stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราชวงศ์เหลียงตะวันตก (ค.ศ. 555–587)

ราชวงศ์เหลียง (ค.ศ. 555–587) หรือเป็นที่รู้จักในประวัติศาสตร์ว่า ราชวงศ์เหลียงตะวันตก (西梁) หรือ ราชวงศ์เหลียงยุคหลัง (後梁) เป็นรัฐหุ่นเชิดขนาดเล็กระหว่างยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้ ตั้งอยู่ในเขตแม่น้ำแยงซีตอนกลางในมณฑลหูเป่ย์ตอนกลางในปัจจุบัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 555 ถึง 557 อาณาจักรอยู่ใต้อาณัติของราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 557 ถึง 581 อยู่ภายใต้ราชวงศ์โจวเหนือ (ซึ่งแทนที่ราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก) และตั้งแต่ ค.ศ. 581 ถึง 587 อยู่ภายใต้ราชวงศ์สุย (ซึ่งเข้ามาแทนที่ราชวงศ์โจวเหนือ) ก่อนที่ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์สุย
มณฑลทหารของประเทศรัสเซีย

มณฑลทหารของรัสเซียตั้งแต่ ค.ศ. 2021
  มณฑลทหารเหนือ   มณฑลทหารตะวันออก   มณฑลทหารกลาง   มณฑลทหารใต้   มณฑลทหารตะวันตก
มณฑลทหารในประเทศรัสเซีย ทำหน้าที่เป็นฝ่ายบริหารของกองทัพรัสเซีย แต่ละเขตมีอาณาเขตทางภูมิศาสตร์ตามหน่วยองค์ประกอบของประเทศรัสเซีย และสำนักงานใหญ่ที่ดูแลกองกำลังทหารในอาณาเขตนั้น ๆ
ปัจจุบันมีเขตการทหารห้าแห่งในรัสเซีย ได้แก่ ตะวันตก, กลาง, ตะวันออก, ใต้ และ เหนือ
รายชื่อมณฑลทหาร > 2014-04-02

มณฑลทหารทางตอนใต้ขยายให้รวมกรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตของสาธารณรัฐไครเมียและเซวัสโตปอล ตามที่มีการผนวกไครเมียของรัสเซียปี ค.ศ. 2014
รายชื่อมณฑลทหาร > 2021-01-01

กองบัญชาการยุทธศาสตร์ร่วมกองเรือเหนือเป็นกองบัญชาการทหารแห่งเดียวที่มีแผนแปรสภาพเป็นมณฑลทหารที่เต็มรูปแบบตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2564 เป็นต้นไป ตามพระราชกฤษฎีกาของรัสเซีย วลาดิเมียร์ ปูติน เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2563 ให้กลายเป็น 'มณฑลทหารเหนือ ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2564 กองเรือเหนือจึงมีสถานะเป็นมณฑลทหาร
มณฑลทหารของรัสเซีย ณ วันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2557
ราชวงศ์เหลียง

ระวังสับสนกับ ราชวงศ์เหลียงยุคหลังและราชวงศ์เหลียว
ราชวงศ์เหลียง (จีน: 梁朝; พินอิน: Liáng Cháo) หรือที่รู้จักในชื่อ ราชวงศ์เหลียงใต้ ราชวงศ์ที่ 3 ของ ราชวงศ์ใต้ แห่ง ยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้ ตั้งอยู่ใน จีนตะวันออก และ จีนใต้ ถูกแทนที่โดย ราชวงศ์เฉิน ใน ค.ศ. 557 ซึ่งรัฐกันชนเล็ก ๆ ราชวงศ์เหลียง (ค.ศ. 555–587) ได้สืบทอดเจตนารมณ์ของราชวงศ์เหลียงต่อกระทั่งสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 587
มันจู

ขนมญี่ปุ่น
| --- | --- |

ประเภท: วางาชิ
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออก
ส่วนผสมหลัก: แป้งประกอบอาหาร, ผงข้าว, บักวีต, ถั่วแดงกวน
 ตำราอาหาร: มันจู   สื่อ: มันจู
มันจู (ญี่ปุ่น: 饅頭, まんじゅう; โรมาจิ: manjū) เป็นขนมญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม มันจูมีหลายรูปแบบ ส่วนใหญ่ผิวนอกทำจากแป้งประกอบอาหาร, ผงข้าว, คูซุ และบักวีต แล้วใส่ไส้อังโกะ (ถั่วแดงกวน) มักทำจากถั่วอาซูกิต้มกับน้ำตาล บางครั้งมันจูทำโดยใส่ไส้อื่นเช่นไส้เกาลัดกวน
ประวัติ

มันจูเป็นขนมทำจากแป้ง (แทนที่การทำจากข้าวแบบโมจิ) แบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น มีต้นกำเนิดจากประเทศจีนในคำเรียกภาษาจีนว่า หมั่นโถว (หมานโถว) แต่เมื่อเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นจึงรู้จักในคำเรียกว่า มันจู ในปี ค.ศ. 1341 ทูตชาวญี่ปุ่นผู้กลับมาจากจีนได้นำหมั่นโถวกลับมาด้วยและเริ่มนำมาขายในคำเรียกว่า นาระ-มันจู กล่าวกันว่านี่เป็นต้นกำเนิดของมันจูญี่ปุ่น ตั้งแต่นั้นมา คนญี่ปุ่นก็นิยมรับประทานมันจูมาเป็นเวลาเกือบ 700 ปี ปัจจุบันสามารถหาได้ตามร้านขนมหวานของญี่ปุ่นหลายแห่ง มันจูมีราคาถูกจึงเป็นเหตุผลที่ได้รับความนิยม
รูปแบบต่าง ๆ

ในบรรดามันจู ที่มีอยู่มากมาย มีบางรูปแบบที่พบได้บ่อยกว่าแบบอื่น ๆ
มัตจะ (ชาเขียว) มันจู เป็นหนึ่งในรูปแบบที่พบได้บ่อย ผิวนอกของมันจูมีรสชาเขียวและมีสีเขียว
มิซุ (น้ำ) มันจู มักรับประทานตามธรรมเนียมในหน้าร้อนและมีไส้ถั่วปรุงรส  ผิวนอกของมิซุ มันจูทำจากคูซูโกะ (ผงคูซุ) ซึ่งทำให้มันจูมีลักษณะโปร่งแสงเหมือนเยลลี
มันจูยังมีการไส้ใส้ที่หลากหลาย เช่น ครีมรสส้ม
เช่นเดียวกับอาหารญี่ปุ่นหลายอย่าง ในบางส่วนของญี่ปุ่น สามารถพบมันจูที่เอกลักษณ์เฉพาะในภูมิภาคนั้น ๆ ได้ เช่น โมมิจิ มันจูรูปร่างใบเมเปิลในฮิโรชิมะและมิยาจิมะ
มันจูรูปแบบของจังหวัดไซตามะเรียกว่า จูมังโงกุ มันจู
ดูเพิ่ม

ไดฟูกุ
หมั่นโถว (饅頭 หมานโถว) ต้นกำเนิดของคำว่ามันจู แม้ว่าในภาษาจีนปัจจุบัน คำที่ใช้เรียกขนมแป้งหนึ่งใส่ไส้คือ เปาจึ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มันจู
Kashiwaya (ญี่ปุ่น)
Kashiwaya Usukawa Manju (Instagram)
| ด ค กอาหารและเครื่องดื่มญี่ปุ่น |
| --- | --- |
อาหารจานหลัก:  กีวดง  เกี๊ยวซ่า  แกงกะหรี่ คัตสึกาเร  ข้าว ข้าวกล้องงอก  ข้าวเหนียว  โจ๊ก  เซกิฮัง  โซซูอิ  ทากิโกมิโงฮัง  ข้าวฮายาชิ  ไข่อนเซ็ง  คากูนิ  คาราอาเงะ  คูชิกัตสึ  ชาบูชาบู  ชาฮัง  ชิราตากิ  ซาชิมิ ฟูงุ  ซูชิ ประวัติศาสตร์  ซูชิยั่งยืน  โซกิ ฟูงุ  ดมบูริ คัตสึดง  ชูกาดง  เท็กกาดง  เท็นชินดง  อูนาดง  โอยาโกดง  ทงกัตสึ  ทาโกยากิ  ทามาโงยากิ  เท็มปูระ  โทโกโรเต็ง  นาเบโมโนะ  นิกูจางะ  บะหมี่ โซบะ โซบะโอกินาวะ  ยากิโซบะ  โซเม็ง สลัดโซเม็ง  ราเม็ง ชัมปง  ฮิยาชิจูกะ  ราเม็งแกงกะหรี่มูโรรัง  ราเม็งคาโงชิมะ  ราเม็งทงคตสึ  สึเกเม็ง  วุ้นเส้น  อูดง ยากิอูดง  โฮโต  เบ็นโต เคียราเบ็ง  จูบาโกะ  มากูโนอูจิ  วัปปาเมชิ  เอกิเบ็ง  มนจายากิ  ยากินิกุ  ยากิโตริ  สึกูดานิ  สึกูเนะ  สุกี้ยากี้  ออมไรซ์  โอโกโนมิยากิ  โอโกวะ  โอเซจิ  โอเด็ง  โอนิงิริ เท็มมูซุ  ฮิยามูงิ  ฮิรายาจี 
อาหารจานรอง:  การิ  ขนมปัง ขนมปังแกงกะหรี่  ขนมปังเมลอน  ยูดาเนะ  อัมปัง  โครกเกะ  ชิโอการะ  ซัตสึมาอาเงะ  ซุปมิโซะ  นัตโต  นามาซุ  นูกาซูเกะ  ทากูอัง  สึเกโมโนะ  อาเงดาชิโดฟุ  โอกาซุ 
เครื่องดื่ม:  กาแฟกระป๋อง บอส  จอร์เจีย  เก็มไมจะ  คาลพิส  ชา ประวัติศาสตร์  เกียวกูโระ  คาบูเซจะ  คูกิจะ  ชาเขียว  เซ็นจะ  บันจะ  มัตจะ  โฮจิจะ  ชาข้าวบาร์เลย์  โชจู อาวาโมริ  ฮาบูชุ  โพคารี่สเวท  ยาคูลท์  รามูเนะ  ลิโพวิตัน  สาเก โทโซะ  นิโงริ  เหล้าหวาน  อควาเรียส  โอโรนามินซี 
ขนม / ของหวาน:  คมเปโต  คารูกัง  คูซูโมจิ  ชิรูโกะ  เซ็มเบ อาราเระ  ดังโงะ ชิจิดังโงะ  คิบิดังโงะ  โดรายากิ  ไดฟูกุ  ไทยากิ  มันจู  โมจิ โกเฮโมจิ  อาเงโมจิ  อูอิโร  โยกัง  ลูกอมข้าวโบตัง  วางาชิ  วาราบิโมจิ  อามานัตโต 
ส่วนผสม / เครื่องปรุง:  โกโบ  คนเนียกุ  คมบุ  คัตสึโอบูชิ  คันซูริ  คาราชิ  คูซูโกะ  คูโรมิตสึ  ชิจิมิโตงาราชิ  ซอส โชยุ  ซอสทงกัตสึ  ซอสวุร์สเตอร์เชอร์  ทาเระ  พนซุ  ชตสึรุ  ซันโช  ดาชิ  ไดกง ไดคงซากูราจิมะ  เต้าหู้  ถั่วแดงกวน  เท็งกาซุ  น้ำมันงา  โนริ  เบนิโชงะ  ปลา คามาโบโกะ  ซูริมิ  เม็นไตโกะ / ทาราโกะ  โทบิโกะ  ปังโกะ  ผงชูรส  มายองเนส  มิโซะ  มิริง  เม็มมะ  เมียวงะ  ยูซุ ยูซูโกโช  วาซาบิ  หน่อไม้  เห็ด ชีตาเกะ  มัตสึตาเกะ  เห็ดเข็มทอง  อาโอโนริ  อูเมโบชิ  ฮิจิกิ 
อุปกรณ์:  มีด กีวโต  ซันโตกุ  ซาชิมิโบโช  เดบะโบโช  นากิริโบโช  นานางิบะ  มางูโระโบโช  มีดทำครัวญี่ปุ่น  อูซูบะโบโช  หม้อหุงข้าว 
รายชื่อ:  ของว่าง  ของหวานและขนมหวาน  เครื่องปรุง  ส่วนประกอบของซูชิและซาชิมิ  อาหารจาน ซุปและสตูว์  ราเม็ง 
ผลไม้:  ไชน์มัสแคต  แตงโมสี่เหลี่ยม  ยูบาริเมลอน  รูบีโรมัน 
เกี่ยวข้อง:  ขนบธรรมเนียมและมารยาท  ไคเซกิ  ชิมมิ  เท็ปปังยากิ  เทริยากิ  โทกูซังฮิง  อาหารโอกินาวะ  อูมามิ  โอมากาเซะ 
  หมวดหมู่ 
มิซุ มันจู (水饅頭, Mizu manjū)
อูซูกาวะ มันจู (薄皮饅頭, Usukawa manjū)
ราชวงศ์เหลียงยุคหลัง

ระวังสับสนกับ ราชวงศ์เหลียงและราชวงศ์เหลียว
ราชวงศ์โฮ่วเหลียง (เหลียงยุคหลัง) (Later Liang Dynasty) (ค.ศ. 907 - 923) ถูกสถาปนาโดยจูเวินหรือจูเหวียนจง  (ค.ศ.852-912) ผู้โค่นล้มราชวงศ์ถัง
เดิมเหลียงไท่จู่ (จูเหวียนจง)เป็นหนึ่งในขุนพลของกองทัพกบฏหวงเฉา ต่อมาได้สวามิภักดิ์กับราชวงศ์ และร่วมมือกับหลี่เค่อยัง หัวหน้าเผ่าซาถัวปราบปรามกบฏจนหมดสิ้น และได้รับพระราชทานชื่อใหม่ว่า เหวียนจง แปลว่าผู้ซื่อสัตย์จงรักภักดี
ต่อมาเขาเริ่มมีอิทธิพลในราชสำนักและในที่สุดเขาก็ปลดจักรพรรดิถังอัยตี้ จักรพรรดิองค์สุดท้ายลงจากราชบัลลังก์ ทำให้ราชวงศ์ถังสิ้นสุดลง และเขาก็ได้สถาปนาตนเอง ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์โฮ่วเหลียง พระนามว่าจักรพรรดิเหลียงไท่จู่
ราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์แรกในยุคที่เรียกว่า ยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร แต่ราชวงศ์นี้มีจักรพรรดิปกครองเพียง 2 พระองค์
| ก่อนหน้า |  | ราชวงศ์เหลียงยุคหลัง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ราชวงศ์ถัง |  | ราชวงศ์จีน  (ค.ศ. 907 - 923) |  | ราชวงศ์โฮ่วถัง |
ยู ฮายาชิ

| ยู ฮายาชิ |
| --- | --- |
林 勇

เกิด:  (1983-04-02) 2 เมษายน ค.ศ. 1983 (41 ปี) จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: เค็นโปรดักชัน
ส่วนสูง: 164 ซม.
ยู ฮายาชิ (林 勇, 2 เมษายน 1983 -) เป็นนักพากย์และนักร้องชาย ชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองซามะ จังหวัดคานางาวะ สังกัดเค็นโปรดักชัน ส่วนสูง 164 ซม.
ผลงานพากย์

ไฮคิว!! คู่ตบฟ้าประทาน (ทานากะ ริวโนะสึเกะ)
มหาเวทย์ผนึกมาร (อิโนะ ทากุมะ)
โตเกียว รีเวนเจอร์ส (ซาโนะ มันจิโร)
สงครามคนทมิฬ (ออลมาร์)
มาวารุ เพนกวินดรัม

| --- | --- |
มาวารุ เพนกวินดรัม

輪るピングドラム (Mawaru Pingudoramu)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Penguindrum
แนว: รหัสคดี จิตวิทยา เหนือธรรมชาติ
สร้างโดย: คูนิฮิโกะ อิกูฮาระ
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: คูนิฮิโกะ อิกูฮาระ โชโกะ นากามูระ
อำนวยการโดย: ฮิโรโอะ มารูยามะ ชินอิจิ อิเกดะ
เขียนบทโดย: คูนิฮิโกะ อิกูฮาระ ทากาโยะ อิกามิ
ดนตรีโดย: ยูการิ ฮาชิโมโตะ
สตูดิโอ: เบรนส์เบส
เครือข่าย: MBS, TBS, TVA, AT-X, BS11
ฉาย:  8 กรกฎาคม พ.ศ. 2554  –  23 ธันวาคม พ.ศ. 2554
ตอน: 24
มังงะ
เขียนโดย: คูนิฮิโกะ อิกูฮาระ
วาดภาพโดย: ลิลี โฮชิโนะ อิซูซุ ชิบาตะ
สำนักพิมพ์: เก็นโตชะ
นิตยสาร: คอมิกเบิร์ซ
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 – 30 มกราคม พ.ศ. 2560
จำนวนเล่ม: 5
ภาพยนตร์อนิเมะ
รีไซเคิล เพนกวินดรัม
กำกับโดย: คูนิฮิโกะ อิกูฮาระ
เขียนบทโดย: คูนิฮิโกะ อิกูฮาระ ทากาโยะ อิกามิ
ดนตรีโดย: ยูการิ ฮาชิโมโตะ
สตูดิโอ: ลาแปงแทร็ก
ฉาย: 29 เมษายน พ.ศ. 2565 (ญี่ปุ่น; ภาค 1) 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 (ญี่ปุ่น;ภาค 2) 16 มีนาคม พ.ศ. 2566 (ไทย; ภาค 1) 23 มีนาคม พ.ศ. 2566 (ไทย; ภาค 2)
มาวารุ เพนกวินดรัม (輪るピングドラム, Mawaru Pingudoramu) เป็นซีรีส์อนิเมะผลิตโดยสตูดิโอเบรนส์เบส เขียนบทโดยคูนิฮิโกะ อิกูฮาระและทากาโยะ อิกามิ ร่วมกำกับโดยอิกูฮาระและโชโกะ นากามูระ ออกอากาศในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2564 เรื่องราวเกี่ยวกับสองพี่น้องคันบะและโชมะกับความพยายามช่วยชีวิตน้องสาวจากความตายโดยร่วมมือกับหมวกเพนกวินวิเศษ แล้วได้เผชิญหน้ากับอดีตดำมืดของครอบครัว
ภาพยนตร์อนิเมะมัดรวม 2 ภาค ชื่อเรื่องว่า รีไซเคิล เพนกวินดรัม (RE:cycle of the PENGUINDRUM) ฉายในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2565 ภาคแรกฉายในเดือนเมษายน และภาคสองฉายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 ภาพยนตร์อนิเมะทั้งสองภาคจัดจำหน่ายในประเทศไทยโดยบริษัทดรีม เอกซ์เพรส (เดกซ์) ฉายในเทศกาลภาพยนตร์แจมนิเมะเฟสติวัล 2023 เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ภาพยนตร์ภาคแรกมีกำหนดฉายรอบปกติในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2566 และภาคที่สองในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2566
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ครบรอบสิบปี (ญี่ปุ่น)
อนิเมะ มาวารุ เพนกวินดรัม ที่ฟลิกเซอร์
อนิเมะ มาวารุ เพนกวินดรัม ที่เดกซ์คลับ
มาวารุ เพนกวินดรัม (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
มาสค์ไรเดอร์ G

มาสค์ไรเดอร์ G (ญี่ปุ่น: 仮面ライダー G; โรมาจิ: Kamen rider G) เป็นภาพยนตร์ตอนพิเศษที่ออกเฉพาะทางโทรทัศน์ของซีรีส์มาสค์ไรเดอร์โดยเป็นการร่วมมือระหว่างบริษัท โตเอะ และสถานีโทรทัศน์ ทีวีอาซาฮี โดยจัดเป็นครบรอบ 50 ปีของสถานีฯและร่วมมือกับวง SMAP ในรายการ SMAStationโดยออกอากาศวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2009
เนื้อเรื่อง

องค์กร Shade ได้เข้ายึดสถานีโทรทัศน์ทีวี อาซาฮีในวันงานฉลองครบ 50 ปีเพื่อที่จะต่อรองกับรัฐบาลให้ปล่อยตัวผู้นำกลุ่มมนุษย์ของพวกเขา โดยมีผู้คนที่มาร่วมงานฉลองกับสถานีมากมายหลายร้อยคนเป็นตัวประกันใครที่ขัดขืนจะถูกสังหารอย่างเลือดเย็น ในขณะเดียวกันที่ห้องส่งของสถานี "เฮียวงะ เอริ"  ผู้มีความรู้เกี่ยวกับไวน์เป็นพิเศษ ได้ถูกเชิญมาให้ความรู้เกี่ยวกับเรื่องไวน์เพื่อให้เข้ากับงานฉลองของสถานี พร้อมกับคนอื่นๆในห้องส่งถูกจับกุมตัวทันทีโดยองค์กร Shadeซึ่งในขณะนั้นกำลังออกอากาศสดไปทั่วประเทศ  หนึ่งในทีมขององค์กร Shade ได้ขู่บังคับให้ตากล้องถ่ายทอดสดต่อไปและได้เรียกใครอีกคนในทีมออกมาทำหน้าที่เจราจากับรัฐบาลผ่านสถานีโทรทัศน์ทีวี อาซาฮี เขาคือ "Number 5"
เอริถึงกับผงะเมื่อเห็นคนรักเก่าของเขาที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตั้งแต่เมื่อ 3 ปีก่อนพร้อมเอ่ยชื่อของผู้ชายคนนั้นออกมา "โกโร่" Number 5 กล่าวกับรัฐบาลว่าให้ปล่อยตัวผู้นำของเขา ถ้าไม่เช่นนั้นเขาจะทำการสังหารหมู่ตัวประกันเสีย เมื่อเอริได้ยินดังนั้นก็ตกใจในความเปลี่ยนแปลงของโกโร่ จึงได้ต่อว่าโกโร่ต่างๆนาๆ ส่วนตัว Number 5 เองก็พอจะนึกอะไรออกได้บ้าง แต่เพราะถูกลบความทรงจำไปตั้งแต่ตอนโดนดัดแปลงแล้วจึงทำให้นึกอะไรไม่ค่อยได้มาก และขณะที่ทุกคนกำลังจะถูกควบคุมตัวไปที่อื่นนั่นเอง Number 5 สดุดตากับขวดไวน์ที่วางอยู่มิกิที่กำลังจะถูกควบคุมตัวไปรวมกับคนอื่นจึงตะโกนบอกเขาว่า"จงชิมมันสิโกโร่" Number 5 จึงยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มด้วยความลังเล หลังจาที่ได้ชิมไวน์แล้ว โกโร่จึงจำทุกอย่างได้และนาทีแห่งการกอบกู้สถานการณ์จึงเริ่มขึ้น..
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บ TV Asahi ฉลองครบรอบ50ปี เก็บถาวร 2007-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
SmaSTAION
ราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก

ราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก (จีน: 西魏; พินอิน: Xī Wèi; /weɪ/;) เป็นราชวงศ์ที่เกิดจากการสลายตัวของราชวงศ์เว่ย์เหนือ และปกครองภาคเหนือของจีนจากปี 535 ถึง 557 เช่นเดียวกับราชวงศ์เว่ย์เหนือ ตระกูลที่ปกครองเว่ย์ตะวันออก เป็นสมาชิกของเผ่าทั่วป๋าของชาติพันธุ์เซียนเป่ย์
หลังจากที่นายพลชาวเซียนเปย์ อวี่เหวิน ไท่สังหารจักรพรรดิเว่ย์เหนือหยวน ซิว เขาได้แต่งตั้งหยวน เป่าจู้เป็นจักรพรรดิแห่งเว่ย์ตะวันตก ในขณะที่ อวี่เหวิน ไท่ยังคงเป็นผู้ปกครอง แม้ว่าจะมีขนาดเล็กกว่าราชวงศ์เว่ย์ตะวันออกในด้านอาณาเขตและจำนวนประชากร แต่เว่ย์ตะวันตกก็สามารถต้านทานการโจมตีจากจักรวรรดิตะวันออกได้ เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจที่ดีกว่า เว่ย์ตะวันตกจึงสามารถพิชิตส่วนตะวันตกทั้งหมดของราชวงศ์เหลียงทางตอนใต้และยึดครองอาณาเขตของมณฑลเสฉวนได้ ในปี 557 หลานชายของอวี่เหวิน ไท่ อวี่เหวิน หูได้ปลดจักรพรรดิเว่ย์กงและสถาปนาลูกชายของอวี่เหวิน ไท่ นามว่าอี่วเหวินเจวี๋ยเป็นจักรพรรดิ และสิ้นสุดราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก และการสถาปนาราชวงศ์โจวเหนือ
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2468

พระราชพิธีบรมราชาภิเษก พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2468 (ค.ศ. 1925) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 144 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นปีที่ 16 และเป็นปีสุดท้ายในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นปีแรกในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี พ.ศ. 2467 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 2468 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์ :
พระบาทสมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๖ (จนถึง 26 พฤศจิกายน)
สมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ กรมหลวงสุโขทัยธรรมราชา (ตั้งแต่ 26 พฤศจิกายน)
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์: สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ กรมหลวงสุโขทัยธรรมราชา (? – 26 พฤศจิกายน)
ประธานอภิรัฐมนตรีสภา: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช (ตั้งแต่ 28 พฤศจิกายน)
อธิบดีศาลฎีกา: เจ้าพระยาพิชัยญาติ
นครเชียงใหม่: เจ้าแก้วนวรัฐ
นครลำปาง: เจ้าราชบุตร (ผู้รั้งตำแหน่ง จนถึง 1 มีนาคม)
นครลำพูน: เจ้าจักรคำขจรศักดิ์
เหตุการณ์ > มกราคม

1 มกราคม - เปิดการจราจรบนสะพานพระราม 6
เหตุการณ์ > เมษายน

1 เมษายน - อำเภอเบตง ได้รับอนุญาตให้สามารถรับจดทะเบียนรถจักรยานยนต์ รถยนต์ และคนขับรถได้ที่อำเภอ โดยไม่ต้องเข้ามาจดทะเบียนที่จังหวัดยะลา
เหตุการณ์ > กรกฎาคม

17 กรกฎาคม - จางวางศรได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงประดิษฐไพเราะ
เหตุการณ์ > ธันวาคม

30 ธันวาคม - พระราชพิธีสมโภชเดือนและขึ้นพระอู่ สมเด็จพระเจ้าภาติกาเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ณ พระที่นั่งเทพสถานพิลาศ พระบรมมหาราชวัง
เหตุการณ์ > ไม่ทราบวัน

สมาคมนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในประเทศอังกฤษ โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต
วันเกิด > เมษายน

24 เมษายน - สวัสดิ์ ตันติสุข ศิลปินแห่งชาติ (ถึงแก่กรรม 4 สิงหาคม พ.ศ. 2552)
วันเกิด > สิงหาคม

31 สิงหาคม - อาทิตย์ กำลังเอก อดีตรองนายกรัฐมนตรี (ถึงแก่อนิจกรรม 19 มกราคม พ.ศ. 2558)
วันเกิด > กันยายน

16 กันยายน - มานะ รัตนโกเศศ อดีตรองนายกรัฐมนตรี (ถึงแก่อนิจกรรม 11 มกราคม พ.ศ. 2545)
20 กันยายน - พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร (สวรรคต 9 มิถุนายน พ.ศ. 2489)
วันเกิด > ตุลาคม

17 ตุลาคม - ระวี ภาวิไล ศิลปินแห่งชาติ (ถึงแก่กรรม 17 มีนาคม พ.ศ. 2560)
วันเกิด > พฤศจิกายน

3 พฤศจิกายน - ฉลอง สิมะเสถียร นักแสดง (ถึงแก่กรรม 2 เมษายน พ.ศ. 2520)
24 พฤศจิกายน - สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี (สิ้นพระชนม์ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2554)
วันเกิด > ธันวาคม

10 ธันวาคม
ดาบชัย อัคราช นักการเมือง (ถึงแก่อนิจกรรม 23 มกราคม พ.ศ. 2546)
บรรจบ บุนนาค นักการเมือง
12 ธันวาคม - สัมฤทธิ์ จิราธิวัฒน์ นักธุรกิจ (ถึงแก่กรรม 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2535)
25 ธันวาคม - ณรงค์ วงศ์วรรณ อดีตรองนายกรัฐมนตรี (ถึงแก่อนิจกรรม 10 กันยายน พ.ศ. 2563)
วันถึงแก่กรรม > เมษายน

16 เมษายน - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช (ประสูติ 15 มีนาคม พ.ศ. 2399)
วันถึงแก่กรรม > มิถุนายน

16 มิถุนายน - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านารีรัตนา (ประสูติ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2404)
วันถึงแก่กรรม > สิงหาคม

10 สิงหาคม - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ (ประสูติ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2398)
วันถึงแก่กรรม > ตุลาคม

14 ตุลาคม - เจ้าจอมมารดาแส ในรัชกาลที่ 5 (เกิด กันยายน พ.ศ. 2411)
วันถึงแก่กรรม > พฤศจิกายน

13 พฤศจิกายน - เจ้าจอมมารดากลิ่น ในรัชกาลที่ 4 (เกิด พ.ศ. 2378)
26 พฤศจิกายน - พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 6 แห่งราชวงศ์จักรี (พระราชสมภพ 1 มกราคม พ.ศ. 2424)
พี่ขอเป็นพระเจ้าด้วยคน

| พี่ขอเป็นพระเจ้าด้วยคน |
| --- | --- |
กำกับ: Tom Shadyac
บทภาพยนตร์: Steve Oedekerk
เนื้อเรื่อง:   Steve Oedekerk  Joel Cohen  Alec Sokolow 
สร้างจาก: Characters โดย Steve Koren Mark O'Keefe
อำนวยการสร้าง:   Tom Shadyac  Gary Barber  Roger Birnbaum  Neal H. Moritz  Michael Bostick 
นักแสดงนำ:   Steve Carell  Morgan Freeman  Lauren Graham  John Goodman  Wanda Sykes  John Michael Higgins  Jonah Hill  Molly Shannon 
กำกับภาพ: Ian Baker
ตัดต่อ: Scott Hill
ดนตรีประกอบ: John Debney
บริษัทผู้สร้าง:   Spyglass Entertainment  Relativity Media  Shady Acres Entertainment  Original Film  
ผู้จัดจำหน่าย: Universal Pictures
วันฉาย:   22 มิถุนายน ค.ศ. 2007 (2007-06-22) 
ความยาว: 96 minutes
ประเทศ: United States
ภาษา: English
ทุนสร้าง: $175 million
ทำเงิน: $173.4 million
พี่ขอเป็นพระเจ้าด้วยคน (อังกฤษ: Evan Almighty) เป็นภาพยนตร์ภัยพิบัติที่สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 2007 มีแนวเดียวกันจาก Bruce Almighty (2003) กำกับโดย Tom Shadyac เขียนโดย Steve Oedekerk และดารารับเชิญ Steve Carell, Morgan Freeman, Lauren Graham และ John Goodman
หนังได้กำไรจากทั่วโลกน้อยกว่าเงินลงทุน (ทุน $175 ล้าน) และได้รับเสียงวิจารณ์ในแง่ลบ
การใช้งานสัตว์

องค์กร American Humane Association สังเกตว่ามีสัตว์ 177 สปีชีส์ที่ถูกใช้งานในหนัง ในฉากที่รวมทั้งนักล่าและเหยื่ออยู่รวมกัน องค์กร American Humane Association จึงขอให้หนังมีการเขียนที่ฉากจบว่า "ไม่มีสัตว์ตัวใดถูกทำร้ายในระหว่างการถ่ายทำ"
องค์กร PETA ได้อธิบายว่าพวกสัตว์ถูกทารุณกรรมหลายๆ แบบ เช่นลิงชิมแพนซีสองตัวที่ยอมจำนนต่อเจ้าของ
การเผยแพร่ > โฮมมีเดีย

มีการจำหน่ายทาง HD DVD และ DVD เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2007 และได้กำไร $6.4 ล้าน ภายในเจ็ดวัน และหกสัปดาห์แรกได้กำไร $27,676,676 ใน DVD เท่านั้น
การเผยแพร่ > การแบน

องค์กร Muslim Consumers Association ของมาเลเซีย (PPIM) ได้แบนหนังนี้เพราะเป็นที่น่ารังเกียจและอธิบายถึงศาสดาอย่างผิดๆ แต่อย่างไรก็ตาม พี่ขอเป็นพระเจ้าด้วยคนก็ถูกฉายในมาเลเซียเมื่อ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2007
การต้อบรับ

พี่ขอเป็นพระเจ้าด้วยคน ได้คำวิจารณ์ในแง่ลบจากคนดู ในรอตเทนโทเมโทส์ หนังได้เรตแค่ 23% จากรีวิวทั้ง 192 คน  ส่วน เมทาคริติก ให้คะแนนหนังแค่ 37 จาก 100 คะแนน
เว็บที่เชื่อมโยง

เว็บไซต์ทางการ
Official
พี่ขอเป็นพระเจ้าด้วยคน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
IMDB title
0413099
พี่ขอเป็นพระเจ้าด้วยคน ที่ออลมูวี
พี่ขอเป็นพระเจ้าด้วยคน ที่รอตเทนโทเมโทส์
เว็บไซต์ทางการ
ช้างสองตัวถูกฝึกเพื่อการถ่ายทำหนัง
มาวิน มณีวงษ์

จ่าอากาศตรี มาวิน มณีวงษ์ (ชื่อเล่น: ปอนด์; เกิด 5 ตุลาคม พ.ศ. 2539 —) เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวไทย ปัจจุบันล่นตำแหน่งเซตเตอร์ให้กับสโมสรวอลเลย์บอลแอร์ฟอร์ซ และวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558
สโมสร

ชลบุรี-อี.เทค-แอร์ฟอร์ซ (2557–2559)
แอร์ฟอร์ซ (2559–ปัจจุบัน)
รางวัล > สโมสร

ไทยแลนด์ลีก ฤดูกาล 2015–16 -  เหรียญทองแดง, ร่วมกับชลบุรี-อี.เทค-แอร์ฟอร์ซ
ไทยแลนด์ลีก ฤดูกาล 2016–17 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับแอร์ฟอร์ซ
ไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก 2017 -  รองชนะเลิศ,  ร่วมกับแอร์ฟอร์ซ
ไทยแลนด์ลีก ฤดูกาล 2017–18 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับแอร์ฟอร์ซ
ไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก 2018 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับแอร์ฟอร์ซ
ไทยแลนด์ลีก ฤดูกาล 2018–19 -  ชนะเลิศ, ร่วมกับแอร์ฟอร์ซ
ไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก 2019 -  รองชนะเลิศ,  ร่วมกับแอร์ฟอร์ซ
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ตาฮีตี
ราชวงศ์โปมาเร

| พระรูป | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่อภิเษกสมรส |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | สมเด็จพระราชินีเตตูนานูอิเรอิอา อิเตราอิอาเตอา | 1753 | 1813 | โปมาเรที่ 1 |
|  | สมเด็จพระราชินีเตตูอานูอิ ตาโรวาฮิเน | 1780 | 1823 | โปมาเรที่ 2 |
|  | สมเด็จพระราชินีนาถเตรีอีตารีอาที่ 2 แห่งฮูอาฮีเน | 1790 | 1858 | โปมาเรที่ 2 |
|  | สมเด็จพระราชินีเตริอิโตโอเตไร เตเรโมเอโมเอ | 1793 | 1827 | โปมาเรที่ 2 |
|  | พระเจ้าตาโปอาที่ 2 แห่งบอราบอรา | 1806 | มีนาคม 1860 | โปมาเรที่ 4 |
|  | เจ้าชายเตนานิอา อาริอิฟาไอเต | 10 มกราคม 1820 | 6 สิงหาคม 1873 | โปมาเรที่ 4 |
|  | สมเด็จพระราชินีนาถเตอูเฮแห่งฮูอาฮีเน | 1840 | 21 สิงหาคม 1891 | โปมาเรที่ 5 |
|  | สมเด็จพระราชินีโจฮันนา มาราอู ทาอาโรอาแห่งตาฮีตี | 24 เมษายน 1860 | 4 กุมภาพันธ์ 1935 | โปมาเรที่ 5 |
ราชวงศ์เว่ย์เหนือ

34°16′00″N 108°54′00″E﻿ / ﻿34.2667°N 108.9000°E﻿ / 34.2667; 108.9000
เว่ย์เหนือ (จีน: 北魏; พินอิน: Běi Wèi) ยังเป็นที่รู้จักกันคือ ทั่วป๋าเว่ย์ (จีน: 拓跋魏; พินอิน: Tuòbá Wèi), ยุคเว่ย์หลัง (จีน: 後魏; พินอิน: Hòu Wèi) และยฺเหวียนเว่ย์ (จีน: 元魏; พินอิน: Yuán Wèi) เป็นราชวงศ์ที่ก่อตั้งขึ้นโดยเผ่าทั่วป๋า (拓跋氏; Tabgach clan) ของชาติพันธุ์เซียนเปย์ ซึ่งปกครองแผ่นดินจีนทางตอนเหนือ ตั้งแต่ ค.ศ. 386 ถึง 535 ในช่วงยุคสมัยยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้ ได้รับการกล่าวว่า "เป็นส่วนหนึ่งของยุคความระส่ำระสายทางการเมืองและการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมอย่างเข้มข้น" ราชวงศ์เว่ย์เหนือเป็นช่วงยุคสมัยโดยเฉพาะสำหรับการรวบรวมแผ่นดินจีนทางตอนเหนือในปี พ.ศ. 982 เป็นช่วงยุคสมัยที่ศาสนาและความเชื่อจากโลกภายนอกได้ถูกนำเข้าไปเผยแพร่ เช่น ศาสนาพุทธ ซึ่งกลายเป็นที่ยอมรับอย่างเหนียวแน่นในเวลาถัดมา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Northern Wei Dynasty
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์จอร์แดน

รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์แห่งจอร์แดน นับตั้งแต่การสถาปนาราชวงศ์ฮัชไมต์ในปี ค.ศ. 1949 ตั้งแต่พระบรมราชินีในรัชกาลสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลาห์ที่ 1 แห่งจอร์แดน จนถึงรัชกาลปัจจุบัน ในตำแหน่งพระบรมราชินีของจอร์แดนนั้นเป็นเพียงพระบรมราชินีพระราชชายา แต่ยังไม่ปรากฏว่ามีพระบรมราชินีนาถผู้สำเร็จราชการ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ราชวงศ์ฮัชไมต์
| พระฉายาลักษณ์ | พระนาม | ประสูติ | อภิเษกสมรส | ดำรงพระอิสริยยศ | สิ้นสุดการดำรงพระอิสริยยศ | สวรรคต | คู่สมรส |  |
|  | มุสบะห์ บินตินัสเซอร์ | ค.ศ. 1884 | ค.ศ. 1904 | 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 พระสวามีครองราชย์ | 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1951 พระสวามีสวรรคต | 15 มีนาคม ค.ศ. 1961 | อับดุลลาห์ที่ 1 |  |
|  | ไซน์ อัลชาราฟ | 2 สิงหาคม ค.ศ. 1916 | 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1934 | 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1951 พระสวามีครองราชย์ | 11 สิงหาคม ค.ศ. 1952 พระสวามีสละราชย์สมบัติ | 26 เมษายน ค.ศ. 1994 | ฏอลาล |  |
|  | ดีนา บินติอับดุลฮามิด | ค.ศ. 1929 | 18 เมษายน ค.ศ. 1955 | 18 เมษายน ค.ศ. 1955 |  24 มิถุนายน ค.ศ. 1957 ทรงหย่า | 21 สิงหาคม ค.ศ. 2019 | ฮุสเซน |  |
|  | อองตัวแนต อาวริล การ์ดิเนอร์ | 25 เมษายน ค.ศ. 1941 | 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 | 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 | 21 ธันวาคม ค.ศ. 1971 ทรงหย่า | ยังทรงพระชนม์ | ฮุสเซน |  |
|  | อาลียา บาฮาอัดดีน ตูคัน | 25 ธันวาคม ค.ศ. 1948 | 18 เมษายน ค.ศ. 1955 | 18 เมษายน ค.ศ. 1955 | 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1977 | 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1977 | ฮุสเซน |  |
|  | ลิซา นาจีบ ฮัลลาบี | 23 สิงหาคม ค.ศ. 1951 | 15 มิถุนายน ค.ศ. 1978 | 15 มิถุนายน ค.ศ. 1978 | 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 พระสวามีสวรรคต | ยังทรงพระชนม์ | ฮุสเซน |  |
|  | รานยา อัลยาซิน | 31 สิงหาคม ค.ศ. 1970 | 10 มิถุนายน ค.ศ. 1993 |  22 มีนาคม ค.ศ. 1999 สถาปนา | ดำรงพระอิสริยยศปัจจุบัน | ดำรงพระอิสริยยศปัจจุบัน | อับดุลลาห์ที่ 2 |  |

| ด ค กรายพระนามคู่อภิเษกสมรสแบ่งตามประเทศ |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดิอาระเบีย  ญี่ปุ่น  ภูฏาน  บรูไน  บาห์เรน  ไทย  มาเลเซีย  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  โอมาน 
ทวีปแอฟริกา:  เลโซโท  โมร็อกโก  สวาซิแลนด์ 
ทวีปยุโรป:  เบลเยียม  เดนมาร์ก  ลิกเตนสไตน์  ลักเซมเบิร์ก  โมนาโก  เนเธอร์แลนด์  นอร์เวย์  สเปน  สวีเดน  สหราชอาณาจักร (อังกฤษ  สกอตแลนด์) 
โอเชียเนีย:  ตองงา 
อดีตราชอาณาจักร:  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  โปรตุเกส  อิตาลี  แอลเบเนีย  ออสเตรีย  ฮังการี  เซอร์เบีย  บอสเนีย  รัสเซีย  กรีซ  จีน  เวียดนาม  เกาหลี  ลาว  พม่า  อียิปต์  เนปาล  นาอูรู  มอนเตรเนโกร  ฟินแลนด์  ลิทัวเนีย  โปแลนด์  มองโกเลีย  มาดากัสการ์  โครเอเชีย  ยูโกสลาเวีย  บัลแกเรีย  โรมาเนีย  ไอร์แลนด์  ตูนิเซีย  อิรัก  อิหร่าน  อินเดีย  อินโดนีเซีย  มัลดีฟส์  เฮติ  ซามัว  รวันดา  บุรุนดี  ฟิจิ  อัฟกานิสถาน  เอธิโอเปีย  แอฟริกากลาง  แอฟริกาใต้  ลิเบีย  เม็กซิโก  บราซิล  ศรีลังกา  ยูกันดา  ตุรกี  จอร์เจีย
ยู ฮวัน-กิล

| ยู ฮวัน-กิล |
| --- | --- |
เกิด: 23 กันยายน พ.ศ. 2505
ยู ฮวัน-กิล (เกาหลี: 류환길; ฮันจา: 柳煥吉; เกิด: 23 กันยายน พ.ศ. 2505 — ตาย: 21 เมษายน พ.ศ. 2552)  นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดที่เมืองคย็องนัม สถิติการชก 31 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 11) เสมอ 3 แพ้ 2
ประวัติ

ยู ฮวัน-กิล เป็นอดีตแชมป์โลกชาวเกาหลีใต้ ได้ครองแชมป์ OPBF เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2524 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF ด้วยการชนะ รอด ซีเกวนัน ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ก่อนจะเสียตำแหน่งให้เลสเตอร์ เอลลิสเมื่อ พ.ศ. 2528 เขาเสียชีวิตเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2552 หลังจากเป็นเจ้าชายนิทรามาสามปี ด้วยอาการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุ