stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก

| จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก Provinsi Nusa Tenggara Timur (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
จากข้างบน แบบซ้ายไปขวา : เขาเกอลีมูตู, ธรรมชาติของเกาะโฟลเร็ซ, หาดโบอาที่อำเภอโรเตอึนดาโอ, ชุมชนประมงลาบูวันบาโจ, ทัศนียภาพของเกาะโกโมโด, นักเต้นรำที่วาตุบลาปีในเครื่องแต่งกายดั้งเดิม, เกาะกูกูซันในกลุ่มเกาะโฟลเร็ซ
   ธง ตรา
ที่ตั้งจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 10°11′S 123°35′E﻿ / ﻿10.183°S 123.583°E﻿ / -10.183; 123.583
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ก่อตั้ง: 17 ธันวาคม พ.ศ. 2501
เมืองหลัก (และเมืองที่ใหญ่ที่สุด): กูปัง
การปกครอง
 • ผู้ว่าการจังหวัด: อโยเดีย กาเลก (รักษาการ)
 • รองผู้ว่าการจังหวัด: ตำแหน่งว่าง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 47,245.82 ตร.กม. (18,241.71 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 13
ความสูงจุดสูงสุด: 2,458 เมตร (8,064 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน พ.ศ. 2557)
 • ทั้งหมด: 5,070,746 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 12
 • ความหนาแน่น: 110 คน/ตร.กม. (280 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • ชาติพันธุ์: อาโตนี (22%) มังกาไร (15%) ซุมบา (12%) เบลู (9%) ลามาโฮลต (8%) โรเต (5%) ลีโอ (4%)
 • ศาสนา: โรมันคาทอลิก (51.83%) โปรเตสแตนต์ (38.68%) อิสลาม (9.28%) ฮินดู (0.19%) พุทธ (0.01%)
 • ภาษา: อินโดนีเซีย, มลายูกูปัง, ลามาโฮลต, อูวับเมโต, บูนัก, เตตุน
เขตเวลา: UTC+8 (เวลากลางอินโดนีเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 80xxx, 81xxx, 82xxx
รหัสโทรศัพท์: (62)3xx
รหัส ISO 3166: ID-NT
ป้ายทะเบียนรถ: DH (ติมอร์), EB (โฟลเร็ซ, อาโลร์, เลิมบาตา), ED (ซุมบา)
ดัชนีการพัฒนามนุษย์:  0.631 (กลาง)
อันดับดัชนีการพัฒนามนุษย์: อันดับที่ 32 (พ.ศ. 2559)
เว็บไซต์: nttprov.go.id
นูซาเติงการาตะวันออก หรือ นูซาเติงการาตีมูร์ (อินโดนีเซีย: Nusa Tenggara Timur, NTT) เป็นจังหวัดที่อยู่ทางใต้สุดของประเทศอินโดนีเซีย โดยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่เกาะซุนดาน้อย อยู่ทางใต้ของมหาสมุทรอินเดีย และอยู่ทางเหนือของทะเลโฟลเร็ซ ในอาณาเขตมีเกาะทั้งหมด 500 เกาะ โดยมีเกาะที่ใหญ่ที่สุดภายในอาณาเขต เช่น เกาะซุมบา, เกาะโฟลเร็ซ, พื้นที่ทางตะวันตกของเกาะติมอร์ (พื้นที่นี้มีพรมแดนร่วมกับประเทศติมอร์-เลสเต) ในจังหวัดมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 21 อำเภอ กับนครระดับอำเภอ คือ กูปัง ถือว่าเป็นเมืองหลักและเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดนี้
ในฐานะที่เป็นดินแดนที่มีประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกเป็นจังหวัดเดียวในอินโดนีเซียที่ซึ่งโรมันคาทอลิกเป็นลัทธิความเชื่อหลัก จังหวัดแห่งนี้มีพื้นที่รวมทั้งหมด 47,245.82 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรรวม 4,683,827 คน จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554 ส่วนจำนวนประชากรประมาณการล่าสุดในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 คือ 5,070,746 คน เศรษฐกิจของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกถือว่าอยู่ในหนึ่งจังหวัดที่ยังในระดับด้อยพัฒนาของประเทศอินโดนีเซีย ในขณะนี้ได้เน้นไปสนใจในภาคการท่องเที่ยวเป็นส่วนใหญ่ โดยสถานที่ท่องเที่ยวที่รู้จักกันมากที่สุด ได้แก่ ชุมชนประมงลาบูวันบาโจ, อุทยานแห่งชาติโกโมโด และเขาเกอลีมูตู
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกแบ่งออกเป็น 21 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 309 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอกูปัง (Kabupaten Kupang)
อำเภองาดา (Kabupaten Ngada)
อำเภอซาบูไรจูวา (Kabupaten Sabu Raijua)
อำเภอซิกกา (Kabupaten Sikka)
อำเภอซุมบากลาง (Kabupaten Sumba Tengah)
อำเภอซุมบาตะวันตก (Kabupaten Sumba Barat)
อำเภอซุมบาตะวันตกเฉียงใต้ (Kabupaten Sumba Barat Daya)
อำเภอซุมบาตะวันออก (Kabupaten Sumba Timur)
อำเภอตีโมร์กลางใต้ (Kabupaten Timor Tengah Selatan)
อำเภอตีโมร์กลางเหนือ (Kabupaten Timor Tengah Utara)
อำเภอนาเกเกโอ (Kabupaten Nagekeo)
อำเภอเบลู (Kabupaten Belu)
อำเภอโฟลเร็ซตะวันออก (Kabupaten Flores Timur)
อำเภอมังกาไร (Kabupaten Manggarai)
อำเภอมังกาไรตะวันตก (Kabupaten Manggarai Barat)
อำเภอมังกาไรตะวันออก (Kabupaten Manggarai Timur)
อำเภอมาลากา (Kabupaten Malaka)
อำเภอโรเตอึนดาโอ (Kabupaten Rote Ndao)
อำเภอเลิมบาตา (Kabupaten Lembata)
อำเภออาโลร์ (Kabupaten Alor)
อำเภอเอินเดอ (Kabupaten Ende)
กูปัง (Kupang; เมืองหลัก)
จังหวัดซูลาเวซีใต้
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดซูลาเวซีใต้แบ่งออกเป็น 21 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 3 นครหรือโกตา และ 311 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอเกอปูเลาวันเซอลายาร์ (Kabupaten Kepulauan Selayar)
อำเภอโกวา (Kabupaten Gowa)
อำเภอเจเนปนโต (Kabupaten Jeneponto)
อำเภอซปเป็ง (Kabupaten Soppeng)
อำเภอซินไจ (Kabupaten Sinjai)
อำเภอซีเด็นเร็งรัปปัง (Kabupaten Sidenreng Rappang)
อำเภอตากาลาร์ (Kabupaten Takalar)
อำเภอตานาโตราจา (Kabupaten Tana Toraja)
อำเภอโตราจาเหนือ (Kabupaten Toraja Utara)
อำเภอบันตาเอ็ง (Kabupaten Bantaeng)
อำเภอบาร์รู (Kabupaten Barru)
อำเภอบูลูกุมบา (Kabupaten Bulukumba)
อำเภอโบเน (Kabupaten Bone)
อำเภอปังกาเจเนเกอปูเลาวัน (Kabupaten Pangkajene Kepulauan)
อำเภอปินรัง (Kabupaten Pinrang)
อำเภอมารซ (Kabupaten Maros)
อำเภอลูวู (Kabupaten Luwu)
อำเภอลูวูตะวันออก (Kabupaten Luwu Timur)
อำเภอลูวูเหนือ (Kabupaten Luwu Utara)
อำเภอวาโจ (Kabupaten Wajo)
อำเภอเอ็นเรกัง (Kabupaten Enrekang)
ปาเรปาเร (Pare Pare)
ปาโลโป (Palopo)
มากัซซาร์ (Makassar; เมืองหลัก)
จังหวัดมาลูกูเหนือ

| จังหวัดมาลูกูเหนือ Provinsi Maluku Utara (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
ตามเข็มนาฬิกา จากซ้ายบน: มุมมองบนเกาะตีโดเร, ชายหาดในฮัลมาเฮรา, อ่าวเวดา, ท่าเรือกาลามาตา
   ธง ตรา
คำขวัญ: Marimoi Ngone Futuru   (Ternate language: United we are strong)
ที่ตั้งจังหวัดมาลูกูเหนือในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 0°47′N 127°22′E﻿ / ﻿0.783°N 127.367°E﻿ / 0.783; 127.367
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
เมืองหลัก: โซฟีฟี
Largest city:  เตอร์นาเต
การปกครอง
 • Governor: Abdul Ghani Kasuba (PKS)
 • Vice Governor: Muhammad Natsir Thaib
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 31,982.50 ตร.กม. (12,348.51 ตร.ไมล์)
ประชากร (2014)
 • ทั้งหมด: 1,141,561 คน
 • ความหนาแน่น: 36 คน/ตร.กม. (92 คน/ตร.ไมล์)
Demographics
 • ศาสนา: อิสลาม (74.28%), โปรเตสแตนต์ (24.9%), โรมันคาทอลิก (0.52%)
 • ภาษา: อินโดนีเซีย, เตอร์นาเต
เขตเวลา: WIT (UTC+9)
ทะเบียนพาหนะ: DG
HDI:  0.659 (Medium) 
HDI rank: 27th (2015)
เว็บไซต์: www.malutprov.go.id
มาลูกูเหนือ หรือ มาลูกูอูตารา (อินโดนีเซีย: Maluku Utara) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย ครอบคลุมพื้นที่ส่วนเหนือของหมู่เกาะโมลุกกะ เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองโซฟีฟีบนเกาะฮัลมาเฮรา และเป็นศูนย์กลางประชากรที่ใหญ่ที่สุดของเกาะเตอร์นาเต หมู่เกาะโมลุกกะเดิมทีเป็นจังหวัด อย่างไรก็ดีใน ค.ศ. 1999 ได้แยกออกมาเป็น 2 จังหวัด โดยจังหวัดมาลูกูเหนือได้แยกออกมาจากจังหวัดมาลูกู
ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 หมู่เกาะของจังหวัดมาลูกูเหนือเป็นที่รู้จักในชื่อ "หมู่เกาะเครื่องเทศ" ณ เวลานั้นภูมิภาคนี้เป็นแหล่งของกานพลู ชาวดัตช์ โปรตุเกส สเปน และสุลต่านท้องถิ่นรวมถึงชาวเตอร์นาเตและตีโดเรได้ต่อสู้กันเพื่อเป็นผู้ควบคุมผลประโยชน์ทางการค้าจากเครื่องเทศเหล่านี้ ต่อมาต้นกานพลูได้ถูกขนส่งและนำไปปลูกในส่วนต่าง ๆ ของโลก และความต้องการกานพลูก็ได้ลดลง ได้ลดความสำคัญของมาลูกูเหนือไป
ประชากรในจังหวัดมาลูกูเหนือมี 1,038,087 คน จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2010 เป็นจังหวัดที่มีประชากรน้อยที่สุดของอินโดนีเซีย จากข้อมูลทางการล่าสุดในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากรเพิ่มเป็น 1,141,561 คน
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดมาลูกูเหนือแบ่งออกเป็น 8 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 116 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอเกอปูเลาวันซูลา (Kabupaten Kepulauan Sula)
อำเภอปูเลาโมโรไต (Kabupaten Pulau Morotai)
อำเภอปูเลาตาลียาบู (Kabupaten Pulau Taliabu)
อำเภอฮัลมาเฮรากลาง (Kabupaten Halmahera Tengah)
อำเภอฮัลมาเฮราตะวันตก (Kabupaten Halmahera Barat)
อำเภอฮัลมาเฮราตะวันออก (Kabupaten Halmahera Timur)
อำเภอฮัลมาเฮราใต้ (Kabupaten Halmahera Selatan)
อำเภอฮัลมาเฮราเหนือ (Kabupaten Halmahera Utara)
ตีโดเร (Tidore)
เตอร์นาเต (Ternate)
เมืองหลักของจังหวัดมาลูกูเหนือได้แก่เมืองโซฟีฟี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของนครตีโดเร
กริซดายันตี

| กริซดายันตี |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 24 มีนาคม พ.ศ. 2518 (49 ปี) เมืองบาตู จังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย กริซดายันตี
คู่สมรส: อานัง เฮอร์มันชะฮ์ (1996-2010) ราอุล แลมุช (2011-ปัจจุบัน)
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดง, นางแบบ
ปีที่แสดง: 1992 - ปัจจุบัน
กริซดายันตี (อินโดนีเซีย: Krisdayanti; เกิด 24 มีนาคม พ.ศ. 2518) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวอินโดนีเซีย ที่ได้รับรางวัล Asia Bagus Grand Champion เป็นคนแรกของอินโดนีเซีย
กริซดายันตีบันทึกเสียงครั้งแรกเมื่ออายุ 9 ขวบ โดยได้รับรางวัล 15,000 รูปียะฮ์จากซาวนด์แทร็ก "เมกาโลมัน" (Megaloman) และออกอัลบั้มต่อมาคือ "บูรุง-บูรุงมาลัม" (Burung-Burung Malam) เมื่ออายุ 12 ขวบ
ผลงานเพลง > อัลบั้ม

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  Megaloman OST (1984)  Burung-Burung Malam (1987)  The Best of Cipta Pesona Bintang, James F. Sundah's Collections (1990)  Asia Bagus (Pony Canyon, Singapore) (1993)  Terserah (1995) |  Hanya Tuhan (1995)  Cinta (1996)  Kasih (1997)  Demi Cinta (1998)  Sayang (1998) |  Soundtrack Doaku Harapanku (1998)  Buah Hati (1999)  Menghitung Hari (1999)  Mencintaimu (2000)  Makin Aku Cinta (2001) |  Konser KD (2001)  Menuju Terang (2002)  Cahaya (2004)  Kompilasi 3 Diva (Semua Jadi Satu) (2006)  10 Tahun Pertama (2006) |  Krisdayanti (2007)  Selusin (2008)  Dilanda Cinta (2009)  Aku Wanita Biasa (2009)  CTKD: Canda, Tangis, Ketawa, Duka (duet album with Siti Nurhaliza) (2009)   |
ผลงานเพลง > ซิงเกิล

Krisdayanti (Pony Canyon, Japan) (1993)
Abad 21 (1998)
Doaku Harapanku (Doa) (1998)
ผลงาน > ละคร

| --- | --- |
 None (TPI, 1993)  Si Cemplon (SCTV, 1994)  Saat Memberi Saat Menerima (RCTI, 1995)  Istana Impian (RCTI, 1996)  Abad 21 (Indosiar, 1997)  Istri Pilihan (RCTI, 1997)  Doaku Harapanku I (RCTI, 1998):  Diantara Dua Pilihan (RCTI, 1999)  Doaku Harapanku II (RCTI, 1999)  Terpesona (SCTV, 2000)  Mencintaimu (SCTV, 2001)  Doa dan Anugerah I (Indosiar, 2002)  Doa dan Anugerah II (Indosiar, 2003)  Mukjizat Allah (Indosiar, 2005)
ผลงาน > ภาพยนตร์

Jatuh Cinta Lagi (2006)
โฆษณา

| --- | --- |
 Mustika Puteri (1991–1995)  Hers Protex (1994)  Hemaviton Action (1997–2007)  McDonalds (1997–2000)  Kirin (1999–2000):  Marimas (2001)  Tradia Peanuts (2003)  Laxing (2005–ปัจจุบัน)  Indomie (2006–2007)  Laxing Tea (2009–ปัจจุบัน)
จังหวัดซีลางังซามาร์

| จังหวัดซีลางังซามาร์   ซามาร์โอริเอนทัล |
| --- | --- |
จังหวัด
ศูนย์การค้าวิลสัมอัปทาวน์
   ธง ตรา
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ซีลางังคาบีซายาอัน
ก่อตั้ง: 19 มิถุนายน ค.ศ. 1965
เมืองหลัก: โบโรงกัน
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Conrado B. Nicart, Jr. (Liberal)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Marcelo Picardal (LDP)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,660.47 ตร.กม. (1,799.42 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 24 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาปักเคม): 590 เมตร (1,940 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 467,160 คน
 • อันดับ: 58 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 100 คน/ตร.กม. (260 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 69 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นคร: 1 (โบโรงกัน)
 • เทศบาล:  22  Arteche   Balangiga   Balangkayan   Can-avid   Dolores   General MacArthur   Giporlos   Guiuan   Hernani   Jipapad   Lawaan   Llorente   Maslog   Maydolong   Mercedes   Oras   Quinapondan   Salcedo   San Julian   San Policarpo   Sulat   Taft  
 • บารังไกย์: 597
 • Districts: Lone district of Eastern Samar
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
รหัสไปรษณีย์: 6800–6822
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)55
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: วาไร เซบัวโน ตากาล็อก อังกฤษ
เว็บไซต์: www.easternsamar.gov.ph
จังหวัดซีลางังซามาร์ (วาไร: Sinirangan Samar; เซบัวโน: Sidlakang Samar; ตากาล็อก: Silangang Samar) เป็นจังหวัดในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกของเกาะซามาร์ เมืองศูนย์กลางคือโบโรงกัน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮีลากังซามาร์ทางทิศเหนือ และติดกับจังหวัดซามาร์ทางทิศตะวันตก ติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก และติดกับอ่าวเลเตทางทิศใต้ จึงทำให้เป็นจังหวัดที่ประสบพายุไต้ฝุ่นอยู่บ่อยครั้ง
การขนส่ง

ภายในจังหวัดมีสนามบินอยู่หนึ่งแห่งคือท่าอากาศยานโบโรงกัน ซึ่งมีเพียงสายการบินสกายเจ็ตที่ให้บริการเที่ยวบินไปยังมะนิลา ส่วนการขนส่งทางบกก็มีรถโดยสารขนาดเล็ก รถตู้ วิ่งจากเมืองตักโลบันมายังเมืองในจังหวัดนี้ ส่วนการเดินทางโดยรถโดยสารประจำทางจากโบโรงกันไปยังมะนิลานั้น รถโดยสารจะลงเรือข้ามฟาก และขึ้นบกอีกครั้งที่ท่าเรือตักโลบัน แล้วจึงเดินทางต่อไป
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดซีลางังซามาร์ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดซีลางังซามาร์
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดซีลางังซามาร์ ที่โอเพินสตรีตแมป
Philippine Standard Geographic Code
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
จาอุง

| จาอุง ចាអ៊ុង |
| --- | --- |
ตำบล
จาอุงที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°45′34″N 106°55′49″E﻿ / ﻿13.7595°N 106.9303°E﻿ / 13.7595; 106.9303
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: โอจุม
หมู่บ้าน: 5
ประชากร
 • ทั้งหมด: 1,733 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160601
จาอุง (เขมร: ចាអ៊ុង) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอโอจุมทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 5 หมู่บ้าน และมีประชากร 1,733 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัดค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่นั่งตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2006 อัตราการจำหน่ายที่ดินในจาอุงอยู่ในระดับปานกลาง
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Char Ung Ket | 177 | 42 | 0.90 |  |
| Char Ung Chan | 354 | 80 | 0.92 |  |
| Phlay Ampil | 556 | 131 | 0.99 |  |
| Thuoy Tum | 208 | 60 | 0.79 |  |
| Cha Ung Kau | 438 | 79 | 0.90 |  |
จังหวัดชวากลาง

| จังหวัดชวากลาง Provinsi Jawa Tengah (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด

   ธง ตรา
คำขวัญ: ชวา: ꦥꦿꦱꦺꦠꦾꦈꦭꦃꦱꦏ꧀ꦠꦶꦨꦏ꧀ꦠꦶꦥꦿꦗ อังกฤษ: A vow of devotion with all might to the country
ที่ตั้งจังหวัดชวากลางในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด:  7°30′S 110°00′E﻿ / ﻿7.500°S 110.000°E﻿ / -7.500; 110.000
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ก่อตั้ง: 15 สิงหาคม 2493
เมืองหลัก: เซอมารัง
การปกครอง
 • องค์กร: Central Java Regional Government
 • ผู้ว่าการ: นานา ซูจานา (รักษาการ)
 • รองผู้ว่าการ: ตำแหน่งว่าง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 32,800.69 ตร.กม. (12,664.42 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 3,428 เมตร (11,247 ฟุต)
ประชากร (2560)
 • ทั้งหมด: 34,257,900 คน
 • อันดับ: อันดับ 3
 • ความหนาแน่น: 1,000 คน/ตร.กม. (2,700 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวชวา (98%), ชาวซุนดา (1%), ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน (1%)
 • ศาสนา: ซุนนี 95.74%, โปรเตสแตนต์ 4.95%, ศาสนาฮินดู 0.05%, เถรวาท 0.22%, ลัทธิขงจื๊อ 0.03%, โรมันคาทอลิก (n/a) และ Kejawen (n/a)
 • ภาษา: ภาษาอินโดนีเซีย ภาษาชวา ภาษาบันยูมาซัน ภาษาซุนดา ภาษาโอซิง
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสไปรษณีย์: 50xxx, 51xxx, 52xxx
รหัสพื้นที่: (+62) 2xx
รหัส ISO 3166: ID-JT
ทะเบียนยานพาหนะ: AA, AD, K, G, H
ผลิตภัณฑ์มวลรวมภูมิภาคต่อหัว: US$ 2,326
อันดับของผลิตภัณฑ์มวลรวมภูมิภาค (GRP): อันดับ 25
HDI:  0.700(สูง)
HDI rank: อันดับ 12
จังหวัดที่มีพื้นที่มากที่สุด: ชวากลาง - 373.78 ตารางกิโลเมตร (144.32 ตารางไมล์)
จังหวัดที่มีประชากรมากที่สุด: ชวากลาง - (1,555,984 - 2010)
อำเภอที่มีพื้นที่มากที่สุด: อำเภอจีลาจัป - 2,124.47 ตารางกิโลเมตร (820.26 ตารางไมล์)
อำเภอที่มีประชากรมากที่สุด: อำเภอเบรอเบิซ - (1,733,869 - 2010)
เว็บไซต์: jatengprov.go.id
7°30′S 110°00′E﻿ / ﻿7.500°S 110.000°E﻿ / -7.500; 110.000
ชวากลาง หรือ จาวาเตองะฮ์ (อินโดนีเซีย: Jawa Tengah; ชวา: ꦗꦮꦠꦼꦔꦃ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย เมืองหลักคือเซอมารัง นับเป็นหนึ่งในจังหวัดทั้งหกของเกาะชวา ชวากลางมีจุดเด่นทั้งด้านวัฒนธรรม และทางการเมือง ยกยาการ์ตาเป็นส่วนสำคัญแห่งหนึ่งของชวากลาง อย่างไรก็ตาม ในเชิงการบริหารแล้ว เมืองนี้และพื้นที่โดยรอบเป็นพื้นที่พิเศษที่แยกต่างหาก นับตั้งแต่อินโดนีเซียประกาศเอกราช
จังหวัดชวากลางมีพื้นที่ 32,548.20 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณหนึ่งในสี่ของพื้นที่เกาะชวา มีประชากร 31,820,000 (พ.ศ. 2548) จึงเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากเป็นอันดับสามของอินโดนีเซีย รองจากชวาตะวันตกและชวาตะวันออก และมีประชากรประมาณหนึ่งในสี่ของเกาะ
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดชวาตะวันตกแบ่งออกเป็น 29 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 6 นครหรือโกตา และ 576 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอกลาเต็น (Kabupaten Klaten)
อำเภอการังอาญาร์ (Kabupaten Karanganyar)
อำเภอกูดุซ (Kabupaten Kudus)
อำเภอเกอบูเม็น (Kabupaten Kebumen)
อำเภอเกินดัล (Kabupaten Kendal)
อำเภอโกรโบกัน (Kabupaten Grobogan)
อำเภอจีลาจัป (Kabupaten Cilacap)
อำเภอเจอปารา (Kabupaten Jepara)
อำเภอซราเก็น (Kabupaten Sragen)
อำเภอซูโกฮาร์โจ (Kabupaten Sukoharjo)
อำเภอเซอมารัง (Kabupaten Semarang)
อำเภอเดอมัก (Kabupaten Demak)
อำเภอเตอกัล (Kabupaten Tegal)
อำเภอเตอมังกุง (Kabupaten Temanggung)
อำเภอบันจาร์เนอการา (Kabupaten Banjarnegara)
อำเภอบาญูมัซ (Kabupaten Banyumas)
อำเภอบาตัง (Kabupaten Batang)
อำเภอเบรอเบิซ (Kabupaten Brebes)
อำเภอโบโยลาลี (Kabupaten Boyolali)
อำเภอโบลรา (Kabupaten Blora)
อำเภอปาตี (Kabupaten Pati)
อำเภอปูร์บาลิงกา (Kabupaten Purbalingga)
อำเภอปูร์โวเรอโจ (Kabupaten Purworejo)
อำเภอเปอกาโลงัน (Kabupaten Pekalongan)
อำเภอเปอมาลัง (Kabupaten Pemalang)
อำเภอมาเกอลัง (Kabupaten Magelang)
อำเภอเร็มบัง (Kabupaten Rembang)
อำเภอโวโนกีรี (Kabupaten Wonogiri)
อำเภอโวโนโซโบ (Kabupaten Wonosobo)
ซาลาตีกา (Salatiga)
ซูราการ์ตา (Surakarta)
เซอมารัง (Semarang; เมืองหลัก)
เตอกัล (Tegal)
เปอกาโลงัน (Pekalongan)
มาเกอลัง (Magelang)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดชวากลาง
| ด ค กจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
 เมืองหลวง จาการ์ตา (ปัจจุบัน) นูซันตารา (กำลังก่อสร้าง) 
| สุมาตรา |  เกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง  เกอปูเลาวันรีเยา  จัมบี  เบิงกูลู  รีเยา  ลัมปุง  สุมาตราตะวันตก  สุมาตราใต้  สุมาตราเหนือ  อาเจะฮ์  |  |
| ชวา |  จาการ์ตา  ชวากลาง  ชวาตะวันตก  ชวาตะวันออก  บันเติน  ยกยาการ์ตา  |  |
| กาลีมันตัน |  กาลีมันตันกลาง  กาลีมันตันตะวันตก  กาลีมันตันตะวันออก  กาลีมันตันใต้  กาลีมันตันเหนือ  |  |
| ซุนดาน้อย |  นูซาเติงการาตะวันตก  นูซาเติงการาตะวันออก  บาหลี  |  |
| ซูลาเวซี |  โก-รนตาโล  ซูลาเวซีกลาง  ซูลาเวซีตะวันตก  ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้  ซูลาเวซีใต้  ซูลาเวซีเหนือ  |  |
| มาลูกู |  มาลูกู  มาลูกูเหนือ  |  |
| นิวกินีตะวันตก |  ปาปัว  ปาปัวกลาง  ปาปัวตะวันตก  ปาปัวตะวันตกเฉียงใต้  ปาปัวใต้  ปาปัวที่สูง  |  |
| อดีตจังหวัด |  สุมาตรากลาง  ติมอร์ตะวันออก  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
จังหวัดโก-รนตาโล

| จังหวัดโก-รนตาโล Provinsi Gorontalo (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
จากบน ซ้ายไปขวา: ทะเลสาบเปอรินติส, ศิลปะการต่อสู้พื้นเมืองของโก-รนตาโล, เทศกาลตุมบีโลโต, ทะเลสาบลิมโบโต, หาดบนเกาะซารนเด, ป้อมโอตานาฮา
   ธง ตรา
สมญา: Bumi Serambi Madinah (Medina's Porch)
คำขวัญ: Adati Hula-hula'a to Sara'a, Sara'a hula-hula'a to Kuru'ani (Tradition rooted in the Sharia, the Sharia rooted in the Quran)
ที่ตั้งจังหวัดโก-รนตาโลในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 0°40′N 123°00′E﻿ / ﻿0.667°N 123.000°E﻿ / 0.667; 123.000
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ก่อตั้ง: 5 ธันวาคม 2000
เมืองหลัก (และเมืองใหญ่ที่สุด): โก-รนตาโล
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: อิซมาอิล ปากายา (รักษาการ)
 • รองผู้ว่าการ: ตำแหน่งว่าง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12.435 ตร.กม. (4.801 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 29
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 1.133.237 คน
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: Gorontaloan, Atinggolan, Bolangoan, Suwawan, Mongondowi
 • ศาสนา (2017): อิสลาม (96.66%)  โปรเตสแตนต์ (2.19%)  โรมันคาทอลิก (0.69%)  ฮินดู (0.38%)  พุทธ (0.08%)
 • ภาษา: อินโดนีเซีย (ทางการ) โก-รนตาโล (ท้องถิ่น)
เขตเวลา: UTC+08 (Indonesia Central Time)
รหัสไปรษณีย์: 90xxx, 91xxx, 92xxx
รหัสพื้นที่: (+62) 4xx
รหัส ISO 3166: ID-GO
ทะเบียนพาหนะ: DM
HDI:  0.670 (Medium) 
HDI rank: 28th (2017)
เว็บไซต์: www.gorontaloprov.go.id
โก-รนตาโล (อินโดนีเซีย: Gorontalo, โก-รนตาโล: Hulontalo) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเกาะซูลาเวซีบนคาบสมุทรมีนาฮาซา แต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซูลาเวซีเหนือจนตั้งเป็นจังหวัดเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2000 มีเมืองโก-รนตาโล (มักเรียก ฮูลนตาโล) เป็นเมืองหลักของจังหวัด เมืองมีชื่อเล่นที่เป็นที่รู้จักว่าเป็น "ชานบ้านแห่งเมดีนา" (Porch of Medina) จังหวัดมีพื้นที่ 12,435 ตารางกิโลเมตร (4,801 ตารางไมล์) มีประชากร 1,133,237 คน (ข้อมูล ค.ศ. 2016) มีความหนาแน่นประชากร 88 คนต่อตารางกิโลเมตร
ทางด้านประวัติศาสตร์ จังหวัดโก-รนตาโลเคยเป็นศูนย์กลางการแพร่ขยายของศาสนาอิสลามในอินโดนีเซียตะวันออกเมื่อครั้งก่อนยุคล่าอาณานิคม จังหวัดยังเป็นศูนย์กลางอำนาจของอาณาจักรอิสระหลายครั้ง เมื่อชาวดัตช์มาถึงเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และได้ชนะต่ออาณาจักรท้องถิ่นและได้ยึดครองบริเวณนั้นเป็นหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในที่สุด จังหวัดโก-รนตาโลถูกยึดครองโดยญี่ปุ่นในช่วงสั้น ๆ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนจะได้รับอิสรภาพเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐอินโดนีเซีย โก-รนตาโลเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซูลาเวซีเหนือ แต่หลังจากการลาออกของซูฮาร์โต รัฐบาลตัดสินใจตั้งจังหวัดใหม่ที่มีวัฒนธรรมของตนเองและมีศาสนาที่แตกต่างกัน โดยต่างจากจังหวัดซูลาเวซีเหนือที่มีคนนับถือคริสต์จำนวนมากและยังคงเป็นส่วนหนึ่งของการกระจายอำนาจประเทศ จึงได้ก่อตั้งจังหวัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2000
เมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดอื่นของอินโดนีเซีย จังหวัดโก-รนตาโลเป็นหนึ่งในจังหวัดที่พัฒนาน้อยที่สุด จากข้อมูลปี 2017 จังหวัดโก-รนตาโลได้คะแนน 0.670 จากดัชนีการพัฒนามนุษย์ อยู่อันดับ 28 จาก 34 จังหวัด เมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดข้างเคียงอย่างจังหวัดซูลาเวซีเหนือ โครงสร้างพื้นฐานของจังหวัดยังพัฒนาได้แย่มาก จังหวัดมักมีปัญหาจากวิกฤตการณ์ไฟฟ้า รวมถึงการขาดแคลนน้ำ
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดโก-รนตาโลแบ่งออกเป็น 5 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 77 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอโก-รนตาโล (Kabupaten Gorontalo)
อำเภอโก-รนตาโลเหนือ (Kabupaten Gorontalo Utara)
อำเภอโบเนโบลาโง (Kabupaten Bone Bolango)
อำเภอโบอาเลโม (Kabupaten Boalemo)
อำเภอโปฮูวาโต (Kabupaten Pohuwato)
โก-รนตาโล (Gorontalo; เมืองหลัก)
ซายูร์โลเดะฮ์

| --- | --- |

ประเภท: อาหารประเภทแกง
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: ชวา
ส่วนผสมหลัก: กะทิ, ผักหลายชนิด (ขนุน, มะเขือ, ฟักแม้ว, ผักเหมียง, ถั่วฝักยาว, เต้าหู้, เต็มเป), น้ำซุปไก่ หรือ เนื้อวัว
 ตำราอาหาร: ซายูร์โลเดะฮ์   สื่อ: ซายูร์โลเดะฮ์
ซายูร์โลเดะฮ์ (อินโดนีเซีย: sayur lodeh) หรือแกงผักชวา เป็นแกงผักใส่กะทิที่เป็นที่นิยมในอินโดนีเซีย ผักที่ใช้โดยทั่วไปได้แก่ ขนุนอ่อน ฟักแม้ว มะเขือยาว ถั่วฝักยาว สะตอ หน่อไม้ กะหล่ำปลี เต้าหู้ เต็มเป เครื่องแกงมีขิง ข่า ขมิ้น พริก กุ้งแห้ง แคนเดิลนัต แต่บางท้องที่ไม่ใส่พริกและขมิ้น ทำให้ดูเหมือนต้มกะทิ
อาหารนี้เป็นอาหารชวาที่แพร่หลายไปทั่วอินโดนีเซีย เครื่องปรุงคล้ายซายูร์อาซัม ต่างกันที่น้ำแกงของซายูร์โลเดะฮ์ใส่กะทิเป็นหลัก ส่วนซายูร์อาซัมเน้นน้ำมะขามเปียก โลเดะฮ์จะกินคู่กับลนตง ซึ่งเป็นข้าวห่อด้วยใบตองเป็นทรงกระบอก หรือเกอตูปัตที่ห่อเป็นทรงตะกร้อ ต้มจนสุก เป็นอาหารที่นิยมทำในเทศกาลฮารีรายอของมุสลิม
ซัม ยุน

| ซัม ยุน |
| --- | --- |

นายกรัฐมนตรีกัมพูชา คนที่ 16
ดำรงตำแหน่ง 25 ตุลาคม ค.ศ. 1956 – 9 เมษายน ค.ศ. 1957
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต
ก่อนหน้า: พระนโรดม สีหนุ
ถัดไป: พระนโรดม สีหนุ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 1905 จังหวัดโพธิสัตว์, กัมพูชา
เสียชีวิต: ค.ศ. 1974
พรรคการเมือง: พรรคสังคม

ซัม ยุน(เขมร: ឃឹម ទិត; ค.ศ. 1905 – ค.ศ. 1974) เป็นนายกรัฐมนตรีกัมพูชา ตั้งแต่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1956 ถึง 9 เมษายน ค.ศ. 1957
ชาวอินโดนีเซีย

พลเมืองหรือประชาชนอินโดนีเซีย
| Orang Indonesia |
| --- | --- |
ธงชาติอินโดนีเซีย
ประชากรทั้งหมด
 อินโดนีเซีย ป. 270 ล้านคน สำมะโนอินโดนีเซีย พ.ศ. 2563 ป. 255 ล้านคน ประมาณการ พ.ศ. 2558 ป. 237 ล้านคน สำมะโนอินโดนีเซีย พ.ศ. 2553
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 มาเลเซีย: ประมาณ 3,550,000 คน (2562)
 เนเธอร์แลนด์: ประมาณ 3,120,000 คน (2562)
 สิงคโปร์: ประมาณ 2,740,000 คน (2562)
 ไต้หวัน: ประมาณ 780,000 คน (2562)
 ฮ่องกง: ประมาณ 645,200 คน (2562)
 ซาอุดีอาระเบีย: ประมาณ 610,000 คน (2561)
 สหรัฐ: 505,010 คน (2562)
 ออสเตรเลีย: 105,870 คน (2562)
 ซูรินาม: 102,000 คน (2562)
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: 100,000 คน (2562)
 ญี่ปุ่น: 91,448 คน (2562)
 เกาหลีใต้: 84,279 คน (2562)
 แคนาดา: 56,136 คน (2562)
 เยอรมนี: 54,941 คน (2562)
 บราซิล: 7,204 คน (2563)
 นอร์เวย์: 1,000 คน (2564)
ภาษา
ส่วนใหญ่พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน (อินโดนีเซีย, มลายู, ชวา, ซุนดา, บาหลี, บาตัก, มีนังกาเบา, บูกิส), กลุ่มภาษาปาปัว และภาษาอื่น ๆ
ศาสนา
ส่วนใหญ่   อิสลาม 86.7%   ส่วนน้อย  คริสต์ 10.72 % (โปรเตสแตนต์ 7.6% และโรมันคาทอลิก 3.12%) · ฮินดู 1.74% · พุทธ 0.8% · ลัทธิขงจื้อ 0.03% · วิญญาณนิยม · เชมัน · อาลีรันเกอเปอร์จายาอัน · ไม่มีศาสนา 0.4%
ชาวอินโดนีเซีย (อินโดนีเซีย: orang Indonesia) เป็นพลเมืองหรือประชาชนในประเทศอินโดนีเซีย โดยไม่คำนึงถึงภูมิหลังทางเชื้อชาติ ชาติพันธุ์ หรือศาสนา ประเทศอินโดนีเซียมีกลุ่มชาติพันธุ์มากกว่า 1,300 กลุ่ม ทำให้เป็นประเทศกลุ่มเกาะที่มีความหลากหลายทางภาษา วัฒนธรรม และความเชื่อทางศาสนา ประชากรอินโดนีเซียตามสำมะโนแห่งชาติใน พ.ศ. 2563 มี 270.2 ล้านคน โดยร้อยละ 56 อาศัยอยู่บนเกาะชวา ซึ่งเป็นเกาะที่มีประชากรมากที่สุดในโลก ประชากรส่วนใหญ่ประมาณร้อยละ 95 ของชาวอินโดนีเซียเป็นชาวอินโดนีเซียพื้นเมือง (เดิมเป็นกลุ่มที่มีชื่อว่า ปรีบูมี) ร้อยละ 40 เป็นชาวชวา และร้อยละ 15 เป็นชาวซุนดา ในขณะที่ร้อยละ 5 เป็นชาวอินโดนีเซียที่มีบรรพบุรุษจากชาวต่างชาติ เช่น อาหรับ, จีน, อินเดีย, อินโด เป็นต้น