stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าชายปากู อาลัมที่ 9

| เจ้าชายปากู อาลัมที่ 9> เจ้าชายแห่งราชรัฐปากูอาลามัน |
| --- | --- |
ครองราชย์: 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
รัชกาลก่อนหน้า: เจ้าชายปากู อาลัมที่ 8
รัชกาลถัดไป: เจ้าชายปากู อาลัมที่ 10
ประสูติ: 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2481
สิ้นพระชนม์: 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558
พระชายา: กูซูมารินี
พระบุตร: วิโจเซโน ฮารีโย บีมา ฮารีโย เซโน ฮารีโย ดานาร์โดโน
พระบิดา: เจ้าชายปากู อาลัมที่ 8
เจ้าชายปากู อาลัมที่ 9 (อินโดนีเซีย: Paku Alam IX; 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 - 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558) มีพระนามแต่แรกประสูติว่า อัมบาร์กูซูโม (อินโดนีเซีย: Ambarkusumo) เป็นเจ้าชายแห่งราชรัฐปากูอาลามัน ประเทศอินโดนีเซีย ตามประเพณีการสืบทอดตำแหน่งผู้ปกครองราชรัฐ เป็นพระราชโอรสของเจ้าชายปากู อาลัมที่ 8 เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 พระองค์สืบเชื้อสายมาจากเจ้าชายปากู อาลัมที่ 1 ผู้ปกครองราชรัฐปากูอาลามันพระองค์แรก
เจ้าชายปากู อาลัมที่ 9  เสกสมรสกับกูซูมารินี มีพระโอรส-ธิดา 3 พระองค์
เขตจ็อมการ์มน

| จ็อมการ์มน ចំការមន |
| --- | --- |
เขต
จากบนลงล่าง : พุทธสาสนบัณฑิตย์ · เกาะปึจ · อาคารรัฐสภา

จ็อมการ์มน
พิกัด: 11°32′36.246″N 104°55′26.793″E﻿ / ﻿11.54340167°N 104.92410917°E﻿ / 11.54340167; 104.92410917
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: พนมเปญ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6.9 ตร.กม. (2.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด:  70,772 คน
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสไปรษณีย์: 12300
เขตจ็อมการ์มน (เขมร: ខណ្ឌចំការមន, "เขตสวนหม่อน") เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีพื้นที่ 6.9 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 70,772 คน เดิมแบ่งเขตการปกครองเป็น 12 แขวง กับ 95 หมู่บ้าน ต่อมาได้แยกบางแขวงออกไปจัดตั้งเขตบึงเกงกัง เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2562 เขตจ็อมการ์มนจึงเหลือแขวงอยู่ 5 แขวง
เขตจ็อมการ์มนเป็นที่ตั้งของอาคารรัฐสภากัมพูชา เกาะปึจ และนาคาเวิลด์
การแบ่งเขตการปกครอง

| เลข | ชื่อแขวง | รหัสไปรษณีย์ |
| --- | --- | --- |
| 1 | โตนเลบาสัก (ទន្លេបាសាក់) | 12301 |
| 2 | ตวลต็อมปวงที่ 1 (ទួលទំពូងទី១) | 12302 |
| 3 | ตวลต็อมปวงที่ 2 (ទួលទំពូងទី២) | 12303 |
| 4 | บึงตรอแบก (បឹងត្របែក) | 12304 |
| 5 | พซาร์เดิม-ทเกียว (ផ្សារដើមថ្កូវ) | 12305 |
เขียว พอนนารี

| เขียว พอนนารี |
| --- | --- |


สตรีหมายเลขหนึ่งของกัมพูชาประชาธิปไตย
ดำรงตำแหน่ง 25 ตุลาคม ค.ศ. 1976 – 7 มกราคม ค.ศ. 1979
นายกรัฐมนตรี: พล พต
ก่อนหน้า: Ly Kimseng
ถัดไป: Sao Ty  (ในฐานะสตรีหมายเลขหนึ่งของสาธารณรัฐประชามานิตกัมพูชา)
ดำรงตำแหน่ง 14 เมษายน ค.ศ. 1976 – 27 กันยายน ค.ศ. 1976
นายกรัฐมนตรี: พล พต
ก่อนหน้า: So Socheat (รักษาการ)
ถัดไป: Ly Kimseng
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1920(1920-02-03) จังหวัดพระตะบอง, กัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2003(2003-07-01) (83 ปี) จังหวัดไพลิน, ประเทศกัมพูชา
เชื้อชาติ: กัมพูชา
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา
คู่สมรส: ซาลต ซอ   (m. 1956–1979; div.)
ญาติ: เขียว ธิริทธ์ (น้องสาว)

เขียว พอนนารี หรือ เขียว ปนนารี (เขมร: ខៀវ ពណ្ណារី) เป็นภรรยาคนแรกของพล พต และเป็นพี่สาวของเขียว ธิริทธ์และเป็นพี่ภรรยาของเอียง ซารี เกิดที่จังหวัดพระตะบองเมื่อ พ.ศ. 2463 แก่กว่าน้องสาวของเธอถึง 12 ปี พ่อของเธอเป็นผู้พิพากษาและอพยพมายังพระตะบองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองพร้อมกับเชื้อพระวงศ์ฝ่ายหญิง พนนารีจบการศึกษาจากโรงเรียนสีสุวัตถิ์เมื่อ พ.ศ. 2483 และเป็นหญิงชาวกัมพูชาคนแรกที่สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี
ใน พ.ศ. 2492 พนนารีเดินทางไปยังปารีสเพื่อศึกษาต่อทางด้านภาษาเขมรที่ปารีสพร้อมกับน้องสาว ธิริทธ์ได้แต่งงานกับเอียง ซารีที่ปารีสเมื่อ พ.ศ. 2494 หลังจากกลับมายังกัมพูชา พนนารีได้แต่งงานกับลต ซอหรือพล พตเมื่อ พ.ศ. 2499 พนนารีได้เป็นครูที่โรงเรียนสีสุวัตถิ์ ส่วนพล พตเป็นครูที่โรงเรียนจำเริญวิเชียซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชน
ข้อมูลเกี่ยวกับบทบาทของพนนารีในพรรคช่วงแรกมีไม่มากนัก เธอได้เป็นเลขาธิการทั่วไปของพรรคประจำจังหวัดกำปงธมเมื่อ พ.ศ. 2516 และได้เป็นประธานสมาคมสตรีกัมพูชาประชาธิปไตยเมื่อ พ.ศ. 2519 พนนารีมีอาการของโรคจิตเภทเรื้อรังตั้งแต่ราว พ.ศ. 2518 เธอหวาดระแวงมากและเชื่อว่าชาวเวียดนามพยายามลอบฆ่าเธอและสามี พล พตหย่าขาดจากเธอใน พ.ศ. 2522 หลังจากที่เวียดนามรุกรานกัมพูชาและแต่งงานใหม่ พนนารีอยู่ภายใต้การดูแลของน้องสาว ต่อมา ใน พ.ศ. 2539 เธอและน้องสาวและน้องเขยได้รับการอภัยโทษจากรัฐบาลกัมพูชา เธอต้องอยู่ภายใต้การดูแลของน้องสาวจนเสียชีวิตที่ไพลินเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2546
อานินดียา กูซูมา ปุตรี

| อานินดียา กูซูมา ปุตรี |
| --- | --- |

เกิด: อานินดียา กูซูมา 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 (32 ปี 276 วัน) เซอมารัง จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย
สัญชาติ: อินโดนีเซีย
ชื่ออื่น: •  อานินดียา กูซูมา ปุตรี • อานินดียา กูซูมา
การศึกษา: มหาวิทยาลัยดีโปรนาโกโดร
อาชีพ: นางแบบ นางงาม
ปีปฏิบัติงาน: 2008–ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก: ปูเตอรีอินโดเนซียา ปูเตอรีอินโดเนซียา 2015
ส่วนสูง: 1.76 m (5 ft 9 1⁄2 in)
รางวัล: ปูเตอรีอินโดเนซียา 2015  (ผู้ชนะ) นางงามจักรวาล 2015  (15 คนสุดท้าย)
เว็บไซต์: ปูเตอรีอินโดเนซียา เพจของ อานินดียา กูซูมา ปุตรี
อานินดียา กูซูมา ปุตรี  (อินโดนีเซีย: Anindya Kusuma Putri; เกิดเมื่อวันที่  3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 ในเมืองเซอมารัง จังหวัดชวากลาง) เป็นชาวอินโดนีเซีย และเป็นเจ้าของตำแหน่งปูเตอรีอินโดเนซียา 2015 เธอได้รับการสวมมงกุฎจาก เปาลินา เบกา นางงามจักรวาล 2014 และเอ็ลวีรา เดวีนามีรา  ปูเตอรีอินโดเนซียา 2014 อานินดียาเป็นตัวแทนของในการประกวดนางงามจักรวาล 2015
ประวัติ

ปัจจุบันอานินดียากำลังศึกษาอยู่ที่  มหาวิทยาลัยดีโปรนาโกโดร ใน เซอมารัง จังหวัดชวากลาง ก่อนหน้านี้เธอเคยเป็น ประธาน AIESEC ขององค์กรนักศึกษาของ มหาวิทยาลัยดีโปรนาโกโดร และเธอเคยเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ  และเธอเคยเข้าร่วมประกวด มิสทีนชวาในปี 2008
การประกวด > ปูเตอรีจาวาจาฟา 2014

โดยอานินดียาเคยเข้าประกวด ปูเตอรีจาวาจาฟา ปี 2011 และเธอได้รับตำแหน่ง รองอันดับ 1 ปูเตอรีจาวาจาฟา 2011 โดยผู้ชนะในครั้งนั้นคือ มาเรีย เซเลน่า สามปีต่อมา เธอได้กลับมาประกวด ปูเตอรีจาวาจาฟา 2014 และได้รับชัยชนะมา และเป็นตัวแทนของจังหวัดชวากลางไปประกวด ปูเตอรีอินโดเนซียา 2015
การประกวด > ปูเตอรีอินโดเนซียา 2015

อานินดียา ได้รับตำแหน่งปูเตอรีอินโดเนซียา 2015 ในวันประกาศผลเธอได้รับการสวมมงกุฎจาก เปาลินา เบกา นางงามจักรวาล 2014 และ เอ็ลวีรา เดวีนามีรา ปูเตอรีอินโดเนซียา 2014
การประกวด > นางงามจักรวาล 2015

อานินดียาเป็นตัวแทนของประเทศอินโดนีเซียไปประกวด นางงามจักรวาล 2015 โดยผู้ชนะในปีนั้น คือ เพีย วูร์ทซบาคจากประเทศฟิลิปปินส์
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Puteri Indonesia Website
Anindya Kusuma Putri Photo Gallery เก็บถาวร 2015-03-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(อินโดนีเซีย) Situs Resmi Puteri Indonesia[ลิงก์เสีย]
อานินดียา กูซูมา ปุตรี ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
อานินดียา กูซูมา ปุตรี ที่เฟซบุ๊ก
อานินดียา กูซูมา ปุตรี ที่อินสตาแกรม
(อินโดนีเซีย) Situs Tidak Resmi Anindya Kusuma Putri เก็บถาวร 2016-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | อานินดียา กูซูมา ปุตรี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอ็ลวีรา เดวีนามีรา |  | ปูเตอรีอินโดเนเซีย  (2015) |  | เคเจีย โรสริน |
เซกะหมาน

เซกะหมาน (ลาว: ເຊກະຫມານ) เป็นแม่น้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศลาว ไหลผ่านพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติดงอำพาม แขวงอัตตะปือ แม่น้ำนี้เป็นที่อยู่ของโลมาน้ำจืด
เขตรึฮ์เซ็ยแกว

| รึฮ์เซ็ยแกว ប្ញស្សីកែវ |
| --- | --- |
เขต
อาคารของกระทรวงไปรษณีย์และคมนาคม (ซ้าย) และศาลาว่าการกรุงพนมเปญ (ขวา) ที่สร้างบนที่ดินของอาสนวิหารพนมเปญเดิม

รึฮ์เซ็ยแกว
พิกัด: 11°37′10″N 104°54′36″E﻿ / ﻿11.61944°N 104.91000°E﻿ / 11.61944; 104.91000
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: พนมเปญ
พื้นที่[ต้องการการอัปเดต]  
 • ทั้งหมด: 23.3 ตร.กม. (9.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด: 274,861 คน
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสไปรษณีย์: 12100
รหัสภูมิศาสตร์: 1207
เขตรึฮ์เซ็ยแกว (เขมร: ខណ្ឌប្ញស្សីកែវ, "เขตไผ่แก้ว") เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีประชากร 274,861 คน นับเป็นย่านชานเมืองด้านตะวันออกเฉียงเหนือของตัวเมืองพนมเปญ ทอดตัวยาวจากแม่น้ำโตนเลสาบทางทิศตะวันออก จรดเขตแซนซกทางทิศตะวันตก และเป็นเขตที่มีประชากรอาศัยอยู่มากที่สุดในพนมเปญ
การแบ่งเขตการปกครอง

พ.ศ. 2541 เขตรึฮ์เซ็ยแกวประกอบด้วยแขวง 12 แขวง มีประชากร 180,076 คน ครั้นช่วง พ.ศ. 2551–2552 มีการแยกแขวงจำนวนสามแขวง ได้แก่ แขวงขมูญ, ภนุมปึญ-ทเม็ย และตึกทลา ไปจัดตั้งเป็นเขตแซนซก ใน พ.ศ. 2551 เขตรึฮ์เซ็ยแกวเหลือแขวงในปกครองเก้าแขวง กับประชากร 175,295 คน
ต่อมา พ.ศ. 2553 มีการโอนบ้านบักเคียงและบ้านเกาะดาจจากอำเภอมุขก็อมปุล จังหวัดกันดาลมาขึ้นกับเขตรึฮ์เซ็ยแกว ใน พ.ศ. 2556 มีการแยกแขวงจำนวนสามแขวงคือ แขวงจโรยจังวาร์ แพรกเลียบ และแพรกตาเสก ไปจัดตั้งเป็นเขตจโรยจังวาร์ เขตรึฮ์เซ็ยแกวจึงเหลือเขตการปกครองอยู่หกแขวง และ พ.ศ. 2559 แขวงตวลสังแกถูกแยกออกเป็นสองแขวงคือ แขวงตวลสังแกที่ 1 และแขวงตวลสังแกที่ 2
ปัจจุบันเขตรึฮ์เซ็ยแกวแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 แขวง กับ 30 หมู่บ้าน ดังนี้
| เลข | ชื่อแขวง | รหัสไปรษณีย์ |
| --- | --- | --- |
| 1 | ซวายปัก (ស្វាយប៉ាក) |  |
| 2 | กิโลเมตรเลขปรัมมวย (គីឡូម៉ែត្រលេខប្រាំមួយ) |  |
| 3 | รึฮ์เซ็ยแกว (ឫស្សីកែវ) |  |
| 4 | จรางจ็อมเร 1 (ច្រាំងចំរេះ១) |  |
| 5 | จรางจ็อมเร 2 (ច្រាំងចំរេះ២) |  |
| 6 | ตวลสังแก 1 (ទួលសង្កែ១) |  |
| 7 | ตวลสังแก 2 (ទួលសង្កែ២) |  |
เจีย ซีม

เจีย ซีม
จอมพล สมเด็จอัครมหาธรรมโพธิศาล เจีย ซีม   (เขมร: សម្តេច​អគ្គមហាធម្មពោធិសាល ជា ស៊ីម สมฺเตจ​อคฺคมหาธมฺมโพธิสาล ชา ซีม; 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1932 — 8 มิถุนายน ค.ศ. 2015) อดีตประธานสภาแห่งชาติกัมพูชา ระหว่างปี ค.ศ. 1981 ถึง 1998  อดีตประธานพฤฒสภาแห่งกัมพูชามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 และยังปฏิบัติหน้าที่ประมุขแห่งรัฐกัมพูชาในหลายโอกาส ทั้งก่อนการสถาปนาราชอาณาจักรกัมพูชาในราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ในปี ค.ศ. 1993 (ประธานสภาแห่งรัฐกัมพูชา) และในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ และพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สีหมุนี
สมเด็จอัครมหาพญาจักรี เจีย ซีม เป็นชาวกัมพูชาเชื้อสายจีน มีบรรพบุรุษอพยพมาจากเมืองแต้จิ๋ว (เฉาโจว) มณฑลกวางตุ้ง เกิดที่จังหวัดสวายเรียง  ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ขุนนางชั้น "สมเด็จ" จากพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ในปี ค.ศ. 1993 พร้อมกับเฮง สัมริน และได้รับพระราชทานเลื่อนยศเป็นจอมพลแห่งกองทัพกัมพูชาจากพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สีหมุนี  พร้อมกันกับฮุน เซนและเฮง สัมริน เมื่อปี ค.ศ. 2009
สมเด็จอัครมหาธรรมโพธิศาล เจีย ซีม ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาชนกัมพูชาคนที่สอง สืบต่อจากสมเด็จอัครมหาพญาจักรี เฮง สัมริน มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991 จนถึงแก่อสัญกรรม
เชียน วัม

