stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โลเรนโซ เบลลีนี

| โลเรนโซ เบลลีนี |
| --- | --- |

เกิด: 3 กันยายน ค.ศ. 1643(1643-09-03) ฟลอเรนซ์, แกรนด์ดัชชีตอสคานา
เสียชีวิต: 8 มกราคม ค.ศ. 1704(1704-01-08) (60 ปี) ฟลอเรนซ์, แกรนด์ดัชชีตอสคานา
สัญชาติ: อิตาลี
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: กายวิภาคศาสตร์
 
โลเรนโซ เบลลีนี (อิตาลี: Lorenzo Bellini; 3 กันยายน ค.ศ. 1643 – 8 มกราคม ค.ศ. 1704) เป็นแพทย์และนักกายวิภาคศาสตร์ชาวอิตาลี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1643 เมื่ออายุได้ 20 ปี เบลลีนีเริ่มศึกษาโครงสร้างของไตและพบท่อรวมส่วนปลาย (รู้จักในอีกชื่อคือ ท่อเบลลีนี) ต่อมาเขาได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านกายวิภาคศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยปิซา และทำงานอยู่ที่นั่นนานกว่า 30 ปี ก่อนจะถูกเชิญมาเป็นแพทย์ประจำตัวแกรนด์ดยุกโคสิโมที่ 3 และเป็นแพทย์ที่ปรึกษาอาวุโสประจำสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 11 เบลลีนีเสียชีวิตที่ฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1704
Opuscula, 1695
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โลเรนโซ เบลลีนี
Bellini, Lorenzo - Encyclopedia.com
จอห์น โอเช

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  จอห์น แฟรนซิส โอเช
เกิด:   (1981-04-30) 30 เมษายน ค.ศ. 1981 (43 ปี)
เกิดที่:  วอเตอร์ฟอร์ด สาธารณรัฐไอร์แลนด์
สูง:  1.90 m (6 ft 3 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ชุดเยาวชน
:  วอเตอร์ฟอร์ดโบฮีเมียนส์
:  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1998–2011 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  256 |  (10) |
| 2000 |  → บอร์นมัท (ยืมตัว) |  10 |  (1) |
| 2001 |  → รอยัลแอนต์เวิร์ป (ยืมตัว) |  14 |  (0) |
| 2011–2018 |  ซันเดอร์แลนด์ |  226 |  (4) |
| 2018–2019 |  เรดิง |  9 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2000–2002 |  ไอร์แลนด์ 21 ปี |  13 |  (1) |
| 2001–2018 |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ |  118 |  (3) |
ผู้จัดการทีม
2024–:  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ (รักษาการ)
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น และ เป็นข้อมูล ณ วันที่ 16:03, 5 เมษายน 2019 (UTC).  † ลงเล่น (ประตู)  ‡ จำนวนนัดที่ลงเล่นและจำนวนประตูในนามทีมชาติ ข้อมูล ณ วันที่ 14:40, 6 ตุลาคม 2016 (UTC)
จอห์น แฟรนซิส โอเช (อังกฤษ: John Francis O'Shea, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /əʊˈʃeɪ/) หรือ ชาน โอ เช (ไอริช: Seán Ó Sé) เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1981 เป็นนักฟุตบอลชาวไอริช ปัจจุบันเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพแล้ว เคยเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด โดยสโมสรสุดท้ายคือ เรดิง นอกจากนี้โอเชยังเล่นให้กับทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์อีกด้วย
เขาเกิดที่วอเตอร์ฟอร์ด จากนั้นย้ายมาอยู่ที่เมืองแมนเชสเตอร์ เมื่อเขาอายุ 17 ปี เขาถือเป็นนักฟุตบอลผู้เล่นได้หลายตำแหน่งมากที่สุดในพรีเมียร์ลีก เขาเล่นในหลายตำแหน่งใหักับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด แม้กระทั่งเป็นผู้รักษาประตูฉุกเฉินในระยะสั้น ๆ ในนัดแข่งกับสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
โบสถ์น้อยซิสทีน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โบสถ์น้อย
| โบสถ์น้อยซิสทีน |
| --- | --- |
โบสถ์น้อยซิสทีน
ศาสนา
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
เขต: มุขมณฑลโรม
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: นครรัฐวาติกัน
พิกัดภูมิศาสตร์: 41°54′11″N 012°27′16″E﻿ / ﻿41.90306°N 12.45444°E﻿ / 41.90306; 12.45444
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: บาชิโอ พอนเทลลิ, โจวันนี เด ดอลชี
ประเภท: โบสถ์
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1473
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1481
ลักษณะจำเพาะ
ความยาว: 40.9 เมตร (134 ฟุต)
ความกว้างของโบสถ์: 13.4 เมตร (44 ฟุต)
ความสูงสูงสุด: 20.7 เมตร (68 ฟุต)
เว็บไซต์
mv.vatican.va
“พระยาห์เวห์ทรงสร้างอาดัม” God creates Adam โดย มีเกลันเจโลหลังจากการปฏิสังขรณ์
สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4
โบสถ์น้อยซิสทีน (อังกฤษ: Sistine Chapel; อิตาลี: Cappella Sistina) เป็นโบสถ์น้อยภายในพระราชวังพระสันตะปาปา ซึ่งเป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการของพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน โบสถ์น้อยซิสทีนมึชื่อเสียงในทางสถาปัตยกรรมเพราะเป็นสถานที่ที่ทำให้ระลึกถึงพระวิหารของพระเจ้าโซโลมอนในพันธสัญญาเดิม, การตกแต่ง, จิตรกรรมฝาผนังโดยจิตรกรผู้มีชื่อเสียงในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยารวมทั้งมีเกลันเจโลผู้วาดเพดานของโบสถ์จนที่เป็นที่เลื่องลือ และสุดท้ายคือความสำคัญในการเป็นสถานที่ทำการประชุมเลือกตั้งพระสันตะปาปาองค์ใหม่
จุดประสงค์และประวัติศาสตร์

โบสถ์น้อยซิสทีนเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นสถานที่สำหรับการประชุมเลือกตั้งพระสันตะปาปาองค์ใหม่ ในสมัยสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีสิทธิเลือกตั้งมีด้วยกันทั้งหมด  200 คนรวมทั้งนักบวช, เจ้าหน้าที่ของวาติกัน, และผู้นำฆราวาส
ปฏิทินพระสันตะปาปากำหนดไว้ว่าจะต้องมีการทำพิธีทางศาสนา 50 หนต่อปี  ในจำนวน 50 หน 35 หนจะเป็นการทำพิธีมิสซา และใน 35 หนนั้น 8 จะทำภายในมหาวิหารนักบุญเปโตรโดยมีผู้ร่วมพิธีเป็นอันมาก ซึ่งรวมทั้งคริสต์มาส และอีสเตอร์มิสซา ในสองโอกาสนี้ผู้เป็นประธานในพิธีจะเป็นองค์พระสันตะปาปาเอง มิสซาอีก 27 ครั้งจะจัดในบริเวณที่เล็กกว่าคือในชาเปลซิสตินซึ่งสร้างบนชาเปลเก่าที่เรียกว่า “กัปเปลลามัจโจเร” ซึ่งใช้ทำพิธีเช่นเดียวกัน
“กัปเปลลามัจโจเร” หรือ โบสถ์น้อยหลัก ได้ชื่อเช่นนั้นเพราะมีโบสถ์น้อยอีกแห่งหนึ่งที่ใช้โดยพระสันตะปาปาสำหรับทำพิธีประจำวัน ในสมัยพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 เป็นโบสถ์ที่สมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5ซึ่งตกแต่งโดยฟราอันเจลีโก  “กัปเปลลามัจโจเร” ตามหลักฐานมีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1368 จากการติดต่อระหว่างพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 กับ อันเดรียส์แห่งเทรบิซอนด์เมื่อ “กัปเปลลามัจโจเร” ก็อยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมมากก่อนที่จะถูกรื้อทิ้งเพื่อสร้างชาเปลปัจจุบัน
โบสถ์น้อยหลังปัจจุบันออกแบบโดยบาชิโอ พอนเทลลิสำหรับพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ซึ่งโบสถ์ได้ตั้งชื่อตาม  การก่อสร้างคุมโดย โจวันนี เด ดอลชี ระหว่างปี ค.ศ. 1473 ถึงปี ค.ศ. 1484 ขนาดของชาเปลปัจจุบันเป็นขนาดพอๆ กับชาเปลเดิม หลังจากสร้างเสร็จภายในก็ตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังโดยจิตรกรคนสำคัญๆ ที่สุดของคริสต์ศตวรรษที่  15 รวมทั้งซันโดร บอตตีเชลลี, กีร์ลันดาโย (Ghirlandaio) และ  เปรูจีโน (Perugino)
พิธีมิสซาครั้งแรกภายในชาเปลซิสตินฉลองกันเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1483 ซึ่งเป็นวันสมโภชแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ และเป็นวันสถาปนาของโบสถ์ซึ่งอุทิศให้พระนางมารีย์พรหมจารี โบสถ์นี้ยังเป็นสถานที่ทำพิธีของพระสันตะปาปาอยู่จนทุกวันนี้ ภายในโบสถ์มีที่สำหรับร้องเพลงสวดซึ่งเป็นที่ ๆ เพลงสวดหลายเพลงเขียนขึ้นที่นี่รวมทั้ง “Miserere (Allegri)” ซึ่งเป็นเพลงสำหรับร้องสดุดีในโอกาสวันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์  (Maundy Thursday)
ดูเพิ่ม

การปฏิสังขรณ์จิตรกรรมฝาผนังในชาเปลซิสติน
เพดานโบสถ์น้อยซิสทีน
แผนผังมหาวิหาร
อาสนวิหาร
สถาปัตยกรรมบาโรก
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา
สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
การประชุมเลือกตั้งพระสันตะปาปา
สมุดภาพ

เพดานโบสถ์น้อยซิสทีน
จิตรกรรมฝาผนังโดยปีเอโตร เปรูจีโน
ซีโมนเปโตรรับกุญแจสวรรค์
จากพระเยซู
จิตรกรรมฝาผนังโดยเปรูจิโน
พระเยซูทรงรับบัพติศมาจากนักบุญยอห์นแบปติสต์
จิตรกรรมฝาผนังโดย
บอตตีเชลลี
จิตรกรรมฝาผนังโดย
บอตตีเชลลี
จิตรกรรมฝาผนังโดย
บอตตีเชลลี (รายละเอียด)
จิตรกรรมฝาผนังโดย
มีเกลันเจโล
จิตรกรรมฝาผนังโดย
มีเกลันเจโล
จิตรกรรมฝาผนังโดย
มีเกลันเจโล
จิตรกรรมฝาผนังโดย
มีเกลันเจโล
ไรอูโน

| --- | --- |

ประเทศ:  อิตาลี
สำนักงานใหญ่: โรม, ประเทศอิตาลี
แบบรายการ
ภาษา: อิตาลี
ระบบภาพ: 1080i HDTV (downscaled to 16:9 576i for the SDTV feed)
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติอิตาลี
ช่องรอง: Rai 2 Rai 3 Rai 4 Rai 5 Rai Gulp Rai Movie Rai News24 Rai Premium Rai Scuola Rai Sport Rai Storia Rai Yoyo Rai Ladinia Rai Südtirol Rai Italia
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 3 มกราคม 1954; 70 ปีก่อน (1954-01-03)
ชื่อเดิม:  Programma Nazionale (1953–1975) Rete 1 (1975–1983) Raiuno (1983–2010)
ลิงก์
เว็บไซต์: rai.it/rai1
ออกอากาศ

ภาคพื้นดิน
โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล: ช่อง 1 (SD) ช่อง 501 (HD)
ทีวีดาวเทียม
Hot Bird 13°E (Europe, Middle East & North Africa): 10992 V 27500 2/3 (SD)
สกายอิตาเลีย: ช่อง 101 (SD)
ทิวูแซท: ช่อง 1 (SD) ช่อง 101 (HD)
สื่อสตรีมมิง
ไรเพลย์: Live streaming
 
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติอิตาลี ช่อง 1 (อิตาลี: Rai 1) หรือ ไรอูโน เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของช่องไร (Rai) โดยการกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งอิตาลี เริ่มออกอากาศวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1954
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website (ภาษาอิตาลี)
แม่แบบ:ไร
แม่แบบ:สถานีโทรทัศน์ในประเทศอิตาลี
บริติชไอลส์

| --- | --- |
Satellite image of the British Isles
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: Western Europe and Northern Europe
พิกัด: 54°N 4°W﻿ / ﻿54°N 4°W﻿ / 54; -4
พื้นที่: 315,134 ตารางกิโลเมตร (121,674 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 1,344 ม. (4409 ฟุต)
จุดสูงสุด: Ben Nevis
การปกครอง
Ireland
ประชากรศาสตร์
ประชากร: ~68 million
บริติชไอลส์ (อังกฤษ: British Isles) หรือ หมู่เกาะสหราชอาณาจักร เป็นกลุ่มเกาะในยุโรป อยู่ทางตะวันตกของทวีป ประกอบด้วย บริเตนใหญ่ เกาะไอร์แลนด์ และเกาะที่อยู่ใกล้เคียง เกาะเล็ก ๆ มากกว่า 6 พันเกาะ แบ่งออกเป็นเขตการปกครองของสาธารณรัฐไอร์แลนด์และสหราชอาณาจักร
สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1 แห่งเนเปิลส์

สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1 แห่งเนเปิลส์ หรือ โจแอนนาที่ 1 (๋Joanna I) โจวานนาที่ 1 แห่งนาโปลี หรือทรงเป็นที่รู้จักในพระนาม โจฮันนาที่ 1 (Johanna I) (อิตาลี: Giovanna I; ธันวาคม ค.ศ. 1325 - 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1382) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งราชอาณาจักรเนเปิลส์  เคานท์เตสแห่งพรอว็องส์และฟอร์คาลกีเยร์ ในช่วงปีค.ศ. 1343 ถึง 1382 พระนางยังทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งอาเชีย (Princess of Achaea) ระหว่างปีค.ศ. 1373 ถึง 1381 สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงเป็นพระราชธิดาองค์ใหญ่ในคาร์โล ดยุคแห่งคาลาเบรีย กับมารีแห่งวาลัวส์ ที่ทรงดำรงพระชนม์จวบจนเจริญพระชันษา พระราชบิดาของพระนางเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโรแบร์โต ผู้ชาญฉลาด กษัตริย์แห่งเนเปิลส์ แต่พระราชบิดาของพระนางสิ้นพระชนม์ก่อนหน้าพระอัยกาในปีค.ศ. 1328 สามปีต่อมา กษัตริย์โรแบร์โตทรงแต่งตั้งเจ้าหญิงโจวันนาเป็นองค์รัชทายาทและทรงมีพระราชบัญชาให้เหล่าขุนนางถวายความจงรักภักดีต่อพระนาง ดังนั้นเพื่อทำให้สถานะของเจ้าหญิงโจวันนาแน่ชัดขึ้น กษัตริย์โรแบร์โตจึงทรงทำข้อตกลงกับพระนัดดาของพระองค์ คือ พระเจ้ากาโรยที่ 1 แห่งฮังการี เกี่ยวกับการเสกสมรสระหว่างเจ้าหญิงโจวันนากับเจ้าชายอันดราสแห่งฮังการี พระราชโอรสองค์รองของกษัตริย์ฮังการี กษัตริย์กาโรยที่ 1 มีพระราชประสงค์ที่จะครอบครองมรดกของพระปิตุลาให้ตกเป็นของเจ้าชายอันดราส แต่กษัตริย์โรแบร์โตกลับสถาปนาเจ้าหญิงโจวันนาให้เป็นรัชทายาทแต่เพียงผู้เดียวในวันที่สวรรคต ปีค.ศ. 1343 พระองค์ยังทรงประกาศแต่งตั้งสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ปกครองราชอาณาจักรจนกว่าสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาจะมีพระชนมายุครบ 21 พรรษา แต่ในความเป็นจริงแล้วคณะผู้สำเร็จราชการไม่สามารถบริหารราชอาณาจักรได้หลังกษัตริย์สวรรคต
พระชนม์ชีพส่วนพระองค์ของสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาส่งผลกระทบอย่างมากต่อเสถียรภาพทางการเมืองของราชอาณาจักรเนเปิลส์ (การลอบปลงพระชนม์เจ้าชายอันดราส พระสวามีองค์แรกในค.ศ. 1345 การรุกรานของพระเจ้าลอโยชที่ 1 แห่งฮังการี ซึ่งล้างแค้นให้กับการสิ้นพระชนม์ของพระอนุชา และการอภิเษกสมรสอีกสามครั้งต่อมาของพระนาง ได้แก่ ลุยจิ เจ้าชายแห่งตารันโต, ไชเมที่ 4 ผู้อ้างสิทธิในกษัตริย์มาจอร์กา และออตโต ดยุคแห่งเบราน์ชไวค์-กรูเบนฮาเกิน) และได้บ่อนทำลายจุดยืนของพระนางกับสันตะสำนัก นอกจากนี้ในช่วงเหตุการณ์ศาสนเภทตะวันตก พระนางทรงเลือกสนับสนุนอาวีญงปาปาซี ต่อต้านสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 6 ผู้ทรงตอบโต้พระนางกลับ โดยประกาศว่าพระนางเป็นพวกนอกรีตและโค่นพระนางออกจากราชบัลลังก์ ในวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1380
ด้วยพระโอรสธิดาของพระนางสิ้นพระชนม์ก่อนหน้าพระนาง รัชทายาทของพระนางจึงเป็นพระขนิษฐาเพียงพระองค์เดียวของพระนางคือ มาเรียแห่งคาลาเบรีย ซึ่งได้เสกสมรสครั้งแรกกับ พระญาติของพระนางโจวันนาเองคือ คาร์โล ดยุคแห่งดูราซโซ โดยไม่ได้ขอพระบรมราชานุญาตจากพระนาง คาร์โลและมาเรียกลายเป็นผู้นำฝ่ายการเมืองที่ต่อต้านสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนา ด้วยทรงพยายามคืนดีกับพวกตระกูลดูราซโซ เพื่อที่จะรักษาราชบัลลังก์ของพระนางไว้ พระนางโจวันนาทรงจัดแจงการเสกสมรสของพระนัดดา คือ มาร์เกอริตาแห่งดูราซโซ กับพระญาติชั้นหนึ่งของมาร์การิตา (และเป็นพระญาติชั้นสองของพระนางโจวันนา) คือ คาร์โลแห่งดูราซโซ ผู้ซึ่งต่อมาจับกุมพระนางโจวันนาได้ในที่สุด และได้สั่งการให้ปลงพระชนม์อดีตพระราชินีนาถโจวันนาในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1382
รัชกาล > ลุยจิแห่งตารันโต

ตั้งแต่ต้นปีค.ศ. 1349 เป็นต้นมา เอกสารทั้งหมดของราชอาณาจักรได้ออกพระปรมาภิไธยในนามของทั้งพระสวามีและพระมเหสี และลุยจิทรงควบคุมปราการทางทหารทั้งหมดโดยไม่มีใครต้านทานได้ เหรียญมีการออกชื่อรัชสมัยร่วมกัน พระนามของลุยจิอยู่นำหน้าพระนามของโจวันนา แม้ว่าลุยจิจะไม่ได้ทรงได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6 ในฐานะพระมหากษัตริย์และพระประมุขร่วมจนถึงค.ศ. 1352 มีแนวโน้มว่าชาวเนเปิลส์ถือว่าพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ของพวกเขาตั้งแต่เวลาแรกที่พระองค์ได้แสดงตนเป็นประมุข
กษัตริย์ลุยจิทรงฉวยโอกาสในช่วงที่อาณาจักรวุ่นวายจากการถูกกองทัพฮังการีโจมตีในการแย่งชิงอำนาจราชวงศ์มาจากพระหัตถ์ของสมเด็จพระราชินีนาถ พระองค์ทรงกวาดล้างกลุ่มผู้สนับสนุนสมเด็จพระราชินีนาถในราชสำนัก และน่าจะทรงประหารเอนริโก การัคซิโอโล คนโปรดของพระนางโจวันนา ด้วยข้อกล่าวหาว่าผิดประเวณีในเดือนเมษายน ค.ศ. 1349 สองเดือนถัดมา ในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1349 เจ้าหญิงคาทารินา พระราชธิดาได้สิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุ 1 ชันษา
หลังจากเกิดการรุกรานของฮังการีอีกครั้งหนึ่งซึ่งนำไปสู่การสร้างกำแพงเนเปิลส์ในปีค.ศ. 1350 สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6 ทรงส่งผู้แทนพระองค์คือ เรย์มอนด์ ซาเกต์ บิชอปแห่งแซ็งโอแมร์ พร้อมกองเรือที่บัญชาการทัพโดยอูกส์ เด โบซ์ มายังเนเปิลส์ ด้วยเหตุนี้ กษัตริย์ลุยจิทรงสัญญาว่าจะเคารพความเป็นอิสระของพระนางโจวันนา หลังจากนั้นไม่นาน พระเจ้าลอโยซมหาราชทรงบาดเจ็บสาหัส ก็เสด็จกลับประเทศของพระองค์เอง
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1351 สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงมีพระประสูติกาลพระราชธิดาองค์ที่สอง คือ เจ้าหญิงฟรานเชสกา ห้าเดือนหลังจากนั้น วันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1352 กษัตริย์ลุยจิทรงได้รับการยอมรับจากสมเด็จพระสันตะปาปาอย่างเป็นทางการในฐานะเป็นพระประมุขร่วมกับพระมเหสีในทุกอาณาจักรของพระนาง ในวันที่ 27 พฤษภาคม กษัตริย์ลุยจิทรงได้รับการสวมมงกุฎจากอาร์คบิชอปแห่งบรากาที่โฮเตลดิตารันโตในเนเปิลส์ ไม่กี่วันหลังจากนั้น วันที่ 2 มิถุนายน เจ้าหญิงฟรานเชสกา พระราชธิดาของทั้งสองพระองค์ได้สิ้นพระชนม์ขณะมีพระชันษาได้ 8 เดือน
ในปีค.ศ. 1356 กษัตริย์ลุยจิและสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงริเริ่มพิชิตคืนเกาะซิชิลีอีกครั้ง ทั้งสองพระองค์ได้เสด็จเข้าเมืองเมสซีนาอย่างเป็นทางการในวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1356 หลังจากชัยชนะของนิกโคโล อัคซิโอลี ซึ่งต่อมาเขาถูกสั่งให้ออกไปรบอีกครั้งแต่พ่ายแพ้ทางทะเลอย่างหนักต่อกองทัพกาตาลัน (24 มิถุนายน ค.ศ. 1357) ที่อาชิเรอาเล
ในเวลาเดียวกัน กองทหารรับจ้างของอาร์โนด์ เดอ แซร์โวล (ถูกเรียกว่า "อัครสังฆราช") เคลื่อนทัพข้ามแม่น้ำดูรันซ์ในวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1357 และเข้าปล้นสะดมพรอว็องซ์ ฟิลิปโปแห่งตารันโต พระอนุชาของกษัตริย์ลุยจิ (และเป็นพระสวามีองค์ที่สามของมาเรีย พระขนิษฐาในสมเด็จพระราชินีนาถ ตั้งแต่เมษายน ค.ศ. 1355) ถูกส่งไปยังพรอว็องซ์ในฐานะนายพลเพื่อต่อสู้กับกองทัพที่เข้าปล้นสะดมพรอว็องซ์ เขาได้ซื้อการสนับสนุนทางทหารจากเคานท์แห่งอาร์มาญัก ซึ่งทำให้คนในท้องถิ่นหวั่นกลัว ในที่สุดสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 6 ทรงปลดประจำการกองทหารรับจ้างนี้โดยจ่ายเงินให้
กษัตริย์ลุยจิที่ 1 ทรงพระประชวรเป็นหวัดหลังจากสรงน้ำ พระอาการของพระองค์เลวร้ายลงตลอดเวลาหนึ่งเดือนและสิ้นพระชนม์ในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1362
ถูกปลงพระชนม์

ในที่สุดหลุยส์ที่ 1 แห่งอ็องฌู ตัดสินพระทัยที่จะดำเนินการและเสด็จไปยังอาวีญงในฐานะผู้บัญชาการกองทัพที่มีอำนาจเต็มในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1382 เพื่อช่วยเหลือพระนางโจวันนา พระองค์ยกทัพผ่านตูรินและมิลาน ในช่วงต้นเดือนกันยายน ขณะที่หลุยส์เสด็จถึงเมืองอามาทริเช ใกล้กรุงโรม แต่ในเวลานั้นสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาเสด็จสวรรคตแล้ว คาร์โลแห่งดูราซโซคาดการณ์ว่าไม่สามารถต้านทานกองทัพของเจ้าชายหลุยส์ได้ จึงตัดสินใจในวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1382 ให้ย้ายสมเด็จพระราชินีนาถจากคาสเตลเดลพาร์โคมายังปราสาทมูโร ลูคาโนซึ่งพาลาเมเด บอซซูโต เป็นเจ้าของ ที่นี่สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1 ทรงถูกปลงพระชนม์ในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1382 ขณะมีพระชนมายุ 56 พรรษา
ในแถลงการณ์อย่างเป็นทางการ คาร์โลอ้างว่าสมเด็จป้าในชายาของเขาสวรรคตด้วยสาเหตุธรรมชาติ อย่างไรก็ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์อื่นๆเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า สมเด็จพระราชินีนาถถูกปลงพระชนม์ เนื่องจากทรงถูกย้ายไปยังที่ห่างไกลและมีการกระทำที่ลึกลับ เรื่องราวการปลงพระชนม์พระนางโจวันนาถูกเล่าอย่างแตกต่างกันไป โดยแหล่งข้อมูลที่ใกล้เคียงข้อเท็จจริงมากที่สุดสองแหล่ง ได้แก่
โทมัสแห่งเนียม ราชเลขาในสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 6 กล่าวว่า สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1 ทรงถูกรัดพระศอด้วยผ้าไหมขณะที่ทรงประทับนั่งสวดมนต์ในโบสถ์ส่วนพระองค์ที่ปราสาทมูโร โดยผู้ลงมือคือทหารชาวฮังการี
มารีแห่งบัวส์ พระชายาในเจ้าชายหลุยส์ที่ 1 แห่งอ็องฌู บันทึกว่า สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงถูกปลงพระชนม์โดยบุรุษสี่คน ซึ่งน่าจะเป็นชาวฮังการี ทรงถูกมัดพระกรและพระบาท และอุดลมหายใจด้วยเบาะรองที่นอนขนนกสองหลัง
เนื่องจากไม่มีคำให้การจากพยานในชั่วขณะที่พระนางถูกปลงพระชนม์ จึงไม่สามารถสรุปรายงานอย่างแน่ชัดถูกต้องได้ บางแหล่งอ้างว่าพระนางทรงถูกอุดลมหายใจด้วยพระเขนย
พระบรมศพของพระนางถูกนำไปเนเปิลส์และนำไปแสดงต่อหน้าสาธารณชนเป็นเวลาหลายวัน เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันว่าสมเด็จพระราชินีนาถเสด็จสวรรคตแล้ว เนื่องจากสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 6 ได้บัพพาชนียกรรมพระนางโจวันนา จึงไม่สามารถประกอบพิธีทางศาสนาในโบสถ์ได้ พระบรมศพจึงถูกโยนลงไปในบ่อน้ำลึกของโบสถ์ซานตาคีอารา ราชอาณาจักรเนเปิลส์ถูกทิ้งให้ประสบกับสงครามสืบราชบัลลังก์ต่อเนื่องหลายทศวรรษ หลุยส์ที่ 1 แห่งอ็องฌูสามารถรักษาพรอว็องซ์และฟอร์คัลกีเยร์บนแผ่นดินใหญ่ได้ ฌัคแห่งบูซ์ หลานชายของฟิลิปป์แห่งตารันโตอ้างสิทธิ์ในราชรัฐอาเซียหลังจากพระนางถูกปลงจากราชบัลลังก์ในปีค.ศ. 1381
ในวรรณกรรม

โจวันนี บอกกัชโช เขียนชีวประวัติของสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1 ในชุดชีวประวัติที่มีชื่อว่า "De Mulieribus Claris" (สตรีผู้มีชื่อเสียง) บอกกัซโซทุ่มเทเขียนชีวประวัติในส่วนของพระนางโจวันนา เพื่อต้องการทำลายความคิดที่บอกว่า พระนางโจวันนาไม่ใช่ผู้ปกครองที่ชอบธรรมของเนเปิลส์ ซึ่งบอกกัซโซประกาศว่าพระนางโจวันนาทรงสืบสายเลือดที่สูงส่ง โดยอ้างว่าสายเลือดของพระนางสามารถสืบไปได้ถึง "ดาร์ดานุส ผู้สร้างกรุงทรอย ซึ่งบิดาของเขาคือ เทพจูปิเตอร์" บอกกัซโซได้ประกาศอย่างชัดเจนว่า พระนางโจวันนาเป็นพระประมุขที่ถูกต้องตามกฎหมายของเนเปิลส์โดยอภิปรายถึงลักษณะการที่พระนางได้ครองบัลลังก์เนเปิลส์ บอกกัซโซยังเปิดเผยความคิดส่วนตัวที่เขาสนับสนุนพระนางโจวันนาในช่วงความวุ่นวายและความขัดแย้งตลอดรัชสมัยของพระนาง ในมุมมองของบอกกัซโซมีคำถามว่าผู้หญิงสามารถครองราชย์ได้หรือจะมีผู้สูงศักดิ์คนอื่นที่เหมาะสมกว่าในการปกครองนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ตรงประเด็นสำหรับกรณีของโจวันนา บอกกัซโซ ยังได้กล่าวถึงความสามารถของพระนางในรัชสมัยที่ทำให้พระนางกลายเป็นผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ในสายตาของเขา เมื่อบอกกัซโซสรุปพื้นที่และแว่นแคว้นทั้งหมดที่พระนางโจวันนาปกครองอยู่ เขาบรรยายถึงเนเปิลส์ว่าเป็นเมืองที่น่าทึ่ง มีทุ่งนาที่อุดมสมบูรณ์ มีขุนนางที่ยิ่งใหญ่ และความมั่งคั่งมากมาย แต่เขายังเน้นย้ำว่า "จิตวิญญาณของพระนางโจวันนา [คือ] การปกครองอย่างเท่าเทียมกัน" นอกจากนี้ บอกกัซโซ อ้างว่าสาเหตุที่เนเปิลส์เป็นราชอาณาจักรที่รุ่งเรืองนั้นก็เพราะว่าไม่มีพวกราชวงศ์ฮังการีและผู้สนับสนุนฮังการีมาอยู่อาศัย ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่เขาไม่ชอบ บอกกัซโซอ้างว่า พระนางโจวันนา "โจมตีและกวาดล้างกลุ่มคนเหล่านั้นอย่างกล้าหาญ" ซึ่งคนพวกนั้นเข้ามายึดครองเนเปิลส์
อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา เขียนนิยายโรแมนติกชื่อ โจนแห่งเนเปิลส์ (Joan of Naples) เป็นบทที่ 8 ของนิยายชุด Celebrated Crimes (ค.ศ.1839-40)
เรื่องราวชีวิตที่เป็นนิยายของพระนางถูกเขียนในนวนิยายชื่อ Queen of Night โดย อลัน ซาเวจ
László Passuth wrote a novel Napolyi Johanna (Joanna of Naples, 1968) about her life.
ลาสโล ปัสซุท เขียนนิยายชื่อ Napolyi Johanna (โจวันนาแห่งเนเปิลส์, ค.ศ. 1968) เกี่ยวกับพระชนม์ชีพของพระนาง
มาร์เซล บริอง เขียนหนังสือ La reine Jeanne ของสมาคมคนรักหนังสือแห่งพรอว็องซ์ ค.ศ. 1936 (หนังสือที่แสดงภาพแกะสลักโดยศิลปินชาวฝรั่งเศสที่เกิดในฮังการี ลาสโล บาร์ตา), ค.ศ. 1944 (ตีพิมพ์โดย โรแบร์ ลาฟ์ฟงต์)
เจ้าของรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม เฟรเดอริค มิสตัล เขียนบทละครในปีค.ศ. 1890 ชื่อ La Rèino Janoโดยบรรยายเรื่องราวของพระนางบนศักดินาของพระนางที่พรอว็องซ์ระหว่างมาจากเนเปิลส์
พระราชอิสริยยศ

