stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กองทุนสำรองเลี้ยงชีพกลาง

| --- | --- |
อาคารซีพีเอฟ อดีตสำนักงานใหญ่ของคณะกรรมการกองทุน (ปัจจุบันรื้อถอนไปแล้ว)
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 1 กรกฎาคม 1955; 69 ปีก่อน (1955-07-01)
เขตอำนาจ: รัฐบาลสิงคโปร์
สำนักงานใหญ่: 238B ถนนทอมสัน #08-00, นอเวนาสแควร์ทาวเวอร์บี ประเทศสิงคโปร์ 307685
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: ยง ยิง อี, Chairman เมลิสซา คู, CEO
ต้นสังกัดหน่วยงาน: กระทรวงทรัพยากรมนุษย์
เว็บไซต์: www.cpf.gov.sg
Agency ID: T08GB0007E
คณะกรรมการกองทุนสำรองเลี้ยงชีพกลาง (อังกฤษ: Central Provident Fund Board; CPFB) หรือเรียกโดยสั้นว่า กองทุนสำรองเลี้ยงชีพกลาง (อังกฤษ: Central Provident Fund; CPF) เป็นแผนการออมเงินและบำนาญแบบครอบคลุมภาคบังคับสำหรับชาวสิงคโปร์และผู้อยู่อาศัยถาวรของสิงคโปร์ที่มีอาชีพ โดยหลักเพื่อเป็นกองทุนสำหรับความต้องการหลังการเกษียณอายุงาน, บริการสุขภาพ และที่อยู่อาศัยในประเทศสิงคโปร์ กองทุน CPF เป็นโครงการออมเงินเพื่อการจ้างงานโดยได้รับความช่วยเหลือจากนายจ้างและลูกจ้างที่สมทบเงินจำนวนที่กำหนดเข้ากองทุนเพื่อประโยชน์ของตนเอง
คณะกรรมการกองทุนเป็นคณะกรรมการโดยกฎหมายที่ดำเนินงานภายใต้กระทรวงทรัพยากรมนุษย์ ดัชนีเงินบำนาญโลก (The Global Pension Index) ซึ่งประเมินระบบรายรับหลังเกษียณงาน จัดอันดับให้สิงคโปร์มีดัชนีเงินบำนาญดีที่สุดในเอเชีย และดีที่สุดอันดับเจ็ดของโลก ณ ปี 2023
คณะกรรมการ CPF ใช้เงินของ CPF เพื่อลงทุนในการซื้อหลักทรัพย์รัฐบาลสิงคโปร์พิเศษ (SSGS) ที่ออกโดยรัฐบาลโดยเฉพาะ รายได้จากการลงทุนจะนำเข้าสู่เงินสำรองของประเทศ
ณ เดือนธันวารใ 2023 CPF บริหารเงินรวม 571 พันล้านดอลลาร์สิงคโปร์ ให้กับผู้ถือบัญชี 4.49 ล้านคน
กวินิเวียร์

| กวินิเวียร์ |
| --- | --- |
ตัวละครใน ปกรณัมเกี่ยวกับบริเตน
ราชินีกวินิเวียร์ วาดโดยวิลเลียม เฮนรี มาร์เก็ตสัน สำหรับประกอบหนังสือ ลีเจนส์ออฟคิงอาร์เทอร์แอนด์ฮิสไนท์ ของจาเน็ต แมคโดนัลด์ คลาร์ก (ค.ศ. 1914)
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
ตำแหน่ง: เจ้าหญิง ราชินี และอธิการิณี
อาชีพ: จอมราชินีแห่งบริเตน   สำนวนสมัยหลัง: ราชินีแห่งโลเกรซและบริเตน (หรืออังกฤษ) หัวหน้าอาราม
ครอบครัว: หลากหลาย ขึ้นอยู่กับสำนวน (มักมีกล่าวถึงบิดาและพี่หรือน้องสาว)
คู่สมรส: พระเจ้าอาร์เทอร์ และมอร์เดร็ด (บางสำนวน)
คนสำคัญ: หลากหลาย ขึ้นอยู่กับสำนวน โดยมากมักเป็นแลนเซอล็อต มอร์เดร็ด หรืออิเดอร์
บุตร: โดยมากแล้วไม่มี บางสำนวนว่ามีโอรสกับพระเจ้าอาร์เทอร์ หรือมีพระบุตรกับมอร์เดร็ด
ญาติ: หลากหลาย ขึ้นอยู่กับสำนวน  (มักมีกล่าวถึงญาติอย่างน้อยหนึ่งคน)
ศาสนา: คริสต์ศาสนา
บ้านเกิด: สำนวนเซอร์ทอมัส มัลลอรี: คาเมลลาต คาเมลอต หอคอยแห่งลอนดอน และสำนักชีเอมส์เบอรี
สัญชาติ: บริติช
กวินิเวียร์ (อังกฤษ: Guinevere) เป็นชื่อราชินีในตำนานของกษัตริย์อาร์เทอร์ มีชื่อเสียงในวรรณกรรมจากเรื่องรักลักลอบกับหัวหน้าอัศวินของอาร์เทอร์ คือ เซอร์ลานเซลอต การที่คนทั้งสองคบคิดกันหักหลังอาร์เทอร์ นำไปสู่ความล่มสลายของอาณาจักร
แหล่งข้อมูลอื่น

เรื่องของกวินิเวียร์ ที่ the Camelot Project เก็บถาวร 2013-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตำนานพระเจ้าอาร์เทอร์ |
| --- | --- |
ตัวละครหลัก:  พระเจ้าอาร์เทอร์  เซอร์เอกเตอร์  กวินิเวียร์  ท่านหญิงแห่งทะเลสาบ  เมอร์ลิน  มอร์เดร็ด  มอร์กัน เล เฟย์  มอร์กอส  ยูเทอร์ เพนแดรกอน 
อัศวินโต๊ะกลม:  แอแกรเวน  เบดิเวียร์  บอร์ส  คาโลเกรนันต์  แคราด็อก  แดโกนิต  ไดนาดัน  กาเฮริส  แกลาแฮด  แกเรท  กาเวน  เกไรนต์  เคย์  ลาโมรัก  แลนเซอล็อต  ไลโอเนล  แพลามีดีส  เพอร์ซิวัล  ซาเฟียร์  ซากรามอร์  ทริสทัน  อิเวน  อิเวนบุตรนอกสมรส 
สถานที่:  แอวาลอน  แคมิลอต  คอร์เบนิก  Paimpont forest  ทินแทเจล 
อื่น ๆ:  ดาบเอกซ์แคลิเบอร์  จอกศักดิ์สิทธิ์  โต๊ะกลม
เนโท

50°52′34.16″N 4°25′19.24″E﻿ / ﻿50.8761556°N 4.4220111°E﻿ / 50.8761556; 4.4220111
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์
ธง
ที่ตั้งของชาติสมาชิก
ชื่อย่อ: เนโท, ออต็อง
คําขวัญ: ละติน: Animus in consulendo liber
ก่อตั้ง: 4 เมษายน พ.ศ. 2492; 75 ปีก่อน (2492-04-04)
ประเภท: พันธมิตรทางทหาร
สํานักงานใหญ่: บรัสเซลส์ เบลเยียม
สมาชิก  :  32 ประเทศ  แอลเบเนีย   เบลเยียม   บัลแกเรีย   แคนาดา   โครเอเชีย   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   เยอรมนี   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   อิตาลี   ลัตเวีย   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   มาซิโดเนียเหนือ   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   ตุรกี   สหราชอาณาจักร   สหรัฐอเมริกา  
ภาษาทางการ : อังกฤษ ฝรั่งเศส
เลขาธิการ: มาร์ก รึตเตอ
ประธานคณะกรรมาธิการทหารเนโท: พลเรือเอก โรบ เบาเออร์ (กองทัพเรือเนเธอร์แลนด์)
Supreme Allied Commander Europe: พลเอก ท็อด ดี. โวลเตอส์ (กองทัพอากาศสหรัฐ)
Supreme Allied Commander Transformation: พลเอก ฟีลิป ลาวีญ (กองทัพอากาศฝรั่งเศส)
รายจ่าย (2564): 1.050 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ
เว็บไซต์: www.nato.int
เพลง: "เพลงสดุดีเนโท" 
องค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ (อังกฤษ: North Atlantic Treaty Organization; ฝรั่งเศส: Organisation du traité de l'Atlantique nord) ย่อว่า เนโท (อังกฤษ: NATO) หรือ ออต็อง (ฝรั่งเศส: OTAN) หรือสื่อไทยเรียก นาโต้ เรียกอีกอย่างว่า พันธมิตรแอตแลนติกเหนือ  เป็นพันธมิตรทางทหารระหว่างรัฐบาลระหว่าง 32 รัฐสมาชิก ประกอบด้วย 30 ประเทศในยุโรปและ 2 ประเทศในอเมริกาเหนือ ก่อตั้งขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง องค์กรดำเนินการตามสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ ซึ่งลงนามในที่วอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2492 เนโทเป็นระบบความมั่นคงร่วมกัน รัฐสมาชิกอิสระตกลงที่จะปกป้องซึ่งกันและกันจากการโจมตีโดยบุคคลที่สาม ในช่วงสงครามเย็น เนโทดำเนินการเพื่อตรวจสอบภัยคุกคามที่เกิดจากสหภาพโซเวียต พันธมิตรยังคงอยู่หลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลาย และมีส่วนร่วมในปฏิบัติการทางทหารในคาบสมุทรบอลข่าน ตะวันออกกลาง เอเชียใต้ และแอฟริกา
สำนักงานใหญ่ของเนโทตั้งอยู่ที่กรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม ขณะที่กองบัญชาการทางทหารของเนโทตั้งอยู่ใกล้เมืองมงส์ ประเทศเบลเยียม พันธมิตรได้กำหนดเป้าหมายการติดกองกำลังตอบโต้ของเนโทในยุโรปตะวันออก และกองทัพรวมของสมาชิกเนโททั้งหมดมีทหารและบุคลากรประมาณ 3.5 ล้านคน ค่าใช้จ่ายทางทหารรวมกันใน พ.ศ. 2563 คิดเป็นกว่าร้อยละ 57 ของยอดรวมทั่วโลก ยิ่งไปกว่านั้น สมาชิกตกลงที่จะบรรลุหรือรักษาเป้าหมายการใช้จ่ายด้านกลาโหมอย่างน้อยร้อยละ 2 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศภายใน พ.ศ. 2567
เนโทก่อตั้งขึ้นโดยมีประเทศสมาชิกผู้ก่อตั้ง 12 ประเทศและได้เพิ่มสมาชิกใหม่ 9 ครั้ง โดยครั้งล่าสุดคือสวีเดนที่เข้าร่วมเป็นพันธมิตรในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 หลังจากการยอมรับการสมัครเป็นสมาชิกในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565 นอกจากนี้ ในปัจจุบัน เนโทยอมรับบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา จอร์เจีย และยูเครนว่าเป็นสมาชิกที่ต้องการเข้าร่วม การขยายตัวได้นำไปสู่ความตึงเครียดกับรัสเซียที่ไม่ใช่สมาชิก ซึ่งเป็นหนึ่งในอีก 20 ประเทศที่เข้าร่วมในโครงการความร่วมมือเพื่อสันติภาพของเนโท อีก 19 ประเทศเข้าร่วมในโครงการเจรจาเชิงสถาบันกับเนโท
ประวัติ > จุดเริ่มต้น

จากการลงนามในสนธิสัญญากรุงบรัสเซลส์ เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2491 โดยมีเบลเยียม เนเธอร์แลนด์ ลักเซมเบิร์ก ฝรั่งเศส และสหราชอาณาจักรนั้น ถือเป็นการเริ่มต้นขององค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ ซึ่งสนธิสัญญานี้ และเหตุการณ์การปิดกั้นเบอร์ลินของโซเวียต ทำให้มีการก่อตั้งองค์กรป้องกันสหภาพยุโรปตะวันตก (WEU) ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2491 และด้วยการสนับสนุนอย่างดีจากพันธมิตรสำคัญคือสหรัฐอเมริกาที่ต้องการถ่วงดุลอำนาจทางการทหารกับสหภาพโซเวียต ทำให้พันธมิตรทางทหารที่ก่อตั้งขึ้นมาใหม่นี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นอย่างรวดเร็ว
ส่วนการเริ่มต้นสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนืออย่างเป็นทางการนั้น เกิดขึ้นเมื่อมีการลงนามในวอชิงตันดีซี ในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2492 โดยได้รวมสนธิทั้งห้าของของบรัสเซลส์เข้าไว้ด้วยกัน โดยมีสมาชิกที่ร่วมก่อตั้งในครั้งแรกนั้น คือ สหรัฐอเมริกา แคนาดา โปรตุเกส อิตาลี นอร์เวย์ เดนมาร์ก และไอซ์แลนด์ โดยเสียงสนับสนุนในการก่อตั้งนั้นไม่เป็นเอกฉันท์ เนื่องจากมีชาวไอซ์แลนด์บางกลุ่มต่อต้านการเข้าเป็นสมาชิกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2492
ประวัติ > สงครามเย็น

นโยบายของเนโทยุคหลังสงครามเย็น
หลังจากที่สงครามเย็นสิ้นสุดลง เนโทได้ปรับเปลี่ยนโครงสร้างและปรับปรุงนโยบายในหลายๆ ด้านเพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงในยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก ดังนี้
การให้ความสำคัญแก่ปฏิบัติการรักษาสันติภาพ (Peace-keeping) ได้แก่ การสร้างความเข้าใจในกระบวนการรักษาสันติภาพ การสร้างความร่วมมือ การวางแผน และการสร้างความสัมพันธ์กับองค์การสหประชาชาติ และองค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป (OSCE) ในกระบวนการดังกล่าว รวมทั้งการประสานงานระหว่างฝ่ายพลเรือนกับฝ่ายทหารโดยคำนึงถึงหลักมนุษยธรรม
การหาแนวทางที่จะส่งเสริมความสัมพันธ์กับรัสเซีย โดยมุ่งเน้นให้รัสเซียมีบทบาทสำคัญและสร้างสรรค์ในการสร้างเสถียรภาพในยุโรปในกรอบกว้าง
การปรับบทบาททางการทหารให้เอื้อต่อสภาพความเป็นอยู่ที่ดีของประชาชนการดำเนินนโยบายทางด้านความมั่นคงที่เอื้อต่อพัฒนาการทางด้านเศรษฐกิจ และการจัดสรรงบประมาณที่เหมาะสม ระหว่างงบประมาณด้านการทหารและงบประมาณด้านเศรษฐกิจของประเทศ
ความร่วมมือในโครงการวิทยาศาสตร์ต่าง ๆ โดยเฉพาะด้านสิ่งแวดล้อม
การเสริมสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจและการพัฒนาความร่วมมือกับประเทศที่ไม่ใช่สมาชิก
สมาชิก

บทความหลัก: รัฐสมาชิกเนโท
รัฐสมาชิกเนโททั้ง 32 รัฐได้แก่
แอลเบเนีย
เบลเยียม
บัลแกเรีย
แคนาดา
โครเอเชีย
เช็กเกีย
เดนมาร์ก
เอสโตเนีย
ฟินแลนด์
ฝรั่งเศส
เยอรมนี
กรีซ
ฮังการี
ไอซ์แลนด์
อิตาลี
ลัตเวีย
ลิทัวเนีย
ลักเซมเบิร์ก
มอนเตเนโกร
เนเธอร์แลนด์
มาซิโดเนียเหนือ
นอร์เวย์
โปแลนด์
โปรตุเกส
โรมาเนีย
สโลวาเกีย
สโลวีเนีย
สเปน
สวีเดน
ตุรกี
สหราชอาณาจักร
สหรัฐอเมริกา
สมาชิกหลักนอกเนโท

บทความหลัก: พันธมิตรหลักนอกเนโท
โครงสร้าง > องค์กรฝ่ายพลเรือน

คณะมนตรีแอตแลนติกเหนือ (อังกฤษ: North Atlantic Council - NAC) เป็นองค์กรหลักรับผิดชอบต่อการตัดสินใจในเรื่องต่างๆ ของเนโทที่เกี่ยวกับการตีความสนธิสัญญาและการนำไปปฏิบัติ คณะมนตรีฯ ประกอบด้วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม หรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของประเทศสมาชิก มีการประชุมอย่างน้อยปีละ 2 ครั้ง
สำนักงานเลขาธิการเนโท ตั้งอยู่ที่กรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม มีหน้าที่บริหารงานทั่วไปขององค์กร รวมถึงการวางแผนนโยบาย หัวหน้า สนง. / เลขาธิการเนโท คนปัจจุบัน คือ นาย เยนส์ สโตลเทนเบิร์ก (อดีต นายกรัฐมนตรีนอร์เวย์) เข้ารับตำแหน่งเมื่อปี 2557
โครงสร้าง > องค์กรฝ่ายทหาร

• คณะกรรมาธิการทางทหาร (The Military Committee) มีหน้าที่ให้คำแนะนำด้านการทหารแก่คณะมนตรีและผู้บัญชาการกองกำลังผสม ประกอบด้วยเสนาธิการทหารของทุกประเทศภาคี ยกเว้นฝรั่งเศส และไอซ์แลนด์ (ซึ่งไม่มีกำลังทหาร) มีการประชุมอย่างน้อยปีละ 2 ครั้ง โดยเนโทได้แบ่งเขตยุทธศาสตร์ตามภูมิศาสตร์เป็น 3 เขต คือ
เขตยุโรป (อังกฤษ: The European Command) อยู่ภายใต้การดูแลของผู้บัญชาการกองกำลังผสมยุโรป (Supreme Allied Commander Europe - SACEUR) โดยมีกองบัญชาการ เรียกว่า Supreme Headquaters Allied Powers Europe (SHAPE) ประกอบด้วยกองกำลังเคลื่อนที่เร็วจากประเทศสมาชิก ซึ่งพร้อมจะปฏิบัติการได้ทันที เขตการรับผิดชอบ คือ แอฟริกาเหนือ เมดิเตอร์เรเนียน ยุโรปกลาง และยุโรปเหนือ ยกเว้นโปรตุเกส และสหราชอาณาจักร SHAPE มีกองบัญชาการย่อยในยุโรปเหนือที่เมืองโคสชัส ประเทศนอรเวย์ ในยุโรปกลางที่เมืองบรุนส์ชุน ประเทศเนเธอร์แลนด์ ในยุโรปใต้ที่เมือง Naples ประเทศอิตาลี
เขตแอตแลนติก (อังกฤษ: The Atlantic Ocean Command) อยู่ภายใต้การดูแลของ Supreme Allied Commander Atlantic (SACLANT) เขตการรับผิดชอบตั้งแต่ขั้วโลกเหนือถึงเส้น Tropic of Cancer และจากฝั่งสหรัฐอเมริกาถึงยุโรป SACLANT มีหน้าที่หลักในการพิทักษ์เส้นทางเดินเรือในเขตแอตแลนติก ซึ่งเน้นลักษณะการปฏิบัติการกองกำลังทัพเรือแอตแลนติก (Standing Naval Force Atlantic -- STANA RR LNT) มีกองบัญชาการตั้งอยู่ที่ Norfolk สหรัฐฯ
เขตช่องแคบ (อังกฤษ: The Channel Command) อยู่ภายใต้การดูแลของ Allied Commander in Chief Channel – CINCHAN) เขตการรับผิดชอบบริเวณช่องแคบอังกฤษ และทะเลเหนือตอนใต้ ทำหน้าที่คุ้มครองป้องกันเรือพาณิชย์ในเขตประสานงานกับ SACEUR ในการป้องกันภัยทางอากาศในเขตช่องแคบ CINCHAN มีกองกำลังเรือรบอยู่ภายใต้การควบคุมเรียกว่า Standing Naval Force Channel (STANAFORCHAN) มีกองบัญชาการอยู่ที่ Nortwood สหราชอาณาจักร
ดูเพิ่ม

กติกาสัญญาวอร์ซอ
สงครามเย็น
องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน
บรรณานุกรมทั่วไป

Art, Robert J. (1998). "Creating a Disaster: NATO's Open Door Policy". Political Science Quarterly. 113 (3): 383–403. doi:10.2307/2658073. ISSN 0032-3195. JSTOR 2658073.
Auerswald, David P., and Stephen M. Saideman, eds. NATO in Afghanistan: Fighting Together, Fighting Alone (Princeton U.P., 2014)
Bethlehem, Daniel L.; Weller, Marc (1997). The 'Yugoslav' Crisis in International Law. Cambridge International Documents Series. Vol. 5. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-46304-1.
Bumgardner, Sherrod Lewis, บ.ก. (2010). NATO Legal Deskbook (PDF) (2nd ed.). Belgium.
Clausson, M.I. (2006). NATO: Status, Relations, and Decision-Making. Nova Publishers. ISBN 978-1-60021-098-3.
Collins, Brian J. (2011). NATO: A Guide to the Issues. ABC-CLIO. ISBN 978-0-313-35491-5.
Garthoff, Raymond L. (1994). Détente and confrontation: American-Soviet relations from Nixon to Reagan. Brookings Institution Press. ISBN 978-0-8157-3041-5.
Gorbachev, Mikhail (1996). Memoirs. London: Doubleday. ISBN 978-0-385-40668-0.
Harsch, Michael F. (2015). The Power of Dependence: NATO–UN Cooperation in Crisis Management. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-103396-4.
Isby, David C.; Kamps Jr., Charles (1985). Armies of NATO's Central Front. Jane's Information Group. ISBN 978-0-7106-0341-8.
Kaplan, Lawrence S. (2013). NATO before the Korean War: April 1949 – June 1950. Kent, OH: Kent State University Press.
Kaplan, Lawrence S. (2004). NATO Divided, NATO United: The Evolution of an Alliance. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-275-98006-1.
National Defense University (1997). Allied command structures in the new NATO. DIANE Publishing. ISBN 978-1-57906-033-6.
Njølstad, Olav (2004). The last decade of the Cold War: from conflict escalation to conflict transformation. Vol. 5. Psychology Press. ISBN 978-0-7146-8539-7.
Osgood, Robert E. (1962). NATO: The Entangling Alliance. University of Chicago Press. ISBN 9780226637822.
Park, William (1986). Defending the West: a history of NATO. Westview Press. ISBN 978-0-8133-0408-3.
Reynolds, David (1994). The Origins of the Cold War in Europe: International Perspectives. Yale University Press. ISBN 978-0-300-10562-9.
Sayle, Timothy Andrews. Enduring Alliance: A History of NATO and the Postwar Global Order (Cornell UP, 2019) online review
Schoenbaum, Thomas J. (1988). Waging Peace and War: Dean Rusk in the Truman, Kennedy, and Johnson Years. Ann Arbor, Michigan: Simon & Schuster. ISBN 978-0-671-60351-9.
van der Eyden, Ton (2003). Public management of society: rediscovering French institutional engineering in the European context. Vol. 1. IOS Press. ISBN 978-1-58603-291-3.
Wenger, Andreas; Nuenlist, Christian; Locher, Anna (2007). Transforming NATO in the Cold War: Challenges beyond deterrence in the 1960s. Taylor & Francis. ISBN 978-0-415-39737-7.
Zenko, Micah (2010). Between Threats and War: U.S. Discrete Military Operations in the Post-Cold War World. Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-7191-7.
อ่านเพิ่ม

Atlantic Council of the United States (August 2003). "Transforming the NATO Military Command Structure: A New Framework for Managing the Alliance's Future" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 3 October 2012.
Axelrod, Robert, and Silvia Borzutzky. "NATO and the war on terror: The organizational challenges of the post 9/11 world." Review of International Organizations 1.3 (2006): 293–307. online
Borawski, John, and Thomas-Durell Young. NATO after 2000: the future of the Euro-Atlantic Alliance (Greenwood, 2001).
Hastings Ismay, 1st Baron Ismay (1954). "NATO: The First Five Years". Paris: NATO. สืบค้นเมื่อ 4 April 2017.
Hendrickson, Ryan C. "NATO's next secretary general: Rasmussen's leadership legacy for Jens Stoltenberg." Journal of Transatlantic Studies (2016) 15#3 pp 237–251.
Pedlow, Dr Gregory W. "Evolution of NATO's Command Structure 1951-2009" (PDF). aco.nato.int. Brussels(?): NATO ACO. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2013-03-01. สืบค้นเมื่อ 18 February 2015.
Sayle, Timothy Andrews. Enduring Alliance: A History of NATO and the Postwar Global Order (Cornell University Press, 2019) online review
“NATO at 70: Balancing Collective Defense and Collective Security,” Special issue of Journal of Transatlantic Studies 17#2  (June 2019) pp: 135–267.
NATO Office of Information and Press, NATO Handbook : Fiftieth Anniversary Edition, NATO, Brussels, 1998–99, Second Reprint, ISBN 92-845-0134-2
ซน เย-จิน

| ซน เย-จิน |
| --- | --- |
ซนในเดือนสิงหาคม 2021
เกิด: ซน อ็อน-จิน  (1982-01-11) 11 มกราคม ค.ศ. 1982 (43 ปี) แทกู เกาหลีใต้
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2000–ปัจจุบัน
ตัวแทน: MSTeam Entertainment
ส่วนสูง: 165 cm (5 ft 5 in)
คู่สมรส: ฮย็อน บิน (สมรส 2022)
บุตร: 1 คน

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 손예진
ฮันจา: 孫藝珍
อาร์อาร์: Son Ye-jin 
เอ็มอาร์: Son Yejin 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 손언진
ฮันจา: 孫彦眞
อาร์อาร์: Son Eon-jin 
เอ็มอาร์: Son Ŏnjin 
 
เว็บไซต์: msteam.co.kr
ลายมือชื่อ

ซน เย-จิน (เกาหลี: 손예진; เกิด 11 มกราคม ค.ศ. 1982) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เธอมีชื่อเสียงจากซีรีส์เรื่อง คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต (2003), อุ่นไอรัก หัวใจดวงเดิม (2003), ผมจะเป็นความทรงจำให้คุณเอง..ที่รัก (2004) ที่ประสบความสำเร็จในด้านรายได้ และ ลิขิตพิศวาส (2005) ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอทำให้เธอได้รับฉายา "รักแรกของชาติ" ในเกาหลี ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอได้รับรางวัลการแสดงมากมายและได้แสดงในภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงหลายเรื่อง เช่น เพราะรักนี้มิอาจลืม (2006), เมียเขาหรือเราชู้ (2008), รักไม่เก๊ จัดเต็มหัวใจ (2010), เดอะ ไพเรทส์ (2014), ภาพยนตร์ปี 2016 เรื่อง 15 วัน เกมอำมหิต, ท็อกฮเย ความหวังสุดท้ายของโชซอน, สื่อในสายฝน (2018) และ ปักหมุดรักฉุกเฉิน (2019)
เธอถูกรวมอยู่ใน Forbes Korea Power Celebrity 40 เป็นเวลาสามปีติดต่อกันตั้งแต่ 2019-21
ประวัติ

ซน เย-จิน (เกิด 11 มกราคม พ.ศ. 2525) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้  ในปี พ.ศ. 2543 ซอนเยจินให้เสียงเป็นจองมินในภาพยนตร์เรื่อง Secret Tears ของปาร์ก – ฮยอง จากนั้น ในปี พ.ศ. 2544 ก็รับบทแสดงนำในละครโทรทัศน์ เรื่อง Delicious Proposal , Sun-hee and Jin-hee, ปีต่อมาเธอก็ยังมีผลงานอย่างต่อเนื่องกับภาพยนตร์ย้อนยุคเรื่อง Chi-hwa-seon และ Lovers 'Concerto รวมไปถึงละคร Great Ambition. ในปี พ.ศ. 2546 เธอก็มารับบทนำในภาพยนตร์ที่สร้างชื่อให้เธออย่างมากและยังทำให้เธอได้รับฉายาว่า “รักแรกแห่งชาติ” มาครองด้วยจากเรื่อง The Classic หลังจากนั้น ซนเยจินก็ยังคงมีผลงานการแสดงต่อเนื่อง  ได้รับทั้งชื่อเสียง ความนิยม ความชื่นชมจากการแสดงจนได้รับอีกหนึ่งฉายาว่า “เจ้าแม่ละครประโลมโลก” รวมถึงยังกวาดรางวัลทางการแสดงต่างๆมามากมายจากความสามารถที่เป็นที่ประจักษ์และได้รับการยอมรับจากผู้ชม ผลงานที่เด่นๆของเธอก็มีหลายเรื่องด้วยกัน อาทิเช่นภาพยนตร์เรื่อง A moment toremember , April snow , My wife got married ,the pirates , the last princess , be with you ละคร summer scent , alone in love , Personal taste โดยเฉพาะในปีพ.ศ. 2561 ละครเรื่องSomething in the rain กับการรับบทคู่รักต่างวัยที่ส่งผลให้เธอกลายเป็นพี่สาวแห่งชาติ ขวัญใจชาวเกาหลีไปโดยปริยาย และกับผลงานในปีพ.ศ. 2562-2563 เรื่อง  ปักหมุดรักฉุกเฉิน ที่แสดงคู่กับ ฮยอน บิน และฉายทาง Netflix ก็ส่งผลให้เธอได้รับความนิยมอย่างสูงสุด ไม่ใช่แค่ในเกาหลีทั่วนั้น แต่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก แม้ละครจะจบมาหลายเดือนแล้วก็ยังคงติดอันดับความนิยมใน เน็ตฟลิกซ์ อย่างต่อเนื่องจนถึงทุกวันนี้
ชีวิตส่วนตัว

ซน เยจินคบหากับ ฮย็อน บิน ซึ่งเคยแสดงร่วมกันใน เกมเจรจาท้ามรณะ (2561) และ ปักหมุดรักฉุกเฉิน (2562–2563) ต่อมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ซนและฮย็อน บิน ได้ประกาศว่าทั้งสองจะแต่งงานผ่านโซเชียลมีเดียส่วนตัวของแต่ละคน พิธีมงคลสมรสจัดขึ้นเป็นการภายในเฉพาะครอบครัวและคนสนิทของทั้งสองที่กรุงโซล ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 จากนั้นในวันพฤหัสบดีที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2565 ต้นสังกัดของ ซน เย-จิน ได้เผยแพร่ภาพงานแต่งงานซึ่งจัดแบบเรียบง่าย กระทั่งวันจันทร์ที่ 27 มิถุนายน ซน เย-จิน ได้ประกาศข่าวดีผ่านไอจีส่วนตัวของเธอว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรกของพวกเขาอยู่ และเธอได้ให้กำเนิดลูกชายในวันอาทิตย์ที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565
ผลงานการแสดง > ผลงานภาพยนตร์

| ปี | ชื่อเรื่อง | Original title | รับบท | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2543 | Secret Tears | 비밀 |  |  |
| 2545 | Chi-hwa-seon | 취화선 | So-woon |  |
| 2545 | Lover's Concerto | 연애소설 | Shim Soo-in/Gyung-hee |  |
| 2546 | คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต | 클래식 | Ji-hye/Joo-hee |  |
| 2546 | Crazy First Love | 첫사랑 사수 궐기대회 | Ju Il-mae |  |
| 2547 | A Moment to Remember | 내 머리 속의 지우개 | Kim Su-jin |  |
| 2548 | ลิขิตพิศวาส | 외출 | Seo-young |  |
| 2548 | The Art of Seduction | 작업의 정석 | Han Ji-won |  |
| 2550 | โยบิ เทพธิดาจิ้งจอก 5 หาง | 천년여우 여우비 | Yobi (voice) |  |
| 2551 | Open City | 무방비 도시 | Baek Jang-mi |  |
| 2551 | My Wife Got Married | 아내가 결혼했다 | Joo In-ah |  |
| 2552 | คืนร้อนซ่อนปรารถนา | 백야행: 하얀 어둠 속을 걷다 | Yoo Mi-ho/Lee Ji-ah |  |
| 2554 | Spellbound | 오싹한 연애 | Kang Yeo-ri |  |
| 2555 | The Tower | 타워 | Seo Yoon-hee |  |
| 2556 | Blood and Ties | 공범 | Jung Da-eun |  |
| 2557 | เดอะ ไพเรทส์ | 해적: 바다로 간 산적 | Yeo-wol |  |
| 2558 | Bad Guys Always Die | 나쁜놈은 반드시 죽는다 | Ji-yeon |  |
| 2559 | The Truth Beneath | 비밀은 없다 | Kim Yeon-hong |  |
| 2559 | The Last Princess | 덕혜옹주 | Princess Deokhye |  |
| 2561 | Be with You | 지금 만나러 갑니다 | Soo-ah |  |
| 2561 | เกมเจรจาท้ามรณะ | 협상 | Ha Chae-yoon |  |
ผลงานการแสดง > ละคร

2022: สามสิบเก้า
2019: Crash Landing On You ( ปักหมุดรักฉุกเฉิน ) คู่กับ ฮยอน บิน
2018: Something in the rain (สื่อในสายฝน)
2013: Shark
2011: Secret Garden (Herself (cameo, episode 20))
2010: Personal Taste
2008 : Spotlight
2006: Alone in Love
2003: Summer Scent
2002: The Great Ambition / Dae Mang
2001: Sun-hee Jin-hee
2001: Sweet Propose / Delicious Proposal
วีรยุทธ จันทร์สุข

| วีรยุทธ จันทร์สุข |
| --- | --- |
เกิด: 30 ตุลาคม พ.ศ. 2534 (33 ปี) วีรยุทธ จันทร์สุข
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง พิธีกร
ปีที่แสดง: 2553​ -​ ปัจจุบัน​
สังกัด: อาร์เอส  (2553–2556)  จีเอ็มเอ็มทีวี  (2557–ปัจจุบัน)
วีรยุทธ จันทร์สุข มีชื่อเล่นว่า อาร์ม อดีตสมาชิกวงรูกกีบีบี ในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) เป็นนักร้อง นักแสดง
ประวัติ

วีรยุทธ จันทร์สุข หรืออาร์ม เกิดเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2534 เริ่มงานวงการบันเทิงจากการประกวดดาวลูกทุ่งไทยแลนด์ เมื่อปี พ.ศ. 2550 ได้ตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 1 และจากการไปเรียนร้องเพลงที่โรงเรียนร้องเพลงสยาม และทีมงานอาร์เอสได้ชักชวนให้ไปทำสัญญาเป็นนักแสดงกันในที่สุด ทำให้วีรยุทธได้รับเชิญไปร่วมรายการของทางอาร์เอส ที่ออกอากาศทางช่อง 5 อีกหลายรายการ หลังจากอยู่อาร์เอสได้ 5 ปี ได้ยุบวงรูกกีบีบีและทำธุรกิจขายครีมไปด้วย ภายหลังได้ร่วมงานกับจีเอ็มเอ็มทีวี ทำทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง เป็นนักแสดง เป็นพิธีกร ทำรายการอาร์มแชร์ ได้แสดงในซีรีส์เรื่อง รุ่นพี่ Secret Love, U-Prince Series, Water Boyy the Series, YOUniverse จักรวาลเธอ และ นายนั่นแหละ… คู่แท้ของฉัน
การศึกษาและชีวิตส่วนตัว

วีรยุทธ ศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษา สายศิลป์-ภาษา โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย จังหวัดนครปฐม ด้านครอบครัวมีพี่สาว 1 คน และพี่ชาย 1 คน การศึกษาระดับอุดมศึกษา คณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกการแสดงและกำกับการแสดง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ตี๋ลี่เร่อปา

ดิลเรบา ดิลมูรัต (อุยกูร์: دىلرەبا دىلمۇرات, อักษรโรมัน: Dilreba Dilmurat) หรือ ตี๋ลี่เร่อปา ตี๋ลี่มู่ลาถี (จีนตัวย่อ: 迪丽热巴·迪力木拉提; จีนตัวเต็ม: 迪麗熱巴·迪力木拉提; พินอิน: Dílìrèbā Dílìmùlātí; เกิด 3 มิถุนายน ค.ศ. 1992) เป็นนักแสดง นางแบบ และนักร้องชาวจีนเชื้อสายอุยกูร์ มีชื่อเสียงจากละครโทรทัศน์เรื่อง สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่ (三生三世十里桃花) และ ขอหยุดหัวใจที่ยัยจอมยุ่ง (漂亮的李慧珍)
นอกจากการแสดงแล้ว ยังมีความสามารถด้านการเต้นและการขับร้อง เธอพูดได้หลายภาษา ภาษาอุยกูร์, จีนถิ่นซินเจียง, จีนกลาง, อังกฤษ และเกาหลี
การทำงาน > เข้าสู่วงการบันเทิง

หลังจบการศึกษา ตี๋ลี่เร่อปาได้แสดงนำในละครโทรทัศน์เรื่อง อะนาร์ฮาน (阿娜尔罕) เมื่อปี พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นละครท้องถิ่นฉายทางสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่งในเขตปกครองตนเองซินเจียง ละครเรื่องดังกล่าวได้รับการเสนอชื่อเป็นละครโทรทัศน์ดีเด่นในงานฟลายอิงกอดเดสอะวอดส์ (Flying Goddess Award) ครั้งที่ 30 หลังจากนั้นเธอได้ตกลงเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงของเจย์วอล์กสตูดิโอ และร่วมแสดงในซีรีส์เรื่อง วีเลิฟ (微时代) กระทั่งในปี พ.ศ. 2557 เธอแสดงนำในละครโทรทัศน์ มหัศจรรย์กระบี่เจ้าพิภพ (古剑奇谭) ซึ่งทำให้เธอได้รับการยอมรับและมีชื่อเสียงมากขึ้น
การทำงาน > ได้รับความนิยม

พ.ศ. 2558 ตี๋ลี่เร่อปาได้แสดงละครโทรทัศน์เรื่อง กะรัตรัก (克拉恋人) ซึ่งเป็นละครรัก-ตลก และเธอต้องรับบทเป็นนักร้องจอมทะเล้น จากละครเรื่องดังกล่าวทำให้เธอได้รับรางวัล "นักแสดงดาวรุ่งที่ผู้ชมชื่นชอบที่สุด" จากงานไชนาทีวีดรามาอะวอดส์ (China TV Drama Awards) ครั้งที่ 7
พ.ศ. 2559 เธอได้แสดงนำในละครเรื่อง Hot Girl (麻辣变形计) จากละครดังกล่าวเธอได้รับรางวัล "นักแสดงหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม" ในปีนั้น ในปีเดียวกัน เธอแสดงภาพยนตร์รักตลกเรื่อง วุ่นนักรักยัยจอมดื้อ (傲娇与偏见) ถือเป็นผลงานจอเงินที่ยิ่งใหญ่เรื่องแรก ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัล "นักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม" ในเทศกาลภาพยนตร์จีนบริเตน 2016 (China Britain Film Festival)