stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮานอย
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮานอย (1898-1990)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 33 (91) | 34 (93) | 37 (99) | 39 (102) | 43 (109) | 40 (104) | 40 (104) | 38 (100) | 37 (99) | 36 (97) | 36 (97) | 37 (99) | 43 (109) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 19.3 (66.7) | 19.9 (67.8) | 22.8 (73) | 27.0 (80.6) | 31.5 (88.7) | 32.6 (90.7) | 32.9 (91.2) | 31.9 (89.4) | 30.9 (87.6) | 28.6 (83.5) | 25.2 (77.4) | 21.8 (71.2) | 27.0 (80.6) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 16.5 (61.7) | 17.5 (63.5) | 20.5 (68.9) | 24.2 (75.6) | 27.9 (82.2) | 29.2 (84.6) | 29.5 (85.1) | 28.8 (83.8) | 27.8 (82) | 25.3 (77.5) | 21.9 (71.4) | 18.6 (65.5) | 24.0 (75.2) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 13.7 (56.7) | 15.0 (59) | 18.1 (64.6) | 21.4 (70.5) | 24.3 (75.7) | 25.8 (78.4) | 26.1 (79) | 25.7 (78.3) | 24.7 (76.5) | 21.9 (71.4) | 18.5 (65.3) | 15.3 (59.5) | 20.9 (69.6) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 3 (37) | 5 (41) | 7 (45) | 10 (50) | 16 (61) | 21 (70) | 22 (72) | 21 (70) | 17 (63) | 13 (55) | 6 (43) | 5 (41) | 3 (37) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 18.6 (0.732) | 26.2 (1.031) | 43.8 (1.724) | 90.1 (3.547) | 188.5 (7.421) | 239.9 (9.445) | 288.2 (11.346) | 318.0 (12.52) | 265.4 (10.449) | 130.7 (5.146) | 43.4 (1.709) | 23.4 (0.921) | 1,676.2 (65.992) |
| ความชื้นร้อยละ | 78 | 82 | 83 | 83 | 77 | 78 | 79 | 82 | 79 | 75 | 74 | 75 | 78.8 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 8.4 | 11.3 | 15.0 | 13.3 | 14.2 | 14.7 | 15.7 | 16.7 | 13.7 | 9.0 | 6.5 | 6.0 | 144.5 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 93 | 56 | 62 | 120 | 186 | 180 | 186 | 186 | 180 | 155 | 150 | 124 | 1,678 |
แหล่งที่มา 1: World Meteorological Organisation (UN), BBC Weather (record highs, lows, and humidity) 
แหล่งที่มา 2: World Climate Guide
เขตการปกครอง

ฮานอยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 เขต 1 เมืองระดับอำเภอ และ 17 อำเภอ จังหวัดห่าเต็ยได้รับการรวมเข้ากับฮานอยในปี ค.ศ. 2008 ห่าดงได้รับการเปลี่ยนเป็นเขต ในขณะที่เซินเต็ยได้รับการปรับเป็นเมืองระดับอำเภอ ปัจจุบันเขตการปกครองย่อยได้แบ่งออกเป็น 22 เมือง 399 ตำบล และ 145 แขวง
เขตการปกครอง > รายชื่อเขตการปกครองส่วนท้องถิ่น

