stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตัวเลขอาหรับตะวันออก

ตัวเลขอาหรับตะวันออกบนนาฬิกาที่รถไฟใต้ดินไคโร
ตัวเลขอาหรับตะวันออก (อังกฤษ: Eastern Arabic numerals) มีอีกชื่อว่า ตัวเลขอาหรับ-อินเดีย (Arabic-Indic numerals) หรือ ตัวเลขอินเดีย–อาหรับ (Indo–Arabic numerals) เป็นสัญลักษณ์ที่ใช้แทนเลขโดดร่วมกับชุดตัวอักษรอาหรับในประเทศแถบอัลมัชริก (ส่วนตะวันออกของโลกอาหรับ), คาบสมุทรอาหรับ และรูปแบบอื่นในประเทศที่ใช้ตัวเลขเปอร์เซียในที่ราบสูงอิหร่านและเอเชีย
ต้นกำเนิด

ตัวเลขนี้มีที่มาจากระบบตัวเลขอินเดียโบราณ ซึ่งนำกลับมาใช้ใหม่ในช่วงยุคทองของอิสลามในหนังสือ On the Calculation with Hindic Numerals ที่เขียนโดยนักคณิตศาสตร์และวิศวกรชาวเปอร์เซียนาม อัลเคาะวาริซมี
ชื่ออื่น

ตัวเลขเหล่านี้มีชื่อในภาษาอาหรับว่า อัรกอมฮินดียะฮ์ (أَرْقَام هِنْدِيَّة) ส่วนในภาษาอังกฤษบางครั้งมีอีกชื่อเรียกว่า ตัวเลขอินเดีย (Indic numerals) หรือ ตัวเลขอาหรับ -อินเดีย (Arabic-Indic numerals) อย่างไรก็ตาม บางครั้งคำเหล่านี้ไม่นิยมใช้งานเพราะอาจทำให้เกิดความสับสนกับระบบตัวเลขฮินดู-อาหรับที่ใช้อักษรตระกูลพราหมีในอนุทวีปอินเดีย
ตัวเลข

แต่ละตัวเลขในแบบเปอร์เซียมีจุดยูนิโคดต่างกัน แม้ว่าจะมีรูปร่างคล้ายกับตัวเลขอาหรับตะวันออกก็ตาม อย่างไรก็ตาม รูปแบบที่ใช้ในภาษาอูรดู, สินธ์ และภาษาในเอเชียใต้อื่น ๆ ไม่ได้ใส่รหัสแยกจากแบบเปอร์เซีย
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อาหรับตะวันตก | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| อาหรับตะวันออก | ٠ | ١ | ٢ | ٣ | ٤ | ٥ | ٦ | ٧ | ٨ | ٩ | ١٠ |
| เปอร์เซีย | ٠ | ١ | ٢ | ٣ | ۴ | ۵ | ۶ | ٧ | ٨ | ٩ | ١٠ |
| อูรดู | ٠ | ١ | ٢ | ٣ | ۴ (Ր) | ۵ | ۶ (Ч) | ۷ (<) | ٨ | ٩ | ١٠ |
| อับญัด |   | ا | ب | ج | د | ه | و | ز | ح | ط | ي |
↑  U+0660 ถึง U+0669
↑  U+06F0 ถึง U+06F9 เลข 4, 5 และ 6 มีความแตกต่างจากอาหรับตะวันออก
↑  บล็อกยูนิโคดเดียวกันกับเปอร์เซีย แต่จัดภาษาเป็นอูรดู ตัวเลข 4, 6 และ 7 มีความแตกต่างจากเปอร์เซีย ในบางอุปกรณ์ตัวเลขอาจแสดงคล้ายกับของเปอร์เซีย
ตัวเลขเรียงจากตำแหน่งหลักน้อยสุดทางขวา และตำแหน่งหลักมากสุดทางซ้าย ซึ่งเหมือนกับรูปแบบของตัวเลขอาหรับตะวันตก แม้ว่าอักษรอาหรับเขียนจากขวาไปซ้ายก็ตาม
เครื่องหมายลบเขียนไว้ทางด้านขวาของจำนวน เช่น −٣ (−3)
เศษส่วนในบรรทัดเขียนด้วยการนำตัวเศษและตัวส่วนมาตั้งทางซ้ายและขวาของเครื่องหมายทับเศษส่วนตามลำดับ เช่น ٢/٧ (2/7).
จุลภาคปกติ , หรือสัญลักษณ์ ٫ ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์แบ่งเลขฐานสิบ ดังปรากฏใน ٣,١٤١٥٩٢٦٥٣٥٨ (3.14159265358)
จุลภาคอาหรับ ، หรือสัญลักษณ์ ٬ อาจใช้เป็นตัวคั่นหลักพัน เช่น ١،٠٠٠،٠٠٠،٠٠٠ (1,000,000,000).
การใช้งานในปัจจุบัน

มีผู้ใช้งานตัวเลขอาหรับตะวันออกมากกว่าตัวเลขอาหรับตะวันตกในประเทศทางตะวันออกของโลกอาหรับ โดยเฉพาะในประเทศอิหร่านและอัฟกานิสถาน
ในเอเชียบริเวณที่พูดภาษาอาหรับ เช่นเดียวกันกับอียิปต์และซูดาน มีการใช้ตัวเลขสองรูปแบบ (และมักใช้งานควบคู่กันไป) แม้ว่าตัวเลขอาหรับตะวันตกจะมีผู้ใช้งานมากขึ้น อย่างในซาอุดีอาระเบีย ส่วนสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ใช้ตัวเลขทั้งสองรูปแบบ แต่ในแถบอัลมัฆริบใช้เฉพาะตัวเลขอาหรับตะวันตกเท่านั้น
ดูเพิ่ม

