stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปัญหาเยอรมัน
พื้นเพ

ในทางภูมิรัฐศาสตร์ ไม่มีประเทศเยอรมนีที่จะกล่าวถึงได้อย่างเหมาะสมและชัดเจน ด้วยเหตุที่ชาวเยอรมันตั้งรกรากอยู่ในราชอาณาจักร แกรนด์ดัชชี ดัชชี และราชรัฐจำนวนมากมาย ซึ่งแต่ละแห่งก็มีอำนาจอธิปไตยและกลไกการปกครองของรัฐที่แยกเป็นอิสระจากกัน ดังนั้นจึงมีกระแสความรู้สึกของความเป็นชาติเปรียบเสมือนกับคลื่นใต้น้ำที่ต้องการจะรวมชาวเยอรมันทั้งมวลไว้ภายใต้รัฐอันหนึ่งเดียวและปกครองโดยประมุขของชาติเพียงองค์เดียว
ในวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2349 จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งฮับส์บูร์ก สละราชสมบัติและยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จากความพ่ายแพ้ต่อจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่งในสงครามนโปเลียน จึงเท่ากับเป็นการสิ้นสุดลงของจักรวรรดิแบบหลวม ๆ ซึ่งรวมดินแดนเยอรมนีให้เป็นปึกแผ่นมาหลายร้อยปี จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีสถานะเป็นรัฐชาติโดยแท้จริง แม้ว่าชื่อที่่ใช้เรียกขานในภายหลังจะเพิ่มคำว่า แห่งชาติเยอรมัน เข้าไปด้วยก็ตาม ทั้งนี้ผู้ปกครองของจักรวรรดิต้องเผชิญกับปัญหาการสูญเสียพระราชอำนาจการปกครองให้แก่รัฐของจักรวรรดิตลอดช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา นอกจากนี้ผลของสงครามสามสิบปียังส่งผลต่อพระราชอำนาจของจักรพรรดิอย่างร้ายแรง ทั้งยังส่งผลให้เกิดการแข่งขันกันระหว่างรัฐทรงอำนาจในยุโรปสองรัฐคือ ราชอาณาจักรฮับส์บูร์ก (ในฐานะรัฐที่ทรงอำนาจมากที่สุดในจักรวรรดิ) และบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย ซึ่งขยายอาณาเขตของตนเกิดกว่าอาณาเขตของจักรวรรดิ ในขณะเดียวกันนั้นเองนครรัฐขนาดเล็กจำนวนมากภายในจักรวรรดิก็กระจัดกระจายกันออกไป จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 จึงมีนครรัฐขนาดเล็กมากกว่า 1,800 แห่ง และแต่ละแห่งปกครองแยกจากกันอย่างอิสระ
ปรากฏการณ์ซึ่งแบ่งแยกเยอรมนีออกเป็นสองส่วนนี้ถึงจุดสูงสุดครั้งแรกเมื่อสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรียปะทุขึ้น และดำเนินเรื่อยมายาวนานกว่าการปฏิวัติฝรั่งเศสและการรุกรานยุโรปของนโปเลียน โดยหลังจากที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ล่มสลายลง ราชวงศ์ฮับส์บูร์กจึงได้สถาปนาจักรวรรดิออสเตรียขึ้นบนดินแดนของราชอาณาจักรฮับส์บูร์เดิมและยังคงสถานะจักรวรรดิเอาไว้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2358 พฤติการณ์สุดท้าย (the Final Act) ของการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาได้สถาปนาสมาพันธรัฐเยอรมันขึ้น ซึ่งไม่ได้มีสถานะเป็นรัฐชาติ แต่เป็นสมาคมของรัฐอธิปไตยในดินแดนของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เดิม
ในการถกเถียงถึงปัญหานี้ มีหลากหลายปัจจัยที่ส่งผลต่อความเห็นชอบของแต่ละแนวทาง แต่ปัจจัยหลักที่สำคัญที่สุดก็คือศาสนา ทั้งนี้ด้วยเหตุที่แนวทางมหาประเทศเยอรมันจะเสริมสร้างสถานะอันโดดเด่นและสำคัญแก่ออสเตรีย ซึ่งเป็นประเทศคาทอลิกและเป็นรัฐเยอรมันที่ทรงอำนาจมากที่สุดในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ส่งผลให้ชาวคริสต์ฝ่ายโรมันคาทอลิกและรัฐซึ่งมีความสัมพันธ์อันดีกับออสเตรียมักจะสนับสนุนแนวทางนี้ ในขณะที่การรวมเยอรมนีให้เป็นปึกแผ่นโดยปรัสเซียภายใต้ราชวงศ์โฮเฮนซอลเลิร์น เป็นตัวเลือกที่รัฐเยอรมันทางตอนเหนือซึ่งเป็นฝ่ายโปรเตสแตนต์พึงพอใจกว่า นอกจากนี้อีกหนึ่งปัจจัยที่มีความซับซ้อนก็คือการที่จักรวรรดิออสเตรียรวมเอาชนชาติอื่น (ซึ่งไม่ได้ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาพูด) ไว้ภายใต้การปกครองของตนจำนวนมาก เช่น ชาวฮังการี ชาวโรมาเนีย ชาวโครแอต และชาวเช็ก ส่งผลให้ออสเตรียไม่เต็มใจที่จะเข้าร่วมเป็นประเทศเยอรมนีอันหนึ่งอันเดียว หากตนต้องสละดินแดนที่ไม่ได้ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาพูดเหล่านี้ไป
การปฏิวัติเดือนมีนาคม

ในปี พ.ศ. 2381 นักเสรีนิยมและนักชาตินิยมชาวเยอรมันรวมตัวกันในการปฏิวัติและได้สถาปนารัฐสภาแฟรงเฟิร์ตขึ้น ซึ่งภายในสมัชชาดังกล่าวมีแนวร่วมเคลื่อนไหวที่สนับสนุนแนวทางมหาประเทศเยอรมัน เรียกร้องให้รวมดินแดนที่ชาวเยอรมันอาศัยอยู่ก่อตั้งเป็นรัฐชาติอันหนึ่งอันเดียวขึ้น โดยทั่วไปแล้วฝ่ายซ้ายในสมัชชาสนับสนุนแนวทางมหาประเทศซึ่งปกครองด้วยระบอบสาธารณรัฐ ในขณะที่ฝ่ายเสรีนิยมกลางสนับสนุนแนวทางอนุประเทศ ซึ่งปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
ฝ่ายมหาประเทศให้เหตุผลว่าออสเตรียเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นประเทศผู้นำในการรวมชาติเนื่องจากราชวงศ์ฮับส์บูร์ก (ออสเตรีย) ปกครองจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์มาเป็นระยะเวลากว่า 400 ปี อย่างไรก็ตามอาจมีประเด็นปัญหาที่ตามมากับข้อเสนอนี้ เนื่องจากดินแดนที่ออสเตรียปกครองอยู่นั้นส่วนมากเป็นดินแดนของชนชาติซึ่งไม่ได้ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาหลัก เช่น ราชอาณาจักรฮังการี ซึ่งมีอาณาเขตใหญ่ที่สุดและมีประชากรชาวสโลวัก ชาวโรมาเนีย และชาวโครแอตอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีดินแดนอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น ราชอาณาจักรโบฮีเมียของชาวเช็ก จังหวัดกาลิเซียนของชาวโปแลนด์ ชาวรูซินซ์ และชาวยูเครน ดัชชีคาร์นิโอลาของชาวสโลวีน เช่นเดียวกับราชอาณาจักรลอมบาร์ดี-เวนีเชียและเตรนโตของชาวอิตาลี ที่ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองในพระมหากษัตริย์ทีโรลีน (เคาน์ตีทีโรล) ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลนี้รวมกันเป็นดินแดนส่วนมากของจักรวรรดิออสเตรีย ทั้งนี้ดินแดนดังกล่าว (ยกเว้นโบฮีเมีย คาร์นิโอลา และเตรนโต) ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐเยอรมัน เนื่องจากไม่เคยเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศิกดิ์สิทธิ์มาก่อน อีกทั้งยังไม่มีความประสงค์ที่จะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของรัฐชาติเยอรมันอีกด้วย เห็นได้จากการที่นักการเมืองชาวเช็ก ฟรันจีเช็ก ปารักสกี ปฏิเสธขอเสนอการอยู่ใต้อาณัติของรัฐสภาแฟรงเฟิร์ตอย่างโจ่งแจ้ง โดยกล่าวว่าดินแดนของชาวสลาฟภายใต้จักรวรรดิฮับส์บูร์กนั้นไม่ได้อยู่ในขอบข่ายการอภิปรายของปัญหาเยอรมัน ในทางกลับกันนายกรัฐมนตรีออสเตรีย เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งชวาร์เซินแบร์ก ตรัสว่าการรวมชาติในฐานะจักรวรรดิฮับส์บูร์กอันหนึ่งอันเดียวเท่านั้นคือแนวทางที่ยอมรับได้ เนื่องจากออสเตรียไม่ประสงค์ที่จะสละดินแดน (ที่ประชากรไม่ได้ใช้ภาษาเยอรมัน) ในครอบครองของตน หรือแบ่งแยกดินแดนที่มีอยู่เดิมเพื่อไปรวมกับจักรวรรดิทีมีแต่ชาวเยอรมันเท่านั้น
ดังนั้นสมาชิกส่วนหนึ่งของสมัชชา เช่น ปรัสเซียจึงสนับสนุนแนวทางอนุประเทศ ซึ่งไม่ได้รวมเอาจักรวรรดิออสเตรียและดินแดนใต้ปกครองอื่นเข้ามา โดยให้เหตุผลว่าปรัสเซียควรเป็นประเทศผู้นำในการรวมชาติเนื่องจากเป็นมหาอำนาจเดียวที่มีประชากรหลักในประเทศเป็นชาวเยอรมัน อย่างไรก็ดีร่างรัฐธรรมนูญของประเทศใหม่ยังคงเปิดทางให้ออสเตรียสามารถเข้ามาร่วมได้ในภายหลัง โดยที่ไม่สามารถนำเอาดินแดนของชนชาติอื่นที่ไม่ใช่ของชาวเยอรมันภายใต้การปกครองของตนมาร่วมด้วยได้ ในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2392 รัฐสภาแฟรงเฟิร์ตจึงได้ทูลเชิญพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเยอรมัน แต่ทรงปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว ส่งผลให้การปฏิวัติประสบความล้มเหลว ในขณะที่ความพยายามหลายครั้งโดยเจ้าชายแห่งชวาร์เซินแบร์กในภายหลังก็ไม่สัมฤทธิ์ผลแต่ประการใด
สงครามกับออสเตรียและฝรั่งเศส

