stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าชางโจ้ว
ต้นรัชกาล

เอกสาร ฉื่อจี้ (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) ว่า เมื่อแรกครองราชย์ โจ้วหวังมีความสามารถมากกว่าคนทั่วไป และไหวพริบปฏิภาณดี แต่ฉุนเฉียวง่าย ตำนานเล่าว่า โจ้วหวังมีสติปัญญามากถึงขนาดเอาชนะทุกคนที่มาถกปัญหาด้วยได้ ทั้งยังแข็งแรงถึงขนาดล่าสัตว์ป่าได้ด้วยมือเปล่า พระองค์เป็นพระอนุชาในจื๋อฉี่ (子啓) และจื๋อหย่าน (子衍) (ภายหลังทั้งสองได้ครองรัฐซ่ง (宋国) ในฐานะประเทศราชของราชวงศ์โจว) และเป็นพระราชบิดาของอู่เกิง โจ้วหวังเป็นบุตรของตี้อี่ กษัตริย์องค์รองสุดท้ายของราชวงศ์ชาง และมีพระเชษฐา/อนุชา 2 พระองค์ คือ จีจื่อ (箕子) และปี่ก้าน (比干) พระองค์ขยายดินแดนของราชวงศ์ชางด้วยการทำสงครามกับชนเผ่ารอบข้าง ซึ่งรวมถึงตงอี๋ทางตะวันออก
ปลายรัชกาล

ปลายรัชกาล โจ้วหวังปล่อยตัวไปกับการร่ำสุรานารี ละเลยศีลธรรมจรรยา ละทิ้งราชกิจการเมือง ซือหม่า เชียน ว่า โจ้วหวังถึงขนาดจัดการร่วมเพศหมู่เป็นประจำเพื่อให้ผู้คนมามั่วสุมกระทำลามกต่าง ๆ ร่วมกัน ทั้งยังมักประพันธ์เพลงกลอนหยาบช้าอนาจาร ร่ำลือกันว่า โจ้วหวังหลงใหลสตรีนาม ต๋าจี่ (妲己; ฮกเกี้ยนว่า "ถันกี", เอกสารไทยโบราณเรียกเพี้ยนเป็น "ขันกี") และนางมักชวนโจ้วหวังประพฤติต่ำทรามต่าง ๆ มีการนำเรื่องนี้ไปเสริมแต่งหลายขนาน โดยเฉพาะในนวนิยายสมัยราชวงศ์หมิง (明朝) เรื่อง เฟิงเฉิน (封神; ฮกเกี้ยนว่า ห้องสิน, แปลว่า "สถาปนาเทวดา") ที่ระบุว่า ต๋าจี่กลายเป็นคนชั่วเพราะถูกปิศาจจิ้งจอก (狐狸精) สิงสู่
หนึ่งในสิ่งบันเทิงที่โจ้วหวังนิยมชมชอบมาก คือ จิ่วฉือรั่วหลิน (酒池肉林; "บ่อสุราป่าเนื้อ") เป็นบ่อขนาดใหญ่ที่เรือลงไปลอยลำได้หลายลำ ขุดขึ้นในเขตราชฐาน เอาหินรูปไข่จากชายหาดมาขัดเงาแล้วปูพื้นบ่อ แล้วเทสุราลงไปให้เต็มบ่อ ทั้งสร้างเกาะขนาดเล็กไว้กลางบ่อ ปลูกต้นไม้บนเกาะนั้น แล้วเอาเนื้อสัตว์แขวนไว้บนกิ่ง โจ้วหวังมักชวนญาติสนิทมิตรสหายพร้อมด้วยสนมชายาทั้งหลายมาล่องเรือในสระ ใครกระหายก็จ้วงเหล้าขึ้นมาดื่มได้ ใครหิวก็คว้าเนื้อมากินได้ ถือกันว่า นี่เป็นหนึ่งในตัวอย่างอันโด่งดังที่สุดแห่งความเสื่อมทรามและฉ้อฉลของผู้ปกครองแผ่นดินจีน[ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้]
โจ้วหวังยังสั่งให้สร้างเผาเล่า (炮烙; ฮกเกี้ยนว่า "เผาหลก", แปลว่า "เสานาบ") ขึ้นเพื่อเป็นความบันเทิงแก่ต๋าจี่ สิ่งนี้เป็นเสาทรงกลมสูงใหญ่ ทำจากสำริด ข้างในกลวง เอาถ่านร้อนใส่เข้าไป เมื่อเสาร้อนจนแดง ก็จับนักโทษมานาบให้ตายอย่างช้า ๆ และทรมาน ผู้เคราะห์ร้ายนั้นมีตั้งแต่สามัญชนไปจนถึงขุนนางผู้ใหญ่อย่างเหมย์ปั๋ว (梅伯)
ชีวิตเสเพลของโจ้วหวังทำให้ค่าใช้จ่ายรายวันสูงลิ่ว โจ้วหวังแก้ปัญหาด้วยการเก็บภาษีอย่างหนัก ผู้คนได้รับทุกข์เข็ญและหมดหวังกับราชวงศ์ชาง ญาติพี่น้องที่มาตักเตือนก็ประสบชะตากรรมโหดร้าย เช่น ปี่ก้าน ที่ถูกโจ้วหวังสั่งแหวะอกเอาหัวใจออกมาถึงแก่ความตาย และจีจื่อที่ถูกจองจำ
ล่มสลาย

ราชวงศ์โจวอาศัยพฤติการณ์ดังกล่าวมาเป็นโอกาสล้มล้างราชวงศ์ชาง ราชวงศ์โจวส่งเจียง จื่อหยา (姜子牙; ฮกเกี้ยนว่า "เกียงจูแหย") นำทัพมาปราบ และเมื่อได้รบกันในยุทธการมู่เหย่ (牧野之戰) เมื่อ 1046 ปีก่อนคริสตกาล ราชวงศ์ชางก็พ่ายแพ้ราบคาบ โจ้วหวังทราบข่าวแล้วก็ขังตัวเองอยู่ในวัง ก่อนจะเผาตัวตายไปพร้อมกับสมบัติพัสถานต่าง ๆ หลังสวรรคต จี ฟาจึงตัดพระเศียรของพระองค์ไว้จัดแสดงบนเสาธงขาว ต๋าจี่ถูกประหารชีวิต และพระมเหสีอีกสองพระองค์ทำการอัตวินิบาตกรรม และก็มีการทำเศียรของเหล่าพระนางไปจัดแสดงบนเสาธงขาวเล็กหรือเสาธงแดง
พระนาม โจ้ว (紂; เตี่ยวรั้งก้น) พระนามหลังสิ้นพระชนม์ ปรากฏขึ้นหลังการสวรรคตของพระเจ้าชาวโจ้ว พระนามนี้มีจุดมุ่งหมายให้สื่อถึงการตัดสินคุณค่าเชิงลบ และการครองราชย์ของพระองค์ได้สะสมเรื่องราวเกี่ยวกับการทุจริตที่ร้ายแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ หลังการสวรรคตของพะรองค์ไปหลายศตวรรษ พระองค์ได้รับชื่อเสียงว่า เกือบจะเป็นผู้ปกครองที่ชั่วร้ายในอุดมคติ
ในวรรณกรรมและตำนาน

พระเจ้าชางโจ้วได้รับการกล่าวถึงในหลุน-ยฺหวี่ (19 "子張"); และคัมภีร์สามอักษร พระเจ้าชางโจ้วเป็นหนึ่งในตัวละครใน ห้องสิน และในสื่อยอดนิยมต่าง ๆ ดังนั้น ตี้ซิน หรือที่รู้จักกันในพระนาม โจ้ว ทำหน้าที่เป็นแบบอย่าง (ในเชิงลบ) ตามหลักการขงจื๊อ (แสดงเป็นผู้ปกครองชั่วร้ายที่ให้เหตุผลในการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองตามอาณัติแห่งสวรรค์) พร้อมทั้งกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งวัฒนธรรมสมัยนิยม สิ่งนี้ทำให้เป็นบุคคลที่น่าสนใจในเชิงชีวประวัติ แต่ก็ท้าทายความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างประวัติศาสตร์ ตำนาน และการสร้างประเด็นทางปรัชญา
นวนิยายเรื่อง เฟิงเฉิน ว่า เจียง จื่อหยา เห็นว่า โจ้วหวังที่ถึงแก่กรรมลงนั้นเดิมเป็นผู้มีความรู้ความสามารถมากคนหนึ่ง แต่หลงผิดคิดชั่วเพราะปิศาจ จึงสถาปนาโจ้วหวังเป็นเทวดา เรียกว่า เทียนสี่ซิง (天喜星; "ดาวฟ้าปลื้ม") ทำหน้าที่ส่งเสริมความรักและการครองคู่ของมนุษย์
บรรณานุกรม

Wu, K. C. (1982). The Chinese Heritage. New York: Crown Publishers. ISBN 0-517-54475-X.
Sima Qian; Sima Tan (1959) [90s BCE]. "3: 殷本紀". Shiji 史記 [Records of the Grand Historian]. Zhonghua Shuju.
Sima Qian; Sima Tan (1959) [90s BCE]. "4: 周本紀". Shiji 史記 [Records of the Grand Historian]. Zhonghua Shuju.
"Zhou | ruler of the Shang dynasty". Encyclopædia Britannica. Chicago: Encyclopædia Britannica, Inc. 31 March 2016. สืบค้นเมื่อ 21 October 2022.
| ด ค กพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์ชาง |
| --- | --- |
ยุคต้น:  ต้าอี่  ต้าติง  ไท่เจี่ย  ไหวปิง  ไท่เกิง  เซี่ยวเจี่ย  ไท่อู้  หยงจี่  จงติง  ไว่เหริน  เหอตันเจี่ย  จูอี่  จูซิน  หวัวเจี่ย  จูติง  หนานเกิง  หยางเจี่ย 
ยุคอินซฺวี:  ผันเกิง  เสี่ยวซิน  เสี่ยวอี่  อู่ติง  สู่เกิง  สูเจี่ย  หลินซิน  คังติง  หวูหยี่  เหวินติง  ตี้อี่  ตี้ซิน 
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
โจ้วหวังและต๋าจี่ดูคนโดนนาบตาย ศิลปะฝรั่งเศส ค.ศ. 1788
ภาษาเกอฮอ

| ภาษาเกอฮอ |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: เวียดนาม
จำนวนผู้พูด: 129,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรมอญ-เขมรตะวันออกภาษากลุ่มบะห์นาริกภาษาเกอฮอ
ระบบการเขียน: อักษรละติน
รหัสภาษา
ISO 639-3: kpm
ภาษาเกอฮอ มีผู้พูดทั้งหมด 129,000 คน (พ.ศ. 2542) ทางภาคใต้ของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก เขียนด้วยอักษรละติน
ฟรีดริช

ฟรีดริช (Friedrich) เป็นชื่อบุคคลเยอรมันสำหรับบุรุษ นิยมใช้จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1900 เทียบได้กับชื่อ เฟรเดอริก (Frederick) ในภาษาอื่นๆ
บุคคลที่มีชื่อเสียง

พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย – เจ้าแผ่นดิน
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี – เจ้าแผ่นดิน
เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เฮเกิล – นักปรัชญา
ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ – นักปรัชญา
ฟรีดริช นีทเชอ – นักกวี, นักปรัชญา
ฟรีดริช ชิลเลอร์ – นักกวี, นักแต่งบทละคร ,นักปรัชญา
ฟรีดริช ชเลเกิล – นักกวี, นักปรัชญา
คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ – นักคณิตศาสตร์
คาร์ล ฟรีดริช เบ็นทซ์ – ผู้สร้างรถยนต์คันแรกของโลก
ฟรีดริช ออลบริชท์ – นายทหาร
ฟรีดริช เพาลุส – นายทหาร
มหาสดำ

| มหาสดำ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Pteridophyta
ชั้น:: Pteridopsida
อันดับ:: Cyatheales
วงศ์:: Cyatheaceae
สกุล:: Cyathea
สกุลย่อย:: Cyathea
ส่วน:: Alsophila
สปีชีส์:: C.  podophylla
ชื่อทวินาม
Cyathea podophylla (W. J. Hooker) Copeland, 1909

ชื่อพ้อง
 Alsophila podophylla W. J. Hooker, 1857 (non Alsophila podophylla Baker, 1881; quae Cyathea kalbreyeri)  Cyathea bonii Christ, 1890
มหาสดำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Cyathea podophylla) เป็นพืชในวงศ์ Cyatheaceae เป็นพืชพื้นเมืองในจีน ไต้หวัน เวียดนาม ลาว ไทย กัมพูชา และหมู่เกาะรีวกีว พบในที่สูง 600-1000 เมตร ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก ฐานใบย่อยแหลม ก้านใบสั้น มีเกล็ดสั้น พูใบย่อยแยกไม่ลึก เส้นใบมีขนทั้งสองด้าน ก้านใบร่วมสีม่วงเข้ม ซอรัสไม่มีเกล็ด
ฟรีกโชว์

ฟรีกโชว์ (Freak Show) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สองของวงร็อกจากออสเตรเลีย ซิลเวอร์แชร์ ฟรีกโชว์ ได้วางจำหน่ายในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ปี 1997
รายชื่อเพลง

"Slave" (จอห์นส, จิลลีส์) – 3:57
"Freak" (จอห์นส) – 3:49
"Abuse Me" (จอห์นส) – 4:03
"Lie to Me" (จอห์นส) – 1:22
"No Association" (จอห์นส, จิลลีส์) – 3:56
"Cemetery" (จอห์นส) – 4:04
"The Door" (จอห์นส) – 3:38
"Pop Song for Us Rejects" (จอห์นส) – 3:15
"Learn to Hate" (จิลลีส์) – 4:21
"Petrol & Chlorine" (จอห์นส) – 4:00
"Roses" (Johns, จิลลีส์) – 3:34
"Nobody Came" (จอห์นส, จิลลีส์) – 6:08
"The Closing" (จิลลีส์) – 3:27
ภาวดี ธนวิสุทธิ์

| รศ> ภาวดี ธนวิสุทธิ์ |
| --- | --- |
เกิด:  ไทย
สัญชาติ: ไทย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยวอชิงตัน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์

ผลงานสำคัญ: งานวางผังและออกแบบปรับปรุงภูมิทัศน์อาคาร 4 และ 8 คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย งานวางผังและออกแบบปรับปรุงผังหลักโครงการธนาซิตี้ งานวางผังและออกแบบโครงการวรารมย์ สวนปาร์กแอดสยาม (Park@Siam)
 
รองศาตราจารย์ภาวดี อังศุสิงห์ (ธนวิสุทธิ์)  เป็นภูมิสถาปนิกชาวไทย ปัจจุบันเป็นอาจารย์และดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโท สาขาภูมิสถาปัตยกรรม จากมหาวิทยาลัยวอชิงตัน เมืองซีแอทเทิล สหรัฐอเมริกา
ผลงาน

หนังสือ การออกแบบสวนที่พักอาศัย สำหรับผู้สูงอายุสมองเสื่อม
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2564 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
ภาษาคาซี

| ภาษาคาซี |
| --- | --- |
Ka Ktien Khasi, ক ক্ত্যেন খসি
ออกเสียง: /ka kt̪eːn kʰasi/
ประเทศที่มีการพูด: อินเดีย, บังกลาเทศ
ภูมิภาค: รัฐเมฆาลัย, รัฐอัสสัม
ชาติพันธุ์: ชาวคาซี
จำนวนผู้พูด: 1,512,831  (2011 census)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  คาซี-ปะหล่องคาซีKhasi-Pnar-Lyngngamภาษาคาซี
ระบบการเขียน: อักษรละติน อักษรเบงกอล-อัสสัม
รหัสภาษา
ISO 639-2: kha
ISO 639-3: kha
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาคาซี
ภาษาคาซี เป็นภาษากลุ่มออสโตรเอเชียติกใช้พูดในรัฐเมฆาลัย ประเทศอินเดีย อยู่ในสาขามอญ-เขมร และใกล้เคียงกับภาษากลุ่มมุนดาที่เป็นภาษาตระกูลออสโตรเชียติกที่มีผู้พูดในอินเดียกลาง มีผู้พูด 865,000 คน ในรัฐเมฆาลัย มีผู้พูดบางส่วนในหุบเขาตามแนวชายแดนด้านรัฐอัสสัมและในบังกลาเทศตามแนวชายแดนอินเดีย ภาษาคาซีมีเรื่องเล่าพื้นบ้านมากมักเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับที่มาของชื่อต่าง ๆ ของภูเขา แม่น้ำ สัตว์ และอื่น ๆ
ระบบการเขียน

ในอดีตภาษาคาซีไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง William Carey ดัดแปลงอักษรเบงกอลมาใช้เขียนเมื่อราว พ.ศ. 2356 – 2381 มีหนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้จำนวนมาก เช่น Ka Niyiom Jong Ka Khasi  Thomas Jones มิชชันนารีชาวเวลส์ เขียนภาษานี้ด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2384 โดยการออกเสียงใกล้เคียงกับภาษาเวลส์ จากจุดนี้จึงมีการพัฒนาอักษรละตินสำหรับภาษาคาซีเองขึ้นมา อักษรละตินที่ใช้เขียนภาษาคาซีได้แก่
อักษรตัวใหญ่ A, B, K, D, E, G, Ng, H, I, Ï, J, L, M, N, Ñ, O, P, R, S, T, U, W, Y.
อักษรตัวเล็ก a, b, k, d, e, g, ng, h, i, ï, j, l, m, n, ñ, o, p, r, s, t, u, w, y.
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง
ภาษาเกมัก

| ภาษาเกมัก |
| --- | --- |
ภูมิภาค: ติมอร์-เลสเต
จำนวนผู้พูด: 72,000 คน  (2010 census)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียกลาง-ตะวันออกติมอร์Ramelaicตะวันตกภาษาเกมัก
รหัสภาษา
ISO 639-3: kem
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาเกมักเป็นภาษาแม่ในติมอร์-เลสเต
ภาษาเกมัก หรือ ภาษาเอมา เป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยราว 50,000 คน ในภาคกลางตอนเหนือของเกาะติมอร์ อาศัยอยู่ในเขตเทศบาลโบโบนารูในติมอร์-เลสเต และจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกในอินโดนีเซีย จัดอยู่ในกลุ่มมาลาโย-โพลินีเซียตะวันออกตอนกลาง สาขาติมอร์ ใกล้เคียงกับภาษาโตโจเดเดและภาษามัมไบ เป็นภาษาประจำชาติภาษาหนึ่งของติมอร์-เลสเตนอกเหนือจากภาษาเตตุนและภาษาโปรตุเกสที่เป็นภาษาราชการ ปัจจุบัน จำนวนผู้พูดภาษานี้เริ่มลดลง
แหล่งข้อมูลอื่น

Kaipuleohone's collection of Robert Blust's materials include notes on Kemak
มหาสฟิงซ์แห่งทานิส

มหาสฟิงซ์แห่งทานิส เป็นรูปสฟิงซ์แกะสลักจากหินแกรนิต ซึ่งอาจจะสร้างขึ้นในช่วงต้นของศตวรรษที่ 26 ก่อนคริสตกาล โดยถูกค้นพบในซากปรักหักพังของวิหารแห่งอามุน-ราในเมืองทานิส ซึ่งเป็นเมืองหลวงของอียิปต์โบราณในช่วงราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ดและราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม แต่มหาสฟิงซ์ถูกสร้างก่อนหน้าช่วงเวลาดังกล่าวไปนานมาก และได้มีการถกเถียงกันว่า มหาสฟิงซ์นี้น่าจะถูกสร้างขึ้นในช่วงราชวงศ์ที่สี่ ไม่ก็ราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์ สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ของจารึกดั้งเดิมคือส่วนที่ได้กล่าวถึงฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 2 (ราชวงศ์ที่สิบสอง), ฟาโรห์เมอร์เนพทาห์ (ราชวงศ์ที่สิบเก้า) และฟาโรห์โชเชงค์ที่ 1 (ราชวงศ์ที่ยี่สิบสอง)
พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ได้รับมหาสฟิงซ์มาไว้ในการดูแลในปี ค.ศ. 1826 โดยเดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของชุดสะสมศิลปะอียิปต์ชุดที่สองของเฮนรี ซอลต์ ซึ่งซื้อมาในนามของรัฐบาลฝรั่งเศสโดย ฌ็อง-ฟร็องซัว ช็องปอลียง ซึ่งในตอนแรกมีแผนจะวางมหาสฟิงซ์ไว้กลางแจ้งที่ศูนย์กลางของคูร์ การ์เร แต่ไม่ได้ดำเนินการอย่างใด แทนที่จะเป็นเช่นนั้น มหาสฟิงซ์ก็ถูกจัดแสดงในลานภายในของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็เรียกว่า คูร์ ดู สแฟงซ์ ในระหว่างปี ค.ศ. 1828 จนถึง ค.ศ. 1848 และเมื่อย้ายมหาสฟิงซ์ไปยังที่ห้องแกลลอรีอองรีที่ 5 ซึ่งปัจจุบันยังคงเป็นห้องประติมากรรมหลักของแผนกอียิปต์ในพิพิธภัณฑ์ ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1930 มหาสฟิงซ์ก็ถูกย้ายไปยังตำแหน่งปัจจุบันในห้องใต้ดินที่สร้างโดยอัลแบรต์ เฟอแรน สถาปนิกของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ เพื่อเชื่อมต่อสองส่วนของปีกด้านใต้ของคูร์ การ์เร
ภาษาคาคัส

