ซูการ์โน

| ซูการ์โน |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีอินโดนีเซีย คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 18 สิงหาคม พ.ศ. 2488 – 12 มีนาคม พ.ศ. 2510
นายกรัฐมนตรี: ซูตัน ชะฮ์รีร์ อามีร์ ชารีฟุดดิน โมฮัมมัด ฮัตตา อับดุล ฮาลิม โมฮัมมัด นัตซีร์ ซูกีมัน วีร์โยซันโจโย วีโลโป อาลี ซัซโตรอามีโจโย บูร์ฮันอุดดิน ฮาราฮัป จูวันดา การ์ตาวีจายา
ก่อนหน้า:  ตำแหน่งที่จัดตั้งขึ้น 
ถัดไป: ซูฮาร์โต
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 6 มิถุนายน พ.ศ. 2444 สุราบายา ดัตช์อีสต์อินดีส
เสียชีวิต: 21 มิถุนายนพ.ศ. 2513 (69 ปี) จาการ์ตา อินโดนีเซีย
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: พรรคชาติอินโดนีเซีย (1927–1931)
คู่สมรส: 4 คน
บุตร:  From Inggit   Ratna Juami (บุญธรรม)  Kartika (บุญธรรม)    With Fatmawati   Guntur Sukarnoputra  เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี  Rachmawati Sukarnoputri  Sukmawati Sukarnoputri  Guruh Sukarnoputra    With Hartini   Taufan Sukarno  Bayu Sukarno    With Ratna   Karina Kartika Sari Dewi Sukarno    With Haryati   Ayu Gembirowati    With Kartini   Totok Suryawan  
ลายมือชื่อ: 

บทความนี้เกี่ยวกับประธานาธิบดีอินโดนีเซีย สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ซูการ์โน (แก้ความกำกวม)
ซูการ์โน (อินโดนีเซีย: Soekarno, Sukarno;  6 มิถุนายน พ.ศ. 2444 - 21 มิถุนายน พ.ศ. 2513) เป็นนักการเมือง นักปราศรัย นักปฏิวัติชาตินิยมชาวอินโดนีเซีย โดยเป็นประธานาธิบดีคนแรกของอินโดนีเซีย ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1945 ถึง ค.ศ. 1967
ซูการ์โนเป็นผู้นำในการต่อสู้เพื่อเอกราชของอินโดนีเซียจากอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ เขาเป็นผู้นำที่โดดเด่นของขบวนการชาตินิยมของอินโดนีเซียในช่วงอาณานิคม และถูกกักขังโดยรัฐบาลอาณานิคมนานกว่าทศวรรษจนกระทั่งได้รับการปล่อยตัวจากกองกำลังญี่ปุ่นที่รุกรานในสงครามโลกครั้งที่สอง ซูการ์โนและเพื่อนร่วมอุดมการณ์ชาตินิยมของเขาร่วมมือกันเพื่อรวบรวมการสนับสนุนความพยายามในการทำสงครามของญี่ปุ่นจากประชาชน เพื่อแลกกับความช่วยเหลือของญี่ปุ่นในการเผยแพร่แนวคิดชาตินิยม เมื่อญี่ปุ่นยอมแพ้ ซูการ์โนและโมฮัมมัด ฮัตตาประกาศเอกราชของอินโดนีเซียในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945 และวันถัดมา ซูการ์โนได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานาธิบดี เขาเป็นผู้นำในการต่อต้านความพยายามสร้างอาณานิคมใหม่ของดัตช์โดยใช้วิธีการทั้งทางการทูตและการทหาร จนกระทั่งเนเธอร์แลนด์รับรองเอกราชของอินโดนีเซียในปี ค.ศ. 1949 เป็นผลให้เขาได้รับสมญานามว่า "บิดาแห่งการประกาศอิสรภาพ" (Bapak Proklamator)
หลังจากช่วงเวลาแห่งความโกลาหลของระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภา ซูการ์โนได้ก่อตั้งระบอบอัตตาธิปไตยที่เรียกว่า "ประชาธิปไตยแบบชี้นำ" (Demokrasi Terpimpin) ในปี ค.ศ. 1959 ซึ่งประสบความสำเร็จในการยุติความไม่มั่นคงและการกบฏที่คุกคามการอยู่รอดของประเทศที่มีความหลากหลายและแตกแยก ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 ซูการ์โนได้เริ่มดำเนินนโยบายต่างประเทศที่ก้าวร้าวหลายชุดภายใต้หัวข้อต่อต้านจักรวรรดินิยมและสนับสนุนขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดด้วยตนเอง การพัฒนาเหล่านี้ทำให้เกิดความขัดแย้งกับตะวันตกมากขึ้นและมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับสหภาพโซเวียตมากขึ้น หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบ ๆ จากขบวนการ 30 กันยายน ค.ศ. 1965 พลเอกซูฮาร์โตแห่งกองทัพได้เข้าควบคุมประเทศเป็นส่วนใหญ่ด้วยการที่ฝ่ายตะวันตกสนับสนุนการโค่นล้มรัฐบาลที่นำโดยซูการ์โน ต่อมามีการปราบปรามฝ่ายซ้ายทั้งที่เป็นฝ่ายซ้ายจริงและผู้ต้องสงสัยว่าเป็นฝ่ายซ้ายจนเกิดการสังหารหมู่เป็นจำนวนมาก โดยได้รับการสนับสนุนจากซีไอเอ   และหน่วยข่าวกรองของอังกฤษ  ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 500,000 ถึงมากกว่า 1,000,000 ราย  ในปี ค.ศ. 1967 ซูฮาร์โตเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีอย่างเป็นทางการแทนที่ซูการ์โนซึ่งยังคงถูกกักบริเวณในบ้านจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1970
เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี ลูกสาวคนโตของเขา ซึ่งเกิดในช่วงที่พ่อของเธอปกครองในปี ค.ศ. 1947 ต่อมาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 5 ของอินโดนีเซียตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 ถึง ค.ศ. 2004