stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รชนีกร พันธุ์มณี

| รชนีกร พันธุ์มณี |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: รชนีกร บุญหลาย
ชื่ออื่น: นัทธมน พันธุ์มณี
เกิด: 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2514 (53 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
บุตร: 2 คน
อาชีพ:  นักแสดง  นักร้อง 
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2534–ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: บัวผัน/ใบบัว – ภูตแม่น้ำโขง (2535)  รำพึง – กระสือ (ละครโทรทัศน์)  (2537)  บุปผา – มนต์รักลูกทุ่ง (2538)  ลำยอง – ทองเนื้อเก้า (2540)  อีสา/อุษา – อีสา-รวีช่วงโชติ (2541)  พุ่มพวง ดวงจันทร์ – ราชินีลูกทุ่ง พุ่มพวง ดวงจันทร์ (2542)  พิมพา – โนห์รา (2544)  บัวเผื่อน – รอยไถ (2545)  หวาน – สุสานคนเป็น (2557)
สังกัด: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 (2535–2545)
รชนีกร พันธุ์มณี (เกิด 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2514) ชื่อเล่น ต้อม เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย อดีตนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ เป็นที่รู้จักกันในบทบาท "เรไร" จากละครเรื่อง พี่เลี้ยง
ประวัติ

รชนีกร พันธุ์มณี เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2514 เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นมิสทีนไทยแลนด์ปี 1991 เป็นชาวกรุงเทพมหานคร การศึกษา จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากวิทยาลัยครูสวนสุนันทา ปัจจุบันเป็น มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา มีผลงานแสดงละครที่เป็นที่รู้จักจากเรื่อง พี่เลี้ยง ในบทของ "เรไร" ตัวละครเอก, กระสือ และ ราชินีลูกทุ่ง พุ่มพวง ดวงจันทร์
หลังจากนั้นเธอมีผลงานละครอีกหลายเรื่อง จนหายไปจากวงการบันเทิงเพราะแต่งงานกับสามีชาวต่างประเทศแล้วย้ายไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 เธอกลับเข้าสู่วงการบันเทิงอีกครั้ง โดยได้ทำการเลิกกับสามีชาวต่างประเทศและพาลูกสาวที่ชื่อ วีวี่ กลับมาอยู่เมืองไทย ในเดือนธันวาคม ปี พ.ศ. 2555 เธอได้ให้กำเนิดลูกคนที่สองเป็นบุตรชายชื่อน้อง มาวิน กับแฟนนักธุรกิจนอกวงการที่คบหาดูใจกันมากว่า 3 ปี
ในปี พ.ศ. 2552 เธอมีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่อง โยมผีพ่อ
ผลงาน > ละครสั้น

2535 นางเสือง (ละครเทิดพระเกียรติ) ช่อง 7
2535 อย่าเล่นกับคำสาบาน (ละครสั้น ชุด ปากกาทอง) ช่อง 7
2536 กลิ่นฟาง (ละครสั้น ชุด ปากกาทอง) ช่อง 7
2536 รางวัลชีวิต (ละครสั้น ชุด ปากกาทอง) ช่อง 7
2536 นรกในใจ (ละครสั้น ชุด ปากกาทอง) ช่อง 7
2539 ความสมหวังของแก้ว (ละครสั้น ชุด ปากกาทอง) ช่อง 7
2544 รักของฟ้า (ละครพิเศษวันพ่อแห่งชาติ) ช่อง 7
2552 ฟ้ามีตา ตอน เพลงตัณหา ช่อง 7
2552 ฟ้ามีตา ตอน คนวิปริต จิตวิปลาส ช่อง 7
2554 ฟ้ามีตา ตอน ความสุขที่หายไป ช่อง 7
2554 ฟ้ามีตา ตอน จิต ช่อง 7
2554 ฟ้ามีตา ตอน แม่ที่เลว ช่อง 7
2554 ฟ้ามีตา ตอน ความสุขที่หายไป ช่อง 7
2556 ฟ้ามีตา ตอน อะไหล่มนุษย์ ช่อง 7
2556 ยมบาลเจ้าขา ตอน โกงบุญ ช่อง 7
2557 ยมบาลเจ้าขา ตอน แม่กะไหล่ทอง ช่อง 7
2557 คู่กิ๊กพริกกะเกลือ ตอน อดีตรักเฮียเบี้ยว ช่อง 7
2557 คฤหาสน์บ้านทุ่ง ตอน คำทำนายทายทัก ช่อง 7
2557 คฤหาสน์บ้านทุ่ง ตอน เนื้อคู่อยู่ไหน ช่อง 7
2557 ฟ้ามีตา ตอน สัมภเวสี ช่อง 7
2558 ฟ้ามีตา ตอน อยากดังมันง่าย ช่อง 7
2558 มิติสยอง ตอน ครูสุชาดา ช่อง จีเอ็มเอ็ม
2559 ฟ้ามีตา ตอน คนชอบอวด ช่อง 7
2559 หลอน เดอะซีรีส์ ตอน บูชายัญ ช่อง 9
2560 ฟ้ามีตา ตอน คนทุกข์ที่ไม่ทุกข์ ช่อง 7
2560 ฟ้ามีตา ตอน ไกลวัด ช่อง 7
2561 ฟ้ามีตา ตอน ยิ่งให้ยิ่งได้ ช่อง 7
2561 ฟ้ามีตา ตอน คนดีๆ อยู่ที่ไหน ช่อง 7
2561 ฟ้ามีตา ตอน ผีใส่บาตร ช่อง 7
2562 ฟ้ามีตา​ ตอน​ เด็กก็ว่าไปอย่าง​ ช่อง 7
2562 ฟ้ามีตา​ ตอน​ กาหลงซาก​ ช่อง 7
2563 ฟ้ามีตา ตอน แค่เมตตา ช่อง 7
2564 ฟ้ามีตา ตอน ดัณหา ช่อง 7
2566 ฟ้ามีตา ตอน เป็นแม่แพ้ไม่ได้ ช่อง 7
2567 ศิราณีที่รัก ตอน สะใภ้ทาส ไทยรัฐทีวี
ผลงาน > ละครเวที

สมเด็จพระนเรศวรมหาราช (2554)
ผลงาน > ภาพยนตร์

โยมผีพ่อ (2552)
ศรีธนญชัย 555+ (2557)
อยากอยู่อย่างใหญ่ (2557)
บ้านนางรำ (2561)
ผลงาน > อัลบั้มเพลง

อัลบั้มเพลงประกอบละคร มนต์รักลูกทุ่ง (พ.ศ. 2538)
อัลบั้ม ลูกทุ่งหลากลีลา ชุด อ่อยเหยื่อ (พ.ศ. 2544)
ผลงาน > มิวสิกวีดีโอ

เพลง บาปหัวใจ - รณชัย ถมยาปริวัฒน์
เพลงผู้หญิงหลายมือ - ศิริพร อำไพพงษ์
รางวัล

มิสทีนไทยแลนด์ ปี 1991
1 ใน 5 ผู้เข้าชิงรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ดาราสนับสนุนหญิงดีเด่น จากละคร ปลายฝนต้นหนาว ปี 2537
1 ใน 5 ผู้เข้าชิงรางวัลเมขลา ผู้แสดงนำหญิงดีเด่น จากละคร ทองเนื้อเก้า ปี 2540
1 ใน 5 ผู้เข้าชิงรางวัลเมขลา ผู้แสดงนำหญิงดีเด่น จากละคร อีสา-รวีช่วงโชติ ปี 2541
1 ใน 5 ผู้เข้าชิงรางวัลเมขลา ผู้แสดงนำหญิงดีเด่น จากละคร ราชินีลูกทุ่ง พุ่มพวง ดวงจันทร์ ปี 2542
1 ใน 5 ผู้เข้าชิงรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ดารานำหญิงดีเด่น จากละคร ราชินีลูกทุ่ง พุ่มพวง ดวงจันทร์ ปี 2542
1 ใน 5 ผู้เข้าชิงรางวัลเมขลา ผู้แสดงนำหญิงดีเด่น จากละคร โนห์รา ปี 2544
1 ใน 5 ผู้เข้าชิงรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ดารานำหญิงดีเด่น จากละคร โนห์รา ปี 2544
รายชื่อตอนในมหาเนตรผู้พิทักษ์ (อนิเมะ)

มหาเนตรผู้พิทักษ์ เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ที่สร้างอิงจากซีรีส์มังงะชื่อเรื่องเดียวกันโดยโอนิงุนโซ ซีรีส์อนิเมะได้รับการประกาศสร้างในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 ผลิตโดยสตูดิโอบันไดนัมโคพิกเชอส์ กำกับโดยริวอิจิ คิมูระ เขียนบทโดยเคอิจิโร โอจิ ออกแบบตัวละครโดยชิโอริ ฟูจิซาวะ และแต่งดนตรีประกอบโดยจอห์น คันดะ และ XELIK ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่วันที่ 10 มกราคมถึง 27 มีนาคม พ.ศ. 2566 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอกซ์, บีเอส11 และเครือข่าย ๆ อื่น เพลงเปิดของตอนที่ 1-12 คือเพลง "โคอิโรโรโมะ" (恋衣, Koigoromo) ร้องโดยวงอาร์คานาโปรเจกต์  ส่วนเพลงปิดคือเพลง "Rebind" ร้องโดยทรู ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 เพลงเปิดตั้งแต่ตอนที่ 13 เป็นต้นไปคือเพลง  "ดาเระ งะ ทาเมะ" (誰が為, Dare ga Tame)  ร้องโดยเมงาเทระซีโร ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า  "ไพรเวตรูม" (プライベート・ルーム) ร้องโดยอาซูซะ ทาโดโกโระ
ภาพรวมซีรีส์

| ปี | ปี | จำนวนตอน | จำนวนตอน | วันที่ออกอากาศ> วันแรก | วันที่ออกอากาศ> วันสุดท้าย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1 | 12 | 12 | 8 เมษายน 2566 (2566-04-08) | 1 กรกฎาคม 2566 (2566-07-01) |
|  | 2 | TBA | TBA | 4 กรกฎาคม 2566 (2566-07-04) | - |
รายชื่อตอน > ฤดูกาลที่ 1 (พ.ศ. 2565)

| ตอนที่ | ชื่อ  | กำกับโดย  | เขียนโดย  | สตอรีบอร์ดโดย  | วันฉายเดิม  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | "เฮียวม่า" ถอดเสียง: "Hyōma" (ญี่ปุ่น: 兵馬) | เมงูมิ ยามาโมโตะ | เคอิจิโร โอจิ | ริวอิจิ คิมูระ | 10 มกราคม 2566 (2566-01-10) |
| 2 | "แนวชายฝั่ง" ถอดเสียง: "Teisen" (ญี่ปุ่น: 汀線) | ทัตสึยะ อิงาราชิ | เคอิจิโร โอจิ | ทัตสึยะ อิงาราชิ | 17 มกราคม 2566 (2566-01-17) |
| 3 | "สายน้ำที่เอ่อล้น" ถอดเสียง: "Itsuryū" (ญี่ปุ่น: 溢流) | ทากาโตชิ ซูซูกิ | เคอิจิโร โอจิ | ทากาฮิโระ โอกาวะ | 24 มกราคม 2566 (2566-01-24) |
| 4 | "สัญญาลับ" ถอดเสียง: "Mikkei" (ญี่ปุ่น: 密契) | ทากายูกิ ทานากะ | เคอิจิโร โอจิ | คูนิฮิซะ ซูงิชิมะ | 31 มกราคม 2566 (2566-01-31) |
| 5 | "ความสงสัย" ถอดเสียง: "Giwaku" (ญี่ปุ่น: 疑惑) | เมงูมิ ยามาโมโตะ | คาซูฮิโกะ อินูไก | เทรูโอะ ซาโต | 7 กุมภาพันธ์ 2566 (2566-02-07) |
| 6 | "โบตั๋น" ถอดเสียง: "Botan" (ญี่ปุ่น: 牡丹) | อากิระ โทบะ | อากิระ คินดาอิจิ | คูนิฮิซะ ซูงิชิมะ ทากาฮิโระ โอกาวะ | 14 กุมภาพันธ์ 2566 (2566-02-14) |
| 7 | "การก่อตัว" ถอดเสียง: "Taidō" (ญี่ปุ่น: 胎動) | ทากาฮิโระ ฮิราตะ | เคอิจิโร โอจิ | ชิเงยูกิ มิยะ | 21 กุมภาพันธ์ 2566 (2566-02-21) |
| 8 | "สภาวะ" ถอดเสียง: "Kyōgai" (ญี่ปุ่น: 境涯) | โยชิโนบุ โทกูโมโตะ | คาซูฮิโกะ อินูไก | คูนิฮิซะ ซูงิชิมะ | 28 กุมภาพันธ์ 2566 (2566-02-28) |
| 9 | "ไฟประหลาด" ถอดเสียง: "Kaika" (ญี่ปุ่น: 怪火) | โอริ ยาซูกาวะ | อากิระ คินอาอิจิ | คาซูโอะ เทราดะ | 7 มีนาคม 2566 (2566-03-07) |
| 10 | "แสงเจิดจ้า" ถอดเสียง: "Genyō" (ญี่ปุ่น: 眩耀) | โทโมะ โอกูโบะ | โยชิมิ นาริตะ | ยาซูอากิ ฟูจิอิ | 14 มีนาคม 2566 (2566-03-14) |
| 11 | "ลอบกัด" ถอดเสียง: "Ansen" (ญี่ปุ่น: 暗箭) | เค็นตะ คูชิยะ ทัตสึยะ อิงาราชิ | คาซูฮิโกะ อินูไก | ทัตสึยะ อิงาราชิ | 21 มีนาคม 2566 (2566-03-21) |
| 12 | "พฤกษาแย้มแสง" ถอดเสียง: "Kamei" (ญี่ปุ่น: 花明) | ทากาโตชิ ซูซูกิ | เคอิจิโร โอจิ | ชิเงยูกิ มิยะ | 28 มีนาคม 2566 (2566-03-28) |
รายชื่อตอน > ฤดูกาลที่ 2 (พ.ศ. 2566)

| ตอนทั้งหมด | ตอนในฤดูกาล | ชื่อ  | กำกับโดย  | เขียนโดย  | สตอรีบอร์ดโดย  | วันฉายเดิม  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 13 | 1 | "เยื้องย่างเข้า" ถอดเสียง: "Zurute" (ญี่ปุ่น: 出手) | TBD | TBD | TBA | 4 กรกฎาคม 2566 (2566-07-04) |
| 14 | 2 | "ระบำคู่" ถอดเสียง: "Tsugaimai" (ญี่ปุ่น: 番舞) | TBD | TBD | TBA | 11 กรกฎาคม 2566 (2566-07-11) |
| 15 | 3 | "หวาดระแวง"  | TBD | TBD | TBA | 18 กรกฎาคม 2566 (2566-07-18) |
| 16 | 4 | "มังกรผงาด"  | TBD | TBD | TBA | 25 กรกฎาคม 2566 (2566-07-25) |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
อนิเมะ มหาเนตรผู้พิทักษ์ ที่ปีลีปีลี
ฤดูกาลที่ 1
ฤดูกาลที่ 2
ยศกองทัพอากาศสาธารณรัฐจีน

ระบบยศทหารของกองทัพอากาศสาธารณรัฐจีน ส่วนใหญ่อิงตามรูปแบบชั้นยศของกองทัพบก ภายหลังทศวรรษที่ 1950 ได้มีการเปลี่ยนระบบยศตามแบบกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา ยศชั้นนายพลของกองทัพบกไต้หวันนั้น นายพลหนึ่งดาว ไม่นิยมแบบธรรมเนียมฝรั่งเศส พลอากาศจัตวา แต่จะยึดตามแบบเยอรมนีที่เรียกว่า พลอากาศตรี
สัญญาบัตร

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชั้นยศ | นายพล (นายธง) Jiàng | นายพล (นายธง) Jiàng | นายพล (นายธง) Jiàng | นายพล (นายธง) Jiàng | นายพัน Xiào | นายพัน Xiào | นายพัน Xiào | นายร้อย Wèi | นายร้อย Wèi | นายร้อย Wèi |
| อักษรจีน | 一級上將 | 二級上將 | 中將 | 少將 | 上校 | 中校 | 少校 | 上尉 | 中尉 | 少尉 |
| ภาษาจีนไถวาน | Yījí Shàngjiàng2 | Èrjí Shàngjiàng | Zhōngjiàng | Shaojiàng | Shàngxiào | Zhōngxiào | Shàoxiào | Shàngwèi | Zhōngwèi | Shàowèi |
| ภาษาไต้หวัน | It-kip Siōng-chiòng2 | Jī-kip Siōng-chiòng | Tiong-chiòng | Siáu-chiòng | Siōng-hāu | Tiong-hāu | Siáu-hāu | Siōng-ùi | Tiong-ùi | Siáu-ùi |
| ภาษาฮักกา | Yit-khi̍p Song-chiông2 | Ngi-khi̍p Song-chiông | Chûng-chiông | Seu-chiông | Song-káu | Chûng-káu | Seu-káu | Song-ví | Chûng-ví | Seu-ví |
| Equivalent NATO Code | OF-9 | OF-9 | OF-8 | OF-7 | OF-5 | OF-4 | OF-3 | OF-2 | OF-1 | OF-1 |
กองทัพอากาศสาธารณรัฐจีน
| ยศ | พลอากาศเอกอาวุโส | พลอากาศเอก | พลอากาศโท | พลอากาศตรี | นาวาอากาศเอก | นาวาอากาศโท | นาวาอากาศตรี | เรืออากาศเอก | เรืออากาศโท | เรืออากาศตรี |

| แถบแขน ค.ศ. 1937-1940 | ไม่มีการแต่งตั้ง |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| อินทรธนู ค.ศ. 1940-1949 | ไม่มีการแต่งตั้ง |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
อินทรธนู ค.ศ. 1959-1980: 
อินทรธนู ตั้งแต่ ค.ศ. 1981:
ประทวน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชั้นยศ | จ่านายสิบ Děng Shìguān zhǎng | จ่านายสิบ Děng Shìguān zhǎng | จ่านายสิบ Děng Shìguān zhǎng | นายสิบ Shi | นายสิบ Shi | นายสิบ Shi | พลทหาร Děng Bīng | พลทหาร Děng Bīng | พลทหาร Děng Bīng |
| อักษรจีน | 一等士官長 | 二等士官長 | 三等士官長 | 上士 | 中士 | 下士 | 上等兵 | 一等兵 | 二等兵 |
| ภาษาจีนไถวาน | Yīděng Shìguānzhǎng | Èrděng Shìguānzhǎng | Sānděng Shìguānzhǎng | Shàngshi | Zhōngshi | Xiàshi | Shàngděng Bīng | Yīděng Bīng | Èrděng Bīng |
| ภาษาไต้หวัน | It-téng Sū-koaⁿ-tiúⁿ | Jī-téng Sū-koaⁿ-tiúⁿ | Sàm-téng Sū-koaⁿ-tiúⁿ | Siōng-sū | Tiong-sū | Hā-sū | Siōng-téng Peng | It-téng Peng | Jī-téng Peng |
| ภาษาฮักกา | Yit-tén Sṳ-kôn-chóng | Ngi-tén Sṳ-kôn-chóng | Sâm-tén Sṳ-kôn-chóng | Song-sṳ | Chûng-sṳ | Ha-sṳ | Song-tén Pîn | Yit-tén Pîn | Ngi-tén Pîn |
| Equivalent NATO Code | OR-9 | OR-8 | OR-7 | OR-6 | OR-5 | OR-4 | OR-3 | OR-2 | OR-1 |
| ยศ | พันจ่าอากาศเอก | พันจ่าอากาศโท | พันจ่าอากาศตรี | จ่าอากาศเอก | จ่าอากาศโท | จ่าอากาศตรี | พลทหารชั้น 1 | พลทหารชั้น 2 | พลทหารชั้น 3 |
ค.ศ. 1937-1949: 
ค.ศ. 1959-1980: 
เครื่องหมาย:
ดูเพิ่ม

ยศทหารกองทัพอากาศกองทัพปลดปล่อยประชาชน
ยศทหารกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
ยศทหารกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

The International Encyclopedia of Uniform Insignia around the World เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาษาอาเซอร์ไบจาน

| ภาษาอาเซอร์ไบจาน |
| --- | --- |
ภาษาอาเซอรี
Azərbaycan dili, آذربایجان دیلی, Азәрбајҹан дили
ออกเสียง: [ɑːzæɾbɑjˈdʒɑn diˈli]
ประเทศที่มีการพูด: ชาติ: อาเซอร์ไบจาน ภูมิภาค: อิหร่าน รัสเซีย ตุรกี อิรัก จอร์เจีย
ภูมิภาค: อาเซอร์ไบจานอิหร่าน, ทรานส์คอเคเซีย
ชาติพันธุ์: ชาวอาเซอร์ไบจาน
จำนวนผู้พูด: 30 ล้าน  (2018)
ตระกูลภาษา: เตอร์กิก  เตอร์กิกทั่วไปโอคุซโอคุซตะวันตกภาษาอาเซอร์ไบจาน
รูปแบบมาตรฐาน: Shirvani (ในอาเซอร์ไบจาน) Tabrizi (ในอาเซอร์ไบจานอิหร่าน)    
ภาษาถิ่น: อัฟซาร์ Salchuq (สูญหาย) Sonqori อื่น ๆ                   
ระบบการเขียน:  ในอาเซอร์ไบจาน: อักษรละติน (ชุดตัวอักษรอาเซอร์ไบจาน)  ในอิหร่านและอิรัก: อักษรเปอร์เซีย-อาหรับ (ชุดตัวอักษรเปอร์เซีย)  ในรัสเซีย: อักษรซีริลลิก  ในจอร์เจีย: อักษรจอร์เจีย (แทบไม่ได้ใช้) 
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: อาเซอร์ไบจาน ดาเกสถาน (รัสเซีย) Organization of Turkic States
ผู้วางระเบียบ: Azerbaijan National Academy of Sciences (อาเซอร์ไบจานเหนือ) ไม่มี (อาเซอร์ไบจานใต้)
รหัสภาษา
ISO 639-1: az
ISO 639-2: aze
ISO 639-3: aze – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: azj – อาเซอร์ไบจานเหนือ azb – อาเซอร์ไบจานใต้ slq – Salchuq qxq – แกชฆอยี
Linguasphere: ส่วนหนึ่งของ 44-AAB-a
ผู้พูดภาษาอาเซอร์ไบจานในทรานส์คอเคเซียและอิหร่านตอนเหนือ   บริเวณที่ภาษาอาเซอร์ไบจานเป็นภาษาชนส่วนมาก   บริเวณที่ภาษาอาเซอร์ไบจานเป็นภาษาชนกลุ่มน้อย
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาอาเซอรี หรือ ภาษาอาเซอร์ไบจาน เป็นภาษาราชการของประเทศอาเซอร์ไบจาน มีชื่อเรียกในภาษาของตนว่า Azərbaycan dili บางสำเนียงของภาษานี้ใช้พูดในอิหร่าน ซึ่งใช้เป็นภาษากลางระหว่างภาษาส่วนน้อยอื่น ๆ คือ ภาษาเคิร์ด ภาษาอาร์มีเนียและภาษาตาเลชิ มีผู้พูดภาษานี้ในสาธารณรัฐดาเกสถานในรัสเซีย จอร์เจียตะวันตกเฉียงใต้ อิหร่านภาคเหนือ และภาคตะวันออกของตุรกี
เป็นภาษาในภาษากลุ่มอัลไต มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ประมาณ 23 – 30 ล้านคน โดยมีราว 16- 23 ล้านคนในอิหร่านและ 7 ล้านคนในอาเซอร์ไบจาน และ 800,000 คน ในที่อื่น ๆ เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิก ใกล้เคียงกับภาษาตุรกี ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับ ผู้พูดภาษานี้พอจะเข้าใจกันได้กับผู้พูดภาษากลุ่มเตอร์กิก สาขาโอคุซอื่น ๆ เช่น ภาษาตุรกี ที่ใช้พูดในตุรกี ไซปรัสและแหลมบอลข่าน รวมทั้งภาษาเติร์กเมนด้วย
ระบบเสียง > เสียงพยัญชนะ

|  |  | ริมฝีปาก | ฟัน | (หลัง-) ปุ่มเหงือก | เพดานแข็ง | เพดานอ่อน | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นาสิก | นาสิก | m |  | n |  | (ŋ) |  |
| หยุด/ กักเสียดแทรก | ไม่ก้อง | p | t | t͡ʃ | c | (k) |  |
| หยุด/ กักเสียดแทรก | ก้อง | b | d | d͡ʒ | (ɟ) | ɡ |  |
| เสียดแทรก | ไม่ก้อง | f | s | ʃ |  | x | h |
| เสียดแทรก | ก้อง | v | z | ʒ |  | ɣ |  |
| เปิด | เปิด |  |  | l | j |  |  |
| สะบัดลิ้น | สะบัดลิ้น |  |  | ɾ |  |  |  |
ระบบเสียง > เสียงสระ

เสียงสระในภาษาอาเซฮร์ไบจาน เรียงลำดับตามอักษรดังนี้: a /ɑ/, e /e/, ə /æ/, ı /ɯ/, i /i/, o /o/, ö /ø/, u /u/, ü /y/
|  | หน้า> ไม่ห่อ | หน้า> ห่อ | หลัง> ไม่ห่อ | หลัง> ห่อ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปิด | i | y | ɯ | u |
| กลาง | e | ø |  | o |
| เปิด | æ |  | ɑ |  |
ตัวอักษร

ภาษาอาเซอร์ไบจานเหนือในอาเซอร์ไบจานจะใช้อักษรละตินเป็นอักษรทางการ และยังคงใช้อักษรซีริลลิกในการเขียนอยู่บ้าง ส่วนภาษาอาเซอร์ไบจานใต้ในอิหร่านจะใช้อักษรอาหรับเหมือนภาษาเปอร์เซีย
| อักษรละตินเก่า  (ฉบับ ค> ศ. 1929–1938;  ไม่ใช่งานแล้ว;  แทนที่ด้วยฉบับ ค.ศ. 1991) | อักษรละตินทางการ  (อาเซอร์ไบจาน  ตั้งแต่ ค> ศ. 1991) | อักษรซีริลลิก  (ฉบับ ค> ศ. 1958,  เป็นทางการในดาเกสถาน) | อักษรเปอร์เซีย-อาหรับ  (อิหร่าน;  อาเซอร์ไบจานจนถึง ค> ศ. 1929) | สัทอักษรสากล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| A a | A a | А а | آ / ـا | /ɑ/ |
| B в | B b | Б б | ب | /b/ |
| Ç ç | C c | Ҹ ҹ | ج | /dʒ/ |
| C c | Ç ç | Ч ч | چ | /tʃ/ |
| D d | D d | Д д | د | /d/ |
| E e | E e | Е е | ئ | /e/ |
| Ə ə | Ə ə | Ә ә | ا / َ / ە | /æ/ |
| F f | F f | Ф ф | ف | /f/ |
| G g | G g | Ҝ ҝ | گ | /ɟ/ |
| Ƣ ƣ | Ğ ğ | Ғ ғ | غ | /ɣ/ |
| H h | H h | Һ һ | ح / ه | /h/ |
| X x | X x | Х х | خ | /x/ |
| Ь ь | I ı | Ы ы | ؽ | /ɯ/ |
| I i | İ i | И и | ی | /i/ |
| Ƶ ƶ | J j | Ж ж | ژ | /ʒ/ |
| K k | K k | К к | ک | /k/, /c/ |
| Q q | Q q | Г г | ق | /ɡ/ |
| L l | L l | Л л | ل | /l/ |
| M m | M m | М м | م | /m/ |
| N n | N n | Н н | ن | /n/ |
| Ꞑ ꞑ | - | - | ݣ / نگ | /ŋ/ |
| O o | O o | О о | وْ | /o/ |
| Ө ө | Ö ö | Ө ө | ؤ | /ø/ |
| P p | P p | П п | پ | /p/ |
| R r | R r | Р р | ر | /r/ |
| S s | S s | С с | ث / س / ص | /s/ |
| Ş ş | Ş ş | Ш ш | ش | /ʃ/ |
| T t | T t | Т т | ت / ط | /t/ |
| U u | U u | У у | ۇ | /u/ |
| Y y | Ü ü | Ү ү | ۆ | /y/ |
| V v | V v | В в | و | /v/ |
| J j | Y y | Ј ј | ی | /j/ |
| Z z | Z z | З з | ذ / ز / ض / ظ | /z/ |
| - | - | ʼ | ع | /ʔ/ |
ในอดีตภาษาอาเซอร์ไบจานจะใช้อักษรอาหรับเพียงอย่างเดียวเท่านั้น จนเมื่อปี ค.ศ. 1929 จึงได้เริ่มใช้อักษรละตินในการบันทึกภาษาอาเซอร์ไบจานเหนือ(ซึ่งแตกต่างกับรูปแบบที่ใช้ในปัจจุบัน) และเปลี่ยนมาใช้อักษรซีริลลิกระหว่างปี ค.ศ. 1938 - 1991 และได้กลับมาใช้อักษรละตินอีกครั้งจนถึงปัจจุบัน ส่วนภาษาอาเซอร์ไบจานใต้นั้นยังคงใช้อักษรอาหรับในการบันทึกมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบัน
บรรณานุกรม

Brown, Keith, บ.ก. (24 November 2005). Encyclopedia of Language and Linguistics. Elsevier. ISBN 9780080547848.
Kök, Ali (2016). "Modern Oğuz Türkçesi Diyalektlerinde Göçüşme" [Migration in Modern Oghuz Turkish Dialects]. 21. Yüzyılda Eğitim Ve Toplum Eğitim Bilimleri Ve Sosyal Araştırmalar Dergisi (ภาษาตุรกี). 5 (15). ISSN 2147-0928.[ลิงก์เสีย]
Mokari, Payam Ghaffarvand; Werner, Stefan (2016),  Dziubalska-Kolaczyk, Katarzyna (บ.ก.), "An acoustic description of spectral and temporal characteristics of Azerbaijani vowels", Poznań Studies in Contemporary Linguistics, 52 (3), doi:10.1515/psicl-2016-0019, S2CID 151826061
Mokari, Payam Ghaffarvand; Werner, Stefan (2017). "Azerbaijani". Journal of the International Phonetic Association. 47 (2): 207. doi:10.1017/S0025100317000184. S2CID 232347049.
Sinor, Denis (1969). Inner Asia. History-Civilization-Languages. A syllabus. Bloomington. pp. 71–96. ISBN 0-87750-081-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่ 
ตารางเสียงสระภาษาอาเซอร์ไบจานใต้ จาก Mokari & Werner (2016:509)
มายาสีมุก

| มายาสีมุก |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: กันตนา
แสดงนำ: วีรภาพ สุภาพไพบูลย์ อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี สินิทธา บุญยศักดิ์ 
ภาษาต้นฉบับ:  ภาษาไทย
จำนวนตอน: ทั้งหมด 23 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ธีระศักดิ์ พรหมเงิน
สถานที่ถ่ายทำ:  ประเทศไทย
ความยาวตอน: 120 นาที/ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ออกอากาศ: 29 มีนาคม พ.ศ. 2556 7 สิงหาคม พ.ศ. 2557 (รีรัน) – 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 17 กันยายน พ.ศ. 2557 (รีรัน)
มายาสีมุก เป็นละครโทรทัศน์ไทย เป็นบทประพันธ์ของ ทวิตา  เขียนบทโทรทัศน์โดย  เอื้องอรุณ สมิตสุวรรณ, เทอดโชค เกียรติสุขเกษม, จุฑามาศ สาคร ผลิตโดย บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน)  กำกับการแสดงโดย ธีรศักดิ์ พรหมเงิน นำแสดงโดย วีรภาพ สุภาพไพบูลย์ , อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
มายาสีมุก เป็นเรื่องราวของ ไข่มุก (กรีน อัษฎาพร) ลูกสาวของ จินจู (นุ่น สินิทธา) ดาราเกาหลีชื่อดัง กับนักดนตรีชาวไทย เพราะโชคชะตาเล่นตลก ทำให้เธอต้องกลายมาเป็นลูกสาวขอทาน ด้วยความเป็นคนใฝ่ดี สู้ชีวิต ทำให้เธอเรียนหนังสือจนจบ แต่กลับต้องถูกขายไปเป็นคนรับใช้ในบ้าน ชลดา (แก้ว อภิรดี) เจ้าแม่เงินกู้ เพื่อใช้หนี้ จากนั้นเธอก็ถูกบังคับให้แต่งงานกับ คีรินทร์ (วี วีรภาพ) หนุ่มหล่อจอมเจ้าชู้ แล้วความรักของทั้งคู่ก็เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความเข้าใจผิดและคำหลอกลวงมากมาย
นักแสดง

วีรภาพ สุภาพไพบูลย์   รับบท   คีรินทร์
อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล   รับบท   ไข่มุก / ปาร์ค ยองแอ
สินิทธา บุญยศักดิ์   รับบท   ปาร์ค จินจู
ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี   รับบท   คธา
เมทนี บุรณศิริ   รับบท   คิม แทยอน
กวินตรา โพธิจักร   รับบท   นุชนารถ หิรัญกุล (นุช)
ฐิตินันท์ สุวรรณถาวร   รับบท   ภัทร์ทิมา (ลูกไก่)
อภิรดี ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม   รับบท   ชลลดา
อาริษา วิลล์   รับบท   กัลยากากี (กีกี้)
ฐาปกรณ์ ดิษยนันทน์   รับบท   คุณเขมทัต / คุณเขม
เนาวรัตน์ ยุกตะนันทน์   รับบท   คุณหญิงมณี
พศิน  ศรีธรรม   รับบท   พิพัฒน์ (พัฒน์)
อรุชา โตสวัสดิ์   รับบท   วัฒนา
ราตรี วิทวัส   รับบท   วันดี
รุ่งระวี บริจินดากุล   รับบท   โฮ ซอนซา
ศิรินุช เพ็ชรอุไร   รับบท   ชม้อยศรี / ช้อย
อนิสา กร้านท์   รับบท   รัตนา / หนูนา
กรกฎ พวงสวัสดิ์  รับบท  กัสจัง
นักแสดงรับเชิญ

จีรนันท์ มะโนแจ่ม
เคลลี่ ธนะพัฒน์
ทิพย์รดา ไมเออร์ รับบท มีร่า
เพลงประกอบละคร

เพลง จริงหรือหลอก ร้องโดย  กรีน - อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล
เพลง ยิ่งเข้าใจ ยิ่งเจ็บ ร้องโดย  กรีน - อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล ของค่าย แกรมมี่
เพลง น้ำตาไข่มุก ร้องโดย กบ ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี ของค่าย แกรมมี่
แหล่งข้อมูลอื่น

มายาสีมุก ที่สยามโซน
ลำดับรายการโทรทัศน์

| สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7: ละครวันศุกร์ - อาทิตย์ 20:30 - 22:30 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | มายาสีมุก | ถัดไป |
| ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง | มายาสีมุก | ไฟหวน |
ยูกิโอะ ฮาชิ

ยูกิโอะ ฮาชิ (橋 幸夫) เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1943 เป็นนักแสดงชายและนักร้องชาวญี่ปุ่น
ผลงานเพลง

Itsudemo yume wo (いつでも 夢を, 'Our continuing dreams'?)   : Co-starring with Sayuri Yoshinaga (1962)
Itako Gasa (潮来 笠, Conical Asian hat wearers in Itako?)
ผลงานภาพยนตร์

แสดงภาพยนตร์มากถึง 36 เรื่อง:
Itako Gasa
1968 - Yoake no futari
1966 Koi to namida no taiyô
1963 Tsukiyo no wataridori
1963 Itsudemo yume o
1961 Itakogasa
1961 Okese utaeba
ผลงานโทรทัศน์

Mito Komon
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2010-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์
รัฐปฏิวัติเซอร์เบีย

รัฐปฎิวัติเซอร์เบีย ( เซอร์เบีย : Устаничка Србија / Ustanička Srbija ) หรือ เซอร์เบียของคาราจอร์เจ ( เซอร์เบีย : Карађорђева Србија / Karađorđeva Srbija ) หมายถึงรัฐที่ก่อตั้งโดยนักปฏิวัติชาวเซอร์เบีย ในออตโตมัน เซอร์เบีย (ซันจักแห่งสเมเดเรโว) หลังจากเริ่มการลุกฮือของชาวเซอร์เบียครั้งแรกเพื่อต่อต้านจักรวรรดิออตโตมันในปี 1804 ซับไลม์ พอร์ท ยอมรับรัฐนี้อย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรกในเดือนมกราคม 1807 อย่างไรก็ตาม นักปฏิวัติชาวเซอร์เบียปฏิเสธสนธิสัญญาและยังคงต่อสู้กับพวกออตโตมันจนถึง 1813 แม้ว่าการจลาจลครั้งแรกจะถูกปราบปราม แต่ก็ตามมาด้วยการจลาจลในเซอร์เบียครั้งที่สองในปี 1815 ซึ่งส่งผลให้เกิดการสร้างราชรัฐเซอร์เบีย เนื่องจากได้รับกึ่งเอกราชจากจักรวรรดิออตโตมันในปี 1817
ประวัติศาสตร์ทางการเมือง > สันติภาพอิชโก

ระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงเดือนตุลาคม 1806 ปีตาร์ อิชโก ชาวเติร์กดราโกมัน (นักแปล-นักการทูต) และตัวแทนของกลุ่มกบฏเซอร์เบีย ได้เจรจาสนธิสัญญาสันติภาพที่รู้จักกันในประวัติศาสตร์ว่า "สันติภาพอิชโก" อิชโกถูกส่งไปยังกรุงคอนสแตนติโนเปิลสองครั้งในช่วงครึ่งหลังของปี 1806 เพื่อเจรจาสันติภาพ ดูเหมือนว่าออตโตมันพร้อมที่จะให้เซอร์เบียปกครองตนเองหลังจากชัยชนะของฝ่ายกบฏในปี 1805 และ 1806 รวมทั้งถูกกดดันจากจักรวรรดิรัสเซียซึ่งยึดครองมอลเดเวียและวอลเลเกีย พวกเขาตกลงที่จะปกครองตนเองและกำหนดภาษีที่ชัดเจนขึ้นในเดือนมกราคม 1807 ซึ่งขณะนั้นกลุ่มกบฏยึดเบลเกรดได้แล้ว ฝ่ายกบฏปฏิเสธสนธิสัญญาและขอความช่วยเหลือจากรัสเซียเพื่อเอกราช ในขณะที่พวกออตโตมันได้ประกาศสงครามกับรัสเซียในเดือนธันวาคม 1806 สนธิสัญญาพันธมิตรรัสเซีย-เซอร์เบียลงนามเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 1807
ประวัติศาสตร์ทางการเมือง > พันธมิตรรัสเซีย-เซอร์เบีย

ในวันที่ 10 กรกฎาคม 1807 กลุ่มกบฏชาวเซอร์เบียภายใต้การปกครองของคาราดอร์เด ได้ลงนามเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิรัสเซียระหว่างการจลาจลในเซอร์เบียครั้งแรก หลังจากที่จักรวรรดิออตโตมันเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศสของนโปเลียนในปลายปี 1806 และต่อมาได้ทำสงครามกับรัสเซียและอังกฤษ จักรวรรดิก็พยายามที่จะตอบสนองความต้องการของกลุ่มกบฏเซอร์เบีย ในเวลาเดียวกัน รัสเซียเสนอความช่วยเหลือและความร่วมมือแก่ชาวเซอร์เบีย ชาวเซอร์เบียเลือกเป็นพันธมิตรกับรัสเซียเหนือการปกครองตนเองภายใต้ออตโตมัน (ตามที่กำหนดโดยสนธิสัญญา) เซอร์เบียได้รับอาวุธและภารกิจทางทหารและการแพทย์ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าเป็นจุดเปลี่ยนในการปฏิวัติเซอร์เบีย[ต้องการอ้างอิง]
รายชื่อตอนในมินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง

หน้านี้จะแสดงรายชื่อตอนในเรื่อง มินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง ซึ่งเป็นรายชื่อตอนในอะนิเมะ ไม่เกี่ยวข้องกับในมังงะ แต่อย่างใด ซึ่งเรื่องมินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง เป็นเรื่องราวในชีวิตประจำวันของสามพี่น้องมินามิ ทั้งที่บ้านและที่โรงเรียน รวมไปถึงเพื่อน ๆ ของสามสาวมินามิ ที่มาคอยสร้างสีสันให้กับอะนิเมะเรื่องนี้  อะนิเมะเรื่องนี้ประกอบด้วยซีรี่ย์ทั้งหมด 4 ภาค ภาคละ 13 ตอน และโอวีเอ ที่แถมมากับหนังสือการ์ตูนรุ่นลิมิต จำนวน 2 ตอน
รายชื่อนครในประเทศเบนิน

แผนที่ประเทศเบนิน
กอตอนู เมืองใหญ่สุด
ปอร์โต-โนโว เมืองหลวง
ดัชนี

อาบอแม
อาบอแม-กาลาวี
อาลาดา
อาปลาอูเอ
อาตีเยเม
บานีกออารา
บาซีลา
แบมแบแรแก
เบเตรู
บออีกอน
บอรี
บูกูมบี
กอเม
กอตอนู
กอเว
ดาซา-ซูเม
จูกู
ดอกโบ-ตอตา
กานวี
กอดอแม
กร็องปอโป
กานดี
เกรู
เกตู
กวนดี
ลอกอซา
มาลานวีล
นาตีตีนกู
อึนดาลี
นีกี
วีดา
ปารากู
เปออนโก
ปอเบ
ปอร์กา
ปอร์โต-โนโว
ซาเกเก
ซาวาลู
ซาเว
เซกบานา
ตานกีเยตา
ชาอูรู
นครใหญ่สุด 10 อันดับ

กอตอนู - 818,100
ปอร์โต-โนโว - 234,300
ปารากู - 227,900
จูกู - 206,500
บออีกอน - 164,700
กานดี - 149,900
อาบอแม - 126,800
นาตีตีนกู - 119,900
ลอกอซา - 111,000
วีดา - 97,000
รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม

| รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
ผู้ชนะล่าสุด ชานน สันตินธรกุล   ฉลาดเกมส์โกง (2560)
รางวัลสำหรับ: นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมแห่งปี
ประเทศ:  ไทย
จัดโดย: สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย
รางวัลแรก: 3 สิงหาคม พ.ศ. 2500 (67 ปี)
ผู้ได้รับรางวัลและผู้เข้าชิง

| --- | --- |
 : ผู้ได้รับรางวัล