stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศบาลเมืองเบตง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดยะลา |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  ยะลา  |  |
| เทศบาลเมือง |  เบตง  สะเตงนอก  |  |
| เทศบาลตำบล |  โกตาบารู  เขื่อนบางลาง  คอกช้าง  ท่าสาป  ธารน้ำทิพย์  บันนังสตา  บาลอ  บุดี  ปะแต  เมืองรามันห์  ยะหา  ยุโป  ลำใหม่  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กรงปินัง  กอตอตือร๊ะ  กาตอง  กาบัง  กายูบอเกาะ  กาลอ  กาลูปัง  เกะรอ  คีรีเขต  จะกว๊ะ  ตลิ่งชัน  ตะเซะ  ตะโล๊ะหะลอ  ตาชี  ตาเนาะปูเต๊ะ  ตาเนาะแมเราะ  ถ้ำทะลุ  ท่าธง  ธารโต  เนินงาม  บันนังสตา  บันนังสาเรง  บาโงย  บาโงยซิแน  บาเจาะ  บ้านแหร  บาโร๊ะ  บาละ  บือมัง  ปุโรง  เปาะเส้ง  พร่อน  แม่หวาด  ยะต๊ะ  ยะรม  ยะลา  ยะหา  ละแอ  ลำพะยา  ลำใหม่  ลิดล  วังพญา  สะเอะ  หน้าถ้ำ  ห้วยกระทิง  อัยเยอร์เวง  อาซ่อง  |  |
| ด ค กเทศบาลเมืองในประเทศไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  เขลางค์นคร  ดอกคำใต้  ต้นเปา  น่าน  พะเยา  พิชัย  แพร่  ลำพูน  เมืองแกนพัฒนา  แม่โจ้  แม่ฮ่องสอน  แม่เหียะ  ล้อมแรด  อุตรดิตถ์ 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  กระนวน  กันทรลักษ์  กาฬสินธุ์  กุฉินารายณ์  แจระแม  ชัยภูมิ  ชุมแพ  ชุมเห็ด  เดชอุดม  ท่าบ่อ  นครพนม  นางรอง  โนนสูง-น้ำคำ  บัวใหญ่  บ้านดุง  บ้านทุ่ม  บ้านไผ่  บึงกาฬ  ปากช่อง  พิบูลมังสาหาร  มหาสารคาม  มุกดาหาร  เมืองปัก  เมืองพล  ยโสธร  ร้อยเอ็ด  เลย  วังสะพุง  วารินชำราบ  ศรีสะเกษ  ศิลา  สีคิ้ว  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  หนองสำโรง  อำนาจเจริญ 
ภาคกลาง:  กระทุ่มแบน  กระทุ่มล้ม  กำแพงเพชร  แก่งคอย  เขาสามยอด  คลองมะเดื่อ  คลองหลวง  คูคต  ชัยนาท  ชุมแสง  ตะพานหิน  ตาคลี  ทับกวาง  ท่าโขลง  ไทรม้า  นครนายก  นครปฐม  บางกรวย  บางกร่าง  บางกะดี  บางแก้ว  บางคูรัด  บางคูวัด  บางมูลนาก  บางแม่นาง  บางระจัน  บางรักพัฒนา  บางเลน  บางศรีเมือง  บางใหญ่  บ้านกรด  บ้านหมี่  บึงยี่โถ  ปทุมธานี  ปากน้ำสมุทรปราการ  ปางมะค่า  ปู่เจ้าสมิงพราย  ผักไห่  พระประแดง  พระพุทธบาท  พิจิตร  พิมลราช  เพชรบูรณ์  แพรกษา  แพรกษาใหม่  ไร่ขิง  ลพบุรี  ลัดหลวง  ลาดสวาย  ลำตาเสา  ลำสามแก้ว  วิเชียรบุรี  ศรีสัชนาลัย  สนั่นรักษ์  สมุทรสงคราม  สระบุรี  สวรรคโลก  สองพี่น้อง  สามควายเผือก  สามพราน  สิงห์บุรี  สุโขทัยธานี  สุพรรณบุรี  เสนา  เสาธงหิน  หนองปลิง  ใหม่บางบัวทอง  หล่มสัก  อโยธยา  อรัญญิก  อ่างทอง  อุทัยธานี 
ภาคตะวันออก:  ขลุง  จันทนิมิต  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ตราด  ท่าช้าง  ท่าใหม่  บ้านฉาง  บ้านบึง  บ้านสวน  ปรกฟ้า  ปราจีนบุรี  พนัสนิคม  พระตะบอง  มาบตาพุด  วังน้ำเย็น  ศรีราชา  สระแก้ว  สัตหีบ  แสนสุข  หนองกี่  หนองปรือ  อรัญญประเทศ  อ่างศิลา 
ภาคตะวันตก:  กาญจนบุรี  จอมพล  ชะอำ  ตาก  ท่าเรือพระแท่น  ท่าผา  บ้านโป่ง  ประจวบคีรีขันธ์  ปากแพรก  เพชรบุรี  โพธาราม  ราชบุรี  หัวหิน 
ภาคใต้:  กระบี่  กะทู้  กันตัง  กำแพงเพชร  เขารูปช้าง  คลองแห  ควนลัง  คอหงส์  ชุมพร  ดอนสัก  ตะกั่วป่า  ตะลุบัน  ตากใบ  ท่าข้าม  ท่ายาง  ทุ่งตำเสา  ทุ่งสง  นราธิวาส  นาสาร  บางริ้น  บ้านพรุ  เบตง  ปัตตานี  ปากพนัง  ปากพูน  ปาดังเบซาร์  ป่าตอง  พังงา  พัทลุง  ม่วงงาม  ระนอง  สตูล  สะเดา  สะเตงนอก  สิงหนคร  สุไหงโก-ลก  หลังสวน 
รายชื่อเรียงตามจำนวนประชากร
จุดผ่านแดนถาวรช่องเม็ก

|  จุดผ่านแดนถาวรช่องเม็ก |
| --- | --- |
อาคารที่ทำการด่านพรมแดนช่องเม็ก ตำบลช่องเม็ก
thพื้นที่พรมแดนไทย (ซ้าย) และลาว (ขวา)
ที่ตั้ง
ประเทศ:  ไทย,  ลาว
ที่ตั้ง:   ช่องเม็ก ตำบลช่องเม็ก อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี  ฝั่งไทย  ถนนสถิตนิมานการ กม.ที่ 86+067  ฝั่งลาว  ถนนหมายเลข 16W 
พิกัด: 15°08′01″N 105°28′03″E﻿ / ﻿15.1336°N 105.4676°E﻿ / 15.1336; 105.4676
รายละเอียด
เปิดทำการ: พ.ศ. 2503
ดำเนินการโดย:  • กรมศุลกากร  • สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง
ประเภท: จุดผ่านแดนถาวร
จุดผ่านแดนถาวรช่องเม็ก เป็นจุดผ่านแดนถาวรที่เชื่อมช่องเม็ก ตำบลช่องเม็ก อำเภอสิรินธร (เดิมคือ อำเภอพิบูลมังสาหาร) จังหวัดอุบลราชธานี กับบ้านวังเต่า ประเทศลาว เปิดทำการเมื่อ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2503 เดิมตั้งอยู่ที่บ้านหนองเมค ตำบลพิบูลมังสาหาร อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ต่อมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2505 จึงได้ย้ายมาตั้งอยู่ที่บ้านช่องเม็ก ตำบลช่องเม็ก อำเภอพิบูลมังสาหาร
หย่าเพราะมีชู้

| หย่าเพราะมีชู้ |
| --- | --- |

กำกับ: มานพ อุดมเดช
เขียนบท: มานพ อุดมเดช
อำนวยการสร้าง: วิศิษฐ์ มิ่งวัฒนบุญ
นักแสดงนำ: สินจัย หงษ์ไทย นาถยา แดงบุหงา อภิชาติ หาลำเจียก ชนประคัลภ์ จันทร์เรือง ชัยรัตน์ จิตรธรรม กฤษณ์ ศุกระมงคล อำนวย ศิริจันทร์
กำกับภาพ: ปัญญา นิ่มเจริญพงษ์
ตัดต่อ: สุรพงษ์ พินิจค้า
ดนตรีประกอบ: จำรัส เศวตาภรณ์
วันฉาย: 26 ตุลาคม พ.ศ. 2528
ความยาว: 114 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
หย่าเพราะมีชู้ เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2528 สร้างจากบทประพันธ์ของ อุดม ศุภสินธุ์ กำกับโดย มานพ อุดมเดช โดยร่วมงานกับ พูนทรัพย์โปรดักชั่น ของ วิศิษฐ์ มิ่งวัฒนบุญ  นำแสดงโดย สินจัย หงษ์ไทย, นาถยา แดงบุหงา, อภิชาติ หาลำเจียก และ ชนประคัลภ์ จันทร์เรือง ได้รับรางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี (ตุ๊กตาทอง) ภาพยนตร์ยอดนิยม  ประจำปี พ.ศ. 2528 ทำรายได้ประมาณ 6 ล้านบาท
จุดเด่นของภาพยนตร์ อยู่ที่การแสดงบทบาทของตัวละครหญิง คือ ทนายสาว(นาถยา) กับอาจารย์พรรณพร(สินจัย) โดยมีผู้พันยุทธ(อภิชาติ) สามีของพรรณพรเป็นโจทก์ฟ้องหย่า  เพราะฝ่ายภรรยาไปแอบมีชู้รักเป็นพลทหารในสังกัดของผู้พันเอง แต่สามีอยากจะหย่าขาดเพราะต้องการไปมีผู้หญิงใหม่ และสามียังเป็นกามโรคต่างหาก มีการดำเนินฉากในชั้นศาลจนจบเรื่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

หย่าเพราะมีชู้ (2528) เก็บถาวร 2020-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตลาดริมเมย

ภายในตลาดริมเมย
ตลาดริมเมย เป็นชุมชนบริเวณริมฝั่งแม่น้ำเมยในอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ตรงข้ามกับอำเภอเมียวดีของประเทศพม่า เป็นตลาดค้าขายสินค้าพื้นเมืองมากมายทั้งของไทยและพม่า เช่น หน่อไม้แห้ง ปลาแห้ง ปลาหัวยุ่ง เห็ดหอม ถั่ว เครื่องหนัง ผ้าซาติน ฯลฯ นอกจากนี้ยังเป็นตลาดการค้าอัญมณี เช่น หยก ทับทิม และพลอยสีที่มาจากพม่า การเดินทาง สามารถขึ้นรถสองแถวจากตลาดอำเภอแม่สอดไปตลาดริมเมยทุกวัน
ซีน-พยูไดง์

| ซีน-พยูไดง์ |
| --- | --- |
เมือง
ซีน-พยูไดง์ที่ตั้งซีน-พยูไดง์ในประเทศพม่า
พิกัด: 14°2′N 98°53′E﻿ / ﻿14.033°N 98.883°E﻿ / 14.033; 98.883
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคตะนาวศรี
จังหวัด: ทวาย
อำเภอ: ทวาย
กิ่งอำเภอ: มยิตา
ความสูง: 150 เมตร (490 ฟุต)
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลาในประเทศพม่า)
ซีน-พยูไดง์ (พม่า: ဆင်ဖြူတိုင်) เป็นหมู่บ้านขนาดเล็กในจังหวัดทวาย เขตตะนาวศรี ประเทศพม่า ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของเทือกเขาตะนาวศรีใกล้กับชายแดนประเทศไทย
โครงสร้างพื้นฐาน