| เขตการปกครองของฮานอย> ชื่อนคร/เขต/อำเภอ | เขตการปกครองของฮานอย> แขวง | เขตการปกครองของฮานอย> เนื้อที่ (กม.) | เขตการปกครองของฮานอย> ประชากร | เขตการปกครองของฮานอย>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
1 เมืองระดับอำเภอ
| เมืองเซินเต็ย | 15 | 113.474 | 181,831 |  |
12 เขต (Quận)
| เขตบาดิ่ญ | 14 | 9.224 | 228,352 |  |
| เขตบั๊กตื่อเลียม | 13 | 43.35 | 320,414 |  |
| เขตเกิ่วเซ้ย | 8 | 12.04 | 251,000 |  |
| เขตด๊งดา | 21 | 9.96 | 408,000 |  |
| เขตฮายบ่าจึง | 20 | 14.6 | 378,000 |  |
| เขตห่าดง | 17 | 47.917 | 250,687 |  |
| เขตฮหว่านเกี๊ยม | 18 | 5.29 | 178,073 |  |
| เขตฮหว่างมาย | 14 | 41.04 | 358,277 |  |
| เขตล็องเบียน | 14 | 60.38 | 273,706 |  |
| เขตนามตื่อเลียม | 10 | 32.27 | 232,894 |  |
| เขตเต็ยโห่ | 8 | 24 | 115,163 |  |
| เขตทัญซวน | 11 | 9.11 | 259,000 (2011) |  |
| รวมย่อย | 145 | 233.56 | 3,435,394 |  |
17 อำเภอ (Huyện)
| อำเภอบาหวี่ | 31 + 1 เมือง | 428.0 | 242,600 (1999) |  |
| อำเภอเจืองหมี | 30 + 2 เมือง | 232.9 | 261,000 (2013) |  |
| อำเภอดานเฝื่อง | 15 + 1 เมือง | 76.8 | 124,900 |  |
| อำเภอดงอัญ | 23 + 1 เมือง | 182.3 | 376,750 (2009) |  |
| อำเภอซาเลิม | 20 + 2 เมือง | 114.0 | 251,275 (2011) |  |
| อำเภอฮหว่ายดึ๊ก | 19 + 1 เมือง | 95.3 | 188,800 |  |
| อำเภอเมลิญ | 16 + 2 เมือง | 141.26 | 187,536 (2008) |  |
| อำเภอหมีดึ๊ก | 21 + 1 เมือง | 230.0 | 167,700 (1999) |  |
| อำเภอฟู้เซวียน | 26 + 2 เมือง | 171.1 | 181,500 |  |
| อำเภอฟุกเถาะ | 25 + 1 เมือง | 113.2 | 154,800 (2001) |  |
| อำเภอโกว๊กวาย | 20 + 1 เมือง | 136.0 (2001) | 146,700 (2001) |  |
| อำเภอซ้อกเซิน | 25 + 1 เมือง | 306.51 | 254,000 |  |
| อำเภอทัญจี่ | 15 + 1 เมือง | 63.17 | 241,000 (2009) |  |
| อำเภอทัญวาย | 20 + 1 เมือง | 129.6 | 142,600 (2007) |  |
| อำเภอถักเทิ้ต | 22 + 1 เมือง | 128.1 | 149,000 (2003) |  |
| อำเภอเถื่องตี๊น | 28 + 1 เมือง | 127.7 | 208,000 |  |
| อำเภออึ๊งฮหว่า | 28 + 1 เมือง | 183.72 | 193,731 (2005) |  |
| รวมย่อย | 399 + 22 เมือง | 3,266.186 | 3,972,851 |  |
| รวมทั้งสิ้น | 559 + 22 เมือง | 3,344.47 | 7,408,245 |  |
ประชากร

ในช่วงยุคอาณานิคมของฝรั่งเศส ในฐานะเมืองหลวงของอินโดจีนฝรั่งเศส ฮานอยดึงดูดชาวฝรั่งเศส จีน และเวียดนามจำนวนมากจากพื้นที่โดยรอบ ในปี 1940 ประชากรของเมืองคือ 132,145 คน หลังสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 ชาวฝรั่งเศสและชาวจีนจำนวนมากออกจากเมืองเพื่อย้ายไปทางใต้หรือส่งตัวกลับประเทศ
ประชากรฮานอยเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 ในปี 1954 เมืองนี้มีประชากร 53,000 คน ครอบคลุมพื้นที่ 152 ตารางกิโลเมตร ในปี 1961 พื้นที่ของเมืองขยายเป็น 584 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 91,000 คน ในปี พ.ศ. 2521 สมัชชาแห่งชาติ (เวียดนาม) ตัดสินใจขยายฮานอยเป็นครั้งที่สองเป็น 2,136 ตารางกิโลเมตร โดยมีประชากร 2.5 ล้านคน ภายในปี 1991 พื้นที่ของฮานอยเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง โดยลดลงเหลือ 924 ตร.กม. (357 ตร.ไมล์) แต่ประชากรยังคงมีมากกว่า 2 ล้านคน ในช่วงทศวรรษที่ 1990 ประชากรของฮานอยเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยมีจำนวนถึง 2,672,122 คนในปี 1999 หลังจากการขยายตัวครั้งล่าสุดในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 ฮานอยมีประชากร 6.233 ล้านคน และเป็นหนึ่งในเมืองหลวง 17 แห่งที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในโลก จากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2552 ฮานอยมีประชากร 6,451,909 คน ณ วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2562 ฮานอยมีประชากร 8,053,663 คน เป็นชาย 3,991,919 คน และหญิง 4,061,744 คน ประชากรที่อาศัยอยู่ในเขตเมือง 3,962,310 คน คิดเป็น 49.2% และในเขตชนบท 4,091,353 คน คิดเป็น 50.8% ฮานอยเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองของประเทศรองจากนครโฮจิมินห์ (8,993,082 คน) อัตราการเติบโตของประชากรเฉลี่ยต่อปีตั้งแต่ปี 2552 ถึง 2562 ของฮานอยอยู่ที่ 2.22% ต่อปี สูงกว่าอัตราการเติบโตของประเทศ (1.14% ต่อปี) และสูงเป็นอันดับสองในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง รองจากจังหวัด Bắc Ninh (2.90% / ปี).
ปัจจุบัน เมืองนี้เป็นทั้งเขตเมืองใหญ่ทางตอนเหนือของเวียดนาม และยังเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการเมืองของประเทศ สร้างแรงกดดันอย่างมากต่อโครงสร้างพื้นฐาน ซึ่งบางส่วนเป็นของเก่าและมีอายุย้อนไปถึงต้นศตวรรษที่ 20 มีผู้อยู่อาศัยมากกว่าแปดล้านคนในเมืองที่เหมาะสมและมีประชากรประมาณ 20 ล้านคนในเขตเมือง
เศรษฐกิจ

จากการจัดอันดับล่าสุดโดย PricewaterhouseCoopers ฮานอยและนครโฮจิมินห์จะเป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในโลกในแง่ของการเติบโตของ GDP ในช่วงปี 2008 ถึง 2025 โดยในปี 2556 ฮานอย มีส่วนร่วม 12.6% ของ GDP ส่งออก 7.5% ของการส่งออกทั้งหมด มีส่วนร่วม 17% ในงบประมาณของประเทศ และดึงดูดเงินลงทุน 22% ของเวียดนาม GDP เล็กน้อยของเมือง ณ ราคาปัจจุบันสูงถึง 451,213 พันล้านดอง (21.48 พันล้านเหรียญสหรัฐ) ในปี 2556 ซึ่งทำให้จีดีพีต่อหัวอยู่ที่ 63.3 ล้านดอง (3,000 เหรียญสหรัฐ) การผลิตภาคอุตสาหกรรมในเมืองนี้เติบโตอย่างรวดเร็วตั้งแต่ทศวรรษ 1990 โดยมีการเติบโตเฉลี่ยต่อปีที่ 19.1 เปอร์เซ็นต์ระหว่างปี 1991 ถึง 1995, 15.9 เปอร์เซ็นต์ระหว่างปี 1996 ถึง 2000 และ 20.9 เปอร์เซ็นต์ในช่วงปี 2001-2003 นอกเหนือจากที่มีอยู่แล้ว สวนอุตสาหกรรม ฮานอยกำลังสร้างสวนอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ใหม่ 5 แห่ง และกลุ่มอุตสาหกรรมขนาดกลางและขนาดย่อม 16 แห่ง ภาคเศรษฐกิจที่ไม่ใช่ของรัฐกำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว โดยมีธุรกิจมากกว่า 48,000 แห่งที่ดำเนินการภายใต้กฎหมายวิสาหกิจ 
การค้าเป็นอีกหนึ่งภาคส่วนที่แข็งแกร่งของเมือง ในปี พ.ศ. 2546 ฮานอยมีธุรกิจ 2,000 แห่งที่เกี่ยวข้องกับการค้าต่างประเทศ โดยได้สร้างความสัมพันธ์กับ 161 ประเทศและดินแดน มูลค่าการส่งออกของเมืองขยายตัวเฉลี่ยร้อยละ 11.6 ในแต่ละปีตั้งแต่ปี 2539 ถึง 2543 และร้อยละ 9.1 ในช่วงปี 2544-2546 โครงสร้างทางเศรษฐกิจก็มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญเช่นกัน โดยการท่องเที่ยว การเงิน และการธนาคารมีบทบาทสำคัญมากขึ้น
การเกษตร ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นเสาหลักในการพัฒนาเศรษฐกิจของฮานอย ได้พยายามอย่างยิ่งที่จะปฏิรูปตัวเอง นำเสนอพันธุ์พืชและปศุสัตว์ที่ให้ผลผลิตสูงใหม่ ๆ และนำเทคนิคการทำฟาร์มสมัยใหม่มาใช้
หลังจากการปฏิรูปเศรษฐกิจที่เริ่มต้นการเติบโตทางเศรษฐกิจ รูปลักษณ์ของฮานอยก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานอย่างต่อเนื่อง ด้วยถนนใหม่ และระบบขนส่งมวลชนที่ได้รับการปรับปรุง ฮานอยอนุญาตให้ร้านฟาสต์ฟู้ดหลายแห่งเข้ามาในเมือง เช่น แมคโดนัลด์ ลอตเตอเรีย พิซซ่าฮัท เคเอฟซี และอื่นๆ ชาวบ้านในฮานอยมองว่าความสามารถในการซื้อ "ฟาสต์ฟู้ด" เป็นการแสดงถึงความหรูหราและการตกแต่งถาวร ในทำนองเดียวกัน เจ้าหน้าที่ของเมืองได้รับแรงบันดาลใจจากความกังวลด้านความปลอดภัยของอาหารและความปรารถนาของพวกเขาสำหรับเมืองที่ "ทันสมัย" เพื่อแทนที่ตลาดอาหารแบบดั้งเดิม 67 แห่งด้วยซูเปอร์มาร์เก็ต 1,000 แห่งภายในปี 2568 สิ่งนี้มีแนวโน้มที่จะเพิ่มการบริโภคอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการน้อยลง เนื่องจากตลาดดั้งเดิมเป็นกุญแจสำคัญสำหรับการบริโภค ของสดมากกว่าอาหารแปรรูป
ฮานอยเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางสายไหมทางทะเลที่วิ่งจากชายฝั่งจีนผ่านช่องแคบมะละกาไปทางตอนใต้สุดของอินเดียไปยังมอมบาซา จากนั้นผ่านทะเลแดงผ่านคลองสุเอซไปยังทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ไปยังภูมิภาคเอเดรียติกตอนบนจนถึง ศูนย์กลางทางตอนเหนือของอิตาลีที่
อาหาร

เมืองฮานอยมีเมืองที่ร่ำรวยไปด้วยวัฒนธรรม เชื่อกันว่าอาหารเวียดนามหลายอย่างมีต้นกำเนิดอยู่ที่ฮานอยแห่งนี้ โดยอาหารที่มีชื่อเสียงได้แก่ เฝอ บั๊ญก๊วนหรือปากหม้อญวน และบู๊นจ๋า โดยเฝอที่เป็นที่นิยมมากในฮานอยมีอยู่ 2 ชนิด ได้แก่ เฝอเนื้อและเฝอไก่ นอกจากนี้ยังมีบู๊นจ๋า อาหารที่ประกอบด้วยหมูย่างถ่านเสิร์ฟในซุปหวานหรือเค็มกับเส้นหมี่และผักกาด เป็นอาหารยอดนิยมที่สุดในหมู่คนท้องถิ่น
การศึกษา

ฮานอย ในฐานะเมืองหลวงของอินโดจีนฝรั่งเศส เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสไตล์ตะวันตกแห่งแรกในอินโดจีน ได้แก่ วิทยาลัยการแพทย์อินโดจีน (1902) – ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยการแพทย์ฮานอย มหาวิทยาลัยอินโดจีน (1904) – ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยแห่งชาติฮานอย และ École Supérieure des Beaux-Arts de l'Indochine (1925) – ปัจจุบันเป็นมหาวิทยาลัยวิจิตรศิลป์ฮานอย
การคมนาคม

ในฮานอยมีการก่อสร้างฮานอยเมโทรทั้งสิ้น 2 สาย โดยสายที่เปิดเป็นสายแรกคือ สาย 2A ซึ่งได้เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 ระหว่างก๊าตลิญ–ห่าดง (Cát Linh–Hà Đông) มีจำนวน 12 สถานี และมีระยะทางทั้งสิ้น 13 กิโลเมตร
ขณะที่อีกสายคือ สาย 3 ซึ่งอยู่ระหว่างการก่อสร้าง คาดว่าจะเปิดให้บริการได้ในปี พ.ศ. 2565
เมืองพี่น้อง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   เขตบริหารพิเศษฮ่องกง   อังการา, ประเทศตุรกี   วอร์ซอ, ประเทศโปแลนด์   ตูลูซ, ประเทศฝรั่งเศส   ฟุกุโอะกะ, ประเทศญี่ปุ่น |   กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย   มอสโก, ประเทศรัสเซีย   มะนิลา, ประเทศฟิลิปปินส์   Angoulême, ประเทศฝรั่งเศส |   โซล, ประเทศเกาหลีใต้   พนมเปญ, ประเทศกัมพูชา   จาการ์ตา, ประเทศอินโดนีเซีย   อิสฟาฮาน, ประเทศอิหร่าน   วิกตอเรีย, ประเทศเซเชลส์ |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Site of Hanoi Government[ลิงก์เสีย]
An article in New York Times about Hanoi
NewHanoian.com - Community information with user-created content, interactive maps, and reviews เก็บถาวร 2009-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คู่มือการท่องเที่ยว Hanoi จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ 
| ด ค กเมืองเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาแหลมทองและซีเกมส์ |
| --- | --- | --- |
| แหลมทอง |  1959:  กรุงเทพมหานคร  1961:  ย่างกุ้ง  1963:  พนมเปญ  1965:  กัวลาลัมเปอร์  1967:  กรุงเทพมหานคร  1969:  ย่างกุ้ง  1971:  กัวลาลัมเปอร์  1973:  สิงคโปร์  1975:  กรุงเทพมหานคร  |  |
| ซีเกมส์ |  1977:  กัวลาลัมเปอร์  1979:  จาการ์ตา  1981:  มะนิลา  1983:  สิงคโปร์  1985:  กรุงเทพมหานคร  1987:  จาการ์ตา  1989:  กัวลาลัมเปอร์  1991:  มะนิลา  1993:  สิงคโปร์  1995:  เชียงใหม่  1997:  จาการ์ตา  1999:  บันดาร์เซอรีเบอกาวัน  2001:  กัวลาลัมเปอร์  2003:  ฮานอย-โฮจิมินห์  2005:  มะนิลา  2007:  นครราชสีมา  2009:  เวียงจันทน์  2011:  ปาเล็มบัง-จาการ์ตา  2013:  เนปยีดอ  2015:  สิงคโปร์  2017:  กัวลาลัมเปอร์  2019:  มะนิลา  2021:  ฮานอย  2023:  พนมเปญ  2025:  กรุงเทพมหานคร-ชลบุรี-สงขลา  |  |
เขตการปกครองของฮานอย
มหาวิทยาลัยการแพทย์ฮานอยเป็นมหาวิทยาลัยสมัยใหม่แห่งแรกในเวียดนาม.
สถานีฮานอยเมโทร สาย 2A
เจ. เจ. ทอมสัน

| เจ>  เจ. ทอมสัน |
| --- | --- |

เกิด: 18 ธันวาคม ค.ศ. 1856 ชีทัมฮิลล์ แมนเชสเตอร์ อังกฤษ
เสียชีวิต: 30 สิงหาคม ค.ศ. 1940(1940-08-30) (83 ปี) เคมบริดจ์ อังกฤษ
สัญชาติ: อังกฤษ
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
มีชื่อเสียงจาก: Plum pudding model ค้นพบอิเล็กตรอน ค้นพบไอโซโทป ประดิษฐ์แมสสเปกโตรมิเตอร์ วัดสัดส่วน m/e ครั้งแรก Proposed first waveguide การกระจายตัวแบบทอมสัน ปัญหาของทอมสัน ตั้งชื่อ 'รังสีเดลตา' ตั้งชื่อ 'การแผ่รังสีเอปไซลอน' ทอมสัน (หน่วย)
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (1906)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
อาจารย์ที่ปรึกษา: John Strutt (Rayleigh) Edward John Routh
ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียง: Charles Glover Barkla Charles T. R. Wilson Ernest Rutherford Francis William Aston  John Townsend J. Robert Oppenheimer  Owen Richardson William Henry Bragg  H. Stanley Allen John Zeleny Daniel Frost Comstock Max Born T. H. Laby Paul Langevin Balthasar van der Pol  Geoffrey Ingram Taylor
 
ลายมือชื่อ

หมายเหตุ
เป็นบิดาของ จอร์จ แพเก็ต ทอมสัน ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์
เซอร์ โจเซฟ จอห์น เจ. เจ. ทอมสัน (อังกฤษ: Sir Joseph John "J. J." Thomson, FRS; 18 ธันวาคม ค.ศ. 1856 - 30 สิงหาคม ค.ศ. 1940) เป็นนักฟิสิกส์ชาวอังกฤษและผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ได้รับยกย่องในฐานะผู้ค้นพบอิเล็กตรอนและไอโซโทป และเป็นผู้ประดิษฐ์เครื่องมือแมสสเปกโตรมิเตอร์ (mass spectrometer) ทอมสันได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในปี ค.ศ. 1906 จากการค้นพบอิเล็กตรอน และผลงานเกี่ยวกับการนำไฟฟ้าในก๊าซ
รางวัลและเกียรติยศ

Royal Medal (1894)
Hughes Medal (1902)
รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (1906)
Elliott Cresson Medal (1910)
เหรียญคอปลีย์ (1914)
รางวัลสถาบันแฟรงคลิน (1922)
ปี ค.ศ. 1991 มีการกำหนดหน่วยวัด ทอมสัน สำหรับวัดอัตราส่วนมวลต่อประจุจากการวัดแมสสเปกโตรเมทรี
โรงพยาบาลสุขุมวิท

| โรงพยาบาลสุขุมวิท |
| --- | --- |


ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: 1411 ถนนสุขุมวิท แขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
หน่วยงาน
ประเภท: โรงพยาบาลเอกชน
บริการสุขภาพ
แผนกฉุกเฉิน: มี
จำนวนเตียง: 243 เตียง
ประวัติ
เปิดให้บริการ: 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520
ลิงก์
เว็บไซต์: www.sukumvithospital.com
โรงพยาบาลสุขุมวิท เป็นโรงพยาบาลเอกชนดำเนินการโดยบริษัท ปิยะศิริ จำกัด ตั้งอยู่บนถนนสุขุมวิท (ระหว่างซอย 63–65) บนเนื้อที่ประมาณ 9 ไร่ ใกล้สถานีรถไฟฟ้าเอกมัย
โรงพยาบาลสุขุมวิท เดิมเป็นโรงพยาบาลของกองทหารอเมริกัน ใช้ชื่อว่า ฟิฟท์ฟีลยูเอสอาร์มีฮอสพิทอล (Fifth Field U.S. Army Hospital) ก่อตั้งขึ้นและเปิดดำเนินกิจการอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ด้วยทุนดำเนินการ 5 ล้านบาท จำนวนเตียง 110 เตียง และบนพื้นที่ 9 ไร่เศษ ตั้งแต่เริ่มเปิดดำเนินการมีผลประกอบการดีมาตลอด จนเมื่อ พ.ศ. 2540 เกิดวิกฤตต้มยำกุ้ง ทางโรงพยาบาลจึงประสบผลขาดทุน
ช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 ได้ดัดแปลงอาคารหลังเดิม โดยปรับเป็นอาคารให้บริการด้านส่งเสริมสุขภาพ ได้แก่ แผนกกายภาพบำบัดและร้านค้าต่าง ๆ  เมื่อ พ.ศ. 2558  ได้มีการเปิดอาคารใหม่เพื่อรองรับผู้มาใช้บริการที่เพิ่มขึ้น โดยตึกมีความสูง 15 ชั้น มีพื้นที่ให้บริการกว่า 5 หมื่นตารางเมตร สามารถรองรับผู้ป่วยในได้ 243 เตียง ได้ปรับเปลี่ยนการรักษาเป็นโรงพยาบาลเฉพาะทางให้ชัดเจนยิ่งขึ้น จากที่มีให้บริการอยู่บ้าง แต่เน้นรักษาโรคทั่วไปเป็นหลัก เดิมมีจุดเด่นด้านศูนย์ตา ภายหลังเพิ่มเติมการรักษาโรคที่ซับซ้อนและเฉพาะทาง โดยจะเริ่มจากศูนย์หัวใจ และศูนย์สมองและระบบประสาท
จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2556 โรงพยาบาลสุขุมวิทมีผู้ถือหุ้นประกอบด้วย กลุ่มโรงพยาบาลรามคำแหง 35% กลุ่มท่านผู้หญิงชนัตถ์ ปิยะอุย 50% และกลุ่มแพทย์มีสัดส่วน 15%
สาธารณรัฐเกาหลีที่สาม

สาธารณรัฐที่สามของเกาหลีใต้ เป็นรัฐบาลของเกาหลีใต้ ตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1963 ถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1972
สาธารณรัฐที่สามได้ถูกก่อตั้งขึ้นจากการยุบของสภาสูงสุดสำหรับการสร้างชาติใหม่ที่ได้โค่นล้มสาธารณรัฐที่สองและก่อตั้งรัฐบาลทหารในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1961 พัก ช็อง-ฮี ประธานของสภาสูงสุด ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีเกาหลีใต้ในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ปี ค.ศ. 1963 สาธารณรัฐที่สามได้ถูกนำเสนอในฐานะรัฐบาลพลเรือนอีกครั้งภายใต้การประชุมสมัชชาแห่งชาติ แต่ในทางปฏิบัติแล้วก็ยังคงเป็นอำนาจเผด็จการภายใต้การนำของนายพัก, สมาชิกสภาสูงสุด และพรรครีพับลิกันประชาธิปไตย สาธารณรัฐที่สามได้ให้ความสำคัญกับการพัฒนาเศรษฐกิจของเกาหลีใต้ การต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ และเสริมสร้างความสัมพันธ์กับสหรัฐและญี่ปุ่น นายพักได้รับเลือกอีกครั้งในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ปี ค.ศ. 1967 และการประชุมสมัชชาแห่งชาติได้บีบบังคับผ่านทางการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญเพื่ออนุญาตให้เขาขอวาระที่สาม และได้รับเลือกอีกครั้งในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ปี ค.ศ. 1971 นายพักได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1971 และประกาศแผนการสำหรับการรวมชาติเกาหลีในแถลงการณ์ร่วมกับเกาหลีเหนือในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1972 นายพักได้เปิดฉากการสร้างชาติใหม่เดือนตุลาคม(October Restoration)ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1972 ประกาศกฏอัยการศึก ล้มเลิกสมัชชาแห่งชาติ และประกาศแผนการสำหรับรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ สาธารณรัฐที่สามก็ได้ถูกล้มเลิกไป เมื่อได้มีการอนุมัติประกาศใช้รัฐธรรมนูญยูซินในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1972 การออกเสียงประชามติตามรัฐธรรมนูญและถูกแทนที่ด้วยสาธารณรัฐเกาหลีที่สี่
แขวงถนนเพชรบุรี

| แขวงถนนเพชรบุรี |
| --- | --- |
แขวง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Khwaeng Thanon Phet Buri
สถานีราชเทวี
แผนที่เขตราชเทวี เน้นแขวงถนนเพชรบุรี
ประเทศ:  ไทย
เขตปกครองพิเศษ: กรุงเทพมหานคร
เขต: ราชเทวี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1.148 ตร.กม. (0.443 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 13,762 คน
 • ความหนาแน่น: 11,987.81 คน/ตร.กม. (31,048.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 10400
รหัสภูมิศาสตร์: 103703
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ถนนเพชรบุรี เป็นแขวงหนึ่งของเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ตั้งชื่อตามถนนที่ตัดผ่านพื้นที่
ที่ตั้งและอาณาเขต

แขวงถนนเพชรบุรีตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเขตราชเทวี มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงทุ่งพญาไทและแขวงถนนพญาไท (เขตราชเทวี) มีถนนเพชรบุรีเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงมักกะสัน (เขตราชเทวี) มีถนนราชดำริเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงปทุมวัน แขวงวังใหม่ และแขวงรองเมือง (เขตปทุมวัน) มีคลองแสนแสบเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงสี่แยกมหานาค (เขตดุสิต) มีทางรถไฟสายเหนือเป็นเส้นแบ่งเขต
การคมนาคม

ถนนในพื้นที่แขวงถนนเพชรบุรี ได้แก่
ถนนเพชรบุรี
ถนนพระรามที่ 6
ถนนบรรทัดทอง
ถนนพญาไท
ถนนราชดำริ
ทางพิเศษศรีรัช
ชุดสำรองและชุดเยาวชนของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล

ชุดสำรองของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล เป็นทีมสำรองของลิเวอร์พูล และเป็นทีมชุดใหญ่ที่สุดของระดับเยาวชนโดยเป็นรองเพียงทีมชุดแรก ในฤดูร้อนปี 2012 ระบบฟุตบอลทีมสำรองของอังกฤษทั้งหมดถูกปรับปรุงและแทนที่โดยระบบลีกรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปีที่ชื่อว่า โปรเฟสชันนัลเดเวลอปเมนต์ลีก ทีมสำรองของลิเวอร์พูลจึงกลายเป็นทีมรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปีและแข่งขันในโปรเฟสชันนัลเดเวลอปเมนต์ลีก 1 หรือรู้จักกันในชื่อตามผู้สนับสนุนคือ บาร์เคลส์พรีเมียร์ลีกรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี ทีมประกอบไปด้วยผู้เล่นอายุไม่เกิน 21 ปี แต่ในบางครั้ง ผู้เล่นทีมชุดใหญ่ก็จะเล่นให้กับทีมสำรองเมื่อเขาฟื้นฟูจากอาการบาดเจ็บ กฎที่ออกใหม่ในฤดูกาล 2012–13 ระบุว่า มีผู้รักษาประตูและผู้เล่นเอาต์ฟีลด์เพียงสามคนเท่านั้นที่ลงเล่นให้กับทีมสำรองเป็นประจำได้แม้ว่าจะมีอายุเกิน 21 ปีก็ตาม
ในโปรเฟสชันนัลเดเวลอปเมนต์ลีก ฤดูกาล 2012–13 ทีมสำรองของลิเวอร์พูลเข้ารอบรองชนะเลิศก่อนที่จะแพ้ให้กับทีมชนะเลิศในรายการนั้นอย่างแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ต่อมาในฤดูกาล 2013–14 ทีมสำรองแพ้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดอีกครั้งในรอบรองชนะเลิศ
ชุดเยาวชนของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล เป็นทีมเยาวชนของลิเวอร์พูลที่ฝึกซ้อมผู้เล่นตั้งแต่ช่วงอายุไม่เกิน 6 ปี จนถึงอายุไม่เกิน 21 ปี ทีมเยาวชนมีหัวหน้าผู้ฝึกสอนที่แตกต่างกันตามช่วงอายุของผู้เล่น (U6-U9, U10-U11, U12-U14 และ U15-U16) ทีมรุ่นอายุไม่เกิน 21 และ 18 ปี จัดการโดยมิชาเอล บีล ซึ่งทำหน้าที่มาตั้งแต่วันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 2020 อเล็กซ์ อิงเกล็ตทอร์ป ถูกเลื่อนตำแหน่งจากผู้จัดการทีมรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปีไปสู่ผู้อำนวยการทีมเยาวชนในฤดูร้อนปี 2014 และรับผิดชอบการดำเนินงานของทีมเยาวชนทั้งหมด ทีมเยาวชนชนะเลิศเอฟเอยูธคัพ การแข่งขันสำหรับผู้เล่นอายุ 15 ถึง 18 ปี สี่สมัย ใน ค.ศ. 1996, 2006, 2007 และ 2019
ชุดเยาวชนของลิเวอร์พูลถูกมองว่าเป็นหนึ่งในทีมเยาวชนฟุตบอลที่ดีที่สุดในอังกฤษและในโลก ผู้เล่นที่มีชื่อเสียงของสโมสรผ่านการเล่นให้กับทีมเยาวชน ไม่ว่าจะเป็นบิลลี ลิดเดล, รอนนี มอรัน, เอียน แคลลากัน, ฟิล ทอมสัน, ร็อบบี ฟาวเลอร์, สตีฟ แม็กมานามาน, ไมเคิล โอเวน, เจมี คาร์เรเกอร์, สตีเวน เจอร์ราร์ด และเทรนต์ อเล็กซานเดอร์-อาร์โนลด์
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
 News about the Academy at the Official Club Website[ลิงก์เสีย]  Under-21s Fixtures and Results  Under-18s Fixtures and Results:  Liverpool Academy News Blog by Scott Taylor  Under-21s League Table เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน  Under-18s League Table เก็บถาวร 2016-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน  The Liverpool FC academy way – These Football Times (2015)
เจมส์ โลว์

| เจมส์ โลว์ |
| --- | --- |
เกิด: ค.ศ. 1791 กลาสโกว์ สกอตแลนด์
เสียชีวิต: ค.ศ. 1852
สัญชาติ: อังกฤษ
อาชีพ: นักเขียน
องค์การ: บริษัทอินเดียตะวันออก
มีชื่อเสียงจาก: A Grammar of the Thai or Siamese Language  A Translation of the Keddah Annals termed Merong Mahawangsa   Journal of Public Mission to Raja of Ligor
เจมส์ โลว์ (อังกฤษ: James Low; ค.ศ. 1791–1852) เป็นเจ้าหน้าที่บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษที่ประจำอยู่ที่ปีนัง มีผลงานเขียนเกี่ยวกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่สำคัญ คือ A Grammar of the Thai or Siamese Language, A Translation of the Keddah Annals termed Merong Mahawangsa และ Journal of Public Mission to Raja of Ligor ที่แปลเป็นไทยในชื่อ จดหมายเหตุเจมส์ โลว์
ประวัติ

เจมส์ โลว์ เป็นชาวเมืองกลาสโกว์ สกอตแลนด์ เริ่มทำงานกับบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษในฐานะนายทหารประจำกองพันทหารราบพื้นเมืองที่ 46 แห่งมัทราส และถูกส่งมาที่ปีนังเมื่อ ค.ศ. 1818 ภายหลังเจมส์ โลว์ ได้รับหน้าที่กิจการพลเรือน โดยตำแหน่่งสุดท้ายเท่าที่ค้นได้คือได้เลื่อนยศเป็นพันเอก ตำแหน่งรองข้าหลวงปีนัง ขณะที่อยู่ปีนังเขาเรียนรู้ภาษาไทยและภาษามลายู ในปี ค.ศ. 1822 เขาแต่งตำราสอนภาษาไทยให้ชาวต่างประเทศ และส่งไปให้ดิเอเชียทิกโซไซตี (The Asiatic Society) ที่กัลกัตตาพิจารณาจัดพิมพ์ จนได้รับการตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1828 โดยการสนับสนุนของข้าหลวงใหญ่ที่สเตรตส์เซตเทิลเมนต์
ข้าหลวงอังกฤษประจำปีนังจึงได้แต่งตั้งให้ร้อยโทเจมส์ โลว์ เป็นทูตไปยังนครศรีธรรมราชเพื่อชี้แจงสถานการณ์สงครามระหว่างอังกฤษกับพม่าที่กำลังดำเนินอยู่ใน ค.ศ. 1824 อังกฤษต้องการชักชวนให้เจ้าเมืองนครศรีธรรมราชหรือราชสำนักสยามเข้าร่วมรบกับฝ่ายอังกฤษ รวมถึงเจรจาเรื่องเกี่ยวกับไทรบุรี ปีนัง ดินแดนทางตอนใต้ของอังวะ การว่าจ้างเรือและความต้องการเสบียงข้าวเปลือกและข้าวสารจากตรัง ปะลิส และไทรบุรีซึ่งเป็นเมืองที่ขึ้นกับนครศรีธรรมราช แต่เจมส์ โลว์ไม่สามารถเข้าพบเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชได้สำเร็จ
งานเขียน

บันทึกรายวันของร้อยโทเจมส์ โลว์ และเอกสารแนบท้ายปรากฏอยู่ในหนังสือ Factory Record, Straits Settlement vol. 98 มีชื่อเรื่อง Journal of Public Mission to Raja of Ligor สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ โปรดให้คัดมาจากหอจดหมายเหตุต่างประเทศ กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากรรวบรวมในชุด Record of the Relations between Siam and Straits Settlement vol.7 ภายหลังได้แปลเรื่อง Journal of Public Mission to Raja of Ligor เป็นภาษาไทยโดยให้ชื่อว่า จดหมายเหตุเจมส์ โลว์ พิมพ์เผยแพร่ครั้งแรก พ.ศ. 2519 และครั้งที่ 2 พ.ศ. 2542
ตำราไวยากรณ์ไทยชื่อ A Grammar of the Thai or Siamese Language (เขียน ค.ศ. 1822 พิมพ์ ค.ศ. 1828) ซึ่งถือเป็นหลักฐานเก่าแก่ที่สุดของตัวพิมพ์ไทยที่พบในขณะนี้ โดยสันนิษฐานว่าหนังสือเล่มนี้อาจทำขึ้นจากตัวพิมพ์ไทยชุดเดียวกันกับที่แอน จัดสันออกแบบไว้
A Translation of the Keddah Annals termed Merong Mahawangsa พิมพ์ ค.ศ. 1849 โลว์ชี้แจงไว้ในบทเกริ่นนำว่า ได้แปลต้นฉบับฮีกายัตมะโรงมหาวงศ์ ที่รู้จักกันในชื่อพงศาวดารเมืองไทรบุรี
The British settlement of Penang พิมพ์ ค.ศ. 1836
Dissertation on the soil and agriculture of the British settlement of Penang พิมพ์ ค.ศ. 1852
แผนที่ใน A Dissertation on the Soil & Agriculture of the British Settlement of Penang (1836)
รายชื่อวัดในจังหวัดฉะเชิงเทรา

รายชื่อวัดในจังหวัดฉะเชิงเทรา
พระอารามหลวงในจังหวัดฉะเชิงเทรา > พระอารามหลวงมหานิกาย

วัดโสธรวรารามวรวิหาร (พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร) ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา
วัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์ (พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ) ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา