stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามเก้าทัพ
ลำดับเวลา > การรบที่กาญจนบุรี

กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทเสด็จยกทัพจำนวน 30,000 คน ออกจากพระนครในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2328 มีพระราชบัณฑูรให้พระยากลาโหมราชเสนาและพระยาจ่าแสนยากรเป็นทัพหน้า เจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน) เป็นเกียกกาย สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎาเป็นยกกระบัตรทัพ เสด็จยกทัพไปถึงตำบลลาดหญ้าเมืองกาญจนบุรีที่เชิงเขาบรรทัด ทรงให้จัดจั้งทัพที่ทุ่งลาดหญ้าตั้งค่ายชักปีกกาถึงกัน มีพระราชบัณฑูรให้พระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) คุมกองทัพมอญจำนวน 3,000 คน ไปตั้งขัตตาทัพพม่าที่ด่านกรามช้าง (บริเวณอุทยานแห่งชาติเอราวัณในปัจจุบัน)
ทัพหลวงขนาดใหญ่ของพระเจ้าปดุงยกทัพเข้ามาทางกาญจนบุรีผ่านด่านเจดีย์สามองค์ จากนั้นทัพที่ 4 ของเมียนวุ่นจึงยกเข้ามาก่อนผ่านเมืองไทรโยคข้ามมายังแม่น้ำแควใหญ่ที่ท่ากระดาน จากนั้นเลียบแม่น้ำแควใหญ่มาจนถึงด่านกรามช้าง ทัพที่ 4 ของเมียนวุ่น ตีทัพของพระยามหาโยธา (เจ่ง) แตกพ่ายหนีเข้ามา ทัพที่ 4 ของเมียนวุ่น จำนวน 10,000 คน มาตั้งทัพที่ลาดหญ้า หลังจากนั้นทัพที่ 5 ของเมียนเมวุ่นจำนวน 5,000 คน จึงยกตามมาสมทบ รวมทั้งสิ้น 15,000 คนของฝ่ายพม่าที่ลาดหญ้า
ทัพที่ 6 ของเจ้าชายศิริธรรมราชาตะแคงกามะตั้งอยู่ที่ท่าดินแดง ทัพที่ 7 ของเจ้าชายสะโดเมงสอตะแคงจักกุตั้งอยู่ที่สามสบ ทัพที่ 8 ทัพหลวงของพระเจ้าปดุงตั้งอยู๋ที่ปลายลำน้ำลอนชีหรือแม่น้ำรันตี ซึ่งอยู่ห่างจากด่านเจดีย์สามองค์ไม่มากนัก ฝ่ายสยามส่งเชลยชาวพม่าซึ่งถูกจับมาตั้งแต่สงครามอะแซหวุ่นกี้ชื่องะกาน หรือนาข่าน เป็นทูตไปเจรจากับพระเจ้าปดุงที่แม่น้ำรันตีแต่ไม่ประสบผล กองทัพฝ่ายพม่าประสบปัญหาเรื่องความขาดแคลนเสบียงและการลำเลียงสะเบียง ฝ่ายพม่าไม่สามารถค้นหาเสบียงที่เพียงพอสามารถเลี้ยงกองทัพขนาดใหญ่ได้ เสบียงที่ขนมาจากแดนไกลต้องลำเลียงไปให้แก่ทัพหน้า
ลำดับเวลา > การรบที่ราชบุรี

หลังจากการรบที่ทุ่งลาดหญ้า กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทมีพระราชบัณฑูรให้พระยากลาโหมราชเสนาและพระยาจ่าแสนยากรยกทัพบกลงมายังเมืองราชบุรี แล้วจึงทรงเรือพระที่นั่งเสด็จทางชลมารคยกทัพมายังเมืองราชบุรี
ฝ่ายทัพพม่าทัพที่ 2 อะนอกแฝกคิดวุ่นและเจ้าเมืองทวายยังไม่ทราบว่าทัพที่กาญจนบุรีล่าถอยไปแล้ว อะนอกแฝกคิดวุ่นนำทัพเดินทางข้ามด่านบ้องตี้ซึ่งเป็นเส้นทางภูเขาสูงชันยากลำบาก ทำให้เดินทัพไม่พร้อมกันกับทัพหน้าของเจ้าเมืองทวายจำนวน 3,000 คน ซึ่งเดินทางผ่านด่านเจ้าขว้าวเข้ามาตั้งทัพที่เขางู ทหารพม่าเข้ามาเก็บมะพร้าวและผลไม้ต่างๆในสวนของแขวงเมืองราชบุรีกลับไปให้แก่กองทัพพม่า จิกสิบโบเป็นทัพหลังจำนวน 3,000 คนตั้งอยู่ที่ด่านเจ้าขว้าว อะนอกแฝกคิดวุ่นยกทัพจำนวน 4,000 คน มาตั้งที่ท้องชาตรี (ทุ่งจอมบึง) เจ้าพระยาธรรมธิกรณ์ (บุญรอด) และพระยายมราช (ทองอิน) ยังไม่ทราบข่าวว่าทัพพม่ายกล่วงเลยมาใกล้เมืองราชบุรีมากแล้ว พระยากลาโหมราชเสนาและพระยาจ่าแสนยากรยกทัพมาพบกับทัพพม่าของเจ้าเมืองทวายที่เขางู นำไปสู่การรบที่เขางู แม่ทัพทั้งสองสามารถตีทัพพม่าแตกพ่ายไปได้สำเร็จ ทัพหน้าของเจ้าเมืองทวายแตกหนีหลับไปหาทัพของจิกสิบโบที่ด่านเจ้าขว้าว ฝ่ายไทยไล่ติดตามไปจนถึงด่านทัพที่ด่านก็แตกพ่ายไปเช่นกัน
เมื่อกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาททรงทราบว่าเจ้าพระยาธรรมธิกรณ์และพระยายมราชมีความประมาทปล่อยให้ทัพพม่ายกเข้ามาถึงเขางูก็พิโรธ ลงพระอาญาให้จำเจ้าพระยาธรรมธิกรณ์และพระยายมราชไว้ แล้วทรงมีใบบอกไปยังกรุงเทพฯทูลของพระราชทานลงพระราชอาญาประหารชีวิตเจ้าพระยาธรรมธิกรณ์และพระยายมราช พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงขอไว้ชีวิตเจ้าพระยาธรรมธิกรณ์และพระยายมราช เนื่องด้วยคุณความชอบในอดีต กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทจึงทรงลงพระอาญาให้ถอดเจ้าพระยาธรรมธิกรณ์และพระยายมราชออกจากตำแหน่งและบรรดาศักดิ์ ให้โกนศีรษะเป็นรูปสามแฉกและแห่ประจานรอบค่าย
หลังจากการรบที่ราชบุรี กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทจึงเสด็จยกทัพกลับคืนกรุงเทพมหานคร
ลำดับเวลา > การรบที่แหลมมลายูทางใต้

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2328 แกงหวุ่นแมงยีแม่ทัพพม่าซึ่งตั้งทัพจำนวน 10,000 คนอยู่ที่เมืองมะริด แบ่งทัพออกเป็นสองส่วน ให้ยี่หวุ่นคุมกองทัพเรือจำนวน 3,000 คน ยกลงมาโจมตีเมืองทางชายฝั่งทะเลอันดามัน ได้แก่ เมืองตะกั่วป่า เมืองตะกั่วทุ่ง และเมืองถลาง และให้เนเมียวคุงนะรัตคุมทัพจำนวน 2,500 คน เป็นทัพหน้ายกทัพข้ามฝั่งไปโจมตีเมืองฝั่งอ่าวไทยได้แก่ เมืองชุมพร เมืองไชยา เมืองนครศรีธรรมราช ส่วนตัวแกงหวุ่นแมงยีเองนั้น ยกทัพจำนวน 3,500 คน ติดตามทัพของเนเมียวคุงนะรัตไปฝั่งอ่าวไทย รวมทัพพม่าฝั่งอ่าวไทยทั้งสิ้น 7,000 คน
ลำดับเวลา > การรบที่แหลมมลายูทางใต้ > การรบที่เมืองถลาง

ยี่หวุ่นแม่ทัพเรือพม่ายกทัพเข้าโจมตียึดเมืองตะกั่วป่าและตะกั่วทุ่งได้สำเร็จ จากนั้นจึงยกทัพเข้าโจมตีเมืองถลาง ในขณะนั้นเมืองถลางตั้งอยู่บ้านดอน (ตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง) ทางฝั่งเหนือของเกาะภูเก็ต เรียกว่า "เมืองถลางบ้านดอน" เจ้าเมืองคือพระยาถลาง (ขัน) ภรรยาของพระยาถลางคือคุณหญิงจัน คุณหญิงจันต้องคดีถูกจับไปกุมขังไว้ที่เมืองปากพระฝั่งพังงา เมื่อทัพพม่าตีเมืองปากพระแตกแล้ว คุณหญิงจันจึงเดินทางกลับมายังเมืองถลาง ในเวลานั้นเองพระยาถลาง (ขัน) ล้มป่วยถึงแก่กรรม ยังไม่มีการแต่งตั้งเจ้าเมืองคนใหม่มาแทนที่ คุณหญิงจันภรรยาของพระยาถลางจึงร่วมกับน้องสาวคือคุณหญิงมุก และพระปลัดเมืองถลาง (ทองพูน) รวบรวมกำลังพลทั้งชายและหญิงขึ้นเพื่อต้านทานการรุกรานของพม่า นำไปสู่วีรกรรมของคุณหญิงจันและคุณหญิงมุก คุณหญิงจันตั้งค่ายรับทัพพม่าที่บ้านค่าย ที่วัดพระนางสร้าง และที่ทุ่งนางตัก ซึ่งที่ทุ่งนางตักนั้นพระปลัด (ทองพูน) เป็นผู้คุมมีปืนใหญ่ชื่อพระพิรุณสังหาร ยี่หวุ่นยกทัพขึ้นเกาะที่ท่าเรือตะเภา ตั้งค่ายล้อมเมืองถลางที่ปากช่อง นาโคกและนากลาง ทั้งฝ่ายเมืองถลางและฝ่ายพม่าต่างต่อสู้กัน การสู้รบดำเนินเป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือนกว่าฝ่ายพม่ายังไม่สามารถเข้ายึดเมืองถลางได้ และฝ่ายเมืองถลางเข้าโจมตีค่ายพม่า จนถอยกลับไปในที่สุด ในวันจันทร์เดือนสี่ขึ้นสิบสี่ค่ำ (13 มีนาคม พ.ศ. 2329)
ไครเซออร์

