stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อธิปัญญาสิกขา

อธิปัญญาสิกขา แปลว่า การศึกษาในอธิปัญญา คือการปฏิบัติเพื่อเจริญปัญญาให้สูงขึ้นจนตัดกิเลสได้เด็ดขาด เป็นข้อหนึ่งในไตรสิกขา คืออธิศีลสิกขา อธิจิตสิกขา อธิปัญญาสิกขา
อธิปัญญาสิกขา คือการที่ภิกษุได้บรรลุจตุตถฌานแล้วนั่งเข้าฌานด้วยจิตอันบริสุทธิ์ผ่องแผ้ว เธอมีจิตบริสุทธิ์ผ่องแผ้ว ควรแก่การงาน ตั้งมั่นไม่หวั่นไหวอย่างนี้แล้วก็โน้มน้อมจิตไปเพื่อญานทัสสนะ จนได้บรรลุวิชชาหรือเห็นประจักษ์ซึ่งสามัญญผลที่สูงขึ้นดียิ่งขึ้นตามลำดับ คือ
วิปัสสนาญาน มโนมยิทธิญาน อิทธิวิธิญาน ทิพพโสตธาตุญาน เจโตปริยญาน ปุพเพนิวาสานุสสติญาน ทิพพจักขุญาน และอาสวักขยญาน
รู้ชัดตามความเป็นจริงว่านี้คือทุกข์ นี้คือทุกขสมุทัย นี้คือทุกขนิโรธ นี้คือทุกขนิรธิคามินีปฏิปทา นี้คืออาสวะ นี้คือเหตุให้เกิดอาสวะ นี้คือความดับอาสวะ นี้คือข้อปฏิบัติให้ถึงความดับอาสวะ ปฏิบัติดังนี้แลที่เรียกว่า อธิปัญญาสิกขา
อธิ- อุปสรรค (สันสกฤต: अधि-) เป็นคำอุปสรรคมาจากภาษาบาลีและสันสกฤต แปลว่า ยิ่ง, ใหญ่, ทับ เช่น อธิปัญญา (บาลี: อธิปญฺญา) แปลว่า ปัญญายิ่ง
หะวามหัล

| หะวามหัล |
| --- | --- |
ฟาซาดของหะวามหัล
ที่ตั้งภายในชัยปุระแสดงแผนที่ชัยปุระหะวามหัล (รัฐราชสถาน)แสดงแผนที่รัฐราชสถาน
ชื่ออื่น: พระราชวังแห่งสายลม
ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: ราชปุต
ประเทศ: อินเดีย
พิกัด: 26°55′26″N 75°49′36″E﻿ / ﻿26.9239°N 75.8267°E﻿ / 26.9239; 75.8267
แล้วเสร็จ: 1799
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: หินทรายแดงชมพู
การออกแบบและการก่อสร้าง
ผู้รับเหมาก่อสร้าง: มหาราชา สวาอี ปรตาป สิงห์
หะวามหัล หรือ ฮาวามาฮาล (ฮินดี: हवामहल; Hawa Mahal) เป็นพระราชวังในนครชัยปุระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นจากหินทรายแดงและชมพู ตั้งอยู่บนของของซิตีพาเลส และมีอาณาเขตไปถึงพื้นที่ เซนานา หะวามหัลสร้างขึ้นในปี 1799 โดยมหาราชา สวาอี ปรตาป สิงห์ หลานของมหาราช สวาอี ชัย สิงห์ ที่สอง ผู้ก่อตั้งนครชัยปุระ สร้างขึ้นหลังได้รับแรงบัลดาลใจมาจากเขตรีมหัล
หะวามหัลเป็นผลงานออกแบบโดย ลาล จันท์ อูสตาด (Lal Chand Ustad) โครงสร้างฟาซาดด้านนอกสูงห้าชั้นคล้ายกันกับรูปรองผึ้ง ประกอบด้วยหน้าต่างเล็กฌโรขาจำนวน 953 บาน ประดับประดาอย่างวิจิตรด้วยงานแลททิส งานออกแบบแลททิสนี้มีเป้าหมายเดิมทีเพื่อให้สตรีชั้นสูงที่อาศัยในวังสามารถมองออกมาสังเกตชีวิตของผู้คนธรรมดา หรือเทศกาลเฉลิมฉลองต่าง ๆ บนถนนด้านนอกของหะวามหัลได้ สตรีชั้นสูงเหล่านี้ต้องปฏิบัติตามกฎ "ปูรดาห์" ซึ่งห้ามมิให้เปิดเผยใบหน้าของตนในที่สาธารณะ งานออกแบบนี้ยังช่วยให้อากาศเย็นพัดเข้ามาภายในหะวามหัล ด้วยหลักการของปรากฏการณ์เวนทูรี จึงทำให้พื้นที่ภายในยังคงอุณหภูมิที่ไม่ร้อนมากเกินไปในช่วงฤดูร้อนของชัยปุระ คนจำนวนมากมักเข้าใจผิดว่าฟาซาดของหะวามหัลที่เห็นนี้เป็นด้านหน้าของวัง แต่จริง ๆ คือด้านหลังของวัง
ในปี 2006 ได้มีการบูรณะหะวามหัลครั้งใหญ่ในรอบ 50 ปี ด้วยมูลค่ารวมราว 4.568 ล้านรูปี  ภายใต้ยูนิตทรัสต์ออฟอินเดีย
สถาปัตยกรรม

วังหะวามหัลมีความสูง 5 ชั้น, 50 ฟุต (15 เมตร) สามชั้นบนสุดของอาคารมีความกว้างประมาณห้องหนึ่งห้อง ในขณะที่ชั้นหนึ่งและสองมีปาติโอยื่นออกมา ภายในวังหะวามหัลประกอบด้วยห้องที่ประดับด้วยหินอ่อนสีต่าง ๆ ประดับด้วยงานฝังและปิดทอง ใจกลางมีคอร์ทยาร์ดที่ตรงกลางมีน้ำพุ
สถาปนิกผู้ออกแบบหะวามหัลคือลาล จันท์ อูสตา โดยสร้างด้วยหินทรายสีแดงชมพูเพื่อให้เป็นไปในแนวทางเดียวกีบการประดับสิ่งปลูกสร้างอื่นในนคร ฟาซาดของหะวามหัลประกอบด้วยนีชจำนวน 953 บาน ที่ประดับด้วยงานแกะสลักฌโรขาอย่างวิจิตร ในขณะที่ด้านในของวังไม่ได้มีการประดับประดาเป็นพิเศษอย่างวิจิตรมากนัก งานออกแบบหะวามหัลเป็นการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมราชปุต และ สถาปัตยกรรมโมกุล โดยที่ลักษณะแบบราชปุตพบได้ในงานออกแบบโดม, เสา และลวดลายดอกบัวกับดอกไม้ รูปแบบอิสลามแบบโมกุลที่ะบได้สามารถพบในงานลงฟิลิกรีและตามส่วนโค้งของอาคาร ซึ่งแยกจากลักษณะที่คล้ายที่พบได้ที่ปัญจมหัลในฟาเตหปุระสิกรี
ทางเข้าหะวามหัลจากฝั่งซิตีพาเลสจะเข้าผ่านทางประตูหลวง (imperial door) เมื่อเข้าไปจะพบกับลานกว้างที่มีอาคารสองชั้นล้อมรอบอยู่สามด้าน หะวามหัลคืออาคารที่ปิดล้อมฝั่งตะวันออก ในลานนี้ปัจจุบันยังมีพิพิธภัณฑ์โบราณคดีตั้งอยู่เช่นกัน
หะวามหัลยังขึ้นชื่อว่าเป็น chef-d'œuvre (ผลงานชิ้นเอก) ของมหาราชา ชัย สิงห์ เนื่องจากที่นี่เป็นที่แปรพระราชฐานโปรดของมหาราชา นอกจากนี้ ภายในหะวามหัลยังมีความเย็นอันเป็นผลจากลมที่ผ่านตามรูเปิดเล็ก ๆ ของหน้าต่าง ประกอบกับน้ำพุใจกลางลานกว้าง
ชั้นบนสุดสองชั้นของหะวามหัลสามารถเข้าถึงได้ผ่านทางลาดเท่านั้น ปัจจุบันหะวามหัลอยู่ภายใต้การทำนุบำรุงดูแลของกรมโบราณคดี รัฐบาลรัฐราชสถาน
อนุสรณ์สถานสเตพานาแกร์ต

| อนุสรณ์สถานสเตพานาแกร์ต |
| --- | --- |
อนุสรณ์ชัยชนะ
แสดงแผนที่สาธารณรัฐอาร์ทซัคแสดงแผนที่ประเทศอาเซอร์ไบจาน
ที่ตั้ง: สเตพานาแกร์ต, นากอร์โน-คาราบัค
พิกัดภูมิศาสตร์: 39°48′41″N 46°45′44″E﻿ / ﻿39.81139°N 46.76222°E﻿ / 39.81139; 46.76222
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1945 (1945)
ผู้ดำเนินการ:  สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน (1945-1990)  นากอร์โน-คาราบัค (1991–ปัจจุบัน)
หมู่อนุสรณ์สถานสเตพานาแกร์ต (อาร์มีเนีย: Ստեփանակերտի հուշարձան; อาเซอร์ไบจาน: Qələbə abidəsi, แปลว่า อนุสาวรีย์ชัยชนะ) เป็นอนุสรณ์สถานในเมืองสเตพานาแกร์ตเมืองหลวง ทางพฤตินัย ของสาธารณรัฐอาร์มซัค และเป็นเมืองหนึ่ง ทางนิตินัย ของประเทศอาเซอร์ไบจาน
อนุสรณ์นี้สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงผู้อยู่อาศัย 22,000 คนในเขตปกครองตนเองนากอร์โน-คาราบัคในรัฐอาเซอร์ไบจานที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่สอง จุดศูนย์กลางของอนุสรณ์อยู่ที่เสาโอเบลิสก์ความสูง 21 เมตร (69 ฟุต) จากปี 1945 ถึง 1990 อนุสรณ์อยู่ภายใต้การบริหารของคณะกรรมการภูมิภาคของอาเซอร์ไบจาน และนับตั้งแต่ปี 1991 ได้กลายมาเป็นของรัฐบาลสาธารณรัฐอาร์ทซัค
หอส่งสัญญาณโทรทัศน์เคียฟ

| หอส่งสัญญาณโทรทัศน์เคียฟ |
| --- | --- |
Ки́ївська телеве́жа
หอส่งสัญญาณโทรทัศน์เคียฟในปี 2014

