stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ธากา
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของธากา> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 31.1 (88) | 34.4 (93.9) | 40.6 (105.1) | 42.2 (108) | 41.1 (106) | 36.7 (98.1) | 35.0 (95) | 36.1 (97) | 36.7 (98.1) | 37.2 (99) | 34.4 (93.9) | 30.6 (87.1) | 42.2 (108) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 25.4 (77.7) | 28.1 (82.6) | 32.5 (90.5) | 33.7 (92.7) | 32.9 (91.2) | 32.1 (89.8) | 31.4 (88.5) | 31.6 (88.9) | 31.6 (88.9) | 31.6 (88.9) | 29.6 (85.3) | 26.4 (79.5) | 30.6 (87.1) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 19.1 (66.4) | 21.8 (71.2) | 26.5 (79.7) | 28.7 (83.7) | 28.7 (83.7) | 29.1 (84.4) | 28.8 (83.8) | 29.0 (84.2) | 28.8 (83.8) | 27.7 (81.9) | 24.4 (75.9) | 20.3 (68.5) | 26.1 (79) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 12.7 (54.9) | 15.5 (59.9) | 20.4 (68.7) | 23.6 (74.5) | 24.5 (76.1) | 26.1 (79) | 26.2 (79.2) | 26.3 (79.3) | 25.9 (78.6) | 23.8 (74.8) | 19.2 (66.6) | 14.1 (57.4) | 21.5 (70.7) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 6.1 (43) | 6.7 (44.1) | 10.6 (51.1) | 16.7 (62.1) | 14.4 (57.9) | 19.4 (66.9) | 21.1 (70) | 21.7 (71.1) | 21.1 (70) | 17.2 (63) | 11.1 (52) | 7.2 (45) | 6.1 (43) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 7.7 (0.303) | 28.9 (1.138) | 65.8 (2.591) | 156.3 (6.154) | 339.4 (13.362) | 340.4 (13.402) | 373.1 (14.689) | 316.5 (12.461) | 300.4 (11.827) | 172.3 (6.783) | 34.4 (1.354) | 12.8 (0.504) | 2,148.0 (84.567) |
| ความชื้นร้อยละ | 46 | 37 | 38 | 42 | 59 | 72 | 72 | 74 | 71 | 65 | 53 | 50 | 57 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 0.1 mm) | 1 | 1 | 3 | 6 | 11 | 16 | 12 | 16 | 12 | 7 | 1 | 0 | 86 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 279 | 226 | 217 | 180 | 155 | 90 | 62 | 62 | 90 | 186 | 240 | 279 | 2,066 |
แหล่งที่มา 1: Weatherbase (normals, 30 yr period)
แหล่งที่มา 2: Sistema de Clasificación Bioclimática Mundial (extremes), BBC Weather (humidity and sun)
เมืองพี่น้อง

| ประเทศ | เมือง | เขตการปกครอง |
| --- | --- | --- |
|  จีน |  กว่างโจว | มณฑลกวางตุ้ง |
|  อินเดีย |  โกลกาตา | รัฐเบงกอลตะวันตก |
แหล่งข้อมูลอื่น

Capital Development Authority เก็บถาวร 29 เมษายน 2017 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dhaka North City Corporation
Dhaka South City Corporation
Dhaka Transport Coordination Authority
Dhaka Metropolitan Police website
Dhaka History
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
ภาคบอรีชัล

| ภาคบอรีชัล বরিশাল বিভাগ |
| --- | --- |
ภาค
ที่ตั้งภาคบอรีชัลในประเทศบังกลาเทศ
พิกัด: 22°30′N 90°20′E﻿ / ﻿22.500°N 90.333°E﻿ / 22.500; 90.333
ประเทศ:  บังกลาเทศ
ก่อตั้ง: 1 มกราคม พ.ศ. 2536
เมืองหลัก: บอรีชัล
การปกครอง
 • ข้าหลวง: มุฮัมมัด อามิน อุล อาห์ซัน
 • เขตเลือกตั้งรัฐสภา: รัฐสภาแห่งชาติ (21 ที่นั่ง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 13,225.20 ตร.กม. (5,106.28 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1.2 เมตร (3.9 ฟุต)
ประชากร (พ.ศ. 2554)
 • ทั้งหมด: 8,325,666 คน
 • ความหนาแน่น: 630 คน/ตร.กม. (1,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6 (เวลามาตรฐานบังกลาเทศ)
รหัส ISO 3166: BD-A
เอชดีไอ (พ.ศ. 2561): 0.629 ปานกลาง
ทีมคริกเกตที่มีชื่อเสียง: ทีมคริกเกตภาคบอรีชัล บอรีชัลบุลส์
อำเภอ: 6
ตำบล: 41
สภาชนบท: 352
เว็บไซต์: barisaldiv.gov.bd
บอรีชัล (เบงกอล: বরিশাল) เป็นภาคหนึ่งในภาคกลางตอนล่างของประเทศบังกลาเทศ มีเนื้อที่ 13,644.85 ตารางกิโลเมตร (5,268.31 ตารางไมล์) และมีประชากร 8,325,666 คนตามสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554 ภาคบอรีชัลเป็นภาคที่มีประชากรน้อยที่สุดในบรรดาภาคทั้งแปดของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อกับภาคธากาทางทิศเหนือ ติดต่อกับภาคจิตตะกองทางทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวเบงกอลทางทิศใต้ และติดต่อกับภาคขุลนาทางทิศตะวันตก เมืองหลักของภาคคือบอรีชัล ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำปัทมา ภาคบอรีชัลมีแม่น้ำหลายสายไหลผ่าน จึงมีคำกล่าวว่า "ข้าว แม่น้ำ และลำคลองก่อกำเนิดบอรีชัล"
ปัญจนันทะ

