stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทางรถไฟสายสงขลา

| ทางรถไฟสายสงขลา |
| --- | --- |
สถานีรถไฟสงขลา
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: ยกเลิก
เจ้าของ: การรถไฟแห่งประเทศไทย
ปลายทาง: ชุมทางหาดใหญ่ สงขลา
จำนวนสถานี: 15
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟระหว่างเมือง
ระบบ: รถไฟทางไกล
เส้นทาง: 1
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 1 มกราคม พ.ศ. 2456 (111 ปี 293 วัน)
ปิดเมื่อ: 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 (46 ปี 111 วัน) (65 ปี 187 วัน)
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 29 กม. (18.02 ไมล์)
รางกว้าง: ราง 1 เมตร ทางเดี่ยว  
ทางรถไฟสายหาดใหญ่–สงขลา หรือ ทางรถไฟสายสงขลา–สุไหงโก-ลก เป็นทางแยกสายหนึ่งของทางรถไฟสายใต้ ที่ชุมทางหาดใหญ่ สุดปลายทางที่สถานีรถไฟสงขลา มีความยาว 29 กิโลเมตร
ประวัติ

ทางรถไฟสายสงขลาเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายใต้ซึ่งในขณะนั้นมีการก่อสร้างเป็นช่วง ๆ เบื้องต้นมีการก่อสร้างเส้นทางสงขลา–พัทลุง ระยะทาง 107 กิโลเมตร กระทรวงคมนาคมจึงนำความขึ้นกราบบังคมทูลพระกรุณาพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานให้เปิดการเดินรถรับส่งผู้โดยสารและสินค้าตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2456 เป็นต้นมา กรมรถไฟหลวงก่อสร้างทางรถไฟสายใต้เสร็จสิ้นใน พ.ศ. 2459 เชื่อมการเดินทางไปถึงสถานีรถไฟบางกอกน้อยได้
กรมรถไฟหลวงได้ย้ายทางแยกสายสงขลา จากเดิมแยกที่สถานีรถไฟชุมทางอู่ตะเภาไปยังสถานีรถไฟชุมทางหาดใหญ่ เพื่อให้ชุมทางสายสุไหงโก-ลก และสายปาดังเบซาร์รวมอยู่ที่หาดใหญ่ที่เดียว พร้อมกับยุบเลิกสถานีรถไฟชุมทางอู่ตะเภาใน พ.ศ. 2465 ทำให้การเดินทางระหว่างสงขลากับหาดใหญ่เป็นไปอย่างสะดวก และมีการเพิ่มขบวนรถเพื่อรองรับผู้โดยสารที่มีมากขึ้นตามลำดับ
ในเวลาที่ผู้คนนิยมใช้รถไฟในการโดยสาร ใน พ.ศ. 2509 รัฐบาลได้ก่อสร้างทางหลวงเพิ่มขึ้น มีการปรับปรุงผิวทางจราจรให้แข็งแรง การเดินทางด้วยรถยนต์จึงได้รับความนิยมแทนที่รถไฟ ที่สุดคณะรัฐมนตรีมีมติให้การรถไฟแห่งประเทศไทยยกเลิกการเดินรถไฟสายสงขลา ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 แต่ให้รักษาเขตทางไว้ก่อน โดยมิได้รื้อทางรถไฟออก ปัจจุบันเส้นทางอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรม และมีผู้บุกรุกปลูกสร้างอาคารบ้านเรือนทับบริเวณเขตทางรถไฟเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะในเขตเทศบาลนครสงขลา
กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนสถานีรถไฟสงขลา พื้นที่ 3 ไร่ 1 งาน 51 ตารางวา เป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2547
สถานี

ทางรถไฟสายสงขลาประกอบด้วยสถานี ที่หยุดรถและป้ายหยุดรถดังต่อไปนี้
กม. 928.58 ชุมทางหาดใหญ่
กม. 929.13 ป้ายหยุดรถตลาดหาดใหญ่
กม. 932.05 ป้ายหยุดรถคลองแห
กม. 934.61 ป้ายหยุดรถคลองเปล
กม. 936.15 ป้ายหยุดรถบ้านเกาะหมี
กม. 936.92 สถานีเขาบันไดนาง
กม. 939.20 ป้ายหยุดรถตลาดน้ำน้อย
กม. 939.83 สถานีน้ำน้อย
กม. 942.23 ป้ายหยุดรถบ้านกลางนา
กม. 944.45 สถานีควนหิน
กม. 945.19 ป้ายหยุดรถตลาดพะวง
กม. 948.53 ที่หยุดรถน้ำกระจาย
กม. 950.81 ป้ายหยุดรถบ้านบางดาน
กม. 956.68 ป้ายหยุดรถวัดอุทัย
กม. 958.04 สถานีสงขลา
(เป็นข้อมูลในปี พ.ศ. 2511)
การฟื้นฟู