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: หอส่งสัญญาณโทรทัศน์ทรงแลตทิซ
ที่ตั้ง: เคียฟ ประเทศยูเครน
พิกัด: 50°28′16″N 30°27′12″E﻿ / ﻿50.47111°N 30.45333°E﻿ / 50.47111; 30.45333
เริ่มสร้าง: 1968
แล้วเสร็จ: 1973
เปิดใช้งาน: 1973
ความสูง: 385 m (1,263 ft)
ข้อมูลทางเทคนิค
ลิฟต์: 2
หอส่งสัญญาณโทรทัศน์เคียฟ (ยูเครน: Ки́ївська телеве́жа) หรือ หอส่งสัญญาณโทรทัศน์ (Телевізі́йна ве́жа) เป็นหอส่งสัญญาณโทรทัศน์ทรงแลตทิซ ความสูง 385 เมตร (1,263 ฟุต) ในเคียฟ ประเทศยูเครน และเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในประเทศ หอคอยใช้เพื่อการส่งสัญญาณวิทยุและโทรทัศน์ และไม่เปิดให้สาธารณชนเข้าเยี่ยมชมหรือขึ้นหอคอย หอคอยเคยเป็นหอคอยเหล็กเดี่ยวที่สูงที่สุดในโลก จนกระทั่งในปี 2012 ถูกทำลายสถิติโดยโตเกียวสกายทรีในประเทศญี่ปุ่น
หอคอยเริ่มก่อสร้างในปี 1968 แล้วเสร็จในปี 1973 มูลค่าก่อสร้าง 12 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ หอคอยมีความพิเศษโดดเด่นที่โครงสร้างของหอไม่ใช้ตัวยึดเชิงกล (mechanical fastener) เช่นหมุดย้ำ (rivet) แต่ทุกมุม ท่อ และโครงสร้างของหอนั้นยึดเข้าด้วยกันด้วยการเชื่อมโลหะทั้งหมด หอคอยนี้ถือเป็นหอคอยแรกในโลกที่โครงสร้างสร้างขึ้นโดยใช้การเชื่อมโลหะเข้ากันทั้งหมด
แรกเริ่ม หอคอยนี้ออกแบบมาเพื่อสร้างในมอสโกซึ่งในเวลานั้นเป็นเมืองหลวงของสหภาพโซเวียต แต่ทางการมอสโกขอหอคอยที่ดูทึบตันกว่านี้ และหอคอยดังที่ทางการร้องขอก็ได้สร้างขึ้นในที่สุด ซึ่งก็คือหอคอยออสตันคีโน ต่อมาเมื่อเคียฟต้องการมีหอส่งสัญญาณของตนเองจึงมีการพิจารณาโครงการหอคอยนี้ใหม่อีกครั้ง ทางการโซเวียตมีคำสั่งให้ลดความสูงของหอคอยใหม่ในเคียฟนี้ลง 30% เพื่อที่จะได้ไม่สูงเท่าหอคอยในมอสโก หอคอยสร้างขึ้นบนพื้นที่ที่อดีตคือสุสานชาวยิวในลูเกียนิวกาหลังสุสานปิดตัวอย่างเป็นทางการในปี 1966 และได้มีการจัดแจงให้ญาติมาจัดการย้ายศพในสุสานไปฝังที่สุสานอื่น แต่ศพจำนวนมากไม่ได้ถูกย้ายออกเนื่องจากมีชาวยิวในเคียฟจำนวนมากที่เสียชีวิตไปในการสังหารหมู่ที่บาบึนยาร์ สำหรับศพที่ไม่ได้ย้ายออก ได้ใช้การทุบป้ายหลุมศพออกแทน
ในวันที่ 1 มีนาคม 2022 หอคอยถูกโจมตีด้วยขีปนาวุธจากกองทัพรัสเซียซึ่งพยายามเข้ารุกเคียฟระหว่างการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจากการโจมตีหอคอยห้าราย อันตอน แฮรัชแชนกอ ที่ปรึกษารัฐยูเครน ระบุว่าเป็นความพยายามของกองทัพรัสเซียที่จะรบกวนการส่งสัญญาณสื่อสาร สำนักข่าว เดอะเคียฟอินดิเพนเดนต์ ระบุว่าช่องโทรทัศน์ยูเครนถูกตัดการเผยแพร่จากการโจมตีครั้งนี้ รัฐมนตรีการต่างประเทศยูเครนประณามการโจมตีครั้งนี้ว่าป่าเถื่อน เนื่องจากหอคอยตั้งอยู่ติดกันกับอนุสรณ์สถานผู้เสียชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์บาบึนยาร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kyiv TV tower
Kyiv Television Tower ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
members.lycos.nl -  Kyiv Central Radio TV Tower
emporis.com - Kyiv TV Tower
| ก่อนหน้า> สถิติ | สถิติ | หอส่งสัญญาณโทรทัศน์เคียฟ> สถิติ | สถิติ | ถัดไป> สถิติ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โตเกียวทาวเวอร์ |  | หอคอยทรงแลตทิซที่สูงที่สุดในโลก 385 m (1263 ft)  (1973–2012) |  | โตเกียวสกายทรี    |
หารีตี

