stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซากิร ไนค์
ประวัติ

ซากิร ไนค์เกิดที่มุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เขาศึกษาที่วิทยาลัยคิชินชานด์ เชลลาราม แล้วเรียนต่อสาขาเภสัชศาสตร์ที่วิทยาลัยอาชีวะเภสัชศาสตร์นานาชาติโทปิวาละ และได้ปริญญาสาขาเภสัชศาสตร์และศัลยกรรมศาสตร์ (MBBS) ที่มหาวิทยาลัยมุมไบ
ในปี ค.ศ. 1991 เขาเริ่มทำงานดะอ์วะฮ์ และก่อตั้งองค์กร Islamic Research Foundation (IRF) ส่วนฟัรฮัต ไนค์ ทำงานอยู่ที่ส่วนของผู้หญิงในองค์กร Islamic Research foundation (IRF)
เขากล่าวว่า เขาอยากทำดะอ์วะฮ์เพราะมีแรงบันดาลใจมาจากตอนที่เขาพบกับอะฮ์เหม็ด ดีดัทในปี ค.ศ. 1987 (บางครั้ง ไนค์อาจจะถูกเรียกว่า "ดีดัท พลัส")
แต่ทว่า รัฐบาลของอินเดียได้แบนช่องพีซทีวีในปี ค.ศ. 2012 รายงานจาก เดอะนิวยอร์กไทมส์ ในปี ค.ศ. 2015 ได้กล่าวว่า ทางตำรวจมุมไบได้ขวางเขาในงานสัมภาษณ์ "เพราะเขาสร้างข้อขัดแย้ง" และทางสื่ออินเดียได้ปฏิเสธที่จะถ่ายทอดสดช่องของเขา
ในปี ค.ศ. 2016 ในระหว่างที่กำลังประชุมนั้น เขากล่าวว่าเขาไม่ใช่พลเมืองอินเดีย (Non-Resident Indian; NRI) และรายงานจากมิดเดิลอีสต์โมนิเตอร์ เขาได้รับสิทธิพลเมืองของประเทศซาอุดีอาระเบียในปี ค.ศ. 2017
การตอบรับ, รางวัล, ตำแหน่ง และเกียรติยศ

เขาถูกจัดในอันดับที่ 89 บน The Indian Express หัวข้อ "100 ชาวอินเดียที่มีอิทธิพลที่สุดในปี ค.ศ. 2010" พราวีน สวามิ ได้กล่าวถึงเขาว่า "เป็นชาวซาลาฟีที่มีอิทธิพลที่สุดในอินเดีย" ส่วนซานจิฟ บัตตู กล่าวว่าเขามีความรู้ในศาสนาอิสลามมาก แต่มักมีอคติต่อศาสนาอื่น ๆ สะดานันด์ ธูมี ได้เขียนว่าเขา "สร้างภาพของปัจจุบันอย่างระมัดระวัง" เพราะความมีมารยาทของเขา, การใส่เสื้อสูทกับเน็กไท และคำพูดต่อศาสนาอื่น เขาอยู่ในรายชื่อของหนังสือ ชาวมุสลิมที่มีอิทธิพลทั้ง 500 คน ในรุ่นปี ค.ศ. 2009, 2010, 2011, 2012 และ 2013/2014
| ปีที่ได้รับรางวัลและเกียรติยศ | ชื่อรางวัลและเกียรติยศ | ผู้ให้รางวัลและเกียรติยศ |
| --- | --- | --- |
| ค.ศ. 2013 | รางวัลชาร์ญะฮ์สำหรับการทำงานอาสาสมัคร ค.ศ. 2013 | สุลต่าน บิน มุฮัมหมัด อัล-กอซีมี มกุฎราชกุมาร และรองผู้ปกครองแห่งชาร์จาห์ |
| ค.ศ. 2014 | เครื่องราชอิสริยาภรณ์ของเหล่าทัพขอสาธารณรัฐแกมเบีย | ยะฮ์ยา ญัมมิฮ์ ประธานาธิบดีแกมเบีย |
| ค.ศ. 2014 | 'หมอที่มีเมตตากรุณา' (โฮโนริส เคาซา) | มหาวิทยาลัยแกมเบีย |
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซากิร ไนค์
Official Channel on YouTube
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
ซิลเวอร์สโตนเซอร์กิต

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |


| สนามแข่งกรังปรีซ์ | สนามแข่งกรังปรีซ์ |  |
| ที่ตั้ง | นอร์แธมป์ตันเชอร์ ประเทศอังกฤษ |  |
| เขตเวลา | GMT |  |
| เหตุการณ์สำคัญ | FIA Formula One British Grand Prix FIA GP2 Series British Formula Three Championship FIM Superbike World Championship British Superbike World Touring Car Championship |  |

Grand Prix Circuit
| ความยาว | 5.141 กม. (3.194 ไมล์) |  |
| จำนวนโค้ง | 17 |  |
| สถิติต่อรอบ | 1:18.739 ( มิคาเอล ชูมัคเกอร์, Ferrari, 2004, F1) |  |

International Circuit
| ความยาว | 3.619 กม. (2.249 ไมล์) |  |
| จำนวนโค้ง | 10 |  |

