stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อจิรภา ไมซิงเกอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

โซเชียลมีเดีย
อจิรภา ไมซิงเกอร์ ที่อินสตาแกรม
อจิรภา ไมซิงเกอร์ ที่เฟซบุ๊ก
บทความ
Student Idol : สวย เซ็กซ์ นางแบบสาว 'ซาบีน่า' จากเวทีเดอะเฟซไทยแลนด์ - ไทยรัฐ
| ก่อนหน้า |  | อจิรภา ไมซิงเกอร์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ครั้งแรก |  | เดอะเฟซไทยแลนด์  (คนแรก) |  | กันติชา ชุมมะ |
| ด ค กเดอะเฟซไทยแลนด์ |
| --- | --- |
ซีซัน:  1  2  3  4  5 
มาสเตอร์ เมนเทอร์:  อารยา อินทรา (5)  พลพัฒน์ อัศวะประภา (5)  อจิรภา ไมซิงเกอร์ (5) 
เมนเทอร์:  เมทินี กิ่งโพยม (1–4)  เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ (1,4)  รฐา โพธิ์งาม (1)  น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์ (2–4)  คริส หอวัง (2–4)  มาช่า วัฒนพานิช (3)  ซอนย่า คูลลิ่ง (4)  ศรีริต้า เจนเซ่น (4)  โทนี่ รากแก่น (5)  มารีญา พูลเลิศลาภ (5)  วิรายา ภัทรโชคชัย (5)  อนุสิทธิ แสงนิ่มนวล (5) 
พิธีกร:  อัษฎา พานิชกุล (1)  ชานนท์ อักขระชาตะ (2–4)  อองตวน ปินโต (5) 
ผู้ชนะ:  อจิรภา ไมซิงเกอร์ (1)  กันติชา ชุมมะ (2)  ณัฐธยาน์ บุญชมไพศาล (3)  วิรายา ภัทรโชคชัย (4)  กุลชญา ตันศิริ (5) 
ผู้เข้าแข่งขันอื่น:  แอนโทเนีย โพซิ้ว  คารีสา สปริงเก็ตต์  ชญดา วิสุทธิปราณี  อารยะ ศุภฤกษ์  วรรณปิยะ ออมสินนพกุล  กิระนา จัสมิน ชูว์เทอร์  มาเรีย เฮิร์ชเลอร์  เทีย ทวีพาณิชย์พันธุ์  นัตยา ทองเสน  อาเธอร์ อภิชาติ กานโยซ์  ณิชาต์ เลิศพิทักษ์สินชัย [en] 
หน้าที่เกี่ยวข้อง:  เดอะเฟซ  เดอะเฟซไทยแลนด์  เดอะเฟซเมนไทยแลนด์ 
| ด ค กเดอะเฟซเมนไทยแลนด์ |
| --- | --- |
ซีซัน:  1  2  3 
มาสเตอร์ เมนเทอร์:  เมทินี กิ่งโพยม (2) 
เมนเทอร์:  พลพัฒน์ อัศวะประภา (1–2)  เมทินี กิ่งโพยม (1)  พชร จิราธิวัฒน์ (1)  ซอนย่า คูลลิ่ง (2)  โทนี่ รากแก่น (2)  อคัมย์สิริ สุวรรณศุข (3)  จิรายุ ละอองมณี (3)  อารยา อินทรา (3)  อจิรภา ไมซิงเกอร์ (3) 
พิธีกร:  อจิรภา ไมซิงเกอร์ (1)  อองตวน ปินโต (2–3) 
ผู้ชนะ:  ณัทธนพล ทินโรจน์ (1)  ลูอิส เมซา (2)  ธวัชนินทร์ ดารายน (3) 
ผู้เข้าแข่งขันอื่น:  ธฤษณุ สรนันท์  อาร์เธอร์ อภิชาติ กานโยซ์  นนท์ อัลภาชน์  ธิติสรรค์ กู้ดเบิร์น 
หน้าที่เกี่ยวข้อง:  เดอะเฟซ  เดอะเฟซไทยแลนด์  อาร์ทีมิส อีลิท
โรงเรียนปางศิลาทองศึกษา

| โรงเรียนปางศิลาทองศึกษา  |
| --- | --- |
Pangsilathongsuksa School
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ป.ศ.(PS)
ประเภท: โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง
สถาปนา: 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536
เขตการศึกษา: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 41
ผู้อำนวยการ: นายพิเชตร์ บัวเถื่อน
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาปีที่ 1—6 สหศึกษา
สี:  แสด  ขาว
คำขวัญ: ทนโต เสฏโฐ มนุสเสสุ (บุคคลผู้ปฏิบัติดีแล้วย่อมเป็นมนุษย์ที่ประเสริฐ)
เว็บไซต์: http://www.pslt.ac.th
โรงเรียนปางศิลาทองศึกษา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา ประจำอำเภอปางศิลาทอง จังหวัดกำแพงเพชร สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ได้รับอนุมัติจัดตั้งประกาศเป็นโรงเรียนของรัฐบาล เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536
โรงเรียนแห่งนี้มีชื่อเสียงด้านทีมกีฬาฟุตบอลหญิง ซึ่งมีผลงานอยู่ในระดับแถวหน้าของจังหวัด
ประวัติ

โรงเรียนปางศิลาทองศึกษาเดิมเป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียน วังไทรวิทยาคม ในนามสาขาหินชะโงก ตำบลโพธิ์ทอง กิ่งอำเภอปางศิลาทอง จังหวัดกำแพงเพชร เริ่มก่อสร้างโดยบุคคล 3 ฝ่าย คือ
นายอุดร เนื่องไชยยศ (อดีตอาจารย์ใหญ่โรงเรียนวังไทรวิทยาคม)
นายจรัส ยามา (กำนันตำบลโพธิ์ทอง)
นายเฉลียว ศรีวิเชียร (ไวยาวัจกรวัดหินชะโงก)
เมื่อปีการศึกษา พ.ศ. 2532 มีนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 9 คน มีครูเทียวมาสอนจากโรงเรียนวังไทรวิทยาคม
ในปีการศึกษา 2533 โรงเรียนวังไทรวิทยาคมได้เข้าร่วมโครงการขยายโอกาสทางการศึกษา มีการรณรงค์ให้นักเรียนได้เรียนฟรีนักเรียนเข้ามาสมัครเรียนต่อในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 63 คน ทางกำนัน และนายเฉลียว ศรีวิเชียร เล็งเห็นความสำคัญของการศึกษาของบุตรหลาน จึงได้ตกลงกันให้ใช้โรงลิเกของวัดหินชะโงกเป็นที่เรียน และได้ปรึกษากันเพื่อหาที่ดินเพื่อใช้ในการ ก่อตั้งโรงเรียน และได้ที่ดินบริเวณเขาชุมแสง ซึ่งชาวบ้านยินยอม ให้จัดตั้งโรงเรียนได้
ในปีการศึกษา 2534 โรงเรียนรับสมัครนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ได้ 72 คน ทำให้เกิดปัญหาสถานที่เรียน กำนันจำรัส ยามา และนายเฉลียว ศรีวิเชียร พร้อมด้วย อาจารย์ดำรงค์ อิ้มทับ ซึ่งเป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนวังไทรวิทยาคมในขณะนั้น ได้ตกลงกันสร้างอาคารเรียนชั่วคราวโดยใช้งบประมาณจากวัด โรงเรียน และกำนัน จึงทำให้มีสถานที่เรียน
ในปีการศึกษา 2536 ประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนชื่อว่า โรงเรียนโพธิ์ทองราษฎร์วิทยา โดยมี นายชาติชาย ระวังภัย เป็นครูใหญ่คนแรก ในปีการศึกษา 2537 เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนปางศิลาทองศึกษา เพื่อให้สอดคล้องกับ อำเภอปางศิลาทอง และย้ายที่เรียนจากวัดหินชะโงกมาอยู่ที่บ้านเขาชุมแสง ซึ่งเป็นที่ดินที่ชาวบ้านมอบให้ ในการก่อสร้างโรงเรียน เนื้อที่ทั้งหมด 36 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา งบประมาณในการก่อสร้างครั้งแรกเป็นอาคารชุด ก.ข.ค. เป็นเงินประมาณ 10 ล้านบาท
ผู้บริหาร

นายพิเชตร์ บัวเถื่อน ผู้อำนวยการโรงเรียน
นางศรีประไพร เจาะขาว รองผู้อำนวยการโรงเรียนกลุ่มงานบริหารวิชาการ
นางสาวนันทนา เรียนไธสง รองผู้อำนวยการโรงเรียนกลุ่มงานบริหารงานบุคคล
นายมนัชชัย แจ่มจร รองผู้อำนวยการโรงเรียนกลุ่มบริหารงานงบประมาณ
หัวหน้าฝ่าย
นางนวลจันทร์ ธานัง หัวหน้าฝ่ายบริหารงานงบประมาณและบุคคล
นายวิชัย สันทัศ หัวหน้าฝ่ายบริหารงานกิจการนักเรียน
ว่าที่ร้อยตรีวิชาญชัย ซังหยง หัวหน้าฝ่ายบริหารงานทั่วไป
นางสาวเกษศิรินทร์ คงกล้า หัวหน้าฝ่ายบริหารงานวิชาการ
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

ดวงนภา ศรีตะลา - นักกีฬาฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนปางศิลาทองศึกษา
โรงเรียนปางศิลาทองศึกษา ที่เฟซบุ๊ก
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนปางศิลาทองศึกษาในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
ท่าเรือราชวงศ์

| --- | --- |
ท่าราชวงศ์
ประเภท: ท่าเรือโดยสาร
ประเภทเรือ: เรือด่วน, เรือข้ามฟาก
โครงสร้างท่า: สะพานเหล็กปรับระดับพร้อมทางเดินเชื่อม (ด้านเหนือ) สะพานทางเดินเชื่อม (ด้านใต้)
ที่ตั้ง: เขตสัมพันธวงศ์, กรุงเทพมหานคร ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา
ชื่อทางการ: ท่าวังหลัง (กรมเจ้าท่า)
เจ้าของ: เอกชน (ด้านเหนือ) กรมเจ้าท่า (ด้านใต้)
ผู้ดำเนินงาน:  • เรือด่วนเจ้าพระยา  • เรือโดยสารไมน์สมาร์ทเฟอร์รี่
ค่าโดยสาร:  • เรือด่วนเจ้าพระยา  ธงส้ม16 บาทตลอดสาย  ธงเหลือง 21 บาทตลอดสาย  ธงเขียวเหลือง 14-33 บาท  ธงแดง 30 บาทตลอดทั้งสาย (ปกติ 50 บาท)   • เรือไมน์สมาร์ทเฟอร์รี่   สายสีเขียว   สายสีน้ำเงิน   สายสีม่วง  20 บาทตลอดสาย
ข้อมูลเฉพาะ
รหัสท่า:  น5 (N5) 
โครงสร้างหลัก: โป๊ะเหล็กลอยน้ำ 2 โป๊ะ
ความยาว: 12 เมตร (ด้านเหนือ) 12 เมตร (ด้านใต้)
ความกว้าง: 6 เมตร (ด้านเหนือ) 6 เมตร (ด้านใต้)
ท่าเรือราชวงศ์ (อังกฤษ: Ratchawong Pier; รหัส: น5, N5) เป็นท่าเรือริมแม่น้ำเจ้าพระยา บนถนนราชวงศ์ มีเรือข้ามฟากไปยังท่าดินแดงและท่าเรือด่วนเจ้าพระยา
ประวัติ

ในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ สำเพ็งเป็นจุดหมายปลายทางระดับต้น ๆ สำหรับเรือสำเภาจากจีน ท่าน้ำใหญ่ในสำเพ็งของยุคนั้นมีสองท่า คือ ท่าน้ำสำเพ็ง (ข้างวัดปทุมคงคาราชวรวิหาร) และท่าน้ำราชวงศ์ ซึ่งมีชื่อเก่าคือ กงสีล้ง โดยคำว่า "กงสีล้ง" หมายถึงส้วมสาธารณะหรือเว็จสำหรับกุลี อันเนื่องมาจากที่ท่าน้ำราชวงศ์มีส้วมสาธารณะขนาดใหญ่ตั้งอยู่ พ่อค้าจะใช้นั่งเรือไปสำรวจสินค้าเพื่อนำมาขาย และใช้เรือเล็กขนของจากเรือสำเภามาขึ้นที่ท่าน้ำ
ท่าน้ำราชวงศ์มีลักษณะเป็นท่าเรือเดินในแม่น้ำลำคลอง เป็นท่าเทียบเรือโดยสารหรือเรือบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่มาจนถึงเรือพายขนาดเล็กที่ใช้สำหรับเดินทางระหว่างฝั่งแม่น้ำหรือตามลำคลอง โดยพ่อค้าในสำเพ็งทำหน้าที่ทั้งส่งออกสินค้าไปยังจีน สินค้าส่งออกเช่น ข้าว พืชไร่ ไม้สัก ฝ้าย พริกไทย และของป่าหายากหลายชนิด ส่วนสินค้านำเข้า คือสินค้าแปรรูป เช่น เครื่องกระเบื้องเคลือบ กระเบื้องมุงหลังคา ผ้าไหม เครื่องแก้ว ยาจีน และอาหารแปรรูปสำหรับชุมชนชาวจีน
ถนนราชวงศ์ตัดขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อมกับถนนเยาวราช ถนนจักรวรรดิ์ ถนนบูรพา และถนนอนุวงศ์ บ้างว่า ชื่อถนนราชวงศ์อาจจะมาจากคำว่า ลั่กชักอ๋วง ของคนจีนในถิ่นนี้ ซึ่งแปลว่าคนที่มาอยู่แถวนี้มีกำลังที่เจริญรุ่งเรือง ซึ่งคำดังกล่าวอาจตรงกับสำเนียงไทยที่ว่า "ราชวงศ์"
ท่าน้ำราชวงศ์ยังเป็นท่าเรือที่พระบรมวงศานุวงศ์ และเจ้านายชั้นสูงใช้ในการเดินทางไปยังต่างประเทศอีกด้วย
พ.ศ. 2453 มีบริษัทบางหลวง หรือคนสมัยนั้นเรียกว่า "เรือเมล์ขาว" วิ่งระหว่างตลาดพลูกับท่าน้ำราชวงศ์ ดำเนินงาน 10 ปี ก็ได้เลิกไป
เอกสาร "จดหมายเหตุการอนุรักษ์กรุงรัตนโกสินทร์" ซึ่งตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2525 ระบุว่า ท่าน้ำราชวงศ์ มีเรือสินค้าและเรือโดยสารไปชลบุรีหรือจันทบุรี จอดอยู่บริเวณนี้
ปัจจุบันท่าน้ำราชวงศ์ เป็นท่าเรือที่อยู่ใกล้กับย่านการค้าอย่างสำเพ็งและเยาวราช เป็นต้นสายรถประจำทางสาย 204 พื้นที่บริเวณท่าน้ำราชวงศ์มักเกิดน้ำท่วม เนื่องจากพื้นที่นี้ไม่เคยมีการสร้างเขื่อนถาวรริมแม่น้ำ กรุงเทพมหานครเคยมีโครงการสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา "ราชวงศ์-ท่าดินแดง" แต่มีการคัดค้านจากประชาชนจึงได้ยกเลิกไป โดยเหตุผลที่กรุงเทพมหานครยกเลิก เพราะไม่คุ้มค่ากับการลงทุนและมีท่าน้ำราชวงศ์อยู่แล้ว
ภาพถ่ายท่าราชวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2489
วินโดวส์ 98

| --- | --- |

ภาพหน้าจอ วินโดวส์ 98 เซคันด์เอดิชัน
ผู้พัฒนา: ไมโครซอฟท์
ตระกูลระบบปฏิบัติการ: ไมโครซอฟท์ วินโดวส์
รหัสต้นฉบับ: Closed source
เผยแพร่สู่กระบวนการผลิต: 25 มิถุนายน พ.ศ. 2541
รุ่นล่าสุด: 4.10.1998 ("Gold") 25 มิถุนายน พ.ศ. 2541, 4.10.2222A ("SE") 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
ชนิดเคอร์เนล: Monolithic kernel
สัญญาอนุญาต: Microsoft EULA
รุ่นก่อนหน้า: วินโดวส์ 95 (1995)
รุ่นถัดไป: วินโดวส์มี (2000)
สถานะการสนับสนุน
ยุติการสนับสนุนตั้งแต่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2549
บทความในชุด
Development of Windows 98
วินโดวส์ 98 (อังกฤษ: Windows 98, ชื่อรหัส: Memphis) เป็นระบบปฏิบัติการ GUI ออกแบบสำหรับผู้ใช้ทั่วไปซึ่งเป็นรุ่นต่อจากวินโดวส์ 95 พัฒนาโดยไมโครซอฟท์ และวางจำหน่ายวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) และรุ่นอัปเดตวินโดวส์ 98 Second Edition ได้ออกวางจำหน่ายวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 (ค.ศ. 1999) รุ่นต่อจากวินโดวส์ 98 คือวินโดวส์ Me
ความสามารถใหม่

วินโดวส์ 98 รองรับ AGP และ USB ยูเอสบีดีขึ้นกว่าเดิม และได้เพิ่มการรองรับการใช้งานหลายหน้าจอ รองรับดีวีดีไดรฟ์ในตัว สนับสนุนระบบไฟล์ FAT32 ซึ่งทำให้สามารถรองรับฮาร์ดดิสก์ขนาดใหญ่กว่า 2 จิกะไบต์ได้ นอกจากนั้นยังเป็นรุ่นแรกที่รองรับ ACPI 
ในส่วนอินเทอร์เน็ตที่เพิ่มขึ้นมานั้น ได้แก่ Internet Connection Sharing (ICS) ซึ่งทำให้หลายเครื่องคอมพิวเตอร์นั้นสามารถแชร์อินเทอร์เน็ตผ่านแลนได้ด้วย Network address translation (NAT) และยังมาพร้อมกับ NetMeeting 3.0 และอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ 5.0
มาตรฐานไดรเวอร์ใหม่

วินโดวส์ 98 รองรับ AGP และ USB ยูเอสบีดีขึ้นกว่าเดิม และได้เพิ่มการรองรับการใช้งานหลายหน้าจอ รองรับดีวีดีไดรฟ์ในตัว สนับสนุนระบบไฟล์ FAT32 ซึ่งทำให้สามารถรองรับฮาร์ดดิสก์ขนาดใหญ่กว่า 2 จิกะไบต์ได้ นอกจากนั้นยังเป็นรุ่นแรกที่รองรับ ACPI ในส่วนอินเทอร์เน็ตที่เพิ่มขึ้นมานั้น ได้แก่ Internet Connection Sharing (ICS) ซึ่งทำให้หลายเครื่องคอมพิวเตอร์นั้นสามารถแชร์อินเทอร์เน็ตผ่านแลนได้ด้วย Network address translation (NAT) และยังมาพร้อมกับ NetMeeting 3.0 และอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ 5.0
ความต้องการของระบบ

วินโดวส์ 98 ต้องการความต้องการระบบดังนี้
ซีพียู 486 DX2, 66 MHz หรือสูงกว่า (แนะนําให้ใช้ เพนเทียม)
แรม 16MB of RAM (แนะนำ 24MB)
มีเนื้อที่ว่างในฮาร์ดดิสก์เพียงพอ ซึ่งขึ้นอยู่รับวิธีการติดตั้งและส่วนประกอบที่เลือก
ในกรณีที่อัปเกรดจากวินโดวส์ 95 ต้องการเนื้อที่ 140-315 MB (โดยปกติใช้ 205 MB)
หากติดตั้งใหม่บนระบบไฟล์ FAT16 ต้องการเนื้อที่ 210-400 MB (โดยปกติใช้ 260 MB)
หากติดตั้งใหม่บนระบบไฟล์ FAT32 ต้องการเนื้อที่ 190-305 MB (โดยปกติใช้ 210 MB)
หน้าจอ VGA หรือสูงกว่า
ซีดีรอม หรือ ดีวีดีไดรฟ์
เมาส์ที่รองรับวินโดวส์
เกร็ด

ตั้งแต่วินโดวส์เอกซ์พีได้ออกวางจำหน่ายในปีพ.ศ. 2545เป็นต้นมา ผู้พัฒนามักจะนิยมกำหนดให้วินโดวส์ 98 เป็นระบบปฏิบัติการขั้นต่ำสุด ที่ยังคงสามารถใช้งานโปรแกรมนั้นๆได้ [ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

หน้าหลักวินโดวส์ 98 (อังกฤษ)
ความต้องการขั้นต่ำของวินโดวส์ 98 (อังกฤษ)
ทาเกชิ คิตาโนะ

| ทาเกชิ คิตาโนะ |
| --- | --- |
ทาเกชิที่งานเปิดตัวภาพยนตร์ โกสต์ อิน เดอะ เชลล์ ในเดือนมีนาคม 2017
เกิด: 北野 武  (1947-01-18) 18 มกราคม ค.ศ. 1947 (77 ปี)  เขตอาดาจิ โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: บีท ทาเกชิ
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเมจิ (ลาออก)
อาชีพ: นักแสดงตลก พิธีรายการโทรทัศน์ นักแสดง ผู้ผลิตภาพยนตร์ นักเขียน
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1969–ปัจจุบัน
รางวัล: รางวัลสิงโตทองคำ (1997)
ลายมือชื่อ

ทาเกชิ คิตาโนะ (ญี่ปุ่น: 北野 武; โรมาจิ: Kitano Takeshi) หรือชื่อในการแสดง บีท ทาเกชิ เป็นนักแสดงตลก พิธีรายการโทรทัศน์ นักแสดง ผู้ผลิตภาพยนตร์ และนักเขียนชาวญี่ปุ่น ทาเกชิมีชื่อเสียงจากบทพูดของเขา "สุขสันต์วันคริสต์มาส คุณลอเรนซ์" ในภาพยนตร์เรื่อง เมอร์รี่คริสต์มาส มิสเตอร์ลอเรนซ์ เกมนรก โรงเรียนพันธุ์โหด  และ โซนาไทน์ ทาเกชิได้กำกับภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในเรื่องไวโอเลนท์ คอป ที่ได้รับรางวัลขวัญใจมหาชนจากเจแปน อะคาเดมี ไพรซ์ และผู้กำกับภาพยนตร์มาใหม่จากนิกกังสปอร์ตฟิล์มอวอร์ด ในปี ค.ศ. 2021 เน็ตฟลิกซ์ได้เผยแพร่ภาพยนตร์อัตชีวิตประวัติเกี่ยวกับทาเกชิเรื่อง เด็กอาซากุสะ ตั้งแต่การเริ่มทำงานที่โรงละครและคลับเปลื้องผ้าอาซากูซะ โทโยกัง ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของอาชีพตลกของทาเกชิ
ชีวิตและอาชีพ > ชีวิตช่วงแรก

ทาเกชิเกิดเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1947 ที่โตเกียวซึ่งตรงกับช่วงการบูรณะเมืองหลังสงครามโลกครั้งที่สอง บิดาของเขาเป็นช่างทาสีบ้าน และมารดาทำงานในโรงงานผลิต ที่มองการณ์ไกลจึงสามารถส่งทาเกชิให้เรียนหนังสือจนเข้าศึกษาในคณะวิศวกรรมเครื่องกล (ปัจจุบันคือคณะวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์) มหาวิทยาลัยเมจิในปี 1965 ท่ามกลางฐานะทางการเงินของครอบครัวที่ขัดสนได้ แต่ถึงแม้ว่าทาเกชิสามารถเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้วก็ตาม เขายังคงทำงานพิเศษต่าง ๆ เช่น พนักงานชั่วคราวที่ร้านคาเฟ่แจ๊ส พนักงานขับรถแท๊กซี่ และผู้รื้อถอนอาคาร เป็นต้น ทาเกชิไม่สามารถทำงานพิเศษไปด้วยและเรียนไปด้วยได้จึงออกจากมหาวิทยาลัย แต่ต่อมาเขาได้รับใบปริญญาบัตรพิเศษและรางวัลกิตติคุณพิเศษในวันที่ 7 กันยายน 2004 จากการประสบความสำเร็จในอาชีพผู้กำกับภาพยนตร์ที่สามารถคว้ารางวัลสิงโตทองคำมาได้ ในปี 1972 เขาได้ทำงานให้กับโรงละครและคลับเปลื้องผ้า "อาซากูซะ โทโยกัง" (มักเรียก แฟรนซ่า) ในอาซากูซะ เขาได้พบกับอาจารย์ของเขา เซ็นซาบูโระ ฟูกามิที่นั่นซึ่งทำให้ทาเกชิได้เป็นทาเกชิจนถึงปัจจุบัน
ชีวิตและอาชีพ > อาชีพตลกและความสำเร็จ

ในปี 1974 ทาเกชิได้ตั้งคู่หูตลกมันไซชื่อ "ทู บีท" ที่มาจากจังหวะ (beat) ในดนตรีแจ๊ส ชื่อของสมาชิกทั้งสอง บีท ทาเกชิ และ บีท คิโยชิ ผู้ที่เป็นคนเชิญทาเกชิมาร่วมตั้งวงตลกด้วยกัน และการมาถึงของ "มันไซบูม" ในยุค 1980 ที่รายการโทรทัศน์ "THE MANZAI" และ "Rival Daibakushō! (ญี่ปุ่น: ライバル大爆笑!)" เป็นที่นิยมและได้รับเสียงตอบรับที่ดีมาก จากรายการโทรทัศน์ดังกล่าวทำให้ ทู บีท เป็นที่รู้จักมากขึ้นด้วยวิธีและรูปแบบการแสดงมันไซที่ตอบโต้กันด้วยความเร็วสูงและลักษณะเฉพาะของผู้แสดงทั้งสอง แต่ในขณะเดียวกันการแสดงมันไซของพวกเขาก็ถูกวิพากย์วิจารณ์จากมุกตลกร้าย (ญี่ปุ่น: 残酷ギャグ; โรมาจิ: Zankoku Gyagu) ของพวกเขา เช่น "คนบ้าที่โกรธเพราะคำพูดของนักแสดงมันไซ (ญี่ปุ่น: たかが漫才師の言う事に腹を立てるバカ)" หรือ "ระวังคนขี้เหร่กำลังรอคนบ้ากามอยู่ (ญี่ปุ่น: 気をつけよう、ブスが痴漢を待っている)" เป็นต้น
ชีวิตและอาชีพ > อาชีพการแสดงและชีวิตภายหลัง

ภาพยนตร์เรื่องยาวที่โดดเด่นของเขาคือเรื่อง เมอร์รี่คริสต์มาส มิสเตอร์ลอเรนซ์ (อังกฤษ: Merry Christmas, Mr. Lawrence) กำกับโดย นางิซะ โอชิมะ ในปี 1983 ในช่วงระยะเวลาที่ทาเกชิได้รับบทเป็นจ่าเก็งโงะ ฮาระ ของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง จากคำชวนของผู้กำกับนางิซะ เป็นช่วงที่ ทู บีท กำลังได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ทาเกชิให้สัมภาษณ์ว่าเขาคิดว่าการแสดงครั้งแรกของเขานั้นไม่ได้ดูแย่ขนาดนั้น แต่ผู้ชมกลับหัวเราะเขาทั้ง ๆ ที่ตัวละครของเขามีความเคร่งขรึมและลึกลับ ภายหลังทาเกชิจึงรับแต่บทภาพยนตร์ที่ได้แสดงเป็นตัวละครร้ายที่มืดมัวและน่าเกรงขามจนทำให้เขาได้รับการยอมรับว่าเป็นนักแสดงที่เล่นบทจริงจังได้
ในปี 1994 ทาเกชิได้ประสบอุบัติเหตุทางถนนในระหว่างที่เขากำลังขี่จักรยานยนต์ เหล่าแพทย์ต่างบอกว่าเขาอาจจะไม่สามารถแสดงภาพยนตร์ได้อีกแต่อาการของเขากลับดีขึ้น จนในปี 1989 ทาเกชิได้กำกับภาพยนตร์ไตรภาคของตนเป็นครั้งแรกในชื่อ ไวโอเลนท์ คอป (ญี่ปุ่น: その男、凶暴につき; โรมาจิ: Sono Otoko, Kyōbō ni Tsuki; อังกฤษ: Violent Cop) บอยลิงพอยท์ (ญี่ปุ่น: ３－４Ｘ１０月; โรมาจิ: San-yon Ekkusu Jūkatsu; อังกฤษ: Boiling Point) และโซนาไทน์ (ญี่ปุ่น: ソナチネ; โรมาจิ: Sonachine; อังกฤษ: Sonatine) ตามลำดับ โดยทาเกชิเองก็เป็นผู้แสดงเองในภาพยนตร์ทั้งสามเรื่องที่ตนเป็นผู้กำกับ ในปี 1997 ทาเกชิได้รับการยอมรับและเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติหลังเขาสามารถคว้ารางวัลสิงโตทองคำและรางวัลอื่น ๆ อีก 17 รางวัล มาได้จากผลงานการผลิตและการแสดงภาพยนตร์เรื่อง ดอกไม้ไฟแห่งความหวัง (ญี่ปุ่น: 花火; โรมาจิ: Hanabi) โดยรอตเทนโทเมโทส์ได้ระบุว่าเป็นภาพยนตร์ที่มีรีวิวส่วนใหญ่เป็นบวกจาก 96% ของ 24 รีวิวของนักวิจารณ์ภาพยนตร์
ผลงาน > ภาพยนตร์ > กำกับภาพยนตร์

ไวโอเลนท์ คอป (1989)
บอยลิงพอยท์ (1990)
A Scene at the Sea (1991)
โซนาไทน์ (1993)
Getting Any? (1995)
Kids Return (1996)
ดอกไม้ไฟแห่งความหวัง (1997)
Kikujiro (1999)
จอมคนยากูซ่า (2000)
Dolls (2002)
ซาโตอิจิ ไอ้บอดซามูไร (2003)
ทาเคชิบ้า 500% (2005)
Glory to the Filmmaker! (2007)
Achilles and the Tortoise (2008)
เส้นทางยากูซ่า 1 (2010)
เส้นทางยากูซ่า 2 (2012)
Ryuzo and the Seven Henchmen (2015)
เส้นทางยากูซ่า 3 (2017)
ผลงาน > ภาพยนตร์ > แสดงนำ

เมอร์รี่คริสต์มาส มิสเตอร์ลอเรนซ์ (1983)
Kanashii kibun de joke (1985)
Anego (1988)
ไวโอเลนท์ คอป (1989)
บอยลิงพอยท์ (1990)
โซนาไทน์ (1993)
Getting Any? (1995)
เร็วผ่านรก (1995)
โกนิน (1995)
ดอกไม้ไฟแห่งความหวัง (1997)
คิกูจิโระ (1999)
ทาบู (ภาพยนตร์) (1999)
เกมนรก โรงเรียนพันธุ์โหด (2000)
ซาโตอิจิ (2003)
เกมนรก สถาบันพันธุ์โหด (2003)
โคตรคนกำปั้นสั่งตาย (2004)
ทาเคชิบ้า 500% (2005)
The Monster X Strikes Back/Attack the G8 Summit (2008)
Achilles and the Tortoise (2008)
เส้นทางยากูซ่า 1 (2010)
เส้นทางยากูซ่า 2 (2012)
Mozu (2015)
While the Women are Sleeping (2016)
โกสต์ อิน เดอะ เชลล์ (2017)
เส้นทางยากูซ่า 3 (2017)
ผลงาน > หนังสือ

Gerow, Aaron (2007). Kitano Takeshi. British Film Institute. ISBN 978-1-84457-166-6.
Abe, Casio (2005). Beat Takeshi vs. Takeshi Kitano. Kaya Press. ISBN 1-885030-40-1.
Kitano, Takeshi (1988). Asakusa Kid. Japan: Shincho-Sha.
Kitano, Takeshi (1998). Asakusa Kid. Paris: Motifs. ISBN 2842612795.
Kitano, Takeshi (2003). Rencontres du Septième Art. Arléa. ISBN 2869596197.
Kitano, Takeshi (2005). Naissance d'un Gourou. Editions Denoël. ISBN 2207254917.
Kitano, Takeshi (2008). La Vie en gris et rose. Philippe Picquier. ISBN 978-2809700220.
Kitano, Takeshi (2012). Boy. Wombat. ISBN 978-2919186136.
ผลงาน > วิดีโอเกม

ยากูซ่า 6: เดอะซองออฟไลฟ์ (2016)
รางวัล

ทาเกชิได้รับรางวัลสิงโตทองคำในปี 1997 จากผลงานการกำกับภาพยนตร์ของเขา ดอกไม้ไฟแห่งความหวัง (ญี่ปุ่น: 花火; โรมาจิ: Hanabi) และรางวัลอื่น ๆ อีก 5 สาขาในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสสำหรับภาพยนตร์เรื่อง ซาโตอิจิ (ญี่ปุ่น: 座頭市; โรมาจิ: Zatōichi) ในปี 2003
รางวัล > เครื่องอิสริยาภรณ์

2010 – เครื่องอิสริยาภรณ์วิจิตรศิลป์และวรรณกรรม (ชั้นคอมเมนเดอร์)
2016 –  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ (ชั้นออฟีซีเย)
ทาเกชิที่งานรางวัลสิงโตทองคำในปี 1997
กองบัญชาการใหญ่กองทัพบกเยอรมัน

| กองบัญชาการใหญ่กองทัพบก   (โอเบอร์คมมันโด เดส แฮร์) |
| --- | --- |
ธงเสนาธิการกองทัพบก (1944–45)
ประเทศ:  ไรช์เยอรมัน
บทบาท: กองบัญชาการกองทัพบก
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องหมายสังกัด
ธง บก. 1936-38: 
ธง บก. 1938-42: 
กองบัญชาการใหญ่กองทัพบก (เยอรมัน: Oberkommando des Heeres) ของประเทศเยอรมนีในสมัยนาซี กองบัญชาการนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1935 ซึ่งเป็นหนึ่งในแผนการฟื้นแสนยานุภาพของเยอรมนี
ภายหลังความล้มเหลวในยุทธการที่มอสโกในปี 1941 ฮิตเลอร์ปลดจอมพลวัลเทอร์ ฟ็อน เบราคิทช์ จากตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่กองทัพบก และตั้งตัวเองเป็นแทน ถือเป็นการเข้ามาคุมกองทัพบกอย่างเต็มตัวของฮิตเลอร์ หลังจากที่เขาเริ่มเข้ามาแทรกแซงโดยตรงในกองทัพครั้งแรกในปี 1938
รายนามผู้บัญชาการ > ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพบก

รายนามผู้บัญชาการใหญ่กองทัพบก (Oberbefehlshaber des Heeres)
พลเอกอาวุโส แวร์เนอร์ ฟ็อน ฟริทช์ — ตั้งแต่ 1 มกราคม 1935 ถึง 4 กุมภาพันธ์ 1938
จอมพล วัลเทอร์ ฟ็อน เบราคิทช์ — ตั้งแต่ 4 กุมภาพันธ์ 1938 ถึง 19 ธันวาคม 1941
ฟือเรอร์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ — ตั้งแต่ 19 ธันวาคม 1941 ถึง 30 เมษายน 1945
จอมพล แฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์ — ตั้งแต่ 30 เมษายน 1945 ถึง 8 พฤษภาคม 1945
รายนามผู้บัญชาการ > เสนาธิการกองทัพบก

รายนามเสนาธิการกองทัพบก (Generalstabschef des Heeres)
พลเอกทหารปืนใหญ่ ลูทวิช เบ็ค  — ตั้งแต่ 1 ตุลาคม 1933 ถึง 31 ตุลาคม 1938
พลเอกอาวุโส ฟรันซ์ ฮัลเดอร์ — ตั้งแต่  31 ตุลาคม 1938 ถึง 24 กันยายน 1942
พลเอกอาวุโส ควร์ท ไซทซ์เลอร์ — ตั้งแต่  24 กันยายน 1942 ถึง 10 กรกฎาคม 1944
พลโท อาด็อล์ฟ ฮ็อยซิงเงอร์ — ตั้งแต่  10 กรกฎาคม 1944 ถึง 20 กรกฎาคม 1944 (รักษาการ)
พลเอกอาวุโส ไฮนทซ์ กูเดรีอัน — ตั้งแต่  21 กรกฎาคม 1944 ถึง 28 มีนาคม 1945 (รักษาการ)
พลเอกทหารราบ ฮันส์ เครพส์ — ตั้งแต่  29 มีนาคม ถึง 1 พฤษภาคม 1945 (รักษาการ)
จอมพล วิลเฮล์ม ไคเทิล — ตั้งแต่  1 พฤษภาคม 1945 ถึง 13 พฤษภาคม 1945 (รักษาการ)
พลเอกอาวุโส อัลเฟรท โยเดิล — ตั้งแต่  13 พฤษภาคม 1945 ถึง 23 พฤษภาคม 1945 (รักษาการ)
ดูเพิ่ม

กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ (Oberkommando der Wehrmacht) - หน่วยบัญชาการของแวร์มัคท์
กองบัญชาการใหญ่กองทัพอากาศเยอรมัน (Oberkommando der Luftwaffe)  - หน่วยบัญชาการของลุฟท์วัฟเฟอ
กองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือเยอรมัน (Oberkommando der Marine)  - หน่วยบัญชาการของครีกซมารีเนอ
| ด ค กผู้บัญชาการใหญ่กองทัพบกเยอรมัน (แวร์มัคท์) |
| --- | --- | --- |
|  แวร์เนอร์ ฟ็อน ฟริทช์ (1935–38)  วัลเทอร์ ฟ็อน เบราคิทช์ (1938–41)  อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (1941–45)  แฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์ (1945)  |  แวร์เนอร์ ฟ็อน ฟริทช์ (1935–38)  วัลเทอร์ ฟ็อน เบราคิทช์ (1938–41)  อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (1941–45)  แฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์ (1945)  |  |
| ด ค กเสนาธิการกองทัพบกเยอรมัน (แวร์มัคท์) |
| --- | --- | --- |
|  ลูทวิช เบ็ค  ฟรันทซ์ ฮัลเดอร์  ควร์ท ไซทซ์เลอร์  อาด็อล์ฟ ฮ็อยซิงเงอร์  ไฮนทซ์ กูเดรีอัน  ฮันส์ เครพส์  วิลเฮ็ล์ม ไคเทิล  อัลเฟรท โยเดิล  |  ลูทวิช เบ็ค  ฟรันทซ์ ฮัลเดอร์  ควร์ท ไซทซ์เลอร์  อาด็อล์ฟ ฮ็อยซิงเงอร์  ไฮนทซ์ กูเดรีอัน  ฮันส์ เครพส์  วิลเฮ็ล์ม ไคเทิล  อัลเฟรท โยเดิล  |  |
ตัวเอียง คือผู้รักษาการ
ข่าวสด

| --- | --- |


ประเภท: หนังสือพิมพ์รายวัน
รูปแบบ: หนังสือพิมพ์มวลชน (Mass Newspaper)
เจ้าของ: บริษัท ข่าวสด จำกัด ในเครือมติชน
ผู้เผยแพร่: โรงพิมพ์พิฆเนศ
หัวหน้าบรรณาธิการ: ฐากูร บุนปาน
บรรณาธิการ: สุริวงค์ เอื้อปฏิภาน
บรรณาธิการบริหาร: ชุมฉันท์ ชำนิประศาสน์
คอลัมนิสต์: พญาไม้ เรืองชัย ทรัพย์นิรันดร์
ก่อตั้งเมื่อ: 9 เมษายน พ.ศ. 2534 (33 ปี)
นโยบายทางการเมือง: ซ้ายกลาง
ภาษา: ภาษาไทย
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 12 ถนนเทศบาลนฤมาล หมู่บ้านประชานิเวศน์ 1 แขวงลาดยาว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
เว็บไซต์: www.khaosod.co.th
ข่าวสด เป็นหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทย บริหารงานโดย เครือมติชน โดยขรรค์ชัย บุนปาน โดยนำชื่อหัวหนังสือกีฬาเดิมของเครือมติชน รวมเข้าด้วยกันเป็น "ข่าวสด-สปอร์ตนิวส์" พร้อมทั้งปรับขนาดหน้ากระดาษเป็นบรอดชีต โดยเริ่มนับเป็นปีที่ 1 ฉบับที่ 1 และตรงกับปีที่ 10 ฉบับที่ 2798 ของข่าวสดยุคแรก ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2533 จนถึงวันจันทร์ที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2534 เป็นจำนวน 129 ฉบับ ก่อนที่จะเริ่มใช้เพียงชื่อเดียวคือ "ข่าวสด" ตั้งแต่ฉบับที่ 130 ประจำวันอังคารที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2534 พร้อมทั้งเปลี่ยนกองบรรณาธิการยกชุด ซึ่งคณะผู้บริหารเครือมติชน ถือว่าในวันดังกล่าวของทุกปี เป็นวันครบรอบสถาปนาข่าวสดยุคปัจจุบัน
อนึ่ง เมื่อวันอังคารที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2552 หนังสือพิมพ์ข่าวสด เริ่มลดขนาดหน้ากว้างของหนังสือพิมพ์ จากขนาดบรอดชีต 31x21.5 นิ้ว เป็น 28x21.5 นิ้ว เช่นเดียวกับหนังสือพิมพ์มติชนรายวันที่เปลี่ยนแปลงไปแล้วก่อนหน้านี้
พ.ศ. 2557 เว็บไซต์ของหนังสือพิมพ์ข่าวสดเป็นเว็บไซต์ข่าวที่มีผู้เข้าไปอ่านมากที่สุดในประเทศไทย โดยมียอดมากที่สุดคือ 1,065,780 ต่อหนึ่งวัน และในเฟซบุกมียอดเฉลี่ยวันละ 3,000,000 คลิก
ข่าวสดออนไลน์ นับเป็นสื่อแรก ๆ ที่ได้บุกเบิกทำสตรีมมิ่งบนเฟซบุ๊กมาตั้งแต่ปี 2559
ส่งผลให้ในปี 2564 เฟซบุ๊กมอบรางวัลให้ข่าวสด เป็นเพจกลุ่มพับลิชเชอร์สื่อที่มียอดชมวิดีโอสูงสุดในประเทศไทย มียอดผู้ชมทะลุ 5,200 ล้านวิวในปีนั้น และไม่เคยหยุดพัฒนาผลิตคอนเทนต์หลากหลายอย่างต่อเนื่อง
ปี 2567 เพจข่าวสด มีผู้ติดตาม 20 ล้านฟอลโลเวอร์ และติ๊กต็อก 4.7 ล้านฟอลโลเวอร์ ที่ทั้งสองแพลตฟอร์มถือเป็นอันดับ 1 ในกลุ่มสื่อ นอกจากนี้ยังมี ยูทูบ 3.45 ฟอลโลเวอร์ เอ็กซ์ 1.3 ล้านฟอลโลเวอร์ อินสตาแกรม 1 ล้านฟอลโลเวอร์
รางวัลที่ได้รับ

รางวัลที่ข่าวสดได้รับนั้น ส่วนมากมาจากการที่หน่วยงานต่าง ๆ เล็งเห็นผลงานที่โดดเด่น อาทิ
รางวัลข่าวยอดเยี่ยม จากมูลนิธิอิศรา อมันตกุล จากข่าวคดีประวัติศาสตร์ "อุ้มฆ่า 2 แม่ลูกศรีธนะขัณฑ์" ปี 2537
รางวัลข่าวชมเชย จากมูลนิธิอิศรา อมันตกุล จากข่าว "ขจัดมารศาสนา-ยันตระ-พุทโธ" ปี 2538
รางวัลข่าวยอดเยี่ยมด้านสิ่งแวดล้อม จากมูลนิธิอิศรา อมันตกุล ในข่าว "แก๊งซี 8 ล่าสัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร" ปี 2538
รางวัลภาพข่าวยอดเยี่ยม ปี 2550 รางวัลภาพข่าวการเมืองยอดเยี่ยมปี 2554
รางวัลสื่อมวลชนดีเด่น ด้านเผยแพร่กิจกรรมอนุรักษ์ธรรมชาติ ปี 2551
รางวัลหน้าเยาวชนดีเด่น 5 สมัย ปี 2542, 2543, 2548, 2551 และ 2552 จากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานเยาวชนแห่งชาติ
รางวัลสื่อมวลชนดีเด่นสตรี จากกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ปี 2550