stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศิลาโรเซตตา

| ศิลาโรเซตตา |
| --- | --- |
ศิลาโรเซตตา
วัสดุ: แกรนด์โอไดโอไรต์
ขนาด: 1,123 มิลลิเมตร × 757 มิลลิเมตร × 284 มิลลิเมตร (45 นิ้ว × 28.5 นิ้ว × 11 นิ้ว)
ตัวหนังสือ: ไฮเออร์โรกลิฟต์อียิปต์, ดีมอติกอียิปต์, กรีกโบราณ
สร้าง: 196 ปีก่อนคริสตกาล
ค้นพบ: ค.ศ. 1799
ที่อยู่ปัจจุบัน: พิพิธภัณฑ์บริติช
ศิลาโรเซตตา (อังกฤษ: Rosetta Stone) เป็นศิลาจารึกทำจากหินแกรนด์โอไดโอไรต์ บันทึกกฤษฎีกาซึ่งตราขึ้นในพระนามาภิไธยพระเจ้าทอเลมีที่ 5 ณ เมืองเมมฟิส ประเทศอียิปต์ เมื่อ 196 ปีก่อนคริสตกาล กฤษฎีกานี้เขียนด้วยอักขระสามชนิด ตอนต้นเขียนด้วยอักขระไฮเออโรกลีฟอียิปต์ ตอนกลางเขียนด้วยอักขระดีมอติกอียิปต์ และตอนท้ายเขียนด้วยอักขระกรีกโบราณ ทั้งสามตอนมีเนื้อหาอย่างเดียวกัน ศิลานี้จึงเป็นเครื่องไขความหมายของอักขระไฮเออโรกลีฟอียิปต์ และเปิดช่องให้เข้าถึงประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณ
เชื่อกันว่า ศิลานี้เดิมตั้งแสดงไว้ที่วัดอียิปต์แห่งหนึ่งซึ่งน่าจะอยู่ใกล้เมืองเซอีส ต่อมาในราวต้นคริสตกาลหรือสมัยกลาง มีการย้ายศิลาไปที่อื่น และในที่สุดมีการใช้ศิลานี้เป็นวัสดุก่อสร้างปราการจูเลียนใกล้เมืองโรเซตตาที่ดินดอนสามเหลี่ยมแม่น้ำไนล์ ครั้น ค.ศ. 1799 ปีแยร์-ฟร็องซัว บูว์ชาร์ นายทหารชาวฝรั่งเศสในกองทัพของนโปเลียน พบศิลานี้เข้า นับเป็นจารึกสองภาษาจากสมัยอียิปต์โบราณจารึกแรกที่ค้นพบในสมัยปัจจุบัน จึงกระตุ้นความสนใจของสาธารณชนอย่างกว้างขวาง และก่อให้เกิดความพยายามถอดความหมายภาษาอียิปต์โบราณอันเป็นภาษาที่ไม่เคยได้รับการแปลความหมายมาก่อน ฉะนั้น นักวิชาการและพิพิธภัณฑ์ในยุโรปจึงเริ่มคัดลอกเนื้อความของศิลาออกเผยแพร่ ขณะนั้น กองทัพอังกฤษเอาชัยชนะเหนือกองทัพฝรั่งเศสในประเทศอียิปต์ได้ใน ค.ศ. 1801 และเมื่อฝรั่งเศสยอมจำนนที่อะเล็กซานเดรียแล้ว อังกฤษจึงได้ศิลาไว้ในความครอบครอง และขนศิลาไปไว้ในกรุงลอนดอน แล้วจัดแสดงแก่สาธารณชน ณ พิพิธภัณฑ์บริติชตั้งแต่ ค.ศ. 1802 เรื่อยมาจนปัจจุบัน ถือเป็นวัตถุที่มีผู้เข้าเยี่ยมชมบ่อยครั้งที่สุดในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้
ส่วนการศึกษาเกี่ยวกับกฤษฎีกาบนศิลานั้นเริ่มขึ้นเมื่อมีการแปลเนื้อความภาษากรีกบนศิลาอย่างเต็มรูปแบบใน ค.ศ. 1803 จนราวยี่สิบปีให้หลัง คือ ใน ค.ศ. 1822 ฌ็อง-ฟร็องซัว ช็องปอลียง นักวิชาการชาวฝรั่งเศส จึงแถลงในกรุงปารีสว่า สามารถอ่านอักขระอียิปต์ได้เป็นผลสำเร็จ อย่างไรก็ดี นับแต่ค้นพบศิลาหลักนี้เป็นต้นมา ตัวศิลานั้นตกเป็นข้ออ้างในความขัดแย้งทางชาตินิยมหลายต่อหลายครั้ง และนับแต่ ค.ศ. 2003 สืบมา มีการเรียกร้องอยู่เสมอว่า ให้คืนศิลากลับสู่อียิปต์
อนึ่ง ภายหลังยังมีการค้นพบกฤษฎีกาสองฉบับ ซึ่งเป็นฉบับคัดลอกของกฤษฎีกาข้างต้น แต่มีเนื้อความไม่เต็ม ทั้งมีการค้นพบจารึกอียิปต์ที่มีเนื้อหาสองหรือสามภาษา เป็นต้นว่า กฤษฎีกาทอเลมี ที่บางฉบับมีอายุเก่ากว่าศิลาโรเซตตาเล็กน้อย เช่น กฤษฎีกาคาโนปัส (238 ปีก่อนคริสตกาล) และกฤษฎีกาเมมฟิส (ราว 218 ปีก่อนคริสตกาล) ศิลาโรเซตตาจึงไม่เป็นของพิเศษอีก แต่ก็ถือเป็นกุญแจสำคัญอันนำไปสู่ความรู้ความเข้าใจที่ยุคปัจจุบันมีเกี่ยวกับวรรณกรรมและอารยธรรมอียิปต์
ศิลปะตามหลักวิชา

“กำเนิดวีนัส” (Birth of Venus) โดย อาแล็กซ็องดร์ กาบาแนล (Alexandre Cabanel) ค.ศ. 1863
ศิลปะสถาบัน (อังกฤษ: academic art) คือลักษณะของจิตรกรรมและประติมากรรมที่สร้างขึ้นภายใต้อิทธิพลของสถาบันหรือมหาวิทยาลัยศิลปะในยุโรป ศิลปะสถาบันโดยเฉพาะจะเป็นศิลปินที่ได้รับอิทธิพลจากสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศส (Académie des beaux-arts) ซึ่งใช้แนวศิลปะฟื้นฟูคลาสสิกและศิลปะจินตนิยม (Romanticism) เป็นหลัก โดยเป็นศิลปะที่สร้างจากคุณลักษณะที่ดึงมาจากทั้งสองทฤษฏี ซึ่งจะเห็นได้จากงานของ วิลเลียม อดอล์ฟ โบกูโร (William-Adolphe Bouguereau), ซูซอร์ โคท (Suzor-Coté), ทอมัส โคโทร์ (Thomas Couture) และ อันส์ มาร์คาร์ท (Hans Makart) ในกรณีนี้จึงเรียกศิลปะนี้ว่า “ศิลปะสถาบัน” หรือ “L'art pompier” และ “คตินิยมสรรผสาน” (eclecticism) ซึ่งบางครั้งก็จะพยายามดึงลักษณะเด่น ๆ มาจากศิลปกรรมในประวัติศาสตร์มาวิวัฒนาการเข้าด้วย
นอกจากนั้นศิลปะที่ได้รับอิทธิพลจากสถาบันหรือมหาวิทยาลัยศิลปะก็เรียกกันว่า “ศิลปะสถาบัน” เช่นกัน หรือ ศิลปะใหม่ ๆ ที่สถาบันยอมรับก็อาจจะใช้คำว่า “ศิลปะสถาบัน” เป็นการเรียกก็ได้
ดูเพิ่ม

ศิลปะตะวันตก
จิตรกรรม
ประติมากรรม
สมุดภาพ

“พวงองุ่น” (The Bunch Of Grapes) ค.ศ. 1868 โดย วิลเลียม อดอล์ฟ โบกูโร
“ยั่ว” (Temptation) ค.ศ. 1880 โดย วิลเลียม อดอล์ฟ โบกูโร
“ความฟุ้งเฟ้อของชาวโรมัน” (Les Romains de la décadence) ค.ศ. 1847 โดย ทอมัส โคโทร์
“สัมผัสทั้งห้า” (The Five Senses) โดย อันส์ มาร์คาร์ท
“ผู้หญิงกรีกขอให้พระแม่มารีช่วย” (Greek Women Imploring at the Virgin of Assistance) ค.ศ. 1826 โดย อารี เชฟเฟอร์ (Ary Scheffer)
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ศิลปะนามธรรม

ภาพ เปอีย์ซาจโอดิสก์ โดยโรแบร์ต เดอลูเนย์ ค.ศ. 1906-1907
ศิลปะนามธรรม (อังกฤษ: Abstract Art) ใช้ภาษาภาพในการสื่อความหมายด้วย สี และลายเส้น เพื่อสร้างสัดส่วนซึ่งอาจจะประกอบขึ้นในระดับความเป็นนามธรรมที่แตกต่างกันไป ตั้งแต่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาไปจนถึงช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ศิลปะตะวันตกรับอิทธิพลในการใช้ทัศนมิติและความพยายามในการทำให้สมจริงมากที่สุด ขณะที่ศิลปะของวัฒนธรรมนอกทวีปยุโรปถูกเข้าถึงและแสดงให้เห็นแนวทางอันหลากหลายในการอธิบายทัศนประสบการณ์ของตัวศิลปิน จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ศิลปินหลายคนรู้สึกถึงความต้องการที่จะสร้างสรรค์ศิลปะแนวใหม่ ซึ่งสามารถที่จะถ่ายทอดการเปลี่ยนแปลงพื้นฐานของเทคโนโลยี, วิทยาศาสตร์ และปรัชญา ต้นตอที่ทำให้ศิลปินสร้างสรรค์งานศิลปะของตัวเองนั้นมีหลากหลาย และสะท้อนให้เห็นสภาพก่อนการเปลี่ยนแปลงทั้งทางสังคมและปัญญาในทุกแง่มุมของวัฒนธรรมยุโรปในขณะนั้น
ศิลปะนามธรรม ศิลปะไร้รูปแบบตายตัว ศิลปะไร้รูปธรรม และศิลปะไม่แสดงลักษณ์ คือศิลปะที่เกี่ยวข้องกันอย่างหลวมๆ แม้ในความหมายเชิงลึกอาจมีความแตกต่างกันก็ตาม
ศิลปะนามธรรมชี้ให้เห็นการละทิ้งค่านิยมในการสร้างสรรค์ภาพให้มีความสมจริงของวงการศิลปะ การวาดภาพโดยที่ไม่เน้นความสมจริงนี้อาจแสดงไว้เพียงเล็กน้อย, บางส่วน หรืออาจจะแสดงไว้โดยสมบูรณ์ทั้งชิ้นงาน ศิลปะนามธรรมคงอยู่ต่อเนื่องเรื่อยมา แม้แต่ศิลปะที่พยามยามจะทำให้มีองศามากที่สุดก็อาจจะเรียกได้ว่าเป็นศิลปะนามธรรม และตั้งแต่การแสดงภาพอย่างสมบูรณ์แบบเริ่มมีความยุ่งยากที่จะเข้าถึงแก่นแท้ งานศิลปะที่ใช้ความเป็นอิสระและแตกต่างไปจากเดิมทั้งรูปแบบและการใช้สีซึ่งมีความเด่นสะดุดตาก็อาจถูกเรียกว่าเป็นศิลปะนามธรรมได้ด้วยเช่นกัน ศิลปะนามธรรมโดยสมบูรณ์คือศิลปะที่ไม่สามารถโยงเข้ากับแหล่งอ้างอิงรูปธรรมใดได้เลย ตัวอย่างเช่น ในศิลปะนามธรรมทรงเรขาคณิตน้อยครั้งที่จะพบแหล่งต้นตอของแนวคิดหรือรูปทรงที่ปรากฏเป็นรูปธรรมในธรรมชาติ ซึ่งทั้งศิลปะรูปแบบตายตัวและศิลปะนามธรรมโดยสมบูรณ์ต่างก็มีความเฉพาะตัวที่เหมือน แต่ศิลปะรูปแบบตายตัวและศิลปะเสมือนจริง (หรือศิลปะสัจนิยม) มักจะมีบางส่วนที่เป็นนามธรรมปรากฏด้วยอยู่บ่อยครั้ง
ทั้งศิลปะนามธรรมทรงเรขาคณิตและศิลปะนามธรรมแบบพลิ้วไหวมักจะมีความเป็นนามธรรมโดยสมบูรณ์อยู่บ่อยครั้ง และหนึ่งในพัฒนาการอันหลากหลายของศิลปะที่กลายมาเป็นศิลปะนามธรรมบางส่วน เช่น ศิลปะคติโฟวิสต์ที่เน้นการใช้สีแบบผิดแปลกอย่างจงใจและเด่นชัด หรือลัทธิคิวบิสม์ที่เน้นการทำให้รูปแบบการวาดภาพสิ่งต่างๆ ในชีวิตจริงผิดแผกไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด
ประวัติ

ผู้ที่ริเริ่มศิลปะนามธรรมคือ วาสสิลี แคนดินสกี ชาวรัสเซีย เขากล่าวว่าความสำคัญของจิตกรรมอยู่ที่ความรู้สึกของสีและการจัดรูปทรง (Colour of Form) สำหรับการถ่ายทอดออกมาเป็นศิลปะนั้นแคนดินสกีคำนึงถึงหลักสองอย่าง คือความรู้สึกภายนอกและความรู้สึกภายใน
ความรู้สึกภายนอก คือ วัสดุรูปทรงและเมื่อรู้สึกต่อการเห็นรูปทรงดังกล่าวแล้ว ก็จะเกิดความรู้สึกภายในสำหรับคุณค่าของรูปทรงนั้น เป็นการสร้างความกลมกลืนขึ้นด้วยสีสัน การเคลื่อนไหว ลีลา จังหวะ ลักษณะผิว สัดส่วน และความเด่นชัดของภาพ เพื่อให้เกิดอารมณ์และความรู้สึกเองเมื่อได้สัมผัสสิ่งที่ไม่อาจชี้เฉพาะไปได้ว่าเป็นอะไร ไม่เหมือนกับศิลปะแบบดั้งเดิมที่บรรยายเฉพาะเจาะจงลงไป เช่น รูปผู้หญิง ต้นไม้ สัตว์ ผลไม้ ผู้ชาย และแม้แต่พระเจ้า
สุนทรียภาพและรูปแบบประติมากรรมนามธรรม

ใช้รูปทรงอิสระ ไม่มีข้อแม้ในเรื่องของรูปทรง เป็นลักษณะสากลโลกไม่บ่งบอกชาติหรือลักษณะของแต่ดินแดน
ถ่ายทอดการรับรู้ พื้นผิวแสง และสีตามความต้องการของศิลปิน
รูปภาพที่ออกมา สามารถสื่อให้คนดูอิสระที่จะคิดอย่างไรก็ได้ตามเหตุผลของตนเอง ไม่มีถูกหรือผิด
ศาลยุติธรรมชั้นสูงสำหรับพิจารณาคดีพระเจ้าชาลส์ที่ 1

ภาพพิมพ์แสดงการไต่สวนพระเจ้าชาลส์ที่ 1 เมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1649 จาก “บันทึกการพิจารณาคดีพระเจ้าชาลส์ที่ 1, ค.ศ. 1688” ในพิพิธภัณฑ์บริติช
ศาลยุติธรรมชั้นสูง (อังกฤษ: High Court of Justice) เป็นชื่อของศาลที่ก่อตั้งขึ้นโดยรัฐสภารัมพ์เพื่อใช้ในการพิจารณาคดีพระเจ้าชาลส์ที่ 1 เป็นศาลที่ก่อตั้งขึ้นเป็นพิเศษสำหรับกรณีนี้เท่านั้น แม้ว่าชื่อของศาล “ศาลยุติธรรมชั้นสูง” จะใช้กันต่อมา
เบื้องหลัง

หลังจากสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 กองทหารและฝ่ายนิยมอิสระทางศาสนาในรัฐสภาก็มีความเห็นว่าพระเจ้าชาลส์ควรจะถูกลงโทษแต่ก็ไม่มีเสียงข้างมาก ฝ่ายที่ส่วนใหญ่เป็นเพรสไบทีเรียนก็ยังโต้แย้งกันว่าควรจะให้พระเจ้าชาลส์กลับไปเป็นพระมหากษัตริย์ต่อไปหรือไม่ ฝ่ายนี้ก็พยายามเจรจาต่อรองกับพระเจ้าชาลส์ต่อไป
ด้วยความไม่พอใจที่รัฐสภาบางส่วนยังคงสนับสนุนพระเจ้าชาลส์ กองทหารกลุ่มหนึ่งที่นำโดยทอมัส ไพรด์ (Thomas Pride) ก็บุกเข้ายึดสภาสามัญชน ในเหตุการณ์ที่เป็นที่รู้จักกันว่า “การยึดรัฐสภาของไพรด์” ตามชื่อผู้นำ เมื่อวันที่พุธที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1648 นายพันไพรด์ก็ยึดบริเวณบันไดที่ขึ้นไปยังสภาสามัญชน โดยมีนาเธเนียล ริชเป็นกองหนุน นายพันไพรด์เองยืนเหนือบันได เมื่อสมาชิกมาถึงนายพันไพรด์ก็ตรวจตามรายนามที่ได้รับมา กองทหารจับสมาชิกสภา 45 คนและกันไม่ให้อีก 146 เข้าไปในรัฐสภาและอนุญาตให้สมาชิกเพียง 75 คนที่กองทหารเป็นผู้เลือกเข้าประชุม เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1648 รัฐสภารัมพ์ที่เป็นชื่อเรียกรัฐสภาที่เหลือก็ยุติการต่อรองกับพระเจ้าชาลส์ สองวันต่อมาสภานายทหารของกองทัพตัวอย่าง (Council of Officers) ก็ออกเสียงให้นำตัวพระเจ้าชาลส์ไปวินด์เซอร์ในบาร์เชอร์ “เพื่อที่จะนำตัวพระองค์มาตัดสินด้วยความยุติธรรมอย่างรวดเร็ว” ในกลางเดือนธันวาคมพระเจ้าชาลส์ก็ถูกนำตัวกลับมาลอนดอน
ก่อตั้งศาล

หลังจากที่ทรงถูกนำตัวกลับมาลอนดอน รัฐสภารัมพ์ก็ผ่านร่างพระราชบัญญัติก่อตั้ง “ศาลยุติธรรมชั้นสูง” เพื่อใช้ในการพิจารณาคดีพระเจ้าชาลส์ในข้อหากบฏต่อแผ่นดินในนามของประชาชนชาวอังกฤษ ร่างพระราชบัญญัติเสนอชื่อผู้พิพากษา 3 คนและคณะกรรมาธิการผู้พิพากษาอีก 150 คนผู้มีอำนาจในการพิจารณาคดีพระเจ้าชาลส์ ในบรรดาคณะกรรมาธิการก็รวมโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ด้วย อัยการสูงสุดของอังกฤษและเวลส์จอห์น คุคได้รับแต่งตั้งให้เป็นเป็นอัยการ
แม้ว่าสภาขุนนางจะไม่ยอมอนุมัติร่างพระราชบัญญัติและร่างพระราชบัญญัติยังขาดพระบรมราชานุมัติ (Royal assent) รัฐสภารัมพ์ก็เรียกร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้ว่า “พระราชบัญญัติ” และคงยังดำเนินการต่อไป
ความตั้งใจที่จะนำพระเจ้าชาลส์ขึ้นศาลก็ได้รับการยืนยันอีกครั้งเมื่อวันที่ 6 มกราคมโดยการออกเสียง 29 ต่อ 26 ด้วย “An Act of the Commons Assembled in Parliament” ขณะเดียวกันจำนวนคณะกรรมาธิการก็ลดลงเหลือ 135 คน จากผู้ที่อาจจะมีความลำเอียงต่อพระเจ้าชาลส์
คณะกรรมาธิการผู้พิพากษาเริ่มประชุมกันเมื่อวันที่ 8 มกราคมเพื่อวางรูปแบบในการพิจารณาคดีแต่ก็มีผู้เข้าร่วมประชุมเพียงไม่ถึงครึ่งซึ่งเป็นแบบอย่างในการประชุมครั้งต่อ ๆ มา เมื่อวันที่ 10 มกราคม จอห์น แบรดชอว์ (John Bradshaw) ได้รับเลือกให้เป็นประธานของคณะกรรมาธิการ ระหว่างสิบวันต่อมาการวางรูปแบบก็เสร็จสิ้นรวมทั้งข้อหาและการรวบรวมหลักฐานต่าง ๆ
การพิจารณาคดีและการปลงพระชนม์

หลังจากการพิจารณาคดีเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1649 ในเวสต์มินสเตอร์ฮอลล์ พระเจ้าชาลส์ “ข้าพเจ้าต้องการทราบว่าด้วยอำนาจใดที่ข้าพเจ้าถูกเรียกตัวมา ข้าพเจ้าควรจะทราบว่าอำนาจใดที่เป็นอำนาจที่ถูกต้อง” พระเจ้าชาลส์ทรงยืนยันว่าสภาสามัญชนเพียงอย่างเดียวไม่มีอำนาจในการพิจารณาคดีผู้ใด พระองค์จึงไม่ทรงยอมยอมรับหรือปฏิเสธข้อกล่าวหา พยานสามสิบคนถูกเรียกตัวมาให้การแต่บางคนก็ได้รับการยกเว้น ศาลฟังคำให้การในห้องอีกห้องหนึ่งโดยไม่มีพระเจ้าชาลส์ พระองค์จึงไม่ทรงมีโอกาสสืบสวนพยาน ในเมื่อไม่ทรงยอมยอมรับหรือปฏิเสธข้อกล่าวหาศาลดำเนินการต่อไปราวกับพระเจ้าชาลส์ทรงยอมรับผิดในข้อกล่าวหา (pro confesso) ซึ่งเป็นประเพณีที่ทำกันในกรณีที่ผู้ถูกกล่าวหาไม่ยอมโต้แย้งข้อกล่าวหา พยานได้รับฟังโดยศาลเพื่อ “the further and clearer satisfaction of their own judgement and consciences”
พระเจ้าชาลส์ถูกตัดสินว่าผิดตามข้อกล่าวหาเมื่อวันเสาร์ที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1649 และถูกตัดสินให้ประหารชีวิต เพื่อแสดงว่าเป็นการตกลงในคำพิพากษาคณะกรรมาธิการทั้ง 67 คนที่เข้าร่วมประชุมก็พร้อมใจกันยืนขึ้น ในวันนั้นและวันต่อมาก็เป็นการรวบรวมรายนามสำหรับหมายประหารชีวิต ในที่สุดก็มีผู้ลงชื่อ 59 คนรวมทั้งสองคนที่มิได้อยู่ในการประชุมเมื่อมีการอ่านคำพิพากษา
พระเจ้าชาลส์ทรงถูกปลงพระชนม์ด้วยการบั่นพระเศียรบนตะแลงแกงหน้าตึกเลี้ยงรับรองของพระราชวังไวท์ฮอลล์เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1649
ภายหลัง

หลังจากการปลงพระชนม์พระเจ้าชาลส์แล้วก็ยังมีการต่อสู้ต่อไปในไอร์แลนด์, สกอตแลนด์ และอังกฤษ ที่เรียกกันว่าสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 3 อีกปีครึ่งต่อมาเจ้าชายชาลส์พระราชโอรสของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ก็ขึ้นเสวยราชย์เป็นพระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ โดยชาวสกอตแลนด์ และทรงนำกองทัพมารุกรานอังกฤษแต่ทรงได้รับความพ่ายแพ้ที่ยุทธการวูสเตอร์ซึ่งเป็นการยุติสงครามกลางเมืองอังกฤษทั้งสิ้น
ศาลยุติธรรมชั้นสูงในสมัยไร้กษัตริย์

ชื่อ “ศาลยุติธรรมชั้นสูง” ยังคงใช้กันต่อมาในระหว่างสมัยไร้กษัตริย์ เช่นในการพิจารณาคดีของเจมส์ แฮมมิลตัน ดยุคแห่งแฮมมิลตันที่ 1 (James Hamilton, 1st Duke of Hamilton) ถูกพิจารณาคดีและถูกตัดสินประหารชีวิตเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1649
ในปีต่อ ๆ มา “ศาลยุติธรรมชั้นสูง” ก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติต่าง ๆ ดังนี้
มีนาคม ค.ศ. 1650 พระราชบัญญัติเพื่อการก่อตั้งศาลยุติธรรมชั้นสูง
สิงหาคม ค.ศ. 1650 พระราชบัญญัติเพื่อเพิ่มอำนาจของศาลยุติธรรมชั้นสูง
ธันวาคม ค.ศ. 1650 พระราชบัญญัติเพื่อการก่อตั้งศาลยุติธรรมชั้นสูงภายในมลฑลนอร์โฟล์ค, ซัฟโฟล์ค, ฮันติงตัน, เคมบริดจ์, ลิงคอล์น, นอริช, และไอส์ออฟอีลี
พฤศจิกายน ค.ศ. 1653 พระราชบัญญัติเพื่อการก่อตั้งศาลยุติธรรมชั้นสูง
เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1654 ปีเตอร์ วาวเวลล์ (Peter Vowell) และจอห์น เจอราร์ดได้รับการพิจารณาคดีในข้อหากบฏต่อแผ่นดินโดยศาลยุติธรรมชั้นสูงในแผนการที่จะสังหารโอลิเวอร์ ครอมเวลล์และนำพระเจ้าชาลส์ที่ 2 กลับมาครองราชย์ ผู้วางแผนถูกตัดสินว่าผิดตามข้อกล่าวหาและถูกประหารชีวิต
การฟื้นฟูราชวงศ์

หลังจากการฟื้นฟูราชวงศ์ ในปี ค.ศ. 1660 แล้วผู้ที่มีหน้าที่ในศาลยุติธรรมชั้นสูงในการพิจารณาพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ก็ถูกนำมาพิจารณาคดีและพิพากษา ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็พยายามหลบหนีแต่ผู้ที่หนีไม่ได้ก็ถูกพิจารณาคดีและถูกลงโทษต่าง ๆ
ดูเพิ่ม

สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
ศิลปะเค้าโครง

ระวังสับสนกับ ลัทธิเค้าโครง
งานโดยประติมากรศิลปะเค้าโครงนอม กาโบ
ศิลปะเค้าโครง (อังกฤษ: Constructivism)  เป็นขบวนการทางศิลปะและสถาปัตยกรรมที่เริ่มขึ้นในรัสเซียตั้งแต่ ค.ศ. 1919 เป็นต้นมาที่หันหลังให้กับปรัชญา “ศิลปะเพื่อศิลปะ” (Art for art's sake) ไปหาศิลปะที่มีวัตถุประสงค์ในเชิงสังคม ศิลปะเค้าโครงเป็นปรัชญาศิลปะที่เป็นที่นิยมกันมาจนกระทั่งราว ค.ศ. 1934 และมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาศิลปะของสาธารณรัฐไวมาร์ และ อื่นๆ ก่อนที่จะมาแทนที่ด้วยสัจนิยมแนวสังคมนิยม (Socialist Realism) ซึ่งแนวคิดนี้ก็ยังปรากฏอยู่อย่างประปรายในขบวนการศิลปะมาตั้งแต่บัดนั้น
ดูเพิ่ม

ศิลปะตะวันตก
สัจนิยมแนวสังคมนิยม
ศิลปะสมัยใหม่
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศิลปะเค้าโครง
Constructivism เก็บถาวร 2006-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ukrainian Constructivism
Constructivist Book Covers
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์

| ศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์ Pre-Romanesque art and architecture |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของ: ศิลปะยุคกลาง
 พระราชวังหลวงที่ต่อมาเปลี่ยนเป็นคริสต์ศาสนสถาน "วัดซานตามารีอาเดลนารังโก" ที่เป็นตัวอย่างของศิลปะและสถาปัตยกรรมอัสตูเรียส
ประวัติศาสตร์ศิลปะ
ช่วงเวลา: คริสต์ศตวรรษที่ 6/ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11
ภูมิภาค: ยุโรป
เกี่ยวข้อง: ศิลปะการอแล็งเฌียง, ศิลปะไบแซนไทน์, ศิลปะเคลต์
สมัยก่อนหน้า: ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน
สมัยต่อมา: ศิลปะโรมาเนสก์
ศิลปะตะวันตก
ศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์ (อังกฤษ: Pre-Romanesque art and architecture) เป็นสมัยศิลปะยุโรปตะวันตกที่รุ่งเรืองไม่ก็ในช่วงการเริ่มการก่อตั้งราชอาณาจักรเมรอแว็งเฌียงเมื่อราว ค.ศ. 500 หรือจากสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยาในการอแล็งเฌียงเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ไปจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 ของสมัยศิลปะโรมาเนสก์ คำว่า "สมัยก่อนโรมาเนสก์" โดยทั่วไปแล้วใช้ในภาษาอังกฤษเท่านั้นเมื่อกล่าวถึงสถาปัตยกรรมและมหาประติมากรรม แต่ในบทความนี้จะกล่าวถึงศิลปะแขนงอื่นแต่เพียงสั้น ๆ
หัวใจสำคัญของสมัยศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์คือการนำเข้าและการรับลักษณะศิลปะของเมดิเตอเรเนียนคลาสสิกและศิลปะคริสเตียนเข้ามาในศิลปะเจอร์มานิกที่ทำให้เกิดศิลปะลักษณะใหม่ขึ้น และในที่สุดก็วิวัฒนาการขึ้นเป็นศิลปะโรมาเนสก์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ต่อมา
ในกรอบของศิลปะสมัยกลาง ศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์ตามมาจากศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานของ "อนารยชน" ซึ่งได้แก่ ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอนในหมู่เกาะอังกฤษและศิลปะเมรอแว็งเฌียงบนแผ่นดินใหญ่ยุโรป
ดูเพิ่ม

ศิลปะสมัยกลาง
ประวัติศาสตร์ยุโรป
ศิลปะตะวันตก
ศิลปะโรมาเนสก์
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน
หนังสือวิจิตร
ศิลปะการอแล็งเฌียง
ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน
แหล่งข้อมูลอื่น

El Portal del Arte Románico Visigothic, Mozarabe and Romanesque art in Spain. เก็บถาวร 2007-11-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Preromanesque art of Croatia. เก็บถาวร 2012-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ยูเอช-60 แบล็กฮอว์ก

| ยูเอช-60 แบล็กฮอว์ค |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เฮลิคอปเตอร์อเนกประสงค์
ชาติกำเนิด:  สหรัฐ
บริษัทผู้ผลิต: ซิคอร์สกี้ แอร์คราฟท์
สถานะ: อยู่ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพบกสหรัฐ กองทัพบกสาธารณรัฐเกาหลี กองกำลังติดอาวุธโคลัมเบีย กองกำลังติดอาวุธตุรกี กองทัพบกไทย
จำนวนที่ผลิต: มากกว่า 2,600 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2517-ปัจจุบัน
เริ่มใช้งาน: พ.ศ. 2522
เที่ยวบินแรก: 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517
สายการผลิต: เอสเอช-60 ซีฮอว์ค เอชเอช-60 เพฟฮอว์ค เอชเอช-60 เจย์ฮอว์ค ซิคอร์สกี้ เอส-70
ยูเอช-60 แบล็คฮอว์ค (อังกฤษ: UH-60 Black Hawk) เป็นเฮลิคอปเตอร์ใช้งานทั่วไป ในกองทัพไทยเรียกว่า ฮ.ท.60 ผลิตโดยบริษัทซิคอร์สกี้ แอร์คราฟท์ประเทศสหรัฐอเมริกา มันถูกใช้ในภารกิจลำเลียงทหารครั้งละ 11-15 นาย
แบล็คฮอว์คเป็นเฮลิคอปเตอร์สี่ใบพัด สองเครื่องยนต์ที่ผลิตโดยซิคอร์สกี้ แอร์คราฟท์ ซิคอสกี้เสนอการออกแบบเอส-70 ให้กับการแข่งขันในระบบอากาศยานขนส่งยุทธวิธีสารพัดประโยชน์ของกองทัพบกสหรัฐฯ ในปีพ.ศ. 2515 กองทัพบกได้ตั้งชื่อให้กับต้นแบบว่าวายยูเอช-60เอและได้เลือกแบล็คฮอว์คให้เป็นผู้ชนะของโครงการในปีพ.ศ. 2519 หลังจากการแข่งขันกับวายยูเอช-61 ของโบอิง เวอร์ทอล ยูเอช-60เอเข้าประจำการในกองทัพบกในปีพ.ศ. 2522 เพื่อเข้าแทนที่ยูเอช-1ไอโรควอยส์ในฐานะเฮลิคอปเตอร์ขนส่งทางยุทธวิธี
การพัฒนา

ในปลายปีพ.ศ. 2503 กองทัพบกสหรัฐฯ ได้เริ่มตั้งความต้องการในเฮลิคอปเตอร์ขนส่งทางยุทธวิธีเพื่อมาแทนที่ยูเอช-1 ไอโรควอยส์โดยอาศัยจากสิ่งที่เจอมาในสงครามเวียดนาม กองทัพบกยังได้เริ่มการพัฒนาเครื่องยนต์แบบใหม่ให้กับเฮลิคอปเตอร์ซึ่งจะกลายมาเป็นเจเนรัล อิลเลคทริค ที700 กองทัพบกต้องการการพัฒนาในการทำงานที่ยอดเยี่ยม ความทนทาน และความไว้ใจได้ กองทัพบกทำการร้องขอข้อเสนอสำหรับเฮลิคอปเตอร์ดังกล่าวในเดือนมกราคมพ.ศ. 2515 ต้นแบบสี่ลำถูกสร้างขึ้นมา ลำแรกคือวายยูเอช-60เอทำการบินในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2517 และถูกประเมินเทียบกับแบบของโบอิง เวอร์ทอล ก่อนการส่งต้นแบบให้กับกองทัพบกสหรัฐฯ การประเมินขั้นต้นเกิดขึ้นในเดือนพฤศจิกายนพ.ศ. 2518 เพื่อทำให้แน่ใจว่าเครื่องบินนั้นสามารถทำงานอย่างปลอดภัยขณะทำการทดสอบ ต้นแบบทั้งสามถูกส่งให้กับกองทัพบกในเดือนมีนาคมพ.ศ. 2519 และอีกหนึ่งถูกเก็บไว้โดยซิคอร์สกี้สำหรับการวิจัยภายใน แบล็คฮอว์คถูกเลือกเข้าสู่การผลิตในเดือนธันวาคมพ.ศ. 2519 การขนส่งยูเอช-60เอให้กับกองทัพสหรัฐฯ เริ่มขึ้นในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2521 และเฮลิคอปเตอร์ได้เข้าประจำการในเดือนมิถุนายนพ.ศ. 2522
ในปลายปีพ.ศ. 2523 รุ่นได้ถูกพัฒนาเป็นยูเอช-60แอลซึ่งมีจุดเด่นในเรื่องกำลังที่มากกว่าด้วยเครื่องยนต์ใหม การผลิตในปัจจุบันคือรุ่นยูเอช-60เอ็มจะถูกขยายระยะการใช้งานของแบบยูเอช-60 ไปจนถึงปีพ.ศ. 2563 โดยมีจุดเด่นที่ยังคงเป็นกำลังและการยกที่มากขึ้น ระบบควบคุมการบินและควบคุมการนำร่องแบบใหม่
การออกแบบ

เฮลิคอปเตอร์แบล็คฮอว์คสามารถทำภารกิจได้อย่างหลากหลายที่รวมทั้งการขนส่งทหาร สงครามอิเลคทรอนิก และการอพยพทางอากาศ รุ่นที่ออกแบบมาเพื่อบุคคลสำคัญมีชื่อว่าวีเอช-60เอ็นถูกใช้เพื่อขนส่งบุคคลที่สำคัญของรัฐบาลและเฮลิคอปเตอร์ที่ถูกเรียกว่า"มารีน วัน"ที่มีไว้สำหรับประธานาธิบดีสหรัฐฯ ในปฏิบัติการจู่โจมทางอากาศมันจะสามารถเคลื่อนย้ายทหารได้ 11 นายพร้อมอุปกรณ์หรือเปลี่ยนตำแหน่งของปืนใหญ่เอ็ม102 ฮาวไอเซอร์ขนาด 105 ม.ม.พร้อมกระสุน 30 นัดและลูกเรืออีกสี่นายได้ภายในครั้งเดียว อีกอย่างหนึ่งคือมันสามารถบรรทุกสินค้าได้ 1,170 กิโลกรัมหรือขนสินค้าแบบห้อยได้ 4,050 กิโลกรัม แบล็คฮอว์คติดตั้งระบบอิเลคทรอนิกอากาศที่ก้าวหน้าและที่ทั้งที่เพิ่มความทนทานและความสามารถอย่างระบบจีพีเอส
ยูเอช-60 สามารถติดตั้งปีกที่ด้านบนของลำตัวเพื่อบรรทุกถังเชื้อเพลิงหรืออาวุธ ระบบปีกนี้ถูกเรียกว่าอีเอสเอสเอส (external stores support system) มันจะมีที่ติดตั้งสองตำแหน่งบนแต่ละปีกเพื่อบรรทุกถังขนาด 870 ลิตรสองถังและถังขนาด 1,700 ลิตรสองถัง อีเอสเอสเอสยังสามารถบรรทุกอาวุธอย่างจรวด ขีปนาวุธ และแท่นปืนได้ 4,500 กิโลกรัม ระบบดังกล่าวเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2529 อย่างไรก็ตามก็พบว่าถังทั้งสี่จะบดบังมุมการยิงของปืนที่บริเวณประตู เพื่อลดปัญหาระบบถังภายนอกหรืออีทีเอส (external tank system) พร้อมปีกที่จะบรรทุกพวกมันจึงถูกสร้างขึ้นมา
ราคานั้นขึ้นอยู่กับแต่ละแบบเนื่องมาจากความพิเศษ อุปกรณ์ และปริมาณของมัน ตัวอย่างเช่น ยูเอช-60แอล แบล็คฮอว์คของกองทัพบกสหรัฐฯ มีราคา 5.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในขณะที่เอ็มเอช-60จี เพฟฮอว์คของกองทัพอากาศมีราคา 10.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ประวัติการใช้งาน > สหรัฐอเมริกา

ยูเอช-60 ได้เข้าประจำการครั้งแรกพร้อมกับกองพลขนส่งทางอากาศที่ 101 ของสหรัฐฯ ในปีพ.ศ. 2522 ยูเอช-60 ได้เข้าร่วมรบครั้งแรกในการบุกเกรนาด้าของสหรัฐฯ เมื่อปีพ.ศ. 2526 ยูเอช-60 ยังได้ทำหน้าที่ในการบุกปานามาของสหรัฐฯ เมื่อปีพ.ศ. 2532 อีกด้วย ยูเอช-60เอและยูเอช-60แอล แบล็คฮอว์คได้มีส่วนร่วมในสงครามอ่าวเมื่อปีพ.ศ. 2534 ในปีพ.ศ. 2536 แบล็คฮอว์คได้สร้างชื่อเสียงในยุทธการโมกาดิชูในโซมาเลีย แบล็คฮอว์คยังได้ทำหน้าที่ในบอลข่านและเฮติเมื่อปีพ.ศ. 2533 แบล็คฮอว์คยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไปในอัฟกานิสถานและอิรัก
ประวัติการใช้งาน > โคลัมเบีย

โคลัมเบียได้รับยูเอช-60 ลำแรกจากสหรัฐอเมริกาเมื่อปีพ.ศ. 2530 กองทัพบกโคลัมเบีย กองทัพอากาศโคลัมเบีย และสำนักงานตำรวจโคลัมเบียใช้ยูเอช-60 เพื่อเคลื่อนย้ายทหารและเสบียงไปยังที่ที่ยากจะเข้าถึงจากทางบก อย่างการเข้าต่อต้านพวกค้ายาเสพติดและกลุ่มกองโจร นอกจากนี้ก็ยังใช้เพื่อการค้นหาและกู้ภัยและการเคลื่อนย้ายทางการแพทย์อีกด้วย โคลัมเบียยังได้ดัดแปลงให้มันเป็นยูเอช-60 แบบติดอาวุธที่มีปีก
ประวัติการใช้งาน > อิสราเอล

กองทัพอากาศอิสราเอลได้รับยูเอช-60เอ 10 ลำจากสหรัฐเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2537 มันมีชื่อเล่นว่า Yanshuf ซึ่งแปลว่านกฮูก ยูเอช-60เอเริ่มเข้ามาแทนที่เบลล์ 212 ของกองกำลังป้องกันอิสราเอล อิสราเอลใช้ยูเอช-60 ทำการรบครั้งแรกในเดือนเมษายน พ.ศ. 2529 เพื่อต่อต้านกลุ่มฮิซบอลเลาะห์ในทางเหนือของเลบานอน
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2543 ยูเอช-60 สามลำของกองทัพอากาศอิสราเอลถูกใช้เพื่อเป็นพาหนะของประสันตะปะปาจอห์น พอลที่ 3 เมื่อท่านมาเยือนอิสราเอล อิสราเอลมียูเอช-60 46 ลำเมื่อปีพ.ศ. 2551
ประวัติการใช้งาน > เม็กซิโก

กองทัพอากาศเม็กซิโกได้รับยูเอช-60 เมื่อปีพ.ศ. 2537 ใช้เพื่อขนย้ายกองกำลังพิเศษ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 สหรัฐได้กล่าวว่าจะมอบเฮลิคอปเตอร์และอุปกรณ์อื่นๆ ให้กับเม็กซิโกเพื่อใช้ต่อสู้กับขบวนการยาเสพติดในสงครามยาเสพติดของเม็กซิโก ในเดือนกรกฎาคมและเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 ตำรวจกลางของเม็กซิโกได้ใช้ยูเอช-60 ในการเข้าโจมตีการส่งยาเสพติด