stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รหัสโทรศัพท์ระหว่างประเทศ
พื้นที่ 1 อเมริกาเหนือ

พื้นที่ต่าง ๆ ในแผนกำหนดเลขหมายอเมริกาเหนือ (อังกฤษ: North American Numbering Plan: NANP) ได้รับการกำหนดรหัสพื้นที่ เหมือนกับว่าพื้นที่เหล่านั้นอยู่ภายในสหรัฐอเมริกา
รหัสข้างล่างที่เป็นชุด +1-XXX แสดงว่ารหัสพื้นที่นั้นอยู่ในแผนกำหนดเลขหมายอเมริกาเหนือ ไม่ได้แยกเป็นรหัสประเทศต่างหาก เช่น รหัสประเทศของกวม คือ +1 ตามด้วยรหัสพื้นที่ 671 ไม่ใช่ +671 เป็นต้น
+1 — สหรัฐ
ดินแดนของสหรัฐอเมริกาในหมู่เกาะแปซิฟิก:
+1-671 —  กวม
+1-670 —  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา
+1-684 —  อเมริกันซามัว
+1 —  แคนาดา
+1-441 —  เบอร์มิวดา
ส่วนใหญ่ แต่ไม่ทั้งหมดของภูมิภาคแคริบเบียน:
+1-264 —  แองกวิลลา
+1-268 —  แอนทีกาและบาร์บิวดา
+1-242 —  บาฮามาส
+1-246 —  บาร์เบโดส
+1-284 —  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน
+1-345 —  หมู่เกาะเคย์แมน
+1-767 —  ดอมินีกา
+1-809 และ +1-829 —  สาธารณรัฐโดมินิกัน
+1-473 —  กรีเนดา
+1-876 —  จาเมกา
+1-664 —  มอนต์เซอร์รัต
+1-787 และ +1-939 —  ปวยร์โตรีโก
+1-869 —  เซนต์คิตส์และเนวิส
+1-758 —  เซนต์ลูเชีย
+1-784 —  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
+1-868 —  ตรินิแดดและโตเบโก
+1-649 —  หมู่เกาะเติกส์และเคคอส
+1-340 —  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
พื้นที่ 2 แอฟริกา (ส่วนใหญ่)

20 —  อียิปต์
210 — ไม่มีการใช้
211 —  ซูดานใต้
212 —  โมร็อกโก
213 —  แอลจีเรีย
214 — ไม่มีการใช้
215 — ไม่มีการใช้
216 —  ตูนิเซีย
217 — ไม่มีการใช้
218 —  ลิเบีย
219 — ไม่มีการใช้
220 —  แกมเบีย
221 —  เซเนกัล
222 —  มอริเตเนีย
223 —  มาลี
224 —  กินี
225 —  โกตดิวัวร์
226 —  บูร์กินาฟาโซ
227 —  ไนเจอร์
228 —  โตโก
229 —  เบนิน
230 —  มอริเชียส
231 —  ไลบีเรีย
232 —  เซียร์ราลีโอน
233 —  กานา
234 —  ไนจีเรีย
235 —  ชาด
236 —  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
237 —  แคเมอรูน
238 —  กาบูเวร์ดี
239 —  เซาตูแมอีปริงซีป
240 —  อิเควทอเรียลกินี
241 —  กาบอง
242 —  สาธารณรัฐคองโก (บราซาวีล)
243 —  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (กินชาซา, เดิมเป็นที่รู้จักกันในชื่อซาเอียร์)
244 —  แองโกลา
245 —  กินี-บิสเซา
246 —  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี
247 —  เกาะอัสเซนชัน
248 —  เซเชลส์
249 —  ซูดาน
250 —  รวันดา
251 —  เอธิโอเปีย
252 —  โซมาเลีย (ใช้ใน  โซมาลีแลนด์ ด้วย)
253 —  จิบูตี
254 —  เคนยา
255 —  แทนซาเนีย
256 —  ยูกันดา
257 —  บุรุนดี
258 —  โมซัมบิก
259 — แซนซิบาร์ - never implemented - ดู 255  แทนซาเนีย
260 —  แซมเบีย
261 —  มาดากัสการ์
262 —  เรอูว์นียง
263 —  ซิมบับเว
264 —  นามิเบีย
265 —  มาลาวี
266 —  เลโซโท
267 —  บอตสวานา
268 —  เอสวาตินี
269 —  คอโมโรส และ  มายอต
27  —  แอฟริกาใต้
28x — ไม่มีการใช้
290 —  เซนต์เฮเลนา
291 —  เอริเทรีย
292 — ไม่มีการใช้
293 — ไม่มีการใช้
294 — ไม่มีการใช้
295 — เลิกใช้ (เดิมเป็นรหัสของ  ซานมารีโน ดู +378)
296 — ไม่มีการใช้
297 —  อารูบา
298 —  หมู่เกาะแฟโร
299 —  กรีนแลนด์
พื้นที่ 3 ยุโรป

3  — (ตั้งจุดมุ่งหมายไว้ในปี พ.ศ. 2539 ให้เป็นรหัสประเทศของ  สหภาพยุโรป)   เก็บถาวร 2005-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
30 —  กรีซ
31 —  เนเธอร์แลนด์
32 —  เบลเยียม
33 —  ฝรั่งเศส
34 —  สเปน
350 —  ยิบรอลตาร์
351 —  โปรตุเกส
352 —  ลักเซมเบิร์ก
353 —  ไอร์แลนด์
354 —  ไอซ์แลนด์
355 —  แอลเบเนีย
356 —  มอลตา
357 —  ไซปรัส; สำหรับนอร์เทิร์นไซปรัส ใช้รหัส 90 392
358 —  ฟินแลนด์
359 —  บัลแกเรีย
36 —  ฮังการี
37 — เลิกใช้ (เดิมเป็นรหัสของ เยอรมนีตะวันออก ซึ่งปัจจุบันใช้รหัส 49  เยอรมนี)
370 —  ลิทัวเนีย
371 —  ลัตเวีย
372 —  เอสโตเนีย
373 — มอลโดวา
373 533 —  ทรานส์นีสเตรีย
374 —  อาร์มีเนีย
375 —  เบลารุส
376 —  อันดอร์รา
377 —  โมนาโก
378 —  ซานมารีโน
379 —  นครรัฐวาติกัน
38 — เลิกใช้ (เคยเป็นรหัสของ ยูโกสลาเวียก่อนแตกเป็นประเทศต่าง ๆ)
380 —  ยูเครน
381 —  เซอร์เบีย
382 —  มอนเตเนโกร
383 — ไม่มีการใช้
384 — ไม่มีการใช้
385 —  โครเอเชีย
386 —  สโลวีเนีย
387 —  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
388 — พื้นที่การกำหนดเลขหมายโทรศัพท์ยุโรป (European Telephony Numbering Space) - Europe-wide services
389 —  มาซิโดเนียเหนือ
39 —  อิตาลี
พื้นที่ 4 ยุโรป

40 —  โรมาเนีย
41 —  สวิตเซอร์แลนด์
42 — เคยเป็นรหัสของ เชโกสโลวาเกีย
420 —  เช็กเกีย
421 —  สโลวาเกีย
422 — ไม่มีการใช้
423 —  ลีชเทินชไตน์
424 — ไม่มีการใช้
425 — ไม่มีการใช้
426 — ไม่มีการใช้
427 — ไม่มีการใช้
428 — ไม่มีการใช้
429 — ไม่มีการใช้
43 —  ออสเตรีย
44 —  สหราชอาณาจักร
45 —  เดนมาร์ก
46 —  สวีเดน
47 —  นอร์เวย์
48 —  โปแลนด์
49 —  เยอรมนี
พื้นที่ 5 เม็กซิโก อเมริกากลาง และอเมริกาใต้

500 —  หมู่เกาะฟอล์กแลนด์
501 —  เบลีซ
502 —  กัวเตมาลา
503 —  เอลซัลวาดอร์
504 —  ฮอนดูรัส
505 —  นิการากัว
506 —  คอสตาริกา
507 —  ปานามา
508 —  แซงปีแยร์และมีเกอลง
509 —  เฮติ
51 —  เปรู
52 —  เม็กซิโก
53 —  คิวบา
54 —  อาร์เจนตินา
55 —  บราซิล
56 —  ชิลี
57 —  โคลอมเบีย
58 —  เวเนซุเอลา
590 —  กัวเดอลุป
591 —  โบลิเวีย
592 —  กายอานา
593 —  เอกวาดอร์
594 —  เฟรนช์เกียนา
595 —  ปารากวัย
596 —  มาร์ตีนิก
597 —  ซูรินาม
598 —  อุรุกวัย
599 —  เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส
พื้นที่ 6 แปซิฟิกใต้และโอเชียเนีย

60 —  มาเลเซีย
61 —  ออสเตรเลีย และใช้ในดินแดนภายนอกคือ  เกาะคริสต์มาส และ  หมู่เกาะโคโคส
62 —  อินโดนีเซีย
63 —  ฟิลิปปินส์
64 —  นิวซีแลนด์
65 —  สิงคโปร์
66 —  ไทย
670 —  ติมอร์-เลสเต - เคยเป็นรหัสของหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา ซึ่งปัจจุบันรวมอยู่ในพื้นที่แผนกำหนดเลขหมายอเมริกาเหนือ และใช้รหัส +1-670 (ดูพื้นที่ 1 ข้างบน)
671 — เคยเป็นรหัสของกวม - ปัจจุบันรวมอยู่ในพื้นที่แผนกำหนดเลขหมายอเมริกาเหนือ และใช้รหัส +1-671 (ดูพื้นที่ 1 ข้างบน)
672 — รหัสดินแดนภายนอกของออสเตรเลีย นอกเหนือจากเกาะคริสต์มาสและหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) เช่น  ดินแดนแอนตาร์กติกาของออสเตรเลีย  เกาะนอร์ฟอล์ก เป็นต้น
673 —  บรูไน
674 —  นาอูรู
675 —  ปาปัวนิวกินี
676 —  ตองงา
677 —  หมู่เกาะโซโลมอน
678 —  วานูวาตู
679 —  ฟีจี
680 —  ปาเลา
681 —  วอลิสและฟูตูนา
682 —  หมู่เกาะคุก
683 —  นีวเว
684 — เคยเป็นรหัสของอเมริกันซามัว - ปัจจุบันรวมอยู่ในพื้นที่แผนกำหนดเลขหมายอเมริกาเหนือ และใช้รหัส +1-684 (ดูพื้นที่ 1, ข้างบน)
685 —  ซามัว
686 —  คิริบาส (หมู่เกาะกิลเบิร์ต)
687 —  นิวแคลิโดเนีย
688 —  ตูวาลู (หมู่เกาะเอลลิซ)
689 —  เฟรนช์พอลินีเชีย
690 —  โตเกเลา
691 —  ไมโครนีเชีย
692 —  หมู่เกาะมาร์แชลล์
693 — ไม่มีการใช้
694 — ไม่มีการใช้
695 — ไม่มีการใช้
696 — ไม่มีการใช้
697 — ไม่มีการใช้
698 — ไม่มีการใช้
699 — ไม่มีการใช้
พื้นที่ 7 รัสเซีย

7 —  รัสเซีย และ  คาซัคสถาน
พื้นที่ 8 เอเชียตะวันออก

800 — ระหว่างประเทศ  (หมายเลขโทรศัพท์ฟรี)
801 — ไม่มีการใช้
802 — ไม่มีการใช้
803 — ไม่มีการใช้
804 — ไม่มีการใช้
805 — ไม่มีการใช้
806 — ไม่มีการใช้
807 — ไม่มีการใช้
808 — สงวนไว้สำหรับบริการอัตราส่วนแบ่ง (Shared Cost Services)
809 — ไม่มีการใช้
81 —  ญี่ปุ่น
82 —  เกาหลีใต้
83x — ไม่มีการใช้
84 —  เวียดนาม
850 —  เกาหลีเหนือ
851 — ไม่มีการใช้
852 —  ฮ่องกง
853 —  มาเก๊า
854 — ไม่มีการใช้
855 —  กัมพูชา
856 —  ลาว
857 — ไม่มีการใช้
858 — ไม่มีการใช้
859 — ไม่มีการใช้
86 —  จีน
870 — อินมาร์แซต (รหัสการเข้าถึงเครือข่ายเดี่ยว - Single Network Access Code)
875 — สงวนไว้สำหรับบริการเคลื่อนที่ทางทะเล (Maritime Mobile)
876 — สงวนไว้สำหรับบริการเคลื่อนที่ทางทะเล (Maritime Mobile)
877 — สงวนไว้สำหรับบริการเคลื่อนที่ทางทะเล (Maritime Mobile)
878 — บริการโทรคมนาคมส่วนบุคคลสากล (Universal Personal Telecommunications)
879 — สงวนไว้สำหรับการใช้ระบบเคลื่อนที่ทางทะเลแห่งชาติ
880 —  บังกลาเทศ - รหัสย่อย
881 — ระบบเคลื่อนที่ผ่านดาวเทียม (Mobile Satellite System)
882 — เครือข่ายระหว่างประเทศ
883 — ไม่มีการใช้
884 — ไม่มีการใช้
885 —
886 —  ไต้หวัน
887 — ไม่มีการใช้
888 — ไม่มีการใช้
889 — ไม่มีการใช้
89x — ไม่มีการใช้
พื้นที่ 9 เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ เอเชียใต้ เอเชียกลาง และตะวันออกกลาง

90 — ตุรกี
90 392 —  ไซปรัสเหนือ
91 —  อินเดีย
92 —  ปากีสถาน
93 —  อัฟกานิสถาน
94 —  ศรีลังกา
95 —  พม่า
960 —  มัลดีฟส์
961 —  เลบานอน
962 —  จอร์แดน
963 —  ซีเรีย
964 —  อิรัก
965 —  คูเวต
966 —  ซาอุดีอาระเบีย
967 —  เยเมน
968 —  โอมาน
969 — เคยเป็นรหัสของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเยเมน (เยเมนใต้) - ปัจจุบันถูกรวมอยู่ภายใต้รหัส 967 เยเมน (อดีตสาธารณรัฐอาหรับเยเมน หรือเยเมนเหนือ)
970 — สงวนไว้สำหรับ  ปาเลสไตน์
971 —  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
972 —  อิสราเอล
973 —  บาห์เรน
974 —  กาตาร์
975 —  ภูฏาน
976 —  มองโกเลีย
977 —  เนปาล
978 — ไม่มีการใช้ - แต่เดิมเป็นรหัสของรัฐดูไบ ปัจจุบันใช้รหัส 971 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
979 — บริการอัตราค่าธรรมเนียมพิเศษสากล (International Premium Rate Service) - แต่เดิมเป็นรหัสของรัฐอาบูดาบี ปัจจุบันใช้รหัส 971 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
98 —  อิหร่าน
990 — ไม่มีการใช้
991 — International Telecommunications Public Correspondence Service trial (ITPCS)
992 —  ทาจิกิสถาน
993 —  เติร์กเมนิสถาน
994 —  อาเซอร์ไบจาน
995 —  จอร์เจีย
996 —  คีร์กีซสถาน
997 — ไม่มีการใช้
998 —  อุซเบกิสถาน
999 — ไม่มีการใช้
แหล่งข้อมูลอื่น

โปรแกรมคำนวณหมายเลขโทรศัพท์สำหรับการโทรศัพท์ระหว่างประเทศ
เซดริก อเล็กซานเดอร์

| เซดริก อเล็กซานเดอร์ |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Cederick Alexander Johnson
เกิด:  (1989-08-16) สิงหาคม 16, 1989 (35 ปี) Charlotte, North Carolina, United States
ที่พัก: Charlotte, North Carolina, United States
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Cedric Alexander
ส่วนสูง: 5 ft 10 in (1.78 m)
น้ำหนัก: 200 lb (91 kg)
มาจาก: Charlotte, North Carolina
ฝึกหัดโดย: George South
เปิดตัว: July 17, 2009
เซเดริก จอห์นสัน (Cederick Johnson) เกิด 16 สิงหาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่เซ็นสัญญากับWWEภายใต้ชื่อ เซดริก อเล็กซานเดอร์ (Cedric Alexander) เป็นแชมป์ครุยเซอร์เวท WWE เขาเคยเป็นที่รู้จักในสมาคมริงออฟออเนอร์(ROH) ตั้งแต่ปี 2011 ถึง 2016
แชมป์และรางวัล

America's Most Liked Wrestling
AML Prestige Championship (1 time)
AML Prestige Championship Tournament (2016)
CWF Mid-Atlantic
CWF Mid-Atlantic Television Championship (1 time)
PWI Ultra J Championship (1 time)
Exodus Wrestling Alliance
EWA Junior Heavyweight Championship (1 time)
Premiere Wrestling Federation
PWF WORLD-1 Heavyweight Championship (1 time)
Match of the Year (2015) - with Colby Corino
Premiere Wrestling Xperience
PWX Heavyweight  Championship	(1 time)
PWX Innovative Television Championship (1 time)
Pro Wrestling EVO
EVO Heavyweight Championship (1 time)
Pro Wrestling Illustrated
PWI ranked him No. 28 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2018
WrestleForce
WrestleForce Championship (2 times)
WWE
WWE 24/7 Championship (3 times)
WWE Cruiserweight Championship (1 time)
WWE Raw Tag Team Championship (1 time) – with Shelton Benjamin
Slammy Award (1 time)
Trash Talker of the Year (2020) as The Hurt Business, shared with Lacey Evans
แหล่งข้อมูลอื่น

เซดริก อเล็กซานเดอร์ ที่ WWE.com
การเผาศพ

พระเมรุมาศพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
การเผาศพในประเทศเนปาล ณ วัดปศุปตินาถ
การเผาศพ หรือ ฌาปนกิจ หรือ การฌาปนกิจศพ คือ การแปรสภาพร่างกายของผู้วายชนม์ด้วยเพลิง เพื่อให้ร่างกายซึ่งเน่าเสียง่ายแปรเป็นเศษอัฐิซึ่งเก็บรักษาไว้ได้นาน อาจทำหลังจากพิธีบำเพ็ญกุศลศพเสร็จสิ้นแล้ว หรืออาจทำก่อนพิธีบำเพ็ญกุศลศพก็กระทำได้ การเผาศพในอดีตนิยมทำในประเทศอินเดีย เนปาล เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และภูมิภาคซึ่งรับวัฒนธรรมอินเดีย แต่ในปัจจุบันนิยมทำกันทั่วโลก การเผาศพเป็นเรื่องต้องห้ามในบางลัทธิศาสนา เช่น ศาสนาอิสลาม ศาสนาโซโรอัสเตอร์
การเผาศพในประเทศไทย อาจแบ่งออกเป็นการเผาในเมรุเปิด กล่าวคือ ใช้ฟืนก่อเป็นแท่นแล้ววางศพด้านบนสุด อีกแบบคือก่อแท่นหรือรางสำหรับวางฟืนแล้ววางศพทับอีกที เมื่อจุดเพลิง เพลิงก็จะลุกไหม้เผาร่างกายของผู้วายชนม์ไปจนหมดพร้อมกับเชื้อเพลิง แล้วกลายเป็นเถ้าถ่านยุบตัวลง หากศพบรรจุในโกศซึ่งทำด้วยโลหะ ก็ใช้วิธีก่อจิตกาธานทำด้วยไม้หรือปูน ด้านบนบรรจุดินเพื่อวางฟืน เหนือฟืนก็จะเป็นตะแกรงสำหรับวางโกศ เมื่อจะเผาก็จะเปิดฝาแล้วสุมเพลิงเข้าไปในโกศจนกระทั่งศพและอัฐิในโกศแตกเป็นชิ้นเล็ก ต่อมาเมื่อบ้านเมืองเจริญขึ้น ได้มีการสร้างเมรุปิด ประกอบด้วยห้องเผาทำด้วยอิฐทนไฟ มีกระบะบรรจุถ่านหรือฟืนติดไว้กับราง ด้านล่างติดล้อให้เข็นเข้าเข็นออกได้ ด้านล่างของรางเมื่อเข็นรางเข้าไปจะเป็นช่องเจาะสำหรับให้เถ้าถ่านตกลงไปยังที่รองรับซึ่งวางไว้ในห้องเบื้องล่าง และต่อมาก็ได้มีการพัฒนาเตาเผาศพซึ่งใช้น้ำมันดีเซลหรือแก๊สธรรมชาติเป็นเชื้อเพลิง โดยมีหัวเผาทำหน้าที่พ่นเพลิงเผาร่างผู้วายชนม์ หัวเผารองสำหรับเผาควันซ้ำ และมีพัดลมสำหรับอัดอากาศเลี้ยงเพลิง เมื่อเผาไปได้ระยะหนึงพนักงานจัดการศพก็จะกวาดอัฐิลงในภาชนะรองรับ หรืออาจจัดการดับกองฟอนตามวิธีปฏิบัติตามสำนักของตน
ในภาษาไทย การเผาศพนั้นเรียกได้หลายคำ อาทิ บุคคลสามัญชนเมื่อวายชนม์ลงแล้ว ใช้ ฌาปนกิจศพ บ้างก็ใช้ ประชุมเพลิงศพ หรือหากได้รับพระราชทานเกียรติยศก็จะใช้ พระราชทานเพลิงศพ พระบรมวงศานุวงศ์เมื่อสิ้นพระชนม์ก็จะได้รับ พระราชทานเพลิงพระศพ ส่วนพระมหากษัตริย์ สมเด็จพระบรมราชินี สมเด็จพระบรมราชชนนี เมื่อเสด็จสวรรคตได้ระยะเวลาหนึ่งก็จะปลูกพระเมรุมาศเพื่อถวายพระเพลิงพระบรมศพ ในงานศพของพระภิกษุสงฆ์ มักใช้ ถวายเพลิงศพ เพื่อแสดงอาการคารวะต่อผู้วายชนม์
กระบวนการเผาศพแบบสมัยใหม่

การเผาศพแบบสมัยใหม่ กระทำในเตาเผาซึ่งก่อจากอิฐทนไฟ คือ อิฐที่ไม่ขยายตัวมากเมื่อได้รับความร้อน และให้มีความร้อนสูงพอสมควรเพื่อทำให้ศพสลายตัวได้ดีในขณะที่ยังคงเศษอัฐิไว้พอสมควร ภายในห้องเผาจะมีหัวเผาซึ่งใช้น้ำมันดีเซล แก๊สธรรมชาติ หรือแก๊สถ่านหิน เตาเผาบางรุ่นมักจะมีประตูกระจกทนไฟสำหรับให้พนักงานจัดการศพสังเกตว่าการเผาเรียบร้อยแล้วหรือไม่ นอกจากนี้ก็มักจะมีช่องเจาะสำหรับขยับร่างกายของผู้วายชนม์ให้ต้องเพลิงเป็นคราว ๆ ได้ การเผาศพนั้นมักจะใช้เวลาแตกต่างกันแล้วแต่ขนาดของร่างกาย โดยมากมักจะใช้เวลา 1 ชั่วโมงครึ่งถึง 2 ชั่วโมง เตาเผาสมัยใหม่มีข้อเสียคือ ไม่ทนทาน หากเผาศพไปได้สักระยะหรือเผาศพจำนวนมาก ๆ ก็มักจะต้องซ่อมแซมเปลี่ยนอิฐที่บุภายในออกหรืออาจต้องเปลี่ยนเตาเผาใหม่
ในต่างประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร ศพที่จะเผาจะต้องบรรจุในหีบทำด้วยไม้ กระดาษ หรือวัสดุอื่นซึ่งไหม้ไฟได้เพื่อให้เข็นเข้าสู่เตาเผาได้สะดวก อีกทั้งเพื่อลดโอกาสในการรับสารคัดหลั่ง อาทิ เลือด น้ำเหลือง หนอง น้ำลาย ซึ่งจะเป็นอันตรายแก่พนักงานจัดการศพ บางครั้ง เจ้าหน้าที่ฌาปนสถานอาจอนุญาตให้ญาติผู้วายชนม์สังเกตการนำศพเข้าสู่ห้องเผา ซึ่งถือได้ว่าเป็นข้อบังคับในบางลัทธิศาสนา อาทิ ศาสนาฮินดู ศาสนาเชน ตามกฎข้อบังคับการเผาศพของสหราชอาณาจักรยังระบุด้วยว่า เมื่อเคลื่อนศพมาถึงเมรุแล้วห้ามมิให้เปิดหีบศพ ให้เชิญหีบศพเข้าสู่ห้องเผาทันที นอกจากนี้เมื่อสวดศพได้แล้ว 72 ชั่วโมงต้องทำการเผา และด้วยเหตุที่ห้ามมิให้เปิดหีบศพนี้เอง ก็ทำให้จำเป็นต้องนำโลหะต่าง ๆ ออกจากศพ เช่น เครื่องประดับ ครั้นเผาศพเสร็จสิ้นแล้ว พนักงานจัดการศพมักนำอัฐิ (เศษกระดูก) และอังคาร (เถ้ากระดูกและเถ้าอื่น ๆ) ไปเข้าเครื่องบด ก่อนที่จะนำอัฐิที่บดแล้วมอบคืนแก่ญาติเพื่อจัดการฝัง หรือโปรยต่อไป
พิธีเผาศพในประเทศไทย > การเคลื่อนศพและการเผาหลอก

เมื่อวาระสุดท้ายของพิธีศพมาถึง ศพจะถูกเชิญจากสถานที่ตั้ง ซึ่งอาจจะเป็นบ้านหรือศาลาวัดไปยังเมรุ บางท้องที่อาจกำหนดให้เชิญศพเวียนเมรุในลักษณะอุตราวัฏ 3 รอบ บางท้องที่ไม่เวียน บางท้องถิ่นจะให้ทางเจ้าภาพวนรอบศพผู้ตายในลักษณะอุตราวัฏ 3 รอบก่อนเคลื่อนศพ (ส่วนมากภาคเหนือจะพึงยึดปฏิบัติเพื่อขอขมาศพผู้ตาย โดยจะมีศพขึ้นบนปราสาทหรือวอ) จากนั้นจึงนำศพขึ้นตั้งบนเมรุ หากเป็นศพที่ได้รับพระราชทานโกศ (อาทิ ผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดและชั้นที่หนึ่งของแต่ละตระกูล บุคคลผู้มีตำแหน่งสำคัญ) จะเชิญหีบขึ้นไปพักไว้ในห้องเผารอการพระราชทานเพลิงศพจริง ส่วนโกศจะเชิญขึ้นไปวางที่จิตกาธานซึ่งเตรียมไว้ด้านหน้า จากนี้ก็จะเป็นพิธีการศพตามแต่ที่บัญญัติรูปแบบไว้ตามประเพณีของท้องถิ่นหรือตามความประสงค์ของผู้วายชนม์ โดยมากมักจะเป็นการสวดพระพุทธมนต์และทอดผ้าบังสุกุล เมื่อปฏิบัติพิธีการเหล่านี้เสร็จแล้ว จึงทำพิธีวางดอกไม้จันทน์ "เผาหลอก" ครั้นผู้ร่วมงานวางดอกไม้จันทน์เสร็จ จึงประกอบพิธีเผาจริงต่อไป
พิธีเผาศพในประเทศไทย > การเผาจริง

การเผาศพในประเทศไทย หากเป็นการเผาในเตาปิด กระบวนการจะคล้ายกับต่างประเทศเป็นส่วนน้อย มีข้อยกเว้นหลายประการ อาทิ
เมื่อจะเผา พนักงานจัดการศพจะเปิดหีบออก เพื่อล้างหน้าศพด้วยน้ำมะพร้าวแก้ว บางสำนักอาจปิดหีบคืนก่อนเชิญเข้าเตา แต่ส่วนมากจะไม่ปิด และนำไม้ฝาหีบไปใช้ประโยชน์อื่น
การเผาศพมักใช้อุณหภูมิไม่สูงมาก เพื่อรักษาสภาพอัฐิให้ไม่เสียหายจนเกินไป ต่างจากการเผาศพในต่างประเทศที่มักเผาด้วยอุณหภูมิสูง
เชื้อเพลิงที่ใช้มีหลายแบบ ทั้งถ่านหรือฟืน ถ่านผสมน้ำมัน น้ำมัน หรือแก๊ส โดยหากเป็นแบบถ่านผสมน้ำมันก็จะใช้หัวเผาทำหน้าที่ในช่วงแรก เมื่อได้ที่แล้วจึงปล่อยให้ถ่านทำหน้าที่ต่อเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย ในขณะที่ต่างประเทศมักจะใช้น้ำมันหรือแก๊สอย่างเดียว
เมื่อเผาศพเสร็จแล้ว อัฐิและอังคารจะถูกแยกจากกัน ไม่บด โดยอัฐิจะถูกเก็บรักษาไว้โดยญาติ หรือนำไปประกอบพิธีอย่างอื่น ส่วนอังคารและอัฐิส่วนเกินมักจะนำไปลอยอังคารยังแม่น้ำหรือทะเล หรือนำไปโปรยยังสถานที่ที่เหมาะสม
หากเป็นการเผาในเตาเปิด มักจะใช้วิธีก่อเตาขึ้นจากอิฐทนไฟ ลักษณะคล้ายกล่อง ด้านล่างเป็นหีบหรือถาดสำหรับรองรับอัฐิ ถัดขึ้นไปเป็นตะแกรงสำหรับรองรับเชื้อเพลิง บนสุดวางศพ และอาจมีเครื่องกำบังสำหรับป้องกันฝนและลมหรือไม่ก็ได้ บางครั้งอาจเป็นเตาเปิดซึ่งมีเพียงเครื่องรองรับเชื้อเพลิงเท่านั้น หรือกรณีที่ง่ายที่สุดก็จะเป็นเพียงกองฟืนธรรมดา อาจมีเครื่องตกแต่งด้วยหรือไม่ก็ได้ เช่น วอวิมานหรือปราสาท ซึ่งเครื่องตกแต่งเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นเชื้อเพลิงด้วยเช่นกัน
พิธีเผาศพในประเทศไทย > การเก็บอัฐิ

เมื่อเผาศพจนบริบูรณ์ดีแล้ว ก็จะต้องจัดเก็บอัฐิให้เรียบร้อย ในบางท้องที่โดยเฉพาะภาคกลาง พนักงานจัดการศพจะนำอัฐิมาประมวลและแปรธาตุเป็นรูปคนนอนหันหัวไปทางทิศตะวันตก จากนั้นจึงนิมนต์พระภิกษุบังสุกุลตาย โดยว่า "อนิจฺจา วต สงฺขารา อุปฺปาทวยธมฺมิโน อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุชฺฌนฺติ เตสํ วูปสโม สุโข" แปลความได้ว่า "สังขารทั้งหลายไม่เที่ยง มีความเกิดขึ้นและเสื่อมไปเป็นธรรมดา บังเกิดขึ้นแล้ว ย่อมดับไป ความเข้มไปสงบสังขารเหล่านั้นเป็นสุข" เสร็จแล้วจึงหันหัวคนไปทิศตะวันออก นิมนต์พระภิกษุบังสุกุลเป็น โดยว่า "อจิรํ วตยํ กาโย ปฐวึ อธิเสสฺสติ ฉุฑฺโฑ อเปตวิญฺญาโณ นิรตฺถํว กลิงฺครํ" แปลความได้ว่า "กายนี้อันบุคคลทิ้งแล้ว ไม่มีวิญญาณแล้ว จักนอนทับแผ่นดิน ประดุจท่อนไม้หาประโยชน์มิได้" เสร็จแล้ว จึงเก็บอัฐิจากส่วนต่าง ๆ ของรูปคน เช่นจากหน้าอก 2 ชิ้น จากแขน ขา ศีรษะที่ละหนึ่งชิ้น รวมเป็น 7 ชิ้น หรือตามความต้องการ บรรจุลงในโกศสำหรับเก็บไว้บูชาต่อไป ส่วนอังคารและอัฐิส่วนเกิน จะเก็บไว้ในลุ้งแยกต่างหากเพื่อนำไปโปรย ลอย หรือบรรจุ
พิธีเผาศพในประเทศไทย > การเผาบุพโพ

ในอดีตเมื่อครั้งยังไม่มีการฉีดยารักษาศพ ศพที่บรรจุไว้ในโกศก็จะเกิดการเน่าเปื่อยผุพัง มีบุพโพ (น้ำเหลือง) และโลหิตไหลออกมา เพื่อแก้ปัญหาดังกล่าว จึงมีการบุก้นโกศด้วยตะแกรงให้บุพโพและโลหิตไหลออกผ่านท่อซึ่งทำด้วยไม้ไผ่ทะลุปล้องลงไปในไห เรียกว่า ถ้ำบุพโพ เมื่อจะเผาศพ ก็จะจัดการถอนเครื่องสุกำศพ (คือ ผ้าและเชือกที่มัดศพ) รวมกับบุพโพไปประมวลลงในกระทะซึ่งมีน้ำมันและเครื่องหอม ก่อนจุดไฟเผาจนเหลือแต่เถ้า การเผาบุพโพถือเป็นพิธีภายในเนื่องจากส่งกลิ่นแรงมาก เมื่อบุพโพและเครื่องสุกำไหม้หมดแล้วจึงนำเถ้าบุพโพไปลอยพร้อมกับอังคาร ส่วนศพที่เหลือก็จะบรรจุคืนลงในโกศ เพื่อนำไปประกอบพิธีเผาจริงแยกต่างหากต่อไป การเผาบุพโพนั้นมักกระทำในบรรดาเจ้านายและผู้มีบรรดาศักดิ์บางคน โดยจะแยกบุพโพ เครื่องสุกำศพ และบรรดาสรรพสิ่งของที่เปื้อนออกจากศพบรรจุลงในภาชนะอย่างดี ตั้งกระบวนแห่ไปยังเมรุที่ทำไว้โดยเฉพาะ แล้วจัดการเผาหรือเคี่ยวจนไหม้หมด ในสมัยหลัง เช่นการพระบรมศพสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี และการพระศพสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ได้มีการถวายพระเพลิงพระบุพโพในเตาเผา ณ พระเมรุวัดเทพศิรินทราวาส แทนการเคี่ยวในกระทะแบบเดิม สำหรับศพสามัญชนในอดีตซึ่งบรรจุหีบ มักจะนำไปฝังหรือบรรจุไว้เป็นระยะเวลาหนึ่งให้แห้ง ปราศจากบุพโพที่อาจไหลเยิ้ม ก่อนนำศพซึ่งแห้งดีแล้วไปเผาในฤดูแล้งเพื่อมิให้เป็นการเปลืองเชื้อเพลิง ในสมัยต่อมาเมื่อมีการฉีดยาหรือแช่เย็นศพ การที่จะต้องเผาบุพโพก็หมดความจำเป็นไป
ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

การเผาศพก่อให้เกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่าการจัดการศพประเภทอื่น โดยเป็นแหล่งของการปล่อยคาร์บอนตลอดจนมลสารนานาชนิดสู่บรรยากาศ แต่มีข้อดีกว่าการฝังศพโดยเฉพาะการฝังศพทั้งหีบหรือการฝังศพแบบมีกล่องคอนกรีตล้อม เพราะใช้พื้นที่น้อยกว่ามาก ในสหรัฐ การฝังศพมักจะต้องมีการขุดหลุม กรุหลุมด้วยคอนกรีต แล้วจึงนำศพลงไปในลักษณะบรรจุ ส่วนในญี่ปุ่น หลุมฝังศพปกติมีราคาสูงมากจนบุคคลทั่วไปไม่สามารถหาเช่าได้ ในกรุงลอนดอน เคยมีการเสนอให้มีการขุดศพเก่าออกแล้วฝังศพใหม่ซ้อนกันหลายชั้นคล้ายกับรถโดยสาร ในบางประเทศเช่นเยอรมนี เมื่อศพถูกฝังไว้จนหมดสัญญาเช่าหลุมฝังศพแล้ว อัฐิจะถูกขึ้นมาจารึกรายละเอียดไว้ที่กะโหลกศีรษะ ก่อนนำไปบรรจุรวมกันในห้องใต้ดิน ในประเทศไทย การฝังศพบุคคลอนาถา หรือบุคคลที่ไม่มีญาติมาขอรับจะฝังไว้ระยะหนึ่งพอให้ศพสำรอกมังสาออก แล้วจึงนำอัฐิที่เหลือไปเผาจนละเอียดก่อนจัดเก็บ พร้อมกับบำเพ็ญกุศลด้วย
การเผาศพหนึ่งศพใช้น้ำมันประมาณ 110 ลิตร และผลิตคาร์บอนไดออกไซด์ประมาณ 240 กิโลกรัมขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ในสหรัฐ มีการเผาศพปีละประมาณ 1 ล้านศพ คิดเป็นปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ประมาณ 240,000 ตัน ซึ่งมีประมาณพอ ๆ กับบ้านจำนวน 22,000 หลัง
เพื่อเป็นการลดผลกระทบสิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะในประเทศเขตหนาว การเผาศพมักอุ่นเตาให้ร้อนตลอดเวลาทำการเพื่อจะได้ไม่ต้องเสียเวลาในการจุดเตาให้ร้อนซ้ำแล้วซ้ำอีก อันเป็นการเปลืองเชื้อเพลิง และมักจะมีข้อกำหนดว่าหากศพมาถึงยังฌาปนสถานก็ให้จัดการเผาเสียทีเดียวในวันนั้น นอกจากนี้ ฌาปนสถานหลายแห่งใช้หีบรองในซึ่งทำด้วยกระดาษทับหีบชั้นนอก เมื่อจะเผาก็จะเชิญหีบรองในพร้อมกับศพออก
การย่อยศพ หรือการเผาเขียว (green cremation) เป็นวิธีการ "เผาศพ" โดยการนำร่างกายของผู้วายชนม์ไปต้มในสารละลายด่างจนกระทั่งมังสาและอวัยวะทั้งหมดย่อยละลายไป เหลือแต่อัฐิ วิธีนี้เป็นการแปรสภาพศพที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากที่สุดในขณะนี้
ดูเพิ่ม

เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
การฝังศพ
การฝังศพในทะเล
การย่อยศพ
ค่ายกรมหลวงชุมพร

| ค่ายกรมหลวงชุมพร  |
| --- | --- |
บ้านทหารนาวิกโยธิน
ส่วนหนึ่งของกองทัพเรือไทย
สัตหีบ ชลบุรี 
อาคารที่ทำการกองบัญชาการ หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน


พิกัด: 12°40′30″N 100°52′51″E﻿ / ﻿12.674900°N 100.880712°E﻿ / 12.674900; 100.880712
ประเภท: ค่ายทหาร
ข้อมูล
ผู้ดำเนินการ:  กองทัพเรือไทย
ควบคุมโดย:  หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน
ประวัติศาสตร์
สร้าง: พ.ศ. 2479–2481
การใช้งาน: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482; 85 ปีก่อน (2482-02-24)
ค่ายกรมหลวงชุมพร (อังกฤษ: HRH Prince Chumphon Camp)  เป็นค่ายทหารที่ตั้งหลักของหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน และหน่วยในสังกัดอื่น ๆ ของกองพลนาวิกโยธิน กองทัพเรือไทย ตั้งอยู่ในตำบลสัตหีบ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี
ค่ายกรมหลวงชุมพรได้รับฉายาว่าเป็น บ้านทหารนาวิกโยธิน เนื่องจากเป็นที่ตั้งหลักของหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน
ประวัติ

ค่ายกรมหลวงชุมพร เป็นที่ตั้งหลักของหน่วยนาวิกโยธินของกองทัพเรือไทยมาตั้งแต่ในอดีต มีจุดเริ่มต้นมาจากแนวคิดหลังปี พ.ศ. 2478 ภายหลังการอภิวัฒน์สยาม รัฐสภาได้เห็นชอบงบประมาณพิเศษให้กองทัพเรือสำหรับขยายกำลังทางเรือแนะนาวิกโยธินตามแนวคิดของหลวงสินธุสงครามชัย (พลเรือเอก สินธุ์ กมลนาวิน) โดยส่วนของนาวิกโยธินเป็นการจัดกำลังในแบบของกรมผสม ประกอบด้วยทหารราบ ทหารปืนใหญ่ ทหารสื่อสาร และทหารช่าง มอบหมายให้ นาวาตรี ทหาร ขำหิรัญ (ยศเวลานั้น) เป็นผู้รับดำเนินการ ทำให้ใน พ.ศ. 2479 จึงได้ส่งทหารพรรคนาวิกโยธินไปศึกษาต่อที่โรงเรียนเสนาธิการทหารบกเป็นรุ่นแรก และส่งกำลังพลที่เกี่ยวข้องไปศึกษาในโรงเรียนเหล่าต่าง ๆ ของกองทัพบก เช่น เหล่าทหารราบ ทหารม้า ทหารปืนใหญ่ ทหารช่าง ทหารสื่อสาร รวมไปถึงนักเรียนจ่าและจ่าสำรองในพรรคนาวิกโยธินไปศึกษาที่โรงเรียนนายสิบทหารบก ประกอบกับการจัดหายุทโธปกรณ์ในการรบทางบกเพิ่มเติม ซึ่งจากรูปแบบการจัดกำลังของนาวิกโยธินในรูปแบบกรมผสม ทำให้ในช่วงปี พ.ศ. 2479 - 2481 กองทัพเรือได้จัดเตรียมพื้นที่ในบริเวณที่เรียกว่าทุ่งไก่เตี้ย ตั้งอยู่ในอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี เป็นที่ตั้งฐาวรสำหรับหน่วย ประกอบกับเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482 กรมนาวิกโยธินได้ถูกจัดตั้งขึ้น โดยขึ้นตรงต่อสถานีทหารเรือสัตหีบ หน่วยภายในประกอบด้วย กองบังคับการกรม, 2 กองพันทหารราบ, กองร้อยปืนใหญ่, กองร้อยลาดตระเวน (ใช้ม้า) และกองร้อยทหารช่าง มีนาวาโท ทหาร ขำหิรัญ (ยศเวลานั้น) เป็นผู้บังคับกรมนาวิกโยธิน และต่อมาในปี พ.ศ. 2485 - 2492 พลเรือตรี ทหาร ขำหิรัญ ได้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกรมนาวิกโยธินเป็นคนแรก
พลเรือตรี สนอง นิสาลักษณ์ ผู้บัญชาการกรมนาวิกโยธินได้ทำหนังสือเพื่อกราบบังคมทูลขอใช้ชื่อค่ายว่า "ค่ายกรมหลวงชุมพร" ในวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2507 เพื่อเทิดพระเกียรติแด่ พลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ที่เป็นผู้ก่อตั้งสถานีทหารเรือสัตหีบและได้กลายเป็นที่ตั้งของกรมนาวิกโยธินในเวลาต่อมา จากนั้นในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้พระราชทานเห็นชอบและพระราชทานชื่อในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 และทำพิธีเปิดค่ายในวันเดียวกันเวลา 09.00 น. โดยมี จอมพลถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรี ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดเป็นประธาน
หน่วยภายใน

ค่ายกรมหลวงชุมพร ประกอบด้วยที่ตั้งทางทหารของหน่วยบัญชาการนาวิกโยธินต่าง ๆ ดังนี้
หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน
ศูนย์การฝึก หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน
กรมรักษาความปลอดภัย หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน
กองพันทหารปืนใหญ่เบากระสุนวิถีโค้งที่ 1 กรมทหารปืนใหญ่ กองพลนาวิกโยธิน
กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
กองพันทหารขนส่ง กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
กองพันซ่อมบำรุง กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
กองพันพยาบาล กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
กองร้อยส่งกำลังและบริการ กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน
กองพันทหารช่าง กองพลนาวิกโยธิน
กองพันทหารสื่อสาร กองพลนาวิกโยธิน
สถานที่สำคัญ > อนุสรณ์สถานราชนาวิกโยธิน

พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงเรือใบประเภทโอเค ความยาว 13 ฟุต ชื่อว่า เวคา (Vega) มาด้วยพระองค์เองจากพระราชวังไกลกังวล อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ข้ามพื้นที่ของทะเลอ่าวไทยมายังหาดเตยงาม อ่าวนาวิกโยธินเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2509 เป็นระยะทางประมาณ 60 ไมล์ทะเล (110 กิโลเมตร) ใช้ระยะเวลาประมาณ 17 ชั่วโมง ซึ่งพระองค์ได้นำธงราชนาวิกโยธินข้ามอ่าวไทยมาด้วย และปักลงเหนือก้อนหินก้อนใหญ่ริมหาด และลงพระปรมาภิไธยบนศิลาจารึกบริเวณหินก้อนนั้น หน่วยบัญชาการนาวิกโยธินจึงได้สงวนพื้นที่ดังกล่าวไว้เป็นอนุสรณ์ของพระปรีชาสามารถ และความเป็นแบบอย่างด้านความวิริยะ อุตสาหะ รวมถึงเป็นมงคลต่อกำลังพลของนาวิกโยธินสืบไป