| ภาษาคาคัส |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: รัสเซีย
ภูมิภาค: คาคัสเซีย
จำนวนผู้พูด: ~60,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: เตอร์กิก  เตอร์กิกเหนือภาษาคาคัส
รหัสภาษา
ISO 639-3: kjh
ภาษาคาคัสเป็นภาษากลุ่มเตอร์กิกและเป็นภาษาราชการของสาธารณรัฐคาคัสเซียในรัสเซีย ที่อยู่ทางภาคกลางตอนใต้ของไซบีเรียใช้พูดโดยชาวคาคัสที่ส่วนใหญ่อยู่ทางใต้ของสาธารณรัฐคาคัส ไซบีเรีย หรือคาคัสเซียในรัสเซีย มีชาวคาคัสที่พูดภาษานี้ราว 60,168 คน ส่วนใหญ่พูดภาษารัสเซียได้ด้วย
ภาษาคาคัสแบ่งได้เป็นหลายสำเนียงตามเผ่าย่อยต่างๆ หลักฐานการศึกษาภาษาคาคัสเริ่มเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 24 โดยนักภาษาศาสตร์ชาวฟินแลนด์ Matthias Castren ผู้ที่เดินทางไปในเอเชียตอนเหนือและตอนกลางระหว่าง พ.ศ. 2388 – 2392 และ Wilhelm Radloff ผู้เดินทางไปในไซบีเรียตอนใต้ระหว่าง พ.ศ. 2402 – 2413 ซึ่งทำให้ได้ข้อมูลเกี่ยวกับภาษาคาคัสจำนวนหนึ่ง
ระบบการเขียน

ภาษาคาคัสที่ใช้ในการเขียนเริ่มพัฒนาหลังจากการปฏิวัติรัสเซีย พ.ศ. 2460 โดยมีพื้นฐานมาจากสำเนียงซากายและกาซา ตั้งแต่ พ.ศ. 2467 ภาษาคาคัสเขียนด้วยอักษรซีริลลิก จากนั้นเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2472 และเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรซีริลลิกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2482
ระบบการเขียน > อักษรละติน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| A a | B b | C c | Ç ç | D d | Ә ә | F f | G g |
| Ƣ ƣ | I i | Į į | J j | K k | L l | M m | N n |
| N̡ n̡ | O o | Ө ө | P p | R r | S s | Ş ş | T t |
| U u | V v | X x | Y y | Z z | Ƶ ƶ | Ь ь |  |
ระบบการเขียน > อักษรซีริลลิก

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| А а | Б б | В в | Г г | Ғ ғ | Д д | Е е | Ё ё |
| Ж ж | З з | И и | Й й | I i | К к | Л л | М м |
| Н н | Ң ң | О о | Ö ö | П п | Р р | С с | Т т |
| У у | Ӱ ӱ | Ф ф | Х х | Ц ц | Ч ч | Ӌ ӌ | Ш ш |
| Щ щ | Ъ ъ | Ы ы | Ь ь | Э э | Ю ю | Я я |  |
พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
หนังสือ

เมื่อข้าพเจ้าจากสยามสู่สวิสแลนด์, ๒๔๘๙
นายอินทร์ ผู้ปิดทองหลังพระ (แปล), ๒๕๓๗
ติโต (แปล), ๒๕๓๘
พระมหาชนก, ๒๕๓๙
พระมหาชนก ฉบับการ์ตูน, ๒๕๔๒
เรื่องทองแดง, ๒๕๔๕
เรื่องทองแดง ฉบับการ์ตูน, ๒๕๔๗
เพลง

| ที่ | ชื่อเพลง | Song Name | ทำนอง | เนื้อร้อง | Lyric |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | แสงเทียน | Candlelight Blues |  |  |  |
| 2 | ยามเย็น | Love at Sundown |  |  |  |
| 3 | สายฝน | Falling Rain |  |  |  |
| 4 | ใกล้รุ่ง | Near Dawn |  |  |  |
| 5 | ชะตาชีวิต | H.M. Blues |  |  |  |
| 6 | ดวงใจกับความรัก | Never Mind the Hungry Men's Blues |  |  |  |
| 7 | มาร์ชราชวัลลภ | Royal Guard March |  |  |  |
| 8 | อาทิตย์อับแสง | Blue Day |  |  |  |
| 9 | เทวาพาคู่ฝัน | Drean of Love Dream of You |  |  |  |
| 10 | คำหวาน | Sweet Words |  |  |  |
| 11 | มหาจุฬาลงกรณ์ | Maha Chulalongkorn |  |  |  |
| 12 | แก้วตาขวัญใจ | Lovelight in My Heart |  |  |  |
| 13 | พรปีใหม่ |  |  |  |  |
| 14 | รักคืนเรือน | Love Over Again |  |  |  |
| 15 | ยามค่ำ | Twilight |  |  |  |
| 16 | ยิ้มสู้ | Smiles |  |  |  |
| 17 | มาร์ชธงไชยเฉลิมพล | The Colours March |  |  |  |
| 18 | เมื่อโสมส่อง | Never Dream |  |  |  |
| 19 | ลมหนาว | Love in Spring |  |  |  |
| 20 | ศุกร์สัญลักษณ์ | Friday Night Rag |  |  |  |
| 21 |  | Oh I say |  |  |  |
| 22 |  | Can't You Ever See |  |  |  |
| 23 |  | Lay Kram Goes Dixie |  |  |  |
| 24 | ค่ำแล้ว | Lullaby |  |  |  |
| 25 | สายลม |  |  |  |  |
| 26 | ไกลกังวล,  เกิดเป็นไทยตายเพื่อไทย | When |  |  |  |
| 27 | แสงเดือน | Magic Beams |  |  |  |
| 28 | ฝัน, เพลินภูพิงค์ | Somewhere Somehow |  |  |  |
| 29 | มาร์ชราชนาวิกโยธิน | Royal Marines March |  |  |  |
| 30 | ภิรมย์รัก | A Love Story |  |  |  |
| 31 |  | Nature Waltz |  |  |  |
| 32 |  | The Hunter |  |  |  |
| 33 |  | Kinari Waltz |  |  |  |
| 34 | แผ่นดินของเรา | Alexandra |  |  |  |
| 35 | พระมหามงคล |  |  |  |  |
| 36 | ยูงทอง |  |  |  |  |
| 37 | ในดวงใจนิรันดร์ | Still on My Mind |  |  |  |
| 38 | เตือนใจ | Old Fashioned Melody |  |  |  |
| 39 | ไร้เดือน,ไร้จันทร์ | No Moon |  |  |  |
| 40 | เกาะในฝัน | Dream Island |  |  |  |
| 41 | แว่ว | Echo |  |  |  |
| 42 | เกษตรศาสตร์ |  |  |  |  |
| 43 | ความฝันอันสูงสุด | The Impossible Dream |  |  |  |
| 44 | เราสู้ |  |  |  |  |
| 45 | เรา-เหล่าราบ ๒๑ | We-Infantry Regiment 21 |  |  |  |
| 46 |  | Blues for Uthit |  |  |  |
| 47 | รัก |  |  |  |  |
| 48 | เมนูไข่ |  |  |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เครือข่ายกาญจนาภิเษก ฟังและดาวน์โหลดเพลงพระราชนิพนธ์
พกะตา

ราชธานีพกะตา เป็นราชธานีแห่งที่สามของอาณาจักรอาหม ในสมัยของพระเจ้าสุหังเมือง (ทิหิงเกียราชา) ราชธานีบาคาตาตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำทิหิง ต่อมาในรัชกาลของพระเจ้าสุเคลนเมือง จึงย้ายราชธานีแห่งใหม่ไปยังราชธานีครหคาออน
ภาระรับผิดชอบ

ภาระรับผิดชอบ หรือ ภาระความรับผิด (accountability) หมายถึง ความรับผิด และรับชอบในผลของการกระทำตามบทบาทหน้าที่ของผู้กระทำ ไม่ว่าผู้นั้นจะดำรงตำแหน่งใดในทางสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง (Tsai, 2011: 5) อย่างไรก็ตาม คำนี้อาจจะพิจารณาได้เป็นสองความหมายที่ซ้อนกัน ความหมายแรก เป็นความหมายที่ใช้กันทั่วไปในระบอบประชาธิปไตย ที่หมายถึง บรรดาผู้ที่ใช้อำนาจ ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาล สมาชิกรัฐสภา หรือสภาท้องถิ่นผู้มาจากการเลือกตั้ง หรือ ข้าราชการและเจ้าหน้าที่รัฐผู้มาจากการแต่งตั้ง จะต้องแสดงให้เห็นได้ว่าตนได้ใช้อำนาจที่ได้รับมอบ รวมทั้งได้ปฏิบัติหน้าที่อย่างถูกต้องเรียบร้อย ความหมายที่สองคือ รูปแบบต่างๆ ในอันที่จะให้เกิดความแน่ใจได้ว่า ค่านิยมของผู้ที่ได้รับมอบอำนาจหรือความรับผิดชอบมีความสอดคล้องต้องกันกับค่านิยมของผู้ที่มอบอำนาจ (พฤทธิสาณ, 2554: 1)
อรรถาธิบาย

ภายใต้ระบอบประชาธิปไตย การสร้างภาระรับผิดชอบมีหลายกลไกด้วยกัน ประกอบด้วย “การเลือกตั้ง” เป็นพื้นฐานสำคัญที่สุดที่ทำให้ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองต้องมีความผูกพันกับสาธารณะซึ่งก็คือประชาชนที่เป็นผู้เลือกตั้งให้บุคคลนั้นได้เข้ามาดำรงตำแหน่ง “กระบวนการรัฐธรรมนูญและนิติบัญญัติ” เป็นการตรวจสอบและถ่วงดุลโดยใช้กลไกเชิงสถาบันอย่างเป็นทางการ “การควบคุมการคอร์รัปชั่นของข้าราชการ” เป็นการดูแลในด้านการนำนโยบายไปปฏิบัติ “พื้นที่ประชาสังคม” ในการให้ตัวแสดงทางสังคมอื่นๆ เข้ามาตรวจสอบความโปร่งใสของรัฐ และ “การกระจายอำนาจ” ในการแบ่งภาระความรับผิดชอบสาธารณะให้กับท้องถิ่นและกระจายอำนาจในการจัดการเพื่อให้เหมาะสมกับความแตกต่างเชิงภูมิศาสตร์ รวมถึงการทำให้ประชาชนในท้องถิ่นได้ตรวจสอบการทำงานของหน่วยงานท้องถิ่นด้วย (Tsai, 2011: 7-8)
คำว่า ภาระรับผิดชอบ (accountability) แตกต่างจากคำว่า ความรับผิดชอบ (responsibility) ซึ่งคำว่า ความรับผิดชอบ คือการรับผิดชอบต่อภาระหน้าที่ตามตำแหน่งงานที่ได้รับมา ทั้งในการปฏิบัติงานเพื่อบรรลุเป้าหมายและการรักษากฎระเบียบ แต่ ภาระรับผิดชอบ คือการรับผิดชอบที่ผู้ปฏิบัติงานจะต้องถูกควบคุม ตรวจสอบ ชี้แจง ต่อสาธารณะซึ่งเป็นพื้นที่ภายนอก ผู้ปฏิบัติหน้าที่จึงต้องมีความโปร่งใส ยึดหลักความประหยัด และสามารถถูกตรวจสอบจากประชาชนทั่วไปได้ ดังนั้น ภาระรับผิดชอบ จึงมีขอบข่ายกว้างกว่า ความรับผิดชอบ
ภาระรับผิดชอบสามารถแบ่งออกเป็น 2 รูปแบบคือ
ภาระรับผิดชอบตามแนวยืน (vertical accountability) เป็นหลักความรับผิดชอบที่ภาครัฐในฐานะองค์กรที่ “เหนือกว่า” ต้องรับผิดชอบต่อประชาชนในฐานะที่ “อยู่ใต้การปกครอง” เนื่องจากประชาชนเป็นผู้เลือกตั้งผู้ปกครองขึ้นไปมีอำนาจ ทำให้ประชาชนต้องสามารถตรวจสอบผู้ปกครองได้ หรือกล่าวได้ว่าประชาชนต้องสามารถตรวจสอบการทำงานของภาครัฐ ซึ่งปฏิบัติหน้าที่ตามตัวบทกฎหมายอย่างเป็นทางการ ไม่ใช่แค่เรื่องทำผิดกฎหมายหรือไม่ แต่ต้องรวมถึงความคุ้มค่าและจริยธรรม ในที่นี้รวมถึงสื่อมวลชนด้วย
ภาระรับผิดชอบตามแนวนอน (horizontal accountability) เป็นหลักความรับผิดชอบที่หน่วยงานของรัฐหน่วยงานหนึ่งจะต้องมีต่ออีกหน่วยงานหนึ่ง ความสัมพันธ์ดังกล่าวจึงเป็นการตรวจสอบระหว่างหน่วยงานของรัฐในฐานะที่เสมอกัน เช่น นิติบัญญัติตรวจสอบการทำงานของฝ่ายบริหาร หรือองค์กรอิสระตรวจสอบการทำงานของรัฐบาลและหน่วยงานราชการ เป็นต้น
ตัวอย่างการนำไปใช้ในประเทศไทย

ในทางปฏิบัติของไทยพบว่า หลักภาระรับผิดชอบได้ถูกนำมาใช้อย่างจริงจังหลังการเกิดวิกฤติเศรษฐกิจในปี พ.ศ. 2540 โดยสามารถพบในตัวบทกฎหมายว่าด้วยการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 ในมาตรา 3/1 วรรคหนึ่งและสามที่ว่า
...การบริหารราชการตามพระราชบัญญัตินี้ต้องเป็นไปเพื่อประโยชน์สุขของประชาชน เกิดผลสัมฤทธิ์ต่อภารกิจของรัฐ ความมีประสิทธิภาพ ความคุ้มค่าในเชิงภารกิจแห่งรัฐ การลดขั้นตอนการปฏิบัติงาน การลดภารกิจและยุบเลิกหน่วยงานที่ไม่จำเป็น การกระจายภารกิจและทรัพยากรให้แก่ท้องถิ่น การกระจายอำนาจตัดสินใจ การอำนวยความสะดวก และการตอบสนองความต้องการของประชาชน ทั้งนี้ โดยมีผู้รับผิดชอบต่อผลของงาน...

ในการปฏิบัติหน้าที่ของส่วนราชการ ต้องใช้วิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งให้คำนึงถึงความรับผิดชอบของผู้ปฏิบัติงาน การมีส่วนร่วมของประชาชน การเปิดเผยข้อมูล การติดตามตรวจสอบและประเมินผลการปฏิบัติงาน ทั้งนี้ ตามความเหมาะสมของแต่ละภารกิจ...
อย่างไรก็ดี การปฏิบัติของระบบราชการไทยยังคงมีปัญหาอยู่มาก ซึ่งสามารถจำแนกได้ดังนี้
ปัญหาเชิงโครงสร้างการเมือง: ภาระรับผิดชอบเกิดขึ้นได้ยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับระบบรัฐสภาในประเทศไทย ที่รัฐบาลครองเสียงข้างมากในสภา ส่งผลให้ไม่เกิดการตรวจสอบระหว่างฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายบริหาร
ปัญหาการนำกฎหมายไปใช้: เป็นปัญหาของระบบราชการที่ยึดติดกับตัวบทกฎหมาย มากกว่าการบริการประชาชน หรือเรียกว่าการบรรลุผิดเป้าหมาย (goal displacement) ทำให้ภาระรับผิดชอบเป็นเพียงสิ่งที่ต้องทำไปเพื่อให้ครบขั้นตอน ไม่ได้มุ่งหวังให้ประชาชนตรวจสอบจริงๆ
ปัญหาในทัศนคติ: การทำงานของระบบการเมืองและระบบราชการไทย ไม่ส่งเสริมให้เกิดการตรวจสอบ เพราะไปคิดว่าเป็นการมุ่งจับผิดและมุ่งหวังทำร้ายฝ่ายตรงข้าม มากกว่าที่จะมองการตรวจสอบเป็นเรื่องของการทำให้ภารกิจมีประสิทธิภาพและความประหยัดสูงสุด รวมถึงทัศนคติที่มองว่าประชาชนไม่มีความรู้เพียงพอที่จะตรวจสอบการทำงานของภาครัฐ ทำให้ภาครัฐไม่เปิดเผยข้อมูลหรือตัวเลขในการดำเนินนโยบายต่างๆ
ดังนั้น การแก้ไขปัญหาเรื่องภาระรับผิดชอบจึงต้องนำหลักการดังกล่าวมาปรับใช้ในชีวิตประจำวัน ไม่จำกัดอยู่เพียงภาครัฐ แต่ต้องขยายขอบเขตไปถึงภาคเอกชนและภาคสังคมต่างๆ ซึ่งการเจริญเติบโตของเทคโนโลยีอย่างอินเทอร์เน็ต ก็จะส่งเสริมให้เกิดการตรวจสอบได้ เมื่อประชาชนตื่นตัวและพร้อมที่จะติดตามภาครัฐ ภาครัฐจึงไม่อาจปฏิเสธที่จะต้องนำหลักภาระรับผิดชอบที่มีอยู่ในตัวบทกฎหมายลงมาสู่การปฏิบัติจริง
ภาษาฮ่าค่า

| ภาษาฮ่าค่า |
| --- | --- |
Lai Pawi, Lai Holh
ประเทศที่มีการพูด: พม่า อินเดีย บังกลาเทศ
จำนวนผู้พูด: 131,260 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  กลุ่มภาษาทิเบต-พม่ากลุ่มภาษากูกี-ชีน-นาคากลุ่มภาษากูกี-ชีนภาษาฮ่าค่า
รหัสภาษา
ISO 639-3: cnh
ระวังสับสนกับ ภาษาฮากกา
ภาษาฮ่าค่า มีผู้พูดทั้งหมด 131,260 คน พบในพม่า 100,000 คน (พ.ศ. 2534) ในหุบเขาชีน พบในบังกลาเทศ 1,260 คน พบในอินเดีย 30,000 คน (พ.ศ. 2540) ในรัฐมิโซรัมและรัฐอัสสัม จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขากูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน เขียนด้วยอักษรละตินในอินเดียมีการสอนในโรงเรียนประถมศึกษา ผู้พูดภาษานี้ในอินเดียเรียกตนเองว่าไล
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Online English to Chin (Hakha) Dictionary with Audio Pronunciations
English to Haka Chin Online Dictionary
พระสิทธิสารมุนี (ชวรัชต์ มุนิจโร)

| พระสิทธิสารมุนี (ชวรัชต์ มุนิจโร)> ส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 3 เมษายน พ.ศ. 2482 (69 ปี)
มรณภาพ: 7 กันยายน พ.ศ. 2551
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: น.ธ.เอก,ป.ธ.๓,พธ.บ.
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดเจ็ดยอด จังหวัดเชียงราย
อุปสมบท: 28 มิถุนายน พ.ศ. 2502
พรรษา: 49
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดเจ็ดยอด พระอารามหลวง, อดีตรองเจ้าคณะจังหวัดเชียงราย
พระสิทธิสารมุนี (ชวรัชต์ มุนิจโร) ป.ธ.๓ (นามเดิม: ชวรัชต์ เชาวนะวัณณ์) (3 เมษายน พ.ศ. 2482 - 7 กันยายน พ.ศ. 2551) อดีตเจ้าอาวาสวัดเจ็ดยอด (พระอารามหลวง) และอดีตรองเจ้าคณะจังหวัดเชียงราย
ชีวิตส่วนตัว

พระสิทธิสารมุนี (ชวรัชต์ มุนิจโร) เป็นบุตรของ นายศรี นางต่อม เชาวนะวัณณ์ เกิดเมื่อ วันจันทร์ ที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2482 ที่ตำบลป่าตาล อำเภอขุนตาล จังหวัดเชียงราย มีพี่น้องด้วยกัน เป็นชาย 4 คน โดยที่พระสิทธิสารมุนี (ชวรัชต์ มุนิจโร) เป็นบุตรคนที่ 2
บรรพชา

พระสิทธิสารมุนีบรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2497 ณ วัดป่าตาลใต้ อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย โดยมี พระครูสทธาลังการ (อุทธิยา  ปริสุทฺโธ) เป็นพระอุปัชฌาย์
อุปสมบท

พระสิทธิสารมุนี อุปสมบทเมื่อ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2502 ณ พัทธสีมาวัดพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย โดยมี  มีพระราชปัญญาโมลี  (บู่ ปญฺญาปโชโต) อดีตเจ้าคณะจังหวัดเชียงราย เป็นพระอุปัชฌาย์