stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจิ้ง เหอ
แหล่งข้อมูลอื่น

เจิ้งเหอ สยามิค, สารานุกรมอิสลาม
เจิ้งเหอ เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, ผู้จัดการออนไลน์, 18 พฤษภาคม 2548
1421 The year China discovered the World
TIME: The Next Asian Journey เก็บถาวร 2001-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์ 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef 
หุ่นขี้ผึ้งของเจิ้งเหอ ในพิพิธภัณฑ์ทางทะเลกวนโจว
เส้นทางการเดินเรือของเจิ้งเหอ
รูปวาดยีราฟ ที่เจิ้งเหอนำกลับมาถวายจักรพรรดิหย่งเล่อ ในปีที่ 12 ของการครองราชย์
พระพุทธไตรรัตนนายก หรือหลวงพ่อซำปอกง
แผนที่ดินแดนที่เจิ้งเหอบันทึกไว้ มีการสันนิษฐานกันว่าอาจจะเป็นทวีปอเมริกา
เรือสมบัติ (เป่าซวน)
อำเภอปราณบุรี

| อำเภอปราณบุรี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Pran Buri
ถนนรัฐบำรุงในอำเภอปราณบุรี
คำขวัญ: ปราณบุรีเมืองเก่า เสาหลักเมืองคู่บ้าน สับปะรดหวานขึ้นชื่อ เลื่องลือทะเลงาม อุทยานสวยล้ำ แม่น้ำปราณคือชีวิต
แผนที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เน้นอำเภอปราณบุรี
พิกัด: 12°23′42″N 99°55′0″E﻿ / ﻿12.39500°N 99.91667°E﻿ / 12.39500; 99.91667
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ประจวบคีรีขันธ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 765.370 ตร.กม. (295.511 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 77,934 คน
 • ความหนาแน่น: 101.83 คน/ตร.กม. (263.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 77120,  77160 (เฉพาะตำบลเขาน้อย หมู่ที่ 3 ค่ายธนะรัชต์ กองพลทหารราบที่ 15 และโรงพยาบาลค่ายธนะรัชต์), 77220 (เฉพาะตำบลปากน้ำปราณ)
รหัสภูมิศาสตร์: 7706
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอปราณบุรี หมู่ที่ 3 ถนนเพชรเกษม ตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 77120
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ปราณบุรี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีทะเลที่สวยงามและเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เป็นที่รู้จักและคึกคักที่สุดแห่งหนึ่งในจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอปราณบุรีตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหัวหิน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสามร้อยยอด
ทิศตะวันตก ติดต่อกับภาคตะนาวศรี (ประเทศพม่า)
ประวัติ

ในอดีตเป็นพื้นที่เขตปกครอง เมืองปราณบุรี (เมืองชั้นจัตวา) ขึ้นตรงกับแขวงเมืองเพชรบุรี  จนกระทั่งมีการจัดการปกครองแบบมณฑลเทศาภิบาล จึงได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอเมืองปราณบุรี แขวงเมืองเพชรบุรี (จังหวัดเพชรบุรี) ซึ่งมีที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ ณ บ้านเพนียด ต่อมา วันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2449 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีพระบรมราชองการเหนือเกล้าให้รวมเอาอำเภอเมืองปราณบุรี อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดเพชรบุรี และอำเภอกำเนิดนพคุณ จังหวัดชุมพร ซึ่งเป็นเมืองชั้นจัตวามาก่อนเข้ารวมเป็นจังหวัดปราณบุรี
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอปราณบุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 6 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ปราณบุรี | Pran Buri | 7 | 7,452 |
| 2. | เขาน้อย | Khao Noi | 8 | 24,527 |
| 3. | ปากน้ำปราณ | Pak Nam Pran | 5 | 15,226 |
| 4. | หนองตาแต้ม | Nong Ta Taem | 11 | 12,997 |
| 5. | วังก์พง | Wang Phong | 7 | 15,152 |
| 6. | เขาจ้าว | Khao Chao | 6 | 2,571 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอปราณบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลปราณบุรี ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลปราณบุรี ตำบลเขาน้อย และตำบลหนองตาแต้ม
เทศบาลตำบลปากน้ำปราณ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลปากน้ำปราณ
เทศบาลตำบลเขาน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาน้อย (นอกเขตเทศบาลตำบลปราณบุรี)
องค์การบริหารส่วนตำบลปราณบุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปราณบุรี (นอกเขตเทศบาลตำบลปราณบุรี)
องค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำปราณ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปากน้ำปราณ (นอกเขตเทศบาลตำบลปากน้ำปราณ)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองตาแต้ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองตาแต้ม (นอกเขตเทศบาลตำบลปราณบุรี)
องค์การบริหารส่วนตำบลวังก์พง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังก์พงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาจ้าว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาจ้าวทั้งตำบล
หน่วยกู้ภัย

มูลนิธิสว่างแผ่ไพศาลธรรมสถาน
สถานที่ท่องเที่ยว

ปากน้ำปราณ
วนอุทยานปราณบุรี
วัดสิทธิสังฆาราม (วัดหนองคราม)
วัดเขากะโหลก
สถานีรถไฟปราณบุรี
ถนนคนเดินปราณบุรี
วนอุทยานท้าวโกษา
ถนนรัฐบำรุง อำเภอปราณบุรี
วนอุทยานท้าวโกษา
พระยารัษฎานุประดิษฐ์ (สินธุ์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระยารัษฎานุประดิษฐ์ (แก้ความกำกวม)
| อำมาตย์เอก พระยารัษฎานุประดิษฐ์ (สินธุ์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา) ต> จ.ว. |
| --- | --- |

เกิด: 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2418
ถึงแก่กรรม: 25 ธันวาคม พ.ศ. 2472 (54 ปี)
สาเหตุเสียชีวิต: มะเร็งในกระเพาะอาหาร
บิดามารดา: พระยาไชยสุรินทร์ (เจียม เทพหัสดิน ณ อยุธยา) (บิดา)
ยศพลเรือน: อำมาตย์เอก
อำมาตย์เอก พระยารัษฎานุประดิษฐ์ (สินธุ์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา) (19 พฤษภาคม พ.ศ. 2418 – 25 ธันวาคม พ.ศ. 2472) อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดตรัง ระนอง ภูเก็ต นครศรีธรรมราช และสมุทรสงคราม
ประวัติ

สินธุ์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา จบการศึกษาจากโรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ จากนั้นเริ่มรับราชการในตำแหน่งเสมียนในกรมบัญชาการกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ เสมียนกองตระเวน นายเวรสารวัตรตรวจในกรมพระคลังมหาสมบัติ ปลัดจังหวัดระนอง,ปลัดจังหวัดสตูล มหาดไทยมณฑลภูเก็ต ผู้ว่าราชการจังหวัดตะกั่วป่า ผู้ว่าราชการการจังหวัดตรัง ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสงคราม ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นขุนศุภธนสวามิภักดิ์ หลวงโยธีพิทักษ์ พระโยธีพิทักษ์ พระตรังคบุรีศรีสมุทรเขต และได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระยารัษฎานุประดิษฐ์เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2458
พระยารัษฎานุประดิษฐ์ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคมะเร็งในกระเพาะอาหารเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2472 อายุ 54 ปี
ยศและบรรดาศักดิ์

8 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 ขุนศุภธนสวามิภักดิ์ ถือศักดินา ๕๐๐
23 มีนาคม พ.ศ. 2449 หลวงโยธีพิทักษ์ ถือศักดินา ๑๐๐๐
20 สิงหาคม พ.ศ. 2454 รองอำมาตย์เอก
22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2454 พระโยธีพิทักษ์ คงถือศักดินา ๑๐๐๐
5 ตุลาคม พ.ศ. 2457 พระตรังคบุรี ศรีสมุทเขตร ถือศักดินา ๓๐๐๐
5 ตุลาคม พ.ศ. 2457 อำมาตย์ตรี
9 กันยายน พ.ศ. 2458 พระยารัษฎานุประดิษฐ์ คงถือศักดินา ๓๐๐๐
9 กันยายน พ.ศ. 2458 อำมาตย์โท
1 มกราคม 2466 – อำมาตย์เอก
ตำแหน่ง

พนักงานคลังเมืองตรัง
5 ธันวาคม พ.ศ. 2447 ปลัดเมืองระนอง
ปลัดเมืองสตูล
ข้าหลวงมหาดไทยมณฑลภูเก็ต
19 ธันวาคม พ.ศ. 2455 รั้งตำแหน่งผู้ว่าราชการ เมืองตะกั่วป่า
29 สิงหาคม พ.ศ. 2456 ผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วป่า
พ.ศ. 2457 ผู้ว่าราชการเมืองตรัง
10 ธันวาคม พ.ศ. 2460 ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสงคราม
6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 ผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราช
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2469 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2467 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2458 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2460 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
แหล่งข้อมูล