รูปไครเซออร์บุตรอสุรีที่หน้าบันวิหารอาร์เทอมิส (Artemis) เมืองคอร์ฟู ประเทศกรีซ
ไครเซออร์ (กรีก: Χρυσάωρ, Khrusaōr; อังกฤษ: Chrysaor; แปลว่า "ผู้มีอาวุธทองคำ") เป็นบุคคลในเทพปกรณัมกรีก เป็นบุตรของโพไซดอน (Poseidon) เจ้าสมุทร กับเมดูซา (Medusa) อสุรกาย และเป็นพี่ชายของเพกาซัส (Pegasus) ม้ามีปีก ไครเซออร์มักปรากฏรูปโฉมเป็นบุรุษหนุ่ม
สำหรับกำเนิดของไครเซออร์นั้น ย้อนไปถึงคราวที่เมดูซาเป็นหญิงรูปงาม มีผู้คนสนใจมากมาย นางรูปงามมาก จึงทำให้เทพีอะธีน่าอิจฉา ต่อมาโพไซดอน ได้เกิดหลงสเน่ห์ของเมดูซ่าเหมือนกับคนอื่นๆ จึงอยากได้นางมาครอบครอง เมดูซ่าบำเพ็ญเพียรที่วิหารอะธีน่า และถือพรหมจรรย์  โพไซดอนเข้ามาข่มขืนนางถึงวิหารเทพีอะธีน่า หลังจากที่อะธีน่าได้รับรู้ นางที่มีทั้งความอิจฉาและเกลียดเมดูซ่าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เลยได้จังหวะเหมาะ จึงป่าวประกาศให้ทุกคนในเมืองรู้ว่า เมดูซ่าได้กระทำสิ่งที่ไม่ดีในวิหารของตน เทพีอะธีน่าได้ใช้โอกาสดังกล่าวสาปนางเป็นอสุรกายมีผมเป็นอสรพิษ บางตำราว่า อะทีนายังสาปให้นางมีปีกสีทองงอกออกมาจากศีรษะด้วย ครั้นเพอร์ซิอัส (Perseus) วีรบุรุษ มาตัดศีรษะเมดูซาไปถวายพระเจ้าพอลีเดกทิส (Polydectes) แห่งเกาะเซรีฟอส (Serifos) โลหิตเมดูซาไหลร่วงลงมหาสมุทร และไครเซออร์กับม้าเพกาซัสก็ผุดขึ้นมาจากมหาสมุทรนั้น บางตำราว่า ทันทีที่เพอร์ซิอัสตัดศีรษะเมดูซา โลหิตกระเด็นจากคอนางออกมาเป็นไครเซออร์กับเพกาซัส เทพปกรณัมว่า ต่อมา ไครเซออร์ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดินไอเบียเรีย (Iberia)
ความจริงของเมดูซ่า "เมดูซ่าไม่ได้ทำร้ายผู้คน มีแต่ผู้คนทำร้ายนาง นางถูกสาปว่าถ้าใครมองดวงตานางจะกลายเป็นหิน นางไปที่ไกลแสนไกล แต่ก็ยังเจอพวกอัศวินหลายคนได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเมดูซ่า จึงพากันท้าทาย โดยปกติแล้วถ้าใครจะทำร้ายเรา เราก็ต้องป้องกันตัว เมดูซ่าก็เช่นกัน เธอก็เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป อย่านำเรื่องราวไปบอกมั่วๆ นางโดนคุกคามทางเพศ นางถูกใส่ร้าย นางเป็นคนบริสุทธิ์ อะธีน่าที่ถูกมองว่าดีก็ดันกลับกันเธอมีบทบาทที่ดูเลวร้ายสำหรับคนปัจจุบัน เมดูซ่าที่ผู้คนมองว่าเลว เธอนั้นไม่ได้เลวโดยธรรมชาติของเธอเอง ทั้งที่เธอได้พยายามหนีไปในที่ห่างไกลเพื่อจะได้ไม่ถูกพบเจอโดยผู้ใด เพื่อไม่ให้ผู้คนกลายเป็นหินเพราะเธอ เรื่องราวนี้อาจจะกล่าวได้ว่าเป็นเพราะความอิจฉาริษยาของอะธิน่า"
ฮีเซียด (Hesiod) กวีกรีก บรรยายเกี่ยวกับไครเซออร์ไว้ในงานเขียนเรื่อง ทีโอโกนี (Theogony) ว่า "ไครเซออร์สมรสกับคอลลีร์โรอี (Callirrhoe) ธิดาโอซีอานัส (Oceanus) ผู้รุ่งเรือง แล้วให้กำเนิดเกเรียน (geryon) ยักษ์สามหัว ทว่า เกเรียนถูกปลิดชีพด้วยกำลังอันมากล้นของเฮราคลิส (Heracles) ท่ามกลางฝูงโคกระบือที่เกเรียนพาไปเดินทอดน่อง ณ เกาะสมุทรล้อมเอรีทีส (Erytheis) ในวันที่เฮราคลิสขับไล่วัวควายเหล่านั้นเข้าสู่เมืองทีรินซ์ (Tiryns) อันศักดิ์สิทธิ์ ข้ามผ่านกระแสชลโอเคียนอส (Okeanos) และประหารออร์ทอส (Orthos) กับโคบาลยูรีเชียน (Eurytion) ณ ชายทุ่งที่รกทึบเหนือทะเลโอเชียนอส (Oceanos) อันเลื่องชื่อ"
การประกวดเพลงยูโรวิชัน
รูปแบบการประกวด

ประเทศที่ร่วมเข้าแข่งขันจะเลือกเพลงและนักร้อง ประเทศละหนึ่งชุดโดยใช้ผู้แสดงไม่เกินหกคน ที่จะแสดงสดทางโทรทัศน์ เพลงที่เข้าประกวดต้องเป็นเพลงที่แต่งขึ้นมาใหม่ทั้งเนื้อร้องและทำนอง โดยประเภทของเพลงในการแข่งขันมีความหลากหลาย
ในการตัดสินผู้ชนะ ตั้งแต่ปี 2016 เป็นต้นมา คะแนนจะถูกแบ่งเป็นสองส่วน คือจากคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญของแต่ละประเทศ และจากผู้ชมซึ่งเป็นประชากรในประเทศสมาชิก EBU รวมถึงผู้ชมใน "ส่วนอื่นของโลก" (เริ่มตั้งแต่ปี 2023) โดยแต่ละประเทศจะใช้คะแนนจากคณะกรรมการ (Jury Vote) และจากการโหวตของผู้ชมทางโทรศัพท์/การส่งเอสเอ็มเอส/การโหวตผ่านแอพ/การโหวตผ่านเว็บไซต์ (Televote) อย่างละครึ่งหนึ่ง ซึ่งแต่ละประเทศไม่มีสิทธิตัดสินหรือโหวตให้กับประเทศของตัวเอง ทุกประเทศมีโอกาสได้คะแนนเท่ากันโดยไม่คำนึงถึงปัจจัยอื่น ๆ ด้วยเหตุนั้นประเทศรัสเซียจึงมีโอกาสได้คะแนนเท่ากับโมนาโก
ประเทศที่ได้คะแนนมากที่สุดสองอันดับแรกจะได้ 12 และ 10 คะแนน ส่วนอันดับสามถึงสิบจะได้คะแนนตั้งแต่ 8 จนถึง 1 คะแนน โดยในการประกาศผลช่วงท้ายของการถ่ายทอดสดรอบชิงชนะเลิศ จะแบ่งเป็นสองช่วง ได้แก่
คะแนนจากคณะกรรมการ โดยประเทศที่ได้ 1-8 และ 10 คะแนน ตัวเลขจะปรากฏบนกระดานคะแนนดิจิทัล ส่วนประเทศที่ได้ 12 คะแนน (อังกฤษ: Twelve Points, ฝรั่งเศส: Douze Points) ตัวแทนของแต่ละประเทศจะเป็นผู้ประกาศ
คะแนนจากการโหวตของผู้ชม ทางโทรศัพท์ ข้อความสั้น และ แอพ พิธีกรจะเป็นผู้ประกาศเอง โดยในปี 2016-2018 จะประกาศเลขคะแนน ตามด้วยชื่อประเทศที่ได้คะแนนจากการโหวต เรียงจากต่ำสุดไปสูงสุด และตั้งแต่ปี 2019 เป็นต้นไป จะประกาศคะแนนจากผู้ชมของแต่ละประเทศ เรียงตามลำดับประเทศที่ได้คะแนนคณะกรรมการ จากต่ำสุดไปหาสูงสุด
ประเทศที่ได้คะแนนจากทั้งสองส่วนข้างต้นรวมกันมากที่สุด จะเป็นผู้ชนะของการประกวดปีนั้น ๆ หากเกิดกรณีที่มีประเทศที่มีคะแนนเท่ากัน จะตัดสินที่คะแนนรวมจากการโหวตของผู้ชม หากยังเท่ากันจะนับจำนวนคะแนนจากการโหวตของผู้ชมที่ได้รับ เรียงจากคะแนนสูงสุดที่ได้รับไปยังคะแนนต่ำสุด หากคะแนนเท่ากันอีก ประเทศที่มีลำดับการแสดงก่อนจะเป็นผู้ชนะ
ประเทศของผู้ชนะจะได้รับถ้วยหรือเหรียญรางวัล และเป็นเจ้าภาพจัดการประกวดปีต่อไป โดยประเทศเจ้าภาพกับประเทศที่ออกค่าใช้จ่ายให้กับทาง EBU มากที่สุด ได้แก่ สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส เยอรมนี สเปน และ อิตาลี (ซึ่งเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า กลุ่มประเทศ "บิ๊กไฟว์") จะสามารถส่งทีมเข้าประกวดในรอบชิงชนะเลิศได้โดยอัตโนมัติ (ในปี 2015 ออสเตรเลียได้รับสิทธิ์เข้ารอบชิงชนะเลิศโดยอัตโนมัติเป็นกรณีพิเศษเพิ่มเติมอีกหนึ่งประเทศ ในโอกาสครบรอบ 60 ปีการประกวด) ส่วนประเทศที่เหลือทั้งหมดต้องเข้าประกวดรอบคัดเลือก ซึ่งมีสองวันและคัดประเทศเข้ารอบชิงชนะเลิศวันละสิบประเทศ ทำให้รอบชิงชนะเลิศมีประเทศเข้าประกวดทั้งหมด 26 ประเทศ ส่วนในปีที่ประเทศในกลุ่มบิ๊กไฟว์เป็นเจ้าภาพ จะมีชาติที่เข้าร่วมประกวดรอบชิงชนะเลิศรวม 25 ประเทศ
สำหรับในการประกวดปี 2023 ยูเครน ประเทศผู้ชนะการประกวดปีก่อนหน้า ไม่สามารถจัดงานได้เนื่องจากยังอยู่ในภาวะสงคราม สหราชอาณาจักรที่ได้ลำดับที่สองในการประกวดคราวเดียวกันนั้น จึงรับหน้าที่จัดประกวดแทน แต่ยูเครนก็ยังได้รับสิทธิ์เข้ารอบชิงชนะเลิศโดยอัตโนมัติตามธรรมเนียมเช่นเดิม ดังนั้นจึงมีชาติที่เข้าร่วมการประกวดในรอบชิงชนะเลิศปีดังกล่าวรวม 26 ประเทศ แม้จะมีหนึ่งในกลุ่มประเทศบิ๊กไฟว์เป็นเจ้าภาพก็ตาม
การออกอากาศ

การประกวดเริ่มมีการออกอากาศทุกปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956 ถือเป็นรายการโทรทัศน์ที่มีต่อเนื่องยาวที่สุดในโลก และมีผู้ชมที่ไม่ใช่การแข่งขันกีฬามากที่สุด โดยมีผู้ชมระหว่าง 100 ล้าน - 600 ล้านคน ออกอากาศทั่วทั้งยุโรป และยังแพร่ภาพใน ออสเตรเลีย แคนาดา อียิปต์ ฮ่องกง อินเดีย จอร์แดน เกาหลี นิวซีแลนด์ แอฟริกาใต้ และ สหรัฐอเมริกา ถึงแม้ประเทศเหล่านี้จะไม่ได้ร่วมแข่งขันก็ตาม
ตั้งแต่ปี 2000 การแข่งขันได้มีการแพร่ภาพทางอินเทอร์เน็ต และในปี 2015 สหภาพฯ ได้เปิดช่องทางการถ่ายทอดสดผ่านยูทูบ
ผู้มีชื่อเสียงจากการประกวด

ศิลปินดังที่ชนะเลิศจากรายการนี้ เช่น เซลีน ดิออน (สวิสเซอร์แลนด์) ปี 1988, แอ็บบ้า (สวีเดน) ปี 1974, ดานา อินเตอร์เนชันแนล (อิสราเอล) ปี 1998, ลอร์ดิ (ฟินแลนด์) ปี 2006, มาริยา เชริโฟวิช (Marija Šerifović) จากประเทศเซอร์เบีย ปี 2007, ดิมา บิลาน (Dima Bilan) จากรัสเซีย ปี 2008 และ อเล็กซานเดอร์ รืยบัค (Alexander Rybak) จากนอร์เวย์ ปี 2009 และเลนา เมเยอร์-ลันดรุท (Lena Meyer-Landrut) จากเยอรมนี ปี 2010
คำขวัญ

| ปี | ประเทศ | เมือง | คำขวัญ/ธีม | คำแปลภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2002 |  เอสโตเนีย | ทาลลินน์ | A Modern Fairytale | เทพนิยายสมัยใหม่ |
| 2003 |  ลัตเวีย | รีกา | Magical Rendezvous | จุดนับพบต้องมนต์ขลัง |
| 2004 |  ตุรกี | อิสตันบูล | Under The Same Sky | ใต้ฟ้าเดียวกัน |
| 2005 |  ยูเครน | เคียฟ | Awakening | ปลุกให้ตื่น |
| 2006 |  กรีซ | เอเธนส์ | Feel The Rhythm! | สัมผัสถึงจังหวะดนตรี! |
| 2007 |  ฟินแลนด์ | เฮลซิงกิ | True Fantasy | จินตนาการที่เป็นจริง |
| 2008 |  เซอร์เบีย | เบลเกรด | Confluence of Sound | การชุมนุมของเสียงเพลง |
| 2009 |  รัสเซีย | มอสโก | ไม่มี | - |
| 2010 |  นอร์เวย์ | ออสโล | Share The Moment! | ร่วมแบ่งปันเรื่องราว |
| 2011 |  เยอรมนี | ดึสเซิลดอร์ฟ | Feel Your Heart Beat! | สัมผัสจังหวะหัวใจคุณ! |
| 2012 |  อาเซอร์ไบจาน | บากู | Light Your Fire! | เติมไฟในตัวคุณ! |
| 2013 |  สวีเดน | มัลเมอ | We Are One | เราเป็นหนึ่ง |
| 2014 |  เดนมาร์ก | โคเปนเฮเกน | #JoinUs | #มาร่วมกับเรา |
| 2015 |  ออสเตรีย | เวียนนา | Building Bridges | ก่อร่างสร้างสะพาน |
| 2016 |  สวีเดน | สต็อกโฮล์ม | Come Together | มาสนุกร่วมกัน |
| 2017 |  ยูเครน | เคียฟ | Celebrate Diversity | เฉลิมฉลองความหลากหลาย |
| 2018 |  โปรตุเกส | ลิสบอน | All Aboard! | มารวมตัวกัน! |
| 2019 |  อิสราเอล | เทลอาวีฟ | Dare To Dream | กล้าที่จะฝัน |
| 2020 |  เนเธอร์แลนด์ | รอตเทอร์ดาม | Open Up1 | เปิดใจ |
| 2021 |  เนเธอร์แลนด์ | รอตเทอร์ดาม | Open Up1 | เปิดใจ |
| 2022 |  อิตาลี | ตูริน | The Sound of Beauty | มนต์เสน่ห์แห่งเสียงเพลง |
| 2023 |  สหราชอาณาจักร | ลิเวอร์พูล | United by Music2 | รวมใจกันด้วยเสียงดนตรี |
| 2024 |  สวีเดน | มัลเมอ | United by Music2 | รวมใจกันด้วยเสียงดนตรี |
| 2025 |  สวิตเซอร์แลนด์ | บาเซิล | United by Music2 | รวมใจกันด้วยเสียงดนตรี |
จำนวนครั้งที่แต่ละประเทศชนะการประกวด

ตารางด้านล่างแสดงจำนวนครั้งที่แต่ละประเทศชนะการประกวด เรียงตามจำนวนครั้งและปีที่ชนะล่าสุด ตามลำดับ โดยในการประกวดแต่ละปีจะมีผู้ชนะเพียงประเทศเดียว ยกเว้นปี 1969 ซึ่งแสดงเป็น ตัวเอียง ในตาราง ที่มีผู้ชนะ 4 ประเทศ
| จำนวนครั้งที่ชนะ | ประเทศ | ปีที่ชนะ |
| --- | --- | --- |
| 7 |  ไอร์แลนด์ | 1970, 1980, 1987, 1992, 1993, 1994, 1996 |
| 7 |  สวีเดน | 1974, 1984, 1991, 1999, 2012, 2015, 2023 |
| 5 |  เนเธอร์แลนด์ | 1957, 1959, 1969, 1975, 2019 |
| 5 |  ฝรั่งเศส | 1958, 1960, 1962, 1969, 1977 |
| 5 |  ลักเซมเบิร์ก | 1961, 1965, 1972, 1973, 1983 |
| 5 |  สหราชอาณาจักร | 1967, 1969, 1976, 1981, 1997 |
| 4 |  อิสราเอล | 1978, 1979, 1998, 2018 |
| 3 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 1956, 1988, 2024 |
| 3 |  เดนมาร์ก | 1963, 2000, 2013 |
| 3 |  อิตาลี | 1964, 1990, 2021 |
| 3 |  นอร์เวย์ | 1985, 1995, 2009 |
| 3 |  ยูเครน | 2004, 2016, 2022 |
| 2 |  ออสเตรีย | 1966, 2014 |
| 2 |  สเปน | 1968, 1969 |
| 2 |  เยอรมนี | 1982, 2010 |
| 1 |  โมนาโก | 1971 |
| 1 |  เบลเยียม | 1986 |
| 1 |  ยูโกสลาเวีย | 1989 |
| 1 |  เอสโตเนีย | 2001 |
| 1 |  ลัตเวีย | 2002 |
| 1 |  ตุรกี | 2003 |
| 1 |  กรีซ | 2005 |
| 1 |  ฟินแลนด์ | 2006 |
| 1 |  เซอร์เบีย | 2007 |
| 1 |  รัสเซีย | 2008 |
| 1 |  อาเซอร์ไบจาน | 2011 |
| 1 |  โปรตุเกส | 2017 |
ดูเพิ่ม

ยูโรวิชัน (เครือข่าย)
การประกวดเพลง OTI
เทศกาลเพลงนานาชาติโซพอต
การประกวดเพลงยูโรวิชันเอเชีย
เวิลด์พอพพูลาร์ซองเฟสติวัล
เมโลดิเฟสติวาเลน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เฟชบุ๊คแฟนคลับยูโรวิชันไทยอย่างเป็นทางการ
นีโม ผู้ชนะเลิศคนล่าสุดในปี 2024
ประเทศที่เคยเข้าร่วมแข่งขัน
แผนที่แสดงจำนวนครั้งที่ชนะในแต่ละประเทศ
พ.ศ. 2497

| --- | --- |
ศตวรรษ::  19  20  21
ปี::  2494  2495  2496  2497  2498  2499  2500
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2497
ปฏิทินกริกอเรียน: 1954 MCMLIV
Ab urbe condita: 2707
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1403 ԹՎ ՌՆԳ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6704
ปฏิทินบาไฮ: 110–111
ปฏิทินศกบาหลี: 1875–1876
ปฏิทินเบงกอล: 1360–1361
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2904
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 2 Eliz. 2 – 3 Eliz. 2
พุทธศักราช: 2498
ปฏิทินพม่า: 1316
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7462–7463
ปฏิทินจีน: 癸巳年 (มะเส็งธาตุน้ำ) 4651 หรือ 4444     — ถึง — 甲午年 (มะเมียธาตุไม้) 4652 หรือ 4445
ปฏิทินคอปติก: 1670–1671
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 3120
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1946–1947
ปฏิทินฮีบรู: 5714–5715
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 2010–2011
 - ศกสมวัต: 1875–1876
 - กลียุค: 5055–5056
ปฏิทินโฮโลซีน: 11954
ปฏิทินอิกโบ: 954–955
ปฏิทินอิหร่าน: 1332–1333
ปฏิทินอิสลาม: 1373–1374
ปฏิทินญี่ปุ่น: โชวะ 29 (昭和２９年)
ปฏิทินชวา: 1885–1886
ปฏิทินจูเช: 43
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 13 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4287
ปฏิทินหมินกั๋ว: ROC 43 民國43年
ปฏิทินนานักชาฮี: 486
ปฏิทินทิเบต: 阴水蛇年 (ธาตุน้ำเพศเมีย-มะเส็ง) 2080 หรือ 1699 หรือ 927     — ถึง — 阳木马年 (ธาตุไม้เพศผู้-มะเมีย) 2081 หรือ 1700 หรือ 928
พุทธศักราช 2497 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1954 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
ปีมะเมีย ฉศก จุลศักราช 1316 (วันที่ 15 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำประเทศไทย

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (พ.ศ. 2489 – พ.ศ. 2559)
นายกรัฐมนตรี: จอมพล ป. พิบูลสงคราม (8 เมษายน พ.ศ. 2491 – 16 กันยายน พ.ศ. 2500)
เหตุการณ์

2 พฤษภาคม -  มีการชกมวยสากลชิงแชมป์โลกเป็นครั้งแรกของไทย ระหว่าง จำเริญ ทรงกิตรัตน์ นักมวยชาวไทย กับแชมป์โลกรุ่นแบนตั้มเวทชาวออสเตรเลีย จิมมี่ คารัทเทอร์ ที่สนามกีฬาจารุเสถียร  การชกมวยครั้งนี้นับเป็นการชกท่ามกลางสายฝน นักมวยทั้ง 2 ต้องถอดรองเท้าชกกัน จำเริญ เป็นฝ่ายแพ้คะแนน
1 มิถุนายน - จัดตั้งรัฐกะเหรี่ยงที่เป็นส่วนหนึ่งของสหภาพพม่า
21 กรกฎาคม -
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เล่มหนึ่ง ตอน มหันตภัยแห่งแหวน ออกวางจำหน่ายครั้งแรกในประเทศอังกฤษ
เวียดมินห์โจมตีฐานทัพฝรั่งเศสที่เดียนเบียนฟูแตก
13 สิงหาคม - หะยีสุหลง อับดุลกาเดร์ พร้อมคณะ ออกเดินทางไปพบ พ.ต.ท. บุญเลิศ เลิศปรีชา ที่หน่วยสันติบาลสงขลาแล้วหายสาบสูญไป
19 กันยายน -การจัดชิงแชมป์โลกครั้งที่สองของไทย จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ชิงแชมป์อีกครั้ง โดยเป็นการชิงแชมป์ที่ว่างกับ รอแบร์ กอแอน (โรเบิร์ต โคฮัง ชื่อในขณะนั้น) ชาวฝรั่งเศส ที่เวทีมวยชั่วคราว สนามกีฬาศุภชลาศัย (กรีฑาสถานแห่งชาติ ในปัจจุบัน) ซึ่งพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง (ขณะทรงดำรงพระอิสริยยศ "สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ" ในขณะนั้น) เสด็จทอดพระเนตรการชกด้วย จำเริญเป็นฝ่ายแพ้คะแนน
18 ตุลาคม - วันคล้ายวันพระบรมราชสมภพของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวครบ 150 พรรษา
27 ตุลาคม - ก่อตั้งสหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก (OPBF)
2 ธันวาคม -  ลาวได้รับเอกราชจากฝรั่งเศส
วันเกิด

ข้อมูลเพิ่มเติม: หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2497
วันเกิด > มกราคม

1 มกราคม – ตะวัน วนิดา นักแต่งเพลง
2 มกราคม – มิลอวัน ราเยวัตส์ กองหลังฟุตบอล
6 มกราคม – แอนโทนี มิงเกลลา ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอังกฤษ (ถึงแก่กรรม 18 มีนาคม พ.ศ. 2551)
12 มกราคม
ชารอน เลชเตอร์ นักบัญชี, นักเขียน และนักธุรกิจหญิงชาวอเมริกัน
ฮาเวิร์ด สเติร์น นักจัดรายการวิทยุชาวอเมริกัน
14 มกราคม – จิม ดักแกน นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน
15 มกราคม
ปรีชา เลาหพงศ์ชนะ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์
16 มกราคม – พิศณุ นิลกลัด พิธีกรไทย
18 มกราคม – เท็ด ดีบีอาซี ซีเนียร์ อดีตนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน
20 มกราคม – เอนก เหล่าธรรมทัศน์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
22 มกราคม
ขุนทอง อสุนี ณ อยุธยา นักร้อง/นักเขียน/นักแต่งเพลง/นักวิจารณ์ดนตรี
ทูลลี แบลนชาร์ด นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน
26 มกราคม – พัฒนเดช อาสาสรรพกิจ พิธีกรไทย
27 มกราคม – เลฟ ลาร์เซิน นักการเมืองชาวนอร์เวย์ (ถึงแก่กรรม 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558)
28 มกราคม – หลี่ อัน ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวจีน
29 มกราคม
โอปราห์ วินฟรีย์ นักจัดรายการชาวอเมริกัน
โกวิท วัฒนกุล นักแสดงชายชาวไทย
วันเกิด > กุมภาพันธ์

1 กุมภาพันธ์ – วิทยา เลาหกุล นักฟุตบอลชาวไทย
4 กุมภาพันธ์ – อันเดรย์ คาร์ลอฟ นักการทูตชาวรัสเซีย (ถึงแก่กรรม 19 ธันวาคม พ.ศ. 2559)
8 กุมภาพันธ์
แซมมี แมคอิลรอย อดีตกองหน้าทีมชาติไอร์แลนด์เหนือ
วัลลภ สุระกำพลธร ศาสตราจารย์
ศุภวัฒน์ จงศิริ ผู้กำกับภาพยนตร์ และนักเขียนบทชาวไทย
9 กุมภาพันธ์
อัลฟองโซ่ ซาโมร่า แชมป์โลกมวยสากลชาวเม็กซิโก
คริส การ์ดเนอร์ นักธุรกิจชาวอเมริกัน
13 กุมภาพันธ์ – วันชัย สอนศิริ นักกฎหมายชาวไทย
14 กุมภาพันธ์
ยูโกะ อะระกิดะ นักวอลเลย์บอลหญิงชาวญี่ปุ่น
อภิชาติ ตีรสวัสดิชัย นักการเมืองไทย
15 กุมภาพันธ์ – แม็ตต์ เกรนิง นักเขียนการ์ตูนอเมริกัน
17 กุมภาพันธ์
เรเน รุสโซ นักแสดง โปรดิวเซอร์ และนางแบบชาวอเมริกัน
สมชาย ชวยบุญชุม ผู้ฝึกสอนชาวไทย
อาร์ชดัชเชสมารี-อัสทรีดแห่งออสเตรีย
18 กุมภาพันธ์ – จอห์น ทราโวลตา นักแสดงชาวอเมริกัน
21 กุมภาพันธ์ – จุมพฏ บุญใหญ่ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร
24 กุมภาพันธ์ – แพ็ก มย็อง-ซุก อดีตนักวอลเลย์บอลหญิงชาวเกาหลีเหนือ
25 กุมภาพันธ์ – จุลพันธ์ โนนศรีชัย นักการเมืองชาวไทย
26 กุมภาพันธ์ – เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน ประธานาธิบดีตุรกี
วันเกิด > มีนาคม

1 มีนาคม – รอน ฮาเวิร์ด ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
2 มีนาคม – อนุชา สะสมทรัพย์ นักการเมืองไทย
4 มีนาคม
ฟร็องซัว ฟียง นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส
มนต์สยาม ฮ. มหาชัย นักมวยสากลชาวไทยรุ่นไลท์ฟลายเวท
5 มีนาคม – จัว ลอเรนโซ นักการเมืองชาวแองโกลา
7 มีนาคม – ประจิน จั่นตอง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
8 มีนาคม – สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอู ตูกูอาโฮ
9 มีนาคม – บ็อบบี แซนด์ส นักการเมืองอังกฤษ (ถึงแก่กรรม 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2524)
12 มีนาคม – อนิศ กปูร ประติมากรชาวอินเดีย-อังกฤษ
17 มีนาคม – วิวัฒน์ ศัลยกำธร นักวิชาการชาวไทย
19 มีนาคม
อภิชาต การิกาญจน์ นักการเมืองไทย
ฮันส์ เครเมอร์ นักแสดงชายชาวเยอรมัน
21 มีนาคม – ประยุทธ์ จันทร์โอชา อดีตผู้บัญชาการทหารบก , อดีตหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ และนายกรัฐมนตรีไทย คนที่ 29
22 มีนาคม
กิมเอ็ง แซ่เตีย อาชญากรชาวไทย
องอาจ คล้ามไพบูลย์ นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย
24 มีนาคม
ปัญญา นิรันดร์กุล นักแสดงไทย/พิธีกรไทย
ราฟาเอล โอรอสโก มาเอสเตร (Rafael Orozco Maestre) นักร้องชาวโคลอมเบีย
31 มีนาคม – ชัยวัฒน์ ทรัพย์รวงทอง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาท 5 สมัย
วันเกิด > เมษายน

1 เมษายน - ราม ราชพงษ์ นักแสดงชายชาวไทย (ถึงแก่กรรม 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2564)
4 เมษายน – รักเกียรติ สุขธนะ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข (ถึงแก่อนิจกรรม 10 มิถุนายน พ.ศ. 2562)
7 เมษายน – เฉินหลง (Jackie Chan) นักแสดงชาวฮ่องกง
8 เมษายน – อดุลย์ แสงสิงแก้ว รองหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ
9 เมษายน
เดนนิส เควด นักแสดงชาวอเมริกัน
นิพนธ์ ศรีธเรศ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกาฬสินธุ์ เขต 5
สุพัฒน์ ธรรมเพชร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุง
10 เมษายน – พอล แบเรอร์ นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 5 มีนาคม พ.ศ. 2556)
14 เมษายน – พัก ย็อง-ช็อล อดีตนักยูโดชาวเกาหลีใต้
17 เมษายน – ร็อดดี ไพเพอร์ นักมวยสากลชาวแคนาดา (ถึงแก่กรรม 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558)
18 เมษายน – จ๊อกกี้ ศิษย์กันภัย นักมวยไทยชาวไทย
29 เมษายน
เจอร์รีย์ ไซน์ฟิลด์ นักแสดงตลกชาวอเมริกัน
สุวโรช พะลัง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดชุมพร (ถึงแก่กรรม 21 มิถุนายน พ.ศ. 2554)
30 เมษายน
เจน แคมเปียน ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวนิวซีแลนด์
วิทวัจน์ สุนทรวิเนตร์ พิธีกรไทย
วันเกิด > พฤษภาคม

1 พฤษภาคม – เรย์ พาร์กเกอร์ จูเนียร์ นักร้องอเมริกัน
8 พฤษภาคม – จอห์น ไมเคิล ทัลบอต นักร้อง/นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน
11 พฤษภาคม – วีระกร คำประกอบ นักการเมืองไทย
12 พฤษภาคม – ปิยะ ตระกูลราษฎร์ นักแสดงไทย (ถึงแก่กรรม 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565)
16 พฤษภาคม – ชาติชาย ณ เชียงใหม่ ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
17 พฤษภาคม – แพตซี เรดดี ผู้สำเร็จราชการนิวซีแลนด์
20 พฤษภาคม – สุภโชค สัมปัตตะวนิช ผู้อำนวยการโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
23 พฤษภาคม – อภิชาติ หาลำเจียก นักแสดง/ผู้กำกับภาพยนตร์/ผู้ประกาศข่าวช่อง 3/และนักการเมือง (ถึงแก่กรรม 15 กันยายน พ.ศ. 2551)
26 พฤษภาคม – มาร์วิน แฮ็กเลอร์ นักมวยสากลชาวอเมริกัน
วันเกิด > มิถุนายน

3 มิถุนายน – บัวสอน บุบผาวัน นายกรัฐมนตรีลาว
5 มิถุนายน – ฟุมิ ดัง นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวญี่ปุ่น
7 มิถุนายน – โน้ต เชิญยิ้ม นักแสดงตลกไทย
8 มิถุนายน – เป็ด เชิญยิ้ม นักแสดงตลกไทย
10 มิถุนายน – ศิริ จิระพงษ์พันธ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน
12 มิถุนายน – วรชัย เหมะ นักการเมืองไทย
13 มิถุนายน – ชินวุธ ศิริสัมพันธ์ นายกสมาคมครูมวยไทย
14 มิถุนายน
ประพันธ์ คูณมี ทนายความชาวไทย
วิล แพ็ทตัน นักแสดงอเมริกัน
18 มิถุนายน – อิทธิ ศิริลัทธยากร นักการเมืองไทย
19 มิถุนายน – แคทลีน เทอร์เนอร์ นักแสดงชาวอเมริกัน
20 มิถุนายน – นราพร จันทร์โอชา ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
22 มิถุนายน – ประวัฒน์ อุตโมท อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
24 มิถุนายน – เอกยุทธ อัญชันบุตร นักธุรกิจชาวไทย (ถึงแก่กรรม 7 มิถุนายน พ.ศ. 2556)
25 มิถุนายน – ชาติ กอบจิตติ ศิลปินแห่งชาติ
27 มิถุนายน – สมศักดิ์ เกียรติสุรนนท์ อดีตประธานรัฐสภาและประธานสภาผู้แทนราษฎร
28 มิถุนายน – แอลิซ ครีเกอ นักแสดงและโปรดิวเซอร์ชาวแอฟริกาใต้
30 มิถุนายน – แซร์ช ซาร์กเซียน ประธานาธิบดีอาร์มีเนีย
วันเกิด > กรกฎาคม

4 กรกฎาคม – โมเช วาย. วาดิ วิทยาการคอมพิวเตอร์
15 กรกฎาคม – แสง ธรรมดา นักร้องชาวไทย
17 กรกฎาคม – อังเกลา แมร์เคิล นายกรัฐมนตรีเยอรมนี
20 กรกฎาคม – เหงียน ซวน ฟุก นายกรัฐมนตรีเวียดนาม
24 กรกฎาคม
ฌอร์ฌือ ฌือซุช นักฟุตบอลชาวโปรตุเกส
เปาลู แซร์ฌีอู จี โอลีเวย์รา ลีมา นักฟุตบอลชาวบราซิล
28 กรกฎาคม – อูโก ชาเบซ ประธานาธิบดีแห่งเวเนซุเอลา (ถึงแก่กรรม 5 มีนาคม พ.ศ. 2556)
29 กรกฎาคม
คุมิโกะ อะกิโยะชิ นักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
ภูษณ ปรีย์มาโนช อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี