stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อี อึน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อี อึน
| ก่อนหน้า |  | อี อึน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิซุนจง |  | อ้างสิทธิจักรพรรดิเกาหลี   (พ.ศ. 2453–2513) |  | อี กู |
| ด ค ก ราชวงศ์โชซ็อน (ราชสกุลอี)  |
| --- | --- |
 ราชอาณาจักรโชซ็อน และ จักรวรรดิเกาหลี (1392–1910) 
พระมหากษัตริย์แห่งโชซ็อน:  แทโจ  ช็องจง  แทจง  เซจง  มุนจง  ทันจง  เซโจ  เยจง  ซองจง  ย็อนซัน  ชุงจง  อินจง  มย็องจง  ซ็อนโจ  ควังแฮ  อินโจ  ฮโยจง  ฮย็องจง  ซุกจง  คย็องจง  ย็องโจ  ช็องโจ  ซุนโจ  ฮ็อนจง  ช็อลจง  โคจง 
จักรพรรดิเกาหลี:  โคจง  ซุนจง 
เฉลิมพระปรมาภิไธย:  มกโจ  อิกโจ  โทโจ  ฮวันโจ  ท็อกจง  ว็อนจง  จินจง  จังโจ  มุนโจ 
 เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น (1910–1945) 
พระมหากษัตริย์สกุลอี:  ซุนจง  อึยมิน 
 ดูเพิ่ม โชซ็อนโบราณ พูยอ โคกูรยอ แพ็กเจ ชิลลา พัลแฮ โครยอ โชซ็อน จักรวรรดิเกาหลี 
จากซ้าย มกุฎราชกุมารโยะชิฮิโตะ, เจ้าชายอึน และเจ้าชายทะเกะฮิโตะในเคโจเมื่อปี พ.ศ. 2450
จากซ้าย เจ้าชายอึน, เจ้าชายก็อน และเจ้าชายอู สามเจ้านายเกาหลีที่ประทับในญี่ปุ่นทรงฉลองพระองค์ทหาร ณ โตเกียว พ.ศ. 2481
อาเบะ

อาเบะ อาจหมายถึง:
บุคคล

ชินโซ อาเบะ (21 กันยายน พ.ศ. 2497 – 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2565) อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
ตัวละครสมมติ

ทากาคาสุ อาเบะ ตัวละครในมังงะเรื่องคุโซมิโซ เทคนิค
อุทยานแห่งชาติภูแลนคา

| อุทยานแห่งชาติภูแลนคา |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
มอหินขาว

ที่ตั้ง: จังหวัดชัยภูมิ ประเทศไทย
พิกัด: 16°0′36.3348″N 101°53′26.2284″E﻿ / ﻿16.010093000°N 101.890619000°E﻿ / 16.010093000; 101.890619000
พื้นที่: 200.50 ตารางกิโลเมตร (125,310 ไร่)
จัดตั้ง: 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
ผู้เยี่ยมชม: 18,186 (2550)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
มอหินขาวในอุทยานแห่งชาติภูแลนคา
อุทยานแห่งชาติภูแลนคา เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 108 ของประเทศไทย ตั้งอยู่ในท้องที่ของอำเภอเกษตรสมบูรณ์ อำเภอหนองบัวแดง อำเภอแก้งคร้อ อำเภอเมืองชัยภูมิ อำเภอบ้านเขว้า ของจังหวัดชัยภูมิ แหล่งท่องเที่ยวที่มีลักษณะภูมิประเทศ เป็นภูเขาสลับซับซ้อน แต่มีความสวยงามเป็นอย่างยิ่ง ช่วงที่เหมาะแก่การท่องเที่ยวอยู่ในช่วงเดือน 5-12
แหล่งท่องเที่ยว > ด้านธรรมชาติ

แก่งสาร
เขาขาด
จุดชมวิวเทพบูชา
จุดชมวิวป่าหินปราสาท
จุดชมวิวลานหินร่องกล้า
ซุ้มประตูหินธรรมชาติ
ถ้ำพระ
ทุ่งดอกกระเจียวบริเวณป่าหินงามทุ่งโขลงช้าง
น้ำตกช่องพันลำ
น้ำตกตาดโตนน้อย
น้ำตกตาดหินดาด
น้ำตกพานทอง
บ่อน้ำสระแก้ว
ป่าหินงามจันทร์แดง
ผากล้วยไม้
ผาเกิ้ง
ผาแพ
ภูคี
มอหินขาว
ลำน้ำชี
แหล่งท่องเที่ยว > ด้านประวัติศาสตร์

จุดยุทธศาสตร์
อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ

| ตัวละคร เทพมรณะ> คุโรซากิ โอริฮิเมะ (อิโนะอุเอะ) |
| --- | --- |
อาชีพ: แม่บ้าน
วันเกิด: 3 กันยายน
อายุ: 27
สีผม: สีส้ม
สีตา: สีดำ
ส่วนสูง: 157 ซม.
น้ำหนัก: 49 กก. 45 กก.(อดีต)
หมู่เลือด: B
คุโรซากิ  โอริฮิเมะ นามสกุลเดิม อิโนะอุเอะ (ญี่ปุ่น: 井上織姫; โรมาจิ: Inoue Orihime; ทับศัพท์: 井上織姫) เป็นตัวละครเอกหญิงอีกคนหนึ่งเรื่องเทพมรณะ มีเลขที่ประจำชั้น 5 เลขที่ประจำชั้นฝ่ายนักเรียนหญิง 2ของโรงเรียนคาราคุระ ปี 1ห้อง 3
+++ มังงะตอนที่ 686 ขึ้นไปใช้ชื่อ คุโรซากิ โอริฮิเมะ +++
ประวัติ

เป็นเพื่อนร่วมชั้นของอิจิโกะ มีผมสีส้ม เธอแอบชอบอิจิโกะอยู่ เธอมีพี่ชายอยู่ 1 คนแต่ได้เสียชีวิตไปแล้ว พี่ชายของเธอได้กลายเป็นฮอว์โลว์และเข้ามาทำร้ายเธอ แต่เธอก็ได้ถูกช่วยไว้โดยคุโรซากิ อิจิโกะ และคุจิกิ ลูเคีย กิ๊บติดผมที่เป็นของสำคัญของเธอก็ได้มาจากพี่ชายของเธอเอง โอริฮิเมะเป็นตัวละครหญิงคนเดียวที่ถูก เอสปาด้า แอบรัก คือ อุลคิโอร่า แต่ โอริฮิเมะไม่ได้รักเขา เพราะเธอได้ประกาศไว้ตั้งแต่ตอนที่ 141 ว่า ต่อให้ตายแล้วเกิดอีกสัก 5 ชาติ เธอก็จะขอรัก อิจิโกะคนเดียวเท่านั้น
ครอบครัว

ในมังงะเล่มสุดท้ายโอริฮิเมะ เธอมีลูกชาย 1 คน ชื่อ คาซุย(คาซุอิ) คุโรซากิ
บทบาท > ภาคแรก

อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ นักเรียนชั้นมัธยม4 เป็นเพื่อนร่วมห้องของคุโรซากิ อิจิโกะ และเธอยังแอบชอบอิจิโกะอีกด้วย เธอเป็นคนที่มีพลังพิเศษอยู่ในตัวเหนือมนุษย์ธรรมดาแต่ยังไม่ปรากฏจนเมื่อคุจิกิ ลูเคียได้เข้ามาในชีวิตอิจิโกะ เธอซึ่งเป็นเพื่อนอิจิโกะก็ค่อยๆซึมซับและค่อยๆแสดงพลังที่ไม่รู้ว่ามีอยู่ออกมา โดยประสบการณ์แรก พี่ชายของเธอได้กลายเป็นฮอลโลว์มาทำร้ายเธอแต่โชคดีที่อิจิโกะกับลูเคียมาช่วยไว้ทัน ด้วยความสามารถพลังในตัวของเธอถึงแม้ลูเคียจะได้ลบความทรงจำเกี่ยวกับยมทูตแต่ก็ไม่สามารถลบได้ ต่อมาเธอได้รู้ถึงพลังอย่างแจ่มแจ้งก็ตอนที่เธอสามารถพัฒนาการรับรู้ฮอลโลว์ที่เธอเห็นและตรงเข้ามาทำร้าย ทัตสึกิเพื่อนของเธอ โอริฮิเมะได้ใช้พลัง 6 โล่บุปผาของเธอและถูกอุราฮาระชักชวนเข้าร่วมในฐานะคนมีพลังพิเศษ
บทบาท > ภาคแรก > ภาคโซลโซไซตี้

หลังจากที่คุจิกิ ลูเคียเพื่อนของเธอได้ถูกจับกุมไปยังเซเรเทย์ โอริฮิเมะได้ไปช่วยเหลือลูเคียกับพวกอิจิโกะ ขณะที่เดินทางจะเข้าประตูเมืองอิจิโกะต้องผ่านด่านของคนเฝ้าประตู         และต่อสู้กับอิชิมารุ งิน หัวหน้าหน่วย 3 ซึ่งเธอได้ช่วยรักษาบาดแผลของคนเฝ้าประตูที่โดนงินทำร้าย ต่อมาหลังผ่านม่านพลังเข้าสู่เซเรเทย์ได้ เธอก็ได้แยกทางกับเพื่อนๆโดยร่วมเดินทางไปกับ อิชิดะ อุริว ควินซี่คนสุดท้ายที่เป็นเพื่อนในกลุ่ม โอริฮิเมะได้ต่อสู้กับ
และเกือบโดนทำร้ายโชคดีที่อิชิดะช่วยไว้ แต่เหตุการณ์นั้นทำให้ซึบากิ ตัวโจมตีของเธอบาดเจ็บไป หลังจากนั้นเธอได้วางแผนกับอิชิดะปลอมตัวเป็นยมทูตโดยการขโมยชุดแต่ก็โดน คุโรซึจิ มายูริ หัวหน้าหน่วย 12 รู้เท่าทันและมาต่อสู้แต่อิชิดะ ให้   อันดับ   ของหน่วย 11 มาเอาตัวเธอหลบหนีไปก่อน ต่อมาเธอได้เจอกับ ซาราคิ เคมปาจิ หัวหน้าหน่วย 11 ซึ่งต้องการเจออิจิโกะ จึงได้กักตัวเธอไว้ให้ช่วย หลังจากนั้นโอริฮิเมะกับอิชิดะ แช้ด และกันจูได้ขึ้นไปยังลานประหารในขณะที่อิจิโกะกำลังสู้กับเบียคุยะอยู่ เมื่อขึ้นไปถึงเธอก็ได้ไปรับอิจิโกะเอาไว้ บอกคำหวานซึ้งตามที่เธอห่วงใยอิจิโกะ ต่อมาหลังจากที่ไอเซ็นก่อกบฏจนเหตุการณ์สงบลง และพวกอิจิโกะก็ได้รับการยอมรับในฐานะผู้มีพระคุณ เธอและพวกอิจิโกะ ยกเว้น ลูเคีย ก็กลับไปยังโลกมนุษย์ดังเดิม
บทบาท > ภาคแรก > ภาคโซลโซไซตี้ > ภาคอารันคาร์

หลังจากเสร็จสิ้นพวกเบาท์ไป ก็ได้มีข่าวคราวของไอเซ็นว่ามีการพัฒนาการขึ้น โดยจุดเริ่มต้นก็คือ อุลคิโอร่า Espada หมายเลข 4 และ ยามี่ หมายเลข 10 ได้ลงมายังโลกมนุษย์ตามคำสั่งของไอเซ็นเพื่อมาส่องดูเพื่อกำจัดเป้าหมายที่เป็นอันตรายต่อพวกพ้องตน โดยที่แช้ดกับโอริฮิเมะสัมผัสได้ และได้ตามไปถึงสวนสาธารณะได้เห็นพวกคนที่ถูกยามี่ดูดวิญญาณและหนึ่งในนั้น มี ทัตสึกิ แต่โชคดีที่ไม่ตาย แช้ดได้บอกให้โอริฮิเมะถอยไป โดยตนจะต่อสู้เอง หลังจากที่เธอไปไม่นาน แช้ดก็ถูกยามี่เล่นงานจนแขนขวาขาดห้อยร่องแร่ง โอริฮิเมะสัมผัสได้จึงไปหาแช้ด และได้พยายามต่อสู้กับยามี่ แต่ซึบากิพลังโจมตีเพียงหนึ่งเดียวของเธอก็ถูกทำลายไม่เหลือซาก โชคดีอิจิโกะมาช่วยทัน แต่ทว่าอิจิโกะต้องพ่ายแพ้และกำลังจะถูกยามี่ฆ่าเพราะมัวแต่สู้กับฮอลโลว์ในตัวเองจึงไม่มีแรงต่อสู้ แต่โอริฮิเมะพยายามเข้ามาขวางจึงถูกยามี่ตบกระเด็นไปไกลบาดเจ็บสาหัส โชคดีที่อุราฮาระกับโยรุอิจิมาช่วยทัน ต่อมาหลังได้รับการรักษา พวกลูเคีย เร็นจิ รันงิคุ ฮิซึกายะ อิกคาคุ ยูมิจิกะ ก็มายังโลกมนุษย์ ลูเคียได้พาอิจิโกะมาขอโทษโอริฮิเมะที่ไม่แข็งแกร่งพอและปกป้องเธอไม่ได้ นอกจากนี้ รันงิคุก็ได้มาขอพักบ้านเธอด้วยและเป็นคนแรกที่ชิมอาหารของเธอแล้วอร่อยอีกด้วย ซ้ำยังเธอยังเป็นรักษา ฮิซึกายะ และ ลูเคียจากการต่อสู้ระหว่างที่มาสังกัดโลกมนุษย์กับพวกกิลเลียน ต่อมาไม่นานนักพวกยมทูต ตัวแทน รวมถึงพวกไวเซิร์ด(กองทัพหน้ากาก) และผู้มีพลังและรู้เรื่องเกี่ยวกับโลกยมทูตดีอย่างพวกแช้ด อิชิดะ โอริฮิเมะ ก็ได้ซ้อมรบก่อนฤดูหนาวที่จะมาถึง แต่เนื่องจาก อุราฮาระ ได้เกรงว่าไอเซ็นจะต้องการพลังย้อนกลับของโอริฮิเมะ จึงได้ว่าเธอเป็นตัวถ่วงเนื่องจากไม่มี ซึบากิ โอริฮิเมะกลั้นน้ำตา และมาร้องไห้กับลูเคีย แต่ลูเคียได้ปลอบใจว่าเธอไม่ใช่ตัวถ่วง สุดท้ายซึบากิเธอก็ฟื้นคืนกลับมาจากความช่วยเหลือของพวกไวเซิร์ด โอริฮิเมะจึงได้ฝึกการต่อสู้โดยการไปซ้อมกับลูเคียที่โซลโซไซตี้หลังจากได้รับการอนุญาตจาก อุคิทาเกะ หัวหน้า
หน่วย 13 และก็เป็นไปดั่งที่ อุราฮาระคาดไว้ ไอเซ็นได้ต้องการตัวของโอริฮิเมะ โดยการส่งพวกEspadaมาต่อสู้กับพวกอิจิโกะและลูเคีย เพื่อเปิดช่องให้ อุลคิโอร่า มาลักพาตัวโอริฮิเมะ ระหว่างที่เธอกำลังจะไปโลกมนุษย์หลังจากฝึกซ้อมที่โซลโซไซตี้แล้ว โดยเธอโดนบังคับแบบมัดมือชกเพราะถูกขู่ว่าจะสังหารพวกเพื่อนพ้องเธอ โดยอุลคิโอร่า ให้เวลา 12 ชม. ไปบอกลาคนเพียงคนเดียวแบบไม่ให้รู้ตัว ซึ่งเธอเลือกจะไปบอกกับ อิจิโกะ ที่กำลังนอนหลับตายให้องของเขาเนื่องจากบาดเจ็บจากากรต่อสู้กับกริมจอร์ Espada 6 โอริฮิเมะได้พูดความในใจ และพยายามจะจุมพิตอิจิโกะที่ไม่ได้สติ แต่เธอก็ทำไม่ได้ เธอจึงรักษาบาดแผลและลาจากไปอย่างเจ็บปวด
พลัง

ที่มาของพลังของเธอมาจากการได้รับผลกระทบจากอิทธิพลของโฮเคียวคุในตัวของคุจิกิ ลูเคีย
พลังของเธอคือ 6 บุปผาโล่พิทักษ์ ที่สถิตอยู่ที่กิ๊บติดผมของเธอ โดยมี ฮินางิคุ ไบกอน และลิลลี่ (ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์คือ "สามข่ายโล่ห์สวรรค์ ชั้นขอปฏิเสธ") ที่สามารถยับยั้งภายนอกโล่ห์ (สร้างกำแพงป้องกัน)ปัจจุบันยังสามารถสะท้อนพลังโจมตีของคู่ต่อสู้ทุกรูปแบบได้อีกด้วย โดยใช้ (ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์คือ "โล่สี่สวรรค์ ชั้นขอปฏิเสธ")
ซึบากิ (ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์คือ "โล่ห์เดี่ยวผ่าสวรรค์ ชั้นขอปฏิเสธ") มีความสามารถในการ ยับยั้งสองฟากข้างโล่ห์ (ผ่าศัตรูเป็นสองซีก)
ชุนโอ (หัวหน้าหกบุปผาโล่ห์พิทักษ์) และอายาเมะ (ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์คือ "โล่ห์แฝดคืนสวรรค์ ชั้นขอปฏิเสธ") มีความสามารถคือ ยับยั้งภายในโล่ห์ หรือก็คือ "ปฏิเสธเหตุการณ์"ซึ่งเป็นมากกว่าการย้อนเวลา  เธอสามารถปฏิเสธเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ โดยผู้ที่อยู่ภายในโล่ห์นั้นจะกลับคืนสู่สภาพก่อนที่จะได้รับบาดเจ็บ
พลังจะเน้นเป็นด้านการป้องกันและรักษา ส่วนต่อสู้พลังค่อนจะข้างน้อย แต่มีสันนิฐานว่า พลังของเธอ ที่แม้จะถูกมองว่าอ่อนแอในด้านต่อสู้ จะเพิ่มมากขึ้นจนแข็งแกร่งน่าเหลือเชื่อ
| ด ค กเทพมรณะ โดย ไทโตะ คูโบะ |
| --- | --- |
สื่อ:  มังงะ  เล่ม 1–21  22–48  49–74  อนิเมะ  ตอน ฤดูกาลที่ 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  สงครามเลือดพันปี  โอวีเอ เมมโมรีส์อินเดอะเรน  เดอะซีลด์ซอร์ดเฟรนซี  ละครเพลง 
ภาพยนตร์:  เมมโมรีส์ออฟโนบอดี  เดอะไดมอนด์ดัสต์รีเบลเลียน อีกหนึ่งตัวตนของเฮียวรินมารุ  เฟดทูแบล็ก ไอคอลยัวร์เนม แด่เธอผู้สิ้นสูญ  ศึกผ่าโลกันตร์  คนแสดง 
วิดีโอเกม:  Blade Battlers series  Nintendo Home Consoles series  Heat the Soul series  The Blade of Fate  Dark Souls  The 3rd Phantom  Flame Bringer  Soul Resurrección  Brave Souls  Paradise Lost 
ตัวละคร:  คุโรซากิ อิจิโกะ  คุจิกิ ลูเคีย  อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ  ซาโดะ "ชาด" ยาสึโทระ  อิชิดะ อุริว  อาบาราอิ เร็นจิ  คุจิกิ เบียคุยะ  อิชิมารุ งิน  ซาราคิ เคมปาจิ  ไอเซ็น โซสึเกะ  ฮิตสึกายะ โทชิโร่  คุโรซึจิ มายูริ  ยมทูต ไวเซิร์ด  ฮอลโลว์ อารันคาร์  ควีนซี่ 
เพลง:  "Asterisk" by Orange Range  "Ichirin no Hana" by High and Mighty Color  "Life" by Yui  "Rolling Star" by Yui  "After Dark" by Asian Kung-Fu Generation  "Chu-Bura" by Kelun  "Hitohira no Hanabira" by Stereopony  "Koyoi, Tsuki ga Miezutomo" by Porno Graffitti  "Shōjo S" by Scandal  "Anima Rossa" by Porno Graffitti  "Change" by miwa  "Blue" by Vivid  "Harukaze" by Scandal 
เกี่ยวข้อง:  เทรดดิงการ์ดเกม  หน่วย  อาวุธและวิชาโจมตี  Loituma Girl  จัมป์ซูเปอร์สตาร์ส  จัมป์อัลทิเมตสตาร์ส  เจสตาร์วิกตอรีวีเอส  จัมป์ฟอร์ซ 
 หมวดหมู่
เซ โชนางง

เซ โชนางง (ญี่ปุ่น: 清少納言; โรมาจิ: Sei Shōnagon, ค.ศ. 966–1017) เป็นกวีหญิงชาวญี่ปุ่นผู้ประพันธ์รวมบทความชื่อ มากูระโนะโซชิ (枕草子, makura no sōshi, หนังสือข้างหมอน) และเป็นนางในราชสำนักสมัยกลางยุคเฮอัง ถวายการรับใช้จักรพรรดินีเทชิ หรือ ซาดาโกะ  และเป็นกวีหญิงร่วมสมัยเดียวกับ มุราซากิ ชิกิบุ
ยังไม่เป็นที่ปรากฏว่าชื่อจริงของ เซ โชนางง ชื่ออะไร   คำเรียกขานว่า เซ โชนางง มาจากธรรมเนียมหลีกเลี่ยงการเรียกชื่อจริงของสตรีชั้นสูง  โดยจะเรียกชื่อแทนตัวจากยศตำแหน่ง ส่วนหนึ่งของชื่อจริง หรือไม่ก็เรียกตามยศของญาติทางฝ่ายชาย สันนิษฐานกันว่า:
เซ (清, Sei) มาจากชื่อตระกูลคิโยฮาระ (清原, Kiyohara)
โชนางง (少納言, Shōnagon) เป็นชื่อตำแหน่งหนึ่งของขุนนางในอำมาตยสภา (太政官, Daijōkan)
ไม่มีหลักฐานว่าญาติคนใดของเธอได้ตำแหน่งโชนางง  บรรดานักวิชาการทั้งหลายสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นไปได้ที่ชื่อจริงของเธอคือ คิโยฮาระ  นางิโกะ (清原 諾子)
หลักฐานรายละเอียดของชีวประวัติของเธอที่นอกเหนืองานเขียนของเธอเอง มีอยู่น้อยมาก กล่าวว่าเธอเป็นบุตรีของ คิโยฮาระ โนะ โมโตสุเกะ (清原 元輔) นักปราชญ์และกวีแบบวะกะ ที่มีชื่อเสียง ปู่ของเธอคือ คิโยฮาระ โนะ ฟูกูยาบุ (清原 深養父) กวีชื่อชื่อดัง แต่พวกเขาก็เป็นเพียงขุนนางชั้นกลางเท่านั้น
เมื่ออายุได้ 27 ปี เธอแต่งงานกับทาจิบานะ โนริมิสึ (橘 則光) เมื่ออายุ 16 ปี และมีบุตรชายด้วยกัน 1 คน  หลังจากนั้น เธอแต่งงานใหม่กับ ฟุจิวาระ มุเนโยะ (藤原 棟世) และมีบุตรีให้เขา ราวปี ค.ศ 990  เธอเริ่มเข้าถวายการรับใช้จักรพรรดินีเทชิบุตรีของฟุจิวาระ มิจิทากะ (藤原 道隆) จักรพรรดินีในพระจักรพรรดิอิจิโจและหย่าขาดกับสามี   ตำหนักของจักรพรรดินีเทชิในเวลานั้น  กลายเป็นศูนย์กลางของกิจกรรมทางวัฒนธรรมในราชสำนักเฮอัน
เซ โชนางง  มีชื่อเสียงจาก มากูระโนะโซชิ  งานเขียนที่รวบรวมบทความเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ทั้งเรื่องฤดูกาล เรื่องซุบซิบ บทร้อยกรอง  การสังเกตการณ์ในเรื่องต่างๆ การบ่นเรื่องที่ไม่ชอบ และเรื่องราวที่เธอคิดว่าสนุกสนานน่าสนใจ ระหว่างช่วงเวลาที่เธอทำงานในราชสำนัก
ในมากูระโนะโซชิยังเขียนถึง เหตุการณ์วิกฤตของจักรพรรดินีเทชิ เมื่อขาดคนมีอำนาจหนุนหลัง หลังจากบิดาเสียชีวิตและพี่ชายถูกเนรเทศ  โดยศัตรูทางการเมืองคนสำคัญ อาของเธอ ฟุจิวาระ มิจินางะ (藤原 道長) รวบอำนาจการปกครองในราชสำนักไว้ในมือ ยังได้ส่งบุตรีของเขา โชชิ หรือ อากิโกะ  เข้ามาเป็นพระชายาของจักรพรรดิอิจิโจ
ด้วยมีเหตุเพลิงไหม้พระราชวังเฮอันบ่อยครั้ง จักรพรรดินีเทชิจึงถูกส่งไปพำนักชั่วคราวขณะก่อสร้างพระราชวังใหม่ที่ที่ประทับสำหรับจักรพรรดินีนอกพระราชฐาน  เซ  โชนางง  บันทึกไว้ว่า  จักรพรรดินีเทชิ  เจ้านายของเธอเสียชีวิตจาการคลอดบุตรในปี ค.ศ.1000 ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับชีวิตของเซ โชนางง หลังปี ค.ศ. 1001  เซ โชนางง เริ่มเขียน มากูระโนโซชิ ในราชสำนักและเขียนจนจบหลังจากการเสียชีวิตของจักรพรรดิเทชิ  โดยสันนิษฐานว่า  อาจจะเขียนจบในปลายปี ค.ศ. 1010 ซึ่งอาจจะเพื่อเป็นของขวัญให้พระธิดาของจักรพรรดินีเทชิ  โดยงานเขียนในมากูระโนะโซชิ จะเขียนถึงบรรยาการอันสนุกสนานหรูหราในวังของจักรพรรดิสาวเป็นส่วนใหญ่
เช โชนางง ยังเป็นที่รู้กันทั่วไปว่า  เป็นคู่แข่งคนสำคัญของ กวีหญิงร่วมสมัย  มุราซากิ ชิกิบุ  ผู้ประพันธ์ ตำนานเก็นจิ  อีกทั้งยังถวายการรับใช้จักรพรรดินีโซชิ  ผู้เป็นศัตรูทางการเมืองของจักรพรรดินีเทชิ  มุราซากิ ชิกิบุ ได้เขียนถึง เซ โชนางง ในบันทึกของเธอ (มุราซากิโนะนิกกิ) อีกด้วย
ศึกษาเพิ่มเติม

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เซ โชนางง
Britannica | Sei Shonagon
The Lists of a Lady-in-Waiting: A Portrait of the Author of The Pillow Book เก็บถาวร 2007-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sei Shogon | Wikiquote
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร

| เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 1 ก (เขตสงวนเคร่งครัด)
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร
ที่ตั้งในประเทศไทย
ที่ตั้ง: จังหวัดกาญจนบุรีและจังหวัดตาก
พิกัด: 15°20′N 98°55′E﻿ / ﻿15.333°N 98.917°E﻿ / 15.333; 98.917
พื้นที่: 3,647 ตารางกิโลเมตร (2,279,000 ไร่)
จัดตั้ง: พ.ศ. 2517
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
| เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเทศ:  ไทย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ส่วนหนึ่งของ: เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (vii), (ix), (x)
อ้างอิง: 591
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2534 (คณะกรรมการสมัยที่ 15)
พื้นที่: 364,720 เฮกตาร์
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร  เป็นแหล่งมรดกโลกของประเทศไทยโดยการขึ้นทะเบียนของยูเนสโก ร่วมกับเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ภายใต้ชื่อ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง เมื่อปี พ.ศ. 2534 กินพื้นที่ครอบคลุม 6 อำเภอ ของ 3 จังหวัด ได้แก่ อำเภอบ้านไร่ อำเภอลานสัก อำเภอห้วยคต จังหวัดอุทัยธานี อำเภอสังขละบุรี อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี และอำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก มีพื้นที่ 2,279,500 ไร่ หรือ 3,647 ตารางกิโลเมตร โดยแบ่งออกได้เป็น
1. เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันออก อยู่ในพื้นที่จังหวัดตาก
2. เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตก อยู่ในพื้นที่จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งพื้นที่คงเหลือในนี้มีเนื้อที่ 1,331,062 ไร่ โดยเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตกมีพื้นที่ถึง 1,331,062 ไร่ เปรียบเทียบง่ายๆ คือใหญ่กว่ากรุงเทพฯ เสียอีก
ทั้งนี้ชื่อ "ทุ่งใหญ่นเรศวร" สันนิษฐานว่ามาจากในสมัยอยุธยา สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงเคยใช้เป็นฐานที่มั่นเพื่อเตรียมทำศึกกับพม่า
ลักษณะทางภูมิศาสตร์

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร มีลักษณะทางภูมิประเทศเป็นภูเขาสลับซับซ้อน และเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำลำธารที่สำคัญเช่น แม่น้ำแควน้อยและแม่น้ำแควใหญ่ พื้นที่ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร มีความสูงโดยเฉลี่ยมีความสูงอยู่ที่ ประมาณ 800–1,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล และมีเขาใหญ่เป็นยอดเขาที่สูงที่สุด ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรซึ่งมีความสูง 1,800 เมตรจากระดับน้ำทะเล และเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหายากหลายชนิด บางชนิดใกล้สูญพันธุ์ หรือเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นหรือสัตว์ถิ่นเดียว เช่น ช้างป่า, กระทิง, เสือชนิดต่าง ๆ, ไก่ฟ้าหลังเทา, นกเงือก, เลียงผา, เสือดาว, เสือดำ, หมาใน, นกยูงไทย และแมลงป่าชนิดต่าง ๆ อีกมากมาย
ดูเพิ่ม

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง  - ศูนย์ข้อมูลมรดกโลก กระทรวงวัฒนธรรม เก็บถาวร 2010-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตก
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร สุโขทัย  ศรีสัชนาลัย  กำแพงเพชร  นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา  แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง  เมืองโบราณศรีเทพและโบราณสถานสมัยทวารวดีที่เกี่ยวข้อง  ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี ภูพระบาท  วัดพระพุทธบาทบัวบาน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง ทุ่งใหญ่นเรศวร  ห้วยขาแข้ง  กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่ เขาใหญ่  ทับลาน  ปางสีดา  ตาพระยา  ดงใหญ่  กลุ่มป่าแก่งกระจาน แก่งกระจาน  กุยบุรี  ไทยประจัน  แม่น้ำภาชี  |  |
| กำลังพิจารณา |  วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช  อนุสรณ์สถานแหล่งต่าง ๆ และภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเชียงใหม่ นครหลวงล้านนา  พระธาตุพนม และสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์และภูมิทัศน์ที่เกี่ยวข้อง  กลุ่มเทวสถานปราสาทพนมรุ้ง ปราสาทเมืองต่ำ และปราสาทปลายบัด  แหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามัน หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะระนอง  แหลมสน  หมู่เกาะสุรินทร์  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  สิรินาถ  ป่าชายเลนระนอง  สงขลาและชุมชนที่เกี่ยวเนื่องริมทะเลสาบสงขลา เมืองโบราณพังยาง พะโคะ และสีหยัง  เมืองโบราณสทิงพระ  เมืองป้อมค่ายซิงกอร่า ณ เขาแดงและแหลมสน  เมืองเก่าสงขลา ณ บ่อยาง  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก  ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ อุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
อิจิโนมิยะ (จังหวัดไอจิ)

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ อิจิโนมิยะ (จังหวัดชิบะ) และ อิจิโนมิยะ
อิจิโนมิยะ (ญี่ปุ่น: 一宮市; โรมาจิ: Ichinomiya-shi) หรือเรียกว่า โอวาริอิจิโนมิยะ เป็นนครในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีความหมายคือ "ศาลเจ้าแห่งแรก" เพราะเป็นเมืองที่ตั้งของศาลเจ้ามาซูมิดะ ศาลเจ้าแห่งแรกของแคว้นโอวาริในอดีต
อิจิโนมิยะมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 113.82 ตารางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 375,504 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ichinomiya, Aichi
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-4 คาริบู

ดีเอชซี-4 คาริบู
เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-4 คาริบู  (de Havilland Canada DHC-4 Caribou) เป็นเครื่องบินลำเลียงขนส่งขึ้นลงระยะสั้น เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ.  1958 กองทัพบกสหรัฐอเมริกาสั่งสร้างคาริบูจำนวน 159 เครื่องไปใช้งานในปี ค.ศ.  1959 และกำหนดสัญลักษณ์เป็น ซี-7
ข้อมูลจำเพาะ

ผู้สร้าง บริษัท เดอ ฮาวิลแลนด์ (แคนาดา)
ประเภท ขนส่งขึ้นลงระยะสั้น  (STOL)  ทุกกาลอากาศ เจ้าหน้าที่ 2 นาย สามารถบรรทุกทหารพร้อมอาวุธ 32 นาย หรือพลร่มพร้อมอาวุธ 26 นาย หรือเตียงพยาบาล 22 เตียง หรือ รถจี๊ป 2 คัน
เครื่องยนต์ ลูกสูบ สูบดาว 14 กระบอกสูบ แพรท์ แอนด์ วิทนีย์ อาร์-2000-7 เอ็ม 2 ให้กำลังเครื่องละ 1,450 แรงม้า 2 เครื่อง
กางปีก 29.15 เมตร
ยาว 22.13 เมตร
สูง 9.70 เมตร
พื้นที่ปีก 84.72 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 8,283 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุก 3,965 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 12,928 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 347 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 1,980 เมตร
อัตราเร็วเดินทางประหยัด 293 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 2,285 เมตร
อัตราไต่ที่ระดับน้ำทะเล 413 เมตร/นาที
เพดานบินใช้งาน 7,560 เมตร
ระยะทางวิ่งขึ้นพ้น 15 เมตร 361 เมตร
ระยะทางร่อนลงจาก 15 เมตร 376 เมตร
พิสัยบินไกลสุด 2,103 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่
เฆนาโร การ์ซิอา

| เฆนาโร การ์ซิอา |
| --- | --- |
เกิด: 17 กันยายน พ.ศ. 2520
เฆนาโร การ์ซิอา (Genaro Garcia) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2520 ที่บูเอนาเบนตูรา รัฐชีวาวา เม็กซิโก สถิติการชก 42 ครั้ง ชนะ 36 (น็อค 20) แพ้ 6
เกียรติประวัติ

แชมป์ WBC Continental Americas รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ชิง 11 กรกฎาคม 2540 ชนะน็อค วิลิ ซาลาซาร์ ยก 9 ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 21 ตุลาคม 2540 ชนะน็อค บาสิลิโอ โมราเลส ยก 1 ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 7 มีนาคม 2541 ชนะคะแนน โอสการ์ อาร์ซินิเอกา ที่ เม็กซิโก
แชมป์ WBC Continental Americas รุ่นแบนตัมเวท
ชิง 24 มิถุนายน 2543 ชนะคะแนน เอบังเฮลิโอ เปเรซ ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 23 กันยายน 2543 ชนะคะแนน ฟรังซิสโก เทเยดอร์ ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 21 เมษายน 2544 ชนะคะแนน เอบัง อัลบาเรซ ที่ สหรัฐ
แชมป์ WBC FECARBOX รุ่นแบนตัมเวท
ชิง 21 กุมภาพันธ์ 2546 ชนะคะแนน เมาริซิโอ มาร์ติเนซ ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 12 กรกฎาคม 2546 ชนะน็อค ฆูลิโอ เซซาร์ อาบิลา ยก 8 ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 18 ตุลาคม 2546 ชนะน็อค เกาเตโมก โกเมซ ยก 8 ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 22 พฤษภาคม 2547 ชนะน็อค อโดนิส ริบาส ยก 8 ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 29 ตุลาคม 2547 ชนะน็อค โอสการ์ อาชิเนกา ยก 6 ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 28 เมษายน 2548 ชนะคะแนน โรโดลโฟ มาร์ติเนซ ที่ เม็กซิโก
แชมป์ WBC FECOMBOX รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
ชิง 14 ธันวาคม 2550 ชนะคะแนน มิเกล โรมัน ที่ เม็กซิโก
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท WBF เมื่อ 17 กุมภาพันธ์ 2539 แพ้น็อค แซมซั่น กระทิงแดงยิม ยก 7 ที่ กทม.
ชิงแชมป์เงารุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท WBO เมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2543 แพ้คะแนน เวอร์นี่ ทอร์เรส ที่ สหรัฐ
ชิงแชมป์ WBA Fedecentro รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 4 ตุลาคม 2545 แพ้คะแนน โฮเซ โรฮัส ที่ สหรัฐ
ชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC เมื่อ 13 พฤศจิกายน 2549 แพ้คะแนน โฮซูมิ ฮาเซงาวะ ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท IBF เมื่อ 7 กรกฎาคม 2550 แพ้น็อค ลุยส์ อัลเบร์โต เปเรซ ยก 7 ที่ สหรัฐ
เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-5 บัฟฟาโล

ดีเอชซี-5 บัฟฟาโล
เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-5 บัฟฟาโล  (de Havilland Canada DHC-5 Buffalo) เป็นเครื่องบินขึ้นลงระยะสั้นที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องซี-4 คาริบู โดยมีการเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด ขยายลำตัวให้ยาวขึ้น เดิมมีชื่อว่าคาริบู 2 เครื่องบัฟฟาโลบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 9 เมษายน ปี ค.ศ. 1964 กองทัพสหรัฐอเมริกาได้กำหนดสัญลักษณ์เป็น ซี-8
ข้อมูลจำเพาะ

ผู้สร้าง บริษัท เดอ ฮาวิลแลนด์ (แคนาดา)
ประเภท ขนส่งทางยุทธวิธีขึ้นลงระยะสั้น  (STOL)  เจ้าหน้าที่ 3 นาย บรรทุกทหารพร้อมอาวุธได้ 41 นาย หรือ พลร่มพร้อมอาวุธ 35 นาย หรือ เตียงพยาบาล 24 เตียง และ เจ้าหน้าที่แพทย์ 6 นาย
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด เจเนอรัล อีเล็คตริค ซีที 64-820-4 ให้กำลังเครื่องละ 3,133 แรงม้า 2 เครื่อง
กางปีก 29.26 เมตร
ยาว 24.08 เมตร
สูง 8.73 เมตร
พื้นที่ปีก 87.8 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 11,412 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุก 5,443 กิโลกรัม เมื่อวิ่งขึ้นจากสนามหญ้า
8,164 เมื่อวิ่งขึ้นจากทางวิ่งปกติ
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 18,597 กิโลกรัม เมื่อวิ่งจากสนามหญ้า
22,316 กิโลกรัม เมื่อวิ่งขึ้นบนทางวิ่งปกติ
น้ำหนักร่อนลงสูงสุด 17,735 กิโลกรัม เมื่อร่อนลงบนสนามหญ้า
21,273 กิโลกรัม เมื่อร่อนลงบนทางวิ่งปกติ
อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง 420 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 3,050 เมตร
อัตราไต่ขั้นสูง 710 เมตร/นาที
201 เมตร/นาที เมื่อใช้เครื่องยนต์เดียว
เพดานบินใช้งาน 9,450 เมตร
ระยะทางวิ่งขึ้นพ้น 15 เมตร 381 เมตร
ระยะทางร่อนลงจาก 15 เมตร 346 เมตร
พิสัยบิน 1,112 กิโลเมตร เมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด
3,280 กิโลเมตร เมื่อไม่มีภารกรรมบรรทุก