stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถิติในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020
การทำประตู > เวลา

ประตูแรกของทัวร์นาเมนต์: เมรีฮ์ เดมีรัล (o.g.) ให้กับอิตาลี ในนัดที่พบกับตุรกี
คนเดียวสองประตูในนัดเดียวครั้งแรกของทัวร์นาเมนต์: โรเมลู ลูกากู ให้กับเบลเยียม ในนัดที่พบกับรัสเซีย
ประตูที่เร็วที่สุดในหนึ่งนัดตั้งแต่ลงเตะ: นาทีที่ 2 (1:22
เอียมิล ฟ็อชแบร์ย ให้กับสวีเดน ในนัดที่พบกับโปแลนด์
ประตูที่เร็วที่สุดในหนึ่งนัดหลังจากเปลี่ยนตัวลงสนาม: นาทีที่ 1
เฟร์รัน ตอร์เรส ให้กับสเปน ในนัดที่พบกับสโลวาเกีย (ในนาทีที่ 66)
ประตูล่าสุดในหนึ่งนัดที่นอกเหนือจากการต่อเวลาพิเศษ: นาทีที่ 90+5
คอนเนอร์ รอเบิตส์ ให้กับเวลส์ ในนัดที่พบกับตุรกี
ประตูล่าสุดในหนึ่งนัดที่ีมาจากการต่อเวลาพิเศษ: นาทีที่ 120+1
อาร์แตม ดอว์บึก ให้กับยูเครน ในนัดที่พบกับสวีเดน
ประตูชนะล่าสุดในหนึ่งนัดที่มาจากการทดเวลาบาดเจ็บ: นาทีที่ 90+4
วิกตอร์ คลอซ็อน ให้กับสวีเดน ในนัดที่พบกับโปแลนด์
ประตูชัยล่าสุดในหนึ่งนัดที่มาจากการต่อเวลาพิเศษ: นาทีที่ 120+1
อาร์แตม ดอว์บึก ให้กับยูเครน ในนัดที่พบกับสวีเดน
เวลาสั้นที่สุดที่แตกต่างระหว่างสองประตูที่ทำได้โดยทีมเดียวกันในหนึ่งนัด: 2 นาที
การีม แบนเซมา ให้กับฝรั่งเศส ในนัดที่พบกับสวิตเซอร์แลนด์
การทำประตู > ทีม

ประตูที่ทำได้มากที่สุดในหนึ่งทีม: 13
สเปน
ประตูที่ทำได้น้อยที่สุดในหนึ่งทีม: 1
ฟินแลนด์, สกอตแลนด์, ตุรกี
ทีมที่เสียประตูให้คู่แข่งมากที่สุด: 10
ยูเครน
ทีมที่เสียประตูให้คู่แข่งน้อยที่สุด: 1
อังกฤษ
ผลต่างประตูที่ดีที่สุด: +9
อังกฤษ, อิตาลี
ผลต่างประตูที่แย่ที่สุด: –7
ตุรกี
ประตูที่ทำได้มากที่สุดในหนึ่งนัดโดยสองทีม: 8
โครเอเชีย (3–5) สเปน
ประตูที่ทำได้มากที่สุดในหนึ่งนัดโดยหนึ่งทีม: 5
สเปน ในนัดที่พบกับ สโลวาเกีย
สเปน ในนัดที่พบกับ โครเอเชีย
การทำประตู > ส่วนบุคคล

ทำประตูมากที่สุดโดยหนึ่งบุคคล: 5
คริสเตียโน โรนัลโด, ปาตริก ชิก
ผ่านบอลมากที่สุดโดยหนึ่งบุคคล: 4
สตีเวิน ซูเบอร์
ประตูและผ่านบอลมากที่สุดที่ผลิตขึ้นโดยหนึ่งบุคคล: 6
คริสเตียโน โรนัลโด (5 ประตู, 1 ผ่านบอล)
คลีนชีตส์มากที่สุดโดยผู้รักษาประตู: 5
จอร์แดน พิกฟอร์ด
คลีนชีตส์น้อยที่สุดโดยผู้รักษาประตู: 0
แฮออร์ฮีย์ บุชชัน, อูอูร์จัน ชาคือร์, สตอแล ดีมีตรีแอฟสกี, มาร์ติน ดูเบรากา, เปแตร์ กูลาชี, ดอมินิก ลิวากอวิช, มานูเอ็ล น็อยเออร์, อันตอน ชูนิน, ยัน ซ็อมเมอร์, วอยแชค ชแชนส์นือ
คลีนชีตส์มากที่สุดติดต่อกันโดยหนึ่งผู้รักษาประตู: 5
จอร์แดน พิกฟอร์ด
ผู้ทำประตูที่มีอายุมากที่สุด: 37 ปี และ 321 วัน
กอรัน ปันแดฟ ให้กับนอร์ทมาซิโดเนีย ในนัดที่พบกับ ออสเตรีย
ผู้ทำประตูที่มีอายุน้อยที่สุด: 20 ปี และ 353 วัน
มีเกิล ตัมส์กอร์ ให้กับเดนมาร์ก ในนัดที่พบกับ รัสเซีย
สถิติยอดผู้ชม

ยอดผู้ชมโดยรวม: 1,099,278 คน
ค่าเฉลี่ยผู้ชมต่อนัด: 21,554 คน
ผู้ชมสูงสุด: 67,173 คน – อิตาลี พบ อังกฤษ
ผู้ชมน้อยที่สุด: 5,607 คน – โครเอเชีย พบ เช็กเกีย
กฏระเบียบทางวินัย > การลงโทษ > โดยผู้ตัดสิน

| ผู้ตัดสิน | สัญชาติ | Pld |  |  | Pen>  | ใบแดง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เฟลิคส์ บรึช |  | 5 | 0 | 8 | 0 | — |
| จือเนย์ท ชาคือร์ |  | 3 | 0 | 5 | 1 | — |
| การ์โลส เดล เซร์โร กรันเด |  | 2 | 0 | 5 | 1 | — |
| อันเดรียอัส เอียกแบร์ย |  | 1 | 0 | 3 | 0 | — |
| โอเรล กรินเฟลด์ |  | 1 | 0 | 3 | 1 | — |
| ออวีดียู ฮัตเซกัน |  | 2 | 2 | 5 | 0 | 1 ใบเหลืองที่สอง, 1 ใบแดงโดยตรง |
| เซียร์เกย์ คาราเซฟ |  | 3 | 1 | 10 | 0 | 1 ใบแดงโดยตรง |
| อิสต์วัน คอวัคส์ |  | 1 | 0 | 4 | 0 | — |
| บีเยิร์น เกยเปิร์ส |  | 4 | 0 | 16 | 1 | — |
| ดันนี มักเกอลี |  | 4 | 0 | 14 | 1 | — |
| อันโตนิโอ มาเตว ลาโอซ |  | 3 | 0 | 6 | 3 | — |
| ไมเคิล โอลิเวอร์ |  | 3 | 1 | 8 | 0 | 1 ใบแดงโดยตรง |
| ดานีเอเล ออร์ซาโต |  | 3 | 1 | 14 | 1 | 1 ใบแดงโดยตรง |
| เฟร์นันโด ราปาลินิ |  | 3 | 0 | 12 | 3 | — |
| ดานีเอล ซีเบิร์ท |  | 3 | 1 | 8 | 1 | 1 ใบแดงโดยตรง |
| อาร์ตูร์ ซูวารึช ดีอัช |  | 2 | 0 | 5 | 1 | — |
| แอนโทนี เทย์เลอร์ |  | 3 | 0 | 9 | 1 | — |
| เกลม็อง ตูร์แป็ง |  | 2 | 0 | 6 | 1 | — |
| สเลากอ วินชิช |  | 3 | 0 | 8 | 1 | — |
ที่มา: ยูฟ่า[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

UEFA Euro 2020 statistics at UEFA.com
| ด ค กฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 |
| --- | --- |
รอบ:  รอบคัดเลือก  รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่มเอ  กลุ่มบี  กลุ่มซี  กลุ่มดี  กลุ่มอี  กลุ่มเอฟ  รอบแพ้คัดออก  รอบชิงชนะเลิศ 
ข้อมูลทั่วไป:  การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ  การแพร่ภาพกระจายเสียง  ผู้เล่น  สถิติ
เขาฉกรรจ์

เขาฉกรรจ์
เขาฉกรรจ์ เป็นเขาในตำบลเขาฉกรรจ์ อำเภอเขาฉกรรจ์ จังหวัดสระแก้ว เป็นภูเขาหินปูนที่เกิดจากการยุบตัวของเปลือกโลก มีลักษณะเป็นภูเขา 3 ลูกเรียงต่อกัน โดยมีเขาฉกรรจ์เป็นภูเขาลูกใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ตรงกลาง และมีเขามิ่งอยู่ด้านซ้ายกับเขาฝาละมีอยู่ด้านขวา ภายในเขาฉกรรจ์จึงเต็มไปด้วยถ้ำน้อยใหญ่มากมายถึง 72 ถ้ำ เช่น ถ้ำมืด ถ้ำหนุมาน ถ้ำเขาทะลุ ถ้ำมหาหิงส์ ถ้ำน้ำทิพย์ และถ้ำแก้วพลายชุมพล เขามีความยาวประมาณ 1.8–2 กิโลเมตร ปกคลุมด้วยป่าสวนรุกขชาติ เขามีความสูง 324 เมตร บนเขายังเป็นที่ตั้งของวัดถ้ำเขาฉกรรจ์
จากการสำรวจถ้ำโดยกรมศิลปากร พบร่องรอยหลักฐานโบราณวัตถุต่าง ๆ ได้แก่ เศษภาชนะดินเผาเนื้อหยาบเผาด้วยอุณหภูมิต่ำ เศษภาชนะดินเผาเนื้อแกร่งเผาด้วยอุณหภูมิสูง ชนิดเคลือบสีน้ำตาล เศียรพระพิมพ์ศิลปะเขมร-ลพบุรี เครื่องถ้วยเขมร เศษกระดูกสัตว์ เศษเถ้าถ่าน เบี้ยดินเผา 2 ชิ้น ด้านหนึ่งเรียบอีกด้านเป็นรอยขูดขีดเป็นร่องตารางสี่เหลี่ยมตลอดทั้งแผ่น ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 6 เซนติเมตร ลูกปัดหิน ลูกปัดดินเผาและลูกปัดแก้วสีต่าง ๆ เช่น เหลือง แดงส้ม เขียว น้ำเงิน ดำ เป็นต้น เป็นลูกปัดแบบอินโดแปซิฟิก สันนิษฐานว่าภายในถ้ำเคยเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ และมีผู้คนอยู่ต่อเนื่องมาจนถึงสมัยทวารวดีต่อถึงเขมรก่อนพระนคร
นาม "เขาฉกรรจ์" มีข้อสันนิษฐานและตำนานเกี่ยวข้องอยู่ 2 ฉบับ ตำนานฉบับแรก เป็นตำนานเกี่ยวข้องกับสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เล่าว่าสมเด็จพระนเรศวรให้ทหารมาฝึกปรือแถวบริเวณจังหวัดสระแก้วเพื่อจะสู้รบกับเขมร เมื่อมีการฝึกทหารเหล่านั้นพบว่าล้วนเป็นชายหนุ่มที่อยู่ในวัยกำยำ หรือวัยฉกรรจ์ส่วนตำนานฉบับที่สอง อ้างความเกี่ยวข้องกับสมเด็จพระเจ้าตากสิน กล่าวว่ากร่อนมาจากคำว่า "เขาฉอกัณฑ์" ซึ่งมีที่มาจากชื่อพิธีฉอกัณฑ์ อันเป็นพิธีตัดไม้ข่มนาม เชื่อกันว่าใน พ.ศ. 2310 สมเด็จพระเจ้าตากสินได้มาทำพิธีตัดไม้ข่มนามที่นี่ ก่อนทำศึกรวบรวมแผ่นดินกอบกู้บ้านเมือง จนสำเร็จและปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดิน
เฉง ผุน

| เฉง ผุน |
| --- | --- |
เกิด: 6 มิถุนายน พ.ศ. 2473 จังหวัดกำปงจาม
สัญชาติ: กัมพูชา
ผลงานเด่น: ดำเนินชาติกัมพูชา และ ครูกับศิษย์
ตำแหน่ง: นักเขียน
เฉง ผุน เกิดเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2473 ที่จังหวัดกำปงจาม เข้ารับราชการเป็นครูเมื่อ พ.ศ. 2498 และเดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศจีนเมื่อ พ.ศ. 2503 จากนั้น กลับมาร่วมงานในคณะละครแห่งชาติกับฮาง ทุน ฮัก เมื่อ พ.ศ. 2507 และเข้าศึกษาต่อที่สถาบันครุโกศลเมื่อ พ.ศ. 2510 จากนั้น มาเป็นอาจารย์สอนวิชานาฏยศาสตร์ และได้เป็นประธานสมาคมศิลปากร
ต่อมาเมื่อเขมรแดงครองอำนาจ ผุนไปเป็นประธานฝ่ายวัฒนธรรมและข่าวสารที่จังหวัดกำปงธม ต่อมาได้เข้าร่วมกับฝ่ายต่อต้านเขมรแดง เมื่อจัดตั้งสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา ผุนได้เป็นประธานการศึกษาแห่งชาติด้านวัฒนธรรมและศิลปะเมื่อ พ.ศ. 2523 ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและข่าวสาร และเป็นสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา จนถึง พ.ศ. 2533 ผลงานด้านวรรณกรรมที่สำคัญ ได้แก่ ดำเนินชาติกัมพูชา และ ครูกับศิษย์
อาร์ทีเอส (รถดีเซลราง)

| Railcar Tokyu stainless / RTS |
| --- | --- |

ประจำการ: การรถไฟแห่งประเทศไทย
ผู้ผลิต: โทกีวคาร์ คอร์เปอเรชัน
เข้าประจำการ: พ.ศ. 2514–2553
จำนวนที่ผลิต: 12 คัน (มีห้องขับ 8 คัน / ไม่มีห้องขับ 4 คัน)
หมายเลขตัวรถ: D9-D16 (รถกำลัง) TS4-TS7 (รถพ่วง)
ความจุผู้โดยสาร: 30 ที่นั่ง (รถกำลัง) 25 ที่นั่ง พร้อมห้องสัมพาระ (รถพ่วง)
คุณลักษณะ
วัสดุตัวถัง: สแตนเลสสตีล
ความยาว: 20.800 m (68 ft 2.9 in)
ความกว้าง: 2.748 m (9 ft 0.2 in)
ความสูง: 3.765 m (12 ft 4.2 in)
จำนวนประตู: 4 ประตู
รูปแบบการจัดวางล้อ: 2A-1
ความเร็วสูงสุด: 70 km/h (43 mph)
น้ำหนัก: 31.80 ตัน
น้ำหนักกดเพลา: 8.39 ตัน
เครื่องยนต์: Cummins NHH220B1
กำลังขับเคลื่อน: 220 แรงม้า ที่ 2,100 รอบ/นาที
แรงฉุดลาก: ไฮดรอลิก
ระบบเบรก: ลมอัด 2 สูบ
มาตรฐานทางกว้าง: 1,000 mm (3 ft 3 3⁄8 in)
รถดีเซลรางอาร์ทีเอส จอดปลดระวางที่สถานีรถไฟมาบกะเบา
อาร์ทีเอส (RTS) เป็นรถดีเซลรางตัวถังสแตนเลสสตีลรุ่นแรกของการรถไฟแห่งประเทศไทย ใช้สำหรับการทำขบวนขบวนรถชานเมืองสายแม่กลองโดยเฉพาะ สั่งซื้อจากบริษัท Tokyu Car Corporation , ประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 และ ปลดประจำการทั้งหมดในปี พ.ศ.2553
อาร์ทีเอส (RTS) ยังเป็นต้นแบบให้รถดีเซลราง และ รถโดยสารรุ่นต่อ ๆ มา เปลี่ยนมาใช้ตัวถังที่ทำจากสแตนเลสสตีล
ประวัติ

