กองทัพปลดปล่อยประชาชน
ประวัติ > การปฏิรูปกองทัพและความขัดแย้ง

ในคริสต์ทศวรรษ 1950 กองทัพปลดปล่อยประชาชนได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียตในการดำเนินการปฏิรูปกองทัพครั้งใหญ่เพื่อเปลี่ยนแปลงจากกองทัพชาวนาดั้งเดิมไปสู่กองทัพสมัยใหม่
นับตั้งแต่ ค.ศ. 1949 จีนได้นำยุทธศาสตร์ทางทหารที่แตกต่างกันมาใช้ทั้งสิ้นเก้าประการ ซึ่งกองทัพปลดปล่อยประชาชนเรียกว่า "แนวทางยุทธศาสตร์" โดยแนวทางที่สำคัญที่สุดนั้นปรากฏขึ้นใน ค.ศ. 1956, 1980 และ 1993 กระบวนการหนึ่งที่สำคัญในช่วงเวลานั้นคือการปฏิรูปโครงสร้างทางทหารที่นำไปสู่การจัดตั้งภูมิภาคทหาร (military regions) ขึ้นใหม่ 13 เขตใน ค.ศ. 1955[ต้องการอ้างอิง]
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1950 หน่วยทหารบางส่วนของกองทัพปลดปล่อยประชาชนภายใต้ชื่อ กองทัพอาสาสมัครประชาชน (People's Volunteer Army) ได้เข้าแทรกแซงสงครามเกาหลี ขณะที่กองกำลังสหประชาชาติภายใต้การนำของพลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ กำลังเคลื่อนทัพเข้าใกล้แม่น้ำยาลฺวี่ ด้วยแรงกดดันจากการรุกครั้งนี้ กองกำลังจีนสามารถผลักดันกองทัพของแมกอาเธอร์ออกจากเกาหลีเหนือและยึดกรุงโซลไว้ได้ แต่ต่อมาถูกผลักดันให้ถอยร่นกลับไปทางใต้ของเมืองเปียงยางบริเวณเหนือเส้นขนานที่ 38 สงครามนี้ยังเป็นปัจจัยเร่งให้เกิดการยกระดับและพัฒนากองทัพอากาศกองทัพปลดปล่อยประชาชนอย่างรวดเร็ว
ใน ค.ศ. 1962 กองทัพบกกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนได้ต่อสู้กับอินเดียในสงครามจีน–อินเดีย และในเหตุการณ์ปะทะตามแนวชายแดนหลายครั้งใน ค.ศ. 1967 กับกองทัพอินเดีย กองทัพปลดปล่อยประชาชนได้ประสบความสูญเสียทั้งในด้านกำลังพลและยุทธวิธีอย่างหนัก
ก่อนการปฏิวัตทางวัฒนธรรม ผู้บัญชาการภูมิภาคทหารมักดำรงตำแหน่งอยู่ในหน่วยของตนเป็นเวลานาน ผู้บัญชาการภูมิภาคทหารที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุด ได้แก่ สฺวี่ ชื่อโหย่ว ในภูมิภาคทหารหนานจิง (1954–74), หยาง เต๋อจื้อ ในภูมิภาคทหารจี่หนาน (1958–74), เฉิน ซีเหลียน ในภูมิภาคทหารเฉิ่นหยาง (1959–73) และหัน เซียนฉู่ ในภูมิภาคทหารฝูโจว (1960–74)
ในช่วงเริ่มต้นของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม กองทัพปลดปล่อยประชาชนได้ยกเลิกการใช้ยศทหารที่ใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1955
การจัดตั้งกองทัพมืออาชีพที่ทันสมัยทั้งอาวุธยุทโธปกรณ์และหลักการทางทหารนั้นเป็นเป้าหมายสุดท้ายในนโยบายสี่ทันสมัยที่โจว เอินไหลเป็นผู้ริเริ่ม และเติ้ง เสี่ยวผิงสนับสนุน สอดคล้องกับนโยบายปฏิรูปของเติ้ง กองทัพปลดปล่อยประชาชนได้ลดกำลังพลจำนวนหลายล้านนายนับตั้งแต่ ค.ศ. 1978 และได้นำวิธีการสมัยใหม่มาประยุกต์ใช้ในด้านต่าง ๆ เช่น การเกณฑ์ทหาร กำลังพล ยุทธศาสตร์ การศึกษาและการฝึกอบรม ใน ค.ศ. 1979 กองทัพปลดปล่อยประชาชนได้ปะทะบริเวณชายแดนกับเวียดนามในสงครามจีน–เวียดนาม ซึ่งทั้งสองฝ่ายต่างอ้างชัยชนะ อย่างไรก็ตาม นักวิเคราะห์ชาวตะวันตกต่างเห็นพ้องกันว่าเวียดนามทำผลงานได้ดีกว่ากองทัพปลดปล่อยประชาชนมาก
ในช่วงความแตกแยกระหว่างจีน–โซเวียต ความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดระหว่างทั้งสองประเทศได้นำไปสู่การปะทะกันอย่างรุนแรงบริเวณชายแดน และการสนับสนุนฝ่ายตรงข้ามซึ่งกันและกัน จีนและอัฟกานิสถานมีความสัมพันธ์เป็นกลางต่อกันในช่วงเวลาที่กษัตริย์ปกครองประเทศ เมื่อคอมมิวนิสต์อัฟกานิสถานที่สนับสนุนโซเวียตยึดอำนาจในอัฟกานิสถานใน ค.ศ. 1978 ความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับคอมมิวนิสต์อัฟกานิสถานก็เสื่อมลงอย่างรวดเร็วกลายเป็นปฏิปักษ์ คอมมิวนิสต์อัฟกานิสถานได้ให้การสนับสนุนศัตรูของจีนในเวียดนาม และกล่าวโทษจีนว่าให้การสนับสนุนกลุ่มติดอาวุธต่อต้านคอมมิวนิสต์ในอัฟกานิสถาน จีนตอบโต้การรุกรานของสหภาพโซเวียตในอัฟกานิสถานด้วยการให้การสนับสนุนกลุ่มมุญาฮิดีนอัฟกัน และเพิ่มกำลังทหารในเขตซินเจียงซึ่งมีพรมแดนติดกับอัฟกานิสถาน จีนได้จัดหายุทโธปกรณ์จากสหรัฐเพื่อป้องกันตนเองจากการโจมตีของโซเวียต
กองทัพบกกองทัพปลดปล่อยประชาชนได้ฝึกอบรมและสนับสนุนกลุ่มมุญาฮิดีนอัฟกันในช่วงสงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน โดยได้ย้ายค่ายฝึกอบรมสำหรับกลุ่มมุญาฮิดีนปากีสถานเข้ามาภายในประเทศจีน จีนได้มอบอาวุธยุทโธปกรณ์ให้แก่กลุ่มมูญาฮิดีน มูลค่าหลายร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งประกอบด้วยขีปนาวุธต่อต้านอากาศยาน เครื่องยิงจรวด และปืนกล ที่ปรึกษาทางทหารและกำลังทหารของจีนได้เข้าร่วมการฝึกอบรมกับกลุ่มมูญาฮิดีนด้วย