stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อผู้ได้รับรางวัลการออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม รางวัลภาพยนตร์ไทย
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์

ครั้งที่ 1 ประจำปี 2534
เครื่องแต่งกาย - ธนพันธ์ บุญยรัตนกลิน (ซีอุย)
แต่งหน้า - ตุ๊ดตู่ (ปิศาจสงคราม)
ครั้งที่ 2 ประจำปี 2535
เครื่องแต่งกาย - มาริษา สุทธิชาติ / สุภาพร ล.รัศมี (โตแล้วต้องโต๋)
แต่งหน้า - เอ็ม.ที.ไอ. (อนึ่งคิดถึงพอสังเขป)
ครั้งที่ 3 ประจำปี 2536
ไม่มีข้อมูล
ครั้งที่ 4 ประจำปี 2537
เครื่องแต่งกาย - พจมาน แดงฉาย / เกียรติชัย คีรีศรี (ฉลุยหิน คนไข่สุดขอบโลก)
แต่งหน้า - พจมาน แดงฉาย (ฉลุยหิน คนไข่สุดขอบโลก)
ครั้งที่ 5 ประจำปี 2538
เครื่องแต่งกาย - รัตนพล ธรรมชาติ (คู่กรรม)
แต่งหน้า - (เกิดอีกที้องมีเธอ)
ครั้งที่ 6 ประจำปี 2539
เครื่องแต่งกาย - กมลวรรณ วิริยะภักดี (รักเอย)
แต่งหน้า - นิติพล คำหอม (เสียดาย 2)
ครั้งที่ 7 ประจำปี 2540
ไม่มีข้อมูล
ครั้งที่ 8 ประจำปี 2541
ไม่มีข้อมูล
ครั้งที่ 9 ประจำปี 2542
เครื่องแต่งกาย - กมลวรรณ วิริยะภักดี / เสนอ เลาะวิถี / รัชฎาวรรณ อ่อนเผ่า (เสือโจรพันธุ์เสือ)
แต่งหน้า - สุยนพงศื พัฒนพาณิชย์ / อลัน ออสทรานเดอร์ (303 กลัวกล้าอาฆาต)
ครั้งที่ 10 ประจำปี 2543
เครื่องแต่งกาย - น้ำผึ้ง โมจนกุล (นางนาก)
แต่งหน้า - เบญจวรรณ สร้อยอินทร์ (นางนาก)
ครั้งที่ 11 ประจำปี 2544
เครื่องแต่งกาย - น้ำผึ้ง โมจนกุล (ฟ้าทะลายโจร)
แต่งหน้า - ชัยยุทธ เฟื่องฟูวณิช / อาภาสิริ นิดแก้ว (สตรีเหล็ก)
ครั้งที่ 12 ประจำปี 2545
เครื่องแต่งกาย - ฌิชปภา กองศรี (1+1 เป็นสูญ)
แต่งหน้า - ธนาวุฒิ ปูสามสาย / โชคชัย แพงาม (ชุมเสือแดนสิงห์ ตอนกระตุกติ่งเจ้าพ่อ)
ครั้งที่ 13 ประจำปี 2546
เครื่องแต่งกาย - มนต์ชัย ทองศรีสืบสกุล / วิทยา ชัยมงคล (เรื่องรักน้อยนิดมหาศาล)
แต่งหน้า - ไกรสรณ์ สามเพชรเจริญ (บิวตี้ฟูลบ็อกเซอร์)
ครั้งที่ 14 ประจำปี 2547
เครื่องแต่งกาย - ธีรพันธ์ จันทร์เจริญ / ทศกร เผด็จตระกูลไกร (ทวิภพ)
แต่งหน้า - อดิช เยี่ยมฉวี (ขุนกระบี่ผีระบาด)
ครั้งที่ 15 ประจำปี 2548
เครื่องแต่งกาย - อภิญญา ชวรางกูร (มหา'ลัยเหมืองแร่)
แต่งหน้า - วิทยา ดีรัตน์ตระกูล (จอมขมังเวทย์)
ครั้งที่ 16 ประจำปี 2549
เครื่องแต่งกาย - เอกศิษฏ์ มีประเสริฐกุล (เก๋า..เก๋า)
แต่งหน้า - ศิริพร เชียร์สมสุข (โหน่งเท่ง นักเลงภูเขาทอง)
ครั้งที่ 17 ประจำปี 2550
เครื่องแต่งกาย - นิรชรา วรรณาลัย (ตั๊ดสู้ฟุด)
แต่งหน้า - อมฤต โชคปรีชา (ไชยา)
ครั้งที่ 18 ประจำปี 2551
เครื่องแต่งกาย - พิษณุ วริรักษ์ / น้ำผึ้ง โมจนกุล / ชาติชาย ไชยยนต์ (ปืนใหญ่จอมสลัด)
แต่งหน้า - มยุรี สลาเวศน์ (แปดวัน แปลกคน)
ครั้งที่ 19 ประจำปี 2552
เครื่องแต่งกาย - นพดล เตโช (October Sonata รักที่รอคอย)
แต่งหน้า - นฤดี สกุลพงศ์ชัย (เฉือน)
ครั้งที่ 20 ประจำปี 2553
เครื่องแต่งกาย - นภดล เตโช / ทศฤทธิ์ สามิภักดิ์ / ธีรพันธ์ จันทร์เจริญ  (ชั่วฟ้าดินสลาย)
แต่งหน้า - ธนธัช กิตติคุณาธิป (9 วัด)
ศฤติ ฌา

