stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้ง ทองใหญ่

| หม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้ง ทองใหญ่ |
| --- | --- |


คู่สมรสนายกรัฐมนตรีไทย
ดำรงตำแหน่ง 14 มีนาคม พ.ศ. 2518 – 12 มกราคม พ.ศ. 2519
ก่อนหน้า: อุศนา ปราโมช ณ อยุธยา
ถัดไป: อุศนา ปราโมช ณ อยุธยา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2459
เสียชีวิต: 15 กันยายน พ.ศ. 2551 (92 ปี)
คู่สมรส: หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช (แยกกันอยู่)
บุตร: หม่อมหลวงรองฤทธิ์ ปราโมช หม่อมหลวงวิสุมิตรา ปราโมช
บุพการี: หม่อมเจ้าทองฑีฆายุ ทองใหญ่ (บิดา) หม่อมลุดมิลา ทองใหญ่ ณ อยุธยา (มารดา)
อาชีพ: ครู, ผู้ประกาศข่าว

หม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้ง ทองใหญ่ (21 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 - 15 กันยายน พ.ศ. 2551) อดีตภรรยาของพลตรี หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช อดีตนายกรัฐมนตรี
ประวัติ

หม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้ง ทองใหญ่ เป็นธิดาของหม่อมเจ้าทองฑีฆายุ ทองใหญ่ กับหม่อมลุดมิลา ทองใหญ่ ณ อยุธยา (สกุลเดิม: บาร์ซูคอฟ อิวาโนวิตซ์) หม่อมชาวรัสเซีย จบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย
หม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้ง ทองใหญ่ สมรสกับหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เมื่อ พ.ศ. 2479 มีบุตร 2 คน เป็นธิดา 1 คน และบุรุษ 1 คนคือ หม่อมหลวงรองฤทธิ์ ปราโมช และหม่อมหลวงวิสุมิตรา ปราโมช ก่อนจะแยกทางกันในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตามทั้งหม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้ง และหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์เอง ต่างก็ไม่ได้สมรสใหม่ โดยหม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้งได้อาศัยอยู่กับหม่อมหลวงรองฤทธิ์ ที่บ้านซอยสวนพลู ซึ่งอยู่ติดกับบ้านของหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช โดยที่ผ่านมาก็ได้คอยดูแลทุกข์สุขกันอยู่เสมอ
หม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้ง ทองใหญ่ เคยทำงานเป็นครูสอนหนังสือที่วชิราวุธวิทยาลัย เคยทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวบีบีซีภาคภาษาไทย ทำงานสายการบินที่ประเทศปากีสถาน และทำงานที่สำนักข่าวสารอเมริกันจนเกษียณอายุ
หม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้ง ทองใหญ่ เสียชีวิตเวลา 03.30 นาฬิกา ของวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2551 ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สิริรวมอายุได้ 92 ปี โดยได้ตั้งบำเพ็ญกุศลสวดพระอภิธรรมศพ ณ ศาลากลางน้ำ วัดเทพศิรินทราวาส เป็นเวลา 5 วัน และมีการฌาปนกิจศพเมื่อวันอาทิตย์ที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2551 ส่วนสาเหตุแห่งการตายบางแหล่งข่าวว่าเสียชีวิตจากโรคมะเร็งปอด บ้างก็ว่าด้วยโรคชรา
แหล่งข้อมูลอื่น

สำนักข่าวไทย เก็บถาวร 2008-09-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | หม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้ง ทองใหญ่ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พงา ธรรมศักดิ์ |  | คู่สมรสนายกรัฐมนตรีไทย  (14 มีนาคม พ.ศ. 2518 - 20 เมษายน พ.ศ. 2519) |  | คาเรน กรัยวิเชียร |
หม่อมราชวงศ์พักตร์พริ้ง ทองใหญ่ กับหม่อมเจ้าทองฑีฆายุ ทองใหญ่ และหม่อมลุดมิลา ทองใหญ่ ณ อยุธยา
อาทิวาสี

ชาวสานตาลในรัฐโอฑิศา
อาทิวาสี (อักษรโรมัน: Adivasi) เป็นคำเรียกรวมของกลุ่มชนชาติพันธุ์ต่าง ๆ ของอนุทวีปอินเดีย มีที่มาจากภาษาสันสกฤตแปลตรงตัวได้ว่าผู้อยู่อาศัยแต่ดั้งเดิม และนำมาใช้งานในทศวรรษ 1930s โดยนักเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อสร้างอัตลักษณ์ให้แก่ชนพื้นเมือง ในรัฐธรรมนูญอินเดียไม่ได้ใช้คำว่า อาทิวาสี แต่เลือกใช้วลีชนเผ่ากำหนด และ ชนชาติ (Janjati) แทน รัฐบาลอินเดียไม่ได้ยอมรับชนเผ่าต่าง ๆ ในฐานะชนพื้นเมือง เนื่องจากแม้อินเดียจะให้สัตยาบันในการประชุมองค์การแรงงานนานาชาติที่ 107 ว่าด้วยบุคคลพื้นเมืองและเชาเผ่าของสหประชาชาติในปี 1957 แต่กลับปฏิเสธที่จะลงนามในการประชุมที่ 169 อาทิวาสีส่วนใหญ่จัดเป็นชนเผ่ากำหนดภายใต้การคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญของอินเดีย
อาทิวาสีจัดเป็นชนกลุ่มน้อยส่วนใหญ่ในอินเดียและบังกลาเทศ คิดเป็น 8.6 เปอร์เซ็นต์ (104.2 ล้านคน) ของประชากรอินเดีย และ 1.1 เปอร์เซ็นต์ (2 ล้านคน) ของประชากรบังกลาเทศ ตามสำมะโนปี 2011 และการคาดการณ์ปี 2010 ตามลำดับ
ชุมชนอาทิวาสีส่วนใหญ่ปรากฏขึ้นหลังการเสื่อมถอยของอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ และมีที่มาจากหลายภูมิหลัง ตั้งแต่นักล่าหาของป่าโบราณ, อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ, ชาวอินโด-อารยัน, ออสโตรเอเชียติก ไปจนถึง ทิเบต-พม่า บรรดาภาษาของอาทิวาสีอาจจำแนกเป็นกลุ่มย่อยต่าง ๆ ได้แก่ กลุ่มภาษาอันดามัน; ออสโตรเอเชีย; ทราวิฑ; อินโดอารยัน; นิหาลี; จีน-ทิเบต; และกระ-ได
บรรดาชนเผ่าในอินเดียนิยมใช้คำเรียกตนเป็น อาทิวาสี ซึ่งมีนัยยะทางการเมือง ยกเว้นชนเผ่าในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งนิยมใช้คำว่าชนเผ่า/ชนเผ่ากำหนด มากกว่าคำว่าอาทิวาสีในการเรียกตนเอง ปัจจุบันยังมีการศึกษาในสาขาอาทิวาสีวิทยา (Adivasi studies) เกิดขึ้นโดยผสมผสานสาขาโบราณคดี มานุษยวิทยา ประวัติศาสตร์การเกษตร วิทยาชนชั้นรอง วิทยาชนพื้นเมือง วิทยาชนเผ่า และ เศรษฐศาสตร์การพัฒนา ภายใต้บริบทที่จำเพราะต่ออนุทวีปอินเดีย
อาทิศังกราจารย์

| อาทิศังกราจารย์ |
| --- | --- |
อาทิศังกราจารย์และผู้ติดตาม ภาพเขียนโดยราชะ รวี วรรมะ
ส่วนบุคคล
เกิด: Shankara ราว ค.ศ. 700 (ยังเป็นที่ถกเถียงอยู่) กลที, จักรวรรดิโกงคูเจระ (ปัจจุบันคือ โกจี, ประเทศอินเดีย)
มรณภาพ: ราว ค.ศ. 750 (ยังเป็นที่ถกเถียงอยู่) เกทรนาถ, จักรวรรดิคุรุชร-ปรติหาร (ปัจจุบันคือ รัฐอุตตราขัณฑ์, ประเทศอินเดีย)
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
รู้จักจาก: สาธกอัทไวตะเวทันตะ
ก่อตั้ง: ทศนามี สามปรัทยา
ปรัชญา: อัทไวตะเวทันตะ
ตำแหน่งชั้นสูง
ครู: โควินทะ ภควัตปาท
เกียรติยศ: ชคัทคุรุ


กานจี กามโกติ ปีตาธิปติ
ก่อนหน้า: ประเดิมตำแหน่ง
ถัดไป: สุเรศวราจารย์
 

 
อาทิศังกราจารย์ (สันสกฤต: आदि शङ्कराचार्यः [aːdɪ ɕɐŋkɐɽɐ]) เป็นนักปรัชญาและเทววิทยาชาวอินเดีย ผู้สร้างรากฐานให้กับแนวคิดแบบอัทไวตะเวทันตะ เป็นที่ยอมรับกันว่าแนวคิดกระแสหลักของศาสนาฮินดูในปัจจุบันมีรากฐานและรวบรวมมาจากแนวคิดของท่าน
สวยซามูไร

| สวยซามูไร |
| --- | --- |
กำกับ: มานพ อุดมเดช
เขียนบท: มานพ อุดมเดช
อำนวยการสร้าง: สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ
นักแสดงนำ:   โสภิตา ศรีบาลชื่น  เกศริน เอกธวัชกุล  พีท ทองเจือ  ศรัณยู วงษ์กระจ่าง  ญาณี ตราโมท  พิมพ์พรรณ ชลายนคุปต์ 
บริษัทผู้สร้าง: สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล 
ผู้จัดจำหน่าย: สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล
วันฉาย: 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
ความยาว: 90 นาที
ประเทศ:  ไทย
ภาษา:  ไทย
ทำเงิน: 800,000 บาท
สวยซามูไร (aka Vanquisher;) ภาพยนตร์แนว ไซไฟ/โลดโผน. จากการกำกับของ มานพ อุดมเดช และนำแสดงโดย โสภิตา ศรีบาลชื่น. ภาพยนตร์ออกฉายเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552.
เรื่องราวของสายลับสาวสวยของหน่วย ซีไอเอ อย่าง กุนจา ที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจแทรกซึมในภาคใต้ของประเทศไทยกลับได้ล่วงรู้ความจริงว่าเธอตกเป็นเป้าหมายในการลอบสังหารโดยหน่วยงานของเธอเอง เธอถูกบีบให้ต้องสู้กับสายลับคนอื่น แต่เธอรอดชีวิต และหลังจากนั้นอีก 2 ปีต่อมาเธอกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในกรุงเทพมหานครเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูเก่าของเธอ รวมถึงหยุดยั้งแผนวินาศกรรมระเบิดเมือง เธอรอดชีวิตและตัดสินใจปิดบัญชีแค้น
นักแสดง

โสภิตา ศรีบาลชื่น รับบท กุนจา
เกศริน เอกธวัชกุล รับบท ศิรินทร์
แจ็คเกอรีน อภิรักษ์ธนานนท์ รับบท แคลร์
พีท ทองเจือ รับบท มาซารุ
ศรัณยู วงษ์กระจ่าง รับบท วายิบ
ญาณี ตราโมท
พิมพ์พรรณ ชลายนคุปต์
เดิมภาพยนตร์เรื่องนี้วางตัวนางเอกไว้ทั้งหมด 4 คน แต่ในเวลาต่อมา เสี่ยเจียง สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ ประธานของสหมงคลฟิล์มได้ออกคำสั่งให้ตัดฉากที่มี เอมี่ โชติรส สุริยวงศ์ ร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่องนี้ภายหลังจากที่ เอมี่ โชติรส แต่งตัวไม่เหมาะสมในงาน รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ เมื่อปี พ.ศ. 2550
หุบเขาโมนูเมนต์

หุบเขาโมนูเมนต์ (Monument Valley) ตั้งอยู่ที่เส้นเขตแดนระหว่างรัฐยูทาห์กับรัฐแอริโซนาทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศสหรัฐอเมริกา ชื่อหุบเขามีที่มาจากแท่งหินค้ำขนาดมหึมา ซึ่งกระจัดกระจายอยู่บนที่ราบไม้พุ่มอันแห้งแล้ง ภูมิภาคแถบนี้เต็มไปด้วยแท่งหินหรือซากหินที่หลงเหลือจากการสึกกร่อน นักธรณีวิทยาเรียกแท่งหินลักษณะดังกล่าวนี้ว่า"โมนูเมนต์"(โมนูเมนต์) ซึ่งมีลักษณะคล้ายสิ่งก่อสร้างจากฝีมือมนุยษ์เช่น ตึกสูง 
หินแท่งรูปร่างแปลกตาจำนวนมากเหล่านี้ถูกเรียกขานว่า"หินรูปประสาท"ซึ่งเป็นแท่งหินที่มีลักษณะยอดราบ หรือเรียกอีกอย่างเนิน"เมซา"(mesa) สูงกว่า 300 เมตร และด้านบนมีหินคล้ายใบเสมาปรากฏอยู่ นอกจากนี้ยังมี"หินรูปถุงมือ"ซึ่งมีลักษณะเป็นเนินยอดป้านดูคล้ายนิ้วมือทั้งสี่ ไม่ไกลมีแท่งหินรูป"แม่ไก่ในรัง" ถัดมาเป็น"เนินยอดบ้านเมอร์ริค"และ"เนินยอดบ้านมิตเชล" และมี"หินรูปแม่อธิการ"และ"หินแม่ชีทั้งสาม"ซึ่งทั้งสองเนินเป็นหินที่สูงที่สุดในกลุ่มแท่งหิน สูงกว่า 245 เมตร
การก่อตัวของแท่งหิน

เมื่อประมาณ 250 ล้านปีที่แล้ว ทรายสีแดงของพื้นที่นี้เคยปกคลุมด้วยทะเลตื้นๆ โคลนซึ่งจมสะสมอยู่บนพื้นท้องทะเลได้กดลงบนทราย ทำให้กลาย ทำให้เกิดหินทรายทีมีรูพรุน ส่วนโคลนค่อยๆกลายสภาพเป็นหินดินดานต่อมาน้ำทะเลค่อยๆตื้นเขินขึ้น และเมื่อ 70 ล้านปีที่แล้วเปลือกโลกเกิดการดันตัวอย่างรุนแรงจนสูงขึ้นมา ทำให้เปลือกโลกส่วนนั้นมีลักษณะเป็นรูปโดม ก่อนเย็นตัวลงและแข็งตัวในที่สุด พื้นที่ซึ่งเคยอยู่ใต้ทะเลจึงกลายเป็นที่ราบสูงหินทรายอันกว้างใหญ่ ปกคลุมด้วยหินดินดานและหินกรวดมน หลายปีต่อมา ชั้นหินนี้ถูกลมและน้ำแปรเปลี่ยนรูป โดยตอนแรกเป็นภูเขายอดราบ มีหุบผาชันและร่องธารพาดผ่านไขว้ไปมา กลายเป็นเนินเมซาทีมีพื้นที่ขนาดเล็กลงและในทีสุดก็เป็นแท่งหินสูงหรือเนินป้าน
สิ่งมีชีวิต

พื้นที่ส่วนใหญ่ไม่เหมาะแก่การดำรงชีวิตของมนุษย์และสัตว์ แทบเรียกได้ว่าไร้ร่องรอยของมนุษย์ มีเพียงอินเดียนแดงชนเผ่านาวาโฮอาศัยอยู่ ซึ่งยังเลี้ยงแกะและแพะในถิ่น นอกจากนี้ ยังมีกระต่าย และ พวกสัตว์เลือดเย็นเช่น กิ่งก่าแผงคอ คางคกมีเขา และ งูหางกระดิ่ง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยเพียง 20 เซนติเมตรต่อปี มีพืชทนแล้งขึ้นบ้างเช่น จูนิเพอร์ สนพินยอน และ กระบองเพชร
สถาบันบริหารจัดการเทคโนโลยีและนวัตกรรม มหาวิทยาลัยมหิดล

| --- | --- |
Institute for Technology and Innovation Management, Mahidol University

สถาบันหลัก: มหาวิทยาลัยมหิดล
สถาปนา: 1 เมษายน พ.ศ. 2559; 8 ปีก่อน (2559-04-01)
ผู้อำนวยการ: ภัทรชัย กีรติสิน
ที่อยู่: 999 ถนนพุทธมณฑล สาย 4 ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม 73170
เว็บไซต์: int.mahidol.ac.th
สถาบันบริหารจัดการเทคโนโลยีและนวัตกรรม หรือ iNT (อิ๊นท์) เป็นส่วนงานของมหาวิทยาลัยมหิดลที่มีเป้าหมายในการนำเสนอผลงานวิจัยและเทคโนโลยีของ มหาวิทยาลัยไปสู่ศูนย์กลางด้านการสร้างนวัตกรรมในระดับชาติและนานาชาติ โดยให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับการส่งเสริมการต่อยอดงานวิจัยให้ถูกนำไปสร้างเป็นนวัตกรรม ผลิตภัณฑ์ หรือ การบริการที่ตอบโจทย์ความต้องการของสังคม มีส่วนช่วยในการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชน รวมไปถึงการเพิ่มมูลค่าให้กับงานวิจัยในการนำไปใช้ประโยชน์ในเชิงพาณิชย์
ประวัติ

เมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2556 สภามหาวิทยาลัยมหิดล อนุมัติการจัดตั้ง MITI (Mahidol Institute of Technology Transfer and Innovation - สถาบันวิวัฒน์เทคโนโลยีและนวัตกรรมแห่งมหาวิทยาลัยมหิดล) เป็นหน่วยงานอิสระ มีบอร์ดของตนเอง ทำหน้าที่ “วิเคราะห์และยกระดับกลไกการผลักดันงานวิจัยสู่นโยบายระดับชาติ และการนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ในภาคสังคมและธุรกิจ”
และวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2559 "สถาบันบริหารจัดการเทคโนโลยีและนวัตกรรม มหาวิทยาลัยมหิดล" ได้จัดตั้งเป็นส่วนงานของมหาวิทยาลัย ตามประกาศมหาวิทยาลัยมหิดล เรื่องการจัดตั้งส่วนงานของมหาวิทยาลัย (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2559
โดยสถาบันฯ จัดตั้งขึ้นเพื่อให้บริการจัดการองค์ความรู้ งานวิจัย และนวัตกรรมที่มีอยู่ภายในมหาวิทยาลัยไปสู่การใช้ประโยชน์ในภาคอุตสาหกรรมและสังคม มีทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมโยงระหว่างมหาวิทยาลัยกับหน่วยงานภายนอกทั้งภาครัฐและเอกชน การเชื่อมโยงดังกล่าวดำเนินการผ่านกิจกรรมด้านการบริการวิชาการ การบริหารจัดการและการใช้ประโยชน์ทรัพย์สินทางปัญญา การจัดการทรัพยากรชีวภาพ การบ่มเพาะธุรกิจ และคลินิกเทคโนโลยี
ทำเนียบผู้อำนวยการ

|  สถาบันวิวัฒน์เทคโนโลยีและนวัตกรรมแห่งมหาวิทยาลัยมหิดล> รายนามผู้อำนวยการสถาบัน |  สถาบันวิวัฒน์เทคโนโลยีและนวัตกรรมแห่งมหาวิทยาลัยมหิดล> วาระการดำรงตำแหน่ง |  สถาบันวิวัฒน์เทคโนโลยีและนวัตกรรมแห่งมหาวิทยาลัยมหิดล>  |
| --- | --- | --- |
| 1. ดร.พานิช เหล่าศิริรัตน์ | 1 กันยายน พ.ศ. 2556 - 30 มีนาคม พ.ศ. 2558 |  |
 สถาบันบริหารจัดการเทคโนโลยีและนวัตกรรม  มหาวิทยาลัยมหิดล
| รายนามผู้อำนวยการสถาบัน | วาระการดำรงตำแหน่ง |  |
| 2. ดร.ธนิต ชังถาวร | 1 เมษายน พ.ศ. 2559 - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2560   |  |
| 3. ศาสตราจารย์ ดร.พญ.รวงผึ้ง สุทเธนทร์  รักษาการ | 1 สิงหาคม พ.ศ. 2560 - 20 ธันวาคม พ.ศ. 2560  |  |
| 4. ศาสตราจารย์ ดร.นพ.ภัทรชัย กีรติสิน | 21 ธันวาคม พ.ศ. 2560 - ปัจจุบัน  |  |
วัดเจ้าเจ็ดใน

| วัดเจ้าเจ็ดใน พระนครศรีอยุธยา |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดเจ้าเจ็ดใน
ที่ตั้ง: เลขที่ 34 ถนนเทศบาลเจ้าเจ็ด หมู่ที่ 3 ตำบลเจ้าเจ็ด อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย (เถรวาท)
พระประธาน: พระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง 59 นิ้ว สูง 65 นิ้ว
เจ้าอาวาส: พระครูปลัดอนงค์ สุมฺคโล
เวลาทำการ: เปิดทุกวัน
จุดสนใจ: สักการบูชา พระพุทธเกสร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเจ้าเจ็ดใน เป็นวัดราษฏร์ ตั้งอยู่บนริมฝั่งลำคลองเจ้าเจ็ด เลขที่ 34 ถนนเทศบาลเจ้าเจ็ด หมู่ที่ 3 ตำบลเจ้าเจ็ด อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
อาณาเขต

มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา โฉนดเลขที่ 11891, 12215, 15223, 15952, อาณาเขต
ทิศเหนือ    ติดต่อกับวัดเจ้าเจ็ดนอก
ทิศใต้      ติดต่อกับคลองสาธารณะ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับถนนเทศบาลเจ้าเจ็ด
ทิศตะวันตก  ติดต่อกับหมู่บ้านประชาชน
มีที่ธรณีสงฆ์  จำนวน  3 แปลง เนื้อที่ 23 ไร่  3  งาน  10  ตารางวา.
ประวัติ

วัดเจ้าเจ็ดใน เป็นวัดโบราณมีมาช้านาน เกิดขึ้นในสมัยหลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาแก่พม่าแล้วใหม่ ๆ สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2335  (ตามหนังสือรับรองสภาพวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 4 กองพุทธศาสนสถาน กรมการศาสนากระทรวงศึกษาธิการ) ตามคำบอกเล่า และสันนิษฐานว่า พื้นที่ตั้งวัดเป็นท้องที่ลุ่ม ลาด มักถูกน้ำท่วมเป็นประจำในฤดูฝน อยู่ริมคลองเจ้าเจ็ด ซึ่งมีป่าพงรกร้างมาก จึงเป็นที่อาศัยของสัตว์ร้ายต่างๆ  เช่น  จระเข้  ช้าง  และเสือ  เป็นต้น  และเป็นที่เหมาะสำหรับลี้ภัยสงครามพม่าของบรรดา เจ้าฟ้ามหากษัตริย์ในครั้งนั้น  เมื่อบรรดาเจ้าฟ้ามหากษัตริย์ทั้งหลายลี้ภัยสงครามมาพำนักอาศัยอยู่ในเขตนี้ตำบลนี้จึงได้สร้างปูชนียวัตถุสิ่งใดสิ่งหนึ่งไว้  ประชาชนได้ถือเอาเป็นนิมิตที่ดีงามจึงร่วมใจกันสร้างเสริมต่อเติมให้เป็นวัดขึ้นมา ณ ที่นี้ และเพราะเจ้าฟ้ามหากษัตริย์ทั้งหลายที่ลี้ภัยสงครามมาหลายพระองค์ด้วยกัน  ซึ่งคงนับได้ 7 พระองค์  จึงได้ขนานนามวัดนี้ว่า “ วัดเจ้าเจ็ด ” ต่อมาภายหลังได้เกิดมีวัดขึ้นอีกวัดหนึ่ง  ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของวัดเจ้าเจ็ดนี้  มีเนื้อที่ติดต่อกัน  ดังนั้นวัดเจ้าเจ็ดจึงมีคำว่า“ใน”ต่อท้ายอีกคำหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเรียกในปัจจุบันว่า “วัดเจ้าเจ็ดใน”ส่วนวัดเจ้าเจ็ดที่อยู่ทางด้านทิศเหนือเรียก “วัดเจ้าเจ็ดนอก”
ประวัติ > ศาสนวัตถุ

1.1 พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง 59 นิ้ว สูง 65 นิ้ว
1.2 พระพุทธรูป พุทธลักษณะ ปางสมาธิ พระนามว่า “พระพุทธเกสร” สร้างด้วยเกษรดอกไม้
ประวัติ > สถานที่สำคัญ

พลับพลาใจสมาน เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2505 เพื่อเป็นเรือนรับรองพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถเสด็จพระราชดำเนิน พร้อมบรมวงศ์ศานุวงศ์ เป็นการส่วนพระองค์ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลถวายผ้าพระกฐินต้น ที่วัดเจ้าเจ็ดใน เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505  และตั้งแต่นั้นมา ทางวัดเจ้าเจ็ดในได้ถือวันที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จมาทอดพระกฐินต้น ซึ่งตรงกับวันขึ้น 9 คำ เดือน 12 ได้จัดงานแห่พระพุทธเกสรไปตามลำคลองเจ้าเจ็ดมุ่งสู่วัดกระโดงทอง โดยมีขบวนเรือร่วมแห่ที่สวยงาม และเมื่อกลับจาดวัดกระโดงทองแล้ว ก็จัดให้มีการถวายพระพรพระบรมสาทิสลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ณ ในพลับพลาใจสมาน เพื่อเป็นพุทธบูชา และราชานุสรณ์ จนมาถึงปัจจุบันนี้
เสนาสนะ

อุโบสถ  กว้าง 8 เมตร ยาว 19.50 เมตร  สร้าง พ.ศ. 2450  โครงสร้างคอนกรีตได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2450 อุโบสถ
วิหาร  สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2453 โดยพระธรรมดิลก (อิ่ม จนฺทสิริ) กับหลวงพ่อปั้น
หอไตร สร้างด้วยคอนกรีต เป็นรูปทรง จตุรมุข 2 ชั้น ชั้นบน เก็บพระธรรมคัมภีร์พระไตรปิฎก ชั้นล่างสำหรับเก็บน้ำเอาไว้ใช้ในยามหน้าแล้ง สร้างเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. สมัยหลวงพ่อปั้นเป็นเจ้าอาวาส
หอสวดมนต์ (หลังใหม่) สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2537-2539 เป็นทรงไทร 2 ชั้น
กุฏิสงฆ์ จำนวน 21 หลัง (ใหม่) สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2537-2538 ลักษณะ เป็นอาคารไม้ทรงไทย
ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ.-  กว้าง - เมตร ยาว - เมตร บูรณะครั้งใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2551
มณฑป จตุรมุข สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2534-36 เป็นที่ประดิษฐานอดีตพระมหาเถระของวัดเจ้าเจ็ดใน
นอกจากนี้ ยังมี ฌาปนสถาน 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล าลาอเนกประสงค์ เรือนเก็บพัสดุ โรงครัว และ ซุ้มประตูวัด
ลำดับเจ้าอาวาส

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ลำดับเจ้าอาวาสวัดเจ้าเจ็ดใน ต.เจ้าเจ็ด อ.เสนา จ.พระนครศรีอยุธยา 
| ลำดับที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |  |
| 1 | พระอาจารย์จีน | - | - |  |  |  |
| 2 | พระอุปัชฌาย์ปั้น | - | - |  |  |  |
| 3 | พระครูพรหมวิหารคุณ(หลวงพ่อยิ้ม) | พ.ศ. - | พ.ศ. 2499 |  |  |  |
| 4 | พระอาจารย์คำ ติสฺโส  รักษาการเจ้าอาวาส | พ.ศ. 2499 | พ.ศ. 2505 |  |  |  |
| 5 | พระครูเสนาคณานุรักษ์ (หลวงพ่อหยด) | พ.ศ. 2505 | พ.ศ.2552 |  |  |  |
| 6  | พระอธิการสังเวียน ชุติมา | พ.ศ. 2553 | === พ.ศ.2558 === |  |  |  |
| 7 | พระครูปลัดอนงค์ สุมฺคโล | พ.ศ2558 | ปัจจุบัน |  |  |  |
ระเบียงภาพ

พระพุทธเกสร
อุโบสถวัดเจ้าเจ็ดใน
วิหาร
มณฑป
หมัด

คำสำคัญ "หมัด" สามารถหมายถึง
หมัด - กำปั้น, มือที่กำแน่นสำหรับชกหรือทุบเป็นต้น
หมัด - ชื่อแมลงขนาดเล็กหลายชนิดในอันดับ Siphonaptera ตัวยาวประมาณ 5 มิลลิเมตรไม่มีปีก ลำตัวแบนข้าง มีขนเรียงเป็นแถวข้างลำตัวบริเวณปล้องแต่ละปล้อง หัวและอกเล็กกว่าท้อง ขายาว กระโดดได้เก่งปากเป็นชนิดเจาะดูด ดูดเลือดคนและสัตว์กินเป็นอาหาร โดยวางไข่ครั้งละ3-15ฟอง เช่น หมัดคน (Pulexirritans) หมัดหมา (Ctenocephalides canis) หมัดหนู (Xenopsyllacheopsis) ในวงศ์ Pulicidae
มะหะหมัด - นามศาสดาของศาสนาอิสลาม, "มุฮัมมัด" ก็เรียก
สถาบันนิยม

สถาบันนิยม (Institutionalism) เป็นแนวคิดที่ใช้อธิบายชีวิตทางสังคมการเมือง ภายใต้กรอบความคิดว่าพฤติกรรมของมนุษย์หรือตัวแสดงทางการเมืองต่าง ๆ จะถูกกำหนดและกำกับโดยบริบทเชิง “สถาบัน” ที่คอยจัดความสัมพันธ์ที่มีอยู่ในสังคม ซึ่งสถาบันจะมีกฎ ระเบียบ กติกา และบรรทัดฐานบางอย่างในการกำกับมนุษย์ในสังคม และมนุษย์จะแสดงพฤติกรรมผ่านสถานภาพและบทบาทของตัวเองออกมาเป็นหน้าที่ของตน ทั้งบทบาทและหน้าที่ดังกล่าวจะถูกกำกับโดยองค์กร หรือสถาบันทางเศรษฐกิจ สังคม การเมือง เช่น สถาบันการเมือง สถาบันศาสนา สถาบันการศึกษา องค์กรเศรษฐกิจ เป็นต้น และมนุษย์หนึ่งคนสามารถอยู่ในความสัมพันธ์ของหลายสถาบันและจะมีบทบาทหน้าที่หลายอย่างควบคู่กันไป ตัวอย่างเช่น ชายไทยอายุ 20 ปี ภายใต้สถาบันการเมืองจะมีบทบาทเป็นพลเมือง มีสิทธิและหน้าที่ในการไปเลือกตั้ง ภายใต้สถาบันศาสนาอาจมีบทบาทเป็นพุทธมามกะ หรือผู้สืบสานศาสนาอื่นใดที่นับถือ ภายใต้สถาบันการศึกษามีบทบาทเป็นนิสิตนักศึกษาจึงมีหน้าที่ในการเรียน และมีหน้าที่ต้องไปเกณฑ์ทหารหรือเรียนรักษาดินแดน เนื่องจากกฎหมายที่ออกโดยรัฐบาลซึ่งเป็นสถาบันการเมืองกำหนดเช่นนั้น (Peters, 2005: 1-3)
อรรถาธิบาย

สถาบัน มีความหมายว่า แบบอย่างแห่งพฤติกรรมที่สร้างขึ้น และมีการปฏิบัติสืบต่อกันมาอันเป็นที่ยอมรับกันในสังคม โดยแบบอย่างพฤติกรรมดังกล่าวมีลักษณะเป็นพฤติกรรมที่หยั่งรากอย่างมั่นคง (established behavior) ในอีกความหมายหนึ่ง สถาบัน หมายถึง องค์กรที่ถูกจัดตั้งขึ้นตามกฎระเบียบและมีองค์ประกอบที่กระทำอย่างมีเหตุผล โดยใช้วิธีการเพื่อนำไปสู่เป้าหมายที่ตั้งไว้ สถาบันมีไว้เพื่อดำรงอยู่และสืบทอดอย่างถาวร ไม่ใช่เพื่อกิจการเฉพาะกิจ ส่วนสถาบันทางการเมืองนั้น ก็มีความหมายคล้าย ๆ กับความหมายข้างต้น แต่มีวัตถุประสงค์ทางการเมือง มาร์ช และออลซัน (March and Olsen, 1989: 160)  ได้ให้ความหมายว่าสถาบันเป็นสิ่งที่กำหนดชีวิตทางสังคมการเมืองของบุคคล โดยสถาบันเป็นการรวมตัวของกฎระเบียบและแบบแผนการปฏิบัติพื้นฐานที่กำหนดการแสดงออกของมนุษย์ให้เหมาะสมตามบทบาทและสถานการณ์ กระบวนการของสถาบันจะเกี่ยวข้องกับสถานการณ์และการทำหน้าที่ตามบทบาท ซึ่งผูกพันบทบาทของสมาชิกในสถาบันให้แสดงออกภายใต้สถานการณ์หนึ่ง เช่น สถาบันครอบครัวจะกำหนดบทบาทให้กับสมาชิกในครอบครัวว่าเป็นพ่อ แม่ หรือลูก และภายใต้สถานการณ์หนึ่ง พ่อ แม่ หรือลูก ก็จะแสดงพฤติกรรมออกมาตามบทบาทเพื่อให้เหมาะสมกับสถานการณ์นั้น ๆ
สำหรับการใช้คำว่า “สถาบัน” ในตะวันตกจะมีการใช้ใน 2 บริบท กล่าวคือ ด้านแรก คำว่าสถาบันจะใช้เรียกแทนสถานที่หรือองค์กรที่จับต้องได้และมีกลไกที่ชัดเจนอย่างเป็นทางการ เช่น สถาบันศาล สถาบันการเงิน สถาบันการศึกษาต่าง ๆ เป็นต้น ด้านที่สอง จะเป็นการใช้คำว่าสถาบันในการกล่าวถึงรูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลหนึ่งกับอีกบุคคลหนึ่ง ที่มีการตกลงร่วมกันว่าจะมีกติกาพื้นฐานอย่างไร และแต่ละคนจะมีหน้าที่อย่างไรในการเข้ามาเป็นสมาชิกในสถาบัน เช่น สถาบันศาสนา เป็นต้น แต่จุดร่วมกันคือสถาบันจะเป็นสิ่งที่กำหนดสถานภาพของบุคคลทำให้บุคคลรู้ว่าตนมีบทบาทอย่างไรและจะต้องมีหน้าที่อย่างไรในความสัมพันธ์กับคนอื่น ๆ ในสังคม เช่น ในสถาบันการเมือง กำหนดสภาพของสมาชิกให้เป็นพลเมือง สมาชิกจึงมีสิทธิและหน้าที่บางประการจากสถาบัน เช่น การเลือกตั้ง เป็นต้น
ตัวอย่างการนำไปใช้ในประเทศไทย

ในการนิยามของนักวิชาการไทย “สถาบัน” เป็นวิธีการทำความเข้าใจพฤติกรรมของคนในสังคม ว่าทำกิจกรรมใดบ้างและมีกฎเกณฑ์วิธีการเกี่ยวกับเรื่องนั้น ๆ อย่างไร โดยการกระทำดังกล่าวจะมีแบบแผนที่ยึดปฏิบัติกันมาจนมีลักษณะถาวรพอสมควร ในหนึ่งสังคมจะประกอบไปด้วยสถาบันต่าง ๆ มากมาย และบุคคลหนึ่งคนสามารถทำกิจกรรมต่าง ๆ ในหลายสถาบันได้ โดยแต่ละสถาบันก็จะมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมมนุษย์ รวมถึงแต่ละสถาบันยังมีความสัมพันธ์ต่อสถาบันด้วยกันเองด้วย (จำนงค์ และคณะ, 2548: 77)
อย่างไรก็ดี สำหรับความเข้าใจของสังคมไทย สถาบันมักถูกมองว่าเป็นสิ่งที่จับต้องได้และมีรูปลักษณ์ชัดเจน แม้ว่าในความเป็นจริงจะมีลักษณะเป็นความคิดหรืออุดมการณ์ค่อนข้างมาก เช่น สถาบันศาสนา มักเข้าใจความหมายเป็นเพียงพระสงฆ์ เป็นต้น โดยในเชิงปฏิบัติคำว่าสถาบันในสังคมไทยไม่ได้ถูกมองเป็น “รูปแบบความสัมพันธ์” ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ผิดพลาด อีกทั้งการใช้คำว่าสถาบันในสังคมไทยยังมีลักษณะเป็น “เอกพจน์” เช่น สถาบันพระมหากษัตริย์มักหมายถึงพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพียงพระองค์เดียว ซึ่งในความเป็นจริงแล้วสถาบันมีลักษณะเป็น “พหุพจน์” ที่ประกอบไปด้วยสมาชิกต่าง ๆ มากมายที่มีสถานภาพและบทบาทหน้าที่ที่แตกต่างกันไปตามบริบทเชิงสถาบันที่กำหนดไว้ เช่น สถาบันการศึกษาไม่ได้หมายถึงเพียงมหาวิทยาลัยหรือโรงเรียน แต่ต้องหมายถึงบุคลากรทางการศึกษาทั้งหมด ที่เข้ามามีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันภายใต้กฎเกณฑ์บางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นนักเรียน ครู อาจารย์ ผู้บริหาร รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ ฯลฯ
อาทิพรหมจาริยกาสิกขา

อาทิพรหมจาริยกาสิกขา คือส่วนพระวินัยบัญญัติ ที่พระพุทธเจ้าบัญญัติขึ้นเป็นสิกขาบทหลักเบื้องต้นในการปฏิบัติตนในการประพฤติพรหมจรรย์ อาทิพรหมจาริยกาสิกขา เช่น ปาราชิก สังฆาทิเสส นิสสัคคิยปาจิตตีย์ ซึ่งเป็นพระวินัยบัญญัติหลัก ๆ ของพระสงฆ์และพระภิกษุณีสงฆ์ สิกขาบทหลักในอาทิพรหมจาริยกาสิกขา เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า สิกขาบทในพระปาติโมกข์
อาทิพรหมจาริยกาสิกาทั้งหมด จัดอยู่ในหมวดสุตตวิภังค์ อันเป็นส่วนแรกในพระวินัยปิฎก คู่กับอภิสมาจาริกาสิกขา ที่เป็นข้อปฏิบัติอันไม่ใช่สิกขาบทหลัก คือเป็นเพียงสิกขาบทเล็กๆ น้อยๆ หรือเรียกว่า สิกขาบทนอกพระปาติโมกข์ จัดอยู่ในหมวดขันธกะ รวมเรียกว่าพระวินัย
ดูเพิ่ม

สุตตวิภังค์
อภิสมาจาริกาสิกขา
หมักม่อ

| หมักม่อ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Rubiaceae
สกุล:: Rothmannia
สปีชีส์:: R.  wittii
ชื่อทวินาม
Rothmannia wittii 

หมักม่อ ชื่อวิทยาศาสตร์:  Rothmannia wittii บุรีรัมย์เรียกต้นขี้หมู เป็นพืชในสกุลสะแล่งหอมไก๋ วงศ์ Rubiaceae เป็นไม้ยืนต้น เปลือกสีน้ำตาลอมดำ ใบเดี่ยว ดอกออกเป็นกระจุก ปลายยอดสีขาวนวล ช่อละ 1-12 ดอก รูประฆัง ปลายแยกเป็น 5 กลีบ กลีบดอกด้านในมีจุดประสีม่วงแดง ออกดอกพร้อมกันทั้งต้น บานนานประมาณ 1 สัปดาห์ มีกลิ่นหอมอ่อนตอนกลางคืน ผลกลม ออกดอกช่วงเดือนมีนาคม – เมษายน พบครั้งแรกที่จ.นครราชสีมา ชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่พระยาวินิจวนันดร
ใช้เป็นไม้ประดับ และมีฤทธิ์ทางยาสมุนไพร ใช้ แก่น ปรุงยาต้มดื่มแก้ไข้ ถ่ายเส้นเอ็น แก้อัมพฤกษ์ อัมพาต เหน็บชา ถ่ายพิษในตับ ขับปัสสาวะ แก้โรคทางเดินปัสสาวะ ใช้ แก่นหรือราก ต้มน้ำดื่มแก้ไข้ ลำต้น ผสมกับสมุนไพรอื่น ต้มน้ำดื่มรักษากามโรค ทางจังหวัดอำนาจเจริญ ใช้ แก่น นำมาต้มกินแก้ท้องผูก ต้มดื่มตอนที่อยู่ไฟ
หมาก

หมาก เป็นพืชจำพวกปาล์ม มีด้วยกันหลายชนิด ดังนี้
หมากพร้าว (Actinorphytis calapparia) - คนละชนิดกับมะพร้าว
หมากสง  (Areca catechu) - คือหมากที่กินกับใบพลู
หมากลิง หรือ หมากหอม  (Areca triandra)
หมากเหลือง  (Dypsis lutescens)
หมากแดง (Cytostachys lakka)
หมากงาช้าง หรือ หมากเจ  (Pinanga sp.)
หมากเขียว (Ptychosperma macarthurii)
หมากเก็บ
หมากฮอส
หมากรุก
หมากฝรั่ง
ลูกหมาก (ข้อต่อ) (Ball joint) สิ่งประดิษฐ์ ข้อต่อชนิดกลม
ปริญ สุภารัตน์ (ชื่อเล่น: หมาก) นักแสดงชาวไทย
สวนไครากุ

สวนไครากุ (ญี่ปุ่น: 偕楽園; โรมาจิ: Kairaku-en; ทับศัพท์: ไครากุ-เอ็ง) เป็นสวนญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่นครมิโตะ จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น ถือเป็นหนึ่งในสามสวนที่มีชื่อเสียงที่สุดของญี่ปุ่น เช่นเดียวกับสวนเค็งโรกุและสวนโครากุ
สวนไครากุสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1841 โดยโทกูงาวะ นาริอากิ ไดเมียวแห่งมิโตะ แต่สวนนี้กลับแตกต่างจากสวนอื่น ๆ กล่าวคือ สวนหย่อมของเหล่าขุนนางใหญ่ จะเป็นสวนส่วนตัวเท่านั้น แต่สวนแห่งนี้เปิดให้ราษฏรทั่วไปได้เข้าชมด้วย สวนไครากุเป็นที่นิยมในช่วงดอกซากูระผลิบาน ตั้งแต่ปลายเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนมีนาคม
ระเบียงภาพ

ดอกซากุระบานในสวน
ประตูหน้าโบราณ
ดงไผ่และไม้ซีดาร์
คมบุนเต.
ป่าพลัม
สานใต้
สวนไครากุ กับ คมบุนเต
ทะเลสาบเซ็มบะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2004-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แจแปน-ไกด์: ท่องเที่ยวเมืองมิโตะ
36°22′23″N 140°27′22″E﻿ / ﻿36.37306°N 140.45611°E﻿ / 36.37306; 140.45611
หมันทะเล

| หมันทะเล |
| --- | --- |

ใบและผล
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: (unplaced)
วงศ์:: Boraginaceae
สกุล:: Cordia
สปีชีส์:: C.  subcordata
ชื่อทวินาม
Cordia subcordata Lam.

หมันทะเล (ชื่อวิทยาศาสตร์: Cordia subcordata) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Boraginaceae พบตั้งแต่แอฟริกา เอเชียใต้ ไปจนถึงออสเตรเลียและหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก ลำต้นมีรอยแตกสีน้ำตาลอมขาว มีรอยแตกตื้น ๆ แตกกิ่งจำนวนมาก ดอกช่อ กลีบดอกเชื่อมติดกัน บานออกคล้ายปากแตร สีส้มออกแดง เกสรตัวผู้สีเหลือง ผลเดี่ยว กลมรี กลีบเลี้ยงติดที่ผล ผลอ่อนสีเขียวอมเหลือง แก่แล้วเป็นสีขาวอมเหลือง
ในไทยใช้เป็นไม้ประดับ เมล็ดรับประทานได้ใช้เป็นอาหารในแอฟริกา เนื้อไม้อ่อน ใช้ในงานช่างได้
สาริกาเล็ก อ.เอกรินทร์

| สาริกาเล็ก อ> เอกรินทร์ |
| --- | --- |
เกิด: นายจรัญ แซ่หว่าง 26 สิงหาคม พ.ศ. 2526
สาริกาเล็ก อ.เอกรินทร์ หรือ นายจรัญ แซ่หว่าง เกิดเมื่อ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ที่ จ.นครศรีธรรมราช สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 8) แพ้ 3