| หาริตี |
| --- | --- |
ยักขินีหาริตีอุ้มบุตร ประติมากรรมจากเมืองเปศวาร์ อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 2-3 จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์อังกฤษ (British Museum)
สันสกฤต: Hārītī
จีน: 鬼子母  (Guǐzǐmǔ)
ญี่ปุ่น: 鬼子母神 (Kishimojin)
เกาหลี: 귀자모신  (Gwijamoshin)
ไทย: หาริตี
เวียดนาม: Cát Tường Thiên
ข้อมูล
นับถือใน: มหายาน, วัชรยาน, พุทธแบบจีน, พุทธแบบญี่ปุ่น
พระลักษณะ: การคุ้มครองบุตร ศิริมงคล
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
หารีตี (สันสกฤต: Hārītī) เป็นยักขินีในเมืองเปศวาร์และในเทพปกรฌัมทางภูมิภาคต้าเซี่ยซึ่งมีที่มาจากเทวีในวัฒนธรรมฮินดู แต่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงตรงที่นางหารีตีเป็นปอบกินคน นางมีบุตรนับร้อยและรักบุตรเป็นอันมาก แต่จับบุตรของผู้อื่นมาเป็นภักษาหารให้แก่บุตรนาง
ครั้นพระพุทธศาสนาเข้ามาสู่แว่นแคว้นดังกล่าวจากทางแม่น้ำสินธุ ก็เกิดเรื่องเล่าใหม่ว่า สตรีผู้หนึ่งซึ่งบุตรถูกนางหาริตีลักไปได้วอนขอให้พระโคตมพุทธเจ้าทรงช่วยปกป้องบุตรนางด้วย พระองค์จึงทรงลักพาไอชี (Aiji) บุตรสุดท้องของนางหารีตีไปซ่อนไว้ได้บาตร นางหารีตีออกตามหาบุตรไปทั่วท้องจักรวาลแต่ก็ไม่พบ ที่สุด นางจึงมาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าจึงตรัสเทศนาว่า นางเองบุตรหายไปหนึ่งเวลายังเป็นทุกข์ร้อนถึงเพียงนี้ แล้วบิดามารดาผู้อื่นซึ่งบุตรถูกนางลักไปฆ่ากินนั้นจนล่วงลับตลอดไปนั้นจะไม่ร้อนรนเป็นร้อยเท่าพันเท่าหรือ นางหารีตีเมื่อเข้าใจถึงความทุกข์ทรมานใจของบิดามารดาผู้อื่น จึงปวารณาตัวเป็นผู้คุ้มครองเด็กและเป็นอุบาสิกา ทั้งหันไปบริโภคผลมณีพืชแทนเนื้อเด็ก ภายหลัง นางกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งการพิทักษ์รักษาเด็ก การคลอดง่าย การเลี้ยงดูอุ้มชูเด็กอย่างมีความสุข ชีวิตคู่ผัวตัวเมียสุขสันต์ปรองดอง และชีวิตครอบครัวร่มเย็นมั่นคง นางหาริตียังคุ้มครองพุทธศาสนิกชนผู้ปฏิบัติสัทธรรมปุณฑรีกสูตร และสตรีไร้บุตรยังมักกราบไหว้นางหาริตีเพื่อขอบุตรด้วย
กล่าวได้ว่า เมื่อพระพุทธศาสนามาถึงดินแดนเปศวาร์แล้ว นางหาริตีก็เปลี่ยนจากยักขินีตามวัฒนธรรมเปอร์เซียดั้งเดิมไปเป็นผู้อภิบาลพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นยุทธศาสตร์ทำนองเดียวกับที่ในช่วงต้นพระพุทธศาสนาใช้กลืนลัทธิวิญญาณนิยม ต่อมา วัฒนธรรมเกี่ยวกับนางหาริตีก็แพร่หลายไปในเอเชียตะวันออกเช่นญี่ปุ่น และหาริตีในวัฒนธรรมญี่ปุ่นนั้นเรียก "คิชิโมะจิง" หรือ "คิชิโบะจิง" (鬼子母神)
ระเบียงภาพ

เทวรูปนางหาริตีศิลปะญี่ปุ่น
(ขวา) ยักขินีหาริตี กับ (ซ้าย) ยักษ์ปัญจิกะ (Pañcika) ผู้เป็นสามี นางหาริตีถือกรวยแห่งความสมบูรณ์พูนผล (Cornucopia) และวางเท้านางเหนือย่ามแห่งความบริบูรณ์ ประติมากรรมจากเมืองเปศวาร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์อังกฤษ
ยักขินีหาริตีอภิบาลบุตร จิตรกรรมญี่ปุ่นในยุคคะมะกุระ ปัจจุบันได้รับการประกาศเป็นสมบัติของชาติ
ยักขินีหาริตีและบุตร ประติกรรม ณ วัดเมนดุต (Mendut) เกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย
อภิเษก พัจจัน

| อภิเษก พัจจัน अभिषेक बच्चन |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1976-02-05) 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1976 (48 ปี) อภิเษก พัจจัน มุมไบ รัฐมหาราษฏระ อินเดีย
บิดา: อมิตาภ พัจจัน
มารดา: ชยา พัจจัน
คู่สมรส: ไอศวรรยา ราย (สมรส 2007)
บุตร: 1 คน
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 2000–ปัจจุบัน
อภิเษก พัจจัน (อักษรโรมัน: Abhishek Bacchan, ฮินดี: अभिषेक बच्चन, เบงกอล: অভিষেক বচ্চন; เกิด 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1976) เป็นนักแสดงชายชาวอินเดีย เป็นบุตรชายของนักแสดงชาวอินเดีย อมิตาภ พัจจัน และชยา พัจจัน เป็นสามีของนักแสดงชื่อดังไอศวรรยา ราย เขาสามารถพูด ภาษาอังกฤษ และภาษาฝรั่งเศส ในระหว่างที่ศึกษาในระดับอุดมศึกษาเขาได้ศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา แต่เขาก็ศึกษาไม่จบ เนื่องจากเขาสนใจการเป็นนักแสดงของบอลลีวูด ชยา พัจจันผู้เป็นมารดาไม่เห็นด้วย แต่อมิตาภ พัจจัน ผู้เป็นบิดากลับอยากให้ลูกเป็นดารา จึงบอกให้ อภิเษก พัจจัน กลับมาจากสหรัฐอเมริกา เพื่อมาเป็นนักแสดงในบอลลีวูด
อภิเษก พัจจัน ได้รับบทในมิวสิกวีดีโอเพลง "Dhoom" ของทาทา ยัง
อมิตาภ พัจจัน

