stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทัณฑนิคม
จักรวรรดิอังกฤษ

อังกฤษได้ใช้ทวีปอเมริกาเหนือเป็นทัณฑนิคมผ่านทางระบบของคนงานขึ้นบัญชี ผู้ต้องโทษจะถูกส่งตัวโดนพ่อค้าและขายทอดตลาดไปยังเจ้าของที่ดินเมื่อไปถึงอาณานิคม มีการประมาณกันว่ามีผู้ต้องโทษชาวอังกฤษกว่า 50,000 คนถูกส่งตัวไปยังอาณานิคมอเมริกา ซึ่งอาจคิดเป็นหนึ่งในสี่ของจำนวนผู้อพยพออกนอกอังกฤษระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่ออังกฤษไม่สามารถส่งนักโทษไปยังทวีปอเมริกาเหนือได้อีกหลังจากการปฏิวัติอเมริกาในคริสต์ทศวรรษ 1780 อังกฤษจึงได้หันไปเริ่มใช้ออสเตรเลียเป็นทัณฑนิคมแทน ซึ่งรวมไปถึงเกาะนอร์ฟอล์ก แทสมาเนีย และนิวเซาท์เวลส์ หากปราศจากการจัดสรรของแรงงานผู้ต้องโทษไปยังเกษตรกร ผู้ครอบครองที่ดินเพาะปลูก และโครงการของรัฐบาล อย่างเช่น การสร้างถนน ไปเสียแล้ว การยึดครองออสเตรเลียเป็นอาณานิคมก็คงจะไม่อาจเกิดขึ้นได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพิจารณาจากการสิ้นเปลืองไปกับแรงงานซึ่งมิใช่ผู้ต้องโทษอันเกิดจากนักขุดทองจำนวนมากซึ่งเกิดขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1800
บรรณานุกรม

Diiulio, John J., Governing Prisons: A Comparative Study of Correctional Management, Simon and Schuster, 1990. ISBN 0029078830
Dupont, Jerry, "The Common Law Abroad: Constitutional and Legal Legacy of the British Empire", Wm. S. Hein Publishing, 2001. ISBN 0837731259, 9780837731254
Johnsen, Thomas C., "Vita: Howard Belding Gill: Brief Life of a Prison Reformer: 1890-1989" เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Harvard Magazine, September-October 1999, p. 54.
Serrill, M. S., "Norfolk - A Retrospective - New Debate Over a Famous Prison Experiment," Corrections Magazine,  Volume 8, Issue 4 (August 1982), pp. 25–32.
Mun Cheong Yong, V. V. Bhanoji Rao, "Singapore-India Relations: A Primer", Study Group on Singapore-India Relations, National University of Singapore Centre for Advanced Studies Contributor Mun Cheong Yong, V. V. Bhanoji Rao, Yong Mun Cheong, Published by NUS Press, 1995. ISBN 9971691957, 9789971691950
ทัมเบลอร์

| --- | --- |

ตัวอย่างหน้า
ประเภทของธุรกิจ: บริษัทย่อย
ก่อขึ้น: กุมภาพันธ์ 2007; 17 ปีที่แล้ว (2007-02)
สำนักงานใหญ่: นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
ผู้ก่อตั้ง: เดวิด คาร์ป
บุคคลสำคัญ: Jeff D'Onofrio (CEO)
อุตสาหกรรม: ไมโครบล็อก, บริการเครือข่ายสังคม
พนักงาน: 411 คน (ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017)
บริษัทแม่: บริษัทยาฮู! (ค.ศ. 2013–2017) โอธ (ค.ศ. 2017–2019) เวรีซอนมีเดีย (ค.ศ. 2019) ออโตแมตติก (ค.ศ. 2019–ปัจจุบัน)
ยูอาร์แอล: www.tumblr.com
ทัมเบลอร์ (อังกฤษ: Tumblr; เขียนตามสไตล์เป็น tumblr) เป็นเว็บไซต์ไมโครบล็อกและบริการเครือข่ายสังคมสัญชาติอเมริกันที่ก่อตั้งโดยเดวิด คาร์ปใน ค.ศ. 2007 และปัจจุบันถือครองโดยออโตแมตติก บริการนี้อนุญาตให้ผู้ใช้โพสต์สื่อประสมและเนื้อหาอื่น ๆ ในรูปบล็อกสั้น ๆ ผู้ใช้ยังสามารถติดตามบล็อกของผู้ใช้อื่น โดยผู้บล็อกสามารถเปลี่ยนสถานะบล็อกของตนเองเป็นแบบส่วนตัวได้ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 มีผู้โพสต์บล็อกในทัมเบลอร์รวมมากกว่า 529 ล้านบล็อก
ผู้ใช้คนสำคัญ

ดาราที่ใช้ทัมเบลอร์ได้แก่เทย์เลอร์ สวิฟต์, เลดีกากา, อารีอานา กรานเด, โซอีย์ เดชาเนล, จอห์น เมเยอร์, บี.โอ.บี, โซลจา บอย, เฟอร์กี้, แอนโทนี บอร์เดน, จอห์น กรีน, เซย์น แมลิก, ลานา เดล เรย์, ไกรมส์, เฮย์ลีย์ วิลเลียมส์, แฟรงก์ โอเชียน, ลอร์ด, ซูฟยาน สตีเวนส์, เจอเน ไอโก, อะแมนด์ลา สเตนเบิร์ก, คาร์ลี คลอสส์, และไดแอนนา เอกรอน
ในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2011 บารัก โอบามา ประธานาธิบดีสหรัฐในขณะนั้น ได้ลงเทียนใช้ทัมเบลอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
ทัดดิโอ กัดดี

ทัดดิโอ กัดดี (อังกฤษ: Taddeo Gaddi) (ราว ค.ศ. 1300 - ค.ศ. 1366) เป็นจิตรกรและสถาปนิกของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
ในฐานะจิตรกรทัดดิโอสร้างงานฉากแท่นบูชา และงานจิตรกรรมฝาผนัง และเป็นที่ทราบกันว่าเป็นลูกศิษย์คนสำคัญของจอตโต ดี บอนโดเน ในฐานะสถาปนิกทัดดิโอได้ชื่อว่าเป็นผู้ออกแบบปอนเตเวคคิโอ (Ponte Vecchio)
ชีวิตและงาน

ทัดดิโอเป็นบุตรของกัดโด กัดดีศิลปินที่ไม่ทราบรายละเอียดมากนัก การศึกษาทางด้านศิลปะส่วนใหญ่มาจากการเป็นลูกศิษย์และผู้ช่วยของจอตโต ดี บอนโดเน เชนนิโน เชนนินิ (Cennino Cennini) กล่าวถึงทัดดิโอว่าเป็นเหมือนลูกของจอตโตและทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่เนิ่นนานถึง 24 ปี
งานสมัยแรกเช่น “นักบุญฟรานซิสได้รับแผลศักดิ์สิทธิ์ เก็บถาวร 2005-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน” (ราว ค.ศ. 1325-ค.ศ. 1330, สีฝุ่นบนแผงไม้) แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของจอตโตอยู่บ้าง
งานเขียนที่อาจจะเป็นงานเขียนที่สำคัญที่สุดก็คืองานภาพชุดจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นเรื่องราวชีวิตของพระแม่มารีและชีวิตของพระเยซูในชาเปลจุยยี (หรือชาเปลบารอนเชลลิ) ภายในบาซิลิกาซานตาโครเชในฟลอเรนซ์ ที่เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1328-ค.ศ. 1338 “การประกาศของเทพต่อเด็กเลี้ยงแกะ” แสดงให้เห็นถึงความสนใจเรื่องแสงและผลที่เกิดจากการใช้แสงในงานเขียน โดยเฉพาะความสนใจในการศึกษาสุริยุปราคาที่เป็นผลทำให้ได้รับการบาดเจ็บในดวงตาในปี ค.ศ. 1339.
ในฐานะสถาปนิกทัดดิโอได้ชื่อว่าเป็นผู้ออกแบบปอนเตเวคคิโอ (Ponte Vecchio) หรือสะพานเก่า และปอนเตซาตาทรินิตา (Ponte Santa Trinita) ใกล้ๆ กันที่ถูกทำลายไปในคริสต์ศตวรรษที่ 16
สิ่งสองสิ่งที่เป็นพยานว่าทัดดิโอเป็นจิตรกรคนสำคัญคนหนึ่งของฟลอเรนซ์คือ:
จอร์โจ วาซารีบันทึกประวัติของทัดดิโอใน “ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น”
ชื่อของทัดดิโอปรากฏในรายการ “จิตรกรผู้มีชื่อเสียงผู้อยู่ในฟลอเรนซ์”
ทัดดิโอมีบุตรชายสี่คน สามคนเป็นจิตรกรที่รู้จัก: จิโอวานนิ กัดดี, อักโนโล กัดดี และ นิโคโล กัดดี แต่ไม่มีหลักฐานอะไรที่บ่งว่าซาโนบิลูกชายคนที่สี่เป็นจิตรกรจริงจัง
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมฝาผนัง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทัดดิโอ กัดดี
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ทากทะเลสีน้ำเงิน

| ทากทะเลสีน้ำเงิน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: มอลลัสกา Mollusca
ชั้น:: หอยฝาเดียว Gastropoda
อันดับ:: ทากทะเล Nudibranchia
อันดับย่อย:: Cladobranchia Cladobranchia
วงศ์:: Glaucidae Glaucidae
สกุล:: Glaucus Glaucus Forster, 1777
สปีชีส์:: Glaucus atlanticus
ชื่อทวินาม
Glaucus atlanticus Forster, 1777

ชื่อพ้อง
 Doris radiata Gmelin, 1791 (synonym)  Glaucus distichoicus d'Orbigny, 1837  Glaucus flagellum Blumenblach, 1803 (synonym)  Glaucus hexapterigius Cuvier, 1805 (synonym)  Glaucus lineatus Reinhardt & Bergh, 1864  Glaucus longicirrhus Reinhardt & Bergh, 1864
ทากทะเลสีน้ำเงิน (อังกฤษ: blue sea slug; ชื่อวิทยาศาสตร์: Glaucus atlanticus) หรือที่รู้จักกันในชื่อของ sea swallow, blue glaucus และ blue ocean slug เป็นชื่อของสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ใต้น้ำทะเลลึกชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นสัตว์จำพวกหอย แต่จะมีรูปร่างลักษณะที่แปลกประหลาดออกไป
อ่านเพิ่ม

Churchill, Celia K. C.; Valdés, Ángel; Foighil, Diarmaid Ó. (April 2014). "Afro-Eurasia and the Americas present barriers to gene flow for the cosmopolitan neustonic nudibranch Glaucus atlanticus". Marine Biology. 161 (4): 899–910. doi:10.1007/s00227-014-2389-7. S2CID 84153330.
Valdés, Ángel; Orso Angulo Campillo (November 2004). "Systematics of Pelagic Aeolid Nudibranchs of the Family Glaucidae (Mollusca, Gastropoda)". Bulletin of Marine Science. 75 (3): 381–389.
MILLER, M. C. (January 1974). "Aeolid nudibranchs (Gastropoda: Opisthobranchia) of the family Glaucidae from New Zealand waters". Zoological Journal of the Linnean Society. 54 (1): 31–61. doi:10.1111/j.1096-3642.1974.tb00792.x.
แหล่งข้อมูลอื่น

Sea Slug Forum
"ทากทะเลสีน้ำเงิน" ที่ Encyclopedia of Life
"Blue Sea slug: Glaucus Atlanticus, Gold Coast, Australia". YouTube. 17 November 2017. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-19.
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q131757  Wikispecies: Glaucus atlanticus  ADW: Glaucus_atlanticus  BOLD: 124744  EoL: 46451161  GBIF: 5190072  iNaturalist: 50498  IRMNG: 11120385  ITIS: 78750  NBN: NBNSYS0000182253  NCBI: 1154737  NZOR: 0be238c0-a21d-4c15-8849-8e06f7f4d135  WoRMS: 140022
ทัลซา

| ทัลซา Tulsa |
| --- | --- |
นคร

   ธง ตรา
สมญา: เมืองหลวงแห่งน้ำมันของโลก (Oil Capital of the World) เมืองที่สวยที่สุดในอเมริกา (America's Most Beautiful City) T-Town, The 918
ที่ตั้งของเมืองทัลซาในรัฐโอคลาโฮมา
พิกัด:  36°07′53″N 95°56′14″W﻿ / ﻿36.13139°N 95.93722°W﻿ / 36.13139; -95.93722
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
รัฐ: โอคลาโฮมา
เคาน์ตี: ทัลซา, ออสเซจ, วาโกเนอร์, โรเจอร์ส
ก่อตั้ง: 18 มกราคม ค.ศ. 1898 (พ.ศ. 2440)
การปกครอง
 • ประเภท: สภานายกเทศมนตรี
 • นายกเทศมนตรี: เคธี เทย์เลอร์ (D)
พื้นที่
 • นคร: 483.8 ตร.กม. (186.8 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 473.1 ตร.กม. (182.7 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 10.9 ตร.กม. (4.2 ตร.ไมล์)
ความสูง: 194 เมตร (722 ฟุต)
ประชากร (2007)
 • นคร: 385,635 คน
 • ความหนาแน่น: 819.91 คน/ตร.กม. (2,152.0 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 916,079 คน
เขตเวลา: UTC-6 (CST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-5 (CDT)
รหัสพื้นที่: 918
รหัส FIPS: 40-75000
รหัส GNIS: 1100962
เว็บไซต์: www.cityoftulsa.org
ทัลซา (อังกฤษ: Tulsa, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈtʌlsə, ทัลเซอะ/) เป็นเมืองใหญ่อันดับสองของรัฐโอคลาโฮมา รองจากเมืองโอคลาโฮมาซิตี และใหญ่เป็นอันดับที่ 45 ของสหรัฐอเมริกา มีประชากร 385,635 คนในปี ค.ศ. 2008, ทัลซายังเป็นเมืองหลักของเขตนครทัลซาและปริมณฑลซึ่งมีประชากรทั้งหมด 916,079 คน และคาดว่าจะมีประชากรถึงหนึ่งล้านคนในระหว่างปี ค.ศ. 2010 ถึง 2012 ทัลซาตั้งอยู่ในทัลซาเคาน์ตี เคาน์ตีที่มีความหนาแน่นของประชากรมากที่สุดในรัฐโอคลาโฮมา และยังครอบคลุมถึงออสเซจเคาน์ตี วาโกเนอร์เคาน์ตี และโรเจอร์สเคาน์ตี
ทัลซามีการตั้งถิ่นฐานตั้งแต่ทศวรรษที่ 1830 โดยชาวครีค ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองอเมริกา ในปี ค.ศ. 1921 มีเหตุการณ์การจลาจลครั้งรุนแรง เป็นเหตุการณ์รุนแรงที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา ต่อมาในคริสต์วรรษที่ 20 ทัลซาได้รับการขนานนามว่าเป็น เมืองหลวงแห่งน้ำมันของโลก (อังกฤษ: Oil Capital of the World) ซึ่งมีที่มาโดยเมืองนี้เป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมน้ำมันขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของสหรัฐอเมริกา เมืองทัลซา และเมืองอื่นๆ ที่ใกล้เคียง ได้เรียกร้องสิทธิ์ให้เป็นจุดกำเนิดของทางหลวงสหรัฐหมายเลข 66 ทัลซายังเป็นที่รู้จักกันดีเกี่ยวกับดนตรีแนวเวสเทิร์นสวิง
ก่อนหน้านั้นเมืองได้พึ่งพาเฉพาะอุตสาหกรรมน้ำมัน แต่หลังจากการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจใหม่ๆ ทำให้เกิดฐานทางเศรษฐกิจด้านพลังงาน การเงิน การบิน โทรคมนาคม และเทคโนโลยี และมีสถาบันอุดมศึกษาสองแห่งที่อยู่ในเมือง ซึ่งควบคุมดูแลโดย NCAA ได้แก่มหาวิทยาลัยโอรัล โรเบิร์ตส และมหาวิทยาลัยทัลซา
ทัลซาตั้งอยู่ในร่องทอร์นาโด (Tornado Alley) ซึ่งมักจะเกิดสภาพอากาศที่รุนแรง และเมืองยังตั้งอยู่ติดแม่น้ำอาร์คันซอ บริเวณเชิงเขาภูเขาโอซาร์คทางตะวันออกเฉียงเหนือของโอคลาโฮมา ประชาชนที่อาศัยอยู่ในเมืองทัลซาเรียกว่า ชาวทัลซานส์ (Tulsans)
เมืองพี่น้อง

ทัลซามีเมืองพี่น้องทั้งหมด 8 เมือง ดังนี้
เป่ยหาย - ประเทศจีน
เซลเลอ - ประเทศเยอรมนี
อาเมียงส์ - ประเทศฝรั่งเศส
ซานหลุยส์โพโตซี - ประเทศเม็กซิโก
ไทเบียเรียส - ประเทศอิสราเอล
อุสึโนะมิยะ - ประเทศญี่ปุ่น
เซเลโนกราด - ประเทศรัสเซีย
เกาซุง - ไต้หวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซด์อย่างเป็นทางการ
Tulsa Chamber of Commerce
Tulsa Convention & Visitors Bureau เก็บถาวร 2007-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซด์ตำรวจทัลซา
วิสัยทัศน์ ค.ศ. 2025
Tulsa Parks
Tulsa's River Parks
ทัพเหล็กโค่นอํานาจ

| ทัพเหล็กโค่นอํานาจ |
| --- | --- |
โปสเตอร์ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: โจนาธาน อิงก์ลิช
บทภาพยนตร์:   โจนาธาน อิงก์ลิช  เอริก แคาสเทล  สตีเฟน แม๊คดูล 
เนื้อเรื่อง: โจนาธาน อิงก์ลิช
อำนวยการสร้าง:   ริก เบนัตตาร์  โจนาธาน อิงก์ลิช  แอนดรูว์ เจ. เคอร์ติส 
นักแสดงนำ:   เจมส์ เพียวฟอย  ไบรอัน ค็อกซ์  เดเร็ค จาโคบี้  เคท มาร่า  พอล เกียมัตตี้  วลาดิเมียร์ คูลลิค 
กำกับภาพ: เดวิด เอ็กบี้
ตัดต่อ: ปีเตอร์ อมันด์สัน
ดนตรีประกอบ: ลอร์น บาล์ฟ
บริษัทผู้สร้าง:   VIP Medienfonds 4  Rising Star  Silver Reel  Premiere Picture  The Wales Creative IP Fund  ContentFilm International  Molinare  Perpetual Media Capital  Mythic International Entertainment  
ผู้จัดจำหน่าย: Warner Bros. (สหราชอาณาจักร) ARC Entertainment (สหรัฐอเมริกา)
วันฉาย:   4 มีนาคม ค.ศ. 2011 (2011-03-04) (United Kingdom)  26 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 (2011-07-26) (United States) 
ความยาว: 121 นาที
ประเทศ:   สหราชอาณาจักร  สหรัฐอเมริกา  เยอรมนี 
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ทัพเหล็กโค่นอํานาจ (อังกฤษ: Ironclad) เป็นภาพยนตร์สงคราม สัญชาติสหรัฐ สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2011 กำกับโดยโจนาธาน อิงก์ลิช นำแสดงโดย เจมส์ เพียวฟอย, ไบรอัน ค็อกซ์, เดเร็ค จาโคบี้, เคท มาร่า, พอล เกียมัตตี้, วลาดิเมียร์ คูลลิค
เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวเกิดขึ้นประมาณปี ค.ศ. 1215 เมื่อเหล่าขุนนางที่มีอำนาจแห่งอังกฤษพยายามกดดันให้พระเจ้าจอห์นให้ลงนามในมหากฎบัตร “มหากฎบัตร” ที่มีเนื้อหากล่าวถึง สิทธิในการได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายของเสรีชน ไม่ว่าบุคคลนั้นจะอยู่ในชนชั้นหรือวรรณะใดก็ตาม พระเจ้าจอห์นก็ได้รับปากว่าจะลงนามลงในกฏบัตรนั้น
แต่หลังจากนั้นไม่นาน พระเจ้าจอห์นผิดคำสัญญาและได้รวบรวมกองกำลังเพื่อที่จะกำจัดเหล่าคนที่ต่อต้านเขาและนำอังกฤษกลับมาอยู่ในการปกครองของเขาอีกครั้ง แต่กลุ่มต่อต้านก็ได้ยึดเอาปราสาทโรเชสเตอร์ สถานที่อันยิ่งใหญ่ที่กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมและเสรีภาพ เป็นฐานที่มั่นในการต่อสู้กับกองกำลังของพระเจ้าจอห์น
นักแสดงนำ

เจมส์ เพียวฟอย รับบท โทมัส มาร์แชลล์
ไบรอัน ค็อกซ์ รับบท วิลเลียม ดอบิกนี
เดเร็ค จาโคบี้ รับบท เรจินัลด์ เดอ คอร์นิลล์
เคท มาร่า รับบท อิซาเบลล่า
พอล เกียมัตตี้ รับบท พระเจ้าจอห์น
วลาดิเมียร์ คูลลิค
ชาร์ลส์ แดนซ์ รับบท สตีเฟน แลงตัน
เจสัน เฟลมิง รับบท แบ๊คเก็ต
เจมี่ โฟร์แมน รับบท เจเดเดียห์ โคเทรอล
รายส์ แพร์รี่ โจนส์ รับบท วูล์ฟสแตน
แหล่งข้อมูลอื่น

Ironclad ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ทะเลอีเจียน

แผนที่ตำแหน่งทะเลอีเจียน
ทะเลอีเจียน (อังกฤษ: Aegean Sea) เป็นทะเลที่ติดต่อกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อยู่ระหว่างประเทศกรีซกับตุรกี ทางด้านตะวันออกของกรีก เป็นแหล่งอารยธรรมของโลกสมัยหนึ่ง
ทางหลวงรัฐออนแทรีโอหมายเลข 416

ทางหลวงคิงส์หมายเลข 416 (อังกฤษ: King's Highway 416) ซึ่งบ่อยครั้งมักถูกเรียกว่า ทางหลวงหมายเลข 416 (Highway 416) และ ทางหลวงอนุสรณ์ทหารผ่านศึก (Veterans Memorial Highway) เป็นทางหลวงพิเศษสายหนึ่งในทางหลวงหมวด 400 ของรัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา เชื่อมทางหลวงทรานส์แคนาดา (ทางหลวงหมายเลข 417) ในกรุงออตตาวาเข้ากับทางหลวงหมายเลข 401 ระหว่างเมืองบรอกวิลล์กับคอร์นวอลล์
ทางหลวงพิเศษความยาว 76.4 กิโลเมตรสายนี้เป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญจากทางหลวงระหว่างรัฐหมายเลข 81 ระหว่างรัฐนิวยอร์กกับภูมิภาคออนแทรีโอตะวันออกผ่านทางหลวงหมายเลข 401 และยังเป็นเส้นทางเชื่อมต่อที่เร็วที่สุดระหว่างออตตาวากับนครโทรอนโต ทางหลวงหมายเลข 416 นี้ตัดผ่านพื้นที่ชนบทขนาดใหญ่ ยกเว้นปลายสายทางด้านเหนือซึ่งตัดเข้าสู่ย่านชานเมืองของกรุงออตตาวา
แหล่งข้อมูลอื่น

Highway 416 at AsphaltPlanet
Video of the entire northbound Highway 416
ทางด่วนลูซอนเหนือ

|   R-8  ทางด่วนลูซอนเหนือ |
| --- | --- |
ถนนเบี่ยงเหนือ มาร์เซโล เอช. เดล พิลาร์ ซูเปอร์ไฮเวย์ ทางด่วนมะนิลาเหนือ
แผนที่ทางด่วนในเกาะลูซอน ทางด่วนลูซอนเหนือ แสดงด้วยเส้นทางสีส้ม
ทางด่วนลูซอนเหนือ
ข้อมูลของเส้นทาง

ส่วนหนึ่งของ 
 
บำรุงรักษาโดย Tollways Management Corporation
ความยาว: 84 กิโลเมตร (52 ไมล์)
ประวัติ
สร้าง: 1965
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ฟิลิปปินส์
เมืองสำคัญ: เกซอนซิตี, Caloocan, Valenzuela, Meycauayan, มาโลโลส, ซันเฟร์นันโด, แอนเจลิส, มาบาลากัต
 
ระบบทางหลวง
ถนนในประเทศฟิลิปปินส์ ทางหลวง  ทางด่วน 
ทางด่วนลูซอนเหนือ (อังกฤษ: North Luzon Expressway; NLE หรือ NLEx) เดิมรู้จักในชื่อ ถนนเลี่ยงเหนือ (North Diversion Road) และ ทางด่วนเหนือมะนิลา (Manila North Expressway หรือ MNEX) เป็นทางด่วนที่จำกัดการเข้าถึงและเก็บค่าผ่านทางขนาด 4 ถึง 8 ช่องจราจร เชื่อมต่อจากเมโทรมะนิลาไปยังจังหวัดในภูมิภาคลูซอนกลาง หรือเขตกิตนางลูโซนในประเทศฟิลิปปินส์ เป็นส่วนหนึ่งของทางด่วนหมายเลข 1 (E1) ของโครงข่ายทางด่วนในประเทศฟิลิปปินส์ และถนนรัศมีหมายเลข 8 (R-8) ของโครงข่ายถนนสายหลักของเมโทรมะนิลา โดยการก่อสร้างทางด่วนลูซอนเหนืออยู่ในยุค 1960 รวมระยะทางในส่วนที่เป็นทางด่วน 84 กิโลเมตร
ทางด่วนสายนี้เริ่มต้นที่เกซอนซิตี ในเมโทรมะนิลา ผ่านจังหวัดบูลาคันและจังหวัดปัมปังกาในลูซอนกลาง และสิ้นสุดที่มาบาลากัต ซึ่งเชื่อมต่อกับทางหลวงที่มีเส้นทางต่อไปยังลูซอนเหนือ ทางด่วนลูซอนเหนือนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายแพน-ฟิลิปปินส์ (ทางหลวงเอเชียสาย 26)
ภาพ

ฝั่งมุ่งหน้าทิศเหนือของทางด่วนลูซอนเหนือในพื้นที่เมโทรมะนิลา
ฝั่งมุ่งหน้าทิศใต้ของทางด่วนลูซอนเหนือในจังหวัดบูลาคัน
ทางด่วนลูซอนเหนือในจังหวัดบูลาคัน ก่อนขยายช่องจราจรในปี ค.ศ. 2016
สะพาน Candaba ในจังหวัดปัมปังกา ก่อนที่จะก่อสร้างช่องจราจรใหม่
ช่วงที่เป็น 4 ช่องจราจรของทางด่วนลูซอนเหนือในปัมปังกา
ทางยกระดับที่ทางออกของทางด่วนซูบิก–คลาร์ก–ตาร์ลัก ก่อนที่จะขยายในปี ค.ศ. 2016
ทางสายแยก Tabang
ทางเชื่อมต่อมินดาเนา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทางด่วนลูซอนเหนือ
Manila North Tollways Corporation เก็บถาวร 2016-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
NLEx-SCTEx Toll Table Rates เก็บถาวร 2018-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทัศนมิติ

ทัศนมิติแบบสองจุด
ทัศนมิติ (อังกฤษ: perspective) หรือทับศัพท์ว่าเพอร์สเปกทีฟ คือการเขียนภาพให้ปรากฏออกมาในลักษณะที่เหมือนการมองเห็นจริง โดยปรกติมักจะใช้เพื่อการนำเสนอภาพจำลองของแนวความคิดในการออกแบบผลงาน เช่นภาพงานอาคารในงานสถาปัตยกรรม ภาพการตกแต่งภายในสำหรับงานมัณฑนศิลป เป็นต้น
ประเภทของทัศนมิติ

ทัศนมิติแบบจุดเดียวจะมีจุดสุดสายตา (Vanishing point) จุดเดียว อาจอยู่ด้านซ้าย หรือขวา บนหรือล่าง หรืออยู่กึ่งกลางของภาพก็ได้
จุดลับตาหรือจุดอันตธาน คือจุดรวมของเส้นฉายของภาพ
ทัศนมิติแบบสองจุด จะมีจุดสุดสายตา สองจุด อยู่ทางด้านซ้ายและขวาของภาพ
ทัศนมิติแบบสามจุด จะมีจุดสุดสายตา สองจุด อยู่ทางด้านซ้ายและขวาของภาพ อีกหนึ่งจุดอาจอยู่ด้านบนหรือด้านล่างของภาพก็ได้
ระดับมุมมองของทัศนมิติ

มองแบบนก (Bird’s eye view) เป็นภาพในลักษณะมองจากที่สูงลงมา
มองในระดับสายตา (Human’s eye view) เป็นภาพการมองในลักษณะระดับสายตาของคนทั่วไป
มองแบบหนอน (Worm’s eye view) เป็นภาพในลักษณะมองขึ้นไปที่สูง
องค์ประกอบของทัศนมิติ

จุดสุดสายตา (Vanishing Point)
เส้นระดับสายตา (Horizon Line)
ทางข้ามถนนนอร์ฟอล์คเซาเธิร์น–เกร็กซัน

| ทางข้ามถนนนอร์ฟอล์กเซาเทิร์น–เกร็กซัน |
| --- | --- |
ภาพถ่ายเมื่อปี 2015
พิกัด: 35°59′56.66″N 78°54′36.83″W﻿ / ﻿35.9990722°N 78.9102306°W﻿ / 35.9990722; -78.9102306
เส้นทาง: แอมแทร็ก ทางรถไฟนอร์ฟอล์กเซาเทิร์น
ข้าม: ถนนเซาท์เกร็กซัน
ที่ตั้ง: เดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐ
ชื่อทางการ: Norfolk Southern–Gregson Street Overpass
ชื่ออื่น:   สะพาน 11-ฟุต-8  สะพาน 11-ฟุต-8+8  สะพานที่เปิดกระป๋อง  กิโยตินถนนเกร็กซัน 
เจ้าของ: ทางรถไฟนอร์ทแคโรไลนา
Structure Number: 000000000630068
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานแบบคาน
วัสดุ: Steel
ความยาว: 92 ฟุต (28 เมตร)
จำนวนช่วง: 2
เคลียร์ตอนล่าง: 12 ft 4 in (3.76 m)  (ข้อมูลเมื่อ October 2019)
ประวัติ
วันสร้างเสร็จ: 1940
สร้างใหม่: ตุลาคม 2019
สถิติ
การจราจรโดยเฉลี่ย: 11,000 (2003) ราว 6% ของการเดินทางทางรถบรรทุก
ที่ตั้ง
th
ทางข้ามถนนนอร์ฟอล์กเซาเทิร์น–เกร็กซัน (อังกฤษ: Norfolk Southern–Gregson Street Overpass) หรือรู้จักในชื่อเล่น สะพาน 11 ฟุต 8 นิ้ว (อังกฤษ: 11-foot-8 Bridge), สะพานที่เปิดกระป๋อง (อังกฤษ: The Can Opener) หรือ กิโยตินถนนเกร็กซัน (อังกฤษ: The Gregson Street Guillotine) เป็นสะพานทางรถไฟในเมืองเดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐ ออกแบบขึ้นในทศวรรษ 1920 และสร้างขึ้นในปี 1940 ข้ามเหนือถนนเซาธ์เกร็กซัน สะพานนี้สร้างด้วยความสูงรถผ่านที่ 11 ฟุต 8 นิ้ว (3.56 เมตร) ซึ่งเป็นความสูงมาตรฐานในเวลานั้น ความสูงรถผ่านมาตรฐานในปี 1973 ปรับเป็น 14 ฟุต (4.27 เมตร) ซึ่งสูงกว่าความสูงที่สะพานนี้มี 2 ฟุต 4 นิ้ว (0.71 เมตร)
ถึงแม้จะมีป้ายคำเตือนอยู่จำนวนมาก ได้มีรถบรรทุก รถบัส และรถบ้าน ชนเข้ากับทางข้ามนี้ด้วยความเร็วสูง ส่งผลให้เพดานของรถบรรทุกเหล่านี้หลุดออกอันนำมาสู่ชื่อเล่นต่าง ๆ ของสะพานนี้ ในเดือนตุลาคม 2019 การรถไฟนอร์ทแคโรไลนา เจ้าของสะพาน ได้เพิ่มความสูงขึ้น 8 นิ้ว (0.2 เมตร) เป็น 12 ฟุต 4 นิ้ว (3.76 เมตร) อย่างไรก็ตาม ยังคงเตี้ยกว่าความสูงมาตรฐานอยู่ดี
พนักงานออฟฟิศใกล้เคียง เยอร์เกน เฮนน์ (Jürgen Henn) ตั้งกล้องในปี 2008 เพื่ออัดวิดีโอการชนเข้ากับสะพาน เขามีวิดีโอของรถชนเข้ากับสะพานมากกว่า 150 ครั้งในเดือนตุลาคม 2020 ช่องยูทูบที่เขาตั้งขึ้นเพื่ออัปโหลดวิดีโอเหล่านี้มีผู้ติดตามมากกว่า 150,000 คนและยอดเข้าชมมากกว่า 50 ล้านคน อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมามีรายงานผู้บาดเจ็บเพียงสามรายเท่านั้น ประกอบกับป้ายเตือนและสัญญาณไฟเตือนจำนวนมากที่ทางการติดตั้งไว้ บวกกับค่าใช้จ่ายในการปรับปรุงที่จะสูง จึงทำให้การปรับความสูงสะพานนี้มีแนวโน้มต่ำที่จะเกิดขึ้น
บนสื่อและอินเทอร์เน็ต

เยอร์เกน เฮนน์ (Jürgen Henn) ทำงานอยู่ในออฟฟิศใกล้ ๆ เขาได้ติดตั้งกล้องวิดีโอเพื่ออัดวิดีโอรถชนเข้ากับสะพาน นับตั้งแต่ปี 2008 เขาอัดวิดีโอการชนมากกว่า 150 ครั้งและโพสท์ลงบนยูทูบ และได้รับความสนใจจากสำนักข่าวท้องถิ่นจนถึงระดับนานาชาติรวมถึง เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นอล และปรากฏในรายการบนคอเมดีเซนทรอล รายการ Tosh.0
แหล่งข้อมูลอื่น

11foot8.com
ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย

| แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ประเทศอินเดีย
รวมถึง: แม่แบบ:Numbered list
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (ii), (iv)
อ้างอิง: 944ter
ขึ้นทะเบียน: 1999 (สมัยที่ 23rd)
เพิ่มเติม: 2005, 2008
พื้นที่: 89 ha (0.34 sq mi)
พื้นที่กันชน: 645 ha (2.49 sq mi)
1231 = สายดาร์จีลิงหิมาลัย, 2 = สายภูเขานิลคีรี, 3 = สายกาลกา-ศิมลา
ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย (อังกฤษ: Mountain railways of India) หมายถึงรถไฟสายต่าง ๆ ที่สร้างและวิ่งไปตามภูเขาในประเทศอินเดีย ปัจจุบันทางรถไฟสายภูเขาจำนวนสามสาย ได้แก่ สายดาร์จีลิงหิมาลัย, สายภูเขานิลคีรี และสายกาลกา-ศิมลา ซึ่งได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก นอกจากนี้ยังมีสายเขามาเตรันที่อยู่ในรายชื่อแหล่งมรดกโลกขั้นต้น (Tentative) ทั้งสี่สายที่กล่าวมาเป็นรางรถไฟแบบเกจแคบ และสายนิลคีรียังเป็นรางรถไฟแบบแร็คแห่งเดียวในอินเดีย
ทางรถไฟสายภูเขาบางสาย เช่น สายลุมดิง-พาทารปุระ ได้ถูกปรับเป็นทางรถไฟแบบ 1,676 mm (5 ft 6 in) เกจกว้าง ซึ่งเป็นแบบมาตรฐานของประเทศ บางสาย เช่น สายหุบเขากังครา กำลังอยู่ภายใต้การปรับปรุงเพื่อเป็นแบบเกจกว้าง บางสาย เช่น สายชัมมู-พรมูลละ กำลังก่อสร้างอยู่ และนอกจกานี้ยังมีอีกหลายสายที่อยู่ในระยะวางแผน เช่น ศรีนคร–เลห์, พิลาสปุระ-เลห์, ชัมมู-ปูฉ และ โจตจารธาม โดยทางรถไฟที่สร้างใหม่เหล่านี้จะสร้างด้วยเกจขนาด 1,676 mm (5 ft 6 in) ทั้งสิ้น
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ป้อมอาครา  ถ้ำอชันตา  ทัชมาฮาล  ถ้ำเอลโลรา  กลุ่มโบราณสถานแห่งมหาพลิปุรัม  เทวาลัยพระอาทิตย์ โกณารัก  โบสถ์และคอนแวนต์แห่งกัว  กลุ่มโบราณสถานแห่งขชุราโห  กลุ่มศาสนสถานแห่งหัมปี  ฟเตหปุระสีกรี  ถ้ำเอลิฟันตา  หมู่มหาเทวสถานโจฬะที่มีชีวิต  กลุ่มโบราณสถานแห่งปัฏฏทกัล  พุทธสถานที่สาญจี  ที่ไว้พระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง  กุตุบมีนาร์และโบราณสถาน เดลี  ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย  กลุ่มวัดมหาโพธิที่พุทธคยา  เพิงหินภีมเพฏกา  สถานีปลายทางฉัตรปติศิวาจี (สถานีปลายทางวิกตอเรียเดิม)  อุทยานโบราณคดีจัมปาเนร์-ปาวาครห์  ป้อมแดง  ชันตรมันตระ ชัยปุระ  หมู่ป้อมเนินแห่งรัฐราชสถาน  รานี-กี-วาว (บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี) ที่ปาฏัณ รัฐคุชราต  แหล่งโบราณคดีนาลันทามหาวิหาร (มหาวิทยาลัยนาลันทา) นาลันทา พิหาร  จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์ (ส่วนหนึ่งของงานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่)  นครประวัติศาสตร์อะหมดาบาด  กลุ่มอาคารกอทิกวิกตอเรียและอลังการศิลป์แห่งมุมไบ  เมืองชัยปุระ ราชสถาน  กากติยารุทเรศวรมนเทียร (รามัปปามนเทียร) เตลังคานา  โธฬาวีรา นครอารยธรรมฮารัปปา  ศานตินิเกตัน  กลุ่มปูชนียสถานของชาวโหยสฬะ  ไมดาม – ระบบเนินดินฝังศพของราชวงศ์อาหม  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อุทยานแห่งชาติกาซีรังคา  อุทยานแห่งชาติเกวลาเทวะ  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ามานสะ  อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน  อุทยานแห่งชาตินันทาเทวีและพนมบุปผา  เทือกเขาฆาฏตะวันตก  อุทยานแห่งชาติหิมาลัยใหญ่  |  |
| ผสม |  อุทยานแห่งชาติคังเซนซุงกา  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก