stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮอลลิวูดสแควส์

| ฮอลลิวูดสแควส์ |
| --- | --- |
ประเภท: Comedy/Quiz
สร้างโดย: Merrill Heatter and Bob Quigley
พิธีกร: Peter Marshall (1966-1981) Jon Bauman (1983-1984) John Davidson (1986-1989) Tom Bergeron (1998-2004)
บรรยายโดย: Kenny Williams (1966-1981) Gene Wood (1983-1984) Shadoe Stevens (1986-1989 & 1998-2002) Jeffrey Tambor (2002-2003) John Moschitta (2003-2004)
ประเทศแหล่งกำเนิด: United States
ภาษาต้นฉบับ: English
จำนวนฤดูกาล: 25
จำนวนตอน: 3536 (NBC daytime) 16 (Storybook Squares) 585 (Davidson)
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: NBC Studios Burbank, California (1966-1979, 1983-1984, 1987-1988) Riviera Hotel and Casino Las Vegas, Nevada (1979-1981) Hollywood Center Studios Hollywood, California (1986-1987) Universal Studios Hollywood, California (1988-1989) CBS Television City Hollywood, California (1998-2004)
กล้อง: Multi-camera
ความยาวตอน: 22–24 minutes
บริษัทผู้ผลิต: Merrill Heatter-Bob Quigley Productions (1966-1981) Filmways Television (1966-1981) Century Towers Productions (1986-1989) Moffitt/Lee Productions (1998-2002) One-Ho Productions (1998-2002) Henry Winkler-Michael Levitt Productions (2002-2004) Columbia TriStar Television/Sony Pictures Television (1998-2004)
ออกอากาศ
เครือข่าย: NBC (1966-1980, 1983-1984) Syndicated (1971-1981, 1986-1989, 1998-2004)
ออกอากาศ: 17 ตุลาคม ค.ศ. 1966 (1966-10-17) - 20 มิถุนายน ค.ศ. 1980 (1980-06-20) 15 กันยายน ค.ศ. 1986 (1986-09-15) - 16 มิถุนายน ค.ศ. 1989 (1989-06-16) 14 กันยายน ค.ศ. 1998 (1998-09-14) – 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2004 (2004-05-28)
ฮอลลีวูดสแควร์ส (อังกฤษ: Hollywood Squares) เป็นรายการโทรทัศน์อเมริกัน ประเภทตลกและเกมโชว์ โดยผู้เข้าแข่งขันจะเล่นทิกแท็กโท เพื่อชนะเงินรางวัล
มีกติกาคือ จะมีผู้เข้าแข่งขัน 2 คนโดยผู้ชายจะนั่งหรือยืนตรง X และผู้หญิงจะอยู่ที่แท่น O โดยจะมีดารานั่งอยู่ในช่อง โดยช่องจะมี่ทั้งหมด 9 ช่อง แบบ 3 x 3
โดยผู้เข้าแข่งขันจะเลือกช่องไหนก็ได้โดยพิธีกรจะถามคำถามแก่ดาราในแต่ละช่อง เมื่อดาราตอบคำถาม ผู้เข้าแข่งขันจะเลือกเชื่อคำตอบของ
ดาราหรือไม่เชื่อ ถ้าตอบถูก ช่องนั้นจะเป็นของผู้เข้าแข่งขันแต่หากตอบผิดก็จะเป็นของอีกฝ่าย
แต่ในกรณีที่จะชนะ (แบบ XO แนวตั้ง, นอน, เฉียง,5ช่องขึ้นไป) ตอบถูกก็ชนะไปแต่ตอบผิดอีกฝ่ายจะมีสิทธิ์ "บล็อก" ช่องของอีกฝ่ายได้
โดยหากชนะก็จะได้เงินรางวัลตามซีซั่นดังนี้
| ปี | เงินรางวัล | รอบที่3 | กติกา |
| --- | --- | --- | --- |
| 1966( pilot) | $100 | $50 | ชนะ 2 ใน 3 |
| 1966-1981 | $250 | $100 | ชนะ 2 ใน 3 |
| 1983-1984 | $500 | - | กติกาพิเศษคือตอบถูกช่องละ $25 ไม่กำหนดรอบแต่กำหนดเวลา |
| 1986 (pilot), 1986-1989 | $500 | $200 | กติกาเป็นแบบใหม่คือใครมีเงินมากที่สุดชนะ |
| 1998-2004 | $1000 | $500 | เช่นเดียวกันกับปี 1986-1989 |
หมายเหตุ คำว่า pilot คือถ่ายทำครั้งแรกแต่ไม่ได้ออกอากาศ
secret squares (ซีเครตแสควร์)

ในรอบที่2ของรายการจะมีซีเครตแสควร์โดยถ้าหากหาเจอก็จะมีสิทะรางวัลหรือเงินแจ็กพ็อตโดยมีข้อแม้ว่าจะต้องตอบถูกและชนะ
bonus round 1986 [version 1]

รอบโบนัสในซีซั่นจะมีรถทั้งหมด 7 คันโดยกุณแจจะอยู่ในดาราทั้ง 9 คน โดยมีกุญแจรถจริงอยู่ 7 อัน ปลอม 2 อัน
bonus round 1986 [version 2]

เป็นกติกาเดิมเพียงแต่เปลี่ยนเป็น 5 อันเท่านั้น และ5อันนั้นไม่มีกุญแจปลอมเลย
bonus round 1998

จะมีรางวัลในรอบโบนัสจากดาราทั้งหมด 9 ช่องแต่ละข่องดาราจะมีรางวัลอยู่โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องเลือก แค่ 1 ช่อง และจะต้องตอบคำถามให้ถูกถึงจะได้รางวัล
bonus round 2003