| อมิตาภ พัจจัน अमिताभ बच्चन |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
ชื่อเกิด: อมิตาภ หริวันศ์ พัจจัน
เกิด:  (1942-10-11) 11 ตุลาคม ค.ศ. 1942 (82 ปี) อลาหาบาด รัฐอุตตรประเทศ อินเดีย
คู่สมรส: ชยา ภาทุรี (สมรส 1973)
บุตร: อภิเษก พัจจัน ชวีต้า พัจจัน-นานดา
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง พิธีกร โปรดิวเซอร์
ปีที่แสดง: 1969–ปัจจุบัน
อมิตาภ พัจจัน (อักษรโรมัน: Amitabh Bachchan; ฮินดี: अमिताभ बच्चन; เกิด 11 ตุลาคม ค.ศ. 1942) เป็นนักแสดง นักร้อง พิธีกร โปรดิวเซอร์ชาวอินเดีย และอดีตนักการเมืองที่เป็นที่รู้จักจากผลงานของเขาคือ โชเล่ย์, ฟ้ามิอาจกั้นรัก, ปาฏิหาริย์วิญญาณรักเหนือโลก ฯลฯ เป็นบิดาของนักแสดงอินเดีย อภิเษก พัจจัน และเป็นพ่อสามีของนักแสดง ไอศวรรยา ราย อมิตาภยังเป็นสมาชิกเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ของประเทศฝรั่งเศสอีกด้วย
อทา ข่าน

| อทา ข่าน |
| --- | --- |
ภาพถ่ายของเธอในปี ค.ศ. 2017
เกิด:  (1989-05-12) 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 (35 ปี) มุมไบ, รัฐมหาราษฏระ, ประเทศอินเดีย
สัญชาติ: อินเดีย
อาชีพ: นักแสดง, นางแบบ
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2009–ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก: Behenein, Amrit Manthan, Naagin และ Pardes Mein Hai Mera Dil
อทา ข่าน (ฮินดี: अदा खान; อังกฤษ: Adaa Khan เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงหญิงชาวอินเดีย มีผลงานเด่นจากการแสดงในละคร/ ภาพยนตร์เรื่อง Behenein, Amrit Manthan, Piya Basanti Re, Naagin, Pardes Mein Hai Mera Dil, และ Vish Ya Amrit: Sitara.
แหล่งข้อมูลอื่น

อทา ข่าน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อปริเคราะห์

อปริเคราะห์ (สันสกฤต: अपरिग्रह) หรือ อปริครหะ ในศาสนาฮินดูและศาสนาเชน เป็นคุณธรรมในการไม่ครอบครอง การไม่ลักขโมย และไม่โลภอปริเคราะห์ ตรงข้ามกับ ปริเคราะห์ หลักของอปริฤห์ให้คงความอยากที่จะครอบครองและเสาะหาในสิ่งที่จำเป็นหรือสำคัญ ขึ้นอยู่กับบริบทหรือช่วงชีวิตของบุคคล อปริคฤห์ยังมุ่งเน้นการควบคุมความอยากและความโลภที่จะได้รับสิ่งหนึ่งหรือประโยชน์ของตนมาโดยการที่ต้องทำร้ายหรือ้บียดเบียนผู้อื่น ในศาสนาเชนนั้นอาจรวมถึงการที่ต้องทำร้ายสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ทุกชนิด
อปริคฤห์เกี่ยวข้องกับ "ทาน" (dāna) ทั้งในมุมมองของผู้ให้และผู้รับ
สโมสรฟุตบอลปาร์ติซาน

สโมสรฟุตบอลปาร์ติซาน (ซีริลลิกเซอร์เบีย: Фудбалски клуб Партизан, สัทอักษรสากล: [partǐzaːn]), หรือรู้จักกันในชื่อ ปาร์ติซานเบลเกรด (เซอร์เบีย: Партизан Београд / Partizan Beograd) หรือเรียกกันสั้น ๆ ว่า ปาร์ติซาน เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศเซอร์เบีย ตั้งอยู่ที่เบลเกรด เป็นส่วนหนึ่งของสโมสรกีฬาปาร์ติซาน ปัจจุบันลงเล่นในเซอร์เบียนซูเปอร์ลีกา โดยพวกเขาอยู่บนลีกสูงสุดมาโดยตลอด พวกเขาคว้าแชมป์ได้ถึง 42 ครั้งจากทุกรายการ แบ่งเป็น ลีกในประเทศ 27 สมัย, ฟุตบอลถ้วยในประเทศ 14 สมัย และมิโตรปาคัพ 1 สมัย ถ้าดูจากตารางคะแนนตลอดกาลของยูโกสลาฟเฟิร์สลีกแล้ว พวกเขาจะอยู่อันดับที่สอง
ทีมปาร์ติซานนั้นก่อตั้งโดยข้าราชการทหารระดับสูงของกองทัพประชาชนยูโกสลาเวีย (JNA) ในปี 2488 ในเบลเกรดซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสมาคมกีฬายูโกสลาเวีย โดยที่มีสนามเป็นของตนเองคือ สนามปาร์ติซาน ซึ่งเป็นสนามดั้งเดิมของตนเองที่นับตั้งแต่มีการก่อตั้งทีมขึ้นในปี พ.ศ. 2492 โดยทีมปาร์ติซานนั้นได้มีการบันทึกการลงการแข่งขันครั้งแรกในยูฟ่าแชมเปียนลีกเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2498 และยังเป็นเป็นสโมสรฟุตบอลบอลข่านและยุโรปตะวันออกทีมแรกที่สามารถเข้าไปถึงรอบชิงชนะเลิศถ้วยยุโรปได้ในปีในปี 2509ซึ่งผลการแข่งขันในนัดนั้นทีมปาร์ติซานได้แพ้ให้ เรอัลมาดริด ไป 2-1  
ทีมปาร์ติซานถือได้ว่าเป็นคู่ปรับตลอดกาลกับ เรด สตาร์ เบลเกรด โดยการแข่งขันที่ทั้งสองทีมนี้เจอกัน จะถูกเรียกว่าดาร์บีชั่วนิรันดร์ นับเป็นดาร์บีกลางเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและยังได้รับการโหวตว่าเป็นแมตซ์ที่มีการปะทะกันที่ดุเดือดและมีความรุนแรงมากที่สุดแมตซ์หนึ่งของโลก โดยในเดือนกันยายน2552หนังสือพิมพ์ของอังกฤษเดลี่เมลได้ให้การแข่งขันระหว่างทีมเรดสตาร์ เบลเกรกกับปาร์ติซาน เบลเกรดเป็นทีมคู่ปรับที่มีการแข่งขันที่ติด1ใน4ของโลก โดยสโมสรนี้ได้รับความนิยมมากทั้งใน ประเทศเซอร์เบีย มอนเตเนโกรและ บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวบอสเนียเชื้อสายเซริบ์ที่อาศัยอยู่ในเขตของ สาธารณรัฐเซิร์ปสกา และนอกจากนี้ยังมีแฟนบอลของทีมปาร์ติซานที่ยังเป็นอดีตยูโกสลาเวียและชาวเซริบ์โพ้นทะเลอีกด้วย
และนอกจากนี้ทีมฟุตบอลปาร์ติซานยังได้มีอคาเดมี่เยาวชนที่มีชื่อเสียงและมุ่งเน้นในการปั้นนักเตะชาวเซอร์เบียส่งออกเพื่อไปค้าแข้งในลีกประเทศต่างๆของทวีปยุโรป และยังมีการประกาศในเดือนพฤศจิกายน 2558 ได้จัดอันดับให้สโมสรปาร์ติซาน เป็นอีกหนึ่งสโมสรชั้นนำจากการสำรวจ 31 ลีกในยุโรป
ประวัติของสโมสร > ช่วงการก่อตั้ง(2488)

ทีมปาร์ติซานได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2488 ในกรุงเบลเกรดเป็นการก่อตั้งโดยทหารของกองทัพยูโกสลาเวีย โดยเป็นการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่พวกพ้องซึ่งเป็นขบวนการคอมมิวนิสต์ที่ต่อสู้กับลัทธิฟาสซิสต์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในยูโกสลาเวีย สโมสรก่อตั้งขึ้นและจัดการครั้งแรกโดยกลุ่มเจ้าหน้าทหารระดับสูงของกองทัพยูโกสลาเวียและทหารผ่านศึกจาก สงครามกลางเมืองสเปน ในบรรดาพวกเขามี Svetozar "Tempo" Vukmanović, KočaPopović, Peko Dapčević, Bogdan Vujošević, Mijalko Todorović, Otmar และ Ratko Vujović โดยภายในสองวันหลังจากที่มีการก่อตั้งทีมและได้เริ่มแข่งขันเป็นครั้งแรกของทีมโดยเป็นการแข่งขันกันเองเพื่อที่จะเลือกเซมุนและจบลงด้วยสกอร์ 4-2 โดยFlorijan Matekalo ได้ถูกบันทึกว่าเป็นคนแรกของทีมที่สามารถทำประคูให้แก่ทีมได้โดยมี Franjo Glazer เป็นผู้จัดการทีมคนแรกและในสามสัปดาห์ต่อมาทีมปาร์ติซานได้มีการไปแข่งขันที่ต่างประเทศเป็นครั้งแรก โดยได้ไปเยือน ประเทศเชโกสโลวาเกีย และได้แข่งขันกระชับมิตรจนสามารถเอาชนะ ทีมกองทัพสโลวักไปได้ 3-1 ในเวลาเพียงไม่กี่เดือนหลังจากสงครามโลกครั้งที่สองในยูโกสลาเวียสิ้นสุดลงยังไม่มีการจัดการแข่งขันฟุตบอลอย่างเป็นระบบดังนั้นทีมปาร์ติซาน จึงเล่นเกมกระชับมิตรและการแข่งขันทั้งในและต่างประเทศ การมีส่วนร่วมในยุโรปครั้งแรกของสโมสรเป็นการพบกับ สโมสรกีฬากลางแห่งกองทัพบก มอสโก ซึ่งเป็นทีมตัวแทนที่มาจาก สหภาพโซเวียต ในช่วงเวลานั้น
ประวัติของสโมสร > ในช่วงปี 2489-2501