ปัจจุบันมีโครงการสร้างถนนจากกรุงเทพมหานครไปยังทวาย ซึ่งจะช่วยพัฒนาการคมนาคมระหว่างเมืองมยิตาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือกับด่านชายแดนพุน้ำร้อน/ที่คี่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้าน นอกจากนี้ยังมีแผนสร้างทางรถไฟด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

Gold panners on the upper Great Tenasserim (Tanintharyi) River, Sinbyudaing, Tanintharyi, Myanmar (Burma)
บรมยุคฟาเนอโรโซอิก

บรมยุคฟาเนอโรโซอิก (อังกฤษ: Phanerozoic) เป็นมหายุคทางธรณีวิทยาในปัจจุบันทางธรณีกาล และเป็นหนึ่งในระหว่างสัตว์มีชีวิตที่มีอยู่มากมาย โดยปกคลุมตั้งแต่ประมาณ 542 ล้านปี และย้อนกลับไปในระยะเวลา เมื่อสัตว์เปลือกแข็งที่มีความหลากหลายปรากฏตัวครั้งแรก โดยชื่อนี้มาจากคำกรีกโบราณ φανερός และ ζωή หมายถึง ชีวิตที่มองเห็น เนื่องจากเป็นความเชื่อหลังจากที่ยุคแคมเบรียนกำเนิดขึ้น เป็นระยะแรกของยุคนี้  ระยะเวลาก่อนบรมยุคฟาเนอโรโซอิกเรียกว่า มหายุคพรีแคมเบรียน ซึ่งตอนนี้แบ่งออกเป็น บรมยุคฮาเดียน,บรมยุคอาร์เคียน และบรมยุคโพรเทอโรโซอิก
ช่วงเวลาของบรมยุคฟาเนอโรโซอิก รวมถึงการกำเนิดอย่างรวดเร็วของจำนวนสัตว์ไฟลัม วิวัฒนาการของไฟลัมเหล่านี้มีหลากหลายรูปแบบ การกำเนิดขึ้นของพืช การพัฒนาการของพืชที่ซับซ้อน วิวัฒนาการของปลา การพัฒนาการของสัตว์บก และการพัฒนาการของสมัยฟัวนาส ในช่วงระยะเวลาที่ปกคลุมทวีปที่กำลังลอยเคว้งคว้าง ท้ายที่สุดการรวบรวมเข้าเป็นทวีปเดียวที่รู้จักกันดี คือ มหาทวีปแพนเจีย แล้วก็แยกตัวออกไปเป็นทวีปในปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

ธรณีกาล
วิชาที่ว่าด้วยอากาศดึกดำบรรพ์
แผ่นเปลือกโลก
ตารางธรณีกาล
บรมยุคโพรเทอโรโซอิก
นูซันตารา (เมือง)

ระวังสับสนกับ นูซันตารา
| นูซันตารา Nusantara |
| --- | --- |
เมืองหลวงของอินโดนีเซีย
นครหลวงนูซันตารา Ibu Kota Nusantara
ทัศนียภาพสำนักงานรัฐบาลกลางZero Point Nusantara City
   Emblem
คำขวัญ: "Kota Dunia untuk Semua" ("เมืองของโลกเพื่อทุกคน")
นูซันตาราที่ตั้งในกาลีมันตันแสดงแผนที่กาลีมันตันนูซันตาราที่ตั้งในประเทศอินโดนีเซียแสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 0°58′23″S 116°42′31″E﻿ / ﻿0.97306°S 116.70861°E﻿ / -0.97306; 116.70861
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: กาลีมันตัน
จัดตั้ง (กฎหมายนครหลวงแห่งชาติ): 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022
การปกครอง
 • องค์กร: องค์การนครหลวงนูซันตารา
 • หัวหน้า: บัมบัง ซูซันโตโน
 • รองหัวหน้า: Dhony Rahajoe
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,561.42 ตร.กม. (988.97 ตร.ไมล์)
 • พื้นที่เมืองหลวง: 561.8 ตร.กม. (216.9 ตร.ไมล์)
 • พื้นที่หน่วยงานรัฐบาลหลัก: 68.56 ตร.กม. (26.47 ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+08:00 (เวลาอินโดนีเซียกลาง)
รหัสโทรศัพท์: (+62) 542
เว็บไซต์: ikn.go.id
นูซันตารา (อินโดนีเซีย: Nusantara) หรือชื่อทางการว่า นครหลวงนูซันตารา (อินโดนีเซีย: Ibu Kota Nusantara, IKN) เป็นเมืองหลวงในปัจจุบันของประเทศอินโดนีเซีย มีกำหนดได้รับสถานะเมืองหลวงในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2024 ซึ่งตรงกับวันประกาศอิสรภาพของอินโดนีเซีย ในปัจจุบันเมืองนี้จะทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการปกครองของอินโดนีเซียแทนจาการ์ตา
สถานที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของเกาะบอร์เนียว ในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก คาดว่าเมืองนี้จะครอบคลุมพื้นที่ 2,560 ตารางกิโลเมตร (990 ตารางไมล์) ลักษณะภูมิประเทศรายล้อมด้วยเนินเขา ป่าไม้ และอ่าวธรรมชาติ
การก่อสร้างเริ่มในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2022 โดยเริ่มจากการปรับหน้าดินและการก่อสร้างถนนทางเข้า การก่อสร้างระยะแรกจะเป็นพื้นที่ส่วนกลางของรัฐบาล ประกอบด้วยสำนักงานรัฐบาล โรงเรียน และโรงพยาบาล
โครงการนี้มีมูลค่าประมาณ 523 ล้านล้านรูเปียห์ (35,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และจะแล้วเสร็จใน 5 ระยะ ระยะที่ 1 เริ่มไปเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2022 มีแรงงานประมาณ 150,000 ถึง 200,000 คนจากทั่วประเทศอินโดนีเซียเข้าร่วมโครงการนี้ และเพื่อให้คนท้องถิ่นมีส่วนร่วม จึงมีการรับแรงงานเพิ่มเติมจากบริเวณใกล้เคียงนูซันตารา คาดว่าโครงการจะแล้วเสร็จทั้ง 5 ระยะใน ค.ศ. 2045
คาดว่าข้ารัฐการ 6,000 คนจะย้ายเข้ามาอยู่ในนูซันตาราภายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 ซึ่งจะทันเวลาพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดี ปราโบโว ซูบียันโต
ชื่อ

คำว่า "นูซันตารา" เป็นคำควบในภาษาชวา โดยคำว่า "นูซา" ในภาษาชวาโบราณหมายถึง "หมู่เกาะ" ส่วนคำว่า "อันตารา" แปลว่า "นอก" ดังนั้น คำว่า "นูซันตารา" จึงสามารถแปลได้คร่าว ๆ ว่า "หมู่เกาะรอบนอก" หมายถึงหมู่เกาะต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย แต่เดิมนั้น คำนี้ใช้กล่าวถึงดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรมัชปาหิต บริเวณประเทศอินโดนีเซียในปัจจุบัน
ชื่อเมืองหลวงใหม่ของอินโดนีเซียได้รับการตั้งให้สอดคล้องกับวิสัยทัศน์ระดับชาติที่เรียกว่า วาวาซันนูซันตารา แปลว่า "วิสัยทัศน์แห่งหมู่เกาะอินโดนีเซีย" นอกจากนี้ การตั้งชื่อเมืองหลวงใหม่ว่านูซันตารายังเป็นการสะท้อนให้เห็นถึงความเป็นรัฐหมู่เกาะของอินโดนีเซียอีกด้วย
ประวัติ > การย้ายเมืองหลวง

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2017 รัฐบาลของโจโก วีโดโด (โจโกวี) ได้พิจารณาย้ายเมืองหลวงจากจาการ์ตาไปที่อื่น โดยมีแผนจะประเมินที่ตั้งสำหรับเมืองหลวงใหม่ของอินโดนีเซียให้เสร็จภายในสิ้น ค.ศ. 2017 ตามรายงานอย่างเป็นทางการจากกระทรวงวางแผนพัฒนาแห่งชาติของอินโดนีเซีย ระบุไว้ว่า รัฐบาลมุ่งมั่นที่จะย้ายเมืองหลวงของอินโดนีเซียออกจากเกาะชวา ไม่นานหลังจากประกาศแผนย้ายเมืองหลวง โจโกวีก็ได้ไปเยือนสถานที่สองแห่งบนเกาะกาลีมันตัน ได้แก่ บูกิตโซฮาร์โตในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก และบริเวณสามเหลี่ยมใกล้ปาลังการายา ในจังหวัดกาลีมันตันกลาง ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2019 ได้มีการประกาศแผน 10 ปีเพื่อย้ายส่วนราชการทั้งหมดไปยังเมืองหลวงใหม่ กระทรวงวางแผนพัฒนาแห่งชาติแนะนำให้ตั้งเมืองหลวงแห่งใหม่ที่จังหวัดกาลีมันตันใต้ จังหวัดกาลีมันตันกลาง หรือจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก เนื่องจากมีคุณสมบัติครบถ้วนในการตั้งเมืองหลวงใหม่ รวมทั้งค่อนข้างปลอดภัยจากแผ่นดินไหวและภูเขาไฟ
เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2019 โจโกวีได้ยื่นจดหมายประธานาธิบดีหมายเลข R-34/Pres/08/2019 ซึ่งมีคำสั่งสองฉบับที่ส่งมาด้วย: (1) รายงานการศึกษาของประธานาธิบดีเกี่ยวกับการย้ายเมืองหลวง และ (2) คำร้องขอการสนับสนุน DPR สำหรับการย้ายเมืองหลวง ในระหว่างการกล่าวสุนทรพจน์ที่รัฐสภาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2019 โจโกวีได้ประกาศแผนการที่จะย้ายเมืองหลวงไปยังกาลีมันตัน
ประวัติ > การออกแบบและผังเมือง

รัฐบาลอินโดนีเซียได้จัดการแข่งขันออกแบบเมืองหลวงใหม่เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม จนถึงวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2019 โดยงานออกแบบที่ชนะเลิศ คือ "ประเทศแห่งหมู่เกาะป่าไม้" (Nagara Rimba Nusa, "Forest Archipelagic Country") ออกแบบโดยกลุ่ม URBAN+ รัฐบาลอินโดนีเซียได้ร่วมมือกับผู้ชนะเลิศอันดับ 1 จนถึงผู้ชนะเลิศอันดับ 3 และร่วมมือกับนักออกแบบจากต่างประเทศ เพื่อออกแบบและพัฒนาผังเมืองหลวงใหม่ มีนักออกแบบจากประเทศจีน ประเทศญี่ปุ่น และสหรัฐ เสนอเข้าร่วมโครงการนี้
การคมนาคม

ในอนาคต จะมีการสร้างท่าอากาศยานที่เมืองเปนาจัมเพื่อใช้เป็นท่าอากาศยานหลักของเมืองนูซันตารา นอกจากนี้ จะมีการสร้างทางด่วนเพื่อเชื่อมต่อท่าอากาศยานและศูนย์ราชการในเมืองนูซันตาราด้วย ทางด่วนดังกล่าวจะมีความยาว 47 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ก่อนหน้า |  | นูซันตารา (เมือง) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จาการ์ตา |  | เมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย  (จะเปิดตัวในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2024) |  | — |
| ด ค กจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
 เมืองหลวง จาการ์ตา (ปัจจุบัน) นูซันตารา (กำลังก่อสร้าง) 
| สุมาตรา |  เกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง  เกอปูเลาวันรีเยา  จัมบี  เบิงกูลู  รีเยา  ลัมปุง  สุมาตราตะวันตก  สุมาตราใต้  สุมาตราเหนือ  อาเจะฮ์  |  |
| ชวา |  จาการ์ตา  ชวากลาง  ชวาตะวันตก  ชวาตะวันออก  บันเติน  ยกยาการ์ตา  |  |
| กาลีมันตัน |  กาลีมันตันกลาง  กาลีมันตันตะวันตก  กาลีมันตันตะวันออก  กาลีมันตันใต้  กาลีมันตันเหนือ  |  |
| ซุนดาน้อย |  นูซาเติงการาตะวันตก  นูซาเติงการาตะวันออก  บาหลี  |  |
| ซูลาเวซี |  โก-รนตาโล  ซูลาเวซีกลาง  ซูลาเวซีตะวันตก  ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้  ซูลาเวซีใต้  ซูลาเวซีเหนือ  |  |
| มาลูกู |  มาลูกู  มาลูกูเหนือ  |  |
| นิวกินีตะวันตก |  ปาปัว  ปาปัวกลาง  ปาปัวตะวันตก  ปาปัวตะวันตกเฉียงใต้  ปาปัวใต้  ปาปัวที่สูง  |  |
| อดีตจังหวัด |  สุมาตรากลาง  ติมอร์ตะวันออก  |  |
| ด ค ก บทความเกี่ยวกับประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
| ประวัติศาสตร์ |  ก่อนเป็นอาณานิคม  อาณานิคม  เป็นเอกราช  ระเบียบใหม่  ปัจจุบัน  |  |
| การเมือง |  ปัญจศีล  รัฐธรรมนูญ  ประธานาธิบดี รายชื่อ  นายกรัฐมนตรี  คณะรัฐมนตรีสหภาพอินโดนีเซียที่สอง  สภาที่ปรึกษาประชาชน  ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ  พรรคการเมือง  การเลือกตั้ง  การทหาร  กฏหมาย  บังคับใช้กฏหมาย  |  |
| เศรษฐกิจ |  บริษัท  การสื่อสาร  วิทยาศาสตร์  ตลาดหลักทรัพย์  การท่องเที่ยว  การขนส่ง  |  |
| ภูมิศาสตร์ |  ธรณีวิทยา  เกาะ  ทะเลสาบ  ภูเขา  แม่น้ำ  ภูเขาไฟ  สวนสาธารณะ  สิทธิมนุษยชน LGBT  |  |
| สังคมและประชากร |  นูซันตารา  เขตการปกครอง จังหวัด  ชนกลุ่มน้อย  สาธารณสุข บริการสุขภาพ  ภาษาราชการ  ภาษาอื่น ๆ  ศาสนา  สตรี  |  |
| วัฒนธรรม |  สถาปัตยกรรม  ศิลปะ  ภาพยนตร์  อาหาร  นาฏศิลป์  การศึกษา  วีรบุรุษ/สตรี  เพลงพื้นบ้าน  วรรณคดี  ปัญจักสีลัต  สื่อ  ดนตรี  เทศกาล  กีฬา  |  |
| สัญลักษณ์ |  เพลงชาติ  ตราแผ่นดิน  ธง  ครุฑ  คำขวัญ  อีบูเปอร์ตีวี  |  |
โจโกวีและผู้ว่าการจังหวัดกาลีมันตันตะวันออกยืนสังเกตการณ์บริเวณที่จะมีการสร้างเมืองนูซันตารา
ที่หยุดรถไฟไทย

ที่หยุดรถไฟไทย เป็นที่หยุดรถไฟของการรถไฟแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่ในบริเวณหมู่บ้านคลองลึก ตำบลท่าข้าม อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว เป็นที่หยุดรถที่ตั้งอยู่ในตลาดบ้านคลองลึก หรือที่รู้จักกันคือ ตลาดโรงเกลือ
ที่หยุดรถไฟไทย เป็นที่หยุดรถไฟบริเวณ กม.260+200 ก่อนข้ามสะพานคลองพรมโหด ซึ่งเป็นคนละจุดกับที่หยุดรถคลองลึก (กม.259) ในปี พ.ศ. 2557 การรถไฟแห่งประเทศไทย ได้ดำเนินการก่อสร้างฟื้นฟูเส้นทางช่วงอรัญประเทศ จนถึงที่หยุดรถไทย เพื่อเปิดให้มีการเดินรถอีกครั้งในต้นปี 2563 โดยจะเลิกใช้งานที่หยุดรถไฟไทยและคลองลึก และใช้สถานีรถไฟด่านพรมแดนบ้านคลองลึกแทน
เจดีย์ชเวซี่โกน

| เจดีย์ชเวซี่โกน |
| --- | --- |
ရွှေစည်းခုံ စေတီတော်

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
สถานะ: เปิด
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ญองอู้ ภาคมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°11′43″N 94°53′38″E﻿ / ﻿21.19528°N 94.89389°E﻿ / 21.19528; 94.89389
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าอโนรธามังช่อ และ พระเจ้าจานซิต้า
เริ่มก่อตั้ง: คริสต์ศตวรรษที่ 11
เสร็จสมบูรณ์: คริสต์ศตวรรษที่ 12
ความสูงสูงสุด: 48.8 เมตร (160 ฟุต)
เจดีย์ชเวซี่โกน, เจดีย์ชเวซี่โคน หรือ เจดีย์ชเวสิกอง (พม่า: ရွှေစည်းခုံ စေတီတော်, [ɕwèzíɡòʊɰ̃ zèdìtɔ̀]) เป็นวัดในเมืองญองอู้ ใกล้พุกามในพม่า เป็นต้นแบบเจดีย์แบบพม่า การก่อสร้างเจดีย์ชเวซี่โกน เริ่มต้นขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าอโนรธามังช่อ (พ.ศ. 1587–1620) ซึ่งเป็นผู้สถาปนาอาณาจักรพุกามใน พ.ศ. 1602–1603 และเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 1645 ในรัชสมัยของพระเจ้าจานซิต้า ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมาเจดีย์ได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวและภัยพิบัติทางธรรมชาติจำนวนมาก และได้รับการบูรณะใหม่หลายครั้ง ในการบูรณะเมื่อเร็ว ๆ นี้มีการบูรณะโดยใช้แผ่นทองแดงกว่า 30,000 แผ่น อย่างไรก็ตามฐานระเบียงเจดีย์ระดับล่างยังคงอยู่ในรูปแบบเดิม
เชื่อกันว่าเจดีย์ชเวซี่โกนเป็นที่ประดิษฐานพระสารีริกธาตุและพระทันตธาตุของพระโคตมพุทธเจ้า เจดีย์เป็นทรงระฆังคว่ำปิดทองคำเปลว ฐานเจดีย์มีหลายชั้น เจดีย์เป็นทรงตัน ตามระเบียงฐานสี่เหลี่ยมสามชั้นของเจดีย์ประดับแผ่นภาพกระเบื้องเคลือบดินเผาเล่าเรื่องนิทานชาดก ที่ทางเข้าของเจดีย์มีรูปปั้นขนาดใหญ่ของผู้ปกป้องศาสนสถาน บริเวณโดยรอบล้อมด้วยวิหารและศาลเจ้าขนาดเล็ก นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปสัมฤทธิ์สี่องค์ของพระพุทธเจ้าในภัทรกัปนี้ทั้งสี่ทิศ ที่ด้านนอกเขตเจดีย์มีวิหารนะ 37 ตน โดยมีท้าวสักกะหรือพระอินทร์เป็นหัวหน้านะ สร้างจากไม้แกะสลักอย่างประณีตตามแบบศิลปะพม่า บริเวณเจดีย์ชเวซี่โกนยังมีเสาหินที่จารึกเป็นภาษามอญในสมัยพระเจ้าจานซิต้า
ที่ตั้ง

เจดีย์ชเวซี่โกนตั้งอยู่ใกล้กับเมืองพุกาม (หรือรู้จักในสมญานามว่า "ดินแดนแห่งเจดีย์พันองค์")  บนที่ราบชเวซี่โกน เมืองญองอู้
ประวัติ

พงศาวดารพม่าบันทึกว่าพระเจ้าอโนรธามังช่อ (ได้รับพระพุทธศาสนาเถรวาทจากพระสงฆ์ชาวมอญสมัยอาณาจักรสุธรรมวดี) ได้ริเริ่มการก่อสร้างพระเจดีย์ระหว่าง พ.ศ. 1602–1603 จนกระทั่งพระองค์สวรรคตด้วยอุบัติเหตุระหว่างออกล่าสัตว์ เนื่องจากถูกกระบือเผือกขวิด ใน พ.ศ. 1620 โดยอ้างอิงตามพงศาวดารของพระองค์ จุดที่สร้างเจดีย์เกิดจากช้างเผือกเสี่ยงทายของพระองค์อัญเชิญพระอุณหิสธาตุ (กระดูกหน้าผาก) ของพระพุทธเจ้า และพระองค์ได้ตั้งจิตอธิษฐานไว้ว่า ถ้าช้างเผือกหยุดเดินลงที่ใดจะสร้างเจดีย์ไว้ที่นั่น ช้างเผือกของพระองค์เดินมาหยุดอยู่ ณ หาดทรายริมฝั่งแม่น้ำอิรวดี พระองค์จึงดำริให้สร้างพระเจดีย์ ณ ที่ตรงนั้น ดังนั้นชื่อเจดีย์ชเวซี่โกน จึงหมายถึง "เจดีย์ทองบนพื้นทราย" ในภาษาพม่า
พระเจดีย์สร้างเสร็จสมบูรณ์ในรัชสมัยของพระเจ้าจานซิต้า (พ.ศ. 1627–1655) โดยฐานระเบียงเจดีย์ด้านล่างถูกสร้างขึ้นสมัยพระเจ้าอโนรธามังช่อ ส่วนโครงสร้างที่เหลือถูกสร้างในสมัยพระเจ้าจานซิต้า การก่อสร้างเสร็จสิ้นลงใน พ.ศ. 1629 และพระพุทธรูปสี่องค์ในระดับพื้นดินรอบเจดีย์เชื่อว่าถูกสร้างในช่วงเวลาเดียวกัน เจดีย์เป็นแบบจำลองของพุทธคยา สถานที่ตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในประเทศอินเดีย
เจดีย์ได้รับความเสียหายจากการเกิดแผ่นดินไหวและภัยพิบัติทางธรรมชาติอื่น ๆ ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา ได้รับการบูรณะใหม่เป็นครั้งคราว และได้รับการบูรณะซ่อมแซมครั้งใหญ่ในสมัยพระเจ้าบุเรงนอง (พ.ศ. 2094–2124) ช่วงพุทธศตวรรษที่ 26 ใน พ.ศ. 2518 เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในพุกาม ยอดฉัตรและองค์เจดีย์ได้รับความเสียหายเป็นจำนวนมากจำเป็นต้องบูรณะครั้งใหญ่ โดยใช้แผ่นทองแดงมากกว่า 30,000 แผ่นซึ่งได้รับบริจาคจากผู้ศรัทธาทั้งในประเทศและต่างประเทศ การปิดทององค์เจดีย์เสร็จสิ้นในช่วงปี พ.ศ. 2526–2527 และอีกครั้งในช่วงหลัง อย่างไรก็ตามฐานระเบียงเจดีย์ยังคงอยู่ในรูปแบบเดิม
รูปแบบ

เจดีย์ชเวซี่โกนเป็นต้นแบบของเจดีย์แบบพม่า เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ โดยดัดแปลงมาจากทรงเจดีย์ของชาวมอญ ซึ่งกลายเป็นคุณลักษณะทางสถาปัตยกรรมต้นแบบของเจดีย์หลายแห่งที่สร้างขึ้นในพม่า มีบันได, ประตู, และยอด ที่ (ฉัตร) ขนาดใหญ่ประดับอัญมณี พระสารีริกธาตุที่เชื่อว่าประดิษฐานอยู่ในเจดีย์คือพระรากขวัญ (ไหปลาร้า) พระอุณหิสธาตุ (กระดูกหน้าผาก) จากแปร และพระทันตธาตุจากประเทศศรีลังกา ด้านนอกเขตเจดีย์มีวิหารนะ 37 ตน โดยมีท้าวสักกะหรือพระอินทร์ ซึ่งเป็นเทพเจ้าของอินเดียที่มีอาวุธเป็นสายฟ้า เป็นหัวหน้านะสร้างจากไม้แกะสลักอย่างประณีตตามแบบศิลปะพม่า ซึ่งเชื่อว่าเก่าแก่กว่า 900 ปี ศาลนะ 37 ตนได้รับการสร้างขึ้นเพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อพระสารีริกธาตุ
เจดีย์มีฐานระเบียงเจดีย์เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสทรงตัน ความสูงถูกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากฐานถึงยอดฉัตร สิ่งปลูกสร้างทั้งหมดจากฐานถึงปลายยอดมีลักษณะเป็นรูปทรงกรวย ฐานระเบียงเจดีย์ทั้งสี่ทิศมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่เพื่อให้ผู้ศรัทธานมัสการ ฐานระเบียงเจดีย์เหล่านี้มีการประดับเล่าเหตุการณ์ชีวประวัติของพระพุทธเจ้าและเรื่องราวในพุทธศาสนา การตกแต่งภายในแม้ว่าจะเป็นเจดีย์ทรงตันแต่มีทางขึ้นที่เชื่อมต่อกัน รอบพระเจดีย์มีทางเดินแคบ ๆ ที่ปูด้วยแผ่นกระเบื้องซึ่งได้จากผู้ศรัทธาในการบริจาคเงินพร้อมอธิษฐานขอพร
ที่ทางเข้าเจดีย์มีรูปปั้นขนาดใหญ่ของผู้ปกป้องศาสนสถานที่เรียกว่า ชีนเต่ ซึ่งมีรูปลักษณ์คล้ายสิงโตขนาดใหญ่ ทางเข้าสู่เจดีย์ทั้งสี่ทิศมีทางใต้และทางตะวันตกเท่านั้นที่มีการเปิดใช้งาน มีแผ่นภาพกระเบื้องเคลือบดินเผา 550 แผ่นซึ่งเล่าเรื่องในนิทานชาดก ประดับบนฐานระเบียงสามชั้นของเจดีย์ โดยก่อนหน้านี้มีทั้งหมด 584 แผ่นซึ่งบางส่วนได้สูญหาย ฐานเจดีย์มีสี่ชั้น บนสุดเป็นชั้นแปดเหลี่ยมรองรับองค์เจดีย์ ที่มุมระเบียงฐานเจดีย์บนสุดทั้งสี่ด้านมีการจำลองเจดีย์ขนาดเล็กเอาไว้ตามมุม ด้านล่างของฐานเจดีย์มีบาตรจำลอง แจกันสัมฤทธิ์ปิดทองคำเปลวพร้อมดอกไม้สัมฤทธิ์ประดับโดยรอบ บริเวณรอบนอกของเจดีย์มีวิหารและศาลาไม้ตกแต่งด้วย ปยะตะ
ที่ระดับพื้นดินมีวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ของพระพุทธเจ้าสี่รูปที่มีความสูง 12 ถึง 13 ฟุต (3.7 ถึง 4.0 เมตร)  ซึ่งระบุไว้ว่าเป็นพระพุทธรูปของพระพุทธเจ้าสี่องค์ในภัทรกัปนี้ ประดิษฐานอยู่ทั้งสี่ทิศของวัด พระกกุสันธพุทธเจ้าอยู่ทางทิศเหนือ พระโกนาคมนพุทธเจ้าที่กำแพงด้านทิศตะวันออก พระกัสสปพุทธเจ้าที่กำแพงด้านทิศใต้ และพระโคตมพุทธเจ้าที่กำแพงด้านทิศตะวันตก พระพุทธรูปเหล่านี้ทั้งหมดถูกสร้างด้วยทองสัมฤทธิ์ ด้านล่างพระพุทธรูปพระกัสสปพุทธเจ้า มีรอยพระบาทคู่หนึ่งแกะสลักอย่างประณีตบนแผ่นหินทราย แผ่นหินเหล่านี้ถูกแกะสลักเป็น "ใบโพธิ์" ขนาดใหญ่ มีการสลักรูปจักระไว้ตรงกลางซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์มงคล ผู้ศรัทธาจะถวายเครื่องบูชาแก่รอยพระพุทธบาท
ด้านนอกของกำแพงที่ล้อมรอบเจดีย์ชเวซี่โกน มีเสาหินที่จารึกเป็นภาษามอญในสมัยพระเจ้าจานซิต้า
ความเชื่อ

ความเชื่อ 9 ประการของเจดีย์ชเวซี่โกน
ยอดพระเจดีย์ไม่มีการใช้เหล็กเสริม
กระดาษห่อแผ่นทองคำเปลวที่นำไปปิดส่วนยอดพระเจดีย์ จะไม่ปลิวพ้นฐานสี่เหลี่ยมของพระเจดีย์
เงาพระเจดีย์จะไม่ล้ำออกนอกฐานสี่เหลี่ยมของพระเจดีย์ (ถ้าเงาล้ำออกไป ถือว่าเป็นลางร้าย)
ภายในเขตองค์พระเจดีย์ สามารถรองรับผู้แสวงบุญได้ไม่จำกัดจำนวน (ไม่เคยเต็ม)
มีการให้ทานด้วยข้าวสุกร้อน ๆ ทุกเช้า (ไม่ว่าเราจะตื่นเช้าสักเพียงใด จะพบข้าวสุกในบาตรอยู่ก่อนหน้าเราเสมอ)
เมื่อตีกลองใบใหญ่จากด้านหนึ่งของพระเจดีย์ จะไม่สามารถได้ยินเสียงกลองจากด้านตรงข้าม
แม้พระเจดีย์จะตั้งอยู่บนพื่นราบ แต่เมื่อมองจากภายนอก จะเกิดภาพลวงตาคล้ายพระเจดีย์ตั้งอยู่บนที่สูง
ไม่ว่าฝนจะตกหนักเพียงใด จะไม่มีน้ำฝนขังอยู่ในอาณาเขตขององค์พระเจดีย์
มีต้นพิกุล ซึ่งจะออกดอกตลอดทั้งปี (ปรกติจะออกปีละครั้ง)
บรรณานุกรม

Gärtner, Uta (1994). Tradition and Modernity in Myanmar: Proceedings of an International Conference Held in Berlin from May 7th to May 9th, 1993. LIT Verlag Münster. ISBN 978-3-8258-2186-9.
Harvey, G.E. (1 กรกฎาคม 2000). History of Burma. Asian Educational Services. ISBN 978-81-206-1365-2.
Encyclopædia Britannica (1 พฤษภาคม 2008). Encyclopedia of World Religions. Encyclopædia Britannica, Inc. ISBN 978-1-59339-491-2.
Jarzombek, Mark M.; Prakash, Vikramaditya (4 ตุลาคม 2011). A Global History of Architecture. John Wiley & Sons. ISBN 978-0-470-90248-6.
Köllner, Helmut; Bruns, Axel (1998). Myanmar (Burma). Nelles. ISBN 978-3-88618-415-6.
SK, Lim (1 พฤศจิกายน 2011). Asia Civilizations: Ancient to 1800 AD. Asiapac Books Pte Ltd. ISBN 978-981-229-594-1.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Myanmar Tourist Attractions". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 เมษายน 2012.
Pictorial Guide to Pagan. Rangoon: Ministry of Culture. 1975 [1955].
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ 
เจดีย์ชเวซี่โกนในปี พ.ศ. 2398
เครื่องตกแต่งภายนอก
ความเชื่อ 9 ประการของเจดีย์ชเวซี่โกน
ด่านสิงขร

|  จุดผ่อนปรนพิเศษด่านสิงขร |
| --- | --- |
ด่านสิงขร
thพื้นที่พรมแดนไทย (ขวา) และพม่า (ซ้าย)
ที่ตั้ง
ประเทศ:  ไทย,  พม่า
ที่ตั้ง:   ตำบลคลองวาฬ อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์  ฝั่งไทย ทางหลวงชนบท ปข.1039  ฝั่งพม่า  ถนนไม่ทราบชื่อ 
พิกัด: 11°47′21″N 99°38′34″E﻿ / ﻿11.7892°N 99.6428°E﻿ / 11.7892; 99.6428
รายละเอียด
ดำเนินการโดย:  • กรมศุลกากร  • สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง
ประเภท: จุดผ่อนปรนพิเศษ
ด่านสิงขร หรือ จุดผ่อนปรนพิเศษด่านสิงขร เป็นด่านบริเวณชายแดนไทยที่ติดกับประเทศพม่า ในพื้นที่ตำบลคลองวาฬ อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ประเภทจุดผ่อนปรนพิเศษ เป็นจุดที่แคบที่สุดของประเทศไทย โดยวัดจากฝั่งทะเลอ่าวไทย เป็นตลาดการค้าชายแดนที่เป็นเพียงจุดผ่อนปรนการค้าแต่ยังไม่ได้เปิดเป็นด่านหรือจุดผ่านแดนถาวร