stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มอร์แกน ฟรีแมน
ผลงานด้านการแสดง

Brubaker (1980)
Marie (1985)
That Was Then... This Is Now (1985)
Street Smart (1987)
Glory (1989)
Driving Miss Daisy (1989)
Lean on Me (1989)
Johnny Handsome (1989)
Robin Hood: Prince of Thieves (1991)
Unforgiven (1992)
The Shawshank Redemption (1994)
Outbreak (1995)
Seven (1995)
Chain Reaction (1996)
Moll Flanders (1996)
Amistad (1997)
Kiss the Girls (1997)
Deep Impact (1998)
Nurse Betty (2000)
Along Came a Spider (2001)
The Sum of All Fears (2002)
High Crimes (2002)
Bruce Almighty (2003)
Million Dollar Baby (2004)
Unleashed (2005)
An Unfinished Life (2005)
Batman Begins (2005)
Lucky Number Slevin (2006)
10 Items or Less (2006)
Evan Almighty (2007)
Gone, Baby, Gone (2007)
The Bucket List (2007)
Feast of Love (2007)
Wanted (2008)
The Dark Knight (2008)
Invictus (2009)
RED (2010)
Dolphin Tale (2011)
The Dark Knight Rises (2012)
The Magic of Belle Isle (2012)
Olympus Has Fallen (2013)
Oblivion (2013)
Now You See Me (2013)
Last Vegas (2013)
The Lego Movie (2014)
Transcendence (2014)
Lucy (2014)
Dolphin Tale 2 (2014)
Momentum (2015)
Ted 2 (2015)
London Has Fallen (2016)
Now You See Me 2 (2016)
Going In Style (2017)
Just Getting Started (2017)
The Nutcracker and the Four Realms (2018)
แหล่งข้อมูลอื่น

มอร์แกน ฟรีแมน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มอร์แกน ฟรีแมน ที่ฐานข้อมูลภาพยนตร์ทีซีเอ็ม
Morgan Freeman at Hollywood Walk of Fame
มอร์แกน ฟรีแมน ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
แม่แบบ:IOBDB name
มอร์แกน ฟรีแมน ที่ออลมูวี
แม่แบบ:Charlie Rose guest
มอร์แกน ฟรีแมน ข่าวสารและความเห็นที่ผ่านการรวบรวมในเดอะนิวยอร์กไทมส์
มอร์แกน ฟรีแมน ข่าวสารและความเห็นที่ผ่านการรวบรวมในเดอะการ์เดียน
ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1936–1940:  วอลเตอร์ เบรนแนน (1936)  โจเซฟ ไชลด์เคราท์ (1937)  วอลเตอร์ เบรนแนน (1938)  ทอมัส มิตเชลล์ (1939)  วอลเตอร์ เบรนแนน (1940) 
1941-1960:  ดอนัลด์ คริสป์ (1941)  แวน เฮฟลิน (1942)  ชาลส์ โคเบิร์น (1943)  แบร์รี ฟิตซ์เจอรัลด์ (1944)  เจมส์ ดันน์ (1945)  แฮโรลด์ รัสเซลล์ (1946)  เอ็ดมันด์ เกว็นน์ (1947)  วอลเตอร์ ฮัสตัน (1948)  ดีน แจกเกอร์ (1949)  จอร์จ แซนเดอส์ (1950)  คาร์ล มัลเดน (1951)  แอนโทนี ควินน์ (1952)  แฟรงก์ ซินาตรา (1953)  เอ็ดมันด์ โอไบรอัน (1954)  แจ็ก เลมมอน (1955)  แอนโทนี ควินน์ (1956)  เรด บัตตันส์ (1957)  เบิร์ล ไอฟส์ (1958)  ฮิว กริฟฟิท (1959)  ปีเตอร์ อุสตีนอฟ (1960) 
1961–1980:  จอร์จ ชาคีริส (1961)  เอ็ด เบ็กลีย์ (1962)  เมลวิน ดักลาส (1963)  ปีเตอร์ อุสตีนอฟ (1964)  มาร์ติน บอลซัม (1965)  วอลเตอร์ แมตทาว (1966)  จอร์จ เคนเนดี (1967)  แจ็ก อัลเบิร์ตสัน (1968)  กิก ยัง (1969)  จอห์น มิลส์ (1970)  Ben Johnson (1971)  โจเอล เกรย์ (1972)  จอห์น เฮาส์แมน (1973)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1974)  George Burns (1975)  เจสัน โรบาดส์ (1976)  เจสัน โรบาดส์ (1977)  คริสโตเฟอร์ วอลเคน (1978)  เมลวิน ดักลาส (1979)  ทีโมธี ฮัตตัน (1980) 
1981–2000:  จอห์น กีลกุด (1981)  หลุยส์ กอสเซ็ตต์ จูเนียร์ (1982)  แจ็ก นิโคลสัน (1983)  ฮัง โงร์ (1984)  ดอน อะมีชี (1985)  ไมเคิล เคน (1986)  ฌอน คอนเนอรี (1987)  เควิน ไคลน์ (1988)  เดนเซล วอชิงตัน (1989)  โจ เพชชี (1990)  แจ็ก พาแลนซ์ (1991)  จีน แฮกแมน (1992)  ทอมมี่ ลี โจนส์ (1993)  มาร์ติน แลนเดา (1994)  เควิน สเปซีย์ (1995)  คิวบา กูดิง จูเนียร์ (1996)  โรบิน วิลเลียมส์ (1997)  เจมส์ โคเบิร์น (1998)  ไมเคิล เคน (1999)  เบนีเซียว เดล โตโร (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  จิม บรอดเบนต์ (2001)  คริส คูเปอร์ (2002)  ทิม ร็อบบินส์ (2003)  มอร์แกน ฟรีแมน (2004)  จอร์จ คลูนีย์ (2005)  อลัน อาร์คิน (2006)  ฆาบิเอร์ บาร์เดม (2007)  ฮีธ เลดเจอร์ (2008)  คริสตอฟ วอลซ์ (2009)  คริสเตียน เบล (2010)  คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์ (2011)  คริสท็อฟ วัลทซ์ (2012)  จาเรด เลโท (2013)  เจ. เค. ซิมมอนส์ (2014)  มาร์ก ไรแลนซ์ (2015)  มาเฮอร์ชาลา อาลี (2016)  แซม ร็อกเวลล์ (2017)  มาเฮอร์ชาลา อาลี (2018)  แบรด พิตต์ (2019)  แดเนียล คาลูยา (2020)  ทรอย คอตเซอร์ (2021)  กวาน เก๊ ฮวี (2022)  รอเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ (2023) 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  รางวัลแกรมมี  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Synchronkartei  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
มหาสมุทรแอตแลนติก

| มหาสมุทรแอตแลนติก |
| --- | --- |

พิกัด: 0°N 25°W﻿ / ﻿0°N 25°W﻿ / 0; -25

พื้นที่พื้นน้ำ: 106,460,000 ตารางกิโลเมตร (41,100,000 ตารางไมล์) แอตแลนติกเหนือ: 41,490,000 ตารางกิโลเมตร (16,020,000 ตารางไมล์),  แอตแลนติกใต้ 40,270,000 ตารางกิโลเมตร (15,550,000 ตารางไมล์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 3,646 เมตร (11,962 ฟุต)
ความลึกสูงสุด: 8,486 เมตร (27,841 ฟุต)
ปริมาณน้ำ: 310,410,900 km³ (74,471,500 cu mi)
ความยาวชายฝั่ง1: 111,866 กิโลเมตร (69,510 ไมล์) รวมขอบทะเล
1 ความยาวแนวชายฝั่งไม่ได้ถูกวัดอย่างละเอียด
มหาสมุทรแอตแลนติก (อังกฤษ: Atlantic Ocean) เป็นมหาสมุทรที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของโลก ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 1 ใน 5 ของพื้นผิวโลก ชื่อของมหาสมุทรมาจากนิยายปรัมปรากรีก หมายถึง "ทะเลของแอตลาส" มหาสมุทรแอตแลนติกเป็นแอ่งที่มีรูปร่างเหมือนตัวเอส (S) ติดกับทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ทางตะวันตก ส่วนทางตะวันออกติดกับ ทวีปยุโรปและทวีปแอฟริกา ปัจจุบันมีการแบ่งมหาสมุทรแอตแลนติกเป็น 2 ส่วน คือ แอตแลนติกเหนือและแอตแลนติกใต้ โดยใช้บริเวณที่เกิดการเปลี่ยนทิศของกระแสน้ำที่ละติจูด 8° เหนือเป็นแนวแบ่ง
มหาสมุทรแอตแลนติกเชื่อมกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางมหาสมุทรอาร์กติกซึ่งอยู่ทางเหนือ ส่วนทางใต้เชื่อมทางช่องแคบเดรก จุดเชื่อมต่ออีกแห่งหนึ่งที่สร้างขึ้นโดยมนุษย์ คือ คลองปานามา เส้นแบ่งระหว่างมหาสมุทรแอตแลนติกกับมหาสมุทรอินเดีย คือ เส้นเมริเดียน 20° ตะวันออก และแยกจากมหาสมุทรอาร์กติกด้วยเส้นที่ลากจากกรีนแลนด์ ผ่านตอนใต้สุดของสฟาลบาร์ (Svalbard) ไปยังตอนเหนือของนอร์เวย์
มหาสมุทรแอตแลนติกมีพื้นน้ำประมาณ 106,460,000 ตารางกิโลเมตร ปริมาตรของมหาสมุทรเมื่อรวมทะเลที่อยู่ติดกันมีค่า 310,410,900 ลูกบาศก์กิโลเมตร มีความลึกเฉลี่ย 3,646 เมตร จุดที่ลึกที่สุดคือปวยร์โตรีโกเทรนช์มีความลึก 8,486 เมตร (27,840 ฟุต)
ความกว้างและข้อมูล

พ.ศ. 2496 องค์การอุทกวิทยาสากลได้กำหนดอาณาเขตของมหาสมุทร แต่ถึงอย่างนั้นบางองค์กรก็ไม่ได้ใช้ตามการกำหนดเขตนี้อย่างเช่นเดอะเวิลด์แฟกต์บุ๊ก ทางตะวันตกของแอตแลนติกติดกับทวีปอเมริกา ติดกับมหาสมุทรอาร์กติกบริเวณทะเลกรีนแลนด์ ทะเลนอร์วีเจียน ทะเลแบเร็นตส์ ทางตะวันออกติดกับทวีปยุโรปและทวีปแอฟริกาติดกับทะเลเมดิเตอเรเนียนบริเวณช่องแคบยิบรอลตาร์ (ซึ่งติดกับทะเลดำที่ติดกับทวีปเอเชีย)
ทางตะวันออกเฉียงใต้ติดกับมหาสมุทรอินเดียโดนใช้เส้นเมริเดียนที่ 20 องศาตะวันออกเป็นจุดเชื่อมต่อ และในแผนที่ช่วงหลัง ๆ ได้ใช้เส้นขนานที่ 60 องศาใต้เป็นเส้นแบ่งกับมหาสมุทรใต้
ดูเพิ่ม

Winchester, Simon (2010). Atlantic: A Vast Ocean of a Million Stories. HarperCollins UK. ISBN 978-0-00-734137-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Atlantic Ocean
Atlantic Ocean. Cartage.org.lb.
"Map of Atlantic Coast of North America from the Chesapeake Bay to Florida" from 1639 via the World Digital Library
| ด ค กสมุทรศาสตร์กายภาพ |
| --- | --- |
มหาสมุทรของโลก:  มหาสมุทรแปซิฟิก  มหาสมุทรแอตแลนติก  มหาสมุทรอินเดีย  มหาสมุทรอาร์กติก  มหาสมุทรใต้ 
ประเภท:  ทะเลปิด  ทะเลสาบปิด  ทะเลเปิด  ทะเลสาบเปิด  ทะเลชายขอบทวีป‎  ทะเลสาบ‎  ทะเลสาบน้ำเค็ม‎  ทะเลสาบน้ำจืด‎  เจ็ดสมุทร 
ระดับชั้นน้ำทะเล:  ท้องทะเล  เขตมีแสง ท้องทะเลตื้น  ทะเลลึก  เขตไร้แสง ท้องทะเลลึกปานกลาง  ท้องทะเลลึก  เขตความลึกก้นสมุทร 
คลื่น:  คลื่นใต้น้ำ  คลื่นสึนามิ 
กฎหมายทะเล:  เส้นฐาน  น่านน้ำภายใน  น่านน้ำอาณาเขต  เขตต่อเนื่อง  เขตเศรษฐกิจจำเพาะ  น่านน้ำนานาชาติ‎  การขนส่งทางน้ำนานาชาติ‎  การประมง‎  สนธิสัญญาควบคุมอาวุธบนพื้นสมุทร 
ลักษณะภูมิประเทศ:  ไหล่ทวีป  ลาดทวีป  ลาดตีนทวีป  ก้นสมุทร  เนินตะกอนรูปพัดก้นสมุทร  หุบผาชันใต้ทะเล  เขายอดราบใต้สมุทร  แอ่งสมุทร  ที่ราบก้นสมุทร  ภูเขาใต้ทะเล  ภูเขาไฟใต้ทะเล  ร่องลึกก้นสมุทร  เทือกเขากลางสมุทร  พืดหินปะการัง  อะทอลล์  ลากูน  ทะเล  อ่าว 
การแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค:  ธรณีวิทยาทางทะเล  การขยายตัวของพื้นมหาสมุทร  ปล่องแบบน้ำร้อน 
ปรากฏการณ์:  น้ำขึ้นลง  เอลนีโญ  ลานีญา  การกัดเซาะชายฝั่ง  กระแสน้ำย้อนกลับ 
กระแสน้ำมหาสมุทร:  กระแสน้ำกินี  กระแสน้ำญี่ปุ่น  กระแสน้ำมหาสมุทร  กระแสน้ำแลบราดอร์  กระแสน้ำศูนย์สูตรเหนือ  กระแสน้ำเบงเกวลา 
ธรณีสัณฐาน:  เนินทราย  เนินทรายรูปพระจันทร์เสี้ยว  เกาะ  เกาะเล็ก  เกาะหินโด่ง  คอคอด  ฟยอร์ด  เฟิร์ธออฟฟอร์ธ  สะพานแผ่นดิน  สันดอนจะงอย  สันดอนเชื่อมเกาะ  หาด  ดอนทรายใต้น้ำ  กลุ่มเกาะ‎  คาบสมุทร‎  ช่องแคบ‎  ชะวากทะเล‎  ชายฝั่ง‎  ชายหาด‎  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ‎  ถ้ำ‎  หน้าผา‎  แหลม‎
มะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลันชนิดลิมโฟบลาสติก

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ALL
| มะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลัน ชนิดลิมโฟบลาสติก  (Acute lymphoblastic leukemia)  |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Acute lymphocytic leukemia, acute lymphoid leukemia

Bone marrow aspirate smear from a person with precursor B-cell ALL. The large purple cells are lymphoblasts.
สาขาวิชา: Hematology, oncology
อาการ: Feeling tired, pale color, fever, easy bleeding or bruising, bone pain, enlarged lymph nodes
ภาวะแทรกซ้อน: Infection, tumor lysis syndrome
การตั้งต้น: 2–5 years old
ประเภท: B-cell ALL, T-cell ALL
สาเหตุ: Usually unknown
ปัจจัยเสี่ยง: Identical twin with ALL, Down syndrome, Fanconi anemia, ataxia telangiectasia, Klinefelter syndrome, high birth weight, significant radiation exposure
วิธีวินิจฉัย: Blood tests and bone marrow examination
โรคอื่นที่คล้ายกัน: Infectious mononucleosis, acute myeloid leukemia, lymphoblastic lymphoma, aplastic anemia
การรักษา: Chemotherapy, stem cell transplantation, radiation therapy, targeted therapy
พยากรณ์โรค: Children: 90% five-year survival rate Adults: 35% five-year survival
ความชุก: 1 in 1,750 children
การเสียชีวิต: 111,000 (2015)
มะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลันชนิดลิมโฟบลาสติก (อังกฤษ: acute lymphoblastic leukemia; ALL) เป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดหนึ่ง โดยมีเซลล์เม็ดเลือดขาวชนิดลิมโฟบลาสต์ในเลือดมากกว่าปกติ
แหล่งข้อมูลอื่น

Acute Lymphocytic Leukemia เก็บถาวร 2009-11-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at American Cancer Society
Information about ALL from the Leukemia & Lymphoma Society
Information about ALL from Cancer Research UK
Directory of children's cancer-related resources เก็บถาวร 2007-06-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from Children's Cancer Web
Information about ALL from the Centre for Cancer and Blood Disorders at Sydney Children’s Hospital
Information about ALL from European LeukemiaNet
Information on childhood ALL เก็บถาวร 2010-12-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from ACOR's Ped-Onc Resource Center, including disease details (MRD, phenotypes, molecular characterization), a layman's list of current and past clinical trials, a collection of articles on the possible causes of ALL, a bibliography of journal articles, and links to sources of support for parents of children with ALL.
Association of Cancer Online Resource (ACOR) Leukemia Links เก็บถาวร 2012-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - provides links to information on leukemia, including ALL, primarily in adults.
มังกรหมู

ศิลปกรรมรูปของมังกรหมู
มังกรหมู ใน บริติชมิวเซียม
มังกรหมู (จีน: 玉猪龙 zhūlóng, อังกฤษ: Pig Dragon)  เป็นศิลปกรรม หยก ประเภทหนึ่งจาก วัฒนธรรมหงซาน ใน ยุคหินใหม่ของจีน มังกรหมูเป็นรูปทรงสัญฐานของสัตว์ (zoomorphic) มีหัวคล้ายหมูและลำตัวยาวขดเป็นวง ซึ่งมีความหมายถึง นัยยะของทารก(ตัวอ่อน)ในครรภ์  มังกรหมูในยุคแรกมีความหนาและสั้นป้อม และศิลปกรรมในช่วงหลังจะมีสัดส่วนร่างกายที่สมส่วนและยาวเหมือนงูมากขึ้น
มังกรหมู ประดิษฐ์ขึ้นใน วัฒนธรรมหงซาน พร้อม ๆ กับรูปอินทรีหยกในวัฒนธรรมเดียวกัน ( 玉鷹 )  ศิลปกรรมทั้งคู่มักจะเป็นส่วนประกอบสำคัญของ สิ่งประดับหลุมศพ  มีการพบกระดูกหมูฝังอยู่เคียงคู่กับมนุษย์ที่สถานที่ฝังศพหงซานซึ่งบ่งบอกว่า หมู มีความสำคัญในทางพิธีกรรมศาสนา
มีการคาดเดาว่า มังกรหมู เป็นสัญลักษณ์แรกของ มังกรจีน ทั้งนี้อักขระสำหรับคำว่า "มังกร" ใน การเขียนอักษรจีน ที่เก่าแก่ที่สุดมีรูปแบบขดเป็นวงคล้ายกัน และยังคล้ายกับเครื่องรางหยกรูปมังกรในช่วงหลัง คือ สมัยราชวงศ์ชาง
มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง

| --- | --- |

ชื่อย่อ: BUCM
คติพจน์: 勤求博采 厚德济生
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐบาล
สถาปนา: ปี 1956
ที่ตั้ง: เลขที่ 11 ถนนเป่ย์ซานหวนตง อำเภอฉาวหยาง นครปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน 100029
เว็บไซต์: www.bucm.edu.cn
มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง (อังกฤษ: Beijing University of Chinese Medicine; อักษรจีนตัวย่อ: 北京中医药大学; อักษรจีนตัวเต็ม: 北京中醫藥大學; พินอิน: Běijīng Zhōngyīyào Dàxué) หรือชื่อย่อในภาษาอังกฤษคือ BUCM เป็นสถาบันระดับอุดมศึกษาที่มุ่งเน้นผลิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญในสาขาการแพทย์แผนจีนโบราณ และบุคลากรทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของกระทรวงศึกษาธิการ แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน มหาวิทยาลัยแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1956 ในนาม วิทยาลัยการแพทย์พื้นบ้านจีนแห่งนครปักกิ่ง ตามนโยบายในการปฏิรูประบบการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน คือให้มีการสถาปนาสถาบันการศึกษาในระดับอุดมศึกษาเพื่อการศึกษาค้นคว้าและวิจัยจำนวน 211 แห่งทั่วประเทศ โครงการเริ่มขึ้นในปี 1996 โดยใช้ชื่อโครงการว่า 211工程 และ วิทยาลัยการแพทย์พื้นบ้านจีนแห่งนครปักกิ่ง คือหนึ่งในสถาบันที่ถูกเลือกให้ร่วมโครงการนี้ ในปี 1993 วิทยาลัยการแพทย์พื้นบ้านจีนแห่งนครปักกิ่ง ถูกยกฐานะจาก วิทยาลัย เป็น มหาวิทยาลัย และใช้นามใหม่ว่า มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง จนมาถึงปี 2000 'วิทยาลัยเวชกรรมฝังเข็มและออโธปิดิกส์แห่งนครปักกิ่ง ได้รวมกิจการเข้ากับ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง และยังคงใช้นามสถาบันว่า มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง มาจนถึงปัจจุบัน
มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง เป็นมหาวิทยาลัยที่เปิดการเรียนการสอนวิชาแพทยศาสตร์แผนจีนเต็มระบบที่มีชื่อเสียงในระดับแนวหน้า และเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดที่เปิดการเรียนการสอนทางด้านสาขาวิชาการแพทย์แผนจีน และเภสัชศาสตร์แผนจีน ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ที่โดดเด่นด้วยคุณภาพของการเรียนการสอน การศึกษา ค้นคว้า วิจัย และมีผลงานวิจัยออกมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง ได้รับการยอมรับในวงการแพทย์ระดับสากลทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นการแลกเปลี่ยนข้อมูลทางการค้นคว้าวิจัย การแลกเปลี่ยนนักศึกษา อาจารย์ ตลอดจนการร่วมทำสนธิสัญญาความร่วมมือทางวิชาการกับมหาวิทยาลัยต่างชาติทั่วโลก
ประวัติมหาวิทยาลัย

ในปี 1956 วิทยาลัยการแพทย์พื้นบ้านจีนแห่งนครปักกิ่ง ก่อตั้งขึ้นภายในโรงคลังสินค้าปักกิ่ง
ในปี 1960 วิทยาลัยการแพทย์พื้นบ้านจีนแห่งนครปักกิ่ง ถูกเลือกให้เป็นสถาบันอุดมศึกษาชั้นสูง
ในปี 1993 วิทยาลัยการแพทย์พื้นบ้านจีนแห่งนครปักกิ่ง ถูกยกวิริยะฐานะเป็น มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง
ในปี 1996 มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง ถูกเลือกให้เข้าโครงการ 211工程
ในปี 2000 วิทยาลัยเวชกรรมฝังเข็มและออโธปิดิกส์แห่งนครปักกิ่ง ได้รวมกิจการเข้ากับ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง
ในปี 2003 ตั้งระบบไวยากรณ์พิเศษ ในภาษาอังกฤษสำหรับการแพทย์แผนจีน และกฎหมายว่าด้วยวิทยาศาสตร์สุขภาพ
ในปี 2007 เปลี่ยนชื่อจาก ภาควิชาไวยากรณ์ เป็น วิทยาลัยมนุษยศาสตร์
วิทยาเขตของมหาวิทยาลัย

วิทยาเขตตะวันออก "东校区" หรือเรียกอีกชื่อว่า "วิทยาเขตว่างจิง 望京校区" ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 6 ถนนว่างจิงจงหวนหนาน อำเภอฉาวหยาง นครปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน 100029 (ไกล้กับโรงพยาบาลว่างจิง "望京医院")
วิทยาเขตตะวันตก "西校区" เป็นวิทยาเขตหลักของมหาวิทยาลัย ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 11 ถนนเป่ย์ซานหวนตง อำเภอฉาวหยาง นครปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน 100029 (เยื้องกับรถไฟฟ้าปักกิ่ง สาย 13 สถานีกวงซีเหมิน "光熙门站")
หน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย > วิทยาลัย

วิทยาลัยแพทยศาสตร์ชั้นพรีคลีนิค "基础医学院"
วิทยาลัยแพทยศาสตร์ชั้นคลีนิค "临床医学院"
วิทยาลัยเวชกรรมฝังเข็ม "针灸学院"
วิทยาลัยเภสัชศาสตร์แผนจีน "中药学院"
วิทยาลัยพยาบาลศาสตร์ "护理学院"
วิทยาลัยบริหารศาสตร์ "管理学院"
วิทยาลัยมนุษยศาสตร์ "人文学院"
วิทยาลัยนานาชาติ "国际学院"
วิทยาลัยการศึกษาไต้หวัน ฮ่องกง มาเก๊า "台港澳中医学部"
วิทยาลัยการศึกษาต่อเนื่อง "继续教育学院"
วิทยาลัยการศึกษาทางไกล "远程教育学院"
หน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย > สถาบัน

สถาบันออโธปิดิกส์และการรักษากระดูกแตก "骨伤科研究所"
หน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย > ศูนย์วิจัย

ศูนย์วิจัยและพัฒนาเภสัชกรรมแผนจีน "中医药科技发展中心"
ศูนย์วิจัยเวชกรรมพื้นบ้าน และแลกเปลี่ยนข้อมูลทางวิชาการ "中医传统疗法研究与交流中心"
หน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย > สำนัก

สำนักหอสมุด "图书馆"
สำนักฝึกวิชาชีพและการศึกษาขั้นสูง "高等职业技术教育部"
สำนักพลศึกษา "体育部"
หน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย > พิพิธภัณฑ์

พิพิธภัณฑ์การแพทย์และเภสัชกรรมแผนจีน - Beijing University of Chinese Medicine Chinese Materia Medica Museum
หน่วยงานภายนอกที่อยู่ในความควบคุมของมหาวิทยาลัย > โรงพยาบาล

โรงพยาบาลตงจื๋อเหมิน - Dongzhimen Hospital Affiliated to Beijing University of Chinese Medicine
โรงพยาบาลตงฟาง - Dongfang Hospital Affiliated to Beijing University of Chinese Medicine
โรงพยาบาลในสังกัดที่ 3 - Third Hospital Affiliated to Beijing University of Chinese Medicine
คลีนิคการแพทย์แผนจีนกั๋วอีถัง - Guoyitang Chinese Medical Clinic
หน่วยงานภายนอกที่อยู่ในความควบคุมของมหาวิทยาลัย > กิจการอื่นๆของมหาวิทยาลัย

โรงงานเภสัชกรรม มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง - Beijing University of Chinese Medicine Pharmaceutical Plant
หน่วยงานภายนอกที่อยู่ในความร่วมมือของมหาวิทยาลัย > โรงพยาบาล

โรงพยาบาลมิตรภาพ จีน-ญี่ปุ่น - Sino - Japanese Friendship Hospital
สถาบันวิทยาศาสตร์การแพทย์แผนจีนแห่งประเทศจีน โรงพยาบาลว่างจิง - Wangjing Hospital of China Academy of Chinese Medical Science
สถาบันวิทยาศาสตร์การแพทย์แผนจีนแห่งประเทศจีน โรงพยาบาลซีย่วน - Xiyuan Hospital of China Academy of Chinese Medical Science
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง วิทยาเขตตะวันตก - Beijing University of Chinese Medicine West Campus
มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์แผนจีนแห่งนครปักกิ่ง วิทยาเขตตะวันออก - Beijing University of Chinese Medicine East Campus เก็บถาวร 2009-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มะขามแขก

| มะขามแขก |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
Not evaluated (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Caesalpinioideae
เผ่า:: Cassieae
สกุล:: Senna
สปีชีส์:: S.  alexandrina
ชื่อทวินาม
Senna alexandrina Mill.

มะขามแขก (อังกฤษ: Indian Senna,Tinnevelly Senna) มีทรงต้นเป็นพุ่มหรือกอขนาดเล็กแตกกิ่งก้านสาขามากมาย จะสูงประมาณ 60-150 เซนติเมตร ใบเหมือนกับกับมะขามทั่วไป แต่จะยาวกว่า และที่ปลายใบแหลมกว่า   ก้านใบมีใบย่อย ประมาณ   7   คู่ และ ใบมีสีเขียว  มีรสเปรี้ยวหวานชุ่ม ยอดของกิ่งจะออกดอกเป็นช่อสีเหลือง จะมีกลีบที่รองดอกและกลีอดอกเกือบมีขนาดที่เท่ากันจำนวน 5 กลีบ ออกผลเป็นฝักลักษณะเหมือนกับถั่วลันเตา แต่จะแบนกว่า กว้างประมาณ 2 เซนติเมตร และยาวประมาณ 7 เซนติเมตร มีสีเขียวใสตอนยังอ่อน เมื่อแก่จะกลายเป็นสีดำ มีเมล็ดประมาณ 6 เมล็ด  มีรสเปรี้ยว
ลักษณะของดินและน้ำที่เหมาะสม

ดิน 	มะขามแขกชอบดินที่มีลักษณะร่อนอุดมสมบูรณ์
น้ำ 	มะขามแขกเป็นพืชทนแล้ง ไม่ชอบน้ำท่วมขัง เมื่อเกิดการขังของน้ำจะทำให้รากของมะขามแขกเน่าได้
การปลูก

ใช้เมล็ดหยอดลงหลุม หรือ ใช้ต้นกล้า ไปปลูกในพื้นที่ที่ต้องการ ช่วงแรกหมั่นดูแลรักษาให้ดินมีความชุ่มชื่นตลอด  เมื่อมะขามแขกเริ่มใหญ่แล้วจากนั้นรดน้ำตามความเหมาะสม  ช่วงที่นิยมปลูกเป็นช่วงปลายฤดูฝน
ช่วงเวลาเก็บเกี่ยว

การเก็บใบจะเริ่มการเก็บเกี่ยวเมื่ออายุได้ 50 วัน โดยตัดยอดเหนือใบแก่ รูดเอาแต่ใบย่อยใส่กระจาด เกลี่ยให้บาง ๆ  แล้วนำไปผึ่งไว้ประมาณ 2-5 วัน
การเก็บผลจะเก็บเมื่อผลมีอายุได้ประมาณ 20-23 วัน นำมาผึ่งในที่ร่ม โดยแผ่ออกบาง ๆ ผึ่งประมาณ  1-2 วัน แล้วนำไปผึ่งแดดอีกประมาณ 1 วันให้แห้งสนิท แล้วเก็บใสภาชนะที่สะอาดและมิดชิด
ประโยชน์

ใบ	ใช้ ระบายท้อง ถ่ายพิษอุจจาระเป็นมูก ถ่ายน้ำเหลือง ถ่ายพิษไข้ ถ่ายโรคบุรุษ ถ่ายพยาธิ แก้ริดสีดวงทวาร
ผล	ใช้ แก้ท้องผูก แก้ริดสีดวงทวาร ถ่ายพิษไข้ ขับลมในลำไส้
มะขามแขกมีสรรพคุณเป็นยาระบาย เนื่องจากจุลินทรีย์ในทางเดินอาหารจะเข้าไปย่อยสลายสารเซนโนไซด์เอและบีกลายเป็นสารเคมีชนิดหนึ่ง  ที่ไปกระตุ้นการบีบตัวของกล้ามเนื้อลำไส้ใหญ่  ทำให้รู้สึกปวดท้องอยากถ่าย  แต่คนมักเข้าใจผิดจึงโหมกินยาระบายวันละหลาย ๆ รอบ  เมื่อเสียน้ำจากการถ่ายมากๆ  ร่างกายก็จะทรุดโทรมลง  รู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรง  อาจถึงช็อกจนเสียชีวิตได้  และถ้าใช้ติดต่อกันเป็นเวลานานมากๆ  จะทำให้ลำไส้ใหญ่นั่นเคยชิน  การกินสมุนไพรมะขามแขกในรูปของชาชง  ชนิดเม็ด  หรือชนิดแคปซูลนั้น  ถ้ากินในปริมาณที่พอเหมาะเพื่อช่วยแก้ปัญหาท้องผูกถือว่าไม่เป็นอันตราย  แต่ถ้ากินในปริมาณที่มากจนเกินไปก็จะทำให้เกิดอันตรายได้เช่นกัน  และที่เราต้องทำความเข้าใจกันใหม่นั้นก็คือ  ยาระบายเหล่านี้ไม่ช่วยให้ลดความอ้วนได้  เพราะสิ่งที่ถูกขับออกมานั้นเป็นกากอาหารและน้ำในร่างกาย  ส่วนไขมันก็ยังวนเวียนอยู่ในตัวเราไม่ได้ถูกระบายไปพร้อมกับของเสีย มะขามแขกเป็นเพียงแค่ยาระบายเท่านั้นไม่สามารถนำมากินเพื่อที่จะลดความอ้วนได้  และถ้ากินในปริมาณที่มากจนเกินไปก็อาจจะทำให้เสียชีวิตได้ด้วย
มะกล่ำตาหนู

| มะกล่ำตาหนู |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Faboideae
เผ่า:: Abreae
สกุล:: Abrus
สปีชีส์:: A.  precatorius
ชื่อทวินาม
Abrus precatorius L., 1753

Abrus precatorius
มะกล่ำตาหนู มะกล่ำเครือ หรือ ก่ำเคือ (อังกฤษ: Jequirity) เป็นพืชไม้เถาในวงศ์ถั่ว เมล็ดมีพิษ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "Gunja" ในภาษาสันสกฤต เป็นพืชพื้นเมืองของประเทศอินโดนีเซีย เติบโตได้ดีในเขตร้อนและใกล้เขตร้อน ทำให้มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นวัชพืชต่างถิ่นที่รุกรานในพื้นที่ที่มะกล่ำตาหนูถูกนำเข้ามา
มะกล่ำตาหนูยังมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกดังนี้: กล่ำเครือ กล่ำตาไก่ มะกล่ำเครือ มะกล่ำแดง มะแค๊ก (เชียงใหม่) เกมกรอม (สุรินทร์) ชะเอมเทศ ตากล่ำ (กลาง) มะขามเถา ไม้ไฟ (ตรัง) หมากกล่ำตาแดง (ตะวันออกเฉียงเหนือ)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

มะกล่ำตาหนูเป็นพรรณไม้เถา ลำต้นเล็ก มีขนสั้น ๆ ขึ้นประปราย ใบเป็นใบรวม มีใบย่อยเรียงสลับกันคล้ายขนนก ยาวประมาณ 3.8-10 ซม. ใบย่อยเป็นรูปกลมถึงรี ปลายใบแหลมมน โคนใบกลมมน ขอบใบเรียบ ผิวใบเกลี้ยง ใบมีขนาดยาว 5-20 ม.ม. กว้างประมาณ 3-8 ม.ม. ใต้ท้องใบมีขนเล็กน้อย ดอกเป็นช่อตามบริเวณง่ามใบ ดอกมีกลีบเลี้ยงเป็นสีเขียวเรียงซ้อนกันตามเข็มนาฬิกา กลีบมีรอยหยัก 4 รอย สีขาว ผิวข้างนอกมีขนนุ่มปกคลุม ผลเป็นฝัก พองเป็นคลื่นเมล็ด ฝักเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฝักอ่อนมีสีเขียว เนื้อเปลือกฝักจะเหนียว เมื่อแก่จะแตกอ้าออกจากกัน ข้างในมีเมล็ด 1-5 เมล็ด เมล็ดเป็นรูปกลมรี สีแดง บริเวณขั้วมีจุดสีดำ ผิวเรียบเกลี้ยง เมล็ดเหนียวและแข็ง
พิษ

พิษที่มีอยู่ในมะกล่ำตาหนูเป็นพิษที่คล้ายกับไรซินที่เรียกว่าเอบริน (abrin) ประกอบไปด้วยโปรตีนย่อยของตัวคือ A และ B สาย B จะทำให้การแพร่เข้าสู่เซลล์ของเอบรินสะดวกขึ้นด้วยการพันเข้ากับโปรตีนขนส่งบนพลาสมา เมมเบรนซึ่งจะช่วยขนส่งพิษเข้าสู่เซลล์ ภายในเซลล์สาย A จะป้องกันการสังเคราะห์โปรตีนด้วยการหยุดยั้งการทำงานของ 26S ของไรโบโซม หนึ่งโมเลกุลของเอบรินสามารถหยุดการทำงานของไรโบโซมได้ถึง 1,500 ไรโบโซมต่อวินาที นอกจากนี้ยังมีสารแอกกลูตินิน (Abrus agglutinin) ซึ่งพบได้ในสารสกัดน้ำของเมล็ดมะกล่ำตาหนู มีฤทธิ์ทำให้เม็ดเลือดแดงในเลือดคนจับตัวกัน อาการเมื่อได้รับพิษจะแสดงเช่นเดียวกับไรซิน ยกเว้นเอบรินจะแสดงอาการออกมาหลายรูปแบบมากกว่า เอบรินสามารถทำให้ถึงตายได้เมื่อได้รับน้อยกว่า 3 μg
มะกล่ำตาหนูถูกเรียกว่า "kudri mani" ในภาษาทมิฬและถูกใช้ในหลักการณ์แพทย์สิทธะมากว่าหนึ่งร้อยปี สิทธะชาวทมิฬรู้ถึงพิษของมะกล่ำตาหนูและเสนอวิธีทำให้บริสุทธิ์หรือที่เรียกว่า "suththi seythal" การต้มเมล็ดในนมและตากแห้งจะช่วยกำจัดพิษได้
การใช้ประโยชน์

ในรากมีสารที่มีรสหวานคล้ายชะเอม ใช้เป็นยาทาภายนอก แก้กลากเกลื้อน ฆ่าพยาธิผิวหนัง ฝีมีหนอง รากมีรสหวาน ใช้แก้เจ็บคอ หลอดลมอักเสบ ใบมีรสหวาน ใช้แก้เจ็บคอขับปัสสาวะ น้ำหนักของเมล็ดมะกล่ำตาหนู 1 เมล็ดใช้เทียบเป็นหน่วยกล่อมในมาตราชั่งตวงวัดโบราณ โดย 4 เมล็ดข้าวเปลือกเป็น 1 กล่อม และ 2 กล่อมเป็น 1 กล่ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

ITIS * North America: Abrus precatorius[ลิงก์เสีย]
มังกรทะเล

| มังกรทะเล |
| --- | --- |

มังกรทะเลใบหญ้า (P. taeniolatus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Syngnathiformes
วงศ์:: Syngnathidae
วงศ์ย่อย:: Syngnathinae
สกุล:: Phyllopteryx Swainson, 1839

ชนิด
 2 ชนิด
มังกรทะเล (อังกฤษ: Sea dragon) ปลากระดูกแข็งในสกุล Phyllopteryx ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathidae)
จัดเป็นปลาเฉพาะถิ่นที่พบได้ในท้องทะเลในประเทศออสเตรเลียเท่านั้น โดยจัดอยู่ในกลุ่มเดียวกับปลาจิ้มฟันจระเข้ (Syngnathinae)
เดิมเคยเชื่อว่ามีเพียงชนิดเดียว แต่ในปี ค.ศ. 2015 ได้มีการค้นพบชนิดใหม่เป็นครั้งแรกในรอบ 150 ปี
Phyllopteryx dewysea Stiller, Wilson, & Rouse, 2015 (มังกรทะเลทับทิม)
Phyllopteryx taeniolatus Lacepède, 1804 (มังกรทะเลใบหญ้า)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Phyllopteryx ที่วิกิสปีชีส์