ความพยายามทั้งหมดนี้จบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างน่าอับอายของออสเตรียในสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย พ.ศ. 2409 และหลังจากลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพปราก นายกรัฐมนตรีปรัสเซีย ออทโท ฟอน บิสมาร์ค (ในขณะนั้นเป็นผู้มีอิทธิพลสำคัญในแวดวงการเมืองเยอรมัน) ได้ดำเนินการขับไล่ออสเตรียและรวบรวมบรรดารัฐเยอรมันต่าง ๆ ให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวภายใต้การนำของปรัสเซีย ในขณะที่อาณาเขตของราชวงศ์ฮับส์บูร์กก็เริ่มสั่นคลอนเนื่องจากเกิดความขัดแย้งทางเชื้อชาติจากกลุ่มนักชาตินิยม ซึ่งออสเตรียแก้ไขปัญหานี้แบบผิวเผินด้วยข้อตกลงการประนีประนอมระหว่างออสเตรีย-ฮังการี พ.ศ. 2410
ในช่วงเดียวกัน บิสมาร์คได้จัดตั้งสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือขึ้นมากีดกันออสเตรียและราชอาณาจักรบาวาเรียทางใต้ที่เป็นพวกโรมันคาทอลิกไม่ให้มีบทบาทโดดเด่นในเยอรมนีที่ประชาชนส่วนใหญ่เป็นโปรเตสแตนต์และมีเชื้อสายปรัสเซีย นอกจากนี้บิสมาร์คยังประสบความสำเร็จในการใช้สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียโน้มน้าวบรรดารัฐเยอรมันต่าง ๆ รวมถึงราชอาณาจักรบาวาเรียให้มาเข้าร่วมกับปรัสเซียในการต่อต้านจักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง อย่างไรก็ตามออสเตรีย-ฮังการีไม่ได้เข้าร่วมสงครามครั้งนี้แต่อย่างใด หลังจากนั้นปรัสเซียได้รับชัยชนะภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว จนในที่สุดข้อถกเถียงถึงคำถามเยอรมันนี้ก็ได้ข้อยุติว่าแนวทาง อนุประเทศเยอรมัน ผ่านความเห็นชอบจากทุกฝ่ายในปี พ.ศ. 2414 บิสมาร์คยังได้ใช้อภิสิทธิ์ที่ปรัสเซียรบชนะในสงครามเป็นตัวช่วยให้คงความเป็นพันธมิตรกับบาวาเรียต่อไป และได้ประกาศสถาปนาจักรวรรดิเยอรมันขึ้นในที่สุด ซึ่งในรัฐใหม่นี้ปรัสเซียที่เป็นโปรเตสแตนท์ถือว่ามีอิทธิพลและบทบาทมากที่สุด ส่วนออสเตรีย-ฮังการีถูกกันออกไปแยกเป็นรัฐของตัวเองต่างหากจากจักรวรรดิเยอรมัน จึงสรุปได้ว่าประเทศเยอรมนีน้อยเป็นแนวทางที่ได้รับชัยชนะในข้อถกเถียงครั้งนี้
อิทธิพลในภายหลัง

แนวคิดที่ต้องการรวมเอาดินแดนของออสเตรีย (เฉพาะส่วนที่มีประชากรผู้พูดภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่) เข้ากับเยอรมนีเป็น เยอรมนีใหญ่ ยังคงปรากฎอยู่ในหมู่ประชาชนบางกลุ่มของทั้งสองประเทศ และได้รับการสนับสนุนขึ้นมาอีกครั้งหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสิ้นสุดลง และจากการล่มสลายของระบอบราชาธิปไตยในออสเตรีย-ฮังการีในปี พ.ศ. 2461 ที่ได้สถาปนารัฐหลงเหลือ (rump state) นามว่าสาธารณรัฐเยอรมันออสเตรียขึ้นมา ผู้สนับสนุนพยายามผลักดันเยอรมันออสเตรียให้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐไวมาร์ อย่างไรก็ตามความพยายามนี้ถูกยับยั้งไว้ด้วยเงื่อนไขทั้งในสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล และสนธิสัญญาแวร์ซาย แม้พรรคการเมืองหลักของออสเตรียอย่างพรรคมหาประชาชนเยอรมัน (Greater German People's Party) และพรรคสังคมประชาธิปไตย (Social Democrats Party) จะสนับสนุนแนวคิดนี้ก็ตาม
ต่อมาระบอบ เอาสโทรฟาสชิสมุส (Austrofaschismus; ฟาสซิสต์ออสเตรีย) ของออสเตรียระหว่างปี พ.ศ. 2477 - พ.ศ. 2481 ได้มุ่งเน้นไปที่ประวัติศาสตร์ของออสเตรียและต่อต้านการรวมออสเตรียเข้ากับจักรวรรดิไรช์ที่สาม เนื่องจากความเชื่อที่ว่าชาวออสเตรียคือ "ชาวเยอรมันผู้ดีกว่า" นอกจากนี้นายกรัฐมนตรีออสเตรีย คูร์ท ชุชนิจก์ ยังเรียกออสเตรียว่าเป็น "รัฐเยอรมันที่ดีกว่า" อีกด้วย แต่ชุชนิจก์กลับต้องดิ้นรนอย่างมากเพื่อให้ออสเตรียสามารถดำรงเอกราชของตนไว้ได้ อย่างไรก็ตามนักชาตินิยมเยอรมันยังคงปรารถนาที่จะรวมชาวเยอรมันทั้งหมดไว้ภายใต้รัฐหนึ่งเดียวตามแนวทางมหาประเทศ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2481 อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งเป็นชาวเยอรมันเชื้อสายออสเตรียแต่กำเนิด ประสบความสำเร็จในการรวมออสเตรียอันเป็นแผ่นดินเกิดเข้ากับเยอรมนีได้สำเร็จใน อันชลุสส์ ซึ่งเป็นความปรารถนาส่วนตัวของเขามาอย่างยาวนาน แต่การกระทำดังกล่าวถือเป็นการละเมิดเงื่อนไขข้อตกลงในสนธิสัญญาแวร์ซาย แม้ว่าชาวเยอรมันและชาวออสเตรียต่างพากันสนับสนุนอย่างล้นหลามก็ตาม ทั้งนี้สถานการณ์ทางการเมืองในออสเตรียแตกต่างจากช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ค่อนข้างมาก โดยในช่วงปี พ.ศ. 2481 ออสเตรียตกอยู่ในเงามืดของความเป็นชาติมหาอำนาจในอดีตและมีสถานะด้อยกว่าเยอรมนีอย่างมาก ทั้งนี้หากกล่าวถึงแนวทางมหาประเทศเยอรมันในบริบทช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 จะเรียกรัฐที่รวมกันใหม่นี้ว่า กรอสส์ดอยท์เชสไรซ์ (Großdeutsches Reich; มหาจักรวรรดิไรซ์เยอรมัน) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า กรอสส์ดอยท์ชลันด์ (Großdeutschland; เยอรมนีใหญ่) ซึ่งในครั้งแรกเป็นชื่อที่เรียกอย่างไม่เป็นทางการ แต่ต่อมาถูกใช้เป็นชื่อทางการในปี พ.ศ. 2486 และเช่นเดียวกับเยอรมนี (ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง) ออสเตรีย และอาลซัส-ลอแรน มหาจักรวรรดิไรซ์ได้ผนวกรวมแกรนดัชชีลักเซมเบิร์ก ซูเดเทินลันด์ โบฮีเมียและโมราเวีย ดินแดนมีเมิล ดินแดนโปแลนด์ที่ถูกผนวกรวมเข้ากับนาซีเยอรมนี เสรีรัฐดันซิก และดินแดนของ "รัฐบาลทั่วไป" (ดินแดนโปแลนด์ที่ถูกกองทัพเยอรมันยึดครอง) เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ
อิทธิพลในภายหลัง > หลังสงครามโลกครั้งที่สองและการรวมประเทศ

