stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อนายกรัฐมนตรีอิหร่าน
บรรณานุกรม

Dowlathā-ye Īrān : az Mīrzā Naṣr Allāh Khān Moshīr al-Dowleh tā Mīr Ḥuseyn Mūsavī : aʻz̤ā-ye kābīnehā, sharḥ-e ḥāl, ʻaks, nemūne-ye emz̤āʼ va dastkhaṭṭ-e nakhostvazīrān, vazīrān va moʻāvenīn-e nakhostvazīr : bar asās-e daftar-e s̲abt-e kābīnehā-ye nakhostvazīrī [The governments of Iran : From Mīrzā Naṣr Allāh Khān Moshīr al-Dowleh to Mīr Ḥuseyn Mūsavī : Members of cabinets, biographies, photos, signature samples and handwriting exemplars of prime ministers, ministers and deputy prime ministers : On the basis of the prime minister's office records] (ภาษาเปอร์เซีย). Tehrān: Sāzmān-e Chāp va Enteshārāt, Vezārat-e Farhang va Ershād-e Eslāmī. 1999. ISBN 978-964-422-147-7.
Sepehr, Ahmad-Ali (1983–84). Iran dar jang-e bozorg (1914–1918) [Iran in the Great War (1914–1918)] (ภาษาเปอร์เซีย). Tehrān: Adib.
Ettehadieh, Mansoureh (2011). "CONSTITUTIONAL REVOLUTION v. Political parties of the constitutional period". Encyclopaedia Iranica, Vol. VI, Fasc. 2. pp. 199–202.
Calmard, J. (2011). "ATĀBAK-E AʿẒAM, AMĪN-AL-SOLṬĀN". Encyclopaedia Iranica, Vol. II, Fasc. 8. pp. 878–890.
Mir, Cyrus (1999). "FARMĀNFARMĀ, ʿABD-AL-ḤOSAYN MĪRZĀ". Encyclopaedia Iranica. However, the birth year indicated there (1858) does not agree with his WorldCat entry and with his VIAF entry, both of which give 1857.
โตเกียวโดม

| --- | --- |

th
ที่ตั้ง: 3, โกระกุ 1-โชเมะ, เขตบุงเกียว, โตเกียว, ญี่ปุ่น
พิกัด: 35°42′20.37″N 139°45′6.89″E﻿ / ﻿35.7056583°N 139.7519139°E﻿ / 35.7056583; 139.7519139
เจ้าของ: โตเกียวโดม คอร์ปอเรชั่น
ความจุ: เต็มที่ 55,000 ที่นั่ง ความจุจริง 42,000 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: พื้นที่ใช้สอย พื้นที่: 112,456 m2 (27.788 เอเคอร์)  สิ่งก่อสร้าง: 46,755 ม2 (503,270 ตารางฟุต)  สนาม: 13,000 ม2 (140,000 ตารางฟุต)  ขวา, ซ้าย: 100 ม (328 ฟุต)  ศูนย์กลาง: 122 ม (400 ฟุต)  ความจุ: 1,240,000 ม3 (43.8 ล้าน ลูกบาศฟุต)
เปิดใช้สนาม: 17 มีนาคม พ.ศ. 2531
การใช้งาน
โยมิอูริไจแอนท์ส (NPB (Central League)) (พ.ศ. 2531–ปัจจุบัน)  นิปปอนแฮมส์ไฟเตอรส์ (NPB (Pacific League)) (พ.ศ. 2531–พ.ศ. 2547)
โตเกียวโดม (ญี่ปุ่น: 東京ドーム; โรมาจิ: Tōkyō Dōmu) เป็นสนามกีฬาในร่ม ตั้งอยู่ในเขตบุงเกียว โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 1988 มีควาจุเต็มที่ 55,000 ที่นั่งขึ้นอยู่กับการจัดวาง
การใช้งาน

เป็นสนามเหย้าของทีมเบสบอลโยมิอูริไจแอนส์  นอกจากนี้ยังเคยใช้ในการแข่งขันกีฬาเบสบอล อเมริกันฟุตบอล ฟุตบอล เค-วัน  และการแสดงคอนเสิร์ต รวมถึงใช้เป็นสถานที่ ๆ ไมก์ ไทสัน ชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวท กับ เจมส์ "บัตเตอร์" ดักลาส เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ซึ่งไทสันเสียตำแหน่งด้วยการแพ้น็อกในยกที่ 10 ไปอย่างไม่มีใครคาดคิด
รูปแบบของโตเกียวโดมได้รับอิทธิพลมาจากฮูเบิร์ด เอช ฮัมฟรีย์ เมโทรโดม เมืองมินนีแอโพลิส รัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา
ขนาด

มีความจุ 55,000 ที่นั่ง
สถานที่ตั้ง

ตั้งอยู่ในเขตบุงเกียว โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เปิดใช้ครั้งแรกในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2531 ตั้งอยู่ใกล้กับโครากูเอ็งฮอล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการโตเกียวโดม
อนุสรณ์สถานโตเกียวโดม เก็บถาวร 2010-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นำชมโตเกียวโดม เก็บถาวร 2011-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ สถานที่  Structurae
บาติก

| บาติกอินโดนีเซีย * |
| --- | --- |
  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก
บาติกของอินโดนีเซีย
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
สาขา: ธรรมเนียมและการแสดงออกทางมุขปาฐะ, แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม และงานเทศกาล, งานช่างฝีมือดั้งเดิม
เกณฑ์พิจารณา: R.1, R.2, R.3, R.4, R.5
อ้างอิง: 00170
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2552 (คณะกรรมการสมัยที่ 4)
รายการ: ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
บาติก (อินโดนีเซีย: batik) หรือ บาเตะ (ชวา: ꦧꦛꦶꦏ꧀) เป็นเทคนิคย้อมผ้าด้วยวิธีกันด้วยขี้ผึ้ง โดยประยุกต์ใช้กับการย้อมเสื้อผ้าทั้งชุดหรือหมายถึงผ้าที่ใช้เทคนิควิธีนี้ที่มีต้นกำเนิดจากอินโดนีเซีย การทำบาติกใช้วิธีการวาดจุดหรือเส้นเพื่อกันสีโดยอุปกรณ์ที่เรียกว่า จันติง (canting) หรือใช้วิธีการพิมพ์ตัวกันสีที่ทำจากทองแดงที่เรียกว่า จัป (cap) ช่างฝีมือจะเลือกสีโดยจุ่มผ้าเข้ากับสีเดียว จากนั้นเอาขี้ผึ้งออกด้วยน้ำเดือด จากนั้นทำซ้ำหากต้องการหลายสี
ประเพณีการทำบาติกพบได้ในหลายประเทศ แต่บาติกของอินโดนีเซียเป็นที่รู้จักมากที่สุด บาติกของอินโดนีเซียบนเกาะชวามีประวัติอันยาวนานที่ผสมผสานทางวัฒนธรรม กับลวดลายอันหลากหลายที่ได้รับมาจากวัฒนธรรมอันหลากหลาย และได้รับการพัฒนาโดยส่วนใหญ่ทั้งรูปแบบ เทคนิค และคุณภาพของฝีมือช่าง เดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 ยูเนสโกบรรจุบาติกของอินโดนีเซียเป็นงานชิ้นเอกของมรดกมุขปาฐะและมรดกที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ (Masterpiece of Oral and Intangible Heritage of Humanity)
แคว้นของประเทศอิตาลี

แคว้น (อิตาลี: regione) เป็นหน่วยการปกครองชั้นที่หนึ่งของประเทศอิตาลี ประกอบด้วย 20 แคว้น ในจำนวนนี้ 5 แคว้นเป็นแคว้นปกครองตนเองตามรัฐธรรมนูญ ในแต่ละแคว้น (ยกเว้นวัลเลดาออสตา) ถูกแบ่งเขตการปกครองเป็นหลายจังหวัด ในแต่ละแคว้นจะมีอำนาจการจัดการตนเองเท่าที่ตราไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐอิตาลี
รายชื่อแคว้น

| ธง | แคว้น ชื่ออิตาลี | เมืองหลัก | อาณาเขต (กม2) | ประชากร พ> ย. 2014 | หนาแน่น   (คน/กม2) | จำนวน  เทศบาล | มหานคร | สถานะ | ภาค |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | คัมปาเนีย Campania | เนเปิลส์ | 13,590 | 5,869,029 | 431.86 | 551 | เนเปิลส์ | สามัญ | ใต้ |
|  | คาลาเบรีย Calabria | คาตันซาโร | 15,081 | 1,977,148 | 131.10 | 409 | เรจโจคาลาเบรีย | สามัญ | ใต้ |
|  | ซาร์เดญญา Sardegna | คัลยารี | 24,090 | 1,661,630 | 68.97 | 377 |  | ปกครองตนเอง | หมู่เกาะ |
|  | ซีชีเลีย Sicilia | ปาแลร์โม | 25,711 | 5,088,889 | 197.92 | 390 |  | ปกครองตนเอง | หมู่เกาะ |
|  | ตอสคานา Toscana | ฟลอเรนซ์ | 22,994 | 3,752,414 | 163.19 | 287 | ฟลอเรนซ์ | สามัญ | กลาง |
|  | เตรนตีโน-อัลโตอาดีเจ Trentino-Alto Adige | เตรนโต | 13,607 | 1,055,649 | 77.58 | 333 | - | ปกครองตนเอง | ตะวันออกเฉียงเหนือ |
|  | บาซีลีคาตา Basilicata | โปเตนซา | 9,995 | 575,993 | 57.62 | 131 | - | สามัญ | ใต้ |
|  | ปีเยมอนเต Piemonte | ตูริน | 25,402 | 4,425,194 | 174.20 | 1206 | ตูริน | สามัญ | ตะวันตกเฉียงเหนือ |
|  | ปุลยา Puglia | บารี | 19,358 | 4,082,840 | 210.91 | 258 | บารี | สามัญ | ใต้ |
|  | ฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลีย Friuli-Venezia Giulia | ตรีเยสเต | 7,858 | 1,227,625 | 156.22 | 218 |  | ปกครองตนเอง | ตะวันออกเฉียงเหนือ |
|  | มาร์เค Marche | อังโคนา | 9,366 | 1,549,507 | 165.43 | 239 | - | สามัญ | กลาง |
|  | โมลีเซ Molise | คัมโปบัสโซ | 4,438 | 313,278 | 70.58 | 136 | - | สามัญ | ใต้ |
|  | ลอมบาร์เดีย Lombardia | มิลาน | 23,861 | 10,001,496 | 419.15 | 1544 | มิลาน | สามัญ | ตะวันตกเฉียงเหนือ |
|  | ลัตซีโย Lazio | โรม | 17,236 | 5,889,649 | 341.70 | 378 | โรม | สามัญ | กลาง |
|  | ลีกูเรีย Liguria | เจนัว | 5,422 | 1,584,242 | 292.18 | 235 | เจนัว | สามัญ | ตะวันตกเฉียงเหนือ |
|  | วัลเลดาออสตา Valle d'Aosta | อาออสตา | 3,263 | 128,210 | 39.29 | 74 | - | ปกครองตนเอง | ตะวันตกเฉียงเหนือ |
|  | เวเนโต Veneto | เวนิส | 18,399 | 4,928,503 | 267.86 | 581 | เวนิส | สามัญ | ตะวันออกเฉียงเหนือ |
|  | อาบรุซโซ Abruzzo | ลากวีลา | 10,763 | 1,331,749 | 123.73 | 305 | - | สามัญ | ใต้ |
|  | อุมเบรีย Umbria | เปรูจา | 8,456 | 895,259 | 105.87 | 92 | - | สามัญ | กลาง |
|  | เอมีเลีย-โรมัญญา Emilia-Romagna | โบโลญญา | 22,446 | 4,450,541 | 198.27 | 348 | โบโลญญา | สามัญ | ตะวันออกเฉียงเหนือ |
|  | รวมทั้งประเทศ |  | 301,336 | 60,788,845 | 201.73 | 8,092 |  |  |  |
ภูมิภาคของอิตาลี