เชียน วัม (Chhean Vam:(เขมร: ឈាន វ៉ម) เป็นนักการเมืองและนักชาตินิยมชาวกัมพูชา เกิดเมื่อ พ.ศ. 2459 เสียชีวิตเมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2543 เขาเป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งพรรคประชาธิปไตย เมื่อ พ.ศ. 2489 และได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีระกว่าง 20 กุมภาพันธ์ - 14 สิงหาคม พ.ศ. 2491 สืบต่อจากพระสีสุวัตถิ์ วิชยวงศ์
เซย์ ซัม อัล

| เซย์ ซัม อัล |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสิ่งแวดล้อม
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  24 กันยายน ค.ศ. 2013
นายกรัฐมนตรี: ฮุน เซน
ก่อนหน้า: มุก มาเรต
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1980-05-15) 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 (44 ปี)
เชื้อชาติ: กัมพูชา
พรรคการเมือง: พรรคประชาชนกัมพูชา
บุพการี: เซย์ ซัม (บิดา)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยโมนาช (ปริญญาเอก)
เว็บไซต์: กระทรวงสิ่งแวดล้อม

เซย์ ซัม อัล (เขมร: សាយ សំអាល់; เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ.1980) เป็นนักการเมืองจากประเทศกัมพูชา ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสิ่งแวดล้อม สังกัดพรรคประชาชนกัมพูชา ตั้งแต่วันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2013 เป็นบุตรของเซย์ ซัม ประธานวุฒิสภาและรองประธานพรรคประชาชนกัมพูชา
เกาะมาลาปัสกัว

เกาะมาลาปัสกัวด้านเหนือ
เกาะมาลาปัสกัวด้านใต้
เกาะมาลาปัสกัว (ตากาล็อก: Malapascua) เป็นเกาะขนาดเล็กในประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ในทะเลวิซายาส ห่างจากจุดเหนือสุดของเกาะเซบูไปทางเหนือซึ่งเป็นช่องแคบน้ำตื้นเป็นระยะทาง 6.8 กิโลเมตร การบริหารราชการส่วนท้องถิ่นอยู่ในเขตตำบลโลกอน ดาอันบันตายัน เกาะเซบู ตัวเกาะมาลาปัสกัวมีพื้นที่เพียงราว 2.5×1 ตารางกิโลเมตร มีหมู่บ้านบนเกาะ 8 หมู่บ้าน
เกาะมาลาปัสกัวมีชื่อเสียงเมื่อต้นทศวรรษที่ 1990 ในฐานะจุดดำน้ำที่น่าสนใจ ก่อนหน้านั้น เกาะมาลาปัสกัวเป็นเกาะที่รู้จักกันทั่วไปเพราะมีหาดทรายขาวกว้างใหญ่ที่เรียกว่าเบาน์ตีบีช แต่ชื่อเสียงในปัจจุบันมาจากแนวปะการังรอบเกาะ รวมถึงหน้าผาปะการัง ที่สวยงาม รวมถึงความโดดเด่นในจุดที่ห่างเกาะเช่นที่เกาะกาโต ที่ตื้นโมนาด และที่ตื้นเกมด ที่ตื้นโมนาดเป็นที่ราบสูงซึ่งนักดำน้ำจะพบปลาฉลามหางยาวและปลากระเบนราหูได้เป็นประจำ
อาชีพของชาวเกาะมาลาปัสกัวส่วนใหญ่เป็นอาชีพเกี่ยวกับการบริการนักท่องเที่ยว และมีบางส่วนที่หาเลี้ยงชีพด้วยการประมงพื้นบ้าน
ยามเย็นที่หาดเบาน์ตี
ในทางศาสนา มีความเชื่อว่า เกาะมาลาปัสกัว หรือตำบลโลกอน เป็นที่ซึ่งแม่พระแห่งผู้ถูกทอดทิ้งทรงแสดงปาฏิหาริย์เมื่อราว ค.ศ. 1890 ในสมัยที่บนเกาะมีเพียง 9 ครอบครัวในตระกูลมอนเตกลาร์ เดโอกราเดส โรซาเลส กุลฟาน รูบีโอ โบโฮล และบรูเชส อาศัยอยู่ กล่าวกันว่ารูปแม่พระที่ทำด้วยไม้รูปนี้ไม่มีวันไหม้ไฟ และเมื่อ ค.ศ. 1907 บาทหลวงประจำเขต ภราดาอีโนเชนเตส มากา จึงได้ถวายพระนามแก่ไม้ศักดิ์สิทธิ์ตามคำขอร้องของชาวเกาะ แต่เรื่องเล่าในท้องถิ่นบอกว่าพระรูปที่เห็นในปัจจุบันเป็นพระรูปที่ขยายใหญ่ขึ้นได้เองจากขนาดเริ่มแรก ผู้ศรัทธาจากทั่วประเทศฟิลิปปินส์และจากต่างประเทศจะหลั่งไหลมาบูชาแม่พระในวันฉลอง คือวันที่ 11 และ 12 พฤษภาคม โบสถ์ที่เดิมสร้างด้วยไม้มะพร้าวและมุงทางมะพร้าวปัจจุบันเป็นอาคารสร้างด้วยเหล็กและปูน
ชาวเกาะมาลาปัสกัวดั้งเดิมเลื้ยงชีพด้วยการประมง และพึ่งพาผลิตผลทางการเกษตร เช่นข้าวโพดและข้าว จากเกาะใหญ่ข้างเคียง เช่นเกาะเซบูและเกาะเลย์เต แต่เมื่อประชากรที่เพิ่มขึ้นในขณะที่จำนวนปลาลดน้อยลง การท่องเที่ยวได้กลายมาเป็นแหล่งอาชีพใหม่ของชาวเกาะ ปัจจุบันนี้ชาวเกาะส่วนมากมีอาชีพที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวทั้งโดยตรงและโดยอ้อม การท่องเที่ยวที่ขยายตัวอย่างรวดเร็วทำให้คนต่างถิ่นเข้ามาอาศัยบนเกาะมากขึ้น ความต้องการที่อยู่อาศัยจึงเพิ่มขึ้นด้วย แต่ข้อจำกัดทางทุนทรัพย์ซึ่งทำให้บนเกาะไม่มีท่าเรือสำหรับเรือขนาดใหญ่กลับเป็นเหตุให้การก่อสร้างไม่อาจขยายตัวตามได้ทัน
ที่ตื้นโมนาด

