stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เคน ดาเหลา
ผลงาน

ผลงานด้านกลอนลำของเคน ดาเหลา ส่วนใหญ่เกี่ยวกับด้านการเมืองการปกครอง ด้านเศรษฐกิจ ด้านศาสนาและความเชื่อ ด้านการศึกษา ด้านขนบธรรมเนียมประเพณี และด้านการดำเนินชีวิตของผู้คน อาทิ
ลำกลอนแตงสังหารสาว
ลำกลอนฟ้อน 32 ท่า
ลำกลอนต้นกำเนิดหมอลำ
ลำกลอนล่องโขง
ลำกลอนสอนผู้เฒ่า
ลำกลอนสร้อยศาสนา
ลำกลอนเว้าสาวสวนแตง
ลำกลอนร่างกาย 32 อย่าง
อัลบั้มเคนฮุดชุดเต้ย (ซึ่งเป็นผลงานชิ้นสุดท้าย)
รางวัลและเกียรติคุณ

พ.ศ. 2531 ได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรมของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประจำปี 2531 สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำ) จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ (สวช.) กระทรวงศึกษาธิการ
พ.ศ. 2534 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำ) พ.ศ. 2534 จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ (สวช.) กระทรวงศึกษาธิการ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
บัวซอน ถนอมบุญ

| บัวซอน ถนอมบุญจ> ภ. |
| --- | --- |
เกิด: 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2487 (80 ปี) อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย 
อาชีพ: ศิลปินพื้นบ้าน,อาจารย์พิเศษ,นักขับซอ
รางวัล
ศิลปินแห่งชาติ: พ.ศ. 2555 - สาขาศิลปะการแสดง (การแสดงพื้นบ้าน-การขับซอ)
บัวซอน ถนอมบุญ (เกิด 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2487) นักร้องเพลงซอพื้นเมืองล้านนา ที่มีผลงานอย่างแพร่หลายในจังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดใกล้เคียง จนได้รับการยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ ปี พ.ศ. 2555
ประวัติ

บัวซอน ถนอมบุญ เกิดวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2487 ที่บ้านต้นรุง หมู่ 3 ตำบลป่าตุ้ม อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรคนสุดท้องในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 4 คน ของนายไว และนางหมู ถนอมบุญ ซึ่งมีอาชีพทำไร่และค้าขาย เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนบ้านต้นรุง เมื่ออายุได้ 13 ปี ได้ไปเรียนซอกับนางคำปัน เงาใส ช่างซอบ้านทุ่งหลวง เรียนได้ 3 เดือน ก็ไปประกวดซอที่อำเภอพร้าวและได้รับรางวัลที่ 1 จึงย้ายเข้ามาอยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่ จนอายุ 25 ปี ก็ออกจากการเป็นช่างซอ ไปแต่งงานกับนายสมพร อินถา อยู่ที่อำเภอพร้าว มีบุตร 2 คน
บัวซอนได้หยุดพักการซอนานถึง 22 ปี เพื่อดูแลครอบครัว เมื่อบุตรสำเร็จการศึกษาจึงเริ่มงานซออีกครั้งหนึ่ง โดยห้างนครพิงค์พาณิชย์ได้ติดต่อ ให้ไปบันทึกแผ่นเสียงหลายเรื่อง ซึ่งยังเป็นที่นิยมมาจนถึงทุกวันนี้
ลักษณะเด่นและความสามารถในการซอของบัวซอน คือ ความมีปฏิภาณไหวพริบดี ใช้ถ้อยคำได้ไพเราะคมคาย มีน้ำเสียง ไพเราะจับใจผู้ฟัง
ประวัติการทำงาน > ด้านการแสดง

แม่บัวซอนเรียนซอประมาณ 3 เดือนก็สามารถออกซอได้ จากนั้นได้ไปซอประกวดในงานประจำอำเภอและได้ รางวัลที่ 1 ลักษณะเด่นและความสามารถในการซอของแม่บัวซอน คือ เป็นช่างซอทีมีปฏิภาณ ไหวพริบดี ใช้ถ้อยคำได้ไพเราะ คมคาย มีน้ำเสียงไพเราะจับใจผู้ฟัง นอกจากนี้แม่บัวซอนยังได้แต่งเนื้อเพลงซอ หรือบทขับซอ(เครือซอ) ไว้หลายบทหลายเพลง รวมทั้งมีการบันทึกเพลงซอลงแผ่นเสียง และเทปคาสเซสไว้เป็นจำนวนมากโดยได้บันทึกแผ่นเสียง ชุดแรกเรื่อง “น้ำตาเมียหลวง” ซอคู่กับ บุญศรี สันเหมือง เมื่ออายุได้ 18 ปี หรือปี พ.ศ. 2505 รวมระยะเวลาการเป็นช่างซอ 55 ปี
การถ่ายทอด / การสืบทอด

ปัจจุบันแม่บัวซอนได้ทำการสอนให้กับผู้ที่มีความสนใจการซอทั้งที่บ้านและสอนในโครงการสืบสานตำนานซอ ตามโรงเรียนต่างๆ ในจังหวัดเชียงใหม่ และมีแผนที่จะสร้างศูนย์การเรียนรู้เรื่องซอเพื่อใช้เป็นแหล่งข้อมูลและสอนซอ ให้กับเยาวชนที่สนใจจำนวนลูกศิษย์ที่มาเรียนซอกับแม่ครูบัวซอนมีมากกว่า 200 คน บทบาทและการยอมรับจากสังคม จากประสบการณ์ ที่ยาวนานและการพัฒนาผลงานด้านการซอของแม่บัวซอน รวมถึงการให้ความร่วมมือกับหน่วยงานต่างๆ และการนำความรู้ด้านการซอเผยแพร่สู่กลุ่มเยาวชนในโรงเรียนต่าง ๆ อยู่เสมอทำให้แม่ครูบัวซอนได้รับบทบาทสำคัญ และการยอมรับจากสังคมในเรื่องต่างๆ
เกียรติคุณ และรางวัลที่ได้รับ

รางวัลผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม (สวช.) ประจำปี พ.ศ. 2530
รางวัลผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม สาขา วรรณศิลป์ ระดับจังหวัด (เชียงใหม่) ประจำปี พ.ศ. 2535
รางวัลผู้อนุรักษ์ส่งเสริมศีลปะล้านนาในด้านวัฒนธรรม ประจำปี พ.ศ. 2538
มูลนิธิสุจิตโตเพื่อการศึกษามอบโล่เกียรติคุณในฐานะผู้ให้บริการส่งเสริมสนับสนุนการศึกษาของเยาวชน อำเภอพร้าว ประจำปี พ.ศ. 2538
รางวัลผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม สาขา วรรณศีลป์ ระดับเขต 8 ประจำปี พ.ศ. 2539
รางวัลผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม สาขา วรรณศีลป์ ระดับชาติ ของภาคเหนือ ประจำปี พ.ศ. 2539
ศิลปินพื้นบ้านดีเด่นสาขาการซอภาคเหนือจากสภาวัฒนธรรมแห่งประเทศไทยใน ปี พ.ศ. 2540
เกียรติบัตรจากมูลนิธิวาย.เอ็ม.ซี.เอ เพื่อการพัฒนาภาคเหนือจากการเข้าร่วมแสดงในงาน "เบิกฟ้าเวียงพิงค์คู่สิ่งแวดล้อม 40" เนื่องในวันสิ่งแวดล้อมโลก
ประกาศนียบัตรครูภูมิปัญญาไทยรุ่นที่ 1 สาขาวรรณกรรม (การซอ) จากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี ประจำปี พ.ศ. 2544
ปริญญาบัตรศิลปศาสตร์มหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาวรรณกรรม) มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2546
ปริญญาบัตรศิลปศาสตร์มหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาวิจัยและเผยแพร่) มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2546
รางวัลเชิดชูเกียติ ผู้ใช้ภาษาไทยดีเด่น จากกระทรวงวัฒนธรรม ประจำปี พ.ศ. 2552
รางวัลเพชรภัฎ - เพชรล้านนา จากมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2552
รางวัลคนดีศรีเชียงใหม่
รางวัลคนดีศรีเมืองพร้าว
ได้รับยกย่องเป็นศีลปินผู้อุทิศเวลาถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านศีลปะการซอพื้นเมือง ให้แก่เยาวชน จากสภาวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่ และวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2554
ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (การแสดงพื้นบ้าน-การขับซอ) ประจำปี พ.ศ. 2555
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2556 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

กระทรวงวัฒนธรรม เก็บถาวร 2015-01-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 352

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 352 |
| --- | --- |
ถนนลำลูกกา–วังน้อย, ถนนธัญบุรี–วังน้อย
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 27.934 กิโลเมตร (17.357 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้:  ทช.ปท.3004 ใน อ.ธัญบุรี จ.ปทุมธานี
 :    ถ.รังสิต–นครนายก ใน อ.ธัญบุรี จ.ปทุมธานี   ถ.พหลโยธิน ใน อ.วังน้อย จ.พระนครศรีอยุธยา 
ปลายทางทิศเหนือ:  ถ.โรจนะ ใน อ.วังน้อย จ.พระนครศรีอยุธยา
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 352 สายธัญบุรี–ลำตาเสา หรือเรียกว่า ถนนธัญบุรี–วังน้อย เป็นทางหลวงขนาด 2-4 ช่องจราจร เชื่อมต่อระหว่างทางหลวงชนบท ปท.3004 (แยกทางหลวงหมายเลข 305-ลำลูกกา) บริเวณคลองเจ็ด ข้ามคลองรังสิตประยูรศักดิ์ ผ่านถนนรังสิต-นครนายกที่อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี ผ่านถนนพหลโยธิน และไปสิ้นสุดที่ถนนโรจนะ อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ระยะทางรวม 27.934 กิโลเมตร ปัจจุบันช่วงหลักกิโลเมตรที่ 0 ถึงหลักกิโลเมตรที่ 22 อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงนครนายก และตั้งแต่กิโลเมตรที่ 22 ถึงบรรจบกับถนนโรจนะอยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงอยุธยา
รายชื่อทางแยก

| จังหวัด | กม> ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ปทุมธานี | 0+000 | − | เชื่อมต่อจาก:  ถนนพันธ์แฉล้มอุทิศ (ปท.3004) จากอำเภอลำลูกกา | เชื่อมต่อจาก:  ถนนพันธ์แฉล้มอุทิศ (ปท.3004) จากอำเภอลำลูกกา |  |
| ปทุมธานี |  | − | ไม่มี  |  ถนนพันธ์แฉล้มอุทิศ (ปท.3004) ไปบรรจบ  ถนนรังสิต-นครนายก |  |
| ปทุมธานี |  | สะพาน ข้ามคลองรังสิตประยูรศักดิ์ | สะพาน ข้ามคลองรังสิตประยูรศักดิ์ | สะพาน ข้ามคลองรังสิตประยูรศักดิ์ | สะพาน ข้ามคลองรังสิตประยูรศักดิ์ |
| ปทุมธานี |  | − |  ถนนรังสิต-นครนายก ไปรังสิต  |  ถนนรังสิต-นครนายก ไปอำเภอองครักษ์,นครนายก |  |
| ปทุมธานี |  | − | ปท.4001 ปท.4001 อำเภอคลองหลวง  | ปท.4001 ปท.4001 ไปอำเภอหนองเสือ |  |
| ปทุมธานี |  | − | ปท.5021 ปท.5021 ไปประตูน้ำพระอินทร์, บรรจบ  ถนนพหลโยธิน  | ปท.5021 ปท.5021 ไปอำเภอหนองแค |  |
| ปทุมธานี | 21+760 | สะพาน ข้ามคลองระพีพัฒน์แยกตก | สะพาน ข้ามคลองระพีพัฒน์แยกตก | สะพาน ข้ามคลองระพีพัฒน์แยกตก | สะพาน ข้ามคลองระพีพัฒน์แยกตก |
| พระนครศรีอยุธยา |  | − | อย.1043 อย.1043 ไปประตูน้ำพระอินทร์, บรรจบ  ถนนพหลโยธิน  | อย.1043 อย.1043 ไปวัดจุฬาจินดาราม, อำเภอหนองแค |  |
| พระนครศรีอยุธยา |  | ทางแยกต่างระดับวังน้อย |   ถนนพหลโยธิน ไปอำเภอบางปะอิน, กรุงเทพฯ  |   ถนนพหลโยธิน ไปสระบุรี |  |
| พระนครศรีอยุธยา | 27+934 | − |  ถนนโรจนะ ไปบรรจบ  ถนนพหลโยธิน                 |  ถนนโรจนะ ไปอำเภอพระนครศรีอยุธยา |  |
      สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต
แหล่งข้อมูลอื่น

ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม
หยัด ช้างทอง

| หยัด ช้างทอง |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 24 เมษายน พ.ศ. 2462 จังหวัดธนบุรี
เสียชีวิต: 8 พฤษภาคม พ.ศ.2539 (77 ปี)
คู่สมรส: ผิว ทองอยู่
อาชีพ: ข้าราชการนาฏศิลป์ไทย
สังกัด: กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม
ศิลปินแห่งชาติ: พ.ศ. 2532 - สาขาศิลปะการแสดง (นาฏศิลป์-โขน)
หยัด ช้างทอง (24 เมษายน พ.ศ. 2462 - 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2539) ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปการแสดง (นาฏศิลป์-โขน) พุทธศักราช 2532
ประวัติ

หยัด  ช้างทอง เกิดเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2462 ที่บ้านริมคลองประปา แขวงจระเข้น้อย เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของยอด และถนอม ช้างทอง
ฝึกหัดละคร

หยัดเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนวัดรัชดาธิษฐาน จนจบการศึกษาชั้นประถมปีที่ 4 มีจิตใจชอบการแสดงโขนจึงไม่คิดที่จะศึกษาต่อทางด้านวิชาสามัญ หยัดจึงสมัครเข้าเป็นศิษย์ของพานัส โรหิตาจล ศิลปินโขนผู้มีชื่อเสียงและเป็นศิษย์เอกของพระยาพรหมาภิบาล (ทองใบ สุวรรณภารต) นาฏศิลปินโขนยักษ์ ตัวเอกในรัชกาลที่ 6 บุตรของทองอยู่ พี่ชายต่างมารดา ของพระยานัฏกานุรักษ์ (ทองดี สุวรรณภารต) อดีตเจ้ากรมโขนหลวง หยัดได้ฝึกหัดโขนเป็นตัวยักษ์อยู่กับพานัส จนมีความชำนาญในการแสดงโขน สามารถออกโรงแสดงได้ โดยเริ่มตั้งแต่ยักษ์ต่างเมือง เช่น สัทธาสูร มูลพลัม มังกรกัณฐ์ แสงอาทิตย์ จนกระทั่งแสดงเป็นยักษ์ใหญ่ คือเป็นทศกัณฐ์ได้เป็นอย่างดี เป็นที่พอใจของพานัส ผู้เป็นครูเป็นอย่างมาก
เมื่อคณะโขนของพานัส ไปแสดงที่ใดก็ตาม หยัดก็จะติดตามไปแสดงด้วยทุกครั้ง ถ้าไม่มีงานแสดงของตน พานัสก็อนุญาตให้หยัดไปร่วมแสดงโขนกับคณะอื่นได้ การที่หยัดได้มีโอกาสไปแสดงกับโขนคณะอื่นนั้น ทำให้รู้จักมักคุ้นกับเพื่อนศิลปินมากขึ้น ประกอบกับหยัดเป็นคนเรียบร้อย อ่อนน้อมถ่อมตน มีความสามารถในด้านการแสดงสูง จึงเป็นที่พอใจของครูมัลลี คงประภัศร์ หรือที่ศิลปินโขนละครรู้จักกันในนาม “ย่าหมัน” เจ้าของโขนคณะไทยศิริ จึงได้ชักชวนให้หยัดไปสมัครเข้ารับราชการในกรมศิลปากร หยัดจึงนำเรื่องนี้ไปเรียนปรึกษากับพานัส พานัสก็เห็นดีและมีความชื่นชมที่ศิษย์จะได้เข้ารับราชการ มีความเจริญก้าวหน้า จึงสนับสนุนให้หยัดไปสมัครเข้ารับราชการในกรมศิลปากรในปี พ.ศ. 2484 หยัดได้รับการบรรจุเป็นข้าราชการพลเรือนวิสามัญอยู่ 3 ปี จนถึงปี พ.ศ. 2487 จึงได้รับการบรรจุเป็นข้าราชการพลเรือนสามัญ ตำแหน่งศิลปินจัตวา อัตราเงินเดือน 24 บาท
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง นาฏศิลป์โขนเสื่อมลง เนื่องจากขาดผู้สนับสนุนและประชาชนก็หันไปสนใจการแสดงแบบตะวันตกมากขึ้น ผู้บังคับบัญชาในกรมศิลปากรขณะนั้น จึงให้ศิลปินโขนทั้งหมดแยกย้ายกันไปหัดดนตรีสากล เพื่อจะได้ออกแสดงในงานต่าง ๆ แทนการแสดงโขน หยัดต้องไปหัดเป่าบาสซูน (Bassoon) ซึ่งตนไม่ถนัดและไม่เคยสนใจมาก่อน จึงทำให้เป่าบาสซูนได้ไม่ดีเท่าที่ควร
ต่อมากรมศิลปากรได้ฟื้นฟูการแสดงโขน ละครขึ้นมาใหม่ แล้วนำออกแสดงให้ประชาชนชมทุกวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ สัปดาห์ละ 7 รอบ ที่โรงละครศิลปากร ซึ่งตั้งอยู่ข้างพระที่นั่งศิวโมกขพิมาน ในบริเวณพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ (โรงละครนี้ได้ถูกไฟไหม้ไปหมด เมื่อคืนวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503) และยังได้ปรับปรุงการเรียนการสอนของโรงเรียนนาฏศิลป (ปัจจุบันเป็นวิทยาลัยนาฏศิลป) โดยหาครูมาสอนและรับสมัครนักเรียนเพิ่มขึ้น ในระยะนี้หยัดจึงกลับมาแสดงโขนตามเดิม และเป็นครูสอนวิชานาฏศิลป์โขนฝ่ายยักษ์ให้แก่นักเรียนนาฏศิลป์
เนื่องจากหยัดเป็นผู้ที่สนใจใฝ่หาวิชาความรู้ทางด้านนาฏศิลป์อยู่เสมอ จึงได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของหลวงวิลาศวงงาม (หร่ำ อินทรนัฏ) ศิลปินอาวุโสซึ่งท่านเป็นผู้แสดงโขนในสมัยรัชกาลที่ 6 และนอกจากหลวงวิลาศวงงามแล้ว อร่าม อินทรนัฏ บุตรชายของหลวงวิลาศวงงาม ทศกัณฐ์ผู้มีฝีมือเป็นเอกของกรมศิลปากรก็ได้แนะนำสั่งสอนวิชาการทางด้านนาฏศิลป์ให้แก่หยัดเพิ่มเติมอีกด้วย
ต่อมาเมื่อท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี ได้เข้ามารับราชการในตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญนาฏศิลป์ไทยของกรมศิลปากร หยัดก็ได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านผู้หญิงแผ้ว และได้รับการถ่ายทอดวิชาการด้านนาฏศิลป์โขน ละคร และชุดเบ็ดเตล็ดต่าง ๆ เพิ่มขึ้น จนหยัดสามารถแสดงละครเป็นตัวเอกได้หลายเรื่อง เช่น ท้าวพันธุมสุริยวงศ์ ในละครเรื่องพระร่วง ชาละวัน ตัวจระเข้ และท้าวรำไพ ในละครเรื่องไกรทอง พระพันวษา และขุนแผน ในละครเสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน เป็นต้น
ชีวิตครอบครัว

หยัด ช้างทอง สมรสกับผิว ทองอยู่ เมื่อปี พ.ศ. 2490 มีบุตรธิดา 2 คน คือ พเยาว์ พุกบุญมี และยงยุทธ ช้างทอง
เกียรติประวัติ

หยัดได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รับมอบท่ารำหน้าพาทย์องค์พระพิราพ ซึ่งเป็นหน้าพาทย์สูงสุดและมีความศักดิ์สิทธิ์ในทางนาฏศิลป์ไทย จากนายรงภักดี (เจียร  จารุจรณ) ณ โรงละครพระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506 พร้อมกับศิลปินอาวุโสของกรมศิลปากรท่านอื่นอีก 3 คน คือ อาคม สายาคม อร่าม อินทรนัฏ และยอแสง ภักดีเทวา
ต่อมาอร่าม อาคม และยอแสง ถึงแก่กรรม ผู้ที่จะสามารถรำเพลงหน้าพาทย์องค์พระพิราพจึงเหลือเพียง 2 คน คือนายรงภักดี และหยัด แต่นายรงภักดีก็ชรามากจนไม่สามารถจะรำได้ จึงเหลือเพียงหยัดแต่เพียงผู้เดียวที่ยังสามารถรำได้ แต่ถ้าปล่อยให้กาลเวลาล่วงนานต่อไป หยัดก็จะชราและไม่สามารถรำเพลงหน้าพาทย์องค์พระพิราพได้ เมื่อพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงทราบฝ่าละอองธุลีพระบาท จึงทรงพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ ให้นาฏศิลปินโขนฝ่ายยักษ์ของกรมศิลปากรรวม 7 คน เข้ารับการต่อกระบวนรำหน้าพาทย์องค์พระพิราพ ณ ศาลาดุสิดาลัย พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2527 ในการต่อกระบวนรำหน้าพาทย์องค์พระพิราพ หน้าพระที่นั่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในครั้งนี้ หยัดได้ทำหน้าที่ผู้ช่วยนายรงภักดี (เจียร จารุจรณ) จนนาฏศิลป์โขนฝ่ายยักษ์ทั้ง 7 คน สามารถรำเพลงหน้าพาทย์องค์พระพิราพ หน้าพระที่นั่งได้อย่างถูกต้องไม่มีผิดพลาด นับว่าหยัด เป็นกำลังอันสำคัญผู้หนึ่งในการต่อท่ารำหน้าพาทย์องค์พระพิราพในครั้งนั้น
แผนผังระยะเวลาการถ่ายทอดท่ารำหน้าพาทย์องค์พระพิราพ
รัจนา พวงประยงค์

| รัจนา พวงประยงค์จ> ภ. |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 6 ตุลาคม พ.ศ. 2483 (84 ปี) กรุงเทพมหานคร
อาชีพ: ข้าราชการบำนาญ ครูสอนนาฏศิลป์ไทย
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2500 - ปัจจุบัน
สังกัด: กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม
ศิลปินแห่งชาติ: สาขาศิลปะการแสดง (นาฏศิลป์ไทย-ละคร) พ.ศ. 2554
รัจนา พวงประยงค์ (6 ตุลาคม พ.ศ. 2483 - ปัจจุบัน) ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นาฏศิลป์ไทย-ละคร) พ.ศ. 2554 ข้าราชการบำนาญ สังกัดกรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม เป็นนาฏศิลปินที่มากด้วยความสามารถ
ประวัติ

รัจนา พวงประยงค์ เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2483 ณ บ้านถนนข้าวสาร อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร (ปัจจุบัน คือ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร) เป็นธิดาของนายหลี และนางสมพล พวงประยงค์ นายหลีผู้เป็นบิดาเคยเป็นคนละครสมัยเก่ามาก่อน ส่วนมารดาของนางรัจนา พวงประยงค์ นั้น เคยหัดละครอยู่กับ นางมัลลี คงประภัศร์ (ครูหมัน) แต่เนื่องจากไม่สนใจอย่างจริงจัง และไม่ชอบเรื่องนาฏศิลป์ จึงไม่ได้เป็นนักแสดง
การศึกษา

เมื่ออายุอยู่ในวัยที่จะต้องเข้ารับการศึกษา นางรัจนา พวงประยงค์ ได้เข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนบำรุงวิทยา จนจนชั้นประถมปีที่ 4 ต่อจากนั้นจึงไปเรียนต่อที่โรงเรียนเขียนนิวาส พอสอบไล่ได้ชั้นมัธยมปีที่ 1 บิดาก็ให้นางรัจนา พวงประยงค์ลาออกจากโรงเรียนเขียนนิวาส แล้วให้ไปเรียนต่อที่โรงเรียนนาฏศิลป เหตุที่ทำให้บิดาของนางรัจนา พวงประยงค์ ต้องการให้บุตรสาวของตนเองเข้าเรียนที่โรงเรียนนาฏศิลป ก็เพราะว่าพี่สาวของนางรัจนา พวงประยงค์ คือ นางสาวอัมพร พวงประยงค์ ซึ่งเป็นนักเรียนโรงเรียนนาฏศิลป ได้ถึงแก่กรรมขณะกำลังเรียนหนังสืออยู่ ด้วยเหตุนี้ นายหลี พวงประยงค์ จึงปรารถนาจะให้นางรัจนา พวงประยงค์ เป็นตัวแทนของพี่สาวไปเรียนในโรงเรียนนาฏศิลปแทน
เป็นอันว่านางรัจนา พวงประยงค์ ได้เข้าเรียนในโรงเรียนนาฏศิลป์ ในชั้นต้นปีที่ 1 เมื่อแรกเรียนวิชานาฏศิลป์สาขาละครนั้น นางรัจนา พวงประยงค์ ฝึกหัดเป็นตัวพระ โดยมีนางสุวรรณี ชลานุเคราะห์ เป็นครูสอน ผลการเรียนในปีแรกนั้น นางรัจนา พวงประยงค์ ไม่ได้รับเลือกให้แสดงละครหรือนาฏศิลป์ชุดใด ๆ เลย จนกระทั่งสอบไล่ได้ขึ้นไปเรียนชั้นต้นปีที่ 2 ก็ไม่ได้แสดงอะไรอีก จนนางรัจนา พวงประยงค์ เรียนอยู่ชั้นต้นปีที่ 3 ก็ได้รับการคัดเลือกให้แสดงโขนเป็นตัวนางกำนัล ในขณะนั้น นางรัจนา พวงประยงค์ จึงได้รู้จักกับนางเจริญจิต ภัทรเสวี ซึ่งเป็นครูนาง สอนทั้งละครและโขน นางเจริญจิต ภัทรเสวีได้สอนการรำให้แก่นางรัจนา พวงประยงค์ จนมีความสามารถแสดงโขนได้เป็นอย่างดี จนกระทั่งปลายปีนั้น นางเจริญจิต ภัทรเสวีก็หัดนางรัจนา พวงประยงค์ ให้แสดงเป็นนางเบญจกายในการแสดงโขนตอนหนุมานจับนางเบญจกาย จนกระทั่งเรียนอยู่ชั้นต้นปีที่ 4 นางรัจนา พวงประยงค์ ก็ได้รับคัดเลือกให้แสดงละครเรื่อง รถเสน เป็นตัวนางเมรี จากการแสดงเป็นนางเมรีทำให้นางรัจนา พวงประยงค์ มีชื่อเสียงขึ้นเป็นลำดับ นางรัจนาเรียนต่อมาจนจบชั้นสูงปีที่ 2 อันเป็นหลักสูตรนาฏศิลป์ชั้นสูงจากโรงเรียนนาฏศิลป์ มหาลัย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2555 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นจตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

ศิลปินแห่งชาติ[ลิงก์เสีย]
นางรัจนา พวงประยงค์ ในบทการแสดงเป็นนางเมรีขี้เมา ในละครนอกเรื่อง รถเสน
พระกฎุมบงพิสี

พระกฎุมบงพิสี (เขมร: កំបង់ពិសី)  พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร ภายใต้การปกครองของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 แห่งอาณาจักรอยุธยา ในช่วงระหว่างประมาณ พ.ศ.1900
พระกฎุมบงพิสี พงศาวดารเขมรในประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๑ ระบุว่าเป็นพระโอรสของพระบรมลำพงษ์ราชา พระมหากษัตริย์เขมรพระองค์ก่อน แต่พงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เองระบุแตกต่างออกไปว่าเป็นพระโอรสของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (อู่ทอง) แห่งอาณาจักรอยุธยา
หลังจากกองทัพอยุธยาซึ่งนำโดยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 (ขุนหลวงพะงั่ว) สามารถตีเมืองนครธมแตกแล้ว
ถ้าพระกฎุมบงพิสีเป็นพระโอรสของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (อู่ทอง) จะสามารถอธิบายการปกครองในลักษณะนี้ได้ว่า สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (อู่ทอง) ทรงส่งพระโอรสของพระองค์ทั้ง 3 พระองค์ ไปปกครองเขมรแทนพระราชวงศ์เดิม ส่วนหนึ่งเพราะต้องการผนวกอำนาจการปกครองของเขมรให้มาอยู่ภายใต้อำนาจของกรุงศรีอยุธยา โดยอาศัยฐานะรัฐเครือญาติ
พระกฎุมบงพิสี พระองค์จึงขึ้นครองราชย์ต่อมาอีก 1 เดือน (ในปี พ.ศ. 1900) แล้วพระศรีสุริโยวงษ์ (เจ้าพญากลเมฆ (นักโพรก) ตามพงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เอง) พระราชวงศ์เขมรเดิมจึงได้ครองราชย์สืบต่อมา
เด่น อยู่ประเสริฐ

| เด่น อยู่ประเสริฐ |
| --- | --- |
เด่น อยู่ประเสริฐ
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เด่น อยู่ประเสริฐ
รู้จักในชื่อ: Denny
เกิด: 23 มีนาคม พ.ศ. 2512 (55 ปี)
ที่เกิด: ไทย
แนวเพลง: แจ๊ส
อาชีพ: อาจารย์, นักดนตรี
เครื่องดนตรี: เปียโน
ค่ายเพลง: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
อดีตสมาชิก: เลบง
รองศาสตราจารย์ ดร.เด่น อยู่ประเสริฐ (23 มีนาคม พ.ศ. 2512 - , กรุงเทพมหานคร) นักเปียโนแจ๊ส นักวิชาการ นักแต่งเพลง และวาทยกร เป็นผู้ได้รับรางวัลศิลปาธร สาขาดนตรี จัดโดยสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม ประจำปี พ.ศ. 2552
ประวัติ

เริ่มเรียนดนตรีที่โรงเรียนดนตรีสยามกลการ สถาบันดนตรียามาฮ่า และที่โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ในปีพ.ศ. 2529 ได้รับทุนนักเรียนแลกเปลี่ยนจากสโมสรโรตารี่และได้เข้าศึกษาที่ Interlake High School, Bellevue, รัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา ต่อมาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาการแสดงเปียโนแจ๊สจาก วิทยาลัยศิลปะคอร์นิช  ปริญญาโทสาขาดนตรีแจ๊สศึกษาจาก มหาวิทยาลัยนอร์ทเท็กซัส และปริญญาเอก สาขาการประพันธ์เพลงและการสอนดนตรีแจ๊สจาก มหาวิทยาลัยนอร์ทเทิร์นโคโลราโดสหรัฐอเมริกา นับเป็นคนไทยคนเดียวที่ได้รับปริญญาเอกทางด้านดนตรีแจ๊ส
ได้ศึกษาเปียโนแจ๊สกับ ศ.เดนา แลนดรี, ศ.แดน ฮาร์ลี, ศ.เดวิด แพก, และ ศ.แรนดี ฮาเบอร์สแตดท์ และศึกษาทางด้านการควบคุมและกำกับวงกับ ศ.ดร.แคนแนท ซิงเกอร์ตัน และ ศ.นิล สเลเตอร์ และศึกษาด้านการประพันธ์และการเรียบเรียงดนตรีกับ ร.อ.ต. ศ. (พิเศษ) ดร.แมนรัตน์ ศรีกรานนท์, ศ.ดร.อีวาน คอปลี, ศ.ดร.จีน เอท์เคน, ศ.ปารีส รัทเทอร์ฟอร์ด, ศ.เจมส์ แนบ, และ ราฟ ทาว์เนอร์
เคยดำรงตำแหน่งเป็น รองผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการที่ วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล และเคยเป็นผู้อำนวยเพลงวง UNC Jazz Lab Band II ที่ มหาวิทยาลัยนอร์ทเทิร์นโคโลราโด
ปัจจุบัน รศ.ดร.เด่น อยู่ประเสริฐ ดำรงตำแหน่งเป็นคณบดีวิทยาลัยดนตรี มหาวิทยาลัยรังสิต และเป็นผู้อำนวยเพลงวงแจ๊สออร์เคสตราแห่งมหาวิทยาลัยรังสิต ได้รับการแต่งตั้งเป็นรองศาสตราจารย์ สาขาดุริยางคศิลป์ เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2565
ผลงาน

ได้รับรางวัลระดับนานาชาติ อาทิ รางวัลดนตรีแจ๊สหลุยส์อาร์มสตรอง, รางวัลนักเปียโนยอดเยี่ยมจากเทศการดนตรีแจ๊สที่วิทยาลัยซานดิเอโก และเทศการดนตรีแจ๊สไลโอนิล แฮมตัน, รางวัลนักดนตรียอดเยี่ยมจากเทศการดนตรีแจ๊สที่เมืองวิชิทา และเทศการดนตรีแจ๊สที่เมืองกรีลี, รางวัลการประพันธ์เพลงเดล ไดคินส์, รางวัลดาวน์บีทสำหรับวงดนตรียอดเยี่ยม และได้รับทุนการศึกษาทางด้านดนตรีแจ๊สจากวิทยาลัยศิลปะคอร์นิช และมหาวิทยาลัยนอร์ทเท็กซัส นอกจากนี้ยังได้รับรางวัลคมชัดลึกอวอร์ด สาขาเพลงบรรเลงยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2551 และได้รับการประกาศเกียรติคุณเป็นศิลปินร่วมสมัย รางวัลศิลปาธร สาขาดนตรี ประจำปี พ.ศ. 2552
ด้านการแสดงดนตรี ได้มีโอกาสร่วมแสดงกับนักดนตรีแจ๊สที่มีชื่อเสียงเช่น เดวิด ลิปแมน, นิโคลัส เพตัน, มาเรีย ชไนเดอร์, บอบ บรุคเมเยอร์, เดโบรา บราวน์, เคนนี เวียเลอร์, ไมค์ สเติร์น คริส มิน โดกี, ยอริส ทีป, เบนนี โกล์สัน และ เอริก มาเรียนทอล เด่นได้รับเชิญให้แสดงดนตรี ณ เทศการดนตรีแจ๊สนานาชาติไถจง 2008 ที่ไถวาน (Taichung Jazz Festival)
ด้านการอำนวยเพลง เด่นได้รับหน้าที่เป็นผู้กำกับดนตรีและผู้อำนวยเพลง ในพิธีเปิดและปิดการแข่งขัน กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2007 ครั้งที่ 24 (24th Universiade Bangkok 2007)
ผลงานเพลง

พ.ศ. 2538 - อัลบั้ม "เลบง" Stone Entertainment
พ.ศ. 2542 - อัลบั้ม "The Music of His Majesty King Bhumibol Adulyadej"
พ.ศ. 2550 - อัลบั้ม เด่น อยู่ประเสริฐ
พ.ศ. 2551 - อัลบั้ม "Masterpiece" อัสนี-วสันต์ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
พ.ศ. 2552 - อัลบั้ม 'S Wonderful จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
พ.ศ. 2553 - อัลบั้ม Denny Euprasert Trio featuring Benny Golson and Joris Teepe
ดูเพิ่ม

ดนตรีคลาสสิก
| ด ค กผู้ได้รับรางวัลศิลปาธร |
| --- | --- |
ทัศนศิลป์:  เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์  พรชัย ใจมา  ชาติชาย ปุยเปีย  วสันต์ สิทธิเขตต์  ฤกษ์ฤทธิ์ ตีระวนิช  พินรี สัณฑ์พิทักษ์  อารยา ราษฎร์จำเริญสุข  สาครินทร์ เครืออ่อน  พัดยศ พุทธเจริญ  นาวิน ลาวัลย์ชัยกุล  สุรสีห์ กุศลวงศ์ 
วรรณศิลป์:  ชาติ กอบจิตติ  ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ  วินทร์ เลียววาริณ  ศิริวร แก้วกาญจน์  ขจรฤทธิ์ รักษา  ไพวรินทร์ ขาวงาม  อรสม สุทธิสาคร  เสน่ห์ สังข์สุข  เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์  ปราบดา หยุ่น 
คีตศิลป์:  ดนู ฮันตระกูล  บัณฑิต อึ้งรังษี  ณัฐ ยนตรรักษ์  ณรงค์ ปรางค์เจริญ  ณรงค์ฤทธิ์ ธรรมบุตร  เด่น อยู่ประเสริฐ  ชัยยุทธ โตสง่า  วานิช โปตะวณิช 
ภาพยนตร์:  เป็นเอก รัตนเรือง  อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล  วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง  ธัญสก พันสิทธิวรกุล  นนทรีย์ นิมิบุตร  พิมพกา โตวิระ  อาทิตย์ อัสสรัตน์  คงเดช จาตุรันต์รัศมี 
ศิลปะการแสดง:  ประดิษฐ ปราสาททอง  มานพ มีจำรัส  พิเชษฐ์ กลั่นชื่น  นิมิตร พิพิธกุล  สินีนาฎ เกษประไพ  ชนประคัลภ์ จันทร์เรือง  นิกร แซ่ตั้ง  จารุนันท์ พันธชาติ 
ออกแบบเชิงสร้างสรรค์:  สมพิศ ฟูสกุล  สมชาย จงแสง  กุลภัทร์ ยันตรศาสตร์  เอกรัตน์ วงศ์จริต  ปริญญา โรจน์อารยานนท์  วศินบุรี สุพานิชวรภาชน์  ชัยยุทธ พลายเพ็ชร์ 
สถาปัตยกรรม:  ปฐมา หรุ่นรักวิทย์  สุริยะ อัมพันศิริรัตน์ 
มัณฑนศิลป์:  วิฑูรย์ คุณาลังการ 
เรขศิลป์:  ประชา สุวีรานนท์  ไพโรจน์ ธีระประภา 
รางวัลศิลปาธรกิตติคุณ:  สมเถา สุจริตกุล  ไสยาสน์ เสมาเงิน  สุวรรณ คงขุนเทียน  บรูซ แกสตัน
พูนพิศ อมาตยกุล

| พูนพิศ อมาตยกุล |
| --- | --- |
เกิด: 4 มิถุนายน พ.ศ. 2480 (87 ปี) พูนพิศ อมาตยกุล ประเทศไทย
อาชีพ: นักวิจารณ์, นักเขียน, อาจารย์
ปีที่แสดง: ปัจจุบัน
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ พูนพิศ อมาตยกุล (4 มิถุนายน พ.ศ. 2480 - ปัจจุบัน) เป็นราชบัณฑิตกิตติมศักดิ์ เป็นนักวิชาการสาขาดนตรีวิทยา และเป็นที่ปรึกษาวิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดล
พูนพิศ อมาตยกุล หรือ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์พูนพิศ อมาตยกุล เกิดที่อำเภอดุสิต กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่ 4 ของร้อยโทพิศ และนางประเทือง เจริญเติบโตอยู่ในวัง และเป็นมหาดเล็กของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเหมวดี เป็นเวลากว่า 30 ปี ได้เรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับพระราชวงศ์และเรื่องราวเกี่ยวกับดนตรีไทยมาจากในวัง
การศึกษากับรางวัล

จบแพทย์จากศิริราชเมื่อปี พุทธศักราช 2505
รับใบประกาศนียบัตรชั้นสูงหลังปริญญา สาขาหู คอ จมูก University of Pennsylvania ในปีพุทธศักราช 2508
M.A. Communication Disorders, Temple University, U.S.A ในปีพุทธศักราช 2511
จบปริญญาโทสาขาวิชาความผิดปกติของการสื่อความหมาย จากประเทศสหรัฐอเมริกา แล้วกลับมาทำงานที่คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดีเมื่อปี 2511
อนุมัติบัตร (พ.บ., อ.ว.) โสต ศอ นาสิก ลาริงซ์วิทยา ในปีพุทธศักราช 2515
ได้รับปริญญาศิลปศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ ดุริยางคศิลป์ ศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร ในปีพุทธศักราช 2537
ได้เป็นศาสตราจารย์ ระดับ 10 (ดุริยางคศาสตร์) และ รองศาสตราจารย์ ระดับ 10 (แพทยศาสตร์) ในปีพุทธศักราช 2540
ได้เป็นนักวิทยาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต กิตติมศักดิ์ (Communication Disorders) มหาวิทยาลัยมหิดล ในปีพุทธศักราช 2545
แรกเริ่ม

เรียนดนตรีไทยกับนายเทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล เรียนขับร้องจากครูแช่มช้อย ดุริยพันธ์ อาจารย์เจริญใจ สุนทรวาทิน คุณหญิงไพฑูรย์ กิตติวรรณ ครูสุดจิตต์ ดุริยประณีต และครูสุรางค์ ดุริยพันธ์ มีความสามารถในการขับร้องเพลงไทยและประพันธ์บทร้องเพลงไทย เป็นนักจัดรายการเพลงทางวิทยุและโทรทัศน์ที่สนใจการเก็บรักษาผลงานที่ออกอากาศ รวบรวมลงานและรักษาไว้ในห้องสมุดดนตรีเป็นจำนวนมากกว่า 1,600 รายการ ต้นฉบับรายการวิทยุเหล่านี้ยังรักษาไว้เพื่อการอ้างอิง ในห้องสมุดดนตรีสมเด็จพระเทพรัตน์ มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา และที่หน่วยโสตทัศน์ หอสมุดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และ ยังเป็นนักเขียนสารคดีเกี่ยวกับดนตรี และมีบทความเก็บไว้เพื่ออ้างอิงได้ มากกว่า 900 เรื่อง เป็นนักวิชาการสาขาดนตรีวิทยา (Musicologist) สอนวิชาดนตรีวิทยาควบคู่กับวิชาแพทยศาสตร์ตลอดเวลากว่า 30 ปี ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นศาสตราจารย์สาขาดนตรีเป็นคนที่ 3 ของประเทศไทย และเป็นคนแรกของมหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปีพุทธศักราช 2540 เขียนหนังสือไว้หลายเล่ม เช่น สยามสังคีต ลำนำสยาม หนังสือรวมประวัติสตรีนักร้องเพลงไทยและนักระนาดเอกของไทย รายการวิทยุที่ผลิตแล้ว ยังเก็บรักษาไว้ในห้องสมุดดนตรี เช่น รายการพบครูดนตรีไทย สยามสังคีต เพลงไทยจากมหาวิทยาลัยมหิดล สังคีตภิรมย์ เพลงไทยสากลจากอดีต ฯลฯ