ในปลายเดือนสิงหาคม 2489 ลีกยูโกสลาเวียได้เริ่มก่อตั้งขึ้นมาและทีมปาร์ติซานได้ลงการแข่งขันอย่างเป็นทางการครั้งแรกโดยสามารถเอาชนะทีม โปเพดา สกอเปีย ซึ่งเป็นทีมที่มาจาก สาธารณรัฐสังคมนิยมมาซิโดเนีย 1-0 และจากการที่สโมสรมีชื่อเสียงที่มากขึ้นทำให้กลายเป็นที่ดึงดูดของบรรดานักเตะที่มีฝีเท้าดีจากทั่วประเทศ เช่น Stjepan Bobek, Miroslav Brozović, Zlatko Čajkovski, Kiril Simonovski, Bela Palfi, Franjo Rupnik, Prvoslav Mihajlović, Aleksandar Atanacković, Miodrag Jovanović, Vladimir Firm, Ratko Čolić และ Franjo Šoštarić.และยังได้โค้ชผู้จัดการทีมที่มีฝีมือโดดเด่นชาวฮังการีเชื้อสายยิวอย่าง Illés Spitz และใช้เวลา 14 ปีในการเป็นผู้จัดการทีมของสโมสร และใช้วิธีการฝึกสอนแบบทีมชั้นนำของยุโรปและแท็คติคการเล่นรวมกับทีมที่มีความสามารถทางเทคนิคพิสูจน์ให้เห็นว่าจำเป็นในการชนะการแข่งขันชิงแชมป์แรก ในช่วงการเปิดฤดูกาลของยูโกสลาเวียลีกในฤดูกาลปี 2489-2490 ซึ่งตามด้วยการชิงถ้วยสโมสรและยังสามารถชนะและเป็นแชมป์ในยูโกสลาเวียลีกในฤดูกาลปี 2491-2492 โดยเกมส์นั้นเป็นทีมปาร์ติซานเล่นในสนามเก่าของสโมสร โอเอฟเค เบลเกรด จนในปี 2492 ทีมปาร์ติซานก็ได้มีสนามรังเหย้าเป็นของตนเองและได้มีการตั้งชื่อสนามว่า JNA stadiumหรือสนามของกองทัพประชาชนแห่งยูโกสลาเวีย(สนามปาร์ติซาน)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (เซอร์เบีย) (อังกฤษ)
FK Partizan at UEFA
| ด ค ก(เฟิสต์ลีกออฟเซอร์เบียแอนด์มอนเตเนโกร ←) เซอร์เบียนซูเปอร์ลีกา |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาล 2019–20:  Čukarički  Inđija  Javor  Mačva  Mladost Lučani  Napredak  ปาร์ติซาน  Proleter Novi Sad  Rad  Radnički Niš  Radnik Surdulica  เรดสตาร์  Spartak  วอยวอดีนา  Voždovac  TSC Bačka Topola 
สโมสรในอดีต:  Bačka B.P.  Banat  Bežanija  Borac Čačak  BSK Borča  Dinamo Vranje  Donji Srem  Hajduk Kula  Jagodina  Metalac  Mladi Radnik  Mladost Apatin  Novi Pazar  OFK Beograd  Radnički 1923  Sloboda  Smederevo  Zemun 
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลพาร์ทีซาน  |
| --- | --- |
 3 S. Pavlović  5 Vujačić  6 Natkho  9 Sadiq  10 L. Pavlović  11 อาซาโนะ  15 Vitas  16 Zdjelar  18 Ivanović  19 Šćekić  20 Soumah  23 Ostojić  27 Lakčević  31 Brežančić  33 Stanojlović  41 Popović  50 Marković  72 Urošević  73 Miletić  80 F. Stevanović  85 N. Stevanović  88 สตอยกอวิช (c)  91 Matić  97 Lutovac  99 Smiljanić  ผู้จัดการ: Milošević
อจละ