เมื่อเมืองหาดใหญ่และเมืองสงขลามีการพัฒนาเติบโตขึ้นเป็นอย่างมาก จึงมีแนวคิดที่จะฟื้นฟูเส้นทางรถไฟสายนี้ขึ้นมาใหม่ตามโครงการศึกษาจัดทำระบบขนส่งมวลชนเมืองหาดใหญ่และเชื่อมโยงเมืองสงขลา มี สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร เป็นผู้ให้ทุนและมอบหมายให้ศูนย์วิจัยและพัฒนาจราจรและขนส่ง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี เป็นผู้ศึกษาในปี พ.ศ. 2552 ผลการศึกษาเห็นว่าระบบขนส่งมวลชนที่เหมาะสมควรเป็นทางรถไฟรางเดี่ยว ใช้ขบวนรถดีเซลราง โดยมีประมาณการค่าใช้จ่ายทั้งโครงการ 5,000 ล้านบาท
| กิโลเมตรที่ | ผลการสำรวจ |
| --- | --- |
กม.928: จุดเริ่มต้นทางรถไฟสายสงขลา,ลอดใต้สะพานลอยถนนเพชรเกษม,ประแจมือ หมายเลข 96
กม.929: หลักกิโลเมตรที่ 929,ประแจมือหมายเลข 97,ป้ายหยุดรถตลาดหาดใหญ่
กม.930: ลอดใต้สะพานสัจจกุล,มีบ้านบุกรุกคันทาง
กม.931: สะพานไม้ข้ามถนนดำ ความยาว 60 เมตร,จุดตัดถนนลพบุรีราเมศวร์
กม.932: ป้ายหยุดรถคลองแห,สะพานข้ามคลองเตย ความยาว 40 เมตร
กม.933: เลียบคลองชลประทาน,สะพานข้ามถนนคลองเตย-คลองเปล ความยาว 20 เมตร
กม.934: ป้ายหยุดรถคลองเปล,มีการปลูกสับปะรดบนคันทาง
กม.935: จุดตัดซอยกาญจนวนิช 1
กม.936: มีถนนดินเลียบคันทาง,ป้ายหยุดรถบ้านเกาะหมี,จุดตัดทางหลวงชนบท สข.3041,จุดตัดทางหลวงหมายเลข 407 แห่งที่ 1,อดีตสถานีเขาบันไดนาง
กม.937: เลียบทางหลวงหมายเลข 407
กม.938: สะพานความยาว 20 เมตร,จุดตัดทางหลวงชนบท สข.3005,สะพานข้ามคลองน้ำน้อย ความยาว 60 เมตร
กม.939: ป้ายหยุดรถตลาดน้ำน้อย,อดีตสถานีน้ำน้อย
กม.940: จุดตัดทางหลวงหมายเลข 407 แห่งที่ 2
กม.941: จุดตัดถนนลาดยาง แยกมาจากทางหลวงหมายเลข 407
กม.942: ป้ายหยุดรถบ้านกลางนา,จุดตัดถนนลาดยาง แยกมาจากทางหลวงหมายเลข 407
กม.943: จุดตัดทางหลวงหมายเลข 407 แห่งที่ 3
กม.944: อดีตสถานีควนหิน,สะพานข้ามคลองพะวง ความยาว 20 เมตร ปัจจุบันเหลือเพียงซากท้องช้าง
กม.945: ป้ายหยุดรถตลาดพะวง,จุดตัดทางหลวงชนบท สข.3015
กม.946: ไม่ทราบ
กม.947: ไม่ทราบ
กม.948: ที่หยุดรถน้ำกระจาย,จุดตัดทางหลวงหมายเลข 408
กม.949: ไม่ทราบ
กม.950: ป้ายหยุดรถบ้านบางดาน,จุดตัดทางหลวงหมายเลข 407 แห่งที่ 4
กม.951: ไม่ทราบ
กม.952: สะพานความยาว 20 เมตร
กม.953: ไม่ทราบ
กม.954: สะพานข้ามคลองสำโรง ความยาว 20 เมตร
กม.955: ไม่ทราบ
กม.956: จุดตัดถนนเข้าลานจอดรถ ที่โรงแรม Greenworld Palace,จุดตัดถนนเตาหลวง,จุดตัดทางหลวงหมายเลข 407 แห่งที่ 5,ป้ายหยุดรถวัดอุทัย
กม.957: จุดตัดถนนทะเลหลวง,จุดตัดถนนรามวิถีซอย 6,แยกกับทางรถไฟไปยังท่าเรือสงขลา
กม.958: ย่านสถานีสงขลา,อดีตสถานีสงขลา,ป้ายสถานีด้านทิศเหนือ
ต่อมา เส้นทางนี้ได้ถูกนำมาศึกษาเพื่อฟื้นฟู โดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการรถไฟทางคู่ สายสุราษฎร์ธานี-ชุมทางหาดใหญ่-สงขลา โดยมีระยะทางรวม 29 กิโลเมตร ครอบคลุม 2 อำเภอ 9 ตำบล สถานีในแนวเส้นทาง 7 สถานี (ไม่รวมสถานีชุมทางหาดใหญ่)
ปู่ม่านย่าม่าน

| ปู่ม่านย่าม่าน |
| --- | --- |

ศิลปิน: หนานบัวผัน
ปี: พ.ศ. 2410-2417
ประเภท: จิตรกรรมฝาผนัง
สถานที่: วัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน
ปู่ม่านย่าม่าน หรือ หนุ่มกระซิบ เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน อันเป็นผลงานของหนานบัวผัน จิตรกรพื้นถิ่นเชื้อสายไทลื้อ ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นผลงานที่ปราณีตและเป็นภาพที่โดดเด่นประจำวัดภูมินทร์ โดยเป็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังกระซิบสนทนา และมีชื่อเสียงว่าเป็นภาพ "กระซิบรักบันลือโลก" และกลายเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของเมืองน่านที่ไปปรากฏอยู่ในสินค้าจำนวนมาก เช่น เสื้อยืด ไปรษณียบัตร หรือแม้แต่ข้าวของแต่งบ้าน
ที่มาของชื่อ

หนานบัวผันได้ตั้งชื่อภาพดังกล่าวตามเจตนารมณ์ด้วยการกำกับชื่อด้านบนของภาพว่า "ปู่ม่านย่าม่าน" วินัย ปราบริปู ศิลปินและเจ้าของหอศิลป์ริมน่าน ได้ค้นคว้าเกี่ยวกับที่มาของชื่อ "ปู่ม่านย่าม่าน" แก่ มติชนออนไลน์ ความว่า
"ข้อความที่ เขียนกำกับว่า ปู่ม่าน ย่าม่าน หมายถึงว่า เขาเรียกผู้ชายพม่า ผู้หญิงพม่าคู่นี้ เป็นนัย เป็นสามีภรรยา แล้วการเกาะไหล่กันเป็นธรรมชาติของผู้ชายผู้หญิงที่เป็นสามีภรรยา ถ้าเป็นหนุ่มสาว ถูกเนื้อต้องตัวไม่ได้ และรูปลักษณะการแต่งกายชี้ชัดไปอีกสอดคล้องกับคำว่า ปู่ม่าน ย่าม่าน ม่านคือพม่า ปู่นี่คือผู้ชาย พ้นวัยเด็กผู้ชายเรียกปู่ พ้นวัยเด็กผู้หญิงเรียกย่า ซึ่งที่จริงออกเสียง "ง่า" ไม่ใช่ปู่ย่าตายาย โดย หนานบัวผัน เป็นศิลปินผู้เขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์ทั้งที่วัดหนองบัว และวัดภูมินทร์"
ประวัติ

ภาพ "ปู่ม่านย่าม่าน" เป็นหนึ่งในงานจิตรกรรมฝาผนังถูกวาดขึ้นช่วงปี พ.ศ. 2410-2417 ระหว่างการบูรณะซ่อมแซมวัดภูมินทร์ในสมัยเจ้าอนันตฤทธิวรเดชครองเมืองน่าน ซึ่งตรงกับปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งภาพจิตรกรรมส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องราวในชาดก และแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตของชาวน่านในอดีต
แต่ภาพ "ปู่ม่านย่าม่าน" เป็นหนึ่งในภาพที่มีชื่อเสียงของงานจิตรกรรมฝาผนังดังกล่าว ด้วยได้รับการยกย่องว่าเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุดทั้งด้านองค์ประกอบและอารมณ์ รังสรรค์โดยศิลปินนิรนามที่คาดว่าเป็น หนานบัวผัน ศิลปินชาวไทลื้อที่เคยสร้างงานจิตรกรรมที่วัดหนองบัว อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ด้วยเปรียบเทียบภาพจิตรกรรมทั้งสองก็พบความเหมือนทั้งลายเส้น, สีสัน, ใบหน้า และฉากกว่า 40 จุด ทั้งยังมีมุมมองและแนวคิดที่ทันสมัย รู้จักนำสีสันมาใช้ เช่น สีแดง ฟ้า ดำ น้ำตาลเข้ม และมีวิธีลงฝีแปรงคล้ายภาพวาดสมัยใหม่
รายละเอียดของ "ปู่ม่านย่าม่าน" เป็นภาพที่แปลกแยกจากรูปอื่น ๆ โดยวาดเหนือภาพพระเนมิราชท่องนรกและสวรรค์ของชาดกเรื่อง เนมิราช แสดงให้เห็นรูปของชายหญิงคู่หนึ่ง โดยบุรุษใช้มือข้างหนึ่งเกาะไหล่สตรีแล้วมืออีกข้างหนึ่งป้องปากคล้ายกับกระซิบกระซาบที่ข้างหูสตรีผู้นั้นด้วยนัยน์ตากรุ้มกริ่มแฝงไปในเชิงรักใคร่ บุรุษในภาพสักลายตามตัว ขมวดผมไว้กลางกระหม่อมพร้อมผ้าพันผมแบบพม่า นุ่งผ้าลุนตะยา ส่วนสตรีในภาพแต่งกายไทลื้อเต็มยศ การแสดงท่าทางกระซิบหยอกล้อดังกล่าวมิใช่การเล้าโลมของคู่รักหนุ่มสาว หากแต่เป็นการแสดงความรักของคู่สามีภรรยา การแปลความหมายไปในทางกามารมณ์จึงทำให้เกิดความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนจากเจตนารมณ์เดิมของศิลปิน
เคยมีการสันนิษฐานว่าบุรุษในภาพน่าจะเป็นผู้เขียนภาพ คือตัวหนานบัวผันเอง แต่ทว่าได้รับการปฏิเสธในเวลาต่อมาด้วยตัวหนานบัวผันเป็นชาวไทลื้อ ทั้งนี้ได้การแต่งคำบรรยายภาพดังกล่าวเป็นภาษาถิ่นพายัพอันสละสลวย ซึ่งแต่งและแปลโดยสมเจตน์ วิมลเกษม ความว่า
คำฮักน้อง กูปี้จักเอาไว้ในน้ำก็กลัวหนาว
จักเอาไว้พื้นอากาศกลางหาว ก็กลัวหมอกเหมยซอนดาวลงมาคะลุม
จักเอาไปใส่ในวังข่วงคุ้ม ก็กลัวเจ้าปะใส่แล้วลู่เอาไป
ก็เลยเอาไว้ในอกในใจตัวชายปี้นี้ จักหื้อมันไห้อะฮิอะฮี้
ยามปี้นอนสะดุ้งตื่นเววา…
แปล:
ความรักของน้องนั้น พี่จะเอาฝากไว้ในน้ำก็กลัวเหน็บหนาว
จะฝากไว้กลางท้องฟ้าอากาศกลางหาว ก็กลัวเมฆหมอกมาปกคลุมรักของพี่ไปเสีย
หากเอาไว้ในวังในคุ้ม เจ้าเมืองมาเจอก็จะแย่งความรักของพี่ไป
เลยขอฝากเอาไว้ในอกในใจของพี่ จะให้มันร้องไห้รำพี้รำพันถึงน้อง
ไม่ว่ายามพี่นอนหลับหรือสะดุ้งตื่น
ด้วยเหตุที่ "ปู่ม่านย่าม่าน" เป็นภาพของการกระซิบ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี จึงทรงวาดภาพฝีพระหัตถ์ล้อเลียนเป็นภาพบุรุษตะโกนใส่สตรีผู้หนึ่ง เพื่อล้อเลียนภาพกระซิบ โดยสตรีใช้มือปิดหูเอาไว้สวนผ้าถุงลายน้ำไหลเมืองน่าน ส่วนบุรุษไว้ผมทรงโมฮอว์ก ด้วยทรงให้เหตุผลกับผู้ตามเสด็จว่า "ต้องตะโกนกัน เพราะกระซิบไม่ได้ยินแล้ว อายุมากกันแล้ว" ปัจจุบันภาพฝีพระหัตถ์ดังกล่าวถูกจัดแสดงที่หอศิลป์ริมน่าน
นอกจากนี้ยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับปู่ม่านย่าม่าน ภายในสิมของวัดโพธาราม อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม ที่มีภาพชายหญิงกระซิบรักเช่นกัน โดยวาดเหนือภาพพระมาลัยโปรดนรก-สวรรค์ ไม่ปรากฏนามผู้วาด สันนิษฐานว่าภาพดังกล่าววาดในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นต้นมา
ดูเพิ่ม

นางสีไว
กุมมาลเป๊ก
หนุ่มน้อยและชายสูงวัย
วัดภูมินทร์
เครือเทพรัตน์

| เครือเทพรัตน์ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malvales
วงศ์:: Malvaceae
วงศ์ย่อย:: Malvoideae
เผ่า:: Gossypieae
สกุล:: Thepparatia
สปีชีส์:: Thepparatia thailandica

เครือเทพรัตน์ (ชื่อวิทยาศาสตร์:  Thepparatia thailandica) เป็นไม้เลื้อยในวงศ์ Malvaceae ลักษณะของดอกคล้ายดอกชบาแต่กลีบดอกไม่บานออกเท่า เป็นพืชถิ่นเดียวในประเทศไทย พบที่จังหวัดตากเท่านั้น พบครั้งแรกในประเทศไทยโดย ดร. ราชันย์ ภู่มา และคณะนักวิจัยจากหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืชเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2548 ชื่อสกุลของพืชชนิดนี้ตั้งตามพระนามาภิไธยของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ส่วนชื่อสปีชีส์ตั้งตามชื่อประเทศไทย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เครือเทพรัตน์ เป็นไม้เลื้อย ที่มีใบอ่อนสีเขียวอ่อน เป็นไม้เถาที่มีเนื้อแข็ง สามารถยาวได้ถึง 20 เมตร ลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 10-15 ซม. ลักษณะใบ มีขนรูปดาวตามใต้ท้องใบ, ก้านใบ, ช่อดอก ริ้วประดับ และที่กลีบเลี้ยง หูใบจะร่วงเร็ว ใบเรียงแบบเวียน รูปฝ่ามือ 3-5 พูตื้น ๆ มีขนาดกว้างประมาณ 7-12 ซม. และยาวประมาณ 8-12 ซม. ขอบจักฟันเลื่อยห่าง ๆ ด้านบนมีต่อมกระจาย ก้านใบยาว 5-10 ซม. ส่วนใบแก่สีเขียวเข้ม  ลักษณะดอก ช่อดอกแบบช่อกระจะออกตามปลายกิ่ง ห้อยลง ยาวได้ถึง 20 ซม. ก้านดอกยาวประมาณ 1.5-1.8 ซม. ก้านมีติ่ง ริ้วประดับ 5-7 อัน ที่เชื่อมติดกันที่โคน มีสีเขียวอมแดง แบบรูปรีถึงรูปขอบขนาน ยาวประมาณ 0.7-1 ซม. ติดทน กลีบเลี้ยง 5 กลีบ แฉกลึก รูปขอบขนาน ยาวประมาณ 1-1.5 ซม. เส้นกลีบเป็นสัน ดอกสีเหลืองครีมมีปื้นสีแดง มี 5 กลีบ รูปไข่กลับ ยาวประมาณ 3-3.5 ซม. ปลายกลีบพับงอ เส้าเกสรยาวประมาณ 1.5-2 ซม. ก้านชูอับเรณูยาวประมาณ 1 มม. อับเรณูเป็นรูปเกือกม้าสีเหลือง และ รังไข่มีขนหนาแน่น และก้านเกสรเพศเมียยาวประมาณ 1.6 ซม.
ดูเพิ่ม