| ปัญจนันทะ পঞ্চানন্দ বাবা |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของ ครามเทวดา(เทพารักษ์ในศาสนาฮินดู) กุลเทวดา(ผีบรรพบุรุษในศาสนาฮินดู)
เทวรูปเจ้าพ่อปัญจนันทะ ศิลปะแบบประเพณีอินเดียเบงกอลในปัจจุบัน ณ ปัญจนันทะมณเฑียร เขตมหิอริ เมืองหาวรา รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย
ชื่ออื่น: ปันชูฐากูร পাঁচু ঠাকুর
ส่วนเกี่ยวข้อง: ครามเทวดา(เทพารักษ์ในศาสนาฮินดู) กุลเทวดา(ผีบรรพบุรุษในศาสนาฮินดู)
ที่ประทับ: โลกมนุษย์
มนตร์: ปัญจนันทะมนตร์
พาหนะ: พยัคฆ์ ม้า
คู่ครอง: นางเทพี
ปัญจนันทะ (เบงกอล: পঞ্চানন্দ বাবা, อักษรโรมัน: Pañcānanda bābā) หรือ ปันชูฐากูร (เบงกอล: পাঁচু ঠাকুর, อักษรโรมัน: Pām̐cu ṭhākura) เป็นเทพบุรุษท้องถิ่นจำพวกครามเทวดา(เทพารักษ์ในศาสนาฮินดู)หรือกุลเทวดา(ผีบรรพบุรุษในศาสนาฮินดู)ของรัฐเบงกอลตะวันตก โดยถูกรวมไว้ในศาสนาฮินดูแบบท้องถิ่น เทพบุรุษองค์ถูกอธิบายตามคติการผสานความเชื่อแบบคติพหุเทวนิยมให้เป็นส่วนหนึ่งของอวตารภาคหนึ่งของพระอิศวรหรือเป็นบุตรของพระอิศวร โดยทั่วไปเจ้าพ่อปัญจนันทะ ได้รับการบูชาเป็นหลักในฐานะผู้พิทักษ์หมู่บ้านและเป็นผู้พิทักษ์เด็ก อย่างไรก็ตามนอกจากนี้ยังได้รับการบูชาในฐานะผู้ให้กำเนิดบุตรและเทพเจ้าแห่งธัญพืชในสังคมฮินดูชาวบังกลาเทศ
ดูเพิ่ม

เจ้าแม่พระธรณี
เจ้าแม่ปฤถวี
พระแม่คงคา
เจ้าแม่พระโพสพ
เจ้าแม่พระเพลิง
แม่พระพาย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปัญจนันทะ
| ด ค กเทพและคัมภีร์ในศาสนาฮินดู |
| --- | --- | --- |
| มหาเทพ |  พระพรหม  พระวิษณุ  พระศิวะ  |  |
| เทพเจ้าชั้นรอง |  พระพิฆเนศ  พระขันทกุมาร  พระราม  พระกฤษณะ  พระหนุมาน  พระอินทร์  พระอัคนี  พระไภรวะ  พระยม  พระกามเทพ  พระวายุ  พระวรุณ  พระวิศวกรรม  พระอัศวิน  |  |
| นพเคราะห์ |  พระอาทิตย์  พระจันทร์  พระอังคาร  พระพุธ  พระพฤหัสบดี  พระศุกร์  พระเสาร์  พระราหู  พระเกตุ  |  |
| เทวี |  พระสุรัสวดี  พระลักษมี  พระสตี  พระปารวตี  พระทุรคา  พระตรีศักติ  พระแม่กาลี  พระแม่สีดา  พระแม่ราธา  พระแม่มหาวิทยา  มาตฤกา  |  |
| คัมภีร์ |  พระเวท  อุปนิษัท  ปุราณะ  รามายณะ  มหาภารตะ  ภควัทคีตา  |  |
 ศาสนาฮินดู  เทววิทยาฮินดู  ยุคมหากาพย์ของอินเดีย
พราหโมสมาช

เทเพนทรนาถ ฐากุร ผู้ก่อตั้งพราหโมสมาช
พราหโมสมาช (อักษรโรมัน: Brahmo Samaj; เบงกอล: ব্রাহ্ম সমাজ Bramho Shômaj) หมายถึงสมาคมเพื่อการบูชาพระเจ้าอย่างแท้จริง เป็นสมาคมของผู้นับถือศาสนาฮินดู จัดตั้งขึ้นที่กัลกัตตาเมื่อ พ.ศ. 2386 โดยเทเพนทรนาถ ฐากุร เพื่อป้องกันไม่ให้ชาวฮินดูในเบงกอลเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ และนำอุดมการณ์ปฏิรูปศาสนาฮินดูของราม โมหัน รอยมาทำให้เป็นจริง ต่อมา ใน พ.ศ. 2393 ฐากุรได้สร้างกฏพราหโมธรรมขึ้นเป็นหลักธรรมของศาสนาฮินดูยุคใหม่ ผลงานเด่นของสมาคมนี้คือผลักดันจนมีกฎหมายรับรองการสมรสของหญิงหม้ายและการสมรสต่างวรรณะใน พ.ศ. 2415 รวมทั้งการห้ามมีภรรยาหลายคน
ผู้มีบทบาทมากในพราหโมสมาชได้แก่ ราชนารายณ์ โภสที่ได้ระบุคัมภีร์ฮินดูที่เป็นไปตามหลักพราหโมธรรม เช่น พระเวท อุปนิษัท และภควัทคีตา ตั้งแต่ พ.ศ. 2421 เป็นต้นมา สมาคมได้เริ่มให้การศึกษาแก่สตรี การตั้งโรงเรียนภาคค่ำสอนกรรมกรและชาวนาในพ.ศ. 2413 พิมพ์หนังสือภาษาพื้นเมืองราคาถูกใน พ.ศ. 2414 ตั้งธนาคารออมทรัพย์เพื่อกรรมกรใน พ.ศ. 2415 ตั้งคณะอุทิศตนเพื่อยกฐานะของคนวรรณะต่ำและนอกวรรณะใน พ.ศ. 2449
หลักการสำคัญของสมาคมคือเชื่อมั่นในพระเจ้าองค์เดียวที่เรียกว่าพรหม ไม่นับถือเทวรูปหรืออวตารใด ๆ ฐากุรเองได้วางหลักความเชื่อของพราหโมสมาชไว้ 15 ข้อ เมื่อ พ.ศ. 2432 ซึ่งส่วนใหญ่เป็นหลักการที่มาจากอุปนิษัทและภควัตคีตา วัตถุประสงค์ขององค์กรนี้ เริ่มแรกนั้นเพื่อฟื้นฟูศาสนาในเบงกอล แต่ต่อมาก็ได้แพร่หลายออกไปนอกแคว้นเบงกอลและมีการแตกแยกไปหลายแนว ใน พ.ศ. 2409 ซึ่งเป็นความเห็นต่างในประเด็นที่ฐากุรยอมให้มีการสวมสายยัชโญปวีตแต่เกศพจันทระ เสนไม่เห็นด้วยจึงแยกออกมาตั้งพราหโมสมาชแห่งอินเดียที่มีความคิดหัวรุนแรงกว่า
ต่อมา ใน พ.ศ. 2421 กุศพจันทระ เสน ยอมให้บุตรสาวของตนแต่งงานเมื่ออายุ 13 ปีซึ่งผิดหลักการของพราหโมสมาช ศิษย์ของเขาจึงแยกมาตั้งองค์กรใหม่เรียกว่าสาธาริณพราหโมสมาช พราหโมสมาชรุ่งเรืองมากในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 และจัดกิจกรรมต่อเนื่องมาจนถึง พ.ศ. 2473 สมาคมนี้เป็นรากฐานให้กับลัทธิฮินดูสมัยใหม่ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นสมาคมอารยสมาช
ผู้เกี่ยวข้องกับพราหโมสมาช

เกศพจันทระ เสน ผู้ก่อตั้งพราหโมสมาชแห่งอินเดียที่มีแนวคิดที่จะรวมแนวคิดของศาสนาคริสต์เข้ากับศาสนาฮินดู
ภาคมัยมันสิงห์

| ภาคมัยมันสิงห์ ময়মনসিংহ বিভাগ |
| --- | --- |
ภาค
ที่ตั้งภาคมัยมันสิงห์ในประเทศบังกลาเทศ
พิกัด: 24°10′N 90°25′E﻿ / ﻿24.167°N 90.417°E﻿ / 24.167; 90.417
ประเทศ:  บังกลาเทศ
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2558
เมืองหลัก: มัยมันสิงห์
การปกครอง
 • ข้าหลวง: ชาฟีกูร์ เรซา พิศวาส
 • เขตเลือกตั้งรัฐสภา: รัฐสภาแห่งชาติ (38 ที่นั่ง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 10,584.06 ตร.กม. (4,086.53 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโน พ.ศ. 2554)
 • ทั้งหมด: 10,990,913 คน
 • ความหนาแน่น: 1,000 คน/ตร.กม. (2,700 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6 (เวลามาตรฐานบังกลาเทศ)
รหัส ISO 3166: BD-C
เอชดีไอ (พ.ศ. 2562): 0.594 ปานกลาง
เว็บไซต์: www.mymensinghdiv.gov.bd
มัยมันสิงห์ (เบงกอล: ময়মনসিংহ) เป็นหนึ่งในภาคทั้งแปดของประเทศบังกลาเทศ ได้รับการจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2558 โดยแยกพื้นที่ตอนเหนือของภาคธากาออกมา ภาคนี้มีเนื้อที่ 10,485 ตารางกิโลเมตร (4,048 ตารางไมล์) และมีประชากร 11,370,000 คนตามสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554 เมืองหลักของภาคคือมัยมันสิงห์
หนังสือกันดารวิถี

หนังสือกันดารวิถี (อังกฤษ: Book of Numbers; ฮีบรู: במדבר; กรีก: Αριθμοί) เป็นหนังสือเล่มที่ 4 ในเบญจบรรณ เนื้อหาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของวงศ์วานอิสราเอลที่ต่อเนื่องมาจากหนังสืออพยพ หนังสือกันดารวิถีแปลมาจากคัมภีร์ฮีบรู (ฮีบรู: במדבר, ba-midbar) ซึ่งแปลว่า "ในถิ่นทุรกันดาร..." ซึ่งเป็นคำแรกของคัมภีร์ฉบับนี้ แต่ในภาษาอังกฤษ ใช้ชือว่า The Book of Numbers เนื่องจากหนังสือเล่มนี้ได้กล่าวถึงการทำสำมะโนประชากรอิสราเอลถึงสองครั้ง ที่ภูเขาซีนาย และที่โมอับ ในขณะที่ภาษาไทยใช้ชื่อว่า "หนังสือกันดารวิถี" เนื่องจากหนังสือเล่มนี้กล่าวถึงพงศาวดารของอิสราเอลช่วงที่ต้องใช้ชีวิตในถิ่นทุรกันดาร (ทะเลทราย) เป็นเวลา 40 ปี ก่อนจะได้เข้าสู่แผ่นดินคานาอัน
เนื้อหาในหนังสือกันดารวิถีนี้ จะแบ่งส่วนสำคัญออกได้เป็น ส่วน
การนับอิสราเอลที่ภูเขาซีนาย (บทที่ 1-2)
การกำหนดงานให้แก่คนเลวี และพระบัญญัติเรื่องการถวายบูชา (บทที่ 3-9 บทที่ 17-19 บทที่ 28-30)
ออกเดินทางจากภูเขาซีนาย (บทที่ 10-12)
การสอดแนมแผ่นดินคานาอัน (บทที่ 13-16)
การเดินทางในถิ่นทุรกันดาร (บทที่ 20-25 บทที่ 27 บทที่ 31)
การแบ่งดินแดนอิสราเอล และการแต่งตั้งโยชูวา (บทที่ 32-36)
การนับอิสราเอลที่ภูเขาซีนาย

จากหนังสืออพยพ เมื่อโมเสสได้รับพระบัญญัติของพระเจ้า ณ ภูเขาซีนายนั้น พระเจ้าทรงให้โมเสสตั้งผู้นำเผ่าทั้ง 12 ของอิสราเอลขึ้น และทำสำมะโนครัวประชากรอิสราเอลที่มีอายุตั้งแต่ 20 ปีขึ้นไป โดยนับได้จำนวนทั้งสิ้น 603,550 คน แบ่งเป็น
เผ่ารูเบน จำวน 46,500 คน
เผ่าสิเมโอน จำนวน 59,300 คน
เผ่ากาด จำนวน 45,650 คน
เผ่ายูดาห์ จำนวน 74,600 คน
เผ่าอิสสาคาร์ จำนวน 54,400 คน
เผ่าเศบูลุน จำนวน 57,400 คน
เผ่าโยเซฟ
เผ่าเอฟราอิม จำนวน 45,000 คน
เผ่ามนัสเสห์ จำนวน 32,200 คน
เผ่าเบนยามิน จำนวน 35,400 คน
เผ่าดาน จำนวน 62,700 คน
เผ่าอาเชอร์ จำนวน 41,500 คน
เผ่านัฟทาลี จำนวน 53,400 คน
ในการสำมะโนประชากรครั้งนั้น ไม่ได้นับรวมเผ่าเลวีเข้าไปด้วย เนื่องจากพระเจ้าทรงกำหนดงานพิเศษให้แก่ชนเผ่าเลวีโดยเฉพาะ โดยมีหน้าที่ตั้งไว้สำหรับพลับพลาของพระเจ้า มีหน้าที่ ขน รื้อ ตั้งพลับพลา และตั้งเต็นท์อยู่รอบพลับพลา
การกำหนดงานแก่คนเลวี

ในการกำหนดงานแก่คนเลวีนั้น ได้แบ่งออกเป็นหน้าที่ตามวงศ์ (ชื่อบุตรชายของเลวี) ได้แก่วงศ์วานเกอร์โชน วงศ์วานโคอาท และวงศ์วานเมรารี โดยมีการกำหนดหน้าที่แตกต่างกัน โดยทรงกำหนดอายุของผู้เข้าปฏิบัติงานของคนเผ่าเลวี คือ ชายหนุ่มที่มีอายุตั้งแต่ 30-50 ปี โดยวงศ์วานเผ่าเลวีมีดังนี้
วงศ์วานเกอร์โชน มีจำนวนผู้ชายอายุ 1 เดือนขึ้นไปจำนวน 7,500 คน ต้องตั้งค่ายอยู่ข้างหลังพลับพลาด้านทิศตะวันตก โดยมีหน้าที่รับผิดชอบงานในพลับพลา ได้แก่ งานพลับพลา งานเต็นท์ พร้อมเครื่องเต็นต์ แท่นบูชา และสิ่งของทั้งปวงที่เกี่ยวข้องกับสิ่งเหล่านี้
วงศ์วานโคอาท มีจำนวนผู้ชายอายุ 1 เดือนขึ้นไปจำนวน 8,600 คน ต้องตั้งค่ายอยู่ทางใต้ของพลับพลา มีหน้าที่ดูแลหีบพระโอวาท โต๊ะขนมปัง คันประทีป แท่นบูชาทั้งสอง และเครื่องใช้สถานนมัสการซึ่งปุโรหิตใช้งาน และม่าน
วงศ์วานเมรารี มีจำนวนผู้ชายอายุ 1 เดือนขึ้นไปจำนวน 6,200 คน ต้องตั้งค่ายอยู่ด้านเหนือของพลับพลา มีหน้าที่ดูแลงานไม้กรอบพลับพลา ไม้กลอน ไม้เสา ฐานรองและเครื่องประกอบทั้งหมด เสารอบลานพลับพลา พร้อมกับฐานรองหลักหมุดและเชือกโยง
บุคคลผู้ได้รับแต่งตั้งเป็นปุโรหิต ได้แก่ โมเสส อาโรน และบุตรทั้งสองของอาโรน ตั้งค่ายอยู่ด้านหน้าของเต็นต์นัดพบ ด้านทิศตะวันออก มีหน้าที่ดูแลพิธีการภายในสถานนมัสการ และเมื่อเคลื่อนย้ายค่าย ปุโรหิตมีหน้าที่นำผ้าม่านมาห่อหุ้มบรรดาหีบพระโอวาท แท่นบูชา โต๊ะขนมปัง คันประทีป และสิ่งของทั้งสิ้นในพลับพลาตามที่พระเจ้าบัญชาไว้ แล้วจึงให้วงศ์วานโคอาทเข้ามาปฏิบัติหน้าที่ต่อ แต่ห้ามมิให้คนโคอาทเข้ามาห่อหุ้มสิ่งของต่าง ๆ
นอกจากนี้ พระเจ้ายังมีพระบัญญัติต่าง ๆ ที่เกี่ยวเนื่อง และเป็นงานที่ปุโรหิตต้องชำระให้คนอิสราเอลอีกหลายประการ เช่น กฎหมายเรื่องการคืนของ กฎหมายเรื่องความหึงหวง กฎหมายของพวกนาศีร์ พระบัญญัติว่าด้วยเครื่องบูชา พระบัญญัติว่าด้วยสิ่งของที่จัดสรรให้แก่ปุโรหิตและคนเผ่าเลวี พระบัญญัติว่าด้วยการชำระผู้ที่มีมลทิน และพระบัญญัติว่าด้วยการถวายบูชาในโอกาสต่าง ๆ
การเคลื่อนพลออกจากภูเขาซีนาย

