stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นกกา
อ่านเพิ่ม

Burton, Maurice; Burton, Robert (2002). "Crow". The International Wildlife Encyclopedia. Vol. 10. Marshall Cavendish. ISBN 978-0-7614-7266-7.
Coombs, Franklin (1978). The Crows: A Study of the Corvids of Europe. Batsford. ISBN 9780713413274.
Gill, B. J. (2003). "Osteometry and Systematics of the Extinct New Zealand Ravens (Aves: Corvidae: Corvus)". Journal of Systematic Palaeontology. 1 (1): 43–58. Bibcode:2003JSPal...1...43G. doi:10.1017/S1477201903001019. S2CID 84190534. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 April 2016. สืบค้นเมื่อ 14 March 2008.
Goodwin, D. (1983). Crows of the World. Queensland University Press. ISBN 978-0-7022-1015-0.
Heinrich, Bernd (1991). Ravens in Winter. Vintage Press. ISBN 978-0-679-73236-5.
Heinrich, Bernd (1999). Mind of the Raven: Investigations and Adventures with Wolf-Birds. Cliff Street Books. ISBN 978-0-06-093063-9.
Kilham, Lawrence (1991). The American Crow and the Common Raven. Texas A&M University Press. ISBN 978-0-89096-466-8.
Madge, Steve; Burn, Hillary (1994). Crows and Jays: A Guide to the Crows, Jays, and Magpies of the World. Houghton Mifflin. ISBN 978-0-395-67171-9.
Westerfield, Michael (2011). The Language of Crows: The Crows.net Book of the American Crow. Ashford Press. ISBN 978-0-937992-00-5.
Worthy, Trevor H.; Holdaway, Richard N. (2002). The Lost World of the Moa: Prehistoric Life of New Zealand. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-34034-4.
แหล่งข้อมูลอื่น

Frequently Asked Questions About Crows - Cornell Lab of Ornithology
Crows.net: The Language and Culture of Crows
Tool making and use by Crows - Behavioural Ecology Research Group, Oxford University
"A Murder of Crows" - PBS documentary (2010)
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q43365  Wikispecies: Corvus  BOLD: 4686  EoL: 45510001  EPPO: 1CORVG  Fauna Europaea: 97126  Fossilworks: 39446  GBIF: 2482468  iNaturalist: 7998  IRMNG: 1356793  ITIS: 179724  NBN: NHMSYS0000530312  NCBI: 30420  NZOR: 4eef13ee-0a40-41a8-bcbb-ea3d0e618eda  Plazi: AFE60C31-857A-373C-3F4C-854E47F06B62  WoRMS: 159387  ZooBank: 12B699E7-1B57-4AC4-818D-0176831A2EE2 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 2
ฟุตบอลทีมชาติบรูไน

ฟุตบอลทีมชาติบรูไน (มลายู: Pasukan bola sepak kebangsaan Brunei; ทางฟีฟ่ายอมรับเป็น บรูไนดารุสซาลาม) เป็นทีมฟุตบอลประจำประเทศบรูไน ควบคุมโดย สมาคมฟุตบอลแห่งบรูไน ทีมก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2502 และเข้าร่วมฟีฟ่าในปี พ.ศ. 2539 และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ เอเอฟซี ทีมชาติบรูไนยังไม่มีผลงานในระดับฟุตบอลโลก และระดับฟุตบอลเอเชีย แต่ในระดับอาเซียน ได้ร่วมเล่นในไทเกอร์คัพ 1 ครั้ง ในปี 2539
ผลงาน > ฟุตบอลโลก

1930-1982, 1990-1998, 2006 - ไม่ได้เข้าร่วม
1986, 2002 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
ผลงาน > เอเชียนคัพ

1956-1968, 1980-1996, 2007 - ไม่ได้เข้าร่วม
1972, 1976, 2000, 2004 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
ผลงาน > เอเอฟซีแชลเลนจ์คัพ

2006 - รอบแรก
ผลงาน > อาเซียนฟุตบอลแชมเปียนชิพ

1996 - รอบแรก
1998 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
2000 - ถอนตัว
2002-2004 - ไม่ได้เข้าร่วม
2007-2020 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
2022 - รอบแรก
2024 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
เครื่องจักร

เครื่องมวนบุหรี่ของ เจมส์ อัลเบิร์ต บอนแซ็ก ประดิษฐ์เมื่อ ค.ศ. 1880 จดสิทธิบัตรเมื่อ ค.ศ. 1881
เครื่องจักร, เครื่องกล หรือ เครื่องจักรกล (หรืออาจเรียกเพียง เครื่อง) หมายถึงเครื่องมือชนิดหนึ่งที่ประกอบขึ้นจากส่วนหนึ่งหรือส่วนต่าง ๆ หลายส่วน ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำให้บรรลุจุดมุ่งหมายเฉพาะเจาะจงอย่างหนึ่ง เครื่องจักรเป็นอุปกรณ์ที่มีพลังขับเคลื่อน ซึ่งมักจะเป็นพลังงานเชิงกล เคมี ความร้อน หรือไฟฟ้า เป็นต้น และบ่อยครั้งก็ถูกทำให้เป็นเครื่องยนต์ ในประวัติศาสตร์ อุปกรณ์จะเรียกว่าเป็นเครื่องจักรได้ก็ต่อเมื่อมีส่วนที่ขยับเคลื่อนที่ได้ อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์นำไปสู่การพัฒนาอุปกรณ์ที่ไม่จำเป็นต้องมีส่วนที่ขยับเคลื่อนที่ได้ แต่ก็ยังถือว่าเป็นเครื่องจักรอยู่
เครื่องกลอย่างง่าย เป็นอุปกรณ์ที่แปลงทิศทางหรือขนาดของแรงได้โดยง่าย เช่น รอก คาน พื้นเอียง ในขณะที่เครื่องจักรที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นก็มีมากมายเช่น วิทยุ โทรทัศน์ ยานพาหนะ ระบบอิเล็กทรอนิกส์ คอมพิวเตอร์ เครื่องจักรโมเลกุล เป็นอาทิ
ดูเพิ่ม

เครื่องกลอย่างง่าย
เครื่องจักรอุดมคติ
หนังสืออ่านเพิ่ม

Oberg, Erik; Franklin D. Jones; Holbrook L. Horton; Henry H. Ryffel (2000).  Christopher J. McCauley; Riccardo Heald; Muhammed Iqbal Hussain (บ.ก.). Machinery's Handbook (26th ed.). New York: Industrial Press Inc. ISBN 978-0-8311-2635-3.
Reuleaux, Franz (1876). The Kinematics of Machinery. Trans. and annotated by A. B. W. Kennedy. New York: reprinted by Dover (1963).
Uicker, J. J.; G. R. Pennock; J. E. Shigley (2003). Theory of Machines and Mechanisms. New York: Oxford University Press.
Oberg, Erik; Franklin D. Jones; Holbrook L. Horton; Henry H. Ryffel (2000).  Christopher J. McCauley; Riccardo Heald; Muhammed Iqbal Hussain (บ.ก.). Machinery's Handbook (30th ed.). New York: Industrial Press Inc. ISBN 9780831130992.
นนทกได้ลงมาเกิดเป็นพระราม
คอนคาแคฟแชมเปียนส์คัพ

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1962  (ในชื่อ คอนคาแคฟแชมเปียนส์คัพ) ค.ศ. 2008  (ในชื่อ คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก)
ภูมิภาค: ทวีปอเมริกาเหนือ (คอนคาแคฟ)
จำนวนทีม: 24
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน:  กัวดาลาจาร่า (ครั้งที่ 2)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด:  อาเมริกา (7 titles)
เว็บไซต์: Official website
 คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2018
คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก (อังกฤษ: CONCACAF Champions League; ชื่อเดิม: คอนคาแคฟแชมเปียนส์คัพ; CONCACAF Champions' Cup) เป็นการแข่งขันฟุตบอลระหว่างสโมสรต่าง ๆ ภายในทวีปอเมริกาเหนือ ซึ่งจัดการแข่งขันโดยสมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน (คอนคาแคฟ) เริ่มการแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1962 ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเมื่อปี ค.ศ. 2008
ทำเนียบแชมป์ > แชมป์ (จำแนกตามสโมสร)

| อันดับ | สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ปีที่ได้ชนะเลิศ | ปีที่ได้รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อาเมริกา | 7 | 0 | 1977, 1987, 1990, 1992, 2006, 2015, 2016 |  |
| 2 |  กรุซอาซุล | 6 | 2 | 1969, 1970, 1971, 1996, 1997, 2014 | 2009, 2010 |
| 3 |  Pachuca | 5 | 0 | 2002, 2007, 2008, 2010, 2017 |  |
| 4 |  ซาปริซา | 3 | 2 | 1993, 1995, 2005 | 2004, 2008 |
| 5 |  UNAM | 3 | 1 | 1980, 1982, 1989 | 2005 |
| 6 |  Monterrey | 3 | 0 | 2011, 2012, 2013 |  |
| 7 |  SV Transvaal | 2 | 3 | 1973, 1981 | 1974, 1975, 1986 |
| 7 |  Toluca | 2 | 3 | 1968, 2003 | 1998, 2006, 2014 |
| 7 |  อาลาฮูเอเลนเซ | 2 | 3 | 1986, 2004 | 1971, 1992, 1999 |
| 10 |  กัวดาลาฮารา | 2 | 2 | 1962, 2018 | 1963, 2007 |
| 10 |  Defence Force | 2 | 2 | 1978, 1985 | 1987, 1988 |
| 10 |  โอลิมเปีย | 2 | 2 | 1972, 1988 | 1985, 2000 |
| 13 |  Atlante | 2 | 1 | 1983, 2009 | 1994 |
| 14 |  คอมมูนนิคาซิอองเนส | 1 | 2 | 1978 | 1962, 1969 |
| 15 |  มูนิชิปัล | 1 | 1 | 1974 | 1995 |
| 15 |  Necaxa | 1 | 1 | 1999 | 1996 |
| 15 |  แอลเอ แกลักซี | 1 | 1 | 2000 | 1997 |
| 18 |  Racing Club Haïtien | 1 | 0 | 1963 |  |
| 18 |  Alianza | 1 | 0 | 1967 |  |
| 18 |  Atlético Español | 1 | 0 | 1975 |  |
| 18 |  Águila | 1 | 0 | 1976 |  |
| 18 |  Universidad de Guadalajara | 1 | 0 | 1978 |  |
| 18 |  Club Deportivo FAS | 1 | 0 | 1979 |  |
| 18 |  Violette AC | 1 | 0 | 1984 |  |
| 18 |  Puebla | 1 | 0 | 1991 |  |
| 18 |  Cartaginés | 1 | 0 | 1994 |  |
| 18 |  DC United | 1 | 0 | 1998 |  |
| 28 |  Robinhood | 0 | 5 |  | 1972, 1976, 1977, 1982, 1983 |
| 29 |  Jong Colombia | 0 | 2 |  | 1967, 1979 |
| 29 |  Pinar del Río | 0 | 2 |  | 1989, 1990 |
| 29 |  Morelia | 0 | 2 |  | 2002, 2003 |
| 29 |  Santos Laguna | 0 | 2 |  | 2012, 2013 |
| 29 |  UANL | 0 | 2 |  | 2016, 2017 |
| 34 |  Universidad | 0 | 1 |  | 1980 |
| 34 |  Atlético Marte | 0 | 1 |  | 1981 |
| 34 |  Police FC | 0 | 1 |  | 1991 |
| 34 |  León | 0 | 1 |  | 1993 |
| 34 |  Real Salt Lake | 0 | 1 |  | 2011 |
| 34 |  Montreal Impact | 0 | 1 |  | 2015 |
| 34 |  Toronto FC | 0 | 1 |  | 2018 |
ทำเนียบแชมป์ > แชมป์ (จำแนกตามชาติ)

| อันดับ | ชาติ | แชมป์ | รองแชมป์ | ทีมที่ได้แชมป์ | ทีมที่ได้รองแชมป์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เม็กซิโก | 34 | 17 | América (7), Cruz Azul (6), Pachuca (5), Monterrey (3), UNAM (3), Atlante (2), Toluca (2), Guadalajara (2), Español (1), Necaxa (1), Puebla (1), Universidad de Guadalajara (1) | Toluca (3), Cruz Azul (2), Guadalajara (2), Morelia (2), Santos Laguna (2), Tigres UANL (2), Atlante (1), León (1), Necaxa (1), UNAM (1) |
| 2 |  คอสตาริกา | 6 | 5 | Saprissa (3), Alajuelense (2), Cartaginés (1) | Alajuelense (3), Saprissa (2) |
| 3 |  เอลซัลวาดอร์ | 3 | 1 | Águila (1), Alianza (1), FAS (1) | Atlético Marte (1) |
| 4 |  ซูรินาม | 2 | 8 | Transvaal (2) | Robinhood (5), Transvaal (3) |
| 5 |  กัวเตมาลา | 2 | 3 | Comunicaciones (1), Municipal (1) | Comunicaciones (2), Municipal (1) |
| 5 |  ฮอนดูรัส | 2 | 3 | Olimpia (2) | Olimpia (2), Universidad (1) |
| 5 |  ตรินิแดดและโตเบโก | 2 | 3 | Defence Force (2) | Defence Force (2), Police FC (1) |
| 8 |  สหรัฐ | 2 | 2 | D.C. United (1), LA Galaxy (1) | LA Galaxy (1), Real Salt Lake (1) |
| 9 |  เฮติ | 2 | 0 | Racing (1), Violette (1) |  |
| 10 |  คิวบา | 0 | 2 |  | Pinar del Río (2) |
| 10 |  กูราเซา | 0 | 2 |  | Jong Colombia (2) |
| 10 |  แคนาดา | 0 | 2 |  | Montreal Impact (1), Toronto (1) |
มาร์โก โปโล
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติ มาร์โก โปโล จากมหาวิทยาลัยเที่ยงคืน
นากาโนะ (จังหวัดนางาโนะ)

ระวังสับสนกับ นางาโนะ (เมือง) หรือ เขตนากาโนะ
| นากาโนะ 中野市 |
| --- | --- |
นคร
นากาโนะจิงยะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของนากาโนะ (เน้นสีชมพู) ในจังหวัดนางาโนะ

นากาโนะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 36°44′31.2″N 138°22′9.9″E﻿ / ﻿36.742000°N 138.369417°E﻿ / 36.742000; 138.369417
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชูบุ, โคชิงเอ็ตสึ
จังหวัด:  นางาโนะ
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลนคร
 • นายกเทศมนตรี: ทากาฮิเดะ ยูโมโตะ (湯本 隆英)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 112.18 ตร.กม. (43.31 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มิถุนายน ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 40,575 คน
 • ความหนาแน่น: 362 คน/ตร.กม. (940 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: แอปเปิล
 • ดอกไม้: แปะเจียก, กุหลาบ
 • นก: เหยี่ยวเคสเตรล
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสท้องถิ่น: 20211-8
โทรศัพท์: 0269-22-2111
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 1-3-19 มิโยชิโจ นครนากาโนะ จังหวัดนางาโนะ 383-8614
เว็บไซต์: www.city.nakano.nagano.jp
นากาโนะ (ญี่ปุ่น: 中野市; โรมาจิ: Nakano-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 112.18 ตารางกิโลเมตร (43.31 ตารางไมล์) มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2024 ประมาณ 40,575 คน มีความหนาแน่นของประชากร 362 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

นครนากาโนะตั้งอยู่ทางปลายสุดทางเหนือของที่ราบเซ็นโนจิ ทางภาคเหนือของจังหวัดนางาโนะ มีแม่น้ำชิกูมะไหลผ่านและรายล้อมไปด้วยภูเขา สภาพอากาศในนากาโนะแตกต่างกันมากในแต่ละฤดูกาล
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดนางาโนะ
นครอียามะ
นครนางาโนะ
เมืองโอบูเซะ
หมู่บ้านทากายามะ
เมืองยามาโนอูจิ
หมู่บ้านคิจิมาไดระ
เมืองอีซูนะ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

นากาโนะมีลักษณะภูมิอากาศคือ ฤดูร้อนที่ร้อนและชื้น และฤดูหนาวที่ไม่หนาวจัด (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในนากาโนะอยู่ที่ 12.2 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,406 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 25.6 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ −0.4 °C
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของนากาโนะค่อนข้างคงที่ในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1940  | 36,123 | —     |
|  1950  | 46,821 | +29.6% |
|  1960  | 44,036 | −5.9% |
|  1970  | 43,111 | −2.1% |
|  1980  | 44,895 | +4.1% |
|  1990  | 46,468 | +3.5% |
|  2000  | 47,845 | +3.0% |
|  2010  | 45,643 | −4.6% |
|  2020  | 42,338 | −7.2% |
ประวัติศาสตร์

พื้นที่นากาโนะในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นในอดีตที่ชื่อ แคว้นชินาโนะ จนถึงในยุคเอโดะพื้นที่ดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินที่ถือครองโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ โดยมีที่ทำการปกครองคือ นากาโนะจิงยะ นากาโนะเป็นเมืองหลวงของ "จังหวัดนากาโนะ" ซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ตั้งแต่ ค.ศ. 1870 จนกระทั่ง ค.ศ. 1871 จังหวัดนากาโนะถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดนางาโนะ
เมืองนากาโนะในยุคปัจจุบันก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 โดยเป็นการจัดตั้งในระบบเทศบาล และได้รับการยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1955 โดยการรวมเมืองนากาโนะเข้ากับหมู่บ้านใกล้เคียง ได้แก่ ฮิโนะ เอ็นโตกุ นางาโอกะ ฮิราโอกะ ทากาโอกะ ชินาโนะ และยามาโตะ เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2005 หมู่บ้านโทโยตะ (จากอำเภอชิโมมิโนจิ) ได้ถูกผนวกรวมเข้ากับนครนากาโนะ
การเมืองการปกครอง

นครนากาโนะมีการบริหารในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภานครเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 20 คน
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจของนากาโนะได้รับการสนับสนุนจากอุตสาหกรรมการเกษตรเป็นส่วนใหญ่ นากาโนะมีผลไม้และผักคุณภาพสูง เช่น แอปเปิลฟูจิ องุ่นเคียวโฮ พีช ลูกแพร์ ข้าว หน่อไม้ฝรั่ง และเห็ด นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งผู้ผลิตเห็ดเอโนกิตาเกะชั้นนำของญี่ปุ่น เมืองนี้ยังมีชื่อเสียงด้านกุหลาบอีกด้วย มีเทศกาลกุหลาบที่จัดขึ้นทุก ๆ สองปีในสวนอิปปงงิ โดยจัดแสดงต้นกุหลาบหลายพันต้น และดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วญี่ปุ่น เมืองนากาโนะมีการเติบโตอย่างมากนับตั้งแต่โอลิมปิกฤดูหนาว 1998 ที่นางาโนะ เมืองนากาโนะตั้งอยู่ใกล้กับพื้นที่เล่นสกียอดนิยมหลายแห่ง อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวสกีจึงเป็นส่วนเสริมของเศรษฐกิจของเมือง
นากาโนะเป็นที่ตั้งของบริษัทโคซินา (Cosina) ซึ่งเป็นผู้ออกแบบและผลิตกล้องและเลนส์
การศึกษา

นครนากาโนะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลนคร ได้แก่ โรงเรียนประถมศึกษา 11 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 4 แห่ง และโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดนางาโนะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 2 แห่ง
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก: สายอียามะ
สถานี: คามิอิมาอิ – คาเอซะ
รถไฟฟ้านางาโนะ: สายนางาโนะ
สถานี: ซากูราซาวะ – เอ็นโตกุ – ชินชูนากาโนะ – นากาโนะมัตสึกาวะ – ชินาโนะทาเกฮาระ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วนโจชิงเอ็ตสึ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 292
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น

ซากคฤหาสน์ตระกูลทากานาชิ (高梨氏館) - โบราณสถานแห่งชาติยุคเซ็งโงกุ
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น > ทีมกีฬา

ใน ค.ศ. 2007 นากาโนะได้กลายเป็นฐานที่ตั้งของทีมเบสบอล ชินาโนะแกรนด์เซโรว์ (Shinano Grand Serows) ซึ่งเป็นทีมเบสบอลในลีก BC ของญี่ปุ่น (เบสบอลชาลเลนจ์ลีก)
บุคคลที่มีชื่อเสียง

เท็ตสึโอะ นางาตะ (永田 鉄男) - ผู้กำกับภาพ (cinematographer)
โจ ฮิซาอิชิ (久石 譲) - นักประพันธ์ดนตรีและวาทยากร
เรจิ มิยาจิมะ (宮島 礼吏) - นักวาดมังงะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
ศาลาว่าการนครนากาโนะ
ยุทธการที่เป่ย์ผิง–เทียนสิน

ยุทธการเป่ย์ผิง-เทียนสิน (จีนตัวย่อ: 平津作战; จีนตัวเต็ม: 平津作戰; พินอิน: Píng Jīn Zùozhàn), หรือรู้จักกันใน ยุทธการปักกิ่ง และ ปฏิบัติการปักกิ่ง-เทียนสิน หรือถูกทางฝ่ายญี่ปุ่นเรียกว่า ญี่ปุ่น: วิกฤตการณ์จีนตอนเหนือ; โรมาจิ: 北支事変; ทับศัพท์: โฮะจุชิ จิเฮ็น (25–31 กรกฎาคม 1937) เป็นหนึ่งในยุทธการในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ที่ทำการสู้รบบริเวณกรุงเป่ย์ผิง (กรุงปักกิ่งในปัจจุบัน สมัยนั้นเรียกว่า เป่ย์ผิง) และเมือง เทียนสิน (เทียนจินในปัจจุบัน) ซึ่งสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของญี่ปุ่น
เบื้องหลัง

ระหว่างเหตุการณ์สะพานมาร์โค โปโล ในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1937 กองทัพญี่ปุ่นประจำประเทศจีน ได้เริ่มโจมตีกำแพงเมืองหว่านผิง (宛平鎮) หลังจากได้ยื่นคำขาดให้แก่ทางการจีนเพื่ออนุญาตให้กองกำลังของญี่ปุ่นเข้าเมืองหว่านผิง เพื่อค้นหาทหารที่ฝ่ายญี่ปุ่นอ้างว่าได้หายตัวไปในเมืองดังกล่าว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณจุดสะพานมาร์โก โปโล ที่ตั้งอยู่บนเส้นทางรถไฟสายหลักทางตะวันตกของกรุงเป่ย์ผิงและมีความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์มาก ก่อนถึงเดือนกรกฎาคมปี 1937 กองทัพญี่ปุ่นได้เรียกร้องให้กองทัพจีนที่ประจำบริเวณแห่งนี้ถอนกำลังออกไปซ้ำหลายครั้ง แต่ทางการจีนก็ตอบปฏิเสธทุกครั้ง
นายพลซ่ง จีหยวนแห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน ได้สั่งกองทัพของเขาให้ตั้งมั่นป้องกันเมืองและพยายามหลีกเลี่ยงสงครามผ่านการเจรจาทางทูต
ในวันที่ 9 กรกฎาคม ญี่ปุ่นได้ทำการหยุดยิงและเสนอเงื่อนไขพักรบ เงื่อนไขหนึ่งคือ กองพลที่ 37 ของกองทัพจีน ซึ่งญี่ปุ่นตั้งข้อสงสัยว่ามีความเป็นปฏิปักษ์และปฏิบัติต่อตนในฐานะ "ศัตรู" จะต้องถูกแทนที่ด้วยอีกกองกำลังหนึ่งจากจีน ซึ่งก็คือ กองทัพประจำที่ 29 ทางการจีนเห็นว่าเพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงสงคราม จึงยอมข้อเสนอของญี่ปุ่น เงื่อนไขนี้ถูกตกลงโดยจีนในวันเดียวกัน อย่างไรก็ตามตั้งแต่เที่ยงคืนของวันที่ 9 กรกฎาคม ซึ่งผ่านการตกลงสงบศึกเพียงชั่วครู่ ญี่ปุ่นกลับเป็นฝ่ายละเมิดฝ่าฝืนข้อตกลงหยุดยิงเสียเอง กองทัพญี่ปุ่นเริ่มระดมพลขึ้นและกำลังทหารญี่ปุ่นยังคงเพิ่มเข้าประชิดเมืองหว่านผิงอย่างต่อเนื่อง พลโททะนิชิโระ ทาชิโร่ ผู้บัญชาการกองทัพญี่ปุ่นประจำประเทศจีนล้มป่วยและเสียชีวิตในวันที่ 12 กรกฎาคมและถูกแทนที่ด้วยพลโทคิโยะชิ คัตสึกิ
การซ้อมรบทางการทูต

ขณะเดียวกันรัฐบาลพลเรือนญี่ปุ่น นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น เจ้าชายฟูมิมาโระ โคโนเอะ ในกรุงโตเกียว ทรงจัดการประชุมวิสามัญเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคมและมีมติให้พยายามคลี่คลายความขัดแย้งและแก้ไขปัญหาทางการทูต อย่างไรก็ตามเจ้าหน้าที่กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น อนุญาตให้มีการติดตั้งกองทหารราบ กองทัพโชเซ็น สองกลุ่มที่เป็นอิสระจาก กองทัพคันโตและทหารอากาศเป็นกำลังเสริม การติดตั้งนี้ถูกยกเลิกเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคมโดยมีข่าวว่าการเจรจาถูกควบคุมโดยผู้บัญชาการของ กองทัพญี่ปุ่นทางตอนเหนือของจีน และกองทัพประจำที่ 29 ของจีน หลังจากได้มีการเจรจาระหว่างกันทั้งสองฝ่าย ตามการเสนอของนักการทูตญี่ปุ่นที่เมืองหลวงของสาธารณรัฐจีนกรุงหนานจิง
อย่างไรก็ตามแม้หลังจากนายพลซ่งจีหยวนผู้บัญชาการกองทัพประจำที่ 29 และหัวหน้าสภาการเมืองเหอเป่ย-ชาฮาร์ ได้รับรายงานว่ามีข้อตกลงในวันที่ 18 กรกฎาคม แต่ทางการญี่ปุ่นกลับไม่มีความจริงใจต่อรัฐบาลกลางของจีน แม้จะมีการเจรจาและมีข้อตกลงหยุดยิงหลายครั้ง แต่กองทัพญี่ปุ่นพยายามเสริมกำลังเข้าประชิดอย่างต่อเนื่อง
การระดมพลครั้งนี้ทำให้นายพลเคนจิ อิชิฮาฮาระได้มีปฏิกิริยาไม่เห็นด้วยอย่างมาก เนื่องเขาเห็นว่าการปะทะกับจีนเป็นภาระและไม่มีความจำเป็น อีกทั้งยังส่งผลกระทบต่อตำแหน่งและกำลังของญี่ปุ่นในประเทศแมนจูกัวซึ่งกำลังเผชิญหน้ากับสหภาพโซเวียต นายพลเคนจิได้เสนอให้ชะลอการรุกรานจีนไปก่อน เอาชนะโซเวียตก่อนและค่อยมายึดครองจีนทีหลัง ในการคัดค้านของนายพลเคนจิเป็นไปอย่างล่าช้า ในขณะที่นายกรัฐมนตรีเจ้าชายฟูมิมาโระ โคโนเอะทรงใช้การติดต่อในความพยายามที่จะสร้างข้อตกลงทางการทูตโดยตรงกับรัฐบาลจีนคณะชาติของพรรคก๊กมินตั๋งซึ่งเป็นรัฐบาลกลางของสาธารณรัฐจีนในกรุงหนานจิง โดยทรงยื่นข้อเสนอให้รัฐบาลจีนยอมยกดินแดนเมืองเป่ย์ผิงและเทียนสินให้แก่ญี่ปุ่นเป็นการหลีกเลี่ยงสงคราม แต่รัฐบาลจีนคณะชาติกลับตอบปฏิเสธและพร้อมป้องกันประเทศหากมีการรุกรานอธิปไตย เมื่อการเจรจาทางการทูตของเจ้าชายโคโนเอะล้มเหลวในวันที่ 23 กรกฎาคมและกองทัพญี่ปุ่นในจีนได้มีการระดมกำลังเสริมกำลังเริ่มขึ้นอีกครั้ง โดยเริ่มตั้งแต่วันที่ 29 กรกฎาคม
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาผู้บัญชาการกองทัพบกจีนตอนเหนือของญี่ปุ่นรายงานว่า กองทัพญี่ปุ่นเริ่มหมดความอดทนในการตั้งถิ่นฐานอย่างสงบ ทางญี่ปุ่นได้ตัดสินใจใช้กำลังทหารเพื่อ "ลงโทษ" กองทัพประจำที่ 29 ของจีนและขออนุมัติจากโตเกียว ในระหว่างนี้มีการออกคำสั่งให้ระดมพลเพิ่มอีกสี่หน่วย
วิกฤตการณ์หลานฟาง

แม้จะมีการพักรบเล็กน้อย การฝ่าฝืนการหยุดยิงยังคงดำเนินต่อไปรวมถึงการโจมตีด้วยกระสุนปืนใหญ่ของญี่ปุ่นอีกครั้งเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม
เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคมการเสริมกำลังของญี่ปุ่นในรูปแบบของ กองพลที่ 20 แห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น มาถึงและการปะทะได้ปะทุขึ้นเป็นครั้งแรกที่หลานฟาง เมืองบนทางรถไฟระหว่างเป่ย์ผิงและเทียนสินระหว่างกองทัพญี่ปุ่นและกองทัพจีน
การปะทะครั้งที่สองเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคมเมื่อกองทหารญี่ปุ่นพยายามผ่านเข้าประตูกวางหวาเหมินในกรุงเป่ย์ผิง โดยอ้างว่าเพื่อ "ปกป้องคนญี่ปุ่น" ในวันเดียวกันนั้นเครื่องบินญี่ปุ่นก็ทิ้งระเบิดเมืองหลานฟางทำให้ชาวจีนผู้บริสุทธ์เสียชีวิตเป็นจำนวนมาก
กองทัพญี่ปุ่นได้เรียกร้องให้นายพลซ่งจีหยวนออกคำสั่งเรียกให้กองทัพจีนทั้งหมดถอนกำลังออกจากชานเมืองเป่ย์ผิงไปทางตะวันตกของแม่น้ำหย่งติง ภายใน 24 ชั่วโมง นายพลซ่งปฏิเสธ โดยให้เหตุผลว่ากองทัพจีนกระทำเพื่อปกป้องประเทศถือว่าไม่มีความผิด ส่วนกองทัพญี่ปุ่นเป็นผู้รุกรานและละเมิดข้อตกลง นายพลซ่งสั่งให้หน่วยของเขาเตรียมพร้อมสำหรับการดำเนินการและขอกำลังเสริมจำนวนมากจากรัฐบาลกลางจีนคณะชาติไม่ได้จัดเตรียมไว้ให้
เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ญี่ปุ่นได้บุกโจมตีกองกำลังจีนที่เมืองตงโจวกองพันจีนหนึ่งกองได้ถอยออกมาและกลับไปตั้งหลักที่เมืองหนานหยวน เครื่องบินญี่ปุ่นได้ทิ้งระเบิดกองกำลังจีนนอกกรุงเป่ย์ผิงและลาดตระเวนไปทิ้งที่เมืองไคเฟิง, เจิ้งโจวและลั่วหยางด้วย
ญี่ปุ่นเปิดฉากบุกกรุงเป่ย์ผิง

ในวันที่ 28 กรกฎาคมกองบังคับการกองพลที่ 20 แห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น และกลุ่มกำลังพลอิสระรวม 3 กลุ่มได้เปิดฉากการโจมตีกรุงเป่ย์ผิง โดยได้รับการสนับสนุนจากการสนับสนุนทางอากาศ การโจมตีได้เริ่มที่เขตหนานหยวนเป็นเป้าหมายแรกและการโจมตีครั้งที่สองต่อเขตเป่ย์หยวน การต่อสู้ที่ขมขื่นเกิดขึ้นกับทั้งนายพลตงชิง รองผู้บัญชาการของกองทัพเส้นทางประจำที่ 29 ของจีนและนายพลจ้าว เติ้งหยู ผู้บังคับบัญชากองทหารจีนที่ 132 นายพลทั้งสองคนได้เสียชีวิตในขณะทำการต้านทานญี่ปุ่นอย่างห้าวหาญและหน่วยของพวกเขาต้องประสบกับการบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก
อย่างไรก็ตามกองทหารจีนที่ 38 ของนายพลหลิว เฉินซาน ได้ผลักดันญี่ปุ่นในพื้นที่หลานฟางออกไป ขณะที่กองทัพของกองทหารจีนที่ 53 และส่วนหนึ่งของจีนส่วนที่ 37 ได้ยึดคืนพื้นที่บริเวณสถานีรถไฟที่เฟิงไถ
อย่างไรก็ตามการโตัตอบของจีนเป็นเพียงการทุเลาชั่วคราวและในเวลาพลบค่ำ เมื่อการสู้รบทำให้ทหารจีนเริ่มสูญเสียหนักขึ้น นายพลซ่ง จีหยวนยอมรับว่าการสู้รบครั้งต่อไปนั้นไร้ประโยชน์และตัดสินใจถอนกำลังหลักของกองทัพประจำเส้นทางที่ 29 ไปทางตอนใต้ของแม่น้ำหยุงกิง ผู้ว่าการเมืองเทียนสิน นายพลจาง ซื่อจงได้ออกจากกรุงเป่ย์ผิง เพื่อดูแลเรื่องการเมืองในมณฑลเหอเป่ย์ และ ชาฮาร์ โดยแทบไม่มีกองทหาร กองพลที่ 29 ของนายพลหลิว หลู่เจินได้แยกตัวออกมาใหม่ถูกทิ้งให้อยู่ในกรุงเป่ย์ผิง เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย
ญี่ปุ่นเปิดฉากบุกกรุงเป่ย์ผิง > กำลังฝ่ายญี่ปุ่น

พลปืนกลญี่ปุ่น
ทหารญี่ปุ่นขณะทำการสู้รบที่รางรถไฟหลานฟาง
ทหารญี่ปุ่นในแนวหน้าของการสู้รบกำลังติดต่อสื่อสารทางวิทยุ
ญี่ปุ่นเปิดฉากบุกกรุงเป่ย์ผิง > กำลังฝ่ายจีนคณะชาติ

แนวป้องกันของจีนนอกเป่ย์ผิง
พลปืนจีนกำลังทำการต้านทานญี่ปุ่นบนถนนหวังฟูจิ่ง กรุงเป่ย์ผิง
การเสียเมืองเทียนสิน

ในขณะเดียวกันบนชายฝั่งในตอนเช้าของวันที่ 29 กรกฎาคมกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นและ กองพลที่ 5 แห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นได้แยกย้ายกันโจมตีเมืองเทียนสินและท่าเรือใกล้เคียงที่เขตตางกู ซึ่งได้รับการปกป้องโดยหน่วยกองทหารจีนที่ 38 และอาสาสมัครภายใต้รักษาการผู้บังคับบัญชา หลิว เหวินเทียน นายพลหวง เหว่ย์คังผู้บัญชากองพลน้อยปกป้องป้อมปราการต้ากูโข่ว (ซึ่งเป็นป้อมโบราณสมัยราชวงศ์ชิงในช่วงสงครามฝิ่น) กองพลน้อยของนายพลหวงได้เริ่มการตีโต้ญี่ปุ่นอย่างกล้าหาญและสามารถโจมตีสนามบินญี่ปุ่นที่อยู่ใกล้เคียงทำลายเครื่องบินจำนวนมาก อย่างไรก็ตามด้วยการเพิ่มกำลังทหารของญี่ปุ่นทำให้ตำแหน่งของเขาไม่สามารถป้องกันได้และในคืนนั้น (30 กรกฎาคม)ทำให้กองทัพญี่ปุ่นเริ่มยึดพื้นที่คืน เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี นายพลจาง ซื่อจงเห็นว่าเพื่อถนอมกำลังไว้จึงได้ออกคำสั่งให้ถอนทัพถอยไปตั้งหลักที่หม่าชางและหยางลิ่วชิง ทางตอนใต้ของเมืองเทียนสินและปล่อยให้เมืองเทียนสินและป้อมต้ากูโข่วตกแก่ญี่ปุ่น
การเสียกรุงเป่ย์ผิง

ในวันที่ 28 กรกฎาคม จอมทัพเจียง ไคเชกออกคำสั่งให้นายพลซ่ง จีหยวนสู้แบบออมกำลัง หากสูญเสียหนักให้ถอยทัพ และให้ทำการถอยทัพไปที่เป่าติ้ง ตอนใต้ของมณฑลเหอเป่ย์ ในอีกสองวันข้างหน้าการสู้รบอย่างรุนแรงเกิดขึ้นในเทียนสิน ที่กองกำลังจีนทำการต่อต้านอย่างหนัก แต่ต่อมาจีนก็ถอยกลับไปทางทิศใต้ตามแนวรถไฟเทียนสิน-ฝู่โข้ว และรถไฟ เป่ย์ผิง-ฮั่นโข้ว
ในวันที่ 4 สิงหาคม กำลังพลที่หลงเหลืออยู่ของนายพลหลิว หลู่เจินได้ถอยทัพไปตั้งหลักที่มณฑลชาร์ฮาร์ กรุงเป่ย์ผิงที่โดดเดี่ยวและบอบช้ำได้ถูกยึดครองโดยกองทัพญี่ปุ่น แม้จะมีการต่อต้านของพลเรือนจีนในกรุงเป่ย์ผิง แต่ทางกองทัพญี่ปุ่นก็สามารถจัดการรักษาคงามสงบได้เรียบร้อย จนถึงที่ 8 สิงหาคม นายพลมาซะคะซึ คาวะเบะแห่งกองทัพญี่ปุ่นเคลื่อนทัพเข้าเมืองเมื่อวันที่ 18 สิงหาคมในขบวนสวนสนามทหารและมีการประกาศต่อชาวเมืองว่า ณ ขณะนี้เมืองเป่ย์ผิงถูกกองทัพญี่ปุ่นยึดครองแล้ว และเขาจะเป็นผู้ว่าราชการทหารคนใหม่ของเมือง
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์เมืองปักกิ่ง
หนังสือ

Hsu Long-hsuen and Chang Ming-kai, History of The Sino-Japanese War (1937-1945) 2nd Ed., 1971. Translated by Wen Ha-hsiung, Chung Wu Publishing; 33, 140th Lane, Tung-hwa Street, Taipei, Taiwan Republic of China.  Pg.177-180  Map 2
Dorn, Frank (1974). The Sino-Japanese War, 1937-41: From Marco Polo Bridge to Pearl Harbor. MacMillan. ISBN 0-02-532200-1.
Dryburgh, Marjorie (2000). North China and Japanese Expansion 1933-1937: Regional Power and the National Interest. RoutledgeCurzon. ISBN 0-7007-1274-7.
Lu, David J (1961). From The Marco Polo Bridge To Pearl Harbor: A Study Of Japan's Entry Into World War II. Public Affairs Press. ASIN B000UV6MFQ.
Furuya, Keiji (1981). The riddle of the Marco Polo bridge: To verify the first shot. Symposium on the History of the Republic of China. ASIN: B0007BJI7I.
แหล่งข้อมูลอื่น

Discussion and Map of Peiking Tientsin Operation
International Military Tribunal Proceedings
กองทัพญี่ปุ่นควบคุมรางรถไฟใกล้กรุงเป่ย์ผิง
ทหารจีนเตรียมป้องกันประเทศ ในกรุงเป่ย์ผิง
แนวป้องกันจีนที่เมืองเทียนสิน
กองทหารญี่ปุ่นเดินขบวนเข้าสู่นครเป่ย์ผิง