stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระที่นั่งบรรณาคมสรณี
ประวัติ

พระที่นั่งองค์นี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของพระที่นั่งอมรพิมานมณี สร้างขึ้นหลังพระที่นั่งอื่น ๆ ใน พ.ศ. 2430 ใช้เป็นห้องทรงพระอักษร
| ด ค กพระบรมมหาราชวัง |
| --- | --- | --- |
| วัดพระแก้ว |  กลุ่มพระอุโบสถ  กลุ่มฐานไพที (พระศรีรัตนเจดีย์  พระมณฑป  ปราสาทพระเทพบิดร)  กลุ่มอาคารประกอบ (พระเศวตกุฏาคารวิหารยอด  หอพระมณเฑียรธรรม  หอพระนาก  พระอัษฏามหาเจดีย์  หอระฆัง)  |  |
| กลุ่มสวนศิวาลัย |  พระที่นั่งศิวาลัยมหาปราสาท  พระที่นั่งบรมพิมาน  พระที่นั่งมหิศรปราสาท  พระที่นั่งสีตลาภิรมย์  พระพุทธรัตนสถาน  พระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท  |  |
| หมู่พระมหามณเฑียร |  พระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน  พระที่นั่งไพศาลทักษิณ  พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย  พระที่นั่งเทพสถานพิลาศและพระที่นั่งเทพอาสน์พิไล  พระที่นั่งดุสิตาภิรมย์  พระที่นั่งราชฤดี  พระที่นั่งสนามจันทร์  หอพระสุราลัยพิมาน  หอพระธาตุมณเฑียร  หอศาสตราคม  เก๋งนารายณ์  |  |
| หมู่พระที่นั่งจักรีฯ |  พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท  พระที่นั่งมูลสถานบรมอาสน์  พระที่นั่งสมมติเทวราชอุปบัติ  พระที่นั่งบรมราชสถิตยมโหฬาร  พระที่นั่งเทวารัณยสถาน  พระที่นั่งอมรพิมานมณี  พระที่นั่งสุทธาศรีอภิรมย์  พระที่นั่งนิพัทธพงศ์ถาวรวิจิตร  พระที่นั่งดำรงสวัสดิ์อนัญวงศ์  พระที่นั่งบรรณาคมสรณี  พระที่นั่งปรีดีราชวโรทัย  พระที่นั่งเทพดนัยนันทยากร  สวนสวรรค์  |  |
| หมู่พระมหาปราสาท |  พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท  พระที่นั่งพิมานรัตยา  พระที่นั่งอาภรณ์ภิโมกข์ปราสาท  พระที่นั่งราชกรัณยสภา  ศาลาอรรถวิจารณ์  พระปรัศว์  เรือนจันทร์  หอธรรมสังเวช  ศาลาราชการุณย์  |  |
| เขตพระราชฐานชั้นใน |  พระตำหนักสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า  พระตำหนักสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี  ตำหนักเจ้าดารารัศมี พระราชชายา  ตำหนักพระองค์เจ้าอัพภันตรีปชาและพระองค์เจ้าทิพยาลังการ  เรือนเจ้าจอมมารดาแส  เรือนเจ้าจอมก๊กออ  แถวเต๊ง  สระพระองค์อรไทยฯ  |  |
| สถานศึกษา |  โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ  โรงเรียนช่างฝีมือในวัง  |  |
| อาคารอื่น ๆ |  พิพิธภัณฑ์วัดพระศรีรัตนศาสดาราม  ศาลาเครื่องราชอิสริยยศ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ และเหรียญกษาปณ์  อาคารราชบัณฑิตยสถาน (เดิม)  ประตูพระบรมมหาราชวัง  ป้อมรอบกำแพงพระบรมมหาราชวัง  พระที่นั่งไชยชุมพล  หอแก้วศาลพระภูมิ  ศาลาสหทัยสมาคม  |  |
| สถานที่ในอดีต |  พระอภิเนาว์นิเวศน์  พระที่นั่งอมรินทราภิเษกมหาปราสาท  พระที่นั่งเย็น  พระที่นั่งทองในสวนขวา  เก๋งโรงละครหรือเก๋งโรงมหาสภา  พระที่นั่งรอบสกุณวัน  พระที่นั่งทรงผนวช  |  |
พระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร)

| พระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร) |
| --- | --- |

ปลัดเมืองไทรบุรี ผู้ว่าราชการเมืองพังงาและเจ้าเมืองตะกั่วป่า
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2364–2424
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ถัดไป: พระยาเสนานุชิต (เอี่ยม)  (เจ้าเมืองตะกั่วป่า)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ราว พ.ศ. 2350 เมืองนครศรีธรรมราช
เสียชีวิต: ตะกั่วป่า
บุตร: บุตรธิดา รวม 58 คน
บุพการี: เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) (บิดา)

พระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร) เป็นปลัดเมืองไทรบุรีระหว่าง พ.ศ. 2364–2383 เป็นผู้ว่าราชการเมืองพังงาและเจ้าเมืองตะกั่วป่า ระหว่าง พ.ศ. 2383–2424 ได้รับการยกย่องให้เป็นเจ้าเมืองขึ้นเป็นเจ้าเมืองโท ถือศักดินา 10,000 เทียบเท่าเสนาบดี และเป็นเจ้าเมืองอาวุโสที่สุดทางหัวเมืองชายฝั่งตะวันตก ชาวเมืองตะกั่วป่ายุคนั้นเรียกท่านว่า เจ้าคุณเฒ๋า
ประวัติ

พระยาเสนานุชิต (นุช) มีนามเดิมว่า นุช เป็นบุตรของเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) ที่เกิดจากภรรยาน้อย เกิดที่เมืองนครศรีธรรมราช ราว พ.ศ. 2350 ขณะที่บิดาเป็นผู้ช่วยราชการเมืองนครศรีธรรมราช ด้านการศึกษาคงศึกษาเล่าเรียนเบื้องต้นที่นครศรีธรรมราช เมื่อย่างวัยรุ่นจึงได้ถวายตัวเป็นมหาดเล็กแล้วกลับไปช่วยเหลือพี่ชายคือ พระภักดีบริรักษ์ (แสง ณ นคร) ในระยะที่ออกไปรักษาราชการในเมืองไทรบุรี เป็นปลัด ระหว่าง พ.ศ. 2364–2383 และติดตามพี่ชายไปเป็นผู้ช่วยราชการเมืองพังงาระยะหนึ่ง จนเมื่อพระยศภักดี ผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วป่าถึงแก่อสัญกรรม จึงได้เลื่อนยศจากพระเสนานุชิต (นุช) เป็น พระยาเสนานุชิต (นุช) ผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วป่า ขึ้นตรงต่อเมืองพังงา
เมื่อ พ.ศ. 2404 พระยาบริรักษ์ภูธร (แสง) ผู้สำเร็จราชการเมืองพังงา และหัวเมืองชายฝั่งตะวันตกถึงแก่อสัญกรรม ทางฝ่ายรัฐบาลกลางจึงแต่งตั้ง พระยาเสนานุชิต (นุช) เจ้าเมืองอาวุโสสูงสุด ในหัวเมืองแถบนั้น ขึ้นดำรงตำแหน่งแทน ยศยังคงเดิมแต่เลื่อนศักดินา สูงขึ้นเป็น 10,000 มีเครื่องยศเทียบเท่าเสนาบดี พระยาเสนานุชิต (นุช) ไม่ไปรับตำแหน่งที่เมืองพังงา แต่ขอรับที่เมืองตะกั่วป่า โดยอ้างว่าเคยชินกับตะกั่วป่า จึงโปรดเกล้าฯ ให้ยกเมืองตะกั่วป่าขึ้นเป็นเมืองโท ในระหว่างเป็นเจ้าเมืองตะกั่วป่า ท่านเป็นนักปกครองคนด้วยความซื่อสัตย์ กล้าหาญ ปราบอั้งยี่ เก็บภาษีแร่ได้สูงสุด สร้างความมั่งคั่ง ความเจริญ ในช่วงยุคทองของตะกั่วป่า พระยาเสนานุชิต (นุช) ถึงแก่อสัญกรรมราว พ.ศ. 2424
ประเทศอัฟกานิสถานในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศอัฟกานิสถาน ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: AFG
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติอัฟกานิสถาน
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 1 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: โมฮัมหมัด ดูรานี
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศอัฟกานิสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติอัฟกานิสถานเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 1 คนใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 1 | 0 | 1 |
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ผล | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| โมฮัมหมัด ดูรานี | Javelin F42-44 | DSQ | – |
ดูเพิ่ม

ประเทศอัฟกานิสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศอัฟกานิสถานในพาราลิมปิก
ประเทศอัฟกานิสถานในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาอัฟกานิสถานที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
พระวิหารที่สอง

| พระวิหารที่สอง วิหารเฮโรด |
| --- | --- |
בית־המקדש השני
โมเดลของพระวิหารที่สองในพิพิธภัณฑ์อิสราเอล
ศาสนา
เทพ: พระยาห์เวห์
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เนินพระวิหารเฮโรด, เยรูซาเล็ม
ที่ตั้งในเยรูซาเลม
พิกัดภูมิศาสตร์: 31°46′41″N 35°14′07″E﻿ / ﻿31.778013°N 35.235367°E﻿ / 31.778013; 35.235367
สถาปัตยกรรม
ผู้สร้าง: เชื่อว่าผู้สร้างคือเศรุบบาเบล  และถูกขยายใหญ่โดยพระเจ้าเฮโรดมหาราช
ทำลาย: ค.ศ. 70 ในสงครามยิว-โรมันครั้งที่หนึ่ง
ลักษณะจำเพาะ
ความสูงสูงสุด: 45.72 เมตร (150.0 ฟุต)
วัสดุ: หินทราย
Parent listing: พระวิหารที่สอง

ความเป็นมา
สร้าง: c. 537–516 BCE (construction)
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ขุดค้น: 1930, 1967, 1968, 1970–1978, 1996–1999, 2007
ผู้ขุดค้น: Charles Warren, Benjamin Mazar, Ronny Reich, Eli Shukron, Yaakov Billig
สภาพ: Ruin, archaeological park
ผู้ถือกรรมสิทธิ์: Disputed, currently managed by the Jerusalem Islamic Waqf
การเปิดให้เข้าชม: Yes (limited)
 
พระวิหารที่สอง (בֵּית־הַמִּקְדָּשׁ הַשֵּׁנִי) เป็นพระวิหารศักดิ์สิทธิ์ของศาสนายูดาห์ เคยตั้งอยู่บนเนินพระวิหารในกรุงเยรูซาเลมในช่วงปี 516 ก่อนคริสตกาล จนถึงปีค.ศ. 70 พระวิหารที่สองถูกสร้างขึ้นเพื่อทดแทนพระวิหารแรก หรือที่เรียกว่าวิหารซาโลมอน ซึ่งถูกทำลายลงในปี 586 ก่อนคริสตกาลโดยจักรวรรดิกรุงบาลิโลนใหม่ กรุงเยรูซาเลมถูกยึดครองและถูกทำลายจนย่อยยับและมีการกวาดต้อนชาวยิวจำนวนมากไปยังกรุงบาบิโลน
พระวิหารที่สองถูกสร้างขึ้นอย่างง่ายโดยชาวยิวที่อพยพกลับมาจากบาบิโลนในช่วงที่เศรุบบาเบลเป็นผู้ว่าราชการมณฑลเยหุตเมดินทาของจักรวรรดิอะคีเมนิด แต่ในรัชสมัยพระเจ้าเฮโรดมหาราช ก็มีการทำใหม่ครั้งใหญ่ โครงสร้างเดิมทั้งหมดถูกครอบไว้โดยโครงสร้างใหม่ที่ใหญ่กว่าและมีความสง่ามากกว่าเดิม อย่างไรก็ตาม พระวิหารนี้ได้ถูกทำลายอีกครั้งโดยพวกโรมันในปีค.ศ. 70 เพื่อเป็นการตอบโต้การลุกฮือของชาวยิวในปกครอง รวมระยะเวลาที่ตั้งตระหง่านทั้งสิ้น 585 ปี ชาวยิวส่วนใหญ่ยังเฝ้ารอและเชื่อว่าจะมีการสร้างพระวิหารที่สามขึ้นในอนาคตเพื่อทดแทนพระวิหารที่สอง
พระวิเชียรกวี (ฉัตร อินฺทสุวณฺโณ)

| พระวิเชียรกวี (ฉัตร อินฺทสุวณฺโณ)> ส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 19 กันยายน พ.ศ. 2429 (74 ปี)
มรณภาพ: พ.ศ. 2503
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดหนังราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท: 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2449
พรรษา: 54
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดหนังราชวรวิหาร
พระวิเชียรกวี (ฉัตร  อินฺทสุวณฺโณ) ท่านเกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2429 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรของนายเคลือบ รอดประพันธ์ เกิด ณ ตำบลบางประทุน  อำเภอบางขุนเทียน จังหวัดธนบุรี (ฝั่งธนบุรี)ในปัจจุบัน อุปสมบทเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 ณ พัทธสีมาวัดราชโอรสารามโดยมี หลวงปู่เอี่ยมอดีตเจ้าอาวาสวัดหนัง เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูธีรานันทมุนี (ภู) แห่งวัดดาวคะนอง แต่ครั้งนั้นยังเป็นพระอธิการ กับพระพิมลธรรม (นาค) แห่งวัดอรุณราชวาราม แต่ครั้งยังเป็นพระศรีสมโพธิอยู่วัดสุทัศเทพวราราม  เมื่ออุปสมบทได้ศึกษากับพระวิเชียรกวี (เชย) และ พระราชโมลี (บัว) พระวิสุทธิโสภณ (โพ) แห่งวัดมหรรพาราม  นายแปลก สิริเดชธรรม แต่ครั้งยังอุปสมบทเป็นภิกษุ อยู่ ณ วัดพระเชตุพนบ้าง แต่ที่ได้ศึกษาเป็นพื้นแลนานนั้นคือ ในสำนักสมเด็จพระวันรัต (เขมจารี) แห่งวัดมหาธาตุ พ.ศ. ๒๔๕๓ สอบไล่ได้บาลีประโยค ๓  พ.ศ. 2455 สอบไล่ได้บาลีประโยค ๔ พ.ศ. ๒๔๕๗  สอบไล่ได้ประโยค ๕ ท่านได้ขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดหนังราชวรวิหารเมื่อปี พ.ศ. 2469 สืบต่อจาก พระภาวนาโกศลเถระ (เอี่ยม สุวณฺณสโร) ในยุคแรก  ปูชนียสถานเสนาสนะและสิ่งอุปกรณ์ของวัด ท่านเจ้าคุณ พระภาวนาโกศลเถร (เอี่ยม) ปฏิสังขรณ์ก่อสร้างขึ้นไว้ สำเร็จบริบูรณ์ดีแล้ว แต่ต้องคอยระวังไว้และซ่อมแซมปฏิสังขรณ์ใหม่ให้ดียิ่งขึ้น เมื่องานบูรณปฏิสังขรณ์ ยังไม่เป็นภาระ แก่หลวงพ่อมากนัก หลวงพ่อเจ้าคุณพระวิเชียรกวี ก็เริ่มงานการศึกษา มีการเปิดสอนบาลี และนักธรรม  เป็นการวางรากฐานการศึกษา และแก้ไข ปรับปรุงระเบียบ แบบแผนกฎข้อบังคับของวัดให้เป็นที่เรียบร้อย หลวงพ่อเจ้าคุณพระวิเชียรกวี เป็นพระเถระที่มั่นคงในเพศสมณะจนตราบเท่าอายุขัย มีพลานุภาพทางจิตสูง เมือคิดว่าจะทำอะไรจะต้องใช้วิริยะอุตสาหะอันแรงกล้าให้งานนั้น ๆ สำเร็จสมความประสงค์ ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อปี พ.ศ. 2503 รวมสิริอายุได้ 74 ปี 54 พรรษา
ฟรังก์สวิส

ฟรังก์สวิส (อังกฤษ: Swiss franc ; ISO 4217: CHF หรือ 756) เป็นสกุลเงินและตั๋วเงินที่ใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายของประเทศสวิตเซอร์แลนด์และประเทศลิกเตนสไตน์ และมีใช้ในดินแดนบางส่วนของประเทศอิตาลีและเยอรมนี
Swiss National Bank ซึ่งเป็นธนาคารกลางของสวิตเซอร์แลนด์ เป็นผู้ออกธนบัตรฟรังก์
ส่วนเหรียญกษาปณ์นั้น ออกโดย Swissmint โรงกษาปณ์ของสหพันธ์
แหล่งข้อมูลอื่น

อัตราแลกเปลี่ยนฟรังก์สวิส/ดอลลาร์สหรัฐ โดยกูเกิลไฟแนนซ์
Heiko Otto (บ.ก.). "ฟรังก์สวิส (ธนบัตรสกุลเงิน)". สืบค้นเมื่อ 2019-05-31. (เยอรมัน) (อังกฤษ) (ฝรั่งเศส)
| ด ค กสกุลเงินตราในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
สหภาพยุโรป:  ปอนด์สเตอร์ลิง  เลฟบัลแกเรีย  โกรูนาเช็ก  โครนเดนมาร์ก  ยูโร  ปอนด์ยิบรอลตาร์  โฟรินต์ฮังการี  ซวอตือโปแลนด์  เลวูโรมาเนีย  ครูนาสวีเดน 
ยุโรปตะวันออก:  รูเบิลเบลารุส  ลารีจอร์เจีย  เลวูมอลโดวา  รูเบิลรัสเซีย  รูเบิลทรานส์นีสเตรีย (ไม่เป็นที่ยอมรับ)  ฮรึวญายูเครน 
ยุโรปใต้:  เลคแอลเบเนีย  คอนเวร์ทีบิลนามาร์คบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  แดนาร์มาซิโดเนีย  ดีนาร์เซอร์เบีย  ลีราใหม่ตุรกี 
ยุโรปตะวันตก:  โครนาแฟโร  ปอนด์เกิร์นซีย์  ปอนด์เจอร์ซีย์  ปอนด์แมน  โครนนอร์เวย์  ฟรังก์สวิส 
อดีตสกุลเงิน:  มาร์คเยอรมัน  ฟรังก์ฝรั่งเศส  ลีราอิตาลี  เปเซตาสเปน  กิลเดอร์ดัตช์  ฟรังก์เบลเยียม  ชิลลิงออสเตรีย  เอสคูโดโปรตุเกส  ดรัคมากรีก  ปอนด์ไอริช  ลีราวาติกัน  โครูนาสโลวัก  มาร์คกาฟินแลนด์  ลีราออตโตมัน  รูเบิลโซเวียต  ดีนาร์ยูโกสลาฟ  โครนออสเตรีย-ฮังการี  ไรชส์มาร์ค  มาร์คเยอรมันตะวันออก  โครูนาเชโกสโลวาเกีย  คูนาโครเอเชีย 
สกุลเงิน: ทวีปเอเชีย - ทวีปอเมริกา - ทวีปแอฟริกา - เขตโอเชียเนีย
ประเทศอัฟกานิสถานในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

| ประเทศอัฟกานิสถาน ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: AFG
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกอัฟกานิสถาน
ณ โตเกียว, ญี่ปุ่น 24 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-24) – 5 กันยายน ค.ศ. 2021 (2021-09-05)
นักกีฬา: 2 คน  ใน 2 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: อาสาสมัคร
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศอัฟกานิสถาน จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศอัฟกานิสถานได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 0 | 1 |
|  กรีฑา | 0 | 1 | 0 |

| รวม | 1 | 1 | 2 |
กรีฑา

| นักกีฬา | รายการ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| ฮอสเซน ราซูลี | Men's long jump T47 | 4.46 | 13 |
ดูเพิ่ม

ประเทศอัฟกานิสถานในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติอัฟกานิสถานในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาอัฟกานิสถานที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียว 2020 เก็บถาวร 2016-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย   นักกีฬารัสเซีย
ประเทศอัฟกานิสถานในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012

| ประเทศอัฟกานิสถาน ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: AFG
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติอัฟกานิสถาน
ณ ลอนดอน, ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร 29 สิงหาคม ค.ศ. 2012 (2012-08-29) – 9 กันยายน ค.ศ. 2012 (2012-09-09)
นักกีฬา: 1 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: โมฮัมเหม็ด ฟาฮีม ราฮิมี
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศอัฟกานิสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 14 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน, ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 29 สิงหาคมถึง 9 กันยายน พ.ศ. 2555  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติอัฟกานิสถานเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 1 คนใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  ยกน้ำหนัก | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 1 | 0 | 1 |
ยกน้ำหนัก

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| โมฮัมเหม็ด ฟาฮีม ราฮิมี | -75kg | 127 | 12 |
ดูเพิ่ม

ประเทศอัฟกานิสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศอัฟกานิสถานในพาราลิมปิก
ประเทศอัฟกานิสถานในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาอัฟกานิสถานที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
| ด ค ก ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ ลอนดอน สหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย
ผาบุคา

ผาบุคา
ผาบุคา ตั้งอยู่บริเวณหมู่บ้านบุคาในเขตตำบลดอนเมือง อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา ตำบลนี้มีความเป็นมาสืบเนื่องจากสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ขบวนการเสรีไทยได้ใช้พื้นที่ตำบลดอนเมืองในการติดต่อสื่อสารกันเป็นแหล่งสะสมและขนถ่ายอาวุธยุทธภัณฑ์และเสบียง เพื่อใช้ในการต่อสู้กับกองทัพญี่ปุ่น เนื่องจากมีสภาพพื้นที่ทางภูมิศาสตร์เอื้ออำนวยเป็นแนวหน้าผาทอดยาวมาจากเทือกเขาเพชรบูรณ์จนถึงเขาใหญ่เช่นเดียวกับถ้ำเสรีไทยที่อุทยานแห่งชาติภูพาน จังหวัดสกลนคร จึงให้รหัสพื้นที่ตรงนี้ว่าดอนเมือง เพื่อหลบเลี่ยงกองทัพญี่ปุ่นให้เข้าใจคิดว่าคือบริเวณเขตสนามบินดอนเมืองปัจจุบัน ที่บริเวณนี้จึงเป็นเหมือนค่ายกำบังทหาร ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ได้มีกลุ่มนิสิตนักศึกษาค่ายอาสาพัฒนาชนบท จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้ามาค้นพบสถานที่แห่งใหม่นี้ ซึ่งนำโดยแนวคิดเล็กๆ เพื่อการรักษาไว้ซึ่งผืนป่าของลูกหลานหมู่บ้านบุคาที่ได้มีโอกาสมาศึกษาเล่าเรียนในเมืองกรุง กอร์ปกับปัญหาความยากจนและปัญหาขาดแคลนสาธารณูปโภคพื้นฐานในชุมชน จึงเกิดการพัฒนาและบุกเบิกเป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่นี้ขึ้น ในนามโครงการตลาดประกอบฝัน กลุ่มนวัตกรรมเยาวชนเพื่อสังคม จนถึงปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

↑  www.buka-project.appspot.com
↑  www.whyiwhy.org/
ธงแสดงสัญชาติ

ธงเรือราษฎร์นิวซีแลนด์ชักขึ้นบริเวณท้ายเรือ Hikitia
ธงแสดงสัญชาติ หรือ ธงเรือ (อังกฤษ: ensign) คือหนึ่งในธงเดินเรือ (maritime flag) ที่ใช้ในการระบุตัวตนของเรือ ซึ่งธงแสดงสัญชาติจะเป็นธงที่ใหญ่ที่สุด ปกติจะปักอยู่ในบริเวณท้ายเรือ (หลังเรือ) ขณะอยู่ในท่า ขึ้นอยู่กับที่มาของเรือว่ามาจากชาติใด หลักการคล้ายกับธงฉานที่ปักไว้บริเวณหัวเรือ โดยทั่วไปธงฉานจะพบบนเรือรบมากกว่าเรือพาณิชย์
นิรุกติศาสตร์

ในภาษาอังกฤษสมัยกลาง ensign นั้นมาจากภาษาลาตินคำว่า insignia โดยในไทยให้ความหมายที่หลากหลาย เช่น เครื่องหมาย
ในภาษาไทย ensign มีการให้ความหมายไว้หลากหลาย ประกอบไปด้วย
พจนานุกรม อังกฤษ-ไทย ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน ผ่านลองดูดิกท์ ในพจนานุกรมศัพท์รัฐศาสตร์ ให้ความหมายว่า 1. ธงชาติ 2. ธงแสดงสัญชาติ 3. ธงประจำตำแหน่ง
พจนานุกรม ไทย-อังกฤษฉบับของของ สอ เสถบุตร ให้ความหมายไว้ว่า [n.] คนถือธง, ธง, ธงเรือ, นายธง
พจนานุกรมอิเล็กทรอนิกส์ไทย - อังกฤษ เล็กซิตรอน ให้ความหมายไว้ใกล้เคียงกันคือ [n.] ธงของเรือเพื่อแสดงให้ทราบว่าสังกัดทหารหน่วยใด ธงของเครื่องบินเพื่อแสดงให้ทราบว่าสังกัดทหารหน่วยใด และ [n.] ธงที่ใช้เป็นสัญลักษณ์ของหน่วยงาน
พจนานุกรมศัพท์ชาวเรือ พลเรือเอก ไพศาล นภสินธุวงศ์ ให้ความหมายว่า ธงชาติ หรือธงราชนาวี เป็นธงสัญลักษณ์หรือธงท้ายเรือที่ใช้งานโดยราชนาวีอังกฤษ