stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แม่สี
แม่สีของวัตถุธาตุ

แม่สีทางวัตถุธาตุประกอบด้วยสีแดงอมม่วง (มาเจนตา) สีเหลือง และสีฟ้าอมเขียว (ไซอัน) จัดเป็นแม่สีขั้นที่หนึ่ง และสามารถผสมแม่สีให้เกิดเป็นสีอื่น ๆ ที่เรียกว่าแม่สีขั้นที่สอง มีสามสีได้ดังนี้
สีแดงอมม่วง + สีเหลือง= สีแดงส้ม
สีแดงอมม่วง + สีฟ้า = สีม่วง
สีเหลือง + สีฟ้า = สีเขียว
การผสมแม่สีทางแสง
การผสมแม่สีทางวัตถุธาตุ
องค์ประกอบของวงโคจร

ภาพแสดงองค์ประกอบของวงโคจร
องค์ประกอบของวงโคจร (อังกฤษ: Orbital elements) เป็นค่าคงที่ของวงโคจรของวัตถุหนึ่ง องค์ประกอบของวงโคจรของเคปเลอร์มีทั้งหมด 6 ชนิด ได้แก่
ความเอียงของวงโคจร ( i\,\!)
ลองจิจูดของจุดโหนดขึ้น ( \Omega \,\!)
มุมของจุดใกล้ที่สุด ( \omega \,\!)
ความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจร ( e\,\!)
ระยะกึ่งแกนเอก ( a\,\!)
มุมกวาดเฉลี่ย ( M_{o}\,\!)
หน้ากากออกซิเจน

ตัวต่อประสานระหว่างระบบส่งออกซิเจนและผู้ใช้ที่เป็นมนุษย์
ผู้หญิงคนหนึ่งขณะสวมหน้ากากออกซิเจน
หน้ากากออกซิเจน (อังกฤษ: oxygen mask) เป็นหน้ากากที่ให้วิธีการถ่ายโอนแก๊สออกซิเจนที่ใช้ในการหายใจจากถังเก็บไปยังปอด โดยหน้ากากออกซิเจนอาจจะครอบเฉพาะจมูกและปาก (หน้ากากทางปากและจมูก) หรือทั้งใบหน้า (หน้ากากเต็มหน้า) ซึ่งอาจทำจากพลาสติก, ซิลิโคน หรือยาง โดยในบางสถานการณ์ อาจส่งออกซิเจนผ่านทางสายให้ออกซิเจนทางจมูกแทนหน้ากากได้
หน้ากากออกซิเจนพลาสติกทางการแพทย์ > ตัวอย่างหน้ากากออกซิเจนพลาสติกทางการแพทย์

หน้ากากออกซิเจนทางการแพทย์ส่วนใหญ่ใช้โดยผู้ให้บริการทางการแพทย์สำหรับการรักษาด้วยออกซิเจน เนื่องจากหน้ากากชนิดนี้เป็นแบบใช้แล้วทิ้งจึงช่วยลดต้นทุนการทำความสะอาดและความเสี่ยงต่อการติดเชื้อ การออกแบบหน้ากากสามารถระบุความแม่นยำของการส่งออกซิเจนในสถานการณ์ทางการแพทย์ต่าง ๆ หลากหลายที่ต้องได้รับการรักษาด้วยออกซิเจน
โดยปกติแล้วออกซิเจนในอากาศห้องจะมีอยู่ประมาณ 21 เปอร์เซ็นต์ และเปอร์เซ็นต์ที่สูงกว่านั้นมักมีความจำเป็นในการรักษาทางการแพทย์ ออกซิเจนในเปอร์เซ็นต์ที่สูงนี้จัดเป็นยา โดยออกซิเจนมากเกินไปอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพของผู้ป่วย ส่งผลให้ผู้ป่วยต้องพึ่งออกซิเจนในระยะยาว และในกรณีร้ายแรง ผู้ป่วยอาจตาบอดได้ ด้วยเหตุผลเหล่านี้ การรักษาด้วยออกซิเจนจึงได้รับการตรวจสอบอย่างใกล้ชิด ทั้งนี้ หน้ากากมีน้ำหนักเบาและติดด้วยแถบคาดศีรษะหรือสายคล้องหูแบบยางยืด โดยหน้ากากออกซิเจนมีความโปร่งใสเพื่อให้มองเห็นใบหน้าเพื่อให้ผู้ให้บริการด้านการแพทย์ทำการประเมินผู้ป่วยได้ รวมทั้งลดความรู้สึกกลัวที่ปิดมิดชิดที่ผู้ป่วยบางรายมักประสบเมื่อสวมหน้ากากออกซิเจน ซึ่งผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดจะต้องสวมหน้ากากออกซิเจนในบางระยะ หรืออาจใช้สายให้ออกซิเจนทางจมูกแทนก็ได้ แต่การส่งออกซิเจนด้วยวิธีนี้จะมีความแม่นยำน้อยกว่าและมีความเข้มข้นที่จำกัด
ตามข้อมูลของแอลทัสมาร์เกตรีเสิร์ช ตลาดหน้ากากออกซิเจนแบบใช้แล้วทิ้งทั่วโลกมีศักยภาพที่จะเติบโตได้ 1.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐระหว่าง ค.ศ. 2019 ถึง ค.ศ. 2023 โดยอัตราการเติบโตของตลาดดังกล่าวจะมีความเร็วเพิ่มขึ้นตลอดช่วงเวลานี้เช่นกัน
หน้ากากซิลิโคนและหน้ากากยาง

หน้ากากออกซิเจนซิลิโคนและยางมีน้ำหนักมากกว่าหน้ากากพลาสติก ซึ่งออกแบบมาเพื่อให้มีการปิดผนึกที่ดีในระหว่างการใช้งานเป็นเวลานานโดยนักบิน, บุคคลในการวิจัยทางการแพทย์ และห้องปรับแรงดันบรรยากาศสูง ตลอดจนผู้ป่วยอื่น ๆ ที่ต้องได้รับออกซิเจนบริสุทธิ์ เช่น ผู้ป่วยที่ได้รับภาวะเป็นพิษคาร์บอนมอนอกไซด์ และผู้ป่วยจากโรคลดความกด ทั้งนี้ นายแพทย์ อาเธอร์ เอช. บัลบูเลียน เป็นผู้ริเริ่มหน้ากากออกซิเจนที่สามารถใช้งานได้จริงรุ่นแรก ซึ่งนักบินในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองสวมใส่และใช้โดยโรงพยาบาล ส่วนวาล์วภายในหน้ากากที่กระชับพอดีเหล่านี้จะควบคุมการไหลของแก๊สเข้าและออกจากหน้ากาก เพื่อให้แก๊สที่หายใจออกมากลับหายใจเข้าไปอีกครั้งน้อยที่สุด
ดูเพิ่ม

การรักษาด้วยออกซิเจน – การใช้ออกซิเจนเพื่อการรักษาทางการแพทย์Pages displaying wikidata descriptions as a fallback
ภาพอุปกรณ์ดูแลระบบทางเดินหายใจ
รถไฟใต้ดินเม็กซิโกซิตี

รถไฟใต้ดินเม็กซิโกซิตี[ค.ศ. 2015
รถไฟใต้ดินเม็กซิโกซิตี (สเปน: Metro de la Ciudad de México) หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า ระบบการขนส่งสาธารณะ (Sistema de Transporte Colectivo, STC) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเม็กซิโกซิตี เมืองหลวงของประเทศเม็กซิโก เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกาเหนือ รองจากรถไฟใต้ดินนครนิวยอร์ก ผู้โดยสารต่อปี 1.487 คน ซึ่งหนาแน่นเป็นอันดับที่เก้าของโลก
เมื่อเริ่มแรกมีจำนวน 16 สถานี เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1969 ปัจจุบันมี 12 เส้นทาง ระยะทาง 201.09 กิโลเมตร (124.95 ไมล์) 195 สถานี
เส้นทางและสถานี

| เส้นทาง | เส้นทาง | สถานีปลายทางฝั่งเหนือ/ตะวันตก | สถานีปลายทางฝั่งใต้/ตะวันออก | จำนวนสถานี | ระยะทาง | เปิดให้บริการ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | สาย 1 | ออบเซร์บาโตริโอ (ตะวันตก) | ปันติตลัน (ตะวันออก) | 20 | 16.65 กิโลเมตร (10.35 ไมล์) | 4 กันยายน ค.ศ. 1969 |
|   | สาย 2 | กัวโตรกามิโนส (เหนือ) | ตัสเกญญา (ใต้) | 24 | 20.71 กิโลเมตร (12.87 ไมล์) | 1 สิงหาคม ค.ศ. 1970 |
|   | สาย 3 | อินดิโอสเบร์เดส (เหนือ) | อูนิเบร์ซิดัด (ใต้) | 21 | 21.28 กิโลเมตร (13.22 ไมล์) | 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 |
|   | สาย 4 | มาร์ติน การ์เรรา (เหนือ) | ซานตาอานิตา (ใต้) | 10 | 9.36 กิโลเมตร (5.82 ไมล์) | 29 สิงหาคม ค.ศ. 1981 |
|   | สาย 5 | โปลิเตกนิโก (เหนือ) | ปันติตลัน (ใต้) | 13 | 14.44 กิโลเมตร (8.97 ไมล์) | 19 ธันวาคม ค.ศ. 1981 |
|   | สาย 6 | เอลโรซาริโอ (ตะวันตก) | มาร์ติน การ์เรรา (ตะวันออก) | 11 | 11.43 กิโลเมตร (7.10 ไมล์) | 21 ธันวาคม ค.ศ. 1983 |
|   | สาย 7 | เอลโรซาริโอ (เหนือ) | บาร์รังกาเดลมูเอร์โต (ใต้) | 14 | 17.01 กิโลเมตร (10.57 ไมล์) | 20 ธันวาคม ค.ศ. 1984 |
|   | สาย 8 | การิบัลดิ/ลากูนิยา (เหนือ) | รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1917 (ใต้) | 19 | 17.68 กิโลเมตร (10.99 ไมล์) | 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1994 |
|   | สาย 9 | ตากูบายา (ตะวันตก) | ปันติตลัน (ตะวันออก) | 12 | 13.03 กิโลเมตร (8.10 ไมล์) | 26 สิงหาคม ค.ศ. 1987 |
|   | สายเอ | ปันติตลัน (ตะวันตก) | ลาปัซ (ตะวันออก) | 10 | 14.89 กิโลเมตร (9.25 ไมล์) | 12 สิงหาคม ค.ศ. 1991 |
|   | สายบี | ซิวดัดอัซเตกา (เหนือ) | บูเอนาบิสตา (ใต้) | 21 | 20.28 กิโลเมตร (12.60 ไมล์) | 15 ธันวาคม ค.ศ. 1999 |
|   | สาย 12 | มิชโกอัก (ตะวันตก) | ตลาอวก (ตะวันออก) | 20 | 24.32 กิโลเมตร (15.11 ไมล์) | 30 ตุลาคม ค.ศ. 2012 |

สาย 1
สาย 2
สาย 3
สาย 4
สาย 5
สาย 6
สาย 7
สาย 8
สาย 9
สาย A
สาย B
สาย 12
ดูเพิ่ม

รายชื่อสถานีรถไฟใต้ดินเม็กซิโกซิตี
รถไฟรางเบาเม็กซิโกซิตี
รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

Mexico City Metro เก็บถาวร 2009-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (official) (สเปน)
กระต่าย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์กระต่ายออนไลน์ (ไทย) เก็บถาวร 2014-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์บ้านกระต่ายเจพี (ไทย)
จังหวัดอาแวรง

| จังหวัดอาแวรง Département de l'Aveyron (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
จังหวัด
จากบนลงล่าง ซ้ายไปขวา: กงก์, อาคารศาลากลางจังหวัดที่รอแดซ, ปราสาทแห่งแบลกัสแตล, แม่น้ำอาแวรงที่วีลฟร็องช์-เดอ-รูแอร์กและแปอีร์
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของจังหวัดอาแวรงในประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 44°15′N 02°42′E﻿ / ﻿44.250°N 2.700°E﻿ / 44.250; 2.700
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
แคว้น: อ็อกซีตานี
เมืองหลัก: รอแดซ
เมืองรอง: มีโย วีลฟร็องช์-เดอ-รูแอร์ก
การปกครอง
 • ประธานสภาจังหวัด: อาร์โน วียาลา (อูว์ดี)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8,735 ตร.กม. (3,373 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 279,274 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 79
 • ความหนาแน่น: 32 คน/ตร.กม. (83 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
หมายเลขจังหวัด: 12
เขต: 3
อำเภอ: 23
เทศบาล: 285
เว็บไซต์: aveyron.fr
อาแวรง (ฝรั่งเศส: Aveyron, ออกเสียง: [avɛʁɔ̃] ( ฟังเสียง); อุตซิตา: Avairon, ออกเสียง: [aβajˈɾu]) เป็นจังหวัดในแคว้นอ็อกซีตานีในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดตั้งตามชื่อแม่น้ำอาแวรง ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ โดยมีรอแดซเป็นเมืองหลัก อาแวรงเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอาแวรงก็ได้แก่อารามแม่พระแห่งบอนวาลและอาสนวิหารแม่พระแห่งรอแดซที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 14
ดูเพิ่ม

แคว้นอ็อกซีตานี
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดอาแวรง
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์จังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์สภาจังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) Aveyron's bulletin board
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Aveyron" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
| ด ค กจังหวัดของประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
แผ่นดินแม่:  01 แอ็ง  02 แอน  03 อาลีเย  04 อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์  05 โอตซาลป์  06 อาลป์-มารีตีม  07 อาร์แด็ช  08 อาร์แดน  09 อาเรียฌ  10 โอบ  11 โอด  12 อาแวรง  13 บุช-ดูว์-โรน  14 กาลวาโดส  15 ก็องตาล  16 ชาร็องต์  17 ชาร็องต์-มารีตีม  18 แชร์  19 กอแรซ  2A กอร์ส-ดูว์-ซูด  2B โอต-กอร์ส  21 โกต-ดอร์  22 โกต-ดาร์มอร์  23 เคริซ  24 ดอร์ดอญ  25 ดู  26 โดรม  27 เออร์  28 เออเรลัวร์  29 ฟีนิสแตร์  30 การ์  31 โอต-การอน  32 แฌร์  33 ฌีรงด์  34 เอโร  35 อีเลวีแลน  36 แอ็งดร์  37 แอ็งเดรลัวร์  38 อีแซร์  39 ฌูว์รา  40 ล็องด์  41 ลัวเรแชร์  42 ลัวร์  43 โอต-ลัวร์  44 ลัวรัตล็องติก  45 ลัวแร  46 ล็อต  47 ลอเตการอน  48 ลอแซร์  49 แมเนลัวร์  50 ม็องช์  51 มาร์น  52 โอต-มาร์น  53 มาแยน  54 เมอร์เตมอแซล  55 เมิซ  56 มอร์บีอ็อง  57 มอแซล  58 เนียฟวร์  59 นอร์  60 อวซ  61 ออร์น  62 ปาดกาแล  63 ปุย-เดอ-โดม  64 ปีเรเน-อัตล็องติก  65 โอต-ปีเรเน  66 ปีเรเน-ออรีย็องตาล  67 บา-แร็ง  68 โอ-แร็ง  69 โรน  70 โอต-โซน  71 โซเนลัวร์  72 ซาร์ต  73 ซาวัว  74 โอต-ซาวัว  75 ปารีส  76 แซน-มารีตีม  77 แซเนมาร์น  78 อีฟว์ลีน  79 เดอ-แซฟวร์  80 ซอม  81 ตาร์น  82 ตาร์เนการอน  83 วาร์  84 โวกลูซ  85 ว็องเด  86 เวียน  87 โอต-เวียน  88 โวฌ  89 อียอน  90 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์  91 เอซอน  92 โอดแซน  93 แซน-แซ็ง-เดอนี  94 วาล-เดอ-มาร์น  95 วาล-ดวซ 
โพ้นทะเล:  971 กัวเดอลุป  972 มาร์ตีนิก  973 เฟรนช์เกียนา  974 เรอูว์นียง  976 มายอต 
 หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส แคว้น จังหวัด เมือง เมืองแบ่งตามจังหวัด 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
การพิมพ์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ การพิมพ์ (แก้ความกำกวม)
การพิมพ์หนังสือในศตวรรษที่ 15
การพิมพ์ (อังกฤษ: printing; ฝรั่งเศส: imprimerie) คือการผลิตสำเนาข้อความและภาพลงบนวัสดุที่ต้องการพิมพ์ เช่น กระดาษ ผ้า ตามความหมายในพระราชบัญญัติการพิมพ์ พ.ศ. 2484 คือ การทำให้เป็นตัวหนังสือหรือรูปรอยอย่างใด ๆ โดยการกด หรือ การใช้พิมพ์หิน เครื่องกล วิธีเคมี หรือวิธีอื่นใดให้เกิดเป็นสื่อพิมพ์ขึ้นหลายสำเนา จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ศิลปะของมนุษย์สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งปรากฏอยู่บนผนังถ้ำลาสควักซ์ ในฝรั่งเศส และถ้ำอัลตามิรา ในสเปน นอกจากปรากฏผลงานด้านจิตรกรรมที่มีคุณค่าด้านความงามของมนุษยชาติ ในช่วงประมาณ 17,000-12,000 ปีที่ผ่านมาแล้ว ยังปรากฏผลงานแกะสลักหิน แกะสลักผนังถ้ำเป็นรูปสัตว์ลายเส้นซึ่งการแกะสลักภาพลายเส้นบนผนังถ้ำนั้น อาจนับได้ว่าเป็นพยานหลักฐานในการแกะแบบพิมพ์ของมนุษย์เป็นครั้งแรกก็ได้
เท่าที่ทราบกันในปัจจุบัน รูปแบบการพิมพ์บนกระดาษเริ่มแรกสุด คือ การพิมพ์บล็อกไม้ (woodblock printing) โดยเริ่มขึ้นในประเทศจีนราวปี ค.ศ. 220 จีนเป็นชาติแรกที่พัฒนาเทคโนโลยีการพิมพ์ด้วยตัวเรียง (movable type) ขึ้นใช้ โดยมี ปี่ เฉิง เป็นผู้ประดิษฐ์คิดค้นขึ้นประมาณปี ค.ศ. 1040 และแพร่กระจายไปทั่วเอเชียตะวันออก ต่อมาในศตวรรษที่ 15 โยฮันเนส กูเต็นเบิร์ก สามารถประดิษฐ์เทคโนโลยีแท่นพิมพ์ (printing press) ที่ใช้กับตัวเรียงพิมพ์โลหะได้สำเร็จ เทคโนโลยีแท่นพิมพ์ของกูเต็นเบิร์กนับเป็นการปฏิวัติทางความรู้ที่สำคัญที่สุดในสหัสวรรษที่สองของคริสต์ศักราช การพิมพ์ทำให้หนังสือผลิตได้จำนวนมากขึ้นและราคาถูกลง เมื่อเทียบกับหนังสือต้นฉบับบตัวเขียน (manuscript) ที่ต้องใช้เวลาและความอดทนของเสมียนหรืออาลักษณ์ ในการผลิดขึ้นมาแต่ละเล่ม เทคโนโลยีการพิมพ์มีบทบาทสำคัญในการนำสังคมตะวันตกเข้าสู่ยุคฟื้นฟูศิลปะวัฒนธรรม และการปฏิวัติทางวิทยาศาสตร์ และเป็นการปูความพร้อมทางวัตถุให้กับเศรษฐกิจฐานความรู้ในยุคสมัยใหม่ โดยเป็นเงื่อนไขสำคัญในการแพร่กระจายความรู้สู่สาธารณะ
ประวัติศาสตร์การพิมพ์ > เทคโนโลยีการพิมพ์ด้วยตัวเรียง

การพิมพ์ด้วยตัวเรียง (movable type) เป็นระบบการพิมพ์ และการเรียงพิมพ์ ที่ใช้ตัวเรียงพิมพ์โลหะแบบถอดได้ ทำจากแท่งโลหะที่หล่อขึ้นจากแม่พิมพ์ (matrix) แล้วตีตัวอักษรลงไป การพิมพ์ด้วยตัวเรียงทำให้การจัดทำหนังสือมีความยืดหยุ่นมากกว่าการคัดลอกด้วยมือ หรือการพิมพ์แบบบล็อกไม้
ราว ค.ศ. 1040 แม่พิมพ์ตัวเรียงได้ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศจีน โดยระยะแรกตัวพิมพ์ถูกทำขึ้นจากดินเหนียวประเภทเดียวกันที่ใช้ทำเครื่องเคลือบ ซึ่งมีข้อเสียที่แตกหักได้ง่าย ต่อมาในปี 1298 ได้เปลี่ยนมาใช้ตัวพิพม์ที่แกะจากไม้ ซึ่งมีความคงทนกว่า และมีการคิดประดิษฐ์ระบบเรียงพิมพ์ที่ซับซ้อนโดยใช้โต๊ะกลมแบบหมุนได้ เพื่อทำให้การเรียงตัวอักษรจีนเป็นไปได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น แต่เนื่องจากข้อจำกัดของอักษรจีนที่มีอักษรจำนวนมากทำให้การพิมพ์แบบนี้ก็ยังมีราคาแพง และไม่สามารถพัฒนาขึ้นไปใช้วัสดุแบบอื่นนอกเหนือจากไม้ได้
การวิวัฒนาการของการพิมพ์ในยุโรปเกิดขึ้นจากเงื่อนไขสองประการ ประการแรกคือการเลิกใช้ม้วนหนังสือ (scroll) และการเข้าแทนที่ของสมุดหนังสือ หรือ โคเด็กซ์ (codex) ในฐานะรูปแบบมาตรฐานของการผลิตหนังสือ ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1 และที่ 4 เหตุการณ์สำคัญอย่างที่สอง คือ การเปลี่ยนจากการใช้แผ่นหนังสัตว์ (parchment) มาใช้กระดาษแทน ซึ่งทำให้หนังสือมีนำหนักเบาลงมีความยืดหยุ่น สามารถจุจำนวนหน้าได้มากขึ้น และมีราคาถูกลง โดยศิลปะและเทคโนโลยีการผลิตกระดาษได้แพร่จากโลกมุสลิมเข้ามาสู่ยุโรปตั้งแต่กลาง ศตวรรษที่ 11 (ปี ค.ศ. 1056) โดยผ่านเข้ามาทางประเทศสเปน
ประวัติศาสตร์การพิมพ์ > แท่นพิมพ์ตัวเรียง

บทความหลัก: แท่นพิมพ์
เกาหลีใช้ประเภทโลหะมาตั้งแต่ราชวงศ์ Goryeo (ค.ศ.918~ค.ศ.1392)
"แบกุนฮวาซังชอร็อกบัลโจจิกจีซิมเชโยจอล(เรียกอย่างย่อๆว่าจิกจี)"เป็นพิมพ์จากโลหะเก่าแก่ที่สุดของโลกที่ล่วงหน้าประมาณ 78 ปี ก่อนที่ไบเบิลของกูเต็นเบอร์ก(ค.ศ.1455)
ราวปี ค.ศ. 1450 โยฮันเนส กูเทนเบิร์ก พัฒนาแท่นพิมพ์ที่ใช้ระบบตัวเรียง (อังกฤษ: movable-type printing press) ขึ้นได้สำเร็จในเยอรมนี กูเทนเบิร์กพัฒนานวัตกรรมสำคัญขึ้นหลายอย่าง ได้แก่ การพัฒนาการหล่อแท่งพิมพ์ในแม่พิมพ์โลหะ การนำเอาเทคโนโลยีการกดเหล้าองุ่นมาใช้ การใช้หมึกพิพม์ที่มีส่วนผสมของน้ำมันซึ่งมีความข้นกว่าหมึกอินเดียทำให้เหมาะที่จะใช้กับแท่นพิมพ์ และการสร้างกระดาษที่อ่อนนุ่มและมีความสามารถดูดซับหมึกได้มากขึ้น กูเทนเบิร์กยังเป็นคนแรกที่ประดิษฐ์ตัวพิมพ์จากโลหะผสมของตะกั่ว, ดีบุก, พลวง, ทองแดง และ บิสมัท อันเป็นองค์ประกอบที่ยังใช้กันจนทุกวันนี้ นวัตกรรมเหล่านี้ทำให้การพิมพ์สามารถทำได้อย่างรวดเร็ว และลดต้นทุนการผลิตหนังสือลงอย่างมาก นอกจากนี้ชิ้นส่วนตัวพิมพ์ที่เป็นโลหะก็มีความคงทน และชุดตัวอักษรมีความเป็นเอกภาพสูง ทำให้นำไปสู่การพัฒนาศิลปะการเรียงพิมพ์ และการประดิษฐ์ชุดแบบอักษร (font) ต่างๆออกมา
กูเทนเบิร์กเริ่มงานพัฒนาแท่นพิมพ์ตั้งแต่ราวปี 1436 โดยเข้าเป็นหุ้นส่วนกับ อันเดรส์ ดริทเซน (Andreas Dritzehen) ผู้มีประสบการณ์ในการเจียระไนอัญมณี และอันเดรส์ เฮลมานน์ ผู้เป็นเจ้าของโรงงานทำกระดาษ หนังสือที่พิมพ์ขึ้นโดยเทคโนโลยีการเรียงพิมพ์ของกูเทนเบิร์กเล่มแรกในยุโรป คือ ตำราไวยกรณ์ภาษาลาตินของโดนาตัสในปี ค.ศ. 1451 อย่างไรก็ดีจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของ การปฏิวัติกูเทนเบิร์ก ได้แก่การพิมพ์คัมภีร์ไบเบิ้ลฉบับภาษาลาติน ที่นิยมเรียกกันว่า กูเทนเบิร์กไบเบิ้ล หรือ "ไบเบิ้ล 42 บรรทัด" ในปี 1455
แท่นพิมพ์ของกูเทนเบิร์กแพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปยังเมืองต่างๆในยุโรป ภายในปี ค.ศ. 1500 ก็มีร้านช่างพิมพ์กว่า 200 แห่งเกิดขึ้นภายในประเทศเยอรมนีเพียงแค่ประเทศเดียว นักประวัติศาสตร์ประมาณการว่า หนังสือราวยี่สิบล้านเล่มถูกพิมพ์ขึ้นในยุโรปเพียงแค่ในช่วง 50 ปีแรกของการคิดค้นแท่นพิมพ์ของกูเทนเบิร์ก ในขณะที่ประชากรของยุโรปขณะนั้นมีราว 1 ร้อยล้านคน การแพร่กระจายของเทคโนโลยีการพิมพ์ทำให้เกิดการแข่งขันกันสูงจนทำให้หนังสือมีคุณภาพต่ำลงเรื่อยๆ เพื่อตัดราคากัน ร้านทำหนังสือและช่างพิมพ์จึงต้องเสาะหาความคุ้มครองทางเศรษฐกิจจากรัฐ และในขณะเดียวรัฐก็มีแรงจูงใจที่จะควบคุมเนื้อหาของสิ่งพิมพ์ ผ่านการควบคุมกิจกรรมการพิมพ์หนังสือ ทำให้มีการออกใบสิทธิบัตรการพิมพ์ (printing patent) หรือใบรับรองเอกสิทธิการพิมพ์ (printing privilege) ขึ้น และการคุ้มครองทางเศรษฐกิจในอุตสาหกรรมการพิมพ์นี้ก็พัฒนากลายเป็นกฎหมายลิขสิทธิในเวลาต่อมา
นวัตกรรมการพิมพ์ด้วยตัวเรียง และแท่นพิมพ์ของกูเทนเบิร์กทำให้ยุโรปกลายเป็นศูนย์กลางของการพิมพ์หนังสือของโลก และได้รับการยกย่องว่าเป็นการประดิษฐ์ที่สำคัญที่สุดในรอบสหัสวรรษที่สอง
แหล่งข้อมูลอื่น

แผ่นพิมพ์ทองแดง (ราว ค.ศ. 1215–1216) ของธนบัตรโดยใช้ตัวเรียงพิมพ์ทองเหลือง 10 ตัว
กล่องใส่ตัวพิพม์โลหะ และวัตถุเรียงพิมพ์ในแท่งประสมอักษร
ภาพแสดงการทำงานในร้านช่างฝีมือการพิมพ์ (atelier d'impression) ในศตวรรษที่ 16
ห้องจัดเรียงหน้ากระดาษ
ระฆังพระเจ้าธรรมเจดีย์

| --- | --- |
ဓမ္မစေတီခေါင်းလောင်းကြီး
ที่ตั้ง: จมอยู่ใต้แม่น้ำย่างกุ้ง
ประเภท: ระฆังวัด
วัสดุ: สัมฤทธิ์
การเปิด: 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1484
อุทิศแด่: เจดีย์ชเวดากอง
ระฆังพระเจ้าธรรมเจดีย์ (พม่า: ဓမ္မစေတီခေါင်းလောင်းကြီး [dəma̰zèdì kʰáʊɰ̃láʊɰ̃ dʑí]) เป็นระฆังสัมฤทธิ์ ที่เชื่อกันว่าเป็นระฆังที่ใหญ่ที่สุดที่เคยหล่อมา โดยหล่อขึ้นเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1484 ตามคำสั่งของพระเจ้าธรรมเจดีย์แห่งอาณาจักรหงสาวดี เพื่ออุทิศแด่เจดีย์ชเวดากอง
ลักษณะ

ใน ค.ศ. 1484 โหรหลวงของพระเจ้าธรรมเจดีย์แนะนำให้พระองค์เลื่อนการหล่อระฆังออกไป เนื่องจากเป็นช่วงฤกษ์ไม่ดีของกลุ่มดาวจระเข้ และเขาทำนายว่าระฆังจะไม่ส่งเสียงใด ๆ ออกมา เมื่อระฆังหล่อเสร็จสิ้นแล้วก็มีเสียงที่ไม่น่าประทับใจ
ตามบันทึกสมัยนั้น ระฆังนี้หล่อขึ้นจากโลหะหนัก 180,000 viss (294 ตัน) ซึ่งรวมถึง เงิน ทอง ทองแดง และดีบุก กล่าวกันว่าระฆังนี้สูง 12 ศอกและกว้าง 8 ศอก ในปี ค.ศ. 1583 กัสปาโร บัลบี พ่อค้าอัญมณีชาวเวนิสได้มาเยี่ยมชมเจดีย์ชเวดากอง และบรรยายถึงระฆังพระเจ้าธรรมเจดีย์ในบันทึกส่วนตัวของเขาว่ามีการแกะสลักจากบนลงล่างด้วยข้อความที่เขาไม่สามารถถอดรหัสได้:
"ข้าพเจ้าพบระฆังขนาดใหญ่ใบหนึ่งในห้องโถงวัด และพบว่ามีรอบก้าวเดินเจ็ดก้าวกับอีกสามฝ่ามือ เต็มไปด้วยตัวอักษรตั้งแต่บนลงล่าง แต่ไม่มีชาติใดเข้าใจตัวอักษรเหล่านี้"
การโจรกรรมจากเจดีย์ชเวดากอง

นักสำรวจและพ่อค้าชาวยุโรปเริ่มติดต่อกับพม่าตอนล่างในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ฟีลีปึ ดึ บรีตู อี นีโกตึ ขุนศึกและทหารรับจ้างชาวโปรตุเกส หรือที่ชาวพม่าเรียกว่า งะซีนกา เดินทางมาถึงพม่าตอนล่างในช่วงปี ค.ศ. 1590 ในเวลานั้นสิเรียม (ปัจจุบันเรียกว่า ตาน-ลยีน) เป็นท่าเรือที่สำคัญที่สุดในอาณาจักรตองอูของพม่า
ปี ค.ศ. 1599 ฟีลีปึ ดึ บรีตูได้นำกองกำลังยะไข่เข้ายึดครองดินแดนสิเรียมและหงสาวดี ซึ่งเป็นเมืองหลวงของพม่าตอนล่าง กษัตริย์แห่งยะไข่แต่งตั้งฟีลีปึ ดึ บรีตูให้เป็นเจ้าเมืองสิเรียม ในปี ค.ศ. 1600 ฟีลีปึ ดึ บรีตูได้ขยายอำนาจข้ามแม่น้ำพะโคไปยังดากองและชนบทโดยรอบ ฟีลีปึ ดึ บรีตูประกาศอิสรภาพจากกษัตริย์ยะไข่ใน ค.ศ. 1603 และสถาปนาการปกครองของโปรตุเกสภายใต้การนำของ ไอรึช ดึ ซัลดาญา (Aires de Saldanha) อุปราชแห่งอินเดียของโปรตุเกส
ค.ศ. 1608 ฟีลีปึ ดึ บรีตูและลูกน้องได้ขนย้ายระฆังพระเจ้าธรรมเจดีย์ออกจากเจดีย์ชเวดากองและกลิ้งลงจากเขาสิงคุตตระ จากที่นี่ระฆังถูกลากด้วยช้างเพื่อนำไปล่องแพตามแม่น้ำปะซูนดองต่อไปยังแม่น้ำพะโค ระฆังและแพถูกผูกไว้กับเรือธงของฟีลีปึ ดึ บรีตูสำหรับล่องข้ามแม่น้ำไปยังสิเรียมเพื่อหลอมเป็นปืนใหญ่สำหรับเรือ น้ำหนักบรรทุกนั้นหนักเกินไป แพแตกออกและระฆังก็จมลงสู่ก้นแม่น้ำ พร้อมกับพาเรือของฟีลีปึ ดึ บรีตูจมลงไปด้วย ณ จุดบรรจบกันของแม่น้ำพะโคและแม่น้ำย่างกุ้ง ซึ่งปัจจุบันเรียกว่า มังกี้พอยต์
กองทัพพม่าภายใต้การนำของพระเจ้าอะเนาะเพะลูนสามารถยึดเมืองสีเรียมคืนได้ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1613 ฟีลีปึ ดึ บรีตูถูกประหารชีวิตด้วยการเสียบไม้ประจาน
เกมกระชากล้าน

| เกมกระชากล้าน |
| --- | --- |
ประเภท: เกมโชว์ควิซโชว์
สร้างโดย: อมรินทร์ทีวี
แสดงนำ: ซีซั่นที่ 1 สุริยนต์ อรุณวัฒนกูล โจอี้ เชิญยิ้ม ซีซั่นที่ 2 วิลลี่ แมคอินทอช ณปภา ตันตระกูล
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ศิริ บุญพิทักษ์เกศ อภิณห์พัศณ์ บุญสมธรรม
ผู้อำนวยการสร้าง: เอกลักษณ์ จารุกิจไพศาล
สถานที่ถ่ายทำ: TVT Green Park Studio
ผู้ลำดับภาพ: เฉลิมพจน์ พงศ์พัฒนกุล เอกลักษณ์ จารุกิจไพศาล
กล้อง: หลายกล้อง
ความยาวตอน: 30 นาที
บริษัทผู้ผลิต: สุดเกล้า, ซุยกะแมน
ออกอากาศ
เครือข่าย: อมรินทร์ทีวี
ออกอากาศ: ซีซั่นที่ 1 3 กรกฎาคม 2561 (2561-07-03) – 28 กันยายน 2561 (2561-09-28) ซีซั่นที่ 2 14 มกราคม 2562 (2562-01-14) – 19 เมษายน 2562 (2562-04-19) 
เกมกระชากล้าน (อังกฤษ: Snatch Million) เป็นรายการโทรทัศน์ไทยประเภทเกมโชว์ควิซโชว์เต็มรูปแบบรายการแรกของอมรินทร์ทีวี ที่ให้ผู้เข้าแข่งขันเข้ามาร่วมตอบคำถามจำนวน 10 ข้อ ข้อละ 2 ตัวเลือก เพื่อรับเงินรางวัล 1,000,000 บาท ออกอากาศทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 19.00–19.30 น. เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
กติกา

ผู้เข้าแข่งขันจะต้องมาเป็นคู่ จากนั้นพิธีกรจะเปิดตัวเลือกทั้ง 2 ตัวเลือกก่อน ซึ่งอาจเป็นภาพหรือสิ่งของ แล้วอ่านคำถาม หลังจากพิธีกรอ่านคำถามเสร็จ ผู้เข้าแข่งขันจะมีเวลา 2 นาทีในการวิเคราะห์และปรึกษาหารือกันเพื่อหาคำตอบที่ถูกต้อง และเมื่อครบ 2 นาที จะให้ผู้ชมในสตูดิโอ 100 คนกดปุ่มโหวตหาตัวเลือกที่ตนคิดว่าถูกต้อง ซึ่งจะแสดงออกมาเป็นเปอร์เซนต์เพื่อช่วยเพิ่มความมั่นใจให้กับผู้เข้าแข่งขัน เสร็จแล้ว ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งจะต้องจับโซ่ตัวเลือกที่คิดว่าถูกต้อง โดยเมื่อจับโซ่แล้วไม่สามารถเปลี่ยนโซ่ได้อีก ส่วนผู้เข้าแข่งขันอีกคนจะคอยถือถังรองรับเหรียญ และเมื่อพิธีกรสั่งว่า "กระชากคำตอบ" ให้ผู้เข้าแข่งขันที่จับโซ่ดึงโซ่ลง ถ้าถูกต้อง เหรียญทองจะไหลตามท่อลงสู่ถัง ผู้เข้าแข่งขันจะได้รับเงินรางวัลไปข้อละ 2,000 บาท แต่ถ้าผิด ผู้เข้าแข่งขันจะถูกกระชากออกจากรายการในทันที และได้รับเงินรางวัลที่สะสมมาทั้งหมด แต่ถ้าผู้เข้าแข่งขันตอบถูกครบทั้ง 10 ข้อ จะถือว่า "แจ็คพอตแตก" ผู้เข้าแข่งขันจะได้รับเงินรางวัล 1,000,000 บาทในทันที
นอกจากนี้ ในระหว่างที่เล่น โจอี้ เชิญยิ้ม จะนำของรางวัลพิเศษมาเพื่อให้ผู้เข้าแข่งขันตัดสินใจว่าจะตอบคำถามชิงรางวัลพิเศษหรือไม่ หากตัดสินใจตอบคำถามนี้ จะเป็นการยุติการตอบคำถามชุดปกติที่เหลือทั้งหมด ถ้าตอบถูกจะได้ของรางวัลพิเศษชิ้นนั้นไป แต่ถ้าตอบผิด ผู้เข้าแข่งขันจะถูกกระชากออกจากรายการเช่นกัน และได้รับเงินรางวัลเพียงครึ่งหนึ่งจากที่สะสมมาทั้งหมด
ตั้งแต่วันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ได้มีการปรับรูปแบบใหม่ โดยลดเวลาปรึกษาหารือกันของผู้เข้าแข่งขันเหลือ 1 นาที และผลโหวตของผู้ชมในสตูดิโอ 100 คน จะเริ่มใช้ตั้งแต่ข้อที่ 6 เป็นต้นไป รวมทั้งตั้งแต่วันที่ 28 สิงหาคม ในกรณีที่ผู้เข้าแข่งขันตอบผิด ก่อนที่ผู้เข้าแข่งขันจะถูกกระชากออกไป เหรียญสีดำจะไหลลงสู่ถัง เพื่อเป็นการแสดงว่าผู้เข้าแข่งขันตอบผิดอีกด้วย
เหตุการณ์ชนะเลิศ

ในกรณีที่ผู้เข้าแข่งขันสามารถตอบคำถามได้ถูกทั้ง 10 ข้อติดต่อกัน จะได้รับรางวัล 1,000,000 บาท ซึ่งตลอดการออกอากาศของรายการไม่มีคู่ใดที่สามารถทำได้เลย
แหล่งข้อมูลอื่น

เฟซบุ๊กของรายการ
ตัวละครแบนเพรสโตออริจินัล

ตัวละครแบนเพรสโตออริจินัล คือ ตัวละครที่บริษัทแบนเพรสโตสร้างขึ้นเฉพาะสำหรับเกมซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น
มาโซคิชิน

มาซากิเป็นตัวละครแบนเพรสโตออริจินัลตัวแรก และไซบัสเตอร์ หุ่นยนต์ของเขาก็เป็นหุ่นยนต์แบนเพรสโตออริจินัลตัวแรกเช่นกัน มาซากิปรากฏตัวครั้งแรกในซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น 2 และหลังจากนั้นก็มีบทบาทในซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็นหลายภาค ได้แก่ ภาค 3, มาโซคิชิน, 4, อัลฟา, อัลฟาไกเด็น, ออริจินัลเจเนเรชัน, และออริจินัลเจเนเรชัน 2 มาซากิเป็นตัวละครเอกในภาคมาโซคิชินและมีบทเป็นตัวประกอบในภาคอื่นๆ
มาซากิเป็นชาวญี่ปุ่น อายุ 17 ปี มีนิสัยหุนหันพลันแล่น ชอบทำก่อนคิด นอกจากนี้ยังเป็นคนหลงทางง่าย ซึ่งทำให้เขาหลงเข้าไปพัวพันกับสงครามต่างๆ โดยไม่ตั้งใจ นอกจากนี้ยังวางตัวต่อหน้าผู้หญิงไม่เป็น แต่มีตัวละครหญิงหลายคนชอบเขา
ในมาโซคิชิน ลอรด์ออฟดิเอเลเมนทัล มาซากิถูกจักรพรรดิแห่งอาณาจักรลานกรานอัญเชิญไปยังโลกใต้พิภพลากิอาส เพื่อเป็นคนขับหุ่นมาโซคิชิน โดยในตอนแรกเขาขับมาโซคิชินจาโอม แต่ภายหลังถูกไซบัสเตอร์ มาโซคิชินที่แข็งแกร่งที่สุด เลือกให้เป็นคนขับ เนื่อเรื่องของมาโซคิชินแบ่งออกเป็นสองส่วน ในส่วนแรก วีรบุรุษและขุนพลของลานกรานชื่อเซโอรูทรับมาซากิเป็นบุตรบุญธรรม แต่ไม่นานเซโอรูทก็ถูก ชู ชิราคาวะ ฆ่า เป็นเหตุให้มาซากิโกรธแค้นชูมาก และออกจากลากิอาสมายังโลกมนุษย์เพื่อตามล่าชู
บทบาทของมาซากิในซุปเปอร์โรบอทไทเซ็น 2 และ 3 เล่าเรื่องราวขณะที่มาซากิตามล่าชูในโลกมนุษย์ มาซากิเข้าร่วมกองทัพลอนโดเบลล์ ต่อสู้กับดีไวน์ครูเซเดอร์ และสามารถสังหารชูได้ในซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น 3
เนื้อเรื่องตอนที่สองของมาโซคิชินเริ่มขึ้นหลังจากมาซากิเดินทางกลับลากิอาสอีกครั้ง เขาพบว่าลานกรานอยู่ใต้การปกครองของ ฟีลลอร์ด กราน บิลเซอา โอรสของจักรพรรติคนเก่า และกำลังทำสงครามกับประเทศเพื่อนบ้านชื่อชูเทโดเนียส ตอนแรกมาซากิช่วยฟีลลอร์ดทำสงคราม แต่เป็นศัตรูกันภายหลังจากที่รู้ว่าฟีลลอร์ดตั้งใจจะยึดครองลากิอาส มาซากิยังพบว่าชูถูกผู้บูชาจอมมาร ชิวา วอลครัสส์ ชุบชีวิต แต่ท้ายที่สุดเขาและชูกลับช่วยกันปราบจอมมารวอลครัสส์ได้สำเร็จ
ในซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น 4 และเอฟ มาซากิเดินทางกลับมายังโลกมนุษย์อีกครั้งเพื่อช่วยลอนโดเบลล์ทำสงครามกับกองทัพมนุษย์ต่างดาวเกสท์
ในซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น อัลฟา มาซากิช่วยลอนโดเบลล์ทำสงครามกับจักรวรรดิบัลมาร์ในระหว่างที่เขาตามล่าชู มาซากิและตัวละครจากมาโซคิชินหลายตัวมีบทบาทค่อนข้างมากในภาคอัลฟาไกเด็น โดยพวกเขาร่วมมือกับกองทัพพรีเวนเตอร์ (ลอนโดเบลล์เก่า) ต่อสู้กับกองทัพไตตันส์ มาซากิต่อสู้กัยชูและสามารถทำให้ เนโอแกรนซัน หุ่นยนต์ของชูเสียหายเป็นอย่างมาก ทำให้เกิดรอยแตกในมิติเวลาซึ่งส่งพรีเวนเตอร์ไปในอนาคต หลังจากพรีเวนเตอร์กลับมายังเวลาในปัจจุบันได้ มาซากิสู้กับชูอีกครั้งและสามารถสังหารชูได้สำเร็จ หลังจากนั้นจึงเดินทางกลับลากิอาส
ในภาคออริจินัลเจเนเรชันทั้งสองภาค มาซากิเดินทางมาโลกมนุษย์เพื่อตามล่าชูเหมือนกับในภาคอัลฟา มาซากิเข้าร่วมเป็นสมาชิกของยานฮากาเนะ ช่วยยานฮากาเนะต่อสู้กับดีไวน์ครูเซเดอร์ พวกแอโรเกเตอร์ อินสเปคเตอร์ และไอนสท์ ตามลำดับ มาซากิพบชูระหว่างทางหลายครั้ง แต่มักถูกสถานการณ์บังคับให้ร่วมมือกับชู หรือถ้าสู้กันก็แพ้ชูอยู่ทุกครั้งไป
ตัวละครอื่นๆจากซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น W

| ด ค กซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น |
| --- | --- |
รายชื่อเกม
ภาคสแตนด์อโลน:  64  เอ  อาร์  ดี  เอ็มเอกซ์  จีซี  เจ  ดับเบิลยู  นีโอ  ยูเอกซ์  วี  ที 
ซีรีส์คลาสสิก:  2  3  4 
ซีรีส์แอลฟา:  แอลฟา  แอลฟาไกเด็น  2  3: ทูดิเอนด์ออฟเดอะกาแล็กซี 
ซีรีส์โอจี:  ไทเซ็น: ออริจินัลเจเนเรชัน  ไทเซ็น: 2 ออริจินัลเจเนเรชันส์  ไกเด็น  มูเก็นโนะฟรอนเทียร์ มูเก็นโนะฟรอนเทียร์เอกซีด  2 
อนิเมะ:  ไซบัสเตอร์  ดิแอนิเมชัน  เดอะซาวด์ซินีมา  ดีไวน์วอร์ส  ดิอินสเปคเตอร์ 
ส่วนเกี่ยวข้อง:  คอมพาทีฮีโรซีรีส์  สปีริตส์  อนาเธอร์เซนจูรีส์เอพพิโซด  โปรเจกต์ครอสโซน 
เกี่ยวกับบริษัท:  บันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์ บันได  บี.บี. สตูดิโอ แบนเพรสโต  วิงกีซอฟต์