การรวมประเทศกันระหว่างออสเตรียและเยอรมนีสิ้นสุดลงพร้อมกับสงครามโลกครั้งที่สองและความพ่ายแพ้ของฝ่ายนาซีเยอรมนีในปี พ.ศ. 2488 ส่งผลให้ เยอรมนีใหญ่ ถูกแยกออกเป็นสามประเทศคือ เยอรมนีตะวันตก เยอรมนีตะวันออก และออสเตรีย โดยฝ่ายสัมพันธมิตร นอกจากนี้เยอรมนียังสูญเสียอาณาเขตจำนวนมากหลังสงครามสิ้นสุดลง เช่น อาณาเขตส่วนมากของปรัสเซียในอดีต ซึ่งถูกผนวกคืนแก่โปแลนด์และบางส่วนถูกผนวกรวมเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต ในขณะที่ลักเซมเบิร์ก ดินแดนของชาวเช็ก (เช็กโกสโลวาเกีย) และดินแดนของชาวสโลวีเนีย (ยูโกสลาเวีย) ได้รับเอกราชคืนจากเยอรมนีในท้ายที่สุด
ในช่วงแรกฝ่ายสัมพันธมิตรเริ่มแบ่งแยกเยอรมนีออกเป็นเขตยึดครองสี่ส่วน ตามมาด้วยการสถาปนารัฐชาติเยอรมันขึ้นมาสองรัฐ (เยอรมนีตะวันตกและเยอรมนีตะวันออก) ซึ่งทำให้เกิดความแตกแยกมากขึ้นกว่าเดิม โดยเฉพาะในช่วงสงครามเย็นที่มีการสร้างกำแพงเบอร์ลินขึ้นมาในปี พ.ศ. 2504 ก่อนที่ท้ายที่สุดจะถูกทำลายลงในช่วงปี พ.ศ. 2532/2533 โดยหลังจากการก่อการกำเริบในเยอรมนีตะวันออก ค.ศ. 1953 วันหยุดราชการในสหพันธรัฐเยอรมนีถูกกำหนดไว้วันที่ 17 มิถุนายน และถูกตั้งชื่อว่า วันเอกภาพเยอรมัน (Day of German Unity) เพื่อย้ำเตือนชาวเยอรมันทุกคนว่า คำถามเยอรมันยังไม่ถูกตอบ (die offene Deutsche Frage) และเพื่อเรียกร้องให้มีการรวมประเทศขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
อาณาเขตในปัจจุบันของประเทศเยอรมนีหลังการรวมประเทศระหว่างเยอรมนีตะวันตกและเยอรมนีตะวันออกในปี พ.ศ. 2533 คือบทสรุปที่เทียบเคียงได้กับ แนวทางอนุประเทศ มากกว่า แนวทางมหาประเทศ โดยที่ออสเตรียมีสถานะเป็นรัฐเอกราชแยกจากกันต่างหาก ทั้งนี้ในปัจจุบันไม่ปรากฎแนวคิดที่ต้องการรวมประเทศเป็น เยอรมนีใหญ่ ขึ้นมาอีกครั้งในกลุ่มการเมืองกระแสหลักของทั้งในออสเตรียและเยอรมนี เนื่องจากแนวคิดดังกล่าวเชื่อมโยงอย่างมากกับจักรวรรดิไรซ์ที่สาม ซึ่งกลุ่มที่ยังคงมีแนวคิดเช่นนี้มักจะถูกเรียกว่าเป็นพวกนิยมฟาสซิสต์หรือพวกนีโอนาซี
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่เยอรมันและการปฏิวัติยุโรปช่วง พ.ศ. 2391 - 2392 และการรวมชาติเยอรมัน (omniatlas.com)
การประชุมสมัชชาแห่งชาติเยอรมันสมัยแรก ณ โบสถ์เซ็นต์พอล แฟรงเฟิร์ต พ.ศ. 2391 - 2392
การขยายตัวของปรัสเซียภายในจักรวรรดิเยอรมันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2350 (สีน้ำเงิน): ดินแดนที่ได้รับเพิ่มเติมจากการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา พ.ศ. 2358 (สีเขียว), ดินแดนที่ได้รับเพิ่มเติมจากสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย พ.ศ. 2409 (สีฟ้าอ่อน) และดินแดนที่มาเข้าร่วมจักรรวรรดิเยอรมันในปี พ.ศ. 2414 หลังสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย (สีเหลือง)
นายกรัฐมนตรีออสเตรียช่วง พ.ศ. 2477 - 2481 คูร์ท ชุชนิจก์ คัดค้านการบุกครองออสเตรียและผนวกรวมเข้ากับจักรวรรดิไรช์ที่สามของฮิตเลอร์อย่างมาก
แนวเขตยึดครองในเยอรมนี พ.ศ. 2490 ส่วนดินแดนนอกแนวโอเดอร์-ไนเซอตกเป็นของโปแลนด์และเป็นเขตการควบคุมของโซเวียต รวมไปถึงรัฐใต้อารักขาซาร์ซึ่งแสดงด้วยพื้นที่สีขาว
บัตรลงคะแนนเสียง วันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2481 โดยข้อความในบัตรมีความว่า "ท่านเห็นด้วยกับการรวมออสเตรียเข้ากับ จักรวรรดิไรซ์ เยอรมันเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2481 หรือไม่ และท่านลงคะแนนเสียงให้กับพรรคของผู้นำของเรา อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ หรือไม่" ซึ่งวงกลมวงใหญ่แสดงข้อความว่า "ใช่" ส่วนวงเล็กกว่าคือ "ไม่"
มหาจักรวรรดิไรซ์เยอรมัน พ.ศ. 2486
ฟรีดริช กุสทัฟ ยาค็อพ เฮ็นเลอ

| ฟรีดริช กุสทัฟ ยาค็อพ เฮ็นเลอ |
| --- | --- |

เกิด: 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1809(1809-07-09) เฟือร์ท, ราชอาณาจักรบาวาเรีย
เสียชีวิต: 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1885(1885-05-13) (75 ปี) เกิททิงเงิน, จักรวรรดิเยอรมัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค มหาวิทยาลัยบ็อน
มีชื่อเสียงจาก: ค้นพบห่วงเฮ็นเลอ (loop of Henle)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: พยาธิวิทยา, กายวิภาคศาสตร์
 
ฟรีดริช กุสทัฟ ยาค็อพ เฮ็นเลอ (เยอรมัน: Friedrich Gustav Jakob Henle; 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1809 – 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1885) เป็นพยาธิแพทย์และนักกายวิภาคศาสตร์ชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองเฟือร์ทในราชอาณาจักรบาวาเรีย เข้าเรียนด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์คและมหาวิทยาลัยบ็อน ก่อนจะทำงานด้านกายวิภาคศาสตร์ที่เบอร์ลิน ต่อมาในปี ค.ศ. 1844 เขาเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค และย้ายไปเกิททิงเงิน เฮ็นเลอตีพิมพ์ คู่มือระบบกายวิภาคศาสตร์มนุษย์ (Handbook of Systematic Human Anatomy) ซึ่งเป็นตำราด้านกายวิภาคศาสตร์ที่มีข้อมูลครบถ้วนที่สุดในเวลานั้น และพัฒนาแนวคิดที่เป็นต้นแบบให้โรแบร์ท ค็อค ค้นพบทฤษฎีเชื้อโรคในเวลาต่อมา เขาเสียชีวิตที่เกิททิงเงินในปี ค.ศ. 1885
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฟรีดริช กุสทัฟ ยาค็อพ เฮ็นเลอ
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ ฟรีดริช กุสทัฟ ยาค็อพ เฮ็นเลอ
1911 Encyclopædia Britannica/Henle, Friedrich Gustav Jakob - Wikisource
ฟริทซ์ ไครส์เลอร์