พระนามเต็มของพระนางโจวันนา คือ โจวันนา ด้วยพระคุณของพระเจ้า สมเด็จพระราชินีนาถแห่งเยรูซาเลมและซิชิลี ดัชเชสแห่งอาปูเลีย เจ้าหญิงแห่งคาปัว และเคานท์เตสแห่งพรอว็องซ์, ฟอลคาลกีเยร์และปีเยมอนเต
อรรถาธิบาย

↑  ในความเป็นจริง โจวันนาทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็น "สมเด็จพระราชินีนาถแห่งซิชิลี" แม้ว่าผู้สืบบัลลังก์ก่อนหน้าพระนางจะสูญเสียการควบคุมเกาะหลังสงครามพิธีศาสนายามสายัณห์ซิชิลี คำว่า "ราชอาณาจักรเนเปิลส์" ถูกใช้เพื่อให้เข้าใจง่ายตั้งแต่ ค.ศ. 1805 โดยประวัติศาสตร์นิพนธ์เพื่อบ่งชี้ว่า ทางตอนใต้ของคาบสมุทรอิตาลียังคงอยู่ภายใต้รัฐบาลอานเจวิน หรือ อ็องชู และขณะนั้นรู้จักในนามว่า ราชอาณาจักรซิชิลี ซิตราฟารุม หรือ อัลดิคัวเดลฟาโร (ฝั่งนี้ของฟาโร) หมายถึง จุดฟาโรซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองเมสซีนา—. อีกส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรที่มีเพียงเกาะซิชิลีนั้น เรียกว่า ราชอาณาจักรซิชิลี อัลตราฟารุม หรือ ดิลาเดลฟาโร (อีกฟากหนึ่งของฟาโร) ที่ถูกปกครองโดยราชวงศ์บาร์เซโลนา  รัฐบาลนี้ไม่ได้รับการยอมรับจากราชวงศ์อ็องชู-เนเปิลส์ จนกระทั่งสนธิสัญญาวิลเลอนูเวอซึ่งได้รับการให้สัตยาบันจากสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาและพระเจ้าเฟเดริโกที่ 4 แห่งซิชิลี ในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1373 ณ เมืองอเวอร์ซา ต่อหน้าผู้แทนองค์พระสันตะปาปา คือ ฌ็อง เดอ รีวิลยง บิชอปแห่งซาร์ลา
↑  ตรงกันข้ามกับทฤษฎีของเอมิล กีโยม เลโอนาร์ด พิจารณาว่า สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาเป็นผู้ไม่รู้หนังสือ เพราะพระนางทรงกล่าวถึงพระนางเองว่าทรงเป็น "สตรีที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาน้อย ดังนั้นจึงทรงถูกหลอกลวงอยู่บ่อยครั้ง" ในลายพระหัตถ์ที่ทรงมีไปถึงสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6 ในค.ศ. 1346 ตามคำกล่าวของมาริโอ กากลีโอเน มองว่าอาจเป็นการกล่าววลีเชิงโวหารเท่านั้น แนนซี โกลด์สโตนได้โต้แย้งว่า ซานเชียแห่งมายอร์กา พระพันปีหลวง ยังเคยกล่าวถึงพระนางเองในลักษณะเดียวกันและสามารถเขียนหนังสือได้ ดังนั้นเธอจึงเชื่อว่า พระนางโจวันนาอาจจะทำเช่นเดียวกัน ภาษาละตินที่เขียนหวัดๆ ในลายพระหัตถ์ของสมเด็จพระราชินีนาถเป็นต้วบ่งชี้ว่า พระนางทรงเขียนลายพระหัตถ์ด้วยพระนางเอง
แหล่งข้อมูลอื่น

A. Dumas, Joan of Naples: e-text
Coat of arms of the House of Anjou-Sicily ที่วิกิพีเดียภาษาฝรั่งเศส
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1 แห่งเนเปิลส์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โรแบร์โต |  |   สมเด็จพระราชินีนาถแห่งเนเปิลส์ ร่วมกับ ลุยจิที่ 1 (1352-1362)   (ค.ศ. 1343 - ค.ศ. 1382) |  | คาร์โลที่ 3 |
| โรแบร์โต |  | เคานท์เตสแห่งพรอว็องส์และฟอร์คาลกีเยร์ ร่วมกับ ลุยจิที่ 1 (1352-1362)   (ค.ศ. 1343 - ค.ศ. 1382) |  | หลุยส์ที่ 2 |
| ฟิลิปโปที่ 2 |  | เจ้าหญิงแห่งอาเซีย  (ค.ศ. 1373 - ค.ศ. 1381) |  | เกียโคโม |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
ประชาชน:  ชาวอิตาลี  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef 
ตราอาร์มราชวงศ์อ็องชู-เนเปิลส์
จุลจิตรกรรมสลักภาพสมเด็จพระราชินีซานเชีย กำลังทรงปลอบประโลมพระนัดดาเลี้ยงทั้งสอง คือ โจวันนาและมาเรีย โดยมารีแห่งวาลัวส์ พระชนนีของเจ้าหญิงทรงพาพระธิดามาเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท สมเด็จพระราชินีซานเชีย
ภาพจุลจิตรกรรมสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1 และเจ้าชายอันดราสแห่งฮังการี
การปลงพระชนม์เจ้าชายอันดราส ดยุคแห่งคาลาเบรีย วาดโดย คาร์ล บรุยลอฟ
คาสเตลนูโวในเนเปิลส์
เหรียญของพรอว็องซ์สลักว่า "พระเจ้าลุยจิและสมเด็จพระราชินีโจวันนา" (L· REX- E· I· REG) ช่วงระหว่าง ค.ศ. 1349 ถึง 1362
ภาพศิลปะเฟรสโกสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1 และลุยจิแห่งตารันโต หรือ กษัตริย์ลุยจิที่ 1
ไชเมที่ 4 แห่งมาจอร์กา
ภาพศิลปะเฟรสโกจากซ้าย สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนา (สวมมงกุฎ) นักบุญแคทเทอรีนแห่งวัดสเตอนา  นักบุญบริจิตแห่งสวีเดน (สวมชุดคลุม) และลาปา บวนเดลมอนเต อัคเชียยูโอลี ซึ่งทั้งหมดเป็นพระสหายของพระนางโจวันนา
ตราพระราชลัญจกรสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1
การพิชิตเนเปิลส์ของคาร์โลแห่งดูราซโซ โดยได้ทำลายกองทัพของออตโตแห่งเบราน์ชไวค์ในปีค.ศ. 1381
ภาพนูนต่ำของสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ แซงต์-แม็กซิแมง-ลา-แซงต์-โบม
ภาพปัจจุบันของทางเข้าปราสาทมูโร ลูคาโน สถานที่ที่พระนางโจวันนาถูกปลงพระชนม์
จุลจิตรกรรมของสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาในต้นฉบับDe mulieribus claris ของโจวันนี บอกกัชโช  ปัจจุบันอยู่ที่ หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส
จุลจิตรกรรมอีกชิ้นหนึ่งของสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาในต้นฉบับDe mulieribus claris ของโจวันนี บอกกัชโช  ปัจจุบันอยู่ที่ หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส
โจวันนี ตราปัตโตนี
แหล่งข้อมูลอื่น

Giovanni Trapattoni – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
Trapattoni's German website (ในภาษาเยอรมัน)
Support for Charity ที่ยูทูบ
FAI Profile
UEFA Profile
Profile and Statistics on the FIGC website
Republic of Ireland Record
แม่แบบ:Soccerway coach
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิตาลี  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
โปซีตาโน

| โปซีตาโน Positano |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Positano
Positano's beach from the roadway.
แผนที่แสดงที่ตั้งของโปซีตาโน Positano 
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: คัมปาเนีย
จังหวัด: ซาแลร์โน (SA)
Frazioni: Montepertuso, Nocelle
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Michele De Lucia
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8 ตร.กม. (3 ตร.ไมล์)
ความสูง: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (1 เมษายน 2552)
 • ทั้งหมด: 3,968 คน
 • ความหนาแน่น: 500 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Positanesi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 84017
รหัสเขตโทรศัพท์: 089
นักบุญองค์อุปถัมภ์: San Vito
วันสมโภชนักบุญ: 15 มิถุนายน
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
โปซีตาโน (อิตาลี: Positano) เป็นเมืองขนาดเล็กบนชายฝั่งอามาลฟีในแคว้นคัมปาเนีย อิตาลี พื้นที่หลักของเมืองตั้งอยู่ในพื้นที่แทรกในเนินเขาที่ทอดตัวลงสู่ชายฝั่ง
ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศของโปซีตาโนนั้นอบอุ่นแบบเมดิเตอร์เรเนียน ฤดูหนาวจะอบอุ่นมากโดยมีอุณหภูมิต่ำสุดที่แทบจะไม่เคยต่ำกว่า 6 °C (43 °F) เลย ในขณะที่ฤดูร้อนนั้นยาวนาน อบอุ่นและมีแดดจัด แต่มักจะได้รับความสดชื่นจากลมทะเล
ประวัติศาสตร์

โปซีตาโนเป็นเมืองท่าของสาธารณรัฐอามาลฟีในยุคกลาง ช่วงเวลาที่เมืองเจริญรุ่งเรืองที่สุดอยู่ในศตวรรษที่ 16 และ 17 ต่อมาเมื่อกลางศตวรรษที่ 19 เมืองเข้าสู่ยุคสมัยที่ตกต่ำ ประชากรมากกว่าครึ่งหนึ่งได้อพยพออกจากเมือง โดยส่วนใหญ่อพยพไปยังทวีปอเมริกา
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โปซีตาโนเป็นหมู่บ้านประมงที่ค่อนข้างยากจน ต่อมาในทศวรรษ 1950 เริ่มมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากมาเยี่ยมชม โดยเฉพาะหลังจากจอห์น สไตน์เบ็ค เขียนความเรียงเกี่ยวกับโปซีตาโนลงในนิตยสาร Harper's Bazaar ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2496 ในหัวข้อ "Positano bites deep" โดยประโยคหนึ่งกล่าวว่า "เป็นสถานที่ในฝันที่ไม่เป็นจริงยามคุณอยู่ที่นั่น แต่กลายเป็นจริงยามคุณจากไป"