stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลุงฆุง
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ประชากร (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) |
| --- | --- | --- | --- |
| Lung Khung | 998 | 0.87 | 213 |
| Pa Ar | 383 | 0.95 | 84 |
| Pa Yang | 297 | 0.98 | 56 |
| Chreak | 146 | 0.90 | 32 |
นอกจากสี่หมู่บ้านข้างบน สำมะโนยังบันทึกประชากรนอกหมู่บ้าน 4 คนในหนึ่งครัวเรือน
มาโนฮารา โอเดเลีย พีนอต

| มาโนฮารา โอเดเลีย พีนอต |
| --- | --- |
เกิด: มาโนฮารา โอเดเลีย มันซ์  (1992-02-28) 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 (32 ปี) จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
คู่สมรส: เติงกูมูฮัมมัด ฟาครี เปตรา (สมรส 2008; หย่า 2009)
ญาติ: จอร์จ มันซ์ (บิดา) เดซี ฟาจารีนา (มารดา) ไรเนอร์ พีนอต โนอัค (พ่อเลี้ยง)
มาโนฮารา โอเดเลีย พีนอต (อินโดนีเซีย: Manohara Odelia Pinot; เกิด 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992) เป็นนางแบบชาวอินโดนีเซีย โดยถือสัญชาติอินโดนีเซียและอเมริกัน และเคยเป็นบาทบริจาริกาในเติงกูมูฮัมมัด ฟาครี เปตรา ช่วง ค.ศ. 2008 - 2009.
ประวัติ > พื้นฐานครอบครัว

จำเดิม เดซี ฟาจารีนา (Daisy Fajarina) เคยสมรสครั้งแรกกับเอดี (Edy) ชายชาวอินโดนีเซีย ต่อมาสมรสหนที่สองกับจอร์จ มันซ์ (George Manz) ชายชาวอเมริกัน มีบุตรด้วยกันคือมาโนฮารา แต่ทั้งสองหย่าจากกันใน ค.ศ. 1994 เดซีจึงสมรสหนที่สามกับเยือร์เกิน ไรเนอร์ โนอัค-พีนอต (Juergen Reiner Noack-Pinot) ชายสัญชาติเยอรมัน ซึ่งต่อมารับมาโนฮาราเป็นลูกบุญธรรม เธอจึงใช้นามสกุลของพ่อเลี้ยงแทน
ต่อมาซาลีฮา (Saliha) ลูกสาวบุญธรรมของเดซี ฟาจารีนา แจ้งความว่าเธอถูกเดซีและพีนอตซึ่งเป็นแม่และพ่อบุญธรรมล่วงละเมิดทางเพศและทำร้ายร่างกาย เดซีถูกตัดสินให้จำคุก 18 เดือน ส่วนนายพีนอตถูกตัดสินให้จำคุกเพียง 4 เดือน เดซีพร้อมลูกสาวสองคน คือ มาโนฮารา และเดวี ซรี อาซิฮ์ (Dewi Sri Asih) หลบหนีออกจากประเทศฝรั่งเศสไปอินโดนีเซีย จนถึงตอนนี้เธอยังมีหมายจับในประเทศฝรั่งเศสในฐานะ "ผู้จัดหาหญิงเปราะบางและต้องการที่พึ่งพาอาศัย ให้ไปทำงานที่ไม่มีมาตรฐาน และทำร้ายร่างกายมาตั้งแต่ ค.ศ. 1998"
วยาธปุระ

| --- | --- |
វ្យាធបុរៈ
วยาธปุระที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
ที่ตั้ง: อำเภอบาพนม จังหวัดไพรแวง
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 11°15′23″N 105°24′04″E﻿ / ﻿11.256299°N 105.401051°E﻿ / 11.256299; 105.401051
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: พระเจ้าฮุนปันฮวง
สร้าง: ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2
ละทิ้ง: ค.ศ. 618
สมัย: สมัยกลาง
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: ฟื้นฟูและเป็นซาก
การเปิดให้เข้าชม: ใช่
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรม: อังกอร์บอเรย์, พนมดา และพนมจีโส
วยาธปุระ (เขมร: វ្យាធបុរៈ) เป็นเมืองโบราณของอารยธรรมฟูนาน ซึ่งน่าจะอยู่ในอำเภอบาพนมในจังหวัดไพรแวงในปัจจุบัน
ประวัติศาสตร์

วยาธปุระตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่พระเจ้าฮุนปันฮวง เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรฟูนัน ตั้งอยู่ใกล้ภูเขาบาพนมอันศักดิ์สิทธิ์ของอาณาจักรฟูนาน
Paul Pelliot รายงานว่า วยาธปุระเป็นเมืองหลวงของเจนละน้ำ [km] (เจนละตอนล่าง)
วังกลุงกุง

