stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เพนกวินลาย

| เพนกวินลาย ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ไมโอซีนตอนปลาย/ไพลโอซีนตอนต้น - ปัจจุบัน |
| --- | --- |

เพนกวินฮัมโบลด์ หรือเพนกวินเปรูเวียน (Spheniscus humboldti) กระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้แถบประเทศชิลี และเปรู

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Sphenisciformes
วงศ์:: Spheniscidae
สกุล:: Spheniscus Brisson, 1760

ชนิดต้นแบบ
Spheniscus demersus (Linnaeus, 1758)
ชนิด
 4 ชนิด (ดูในเนื้อหา)
เพนกวินลาย (อังกฤษ: Banded penguin) เป็นเพนกวินสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Spheniscus (แปลว่า "รูปลิ่ม")
เพนกวินในสกุลนี้เป็นเพนกวินขนาดกลาง มีรูปร่างและลักษณะคล้ายคลึงกัน คือ มีลายพาดสีดำตรงหน้าอกบนพื้นลำสีขาว และมีจุดกลมดำเล็ก ๆ บนหน้าท้อง ซึ่งจุดนี้จะมีลักษณะแตกต่างกันออกไปเป็นอัตลักษณ์เฉพาะตัวเหมือนลายนิ้วมือของมนุษย์ ซึ่งจุดนี้อาจเป็นสีชมพู หรือขาวก็ได้ เป็นเพนกวินที่อาศัยอยู่ในเขตอบอุ่นของซีกโลกทางใต้ เช่น อเมริกาใต้, แอฟริกาใต้ หรือหมู่เกาะกาลาปากอส มีพฤติกรรมวางไข่บนพื้นดิน และเจริญเติบโตขึ้นในโพรงดิน
ในบางครั้ง เพนกวินสกุลนี้ยังมีชื่อเรียกอื่น เช่น "เพนกวินแจ็ค-แอส" เนื่องจากมีเสียงร้องเหมือนลา
ปัจจุบัน หลงเหลืออยู่ทั้งหมด 4 ชนิด ได้แก่
Spheniscus magellanicus (เพนกวินแมคเจเลนิก)
Spheniscus humboldti (เพนกวินฮัมโบลด์)
Spheniscus mendiculus (เพนกวินกาลาปากอส)
Spheniscus demersus (เพนกวินแอฟริกัน หรือเพนกวินตีนดำ)
† ที่สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์
Spheniscus muizoni (สูญพันธุ์ไปในยุคกลางหรือยุคไมโอซีนตอนหลัง พบในเปรู)
Spheniscus chilensis (สูญพันธุ์ไปในยุคไมโอซีนตอนหลัง หรือต้นยุคไพลโอซีน พบในชายฝั่งแอนดีส)
Spheniscus megaramphus (สูญพันธุ์ไปในยุคไมโอซีนตอนหลัง หรือต้นยุคไพลโอซีน พบในชายฝั่งแอนดีส)
Spheniscus urbinai (สูญพันธุ์ไปในยุคไมโอซีนตอนหลัง หรือต้นยุคไพลโอซีน พบในชายฝั่งแอนดีส)
และในอดีตเคยมีชนิด Spheniscus predemersus รวมอยู่ด้วย แต่ปัจจุบันถูกจัดให้เป็นเพียงชนิดเดียวในสกุล Inguza
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Spheniscus ที่วิกิสปีชีส์
เพนนี เมานต์แบ็ตเทน

| เพนนี เมานต์แบ็ตเทน |
| --- | --- |

เกิด: เพนนี แอนน์ เวรา ทอมปฺสัน 17 มีนาคม พ.ศ. 2509 (58 ปี)
มีชื่อเสียงจาก: อดีตภรรยาใน ลอร์ดไอวาร์ เมานต์แบ็ตเทน
คู่สมรส: ลอร์ดไอวาร์ เมานต์แบ็ตเทน
บุตร: อิเลีย ลูอีส จอร์จีนา เมานต์แบ็ตเทน อเล็กซานดรา นาดา วิกตอเรีย เมานต์แบ็ตเทน ลูอีส ซาเนีย โรส เมานต์แบ็ตเทน
บิดามารดา: โคลิน จี. ทอมปฺสัน โรสแมรี เวรา เอ็ดวาร์ด
เพนนี เมานต์แบ็ตเทน หรือ เลดีไอวาร์ เมาต์แบ็ตเทน (อังกฤษ: Penny Mountbatten) เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2509 เป็นบุตรีของ โคลิน จี. ทอมปฺสัน และ โรสแมรี เวรา เอ็ดวาร์ด หลังจากที่เธอเกิดไม่นาน บิดาและมารดาของเธอได้หย่าร้างกัน โดยมารดาของเธอได้สมรสใหม่กับ ทิม วอร์กเกอร์
เธอได้สมรสกับ ลอร์ดไอวาร์ เมานต์แบ็ตเทน เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2537  โดยแขกในงานมีอาทิ เจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เอิร์ลแห่งเวสเซกซ์ มีบุตรสาว 3 คน
อิเลีย ลูอีส จอร์จีนา เมานต์แบ็ตเทน พระบิดาทูลหัวคือ เจ้าฟ้าชายเอ็ดเวิร์ด เอิร์ลแห่งเวสเซ็กส์
อเล็กซานดรา นาดา วิกตอเรีย เมานต์แบ็ตเทน พระมารดาทูลหัวคือ โซฟี เคาน์เตสแห่งเวสเซกซ์
ลูอีส ซาเนีย โรส เมานต์แบ็ตเทน
หลังจากนั้นทั้ง 2 ได้ตัดสินใจหย่าร้างกันใน พ.ศ. 2553 หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2559 ลอร์ดไอวาร์ เมานต์แบ็ตเทน อดีตสามีของเธอได้ออกมาประกาศคบหาและแต่งงานกับเพศเดียวกัน เจมส์ คอย และได้สมรสกันเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2561 โดยภายหลังการหย่านั้น เธอได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น เพนนี เมานต์แบ็ตเทน แทนที่ เลดีไอวาร์ เมาต์แบ็ตเทน เธอยังได้รับเกียรติให้เป็นสุภาพสตรีแห่งคฤหาสน์คอยส์ พาร์ค และ คฤหาสน์บริดเวลล์ พาร์ค
ภารกิจของเธอคือทำหน้าที่เป็นผู้อุปถัมภ์องค์กรโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวและดูแลองค์กรที่ส่งเสริมการวิจัยโรคมะเร็งและการค้นหาการรักษาสำหรับโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว โดยเธอดูแลต่อจากอดีตสามีของเธอ พร้อมด้วยเลดีพาเมลา ฮิกส์ ธิดาคนเล็กของ หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน เอิร์ลเมานต์แบ็ตเทนแห่งพม่า และเธอยังดูแลองค์กรการกุศลอื่น ๆ เช่น องค์กรการปั่นจักรยานแห่งสหราชอาณาจักร โดยเป็นรองประธานสมาคม ส่วนประธานสมาคมนั้นคือ เจ้าชายริชาร์ด ดยุกแห่งกลอสเตอร์
เพจแรงก์

ตัวอย่างเพจแรงก์สำหรับเครือข่ายอย่างง่าย (ค่าจาก 100) แสดงถึง หน้า B มีค่าเพจแรงก์สูงสุด เพราะมีจำนวนหน้าที่ลิงก์เข้าหามากสุด แต่ทว่า หน้า C มีเพจแรงก์สูงกว่าหน้า E แม้ว่าจะมีหน้าที่ลิงก์มาหน้าน้อยกว่า แต่หน้าที่มีน้ำหนักลิงก์เข้าหาหน้า C
เพจแรงก์ (อังกฤษ: PageRank) คือขั้นตอนวิธีที่ใช้การวิเคราะห์เว็บลิงก์ตามทฤษฎีเครือข่ายที่ใช้เป็นพื้นฐานในตัวเสิร์ชเอนจินของกูเกิล โดยเพจแรงก์จะแสดงเป็นค่าตัวเลขบ่งบอกถึงความความสำคัญของข้อมูลในกลุ่มของชุดข้อมูล ตัวเลขของเพจแรงก์ของกูเกิลในปัจจุบันจะมีค่าระหว่าง 0 ถึง 10 (ถูกคำนวณค่าในลักษณะลอการิทึม) แสดงถึงความสำคัญของหน้านั้นบนตัวค้นหาของกูเกิล หน้าที่มีเพจแรงก์สูงจะปรากฏขึ้นมาก่อนหน้าที่มีเพจแรงก์ต่ำ ค่าของเพจแรงก์ถูกคำนวณจากจำนวนการอ้างถึงจากหน้าอื่น และน้ำหนักของหน้าที่ลิงก์เข้ามาหา
ประวัติ

เพจแรงก์ถูกพัฒนาขึ้นที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด โดย แลร์รี เพจ (และเป็นที่มาของชื่อ เพจแรงก์ (ความหมายเป็นนัยว่า อันดับของเพจ)) โดยเริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ. 2538 และต่อมา เซอร์เกย์ บริน นักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันได้เข้ามาร่วมงานวิจัยนี้ ร่วมกันพัฒนาและได้ร่วมก่อตั้งบริษัทกูเกิล ในปี 2541
เพจแรงก์ได้มีการพัฒนาภายใต้ทฎษฎีการวิเคราะห์การอ้างถึงข้อมูลของ  (Eugene Garfield) จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ซึ่งชื่อของยูจีนได้มีการอ้างถึงในต้นฉบับของวิทยานิพนธ์นั้น
"PageRank" เป็นเครื่องหมายการค้าของกูเกิลซึ่งได้ถูกจดสิทธิบัตร (U.S. Patent 6,285,999) โดยมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ซึ่งทางบริษัทกูเกิลได้นำมาใช้แลกเปลี่ยนกับจำนวนหุ้นกับทางมหาวิทยาลัยในจำนวนเงินเทียบเท่า 1.8 ล้านหุ้น ซึ่งราคา 336 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ขั้นตอนวิธี

เพจแรงก์เป็นการแจกแจงความน่าจะเป็นที่เป็นค่าเฉลี่ยของการใช้งานเว็บไซต์โดยสุ่มค่าความน่าจะเป็นระหว่าง 0 ถึง 1 โดยค่า 0.5 เป็นค่าโอกาส 50%  ที่โอกาสจะเกิดขึ้น
ขั้นตอนวิธี > ตัวอย่างขั้นตอนวิธี