จะมีการตอบคำถามจาก 9 ช่องภายในเวลา 30วินาทีเมื่อตอบเสร็จจะให้ไปไขกุญแจตู้เซฟหรือกุญแจรถ
โดยกุญแจจะมีทั้งหมด 9 อัน โดยรอบตอบคำถามหากตอบถูก 1 ช่อง ก็จะตัดกุญแจหลอก ไป 1 ดอก เมื่อเลือกมาแล้วก็จะไปไขตู้เซฟหรือรถถ้าไขได้ก็เอาไปเลย โดยจะได้ไขเงินรางวัลหรือตู้เซฟก็จะมีดังนี้
ชนะครั้งแรก - รถ
ชนะติดต่อกันครั้งที่ 2 - $25,000
ชนะติดต่อกันครั้งที่ 3 - ทริปรอบโลก
ชนะติดต่อกันครั้งที่ 4 - $50,000
ชนะติดต่อกันครั้งที่ 5 - $100,000
ซีซั่นสุดท้ายรางวัลเปลี่ยนเป็นดังนี้
ชนะครั้งแรก - $10,000+ทริป
ชนะติดต่อกันครั้งที่ 2 - $10,000
ชนะติดต่อกันครั้งที่ 3 - รถหรู (เป็นBMW,เปอร์เช่)
ชนะติดต่อกันครั้งที่ 4 - $25,000
ชนะติดต่อกันครั้งที่ 5 - ทริปรอบโลก
ฮัมมิงเบิร์ดฮาร์ตบีต

| "ฮัมมิงเบิร์ดฮาร์ตบีต"> เพลงโดยเคที เพร์รี.จากอัลบั้มทีนเอจดรีม |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: กันยายน ค.ศ. 2012 (2012-09)
บันทึกเสียง: 2010; เดอะบูมบูมบูม (เบอร์แบงก์), เฮนสันเรคอร์ดิงสตูดิโอส์ (ลอสแอนเจลิส)
แนวเพลง: ป็อปร็อก, อิเล็กทรอนิกร็อก
ความยาว: 3:32
ค่ายเพลง: แคปิตอล
ผู้ประพันธ์เพลง:  เคที เพร์รี  คริสโตเฟอร์ "ทริกกี" สตูอาร์ต  สเตซี บาร์ธ  มอนเท นิวเบิล 
โปรดิวเซอร์:  คริสโตเฟอร์ "ทริกกี" สตูอาร์ต  คัก ฮาร์เรลล์ 
"ฮัมมิงเบิร์ดฮาร์ตบีต" (อังกฤษ: Hummingbird Heartbeat) เป็นเพลงของนักร้องอเมริกัน เคที เพร์รี จากสตูดิโออัลบั้มลำดับที่สาม ทีนเอจดรีม (ค.ศ. 2010) เพลงเขียนโดยเพร์รี, คริสโตเฟอร์ "ทริกกี" สตูอาร์ต, สเตซี บาร์ธ, และมอนเท นิวเบิล สตูอาร์ตจัดการเรื่องการผลิตเพลง ขณะที่คัก ฮาร์เรลล์โปรดิวซ์เสียงร้องของเพร์รี "ฮัมมิงเบิร์ดฮาร์ตบีต" มีแรงบันดาลใจจากคนรักหนุ่มของเพร์รีในขณะนั้นคือ รัสเซลล์ แบรนด์ ในด้านดนตรี เพลงมีส่วนผสมของอิเล็กทรอนิกา แกลมเมทัล และร็อก ในด้านเนื้อร้อง เพลงเปรียบเทียบความรู้สึกมีความรัก กับความเร็วของจังหวะหัวใจของนกฮัมมิงเบิร์ด
"ฮัมมิงเบิร์ดฮาร์ตบีต" ออกอากาศทางวิทยุที่ประเทศออสเตรเลียเป็นซิงเกิลจากอัลบั้มทีนเอจดรีม ในสัปดาห์วันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2012 เพลงได้รับคำชมจากนักวิจารณ์เพลง โดยส่วนใหญ่จัดว่าเพลงที่สามารถเลือกเป็นซิงเกิลได้ หลังจากจำหน่ายอัลบั้มทีนเอจดรีม เพลง "ฮัมมิงเบิร์ดฮาร์ตบีต" ติดชาร์ตกาออนมิวสิกในเกาหลีใต้ สูงสุดที่อันดับ 124
แหล่งข้อมูลอื่น

เนื้อเพลงเต็มของเพลงนี้ ที่เมโทรลิริกส์
| ด ค กเพลงของเคที เพร์รี |
| --- | --- |
ผลงานเพลง
วันออฟเดอะบอยส์:  "ไอคิสด์อะเกิร์ล"  "เวกกิงอัปอินเวกัส"  "ธิงกิงออฟยู"  "ยัวร์โซเกย์"  "ฮอตเอ็นโคลด์" 
ทีนเอจดรีม:  "ทีนเอจดรีม"  "ลาสต์ฟรายเดย์ไนต์ (ที.จี.ไอ.เอฟ.)"  "แคลิฟอร์เนียเกิลส์"  "ไฟร์เวิร์ก"  "พีค็อก"  "เซอร์เคิลเดอะเดรน"  "เดอะวันแด้ตก็อตอะเวย์"  "อี.ที."  "ฮูแอมไอลิฟวิงฟอร์"  "ฮัมมิงเบิร์ดฮาร์ตบีต"  "น็อตไลก์เดอะมูฟวีส์" 
ทีนเอจดรีม: เดอะคอมพลีตคอนเฟกชัน:  "พาร์ตออฟมี"  "วายด์อะเวก"  "เดรสซินอัป" 
ปริซึม:  "โรร์"  "เลเจนแดรีเลิฟเวอส์"  "เบิร์ธเดย์"  "วอล์กกิงออนแอร์"  "อันคอนดิชันเนิลลี"  "ดาร์กฮอร์ส"  "ดิสอิสฮาววีดู"  "ดับเบิลเรนโบว์"  "บายเดอะเกรซออฟกอด"  "อิตเทกส์ทู"  "ชูสยัวร์แบตเทิลส์" 
วิตนิสส์:  "เชนด์ทูเดอะริทึม"  "บอนาเพที"  "สวิชสวิช" 
ความร่วมมือ:  "อิฟวีเอฟเวอร์มีตอะเกน"  "สตาร์สตรักก์"  "ฮูยูเลิฟ" 
เพลงอื่นๆ:  "เอเวอรีเดย์อิสอะฮอลิเดย์"  "ไรส์"
ฮัล อแจท