National Circuit
| ความยาว | 2.638 กม. (1.639 ไมล์) |  |
| จำนวนโค้ง | 6 |  |

Stowe Circuit
| ความยาว | 1.281 กม. (0.796 ไมล์) |  |
| จำนวนโค้ง | 5 |  |
ซิลเวอร์สโตนเซอร์กิต (Silverstone Circuit) เป็นสนามแข่งรถ ตั้งอยู่ใกล้เมืองซิลเวอร์สโตน นอร์แธมป์ตันเชอร์ ประเทศอังกฤษ เป็นสถานที่จัดการแข่งขัน บริติชกรังด์ปรีซ์ เป็นครั้งคราวตั้งแต่ปี พ.ศ. 2491 (ค.ศ. 1948) และแข่งขันเป็นประจำที่นี่ทุกปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 (ค.ศ. 1987) เป็นต้นมา
ที่ตั้งสนาม เดิมเป็นสนามบินของกองทัพอากาศอังกฤษ ประกอบด้วยรันเวย์ 3 รันเวย์ประกอบเป็นรูปสามเหลี่ยม สร้างขึ้นใช้งานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2486 (ค.ศ. 1943) สำหรับเครื่องบินทิ้งระเบิด โดยรันเวย์ทั้งสามยังเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางแข่งมาจนถึงปัจจุบัน
สนามแห่งนี้มีที่นั่งบรรจุผู้ชมได้ 125,000 คน
ซากูราจิมะ

| ซากูราจิมะ |
| --- | --- |
ทิวทัศน์ของซากูราจิมะ มองจากแผ่นดินใหญ่คาโงชิมะ
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 1,117 เมตร (3,665 ฟุต)
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ซากูราจิมะจังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น 
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
การปะทุครั้งล่าสุด: ค.ศ. 1955 ถึง 2022 (ยังดำเนินอยู่) 
ซากูราจิมะ (ญี่ปุ่น: 桜島; โรมาจิ: Sakura-jima) เป็นชื่อท้องที่ในจังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นกรวยภูเขาไฟสลับชั้นมีพลัง และเดิมเป็นเกาะ แต่เมื่อภูเขาไฟกลางเกาะปะทุขึ้นใน พ.ศ. 2457 ทำให้ลาวาไหลเชื่อมเกาะเข้ากับแผ่นดินใหญ่บริเวณคาบสมุทรโอซูมิ
ปัจจุบันภูเขาไฟนี้ยังคงมีพลัง โดยปล่อยเถ้าธุลีออกมาตกลงบนพื้นที่โดยรอบ การปะทุครั้งก่อน ๆ  ได้ก่อให้เกิดพื้นที่สูงจากทรายขาวขึ้นในภูมิภาค
ซากูราจิมะเป็นภูเขาสลับชั้น มียอดเขาสามลูก ได้แก่ ยอดคิตะ (ยอดทิศเหนือ) ยอดนากะ (ยอดกลาง) และยอดมินามิ (ยอดทิศใต้) ซึ่งเป็นยอดที่ยังคงมีพลังอยู่ในปัจจุบัน
ปัจจุบันยอดคิตะเป็นยอดที่สูงที่สุดของซากูราจิมะ โดยสูง 1,117 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ภูเขาตั้งอยู่ในอ่าวคาโงชิมะส่วนที่เรียกว่าอ่าวคิงโก พื้นที่ที่เคยเป็นเกาะถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของเมืองคาโงชิมะ คาบสมุทรที่ตั้งภูเขาไฟมีพื้นที่ประมาณ 77 ตารางกิโลเมตร
ประวัติทางธรณีวิทยา

ซากูราจิมะตั้งอยู่ในแคลดีราไอระที่ก่อตัวขึ้นจากการปะทุครั้งใหญ่เมื่อ 22,000 ปีก่อน เถ้าธุลีภูเขาไฟและหินพัมมิซปริมาตรหลายร้อยลูกบาศก์กิโลเมตรถูกขับออกมา ทำให้โพรงหินหนืดใต้ช่องทางปะทุยุบตัวลง แคลดีราที่เกิดขึ้นมีขนาดมากกว่า 20 กิโลเมตร Tephra ปลิวไปตกไกลถึง 1,000 กิโลเมตรจากภูเขาไฟ โดยซากูราจิมะเป็นช่องทางปะทุมีพลังในยุคใหม่ของภูเขาไฟลูกเดียวกันนี้ในแคลดีรา
ซากูราจิมะก่อตัวขึ้นจากความเคลื่อนไหวของแคลดีราหลังการปะทุ ซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อประมาณ 13,000 ปีก่อน ตั้งอยู่ห่างออกไปประมาณ 8 กิโลเมตรทางทิศใต้ของใจกลางแคลดีรา การปะทุครั้งแรกที่ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์เกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1506 การปะทุส่วนใหญ่ของซากูราจิมะเป็นแบบสตรอมโบลี ซึ่งส่งผลกระทบเพียงพื้นที่ยอดเขา แต่มีการปะทุแบบไพลนีซึ่งรุนแรงกว่าเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2014-2019 พ.ศ. 2322-2325 และ พ.ศ. 2457 ด้วยเช่นกัน
ความเคลื่อนไหวของ ยอดคิตะ หยุดลงเมื่อประมาณ 4,900 ปีก่อน โดยการปะทุภายหลังจากนั้นมักจะเกิดขึ้นที่ ยอดมินามิ
การปะทุเมื่อ พ.ศ. 2457

| การปะทุของซากูราจิมะในปีค> ศ.1914 |
| --- | --- |
เถ้าธุลีหนาปกคลุมเมืองคาโงชิมะระหว่างซากูราจิมะปะทุเมื่อ พ.ศ. 2457 มองเห็นภูเขาไฟอยู่ด้านตรงข้ามของอ่าว
วันที่: มกราคม 2457
ประเภท: Peléan
ระดับ: 4
ผลกระทบ: แผ่นดินไหวก่อนการปะทุทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 35 คน ชาวเมืองได้อพยพออก และทอพอโลยีของท้องถิ่นเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก
การปะทุเมื่อ พ.ศ. 2457 เป็นการปะทุของภูเขาไฟที่รุนแรงที่สุดของญี่ปุ่นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ลาวาหลากได้ถมช่องแคบระหว่างเกาะและแผ่นดินไหว ทำให้เกาะกลายเป็นคาบสมุทร ก่อนหน้าปีดังกล่าวนั้นภูเขาไฟได้สงบมานานกว่าศตวรรษ  การปะทุครั้งนั้นเริ่มขึ้นในวันที่ 11 มกราคม หลายวันก่อนหน้านั้นได้เกิดเหตุแผ่นดินไหวขนาดใหญ่หลายครั้ง บ่งบอกว่าภูเขาไฟกำลังจะปะทุ ทำให้ผู้อยู่อาศัยแทบทั้งหมดออกจากเกาะไป ในระยะแรกการปะทุนั้นเป็นการระเบิดรุนแรง ก่อให้เกิด Eruption column และตะกอนภูเขาไฟหลาก แต่หลังเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในวันที่ 13 มกราคมในปีเดียวกัน ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 35 คน การปะทุกลายเป็นลาวาหลากไหลพรั่งพรูออกมา ซึ่งไหลต่อเนื่องเป็นเวลาหลายเดือนหลังจากนั้น  และเป็นปรากฏการณ์ที่พบได้ยากในญี่ปุ่น เนื่องจากหินหนืดที่พบในญี่ปุ่นมีปริมาณซิลิกาสูง บ่งชี้ว่าการปะทุในญี่ปุ่นแทบทุกครั้งเป็นแบบระเบิด
การปะทุทำให้เกาะมีพื้นที่เพิ่มขึ้น โดยกลืนเอาเกาะขนาดเล็กหลายเกาะที่อยู่ใกล้เคียง และเชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่ด้วยคอคอดแคบในที่สุด บางส่วนของก้นอ่าวคาโงชิมะตื้นขึ้นอย่างมาก ส่งผลให้กระแสน้ำขึ้นน้ำลงเพิ่มสูงขึ้น
ในการปะทุระยะสุดท้าย ใจกลางแคลดีราไอระได้ยุบตัวลงประมาณ 60 เซนติเมตรเนื่องจากโพรงหินหนืดข้างใต้ว่างเปล่าลง ข้อเท็จจริงที่ว่าการยุบตัวเกิดขึ้นที่ใจกลางแคลดีราแทนที่จะเป็นข้างใต้ซากูราจิมะโดยตรง บ่งบอกว่าภูเขาไฟดูดเอาหินหนืดมาจากแหล่งกักเก็บเดียวกันกับที่เคยทำให้เกิดการปะทุที่ก่อให้เกิดแคลดีรา เหตุการปะทุนี้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อ Wrath of the Gods ในปีเดียวกัน ซึ่งมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับคำสาปในครอบครัวหนึ่งที่ทำให้ภูเขาไฟปะทุ
ความเคลื่อนไหวในปัจจุบัน

ซากูราจิมะมีความเคลื่อนไหวเด่นชัดมากขึ้นใน พ.ศ. 2498  และปะทุอย่างสม่ำเสมอตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แต่ละปีเกิดการระเบิดขนาดเล็กนับพันครั้ง พ่นเอาเถ้าธุลีลอยขึ้นสูงเหนือภูเขาไฟ 2-3 กิโลเมตร หอสังเกตการณ์ภูเขาไฟซากูราจิมะก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2503 เพื่อเฝ้าสังเกตการปะทุเหล่านี้
การเฝ้าสังเกตภูเขาไฟและการทำนายการปะทุขนาดใหญ่มีความสำคัญมาก เนื่องจากภูเขาไฟตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่น โดยเมืองคาโงชิมะซึ่งมีผู้อยู่อาศัย 680,000 คน อยู่ห่างจากภูเขาไฟเพียงไม่กี่กิโลเมตร ทางเมืองได้จัดการซ้อมแผนอพยพเป็นประจำ และได้สร้างที่หลบภัยจำนวนหนึ่งที่ประชาชนสามารถหลบจากเศษหินภูเขาไฟที่ตกลงมาได้
เมื่อ พ.ศ. 2534 ซากูราจิมะถูกกำหนดให้เป็น Decade volcano เนื่องจากเป็นอันตรายต่อประชากรใกล้เคียงอย่างชัดเจน ซึ่งทำให้เป็นตัวอย่างการศึกษาที่สำคัญในทศวรรษสากลเพื่อการลดภัยพิบัติทางธรรมชาติของสหประชาชาติ
ซากูราจิมะอยู่ในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติคิริชิมะ–ยากุ โดยมีลาวาหลากมีแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ พื้นที่รอบซากูราจิมะมีบ่อน้ำพุร้อนสำหรับตากอากาศอยู่หลายแห่ง หนึ่งในผลิตภัณฑ์ทางเกษตรกรรมที่สำคัญของซากูราจิมะคือ หัวผักกาดขนาดใหญ่เท่าลูกบาสเกตบอล (ซากูระไดกง)
เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2552 ซากูราจิมะได้ปะทุ พ่นเศษหินขึ้นสูง 2 กิโลเมตร การปะทุครั้งนี้ถูกคาดการณ์ไว้ว่าจะเกิดขึ้นหลังการระเบิดขนาดเล็กกว่าที่เกิดขึ้นตลอดสุดสัปดาห์ และคาดว่าไม่มีความเสียหายเกิดขึ้นจากการปะทุครั้งนี้
ใน พ.ศ. 2554 และ 2555 ซากูราจิมะปะทุครั้งใหญ่หลายครั้ง และยังคงเคลื่อนไหวอยู่จนถึงปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2559 เกิดการปะทุขึ้นอีกครั้งในเช้าของวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 หลังจากมีการปะทุเรื่อยมาตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2558 นับจากการปะทุในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ยังคงมีการปะทุแบบอ่อนๆ ที่เกิดขึ้นบ่อยในช่วงหลังๆ มีบันทึกไว้ว่าเถ้าภูเขาไฟพุ่งสูงถึง 5000-10000 ฟุต (1.5-3 กิโลเมตร)และกล้องจับความร้อนยังบันทึกไว้ว่าบริเวณปากปล่องภูเขาไฟมีรังสีความร้อนเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย โดยภาพถ่ายรังสีความร้อนของปล่องภูเขาไฟ Sakurajima (Kita-Dake, L, และ Showa ,R) ระหว่างวันที่ 2 ธันวาคม 2015 (ล่าง) และ 6 กุมภาพันธ์ 2016 (บน) แสดงให้เห็นของอุณหภูมิที่สูงขึ้นในปล่อง Showa: ภาพโดย(JMA) "Sakurajima volcano (Japan): explosive activity continues". Feb 10, 2016. สืบค้นเมื่อ February 12, 2016.
ในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ณ เวลาประมาณ 20:05 JST เกิดเหตุระเบิดขึ้นบริเวณยอดปล่องของภูเขาไฟ กระจายขี้เถ้าไปไกลราว 2.5 กิโลเมตรจากปล่องภูเขาไฟ ต่อมา ณ เวลาประมาณ 20:50 JST ภายหลังการระเบิด กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ยกระดับการแจ้งเตือนจากระดับ 3 สู่ ระดับ 5 ซึ่งเป็นระดับสูงสุด รวมถึงประกาศให้มีการระวังภัยและการอพยพในระดับสูงสุด นี่เป็นครั้งแรกที่มีการแจ้งเตือนการปะทุระดับ 5 สำหรับภูเขาไฟซากูราจิมะ
ซากูราจิมะปะทุเมื่อ พ.ศ. 2517
ภาพถ่ายทางอากาศแสดงการปะทุของซากูราจิมะเมื่อ พ.ศ. 2517
ภาพถ่ายจากอวกาศของซากูราจิมะ ภูเขาไฟตั้งอยู่ในอ่าวที่ก่อตัวขึ้นจากแคลดีราไอระ
วัลท์ชตาดีอ็อน (แฟรงก์เฟิร์ต)

| --- | --- |
วัลท์ชตาดีอ็อน

th
ชื่อเดิม: วัลท์ชตาดีอ็อน (ค.ศ. 1925–2005)
ที่อยู่: Mörfelder Landstraße 362
ที่ตั้ง: แฟรงก์เฟิร์ต, เยอรมนี
พิกัด: 50°4′7″N 8°38′43″E﻿ / ﻿50.06861°N 8.64528°E﻿ / 50.06861; 8.64528
ขนส่งมวลชน:   ฟรังค์ฟวร์ทชตาดีอ็อน
เจ้าของ: Waldstadion Frankfurt Gesellschaft für Projektentwicklung
ผู้ดำเนินการ: Stadion Frankfurt Management GmbH
ที่นั่งพิเศษ: 81
ความจุ: ฟุตบอล: 51,500 ที่นั่ง (จุดยืน 9,300 ที่ สำหรับนัดลีก) 48,500 ที่นั่ง (นัดทีมชาติ) อเมริกันฟุตบอล: 48,000 ที่นั่ง คอนเสิร์ต: 44,000 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 105 × 68 เมตร
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1925
เปิดใช้สนาม: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1925
ปรับปรุง: ค.ศ. 1937, 1953, 1974, 2005
งบประมาณในการก่อสร้าง: 150 ล้านยูโร
สถาปนิก: Gerkan, Marg & Partner Max Bögl
การใช้งาน
ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท (ค.ศ. 1925–ปัจจุบัน) แฟรงก์เฟิร์ตแกลักซี (ค.ศ. 1991–2007) ฟุตบอลทีมชาติเยอรมนี (บางนัด)
ภาพถ่ายมุมสูงของสนาม
วัลท์ชตาดีอ็อน (เยอรมัน: Waldstadion) หรือชื่อตามชื่อผู้สนับสนุนในปัจจุบันว่า ค็อมแมทซ์บังค์-อาเรนา (Commerzbank-Arena) เป็นสนามกีฬาที่มีหลังคาเปิด-ปิดได้ ตั้งอยู่ที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ต รัฐเฮ็สเซิน ประเทศเยอรมนี ชื่อเดิมของสนามแห่งนี้คือ สนามเปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1925 และได้รับการปรับปรุงหลายครั้ง จนในที่สุด ได้มีการปรับปรุงให้เป็นสนามฟุตบอลอย่างเต็มรูปแบบ เพื่อรองรับการแข่งขันฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2005 และฟุตบอลโลก 2006 สนามมีความจุ 51,500 ที่นั่งสำหรับนัดลีก และลดลงเหลือ 48,500 ที่นั่ง สำหรับนัดอเมริกันฟุตบอลและฟุตบอลทีมชาติ สนามแห่งนี้ติด 1 ใน 10 อันดับสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ และเป็น 1 ใน 9 สนามที่ใช้จัดแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง 2011 ซึ่งใช้จัดการแข่งขันไป 4 นัด รวมไปถึงนัดชิงชนะเลิศ
ศูนย์กีฬาแฟรงก์เฟิร์ต ซึ่งมีนครแฟรงก์เฟิร์ตเป็นเจ้าของ ประกอบด้วยสนามฟุตบอล และสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ได้แก่ สระว่ายน้ำ, ศูนย์เทนนิส, สนามวอลเลย์บอลชายหาด และห้องกีฬาฤดูหนาว นอกจากนี้สนามยังมีสถานีรถไฟในตัว คือ สถานีรถไฟฟรังค์ฟวร์ทชตาดีอ็อน
วัลท์ชตาดีอ็อน (ค็อมแมทซ์บังค์-อาเรนา) เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท
การแข่งขันฟุตบอลทีมชาติ > ฟุตบอลโลก 1974

| วันที่ | เวลา (CET) | ทีมแรก | ผล | ทีมที่สอง | รอบ | จำนวนผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 13 มิถุนายน ค.ศ. 1974 | 17:00 |  บราซิล | 0–0 |  ยูโกสลาเวีย | กลุ่ม 2 | 59,000 |
| 18 มิถุนายน ค.ศ. 1974 | 19:30 |  สกอตแลนด์ | 0–0 |  บราซิล | กลุ่ม 2 | 62,000 |
| 22 มิถุนายน ค.ศ. 1974 | 19:30 |  สกอตแลนด์ | 1–1 |  ยูโกสลาเวีย | กลุ่ม 2 | 56,000 |
| 30 มิถุนายน ค.ศ. 1974 | 16:00 |  โปแลนด์ | 2–1 |  ยูโกสลาเวีย | รอบที่สอง - กลุ่ม บี | 58,000 |
| 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1974 | 16:30 |  โปแลนด์ | 0–1 |  เยอรมนีตะวันตก | รอบที่สอง - กลุ่ม บี | 62,000 |
การแข่งขันฟุตบอลทีมชาติ > ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2005

| วันที่ | เวลา (CET) | ทีมแรก | ผล | ทีมที่สอง | รอบ | จำนวนผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 15 มิถุนายน ค.ศ. 2005 | 21:00 |  เยอรมนี | 4–3 |  ออสเตรเลีย | กลุ่ม เอ | 46,466 |
| 19 มิถุนายน ค.ศ. 2005 | 18:00 |  กรีซ | 0–1 |  ญี่ปุ่น | กลุ่ม บี | 34,314 |
| 22 มิถุนายน ค.ศ. 2005 | 20:45 |  กรีซ | 0–0 |  เม็กซิโก | กลุ่ม บี | 31,285 |
| 29 มิถุนายน ค.ศ. 2005 | 20:45 |  บราซิล | 4–1 |  อาร์เจนตินา | ชิงชนะเลิศ | 45,591 |
การแข่งขันฟุตบอลทีมชาติ > ฟุตบอลโลก 2006

| วันที่ | เวลา (CET) | ทีมแรก | ผล | ทีมที่สอง | รอบ | จำนวนผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 10 มิถุนายน ค.ศ. 2006 | 15:00 |  อังกฤษ | 1–0 |  ปารากวัย | กลุ่ม บี | 48,000 |
| 13 มิถุนายน ค.ศ. 2006 | 15:00 |  เกาหลีใต้ | 2–1 |  โตโก | กลุ่ม จี | 48,000 |
| 17 มิถุนายน ค.ศ. 2006 | 15:00 |  โปรตุเกส | 2–0 |  อิหร่าน | กลุ่ม ดี | 48,000 |
| 21 มิถุนายน ค.ศ. 2006 | 21:00 |  เนเธอร์แลนด์ | 0–0 |  อาร์เจนตินา | กลุ่ม ซี | 48,000 |
| 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 | 21:00 |  บราซิล | 0–1 |  ฝรั่งเศส | ก่อนรองชนะเลิศ | 48,000 |
การแข่งขันฟุตบอลทีมชาติ > ฟุตบอลโลกหญิง 2011

| วันที่ | เวลา (CET) | ทีมแรก | ผล | ทีมที่สอง | รอบ | จำนวนผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 30 มิถุนายน ค.ศ. 2011 | 20:45 |  เยอรมนี | 1–0 |  ไนจีเรีย | กลุ่ม เอ | 48,817 |
| 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 | 18:00 |  อิเควทอเรียลกินี | 0–3 |  บราซิล | กลุ่ม ดี | 35,859 |
| 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 | 20:45 |  ญี่ปุ่น | 2–0 |  สวีเดน | รองชนะเลิศ | 45,434 |
| 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 | 20:45 |  ญี่ปุ่น | 2–2 (3-1 ลูกโทษ) |  สหรัฐ | ชิงชนะเลิศ | 48,817 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (เยอรมัน) (อังกฤษ)
| ด ค กสนามแข่งขันนัดชิงชนะเลิศในฟุตบอลโลกหญิง |
| --- | --- |
 สนามกีฬาเทียนเหอ (1991)  สนามกีฬาราซุนดา (1995)  โรสโบว์ (1999)  Home Depot Center (2003)  สนามฟุตบอลฮงโกว (2007)  วัลท์ชตาดีอ็อน (2011)  บีซีเพลซ (2015)  ปาร์กอแล็งปิกลียอแน (2019)  สนามกีฬาออสเตรเลีย (2023)  TBD (2027)  TBD (2031)
ซัลวาโตเร สกิลลาชี

ซัลวาโตเร่ สกิลลาชี OMRI (อิตาลี: Salvatore Schillaci, 1 ธันวาคม 1964 – 18 กันยายน 2024), รู้จักกันทั่วไปในชื่อ โตโต้ สกิลลาชี, เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลี ซึ่งเล่นในตำแหน่งกองหน้า ในช่วงอาชีพของเขา เขาเคยเล่นให้กับเมสซีนา (1982–1989), ยูเวนตุส (1989–1992), อินเตอร์มิลาน (1992–1994) และจูบิโล อิวาตะ (1994–1997)
ในระดับทีมชาติ สกิลลาชีคือดาวเซอร์ไพรส์ใน ฟุตบอลโลก 1990 โดยเขาช่วยให้ทีมชาติอิตาลี จบอันดับที่ 3 ในบ้านเกิด สกิลลาชีลงเล่นเป็นตัวสำรองในเกมแรกของอิตาลี และยิงไป 6 ประตูตลอดการแข่งขันโดยคว้ารางวัลรองเท้าทองคำในฐานะผู้ทำประตูสูงสุด  และคว้ารางวัลลูกบอลทองคำ ในฐานะผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำทัวร์นาเมนต์ แซงหน้าโลทาร์ มัทเทอุส และดิเอโก มาราโดนา ซึ่งได้อันดับ 2 และ 3 ตามลำดับ ในปีนั้น เขายังได้อันดับที่สองในรางวัลบาลงดอร์ 1990 ตามหลังมัทเทอุส
ระดับสโมสร

สกิลลาชีเกิดเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 1964 ในเมืองปาแลร์โม ประเทศอิตาลี จากครอบครัวที่ยากจน สกิลลาชีเริ่มเล่นให้กับทีมสมัครเล่นในบ้านเกิดของเขาอย่าง อามัต ปาแลร์โม ซึ่งเป็นทีมฟุตบอลของบริษัทขนส่งในท้องถิ่นที่มีชื่อเดียวกัน จากนั้นเขาก็เซ็นสัญญากับสโมสรเมสซีนาในปี 1982 โดยเขาเล่นอยู่ที่นั่นจนถึงปี 1989 และได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการทำประตู โดยที่โดดเด่นที่สุดคือการคว้ารางวัลผู้ทำประตูสูงสุดของเซเรียบีในฤดูกาล 1988–89 ด้วยจำนวน 23 ประตูจากนั้นเขาก็ย้ายไปร่วมทีมยูเวนตุส และประเดิมสนามในเซเรียอาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 1989 ยูเวนตุส “หญิงชรา” ของวงการฟุตบอลอิตาลี กำลังประสบกับความแตกแยกหลังจากที่เคยครองวงการฟุตบอลอิตาลีในช่วงทศวรรษ 1980 ภายใต้การคุมทีมของโจวันนี ตราปัตโตนี การมาถึงของสกิลลาชีเกิดขึ้นในเวลาเดียวกับที่ทีมกำลังฟื้นตัวกลับมาสู่ฟอร์มที่ดีภายใต้การนำของดิโน ซอฟฟ์ อดีตผู้รักษาประตูในตำนานของยูเวนตุส เขาได้ลงเล่นอย่างโดดเด่นให้กับสโมสรจากตูรินในฤดูกาลนั้น โดยทำประตูในลีกได้ 15 ประตูและ 21 ประตูในทุกรายการในปีที่ยอดเยี่ยมซึ่งสิ้นสุดลงด้วยการที่ยูเวนตุสคว้าแชมป์ทั้งโกปปาอีตาเลียและยูฟ่าคัพ เนื่องจากสไตล์การรุกที่ชาญฉลาด สร้างสรรค์ และก้าวร้าวของเขา เขาจึงได้รับเลือกจาก Azeglio Vicini หัวหน้าโค้ชของอิตาลีให้ลงเล่นในฟุตบอลโลก 1990 ซึ่งอิตาลีเป็นเจ้าภาพเอง แม้ว่าเขาจะเป็นหน้าใหม่ในสนามแข่งขันระดับทีมชาติก็ตาม
หลังจากฟุตบอลโลก 1990 สิ้นสุดลง สกิลลาชีได้ลงเล่นให้กับยูเวนตุสอีก 2 ปี ร่วมกับโรแบร์โต บัจโจ เพื่อนร่วมทีมชาติอิตาลี ก่อนจะย้ายไปร่วมทีม อินเตอร์มิลาน ท้ายที่สุด สกิลลาชีก็ไม่สามารถตอบสนองความคาดหวังของแฟน ๆ อินเตอร์รวมไปถึงแฟนบอลยูเวนตุสได้ เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่เขาได้รับหลังจากฤดูกาล 1990 ในปี 1994 เขาย้ายไปร่วมทีมจูบิโล อิวาตะของญี่ปุ่น กลายเป็นผู้เล่นชาวอิตาลีคนแรกที่ได้เล่นในเจลีก และคว้าแชมป์เจลีกร่วมกับสโมสรในปี 1997 เขาเลิกเล่นในปี 1999
ระดับทีมชาติ

สกิลลาชีลงเล่นให้กับทีมชาติอิตาลีรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี เมื่อวันที่ 31 มีนาคม 1990 และได้ลงเล่นให้กับทีมชาติอิตาลี ชุดใหญ่ครั้งแรกภายใต้การคุมทีมของอาเซกลิโอ วิชินี ในเกมกระชับมิตรที่เอาชนะสวิตเซอร์แลนด์ ไป 1–0 ที่เมืองบาเซิล ต่อมาเขาถูกเรียกตัวให้ติดทีมชาติอิตาลีไปแข่งขันฟุตบอลโลก 1990 ที่จัดขึ้นในประเทศบ้านเกิด
ในฟุตบอลโลก 1990 สกิลลาชีลงมาแทนที่อันเดรีย คาร์เนวาเล ในนัดแรกของอิตาลีที่พบกับ ออสเตรีย เขายิงประตูสำคัญช่วยให้อิตาลีชนะไปด้วยสกอร์ 1–0 ในเกมที่พบกับเชโกสโลวาเกียเขาประสานงานร่วมกับโรแบร์โต บัจโจ อิตาลีชนะ 2–0 โดยบัจโจและสกิลลาชียิงประตูได้ทั้งคู่ สกิลลาชีลงสนามเคียงข้างบัจโจในสองนัดถัดมาของอิตาลีในรอบ 16 ทีมสุดท้าย และยังเป็นผู้ทำประตูแรกในรอบ 16 ทีมสุดท้ายและรอบก่อนรองชนะเลิศเมื่อพบกับอุรุกวัย และสาธารณรัฐไอร์แลนด์ตามลำดับ และยังจ่ายบอลให้อัลโด เซเรน่าทำประตูใส่อุรุกวัย
สำหรับรอบรองชนะเลิศที่เจอกับแชมป์เก่าอย่างอาร์เจนตินา จันลูกา วีอัลลีได้ลงเล่นแทนบัจโจในตัวจริง ขณะที่สกิลลาชียังคงรักษาตำแหน่งของเขาในชุดตัวจริงไว้ได้ การแข่งขันจบลงด้วยผล 1–1 โดยสกิลลาชียิงประตูที่ 5 ของเขาในทัวร์นาเมนต์นี้แต่สุดท้ายอิตาลีก็ตกรอบด้วยการดวลจุดโทษ ซึ่งเขาปฏิเสธที่จะยิงจุดโทษโดยอ้างว่าได้รับบาดเจ็บ
หลังจากบัจโจยิงประตูขึ้นนำแล้ว สกิลลาชีก็ยิงประตูชัยให้อิตาลีชนะอังกฤษ 2–1 ในนัดชิงอันดับที่ 3 จากการดวลจุดโทษ และคว้ารางวัลรองเท้าทองคำ ด้วยจำนวน 6 ประตู รวมถึงรางวัลลูกบอลทองคำ สำหรับผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำทัวร์นาเมนต์ โดยรวมแล้ว เขาทำได้ 7 ประตูจากการลงเล่น 16 นัดให้กับทีมชาติอิตาลีระหว่างปี 1990 ถึง 1991 โดยยิงประตูได้เพียงประตูเดียวให้กับทีมชาติอิตาลีในเกมเยือนที่พ่าย 2–1 ให้กับนอร์เวย์ในปี 1991 ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1992 รอบคัดเลือก
รูปแบบการเล่น

สกิลลาชีเป็นกองหน้าตัวเล็ก มีความเร็ว แข็งแกร่ง และคล่องตัว มีสายตาที่มุ่งมั่นและมีเทคนิคที่ยอดเยี่ยม สกิลลาชีเป็นผู้เล่นที่ทำประตูได้มากมาย เชื่อถือได้ และฉวยโอกาส เขาเป็นที่รู้จักโดยเฉพาะในเรื่องการคาดการณ์ ปฏิกิริยา และความรู้สึกในตำแหน่งที่ยอดเยี่ยม ซึ่งควบคู่ไปกับการเร่งความเร็วทำให้เขาสามารถวิ่งเข้าโจมตีเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้เพื่อแย่งบอลในพื้นที่ได้ ทำให้เขามีชื่อเสียงว่ามักจะ "อยู่ถูกที่ในเวลาที่เหมาะสม" เขามีความสามารถในการจบสกอร์ได้ดีทั้งในและนอกกรอบเขตโทษ ตลอดจนการวอลเลย์ด้วยลูกยิงที่ทรงพลัง และทำประตูได้ทั้งหัวและเท้าแม้ว่าจะไม่ได้โดดเด่นเป็นพิเศษในลูกกลางอากาศ นอกจากนี้ เขายังมีความแม่นยำในลูกตั้งเตะและการยิงจุดโทษอย่างมีประสิทธิภาพอีกด้วย แม้ว่าเขาจะเป็นที่รู้จักในเรื่องรูปแบบการเล่นที่เห็นแก่ตัวและตามสัญชาตญาณ แต่เขายังสามารถเล่นร่วมกับเพื่อนร่วมทีมได้ แม้ว่าจะไม่ได้เป็นคนจ่ายบอลที่โดดเด่นเป็นพิเศษก็ตาม เนื่องจากความสามารถในการทำประตูของเขา ฟรานเชสโก สโกลิโอ อดีตผู้จัดการทีมเมสซีนาได้บรรยายถึงเขาโดยกล่าวว่า "เขาไม่เคยเห็นผู้เล่นคนไหนที่อยากทำประตูได้มากเท่าเขามาก่อน"
เลิกเล่น

สกิลลาชีเลิกเล่นในปี 1999 เขาเดินทางกลับไปยังบ้านเกิดของเขาที่เมืองปาแลร์โม ซึ่งเขาเป็นเจ้าของสถาบันสอนฟุตบอลเยาวชน
เขาปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในรายการ Craig Doyle Live ระหว่างการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 สตีเวน พีนาร์อดีตกัปตันทีมชาติแอฟริกาใต้ได้รับฉายาว่า ชิลโล ตามชื่อของสกิลลาชี
บัญชา ล่ำซำ

| บัญชา ล่ำซำ ป> ช., ป.ม. |
| --- | --- |

เกิด: 12 มกราคม พ.ศ. 2467  กรุงเทพมหานคร
เสียชีวิต: 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 (68 ปี)
สัญชาติ: ไทย
อาชีพ: ผู้ก่อตั้งบริษัทเมืองไทยประกันชีวิต   กรรมการผู้จัดการธนาคารกสิกรไทย
คู่สมรส: ม.ร.ว. สำอางวรรณ เทวกุล
บุตร: 3 คน
บัญชา ล่ำซำ (12 มกราคม พ.ศ. 2467 - 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2535) ผู้ก่อตั้งบริษัทเมืองไทยประกันชีวิต กรรมการผู้จัดการธนาคารกสิกรไทย ประธานกรรมการและประธานเจ้าหน้าที่บริหารธนาคารกสิกรไทย กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภามหาวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติสมัยที่ 1 และสมัยที่ 2
ในสมัยที่บัญชายังมีชีวิตอยู่สามารถขยายกิจการธนาคารกสิกรไทย จากการที่มีสินทรัพย์ 700 ล้านบาทมาเป็น 600,000 ล้านบาท จนได้การยกย่องเป็นนายธนาคารแห่งปี 2527 จาก วารสารการเงินธนาคารและนิตยสารดอกเบี้ย และยังได้รับรางวัลนักการตลาดไทยแห่งปี 2534 จากสมาคมการตลาดแห่งประเทศไทยอีกด้วย
ประวัติ

เป็นบุตรคนโตของนาย โชติ-นางน้อม (สกุลเดิม อึ้งภากรณ์) ล่ำซำ เกิดวันเสาร์ที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2467 ที่บ้านในซอยผักกาด ถนนเจริญกรุง ใกล้สี่แยกถนนเสือป่า (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งอาคารบริษัทเมืองไทยประกันชีวิต) สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (อยู่ ญาโณทโย) วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ประทานชื่อให้ บัญชามีน้องชายและน้องสาวรวมแล้ว 7 คนดังนี้
นางชูจิตร สีบุญเรือง
คุณหญิงชัชนี (รัชนี) จาติกวณิช
นางชนาทิพย์ จูตระกูล
นายบรรยงค์ ล่ำซำ
นายบรรจบ ล่ำซำ
นางยุตติ ล่ำซำ
นายยุพิน เริงประเสริฐวิทย์
ด้านครอบครัว บัญชาสมรสกับ ม.ร.ว. สำอางวรรณ เทวกุล (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2471 - 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560) บุตรีของ พล.ต.ม.จ. ปรีดิเทพย์พงษ์ เทวกุล กับ ม.ร.ว. สอางค์ เทวกุล (ราชสกุลเดิมคือปราโมช) และยังเป็นพี่สาวต่างมารดาของ ม.ร.ว. ปรีดิยาธร เทวกุล เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2495 มีบุตรธิดา 3 คนคือ
นายบัณฑูร ล่ำซำ เกิดวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2496 สมรสกับ อุษา จิระพงศ์
นางสุภรรณ ปันยารชุน เกิดวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 สมรสกับ กฤติ ปันยารชุน
นางวรางคณา เดอเลออน เกิดวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2503 สมรสกับ แอนโทนี เดอเลออน
บัญชาถึงแก่กรรม ในวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 รวมอายุได้ 67 ปี
การศึกษา

บัญชาจบการศึกษาระดับประถมและมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนอัสสัมชัญ (เลขประจำตัว อสช 9950) มัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากนั้นศึกษาต่อในคณะวิทยาศาสตร์ (แผนกเคมี) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาวิทยาศาสตร์บัณฑิต (เคมี) มหาวิทยาลัยมิชิแกน แอนน์ อาร์เบอร์ สหรัฐอเมริกา
การทำงาน

กรรมการผู้จัดการบริษัท เมืองไทยประกันชีวิต จำกัด (2495 - 2505)
กรรมการบริหาร บริษัท เมืองไทยประกันชีวิต จำกัดและประธานกรรมการ บริษัท ล่ำซำประกันภัยและคลังสินค้า จำกัด (2505 - 2520)
กรรมการผู้จัดการ ธนาคารกสิกรไทย (2505 - 2519)
ประธานกรรมการและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ธนาคารกสิกรไทย (2519 - 2534)
ประธานกิตติมศักดิ์ ธนาคารกสิกรไทย (2535)
ประสบการณ์

กรรมการปูนซีเมนต์ไทย
กรรมการมูลนิธิสายใจไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
กรรมการการบินพลเรือน
กรรมการธนาคารกสิกรไทย
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
กรรมการสถาบันวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์แห่งประเทศไทย
กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2534 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2530 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2535 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2517 –  เหรียญกาชาดสรรเสริญ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

อิตาลี: พ.ศ. ไม่ปรากฎ - ไนท์ ออฟ ดิ ออเดอร์ ออฟ เมอริท
จังหวัดซางะ

จังหวัดซางะ (ญี่ปุ่น: 佐賀県; โรมาจิ: Saga-ken) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณคีวชู มีเมืองหลวงชื่อเดียวกันคือนครซางะ
ประวัติศาสตร์

ซางะเป็นหนึ่งในจังหวัดที่เล็กที่สุดในญี่ปุ่น แต่เป็นเวทีสำคัญในประวัติศาสตร์ในสมัยที่กองทัพของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิบุกโจมตีเกาหลีเมื่อปลายศตวรรษที่ 16 ซางะได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็นจังหวัดเมื่อปี ค.ศ. 1883 จากการตัดสินใจของรัฐบาลที่จะจัดตั้งให้เป็นจังหวัดของส่วนกลางแทนการแบ่งการปกครองเป็นส่วน ๆ ตามระบบขุนนางแบบเก่า และในที่สุดในปี ค.ศ. 1896 ก็สามารถรวม 8 เมือง และ 7 อำเภอเข้าด้วยกันเป็นจังหวัดซางะในปัจจุบัน