ริชาร์ด นิกสัน

| ริชาร์ด นิกสัน |
| --- | --- |
Richard Nixon
นิกสัน ราว ค.ศ. 1969 – 1974

ประธานาธิบดีสหรัฐ คนที่ 37
ดำรงตำแหน่ง 20 มกราคม ค.ศ. 1969 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1974
รองประธานาธิบดี:   สปิโร แอกนิว (1969 – ต.ค. 1973)  ไม่มี (ต.ค. – ธ.ค. 1973)  เจอรัลด์ ฟอร์ด (ธ.ค. 1973 – 1974) 
ก่อนหน้า: ลินดอน บี. จอห์นสัน
ถัดไป: เจอรัลด์ ฟอร์ด
รองประธานาธิบดีสหรัฐ คนที่ 36
ดำรงตำแหน่ง 20 มกราคม ค.ศ. 1953 – 20 มกราคม ค.ศ. 1961
ประธานาธิบดี: ดไวท์ ดี. ไอเซนฮาวร์
ก่อนหน้า: อัลเบน บาร์กเลย์
ถัดไป: ลินดอน บี. จอห์นสัน
สมาชิกวุฒิสภาสหรัฐ จาก รัฐแคลิฟอร์เนีย
ดำรงตำแหน่ง 1 ธันวาคม ค.ศ. 1950 – 1 มกราคม ค.ศ. 1953
ก่อนหน้า: เชอริแดน ดาวนีย์
ถัดไป: โธมัส คูเชล
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ จาก รัฐแคลิฟอร์เนีย เขต 12
ดำรงตำแหน่ง 3 มกราคม ค.ศ. 1947 – 30 พฤษจิกายน ค.ศ. 1950
ก่อนหน้า: เจอร์รี่ วอร์ฮิส
ถัดไป: แพทริค เจ. ฮิลลิงส์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ริชาร์ด มิลเฮาส์ นิกสัน 9 มกราคม ค.ศ. 1913(1913-01-09) ยอร์บา ลินดา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
เสียชีวิต: 22 เมษายน ค.ศ. 1994(1994-04-22) (81 ปี) นครนิวยอร์ก สหรัฐ
พรรคการเมือง: ริพับลิกัน
คู่สมรส: แพต ไรอัน (สมรส 1940; เสียชีวิต 1993)
การศึกษา:   วิทยาลัยวิทเทียร์ (BA)  มหาวิทยาลัยดุ๊ก (LLB) 
อาชีพ:  นักเขียน  นักกฎหมาย  นักการเมือง 
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: สหรัฐ
สังกัด: กองทัพเรือสหรัฐ
ประจำการ:   1942–1946 (active)  1946–1966 (inactive) 
ยศ:  นาวาโท
ผ่านศึก:  สงครามโลกครั้งที่สอง 

ริชาร์ด มิลเฮาส์ นิกสัน (อังกฤษ: Richard Milhous Nixon; 9 มกราคม ค.ศ. 1913 – 22 เมษายน ค.ศ. 1994) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 37 แห่งสหรัฐ ซึ่งดำรงตำแหน่งตั้งแต่ ค.ศ. 1969 จนถึง ค.ศ. 1974 สมาชิกของพรรครีพับลิกัน นิกสันเคยดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีคนที่ 36 ตั้งแต่ ค.ศ. 1953 ถึง ค.ศ. 1961 ได้ก้าวขึ้นสู่การมีชื่อเสียงระดับประเทศในฐานะสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาจากรัฐแคลิฟอร์เนีย ภายหลังจาก 5 ปีในทำเนียบขาวที่ได้แสดงให้เห็นข้อสรุปของการมีส่วนร่วมของสหรัฐในสงครามเวียดนาม การผ่อนคลายความตึงเครียดกับสหภาพโซเวียตและจีน และก่อตั้งสำนักงานปกป้องสิ่งแวดล้อม และเขาเป็นประธานาธิบดีเพียงคนเดียวที่ลาออกจากตำแหน่ง
นิกสันเกิดในครอบครัวยากจนในเมืองเล็กๆ ทางตอนใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย เขาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยดุ๊กโรงเรียนมัธยมกฎหมายใน ค.ศ. 1937 และเดินทางกลับไปยังแคลิฟอร์เนียเพื่อฝึกฝนด้านกฎหมาย เขาและภรรยาที่ชื่อว่า แพต ได้ย้ายไปยังวอชิงตันใน ค.ศ. 1942 เพื่อทำงานให้กับรัฐบาลกลาง เขาได้รับการเข้าประจำการในกองทัพเรือสำรองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน ค.ศ. 1946 การติดตามของเขาต่อกรณีฮิสส์ได้สร้างชื่อเสียงให้กับเขาในฐานะผู้นำต่อต้านคอมมิวนิสต์ ซึ่งทำให้เขามีชื่อเสียงระดับประเทศ ใน ค.ศ. 1950 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา เขาเป็นเพื่อนร่วมงานของดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ผู้ท้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีจากพรรครีพับลิกันในการเลือกตั้ง ค.ศ. 1952 ต่อมาก็ได้ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีมาเป็นเวลาแปดปี เขาได้ลงสมัครท้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีซึ่งไม่ประสบความสำเร็จใน ค.ศ. 1960 เกือบที่จะเอาชนะไปได้อย่างหวุดหวิดให้กับจอห์น เอฟ. เคนเนดี นิกสันก็ต้องพ่ายแพ้ในการแข่งขันชิงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนียให้กับแพต บราวน์ใน ค.ศ. 1962 ใน ค.ศ. 1968 เขาได้ลงสมัครเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีอีกครั้งและได้ถูกรับเลือกตั้ง ได้เอาชนะฮิวเบิร์ต ฮัมเฟรย์และ George Wallace ในการปิดการเลือกตั้ง
นิกสันได้ยุติการมีส่วนร่วมของอเมริกันในสงครามเวียดนามใน ค.ศ. 1973 เป็นอันสิ้นสุดของการเกณฑ์ทหารในปีเดียวกัน นิกสันเยือนประเทศจีนใน ค.ศ. 1972 จนนำไปสู่ความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างสองประเทศ และการริเริ่มการทำสนธิสัญญาจรวดต่อต้านขีปนาวุธกับสหภาพโซเวียตในปีเดียวกัน การบริหารปกครองของเขาโดยทั่วไปได้ถ่ายโอนอำนาจจากการควบคุมของรัฐบาลกลางไปสู่การควบคุมของรัฐ เขาได้กำหนดค่าจ้างและควบคุมราคาเป็นเวลา 90 วัน บีบบังคับให้การขจัดการแบ่งแยกผิวในโรงเรียนรัฐทางใต้ ก่อตั้งสำนักงานปกป้องสิ่งแวดล้อม และเริ่มต้นการทำสงครามกับมะเร็ง เขายังเป็นประธานสักขีพยานของการลงจอดบนดวงจันทร์ของยานอวกาศอะพอลโล 11 ซึ่งเป็นสัญญาณสิ้นสุดลงของการแข่งขันบนดวงจันทร์ เขาได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในหนึ่งในการเลือกตั้งถล่มทลายครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกาใน ค.ศ. 1972 เมื่อเขาเอาชนะจอร์จ แมคโกเวิร์น
ในวาระตำแหน่งที่สองของเขา นิสันได้ออกคำสั่งให้การขนส่งทางอากาศเพื่อช่วยกู้คืนความสูญเสียของอิสราเอลในสงครามยมคิปปูร์ สงครามซึ่งนำไปสู่วิกฤตการณ์น้ำมันที่บ้าน  ในปลาย ค.ศ. 1973 คดีวอเตอร์เกตได้เกิดบานปลายมากขึ้น ทำให้นิกสันสูญเสียในการสนับสนุนทางการเมืองเป็นอย่างมาก ในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1974 เขาได้ลาออกจากตำแหน่ง เนื่องจากเกือบที่จะถูกฟ้องร้องและถูกถอดถอนออกจากตำแหน่ง-ซึ่งเป็นเพียงครั้งเดียวที่ประธานาธิบดีสหรัฐจะทำเช่นนี้ ภายหลังจากที่เขาลาออก เขาได้รับการอภัยโทษซึ่งเป็นที่โต้แย้งจากผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา เจอรัลด์ ฟอร์ด ในช่วงเวลา 20 ปีของการเกษียณอายุ นิกสันได้เขียนบันทึกความทรงจำและหนังสืออีก 9 เล่มและเดินทางไปเยือนต่างประเทศหลายครั้ง ด้วยเหตุนี้ การฟื้นฟูภาพลักษณ์ของเขาทำให้กลายเป็นรัฐบุรุษระดับอาวุโสและผู้เชี่ยวชาญระดับชั้นนำด้านต่างประเทศ เขาป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมองที่ทำให้ร่างกายอ่อนแอ เมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1994 และเสียชีวิตในอีก 4 วันต่อมา เมื่อมีอายุ 81 ปี