ฮัล อแจท  (อังกฤษ: HAL Ajeet)  เป็นเครื่องบินที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องบินเจ๊ตขับไล่น้ำหนักเบาแบบฮ็อคเกอร์ ซิดเดลี่ย์ ฟอลแลนด์ ของสหราชอาณาจักร โดยมีสมรรถนะสูงขึ้น มีการพัฒนาอุปกรณ์สื่อสาร-เดินอากาศที่สมบูรณ์ขึ้น และมีประสิทธิภาพในการรบดีขึ้น เครื่องต้นแบบ อแจทบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1975
รายละเอียด ฮัล อแจท

ผู้สร้าง บริษัท ฮินดูสถาน แอโรนอติกส์ (อินเดีย)
ประเภท ขับไล่/โจมตี น้ำหนักเบา ที่นั่งเดียว
เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ๊ต รอลส์-รอยซ์ บริสตอล ออร์ฟิอุส 701-01 ให้แรงขับ 2,043 กิโลกรัม 1 เครื่อง
กางปีก 6.73 เมตร
ยาว 9.04 เมตร
สูง 2.46 เมตร
พื้นที่ปีก 12.69 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 2,307 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้น 3,539 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 4,170 กิโลกรัม
น้ำหนักร่อนลงปกติ 2,767 กิโลเมตร
อัตราเร็วขั้นสูง 0.96 มัค ที่ระยะสูง 12,000 เมตร
เพดานบินใช้งาน 13,720 เมตร
รัศมีทำการรบ 204 กิโลเมตร
อาวุธ ปืนใหญ่อากาศเอเดน ขนาด 30 มม. 2 กระบอก พร้อมกระสุนกระบอกละ 90 นัด
กระเประจรวดแอโรว์ บรรจุจรวดขนาด 68 มม. กระเประละ 18 นัด ที่ใต้ปีก
ลูกระเบิดขนาด 500 ปอนด์ 2 ลูก
ฮัล เอชเอฟ-24 มารุต

เอชเอฟ-24 มารุต
ฮัล เอชเอฟ-24 มารุต   (อังกฤษ: HAL HF-24 Marut)   ฮัล เอช เอฟ-24 มารุต เป็นเจ๊ตขับไล่ความเร็วเหนือเสียงแบบแรกและแบบเดียวที่วางแผนแบบและสร้างโดยอินเดีย เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1961 และประจำการในกองทัพอากาศอินเดีย ในปี ค.ศ. 1965 มารุต มี2 รุ่น รุ่น เอชเอฟ-24 หมายเลข 1 เป็นเจ๊ตขับไล่โจมตี ที่นั่งเดียว และ รุ่น เอชเอฟ-24 หมายเลข 1 ที เป็นเจ๊ตฝึก 2 ที่นั่ง เรียงกัน มารุตมีจำนวนการสร้างทั้งหมด 116 เครื่อง และเป็นเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงแบบแรกของเอเชีย
รายละเอียด ฮัล เอชเอฟ-24 มารุต

ผู้สร้าง :บริษัทฮินดูสถาน แอโรนอติกส์ (ฮัล) (อินเดีย)
ประเภท:เจ๊ตขับไล่โจมตี ที่นั่งเดียว
เครื่องยนต์: เทอร์โบเจ๊ต รอลส์-รอยซ์ บริสตอล ออร์ฟีอุส 703 (สร้างในอินเดีย) ให้แรงขับสถิตเครื่องละ 2,200 กิโลกรัม 2 เครื่อง
กางปีก: 9 เมตร
ยาว: 15.87 เมตร
สูง: 3.6 เมตร
พื้นที่ปีก: 28 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 6,195 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขั้นสูงสุด: 10,908 กิโลกรัม
อัตราเร็ว: 1.02 มัค ที่ระยะสูง 12,000 เมตร
อัตราเร็วร่อนลงปกติ: 268 กิโลเมตร/ชั่วโมง
ระยะเวลาไต่จากระดับน้ำทะเลถึงระยะสูง: 12,200 เมตร ในเวลา 9 นาที 20 วินาที
ระยะทางวิ่งขึ้น: 850 เมตร
รัศมีทำการรบ: 238 กิโลเมตรเมื่อบินในระดับต่ำ และ 396 กิโลเมตรเมื่อปฏิบัติภารกิจสกัดกั้น
พิสัยบินไกลสุด: 1,445 กิโลเมตร
อาวุธ :ปืนใหญ่อากาศเอเดน ขนาด 30 มม.ที่ลำตัวส่วนหัวข้างละ 2 กระบอก พร้อมกระสุนกระบอกละ 120 นัด
จรวดอากาศสู่อากาศ สแนบ (SNEB) ขนาด 68 มม. 50 นัด ที่ใต้ลำตัว
ลูกระเบิดขนาด 1,000 ปอนด์ 4 ลูก
จรวดอากาศสู่พื้นดิน ที่ใต้ปีกและลำตัว
ฮับทาวน์ลิมิเต็ด

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทเอกชน
อุตสาหกรรม: อสังหาริมทรัพย์
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1989
สำนักงานใหญ่: มุมไบ, ปูเน, รัฐคุชราต และบังกาลอร์, ประเทศอินเดีย
พื้นที่ให้บริการ: ประเทศอินเดีย
บุคลากรหลัก: ผู้ก่อตั้ง: เฮแมนท์ ชาห์ วีโยเมช ชาห์
เว็บไซต์: Hubtown
ฮับทาวน์ลิมิเต็ด (อังกฤษ: Hubtown Limited; BSE:532799, NSE:HUBTOWNEQ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อะครูตีซิตี้ลิมิเต็ด เป็นบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อินเดียซึ่งมีโครงการตั้งอยู่ในมุมไบ, ปูเน, รัฐคุชราต และบังกาลอร์ ฮับทาวน์ได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1989 โดย เฮแมนท์ ชาห์ และพี่ชายของเขาที่มีชื่อว่า วีโยเมช ชาห์ ฮับทาวน์มีความกระตือรือล้นในโครงการฟื้นฟูชุมชนแออัด (เอสอาร์เอส) และความร่วมมือภาครัฐ-ภาคเอกชน (พีพีพี) บริษัทได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์บอมเบย์ (บีเอสอี) และตลาดหลักทรัพย์แห่งชาติ (เอ็นเอสอี) ใน ค.ศ. 2007
องค์กร

ฮับทาวน์ลิมิเต็ดเป็นหนึ่งในผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดของมุมไบ โดยมีพื้นที่มากกว่า 43 ล้านตารางฟุตภายใต้การพัฒนา บริษัทนี้มีโครงการต่อเนื่องใน อันเธรี, เอ็มไอดีซีอันเธรี, ถนนมิรา, บันดรา, ไซออน, มุมไบใต้, ประภาเทวี, วรลี และฐาเน บริษัทได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์บอมเบย์ (บีเอสอี) และตลาดหลักทรัพย์แห่งชาติ (เอ็นเอสอี) ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007
ฮับทาวน์เป็นองค์กรหลักในโครงการการร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชน กับรัฐบาลแห่งรัฐมหาราษฏระ รวมถึงโครงการใหญ่ในเชมบูร์และกัตโคปาร์ ฮับทาวน์ได้รับการเสนอรางวัลในการพัฒนาอาณานิคมรัฐบาลบันดรา ซึ่งเป็นโครงการปรับปรุงที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาของมุมไบ
ใน ค.ศ. 2007 อะครูตีได้จัดซื้อที่ดินฮินดูสถานมิลส์ที่ประภาเทวีด้วยจำนวนเงิน 350 โครรูปี (3.6 พันล้านรูปี) ร่วมกับดีแอลเอฟ ซึ่งดีแอลเอฟขายหุ้นของพวกเขาในที่ดินให้แก่เชนไนฐานซี ศิวศานการัน ใน ค.ศ. 2009 ด้วยจำนวนเงิน 310 โครรูปี (3.1 พันล้านรูปี)
ฮับทาวน์ยังได้สร้างลานจอดรถระบบหุ่นยนต์แห่งแรกในอินเดียในมุมไบ ที่บรีชแคนดี้ บริษัทนี้เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกับดีแอลเอฟในปูเนสำหรับการสร้างไอทีเอสอีแซด และในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 ไอทีเอสอีแซดได้ถูกซื้อกิจการโดยแบลกสโตนด้วยจำนวนเงิน 810 โครรูปี (8.1 พันล้านรูปี)
รางวัลที่ได้รับ

ฮับทาวน์ได้รับการเสนอรางวัลในการพัฒนาสถานีขนส่งบริษัทของส่งทางถนนรัฐคุชราต (จีเอสอาร์ซีที) และปัจจุบันได้มีการดำเนินงานใน อาเมดาบัด, เมซานา, สุรัต และ วาโดดารา
ฮอนด้า ริดจ์ไลน์

| ฮอนด้า ริดจ์ไลน์ |
| --- | --- |
ฮอนด้า ริดจ์ไลน์ RTL พ.ศ. 2565
ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ฮอนด้า
เริ่มผลิตเมื่อ: พ.ศ. 2548 – ต้นปี พ.ศ. 2558 กลางปี พ.ศ. 2559 – ปัจจุบัน
รุ่นปี: พ.ศ. 2549–2557 พ.ศ. 2560–ปัจจุบัน
แหล่งผลิต: แคนาดา: แอลลิสตัน รัฐออนแทรีโอ (ฮอนด้า ออฟ แคนาดา แมนูแฟคเจอริง) (2547–52) สหรัฐ: ลิงคอล์น รัฐแอละแบมา (ฮอนด้า แมนูแฟคเจอริง ออฟ แอละแบมา) (2551–58, 2559–ปัจจุบัน)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถกระบะขนาดกลาง
รูปแบบตัวถัง: รถกระบะ 4 ประตู
โครงสร้าง: เครื่องยนต์วางหน้า ขับเคลื่อนสี่ล้อ (2549–ปัจจุบัน) เครื่องยนต์วางหน้า ขับเคลื่อนล้อหน้า (2560–63)
ฮอนด้า ริดจ์ไลน์ (อังกฤษ: Honda Ridgeline) เป็นรถกระบะขนาดกลางที่ผลิตและพัฒนาโดยฮอนด้า ปัจจุบันเป็นรถกระบะเพียงรุ่นเดียวของบริษัท ผลิตขึ้นโดยใช้โครงสร้างตัวถังแบบยูนิบอดี และเครื่องยนต์วางขวาง มีให้เลือกเฉพาะในรูปแบบ 4 ประตู กระบะสั้น และมีเพียงหนึ่งทางเลือกเครื่องยนต์
รุ่นที่ 1 (YK1; พ.ศ. 2549)

ฮอนด้า ริดจ์ไลน์ โฉมแรกเปิดตัวในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2548 สำหรับรุ่นปีรถ 2549 หนังสือ Car Design Yearbook เรียกมันว่า "การบุกเบิกเข้าสู่หัวใจหลักของวิถีชีวิตยานยนต์อเมริกันอย่างแท้จริง – รถกระบะ" โดยทีมวิศวกรจากฮอนด้า อาร์แอนด์ดี อเมริกา (Honda R&D Americas) ภายใต้การนำของแกรี ฟลินต์ (Gary Flint) เป็นผู้ออกแบบ ตามที่ผู้เขียนหนังสือ Driving Honda กล่าวไว้ว่า ฮอนด้าต้องการเจาะกลุ่มเป้าหมายผู้ซื้อที่ต้องการเปลี่ยนจากรถซีดาน มินิแวน และเอสยูวี มาเป็นรถกระบะ
การพัฒนาระยะแรกเริ่มต้นขึ้นใน พ.ศ. 2544 โดยใช้รถต้นแบบที่ยืดตัวถังจากแอคิวรา เอ็มดีเอกซ์ (Acura MDX) รุ่นแรก และติดตั้งกระบะหลังของคู่แข่งเข้ากับโครงสร้างด้านหลัง หลังจากพัฒนามา 4 ปี รถต้นแบบรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงก็ถูกไปนำเสนอที่งานแสดงรถยนต์นานาชาติอเมริกาเหนือ (North American International Auto Show) ปี 2547 ในปีเดียวกัน ฮอนด้าได้เปิดตัวรุ่นปรับปรุงใหม่ที่งานสมาคมตลาดอุปกรณ์พิเศษ (Specialty Equipment Market Association) และประกาศชื่ออย่างเป็นทางการของรถว่า ''ริดจ์ไลน์'' รถรุ่นผลิตของริดจ์ไลน์เปิดตัวในปีต่อมา ณ งานแสดงรถยนต์นานาชาติอเมริกาเหนือ ปี 2548
เอกสารเผยแพร่ของฮอนด้าระบุว่า ริดจ์ไลน์รุ่นแรกใช้ชิ้นส่วนร่วมกับรถยนต์ฮอนด้ารุ่นอื่นเพียง 7% ระบบขับเคลื่อนคล้ายกับที่ใช้ในแอคิวรา MDX รุ่นแรก แต่ได้รับการปรับแต่งและเสริมความแข็งแรงสำหรับงานขนส่งและลากจูงที่หนักกว่า
การผลิตริดจ์ไลน์รุ่นแรกสิ้นสุดลงในช่วงต้นปี 2558
รุ่นที่ 2 (YK2/3; พ.ศ. 2560)

หลังจากหยุดผลิตริดจ์ไลน์ไป 1 ปี รุ่นที่สองก็เริ่มวางจำหน่ายในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2559 สำหรับปีรถ 2560 ริดจ์ไลน์รุ่นที่สองนี้ใช้วิธีการออกแบบที่แตกต่างจากรุ่นแรก โดยใช้ "แพลตฟอร์มรถกระบะขนาดกลางระดับโลก" (global light truck platform) ใหม่ของฮอนด้า  ซึ่งใช้สำหรับฮอนด้า ไพล็อต รุ่นที่สาม และรถยนต์ฮอนด้าขนาดใหญ่รุ่นอื่น ๆ ด้วย ฮอนด้าได้ดัดแปลงแพลตฟอร์มของไพล็อต รวมถึงการยืดฐานล้อและส่วนต่าง ๆ เพื่อรองรับการบรรทุก ลากจูง และการใช้งานแบบออฟโรด ฮอนด้ารายงานว่า 73% ของชิ้นส่วนของริดจ์ไลน์รุ่นที่สอง ยังคงเหมือนกับไพล็อตรุ่นที่สาม การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญได้แก่ โครงสร้างด้านหน้าแข็งแรงขึ้น 17% ด้านหลัง 31% และ 50% ของชิ้นส่วนแชสซีส์ได้รับการเปลี่ยนแปลงหรือเสริมความแข็งแรง ริดจ์ไลน์รุ่นที่สองนี้ยังมีการใช้โครงสร้างใหม่ ทำให้มีน้ำหนักเบาลงเฉลี่ย 78 ปอนด์ (35 กิโลกรัม) เมื่อเทียบกับรุ่นแรก เสา C และโครงย่อยด้านหลังได้รับการเสริมความแข็งแรง ทำให้มีความแข็งแรงต่อความตึงแข็งเพิ่มขึ้น 28% เมื่อเทียบกับรุ่นแรก
การตลาด

การออกแบบรถกระบะแบบตัวถังเดียว (unibody) พร้อมเครื่องยนต์วางขวางและห้องโดยสารรูปแบบ 4 ประตู กระบะสั้น ทำให้ริดจ์ไลน์มีความโดดเด่น บางสำนักข่าวรถยนต์ที่ศึกษาริดจ์ไลน์มาตั้งแต่รุ่นแรก เช่น PickupTrucks.com มองว่ามันเป็น "รถประเภทแปลก ๆ" พวกเขาเขียนว่า "ริดจ์ไลน์ไม่สามารถทำสิ่งที่คนชอบรถกระบะส่วนใหญ่ต้องการได้" สื่อยานยนต์อื่น ๆ เช่น The Driver's Seat TV มีมุมมองที่แตกต่างออกไปและเรียกริดจ์ไลน์ว่า "มีดพับสวิสของรถกระบะ" พวกเขายังอธิบายริดจ์ไลน์ว่าเป็น "รถกระบะแบบตรงกันข้าม" และสรุปมุมมองของพวกเขาโดยระบุว่า "ริดจ์ไลน์ทำคะแนนสูงในด้านการใช้งานจริง แต่ต่ำมากในด้านภาพลักษณ์"
เมื่อเทียบกับริดจ์ไลน์รุ่นแรก สื่อยานยนต์หลายสำนักได้เปลี่ยนทัศนคติต่อริดจ์ไลน์รุ่นที่สองของฮอนด้า แต่ภาพลักษณ์ของรถก็ยังคงเป็นปัญหาอยู่ เว็บไซต์ Gearheads.org เขียนว่า "ฮอนด้า ริดจ์ไลน์ ปี 2560 อาจจะยังไม่ได้รับความเคารพ แต่ควรจะได้รับ" โดยระบุว่า "จุดด้อยคือรูปลักษณ์" นิตยสาร Car and Driver เขียนว่า "บริษัท [ฮอนด้า] ยอมรับอย่างเต็มใจว่าปัญหาของรถกระบะรุ่นแรกก็คือการออกแบบที่ไม่น่าดึงดูด แต่แล้วบริษัทก็เดินหน้าพัฒนารถกระบะรุ่นถัดมาให้มีความไม่ธรรมดาเช่นเดิม" "ห้องโดยสารกว้างขวาง พื้นที่เก็บของมากมาย การขับขี่นุ่มนวล และลูกเล่นใหม่ ๆ ของริดจ์ไลน์ทำให้คู่แข่งดูล้าสมัย ...มันไม่เพียงแต่มีพื้นที่บรรทุกสัมภาระ แต่ยังเป็นพื้นที่จัดปาร์ตี้ท้ายรถที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย..."
คาร์ล ฟอร์สเตอร์ (Karl Forster) สมาชิกกลุ่มลากจูงรถพ่วงของ SAE ซึ่งเป็นหัวหน้าโครงการพลศาสตร์ยานยนต์ของฮอนด้า ริดจ์ไลน์ และรถเอสยูวี ไพล็อต ได้อธิบายถึงการศึกษาการใช้งานรถกระบะ และ "พบว่าผู้ซื้อรถกระบะร้อยละ 84 ลากจูงน้ำหนักไม่เกิน 5,000 ปอนด์"
การผลิตและจำหน่าย

ฮอนด้าระบุว่า ริดจ์ไลน์ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อแย่งยอดขายจากรถกระบะแบบดั้งเดิมในอเมริกาเหนือ แต่พัฒนาขึ้นเพื่อ "มอบโอกาสให้กับเจ้าของฮอนด้าร้อยละ 18 ที่มีรถกระบะอยู่แล้ว สามารถจอดรถฮอนด้าได้ทั้งหมดในโรงรถ" แม้ว่ายอดขายของริดจ์ไลน์รุ่นแรกจะไม่ดีนัก แต่ตามที่ผู้เขียนหนังสือ Driving Honda กล่าว รถกระบะขนาดกลางรุ่นนี้เป็นหนึ่งในรถยนต์ที่ทำกำไรได้มากที่สุดของฮอนด้า โดยมียอดขายรายงานในกว่า 20 ประเทศ
ยอดขายของริดจ์ไลน์รุ่นที่สองดูเหมือนจะเริ่มต้นอย่างแข็งแกร่ง แต่เมื่อเปรียบเทียบยอดขายในสหรัฐระหว่างปี 2560 และ 2561 พบว่าลดลงโดยรวม 12% รายงานของ Autoline Daily ปี 2561 ระบุว่า ริดจ์ไลน์เป็นรถกระบะขนาดกลางเพียงรุ่นเดียวในอเมริกาเหนือที่มียอดขายลดลงในตลาดที่มี "สัญญาณว่ายังมีพื้นที่สำหรับผู้ผลิตรายอื่น"
| ปี (พ> ศ.).ปี (พ.ศ.) | ยอดจำหน่าย> สหรัฐ | ยอดจำหน่าย> แคนาดา | จำนวนผลิต |
| --- | --- | --- | --- |
| 2547 |  |  | 199 |
| 2548 | 42,593 | 3,512 | 60,679 |
| 2549 | 50,193 | 4,988 | 56,866 |
| 2550 | 42,795 | 4,519 | 55,150 |
| 2551 | 33,875 | 3,987 | 25,264 |
| 2552 | 16,464 | 3,546 | 16,180 |
| 2553 | 16,142 | 3,200 | 20,180 |
| 2554 | 9,759 | 1,713 | 13,356 |
| 2555 | 14,068 | 2,226 | 21,361 |
| 2556 | 17,723 | 2,122 | 19,557 |
| 2557 | 13,389 | 1,803 | 10,015 |
| 2558 | 520 | 229 | 154 |
| 2559 | 23,668 | 2,622 | 34,599 |
| 2560 | 34,749 | 4,632 | 39,282 |
| 2561 | 30,592 | 4,094 | 46,123 |
| 2562 | 33,334 | 3,405 | 29,246 |
| 2563 | 32,168 | 3,369 | 34,055 |
| 2564 | 41,355 | 3,491 | 41,822 |
| 2562 | 42,762 | 3,135 | 50,434 |
| 2566 | 52,001 |  |  |
รางวัล

รถยนต์แห่งปีของอเมริกาเหนือ ปี 2549 และ 2560
รถยนต์แห่งปีของแคนาดา และ รถกระบะใหม่ยอดเยี่ยม ปี 2549
รถกระบะยอดเยี่ยมแห่งปี โดยนิตยสาร MotorTrend ปี 2549
รถกระบะขนาดกลางอันดับ 1 โดยนิตยสาร Car and Driver ปี 2540 และ 2560–62
รถกระบะยอดเยี่ยมแห่งปี โดย Autobytel ปี 2549
รถกระบะยอดเยี่ยม โดยนิตยสาร Sobre Ruedas (On Wheels) ปี 2548
รถกระบะยอดเยี่ยมแห่งปี โดย Auto123.com ปี 2560
รางวัลสมรรถนะการทำงาน และเค้าโครงของรถยนต์ (Automotive Performance, Execution, and Layout; APEAL) โดย J.D. Power and Associates ปี 2549–51 2560 และ 2561
รถกระบะสีเขียวแห่งปี โดยนิตยสาร Green Car Journal ปี 2560
รางวัล Best Buy โดย Consumer Guide Automotive ปี 2560–62
รางวัล Top Ten Best Resale Value โดย Kelley Blue Book ปี 2560–62
รถกระบะยอดเยี่ยมแห่งปี โดย The Car Connection ปี 2561
รางวัล Women's Choice Awards สาขาสิ่งแวดล้อมและความปลอดภัย ปี 2561
รางวัล Automotive Excellence Award สาขาการใช้งาน โดยนิตยสาร Popular Mechanics ปี 2549
รางวัล Grand Award สาขาพลาสติกประกอบท้ายกระบะ โดยสมาคมวิศวกรรมพลาสติก ปี 2549
รถกระบะ 4 ประตูคันแรกที่ได้คะแนนความปลอดภัยสูงสุด 5 ดาว จากสถาบันความปลอดภัยทางถนนแห่งสหรัฐ (NHTSA)
รถกระบะคันแรกที่ได้รับรางวัล Top Safety Pick-Plus จากสถาบันประกันภัยเพื่อความปลอดภัยบนทางหลวง (IIHS) ปี 2560 และได้รับรางวัล Top Safety Pick ปี 2552, 2555, 2556 และเป็นรถกระบะคันเดียวที่ได้รับรางวัลในปี 2561 และ 2562
ชนะเลิศการแข่งขันรถยนต์ออฟโรด SCORE Baja รุ่น Stock Mini Class ปี 2551 และ 2553 และรุ่น Class 7 ในปี 2558 2559 2561 และ 2562
รถกระบะที่ทนทานที่สุด มีโอกาสวิ่งได้ถึง 200,000 ไมล์ โดย iSeeCars.com
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟอรัมกลุ่มเจ้าของรถฮอนด้า ริดจ์ไลน์
เรื่องราวเบื้องหลังของฮอนด้า ริดจ์ไลน์ ที่มีรายละเอียดแปลกประหลาดมากมาย
ฮอนด้า ริดจ์ไลน์ สปอร์ต (พ.ศ. 2555)
ฮอนด้า ริดจ์ไลน์ RTL ปี 2557 ประตูท้ายเปิด 80 องศา และเปิดช่องเก็บของใต้กระบะ เผยให้เห็นถาดใส่เครื่องมือเปลี่ยนยางอะไหล่
ฮอนด้า ริดจ์ไลน์ RTL ปี 2560 (รุ่นขับเคลื่อนล้อหน้า)
ฮอนด้า ริดจ์ไลน์ RTL-T ปี 2018
ฮั่นต๋ง

ฮั่นต๋ง (จีน: 韩忠 , ? — ค.ศ. 184) แม่ทัพแห่ง กบฏโพกผ้าเหลือง
ฮั่นต๋งและรองแม่ทัพอีก 2 คนคือ ซุนต๋อง (อังกฤษ: Sun Zhong) และ เตียวฮ่อง (อังกฤษ: Zhao Hong) ได้เข้ายึดเมืองหว่านเฉิงหรืออ้วนเซียกระทั่งพี่น้องตระกูลเตียวทั้ง 3 คือ เตียวก๊ก เตียวโป้ และ เตียวเหลียง เสียชีวิตหมดฮั่นต๋งจึงได้ขึ้นเป็นผู้นำกบฏโพกผ้าเหลืองแทน
ฮั่นต๋งตายด้วยถูกลูกเกาฑัณฑ์ยิงระหว่างการรบกับกองทัพราชสำนักที่นำโดย จูฮี กับกองทัพทหารอาสาที่นำโดย เล่าปี่
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
ฮง จิน-ย็อง

| ฮง จิน-ย็อง |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1985-08-09) 9 สิงหาคม ค.ศ. 1985 (39 ปี)
ที่เกิด: เกาหลีใต้
แนวเพลง: ทร็อต
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดงหญิง
ช่วงปี: 2006-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: เอ็มบีเคเอนเตอร์เทนเมนต์ (2008-2013)   มิวสิกเคเอนเตอร์เทนเมนต์

เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ ทวิตเตอร์อย่างเป็นทางการ
| --- | --- |
ฮง จิน-ย็อง
ฮันกึล: 홍진영
อาร์อาร์: Hong Jin-yeong 
เอ็มอาร์: Hong Chin-yŏng 
ฮง จิน-ย็อง (อังกฤษ: Hong Jin-young; ฮันกึล: 홍진영; เกิด: 9 สิงหาคม ค.ศ. 1985) นักร้องและนักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ที่มีชื่อเสียง ปัจจุบันสังกัดมิวสิกเคเอนเตอร์เมนเมนต์
ประวัติ

ฮง จิน-ย็อง เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นศิลปินฝึกหัดในเกิร์ลกรุปวงสวอน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จึงเปลี่ยนแนวมาเป็นเพลงทร็อต หรือเพลงลูกทุ่งแบบเกาหลี โดยหลังจากได้ฝึกฝนมานานก็ได้เข้าสังกัดค่ายคอร์คอนเทนส์มีเดีย ซึ่งเป็นสังกัดเดียวกับที-อารา เกิร์ลกรุปชื่อดังในที่สุด
ในคอร์คอนเทนส์มีเดีย เพลงทร็อตไม่ใช่แนวที่ถนัดของสังกัด จึงทำการโปรโมตได้ยากลำบาก มีเพลงที่ประสบความสำเร็จอยู่เพียงเพลงเดียว คือ Love Battery หลังจากนั้นจึงย้ายสังกัดมาสังกัดค่ายมิวสิกเคเอนเตอร์เทนเมนต์ หรือคีย์อีสต์  ซึ่งในค่ายนี้เป็นที่รู้กันดีว่า ศิลปินต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่จากการย้ายสังกัดครั้งนี้ทำให้ ฮง จิน-ย็อง ปรับเปลี่ยนภาพลักษณ์และแนวเพลงจนประสบความสำเร็จในที่สุด
ฮง จิน-ย็อง ได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่ทำให้เพลงทร็อต ซึ่งเป็นเพลงพื้นบ้านของเกาหลี ได้เป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมในระดับสากลเช่นเดียวกับเค-ป๊อปทั่วไป เช่น Love Battery, Love Wifi และBoogie Man ด้วยการที่มีภาพลักษณ์เป็นหญิงสาวรุ่นใหม่ แต่กลับร้องเพลงทร็อต จึงทำให้เธอเป็นที่สนใจของสื่อมวลชนในเกาหลีใต้ และทำให้ได้ออกรายการโทรทัศน์และได้งานแสดงหลายแห่งด้วยกัน
การแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | ชื่อ | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2006 | Sexy Teacher | ปรากฏตัว |
การแสดง > ละครโทรทัศน์

| ปี | ชื่อ | เครือข่าย | บทบาท |
| --- | --- | --- | --- |
| 2006 | Yeon Gaesomun | เอสบีเอส | ปรากฏตัว |
| 2011 | Lights and Shadows | เอ็มบีซี | ปรากฏตัว |
| 2014 | My Secret Hotel | ทีวีเอ็น | ปรากฏตัว |
ผลงานเพลง > สตูดิโออัลบั้ม

2007: BOOMING SWAN
ผลงานเพลง > ดิจิตัลอีพี

2009: Love Battery
2013: Boogie Man
ดิจิตัลอีพี โดย ฮง จิน-ย็อง
ผลงานเพลง > มินิอัลบั้ม

2014: Life Note
2016: "The Most Beautiful Moment In Life"
ผลงานเพลง > ซิงเกิล

2014: Itaewon Battery
2015: Love Wifi
2016: "Thumb Up"
รางวัล

| ปี | รางวัล | ประเภท | เข้าชิง | ผล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2009 | เอ็มเน็ตเอเชียมิวสิกอวอร์ดส์ | ทร็อตยอดเยี่ยม | Love Battery | ชนะ |
| 2015 | โกลเดนดิสก์อวอร์ดส์ | ทร็อตยอดเยี่ยม | Love Wifi | ชนะ |
| 2015 | เมลอนมิวสิกอวอร์ดส์ | ทร็อตยอดเยี่ยม | Love Wifi | ชนะ |
แหล่งข้อมูลอื่น

Jin-Young Hong ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เฟซบุกแฟนคลับในประเทศไทย
ฮอลลีวูด

| ฮอลลีวูด |
| --- | --- |
ย่านของลอสแอนเจอลิส
ย่านฮอลลีวูดโดยมองที่ป้ายฮอลลีวูด
แผนที่ย่านฮอลลีวูดของลอสแอนเจอลิส
ฮอลลีวูดที่ตั้งในเมืองลอสแอนเจอลิส
พิกัด:  34°06′06″N 118°19′36″W﻿ / ﻿34.10167°N 118.32667°W﻿ / 34.10167; -118.32667
ประเทศ:  สหรัฐ
รัฐ:  รัฐแคลิฟอร์เนีย
ความสูง: 108 เมตร (354 ฟุต)
Area code: 323
ป้ายฮอลลีวูด
ฮอลลีวูด (อังกฤษ: Hollywood) เป็นชื่อเขตในนครลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย เหมือนกับเป็นถนนหรือเขตหนึ่งเท่านั้น  ประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ทางตะวันตกถึงตะวันตกเฉียงเหนือของศูนย์กลางนครลอสแอนเจลิส  เนื่องจากว่าฮอลลิวูดนั้นมีชื่อเสียงและมีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมในฐานะที่เป็นศูนย์กลางแห่งประวัติศาสตร์ของโรงถ่ายทำภาพยนตร์ และดาราภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก ดังนั้น ชื่อของฮอลลีวูดจึงมักจะถูกเรียกเป็นชื่อแทนของโรงภาพยนตร์แห่งสหรัฐอเมริกาอีกด้วย ทุกวันนี้มีอุตสาหกรรมภาพยนตร์จำนวนมากที่ได้แพร่กระจายไปรอบ ๆ พื้นที่ของแคลิฟอร์เนียและทางตะวันตกของนครลอสแอนเจลิส แต่อุตสาหรรมภาพยนตร์หลัก ๆ ที่สำคัญไม่ว่าจะเป็นการตัดต่อ การใส่เทคนิคพิเศษ ผู้สนับสนุน การผลิตขั้นสุดท้าย และบริษัททางด้านแสงประกอบ ยังคงอยู่ในฮอลลีวูด
โรงละครสำคัญ ๆ ทางประวัติศาสตร์ของฮอลลีวูดหลายแห่งถูกใช้เป็นสถานที่ชุมนุมและเวทีคอนเสิร์ตในงานเปิดตัวสำคัญ ๆ ระดับยักษ์ใหญ่ของโลกและยังเป็นเจ้าภาพในการประกาศรางวัลออสการ์หรือที่เรียกกันติดปากว่ารางวัลออสการ์นั่นเอง ฮอลลีวูดเป็นสถานที่ที่คนทั่วโลกต้องการมาเยือนทั้งนักผจญราตรีและนักท่องเที่ยวทั้งหลาย และยังเป็นที่ตั้งของถนน ฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม (Hollywood Walk of Fame) ที่มีชื่อเสียงอีกด้วย