็จมัธยมศึกษา ส่วนผู้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง (ชื่อในขณะนั้น) ไม่สำเร็จมัธยมศึกษา ทำให้มีการดูถูกกันหรือไม่สนิทสนมกันเหมือนเดิม จึงเป็นแรงบันดาลใจให้นิสิตนักศึกษาทั้งสองมหาวิทยาลัยจัดกิจกรรมสานความสามัคคีและสร้างความปรองดองระหว่างกัน โดยมีแบบอย่างจากการแข่งขันเรือประเพณีระหว่างมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในสหราชอาณาจักร และการแข่งขันเบสบอลประเพณีระหว่างมหาวิทยาลัยเคโอและมหาวิทยาลัยวาเซดะในประเทศญี่ปุ่น แต่กลุ่มผู้ริเริ่มถนัดและสนใจกีฬาฟุตบอลมาตั้งแต่เมื่ออยู่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จึงตกลงที่จะจัดการแข่งขันฟุตบอลขึ้น
ผู้ริเริ่มฝ่ายจุฬาฯ ประกอบด้วย ประถม ชาญสันต์ เป็นหัวหน้านิสิตคณะอักษรศาสตร์ในขณะนั้น กับทั้งประสงค์ ชัยพรรค และประยุทธ์ สวัสดิ์สิงห์ เวลานั้น หม่อมราชวงศ์สุมนชาติ สวัสดิวัฒน์ นายกสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทำเรื่องเสนอผ่านกองกิจการนิสิตซึ่งมีหม่อมราชวงศ์สลับ ลดาวัลย์ เป็นผู้รับผิดชอบ เพื่อขออนุมัติจัดงานจากอธิการบดี ส่วนผู้ริเริ่มฝ่ายธรรมศาสตร์ คือ ต่อศักดิ์ ยมนาค และบุศย์ สิมะเสถียร ได้ทำเรื่องเสนอเดือน บุนนาค เลขาธิการมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง เพื่อขออนุมัติจากผู้ประศาสน์การ เมื่อได้รับฉันทานุมัติจากมหาวิทยาลัยทั้งสองแล้ว งานก็ได้เริ่มขึ้นโดยมีธรรมศาสตร์เป็นเจ้าภาพ จัดที่ท้องสนามหลวง เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2477 และมีการเก็บค่าผ่านประตูคนละ 1 บาท รายได้ทั้งหมดมอบให้แก่สมาคมปราบวัณโรค ซึ่งเป็นโรคที่ร้ายแรงที่สุดในขณะนั้น
ปีต่อมา ย้ายสถานที่จัดการแข่งขันมายังสนามฟุตบอลโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จน พ.ศ. 2492 จึงย้ายมาที่สนามศุภชลาศัยถึงปัจจุบัน รายได้ที่เหลือจากการหักค่าใช้จ่ายแล้วมอบให้แก่หน่วยงานการกุศลทุกครั้ง จน พ.ศ. 2521 จึงเริ่มนำรายได้ถวายพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยเสด็จพระราชกุศลตามพระราชอัธยาศัย
การพระราชทานถ้วยรางวัลมีขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2492 โดยสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เสด็จมาเป็นองค์ประธาน จน พ.ศ. 2495 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินมาเป็นองค์ประธานและพระราชทานถ้วยรางวัลด้วยพระองค์เอง แต่ปัจจุบัน โปรดให้ผู้แทนพระองค์มาแทน
เหตุการณ์ที่ทำให้ต้องยกเลิกการจัดงานฟุตบอลประเพณีมีหลายครั้ง เช่น พ.ศ. 2485 เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ทั่วจังหวัดพระนคร, พ.ศ. 2487–2491 เกิดสงครามแปซิฟิก, พ.ศ. 2494 เกิดกบฏแมนฮัตตัน, พ.ศ. 2516 – 2518 องค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เห็นว่าการจัดงานฟุตบอลประเพณีใช้งบประมาณมาก เป็นกิจกรรมที่ฟุ่มเฟือย, พ.ศ. 2557 เกิดวิกฤตการณ์การเมือง, พ.ศ. 2560 ยกเลิกกิจกรรมเพื่อเป็นการแสดงความอาลัยในช่วงพระราชพิธีพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และในปี พ.ศ. 2564 – 2567 ยกเลิกกิจกรรมในชื่อนี้ไปอีก 4 ปีติดต่อกัน คือตั้งแต่ พ.ศ. 2564 – 2566 เพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 และ พ.ศ. 2567 มีการแข่งขันฟุตบอลสานสัมพันธ์จุฬาฯ–ธรรมศาสตร์ ขึ้นทดแทน
เอกลักษณ์เด่น > ขบวนพาเหรด

ตามธรรมเนียมก่อนเข้าสู่การแข่งขัน จะมีการเดินพาเหรดขบวนล้อการเมือง โดยกลุ่มอิสระล้อการเมือง ม.ธรรมศาสตร์ เป็นส่วนหนึ่งในงานฟุตบอลประเพณีธรรมศาสตร์-จุฬาฯ เป็นสิ่งแสดงความคิดความอ่านทางการเมืองของนักศึกษาที่จะต้องโตขึ้นไปอยู่ในสังคมที่ถูกขับเคลื่อนโดยแรงขับทางการเมือง ไม่ว่าจะด้านเศรษฐกิจ สังคมวัฒนธรรม ดังนั้น การทำล้อการเมืองแสดงผ่านหุ่น ผ่านข้อความในป้ายผ้า เป็นบทกลอน จะสะท้อนความคิดเห็นของนักศึกษาหลากหลายคณะในมหาวิทยาลัยจากการเรียนในวิชาต่างๆ ออกมาเป็นตัวหุ่น เป็นป้ายผ้า ซึ่งล้อการเมืองมีมาทุกสมัย ไม่ว่าจะเป็นในยุครัฐบาลที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง หรือรัฐบาลสมัยประชาธิปไตยครึ่งใบ หรือรัฐบาลที่มาจากเสียงข้างมากกว่าหลายล้านเสียงก็ตาม ตรงนี้ล้อการเมืองก็ยังอยู่มาเรื่อยๆ ซึ่งเป็นบรรทัดฐานของการล้อที่ไม่ว่าการเมืองจะเป็นอย่างไร ล้อการเมืองจะไม่ขาดช่วงไปจากสังคมไทย
ในขณะที่ขบวนสะท้อนสังคม ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รับผิดชอบโดยกลุ่มสะท้อนสังคม เป็นการนำปัญหาของสังคมที่เกิดในรอบปี โดยการนำเสนอผ่านงานศิลปะ อาทิตัวหุ่น และป้ายผ้า ซึ่งการสะท้อนสังคมเป็นหนึ่งในกระบอกเสียงที่สามารถทำได้ในฐานะนิสิต โดยเป็นการแสดงความคิดเห็นที่ไม่มีถูกผิด เพียงแค่ต้องอยู่ในกรอบเท่านั้น
ทั้งขบวนล้อการเมือง และขบวนสะท้อนสังคม มีจุดประสงค์เพื่อเป็นเสมือนกระจกที่สะท้อนถึงปัญหาที่เกิดขึ้นภายในสังคม โดยนำเสนอภายใต้ขอบเขต ซึ่งจะไม่โจมตีไปที่ใครคนใดคนหนึ่ง เพื่อให้นิสิต-นักศึกษา ตลอดจนประชาชนทั่วไป ได้ตระหนักและตื่นตัวต่อปัญหา/สถานการณ์ที่เกิดขึ้น และร่วมกันหาทางแก้ไขเพื่อให้สังคมมีความเป็นอยู่ที่ดียิ่งขึ้น
เอกลักษณ์เด่น > จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย > การอัญเชิญพระเกี้ยว

การอัญเชิญพระเกี้ยวปรากฏหลักฐานครั้งแรกในหนังสือพิมพ์สยามนิกร (พิเศษ) ฉบับวันจันทร์ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2507 โดยมีนิสิตหญิง 1 คน เป็นผู้อัญเชิญ โดยการอัญเชิญพระเกี้ยวเข้ามาสู่สนามการแข่งขันเพื่อเป็นขวัญกำลังใจแก่นักกีฬาและกองเชียร์ โดยจะคัดเลือกผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเป็นนิสิตชาย 1 คน และ นิสิตหญิง 1 คน เพื่อเป็นตัวแทนบรรดานิสิตอัญเชิญพระเกี้ยวเข้าสู่สนามแข่งขัน ถึงแม้ว่านิสิตทุกคนต่างมีฐานะเป็นผู้อัญเชิญพระเกี้ยว แต่เนื่องจากในทางปฏิบัตินั้นไม่สามารถให้ทุกคนเป็นผู้อัญเชิญพระเกี้ยวได้ จึงต้องคัดเลือกผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเป็นตัวแทนนิสิตเพื่อทำหน้าที่นี้
อย่างไรก็ดี เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2564 องค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (อบจ.) มีมติในการประชุมสามัญ 29:0 เสียง เห็นควรให้มีการยกเลิกกิจกรรมการคัดเลือกผู้อัญเชิญพระเกี้ยวในงานฟุตบอลประเพณีฯ เนื่องจากเห็นว่าเป็นธรรมเนียมที่สะท้อนถึงความไม่เท่าเทียม และพบว่ามีการบังคับนิสิตให้มาแบกเสลี่ยงโดยอ้างว่าจะมีผลต่อคะแนนการคัดเลือกผู้มีสิทธิ์ใช้หอพัก
เอกลักษณ์เด่น > จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย > ประธานเชียร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ผู้นำเชียร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยหรือฝั่งจุฬาจะเรียกว่า "ประธานเชียร์" นอกจากจะทำหน้าที่นำเชียร์ ควบคุมจังหวะการร้องเพลงเชียร์ของสแตนด์แล้ว ยังทำหน้าที่เป็นตัวแทนของนิสิตจุฬา ในการประชาสัมพันธ์งานฟุตบอลประเพณีฯ และบำเพ็ญประโยชน์แก่สาธารณะอีกด้วย ในระยะแรกนั้นผู้นำเชียร์หรือประธานเชียร์จะเป็นผู้ให้จังหวะปรบมือแก่กองเชียร์ ต่อมามีการเปลี่ยนแปลงท่าทางของผู้นำเชียร์ขึ้นใหม่ โดยเน้นหลักการสำคัญของผู้นำเชียร์แห่งจุฬาฯ นั้น มี 5 ประการ ได้แก่ การให้จังหวะ การควบคุมกองเชียร์ ความสวยงาม ความพร้อมเพรียง และรูปแบบในการนำเสนอ มีการแต่งตัวให้สวยงาม สร้างสีสันให้กับสแตนด์เชียร์ การสรรหาผู้นำเชียร์ฯ จากการเปิดรับสมัครคัดเลือกอย่างเป็นทางการจากนิสิตทั่วไป ไม่จำกัดคณะและชั้นปี ในแต่ละปีนั้นมีจำนวนผู้ผ่านการคัดเลือกแตกต่างกันออกไปตามความเหมาะสมของผู้สมัครในปีนั้น ๆ โดยทั่วไปแล้วมักมีจำนวนเฉลี่ยรุ่นละ 11-13 คน
เอกลักษณ์เด่น > จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย > จุฬาฯ คทากร

จุฬาฯคทากรมีหน้าที่หลักคือ การเดินนำขบวนพาเหรดของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นอกจากนั้นยังมีหน้าที่แสดงควงคทาประกอบเพลงประจำมหาวิทยาลัยอีกด้วย
เอกลักษณ์เด่น > มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ > ทูตกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์

ในอดีตผู้ที่ทำหน้าที่เป็นผู้นำในขบวนอัญเชิญธรรมจักร ถ้วยพระราชทาน ป้ายนามมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง และดรัมเมเยอร์ ได้มาจากการคัดเลือกเช่นเดียวกับการอัญเชิญพระเกี้ยวของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนกระทั่งหลังเหตุการณ์ 14 ตุลาใน พ.ศ. 2516 ประเพณีการคัดเลือกก็ได้งดไป เนื่องจากถูกมองว่าเป็นความฟุ่มเฟือยและเกิดเป็นที่มาของคำขวัญว่า "ธรรมจักรเป็นของชาวธรรมศาสตร์ทุกคน ทุกคนจึงมีสิทธิในการอัญเชิญได้" จึงคงไว้เพียงขบวนอัญเชิญธรรมจักรและรับสมัครทุกคนที่สนใจร่วมแบกเสลี่ยงอัญเชิญโดยไม่มีผู้แทน จนกระทั่ง พ.ศ. 2544 สมาคมธรรมศาสตร์ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้ฟื้นฟูผู้นำในขบวนอัญเชิญธรรมจักรและดรัมเมเยอร์และทำหน้าที่ในการบำเพ็ญประโยชน์ ตลอดจนการรณรงค์และส่งเสริมให้นักศึกษาร่วมทำกิจกรรมเพื่อสังคมกันมากขึ้นกลับมา ในชื่อว่า "ทูตกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์" โดยเริ่มตั้งแต่ 2545 เป็นต้นมา หน้าที่ของทูตกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์คือเป็นตัวแทนนักศึกษาในการนำขบวนพาเหรดทั้งหมดของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เข้าสู่สนาม โดยเป็นผู้อัญเชิญป้ายนามมหาวิทยาลัย ถ้วยพระราชทาน อัญเชิญพานพุ่มนำขบวนอัญเชิญธรรมจักรและดรัมเมเยอร์ รวมถึงการบำเพ็ญประโยชน์ทั้งภายในและภายนอกมหาวิทยาลัย การคัดเลือกทูตกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์จะพิจารณาถึงทั้งลักษณะ บุคลิก ความรู้ความสามารถ ทั้งในด้านการเรียน และในความรู้เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ การมีจิตอาสา มีคุณธรรมและพร้อมที่จะช่วยเหลือแก่สังคม
เอกลักษณ์เด่น > มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ > แม่ทัพเชียร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ผู้นำเชียร์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์หรือฝั่งธรรมศาสตร์จะเรียกว่า "แม่ทัพเชียร์" เป็นตัวแทนนักศึกษาของมหาวิทยาลัยสำหรับทำหน้านำกองเชียร์ร้องเพลงส่งเสียงเชียร์ ประกอบรหัส สัญญาณ การเคลื่อนไหวร่างกาย หรืออุปกรณ์ เพื่อความพร้อมเพรียง ความสวยงาม และความสนุกสนานของการเชียร์และแปรอักษร โดยทางมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีแนวคิดและต้นแบบแรงบันดาลใจจาก ผู้ควบคุมวงดนตรีหรือวาทยากร ที่ทำหน้าที่นำการเล่นดนตรีวงใหญ่หรือการร้องประสานเสียง ผู้นำเชียร์นั้นนอกจากจะมีท่วงท่าสง่างาม ยังมีรหัสสัญญาณมือที่สื่อความหมายสามารถประยุกต์ใช้กับการร้องเพลงเป็นหมู่คณะของกองเชียร์
เอกลักษณ์เด่น > มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ > เพลงประจำการแข่งขัน

เพลงพระราชนิพนธ์ของทั้งสองมหาวิทยาลัย
เพลงของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คือ เพลงพระราชนิพนธ์ยูงทอง
เพลงของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คือ เพลงพระราชนิพนธ์มหาจุฬาลงกรณ์
เพลงจามจุรีประดับโดมในดวงใจ เป็นการนำเพลงของทั้งสองมหาวิทยาลัยมาร่วมกันคือเพลงจามจุรีประดับใจ และเพลงโดมในดวงใจ
เพลงชั่วดินฟ้า เป็นเพลงของจุฬา และธรรมศาสตร์บอกถึงความรักความสามัคคีของทั้งสองสถาบันนี้
เพลงธรรมศาสตร์-จุฬา สามัคคี แต่งโดยจิตร ภูมิศักดิ์
เพลงธรรมศาสตร์-จุฬา ภาราดรณ์ ไม่ปรากฏผู้แต่ง
การถ่ายทอดสด

ในทุก ๆ ปี บรรยากาศภายในงานจะถ่ายทอดสดผ่านทางโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย และสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ตามลำดับ จนมาในครั้งที่ 70 มีการถ่ายทอดสดผ่านทางช่องไบรต์ทีวีร่วมอยู่ด้วย
ครั้งที่ 72 และ 74 ที่ถ่ายทอดสดเฉพาะช่องไทยรัฐทีวีในระบบความคมชัดสูง (เฉพาะครั้งที่ 74 ได้เปิดอีกหนึ่งช่องทางในการรับชมการถ่ายทอดสดผ่านเว็บไซต์และแอปพลิเคชั่น AIS PLAY)
ครั้งที่ 75 ถ่ายทอดสดผ่านช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี
เชิงอรรถ

↑  ชื่อมหาวิทยาลัยใดนำหน้าเป็นเจ้าภาพ
แอร์บัส เอ321

| แอร์บัส เอ321 |
| --- | --- |
      แอร์บัส เอ321-200 ของเจ็ตบลูแอร์เวย์
ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: อากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ
บริษัทผู้ผลิต: แอร์บัส
สถานะ: ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: อเมริกันแอร์ไลน์   เดลตาแอร์ไลน์   ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์   วิซซ์แอร์
จำนวนที่ผลิต: 3,145 ลำ  (พฤษภาคม ค.ศ. 2024)
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 1992–2021 (เอ321ซีอีโอ)   ค.ศ. 2016–ปัจจุบัน (เอ321นีโอ)
เริ่มใช้งาน: 27 มกราคม ค.ศ. 1994 โดยลุฟท์ฮันซ่า
เที่ยวบินแรก: 11 มีนาคม ค.ศ. 1993
พัฒนาจาก: แอร์บัส เอ320
พัฒนาเป็น: แอร์บัส เอ321นีโอ
แอร์บัส เอ321 (อังกฤษ: Airbus A321) เป็นรุ่นของอากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ ผลิตโดยแอร์บัสแอสอาแอส โดยมีความจุผู้โดยสารอยู่ที่ 185 ถึง 236 ที่นั่ง เอ321 เป็นรุ่นที่เพิ่มความยาวลำตัวเครื่องจากเอ320 เดิม และได้เริ่มประจำการกับลุฟท์ฮันซ่าในปี 1994 ประมาณหกปีหลังจากเอ320 เครื่องบินรุ่นนี้มีศักยการบินเฉพาะแบบเหมือนกับรุ่นอื่นในตระกูลเอ320 นักบินสามารถทำการบินบนเครื่องบินตระกูลเอ320 ได้ทุกรุ่นจากการที่แต่ละรุ่นมีระบบการบินที่ใกล้เคียงกัน
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 แอร์บัสได้ประกาศการพัฒนาเครื่องบินตระกูลเอ320นีโอ (ตัวเลือกเครื่องยนต์แบบใหม่) ซึ่งเป็นการพัฒนาของเครื่องบินตระกูลเอ320 เดิม โดยมีพัฒนาประสิทธิภาพให้ดียิ่งขึ้น การพัฒนาของรุ่นใหม่นี้ยังคงใช้ขนาดลำตัวเครื่องเดิมของเอ321ซีอีโอ แต่จะมีการใช้เครื่องยนต์ที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้น พร้อมกับการปรับปรุงโครงสร้างเครื่องบินและการใช้ปลายปีกแบบชาร์กเลต เอ321นีโอมีประสิทธิภาพในการประหยัดเชื้อเพลิงมากขึ้นถึง 15% โดยสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 244 ที่นั่งพร้อมพิสัยการบิน 4,000 ไมล์ทะเล (7,400 กิโลเมตร; 4,600 ไมล์) สำหรับรุ่นพิสัยไกลที่จัดเรียงห้องโดยสารแบบ 206 ที่นั่ง
เอ321 มีฐานการผลิตหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานฟิงเคินแวร์เดอร์ในฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี และโมบีล รัฐแอละบามา สหรัฐ โดย ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2024 ได้มีการส่งมอบแอร์บัส เอ321 จำนวน 3,123 ลำ โดยมีประจำการอยู่ 3,057 ลำ และมียอดสั่งซื้อสำหรับรุ่นนีโอ 4,992 ลำ อเมริกันแอร์ไลน์เป็นผู้ให้บริการรายใหญ่ที่สุด โดยมีเอ321 ประจำการอยู่ 298 ลำในฝูงบิน
ลักษณะ

อากาศยานไอพ่นลำตัวกว้างที่มีการจัดเรียงล้อลงจอดแบบรถสามล้อที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์สองเครื่อง มีระบบครีบและหางเสือเดียว เอ321 ได้มีการขยายความยาวลำตัวเครื่องและมีการปรับปรุงระบบปีกจากเอ320 เดิม โดยในส่วนหน้าปีกได้ขยายความยาวเพิ่ม 4.27 เมตร (14 ฟุต 0 นิ้ว) และอีก 2.67 เมตร (8 ฟุต 9 นิ้ว) ในส่วนด้านหลังปีก โดยรวมเอ321 จะยาวกว่าเอ320 6.94 เมตร (22 ฟุต 9 นิ้ว)  ด้วยความยาวที่มากขึ้นนี้ทำให้เอ321 จะต้องมีประตูทางออกเพิ่มขึ้น โดยจะติดตั้งอยู่ด้านหน้าและหลังของปีก แอร์บัสได้มีการปรับปรุงระบบแฟลบและอุปกรณ์ผิวปีกบนเอ321 เพื่อรักษาประสิทธิภาพ โดยได้ใช้ระบบแฟลบสองระดับและเพิ่มพื้นที่ปีกจาก 124 ตารางเมตร (1,330 ตารางฟุต) เป็น 128 ตารางเมตร (1,380 ตารางฟุต) โครงสร้างเครื่องบินถูกปรับปรุงเพื่อให้สามารถรองรับน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่เพิ่มขึ้น 9,600 กิโลกรัม (21,200 ปอนด์) เป็น 83,000 กิโลกรัม (183,000 ปอนด์) ได้
รุ่น > เอ321-100

แอร์บัส เอ321-100 เป็นรุ่นแรกที่พัฒนาขึ้นมา โดยจะมีพิสัยการบินที่สั้นกว่าเอ320 เพราะไม่มีการติดตั้งถังเชื้อเพลิงเพิ่มเติมเพื่อชดเชยกับน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น เอ321-100 มีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดอยู่ที่ 83,000 กิโลกรัม (183,000 ปอนด์) เอ321-100 เข้าประจำการกับลุฟท์ฮันซ่าในปี 1994 แอร์บัสผลิตรุ่นนี้ออกมาเพียง 90 ลำ โดยมีเพียงไม่กี่ลำที่ต่อมาจะถูกดัดแปลงเป็นรุ่น -200