สระน้ำและศาลากลางน้ำในวังกลุงกุง
วังกลุงกุง (อินโดนีเซีย: Puri Klungkung) หรือ ปูรีอากุงเซอมาราปูรา (อินโดนีเซีย: Puri Agung Semarapura) เป็นหมู่โบราณสถานในเซมาปูรา เมืองหลวงของอำเภอกลุงกุงในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย วังนี้สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 ก่อนจะถูกทำลายลงอย่างหนักในระหว่างการรุกรานของเจ้าอาณานิคมดัตช์ในปี 1908 ซากของวังที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบันคือส่วนของศาลยุติธรรม, ศาลาเกอร์ทาโกซา และซุ้มประตูหลักซึ่งจารึกปีศกะที่ 1622 (ค.ศ. 1700) ภายในบริเวณของหมู่อาคารในวังเก่านี้ยังมีศาลากลางน้ำ บาเลเกิมบัง (Bale Kembang) เช่นกัน ผู้สืบสกุลมาจากราชาแห่งกลุงกุงในปัจจุบันอาศัยอยู่ภายในปูรีอากุง (Puri Agung) ซึ่งเป็นพื้นที่พักอาศัยสร้างขึ้นหลังปี 1929 อยู่ติดกันกับกระราชวังเก่าของกลุงกุง
อาณาจักรกลุงกุงถือว่าเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่และสำคัญที่สุดของเก้าอาณาจักรในบาหลีระหว่างศตวรรษที่ 17 กระทั่งถูกดัตช์รุกรานในปี 1908 อาณาจักรกลุงกุงสืบทอดมาจากอาณาจักรเกลเกลซึ่งมีอำนาจเหนือเกาะบาหลีมาอย่างยาวนานถึงศตวรรษที่ 17 ในปลายศตวรรษที่ 16 ถึงต้นศตวรรษที่ 17 เจ้าชายแห่งเกลเกลนามว่า เดวา อากุง จัมเบ ที่หนึ่ง (Dewa Agung Jambe I) ย้ายราชธานีมายังเซมราปูราแล้วสร้างวังขึ้นใหม่ซึ่งคือวังกลุงกุงนี้
วังมีแปลนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส มีขนาดด้านละประมาณ 150 เมตร และมีประตูทางเข้าหลักตั้งอยู่ทางฝั่งทิศเหนือ วังนี้แบ่งออกเป็นหลายส่วนย่อยเพื่อใช้งานทั้งการใช้ชีวิตและในประกอบพิธีกรรมทางศาสนา และแบ่งออกตามระบบสัญลักษณ์ของคติฮินดูแบบบาหลี
แหล่งข้อมูลอื่น

R. Pringle (2004), A short history of Bali; Indonesia's Hindu realm. Crows Nest: Allen & Unwin.
H, Schulte Nordholt (1996), The spell of power; A history of Balinese Politics, 1650-1940. Leiden: KITLV Press.
Ida Bagus Sidemen et al. (1983), Sejarah Klungkung. Klungkung: Pemerintah Kabupaten Daerah Tingkat II Klungkung.
Klungkung Royal Palace เก็บถาวร 2015-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
8°32′8″S 115°24′12″E﻿ / ﻿8.53556°S 115.40333°E﻿ / -8.53556; 115.40333
วัดสบสิกขาราม

| วัดสบสิกขาราม ວັດສົບສິຂາຣາມ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดสบสิกขาราม, วัดสบเชียงทอง
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสบสิกขาราม (ลาว: ວັດສົບສິຂາຣາມ) เป็นวัดตั้งอยู่ในหลวงพระบาง ประเทศลาว เดิมชื่อ วัดสบเชียงทอง สร้างขึ้นในเมื่อ พ.ศ. 2028 คู่กับวัดสบเชียงคาน (ปัจจุบันอยู่ที่เมืองสานะคาม แขวงไซยะบุรี ประเทศลาว ตรงข้ามเมืองเชียงคาน จังหวัดเลย)
วัดสร้างโดยพระเจ้าแท่นคำเพื่อเป็นอนุสรณ์แด่พระเจ้าไชยจักรพรรดิแผ่นแผ้ว ที่สามารถขับไล่กองทัพญวนออกจากล้านช้าง พระราชบิดาที่สวรรคตที่เมืองเชียงคาน สันนิษฐานที่มาของชื่อวัดว่า "สบ" น่าจะหมายถึง พระศพของพระเจ้าไชยจักรพรรดิแผ่นแผ้ว
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ สิมหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นสิมทรงหลวงพระบางขนาดเล็ก มีวันแล่นบนสันหลังคา ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องปางมารวิชัย สวมชฎาทางสูง สันนิษฐานว่าเป็นองค์แทนพระเจ้าไชยจักรพรรดิแผ่นแผ้ว ข้างสิมมีมีพระธาตุองค์เล็ก 2 องค์ พระธาตุทางด้านขวาของสิมมีลักษณะคล้ายเจดีย์ทรงปราสาท ฐานบัวงอน เรือนธาตุมีซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปปางห้ามญาติ ขนาดเล็ก ได้รับการบูรณะใหม่แล้วโดยประดับกระจกทั้งองค์  วัดมีหอบูชาและหอพระ
มุฮัมมะดิยะฮ์

Islamic organization based in Indonesia
| --- | --- |
Persyarikatan Muhammadiyah
ตราของมุฮัมมะดิยะฮ์
ธงของมุฮัมมะดิยะฮ์
ก่อตั้ง: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1912
ประเภท: องค์กรทางศาสนาอิสลาม
วัตถุประสงค์: สังคมศาสนา เศรษฐศาสตร์ การศึกษา และสุขภาพ
สํานักงานใหญ่: ยกยาการ์ตา และ จาการ์ตา, อินโดนีเซีย
ภูมิภาคที่รับผิดชอบ : Southeast Asia
สมาชิก  : 60 ล้านคน
ประธาน: ฮาเอดาร์ นาชีร์
เลขานุการ: อับดุล มุติร์
สังกัด: Islamic modernism (นิกายซุนนี)
เว็บไซต์: en.muhammadiyah.or.id
มุฮัมมะดิยะฮ์ (อาหรับ: محمدية, อักษรโรมัน: Muḥammadiyyah, แปลตรงตัว 'ผู้ติดตามมุฮัมหมัด'); ชื่อทางการ สมาคมมุฮัมมะดิยะฮ์ (อินโดนีเซีย: Persyarikatan Muhammadiyah) เป็นองค์กรศาสนาอิสลามในประเทศอินโดนีเซีย  องค์กรนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1912 โดยอะห์มัด ดะห์ลัน ในเมืองยกยาการ์ตา ในฐานะขบวนการปฏิรูปทางสังคมและศาสนา โดยสนับสนุนอิจญ์ติฮาด หรือการตีความคัมภีร์อัลกุรอาน และซุนนะห์แบบรายบุคคล ตรงข้ามกับ ตักลีด หรือความสอดคล้องกับการตีความแบบดั้งเดิมที่เสนอโดยอุละมะ  ตั้งแต่ก่อตั้ง มุฮัมมะดิยะฮ์ได้นำเอาแนวทางปฏิรูปที่ผสมผสานการศึกษาด้านศาสนาและฆราวาสมาใช้  หลัก ๆ แล้วเป็นหนทางส่งเสริมให้ชาวมุสลิมก้าวหน้าขึ้นสู่ชุมชน "ทันสมัย" และเพื่อชำระล้างศาสนาอิสลามในอินโดนีเซียจากการปฏิบัติที่ผสมผสานกันในท้องถิ่น  กลุ่มยังคงสนับสนุนวัฒนธรรมท้องถิ่นและส่งเสริมการยอมรับทางศาสนาในอินโดนีเซีย ในขณะที่สถาบันการศึกษาระดับสูงบางแห่งมีผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมเข้าเรียนเป็นส่วนใหญ่ โดยเฉพาะในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกและจังหวัดปาปัว กลุ่มนี้ยังบริหารโรงพยาบาลการกุศลขนาดใหญ่หลายแห่งอีกด้วย  และดำเนินกิจการในมหาวิทยาลัย 128 แห่งในปลายทศวรรษ 1990
เมื่ออะห์มัด ดะห์ลันเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1923 องค์กรนี้มีสมาชิกเป็นชาย 2,622 คนและเป็นหญิง 724 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวเมืองยกยาการ์ตา  จำนวนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยมี 10,000 คนในปี ค.ศ. 1928, 17,000 คนในปี ค.ศ. 1929 และ 24,000 คนในปี ค.ศ. 1931  นอกจากนี้ ในช่วงทศวรรษปี ค.ศ. 1930 ยังได้เริ่มขยายสาขาออกไปนอกเกาะชวาซึ่งเป็นศูนย์กลางประชากรหลัก และกระจายไปทั่วอินโดนีเซีย และปัจจุบันถือเป็นองค์กรอิสลามที่ใหญ่เป็นอันดับสองในอินโดนีเซีย (รองจากนะฮ์ฎะตุล อุละมะ) โดยมีสมาชิก 29 ล้านคนในปี ค.ศ. 2008  สมาชิกส่วนใหญ่เป็นคนเมืองและชนชั้นกลาง  แม้ว่าผู้นำและสมาชิกมุฮัมมะดิยะฮ์จะมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในการกำหนดทิศทางการเมืองในอินโดนีเซีย แต่มุฮัมมะดิยะฮ์ไม่ใช่พรรคการเมือง และได้อุทิศภารกิจเพื่อกิจกรรมทางสังคมและการศึกษา
แหล่งอ้างอิง

↑  Nashir M. Si, Dr. H Haidar (2015). MUHAMMADIYAH: A REFORM MOVEMENT. Jl. A Yani Pabelan Tromol Pos 1 Kartasura Surakarta 57102 Jawa Tengah – Indonesia: Muhammadiyah University Press. p. 94. ISBN 978-602-361-013-6. From aqidah standpoints, Muhammadiyah may adhere Salafi , as stated by Tarjih in Himpinan Putusan Tarjih (wy: 11), that Muhammadiyah promotes the belief principles referring to the Salaf (al-fi rqat al-najat min al-Salaf).{{cite book}}:  CS1 maint: location (ลิงก์)
1 2  A. Jalil Hamid, Tackle the rising cost of living longer . New Straits Times, 30 October 2016. Accessed 1 November 2016.
1 2  "Muhammadiyah". Div. of Religion and Philosophy, St. Martin College, UK. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-14. สืบค้นเมื่อ 2008-08-28.
1 2  Abu Zayd, Nasr (2006). Reformation of Islamic Thought. Amsterdam University Press. ISBN 9789053568286. สืบค้นเมื่อ 20 April 2016.
↑  Pieternella van Doorn-Harder, WOMEN SHAPING ISLAM: Reading the Qu'ran in Indonesia, pg .95. Champaign: University of Illinois Press, 2010. ISBN 9780252092718
↑  Peacock 1978, 45
↑  Israeli 1982, 191
↑  Europa Publications Limited
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Suara Muhammadiyah official website
มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา

| มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา Maria Selena Nurcahya |
| --- | --- |
กำลังแก้ไข มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา
เกิด: มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา 24 กันายายน ค.ศ.1990  (34 ปี 42 วัน)  ปาเล็มบัง จังหวัดสุมาตราใต้ ประเทศอินโดนีเซีย
สัญชาติ: อินโดนีเซีย
ชื่ออื่น: • มาเรีย เซเลน่า
การศึกษา: สถาบันเทคโนโลยีบังดุง
อาชีพ: นางแบบ, นางงาม, นักแสดง, นักกีฬา
มีชื่อเสียงจาก: ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2554 ปูเตอรีอินโดเนเซีย
ส่วนสูง: 177 เซนติเมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
รางวัล: ปูตรีอินโดเนเซีย 2554 (ผู้ชนะ)  นางงามจักรวาล 2012 (ไม่ผ่านเข้ารอบ) (10 คนสุดท้ายชุดประชาติยอดเยี่ยม)
มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา   (อินโดนีเซีย: Maria Selena Nurcahya, 24 กันายายน ค.ศ.1990  — )เป็น นางแบบ นักแสดง นางงาม นักกีฬา ชาวอินโดนีเซีย ย และเป็นผู้ชนะการประกวดความงาม Puteri Indonesia 2011 และเป็นตัวแทนสาวอินโดนีเซียไปประกวด เวที นางงามจักรวาล 2012  และได้เข้ารอบ 10 คนสุดท้ายชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
ประวัติ

มารียา เกิดใน ปาเล็มบัง จังหวัดสุมาตราใต้ และเธอใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในจังหวัดชวากลาง ปัจจุบันมารียาเป็นนักศึกษาคณะเอกธุรกิจ ชั้นปีสุดท้าย สถาบันบังดุงเทคโนโลยี
และในปี 2011 เธอได้เข้าร่วมการประกวด ปูเตอรีจาวาจาฟา 2011 และได้รับชัยชนะมา มารียาได้เป็นตัวแทนของจังหวัดชวากลางไปประกวด ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2011 และเป็นผู้ชนะ เธอได้รับการสวมมงกุฎจาก ไลลา ลอปึช นางงามจักรวาล 2011 และ นาดีน อะเล็กซันดรา ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2010
และเป็นตัวแทนสาวอินโดนีเซียไปประกวด นางงามจักรวาล 2012 ที่ ลาสเวกัส , สหรัฐอเมริกา และได้รับรางวัลรองอันดับ 9 ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
ชีวิตส่วนตัว มารียานับถือศาสนา คริสต์
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ผลงานภาพยนตร์> ปี พ.ศ. | ผลงานภาพยนตร์> เรื่อง | ผลงานภาพยนตร์> รับบทเป็น | ผลงานภาพยนตร์>  |
| --- | --- | --- | --- |
| 2557 | Danau Hitam |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา ที่อินสตาแกรม
มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
{{Facebook}} แม่แบบไม่มี ID และไม่มีอยู่ในวิกิสนเทศ (แฟนเพจ)
| ก่อนหน้า |  | มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| นาดีน อะเล็กซันดรา เดวี อาเมส |  | ปูเตอรีอินโดเนเซีย  (2554) |  | วูลันดารี เฮร์มัน |
วัดสีสะเกด

| วัดสีสะเกด ວັດສີສະເກດ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เวียงจันทน์  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสีสะเกด (ลาว: ວັດສີສະເກດ) เดิมเป็นวัดหลวง ตั้งอยู่ในเวียงจันทน์ ประเทศลาว ติดกับหอคำ พระราชวังหลวงของกษัตริย์ลาวสมัยก่อน สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2361 โดยเจ้าอนุวงศ์ จากการบูรณะวัดเก่าแห่งหนึ่งและจัดสร้างพระอุโบสถหลังใหม่ ชื่อใหม่ของวัดเป็นการนำเอาคำว่า "สี" หรือ "ศรี" ไปใช้เป็นอุปสรรค (Prefix) นำหน้าชื่อของวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
อุโบสถและหอไตรได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะรัตนโกสินทร์อย่างมาก เป็นวัดที่ไม่ได้ถูกทำลายจากการบุกรุกของสยาม อาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้วัดสีสะเกด รอดพ้นจากการเผาทำลายจากสยาม อุโบสถแบบเวียงจันทน์ที่มีหลังคาด้านข้างยกสูง แตกต่างไปจากหลังคาที่เตี้ยเลียบพื้นตามแบบหลวงพระบางและเชียงขวาง โดยรอบปรากฏพาไลซึ่งคล้ายคลึงอย่างมากกับอุโบสถในศิลปะรัตนโกสินทร์หลายแห่ง ซุ้มประตูและหน้าต่างเป็นทรงมณฑปซึ่งคล้ายคลึงกับอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดารามในกรุงเทพ แต่หลังคาตามแบบล้านช้าง กระเบื้องที่ไม่เคลือบสี มีช่อฟ้าหรือปราสาทยอดที่กึ่งกลางสันหลังคาตามแบบล้านช้าง ระเบียงคดโดยรอบ ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป ที่มีพุทธลักษณ์เหมือนกัน รุ่นเดียวกัน มีขนาดเท่าคนจริง จำนวน 120 องค์ ภาพเขียนฝาผนังในพระอุโบสถได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2557
วัดสีเมือง

| วัดสีเมือง  ວັດສີເມືອງ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: นครหลวงเวียงจันทน์  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสีเมือง หรือ วัดศรีเมือง (ลาว: ວັດສີເມືອງ) เป็นพระอารามหลวง ตั้งอยู่บนถนนเชษฐาธิราช  ในนครหลวงเวียงจันทน์ ถือเป็น 1 ใน ศรี 5 ประกอบด้วย ศรีเมือง ศรีพูล ศรีฐาน ศรีบัวบาน ศรีหอม ในสมัยโบราณ เกี่ยวข้องกับการทำพิธีสำคัญของกษัตริย์โบราณ เช่น การราชาภิเษกขึ้นครองราชย์ จะต้องนำน้ำพุทธมนต์จาก วัด 5 ศรี ทั้งหมดมาประกอบพิธีพุทธาภิเษก
วัดสีเมืองสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2106 ในสมัยของพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช วัดนี้เป็นที่ตั้งของเสาหลักเมือง มีคำบอกเล่าเก่าแก่ว่าเกี่ยวข้องกับสาวชื่อ ศรี เป็นหญิงท้องแก่ ยอมสละชีวิตพร้อมลูกในท้องพร้อมกับม้าอีกหนึ่งตัว เป็นผีอารักษ์เสาหลักเมืองเวียงจันทน์ จึงนำเอาชื่อสาวสีมาตั้งเป็นชื่อวัดว่า "วัดศรีเมือง" ชาวเวียงจันทน์ได้เรียกสาวศรีว่า ย่าแม่ศรีเมือง ทุกปีก่อนจะมีบุญนมัสการที่พระธาตุหลวงจะต้องมีการจัดพิธีกรรมทำบุญอยู่ที่วัดสีเมืองก่อน
ธาตุวัดสีเมือง เป็นธาตุที่สร้างด้วยศิลาแลงซึ่งแตกต่างไปจากธาตุที่สร้างด้วยอิฐในระยะร่วมสมัย เท่าที่เหลืออยู่ปรากฏเป็นฐานบัวที่มีบัวคว่ำและท้องไม้ขนาดใหญ่ที่คาดด้วยลูกแก้วอกไก่ ภายในวัดมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่เป็นจำนวนมาก แต่มีพระพุทธรูปอยู่องค์หนึ่งที่ชำรุดไปแล้วบางส่วนตั้งประดิษฐานอยู่ ซึ่งพระพุทธรูปองค์นี้เป็นที่เชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์เป็นอย่างมากไม่ว่าใครมาขอพรก็จะสมดังใจ
วัดตรอแลงแกง

| พระพุทธอัฐรัศ |
| --- | --- |
ชื่อเต็ม: พระพุทธรูปตรอแลงแกง
ชื่อสามัญ: พระพุทธรูปตรอแลงแกง หรือ พระพุทธอัฏฐารส
ประเภท: พระพุทธรูป
ศิลปะ: ปางห้ามสมุทร หรือปางห้ามญาติ หรือปางห้ามพยาธิ หรือปางห้ามพระแก่นจันทน์ ศิลปะเขมรแบบกรุงละแวก
ความกว้าง: - เมตร
วัสดุ: ศิลา
สถานที่ประดิษฐาน: พระวิหารจตุรมุขมหาปราสาท อำเภอกำปงตระลาจ จังหวัดกำปงฉนัง
ความสำคัญ: พระพุทธรูปสำคัญของกรุงละแวก
หมายเหตุ: พระพุทธรูปพระพุทธอัฏฐารสทั้งสี่ทิศในปัจจุบัน สร้างขึ้นใหม่แทนพระพุทธรูปพระพุทธอัฏฐารสองค์เดิมที่เหลือแต่พระบาทศิลา
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
วัดตรอแลงแกง (เขมร: វត្តត្រឡែងកែង,อังกฤษ: Wat Tralaeng kaeng) เป็นวัดที่สำคัญที่สุดในกรุงละแวก เมืองหลวงเก่าของกัมพูชา ปัจจุบันตั้งอยู่บนเนินเขากลางเมืองใน อำเภอกำปงตระลาจ จังหวัดกำปงฉนัง ในเอกสารพงศาวดารละแวกเรียกวัดนี้ว่า พระวิหารจตุรมุขมหาปราสาท วัดนี้สร้างขึ้นโดยพระบรมราชาที่ 2 (พญาจันทน์) ใน พ.ศ. 2073 มีพระวิหารประดิษฐานพระพุทธรูป ตรอแลงแกง(หรือ พระพุทธอัฐรัศ) ซึ่งเป็นพระพุทธรูปใหญ่สี่องค์ ยืนหันหลังเข้าหากัน ปัจจุบันพระพุทธรูปตรอแลงแกงถูกทำลายไปแล้ว เหลือแต่พระบาทศิลาขนาดใหญ่ ในพงศาวดารกล่าวว่าพระพุทธรูปนี้ถูกทำลายในสมัยสมเด็จพระบรมราชาที่ 4 (นักพระสัตถา) ซึ่งเชื่อว่าการมีอยู่ของพระพุทธรูปนี้ทำให้พระมเหสีของพระองค์ประชวรจึงให้ทำลายเสีย ต่อมาได้บูรณะพระวิหาร หลังเสียเมืองละแวก และได้สร้างพระพุทธรูปทรงเครื่อง 4 องค์หันหน้าออกสี่ทิศไว้แทนพระพุทธรูปตรอแลงแกงที่ถูกทำลายไป
ดูเพิ่ม

สมัยละแวก
จังหวัดกำปงฉนัง
ประวัติศาสตร์กัมพูชา
เรียมเกร์
ลุมปียา

| --- | --- |
บน: ลุมเปียงอูบดสด ทำมาจากหัวใจต้นปาล์มในประเทศฟิลิปปินส์ ล่าง: ลุมปียาเซอมารัง แบบทอดและไม่ทอด จากประเทศอินโดนีเซีย
ชื่ออื่น: Loempia, loenpia, ngohyong
มื้อ: อาหารจานหลักหรืออาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: ประเทศอินโดนีเซีย, ประเทศฟิลิปปินส์
ผู้สร้างสรรค์: ชาวฟิลิปปินส์เชื้อสายสเปน, ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน และชาวฟิลิปปินส์เชื้อสายจีน
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อนหรืออุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: เครป, เนื้อ, ผัก
รูปแบบอื่น: ทอดหรือสด
 ตำราอาหาร: ลุมปียา   สื่อ: ลุมปียา
ลุมปียา (อินโดนีเซีย: Lumpia) เป็นหนึ่งในประเภทของเปาะเปี๊ยะที่พบทั่วไปในประเทศอินโดนีเซีย และประเทศฟิลิปปินส์ ลุมปียาทำมาจากผิวขนมคล้ายกระดาษหรือคล้ายเครปที่เรียกว่า "กระดาษห่อลุมปียา" ใช้ห่อหุ้มไส้คาวหรือหวาน มักเสิร์ฟเป็นอาหารจานหลักหรืออาหารว่าง และอาจเสิร์ฟเป็นแบบทอดจมหรือสด (ไม่ทอด) ลุมปียาเป็นอาหารที่ดัดแปลงมาจากบูร์ริโต, ชิมิชางกา, ตากีโต กับเปาะเปี๊ยะของฝูเจี้ยนกับแต้จิ๋ว ซึ่งถูกสร้างในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 สมัยยังเป็นอาณานิคมของสเปน
ในประเทศอินโดนีเซีย ลุมปียาเป็นอาหารว่างโปรด และเป็นที่รู้จักในฐานะอาหารหาบเร่ริมถนนในประเทศ ส่วนประเทศฟิลิปปินส์ ลุมปียาเป็นหนึ่งในอาหารทั่วไปที่เสิร์ฟในงานรวมตัวและงานเฉลิมฉลอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Lumpia Semarang Recipe (Semarang Style Springroll) เก็บถาวร 2022-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Chicken Lumpia
วัดสุวรรณคีลี

| วัดสุวรรณคีลี  ວັດສຸວັນນະຄີລີ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดสุวรรณคีลี, วัดคีลี
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสุวรรณคีลี (ลาว: ວັດສຸວັນນະຄີລີ) เป็นวัดในหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว
วัดสุวรรณคีลี เดิมชื่อ วัดคีลี สร้างโดยชาวไทพวนจากเมืองเชียงขวาง เมื่อ พ.ศ. 2316 สร้างเพื่ออุทิศให้แก่ทหารพวนที่มาช่วยรบกับกองทัพพม่า วัดตั้งอยู่บนเนินที่ตั้งหอเจ้าฟ้าดอกไส้เดื่อ ต่อมาภายหลังเติมชื่อวัดเป็น "วัดสุวรรณคีลี" มีความหมายว่า ภูเขาทอง
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ สิมแบบเชียงชวาง มีหลังคาที่เรียกว่า "เทิบซ้อน" คือ หลังคาซ้อนชั้นด้วยการทำหลังคาลาดชั้นหนึ่งก่อนและมีหลังคาขนาดเล็กซ้อนตรงกลางบนหลังคาอีกชั้น โดยไม่มีการลดมุขของชั้นด้านหน้าเหมือนสิมแบบอื่น ๆ หลังคาสิมประดับด้วย สัตตะบูริพัน (ช่อฟ้า) กลางสันหลังคา อีกทั้งหลังคาไม่อ่อนโค้งเท่าหลังคาสิมหลวงพระบาง หน้าบันที่มีกรอบอ่อนโค้งและยาวลงมาเกือบจรดพื้น ลวดลายหน้าบันตกแต่งด้วยลายพันธุ์พฤกษา กรอบหน้าบันประดับด้วยลวดลายใบไม้ คันทวยรูปหูช้างสามเหลี่ยม ผังของสิมมีห้องต่อเพิ่ม เรียกว่า ห้องลอย ซึ่งประดิษฐานพระองค์หลวง หรือพระประธาน และมีแผงไม้ประดับลายทองรูปอดีตพระพุทธเจ้า แขวนติดไว้กับโครงหลังคาของสิม วัดยังมีหอกลองและมีพิพิธภัณฑ์
วัดหอเซียงวรวิหาร

| วัดหอเซียงวรวิหาร ວັດຫົວຊຽງວໍຣະວິຫານ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดหอเซียงวรวิหาร, วัดหอเสี่ยง, วัดหัวเซียง
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหอเซียงวรวิหาร หรือ วัดหอเสี่ยง (ลาว: ວັດຫົວຊຽງວໍຣະວິຫານ วัดหัวเซียงวอระวิหาน) เป็นวัดตั้งอยู่บนถนนเจ้าฟ้างุ้ม ในหลวงพระบาง ประเทศลาว ติดกับวัดพระมหาธาตุ
วัดหอเซียงวรวิหารสร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช เป็นสถานที่พระองค์ทรงตั้งพระราชพิธีหอเสี่ยงทายหาสถานที่สร้างวัดพระมหาธาตุวัดพระมหาธาตุ เมื่อ พ.ศ. 2091 จึงเป็นที่มาของชื่อวัด ต่อมาแสนมื้อซ้าพร้อมมารดาและบุตร ธิดาได้สร้างสิมขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2248
แต่เดิมสิมถูกพายุพัดทำลายเมื่อ พ.ศ. 2443 สิมในปัจจุบัน มีลักษณะเป็นสิมขนาดเล็ก ศิลปะหลวงพระบาง มีมุขด้านหน้า หน้าบันมีการประดับกระจก และทำเป็นรูปเทวดาแกะสลัก ป้านลมมีการประดับช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ เป็นสิมที่ได้รับอิทธิพลศิลปะรัตนโกสินทร์ กลางหลังคามีการประดับช่อฟ้า (สัตตะบูริพัน) มีการต่อระเบียงด้านข้างเมื่อ พ.ศ. 2495 สิมมีภาพจิตรกรรมซึ่งวาดภายหลัง นอกจากนั้นยังมีอูบมุง มี 2 หลัง มีรูปแบบเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาทรงจั่ว มีทางเข้าทางเดียว
วัดหลวงปากเซ

| วัดหลวงปากเซ ວັດຫລວງປາກເຊ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดหลวง, วัดหลวงปากเซ, วัดโพธิ์ระตะนะสาสะดาราม
ที่ตั้ง: ปากเซ แขวงจำปาสัก  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหลวงปากเซ (ลาว: ວັດຫລວງປາກເຊ) หรือ วัดโพธิ์ระตะนะสาสะดาราม เป็นวัดในปากเซ แขวงจำปาสัก ประเทศลาว อยู่บริเวณที่แม่น้ำเซโดนไหลไปบรรจบกับแม่น้ำโขง เกิดเป็นเส้นสายน้ำสองสีที่ตัดกันระหว่างน้ำเซสีเขียวเข้มกับน้ำของหรือน้ำโขงสีน้ำตาลอ่อน
ในอดีตเป็นพระอารามที่มีความสำคัญของอาณาจักรล้านช้างฝ่ายใต้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรม
อาคารโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 โดยช่างชาวลาวชื่อ ทิดพู เป็นผู้ออกแบบแต่ช่างผู้ลงมือสร้างและปั้นลายประดับเป็นชาวเวียดนาม เป็นศิลปะผสมผสานวัฒนธรรมตะวันออกกับตะวันตก มีเสาเหลี่ยมและกลมแบบกรีก หัวเสาเป็นปูนปั้นลายพรรณพฤกษาแบบโครินเธียนรับกับแขนนาง (คันทวย) ปูนปั้นรูปเทพธิดาประนมมือ มีประติมากรรมปูนปั้นรูปพญานาคสองฝั่งบันไดทางขึ้นที่มีลักษณะเป็นศิลปะอันนัมหรือเวียดนาม มีเสมาศิลาจารึกอักษรธรรม
อุโบสถสร้างในเวลาไล่เลี่ยกับวิทยาลัยสงฆ์ แต่มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่อยู่เสมอ ภายในวัดมีธาตุเจ้านายเชื้อพระวงศ์จำปาสักหลายองค์ เช่น ท่านกระต่าย โดนสโสฤทธิ์ อดีตนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลฝ่ายอนุรักษ์นิยมก่อนการปฏิวัติของฝ่ายซ้ายในลาว ส่วนด้านหลังเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น อยู่ติดกับแม่น้ำเซโดนใช้เป็นโรงเรียนสอนพุทธศาสนาสำหรับพระสงฆ์
วัดหนองสีคูนเมือง

| วัดหนองสีคูนเมือง |
| --- | --- |
ວັດໜອງສີຄູນເມືອງ

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาพุทธ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง
ประเทศ: ประเทศลาว
ตำแหน่งที่ตั้งในประเทศลาว
พิกัดภูมิศาสตร์: 19°53′43″N 102°8′23″E﻿ / ﻿19.89528°N 102.13972°E﻿ / 19.89528; 102.13972
สถาปัตยกรรม
เสร็จสมบูรณ์: พ.ศ. 2272
วัดหนองสีคูนเมือง (ลาว: ວັດໜອງສີຄູນເມືອງ) เป็นวัดในแขวงหลวงพระบาง หลวงพระบาง ประเทศลาว เดิมวัดนี้ชื่อว่า วัดสีคูนเมือง สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2272 ในรัชสมัยของพระเจ้าองค์นก ชื่อของวัดนั้น คำว่า "หนอง" นั้นมาจากลักษณะบริเวณวัดในอดีตซึ่งเคยมีหนองน้ำอยู่แต่ปัจจุบันได้ถมไปแล้ว
เสนาสนะในวัด คือ สิมหลังปัจจุบันหันหน้าเข้าสู่ถนนขุนชวา ตามประวัติเล่าว่า สิมเดิมเกิดอัคคีภัยและได้สร้างสิมใหม่ สิมใหม่ซึ่งชาวบ้านศรัทธาบูรณะขึ้นในปี พ.ศ. 2507 มีศิลปะผสมผสานระหว่างสิมแบบหลวงพระบางและแบบเวียงจันทน์ ทำให้สิมมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมาก และมีพระธาตุทรงปราสาท ที่ตั้งอยู่ข้างนอกกำแพงวัดน่าจะได้รับอิทธิพลจากศิลปะล้านนา
วัดมีพระพุทธรูปที่เป็นเคารพนับถือนามว่า พระเจ้าองค์แสน สร้างจากทองสำริดน้ำหนักหนึ่งแสน ชาวหลวงพระบางนิยมมาบนขอให้ปลอดภัยในการเดินทาง พระพุทธรูปองค์นี้ เพียปุ้มลุม ชาวบ้านโคมเสลาที่ไปค้าขายที่เมืองเชียงแสนได้อัญเชิญมาไว้ที่บ้านเสลา แต่แพได้ล่องตามน้ำมาเทียบที่ท่าวัดจึงได้อัญเชิญพระพุทธรูปประดิษฐานที่วัดหนองสีคูนเมือง
มคตาร์ ลูบิซ

มคตาร์ ลูบิซ
มคตาร์ ลูบิซ (อินโดนีเซีย: Mochtar Lubis; เกิด 7 มีนาคม ค.ศ. 1922 ถึงแก่กรรม 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2004) ในเมืองปาดัง ตอนกลางของสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นนักเขียนนวนิยาย นักหนังสือพิมพ์ บรรณาธิการ และนักเรียกร้องเสรีภาพคนสำคัญของอินโดนีเซีย เคยได้รับรางวัลแมกไซไซ เมื่อ ค.ศ. 1958 สาขาวารสารศาสตร์ วรรณกรรม และศิลปะการสื่อสารเชิงสร้างสรรค์
ผลงาน

Si Jamal, 1950
Perrempuan,1956
Twilight in Jakarta, 1963
Maut dan Cinta, 1971
Harimau! Harimau,1975
คำคม

"... สำหรับข้าพเจ้าแล้ว มนุษย์ ไม่ว่าต่ำต้อยหรือยากจน ก็มีสิทธิ์แห่งความเป็นมนุษย์ เขาพึงได้รับความเคารพเสมือนมนุษย์ทั้งปวง ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงดำเนินตามอุดมการณ์ที่ว่ามนุษย์ทั้งปวงเป็นครอบครัวเดียว โดยไม่คำนึงถึงสีผิว เชื้อชาติ หรือศาสนา ข้าพเจ้าเชื่อมั่นว่า มนุษย์สามารถอยู่รอดได้ ก็ต่อเมื่อชาติต่าง ๆ เติบโตรวมเป็นครอบครัวชาติเท่านั้น"
"สำหรับข้าพเจ้า นักชาตินิยมที่ดีในโลกของเราทุกวันนี้ จะต้องเป็นนักนานาชาตินิยมที่ดีด้วยเป็นประการแรก นั่นคือ จะต้องชั่งน้ำหนักสวัสดิภาพของบุคคลอื่นให้หนักพอ ๆ กับน้ำหนักแห่งสวัสดิภาพของตัวเขาเอง"
"ผลงานของนักเขียน คือความจริงเท่านั้น เพราะหัวใจของเขานั้นเป็นจริง..."
บรรณานุกรม

Senja di Jakarta (1963)
Manusia Indonesia (1977)
Tanah Gersang (1964)
Masa depan "pembangunan" (1990)
The Indonesian Dilemma (1963)
แหล่งข้อมูลอื่น

รางวัลแมกไซไซ เก็บถาวร 2008-05-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มัสบาเต (เมือง)

| มัสบาเต |
| --- | --- |
นคร
ศาลากลางจังหวัดมัสบาเต
สมญา:   เมืองแห่งการขี่ม้าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  Melting Pot of Diverse Cultures and Traditions in Central Philippines 
คำขวัญ: Padayon na Pag-urusad, Katawhayan kag Progreso! (Continuing Unity for Peace and Prosperity!)
ที่ตั้งในจังหวัดมัสบาเต
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: บีโคล
จังหวัด: มัสบาเต
District: 2nd district of Masbate
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1569
นคร: 30 กันยายน ค.ศ. 2000
บารังไกย์: 30
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Rowena R. Tuason
 • รองนายกเทศมนตรี: Ruby M. Sanchez
 • สิทธิ์เลือกตั้ง: 46,957 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 188.00 ตร.กม. (72.59 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 95,389 คน
 • ความหนาแน่น: 510 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Masbateño
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 5400
PSGC: 054111000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)56
ภูมิอากาศ: ป่าดิบชื้น
ระดับรายได้: นครระดับที่ 4
เว็บไซต์: www.masbatecity.gov.ph
มัสบาเต (มัสบาเต: Masbate; ฮีลีไกโนน: Masbate; เซบัวโน: Masbate; ตากาล็อก: Masbate) เป็นนครระดับที่ 4 และเป็นเมืองหลักของจังหวัดมัสบาเต ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 95,389 คน เป็นนครเพียงแห่งเดียวของจังหวัด และเป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรมและมีท่าเรือทางทะเลขนาดใหญ่ นครตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของเกาะมัสบาเต อยู่ห่างจากมะนิลาทางอากาศ 212 ไมล์ และทางน้ำ 362 ไมล์