| ศฤติ ฌา Sriti Jha |
| --- | --- |
ภาพถ่ายของเธอในปี 2018
เกิด:  (1986-02-26) 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986 (38 ปี) เบกูซาไร, ประเทศอินเดีย
ชื่ออื่น: ปราเกีย จากเรื่อง Kumkum Bhagya
การศึกษา: Bachelor of Arts in English from Sri Venkateshwara College, New Delhi
อาชีพ: นักแสดง
ผลงานเด่น: Kumkum Bhagya
ส่วนสูง: 165 ซม.
รางวัล: อินเดียน เทลลี อะวอดส์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (2015) โกล์ด อะวอดส์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (2018) ITA อะวอดส์ สาขานักแสดงละครหญิงยอดเยี่ยม (2019)
ศฤติ ฌา (อักษรโรมัน: Sriti Jha เกิดวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 1986) เป็นนักแสดงหญิงชาวอินเดีย มีชื่อเสียงจากการรับบทเป็น ปราเกีย อะโรร่า จากกละครเรื่อง Kumkum Bhagya และละครเรื่องนี้ ที่ทำให้เธอได้รางวัล อินเดียน เทลลี อะวอดส์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม, ITA อะวอดส์ สาขานักแสดงละครหญิงยอดเยี่ยม และโกล์ด อะวอดส์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
ผลงานการแสดงด้านละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2007–2008 | Dhoom Machaao Dhoom | Malini Sharma |  |
| 2008 | Jiya Jale | Sunaina Kotak |  |
| 2008 | Kaho Na Yaar Hai | Contestant |  |
| 2009 | Shaurya Aur Suhani | Princess Suhani |  |
| 2009–2010 | Jyoti | Sudha/Devika |  |
| 2010 | Rakt Sambandh | Sandhya |  |
| 2010 | Nachle Ve | Participant |  |
| 2010 | Meethi Choori Number One | Contestant |  |
| 2010 | Rahul Dulhaniya Le Jayega | Herself | Guest appearance |
| 2011–2013 | Dil Se Di Dua... Saubhagyavati Bhava? | Jhanvi/Sia |  |
| 2013 | Balika Vadhu | Ganga |  |
| 2014–present | Kumkum Bhagya | Pragya Abhishekh Mehra |  |
| 2014 | Jamai Raja | Pragya Abhishekh Mehra | แขกรับเชิญ |
| 2015 | Tashan-e-Ishq | Pragya Abhishekh Mehra | แขกรับเชิญ |
| 2015 | Nach Baliye 7 | รับบทเป็นตัวเอง | แขกรับเชิญ |
| 2015 | Bad Company | รับบทเป็นตัวเอง | แขกรับเชิญ |
| 2016 | Naagin 2 | ผู้บรรยาย |  |
| 2016 | Women Famepowerment Awards | พืืิธีกร |  |
| 2017 | Kundali Bhagya | Pragya Abhishek Mehra |  |
| 2019 | A Table For Two | Herself | Guest appearance |
| 2020 | U-Turn (Short Film) | Deepa |  |
| 2021 | Bhagya Lakshmi | Pragya Abhishek Mehra | แขกรับเชิญ |
| 2021 | Meet | Pragya Abhishek Mehra | แขกรับเชิญ |
| 2021 | Darmiyaan | Sakshi | Audible Original Narrator |
แหล่งข้อมูลอื่น

ศฤติ ฌา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ศฤติ ฌา ที่อินสตาแกรม
↑  ร่วมกับ Devoleena Bhattacharjee จาก Saath Nibhaana Saathiya
1 2 3  Shared with Shabbir Ahluwalia
↑  Tied with Shraddha Arya for Kundali Bhagya
วัดโพธิญาณ (จังหวัดพิษณุโลก)

| วัดโพธิญาณ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อเพชรกลับประทานพร
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อทองผุด-หลวงพ่อเงินผุด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพธิญาณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
ประวัติ

วัดโพธิญาณสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ในรัชสมัยของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเมื่อครั้งพระองค์เสด็จมาครองเมืองพิษณุโลกระหว่าง พ.ศ. 2006–2031 โดยน่าจะสร้างพร้อม ๆ กับการสร้างกำแพงเมืองพิษณุโลก ยังคงปรากฏร่องรอยแนวกำแพงเมืองเก่าให้เห็นในบริเวณวัด น่าจะถือได้ว่าวัดโพธิญาณเป็นวัดประจำเมืองพิษณุโลกทางด้านทิศเหนือ ติดกับแนวเขตพระราชวังจันทน์ ต่อมาน่าจะได้รับการปฏิสังขรณ์อีกครั้งในรัชสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
ต่อมาถึงในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายและสมัยกรุงธนบุรี เมืองพิษณุโลกถูกทำลายจากภัยสงคราม ทำให้วัดโพธิญาณมีสภาพเป็นวัดร้างมากว่าร้อยปี จนเมื่อ พ.ศ. 2460 พระอาจารย์โต้ได้ธุดงค์มาปักกลดบริเวณซากโบราณสถานวัดร้างนี้ หมื่นชำนาญนิติเพชร (จ่าคร้าม ผลเกิด) พร้อมด้วยชาวบ้านจึงได้นิมนต์พระอาจารย์โต้ให้อยู่จำพรรษา ณ วัดร้างแห่งนี้และร่วมกันบูรณะปฏิสังขรณ์ จนตั้งวัดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2513
เสนาสนะและโบราณวัตถุ

วัดมีอุโบสถเก่าและฐานเจดีย์เก่าที่เป็นโบราณสถานสมัยอยุธยา อายุกว่า 600 ปี โดยมีพระพุทธรูปสองพี่น้องนามว่า หลวงพ่อทองผุด-หลวงพ่อเงินผุด มีลักษณะผุดขึ้นมาเพียงครึ่งองค์จากห้องกรุใต้ฐานชุกชี ขุดพบครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2511 ในการขุดครั้งนั้นพบพร้อมกับพระพุทธรูปสำริดศิลปะอยุธยาขนาดหน้าตัก 3–12 นิ้ว จำนวนหลายร้อยองค์และโบราณวัตถุอีกนับพันชิ้น บางส่วนนำไปจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติรามคำแหง จังหวัดสุโขทัย
พระประธานของอุโบสถมีนามว่า หลวงพ่อเพชรกลับประทานพร เป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสนสิงห์หนึ่ง ซึ่งหล่อขึ้นใหม่ด้วยโลหะสำริดย้อนยุคแบบโบราณขนาดหน้าตัก 5 ศอก 1 คืบ 5 นิ้ว มีพุทธลักษณะประทับนั่งขัดสมาธิเพชรกลับ พระบาทซ้ายทับพระบาทขวา พระหัตถ์ขวาแสดงปางสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางเหนือพระทรงแสดงปางประทานพร บริเวณฐานชุกชีของพระพุทธรูปทำเป็นโพรงเตี้ย ๆ ให้คนได้เข้าไปลอด ตามความเชื่อว่าจะรอดปลอดภัยจากสิ่งอันตรายต่าง ๆ
ร่องรอยกำแพงโบราณเมืองพิษณุโลกบริเวณวัดโพธิญาณ จังหวัดพิษณุโลก
รางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม

รางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในรางวัลออสการ์โดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์เพื่อมอบให้กับผู้กำกับที่ทำงานในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ เหล่าผู้กำกับจะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขารางวัลนี้โดยสมาชิกออสการ์ผู้ซึ่งเป็นผู้กำกับด้วยกันเอง และผู้ที่ได้รับรางวัลจะถูกเลือกโดยสมาชิกทุกคน
ประวัติ

ตลอด 96 ปีที่ผ่านมา  สถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ได้มอบรางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยมไปแล้วทั้งสิ้น 84 รางวัล ให้แก่ผู้กำกับทั้งหมด 62 คน ซึ่งทุกคนได้รับรูปปั้นรางวัลออสการ์รูปแบบเดียวกัน ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 1 (ปีค.ศ. 1929) มีรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม 2 รางวัล คือ ผู้กำกับภาพยนตร์ดรามา และ ผู้กำกับภาพยนตร์ตลก ปีต่อมาได้ลดเหลือแค่ผู้กำกับจากภาพยนตร์ดรามาเท่านั้น นอกจากนี้ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 34 (ปีค.ศ. 1962) และงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 (ปีค.ศ. 2008) รางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมได้มอบให้กับทีมกำกับภาพยนตร์แทนที่จะเป็นผู้กำกับภาพยนตร์คนเดียวเช่นปีอื่นๆ
สถิติที่สำคัญ

| ประเภท | ผู้กำกับ | สถิติ | ปีภาพยนตร์ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ได้รับรางวัลมากที่สุด | จอห์น ฟอร์ด | 4 รางวัล | 1952 | ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 5 ครั้ง |
| ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุด | วิลเลียม เวลเลอร์ | 12 ครั้ง | 1965 | ได้รับ 3 รางวัล |
| อายุมากที่สุดที่ได้รับรางวัล | คลินต์ อีสต์วูด | 74 ปี | 2004 | จากภาพยนตร์เรื่อง Million Dollar Baby |
| อายุมากที่สุดที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง | จอห์น ฮัสตัน | 79 ปี | 1985 | จากภาพยนตร์เรื่อง Prizzi's Honor |
| อายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัล | เดเมียน ชาเซลล์ | 32 ปี | 2016 | จากภาพยนตร์เรื่อง La La Land |
| อายุน้อยที่สุดที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง | จอห์น ซิงเกิลตัน | 24 ปี | 1991 | จากภาพยนตร์เรื่อง Boyz N the Hood |
ผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงหลายครั้ง

ผู้กำกับภาพยนตร์ต่อไปนี้เป็นผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมมากกว่า 1 ครั้ง รายชื่อจะเรียงลำดับตามจำนวนรางวัลที่ได้รับ และหมายเลขในวงเล็บคือ จำนวนครั้งที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  4  :  John Ford (5)  3  :  William Wyler (12)  3  :  Frank Capra (6)  2  :  Billy Wilder (8)  2  :  David Lean (7)  2  :  Fred Zinnemann (7)  2  :  Steven Spielberg (6)  2  :  Elia Kazan (5)  2  :  George Stevens (5)  2  :  Clint Eastwood (4)  2  :  Frank Lloyd (4)  2  :  Joseph L. Mankiewicz (4)  2  :  Miloš Forman (3)  2  :  Leo McCarey (3)  2  :  Lewis Milestone (3)  2  :  Oliver Stone (3)  2  :  Robert Wise (3)  2  :  Frank Borzage (2)  1  :  Woody Allen (6)  1  :  Martin Scorsese (6)  1  :  George Cukor (5)  1  :  John Huston (5)  1  :  Francis Ford Coppola (4)  1  :  Michael Curtiz (4)  1  :  Mike Nichols (4)  1  :  Bob Fosse (3)  1  :  Roman Polanski (3) |  1  :  Sydney Pollack (3)  1  :  Carol Reed (3)  1  :  John Schlesinger (3)  1  :  Warren Beatty (2)  1  :  Robert Benton (2)  1  :  Bernardo Bertolucci (2)  1  :  James Cameron (2)  1  :  Joel Coen and Ethan Coen (2)  1  :  William Friedkin (2)  1  :  Ron Howard (2)  1  :  Peter Jackson (2)  1  :  Ang Lee (2)  1  :  Barry Levinson (2)  1  :  Vincente Minnelli (2)  1  :  Robert Redford (2)  1  :  George Roy Hill (2)  1  :  Steven Soderbergh (2)  1  :  Norman Taurog (2)  0  :  Robert Altman (5)  0  :  Clarence Brown (5)  0  :  Alfred Hitchcock (5)  0  :  King Vidor (5)  0  :  Federico Fellini (4)  0  :  Stanley Kubrick (4)  0  :  Sidney Lumet (4)  0  :  Peter Weir (4)  0  :  Ingmar Bergman (3)  0  :  Richard Brooks (3)  0  :  Stephen Daldry (3) |  0  :  James Ivory (3)  0  :  Norman Jewison (3)  0  :  Stanley Kramer (3)  0  :  Ernst Lubitsch (3)  0  :  David Lynch (3)  0  :  Arthur Penn (3)  0  :  Ridley Scott (3)  0  :  William A. Wellman (3)  0  :  Sam Wood (3)  0  :  John Boorman (2)  0  :  Stephen Frears (2)  0  :  Lasse Hallström (2)  0  :  Roland Joffé (2)  0  :  Henry King (2)  0  :  Gregory La Cava (2)  0  :  Mike Leigh (2)  0  :  Robert Z. Leonard (2)  0  :  Joshua Logan (2)  0  :  George Lucas (2)  0  :  Terrence Malick (2)  0  :  Alan Parker (2)  0  :  Alexander Payne (2)  0  :  Otto Preminger (2)  0  :  Mark Robson (2)  0  :  Robert Rossen (2)  0  :  David O. Russell (2)  0  :  Jim Sheridan (2)  0  :  Josef von Sternberg (2)  0  :  W. S. Van Dyke (2)  0  :  Gus Van Sant (2)  0  :  Peter Yates (2)   |
ผู้ที่ได้รับรางวัลและได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง

ปีที่ปรากฏจะเป็นปีที่ภาพยนตร์เรื่องนั้นออกฉาย ไม่ใช่ปีที่จัดงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ผู้กำกับภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลจะอยู่ในคอลัมน์ที่สองและตามด้วยภาพยนตร์ที่กำกับ ส่วนผู้กำกับภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงจะอยู่คอลัมน์สุดท้าย
ในปีแรก รางวัลผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจะมีสองประเภท คือ ผู้กำกับภาพยนตร์ดรามา และ ผู้กำกับภาพยนตร์ตลก
หมายเหตุ: แถบสีคือผู้ที่ได้รับรางวัล
แหล่งข้อมูลอื่น

Oscars.org (เว็บไซต์ทางการของรางวัลออสการ์)
ฐานข้อมูลรางวัลออสการ์ เก็บถาวร 2008-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เว็บไซต์ทางการ)
รายชื่อฉบับสมบูรณ์ของผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์
↑  The eligibility period for the 93rd ceremony was extended through to February 28, 2021, due to the impact of the COVID-19 pandemic.
สงครามอาร์มีเนีย–พาร์เธีย

สงครามอาร์มีเนีย–พาร์เธีย (87 ถึง 85 ยุคก่อนปฎิทินปัจจุบัน) เกิดจากกองทัพของสมเด็จพระเจ้าไทกราเนสมหาราชรวบรวมกำลังไปทางตอนเหนือเมโสโปเตเมีย และอาณาจักรออสรอนเยเนกับอทามาเก็นให้สัญญาว่าจะจงรักภักดีจึงส่งกำลังสนับสนุนสมเด็จพระเจ้าไทกราเนสมหาราช กษัตริย์หรือผู้ปกครองเมืองได้ให้สมญานามแก่สมเด็จพระเจ้าไทกราเนสมหาราชว่า "คิงส์ออฟคิงส์" (กษัตริย์แห่งกษัตริย์) เนื่องจากพระองค์มีอำนาจและความมั่งคั่ง
สงครามอาเจะฮ์

ภาพวาดแสดงนายพล J.H.R. Köhler ถูกสังหาร
สงครามอาเจะฮ์ (Aceh war) หรือ สงครามบันดาอาเจะฮ์ เป็นสงครามระหว่างรัฐสุลต่านอาเจะฮ์ในสุมาตราเหนือกับเนเธอร์แลนด์ ในสมัยที่อาเจะฮ์ยังเป็นรัฐอิสระ สงครามเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2416 แม้สุลต่านแห่งอาเจะฮ์จะยอมจำนนต่อเนเธอร์แลนด์ใน พ.ศ. 2446 แต่ยังคงมีการสู้รบแบบกองโจรจนถึง พ.ศ. 2485
สงครามอาเจะฮ์เกิดขึ้นเนื่องจากเนเธอร์แลนด์ต้องการยึดอาเจะฮ์เป็นอาณานิคม เริ่มจากในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2405 เนเธอร์แลนด์ยื่นคำขาดต่ออาเจะฮ์ 5 ข้อ ซึ่งมีใจความโดยสรุปคือให้อาเจะฮ์เลิกยอมรับกาหลิบที่กรุงคอนแสตนติโนเปิล มาขึ้นกับกษัตริย์เนเธอร์แลนด์ และใช้ธงของเนเธอร์แลนด์ ให้เลิกทาส และยกดินแดนในสุมาตราให้เนเธอร์แลนด์ อาเจะฮ์ปฏิเสธข้อเรียกร้องเหล่านี้ทุกข้อ จึงเกิดสงครามอาเจะฮ์ขึ้น การสู้รบเริ่มขึ้นเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2416 โดยเนเธอร์แลนด์ส่งทหาร 10,000 คนมาโจมตีอาเจะฮ์แต่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ นายพล J.H.R. Köhler ผู้นำทัพถูกสังหารซึ่งสร้างความตื่นตระหนกให้กับชาวยุโรป เพราะเป็นครั้งแรกที่ชาติตะวันตกมาพ่ายแพ้แก่ชนพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อาเจะฮ์ต้องสู้รบกับเนเธอร์แลนด์อย่างโดดเดี่ยวแม้จะทำสนธิสัญญาป้องกันประเทศกับอังกฤษไว้ แต่อังกฤษไม่ช่วยเพราะมีผลประโยชน์กับเนเธอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกาประกาศวางตัวเป็นกลางในกรณีนี้ จักรวรรดิออตโตมันพยายามจะช่วยเหลืออาเจะฮ์ แต่ถูกชาติในยุโรปกดดันจนไม่อาจช่วยเหลือได้ เนเธอร์แลนด์พยายามโจมตีอาเจะฮ์อีกหลายครั้งแต่ไม่สามารถปราบอาเจะฮ์ให้ราบคาบได้ ใน พ.ศ. 2420 เนเธอร์แลนด์ยึดเมืองบันดาอาเจะฮ์ได้ แต่อาเจะฮ์ก็ยังไม่ยอมจำนน ใน พ.ศ. 2424 เนเธอร์แลนด์ประกาศชัยชนะเหนืออาเจะฮ์ แต่อาเจะฮ์ก็ยังคงสู้รบแบบกองโจรต่อไป ภายใต้การนำของอูลามา โดยผู้นำที่มีชื่อเสียงคือเต็งกู ดีติโร ซึ่งได้ประกาศให้สงครามครั้งนี้เป็นสงครามศักดิ์สิทธิ์เพื่อต่อต้านพวกนอกศาสนา แม้ใน พ.ศ. 2446 สุลต่านของอาเจะฮ์จะยอมจำนน แต่กองทัพกองโจรของอาเจะฮ์กลับย้ายฐานที่มั่นขึ้นไปบนเขาสูง และโจมตีเนเธอร์แลนด์ต่อไป จนเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 เนเธอร์แลนด์ถูกเยอรมันรุกราน จนต้องพักรบกับอาเจะฮ์ กองโจรของอาเจะฮ์จึงขับไล่ทหารเนเธอร์แลนด์ให้ถอนกำลังออกไปจากอาเจะฮ์ได้ในที่สุด
สงครามมิทริเดทีส

สงครามมิทริเดทีส เป็นความขัดแย้งสามครั้งระหว่างสาธารณรัฐโรมันกับพระเจ้ามิทริเดทีสที่ 6 กษัตริย์แห่งราชอาณาจักรพอนตัสที่ครอบครองพื้นที่รอบทะเลดำ สงครามครั้งนี้เกิดขึ้นระหว่าง 88–63 ปีก่อนคริสตกาล มูลเหตุมาจากพระเจ้ามิทริเดทีสผนวกมณฑลเอเชียของโรมันเข้ากับอาณาจักรของพระองค์ ตามด้วยการสังหารหมู่เอเชียติกเวสเปอร์ หรือชาวโรมันที่อาศัยอยู่ในหลายเมืองในอานาโตเลีย สงครามมิทริเดทีสครั้งที่หนึ่งจึงอุบัติขึ้นเมื่อโรมส่งกองทัพมายึดดินแดนคืน แม้จะต้องเผชิญกับการลุกฮือในกรีซและดินแดนอื่น ๆ โดยมีพระเจ้ามิทริเดทีสหนุนหลัง และความขัดแย้งภายในโรมระหว่างฝ่ายออปติเมตส์กับปอปปูเลรีส แต่สงครามครั้งแรกที่เริ่มขึ้นใน 88 ปีก่อนคริสตกาลจบลงด้วยชัยชนะของโรม ทั้งสองฝ่ายลงนามในสนธิสัญญาดาร์ดานอส ซึ่งระบุให้เขตแดนทั้งสองฝ่ายกลับไปเหมือนก่อนสงคราม
เนื่องจากสนธิสัญญาดาร์ดานอสให้ผลประโยชน์ในเอเชียน้อยแก่โรมไม่มาก ลูกิอุส ลิกินิอุส มูเรนา แม่ทัพโรมซึ่งได้รับคำสั่งให้ยึดดินแดนคืนจึงก่อสงครามครั้งที่สองใน 83 ปีก่อนคริสตกาล  เมื่อทราบข่าวมูเรนารุกรานดินแดนของตน พระเจ้ามิทริเดทีสส่งแม่ทัพกอร์ดิอุสให้มายึดดินแดนคืนจนปะทะกับทัพโรมัน มูเรนาที่พ่ายแพ้หนีไปฟรีเจียและได้รับคำสั่งจากกงสุลซัลลาให้เลิกทัพเนื่องจากพระเจ้ามิทริเดทีสไม่ได้ละเมิดสนธิสัญญา สงครามครั้งที่สองจบลงใน 81 ปีก่อนคริสตกาลด้วยชัยชนะของพอนตัส และมูเรนาถอนทัพกลับโรม
73 ปีก่อนคริสตกาล ทัพพระเจ้ามิทริเดทีสปะทะกับทัพโรมันที่นำโดยมาร์กุส เอาเรลิอุส กอตตาและได้รับชัยชนะในยุทธการที่แคลซีดอน ยุทธการครั้งนี้เป็นการปะทะกันครั้งแรกในสงครามครั้งที่สาม ครั้งนี้พระเจ้ามิทริเดทีสเป็นพันธมิตรกับสมเด็จพระเจ้าไทกราเนสมหาราชแห่งอาณาจักรอาร์มีเนียผู้มีกองทัพที่แข็งแกร่ง ด้านโรมส่งกงสุลลูกัลลัสเป็นผู้นำทัพ ลูกัลลัสประสบชัยชนะเหนือทัพพอนตัสและอาร์มีเนียในยุทธการที่คาบิราและไทกราโนเซอร์ตา แต่การรุกไปข้างหน้าหยุดชะงักหลังลูกัลลัสพ่ายในยุทธการที่อาร์ตาซาตาและเซลา อีกด้านหนึ่ง ปอมปีย์ กงสุลโรมันอีกคนสามารถปราบโจรสลัดซีลีเชียที่สนับสนุนโดยพระเจ้ามิทริเดทีสได้สำเร็จ ทำให้ปอมปีย์ได้ขึ้นเป็นผู้นำทัพแทนลูกัลลัส ต่อมาปอมปีย์ร่วมมือกับพระเจ้าฟราอาเตสที่ 3 แห่งจักรวรรดิพาร์เธีย บุกพอนตัสและอาร์มีเนียจนสามารถยึดภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกได้เกือบทั้งหมด สงครามครั้งนี้จบลงเมื่อพระเจ้าไทกราเนสยอมจำนนต่อโรม ด้านพระเจ้ามิทริเดทีสที่หลบหนีไปไครเมียเพื่อหวังจะตั้งทัพมาสู้กับโรมใหม่ประสบความล้มเหลว จึงพยายามกระทำอัตวินิบาตกรรมแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายพระเจ้ามิทริเดทีสสั่งให้ทหารปลงพระชนม์พระองค์ หลังสงครามโรมได้อาณาจักรอาร์มีเนียของพระเจ้าไทกราเนสและอาณาจักรราชวงศ์แฮสโมเนียในยูเดียมาเป็นรัฐบริวาร และรวมอาณาจักรพอนตัสเข้ากับบิธีเนีย กลายเป็นมณฑลบิธีเนียและพอนตัส
ศิรินทร์ ธูปกล่ำ

| พลเอกศิรินทร์ ธูปกล่ำม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

ประธานกรรมการการเลือกตั้ง
ดำรงตำแหน่ง 21 ตุลาคม พ.ศ. 2544 – 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2545
ก่อนหน้า: ธีรศักดิ์ กรรณสูต
ถัดไป: พลตำรวจเอก วาสนา เพิ่มลาภ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 5 มกราคม พ.ศ. 2480 (87 ปี) อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม

พลเอก ศิรินทร์ ธูปกล่ำ (เกิด 5 มกราคม พ.ศ. 2480) อดีตประธานคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดลพบุรี และอดีตราชองครักษ์พิเศษ
การทำงาน

พลเอก ศิรินทร์ ธูปกล่ำ เป็นสมาชิกวุฒิสภาในระหว่างปี พ.ศ. 2535 - 2543 (2 สมัย) ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดลพบุรี แต่เนื่องจากถูกคัดค้านการเลือกตั้ง จึงทำให้ต้องมีการเลือกตั้งใหม่ พ.ศ. 2544 ได้รับเลือกจากวุฒิสภาให้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) แต่เนื่องจากกระบวนการในการสรรหาครั้งนั้น ไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ จึงทำให้ศาลรัฐธรรมนูญ วินิจฉัยให้ดำเนินการสรรหาใหม่ ในปี พ.ศ. 2544
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2546 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ
สงครามมุสลิม–กุร็อยช์

สงครามมุสลิม–กุร็อยช์ เป็นความขัดแย้งหกปีในคาบสมุทรอาหรับ ระหว่างชาวมุสลิมรุ่นแรกนำโดยมุฮัมมัดกับเผ่ากุร็อยช์ที่นับถือเทพหลายองค์ สงครามเริ่มขึ้นด้วยยุทธการที่บะดัรใน ค.ศ. 624 และจบลงด้วยการพิชิตมักกะฮ์ (ค.ศ. 629–630)
มุฮัมมัดเริ่มเผยแผ่ศาสนาอิสลามในเมืองมักกะฮ์ตอนอายุ 40 ปี ช่วงแรกเขาไม่ได้รับการต่อต้านจากชาวมักกะฮ์จนกระทั่งมุฮัมมัดเริ่มโจมตีความเชื่อของพวกเขา ใน ค.ศ. 622 หลังจัดการข้อพิพาทระหว่างเผ่าบนูเอาส์กับบนูคอซรอจญ์ในเมืองมะดีนะฮ์ มุฮัมมัดและผู้ติดตามอพยพไปที่นั่นเพื่อหลีกหนีการกดขี่จากชาวมักกะฮ์
เมื่ออยู่ที่มะดีนะฮ์ มุฮัมมัดเริ่มสั่งปล้นสะดมขบวนคาราวานของเผ่ากุร็อยช์ ใน ค.ศ. 624 มุฮัมมัดทราบข่าวว่ามีขบวนคาราวานกุร็อยช์ขนาดใหญ่ที่บรรทุกทรัพย์สินจำนวนมากจากกาซากำลังเดินทางกลับไปยังมักกะฮ์ เขาจึงส่งกองทัพไปขัดขวางที่บะดัร ด้านอะบูซุฟยาน ผู้นำขบวนคาราวานตัดสินใจเลี่ยงไปใช้อีกเส้นทางและส่งข่าวไปยังมักกะฮ์เพื่อขอความช่วยเหลือ จากนั้นกองทัพจากมักกะฮ์นำโดยอัมร์ อิบน์ ฮิชาม (อบูญะฮัล) ที่คุ้มกันขบวนคาราวานถูกบีบให้สู้กับกองทัพมุสลิม กองทัพมักกะฮ์พ่ายแพ้ในยุทธการนี้และอบูญะฮัลถูกสังหาร
เผ่ากุร็อยช์ที่ต้องการกอบกู้ศักดิ์ศรีจากความพ่ายแพ้ที่บะดัรและเหนื่อยหน่ายกับการถูกปล้นสะดมเปิดฉากโจมตีฝ่ายมุสลิมจนได้รับชัยชนะในยุทธการที่อุฮุด แต่เลือกจะไม่จัดการมุฮัมมัดด้วยเห็นว่าเพียงพอแล้วในการหยุดยั้งเขา อย่างไรก็ตามมุฮัมมัดกลับมาโจมตีขบวนคาราวานอีกครั้ง ฝ่ายกุร็อยช์ พร้อมด้วยบนูนะฎีร ชนเผ่ายิวที่ถูกมุฮัมมัดขับไล่ก่อนหน้านี้ และเผ่าอื่น ๆ จึงยกทัพไปเพื่อยึดมะดีนะฮ์ แต่ต้องเผชิญกับยุทธวิธีสนามเพลาะของฝ่ายมุสลิมตามคำแนะนำของซัลมาน อัลฟาริซีและพ่ายแพ้ในที่สุด หลังจากนั้นไม่นาน มุฮัมมัดโจมตีบนูกุร็อยเซาะฮ์ ชนเผ่ายิวที่สำคัญเผ่าสุดท้ายในมะดีนะฮ์ ส่งผลให้ตำแหน่งผู้นำของเขายิ่งเข้มแข็ง
มุมมองต่อมุฮัมมัดในสายตาชนเผ่าต่าง ๆ เริ่มดีขึ้นเมื่อเขาเลิกโจมตีขบวนคาราวานกุร็อยช์แล้วหันไปโจมตีเผ่าทางเหนืออย่างบนูลิห์ยานและบนูมุสฏอลิกแทน ต่อมา ค.ศ. 628 ฝ่ายมุสลิมกับฝ่ายกุร็อยช์ร่วมเจรจาและลงนามในสนธิสัญญาฮุดัยบียะฮ์ อันเป็นความตกลงสงบศึกเป็นเวลาสิบปี มุฮัดมัดจึงสามารถกลับไปมักกะฮ์เพื่อประกอบพิธีอุมเราะห์และสานสัมพันธ์กับเผ่าบนูฮาชิมของตน อย่างไรก็ตามใน ค.ศ. 630 เผ่าบนูบักร์ที่เข้ากับฝ่ายกุร็อยช์กลับโจมตีเผ่าบนูคุซาอะฮ์ซึ่งเป็นพันธมิตรกับฝ่ายมุสลิม เป็นการละเมิดสนธิสัญญาและนำไปสู่การพิชิตมักกะฮ์ เมื่อมุฮัมมัดนำทัพเข้ายึดมักกะฮ์โดยเสียเลือดเนื้อเพียงเล็กน้อย และชาวเมืองส่วนใหญ่ รวมถึงอะบูซุฟยานเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม มุฮัมมัดเสียชีวิตหลังจากนั้นสองปี
สงครามมุสลิม–กุร็อยช์มีคุณค่าและความสำคัญสูงยิ่งต่อประวัติศาสนาอิสลาม และเป็นส่วนสำคัญในชีวประวัติของมุฮัมมัด (ซีเราะฮ์ หรือ ซีเราะตุนนบี) สงครามนี้ยังปูทางสู่การพิชิตดินแดนโดยมุสลิมทั่วคาบสมุทรอาหรับและดินแดนโดยรอบ
วิลลี โรเซอ

วิลเฮล์ม เบิร์นฮาร์ด เมกซ์ โรเซอ (4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1902 - 16 มิถุนายน ค.ศ. 1978) เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน โดยวิลเฮล์ม ได้แสดงภาพยนตร์มากถึง 100 เรื่อง และเริ่มเล่นละครตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936 ถึง 1978  รวมระยะเวลาทั้งสิ้น 42 ปี
ภาพยนตร์ที่ได้รับการคัดเลือก

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
1975: The Net
1970: Die Feuerzangenbowle
1960: We Cellar Children
1960: Freddy and the Melody of the Night
1958: Two Hearts in May
1957: The Girl Without Pyjamas
1956: The Captain from Köpenick
1955: Urlaub auf Ehrenwort
1955: My Leopold
1951: Queen of the Night
1950: The Rabanser Case
1949: Girls in Gingham
1944: The Black Robe
1943: Circus Renz
1943: Melody of a Great City
1942: Geheimakte W.B.1
1941: Above All Else in the World
1941: U-Boote westwärts
1941: Riding for Germany
1940: Twilight
1940: The Girl at the Reception
1939: Uproar in Damascus
1939: Target in the Clouds
1939: Legion Condor
1938: The Four Companions
1937: The Divine Jetta
1937: Patriots
1936: The Impossible Woman
1936: The Traitor
แหล่งข้อมูลอื่น

วิลลี โรเซอ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สกุลกะหนานปลิง

| สกุลกะหนานปลิง |
| --- | --- |

Pterospermum acerifolium

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malvales
วงศ์:: Malvaceae
วงศ์ย่อย:: Dombeyoideae
สกุล:: Pterospermum Schreb.

Species
 10 สปีชีส์
ชื่อพ้อง
 Pterospermodendron Kuntze  Sczegleewia Turcz.  Valliera Ruiz & Pav.  Velaga Adans.  
สกุลกะหนานปลิง หรือ Pterospermum เป็นสกุลของพืชมีดอกในวงศ์ Sterculiaceae   ซึ่งปัจจุบันรวมอยู่ในวงศ์ Malvaceae ในระบบ  Angiosperm Phylogeny Group  Pterospermum มาจากภาษากรีก 2 คำ "Pteron" และ "Sperma" หมายถึง "เมล็ดมีปีก"
สปีชีส์

มีสปีชีส์ที่เป็นที่ยอมรับ 10 สปีชีส์ในสกุลนี้
Pterospermum acerifolium (L.) Willd.
Pterospermum heterophyllum  Hance
Pterospermum kingtungense  C.Y. Wu ex H.H. Hsue
Pterospermum lanceifolium  Roxb.
Pterospermum menglunense  H.H. Hsue
Pterospermum niveum   Vidal
Pterospermum proteus   Burkill
Pterospermum suberifolium  (L.) Willd.
Pterospermum truncatolobatum  Gagnep.
Pterospermum yunnanense   H.H. Hsue
ภาพ

เปลือกไม้
ต้น
ใบ
ใบ
ใบแห้ง
ใบ
ใบ
รางวัลออสการ์ สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม

รางวัลออสการ์ สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในรางวัลออสการ์โดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ที่มอบให้กับภาพยนตร์ที่แสดงให้เห็นถึงความสำเร็จในด้านเทคนิคพิเศษ ครั้งแรกในการมอบรางวัล (ปีค.ศ. 1939) รางวัลนี้มีชื่อว่า Best Special Effects ต่อมาในปีค.ศ. 1963 รางวัลนี้ได้แยกออกเป็น 2 ประเภท คือ Best Special Visual Effects และ Best Sound Effects ในปีค.ศ. 1972 ได้มีการหยุดมอบรางวัลนี้ และเปลี่ยนไปมอบรางวัล Academy Special Achievement Award แทน แต่เป็นช่วงระยะเวลาเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น ในปีค.ศ. 1996 รางวัลนี้ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น Best Visual Effects มาจนถึงปัจจุบัน และในปีค.ศ. 2007 ได้เปลี่ยนวิธีการเลือกภาพยนตร์ที่เข้าชิงรางวัล คือ จะเลือกภาพยนตร์มา 15 เรื่อง และคัดเหลือ 7 เรื่องในรอบสอง หลังจากนั้นจึงประกาศภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนี้เพียง 3 เรื่อง
สำหรับภาพยนตร์ที่จะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนี้ เทคนิคพิเศษจะต้องเป็นสิ่งที่การถ่ายภาพยนตร์ทั่วไปทำไม่ได้ เช่น คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติของตึกเอ็มไพร์สเตตทั้งตึก ไม่ถือว่าเข้าเงื่อนไข เนื่องจากเราสามารถ่ายภาพของตึกได้โดยง่าย ในขณะเดียวกันกรุงโรมโบราณจะเข้าเงื่อนไข เพราะเราไม่สามารถถ่ายภาพของกรุงโรมในอดีตได้ อย่างไรก็ตามการตัดสินไม่ได้พิจารณาที่ฉากใดฉากหนึ่งของภาพยนตร์เท่านั้น แต่ต้องพิจารณาคุณภาพของเทคนิคพิเศษโดยรวมของภาพยนตร์เรื่องนั้น
ตามกฎของออสการ์ เงื่อนไขของรางวัลนี้คือ
(ก) การพิจารณาเทคนิคพิเศษให้พิจารณาจากภาพรวมในการสร้างภาพยนตร์ และ
(ข) ความสามารถในทางศิลปะ ฝีมือ และ ความถูกต้อง ที่ทำให้เกิดภาพลวงตาได้