| อจละ |
| --- | --- |
ประติมากรรมฟูโดเมียวโอ (Fudō Myōō) หรือ อจละ, ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 (ยุคคามากูระ), ประเทศญี่ปุ่น
สันสกฤต:   अचल (Acala)  अचलनाथ (Acalanātha)  आर्याचलनाथ (Āryācalanātha)  अचलवज्र (Acalavajra)  चण्डरोषण (Caṇḍaroṣaṇa)  चण्डमहारोषण (Caṇḍamahāroṣaṇa)  महाचण्डरोषण (Mahācaṇḍaroṣaṇa) 
จีน:   (อักษรจีนตัวเต็ม) 不動明王  (อักษรจีนตัวย่อ) 不动明王  (พินอิน: Bùdòng Míngwáng)  不動金剛明王 / 不动金刚明王 (Bùdòng Jīngāng Míngwáng)  不動使者 / 不动使者 (Bùdòng Shǐzhě)  不動如來使 / 不动如来使 (Bùdòng Rúláishǐ)  不動尊 / 不动尊 (Bùdòng-zūn)  無動明王 / 无动明王  (Wúdòng Míngwáng)  無動尊 / 无动尊 (Wúdòng-zūn)  無動使者 / 无动使者 (Wúdòng Shǐzhě) 
ญี่ปุ่น:   不動明王 (Fudō Myōō)  大日大聖不動明王 (Dainichi Daishō Fudō Myōō)  不動尊 (Fudō-son)  不動使者 (Fudō Shisha)  不動如来使 (Fudō Nyoraishi)  無動明王 Mudō Myōō)  無動尊 (Mudō-son)  聖無動尊 (Shō-Mudō-son)  お不動さん (O-Fudō-san)  お不動様 / お不動さま (O-Fudō-sama) 
เกาหลี: 부동명왕 (Budong Myeongwang)
มองโกเลีย: Хөдөлшгүй (Khödölshgüi)
ทิเบต: མི་གཡོ་བ་ (Miyowa)
เวียดนาม: Bất Động Minh Vương
ข้อมูล
นับถือใน: วัชรยาน, มหายาน, ชูงเกงโด
พระลักษณะ: วัชระ, บ่วง (บาศ), sword
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
อจละ (สันสกฤต: अचल, "ไม่หวั่นไหว) หรือ อจลนาถ (अचलनाथ, "ท้าวผู้ไม่หวั่นไหว") หรือ อารยาจลนาถ (आर्याचलनाथ, "ท้าวผู้ไม่หวั่นไหวผู้ยิ่งใหญ่") เป็นโกรธวิฆนันตกะและธรรมปาลในศาสนาพุทธ ปรากฏเป็นหลักในวัชรยานกับพุทธแบบเอเชียตะวันออก
ดั้งเดิมแล้ว อจละเป็นเทวดาองค์รองที่มีหน้าที่เป็นทูตหรือผู้ช่วยของพระไวโรจนพุทธะ ต่อมาอจละจึงกลายมาเป็นเทวดาที่มีจารีตบูชาตนเองในฐานะผู้กำจัดอุปสรรคหรือผู้ทำลายความชั่ว จนในที่สุดบางจารีตเชื่อว่าอจละเป็นปางโกรธ ดุร้าย ของพระไวโรจนพุทธะ, พระอักโษภยพุทธะ หรือ พระโพธิสัตว์มัญชุศรี ในคัมภีร์ยุคหลังยังปรากฏการเรียกอจละว่า จัณฑโรษณะ (चण्डरोषण; Caṇḍaroṣaṇa, "ผู้ดุร้ายรุนแรง") หรือ จัณฑมหาโรษณะ (चण्डमहारोषण; Caṇḍamahāroṣaṇa, "ผู้รุนแรงที่ดุร้าย") โดยสองนามหลังปรากฏมากในเนปาลและทิเบต
ในพุทธแบบตะวันออกนิกายเจินเหยียนถือว่าอจละเป็นหนึ่งในวิทยราชทั้งห้าแห่งครรภโกษธาตุ อจละจึงมีสถานะที่สำคัญทั้งในครรภโกษธาตุมณฑลและวัชรธาตุมณฑล (มณฑลเรียวไก) ในพุทธแบบจีนเรียกอจละว่า ปู้ต้งหมิงหวัง (不動明王, "ราชาแห่งปัญญาผู้ไม่หวั่นไหว", คำแปลภาษาจีนจาก อจลวิทยราช) ส่วนในญี่ปุ่นเรียกว่า ฟูโดเมียวโอ (Fudō Myōō) ซึ่งเป็นการออกเสียงแบบ องโยมิ จากชื่อในภาษาจีน
หน่วยทหารเชโกสโลวัก

ตราประจำหน่วยทหารเชโกสโลวาเกีย
"ปรากสำหรับบุตรชายแห่งชัยชนะ" อนุสรณ์เพื่อเป็นเกียรติแก่หน่วยทหารเชโกสโลวัก ณ จัตุรัสปาลัตสกี
หน่วยทหารเชโกสโลวัก (เช็ก: Československé legie; สโลวัก: Československé légie) เป็นกองกำลังอาสาสมัครที่ส่วนใหญ่ประกอบด้วยชาวเช็กและชาวสโลวัก ซึ่งต่อสู้เคียงข้าง ฝ่ายสัมพันธมิตรในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและกองทัพขาวในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซียจนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1919 โดยเป้าหมายของหน่วยทหารเชโกสโลวัก คือ การได้รับการสนับสนุนสำหรับการประกาศเอกราชของดินแดนแห่งมงกุฎโบฮีเมียจากจักรวรรดิออสเตรีย และอิสรภาพของดินแดนสโลวักจากราชอาณาจักรฮังการี ซึ่งทั้งสองเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี โดยได้รับความช่วยเหลือจากปัญญาชนและนักการเมืองผู้อพยพ เช่น โตมาช การิก มาซาริก และมิลัน ราจิสเลา เจฟานิค และมีกองกำลังที่แข็งแกร่งทั้งสิ้นมากกว่า 100,000 นาย
ในจักรวรรดิรัสเซีย หน่วยทหารมีส่วนร่วมในการต่อสู้ในสงครามแห่งชัยชนะอยู่หลายครั้ง อย่างเช่นยุทธการที่ซบอริวและบัคมัชในการต่อต้านฝ่ายมหาอำนาจกลาง และมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างมากในสงครามกลางเมืองรัสเซียที่ต่อสู้กับบอลเชวิค โดยมีช่วงเวลาหนึ่งที่หน่วยทหารได้ควบคุมทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรียและเมืองส่วนใหญ่ของไซบีเรีย
หลังจากช่วงสามปีของการเป็นกองทหารขนาดเล็กในกองทัพจักรวรรดิรัสเซีย หน่วยทหารเชโกสโลวักประจำรัสเซียจึงถือกำเนิดขึ้นใน ค.ศ. 1917 พร้อมด้วยกองกำลังอื่น ๆ ที่ต่อสู้ในฝรั่งเศสตั้งแต่เริ่มต้นสงครามในชื่อ "Nazdar" และมีการจัดตั้งกองทหารที่คล้ายกันในอิตาลีและเซอร์เบีย ซึ่งเดิมทีเป็นกองกําลังอาสาสมัครทั้งหมด ต่อมากองกำลังเริ่มแข็งแกร่งขึ้นจากการเช้าร่วมของเชลยศึกชาวเช็กและสโลวักหรือผู้ลี้ภัยจากกองทัพออสเตรีย-ฮังการี หน่วยทหารส่วนใหญ่เป็นชาวเช็ก โดยมีชาวสโลวักคิดเป็น 7% ของกองกําลังในรัสเซีย อีก 3% ในอิตาลี และ 16% ในฝรั่งเศส