stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอหนองม่วง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอหนองม่วงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลหนองม่วง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองม่วง
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองม่วง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหนองม่วง)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดงดินแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงดินแดงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลชอนสมบูรณ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชอนสมบูรณ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลยางโทน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางโทนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลชอนสารเดช ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชอนสารเดชทั้งตำบล
วัดช้างรอบ (จังหวัดกำแพงเพชร)

| วัดช้างรอบ |
| --- | --- |
วัดช้างรอบใน พ.ศ. 2567
th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: โบราณสถาน (3927)
ประเภท: วัดร้าง
ที่อยู่: อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร
เมือง: ตำบลหนองปลิง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
ประเทศ:  ไทย
พิกัด: 16°30′11″N 99°30′35″E﻿ / ﻿16.502944°N 99.509778°E﻿ / 16.502944; 99.509778
แล้วเสร็จ: ราวพุทธศตวรรษที่ 21
การออกแบบและการก่อสร้าง
กำหนดให้เป็น: วัด
อ้างอิง
ฐานข้อมูลวัดช้างรอบ
วัดช้างรอบ เป็นโบราณสถานร้างขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนเนินเขาลูกรังภายในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชรเขตนอกกำแพงเมืองหรือเขตอรัญญิก ตำบลหนองปลิง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร คาดว่าสร้างขึ้นในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 21
สิ่งก่อสร้างสำคัญ คือ เจดีย์ประธานทรงระฆังขนาดใหญ่ มีรูปแบบเจดีย์ช้างล้อมในศิลปะสุโขทัย เจดีย์ประธานประกอบด้วยฐานประทักษิณสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ฐานเจดีย์กว้าง 31 เมตร มีบันไดอยู่ที่กลางด้านทั้งสี่ เพื่อใช้ขึ้นไปถึงลานด้านบนหรือลานประทักษิณ บริเวณผนังฐานสี่เหลี่ยมของเจดีย์ประธานประดับประติมากรรมรูปช้างปูนปั้นจำนวน 68 เชือก ปรากฏเฉพาะส่วนหัวและสองขาหน้าโผล่พ้นจากฐานประทักษิณ ชานบันไดแต่ละด้านประดับสิงห์และทวารบาลปูนปั้นแต่ชำรุดเสียหายไปจนเกือบหมด ด้านข้างของลานก่อเป็นกำแพงเตี้ย ๆ ด้วยอิฐ เชื่อมต่อระหว่างซุ้มประตูแต่ละทิศ ตรงมุมมีฐานเจดีย์เล็ก ๆ ส่วนยอดหักสันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์ทรงกลีบมะเฟือง
ด้านหน้าเจดีย์ประธานมีฐานวิหารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีมุขทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ภายในวิหารยังปรากฏแนวแท่นอาสนสงฆ์และฐานประดิษฐานพระประธาน องค์พระประธานชำรุดหักพัง เสารับเครื่องบนและหลังคาเป็นเสาศิลาแลงสี่เหลี่ยม อุโบสถอยู่เยื้องวิหารไปทางเหนือเหลือเฉพาะฐานขนาดเล็ก มีใบเสมาปักโดยรอบอุโบสถ
กลุ่มภาษากะเหรี่ยง

| กลุ่มภาษากะเหรี่ยง |
| --- | --- |
กลุ่มเชื้อชาติ:: ชาวกะเหรี่ยง
ภูมิภาค:: ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของพม่าและภาคตะวันตกของไทย
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: จีน-ทิเบตTibeto-Burmanกลุ่มภาษากะเหรี่ยง
ภาษาดั้งเดิม:: กะเหรี่ยงดั้งเดิม
กลุ่มย่อย::   สะกอ  ปะโอ  โป  
ISO 639-2 / 5:: kar
กลอตโตลอก:: kare1337

กลุ่มภาษากะเหรี่ยง เป็นภาษามีวรรณยุกต์ที่พูดโดยชาวกะเหรี่ยงประมาณ 4.5 ล้านคน โดยเป็นภาษาที่ไม่ชัดเจนว่าอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบตหรือไม่ กลุ่มภาษากะเหรี่ยงเขียนด้วยอักษรกะเหรี่ยง กลุ่มภาษานี้แบ่งออกเป็นสามสาขาหลักคือสะกอ, โป และปะโอ โดยภาษากะเหรี่ยงแดง (มีอีกชื่อว่ากะยา) และกะยัน (มีอีกชื่อว่าปะด่อง) เป็นสาขาในกลุ่มภาษากะเหรี่ยง กลุ่มภาษานี้กับภาษาไป๋และกลุ่มภาษาจีนเรียงลำดับคำเป็นประธาน–กริยา–กรรม ซึ่งต่างจากตระกูลภาษาจีน-ทิเบตที่เรียงลำดับคำเป็นประธาน–กรรม–กริยา การเรียงลำดับคำของกลุ่มภาษานี้น่าจะได้รับอิทธิพลจากภาษามอญและกลุ่มภาษาไท
การจัดอันดับ

กลุ่มภาษากะเหรี่ยงแบ่งเป็นภาษาย่อยได้ 8 ภาษา คือ
ภาษากะเหรี่ยงสะกอ
ภาษากะเหรี่ยงโป
ภาษากะยา หรือภาษากะเหรี่ยงบาเว ยังแบ่งย่อยได้อีกหลายภาษา
ภาษากะเหรี่ยงเฆโก
ภาษากะเหรี่ยงมอบวา แบ่งเป็นภาษาถิ่นได้อีก 2 ภาษา คือ ภาษากะเหรี่ยงบิลีจีและภาษากะเหรี่ยงเดอมูฮา
ภาษากะเหรี่ยงปาไลชิ
ภาษากะเหรี่ยงต้องสู้หรือตองทู
ภาษากะเหรี่ยงเวเวา
นอกจากนี้ยังมีภาษากะเหรี่ยงสำเนียงอื่น ๆ อีก เช่น
ภาษากะเหรี่ยงปะโอ
ภาษากะยัน มีเสียงพยัญชนะต้น 22 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 7 เสียง เสียงควบกล้ำมี 3 เสียง คือ l r w สระมี 13 เสียง และวรรณยุกต์ 4 เสียง
ภาษากะเหรี่ยงปากู (Paku Karen; ISO 639-3: kpp) มีผู้พูดในพม่า 5,300 คน (พ.ศ. 2526) ในบริเวณเนินเขาทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐกะเหรี่ยง เขียนด้วยอักษรพม่า เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม
ภาษากะเหรี่ยงมานูมาเนา (Manumanaw Karen; ISO 639-3: kxf) มีผู้พูดทั้งหมด 10,000 คน (พ.ศ. 2543) ในบริเวณกเยโบคยีตะวันตกในรัฐกะยา
ภาษากะเหรี่ยงยินตาเล (Yintale Karen; ISO 639-3: kvy) หรือภาษาตาเลียก ภาษายางาตาเลต มีผู้พูดทั้งหมด 10,000 คน (พ.ศ. 2543) ในรัฐกะยา ประเทศพม่า
ภาษากะเหรี่ยงยินเบา (Yinbaw Karen; ISO 639-3: kvu) มีผู้พูดทั้งหมด 7,300 คน (พ.ศ. 2546) ในบริเวณที่ราบสูงทางตะวันออกของรัฐฉาน ประเทศพม่า
ภาษากะเหรี่ยงเบรก (Brek Karen; ISO 639-3: kvl) มีผู้พูดทั้งหมด 16,600 คน (พ.ศ. 2526) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐกะยา เขียนด้วยอักษรละติน
ภาษากะเหรี่ยงเฆบา (Geba Karen; ISO 639-3: kvq) หรือภาษากะเหรี่ยงขาว มีผู้พูดทั้งหมด 10,000 คน (พ.ศ. 2543) ในทางตอนเหนือของรัฐกะเหรี่ยงและทางใต้ของรัฐฉาน เขียนด้วยอักษรละตินหรืออักษรพม่า
ภาษากะเหรี่ยงซายีน (Zayein Karen; ISO 639-3: kxk) มีผู้พูดทั้งหมด 9,300 คน (พ.ศ. 2526) ทางใต้ของรัฐฉาน
ภาษากะเหรี่ยงบเว (Bwe Karen  ISO 639-3: bwe) มีผู้พูดในพม่า 15,700 คนเมื่อ พ.ศ. 2526 ในรัฐกะเหรี่ยง เขียนด้วยอักษรละตินและอักษรพม่า
การเขียน

อักษรที่ใช้เขียนภาษากลุ่มกะเหรี่ยงมี 3 แบบด้วยกันดังนี้
อักษรไก่เขี่ย (Chicken-scratch; ภาษากะเหรี่ยง: lix hsau waiv หลิ ชอ แหว) เป็นอักษรพื้นเมืองที่ประดิษฐ์โดยชาวกะเหรี่ยงเอง ไม่ได้คัดลอกจากอักษรของชนชาติใด ใช้บันทึกประวัติศาสตร์และบทเพลงภาษากะเหรี่ยง ไม่เคยมีการใช้ในประเทศไทย
อักษรที่มาจากอักษรพม่าหรืออักษรมอญ (ภาษากะเหรี่ยง: lix wa หลิ วา) หรืออักษรขาว เป็นอักษรที่ใช้มากในพม่าและไทยทั้งกะเหรี่ยงพุทธและกะเหรี่ยงคริสต์ แต่เริ่มเป็นที่เข้าใจยากในหมู่เยาวชน ตัวอย่างเช่น อักษรกะยา
อักษรโรมัน (Romei โรเม) ประดิษฐ์โดยบาทหลวงเอ็ดเวิร์ด กาลมอง มิชชันนารีนิกายโปรแตสแตนท์ ที่เข้าไปเผยแพร่ศาสนาคริสต์ในพม่าเมื่อราว พ.ศ. 2473 และแพร่หลายเข้าสู่ประเทศไทย บาทหลวงเซกีนอต มิชชันนารีนิกายโรมันคาทอลิกจากฝรั่งเศส  นำมาเผยแพร่ต่อในประเทศไทย และเขียนแบบเรียนภาษากะเหรี่ยงด้วยอักษรนี้ ใน พ.ศ. 2497 มีการเรียนการสอนภาษากะเหรี่ยงด้วยอักษรโรมันครั้งแรกในโรงเรียนบ้านแม่ปอน อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ และมีการเผยแพร่ไปในหมู่ชาวกะเหรี่ยงคริสต์ในเขตภาคเหนือตอนบน
อักษรไทย มีการนำอักษรไทยไปใช้เขียนภาษากะเหรี่ยงโปสำหรับชาวกะเหรี่ยงโปในประเทศไทย โดยใช้รูปพยัญชนะไทยทั้งสิ้น 24 ตัว คือ ก ค ฆ ง จ ช ซ ย ฌ ด ต ท น บ ป พ ม ซย ย ร ล ว อ ฮ
อ่านเพิ่ม

Dawkins, Erin and Audra Phillips (2009) A Sociolinguistic Survey of Pwo Karen in Northern Thailand เก็บถาวร 2021-03-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Chiang Mai: Payap University.
Dawkins, Erin and Audra Phillips (2009) An investigation of intelligibility between West-Central Thailand Pwo Karen and Northern Pwo Karen เก็บถาวร 2020-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Chiang Mai: Payap University.
Manson, Ken. 2010. A bibliography of Karen linguistics
การสร้างคำใหม่
Jones, Robert B. Jr. 1961. Karen linguistic studies: Description, comparison, and texts. University of California Publications in Linguistics 25. Berkeley and Los Angeles: University of California Press.
Luangthongkum, Theraphan. 2013. A view on Proto-Karen phonology and lexicon. Unpublished ms. contributed to STEDT.
รายชื่อคำศัพท์
Shintani, Tadahiko. 2014. The Zayein language. Linguistic survey of Tay cultural area (LSTCA) no. 102. Tokyo: Research Institute for Languages and Cultures of Asia and Africa (ILCAA).
Shintani, Tadahiko. 2015. The Kadaw language. Linguistic survey of Tay cultural area (LSTCA) no. 106. Tokyo: Research Institute for Languages and Cultures of Asia and Africa (ILCAA).
Shintani, Tadahiko. 2016. The Nangki language. Linguistic survey of Tay cultural area (LSTCA) no. 109. Tokyo: Research Institute for Languages and Cultures of Asia and Africa (ILCAA).
แหล่งข้อมูลอื่น

Free Anglo-Karen Dictionary
A grammar of the Sgaw Karen
Drum Publication Group—Online Sgaw Karen language materials. Includes an online English - Sgaw Karen Dictionary.
Karen Teacher Working Group—Several Karen fonts available for download.
| ด ค กกลุ่มภาษาหลักในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า |
| --- | --- |
ภาษาในพม่าและไทย:  ก่อ (อึมปี้)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กฺ๋อง  พม่า  มูเซอ  เมี่ยน  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อาข่า  ฮานี 
ภาษาในจีน:  ไป๋  ตังกุต  ทิเบต  น่าซี  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อี๋  เอ้อซู 
ภาษาในเอเชียใต้:  กอกโบรอก  กินเนารี  คาม  ชันเตียล  ซองคา  ทูลุง  นัรพู  เนวาร์  บัลติ  บาฮิง  เบลฮาเร  โบโด  ปูมา  มณีปุระ  มีโซ  ลาดัก  ลิมบู  เลปชา  โลทา  วัมบูเล  เศรปา  สิกขิม  องามี  เอา  ฮมาร์ 
| ด ค กภาษาราชการและภาษาที่สำคัญของประเทศสมาชิกอาเซียน |
| --- | --- |
ภาษาราชการ   (ประเทศสมาชิก):  กัมพูชา : ภาษาเขมร •  ไทย : ภาษาไทย •  บรูไน : ภาษามลายู •  พม่า : ภาษาพม่า •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาฟิลิปปินส์ • ภาษาอังกฤษ •  มาเลเซีย : ภาษามลายู •  ลาว : ภาษาลาว •  เวียดนาม : ภาษาเวียดนาม •  สิงคโปร์ : ภาษามลายู • ภาษาอังกฤษ • ภาษาจีนมาตรฐาน • ภาษาทมิฬ •  อินโดนีเซีย : ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาราชการของประเทศสังเกตการณ์:  ติมอร์-เลสเต : ภาษาเตตุน • ภาษาโปรตุเกส •  ปาปัวนิวกินี : ภาษาอังกฤษ • ตอกปีซิน • ภาษาฮีรีโมตู
ภาษาเฉพาะถิ่นที่สำคัญ:  กัมพูชา : ภาษาจาม •  ไทย : ภาษามลายูปัตตานี •  บรูไน : ภาษามลายูบรูไน •  พม่า : ภาษากะเหรี่ยง • ภาษากะชีน • ภาษาไทใหญ่ • ภาษามอญ • ภาษายะไข่ • ภาษาโรฮีนจา •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาเซบัวโน • ภาษาตากาล็อก • ภาษาอีโลกาโน • ภาษามากินดาเนา •  ลาว : ภาษาม้ง •  เวียดนาม : ภาษาไทดำ •  อินโดนีเซีย : ภาษาชวา • ภาษาซุนดา • ภาษาบาหลี • ภาษาอาเจะฮ์
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
โสตถิพันธุ์ คำลือชา

| อาเมน โสตถิพันธุ์ คำลือชา |
| --- | --- |
อาเมน เดอะสตาร์ 10
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: อาเมน โสตถิพันธุ์ คำลือชา
รู้จักในชื่อ: อาเมน
เกิด: 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 (32 ปี)
ที่เกิด: กรุงเทพมหานคร
แนวเพลง: ป๊อบคลาสสิคอาร์แอนด์บี
อาชีพ: นักร้อง
เครื่องดนตรี: กีตาร์ ไวโอลิน เปียโน
ช่วงปี: พ.ศ. 2557 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: เอ็กแซ็กท์ (พ.ศ. 2557 - 2558) , ปัจจุบัน(อิสระ)
อาเมน โสตถิพันธุ์ คำลือชา หรือ อาเมน เดอะสตาร์ 10 เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 10 เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10 เป็นตัวแทนภาคใต้ ได้รับเลือกให้เป็น 8 คนสุดท้าย โดยได้หมายเลข 4
ประวัติ

อาเมน โสตถิพันธุ์ คำลือชา (The Star 10) เกิดวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จังหวัดกรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนเดียวของ บิดา ชื่อ นายจตุภูมิ คำลือชา มารดา ชื่อ นางสาวิตรี โสตถิพันธุ์ คำลือชา(ซึ่งนางสาวิตรีเป็นบุตรสาวของอาจารย์นพ โสตถิพันธุ์ นักไวโอลีนชื่อดังที่มีทั้งผลงานเดี่ยว และร่วมกับวงเยื่อไม้ในอดีต)
ด้วยเพราะที่บ้านเป็นโรงเรียนสอนดนตรีและการร้องเพลง "นพ โสตถิพันธุ์" จากชื่อของคุณตา(อาจารย์นพ โสตถิพันธุ์) นักไวโอลินมือหนึ่งของวงเยื่อไม้ อีกทั้งคุณพ่อและคุณแม่เองเป็นครูสอนดนตรี อาเมนจึงผูกพันกับเสียงเพลงและเสียงดนตรีมาตั้งแต่เด็ก อาเมนจึงสามารถเล่นดนตรีได้เกือบทุกประเภทเบส, กีตาร์, กลอง, ไวโอลิน, เปียโน แต่ที่ชอบสุดคือ การร้องเพลง
การศึกษา

ประถมศึกษาโรงเรียนเคหะคลองจั่น
มัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียน Interkids bilingual school (โรงเรียนเด็กสากล)
มัธยมศึกษาตอนปลายโรงเรียนบดินทร์เดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
จบการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่ภาควิชาดุริยางคศิลป์  คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เกียรตินิยมอันดับสอง
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | เครือข่าย |
| --- | --- | --- | --- |
| 2558 | จัดรัก..วิวาห์ลวง | กีต้าร์ (รับเชิญ) | ช่องวัน |
| 2559 | City of Life : The O.C. Thailand | อาร์ต (รับเชิญ) | ช่องวัน |
| 2559 | สลักจิต | พรพจน์ ภักดีบดินทร์ | ช่องวัน |
| 2560 | พริ้ง คนเริงเมือง | หมอปัญญา (รับเชิญ) | ช่อง 7 |
| 2562 | แรงเงา 2 แรงเงาแรงแค้น | เคน | ช่อง 3 |
| 2562 | เพลิงรักเพลิงแค้น | ไฟน์ (รับเชิญ) | ช่อง 3 |
| 2562 | ศรีอโยธยา 2 | เจ้าคุณชายพู ณ บางช้าง | ทรูโฟร์ยู |
| 2563 | ฟ้าฝากรัก | แฟนเก่าของกิติยา (รับเชิญ) | ช่อง 3 |
| 2566 | ร้านนักนะ...รักของมาเฟีย | ดานิล |  |
| 2567 | วิญญาณแพศยา | ราชครูอินหลา | ช่อง 8 |
ผลงาน > ละครเวที

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2557 | สี่แผ่นดิน | อ๊อด |
ผลงาน > ภาพยนตร์สั้น

"ห้องแห่งความฝัน" รับบท
ละครสั้นหนึ่งในผลงานวิชากำกับ 1 ประจำเทศกาลแหวกม่านการละครในปี 2556 "FAIRYTALEHEART" ที่ศูนย์ศิลปการละครสดใส พันธุมโกมล คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยแสดงนำในหนังสั้น F4 CHULA รักใสๆหัวใจ 30,756 ดวง ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วันกองทัพไทย
ดูเพิ่ม

วันกองทัพไทยหรือวันกองทัพบก - ตรงกับวันที่ 18 มกราคม (พ.ศ. 2135) ของทุกปี
วันประกาศอิสรภาพ (สมเด็จพระนเรศวรมหาราช) - ตรงกับวันที่ 26 เมษายน (พ.ศ. 2127) ของทุกปี
วันประกาศอิสรภาพ (สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช) - ตรงกับวันที่ 6 พฤศจิกายน (พ.ศ. 2310) ของทุกปี
วันรวมชาติ (ประเทศไทย) - ตรงกับวันที่ 5 กุมภาพันธ์ (พ.ศ. 2317) ของทุกปี
วันครบรอบไทยเข้าร่วมสงครามอังกฤษ-สยาม - ตรงกับวันที่ 11 สิงหาคม (พ.ศ. 2230) ของทุกปี
วันครบรอบสยามเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง - ตรงกับวันที่ 22 กรกฎาคม (พ.ศ. 2460) ของทุกปี
วันครบรอบไทยเข้าร่วมสงครามฝรั่งเศส-ไทย - ตรงกับวันที่ 7 มกราคม (พ.ศ. 2484) ของทุกปี
วันครบรอบไทยเข้าร่วมสงครามมหาเอเชียบูรพา/สงครามโลกครั้งที่สอง - ตรงกับวันที่ 25 มกราคม (พ.ศ. 2485) ของทุกปี
วันกองทัพเรือ (ประเทศไทย) - ตรงกับวันที่ 20 พฤศจิกายน (พ.ศ. 2449) ของทุกปี
วันทหารนาวิกโยธิน - ตรงกับวันที่ 28 มิถุนายน (พ.ศ. 2502) ของทุกปี
วันเรือดำน้ำ (ประเทศไทย) - ตรงกับวันที่ 4 กันยายน (พ.ศ. 2480) ของทุกปี
วันสถาปนากองเรือยุทธการ - ตรงกับวันที่ 19 ธันวาคม (พ.ศ. 2466) ของทุกปี
วันวีรกรรมทหารเรือไทยในยุทธนาวีที่เกาะช้าง - ตรงกับวันที่ 17 มกราคม (พ.ศ. 2484) ของทุกปี
วันวีรไทย - ตรงกับวันที่ 8 ธันวาคม (พ.ศ. 2484) ของทุกปี
วันกองทัพอากาศ (ประเทศไทย) - ตรงกับวันที่ 9 เมษายน (พ.ศ. 2480) ของทุกปี
วันที่ระลึกกองทัพอากาศ - ตรงกับวันที่ 27 มีนาคม (พ.ศ. 2457) ของทุกปี
วันรบพิเศษ - ตรงกับวันที่ 24 กุมภาพันธ์ (พ.ศ. 2509) ของทุกปี
วันทหารผ่านศึก (ประเทศไทย) - ตรงกับวันที่ 3 กุมภาพันธ์ (พ.ศ. 2491) ของทุกปี
วันทหารม้า - ตรงกับวันที่ 4 มกราคม (พ.ศ. 2309) ของทุกปี
วันทหารพราน - ตรงกับวันที่ 18 กรกฎาคม (พ.ศ. 2521) ของทุกปี
วันทหารราบ - ตรงกับวันที่ 24 กันยายน (พ.ศ. 2434) ของทุกปี
วันทหารช่าง - ตรงกับวันที่ 23 มิถุนายน (พ.ศ. 2418) ของทุกปี
วันสถาปนากรมการทหารสื่อสาร - ตรงกับวันที่ 27 พฤษภาคม (พ.ศ. 2467) ของทุกปี
วันที่ระลึกทหารผ่านศึกสงครามเกาหลีของประเทศไทย - ตรงกับวันที่ 22 ตุลาคม (พ.ศ. 2493) ของทุกปี
วันที่ระลึกทหารผ่านศึกสงครามเวียดนามของประเทศไทย - ตรงกับวันที่ 21 กรกฎาคม (พ.ศ. 2507) ของทุกปี
วันที่ระลึกถึงวีรกรรมของพระยาพิชัยดาบหักที่ต่อสู้กับข้าศึกจนดาบหัก - ตรงกับวันที่ 7 มกราคม (พ.ศ. 2316) ของทุกปี
วันแห่งชัยชนะของท้าวสุรนารี - ตรงกับวันที่ 23 มีนาคม (พ.ศ. 2369) ของทุกปี
วันถลางชนะศึก - ตรงกับวันที่ 13 มีนาคม (พ.ศ. 2328) ของทุกปี
วันสันติภาพไทย - ตรงกับวันที่ 16 สิงหาคม (พ.ศ. 2488) ของทุกปี
วันไทยอาสาป้องกันชาติ - ตรงกับวันที่ 4 มีนาคม (พ.ศ. 2369) ของทุกปี
วันพระราชทานธงชาติไทย - ตรงกับวันที่ 28 กันยายน (พ.ศ. 2460) ของทุกปี
แหล่งข้อมูลอื่น

บทความ "วันที่ 25 มกราคม เป็นวันกองทัพไทย จริงหรือ?" ของ พลตรีสุริยน เผือกสกนธ์ เก็บถาวร 2006-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มติคณะรัฐมนตรี เรื่องการเปลี่ยนแปลงวันกองทัพไทย[ลิงก์เสีย]
เซียนแปะโรงสี

ภาพเคารพของเซียนแปะโรงสี ด้านล่างภาพท่านคือภาพจำลองของยันต์ฟ้าประทานพร
เซียนแปะโรงสี (28 สิงหาคม พ.ศ. 2441 — 16 มกราคม พ.ศ. 2527) หรือ อาจารย์โง้ว กิมโคย หรือชื่อขณะยังมีชีวิต นที ทองศิริ และ กิมเคย แซ่โง้ว เป็นชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีความเชี่ยวชาญด้านพิธีกรรม ความเชื่อจีนและฮวงจุ้ย ท่านอาศัยและประกอบธุรกิจโรงสีอยู่ในจังหวัดปทุมธานี หลังท่านเสียชีวิตลงได้รับการยกขึ้นเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์และได้รับการเคารพนับถือในหมู่ชาวไทยเชื้อสายจีนและชาวไทยแท้ในกรุงเทพมหานครและปทุมธานี ท่านเป็นที่รู้จักจากความศักดิ์สิทธิ์ในทางปลดหนี้ การค้า และกันภัย และจาก "ยันต์ฟ้าประทานพร" ซึ่งเป็นยันต์ประจำตัวของท่านซึ่งได้รับการเคารพบูชาในหมู่นักธุรกิจไทยแท้และนักธุรกิจที่มีเชื้อสายจีน
ประวัติ

นามเดิมของท่านคือ นายกิมเคย แซ่โง้ว เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน เกิดที่ตำบลเถ่งไฮ่ของซัวเถา เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2441 เดินทางเข้ามายังประเทศไทยเมื่ออายุได้ราว 10 ปี ต่อมาประกอบอาชีพรับจ้างทั่วไป ค้าข้าวเปลือก เมื่อตั้งตัวได้จึงร่วมหุ้นก่อตั้งโรงสีข้าวบริเวณปากคลองบางโพธิ์ล่าง ปัจจุบันคือตำบลบางเดื่อ อำเภอเมืองปทุมธานี เมื่ออายุได้ 22 ปี ท่านได้สมรสกับนางนวลศรี เอี่ยมเข่ง มีบุตรธิดารวม 10 คน ในจำนวนนี้เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก 4 คน หลังจากนั้นท่านได้ตั้งกิจการโรงสีของตนเองบริเวณปากคลองเชียงราก ใกล้กับวัดศาลเจ้า พร้อมทั้งได้รับสัญชาติไทย และเปลี่ยนชื่อเป็นนายนที ทองศิริ ท่านมีความสำคัญมากต่อการดำเนินงานของวัดศาลเจ้า บูรณะซ่อมแซม และจัดการพิธีกรรมต่าง ๆ ในงานสำคัญของศาลเจ้าตั้งแต่ยังเป็นเพียงอาคารไม้เก่า ๆ ในหลายครั้งท่านได้แสดงปาฏิหารย์ในพิธีกรรมต่าง ๆ จนเป็นที่เชื่อกันว่าท่านเป็นบุคคลที่ "มีองค์" คือองค์ "ทีกง" ประทับในตน ส่วนผ้ายันต์นั้นจะเรียกว่า "เทียน กัว สื่อ ฮก" แปลได้ว่า เหล่าทวยเทพบนสวรรค์ชั้นฟ้าประทานพรให้มีโชคลาภความสุข นอกจากนี้ท่านเป็นผู้มีเมตตาชอบช่วยเหลือและให้คำปรึกษาด้านความเชื่อจีน จึงทำให้มีผู้ศรัทธาทั่วไป ท่านเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2527 ด้วยวัย 85 ปี ที่โรงพยาบาลพญาไท ปัจจุบันศาลเจ้าของท่านตั้งอยู่ศาลานที ทองศิริ ภายในวัดศาลเจ้า
เซลล์ต้นกำเนิด

| เซลล์ต้นกำเนิด |
| --- | --- |
ลักษณะโครงสร้างดูจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนทั่วไปของเซลล์ต้นกำเนิดเต็มวัย
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: Cellula praecursoria
MeSH: D013234
TH: H1.00.01.0.00028, H2.00.01.0.00001
FMA: 63368
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เซลล์ต้นกำเนิด หรือ เซลล์ต้นตอ (อังกฤษ: stem cell) เป็นเซลล์ไม่จำเพาะซึ่งสามารถเจริญ (differentiate) ไปเป็นเซลล์ที่ทำหน้าที่เฉพาะและสามารถแบ่งตัวแบบไมโทซิสเพื่อสร้างเซลล์ต้นกำเนิดเพิ่มได้ เซลล์ต้นกำเนิดพบในสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม แบ่งเซลล์ต้นกำเนิดออกกว้าง ๆ ได้เป็นสองชนิด คือ เซลล์ต้นกำเนิดจากตัวอ่อน (embryonic stem cell) ซึ่งแยกจากมวลเซลล์ชั้นในของตัวอ่อนระยะบลาสโตซิสท์ (blastocyst) และเซลล์ต้นกำเนิดเต็มวัย (adult stem cell) ซึ่งพบในเนื้อเยื่อหลายชนิด ในสิ่งมีชีวิตเต็มวัย เซลล์ต้นกำเนิดและโปรเจนิเตอร์เซลล์ (progenitor cell) ทำหน้าที่เป็นระบบซ่อมแซมของร่างกาย โดยทดแทนเนื้อเยื่อเต็มวัย ในตัวอ่อนที่กำลังเจริญ เซลล์ต้นกำเนิดสามารถเจริญไปเป็นเซลล์ที่ทำหน้าที่เฉพาะได้ทุกชนิด ทั้งเอ็กโทเดิร์ม เอ็นโดเดิร์มและเมโซเดิร์ม ทว่า ยังคงการหมุนเวียนปกติของอวัยวะที่สร้างใหม่ได้ (normal turnover of regenerative organ) เช่น เลือด ผิวหนังและเนื้อเยื่อลำไส้ได้อีกด้วย
แหล่งที่เข้าถึงได้ของเซลล์ต้นกำเนิดเต็มวัยตัวเอง (autologous) ในมนุษย์มีสามแหล่ง คือ
ไขกระดูก ซึ่งต้องอาศัยการสกัดโดยการเก็บ นั่นคือ การเจาะเข้าไปในกระดูก (มักเป็นกระดูกต้นขาหรือสันกระดูกปีกสะโพก)
เซลล์ไขมัน ซึ่งอาศัยการสกัดโดยการดูดไขมัน และ
เลือด ซึ่งอาศัยการสกัดโดยการเจาะเอาเฉพาะส่วนประกอบหนึ่งของเลือด (apheresis) คือ เป็นการดึงเลือดจากผู้บริจาค (ทำนองเดียวกับการบริจาคเลือด) และผ่านเข้าเครื่องซึ่งแยกเซลล์ต้นกำเนิดและคืนเลือดส่วนอื่นคืนให้ผู้บริจาค
เซลล์ต้นกำเนิดยังได้มาจากเลือดสายสะดือไม่นานหลังคลอด ในบรรดาเซลล์ต้นกำเนิดทุกชนิด การเก็บจากตัวเองมีความเสี่ยงน้อยที่สุด ตามนิยาม คือ เก็บเซลล์จากร่างกายของตนเอง แบบเดียวกับที่เก็บสำรองเลือดของตนไว้ตามกระบวนการผ่าตัดแบบไม่เร่งด่วน
เซลล์ต้นกำเนิดเต็มวัยใช้ในการรักษาทางการแพทย์บ่อยครั้ง ตัวอย่างเช่นในการปลูกถ่ายไขกระดูก ปัจจุบัน มนุษย์สามารถเพาะเลี้ยงเซลล์ต้นกำเนิดได้และให้เจริญเปลี่ยนเป็นเซลล์ที่ทำหน้าที่เฉพาะโดยมีคุณสมบัติเข้ากันกับเซลล์ของเนื้อเยื่อหลายชนิด อย่างกล้ามเนื้อหรือเส้นประสาท มีการเสนอว่าเซลล์ไลน์ตัวอ่อนและเซลล์ต้นกำเนิดตัวอ่อนของตนเองที่ถูกสร้างผ่านการโคลนเพื่อการรักษาเป็นทางเลือกที่มีโอกาสสำหรับการรักษาในอนาคต การวิจัยเรื่องเซลล์ต้นกำเนิดมีที่มาจากการค้นพบโดย Ernest A. McCulloch และ James E. Till แห่งมหาวิทยาลัยโตรอนโตในคริสต์ทศวรรษ 1960
ประเภท

เซลล์ต้นกำเนิดจัดตามแหล่งที่ได้มาเป็น 2 ชนิดคือ
เซลล์ต้นกำเนิดจากตัวอ่อนมนุษย์ (Embryonic Stem Cell) คือ เซลล์ต้นกำเนิดที่เก็บส่วนของ inner cell mass จากตัวอ่อนของมนุษย์หรือสัตว์ที่ยังอยู่ในครรภ์ในระยะ blastocyst เซลล์ต้นกำเนิดในระยะนี้จะมีอายุเพียง 3-5 วัน หลังการปฏิสนธิ แต่สามารถเจริญเปลี่ยนแปลงไปเป็นเซลล์ที่ทำหน้าที่เฉพาะได้ทุกชนิด
เซลล์ต้นกำเนิดจากเนื้อเยื่อที่โตเต็มวัย (Adult Stem Cell) คือเซลล์ต้นกำเนิดที่เก็บจากเนื้อเยื่อที่โตเต็มวัย เช่นจาก ไขกระดูก เลือด ผิวหนัง ฟันน้ำนม เป็นต้น
และมีการจำแนกตามความสามารถในการนำไปพัฒนาได้อีก 3 ชนิด คือ
Totipotent cell คือ เซลล์ที่พัฒนาไปได้แบบไม่จำกัด เช่น เซลล์ตัวอ่อนมนุษย์
Pluripotent cell คือ เซลล์ที่พัฒนาไปได้หลายแบบ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเนื่อเยื่อต่างๆของสิ่งมีชีวิต
Unipotent cell คือ เซลล์ที่พัฒนาไปเป็นเซลล์จำเพาะชนิดใดชนิดหนึ่งเท่านั้น
การรักษา

นักวิจัยทางการแพทย์เชื่อว่าการรักษาด้วยเซลล์ต้นกำเนิดมีศักยภาพเปลี่ยนแปลงการรักษาโรคของมนุษย์อย่างสำคัญ มีการรักษาด้วยเซลล์ต้นกำเนิดเต็มวัยหลายชนิดแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการปลูกถ่ายไขกระดูกซึ่งใช้รักษามะเร็งเม็ดเลือดขาว ในอนาคต นักวิจัยทางการแพทย์คาดว่าจะสามารถใช้เทคโนโลยีที่มาจากการวิจัยเซลล์ต้นกำเนิดเพื่อรักษาอีกหลายโรค รวมถึง มะเร็ง, โรคพาร์กินสัน, การบาดเจ็บของไขสันหลัง, โรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงเอแอลเอส, โรคมัลติเพิล สเกลอโรซิส และการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อ ตลอดจนความบกพร่องและสภาพอื่นอีกจำนวนหนึ่ง อย่างไรก็ดี ยังมีความไม่แน่นอนทางสังคมและวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับการวิจัยเซลล์ต้นกำเนิดอยู่มาก ซึ่งต่อไปอาจเอาชนะได้ด้วยการถกเถียงสาธารณะ การวิจัยในอนาคตและการศึกษาของสาธารณะเพิ่มเติม
ความกังวลหนึ่งของการรักษา คือ ความเสี่ยงที่เซลล์ต้นกำเนิดที่ได้รับการปลูกถ่ายอาจเกิดเป็นเนื้องอกและกลายเป็นมะเร็งหากเซลล์ยังแบ่งตัวอย่างควบคุมไม่ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

Nature Reports Stem Cells: Introductory material, research advances and debates concerning stem cell research
Cytotherapy
Cloning and Stem Cells
Journal of Stem Cells and Regenerative Medicine
Stem Cells and Development
Regenerative Medicine
Stem Cell Research
StemBook
เซลล์ต้นกำเนิดตัวอ่อนแบบ pluripotent เกิดขึ้นเป็นมวลเซลล์ชั้นใน (ICM) ภายในบลาสโตซิสต์ เซลล์ต้นกำเนิดเหล่านี้สามารถกลายเป็นเนื้อเยื่อใดในร่างกายก็ได้ ยกเว้นรก เฉพาะเซลล์จากตัวอ่อนระยะมอรูลาที่มีคุณสมบัติ totipotent คือ สามารถกลายเป็นเนื้อเยื่อทุกชนิดในร่างกายและรกนอกตัวอ่อนได้
โรคและสภาพซึ่งการรักษาด้วยเซลล์ต้นกำเนิดมีโอกาสหรือกำลังเกิดขึ้น อย่างไรก็ดี จนถึงปี 2552 การปลูกถ่ายไขกระดูกยังเป็นการใช้เซลล์ต้นกำเนิดที่ได้รับการยอมรับเพียงอย่างเดียว
ตัวกั้นระหว่างเลือดกับสมอง

เยื่อเลือกผ่านที่ให้สารบางอย่างผ่าน เป็นตัวแยกระบบโลหิตจากสมอง
| ตั้วกั้นระหว่างเลือดกับสมอง  (Blood-brain barrier) |
| --- | --- |
ตัวกั้นระหว่างสมองกับเลือดและน้ำสมองร่วมไขสันหลัง (CSF)
รายละเอียด
ระบบ: ระบบภูมิต้านทานในประสาท
ตัวระบุ
คำย่อ: BBB
MeSH: D001812
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ตัวกั้นระหว่างเลือดกับสมอง (อังกฤษ: Blood-brain barrier ตัวย่อ BBB) เป็นเยื่อที่เลือกให้สารบางอย่างผ่าน ซึ่งแยกระบบไหลเวียน (โลหิต) ออกจากสมองกับน้ำนอกเซลล์ (extracellular fluid) ภายในระบบประสาทกลาง (CNS)
ตัวกั้นประกอบด้วยเซลล์เนื้อเยื่อบุโพรง (endothelial cell) ของผนังหลอดเลือดฝอย, ปลายส่วนยื่น (end-feet) ของแอสโทรไซต์ที่หุ้มเส้นเลือดฝอย และเพริไซต์ (pericyte) ซึ่งเป็นเซลล์หดตัวได้ (contractile cells) ที่พันรอบเซลล์เนื้อเยื่อบุโพรงและฝังอยู่ในเยื่อฐาน (basement membrane) ของเส้นเลือด
ระบบนี้ยอมให้สารบางอย่างไหลแพร่ผ่านเข้าไปได้โดยไม่ต้องอาศัยพลังงานนอกระบบ สารรวมทั้งน้ำ แก๊สบางอย่าง และโมเลกุลที่ละลายได้ในลิพิด 
ระบบยังมีกลไกขนส่งโมเลกุลบางอย่างผ่านตัวกั้นโดยใช้พลังงานเพราะเป็นโมเลกุลสำคัญต่อการทำงานของสมอง โมเลกุลเช่น กลูโคสและกรดอะมิโน
มีโครงสร้างพิเศษหลายอย่างในสมองที่มีบทบาทเกี่ยวกับการรับรู้ (sensory) และการคัดหลั่ง (secretory) ภายในวงจรประสาท (neural circuit) ต่าง ๆ ที่ไม่มีตัวกั้นกลางระหว่างเลือดกับสมอง โครงสร้างรวมทั้ง circumventricular organ และ choroid plexus (ที่สร้างน้ำสมองร่วมไขสันหลัง คือ CSF ภายในโพรงสมอง)
ตัวกั้นกลางระหว่างเลือดกับสมองจะจำกัดการแพร่ตัวละลายในเลือด (เช่น แบคทีเรีย) และโมเลกุลขนาดใหญ่หรือชอบน้ำ (hydrophilic) เข้าไปในน้ำสมองร่วมไขสันหลัง ในขณะที่ไม่จำกัดการแพร่ของโมเลกุลกลัวน้ำ (hydrophobic) (เช่น ออกซิเจน คาร์บอนไดออกไซด์ และฮอร์โมน) และโมเลกุลมีขั้ว (polar) ขนาดเล็ก
เซลล์ของตัวกั้นยังขนส่งผลผลิตทางเมทาบอลิซึม (เช่นกลูโคส) ข้ามผ่านตัวกั้นโดยใช้พลังงานและใช้โปรตีนขนส่งข้ามเยื่อโดยเฉพาะ ๆ
โครงสร้าง

ความเป็น "ตัวกั้น" นี้มาจากการเลือกให้ผ่านของไทต์ จังก์ชัน ที่อยู่ระหว่างเซลล์เนื้อเยื่อบุโพรงต่าง ๆ ในหลอดเลือดของระบบประสาทกลาง ซึ่งจำกัดการผ่านของสารละลาย
คือ ที่จุดต่อระหว่างเลือดกับสมอง จะมีเซลล์เนื้อเยื่อบุโพรงที่ยึดอยู่ด้วยกันอาศัยไทต์จังก์ชัน ซึ่งก็ประกอบด้วยหน่วยย่อย ๆ บ่อยครั้งเป็นไดเมอร์ (dimer) ซึ่งเป็นโปรตีนผ่านเยื่อ (transmembrane protein) เช่น occludin, claudins, junctional adhesion molecule (JAM) หรือ ESAM
โปรตีนแต่ละอย่างเช่นนี้จะยึดฝังอยู่กับเซลล์เนื้อเยื่อบุโพรงด้วยคอมเพลกซ์โปรตีนอีกอย่างหนึ่ง รวมทั้ง ZO-1 และโปรตีนที่เกี่ยวข้องกันอื่น ๆ
ตัวกั้นจะประกอบด้วยเซลล์มีความหนาแน่นสูงที่จำกัดการผ่านเข้าของสารต่าง ๆ จากเลือด โดยจำกัดมากยิ่งกว่าเซลล์เนื้อเยื่อบุโพรงในหลอดเลือดฝอยส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย
ส่วนยื่นของแอสโทรไซต์ที่เรียกว่า astrocytic feet (หรือ glia limitans) จะล้อมเซลล์เยื่อบุโพรงของ BBB โดยเป็นตัวหล่อเลี้ยงทางชีวเคมีของเซลล์
BBB นั้นต่างกับตัวกั้นระหว่างเลือดกับน้ำสมองร่วมไขสันหลัง (blood-cerebrospinal fluid barrier) ซึ่งเป็นหน้าที่ของ choroidal cell ใน choroid plexus และต่างกับตัวกั้นระหว่างเลือดกับจอประสาทตา (blood-retinal barrier) แม้ทั้งหมดต่างก็เป็นตัวกั้น
มีบริเวณสมองมนุษย์หลายเขตที่ไม่ได้อยู่ด้านสมองของตัวกั้น ตัวอย่างรวมทั้ง circumventricular organs, เพดานของโพรงสมองที่สามและที่สี่, หลอดเลือดฝอยในต่อมไพเนียลที่เพดานของ diencephalon และต่อมไพเนียลเอง
เพราะต่อมไพเนียลหลั่งฮอร์โมนเมลาโทนิน "เข้าไปในระบบไหลเวียนโดยตรง"
ดังนั้นตัวกั้นจึงไม่มีผลต่อเมลาโทนิน