ตัวเลขอาหรับ
ตัวเลขอับญัด
แป้นพิมพ์โทรศัพท์อาหรับสมัยใหม่ที่มีตัวเลขอาหรับสองแบบ: แบบอาหรับตะวันตกข้างซ้าย และแบบอาหรับตะวันออกข้างขวา
ตาราแอร์

ตาราแอร์ (อังกฤษ: Tara Air Pvt. Ltd.) เป็นสายการบินสัญชาติเนปาล มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กาฐมาณฑุ เป็นบริษัทลูกของเยติแอร์ไลนส์ ตาราแอร์ตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2009 โดยใช้อากาศยานของเยติแอร์ไลนส์ มีฐานการบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน และฐานรองที่ท่าอากาศยานเนปาลกูนจ์ ตาราแอร์ให้บริการหลักในท่าอากาศยานบนภูเขาห่างไกลของเนปาล ฝูงบินของตาราแอร์ประกอบด้วยเครื่องบินแบบ ดอร์เนียร์ 228, DHC-6 และ PC-6 ฟอบส์ขึ้นชื่อตาราแอร์เป็น "สายการบินที่ไม่ปลอดภัยที่สุด" ในปี ค.ศ. 2019 อันเป็นผลจากอุบัติเหตุการบินครั้งรุนแรงหลายครั้ง [en]
ประวัติ

ตาราแอร์ถูกก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 2009 จากการแยกการปฏิบัติการของเครื่องบินขึ้น - ลงและลงจอดระยะสั้น (STOL) ออกจากการปฏิบัติการระดับภูมิภาค โดยได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นตาราแอร์ โดยจะมุ่งเน้นการบินเข้าและออกจากสนามบินขนาดเล็กในบริเวณภูเขาและที่ห่างไกล
จุดหมายปลายทาง

ตาราแอร์ให้บริการภายในประเทศเนปาล
| ปลายทาง | ท่าอากาศยาน | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| กาฐมาณฑุ | ท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน | ฐานการบิน |  |
| เนปาลกูนจ์ | ท่าอากาศยานเนปาลกูนจ์ | เมืองสำคัญ |  |
| โปขรา | ท่าอากาศยานโปขรา | เมืองสำคัญ |  |
| บาฌาง | ท่าอากาศยานบาฌาง | ยกเลิกแล้ว |  |
| บาจูรา | ท่าอากาศยานบาจูรา |  |  |
| โภชปุระ | ท่าอากาศยานโภชปุระ |  |  |
| พิเรนทรนคร | ท่าอากาศยานสุรเขต | ยกเลิกแล้ว |  |
| โบวัง | ท่าอากาศยานโธร์ปาตาน | ยกเลิกแล้ว |  |
| ดิกเตล | ท่าอากาศยานมานมายา |  |  |
| ดอลปา | ท่าอากาศยานดอลปา |  |  |
| จีรี | ท่าอากาศยานจีรี | ยกเลิกแล้ว |  |
| จอมซอม | ท่าอากาศยานจอมซอม |  |  |
| จูมลา | ท่าอากาศยานจูมลา |  |  |
| ลูกลา | ท่าอากาศยานเทนซิง-ฮิลลารี |  |  |
| ลามิทันทะ | ท่าอากาศยานลามิทันทะ |  |  |
| ลังตัง | ท่าอากาศยานลังตัง | ยกเลิกแล้ว |  |
| มานัง | ท่าอากาศยานมานัง | ยกเลิกแล้ว |  |
| มณฑลี | ท่าอากาศยานราเมฉัป |  |  |
| พาปลู | ท่าอากาศยานพาปลู |  |  |
| รารา | ท่าอากาศยานตัลชา |  |  |
| รุมชตาร์ | ท่าอากาศยานรุมชตาร์ |  |  |
| รุกุม | ท่าอากาศยานรุกุมโกต | ยกเลิกแล้ว |  |
| รุกุม | ท่าอากาศยานรุกึมซัลเล | ยกเลิกแล้ว |  |
| ซานเพบาการ์ | ท่าอากาศยานซานเพบาการ์ | ยกเลิกแล้ว |  |
| ซีมีโกต | ท่าอากาศยานซีมีโกต |  |  |
| ซยังโบเช | ท่าอากาศยานซยังโบเช | ยกเลิกแล้ว |  |
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ตาราแอร์ได้มีข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
เยติแอร์ไลน์
ฝูงบิน

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2022 ตาราแอร์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ผู้โดยสาร | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ดอร์เนีย 228 | 2 |  | 0 | 19 | 19 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-6 | 2 |  | 0 | 19 | 19 | ส่งมอบทั้งหมดสามลำ 1 ลำตกในวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 (ตาราแอร์ เที่ยวบินที่ 197) |
| ไวกิ้งแอร์ ดีเอชซี-6 | 1 |  | 0 | 18 | 18 | ส่งมอบทั้งหมดสองลำ 1 ลำตกในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 (ตาราแอร์ เที่ยวบินที่ 193) |
| ปิลาตุส พีซี-6 | 2 |  | 0 | 7 | 7 | ปฏิบัติงานตามฤดูกาล[ต้องการอ้างอิง] |
| รวม | 7 | 0 |  |  |  |  |
ดีเอชซี-6 ทวินออตเตอร์
ตำแหน่งใหญ่แห่งรัฐ

ตำแหน่งใหญ่แห่งรัฐ (อังกฤษ: Great Offices of State) เป็นตำแหน่งชั้นสูงในรัฐบาลสหราชอาณาจักร ได้แก่ ตำแหน่งนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ผู้ดำรงตำแหน่งในปัจจุบัน

| ตำแหน่งใหญ่แห่งรัฐในรัฐบาลในสมเด็จพระเจ้าแผ่นดิน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 คณะรัฐมนตรีสตาร์เมอร์
| ตำแหน่ง | ผู้ดำรงตำแหน่ง | ผู้ดำรงตำแหน่ง | เข้ารับตำแหน่ง | ตำแหน่งควบ | ตำแหน่งเดิม |
| นายกรัฐมนตรี |  | เดอะไรต์ออนะระเบิล เซอร์ เคียร์ สตาร์เมอร์ สมาชิกรัฐสภาเขตเฮอลบอร์นและเซนต์แพนคราส  | 5 กรกฎาคม 2024 (4 เดือนก่อน) (2024-07-05) | นายธนารักษ์เอกรัฐมนตรีว่าการราชการพลเรือนรัฐมนตรีว่าการสหภาพ |  |
| สมุหพระคลัง |  | เดอะไรต์ออนะระเบิล เรเชล รีฟส์ สมาชิกรัฐสภาเขตลีดส์เวสต์และพัดซีย์  | 5 กรกฎาคม 2024 (4 เดือนก่อน) (2024-07-05) | นายธนารักษ์โท |  |
| รัฐมนตรีต่างประเทศ  (รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เครือจักรภพ และการพัฒนา) |  | เดอะไรต์ออนะระเบิล เดวิด แลมมี สมาชิกรัฐสภาเขตทอตนัม  | 5 กรกฎาคม 2024 (4 เดือนก่อน) (2024-07-05) |  |  |
| รัฐมนตรีมหาดไทย (รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย) |  | เดอะไรต์ออนะระเบิล อีเว็ตต์ คูเปอร์ สมาชิกรัฐสภาเขตพอนเทแฟรกต์ คาสเซิลฟอร์ด และนอตติงลีย์  | 5 กรกฎาคม 2024 (4 เดือนก่อน) (2024-07-05) |  | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและบำนาญ (2009-2010) |
ตำหนักออสบอร์น

| ตำหนักออสบอร์น |
| --- | --- |
มุมมองจากทิศเหนือ

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: จัดแสดงเป็นพิพิธภัณฑ์
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี
ที่ตั้ง: ไอล์ออฟไวต์, สหราชอาณาจักร
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1845
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1851
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: เจ้าชายอัลเบิร์ต
วิศวกร: ทอมัส คิวบิตต์
ตำหนักออสบอร์น (อังกฤษ: Osborne House) เป็นอดีตที่ประทับของราชวงศ์อังกฤษ ตั้งอยู่ในอีสต์คอว์สบนเกาะไอล์ออฟไวต์ในช่องแคบอังกฤษ ตำหนักหลังนี้ถูกสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1845 ถึง 1851 เพื่อใช้เป็นที่ประทับในฤดูร้อนของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี โดยเจ้าชายอัลเบิร์ตทรงออกแบบตำหนักหลังนี้ด้วยพระองค์เองในสถาปัตยกรรมแบบเรอแนซ็องส์ และว่าจ้างบริษัทของนายทอมัส คิวบิตต์ ซึ่งเป็นสถาปนิกและวิศวกรจากลอนดอนที่เคยรับงานตกแต่งพระราชวังบักกิงแฮมมาทำการก่อสร้างให้ ในการก่อสร้างครั้งนี้ได้รื้อตำหนักหลังเดิมซึ่งมีขนาดเล็กกว่าออกไป และสร้างขึ้นเป็นตำหนักหลังใหม่ แต่ประตูใหญ่ทางเข้าพระตำหนักยังเป็นของเดิม ตำหนักหลังนี้ประดับด้วยงานจิตรกรรมเกี่ยวกับบริติชราช(อินเดีย)จำนวนมาก
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเคยเสด็จออกต้อนรับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และถวายเลี้ยงพระกระยาหารกลางวัน ณ ตำหนักแห่งนี้ เมื่อ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1897 ในคราวนั้นมีเจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งเวลส์, เจ้าชายชาร์ลแห่งเดนมาร์ก และพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม ร่วมรับเสด็จด้วย
หลังสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสด็จสวรรคตในปีค.ศ. 1901 ก็ไม่มีสมาชิกราชวงศ์พระองค์ใดให้ความสนใจหรือต้องการตำหนักหลังนี้ ตำหนักหลังนี้จึงกลายเป็นภาระของราชสำนัก เช่นนั้นแล้ว พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 จึงทรงยกตำหนักหลังนี้ให้เป็นทรัพย์สินของรัฐบาล ปัจจุบันตำหนักออสบอร์นถูกดูแลรักษาไว้ในฐานะสมบัติประจำชาติอังกฤษ และปัจจุบันได้จัดแสดงเป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับเปิดให้สาธารณชนเข้าชม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Osborne House
Osborne House information at English Heritage
Old pictures of Osborne House and area
7/20/1907;Osborne College: An English Naval School เก็บถาวร 2011-10-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กพระราชฐานและวังในสหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| ปัจจุบัน |  แบ็กชอตพาร์ก  แบลมอรัล  เบิร์กฮอลล์  บักกิงแฮม  แคลเรนซ์เฮาส์  แกตคูมพาร์ก  ไฮโกรฟ  ฮิลส์เบอระ  ฮอลีรูด  เซนต์เจมส์  เค็นซิงตัน  ลุยนิเวร์ม็อด  รอยัลลอดจ์  ซานดริงแฮม  แทชต์เฮาส์ลอดจ์  วินด์เซอร์  |  |
| อดีต |  บิวลี  โบมอนต์  แบรนต์ริดจ์พาร์ก  ไบรด์เวลล์  คอปพินส์  คัมเบอร์แลนด์ลอดจ์  ดันเฟิร์มลิน  เอลทัม  ฟอล์กแลนด์  ป้อมเบลเวเดียร์  แฮมป์ตันคอร์ต  คิว  คิงส์แลงลีย์  ลินลิทโกว์  มาร์ลบะระ  เมย์  นอนซัช  โอตแลนส์  ออสบอร์น  พลาเซ็นเทีย  ควีนส์เฮาส์  ริบส์เดนโฮลต์  ริชมอนด์  รอยัลพาวิเลียน  ซาวอย  ซันนิงฮิลล์พาร์ก  หอคอยแห่งลอนดอน  เวสต์มินสเตอร์  ไวต์ฮอลล์  ไวต์ลอดจ์  วุดสต็อก  |  |
ตำนานสไปเดอร์วิก

