stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร

| วัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร |
| --- | --- |
พระอุโบสถวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร

ที่ตั้ง: เลขที่ 86 หมู่ที่ 3 ซอยบางศรีเมือง-วัดโบสถ์ฯ 4 ถนนบางศรีเมือง-วัดโบสถ์ฯ ตำบลบางศรีเมือง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี 11100
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร
นิกาย: เถรวาทฝ่ายมหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระธรรมวชิรปัญญาภรณ์ (ละเอียด กิตฺติสุขุโม)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 3 บ้านท่าน้ำนนท์ ตำบลบางศรีเมือง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ถือเป็นวัดเก่าแก่ที่มีอายุมากกว่า 160 ปี ปัจจุบันมี พระธรรมวชิรปัญญาภรณ์ (ละเอียด กิตฺติสุขุโม) เป็นเจ้าอาวาส
วัดนี้จัดเป็นพระอารามหลวงชั้นโทของจังหวัด เช่นเดียวกับวัดปรมัยยิกาวาสวรวิหารบนเกาะเกร็ด สร้างขึ้นเมื่อปี 2392 ตามพระบรมราชโองการของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวที่โปรดเกล้าฯ ให้สร้างวัดแห่งนี้ขึ้นตรงที่เป็นนิวาสสถานเดิมของพระยานนทบุรีศรีมหาอุทยาน (บุญจัน) อดีตเจ้าเมืองนนทบุรี กับคุณหญิงเพ็ง ผู้เป็นพระอัยกา (ตา) และพระอัยยิกา (ยาย) ของพระองค์เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีสุลาลัย (เจ้าจอมมารดาเรียมในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) ผู้เป็นพระราชมารดา โดยพระราชทานนามว่า "วัดเฉลิมพระเกียรติ" ตั้งแต่ยังสร้างไม่เสร็จ การก่อสร้างไม่แล้วเสร็จในรัชสมัยนี้เนื่องจากพระองค์เสด็จสวรรคตเสียก่อนเมื่อวันที่ 2 เมษายน 2394
สิ่งสำคัญภายในวัดคือพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งประดิษฐานอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณใกล้กับท่าน้ำของวัดนอกจากนี้ยังมีกำแพงแก้วล้อมรอบพระอุโบสถที่ทำเป็นกำแพงป้อมค่ายแห่งเดียวในประเทศไทย จึงทำให้วัดแห่งนี้ถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำละครแนวย้อนยุคหลายเรื่อง
เมื่อวันเสาร์ที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2562 ทางจังหวัดนนทบุรีได้กระทำพิธีพลีกรรมตักน้ำบริเวณกลางแม่น้ำเจ้าพระยาหน้าวัดเฉลิมพระเกียรติเพื่อนำไปใช้เป็นน้ำอภิเษกเนื่องในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เพราะถือว่าแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณหน้าวัดเฉลิมพระเกียรติเป็นแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์เพียงแห่งเดียวของจังหวัด
รูปภาพ

พระวิหาร
ศาลาการเปรียญ
เจดีย์ประธาน
ลวดลายหน้าบันพระอุโบสถ
ลวดลายหน้าบันพระวิหาร
ลวดลายหน้าบันศาลาการเปรียญ
รัตนโกสินทร์ (ละครโทรทัศน์)

| รัตนโกสินทร์ |
| --- | --- |
บทประพันธ์: ว.วินิจฉัยกุล
บทละครโทรทัศน์: ศัลยา สุขะนิวัตติ์
กำกับโดย: จรูญ ธรรมศิลป์
แสดงนำ: เอกรัตน์ สารสุข กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา อัษฎาวุธ เหลืองสุนทร รัชนีกร พันธุ์มณี
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: รัตนโกสินทร์ – สุทธิพงษ์ วัฒนจัง
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: เพื่อรักเธอ – กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย/จีน
การผลิต
บริษัทผู้ผลิต: ดาราวิดีโอ
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: ช่อง 7
ออกอากาศ: 22 พฤศจิกายน 2539 (2539-11-22) – 5 มกราคม 2540 (2540-01-05)
รัตนโกสินทร์ เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวพีเรียดอิงประวัติศาสตร์ปี 2539 สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันของว.วินิจฉัยกุล ศิลปินแห่งชาติ บทละครโทรทัศน์โดยอาจารย์แดง–ศัลยา สุขะนิวัตติ์ จากการกำกับของจรูญ ธรรมศิลป์ นำแสดงโดย เอก–เอกรัตน์ สารสุข แสดงเป็น ฮก/พ่อฟัก, นิ้ง–กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา แสดงเป็น แม่เพ็ง, วุธ–อัษฎาวุธ เหลืองสุนทร แสดงเป็น พ่อสน และต้อม–รัชนีกร พันธุ์มณี แสดงเป็น แม่ช้อง ออกอากาศทางช่อง 7
นักแสดง

| นักแสดง | แสดงเป็น | ประวัติตัวละคร |
| --- | --- | --- |
| เอกรัตน์ สารสุข | ฮก/พ่อฟัก/หลวงแพ่ง/พระงำเมือง/พระมหาวินิจฉัย | บุตรคนกลางในบรรดาพี่น้อง 3 คนและเป็นบุตรชายคนโตของเจ้าสัวนายเตาและแม่นายพลับ เป็นสามีของแม่เพ็ง |
| กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา | แม่เพ็ง | บุตรสาวของพระยาสุเรนทรราชเสนากับท่านผู้หญิงเรียม เป็นภรรยาของพ่อฟัก |
| อัษฎาวุธ เหลืองสุนทร | พ่อสน | หลานตาของเจ้าพระยาอรรคมหาเสนา ที่สมุหพระกลาโหม เป็นสามีของแม่ช้อง |
| รัชนีกร พันธุ์มณี | แม่ช้อง | หลานตาของพระราชพินิจจัย หลานน้าของหลวงเทพอาญา และเป็นภรรยาของพ่อสน |
| สิรคุปต์ เมทะนี | หลวงเทพอาญา (แสง) | บุตรชายของพระราชพินิจจัย น้าชายของแม่ช้อง สามีของแม่ส้มจีน และเป็นพี่เขยของพ่อฟัก |
| สมฤทัย กล่อมน้อย | แม่ส้มจีน | บุตรคนโตในบรรดาพี่น้อง 3 คนและเป็นบุตรสาวคนเดียวของเจ้าสัวนายเตาและแม่นายพลับ และเป็นภรรยาของหลวงเทพอาญา |
| คณิต เขียวเซ็น | พ่อทั่ง | บุตรชายคนเล็กของเจ้าสัวนายเตาและแม่นายพลับ และเป็นน้องชายของพ่อฟัก |
เอ็มจี 34

|  Maschinengewehr 34  |
| --- | --- |
เอ็มจี 34 ในพิพิธภัณฑ์กองทัพสวีเดน.
ชนิด: ปืนกลอเนกประสงค์
แหล่งกำเนิด: นาซีเยอรมนี
บทบาท
ประจำการ: 1936–1945 (officially, German military) 1936–present (other armies)
ผู้ใช้งาน: See Users
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามกลางเมืองจีน สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง สงครามอาหรับ–อิสราเอล ค.ศ. 1948 สงครามเกาหลี สงครามอาณานิคมโปรตุเกสs[ต้องการอ้างอิง] สงครามแอลจีเรีย การปฏิวัติคิวบา วิกฤตการณ์คลองสุเอซ Biafran War สงครามเวียดนาม Angolan Civil War สงครามหกวัน The Troubles สงครามกลางเมืองซีเรีย
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Heinrich Vollmer
ช่วงการออกแบบ: 1934
บริษัทผู้ผลิต: Rheinmetall-Borsig AG Soemmerda, Mauserwerke AG, Steyr-Daimler-Puch AG, Waffenwerke Brünn
มูลค่า: 312 RM (1944) 1260 EUR current equivalent
ช่วงการผลิต: 1935–1945
จำนวนที่ผลิต: 577,120
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 12.1 kg (26.7 lb) 32 kg (70.5 lb) (with tripod)
ความยาว: 1,219 mm (48.0 in)
ความยาวลำกล้อง: 627 mm (24.7 in)

กระสุน: 7.92×57mm Mauser
การทำงาน: Open bolt, Recoil-operated, Rotating bolt
อัตราการยิง: 800–900 rounds/min Early versions: 600–1000 rounds/min selectable on pistol grip MG 34"S": 1,700 rounds/min. MG 34/41: 1,200 rounds/min.
ความเร็วปากกระบอก: 765 m/s (2,510 ft/s) (s.S. Patrone)
ระยะหวังผล: 200–2,000 m (219–2,187 yd) sight adjustments 3,500 m (3,828 yd) with tripod and telescopic sight
พิสัยไกลสุด: 4,700 m (5,140 yd)
ระบบป้อนกระสุน: 50/250-round belts, 50-round drum, or 75-round drum magazine with modification
ศูนย์เล็ง: Iron sights, antiaircraft sight or telescopic sights
เอ็มจี 34 หรือ Maschinengewehr 34 เป็นปืนกลแบบแรงสะท้อนถอยหลังและระบายความร้อนด้วยอากาศของเยอรมัน ได้ถูกทดสอบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1929 ถูกนำเสนอในปี ค.ศ. 1934 และถูกใช้อย่างแพร่หลายในหน่วยทหารในปี ค.ศ. 1936 มันได้ถูกนำเสนอเป็นแนวคิดใหม่ทั้งหมดในอำนาจการยิงแบบอัตโนมัติ– Einheitsmaschinengewehr (ปืนกลระดับสากล) -และได้มีการถือว่าเป็นปืนกลอเนกประสงค์แบบแรกของโลก(GPMG)
ด้วยความอเนกประสงค์ของเอ็มจี 34 ถูกบรรจุด้วยลูกกระสุนไรเฟิลเมาเซอร์ 7.92×57มม.ที่มีอานุภาพสูง และเป็นที่ถกเถียงกันว่าเป็นปืนกลที่ทันสมัยที่สุดในโลกในช่วงเวลาของการพัฒนามัน เอ็มจี 34 ได้รับการออกแบบและพัฒนาขึ้นมาเป็นอย่างดีเพื่อให้สามารถถือได้ด้วยน้ำหนักเบา และเป็นปืนกลขนาดกลางที่ครอบคลุมทหารราบ การคุ้มครองต่อต้านอากาศยาน และแม้แต่กระทั่งสามารถดัดแปลงมันได้ มันเป็นการผสมผสานกันของความคล่องตัวที่ยอดเยี่ยม – มีน้ำหนักที่เบาพอที่จะใช้งานได้โดยเพียงคนเดียว – และอัตราเร็วในการยิงที่สูง(มากถึง 800-900 นัดต่อนาที) ซึ่งไม่มีอะไรมาเทียบได้ มันได้เข้าประการในจำนวนมากมาย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1939 อย่างไรก็ตาม, การออกแบบมานั้นได้พบว่ามีความซับซ้อนมากเกินไปสำหรับการผลิตเป็นจำนวนมากและแต่งเสริมด้วยราคาถูก และเอ็มจี 42 ที่เรียบง่ายกว่า แม้ทั้งสองกระบอกจะยังอยู่ในประจำการและสายการผลิต จนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง
ไฮน์ริช แฮทซ์

| ไฮน์ริช แฮทซ์ |
| --- | --- |

เกิด: 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2400 ฮัมบวร์ค สมาพันธรัฐเยอรมัน
เสียชีวิต: 1 มกราคม พ.ศ. 2437 (36 ปี) บ็อน จักรวรรดิเยอรมัน
มีชื่อเสียงจาก: คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์   วิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์
 
ลายมือชื่อ

ไฮน์ริช รูด็อล์ฟ แฮทซ์ (เยอรมัน: Heinrich Rudolf Hertz; 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2400 – 1 มกราคม พ.ศ. 2437) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน และเป็นคนแรกที่พิสูจน์ถึงการมีอยู่ของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า จากทฤษฎีของแมกซ์เวลล์ ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าของแสง
แฮทซ์พิสูจน์ทฤษฎีโดยการพัฒนาเครื่องมือที่ใช้ส่งและรับคลื่นวิทยุโดยใช้การทดลอง นั่นให้เหตุผลถึงปรากฏการณ์แบบไร้สายอื่น ๆ ที่รู้จัก หน่วยวิทยาศาสตร์ของความถี่รอบต่อวินาทีได้รับการตั้งชื่อเป็น "เฮิรตซ์" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
ประวัติ

ไฮน์ริช รูด็อล์ฟ แฮทซ์ เกิดที่เมืองฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี บิดาชื่อ กุสทัฟ แฟร์ดีนันท์ แฮทซ์ (ชื่อเดิม ดาวิท กุสทัฟ แฮทซ์; พ.ศ. 2370–2457) เป็นนักเขียนและสมาชิกวุฒิสภา มารดาคือ อันนา เอลีซาเบ็ท เพ็ฟเฟอร์คอร์น
ระหว่างที่เรียนอยู่ที่โยฮันน็อยม์ในฮัมบวร์ค แฮทซ์ได้แสดงความสามารถด้านการเรียนวิทยาศาสตร์ได้ดีเทียบเท่ากับการเรียนภาษาอาหรับและภาษาสันสกฤต ได้เรียนวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมในเดรสเดิน มิวนิก และเบอร์ลิน ที่ที่ได้เรียนกับกุสทัฟ เคียร์ชฮ็อฟ และแฮร์มัน ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์
ในปี พ.ศ. 2423 แฮทซ์ได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน และยังคงศึกษาต่อหลังจากสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกกับเฮล์มโฮลทซ์อยู่อีก 3 ปี ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของเขา
ในปี พ.ศ. 2426 แฮทซ์ก็เข้ามาอยู่ในตำแหน่งวิทยากรวิชาฟิสิกส์ทฤษฎีที่มหาวิทยาลัยแห่งคีล
ในปี พ.ศ. 2428 แฮทซ์กลายเป็นอาจารย์เต็มตัวที่มหาวิทยาลัยแห่งคาลส์รูเออ
ดูเพิ่ม

เฮิรตซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Hertzian radiation - better known as radio waves: what it is and how it happens เก็บถาวร 2010-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Encyclopædia Britannica (1911): Hertz biography
ตำบลแจฆีเนโจนูบี

| ตำบลแจฆีเนโจนูบี دهستان جغين جنوبي |
| --- | --- |
ตำบล
ตำบลแจฆีเนโจนูบี
พิกัด:  27°09′19″N 57°18′17″E﻿ / ﻿27.15528°N 57.30472°E﻿ / 27.15528; 57.30472
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: โฮร์โมซกอน
เทศมณฑล: รูดอน
อำเภอ: แจฆีน
เมืองหลัก: พอลูร์
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 5,086 คน
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
แจฆีเนโจนูบี (เปอร์เซีย: جغين جنوبي) เป็นตำบลในอำเภอแจฆีน เทศมณฑลรูดอน จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน โดยมีหมู่บ้านพอลูร์เป็นเมืองหลัก
ประชากร

จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 ตำบลนี้มีประชากร 4,083 คนใน 847 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 มีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 5,249 คนใน 1,351 ครัวเรือน และสำมะโนล่าสุดใน ค.ศ. 2016 มีประชากร 5,086 คนใน 1,399 ครัวเรือน หมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดในบรรดา 11 หมู่บ้านคือพอลูร์ที่มีประชากร 1,370 คน
โทน (ละครโทรทัศน์)

| โทน |
| --- | --- |
แนว: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: นพพรโปรโมชั่น แอนด์ พิคเจอร์
แสดงนำ: ชนะพล สัตยา อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์ ธีรภัทร์  แย้มศรี ภาณุ  สุวรรณโณ อธิชนัน  ศรีเสวก บอล  เชิญยิ้ม วรภร  เลิศเกียรติไพบูลย์ ดนัย  ตันธนะศิริวงศ์ นันทิยา  ศรีอุบล ซีอาร์ม  บุญลอย
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
จำนวนตอน: 54 ตอน
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ออกอากาศ: 19 มิถุนายน พ.ศ. 2556 – 13 สิงหาคม พ.ศ. 2556
โทน เป็นละครโทรทัศน์ ที่ดัดแปลงจากภาพยนตร์เรื่อง "โทน" บทประพันธ์ของ เปี๊ยก โปสเตอร์ ที่ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2513 สร้างเป็นละครโทรทัศน์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2535 กำกับการแสดงโดย ชูศักดิ์ สุธีรธรรม นำแสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ, จันจิรา จูแจ้ง ออกาอากาศทาง ช่อง 3 ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2546 กำกับการแสดงโดย รุจน์ รณภพ นำแสดงโดย วินัย ไกรบุตร, เมทินี กิ่งโพยม ออกอากาศทาง ไอทีวี ออกาอากาศ ทุกวันศุกร์ - เสาร์ เวลา 18.00 น. - 19.00 และ ครั้งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2556 กำกับการแสดงโดย ชัยวุฒิ เทพวงษ์ นำแสดงโดย ชนะพล สัตยา, อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์ และมีนักแสดงมากมายเป็นต้น ออกาอากาศทาง ช่อง 7 ทุกวันเวลา 18.45 - 19.50 น. เริ่มออกอากาศ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2556 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2556
รายชื่อนักแสดง

นักแสดงนำในแต่ละปี
| ปี | พ> ศ 2513 | พ> ศ. 2535 | พ> ศ. 2546 | พ> ศ. 2556 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สถานีออกอากาศ | ภาพยนตร์ 35 มม | ช่อง 3 | ไอทีวี | ช่อง 7 |
| ผู้สร้าง |  |  |  | นพพร โปรโมชั่น แอนด์ พิคเจอร์ |
| ผู้กำกับ | เปี๊ยก โปสเตอร์ | ชูศักดิ์ สุธีรธรรม | รุจน์ รณภพ | ชัยวุฒิ เทพวงษ์ |
| บทการแสดง |  |  | พิมพ์เพชร | ปณธี |
| ผู้ขับร้องเพลงนำ |  | ชูศักดิ์ มีถาวร |  | ชนะพล สัตยา |
| โทน/เปิ่น | ไชยา สุริยัน | สันติสุข พรหมศิริ | วินัย ไกรบุตร | ชนะพล สัตยา |
| แดง/หนูแดง | อรัญญา นามวงศ์ | จันทร์จิรา จูแจ้ง | เมทินี กิ่งโพยม | อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์ |
| อ๊อด | สายัณห์ จันทรวิบูลย์ | ศานติ สันติเวชชกุล | ทัตพงษ์ พงษทัต | ภาณุ สุวรรณโณ |
| กุหลาบ/โรส | จารุวรรณปัญโญภาส | รัญญา ศิยานนท์ | ศิกานต์ เจริญพาณิชย์ | อธิชนัน ศรีเสวก |
| เก่ง |  | อรุณ ภาวิไล | เคิร์ก โรฮ์ลิ่ง | ธีรภัทร์ แย้มศรี |
| ต้อยติ่ง |  | ชนานา นุตาคม | ดุสิตา อนุชิตชาญชัย | วรภร เลิศเกียรติไพบูลย์ |
| ปูเป้ |  | อรพรรณ เกิดเพ็ชร |  | นันทิยา ศรีอุบล |
| ป้าสมใจ |  | จุรี โอศิริ |  | ศิรินุช เพ็ชรอุไร |
| ประจิน |  | จำนงค์ บำเพ็ญทรัพย์ |  | สุรชัย สมบัติเจริญ |
| คุณหญิงจินตนา |  | สุลาลีวัลย์ สุวรรณทัต |  | สุรางคณา สุนทรพนาเวช |
| สังข์ทอง/สังข์ | สังข์ทอง สีใส | เกียรติ กิจเจริญ | โหน่ง ชะชะช่า | บอล เชิญยิ้ม |
| อิทธิพล/บารมี |  | เวย์น ฟอลโคนเนอร์ |  | รินทร์ดนัย ไตรรัตน์ธนากุล |
| อำนาจ |  |  |  | โอลิเวอร์ บีเวอร์ |
| บัญชา |  | ดี๋ ดอกมะดัน |  | ทนงศักดิ์ ศุภการ |
| คีตะ |  | โน้ต เชิญยิ้ม |  | โอบะ เสียงเหน่อ |
| หลวงตาแคน |  | ล้อต๊อก | สีเทา | เทพ โพธิ์งาม |
| ผู้ใหญ่ณรงค์ |  | สมควร กระจ่างศาสตร์ | ทัตพงษ์ พงษทัต | ยิ่งยง ยอดบัวงาม |
| แมว |  | ยุวดี ไทยหิรัญ |  | รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา |
| หมู |  | มาเรีย เกตุเรขา |  | กรุณา มอริส |
ไฮเดิลแบร์ค

| ไฮเดิลแบร์ค   |
| --- | --- |
เมือง

   ตราอาร์ม
ที่ตั้งของไฮเดิลแบร์ค 
ไฮเดิลแบร์ค  แสดงแผนที่เยอรมนีไฮเดิลแบร์ค  แสดงแผนที่รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
พิกัด:  49°25′N 08°43′E﻿ / ﻿49.417°N 8.717°E﻿ / 49.417; 8.717
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: บาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
จังหวัด: คาร์ลสรูเออ  
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 108.83 ตร.กม. (42.02 ตร.ไมล์)
ความสูง: 114 เมตร (374 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 158,741 คน
 • ความหนาแน่น: 1,500 คน/ตร.กม. (3,800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 69115–69126
รหัสโทรศัพท์: 06221
ทะเบียนพาหนะ: HD
เว็บไซต์: heidelberg.de
ไฮเดิลแบร์ค (เยอรมัน: Heidelberg) เป็นเมืองในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บนแม่น้ำเน็คคาร์ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ เมืองไฮเดิลแบร์คตั้งอยู่ทางทิศใต้ของนครแฟรงก์เฟิร์ตไปราว 78 กิโลเมตร
ไฮเดิลแบร์คเป็นเมืองใหญ่อันดับห้าในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์คซึ่งสถาปนาขึ้นในปีค.ศ. 1386 เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่และได้รับการยอมรับที่สุดของยุโรป และยังมีสถาบันวิจัยที่มีชื่อเสียงในระดับนานาชาติมากมายตั้งอยู่ในเมืองแห่งนี้ อาทิ สมาคมมักซ์พลังค์ ทำให้เมืองแห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นเมืองมหาวิทยาลัย ประชากรกว่าหนึ่งในสี่เป็นนักศึกษา นอกจากนี้ อาคารสิ่งก่อสร้างในเมืองยังก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมศิลปะจินตนิยม (Romanticism) และบารอก (Baroque) ทำให้ไฮเดิลแบร์คถูกขนานนามว่าเป็น "เมืองโรแมนติก" ซึ่งดึงดูดผู้คนกว่า 3.5 ล้านคนมาเยือนในทุกปี ประชากรราว 80% ของเมืองนี้ทำงานในภาคบริการ มีเพียง 20% เท่านั้นที่ทำงานในภาคอุตสาหกรรม
ไฮเดิลแบร์คเคยเป็นฐานที่มั่นของพรรคนาซีในช่วงการเลือกตั้งก่อนปี 1933 ไม่ถึงหนึ่งเดือนหลังฮิตเลอร์ครองอำนาจ คณาจารย์ในมหาวิทยาลัยที่ไม่มีเชื้อสายอารยันทั้งหมดถูกไล่ออก และภายในปี 1939 บุคลากรกว่าหนึ่งในสามถูกกีดกันให้ออกจากงานด้วยเหตุผลด้านเชื้อชาติและทางการเมือง ไฮเดิลแบร์คเป็นไม่กี่เมืองใหญ่ที่รอดพ้นการโจมตีทางอากาศของสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เนื่องจากไฮเดิลแบร์คไม่ใช่เมืองอุตสาหกรรม อีกทั้งกองกำลังสหรัฐมีแผนจะใช้เมืองนี้เป็นที่ตั้งของกองทหารรักษาการณ์ของตนเองภายหลังสงคราม
หลังสงครามสิ้นสุดลงในปี 1945 มหาวิทยาลัยกลับมาเปิดทำการได้อย่างรวดเร็วจากการรวมพลังกันคณาจารย์กลุ่มเล็กๆ กองกำลังสหรัฐมีการจัดตั้งกองทหารรักษาการณ์ขึ้นในเมืองแห่งนี้ ไฮเดิลแบร์คกลายเป็นศูนย์ใหญ่ของกองกำลังสหรัฐในทวีปยุโรป ซึ่งเป็นที่ตั้งของหลายหน่วยงานทางทหารของสหรัฐ กองกำลังสหรัฐได้ย้ายออกจากไฮเดิลแบร์คทั้งหมดภายในปี 2016 โดยมอบอาคารและสิ่งก่อสร้างต่างๆให้รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของไฮเดิลแบร์ค> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 3.78 (38.8) | 6.11 (43.0) | 10.89 (51.6) | 15.39 (59.7) | 19.89 (67.8) | 23 (73.4) | 25.5 (77.9) | 25.11 (77.2) | 21.5 (70.7) | 15.28 (59.5) | 8.5 (47.3) | 4.78 (40.6) | 15 (59.0) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 2.4 (36.3) | 3.7 (38.7) | 7.4 (45.3) | 11.2 (52.2) | 15.5 (59.9) | 18.1 (64.6) | 20.6 (69.1) | 20.1 (68.2) | 16.1 (61) | 11.5 (52.7) | 6.3 (43.3) | 3.3 (37.9) | 11.4 (52.5) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -1.39 (29.5) | -0.72 (30.7) | 1.89 (35.4) | 4.89 (40.8) | 8.89 (48.0) | 12.22 (54.0) | 14 (57.2) | 13.78 (56.8) | 10.61 (51.1) | 6.72 (44.1) | 2.39 (36.3) | -0.39 (31.3) | 6.06 (42.9) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 56 (2.2) | 53 (2.1) | 53 (2.1) | 61 (2.4) | 79 (3.1) | 86 (3.4) | 71 (2.8) | 66 (2.6) | 53 (2.1) | 58 (2.3) | 66 (2.6) | 66 (2.6) | 770 (30.3) |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 46 | 78 | 118 | 173 | 206 | 215 | 233 | 219 | 157 | 101 | 50 | 35 | 1,631 |
แหล่งที่มา 1: Intellicast
แหล่งที่มา 2: Deutscher Wetterdienst
ความสัมพันธ์กับประเทศไทย

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ส่งพระราชโอรสคือพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้ารังสิตประยูรศักดิ์ มาทรงศึกษาต่อที่เมืองนี้ และในการเสด็จประพาสยุโรปครั้งที่ 2 เมื่อปี 2450 เมื่อพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้ารังสิตประยูรศักดิ์ ทราบว่าสมเด็จพระบรมชนกนาถเสด็จประพาสถึงเยอรมนีแล้ว จึงได้กราบบังคมทูลเชิญให้เสด็จประพาสเมืองไฮเดิลแบร์คระหว่างวันที่ 4–6 มิถุนายน 2450
นอกจากนี้เมืองไฮเดิลแบร์คยังเป็นที่เสด็จพระบรมราชสมภพของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร เมื่อวันที่ 20 กันยายน 2468
ตำบลแจฆีเนโชมอลี

| ตำบลแจฆีเนโชมอลี دهستان جغين شمالي |
| --- | --- |
ตำบล
ตำบลแจฆีเนโชมอลี
พิกัด:  27°16′23″N 57°21′39″E﻿ / ﻿27.27306°N 57.36083°E﻿ / 27.27306; 57.36083
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: โฮร์โมซกอน
เทศมณฑล: รูดอน
อำเภอ: แจฆีน
เมืองหลัก: บอลอแชฮร์
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 9,382 คน
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
แจฆีเนโชมาอลี (เปอร์เซีย: جغين شمالي) เป็นตำบลในอำเภอแจฆีน เทศมณฑลรูดอน จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน โดยมีนครบอลอแชฮร์เป็นเมืองหลัก
ประชากร

จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 ตำบลนี้มีประชากร 7,171 คนใน 1,482 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 มีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 10,069 คนใน 2,443 ครัวเรือน และสำมะโนล่าสุดใน ค.ศ. 2016 มีประชากร 9,382 คนใน 2,611 ครัวเรือน หมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดในบรรดา 11 หมู่บ้านคือแกลเอที่มีประชากร 1,373 คน
ยูเครนอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลนส์ เที่ยวบินที่ 752

| --- | --- |
อากาศยานที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ (UR-PSR) ภาพถ่ายในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2562
สรุปอุบัติการณ์
วันที่: 8 มกราคม 2563 (2563-01-08)
สรุป: ทหารอิหร่านยิงเครื่องบินโดยใช้ขีปนาวุธต่อต้านอากาศยาน และอ้างว่าเป็นอุบัติเหตุเนื่องจากความผิดพลาดที่เกิดจากมนุษย์
จุดเกิดเหตุ: ใกล้เมืองแชฮ์รียอร์ อิหร่าน  35°33′40″N 51°06′14″E﻿ / ﻿35.56111°N 51.10389°E﻿ / 35.56111; 51.10389
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 737-8KV
ดําเนินการโดย: ยูเครนอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลนส์
หมายเลขเที่ยวบิน IATA: PS752
หมายเลขเที่ยวบิน ICAO: AUI752
รหัสเรียก: UKRAINE INTERNATIONAL 752
ทะเบียน: UR-PSR
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติเตหะรานอิหม่ามโฆเมย์นี เตหะราน
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติบอรึสปิล เคียฟ
ผู้โดยสาร: 167 คน
ลูกเรือ: 9 คน
เสียชีวิต: 176 คน (ทั้งหมด)
รอดชีวิต: 0
ยูเครนอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลนส์ เที่ยวบินที่ 752 เป็นเที่ยวบินผู้โดยสารระหว่างประเทศซึ่งมีกำหนดบินจากกรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน ไปยังกรุงเคียฟ ประเทศยูเครน ดำเนินการโดยสายการบินยูเครนอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลนส์ เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2563 เครื่องบินลำที่กำลังให้บริการในเส้นทางดังกล่าว (โบอิง 737-800) ประสบเหตุตกหลังทะยานขึ้นจากท่าอากาศยานนานาชาติเตหะรานอิหม่ามโฆเมย์นีเป็นเวลาไม่นาน ส่งผลให้ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 176 คนเสียชีวิต นับเป็นภัยพิบัติทางอากาศที่ร้ายแรงที่สุดในอิหร่านในรอบกว่าทศวรรษ
เหตุเครื่องบินตกครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ร้ายแรงที่สุดที่เกี่ยวข้องกับโบอิง 737 เน็กซต์เจ็นเนอเรชัน และเป็นเหตุการณ์ร้ายแรงเป็นอันดับที่ 2 ที่เกี่ยวข้องกับโบอิง 737 (รองจากไลอ้อนแอร์ เที่ยวบินที่ 610) นอกจากนี้ยังเป็นเหตุการณ์ร้ายแรงทางการบินครั้งแรกของยูเครนอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลนส์ นับตั้งแต่สายการบินเปิดทำการใน พ.ศ. 2535
เจ้าหน้าที่สหรัฐระบุว่า ภาพบันทึกจากดาวเทียมลาดตระเวนแสดงให้เห็นว่าเครื่องบินลำดังกล่าวถูกยิงด้วยระบบขีปนาวุธจากพื้นสู่อากาศของอิหร่าน ทางการยูเครนกล่าวว่า การถูกยิงเป็นหนึ่งใน "ทฤษฎีหลักในเบื้องต้น" ในขณะที่เจ้าหน้าที่อิหร่านปฏิเสธความเป็นไปได้ เจ้าหน้าที่กลาโหมสหราชอาณาจักรเห็นด้วยกับการประเมินของเจ้าหน้าที่สหรัฐ ในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2563 จัสติน ทรูโด นายกรัฐมนตรีแคนาดา กล่าวว่า มีหลักฐานที่ชี้ให้เห็นว่าเครื่องบินถูกยิงด้วยขีปนาวุธของอิหร่าน ต่อมาในวันเดียวกัน มีการอ้างว่าวิดีโอจากโทรศัพท์เคลื่อนที่แสดงให้เห็นขีปนาวุธลูกหนึ่งกำลังพุ่งเข้าชนเครื่องบินขณะไต่ระดับความสูง ในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2563 ทหารอิหร่านยอมรับในแถลงการณ์ว่าพวกเขายิงเครื่องบิน "โดยไม่เจตนา" เพราะความผิดพลาดที่เกิดจากมนุษย์
ผู้โดยสารและลูกเรือ

| สัญชาติ | ผู้โดยสาร | ลูกเรือ | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  อิหร่าน​ | 130 | 0 | 130 |
|  แคนาดา​ | 63 | 0 | 63 |
|  ยูเครน​ | 2 | 9 | 11 |
|  สวีเดน​ | 10 | 0 | 10 |
|  อัฟกานิสถาน​ | 4 | 0 | 4 |
|  บริเตนใหญ่​ | 3 | 0 | 3 |
|  เยอรมนี​ | 3 | 0 | 3 |
| รวม | 167 | 9 | 176 |
ดูเพิ่ม

อิหร่านแอร์ เที่ยวบินที่ 655
มาเลเซียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 17
ปฏิบัติการกู้ศพเหยื่อของเที่ยวบินที่ 752
นายกรัฐมนตรีทรูโดพูดกับสื่อเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2563 เกี่ยวกับอุบัติเหตุเครื่องบินตก
พิพิธภัณฑ์สุสานโบราณลั่วหยาง

พิพิธภัณฑ์ในนครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน
สุสานราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในพิพิธภัณฑ์
ภาพปูนเปียกสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์สุสานโบราณลั่วหยาง (จีน: 洛阳古墓博物馆; พินอิน: Luoyang gumu bowuguan) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่นำเสนอสุสานโบราณของจีนในนครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน
พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2527 และเปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมในปี พ.ศ. 2530 ตั้งอยู่บนเนินเขาหมางชาน  (จีน: 邙山; พินอิน: Mángshān) ทางด้านตะวันออกของหมู่บ้านจงโถว อยู่ทางเหนือของตัวเมืองลั่วหยางไปประมาณ 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) พิพิธภัณฑ์ครอบคลุมครอบคลุมพื้นที่ 3 เฮกตาร์  หมางชานซึ่งเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เป็นเนินเขาสูงประมาณ 300 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ซึ่งในอดีตเคยเป็นสถานที่ฝังศพ
สิ่งจัดแสดง

พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยสองส่วน คือส่วนใต้ดินและส่วนเหนือดิน ส่วนเหนือดินประกอบด้วยประตูแบบสมัยราชวงศ์ฮั่นและห้องโถงหลายห้อง แบบจำลองสุสานตั้งแต่ยุคหินถึงสมัยราชวงศ์ฮั่น วัตถุฝังศพที่ได้นำขึ้นมา และพิธีศพจัดแสดงอยู่ที่ห้องโถงด้านตะวันออก
ส่วนใต้ดินเป็นกลุ่มสุสานซึ่งอยู่ใต้ดินประมาณ 7 เมตร และประกอบด้วยสุสาน 22 หลุมจากมณฑลเหอหนาน แบ่งออกเป็น 3 ห้องโถง ได้แก่ ห้องโถงราชวงศ์เว่ย์และจิ้น ห้องโถงของราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและฮั่นตะวันออก และห้องโถงของราชวงศ์ถังและซ่ง
สุสานของจักรพรรดิเว่ย์เซฺวียนอู่ (ค.ศ. 483-515) เป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ ลั่วหยางเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เว่ย์เหนือระหว่างปี ค.ศ. 493 ถึง ค.ศ. 534
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์ลั่วหยาง
แหล่งข้อมูลอื่น

Pictures of Luoyang Ancient Tombs Museum
34°44′2.868″N 112°24′32.292″E﻿ / ﻿34.73413000°N 112.40897000°E﻿ / 34.73413000; 112.40897000
ฟังก์ชันความหนาแน่นความน่าจะเป็น

ฟังก์ชันความหนาแน่นของความน่าจะเป็นของการแจกแจงปรกติมาตรฐาน N(0, σ2)
ฟังก์ชันความหนาแน่นความน่าจะเป็น (probability density function, PDF) ในทฤษฎีความน่าจะเป็น ฟังก์ชันที่อธิบายความหนาแน่นของความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ที่ใช้ค่าที่เป็นตัวแปรสุ่มแบบต่อเนื่อง ความน่าจะเป็นที่ตัวแปรสุ่มจะได้ค่าภายในขอบเขตหนึ่ง ๆ นั้นหาได้โดยหาปริพันธ์ของฟังก์ชันความหนาแน่นความน่าจะเป็นตลอดช่วงขอบเขตที่เป็นไปได้ ช่วงขอบเขตค่าของฟังก์ชันความหนาแน่นความน่าจะเป็นจำนวนจริงที่ไม่เป็นลบ เมื่อทำการหาปริพันธ์ตลอดช่วงโดเมนจะได้ค่าเป็น 1
ตัวอย่างเช่น หากแสดงฟังก์ชันความหนาแน่นความน่าจะเป็นแบบตัวแปรเดียว โดยให้ค่าของตัวแปรสุ่มเป็นแกน x และความหนาแน่นความน่าจะเป็นแกน y แล้ว ค่าความน่าจะเป็นจะหาได้จากพื้นที่ที่ล้อมรอบด้วยเส้นแนวตั้งซึ่งแสดงขีดจำกัดต่ำสุดและสูงสุดของช่วงค่า x ที่ต้องการ กับ เส้นโค้งที่แสดงค่าของกราฟ และเส้นตรงที่ y = 0
ศัพท์ว่า "ฟังก์ชันการแจกแจงความน่าจะเป็น" (probability distribution function) หรือ "ฟังก์ชันความน่าจะเป็น" (probability function) นั้นยังมีความคลุมเครือไม่ชัดเจนว่าหมายถึงอะไรโดยเฉพาะ ความหมายของคำนี้อาจไม่เป็นมาตรฐานในหมู่นักสถิติหรือผู้วิจัยทฤษฎีความน่าจะเป็น
เอกสารบางส่วนยังระบุว่า "ฟังก์ชันความหนาแน่นความน่าจะเป็น" นิยามโดยเป็นฟังก์ชันบนเซตของค่า ซึ่งอธิบายด้วยความสัมพันธ์กับฟังก์ชันการแจกแจงสะสม และยังใช้ในความหมายของ ฟังก์ชันมวลความน่าจะเป็น ด้วย นอกจากนี้ คำว่าฟังก์ชันความหนาแน่น (density function) บางครั้งก็ยังใช้เพื่อหมายถึงฟังก์ชันมวลความน่าจะเป็น
ดิลมัน

| --- | --- |
สถานที่ตั้งอาณาจักรต่าง ๆ
ที่ตั้ง: อาหรับตะวันออก
ภูมิภาค: Northern Governorate
ประเภท: โบราณ
ส่วนหนึ่งของ: อาหรับตะวันออก
ความเป็นมา
สร้าง: c. ปลายศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์กาล
ละทิ้ง: ราว 538 ปีก่อนคริสต์กาล
สมัย: ยุคสำริด
ดิลมัน หรือ เทลมัน (ซูเมอร์: , ต่อมา 𒉌𒌇(𒆠), NI.TUKki = dilmunki; อาหรับ: دلمون; อังกฤษ: Dilmun) เป็นอารยธรรมโบราณที่พูดภาษาเซมิติกตะวันออกในคาบสมุทรอาหรับตะวันออก ซึ่งได้รับการกล่าวถึงตั้งแต่ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล เป็นต้นมา จากหลักฐาน พบว่าตั้งอยู่บริเวณอ่าวเปอร์เซีย บนเส้นทางการค้าระหว่างเมโสโปเตเมียและอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ใกล้ทะเลและบ่อน้ำบาดาล ดิลมันมีอาณาเขตครอบคลุมตั้งแต่บาห์เรน คูเวต และซาอุดีอาระเบียตะวันออก
ความสัมพันธ์ทางการค้าอันยิ่งใหญ่ระหว่างเมโสโปเตเมียและดิลมันนนั้นแข็งแกร่งและลึกซึ้งถึงขนาดที่ดิลมันเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในตำนานการสร้างโลกของชาวซูเมอร์
ดิลมันเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ ในช่วงที่มีอำนาจสูงสุด จักรวรรดิได้ควบคุมเส้นทางการค้าในอ่าวเปอร์เซีย ตามทฤษฎีสมัยใหม่บางประการ ชาวซูเมอร์ ถือว่าเมืองดิลมันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่ไม่ปรากฏหลักฐานโบราณ ชาวเมโสโปเตเมียกล่าวถึงเมืองดิลมันในฐานะพันธมิตรทางการค้า แหล่งทองแดง และแหล่ง การค้า
นิทานซูเมอร์เรื่องสวนสวรรค์แห่งดิลมันอาจเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดนิทานเรื่อง สวนเอเดน