ชมพูสิริน
ไอยริศ
รักตะนิล
สิรินธรวัลลี
เทพมาศ
จำปีสิรินธร
บรรณานุกรม

http://novataxa.blogspot.com/2011/11/2006-thepparatia-thailandica.html
อาเซียนพาราเกมส์ 2020

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ:  คลาร์ก  กรุงมะนิลา  ซูบิก 
คำขวัญ: "We Win As One" เราชนะเป็นหนึ่งเดียว
นักกีฬาเข้าร่วม: 2,000 (วางแผน) (คาดหวัง)
ชนิด: 500 ในกีฬา 16 ชนิด
พิธีเปิด: 3 ตุลาคม ค.ศ. 2020 (ถูกยกเลิก)
พิธีปิด: 9 ตุลาคม ค.ศ. 2020  (ถูกยกเลิก)
ประธานพิธีเปิด: โรดรีโก ดูแตร์เต  ประธานาธิบดี (คาดหวัง)
ประธานพิธีปิด: โรดรีโก ดูแตร์เต  ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ (คาดหวัง)
นักกีฬาปฏิญาณ: Francesca Altomonte (คาดหวัง)
ผู้ตัดสินปฏิญาณ: Daren Vitug (คาดหวัง)
ผู้จุดคบเพลิง: แมนนี ปาเกียว  Nesthy Petecio (วางแผน)
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬา Philippines Arena  (พิธีเปิด) (ที่คาดหวัง)  สนามกรีฑาเมืองนิวคราล์ก  (พิธีปิด) (ที่คาดหวัง)
เว็บไซต์ทางการ: ASEAN Para Games
← อาเซียนพาราเกมส์ 2017อาเซียนพาราเกมส์ 2022 →
อาเซียนพาราเกมส์ 2020 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครั้งที่ 10 ที่ถูกยกเลิก เมื่อปี ค.ศ. 2019 อาเซียนพาราเกมส์ตั้งใจจัดการแข่งขันในปีนี้แต่เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศฟิลิปปินส์ จึงทำให้ต้องถูกยกเลิกไปและเลื่อนไปที่ปี ค.ศ. 2020 แทน
เดิมกำหนดจัดขึ้นในวันที่ 3 – 9 ตุลาคม ค.ศ. 2020 แต่เนื่องจาก การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศฟิลิปปินส์ การแข่งขันจึงต้องถูกยกเลิกไปเนื่องจากไม่มีทางเลือกอื่นและถือเป็นครั้งที่ 2 ที่ฟิลิปปินส์ได้เป็นเจ้าภาพอาเซียนพาราเกมส์ โดยครั้งแรกคือในปี ค.ศ. 2005
เดิมกำหนดการแข่งขันกีฬาในสัปดาห์ที่สองของเดือนมกราคม ค.ศ. 2020 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็นเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 แทน ประมาณ 3 เดือนหลังจากซีเกมส์ 2019 เนื่องจากข้อจำกัดทางการเงินและการขนส่ง แม้ว่าจะเหลือเวลาอีกเพียง 5 เดือนก่อนการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 กิจกรรมถูกเลื่อนออกไปอีกเป็นครั้งที่ 2 เป็นวันที่ 3 – 9 ตุลาคม ค.ศ. 2020 เนื่องจากความกังวลเกี่ยวกับการระบาดทั่วของโควิด-19 ตามมาด้วยการเลื่อนการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ด้วยเหตุผลเดียวกัน
การแข่งขันดังกล่าวถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม หลังจากที่รัฐบาลฟิลิปปินส์นำเงินทุนสำหรับการจัดอาเซียนพาราเกมส์ครั้งที่ 10 ไปจัดสรรเพื่อต่อต้านผลกระทบของการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศฟิลิปปินส์แทน
สนามกีฬาหลัก

สนามกีฬา Philippines Arena (พิธีเปิด)
สนามกรีฑาเมืองนิวคลาร์ก (พิธีปิด)
การแข่งขัน > ประเทศที่เข้าร่วม

ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ 2020 มีทั้งหมด 11  ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาคนพิการอาเซียน
บรูไน (26)
กัมพูชา (76)
อินโดนีเซีย (306)
ลาว (31)
มาเลเซีย (215)
พม่า (108)
ฟิลิปปินส์ (274) (เจ้าภาพ)
สิงคโปร์ (61)
ไทย (317)
ติมอร์-เลสเต (10)
เวียดนาม (109)
หมายเหตุ: จำนวนนักกีฬา ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2019
สรุปเหรียญรางวัล

เนื่องจากถูกยกเลิกจึงไม่มีการจัดการแข่งขันอาเซียนพาราเกมส์จึงไม่มีการสรุปเหรียญรางวัล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาเซียนพาราเกมส์ 2020
เรือนไทยจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

| เรือนไทยจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| --- | --- |
Ruen Thai Chulalongkorn University
ศาลากลางน้ำ ส่วนของหอกลางที่ยื่นออกมาจากตัวเรือนหมู่หลัก ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: เรือนไทย
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมเครื่องสับภาคกลาง
เมือง: แขวงวังใหม่, เขตปทุมวัน, กรุงเทพมหานคร
ประเทศ: ประเทศไทย 
พิกัด: 13°44′31″N 100°31′40″E﻿ / ﻿13.741905°N 100.527904°E﻿ / 13.741905; 100.527904
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2530 (37 ปี )
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: ไม้เต็งรัง
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: รศ.ภิญโญ สุวรรณคีรี   อ.เผ่า สุวรรณศักดิ์ศรี
เว็บไซต์
Info website
ศูนย์ส่งเสริมวัฒนธรรม 3 หรือ เรือนไทยจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หรือที่เรียกกันสั้นๆในชื่อ เรือนไทยจุฬาฯ เป็นชุดเรือนไทยหมู่จำนวน 5 หลัง ออกแบบโดยอาจารย์ เผ่า สุวรรณศักดิ์ศรี ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (สถาปัตยกรรมไทย) และ  รศ.ภิญโญ สุวรรณคีรี  ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (สถาปัตยกรรม) เริ่มก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2530 ในโอกาสครบรอบ 70 ปี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จฯ มาทรงเป็นองค์ประธานในพิธียกเสาเอกเรือนไทยเมื่อวันที่ 7 เมษายน ใช้เวลาก่อสร้างแล้วเสร็จเพียงปีเดียว
เรือนไทยจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทั้งหมดก่อสร้างขึ้นด้วยไม้เต็งรัง ใช้วิธีการการเข้าไม้ตามแบบโบราณทุกประการ ไม่มีการใช้การยึดด้วยตะปู แต่ใช้วิธียึดด้วยแท่งไม้ ปัจจุบันเนื่องจากป้องกันความเสียหาย และเพื่อต้องการรักษาสภาพเรือนไทยให้นานที่สุด จึงได้มีการเปลี่ยนไปใช้เสาคอนกรีตเสริมเหล็ก แทนการใช้เสาไม้ ในส่วนของเรือน มีการใช้ระบบการวางพื้นห้อง 2 รูปแบบ คือ ระบบตงและคาน และระบบรอดกับรา
ผังพื้นของเรือนไทยนี้ มีการจัดวางบันไดทางเข้าออกเป็น 3 ทาง และวางอาคารให้รวมเป็นหมู่ตามหลักนิยม โดยเรือนประธานทำหลังคาแฝด หน้าจั่วลายแสงอาทิตย์ ต่างจากเรือนอื่นๆ ซึ่งมีจั่วใบปรือ จั่วลูกฟักหน้าพรหม เป็นต้น ส่วนอาคารสำนักงาน หรือเทียบกับเรือนครัว ได้แยกออกจากเรือนหมู่ออกไป เช่นเดียวกับ ศาลากลางน้ำหรือ หอกลาง ซึ่งเป็นเรือนเครื่องสับ แต่ตกแต่งด้วยเครื่องลำยอง หน้าบันประดับตราพระเกี้ยวปิดทอง ที่สร้างแยกออกมาจากเรือนหมู่ ด้วยจุดประสงค์ที่ต้องการรับลมได้ดีกว่า ในชั้นใต้ถุน มีการขุดระดับดินเดิมลงไป เพื่อเพิ่มเนื้อที่ใช้สอยด้านล่าง ซึ่งไม่ทำลายระบบสัดส่วนเดิมของอาคาร ที่ไม่ต้องยกอาคารให้สูงขึ้น จนเกิดความชะลูด
ปัจจุบัน ทุกวันศุกร์แรกของเดือนจะมีการแสดงดนตรีและนาฏศิลป์ ที่มีชื่อเรียกว่า "จุฬาวาทิต" ณ เรือนไทยแห่งนี้
องค์ประกอบเรือนไทยจุฬา

เรือนประธาน เป็นห้องเก็บเครื่องดนตรี ปี่พาทดึกกำบรรพ์
เรือนนิทรรศการ/หอขวาง
เรือนห้องแสดงงานศิลปกรรมพื้นบ้าน
หอนั่ง/หอนก สำหรับนั่งพักผ่อน
หอกลาง หรือ ศาลากลางน้ำ
ห้องน้ำจำนวน 2 ห้อง
เรือนสำนักงาน/เรือนครัว
แขนกลคนแปรธาตุ (ภาพยนตร์)

| แขนกลคนแปรธาตุ |
| --- | --- |
ใบปิดฉบับภาษาไทยบน Netflix
กำกับ: Fumihiko Sori
เขียนบท: Hiromu Arakawa
บทภาพยนตร์: Fumihiko Sori   Takeshi Miyamoto
เนื้อเรื่อง: Hiromu Arakawa
สร้างจาก: Fullmetal Alchemist โดย Hiromu Arakawa
อำนวยการสร้าง: Yumihiko Yoshihara
นักแสดงนำ: Ryosuke Yamada   Tsubasa Honda   Dean Fujioka   Ryuta Sato   Jun Kunimura   Fumiyo Kohinata   Yasuko Matsuyuki
กำกับภาพ: Keiji Hashimoto
ตัดต่อ: Chieko Suzaki
ดนตรีประกอบ: Reiji Kitasato
บริษัทผู้สร้าง: Oxybot Inc.   Square Enix
ผู้จัดจำหน่าย: Warner Bros. Pictures
วันฉาย:   1 ธันวาคม ค.ศ. 2017 (2017-12-01) (Japan) 
ความยาว: 135 minutes
ประเทศ: Japan
ภาษา: Japanese
ทำเงิน: $8 million
แขนกลคนแปรธาตุ เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นแนวไซไฟแฟนตาซีผจญภัย ออกฉายในประเทศญี่ปุ่น พ.ศ. 2560 กำกับโดย Fumihiko Sori นำแสดงโดย Ryosuke Yamada, Tsubasa Honda และ Dean Fujioka ดัดแปลงจากมังงะเรื่อง แขนกล คนแปรธาตุ วาดโดย Hiromu Arakawa โดยครอบคลุมเนื้อหา 4 เล่มแรก
หยาง ช่างคุน
ชีวิตช่วงต้น

หยางเกิดในครอบครัวเจ้าของที่ดิน ในหมู่บ้านชวงเจียง อำเภอถงหนาน ใกล้เมืองฉงชิ่ง มณฑลเสฉวน ศึกษาที่โรงเรียนฝึกหัดครูชั้นสูงเฉิงตูและโรงเรียนมัธยมศึกษาในสังกัดระหว่างปี ค.ศ. 1920–25 ก่อนจะเดินทางกลับไปยังฉงชิ่ง พี่ชายของเขาคือหยาง หยินกง เป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคคอมมิวนิสต์จีนในมณฑลเสฉวน และมีอิทธิพลต่อแนวคิดทางอุดมการณ์ของหยาง ช่างคุน ภายหลังจากเข้าร่วมสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ในปี ค.ศ. 1925 และพรรคคอมมิวนิสต์จีนในปี ค.ศ. 1926 เขาได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ และได้ศึกษาในสาขาวิชาการเมือง ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1927 หยางได้เดินทางไปยังสหภาพโซเวียตและเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยซุนยัตเซ็น มอสโก ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาได้ศึกษาเกี่ยวกับทฤษฎีลัทธิมากซ์ รวมถึงหลักการและวิธีการในการจัดองค์กรและระดมพลทางการเมือง
หยางเป็นสมาชิกกลุ่มนักศึกษาชาวจีนที่ศึกษาอยู่ในมอสโก และได้เดินทางกลับมายังประเทศจีนเพื่อเข้ามามีบทบาทสำคัญในการนำพรรคคอมมิวนิสต์จีน ซึ่งต่อมาจะเป็นที่รู้จักกันในนาม 28 บอลเชวิค องค์การคอมมิวนิสต์สากลได้ส่งหยางกลับมายังประเทศจีน เพื่อให้ความช่วยเหลือและสนับสนุนผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่สนับสนุนองค์การฯ คนอื่น ๆ อาทิ ปั๋ว กู่ หวัง หมิง และจาง กั๋วเทา แต่หยางและกลุ่ม 28 บอลเชวิครวมถึงเย่ เจี้ยนอิง หวัง เจี้ยเสียง และจาง เหวินเทียนกลับให้การสนับสนุนเหมา เจ๋อตงแทน หลังจากการเดินทางกลับจากมอสโกในปี ค.ศ. 1931 หยางได้เริ่มต้นอาชีพทหารในกองทัพแดงจีน โดยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการเมืองของกองทัพแดงที่ 1 และได้ย้ายไปปฏิบัติงานในพื้นที่รบต่าง ๆ ภายใต้การบัญชาการของจู เต๋อและโจว เอินไหล ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1934 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการทางการเมืองของกองทัพแดงที่ 3 ซึ่งมีเผิง เต๋อหวยเป็นผู้บัญชาการ
สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง และสงครามกลางเมืองจีน

ในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง หยางดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนภาคเหนือ และได้ร่วมทำงานกับหลิว เช่าฉีในพื้นที่ที่ถูกญี่ปุ่นยึดครอง ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1939 หยางได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการสำนักงานภาคเหนือของจีน และทำงานร่วมกับจู เต๋อและเผิง เต๋อหวยในการประสานงานปฏิบัติการทางทหารของกองทัพลู่ที่แปด รวมถึงการรุกร้อยกรมทหาร ในปี ค.ศ. 1941 หยางได้เดินทางกลับมายังเหยียนอานและทำงานเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเหมา ในปี ค.ศ. 1945 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานใหญ่ของพรรค พร้อมกันนั้นยังดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการการทหารส่วนกลาง โดยมีเหมาเป็นประธานคณะกรรมการฯ ในตำแหน่งเหล่านี้ เขามีหน้าที่รับผิดชอบการบริหารงานด้านการทหารและการเมืองประจำวันของพรรคเป็นส่วนใหญ่ และปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวได้เป็นอย่างดี
ในช่วงสงครามกลางเมืองจีน หยางดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการ "กองกำลังรักษาความปลอดภัยกลาง" มีหน้าที่ปกป้องศูนย์กลางของพรรค และในฐานะผู้อำนวยการสำนักงานใหญ่และเลขาธิการคณะกรรมการการทหารส่วนกลาง หยางมีบทบาทสำคัญในการนำพาพรรคคอมมิวนิสต์จีนไปสู่ชัยชนะในที่สุด และการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี ค.ศ. 1949
สาธารณรัฐประชาชน

ภายหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1949 จนถึงการปฏิวัติทางวัฒนธรรมในปี ค.ศ. 1966 หยางเป็นหนึ่งในผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนเพียงไม่กี่คนที่ได้ทำงานใกล้ชิดกับเหมา เจ๋อตงที่จงหนานไห่เป็นประจำ ในฐานะผู้อำนวยการสำนักงานใหญ่และเลขาธิการคณะกรรมการการทหารส่วนกลาง เขาทำหน้าที่ควบคุมดูแลงานประจำวันของกิจกรรมพรรคและกิจการทหารเป็นส่วนใหญ่ ในช่วงก่อนการปฏิวัติทางวัฒนธรรม หยางถูกระบุว่าเป็นผู้สนับสนุนหลิว เช่าฉีและเติ้ง เสี่ยวผิง และถูกขับออกจากพรรคในฐานะผู้ต่อต้านการปฏิวัติ หลังถูกขับออกจากพรรคและปลดจากทุกตำแหน่ง หยางได้ถูกกลุ่มยุวชนแดงกดขี่ข่มเหง โดยถูกกล่าวหาว่าได้ลักลอบติดตั้งอุปกรณ์ดักฟังเพื่อสอดแนมเหมา ซึ่งเป็นข้อกล่าวหาเดียวกับที่เติ้งถูกกล่าวหาเช่นกัน
หยางถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำจนกระทั่งเหมาถึงแก่อสัญกรรมและเติ้งขึ้นสู่อำนาจในปี ค.ศ. 1978 ภายหลังจากที่เติ้งสามารถควบคุมกองทัพได้แล้ว เขาได้เรียกตัวหยางกลับมา และแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งนายพล พร้อมมอบภารกิจให้หยางดำเนินการปฏิรูปกองทัพของจีน ซึ่งเติ้งมองว่ามีขนาดใหญ่เกินความจำเป็นและมีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจกรรมที่ไม่ใช่ทางทหารมากเกินไป เติ้งเลื่อนตำแหน่งให้หยางเป็นรองประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลางเพื่อมอบอำนาจให้หยางดำเนินการปฏิรูปเหล่านี้ให้สำเร็จ (โดยเติ้งดำรงตำแหน่งประธาน) ในปี ค.ศ. 1982 หยางได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกเต็มตัวของคณะกรมการเมือง
หยางมีความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับเติ้งและมีวิสัยทัศน์ด้านเศรษฐกิจระยะยาวสอดคล้องกับเติ้งหลายประการ แต่เขามีความกระตือรือร้นน้อยกว่าในการผลักดันนโยบายการปฏิรูปการเมืองที่ผู้นำระดับสูงคนอื่น ๆ ซึ่งได้รับความไว้วางใจจากเติ้ง อาทิ หู เย่าปัง จ้าว จื่อหยาง ว่าน หลี่ และหู ฉี่ลี่ได้ส่งเสริม หยางได้ให้เหตุผลสนับสนุนการปฏิรูปเศรษฐกิจโดยอ้างถึงวลาดิมีร์ เลนิน และนโยบายเศรษฐกิจใหม่ (New Economic Policy) พร้อมเน้นย้ำว่าพรรคคอมมิวนิสต์ควรยังคงมีอำนาจควบคุมเศรษฐกิจโดยรวม แม้แต่ในธุรกิจเอกชน ผ่านระบบคณะกรรมาธิการพรรคในทุกองค์กร เขายังคงปกป้องเหมาในฐานะผู้นำที่ยิ่งใหญ่และมีประวัติศาสตร์มาโดยตลอด แม้ว่าตัวเขาเองจะต้องทนทุกข์ทรมานจากน้ำมือของกลุ่มลัทธิเหมาหัวรุนแรงก็ตาม
ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 หยางได้ให้การสนับสนุนอย่างชัดแจ้งต่อความพยายามของแฮริสัน ซอลส์เบอรี นักประวัติศาสตร์ชาวต่างชาติผู้ศึกษาประวัติศาสตร์จีนในการรวบรวมเรื่องราวของการเดินทัพทางไกล โดยการจัดให้มีการสัมภาษณ์ผู้เข้าร่วมการเดินทัพที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างละเอียด หนังสือที่ได้จากการรวบรวมข้อมูลนี้คือ Long March: The Untold Story ได้รับการยกย่องจากนักวิชาการจีนว่าเป็นการสังเคราะห์ข้อมูลเชิงปากจากแหล่งปฐมภูมิได้อย่างดีเยี่ยม ภายในประเทศจีน ทหารผ่านศึกชาวจีนจำนวนมากได้ตั้งคำถามว่าเหตุใดจึงต้องรอให้ชาวต่างชาติเป็นผู้ผลิตหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา