stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจสสิกา เพาเล็ตโต

| เจสสิกา เพาเล็ตโต  Jéssica Pauletto |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: Jéssica Pauletto
วันเกิด: 19 เมษายน พ.ศ. 2533 (34 ปี)
สถานที่เกิด:  บราซิล, รีโอ กรันดีโ ด ซูล, Bento Gonçalves
ส่วนสูง: 1.78 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
สีผม: สีน้ำตาล
สีตา: สีน้ำเงิน
สัดส่วน: 32-23-35 (US), 81-58.5-89 (EU)
น้ำหนัก: 50 kg (110 lb)
ขนาดชุด: 6 (US); 36 (EU)
ขนาดรองเท้า: 6 (US); 37 (EU)
เอเจนซี:  WAY Model ( บราซิล), * anc.model management ( เยอรมนี) 
เจสสิกา เพาเล็ตโต (เกิดวันที่ 19 เมษายน 2533) เธอเป็นนางแบบชาวบราซิล เธอมีส่วนสูง 178 เซนติเมตร
ประวัติ

เจสสิกา เกิดที่เมือง เบ็นโต กอนซาเวส (โปรตุเกส: Bento Gonçalves) รัฐรีโอกรันดีโดซูล (โปรตุเกส: Rio Grande do Sul), 125 กิโลเมตรห่างจาก ปรอโต อเลกรี (โปรตุเกส: Porto Alegre). เธอเป็นลูกสาวของ นักอุตสาหกรรม ที่บราซิล. ครอบครัวของเธอ มาจาก เวเนโต (อิตาลี: Veneto), อิตาลี
เหมือน Alessandra Ambrósio, Gisele Bündchen, Caroline Trentini และก็อีกหลายๆนางแบบบราซิลที่มาจาก รีโอ กรันดีโ ด ซูล เจสสิกา เพาเล็ตโต เริ่มด้วยการศึกษาใน โรงเรียนสอนเกี่ยวกับนางแบบชื่อ "ดีลสัน สไตน์" (Dilson Stein). เธอได้เข้าร่วมกับตัวแทน "มาริลีน" (Marilyn) ที่ เซาเปาโล เมื่อสิ้นสุดปี พ.ศ. 2547 ภายในหนึ่งปี เธอเป็นที่ต้องการมากหลังจากนั้น.
ใน เดือนมกราคม พ.ศ. 2548 เธอได้เข้าร่วมในงาน "เซาเปาโลแฟชั่นวีค" (São Paulo Fashion Week - SPFW) และเธอได้ชนะการแข่งขันครั้งแรก ในรายการประกวด "ดรีมทิม" (Dream Tim) ช่วงที่ทำงานกับ SPFW เธอได้เดินแบบ 29 ดีไซด์เนอร์. ในช่วงฤดูหนาว ปี พ.ศ. 2548 เจสสิกา ได้เข้าร่วมงาน "ริโอแฟชั่นวีค" (Rio Fashion Week) และถูกเลือกให้เป็นนางแบบที่ดีที่สุด.
ในช่วงสั้นหลังจากที่เธอได้ไปที่นิวยอร์กและ พำนักอยู่ที่นั่น. ในปี พ.ศ. 2549 เธอได้ไปญี่ปุ่นราวๆ สองสามเดือน และทำงานให้กับ L'Oréal Japan, Elle, Elle Girl และ แคตตาล็อกของห้างสรรพสินค้า “อีเสตัน” (ญี่ปุ่น: 伊勢丹 - Isetan). ในปี พ.ศ. 2549 นิตยสาร Folha ได้จัดให้เธอเป็นหนึ่งใน 25 คนของนางแบบชาวบาซิลเลี่ยนที่มีชื่อเสียงที่สุด.
เจสสิกา ได้ถ่ายแบบในหลายๆแมกกาซีน รวมทั้ง:
Vogue (บราซิล) (สองครั้ง)
Vogue Teen
Elle (อาร์เจนตินา)
Elle Girl
Glamour (อิตาลี)
Marie Claire (สองครั้ง)
Simples Magazine
SPFW Review
เธอมีผลงานหลากหลายเกี่ยวกับงานโฆษณาแฟชั่นของบราซิล รวมทั้ง:
Arezzo
Triton
Vide Bula
Lucy in the Sky
Saad
เธอได้เป็นนางแบบในแคตตาล็อกของเสื้อผ้าบราซิล บริษัท fashion Maria Bonita เธอได้ทำงานกับช่างภาพบราซิลดังต่อไปนี้:
Jacques Dequeker
Miro
André Schiliró
Marcelo Nunes
Cristiano Pio de Almeida
ในปี 2550 เจสสิกา หยุดงานหนึ่งปี เพราะปัญหาด้านสุขภาพ. แต่เธอก็ได้กลับมาอีกครั้งอย่างสวยงามกว่าเดิม ในช่วงฤดูหนาว ปี พ.ศ. 2551 SPFW where she made the catwalk for a dozen of fashion companies including Iodice, Triton, Giselle Nasser และ Amapô. หลังจากนั้น เธอก็ได้ไปที่ญี่ปุ่นอีกครั้ง. ในปี พ.ศ. 2553 หล่อนได้เซ็นสัญญากับ ตัวแทน "เอเอ็นซี" (anc.model management) ในฮัมบวก ประเทศเยอรมนี
แหล่งข้อมูลอื่น

แกลลอรี่รูปของ เจสสิกา เพาเล็ตโต อยู่ที่ fashionmodeldirectory.com (FMD) (อังกฤษ)
แกลลอรี่รูปของ เจสสิกา เพาเล็ตโต อยู่ที่ anc.mm (อังกฤษ)
แกลลอรี่รูปของ เจสสิกา เพาเล็ตโต อยู่ที่ dilsonstein.com เก็บถาวร 2011-07-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (โปรตุเกส)
แกลลอรี่รูปของ เจสสิกา เพาเล็ตโต อยู่ที่ fotolog.com เก็บถาวร 2011-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (โปรตุเกส)
ประวัติ เจสสิกา เพาเล็ตโต อยู่ที่ assuntodemodelo.br (โปรตุเกส)
เบ็ตตีโน กรักซี

| เบ็ตตีโน กรักซี |
| --- | --- |


 นายกรัฐมนตรีอิตาลี คนที่ 45
ดำรงตำแหน่ง 4 สิงหาคม 1983 – 17 เมษายน 1987
ประธานาธิบดี: ซันโดร แปร์ตีนี ฟรันเชสโก กอสซีกา
ก่อนหน้า: อามินโตเร ฟันฟานี
ถัดไป: อามินโตเร ฟันฟานี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เบ็ตตีโน กรักซี 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934(1934-02-24) มิลาน, แคว้นลอมบาร์เดีย, ราชอาณาจักรอิตาลี
เสียชีวิต: 19 มกราคม ค.ศ. 2000(2000-01-19) (65 ปี) Hammamet, Tunisia
พรรคการเมือง: พรรคสังคมนิยมอิตาลี
คู่สมรส: Anna Maria Moncini (สมรส 1959)
บุตร: Bobo Craxi Stefania Craxi
ลายมือชื่อ: 

เบเนเดตโต ''เบ็ตตีโน'' กรักซี (อิตาลี: Benedetto "Bettino" Craxi) เป็นนักการเมืองอิตาลีผู้นำพรรคสังคมนิยมอิตาลีจาก 2519 ถึง 2536 และนายกรัฐมนตรีของอิตาลีจาก 2526 ถึง 2530
| ด ค กนายกรัฐมนตรีอิตาลี |
| --- | --- |
ราชอาณาจักรอิตาลี:  กามิลโล เบนโซ เคานต์แห่งกาวูร์  เบตตีโน รีกาโซลี  Urbano Rattazzi  Luigi Carlo Farini  Marco Minghetti  อัลฟอนโซ แฟร์เรโร ลา มาร์โมรา  Bettino Ricasoli  Urbano Rattazzi  Luigi Federico Menabrea  โจวันนี แลนซา  Marco Minghetti  Agostino Depretis  Benedetto Cairoli  Agostino Depretis  Benedetto Cairoli  Agostino Depretis  ฟรันเซสโก คริสปี  Antonio Starabba, Marchese di Rudinì  โจวันนี โจลิตตี  ฟรันเซสโก คริสปี  Antonio Starabba, Marchese di Rudinì  Luigi Pelloux  Giuseppe Saracco  Giuseppe Zanardelli  โจวันนี โจลิตตี  ทอมมาโซ ทิตโตนี  อเลสซานโดร ฟอร์ทิส  Sidney Sonnino  โจวันนี โจลิตตี  Sidney Sonnino  Luigi Luzzatti  โจวันนี โจลิตตี  Antonio Salandra  Paolo Boselli  วิตโตริโอ เอ็มมานูเอล ออร์ลันโด  Francesco Saverio Nitti  โจวันนี โจลิตตี  อีวาโนเอ โบนอมี  หลุยจี ฟาจตา  เบนิโต มุสโสลินี  ปีเอโตร บาโดลโย  อีวาโนเอ โบนอมี  แฟร์รุจโจ ปาร์รี  อัลชีเด เด กัสเปรี
สาธารณรัฐอิตาลี:  อัลชีเด เด กัสเปรี  จูเซปเป เปลลา  อามินโตเร ฟันฟานี  Mario Scelba  อันโตนีโอ เซญญี  Adone Zoli  อามินโตเร ฟันฟานี  อันโตนีโอ เซญญี  Fernando Tambroni  อามินโตเร ฟันฟานี  โจวันนี เลโอเน  อัลโด โมโร  โจวันนี เลโอเน  Mariano Rumor  เอมีเลียว โคลอมโบ  Giulio Andreotti  Mariano Rumor  อัลโด โมโร  Giulio Andreotti  ฟรันเชสโก กอสซีกา  Arnaldo Forlani  Giovanni Spadolini  อามินโตเร ฟันฟานี  เบ็ตตีโน กรักซี  อามินโตเร ฟันฟานี  Giovanni Goria  Ciriaco De Mita  Giulio Andreotti  จูลีอาโน อามาโต  การ์โล อาเซลโย ชัมปี  ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี  ลัมแบร์โต ดีนี  โรมาโน โปรดี  มัสซิโม ดาเลมา  จูลีอาโน อามาโต  ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี  โรมาโน โปรดี  ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี  มารีโอ มอนตี  เอนรีโก เลตตา  มัตเตโอ เรนซี  ปาโอโล เจนตีโลนี  จูเซปเป คอนเต  มารีโย ดรากี  จอร์จา เมโลนี
เปสโต

| --- | --- |
เปสโตโหระพา
ชื่ออื่น: เปสโตอัลลาเจโนเวเซ
มื้อ: ซอส
แหล่งกำเนิด: อิตาลี
ภูมิภาค: เจนัว
ส่วนผสมหลัก: โหระพาฝรั่ง, กระเทียม, น้ำมัน, เนยแข็งประเภทแข็งขูด, เมล็ดสน
 ตำราอาหาร: เปสโต   สื่อ: เปสโต
เปสโต (อิตาลี: pesto) หรือชื่อที่ใช้กล่าวถึงอาหารดั้งเดิมว่า เปสโตอัลลาเจโนเวเซ (pesto alla genovese) เป็นซอสที่มีต้นกำเนิดในเจนัว เมืองหลักของแคว้นลีกูเรีย ประเทศอิตาลี ตามธรรมเนียมประกอบด้วยกระเทียมตำ เมล็ดสนยุโรป เกลือหยาบ ใบโหระพาฝรั่ง และเนยแข็งประเภทแข็ง เช่น ปาร์มีจาโนเรจจาโน (หรือที่เรียกว่าเนยแข็งพาร์เมซาน) หรือเปโกรีโนซาร์โด (เนยแข็งที่ทำจากนมแกะ) ทั้งหมดปั่นผสมกับน้ำมันมะกอก
เปโกรีโน

| เปโกรีโน |
| --- | --- |

ประเทศถิ่นกำเนิด: ประเทศอิตาลี
นม: แกะ
เนื้อสัมผัส: แข็ง
 สื่อที่เกี่ยวข้องที่คอมมอนส์
เปโกรีโน (อิตาลี: Pecorino) เป็นชีสอิตาลีผลิตจากนมแกะ คำว่า pecorino แผลงมาจากคำในภาษาอิตาลีว่า pecora ซึ่งแปลว่า "แกะ"
เปโกรีโนมีหกชนิดหลัก ทั้งหมดได้รับสถานะชื่อแหล่งกำเนิดที่ได้รับความคุ้มครอง (พีดีโอ) ภายใต้กฎหมายสหภาพยุโรป โดยมีเปโกรีโนโรมาโนซึ่งเป็นที่รู้จักทั่วไปนอกอิตาลี เปโกรีโนส่วนใหญ่ผลิตในซาร์ดิเนีย ในขณะเดียวกันก็สามารถผลิตได้ในแถบลัตซีโยและตอสคานา ปรากฏหลักฐานการผลิตเปโกรีโนมาตั้งแต่ยุคโรมันโบราณ
ชีสเปโกรีโนที่ได้รับสถานะพีดีโออีกห้าชนิดที่เหลือได้แก่ เปโกรีโนซาร์โด (กาซูแบร์เบกีนู ในภาษาซาร์ดิเนีย) จากซาร์ดิเนีย; เปโกรีโนตอสกาโน; เปโกรีโนซีชีลีอาโน (ปีกูรีนูซีชีลียานู ในภาษาซิซิลี) จากซิซิลี; เปโกรีโนดีฟีลีอาโนจากบาซีลีคาตา; และเปโกรีโนโกรโตเนเซจากโกรโตเนในคาลาเบรีย นอกจากนี้ยังมีเปโกรีโนจากอาบรุซโซ ที่ชื่อว่า เปโกรีโนดีอาตรี
อันเดรอา บาร์ซัลยี

อันเดรอา บาร์ซัลยี Ufficiale OMRI (อิตาลี: Andrea Barzagli, ออกเสียง: [anˈdrɛːa barˈtsaʎʎi, -ˈdza-]; เกิดวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1981) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลีในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็ก
เคยติดทีมยอดเยี่ยมของเซเรียอาถึง 4 ครั้ง จนได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกองหลังที่ดีที่สุด
ในช่วงต้นของอาชีพ เขาได้เล่นให้กับหลายสโมสรในลีกระดับล่างของอิตาลี จนกระทั่งได้ลงเล่นในเซเรียอาเป็นครั้งแรกให้กับกีเอโวใน ค.ศ. 2003 และกลายเป็นผู้เล่นตัวหลักในตอนที่เล่นให้กับปาแลร์โม ต่อมาใน ค.ศ. 2008 เขาเซ็นสัญญากับเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค ในเยอรมนี และพาทีมคว้าแชมป์บุนเดิสลีกาใน ค.ศ. 2009 และใน ค.ศ. 2011 เขากลับสู่อิตาลีโดยย้ายไปร่วมทีมยูเวนตุส ซึ่งเขาพาทีมคว้าแชมป์เซเรียอาแปดสมัยติดต่อกันตั้งแต่ ค.ศ. 2012–2019 และคว้าแชมป์โกปปาอีตาเลียถึงสี่สมัยติดต่อกันระหว่าง ค.ศ. 2015–2018
ในระดับทีมชาติ เขาลงเล่นให้กับทีมชาติอิตาลีถึง 73 นัดในช่วงระหว่าง ค.ศ. 2004–2017 โดยได้ลงเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ซึ่งเขาพาทีมคว้าเหรียญทองแดง นอกจากนี้ เขายังได้ลงเล่นในฟุตบอลโลกสองครั้ง (2006 และ 2014) ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปสามครั้ง (2008, 2012 และ 2016) และฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2013 ซึ่งเขาพาทีมคว้าเหรียญทองแดง เขายังเป็นหนึ่งในผู้เล่นทีมชาติชุดที่คว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 2006 และเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติอิตาลี> ปี | ทีมชาติอิตาลี> ลงเล่น | ทีมชาติอิตาลี> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2004 | 1 | 0 |
| 2005 | 6 | 0 |
| 2006 | 6 | 0 |
| 2007 | 6 | 0 |
| 2008 | 6 | 0 |
2009: –
2010: –
| 2011 | 2 | 0 |
| 2012 | 11 | 0 |
| 2013 | 8 | 0 |
| 2014 | 4 | 0 |
| 2015 | 4 | 0 |
| 2016 | 11 | 0 |
| 2017 | 8 | 0 |
| ทั้งหมด | 73 | 0 |
เกียรติประวัติ > สโมสร

รอนดีเนลลา
เซเรียดี: 1998–99
อัสโกลี
เซเรียซี 1: 2001–02
Supercoppa di Lega di Prima Divisione: 2001–02
ว็อลฟส์บวร์ค
บุนเดิสลีกา: 2008–09
ยูเวนตุส
เซเรียอา: 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2012, 2013, 2015, 2018
โกปปาอีตาเลีย: 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รองชนะเลิศ: 2014–15, 2016–17
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

อิตาลี
ฟุตบอลโลก: 2006
เหรียญทองแดงโอลิมปิกฤดูร้อน: 2004
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รองชนะเลิศ: 2012
ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ อันดับที่สาม: 2013
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี: 2004
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

ทีมยอดเยี่ยมแห่งปีเซเรียอา: 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2015–16
ทีมยอดเยี่ยมยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม: 2015
Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea": 2017
เกียรติประวัติ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

5th Class/Knight: เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสาธารณรัฐอิตาลี: 2004
CONI: Golden Collar of Sports Merit: 2006
4th Class/Officer: เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสาธารณรัฐอิตาลี: 2006
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at LegaSerieA.it
Profile at Italia1910.com
เฟตตุชชีเน

| --- | --- |
เส้นเฟตตุชชีเนสด
ชื่ออื่น: เฟตตุชเช, เฟตตุชเชลเล
ประเภท: พาสตา
แหล่งกำเนิด: อิตาลี
ส่วนผสมหลัก: แป้ง, ไข่
 ตำราอาหาร: เฟตตุชชีเน   สื่อ: เฟตตุชชีเน
เฟตตุชชีเน (อิตาลี: fettuccine; แปลว่า ริบบิ้นเล็ก ๆ) เป็นพาสตาประเภทหนึ่งที่เป็นที่นิยมในอาหารโรมันและตอสกานา มีลักษณะเป็นพาสตาเส้นแบน หนา ดั้งเดิมทำจากไข่และแป้ง (โดยทั่วไปใช้ไข่ 1 ฟองต่อแป้ง 100 กรัม) แคบกว่า แต่คล้ายกับตัลยาเตลเลตามแบบฉบับของโบโลญญา เฟตตุชชีเนผักโขมทำจากผักโขม แป้ง และไข่
ในแบบดั้งเดิมมักรับประทานเฟตตุชชีเนกับ ซูโกดูมีโด (รากุเนื้อ) หรือ รากุดีปอลโล (รากุไก่) อาหารที่ทำจากเฟตตุชชีเนรวมถึงเฟตตุชชีเนอัลเฟรโดซึ่งพัฒนาขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20
เฟตตุชชีเนตามธรรมเนียมนั้นจะทำแบบสด (ทั้งที่บ้านและในเชิงพาณิชย์) แต่ก็สามารถหาซื้อเฟตตุชชีเนแบบแห้งได้ตามร้านค้า
อาเลสซานโดร โวลตา

Alessandro Volta
อาเลสซานโดร จูเซปเป อันโตนิโอ อนาสตาซิโอ โวลตา (อิตาลี: Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta; 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1745 — 5 มีนาคม ค.ศ. 1827) เป็นนักฟิสิกส์ชาวลอมบาร์ดี ซึ่งเป็นที่รู้จักว่าคิดค้นแบตเตอรี (เซลล์ไฟฟ้าเคมี) ขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1800
อาเลสซานโดร เป็นผู้บุกเบิกการผลิตไฟฟ้าและพลังงานซึ่งเป็นเครดิตในฐานะ ผู้ประดิษฐ์แบตเตอรี่ไฟฟ้าและผู้ค้นพบแก๊สมีเทน เขาได้คิดค้นกองเชื้อเพลิงในปี ค.ศ. 1799 และได้รายงานผลการทดลองของเขาในปี ค.ศ. 1800 ในจดหมายฉบับที่สองถึงประธานาธิบดีแห่งราชสมาคมด้วยการประดิษฐ์นี้ Volta พิสูจน์ให้เห็นว่ากระแสไฟฟ้าสามารถเกิดขึ้นได้ทางเคมีและหักล้างทฤษฎีที่แพร่หลายว่ากระแสไฟฟ้าถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์เท่านั้น สิ่งประดิษฐ์ของ Volta กระตุ้นให้เกิดความตื่นเต้นทางวิทยาศาสตร์และนำไปสู่การทดลองอื่น ๆ ที่นำไปสู่การพัฒนาด้านไฟฟ้าเคมีในที่สุด
อาเลสซานโดร ได้รับการชื่นชมจาก Napoleon Bonaparte สำหรับการประดิษฐ์ของเขาและได้รับเชิญให้ไปที่สถาบันฝรั่งเศสเพื่อแสดงให้เห็นถึงสิ่งประดิษฐ์ของเขาแก่สมาชิกของสถาบัน Volta ความสุขที่ได้ใกล้ชิดกับจักรพรรดิตลอดชีวิตของเขาและเขาก็ได้รับพระราชทานเกียรติยศมากมาย
อาเลสซานโดร ได้เก้าอี้นักประสบการณ์ทางฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัย Pavia มาเกือบ 40 ปีและได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางจากนักเรียนของเขา
แม้จะเขาประสบความสำเร็จในวิชาชีพของเขา Volta มักจะเป็นคนมีปัญหาในเรื่องครอบครัวและชัดเจนมากขึ้นในปีต่อๆมา ในเวลานี้เขามักจะมีชีวิตที่สันโดษจากชีวิตสาธารณะ และในชีวิตอยู่กับครอบครัวมากขึ้น จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1827 จากอาการเจ็บป่วยที่เขาเป็นตั้งแต่ปีค.ศ. 1823 หน่วย SI ที่มีศักยภาพทางไฟฟ้าตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในฐานะโวลต์ (volt)
ชีวิตในวัยเด็กและการทำงาน

อาเลสซานโดร เกิดที่เมืองโกโม  เมืองในปัจจุบันในตอนเหนือของอิตาลีเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1745 และในปี ค.ศ. 1794 Volta ได้แต่งงานกับสตรีชั้นสูงชื่อ Teresa Peregrini และเขาก็ได้ให้กำเนิดบุตรชาย 3 คน ซึ่งเขาได้ยกลูกชายทั้งสามคน ได้แก่ Zanino, Flaminio และ Luigi และพ่อของเขา Filippo Volta ให้เป็นขุนนาง รวมถึงแม่ของเขา Donna Maddalena ที่มาจากครอบครัว Inzaghis
ในปี ค.ศ. 1774 เขาเป็นศาสตราจารย์ทางฟิสิกส์ที่โรงเรียนโรยัลในเมืองโกโม ( Royal School in Como ) หนึ่งปีต่อมาเขาได้ปรับปรุงอุปกรณ์ที่ทำให้เกิดไฟฟ้าสถิต ( electrophorus ) ซึ่งอุปกรณ์ชิ้นนี้ได้ใช้หลักการของนักวิเคราะห์ชาวสวีเดนชื่อ Johan Wilcke ซึ่งเขาได้อธิบายไว้ในปี ค.ศ.1762 และอุปกรณ์ชิ้นนี้ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ในปีค.ศ. 1777 เขาได้เดินทางผ่านสวิสเซอร์แลนด์กับเพื่อนสนิทของเขาที่ชื่อ H. B. de Saussure.
ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1776 ถึง ค.ศ. 1778 Volta ศึกษาเกี่ยวกับเคมีของก๊าซ เขาค้นคว้าและได้ค้นพบแก๊สมีเทนหลังจากอ่านบทความของ Benjamin Franklin แห่งสหรัฐอเมริกาในหัวข้อ "อากาศติดไฟ"  ( flammable air ) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1776 เขาค้นพบแก๊สมีเทนที่ทะเลสาบ Maggiore และในปีค.ศ. 1778 เขาได้หาวิธีการแยกแก๊สมีเทน เขาได้คิดค้นวิธีการทดลองการเผาไหม้ของมีเทนโดยใช้ไฟฟ้าในเรือขนส่ง
Volta ยังได้เรียนรู้สิ่งที่เราเรียกว่าความจุไฟฟ้าการพัฒนาวิธีการแยกเพื่อศึกษาทั้งศักยภาพทางไฟฟ้า (V) และประจุ (Q) และค้นพบว่าวัตถุที่กำหนดจะมีสัดส่วน Volta ได้เรียกสิ่งนี้ว่า กฎของความจุไฟฟ้า และผลงานชิ้นนี้ ได้ถูกตั้งชื่อว่า โวลต์
ในปีค.ศ. 1779 ได้เป็นอาจารย์นักประสบการณ์ทางฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัย Pavia มาเกือบ 40 ปี
Volta และ Galvani

Luigi Galvani นักฟิสิกส์ชาวอิตาเลียนค้นพบสิ่งที่เขาเรียกว่า "ไฟฟ้าสัตว์" เมื่อมีโลหะสองชนิดที่เชื่อมต่อกันอยู่ในชุดที่มีขากบและอีกอันหนึ่ง Volta ตระหนักว่าขากบทำหน้าที่เป็นตัวนำไฟฟ้าทั้งสองตัว (สิ่งที่เราเรียกว่า electrolyte) และเป็นเครื่องตรวจจับกระแสไฟฟ้า เขาแทนที่ขากบด้วยกระดาษที่เปียกชุ่มและตรวจพบการไหลของกระแสไฟฟ้าด้วยวิธีการอื่นที่คุ้นเคยกับเขาจากการศึกษาก่อนหน้านี้
ด้วยวิธีนี้เขาได้ค้นพบชุดเคมีไฟฟ้าและกฎหมายว่าแรงดึงดูด (emf) ของเซลล์ไฟฟ้าประกอบด้วยอิเล็กตรอนคู่ที่แยกจากกันโดยอิเลคโตรไลท์ คือความแตกต่างระหว่างศักย์ไฟฟ้าของขั้วไฟฟ้าทั้งสอง ( อิเล็กโทรไลต์ทั่วไปให้ศูนย์ emf สุทธิ ) นี่อาจเรียกว่ากฎไฟฟ้าเคมีของโวลต้า
ในปีค.ศ. 1800 เนื่องจากความไม่เข้ากันของ Galvanic ทำให้ Galvani และ Volta ได้ทำการคิดค้น voltaic ขึ้นมาซึ่งเป็นแบตเตอรี่ไฟฟ้าที่สามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้อย่างต่อเนื่อง Volta ได้กำหนดให้คู่ที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดของโลหะที่แตกต่างกันในการผลิตไฟฟ้าคือสังกะสีและทองแดง ตอนแรกเขาทดลองกับแต่ละเซลล์ในชุดแต่ละเซลล์เป็นถ้วยไวน์ที่เต็มไปด้วยน้ำเกลือที่ขั้วไฟฟ้าทั้งสองต่างถูกจุ่มลง กอง voltaic แทนถ้วยกับกระดาษแข็งแช่ในน้ำเกลือ.
แบตเตอรีในช่วงต้น

แบตเตอรีที่โวลตาผลิตได้รับยกย่องเป็นเซลล์ไฟฟ้าเคมีเซลล์แรก ประกอบด้วยสองอิเล็กโทรด อันหนึ่งทำจากสังกะสี อีกอันหนึ่งทำจากทองแดง อิเล็กโทรไลต์เป็นกรดซัลฟิวริกผสมน้ำหรือน้ำเกลือเข้มข้นทะเลรูปหนึ่ง อิเล็กโทรไลต์มีอยู่ในรูป 2H+ และ SO42− สังกะสีซึ่งมีศักยะอิเล็กโทรต (electrode potential) สูงกว่าทองแดงและไฮโดรเจน ทำปฏิกิริยากับซัลเฟต (SO42−) ซึ่งมีประจุลบ ไอออนไฮโดรเจน (โปรตอน) ซึ่งมีประจุบวกจับอิเล็กตรอนจากทองแดง ก่อให้เกิดฟองแก๊สไฮโดรเจน H2 ทำให้แท่งสังกะสีเป็นอิเล็กโทรตลบและแท่งทองแดงเป็นอิเล็กโทรดบวก
ฉะนั้น มีสองปลาย และกระแสไฟฟ้าจะไหลหากเชื่อมต่อกัน ปฏิกิริยาเคมีในเซลล์โวตาอิกนี้เป็นดังนี้
ทองแดงไม่ทำปฏิกิริยา แต่ทำหน้าที่เป็นอิเล็กโทรดสำหรับกระแสไฟฟ้า
ทว่า เซลล์นี้ยังมีข้อเสียบ้าง คือ จัดการได้ไม่ปลอดภัย เพราะกรดซัลฟิวริก แม้เจือจางแล้ว ยังเป็นอันตรายได้ นอกจากนี้ กำลังของเซลล์เสื่อมลงตามเวลาเพราะแก๊สไฮโดรเจนไม่ถูกปล่อยออก แต่สะสมบนผิวของอิเล็กโทรตสังกะสีและก่อเป็นแถบขวางระหว่างสังกะสีและสารละลายอิเล็กโทรไลต์
ปีสุดท้ายและการเกษียณ

ในปี ค.ศ. 1809 Volta กลายเป็นสมาชิกของ ราชบัณฑิตยสถานแห่งเนเธอร์แลนด์ เพื่อเป็นเกียรติแก่งานของเขา Volta ได้รับเกียรติเข้าเฝ้า Napoleon Bonaparte ในปี ค.ศ. 1810
Volta เกษียณในปี ค.ศ. 1819 ที่เมือง Camnago ซึ่งเป็นเขตปกครองของ Como ประเทศอิตาลี ชื่อ "Camnago Volta" ถูกตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา เขาเสียชีวิตที่นั่น 5 มีนาคม ค.ศ. 1827 ซึ่งในตอนนั้นเขามีอายุได้ 82 ปี ร่างของ Volta ถูกฝังอยู่ในที่เมือง Camnago Volta
มรดก

มรดกของ Volta ได้ถูกเก็บไว้ที่ Tempio Voltiano ( วิหารโวลต้า ) ที่ตั้งอยู่ในสวนสาธารณะริมทะเลสาบ นอกจากนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์ที่ได้รับการสร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาซึ่งจัดแสดงอุปกรณ์บางอย่างที่ Volta ใช้เพื่อทำการทดลอง สถานที่ใกล้เคียง Villa Olmo ซึ่งเป็นที่ตั้งของมูลนิธิโวลเทียน ซึ่งเป็นองค์กรที่ส่งเสริมกิจกรรมทางวิทยาศาสตร์
ความเชื่อทางศาสนา

อาเลสซานโดรยกฐานะคาทอลิกและตลอดชีวิตของเขายังคงรักษาความเชื่อของเขาเพราะบางครั้งเขาก็ไม่ได้รับการบวชเป็นนักบวชตามที่ครอบครัวของเขาคาดไว้บางครั้งเขาก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนไร้ศาสนาและบางคนก็สันนิษฐานว่าเป็นไปได้ที่จะเป็นที่นับถือศาสนาในแบบของเขาโดยเน้นว่า " เขาไม่ได้เข้าร่วมศาสนจักร  หรือว่าเขาแทบไม่สนใจ คริสตจักรเลย " อย่างไรก็ตามเขาได้ขจัดข้อสงสัยในการประกาศศรัทธาซึ่งเขากล่าวไว้ว่า
“ ฉันไม่เข้าใจว่าทุกคนสามารถสงสัยความจริงใจและความมั่นคงของสิ่งที่แนบไปกับศาสนาที่ฉันยอมรับศาสนาโรมันคาทอลิคและเผยแพร่ศาสนาซึ่งฉันเกิดมาและเติบโตขึ้นและที่ฉันเคยสารภาพผิดทั้งภายนอกและภายใน . ฉันมีและบ่อยครั้งมากเท่านั้นที่ล้มเหลวในการแสดงผลงานที่ดีเหล่านี้ซึ่งเป็นเครื่องหมายของคริสเตียนคาทอลิกและฉันได้รับความผิดบาปมากมาย แต่ด้วยความเมตตากรุณาของพระเจ้าฉันไม่เคยเท่าที่ ฉันรู้ว่า วอกแวก ในความเชื่อของฉัน ... ในความเชื่อนี้ฉันรู้จักของขวัญบริสุทธิ์ของพระเจ้าเป็นพระคุณเหนือธรรมชาติ; แต่ฉันไม่ได้ทอดทิ้งวิธีการของมนุษย์ที่ยืนยันความเชื่อและโค่นข้อสงสัยซึ่งในบางครั้งเกิดขึ้น ฉันศึกษาอย่างรอบคอบบริเวณและพื้นฐานของศาสนาผลงานของ ผู้แก้ตัว และ ผู้ป้ายร้าย เหตุผลและต่อต้านและฉันสามารถพูดได้ว่าผลของการศึกษาดังกล่าวคือการแต่งตัวศาสนาด้วยเช่นระดับความน่าจะเป็นแม้สำหรับเหตุผลธรรมชาติเพียง ว่าวิญญาณทุกอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจโดยความบาปและความหลงใหลวิญญาณทุกคนในโลกนี้ต้องรักและยอมรับมัน ขอให้คำสารภาพนี้ได้รับการขอร้องจากข้าพเจ้าและข้าพเจ้ายินดีที่จะมอบหนังสือเขียนและสมัครด้วยมือข้าพเจ้าด้วยอำนาจที่จะแสดงให้ทุกคนเห็นว่าข้าพเจ้าไม่ละอายต่อข่าวประเสริฐ”
Luigi Galvani
Galvani-frogs-legs-electricity
voltaic pile
เบเนดิกต์แห่งเนอร์เซีย

| นักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซีย |
| --- | --- |
“นักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซีย”  โดย โจวันนี เบลลีนี
อธิการอาราม
เกิด: ราว ค.ศ. 480 เนอร์เซีย ในประเทศอิตาลี
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 547 มอนเตกัสซีโน ในประเทศอิตาลี
นิกาย: โรมันคาทอลิก  แองกลิคัน  ลูเทอแรน  อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ 
เป็นนักบุญ: ค.ศ. 1220  โดย สมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3
วันฉลอง: 11 กรกฎาคม (ตะวันตก) 14 มีนาคม ไบเซ็นไทน์
สัญลักษณ์: กระดิ่ง, ถ้วยแตก, ถ้วยแตกและงู, ถ้วยชามแตก, พุ่มไม้, คทา และอื่นๆ
องค์อุปถัมภ์: นักพรตคณะเบเนดิกติน นักเรียน ผู้รับใช้ ผู้ทำถ้วยชามแตก
นักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซีย (อังกฤษ: Benedict of Nursia; อิตาลี: Benedetto da Norcia) เป็นนักบุญในศาสนาคริสต์ เกิดราว ค.ศ. 480  ที่เมืองเนอร์เซีย ในประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 547  ที่มอนเตกัสซีโนในประเทศอิตาลีเช่นกัน นักบุญเบเนดิกต์เป็นผู้ก่อตั้งชีวิตอารามวาสีแบบคณะเบเนดิกติน และเป็นผู้เขียนวินัยของนักบุญเบเนดิกต์สำหรับเป็นกฎปฏิบัติของนักบวชในอารามในคณะเบเนดิกติน ซึ่งเป็นกฎที่ตั้งต้นด้วย “พระเยซู ... จะนำเราทั้งหมดด้วยกันไปสู่นิรันด์กาล” เบเนดิกตินได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1220
นักบุญเบเนดิกต์ก่อตั้งชุมนุมนักพรตถึงสิบสองอาราม อารามที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดคืออารามมอนเตกัสซีโนบนเนินเขาในทัสเคนีไม่ไกลจากเซียนา  แต่ไม่มีหลักฐานสนับสนุนว่านักบุญเบเนดิกต์ตั้งใจจะก่อตั้งคณะนักบวชคาทอลิกขึ้นมาโดยตรง  คณะเบเนดิกตินเป็นคำที่มาใช้กันในภายหลังที่ใช้เรียกชุมนุมนักบวชที่ถือวินัยเบเนดิกติน  นอกจากนั้นคำว่า “คณะ” (Order) ที่เข้าใจก็หมายความเพียงว่าเป็นชุมนุมของนักบวชที่เป็นอิสระจากชุมนุมชนอื่น
ความสำเร็จสูงสุดของคณะเบเนดิกตินคือ “วินัยนักบวช” ที่เป็นกฎบัตรสำหรับนักบวชที่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากข้อเขียนของนักบุญจอห์น คาสเซียน (John Cassian) และมีความคล้ายคลึงกับ “Rule of the Master” ที่เขียนโดยผู้ไม่ทราบนามในคริสต์ศตวรรษที่ 6 แต่ก็มีลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ในทางสมดุลทางจิตใจ, ความพอประมาณ และความมีเหตุมีผล (επιεικεια, “'epieikeia”) ซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นแรงดึงดูดที่ทำให้เกิดการก่อตั้งอารามคณะเบเนดิกตินไปทั่วยุโรปในสมัยกลาง ซึ่งทำให้กฎของคณะเบเนดิกตินเป็นหนึ่งในกฎบัตรของคริสต์ศาสนาในคริสตจักรตะวันตก ฉะนั้นนักบุญเบเนดิกต์จึงได้ชื่อว่าเป็นผู้วางรากฐานของอารามของคริสตจักรตะวันตก
ดูเพิ่ม

คณะเบเนดิกติน
อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี

| คำแปล: เพลงแห่งชาวอิตาลี |
| --- | --- |
Il Canto degli Italiani
ต้นฉบับของบทร้อง "อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี" ลายมือของกอฟเฟรโด มาเมลี
ชื่ออื่น: Inno di Mameli Fratelli d'Italia
เนื้อร้อง: กอฟเฟรโด มาเมลี, ค.ศ. 1847
ทำนอง: มีเกเล โนวาโร, ค.ศ. 1847
รับไปใช้: 12 ต.ค. 1946 (โดยพฤตินัย)  17 พ.ย. 2005 (โดยนิตินัย)
ก่อนหน้า: มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา (ราชอาณาจักรอิตาลี)

ตัวอย่างเสียง
อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
กอฟเฟรโด มาเมลี ผู้ประพันธ์บทร้อง
มีเกเล โนวาโร ผู้เรียบเรียงทำนองเพลง
อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี (อิตาลี: Il Canto degli Italiani) หรือ "เพลงแห่งชาวอิตาลี" เป็นชื่อของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐอิตาลี เพลงนี้เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่ชาวอิตาลีในชื่อ "อินโนดีมาเมลี" (Inno di Mameli - เพลงสรรเสริญของมาเมลี) อันเป็นการขนานนามตามชื่อผู้ประพันธ์เพลง และ "ฟราเตลลีดีตาเลีย" (Fratelli d'Italia - พี่น้องชาวอิตาลีทั้งหลาย) ซึ่งเรียกตามบทร้องวรรคเปิดของเพลงนี้
บทร้องของเพลงนี้ได้ประพันธ์โดยกอฟเฟรโด มาเมลี (Goffredo Mameli - ขณะนั้นยังเป็นนักศึกษาชาวเจนัวและมีอายุได้ 20 ปี) ในฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 1847 ที่เมืองเจนัว ท่ามกลางบรรยากาศในการต่อสู้ของประชาชนเพื่อการรวมชาติและการทำสงครามปลดแอกจากจักรวรรดิออสเตรีย อีกสองเดือนต่อมา มีเกเล โนวาโร (Michele Novaro) ซึ่งเป็นชาวเจนัวเช่นกัน ได้ประพันธ์ทำนองสำหรับบทร้องของมาเมลีขึ้นที่เมืองโตริโน เพลงดังกล่าวนี้ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายจากมหาชนท่ามกลางยุคแห่งการรวมชาติ (Risorgimento) นานนับทศวรรษ
หลังการรวมชาติสำเร็จลงในปี ค.ศ. 1861 เพลงที่ได้รับเลือกให้เป็นเพลงชาติอิตาลีนั้นมิใช่เพลง "อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี" ซึ่งได้รับความนิยมจากมหาชน แต่เป็นเพลง "มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา" (Marcia Reale d'Ordinanza - เพลงมาร์ชหลวงตามพระราชโองการ) เพลงดังกล่าวนี้เป็นเพลงสรรเสริญประจำราชวงศ์ซาวอย อันเป็นราชวงศ์ของกษัตริย์ผู้ปกครองอิตาลีหลังยุคการรวมชาติ และได้ใช้เป็นเพลงชาติอิตาลีสืบมาจนถึงปี ค.ศ. 1946 เมื่ออิตาลีได้มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองโดยการลงประชามติยกเลิกระบอบราชาธิปไตยและสถาปนาการปกครองระบอบสาธารณรัฐขึ้นแทนที่  โดยเพลง "อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี" ได้รับเลือกให้ใช้เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐอิตาลีเป็นการชั่วคราว เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1946  และอีกเกือบ 60 ปีให้หลัง เพลงนี้จึงได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการตามกฎหมายเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2005
บทร้อง > ฉบับเพิ่มเติม

The last strophe was deleted by the author, to the point of being barely readable. It was dedicated to Italian women:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Tessete o fanciulle  bandiere e coccarde  fan l'alme gagliarde  l'invito d'amor. | [tesˈseːte o fanˈtʃulle]  [banˈdjɛːr(e) e kkokˈkarde]  [fan ˈlalme ɡaʎˈʎarde]  [limˈviːto daˈmor ǁ] | Weave[,] maidens  flags and cockades  [they] make souls gallant  the invitation of love. |
สื่อ

อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี (ขับร้อง)
บันทึกเสียงเมื่อ พ.ศ. 2486
อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี (บรรเลง)
บรรเลงโดย วงดุริยางค์กองทัพเรือสหรัฐอเมริกา บันทึกเสียงเมื่อ พ.ศ. 2543
ดูเพิ่ม

มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา
โจวีเนซซา
แหล่งข้อมูลอื่น

From Quirinale, residence of the Head of State, lyrics and various performances
 (in Italian - to listen to music click on "ascolta l'inno", just before the lyrics)
Italian national anthem Italian to English poetic translation.
เพลงชาติอิตาลี (อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี) ฉบับพิธีการ
| ด ค กเพลงชาติอิตาลี |
| --- | --- | --- |
|  มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา (ค.ศ. 1861–1946)  โจวีเนซซา (ค.ศ. 1943–1945)  ลาเลเจนดาเดอปลาวี (ค.ศ. 1946)  อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1946)  |  มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา (ค.ศ. 1861–1946)  โจวีเนซซา (ค.ศ. 1943–1945)  ลาเลเจนดาเดอปลาวี (ค.ศ. 1946)  อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1946)  |  |
↑  Siam pronti alla morte may be understood both as an indicative ("We are ready to die") and as an imperative ("Let us be ready to die").
↑  Although the final exclamation, "Yes!", is not included in the original text, it is always used in all official occasions.
↑  A different tense may be found: Noi siamo da secoli, "We have been for centuries".
The Continence of Scipio, Giovanni Francesco Romanelli (1610-1662)
Battle of Legnano, Amos Cassioli (1832-1891)
การปฏิวัติในวเจนัว ค.ศ. 1746 โดยบาลิลลาทำการต่อต้านราชวงศ์ฮับส์บูร์ก.
กบฏเวสปรี, Francesco Hayez (1791-1882)
เพลงแห่งชาวอิตาลี ได้รับความนิยมระหว่างการรวมชาติอิตาลี.