ไวต์สตาร์ไลน์
ขยายธุรกิจ > เรือโอเชียนิก และการเสียชีวิตของทอมัส อิสเมย์

ต้นปี ค.ศ. 1897 ขณะที่ซิมริกยังอยู่ในระหว่างการสร้างที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ทอมัส อิสเมย์และคณะผู้บริหารคนอื่น ๆ ตระหนักชัดเจนแล้วว่ามีความจำเป็นต้องเพิ่มเรือลำใหม่เข้าไปในกองเรือแอตแลนติกเหนือ เพราะกองเรือของไวต์สตาร์เริ่มตามหลังคู่แข่งรายสำคัญอย่างคูนาร์ดและนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ ณ จุดนี้ เรือที่ยังคงเหลืออยู่เพียงลำเดียวจากชั้นโอเชียนิกเดิมก็คือเอเดรียติก ซึ่งให้บริการมานานถึง 25 ปีและเริ่มแสดงให้เห็นถึงความเก่าของเรือแล้ว บริแทนนิกและเจอร์แมนิกนั้นล้าสมัยเท่า ๆ กัน และด้วยความก้าวหน้าทางการต่อเรือในคริสต์ทศวรรษ 1890 ทูโทนิกและมาเจสติกก็ถูกเรือลำใหม่หลายลำบดบัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอของ NDL เพื่อตอบสนอง อิสเมย์และหุ้นส่วนของเขาที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟจึงเริ่มออกแบบเรือขนาดใหญ่สองลำเพื่อใช้ในการเดินเรือข้ามแอตแลนติกเหนือ โดยมีเป้าหมายที่จะสร้างชื่อเสียงในวงการต่อเรือเช่นเดียวกับที่ทูโทนิกและมาเจสติกเคยทำไว้
เรือลำใหม่ซึ่งมีแผนจะตั้งชื่อว่าโอเชียนิกและโอลิมปิก ถูกออกแบบมาให้เป็นทั้งเรือที่ใหญ่ที่สุดและหรูหราที่สุดเท่าที่โลกเคยมีมา ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1897 กระดูกงูชิ้นแรกของโอเชียนิกถูกวางลงที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ แต่ปัญหาเกิดขึ้นแทบจะในทันที เนื่องจากยังไม่เคยมีการสร้างเรือขนาดใหญ่เช่นนี้มาก่อน งานต่อเรือจึงล่าช้าไปจนกว่าจะสร้างปั้นจั่นสนามขึ้นมาได้ การปล่อยเรือโอเชียนิกในวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1899 ได้ดึงดูดผู้ชมจำนวนมหาศาลกว่า 50,000 คน เนื่องจากเรือลำนี้จะเป็นเรือโดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของอังกฤษลำสุดท้ายที่ถูกปล่อยลงน้ำในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และยังเป็นเรือลำแรกที่ยาวกว่าเกรตอีสเทิร์นอีกด้วย เรือลำนี้มีความยาว 704 ฟุต (215 เมตร) กว้าง 68 ฟุต (21 เมตร) และหนัก 17,254 ตันกรอส ทำให้มีขนาดใหญ่กว่าไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอของ NDL ถึงร้อยละ 42 เช่นเดียวกับทูโทนิกและมาเจสติก โอเชียนิกถูกออกแบบมาให้สามารถดัดแปลงเป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธในยามสงครามได้หากจำเป็น โดยมีข้อกำหนดให้สร้างด้วยตัวเรือสองชั้นและมีป้อมปืนบนดาดฟ้าชั้นบนซึ่งสามารถติดตั้งปืนใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว เรือลำนี้ยังติดตั้งเครื่องจักรไอน้ำแบบขยายตัวสามเท่าเชื่อมต่อกับเพลาใบจักรคู่ ซึ่งสามารถทำความเร็วในการให้บริการได้ 19 นอต (35 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 22 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่งถือว่าเป็นความเร็วที่น่าประทับใจ แม้จะไม่ทำลายสถิติก็ตาม นอกจากนี้ เรือลำนี้ยังมีขนาดใหญ่กว่ามาก สามารถบรรทุกผู้โดยสารได้มากกว่า 1,700 คน แบ่งเป็นชั้นหนึ่ง 410 คน ชั้นสอง 300 คน และชั้นสาม 1,000 คน
โอเชียนิกออกเดินทางเที่ยวแรกจากลิเวอร์พูลในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1899 และเดินทางถึงนิวยอร์กท่ามกลางความสนใจอย่างมากในเช้าวันที่ 13 กันยายน โดยมีผู้โดยสารทั้งหมด 1,456 คน ซึ่งหลายคนรู้สึกพึงพอใจกับการเดินทางครั้งนี้ ในบรรดาผู้โดยสารชั้นหนึ่งบนเรือ มีทั้งลอร์ดพีร์รี ผู้จัดการใหญ่ของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ และทอมัส แอนดรูส์ ผู้ออกแบบเรือโอเชียนิกภายใต้การดูแลของทอมัส อิสเมย์ ขณะที่โอเชียนิกออกเดินทางจากลิเวอร์พูล ก็กำลังเกิดการนัดหยุดงานของพนักงานคุมเตาอยู่ที่ท่าเรือ ซึ่งส่งผลให้เรือลำนี้ต้องออกเดินทางโดยมีลูกเรือประจำห้องหม้อไอน้ำน้อยกว่าที่กำหนดไว้ในสเปกของเรือ ดังนั้นในการเดินทางเที่ยวแรก เรือลำนี้จึงรักษาความเร็วเฉลี่ยไว้ที่ต่ำกว่า 19 นอต (35 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 22 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ทอมัส อิสเมย์ ไม่สามารถเพลิดเพลินกับผลแห่งความพยายามของตนได้ เพียงไม่กี่สัปดาห์หลังจากที่โอเชียนิกถูกปล่อยลงน้ำ เขาก็เริ่มบ่นว่าเจ็บหน้าอก และสุขภาพของเขาก็เริ่มทรุดโทรมลงอย่างต่อเนื่องนับแต่นั้นมา แท้จริงแล้ว สุขภาพของเขาทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็วจนผู้บริหารทั้งของไวต์สตาร์ไลน์และฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟตัดสินใจยกเลิกแผนการต่อเรือโอลิมปิก ชื่อดังกล่าวถูกเก็บเอาไว้ และถูกนำกลับมาใช้ใหม่อีกครั้ง 12 ปีต่อมา สุขภาพของเขาดีขึ้นชั่วคราว ทำให้เขาสามารถเดินทางไปเยี่ยมชมเรือโอเชียนิกได้หลังจากการต่อเสร็จสิ้นที่เบลฟาสต์ในเดือนกรกฎาคม ในระหว่างการเยือนเบลฟาสต์ เจ้าหน้าที่ของเมืองได้มอบกุญแจเมืองให้แก่เขา โดยกล่าวถึงส่วนร่วมของเขาที่มีต่อเศรษฐกิจท้องถิ่นและต่อการเดินเรือพาณิชย์ของประเทศอังกฤษ น่าเสียดายที่ในปลายเดือนสิงหาคม อาการของเขาก็รุนแรงขึ้น และเขาได้เข้ารับการผ่าตัดถึงสองครั้งเพื่อบรรเทาอาการ แต่ทั้งสองครั้งก็ไม่ประสบความสำเร็จ และสุดท้ายเขาก็ประสบภาวะหัวใจวายในวันที่ 14 กันยายน เขาทรมานอย่างหนักและอาการแย่ลงเรื่อย ๆ อีกสิบสัปดาห์ กระทั่งเสียชีวิตในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1899 ขณะอายุ 62 ปี ทันทีหลังจากนั้น การควบคุมบริษัทได้ถูกมอบให้แก่บรูซ บุตรชายของโทมัส ซึ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานบริษัท