stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซูเซิน ซาแรนดอน

| ซูเซิน ซาแรนดอน |
| --- | --- |
ซาแรนดอนในปี 2017
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1946-10-04) ตุลาคม 4, 1946 (78 ปี) ซูเซิน อบิเกล โทมาลิน
คู่สมรส: คริส ซาแรนดอน (1967-1979)
อาชีพ: นักแสดง, นักเคลื่อนไหว
ปีที่แสดง: 1970-ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: Peggy Grant ใน The Front Page (1974)  Janet Weiss ใน The Rocky Horror Picture Show (1975)  Sally Matthews ใน Atlantic City (1980)  Annie Savoy ใน Bull Durham (1988)  Louise Elizabeth Sawyer ใน Thelma and Louise (1991)
รางวัล
ออสการ์: นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม  1995 Dead Man Walking
แบฟตา: นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม  1994 The Client
ฐานข้อมูล
IMDb
ซูเซิน ซาแรนดอน (อังกฤษ: Susan Sarandon) เกิดเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1946 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ผลงานที่ทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์และรางวัล SAG Awards จากบทบาทแม่ชี เฮเลน ที่เคยให้คำปรึกษากับนักโทษประหาร อย่าง Dead Man Walking รวมไปถึงเธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์จากเรื่อง Thelma & Louise, Lorenzo’s Oil, The Client และ Atlantic City
ซาแรนดอนแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในปี 1970 กับภาพยนตร์ Joe และภาพยนตร์ในช่วงแรกของเธอก็ยังมี The Great Waldo Pepper, Lovin' Molly, The Front Page และผลงานในปี 1975 The Rocky Horror Picture Show
ในปี 1978 เธอรับบทเป็นแม่ของบรุก ชีลส์ ในภาพยนตร์เรื่องอื้อฉาวของหลุยส์ มัลเล่ ในเรื่อง Pretty Baby ซึ่งจากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งแรก
ในปี 1991 เธอได้ถูกเสนอชื่อรางวัลออสการ์นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง Thelma & Louise และในปีถัดมากับรางวัลเดียวกันในเรื่อง Lorenzo's Oil และยังถูกเสนอชื่ออีกครั้งในปี 1994 กับภาพยนตร์เรื่อง The Client และมาได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเรื่อง Dead Man Walking ในปี 1995
ซาแรนดอนยังร่วมแสดงนำกับพอล นิวแมนและจีน แฮกแมน ใน Twilight ร่วมกับจูเลีย โรเบิตส์ ใน Stepmom, Anywhere But Here ของเวย์น หวัง และ Joe Gould’s Secret ของสแตนลี่ย์ ตุชชี่ นอกจากนี้ เธอยังเคยพากย์เสียงให้กับการ์ตูนเรื่อง Rugrats in Paris และยังเป็นผู้บรรยายให้กับภาพยนตร์สารคดีเรื่อง 900 Women และยังเคยแสดงนำในภาพยนตร์ที่ดัดแปลงขึ้นมาจากนิยายของแอนน์ เทย์เลอร์ ในเรื่อง Eathly Possessions ของช่องเอชบีโอ
เธอเคยมีผลงานการแสดงด้านละครบรอดเวย์ ซาแรนดอนยังเคยร่วมแสดงใน An Evening With Richard Nixon และได้มีผลงานออฟ-บรอดเวย์อย่าง A Couple White Chicks Sitting Around Talkin และผลงานแนวทริลเลอร์อย่าง Extremities และผลงานออฟ บรอดเวย์อย่าง The Guys
แหล่งข้อมูลอื่น

ซูเซิน ซาแรนดอน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ซูเซิน ซาแรนดอน ที่ นิวเจอร์ซีย์ฮอลล์ออฟเฟม
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เจเน็ต เกย์เนอร์ (1928)  แมรี พิกฟอร์ด (1929)  นอร์มา เชียเรอร์ (1930)  มารี เดรสส์เลอร์ (1931)  เฮเลน เฮส์ (1932)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1933)  โกลแด็ต กอลแบร์ (1934)  เบตตี เดวิส (1935)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1936)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1937)  เบตตี เดวิส (1938)  วิเวียน ลีห์ (1939)  จิงเจอร์ รอเจอส์ (1940) 
1941–1960:  โจน ฟอนเทน (1941)  เกรียร์ การ์สัน (1942)  เจนนิเฟอร์ โจนส์ (1943)  อิงกริด เบิร์กแมน (1944)  โจน ครอว์ฟอร์ด (1945)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1946)  โลเรตตา ยัง (1947)  เจน ไวแมน (1948)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1949)  จูดี ฮอลิเดย์ (1950)  วิเวียน ลีห์ (1951)  เชอร์ลีย์ บูท (1952)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1953)  เกรซ เคลลี (1954)  แอนนา มาญานี (1955)  อิงกริด เบิร์กแมน (1956)  โจแอนน์ วูดเวิร์ด (1957)  ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (1958)  ซีมอน ซีญอแร (1959)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1960) 
1961–1980:  โซเฟีย ลอเรน (1961)  แอนน์ แบนครอฟต์ (1962)  แพตทริเซีย นีล (1963)  จูลี แอนดรูส์ (1964)  จูลี คริสตี (1965)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1966)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1967)  แคทารีน เฮปเบิร์น/บาร์บรา สไตรแซนด์ (1968)  แมกกี สมิธ (1969)  เกลนดา แจ็กสัน (1970)  เจน ฟอนดา (1971)  ไลซา มินเนลลิ (1972)  เกลนดา แจ็กสัน (1973)  เอลเลน เบอร์สติน (1974)  หลุยส์ เฟลตเชอร์ (1975)  เฟย์ ดันนาเวย์ (1976)  ไดแอน คีตัน (1977)  เจน ฟอนดา (1978)  แซลลี ฟิลด์ (1979)  ซิสซี สเปเซก (1980) 
1981–2000:  แคทารีน เฮปเบิร์น (1981)  เมริล สตรีป (1982)  เชอร์ลีย์ แม็กเลน (1983)  แซลลี ฟิลด์ (1984)  เจอรัลดีน เพจ (1985)  มาร์ลี แมตลิน (1986)  แชร์ (1987)  โจดี ฟอสเตอร์ (1988)  เจสซิกา แทนดี้ (1989)  เคที เบตส์ (1990)  โจดี ฟอสเตอร์ (1991)  เอ็มมา ทอมสัน (1992)  ฮอลลี ฮันเตอร์ (1993)  เจสซิกา แลงจ์ (1994)  ซูเซิน ซาแรนดอน (1995)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (1996)  เฮเลน ฮันต์ (1997)  กวินเน็ธ พัลโทรว์ (1998)  ฮิลารี สแวงก์ (1999)  จูเลีย โรเบิตส์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  แฮลลี เบร์รี (2001)  นิโคล คิดแมน (2002)  ชาร์ลิส โตรน (2003)  ฮิลารี สแวงก์ (2004)  รีส วิเธอร์สปูน (2005)  เฮเลน เมียร์เรน (2006)  มารียง กอตียาร์ (2007)  เคต วินสเล็ต (2008)  ซานดรา บุลล็อก (2009)  นาตาลี พอร์ตแมน (2010)  เมริล สตรีป (2011)  เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ (2012)  เคต แบลนเชตต์ (2013)  จูลีแอนน์ มัวร์ (2014)  บรี ลาร์สัน (2015)  เอมมา สโตน (2016)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2017)  โอลิเวีย โคลแมน (2018)  เรเน เซลเวเกอร์ (2019)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2020)  เจสซิกา แชสเตน (2021)  มิเชล โหย่ว (2022)  เอมมา สโตน (2023)
ซูเปอร์ดราโค

| --- | --- |
A pair of SuperDraco rocket engines at SpaceX Hawthorne facility
Country of origin: United States
Manufacturer: SpaceX
Application: Launch escape system, powered landing
Status: Operational
Liquid-fuel engine
Propellant: NTO / MMH
Performance
Thrust (SL): 71,000 นิวตัน (16,000 pound-force), individually 32,000 lbf, dual-engine cluster
Chamber pressure: 6,900 กิโลปาสกาล (1,000 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว)
Isp (SL): 235 s (2.30 km/s)
Burn time: 25 seconds
Propellant capacity: 1,388 kg (3,060 lb)
Used in
SpaceX Dragon 2 - Crew, DragonFly
ซูเปอร์ดราโค (อังกฤษ: SuperDraco) เป็นเครื่องยนต์จรวดขับดันไฮเปอร์โกลิกที่ออกแบบและสร้างโดย SpaceX เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องยนต์จรวดตระกูล SpaceX Draco อาร์เรย์ที่ซ้ำซ้อนของเครื่องยนต์ SuperDraco แปดตัวให้การขับเคลื่อนที่ทนต่อความผิดพลาดเพื่อใช้เป็นระบบปล่อยตัวหนีออกจากแคปซูลอวกาศสำหรับบรรทุกผู้โดยสารของ SpaceX Dragon 2
เครื่องยนต์จรวด SuperDraco ใช้จรวดขับดันไฮเปอร์โกลิกที่สามารถกักเก็บได้ (ไม่ทำให้เย็น) ซึ่งทำให้เครื่องยนต์สามารถเผาไหม้ได้หลายเดือนหลังจากเติมเชื้อเพลิงและปล่อยตัว พวกเขารวมฟังก์ชันของทั้งระบบควบคุมปฏิกิริยาและเครื่องยนต์ขับเคลื่อนหลัก
เครื่องยนต์ดังกล่าวใช้ในเที่ยวบินขนส่งลูกเรือไปยังวงโคจรระดับต่ำของโลกและยังคาดว่าจะใช้สำหรับการเข้าออก, การลงและการควบคุมการลงจอดของ เรดดรากอน สู่ดาวอังคาร ที่ปัจจุบันยกเลิกไปแล้ว
SuperDracos ใช้กับแคปซูลอวกาศขนส่งลูกเรือ SpaceX Dragon 2 และใช้กับ DragonFly ซึ่งเป็นจรวดต้นแบบที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้ในระดับความสูงต่ำซึ่งใช้สำหรับการบินทดสอบเทคโนโลยีการลงจอดในด้านต่างๆ ในขณะที่เครื่องยนต์มีแรงขับ 73,000 นิวตัน (16,400 lbf) ในระหว่างการทดสอบ DragonFly เครื่องยนต์จะถูกควบคุมให้อยู่ที่ 68,170 นิวตัน (15,325 lbf) เพื่อรักษาเสถียรภาพของจรวด
ซูเปอร์ฟลายเวท

ซูเปอร์ฟลายเวท (อังกฤษ: Super flyweight) ชื่อเรียกน้ำหนักรุ่นมวยระหว่างรุ่นฟลายเวทกับรุ่นแบนตัมเวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 112 ปอนด์ (50.802 กิโลกรัม) และไม่เกิน 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) โดยสถาบันที่เริ่มก่อตั้งรุ่นนี้คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1980 โดยเรียกรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์ฟลายเวท และในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และ องค์กรมวยโลก (WBO) จะเรียกว่า จูเนียร์แบนตัมเวท (Junior bantamweight) แชมป์โลกที่ป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้ไว้ได้มากที่สุดในโลก คือ เขาทราย แกแล็คซี่ โดยป้องกันไว้ได้ทั้งหมด 19 ครั้ง และเป็นสถิติที่มากที่สุดเป็นอันดับหนึ่งของเอเชีย และได้รับการยกย่องให้เป็นแชมป์โลกตลอดกาลในรุ่นนี้ ของสมาคมมวยโลก (WBA) ด้วย (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นซูเปอร์ฟลายเวทร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998)
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 6 คน ได้แก่ พเยาว์ พูนธรัตน์, เขาทราย แกแล็คซี่, หยกไทย ศิษย์ อ., เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา, สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย, ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย และเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต (เป็นแค่แชมป์เฉพาะกาล)
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ อาทิ จิโร วาตานาเบะ, ราฟาเอล โอโรโน, ฆิลเบร์โต โรมัน, อิสราเอล กอนเตรรัส, เอ็ลลียัซ ปีกัล, มุน ซ็อง-กิล,คัตสึยะ โอนิซูกะ, จอห์นนี ทาเปีย,เลโอ กาเมซ, แดนนี โรเมโร , โนนิโต โดแนร์, ไดกิ คาเมดะ,คาซูโตะ อิโอกะ,โคเซ ทานากะ เป็นต้น
ซูเปอร์บันเทิง

ซูเปอร์บันเทิง (อังกฤษ: Super Bunterng) เป็นช่องรายการสถานีข่าวบันเทิง ที่ผลิตโดย บริษัท ไทยเดย์ ดอตคอม จำกัด ในเครือหนังสือพิมพ์เอเอสทีวีผู้จัดการ มี ต่อพงศ์ เศวตามร์ เป็นผู้อำนวยการช่อง เดิมเป็นช่อง เอเอสทีวี 3 วาไรตี้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมเอเอสทีวี ก่อนที่จะแยกตัวออกมาต่างหาก ออกอากาศผ่านทางดาวเทียม NSS6 และเคเบิลทีวีท้องถิ่น เริ่มจากทดลองออกอากาศตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ.  2552 และเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ที่ลานหน้าห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลเวิลด์
ต่อมาเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 บริษัท ทรู วิชันส์ จำกัด (มหาชน) ได้นำช่องซูเปอร์บันเทิง ออกอากาศทางช่อง 70 ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ช่อง 72 เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2556 ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ช่อง 367 เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2557 อีกด้านหนึ่งในปี พ.ศ. 2555 ได้ตั้งบริษัทขึ้นมาใหม่ ใช้ชื่อ บริษัท ซูเปอร์บันเทิง เฮงเฮงเฮง จำกัด เพื่อแยกเป็นหน่วยธุรกิจต่างหาก ร่วมกับบริษัท อำพล ฟู๊ดส์ จำกัด โดยบริหารสื่อทั้งสถานีโทรทัศน์ซูเปอร์บันเทิง เว็บไซต์ซูเปอร์บันเทิง เว็บไซต์ละครออนไลน์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเว็บไซต์เอเอสทีวีผู้จัดการออนไลน์ และหนังสือพิมพ์ซูเปอร์บันเทิง รายปักษ์
ซุยไซด์สควอด
สมาชิก > ผู้อำนวยการ

อแมนดา วอลเลอร์
สมาชิก > ปัจจุบัน

กัปตันบูมเมอแรง
เดดช็อต
เอลไดอะโบล
เอนแชนเทรส
ริก แฟลก
คะตะนะ
คิลเลอร์ครอค
ฮาร์ลีย์ ควินน์
สมาชิก > อดีตเด่น

แบล็คแมนธาร์
แบล็คสไปเดอร์
บรอนไทเกอร์
ชีตาห์
เคาท์ เวอร์ติโก
เดธสโตรก
ดอกเตอร์ไลท์
ลาชิน่า
คิลเลอร์ ฟรอสท์
ดูลล่า เดนท์
คิงฟาราเดย์
คิงชาร์ค
โลโบ
เนเมซิส
ไนท์เชด
ออราเคิล
พาราไซต์
เพนกวิน
พลาสติคัล
พอยซันไอวี
Punch and Jewelee
เควสชั่น
สลิปน็อต
Unknown Soldier
วิกเซน
ภาพยนตร์ > ทีมพลีชีพ มหาวายร้าย

ฟลอยด์ ลอว์ตัน / เดดช็อต
ฮาร์ลีน ควินเซล / ฮาร์ลีย์ ควินน์
พันเอกริก แฟลก
ดิกเกอร์ ฮาร์คเนสส์ / กัปตันบูมเมอแรง
ชาโต ซานตานา / เอลไดอะโบล
เวย์ลอน โจนส์ / คิลเลอร์ครอค
คริสโตเฟอร์ ไวส์ / สลิปน็อต
ดร. จูน มูน / เอนแชนเทรส
ทัตซึ ยะมะชิโระ / คะตะนะ
ภาพยนตร์ > เดอะ ซุยไซด์ สควอด

ฮาร์ลีน ควินเซล / ฮาร์ลีย์ ควินน์
รอเบิร์ต ดูบัวส์ / บลัดสปอร์ต
คริสโตเฟอร์ สมิท / พีซเมกเกอร์
พันเอกริก แฟลก
นานาอุเอะ / คิงชาร์ก
แอ็บเนอร์ คริลล์ / โพลกา-ดอตแมน
คลีโอ กาโซ / แรตแคตเชอร์ 2
ดิกเกอร์ ฮาร์คเนสส์ / กัปตันบูมเมอแรง
ไบรอัน เดอร์ลิน / ซาวานต์
ริชาร์ด "ดิก" เฮิร์ตซ์ / แบล็กการ์ด
โครี พิตซ์เนอร์ / ที.ดี.เค
กันเทอร์ บรอน / เจวาลิน
มองกาล
วีเซิล
ซูซูกิ SX4

| ซูซูกิ SX4 |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ซูซูกิ
เริ่มผลิตเมื่อ: พ.ศ. 2549 - ปัจจุบัน
ตัวถังและช่วงล่าง
รูปแบบตัวถัง: ซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตู SUV 5 ประตู
รุ่นที่คล้ายกัน: โตโยต้า โคโรลล่า ฮอนด้า ซีวิค นิสสัน ซันนี่/ทีด้า/ซิลฟี มิตซูบิชิ แลนเซอร์ มาสด้า 323/มาสด้า 3 อีซูซุ เจมินิ เชฟโรเลต ครูซ ฟอร์ด โฟกัส/เอสคอร์ท/เลเซอร์ ฮุนได เอลันตร้า เกีย ซีเฟีย/เซราโต้/ฟอร์เต้ แดวู นิวบีรา/ลาเซ็ตติ โปรตอน เพอร์โซนา/เพรเว่ เปอโยต์ 308/408 ซีตรอง C4/DS4 โฟล์กสวาเกน กอล์ฟ/เจ็ตตา
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: ซูซูกิ เอริโอ
รุ่นต่อไป: ซูซูกิ เซียส (sedan; รุ่นแรก)
ซูซูกิ SX4 (อังกฤษ: Suzuki SX4) เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) ซึ่งผลิตโดย ซูซูกิ ผู้ผลิตรถยนต์ชั้นนำจากประเทศญี่ปุ่น เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2549 และมีจำหน่ายอยู่ทั่วโลกในแบรนด์ซูซูกิ ยกเว้นในยุโรปจะมีจำหน่ายในแบรนด์เฟียต ภายใต้ชื่อ เฟียต เซดิซิ (อังกฤษ: Fiat Sedici) ซึ่งเป็นรถยนต์ที่เฟียตและซูซูกิร่วมกันผลิต ที่มาของชื่อ SX4 คือ "Sports X-over for 4 seasons" ซึ่งเป็นการผสานความเป็นรถเอสยูวีผนวกกับรถยนต์ขนาดเล็ก เพื่อให้เป็น Subcompact Crossover SUV หรือรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็กมากนั่นเอง มีการประกอบที่ประเทศฮังการี ,ญี่ปุ่น ,อินเดียและอินโดนีเซีย (ซึ่งเป็นโรงงานที่ประกอบ SX4 มาขายในประเทศไทย) และออกแบบโดยจิโอเจ็ตโต จิวเจียโร (อังกฤษ: Giorgetto Giugiaro)
สำหรับตัวถัง มีตัวถัง 2 แบบ โดยส่วนใหญ่จะเป็นรุ่นแฮทช์แบค 5 ประตู แต่ในบางประเทศ จะมีตัวถังซีดาน 4 ประตู ซึ่งเป็นการร่วมมือกับบริษัท Maruti Suzuki ในอินเดียเพื่อผลิตรุ่นซีดานออกมา ซึ่งในประเทศไทยเคยถูกสั่งเข้ามาใช้งานเป็นรถของประธานบริษัทซูซูกิ มอเตอร์ ประเทศไทยด้วย มีเครื่องยนต์เบนซินขนาด 1.5 ,1.6 และ 2.0 ลิตร และมีเครื่องยนต์ดีเซลขนาด 1.3 ,1.6 ,1.9 และ 2.0 ลิตร และระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด แต่ในปี พ.ศ. 2553 ได้มีการเปิดตัวรุ่นเกียร์อัตโนมัติแบบ CVT ด้วย
ในประเทศไทยเปิดตัวเมื่อปลายปี พ.ศ. 2553 โดยบริษัทซูซูกิ มอเตอร์ ประเทศไทย ซึ่งเป็นรุ่น 1.6 ลิตร ตัวถังแฮทช์แบค 5 ประตู และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีความยาว 4,135 มิลลิเมตร กว้าง 1,755 มิลลิเมตร สูง 1,605 มิลลิเมตร และระยะฐานล้ออยู่ที่ 2,500 มิลลิเมตร
รุ่นที่ 1 (GY/EY/RW; พ.ศ. 2549 – 2557)

ซูซูกิ SX4 รุ่นที่ 1 เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2549 Suzuki SX4 ทางเลือกใหม่ของคนเมืองที่รักการเดินทางไกล สำหรับผู้ที่มองหารถยนต์คันใหม่ ภายใต้คอนเซ็ปต์ ตอบสนองความต้องการอย่างหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการใช้ชีวิตในเมืองหลวงอันวุ่นวาย หรืออยากจะขับรถออกเมืองหาความสงบตามธรรมชาติ ภายใต้รถคันเดียว ก็ต้องมีคันนี้เป็นทางเลือกเลย นั่นคือ Suzuki SX4
Suzuki SX4 เป็นรถยนต์ที่ออกแบบโดยใช้ลักษณะโดดเด่นของรถ Compact Car และ Sport Utility Vehicle (SUV) มาไว้ในคันเดียว ทำให้ Suzuki SX4 นี้ เป็นรถรุ่นที่เล็กกะทัดรัด แต่ก็สามารถจุของไปเที่ยวต่างจังหวัดได้เช่นเดียวกัน ด้วยความที่รถ Suzuki SX4 เป็นรุ่นที่ตอบสนองความต้องการอย่างหลากหลาย ทีมงานวิศวกรรมออกแบบเครื่องยนต์ จึงได้ออกแบบให้รุ่นนี้มีเครื่องยนต์เหนือล้ำกว่ารุ่นอื่น ๆ เครื่องยนต์ดังกล่าว เป็นรุ่น Suzuki M16A 1.6 ลิตร แบบ 4 สูบ DOHC 16 วาล์ว ให้กำลังสูงสุดถึง 112 แรงม้า ที่ 5,600 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 150 นิวตัน-เมตร ที่ 3,800 รอบต่อนาที สำหรับตัวถัง ของรถ Suzuki SX4 นี้ มีความยาวประมาณ 4.1 เมตร กว่า 1.7 เมตร สูง 1.6 เมตร ซึ่งถือได้ว่ามีอัตราส่วนที่เท่ากับ Toyota Soluna Vios รุ่นแรก ๆ แต่ จุดต่างของ Suzuki SX4 อยู่ที่ Hatchback 5 หรือประตูหลังเท่านั้น นอกจากนี้ รูปลักษณ์ภายนอกที่โดดเด่นของ Suzuki SX4 คือ ไฟหน้าแบบ HID (High Intensity Discharge) ใหม่ ที่โดดเด่นสะดุดตาและสว่างมาก ๆ  พร้อมไฟตัดหมอกที่กันชนหน้า ซึ่งเป็นตัวส่งเสริมให้ทัศนวิสัยในยามวิกาลดีตามไปด้วย มาลองดูที่ภายในรถกันบ้าง เมื่อเปิดประตูรถออก พบว่า ทางเข้ารถดูเหมือนจะแคบ แต่เมื่อลองเข้าไปจริง ๆ พบว่า ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด หลังจากนั้นก็หย่อนก้นลงกลางเบาะ ที่มีโครงสร้างเบาะที่มีสัดส่วนพอดิบพอดีกับคนขับ ทำให้สามารถขับรถในระยะไกลได้อย่างสบายอุรา ส่วนหลังคา Suzuki SX4 ก็สูงกว่าปกติ ทำให้ศีรษะรู้สึกปลอดโปร่ง ส่งผลให้ลดความเครียดจากการเดินทางลง ด้วยโครงสร้างของรถที่ค่อนข้างสั้น เมื่อเปิดประตูด้านหลัง ก็จะค่อนข้างแคบสักหน่อย ซึ่งคนที่มีรูปร่างใหญ่อาจจะพบปัญหานี้ได้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ในส่วนของเบาะหลัง มีการยกสูงกว่าเบาะหน้า ทั้งนี้ก็เพื่อให้ผู้ที่นั่งด้านหลัง สามารถมองผ่านกระจกหน้ารถได้โดยไม่ถูกบดบังนั่นเอง ในส่วนของมาดูที่กระโปรงหลังรถ สามารถพับเบาะหลังในอัตราส่วน 60 : 40 เป็นการเพิ่มความจุในการบรรทุกสัมภาระได้ ส่วนเรื่องเครื่องอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ก็มีระบบเครื่องเสียง 9 ลำโพง พร้อมปรับระดับความดังอัตโนมัติ (AVC หรือ Auto Volume Control) และก็ยังมีที่วางแก้วน้ำ 7 จุดด้วย พวงมาลัย Suzuki SX4 เป็นแบบ 3 ก้าน ทำจากยูริเทน สไตล์สปอร์ต ขณะที่หน้าปัดได้รับการออกแบบให้มีขนาดใหญ่ และเกิดความโดดเด่นไม่น้อย อย่างไรก็ตาม ที่พิเศษที่สุด คือ การมีกระจกโอเปราทรงสามเหลี่ยมบานใหญ่ อยู่ระหว่างประตูคู่หน้ากับเสาหลังคาคู่หน้า เพื่อแก้ไขปัญหาเสาหลังคาคู่หน้า บดบังทัศนวิสัยในเวลาที่เลี้ยวรถ ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนอย่างรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ก่อนจะจากกันไป เราปิดท้ายด้วยราคาของ Suzuki SX4 ที่เชื่อว่าคุณผู้อ่านหลาย ๆ คนคงอยากจะทราบกัน โดยทาง Suzuki ตั้งราคาขายไว้ที่ 799,000 บาท และถ้าใครอยากเป็นเจ้าของรถสีขาว ก็เพิ่มอีก 5 พันบาทนะครับ
รุ่นที่ 2 (JY; พ.ศ. 2557–2565)

| Suzuki SX4 รุ่นที่ 2 (S-Cross) |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: Suzuki
เรียกอีกชื่อ: Suzuki SX4 S-Cross Suzuki S-Cross Fengyu (China) Suzuki SX4 Crossover (Taiwan) New SX4 (Russia) Maruti Suzuki S-Cross (India)
เริ่มผลิตเมื่อ: 2013–2021 (ฮังการี) 2013–2018 (จีน) 2015–2022 (อินเดีย)
แหล่งผลิต: China: Chongqing (Changan Suzuki) Hungary: Esztergom India: Gurgaon (Maruti Suzuki)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็กมาก (Subcompact crossover SUV)
รูปแบบตัวถัง: 5 ประตู SUV
โครงสร้าง: Front-engine, front-wheel-drive or four-wheel-drive
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 1.0 L K10C I3 (petrol)  1.4 L K14C I4 (petrol)  1.6 L M16A I4 (petrol)  1.3 L DDiS I4 (turbocharged diesel)  1.6 L DDiS I4 (turbocharged diesel)
ระบบเกียร์: 5-speed manual 6-speed manual CVT
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,600 mm (102.4 in)
ความยาว: 4,300 mm (169.3 in)
ความกว้าง: 1,765 mm (69.5 in)
ความสูง: 1,575 mm (62.0 in)
ระยะเหตุการณ์
รุ่นต่อไป: ซูซูกิ แกรนด์ วิทารา (อินเดีย)
รถต้นแบบ Suzuki S-Cross
Suzuki (ซูซูกิ) เปิดตัวรถครอสโอเวอร์รุ่นใหม่ล่าสุดภายใต้ชื่อ SX4 S-Cross อย่างเป็นทางการที่ญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 19 ก.พ. 2015 ในราคา 5.59 แสนบาท Suzuki SX4 S-Cross ได้เปิดตัว ในงานเจนีวามอเตอร์โชว์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์เมื่อปี 2013 และจำหน่ายในตลาดยุโรป และจีน โดยภายนอกของ Suzuki SX4 S-Cross ได้มาพร้อมดีไซน์ที่แข็งแกร่ง และบึกบึน ไม่ว่าจะเป็นไฟหน้า LED ขนาดใหญ่ และตัวรถที่มีขนาดใหญ่ ซึ่งตัวรถได้มาพร้อมสีให้เลือกถึง 4 สี แต่สีที่ถือว่าเป็นไฮไลท์คือสี Cool White Pearl (สีขาว) และ Crystal Lime Metallic (สีเขียว) ทางด้านภายในห้องโดยสารได้ถูกตกแต่งโดยใช้โทนสีดำตัดด้วยสีเงิน ส่วนวัสดุที่ใช้ตกแต่งภายในนั้นล้วนแต่เป็นวัสดุเกรดพรีเมี่ยม ทำให้ภายในนั้นดูหรูหรามีสไตล์ รวมถึงยังมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกสบายอย่างครบครัน อาทิหน้าจอ Multi-information Display ที่คอนโซลกลาง ซึ่งจะทำหน้าที่แสดงข้อมูลการขับขี่ เช่น ความเร็วเฉลี่ย, อัตราสิ้นเปลืองเชื้อเพลิง อีกทั้งยังออกแบบให้ภายในมีความกว้างขวาง โดยมีพื้นที่ระหว่างเบาะด้านหน้ากับด้านหลังถึง 814 มิลลิเมตร และพื้นที่เก็บสัมภาระ 420 ลิตร Suzuki SX4 S-Cross มาพร้อมเครื่องยนต์เบนซินความจุ 1.6 ลิตร DOHC ให้กำลังสูงสุด 117 แรงม้า ทำงานร่วมกับเกียร์อัตโนมัติ CVT 7 สปีด ผ่านแป้น Paddle Shift ซึ่งจะให้อัตราการสิ้นเปลืองพลังงานเพียง 18.2 กม./ลิตร สำหรับรุ่นขับเคลื่อน 2 ล้อ และ 17.2 กม./ลิตร ในรุ่นขับเคลื่อน 4 ล้อ โดยทางรุ่นที่ขับเคลื่อน 4 ล้อ ได้ติดตั้งระบบควบคุมแบบไฟฟ้า ALLGRIP ที่สามารถปรับโหมดการขับขี่ได้ถึง 4 รูปแบบ ทำให้การขับขี่ในสภาพถนนที่แตกต่างออกไปมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ซูซูกิ ได้กำหนดราคาจำหน่ายเริ่มต้นของ SX4 S-Cross รุ่นขับเคลื่อน 2 ล้อไว้ที่ 5.59 แสนบาท ส่วนในรุ่นขับเคลื่อน 4 ล้อ จะมีราคา 6.18 แสนบาท
SX4 S-Cross SZ5 DDIS (UK; ปรับโฉม)
SX4 S-Cross SZ5 DDIS (UK; ปรับโฉม)
ซี-130 เฮอร์คิวลิส

| ซี-130 เฮอร์คิวลิส |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: อากาศยานขนส่งทางทหาร
ชาติกำเนิด:  สหรัฐ
บริษัทผู้ผลิต: ล็อกฮีด ล็อกฮีด มาร์ติน
สถานะ: อยู่ในการผลิต
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศสหรัฐ กองนาวิกโยธินสหรัฐ กองทัพอากาศอังกฤษ ผู้ใช้รายอื่น
จำนวนที่ผลิต: 2,262 ลำในปีพ.ศ. 2549
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: ธันวาคม พ.ศ. 2500
สายการผลิต: ซี-130เจ ซูเปอร์เฮอร์คิวลิส เอซี-130 สเปกเตอร์/สปูคกี้ ล็อกฮีด ดีซี-130 ล็อกฮีด อีซี-130  ล็อกฮีด เอชซี-130 ล็อกฮีด แอลซี-130  ล็อกฮีด เอ็มซี-130  ล็อกฮีด ดับบลิวซี-130
ซี-130 เฮอร์คิวลิส (อังกฤษ: Lockheed C-130 Hercules)  เป็นเครื่องบินลำเลียงใช้เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด 4 เครื่องยนต์ ได้ถูกใช้งานอย่างแพร่หลายและยาวนานที่สุด เครื่องเฮอร์คิวลิสบินครั้งแรกเมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2497 เริ่มประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐ เมื่อพ.ศ. 2497 เฮอร์คิดลิสได้รับการพัฒนาตลอดมา และใช้กันในหลายประเทศ
ในปี พ.ศ. 2511 เฮอร์คิวลิสได้เริ่มเข้าสู่การบินพาณิชย์โดยกำหนดสัญลักษณ์ใหม่สำหรับรุ่นใช้งานทางพลเรือนเป็น ล็อกฮีดแอล 100 เฮอร์คิวลิส ซึ่งมีลำตัวยาวกว่าเฮอร์คิวลิสทางการทหาร และต่อมาได้มีการพัฒนาเฮอร์คิวลิส เป็นเครื่องบินลำเลียงชั้นสูง ชื่อรุ่นว่า แอ็ดวานซ์ เฮอร์คิวลิส
ตลอดการใช้งานของมันเครื่องตระกูลเฮอร์คิวลิสนั้นได้ทำหน้าที่ในกองทัพของหลายประเทศ ทั้งปฏิบัติการพลเรือนและช่วยเหลือมนุษย์ มันเป็นตระกูลที่มีการผลิตต่อเนื่องยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์เครื่องบินทางทหาร ในปีพ.ศ. 2550 ซี-130 ได้กลายมาเป็นเครื่องบินลำที่ห้า ต่อจากอิงลิช อิเลคทริก แคนเบอร์รา บี-52 สตราโตฟอร์เทรส ตูโปเลฟ ตู-95 และเคซี-135 สตราโตแทงค์เกอร์ ที่ถูกใช้ติดต่อกัน 50 ปีโดยกองทัพอากาศสหรัฐ ซี-130 ยังเป็นอากาศยานทางทหารเพียงแบบเดียวที่ยังคงทำการผลิตมา 50 ปีโดยลูกค้ารายเดิม จนได้พัฒนาเป็นซี-130เจ ซูเปอร์เฮอร์คิวลิส
ในประเทศไทย ซี-130 เป็นเครื่องบินของกองทัพอากาศเข้าประจำการในปี พ.ศ. 2523 ให้บริการสำหรับขนส่งข้าราชการของหน่วยงานรัฐ ที่ต้องไปราชการหรือปฏิบัติภารกิจตามหัวเมืองต่าง ๆ และภารกิจอื่นอีกมากมาย เช่น ภารกิจสำนักพระราชวัง ลงตรวจพื้นที่ที่ได้รับภัยพิบัติธรรมชาติ รับ-ส่งคณะ ครม. สับเปลี่ยนกำลังพล ลำเลียงผู้เสียชีวิต ฯลฯ  มีชื่อเรียกอย่างติดตลกในหมู่นักข่าวว่า "หมูหิน" เนื่องจากรูปร่างในส่วนหัวเครื่องที่มีส่วนจมูกยื่นออกมาสีดำคล้ายหมู ส่วนลำตัวที่ดูอ้วนๆ และด้วยการที่มันสามารถปฏิบัติภารกิจหนักๆ ต่างๆ ได้อย่างมากมายเกินความคุ้มค่า[ต้องการอ้างอิง]
การพัฒนา > เบื้องหลังและความต้องการ

ในสงครามเกาหลีที่เริ่มขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2493 ได้แสดงให้เห็นว่ายานขนส่งจากสงครามโลกครั้งที่สอง อย่าง ซี-119 ฟลายอิ่งบ็อกซ์คาร์ ซี-47 สกายเทรน และซี-46 คอมมานโด เริ่มไม่เหมาะกับสงครามยุคใหม่ ดังนั้นในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 กองทัพอากาศสหรัฐจึงทำการประกาศหาเครื่องบินขนส่งแบบใหม่ต่อโบอิง ดักลาส แฟร์ไชลด์ ล็อกฮีด มาร์ติน เชส แอร์คราฟท์ นอร์ธ อเมริกัน นอร์ทธรอป และแอร์ลิฟท์ อิงค์ เครื่องบินขนส่งลำใหม่นี้จะสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 95 คน ทหาร 72 นายหรือพลร่ม 64 นาย โดยมีพิสัย 2,000 กิโลเมตร สามารถบินขึ้นจากลานบินสั้นๆ ได้ และสามารถบินได้โดยใช้เพียงเครื่องยนต์เดียว
แฟร์ไชลด์ นอร์ธ อเมริกัน มาร์ติน และนอร์ทธรอปได้ปฏิเสธที่จะเข้าร่วม ทำให้เหลืออีกห้าบริษัทพร้อมแบบทั้งสิบ ล็อกฮีดสองแบบ โบอิงหนึ่งแบบ เชสสามแบบ ดักลาสสามแบบ แอร์ลิฟท์หนึ่งแบบ การแข่งขันนั้นสูสีกันมากระหว่างล็อกฮีดสองแบบที่ขนาดเบากว่าและแบบของดักลาสที่มีสี่เครื่องยนต์
ทีมออกแบบของล็อกฮีดนำโดยวิลลิส ฮอร์คกินส์ เริ่มด้วยข้อเสนอ 130 หน้าสำหรับล็อกฮีด แอล-206 และแบบสองเครื่องยนต์กับอีกแบบที่ขนาดใหญ่กว่า ฮอล ฮิบบาร์ด รองประธานล็อกและหัวหน้าวิศรกรของล็อกฮีด ได้เห็นข้อเสนอและส่งมันให้กับเคลลี่ จอห์นสัน ทั้งฮิบบาร์ดและจอห์สันได้เซ็นข้อเสนอและบริษัทก็ชนะสัญญาสำหรับการออกแบบโมเดล 82 ในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2494
การบินครั้งแรกของวายซี-130 เกิดขึ้นในวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2497 วายซี-130 ที่บินโดยแสตนลีย์ เบลซ์และรอย วิมเมอร์ทำการบินนาน 61 นาทีไปยังฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด แจ็ค เรียลและดิกแสตนตันได้ทำหน้าที่เป็นวิศวกรการบิน เคลลี่ จอห์นสันได้บินเครื่องพี2วี เนปจูนของเชส
การพัฒนา > การผลิต

หลังจากที่ต้นแบบทั้งสองสมบูรณ์ การผลิตก็เริ่มขึ้นในจอร์เจีย ที่ซึ่งมีซี-130 มากกว่า 2,300 ถูกสร้างขึ้น
แบบแรกๆ ที่ทำการผลิตคือเอซี-130เอ ใช้เครื่องยนต์อัลลิสัน ที56-เอ-9 ที่มีสามใบพัด การส่งมอบเริ่มขึ้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2499 โดยต่อไปจนถึงการมาของซี-130บีในปีพ.ศ. 2502 บางรุ่นมีชื่อใหม่ว่าซี-130ดีหลังจากที่ทำการติดตั้งสกีเข้าไป รุ่นบีที่ใหม่กว่ามีแพนปีกที่เสริมการเร่งจาก 2,050 ปอนด์ต่อตารางนิ้วเป็น 3,000 ปอนต่อตารางนิ้ว เช่นเดียวกันกับการปรับเครื่องยนต์และใบพัดทั้งสี่ซึ่งเป็นมาตรฐานมาจนถึงรุ่นเจ
การพัฒนา > ซี-130เอ

ซี-130 ชุดแรกที่ทำการผลิตเรียกว่ารุ่นเอ ซึ่งส่งมอบให้กับฝูงบินขนส่งทหารที่ 463 ที่ฐานทัพอากาศอาร์ดมอร์รัฐโอกลาโฮมาและฝูงบินขนส่งทหารที่ 314 ที่ฐานทัพอากาศสจ๊วตรัฐเทนเนสซี ฝูงบินอีกหกฝูงถูกรวมเป็นกองบินที่ 332 ในยุโรปและกองบินที่ 315 ในตะวันออกไกล เครื่องบินลำอื่นถูกดัดแปลงเพื่องานข่าวกรองและส่งให้กับฐานทัพอากาศไร-แมง เยอรมนีได้ดัดแปลงอาร์ซี-130เอเพื่อทำงานถ่ายภาพทางอากาศ เครื่องบินที่ติดตั้งสกีถูกตั้งชื่อว่าซี-130ดี แต่มักจะเป็นรุ่นเอยกเว้นว่าจะมีการดัดแปลง ซี-130เอได้กลายมาเป็นทางเลือกให้กับการบัญชาการกำลังทางอากาศยุทธวิธี ด้วยการเพิ่มถังเชื้อเพลิงเข้าไปเพื่อให้มันทำหน้าที่เติมเชื้อเพลิงทางอากาศ รุ่นเอนั้นยังคงทำหน้าที่ของมันตลอดสงครามเวียดนาม ที่ซึ่งเครื่องบินทำงานให้กับสี่ฝูงบินที่ฐานทัพอากาศนาฮา โอกินาวาและอีกหนึ่งที่ฐานทัพอากาศทาชิกาวะ ญี่ปุ่นได้ใช้มันในปฏิบัติการพิเศษเหนือลาวและเวียดนามเหนือ รุ่นเอยังได้ทำหน้าที่ในกองทัพอากาศเวียดนามใต้ในช่วงท้ายของสงครามอีกด้วย และมันได้เข้าร่วมกับสามฝูงบิน ผู้ใช้งานรายสุดท้ายในโลกคือกองทัพอากาศฮอนดูรัสซึ่งยังคงใช้รุ่นเออยู่[ต้องการอ้างอิง]
การพัฒนา > ซี-130บี

รุ่นบีนั้นพัฒนาขึ้นมาเพื่อเติมเต็มรุ่นเอซึ่งถูกส่งมอบไปก่อนหน้า และมันมีจุดเด่นใหม่ๆ โดยเฉพาะความจุเชื้อเพลิงเพื่อทำหน้าที่เติมเชื้อเพลิง มีการใช้ใบพัดฮาร์ทเซลแบบสี่ใบพัดแทนที่แบบเก่าที่มีสามใบพัด รุ่นบีได้เข้ามาแทนที่รุ่นเอในฝูงบินขนส่งทหารที่ 314 และ 463 ในสงครามเวียดนามมีสี่ฝูงบินที่เข้าร่วมกับฝูงบินขนส่งทหารทางยุทธวิธีที่ 463 ที่ตั้งฐานอยู่ที่สนามบินคลาร์กและแมกแทนในฟิลิปปินส์ มันถูกใช้เพื่อการลำเลียงทางอากาศในเวียดนามใต้ ในปีพ.ศ. 2512 ได้มีภารกิจทิ้งระเบิดเอ็ม-121 ขนาด 4,534 กิโลกรัมเพื่อเคลียร์ทางให้กับเฮลิคอปเตอร์ เมื่อสงครามเวียดนามสิ้นสุดลงรุ่นบีของฝูงบินที่ 463 และรุ่นเอของฝูงบินที่ 374 ก็ถูกย้ายกลับไปยังสหรัฐซึ่งพวกมันส่วนมากถูกมอบให้กับกองกำลังสำรองทางอากาศและยามชายฝั่ง อีกบทบาทหนึ่งของรุ่นบีคือนาวิกโยธิน ซึ่งมันได้ทำหน้าที่แทนซี-119 หลังจากที่ซี-130ดีของกองทัพอากาศได้พิสูจน์ว่ามันมีประโยชน์ในแอนตาร์กติกา กองทัพเรือสหรัฐก็ได้ซื้อรุ่นบีจำนวนมากที่มีสกีโดยใช้ชื่อว่าแอลซี-130
แบบสอดแนมอิเลคทรอนิกของซี-130บีถูกเรียกว่าซี-130บี-2 มี 13 ลำที่ถูกดัดแปลงและใช้งานภายใต้โครงการซันแวลลีย์ พวกมันปฏิบัติการที่ฐานทัพอากาศโยโกตาในญี่ปุ่นเป็นหลัก ทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นซี-130บีรุ่นมาตรฐานหลังจากที่เข้ามาแทนที่เครื่องบินลาดตระเวนแบบอื่น ซี-130บี-2 มีจุดเด่นที่ถังเชื้อเพลิงเพิ่มในปีกของมัน ซึ่งมีเสาอากาศข่าวกรองติดตั้งอยู่ กระเปาะนั้นมีขนาดใหญ่กว่าถังแบบมาตรฐานของรุ่นบีเล็กน้อย เครื่องบินส่วนใหญ่มีจุดเด่นที่เสาอากาศลู่บนลำตัวส่วนบน เช่นเดียวกับเสาอากาศแบบสายที่อยู่ระหว่างครีบกับลำตัวส่วนบนที่ไม่มีในซี-130 รุ่นอื่น การเรียกหมายเลขบนหางของเครื่องจะเปลี่ยนไปเรื่อยเพื่อทำให้เกิดการสับสนและปิดบังภารกิจที่แท้จริงของมัน