stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แกรนด์ดัชชีเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน
แหล่งข้อมูลอื่น

"Mecklenburg-Schwerin und Mecklenburg-Strelitz". Biblioteca geographica: Verzeichniss der Seit der Mitte des vorigen Jahrhunderts bis zu Ende des Jahres 1856 in Deutschland (ภาษาเยอรมัน). Leipzig: Wilhelm Engelmann. 1858. hdl:2027/mdp.39015078068007.
| ด ค ก รัฐสมาชิกในสมาพันธรัฐเยอรมัน (ค> ศ. 1815–1866) |
| --- | --- | --- |
| จักรวรรดิ |  ออสเตรีย  |  |
| ราชอาณาจักร |  ปรัสเซีย  บาวาเรีย  ซัคเซิน  ฮันโนเฟอร์  เวือร์ทเทิมแบร์ค  |  |
| นครรัฐผู้คัดเลือก |  เฮ็สเซิน  |  |
| แกรนด์ดัชชี |  บาเดิน  เฮ็สเซิน  ลักเซมเบิร์ก  เมคเลินบวร์ค ชเวรีน  ชเตรลิทซ์  อ็อลเดินบวร์ค  ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค  |  |
| ดัชชี |  อันฮัลท์ แบร์นบวร์ค1  เดสเซา1  เคอเทิน2  เบราน์ชไวค์  ฮ็อลชไตน์  ลิมบวร์ค3  นัสเซา  ซัคเซิน อัลเทินบวร์ค4  โคบวร์ค-ซาลเฟลด์5  โคบวร์ค-โกทา4  โกทา-อัลเทนบวร์ค5  ฮิลด์บวร์คเฮาเซิน5  เลาเอินบวร์ค  ไมนิงเงิน  |  |
| ราชรัฐ |  เฮ็สเซิน-ฮอมบวร์ค  โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น เฮ็คคิงเงิน6  ซิกมาริงเงิน6  ลิกเตนสไตน์  ลิพเพอ  รอยส์ เอลเดอร์  จูเนียร์  ชอมบวร์ค-ลิพเพอ  ชวาร์ซบวร์ค รูโดลชตัดท์  ซอนเดิร์สเฮาเซน  วัลเด็คและเพือร์ม็อนท์  |  |
| นครรัฐ |  เบรเมิน  ฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์  ฮัมบวร์ค  ลือเบค  |  |
 1 รวมกับอันฮัลท์ตั้งแต่ ค.ศ. 1863  2 จนถึง ค.ศ. 1847  3 ตั้งแต่ ค.ศ. 1839  4 ตั้งแต่ ค.ศ. 1826  5 จนถึง ค.ศ. 1826  6 จนถึง ค.ศ. 1850 
| ด ค ก รัฐในสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (ค> ศ. 1867–1871) |
| --- | --- | --- |
| ราชอาณาจักร |  ปรัสเซีย  ซัคเซิน  |  |
| แกรนด์ดัชชี |  เฮ็สเซิน  เมคเลินบวร์ค-ชเวรีน  เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์  อ็อลเดินบวร์ค  ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค  |  |
| ดัชชี |  อันฮัลท์  เบราน์ชไวค์  ซัคเซิน อัลเทินบวร์ค  โคบวร์ค-โกทา  ไมนิงเงิน  |  |
| ราชรัฐ |  ลิกเตนสไตน์  ลิพเพอ  รอยส์ เกรา  กรีสส์  ชอมบวร์ค-ลิพเพอ  ชวาร์ซบวร์ค รูโดลชตัดท์  ซอนเดิร์สเฮาเซน  วัลเด็คและเพือร์ม็อนท์  |  |
| นครรัฐ |  เบรเมิน  ฮัมบวร์ค  ลือเบค  |  |
| ด ค ก รัฐและดินแดนในจักรวรรดิเยอรมัน |
| --- | --- | --- |
| ราชอาณาจักร |  ปรัสเซีย (พร็อยเซิน)  บาวาเรีย (ไบเอิร์น)  ซัคเซิน  เวือร์ทเทิมแบร์ค  |  |
| แกรนด์ดัชชี |  บาเดิน  เฮ็สเซิน  เมคเลินบวร์ค-ชเวรีน  เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์  อ็อลเดินบวร์ค  ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค  |  |
| ดัชชี |  อันฮัลท์  เบราน์ชไวค์  ซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค  ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา  ซัคเซิน-ไมนิงเงิน  |  |
| ราชรัฐ |  ชอมบวร์ค-ลิพเพอ  ชวาร์ซบวร์ค-รูโดลชตัดท์  ชวาร์ซบวร์ค-ซอนเดิร์สเฮาเซิน  ลิพเพอ  รอยส์เอลเดอร์ไลน์  รอยส์ยูเนียร์ไลน์  วัลเด็คและเพือร์ม็อนท์  |  |
| นครรัฐ |  เบรเมิน  ฮัมบวร์ค  ลือเบค  |  |
| อื่น ๆ |  อาลซัส-ลอแรน  อาณานิคมเยอรมัน  |  |
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

