stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
ประวัติ

คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ เดิมก่อตั้งในนาม "คณะศิลปศาสตร์" สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ตาม พระราชบัญญัติสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล พุทธศักราช 2518 สืบเนื่องจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล มีการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ พุทธศักราช 2548 จึงได้มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างหน่วยงานภายในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ใหม่ คณะศิลปศาสตร์ประยุกต์ เป็นหนึ่งใน 6 คณะแรก ตามโครงสร้างใหม่ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล พุทธศักราช 2548 และเปลี่ยนชื่อมาเป็นคณะศิลปศาสตร์ ปัจจุบันคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ แบ่งการศึกษาเป็น 4 สาขาวิชา ได้แก่
1 สาขาวิชาศึกษาทั่วไป
2 สาขาวิชาภาษาญี่ปุ่น
3 สาขาวิชาภาษาจีน
4 สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล
จัดการศึกษาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาต่าง ๆ ได้แก่
1. สาขาวิชาภาษาญี่ปุ่น เปิดทำการสอนรุ่นแรกในปีการศึกษา 2545
2. สาขาวิชาภาษาจีน เปิดทำการสอนรุ่นแรกในปีการศึกษา 2545
3. สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล เปิดทำการสอนรุ่นแรกในปีการศึกษา 2548
4. สาขาวิชาภาษาไทยเพื่อธุรกิจ (หลักสูตรนานาชาติ) กำลังอยู่ในกระบวนการเปิดหลักสูตร
หลักสูตร

คณะศิลปศาสตร์ จัดการเรียนการสอน "หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต" ในสาขาวิชาต่าง ๆ ดังนี้
| ระดับปริญญาตรี | ระดับปริญญาโท | ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
 หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (4 ปี) สาขาวิชาภาษาญี่ปุ่น  สาขาวิชาภาษาจีน  สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล  สาขาวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสากล (หลักสูตรนานาชาติ):
รายนามผู้บริหารคณะศิลปศาสตร์ > รายนามคณบดี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
รายนามคณบดีคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
| ลำดับที่ | ชื่อ | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง |
| 1 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์(พิเศษ)นิธี  สตะเวทิน | พ.ศ. 2548 -  พ.ศ. 2552 |
| 2 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์กัญจน์มนัส  พชรบดี | พ.ศ. 2552 - พ.ศ. 2556 |
| 3 | อาจารย์สัณหกัญญา  อรุณธารี | รักษาการคณบดี พ.ศ. 2557 |
| 4 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ตรึงตา  แหลมสมุทร | พ.ศ. 2557 - 2566 |
ที่ตั้ง

สำนักงานคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ตั้งอยู่ ณ พื้นที่บพิตรพิมุขจักรวรรดิ ถนนจักรวรรดิ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิทยาเขตบพิตรพิมุข จักรวรรดิ เก็บถาวร 2006-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ |
| --- | --- | --- |
| วิทยาเขต |  สำนักงานอธิการบดี  สำนักงานวิทยาเขตวังไกลกังวล  |  |
| คณะ |  บริหารธุรกิจ  วิศวกรรมศาสตร์  ศิลปศาสตร์  อุตสาหกรรมการโรงแรมและการท่องเที่ยว  อุตสาหกรรมและเทคโนโลยี  สถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ  วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  |  |
| วิทยาลัย |  เพาะช่าง  พลังงานและสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืนรัตนโกสินทร์  นวัตกรรมการจัดการ  ผู้ประกอบการสร้างสรรค์นานาชาติรัตนโกสินทร์  |  |
| อื่น ๆ |  บพิตรพิมุข จักรวรรดิ  |  |
 หมวดหมู่  ตัวเอียง หมายถึง หน่วยงานที่จัดตั้งภายใน 
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนภาษาและมนุษยวิทยาในประเทศไทย  |
| --- | --- |
สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ: กาฬสินธุ์ • นครพนม • นราธิวาสราชนครินทร์ • นเรศวร • มหาสารคาม • รามคำแหง • สุโขทัยธรรมาธิราช • อุบลราชธานี
สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ: เกษตรศาสตร์ (มนุษยศาสตร์ • ศิลปศาสตร์และวิทยาการจัดการ • ศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์) • ขอนแก่น (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ • สหวิทยาการ) • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • ทักษิณ • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ • เทคโนโลยีสุรนารี • ธรรมศาสตร์ • บูรพา • พะเยา • มหิดล (ศิลปศาสตร์ • สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์) • แม่โจ้ • แม่ฟ้าหลวง (ศิลปศาสตร์ • จีนวิทยา) • วลัยลักษณ์ • ศรีนครินทรวิโรฒ • ศิลปากร (โบราณคดี • อักษรศาสตร์) • สงขลานครินทร์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ • ศิลปศาสตร์ • วิเทศศึกษา) • สวนดุสิต
มหาวิทยาลัยราชภัฏ: เชียงใหม่ • นครราชสีมา •  บ้านสมเด็จเจ้าพระยา • บุรีรัมย์ • มหาสารคาม • สวนสุนันทา • สุราษฎร์ธานี • สุรินทร์ • อุดรธานี • เลย
มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล: ตะวันออก (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์) • ตะวันออก (ศิลปศาสตร์) • ธัญบุรี • รัตนโกสินทร์ • ล้านนา • ศรีวิชัย • อีสาน
สถาบันอุดมศึกษาเอกชน: กรุงเทพ • เกริก • เกษมบัณฑิต • คริสเตียน • เซนต์จอห์น • ตาปี • ธุรกิจบัณฑิตย์ • บัณฑิตเอเซีย • รังสิต • ศรีปทุม • แสตมฟอร์ด • สยาม • หอการค้าไทย • หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ • หาดใหญ่ • อีสเทิร์นเอเชีย
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
งูเขียวกาบหมาก

| งูเขียวกาบหมาก |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลื้อยคลาน Reptilia
อันดับ:: กิ้งก่าและงู Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes Serpentes
วงศ์:: วงศ์งูพิษเขี้ยวหลัง Colubridae
สกุล:: Gonyosoma Gonyosoma (F. Boie, 1827)
สปีชีส์:: Gonyosoma oxycephalum
ชื่อทวินาม
Gonyosoma oxycephalum (F. Boie, 1827)


ชื่อพ้อง
 Elaphe oxycephala (Boie, 1827)
งูเขียวกาบหมาก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Gonyosoma oxycephalum) เป็นงูชนิดหนึ่งในวงศ์ Colubridae ถือเป็นชนิดเฉพาะถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
งูชนิดนี้ได้รับการอธิบายครั้งแรกโดย Friedrich Boie ใน ค.ศ. 1827
อ่านเพิ่ม

Boulenger GA (1894). "On the Herpetological Fauna of Palawan and Balabac". Ann. Mag. Nat. Hist., Sixth Series 14: 81–90.
Dowling, Herndon G. (1958). "A taxonomic study of the ratsnakes VI. Validation of the genera Gonyosoma Wagler and Elaphe Fitzinger". Copeia 1958 (1): 29–40.
Gray JE (1849). "Description of three new genera and species of snakes". Ann. Mag. Nat. Hist., Second Series 4: 246–248.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Gonyosoma oxycephalum
Gonyosoma oxycephalum ที่คลังข้อมูลสัตว์เลื้อยคลาน Reptarium.czสืบค้นเมื่อ 9 November 2010
Video of Gonysoma oxycephalum drinking เก็บถาวร 2012-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Gonysoma oxycephalum Information sheet
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q47945  Wikispecies: Gonyosoma oxycephalum  ADW: Gonyosoma_oxycephalum  EoL: 456476  GBIF: 2456135  iNaturalist: 29992  IRMNG: 11312861  ITIS: 1081889  IUCN: 183196  NCBI: 39313
ฉลากประหยัดไฟ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โครงการประชาร่วมใจ ประหยัดไฟฟ้า
ฉลากประหยัดไฟฟ้าเบอร์ 5  คือฉลากที่บ่งบอกระดับการใช้ไฟฟ้าและข้อมูลเบื้องต้นต่างๆ ของเครื่องใช้ไฟฟ้า เช่น ประสิทธิภาพ ค่าใช้จ่ายต่อปี เพื่อให้ผู้ใช้สามารถเลือกซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าได้อย่างเหมาะสมและประหยัดค่าใช้จ่ายในระยะยาว ฉลากประหยัดไฟจะมีระดับความประหยัดตั้งแต่เบอร์ 1 ถึงเบอร์ 5 โดยที่เบอร์ 5 หมายถึงประหยัดไฟมากที่สุด คือมีอัตราการประหยัดพลังงาน (Energy Efficiency Ratio : EER) มากกว่า 11.0 หน่วย
ผู้ออกฉลากประหยัดไฟในปัจจุบันคือกระทรวงพลังงาน ซึ่งจะมีตราของกระทรวงซ้อนอยู่บนฉลาก เริ่มใช้ตั้งแต่ พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) จากเดิมออกโดยการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) ซึ่งไม่มีโลโก้ใดๆ เว้นแต่ปี ค.ศ. ที่ออกบนฉลาก
ต้งแต่ปี พ.ศ. 2562 กระทรวงพลังงานได้ปรับปรุงฉลากประหยัดไฟใหม่ทั้งหมด โดยยกเลิกระดับความประหยัดเบอร์ 1 ถึงเบอร์ 4 คงไว้เพียงเบอร์ 5 แต่เพิ่มสัญลักษณ์ดาวที่จะระบุระดับคะแนนการประหยัดไฟเข้าไปแทน โดยยิ่งมีดาวมาก จะยิ่งมีประสิทธิภาพในการประหยัดไฟมากขึ้นดวงละ 5-10% โดยฉลากประหยัดไฟชนิดติดดาว มี 4 ระดับ คือเบอร์ 5, 1 ดาว, 2 ดาว และ 3 ดาว
เครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีฉลากประหยัดไฟฟ้าเบอร์ 5

เครื่องปรับอากาศ
ตู้เย็น
พัดลม
หลอดไฟ
กระติกน้ำร้อน
เครื่องรับโทรทัศน์
หม้อหุงข้าว
เครื่องรับโทรทัศน์
เครื่องทำน้ำอุ่น
เตารีด
เครื่องซักผ้า
จักรยานยนต์ไฟฟ้า
เครื่องฟอกอากาศ
คามิกาเซะ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ คามิกาเซะ (แก้ความกำกวม)
เครื่องบิน 52c Zeroes ถูกส่งจากเกาหลีสู่เกาะคีวชู (ต้นปี พ.ศ. 2488)
คามิกาเซะ (ญี่ปุ่น: 神風; โรมาจิ: Kamikaze) หรือ เรียกอย่างเป็นทางการว่า กองกำลังจู่โจมพิเศษ (特別攻撃隊 โทกุูเบะสึโคเกะกิไต) เป็นคำในภาษาญี่ปุ่นมีความหมายว่าลมสวรรค์ หรือลมแห่งเทวะ คามิกาเซะในภาษาญี่ปุ่น ถูกนำมาใช้เรียกลมสลาตัน และนำมาใช้เป็นชื่อฝูงบินและนักบินคามิกาเซะเท่านั้น ต่างไปจากในภาษาอังกฤษที่ชาวตะวันตกนำคำ ๆ นี้มาใช้เรียกการโจมตีแบบพลีชีพ (suicide attacks) คำ ๆ นี้ได้ถูกนำมาใช้เรียกอากาศยานพลีชีพของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งบรรทุกระเบิดและพุ่งเข้าชนเรือ และคำนี้ยังหมายถึงนักบินผู้บังคับอากาศยานประเภทนี้ด้วย
ญี่ปุ่นใช้ยุทธวิธีพลีชีพด้วยฝูงบินคามิกาเซะนี้เป็นอย่างมาก ในช่วงที่กองทัพญี่ปุ่นบุกฟิลิปปินส์ในปี พ.ศ. 2487 (ค.ศ. 1944) และเพื่อหยุดยั้งการบุกของกองทัพเรือฝ่ายสัมพันธมิตร และที่เมืองโอกินาวะ
ความหมาย

คำว่า คามิกาเซะ มาจากคำสองคำต่อกัน คือ kami หมายถึง พระเจ้า (god) และ kaze หมายถึง ลม (wind) รวมกันมีความหมายว่า ลมแห่งสวรรค์ หรือ divine wind ในภาษาอังกฤษ และยังหมายถึง ชื่อพายุไต้ฝุ่นที่เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 1824 พายุลูกนี้ทำให้กองทัพเรือของจีนจำนวน 4,500 ลำ ในสมัยของจักรพรรดิจีน กุบไลข่าน ที่จะเข้าโจมตียึดญี่ปุ่น โดยล้มเหลวโดยสิ้นเชิง ชาวญี่ปุ่นเป็นหนี้บุญคุณพายุไต้ฝุ่นลูกนี้เป็นอย่างมากจึงได้ตั้งชื่อว่า "คามิกาเซะ" แปลว่า "พายุเทพเจ้า" และเป็นที่มาของชื่อกองบิน "คามิกาเซะ" ในกองทัพอากาศญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งทื่ 2
ประวัติ

นาวาโท อะไซกิ ทาไม อาจารย์สอน การบินทหารเรือ ได้สอบถามนักเรียนการบิน 23 คนในกลุ่มว่ามีใครสนใจจะเข้าร่วม ในกองกำลังโจมตีพิเศษ (Special Attack Force) โดยนักเรียนทั้งหมดตกลงที่จะเข้าร่วมการ ปฏิบัติการครั้งนี้ รวมทั้งต่อมา ยูคิโอะ เซกิ ก็เข้าร่วมเป็นคนที่ 24
หน่วยโจมตีพิเศษคามิกาเซะนี้ มี 4 หน่วยย่อย คือหน่วยชิคิชิมา (Shikishima), หน่วยยามาโตะ (Yamato), หน่วยอาซาฮิ (Asahi) และ หน่วยยามาซาคูรา (Yamazakura)ชื่อของ หน่วยย่อยเหล่านี้ นำมาจากบทกวีเกี่ยวกับความรักชาติ ซึ่งประพันธ์ โดยนักปราชญ์ยุคคลาสสิก ของญี่ปุ่น ชื่อ โมโตริ โนรินากะ
หลักฐานเกี่ยวกับการโจมตีครั้งแรกของคามิกาเซะที่เชื่อถือได้จากรายงานโดยเจ้าหน้าที่ฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งเป็นที่ยอมรับของหลาย ๆ ฝ่าย คือ การโจมตีเรือลาดตระเวนหนัก ของออสเตรเลีย ชื่อ HMAS Australia เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2487 ถูกเครื่องบินญี่ปุ่น บรรทุกระเบิดหนัก 200 กิโลกรัม (หรือ 441 ปอนด์) พุ่งเข้าชนกลางทะเล นอกเกาะเลเต (Leyte) เครื่องบินลำนี้ปะทะเข้ากับ ส่วนโครงสร้างเหนือดาดฟ้าใหญ่ของเรือ เหนือสะพานเดินเรือ เกิดการระเบิด น้ำมันลุกไหม้และซากปรักหักพังกระจัดกระจาย เป็นวงกว้าง แต่ระเบิดหนัก 200 กิโลกรัมที่ติดมากับเครื่องบิน ไม่เกิดการระเบิด มีคนเสียชีวิตบนเรืออย่างน้อย 30 นาย แต่การโจมตีครั้งนี้ไม่ได้มาจากเครื่องบินคามิกาเซะของหน่วยโจมตีพิเศษ (special attack unit) ภายใต้การนำของ นาวาโท ทาไม แต่เป็นการปฏิบัติการของนักบินญี่ปุ่นไม่ทราบนาม
ในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2487 ฝูงบินคามิกาเซะ ซึ่งประกอบด้วย เครื่องบินซีโร่ (Zero) จำนวน 5 ลำ นำโดย เรือโท เซกิ ได้เข้าโจมตี เรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกันของสหรัฐ ฯ ชื่อ USS St. Lo แม้ว่าจะมีเครื่องบิน ซีโร่เพียงลำเดียวที่พุ่งเข้าชนเรือ USS St. Lo ได้สำเร็จ แต่ก็ส่งผลเกินคุ้มระเบิดที่ติดมากับเครื่องบินเกิดระเบิดไฟลุกไหม้ ลุกลามต่อไปยังคลังระเบิดของเรือ USS St. Lo เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงจนเรือจม นอกจากนี้เครื่องบินคามิกาเซะลำอื่น ๆ ได้สร้างความเสียหายให้เรือรบฝ่ายสัมพันธมิตรอีกมากมายนับไม่ถ้วน เนื่องจากเรือรบของสัมพันธมิตรจำนวนมากในยุคนั้น ดาดฟ้าเรือทำด้วยไม้ ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงของไฟจากระเบิดได้เป็นอย่างดีกล่าวได้ว่าเรือบรรทุกเครื่องบิน ของสหรัฐฯในช่วงนั้นตกเป็นเป้าการโจมตีของคามิกาเซะได้ง่ายกว่าเรือบรรทุกเครื่องบินของอังกฤษที่มีดาดฟ้าทำด้วยเหล็ก และเข้าประจำการในกองเรือแปซิฟิกของอังกฤษ ในช่วงปี พ.ศ. 2488
เรือ HMAS Australia กลับมาร่วมรบได้อีกครั้งในเดือนมกราคม ปี พ.ศ. 2488 ได้ถูกฝูงบินคามิกาเซะโจมตีถึงหกครั้ง มีทหารประจำเรือเสียชีวิตถึง 86 นายแต่เรือก็รอดจากการถูกทำลายมาได้ เรือรบของฝ่ายสัมพันธมิตร ลำอื่น ๆ ที่รอดจากการระเบิดและจมลงทะเล แม้จะถูกฝูงบินคามิกาเซะโจมตีซ้ำหลายครั้งในช่วง สงครามโลกครั้งที่ 2 เช่น เรือบรรทุกเครื่องบินขนาดใหญ่ ชั้น Essex ของสหรัฐ ฯ จำนวน 2 ลำ คือ เรือ USS Intrepid และ USS Franklin
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง จากการรายงานของประเทศญี่ปุ่นนักบินทหารเรือ ของราชนาวีญี่ปุ่นสังเวยชีวิตไปในภารกิจพลีชีพนี้ ถึง 2,525 นายและนักบินพลีชีพคามิกาเซะ ในส่วนของกองทัพบกญี่ปุ่นเสียชีวิต 1,387 นาย ตามสถิติที่ทางฝ่ายญี่ปุ่นได้บันทึกไว้ เหล่านักบินที่ห้าวหาญนี้จมเรือรบของฝ่ายสัมพันธมิตรไป 81 ลำ และทำความเสียหายให้เรือรบอีก 195 ลำ คามิกาเซะได้สร้างความสูญเสียให้แก่กองทัพเรือ สหรัฐ ฯ ในการรบทางทะเลฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ถึง 80 เปอร์เซ็นต์ จากสาเหตุความสูญเสียทั้งหมด
แต่จากข้อมูลของฝ่ายสัมพันธมิตร มีเรือรบฝ่ายสัมพันธมิตรจมลงจากการโจมตีของคามิกาเซะ เพียง 34 ลำ และอีก 288 ลำได้รับความเสียหาย
คามิกาเซะ ในมุมมองของชาวญี่ปุ่นผู้รักชาติ

ปฏิบัติการของเหล่านักบินคามิกาเซะ ที่ดูบ้าบิ่นเกินมนุษย์ในสายตาของชาวตะวันตก แต่ชาวญี่ปุ่นกลับมีความคิดและความรู้สึกกับหน่วยโจมตีพิเศษนี้ด้วยความต้องการเสียสละ ไม่เคยขาดแคลนอาสาสมัคร นักบินที่จะมาทำงานให้แก่หน่วยโจมตีพิเศษพลีชีพคามิกาเซะ มีจำนวนคนที่ต้องการจะมาเป็นนักบินพลีชีพ มากกว่าจำนวนเครื่องบินที่มีอยู่ถึงสามเท่า ในการคัดเลือกตัวนักบิน พวกนักบินมากประสบการณ์ต่าง ๆ จะถูกกีดกันออกไป เนื่องจากนักบินเหล่านี้มีคุณค่าในการรบเชิงป้องกัน (defensive) และในการฝึกสอนนักบินรุ่นใหม่ ๆ ซึ่งทางกองทัพจะต้องอาศัยนักบินมากประสบการณ์เหล่านี้ในระยะยาว
นักบินพลีชีพคามิกาเซะส่วนใหญ่จะมีอายุอยู่ในช่วง 20 ปี ส่วนมากเป็นนักศึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์ในมหาวิทยาลัย แรงจูงใจที่ทำให้นักศึกษาเหล่านี้เข้าร่วมเป็นนักบินพลีชีพของกองทัพมาจาก ความรักชาติ (patriotism), ความปรารถนาที่จะนำเกียรติยศมาสู่วงศ์ตระกูลของตนเอง ด้วยการสละชีพเป็นชาติพลี และเพื่อพิสูจน์คุณค่าของความเป็นลูกผู้ชาย ซึ่งกลายเป็นความนิยมรักชาติของวัยรุ่นญี่ปุ่นในขณะนั้น
ธรรมเนียมปฏิบัติและตำนานเล่าขาน

ก่อนที่นักบินคามิกาเซะจะออกปฏิบัติการเพียงเล็กน้อย ธรรมเนียมปฏิบัติที่ทางหน่วยจะจัดขึ้นเป็นพิธีพิเศษ (special ceremony) ให้แก่นักบินเหล่านี้ มีการสวดมนต์ให้พรนักบิน และญาติมิตรของนักบินที่มาร่วมในงาน เหล่านักบินจะได้รับเครื่องยศทางทหาร (military decoration) ซึ่งมีผลต่อขวัญและกำลังใจของนักบินที่จะออกไปปฏิบัติการ และทำให้เกิดภาพพจน์และแรงจูงใจที่ดีต่ออาสาสมัครที่ต้องการจะมาเป็นนักบินคามิกาเซะรุ่นต่อ ๆ ไป
แหล่งข้อมูลอื่น

Kamikaze Images เก็บถาวร 2012-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรือ Intrepid (CV-11) ถูกฝูงบินคามิกาเซะเข้าโจมตีที่จุดสำคัญ (25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487)
จากภาพ 26 พฤษภาคม 1945 ยูคิโอะ อาราคิ (อุ้มลูกสุนัข) ถ่ายรูปกับเพื่อนร่วมฝูงบินก่อนภารกิจพลีชีพเรือสัญชาติอเมริกัน เสียชีวิตด้วยวัย 17 ปี
คันทรีร็อก

| คันทรีร็อก |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: โฟล์กร็อก, คันทรี, คันทรีโฟล์ก, ร็อกอะบิลลี
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ในภาคใต้และตะวันตกของสหรัฐอเมริกา
เครื่องบรรเลงสามัญ: กีตาร์ (โปร่ง, ไฟฟ้า และ เพดัลสตีล), เปียโน, กลองชุด, กีตาร์เบส
รูปแบบอนุพันธุ์: รูตส์ร็อก, เซาเทิร์นร็อก, คาวพังก์, อัลเทอร์เนทีฟคันทรี
หัวข้ออื่น ๆ
คันทรีโฟล์ก - คันทรีป็อป - โพรเกรสซีฟคันทรี - เอาต์ลอว์คันทรี - เท็กซัสคันทรี
คันทรีร็อก (อังกฤษ: Country rock) เป็นแนวเพลงย่อยของดนตรีคันทรี เกิดขึ้นจากการผสมผสานระหว่างดนตรีร็อกกับดนตรีคันทรี โดยทั่วไปจะใช้ในกล่าวถึงกระแสของนักดนตรีร็อกที่เริ่มต้นบันทึกผลงานในแบบคันทรี ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 นักดนตรีเหล่านี้ได้บันทึกผลงานในชื่อแนวเพลงร็อก และใช้แนวคันทรี ได้แก่ การร้องเพลง และเครื่องดนตรีที่เพิ่มเข้ามา รวมถึงลักษณะเฉพาะตัวของดนตรี คือใช้เครื่องดนตรี เพดัลสตีลกีตาร์ คันทรีร็อกเริ่มต้นด้วย บ็อบ ดิลลัน และ เดอะเบิดส์ และเป็นถึงที่นิยมกันมากที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1970 ด้วยศิลปินอย่าง เอมมีลู แฮร์ริส, อีเกิลส์ และ ดูบบี บราเธอร์ส นอกจากนี้ คันทรีร็อกยังได้รับอิทธิพลจากแนวเพลงอื่น เช่น เดอะแบนด์, เกรตฟูลเดด, ครีเดนซ์ เคลียร์วอเทอร์ รีไววอล, เดอะโรลลิงสโตนส์ และผลงานเดี่ยวของจอร์จ แฮร์ริสัน
จังหวัดช็อลลาใต้

| จังหวัดช็อลลาใต้ 전라남도 |
| --- | --- |
จังหวัด
การถอดเสียงภาษาเกาหลี
 • ฮันกึล: 전라남도
 • ฮันจา: 全羅南道
 • แมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์: Chŏllanam-do
 • อักษรโรมันปรับปรุง: Jeollanam-do
   ธง ตรา

พิกัด:  34°45′N 127°0′E﻿ / ﻿34.750°N 127.000°E﻿ / 34.750; 127.000
ประเทศ: เกาหลีใต้
ภูมิภาค: โฮนัม
เมืองหลวง: อำเภอมูอัน
จำนวนเขตการปกครอง: 5 นคร 17 อำเภอ
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ: คิม ย็อง-รก (พรรคประชาธิปไตย)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12,247 ตร.กม. (4,729 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 3
ประชากร (ตุลาคม ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 1,902,324 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 6
 • ความหนาแน่น: 142 คน/ตร.กม. (370 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์ประจำจังหวัด
 • ดอกไม้: แต้ฮวย
 • ต้นไม้: แปะก๊วย
 • สัตว์ปีก: นกเขาพม่า
รหัส ISO 3166: KR-46
ภาษาถิ่น: ช็อลลา
เว็บไซต์: jeonnam.go.kr (อังกฤษ)
จังหวัดช็อลลาใต้ เป็นจังหวัดในเกาหลีใต้ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ โดยมีฐานะเป็นจังหวัดตั้งแต่ปี 2439 โดยแยกออกจากจังหวัดช็อลลาเดิมทางด้านใต้ และยังคงเป็นจังหวัดของเกาหลีจนกระทั่งมีการแบ่งเกาหลีในปี 2488 และหลังจากนั้นก็หลายเป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีใต้ โดยมีควังจูเป็นเมืองเอกของจังหวัด จนกระทั่งมีการย้ายศาลากลางจังหวัดไปยังตอนใต้ของหมู่บ้านนามัก เมืองชนบทมูอัน ในปี 2548
ภูมิศาสตร์

จังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคโฮนัม โดยมีพรมแดนทางด้านทิศตะวันตกติดกับทะเลเหลือง ทางทิศเหนือติดกับจังหวัดช็อลลาเหนือ ทางทิศใต้ติดกับช่องแคบเชจู ทางด้านทิศตะวันออกติดกับจังหวัดคย็องซังเหนือ
จังหวัดช็อลลาใต้มีเกาะมากกว่า 2,000 เกาะตลอดแนวชายฝั่ง ประมาณสามในสี่ส่วนเป็นเกาะที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ และจังหวัดยังมีชายฝั่งยาวประมาณ 6,100 กิโลเมตร ผลิตผลทางทะเลที่สำคัญของจังหวัด เช่น หอยนางรม และสาหร่ายทะเล โดยเฉพาะอย่างหลังมีการพัฒนาพื้นที่เพาะเลี้ยงอย่างมาก
จังหวัดนี้มีภูเขาเพียงบางส่วนเท่านั้น พื้นที่ราบตลอดบริเวณแม่น้ำซ็อมจิน ย็องซัน และทัมจิน เป็นอู่ข้าวอู่น้ำขนาดใหญ่ของประเทศ และเป็นพื้นที่ที่มีฝนตกชุก ซึ่งมีส่วนช่วยเหลือทางด้านการเกษตร และจังหวัดนี้ยังเป็นสถานที่ที่อบอุ่นที่สุดในคาบสมุทร ซึ่งช่วยให้เกิดผลิตผลทางการเกษตรอย่างมากมายเช่น ข้าว ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ เมล็ดพืชที่สามารถรับประทานได้และมันฝรั่ง ผัก ฝ้าย และผลไม้ ก็เจริญเติบโตได้ดีเช่นเดียวกัน
ถึงแม้จะมีการขุดทองและถ่านหินได้จำนวนน้อยจากจังหวัดนี้ แต่อุตสาหกรรมในจังหวัดก็พัฒนาอย่างมาก
เขตการปกครอง

จังหวัดช็อลลาใต้แบ่งออกเป็น 5 นคร (ชี) และ 17 อำเภอ (กุน) ดังนี้
| แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| ประเภท | # | ชื่อ | ฮันกึล | ฮันจา | ประชากร  ค.ศ. 2012  (คน) | เขตการปกครอง |
| นคร | 1 | นครยอซู | 여수시 | 麗水市 | 290,774 | 1 อึบ, 6 มย็อน, 20 แฮ็งจ็อง-ดง |
| นคร | 2 | นครมกโพ | 목포시 | 木浦市 | 238,368 | 23 แฮ็งจ็อง-ดง |
| นคร | 3 | นครซุนช็อน | 순천시 | 順天市 | 279,435 | 1 อึบ, 10 มย็อน, 13 แฮ็งจ็อง-ดง |
| นคร | 4 | นครควังยัง | 광양시 | 光陽市 | 152,131 | 1 อึบ, 6 มย็อน, 5 แฮ็งจ็อง-ดง |
| นคร | 5 | นครนาจู | 나주시 | 羅州市 | 100,312 | 1 อึบ, 12 มย็อน, 7 แฮ็งจ็อง-ดง |
| อำเภอ | 6 | อำเภอมูอัน | 무안군 | 務安郡 | 71,294 | 3 อึบ, 6 มย็อน |
| อำเภอ | 7 | อำเภอแฮนัม | 해남군 | 海南郡 | 81,321 | 1 อึบ, 13 มย็อน |
| อำเภอ | 8 | อำเภอโคฮึง | 고흥군 | 高興郡 | 76,118 | 2 อึบ, 14 มย็อน |
| อำเภอ | 9 | อำเภอฮวาซุน | 화순군 | 和順郡 | 70,757 | 1 อึบ, 12 มย็อน |
| อำเภอ | 10 | อำเภอย็องอัม | 영암군 | 靈巖郡 | 64,596 | 2 อึบ, 9 มย็อน |
| อำเภอ | 11 | อำเภอย็องกวัง | 영광군 | 靈光郡 | 58,026 | 3 อึบ, 8 มย็อน |
| อำเภอ | 12 | อำเภอวันโด | 완도군 | 莞島郡 | 54 867 | 3 อึบ, 9 มย็อน |
| อำเภอ | 13 | อำเภอทัมยัง | 담양군 | 潭陽郡 | 48,329 | 1 อึบ, 11 มย็อน |
| อำเภอ | 14 | อำเภอโพซ็อง | 보성군 | 寶城郡 | 49,940 | 2 อึบ, 10 มย็อน |
| อำเภอ | 15 | อำเภอชังซ็อง | 장성군 | 長城郡 | 47,231 | 1 อึบ, 10 มย็อน |
| อำเภอ | 16 | อำเภอชังฮึง | 장흥군 | 長興郡 | 42,643 | 3 อึบ, 7 มย็อน |
| อำเภอ | 17 | อำเภอคังจิน | 강진군 | 康津郡 | 41,160 | 1 อึบ, 10 มย็อน |
| อำเภอ | 18 | อำเภอชินอัน | 신안군 | 新安郡 | 46,007 | 2 อึบ, 12 มย็อน |
| อำเภอ | 19 | อำเภอฮัมพย็อง | 함평군 | 咸平郡 | 37,528 | 1 อึบ, 8 มย็อน |
| อำเภอ | 20 | อำเภอชินโด | 진도군 | 珍島郡 | 34,486 | 1 อึบ, 6 มย็อน |
| อำเภอ | 21 | อำเภอคกซ็อง | 곡성군 | 谷城郡 | 32,896 | 1 อึบ, 10 มย็อน |
| อำเภอ | 22 | อำเภอคูรเย | 구례군 | 求禮郡 | 27,765 | 1 อึบ, 7 มย็อน |
จังหวัดพี่น้อง

คย็องซัน เกาหลีใต้
มณฑลเสฉวน ประเทศจีน
อิปสวิช ออสเตรเลีย
รัฐออริกอน สหรัฐอเมริกา
รัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดช็อลลาใต้
เว็บไซต์จังหวัดช็อลลาใต้ (ภาษาอังกฤษ)
| ด ค กจังหวัดช็อลลาใต้ |
| --- | --- | --- |
อำเภอมูอัน (เมืองหลวง)
| นคร |  ควังยัง  ซุนช็อน  นาจู  มกโพ  ยอซู  |  |
| อำเภอ |  คกซ็อง  คังจิน  คูรเย  โคฮึง  ชังซ็อง  ชังฮึง  ชินโด  ชินอัน  ทัมยัง  โพซ็อง  มูอัน  ย็องกวัง  ย็องอัม  วันโด  ฮวาซุน  ฮัมพย็อง  แฮนัม  |  |
| ด ค ก ภูมิภาคและเขตการปกครองของประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
| ภูมิภาค |  เขตเมืองหลวงและปริมณฑล  ควันดง ย็องดง  ย็องซอ  โฮซอ  โฮนัม  ย็องนัม ภูมิภาคอุตสาหกรรมการเดินเรือตะวันออกเฉียงใต้  เกาะเชจู  |  |
| จังหวัด |  คย็องกี  คย็องซังใต้  คย็องซังเหนือ  ช็อลลาใต้  ชุงช็องใต้  ชุงช็องเหนือ  |  |
| จังหวัดปกครองตนเองพิเศษ |  คังว็อน  ช็อนบุก  เชจู  |  |
| นครพิเศษ |  โซล  |  |
| นครปกครองตนเองพิเศษ |  เซจง  |  |
| มหานคร |  ควังจู  แทกู  แทจ็อน  ปูซาน  อินช็อน  อุลซัน  |  |
| คณะกรรมการ 5 จังหวัดภาคเหนือเกาหลี |  พย็องอันใต้  พย็องอันเหนือ  ฮวังแฮ  ฮัมกย็องใต้  ฮัมกย็องเหนือ  |  |
ยอซู
มกโพ
จังหวัดมีซามิสโอกซีเดนตัล

| จังหวัดมีซามิสโอกซีเดนตัล |
| --- | --- |
จังหวัด
สนามกีฬากลางจังหวัดมีซามิสโอกซีเดนตัล
   ธง ตรา
สมญา: Mis Occ
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ฮีลากังมินดาเนา
ก่อตั้ง: 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1929
เมืองหลัก: โอโรคีเวตา
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Herminia M. Ramiro (NUP)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Aurora Virginia M. Almonte (LP)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,055.22 ตร.กม. (793.52 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 60 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขามาลีนดังMalindang): 2,404 เมตร (7,887 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 602,126 คน
 • อันดับ: 47 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 290 คน/ตร.กม. (760 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 26 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นคร:  3  โอโรคีเวตา   โอซามิซ   ตังกุบ  
 • เทศบาล:  14  Aloran   Baliangao   Bonifacio   Calamba   Clarin   Concepcion   Don Victoriano Chiongbian   Jimenez   Lopez Jaena   Panaon   Plaridel   Sapang Dalaga   Sinacaban   Tudela  
 • บารังไกย์: 490
 • Districts: 1st and 2nd Districts of Misamis Occidental
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 7200–7215
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)88
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: Subanen ฟิลิปีโน อังกฤษ
เว็บไซต์: misocc.gov.ph
จังหวัดมีซามิสโอกซีเดนตัล (เซบัวโน: Kasadpang Misamis; Subanen: Sindepan Mis'samis) เป็นจังหวัดในเขตฮีลากังมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองศูนย์กลางคือโอโรคีเวตา ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานตั้งแต่แรกเริ่มในจังหวัดนี้คือชาวซูบาโนน ซึ่งเป็นเป้าหมายของกลุ่มโจรสลัดจากจังหวัดลาเนา
ชื่อจังหวัด บ้างก็มีที่มาจากสถานที่ตั้งฐานของชาวสเปนที่อ่าวปังกีล บ้างก็เพี้ยนมาจากคำว่า คูยามิส ซึ่งเป็นชื่อชนิดของมะพร้าว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดมีซามิสโอกซีเดนตัล
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดมีซามิสโอกซีเดนตัล ที่โอเพินสตรีตแมป
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2022-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Standard Geographic Code
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
จังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล

| จังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล |
| --- | --- |
จังหวัด
ศาลากลางจังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล
   ธง ตรา
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ฮีลากังมินดาเนา
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1939
เมืองหลัก: คากายันเดอโอโร
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Yevgeny Vicente B. Emano (NP)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Jose Mari G. Pelaez (UNA)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,131.52 ตร.กม. (1,209.09 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 43 จาก 81
 : (ไม่รวมคากายันเดอโอโร)
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาบาลาตูกัน): 2,450 เมตร (8,040 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 888,509 คน
 • อันดับ: 30 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 280 คน/ตร.กม. (730 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 30 จาก 81
 : (ไม่รวมคากายันเดอโอโร)
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: คากายันเดอโอโร
 • นคร:  2  เอลซัลวาดอร์   กิงกูก  
 • เทศบาล:  23  Alubijid   Balingasag   Balingoan   Binuangan   Claveria   Gitagum   Initao   Jasaan   Kinoguitan   Lagonglong   Laguindingan   Libertad   Lugait   Magsaysay   Manticao   Medina   Naawan   Opol   Salay   Sugbongcogon   Tagoloan   Talisayan   Villanueva  
 • บารังไกย์: 424 รวมนครอิสระ: 504
 • Districts: 1st and 2nd Districts of Misamis Oriental including independent cities: 1st and 2nd Districts of Cagayan de Oro City
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 9000–9025
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)88
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: เซบัวโน ตากาล็อก อังกฤษ
เว็บไซต์: www.misamisoriental.gov.ph
จังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล (เซบัวโน: Sidlakang Misamis) เป็นจังหวัดในเขตฮีลากังมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองศูนย์กลางคือคากายันเดอโอโร ซึ่งปกครองอย่างเป็นอิสระจากตัวจังหวัด
จังหวัดมีซามิสโอเรียนตัลเป็นจังหวัดริมชายฝั่งทะเล ติดกับอ่าว 2 แห่งทางทิศเหนือ ได้แก่ อ่าวมาคาฮาลาร์ และอ่าวกิงกูก พื้นที่ทางตอนกลางของจังหวัดมีแม่น้ำหลายสาย ซึ่งมีจุดเริ่มต้นจากพื้นที่สูงในจังหวัดบูคิดโนน แม่น้ำสำคัญ ได้แก่ แม่น้ำคากายัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล ที่โอเพินสตรีตแมป
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2022-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Standard Geographic Code
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่