stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทุ่งไหหิน

| แหล่งไหหินใหญ่ในเชียงขวาง – ทุ่งไหหิน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ไหหินกลุ่มที่ 3
พิกัด: 19°25′53.4″N 103°09′14.0″E﻿ / ﻿19.431500°N 103.153889°E﻿ / 19.431500; 103.153889
ประเทศ:  ลาว
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii)
อ้างอิง: 1587
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2562 (คณะกรรมการสมัยที่ 43)
พื้นที่: 174.56 เฮกตาร์
พื้นที่กันชน: 1,012.94 เฮกตาร์
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
| --- | --- |
ທົ່ງໄຫຫິນ
ทุ่งไหหิน ฐาน 1
ที่ตั้งของทุ่งไหหินและที่ราบเชียงขวาง (สีน้ำเงิน)
ที่ตั้ง: ที่ราบสูงเชียงขวาง
ภูมิภาค:  ลาว
พิกัด: 19°25′48″N 103°09′11″E﻿ / ﻿19.43°N 103.153°E﻿ / 19.43; 103.153
ความสูง: ประมาณ 3 เมตร
ความเป็นมา
วัสดุ: หิน
ชาวม้งบนไหหิน
ทุ่งไหหิน (ลาว: ທົ່ງໄຫຫິນ) คือ ภูมิประเทศทางโบราณคดี ซึ่งเป็นที่ตั้งของหินใหญ่ (megalith) ที่กระจัดกระจายไปทั่วที่ราบสูงเชียงขวาง แขวงเชียงขวาง ทางเหนือของประเทศลาว ประกอบด้วยหินใหญ่รูปทรงไหนับพัน ปรากฏเป็นกลุ่ม ๆ ตลอดแนวเขาและอยู่ล้อมรอบหุบเขาสูง
ที่ราบสูงเชียงขวาง ตั้งอยู่บริเวณเหนือสุดของเทือกเขาอันนัมอันเป็นเทือกเขาหลักในอินโดจีน โดยมีการค้นพบทุ่งไหหินเบื้องต้นในช่วง ค.ศ. 1930 ซึ่งกล่าวถึงไหหินที่สัมพันธ์กับพิธีกรรมเกี่ยวกับงานศพในยุคก่อนประวัติศาสตร์ จากนั้นได้มีการขุดค้นโดยนักโบราณคดีชาวลาวและชาวญี่ปุ่น และมีการค้นพบวัตถุเกี่ยวกับงานศพและเครื่องเคลือบรอบ ๆ ไหหิน วัตถุเหล่านั้นถูกกำหนดให้อยู่ในช่วงสมัยยุคเหล็ก (Iron Age) และกลายเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีทางประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจและสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในการศึกษายุคสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แหล่งโบราณคดีทุ่งไหหินบ่งบอกถึงความสัมพันธ์ระหว่างสังคมที่ซับซ้อนมากขึ้นและโครงสร้างหินใหญ่ ที่อยู่ในชุมชนยุคเหล็กในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
รัฐบาลลาวกำลังผลักดันให้องค์การยูเนสโกจดทะเบียนทุ่งไหหินในแขวงเชียงขวางเป็นแหล่งมรดกโลกแห่งหนึ่งเคียงคู่กับเมืองหลวงพระบาง แขวงเชียงขวางเป็นพื้นที่ทางโบราณคดีสำคัญของลาว เพราะมีพื้นที่ราบหลายแห่งเต็มไปด้วยไหหินอายุระหว่าง 2,500–3,000 ปี จำนวนหลายพันชิ้นที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ และมีขนาดใหญ่โต
ตำนานและประวัติศาสตร์ท้องถิ่น

เรื่องราวและตำนานของลาวได้เล่าสืบกันมาว่า ครั้งหนึ่งมีการต่อสู้ของยักษ์ซึ่งอาศัยในดินแดนแห่งนี้ ในตำนานท้องถิ่นบอกเล่าถึงกษัตริย์โบราณนามว่า "ขุนเจือง" ซึ่งเข้าปราบปรามยักษ์และต่อสู้กันอย่างยาวนาน ในที่สุดก็สามารถพิชิตศัตรูของเขาได้
กษัตริย์สั่งให้สร้างไหเพื่อชงเหล้าลาวและเพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะ ไหถูกหล่อแบบขึ้นมาโดยใช้วัสดุธรรมชาติ เช่น ดินเหนียว ทราย น้ำตาล และซากพืชซากสัตว์ในรูปแบบหินผสม เป็นต้น โดยสันนิษฐานว่าถ้ำที่ 1 ในบริเวณทุ่งไหหินคือเตาเผา และไหหินยักษ์ถูกเผาที่นี่ ซึ่งจริง ๆ แล้วอาจจะไม่ได้ทำมาจากหิน ข้ออธิบายอื่น ๆ กล่าวไว้ว่าไหสร้างขึ้นเพื่อเก็บน้ำฝนในฤดูมรสุม โดยใช้สำหรับกองคาราวานซึ่งอาจไม่สามารถหาน้ำได้ระหว่างการเดินทาง
ตำนานและประวัติศาสตร์ท้องถิ่น > ข้อสันนิษฐาน

ปัจจุบันมีข้อสันนิษฐานกำเนิดทุ่งไหหิน 3 ประการ คือ
ตัดมาจากหินก้อนใหญ่จำนวนหนึ่ง ซึ่งทำไว้เพื่อบรรจุคนตายในสมัยก่อน เมื่อพันปีมาแล้ว (ก่อนประวัติศาสตร์ยุคเหล็ก 3,000–4,000 ปี) ตามความเชื่อของคนในสมัยนั้นที่ว่า สถานที่ฝังศพคนตายต้องรักษาไว้ในที่สูง เพื่อหลีกเว้นการเซาะพังทลายจากน้ำต่าง ๆ ดังนั้นจึงเห็นไหหินอยู่ในสถานที่เป็นเนินสูง
เป็นไหเหล้าของนักรบโบราณ คือตามตำนานกล่าวไว้ว่าระหว่างศตวรรษที่ 8 นักรบผู้กล้าหาญของลาวผู้หนึ่ง ชื่อว่าท้าวขุนเจืองได้ยกกำลังพลไปทำสงครามแล้วก็ได้ชัยชนะอยู่ที่เชียงขวาง หลังจากได้รับชัยชนะแล้ว ก็ได้ทำการฉลองชัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 7 เดือน ไหที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นไหเหล้าสำหรับเลี้ยงไพร่พลในการฉลองชัยชนะของท้าวขุนเจือง ในคราวนั้น ดังนั้นคนลาวทั่วไปมักเรียกว่า “ไหเหล้าเจือง”
เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติเช่นเดียวกับสโตนเฮนจ์ ประเทศอังกฤษ ที่คล้ายคลึงกันคือเป็นหินตั้งกลางแจ้งเช่นเดียวกับทุ่งไหหินที่เชียงขวางนี้แต่มีอยู่ด้วยกัน 3 กลุ่ม
แหล่งท่องเที่ยว

วัฒนธรรมหินตั้งที่มีลักษณะแบบทุ่งไหหินมีอยู่ทั่วโลก แต่ทุ่งไหหินที่ประเทศลาวมีจำนวนมากและแบ่งเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่
กลุ่มที่หนึ่ง เป็นทุ่งไหหินที่ใหญ่และมีมากที่สุด อยู่ห่างจากเมืองโพนสวรรค์ ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 7.5 กิโลเมตร ไปทางเมืองคูน เมืองหลวงเก่า มีจำนวนไหประมาณ 200 ไห และมีขนาดใหญ่กว่าในกลุ่มอื่น ๆ
ถัดมาทางด้านซ้ายมือของทุ่งไหหินจะพบถ้ำแห่งหนึ่งมีแสงแดดสาดส่องลงมา ภายในถ้ำมีลักษณะเป็นปล่องมีความสูงประมาณ 60 เมตร ลักษณะภายในถ้ำไม่ลึกมากนัก สามารถบรรจุคนได้ 50 - 60 คน ถ้ำแห่งนี้เคยใช้เป็นที่หลบภัยสงครามของชาวเมืองเชียงขวางยามเมื่อเครื่องบินมาทิ้งระเบิด พร้อมกับใช้เป็นคลังเก็บอาวุธและเชื้อเพลิงเมื่อสงครามอินโดจีนที่ผ่านมา บริเวณโดยรอบทุ่งไหหินบนจุดชมวิวจะพบร่องรอยการขุดสนามเพลาะเป็นแนวยาวเพื่อป้องกันการโจมตีทางอากาศ และหลุมระเบิดขนาดใหญ่หลายหลุม ตลอดจนร่องรอยที่ไหหินแตกกระจายอันเป็นผลมาจากฝูงเครื่องบิน บี 52 ของอเมริกา
กลุ่มที่สอง อยู่ห่างจากเมืองไปทางใต้ 25 กิโลเมตร มีไหหินที่นี่เพียง 90 ไห ไหหิน
กลุ่มที่สาม อยู่ห่างจากกลุ่มที่สองไปทางใต้ 10 กิโลเมตร (35 กิโลเมตร จากโพนสวรรค์) กลุ่มนี้มีหินทั้งสิ้น 150 ไห
ท่าอากาศยานสตึงแตรง

ท่าอากาศยานสตึงแตรง (เขมร: អាកាសយានដ្ឋានស្ទឹងត្រែង) (IATA: TNX, ICAO: VDST) เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการ เมืองสตึงแตรง ซึ่งได้ปิดตัวลงเมื่อปี พ.ศ. 2546
ประวัติและแผนพัฒนาท่าอากาศยาน

ประวัติเมื่อครั้งเปิดท่าอากาศยานสตึงแตรงมีไม่แน่ชัด แต่ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้ปิดตัวลงไปเมื่อปี พ.ศ. 2546 และมีแผนที่จะเปิดท่าอากาศยานแห่งนี้อีกครั้ง โดยมีความคิดนี้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2551 และในปี พ.ศ. 2560 ธนาคารพัฒนาเอเชียจะใช้ท่าอากาศยานแห่งนี้พัฒนาการบินในบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชา และเพิ่มการเชื่อมต่อไปยังประเทศลาว ซึ่งจะใช้เงินประมาณห้าล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อเปิดท่าอากาศยาน และจะต้องใช้เงินประมาณ 20 - 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อจะรองรับเครื่องบินขนาด แอร์บัส เอ320 และ โบอิง 737
ต่อมาในปี พ.ศ. 2562 ได้มีการเสนอข่าวอีกครั้ง ซึ่งรัฐบาลกัมพูชาได้รับโครงการนี้ไว้สำหรับข้อริเริ่มเข็มขัดและเส้นทาง แต่ครั้งนี้อาจจะต้องใช้ทุนประมาณ 50 - 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐในการเปิดท่าอากาศยานอีกครั้ง
อาคารสถานที่

อาคารผู้โดยสารเป็นอาคารชั้นเดียวขนาดเล็กซึ่งไม่ได้ใช้งาน พร้อมลานจอดอากาศยานเก่าขนาดกว้าง 78 เมตร ยาว 150 เมตร
ทางขับเก่ามีขนาดกว้าง 16 เมตร ยาว 136 เมตร และทางวิ่งเก่าทิศทาง 02/20 ใช้พื้นผิวแอสฟอลต์คอนกรีต มีความกว้าง 21.5 เมตร ยาว 1,295 เมตร
รายชื่อสายการบิน

ขณะนี้ไม่มีสายการบินใดให้บริการ ณ ท่าอากาศยานแห่งนี้
บานบุง (ฆุม)

| บานบุง បានប៉ុង |
| --- | --- |
ฆุม
บานบุงที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°58′00″N 106°50′00″E﻿ / ﻿13.9667°N 106.8333°E﻿ / 13.9667; 106.8333
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: เวินไซ
หมู่บ้าน: 2
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 1,795 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160901
บานบุง (เขมร: បានប៉ុង) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอเวินไซทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 2 หมู่บ้านและมีประชากร 1,795 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับปานกลางในบานบุง
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| บานบุง (หรือ บุง) | 805 | 0.93 | 133 |  |
| Baan Fang (หรือ Ban Hvang) | 990 | 0.94 | 171 |  |
บัวสอน บุบผาวัน

นักการเมืองชาวลาว
| ฯพณฯบัวสอน บุบผาวัน |
| --- | --- |
ບົວສອນ ບຸບຜາວັນ


นายกรัฐมนตรีลาว คนที่ 5
ดำรงตำแหน่ง 8 มิถุนายน ค.ศ. 2006 – 23 ธันวาคม ค.ศ. 2010
ประธานาธิบดี: จูมมะลี ไซยะสอน
รองนายกรัฐมนตรี:  ดูรายชื่อ สมสะหวาด เล่งสะหวัด ทองลุน สีสุลิด อาซาง ลาวลี ดวงใจ พิจิด 
ก่อนหน้า: บุนยัง วอละจิด
ถัดไป: ทองสิง ทำมะวง
รองนายกรัฐมนตรีลาว
ดำรงตำแหน่ง 3 ตุลาคม ค.ศ. 2003 – 8 มิถุนายน ค.ศ. 2006ดำรงตำแหน่งร่วมกับ สมสะหวาด เล่งสะหวัด, จูมมะลี ไซยะสอน, ทองลุน สีสุลิด และอาซาง ลาวลี
นายกรัฐมนตรี: บุนยัง วอละจิด
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1954-06-03) 3 มิถุนายน ค.ศ. 1954 (70 ปี) บ้านเตาปูน แขวงสาละวัน
สัญชาติ: ลาว
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พรรคการเมือง: ประชาชนปฏิวัติลาว
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: ปะเทดลาว
คู่สมรส: สำลี บุบผาวัน
ศิษย์เก่า: สถาบันพรรคคอมมิวนิสต์
อาชีพ: รัฐกร นักการเมือง

บัวสอน บุบผาวัน (ลาว: ບົວສອນ ບຸບຜາວັນ; เกิดวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1954) เป็นนักการเมืองชาวลาวที่เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีลาวจาก ค.ศ. 2006 ถึง 2010 ซึ่งแทนที่บุนยัง วอละจิด ผู้กลายเป็นรองประธานาธิบดี เขาเคยดำรงตำแหน่งในสภาแห่งชาติลาวในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2006
อาชีพ

ใน ค.ศ. 1975 หลังเวียงจันทน์ตกไปเป็นของปะเทดลาวไม่นาน เขากลายเป็นที่โปรดปรานของคำไต สีพันดอน อดีตหัวหน้าพรรค เขาได้เข้าไปเป็นสมาชิกพรรคเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1980
บาราย

บาราย (เขมร: បារាយ; อังกฤษ: Baray) เป็นแหล่งเก็บน้ำที่ถูกสร้างขึ้นในรูปแบบของอาณาจักรขอมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ บารายที่ใหญ่ที่สุด มีอยู่สองแห่งคือ บารายตะวันออก และ บารายตะวันตก ในเมืองพระนคร ประเทศกัมพูชา บารายมีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า นักประวัติศาสตร์ต่างสันนิษฐานต่าง ๆ เกี่ยวกับความหมายและการทำงานของบาราย บางท่านเชื่อว่า บารายเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยมีจุดประสงค์ทางมโนมัย ซึ่งแสดงความหมายถึงทะเลที่อยู่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุ ท่านอื่น ๆ มีทฤษฎีเกี่ยวกับการใช้บารายเป็นแหล่งเก็บน้ำ สำหรับการชลประทานของไร่นาต่าง ๆ  ทฤษฎีต่าง ๆ เหล่านี้อาจจะเป็นไปได้ว่า บารายได้ถูกสร้างขึ้นมาด้วยทั้งสองเหตุผล หรือเหตุผลอื่น ๆ อีก
ดูเพิ่ม

ตระพัง
ทะเลบาหลี

ทะเลบาหลีครอบคลุมบริเวณพื้นที่สีน้ำเงิน
ทะเลบาหลี (อินโดนีเซีย: Laut Bali ) ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 45,000 ตารางกิโลเมตร ทิศตะวันตกติดกับทะเลชวา
ภูมิศาสตร์

ทะเลบาหลีบางครั้งจะรวมเข้ากับทะเลโฟลเร็ซ แต่แผนที่ทางทะเลบางฉบับ จะแยกทะเลบาหลีออกมาต่างหาก ทะเลมีพื้นที่ประมาณ 45,000 ตร.กม. (17,000 ตร.ไมล์) และลึกที่สุดประมาณ 1,590 เมตร (5,217 ฟุต)
ภูมิศาสตร์ > ขอบเขต

องค์การอุทกศาสตร์ระหว่างประเทศได้กำหนดขอบเขตของทะเลบาหลีไว้ดังนี้ :
ทิศเหนือ เส้นเริ่มจากเกาะปาเตอร์นอสเตอร์ทางตะวันตกไปยังทางตะวันออกของเซอปันจังและผ่านเกาะนี้ไปยังจุดตะวันตกของอ่าวเกเดะฮ์ ที่ชายฝั่งทางใต้ของเกาะกาเงอัน (7°01′S 115°18′E﻿ / ﻿7.017°S 115.300°E﻿ / -7.017; 115.300)
ทิศตะวันตก เริ่มจากจุดทางตะวันตกของอ่าวเกเดะฮ์ เกาะกาเงอัน ไปยังตันจงเซดาโน ส่วนที่อยู่ตะวันออกเฉียงเหนือสุดของเกาะชวา และลงมาตามชายฝั่งตะวันออกของตันจงบันเตอนัน ที่อยู่ทางตะวันออกสุด
ทิศใต้ เริ่มจากตันจงบันเตอนันผ่านจุดใต้สุดของบัลต์และเกาะนูซาเปอนีดาไปจนถึงทางตะวันตกเฉียงใต้สุดของเกาะลมบก และชายฝั่งทางใต้ของตันจงริงกิตทางตะวันอออกเฉียงใต้สุด จนถึงตันจงมังกุน (9°01′S 116°43′E﻿ / ﻿9.017°S 116.717°E﻿ / -9.017; 116.717) ส่วนที่อยู่ตะวันตกเฉียงใต้สุดของเกาะซุมบาวา
ทิศตะวันออก จากชายฝั่งทางตะวันตกและทางเหนือของซุมบาวาไปไกลทางตะวันออกจนถึงตันจงซาโรกายา (8°22′S 117°10′E﻿ / ﻿8.367°S 117.167°E﻿ / -8.367; 117.167) จนถึงฝั่งตะวันตกสุดของทะเลโฟลเร็ซ [เส้นจากตันจงซาโรกายาไปจนถึงเกาะปาเตอร์นอสเตอร์ทางตะวันตก (7°26′S 117°08′E﻿ / ﻿7.433°S 117.133°E﻿ / -7.433; 117.133)]
ภูมิศาสตร์ > กระแสน้ำ

กระแสน้ำในทะเลบาหลีไหลจากทะเลโฟลเร็ซไปสู่ทะเลชวาทางเหนือ อยู่ในทางไหลของกระแสน้ำผ่านอินโดนีเซียจากมหาสมุทรแปซิฟิกไปยังมหาสมุทรอินเดีย  การไหลนี้จะผ่านช่องแคบบาหลี และช่องแคบลอมบอก
สึนามิ

ทะเลบาหลีเกิดสึนามิหลายครั้ง การระเบิดของภูเขาไฟเติมโบราเมื่อ พ.ศ. 2358 ทำให้เกิดสึนามิเมื่อ 22 กันยายนที่จุด 8°00′S 115°12′E﻿ / ﻿8.00°S 115.20°E﻿ / -8.00; 115.20 และอีกสามปีต่อมา (8 กันยายน พ.ศ. 2361) เกิดการปะทุของภูเขาไฟที่จุด 7°00′S 117°00′E﻿ / ﻿7.0°S 117.0°E﻿ / -7.0; 117.0  นอกจากนั้นยังเกิดสึนามิเมื่อ พ.ศ. 2401 และ พ.ศ. 2460 ซึ่งมีความสูงของคลื่นสูงสุด 3 เมตร (9.8 ฟุต) และ 2 เมตร (6.6 ฟุต) ตามลำดับ
ปัลลูบาซา

| --- | --- |
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: มากัซซาร์
ส่วนผสมหลัก: เครื่องในต้ม
 ตำราอาหาร: ปัลลูบาซา
ปัลลูบาซา (อินโดนีเซีย: pallubasa) เป็นอาหารพื้นเมืองของมากัซซาร์ในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ทำจากเครื่องในของวัวหรือควาย ใช้การต้มเคี่ยวแบบเดียวกับโจโตมากัซซาร์ ต้มเครื่องในเป็นเวลานาน แล้วจึงใส่เนื้อ นำมาหั่นใส่ชาม นิยมกินกับบูราซา
ปราสาทนาคพันธ์

สระน้ำตรงกลางของปราสาทนาคพันธ์
ถนนไปที่วัด
ปราสาทนาคพันธ์ (เขมร: ប្រាសាទនាគព័ន្ធ บฺราสาทนาคพันฺธ; อักษรโรมัน: Neak Pean / Neak Poan)  เป็นปราสาทขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนฐานกลมที่มีลักษณะซ้อนลดหลั่นกันลงไปเป็นชั้น ๆ ชั้นสุดท้ายเป็นรูปพญานาค 7 เศียร 2 ตัว โอบล้อมฐานของปราสาทโดยหันส่วนหัวไปทางทิศตะวันออก และส่วนหาง วนอ้อมฐานมาบรรจบกันทางทิศตะวันตก ที่ฐานของปราสาทจำหลักรูปดอกบัวรองรับตัวปราสาท และมีรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรประดิษฐานอยู่ที่ปราสาททั้ง 4 ทิศ
ปราสาทนาคพันธ์ สร้างอยู่กลางสระสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาดใหญ่ มีบ่อน้ำขนาดเล็กตั้งอยู่โดยรอบทั้ง 4 ทิศ แต่ละบ่อมีส่วนที่เชื่อมต่อกับสระใหญ่ตรงกลางเพื่อให้น้ำจากสระใหญ่สามารถไหลไปสู่บ่อเล็กได้ การก่อสร้างปราสาทนาคพันธ์น่าจะเกี่ยวข้องกับคติความเชื่อทางศาสนา ผังของปราสาทเป็นลักษณะการจำลองของสระอโนดาต  สระอโนดาตเป็นสระน้ำบนสวรรค์มีน้ำที่ใสสะอาดและเต็มเปี่ยมอยู่ตลอดเวลา มีท่าน้ำอยู่ 4 ท่า น้ำในสระอโนดาตจะไหลออกตามช่องภูเขาที่ตั้งอยู่ทั้ง 4 ทิศของสระ ซึ่งปากช่องของภูเขาแต่ละลูกจะเป็นรูปหน้าของสัตว์ 4 ชนิด คือ สิงห์ ช้าง ม้า และวัว
ใน "ย้อนรอยอารยะเมืองพระนคร" ซึ่งเขียนโดย ชากส์ คูมาร์เชย์ และแปลโดยอาจารย์วีระ ธีรภัทร ได้กล่าวถึงรูปจำหลักในทิศทั้ง 4 ของปราสาทนาคพันธ์ว่า ที่สระน้ำทางทิศตะวันตกมีหินสลักเป็นรูปหัวมนุษย์ สระน้ำทางทิศเหนือมีหินสลักเป็นรูปหัวช้าง สระน้ำทางทิศตะวันออกมีหินสลักเป็นรูปหัวม้า และสระน้ำทางทิศใต้มีหินสลักเป็นรูปหัวสิงห์  จะเห็นว่าช่างขอมจำหลักรูปหน้าสัตว์ประจำทิศในแต่ละทิศตามคติความเชื่อเรื่องสระอโนดาต แต่ในทิศตะวันตกกลับจำหลักรูปหน้าคนแทนหน้าวัว
คติความเชื่อที่เกี่ยวข้องกับการสร้างปราสาทนาคพันธ์มีทั้งความเชื่อทางพุทธศาสนาและศาสนาฮินดูปะปนกัน ตัวปราสาทกลางสระสร้างตามความเชื่อทางศาสนาพุทธ แต่ไม่ปรากฏรูปพระพุทธเจ้ากลับมีรูปสลักของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรแทน
ปราสาทธมมานนท์

| ปราสาทธมมานนท์ |
| --- | --- |
ប្រាសាទធម្មនន្ទ (เขมร)

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: เสียมราฐ
จังหวัด: เสียมราฐ
เทพ: พระอิศวร พระวิษณุ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พระนคร
ประเทศ: กัมพูชา
ที่ตั้งในกัมพูชา
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°26′48″N 103°52′38″E﻿ / ﻿13.44667°N 103.87722°E﻿ / 13.44667; 103.87722
สถาปัตยกรรม
ประเภท: สถาปัตยกรรมเขมร
เสร็จสมบูรณ์: ศตวรรษที่ 12
หน้าบันเรื่องพระแม่คงคาเสด็จมาสู่พระเกศา (เส้นผม) ของพระอิศวร
ปราสาทธมมานนท์ (เขมร: ប្រាសាទធម្មនន្ទ) เป็นเทวสถานในศาสนาฮินดู ในเขตเมืองพระนครเก่า เมืองเสียมราฐ จังหวัดเสียมราฐ ประเทศกัมพูชา
ปราสาทธรรมานน สร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 17 (คริสต์ศตวรรษที่ 12) รัชสมัยของพระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 เป็นศิลปะแบบนครวัด ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกนอกประตูเมืองนครธม ตรงข้ามกับปราสาทเจ้าสายเทวดา ล้อมรอบด้วยคูน้ำที่ขอมโบราณเชื่อว่าเป็นน้ำที่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุ ตัวปรางค์ปรานของปราสาทยังสภาพดีอยู่ แต่กำแพงล้อมรอบพังทลายไปหมดแล้ว เหลือโคปุระซึ่งมีสัดส่วนกะทัดรัด ปราสาทนี้ต่างจากปราสาทเจ้าสายเทวดาตรงที่มีบรรณาลัยแห่งเดียวทางขวามือ
ดิยัน ซัซโตรวาร์โดโย

| ดิยัน ซัซโตรวาร์โดโย |
| --- | --- |
ดิยัน ซัซโตรในปี ค.ศ. 2016
เกิด: ดิยัน ปะรามิตะ ซัซโตรวาร์โดโย  (1982-03-16) 16 มีนาคม ค.ศ. 1982 (42 ปี) จาการ์ตา อินโดนีเซีย
ชื่ออื่น: ดิยัน ซัซโตร
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย (ปริญญาตรีด้านปรัชญา)
อาชีพ: นักแสดง นางแบบ
ปีปฏิบัติงาน: 1989–ปัจจุบัน
คู่สมรส: เมาละนา อินดรากูนะ ซูโตโว (สมรส 2010)
บุตร: 2
รางวัล: จิตราอวอร์ด สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
ดิยัน ปะรามิตะ ซัซโตรวาร์โดโย (อินโดนีเซีย: Dian Paramita Sastrowardoyo) (เกิดวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1982) มักรู้จักในชื่อ ดิยัน ซัซโตร (อินโดนีเซีย: Dian Sastro) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอินโดนีเซีย เธอเป็นที่รู้จักในบท จินตะ ในภาพยนตร์เรื่อง อะดา อะปา เดอะงัน จินตะ? (Ada Apa Dengan Cinta?)
ชีวิตตอนต้นและการศึกษา

ดิยัน ซัซโตร เกิดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1982 ในจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นบุตรสาวของอาริอาวัน ซัซโตรวาร์โดโย (ค.ศ. 1955 – ค.ศ. 1995) ผู้เป็นศิลปิน และเดวี ปาร์วะตี ซาสโตรวาร์โดโย (นามสกุลเดิม เซตะโยรินี) อาจารย์มหาวิทยาลัย ซาสโตรเดิมเกิดและนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก แต่ต่อมาได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม  ปู่ของเธอ ดร. สุมาร์โซโน ซัซโตรวาร์โดโย (1922–2008) เป็นแพทย์ ศัลยแพทย์ และนักเขียนหนังสือ อาของเธอ ดร. อะสะวิน วิซักโซโน ซัซโตรวาร์โดโย (เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1957) เป็นนักดนตรีที่ภายหลังผันตัวมาเป็นแพทย์  ปู่ของเธอยังเป็นน้องชายของทั้งซูนาริโย (ค.ศ. 1902 – ค.ศ. 1997) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของอินโดนีเซียระหว่างปี ค.ศ. 1953 ถึง ค.ศ. 1956 และ ดร. ซูกันติ ซูริโยโจนโดร (ค.ศ. 1915 – ค.ศ. 2004) อดีตอาจารย์สอนวิชาสตรีศึกษาที่ มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย และเป็นพี่ชายของ ซูบากิโย ซัซโตรวาร์โดโย (ค.ศ. 1924 – ค.ศ. 1995) กวีและนักวิจารณ์วรรณกรรมชื่อดัง โดย ซูเตโจ ซัซโตรวาร์โดโย (ค.ศ. 1878 – ค.ศ. 1967) เป็นปู่ทวดของเธอ ครอบครัวสามารถสืบเชื้อสายไปถึงศตวรรษที่ 15 นามสกุลของดิยัน ซัซโตร มาจากคำว่า ศาสตระ (จากภาษาสันสกฤต แปลว่า "งานเขียน") และ วาทยะ หรือ หฤทยะ ("หัวใจ" ดังนั้นทั้งสองคำจึงแปลว่า "งานเขียนของหัวใจ")
เธอเข้าศึกษาระดับชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนมัธยมต้นวินเซนติอุส โอติสตา จาการ์ตา (SMP Vincentius Otista Jakarta) และเข้าศึกษามัธยมปลายที่โรงเรียนมัธยมปลายตะรากะนิตา 1 (SMA Tarakanita 1) จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย ซึ่งเธอได้เรียนนิติศาสตร์ในช่วงสั้น ๆ ก่อนจะย้ายไปเรียนที่คณะวรรณกรรม และได้รับปริญญาตรีด้านปรัชญาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทที่คณะเศรษฐศาสตร์ในมหาวิทยาลัยเดียวกันนี้ โดยเรียนสาขาการจัดการการเงินเป็นวิชาเอก และได้รับปริญญาโทด้านการสาขาการจัดการ  เธอสำเร็จการศึกษาเกียรตินิยมอันดับหนึ่งในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014
อาชีพการแสดง

ดิยัน ซัซโตร เริ่มต้นอาชีพนางแบบในปี ค.ศ. 1996 ในฐานะนางแบบหน้าปกของนิตยสารกาดิส (Gadis) นิตยสารวัยรุ่นชื่อดังในอินโดนีเซีย หลังจากที่เธอชนะการประกวดนางงามวัยรุ่น กาดิสซัมปุล (Gadis Sampul) เมื่ออายุได้ 14 ปี เธอได้แสดงนำใน ปาซิร์ เบอะร์บิซิก (Pasir Berbisik) ในบทดายะ ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากและได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เอเชียที่เมืองโดวิลล์ ประเทศฝรั่งเศส เธอโด่งดังจากบทบาทนำในบทจินตะ ในภาพยนตร์คัลท์คลาสสิกเรื่อง อะดา อะปา เดอะงัน จินตะ? (Ada Apa Dengan Cinta?) ในปี ค.ศ. 2002 ซึ่งทำรายได้ถล่มทลายไม่เฉพาะในอินโดนีเซียเท่านั้น แต่ยังรวมถึงมาเลเซียในอีกหนึ่งปีต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2003 จากบทบาทดังกล่าว เธอได้รับรางวัลจิตราอวอร์ด (Citra Award) สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ตั้งแต่นั้นมา เธอได้สร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองในฐานะนักแสดงหญิงที่มีรายได้สูงที่สุดคนหนึ่งของอินโดนีเซีย โดยแสดงในภาพยนตร์เช่น บันยุบิรุ (Banyu Biru), อุนกู วิโอเลต (Ungu Violet) และ เบอะร์ลาฮัน ยิวะ (Belahan Jiwa) รวมถึงภาพยนตร์ต่างประเทศ เช่น ปุเตอะริ กุนุง เลอะดัง (Puteri Gunung Ledang) ของมาเลเซีย
การปรากฏตัวทางโทรทัศน์อื่นๆ ได้แก่ รับบทเป็น รายะ ใน ดุนยะ ตันปะ โกมะ (Dunia Tanpa Koma) และช่วงสั้น ๆ ในฐานะพิธีกรรายการเกมโชว์ทางโทรทัศน์ กุวิส ซูเปอร์ มิลยาร์เดอร์ ติกะ มิลยาร์ (Kuis Super Milyarder 3 Milyar) ซึ่งเป็นภาคแยกซีซั่นที่ 2 ของฮูวอนส์ทูบีอะมิลเลียนแนร์?ในเวอร์ชันอินโดนีเซีย รายการดังกล่าวออกอากาศทางช่อง ANTV  นอกเหนือจากอาชีพนักแสดงแล้ว เธอยังเป็นนางแบบให้กับลอรีอัลปารีสตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 อีกด้วย
ดิยัน ซัซโตร ยังเป็นทูตสันถวไมตรีสำหรับแคมเปญเยาวชนให้กับ เอ็มทีวี เอ็กซิส (MTV EXIT) ซึ่งเป็นโครงการมัลติมีเดียที่จัดทำโดยมูลนิธิ เอ็มทีวี เอ็กซิส เพื่อสร้างความตระหนักและรณรงค์การป้องกันการค้ามนุษย์และการใช้แรงงานทาสยุคใหม่ผ่านกิจกรรมอีเวนต์ วิดีโอคอนเทนต์ และการมีส่วนร่วมของเยาวชน  เธอเป็นพิธีกรในโปรแกรมพิเศษสำหรับแคมเปญนี้ในปี ค.ศ. 2012 ในชื่อ Enslaved ซึ่งผลิตใน 13 ประเทศทั่วเอเชีย
ในปี ค.ศ. 2016 เธอกลับมารับบทเดิมใน อะดา อะปา เดอะงัน จินตะ? 2 (Ada Apa Dengan Cinta? 2) ภาคต่อภาพยนตร์ที่เคยสร้างชื่อให้กับเธอ โดยแสดงคู่กับ นิโคลัส ซะปุตรา
ในปี ค.ศ. 2016 ซาสโตรรับบทเป็นวีรสตรีประจำชาติอินโดนีเซียในภาพยนตร์ดราม่าชีวประวัติเรื่อง การ์ตีนี ในปี ค.ศ. 2018 ดิยันได้แสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง อารุนะ ดัน ลิดะห์ญะ (Aruna dan Lidahnya "อารุนะและช่องปากของเธอ") ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันที่เขียนโดย ลักซะมี ปามุนจัก (Laksmi Pamuntjak)
ในปี ค.ศ. 2020 เธอแสดงในภาพยนตร์ตลกเรื่อง เครซี่ออลซัมทีชเชอร์ (Crazy Awesome Teachers) และออกฉายทาง เน็ตฟลิกซ์
ในปี 2023 ซาสโตรแสดงในซีรีส์ทางเน็ตฟลิกซ์ซึ่งกำกับโดยกามิลา อันดินี และ อิฟา อิสฟานชะห์ เรื่อง ซิกาเร็ตเกิร์ล (Cigarette Girl) รับบทเป็น เจ็งยะห์ (Jeng Yah) ซึ่งร่วมแสดงกับ อาริโย บายุ (Ario Bayu), ปุตริ มะริโน (Putri Marino), ชาห์ อิเน เฟริยันติ (Sha Ine Febriyanti), รุกมัน โรซะดิ (Rukman Rosadi) และ ตุติ กิรานะ (Tutie Kirana)
ชีวิตส่วนตัว

ดิยันซัซโตร แต่งงานกับ เมาละนา อินดรากูนะ ซูโตโว (Maulana Indraguna Sutowo) นักธุรกิจและบุตรชายของอะดิกูนะ ซูโตโซ เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2010  ทั้งคู่มีลูกสองคนคือ ไชเลนดรา นาร์ยามะ ซัซตรากูนะ ซูโตโว (เกิด 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2011) และ อิชานะ อะริยันดรา ซูโตโว (เกิด 7 มิถุนายน ค.ศ. 2013).
รางวัลและการเข้าชิงรางวัล

| ปี | รางวัล | ประเภท | ผลงาน | ผลการประกาศรางวัล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2002 | Deauville Asian Film Festival | นักแสดงหญิงยอดเยี่ยม | Pasir Berbisik | ชนะ |
| 2002 | Singapore International Film Festival | นักแสดงหญิงยอดเยี่ยม | Pasir Berbisik | ชนะ |
| 2002 | Indonesian Film Festival | จิตราอวอร์ดสำหรับนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม | Ada Apa dengan Cinta? | ชนะ |
| 2002 | SCTV Award | นักแสดงหญิงยอดนิยม | Ada Apa dengan Cinta? | ชนะ |
| 2003 | Hawaii International Film Festival | นักแสดงหญิงยอดเยี่ยม | Ada Apa dengan Cinta? | ชนะ |
| 2003 | Malaysian Film Festival | นักแสดงหญิงยอดเยี่ยม | Ada Apa dengan Cinta? | ชนะ |
| 2003 | Festival Film Bandung | นักแสดงหญิงยอดเยี่ยม | Ada Apa dengan Cinta? | ชนะ |
| 2005 | MTV Indonesia Movie Awards | นักแสดงหญิงยอดนิยม | Ungu Violet | ชนะ |
| 2005 | MTV Asia Movie Awards in Singapore | นักแสดงหญิงยอดนิยม | Ungu Violet | ชนะ |
| 2005 | Asia Pacific Film Festival | นักแสดงหญิงที่น่าจับตามองที่สุด | Banyu Biru | ชนะ |
| 2009 | Pusan International Film Festival | ซิลเวอร์อวอร์ดสำหรับนักแสดงนำหญิง | 3 Doa 3 Cinta | ชนะ |
| 2009 | Bali International Film Festival | นักแสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม | 3 Doa 3 Cinta | ชนะ |
| 2009 | ELLE Film Magazine USA Award | นักแสดงหญิงแห่งปี | 3 Doa 3 Cinta | ชนะ |
| 2010 | USA Magazine Indonesia Award | นักแสดงหญิงยอดนิยม | Drupadi | ชนะ |
| 2015 | Maya Award | นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม | 7/24 | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2017 | Indonesian Film Festival | จิตราอวอร์ดสำหรับนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม | Kartini | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2018 | Indonesian Film Festival | จิตราอวอร์ดสำหรับนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม | Aruna dan Lidahnya | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2018 | Maya Award | นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม | Aruna dan Lidahnya | เสนอชื่อเข้าชิง |
แหล่งอ้างอิง

↑  "Curhat Dian Sastro Belajar Banyak Agama Sebelum Masuk Islam: Ayah Penganut Buddha, Ibu Katolik Taat".
↑  Secaatmaja, Deny (30 March 2001). "Chaseiro, Senandung Jazz-nya Tetap Dirindukan". Horizon-line.com (ภาษาอินโดนีเซีย). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 October 2004.
↑  "Guess what?: Dian graduates cum laude from UI". 1 September 2014.
↑  "Dian Sastrowardoyo berambut pendek di Who Wants to Be A Millionaire Indonesia". SyokKahwin.com. 28 February 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 September 2016. สืบค้นเมื่อ 28 February 2007.
↑  "MTV EXIT Goes Deeper into Indonesia with Roadshow Series Educating, Engaging, and Empowering Young People to Fight Human Trafficking". asean. สืบค้นเมื่อ 25 June 2016.
↑  "'Ada Apa dengan Cinta 2': Long-awaited sequel doesn't disappoint". thejakartapost. 29 April 2009.
↑  "'Kartini': A politically correct version of her story". The Jakarta Post (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-05-09.
↑  "Dian Sastrowardoyo to star in Laksmi Pamuntjak's book-to-movie adaptation". The Jakarta Post (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-05-09.
↑  "Aruna & Her Palate(2018)". IMDb.
↑  Mellya, Mira Febri (2023-11-02). "Cast and Creators Share About Indonesian Period Drama 'Cigarette Girl', Now Airing on Netflix!". Netflix. สืบค้นเมื่อ 2024-04-04.
↑  "Sutowo". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 December 2012. สืบค้นเมื่อ 31 July 2012.
↑  "Dian Sastrowardoyo Son". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 August 2011. สืบค้นเมื่อ 18 July 2011.
↑  "Dian Sastrowardoyo Lahirkan Anak Kedua". 10 June 2013.
ดิยันซัซโตรในปี ค.ศ. 2007
ปราสาทแม่บุญตะวันตก

ปราสาทแม่บุญตะวันตกบนเกาะกลางน้ำ
ตัวปราสาทและกำแพงที่เหลืออยู่ทางด้านตะวันออก
ปราสาทแม่บุญตะวันตก (เขมร: ប្រាសាទមេបុណ្យខាងលិច) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ในเมืองพระนคร ประเทศกัมพูชา บริเวณกึ่งกลางบารายตะวันตกซึ่งเป็นอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองพระนคร วันที่สร้างไม่ปรากฏเป็นที่แน่ชัด แต่จากพยานหลักฐานกล่าวว่าสร้างขึ้นเมื่อประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในสมัยของพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 หรือพระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 2 ในฤดูแล้ง สามารถเข้าถึงตัวปราสาทได้โดยทางบก แต่ในฤดูฝน น้ำจะท่วมรอบๆ ปราสาทซึ่งตั้งอยู่บนที่ดอนจะกลายเป็นเกาะอยู่ในบาราย
บังเกด

| เทศบาลบังเกด |
| --- | --- |
เทศบาล
ภาพมุมสูงของบังเกด มองจากเนินเขาคาซามาตา
ที่ตั้งในจังหวัดอาบรา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: เขตบริหารคอร์ดิลเยรา
จังหวัด: อาบรา
District: Lone District
บารังไกย์: 31
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Bayan
 • นายกเทศมนตรี: Dominic "Nic" Busuego Valera
 • สิทธิ์เลือกตั้ง: 27,162 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 105.70 ตร.กม. (40.81 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 48,163 คน
 • ความหนาแน่น: 460 คน/ตร.กม. (1,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 2800
PSGC: 140101000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)74
ภูมิอากาศ: ป่าดิบชื้น
ระดับรายได้: ระดับที่ 1
เว็บไซต์: www.bangued.gov.ph
เทศบาลบังเกด (อีโลกาโน: Ili ti Bangued; ตากาล็อก: Bayan ng Bangued) เป็นเทศบาลระดับที่ 1 และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดอาบรา ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 48,163 คน