ดนัย ไชยโยธา. นามานุกรมประวัติศาสตร์. [ม.ป.ท.] : โอเดียนสโตร์, 2548.   ISBN 974-971-297-8
ภาษาจีนฮากกา

| ภาษาจีนฮากกา |
| --- | --- |
客家话 Hak-kâ-va/Hak-kâ-fa
"เค่อเจียฮว่า" ในอักษรจีน
ภูมิภาค: จีนใต้และตะวันตกเฉียงใต้ มีจุดศูนย์กลางที่มณฑลกวางตุ้ง, นิวเทอร์ริทอรีส์ในฮ่องกง, มาเลเซีย, เจอะเลิ้น ในประเทศเวียดนาม และหมู่เกาะบังกาเบอลีตุงและจังหวัดกาลีมันตันตะวันตกในประเทศอินโดนีเซีย
ชาติพันธุ์: ฮากกา
จำนวนผู้พูด: 44 ล้านคน  (2022)e27
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  จีนจีนภาษาจีนฮากกา
รูปแบบก่อนหน้า: จีน-ทิเบตดั้งเดิม ภาษาจีนเก่าภาษาฮากกา-เชอดั้งเดิมภาษาฮากกาดั้งเดิมภาษาจีนฮากกา 
ภาษาถิ่น: เหมย์เซี่ยน ทิงโจว ซื่อเซี่ยน ฮุ่ยโจว                
ระบบการเขียน: อักษรจีน อักษรละติน (พักฟ้าซื้อ)
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ไต้หวัน
ผู้วางระเบียบ: ไต้หวัน: กระทรวงศึกษาธิการ สภากิจการฮากกา  จีน: กรมการศึกษามณฑลกวางตุ้ง 
รหัสภาษา
ISO 639-3: hak
Linguasphere: 79-AAA-g > 79-AAA-ga (+ 79-AAA-gb transition to 79-AAA-h)

บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ผู้พูดภาษาจีนฮากกา บันทึกที่ไต้หวัน
ภาษาแคะ, ภาษาฮากกา หรือ เค่อเจียฮว่า (จีน: 客家话; พินอิน: Kèjiāhuà; พักฟ้าซื้อ: Hak-kâ-va / Hak-kâ-fa, จีน: 客家语; พินอิน: Kèjiāyǔ; พักฟ้าซื้อ: Hak-kâ-ngî) คือหนึ่งในภาษาของตระกูลกลุ่มภาษาจีนที่ชาวฮากกาพูดเป็นภาษาแม่ในพื้นที่ประเทศจีนตอนใต้ ไต้หวัน และพื้นที่พลัดถิ่นบางแห่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และในชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลทั่วโลก
อ่านเพิ่ม

Branner, David Prager (2000). Problems in Comparative Chinese Dialectology – the Classification of Miin and Hakka. Trends in Linguistics series, no. 123. Berlin: Mouton de Gruyter. ISBN 978-3-11-015831-1.
Hashimoto, Mantaro J. (2010). The Hakka Dialect: A Linguistic Study of Its Phonology, Syntax and Lexicon. Princeton/Cambridge Studies in Chinese Linguistics. Vol. 5. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-13367-8.
Lee, Wai-Sum & Zee, Eric (2009). "Hakka Chinese". Illustrations of the IPA. Journal of the International Phonetic Association. 39 (1): 107–111. doi:10.1017/S0025100308003599{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์), with supplementary sound recordings.
O'Connor, Kevin A. (1976). "Proto-Hakka". Ajia Afurika Gengo Bunka Kenkyū / Journal of Asia and Africa Studies. 11 (1): 1–64.
Sagart, Laurent (1998). "On distinguishing Hakka and non-Hakka dialects". Journal of Chinese Linguistics. 26 (2): 281–302. JSTOR 23756757.
——— (2002). "Gan, Hakka and the Formation of Chinese Dialects" (PDF).  ใน Ho, Dah-an (บ.ก.). Dialect Variations in Chinese: Papers from the Third International Conference on Sinology, Linguistics Section (ภาษาอังกฤษ). Taipei: Academia Sinica. pp. 129–153. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-08-14. สืบค้นเมื่อ 2016-04-05.
Schaank, Simon Hartwich (1897). Het Loeh-foeng-dialect (ภาษาดัตช์). Leiden: E.J. Brill. สืบค้นเมื่อ 11 February 2015.
Taiwan Language Tool (including Hakka)
Nakanishi, Hiroki (2010). "On the genetic affiliation of Shehua 《论畬话的归属》". Journal of Chinese Linguistics (ภาษาจีน). The Chinese University of Hong Kong Press. 24: 247–267. JSTOR 23825447 – โดยทาง JSTOR.
Coblin, W. South (2019). Common Neo-Hakka: A Comparative Reconstruction. Language and linguistics Monograph Series 63. Taipei: Institute of Linguistics, Academia Sinica. ISBN 978-986-54-3228-7.
| ด ค กภาษาจีนถิ่นต่าง ๆ อักษรจีน และ ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในประเทศจีน |
| --- | --- |
ภาษาจีนทางการ:  จีนกลาง จีนแผ่นดินใหญ่  ไต้หวัน  กวางตุ้งมาตรฐาน ฮ่องกง  มาเก๊า  กวางเจา (โดยพฤตินัย) 
ภาษาหลัก:  จีนกลาง  กั้น  กวางตุ้ง  ฮากกา  เซียง  หมิ่น  อู๋  จิ้น  ฮุย  ผิง 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่น:  หมิ่นกลาง  หมิ่นตะวันออก  หมิ่นเหนือ  หมิ่นใต้  ผูเซียน 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่นใต้:  ไห่หนาน  แต้จิ๋ว  ฮกเกี้ยน 
อักษรจีน:  อักษรจีนตัวเต็ม  อักษรจีนตัวย่อ  พินอิน  จู้อิน 
ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในจีน:  จ้วง  ทิเบต  มองโกล  อุยกูร์  คาซัค  คีร์กิซ  ม้ง  เมี่ยน  แมนจู  ไทลื้อ 
รับอิทธิพลจากภาษาจีน:  เกาหลี  ญี่ปุ่น  เวียดนาม 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  ญี่ปุ่น
ปลาเผาะ

| ปลาเผาะ |
| --- | --- |

ส่วนหัวของปลาเผาะ
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: ปลาที่มีก้านครีบ Actinopterygii
อันดับ:: อันดับปลาหนัง Siluriformes
วงศ์:: Pangasiidae Pangasiidae
สกุล:: ปลาสังกะวาด Pangasius Sauvage, 1880
สปีชีส์:: Pangasius bocourti
ชื่อทวินาม
Pangasius bocourti Sauvage, 1880

ปลาเผาะ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Pangasius bocourti) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) โดยเป็นปลาท้องถิ่นในลุ่มแม่น้ำโขงและแม่น้ำเจ้าพระยาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่  มีลักษณะส่วนหัวมนกลม ปากแคบ รูปร่างป้อม ท้องอูม ลำตัวตอนหน้าค่อนข้างกลม และแบนข้างเล็กน้อยที่ด้านท้าย ครีบไขมันเล็ก ปลาวัยอ่อนมีสีเทาเหลือบเหลืองหรือเขียวอ่อน ข้างลำตัวมีแถบคล้ำ ครีบอกมีแต้มสีจาง ปลาตัวเต็มวัยมีสีเทาอมน้ำตาลอ่อนหรือฟ้าอ่อน ท้องสีขาว ครีบสีจาง ครีบหางมีแถบสีคล้ำจาง มีขนาดประมาณ 60-80 เซนติเมตร
ปลาวัยอ่อนกินแมลง ปลาตัวเต็มวัยกินพืชเป็นส่วนใหญ่ อาจกินแมลงและหอยบ้าง บริโภคโดยการปรุงสดและรมควัน และยังสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย ในขณะนี้กรมประมงมีนโยบายส่งเสริมให้เกษตรกรโดยเฉพาะในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเลี้ยงปลาชนิดนี้เป็นปลาเศรษฐกิจชนิดใหม่ ขณะที่ต่างประเทศเช่นเวียดนามก็ได้เลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจเช่นกัน
ปลาเผาะในตลาดสดของเวียดนาม
ปลาเผาะยังมีชื่อเรียกต่าง ๆ อีกมากมาย เช่น "ปลาโมง", "ปลาโมงยาง",  "ปลายาง" หรือ "ปลาอ้ายด้อง" ชื่อในวงการปลาสวยงามเรียกว่า "ปลาบึกโขง" ในภาษาเวียดนามเรียกว่า "ก๊าบาซา" (cá ba sa) เป็นต้น
ดูเพิ่ม

ปลาโมง
แหล่งข้อมูลอื่น

Kulabtong, Sitthi. "Biology and Culture Techniques of Bocourti Catfish, Pangasius bocourti Sauvage, 1880 in Thailand". Veridian E-Journal, Silpakorn University, 5(3): 411–419, 2012.
| ด ค กสัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  ปลาบึก (เชียงราย, พะเยา)  ปลากา (เชียงใหม่, แพร่)  ปลาปากหนวด (น่าน)  กบทูด (แม่ฮ่องสอน)  ปลารากกล้วยชนิด Acantopsis choirorhynchos (ลำปาง)  อึ่งปากขวด (ลำพูน)  ปลาตะโกก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  ปลาเกล็ดถี่ (กาฬสินธุ์)  ปลาพรม (ขอนแก่น)  ปลาสลาด (ชัยภูมิ)  ปลาเผาะ (นครพนม)  ปลาบ้า (นครราชสีมา)  ปลาบู่กุดทิง (บึงกาฬ)  กุ้งฝอยชนิด Macrobrachium lanchesteri (บุรีรัมย์)  ปูทูลกระหม่อม (มหาสารคาม)  ปลากดคัง (มุกดาหาร)  ปลาชะโอน (ยโสธร)  ปลาหลดจุด (ร้อยเอ็ด)  ปลาเพ้าชนิด Bangana lippus (เลย)  กบนา (ศรีสะเกษ)  ปลากา (สกลนคร)  ปลานวลจันทร์น้ำจืด (สุรินทร์)  ปลายี่สก (หนองคาย)  ปลาสร้อยขาว (หนองบัวลำภู, อำนาจเจริญ)  ปลาสร้อยลูกกล้วย (อุดรธานี)  ปลาเทโพ (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ปลากระโห้ (กรุงเทพมหานคร)  ปลาตะพากเหลือง (กำแพงเพชร)  ปลาแดง (ชัยนาท)  ปลาตะเพียนทอง (นครนายก, อ่างทอง)  กุ้งก้ามกราม (นครปฐม, พระนครศรีอยุธยา)  ปลาสวาย (นครสวรรค์)  ปลาเทพา (นนทบุรี)  ปลาบู่ทราย (ปทุมธานี)  จระเข้น้ำจืด (พิจิตร)  ปลากดคัง (พิษณุโลก)  แมงกะพรุนน้ำจืดชนิด Craspedacusta sowerbii (เพชรบูรณ์)  ปลาตะเพียนขาว (ลพบุรี)  ปลาสลิด (สมุทรปราการ)  หอยหลอดชนิด Solen regularis (สมุทรสงคราม)  ปลาทู (สมุทรสาคร)  ปูน้ำตกสระบุรี (สระบุรี)  ปลาช่อน (สิงห์บุรี)  ปลาก้างพระร่วง (สุโขทัย)  ปลาม้า (สุพรรณบุรี)  ปลาแรด (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  ปลาบู่มหิดล (จันทบุรี)  ปลากะพงขาว (ฉะเชิงเทรา)  ปลาฉลามกบ (ชลบุรี)  ปลากะรังจุดฟ้าจุดเล็ก (ตราด)  ปลาตะโกก (ปราจีนบุรี)  ปลาพลวงทอง (ระยอง)  ปลาบ้า (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ปลายี่สก (กาญจนบุรี, ราชบุรี)  ปลาตะพากส้ม (ตาก)  ปลานวลจันทร์ทะเล (ประจวบคีรีขันธ์)  ปลาเวียน (เพชรบุรี) 
ภาคใต้:  หอยชักตีน (กระบี่)  ปลาทู (ชุมพร)  พะยูน (ตรัง)  ปลาหมอ (นครศรีธรรมราช)  ปลาซิวข้างขวานใหญ่ (นราธิวาส)  ปลาสลิด (ปัตตานี)  เต่าตนุ (พังงา)  ปลากระแห (พัทลุง)  หอยมุกจาน (ภูเก็ต)  ปลาพลวงชมพู (ยะลา)  ปูเจ้าฟ้า (ระนอง)  ปลาตะกรับ (สงขลา)  ปลาการ์ตูนส้มขาว (สตูล)  ปลาตะพัดเขียว (สุราษฎร์ธานี) 
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q139576  Wikispecies: Pangasius bocourti  BOLD: 47351  EoL: 219827  FishBase: 14112  GBIF: 5202457  iNaturalist: 187971  IRMNG: 10579031  ITIS: 681694  IUCN: 180848  NCBI: 365578  WoRMS: 888193
อาวุธ เงินชูกลิ่น

| ศาสตราภิชาน พลอากาศตรี อาวุธ เงินชูกลิ่น ม> ป.ช., ม.ว.ม., ต.จ.ว., จ.ภ. |
| --- | --- |

เกิด: 22 มีนาคม พ.ศ. 2485
เสียชีวิต: 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 (70 ปี)
สัญชาติ: ไทย
ศิษย์เก่า: สถาปัตยกรรมไทย มหาวิทยาลัยศิลปากร   โรงเรียนช่างศิลป   โรงเรียนวัดราชโอรส   โรงเรียนวัจนะศึกษา
รางวัล: ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะสถาปัตยกรรม (สถาปัตยกรรมไทย)

ผลงานสำคัญ: วัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร ยอดมณฑป วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร งานบูรณะมณฑป โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร (เป็นสีดำ) พระเมรุ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี พระเมรุมาศ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี พระเมรุ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
 
ศาสตราภิชาน พลอากาศตรี อาวุธ เงินชูกลิ่น (22 มีนาคม 2485 — 17 กุมภาพันธ์ 2556) ทหารอากาศและสถาปนิกชาวไทย อดีตอธิบดีกรมศิลปากร อาจารย์พิเศษในหลายมหาวิทยาลัย ผู้เชี่ยวชาญด้านออกแบบสถาปัตยกรรมไทย หัวหน้าผู้ออกแบบพระเมรุ ในพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพถึง 3 ครั้ง ได้แก่ พระเมรุ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี และ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ณ ท้องสนามหลวง
พลอากาศตรี อาวุธ ยังได้ออกแบบงานสถาปัตยกรรมที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงมีพระบรมราชวินิจฉัยในงานออกแบบถึง 2 งานหลัก ๆ ได้แก่ วัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร นอกจากนี้ยังเป็นผู้รับผิดชอบในการบูรณะปฏิสังขรณ์ โบราณสถานแห่งชาติที่สำคัญหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็นงานงานบูรณะมณฑป โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร ในปี พ.ศ 2539 ให้เป็นมณฑปสีดำ หรือหุ้มด้วยทองแดง ยอดพระมหามณฑป วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร จนต่อมาได้รับการยกย่องให้เป็น ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์ (ประยุกต์ศิลป์) สาขาย่อย สถาปัตยกรรม ประจำปี พ.ศ. 2539
ประวัติ

ศาสตราภิชาน พลอากาศตรี อาวุธ เงินชูกลิ่น เกิดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2485 ที่บ้านเลขที่ 199 ถนนริมคลองด่าน แขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร 
(เดิมคือ บ้านเลขที่ 762 ริมคลองด่าน ตำบลบางค้อ อำเภอบางขุนเทียน จังหวัดธนบุรี โดยบ้านเป็นเรือนไทยโบราณ) ท่านเป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้องสามคนของนายทองเปลว และนางละเมี้ยน เงินชูกลิ่น ท่านมีพี่สาวต่างมารดา 1 คน คือ นางบังอร เงินชูกลิ่น (พี่สาวเกิดไม่นาน คุณแม่ก็เสียชีวิต) มีน้องชาย 1 คน คือ นายสุทธินาถ เงินชูกลิ่น และน้องสาว 1 คน คือ นางอุษณีย์ ลีละเศรษฐกุล
พลอากาศตรี อาวุธ สมรสกับนางชาริณี เงินชูกลิ่น (สกุลเดิม บุราวาศ) เมื่อปี พ.ศ. 2519 มีบุตรด้วยกัน 2 คน คือนายชวิน เงินชูกลิ่น (เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2520) และนายวทนะ เงินชูกลิ่น (เกิดเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2528)
ประวัติ > การทำงาน

ศาสตราภิชาน พลอากาศตรี อาวุธ เมื่อจบการศึกษาไดทำงานเป็นผู้ออกแบบเล็กๆน้อยๆ กับพันเอก จิระ ศิลปะกนก สถาปนิกรุ่นพี่มาระยะหนึ่ง เห็นว่าไม่ค่อยมั่นคงจึงสมัครเข้ารับรับราชการเป็นสถาปนิกประจำกองทัพอากาศอยู่นาน 9 ปี จนติดยศเรืออากาศเอก โดยพลอากาศตรี อาวุธ ได้เคยเล่าเกร็ดชีวิตทหารให้ฟังในวันงานเลี้ยงเชิดชูเกียรติ โดยสภาสถาปนิกครั้งหนึ่งว่า เป็นโชคร้ายหรือโชคดีก็ไม่ทราบ ที่ในเช้าวันหนึ่งเกิดมองไม่เห็นทหารชั้นนายพลผู้บังคับบัญชาที่เดินสวนมา จึงไม่ได้ยืนตรงทำความเคารพ เลยถูกสั่งขังเสียหลายวัน ซึ่งเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ได้โอนมาเป็นนายช่างศิลป์ สังกัดกองหัตถศิลป์ กรมศิลปากร เมื่อปี พ.ศ. 2518 เมื่อถึงปี พ.ศ. 2521 ได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายบูรณปฏิสังขรณ์ ในกองสถาปัตยกรรมไทย ในกรมศิลปากรนั้นเอง และได้เจริญเติบโตเรื่อยมา จากที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านบูรณปฏิสังขรณ์ ระดับ 9 จนเป็นอธิบดีกรมศิลปากร ในปี พ.ศ.  2544 และมาดำรงตำแหน่ง ผู้เชี่ยวชาญด้านออกแบบสถาปัตยกรรมไทย และบูรณปฏิสังขรณ์สถาปนิกระดับ 10 เมื่อ พ.ศ. 2545 และเกษียณอายุราชการในปีนั้น
พลอากาศตรี อาวุธ มีผลงานมากมาย โดยเฉพาะผลงานสำคัญ ด้านการอนุรักษ์โบราณสถานของชาติ และออกแบบงานด้านสถาปัตยกรรมไทย เช่น งานบูรณปฏิสังขรณ์องค์พระปฐมเจดีย์, งานบูรณปฏิสังขรณ์วัดพระศรีรัตนศาสดาราม และพระบรมมหาราชวัง, งานออกแบบและควบคุมการก่อสร้างพระเมรุมาศ และอาคารรายรอบที่ใช้ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เมื่อปี พ.ศ. 2538 ดังกล่าวมาแล้ว นอกจากนี้ ยังได้ออกแบบและควบคุมการก่อสร้าง พระที่นั่งสันติชัยปราการ ในสวนสันติชัยปราการ, พระอุโบสถ วัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก เป็นต้น  ท่านได้เป็นหัวหน้าคณะทำงานออกแบบ และควบคุมการก่อสร้างพระเมรุ ในพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์  และงานอื่นๆ ที่ได้มีส่วนร่วมอยู่หลายงาน เช่น พระอุโบสถ วัดโสธรวรารามวรวิหาร เป็นต้น
ในด้านการเผยแพร่วิชาความรู้ ด้านสถาปัตยกรรมไทย และการอนุรักษ์ พลอากาศตรี อาวุธ ได้เป็นอาจารย์พิเศษ ที่เป็นกำลังสำคัญ ที่ภาควิชาสถาปัตยกรรมไทย ให้คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ทั้งที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยศิลปากร ที่จบการศึกษามา นอกจากนี้ ยังได้เป็นผู้บรรยาย และเป็นวิทยากรในกิจกรรมทางวิชาการมากมาย
ประวัติ > การทำงาน > หน้าที่และตำแหน่งทางราชการ

พ.ศ. 2509 - 2518 เข้ารับราชการในกองทัพอากาศ ในตำแหน่ง สถาปนิก ได้รับพระราชทานยศเป็นลำดับมาจนถึง "เรืออากาศเอก"
พ.ศ. 2518 โอนมารับราชการ ที่กองหัตถศิลป์ กรมศิลปากร ในตำแหน่ง นายช่างศิลปกรรม
พ.ศ. 2521 ย้ายมาดำรงตำแหน่งสถาปนิก ในกองสถาปัตยกรรม กรมศิลปากร มีหน้าที่ออกแบบสถาปัตยกรรมไทย และบูรณปฏิสังขรณ์
พ.ศ. 2539 ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็น สถาปนิก 10 วช. (ด้านการออกแบบสถาปัตยกรรมไทยและบูรณปฏิสังขรณ์)
พ.ศ. 2543 ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็น อธิบดีกรมศิลปากร
พ.ศ. 2545 เกษียณอายุราชการ และได้รับแต่งตั้งเป็น ผู้เชี่ยวชาญด้านบูรณปฏิสังขรณ์ และสถาปัตยกรรมไทย ของกรมศิลปากร
ผลงานทางวิชาการ

เป็นอาจารย์พิเศษ สอนวิชามรดกไทย (สถาปัตยกรรมไทย) คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
เป็นอาจารย์พิเศษ สอนวิชาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมไทย คณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาสถาปัตยกรรม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
เป็นอาจารย์พิเศษ สอนวิชาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมไทย คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เป็นอาจารย์พิเศษ สอนวิชาวัฒนธรรมไทย (สถาปัตยกรรมไทย) คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เป็นวิทยากรบรรยายให้ความรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมไทยของกรมศิลปากร แก่ครูบาอาจารย์ นิสิต นักศึกษา พระภิกษุ สามเณร และประชาชนทั่วไป
เกียรติคุณ

พ.ศ. 2539
พ.ศ. 2540 ได้รับประกาศเกียรติคุณผู้อนุรักษ์มรดกไทยดีเด่นทางด้านสถาปัตยกรรมไทย ประเภทบุคคล จากคณะกรรมการอำนวยการวันอนุรักษ์มรดกไทย
พ.ศ. 2541 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติ เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะสถาปัตยกรรม (สถาปัตยกรรมไทย) พุทธศักราช 2541 จากคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ
พ.ศ. 2551 ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
พ.ศ. 2552
พ.ศ. 2553 ได้รับการคัดเลือกและยกย่อง เป็นบุคคลดีเด่นของชาติ สาขาเผยแพร่เกียรติภูมิของไทย (ด้านสถาปัตยกรรมไทย) พุทธศักราช 2553 จากคณะอนุกรรมการคัดเลือกและเผยแพร่ผลงานดีเด่นของชาติ ในคณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี
ยศทางทหาร

4 ธันวาคม พ.ศ. 2540 - นาวาอากาศเอก (เป็นกรณีพิเศษ)
27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 - พลอากาศตรี (เป็นกรณีพิเศษ)
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2541 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2534 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
มรณกรรม

พลอากาศตรี อาวุธ  เงินชูกลิ่น เริ่มป่วยด้วยโรคมะเร็งตับระยะสุดท้าย เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งเป็นช่วงเตรียมการพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี โดยได้เข้ารับการรักษาอาการป่วยอย่างต่อเนื่องที่โรงพยาบาลศิริราช และถึงแก่อนิจกรรมอย่างสงบ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 เวลา 05.40 น.
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศแปดเหลี่ยม พร้อมฉัตรเบญจาตั้งประกอบเกียรติยศ และรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์ พร้อมทั้งพระราชทานพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมศพ มีกำหนด 7 วัน ระหว่างวันที่ 17 ถึง 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 และ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ พลอากาศตรี อาวุธ เงินชูกลิ่น ณ ศาลากวีนฤมิต (ศาลากลางน้ำ) วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันอาทิตย์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 เวลา 18.00 น.
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ ไปในการพระราชทานเพลิงศพ พลอากาศตรี อาวุธ  เงินชูกลิ่น ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เมื่อวันอาทิตย์ที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2556 เวลา 17.00 น.
ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานครหลังปัจจุบัน
พล.อ.ต. อาวุธ ออกแบบเปลี่ยนวัสดุมุงและเครื่องประดับหลังคาเป็นโลหะและทองแดงรมดำ ใน โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร
วัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก ได้รับการออกแบบเป็นสีขาว ให้เรียบง่าย และประหยัด
มณฑปวัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร
งานออกแบบพระเมรุสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
พระเมรุสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี งานออกแบบชิ้นสุดท้ายของ พลอากาศตรี อาวุธ ในขณะที่เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล ซึ่งท่านยอมรับว่าเป็นพระเมรุที่สวยที่สุดที่เคยออกแบบมา