ในการเคลื่อนพลออกจากภูเขาซีนาย อิสราเอลได้ออกเดินทางเป็นลำดับตามที่พระเจ้าตรัสสั่งโมเสสได้ดังนี้ ต้นขบวนนำโดยเผ่ายูดาห์ เผ่าอิสสาคาร์ เผ่าเศบูลุน และตามด้วยวงศ์วานเกอร์โชน และวงศ์วานเมรารี ตามลำดับ ต่อด้วยเผ่ารูเบน เผ่าสิเมโอน เผ่ากาด และตามด้วยวงศ์วานโคอาทตามลำดับ และปิดขบวนด้วย เผ่าเอฟราอิม เผ่ามนัสเสห์ เผ่าเบนยามิน เผ่าดาน เผ่าอาเชอร์ และเผ่านัฟทาลีเป็นลำดับสุดท้าย
เมื่อเคลื่อนพลไปนั้น มีอุปสรรคระหว่างการเดินทาง เนื่องด้วยคนจำนวนมาก พระเจ้าจึงทรงให้โมเสสตั้งพวกผู้ใหญ่ 70 คน ช่วยโมเสสในบรรเทางานของโมเสสลง และครั้นเมื่ออิสราเอลเบื่อมานา พระเจ้าก็ทรงประทานนกคุ่มให้พวกเขา แต่เมื่อใดที่อิสราเอลโอดครวญ หรือกระทำการอันไม่เหมาะสม ก็จะได้รับการลงโทษจากพระเจ้าตามขนาดของเขา
การเดินทางในถิ่นทุรกันดาร

การเดินทางของอิสราเอลในถิ่นทุรกันดาร หรือ ทะเลทรายนี้ กินเวลา 40 ปี ซึ่งตลอดระยะเวลาดังกล่าวมีเหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้น แต่ในที่นี้จะนำเฉพาะเหตุการณ์ที่น่าสนใจมาสรุป ดังนี้
การเดินทางในถิ่นทุรกันดาร > กบฏโคราห์

โคราห์ ซึ่งเป็นเผ่าเลวี ได้ตั้งตนเป็นกบฏต่อโมเสส และได้ชักจูงให้เผ่าเลวีและอิสราเอลบางส่วนติดตามเขา เนื่องจากไม่พอใจที่โมเสส และอาโรนได้รั้งตำแหน่งปุโรหิตไว้ โมเสสจึงให้พระเจ้าทรงเป็นผ่านเลือกว่าจะให้ใครเป็นผู้นำ โดยให้นำเครื่องหอมไปถวายต่อพระพักตร์พระเจ้าในสถานนมัสการ เมื่อโคราห์และพวกได้เข้าไปถวายเครื่องหอมบูชาแล้วเดินกลับออกมานอกพลับพลานั้น แผ่นดินก็ดูดคนเหล่านั้น รวมทั้งครอบครัว และข้าวของทั้งหมดของพวกเขาด้วย แต่ในครั้งนั้นอิสราเอลได้กล่าวว่า โมเสสได้พรากชีวิตของคนเหล่านั้น พระเจ้าจึงทรงได้ลงโทษคนอิสราเอล จนกระทั่งโมเสสได้ทูลขอต่อพระเจ้า และทำการถวายเครื่องบูชาลบมลทินให้ การลงทัณฑ์จึงได้ยุติลง แต่ในครั้งนั้นอิสราเอลได้เสียชีวิตไปด้วยเหตุการณ์นี้กบฏโคราห์นี้มากถึง 14,700 ตน
การเดินทางในถิ่นทุรกันดาร > ไม้เท้าของอาโรน

จากเหตุการณ์กบฏโคราห์ พระเจ้าจึงทรงบัญชาให้โมเสสนำไม้เท้าของบรรดาหัวหน้าเผ่าทั้งหมดของอิสราเอล และไม้เท้าของอาโรนสลักชื่อ และนำเข้าไปในพลับพลา และตรัสว่า จะทรงสำแดงให้เห็นว่าใครคือคนที่พระองค์ทรงเลือก เมื่อนำไม้เท้าของบรรดาหัวหน้าเผ่าเข้าไปได้ 1 วัน โมเสสจึงได้นำไม้เท้าเหล่านั้นออกมา ปรากฏว่า มีเพียงไม้เท้าของอาโรนเท่านั้น ที่ออกดอกและผลอัลมันด์ อิสราเอลจึงได้ทราบถึงบุคคลที่พระเจ้าทรงเลือกไว้
การเดินทางในถิ่นทุรกันดาร > ได้น้ำจากหิน

เมื่ออิสราเอลเดินทางเข้าถิ่นทุรกันดารสีน เกิดการขาดน้ำและชุมชนอิสราเอลได้บ่นต่อว่าทั้งโมเสส และต่อว่าพระเจ้าต่าง ๆ นานา โมเสสได้เข้าไปทูลขอน้ำจากพระเจ้าและพระองค์ตรัสสั่งให้โมเสส บอกให้น้ำไหลออกมาจากหิน แต่เมื่อโมเสสและอาโรนได้อยู่ต่อหน้าประชาชน โทสะได้ครอบงำท่านไว้ จึงได้ใช้ไม้เท้าตีหิน น้ำจึงออกมาจากหินนั้น ด้วยเหตุการณ์ที่โมเสส และอาโรน มิได้กระทำตามที่พระเจ้าบอก ทั้งสองจึงไม่ได้รับสิทธิเข้าไปในแผ่นดินคานาอัน
การเดินทางในถิ่นทุรกันดาร > มรณกรรมของมีเรียนและอาโรน

ภายหลังจากเหตุการณ์การสอดแนมที่คานาอัน เมื่ออิสราเอลเดินทางเข้าถิ่นทุรกันดารสีน มีเรียม พี่สาวของโมเสสก็ได้เสียชีวิตลง และภายหลังเหตุการณ์ได้น้ำจากหิน เมื่ออิสราเอลเดินทางถึงภูเขาโฮร์ อาโรน ก็ได้เสียชีวิตลงที่นั่น โดยก่อนเสียชีวิต พระเจ้าตรัสสั่งให้ โมเสส นำ อาโรน และเอเลอาซาร์ บุตรชายของอาโรนขึ้นไปบนภูเขา และได้ให้อาโรนทำการมอบเครื่องแต่งกายปุโรหิตให้แก่เอเลอาซาร์ แล้วท่านจึงสิ้นใจบนภูเขานั้น
การเดินทางในถิ่นทุรกันดาร > บาลาค และบาลาอัม

เมื่อคนอิสราเอลตั้งค่ายอยู่ใกล้คนโมอับนั้น บาลาค กษัตริย์ของคนโมอับเกรงว่าอิสราเอลจะเข้ามายึดครอง จึงได้เชิญ บาลาอัม มาทำพิธีสาปแช่งแก่อิสราเอล ฝ่ายบาลาอัมนั้น ได้เดินทางมายังบริเวณค่าย แต่ยังไม่ได้เข้าไปในเมืองโมอับนั้น พระเจ้าตรัสแก่ บาลาอัม ว่า"...เจ้าจงอย่าแช่งชนชาตินั้น เพราะเขาทั้งหลายเป็นคนที่ได้รับพร..." แล้วบาลาอัมจึงแจ้งแก่บาลาคว่า ไม่สามารถกระทำการนั้นได้ เนื่องจากพระเจ้าทรงอยู่ข้างอิสราเอล และบาลาคก็ได้มาเชิญ บาลาอัม อีก เป็นครั้งที่สอง แต่บาลาอัมได้ปฏิเสธ และกล่าวว่า "...แม้บาลาคจะให้เงินและทองเต็มบ้านเต็มเรือนของท่านแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะกระทำอะไรนอกเหนือจากพระบัญชาพระเยโฮวาห์ พระเจ้าของข้าพเจ้าไม่ได้..." แต่ต่อมาพระเจ้าทรงใช้ให้บาลาอัมเดินทางไปหาบาลาคได้เฉพาะเมื่อมีคนมาเรียกให้ไป แต่บาลาอัมไม่ได้รอใหผู้มาเรียก ก็เดินทางไป พระเจ้าจึงทรงให้ทูตของพระองค์มาขวางทางเดินของลานั้น และพระเจ้าทรงเปิดปากลาให้พูดเพื่อเตือนสติบาลาอัม
ครั้นแล้วพระเจ้าทรงให้บาลาอัมเดินทางไปหาบาลาค แต่ให้บาลาอัมกระทำเฉพาะในสิ่งที่พระเจ้าทรงบัญชาเท่านั้น เมื่อไปถึง บาลาคได้นำบาลาอัมไปยังเขตแดนเพื่อให้บาลาอัมสาปแช่งอิสราเอล แต่บาลาอัมกลับอวยพรให้แก่อิสราเอลว่า "...ใครจะนับเผ่าพันธุ์ของยาโคบที่มากอย่างผงคลีดินนั้นได้ หรือนับหนึ่งในสี่ของอิสราเอลได้..." บาลาคได้ย้ายจุดเพื่อให้บาลาอัมสาปแช่งอีก 2 ที่ แต่บาลาอัม ก็อวยพรแก่อิสราเอลทั้ง 3 ครั้ง ท่านกล่าวว่า "...ข้าพเจ้ากระทำอะไรนอกเหนือพระบัญชาพระเจ้าไม่ได้...พระเจ้าตรัสประการใด ข้าพเจ้าก็พูดอย่างนั้น..." แล้วบาลาอัมก็ลากลับไปยังเมืองของท่าน
การแบ่งดินแดนคานาอัน

เมื่อครบกำหนดเวลา 40 ปีที่อิสราเอลใช้ชีวิตอยู่ในทะเลทราย เพื่อชดใช้ความบาปของชนรุ่นก่อน พระเจ้าทรงระลึกถึงอิสราเอล และได้ให้โมเสสได้ดำเนินการเพื่อการเดินทางเข้าแผ่นดินคานาอันต่อไป โดยได้จัดสรรแผ่นดินคานาอันให้แก่เผ่าต่าง ๆ ของอิสราเอล และการมอบอำนาจการบริหารต่าง ๆ ให้แก่คนรุ่นต่อไป
การแบ่งดินแดนคานาอัน > การนับประชากรที่โมอับ

ก่อนถึงเวลาที่อิสราเอลจะได้แบ่งดินแดนคานาอัน เพื่อจะเข้ายึดครองตามพันธสัญญาที่พระยาห์เวห์ทรงประทานให้นั้น พระเจ้าทรงให้โมเสสทำสำมะโนประชากรอีกครั้ง ณ แผ่นดินโมอับนั่นเอง ซึ่งการสำมะโนประชากรในครั้งนี้ มีจำนวนประชากรชายที่มีอายุมากกว่า 20 ปีขึ้นไป เป็นจำนวน 601,730 คน แบ่งออกตามเผ่าต่าง ๆ ได้ดังนี้
เผ่ารูเบน จำวน 43,730 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 46,500 คน)
เผ่าสิเมโอน จำนวน 22,200 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 59,300 คน)
เผ่ากาด จำนวน 40,500 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 45,650 คน)
เผ่ายูดาห์ จำนวน 76,500 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 74,600 คน)
เผ่าอิสสาคาร์ จำนวน 64,300 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 54,400 คน)
เผ่าเศบูลุน จำนวน 60,500 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 57,400 คน)
เผ่าโยเซฟ
เผ่าเอฟราอิม จำนวน 32,500 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 45,000 คน)
เผ่ามนัสเสห์ จำนวน 52,700 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 32,200 คน)
เผ่าเบนยามิน จำนวน 45,600 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 35,400 คน)
เผ่าดาน จำนวน 64,400 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 62,700 คน)
เผ่าอาเชอร์ จำนวน 53,400 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 41,500 คน)
เผ่านัฟทาลี จำนวน 45,400 คน (เทียบกับการสำมะโนครัวครั้งก่อน 53,400 คน)
ส่วนเผ่าเลวีนั้น พระเจ้าทรงยกไว้ ไม่ได้มีส่วนในมรดกแห่งแผ่นดินคานาอันแก่เขา เนื่องจากเผ่าเลวีนั้นมีหน้าที่ต้องปฏิบัติงานในสถานนมัสการของพระเจ้า และรับส่วนแบ่งจากของถวายซึ่งพระเจ้าได้ทรงกำหนดไว้ ในครั้งนั้นจำนวนคนเลวีที่มีอายุตั้งแต่ 1 เดือนขึ้นไป มีจำนวน 23,000 คน
การแบ่งดินแดนคานาอัน > การจัดสรรแผ่นดินคานาอัน

พระเจ้าทรงบัญชาให้โมเสส ได้นำบรรดาหัวหน้าของแต่ละเผ่ามาเพื่อกำหนดเขตแดนแผ่นดินคานาอันที่จะให้อิสราเอลเข้ายึดครอง และให้จับฉลากแบ่งดินแดนกันตามเผ่า วงศ์วาน ตระกูลของแต่ละคน ทั้งนี้พระเจ้าทรงกำหนดเขตแดนของคานาอันดังนี้
ทิศเหนือ จากภูเขาโฮร์ ถึงเมืองฮามัท สิ้นสุดที่ฮาซาเรนัน
ทิศใต้ นับจากถิ่นทุรกันดารสีน ตามแนวด้านเอโดม ไปจนถึงทะเลเกลือ (ทะเลตาย)
ทิศตะวันออก จากอาซาเรนันถึงเชฟาม ยาวลงมาถึงแม่น้ำจอร์แดน สุดทางลงทะเลเกลือ (ทะเลตาย)
ทิศตะวันตก เป็นพื้นที่ติดทะเลใหญ่ (ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน)
ด้วยเขตแดนที่ปรากฏในพระคัมภีร์นี้ เป็นหลักฐานอ้างอิงให้อิสราเอลได้ขอพื้นที่ในส่วนนี้คืน ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อชาวยิว 7 คนได้สร้างประวัติศาสตร์ทำลายค่ายนาซีได้นั้น ชาวยิวได้นำหลักฐานนี้อ้างอิงในการขอพื้นที่เพื่อตั้งประเทศอิสราเอลขึ้น โดยได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายพันธมิตร
ดูเพิ่ม

พันธสัญญาเดิม
หนังสืออพยพ
บุคคล
โมเสส
โยชูวา
อาโรน
อื่นๆ
พลับพลา
ภาพกษัตริย์บาลาอัมตามหนังสือกันดารวิถี บทที่ 23 วาดโดย เจเกอร์ ไบเลียม เองเจล
แผ่นดินคานาอันและการแบ่งดินแดนตามเผ่าทั้งสิบสอง
ภาครังปุระ

| ภาครังปุระ রংপুর বিভাগ |
| --- | --- |
ภาค
ที่ตั้งภาครังปุระในประเทศบังกลาเทศ
พิกัด: 25°50′N 89°00′E﻿ / ﻿25.833°N 89.000°E﻿ / 25.833; 89.000
ประเทศ:  บังกลาเทศ
ก่อตั้ง: 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
เมืองหลัก: รังปุระ
การปกครอง
 • ข้าหลวง: ซาบีรุล อิสลาม
 • เขตเลือกตั้งรัฐสภา: รัฐสภาแห่งชาติ (33 ที่นั่ง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 16,184.99 ตร.กม. (6,249.06 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโน พ.ศ. 2554)
 • ทั้งหมด: 15,787,758 คน
 • ความหนาแน่น: 980 คน/ตร.กม. (2,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6 (เวลามาตรฐานบังกลาเทศ)
รหัส ISO 3166: BD-F
เอชดีไอ (พ.ศ. 2562): 0.606 ปานกลาง
ทีมคริกเกตที่มีชื่อเสียง: ทีมคริกเกตภาครังปุระ รังปุระไรเดอส์
เว็บไซต์: www.rangpurdiv.gov.bd
รังปุระ (เบงกอล: রংপুর) เป็นภาคหนึ่งของประเทศบังกลาเทศ ได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยแยกพื้นที่ออกจากภาคราชชาฮีเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2553 มีประชากร 15,665,000 คนจากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554
พังกาหัวสุมดอกแดง

| พังกาหัวสุมดอกแดง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malpighiales
วงศ์:: Rhizophoraceae
สกุล:: Bruguiera
สปีชีส์:: B.  gymnorrhiza
ชื่อทวินาม
Bruguiera gymnorrhiza (L.) Lam.

พังกาหัวสุมดอกแดง หรือโกงกางหัวสุม (ชื่อวิทยาศาสตร์: Bruguiera gymnorrhiza; อังกฤษ: Black mangrove, อาฟรีกานส์: Swart-wortelboom, โคซา: Isikhangati, ซูลู: Isihlobane)  เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Rhizophoraceae เปลือกต้นแตกเป็นแนวยาว สีน้ำตาลหรือสีดำ โคนต้นมีพูพอนสูง มีรากหายใจ ใบเดี่ยว สีเขียวเข้ม ท้องใบสีอ่อน ก้านใบสีเหลืองอมน้ำตาล ดอกเดี่ยว ออกตามซอกใบ กลีบเลี้ยงสีแดง ดอกตูมรูปร่างเป็นทรงกระสวย กลีบดอกสีขาวอมชมพู ผลคล้ายลูกข่าง งอกตั้งแต่อยู่บนต้น ฝักคล้ายกระสวย อ่อนเป็นสีเขียวเข้ม แก่แล้วเป็นสีม่วงออกดำ
การใช้ประโยชน์

เปลือกแห้งมีแทนนินถึง 35% ใช้ในการฟอกย้อมหนังและแหอวน สารโพลบาฟีนในเปลือกลำต้นให้สีดำหรือสีน้ำตาลเข้ม ใช้ทำเสาเพราะทนทานต่อการทำลายของปลวกและเพรียง เปลือกใช้ทำกาว มีฤทธิ์เป็นยาฝาดสมาน แก้ท้องเสีย ใช้กินกับหมาก ในมัลดีฟส์ นำฝักของพังกาหัวสุมดอกแดงไปต้มแล้วรับประทานเป็นผัก ซึ่งเป็นที่นิยมมากกว่าฝักถั่วขาว
ภาคราชชาฮี

| ภาคราชชาฮี রাজশাহী বিভাগ |
| --- | --- |
ภาค
ที่ตั้งภาคราชชาฮีในประเทศบังกลาเทศ
พิกัด: 25°00′N 89°00′E﻿ / ﻿25.000°N 89.000°E﻿ / 25.000; 89.000
ประเทศ:  บังกลาเทศ
เมืองหลัก: ราชชาฮี
การปกครอง
 • ข้าหลวง: จี. เอส. เอ็ม. จาฟารุลลาห์
 • เขตเลือกตั้งรัฐสภา: รัฐสภาแห่งชาติ (39 ที่นั่ง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 18,174.4 ตร.กม. (7,017.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2554)
 • ทั้งหมด: 18,484,858 คน
 • ความหนาแน่น: 1,017 คน/ตร.กม. (2,630 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6 (เวลามาตรฐานบังกลาเทศ)
รหัส ISO 3166: BD-E
เอชดีไอ (พ.ศ. 2560): 0.602 ปานกลาง
ทีมคริกเกตที่มีชื่อเสียง: ทีมคริกเกตภาคราชชาฮี ราชชาฮีคิงส์
เว็บไซต์: rajshahidiv.gov.bd
ราชชาฮี (เบงกอล: রাজশাহী) เป็นหนึ่งในแปดภาคของประเทศบังกลาเทศ มีเนื้อที่ 18,174.4 ตารางกิโลเมตร (7,017.2 ตารางไมล์) และมีประชากรจำนวน 18,484,858 คน ตามสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554 ภาคราชชาฮีประกอบด้วย 8 อำเภอ 70 ตำบล และ 1,092 สภาชนบท
ภาคสิเลฏ

| ภาคสิเลฏ সিলেট বিভাগ |
| --- | --- |
ภาค
ที่ตั้งภาคสิเลฏในประเทศบังกลาเทศ
พิกัด: 24°30′N 91°40′E﻿ / ﻿24.500°N 91.667°E﻿ / 24.500; 91.667
ประเทศ:  บังกลาเทศ
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2538
เมืองหลัก: สิเลฏ
การปกครอง
 • ข้าหลวง: มุฮัมมัด โมชาร์รอฟ ฮอสเซน
 • เขตเลือกตั้งรัฐสภา: รัฐสภาแห่งชาติ (19 ที่นั่ง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12,298.4 ตร.กม. (4,748.4 ตร.ไมล์)
ความสูง: 334.67 เมตร (1,098 ฟุต)
ประชากร (พ.ศ. 2565)
 • ทั้งหมด: 11,034,863 คน
 • ความหนาแน่น: 900 คน/ตร.กม. (2,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6 (เวลามาตรฐานบังกลาเทศ)
รหัส ISO 3166: BD-G
เอชดีไอ (พ.ศ. 2562): 0.631 ปานกลาง
ทีมคริกเกตที่มีชื่อเสียง: ทีมคริกเก็ตภาคสิเลฏ สิเลฏซันไรเซอส์
เว็บไซต์: sylhetdiv.gov.bd
สิเลฏ (เบงกอล: সিলেট) เป็นภาคหนึ่งของประเทศบังกลาเทศ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2538 มีประชากรจำนวน 11,034,863 คน (ใน พ.ศ. 2565)
นีโคไล แพนเชฟ

นีโคไล แพนเชฟ (บัลแกเรีย: Николай Пенчев; 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 –) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชาวบัลแกเรีย เขาเล่นตำแหน่งตัวดีด้านนอก ให้กับสโมสรอัสเซตซอแรซอเวียเชชูฟ ในประเทศโปแลนด์
ชีวิตส่วนตัว

นีโคไล แพนเชฟ เกิดในพลอฟดิฟ, ประเทศบัลแกเรีย พ่อของเขาเป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอล เขามีพี่น้อง 3 คน พี่ชายคนโตชื่อ เชฟดาร์ (เกิดในปี ค.ศ. 1987) และมีพี่น้องฝาแฝดที่อายุน้อยกว่า คือโชโน และโรซาริน (เกิด 11 ธันวาคม ค.ศ. 1994) ทั้งคู่ก็เล่นวอลเลย์บอลเช่นเดียวกัน โชโนเล่นในตำแหน่งมิอเซต ส่วนโรซารินเล่นในตำแหน่งตัวบุกแดนหลังหรือตัวตีด้านนอก ให้กับสโมสรเอฟเฟคตอร์ เคียซา