เฮเลน เคลเลอร์
วัยเด็กและอาการเจ็บป่วย

เฮเลน เคลเลอร์ เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2423 ที่เมืองทัสคัมเบีย รัฐอะลาบามา เป็นบุตรสาวของ อาเธอร์ เฮนลีย์ เคลเลอร์ (Arthur Henley Keller) (พ.ศ. 2379-2439) และแคทเธอรีน เอเวอเร็ตต์ (อดัมส์) เคลเลอร์ (Catherine Everett (Adams) Keller) (พ.ศ. 2399-2464) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เคท" ครอบครัวของเธออาศัยอยู่ในบ้านไร่ชื่อ ไอวี่ กรีน ซึ่งปู่ของเฮเลนฝ่ายพ่อสร้างขึ้นหลายสิบปีก่อนหน้านี้ เธอมีพี่น้องสี่คน ได้แก่ พี่สาวต่างมารดาสองคนคือ มิลเดรด แคมป์เบลล์ (เคลเลอร์) ไทสัน (Mildred Campbell (Keller) Tyson) และฟิลิป บรู๊คส์ เคลเลอร์ (Phillip Brooks Keller) และพี่ชายต่างมารดาอีกสองคนจากการสมรสครั้งแรกของพ่อเธอ คือ เจมส์ แมคโดนัลด์ เคลเลอร์ (James McDonald Keller) และวิลเลียม ซิมป์สัน เคลเลอร์
พ่อของเคลเลอร์ทำงานเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ ทัสคัมเบีย นอร์ท อะลาแบเมียน เป็นเวลาหลายปี เขาเคยรับราชการเป็นกัปตันในกองทัพคอนเฟเดอเรท (Confederate Army)
ครอบครัวของเธอเป็นชนชั้นสูงที่เป็นเจ้าของทาสมาก่อนสงครามกลางเมืองอเมริกา แต่ต่อมาเสียฐานะไป แม่ของเธอเป็นบุตรสาวของ ชาร์ลส์ ดับเบิลยู อดัมส์ (Charles W. Adams) นายพลแห่งกองทัพคอนเฟเดอเรท
บรรพบุรุษฝ่ายพ่อของเคลเลอร์สามารถย้อนกลับไปถึงคาสเปอร์ เคลเลอร์ ชาวสวิส บรรพบุรุษชาวสวิสคนหนึ่งของเฮเลนเป็นครูสอนคนหูหนวกคนแรกในเมืองซูริก เคลเลอร์ได้สะท้อนถึงเรื่องนี้ในอัตชีวประวัติเล่มแรกของเธอ โดยกล่าวว่า "ไม่มีกษัตริย์คนใดที่ไม่มีทาสอยู่ในบรรพบุรุษ และไม่มีทาสคนใดที่ไม่มีกษัตริย์อยู่ในบรรพบุรุษ"
เมื่ออายุได้ 19 เดือน เคลเลอร์ป่วยเป็นโรคที่ไม่ทราบสาเหตุ ซึ่งแพทย์อธิบายว่าเป็น "ภาวะคัดตันเฉียบพลันของกระเพาะอาหารและสมอง" แพทย์สมัยใหม่เชื่อว่าอาจเป็นโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบ ที่เกิดจากแบคทีเรียไนซีเรีย เมนิงไจไทดิส (เมนิงโกคอคคัส) หรืออาจเป็นไข้หวัดใหญ่ชนิด ฮีโมฟิลัส อินฟลูเอ็นเซ (Haemophilus influenzae) (ซึ่งอาจทำให้เกิดอาการเดียวกัน แต่มีโอกาสน้อยกว่า เนื่องจากอัตราการเสียชีวิตในเด็กในช่วงเวลานั้นสูงถึง 97%) เธอสามารถฟื้นตัวจากโรคได้ แต่สูญเสียการมองเห็นและการได้ยินอย่างถาวร ดังที่เธอได้ระลึกไว้ในอัตชีวประวัติของเธอว่า "เหมือนอยู่กลางทะเลหมอกที่หนาทึบ"
ในช่วงเวลานั้น เคลเลอร์สามารถสื่อสารได้บ้างกับมาร์ธา วอชิงตัน ซึ่งอายุมากกว่าสองปีและเป็นลูกสาวของพ่อครัวประจำบ้าน และเข้าใจภาษามือของเด็กหญิง เมื่ออายุเจ็ดขวบ เคลเลอร์มีสัญญาณมือมากกว่า 60 แบบเพื่อสื่อสารกับครอบครัวของเธอ และสามารถแยกแยะผู้คนได้จากการสั่นสะเทือนของฝีเท้า
ในปี พ.ศ. 2429 แม่ของเคลเลอร์ได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องราวในหนังสือ American Notes ของ ชาลส์ ดิกคินส์ เกี่ยวกับการศึกษาที่ประสบความสำเร็จของลอร่า บริดจ์แมน หญิงสาวตาบอดและหูหนวก จึงส่งเคลเลอร์และพ่อของเธอไปพบแพทย์ เจ. จูเลียน ชิสโฮล์ม ผู้เชี่ยวชาญด้านตา หู จมูก และลำคอ ในเมืองบัลติมอร์ เพื่อขอคำแนะนำ ชิสโฮล์มแนะนำให้เคลเลอร์ไปพบกับอเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ ซึ่งกำลังทำงานกับเด็กหูหนวกในขณะนั้น เบลล์แนะนำให้พวกเขาติดต่อสถาบันเพอร์กินส์สำหรับคนตาบอด ซึ่งเป็นโรงเรียนที่บริดจ์แมนได้รับการศึกษา ตั้งอยู่ที่เซาท์บอสตันในขณะนั้น ไมเคิล อนาญอส ผู้อำนวยการโรงเรียน ขอให้แอนน์ ซัลลิแวน อดีตนักเรียนหญิงอายุ 20 ปีของโรงเรียน ซึ่งมองเห็นไม่ชัด มาเป็นครูของเคลเลอร์ นั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ยาวนานเกือบ 50 ปี ซัลลิแวนพัฒนาเป็นผู้ปกครองและต่อมาเป็นเพื่อนของเคลเลอร์
ซัลลิแวนมาถึงบ้านของเคลเลอร์เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2430 ซึ่งเป็นวันที่เคลเลอร์จะจดจำตลอดไปว่าเป็น "วันเกิดของจิตวิญญาณของฉัน" ซัลลิแวนเริ่มสอนให้เฮเลนสื่อสารโดยการสะกดคำลงบนมือของเธอทันที เริ่มจากคำว่า "d-o-l-l" สำหรับตุ๊กตาที่เธอเอามาให้เคลเลอร์เป็นของขวัญ เคลเลอร์ดิ้นรนกับบทเรียนในตอนแรก เนื่องจากเธอไม่สามารถเข้าใจได้ว่าวัตถุทุกชิ้นมีคำที่ระบุตัวตน เธอรู้สึกผิดหวังมากจนทำแก้วแตก เมื่อซัลลิแวนพยายามสอนคำว่า "แก้ว" ให้เคลเลอร์ เคลเลอร์จำได้ว่าเธอเริ่มเลียนแบบท่าทางมือของซัลลิแวนในไม่ช้า: "ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังสะกดคำหรือแม้แต่คำว่ามีอยู่ ฉันแค่ทำนิ้วของฉันเคลื่อนไหวเหมือนลิงเลียนแบบ"
เดือนต่อมา เคลเลอร์ประสบความสำเร็จ เมื่อเธอตระหนักว่าการเคลื่อนไหวที่ครูของเธอทำบนฝ่ามือของเธอ ในขณะที่น้ำเย็นไหลผ่านมืออีกข้างหนึ่งของเธอ เป็นสัญลักษณ์ของคำว่า "น้ำ" เคลเลอร์เขียนไว้ในอัตชีวประวัติของเธอเรื่อง เรื่องราวชีวิตของฉัน ว่า:
ฉันยืนนิ่ง สมาธิทั้งหมดของฉันมุ่งไปที่การเคลื่อนไหวของนิ้วของเธอ ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกถึงความรู้สึกพร่ามัวราวกับว่าลืมอะไรบางอย่าง - ความตื่นเต้นของความคิดที่กลับคืนมา และบางทีความลึกลับของภาษาได้เปิดเผยให้ฉันรู้ ฉันรู้ว่า w-a-t-e-r หมายถึงสิ่งที่เย็นสบายน่าอัศจรรย์ที่ไหลผ่านมือฉัน คำที่มีชีวิตปลุกจิตวิญญาณของฉัน ให้แสงสว่าง ความหวัง ปลดปล่อยมัน!
เคลเลอร์รีบขอให้ซัลลิแวนเซ็นชื่อวัตถุอื่น ๆ ที่คุ้นเคยในโลกของเธอ
เฮเลน เคลเลอร์ถูกมองว่าโดดเดี่ยว แต่มีความสัมพันธ์กับโลกภายนอกอย่างมาก เธอสามารถเพลิดเพลินกับดนตรีโดยการรู้สึกถึงจังหวะ และสามารถเชื่อมต่อกับสัตว์ได้อย่างแข็งแกร่งผ่านการสัมผัส เธอช้าในการเรียนรู้ภาษา แต่ไม่ได้หยุดเธอจากการมีเสียง