stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไฟนอลแฟนตาซี แทกติกส์: เดอะวอร์ออฟเดอะไลออนส์
เนื้อหาและรูปแบบการเล่น

ดูเพิ่ม: อิวาลิซ, ไฟนอลแฟนตาซี แทกติกส์ § รูปแบบการเล่น, และ ไฟนอลแฟนตาซี แทกติกส์ § เรื่องราว
ไฟนอลแฟนตาซี แทกติกส์: เดอะวอร์ออฟเดอะไลออนส์ เป็นเกมเล่นตามบทบาทเชิงกลยุทธ์ผลัดกันเล่น ที่มีฉากอยู่ในโลกสมมุติของอิวาลิซ โดยเกมเป็นสงครามระหว่างราชอาณาจักรอิวาลิซและออร์ดาเลียซึ่งเป็นราชอาณาจักรที่อยู่ใกล้กัน โดยได้รับการบอกเล่าในฐานะเอกสารทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับการกระทำของตัวละครจำนวนมากซึ่งมาจากความขัดแย้งทั้งสองฝ่าย ในขณะที่ยังคงการเล่าเรื่องหลักของไฟนอลแฟนตาซี แทกติกส์ ด้วยการปรับเทศวิวัฒน์ ภาควอร์ออฟเดอะไลออนส์ยังมีการอ้างอิงที่เชื่อมโยงกับเกมอื่น ๆ ที่อยู่ในอิวาลิซ รวมถึงบัลเธียร์จากไฟนอลแฟนตาซี XII และลูโซ เคลเมนส์ จากไฟนอลแฟนตาซี แทกติกส์ เอ2: กรีมัวร์ออฟเดอะริฟต์
การยุทธ์ของภาควอร์ออฟเดอะไลออนส์สามารถเปรียบเทียบได้กับเกมกระดานเช่นหมากรุก โดยแต่ละตัวหมากจะสอดคล้องกับสมาชิกคณะในบัญชีรายชื่อนักรบปัจจุบันของแรมซา นักสู้แต่ละคนอาจเคลื่อนที่ไปบนกระดานคล้ายกริดตามการจัดสรรการเคลื่อนที่ของพวกเขา เช่นเดียวกับการโจมตีนักรบของศัตรู หรือเปิดใช้ความสามารถที่ซับซ้อนมากขึ้น ส่วนภูมิประเทศของแต่ละแผนที่จะกำหนดขอบเขตและความคล่องตัวของนักรบ ทหารของแรมซาแต่ละคนสามารถสวมใส่จ็อบตามแบบแผนของไฟนอลแฟนตาซี ตั้งแต่นักดาบและนักธนูมาตรฐาน ไปจนถึงผู้เชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์ และไปจนถึงตำแหน่งที่แปลกใหม่ยิ่งขึ้น เช่น อัศวินมังกรและนักเต้น เมื่อการกระทำบรรลุเป้าหมายในระหว่างการยุทธ์จะมอบค่าประสบการณ์และคะแนนจ็อบให้แก่ตัวละครแต่ละตัว ซึ่งสามารถใช้เพื่อจัดซื้อความสามารถใหม่ได้ ซึ่งในภาคเดอะวอร์ออฟเดอะไลออนส์มีทั้งหมด 22 จ็อบ เมื่อตัวละครได้เรียนรู้ทักษะจากจ็อบแล้ว พวกเขาจะสามารถเข้าถึงมันได้อย่างถาวร แม้ว่าจะมีกลุ่มทักษะหลักเพียงกลุ่มเดียวในแต่ละครั้งและขึ้นอยู่กับจ็อบ ความสามารถหลายอย่าง เช่น ความสามารถที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่หรือการถูกศัตรูโจมตียังคงสามารถติดตั้งได้หากตัวละครเปลี่ยนจ็อบในภายหลัง เกมนี้ยังมีคุณสมบัติระบบการสิ้นชีพถาวร — โดยหากตัวละครไร้ความสามารถจากความเสียหายที่มากเกินไปและไม่ได้รับการเยียวยาภายในหลาย ๆ เทิร์น พวกเขาจะตายอย่างถาวร และไม่สามารถใช้งานได้อีกในการต่อสู้
นอกการต่อสู้ ผู้เล่นสามารถเคลื่อนที่ไปรอบ ๆ บนแผนที่เหนือโลก (overworld map) ได้ ซึ่งนี่ไม่ใช่การเคลื่อนไหวที่อิสระเหมือนเกมไฟนอลแฟนตาซีอื่น ๆ โดยแรมซาสามารถไปจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่งบนแผนที่เท่านั้น การข้ามสถานที่รกร้างว่างเปล่าอาจนำไปสู่การต่อสู้แบบสุ่ม ในนครและเมือง ผู้เล่นสามารถซื้ออุปกรณ์ใหม่, รับสมัครทหารใหม่ และส่งสมาชิกคณะออกไปทำภารกิจอัตโนมัติเพื่อรับเงินสดและรางวัลอื่น ๆ ในช่วงหลังของเกม ผู้เล่นจะได้รับรางวัลเพิ่มเติมจากการรุกล้ำเหล่าสัตว์ประหลาดระหว่างการยุทธ์
การเพิ่มเติมเข้ามาในเกมอีกอย่างหนึ่งคือโหมดหลายผู้เล่นแบบไร้สาย ทั้งสำหรับการเล่นแบบร่วมมือและการแข่งขัน โดยในการเล่นแบบแข่งขัน ทีมตรงข้ามอาจวางกับดักไว้ในสนามรบและกับดักเหล่านี้จะถูกซ่อนจากคู่ต่อสู้ ทีมจะถูกกำหนดสีเพื่อให้ง่ายต่อการระบุ การต่อสู้สิ้นสุดลงหลังจากครบตามจำนวนรอบที่กำหนด และทีมที่มีพลังชีวิตเหลือมากที่สุดจะได้รับการประกาศให้เป็นผู้ชนะ จากนั้นผู้ชนะอาจได้รับไอเทมที่สร้างขึ้นแบบสุ่มจากหีบสมบัติ อย่างไรก็ตาม โหมดหลายผู้เล่นไม่ได้รวมอยู่ในเวอร์ชันไอโอเอส
การพัฒนา > แพลตฟอร์มอื่น

เวอร์ชันเพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก ได้รับการวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 2011 ในประเทศญี่ปุ่น และในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 เพื่อตอบสนองต่อคำร้องขอของผู้เล่นที่บริษัทสแควร์เอนิกซ์เปิดตัวแค็ตตาล็อกของพวกเขาในโทรศัพท์เคลื่อนที่มากขึ้น จึงได้เริ่มมีโครงการพอร์ต "วอร์ออฟเดอะไลออนส์" การสร้างเกมขึ้นมาใหม่สำหรับอินเทอร์เฟซแบบสัมผัสและไม่มีปุ่มไหล่ของเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล นั้นใช้เวลาและ "ลองผิดลองถูก" อย่างมาก โดยอาศัยงานที่ทำเพื่อดัดแปลงเกมไฟนอลแฟนตาซีก่อนหน้า ส่วนฟีเจอร์บางอย่างของไอโอเอสไม่ได้รับการสนับสนุนรวมถึงเกมเซ็นเตอร์ เนื่องจากเกมดังกล่าวไม่ได้ "แข่งกันโดยเนื้อแท้"
ภาคเดอะวอร์ออฟเดอะไลออนส์สำหรับไอโอเอส ได้รับการประกาศในงานอิเล็กทรอนิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอ็กซ์โป 2010 และเปิดตัวใน ค.ศ. 2011 โดยเวอร์ชันไอโฟนที่วางจำหน่ายในวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 2011 ส่วนเวอร์ชันไอแพดได้รับการเปิดตัวเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 ส่วนพอร์ตแอนดรอยด์ได้เปิดตัวผ่านตลาดสแควร์เอนิกซ์เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีกราฟิกที่ได้รับการปรับปรุง, ความเร็วในการวาดที่สูงขึ้น และการควบคุมที่ปรับให้เหมาะสมสำหรับจอสัมผัส นอกจากนั้น ได้มีสัญญาการอัปเดตไอโอเอส และเมื่อเปิดตัวยังรองรับสล็อตบันทึกไอคลาวด์หลายช่อง ทั้งนี้ เวอร์ชันแอนดรอยด์ได้รับการเปิดตัวในกูเกิล เพลย์ เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2015 โดยไม่มีการบันทึกบนคลาวด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Final Fantasy Tactics Official Square-Enix page (อังกฤษ)
| ด ค กไฟนอลแฟนตาซี |
| --- | --- |
เกมหลัก:  ไฟนอลแฟนตาซี  II  III  IV  V  VI  VII (รีเมค, รีเบิร์ธ)  VIII  IX  X  XI  XII  XIII  XIV 1.0  2.0 เฮเวนส์เวิร์ด  สตอร์มบลัด  ชาโดว์บริงเกอส์  เอนด์วอล์คเกอร์  XV  XVI 
เกมอื่น ๆ:  Airborne Brigade  All the Bravest  Artniks  Brave Exvius  Dimensions  Explorers  Mobius  Mystic Quest  Record Keeper  Toki no Suishō  The 4 Heroes of Light  World 
ชุดเกมย่อย:  คริสตัลโครนิเคิลส์  ดิซซิเดีย  แทกติกส์ (เดอะวอร์ออฟเดอะไลออนส์)  แทกติกส์ แอดวานซ์  Theatrhythm Curtain Call  ไทป์-0 HD  Agito  Online 
ภาพยนตร์และแอนิเมชั่น:  Legend of the Crystals  The Spirits Within  อันลิมิตเต็ด  แอดเวนต์ชิลเดรน  บราเธอร์ฮูด  คิงส์เกลฟ 
ตัวละครถาวร:  ซิด  โจโคโบะ  โมกลี 
หนึ่งในฉากคัตซีนใหม่ของภาคเดอะวอร์ออฟเดอะไลออนส์ โดยนักพัฒนาเลือกใช้แอนิเมชันเฉดเซล ซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนภาพที่วาดด้วยดินสอ
ข้าวเกรียบปากหม้อ

| --- | --- |
สาคูไส้หมู (ซ้าย) และข้าวเกรียบปากหม้อ (ขวา)
ชื่ออื่น: ปากหม้อ, ข้าวเกรียบน้ำจิ้ม
มื้อ: อาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: ไทย
ส่วนผสมหลัก: แป้งข้าวเจ้า แป้งมัน แป้งเท้ายายม่อม เนื้อสัตว์
รูปแบบอื่น: ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ, ข้าวเกรียบอ่อน, ข้าวเกรียบยาหน้า
 ตำราอาหาร: ข้าวเกรียบปากหม้อ
ข้าวเกรียบปากหม้อ เรียกโดยย่อว่า ปากหม้อ บ้างเรียก ข้าวเกรียบน้ำจิ้ม เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งข้าวเจ้า แป้งมัน และแป้งเท้ายายม่อม ห่อด้วยไส้ชนิดต่าง ๆ เช่น ไส้หมู ไส้หวาน หรือไส้ไก่ ก่อนคลุกกับกระเทียมเจียว แล้วราดด้วยน้ำจิ้มหรือกะทิ รับประทานเคียงกับผักกาดหอม ผักชี และพริกขี้หนูสด
ส่วนที่เรียกว่าข้าวเกรียบปากหม้อ สันนิษฐานว่าเมื่อแป้งได้รับความร้อนจนพองและสุก จะมีหน้าตาเหมือนข้าวเกรียบว่าว จึงเรียกชื่อดังกล่าวมาจนถึงทุกวันนี้
ในอาหารเวียดนามมีอาหารที่ลักษณะใกล้เคียงกันแต่ต่างกันตรงไส้และน้ำจิ้ม คือ บั๊ญก๊วน (เวียดนาม: bánh cuốn) หรือข้าวเกรียบปากหม้อญวน ใส่ไส้หมูสับผัดกับต้นหอม รับประทานเคียงกับหมูยอ กับน้ำจิ้มเนื้อกเจิ๊ม (nước chấm) ที่มีรสเปรี้ยวหวานเผ็ดเค็ม ส่วนอำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ มีอาหารใกล้เคียงกัน เรียกว่า ข้าวพัน สอดไส้ด้วยผักต่าง ๆ และไข่ รับประทานเคียงกับกากหมู หรือน้ำจิ้มต่าง ๆ โดยเฉพาะน้ำจิ้มสุกี้
ส่วนผสม

ข้าวเกรียบปากหม้อมีส่วนประกอบสามอย่างคือ ตัวแป้ง ตัวไส้ และน้ำจิ้ม โดยตัวแป้งจะใช้แป้งข้าวเจ้า แป้งมัน และแป้งเท้ายายม่อม บางแห่งอาจใช้แป้งข้าวเหนียวแทน โดยนำแป้งที่เตรียมไว้มาผสมน้ำให้ข้นเหลวพอเหมาะแล้วนวดให้เข้ากัน อาจใส่สีจากธรรมชาติให้สีสันน่ารับประทานขึ้น เช่น สีเขียวจากใบเตย สีม่วงจากดอกอัญชัน เป็นต้น
ตัวไส้ โดยมากจะทำเป็นไส้หมู โดยจะนำรากผักชี พริกไทย และกระเทียมที่โขลกไว้แล้วมาผัดกับหมูสับ หอมแดง และไชโป๊ ก่อนปรุงรส แล้วผัดจนไส้แห้งและเหนียว บางแห่งอาจใช้ไก่ หน่อไม้ เนื้อปู กุ้ง นอกจากนี้ยังมีไส้สำหรับผู้รับประทานมังสวิรัติ เช่น ไส้หวาน กุยช่าย ถั่วงอก เห็ดหอม เห็ดหูหนู มะพร้าว ข้าวโพดหวาน ไชโป๊หวาน เป็นต้น
ส่วนเครื่องราดหรือเครื่องจิ้มข้าวเกรียบปากหม้อแต่ละท้องที่จะแตกต่างกัน บางแห่งราดน้ำกะทิเพิ่มความหวานมันเค็ม บางแห่งรับประทานคู่กับน้ำจิ้ม ซึ่งได้จากการเคี่ยวน้ำส้มสายชู น้ำตาลทรายแดง เกลือป่น และพริกขี้หนูสับ ส่วนจังหวัดตราดจะรับประทานข้าวเกรียบปากหม้อกับน้ำจิ้มไข่ปูหรือน้ำจิ้มกุ้งแห้ง โดยนำกระเทียม พริกขี้หนู ไข่ปูทะเล (หรือใช้กุ้งแห้งที่แช่น้ำร้อนมาแล้ว) โขลกให้ละเอียด ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว น้ำตาลทราย น้ำปลา และน้ำต้มสุก ให้ได้รสเปรี้ยว หวาน เค็ม และเผ็ด
วิธีทำ

กรองผ้าขาวบางมาขึงปากหม้อ รัดให้แน่นและตึง เจาะผ้าริมขอบปากหม้อเป็นรูขนาดเล็กเพื่อให้ไอน้ำพุ่งออกมา นำไปตั้งบนไฟน้ำน้ำในหม้อเดือด จากนั้นนำแป้งที่นวดมาแล้วประมาณหนึ่งทัพพีละเลงเป็นรูปวงกลม เมื่อแป้งสุกพองจึงใส่ไส้กลางแผ่นแป้ง ก่อนใช้ไม้พายที่แตะน้ำมันถั่วเหลืองแล้วไปปาดแป้ง ห่อแป้งเป็นรูปสี่เหลี่ยม ใส่ภาชนะพร้อมรับประทาน
ความหลากหลาย

ข้าวพัน อาหารว่างประจำถิ่นของอำเภอลับแล ที่มีลักษณะใกล้เคียงกับข้าวเกรียบปากหม้อ
ข้าวเกรียบอ่อน หรือ ข้าวเกรียบหวาน เป็นอาหารว่างที่คล้ายกับข้าวเกรียบปากหม้อของจังหวัดตราด มีการทำแบบเดียวกันกับข้าวเกรียบปากหม้อ ต่างกันที่ตัวแป้งและไส้ ตัวแป้งทำจากน้ำตาลอ้อยทำให้แป้งมีรสหวาน เมื่อแป้งสุกจึงนำแผ่นแป้งมาวางไว้ แล้วใส่ไส้ที่ทำจากถั่วเขียวต้มกับมะพร้าวขูด ปรุงรสด้วยเกลือ น้ำตาล คลุกด้วยงาคั่ว ซึ่งให้รสเค็มตัดกับตัวแป้ง
ข้าวเกรียบยาหน้า เป็นอาหารว่างชนิดหนึ่งพบในชุมชนมุสลิมเชื้อสายจามบ้านน้ำเชี่ยว อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด จะทำแผ่นแป้งแบบเดียวกับข้าวเกรียบปากหม้อที่สุกแล้วไปผึ่งแดดให้แห้ง ก่อนนำไปปิ้งบนเตาถ่านจนแป้งกรอบ เมื่อจะรับประทานจะทาน้ำตาลอ้อยเคี่ยว และตักเครื่องโรยหน้า (ทำจากแคร์รอตปั่น มะพร้าว และกุ้งสับละเอียด ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทยเล็กน้อย) ลงบนแผ่นแป้ง ตามด้วยต้นหอมซอย พร้อมรับประทาน
ถั่วแปบแป้งสด เป็นถั่วแปบรูปแบบหนึ่ง แต่มีวิธีการทำอย่างเดียวกับข้าวเกรียบปากหม้อ คือนำแป้งที่ทำจากแป้งข้าวเหนียวหยอดลงผ้าขาวบาง เมื่อแป้งสุกใส่ถั่วแปบเป็นไส้ เมื่อห่อแล้วมาตั้งไว้บนถาด คลุกเคล้าด้วยมะพร้าวขูด งาคั่ว น้ำตาลทราย และเกลืออีกเล็กน้อย
ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ เป็นก๋วยเตี๋ยวไม่ใส่เส้น แต่ใส่ตัวข้าวเกรียบปากหม้อไปแทน โดยตัวแป้งทำจากแป้งมันสำปะหลังกับแป้งข้าวเจ้า พบได้ที่อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา
อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ มีอาหารว่างที่คล้ายกับข้าวเกรียบปากหม้อ เรียกว่า ข้าวแคบ ตัวแป้งทำจากแป้งข้าวเจ้าหรือแป้งข้าวเหนียว ทำให้สุกแบบเดียวกับข้าวเกรียบปากหม้อ นำไปผึ่งให้แห้งบนตับหญ้าคา เมื่อแห้งแล้วสามารถรับประทานได้เลย และมีอาหารอีกชนิดเรียกว่า ข้าวพัน มีวิธีการทำแบบเดียวกันกับข้าวเกรียบปากหม้อ แต่ตัวแป้งจะใส่ไส้ด้วยไข่และผักชนิดต่าง ๆ ปิดฝาครอบรอจนสุกทั่วกัน เมื่อสุกแล้วจะใช้ไม้ใผ่แบน ค่อย ๆ ม้วนแผ่นแป้ง แล้วจัดใส่จาน โรยหน้าด้วยกากหมู กระเทียมเจียว แล้วราดด้วยน้ำจิ้ม
ขนมเกรียบปากหม้อบรรจุกล่อง
กากหมากตาฤๅษี

| กากหมากตาฤๅษี |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Santalales
วงศ์:: Balanophoraceae
สกุล:: Balanophora
สปีชีส์:: B.  fungosa
ชื่อทวินาม
Balanophora fungosa J.R. & G.Forst

กากหมากตาฤๅษี (ชื่อวิทยาศาสตร์: Balanophora fungosa) หรือขนุนดิน ชื่อสามัญเช่น อังกฤษ: Nutmeg tree; จีน: 粗穗蛇菰; เวียดนาม: Nấm ngọc cẩu เป็นพืชประเภทพืชเบียนหรือกาฝาก อยู่ในวงศ์ขนุนดิน (Balanophoraceae) ในประเทศไทยพบพรรณไม้วงศ์ขนุนดิน 1 สกุล คือ สกุล Balanophora มีทั้งหมด 5 ชนิด โดยหนึ่งในนั้นได้แก่ กากหมากตาฤๅษี
ลักษณะทั่วไป

เป็นพืชเบียน คือดำรงชีวิตโดยการเกาะอาศัยแย่งอาหารจากรากพืชชนิดอื่น ลำต้นอยู่รวมกันเป็นก้อนขนาดใหญ่ใต้ดิน โดยลำต้นจะมีหลายสี เช่น สีน้ำตาล สีแดง สีแดงปนน้ำตาล สีเหลือง หรือสีเหลืองปนส้ม ความสูงของต้นทั้งหมดประมาณ 10–30 เซนติเมตร ลักษณะใบมีขนาดเล็ก เรียงเวียนรอบลำต้น สีเหลืองอมแดงหรือน้ำตาล ปลายใบแหลม ออกดอกเป็นช่อ ดอกเพศผู้มีประมาณ 4–5 กลีบ กว้าง 2–6 เซนติเมตร ยาว 4–15 เซนติเมตร ช่อดอกเพศเมียรูปทรงกลม รูปทรงกลมหรือทรงรี ขนาด 3–8 เซนติเมตร ออกดอกระหว่างเดือนกันยายนถึงเดือนกุมภาพันธ์ หรือประปรายตลอดปี
ตามรายงาน กากหมากฤๅษีจะเบียนรากพืชของต้นไม้บางชนิดในสกุลหมีเหม็น (Litsea) บางชนิดในสกุลกระพี้จั่น (Millettia) บางชนิดในสกุลมะขามเทศ (Pithecellobium) และบางชนิดในสกุลแสลงใจ (Strychnos) นอกจากนี้ อาจเบียนรากพืชที่เป็นไม้เถาบางชนิดในสกุลกวาวเครือ (Butea) บางชนิดในสกุลเถาคัน (Cissus) และบางชนิดในสกุลเครือเขาน้ำ (Tetrastigma)
แหล่งที่พบ

กากหมากตาฤๅษีพบการกระจายพันธุ์อยู่ในประเทศอินเดีย, จีนตอนใต้, พม่า, ภูมิภาคอินโดจีน และมาเลเซีย ส่วนในประเทศไทยพบได้ทุกภาค โดยจะพบตามป่าดิบชื้น, ป่าดิบเขา, ป่าเบญจพรรณ ที่มีความสูงตั้งแต่ 500–2,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล
ประโยชน์

สามารถนำมาทำยาแก้โรคหอบหืด โดยนำลำต้นหั่นเป็นแผ่น ๆ ตากแห้งแล้วนำไปผสมกับสมุนไพร ในเกาะชวาใช้สารคล้ายไขผึ้งปริมาณมากในส่วนดอกของกากหมากตาฤๅษีเป็นเชื้อเพลิงสำหรับคบเพลิง
ชื่อท้องถิ่น

ชื่อของกากหมากตาฤๅษี จะเรียกแตกต่างกันในแต่ละท้องถิ่น ดังนี้
ภาคเหนือ – กกหมากพาสี
ภาคกลาง – ขนุนดิน
ประจวบคีรีขันธ์ – ดอกกฤษณารากไม้
ตราด – กากหมากตาฤๅษี
ชุมพร – บัวผุด
สระบุรี – ว่านดอกดิน
เลย – เห็ดหิน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Balanophora fungosa ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q13012795  Wikispecies: Balanophora fungosa  BOLD: 281294  EoL: 2905653  FNA: 242307532  FoC: 242307532  GBIF: 7147896  iNaturalist: 337638  IPNI: 103250-1  ITIS: 895605  NCBI: 29813  Plant List: kew-2668043  PLANTS: BAFU6  Plazi: E076869E-1137-7E09-C720-55988D1F2318  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:103250-1  Tropicos: 3000095  ZooBank: 2125F537-A338-4F9C-A4BA-6AD9B758A721
จังหวัดก่าเมา

| จังหวัดก่าเมา Tỉnh Cà Mau |
| --- | --- |
จังหวัด

สมญา: น้ำเข้ม
ที่ตั้งของจังหวัดก่าเมาในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 9°5′N 105°5′E﻿ / ﻿9.083°N 105.083°E﻿ / 9.083; 105.083
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง
เมืองหลัก: ก่าเมา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5,331 ตร.กม. (2,058 ตร.ไมล์)
ประชากร (2006)
 • ทั้งหมด: 1,232,000 คน
 • ความหนาแน่น: 230 คน/ตร.กม. (600 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, เขมร,  ชาติพันธุ์อื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 780
รหัส ISO 3166: VN-59
เว็บไซต์: www.camau.gov.vn
ก่าเมา (เวียดนาม: Cà Mau) เป็นจังหวัดของประเทศเวียดนาม เมืองหลักของจังหวัดคือก่าเมา ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางภาคใต้ของประเทศเวียดนาม เป็นจังหวัดใต้สุด ตอนใต้เป็นแหลมชื่อว่าแหลมก่าเมา กั้นระหว่างอ่าวไทยกับทะเลจีนใต้ อดีตนายกรัฐมนตรีเหงียน เติ๊น สุง เกิดและเติบโตที่จังหวัดนี้ สามารถเดินทางโดยรถยนต์จากนครโฮจิมินห์โดยถนนระยะทาง 360 กิโลเมตร ผ่านทางหลวงแห่งชาติ 1 เอ หรือทางอากาศ (สนามบินก่าเมา)
พื้นที่ของจังหวัดก่าเมาในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรฟูนันซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมประเทศลาว ประเทศกัมพูชา รวมไปถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยและภาคใต้ของประเทศเวียดนามด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดกีมารัส

| จังหวัดกีมารัส Lalawigan ng Guimaras (ฟิลิปปินส์) Province of Guimaras (อังกฤษ) |
| --- | --- |
จังหวัด
ถนนสายหนึ่งในจังหวัดกีมารัส
สมญา: "เมืองแห่งมะม่วงของฟิลิปปินส์"
ที่ตั้งจังหวัดกีมารัสในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: คันลูรังคาบีซายาอัน
ก่อตั้ง: 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1992
เมืองหลัก: ฮอร์ดัน
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • Congressman: Lucille Nava (LP)
 • ผู้ว่าการ: Samuel T. Gumarin (LP)
 • รองผู้ว่าการ: John Edward G. Gando (LP)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 604.57 ตร.กม. (233.43 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 77 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (เขาดีนุลมัน): 267 เมตร (876 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 174,613 คน
 • อันดับ: 74 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 290 คน/ตร.กม. (750 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 28 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: 0
 • นคร: 0
 • เทศบาล: 5
 • บารังไก: 98
 • Districts: Lone district of Guimaras
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
รหัสไปรษณีย์: 5044–5048
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)33
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: ฮีลีไกโนน กินาไรอา Ati ฟิลิปีโน อังกฤษ
เว็บไซต์: guimaras.gov.ph
กีมารัส (ฟิลิปปินส์: Guimaras) เป็นจังหวัดเกาะในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นหนึ่งในจังหวัดที่เล็กที่สุดของประเทศ เมืองหลักคือฮอร์ดัน โดยตัวจังหวัดตั้งอยู่ริมอ่าวปาไนย์ และตั้งอยู่ระหว่างเกาะปาไนย์และเนโกรส ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือคือจังหวัดอีโลอีโล และทางตะวันออกเฉียงใต้คือจังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล พื้นที่ทั้งหมดของเกาะอยู่ในเขตเมโทรอีโลอีโล-กีมารัส ซึ่งเป็น 1 ใน 12 มหานครของฟิลิปปินส์
ตัวจังหวัดประกอบด้วยเกาะหลักคือเกาะกีมารัส เกาะอื่น ๆ ได้แก่ อีนัมปูลูกัน, กีวาโนน, ปาโนโบโลน, นาตุนกา, นาดูเลา
กีมารัสหรือชื่อในอดีต ฮีมัลอัส เคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอีโลอีโลจนถึงวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1992
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดกีมารัส
Provincial Government of Guimaras
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดกีมารัส ที่โอเพินสตรีตแมป
จังหวัดกว๋างจิ

| จังหวัดกว๋างจิ Tỉnh Quảng Trị |
| --- | --- |
จังหวัด
สมญา: ความสงบภายใต้การปกครอง
ที่ตั้งของจังหวัดกว๋างจิในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 16°45′N 107°0′E﻿ / ﻿16.750°N 107.000°E﻿ / 16.750; 107.000
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ชายฝั่งตอนกลางเหนือ
เมืองหลัก: ดงห่า
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,745.7 ตร.กม. (1,832.3 ตร.ไมล์)
ประชากร (2004)
 • ทั้งหมด: 616,600 คน
 • ความหนาแน่น: 130 คน/ตร.กม. (340 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, Bru – Vân Kiều, ฮวา, ตะโอย
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 53
รหัส ISO 3166: VN-25
เว็บไซต์: Official website
กว๋างจิ (เวียดนาม: Quảng Trị) เดิมไทยเรียกว่า กวางไตร เป็นจังหวัดหนึ่งในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศเวียดนาม อยู่ทางทิศเหนือของอดีตราชธานีเว้
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 廣治
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดคามารีเนสซูร์

| จังหวัดคามารีเนสซูร์ |
| --- | --- |
จังหวัด
ศาลากลางจังหวัดคามารีเนสซูร์
   ธง
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: บีโคล
ก่อตั้ง: 19 มีนาคม ค.ศ. 1919
เมืองหลัก: ปีลี
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Migz Villafuerte (NP)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Fortunato Peña (NP)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5,497.03 ตร.กม. (2,122.42 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 16 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาอีซาโรก): 2,012 เมตร (6,601 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 1,952,544 คน
 • อันดับ: 13 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 360 คน/ตร.กม. (920 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 19 จาก 81
 : นับรวมนครอิสระ
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: 1 (นากา)
 • นคร: 1 (อีรีกา)
 • เทศบาล:  35  Baao   Balatan   Bato   Bombon   Buhi   Bula   Cabusao   Calabanga   Camaligan   Canaman   Caramoan   Del Gallego   Gainza   Garchitorena   Goa   Lagonoy   Libmanan   Lupi   Magarao   Milaor   Minalabac   Nabua   Ocampo   Pamplona   Pasacao   ปีลี   Presentacion   Ragay   Sagñay   San Fernando   San Jose   Sipocot   Siruma   Tigaon   Tinambac  
 • บารังไกย์: 1,036 นับรวมนครอิสระ: 1,063
 • Districts: 1st to 5th districts of Camarines Sur  (shared with Naga City)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 4400–4436
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)54
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: Central Bikol Rinconada Bikol Albay Bikol ตากาล็อก อังกฤษ
เว็บไซต์: camarinessur.gov.ph
จังหวัดคามารีเนสซูร์ (ฟิลิปปินส์: Timog Camarines) เป็นจังหวัดในเขตบีโคล เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือปีลี มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดคามารีเนสนอร์เตและเกซอนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และติดกับจังหวัดอัลไบทางทิศใต้ ส่วนทางทิศตะวันออกมีเกาะจังหวัดคาตันดัวเนสในช่องแคบมาเคดา
จังหวัดคามารีเนสซูร์เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดในเขตบีโคล ทั้งในแง่ของประชากรและพื้นที่ มีพื้นที่ครอบคลุมนครอิสระได้แก่นากา ศูนย์กลางในด้านต่าง ๆ ของภูมิภาค และนครอีรีกา ศูนย์กลางของย่านรีนโคนาดา ภายในจังหวัดมีทะเลสาบบูฮี ซึ่งสามารถพบปลาขนาดเล็กอย่าง Sinarapan (Mistichthys luzonensis) จังหวัดนี้ยังมีการใช้ภาษาอีซาโรกอักตา ซึ่งเป็น 1 ใน 3 ภาษาที่ใกล้สูญพันธุ์ของประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดคามารีเนสซูร์
คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดคามารีเนสซูร์ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดคามารีเนสซูร์ ที่โอเพินสตรีตแมป
เว็บไซต์ทางการของรัฐบาลจังหวัดคามารีเนสซูร์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
กัลฟ์แอร์

กัลฟ์แอร์ (อังกฤษ: Gulf Air, อาหรับ: طيران الخليج) เป็นสายการบินประจำชาติและสายการบินที่ใหญ่ที่สุดของประเทศบาห์เรน โดยมีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติบาห์เรนในอัลมุฮัรร็อก สายการบินให้บริการในเส้นทางต่างประเทศทั้งหมด 40 เมืองทั่วโลก ใน แอฟริกา เอเชีย ยุโรป ตะวันออกกลาง ทางสายการบินใช้รูปเหยี่ยวสีทองในตราสายการบิน
ประวัติ

ใน ค.ศ. 1940 นายแฟรดดี้ บอสเวิด (นักบินชาวอังกฤษ) ให้บริการแบบแท็กซี่ โดยให้บริการจาก บาห์เรนสู่ โดฮาและ อัซเซาะฮ์รอน หลังจากนั้น นายแฟรดดี้ บอสเวิด ได้พัฒนาด้านบริการใน วันที่24 มีนาคม 1950 และยังได้ลงทะเบียนกับ Gulf Aviation และก่อตั้งเป็นบริษัท share-holding โดยใช้เครื่อง Avro Ansons 3เครื่อง และ De Havilland DH.86B 4 เครื่องยนต์
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 กัลฟ์แอร์ได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
อีเจียนแอร์ไลน์
อเมริกันแอร์ไลน์
บังคลาเทศพิมาน
คาเธ่ย์ แปซิฟิค
อียิปต์แอร์
เอ็ลอัล
เอมิเรตส์
เอธิโอเปียนแอร์ไลน์
สายการบินเอทิฮัด
เคแอลเอ็ม
คูเวตแอร์เวย์
มิดเดิลอีสต์แอร์ไลน์
โอมานแอร์
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์
กาตาร์แอร์เวย์
รอยัลจอร์แดเนียน
รัวยาแลร์มาร็อก
เซาเดีย
สิงคโปร์แอร์ไลน์
สไปซ์เจ็ต
ศรีลังกาแอร์ไลน์
การบินไทย
เตอร์กิชแอร์ไลน์
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ฝูงบินปัจจุบันของกัลฟ์แอร์
แอร์บัส เอ320นีโอของกัลฟ์แอร์
แอร์บัส เอ321นีโอของกัลฟ์แอร์ในลวดลายย้อนยุค
โบอิง 787-9 ของกัลฟ์แอร์
ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 กัลฟ์แอร์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | ผู้โดยสาร> อ้างอิง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ320-200 | 8 | — | 16 | 120 | 136 |  |  |
| แอร์บัส เอ320นีโอ | 6 | 6 | 16 | 120 | 136 |  |  |
| แอร์บัส เอ321-200 | 4 | — | 8 | 161 | 169 |  |  |
| แอร์บัส เอ321นีโอ | 4 | 4 | 12 | 180 | 192 |  |  |
| แอร์บัส เอ321แอลอาร์ | 8 | 1 | 16 | 150 | 166 |  |  |
| โบอิง 787-9 | 10 | — | 26 | 256 | 282 |  |  |
| รวม | 40 | 11 |  |  |  |  |  |
กัลฟ์แอร์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 6.4 ปี
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

กัลฟ์แอร์เคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | จำนวน | เริ่มประจำการ | ปลดประจำการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ319-100 | 2 | 2008 | 2013 |  |
| แอร์บัส เอ320-200 | 1 | 1994 | 2000 | หนึ่งลำตกในเที่ยวบินที่ 072 |
| แอร์บัส เอ330-200 | 12 | 1999 | 2020 |  |
| แอร์บัส เอ340-300 | 10 | 1994 | 2012 |  |
| บีเอซี 1-11 | 2 | 1969 | 1978 |  |
| โบอิง 707-320ซี | ไม่ทราบ | 1979 | 1980 |  |
| โบอิง 737-200 | 11 | 1977 | 1995 | หนึ่งลำตกในเที่ยวบินที่ 771 |
| โบอิง 737-700 | 1 | 2011 | 2012 | ใช้สำหรับการขนส่งแบบ VIP |
| โบอิง 737-800 | 2 | 2007 | 2008 | เช่าจากเอกซ์แอลแอร์เวย์ เยอรมนี |
| โบอิง 747-100 | 2 | 1984 | 1987 |  |
| โบอิง 757-200F | 1 | 1993 | 1996 |  |
| โบอิง 767-300อีอาร์ | 20 | 1988 | 2008 |  |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 4 | 2009 | 2009 | เช่าจากเจ็ตแอร์เวย์ |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ โดฟ | ไม่ทราบ | 1951 | 1964 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ เฮรอน | ไม่ทราบ | 1956 | 1967 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ ดีเอช.86บี | ไม่ทราบ | 1950 | 1952 |  |
| ดักลาส ดีซี-3 | ไม่ทราบ | 1961 | 1971 |  |
| เอ็มบราเออร์ 170 | 2 | 2010 | 2012 |  |
| เอ็มบราเออร์ 190 | 2 | 2010 | 2013 |  |
| ฟอกเกอร์ เอฟ-27 | ไม่ทราบ | 1967 | 1981 |  |
| ล็อคฮีด แอล-1011 ไตรสตาร์ | 18 | 1976 | 1998 | ทดแทนด้วยโบอิง 767-300อีอาร์ |
| ชอร์ต สกายแวน | ไม่ทราบ | 1970 | 1981 |  |
| วิกเกอร์ส วีซี10 | ไม่ทราบ | 1974 | 1978 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Gulf Air
Official website