stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม
ส่วนงาน > คณะและภาควิชา

มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮมแบ่งออกเป็น 6 คณะ แต่ละคณะมีภาควิชาต่าง ๆ ซึ่งดำเนินการสอนและวิจัยในศาสตร์สาขาต่าง ๆ อาทิ
คณะอักษรศาสตร์และนิติศาสตร์
ภาควิชาภาษาอังกฤษ
ภาควิชาอเมริกันศึกษา
ภาควิชาประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาควิชาภาษาศาสตร์
ภาควิชาวัฒนธรรม
ภาควิชาประวัติศาสตร์และดุริยศาสตร์
ภาควิชานิติศาสตร์
ภาควิชาเทววิทยาและศาสนศาสตร์
คณะวิศวกรรมศาสตร์และวิทยาศาสตร์กายภาพ
ภาควิชาเคมี
ภาควิชาวิศวกรรมเคมี
ภาควิชาวิศวกรรมโยธา
ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์
ภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์
ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและคอมพิวเตอร์
ภาควิชาคณิตศาสตร์
ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล
ภาควิชาโลหวิทยาและวัสดุศาสตร์
ภาควิชาฟิสิกส์และดาราศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพและสิ่งแวดล้อม
ภาควิชาชีวศาสตร์
ภาควิชาภูมิศาสตร์
ภาควิชาโลกศาสตร์และสิ่งแวดล้อม
ภาควิชาจิตวิทยา
ภาควิชาวิทยาศาสตร์การกีฬาและการออกกำลังกาย
คณะแพทยศาสตร์และทันตแพทยศาสตร์
ภาควิชามะเร็ง
ภาควิชาแพทยศาสตร์คลินิกและทดลอง
ภาควิชาทันตแพทยศาสตร์
ภาควิชาสาธารณสุขศาสตร์และประชากรศาสตร์
ภาควิชาวิทยาภูมิคุ้มกัน
คณะสังคมศาสตร์
ภาควิชาบริหารธุรกิจ
ภาควิชาครุศาสตร์
ภาควิชารัฐศาสตร์
ภาควิชารัฐประศาสนศาสตร์
คณะศิลปศาสตร์
นอกจากนี้ยังมีศูนย์วิจัยต่าง ๆ ได้แก่ แผนกพัฒนานานาชาติ สถาบันการปกครองท้องถิ่น ศูนย์ศึกษาแอฟริกันตะวันตก ศูนย์รัสเซียและยุโรปตะวันออก ศูนย์ความเป็นเลิศด้านปัญญาประดิษฐ์ และสถาบันเชคสเปียร์
ส่วนงาน > ศูนย์พัฒนานานาชาติ

ศูนย์พัฒนานานาชาติ (International Development Department) ของมหาวิทยาลัยถูกก่อตั้งเพื่อศึกษาวิจัยด้านการลดความยากจนในประเทศด้อยพัฒนา โดยอาศัยการบริหารจัดการที่เป็นธรรม ศูนย์ฯ เป็นสถาบันศึกษาในระดับบัณฑิตศึกษาด้านการพัฒนาและการลดความยากจนที่มีชื่อเสียงของโลกแห่งหนึ่ง
ส่วนงาน > ส่วนงานนอกพื้นที่หลักของมหาวิทยาลัย

นอกเหนือจากวิทยาเขตเอดจ์บาสตันและแซลลีโอ๊คแล้ว มหาวิทยาลัยมีส่วนงานที่ตั้งที่อื่นได้แก่
สถาบันเชคสเปียร์ (Shakespear Institute) ตั้งที่เมืองสแตรตฟอร์ดอะพอนเอวอน จังหวัดวอริกเชอร์  เพื่อเป็นสถาบันบัณฑิตศึกษาด้านกวีนิพนธ์ของวิลเลียม เชคสเปียร์ รวมทั้งบทกวียุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
สถาบันไอร์เอิร์นบริดจ์ (Ironbridge Institute) ตั้งที่เมืองไอร์เอิร์นบริดจ์ จังหวัดชรอปเชอร์ เพื่อเป็นสถาบันบัณฑิตศึกษาด้านมรดกทางวัฒนธรรม
คณะทันตแพทยศาสตร์ ตั้งที่ใจกลางเมืองเบอร์มิงแฮม ถือเป็นคณะทันตแพทย์ที่เก่าแก่ที่สุดของอังกฤษ
ศูนย์สันทนาการเรย์มอนด์ พรีสลีย์ (Raymond Priestley Centre) ตั้งที่ตำบลโคนิสตัน จังหวัดคัมเบรีย ใช้เป็นศูนย์สันทนาการของมหาวิทยาลัยและสถานที่ฝึกเดินสำรวจ
หอดูดาวมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม ตั้งใกล้ ๆ กับสนามฟุตบอลของมหาวิทยาลัย ห่างจากวิทยาเขตเอดจ์บาสตันไป 5 กิโลเมตรทางใต้ ด้วยเหตุผลด้านความมืดและแสงไฟรบกวนในเมืองอันอาจกระทบต่อการสังเกตการณ์ เปิดทำการครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2525 และทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2527 โดยฟรานซิส แกรห์ม-สมิท (Francis Graham-Smith) นักดาราศาสตร์หลวงในขณะนั้น เป็นประธานในพิธีหอดูดาวของมหาวิทยาลัยประกอบด้วยกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงแบบแคสซิเกรนขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 16 นิ้ว (เลขเอฟ f/19) กล้องโทรทรรศน์ยี่ห้อมีด (Meade) รุ่น LX200R (เลขเอฟ f/6.35) และกล้องขนาดเล็กสำหรับใช้ในงานสังเกตการณ์ทั่วไป
ตราสัญลักษณ์

ตราอาร์มของมหาวิทยาลัยออกแบบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2443 โดยสำนักมุรธาธรแห่งสหราชอาณาจักร (College of Arms) ตัวตราประกอบด้วยสิงห์สองเศียรด้านซ้าย ส่วนด้านขวาเป็นนางเงือกถือกระจกและหวี
ที่ตั้ง > วิทยาเขตเซลลีโอ๊ค

วิทยาเขตเซลลีโอ๊คตั้งห่างจากวิทยาเขตเอดจ์บาสตันลงไปทางใต้เล็กน้อย ใช้เป็นสถานที่ทำการเรียนการสอนด้านเทววิทยา สังคมสงเคราะห์ และครุศาสตร์ แต่เดิมเป็นที่ตั้งของคณะอาศัย (Colleges) จำนวนหนึ่งซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงสองแห่งที่เปิดดำเนินการอยู่ คือ วูดบรุกคอลเลจ (Woodbrook College) และเฟอร์ครอฟต์คอลเลจ (Fircroft College) คณะอาศัยทั้งสองปัจจุบันมีสถานะเป็นธรรมสถาน และสถานศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาสำหรับนักศึกษาผู้ใหญ่
ภายในวิทยาเขต มีศูนย์วิทยทรัพยากรออร์ชาร์ด ซึ่งเป็นห้องสมุดหนึ่งในหลายห้องของมหาวิทยาลัย นอกจากนี้ยังมีหอแสดงศิลปะขนาด 200 ที่นั่ง และโรงเรียนสาธิตอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม
เว็บไซต์มูลนิธิมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม เก็บถาวร 2013-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กกลุ่มรัสเซล (Russell Group) |
| --- | --- |
 เบอร์มิงแฮม  บริสตอล  เคมบริดจ์  คาร์ดิฟฟ์  เดอรัม  เอดินบะระ  เอ็กซิเตอร์  กลาสโกว์  อิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน  คิงส์คอลเลจลอนดอน  ลีดส์  ลิเวอร์พูล  วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์  แมนเชสเตอร์  นิวคาสเซิล  นอตทิงแฮม  ออกซฟอร์ด  ควีนส์  วิทยาลัยควีนแมรี  เชฟฟีลด์  เซาแทมป์ตัน  มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน  วอริก  ยอร์ก 
อาคารแอสตันเว็บ
อาคารฟิสิกส์ (อาคารพอยติง)
สถาบันเชคสเปียร์ ที่สแตรตฟอร์ดอะพอนเอวอน
อาคารแอสตันเว็บ
อาคารอักษรศาสตร์
มาซูมิ มิยาซากิ

Japanese actress and model
| มาซูมิ มิยาซากิ |
| --- | --- |
2007
เกิด:  (1968-01-26) 26 มกราคม ค.ศ. 1968 (56 ปี) นาโกยะ, จังหวัดไอจิ, ญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง, นางแบบ
ส่วนสูง: 1.62 เมตร (5 ฟุต 4 นิ้ว)
มาซูมิ มิยาซากิ (ญี่ปุ่น: 宮崎 萬純; โรมาจิ: 宮崎ますみ; ทับศัพท์: Miyazaki Masumi) เกิดเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1968 ในเมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น เธอเป็นนักแสดงและนางแบบชาวญี่ปุ่น เธอจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายโฮริโกชิ และเริ่มต้นภาพยนตร์เรื่องแรกในภาพยนตร์เรื่อง Aiko 16-sai ที่เข้าฉายในปี 1983 และได้รับเลือกเป็น Clarion Girl คนที่ 11 ในปี 1985 มิยาซากิแสดงฉากเปิดเผยเรือนร่างในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น XX Utsukushiki Kyōki (ＸＸ美しき凶器) และ Yaneura no Sanposha (屋根裏の散歩者) เธอยังได้เผยแพร่ผลงานอัลบั้มภาพเปลือยกายในนิตยสารเพลย์บอยฉบับภาษาญี่ปุ่น
ในปี 1996 มิยาซากิแต่งงานและยุติงานในวงการบันเทิง เธอใช้ชีวิตในสหรัฐอเมริกาในฐานะแม่บ้านและวิทยากร เธอกลับมาทำงานในวงการบันเทิงอีกครั้งในปี 2005 และในเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกัน มิยาซากิประกาศว่าเธอป่วยเป็นมะเร็งเต้านม
ผลงาน > ภาพยนตร์

Aiko 16-sai (1983)
Be-Bop High School (1985, Toei)
Be-bop High School: Kōkō Yotarō Aika (1986, Toei)
Be-bop High School: Kōkō Yotarō Kōshinkyoku (1987, Toei)
Be-bop High School: Kōkō Yotarō Kyōsōkyoku (1987, Toei)
Be-bop High School: Kōkō Yotarō Ondo (1988, Toei)
Be-bop High School: Kōkō Yotarō Kanketsuhen (1988, Toei)
Fuyu Monogatari (1989, Toho)
Zazie (1989)
Black Princess: Jigoku no Tenshi (1990)
Fūsen (1990)
Isan Sōzoku (1990)
Black Princess 2: Honō no Hyōteki (1991)
Yumeji (1991)
Yaneura no Sanpōsha (1992)
Kokkai e Ikō (1993)
Oedipus no Kyōjū (1993)
XX Utsukushiki Kyōki (1993)
Shingokudō no Tsuma-tachi: Horetara Jigoku (1994)
Yaneura no Sanpōsha (1994)
Sharaku (1995)
Strange Circus (2005)
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

Tsūkai! OL Dōri (1986, TBS)
Chocchan (1987, NHK)
Takeda Shingen (1988, NHK), Ran
Tokimeki Zakari (1988, Fuji TV)
Nihon'ichi no Kattobu Otoko (1990, Fuji TV)
Taiheiki (1991, NHK)
Zutto Anata ga Suki Datta (1992, TBS)
Shinkansen Monogatari '93 Natsu (1993, TBS)
Uramiya Honpo (2006, TV Tokyo)
Teppan Shōjo Akane (2006, TBS network)
ผลงาน > โฆษณา

Seiko Epson "Wordbank LXT" (1988)
Lion "Marine Fresh" (1988)
Shiseido "Fairwind Pact" (1988)
Shiseido summer campaign (1989)
Hitachi IC "Office Processor" (1990)
Japan Ad Council "Early stage breast cancer mammography examination" (from 2006)
แหล่งที่มา:
หนังสือ

XX-Holy Body
XXX
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาญี่ปุ่น) Mothers' Spirit (official site)
Masumi Miyazaki ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
(ในภาษาญี่ปุ่น) 宮崎萬純さんが乳がんを公表[ลิงก์เสีย]
หมวดหมู่ฉบับร่าง
Cyclophorus aurantiacus

| Cyclophorus aurantiacus |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: มอลลัสกา Mollusca
ชั้น:: หอยฝาเดียว 
ชั้นย่อย:: Caenogastropoda Caenogastropoda
อันดับ:: Architaenioglossa 
วงศ์ใหญ่:: Cyclophoroidea 
วงศ์:: วงศ์หอยหอม 
สกุล:: หอยหอม  (ชูมัคเกอร์, 1817)
สปีชีส์:: Cyclophorus aurantiacus
ชื่อทวินาม
Cyclophorus aurantiacus (ชูมัคเกอร์, 1817)

Cyclophorus aurantiacus เป็นสายพันธุ์ของสัตว์จำพวกหอยที่อยู่ในวงศ์ Cyclophoridae
สายพันธุ์นี้พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย หอยชนิดนี้เรียกว่า "หอยหอม" ซึ่งได้ชื่อเช่นนี้เพราะมีกลิ่นหอมเมื่อปรุงสุก จึงนำมาใช้ประกอบอาหารและรับประทานเป็นอาหารพื้นบ้านในบางจังหวัด เช่น จังหวัดนครนายก
ชนิดย่อย:
Cyclophorus aurantiacus pernobilis (Gould, 1843)
กาฟูร์ กูลอม

| กาฟูร์ กูลอม Ғафур Ғулом |
| --- | --- |

เกิด: กาฟูร์ กูลอม กูลโลมอฟ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1903(1903-05-10) ทาชเคนต์   เตอร์เกสถานของรัสเซีย จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: กรกฎาคม 10, 1966(1966-07-10) (63 ปี) ทาชเคนต์   อุซเบียกเอสเอสอาร์ สหภาพโซเวียต
อาชีพ: กวี, ครู, นักแปล, นักประพันธ์
แนวร่วมในทางวรรณคดี: สัจนิยม
รางวัลสำคัญ: แถบแดงแห่งแรงงาน (1939) (1963) แถบเกียรติยศ (1944) รัฐสตาลิน (1946) กวีประชาชนอุซเบก (1963) รางวัลเลนนิน (1970)
บุตร: กาดือร์ กุลยามอฟ
กาฟูร์ กูลอม (แม่แบบ:Lang-uz-Latn-Cyrl; รัสเซีย: Гафур Гулям, อักษรโรมัน: Gafur Gulyam; Gʻafur Gʻulom; 10 พฤษภาคม 1903 - 10 กรกฎาคม 1966) เป็นกวี นักประพันธ์ และนักแปลชาวอุซเบก เป็นที่รู้จักและจดจำได้งานงานเขียนเรื่อง ชุมโบลา (Shum Bola; เด็กชายซุกซน) ที่ต่อมาถูกนำไปทำเป็นภาพยนตร์ และ ยอดกอร์ (Yodgor) รวมถึงเป็นที่รู้จักจากผลงานแปลจากภาษาต่างประเทศมากมาย ซึ่งรวมถึง ผลงานประพันธ์ของอาเล็กซันเดอร์ ปุชคิน, วลาดีมีร์ มายาคอฟสกี และ วิลเลียม เช็กสเปียร์ เขาเป็นผู้แปลงานเขียนเช่น เลมารีอาเกเดฟีกาโร ของปีแยร์ โบมาเชส์, โอเทลโล ของวิลเลียม เช็กสเปียร์ และ กูลีสตัน ของซะอาดี ชีราซี เป็นภาษาอุซเบก
กาฟูร์ กูลอม ถือเป็นหนึ่งในนักเขียนอุซเบกที่ทรงอิทธิพลที่สุดในศตวรรษที่ 20 และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มกวีนิพนธ์อุซเบกิสถานยุคใหม่ ร่วมกับ ฮัมซา ฮากิมโซดา นีโยซี และได้รับรางวลัจากรัฐมากมาย ซึ่งรวมถึง รางวัลรัฐสตาลินในปี 1946 และเป็นกวีแห่งชาติในปี 1963
เขาเป็นผู้สนับสนุนชาวยิวโดยเปิดเผย และสนับสนุนการมีความสัมพันธ์ที่ดีกิบชาวยิว ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง เขาประพันธ์กวีชื่อ "เมน ยูฮาดี" (Men – Yahudiy) หรือ "เราเป็นคนยิวคนหนึ่ง" ภรรยาของเขาเป็นชาวยิวอัชเกนัซ และในระหว่างสงครามระหว่างโซเวียตกับเยอรมันที่โซเวียตสู้กับนาซี เขาได้ใช้เวลาในการประพันธ์เรื่องราวเกี่ยวกับสงคราม่นกัน ตัวอย่างเช่น บทกวี Sen yetim emassan (เจ้าไม่ได้เป็นเด็กกำพร้า), Oltin medal (เหรียญทอง) และ Sogʻinish (หาย) ล้วนแล้วแต่เป็นที่นิยมในบรรดาชาวอุซเบก
ทาเกโอะ คาวามูระ

| ทาเกโอะ คาวามูระ |
| --- | --- |
河村 建夫
ภาพถ่ายทางการใน ค.ศ. 2012

หัวหน้าเลขาธิการคณะรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 24 กันยายน ค.ศ. 2008 – 16 กันยายน ค.ศ. 2009
นายกรัฐมนตรี: ทาโร อาโซ
ก่อนหน้า: โนบูตากะ มาจิมูระ
ถัดไป: ฮิโรฟูมิ ฮิราโนะ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี
ดำรงตำแหน่ง 22 กันยายน ค.ศ. 2003 – 27 กันยายน ค.ศ. 2004
นายกรัฐมนตรี: จุนอิจิโร โคอิซูมิ
ก่อนหน้า: อัตสึโกะ โทยามะ
ถัดไป: นาริอากิ นากยามะ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
ดำรงตำแหน่ง 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 – 14 ตุลาคม ค.ศ. 2021
ถัดไป: โยชิมาซะ ฮายาชิ
เขตเลือกตั้ง: จังหวัดยามางูจิ เขต 1 (1990–1993) จังหวัดยามางูจิ เขต 3 (1994–2021)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1942-11-10) 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1942 (82 ปี) ฮางิ จังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเคโอ

ทาเกโอะ คาวามูระ (ญี่ปุ่น: 河村 建夫; โรมาจิ: Kawamura Takeo; เกิดวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1942) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่นจากพรรคเสรีประชาธิปไตยที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเลขาธิการคณะรัฐมนตรีใน ค.ศ. 2008 ถึง 2009 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน ค.ศ. 1990 ถึง 2021 โดยเป็นตัวแทนของจังหวัดยามางูจิ เขต 3
อาชีพทางการเมือง

เขามาจากฮางิ จังหวัดยามางูจิและจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคโอ เขาทำงานที่เซบุออยล์ใน ค.ศ. 1967 ถึง 1976 คาวามูระจึงเข้าเล่นการเมืองและดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติจังหวัดยามางูจิ 4 สมัยตั้งแต่ ค.ศ. 1976 จากนั้นเขาได้รับเลือกเข้าสู่สภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน ค.ศ. 1990
คาวามูระดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีในสมัยนายกรัฐมนตรีจุนอิจิโร โคอิซูมิ จากนั้นในคณะรัฐมนตรีของนายกรัฐมนตรีทาโร อาโซ คาวามูระได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าเลขาธิการคณะรัฐมนตรีในวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2008 เขายังดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศที่รับผิดชอบเรื่องการลักพาตัวในคณะรัฐมนตรีอาโซ และประธานคณะกรรมการกลยุทธ์การเลือกตั้งของพรรคแอลดีพี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2021-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in Japanese.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น
ชาร์ลี ฮาส

| ชาร์ลี ฮาส |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Charles Doyle Haas II
เกิด:  (1972-03-27) มีนาคม 27, 1972 (52 ปี) Edmond, Oklahoma, U.S.
การศึกษา: Seton Hall University
คู่สมรส:   Jackie Gayda (สมรส 2005; หย่า 2020)  Jennifer Haas (สมรส 2022) 
บุตร: 4
ครอบครัว: Russ Haas (brother) Hugh Devore (grandfather)
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Charlie Haas MVC R.C. Haas
ส่วนสูง: 6 ฟุต 2 นิ้ว (188 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 249 ปอนด์ (113 กิโลกรัม)
มาจาก: Dallas, Texas
ฝึกหัดโดย: Jim Kettner John Smith Mike Sharpe Vince Sylva Jim Rogers
เปิดตัว: 1996
ชาลส์ ดอยลี ฮาสที่ 2 (Charles Doyle Haas II) ที่รู้จักกันดีในชื่อ ชาร์ลี ฮาส (Charlie Haas) เกิด 27 มีนาคม ค.ศ. 1972 นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน นักมวยปล้ำในWWEและริงออฟออเนอร์(ROH) อดีตแชมป์แท็กทีม WWE 3 สมัย คู่กับ เชลตัน เบนจามิน และริโก
แชมป์และรางวัล

Ballpark Brawl
Natural Heavyweight Championship (1 time)
Combat Zone Wrestling
CZW World Tag Team Championship (1 time) – with Russ Haas
East Coast Wrestling Association
ECWA Tag Team Championship (1 time) – with Russ Haas
ECWA Hall of Fame (Class of 2004)
Family Wrestling Entertainment
FWE Heavyweight Championship (1 time)
Heartland Wrestling Association
HWA Heavyweight Championship (1 time)
Insane Hardcore Wrestling Entertainment
IHWE California West Coast Heavyweight Championship (1 time)
IHWE DFW Championship (2 times)
IHWE Heavyweight Championship (1 time)
Jersey All Pro Wrestling
JAPW New Jersey State Championship (1 time)
JAPW Tag Team Championship (2 times) – with Russ Haas
JAPW Hall of Fame (Class of 2007)
Memphis Championship Wrestling
MCW Southern Tag Team Championship (3 times) – with Russ Haas
NWA Branded Outlaw Wrestling
NWA BOW Heavyweight Championship (1 time)
NWA Southwest
NWA Texas Heavyweight Championship (1 time)
NWA Texoma
NWA Texoma Heavyweight Championship (1 time, current)
NWA Texoma Tag Team Championship (1 time, current) - with Dane Griffin
Ohio Valley Wrestling
Danny Davis Invitational Tag Team Tournament (2015) - with Shelton Benjamin
Pennsylvania Championship Wrestling
PCW Tag Team Championship (1 time) – with Russ Haas
Phoenix Championship Wrestling
Russ Haas Memorial Tag Team Tournament (2002) – with Nova
Pro Wrestling Illustrated
PWI Tag Team of the Year (2003) with Shelton Benjamin
PWI ranked him #25 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2003
Ring of Honor
ROH World Tag Team Championship (2 times) – with Shelton Benjamin
Texas Outlaw Promotion
TOP Heavyweight Championship (1 time)
World Wrestling Entertainment
WWE Tag Team Championship (3 times) – with Shelton Benjamin (2) and Rico (1)
Slammy Award (1 time)
Best Impersonation (2008) The GlamaHaas
Wrecking Ball Wrestling
Match of the Year (2011) vs. Low Ki
WrestleForce
WrestleForce World Heavyweight Championship (1 time)
แหล่งข้อมูลอื่น

Online World Of Wrestling profile
มวยไทย

| --- | --- |

มุ่งเน้น: การชก, การโจมตี
ประเทศต้นกำเนิด: ไทย
ผู้มีชื่อเสียง: รายชื่อนักมวยไทย
ต้นตำรับ: มวยโบราณ
| --- | --- |
เล่นครั้งแรก: ประเทศไทย กลางคริสต์ศตวรรษที่ 18
ลักษณะเฉพาะ
การปะทะ: ทั้งตัว
แข่งรวมชายหญิง: ไม่
หมวดหมู่: ศิลปะการต่อสู้
จัดแข่งขัน
ประเทศ ภูมิภาค: ทั่วโลก
โอลิมปิก: ไม่ แต่คณะกรรมการโอลิมปิกสากลยอมรับ
เวิลด์เกมส์: 2017
มวยไทย เป็นศิลปะการต่อสู้ของประเทศไทย มีความโดดเด่นด้านเทคนิคการกอดคอต่อสู้ ซึ่งเป็นการใช้ทั้งกายและใจ สำหรับการต่อสู้ที่ใช้ร่างกายเป็นอาวุธ โดยเป็นที่รู้จักว่าเป็น "นวอาวุธ" ซึ่งประกอบด้วยการโจมตีจากร่างกายทั้ง หมัด, ศอก, เข่า และเท้า หากมีการเตรียมพร้อมด้านร่างกายดี จะก่อให้เกิดอาวุธที่มีอานุภาพ
มวยไทยได้เป็นที่แพร่หลายในระดับนานาชาติในช่วงศตวรรษที่ยี่สิบ เมื่อเหล่านักมวยไทยสามารถเป็นฝ่ายชนะนักต่อสู้ที่มีชื่อเสียงในแขนงอื่น ซึ่งการแข่งขันมวยไทยในระดับอาชีพ ได้รับการดูแลโดยสภามวยไทยโลก
ปัจจุบัน ทางสหพันธ์มวยไทยสมัครเล่นนานาชาติ (IFMA) มีแผนที่จะผลักดันกีฬามวยไทยเข้าสู่กีฬาโอลิมปิก และใน พ.ศ. 2557 ทางองค์การสหประชาชาติได้ให้การยอมรับมวยไทยเป็นกีฬาแห่งประชาคมโลก โดยได้มีการลงนามข้อตกลงความร่วมมือกับสภามวยไทยโลก และสหพันธ์มวยไทยสมัครเล่นนานาชาติ
ศัพทมูลวิทยา

คำ มวยไทย (อังกฤษ: Muay Thai) เป็นคำอาการนามตามหลักภาษาไทย คำว่า "มวย" เป็นคำยืมมีรากมาจากคำสันสกฤตว่า มวฺยติ (สันสกฤต: मव्यति, อักษรโรมัน: mavyati) แปลว่า ดึงเข้าด้วยกัน ทำให้ตาบอด คำว่า "ไทย" มาจากคำว่า ไท (Tai) แปลว่า คนที่พูดภาษาตระกูลขร้า-ไท หรือความเป็นอิสระ แต่เดิมในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยเรียกมวยไทยว่า การรำหมัดรำมวย แล้วทรงเปลี่ยนให้เรียกว่า มวยไทย ตั้งแต่รัชกาลที่ 2 เป็นต้นมา คำ "มวยไทย" ที่ชาวบ้านเรียกทั่วไป เช่น เล่นตีมวย เล่นต่อยมวย เป็นต้น
คำ มวย ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่เคยมีการเขียนจดบันทึกพบในใบลานต้นฉบับภาษาไทยถิ่นเหนือ (ล้านนา) ชื่อ มังรายศาสตร์  เป็นกฎหมายมังรายตราขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1839 รัชสมัยพญามังราย
คำ ทนายเลือก ใช้ตั้งแต่สมัยอยุธยา หมายถึง นักมวยสำหรับป้องกันพระเจ้าแผ่นดิน, ชื่อกรม ๆ หนึ่งสำหรับกำกับนักมวย เป็นหน่วยงานราชการมีชื่อว่า กรมทนายเลือก (หรือ กรมนักมวย) พบในทำเนียบพระไอยการตำแหน่งนาพลเรือน นาทหาร หัวเมือง พ.ศ. 1998 รัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ปัจจุบันเลิกใช้
คำ ปล้ำพนันเมือง หมายถึง มวย พบใน พระราชพงศาวดารเหนือ สมัยอู่ทอง (เมืองศรีอยุทธยา หรือกรุงอโยธยาก่อนสถาปนาอาณาจักรอยุธยา) รัชกาลสมเด็จพระเจ้าอู่ทอง (พ.ศ. 1748–1796) และรัชกาลสมเด็จพระเจ้าสุวรรณราชา (พ.ศ. 1823–1844)
พระราชดำรัส

เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2513 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานกระแสพระราชดำรัสแก่คณะกรรมการจัดการแข่งขันชกมวยโดยเสด็จพระราชกุศลสมทบทุนนักมวยไทยในมูลนิธิอานันทมหิดลว่า:-
"วงการกีฬามวยไทยก็ก้าวหน้ามาก มีข้อที่สำคัญคือเมืองไทยการชกมวยนับว่าเป็นกีฬาที่เก่าแก่ และเป็นที่นิยมเป็นที่น่าสนใจของประชาชนมาก รู้สึกว่าทุกคนสนับสนุนและอยากจะเห็นการกีฬามวยก้าวหน้ายิ่งขึ้น ด้วยการจัดงานให้รัดกุมและให้ถูกต้องหลักวิชาให้มากขึ้น ก็จะมีผลดีต่อกีฬามวยอย่างแน่นอน หวังว่าทุกคนที่สนใจในกีฬาก็จะสนใจพัฒนาให้กีฬามวยนี้ มีสิ่งที่เรียกว่า “ประสิทธิภาพ” สูงยิ่งขึ้น เพื่อที่จะให้เป็นกีฬาดีเด่นของประเทศ มวยในเมืองไทยนี้ก็เป็นที่น่าสนใจหลายอย่างเพราะว่ามีมวยแบบมวยไทยของเราเอง ซึ่งถือว่าเป็นวิธีการต่อสู้ที่มีประสิทธิภาพสูงน่าสนใจสำาหรับชาวต่างประเทศ กีฬามวยนี้กับความมั่นคงและความก้าวหน้าของประเทศชาติก็สัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด เพราะว่ามวยนี้ก็เป็นทางป้องกันตัว เป็นกีฬาที่มาจากการป้องกันตัวของนักรบไทยมาแต่โบราณ มาสมัยนี้เราจะต้องป้องกันตัวด้วยการใช้การต่อสู้ส่วนหนึ่ง และด้วยวิธีที่จะพัฒนาประเทศอีกส่วนหนึ่ง นักมวยทราบดีว่าถ้าต่อสู้เฉพาะด้วยกำาลังก็คงแพ้แน่ ต้องมีวิชาการและต้องมีสติที่มั่นคง ที่วิชาการที่จะบุก และวิชาการที่จะหลบ ฉะนั้นการที่มีการต่อสู้มวยเพื่อป้องกันตัว"
ประวัติศาสตร์มวยไทย

ดูเพิ่ม: ประวัติศาสตร์มวยไทย
ประวัติศาสตร์อันยาวนานของมวยไทยเริ่มมีและใช้กันในการสงครามในสมัยก่อน ซึ่งแตกต่างจากมวยไทยในปัจจุบันที่ใช้เป็นการกีฬา โดยมีการใช้นวมขึ้นเพื่อป้องกันการอันตรายที่เกิดขึ้น มวยไทยยังคงได้ชื่อว่า ศาสตร์การโจมตีทั้งแปด ซึ่งรวม สองมือ สองเท้า สองศอก และสองเข่า (บางตำราอาจเป็น นวอาวุธ ซึ่งรวมการใช้ศีรษะโจมตี หรือ ทศอาวุธ ซึ่งรวมการใช้บั้นท้ายกระแทกโจมตี)
มวยไทยสืบทอดมาจากมวยโบราณ ซึ่งแบ่งออกเป็นแต่ละสายตามท้องที่นั้น ๆ โดยมีสายสำคัญหลัก เช่น มวยท่าเสา (ภาคเหนือ) มวยโคราช (ภาคอีสาน) มวยไชยา (ภาคใต้) มวยลพบุรีและมวยพระนคร (ภาคกลาง) มีคำกล่าวไว้ว่า "หมัดหนักโคราช ฉลาดลพบุรี ท่าดีไชยา ไวกว่าท่าเสา"
ปัจจุบัน มวยไทย แบ่งเป็น 7 สาย
(1) มวยท่าเสา (ภาคเหนือ)
(2) มวยไชยา (ภาคใต้)
(3) มวยโคราช (ภาคอีสาน)
(4) มวยลพบุรี (ภาคกลาง)
(5) มวยพระนคร (อยุธยา) (ภาคกลาง)
(6) มวยกรมพลศึกษา
(7) มวยไทยเลิศฤทธิ์ หรือ มวยไทยแบบทหาร
ในสมัยโบราณจะมี สำนักเรียน (สำนักเรียนมวย แตกต่างจาก ค่ายมวย คือ สำนักเรียนจะมีเจ้าสำนัก หรือ ครูมวย ซึ่งมีฝีมือและชื่อเสียงเป็นที่เคารพรู้จัก มีความประสงค์ที่จะถ่ายทอดวิชาไม่ให้สูญหาย โดยมุ่งเน้นถ่ายทอดให้เฉพาะศิษย์ที่มีความเหมาะสม ส่วน ค่ายมวย เป็นที่รวมของผู้ที่ชื่นชอบในการชกมวย มีจุดประสงค์ที่จะแลกเปลี่ยนวิชาความรู้เพื่อนำไปใช้ในการแข่งขัน-ประลอง) โดยแยกเป็น สำนักหลวง และ สำนักราษฎร์ บ้างก็ฝึกเรียนร่วมกับเพลงดาบ กระบี่ กระบอง พลอง ทวน ง้าวและมีดหรือการต่อสู้อื่น ๆ เพื่อใช้ในการต่อสู้ป้องกันตัวและใช้ในการสงคราม มีทั้งพระมหากษัตริย์และขุนนางแม่ทัพนายกองและชาวบ้านทั่วไป (ส่วนใหญ่เป็นชาย) และจะมีการแข่งขันต่อสู้-ประลองกันในงานวัด และงานเทศกาลโดยมีค่ายมวยและสำนักมวยต่าง ๆ ส่งนักมวยและครูมวยเข้าแข่งขันชิงรางวัล-เดิมพัน โดยยึดความเสมอภาค
บางครั้งจึงมีตำนานพระมหากษัตริย์หรือขุนนางที่เชี่ยวชาญการต่อสู้ปลอมตนเข้าร่วมแข่งขันเพื่อทดสอบฝีมือที่เป็นที่ปรากฏได้แก่ พระเจ้าเสือ (ขุนหลวงสรศักดิ์) พระเจ้าตากสินมหาราช พระยาพิชัยดาบหัก ครูดอก แขวงเมืองวิเศษไชยชาญ จนเมื่อไทยเสียกรุงแก่พม่า ปรากฏชื่อนายขนมต้ม ครูมวยชาวอยุธยา ซึ่งถูกกวาดต้อนเป็นเชลยศึกได้ชกมวยกับชาวพม่า ชนะหลายครั้งเป็นที่ปรากฏถึงความเก่งกาจเหี้ยมหาญของวิชามวยไทย ในสมัยอยุธยา ตอนปลายได้มีการจัดตั้งกรมทนายเลือกและกรมตำรวจหลวงขึ้นมีหน้าที่ในการให้การคุ้มครองกษัตริย์และราชวงศ์ ได้มีการฝึกหัดวิชาการต่อสู้ทั้งมวยไทยและมวยปล้ำตามแบบอย่างแขกเปอร์เซีย (อิหร่าน) จึงมีครูมวยไทยและนักมวยที่มีฝีมือเข้ารับราชการจำนวนมากและได้แสดงฝีมือในการต่อสู้ในราชสำนักและหน้าพระที่นั่งในงานเทศกาลต่าง ๆ สืบต่อกันมาเป็นประจำ และเป็นที่น่าสังเกตว่า กองทัพกู้ชาติของพระเจ้าตาก ล้วนประกอบด้วยนักมวยและครูมวยที่มีชื่อเสียงในยุคนั้นจำนวนมาก ถึงกับได้มีการจัดตั้งเป็นหน่วยรบพิเศษ 3 กอง คือ กองทนายเลือก กองพระอาจารย์ และกองแก้วจินดา ซึ่งได้ปฏิบัติภารกิจที่สำคัญที่ทำให้คนไทยสิ้นความหวาดกลัวต่อทัพพม่า ในการรบที่บ้านนางแก้ว ราชบุรี จนอาจเรียกได้ว่า มวยไทยกู้ชาติ[ต้องการอ้างอิง]
มวยไทยสมัยรัตนโกสินทร์

กีฬามวยไทยได้รับความนิยมมากในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ยุคที่นับว่าเฟื่องฟูที่สุดคือ รัชกาลที่ 5 พระองค์ได้ศึกษาฝึกฝนการชกมวยไทยและโปรดให้จัดการแข่งขันชกมวยหน้าพระที่นั่งโดยคัดเลือกนักมวยฝีมือดีจากภาคต่าง ๆ มาประลองแข่งขัน และพระราชทานแต่งตั้งให้มีบรรดาศักดิ์ ทั้งยังโปรดให้กรมศึกษาธิการ บรรจุการสอนมวยไทยเป็นวิชาบังคับ ในโรงเรียนฝึกหัดครูพลศึกษา มีการชกมวยถวายหน้าพระที่นั่งเป็นประจำจนถึงสมัย รัชกาลที่ 6 ที่วังสวนกุหลาบ ทั้งการต่อสู้ประลองระหว่างนักมวย กับครูมวยชาวไทยด้วยกัน และการต่อสู้ระหว่างนักมวย กับครูมวยต่างชาติ ในการแข่งขันชกมวยในสมัยรัชกาลที่ 6 ระหว่างมวยเลี่ยะผะ (กังฟู) ชาวจีนโพ้นทะเล ชื่อนายจี่ฉ่าง กับ นายยัง หาญทะเล ศิษย์เอกของ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ มีท่าจรดมวยแบบมวยโคราช ซึ่งเน้นการยืดตัวตั้งตระหง่านพร้อมที่จะรุกและรับโดยเน้นการใช้เท้าและหมัดเหวี่ยง และต่อมาได้เป็นแบบอย่างในการฝึกหัดมวยไทยในสถาบันพลศึกษาส่วนใหญ่ สมัย รัชกาลที่ 7 ในยุคแรกการแข่งขันมวยไทยใช้การพันมือด้วยเชือก จนกระทั่งนายแพ เลี้ยงประเสริฐ นักมวยจากท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ ต่อยนายเจียร์ นักมวยเขมร ด้วยหมัดเหวี่ยงควายถึงแก่ความตาย จึงเปลี่ยนมาสวมนวมแทน ต่อมาเริ่มมีการกำหนดกติกาในการชก และมีเวทีมาตรฐานขึ้นแห่งแรกคือเวทีมวยลุมพินีและเวทีมวยราชดำเนินจัดแข่งขันมวยไทยมาจนปัจจุบัน
แต่คำว่า มวยไทย มีมาใช้ในยุคหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 เพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายชาตินิยม ในยุคที่มี น.ต.หลวงศุภชลาศัย ร.น. เป็นอธิบดีกรมพลศึกษา มีการออกพระราชบัญญัติมวยไทย ซึ่งแต่เดิมมวยไทยจะมีชื่อเรียกแตกต่างกันออกไปตามท้องถิ่น เช่น มวยโคราช, มวยไชยา และรวมถึงการก่อสร้างเวทีมวยมาตรฐานจวบจนปัจจุบัน คือ เวทีมวยลุมพินี และเวทีมวยราชดำเนิน
มวยไทยสมัยใหม่

นับแต่กีฬามวยไทยได้มีสนามมวยถาวรแห่งแรก คือ สนามมวยเวทีราชดำเนิน เปิดแข่งครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2488 จัดแข่งในวันอาทิตย์ ต่อจากราชดำเนินก็มีสนามมวยถาวรอีกแห่งคือ สนามมวยเวทีลุมพินี เปิดแข่งอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2496 มวยไทยก็ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นในประเทศไทย
นักมวยที่จะขึ้นชกในสนามทั้งสองจะแยกตามน้ำหนักตัวที่กำหนดขึ้น เกิดกติกามวยไทยอาชีพเป็นครั้งแรกฉบับ พ.ศ. 2498 แก้ไขปรับปรุงจากฉบับ พ.ศ. 2480 ของกรมพลศึกษา โดยเมื่อวันเสาร์ที่ 4 กันยายน 2498 มีการถ่ายทอดการชกมวยจากสนามราชดำเนินเป็นครั้งแรก ในยุคที่สนามมวยเวทีราชดำเนินยังไม่มีหลังคา สร้างนักมวยไทยขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง จนได้รับความนิยมไปทั่วประเทศ อย่าง สุข ปราสาทหินพิมาย, ชูชัย พระขรรค์ชัย, สมพงษ์ เวชสิทธิ์, ถวัลย์ วงศ์เทเวศร์, สุรชัย ลูกสุรินทร์, สมเดช ยนตรกิจ, ดาวทอง สิงหพัลลภ, อุสมาน ศรแดง และ ประยุทธ์ อุดมศักดิ์
ในยุควงการมวยที่เรียกว่า "ยุคทอง" ในสองทศวรรษหลังช่วงปี 2520 เป็นต้นมา เวทีราชดำเนินได้เทียมบุญ อินทรบุตร สมทบกับ เส่ย ลี้ถาวรชัย มาเป็นโปรโมเตอร์ สร้างนักมวยชื่อดังอย่าง ดีเซลน้อย ช.ธนะสุกาญจน์, ณรงค์น้อย เกียรติบัณฑิต, วิชาญน้อย พรทวี, ขาวผ่อง สิทธิชูชัย, เผด็จศึก พิษณุราชันย์, ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา, เริงศักดิ์ พรทวี, ประวิทย์ ศรีธรรม และ หนองคาย ส.ประภัสสร
ขณะที่เวทีลุมพินี มีชนะ ทรัพย์แก้ว เป็นโปรโมเตอร์ ได้สองนักมวยชื่อดังอย่าง ผุดผาดน้อย วรวุฒิ กับ พุฒ ล้อเหล็ก เป็นนักมวยแม่เหล็ก ในยุคทองของโปรโมเตอร์ทรงชัย รัตนสุบรรณ สร้างนักมวยเอกขึ้นมาเป็นที่นิยมตั้งแต่รุ่นเล็กพิกัด 105 ปอนด์ จนถึงรุ่นใหญ่พิกัด 135-140 ปอนด์
พ.ศ. 2521 มนต์สวรรค์ ลูกเชียงใหม่ แชมป์มวยไทย รุ่นไลท์เวต (135 ปอนด์) ของเวทีราชดำเนิน เดินทางไปป้องกันตำแหน่งกับ โทชิโอะ ฟูจิวาระ นักมวยชาวญี่ปุ่น ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นการป้องกันตำแหน่งแชมป์เปี้ยนเวทีราชดำเนินอย่างเป็นทางการ แต่ผลคือฟูจิวาระชนะน็อกมนต์สวรรค์ ทำให้โตชิโอะ ฟูจิวาระ เป็นนักมวยไทยชาวต่างประเทศคนแรกที่เป็นแชมป์เวทีมาตรฐานของมวยไทย