จาง จั้วหลิน

ขุนศึกและนักการเมืองชาวจีน (ค.ศ. 1875–1928)
| จาง จั้วหลิน |
| --- | --- |
張作霖
จาง จั้วหลิน ในเครื่องแบบทหาร

จอมพลสูงสุดแห่งรัฐบาลทหารจีน
ดำรงตำแหน่ง 18 มิถุนายน ค.ศ. 1927 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1928
หัวหน้ารัฐบาล: พัน ฟู่
ก่อนหน้า: กู้ เหวย์จฺวิน (ประธานาธิบดีรักษาการ)
ถัดไป: ถาน หยานไข่ (ในฐานะหัวหน้ารัฐบาลคณะชาติ)
ขุนศึกแมนจูเรีย
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1922 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1928
ถัดไป: จาง เสฺวเหลียง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 19 มีนาคม ค.ศ. 1875(1875-03-19) ไห่เฉิง มณฑลเหลียวหนิง จักรวรรดิชิง
เสียชีวิต: 4 มิถุนายน ค.ศ. 1928(1928-06-04) (53 ปี) เฉิ่นหยาง มณฑลเฟิ่งเทียน สาธารณรัฐจีน
ลักษณะการเสียชีวิต: ถูกลอบสังหาร
เชื้อชาติ: จีน
พรรคการเมือง: ก๊กเฟิ่งเทียน
คู่สมรส:   จ้าว ฉงกุย  หลู โช่วซฺเวียน 
บุตร: 14 คน รวมถึง:   จาง เสฺวเหลียง  จาง เสฺวหมิง  Zhang Xuezheng [zh]  Zhang Xuesi [zh]  Zhang Xuesen [zh] 
ชื่อเล่น: นายพลเก่า นายพลสายฝน  พยัคฆ์แห่งมุกเดน ราชาแห่งทิศอีสาน
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:    ราชวงศ์ชิง   สาธารณรัฐจีน  ก๊กเฟิ่งเทียน 
ประจำการ: ค.ศ. 1900–1928
ยศ: มหานายพลแห่งสาธารณรัฐจีน, จอมพลสูงสุด
ผ่านศึก:   สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง  กบฏนักมวย  การปฏิวัติซินไฮ่  สงครามจื๋อลี่–เฟิ่งเทียนครั้งที่หนึ่ง  สงครามจี๋อลี่–เฟิ่งเทียนครั้งที่สอง  การกรีธาทัพขึ้นเหนือ (DOW) 

จาง จั้วหลิน (19 มีนาคม ค.ศ. 1875 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1928) เป็นขุนศึกชาวจีน ผู้ปกครองแมนจูเรียตั้งแต่ ค.ศ. 1916 ถึง ค.ศ. 1928 เป็นผู้นำก๊กเฟิ่งเทียน อันเป็นหนึ่งในกลุ่มการเมืองที่สำคัญที่สุดในสมัยขุนศึกของจีน ในช่วงบั้นปลายชีวิต จางได้สถาปนาตนเองเป็นประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีนในช่วงเวลาสั้น ๆ
เขาเป็นบุตรชายของครอบครัวชาวนาผู้ยากจนในแมนจูเรีย เมื่ออายุได้ยี่สิบปี เขาถูกเกณฑ์เป็นทหารม้าในการต่อสู้สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1894-1895) ต่อมาเมื่อสงครามสิ้นสุดลง เขาจึบเดินทางกลับบ้านเกิดและผันตัวไปเป็นโจร ซึ่งในช่วงเวลานี้เองที่เขาเริ่มมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบุคคลบางกลุ่มที่ต่อมาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของก๊กทหารของเขา สืบเนื่องจากความอ่อนแอของราชสำนักหลังจากเหตุการณ์กบฏนักมวย ทำให้กลุ่มโจรเป็นเพียงกองกำลังทหารที่สำคัญหนึ่งเดียวในภูมิภาค เป็นเหตุให้ทางการเริ่มเข้าหากลุ่มโจรเหล่านี้มากขึ้น และทำให้กลุ่มโจรของจางเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพใน ค.ศ. 1903 ภายหลังสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นยุติลง กองกําลังของจางยังคงมีรักษาสถานะที่คลุมเครือของตนไว้ระหว่างกองทหารปกติกับกลุ่มคนนอกกฎหมาย
เขามีบทบาทสำคัญในการบดขยี้การปฏิวัติซินไฮ่ในมณฑลเฟิ่งเทียนในช่วง ค.ศ. 1911-1912 ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1916 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการพลเรือนและทหารของมณฑล และใน ค.ศ. 1919 เขาได้รับอำนาจควบคุมเหนือพื้นที่สามมณฑลทางตะวันออกเฉียงเหนือ (มณฑลเฟิ่งเทียน มณฑลจี๋หลิน และมณฑลเฮย์หลงเจียง) โดยเขาควบคุมดินแดนเหล่านี้จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1928 ในฐานะผู้นำก๊กเฟื่งเทียน จางถือเป็นหนึ่งในขุนศึกที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งของจีน โดยตั้งแต่ ค.ศ. 1918 เขาเริ่มขยายอำนาจไปยังมองโกเลียและที่ราบทางตอนเหนือของจีน ในช่วงต้น ค.ศ. 1925 เขากลายเป็นผู้นําทหารที่มีอํานาจมากที่สุดในภาคเหนือของประเทศ และตกเป็นเป้าหมายสำคัญในเหตุการณ์กรีธาทัพขึ้นเหนือเมื่อ ค.ศ. 1926 ที่นำโดยก๊กมินตั๋ง ซึ่งเป็นคู่แข่งทางการเมืองและเป็นฝ่ายต่อต้านรัฐบาลของจางในปักกิ่ง
เขาสามารถสร้างอิทธิพลต่อการเมืองระดับชาติได้ด้วยทรัพยากรอันมหาศาลที่เขาได้รับจากการแสวงประโยชน์ในมณฑลทางตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นพื้นที่มั่งคั่ง มีประชากรเบาบาง และอยู่ในระดับการพัฒนาเต็มที่ รวมถึงยังได้รับการหนุนหลังจากรัฐบาลญี่ปุ่นอย่างต่อเนื่อง ฝ่ายการเมืองของจางส่วนใหญ่ก็เป็นผู้บริหารที่มีทักษะทั้งทางทหารและพลเรือน ซึ่งยังคงซื่อสัตย์ต่อเขาโดยแท้จริง จางมีแนวคิดที่โน้มเอียงไปทางต่อต้านชาตินิยมและลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งนำไปสู่การปราบปรามการประท้วงอย่างรุนแรงตามเขตเมืองทั่วประเทศใน ค.ศ. 1925 การดำรงอยู่ซึ่งอำนาจของเขาในช่วงกลางทศวรรษนั้นเกิดจากการสนับสนุนของญี่ปุ่นอย่างแน่วแน่ ซึ่งสําหรับญี่ปุ่นแล้ว มองว่าจางเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดในการปกป้องผลประโยชน์ของญี่ปุ่นเมื่อเทียบกับขุนศึกคนอื่น ๆ จางยังถูกมองว่าเป็นบุคคลผิดยุคสมัยที่เปรียบได้กับผู้พิชิตของจีนในอดีต แต่เพียงแค่เขาขาดอุดมการณ์ที่จะรักษาอำนาจของตนไว้
จางเริ่มเมินเฉยต่อความประสงค์ของญี่ปุ่นที่ต้องการให้เขาละทิ้งความทะเยอทะยานของชาติและมุ่งสนใจไปที่การปฏิรูปมณฑลทางตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อผลประโยชน์ ทำให้ท้ายที่สุด จางจึงถึงแก่อสัญกรรมจากการลอบสังหารโดยนายทหารกองทัพคันโตเมื่อ ค.ศ. 1928 ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่จางกำลังล่าถอยไปยังฐานทัพทางตะวันออกเฉียงเหนือเมื่อเผชิญกับการรุกรานของเจียง ไคเชก จาง เสฺวเหลียง ผู้เป็นบุตรชาย ยังคงควบคุมมณฑลทางตะวันออกเฉียงเหนือต่อไปจนถึง ค.ศ. 1931