| แผนที่ | ภาค ชื่ออิตาลี | นครใหญ่สุด | พื้นที่ (กม2) | ประชากร พ> ย. 2014 | หนาแน่น   (คน/กม2) | จำนวน เทศบาล | จำนวน มหานคร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | กลาง Centro | โรม | 58,051 | 12,086,829 | 208.21 | 996 | 2 |
|  | ตะวันตกเฉียงเหนือ Nord-Ovest | มิลาน | 57,931 | 16,139,142 | 278.59 | 3,059 | 5 |
|  | ตะวันออกเฉียงเหนือ Nord-Est | โบโลญญา | 62,310 | 11,662,318 | 187.16 | 1,480 | 3 |
|  | ใต้ Sud | เนเปิลส์ | 73,224 | 14,150,037 | 193.24 | 1,790 | 4 |
|  | หมู่เกาะ Isole หรือ Insulare | ปาแลร์โม | 49,801 | 6,750,519 | 135.54 | 767 | 4 |
แคว้นซิซิลี

37°30′N 14°00′E﻿ / ﻿37.500°N 14.000°E﻿ / 37.500; 14.000
| แคว้นซิซิลี Regione Siciliana (อิตาลี) |
| --- | --- |
แคว้นปกครองตนเอง
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: Madreterra 

ประเทศ:  อิตาลี
เมืองหลัก: ปาแลร์โม
การปกครอง
 • ประธาน: Nello Musumeci (DB)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 25,711 ตร.กม. (9,927 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019) (ร้อยละ 8.3 ของอิตาลี)
 • ทั้งหมด: 4,969,147 คน
 • ความหนาแน่น: 190 คน/ตร.กม. (500 คน/ตร.ไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์
 • ซิซิลี: 98%
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
ISO 3166 code: IT-82
จีดีพี (เฉลี่ย): 89.2 พันล้านยูโร (2018)
จีดีพีต่อหัว: 17,800 ยูโร (2018)
เอชดีไอ (2019): 0.845 สูงมาก · อันดับที่ 21 จาก 21
ภูมิภาค NUTS: ITG
เว็บไซต์: PTI.Regione.Sicilia.it
ซิซิลี (อังกฤษ: Sicily) หรือ ซีชีเลีย (อิตาลี: Sicilia; ซิซิลี: Sicìlia) เป็นหนึ่งในยี่สิบแคว้นและหนึ่งในห้าแคว้นปกครองตนเองของประเทศอิตาลี มีลักษณะเป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางภาคใต้ของประเทศโดยมีช่องแคบเมสซีนาคั่นระหว่างตัวเกาะกับแผ่นดินใหญ่ เกาะมีพื้นที่ 25,708 ตารางกิโลเมตร นับเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของอิตาลีและในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน จุดสูงสุดของเกาะคือภูเขาไฟเอตนา (3,320 เมตร) บนเกาะมีประชากรอาศัยอยู่กว่า 5 ล้านคน เมืองสำคัญได้แก่ ปาแลร์โม (เมืองหลัก) เมสซีนา กาตาเนีย ซีรากูซา ตราปานี เอนนา คัลตานิสเซตตา และอากรีเจนโต
ซิซิลีมีประวัติต่อเนื่องยาวนานกว่า 4,000 ปี ด้วยเหตุที่เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญแห่งหนึ่งของยุโรป ซิซิลีจึงตกเป็นเป้าหมายของการยึดครองจากชนชาติที่มีอำนาจเข้มแข็งในช่วงเวลาต่าง ๆ เริ่มตั้งแต่ชาวกรีก โรมัน คาร์เทจ อาหรับ นอร์มัน เยอรมัน ฝรั่งเศส และสเปน แต่ละชาติผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาปกครองดินแดนนี้ ขณะเดียวกันก็ได้นำเอาศิลปวัฒนธรรมของตนเข้ามาด้วย เกาะนี้จึงมีสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่หลากหลายผสมผสานกัน หากแต่ลงตัว นอกจากนี้ยังอุดมไปด้วยความงามทางธรรมชาติของทั้งชายหาด ทะเล และภูเขาไฟ และด้วยความที่อยู่ห่างไกลออกมา จึงสามารถสัมผัสได้ถึงความเป็นอิตาลีดั้งเดิมอย่างที่หาไม่พบอีกแล้วตามเมืองใหญ่ในอิตาลีภาคพื้นทวีป
ดูเพิ่ม

รายชื่อเกาะเรียงตามขนาด
แหล่งข้อมูลอื่น

ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ แคว้นซิซิลี ที่โอเพินสตรีตแมป
Sicilian Region — Official website (ในภาษาอิตาลี)
The Wonders of Sicily – The Cities, Architecture, Culture, History, People
Piccolo, Salvatore (2018). Bronze Age Sicily. World History Encyclopedia.
Wilson, R.; Talbert, R.; Elliott, T.; Gillies, S. "Places: 462492 (Sicilia)". Pleiades. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 July 2012. สืบค้นเมื่อ 8 March 2012.
| ด ค กเกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก |
| --- | --- |
ขนาด 100,000 ตารางกิโลเมตร (39,000 ตารางไมล์) หรือมากกว่า:  กรีนแลนด์  นิวกินี  บอร์เนียว  มาดากัสการ์  แบฟฟิน  สุมาตรา  ฮนชู  วิกตอเรีย  บริเตนใหญ่  เอลสเมียร์  ซูลาเวซี  เซาท์ไอแลนด์  ชวา  นอร์ทไอแลนด์  ลูซอน  นิวฟันด์แลนด์  คิวบา  ไอซ์แลนด์ 
ขนาด 20,000–99,999 ตารางกิโลเมตร   (7,722–38,610 ตารางไมล์):  มินดาเนา  ไอร์แลนด์  ฮกไกโด  ฮิสปันโยลา  ซาฮาลิน  แบงส์  ศรีลังกา  แทสเมเนีย  เดวอน  อเล็กซานเดอร์  เซเวียร์นืย  ติเอร์ราเดลฟูเอโก  เบิร์กเนอร์  อักเซลไฮเบิร์ก  เมลวิลล์  เซาแทมป์ตัน  มาราฌอ  สปิตส์บาร์เกิน  คีวชู  ไต้หวัน  นิวบริเตน  พรินซ์ออฟเวลส์  ยุจนืย  ไหหลำ  แวนคูเวอร์  ติมอร์  ซิซิลี  ซัมเมอร์เซต  โคเตลนืย  ซาร์ดิเนีย  บานานัล 
รายชื่อเกาะเรียงตามขนาด
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่  Pleiades 
อื่น ๆ:  NARA
เทเลคอมอีตาเลีย

| --- | --- |

ประเภท: จดทะเบียน
การซื้อขาย: BIT: TIT NYSE: TI 
ISIN: IT0003497168 
อุตสาหกรรม: โทรคมนาคม
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1925 ในชื่อสตีเปล ค.ศ. 1964 ในชื่อเอสไอพี ค.ศ. 1994 ในชื่อเทเลคอมอีตาเลีย ค.ศ. 2015 ในชื่อติม (เครื่องหมายการค้า)
ผู้ก่อตั้ง: Istituto per la Ricostruzione Industriale 
สำนักงานใหญ่: โรมและมิลาน, อิตาลี
บุคลากรหลัก: ลุยจี กูบีโตซี (ซีอีโอ), ซัลวาโตเร โรสซี (ประธาน)
ผลิตภัณฑ์: โทรศัพท์บ้าน โทรศัพท์เคลื่อนที่ อินเทอร์เน็ต บริการเทคโนโลยีสารสนเทศ โครงข่ายโทรคมนาคม โทรทัศน์ระบบดิจิทัล
รายได้:  17.97 พันล้านยูโร (2019)
รายได้สุทธิ:  1.22 พันล้านยูโร (2019)
สินทรัพย์:  70.10 พันล้านยูโร (2019)
เจ้าของ: วีว็องดี (23.94%) Cassa Depositi e Prestiti (9.89%)
พนักงาน:  51,917 คน (2019)
บริษัทในเครือ: ติมบราซิล INWIT Olivetti Wind Hellas
เว็บไซต์: www.gruppotim.it
ติม เอส.พี.เอ. (อิตาลี: TIM S.p.A.) หรือ เทเลคอมอีตาเลีย (อิตาลี: Telecom Italia) เป็นบริษัทโทรคมนาคมของอิตาลี มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่โรมและมิลาน ให้บริการโทรศัพท์บ้าน โทรศัพท์เคลื่อนที่ และข้อมูลดิจิทัล ติมเป็นผู้ให้บริการด้านโทรคมนาคมที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลีในแง่ของรายได้และผู้ใช้บริการ บริษัทก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1994 โดยเกิดจากการควบรวมของบริษัทรัฐวิสาหกิจย่อยหลายบริษัท บริษัทเดิมที่ใหญ่ที่สุดคือ โซชีเอตาอีตาเลียนาเปอร์เลเซอร์ซิซีโอเทเลโฟนีโก พี.เอ. (อิตาลี: Società Italiana per l'Esercizio Telefonico p.A.; SIP) ซึ่งเคยเป็นผู้ให้บริการที่รัฐผูกขาด
หลักทรัพย์ของบริษัทได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อิตาลี โดยใน ค.ศ. 2017 รัฐอิตาลีได้ใช้ "โกลเดนเพาเวอร์" ซึ่งอนุญาตในรัฐบาลเข้าใช้มาตรการกับบริษัทต่าง ๆ เพื่อคุ้มครองดอกเบี้ยภายในประเทศ
เทเลคอมอีตาเลียมีเครื่องหมายการค้าชื่อว่า ติม ซึ่งเดิมก่อตั้งใน ค.ศ. 1995 ในฐานะบริษัทโทรศัพท์เคลื่อนที่ ต่อมาใน ค.ศ. 2015 ได้เปลี่นมาเป็นเครื่องหมายการค้าที่ให้บริการโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ต นอกจากนี้ติมยังเป็นผู้สนับสนุนเซเรียอา ติมมีสาขาย่อยในประเทศบราซิล ชื่อว่า ติมบราซิล ซึ่งมีผู้ใช้บริการ 72.6 ล้านคน ส่วนผู้ใช้บริการติมทั่วโลกอยู่ที่ 114 ล้านคน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เทเลคอมอีตาเลีย
เว็บไซต์ทางการ
เฟิร์น

| เฟิร์น (Pteridophyta) ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ดีโวเนียนตอนกลาง-ปัจจุบัน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Pteridophyta

ชั้น
 †Cladoxylopsida  Psilotopsida  Equisetopsida (alias Sphenopsida)  Marattiopsida  Polypodiopsida (alias Pteridopsida, Filicopsida)
เฟิร์น หรือ เฟิน (อังกฤษ: fern) เป็นหนึ่งในกลุ่มของพืชที่มีราว ๆ 20,000 สปีชีส์ ที่ถูกจำแนกในไฟลัม Pteridophyta หรือ Filicophyta พืชกลุ่มนี้ยังเป็น Polypodiophyta หรือ Polypodiopsida ด้วย เมื่อถือตามส่วนย่อยของพืชมีท่อลำเลียง คำว่า เทอริโดไฟต์ (pteridophyte) ใช้เพื่อกล่าวถึงพืชมีท่อลำเลียงที่ไม่มีเมล็ดทั้งหมด ทำให้มันหมายถึง "เฟิร์นและพืชใกล้เคียงเฟิร์น" ซึ่งสามารถสร้างความสับสนเมื่อสมาชิกของเฟิร์นในส่วน Pteridophyta บางครั้งอ้างเป็นเทอริโดไฟต์ได้ด้วยเหมือนกัน การศึกษาในเรื่องของเฟิร์นและเทอริโดไฟต์อื่น ๆ เรียกว่า วิทยาเฟิร์น (Pteridology)
แกมีโทไฟต์ของเฟิร์นที่สร้างสปอร์ชนิดเดียว มีลักษณะเป็นแผ่นแบนบางสีเขียว (มีคลอโรฟิลล์) ด้านล่างมีไรซอยด์ ส่วนใหญ่มักมีรูปร่างคล้ายรูปหัวใจ (prothallus) ส่วนใหญ่สร้างสปอร์ชนิดเดียว เช่น เฟิร์นสไบนาง เฟิร์นชายผ้าสีดา เฟิร์นชายผ้าสีดาแกรนเด้ เป็นต้น เฟิร์นที่สร้างสปอร์สองชนิดบางชนิดอยู่ในน้ำ และที่ชื้นแฉะ ได้แก่ เฟิร์นนาคราช เฟิร์นลูกไก่ เป็นต้น
วงจรชีวิต

เฟิร์นเป็นพืชมีท่อลำเลียงที่แตกต่างจากไลโคไฟตา (lycophyte) ตรงที่มีใบแท้จริง (megaphylls) ต่างจากพืชมีเมล็ด (พืชเมล็ดเปลือยและพืชดอก) ในส่วนระบบสืบพันธุ์ไม่มีดอกและเมล็ด เฟิร์นมีวงจรชีวิตแบบสลับที่มีระยะสปอโรไฟต์ (Sporophyte) และแกมีโทไฟต์ (Gametophyte)
วงจรชีวิต > ระยะสปอโรไฟต์

ระยะสปอโรไฟต์ คือ ระยะที่เฟิร์นสร้างสปอร์ มีโครโมโซม 2 ชุด
ไซโกตเจริญเป็นต้นสปอโรไฟต์โดยการแบ่งเซลล์แบบไมโทซิส อยู่ในรูปของเฟิร์นทีมี ราก ลำต้น และใบที่แท้จริง
ต้นสปอโรไฟต์เกิดการแบ่งเซลล์แบบไมโอซิส เพื่อสร้างสปอร์
วงจรชีวิต > ระยะแกมีโทไฟต์

ระยะแกมีโทไฟต์ คือ ระยะที่เฟิร์นสร้างเซลล์สืบพันธุ์ มีโครโมโซมชุดเดียว
สปอร์เกิดการแบ่งเซลล์แบบไมโทซิส เจริญเป็นต้นเฟิร์นในระยะแกมีโทไฟต์ หรือเฟิร์นที่อยูในรูปโพรแทลลัส
โพรแทลลัสเกิดการแบ่งเซลล์แบบไมโทซิส เป็นเซลล์สืบพันธุ์ ได้แก่ ไข่ และสเปิร์ม
สเปิร์มเข้าผสมกับเซลล์ไข่บนโพรแทลลัส
หลังจากสเปิร์มเข้าผสมกับเซลล์ไข่จะได้ไซโกตที่มีโครโมโม 2 ชุด เจริญเป็นเฟิร์นในระยะสปอโรไฟต์ต่อไป
นิเวศวิทยา

เฟิร์นชนิดต่าง ๆ มีถิ่นอาศัยที่หลากหลาย เช่น อาศัยบนภูเขาสูง, พื้นที่ชุ่มชื้น, พื้นที่เปิดโล่ง, ในน้ำ, บนหินในทะเลทรายที่แห้งแล้ง, บนรอยแตกบนหิน, พื้นที่ชุ่มน้ำที่มีสภาพเป็นกรด เช่น บึง และ หนองน้ำ, หรือ บนต้นไม้เขตร้อน เป็นต้น
เฟิร์นหลายชนิดพบร่วมกับเห็ดราไมคอร์ไรซา อีกหลายชนิดเติบโตได้เฉพาะในค่าความเป็นกรด-เบส (pH) ในช่วงค่าที่มีระดับที่พิเศษ เช่น Lygodium ที่พบทางตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือที่เติบโตในความชื้นสูง และดินเป็นกรดเข้มข้นเท่านั้น ในขณะที่ Cystopteris bulbifera พบบนหินปูนเท่านั้น
เฟิร์นสามารถแยกได้ 7 ประเภท ตามถิ่นอาศัย
กลุ่มเฟินดิน-ทนแดด (terrestrial-sun-ferns)
กลุ่มเฟินดิน-ชอบร่มเงา (terrestrial-shade-ferns)
กลุ่มเฟินเถาเลื้อย (climbing ferns)
กลุ่มเฟินเกาะอาศัย หรือไม้อากาศ (epiphytes)
กลุ่มเฟินผา (lithophytic ferns หรือ rock ferns)
กลุ่มเฟินน้ำ (aquatic ferns)
กลุ่มเฟินภูเขา (mountain fern)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > เฟิร์นในระยะสปอโรไฟต์

เฟิร์นจะมีลักษณะเช่นเดียวกันกับพืชมีเมล็ดในระยะสปอโรไฟต์อื่น โดยเฟิร์นจะประกอบไปด้วย:
ลำต้น: โดยมากมักเป็นเหง้าอยู่ใต้ดิน บางครั้งก็เป็นไหลอยู่เหนือดิน (เช่น Polypodiaceae) หรือลำต้นตั้งตรงเนื้อคล้ายไม้เหนือดิน (เช่น Cyatheaceae) ซึ่งอาจสูงได้ถึง 20 เมตรในบางชนิด (เช่น Cyathea brownii บนเกาะนอร์ฟอล์ก และ Cyathea medullaris ในประเทศนิวซีแลนด์)
ใบ: ส่วนสีเขียวที่ใช้ในการสังเคราะห์ด้วยแสง ใบเฟิร์นมักถูกเรียกว่าฟรอนด์ (Frond)  เป็นเพราะในอดีตผู้ที่ทำการศึกษาแบ่งเป็นผู้ที่ศึกษาในเฟิร์นกับผู้ที่ศึกษาในพืชมีเมล็ด มากกว่าที่จะมาศึกษาถึงความแตกต่างทางโครงสร้าง ใบใหม่จะแผ่จากใบที่ขมวดเกลียวแน่นหรือที่เรียกว่า crozier หรือ fiddlehead การคลี่ออกของใบเป็นแบบม้วนเข้าด้านในแบบลานนาฬิกา (Circinate vernation)
ราก: ส่วนที่อยู่ใต้ดินทำที่ไม่ใช่ส่วนที่มีกระบวนการการสังเคราะห์ด้วยแสง ทำหน้าที่ในการนำน้ำ และสารอาหาร ขิ้นมาจากดิน
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > เฟิร์นในระยะแกมีโตไฟต์

ระยะแกมีโตไฟต์ของเฟิร์นจะมีลักษณะต่างจากพืชมีเมล็ดอื่น โดยที่ระยะแกมีโตไฟต์ของเฟิร์นจะประกอบไปด้วย:
โพรแทลลัส (Prothallus) : ส่วนสีเขียวที่ใช้ในการสังเคราะห์ด้วยแสง มีรูปร่างคล้ายรูปหัวใจ หรือไต ทำหน้าที่สร้างแกมมีท (Gamete) 2 ชนิด คือ แอนเทอริเดียม (Antheridium) ซึ่งเป็นโครงสร้างที่สร้างสเปิร์มและอาร์คีโกเนียม (archeagonium) ซึ่งเป็นโครงสร้างที่สร้างเซลล์ไข่ (Egg)
ไรซอยด์ (Rhizoid) : ส่วนคล้ายรากซึ่งไม่ใช่รากที่แท้จริงของเฟิร์น ทำหน้าที่ในการนำน้ำ และสารอาหาร ขึ้นมาจากดินสู่โครงสร้างที่เรียกว่า โพรแทลลัส
คลังภาพ

คาดว่าเป็นใบเฟิร์น Blechnum nudum
ใบเฟิร์นต้นที่ยังไม่คลี่แผ่
คาดว่าเป็นเฟิร์นต้น Dicksonia antarctica
คาดว่าเป็นเฟิร์นต้น Dicksonia antarctica
"Filicinae" จาก Ernst Haeckel's Kunstformen der Natur, 1904
เฟิร์นต้นที่ยังไม่ระบุบชนิดใน Oaxaca
สปอร์ของเฟิร์นต้นในแซนดีเอโก
ใบเฟิร์น
เฟิร์นที่ยังไม่ระบุบชนิดกับสปอร์ของมันในโรโตรัว ประเทศนิวซีแลนด์
เฟิร์นใต้ร่มเงาของต้นสนในแซนตา ครูซ รัฐแคลิฟอร์เนีย
ใบเฟิร์นแตกใหม่
แหล่งข้อมูลอื่น

Tree of Life Web Project: Filicopsida เก็บถาวร 2009-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A classification of the ferns and their allies เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A fern book bibliography
Register of fossil Pteridophyta เก็บถาวร 2008-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
L. Watson and M.J. Dallwitz (2004 onwards). The Ferns (Filicopsida) of the British Isles. เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ferns and Pteridomania in Victorian Scotland
Non-seed plant images at bioimages.vanderbilt.edu เก็บถาวร 2012-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ferns in detail เก็บถาวร 2008-05-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, an online book
"American Fern Society"
Checklist of Ferns and Lycophytes of the World เก็บถาวร 2012-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
fernSiam.com & fernSiam.net
| ด ค กผลผลิตจากป่าที่ไม่ใช่เนื้อไม้ |
| --- | --- |
ผลผลิตจากสัตว์:  การล่าสัตว์ป่า [en]  ขนสัตว์  น้ำผึ้ง 
เบอร์รี ผลไม้:  กล้วย  ขนุน  จูนิเปอร์เบอร์รี [en]  ทุเรียน  บลูเบอร์รี  บิลเบอร์รี [en]  แบล็กเบอร์รี  มะขาม  มะพร้าว  เมล็ดโกโก้ [en]  ราสป์เบอร์รี  ลินกอนเบอร์รี [en]  สตรอว์เบอร์รี  ส้มแขก [en]  สาเก  ฮัคเคิลเบอร์รี [en] 
ใบพืช รากพืช:  ซาสซาฟราส [en] กัมโบ ฟิเล [en]  รูตเบียร์  ปาล์มเลื้อย  ใบพลู  เฟิร์นฟิเดิลเฮด [en] ผักกูด  มะธูกะ [en]  ยอดปาล์ม [en] ยอดมะพร้าวอ่อน  สาคู ปรงทะเล [en]  โสม [en]  หอมใหญ่ 
เห็ด:  Bare-toothed russula  Bay bolete  Birch bolete  พอร์ชินี  Chanterelle  Honey mushroom  หลินจือ  มัตสึตาเกะ  Meadow mushroom  Morel  นางรม  Parasol mushroom  Red cap  Saffron milk cap  Slippery jack  ทรัฟเฟิล  Yellow knight 
ถั่ว เครื่องเทศ:  กานพลู  จันทน์เทศ  บราซิลนัต  ใบกระวาน  พริกไทย  เมล็ดสน [en]  ลูกสำรอง [en]  วานิลลา  หมาก [en]  อบเชย  ออลสไปซ์  เฮเซลนัต 
น้ำมันพืช ไข:  คาร์นอบา  Chaulmoogra (Hydnocarpus wightiana)  เนยโกโก้  ยูคาลิปทอล  น้ำมันยูคาลิปตัส  Japan wax  Kokum  Kusum  Mahuwa  Nagkesar  น้ำมันปาล์ม (kernel)  Pongamia  Phulwara  Pilu  Sal-seed (Shorea robusta)  น้ำมันจันทน์  เนยเชีย  Tea-seed  Tea-tree  Vateria indica 
ยางไม้:  Benzoin  Birch-tar  การบูร  Creosote  กำยาน  รง  Kauri  แลคเกอร์  แมสติก  มดยอบ  Pine tar  Pitch  ยางสน  น้ำมันสน  ครั่ง  ยางรัก 
น้ำเลี้ยง / ยาง และอื่น ๆ:  Birch syrup  หมากฝรั่ง  น้ำตาลจาก  น้ำตาลมะพร้าว  น้ำตาลอินทผลัม  น้ำเชื่อมผลไม้  Gum arabic  Gutta-percha  Kino  น้ำยาง  น้ำเชื่อมเมเปิล  น้ำตาลปึก  Palm wine (akpeteshie  ogogoro)  ยาง  Spruce gum 
อื่น ๆ:  ไผ่ (หน่อไม้)  Birch bark  Birch beer  ไม้ก๊อก  เฟิร์น  Forage  Gambier  มอสส์  สีธรรมชาติ (เทียนกิ่งขาว)  พีต  ควินิน  หวาย  เชลแล็ก  Tanbark (แทนนิน)  Thatching  Tendu leaves  Willow bark 
เฟิร์นที่สวนพฤกษศาสตร์หลวงเมลเบิร์น
เฟิร์นต้น อาจเป็น Dicksonia antarctica ในประเทศออสเตรเลีย
ลักษณะใบอ่อนม้วนงอของเฟิร์น
แกมีโทไฟต์ (ส่วนแทลลัสสีเขียว) และสปอโรไฟต์ (ที่ยื่นสูงขึ้นมา) ของ Onoclea sensibilis
หลวงปู่ดู่ พฺรหฺมปญฺโญ

| หลวงปู่ดู่ พฺรหฺมปญฺโญ (ดู่ พรหมปัญโญ) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงปู่ดู่
ส่วนบุคคล
เกิด: 29 เมษายน พ.ศ. 2447 (85 ปี)
มรณภาพ: 17 มกราคม พ.ศ. 2533
ศาสนา: พุทธ
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดสะแก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
อุปสมบท: 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2468
พรรษา: 64
หลวงปู่ดู่ พฺรหฺมปญฺโญ (อ่านว่าพรมมะ-ปัญโญ) (29 เมษายน พ.ศ. 2447 — 17 มกราคม พ.ศ. 2533) เป็นพระภิกษุชาวไทย จำพรรษา ณ วัดสะแก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ท่านเป็นที่รู้จักว่าเป็นพระภิกษุผู้เชี่ยวชาญในด้านการสอนวิปัสนากรรมฐานให้เเก่ศิษย์ที่เข้าไปกราบไหว้ท่าน อย่างมีเมตตาเสมอกันทุกคนไม่มีการเเบ่งเเยกชนชั้นวรรณะ เเละอีกความพิเศษนึงที่เป็นเอกลักษณ์ของท่านคือ ท่านจะมีการเเจกพระถอดพิมเนื้อปูนพิมพ์ต่างๆ สําหรับเป็นอุบายไว้กําระหว่างปฏิบัติภาวนานั่งสมาธิ เเละมีวัตถุมงคลอันเลื่องชื่อคือพระเหนือพรหมท่านได้เมตตาอบรมสั่งสอนศิษย์ในด้านการปฏิบัติภาวนาเสมอมา โดยที่ท่านไม่เคยออกนอกวัดสะเเกเลยตั้งปี พ.ศ.2500  เหตุเพราะกลัวคนที่เดินทางมากราบไหว้ท่านเมื่อมาถึงเเล้วหากไม่เจอจะเกิดเสียกําลังใจขึ้นมา เเม้กระทั่งธาตุขันธ์ของท่านจะทรุดโทรมลงในช่วงบั้นปลายจนได้รับทุกขเวทนา ท่านก็ยังจะไม่คิดออกไปรักษานอกวัดสะเเกเลยเพราะคํานึงถึงผู้ที่เดินทางมากราบไหว้จะไม่ได้พบเจอ นับเป็นปฏิปทาที่มีขันติ เเละ ความเมตตาอย่างยิ่งยากจะหาผู้ใดเสมอเหมือน ท่านกระทําเเบบนี้มาตลอดตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิต ถือเป็นพระสุปฏิปันโนที่กราบไหว้ได้อย่างสนิทใจ
ประวัติ > ชาติภูมิ

พระคุณเจ้าหลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ มีชาติกำเนิดในสกุล “หนูศรี” เดิม ชื่อ ดู่ เกิดเมื่อวันที่ ๒๙ เมษายน พ.ศ. ๒๔๔๗ ตรงกับวันศุกร์ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ ปีมะโรง ซึ่งตรงกับวันวิสาขบูชา ณ บ้านข้าวเม่า ตำบลข้าวเม่า อำเภออุทัย จังหวัด พระนครศรีอยุธยา
โยมบิดาชื่อ พุด โยมมารดาชื่อ พุ่ม ท่านมีพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน ๓ คน ท่านเป็นบุตรคนสุดท้าย มีโยมพี่สาว ๒ คน มีชื่อตามลำดับดังนี้
๑ . พี่สาวชื่อ ทองคำ สุนิมิตร
๒ . พี่สาวชื่อ สุ่ม พึ่งกุศล
๓ . ตัวท่าน
ประวัติ > ปฐมวัยและการศึกษาเบื้องต้น

ชีวิตในวัยเด็กของท่านดูจะขาด ความอบอุ่นอยู่มาก ด้วยกำพร้าบิดา มารดาตั้งแต่เยาว์วัย นายยวง พึ่งกุศล ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานของท่าน ได้เล่าให้ฟังว่า บิดามารดา ของท่านมีอาชีพทำนา โดยนอกฤดูทำนาจะมีอาชีพทำขนมไข่มงคลขาย เมื่อตอนที่ท่านยังเป็นเด็กทารก มีเหตุการณ์สำคัญที่ควรบันทึกไว้ คือในคืนวันหนึ่งซึ่งเป็นหน้าน้ำ ขณะที่บิดามารดาของท่านกำลังทอด“ขนมมงคล”อยู่นั้น ท่านซึ่งถูก วางอยู่บนเบาะนอกชานคนเดียว ไม่ทราบด้วยเหตุใดตัวท่านได้กลิ้งตกลงไปในน้ำ ทั้งคนทั้งเบาะแต่เป็นที่อัศจรรย์ยิ่งที่ตัวท่านไม่จมน้ำ กลับลอยน้ำจนไปติดอยู่ข้างรั้วกระทั่งสุนัขเลี้ยงที่บ้านท่าน มาเห็นเข้าจึงได้เห่าพร้อมกับวิ่งกลับไปกลับมาระหว่างตัวท่านกับมารดาท่าน เมื่อมารดาท่านเดินตามสุนัขเลี้ยงออกมา จึงได้พบท่านลอยน้ำติดอยู่ที่ข้างรั้ว ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้มารดาท่านเชื่อมั่นว่าท่าน จะต้องเป็นผู้มีบุญวาสนามากมาเกิด
มารดาของท่านได้ถึงแก่กรรมตั้งแต่ท่านยังเป็นทารกอยู่ ต่อมาบิดาของท่านก็จากไปอีกขณะท่านมีอายุได้เพียง ๔ ขวบเท่านั้น ท่านจึงต้องกำพร้าบิดามารดาตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็กจำความไม่ได้ ท่านได้อาศัยอยู่กับยายโดยมีโยมพี่สาวที่ชื่อ สุ่ม เป็นผู้ดูแลเอาใจใส่ และท่านก็ได้มีโอกาสศึกษาเล่าเรียนที่วัดกลางคลองสระบัว วัดประดู่ทรงธรรม และวัดนิเวศน์ธรรมประวัติ