stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลักคี

| ลักคี |
| --- | --- |

เจ้าเมืองหงสาวดี
ดำรงตำแหน่ง ประมาณ 1296 – ประมาณ 1307
กษัตริย์: พระเจ้าฟ้ารั่ว
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่
ถัดไป: ไม่ทราบ
อัครมหาเสนาบดีแห่ง เมาะตะมะ
ดำรงตำแหน่ง 30 มกราคม 1287 – ประมาณ 1296
กษัตริย์: พระเจ้าฟ้ารั่ว
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่
ถัดไป: ไม่ทราบ
 

ลักคี (พม่า: လိုက်ဂီ, ออกเสียง: [laɪ̯ʔ.gì]) เจ้าเมือง หงสาวดี ในปลาย คริสต์ศตวรรษที่ 13 และต้น คริสต์ศตวรรษที่ 14 เขาได้เป็นเจ้าเมืองเมื่อประมาณ ค.ศ. 1296 ภายหลังจาก พระเจ้าฟ้ารั่ว ปฐมกษัตริย์แห่ง อาณาจักรเมาะตะมะ มีชัยชนะเหนือผู้ตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งหงสาวดี พระเจ้าตราพระยา ซึ่งก่อนที่จะได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองหงสาวดีเขาเคยรับราชการเป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งอาณาจักรเมาะตะมะตั้งแต่สถาปนาเมื่อ ค.ศ. 1287 และเคยเป็นหัวหน้าคณะทูตเดินทางไปยังราชสำนักของ พ่อขุนรามคำแหงมหาราช กษัตริย์องค์ที่ 3 แห่ง อาณาจักรสุโขทัย เมื่อประมาณ ค.ศ. 1286–1287 และสุโขทัยให้การสนับสนุนพระเจ้าฟ้ารั่วในประกาศเอกราชจาก อาณาจักรพุกาม
รัฐเซอลาโงร์

| รัฐเซอลาโงร์ Negeri Selangor |
| --- | --- |
รัฐ
เนอเกอรีเซอลาโงร์ดารุลเอะฮ์ซัน Negeri Selangor Darul Ehsan
การถอดเสียงต่าง ๆ
 • มลายู: Selangor (รูมี) سلانڠور‎ (ยาวี)
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: ดีเปอลีฮาราอัลละฮ์ ("ด้วยความคุ้มครองของพระเจ้า")
เพลง: ดูลียังมาฮามูเลีย ("ฝ่าบาท") 
   รัฐเซอลาโงร์ ใน    ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 3°20′N 101°30′E﻿ / ﻿3.333°N 101.500°E﻿ / 3.333; 101.500
เมืองหลวง: ชะฮ์อาลัม
เมืองเจ้าผู้ครอง: กลัง
การปกครอง
 • ประเภท: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญระบบรัฐสภา
 • สุลต่าน: สุลต่านชะรอฟุดดีน อิดริส ชาห์
 • มุขมนตรี: อามีรูดิน ชารี (PH-PKR)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8,104 ตร.กม. (3,129 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 6,448,400 (อันดับที่ 1) คน
ดัชนีรัฐ
 • ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2017): 0.853 (สูงมาก) (อันดับที่ 2)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 40xxx ถึง 48xxx, 63xxx, 640xx, 68xxx
รหัสโทรศัพท์: 03
รหัส ISO 3166: MY-10
ทะเบียนพาหนะ: B
เข้าร่วมสหพันธรัฐมลายู: ค.ศ. 1895
ญี่ปุ่นยึดครอง: ค.ศ. 1942
เข้าร่วมสหพันธรัฐมาลายา: ค.ศ. 1948
รับเอกราชเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐมาลายา: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957
เว็บไซต์: www.selangor.gov.my
เซอลาโงร์ หรือ สลังงอร์ (มลายู: Selangor, سلانڠور) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธ์มาเลเซีย เป็นรัฐที่ใหญ่อันดับที่ 9 ของประเทศ ตั้งอยู่ทางชายฝั่งทะเลตะวันตกของคาบสมุทรมลายู อาณาเขตของรัฐทิศเหนือติดรัฐเประ ทิศตะวันออกติดรัฐปะหัง ทิศตะวันตกติดช่องแคบมะละกา ทิศใต้ติดรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน และล้อมรอบกัวลาลัมเปอร์ไว้ทั้งหมด เมืองหลวงของเซอลาโงร์คือชะฮ์อาลัม เมืองเจ้าผู้ครองคือกลัง อีกเมืองหนึ่งที่สำคัญของเซอลาโงร์คือเปอตาลิงจายา ซึ่งได้รับเป็นสถานะเป็นเมืองดีเด่นเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2006
ราซะทินจาน

ระวังสับสนกับ ราซะทินจานแห่งพุกาม
| ราซะทินจาน   ရာဇသင်္ကြန်> ผู้ปกครองร่วมแห่ง มยีนไซง์ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 17 ธันวาคม ค.ศ. 1297-1312/13
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่
ถัดไป: สีหตู (กษัตริย์แห่งมยีนไซง์-ปี้นยะ)
อุปราชแห่ง แมะคะยา
ดำรงพระยศ: 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1293-17 ธันวาคม ค.ศ. 1297
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่

ประสูติ: ประมาณ ค.ศ. 1263 มยีนไซง์
สวรรคต: ค.ศ. 1312/13 แมะคะยา
ศาสนา: พุทธเถรวาท
ราซะทินจาน (พม่า: ရာဇသင်္ကြန်, ออกเสียง: [jà.za̰ θɪ́ɰ̃.d͡ʑàɰ̃]; ประมาณ ค.ศ. 1263 – 1312/13) ผู้ร่วมก่อตั้งอาณาจักรมยีนไซง์ ซึ่งทุกวันนี้ตั้งอยู่ในพม่าตอนกลาง พระองค์เป็นผู้บัญชาการกองทัพพุกาม โดยร่วมกับพระเชษฐาและพระอนุชาคืออตินคายาและสีหตู ในการป้องกันพม่าตอนกลางให้รอดพ้นจากการรุกรานของมองโกล เป็นผลสำเร็จเมื่อ ค.ศ. 1287
| ด ค ก พระมหากษัตริย์พม่า |
| --- | --- |
ราชวงศ์พุกาม ค.ศ. 849–1297:  ปยีน-บย่า  ตานแนะ  ซะเล  เต้นโค  ญองอู้ ซอยะฮ่าน  กู้นซอจ้องพยู  จีนโซ่  โซะกะเต้  อโนรธามังช่อ  ซอลู  จานซิต้า  ซีตูที่ 1  นะระตู  นรสิงขะ  ซีตูที่ 2  ไชยสิงขะ  นรสิงหอุซะนา1  จะซวา  อุซะนา  นรสีหบดี  กะยอฉะวา2 
อาณาจักรมยีนไซง์และอาณาจักรปี้นยะ ค.ศ. 1297–1364:  อะทินคะยา1, ราซะทินจาน1 และ สีหตู1  สีหตู  อูซะนาที่ 1  สีตู1  กะยอฉะวาที่ 1  กะยอฉะวาที่ 2  นรตู่  อูซะนาที่ 2 
อาณาจักรซะไกง์ ค.ศ. 1315–1364:  ซอยู่น  ตราพระยาที่ 1  อโนรธาที่ 1  จะซวา  อโนรธาที่ 2  ตราพระยาที่ 2  มินบเยาะสีหบดี 
อาณาจักรอังวะ ค.ศ. 1364–1555:  ตะโดมินพญา  ฝรั่งมังศรีชวา  ตราพระยา  ฝรั่งมังฆ้อง  ฝรั่งมังศรี  มี่นละแง  กะเล่เจ้ตองโญ  โม่ญี่นตะโด้  มังรายกะยอฉะวาที่ 1  นรปติที่ 1  สีหสุระ  มังฆ้องที่ 2 และ สีหสุระที่ 2  นรปติที่ 2  ซะโลน3 และ โตฮาน-บว่า3  คอนเมง3  นรปติที่ 33  นรปติที่ 43 
อาณาจักรหงสาวดี ค.ศ. 1287–1539, ค.ศ. 1550–1552:  ฟ้ารั่ว  รามประเดิด  แสนเมือง  รามมะไตย  ชีปอน  อายกำกอง  อายลาว  พระยาอู่  มหาเทวี1  ราชาธิราช  ธรรมราชา  รามที่ 1  พะโร  พญาเกียรติ์  มะมุดตาว  เชงสอบู  ธรรมเจดีย์  รามที่ 2  สการะวุตพี  สมิงสอตุต4  สมิงทอ4 
อาณาจักรมเยาะอู้ ค.ศ. 1429–1785:  นรเมขลา  คะยี  Ba Saw Phyu  Dawlya  Ba Saw Nyo  Ran Aung  Salingathu  ยาซา  จาซาปะติ  ซอโอ  Thazata  มังฆ้อง  มี่นบีน  Dikkha  ซอละ  Sekkya  พะล่อง  ยาซาจี้  Khamaung  สิริสุธรรมมา  สเน่ห์  นรปติ  ตะโด  จันทสุธรรมมา  สิริสุริยา  วรธรรมราชา  มุนีสุธรรมราชา  จันทสุริยาที่ 1  นรธา  Mayuppiya  Kalamandat  นรธิบดีที่ 1  จันทวิมาลาที่ 1  จันทสุริยาที่ 2  Sanda Wizaya  จันทสุริยาที่ 3  นรธิบดี  Narapawara  Sanda Wizala  Madarit  นรอภัย  Thirithu  จันทปรมะ  อภัย  Sanda Thumana  จันทวิมาลาที่ 2  Sanda Thaditha  Maha Thammada 
อาณาจักรแปร ค.ศ. 1482–1542:  ตะโดเมงสอ  บาเยงทเว  นรปติ5  มังฆ้อง5 
ราชวงศ์ตองอู ค.ศ. 1510–1752:  เมงจีโย  ตะเบ็งชะเวตี้  บุเรงนอง  นันทบุเรง  ญองย่าน  อะเนาะเพะลูน  มีนเยเดะบะ  ตาลูน  ปีนดะเล  ปเย  นะราวะระ  มังกะยอดิน  สเน่ห์มิน  ตะนินกันเหว่  มหาธรรมราชาธิบดี 
อาณาจักรหงสาวดีใหม่ ค.ศ. 1740–1757:  สมิงทอพุทธกิตติ  พญาทะละ 
ราชวงศ์โก้นบอง ค.ศ. 1752–1885:  อลองพญา  มังลอก  มังระ  จิงกูจา  หม่องหม่อง  ปดุง  จักกายแมง  แสรกแมง  พุกามแมง  มินดง  สีป่อ 
 1อุปราชหรือผู้สำเร็จราชการแทน  2มองโกลครอบครอง (ค.ศ. 1297)  3สหพันธรัฐชาน (ค.ศ. 1527–55)  4การฟื้นฟูระยะสั้น (ค.ศ. 1550–52)  5สหพันธรัฐฉานครอบครอง (ค.ศ. 1532–42)
ลิม จก โฮย

| ลิม จก โฮย |
| --- | --- |


เลขาธิการอาเซียน คนที่ 14
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม พ.ศ. 2561 – 31 ธันวาคม พ.ศ. 2565
ก่อนหน้า: เล เลือง มิญ
ถัดไป: เกา กึมฮวน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ลิม จก โฮย  (1951-12-05) 5 ธันวาคม ค.ศ. 1951 (72 ปี)
เชื้อชาติ: บรูไน
ความสัมพันธ์: Lim Jock Seng
การศึกษา: Keele University City of London Polytechnic
อาชีพ: ข้าราชการ

ดาโตะก์ ปาดูกา ลิม จก โฮย (มลายู: Dato' Paduka Lim Jock Hoi) หรือ หลิม เงี้ยกฮุย (จีน: 林玉辉; พินอิน: Lín Yùhuī) เป็นข้าราชการชาวบรูไนและเป็นอดีตเลขาธิการอาเซียนคนที่ 14 ในอดีตเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศและรองปลัดกระทรวงการต่างประเทศและการค้าของบรูไน
รัฐบาลผสมแห่งชาติแห่งสหภาพพม่า

รัฐบาลผสมแห่งชาติแห่งสหภาพพม่า (อังกฤษ: National Coalition Government of the Union of Burma, NCGUB; พม่า: ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုငံငံအမျိုးသားညွန့်ပေါင်းအစိုးရ) เป็นองค์กรที่อ้างว่าเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นของพม่า ประกอบด้วยสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย พรรคประชาธิปไตยแห่งชาติ พันธมิตรแห่งชาติชีนเพื่อประชาธิปไตย องค์กรประชาธิปไตยเพื่อเอกภาพแห่งชาติกะยัน พันธมิตรอาระกันเพื่อประชาธิปไตย มีศูนย์กลางอยู่ที่รัฐแมริแลนด์ สหรัฐ ในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2533 ได้ตกลงแต่งตั้งให้เส่ง วันเป็นนายกรัฐมนตรี และมีการแต่งตั้งตัวแทนจากรัฐต่าง ๆ คือรัฐชีน รัฐชาน รัฐยะไข่ และรัฐกะยา
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of the NCGUB and the MPU
Democratic Voice of Burma
Burma Lawyers' Council เก็บถาวร 2007-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Burma Project เก็บถาวร 2007-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Free Burma
Online Burma Library
US Campaign for Burma
มัสยิดรัฐปีนัง

| มัสยิดรัฐปีนัง |
| --- | --- |
มัสยิดรัฐปีนังมองจากเนินปีนังใน ค.ศ. 2023
ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
นิกาย: ซุนนี
เจ้าของ: รัฐบาลรัฐปีนัง
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: จอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย
ที่ตั้งในจอร์จทาวน์ ปีนัง
พิกัดภูมิศาสตร์: 5°24′24″N 100°18′05″E﻿ / ﻿5.40667°N 100.30139°E﻿ / 5.40667; 100.30139
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: เอฟเรน บรินเดซ ปัซ
ประเภท: มัสยิด
เริ่มก่อตั้ง: 1980
ลักษณะจำเพาะ
หอคอย: 1
วัสดุ: คอนกรีต
มัสยิดรัฐปีนัง (มลายู: Masjid Negeri Pulau Pinang; ทมิฬ: பினாங்கு மாநில மசூதி) เป็นมัสยิดประจำรัฐที่ตั้งอยู่ริมถนนมัสยิดเนอเกอรี (สายสีเขียว) ในจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย
ประวัติ

การก่อสร้างมัสยิดนี้เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1977 โดยตุน ซาร์ดน จูบีร์ ยังดีเปอร์ตูวาเนอเกอรี (ผู้ว่าการ) รัฐปีนัง เป็นผู้วางศิลาฤกษ์ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 มัสยิดนี้สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1980 และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1980 โดยสุลต่านอะฮ์มัด ชะฮ์แห่งรัฐปะหัง ยังดีเปอร์ตวนอากงองค์ที่ 7
ลักษณะ

มัสยิดนี้ได้แรงบันดาลใจจากแบบอาสนวิหารบราซิเลียของโอสการ์ นีเยไมเยร์ สถาปัตยกรรมนี้ผสมเข้ากับนวยุคนิยมแบบตะวันตก มัสยิดนี้ออกแบบโดยเอฟเรน บรินเดซ ปัซ (Efren Brindez Paz) สถาปนิกชาวฟิลิปปินส์
แหล่งข้อมูลอื่น

Photo: http://www.photographersdirect.com/buyers/stockphoto.asp?imageid=1833942 เก็บถาวร 3 มีนาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มัสยิดรัฐปีนังมองจากถนนมัสยิดเนอเกอรี (สายสีเขียว
ภาษาเตาซุก

| ภาษาเตาซุก |
| --- | --- |
Bahasa Sūg بَهَسَ سُوگ
ประเทศที่มีการพูด: ฟิลิปปินส์, มาเลเซีย
ภูมิภาค: — พูดกันทั่วกลุ่มเกาะซูลู (บาซีลันและตาวี-ตาวี), ปาลาวันใต้และรัฐซาบะฮ์ตะวันออก — มีผู้พูดในนครซัมบวงกาและคาบสมุทรซัมบวงกา
ชาติพันธุ์: ชาวเตาซุก
จำนวนผู้พูด: 1.1 ล้าน  (2000)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียฟิลิปปินส์ฟิลิปปินส์กลางใหญ่ฟิลิปปินส์กลางวิซายันวิซายันใต้ภาษาเตาซุก
ระบบการเขียน: ละติน (อักษรรูมี) อาหรับ (อักษรยาวี)
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ภาษาประจำภูมิภาคในประเทศฟิลิปปินส์
ผู้วางระเบียบ: Komisyon sa Wikang Filipino
รหัสภาษา
ISO 639-3: tsg
  พื้นที่ที่ภาษาเตาซุกเป็นภาษาชนส่วนใหญ่
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาเตาซุก หรือ ภาษาซูก (Bahasa Sūg; อักษรยาวี: بَهَسَ سُوگ; มลายู: Bahasa Suluk)  อยู่ในตระกูลวิซายัน มีผู้พูดในจังหวัดซูลู ประเทศฟิลิปปินส์ มีผู้พูดในมาเลเซียและอินโดนีเซียด้วย
ไวยากรณ์ > สรรพนาม

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| บุรุษ | การกสัมบูรณ์ (Absolutive) | การกสัมพันธ์ (Ergative) | การกกรรมตรง (Oblique) |
| บุรษที่ 1 เอกพจน์ | ako | ku | kaku |
| บุรษที่ 1 ทวิพจน์ | kita | natu´, ta | katu´ |
| บุรษที่ 2 เอกพจน์ | ikaw, kaw | mu | kaymu |
| บุรษที่ 3 เอกพจน์ | siya | niya | kaniya |
| บุรษที่ 1 พหูพจน์รวมผู้ฟัง | kitaniyu | natu´niyu, taniyu | katu´niyu´, katu´natu´ |
| บุรษที่ 1 พหูพจน์ไม่รวมผู้ฟัง | kami | namu | kamu´ |
| บุรษที่ 2 พหูพจน์ | kamu | niyu | kaniyu   |
| บุรษที่ 3 พหูพจน์ | sila | nila | kanila |
บรรณานุกรม

Peneyra, Irma V. (1992). A Grammatical Sketch of the Tausug Language. The Archive, Publication 6 (ภาษาอังกฤษ). Diliman: University of the Philippines.
Rubino, Carl R. Galvez (2005). Intensive Tausug: A Pedagogical Grammar of the Language of Jolo, Philippines (ภาษาอังกฤษ). Dunwoody Press. ISBN 978-1-931546-17-1.
Tan, Evangeline K. (1967). The Phonology of Tausug: A Descriptive Analysis (วิทยานิพนธ์ Master's) (ภาษาอังกฤษ). University of British Columbia. doi:10.14288/1.0105420.
อ่านเพิ่ม

Sundita, Christopher Allen (2002). In Bahasa Sug: An Introduction to Tausug (ภาษาอังกฤษ). Lobel & Tria Partnership, Co. ISBN 971-92226-6-2.
Cameron, C. R. (1917). Sulu Writing, an Explanation of the Sulu-Arabic Script as Employed in Writing the Sulu Language of the Southern Philippines (ภาษาอังกฤษ). Zamboanga: The Sulu Press – โดยทาง University of Michigan Library Digital Collections.
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Publications in Tausūg and other Philippine languages
Tausug-English Dictionary of SIL International เก็บถาวร 2019-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. online version accessible from Webonary.org.
Tausug at Wiktionary
Tausug Language by Dr. Carl G. Rubino
Bansa.org Tausug Dictionary เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tausug English Glossary Search for common Tausug Words
Tausug 101 by Anak Iluh
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  ญี่ปุ่น
รอยัลบรูไนแอร์ไลน์

รอยัลบรูไนแอร์ไลน์ (อังกฤษ: Royal Brunei Airlines, มลายู: Penerbangan DiRaja Brunei, Jawi: ڤنربڠن دراج بروني) หรือ RB เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศบรูไน มีสำนักงานใหญ่ที่ RB Plaza กรุงบันดาร์เซอรีเบอกาวัน ซึ่งเป็นสายการบินของรัฐบาล โดยมีฐานการปฏิบัติการอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติบรูไน ก่อตั้งเมื่อปีค.ศ. 1974 ด้วยอากาศยานรุ่นโบอิง 737-200 จำนวนสองเครื่อง โดยมีจุดหมายปลายทางที่สิงคโปร์ ฮ่องกง โกตากีนาบาลู และกูชิง ในปัจจุบันมีฝูงบินประกอบด้วยอากาศยานจำนวน 10 ลำ มีจุดหมายปลายทางใน 16 เมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตะวันออกกลาง ยุโรป และออสเตรเลีย
ฝูงบิน

รอยัลบรูไนแอร์ไลน์ประกอบด้วยอากาศยานต่างๆ ดังนี้ (ข้อมูล ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016)
| อากาศยาน | จำนวนในประจำการ | อยู่ในระหว่างสั่งซื้อ | จำนวนผู้โดยสาร> C | จำนวนผู้โดยสาร> Y | จำนวนผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ320-200 | 6 | — | 12 | 132 | 144 |  |
| แอร์บัส เอ320-200 | 6 | — | 12 | 138 | 150 |  |
| แอร์บัส เอ320neo | — | 7 | 12 | 138 | 150 | กำหนดส่งมอบในปีค.ศ. 2018 |
| โบอิง 787-8 | 4 | 1 | 18 | 236 | 254 |  |
| รวม | 10 | 8 |  |  |  |  |
โบอิง 787-8 ดรีมไลเนอร์ของรอยัลบรูไน กำลังทะยานขึ้น
รักทะเล

| รักทะเล |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Asterales
วงศ์:: Goodeniaceae
สกุล:: Scaevola
สปีชีส์:: S.  taccada
ชื่อทวินาม
Scaevola taccada (Gaertn.) Roxb.

ชื่อพ้อง
 Lobelia taccada Gaertn.  Scaevola frutescens Krause  Scaevola koenigii Vahl  Scaevola sericea Vahl 
ผลรักทะเล
ภาพใกล้ๆของดอกรักทะเลในรัฐอันธรประเทศ อินเดีย
รักทะเล (ชื่อวิทยาศาสตร์: Scaevola taccada; อังกฤษ: Sea Lettuce; มลายู: Merambong) ภาษาฮาวายเรียก Naupaka kahakai ภาษาตองงาเรียก Ngahu เป็นพืชมีดอกในวงศ์ Goodeniaceae พบในชายฝั่งเขตร้อนในแถบอินโด-แปซิฟิก เป็นที่พบได้ทั่วไปในเกาะคริสต์มาสและเป็นวัชพืชในบางประเทศ ลักษณะเป็นไม้พุ่ม ขึ้นตามชายหาด  รากแผ่กว้าง ใบดก หนา มันวาว ป้องกันการสูญเสียน้ำ ใบแตกเป็นกระจุกที่ปลายกิ่ง ดอกสีขาว บานเป็นรูปพัดครึ่งวงกลม ผลกลมสีขาว ลอยน้ำได้ สามารถเป็นพืชบุกเบิกในพื้นที่ใหม่ได้
รักทะเลมีฤทธิ์เป็นยาสมุนไพร โดยรากใช้แก้พิษอาหารทะเล ใบตำพอกแก้ปวดบวม ใช้เป็นยาสูบได้
แหล่งข้อมูลอื่น

Hawaiian Native Plant Propagation Database
"Beach Naupaka: Opera by the Sea"
Merambong or Sea lettuce - Scaevola taccada
Flora of China - Scaevola taccada'
วัดซูลามะนิ

| วัดซูลามะนิ |
| --- | --- |
စူဠာမဏိဘုရား

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พุกาม ภาคมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°09′53″N 94°52′54″E﻿ / ﻿21.164722°N 94.881667°E﻿ / 21.164722; 94.881667
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้านรปติสี่ตู่
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1183 (841 ปีที่แล้ว) (1183)
วัดซูลามะนิ (พม่า: စူဠာမဏိဘုရား, ออกเสียง: [sùlàmənḭ pʰəjá]) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า เป็นหนึ่งในวัดที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในพุกาม
สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1183 โดยพระเจ้านรปติสี่ตู่ และมีรูปแบบลักษณะคล้ายกับวัดตะบะญุ วัดซูลามะนิยังได้รับอิทธิพลจากวัดดะมะยานจี้ และเป็นต้นแบบของวัดที่โลมี่นโล วัดซูลามะนิได้รับการบูรณะใหม่หลังแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1975 โดยใช้อิฐและหินพร้อมด้วยจิตรกรรมฝาผนังภายในวัด ใน ค.ศ. 1994 มีการบูรณะวัดใหม่
วัดซูลามะนิเป็นวิหารสองชั้นที่งดงามที่สุดแห่งหนึ่งในศิลปะพุกาม มีการซ้อนกันของเรือนธาตุชั้นล่างกับชั้นบน ชั้นล่างเป็นแกนกลางขนาดใหญ่รับน้ำหนักวัดในผังแบบครรถคฤหะ-มณฑปด้านบน ส่วนยอดนั้นเป็นยอดศิขระ วัดสองชั้นนี้ถือเป็นลักษณะเฉพาะของศิลปะพุกามตอนปลาย
รูซีลา

รูซีลา (มลายู: Rusila) เป็นกำปงที่อยู่ห่างจากเมืองกัวลาเตอเริงกานูไป 12 กิโลเมตรทางใต้ และอยู่ในอำเภอมารัง, รัฐตรังกานู, ประเทศมาเลเซีย
ประวัติ

เชื่อกันว่าเมืองนี้ถูกก่อตั้งโดยผู้อพยพจากอาณาจักรปาตานีในช่วงศตวรรษที่ 19
พระเจ้าสีหสุระแห่งอังวะ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สีหสุระ (แก้ความกำกวม)
| พระเจ้าสีหสุระแห่งอังวะ  သီဟသူရ (အင်းဝ)> กษัตริย์แห่งอังวะ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 24 กรกฎาคม 1468 – ประมาณสิงหาคม 1480
ก่อนหน้า: นรปติที่ 1
ถัดไป: มังฆ้องที่ 2

ประสูติ: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1431 แปร
สวรรคต: ประมาณสิงหาคม ค.ศ. 1480 (49 พรรษา)  อังวะ
คู่อภิเษก: พระนางอมิตตสิริมหาธัมมเทวี
พระราชบุตร: มังฆ้องที่ 2   มังรายกะยอชวาแห่งยะแมสิน
ราชวงศ์: โมญีน
พระราชบิดา: นรปติที่ 1
พระราชมารดา: อตุลสิริมหาราชเทวี
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้าสีหสุระแห่งอังวะ (พม่า: သီဟသူရ (အင်းဝ), ออกเสียง: [θìha̰θùja̰]; หรือ มหาสีหสุระ; 1431–1480) พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 11 แห่งอาณาจักรอังวะใน ค.ศ. 1468 ถึง 1480 พระองค์ถูกสืบทอดราชบัลลังก์โดยพระราชโอรสของพระองค์ มังฆ้องที่ 2
พระราชประวัติ

พระเจ้าสีหสุระประสูติเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1431 ที่เมืองแปร เป็นพระราชโอรสของพระเจ้านรปติที่ 1 พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 10 เมื่อครั้งยังเป็นอุปราชแห่งเมืองแปรและพระนางอตุลสิริมหาราชเทวี ซึ่งเป็นราชนิกุลอาณาจักรปีนยะ โดยพระองค์เป็นพระราชบุตรองค์ใหญ่จากทั้งหมด 8 พระองค์ของทั้งสองพระองค์
พระเจ้าสีหสุระมีพระขนิษฐาร่วมพระราชมารดาทั้งหมด 5 พระองค์และพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาอีก 2 พระองค์คือมังกะยอชวาและตะโดเมงสอ พระองค์ขณะพระชนมายุเพียง 10 พรรษาได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทเมื่อพระราชบิดาขึ้นสืบราชบัลลังก์แห่งอังวะในเดือนมกราคม ค.ศ. 1442
ขึ้นสืบราชบัลลังก์

พระเจ้าสีหสุระขึ้นสืบราชบัลลังก์แห่งอังวะเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1468 ภายหลังจากการสวรรคตของพระราชบิดาที่เมืองแปรโดยพระเจ้านรปติที่ 1 หลบหนีจากการลอบปลงพระชนม์โดยหนึ่งในพระราชโอรสของพระเจ้าสีหสุระเมื่อ 1 ปีก่อนหน้านั้น โดยพระราชโอรสองค์รองของพระเจ้าสีหสุระแทงพระอัยกาเพราะพระเจ้านรปติที่ 1 มิยินยอมให้เจ้าชายอภิเษกกับพระนัดดาผู้เป็นพระธิดาของเจ้าหญิงแห่งสะกาย พระเชษฐภคินีองค์ใหญ่ของพระเจ้าสีหสุระ หลังครองราชย์พระเจ้าสีหสุระมิได้ลงโทษพระราชโอรสอีกทั้งยังอนุญาตให้เจ้าชายอภิเษกกับเจ้าหญิง นอกจากนี้พระองค์ได้สถาปนาพระราชโอรสองค์ใหญ่ขึ้นเป็นรัชทายาทซึ่งต่อมาคือ มังฆ้องที่ 2
รัชกาล

พระนางอตุลสิริตกพระทัยมากเมื่อพระโอรสของพระนาง พระเจ้าสีหสุระ ซึ่งได้ขึ้นเป็นกษัตริย์อังวะไม่ได้ลงโทษพระโอรสองค์ที่แทงพระเจ้านรปติ พระนางจึงได้สนับสนุนการก่อกบฎของเมืองตองอูแต่การกบฎล้มเหลว อย่างไรก็ตามพงศาวดารไม่ได้กล่าวว่ากษัตริย์ได้ลงโทษพระนางหรือไม่
สวรรคต

พระเจ้าสีหสุระสวรรคตเมื่อประมาณเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1480 พระชนมายุเพียง 49 พรรษา
พิพิธภัณฑ์เขตเบอไลต์

พิพิธภัณฑ์ในเขตเบอไลต์ ประเทศบรูไน
| --- | --- |
Muzium Daerah Belait 
อาคารพิพิธภัณฑ์เขตเบอไลต์
th
ก่อตั้ง: 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2559; 8 ปีก่อน (2559-07-23)
ที่ตั้ง: ถนนเมาลานา เมืองกัวลาเบอไลต์ เขตเบอไลต์ ประเทศบรูไน
พิกัดภูมิศาสตร์: 4°35′20″N 114°11′28″E﻿ / ﻿4.589020°N 114.191061°E﻿ / 4.589020; 114.191061
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น
ผลงาน: มรดกทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์
ผู้อำนวยการ: เออร์ดี เฮร์มัน ตีบัน (Erdi Herman Tiban)
เว็บไซต์: museums.gov.bn
พิพิธภัณฑ์เขตเบอไลต์ (มลายู: Muzium Daerah Belait อักษรยาวี: موزيوم دأيره بلأيت) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ตั้งอยู่ที่ถนนเมาลานา เมืองกัวลาเบอไลต์ เขตเบอไลต์ ประเทศบรูไน
การออกแบบ

อาคารตั้งอยู่ในพื้นที่ขนาด 6 เอเคอร์ (2.4 เฮกตาร์) โดยมีรูปแบบผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมมลายูท้องถิ่นกับสถาปัตยกรรมอาณานิคม ลักษณะหลังคาเป็นแบบเบอละฮ์บุมบุง (belah bumbung) และแบบโปตงลีมัซ (potong limas)
ประวัติ

ตัวอาคารสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2481 ห้องจัดเลี้ยงของอาคารเคยถูกใช้ในโอกาสการเสด็จเยือนเขตนี้ของสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์ เนื่องในวันเฉลิมพระชนมพรรษา เดิมอาคารถูกใช้เป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของรอง (ผู้ช่วย) ข้าหลวงอังกฤษ (British Resident)  และต่อมาได้กลายเป็นบ้านพักอย่างเป็นทางการของเจ้าหน้าที่บริหารเขตเบอไลต์จนถึง พ.ศ. 2533 เจ้าหน้าที่บริหารเขตคนแรกที่อาศัยอยู่ในอาคารนี้คือเปองีรัน อาบู บาการ์ (Pengiran Abu Bakar) นอกจากนี้เขายังเป็นคนในพื้นที่คนแรกที่ได้รับแต่งตั้งเป็นรองข้าหลวงอังกฤษ โมฮามัด กัซซิม โจฮัน (Mohd Kassim Johan) เป็นเจ้าหน้าที่บริหารเขตคนสุดท้ายที่เคยอาศัยอยู่ในอาคารนี้ก่อนย้ายไปยังอาคารบ้านพักในปัจจุบัน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 มีการขยายพื้นที่อาคารเพื่อรองรับผู้คนได้จำนวนมากขึ้น
ในปีพ.ศ. 2549 อาคารได้กลายเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของเขตภายใต้พระราชบัญญัติโบราณวัตถุและกรุสมบัติ ค.ศ. 1967 (Antiquities and Treasure Trove Act (Chapter 31)) อาคารนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่ในปี พ.ศ. 2554 และเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 พิธีเปิดจัดโดยกรมพิพิธภัณฑ์ในสังกัดกระทรวงวัฒนธรรม เยาวชน และกีฬา (Kementerian Kebudayaan, Belia dan Sukan)
การจัดแสดง

พิพิธภัณฑ์มีห้องแสดงนิทรรศการห้าห้อง โดยสี่ห้องจัดแสดงนิทรรศการถาวรและอีกหนึ่งห้องใช้สำหรับนิทรรศการชั่วคราว ซึ่งนิทรรศการถาวรประกอบด้วย:
นิทรรศการมรดกทางวัฒนธรรม (Galeri Warisan Budaya)
ประวัติความเป็นมาการบริหารและการพัฒนาเขตเบอไลต์ (Galeri Sejarah Daerah Belait)
ประวัติความเป็นมาของอุตสาหกรรมน้ำมันและแก๊ส (Galeri Sejarah Industri Minyak dan Gas)
นิทรรศการมรดกทางธรรมชาติ (Galeri Warisan Alam Semula Jadi)
ระเบียงภาพ

มรดกทางวัฒนธรรม
มรดกทางธรรมชาติ
ประวัติของอุตสาหกรรมน้ำมันและแก๊ส
ประวัติการบริหารและการพัฒนาเขตเบอไลต์
นิทรรศการชั่วคราว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์เขตเบอไลต์
ลักษมณา

ตำแหน่งพลเรือเอกในกองทัพในพื้นที่มาเลเซียกับอินโดนีเซีย
ลักษมณา (มลายู: Laksamana, لقسامان‎) เป็นตำแหน่งที่คล้ายกับตำแหน่งพลเรือเอกในกองทัพของรัฐสุลต่านมลายูและในประเทศปัจจุบันอย่างอินโดนีเซียและมาเลเซีย เนื่องจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เคยเป็นส่วนหนึ่งของIndosphereของเกรตเตอร์อินเดียทั้งในช่วงต้นจนกระทั่งหลังจักรวรรดิศรีวิชัย ทำให้มีการใช้งานตำแหน่งฮินดูที่ใช้ภาษาสันสกฤต คำว่าลักษมณามาจากคำว่า พระลักษมณ์ บุคคลในรามายณะ มหากาพย์ฮินดู
รัฐสุลต่านมะละกา

ลัักษมณาในรัฐสุลต่านมะละกาทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยทางทะเลของรัฐสุลต่าน และที่สำคัญที่สุดคือเส้นทางการค้าระหว่างจีน-อินเดียในช่องแคบมะละกา เนื่องจากเส้นทางการค้านั้นเป็นเส้นชีวิตของจักรวรรดิ เขาเป็นผู้บังคับบัญชากองเรือมะละกาอย่างเต็มที่ เป็นรองเพียงเบินดาฮารากับสุลต่าน
ลักษมณาที่มีชื่อเสียงที่สุดของมะละกาคือฮัง ตัวะฮ์
วัดตะบะญุ

| วัดตะบะญุ |
| --- | --- |
သဗ္ဗညု ဘုရား

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พุกาม ภาคมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°10′08″N 94°51′47″E﻿ / ﻿21.16875°N 94.86295°E﻿ / 21.16875; 94.86295
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าอลองสิธู
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1144/1145
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1150/1151
ลักษณะจำเพาะ
ความสูงสูงสุด: 61.3 เมตร (201 ฟุต)
ความสูงยอดแหลม: 66 เมตร (217 ฟุต)
วัดตะบะญุ หรือ วัดตะบยีนญุ (พม่า: သဗ္ဗညု ဘုရား, ออกเสียง: [θaʔ.bjɪ̀ɰ̃.ɲ̥ṵ pʰəjá]; บาลี: สพฺพญฺญู หรือ "ผู้รู้แจ้ง") เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า วัดนี้ได้รับการยอมรับให้เป็นอนุสรณ์สถานในเขตโบราณคดีพุกามซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกแห่งหนึ่งของยูเนสโก สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1150–1151 ในรัชสมัยพระเจ้าอลองสิธู วัดแห่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงความคิดสร้างสรรค์ทางสถาปัตยกรรมและศิลปะเชิงนวัตกรรมของยุคพุกาม และการแสดงออกถึงความมั่นใจจิตวิญญาณความเป็นชาติพม่า
วัดแห่งนี้ถือเป็นวิหารสองชั้นแห่งแรกในศิลปะพุกาม โดยปรากฏกการซ้อนกันของเรือนธาตุชั้นล่างกับชั้นบน ชั้นล่างเป็นแกนกลางขนาดใหญ่รับน้ำหนักวัดในผังแบบครรถคฤหะ-มณฑปด้านบน วัดสองชั้นนี้ได้รับความนิยมในศิลปะพุกามตอนปลาย โดยวัดสำคัญที่ใช้วัดตะบะญุเป็นต้นแบบได้แก่วัดซูลามะนิและวัดที่โลมี่นโล วัดมีความสูงสุด 66 เมตร (217 ฟุต) วัดตะบะญุได้ชื่อว่าเป็นวัดที่สูงที่สุดในพุกาม ควบคู่ไปกับเจดีย์ชเวซานดอ เจดีย์ที่สูงที่สุดในพุกามซึ่งมีความสูง 100 เมตร (328 ฟุต)
วัดได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1975 และ ค.ศ. 2016 อยู่ระหว่างการบูรณะโดยได้รับความช่วยเหลือด้านเทคนิคและการเงินจากจีน คาดว่างานบูรณะจะดำเนินไปจนถึงประมาณ ค.ศ. 2028
วัดพระธาตุจอมคำ

| วัดพระธาตุจอมคำ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดพระธาตุจอมคำ, วัดจอมตอง, วัดจอมทอง, วัดจองคำ
ที่ตั้ง: เชียงตุง อำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระธาตุจอมคำ, วัดจอมตอง, วัดจอมทอง หรือ วัดจองคำ (พม่า: စွမ်ခမ်းကျောင်းတိုက်) เป็นวัดในเมืองเชียงตุง อำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า มีพระธาตุเก่าแก่ ภายในเจดีย์บรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า สร้างอยู่บนยอดเนินที่สูงที่สุดของเมืองเชียงตุง
พระธาตุสร้างขึ้นในสมัยพญาเจ็ดพันตูหรือเจ้าสัตตพันธุราชา กษัตริย์แห่งเมืองเชียงตุง ทรงครองราชย์เมื่อ พ.ศ. 1893 ในครั้งนี้ทรงนำพระมหาเถระ 4 รูปไปด้วย และได้สร้างวัดให้พระหงสาวดีอยู่ รูปแบบเจดีย์ประธานของวัดเป็นเจดีย์มอญผสมพุกาม เจดีย์องค์นี้พังลงเมื่อ พ.ศ. 2034 จากเหตุการณ์แผ่นดินไหว พระเจ้าอทิตยราชกษัตริย์แห่งเมืองเชียงตุง ทรงบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2052 ให้กลับมาสู่สภาพเต็มองค์เหมือนเดิม
เจดีย์องค์นี้มีชื่อที่หลากหลายตามการบูรณะ เช่น สุวรรณจังโกเจติยาราม พระธาตุจอมคำหลวง พระธาตุจอมตอ พระธาตุจอมตอง พระธาตุจอมทองหลวง ปัจจุบันคุ้นเคยกับชื่อ พระธาตุหลวงจอมทอง องค์พระเจดีย์สูง 226 ฟุต กว้าง 84 ฟุต ประดับด้วยเพชรพลอย 882 เม็ด
วัดมหาโพธิ (พุกาม)

| วัดมหาโพธิ |
| --- | --- |
မဟာဗောဓိဘုရား

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พุกาม ภาคมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°10′24″N 94°51′38″E﻿ / ﻿21.173240°N 94.860481°E﻿ / 21.173240; 94.860481
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าไชยสิงขะ
เสร็จสมบูรณ์: ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 13
วัดมหาโพธิ (พม่า: မဟာဗောဓိဘုရား, ออกเสียง: [məhà bɔ́dḭ t͡ɕáʊ̯ɰ̃]) เป็นวัดพุทธในพุกาม ประเทศพม่า สร้างขึ้นโดยพระเจ้าไชยสิงขะ ได้ต้นแบบมาจากมหาโพธิวิหาร รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย วัดแห่งนี้สร้างขึ้นในรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยคุปตะ และมีหอสามเหลี่ยมขนาดใหญ่มีช่องหลายช่องบรรจุพระพุทธรูปกว่า 450 องค์ วัดแห่งนี้รอดพ้นจากแผ่นดินไหวในพุกามเมื่อ ค.ศ. 1975 และได้รับการซ่อมแซมในปีต่อ ๆ มา