| ตำนานสไปเดอร์วิก |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ
กำกับ: มาร์ค วอเตอร์ส
เขียนบท: แครี่ย์ เคิร์กแพทริค เดวิด เบเรนบาว์ม
อำนวยการสร้าง: แฟรงค์ มาร์แชล แคทลีน เคนเนดี้ แครี่ย์ เคิร์กแพทริค ฮอลลี่ แบล็ค ลาร์รี่ เจ. ฟรังโก้
นักแสดงนำ: เฟรดดี้ ไฮร์มอร์ ซาร่าห์ โบลเจอร์ แมรี่-หลุยส์ ปาร์กเกอร์ มาร์ติน ชอร์ต นิค โนลเต้ เดวิด สเตรทธาร์น โจน พลาวไรต์ เซธ โรแกน แอนดรู แม็คคาร์ที่
กำกับภาพ: คาเล็บ เดสชาเนล
ตัดต่อ: ไมเคิล คาห์น
ดนตรีประกอบ: เจมส์ ฮอร์เนอร์
ผู้จัดจำหน่าย: พาราเมาต์พิกเจอส์ Nickelodeon Movies
วันฉาย:  สหรัฐ  14 กุมภาพันธ์, พ.ศ. 2551    สหราชอาณาจักร 21 มีนาคม, พ.ศ. 2551   ไทย  13 มีนาคมพ.ศ. 2551
ความยาว: 97 นาที.
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $90 ล้านเหรียญ
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
ตำนานสไปเดอร์วิก (อังกฤษ: The Spiderwick Chronicles) ภาพยนตร์เข้าฉายครั้งแรกในประเทศไทยเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2551 ความยาว 97 นาที
เนื้อเรื่องย่อ

จาเร็ดและไซม่อน(เฟรดดี้ ไฮร์มอร์) พี่ชายฝาแฝดของเขา และพี่สาวชื่อมัลลอรี่ (ซาร่าห์ โบลเจอร์) และแม่เฮเลน (แมรี่ หลุยส์-ปาร์กเกอร์) ทั้งสี่ชีวิตย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์สไปเดอร์วิกที่แสนโดดเดี่ยว ซึ่งแต่เดิมเคยเป็นบ้านของอาร์เธอร์ สไปเดอร์วิก (เดวิด สเตร็ทแธร์น) ลุงทวดของพวกเขา และลูซินด้า (โจน พลาวไรต์) ป้าทวดของพวกเขา
จาเร็ดได้พบคัมภีร์แสนประหลาดชื่อว่า คู่มือเส้นทางสู่โลกมหัศจรรย์รอบตัวคุณโดยอาร์เธอร์ สไปเดอร์วิก เมื่อคัมภีร์ถูกเปิด มันได้ปลดปล่อยโลกรอบๆ บ้านของสไปเดอร์วิค ซึ่งเป็นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิตที่ทั้งประหลาด มหัศจรรย์ และน่ากลัว ไม่ว่าจะเป็น ฮ็อบก็อบลินที่เจ้าเล่ห์แต่เป็นมิตรชื่อ ฮ็อกสควีล (เซธ โรเกน), ฝูงก็อบลินตัวอันตราย และเหล่านางฟ้าและนางไม้แสนสวยและลึกลับ มีเพียงผู้ที่มองผ่าน “ศิลาตาทิพย์” เท่านั้นที่จะมองเห็นสิ่งมีชีวิตเหล่านี้
แต่มัลกาแร็ธ (นิค โนลเต้) ยักษ์ที่ชั่วร้ายคือสิ่งที่เป็นภัยคุกคามที่ร้ายกาจที่สุด เด็กๆ เริ่มรู้ตัวว่าคัมภีร์คู่มือไม่ใช่แค่ผลงานที่เกิดจากจินตนาการของลุงทวดของพวกเขาเท่านั้น แต่มันคือกุญแจที่ไขไปสู่สิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ทุกตัวที่พวกเขาเผชิญหน้าอยู่ และยังมอบพลังวิเศษให้กับทุกคนที่เข้าใจในความลับของคัมภีร์ด้วย ส่วนมัลกาแร็ธก็ไม่ยอมหยุดเพื่อจะให้ได้คัมภีร์นั้นมา
นักแสดง

| นักแสดง | ชื่อตัวละคร |
| --- | --- |
เฟรดดี้ ไฮร์มอร์: ไซม่อน/ จาเร็ด
นิค โนลเต้: มัลกาแร็ธ
เดวิด สเตรทธาร์น: อาร์เธอร์ สไปเดอร์วิก
เซธ โรแกน: ฮ็อกสควีล
โจน พลาวไรต์: ป้าลูซินด้า
ซาร่าห์ โบลเจอร์: มัลลอรี่
แมรี่-หลุยส์ ปาร์กเกอร์: เฮเลน
มาร์ติน ชอร์ต: ธิมเบิลแท็ค
ดูเพิ่ม

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Spiderwick Chronicles ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Blu-Ray review เก็บถาวร 2008-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Full production notes เก็บถาวร 2013-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Parentalsite.com Review เก็บถาวร 2013-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เฟรดดี้ ไฮร์มอร์ ซาร่าห์ โบลเจอร์ ในภาพยนตร์
ตำนานแห่งสตูดิโอมาร์เวล

| ตำนานแห่งสตูดิโอมาร์เวล |
| --- | --- |
ประเภท:   Clip show  Superhero 
เค้าโครงจาก: Characters โดย Marvel Comics
ประเทศแหล่งกำเนิด: United States
ภาษาต้นฉบับ: English
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   Kevin Feige 
บริษัทผู้ผลิต: Marvel Studios
ออกอากาศ
เครือข่าย: Disney+
ตำนานแห่งสตูดิโอมาร์เวล (อังกฤษ: Marvel Studios: Legends) เป็นสารคดีชุดทางโทรทัศน์สตรีมมิงสัญชาติอเมริกันที่กำลังจะฉายซึ่งสร้างขึ้นสำหรับดิสนีย์พลัส โดยอิงจากตัวละครมาร์เวลคอมิกส์ที่ปรากฏในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) ซีรีส์นำเสนอตัวละครแต่ละตัวในแต่ละตอนโดยเน้นช่วงเวลาอันเป็นสัญลักษณ์ของพวกเขาจาก MCU
ซีรีส์นี้ประกาศครั้งแรกในเดือนธันวาคมปี พ.ศ. 2563 มาร์เวลสตูดิโอส์: เลเจนด์ส มีกำหนดฉายในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2564
บทนำ

สารคดีชุดนี้จะรวบรวมเรื่องราวของฮีโร, วายร้าย, ช่วงเวลาและสิ่งของจากจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล และวิธีที่พวกเขาเชื่อมต่อกัน โดยคาดหวังถึงเรื่องราวที่กำลังจะมาถึงซึ่งจะนำเสนอในละครชุดดิสนีย์+, ภาพยนตร์, และผลงานพิเศษ ในเฟสสี่และเฟสห้า
ตอน

แต่ละตอนประกอบด้วยฟุตเทจจากภาพยนตร์และละครชุดในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลก่อนหน้านี้
| ปี | เฟสที่ครอบคลุม | จำนวนตอน | จำนวนตอน | วันที่เผยแพร่> วันแรก | วันที่เผยแพร่> วันสุดท้าย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | สี่ | 26 | 26 | 8 มกราคม ค.ศ. 2021 (2021-01-08) | 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 (2022-11-23) |
| 2 | ห้า | TBA | TBA | 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 (2023-02-10) | TBA |
ตีให้ลั่น เพราะฝันยังไม่จบ

| ตีให้ลั่น เพราะฝันยังไม่จบ |
| --- | --- |
Theatrical release poster
กำกับ: Damien Chazelle
เขียนบท: Damien Chazelle
อำนวยการสร้าง:   Jason Blum  Helen Estabrook  Michel Litvak  David Lancaster 
นักแสดงนำ:   Miles Teller  J. K. Simmons  Paul Reiser 
กำกับภาพ: Sharone Meir
ตัดต่อ: Tom Cross
ดนตรีประกอบ: Justin Hurwitz
บริษัทผู้สร้าง:   Bold Films  Blumhouse Productions  Right of Way Films 
ผู้จัดจำหน่าย: Stage 6 Films
วันฉาย:   16 มกราคม ค.ศ. 2014 (2014-01-16) (Sundance)  10 ตุลาคม ค.ศ. 2014 (2014-10-10) (United States) 
ความยาว: 106 minutes
ประเทศ: United States
ภาษา: English
ทุนสร้าง: $3.3 million
ทำเงิน: $49 million
ตีให้ลั่น เพราะฝันยังไม่จบ (อังกฤษ: Whiplash) เป็นภาพยนตร์สหรัฐอเมริกาที่ออกฉายเมื่อ ค.ศ. 2014 เขียนบทและกำกับโดย Damien Chazelle เล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียนฝึกหัดตีกลองแจ๊ซผู้มีความทะเยอทะยาน (Miles Teller) กับผู้สอนที่ชอบใช้ความรุนแรง (J. K. Simmons) ออกฉายแบบจำกัดโรงครั้งแรกเฉพาะในประเทศสหรัฐอเมริกาและแคนาดาเมื่อ 10 ตุลาคม 2014 และค่อยๆ เพิ่มจำนวนโรงฉายจนมากกว่า 500 โรง และสิ้นสุดการออกฉายเมื่อ 26 มีนาคม 2015 รวมเวลาทั้งหมด 24 สัปดาห์ ทำรายได้ไปกว่า 49 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยใช้ทุนสร้าง 3.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ตีให้ลั่น เพราะฝันยังไม่จบออกฉายครั้งแรกในเทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ ค.ศ. 2014 สายประกวด หมวดหมู่ภาพยนตร์ดราม่าจากสหรัฐอเมริกา เมื่อ 16 มกราคม 2014 โดยเป็นภาพยนตร์ที่ฉายเปิดเทศกาล หลังจากนั้นสิทธิในการจัดจำหน่ายภาพยนตร์ในต่างประเทศได้ตกเป็นของโซนี่พิคเจอร์สเวิลด์ไวด์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลลำดับภาพยอดเยี่ยม บันทึกเสียงยอดเยี่ยม นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม (Simmons) และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม และภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ในรางวัลออสการ์ครั้งที่ 87
ตึกซิงเกอร์

ตึกซิงเกอร์
ตึกซิงเกอร์ (อังกฤษ: Singer Building) หรือซิงเกอร์ทาวเวอร์ ตั้งอยู่ที่ถนนลิเบอร์ตีและถนนบรอดเวย์ในเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก เป็นอาคารสำนักงานสูง 47 ชั้น สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1908 โดยเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัทซิงเกอร์ ซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตจักรเย็บผ้า อาคารนี้ถูกรื้อถอนใน ค.ศ. 1968 ในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของอาคารวันลิเบอร์ตีพลาซา
ตินโตเรตโต

“ทินโทเร็ตโต” (ค.ศ. 1588) โดย ทินโทเร็ตโต
ทินโทเรตโต หรือ จาโคโป ทินโทเรตโต (อังกฤษ: Tintoretto หรือ Jacopo Comin หรือ Jacopo Tintoretto; 29 กันยายน ค.ศ. 1518 — 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1594) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนสซองซ์แบบเวนิสคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน และอาจจะถือว่าเป็นจิตรกรคนสุดท้ายของเรอเนสซองซ์อิตาลี
ทินโทเรตโตเติบโตในเวนิส ภาพวาดมากมายของเขาถูกแสดงลักษณะอย่างหนักแน่นโดยชีวิตและประเพณีต่างๆ ของราชินีแห่งทะเลอาเดรียติก จิตรกรได้ชื่อเล่นของเขาจากความสูงน้อยของเขาและจากการค้าของพ่อเขา เขาเป็นบุตรชายของคนย้อมผ้า และชื่อของเขาหมายถึง “คนย้อมผ้าน้อย” แต่ชื่อเล่นถ่อมตัวนี้เป็นนามแฝงซึ่งทำให้เขากลายเป็นมีชื่อเสียง
เขามีแรงกระตุ้นที่สร้างสรรค์และวาดภาพใหญ่ๆ ทินโทเรตโตเป็นที่รู้จักกันในชื่อจาโคโป โรบัสติ (Jacopo Robusti) เมื่อยังหนุ่ม เพราะพ่อของทินโทเรตโตป้องกันประตูเมืองปาดัวจากทหารหลวงอย่างค่อนข้างจะไม่เหมือนใคร นามสกุลจริงของทินโทเรตโตคือ “Comin” ซึ่งเพิ่งพบโดยมิเกล ฟาโลเมียผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ปราโดที่มาดริดเมื่อเร็วๆ นี้ “Comin” มาจากคำว่า “cumin” ซึ่งเป็นชื่อของเครื่องเทศ ทินโทเรตโตได้ชื่อว่า “Il Furioso” จากความที่วาดภาพอย่างรวดเร็วและเต็มไปด้วยพลัง การใช้ช่องว่างและแสงสีทำให้ถือกันว่าทินโทเรตโตเป็นผู้นำทางศิลปะแบบบาโรก
สมุดภาพ

“เทพีไดแอนน่า”
คริสต์ศตวรรษที่ 16
พิพิธภัณฑ์ศิลปะ, ลิออง, ประเทศฝรั่งเศส
“ความเศร้าโศรก”
(Lamentation)
ประเทศเยอรมนี
“บาร์บาโร” (Barbaro)
ค.ศ. 1593, เวนิส, ประเทศอิตาลี
“อย่ายึดข้า”
(Noli me tangere)
“แบคคัสและเอเรียด” 
(Bacchus and Ariadne)
ดูเพิ่ม

ศิลปะบาโรก
ศิลปะเรอเนซองส์
ตึกนิวยอร์กเวิลด์

| ตึกนิวยอร์กเวิลด์ |
| --- | --- |

เป็นตึกที่สูงที่สุดในโลก ตั้งแต่ ค.ศ. 1890 ถึง ค.ศ. 1894
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 99 ปาร์กโรล นครนิวยอร์ก   สหรัฐ
ก่อสร้าง: 11 ตุลาคม ค.ศ. 1889
สร้างเสร็จ: 10 ธันวาคม ค.ศ. 1890
รื้อถอน: ค.ศ. 1955
การใช้งาน: สำนักงานพาณิชย์
ความสูง
เสาอากาศ / ยอด: 106.4 เมตร (349 ฟุต)
หลังคา: 94.18 เมตร (309.0 ฟุต)
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 20
บริษัท
สถาปนิก: จอร์จ บราวน์ โพสต์
40°42′44″N 74°00′19″W﻿ / ﻿40.7121°N 74.0053°W﻿ / 40.7121; -74.0053
ตึกนิวยอร์กเวิลด์ (ด้านซ้ายสุด)
ตึกนิวยอร์กเวิลด์ (อังกฤษ: New York World Building) คือ ตึกระฟ้าแห่งหนึ่งในนครนิวยอร์ก สหรัฐ ซึ่งเป็นตึกระฟ้ารุ่นแรกๆ ที่ออกแบบโดยจอร์จ บราวน์ โพสต์ (George B. Post) และเป็นที่ตั้งของหนังสือพิมพ์ "เดอะนิวยอร์กเวิลด์" ซึ่งปัจจุบันเลิกกิจการไปแล้ว
ตึกนิวยอร์กเวิลด์ เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1889 ที่มุมพาร์กโรว์ (Park Row) ใกล้กับถนนแฟรงก์ฟอร์ต (Frankfort street) ในปัจจุบัน สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1890 ด้วยความสูง 20 ชั้นในสมัยนั้น หรือเทียบกับความสูง 16 หรือ 18 ชั้นในมาตรฐานปัจจุบัน ตึกนิวยอร์กเวิลด์ยังรู้จักในชื่อ "ตึกพูลิตเซอร์" หลังจากเจ้าของสำนักพิมพ์ โจเซฟ พูลิตเซอร์ มีสำนักงานส่วนตัวบนชั้นสองของโดม ซึ่งสามารถมองลงมายังอาคารอื่น ๆ ตลอดแนวถนน ตึกนิวยอร์กเวิลด์ ถูกรื้อถอนใน ค.ศ. 1955 เพื่อขยายทางลาดเข้าสู่สะพานบรุกลิน
ตีเลกี & กิบบินส์

| --- | --- |

สำนักงานใหญ่:  ไทย
No. of attorneys: มากกว่า 190 คน
Major practice areas: ทรัพย์สินทางปัญญา
วันก่อตั้ง: พ.ศ. 2433
ผู้ก่อตั้ง: พระยาอรรถการประสิทธิ์ (วิลเลียม แอลเฟรด คุณะดิลก)   ราล์ฟ กิบบินส์
ติลลิกีแอนด์กิบบินส์ (อังกฤษ: Tilleke & Gibbins) สำนักงานกฎหมายระดับภูมิภาคใน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งมีสำนักงานอยู่ที่ กรุงเทพมหานคร ฮานอย โฮจิมินห์ซิตี จาการ์ตา เวียงจันทน์ พนมเปญ และ ย่างกุ้ง
ประวัติ

ในปี พ.ศ. 2433 วิลเลียม แอลเฟรด ตีเลกี (ในเวลาต่อมาได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระยาอรรถการประสิทธิ์) ทนายความที่ปรึกษา ชาวศรีลังกา เริ่มต้นฝึกงานในสยาม (ประเทศไทยในปัจจุบัน) ในปี พ.ศ. 2437 ตีเลกีได้รับคำชื่นชมเมื่อเขาประสบความสำเร็จในการแก้ต่างให้กับ พระยอดเมืองขวาง ข้าหลวงชาวไทยซึ่งถูกกล่าวหาว่ากระทำการฆาตกรรมนายทหารชาวฝรั่งเศส
ตำบลภูเขาทอง

| ตำบลภูเขาทอง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Phukhao Thong
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: พระนครศรีอยุธยา
อำเภอ: พระนครศรีอยุธยา
ประชากร (2005)
 • ทั้งหมด: 2,748 คน
รหัสไปรษณีย์ : 13000
รหัสภูมิศาสตร์: 140108
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลภูเขาทอง (อังกฤษ: Phukhao Thong subdistrict) เป็นตำบลในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ภูมิศาสตร์

ตำบลภูเขาทอง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ประมาณ 71 กม. ทางเหนือของกรุงเทพฯ ประมาณ 3 กม. ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะเมืองอยุธยา แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ภูเขาทอง และพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราชที่อยู่ติดกัน
ตำบลข้างเคียง ได้แก่ (จากทิศเหนือตามเข็มนาฬิกา) ตำบลวัดตูม ตำบลลุมพลี ตำบลท่าวาสุกรี ตำบลบ้านป้อม และตำบลบ้านใหม่
เศรษฐกิจ

สินค้าส่งออกของตำบลภูเขาทอง ได้แก่ เปลญวน โมบายรูปปลาตะเพียนที่ทำจากใบตาล ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และพัดที่ทำด้วยขนนกยูง
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลภูเขาทองทั้งหมดบริหารงานโดยองค์การบริหารส่วนตำบลภูเขาทอง ที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2542 แบ่งออกเป็น 4 หมู่บ้าน
หมู่ที่ 1: บ้านวัดช่อง
หมู่ที่ 2: บ้านภูเขาทอง
หมู่ที่ 3: บ้านหัวพราน
หมู่ที่ 4: บ้านหาดทราย
ติสท์ลวงตา

สำหรับเพลงของลานา เดล เรย์ ดูที่ บิ๊กอายส์ (เพลงลานา เดล เรย์)
| ติสท์ลวงตา |
| --- | --- |

กำกับ: ทิม เบอร์ตัน
เขียนบท:   สกอตต์ อเล็กซานเดอร์  แลร์รี่ คาราสซิวสกี้ 
อำนวยการสร้าง:   ทิม เบอร์ตัน  สกอตต์ อเล็กซานเดอร์  แลร์รี่ คาราสซิวสกี้  ลินเนตต์ โฮเวลล์ 
นักแสดงนำ:   เอมี่ อดัมส์  คริสทอฟ วัลซ์  แดนนี่ ฮุสตัน  จอน โพลิโท  คริสเท็น ริตเตอร์  เจสัน ชวาตซ์แมน  เทเรนซ์ สแตมพ์ 
กำกับภาพ: บรูโน่ เดลบาร์โน
ตัดต่อ: เจซี บอนด์
ดนตรีประกอบ: แดนนี เอลฟ์แมน
บริษัทผู้สร้าง:   อีเลคทริคซิตี้เอ็นเทอร์เทนเมนท์  ซิลเวอร์วูดฟิล์ม  ทิมเบอร์ตันโปรดักชั่น  
ผู้จัดจำหน่าย: บริษัท ไวน์สไตน์
วันฉาย: 25 ธันวาคม ค.ศ. 2014   (อเมริกาเหนือ)   22 มกราคม ค.ศ. 2014 (ไทย)
ความยาว: 105 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 29.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ติสท์ลวงตา (อังกฤษ: Big Eyes) เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติอเมริกัน กำกับโดยทิม เบอร์ตัน นำแสดงโดย เอมี่ อดัมส์, คริสทอฟ วัลซ์, แดนนี่ ฮุสตัน, จอน โพลิโท, คริสเท็น ริตเตอร์, เจสัน ชวาตซ์แมน และเทเรนซ์ สแตมพ์ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของศิลปินชาวอเมริกัน มาร์กาเร็ต คีน ศิลปินที่โด่งดังเป็นอย่างมากจากผลงานภาพวาดคาแร็กเตอร์ เด็กหญิงตาโต อันเป็นเอกลักษณ์ จนวันหนึ่งวอลเตอร์ คีน สามีของเธออ้างว่ารูปวาดเด็กหญิงตากลมโตทั้งหมดเป็นฝีมือของเขา ทำให้เกิดการต่อสู้ในชั้นศาลเป็นเวลานาน การตัดสินของผู้พิพากษาคือให้ต่างคนต่างวาดภาพขึ้นมาใหม่ใครวาดเหมือนของเก่ากว่าก็ชนะคดีไป หลังคดีฟ้องร้องระหว่างมาร์กาเร็ตและวอลเตอร์จบลง เผยให้เห็นว่าเธอเป็นศิลปินที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังรูปวาดเด็กหญิงตากลมโตทั้งหมด
ติสท์ลวงตา เข้าฉายรอบปฐมทัศน์ในมหานครนิวยอร์กเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2014 เข้าฉายในประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2014 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้เสียงชื่นชมความคิดเห็นในเชิงบวก การแสดงของอดัมส์และวัลซ์ อดัมส์ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภท ภาพยนตร์เพลงหรือตลก และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแบฟตา สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมในบทบาทนำ วัลซ์ ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์เพลงหรือตลก และ ลานา เดล เรย์ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม "บิ๊กอายส์"
แหล่งข้อมูลอื่น

ติสท์ลวงตา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ติสท์ลวงตา ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
ติสท์ลวงตา ที่รอตเทนโทเมโทส์
ติสท์ลวงตา ภาพเปรียบเทียบคนจริงกับนักแสดง
| ด ค กผลงานภาพยนตร์ของ ทิม เบอร์ตัน |
| --- | --- |
งานกำกับภาพยนตร์ขนาดยาว:  พี-วีส์บิกแอดเวนเจอร์ (Pee-wee's Big Adventure, 1985)  ผีขี้จุ้ย (Beetlejuice, 1988)  แบทแมน (Batman, 1989)  เอ็ดเวิร์ดมือกรรไกร (Edward Scissorhands, 1990)  แบทแมนรีเทิร์นส์ (Batman Returns, 1992)  เอ็ด วูด (Ed Wood, 1994)  สงครามวันเกาโลก (Mars Attacks!, 1996)  คนหัวขาดล่าหัวคน (Sleepy Hollow, 1999)  พิภพวานร (Planet of the Apes, 2001)  จินตนาการรัก ลิขิตชีวิต (Big Fish, 2003)  ชาร์ลี กับ โรงงานช็อกโกแลต (Charlie and the Chocolate Factory, 2005)  เจ้าสาวศพสวย (Tim Burton's Corpse Bride, 2005)  สวีนนีย์ ท็อดด์ บาร์เบอร์หฤโหดแห่งฟลีทสตรีท (Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street, 2007)  อลิซในแดนมหัศจรรย์ (Alice in Wonderland, 2010)  แวมไพร์มึนยุค (Dark Shadows, 2012)  แฟรงเคนวีนนี่ คืนชีพเพื่อนซี้สี่ขา (Frankenweenie, 2012)  ติสท์ลวงตา (Big Eyes, 2014)  บ้านเพริกริน เด็กสุดมหัศจรรย์ (Miss Peregrine's Home for Peculiar Children, 2016)  ดัมโบ้ (Dumbo, 2019) 
งานกำกับภาพยนตร์ขนาดสั้น:  ดิไอส์แลนด์ออฟดอคเตอร์อากอร์ (The Island of Doctor Agor, 1971)  สตอล์กออฟเดอะเซเลรี (Stalk of the Celery, 1979)  วินเซนต์ (Vincent, 1982)  แฟรงเคนวีนี (Frankenweenie, 1984)  สเทนบอย (Stainboy, 2000) 
งานด้านโปรดักชัน:  ฝันร้าย ฝันอัศจรรย์ ก่อนวันคริสต์มาส (The Nightmare Before Christmas, 1993)  เคบินบอย (Cabin Boy, 1994)  แบทแมน ฟอร์เอฟเวอร์ (Batman Forever, 1995)  เจมส์กับลูกพีชยักษ์มหัศจรรย์ (James and the Giant Peach, 1996)  เดอะเวิลด์ออฟสเตนบอย (The World of Stainboy, 2000)  ซูเปอร์ไนน์ อัจฉริยะพลิกโลก (9, 2009)  ประธานาธิบดี ลินคอล์น นักล่าแวมไพร์ (Abraham Lincoln: Vampire Hunter, 2012)  อลิซ: ผจญภัยมหัศจรรย์เมืองกระจก (Alice Through the Looking Glass, 2016)