stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยชิคาโก
การบริหารและการเงิน

นายกสภามหาวิทยาลัยคนปัจจุบันคือแคทเทอรีน เบคเกอร์ ซึ่งได้รับตำแหน่งตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2023 อธิการบดีคนปัจจุบันคือนักเคมี พอล อลิวิซาตอส ซึ่งได้รับตำแหน่งเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2021
วิชาการ

.ในด้านวิชาการ มหาวิทยาลัยชิคาโกประกอบไปด้วยวิทยาลัยระดับปริญญาตรี ภาควิชาที่เน้นด้านการวิจัยในระดับบัณฑิตศึกษาห้าแห่ง สำนักวิชาที่เน้นด้านการทำงานอีกหกแห่ง และสำนักวิชาการศึกษาอิสระและการศึกษาต่อเนื่องเกรแฮม มหาวิทยาลัยยังมีระบบห้องสมุด สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยชิคาโก และศูนย์การแพทย์แห่งมหาวิทยาลัยชิคาโก รวมทั้งกำกับห้องปฏิบัติการอีกหลายแห่ง เช่น ห้องปฏิบัติการเร่งรัดแห่งชาติเฟอร์มี (เฟอร์มีแล็บ), ห้องปฏิบัติการแห่งชาติอาร์กอนน์ และห้องปฏิบัติการชีววิทยาทางทะเล มหาวิทยาลัยยังได้รับการรับรองจากคณะกรรมาธิการการศึกษาขั้นสูง
ระบบการเรียนของมหาวิทยาลัยใช้ระบบไตรมาส โดยที่หนึ่งปีการศึกษาจะถูกแบ่งออกไปสี่ภาคการศึกษา: ภาคฤดูร้อน (มิถุนายน - สิงหาคม) ภาคฤดูใบไม้ร่วง (กันยายน - ธันวาคม) ภาคฤดูหนาว (มกราคม - มีนาคม) และภาคฤดูใบไม้ผลิ (เมษายน - มิถุนายน) นักศึกษาปริญญาตรีเต็มเวลาจะลงทะเบียนเรียนราวสามถึงสี่วิชาในแต่ละไตรมาส ซึ่งศึกษาเป็นเวลาประมาณสิบเอ็ดสัปดาห์ก่อนปิดภาคเรียนในแต่ละไตรมาส ปีการศึกษาของมหาวิทยาลัยจะเริ่มในปลายเดือนกันยายน และสิ้นสุดในกลางเดือนมิถุนายน
วิชาการ > การจัดอันดับ

| การจัดอันดับทางวิชาการ> ระดับชาติ |
| --- | --- |
ARWU: 8
ฟอบส์: 20
U.S. News & World Report: 6
Washington Monthly: 41
ระดับโลก
ARWU: 10
QS: 10
ไทม์: 13
มหาวิทยาลัยประสบความสำเร็จในการสร้างผู้นำทางธุรกิจและมหาเศรษฐีหลายราย เออาร์ดับเบิลยูยู (ARWU) ได้ให้มหาวิทยาลัยชิคาโกอยู่ในมหาวิทยาลัย 10 อันดับแรกของโลกมาอย่างตอ่เนื่อง และในปี 2021 การจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกของคิวเอส ได้จัดอันดับให้มหาวิทยาลัยอยู่ในอันดับที่ 9 ของโลก สำนักวิชากฎหมายและธุรกิจได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในห้าอันดับแรกของสำนักวิชาที่เน้นด้านการทำงานของสหรัฐอเมริกา สำนักวิชาธุรกิจถูกจัดอันดับให้เป็นอันดับที่หนึ่งในสหรัฐโดยยูเอส นิวส์ แอนด์ เวิลด์ รีพอร์ต และอันดับหนึ่งโดย ดิอีโคโนมิสต์ ในขณะที่สำนักกฎหมายอยู่อันดับที่สี่ในการจัดอันดับโดยยูเอส นิวส์ แอนด์ เวิลด์ รีพอร์ต และอันดับหนึ่งโดยอโบฟเดอะลอว์
วิชาการ > งานวิจัย

มหาวิทยาลัยชิคาโกเป็นที่ตั้งของการทดลองและการเคลื่อนไหวทางวิชาการที่สำคัญ ในด้านเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมีส่วนสำคัญในการนำเสนอแนวคิดที่เกี่ยวกับตลาดเสรี และจุดประกายให้เกิดสำนักวิชาเศรษฐศาสตร์ชิคาโก ซึ่งเป็นสำนักวิชาแนวคิดเศรษฐศาสตร์ที่สนับสนุนมิลตัน ฟรีดแมน และนักเศรษฐศาสตร์อีกหลายคน คณะสังคมวิทยาของมหาวิทยาลัยเป็นคณะสังคมวิทยาที่เป็นเอกเทศที่แรกของสหรัฐอเมริกา และก่อให้เกิดสำนักวิชาสังคมวิทยาชิคาโก ในสาขาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยเป็นที่ตั้งของชิคาโก ไพล์-1 (ส่วนหนึ่งของโครงการแมนฮัตตัน) การทดลองหยดน้ำมันของโรเบิร์ต มิลลิแกน ที่เป็นการคำนวณประจุอิเล็กตรอน และการพัฒนาการวัดอายุโดยใช้รังสีคาร์บอนโดยวิลลาร์ด เอฟ. ลิบบี ในปี 1947
ประชาคม

ณ ตุลาคม 2020 มีผู้ได้รับรางวัลโนเบลถึง 100 คนที่มีความเกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยชิคาโก และจากในนั้นมีถึง 21 คนที่ในขณะที่ประกาศรางวัลยังคงทำงานวิจัยหรือเป็นอาจารย์อยู่ในมหาวิทยาลัย โดยศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงและคณาจารย์ที่มีความเกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยนั้นมีถึง 33 คนที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์
นอกจากนี้ ศิษย์เก่าหลายคนของชิคาโก และนักวิชาการยังได้รับรางวัลฟูลไบรท์ และมีถึง 54 คนที่ได้รับตำแหน่งเป็นนักวิชาการโรดส์
ประชาคม > ศิษย์เก่า

ในปี 2019 มหาวิทยาลัยชิคาโกมีศิษย์เก่ามากถึง 188,000 คน
ในภาคธุรกิจ ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงประกอบไปด้วยสัตยา นาเดลลา ผู้บริหารสูงสุดของไมโครซอฟต์ , แลร์รี่ เอลลิสัน ผู้ก่อตั้งบริษัทออราเคิลและเศรษฐีอันดับหกของอเมริกา  (ศึกษาเพียงภาคการศึกษาเดียวก่อนที่จะลาออกก่อนการสอบปลายภาค), จอน คอร์ซีน ผู้บริหารสูงสุดของโกลด์แมน แซคส์ และเอ็มเอ็ฟ โกลบอล รวมทั้งเป็นอดีตผู้ว่าการรัฐนิวเจอร์ซีย์ , เจมส์ โอ แมคคินซีย์ ผู้ก่อตั้งแมคคินซีย์ แอนด์ คอมพานี และผู้เขียนหนังสือเรียนด้านการบัญชีบริหารเล่มแรก, ปีเตอร์ จี ปีเตอร์สัน ผู้ก่อตั้งร่วมของกลุ่มแบล็กสโตน, คลิฟฟ์ แอสเนสส์ ผู้ก่อตั้งร่วมของบริษัทจัดการหลักทรัพย์เอคิวอาร์
ในสาขาวิทยาศาสตร์ ศิษย์เก่าประกอบไปด้วย คาร์ล เซเกน นักดาราศาสตร์ผู้ที่มีส่วนร่วมเป็นอย่างมากในการวิจัยเชิงวิทยาศาสตร์ของสิ่งมีชีวิตนอกโลก, และเอ็ดวิน ฮับเบิล ผู้เป็นที่รู้จักจากกฎของฮับเบิล, จอห์น เอ็ม. กรันส์ฟิลด์ นักบินอวกาศขององค์การนาซา, เจมส์ วัตสัน นักพันธุกรรมศาสตร์ ผู้เป็นที่รู้จักจากการร่วมค้นพบโครงสร้างดีเอ็นเอ
ในสาขาเศรษฐศาสตร์ ประกอบด้วย มิลตัน ฟรีดแมน ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ ที่ปรึกษาหลักของโรนัลด์ เรแกน อดีตประธานาธิบดีพรรครีพลับลิกัน มาร์กาเรต แทตเชอร์ นายกรัฐมนตรีอังกฤษพรรคอนุรักษ์นิยม และออกัสโต ปิโนเชต์ เผด็จการทหารชาวชิลี, จอร์จ สติกเลอร์ ผู้ได้รับรางวัลโนเบลและผู้เสนอแนะทฤษฎีการเข้าครอบงำในกฎกติกา, เฮอร์เบิร์ต ไซมอน ผู้ที่มีชื่อเสียงในการอธิบายการตัดสินใจเชิงองค์การสมัยใหม่, พอล แซมมิวเอลสัน ชาวอเมริกาคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ และยูจีน ฟามา ผู้ที่มีชื่อเสียงจากงานด้านทฤษฎีแฟ้มการลงทุน การประเมินราคาสินทรัพย์ และพฤติกรรมในตลาดหุ้น ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวมาเป็นบัณฑิตของมหาวิทยาลัย นอกจากนี้ยังมีโทมัส โซเวลล์ นักเศรษฐศาสตร์ นักทฤษฎีสังคม และนักปรัชญาการเมืองชาวอเมริกา และเปาโล กูเอเดส รัฐมนตรีเศรษฐกิจของบราซิล ก็ได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยชิคาโกในปี ค.ศ. 1978
ประชาคม > คณาจารย์

คณาจารย์ที่มีชื่อเสียงทางด้านเศรษฐศาสตร์ประกอบไปด้วย แฟรงค์ ไนท์, มิลตัน ฟรีดแมน, จอร์จ สติกเลอร์, เจมส์ เฮกแมน, แกรี่ เบคเกอร์, โรเบิร์ต โฟเจล, โรเบิร์ต ลูคัส จูเนียร์ และยูจีน ฟามา นอกจากนี้ ยังมีผู้ได้รับรางวัลเหรียญจอห์น เบตส์ คลาร์ก ที่ให้แก่นักเศรษฐศาสตร์ที่อายุต่ำกว่าอายุ 40 ปีดีที่สุด ถึง 4 คนที่เป็นคณาจารย์ของมหาวิทยาลัย
คณาจารย์ที่มีชื่อเสียงในสาขาฟิสิกส์ประกอบด้วย เอ.เอ. มิเคลสัน ผู้คำนวณความเร็วแสง, โรเบิร์ต เอ. มิลลิแกน ผู้คำนวณประจุไฟฟ้า, อาเทอร์ เอช. คอมป์ตัน ผู้ค้นพบปรากฎการณ์คอมป์ตัน, เอนริโก เฟอร์มี ผู้สร้างเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์เครื่องแรก, เอดเวิร์ด เทลเลอร์ ผู้สร้างระเบิดไฮโดรเจน, หลุยส์ วอลเตอร์ อัลวาเรซ หนึ่งในนักฟสิกส์เชิงทดลองที่เก่งที่สุดและผลิตงานได้มากที่สุดในศตวรรษที่ 20, เมอร์เรย์ เกล-มานน์ ผู้ค้นพบควาร์ก, มาเรีย กอปเพิร์ต-เมเยอร์ ผู้หญิงคนที่สองที่ได้รับรางวัลโนเบล, หลี่เจิ้งเต้า ชาวอเมริกันที่เด็กที่สุดที่ได้รับรางวัลโนเบล และสุพรหมัณยัน จันทราเศขร นักฟิสิกส์ดาราศาสตร์
ในสาขานิติศาสตร์ มีอดีตประธานาธิบดีบารัก โอบามา, นักกฎหมายที่ได้รับการอ้างอิงมากที่สุดในศตวรรษที่ 20 ริชาร์ด พอสเนอร์, , ผู้พิพากษาศาลฎีกา จอห์น พอล สตีเวนส์ และผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ โรนัลด์ โคสก็เป็นส่วนหนึ่งของคณาจารย์ด้านนิติศาสตร์ นักวิชาการที่มีชื่อเสียงหลายท่านที่เป็นคณาจารย์ที่นี่ยังรวมไปถึง เอดเวิร์ด เลวี และแคส ซันสตีน
คณาจารย์ในอดีตประกอบไปด้วยนักดาราศาสตร์ เจอราร์ด กูเปอร์, ฟรีดรีช ฮาเยค หนึ่งในผู้ที่มีส่วนสำคัญในการผลักดันสำนักวิชาเศรษฐศาสตร์ออสเตรียและเป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบล
คณาจารย์ในปัจจุบันประกอบไปด้วยนักปรัชญา ฌอง-ลุค มารียง, เจมส์ เอฟ. โคนันท์, รูเบิร์ต พิพพิน และผู้ได้รับรางวัลเกียวโต มาร์ทา นุสบัม นักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบล ยูจีน ฟามา, เจมส์ เฮกแมน, ลาร์ส ปีเตอร์ แฮนเซน, โรเจอร์ ไมเออร์สัน, ริชาร์ด เทเลอร์, โรเบิร์ต ลูคัส จูเนียร์ และดักลาส ไดมอนด์ รวมทั้งสตีเวน เลวิตต์ ผู้แต่งหนังสือเศรษฐศาสตร์พิลึกซึ่งเป็นนักเศรษฐศาสตร์ที่มีชื่อเสียง จอห์น ลิสต์ ผู้แต่งหนังสือโวลเทจเอฟเฟกต์และเป็นนักเศรษฐศาสตร์ที่มีชื่อเสียง อดีตผู้ว่าการธนาคารกลางอินเดีย รากูรัม ราจัน  และอดีตประธานสภาที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจของอดีตประธานาธิบดีบารัก โอบามา ออสตัน กูลส์บี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยชิคาโก
สมาคมนักเรียนไทยมหาวิทยาลัยชิคาโก เก็บถาวร 2007-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ และชาวอเมริกันคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบล อัลเบิร์ต เอ. มิเคลสัน  กำลังกล่าวสุนทรพจน์ในพิธีรับปริญญาบัตรครั้งที่สองของมหาวิทยาลัย ณ หน้าอาคารกู๊ดสปีดและเกตส์-เบลค ร่วมกับอธิการบดี วิลเลียม เรนีย์ ฮาร์เปอร์ คณาจารย์ และสภามหาวิทยาลัยที่เข้าร่วมงานในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1894
กลุ่มนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยชิคาโกที่ทำงานเกี่ยวกับการผลิตเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่มีเสถียรภาพได้ด้วยตนเองเครื่องแรกของโลก ซึ่งประกอบไปด้วยเอนริโก เฟอร์มีในแถวหน้า และลีโอ ซิลาร์ดในแถวที่สอง
มุมมองจากมิดเวย์ เพลเซนซ์
โบสถ์ร๊อคเกะเฟลเลอร์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1928 ออกแบบโดยเบอร์แทรม กู๊ดฮิล ในรูปแบบศิลปะนีโอ โกธิค
หอพักนักศึกษาปริญญาตรี สเนลล์-ฮิตช์คอก ได้ถูกก่อสร้างขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 และเป็นส่วนหนึ่งของลานสี่มุมหลัก
ลานจตุรัสหลักของมหาวิทยาลัยชิคาโก มุมมองจากทางทิศเหนือ
เอนริโก เฟอร์มี นักฟิสิกส์
มิลตัน ฟรีดแทน ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ ในปี ค.ศ. 2004
มหาวิทยาลัยนานาชาติแห่งญี่ปุ่น

| --- | --- |
ญี่ปุ่น: 国際大学; โรมาจิ: Kokusai Daigaku

คติพจน์: Where the World Gathers
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: พ.ศ. 2525
นายกสภาฯ: Yotaro Kobayashi
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: Shinichi Kitaoka
ผู้ศึกษา: 327 คน (ปริญญาโทและเอก)
ที่ตั้ง: มินามิ อุโอนุมา จังหวัดนีงะตะ  ญี่ปุ่น
สมาคมศิษย์เก่า: 3,248 (จาก 112 ประเทศ)
สี: น้ำเงิน
เว็บไซต์: www.iuj.ac.jp
มหาวิทยาลัยนานาชาติแห่งญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 国際大学; โรมาจิ: Kokusai Daigaku) (อังกฤษ: International University of Japan หรือ IUJ) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนตั้งอยู่ที่เมืองมินามิ อุโอนุมา จังหวัดนีงะตะ ประเทศญี่ปุ่น
IUJ เป็นเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรก และเป็นมหาวิทยาลัยเพียงไม่กี่แห่งในประเทศญี่ปุ่น ที่ทำการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษทั้งหลักสูตร โดยเริ่มการเรียนการสอนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1982 ในระดับปริญญาโท ในห้าสาขาวิชาได้แก่ การพัฒนาระหว่างประเทศ การศึกษาสันติภาพระหว่างประเทศ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ บริหารธุรกิจ (MBA) และ e-Business Management โดย IUJ ได้รับการรับรองการเรียนการสอนและอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงศึกษาธิการแห่งประเทศญี่ปุ่น
ในแต่ละปี IUJ จะมีนักศึกษาจากทั่วโลกมากกว่า 45 ประเทศ มาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ นอกจากการเรียนในแต่ละหลักสูตรแล้ว IUJ ได้มุ่งเน้นให้นักศึกษาได้เรียนรู้ และแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมระหว่างกัน นอกจากนั้นการเรียนการสอนที่ IUJ ได้มุ่งเน้นให้นักศึกษาได้พัฒนาทักษะด้านความเป็นผู้นำ การกล้าตัดสินใจ และการทำงานร่วมกันในกลุ่มนักศึกษาที่มีความแตกต่างทางด้านวัฒนธรรมและประสบการณ์การทำงาน และเนื่องจาก IUJ ก่อตั้งโดยเครือข่ายนักธุรกิจชั้นนำของประเทศญี่ปุ่น ทำให้นักศึกษาได้มีโอกาสได้เรียนรู้ ศึกษาดูงาน ฝึกงาน ตลอดจนโอกาสในการทำงานในบริษัทชั้นนำหลังจากจบการศึกษา
ประวิติ

IUJ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1982 โดยมีปนิธานเพื่อที่จะพัฒนาผู้นำรุ่นใหม่ที่เพียบพร้อมไปด้วยความรู้ความสามรถตลอดจนเข้าใจถึงความแตกต่างทางด้านวัฒนธรรมระหว่างประเทศ ทั้งนี้เพื่อที่สามารถนำความรู้ที่ได้รับไปช่วยในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมระหว่างประเทศต่อไป
ทั้งนี้บัณฑิตสถานศึกษาด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ (The Graduate School of International Relations) ได้รับการก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการก่อตั้งมหาวิทยาลัย โดยได้รับการสนับสนุนจาก องค์กรธุรกิจชั้นนำของญี่ปุ่น องค์กรด้านเศรษฐกิจ ธนาคารเพื่อการอุตสาหกรรมแห่งญี่ปุ่น หอการค้าแห่งญี่ปุ่น และ หอการค้าต่างประเทศที่ตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่น และหลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1988 บัณฑิตสถานศึกษาด้านการจัดการระหว่างประเทศ (The Graduate School of International Management) ก็ได้รับการก่อตั้งขึ้น ภายใต้ความร่วมมือกับ Amos Tuck School of Business at Dartmouth College จากประเทศ สหรัฐอเมริกา และในปีเดียวกันนั้นเอง ห้องสมุดและศูนย์เทคโนโลยีชั้นนำก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นในมหาวิทยาลัย โดยได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิ Matsushita
ทั้งนี้ในปี ค.ศ. 2007 ที่ผ่านมา ถือเป็นปีที่ทางมหาวิทยาลัยก่อตั้งครบ 25 ปี โดยได้ทำการผลิตผู้นำรุ่นใหม่ไปมากกว่า 2000 คน ใน 100 ประเทศทั่วโลก ซึ่งถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีเครือข่ายที่ครอบคลุมทั่วโลก
โครงสร้าง

IUJ ประกอบไปด้วยสอง บัณฑิตสถานศึกษา ได้แก่ บัณฑิตสถานศึกษาด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ (The Graduate School of International Relations) และบัณฑิตสถานศึกษาด้านการจัดการระหว่างประเทศ (The Graduate School of International Management) นอกจากนั้นแล้วยังประกอบไปด้วยสถาบันวิจัยได้แก่ ศูนย์วิจัยด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และศูนย์วิจัยด้านการติดต่อสื่อสารระหว่างประเทศ (The Center for Global Communications ) หรือ GLOCOM ซึ่งทำการศึกษาวิจัยปัจจัยด้านสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมที่มีผลกระทบต่อเทคโนโลยีการติดต่อสื่อสารใหม่ๆ
การเรียนการสอน > หลักสูตร

IUJ ประกอบไปด้วยสอง บัณฑิตสถานศึกษา ได้แก่ บัณฑิตสถานศึกษาด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ (The Graduate School of International Relations) ซึ่งเปิดทำการเรียนการสอนในสามสาขาวิชาได้แก่ การพัฒนาระหว่างประเทศ การศึกษาสันติภาพระหว่างประเทศ และ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ส่วนบัณฑิตสถานศึกษาด้านการจัดการระหว่างประเทศ (The Graduate School of International Management) เปิดทำการเรียนการสอนในสอง สาขาวิชาได้แก่ บริหารธุรกิจ (MBA) และ e-Business Management โดยทั้งห้า สาขาวิชาเป็นการเรียนการสอนในระดับปริญญาโทภาคปกติ หลักสูตร สองปี ยกเว้นสาขา e-Business Management ที่เป็นหลักสูตรหนึ่งปี
การเรียนการสอน > หลักสูตรภาษา

นอกจากหลักสูตรปกติแล้ว IUJ ได้เปิดทำการเรียนการสอนเพิ่มเติม ในภาษาอังกฤษ (Intensive English Program) และภาษาญี่ปุ่น (Japanese Language Program) สำหรับนักศึกษาที่สนใจเพื่อเพิ่มพูนทักษะทางด้านภาษา โดยเปิดทำการเรียนการสอนทั้งในภาคปกติและช่วงปิดเทอมฤดูร้อน โดยนำเสนอหลักสูตรตั้งแต่ขั้นพื้นฐานจนถึงระดับก้าวหน้า
การเรียนการสอน > การศึกษาวิจัย

IUJ ได้จัดให้มีการทำการศึกษาวิจัยในทั้งสองบัณฑิตสถานศึกษา ทั้งนี้เพื่อที่ให้นักศึกษาได้เรียนรู้และพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาต่างๆในหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับหลักสูตรของตนเอง โดยการศึกษาวิจัยได้รับความร่วมมือจากหลายฝ่าย เช่น องค์กรธุรกิจชั้นนำ เครือข่ายศิษย์เก่า หน่วยงานรัฐบาล และ องค์กรอิสระต่างๆ โดยในแต่ละปี จะมีหัวข้อวิจัยประมาณ 15 กลุ่ม ซึ่งนักศึกษาสามารถเลือกได้ตามความสนใจของตนเอง เช่น กลุ่มหัวข้อ “ความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อพัฒนาความมั่นคงของมนุษย์ ” หรือ กลุ่มหัวข้อ “ผลกระทบด้านเทคโนโลยีการติดต่อสื่อสารต่อธุรกิจและสังคม” เป็นต้น
การใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย > ที่ตั้ง

IUJ ตั้งอยู่ที่เมือง มินามิ อุโอนุมา ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ ทางทิศใต้ของจังหวัดนิอิกาตะ จังหวัดชายทะเลทิศตะวันตกของญี่ปุ่น โดยตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 100 ก.ม. และห่างจากเมืองหลวงโตเกียวประมาณ 230 ก.ม. แต่ด้วยความก้าวหน้าด้านการคมนาคม การเดินทางจากมินามิ อุโอนุมา สถานีอุราสะ ไปถึงสถานีปลายทางโตเกียวด้วยรถไฟ shinkansen ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า โดยการเดินทางจาก IUJ ไปยังสถานีรถไฟ ธนาคาร โรงพยาบาล supermarket และสถานที่สำคัญอื่นๆ สามารถใช้บริการรถรับส่งของมหาวิทยาลัยที่ให้บริการทุกวันทำการ
และเนื่องจาก IUJ ตั้งอยู่ท่ามกลางภูมิประเทศที่เป็นภูเขา จึงเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญในช่วงฤดูหนาวของญี่ปุ่นที่ผู้คนจะหลั่งไหลมาเล่นสกีกันตามแหล่งท่องเที่ยวนับร้อยกว่าแห่งทั่วจังหวัดนิอิกาตะ รวมทั้งการแช่น้ำพุร้อนแบบญี่ปุ่นอันเลื่องชื่อ (Onsen) นอกจากนั้น นิอิกาตะได้ชื่อว่าเป็นแหล่งที่ผลิตข้าวและสาเกคุณภาพดีที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น
การใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย > หอพักและสิ่งอำนวยความสะดวก

IUJ มีหอพักให้บริการสำหรับนักศึกษาทั้งหมดสี่หอพัก โดยแบ่งเป็นหอพักเดี่ยวสามหอพัก และหอพักสำหรับนักศึกษาที่มีครอบครัวหนึ่งหอพัก โดยหอพักเดี่ยวราคาห้องละ 32,000 เยน และหอพักสำหรับนักศึกษาที่มีครอบครัวห้องละ 50,000 เยน (ปีค.ศ. 2008) ทุกห้องสามารถเข้าถึง LAN และ Internet ได้ โดยทุกหอพักมีห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องดูโทรทัศน์ ห้องซักรีด ห้องประชุมขนาดเล็กให้บริการ
นอกจากนั้นแล้วนักศึกษาสามารถใช้บริการห้องออกกำลังกาย ห้อง Sauna โรงยิมเนเซียม สนามเทนนิส โรงอาหาร ร้านค้า และอื่นๆ ที่ให้บริการอยู่ภายในมหาวิทยาลัย และเนื่องจาก IUJ ตั้งอยู่ในแถบชนบทของญี่ปุ่นที่รายล้อมไปด้วยทุ่งนา และภูเขา การปั่นจักรยานและเดินเล่น เป็นกิจกรรมหนึ่งที่น่าสนใจสำหรับนักศึกษาที่ IUJ
การใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย > ทุนการศึกษา

IUJ มีทุนการศึกษาให้สำหรับนักศึกษาที่มีคุณสมบัติและผ่านการคัดเลือก โดยเป็นทุนตั้งแต่ครอบคลุมค่าเล่าเรียนครึ่งหนึ่งจนไปถึงเต็มจำนวน โดยในปี 2006 มีนักศึกษาได้รับทุนจากมหาวิทยาลัยทั้งหมด 47 ทุน นอกจากนั้นแล้วนักศึกษาที่มีความประสงค์ที่จะศึกษาที่ IUJ สามารถสมัครคัดเลือกเพื่อรับทุนจากองค์กรชั้นนำ เช่น ธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งเอเชีย (ADB), Monbusho, World Bank,IMF, JASSO, JDS ,มูลนิธิ Matsushita เป็นต้น โดยสามารถสมัครผ่านทางมหาวิทยาลัย โดยในปีที่ผ่านมามีนักศึกษาได้รับทุนจากทางมหาวิทยาลัยและองค์กรต่างๆ รวมทั้งบริษัทเอกชนจำนวนกว่า 90 คน
การฝึกงานและการสมัครงาน

นอกจาก IUJ จะมีเครือข่ายที่เป็นองค์กรธุรกิจชั้นนำของญี่ปุ่นแล้ว ทางมหาวิทยาลัยยังมีหน่วยงานที่ให้คำปรึกษาสำหรับนักศึกษาเพื่อฝึกงานและสมัครงาน และทางมหาวิทยาลัยได้จัดทำ Resume Book ของนักศึกษาในแต่ละปีสำหรับส่งไปยังองค์กรและบริษัทชั้นนำต่างๆ
หลักสูตรแลกเปลี่ยน

นักศึกษาที่ IUJ สามารถเข้าโครงการแลกเปลี่ยนกับมหาวิทยาลัยในเครือข่ายได้มากกว่า 40 สถาบันทั้งในเอเชีย ยุโรป และ อเมริกา โดยที่สามารถโอนหน่วยกิจรวมกับหน่วยกิจที่ IUJ ได้ถึง 10 หน่วยกิจ
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยนานาชาติแห่งญี่ปุ่น เก็บถาวร 2015-11-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศูนย์วิจัยด้านการติดต่อสื่อสารระหว่างประเทศ
Economist Intelligence Unit เก็บถาวร 2009-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มองโกลอยด์

แผนที่การจำแนกเผ่าพันธุ์มนุษย์ ในสารานุกรมภาษาเยอรมันชื่อ "Meyers Konversations-Lexikon"  (ปี ค.ศ. 1885-90)

คอเคซอยด์ (Caucasoid):  อารยัน (Aryan)  เซมิติก (Semitic)  เฮมิติก (Hamitic)นิกรอยด์ (Negroid):  นิโกร (African Negro)  โคยโคย (Khoikhoi)  เมลานีเชีย (Melanesian)  เนกริโต (Negrito)  ออสตราลอยด์ (Australoid)ระบุไม่ได้:  ดราวิเดียน (Dravida) & สิงหล (Sinhalese)มองโกลอยด์ (Mongoloid):  มองโกลเหนือ (North Mongol)  จีน (Chinese) & อินโดจีน (Indochinese)  ญี่ปุ่น (Japanese) & เกาหลี (Korean)  ทิเบต (Tibetan) & พม่า (Burmese)  มาเลย์ (Malay)  โพลีนีเชียน (Polynesian)  เมารี (Maori)  ไมโครนีเชีย (Micronesian)  เอสกิโม (Eskimo)  ชนพื้นเมืองอเมริกา (American)
ชาวญี่ปุ่น
มองโกลอยด์ (อังกฤษ: Mongoloid) คือ คำจำกัดความของกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองในภูมิภาคเอเชียตะวันออก เอเชียกลาง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียเหนือ เอเชียใต้ อาร์กติก ทวีปอเมริกา และหมู่เกาะแปซิฟิก และเป็นส่วนหนึ่งของ "Three Great Races"(3 เผ่าพันธุ์หลัก) ตามแนวคิดของ Georges Cuvier นักธรรมชาติวิทยาและนักสัตววิทยาชาวฝรั่งเศส ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ร่วมกับเผ่าพันธุ์คอเคซอยด์และนิกรอยด์ คำว่า มองโกลอยด์ เป็นการผสมคำระหว่างคำว่า มองโกล (Mongol) หมายถึงชาติพันธุ์มองโกลในเขตทุ่งหญ้าสเตปป์ของภูมิภาคเอเชียเหนือและประเทศมองโกเลียในปัจจุบัน กับ οειδές (-ออยเดส) หรือ είδες (-อิเดส) ในภาษากรีกโบราณ แปลว่า มีรูปแบบของ, มีลักษณะของ เมื่อรวมกันจึงมีความหมายถึง "เผ่าพันธุ์ที่มีลักษณะเหมือนชาวมองโกล"
ชาติพันธุ์ในกลุ่มมองโกลอยด์จะมีลักษณะของฟีโนไทป์บางประการที่แสดงออกร่วมกัน อาทิ Epicanthic folds (ชั้นหนังเปลือกตาบนที่พับปิดบริเวณมุมของหัวตา), มีลักษณะทางทันตกรรมแบบ sinodonty, รูปร่างลักษณะบางอย่างเหมือนเด็กแม้ในวัยผู้ใหญ่ (Neoteny), Oblique palpebral fissures (ช่องว่างระหว่างเปลือกตาบนและล่างที่มีลักษณะเฉียง), จุดมองโกเลียยังเป็นสิ่งที่ค่อนข้างพบมากในเด็กแรกเกิดจนถึง 4 ขวบ, เส้นผมสีดำและเหยียดตรง, ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม, ดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์ และมิติของใบหน้าค่อนข้างแบนเมื่อเทียบกับคอเคซอยด์เป็นต้น
แนวคิดเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์มองโกลอยด์ในอดีตถูกมองว่าใช้ลักษณะการจำแนกแบบอนุกรมวิธานหรือทำให้ชาติพันธุ์ในกลุ่มมองโกลอยด์กลายเป็นสิ่งมีชีวิตต่างสายวิวัฒนาการ การจำกัดความของคำว่า "มองโกลอยด์" จึงยังเป็นข้อถกเถียงและไม่นิยมใช้ในกลุ่มนักมานุษยวิทยาส่วนใหญ่ในปัจจุบัน
การศึกษาพันธุศาสตร์และมานุษยวิทยาที่หลากหลายได้ข้อสรุปว่ามีสามเผ่าพันธุ์ การศึกษาในปี 2019 โดยหยวนพบว่าคนมองโกลอยด์ (ชาวเอเชียตะวันออก) มีลักษณะทางพันธุกรรมที่เป็นเอกลักษณ์
การศึกษาทางพันธุกรรมของเฉิน (2020) พบหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับต้นกำเนิดที่เป็นเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์มองโกลอยด์ พวกเขาสรุปว่าหลักฐานทางพันธุกรรมใหม่ขัดแย้งกับ "ผู้อพยพชาวต่างชาติจากแอฟริกา" พวกเขาเชื่อว่าเผ่าพันธุ์มองโกลอยด์มีต้นกำเนิดในประเทศจีนตอนใต้
ลักษณะของชาวมองโกลอยด์ คือ มีผิวเหลืองหรือน้ำตาล ผมเหยียดตรง เส้นผมค่อนข้างหยาบ ขนตามตัวมีน้อย ศีรษะค่อนข้างกลมและแบน รูปหน้ากลม จมูกไม่กว้าง ไม่โด่ง โหนกแก้มนูนเห็นได้ชัดเจน เบ้าตาตื้น เปลือกตาอูม รูปตาเรียว นัยตาสีน้ำตาลหรือสีดำ ริมฝีปากบาง
มหาวิทยาลัยราชภัฏ

| --- | --- |
ชื่อย่อ: (แต่ละแห่งใช้ต่างกัน) / RU
ประเภท: มหาวิทยาลัยของรัฐ
สถาปนา: โรงเรียนฝึกหัด 12 ตุลาคม พ.ศ. 2435 – 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 (67 ปี) วิทยาลัยครู 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503  – 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 (31 ปี)  สถาบันราชภัฏ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535  – 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 (12 ปี) มหาวิทยาลัยราชภัฏ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 (20 ปีก่อน) (2547-06-15)
มหาวิทยาลัยราชภัฏ (อังกฤษ: Rajabhat University; อักษรย่อ: RU) เป็นกลุ่มมหาวิทยาลัยที่พัฒนามาจากโรงเรียนฝึกหัดอาจารย์ที่ตั้งอยู่ในส่วนกลางและส่วนภูมิภาคของประเทศ  ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยครู หลังจากนั้น ได้รับพระราชทานนาม "ราชภัฏ" จากพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ให้เป็นชื่อประจำสถาบัน พร้อมทั้ง พระราชทาน พระราชลัญจกรเป็นตราประจำมหาวิทยาลัย โดยในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยราชภัฏ มีอยู่ทั้งสิ้น 38 แห่ง ทั่วประเทศ
ประวัติ > ยุคโรงเรียนฝึกหัด

มหาวิทยาลัยราชภัฏมีพัฒนามาจาก "โรงเรียนฝึกหัด" เช่น โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์, โรงเรียนฝึกหัดครูประจำมณฑล โดยก่อเกิดดังนี้
ซึ่งโรงเรียนฝึกหัดอาจารย์แห่งแรกเปิดสอนเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2435 ซึ่งตั้งขึ้นบริเวณโรงเลี้ยงเด็ก ตำบลสวนมะลิ ถนนบำรุงเมือง จังหวัดพระนคร (ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร)  หลังจากนั้น จึงได้ขยายไปตั้งอยู่ทุกภาคของประเทศ
ต่อมาได้เริ่มจัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดครูขึ้นในมณฑลนครราชสีมา ชื่อ โรงเรียนตัวอย่างประจำมณฑลนครราชสีมา เมื่อราวปี พ.ศ. 2457 ต่อมาก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรมมณฑลนครราชสีมา" (ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา)
ในปี พ.ศ. 2462  ได้จัดตั้ง "โรงเรียนฝึกหัดครูมณฑล" ขึ้น เพื่อผลิตครูที่สอนในระดับประถมศึกษา ผู้สำเร็จการศึกษา เรียกว่า "ครูประกาศนียบัตรมณฑล" ต่อมา ในปี พ.ศ. 2468 ธรรมการมณฑลได้จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดครูประจำมณฑลขึ้นโดยเฉพาะ เรียกว่า "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลประจำมณฑลนครศรีธรรมราช" (ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา)
และ "โรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรมมณฑลอุดร" เริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 ซึ่งตั้งขึ้นบริเวณสโมสรเสือป่ามณฑลอุดร อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี (ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี)
และ "โรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรมประจำมณฑลพายัพ" เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2466 ณ บ้านเวียงบัว ตำบลช้างเผือก อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ (ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่)
และ "โรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรม" ตั้งอยู่ที่ ตำบลอู่เรือ อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี เปิดเรียนครั้งแรก เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2469 (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี)
และ "โรงเรียนฝึกหัดครูเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์" เริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2475 สมเด็จพระราชปิตุจฉาเจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร ประทานอาคารพร้อมที่ดินประมาณ 4 ไร่ บริเวณถนนเพชรบุรี แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร (ปัจจุบัน คือ ศูนย์กรุงเทพมหานคร มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์)
และ "โรงเรียนฝึกหัดครูมัธยม" เป็นโรงเรียนที่เปิดสอนในระดับฝึกหัดครูมัธยม รับนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนฝึกหัดครูประถม (ป.ป.) และนักเรียนที่สำเร็จชั้นมัธยม ปีที่ 8 มาศึกษาต่อเพื่อเลื่อนฐานะจากครู ป.ป. ให้สูงขึ้นไปสู่ครู ป.ม. ก่อตั้งวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2483 (ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม)
หลักจากมีการยกเลิกการปกครองแบบมณฑลแล้ว ทำให้โรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรมประจำมณฑล เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัด" และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "โรงเรียนฝึกหัดครู (ต่อท้ายด้วยจังหวัดที่ตั้ง)" พร้อมขยายการก่อตั้งโรงเรียนออกไปยังภูมิภาคมากขึ้น
ประวัติ > ยุควิทยาลัยครู

ต่อมาเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยกฐานะ โรงเรียนฝึกหัดครู เป็น "วิทยาลัยครู"  พร้อมกับเปิดสอนในหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ. สูง) และหลักสูตรปริญญาตรีของสภาการฝึกหัดครู โดยกำหนดในพระราชบัญญัติวิทยาลัยครู พ.ศ. 2518 ตั้งแต่เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 เป็นต้นมา
ให้วิทยาลัยครูเป็นสถาบันอุดมศึกษา สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนนักศึกษาถึงระดับปริญญาตรีในสาขาครุศาสตร์ หลักสูตรของสภาการฝึกหัดครู
โดยมีวิทยาลัยครู จำนวน 17 แห่ง ได้แก่
| --- | --- |
 วิทยาลัยครูจันทรเกษม กรุงเทพมหานคร  วิทยาลัยครูเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่  วิทยาลัยครูเทพสตรี จังหวัดลพบุรี  วิทยาลัยครูนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา  วิทยาลัยครูนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช  วิทยาลัยครูนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์  วิทยาลัยครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา กรุงเทพมหานคร  วิทยาลัยครูพระนคร กรุงเทพมหานคร  วิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา:  วิทยาลัยครูพิบูลสงคราม จังหวัดพิษณุโลก  วิทยาลัยครูมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม  วิทยาลัยครูยะลา จังหวัดยะลา  วิทยาลัยครูสงขลา จังหวัดสงขลา  วิทยาลัยครูสวนดุสิต กรุงเทพมหานคร  วิทยาลัยครูสวนสุนันทา กรุงเทพมหานคร  วิทยาลัยครูอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี  วิทยาลัยครูอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
ประวัติ > ยุคนามพระราชทาน "สถาบันราชภัฏ"

ในเวลาต่อมา วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อ "สถาบันราชภัฏ" ให้กับวิทยาลัยครูทั่วประเทศ จึงมีผลทำให้วิทยาลัยครู เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น สถาบันราชภัฏตั้งแต่บัดนั้น ครั้นต่อมาเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2538 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีพระมหากรุณาธิคุณต่อชาวราชภัฏเป็นล้นพ้นด้วยทรงพระเมตตา ทรงพระกรุณาโปรดกล้าฯ พระราชทานพระราชลัญจกรประจำพระองค์ให้เป็น "สัญลักษณ์ประจำสถาบันราชภัฏ" นับเป็นมหาสิริมงคลอันควรที่ชาวราชภัฏทั้งมวลจักได้ภาคภูมิใจ และพร้อมใจกันปฏิบัติหน้าที่สนองพระมหากรุณาธิคุณให้เต็มความสามารถในอันที่จะพัฒนาสถาบันราชภัฏให้เป็น สถาบันอุดมศึกษาเพื่อการพัฒนา ท้องถิ่น มีวัตถุประสงค์ให้การศึกษาวิชาการและวิชาชีพชั้นสูง ทำการวิจัย ให้บริการทางวิชาการแก่สังคม ปรับปรุง ถ่ายทอดและพัฒนาเทคโนโลยี  ทะนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม ผลิตครูและส่งเสริมวิทยฐานะครู และทำให้สถาบันราชภัฏ เปิดทำการสอนในาขาวิชาอื่นๆ นอกจากสาขาการศึกษาตั้งแต่นั้นมา