stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี
ระเบียงภาพ

งานเขียนร่วมกับจิตรกรอื่น
“พระเยซูแบกกางเขน”
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล
จิตรกรรมและประติมากรรม
ชาเปล “พระเยซูปางทรมาน”
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล
นักบุญคาร์โล โบร์โรเมโอ
มหาวิหารมิลาน
ภาพชุด
นักบุญคาร์โล โบร์โรเมโอ
มหาวิหารมิลาน
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
บัมบอชชันตี

"งานเลี้ยงสนุกในบรรยากาศแบบอิตาลี" โดย คาเรล ดูฌาร์แดงส์
บัมบอชชันตี (อิตาลี: Bamboccianti) คือกลุ่มจิตรกรภาพชีวิตประจำวันผู้ทำงานในกรุงโรมราวตั้งแต่ ค.ศ. 1625 ไปจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 จิตรกรกลุ่มที่ว่านี้ส่วนใหญ่เป็นชาวดัตช์และชาวฟลานเดอส์ที่นำเอาความรู้ความเชี่ยวชาญในการวาดภาพชาวบ้านชาวนามาจากศิลปะการเขียนภาพของเนเธอร์แลนด์ของคริสต์ศตวรรษที่ 16 เข้ามายังอิตาลีด้วย และมักจะสร้างงานเขียนขนาดเล็กที่เรียกว่า "จิตรกรรมตู้" หรือ งานกัดกรดของภาพชีวิตประจำวันของชนชั้นแรงงานในกรุงโรมหรือนอกเมืองในชนบทออกไป จิตรกรหลายคนเป็นสมาชิกของกลุ่มที่เรียกตนเองว่า "ศิลปินกลุ่มเบนท์วูเกิลส์" ภาพเขียนของจิตรกรกลุ่มนี้ได้รับการตีความหมายว่าเป็นสัจนิยมของ "ภาพสะท้อนของโรมและชีวิตในกรุงโรมที่แท้จริง" "โดยไม่สร้างความแตกต่างหรือทำการเปลี่ยนแปลง" ของสิ่งที่ศิลปินเห็น หัวข้อที่วาดมักจะเป็นภาพคนขายอาหารหรือเครื่องดื่ม, ชาวนา, หญิงกำลังรีดนม, ทหารยามพักผ่อนหรือหาความสำราญ, ขอทาน หรือที่จิตรกรบาโรกชาวอิตาลีซัลวาตอร์ โรซาบรรยายเมื่อกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 ว่าเป็น "หัวเรื่องของคนตามถนน, คนขี้โกง, คนฉวยกระเป๋า, คนขี้เมาและตระกละ, คนสูบยามอมแมม และหัวข้อ 'โสมม' อื่น ๆ" ตรงกันข้ามกับหัวเรื่องที่วาด งานจิตรกรรมเหล่านี้กลับขายกันได้ในราคาสูงให้แก่นักสะสม
ศิลปิน

คำว่า "บัมบอชชันตี" เดิมมาจาก "ศิลปินกลุ่มเบนท์วูเกิลส์" ที่ใช้เรียกจิตรกรชาวดัตช์เปียเตอร์ ฟาน เลเออร์ว่า "Il Bamboccio" ผู้ที่มักจะมีศิลปินเกาะกลุ่มกันอยู่ขณะที่พำนักอยู่ในอิตาลี (ค.ศ. 1625-ค.ศ. 1639). ชื่อเล่นที่แปลว่า "เด็กอัปลักษณ์" หรือ "หุ่น" เป็นนัยยะถึงรูปร่างหน้าตาและร่างกายของเปียเตอร์ ฟาน เลเออร์  กลุ่มจิตรกรกลุ่มบัมบอชชันตีกลุ่มแรกก็ได้แก่ Andries Both, Jan Both, Karel Dujardin, Jan Miel, Johannes Lingelbach และจิตรกรชาวอิตาลีมีเกลันเจโล แชร์กวอซซี เซบัสเตียง บูร์ดง ก็เป็นสมาชิกของกลุ่มนี้เมื่อเริ่มงานอาชีพ สมาชิกบัมบอชชันตีผู้อื่นก็ได้แก่ Michiel Sweerts, Thomas Wijck, Dirck Helmbreker, Jan Asselyn, Anton Goubou, Willem Reuter และJacob van Staveren งานของจิตรกรกลุ่มบัมบอชชันตีมามีอิทธิพลต่อศิลปินโรโกโกต่อมา เช่น อันโตนีโอ ชีฟรอนดี, ปีเอโตร ลองกี, จูเซปเป มารีอา เกรสปี, จาโกโม เชรูตี และอาเลสซันโดร มัญญัสโก[ต้องการอ้างอิง] และงานเขียนเกี่ยวกับภาพชีวิตประจำวันที่เกิดขึ้นในโรมก็ยังดำเนินต่อมาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยงานเขียนของบาร์โตโลเมโอ ปีเนลลี และอากิลเล ปีเนลลี, อันเดรอา โลกาเตลลี และปาโอโล โมนัลดี
ลักษณะ

นักบันทึกศิลปะของคริสต์ศตวรรษที่ 17 จัมบัตติสตา ปัสเซรี บรรยายงานเขียนของเลเออร์ว่าเป็นการ "เปิดหน้าต่าง" ที่แสดงบรรยากาศของโลกรอบตัวเลเออร์ ที่เป็นคำที่เหมาะสมในการบรรยายลักษณะงานโดยทั่วไปของกลุ่มศิลปินบัมบอชชันตี:
era singular nel represetar la veritá schietta, e pura nell'esser suo, che li suoi quadri parevano una finestra aperta pe le quale fussero veduti quelli suoi successi; senza alcun divario, et alterazione.
ปฏิกิริยา

แม้ว่างานจิตรกรรมของกลุ่มบัมบอชชันตีจะประสบกับความสำเร็จ แต่นักทฤษฎีศิลปะและสถาบันศิลปะในกรุงโรมมักจะไม่นิยมงานเขียนประเภทนี้ เพราะถือกันว่าภาพเขียนเกี่ยวกับชีวิตประจำวันเป็นงานศิลปะระดับต่ำที่สุดในบรรดา "ลำดับคุณค่าของศิลปะ" ความนิยมของภาพเขียนที่ขายได้ดีให้กับผู้อุปถัมภ์ผู้มีการศึกษาและเป็นชนชั้นสูงยิ่งทำให้เป็นข้อขัดเคืองของศิลปินผู้นิยมเขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์ซึ่งถือกันว่าเป็นศิลปะระดับสูงที่เป็นที่ยอมรับของอักกาเดเมียดีซันลูกาซึ่งเป็นสถาบันศิลปะหลักของอิตาลี ตัวอย่างเช่นเมื่อซัลวาตอร์ โรซาผู้เขียนภาพเสียดสี "Pittura" (ราว ค.ศ. 1650) ตัดพ้ออย่างขมขื่นเกี่ยวกับรสนิยมของผู้อุปถัมภ์ผู้ที่ยอมรับศิลปะเกี่ยวกับชีวิตประจำวันว่า:
Quel che aboriscon vivo, aman dipinto. (ไทย: ชิงชังในชีวิตจริงของเขาแต่ก็รักที่จะซื้อภาพเขียนของชีวิตของเขามานั่งชื่นชม)
ปฏิกิริยาโดยทั่วไปแล้ว (เช่น ปฏิกิริยาของซัลวาตอร์ โรซา) เป็นปฏิกิริยาที่มิใช้ปฏิกิริยาต่อศิลปินแต่เป็นปฏิกิริยาต่อผู้ที่ซื้อหาภาพ ตัวศิลปินเองมักได้รับการชื่นชมเช่นฟาน เลเออร์ผู้ที่ขายงานเขียนได้ในราคาสูง และแชร์กวอซซีที่มีโอกาสได้สังสรรค์กับผู้ดีมีตระกูล และเป็นเพื่อนกับศิลปินเช่นปีเอโตร ดา กอร์โตนา นอกจากนั้นแล้วเพราะความที่ศิลปินส่วนใหญ่ในกลุ่มเป็นชาวต่างประเทศที่เขียนงานแบบนอกสถาบัน และมักจะเป็นสมาชิกของกลุ่มที่เรียกตนเองว่า "ศิลปินกลุ่มเบนท์วูเกิลส์" ที่เป็นกลุ่มเชิงกลุ่มศิลปินอาชีพแต่มีชื่อเสียงไปในทางเฮฮาสนุกสนานเสียมากกว่า
บรรณานุกรม

Briganti, Giuliano (1983). The bamboccianti the painters of everyday life in seventeenth century Rome. U. Bozzi.
Brigstocke, Hugh. "Bourdon, Sébastien," Grove Art Online. Oxford University Press, [October 30, 2007].
Haskell, Francis (1993). "Chapter 8". Patrons and Painters: Art and Society in Baroque Italy. Yale University Press. ISBN 0300025378.
Levine, David A. (December 1988), "The Roman Limekilns of the Bamboccianti", The Art Bulletin, 70: 569–589, doi:10.2307/3051103{{citation}}:  CS1 maint: date and year (ลิงก์)
Roworth, Wendy W. (December 1981), "A Date for Salvator Rosa's Satire on Painting and the Bamboccianti in Rome", The Art Bulletin, 63: 611–617, doi:10.2307/3050166{{citation}}:  CS1 maint: date and year (ลิงก์)
Slive, Seymour (1995). "Italianate and Classical Painting". Pelican History of Art, Dutch Painting 1600-1800. Penguin Books Ltd. pp. 225–245.
Wittkower, Rudolf (1993). "Chapter 4". Pelican History of Art, Art and Architecture Italy, 1600-1750. 1980. Penguin Books Ltd. p. 323.
ดูเพิ่ม

ศิลปะตะวันตก
จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บัมบอชชันตี
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม 
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ปาร์มากัลโช 1913

สมาคมกีฬาสมัครเล่นปาร์มากัลโช 1913 (อิตาลี: Società Sportiva Dilettantistica Parma Calcio 1913) ก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1913 ตั้งอยู่ในเมืองปาร์มา แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ประเทศอิตาลี โดยครั้งแรกใช้ชื่อว่าสโมสรฟุตบอลแวร์ดี ตามชื่อจูเซปเป แวร์ดี นักอุปรากรที่มีชื่อเสียงซึ่งเกิดที่เมืองปาร์มา ต่อมาในเดือนธันวาคมก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นสโมสรฟุตบอลปาร์มา สโมสรเริ่มเล่นบอลลีกครั้งแรกในช่วงปี ค.ศ.  1919-20 ต่อมาได้ถูกศาลสั่งฟ้องล้มละลายเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2558 และเปลี่ยนชื่อสืบทอดมาเป็นปัจจุบัน
ประวัติ

ปาร์มา เป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จทีมหนึ่งในช่วงหลังปี 1990 เป็นต้นมา ด้วยการได้แชมป์ยูฟ่าคัพ 2 สมัย แชมป์โคปปาอิตาเลีย 3 สมัย อิตาเลียนซูเปอร์คัพ 1 สมัย และเกือบจะได้แชมป์กัลโชเซเรียอาเป็นครั้งแรกของสโมสรในฤดูกาล 1996-1997 โดยมีแต้มน้อยกว่ายูเวนตุสที่เป็นแชมป์เพียง 2 คะแนนเท่านั้น ซึ่งช่วงที่ผ่านมานั้นถือได้ว่าเป็นช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดของสโมสรก็ว่าได้ ปาร์มาเพี่งจะได้เลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในเซเรียอาในฤดูกาลปี 1989-1990 และในฤดูกาลแรกที่อยู่ในเซเรียอาก็สามารถยีนอยู่อันดับ 5 ได้โดยได้สิทธิ์ไปเล่นบอลยูฟ่าคัพ ก่อนที่ 4 ปีให้หลังจะคว้าแชมป์ยูฟ่าคัพเป็นสมัยแรกในฤดูกาล 1994-1995 ได้สำเร็จ
นักฟุตบอลที่มีชื่อเสียง

| --- | --- |
  Italy การ์โล อันเชลอตตี (1977-1979)  ดีโน บัจโจ (1994-2000)  มาโก บัลลอตตา (1991-1994)  ซีโมเน บาโรเน (1997-2004)  อันโตนีโอ เบนาร์รีโว (1991-2004)  ดานีเอเล โบเนรา (2002-2006)  ลูกา บุชชี (1986-1987, 1988-1990, 1993-1997 & 2005-present)  จันลุยจี บุฟฟอน (1995-2001)  Fabio Cannavaro (1995-2002)  Enrico Chiesa (1996-1999)  มัสซีโม กริปปา (1993-1998)  Marco Di Vaio (1999-2002)  สเตฟาโน ฟีโอเร (1996-1997)  ดีเอโก ฟูแซร์ (1998-2001)  อัลแบร์โต จีลาร์ดีโน (2002-2005)  ฟีลิปโป อินซากี (1995-1996)  มาร์โก มาร์กีออนนี (2001-2006)  อาเลสซันโดร เมลลี (1985-1994 & 1995-1997)  โลเรนโซ มีนอตตี (1987-1996)  มาร์โก โอซีโอ (1987-1993)  ฟาอุสโต ปิซซี  จันฟรังโก โซลา (1993-1996)  ดานีเอเล โซรัตโต (1988-1995)  Argentina อาเบล บัลโบ (1998-1999)  เอร์นัน เกรสโป (1996-2000)  อาเรียล ออร์เตกา (1999-2000)  โรเบร์โต เนสตอร์ เซนซีนี (1993-1999 & 2000-2002)  ควน เซบัสเตียน เบรอน (1998-1999)  Australia Mark Bresciano (2002-2006)  Belgium Georges Grün (1990-1994)  Johan Walem (1999-2000)  Bulgaria คริสตอ สตออิชคอฟ (1995-1996):   Brazil Adaílton (1997-1998)  Adriano (2002-2004)  Márcio Amoroso (1999-2001)  Fábio Simplício (2004-2006)  Cláudio Taffarel (1990-1993 & 2001-2002)  Cameroon Patrick Mboma (1999-2001)  Colombia เฟาส์ตีโน อัสปรียา (1992-1996 & 1998-1999)  Croatia Mario Stanic (1996-2000)  France Alain Boghossian (1998-2003)  Sébastien Frey (2001-2005)  ซาบรี ลามูชี (2000-2003)  โยฮัน มิกูร์ (2000-2002)  ลีลียอง ตูราม (1996-2001)  อุสมัน ดาโบ (1999-2000)  Ghana Stephen Appiah (2000-2003)  Japan ฮิเดะโตะชิ นะกะตะ (2001-2004)  Portugal Sergio Conceicao (2000-2002)  Fernando Couto (1994-1996 & 2005-present)  Romania Adrian Mutu (2002-2003)  Serbia Savo Milosevic (2000-2001)  Sweden Tomas Brolin (1990-1995 & 1997)  Jesper Blomqvist (1997-1998)  Turkey ฮาคาน ชูเคอร์ (2002)
ฮิเดโตชิ นากาตะ
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

เซเรียอา
รองชนะเลิศ (1): 1996–97
โกปปาอีตาเลีย
ชนะเลิศ (3): 1991–92, 1998–99, 2001–02
รองชนะเลิศ (2): 1994–95, 2000–01
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา
ชนะเลิศ (1): 1999
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
ชนะเลิศ (1): 1992–93
รองชนะเลิศ (1): 1993–94
ยูฟ่าคัพ/ยูฟ่ายูโรปาลีก
ชนะเลิศ (2): 1994–95, 1998–99
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ
ชนะเลิศ (1): 1993
แหล่งข้อมูลอื่น

ปาร์มากัลโช 1913 ที่เฟซบุ๊ก
ปาร์มากัลโช 1913 ที่เฟซบุ๊ก
พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต

| พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต
ประเทศ:  อิตาลี
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: i, ii, iii, iv
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2540 (คณะกรรมการสมัยที่ 21)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต (อังกฤษ: Archaeological Area of Agrigento) หรือ หุบเขาแห่งวิหาร (อิตาลี: Valle dei Templi) เป็นบริเวณทางโบราณคดีในเมืองอากรีเจนโตบนเกาะซิซิลี ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี หุบเขาแห่งวิหารเป็นสถานที่สำคัญของสถาปัตยกรรมและศิลปะกรีกที่เป็นทั้งสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งในซิซิลีและเป็นอนุสาวรีย์แห่งชาติของอิตาลี การขุดค้นและศึกษาและการบูรณปฏิสังขรณ์ทางโบราณคดีเป็นงานของนักโบราณคดีของคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดเมนีโก โล ฟาโซ ปีเอตราซานตา (Domenico Lo Faso Pietrasanta) ผู้เป็นดุ๊กแห่งแซร์ราดีฟัลโกระหว่างปี ค.ศ. 1809 ถึงปี ค.ศ. 1812.
พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโตได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997
ดูเพิ่ม

มรดกโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา1  โบสถ์และคอนแวนต์ซานตามารีอาเดลเลกราซีเอของคณะดอมินิกันพร้อมด้วยจิตรกรรม "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์  เวนิสและทะเลสาบน้ำเค็ม  จัตุรัสดูโอโม ปิซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานจีมิญญาโน  ซัสซีและอุทยานโบสถ์หินแห่งมาเตรา  นครวีเชนซาและคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโต  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซีเอนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นาโปลี  เกรสปีดัดดา  แฟร์รารา นครแห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโป  กัสเตลเดลมอนเต  ตรุลโลแห่งอัลเบโรเบลโล  โบราณสถานศิลปะคริสเตียนเริ่มแรกแห่งราเวนนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา  พระราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่กาแซร์ตา พร้อมด้วยอุทยาน สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี และกลุ่มอาคารซานเลอูโช  ที่ประทับของราชวงศ์ซาวอย  สวนพฤกษศาสตร์ (ออร์โตโบตานีโก) ปาโดวา  ปอร์โตเวเนเร, ชินเกวแตร์เร และหมู่เกาะ (ปัลมาเรีย, ตีโน และตีเนตโต)  อาสนวิหาร, ตอร์เรชีวีกา และปีอัซซากรันเด โมเดนา  พื้นที่โบราณคดีปอมเปอี, เฮอร์คิวเลเนียม และตอร์เรอันนุนซีอาตา  กอสตีเอราอามัลฟีตานา  พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต  วิลลาโรมานาเดลกาซาเล  ซูนูราฌีดีบารูมีนี  พื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอัครบิดรแห่งอากวีเลยา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์อูร์บีโน  อุทยานแห่งชาติชีเลนโตและวัลโลดีดีอาโน พร้อมด้วยแหล่งโบราณคดีไปส์ตูงและแวลิอา และแชร์โตซาดีปาดูลา  วิลลาอาดรีอานา (ตีโวลี)  นครเวโรนา  อัสซีซี มหาวิหารซานฟรันเชสโก และสถานที่อื่น ๆ ของคณะฟรันซิสกัน  วิลลาเดสเต ตีโวลี  เมืองสมัยบาโรกยุคปลายแห่งวัลดีโนโต (ซิซิลีตะวันออกเฉียงใต้)  ซากรีมอนตีแห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดีย  วัลดอร์ชา  สุสานอิทรัสกันแห่งแชร์เวเตรีและตาร์กวีเนีย  ซีรากูซาและสุสานหินแห่งปันตาลีกา  เจโนวา : เลสตราเดนูโอเวและระบบของปาลัซซีเดย์รอลลี  ทางรถไฟสายรีเชียในภูมิทัศน์อัลบูลา / แบร์นีนา2  มันโตวาและซับบีโอเนตา  ชาวลองโกบาร์ดในอิตาลี ศูนย์กลางแห่งอำนาจ (ค.ศ. 568–774)  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์3  คฤหาสน์และสวนของตระกูลเมดีชีในตอสคานา  ภูมิทัศน์ไร่องุ่นของปีเยมอนเต : ลันเก-โรเอโรและมอนแฟร์ราโต  อาคารศิลปะอาหรับ-นอร์มันแห่งปาแลร์โมกับอาสนวิหารเชฟาลุและอาสนวิหารมอนเรอาเล  งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 : สตาโตดาแตร์รา – สตาโตดามาร์ตะวันตก4  อีวเรอา นครอุตสาหกรรมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20  เนินเขาไร่องุ่นไวน์โปรเซกโกแห่งโกเนลยาโนและวัลดอบบีอาเดเน  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป5  ชุดภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ปาโดวา  มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  วีอาอัปเปีย เรกีนาวิอารูง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อีโซเลเอโอลีเอ (หมู่เกาะเอโอเลียน)  มอนเตซานจอร์โจ6  ป่าต้นบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป7  ทิวเขาโดโลไมต์  เขาเอตนา  คาสต์และถ้ำหินเกลือระเหยแห่งเทือกเขาแอเพนไนน์ตอนเหนือ  |  |
 หมายเหตุ 1ร่วมกับนครรัฐวาติกัน 2ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 3ร่วมกับฝรั่งเศส เยอรมนี สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย 4ร่วมกับโครเอเชียและมอนเตเนโกร  5ร่วมกับเช็กเกีย เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และออสเตรีย) 6ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 7ร่วมกับอีก 17 ประเทศ
มงบล็อง

มงบล็อง (ฝรั่งเศส: Mont Blanc) หรือ มอนเตเบียนโก (อิตาลี: Monte Bianco) อาจหมายถึง
มงบล็อง - ยอดเขาในเทือกเขาแอลป์ เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับประเทศอิตาลี
มงบล็อง - ของหวานทำจากเกาลัดปั่นจนเหลว ปรุงให้หวาน แล้วราดวิปครีม ปัจจุบัน มีการดัดแปลงไปใช้ส่วนผสมอื่น เป็นต้นว่า ฟักทอง
ฟรันเชสโก ปรีมาติชโช

ฟรันเชสโก ปรีมาติชโช (อิตาลี: Francesco Primaticcio) (30 เมษายน ค.ศ. 1504 - ค.ศ. 1570) เป็นจิตรกร, ประติมากร และ สถาปนิกชาวอิตาลีแบบแมนเนอริสม์ของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีผลงานส่วนใหญ่ในฝรั่งเศส
ชีวิต

ปรีมาติชโชผู้เกิดที่โบโลญญาในอิตาลีได้รับการศึกษาจากจูลีโอ โรมาโนในมานตัว และเป็นลูกศิษย์ของอินโนเชนโซ ดา อิโมลา ปรีมาติชโชทำการตกแต่งพาลัซโซเตก่อนที่จะมาได้รับตำแหน่งในราชสำนักของพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1532
ปรีมาติชโชและรอซโซ ฟิโอเรนติโนเป็นศิลปินคนสำคัญสองคนที่มีบทบาทในการตกแต่งพระราชวังฟงแตนโบล ที่ได้รับการเรียกกันว่าเป็น "ตระกูลการเขียนแบบฟงแตนโบล" ปรีมาติชโชใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตทำงานตกแต่งอยู่ที่พระราชวังฟงแตนโบล หลังจากฟิโอเรนติโนในปี ค.ศ. 1540 ปรีมาติชโชก็กลายเป็นผู้นำในการควบคุมการตกแต่งพระราชวังต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฟรันเชสโก ปรีมาติชโช
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ปีเอโตร โลเรนเซตตี

| ปีเอโตร โลเรนเซตตี |
| --- | --- |
พระแม่มารีและพระบุตร
เกิด: ราว ค.ศ. 1280 เซียนนา ประเทศอิตาลี
เสียชีวิต: ค.ศ. 1348
สุสาน: เซียนนา ประเทศอิตาลี
สัญชาติ: อิตาลี
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกร
ขบวนการ: กอธิค
ปีเอโตร โลเรนเซตตี (อิตาลี: Pietro Lorenzetti หรือ Pietro Laurati; ราว ค.ศ. 1280 - 1348) เป็นจิตรกรสมัยกอธิคชาวอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมแผง
ปีเอโตร โลเรนเซตตีเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1280 ที่ เซียนนา ประเทศอิตาลี และเสียชีวิตด้วยกาฬโรคเช่นเดียวกับอัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติน้องชายที่เป็นจิตรกรเช่นกันเมื่อปี ค.ศ. 1348 ที่เซียนนา  ปีเอโตรเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงที่จอร์โจ วาซารีลงบันทึกไว้ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ปีเอโตรมีผลงานราวระหว่าง ค.ศ. 1306 ถึง ค.ศ. 1345
ประวัติ

ปีเอโตรได้รับอิทธิพลจากจิโอวานนี ปิซาโนและจอตโต ดี บอนโดเน และทำงานด้วยกันกับซิโมเน มาร์ตินิที่อาซิซิ ปีเอโตรและน้องชายอัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติเป็นผู้นำการภาพเขียนแบบธรรมชาตินิยมในศิลปะการเขียนในเซียนนา งานเขียนของทั้งสองคนเป็นงานเขียนที่ทดลองการวาดแบบสามมิติและการจัดช่องว่างภายในรูป ซึ่งเป็นแนวทางที่นำมาสู่ศิลปะยุคเรอเนสซองซ์ต่อมา
งานหลายชิ้นของปีเอโตรเป็นงานที่ทำให้วัดต่างๆ ในเมืองเซียนนา, อเรซโซ และ อาซิซิ งานชิ้นสุดท้ายชิ้นหนึ่งที่ทำคือ “การประสูติของพระแม่มารี” (ค.ศ. 1342) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เดลลโอเปราเดลดูโอโมที่มหาวิหารเซียนนา งานชิ้นเอกคืองานเขียนสีฝุ่นตกแต่งชั้นล่างของมหาวิหารเซนต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิที่ปีเอโตรเขียนภาพใหญ่ชุด “ตรึงกางเขน, ชะลอร่างจากกางเขน, และ การบรรจุพระเยซู” ซึ่งประกอบด้วยตัวแบบที่แสดงอารมณ์และความรู้สึก นอกจากนั้นโดยรวมแล้วตัวแบบทั้งหมดในภาพก็มีอารมณ์ที่สอดคล้องกัน  ซึ่งแตกต่างไปจากภาพที่เขียนกันก่อนหน้านั้นที่ดูเหมือนว่าตัวแบบแต่ละตัวในภาพจะมีอารมณ์ต่างๆ กันไปราวกับว่าเอามาปะไว้ด้วยกันโดยไม่มีความสัมพันธ์ร่วมกันทางอารมณ์ อิทธิพลกาลบรรยายเรื่องโดยภาพเขียนที่ได้รับจากจอตโตที่ใช้ในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่ชาเปลบาร์ดิ และ ชาเปลเปรุซซิภายในบาซิลิกาแห่งซานตาโครเช (Basilica of Santa Croce) ที่ฟลอเร็นซ์ และที่ ชาเปลสโครวินยี (Scrovegni Chapel) ที่ปาดัว จะเห็นได้จากงานเขียนของเปียโรที่มหาวิหารเซนต์ฟรานซิส
พี่น้องลอเร็นเซ็ตติ, จอตโต และช่างเขียนร่วมสมัยดูเหมือนจะปฏิวัติการเขียนภาพของอิตาลีในยุคนั้นโดยการนำไอคอนจากศิลปะไบแซนไทน์มาปรับปรุงให้เป็นศิลปะที่เป็นธรรมชาติมากขึ้น แต่กระนั้นงานของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนาก็ยังเป็นธรรมชาติไม่เท่าตระกูลการเขียนภาพแบบฟลอเร็นซ์  แต่จะมีแนวโน้มที่ไปทางที่มีเสน่ห์และมนต์ขลังมากกว่าจนบางครั้งดูเหมือนว่าจะออกไปทางทัศนียภาพแบบเหนือจริงของภาพเขียนสมัยใหม่เสียด้วยซ้ำ
ดูเพิ่ม

ศิลปะคริสต์ศาสนา
ศิลปะยุคกอธิค
ศิลปะเรอเนซองส์
จิตรกรรมแผง
จิตรกรรมฝาผนัง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปีเอโตร โลเรนเซตตี
ชีวประวัติของปีเอโตร โลเรนเซตตี ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของปีเอโตร โลเรนเซตตี ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
สมุดภาพ

“การประกาศของเทพ”
“พระกระยาหารมื้อสุดท้าย”
อาซิซิ
“พระเยซูตรึงกางเขน” อาซิซิ
“การประสูติของพระแม่มารี”
พระแม่มารีทรงโศรกเศร้ากับการสิ้นพระชนม์ของพระเยซู
อาซิซิ
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
พอร์โค รอสโซ สลัดอากาศประจัญบาน

| พอร์โค รอสโซ สลัดอากาศประจัญบาน |
| --- | --- |

กำกับ: ฮายาโอะ มิยาซากิ
เขียนบท: ฮายาโอะ มิยาซากิ
อำนวยการสร้าง: โทชิโอ ซุซุกิ
นักแสดงนำ: ชูอิจิโร โมริยามะ   โทกิโกะ คาโต   อาเกมิ โอกามุระ
กำกับภาพ: อัตซึชิ โอกุอิ
ตัดต่อ: ทาเคชิ เซยามะ
ดนตรีประกอบ: โจ ฮิซาชิ
วันฉาย:  18 กรกฎาคม 2535 
ความยาว: 94 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ภาษาญี่ปุ่น
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
พอร์โค รอสโซ สลัดอากาศประจัญบาน หรือ หมูสีแดง
(ญี่ปุ่น: 紅の豚; โรมาจิ: Kurenai no buta; อิตาลี: Porco Rosso) เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นของสตูดิโอจิบลิ เขียนบทและกำกับโดยฮายาโอะ มิยาซากิ ออกฉายเมื่อปี ค.ศ. 1992 ในบรรดาภาพยนตร์แอนิเมชันของ มิยาซากิ ฮายาโอะ ทั้งหมด ผลงานเรื่องนี้ถือได้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่เป็น "ส่วนตัว" ที่สุด หากจะนิยามหนังเรื่องนี้อย่างสั้นที่สุดเราอาจจะนิยามได้ว่า "เด็กผู้หญิง  หมู  และเครื่องบินประหลาด" ซึ่งทั้งหมดคือสิ่งที่ตัวผู้กำกับชื่นชอบอยู่เป็นการส่วนตัว[ต้องการอ้างอิง] แต่นั่นไม่ได้ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้แตกต่างไปจากหนังเรื่องอื่นๆ ของมิยาซากิเท่ากับอารมณ์ของภาพยนตร์ที่ค่อนข้าง "เป็นผู้ใหญ่" และสะท้อนถึงสายตาที่มองโลกในแง่ร้ายอยู่ในที ซึ่งสิ่งเหล่านี้มักปรากฏอยู่อย่างซ่อนเร้นในหนังเรื่องอื่นของมิยาซากิ