ไครส์เลอร์ใน ค.ศ. 1930
ฟรีดริช "ฟริทซ์" ไครส์เลอร์ (เยอรมัน: Friedrich "Fritz" Kreisler; 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1875 – 29 มกราคม ค.ศ. 1962) เป็นนักไวโอลิน นักแต่งเพลงและอุปรากรชาวออสเตรียเชื้อสายยิว-เยอรมัน  ต่อมาได้ย้ายไปอยู่สหรัฐและเปลี่ยนสัญชาติเป็นอเมริกัน มีผลงานแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงเช่น Liebesfreud, Liebesleid, Schön Rosmarin
ไครส์เลอร์เป็นนักไวโอลินที่ได้รับการชื่นชมอย่างสูงจากทั้งผู้ฟังและนักไวโอลินด้วยกันเอง น้ำเสียงไวโอลินที่เขาเล่น อบอุ่นนุ่มนวล เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เขายังเป็นคนแรกที่ใช้เทคนิคการสั่นนิ้วบนไวโอลินอย่างต่อเนื่อง (continuous vibrato) เป็นแบบอย่างให้นักไวโอลินรุ่นหลังเอาแบบอย่าง
ไครส์เลอร์เกิดที่กรุงเวียนนา บิดามีเชื้อสายยิว ในขณะที่มารดาเป็นชาวเยอรมัน เริ่มหัดเล่นไวโอลินตั้งแต่อายุ 4 ปี และศึกษาดนตรีที่ Vienna Conservatory และที่ปารีส เป็นลูกศิษย์ของคีตกวีคนสำคัญเช่น ลีโอ ดีลีบีส, ชูลส์ มัสแน, เอ็ดเวิร์ด เอลการ์  เขามีชื่อเสียงจากการออกตระเวนแสดงสด โดยนำผลงานดนตรีที่เขาแต่งขึ้นเองมาแสดง โดยอ้างว่าเป็นผลงานของคีตกวีที่มีชื่อเสียงที่ล่วงลับไปแล้ว ที่เขาเพิ่งค้นพบจากห้องสมุดหรือโบสต์ตามสถานที่ที่เขาออกตระเวนแสดง เช่น อันโตนีโอ วีวัลดี (ค.ศ. 1678–1741), แกตาโน ปุกกานี (ค.ศ. 1731–1798), ฟรองซัวร์ คูเปอริน (ค.ศ. 1668–1733) โดยให้เหตุผลว่า หากระบุในการแสดงว่าเป็นเพลงที่เขาแต่งขึ้นเอง ผู้ชมก็จะไม่ให้ความสนใจ
ผลงานที่มีชื่อเสียงของไครส์เลอร์ คือเพลงวอลซ์ Liebesfreud, Liebesleid และ Schön Rosmarin นั้น เขานำออกแสดงครั้งแรกในในปี ค.ศ. 1910 โดยระบุว่าเป็นงาน "3 Viennese Folk Dances" ของโจเซฟ แลนเนอร์ (ค.ศ. 1801–1843) ชาวออสเตรีย แต่ในการแสดงครั้งหนึ่งที่เบอร์ลิน เขานำสามเพลงนี้ (ที่ระบุว่าเป็นของโจเซฟ แลนเนอร์) มาแสดงเป็นชุดพร้อมกับ Caprice Viennois ที่ระบุชื่อว่าเขาเป็นผู้แต่งเอง การแสดงครั้งนั้นถูกวิพากษ์วิจารณ์โดยคอลัมนิสต์จากหนังสือพิมพ์ Berliner Tageblatt ว่า ไครส์เลอร์กล้าดีอย่างไร ที่นำผลงานของตัวเองมาจัดแสดงเทียบเคียงกับผลงานของโจเซฟ แลนเนอร์ ผู้ล่วงลับ ไครส์เลอร์ตอบโต้ว่าจริง ๆ แล้วงานสี่ชิ้นนั้นเขาเป็นผู้แต่งเอง [ต้องการอ้างอิง]
ผลงานของไครส์เลอร์ทั้งหมดยังเป็นที่เข้าใจว่าเป็นผลงานของคีตกวีสำคัญ จนกระทั่งเขาอายุ 60 ปี เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935 นักวิจารณ์ดนตรีของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กโพสต์ ชื่อโอลิน ดาวน์ส ได้ส่งโทรเลขอวยพรวันเกิด โดยแกล้งถามว่าผลงานเพลงที่อ้างว่าเป็นผลงานเก่านั้น เขาเป็นคนแต่งเองหรือไม่  ไครส์เลอร์ตอบกลับว่าจริง ๆ แล้วเขาเป็นผู้แต่งผลงานทั้งหมดด้วยตัวเอง  ทำให้เกิดเป็นข่าวครึกโครม เหตุการณ์อื้อฉาวนี้มีทั้งผู้โจมตี ในขณะที่บางส่วนก็ยอมรับ
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟริทซ์ ไครส์เลอร์ ที่ออลมิวสิก
ชีวประวัติ ฟริทซ์ ไครส์เลอร์ ที่ อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
ผลงานของ ฟริทซ์ ไครส์เลอร์ ที่โครงการกูเทินแบร์ค
โน้ตเพลงเสรีของ ฟริทซ์ ไครส์เลอร์ ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
ฟรีดริช เอเบิร์ท ผู้ลูก

| ฟรีดริช เอเบิร์ท ผู้ลูก |
| --- | --- |
Friedrich Ebert Jr.


นายกเทศมนตรีเบอร์ลินตะวันออก
ดำรงตำแหน่ง 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948 – 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1967
ก่อนหน้า: ตำแหน่งได้รับการจัดตั้ง
ถัดไป: แฮร์แบร์ท เฟ็ชท์เนอร์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 12 กันยายน ค.ศ. 1894(1894-09-12) เบรเมิน จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 4 ธันวาคม ค.ศ. 1979(1979-12-04) (85 ปี) เบอร์ลินตะวันออก เยอรมนีตะวันออก
สัญชาติ: เยอรมนีตะวันออก
เชื้อชาติ: เยอรมัน
พรรคการเมือง: พรรคเอกภาพสังคมนิยม
อาชีพ: นักหนังสือพิมพ์, นักข่าว

ฟรีดริช เอเบิร์ท ผู้ลูก (เยอรมัน: Friedrich Ebert Jr.; 12 กันยายน ค.ศ. 1894 – 4 ธันวาคม ค.ศ. 1979) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันและเจ้าหน้าที่คอมมิวนิสต์จากเยอรมนีตะวันออก ลูกชายของฟรีดริช เอเบิร์ท ประธานาธิบดีคนแรกของเยอรมนี
เดิมเขาสังกัดพรรคสังคมประชาธิปไตยเช่นเดียวกับพ่อของเขา แต่เป็นที่รู้จักมากที่สุดจากบทบาทในการกำเนิดพรรคเอกภาพสังคมนิยมเยอรมนีและสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมันที่ซึ่งเขาทำหน้าที่ในตำแหน่งต่าง ๆ
ฟรีเดอริเคอ ลูอีเซอ แห่งเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท

| ฟรีเดอริเคอ ลูอีเซอ |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย พระชายาในเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค
ดำรงพระยศ: 17 สิงหาคม 1786 – 16 พฤศจิกายน 1797

พระราชสมภพ: 16 ตุลาคม ค.ศ. 1751 เพร็นซ์เลา
สวรรคต: 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1805(1805-02-25) (53 ปี) เบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย
คู่อภิเษก: ในพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 (สมรส 1769; เสียชีวิต 1797)
พระราชบุตร: พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 เจ้าชายลูทวิช วิลเฮลมีเนอ สมเด็จพระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์ เอาทุสทา แลนด์กราวีนแห่งเฮ็สเวิน-คัสเซิล เจ้าชายไฮน์ริช เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม
ราชวงศ์: เฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท
พระราชบิดา: ลูทวิชที่ 9 แลนด์กราฟแห่งเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท
พระราชมารดา: คาโรลีเนอแห่งชไวบรึคเคิน
ฟรีเดอริเคอ ลูอีเซอ แห่งเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท (เยอรมัน: Friederike Luise von Hessen-Darmstadt) เป็นเจ้าหญิงเยอรมันจากเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท และเป็นพระราชินีแห่งปรัสเซียโดยตำแหน่งคู่สมรสของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย ทรงมีศักดิ์เป็นพระอัยยิกา(ย่า)ในจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี
ท่านหญิงฟรีเดอริเคอ ลูอีเซอ เป็นธิดาในลูทวิชที่ 9 ลันท์กราฟแห่งเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท กับคาโรลีเนอแห่งชไวบรึคเคิน เกิดในเมืองเพร็นซ์เลา ท่านหญิงถูกจัดแจงให้สมรสกับเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม แห่งปรัสเซีย ทันทีที่เจ้าชายทรงหย่ากับพระนางเอลีซาเบ็ท คริสทีเนอ การอภิเสกสมรสเกิดขึ้นวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1769 ณ พระราชวังชาร์ล็อทเทินบวร์ค ในกรุงเบอร์ลิน
แม้พระนางจะไม่ใช่สตรีที่มีสิริโฉมและมีความฉลาดเฉลียวมากนัก แต่พระนางก็เป็นคนพูดจามีเหตุมีผล มีคุณธรรม เชื่อถือได้ และเป็นที่น่าเคารพนับถือ ชีวิตคู่กับเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ไม่ได้มีความสุขมากนัก เนื่องจากพระสวามีติดพันกับสตรีอื่นอยู่ตลอดตั้งแต่ปีที่เสกสมรสกับพระนางจนถึงวันสวรรคต ภายหลังการสวรรคตของพระสวามี พระนางมีพระยศเป็นพระราชินีพันปีหลวงแห่งปรัสเซีย พระนางสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ.1805 จากโรคหลอดเลือดสมอง
X-เม็น (ภาพยนตร์ชุด)

| X-เม็น |
| --- | --- |
โลโก้ภาพยนตร์ชุดใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 ถึง 2020
สร้างจาก: เอ็กซ์เมน โดย สแตน ลี แจ็ก เคอร์บี
อำนวยการสร้าง:   ไบรอัน ซิงเกอร์  ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์  ไซมอน คินเบิร์ก  ไรอัน เรย์โนลส์ (ภาพยนตร์ เดดพูล) 
บริษัทผู้สร้าง:   มาร์เวลเอนเตอร์เทนเมนต์  แบดแฮตแฮร์รีโปรดักชันส์  เดอะดอนเนอร์สคอมปานี  ทีเอสจีเอนเตอร์เทนเมนต์  ดูนเอนเตอร์เทนเมนต์  ฟลายอิงกลาสออฟมิลก์โปรดักชันส์  ทเวนตีซิกส์คีส์โปรดักชันส์  อินจีเนียสมีเดีย  คินเบิร์กจานระ  
ผู้จัดจำหน่าย: ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์
วันฉาย: ค.ศ. 2000–2020
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: รวม (13 เรื่อง): $1.748 พันล้าน
ทำเงิน: รวม (13 เรื่อง): $6.083 พันล้าน
X-เม็น (อังกฤษ: X-Men) เป็นภาพยนตร์ชุดแนวซูเปอร์ฮีโรสัญชาติอเมริกันที่สร้างจากทีมซูเปอร์ฮีโรสมมติชื่อเดียวกัน ซึ่งแต่เดิมเคยปรากฏตัวในหนังสือการ์ตูนที่สร้างโดย สแตน ลีและแจ็ก เคอร์บี และตีพิมพ์โดย มาร์เวลคอมิกส์ ต่อมา ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ ได้รับสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์ของตัวละครในปี ค.ศ. 1994 และหลังจากผ่านการร่างบทอยู่หลายครั้ง ไบรอัน ซิงเกอร์ ได้รับการว่าจ้างให้กำกับภาพยนตร์เรื่องแรกออกฉายในปี ค.ศ. 2000 และภาคต่อ X-เม็น 2 (2003) ในขณะที่ภาคที่สามของไตรภาคดั้งเดิม X-เม็น รวมพลังประจัญบาน (2006) กำกับโดย เบร็ต แรตเนอร์
หลังภาพยนตร์แต่ละเรื่องที่ฉายต่อมา ทำรายได้มากกว่าภาพยนตร์ที่ฉายไปก่อนหน้า จึงได้มีการเปิดตัวภาพยนตร์แยกหลายเรื่อง ได้แก่ ภาพยนตร์ วูล์ฟเวอรีน สามเรื่อง (ค.ศ. 2009–2017), ภาพยนตร์ภาคก่อน X-เม็น สี่เรื่อง (ค.ศ. 2011–2019), ภาพยนตร์ เดดพูล สองเรื่อง (ค.ศ. 2016–2018) และภาพยนตร์เรื่องสุดท้าย มิวแทนท์รุ่นใหม่ เป็นการสิ้นสุดภาพยนตร์ชุดในปี ค.ศ. 2020
X-เม็น เป็นภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่ 8 ทำเงินทั่วโลกมากกว่า 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จากการฉายภาพยนตร์ทั้งหมดสิบสามเรื่อง
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 มาร์เวลสตูดิโอส์ได้รับลิขสิทธิ์ภาพยนตร์เรื่อง X-เม็น หลังจากที่ ดิสนีย์ซื้อกิจการทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์ ในเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 2020 ภาพยนตร์ชุด X-เม็น พร้อมกับภาพยนตร์ แฟนแทสติกโฟร์ ได้รับการเปลี่ยนชื่อแบรนด์เป็น มาร์เวลเลกาซีมูฟวี บน ดิสนีย์+
ภาพยนตร์

| ภาพยนตร์> X-เม็น ไตรภาคเดิม | วันฉายในสหรัฐ> X-เม็น ไตรภาคเดิม | ผู้กำกับ> X-เม็น ไตรภาคเดิม | ผู้เขียนบท> X-เม็น ไตรภาคเดิม | เนื้อเรื่องโดย> X-เม็น ไตรภาคเดิม | ผู้อำนวยการสร้าง> X-เม็น ไตรภาคเดิม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| X-เม็น ศึกมนุษย์พลังเหนือโลก | 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2000 (2000-07-14) | ไบรอัน ซิงเกอร์ | เดวิด เฮย์เทอร์ | ทอม เดอซานโตและไบรอัน ซิงเกอร์ | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์และราล์ฟ วินเทอร์ |
| X-เม็น 2 | 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2003 (2003-05-02) | ไบรอัน ซิงเกอร์ | ไมเคิล โดเฮอร์ตี, แดน แฮร์ริสและเดวิด เฮย์เทอร์ | แซก เพนน์, เดวิด เฮย์เทอร์และไบรอัน ซิงเกอร์ | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์และราล์ฟ วินเทอร์ |
| X-เม็น รวมพลังประจัญบาน | 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 (2006-05-26) | เบร็ต แรตเนอร์ | ไซมอน คินเบิร์กและแซก เพนน์ | ไซมอน คินเบิร์กและแซก เพนน์ | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์, ราล์ฟ วินเทอร์และอาวี อาราด |
วูล์ฟเวอรีน ไตรภาค
| X-เม็น: กำเนิดวูล์ฟเวอรีน | 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 (2009-05-01) | เกวิน ฮูด | เดวิด เบนิออฟและสกิบ วูดส์ | เดวิด เบนิออฟและสกิบ วูดส์ | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์, ราล์ฟ วินเทอร์, ฮิว แจ็กแมนและจอห์น ปาแลร์โม |
| เดอะ วูล์ฟเวอรีน | 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 (2013-07-26) | เจมส์ แมนโกลด์ | มาร์ก บอมแบกและสก็อตต์ แฟรงก์ | มาร์ก บอมแบกและสก็อตต์ แฟรงก์ | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์และฮัตช์ ปาร์กเกอร์ |
| โลแกน เดอะ วูล์ฟเวอรีน | 3 มีนาคม ค.ศ. 2017 (2017-03-03) | เจมส์ แมนโกลด์ | สก็อตต์ แฟรงก์, เจมส์ แมนโกลด์และไมเคิล กรีน | เจมส์ แมนโกลด์ | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์, ไซมอน คินเบิร์กและฮัตช์ ปาร์กเกอร์ |
ภาพยนตร์ภาคก่อน X-เม็น
| X-เม็น รุ่น 1 | 3 มิถุนายน ค.ศ. 2011 (2011-06-03) | แมทธิว วอห์น | แอชลีย์ เอ็ดเวิร์ด มิลเลอร์, แซก สเตนซ์, เจน โกลด์แมนและแมทธิว วอห์น | เชลดอน เทิร์นเนอร์และไบรอัน ซิงเกอร์ | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์, ไบรอัน ซิงเกอร์, ไซมอน คินเบิร์กและเกรกอรี กูดแมน |
| X-เม็น สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต | 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 (2014-05-23) | ไบรอัน ซิงเกอร์ | ไซมอน คินเบิร์ก | เจน โกลด์แมน, ไซมอน คินเบิร์กและแมทธิว วอห์น | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์, ไบรอัน ซิงเกอร์, ไซมอน คินเบิร์กและฮัตช์ ปาร์กเกอร์ |
| X-เม็น อะพอคคาลิปส์ | 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 (2016-05-27) | ไบรอัน ซิงเกอร์ | ไซมอน คินเบิร์ก | ไบรอัน ซิงเกอร์, ไซมอน คินเบิร์ก, ไมเคิล โดเฮอร์ตีและแดน แฮร์ริส | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์, ไบรอัน ซิงเกอร์, ไซมอน คินเบิร์กและฮัตช์ ปาร์กเกอร์ |
| X-เม็น ดาร์ก ฟีนิกซ์ | 7 มิถุนายน ค.ศ. 2019 (2019-06-07) | ไซมอน คินเบิร์ก | ไซมอน คินเบิร์ก | ไซมอน คินเบิร์ก | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์, ไซมอน คินเบิร์ก, ฮัตช์ ปาร์กเกอร์และทอดด์ ฮัลโลเวลล์ |
ภาพยนตร์ เดดพูล
| เดดพูล | 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 (2016-02-12) | ทิม มิลเลอร์ | แรตต์ รีสและพอล เวอร์นิก | แรตต์ รีสและพอล เวอร์นิก | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์, ไซมอน คินเบิร์กและไรอัน เรย์โนลส์ |
| เดดพูล 2 | 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 (2018-05-18) | เดวิด ลีตช์ | แรตต์ รีส, พอล เวอร์นิกและไรอัน เรย์โนลส์ | แรตต์ รีส, พอล เวอร์นิกและไรอัน เรย์โนลส์ | ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์, ไซมอน คินเบิร์กและไรอัน เรย์โนลส์ |
ภาพยนตร์แยก
| มิวแทนท์รุ่นใหม่ | 28 สิงหาคม ค.ศ. 2020 (2020-08-28) | จอช บูน | จอช บูนและเนต ลี | จอช บูนและเนต ลี | ไซมอน คินเบิร์ก, แคเรน โรเซนเฟลต์และลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์ |