หลังจากการมาถึงของรถดีเซลรางรุ่นใหม่ ๆ ซึ่งมีประสิทธิภาพการใช้งานที่ดี และคล่องตัวกว่าการใช้รถจักลาก ประกอบกับความต้องการรถโดยสารใหม่มาทดแทนรถโดยสารรุ่นเก่า ในทางรถไฟสายชานเมืองแม่กลอง ที่ต้องการความคล่องตัวในการใช้งาน การรถไฟแห่งประเทศไทย จึงได้จัดหารถดีเซลรางรุ่นใหม่ สำหรับการทำขบวนขบวนรถชานเมืองสายแม่กลองโดยเฉพาะโดยได้ออกมาเป็น อาร์ทีเอส (RTS)
รถดีเซลรางรุ่นนี้ต่างจากรถรุ่นอื่น ๆ ในยุคนั้นอย่างมากเพราะตัวถังประกอบขึ้นมาจากเหล็กกล้าไร้สนิม หรือ สแตนเลสสตีล เพื่อรองรับสภาพการใช้งานในสายชานเมืองแม่กลอง ที่มีเส้นทางใกล้ทะเล และ นาเกลือ ป้องกันการกัดกร่อนตัวถังจากไอเค็มของน้ำทะเล ที่มักจะเกิดปัญหาตัวรถผุกร่อนและเกิดสนิม ในรถรุ่นก่อน ๆ ที่ใช้ตัวถังที่เป็นเหล็กกล้าธรรมดา
การมาถึงของ อาร์ทีเอส (RTS) ทำให้เป็นต้นแบบให้รถดีเซลราง และ รถโดยสารรุ่นต่อ ๆ มา เปลี่ยนมาใช้ตัวถังที่ทำจากสแตนเลสสตีล เพื่อความคงทนและอายุการใช้งานตัวถังที่นานยิ่งขึ้น
อาร์ทีเอส (RTS) เริ่มหมดสภาพ และ ถยอยปลดระวาง ตั้งแต่ช่วงประมาณปี พ.ศ. 2543 - 2553 ปัจจุบัน อาร์ทีเอส (RTS) ปลดระวางทั้งหมด และ ย้ายไปจอดตามย่านสถานีต่าง ๆ ตั้งแต่ พ.ศ.2553 แม้จะปลดระวางนานแล้วแต่ตัวถังที่ทำจากสแตนเลสสตีลยังคงสภาพเดิมตามที่ออกแบบไว้
ทดลองใช้งานบนเส้นทางสายหลัก

ราวปี พ.ศ.2520 - 2521 การรถไฟแห่งประเทศไทยได้ทดลองนำ อาร์ทีเอส (RTS) มาทดลองใช้งานบนเส้นทางสายหลักช่วงเวลาสั้น ๆ เพื่อวิ่งประเมินผลต่าง ๆ สำหรับการจัดหารถดีเซลรางรุ่นใหม่ จนได้มาเป็นต้นแบบให้รถดีเซลราง ทีเอชเอ็น (THN) ในเวลาต่อมา
ภายหลัง อาร์ทีเอส (RTS) ก็นำกลับไปใช้งานใน สายวงเวียนใหญ่ - มหาชัย
การใช้งาน

อาร์ทีเอส (RTS) เคยใช้งานร่วมกับ เอ็นเคเอฟ (NKF) อยู่ช่วงนึง แต่ประสบปัญหาปิดประตูไม่ได้ ต้องวิ่งทำขบวนแบบเปิดประตูทิ้งไว้
รถพ่วงดีเซลรางอาร์ทีเอส จอดเป็นรถแคมป์คาร์ ที่โรงรถจักรนครราชสีมา
เงาะป่า

เงาะป่า อาจหมายถึง
เงาะป่า (วรรณคดี) พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
เงาะป่า (กลุ่มชาติพันธุ์) เรียกอีกอย่างว่า ซาไก
เงาะป่า (พรรณไม้) พรรณไม้ชนิดหนึ่งในวงศ์มุ่นดอย (Elaeocarpaceae)
เงาะป่า (ภาพยนตร์ไทย) ภาพยนตร์ไทยในปี พ.ศ. 2522
ฮิบิกุ ยามามูระ

| ฮิบิกุ ยามามูระ |
| --- | --- |
山村 響
เกิด:  (1988-02-10) 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 (36 ปี) จังหวัดฟุกุโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: สมาคมสหกรณ์ผู้บริโภคนักแสดงโตเกียว
ส่วนสูง: 160 ซม.
ฮิบิกุ ยามามูระ (山村 響, やまむら ひびく, 10 กุมภาพันธ์ 1988 -) เป็นนักพากย์และนักร้องหญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดฟุกุโอกะ อยู่สังกัดสมาคมสหกรณ์ผู้บริโภคนักแสดงโตเกียว
ผลงานพากย์

เทพจิ๋วฝึกหัด แก๊งป่วนโคโคทามะ (โจโนะ ฮิการิ)
ซากุราดะ รีเซ็ต ภารกิจฆ่าเวลา (อาซาอิ เคย์)
ผู้กล้าสุดแกร่ง ขี้ระแวงขั้นวิกฤติ (อาเรียโดอา)
ขงเบ้ง เจาะเวลามาปั้นดาว (คุอง นานามิ)
อาจารย์ของฉันไม่มีหาง (ไดโกกุเตย์ บุงโกะ)
เมื่อผู้กล้าลาโลกแล้ว! เพราะชาวบ้านอย่างผมเผลอทำผู้กล้าตาย (ยูนะ ยูนิส)
อากาชิ

อากาชิ (ญี่ปุ่น: 明石市; โรมาจิ: Akashi-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น อยู่ทางทิศตะวันตกของนครโคเบะ ติดชายฝั่งทะเลเซโตะ ในปี 2022 มีจำนวนประชากรประมาณ 304,119 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Akashi, Hyogo
เว็บไซต์ทางการนครอากาชิ เก็บถาวร 2003-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
อากาซากะ

| อากาซากะ 赤坂 |
| --- | --- |
ย่าน
ย่านอากาซากะและสถานีรถไฟอากาซากามิตสึเอะ
อากาซากะที่ตั้งในโตเกียวแสดงแผนที่เขตพิเศษของโตเกียวอากาซากะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่นแสดงแผนที่ประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°40′29″N 139°43′54″E﻿ / ﻿35.6747°N 139.7317°E﻿ / 35.6747; 139.7317
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด:  มหานครโตเกียว
เขต:  มินาโตะ
เขตพื้นที่: เขตพื้นที่อากาซากะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1.34 ตร.กม. (0.52 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 สิงหาคม ค.ศ. 2019)
 • ทั้งหมด: 19,180 คน
 • ความหนาแน่น: 14,000 คน/ตร.กม. (37,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสพื้นที่: 03
อากาซากะ (ญี่ปุ่น: 赤坂; โรมาจิ: Akasaka; แปล: "ทางลาดสีแดง") เป็นย่านการค้าและที่อยู่อาศัยหนึ่งในกรุงโตเกียว ตั้งอยู่ในเขตมินาโตะทางทิศตะวันตกของศูนย์ราชการในย่านนางาตาโจ และทางตอนเหนือของย่านรปปงงิ
สถานที่สำคัญ

พระตำหนักอากาซากะ
อากาซากะซากัส
อาร์กฮิล และ ซันทอรีฮอล
ศาลเจ้าโนงิ
โตเกียวมิดทาวน์
พระราชวังโทงุ
ศาลเจ้าฮิคาวะ อากาซากะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อากาซากะ
คู่มือการท่องเที่ยว Akasaka, Tokyo จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กย่านในโตเกียว |
| --- | --- | --- |
|  กินซะ  โกตันดะ  คันดะ  คางูราซากะ  คาจิโจ  คาซูมิงาเซกิ  คาบูกิโจ  คามาตะ  คามิอิเกบูกูโระ  คิจิโจจิ  คูงายามะ  คูดังกิตะ  เคียวบาชิ  โคจิมาจิ  โคมาบะ  โคอิชิกาวะ  โคเอ็นจิ  จิมโบโจ  จิยูงาโอกะ  จูโจ  ชินจูกุ  ชินจูกูนิโจเมะ  ชิโนโนเมะ  ชิบะ  ชิบาอูระ  ชิบูยะ  ชิมบาชิ  ชิโมกิตาซาวะ  ชิโรกาเนะ  ชิโรกาเนได  ชิโอโดเมะ  โชโต  ซังยะ  ซูงาโมะ  ซูดาโจ  ซูรูงาได  เซ็นดางายะ  โซชิงายะ  เด็นเอ็นโจฟุ  ไดกังยามะ  ทัตสึมิ  ทากาดาโนบาบะ  ทากานาวะ  ทาเตอิชิ  ทามาจิ  โทโยซุ  นากาเมงูโระ  นางาตาโจ  นิชิกิโจ  นิชิโงตันดะ  นิชิชินจูกุ  นิชิโองิกูโบะ  นิชิโออิซูมิ  นิชิโออิซูมิมาจิ  นิฮมบาชิ  ฟูตาโกทามางาวะ  มารูโนอูจิ  มิตะ  มูโรมาจิ  เมงูโรมิตะ  เมจิโระ  ยตสึยะ  ยานากะ  ยาโยอิ  ยาเอซุ  ยูรากูโจ  โยงะ  โยโยงิ  รปปงงิ  เรียวโงกุ  วากาซุ  สึกิจิ  สึกิชิมะ  อากาซากะ  อากิฮาบาระ  อาซากูซะ  อาซากูซาบาชิ  อาซางายะ  อาซาบุ  อาริอาเกะ  อาวาจิโจ  อาโอบาได  อาโอมิ  อาโอยามะ  อิเกบูกูโระ  อิจิงายะ  อิวาโมโตโจ  อีดาบาชิ  อูจิกันดะ  อูจิไซไวโจ  อูเอโนะ  เอบิซุ  เอบิซุมินามิ  โองาวามาจิ  โองิกูโบะ  โอจาโนมิซุ  โอซากิ  โอไดบะ  โอเตมาจิ  โอโมเตะซันโด  โอโมริ  โออิซูมิงากูเอ็นโจ  ฮงโง  ฮามามัตสึโจ  ฮาราจูกุ  ฮิงาชิ  ฮิงาชิกันดะ  ฮิบิยะ  |  กินซะ  โกตันดะ  คันดะ  คางูราซากะ  คาจิโจ  คาซูมิงาเซกิ  คาบูกิโจ  คามาตะ  คามิอิเกบูกูโระ  คิจิโจจิ  คูงายามะ  คูดังกิตะ  เคียวบาชิ  โคจิมาจิ  โคมาบะ  โคอิชิกาวะ  โคเอ็นจิ  จิมโบโจ  จิยูงาโอกะ  จูโจ  ชินจูกุ  ชินจูกูนิโจเมะ  ชิโนโนเมะ  ชิบะ  ชิบาอูระ  ชิบูยะ  ชิมบาชิ  ชิโมกิตาซาวะ  ชิโรกาเนะ  ชิโรกาเนได  ชิโอโดเมะ  โชโต  ซังยะ  ซูงาโมะ  ซูดาโจ  ซูรูงาได  เซ็นดางายะ  โซชิงายะ  เด็นเอ็นโจฟุ  ไดกังยามะ  ทัตสึมิ  ทากาดาโนบาบะ  ทากานาวะ  ทาเตอิชิ  ทามาจิ  โทโยซุ  นากาเมงูโระ  นางาตาโจ  นิชิกิโจ  นิชิโงตันดะ  นิชิชินจูกุ  นิชิโองิกูโบะ  นิชิโออิซูมิ  นิชิโออิซูมิมาจิ  นิฮมบาชิ  ฟูตาโกทามางาวะ  มารูโนอูจิ  มิตะ  มูโรมาจิ  เมงูโรมิตะ  เมจิโระ  ยตสึยะ  ยานากะ  ยาโยอิ  ยาเอซุ  ยูรากูโจ  โยงะ  โยโยงิ  รปปงงิ  เรียวโงกุ  วากาซุ  สึกิจิ  สึกิชิมะ  อากาซากะ  อากิฮาบาระ  อาซากูซะ  อาซากูซาบาชิ  อาซางายะ  อาซาบุ  อาริอาเกะ  อาวาจิโจ  อาโอบาได  อาโอมิ  อาโอยามะ  อิเกบูกูโระ  อิจิงายะ  อิวาโมโตโจ  อีดาบาชิ  อูจิกันดะ  อูจิไซไวโจ  อูเอโนะ  เอบิซุ  เอบิซุมินามิ  โองาวามาจิ  โองิกูโบะ  โอจาโนมิซุ  โอซากิ  โอไดบะ  โอเตมาจิ  โอโมเตะซันโด  โอโมริ  โออิซูมิงากูเอ็นโจ  ฮงโง  ฮามามัตสึโจ  ฮาราจูกุ  ฮิงาชิ  ฮิงาชิกันดะ  ฮิบิยะ  |  |
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
อี แฮ-ว็อน

| อี แฮ-ว็อน |
| --- | --- |

ประมุขพระราชวงศ์เกาหลี (พิพาท)
ช่วงเวลา: 16 กรกฎาคม 2548– 8 กุมภาพันธ์ 2563
ราชาภิเษก: 16 กรกฎาคม 2548
ก่อนหน้า: อี กู
ถัดไป: ไม่มี

ประสูติ: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 พระราชวังซาดง เคโจ จังหวัดเคกิ เกาหลีของญี่ปุ่น
สิ้นพระชนม์: 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 (100 ปี) ฮานัม จังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้
พระภัสดา: อี ซึง-กยู
พระบุตร: อี จิน-ฮยู อี จิน-วัง อี จิน-จู อี จิน-ฮง
ราชวงศ์: อีแห่งช็อนจู (ประสูติ) อีแห่งยงอิน (เสกสมรส)
พระบิดา: อี คัง
พระมารดา: อี ฮวี-จุน
| --- | --- |
พระนามในภาษาเกาหลี
ฮันกึล: 이진
ฮันจา: 李珍
อาร์อาร์: Yi Jin 
เอ็มอาร์: I Ch'in 
ชื่อวัยเยาว์
ฮันกึล: 이길운 หรือ 이원
ฮันจา: 李吉雲 หรือ 李瑗
อาร์อาร์: Yi Gil-un หรือ Yi Won 
เอ็มอาร์: I Kil-un หรือ I Won 
ชื่อตัว
ฮันกึล: 이해원
ฮันจา: 李海瑗
อาร์อาร์: Yi Hae-won 
เอ็มอาร์: I Hae-wŏn 
อี แฮ-ว็อน (เกาหลี: 이해원; ฮันจา: 李海瑗; อาร์อาร์: I Hae-won; เอ็มอาร์: Yi Hae-wŏn; 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 – 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563) เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิโคจง ภายหลังเธอตั้งตนเองเป็นรัชทายาทที่ได้รับสมมุติของประเทศเกาหลีแย้งกับอี ว็อน ซึ่งเป็นโอรสบุญธรรมของอี กู ผู้ได้รับการยอมรับจากสมาคมราชสกุลอีในการเป็นผู้นำราชวงศ์และได้รับการแต่งตั้งไปก่อนหน้า อี แฮ-ว็อน เสียชีวิตในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 ด้วยอายุ 100 ในบ้านของเธอที่เมืองฮานัม จังหวัดคย็องกี
ประวัติ

อี แฮ-ว็อนเกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 ณ พระราชวังซาดง เคโจ เป็นพระธิดาของเจ้าชายอี คัง (이강, 李堈) กับคิม ซู-ด็อก (김수덕, 金修德) ต่อมาคือเจ้าหญิงท็อกอิน (덕인당 김씨, 德仁堂 金氏) ด้วยความที่พระบิดามีสนมจำนวนมาก อี แฮ-ว็อนจึงมีพี่น้องร่วมบิดาจำนวน 21 คน เธออาศัยอยู่ภายในพระราชวังอุนฮย็อน และเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมศึกษาคย็องกีเมื่อ พ.ศ. 2479
อี แฮ-ว็อนสมรสกับอี ซึง-กยู มีบุตรชายด้วยกัน 3 คน กับบุตรสาวอีก 1 คน ภายหลังสามีถูกทางการเกาหลีเหนือลักพาตัว
การอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์

หลังการสิ้นพระชนม์ของอี กู พระโอรสในมกุฎราชกุมารอึยมินเมื่อปี พ.ศ. 2548 ทางสมาคมราชสกุลอีจึงมีมติเลือกอี ว็อน พระโอรสของอี กับ (이갑, 李鉀) ดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำราชวงศ์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 แต่ทว่าหลังจากหนึ่งปี อี แฮ-ว็อนได้จัดพิธีราชาภิเษกตนเองเป็นจักรพรรดินีแห่งเกาหลีเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2549 เธอกล่าวว่า "เราคือทายาทที่ถูกต้อง ไม่ว่าใครจะพูดเช่นใดก็ตาม" และ "เราเกิดจากชายาที่ได้รับการรับรองตามธรรมเนียม…เราจะฟื้นฟูจารีตของราชวงศ์ขึ้นมาอีกครั้ง" ทั้งนี้การจัดพิธีราชาภิเษกนี้ไม่ได้รับการยอมรับจากรัฐบาลเกาหลีใต้ หรือแม้แต่สมาคมราชสกุลอีเองก็ไม่รับรองการจัดพิธีนี้
อำเภอเฟิ่งหยาง

| อำเภอเฟิ่งหยาง 凤阳县 |
| --- | --- |
อำเภอ
กำแพงเมืองเฟิ่งหยาง
พิกัด (ที่ว่าการอำเภอเฟิ่งหยาง): 32°52′33″N 117°31′54″E﻿ / ﻿32.8757°N 117.5318°E﻿ / 32.8757; 117.5318
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: อานฮุย
จังหวัด: นครฉูโจว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,949.5 ตร.กม. (752.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 683,200 คน
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 233100
อำเภอเฟิ่งหยาง (จีนตัวย่อ: 凤阳县; จีนตัวเต็ม: 鳳陽縣; พินอิน: Fèngyáng Xiàn) เป็นอำเภอหนึ่งที่อยู่ภายใต้การปกครองของนครฉูโจว มณฑลอานฮุย สาธารณรัฐประชาชนจีน ณ ปี 2013 อำเภอนี้มีประชากร 765,600 คน
อำเภอแห่งนี้เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์เพราะเป็นนิวาสสถานที่ประสูติของจักรพรรดิหงอู่ หรือจักรพรรดิจูหยวนจาง ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิง
เขตการปกครอง

อำเภอเฟิ่งหยางแบ่งการปกครองออกเป็น 14 เมือง และ 1 ตำบล โดยที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ในเมืองฝู่เฉิง
ป่านเฉียว (板桥镇)
ต้าเมี่ยว (大庙镇)
ฝู่เฉิง (府城镇)
กวานถัง (官塘镇)
หงซิน (红心镇)
หลิวฝู่ (刘府镇)
อู่เตี้ยน (武店镇)
ซีเฉวียน (西泉镇)
หลินหวยกวาน (临淮关镇)
เจ่าเซี่ยง (枣巷镇)
ยินเจี้ยน (殷涧镇)
จ่งพู่ (总铺镇)
เสี่ยวซีเหอ (小溪河镇)
ต้าซีเหอ (大溪河镇)
หวงวาน (黄湾乡)
เจ้าหญิงคิชิ

| เจ้าหญิงคิชิ |
| --- | --- |

ประสูติ: พ.ศ. 1472
สิ้นพระชนม์: พ.ศ. 1528
พระสวามี: จักรพรรดิมุระกะมิ
พระบุตร: เจ้าหญิงโนะริโกะ
ราชวงศ์: ญี่ปุ่น
พระบิดา: เจ้าชายชิเงะอะกิระ
พระมารดา: ฟุจิวะระ โนะ คังชิ
เจ้าหญิงคิชิ (ญี่ปุ่น: 徽子女王; โรมาจิ: Kishi Joō; พ.ศ. 1472 — พ.ศ. 1528) เป็นกวีหญิงชาวญี่ปุ่นช่วงกลางยุคเฮอัง และเป็นพระมเหสีในจักรพรรดิมุระกะมิ
พระประวัติ

เจ้าหญิงคิชิเป็นพระธิดาในเจ้าชายชิเงะอะกิระ (ญี่ปุ่น: 重明親王; โรมาจิ: Shigeakira Shinnō) ประสูติแต่ฟุจิวะระ โนะ คังชิ หรือ ฮิโระโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原寛子; โรมาจิ: Fujiwara no Kanshi/Hiroko) ต่อมารับราชการเป็นพระมเหสีในจักรพรรดิมุระกะมิ มีพระราชธิดาคือเจ้าหญิงคิชิ หรือ โนะริโกะ (ญี่ปุ่น: 規子内親王; โรมาจิ: Kishi/Noriko Naishinnō)
พระองค์ถือเป็นหนึ่งในห้ากวีหญิง ที่ถูกรวบรวมบทกวีไว้ใน สามสิบหกบทกวีอมตะ (ญี่ปุ่น: 三十六歌仙; โรมาจิ: Sanjūrokkasen)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าหญิงคิชิ
อากาทาแห่งซิซิลี

นักบุญอกาทา
นักบุญอากาทาแห่งซิซิลี (อังกฤษ:agatha of sicily) เกิดเมื่อปีค.ศ.231 เสียชีวิตเมื่อปีค.ศ.251  นักบุญอากาทาเป็นหญิงพรหมจารี และเป็นมรณสักขี วันฉลองตรงกับวันที่5 กุมภาพันธ์ เธอเป็นนักบุญของศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก เธอเกิดที่ซิซิลี และเสียชีวิตที่ซิซิลี เธอเป็นนักบุญอุปถัมภ์ของซิซิลีและผู้ป่วยมะเร็งต่างๆโดยเฉพาะมะเร็งเต้านม นอกจากนี้ยังอุปถัมภ์ ไฟไหม้ แผ่นดินไหว และผู้ถูกข่มขืน
ประวัติ

นักบุญอกาทาเกิดเมื่อ ค.ศ.231 คนในเมืองซิซิลีต่างหลงไหลเธอ ผู้สำเร็จราชการก็เช่นกัน แต่เธอยึดมั่นในความบริสุทธิ์ของเธอ เธอจึงถูกทรมานอย่างโหดร้าย โดยการตัดเต้านมด้วยตัวคีบ ต่อมาเธอถูกจับไปอยู่กับโสเภณี แต่เธอเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของเธอ  ต่อมาเธอต้องถูกประหารโดยการกลั่นแกล้งของจักรพรรดิเดซิอุสในซิซิลีเพื่อกำหนดความเชื่อมั่นของเธอโดยย่างให้ตายในกองไฟ และเธอได้เป็นมรณสักขีอีกด้วย
การมหัศจรรย์ของนักบุญอกาทา

หลักจากการประหารชีวิตนักบุญอกาทาแล้ว ภูเขาไฟเอตนาเกิดการระเบิด และลาวาได้ไหลออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว ชาวเมืองได้รีบเอาผ้าที่ปกคลุมคูหานักบุญอากาทามาขึงหน้าลาวา ภูเขาไฟและอัคคีภัยก็หยุดทันที  ชาวเมืองจึงนับถือท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ช่วยป้องกันภัยจากภูเขาไฟ เขายังอ้อนวอนขอเธอเมื่อเกิดไฟไหม้ด้วย
1 2  http://www.newmana.com/phpbb/viewtopic.php?f=20&t=17964&start=0
↑  http://www.catholic.org/saints/saint.php?saint_id=14
เงาะขนสั้น

| เงาะขนสั้น |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Sapindaceae
สกุล:: Nephelium
สปีชีส์:: N.  mutabile
ชื่อทวินาม
Nephelium mutabile Blume

ผล
เนื้อในของเงาะขนสั้น
เงาะขนสั้น หรือ เงาะลิ้นจี่ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Nephelium mutabile หรือ  Nephelium ramboutan-ake) เป็นพืชที่มีลักษณะใกล้เคียงกับเงาะ ภาษามลายูเรียก ปูลาซัน ภาษาอินโดนีเซียเรียก กาปูลาซัน ในฟิลิปปินส์เรียก บูลาลา หรือ ปานุงกายัน เป็นไม้ยืนต้น ใบประกอบ ดอกออกตามปลายกิ่งหรืออยู่ค่อนลงมาจากปลายกิ่ง ไม่มีกลีบดอก ผลรูปรีจนถึงค่อนข้างกลม มีหนามยาวปกคลุมหนาแน่น ผลสีแดงอมเหลืองหรือดำ เมล็ดมีเยื่อหุ้มสีขาว ผลนิยมรับประทานสด รสหวานกว่าเงาะและลิ้นจี่
อานิส โรกา

| อานิส โรกา |
| --- | --- |
เกิด: 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
อานิส โรก้า (Anis Roga) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ที่เมืองเอนเดอ สถิติการชก 20 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 8) เสมอ 3 แพ้ 1
ประวัติ

โรกาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2538 ชนะน็อค พยัคฆ์ นครหลวงโปรโมชั่น ยก 9 จากนั้นขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท IBF ชนะคะแนน เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาล เมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2539 และป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ชนะน็อค ชัยเดช จ.เจริญ ยก 11 แล้วโรกาก็ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2540 แต่ทำได้เพียงเสมอกับ มานูเอล เฮซุส เออร์รีรา ที่ อินโดนีเซีย โรกามีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกอีกครั้งในอีก 8 เดือนต่อมา ที่สหรัฐ แต่คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้น็อค เมาริซิโอ พาสตรานา ยก 4 ไม่ได้ครองแชมป์โลก
หลังจากชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ โรกาขยับขึ้นมาชกในรุ่นฟลายเวท และได้ครองแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF เมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 ชนะน็อค ปราบปราม ป.ปรีชา ยก 6 แต่ต่อมาก็ลดรุ่นลงไปชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท IBF เมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ชนะน็อค โทเนลิซี มเยเกนี ยก 3 ที่อินโดนีเซีย และชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง โรกาขึ้นชกชนะอย่างต่อเนื่องจนถึง พ.ศ. 2545 รวมทั้งเคยชนะคะแนนลิงลม พ.ธวัชชัย เมื่อ พ.ศ. 2544 ด้วย โรกาหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกสองครั้งใน พ.ศ. 2547 – 2548 หลังจากที่เสมอกับยีโต อาร์มันโดเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2548 แล้ว โรกาก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

แชมป์เงารุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF
ชิง 24 มีนาคม 2539 ชนะคะแนน เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลย์ ที่ อินโดนีเซีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 7 ธันวาคม 2539 ชนะน็อค ชัยเดช จ.เจริญ ยก 11 ที่ อินโดนีเซีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 22 สิงหาคม 2543 ชนะน็อค โมเนลิซี่ มฮิกิซา มเยเกนี ยก 3 ที่ อินโดนีเซีย
แชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF
ชิง 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 ชนะน็อค ปราบปราม ป.ปรีชา ยก 6 ที่ อินโดนีเซีย
สละแชมป์
แชมป์เงารุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF
ชิง 22 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ชนะน็อค โทเนลิซี มเยเกนี ยก 3 ที่อินโดนีเซีย
สละแชมป์
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 30 สิงหาคม 2540 เสมอกับ มานูเอล เฮซุส เฮอร์รีร่า ที่ อินโดนีเซีย
ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 30 เมษายน 2541 แพ้น็อค มัวริซิโอ พาสตรานา ยก 4 ที่ สหรัฐ