stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดปัตตานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
เขตเลือกตั้ง > เขต 4

เขตเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยอำเภอยะรัง อำเภอมายอและอำเภอทุ่งยางแดง
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดปัตตานี เขต 4> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดปัตตานี เขต 4> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดปัตตานี เขต 4> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดปัตตานี เขต 4> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดปัตตานี เขต 4> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดปัตตานี เขต 4> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ประชาชาติ  | สมมุติ เบ็ญจลักษณ์ (6)* | 29,323 | 34.62 |  |
|  | พลังประชารัฐ   | อันวาร์ สะมาแอ (4) | 15,718 | 18.56 |  |
|  | ภูมิใจไทย   | มูฮำมัดอาลาวี บือแน (5) | 12,623 | 14.90 |  |
|  | รวมพลังประชาชาติไทย   | ซาตา อาแวกือจิ (9)✔ | 8,636 | 10.19 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ฟรีดี เบญอิบรอน (8) | 7,685 | 9.07 |  |
|  | อนาคตใหม่   | วันฮูเซน แวหะยี (10) | 6,741 | 7.96 |  |
|  | เสรีรวมไทย   | อับดุลฮารีส อดุลยศาสน์ (3) | 485 | 0.57 |  |
|  | ชาติไทยพัฒนา   | อิทธิพล นาวินพัฒนรัตน์ (19) | 392 | 0.46 |  |
|  | เศรษฐกิจใหม่  | อาแซ บิง (24) | 328 | 0.39 |  |
|  | ชาติพัฒนา   | เจ๊ะโมฮำหมัดอิสฟิตรี เจ๊ะโมง (1) | 326 | 0.38 |  |
|  | พลังท้องถิ่นไท    | อาหะมะ เวาะผา (7) | 309 | 0.36 |  |
|  | ครูไทยเพื่อประชาชน  | มัจญ์ดิยะฮ์ อาสัน (26) | 228 | 0.27 |  |
|  | ประชาธิปไตยใหม่  | รุสดี แนราฮิง (25) | 222 | 0.26 |  |
|  | ไทยธรรม  | สูรียา ฮามะ (17) | 207 | 0.24 |  |
|  | พลังประชาธิปไตย  | มูฮัมมัดอัสนาน กาหม๊ะ (29) | 162 | 0.19 |  |
|  | เพื่อชาติ    | ประสิทธิ์ แท่นเอียด (12) | 147 | 0.17 |  |
|  | พลังสังคม  | อานัส ดอร์เลาะห์ (28) | 135 | 0.16 |  |
|  | รักษ์ผืนป่าประเทศไทย    | รุสณี เอี่ยมเด (2) | 132 | 0.16 |  |
|  | เพื่อธรรม   | ยูโซะ หามะ (11) | 117 | 0.14 |  |
|  | พลังชาติไทย  | มะเย็ง ซามูดิง (22) | 110 | 0.13 |  |
|  | พลังไทยรักไทย  | แมะยะ สามะ (27) | 95 | 0.11 |  |
|  | คลองไทย  | อับดุลตอเละ สามอ (14) | 91 | 0.11 |  |
|  | พลเมืองไทย  | ตอยบัส ยาซิง (30) | 85 | 0.10 |  |
|  | ประชาธรรมไทย  | ซูไรยา เบ็ญจ์วรรณมาศ (15) | 75 | 0.09 |  |
|  | ประชานิยม    | อิบราเฮม กอตอ (13) | 60 | 0.07 |  |
|  | ประชาภิวัฒน์  | นูรฮายาตี บูละ (16) | 58 | 0.07 |  |
|  | ถิ่นกาขาวชาววิไล   | มูดอ แก่ (21) | 49 | 0.06 |  |
|  | ประชาไทย  | ฮัมฎาณ บือซา (34) | 39 | 0.05 |  |
|  | เพื่อแผ่นดิน    | ประสาน ยูแมน (20) | 34 | 0.04 |  |
|  | แผ่นดินธรรม  | เติมศักดิ์ ถาวรสุข (23) | 34 | 0.04 |  |
|  | พลังไทยรักชาติ  | อดุลย์ สาและ (32) | 26 | 0.03 |  |
|  | ไทรักธรรม  | ฮาซัน หมักหมัน (33) | 25 | 0.03 |  |
|  | ภราดรภาพ    | ดอเลาะ สาและ (31) | 12 | 0.01 |  |
|  | ไทยรักษาชาติ   | อิบรอฮิม ยานยา (18)† | – | – | – |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 84,709 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ประชาชาติ  ได้ที่นั่งจาก ภูมิใจไทย
ดูเพิ่ม

จังหวัดปัตตานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
จังหวัดปัตตานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง
| ด ค ก(พ> ศ. 2554 ←)   การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562   (→ พ.ศ. 2566) |
| --- | --- |
 กระบี่  กรุงเทพมหานคร  กาญจนบุรี  กาฬสินธุ์  กำแพงเพชร  ขอนแก่น  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ชัยนาท  ชัยภูมิ  ชุมพร  เชียงราย  เชียงใหม่  ตรัง  ตราด  ตาก  นครนายก  นครปฐม  นครพนม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  นนทบุรี  นราธิวาส  น่าน  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  ปทุมธานี  ประจวบคีรีขันธ์  ปราจีนบุรี  ปัตตานี  พระนครศรีอยุธยา  พะเยา  พังงา  พัทลุง  พิจิตร  พิษณุโลก  เพชรบุรี  เพชรบูรณ์  แพร่  ภูเก็ต  มหาสารคาม  มุกดาหาร  แม่ฮ่องสอน  ยโสธร  ยะลา  ร้อยเอ็ด  ระนอง  ระยอง  ราชบุรี  ลพบุรี  ลำปาง  ลำพูน  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สงขลา  สตูล  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระแก้ว  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  สุราษฎร์ธานี  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อ่างทอง  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  อุตรดิตถ์  อุทัยธานี  อุบลราชธานี 
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
| ด ค กจังหวัดปัตตานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย |
| --- | --- |
เลือกตั้งทั่วไป:  กุมภาพันธ์ 2500  ธันวาคม 2500  2512  2518  2519  2522  2526  2529  2531  มีนาคม 2535  กันยายน 2535  2538  2539  2544  2548  2550  2554  2562  2566 
เลือกตั้งซ่อม:  เขต 1 2524
ประเทศกินี-บิสเซาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

| ประเทศกินี-บิสเซา ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: GBS
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกกินีบิสเซา
ณ โตเกียว, ญี่ปุ่น 24 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-24) – 5 กันยายน ค.ศ. 2021 (2021-09-05)
นักกีฬา: 1 คน (ชาย 1 คน / หญิง 0 คน) ใน 1 ชนิดกีฬา   1 รายการ
ผู้เชิญธงชาติ: มาม่า สาลิว บารี
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศกินีบิสเซา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศกินีบิสเซาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 1 | 0 | 1 |
กรีฑา

| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| มาม่า สาลิว บารี | 100 m T11 |  |  |  |  |
ดูเพิ่ม

ประเทศกินีบิสเซาในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติกินีบิสเซาในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬากินีบิสเซาที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียว 2020 เก็บถาวร 2016-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย   นักกีฬารัสเซีย
นิ่มซี่เส็ง

นิ่มซี่เส็ง เป็นกลุ่มธุรกิจด้านการขนส่ง ภายใต้ชื่อ บริษัท นิ่มซี่เส็ง กรุ๊ป จำกัด โดยมีต้นกำเนิดที่จังหวัดเชียงใหม่ และขยายกิจการเพื่อการขนส่งในระดับประเทศ และมีธุรกิจที่เกี่ยวข้องเช่นบริษัท นิ่มซี่เส็ง หิน-ทราย จำกัด บริษัท นิ่มซี่เส็งรถยก จำกัด ธุรกิจลีสซิ่ง ธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์
ประวัติ

นิ่มซี่เส็ง เป็นธุรกิจของตระกูลสุวิทย์ศักดานนท์ เริ่มก่อตั้งโดย 3 พี่น้องคือ นายอุทัต สุวิทย์ศักดานนท์ นายอุทาน สุวิทย์ศักดานนท์ และ  นายอุดม สุวิทย์ศักดานนท์   โดยเริ่มจากธุรกิจค้าผลไม้ในตลาดวโรรส และต่อมาได้รับจ้างขนส่งผลไม้และสินค้าระหว่างเชียงใหม่และภูมิภาคต่างๆ
ในปี พ.ศ. 2514 ทั้ง 3 พี่น้องได้จดทะเบียน ตั้งห้างหุ้นส่วนจำกัดขึ้น แต่ด้วยความบกพร่องของงานเอกสารในช่วงจดทะเบียน ชื่อห้างหุ้นส่วนจึงเปลี่ยนจาก "นิ้มซี่เส็ง" ซึ่งเป็นชื่อร้านโชวห่วยเดิมของเตี่ย กลายเป็น "นิ่มซี่เส็ง" แต่ทั้ง 3 ก็ได้ใช้ชื่อนี้มาตลอด
ในปีเดียวกัน หจก.นิ่มซี่เส็ง ก็ตั้งสาขาแรกในกรุงเทพฯ ขึ้นที่บริเวณสี่แยกมหานาค โดยใน 2 ปีแรกอุดม น้องชายคนที่ 3 ลงมาดูแลเป็นผู้จัดการสาขาด้วยตนเอง ขณะที่พี่ชายอีก 2 คน คือ อุทัต และอุทาน ดูแลธุรกิจอยู่ที่เชียงใหม่
การตัดสินใจเปลี่ยนธุรกิจของทั้ง 3 พี่น้อง นับว่ามาได้ถูกทาง เพราะหลังจากเข้ามาจับงานขนส่งสินค้าอย่างจริงจัง ชื่อของ หจก.นิ่มซี่เส็ง ก็ได้รับความนิยม จนต้องเริ่มขยายสาขาออกไปยังท่าลี่ อ.จอมทอง อ.ป่าซาง จ.ลำพูน และ อ.ฝาง ในอีกไม่กี่ปีต่อมา
พร้อมกันนั้น จากช่วงเริ่มต้นที่มีรถอยู่ในเครือเพียงไม่กี่คัน ก็เริ่มมีเจ้าของรถบรรทุกรายอื่นที่เชื่อในชื่อของนิ่มซี่เส็ง เสนอตัวขอนำรถเข้ามาวิ่งอยู่ในเครือข่ายด้วย
ปี พ.ศ. 2527 ขณะที่ประเทศไทยต้องประสบภาวะวิกฤติการเงินจากการประกาศลดค่าเงินบาท แต่กลับส่งผลดีต่อนิ่มซี่เส็งเพราะมีผู้ส่งออกเข้ามาใช้บริการในการขนส่งสินค้ามากขึ้น เพราะผลจากการลดค่าเงินทำให้การส่งออกของประเทศไทยดีขึ้น
ในปี พ.ศ. 2531 จึงได้มีการจดทะเบียนตั้งบริษัทนิ่มซี่เส็ง ขนส่ง 1988 ขึ้น
อีก 2 ปีต่อมา นิ่มซี่เส็งขนส่ง ก็ได้ย้ายสำนักงานใหญ่ในจังหวัดเชียงใหม่ ออกมาอยู่บนพื้นที่ประมาณ 70 ไร่ บนถนนซุปเปอร์ไฮเวย์เชียงใหม่-ลำปาง
ปัจจุบัน เครือข่ายของนิ่มซี่เส็ง ทั้งด้านการขนส่ง และลีสซิ่งสามารถครอบคลุมพื้นที่ภาคเหนือตอนบนได้ทั้งหมด โดยนิ่มซี่เส็งขนส่งมีสาขาในภาคเหนือ 7 สาขา และในกรุงเทพฯ ได้ขยายสาขาเพิ่มจากสี่แยกมหานาค ไปยังถนนพุทธมณฑล สาย 2 และสาย 5 ทำให้รวมแล้วจะมีสาขาอยู่ทั้งสิ้น 10 สาขา มีรถบรรทุกในเครือรวมทั้งรถร่วมประมาณ 500 คัน พนักงานขนสินค้า และคนขับประมาณ 1,000 คน
ประวัติ > ชื่อ

นิ่มซี่เส็ง (林時盛) มาจากคำว่า นิ่ม มาจาก แซ่ลิ้ม (林) ส่วน ซี่เส็ง (時盛) คือพระอาทิตย์ขึ้น ที่มีความหมายว่า มีแสงสว่างตลอดเวลา หรือจะต้องขึ้นตลอดเวลา
พัฒนาการของธุรกิจ

พ.ศ. 2514 เริ่มดำเนินการธุรกิจขนส่งที่ตลาดวโรรสจังหวัดเชียงใหม่ ในรูปแบบของห้างหุ้นส่วน
พ.ศ. 2521 ขยายสาขาท่าลี่ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่
พ.ศ. 2523 ขยายสาขาป่าซาง จังหวัดลำพูน
พ.ศ. 2524 ย้ายสำนักงานไปที่ สี่แยกป่าแพ่ง ตำบลช้างม่อย อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่
พ.ศ. 2526 ขยายสาขาฝาง จังหวัดเชียงใหม่ และสาขากองลอย อำเภอฮอด เชียงใหม่
พ.ศ. 2529 ย้ายสำนักงานไปอยู่ที่ ตำบลป่าสัก อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน
พ.ศ. 2530 ขยายสาขาลำปาง โดยสำนักงานตั้งอยู่ที่ ตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง
พ.ศ. 2531 เปลี่ยนแปลงรูปแบบธุรกิจจาก “ห้างหุ้นส่วนนิ่มซี่เส็งขนส่ง” มาเป็น “บริษัท นิ่มซี่เส็งขนส่ง 1988 จำกัด” และเปิดสาขาสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่
พ.ศ. 2533 ย้ายที่ทำการสำนักงานใหญ่มายังสามแยกแม่โจ้ ตำบลฟ้าฮ่าม อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งมีพื้นที่การให้บริการถึง 30 ไร่ (ภายหลังมีเนื้อที่ทั้งหมด 80 ไร่)
พ.ศ. 2534 ย้ายสำนักงานไปที่ 31 ถ.ไฮเวย์ลำปาง-งาว ตำบลชมพู อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง
พ.ศ. 2537 เปิดทำการสาขาพุทธมณฑลสาย 2
พ.ศ. 2541 เปิดให้บริการด้านโลจิสติก กับบริษัทเนสเล่ โดยรับสินค้าประเภทอาหารเสริม เช่น ไมโล, นมสด และสินค้าจำพวก ไอศกรีม
พ.ศ. 2543 เปิดทำการสาขาพุทธมณฑลสาย 5
พ.ศ. 2544 เปิดบริการให้เช่าตู้คอนเทรนเนอร์ ห้องเย็น เป็นรายเดือน และรับฝากสินค้าห้องเย็นเป็นรายชิ้น
พ.ศ. 2547 เปิดทำการสาขาตลาดไท เปิดทำการสาขาเชียงราย และกระจายสินค้า 4 จังหวัดภาคเหนือ
พ.ศ. 2548 เปิดทำการสาขาพะเยา เปิดทำการ NIM Express เปิดทำการสาขาแม่สาย
พ.ศ. 2549 เปิดทำการ Nim Express สาขาบ้านถวาย
พ.ศ. 2550 เปิดทำการ Nim Express สาขาแม่จัน พะเยา, สาขาแพร่, สาขาเชียงแสน, สาขาเกาะสมุย, สาขาอุดรธานี
พ.ศ. 2556 เปิดทำการ Nim SeeSeng Logistics 25/1 ม.8 แขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กทม 10170
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซด์อย่างเป็นทางการ
ข่าวประชาชาติ นิ่มซี่เส็งจูบปากยักษ์ขนส่งโลก "DHL" วาดฝันโตทางลัดเลื่อนชั้นโกอินเตอร์
นิ่มซี่เส็ง 'ผมต้องดิ้นรนตั้งแต่เด็ก'
ท้าวดักแด้

| ท้าวดักแด้ |
| --- | --- |
ท้าวดักแด้ในปี พ.ศ. 2558
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  จังหวัดยโสธร ประเทศไทย ไทยแลนด์ คำทอง (ชื่อเดิม: บัญชา คำทอง)
อาชีพ: นักแสดงตลก, นักร้อง, กรรมการสมาคมกีฬาคนพิการทางปัญญาแห่งปทท, อนุกรรมมาธิการการกีฬาวุฒิสภา, ผู้นำเชียร์
ผลงานเด่น: โฆษณา ปตท. ชุด มนุษย์ตะกั่ว, ผู้นำเชียร์โอลิมปิกฤดูร้อน 2012
สังกัด: อิสระ
ท้าวดักแด้ หรือชื่อจริง ไทยแลนด์ คำทอง (ชื่อเดิม: บัญชา คำทอง) เป็นนักแสดงตลก มีชื่อเสียงมาจากโฆษณา ปตท. ชุด มนุษย์ตะกั่ว นอกจากนี้ เขายังเป็นนักเชียร์ระดับประเทศ
ท้าวดักแด้ เป็นผู้นำของกลุ่มกองเชียร์ระดับชาติ ที่เข้าพบนายกรัฐมนตรียิ่งลักษณ์ ชินวัตร เพื่อขอร่วมเดินทางเพื่อเชียร์นักกีฬาทีมชาติไทยในมหกรรมกีฬาโอลิมปิก 2012 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ และประสบผลสำเร็จในเวลาต่อมา
ประวัติ

ท้าวดักแด้ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
แม้ว่าจะเป็นนักเชียร์ระดับชาติ แต่เมื่อครั้งเอเชียนบีชเกมส์ 2008 ท้าวดักแด้ก็ดิ้นรนหาทุนทรัพย์ออกเดินทางร่วมกับทีมเชียร์ของตน และอาศัยแผนกครัวบีชเกมส์เป็นที่พักพิง ในส่วนของเอเชียนเกมส์ 2010 และเอเชียนพาราเกมส์ 2010 ท้าวดักแด้ได้ออกผลงานอัลบั้มชุด "สีมัคคา สามัคคี" เพื่อหาทุนเดินทางร่วมเชียร์นักกีฬาทีมชาติไทยที่ประเทศจีน
นอกจากนี้ เขายังมีส่วนร่วมในการเชียร์นักกีฬาทีมชาติไทยในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ร่วมกับโดโด้ แขนควง ด้วยชุดแต่งกายแบบไทยสมัยโบราณที่เป็นเอกลักษณ์ ตลอดจนมีรูปแบบการเชียร์ที่สนุกสนาน ซึ่งมีส่วนช่วยในการให้กำลังใจต่อนักกีฬาทีมชาติไทย ตลอดจนได้รับความสนใจจากชาวต่างชาติ รวมถึงได้รับการเผยแพร่ผ่านทางสถานีโทรทัศน์เพื่อกีฬาโอลิมปิก หรือโอลิมปิกแชนแนล
ด้านกิจกรรมการกุศล ท้าวดักแด้มีส่วนร่วมในกิจกรรมของวัดพุทธาราม สวีเดน
ปัจจุบัน เขาได้รับเกียรติเป็นกรรมการสมาคมกีฬาคนพิการทางปัญญาแห่งประเทศไทย, อนุกรรมมาธิการการกีฬาวุฒิสภา
ชีวิตส่วนตัว

พ.ศ. 2557 ท้าวดักแด้เคยทำหน้าที่เชียร์อย่างหักโหม กระทั่งป่วยเป็นปอดอักเสบ ก่อนที่จะได้รับการรักษาตัวในเวลาต่อมา
เกียรติประวัติ

พ.ศ. 2553 - รางวัลเกียรติยศกองเชียร์ไทย จากสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย โดยเป็นครั้งแรกที่มอบให้ในฐานะของการมีส่วนร่วมในการสร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ท้าวดักแด้
ท้าวดักแด้ ที่ ไฮไฟฟ์
ท้าวดักแด้-ไทยแลนด์ ที่เฟซบุ๊ก
งานประจำปีวัดพุทธาราม-วันแม่แห่งชาติ[ลิงก์เสีย]
| ด ค กกองเชียร์เกียรติยศ สมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย |
| --- | --- |
โดโด้ แขนควง • ถั่วแระ เชิญยิ้ม • ท้าวดักแด้ • ลอยด์ เงาะป่า • ล้ำ กลองเชียร์ • สามารถ แขนควง
ปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขง

| ปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Tetraodontiformes
วงศ์:: Tetraodontidae
สกุล:: Pao
สปีชีส์:: P.  brevirostris
ชื่อทวินาม
Pao brevirostris (Benl, 1957)

ชื่อพ้อง
 Tetraodon leiurus brevirostris Benl, 1957  Tetraodon brevirostris Benl, 1957  Monotrete brevirostris Benl, 1957  Tetraodon palustris Saenjundaeng et al., 2013
ปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขง หรือ ปลาปักเป้าบึง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Pao brevirostris) เป็นปลาปักเป้าน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodonidae)
ปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขงมีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาปักเป้าดำ (P. cochinchinensis) และปลาปักเป้าจุดแดง (P. abei) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีความแตกต่างกันที่จุดที่ข้างลำตัวจะไม่มีจุดที่กลมใหญ่เหมือนรูปดวงตาในปลาขนาดใหญ่ (แต่ในปลาขนาดเล็ก อาจจะยังมีอยู่) แต่จะมีลักษณะเป็นวงดำ โดยสีทั่วไปเป็นสีคล้ำบนพื้นสีเขียวขี้ม้า มีดวงตาสีแดง และมีแนวของเกล็ดฝอยขนาดเล็กบนผิวหนังที่เป็นลักษณะสาก คลุมลงมาแค่ระหว่างดวงตา แต่ไม่ถึงบริเวณช่องจมูก ด้านท้องมีจุดเล็กเป็นแต้ม ๆ ตัวเมียมีสีจางกว่าตัวผู้
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 15 เซนติเมตร แต่โดยเฉลี่ยประมาณ 8-10 เซนติเมตร พบเฉพาะในลุ่มแม่น้ำโขงเท่านั้น ตั้งแต่จังหวัดหนองคาย, อุดรธานี, บึงกาฬ พบอาศัยอยู่ในน้ำตื้นของแหล่งน้ำนิ่ง พบได้ตลอดทั้งปี เช่น หนอง หรือบึง ที่มีน้ำใสสะอาดมีพืชน้ำ และชายฝั่งมีต้นไม้น้ำขึ้นหนาแน่น
ปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขงได้รับการอนุกรมวิธานโดยภาสกร แสนจันแดง, ชวลิต วิทยานนท์ และชัยวุฒิ กรุดพันธ์ นักมีนวิทยาชาวไทย จากการศึกษาวิจัยร่วมกันในเรื่องปลาปักเป้าน้ำจืดในสกุลเดียวกันนี้ในลุ่มแม่น้ำโขง 6 ชนิด ซึ่งปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขงนั้นเป็นรู้จักกันมานานไม่ต่ำกว่า 20 ปีแล้ว โดยปะปนไปกับปลาปักเป้าชนิดอื่น ๆ และเพิ่งถูกแยกออกมาต่างหากเมื่อปี ค.ศ. 2013 โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tetraodon palustris ซึ่งคำว่า palustris เป็นภาษาละติน หมายถึง "หนอง, บึง" อันเป็นแหล่งอาศัยนั่นเอง แต่ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ปีเดียวกัน มอริส ก็อตลา นักมีนวิทยาชาวสวิสได้ศึกษาปลาปักเป้าน้ำจืดใหม่จึงพบว่า เป็นปลาปักเป้าที่มีผู้ได้อนุกรมวิธานไว้แล้ว และได้ตั้งชื่อสกุลให้ใหม่ดังที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pao brevirostris ที่วิกิสปีชีส์
วีดีโอคลิปปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขง
ปลาปักเป้าดำ

| ปลาปักเป้าดำ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Tetraodontiformes
วงศ์:: Tetraodontidae
สกุล:: Pao
สปีชีส์:: P.  cochinchinensis
ชื่อทวินาม
Pao cochinchinensis (Steindachner, 1866)

ชื่อพ้อง
 Crayacion cochinchinensis Steindachner, 1866  Monotrete cochinchinensis (Steindachner, 1866)  Tetraodon cochinchinensis (Steindachner, 1866)  Tetraodon fangi Pellegrin & Chevey, 1940
ปลาปักเป้าดำ ปลาปักเป้าน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pao cochinchinensis อยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 13 เซนติเมตร รูปร่างกลมป้อม หัวท้ายเรียว ปากเล็ก ตาโต ด้านหลังและด้านท้องมีผิวสากเป็นหนามเล็กละเอียด ด้านท้องนิ่มขยายตัวได้มาก ครีบหลังเล็กเช่นเดียวกับครีบก้น ลำตัวสีเขียวอมเทาคล้ำหรือสีน้ำตาลเข้ม มีดวงหรือลายสีดำประทั่วตัว บางตัวอาจมีสีจางที่ด้านท้อง ตาแดง ครีบสีจาง
อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำขนาดใหญ่ กินหอย, กุ้ง, ปู และปลาตัวเล็ก ๆ โดยใช้ปากขบกัดได้ดี จัดเป็นปลาปักเป้าน้ำจืดที่พบได้บ่อยที่สุดในประเทศไทย เป็นปลาที่ว่ายน้ำค่อนข้างช้าโดยใช้ครีบหลังและครีบก้นโบกไปมา อาศัยในบริเวณที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น บางครั้งพบว่าตอดกัดคนที่ลงเล่นน้ำในบริเวณที่หลบซ่อนอยู่ด้วย บริโภคโดยการนำมาทำเป็นปลาร้า, ปลาเค็ม  แม้ว่าจะมีพิษในตัวก็ตาม แต่ในบางพื้นที่เช่นที่เขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น ก็ยังมีการบริโภคอยู่ โดยต้องถลกหนังและเครื่องในออกอย่างระมัดระวัง
ในหลายแหล่งโดยเฉพาะจากแหล่งน้ำนิ่งมักพบการเกิดพิษ (เตโตรโดท็อกซิน) ของปลาชนิดนี้ ตั้งแต่เบื่อเมาจนถึงแก่ความตาย ยิ่งในฤดูผสมพันธุ์จะมีกลไกการเกิดพิษจากอาหารและเชื้อจุลินทรีย์ที่ปลากินเข้าไปรุนแรงยิ่งขึ้น
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
อนึ่ง ปลาปักเป้าดำในบางข้อมูล จะใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tetraodon leiurus ซึ่งปลาปักเป้าชนิดนี้จากการศึกษาเพิ่มเติม พบว่ามีการกระจายพันธุ์อยู่บนเกาะชวา ในประเทศอินโดนีเซีย และเป็นคนปลาคนละชนิดกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาปักเป้าดำ
ปลาปักเป้าจุดส้ม

| ปลาปักเป้าจุดส้ม |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Tetraodontiformes
วงศ์:: Tetraodontidae
สกุล:: Pao
สปีชีส์:: P.  abei
ชื่อทวินาม
Pao abei (Roberts, 1998)

ชื่อพ้อง
 Tetraodon abei Roberts, 1998  Monotrete abei (Roberts, 1998)
ปลาปักเป้าจุดส้ม หรือ ปลาปักเป้าจุดแดง ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในอันดับปลาปักเป้า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pao abei  ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาปักเป้าดำ (P. cochinchinensis ) และปลาปักเป้าปากขวด (P. cambodgiensis) ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่ปลาปักเป้าจุดส้มนั้นมีลักษณะเด่น คือ มีจุดสีแดงหรือสีส้มกระจายอยู่ทั่วตัว อันเป็นที่มาของชื่อ
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบกระจายอยู่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในภาคกลางและลุ่มแม่น้ำโขงในภาคอีสานของประเทศไทย จัดเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดหรือครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาปักเป้าจุดส้ม เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิดีโอคลิปของปลาปักเป้าจุดส้ม จากyoutube[ลิงก์เสีย]
บีบี บัลลันดี

บีบี บัลลันดี (26 มิถุนายน ค.ศ. 1946 – 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018) เป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวอิตาลี เคยทำงานเป็นผู้จัดการศิลปินมากมาย เช่น อัล ยาโน, ลิตเติ้ล โทนี, ริตา พาโวน, ออรีตตา เบอร์ตี้, นิโคลา ดี บารี ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1960 เสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 ที่เมืองอีโมลาด้วยวัย 71 ปี ด้วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่
นันมาโตล

| นันมาโตล |
| --- | --- |
ชื่อในภาษาท้องถิ่น  Nan Madol
นันมาโตล
ที่ตั้ง: เกาะเจ็มเว็น ประเทศไมโครนีเชีย
พิกัด: 6°50′31″N 158°19′56″E﻿ / ﻿6.84194°N 158.33222°E﻿ / 6.84194; 158.33222

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: นันมาโตล : ศูนย์กลางพิธีการแห่งไมโครนีเชียตะวันออก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์: (i), (iii), (iv), (vi)
ขึ้นเมื่อ: 2016 คณะกรรมการสมัยที่ 40
เลขอ้างอิง: 1503
ภูมิภาค: เอเชียและแปซิฟิก
 
 สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ขึ้นทะเบียนแห่งชาติของสหรัฐ
ขึ้นเมื่อ: 19 ธันวาคม 1974
เลขอ้างอิง: 74002226
 
 เขตสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐ
ขึ้นเมื่อ: 16 กันยายน 1985
 
 
ตำแหน่งที่ตั้งนันมาโตลในประเทศไมโครนีเชีย
แผนที่นันมาโตล
นันมาโตล (โปนเปย์: Nan Madol) เป็นแหล่งโบราณคดีบริเวณชายฝั่งด้านตะวันออกของเกาะโปนเปย์ ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเขตมาโตเลนีม รัฐโปนเปย์ ประเทศไมโครนีเชีย ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก นันมาโตลเคยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เซาเตเลวูร์จนถึง ค.ศ. 1628 นครแห่งนี้สร้างในพื้นที่ลากูนประกอบด้วยชุดของเกาะเทียมที่เชื่อมด้วยเครือข่ายของคลอง แกนกลางของแหล่งที่มีกำแพงหินล้อมรอบพื้นที่โดยประมาณยาว 1.5 กิโลเมตร และกว้าง 0.5 กิโลเมตร นอกจากนี้ยังมีเกาะหินเทียมจำนวนเกือบ 100 เกาะ
นันมาโตลมีความหมายว่า "ภายในช่อง" ซึ่งอ้างถึงคลองที่ตัดสลับกันในพื้นที่ ในงานเขียน Pohnpei, An Island Argosy ของจีน แอชบี ระบุว่าแต่เดิมแล้วมีชื่อว่า โซวุนนันเล็ง (Soun Nan-leng - พืดหินแห่งสวรรค์) ซากนครเป็นส่วนหนึ่งของปริศนาที่ยิ่งใหญ่ทางโบราณคดีในปัจจุบัน บางครั้งนครแห่งนี้ถูกเรียกว่า "แอตแลนติส" "สิ่งมหัศจรรย์ของโลกแห่งที่แปด" และ "เวนิสแห่งแปซิฟิก"
ประวัติศาสตร์

นันมาโตลเป็นศูนย์กลางทางพิธีการและการเมืองของราชวงศ์เซาเตเลวูร์ ซึ่งมีส่วนในการรวมประชากรประมาณ 25,000 คน บนเกาะโปนเปย์ไว้ด้วยกัน จนถึง ค.ศ. 1628 ตั้งอยู่ระหว่างเกาะหลักโปนเปย์กับเกาะเจ็มเว็น พื้นที่แห่งนี้พบกิจกรรมของมนุษย์มาตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1 หรือ 2 กระทั่งถึงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 8 หรือ 9 การก่อสร้างเกาะเล็กได้เริ่มต้นขึ้นด้วยงานสถาปัตยกรรมหินขนาดใหญ่ช่วงระหว่าง ค.ศ. 1180–1200
การพิสูจน์การก่อสร้างหินขนาดใหญ่ทำได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ตามความเชื่อโปนเปย์อ้างว่าผู้สร้างแหล่งโบราณคดีเลลูบนเกาะโกชาเอ (ซึ่งใช้การก่อสร้างด้วยหินใหญ่เหมือนกัน) อพยพเข้ามาที่โปนเปย์ ซึ่งเขาใช้ทักษะและประสบการณ์ในการสร้างสิ่งที่น่าประทับใจยิ่งกว่าอย่างนันมาโตล ทว่าจากการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีระบุได้ว่านันมาโตลเก่าแก่กว่าเลลู ทำให้นันมาโตลน่าจะเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างเลลู
ตามตำนานของโปนเปย์กล่าวว่าผู้วิเศษฝาแฝดชื่อว่าโอลิซีปาและโอโลโซปาจากกาเตาตะวันตกหรือกานัมไวโซ อันเป็นดินแดนในตำนาน พี่น้องคู่นี้เดินทางมาถึงด้วยเรือแคนูขนาดใหญ่เพื่อแสวงหาพื้นที่ในการสร้างแท่นบูชาเพื่อบูชาเทพนานีโซนซาป อันเป็นเทพแห่งเกษตรกรรม หลังจากการก่อสร้างที่ผิดพลาดหลายหลายครั้ง สองพี่น้องก็สามารถสร้างแท่นบูชาได้สำเร็จบริเวณห่างจากเกาะเจ็มเว็น ซึ่งพวกเข้าใช้ประกอบพิธีกรรม ตามตำนานพี่น้องยกหินขนาดใหญ่ให้ลอยด้วยความช่วยเหลือของมังกรบิน เมื่อโอลิซีปาเสียชีวิตด้วยโรคชรา โอโลโซปากลายเป็นผู้ปกครองเซาเตเลวูร์คนแรก โอโลโซปาได้แต่งงานกับหญิงท้องถิ่น และเป็นต้นตระกูลของอีก 12 รุ่นต่อมา นับเป็นผู้ปกครองเซาเตเลวูร์แห่งตระกูลติปวิลัป ("ยิ่งใหญ่")
ผู้สถาปนาราชวงศ์ปกครองอย่างมีเมตตา แต่ผู้สืบทอดรุ่นหลังเริ่มเรียกร้องความต้องการจากประชาราษฎร์มากยิ่งขึ้น การปกครองสิ้นสุดลงเมื่อเกิดการรุกรานของอิโซเกเลเก็ล ซึ่งเป็นผู้อาศัยในนันมาโตลเช่นกัน นำไปสู่การละทิ้งพื้นที่ในที่สุด John Stanislaw Kubary นักชาติพันธุ์วิทยาและนักสมุทรศาสตร์ชาวโปแลนด์เป็นบุคคลแรกที่ให้คำอธิบายโดยละเอียดของนันมาโตลใน ค.ศ. 1874