จำลองค่าเว็บเพจสี่หน้า A B C และ D ค่าเริ่มต้นของเพจแรงก์ในแต่ละหน้าจะมีค่าเท่ากันคือ 0.25 ซึ่งรวมทั้งหมดจะมีค่าเท่ากับ 1
ถ้าหน้า B C และ D ลิงก์ไปยังหน้า A จะเป็นการให้คะแนน 0.25 เพจแรงก์ต่อหน้า A ซึ่งค่าเพจแรงก์ เขียนว่า PR( ) ในระบบจะกลายเป็น
ซึ่งมีค่าเป็น 0.75
และถ้าหน้า B ยังคงลิงก์ไปยังหน้า C ขณะที่หน้า D ลิงก์ไปยังทุกหน้า ทำให้คะแนนจากหน้า B ถูกแบ่งออกสำหรับ A และ C เหลือเพียง 0.125 ขณะที่คะแนนจาก D จะเหลือให้แต่ละหน้าเป็นหนึ่งในสาม (ประมาณ 0.083)
ซึ่งสามารถเขียนเป็นสมการได้ว่า เพจแรงก์ที่ให้คะแนนต่อหน้าอื่นนับตามลิงก์ที่ชี้ไปยังหน้าอื่น L( ) มีค่าเท่ากับคะแนนเพจแรงก์ของหน้านั้นหารด้วยจำนวนลิงก์ที่ชี้ออกไป
และสมการในลักษณะทั่วไปสำหรับหน้าใดๆ คือ
ข้อเสนอ "rel='nofollow'" ของกูเกิล

ในต้นปี 2548 กูเกิลได้มีข้อเสนอให้เพิ่มเติมค่าของ "" ในส่วนของ rel เพื่อให้นักพัฒนาเว็บไซต์สามารถเลือกได้ว่าจะนำลิงก์ในส่วนนั้นมาร่วมในระบบให้คะแนนของเพจแรงก์หรือไม่ ซึ่งใช้สำหรับป้องกันปัญหาสแปมและ ตัวอย่างเช่นการสแปมโดยการโฆษณาเว็บไซต์ตัวเองตาม ซึ่งถ้าแอดมินของเว็บนั้นใส่ค่า "rel='nofollow'" ไว้ในส่วนเนื้อหา จะทำให้เว็บไซต์นั้นไม่ถูกนำมาคำนวณค่าเพจแรงก์
การทำงานของเพจแรงก์
เพนน์แอนด์เทลเลอร์: ฟูลอัส

เพนน์แอนด์เทลเลอร์: ฟูลอัส (อังกฤษ: Penn & Teller: Fool Us) เป็นรายการแข่งขันมายากลทางโทรทัศน์ ซึ่งนักมายากลจะแสดงกลต่อหน้าคู่หูนักมายากล-นักแสดงตลก เพนน์ จิลเล็ตและเทลเลอร์ สองฤดูกาลแรกมีโจนาธาน รอสเป็นพิธีกร ส่วนฤดูกาลที่สามเป็นต้นมาเปลี่ยนพิธีกรเป็นแอลิสัน แฮนนิแกน รายการถ่ายทำที่สตูดิโอในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ และย้ายมาโรงละครเพนน์แอนด์เทลเลอร์ในลาสเวกัสตั้งแต่ฤดูกาลที่สองเป็นต้นมา หลังการแสดงจบลง ถ้าเพนน์กับเทลเลอร์ไม่สามารถบอกได้ว่านักมายากลนั้นใช้วิธีใด ผู้นั้นจะได้รับถ้วยรางวัลและได้เดินทางไปแสดง ณ ลาสเวกัส
ในปี 2563 ฤดูกาลที่เจ็ดได้ถ่ายทำก่อนการระบาดทั่วของโควิด-19 และออกอากาศได้ตามกำหนดเดิม ส่วนครึ่งหลังของฤดูกาลนั้นออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 8 มกราคม 2564
เพกทิน

โครงสร้างทางเคมีของเพกทิน
เพกทิน (อังกฤษ: pectin) เป็นพอลิเมอร์ชีวภาพ (biopolymer) หรือพอลิเมอร์ธรรมชาติ ที่มีการใช้กันอย่างกว้างขวางในอุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่มมาช้านานโดยใช้เป็นสารเพิ่มความข้นหนืด สารก่อเจล ในผลิตภัณฑ์แยม เจลลี่ และสารเพิ่มความคงตัวของระบบคอลลอยด์ในเครื่องดื่มน้ำผลไม้และผลิตภัณฑ์ที่มีลักษณะเนื้อคล้ายเยลลี่ และจัดเป็นคาร์โบไฮเดรตประเภทไฟเบอร์หรือเส้นใยอาหารที่ไม่ถูกย่อยโดยเอนไซม์ในระบบการย่อยของร่างกายมนุษย์  ซึ่งได้รับความสนใจจากนักโภชนาการมากขึ้น เพราะจากการวิจัยให้ผลออกมาว่าอาหารที่มีไฟเบอร์สูงจะช่วยป้องกันการเกิดโรคต่างๆ หรือในทางกลับกันคนที่กินอาหารที่มีไฟเบอร์น้อยก็มีความเสี่ยงที่จะเกิดโรคต่างๆ ได้ง่ายขึ้น
เพกทินเป็นโพลีแซคคาไรด์ที่เป็นโครงสร้างของผนังเซลล์ของพืชชั้นสูงเกือบทุกชนิด จัดเป็นสารประกอบคาร์โบไฮเดรตเช่นเดียวกับแป้งและเซลลูโลส ค้นพบในศตวรรษที่ 18 ทำหน้าที่เป็นสารที่ทำให้เกิดเจล โดยในปี ค.ศ.1825 Henri Braconnot (เภสัชกรและนักพฤกษเคมีชาวฝรั่งเศส) ได้ตั้งชื่อและริเริ่มศึกษากรรมวิธีการสกัดเพกทิน  เพกทินมาจากภาษากรีกว่า “pektikos” ซึ่งแปลว่าทำให้ข้นแข็ง (to congeal) หรือทำให้กลายเป็นของแข็ง (to solidify). Kertesz ได้ให้คำจำกัดความของเพกทินว่าเป็นกรดเพกตินิก (pectinic acid) ชนิดละลายน้ำได้ซึ่งมีปริมาณหมู่เมทิลเอสเทอร์หลากหลาย สามารถเกิดเป็นเจลในสภาวะที่มีน้ำตาลและความเป็นกรดที่เหมาะสมหรือสภาวะที่มีเกลือแคลเซียมร่วมอยู่ด้วย
สารประกอบเพกทินทำหน้าที่เป็นโครงสร้างของเซลล์และเป็นสารที่สำคัญในบริเวณชั้นผนังเชื่อมยึดระหว่างเซลล์หรือมิดเดิลลาเมลลา (middle lamella) ที่ยึดเหนี่ยวเซลล์เข้าด้วยกัน โดยจับกับเซลลูโลส เฮมิเซลลูโลส และไกลโคโปรตีนของผนังเซลล์พืช เพกทินช่วยเสริมผนังเซลล์ให้หนา แข็งแรง และยืดหยุ่นได้เล็กน้อย โดยเฉพาะบริเวณที่มีเนื้อเยื่ออ่อนนุ่ม เช่น ต้นอ่อน ใบ และผลไม้
คุณสมบัติทางเคมี

สารกลุ่มเพกทินเป็นโพลีแซกคาไรด์เชิงซ้อนในพืช พบในพืชชั้นสูงโดยปรากฏในชั้นระหว่างเซลล์หรือจุดเชื่อมต่อระหว่างผนังเซลล์ ทำให้เกิดช่องสำหรับอาหารและน้ำผ่าน ในผนังเซลล์ สารกลุ่มเพกทินเป็นสารเคลือบเส้นใยเซลลูโลสที่สำคัญและอาจจะเชื่อมต่อกับพันธะโควาเลนต์กับโพลีเมอร์อื่นๆ สารกลุ่มเพกทินจัดจำแนกได้เป็น โปรโตเพกทิน เพกทิน (เพกทินมีหมู่ methoxyl สูง – เพกทินจัดตัวเร็วและเพกทินจัดตัวช้า- และเพกทินมีหมู่ methoxyl ต่ำ) และกรดเพกติก เพกทินมีอิทธิพลต่อการเจริญ พัฒนาการและการแก่ชรา และมีผลต่อลักษณะเนื้อสัมผัสของเนื้อเยื่อพืชและผลไม้ มีการใช้เพกทินอย่างแพร่หลายในอุตสาหกรรมอาหารด้วยคุณสมบัติในการก่อรูปเป็นเจล โดยใช้เป็นสารก่อเจและความคงตัวในแยม เยลลี่ และผลิตภัณฑ์นมเปรี้ยว ผิวของผลพืชตระกูลส้ม กากผลแอปเปิล และลำต้นของซูการ์ บีต เป็นแหล่งที่ดีของเพกทิน
เพกทินเป็นเฮเทอโรโพลีแซกคาไรด์ที่ซับซ้อน ประกอบด้วย homogalactoronan, rhamnogalactoronan I, และ rhamnogalactoronan II เป็นโครงสร้างหลัก homogalactoronan ประกอบด้วย (1→4) -linked α-D-galacturonic acid หมู่คาร์บอกซิล หมู่เอสเทอร์ที่เติมเมทิลและหมู่ไฮดรอกซิล บางกลุ่มถูกเติมหมู่อะซีติลเชื่อมติดกับออกซิเจนตัวที่ 2 หรือ 3 ซึ่งมีผลต่อคุณสมบัติของเพกทิน rhamnogalactoronan I ประกอบด้วย (1→4) -linked α-D-galacturonic acid และ (1→2) -linked α-L-rhamnose ซึ่งจะรวมตัวซึ่งกันและกันในส่วนที่เป็นสายหลัก และบางส่วนของ rhamnose มีการแตกกิ่งเป็นสายย่อยด้านข้าง ซึ่งมี arabinose, galactan, และ arabinogalactan ที่ออกซิเจนตำแหน่งที่ 4 ของ rhamnose rhamnogalactoronan II มีโครงสร้างที่ซับซ้อนมาก ประกอบด้วย (1→4) -linked α-D-galacturonic acid ในส่วนสายหลัก และมีน้ำตาลแปลกๆ เช่น D-apiose, 2-keto-3-deoxy-D-manno-2-octulosonic acid (Rdo) , 3-deoxy-D-lyxo-2-heptolosaric acid (Dha) และอื่นๆซึ่งอยู่ในสายย่อยเชื่อมติดกับออกซิเจนตัวที่ 2 หรือ 3 ของ galacturonic acid ที่สายหลัก
ปริมาณของเพกทินที่มีอยู่ในพืชผักผลไม้

| ชนิดพืช | ปริมาณเพกทิน |
| --- | --- |
ถั่วลิสง: 5.88%
ส้มเช้ง: 3.90%
ถั่วเหลือง: 3.45%
มะนาว: 2.90%
ส้ม: 2.36%
แครอท: 2.00%
ฟักทอง: 1.24%
กระเทียม: 1.11%
กล้วย: 0.94%
มัน: 0.83%
แอปเปิล: 0.78%
สตรอเบอร์รี่: 0.75%
ถั่วเขียว: 0.70%
หัวหอม: 0.35%
มะเขือเทศ: 0.20%
องุ่น: 0.19%
แตงโม: 0.18%
แตงกวา: 0.16%
สับปะรด: 0.09%
พริกเขียว: 0.09%
บทบาทในเชิงสุขภาพ

ในปัจจุบันการใช้เส้นใยอาหาร (dietary fiber) เป็นอาหารเสริมสุขภาพมีมากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากผู้บริโภคได้รับข้อมูลข่าวสารทั้งแง่วิชาการและสื่อโฆษณาเกี่ยวกับประโยชน์ในเชิงสุขภาพและการแพทย์ของเส้นใยอาหารเพิ่มมากขึ้น นอกจากเส้นใยอาหารจำพวกรำข้าวและเซลลูโลสแล้ว เพกทินก็จัดว่าเป็นเส้นใยอาหารชนิดที่ละลายน้ำได้แต่ไม่ถูกย่อยโดยเอนไซม์ในทางเดินอาหาร  เพกทินเป็นส่วนประกอบหลักในเส้นใยอาหารที่ได้จากพืชและผลไม้ส่วนใหญ่
พืชสกุลส้มเป็นแหล่งที่มีเพกทินปริมาณมากซึ่งพบได้ทั้งในส่วนที่รับประทานได้และส่วนที่รับประทานไม่ได้ เช่น เปลือก กาก และแกน ในการศึกษาเกี่ยวกับเส้นใยอาหารที่ได้จากพืชสกุลส้มส่วนใหญ่มักใช้เพกทินบริสุทธิ์มากกว่าการใช้เปลือกหรือกากผลแห้ง อย่างไรก็ตามการบริโภคผลไม้จำพวกส้มช่วยเพิ่มปริมาณเพกทินในอาหารอย่างมีนัยสำคัญ แม้ว่าในปัจจุบันจะมีการผลิตเพกทินสกัดชนิดเข้มข้นที่ได้จากเปลือกส้มซึ่งเป็นผลพลอยได้จากอุตสาหกรรมผลิตน้ำผลไม้ก็ตาม
การนำเอาเพกทินผสมร่วมในสูตรอาหารมีผลต่อกระบวนการเมแทบอลิซึมและการย่อย เช่น ผลต่อการดูดซึมกลูโคส ผลต่อระดับคอเลสเตอรอล  มีการศึกษาจำนวนมากทั้งในสัตว์ทดลองและในมนุษย์ที่แสดงถึงประสิทธิภาพของเพกทินที่รับประทานในการลดอัตราการใช้น้ำตาลและการผลิตอินซูลินในผู้ป่วยเบาหวานชนิดไม่พึ่งอินซูลิน (เบาหวานชนิดที่ 2) ซึ่งโดยปกติจะทำการรักษาโดยการควบคุมอาหารเป็นอันดับแรก นอกจากนั้นการนำเอาเพกทินผสมร่วมในสูตรอาหารยังสามารถลดระดับคอเลสเตอรอลได้ ทั้งนี้ขึ้นกับระดับคอเลสเตอรอลในเลือดที่เป็นอยู่เดิมและอาหารที่รับประทานเป็นประจำ นอกจากนั้นเพกทินยังมีผลยับยั้งการแพร่กระจายของเซลล์มะเร็งและมีผลต่อการควบคุมน้ำหนักตัวแต่ไม่มีผลรบกวนการดูดซึมแร่ธาตุในร่างกาย
การใช้เพกทินในขนาดสูงอาจทำให้เกิดอาการไม่พึงประสงค์ซึ่งต้องให้ความสำคัญและศึกษาเพิ่มเติมต่อไป การใช้เพกทินเป็นสารสำคัญในตำรับยาเพื่อรักษาอาการท้องเสียโดยเพกทินช่วยกระตุ้นการเจริญของเนื้อเยื่อบุผิวในลำไส้ใหญ่หรือไปลดการยึดติดเยื่อบุผิวในลำไส้ใหญ่ของเชื้อจุลินทรีย์ก่อโรค  การใช้เพกทินร่วมกับยาอื่นต้องระมัดระวังเนื่องจากเพกทินสามารถเกิดอันตรกิริยากับตัวยาโดยเฉพาะอย่างยิ่งยาที่มีประจุบวกหรือเพกทินอาจดูดซับตัวยาไว้ทำให้ตัวยาออกฤทธิ์ได้ไม่เต็มประสิทธิภาพ
การวิจัยเพกทินทางด้านเทคโนโลยีเภสัชกรรม

สำหรับการวิจัยเพกทินทางด้านเทคโนโลยีเภสัชกรรม สามารถใช้เพกทินในรูปแบบยาน้ำโดยใช้เพกทินผสมกับเกลือแคลเซียมรูปเชิงซ้อนซึ่งสามารถเกิดเป็นเจลของเพกทินกับเกลือแคลเซียมเมื่อตำรับยาอยู่ในทางเดินอาหาร (in-situ gelation) เพกทินสามารถใช้เป็นสารที่ทำให้อนุภาคจับกลุ่มกันอย่างหลวมๆ หรือเป็นสารช่วยแขวนตะกอนในตำรับยาน้ำแขวนตะกอนและเป็นสารก่ออิมัลชันโดยป้องกันการจับกลุ่มกันของวัฏภาคภายในของอิมัลชันได้ ส่วนการประยุกต์ใช้เพกทินในรูปแบบยาของแข็งอาจเตรียมเป็นรูปแบบที่ออกฤทธิ์ทันทีหรือออกฤทธิ์นาน การวิจัยและพัฒนารูปแบบยาที่ออกฤทธิ์ได้ทันทีโดยการใช้เพกทินเป็นสารเพิ่มปริมาณ สารช่วยแตกตัว สารยึดเกาะในเม็ดยา หรือสารก่อเพลเลต ส่วนในรูปแบบยาชนิดออกฤทธิ์นานสามารถใช้เพกทินเป็นสารก่อเมทริกซ์เพื่อควบคุมการปลดปล่อยให้ช้าลง หรือโดยการเตรียมเป็นเจลบีดโดยอาศัยการเกิดพันธะระหว่างเพกทินกับเกลือแคลเซียม หรือการเตรียมอนุภาคขนาดไมโครเมตรโดยใช้เพกทินร่วมกับพอลิเมอร์อื่นโดยวิธีการพ่นแห้งหรือวิธีโคแอเซอร์เวชันเชิงซ้อน การเตรียมเพลเลตเคลือบฟิล์มเพกทินโดยใช้เทคนิคการเกิดปฏิกิริยาเคมีที่ผิวของเพลเลตช่วยให้ได้ชั้นเคลือบที่มีความหนาสม่ำเสมอและมีสมบัติเชิงกลที่ดีขึ้น รวมถึงสามารถชะลอการปลดปล่อยตัวยาได้ดี สามารถประยุกต์ใช้ได้กับตัวยาที่มีขีดการละลายแตกต่างกันได้
เพกทินสามารถใช้ในระบบนำส่งยาชนิดติดอยู่ในกระเพาะอาหารเพื่อให้ระบบนำส่งยาลอยตัวได้ในกระเพาะอาหาร ระบบนำส่งนี้สามารถใช้ในกรณียาที่มีช่วงการดูดซึมในทางเดินอาหารแคบ ยาที่มีปัญหาเรื่องความคงตัวในลำไส้เล็ก หรือใช้เพื่อต้องการให้ยาออกฤทธิ์เฉพาะที่ในกระเพาะอาหาร เช่น กรณีต้องการกำจัดเชื้อ Helicobacter pylori ส่วนการนำส่งยาไปสู่ลำไส้ใหญ่สามารถใช้ได้ในกรณีที่ยาไม่คงตัวหรือไม่ถูกดูดซึมในทางเดินอาหารส่วนต้น ยาที่ใช้ในการรักษาพยาธิสภาพในลำไส้ใหญ่ หรือยาที่ต้องการให้ดูดซึมหรือออกฤทธิ์ช้า ระบบนำส่งยาสู่ลำไส้ใหญ่ต้องไม่ปลดปล่อยตัวยาออกมาในกระเพาะอาหารและลำไส้เล็ก และยอมให้ตัวยาปลดปล่อยออกมาเมื่อระบบนำส่งยาไปถึงบริเวณลำไส้ใหญ่ ซึ่งมีการนำเพกทินมาใช้ในการวิจัยและพัฒนาระบบนำส่งยาสู่ลำไส้ใหญ่ในรูปยาเม็ดเมทริกซ์ เจลบีด ยาเม็ดชนิดตอกเคลือบและยาเม็ดเคลือบฟิล์ม รวมถึงการใช้เพกทินเพื่อเตรียมเป็นบรรพเภสัชโดยต่อเชื่อมกับตัวยาเพื่อนำส่งยาไปสู่ลำไส้ใหญ่
ระบบนำส่งยาชนิดยึดติดเยื่อเมือกในทางเดินอาหารได้รับการพัฒนาเพื่อให้ยาอยู่ในทางเดินอาหารยาวขึ้นเพื่อเพิ่มความเข้มข้นของยาในบริเวณเฉพาะที่หรือเพิ่มการดูดซึมยาเข้าสู่กระแสเลือด โดยเพิ่มระยะเวลาการสัมผัสของระบบนำส่งยากับเนื้อเยื่อในทางเดินอาหารซึ่งต้องอาศัยสารที่มีสมบัติยึดติดเยื่อเมือก โดยเพกทินได้รับการวิจัยยืนยันว่ามีสมบัติการยึดติดเยื่อเมือกที่ดี มีการใช้เพกทินในระบบนำส่งยาชนิดยึดติดในช่องปากโดยทำในรูปยาเม็ดหรือแผ่นแปะหรือยึดติดในทางเดินอาหารเพื่อเพิ่มระดับยาในกระแสเลือด การศึกษาสมบัติการยึดติดเยื่อเมือกแบบภายนอกร่างกายพบว่าเพกทินมีสมบัติยึดติดเยื่อเมือกในลำไส้ใหญ่ได้ดีที่สุด ส่วนการยึดติดในกระพุ้งแก้มจะมีค่ามากเมื่อเพกทินอยู่ในสภาวะแห้ง รูปแบบยาที่เป็นสารประกอบเชิงซ้อนของเพกทินและลิโพโซมสามารถยึดติดเยื่อเมือกในลำไส้เล็กของหนูทดลองได้ดีที่สุด การศึกษาทางเภสัชวิทยาพบว่าระดับแคลเซียมในกระแสเลือดลดลงเมื่อให้สารประกอบเชิงซ้อนที่มียาแคลซิโทนินในหนูเมื่อเปรียบเทียบกับการให้แคลซิโทนินในรูปสารละลาย การเลือกชนิดของเพกทินที่เหมาะสมอาจช่วยให้รูปแบบยาสามารถยึดติดเยื่อเมือกในบริเวณที่ต้องการให้มีการดูดซึมยาได้
แหล่งข้อมูลอื่น

โครงสร้างทางเคมีของเพกทิน (อังกฤษ)
เพนซาโคลา

| Pensacola, Florida |
| --- | --- |
City
City of Pensacola
Clockwise from top: Pensacola skyline, T. T. Wentworth, Jr. Florida State Museum, University of West Florida Library, Escambia County Courthouse, William Dudley Chipley Obelisk, National Naval Aviation Museum
   ตรา
สมญา: America's First Settlement, The Upside of Florida, P-Cola, The City of Five Flags, Red Snapper Capital of the World, World's Whitest Beaches, Cradle of Naval Aviation, Western Gate to the Sunshine State
คำขวัญ: "The Upside of Florida"
Location in Escambia County and the state of Florida
Pensacola, FloridaLocation in the United States
พิกัด: 30°26′N 87°12′W﻿ / ﻿30.433°N 87.200°W﻿ / 30.433; -87.200
Country: United States
State: Florida
County: Escambia
First settled: 1559
Resettled: 1667
Incorporated: 1821
การปกครอง
 • ประเภท: Mayor-council
 • องค์กร: Pensacola City Council
 • Mayor: Grover C. Robinson IV
 • Council President: Andy Terhaar
 • Council Vice President: P.C. Wu
พื้นที่
 • City: 40.76 ตร.ไมล์ (105.57 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 22.60 ตร.ไมล์ (58.53 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 18.16 ตร.ไมล์ (47.05 ตร.กม.)
ความสูง: 102 ฟุต (31 เมตร)
ประชากร (2010)
 • City: 51,923 คน
 • ประมาณ (2016): 53,779 คน
 • ความหนาแน่น: 2,379.81 คน/ตร.ไมล์ (918.84 คน/ตร.กม.)
 • รวมปริมณฑล: 461,227 คน
 • Demonym: Pensacolian
เขตเวลา: UTC-6 (CST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-5 (CDT)
ZIP code: 32501, 32512, 32534, 32591, 32502, 32513, 32559, 32592, 32503, 32514, 32573, 32593, 32504, 32516, 32574,  32594, 32505, 32520, 32575, 32595, 32506, 32521, 32576, 32596, 32507, 32522, 32581, 32597, 32508, 32523, 32582, 32598, 32509, 32524,  32589, 32511, 32526, 32590
รหัสพื้นที่: 850
FIPS code: 12-55925
GNIS feature ID: 0294117
เว็บไซต์: www.cityofpensacola.com
นครเพนซาโคลา (อังกฤษ: City of Pensacola) เป็นนครที่อยู่ตะวันตกสุดของดินแดนด้ามกระทะฟลอริดา (Florida Panhandle) อยู่ห่างจากบริเวณชายแดนรัฐแอละแบมาประมาณ 13 ไมล์ (21 กิโลเมตร) และที่ตั้งเทศมณฑลของเทศมณฑลเอสแคมเบียในรัฐฟลอริดา
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
Pensapedia, the Pensacola encyclopedia
Pensacola Bay Area Convention & Visitors Bureau
www.hurricanecity.com/city/pensacola Hurricane history for Pensacola เก็บถาวร 2018-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Historic issues of the Pensacola Journal (1905-1904) at Florida and Puerto Rico Digital Newspaper Project
เพนกวินหางแปรง

| เพนกวินหางแปรง |
| --- | --- |

เพนกวินอะเดลี่ (Pygoscelis adeliae)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Sphenisciformes
วงศ์:: Spheniscidae
สกุล:: Pygoscelis Wagler, 1832

ชนิด
 Pygoscelis adeliae   Pygoscelis antarctica   Pygoscelis papua   Pygoscelis tyreei †  Pygoscelis calderensis †  Pygoscelis grandis †
เพนกวินหางแปรง หรือ เพนกวินขาก้น (อังกฤษ: Brush tailed penguin, Bottom-legged) เป็นสกุลของนกบินไม่ได้ จำพวกเพนกวินสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Pygoscelis
เพนกวินหางแปรง จากการศึกษาดีเอ็นเอและไมโตคอนเดรียพบว่า การได้แยกสายวิวัฒนาการมาจากเพนกวินสกุลอื่น ๆ เป็นเวลานานกว่า 38 ล้านปีมาแล้ว หลังจาก 2 ล้านปีของการกำเนิดบรรพบุรุษของเพนกวินสกุล  Aptenodytes ในทางกลับกัน เพนกวินอะเดลี่ได้มีวิวัฒนาการของตัวเองจากชนิดอื่น ๆ ในสกุลราว 19 ล้านปีก่อน
การจำแนก

เพนกวินอะเดลี่ (Pygoscelis adeliae)
เพนกวินชินแทร็ป (Pygoscelis antarctica)
เพนกวินเจนตู (Pygoscelis papua)
สูญพันธุ์
Pygoscelis grandis †
Pygoscelis calderensis †
Pygoscelis tyreei † (พบในยุคไพลโอซีนของนิวซีแลนด์)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pygoscelis  ที่วิกิสปีชีส์
เพดานโบสถ์น้อยซิสทีน

มือของพระเจ้าจรดกับมือของอาดัม
เพดานโบสถ์น้อยซิสติน (อังกฤษ: Sistine Chapel ceiling) เป็นจิตรกรรมฝาผนังบนเพดานของโบสถ์น้อยซิสตินที่เขียนโดยไมเคิล แอนเจโลระหว่าง ค.ศ. 1508 ถึง ค.ศ. 1512 ที่ได้รับการจ้างโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 เป็นงานจิตรกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดของยุคทองของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา เพดานที่เขียนภาพอยู่ภายในโบสถ์น้อยของพระสันตะปาปาภายในพระราชวังวาติกันที่สร้างขึ้นในระหว่าง ค.ศ. 1477 ถึง ค.ศ. 1480 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ที่กลายมาเป็นชื่อโบสถ์น้อย โบสถ์น้อยเป็นที่ตั้งของห้องประชุมพระสันตะปาปาและสถานที่ที่ใช้ในการทำพิธีทางศาสนาของพระสันตะปาปา
ภาพเขียนบนเพดานเป็นส่วนหนึ่งของหัวข้อใหญ่ในการตกแต่งภายในทั้งหมดของโบสถ์น้อยที่รวมทั้งจิตรกรรมฝาผนัง “การตัดสินครั้งสุดท้าย” บนผนังด้านพิธีโดยไมเคิล แอนเจโลเช่นกัน และภาพเขียนอื่น ๆ โดยกลุ่มจิตรกรชั้นนำของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ที่รวมทั้งซานโดร บอตติเชลลี และเปียโตร เปรูจิโน และพรมทอแขวนผนังชุดใหญ่โดยราฟาเอล หัวใจของภาพทั้งหมดสะท้อนปรัชญาของโรมันคาทอลิก
หัวใจของภาพเขียนบนเพดานเป็นฉากเก้าฉากจากพระธรรมปฐมกาล ในบรรดาเก้าภาพ ๆ ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดคือภาพพระเจ้าสร้างอาดัม (Creation of Adam) ที่กลายมาเป็นรูปสัญลักษณ์ที่เป็นที่รู้จักกันดีพอ ๆ กับ “โมนาลิซา”  ของเลโอนาร์โด ดา วินชี โดยเฉพาะส่วนที่เป็นนิ้วมือของพระเจ้าที่แทบจะมาจรดกับนิ้วมือของอาดัมที่เป็นภาพที่กลายมาเป็นภาพที่แปลงไปเป็นงานศิลปะในรูปแบบต่าง ๆ มากมาย
ภาพกลางเพดาน

วันแรก:พระเจ้าแยกกลางวันและกลางคืน
วันที่สอง:พระเจ้าสร้างพระอาทิตย์
พระจันทร์ และโลก
วันที่สาม:พระเจ้าสร้างแผ่นดินและทะเล
วันที่สี่:พระเจ้าสร้างอาดัม
วันที่ห้า:พระเจ้าสร้างอีฟ
วันที่หก:การล่อและการถูกขับจากสวรรค์
ของอาดัมและอีฟ
วันที่เจ็ด:โนอาห์สังเวย
วันที่แปด:น้ำท่วมโลก
วันที่เก้า:โนอาห์เมา
ดูเพิ่ม

โบสถ์น้อยซิสติน
การปฏิสังขรณ์จิตรกรรมฝาผนังในโบสถ์น้อยซิสติน
พระธรรมปฐมกาล
จิตรกรรมยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี
จิตรกรรมฝาผนัง
ไมเคิล แอนเจโล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เพดานโบสถ์น้อยซิสติน
Vatican Museum
Models of wax and clay used by Michelangelo in making his sculpture and paintings
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม 
ผังภาพที่ปรากฏบนเพดานแสดงการแบ่งการเขียนออเป็นสามตอนสามหัวเรื่อง
::* สีเหลือง - พระเจ้าสร้างโลก
::* สีฟ้าในครึ่งวงกลม - บรรพบุรุษของพระเยซู
::* สีฟ้าสามช่วงแรกทางซ้าย - เรื่องราวของโนอาห์
::* สีเขียวการสร้างอาดัมและความหายนะของอาดัมและอีฟ 
::* สีส้มและชมพู - ประกาศกและประกาศกี
เพย์ตัน แมนนิง

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ส่วนสูง:  6 ฟุต 5 นิ้ว (1.96 เมตร)
เพย์ตัน แมนนิ่ง (อังกฤษ: Peyton Manning) เกิดเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1976 เป็นสุดยอด ควอร์เตอร์แบ็ก จากทีม อินเดียนาโพลิส โคลทส์ เขาถูกดราฟท์เข้าลีก เอ็นเอฟแอล เป็นคนแรกเมื่อปี ค.ศ. 1998 โดยถูกทีมโคลทส์ดราฟท์ตัวไปและเขามีน้องชายที่เป็น ควอร์เตอร์แบ็กเหมือนกันคือ อีไลน์ แมนนิง จากทีม นิวยอร์ก ไจแอนตส์
เพปไทด์

เพปไทด์
เพปไทด์ (อังกฤษ: peptide มาจากภาษากรีก πεπτίδια) คือสายพอลิเมอร์ของกรดอะมิโนที่มาเชื่อมต่อกันด้วยพันธะเพปไทด์ ปลายด้านที่มีหมู่อะมิโนเป็นอิสระเรียกว่าปลายเอ็น (N-terminal) ส่วนปลายที่มีหมู่คาร์บอกซิลเป็นอิสระเรียกว่าปลายซี (C-terminal) การเรียกชื่อเพปไทด์จะเรียกตามลำดับกรดอะมิโนจากปลายเอ็นไปหาปลายซี เพปไทด์ขนาดเล็กหลายชนิดมีความสำคัญในสิ่งมีชีวิต เช่น
ฮอร์โมนหลายชนิดเป็นเพปไทด์ เช่น อินซูลิน กลูคากอน คอร์ติโคโทรฟิน
แอสปาแตมที่ใช้ให้ความหวานแทนน้ำตาลในอุตสาหกรรมอาหารเป็นเพปไทด์ของแอสพาราจีนกับฟีนิลอะลานีน
สารพิษจากเห็ด เช่น อะมานิติน (amanitin) เป็นเพปไทด์ เช่นเดียวกับยาปฏิชีวนะอีกหลายชนิด
เครื่องดื่มบำรุงสมอง ที่ทำมาจากถั่วเหลือง