จุดดำน้าอันดับหนึ่งของเกาะมาลาปัสกัวคือที่ตื้นโมนาด (Monad Shoal) ที่นี่เป็นสถานีทำความสะอาดตามธรรมชาติสำหรับปลาใหญ่ อยู่ห่างจากเกาะมาลาปัสกัว 7.8 กิโลเมตร ที่พิกัด 11°18′30″N 124°11′30″E﻿ / ﻿11.30833°N 124.19167°E﻿ / 11.30833; 124.19167 ใช้เวลาเดินทางด้วยเรือ 30-35 นาที สัณฐานของที่ตื้นเป็นแท่งหินแนวนอนยาว 1.5 กิโลเมตร มีขอบผาที่ดิ่งลงไปในความลึกถึง 200 เมตร
ที่ตื้นโมนาดมีชื่อเสียงมากในฐานะเป็นจุดดำน้ำแห่งเดียวในโลกที่ปลาฉลามหางยาวปรากฏตัวให้เห็นได้เป็นประจำตอนก่อนรุ่งถึงย่ำรุ่ง เพื่อมาใช้บริการของปลาพยาบาล (bluestreak cleaner wrasse) และปลาเขียวพระอินทร์ (moon wrasse) ในการขจัดปรสิตภายนอก เช่น ปรสิตชนิด gnathiids ออกจากผิวหนัง รวมถึงการทำความสะอาดเหงือกและปาก
ที่ตื้นแห่งนี้ยังดึงดูดปลากลางน้ำอีกหลายชนิด เช่น ปลากระเบนปิศาจ และ ปลากระเบนนก ปลาตามฤดูกาลได้แก่ปลากระเบนราหูและปลาฉลามหัวค้อน แต่ที่นี่ไม่มีปะการังเหลือยู่เนื่องจากการหาปลาแบบทำลายล้างในอดีต เช่นเดียวกับในทะเลอีกหลายแห่งของประเทศฟิลิปปินส์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Malapascua Island
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเทศบาล
ปลาฉลามหางยาวที่มายังที่ตื้นโมนาด
เขาซีนาบุง

| เขาซีนาบุง |
| --- | --- |
Gunung Sinabung (อินโดนีเซีย)  Deleng Sinabung (Karo)
เขาซีนาบุงในปี พ.ศ. 2553
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 2,460 เมตร (8,071 ฟุต) 
รายชื่อ: Ribu
พิกัด: 3°10′12″N 98°23′31″E﻿ / ﻿3.17°N 98.392°E﻿ / 3.17; 98.392 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เขาซีนาบุงเกาะสุมาตรา อินโดนีเซีย 
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
อายุหิน: สมัยไพลสโตซีน
ประเภทภูเขา: กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
แนวโค้ง/เข็มขัดภูเขาไฟ: Sunda Arc
การปะทุครั้งล่าสุด: พ.ศ. 2564 (ต่อเนื่อง)
เขาซีนาบุง (อินโดนีเซีย: Gunung Sinabung) เป็นภูเขาไฟในสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย มีการไหลของลาวาที่เย็นตัวแล้วด้านข้างของภูเขา การปะทุครั้งล่าสุดก่อนหน้า พ.ศ. 2553 เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2143 การพ่นไอน้ำ แก๊ส และลาวาทางรอยแตกบริเวณภูเขาได้รับการบันทึกครั้งล่าสุดใน พ.ศ. 2455 แต่ไม่มีเหตุการณ์ดังกล่าวได้รับการบันทึกอีกจนกระทั่งการปะทุในช่วงเช้าของวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2553 จากการปะทุในปี พ.ศ. 2553 ซีนาบุงเป็นหนึ่งในภูเขาไฟที่สงบไปนานแล้วกลับปะทุขึ้นอีก เช่นเดียวกับภูเขาไฟอีกหลายลูกทั่วโลก เช่น ภูเขาไฟฟอร์พีกต์ในรัฐอะแลสกา ซึ่งได้ปะทุขึ้นเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา
การปะทุ พ.ศ. 2553

เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ซีนาบุงได้เกิดการปะทุขนาดย่อมขึ้นก่อนหน้าวันดังกล่าว การปะทุได้พ่นเอาเถ้าถ่านลอยสูงขึ้นไปในชั้นบรรยากาศกว่า 1.5 กิโลเมตร และลาวาได้ไหลทะลักออกมาจากปล่องภูเขาไฟ เขาซีนาบุงสงบมาเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยการปะทุครั้งล่าสุดเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2143 เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ชาวบ้านจำนวน 6,000 จาก 30,000 คนที่ถูกอพยพออกไปจากพื้นที่เมื่อเกิดการปะทุ ได้ย้ายกลับเข้าอาศัยที่เดิม ซีนาบุงเป็นภูเขาไฟที่ถูกจัดอยู่ในหมวดหมู่ "บี" ซึ่งหมายความว่าไม่มีความจำเป็นจะต้องเฝ้าระวังอย่างต่อเนื่อง (แตกต่างจากหมวดหมู่ "เอ" ที่ต้องเฝ้าระวังอย่างต่อเนื่อง)
เซรัง

| เซรัง |
| --- | --- |
สถานีรถไฟเซรัง
   ธง ตรา
คำขวัญ: Kota Serang Madani (Self-reliant Serang)
เซรังสถานที่ตั้งของเซรังในอินโดนีเซีย
พิกัด: 6°7′12″S 106°9′1″E﻿ / ﻿6.12000°S 106.15028°E﻿ / -6.12000; 106.15028
ประเทศ: อินโดนีเซีย
จังหวัด: จังหวัดบันเติน
Established: 2 November 2007
การปกครอง
 • Mayor: Tubagus Haerul Jaman
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 267 ตร.กม. (103 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 577,000 คน
 • ความหนาแน่น: 2,200 คน/ตร.กม. (5,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (WIB)
รหัสพื้นที่: +62 254
เซรัง (อินโดนีเซีย: Serang) เป็นเมืองหลักของจังหวัดบันเติน ประเทศอินโดนีเซีย มีภูมิอากาศแบบป่าดงดิบชื้น เมืองมีประชากร 576,961 คนในปี ค.ศ. 2010 เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของจังหวัดบันเติน
เกาะเลิมบาตา

เลิมบาตา (อินโดนีเซีย: Lembata) หรือเดิมรู้จักในอีกชื่อว่า ลมเบล็น (Lomblen) เป็นเกาะในหมู่เกาะซุนดาน้อย ของประเทศอินโดนีเซีย เกาะมีความยาวราว 80 กิโลเมตร และความกว้าง 30 กิโลเมตร มีความสูงสูงสุดที่ 1,533 เมตร เกาะตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะโฟลเร็ซ แยกออกจากเกาะปันตาร์โดยช่องแคบอาโลร์
การแบ่งเขตการปกครอง

เกาะเลิมบาตา มี 9 เขต โดยตารางด้านล่างแสดงข้อมูลประชากร ในปี ค.ศ. 2010
| ชื่อ | ประชากร ในปี ค> ศ. 2010 |
| --- | --- |
Nagawutung: 8,735
Wulandoni: 8,375
Atadei: 7,537
Ile Ape: 11,499
Ile Ape Timur  (East Ile Ape): 5,099
Lebatukan: 8,550
Nubatukan: 33,236
Omesuri: 15,919
Buyasari: 18,879
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.findarticles.com/p/articles/mi_m1134/is_8_110/ai_79051531 เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
8°25′59″S 123°28′01″E﻿ / ﻿8.433°S 123.467°E﻿ / -8.433; 123.467
อินโดเนซียารายา

| คำแปล: อินโดนีเซียอันยิ่งใหญ่ |
| --- | --- |
Indonesia Raya
ต้นฉบับของเพลงอินโดเนซียารายา ซึ่งตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ภาษาจีนรายสัปดาห์ "ซินโป" ฉบับวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471
ชื่ออื่น: Indonesia Raja (สะกดแบบเก่า)
ทำนอง: วาเก รูดอล์ฟ ซูปรัตมัน, พ.ศ. 2471
รับไปใช้: พ.ศ. 2488

ตัวอย่างเสียง
อินโดเนซียารายา (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
อินโดเนซียารายา (อินโดนีเซีย: สะกดอย่างเก่า: "Indonesia Raja"; สะกดอย่างปัจจุบัน: "Indonesia Raya", แปลว่า อินโดนีเซียอันยิ่งใหญ่) เป็นชื่อของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย ประพันธ์โดยวาเก รูดอล์ฟ ซูปรัตมัน ซึ่งได้นำเสนอครั้งแรกในงานสันนิบาตยุวชนแห่งชาติครั้งที่ 2 ที่เมืองปัตตาเวีย (ปัจจุบันคือจาการ์ตา เมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย) เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2471 (ค.ศ. 1928) เพื่อใช้เป็นเพลงประจำพรรคชาตินิยมอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นขบวนการต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชจากเนเธอร์แลนด์ ต่อมาเมื่ออินโดนีเซียประกาศเอกราชในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2488 (ค.ศ. 1945) เพลงนี้จึงได้รับเลือกให้ใช้เป็นเพลงชาติอินโดนีเซียสืบมาจนถึงทุกวันนี้
ภายหลังคีตกวีชื่อ โจเซฟ เคลเบอร์ ได้เรียบเรียงดนตรีเพลงนี้ใหม่ สำหรับใช้บรรเลงด้วยวงดนตรีฟิลฮาร์โมนิกออร์เคสตรา เมื่อ พ.ศ. 2493 (ค.ศ. 1950)
เนื้อร้อง > คำแปล

เฉพาะเนื้อร้องในบทแรกเท่านั้น ที่บังคับใช้เป็นเนื้อร้องเพลงชาติฉบับราชการ ตามกฎหมาย Peraturan Pemerintah No.44 Tahun 1958
| อินโดเนซียารายา> ภาษาอินโดนีเซีย.บทที่1 (เนื้อร้องที่บังคับใช้เป็นเพลงชาติฉบับราชการ) | อินโดเนซียารายา> คำแปล.บทที่1 (เนื้อร้องที่บังคับใช้เป็นเพลงชาติฉบับราชการ) |
| --- | --- |
 บทที่ 1  Indonesia, tanah airku,  Tanah tumpah darahku.  Di sanalah aku berdiri,   Jadi pandu ibuku.  Indonesia, kebangsaanku,   Bangsa dan tanah airku.  Marilah kita berseru,   "Indonesia bersatu!"    Hiduplah tanahku,   Hiduplah neg'riku,  Bangsaku, rakyatku, semuanya.  Bangunlah jiwanya,   Bangunlah badannya  Untuk Indonesia Raya.    (* ประสานเสียง)  Indonesia Raya, merdeka, merdeka  Tanahku, neg'riku yang kucinta.  Indonesia Raya, merdeka, merdeka  Hiduplah Indonesia Raya. (* ซ้ำ):  บทที่ 1  อินโดนีเซีย มาตุภูมิของข้า   แผ่นดินที่ข้ายอมพลีโลหิต  ณ ที่นั้น ข้าขอหยัดยืน  เพื่อปกป้องมาตุภูมิ  อินโดนีเซีย ประชาชาติของข้า   ประชาชนและมาตุภูมิของข้า  มาเถิด เราจงตะโกนก้อง  "อินโดนีเซียจงเป็นเอกภาพ"    แผ่นดินของข้า จงเจริญ   ประเทศของข้า จงเจริญ   และรวมถึงประชาชาติของข้าทั้งผอง  ตื่นเถิดดวงวิญญาณ   ตื่นเถิดสังขารของปวงประชา  เพื่ออินโดนีเซียอันยิ่งใหญ่      (* ประสานเสียง)  อินโดนีเซียอันยิ่งใหญ่ เอกราช เอกราช  แผ่นดินข้า ประเทศข้า ที่ข้ารัก  อินโดนีเซียอันยิ่งใหญ่ เอกราช เอกราช  จงเจริญเถิด อินโดนีเซียอันยิ่งใหญ่ (* ซ้ำ)
บทที่2
 Indonesia tanah yang mulia,   Tanah kita yang kaya.  Disanalah aku berada   Untuk s'lama-lamanya.  Indonesia tanah pusaka,  P'saka kita semuanya.  Marilah kita mendoa,   "Indonesia bahagia!"    Suburlah tanahnya,   Suburlah jiwanya,  Bangsanya, rakyatnya, semuanya.  Sadarlah hatinya,   Sadarlah budinya  Untuk Indonesia Raya. →   <REFRAIN >:  อินโดนีเซีย ประเทศอันสง่า  แผ่นดินที่มั่งคั่งของเรา  ณ ที่นั้น ข้าขอหยัดยืน  อยู่ ณ ที่นี้ตลอดไป  อินโดนีเซีย แผ่นดินบรรพชน  มรดกที่ตกทอดถึงเราทั้งผอง  เราผองจงอธิษฐาน   "อินโดนีเซียจงมีสันติสุข"    ขอแผ่นดินเจ้าจงอุดม  วิญญาณของเจ้าจงเบิกบาน  และรวมถึงประชาชาติของข้าทั้งผอง  จงได้ตระหนักถึงดวงใจเจ้า  จงได้ตระหนักถึงดวงจิตเจ้า  เพื่ออินโดนีเซียอันยิ่งใหญ่ → <ประสานเสียง >
บทที่3
 Indonesia, tanah yang suci,   Tanah kita yang sakti.  Di sanalah aku berdiri,   Jaga ibu sejati.  Indonesia, tanah berseri,   Tanah yang aku sayangi.  Marilah kita berjanji,   "Indonesia abadi!"    S'lamatlah Rakyatnya,  S'lamatlah putranya,  Pulaunya, lautnya, semuanya.  Majulah negrinya,   majulah pandunya  Untuk Indonesia Raya. →   <REFRAIN >:  อินโดนีเซีย ประเทศอันศักดิ์สิทธิ์  แผ่นดินแห่งชัยชนะของเรา  ณ ที่นั้น ข้าขอหยัดยืน  เพื่อปกป้องมาตุภูมิที่แท้จริง  อินโดนีเซีย แผ่นดินที่เปล่งประกาย  แผ่นดินที่เรารักล้นดวงใจ  เราผองจงปฏิญาณ  "อินโดนีเซียดำรงอยู่นิรันดร"    ขอให้ชนของเจ้าจงปลอดภัย  ขอให้ลูกหลานเจ้าจงปลอดภัย  ตลอดไปถึงหมู่เกาะและท้องทะเลของเจ้าด้วย  ขอประเทศจงก้าวไปข้างหน้า  ขอเหล่ายุวชนของเจ้าจงไปข้างก้าวหน้า  เพื่ออินโดนีเซียอันยิ่งใหญ่ → <ประสานเสียง >
แหล่งข้อมูลอื่น

เพลงอินโดเนซียารายา (david.national-anthems.net)
Peraturan Pemerintah No.44 Tahun 1958  เก็บถาวร 2007-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เขตโฎนปึญ

| โฎนปึญ ដូនពេញ |
| --- | --- |
เขต
จากบนลงล่าง : ท่าพระสีสุวัตถิ์ · วัดพระแก้วมรกต · วัดพนม · วัดปทุมวดีราชวราราม

โฎนปึญ
พิกัด:  11°34′32.2″N 104°55′12.9″E﻿ / ﻿11.575611°N 104.920250°E﻿ / 11.575611; 104.920250
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: พนมเปญ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.44 ตร.กม. (2.87 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด:  155,069 คน
เขตเวลา: UTC+7 (กัมพูชา)
รหัสไปรษณีย์: 12200
รหัสภูมิศาสตร์: 1202
เขตโฎนปึญ (เขมร: ខណ្ឌដូនពេញ, "เขตยายเพ็ญ") เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีพื้นที่ 7.44 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 155,069 คน แบ่งการปกครองออกเป็น 11 แขวง กับ 134 หมู่บ้าน ชื่อเขตนั้นตั้งตามจุดกำเนิดของกรุงพนมเปญ โดยตำนานพื้นบ้านระบุว่ามีหญิงคนหนึ่งชื่อยายเพ็ญ หรือโฎนปึญ อาศัยอยู่บริเวณนี้ วันหนึ่งยายเพ็ญพบพระพุทธรูปลอยมาตามน้ำ นางจึงไปขอแรงชาวบ้านช่วยกันถมดินเป็นภูเขาเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปบนเขา ด้วยเหตุนี้เขาดังกล่าวจึงมีชื่อว่าพนมเปญ หรือภนุมปึญ
เขตโฎนปึญถือเป็นย่านธุรกิจสำคัญของเมืองหลวงเพราะเป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้าสุริยา และตลาดกลางกรุงพนมเปญ รวมทั้งเป็นที่ตั้งโบราณสถานที่สำคัญของชาติคือ พระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล วัดพระแก้วมรกต วัดพนม วัดปทุมวดีราชวราราม วัดอุณาโลม และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา
การแบ่งเขตการปกครอง

| เลข | ชื่อแขวง | รหัสไปรษณีย์ |
| --- | --- | --- |
| 1 | สระจัก (ស្រះចក) | 12201 |
| 2 | วัดภนุม (វត្តភ្នំ) | 12202 |
| 3 | พซาร์จะส์ (ផ្សារចាស់) | 12203 |
| 4 | พซาร์ก็อณฎาลที่ 1 (ផ្សារកណ្ដាល១) | 12204 |
| 5 | พซาร์ก็อณฎาลที่ 2 (ផ្សារកណ្ដាល២) | 12205 |
| 6 | เจ็ยจ็อมเนียะ (ជ័យជំនះ) | 12206 |
| 7 | จตุมุข (ចតុមុខ) | 12207 |
| 8 | พซาร์-ทเม็ยที่ 1 (ផ្សារថ្មី១) | 12208 |
| 9 | พซาร์-ทเม็ยที่ 2 (ផ្សារថ្មី២) | 12209 |
| 10 | พซาร์-ทเม็ยที่ 3 (ផ្សារថ្មី៣) | 12210 |
| 11 | บึงเรียง (បឹងរាំង) | 12211 |
เด็นเด็ง

| --- | --- |

มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ส่วนผสมหลัก: เนื้อวัว เครื่องเทศ
 ตำราอาหาร: เด็นเด็ง   สื่อ: เด็นเด็ง
เด็นเด็ง (อินโดนีเซีย: dendeng) เป็นอาหารอินโดนีเซียที่ทำจากเนื้อสัตว์หั่นบาง ผสมกับน้ำตาลและเครื่องเทศแล้วนำไปทอด ลักษณะคล้ายเนื้อสวรรค์ ต้นกำเนิดอยู่ที่มีนังกาเบา ทำจากเนื้อวัว เป็นอาหารที่เตรียมไว้รับประทานระหว่างการเดินทาง เด็นเด็งจากมีนังกาเบาเป็นรูปแบบที่เป็นที่นิยมที่สุด เรียก เด็นเด็งบาลาโด หรือเด็นเด็งบาโตกก ซึ่งเมื่อทอดสุกแล้วจะเติมพริกและส่วนผสมอื่นลงไป
เด็นเด็งที่พบทั่วไปในอินโดนีเซียคือเด็นเด็งซาปี มีรสหวานซึ่งปรุงด้วยน้ำตาลมะพร้าว ในอินโดนีเซียตะวันออกมีเด็นเด็งรูซา ทำจากเนื้อกวางในนูซาเติงการาและปาปัว ชาวจีนในอินโดนีเซียใช้เนื้อหมูทำเด็นเด็งเรียกบักกวา
เดาน์อูบีตุมบุก

| --- | --- |

ชื่ออื่น: ใบมันสำปะหลังบด
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ส่วนผสมหลัก: ในมันสำปะหลัง เครื่องเทศ
รูปแบบอื่น: ใช้ใบคะน้าแทน หรือปรุงแบบดายัก
 ตำราอาหาร: เดาน์อูบีตุมบุก   สื่อ: เดาน์อูบีตุมบุก
เดาน์อูบีตุมบุก (อินโดนีเซีย: daun ubi tumbuk, แปลตรงตัว "ใบมันสำปะหลังตำ") เป็นอาหารจานผักในอาหารปาดัง ทำจากใบมันสำปะหลัง โดยนำใบมันสำปะหลังมาตำในครกไม้หรือปั่น นำมาปรุงกับเครื่องเทศผัด ซึ่งอย่างน้อยที่สุดจะใส่พริกและหัวหอม บางครั้งจะเพิ่มข่า แคนเดิลนัต กระเทียม ตะไคร้ และเครื่องเทศอื่น ๆ เติมกะทิและปลาแห้ง บางครั้งใส่มะเขือพวง การปรุงในยุโรปสามารถใช้ใบคะน้าแทนได้
เดาน์อูบีตุมบุกที่ปรุงโดยชาวดายักในกาลีมันตันจะต้มใบมันสำปะหลังกับหัวหอม ไขมันสัตว์ และเกลือ