stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรวรรดิโรมันตะวันตก
เบื้องหลัง

เมื่อสาธารณรัฐโรมันขยายตัวมาจนถึงจุดที่รัฐบาลกลางในกรุงโรมไม่สามารถปกครองดินแดนที่อยู่ไกลได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะปัญหาในด้านการติดต่อและการคมนาคมเพราะระยะทางที่ไกลจากจุดหมายต่าง ๆ ภายในจักรวรรดิ ข่าวสารการรุกราน, การปฏิวัติ, ความหายนะทางธรรมชาติ หรือโรคระบาดใช้การสื่อสารทางเรือหรือโดยระบบการสื่อสารโรมัน (Cursus publicus) ที่ใช้เวลานานกว่าจะมาถึงกรุงโรม หรือคำสั่งจากโรมไปยังดินแดนต่าง ๆ ฉะนั้นข้าหลวงโรมัน (Roman Governor) ในจังหวัดอาณานิคมก็มักจะปกครองในนามของสาธารณรัฐโรมันโดยปริยาย
ก่อนหน้าที่จะตั้งตัวเป็นจักรวรรดิ ดินแดนของสาธารณรัฐโรมันเป็นการปกครองของระบบสามประมุขครั้งที่สอง (Second Triumvirate) ที่แบ่งระหว่างอ็อคเตเวียน, มาร์ค แอนโทนี และมาร์กุส ไอมิลิอุส แลปิดุส
มาร์ค แอนโทนีครอบครองจังหวัดทางตะวันออก: จังหวัดอาเคีย (Achaea), จังหวัดมาเซโดเนีย และ บริเวณเอพิรัส (ทางตอนเหนือของกรีซ), บิธิเนีย (Bithynia), พอนทัส (Pontus) และจังหวัดในเอเชียของโรมัน (ตุรกีปัจจุบัน), ซีเรีย, ไซปรัส, และไซเรนาอิคา (Cyrenaica) ดินแดนเหล่านี้เดิมพิชิตมาโดยอเล็กซานเดอร์มหาราช ฉะนั้นผู้ครอบครองบริเวณนั้นจึงมีเชื้อสายกรีก บริเวณทั้งหมดโดยเฉพาะในเมืองใหญ่ ๆ รับวัฒนธรรมกรีกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมท้องถิ่น ภาษาที่ใช้จึงเป็นภาษาทางราชการ
อ็อคเตเวียนได้จังหวัดทางตะวันตก: จังหวัดโรมันอิตาเลีย (อิตาลีปัจจุบัน), กอล (ฝรั่งเศสปัจจุบัน), กาลเลียเบลจิคา (ส่วนหนึ่งของเบลเยียม, เนเธอร์แลนด์ และ ลักเซมเบิร์กปัจจุบัน) และ ฮิลปาเนีย (สเปนและโปรตุเกสปัจจุบัน) และรวมทั้งอาณานิคมกรีกและคาร์เธจในบริเวณริมฝั่งทะเล
แลปิดุสได้รับดินแดนในอาฟริกาประมาณทางตอนเหนือของตูนิเซีย แต่อ็อคเตเวียนยึดอาฟริกาจากแลปิดุส และเพิ่มอาณานิคมซิลิคา (ซิซิลีปัจจุบัน) เข้ามาอยู่ในอำนาจการปกครอง
เมื่อได้รับชัยชนะต่อมาร์ค แอนโทนีแล้ว อ็อคเตเวียนก็รวมดินแดนต่าง ๆ ก่อตั้งเป็นจักรวรรดิโรมัน แม้ว่าจักรวรรดิโรมันจะมีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองหลายอย่างแต่กระนั้นก็ยังประสบกับกระบวนการการเป็นโรมัน (Romanization) ทางตะวันออกเป็นวัฒนธรรมกรีกที่มีอิทธิพล และทางตะวันตกวัฒนธรรมละตินซึ่งทั้งสองวัฒนธรรมก็อยู่คู่กันอย่างมีประสิทธิภาพในรูปของการปกครองอย่างเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทั้งทางการเมืองและทางการทหาร
จักรวรรดิรุสเคียฟ

50°27′N 30°31′E﻿ / ﻿50.450°N 30.517°E﻿ / 50.450; 30.517
จักรวรรดิรุสเคียฟ (เบลารุส: Кіеўская Русь; รัสเซีย: Ки́евская Русь; ยูเครน: Ки́ївська Русь; จากสลาฟตะวันออกเก่า: Роусь, อักษรโรมัน: Rusĭ หรือ роусьскаѧ землѧ, ถอดเป็นอักษรโรมัน: rusĭskaę zemlę) เป็นจักรวรรดิในยุคกลางที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 879 จนถึง ค.ศ. 1240 ที่ก่อตั้งขึ้นโดยพ่อค้าสแกนดิเนเวีย (วารังเจียน) ที่เรียกว่า "ชนรุส" โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เคียฟ (ปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของยูเครน) รัฐรุสถือว่าเป็นต้นตอของชาติพันธุ์สลาฟตะวันออกในปัจจุบันสามชาติพันธุ์ ได้แก่ ชาวเบลารุส, รัสเซีย และยูเครน รัชสมัยของวลาดีมีร์มหาราช (ค.ศ. 980–1015) และพระราชโอรสยาโรสลาฟที่ 1 เดอะไวส์ (ค.ศ. 1019–1054) ถือกันว่าเป็นยุคทองของเคียฟ สมัยนี้เป็นสมัยที่จักรวรรดิรุสเคียฟยอมรับนับถือคริสต์ศาสนา และมีการรวบรวมประมวลกฎหมายที่เขียนเป็นภาษาสลาฟตะวันออกที่เรียกว่า "ประมวลกฎหมายรุสสคายา" (Russkaya Pravda)
ผู้นำสมัยแรกของจักรวรรดิรุสเคียฟสันนิษฐานกันว่าสืบเชื้อสายมาจากชนชั้นผู้นำสแกนดิเนเวียที่ปกครองข้าแผ่นดินที่เป็นชนสลาฟ และมีอำนาจต่อมาจนกระทั่งกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11
อ่านเพิ่ม

Christian, David. A History of Russia, Mongolia and Central Asia. Blackwell, 1999.
Franklin, Simon and Shepard, Jonathon, The Emergence of Rus, 750–1200. (Longman History of Russia, general editor Harold Shukman.) Longman, London, 1996. ISBN 0-582-49091-X
Fennell, John, The Crisis of Medieval Russia, 1200–1304. (Longman History of Russia, general editor Harold Shukman.) Longman, London, 1983. ISBN 0-582-48150-3
Jones, Gwyn. A History of the Vikings. 2nd ed. London: Oxford Univ. Press, 1984.
Martin, Janet, Medieval Russia 980–1584. Cambridge University Press, Cambridge, 1993. ISBN 0-521-36832-4
Obolensky, Dimitri (1974) [1971]. The Byzantine Commonwealth: Eastern Europe, 500–1453. London: Cardinal. ISBN 9780351176449.
Pritsak, Omeljan. The Origin of Rus'. Cambridge Massachusetts: Harvard University Press, 1991.
Stang, Håkon. The Naming of Russia. Meddelelser, Nr. 77. Oslo: University of Oslo Slavisk-baltisk Avelding, 1996.
Alexander F. Tsvirkun E-learning course. History of Ukraine. Journal Auditorium, Kiev, 2010.
Velychenko, Stephen, National history as cultural process: a survey of the interpretations of Ukraine's past in Polish, Russian, and Ukrainian historical writing from the earliest times to 1914. Edmonton, 1992.
Velychenko, Stephen, "Nationalizing and Denationalizing the Past. Ukraine and Russia in Comparative Context", Ab Imperio 1 (2007).
Velychenko, Stephen "New wine old bottle. Ukrainian history Muscovite-Russian Imperial myths and the Cambridge-History of Russia," http://historians.in.ua/index.php/dyskusiya/853-stephen-velychenko-new-wine-old-bottle-ukrainian-history-muscovite-russian-imperial-myths-and-the-cambridge-history-of-russia
พ.ศ. 2472

พุทธศักราช 2472 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1929 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคาร ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีมะเส็ง เอกศก จุลศักราช 1291 (วันที่ 15 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว (26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 – 2 มีนาคม พ.ศ. 2478)
เจ้านครประเทศราช (นครเชียงใหม่) : เจ้าแก้วนวรัฐ (พ.ศ. 2452-2482)
เจ้านครประเทศราช (นครลำพูน) : เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ (พ.ศ. 2454-2486)
เหตุการณ์

2 มกราคม - แคนาดาและสหรัฐอเมริกา เห็นชอบร่วมกันที่จะพิทักษ์น้ำตกไนแอกะรา
11 กุมภาพันธ์ - สนธิสัญญาลาเตรัน ฉบับแรก กำหนดให้นครรัฐวาติกัน เป็นรัฐเอกราชของอิตาลี
1 เมษายน - พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. 2471 มีผลบังคับใช้
9 พฤษภาคม - เกิดสุริยุปราคาเต็มดวงผ่านมหาสมุทรอินเดีย เกาะสุมาตรา ภาคใต้ของไทย และฟิลิปปินส์ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อมด้วยสมเด็จพระราชินีนาถ เสด็จทอดพระเนตรที่ตำบลโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี
16 พฤษภาคม - การมอบรางวัลอะแคเดมี จัดขึ้นครั้งแรกที่ฮอลลีวูด
7 มิถุนายน - นครรัฐวาติกันกลายเป็นรัฐเอกราช
24 ตุลาคม - ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทั่วโลกเริ่มขึ้น เมื่อหุ้นในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก ถูกเทขายจนมีมูลค่าลดต่ำลงมาก
8 พฤศจิกายน - พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 3 รอบ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
17 พฤศจิกายน - ทีมฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอเมริกาใต้ ครั้งที่ 12 ณ สนามกีฬากาโซเมโตร กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา
18 พฤศจิกายน - เกิดแผ่นดินไหวขนาด 7.2 ริกเตอร์ ในมหาสมุทรแอตแลนติก ทำให้สายโทรเลขใต้น้ำเสียหาย และเกิดคลื่นสึนามิถล่มชายฝั่งประเทศแคนาดา
เหตุการณ์ > ไม่ทราบวัน

สงครามกลางเมืองในอัฟกานิสถาน
วันเกิด > มกราคม

15 มกราคม - มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ ศาสนาจารย์และนักต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมืองชาวแอฟริกัน-อเมริกัน (เสียชีวิต 4 เมษายน พ.ศ. 2511)
25 มกราคม - เบนนี กอลสัน นักแซกโซโฟนแจ๊ส นักแต่งเพลง นักเรียบเรียงเสียงประสาน และนักดนตรีชาย ชาวอเมริกัน
วันเกิด > กุมภาพันธ์

10 กุมภาพันธ์ - เจอร์รี โกลด์สมิธ นักแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์ชาวอเมริกัน (เสียชีวิต 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2547)
21 กุมภาพันธ์ - กฤช สังขทรัพย์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ของไทย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเลย (เสียชีวิต 5 กันยายน พ.ศ. 2524)
26 กุมภาพันธ์ - กลอเรีย ดอว์น (นักแสดง) นักแสดงและนักร้องหญิงชาวออสเตรเลีย (เสียชีวิต 2 เมษายน พ.ศ. 2521)
วันเกิด > มีนาคม

16 มีนาคม - สินีนาฏ โพธิเวส นักแสดงและนักพากย์หญิงชาวไทย (เสียชีวิต 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2560)
วันเกิด > เมษายน

29 เมษายน - หม่อมเจ้าไกรสิงห์ วุฒิชัย (สิ้นชีพิตักษัย 3 มีนาคม พ.ศ. 2519)
วันเกิด > พฤษภาคม

2 พฤษภาคม - ชลูด นิ่มเสมอ ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2541 (เสียชีวิต 4 มิถุนายน พ.ศ. 2558)
4 พฤษภาคม - ออดรีย์ เฮปเบิร์น นักแสดงหญิงชาวอังกฤษเชื้อสายดัตช์ (เสียชีวิต 20 มกราคม พ.ศ. 2536)
22 พฤษภาคม - เจ้าดวงเดือน ณ เชียงใหม่ เจ้านายฝ่ายเหนือและนักสังคมสงเคราะห์หญิงชาวไทย (เสียชีวิต 2 มกราคม พ.ศ. 2566)
24 พฤษภาคม - ส.พลายน้อย นักเขียนและศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2553 (เสียชีวิต 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2565)
วันเกิด > มิถุนายน

12 มิถุนายน - อันเนอ ฟรังค์ ชาวเยอรมันเชื้อสายยิว ผู้เขียนบันทึกประจำวันซึ่งต่อมาได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือ (เสียชีวิต เดือนมีนาคม พ.ศ. 2488)
15 มิถุนายน - หม่อมเจ้าสุรฉัตร ฉัตรชัย หม่อมเจ้าชาย พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน (ถึงชีพิตักษัย 27 สิงหาคม พ.ศ. 2536)
17 มิถุนายน - เพ็ญศรี พุ่มชูศรี นักร้องหญิงและศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ประจำปี พ.ศ. 2534 (เสียชีวิต 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2550)
วันเกิด > กรกฎาคม

5 กรกฎาคม - จิมมี่ คาร์รัทเธอร์ นักมวยสากลชาวออสเตรเลีย และแชมป์โลกคนแรกของออสเตรเลีย (เสียชีวิต 15 สิงหาคม พ.ศ. 2533)
28 กรกฎาคม - แจ็กเกอลีน เคนเนดี โอนาสซิส สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐ ภริยาของจอห์น เอฟ. เคนเนดี ประธานาธิบดีคนที่ 35 ของสหรัฐ (เสียชีวิต 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2537)
วันเกิด > สิงหาคม

11 สิงหาคม - จำรัส เขมะจารุ อดีตองคมนตรีและอดีตประธานศาลฎีกา (อสัญกรรม 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2558)
19 สิงหาคม - พระครูอนุศาสน์กิจจาทร (เขียว กิตฺติคุโณ) พระเกจิอาจารย์ชาวไทย (มรณภาพ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565
24 สิงหาคม - ยัสเซอร์ อาราฟัต อดีตประธานาธิบดี รัฐปาเลสไตน์ (อสัญกรรม 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547)
วันเกิด > กันยายน

10 กันยายน - อาร์โนลด์ พาล์มเมอร์ นักกอล์ฟชายชาวอเมริกัน (เสียชีวิต 25 กันยายน พ.ศ. 2559)
20 กันยายน - หม่อมราชวงศ์กัลยาณกิติ์ กิติยากร พระเชษฐาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง (อนิจกรรม 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2530)
วันเกิด > พฤศจิกายน

12 พฤศจิกายน - เกรซ เคลลี นักแสดงภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ผู้ได้รับรางวัลออสการ์ พระชายาในเจ้าชายแรนีเยที่ 3 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก และพระมารดาในเจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก (สิ้นพระชนม์ 14 กันยายน พ.ศ. 2525)
14 พฤศจิกายน - พลตำรวจเอก วสิษฐ เดชกุญชร ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2541 (ถึงแก่กรรม 20 มิถุนายน พ.ศ. 2561)
วันเกิด > ธันวาคม

3 ธันวาคม - ประภาพันธุ์ กรโกสียกาจ อดีตหม่อมเจ้าหญิง พระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นภาณุพงศ์พิริยเดช (ถึงชีพิตักษัย 24 มีนาคม พ.ศ. 2563)
27 ธันวาคม - หม่อมเจ้าปุสาณ สวัสดิวัตน์ หม่อมเจ้าชาย พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ (สิ้นชีพิตักษัย 6 มิถุนายน พ.ศ. 2567)
วันถึงแก่กรรม

20 มีนาคม - เฟอร์ดินันด์ ฟอช ผู้บัญชาการทหารชาวฝรั่งเศส ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (เกิด พ.ศ. 2394)
9 มิถุนายน - เจ้าจอมมารดาตลับ ในรัชกาลที่ 5 (เกิด พ.ศ. 2395)
24 มิถุนายน - พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดีและเจ้าจอมมารดาจีน (ประสูติ 4 กันยายน พ.ศ. 2406)
24 กันยายน - สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก พระบิดาแห่งการแพทย์แผนปัจจุบันของไทย (พระราชสมภพ 1 มกราคม พ.ศ. 2435)
รางวัล > รางวัลโนเบล

สาขาเคมี – Arthur Harden, Hans Karl August Simon von Euler-Chelpin
สาขาวรรณกรรม – ทอมัส มาน
สาขาสันติภาพ – แฟรงค์ บี. เคลลอกก์
สาขาฟิสิกส์ – เจ้าชาย ลูอิส-วิคเตอร์ ปิแอรร์ เรย์มอนด์ เดอ บรอยก์
สาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ – คริสเตียน ไอค์มาน, เฟรเดอริก กาวแลนด์ ฮอปกินส์
จักรวรรดิอาณานิคมเดนมาร์ก

จักรวรรดิอาณานิคมเดนมาร์กช่วงที่อาณาเขตกว้างขวางที่สุดเมื่อกลางศตวรรษที่ 18
จักรวรรดิอาณานิคมเดนมาร์ก (อังกฤษ: Danish colonial empire) เป็นจักรวรรดิของเดนมาร์ก (หรือเดนมาร์ก-นอร์เวย์จนถึงปี1814) โดยเริ่มตั้งแต่ปีค.ศ.1536-1953 ช่วงที่อาณาเขตกว้างขวางที่สุดจักรวรรดินั้นครอบคลุม ยุโรป, อเมริกาใต้, แอฟริกา และ เอเชีย
ภาพรวม > แอตแลนติก > หมู่เกาะแฟโร

บทความหลัก: หมู่เกาะแฟโร
จักรวรรดิอิตาลี

| จักรวรรดิอิตาลี Impero coloniale italiano |
| --- | --- |
1882–1960
   ซ้าย: ธงของราชอาณาจักรอิตาลี (1882–1946)   ขวา: ธงของสาธารณรัฐอิตาลี (1946–1960)
  ราชอาณาจักรอิตาลี  อาณานิคมของอิตาลี   ดินแดนที่ครอบครองในสงครามโลกครั้งที่สอง
สถานะ: จักรวรรดิ
เมืองหลวง: โรม
ประวัติศาสตร์:  

• การซื้อของอัซซับ : 1869
• เอริเทรียของอิตาลี : 1882
• สงครามเอริเทรีย : 1887–1889
• โซมาเลียของอิตาลี : 1889
• กบฏนักมวย : 1900
• สงครามอิตาลี-ตุรกี : 1911–1912
• รัฐในอารักขาแอลบาเนีย : 1917–1920
• กระบวนการสันติภาพของลิเบีย : 1923–1932
• สงครามอิตาลี–อะบิสซิเนียครั้งที่สอง : 1935–1936
• แอลเบเนียกลายเป็นรัฐในอารักขาของอิตาลี : 1939–1943
• การทัพแอฟริกาตะวันออก : 1940–1941
• การทัพแอฟริกาเหนือ : 1940–1943
• สิ้นสุดจักรวรรดิอิตาลี : 1947
• ดินแดนในภาวะทรัสตีโซมาเลีย : 1950–1960
 
พื้นที่
1938: 3,798,000 ตารางกิโลเมตร (1,466,000 ตารางไมล์)
จักรวรรดิอิตาลี (อังกฤษ: Italian Empire) ก่อตั้งขึ้นโดยราชอาณาจักรอิตาลี (อิตาลีสมัยใหม่ที่เกิดขึ้นจากการรวมชาติอิตาลี (Italian unification) ที่เพิ่งเริ่มก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1861) โดยอิตาลีได้ร่วมมือกับมหาอำนาจอื่นๆ ในยุโรปใน “การล่าอาณานิคมในแอฟริกา”  ในช่วงนี้จักรวรรดิโปรตุเกส, สเปน, เนเธอร์แลนด์, อังกฤษ และ ฝรั่งเศส ต่างก็เป็นเจ้าของอาณานิคมกันมาเป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว ดินแดนสุดท้ายที่ยังคงเหลือสำหรับยึดเป็นอาณานิคมคือทวีปแอฟริกาเท่านั้น
เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1914 อิตาลีก็ผนวกเอริเทรีย และ โซมาเลีย และพยายามควบคุมบางส่วนของจักรวรรดิออตโตมัน รวมทั้งลิเบีย  แต่ต้องพ่ายแพ้เมื่อพยายามยึดเอธิโอเปีย รัฐบาลฟาสซิสต์ภายใต้การนำของผู้เผด็จการเบนิโต มุสโสลินีพยายามขยายเขตแดนของจักรวรรดิเพิ่มขึ้น ทั้งโดยการใช้กำลังและโดยการขู่ว่าจะใช้กำลัง และในที่สุดก็ยึดเอธิโอเปียได้เมื่อสี่สิบปีให้หลังจากการพยายามครั้งแรก
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองอิตาลีได้เข้าข้างฝ่ายนาซีเยอรมนี แต่ในที่สุดกองกำลังฝ่ายพันธมิตรก็ยึดดินแดนโพ้นทะเลของอิตาลีได้ และเมื่ออิตาลีถูกรุกรานในปี ค.ศ. 1943 จักรวรรดิอาณานิคมอิตาลีก็สลายตัวลงไปจนหมดสิ้น
อาณานิคม

แอฟริกาเหนือของอิตาลี
อิตาเลียนลิเบีย
แอฟริกาตะวันออกของอิตาลี
อิตาเลียนเอริเทเรีย
อิตาเลียนโซมาลีแลนด์
อิตาเลียนเอธิโอเปีย
จักรวรรดิอิตาลีในปี 1914.
จักรวรรดิอิตาลีในปี 1939.
จักรวรรดิเอธิโอเปีย

จักรวรรดิเอธิโอเปีย หรือที่รู้จักกันในประวัติศาสตร์ในชื่อ อะบิสซิเนีย เป็นจักรวรรดิที่ตั้งอยู่ในเขตประเทศเอธิโอเปียและเอริเทรียในปัจจุบัน  ในช่วงที่รุ่งเรืองสูงสุดนั้นอาณาเขตของจักรวรรดิได้แผ่ขยายไปถึงอียิปต์ตอนใต้ ซูดานภาคตะวันออก เยเมน และซาอุดิอาระเบียภาคตะวันตก และดำรงอยู่ในหลายหลายลักษณะนับตั้งแต่การสถาปนาเมื่อราว 980 ปี ก่อน ค.ศ. จนกระสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1974 ด้วยการรัฐประหารล้มล้างระบอบราชาธิปไตย กล่าวได้ว่ารัฐแห่งนี้เป็นรัฐที่ดำรงอยู่มาอย่างต่อเนื่องยาวนานที่สุดในโลก  และเป็นชาติแอฟริกาเพียงชาติเดียวที่สามารถดำรงเอกราชและอธิปไตยของตนเองได้ในยุคแห่งการล่าอาณานิคมในแอฟริกาโดยชาติตะวันตกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19
การเมืองการปกครอง

เมื่อระบบศักดินากลายเป็นหลักการสำคัญในจักรวรรดิเอธิโอเปีย ระบบนี้ได้พัฒนาเป็นระบบเผด็จการที่มีความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมในรูปแบบสถาบัน เมื่อที่ดินกลายเป็นสินค้าหลัก การได้มาซึ่งที่ดินก็กลายเป็นแรงผลักดันหลักที่อยู่เบื้องหลังลัทธิจักรวรรดินิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่รัชสมัยของเมเลนิกที่ 2 เป็นต้นมา
ส่วนหนึ่งของความพยายามในการปรับปรุงให้ทันสมัยของจักรพรรดิเฮลี เซลาสซี ระบอบการปกครองแบบราชาธิปไตยแบบดั้งเดิมได้รับการปฏิรูปผ่านการแนะนำของรัฐธรรมนูญปี 1931 และ 1955 ซึ่งนำเสนอระบบรัฐสภาแบบรวมที่มีสองสภานิติบัญญัติ: สภาวุฒิสภา (Yeheggue Mewossegna Meker Beth) และสภาผู้แทนราษฎร (เยเฮกเก เมเมรียา เมเคอร์เบธ). ภายใต้รัฐธรรมนูญ 1956 มาตรา 56 ห้ามมิให้ผู้ใดเป็นสมาชิกของทั้งสองสภาพร้อม ๆ กัน ซึ่งจะประชุมกันในตอนเริ่มต้นหรือตอนสิ้นสุดของแต่ละสมัย
ในโครงสร้างรัฐสภา สภาผู้แทนราษฎรประกอบด้วยสมาชิก 250 คนที่ได้รับการเลือกตั้งทุก ๆ สี่ปี ในขณะที่วุฒิสภาประกอบด้วยผู้แทนครึ่งหนึ่ง (125 คน) และได้รับการแต่งตั้งจากจักรพรรดิทุก ๆ หกปี
จักรวรรดิบราซิล

จักรวรรดิบราซิล (อังกฤษ: Empire of Brazil) เป็นจักรวรรดิที่เป็นประเทศบราซิลปัจจุบัน จักรวรรดิบราซิลที่ปกครองโดยจักรพรรดิเปดรูที่ 1 และพระราชโอรสจักรพรรดิเปดรูที่ 2 เป็นจักรวรรดิที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1822 และต่อมาแทนที่ด้วยสาธารณรัฐในปี ค.ศ. 1889
หลังจากการยึดครองโปรตุเกสโดยนโปเลียน ราชวงศ์บราแกนซาก็ย้ายราชสำนักลี้ภัยไปตั้งอยู่ที่บราซิลซึ่งเป็นอาณานิคมที่สำคัญที่สุดของโปรตุเกส หลังจากนั้นบราซิลก็กลายเป็นเมืองหลวงของสหราชอาณาจักรโปรตุเกส บราซิล และแอลการ์ฟ ซึ่งเป็นฐานะใหม่และเป็นการมีรัฐบาลที่ปกครองตนเองโดยไม่ต้องคำนึงถึงอำนาจจากลิสบอน ความคิดที่ว่ารัฐบาลจะกลับไปตั้งอยู่ในโปรตุเกสเมื่อนโปเลียนถูกโค่นจึงเป็นความคิดที่ไม่เป็นที่ต้องใจเท่าใดนัก ฉะนั้นแม้ว่าจะได้รับการปกครองจากสมาชิกของราชวงศ์โปรตุเกสแต่บราซิลก็มีความรู้สึกว่าเป็นอิสระจากโปรตุเกส
หลังจากที่ได้รับอิสรภาพจากโปรตุเกสเมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1822 แล้วบราซิลก็ปกครองโดยระบอบราชาธิปไตย จักรวรรดิบราซิลรุ่งเรืองมาจนถึงการก่อตั้งรัฐบาลสาธารณรัฐเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 ในช่วงก่อนหน้านั้นบราซิลปกครองโดยจักรพรรดิสองพระองค์ จักรพรรดิเปดรูที่ 1 ผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1822 จนถึง ค.ศ. 1831 และพระราชโอรสจักรพรรดิเปดรูที่ 2 ผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1831 จนถึง ค.ศ. 1889 พระเจ้าโจเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกสก็ทรงดำรงตำแหน่งเป็นจักรพรรดิแห่งบราซิลในข้อแม้ที่ระบุในสนธิสัญญาในการยอมรับอิสรภาพของบราซิล
จักรวรรดิบราซิลสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1889 เมื่อมีการก่อตั้งเป็นสาธารณรัฐที่เป็นปฏิกิริยาจากการการเลิกทาสในบราซิลในปี ค.ศ. 1888
ประวัติศาสตร์ > ประกาศเอกราช

บทความหลัก: อิสรภาพแห่งบราซิล
ดูเพิ่ม

Monarchies in the Americas
อ้างอิงท้าย

↑  Although the monarchy was overthrown in 1889, the 1890 census data provide a more accurate idea of the religious scene at the end of the empire, given that the first and only census carried out during the monarchy was in 1872.
บทความนี้รวมเอางานสาธารณสมบัติจากประเทศศึกษา หอสมุดรัฐสภา
Leslie Behell, "The Decline and Fall of Slavery in Nineteenth Century Brazil," Transactions of the Royal Historical Society, 6th Ser., Vol. 1. (1991), pp. 71-88 (There were paragraphs used from this article for section of "abolition of slavery")
Seymour Drescher, "Brazilian Abolition in Comparative Perspective," The Hispanic American Historical Review', Vol. 68, No. 3. (Aug., 1988), pp. 429-460 (Used in section of abolition)
Richard Graham, "Causes for the Abolition of Negro Slavery in Brazil: An Interpretive Essay," The Hispanic American Historical Review , Vol. 46, No. 2. (May, 1966), pp. 123-137 (Used in section of abolition)
เชิงอรรถ

↑  C. Eakin, Marshall (1998). Brazil: The Once and Future Country. Palgrave Macmillan. p. 123. ISBN 9780312214456.
↑  Miroshnikova, Elena (2013). The Routledge International Handbook of Religious Education. Routledge. p. 63. ISBN 9781136256424.
จักรวรรดิแอฟริกากลาง

จักรวรรดิแอฟริกากลาง (ฝรั่งเศส: Empire centrafricain) เป็นจักรวรรดิที่ได้รับการสถาปนาเป็นช่วงสั้น ๆ โดยการประกาศระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เผด็จการ และสถาบันพระมหากษัตริย์ จักรวรรดิได้รับการสถาปนาขึ้นมาแทนที่สาธารณรัฐแอฟริกากลาง แต่ในที่สุดก็ล่มสลายและมีการฟื้นฟูสาธารณรัฐแอฟริกากลางขึ้นมาอีกครั้ง จักรวรรดิได้รับการก่อตั้งโดยฌ็อง-เบแดล บอกาซา ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐแอฟริกากลาง ได้ประกาศสถาปนาตนเป็น "สมเด็จพระจักรพรรดิบอกาซาที่ 1 แห่งจักรวรรดิแอฟริกากลาง" เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1976 โบคัสซาใช้เงินประมาณ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือหนึ่งในสี่ของรายได้ของประเทศในช่วงรัฐบาลของเขา ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก เมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1979 สถาบันพระมหากษัตริย์ถูกล้มล้างและแทนที่ด้วยสาธารณรัฐแอฟริกากลาง หลังจากที่บอกาซาไม่ได้รับการสนับสนุนจากฝรั่งเศสอีกต่อไป
แหล่งข้อมูล

Bokassa, J. (2006). Les diamants de la trahison (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Pharos. ISBN 9782756900742.
Crabb, J. C. (1978). "The Coronation of Emperor Bokassa". Afr. Today. 25 (3): 25–44. JSTOR 4185788.
Meredith, M. (1997). The State of Africa. New York: Free Press. ISBN 9780743268424.
Carayannis, Tatiana, and Lombard, Louisa. Making Sense of the Central African Republic. London: Zed Books, 2015.
Baxter, Peter. France in Centrafrique : From Bokassa and Operation Barracuda to the Days of EUFOR. Africa@War; v. 2. Solihull, West Midlands : Pinetown, South Africa: Helion ; 30° South Publishers, 2011.
Titley, E. Brian. Dark Age the Political Odyssey of Emperor Bokassa. Canadian Electronic Library. Canadian Publishers Collection. Montreal: McGill-Queen's University Press, 1997.
อาภาพร นครสวรรค์

| อาภาพร นครสวรรค์ |
| --- | --- |
เกิด: 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 (55 ปี) จันทร์เพ็ญ คงประกอบ อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ ประเทศไทย
บิดา: บุญช่วย คงประกอบ
มารดา: กิมเล้ง คงประกอบ
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2531 - ปัจจุบัน
สังกัด: บ๊อกซิ่งซาวด์
สุพรรณหงส์: นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม พ.ศ. 2547-บอดี้การ์ดหน้าเหลี่ยม
ฐานข้อมูล
IMDb
ThaiFilmDb
อาภาพร นครสวรรค์ หรือชื่อเดิมว่า จันทร์เพ็ญ คงประกอบ ชื่อเล่น ฮาย, อาภา, แจ๊ว (เกิด 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2512) เป็นนักแสดง นักร้องลูกทุ่งชาวไทย ขวัญใจชาว LGBTQ มีชื่อเสียงจากผลงานเพลง "เลิกแล้วค่ะ" "ชอบไหม" "น้องนอนไม่หลับ" "อารมณ์เสีย" และ "เชพบ๊ะ"
ประวัติ

อาภาพร นครสวรรค์ มีชื่อเดิมว่า จันทร์เพ็ญ คงประกอบ แต่ภายหลังปี พ.ศ. 2534 เปลี่ยนทั้งชื่อและนามสกุลจากชื่อจันทร์เพ็ญ มาเป็น อาภาพร และ นามสกุลจากคงประกอบ มาเป็น นครสวรรค์ เป็นบุตรของนายบุญช่วย และนางกิมเล้ง คงประกอบ ที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมทำนา ทำไร่ ทำสวน และมีฐานะยากจนมาก เกิดเมื่ออังคาร ที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 เป็นชาว ตำบลบ้านไร่  อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวน 6 คน ของ นายบุญช่วยและนางกิมเล้ง คงประกอบ การศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนสวนหลวง นครสวรรค์  ระดับปริญญาตรี-ปริญญาโท คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
เธอชื่นชอบการร้องเพลงเป็นชีวิตจิตใจ และเคยใฝ่ฝันที่จะเป็นนักร้องอย่างพุ่มพวง ดวงจันทร์ ที่เคยไปดูเมื่อครั้งพุ่มพวงมาเปิดการแสดงที่อำเภอ อาภาพรได้อาศัยงานวัด งานขึ้นบ้านใหม่ หรืองานรื่นเริง เพื่อเป็นเวทีของการขึ้นไปร้องเพลงเพื่อแสดงความสามารถ จนในที่สุดก็ได้เข้าประกวดร้องเพลงในปี พ.ศ. 2528 ที่สถานีวิทยุประจำถิ่น 9 (ว.ป.ถ. 9) ที่นครสวรรค์ ในรายการ "คนเก่งของแม่"
พ.ศ. 2529 เมื่ออายุได้ 17 ได้ขอพ่อมาสมัครเป็นนักร้อง หลังได้รับอนุญาต เธอได้มาสมัครเป็นหางเครื่อง และนักร้องคั่นเวลาประจำวงของบริษัทบ๊อกซิ่ง ซาวด์ ที่มีพุ่มพวง ดวงจันทร์ อยู่ในสังกัดด้วย เธอจึงออกเดินสายไปกับพุ่มพวง ในระยะนั้น อาภาพร ยังประกอบอาชีพเสริมด้วยการขายอาหารหลังเวทีด้วย จนกระทั่ง สรรเสริญ รุ่งเสรีชัย เจ้าของบริษัทบ๊อกซิ่งซาวด์ เห็นแวว และแม้จะติงว่าหน้าเธอไม่ค่อยทันสมัยอยู่บ้าง ในปี 2531 ก็ได้ให้เธอบันทึกเสียง โดยใช้ชื่อ น้องนิด ศิษย์บุญโทน และร้องเพลงแปลงแนวตลกโปกฮา ชุด "บังมิดเลย"
พ.ศ. 2534 เธอเปลี่ยนมาใช้ชื่อ อาภาพร นครสวรรค์ กับงานเพลงชุด "น้ำตาหล่นปนน้ำเหล้า" หลังจากออกเทปแล้ว ก็ได้เป็นนักร้องเดินสายไปกับนักร้องคนอื่น ๆ เช่น ยิ่งยง ยอดบัวงาม, เอกชัย ศรีวิชัย,พรศักดิ์ ส่องแสง จันทรา ธีรวรรณ  นานถึง 9 ปี แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จนกระทั่งตั้งใจจะเลิกจากวงการไปประกอบอาชีพเสริมสวย หรือ เปิดร้านอาหารตามแนวทางชีวิตที่วางไว้
พ.ศ. 2540 อัลบั้ม "อาภาพรมาแล้ว ชุดที่ 9 เลิกแล้วค่ะ" ซึ่งเป็นผลงานลำดับที่ 13 ประสบความสำเร็จอย่างสูงทั่วประเทศไทย จนทำให้มีงานแสดงตัวทั้งในเมืองไทย และต่างประเทศมากมาย ทำให้เธอเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียงจนถึงปัจจุบัน
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > บังมิดเลย (2531) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

บังมิดเลย
เอายกทรงคืนมา
สนุ๊กเกอร์
แม่ค้าหนองมน
อย่าพึงโดน
ไม่ดีสักท่า
น้องทำเอง
ตุ๊ดตุ่ยเพื่อนขี้
น้องจ้องทุกวัน
สาวเมืองไทย
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > สู้ตายค่ะ (2533) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

กินเหล้าไม่แข็ง
สู้ตายค่ะ
ใหญ่ดีจัง
เอาหรือป่าว
กินมะตัน
ดูให้ดี
แฟนนักมวย
ผัวขี้เมา
ช่วยกันจ้า
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > พุ่มพวง แปลงชุดพิเศษ (2534) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

พี่โดนดอง น้องโดนด้วย
ขอให้รวย (ภาค 2)
ต่ำหน่อยสูงนิด
เรียบเลย
นัดพบนายอำเภอ
ดาวเรือง ดาวโรย (ภาค 2)
ผู้แทนผู้ทำ
เมียน่ะมีไหม
ลองแวะเข้ามาซิ
มาเปลี่ยนดวง
เจ้าแม่เชี่ยงชุน
อือฮือเก่าจัง
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > น้ำตาหล่นปนน้ำเหล้า (2534) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

น้ำตาหล่นปนน้ำเหล้า
ใครทำหญิงชั่ว
อายนกเอี้ยง
เว้นฉันสักคน
นี่แหละบ้านนา
รักชั่วคราว
ผึ้งน้อยลารัง
เสียสาวเมื่ออยู่ มศ.
หม้ายขันหมาก
นักร้องบ้านนอก
แก้วรอพี่
ทิ้งนาลืมทุ่ง
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > อาภาพร มาแล้ว ชุดที่ 1 (2535) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

สาวเลี้ยงควาย
สาวซะเราะแอง
เกลียดคนขี้เมา
สาวสุรินทร์
สังสัยนอกใจ
งอนพระจันทร์
เสียงครวญจากสมศรี
อยากได้เจ้าบ่าวใจเดียว
วันนั้นฉันคอย
จำเป็นต้องง้อ
ขวัญใจ ป.กศ.
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > อาภาพร มาแล้ว ชุดที่ 2 (2535) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

สง่ามาก
ฉันรักพี่หยุ่น
อ๋อเหรอ
ดูเด๊ะ! อาโนเนะ
แยกทางที่บางกอก
อาภาพรมาแล้ว
ช่างทองอย่าร้องให้
เสียงจากน้องตา
สังคมอักเสบ
รักคนมีเจ้าของ
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > อาภาพร มาแล้ว ชุดที่ 3 (2536) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

จึ๊ก...จึ๊ก...จึ๊ก...
กล้าๆหน่อยพี่
รู้นะคิดอะไรอยู่
เหงาจังเลย
อีแหววตามแฟน
อย่าเอ็ดไป
ของรักของเรา
เมียบุญธรรม
ลูกกลับมาแล้ว
ปลาน้ำใหม่
ลานทุ่งลายเท
อยู่นาดีกว่า
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > อาภาพร มาแล้ว ชุดที่ 4 (2536) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

สมศรีไม่ดีตรงไหน
ไอ้แหลมถูกหลอก
มุ้งเก่ามุ้งใหม่
หมกเม็ด
เดี๋ยวโดนขว้างหน้า
ชอบหนุ่มมอเตอร์ไซค์
รักเก่าที่โต๊ะกลาง
เมียสุดท้อง
สตรีที่ไม่มีเกียรติ
นิยายรักแม่นาค
เปิดใจให้เพื่อนฟัง
น้ำตานางตู้
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > อาภาพร มาแล้ว ชุดที่ 5 (2536) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

เบื่อๆอยากๆ
ไม่หล่อก็ร้าย
ป๋าต้นเดือน
เมียน้อยร้อยเดี๊ยะ
คนหน้าเป็น
ปอยหลวง
น้ำตาหล่นปนเหล้า
ลาวดอกคำใต้
สัจธรรมคำหวาน
รักกันทำไม?
หลอกฉันเลย
ลูกจ้าง
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > อาภาพร มาแล้ว ชุดที่ 6 10 ปีที่เป็นหม้าย (2537) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

10ปีที่เป็นหม้าย
กิ้งก่าเปลี่ยนสี
ความหวังที่ยังรอ
วันนอนโรง
คู่แข่งสาวไทย
คนข้างๆ ก็สวย
รักหนุ่มผมยาว
เบื่อซะดีไหม๊
ขออยู่ขึ้นคาน
รักหมาฉันด้วย
สามีขี้เมา
ไม่อยากเป็นเมียน้อย
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว > อาภาพร มาแล้ว ชุดที่ 7 มันส์พลิคล๊อค เมดเลย์ยกที่ 1 (2538) (บ๊อกซิ่งซาวด์)

โอ๊ยเจ็บ
บังมิดเลย
รู้นะคิดอะไรอยู่
กล้าๆหน่อย
จึ๊ก จึ๊ก จึ๊ก
อาภาพรมาแล้ว
จะขอก็รีบขอ
ชอบคนมีตังค์
เหงาจังเลย
เบื่อๆอยากๆ
รักแม่ม่าย
ชวนน้องแต่งงาน
ท้ารัก
เด็กเอ๊าะๆ
มุ้งเก่ามุ้งใหม่
สาวเลี้ยงควาย
สาวซะเราะแอง
หมุนไม่ทัน
ป๋าต้นเดือน
คำวอนก่อนลา