stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การกล่อมเกลาทางการเมือง
ขั้นตอนของกระบวนการกล่อมเกลาทางการเมือง

พาย (Lucian Pye 1962, 44-48) กล่าวไว้ว่า กระบวนการกล่อมเกลาทางการเมือง มีลำดับขั้นตอนจำแนกได้ 4 ขั้น ดังต่อไปนี้
ขั้นตอนแรก เป็นขั้นมูลฐานเริ่มแรกสุก เมื่อคนเกิดมาจะได้รับการอบรมเป็นช่วงตอนที่ทารกได้รับการฝึกฝนให้เป็นสมาชิกของสังคม ซึ่งเป็นตอนที่เด็กจะเกิดภาวะการเรียนรู้ เกิดทัศนคติ ค่านิยม ความชำนาญ ความสัมพันธ์กับบทบาทต่าง ๆ ของบุคคล ความรู้ทั่วไปและสิ่งต่าง ๆ ที่จำเป็นซึ่งคนในสังคมนั้นจะต้องเรียนรู้ อันเรียกได้ว่าเป็นขั้นของการสร้างความโน้มเอียง (Orientation) ให้บุคคลเข้าสู่ความเป็นมนุษย์ โดยชี้ให้เห็นถึงแนวทางการเรียนรู้วิธีในการดำเนินชีวิตหรือการอยู่ร่วมกันของคนในสังคม
ขั้นตอนที่สอง เป็นขั้นที่ก่อให้เกิดบุคลิกภาพต่อบุคคล อันเป็นประสบการณ์ต่าง ๆ ที่มีอิทธิพลต่อจิตใต้สำนึก ซึ่งจะเป็นผู้กำหนดบุคลิกภาพมูลฐานของบุคคลนั้น ในขั้นตอนนี้ บุคคลจะมีความสำนึกว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของสังคม หรือที่เรียกว่ามีตัวตน (Identity)
ขั้นตอนที่สาม  เป็นขั้นที่บุคคลได้รับการกล่อมเกลาทางการเมือง เป็นขั้นตอนที่บุคคลเริ่มมีความรู้สึก มีความสำนึก ถึงโลกทางการเมืองรอบ ๆ ตัวเขา และได้รู้ รวมทั้งมีทัศนะ กับเข้าใจถึงเหตุการณ์ความเป็นไปทางการเมืองต่าง ๆ ที่เรียกได้ว่าเกิดวัฒนธรรมทางการเมือง ผ่านตัวแทนการกล่อมเกลา (Political Socializing Agents)
ขั้นที่สี่ เป็นขั้นตอนที่บุคคลผ่านจากการเป็นสมาชิกของการเมืองที่ไม่ได้มีกิจกรรม (passive) มาเป็นผู้เข้าร่วมที่มีบทบาททางการเมือง ขั้นตอนนี้เรียกว่า การเลือกสรรทางการเมือง (Political Recriutment) โดยเป็นขั้นตอนที่บุคคลจะมีความเข้าใจต่อการเมืองอย่างลึกซึ้งและมีทัศนคติทางการเมือง หรือที่เรียกว่ามีบุคลิกภาพทางการเมืองอย่างชัดเจนและถาวรขึ้นกว่าเดิม
คำแปลศัพท์คำนี้เป็นภาษาไทย มีความแตกต่างกันไปบ้างได้แก่ “กระบวนการสังคมประกิตทางการเมือง” “กระบวนการหล่อหลอมทางการเมือง” หรือ “กระบวนการเรียนรู้ทางการเมือง”
ภาษายิดดิช

| ภาษายิดดิช |
| --- | --- |
ייִדיש, יידיש หรือ אידיש, yidish/idish
ออกเสียง: [ˈ(j)ɪdɪʃ]
ประเทศที่มีการพูด: ยุโรปกลาง, ตะวันออก และตะวันตก
ภูมิภาค: ยุโรป, อิสราเอล, อเมริกาเหนือ, อเมริกาใต้, ภูมิภาคอื่นที่มีประชากรยิว
ชาติพันธุ์: ชาวยิวอัชเคนาซิ
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (1.5 ล้านคน อ้างถึง1986–1991 + ครึ่งหนึ่งไม่ทราบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  เจอร์แมนิกเจอร์แมนิกตะวันตกเอลเบอเยอรมันสูงภาษายิดดิช
รูปแบบก่อนหน้า: เยอรมันสูงเก่า เยอรมันสูงกลาง ภาษายิดดิช 
ระบบการเขียน: อักษรฮีบรู (อักขรวิธีภาษายิดดิช)  บางครั้งใช้อักษรละติน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: รัสเซีย  แคว้นปกครองตนเองยิว 
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โรมาเนีย  สวีเดน  ยูเครน  รัสเซีย 
ผู้วางระเบียบ: ไม่มี YIVO โดยพฤตินัย
รหัสภาษา
ISO 639-1: yi
ISO 639-2: yid
ISO 639-3: yid – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: ydd – ยิดดิชตะวันออก yih – ยิดดิชตะวันตก
Linguasphere: 52-ACB-g = 52-ACB-ga (ตะวันตก) + 52-ACB-gb (ตะวันออก); รวม 11 สำเนียง
หน้าแรกของหนังสือบทสวดปูริมสำหรับวันหยุดชาวยิวใน ค.ศ. 1828 Esther, oder die belohnte Tugend จากเฟือร์ท (ใกล้เนือร์นแบร์ค), รัฐบาวาเรีย
ภาษายิดดิช (ยิดดิช: ייִדיש, יידיש หรือ אידיש, yidish หรือ idish, ออกเสียง [ˈ(j)ɪdɪʃ], แปลว่า ชาวยิว; ייִדיש-טײַטש, Yidish-Taytsh, แปลว่า ยิว-เยอรมัน) เป็นภาษากลุ่มเจอร์แมนิกตะวันตกที่เป็นภาษาในอดีตของชาวยิวอัชเคนาซิ โดยมีต้นกำเนิดในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 ที่ยุโรปกลาง ในชุมชนอัชเคนาซิช่วงเริ่มแรก ภาษานี้เป็นภาษาพื้นเมืองที่มีฐานจากภาษาเยอรมันสูงผสมกับองค์ประกอบหลายอย่างจากภาษาฮีบรู (โดยเฉพาะ Mishnaic) และบางส่วนจากภาษาแอราเมอิก สำเนียงส่วนใหญ่ได้อิทธิพลจากภาษากลุ่มสลาวิก และคำศัพท์สืบต้นตอไปถึงอิทธิพลจากภาษากลุ่มโรมานซ์ ภาษายิดดิชใช้อักษรฮีบรู ใน ค.ศ. 2012 ทาง Center for Applied Linguistics ประมาณการว่ามีผู้พูดภาษานี้ทั่วโลกสูงสุด 11 ล้านคน (ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง) โดยมีจำนวนผู้พูดในสหรัฐและแคนาดาในเวลานั้นรวม 150,000 คน ส่วนมหาวิทยาลัยรัตเกอส์ประมาณการว่ามีผู้พูดชาวอเมริกัน 250,000 คน อิสราเอล 250,000 คน และส่วนอื่นของโลก 100,000 คน (จากทั้งหมด 600,000 คน)
ก่อนเหตุการณ์ฮอโลคอสต์ มีผู้พูดภาษายิดดิช 11–13 ล้านคนจากชาวยิว 17 ล้านคนทั่วโลก จากชาวยิวที่ถูกฆ่าในฮอโลคอสต์ 6,000,000 คน 85% เป็นผู้พูดภาษายิดดิช ทำให้ผู้ใช้ภาษานี้ลดลงอย่างมาก การกลืนกลายทางวัฒนธรรมหลังสงครามโลกครั้งที่สองและ aliyah การอพยพไปยังอิสราเอล ทำให้จำนวนผู้รอดชีวิตและผู้พูดภาษายิดดิชจากประเทศอื่น ๆ (เช่นในทวีปอเมริกา) ลดลงอีก อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้พูดภาษายิดดิชในชุมชน Hasidic ยังคงเพิ่มขึ้น
ประวัติ

วัฒนธรรมอาสเกนาซีมีรากฐานในช่วง พ.ศ. 1500 ในยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก ชื่อนี้มาจาก Ashkenaz ชื่อของชาวยิวในยุคกลางในเขตที่ปัจจุบันอยุ่ในประเทศเยอรมัน ชนกลุ่มนี้เข้ากับชาวคริสต์ในเยอรมันไม่ได้สนิท ดินแดนนี้รวมถึงตอนเหนือของฝรั่งเศสไปจนถึงขอบเขตชาวยิวเชื้อสายสเปนที่กินพื้นที่เข้ามาถึงฝรั่งเศสตอนใต้ ต่อมาเขตนี้ได้ขยายออกไปทางตะวันออกด้วย
ภาษาแรกของชาวยิวในยุโรปคือภาษาอราเมอิก (Kast, 2004) ซึ่งเป็นภาษาของชาวยิวในปาเลสไตน์และเมโสโปเตเมีย ในสมัยโรมัน ชาวยิวในโรมและอิตาลีใต้ใช้ภาษากรีก ซึ่งต่อมาได้มีอิทธิพลต่อภาษายิดดิชด้วย ผู้พูดในอาสเกนาซีได้รับอิทธิพลจากภาษาเยอรมันจนถือว่าเป็นสำเนียงของภาษาเยอรมัน
ประวัติ > พุทธศตวรรษที่ 25

ในช่วง พ.ศ. 2443 ภาษายิดดิชปรากฏชัดในฐานะของภาษาหลักในยุโรปตะวันออก มีการใช้ในวรรณคดีและภาพยนตร์มาก เป็นภาษาราชการภาษาหนึ่งของรัฐไบโลรัสเซียในโซเวียต การศึกษาของชาวยิวในหลายประเทศหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ใช้ภาษายิดดิชมากขึ้น (โดยเฉพาะในโปแลนด์) มีการตั้งสมาคมวิทยาศาสตร์ยิดดิช เมื่อ พ.ศ. 2468 และเป็นภาษากลางของชาวยิวในยุโรปตะวันออก ซึ่งปฏิเสธลัทธิไซออนิสต์ และต้องการรักษาวัฒนธรรมยิวไว้ในยุโรป ส่วนภาษาฮีบรูสมัยใหม่เป็นภาษาหลักของชาวยิวในขบวนการไซออนิสต์
ในสงครามโลกครั้งที่ 2 มีผู้พูดภาษายิดดิชราว 11 – 13 ล้านคน (Jacobs, 2005) การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวลดจำนวนผู้พูดภาษายิดดิชลงไปมาก งานทางวิชาการและศาสนาที่ใช้ภาษายิดดิชถูกทำลาย ผู้พูดภาษายิดดิชรอดชีวิตเพียงราวล้านคน (ส่วนใหญ่อยู่ในอเมริกา) และจากความเข้มงวดในการใช้ภาษาเดียวของขบวนการไซออนิสต์ทำให้ผู้พูดภาษายิดดิชลดจำนวนลง เหมือนที่ภาษายิดดิชตะวันตกเคยเป็นมาก่อน
หลักฐานการเขียน

หลักฐานเก่าสุดเป็นหนังสือภาษาฮีบรูในพ.ศ. 1815 ซึ่งมีคำจากภาษาเยอรมันปนอยู่น้อย คำจากภาษาเยอรมันเริ่มเข้ามามากในช่วงพ.ศ. 1900 – 2000
การใช้ในทางโลก

ภาษายิดดิชตะวันตกมีการใช้น้อยลงในช่วง พ.ศ. 2300 ซึ่งเนื่องมาจากการที่ผู้พูดภาษาเยอรมันมองว่าภาษายิดดิชเป็นภาษาที่ถูกบิดเบือน และจากการฟื้นตัวขึ้นอีกครั้งของภาษาฮีบรู ทำให้ภาษายิดดิชตะวันตกเหลือใช้แต่ในผู้ที่สนิทกันเท่านั้น ในทางตะวันออกที่ส่วนใหญ่ชาวยิวยังเป็นทาส ยิดดิชเป็นคำที่นักวิชาการใช้แสดงถึงความเป็นยิว ในช่วง พ.ศ. 2433 – 2453 จัดเป็นยุคทองของวรรณกรรมยิดดิช ซึ่งเกิดขึ้นพร้อมกับการพัฒนาของภาษาฮีบรูใหม่ เพื่อใช้เป็นภาษาพูดและคำบางคำมีอิทธิพลต่อภาษายิดดิช
ในปัจจุบัน ภาษายิดดิชเป็นภาษาของชนส่วนน้อยในมอลโดวา และสวีเดน แต่จำนวนผู้พูดยังมีรายงานที่แตกต่างกัน ข้อมูลล่าสุดเท่าที่หาได้คือ
อิสราเอล 215,000 คน (6% ของชาวยิวทั้งหมด; ข้อมูล พ.ศ. 2529)
สหรัฐ 178,945 คน (2.8% ของชาวยิวทั้งหมด; ข้อมูล พ.ศ. 2543) ในจำนวนนี้ อายุมากกว่า 65 ปีมี 72,885 คน และอายุต่ำกว่า 18 ปีมี 39,245 คน
อดีตรัฐในสหภาพโซเวียต 29,998 คน (13% ของชาวยิวทั้งหมด; ข้อมูล พ.ศ. 2545)
มอลโดวา 17,000 คน (26% ของชาวยิวทั้งหมด; ข้อมูล พ.ศ. 2532)
ยูเครน 3,213 คน (3.1%ของชาวยิวทั้งหมด; ข้อมูล พ.ศ. 2544)
เบลารุส 1,979 คน (7.1% ของชาวยิวทั้งหมด; ข้อมูล พ.ศ. 2542)
ลัตเวีย 825 คน (7.9% ของชาวยิวทั้งหมด)
ลิทัวเนีย570 คน (14.2% ของชาวยิวทั้งหมด)
เอสโตเนีย 124 คน (5.8% ของชาวยิวทั้งหมด)
แคนาดา 19,295 คน (5.5% ของชาวยิวทั้งหมด; ข้อมูล พ.ศ. 2544)
โรมาเนีย 951 คน (16.4% ของชาวยิวทั้งหมด)
ภาษายิดดิชมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในพุทธศตวรรษนี้ ผู้พูดในอิสราเอลจะยืมคำจากภาษาฮีบรู ส่วนผู้พูดในสหรัฐและอังกฤษจะยืมคำจากภาษาอังกฤษทำให้การสื่อสารระหว่างผู้พูดภาษายิดดิชที่อยู่คนละประเทศทำได้ยากขึ้น
ชุมชนทางศาสนา

ชุมขนชาวฮาเรคิมใช้ภาษายิดดิชในพิธีกรรมทางศาสนา แม้ว่าจะพูดภาษาฮีบรูได้ และสนับสนุนให้บุตรหลานเรียนภาษายิดดิช มีการแปลคัมภีร์เป็นภาษายิดดิชด้วย
ตัวอย่าง

นี่คือตัวอย่างภาษายิดดิชเทียบกับภาษาเยอรมันมาตรฐาน
| ภาษา | ข้อความ |
| --- | --- |
ไทย: มนุษย์ทั้งหลายเกิดมามีอิสระและเสมอภาคกันในเกียรติศักดิ์และสิทธิ ต่างมีเหตุผลและมโนธรรม และควรปฏิบัติต่อกันด้วยเจตนารมณ์แห่งภราดรภาพ
ยิดดิช: יעדער מענטש װערט געבױרן פֿרײַ און גלײַך אין כּבֿוד און רעכט. יעדער װערט באַשאָנקן מיט פֿאַרשטאַנד און געװיסן; יעדער זאָל זיך פֿירן מיט אַ צװײטן אין אַ געמיט פֿון ברודערשאַפֿט.
ยิดดิช (ทับศัพท์): Yeder mentsh vert geboyrn fray un glaykh in koved un rekht. Yeder vert bashonkn mit farshtand un gevisn; yeder zol zikh firn mit a tsveytn in a gemit fun brudershaft.
เยอรมัน: Alle Menschen sind frei und gleich an Würde und Rechten geboren. Sie sind mit Vernunft und Gewissen begabt und sollen einander im Geist der Brüderlichkeit begegnen.
เยอรมัน (ทับศัพท์จากศัพท์ยิดดิช): Jeder Mensch wird geboren frei und gleich in Würde und Recht. Jeder wird beschenkt mit Verstand und Gewissen; jeder soll sich führen mit einem Zweiten in einem Gemüt von Brüderschaft.
อ่านเพิ่ม

YIVO Bleter, pub. YIVO Institute for Jewish Research, NYC, initial series from 1931, new series since 1991.
Afn Shvel, pub. League for Yiddish, NYC, since 1940; אויפן שוועל, sample article אונדזער פרץ – Our Peretz
Lebns-fragn, by-monthly for social issues, current affairs, and culture, Tel Aviv, since 1951; לעבנס-פראגן, current issue
Yerusholaymer Almanakh, periodical collection of Yiddish literature and culture, Jerusalem, since 1973; ירושלימער אלמאנאך, new volume, contents and downloads
Der Yiddisher Tam-Tam, pub. Maison de la Culture Yiddish, Paris, since 1994, also available in electronic format.
Yidishe Heftn, pub. Le Cercle Bernard Lazare, Paris, since 1996, יידישע העפטן sample cover, subscription info.
Gilgulim, naye shafungen, new literary magazine, Paris, since 2008; גילגולים, נייע שאפונגען
แหล่งข้อมูลอื่น

Yiddish Book Center
YIVO Institute for Jewish Research: Yiddish Dictionaries
The Israeli National Authority of Yiddish Culture
Comparison of Eastern and Western Yiddish based on stable vocabulary. EVOLAEMP Project, University of Tübingen.
In Geveb: A Journal of Yiddish Studies
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  สารานุกรมอินเทอร์เน็ตของยูเครน  IdRef 
หน้าจากShemot Devarim, พจนานุกรมภาษายิดดิช-ฮีบรู-ละติน-เยอรมัน ตีพิมพ์โดย Elia Levita เมื่อ พ.ศ. 2085
ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
วัตสันและโฮมส์บนรถไฟไปหุบเขาบอสคูมบ์ ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในปี ค.ศ. 1891
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Boscombe Valley Mystery
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดการผจญภัย
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: ตุลาคม ค.ศ. 1891
เรื่องก่อนหน้า: คู่หมั้นจำแลง 
เรื่องถัดไป: เมล็ดส้มห้าเมล็ด 
ข้อความ: ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์ ที่ วิกิซอร์ซ
"ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์" (อังกฤษ: The Boscombe Valley Mystery) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ และเป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 4 ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด การผจญภัย ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1891
ประวัติการตีพิมพ์

"ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1891 และในสหรัฐอเมริกาในในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1891 ภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 10 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต ตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด การผจญภัย ซีงตีพิมพ์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1892
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  Conan Doyle, Sir Arthur; Klinger, Leslie S. (2005). The New Annotated Sherlock Holmes, Vol. 1. W. W. Norton & Company. p. 101. ISBN 0-7394-5304-1.
↑  Smith (2014), p. 46.
1 2  Cawthorne (2011), p. 59.
↑  Cawthorne (2011), p. 54.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์ ที่วิกิซอร์ซ (อังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด การผจญภัย รวมถึงเรื่อง ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์ ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด การผจญภัย โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "เหตุอื้อฉาวในโบฮีเมีย"  "สันนิบาตผมแดง "  "คู่หมั้นจำแลง"  "ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์"  "เมล็ดส้มห้าเมล็ด"  "ชายปากบิด"  "ทับทิมสีฟ้า"  "ห่วงแต้ม"  "นิ้วหัวแม่มือของวิศวกร"  "พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์"  "มงกุฎเพชรมรกต"  "คฤหาสน์อุบาทว์" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
พราหมณ์พฤฒิบาศ

พฤฒิบาศ หรือ พราหมณ์พฤฒิบาศ เป็นพราหมณ์จำพวกหนึ่งประกอบพิธีคชกรรมซึ่งเกี่ยวข้องกับช้างและม้าในราชสำนักไทย มีศาสตร์เฉพาะในการดูแลช้างและม้า และปัดเป่าเสนียดจัญไรออกไป มีบทบาทในราชสำนักไทยตั้งแต่อาณาจักรสุโขทัย เรื่อยมาจนถึงยุครัตนโกสินทร์ พวกเขาปฏิบัติบูชาเทพเจ้าเฉพาะกลุ่ม เรียกว่า พระเทวกรรม และพระโกญจนาเนศวร์ ซึ่งไม่ปรากฏอยู่ในสารบบของศาสนาฮินดู ทั้งยังนับถือพระพิฆเนศเป็น "ครูของหมอช้าง" การมีอยู่ของพราหมณ์พฤฒิบาศถือเป็นร่องรอยของการมีอยู่ของศาสนาพระเทพกรรม อันเป็นศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมในอุษาคเนย์
การแบ่งกลุ่ม

พราหมณ์พฤฒิบาศมีความเชี่ยวชาญในการดูแลและช่วยกันทำกิจการต่าง ๆ เกี่ยวกับช้างได้เป็นอย่างดี โดยแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม ได้แก่
พระหมอเฒ่า หรือ หมอเฒ่า เป็นคณาจารย์ของพวกพฤฒิบาศ
พ่อหมอเฒ่า หรือ หมอช้าง เป็นพฤฒิบาศรองลงมา
หัศดาจารย์ หรือ ครูช้าง เป็นครูในการหัดช้าง
พราหมณ์พฤฒิบาศที่ตำแหน่งเป็น พระสิทธิไชยบดี หรือ พระหมอเฒ่า เป็นเพียงผู้รอบรู้กระบวนพิธี รู้ตำราคชลักษณ์ รอบรู้อาถรรพเวท เข้าใจการคชกรรม แต่ไม่มีหน้าที่คชบาล บางคนไม่กล้าเข้าใกล้ช้าง หรือกระโดดหนีช้างด้วยก็มี ด้วยเหตุนี้หน้าที่ด้านการคชบาลจึงตกเป็นของ พ่อหมอเฒ่า หรือ ควาญ ที่เชี่ยวชาญด้านคชศาสตร์จะประกอบพิธีกรรมตามความเชื่อ เช่น บำบัดโรคช้าง กำราบนิสัยช้าง พิธีเบิกไพรแก่ช้างป่าคล้องใหม่ กับพิธีบังไพรเพื่อต้อนช้างให้ไปสู่จุดมุ่งหมาย ด้วยบทบาทที่โดดเด่นกว่าเช่นนี้ ทำให้พ่อหมอเฒ่าได้รับการยกย่องนับถือเสียยิ่งกว่าพราหมณ์พฤฒิบาศที่ดำรงตำแหน่งเป็นพระสิทธิไชยบดีหรือพระหมอเฒ่าเสียอีก
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าให้พระเจ้าลูกยาเธอทุกพระองค์ศึกษาวิชาคชศาสตร์ เจ้านายที่มีชื่อเสียงด้านนี้มากที่สุด คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงเทพพลภักดิ์ ทรงเป็นธุระบำรุงกิจการคชกรรมเป็นอย่างมาก พระองค์เป็นแม่กองปฏิสังขรณ์เพนียดจนสมบูรณ์ พระองค์โปรดการคชกรรมมากจนถึงกับสร้างพระตำหนักขึ้นที่เพนียดและประทับอยู่ที่นั่นบ่อย ๆ จนได้รับพระสมัญญานามว่า "กรมหลวงเฒ่า" และเมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ลง พวกกรมช้างจึงได้มีการสร้างเทวาลัยเฉลิมพระเกียรติด้านเหนือของเพนียด เรียกว่า ศาลกรมหลวงเฒ่า
หลังการสิ้นพระชนม์ของกรมหลสงเทพพลภักดิ์ ก็ยังมีเจ้านายที่เชี่ยวชาญด้านคชศาสตร์อีก ได้แก่ หม่อมไกรสร สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอาภรณ์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามหามาลา กรมพระยาบำราบปรปักษ์ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ซึ่งทั้งหมดดำรงตำแหน่งเป็นอธิบดีกรมช้าง นอกจากนี้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถือเป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงเชี่ยวชาญด้านคชศาสตร์เป็นอย่างยิ่ง เพราะทรงมีพระปรีชาสามารถในการรำพัดชาได้อย่างถูกต้อง และโปรดให้มีการคล้องช้างเป็นประจำทุกปี
พิธีกรรม

พราหมณ์พฤฒิบาศมีหน้าที่ในการฝึกดูแลช้างหลวง เช่น การคล้องช้างป่ามาใช้ในราชการ มีหน้าที่ไปรับและกล่อมช้างสำคัญก่อนนำมาเข้าสู่ราชธานี และทำหน้าที่ปัดเป่าเสนียดจัญไรหากมีการเสียชีวิตภายในพระบรมมหาราชวังหรือที่ประทับของเจ้านาย พราหมณ์พฤฒิบาศจะเข้าไปประกอบ พิธีกลบบัตรสุมเพลิง เป็นพิธีที่ทำให้พื้นดินบริสุทธิ์ หากมีใครเลือดตกยางออกหรือตายในพระราชฐานชั้นใน ต้องแก้ไขด้วยการให้พราหมณ์พฤฒิบาศปลูกศาลเพียงตา ขุดดินบริเวณที่มีเลือดหรือคนตายกว้างสองศอก ยาวสองศอก และลึกศอกเศษ จากนั้นนำแกลบกลบลงในหลุมสูงหนึ่งศอกแล้วก่อไฟ หยิบเครื่องสังเวยใส่ในกองเพลิงแล้วอ่านโองการ เสร็จแล้วเกลี่ยดินกลบหลุม แล้วนำวิญญาณของผู้ตายออกจากที่เกิดเหตุไปลอยแม่น้ำ ในสมัยอยุธยา มีการแต่ง ตำราคชลักษณ์ ว่าด้วยลักษณะของช้าง ตำราคชกรรม ว่าด้วยการหัดช้างเถื่อน ขี่ช้างเถื่อน มนต์บังคับช้าง และระเบียบพิธีต่าง ๆ นอกจากนี้ยังมี คำฉันท์ดุษฎีสังเวยกล่อมช้าง มาใช้ในพระราชพิธีที่เกี่ยวกับการคชกรรม สุจิตต์สันนิษฐานว่า คงเป็นวรรณกรรมที่ดัดแปลงมาจากพิธีกรรมเข้าทรงผีช้าง
พราหมณ์พฤฒิบาศบูชาพระคเณศ ด้วยนับถือว่าเป็นครูของหมอช้าง จึงมีการสร้างโบสถ์สำหรับปฏิบัติบูชาพระคเณศ เรียกว่า สถานพิฆเนศวร ภายในเทวสถานโบสถ์พราหมณ์ แยกจากโบสถ์ของพวกพราหมณ์พิธีไปต่างหาก
นอกจากนี้ในพระราชพิธีทอดเชือกดามเชือก จะมีพ่อหมอเฒ่าออกมารำพัดชา และในพิธีธนญชัยบาศรับช้างเผือก พราหมณ์พฤฒิบาศจะประกอบอาหาร เรียกว่า ข้าวเภา หรือ ข้าวกระยาสังแวง คลุกด้วยสีเหลือง และสีแดง มาปั้นเป็นก้อน โดยกระทำอยู่ภายใน สถลทิน สร้างเป็นเนินดิน ตั้งเสาโครงเพดานผ้าขาว เพื่อหุงข้าวเภาและปักต้นอ้อย รอรับช้างเผือก
นอกจากด้านคชกรรมแล้ว สตรีที่มีเชื้อสายพราหมณ์พฤฒิบาศที่เข้ารับราชการฝ่ายในบางท่าน เช่น ท้าวสมศักดิ์ (โหมด บุณยรัตพันธุ์) และเจ้าจอมอิ่ม ในรัชกาลที่ 5 (สกุลเดิม คุรุกุล) ยังมีบทบาทเกี่ยวกับสิ่งศิริมงคลตามคติพราหมณ์โดยไม่จำกัดจำเพาะว่ามีเชื้อพราหมณ์จากสายไหน โดยสตรีฝ่ายในที่สืบเชื้อพราหมณ์นี้จะได้รับหน้าที่อ่านฉันท์โองการแช่งน้ำในพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา จะต้องนุ่งขาว และสะพายแพรปักสีขาว แม้แต่เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าจะใช้ผ้าต่วนขาวปักดิ้นเงินแทนสีชมพูเป็นกรณีพิเศษ
ดูเพิ่ม

ผีปะกำ
ศาสนาฮินดูในประเทศไทย
จิตรกรรมฝาผนังรูปพราหมณ์พฤฒิบาศกับช้างเผือกปัจจัยนาเคนทร์จากเรื่อง มหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์หิมพานต์
หอปะกำและเสาตะลุง ภายในเพนียดคล้องช้าง
วอลลิส ซิมป์สัน

| วอลลิส |
| --- | --- |
ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์
วอลลิสใน ค.ศ. 1934
เกิด: เบสซี วอลลิส วอร์ฟิลด์ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1896(1896-06-19) บลูริดจ์ซัมมิต รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ
ถึงแก่กรรม: 24 เมษายน ค.ศ. 1986(1986-04-24) (89 ปี) บัวเดอบูโลญ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
คู่สมรส: เอิร์ล วินฟิลด์ สเปนเซอร์ จูเนียร์ (1916–1927) เออร์เนสต์ แอลดริช ซิมป์สัน (1928–1937) เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งวินด์เซอร์ (1937–1972)
บิดา: ทิกเคิล วอลลิส วอร์ฟิลด์
มารดา: อลิซ มอนเทกู
วอลลิส ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ (อังกฤษ: Wallis, Duchess of Windsor) มีชื่อแต่แรกเกิดว่า เบสซี วอลลิส วอร์ฟิลด์ (Bessie Wallis Warfield; 19 มิถุนายน ค.ศ. 1896 – 24 เมษายน ค.ศ. 1986) แต่เป็นที่รู้จักในชื่อ วอลลิส ซิมป์สัน (Wallis Simpson) เป็นสตรีที่มีชื่อเสียงในสังคมชาวอเมริกัน และมีชื่อเสียงที่สุดจากการสมรสกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 อันก่อให้เกิดวิกฤตการณ์สละราชสมบัติในเวลาต่อมา
ประวัติ

เธอเติบโตในบอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์ หลังลืมตาดูโลกได้ไม่นานบิดาก็ถึงแก่กรรม มารดาและเธอจึงได้รับการอุปถัมภ์จากญาติที่ร่ำรวย วอลลิสสมรสครั้งแรกกับเอิร์ล วินฟิลด์ สเปนเซอร์ จูเนียร์ ทหารเรือสหรัฐ แต่ทั้งสองแยกกันอยู่และหย่าร้างในที่สุด กระทั่ง ค.ศ. 1931 หลังเธอสมรสหนที่สองกับเออร์เนสต์ แอลดริช ซิมป์สัน ในระหว่างนั้นเธอได้พบปะด้วยต้องอัธยาศัยกับเจ้าชายเอดเวิร์ด ซึ่งขณะนั้นยังดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์และกลายเป็นหนึ่งในบาทบริจาริกา ห้าปีต่อมาเจ้าชายเอดเวิร์ดได้ขึ้นเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นกษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร วอลลิสจึงหย่าขาดกับสามีคนที่สองเพื่อที่จะอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8
พระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 มีพระราชประสงค์ที่จะอภิเษกสมรสกับหญิงม่ายผู้ผ่านการหย่าร้างมาสองครั้ง ซึ่งการเช่นนี้ก่อให้เกิดวิกฤตทางการเมือง ทั้งในสหราชอาณาจักรและประเทศราชต่างไม่ให้การสนับสนุนพระราชประสงค์ แต่อย่างไรก็ตามพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 ได้ตัดสินพระราชหฤทัยสละราชสมบัติในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1936 เพื่อเสกสมรสกับ "หญิงที่ฉันรัก" หลังการสละราชสมบัติ อดีตพระเจ้าเอดเวิร์ดมีพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งวินด์เซอร์ และเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชอนุชา ขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจอร์จที่ 6 หกเดือนต่อมาเจ้าชายเอดเวิร์ดและวอลลิสเสกสมรสกัน วอลลิสมีบรรดาศักดิ์เป็น ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ ตามพระสวามี แต่ไม่ใช้ฐานันดรศักดิ์รอยัลไฮนิสตามพระสวามี
ช่วงก่อนจนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลหลายรัฐสงสัยว่าดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ทรงเข้าฝ่ายนาซี เพราะใน ค.ศ. 1937 ทั้งสองได้เสด็จเยือนประเทศเยอรมนีและเข้าพบอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ กระทั่งในปี ค.ศ. 1940 เจ้าชายเอดเวิร์ดได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการอาณานิคมบาฮามาสจนกระทั่งลงจากตำแหน่งในห้าปีถัดมา ช่วงปี 1950–1960 ดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ได้เดินทางไปมาระหว่างยุโรปและอเมริกา และใช้ชีวิตเยี่ยงคนดังในสังคม มีชีวิตสมรสราบรื่นมาตลอด 35 ปี หลังเจ้าชายเอดเวิร์ดสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1972 ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์จึงใช้ชีวิตอย่างสันโดษและไม่ปรากฏตัวต่อสาธารณชนบ่อยครั้งนัก จนกระทั่งเธอถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1986 ณ บัวเดอบูโลญ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในวัย 89 ปี กระนั้นเรื่องส่วนตัวของเธอเป็นที่จับตามอง และเธอก็เป็นบุคคลที่สร้างข้อถกเถียงกันอยู่ในประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักร
ฐานันดรศักดิ์

19 มิถุนายน 1896 – 8 พฤศจิกายน 1916 : นางสาวเบสซี วอลลิส วอร์ฟิลด์
8 พฤศจิกายน 1916 – 21 กรกฎาคม 1928  : นางเอิร์ล วินฟิลด์ สเปนเซอร์ จูเนียร์
21 กรกฎาคม 1928 – 7 พฤษภาคม 1937 : นางเออร์เนสต์ แอลดริช ซิมป์สัน
7 พฤษภาคม 1937 – 3 มิถุนายน 1937 : นางวอลลิส วอร์ฟิลด์
3 มิถุนายน 1937 – 24 เมษายน 1986 : เฮอร์เกรซ วอลลิส ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วอลลิส ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์
The Duke & Duchess of Windsor Society
Short film about the King and Wallis Simpson เก็บถาวร 2011-09-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อักษรพระนามวอลลิส–เอดเวิร์ด
อักษรสินธุ

| อักษรสินธุ  |
| --- | --- |
ตราที่มีอักษรสินธุ 5 ตัวอักษร
ชนิด:      ถอดความไม่ได้; น่าจะเป็นตัวหนังสือยุคสัมฤทธิ์หรือตัวหนังสือดั้งเดิม 
ช่วงยุค: ป. 3500–1900 ปีก่อน ค.ศ.
ทิศทาง: ขวาไปซ้าย, boustrophedon 
ภาษาพูด: ไม่ทราบ (ดูภาษาฮารัปปา)
ISO 15924
ISO 15924: Inds (610), ​Indus (Harappan)
อักษรสินธุ หรือ อักษรฮารัปปา เป็นคลังของสัญลักษณ์ที่ผลิตโดยอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ จารึกส่วนใหญ่มีสัญลักษณ์ที่มีความยาวไม่มาก ทำให้ตัดสินได้ยากว่าอารยธรรมนี้มีระบบการเขียนในการบันทึกภาษาในอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุที่ยังไม่ได้รับการยืนยันหรือไม่ แม้ว่าจะมีความพยายามมากเพียงใด 'อักษร' นี้ยังไม่สามารถถอดความได้ แต่ก็ยังมีความพยายามต่อไป โดยไม่มีจารึกสองภาษาที่จะช่วยถอดอักษรนี้ และอักษรนี้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ อย่างไรก็ตาม วากยสัมพันธ์บางส่วนมีความหลากหลายไปตามพื้นที่
มีการเผยแพร่ตราสัญลักษณ์ฮารัปปาครั้งแรกใน ค.ศ. 1875 บนภาพวาดของอเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม ใน ค.ศ. 1992 พบวัตถุที่มีการจารึกประมาณ 4,000 ชิ้น ซึ่งบางส่วนพบได้ไหลถึงเมโสโปเตเมียเนื่องจากความสัมพันธ์สินธุ–เมโสโปเตเมียโบราณ และมีสัญลักษณ์เฉพาะมากกว่า 400 รูปบนจารึกที่เป็นที่รู้จัก
นักวิชาการบางคน อย่าง จี. อาร์. ฮันเตอร์, เอส. อาร์. ราว, จอห์น นิวเบอร์รี, และ กฤษณะ ราว โต้แย้งว่า อักษรพราหมีบางส่วนมีความเชื่อมโยงกับระบบอักษรสินธุ เรย์มอน ออลชิน ได้สนับสนุนอย่างระมัดระวังว่า มีความเป็นไปได้ที่อักษรพราหมีจะได้รับอิทธิพลจากอักษรสินธุ ความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งสำหรับความต่อเนื่องของธรรมเนียมสินธุอยู่ในสัญลักษณ์กราฟฟิตีวัฒนธรรมหินตั้งในอินเดียตอนใต้และตอนกลาง (และศรีลังกา) ซึ่งอาจไม่ถือเป็นอักษรทางภาษาศาสตร์ แต่อาจมีบางส่วนที่ทับซ้อนกับคลังสัญลักษณ์สินธุ นักภาษาศาสตร์อย่าง Iravatham Mahadevan, Kamil Zvelebil และ Asko Parpola ได้โต้แย้งว่า อักษรนี้มีความเกี่ยวข้องกับภาษาดราวิเดียน
จารึกและการถอดความ

หลักฐานสำคัญเกี่ยวกับการเขียนในบริเวณนี้คือจารึกพบราว 2,000 ชิ้น แต่การถอดความทำได้ช้า เพราะ
เป็นจารึกขนาดสั้นและเป็นข้อความแบบย่อ สั้นสุดมีเครื่องหมาย 5 ตัว ยาวสุด 26 ตัว
ไม่รู้ว่าจารึกด้วยภาษาใด
ไม่มีจารึก 2 ภาษา
ภาษาที่เขียนด้วยอักษรสินธุ

แนวคิดเกี่ยวกับภาษาที่เขียนด้วยอักษรสินธุมีหลายทฤษฎี
ภาษานี้ไม่เกี่ยวข้องกับภาษาใดในปัจจุบัน
ภาษานี้เป็นภาษาของเผ่าอารยัน ซึ่งใช้พูดในอินเดียเหนือและปากีสถาน เช่นเดียวกับ ภาษาฮินดี ภาษาสันสกฤต โดยภาษาของชาวสินธุอาจเป็นภาษาโบราณของภาษากลุ่มนี้ ข้อด้อยของทฤษฎีนี้คือ คำว่า ม้า ซึ่งมีความสำคัญในวัฒนธรรมของเผ่าอารยัน กลับปรากฏในอักษรนี้เก่าสุดเพียง 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าไม่มีชาวอารยันก่อนช่วงเวลาดังกล่าว
ภาษานี้เป็นภาษาตระกูลมุนดา ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้พูดในอินเดียตะวันออกและใกล้เคียงกับภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่คำศัพท์ของภาษาตระกูลมุนดาพบน้อยในวัฒนธรรมฮารัปปัน ทำให้ความเป็นไปได้ค่อนข้างคลุมเครือ
ภาษานี้เป็นภาษาดราวิเดียนซึ่งใช้พูดในอินเดียใต้ ยกเว้นภาษาบราฮุอีในปากีสถาน นอกจากนั้นยังพบอิทธิพลของภาษาดราวิเดียนมากมายในยุคพระเวท โดยคำจากภาษากลุ่มอารยันเข้ามาแทนที่คำจากภาษาดราวิเดียน พยัญชนะบางตัวพบในภาษาอารยันและดราวิเดียนแต่ไม่พบในภาษากลุ่มอิหร่าน แสดงว่าภาษาดราวิเดียนอาจเป็นภาษาเริ่มต้นของภาษาอารยัน อักษรที่พบยังมีลักษณะของการเขียนภาษารูปคำติดต่อโดยบางเครื่องหมายเป็นปัจจัยต่อท้ายคำซึ่งเป็นลักษณะของภาษาดราวิเดียน
อักษรสินธุเป็นอักษรชนิดใด

โดยทั่วไปถ้าเป็นอักษรแทนหน่วยเสียงจะมีสัญลักษณ์ไม่เกิน 40 ตัว ระบบพยางค์เช่นอักษรไลเนียร์เอหรืออักษรเชอโรกี มีราว 40 -100 ตัว ถ้าเป็นระบบแทนคำมีมากกว่า 100 ตัว อักษรสินธุมีสัญลักษณ์ 400 ตัว โดยทั่วไปใช้ 200 ตัว จึงน่าเป็นอักษรคำ
ระบบตัวเลข

ระบบตัวเลขของอักษรสินธุเป็นเลขฐาน 8 ซึ่งพบในภาษาดราวิเดียนโบราณก่อนเปลี่ยนเป็นเลขฐาน 10 เมื่อได้รับอิทธิพลจากอารยัน ระบบนี้จะนับตั้งแต่ 1 – 7  เลข 8 ใช้คำว่า  จำนวน เลข 9 คือ มาก-1 และ 10 คือ มาก