| ประเทศแคนาดา ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 |
| --- | --- |
ธงชาติแคนาดา
รหัสประเทศ: CAN
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแคนาดา
เว็บไซต์: www.olympic.ca
ณ ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 (2024-07-26) – 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 (2024-08-11)
นักกีฬา: 5 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1900 1904 1908 1912 1920 1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
โอลิมปิกซ้อน 1906
ประเทศแคนาดา มีกำหนดการเข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 นับตั้งแต่ประเทศแคนาดาเข้าร่วมการแข่งขันราายการนี้ครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900 โดยมีการส่งนักกีฬาแคนาดาเข้าร่วมการแแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ยกเว้นเพียงการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่กรุงมอสโก เนื่องจากประเทศแคนาดาสนับสนุนการคว่ำบาตรที่นำโดยสหรัฐ
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2022 บรูนี ซูริน ผู้ชนะเลิศเหรียญทองในการแข่งขันที่แอตแลนตา 1996 ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหัวหน้าคณะนักกีฬาของประเทศแคนาดา ซูรินได้รับเลือกจากการที่่เขาเป็นผู้ประสบความสำเร็จด้านกีฬา ความใจบุญสุนทาน ทักษะการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ และการเป็นแบบอย่างให้กับนักกีฬารุ่นเยาว์
นักกีฬา

ต่อไปนี้คือรายชื่อจำนวนผู้เข้าแข่งขันที่จะแข่งขันในครั้งนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | ทั้งหมด |
| --- | --- | --- | --- |
| ยิมนาสติก | 0 | 5 | 5 |
| รวม | 0 | 5 | 5 |
ยิมนาสติก

บทความหลัก: กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
ยิมนาสติก > สากล

แคนาดาส่งทีมนักยิมนาสติกหญิง 5 คนไปแข่งขันที่ปารีสหลังจากทำคะแนนให้ทีมได้เหรียญทองแดงในทุกรอบในการแข่งขันชิงแชมป์โลก 2022 ที่เมืองลิเวอร์พูล บริเตนใหญ่
| นักกีฬา> นักกีฬา.นักกีฬา | รายการ> รายการ.รายการ | รอบจัดอันดับ> อุปกรณ์. V  | รอบจัดอันดับ> อุปกรณ์. UB  | รอบจัดอันดับ> อุปกรณ์. BB  | รอบจัดอันดับ> อุปกรณ์. F  | รอบจัดอันดับ> รวม.รวม | รอบจัดอันดับ> อันดับ.อันดับ | ชิงชนะเลิศ> อุปกรณ์. V  | ชิงชนะเลิศ> อุปกรณ์. UB  | ชิงชนะเลิศ> อุปกรณ์. BB  | ชิงชนะเลิศ> อุปกรณ์. F  | ชิงชนะเลิศ> รวม.รวม | ชิงชนะเลิศ> อันดับ.อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | ทีม |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | — | — |
|   | ทีม |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | — | — |
|   | ทีม |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | — | — |
|   | ทีม |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | — | — |
|   | ทีม |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | — | — |
| รวม | ทีม |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
ประเทศโซมาเลียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018

| ประเทศโซมาเลีย ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: SOM
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกโซมาเลีย
เว็บไซต์: www.nocsom.org
ณ บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา 6 – 18 ตุลาคม ค.ศ. 2018
นักกีฬา: 2 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน
2010 2014 2018
ประเทศโซมาเลีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโซมาเลียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศโซมาเลียไม่ได้รับเหรียญรางวัลใด ๆ
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| กรีฑา | 1 | 1 | 2 |
| รวม | 1 | 1 | 2 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | Stage 1> ผล | Stage 1> อันดับ | Stage 2> ผล | Stage 2> อันดับ | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Yusuf Ali Abdirashid | Boys' 1500m/Cross Country | 4:08.66 | 18 | 13:42 | 20 | 19 |
| Jiijo Hassan Mohamed | Girls' 400 metres | 1:20.76 | 24 | DNS | DNS | DNS |
ดูเพิ่ม

ประเทศโซมาเลียในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติโซมาเลียในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาโซมาเลียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 ที่ บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   สาธารณรัฐแอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   ทีมผสม  |  |
อนา บากราตีออน-กรูซินสกี

เจ้าหญิงอนา บากราตีออน-กรูซินสกี (จอร์เจีย: ანა ბაგრატიონ-გრუზინსკი) เป็นเจ้าหญิงแห่งจอร์เจียและพระประมุขแห่งราชวงศ์จอร์เจียพระองค์ปัจจุบัน นับตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2568 ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของ นุกซาร์ บรากาตีออน-กรูซินสกี พระบิดา
พระประวัติ

เจ้าหญิงอนา บากราตีออน-กรูซินสกี ประสูติเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน นุกซาร์ บรากาตีออน-กรูซินสกี ประสูติแต่ ไลลา คิปีนี มีพระขนิษฐา 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงไมอา บากราตีออน-กรูซินสกี (2 มกราคม พ.ศ. 2521 (47 ปี)) เดิมทีพระองค์ทรงเป็นนักข่าว ก่อนจะผันพระองค์มาเป็นครูในทบิลีซี โดยทรงจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยทบิลิซี
พระองค์ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับ จีกอรี มาลาเนีย เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 โดยทั้งพระองค์และนายจีกอรี สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าจอร์จที่ 12 แห่งจอร์เจีย โดยเมื่อเสกสมรสกับ นายจีกอรี หรือต่อมาคือ เจ้าชายจีกอรี บากราตีออน-กรูซินสกี จาก นุกซาร์ บรากาตีออน-กรูซินสกี พระสสุระ (พ่อตา) โดยทั้ง 2 มีพระธิดาร่วมกัน 2 พระองค์ โดย นุกซาร์ บรากาตีออน-กรูซินสกี ทรงมีพระประสงค์ให้พระนัดดาทั้ง 2 ดำรงพระยศชั้นเจ้าหญิงและเป็นสมาชิกพระราชวงศ์ โดยพระธิดา ทั้ง 2 คือ
เจ้าหญิงอีรีนา บากราตีออน-กรูซินสกี (ประสูติปี พ.ศ. 2546)
เจ้าหญิงมาเรียม บากราตีออน-กรูซินสกี (ประสูติปี พ.ศ. 2550)
ซึ่งต่อมาทั้ง 2 ได้หย่าร้างจากกันในปี พ.ศ. 2550 ภายหลังเจ้าหญิงมาเรียม พระธิดาพระองค์เล็กประสูติได้ไม่นาน และเมื่อหย่าร้างกันแล้ว เจ้าชายจีกอรี หลุดพ้นจากการเป็นเจ้าชายและสมาชิกพระราชวงศ์จอร์เจียโดยปริยาย
ต่อมา พระองค์ทรงเสกสมรสครั้งที่ 2 กับ เดวิด บรากาตีออนแหแ่งมุคารานี พระญาติร่วมราชวงศ์ เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ณ อาสนวิหารตรีเอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์ (ทบิลีซี) โดยพระองค์ทรงกล่าวผ่านโทรทัศน์ว่า ฉันหวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต ในขณะที่ นุกซาร์ บรากาตีออน-กรูซินสกี พระบิดา ทรงตรัสว่า สิ่งสำคัญที่สุดในวันนี้จะเป็นวันที่ดีสำหรับอนาคตจอร์เจีย โดยในงานเสกสมรส สมเด็จพระสังฆราชอิเลียอาที่ 2 เป็นผู้ประทานพรให้ เจ้าหญิงอนาและเจ้าชายเดวิดทรงแยกทางกันภายในไม่กี่เดือนหลังเสกสมรส มีการกล่าวหาว่าสมาชิกรัฐบาลจอร์เจียร่วมกันสมคบคิดเพื่อขัดขวางความหวังของพระสังฆราชโดยสนับสนุนให้ชอเรนา เบกาชวิลี นางแบบจอร์เจีย ทำลายชีวิตคู่ของทั้ง 2 พระองค์ โดยการมีความสัมพนธ์กับเจ้าชายเดวิด และในเวลาต่อมาเธอก็ยอมรับว่ามีสัมพันธ์กับเจ้าชายเดวิด จริง การเสกสมรสของทั้ง 2 พระองค์สิ้นสุดลงในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 ต่อมาทั้งคู่ก็คืนดีกันและจดทะเบียนสมรสแบบแพ่งในสเปน เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2553
การหย่าร้างครั้งที่ 2 ของทั้ง 2 พระองค์เกิดขึ้นอีกครั้งในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2556 โดยเจ้าหญิงอนา ทรงได้รับสิทธิ์ในการดูแลพระโอรสคือ จอร์จี บรากาตีออน
กองทัพแดงจีน

กองทัพของพรรคคอมมิวนิสต์จีนระหว่างปี พ.ศ. 2471–2480
ดูเพิ่ม: กองทัพลู่ที่แปด, กองทัพที่สี่ใหม่, และ กองทัพปลดปล่อยประชาชน
| กองทัพแดงของกรรมกรและชาวนาจีน |
| --- | --- |
中國工農紅軍 จงกั๋วกง-หนฺงหง-จฺวิน

ประจำการ: พ.ศ. 2471–2480
ปลดประจำการ: พ.ศ. 2488
ประเทศ:  จีน
ขึ้นต่อ:  พรรคคอมมิวนิสต์จีน
เหล่า: คณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง
รูปแบบ: กองทัพบก
บทบาท: การสงครามทางบก
กองบัญชาการ: เขาจิ่งกัง (2471–72) รุ่ยจิน เจียงซีโซเวียต (2471–77) เหยียนอัน เหยียนอันโซเวียต (2478–80)
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามกลางเมืองจีน
ผู้บังคับบัญชา
ผบ. สำคัญ: เหมา เจ๋อตง, เผิง เต๋อหวย, จู เต๋อ
กองทัพแดงของกรรมกรและชาวนาจีน (จีนตัวย่อ: 中国工农红军; จีนตัวเต็ม: 中國工農紅軍; พินอิน: Zhōngguó Gōngnóng Hóngjūn) หรือเรียกอย่างย่อว่า กองทัพแดง (红军) เป็นกองกำลังทหารของพรรคคอมมิวนิสต์จีนระหว่างปี พ.ศ. 2471–2480 ถือกำเนิดขึ้นจากการแตกแยกและการก่อกบฏของทหารคอมมิวนิสต์บางส่วนในกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน ซึ่งเหตุการณ์นั้นถูกเรียกว่าการลุกฮือที่หนานชาง หลังจากนั้นกองทัพแดงได้เข้าร่วมกับกองทัพปฏิวัติแห่งชาติอีกครั้งในฐานะส่วนหนึ่งของแนวร่วมต่อต้านญี่ปุ่น (แนวร่วมที่สอง) เพื่อร่วมมือกับพรรคก๊กมินตั๋งในการต่อสู้กับการรุกรานของจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองระหว่างปี พ.ศ. 2480–2488 ในช่วงปลายของสงครามกลางเมืองจีน กองทัพแดงได้แยกตัวออกจากกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ และเปลี่ยนชื่อเป็น กองทัพปลดปล่อยประชาชน และสามารถเอาชนะกองทัพก๊กมินตั๋งและก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนได้ในปี พ.ศ. 2492
ประวัติศาสตร์

ดูเพิ่ม: สมัยขุนศึก และ กองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน
ประวัติศาสตร์ > การก่อตัว (ปลายคริสต์ทศวรรษ 1920)

ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2469 พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เข้ายึดอำนาจกองทัพสองกองของพรรคชาตินิยมจีน (ก๊กมินตั๋ง) และก่อการกบฏทางทหาร พลเอกเฮ่อ หลง นายทหารแห่งกองกำลังชาตินิยมได้สั่งการให้กองพลที่ 20 เข้าร่วมกับพวกเขา กองกำลังรวมมีทหารทั้งหมด 20,000 นาย และวางแผนที่จะยึดครองเมืองกว่างโจว อย่างไรก็ตาม พวกเขาพ่ายแพ้ก่อนที่จะไปถึงกว่างโจว โดยมีเพียงไม่กี่พันคนที่รอดชีวิตจากการต่อสู้ จู เต๋อ ได้นำทหารที่เหลือรอดไปยังมณฑลหูหนานเพื่อต่อสู้ในกบฏเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งก็ประสบความพ่ายแพ้อีกครั้ง หลังจากการลุกฮือล้มเหลว เหมา เจ๋อตงได้เข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการทหาร 1,000 นายที่เหลือรอดและจัดตั้งฐานทัพปฏิวัติในเทือกเขาจิ่งกัง ในปีถัดมา กองทัพทั้งสองได้รวมกำลังกัน ในช่วงฤดูหนาวปี พ.ศ. 2470 พรรคคอมมิวนิสต์จีนวางแผนที่จะยึดครองกว่างโจว แต่ก็ล้มเหลวและผู้ก่อการจลาจลหลายพันคนถูกสังหารโดยกองกำลังชาตินิยมของนายพลหลี่ จี้เชิน
ระหว่างปี พ.ศ. 2471–2472 พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เปิดฉากการลุกฮือหลายครั้ง แม้ว่าส่วนใหญ่จะล้มเหลว แต่ก็มีการสร้างหน่วยขนาดเล็กหลายหน่วย เช่น กองทัพที่สี่ของเหมา เจ๋อตงและจู เต๋อ ซึ่งมีทหารประมาณ 6,000 นาย และต่อสู้ในมณฑลเจียงซี นอกจากนี้ ในช่วงฤดูร้อนปี 2471 เผิง เต๋อหวย ผู้บัญชาการทหารแห่งกองกำลังชาตินิยม ได้นำการกบฏทางทหาร เฮ่อ หลง ผู้รอดชีวิตจากการลุกฮือที่หนานชางได้สร้างกองทัพขึ้นที่บ้านเกิดของตน โดยมีทหารรัฐบาลเก่าเป็นกำลังรบหลัก
ประวัติศาสตร์ > ความสำเร็จช่วงแรก (ต้นคริสต์ทศวรรษ 1930)

ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2473 กองทัพแดงเพิ่มจำนวนมากขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในฤดูร้อนปีเดียวกัน กองทัพแดงเติบโตเป็นกองกำลังทหารกว่า 100,000 นาย และมีฐานทัพหลายแห่ง เช่น ในมณฑลเจียงซีตอนเหนือและใต้ มณฑลหูเป่ย์ตะวันตก และมณฑลหูหนานตะวันออก เป็นต้น กองทัพที่ 5 ของเผิง เต๋อหวยได้โจมตีและยึดครองฉางชา เมืองหลวงของมณฑลหูหนาน หลังจากการโจมตี มณฑลเจียงซีก็กลายเป็นฐานทัพที่ใหญ่ที่สุดของกองทัพแดง ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1930 กองทัพที่ 7 ของเติ้ง เสี่ยวผิงได้ออกจากฐานทัพในมณฑลกวางซี
ในปี พ.ศ. 2474 กองทัพแดงได้เอาชนะกองกำลังชาตินิยมถึง 3 ครั้งด้วยการโจมตีขนาดใหญ่ ส่งผลให้กองกำลังชาตินิยมสูญเสียทหารไปเกือบ 100,000 นาย กองทัพแดงขนาดเล็กหลายกองทัพได้รวมตัวกันและจัดตั้งเป็นกลุ่มกองทัพ ในช่วงฤดูร้อนปี 2474 พลเอกจาง กั๋วเทา เดินทางมาถึงฐานทัพของกองทัพแดงที่ 4 และเข้าควบคุมกองทัพ นายทหารระดับสูงส่วนใหญ่ของกองทัพถูกเขาสังหาร รวมทั้งสวี่ จิ้เชิ่น โจว เหวย์จ่ง และเสี่ยวฟาง เหตุการณ์ที่คล้ายกันนี้ก็เกิดขึ้นในมณฑลหูเป่ย์ตะวันตกเช่นกัน ในฤดูใบไม้ผลิปี 2474 เซี่ย ซีได้เข้าควบคุมกองทัพของเฮ่อ หลง และสังหารนายทหารระดับสูงส่วนใหญ่ของเขา รวมทั้ง ต้วน เต๋อชาง
ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี พ.ศ. 2475 กองกำลังชาตินิยมได้รวบรวมทหารจำนวน 300,000 นายเพื่อเข้าโจมตีกองทัพแดงที่ 4 นายทหารระดับสูงของกองทัพชาตินิยมหลายคนที่ต่อมามีบทบาทสำคัญในอนาคตต่างเข้าร่วมการรบครั้งนี้ เช่น หฺวาง เหวย์ ตู้ ยฺวี่หมิง และซุน ลี่เหริน เป็นต้น หลังจากสูญเสียทหารไปมากกว่าครึ่ง กองทัพแดงที่ 4 ก็ประสบพ่ายแพ้และต้องล่าถอยจากฐานทัพของตน กองทัพที่ 3 ของเฮ่อหลงก็ประสบความสูญเสียอย่างหนักเช่นกัน โดยมีทหารเสียชีวิตกว่า 10,000 นายหลังจากออกจากมณฑลหูเป่ย์ตะวันตก ในช่วงเวลานี้ ยังมีการรบหลายครั้งระหว่างกองกำลังชาตินิยมกับกองทัพแดงที่ 1 ของมณฑลเจียงซี
ในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2476 กองทัพแดงที่ 1 สามารถเอาชนะการโจมตีใหญ่ครั้งที่ 4 ของกองกำลังชาตินิยมได้ และยังสามารถกำจัดกองพลทหารชั้นยอดของชาตินิยมไปได้สองกองครึ่ง นอกจากนี้ นายพลหลายคนของกองกำลังชาตินิยมยังถูกจับกุม ในปี 2476 กองทัพแดงที่ 4 เดินทางมาถึงมณฑลเสฉวนและสามารถเกณฑ์ทหารได้มากกว่า 80,000 นาย เหตุการณ์นี้ทำให้ขุนศึกหลิว เซียง แห่งมณฑลเสฉวนต้องรวบรวมทหาร 200,000 นายเพื่อโจมตีกองทัพแดงที่ 4 ในฤดูใบไม้ร่วง
ประวัติศาสตร์ > ปราชัย (กลางคริสต์ทศวรรษ 1930)

ในปี พ.ศ. 2477 กองกำลังชาตินิยมได้ซื้ออาวุธใหม่จากเยอรมนีและเปิดฉากการโจมตีใหญ่ครั้งที่ 5 ต่อฐานทัพกองทัพแดงในมณฑลเจียงซี กองทัพแดงที่ 1 สูญเสียทหารไปมากกว่า 50,000 นายในการรบครั้งนี้ และต้องออกจากมณฑลเจียงซีเพื่อสร้างฐานทัพใหม่ นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทัพทางไกล (Long March) มีทหารประมาณ 30,000 นายถูกทิ้งไว้เพื่อป้องกันฐานทัพในภาคใต้ของจีน ในช่วงเวลาเดียวกัน กองทัพแดงที่ 4 ก็สามารถเอาชนะการโจมตีของหลิวเซียง ซึ่งสูญเสียทหารไปมากกว่า 80,000 นายในการรบ ก่อนที่กองทัพแดงที่ 1 จะเริ่มต้นการเดินทัพทางไกล กองพลที่ 6 ของเซียวเค่อ เดินทางมาถึงมณฑลกุ้ยโจวตะวันออกและรวมกำลังกับกองทัพที่ 3 ของเฮ่อหลง หลังจากนั้น กองทัพที่ 3 เปลี่ยนชื่อเป็นกองพลที่ 2
ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี พ.ศ. 2478 กองทัพแดงที่ 1 เดินทางมาถึงมณฑลฉ่านซีตอนเหนือด้วยทหารเพียง 6,000 นายหลังจากสูญเสียทหารไปกว่า 80,000 นายระหว่างทาง ในช่วงเวลานี้ กองทัพแดงที่ 4 ได้เคลื่อนพลไปยังมณฑลเสฉวนตอนเหนือและวางแผนที่จะโจมตีเฉิงตู อย่างไรก็ตาม ภายในสิ้นปี 2478 พวกเขาสูญเสียทหารไปกว่า 40,000 นายและประสบความพ่ายแพ้ ดังนั้นพวกเขาจึงจำเป็นต้องย้ายไปยังมณฑลกานซู่ตอนใต้และรอคอยกองพลที่ 2 และกองพลที่ 6 ของเฮ่อหลงมาสมทบ
ประวัติศาสตร์ > ตั้งกองทัพใหม่ (ปลายคริสต์ทศวรรษ 1930)

ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2479 กองพลที่ 2 กองพลที่ 6 และกองทัพที่ 32 ได้รวมตัวกันเป็นกลุ่มกองทัพใหม่ ซึ่งมีชื่อว่า กองทัพแดงที่ 2 โดยมีเฮ่อหลงเป็นผู้บัญชาการ กองทัพแดงที่ 2 และกองทัพแดงที่ 4 เดินทางมาถึงมณฑลฉ่านซีตอนเหนือในฤดูใบไม้ร่วงปี 2479 ในช่วงเวลาเดียวกัน ทหารประมาณ 21,000 นายจากกองทัพแดงที่ 4 ได้เข้าโจมตีมณฑลกานซู่ โดยหวังจะหาทางไปยังสหภาพโซเวียต ภายในสิ้นปี 2479 พวกเขาพ่ายแพ้ให้กับกองกำลังชาตินิยมของพลเอกหม่า ปู้ฟาง โดยมีทหารถูกจับกุมไปมากกว่า 6,000 นาย มีเพียง สวี เซี่ยงเฉียน และนายทหารระดับสูงอื่น ๆ เท่านั้นที่รอดชีวิต จากความล้มเหลวครั้งใหญ่นี้ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพแดงที่ 4 จาง กั๋วเทา จึงถูกปลดออกจากตำแหน่งทางทหาร
เมื่อสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองปะทุขึ้นในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 กองกำลังทหารคอมมิวนิสต์ได้รวมเข้ากับกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนอย่างเป็นทางการ โดยก่อตั้งเป็นกองทัพลู่ที่แปด (Eighth Route Army) และกองทัพที่สี่ใหม่ (New Fourth Army)
กองทัพแดงที่ 1 ถูกรวมเข้ากับกองพลที่ 115 ของกองทัพชาตินิยม
กองทัพแดงที่ 2 ถูกรวมเข้ากับกองพลที่ 120 ของกองทัพชาตินิยม
กองทัพแดงที่ 4 ถูกรวมเข้ากับกองพลที่ 129 ของกองทัพชาตินิยม
สามกองพลนี้มีทหารทั้งหมด 45,000 นาย นอกจากนี้ ยังมีทหารอีก 10,000 นายที่ถูกทิ้งไว้เพื่อป้องกันฐานทัพทางตอนเหนือของมณฑลฉ่านซีในภาคใต้ของจีน กองทัพที่สี่ใหม่ที่มีทหาร 10,000 นายทำหน้าที่เป็นกองโจร ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง กองทัพทั้งสองนี้มีกำลังพลรวมกันถึงหนึ่งล้านคน
หลังจากที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนขึ้นสู่อำนาจในปี พ.ศ. 2492 ทหารผ่านศึกของกองทัพแดงได้รับการยกย่องอย่างมากในจีนแผ่นดินใหญ่ และยังคงมีความแตกต่างจากผู้เข้าร่วมต่อสู้กับพรรคคอมมิวนิสต์หลังจากการรวมตัวกับชาตินิยม หรือในระหว่างสงครามกลางเมืองครั้งที่สอง
ประวัติศาสตร์ > เหตุการณ์สำคัญ

1 สิงหาคม พ.ศ. 2470: การลุกฮือที่หนานชาง
พ.ศ. 2470: กบฏเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง
พ.ศ. 2470: การลุกฮือที่กว่างโจว
พ.ศ. 2473–74: การล้อมโซเวียตเจียงซีครั้งที่หนึ่ง
พ.ศ. 2473: การล้อมโซเวียตเจียงซีครั้งที่สอง
กรกฎาคม พ.ศ. 2474: การล้อมโซเวียตเจียงซีครั้งที่สาม
พ.ศ. 2475–76: การล้อมโซเวียตเจียงซีครั้งที่สี่
พ.ศ. 2476–77: การล้อมโซเวียตเจียงซีครั้งที่ห้า
พ.ศ. 2477–79: การเดินทัพทางไกล
อุดมการณ์และบทบาททางการเมือง

ในมุมมองของพรรคคอมมิวนิสต์ การมีส่วนร่วมของประชาชนในกองทัพแดงมีความสำคัญอย่างยิ่ง นอกเหนือจากข้อกังวลโดยตรงเกี่ยวกับกำลังพลและการสนับสนุนด้านวัตถุ นอกจากนี้ การมีส่วนร่วมของประชาชนในกองทัพแดงยังถูกมองว่าเป็นกระบวนการทางการเมืองที่จะช่วยให้ประชาชนพัฒนาไปสู่การเป็น "เจ้าของรัฐ" ตามที่เหมา เจ๋อตงได้กล่าวว่า "กองทัพแดงไม่ใช่หน่วยรบเพียงอย่างเดียว ภารกิจหลักหรือหน้าที่ที่สำคัญคือการระดมมวลชน การต่อสู้เป็นเพียงแค่เครื่องมือเท่านั้น" กระบวนการนี้เกี่ยวข้องกับความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ของกองทัพแดงในการให้การศึกษา จัดระเบียบ และระดมมวลชน โดยทำหน้าที่เหมือนเป็นตัวแทนเคลื่อนที่ของพรรคคอมมิวนิสต์ นอกเหนือจากบทบาททางทหาร นักวิชาการ ไช่ เซียง เขียนว่าความสามารถของกองทัพแดงในการทำงานในลักษณะนี้ ช่วยอธิบายว่าเหตุใดพรรคกรรมกรจึงสามารถพัฒนาได้อย่างประสบความสำเร็จ แม้จะมีฐานอุตสาหกรรมที่อ่อนแอในจีนสมัยปฏิวัติก็ตาม
ผู้บัญชาการ > ผู้บัญชาการหลักของกองบัญชาการกองทัพแดง

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2476 กองทัพแดงจีนเริ่มจัดตั้งระบบการทหารแบบมาตรฐาน พวกเขาได้ก่อตั้งกองบัญชาการกองทัพแดงที่แนวหน้าเพื่อบัญชาการปฏิบัติการ
| ตำแหน่ง | วาระที่หนึ่ง | วาระที่สอง | วาระที่สาม |
| --- | --- | --- | --- |
| ประธานคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง | จู เต๋อ (พฤษภาคม 2476 – ธันวาคม 2479) | เหมา เจ๋อตง (ธันวาคม 2479 – กรกฎาคม 2480) |  |
| ผู้บัญชาการทหารสูงสุด | จู เต๋อ (พฤษภาคม 2476 – กรกฎาคม 2480) |  |  |
| ผู้บังคับการการเมือง | โจว เอินไหล (พฤษภาคม 2476 –  มิถุนายน 2478) | จาง กั๋วเทา (มิถุนายน 2478 – กรกฎาคม 2480) |  |
| เสนาธิการทหาร | หลิว ปั๋วเฉิง (พฤษภาคม 2476 – กรกฎาคม 2480) |  |  |
| รองเสนาธิการทหาร | จาง ยฺหวินอี้ (พฤษภาคม 2476 – ตุลาคม 2477) | เย่ เจี้ยนอิง (ตุลาคม 2477 – กรกฎาคม 2480) |  |
| ผู้อำนวยการกรมการเมืองทั่วไป | หวัง เจี้ยเสียง (พฤษภาคม 2476 – มิถุนายน 2478) | เฉิง ชางห้าว (มิถุนายน 2478 – ธันวาคม 2479) | หวัง เจี้ยเสียง (ธันวาคม 2479 – กรกฎาคม 2480) |
| รองผู้อำนวยการกรมการเมืองทั่วไป | เฮ่อ ชาง [zh] (พฤษภาคม 2476 – ตุลาคม 2477) | ยฺเหวียน กั๋วผิง (ตุลาคม 2477 – ธันวาคม 2479) | หยาง ช่างคุน (ธันวาคม 2479 – กรกฎาคม 2480) |
| ผู้อำนวยการฝ่ายความมั่นคง | หลี่ เค่อหนง (มิถุนายน 2476 – ธันวาคม 2478) | หลัว รุ่ยชิง (ธันวาคม 2478 – กรกฎาคม 2480) |  |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม | เย่ จี้จ้วง (พฤษภาคม 2476 – กรกฎาคม 2480) |  |  |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข | เผิง หลงปั๋ว (พฤษภาคม – ธันวาคม 2476) | เฮ่อ เฉิง (ธันวาคม 2476 – กรกฎาคม 2480) |  |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารกองพล | หยาง ลี่ซาน [zh] (พฤษภาคม 2476 – กรกฎาคม 2480) |  |  |
ผู้บัญชาการ > ผู้บัญชาการกลุ่มกองทัพ

กองทัพแดงจีนมักอ้างว่าตนมี 3 กลุ่มกองทัพ แม้ว่าในปี พ.ศ. 2474 กองทัพแดงที่ 2 จะมีขนาดเล็กกว่าสองกองทัพที่เหลือมากก็ตาม
| กองทัพ | ตำแหน่ง | วาระที่หนึ่ง | วาระที่สอง | วาระที่สาม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กองทัพแดงที่ 1 | ผู้บัญชาการ | จู เต๋อ (สิงหาคม 2473 – ตุลาคม 2478) | เผิง เต๋อหวย (ตุลาคม 2478 – สิงหาคม 2480) |  |
| กองทัพแดงที่ 1 | ผู้ตรวจการทางการเมือง | เหมา เจ๋อตง (สิงหาคม 2473 – พฤษภาคม 2476) | โจว เอินไหล (พฤษภาคม 2476 – ตุลาคม 2478) | เหมา เจ๋อตง (ตุลาคม 2478 – สิงหาคม 2480) |
| กองทัพแดงที่ 1 | เสนาธิการ | จู ยฺหวินชิง [zh] (สิงหาคม 2473 – มิถุนายน 2474) | เย่ เจี้ยนอิง (มิถุนายน 2474 – สิงหาคม 2480) |  |
| กองทัพแดงที่ 1 | ผู้อำนวยการฝ่ายการเมือง | หยาง ยฺเว่ปิน [zh] (สิงหาคม 2473 – มิถุนายน 2475) | หยาง ช่างคุน (มิถุนายน 2475 – ตุลาคม 2478) | หวัง เจี้ยเสียง (ตุลาคม 2478 – สิงหาคม 2480) |
| กองทัพแดงที่ 2 | ผู้บัญชาการ | เฮ่อ หลง (กรกฎาคม 2478 – สิงหาคม 2480) |  |  |
| กองทัพแดงที่ 2 | ผู้ตรวจการทางการเมือง | เหริน ปี้ฉือ (กรกฎาคม – ตุลาคม 2479) | กวน เซียงหยิง (ตุลาคม 2479 – สิงหาคม 2480) |  |
| กองทัพแดงที่ 2 | เสนาธิการ | หลี่ ต๋า (กรกฎาคม – ตุลาคม 2479) | โจว ชื่อตี้ (ตุลาคม 2479 – สิงหาคม 2480) |  |
| กองทัพแดงที่ 2 | ผู้อำนวยการฝ่ายการเมือง | กาน ซื่อฉี (กรกฎาคม – ตุลาคม 2479) | จู รุ่ย (ตุลาคม 2479 – สิงหาคม 2480) |  |
| กองทัพแดงที่ 4 | ผู้บัญชาการ | สวี เซี่ยงเฉียน (พฤศจิกายน 2474 – สิงหาคม 2480) |  |  |
| กองทัพแดงที่ 4 | ผู้ตรวจการทางการเมือง | เฉิง ช่างห่าว (พฤศจิกายน 2474 – สิงหาคม 2480) |  |  |
| กองทัพแดงที่ 4 | เสนาธิการ | เจิง จงเชิง [zh] (พฤศจิกายน 2474 – ตุลาคม 2476) | หนี จื้อเลี่ยง (ตุลาคม 2476 – เมษายน 2479) | หลี่ เท่อ (เมษายน 2479 – สิงหาคม 2480) |
| กองทัพแดงที่ 4 | ผู้อำนวยการฝ่ายการเมือง | หลิว ชื่อฉี (พฤศจิกายน 2474 – พฤศจิกายน 2475) | เฉิง ช่างห่าว (พฤศจิกายน 2475 – เมษายน 2479) | หลี่ จั๋วหราน (เมษายน 2479 – สิงหาคม 2480) |