stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซิลเวอร์แชร์
ประวัติ > Diorama (2002–2003)

ตัวอย่างเสียงของ ซิลเวอร์แชร์ เพลง "Luv Your Life"
| --- | --- |
"Luv Your Life" (จาก en:): 
220px|noicon: 
"Luv Your Life" เพลงที่จอห์นสใช้วิธีเขียนเพลงแบบใหม่ด้วยเปียโน และมีการเรียบเรียงออสเครสตราโดยแวน ไดค์ พาร์กส
หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2001 ซิลเวอร์แชร์เข้าสตูดิโอในซิดนีย์กับโปรดิวเซอร์ เดวิด บ็อททริลล์ (เคยทำงานร่วมกับ ทูล ,ปีเตอร์ แกเบรียล, คิง คริมสัน) เริ่มทำงานอัลบั้มชุดที่ 4 Diorama โดยหนนี้ ดาเนียล จอห์นส รับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ร่วม อัลบั้มนี้จอห์นสอธิบายไว้ว่า "เป็นโลกในอีกโลก"" มาจากการค้นพบการเขียนเพลงวิธีใหม่ ที่มาจากการใช้เปียโน เป็นเทคนิกที่เขาพัฒนาระหว่างช่วงพัก และยังมีนักดนตรีหลายคนร่วมได้มาทำงานร่วมในอัลบั้ม Diorama ไม่ว่าจะเป็น แวน ไดค์ พาร์กส ที่เรียบเรียงออร์เครสตราให้กับเพลง "Tuna in the Brine", "Luv Your Life" และ "Across the Night" และยังมีพอล แม็ก จิม โมจินี และ ยอน การ์เฟียส ก็ร่วมงานกับวงด้วย ขณะที่บันทึกเสียงอัลบั้ม Diorama จอห์นสกล่าวว่าเขาเหมือนเป็นศิลปินคนหนึ่ง มากกว่าสมาชิกวงร็อกวงหนึ่ง และหลังจากอัลบั้มออก คำวิจารณ์ต่ออัลบั้มมีว่าเป็นอัลบั้มที่มีศิลปะมากกว่างานชิ้นก่อน ๆ
ซิงเกิลแรกจากอัลบั้ม Diorama คือ "The Greatest View" ออกอากาศทางเครือข่ายสถานีวิทยุในออสเตรเลียในช่วงต้นเดือนธันวาคม หลังจากนั้นซิงเกิลก็ออกวางขายในช่วงเวลาใกลกับที่วงปรากฏตัวในการทัวร์ บิ๊กเดย์เอาท์ทัวร์ ในช่วงออกทัวร์ จอห์นสประสบปัญหากับอาการข้อต่ออักเสบ ทำให้เป็นการยากต่อการเล่นกีตาร์
Diorama ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ทอัลบั้มของชาร์ทอาเรีย และอยู่ในอันดับนาน 50 สัปดาห์ใน 50 อันดับแรก 5 ซิงเกิลจากอัลบั้มนี้คือ  "The Greatest View", "Without You", "Luv Your Life", "Across the Night" และ "After All These Years" ซิงเกิลที่ขึ้นอันดับสูงสุดคือ "The Greatest View" ที่สามารถขึ้นอันดับ 3 บนชาร์ทซิงเกิลของอาเรีย Diorama ยังประสบความสำเร็จในงาน 2002 อาเรียอวอร์ดส รับรางวัล 5 สาขา รวมถึงอัลบั้มร็อกยอดเยี่ยม และ ศิลปินกลุ่มยอดเยี่ยม ซิลเวอร์แชร์เล่นเพลง "The Greatest View" ในงานประกาศรางวัลครั้งนี้ และเพลงนี้ก็ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลวิดีโอยอดเยี่ยมอีกด้วย หลังจากงานครั้งนี้ทางวงได้ออกมาประกาศการแยกวง จอห์นสออกมาเปิดเผยว่า "ตามความจริงวงได้อยู่ร่วมกันมานานกว่า 10 ปี ซึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ"
ประวัติ > ช่วงพักและโครงการอื่น (2004–2005)

ในปี 2000 ขณะที่ยังทำงานร่วมวงซิลเวอร์แชร์ จอห์นและพอล แม็ก ออกอีพี ที่มีเฉพาะอินเทอร์เน็ตเท่านั้น ชื่อชุดว่า I Can't Believe It's Not Rock และหลังจากการประกาศแยกวงซิลเวอร์แชร์ ทั้งจอห์นสและพอลก่อตั้งวงที่ชื่อ เดอะดิซโซซิเอทีฟส์ ออกอัลบั้มแรก The Dissociatives ในปี 2004 จอห์นยังได้ทำงานร่วมกับนาตาลี อิมบรูกเลีย ภรรยาของเขา (ในขณะนั้น) ในอัลบั้มของเธอ Counting Down the Days ออกเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2005 ขณะที่โจนนาวทำงานในโปรเจกต์อื่นในนามวง เดอะเมสส์ฮอลล์ ทำเพลงอัลบั้มที่สองของพวกเขาที่ชื่อ Feeling Sideways อัลบั้มนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงอาเรียอวอร์ดส สาขาผลงานจากค่ายอิสระยอดเยี่ยม  ในปี 2003 จิลลีส์ก็มีงานโปรเจกต์อื่นในนามวง แทมบาเลน กับอัลบั้ม Tambalane และได้ทัวร์คอนเสิร์ตทั่วออสเตรเลีย
หลังจากเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย ค.ศ. 2004 ซิลเวอร์แชร์รวมตัวสำหรับงานเวฟเอด เพื่อหาเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัย งานจัดขึ้นในซิดนีย์ในปี 2005 และเพื่อหาเงินช่วยเหลือกับองค์การสำหรับภัยพิบัติครั้งนี้ เป็นเวลาเดียวกันกับที่ทางวงตัดสินใจที่จะรวมตัวกันใหม่ จิลลีส์ได้พูดถึงปฏิกิริยาการรวมตัวของสมาชิกในวงนี้ในรายการเดอะซิดนีย์มอร์นิงเฮอร์รัลด์ว่า "มันเป็นเวลา 15 ปีของพวกเรา แต่ตอนนี้พวกเราก็ตระหนักดีว่า เรามีสิ่งพิเศษและจะต้องทำมัน"
ประวัติ > กลับมาอีกครั้ง (2006–2010)

หลังจากแสดงในงานเวฟเอด ซิลเวอร์แชร์รวมตัวกันอีกครั้งและเริ่มเตรียมการทำงานสำหรับอัลบั้มถัดไป ในปี 2006 ทางวงได้ทำเดโมอัลบั้ม Young Modern ในฮันเตอร์วัลเลย์ และบันทึกเสียงในลอสแอนเจลิส ที่ซีนีอันเดอร์เบลลีสตูดิโอ ร่วมกับโปรดิวเซอร์ นิก ลอเนย์ แวน ไดค์ พาร์กส ได้มาร่วมงานอีกครั้ง โดยเดินทางไปที่ปราก เพื่อบันทึกเสียงออร์เครสตรากับวงเชคฟิลฮาร์โมนิก ซิลเวอร์แชร์ได้สร้างสรรค์ผลงานโดยอิสระ ผิดจากอัลบั้มก่อนที่ต้องทำงานร่วมกับค่ายเพลงต้นสังกัด
วงได้ออกทัวร์ก่อนที่จะออกวางขายอัลบั้ม การแสดงที่ โฮมเบกและอีกหลายที่ พวกเขาได้นำเพลงเก่าของวงมิดไนต์ออย มาทำใหม่ในเพลง "Don't Wanna Be the One" และได้แสดงที่งาน 2006 อาเรียอวอร์ดส ที่เป็นส่วนหนึ่งของรางวัลยกย่องในอาเรียฮอลล์ออฟเฟรม ระหว่างการแสดง จอห์นสพ่นสเปรย์เป็นคำว่า PG4PM ซึ่งย่อมาจาก Peter Garrett for Prime Minister (ปีเตอร์ การ์เร็ตต์ สำหรับนายกรัฐมนตรี) เพื่อเป็นการสนับสนุนเขา ซึ่งการ์เร็ตต์ก็ได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพรรคแรงงานออสเตรเลีย และในวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2007 ซิลเวอร์แชร์และวงพาวเดอร์ฟิงเกอร์ประกาศทัวร์ด้วยกันในอะครอสเดอะเกรตดีไวด์ทัวร์ โดยจุดประสงค์ของทัวร์เพื่อหารายได้ให้โครงการรีคอนซิลิเอชันออสเตรเลียในการลดช่องว่างระหว่างเด็กชาวอะบอริจินและที่ไม่ใช่ชาวอะบอริจิน
อัลบั้ม Young Modern ออกวางขายในปี 2007 มีซิงเกิลแรกคือ "Straight Lines" และซิงเกิลถัดมาคือ "Reflections of a Sound", "If You Keep Losing Sleep" และ "Mind Reader" ซึ่ง Young Modern เป็นอัลบั้มที่ 5 ของวงซิลเวอร์แชร์ที่สามารถขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ทอัลบั้มของชาร์ทอาเรีย ซิงเกิล "Straight Lines" เป็นซิงเกิลที่สามของวงที่สามารถขึ้นอันดับ 1 ในออสเตรเลียได้ ทั้งอัลบั้มและเพลงได้รับ 3 รางวัลจากเวที 2007 อาเรียอวอร์ดส ทำให้ซิลเวอร์แชร์ได้รับรางวัลรวมจากเวทีนี้ 20 รางวัล วงยังได้รับ 3 รางวัลเอพรา จากเพลง "Straight Lines" รวมถึงสาขานักเขียนแห่งปีสำหรับจอห์นส ที่ได้รับรางวัลนี้เป็นครั้งที่ 3 ในงานแจกรางวัลอาเรีย 2008 ทั้งซิลเวอร์แชร์และพาวเดอร์ฟิงเกอร์ ได้รับรางวัล ดีวีดีประเภทดนตรียอดเยี่ยม จากผลงานชุด Across the Great Divide สำหรับซิลเวอร์แชร์แล้ว การเสนอชื่อครั้งนี้เป็นการได้รับรางวัล 21 ครั้ง จากการเสนอชื่อ 49 ครั้ง
จากเว็บไซต์ของซิลเวอร์แชร์ เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2009 วงเริ่มทำงานผลงานอัลบั้มชุดใหม่หลังจากอัลบั้ม Young Modern พวกเขาใช้เวลา 3 สัปดาห์ในออสเตรเลียสำหรับการบันทึกเสียง ที่คาดว่าจะออกปลายปีนั้น แต่ก็ไม่ได้กำหนดวันออกขาย แต่วงก็ได้อัปโหลดวิดีโอการทำงานในสตูดิโอ ในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของวง ในเดือนธันวาคม จอห์นสเรียกผลงานนี้ในรายการวิทยุทริปเปิลเจ ว่า Robbie, Marieke and The Doctor และสนทนาว่าพวกเขากำลังทำงานอยู่ในนิวคาสเซิล โดยบอกว่า "ความแตกต่างคือ ได้ทดลองเรื่องการใช้เครื่องดนตรีและดนตรีสังเคราะห์" ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010 โจนนาวออกมาประกาศทางเว็บไซต์ของเขาว่า จะเล่นเพลงใหม่ 2 เพลงที่ชื่อ "16" และ "Machina Collecta" ที่งานเทศกาลดนตรีกรูฟวิลเดอะมู ในเดือนพฤษภาคม เขาบอกว่างานกำลังเป็นไปได้ด้วยดีและยังไม่มีชื่ออัลบั้ม โดยพวกเขาจะเรียกชื่อลำลองอัลบั้มนี้ว่า Album #6  คอนเสิร์ตสุดท้ายในเทศกาลดนตรีเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ที่บันบูรี และในปลายปีนี้พวกเขาจะหยุดทำผลงานอัลบั้ม เหตุเพราะสมาชิกแต่ละคนกำลังสนใจในงานอื่นอยู่
ประวัติ > การจำศีลอย่างไม่มีกำหนด

เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 วงออกมาประกาศว่าจำศีลอย่างไม่มีกำหนด
พวกเราก่อตั้งวงซิลเวอร์แชร์มาเกือบ 20 ปี เมื่อพวกเราอายุแค่ 12 ปี ณ วันนี้พวกเราได้ยืนอยู่บนกฎเดิม ๆ ที่ตอนนี้ก็กลับมาอีกครั้ง ถ้าวงไม่สนุกและหมดความคิดสร้างสรรค์ พวกเราก็ต้องหยุดไป ถึงแม้ว่าสิ่งที่เราได้มาจะดีที่สุดในปีที่ผ่านมา หรือทำให้รู้แจ้งเพิ่มขึ้นว่า ความมีชีวิตชีวานั้นไม่ได้เกิดขึ้นระหว่างเราทั้ง 3 คนเท่านั้น ดังนั้นหลังจากที่เราค้นหาจิตวิญญาณอย่างมาก เราต้องการให้พวกคุณรู้ว่าซิลเวอร์แชร์ "จะจำศีลอย่างไม่มีกำหนด" และเราตัดสินใจว่าจะทำให้สิ่งที่แต่ละคนต้องการ ที่จะเห็นในอนาคตไม่ไกลนี้
เบอร์นาร์ด ซูเอล นักเขียนจาก Sydney Morning Herald พูดว่าที่วงใช้คำว่า "จำศีลอย่างไม่มีกำหนด" เพื่อที่จะให้ดูเบาลงกว่าการแตกวง เขายังหวังว่าวงจะรวมตัวกันใหม่ ในเดือนมิถุนายน จิลลีส์ได้ขึ้นแสดงหลังจากทำผลงานอัลบั้มเดี่ยวกว่า 12 เดือน และเขาพูดว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับผลงานก่อนหน้านี้กับวงแทมบาเลน ในเดือนตุลาคม จอห์นส ทำงานเพลงประกอบภาพยนตร์สั้นเรื่อง  My Mind's Own Melody
แนวเพลง

ตัวอย่างเสียงของ ซิลเวอร์แชร์ เพลง "Straight Lines"
| --- | --- |
"Straight Lines" (จาก en:): 
220px|noicon: 
"Straight Lines" ซิงเกิลแรกจากอัลบั้ม Young Modern ที่เห็นความแตกต่างของทิศทางดนตรีของซิลเวอร์แชร์ และเป็นอัลบั้มที่พวกเขาได้ทำดนตรีและผลิตผลงานเอง เพลงนี้สามารถชนะในเวทีอาเรียอวอร์ดสาขา เพลงประจำปี ค.ศ. 2007
หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
ซิลเวอร์แชร์เป็นวงดนตรีแนวอัลเทอร์เนทีฟร็อก/โพสต์กรันจ์ ถึงแม้ว่าแนวเพลงจะเปลี่ยนแปลงไปตามความเติบโตของพวกเขา การเริ่มต้นทำงานช่วงแรกเป็นโพสต์กรันจ์ ได้รับอิทธิพลจาก เนอร์วาน่า ,เพิร์ลแจม, ซาวด์การ์เดน และ แบล็กซับบาธ จิลลีส์ยอมรับว่าวงได้รับอิทธิพลมาจากแนวเพลงแบบซีเอเทิลซาวน์ และวงอย่าง เดอะบีทเทิลส์ และ เดอะดอร์ส ที่เป็นวงที่เขาประทับใจตั้งแต่ยังเด็ก
ในการเขียนงานในชุด Young Modern จอห์นสพยายามทำดนตรีให้เรียบง่าย ถึงแม้ว่าจะมีโครงสร้างทางดนตรีที่สลับซับซ้อน เนื้อเพลงเขียนหลังจากได้ดนตรีแล้ว ในบางครั้งหลังจากที่บันทึกเสียง จอห์นสจะพูดว่าเขากลัวที่จะเขียนเนื้อเพลง เขากล่าวต่อว่า วงสามารถผลิตผลงานอัลบั้มบรรเลงได้ในอนาคต
โจนนาวเชื่อว่างานในอัลบั้ม Young Modern มีความเรียบง่ายกว่าอัลบั้ม Diorama แต่ "ก็ยังคงซับซ้อนภายใต้ความเรียบง่ายขององค์ประกอบดนตรีป็อป" เขาพูดว่า ความสำเร็จของเขาและวง ที่แสดงจากซิลเวอร์แชร์ ดูเหมือนพยายามชี้นำให้พวกเขาทำดนตรีและการเขียนเพลงให้หนักขึ้น ในการผลิตผลงานโดยปราศจากความกดดันของค่ายเพลง
จิลลีส์กล่าวว่า "ซิลเวอร์แชร์มีความเสี่ยงต่อการสูญเสียแฟนเพลง" และยิ่งชัดเจนในการเปลี่ยนแปลงทิศทางดนตรีในผลงานชุด Diorama และ Young Modern อย่างไรก็ตามเขาก็อธิบายไว้ว่า "เราไม่ได้ซุกซ่อนความสามารถไว้ และคนหลายคนก็ไม่รู้สิ่งที่คาดหวังของตนเอง" และมันก็เป็นสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจของวง ถึงแม้ว่าจะมีช่วงขึ้นและช่วงลงของความสำเร็จในช่วงแรก จิลลีส์พูดต่อว่า "เรารู้สึกพอใจสิ่งที่เราได้รับในอาชีพการงานของเรา"
แนวเพลง > การตอบรับ

นักวิจารณ์อธิบายว่า Frogstomp มีความคล้ายกับ เนอร์วาน่า และ เพิร์ลแจม โดยสตีเฟน โทมัส เออร์ลีไวน์ จากเว็บไซต์ออลมิวสิก เขียนไว้ว่า "เป็นอัลเทอร์เนทีฟร็อกแบบดั้งเดิม" ของวง การเขียนเพลงดูแย่เมื่ออยู่บนเวที โดยเออร์ลีไวน์กล่าวต่อว่า "ความสามารถในการเขียนเพลงของพวกเขายังไม่แข็งแรง" เมื่อเทียบกับวงอื่น นิตยสารโรลลิงสโตนกล่าวว่าซิลเวอร์แชร์ดูเหนือกว่าวงอื่นบ้าง และชมเชยจอห์นเรื่องเสียงร้อง Freak Show แสดงมากกว่าแนวเพลงของพวกเขา มากกว่างานก๊อปปี้คนอื่น และมีคำชมเชยเกี่ยวกับการเขียนเพลง โดยแซนดี มาซูโอ จากยาฮู! มิวสิก อธิบายเกี่ยวกับเนื้อเพลงว่า "เคลื่อนไหว" และ "เข้าถึงอารมณ์"
เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี พิสูจน์ความพัฒนาในอัลบั้ม Neon Ballroom โดยเขียนเปรียบเทียบกับวงร็อกรุ่นใหญ่อย่างวง เอซี/ดีซี และวิจารณ์ว่า "ดูหรูหราบนการเรียบเรียงแบบผู้ใหญ่" สิ่งที่เห็นชัดเจนในการพัฒนาด้านการเขียนเพลง จอห์นอธิบายไว้ว่า "อารมณ์ที่รุนแรง, แรงกระตุ้น และทุกอย่างโตขึ้น" อย่างไรก็ตามโรลลิงสโตนพูดว่าอัลบั้มยังคงดูสับสน วิจารณ์ไว้ว่า "ยังไม่สามารถตัดสินได้ว่าพวกเขาต้องการจะทำอะไร" กับเพลงพวกเขา ขณะเดียวกัน Diorama ถูกมองว่าเป็นส่วนขยายในความเป็นตัวเองของวง ด้วย "การเรียบเรียงดนตรีออเคสตร้าที่หนักหน่วง การเคลื่อนไหวของท่วงทำนองที่ไม่สามารถคาดเดาได้ และความรู้สึกแห่งเพลงป็อปที่ดูแปลกประหลาด" และ นิกกิ แทรนเตอร์จากป็อปแมตเตอร์ส กล่าวว่า "Diorama เป็นอัลบั้มแถวหน้าของตลาดวงการเพลงออสเตรเลียที่น่าเบื่อ"
เคลย์ตัน โบเกอร์ จากออลมิวสิกไกด์ อธิบาย Young Modern ว่าเป็นการพัฒนาของทางวง กล่าวชมเชยว่า "มีท่อนฮุกที่ติดหู  ธีมเนื้อหาที่เป็นแรงบันดาลใจ การเรียบเรียงเครื่องสายที่น่าตะลึง" เขายังกล่าวว่า "อัลบั้มนี้ถึงเป็นการพัฒนาสูงสุดของทางวง" นิก แพร์สัน จากป็อปแมตเตอร์สพูดในทางตรงกันข้ามว่า "เมื่อคุณก้าวสู่ความเป็นผู้ใหญ่ ที่คุณสามารถรู้ความแตกต่างระหว่าง เนื้อร้องบทกวีที่กำกวม กับ เรื่องไร้สาระ คุณก็จะดูโตเร็วกว่า ซิลเวอร์แชร์" แพร์สันเรียกอัลบั้มนี้ว่า พยายามทำให้เซฟและมียอดขายที่มั่นใจได้ หลังจากงานที่ประสบความสำเร็จในอดีต และเรียกว่ามันน่าเบื่อมากกว่า
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 เพลง "Tomorrow" ได้รับการลงคะแนนเสียงอยู่อันดับ 33 ในหัวข้อเพลงที่ร้อนแรงที่สุดตลอดกาล 100 อันดับของทริปเปิลเจ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 วงมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 6 ล้านชุด ในงานแจกรางวัลอาเรีย ซิลเวอร์แชร์ถือสถิติเป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมากที่สุด 49 ครั้ง และได้รับรางวัลมากที่สุด 21 ครั้ง นับแตกต่างเปิดตัวในปี ค.ศ. 1995 ที่พวกเขาได้รับ 5 รางวัลจากการเสนอชื่อ 9 รางวัล รวมถึงรางวัลศิลปินหน้าใหม่ และศิลปินแจ้งเกิด ทั้งในสาขาอัลบั้มและซิงเกิล  ปีที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือปี ค.ศ. 2007 ที่ได้รับรางวัล 6 รางวัลจากการเสนอชื่อ 8 ครั้ง
ผลงาน

สตูดิโออัลบั้ม
Frogstomp (1995)
Freak Show (1997)
Neon Ballroom (1999)
Diorama (2002)
Young Modern (2007)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ซิลเวอร์แชร์ ที่เว็บไซต์ Curlie
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Trove 2 
ซิลเวอร์แชร์แสดงได้ อะครอสเดอะเกรตดีไวด์ทัวร์ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2007
ซิลเวอร์แชร์ในงานเบนดิโกเมย์ ในปี ค.ศ. 2010
ซิลเวอร์แชร์ในงานบิ๊กเดย์เอาต์ 2008 ในช่วงผลงานชุด Young Modern
ซีเอ็นเอ็น

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ซีเอ็นเอ็น (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |

ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
พื้นที่แพร่ภาพ: สหรัฐอเมริกา ประเทศแคนาดา ทั่วโลก
เครือข่าย: ข่าวเคเบิลของสหรัฐอเมริกา
คำขวัญ: Go There ไปที่นั่น
สำนักงานใหญ่: ศูนย์กลางซีเอ็นเอ็น แอตแลนตา, รัฐจอร์เจีย
แบบรายการ
ระบบภาพ: 1080i (เอชดีทีวี)
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: เท็ด เทอร์เนอร์
บุคลากรหลัก: รีส ฌอนเฟลด์ จิม วาลตัน (ประธานซีเอ็นเอ็นเวิลด์ไวด์) โจนาธาน ไคลน์ (ประธานซีเอ็นเอ็นสหรัฐฯ)
ช่องรอง: ซีเอ็นเอ็นอินเทอร์เนชันนัล ซีเอ็นเอ็น-ไอบีเอ็น ซีเอ็นเอ็นเครือข่ายท่าอากาศยาน ซีเอ็นเอ็นเติร์ก ซีเอ็นเอ็น ออง เอสปันญอล ซีเอ็นเอ็นชิลี ซีเอ็นเอ็นพลัส เอชแอลเอ็น ทีเอ็นที เทอร์เนอร์คลาสสิกมูวีส์ การ์ตูนเน็ตเวิร์ก บูมเมอแรง ทรูทีวี ทีบีเอส
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 1 มิถุนายน พ.ศ. 2523 (44 ปี)
ลิงก์
เว็บไซต์: www.cnn.com
เคเบิล นิวส์ เน็ตเวิร์ก (อังกฤษ: Cable News Network) หรือรู้จักกันในชื่อ ซีเอ็นเอ็น (CNN) เป็นเครือข่ายโทรทัศน์เคเบิล ที่เสนอข่าวสารตลอด 24 ชั่วโมง ก่อตั้งโดย เท็ด เทอร์เนอร์ เริ่มต้นออกอากาศเมื่อวันอาทิตย์ที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2523 ปัจจุบันบริหารงานโดยเทิร์นเนอร์บรอดแคสติงซิสเตม หน่วยงานในเครือไทม์วอร์เนอร์ ซึ่งสำนักงานใหญ่ที่เรียกว่า ศูนย์กลางซีเอ็นเอ็น (CNN Center) ตั้งอยู่ที่เมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย และมีห้องส่งอื่นๆ อยู่ที่นครนิวยอร์ก และกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ซึ่งซีเอ็นเอ็นที่ออกอากาศในสหรัฐอเมริกา จะส่งสัญญาณไปยังประเทศแคนาดาเพียงแห่งเดียว ส่วนซีเอ็นเอ็นที่ออกอากาศอยู่ใน 212 ประเทศทั่วโลกนั้น เป็นอีกช่องหนึ่งที่เรียกว่า ซีเอ็นเอ็นนานาชาติ (CNN International) ทั้งนี้ซีเอ็นเอ็นเป็นสถานีโทรทัศน์ข่าว ที่มีผู้ชมมากเป็นอันดับต้นๆ ของสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก โดยมีคู่แข่งในประเทศที่สำคัญคือ ฟ็อกซ์นิวส์ และระดับนานาชาติคือ บีบีซี เวิลด์นิวส์
การเริ่มต้นออกอากาศ

วันอาทิตย์ที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2523 เวลา 17:00 น. ตามเวลาท้องถิ่น เท็ด เทอร์เนอร์ ผู้ก่อตั้งซีเอ็นเอ็น ได้จัดงานเฉลิมฉลองสำหรับการออกอากาศเป็นวันแรก บริเวณสนามหญ้าหน้าสำนักงานเท็ควู้ด (อาคารสีขาว) ของซีเอ็นเอ็น โดยเท็ดขึ้นกล่าวนำ และเชิญทอม ฮีลเลอร์ อดีตนายกสมาคมโทรทัศน์เคเบิลแห่งชาติของสหรัฐอเมริกา, บ๊อบ วูสเลอร์ และ รีส ชอนเฟลด์ ผู้ก่อตั้งซีเอ็นเอ็นอีกสองคนร่วมกับเท็ด สาธุคุณวิลเลียม บอร์เดอร์ แห่งวิหารแบบติสท์ ฮวิท สตรีท เมืองแอตแลนตา
ต่อมาในเวลา 17:59 น. เท็ดขึ้นกล่าวอีกครั้ง เมื่อถึงเวลา 18:00 น. ซึ่งเป็นเวลาเริ่มต้นการออกอากาศ ภาพแรกที่ปรากฏบนหน้าจอซีเอ็นเอ็น คือภาพของเท็ดกำลังกล่าวปราศรัยบนปะรำพิธี ระหว่างนั้น เท็ดกำลังอธิบายถึงธงสามผืนบนยอดเสาในงานนี้ ประกอบด้วยธงชาติสหรัฐอเมริกา ธงประจำรัฐจอร์เจีย ประเทศและรัฐที่ตั้งซีเอ็นเอ็น และ ธงประจำสหประชาชาติ ซึ่งเป็นการประกาศว่า ซีเอ็นเอ็นจะนำเสนอข่าวจากทั่วทุกมุมโลกด้วย จึงถือเป็นคำกล่าวครั้งแรกในการออกอากาศของซีเอ็นเอ็น จากนั้น เท็ดประกาศเจตนารมณ์ในการก่อตั้งสถานีฯ จบแล้ว วงดุริยางค์บรรเลงเพลงชาติสหรัฐอเมริกา เมื่อสิ้นเสียงเพลง เท็ดประกาศว่า "เอาเลย" เมื่อเวลา 18.04 น.
ภาพบนจอซีเอ็นเอ็น เปลี่ยนเป็นภาพจานดาวเทียมเต็มจออยู่ระยะหนึ่ง จากนั้นปรากฏภาพห้องข่าวที่มีเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ตั้งอยู่ตามโต๊ะต่างๆ โดยมีเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานอยู่จำนวนหนึ่ง โดยปรากฏสัญลักษณ์ของสถานีฯ ขึ้นที่ส่วนล่างของหน้าจอ สักพักแล้วเลือนหายไป โดยปรากฏข้อความต่อมาคือ "สถานีโทรทัศน์ข่าวสาร" (News Channel) แทนที่อีกสักพักหนึ่ง แล้วทั้งหมดเลือนหายไป มาเป็นภาพโต๊ะประกาศข่าว โดยมีผู้ประกาศข่าวคู่แรกคือ เดวิด วอล์กเกอร์ และ หลุยส์ ฮาร์ท นั่งประจำอยู่ เริ่มด้วยการแจ้งชื่อสถานี แล้วเริ่มต้นประกาศข่าว ซึ่งเป็นหน้าที่หลักของสถานีฯ และได้นำเสนอข่าวสารที่น่าสนใจ จากทั่วโลกอย่างต่อเนื่อง มาจนถึงทุกวันนี้
ซีเอ็นเอ็นนานาชาติ

บทความหลัก: ซีเอ็นเอ็นอินเทอร์เนชันนัล
ซีเอ็นเอ็นนานาชาติ (อังกฤษ: CNN International; ชื่อย่อ: CNNI; ชื่อเดิม: ซีเอ็นเอ็นยุโรป) เป็นช่องโทรทัศน์ที่ออกอากาศเป็นภาษาอังกฤษ มีเนื้อหาเกี่ยวกับข่าวสารต่างๆ และข้อมูลทางด้านธุรกิจทั่วโลก บริหารงานโดย เทอร์เนอร์บรอดแคสติงซิสเตม อินค์. บริษัทในเครือไทม์วอร์เนอร์ และมีโทนี แมดดอกซ์ ร่วมด้วยเท็ด เทอร์เนอร์ เป็นผู้บริหารสูงสุด มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองแอตแลนตาของสหรัฐอเมริกา, กรุงลอนดอนของสหราชอาณาจักร, เขตการปกครองพิเศษฮ่องกง และกรุงอาบูดาบีของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ โดยใช้ข้อมูลส่วนมากจากซีเอ็นเอ็น ที่ออกอากาศในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันอังคารที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2528 และมีคำขวัญว่า ไปที่นั่น (Go There)(คำขวัญเดียวกับซีเอ็นเอ็นที่ออกอากาศในอเมริกาและแคนาดา)
ทั้งนี้ ช่องรายการของซีเอ็นเอ็นไอ สามารถรับชมได้ในประเทศไทย ทางทรูวิชั่นส์ ช่อง 172 และ 778 (ในระบบความคมชัดสูงทั้งในระบบดิจิตอลเคเบิลใยแก้วและระบบดิจิตอลจานดาวเทียม) และในประเทศต่างๆ ทั่วโลก ผ่านจานรับสัญญาณดาวเทียมและเคเบิลทีวี ซึ่งสามารถรับชมได้ถึง 200,000,000 ครัวเรือน ตลอดจนโรงแรมต่างๆ อีกกว่า 200 ประเทศ ผู้ชมส่วนมากสามารถรับชมโดยไม่เสียค่าบริการ อย่างไรก็ตาม สถานีโทรทัศน์ระบบบอกรับสมาชิกที่มีค่าบริการ (เพย์ทีวี) บางบริษัทก็ให้บริการช่องรายการนี้ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ซีเอ็นเอ็นนานาชาติ
ซีแอตเทิล
เมืองพี่น้อง

เมืองพระสีหนุ, กัมพูชา
Limbe, แคเมอรูน
ฉงชิง, สาธารณรัฐประชาชนจีน
น็องต์, ฝรั่งเศส
เปช, ฮังการี
เรคยาวิก, ไอซ์แลนด์
สุราบายา, อินโดนีเซีย
แกลเวย์, ไอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of the City of Seattle
Historylink.org, history of Seattle and Washington
Seattle Photographs from the University of Washington Digital Collections
Seattle Historic Photograph Collection from the Seattle Public Library เก็บถาวร 2013-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Seattle Civil Rights and Labor History Project
Seattle, a National Park Service Discover Our Shared Heritage Travel Itinerary
ซุคฮอย ซู-24

| ซุคฮอย ซู-24 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินโจมตี
ชาติกำเนิด:  สหภาพโซเวียต
บริษัทผู้ผลิต: ซุคฮอย
สถานะ: อยู่ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศรัสเซีย กองทัพอากาศยูเครน กองทัพอากาศอิหร่าน
จำนวนที่ผลิต: ประมาณ 1,400 ลำ
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: พ.ศ. 2517
เที่ยวบินแรก: 2 มิถุนายน พ.ศ. 2510
สายการผลิต: ดูที่นี่
ซุคฮอย ซู-24  (อังกฤษ: Sukhoi Su-24) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าเฟนซ์เซอร์) เป็นเครื่องบินโจมตีและขัดขวางในทศวรรษที่ 1970 และ 1980 มันเป็นเครื่องบินสองที่นั่ง สองเครื่องยนต์ที่ใช้ระบบนำร่อง/โจมตีแบบดิจิทัลลำแรกของสหภาพโซเวียต ในหลายแง่มุมโครงสร้างภายนอกของมันคล้ายคลึงกับเอฟ-111 มันยังคงอย่ในประจำการในกองทัพอากาศโซเวียตและชาติอื่นๆ
รายละเอียด ซู-24

เครื่องยนต์ ไลยูก้า เอแอล-21 เอฟ-3เอ ให้แรงขับเครื่องละ 7,800 กิโลกรัม และ 24,690 กิโลกรัม เมื่อใช้สันดาปท้าย 2 เครื่อง
กางปีก 17.63 เมตรเมื่อกางเต็มที่
10.36 เมตร เมื่อลู่ปีกเต็มที่
ยาว 22.67 เมตร
สูง 6.19 เมตร
พื้นที่ปีก 55.2 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 22,300 กิโลกรัม
น้ำหนักสูงสุด  35,910 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 39,700 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด 2.4 มัค ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
1.1 มัค ที่ระดับน้ำทะเล
เพดานบินใช้งาน 11,000 เมตร
อัตราไต่ขั้นต้น 150 เมตร/วินาที
รัศมีทำการ 560 กิโลเมตรที่ระดับ ต่ำ-ต่ำ-ต่ำ ภารกิจโจมตี พร้อมอาวุธหนัก 3,000 กิโลกรัม
อาวุธ ปืนใหญ่อากาศ ขนาด 23 มม. ชนิดลำกล้องหมุน 6 ลำกล้อง 1 กระบอก
สามารถบรรทุกอาวุธรวมกันได้ 4,500-5,000 กิโลกรัม
ซุคฮอย ซู-17

| ซู-17 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด
ชาติกำเนิด:  สหภาพโซเวียต
บริษัทผู้ผลิต: ซุคฮอย
สถานะ: ประจำการอย่างจำกัด
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศลิเบีย กองทัพอากาศรัสเซีย กองทัพอากาศอียิปต์ กองทัพอากาศโปแลนด์
จำนวนที่ผลิต: 2,867 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2514-2533
เริ่มใช้งาน: พ.ศ. 2513
เที่ยวบินแรก: 2 สิงหาคม พ.ศ. 2509
พัฒนาจาก: ซุคฮอย ซู-7
สายการผลิต: ดูที่นี่
ซุคฮอย ซู-17 (อังกฤษ: Sukhoi Su-17 Fitter) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟิตเตอร์) เป็นเครื่องบินโจมตีของสหภาพโซเวียตที่พัฒนามาจากเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดซุคฮอย ซู-7 มันได้ทำหน้าที่อย่างยาวนานในโซเวียต รัสเซีย และถูกใช้อย่างกว้างขวางโดยฝั่งตะวันออกและตะวันออกกลาง
รายละเอียด ซุคฮอย ซู-17

ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง:(โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ปัจจุบันคือบริษัทซุคฮอย
ประเภท:เจ๊ตขับไล่โจมตีทางยุทธวิธี ทุกกาลอากาศ ที่นั่งเดียว เปลี่ยนมุมลู่ปีกได้
เครื่องยนต์:เทอร์โบเจ๊ตไลยูก้า เอแอล-21 เอฟ-3 ให้แรงขับสถิต 7,800 กิโลกรัม และ 11,200 กิโลกรัม เมื่อสันดาปท้าย 1 เครื่อง
กางปีก:13.7 เมตร เมื่อกางเต็มที่ 9.9 เมตร
ยาว:17.37 เมตร
สูง: 4.7 เมตร
พื้นที่ปีก: 37.2-40.1 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 10,000 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 19,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูงสุด: 2.17 มัค ที่ระยะสูง 12,000 เมตร และ 1.06 มัค ที่ระดับน้ำทะเล
เพดานบินใช้งาน: 18,000 เมตร
อัตราไต่ขั้นสูง: 13,800 เมตร
อัตรเร็วลงสนาม: 265 กิโลเมตร
ระยะทางวิ่งขึ้นพ้น 15 เมตร: 835 เมตร เมื่อเครื่องบินหนัก 17,000 กิโลกรัม
ระยะร่อนลงจาก 15 เมตร: 600 เมตร
รัศมีทำการรบ : เมื่อบรรทุกอาวุธหนัก 2,000 กิโลกรัม
630 กิโลเมตร เมื่อบินสูง-ต่ำ-สูง
360 กิโลเมตร เมื่อบินต่ำ-ต่ำ-ต่ำ
อาวุธ :ปืน่ใหญ่อากาศ เอ็นอาร์-30 ขนาด 30 มม. พร้อมกระสุนกระบอกละ 70 นัด 2 กระบอก
กระเประจรวด ยูวี-16-57 หรือ ยูวี-32-57 บรรจุจรวด เอส-5 ขนาด 55 มม. 16 หรือ 32 นัด
อาวุธปล่อยอากาศสู่พื้น เอเอส-7 เคอร์รี่(KERRY) 2 นัด
ลูกระเบิด 250 กิโลกรัม หรือ 500 กิโลกรัม เป็นน้ำหนักรวม 3,500 กิโลกรัม
อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ เอเอ-3 อะแนบ (Anab) หรือ เอเอ-6 อะคริด (Acrid)
ซุป

| --- | --- |
ซุปไก่
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ผัก น้ำสต๊อก น้ำ
พลังงาน (ต่อ  หน่วยบริโภค): 70-130  กิโลแคลอรี
 ตำราอาหาร: ซุป   สื่อ: ซุป
ซุป (อังกฤษ: soup) คืออาหารที่ทำมาจากเนื้อสัตว์ ผัก (ส่วนมากจะใช้แคร์รอตและมันฝรั่ง) น้ำสต๊อก น้ำผลไม้ และน้ำ แต่บางซุปก็มีการเติมเนย ไข่ ข้าว และแป้ง จะเสิร์ฟในอุณหภูมิที่ร้อน โดยซุปจะแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ ซุปใสและซุปข้น
ซีสต์

ภาพตัดขวาง teratoma cyst พบที่รังไข่ของมนุษย์ ที่ภายในบรรจุเซลล์ผิวหนังและเส้นผม
ซีสต์ (อังกฤษ: cyst) หมายถึง ถุงน้ำ หรือก้อนตุ่มไตที่ผิดปกติ มักเป็นเนื้องอกไม่ร้าย (ไม่เป็นมะเร็ง) ประเภทหนึ่ง มีลักษณะเป็นถุงเมมเบรนปิดแยกออกจากเนื้อเยื่อบริเวณใกล้เคียง ภายในอาจบรรจุอากาศ ของเหลว ไขมัน หรือเซลล์ผิวหนัง เช่น กระดูก ฟัน ลูกตา เล็บ หรือเส้นผมเป็นต้น
ซีสต์ เกิดขึ้นได้ในหลายๆตำแหน่งภายในร่างกาย ที่พบบ่อย เช่น ที่บริเวณเต้านม เปลือกตา รังไข่ นิ้วมือ แขน ขา ไต และใต้ผิวหนังส่วนต่างๆ ซีสต์มีหลายชนิด เรียกแตกต่างกันตามลักษณะการเกิด ตำแหน่งที่เกิด และลักษณะของซีสต์เอง เช่น
เดอร์มอยด์ซีสต์ (Dermoid cyst หรือ  Teratoma) เกิดจากเซลล์ผิวหนังที่จัดวางอยู่ผิดตำแหน่งตั้งแต่พัฒนาการขั้นแรกของทารกในครรภ์ มักพบเส้นผม เล็บ กระดูก ไขมันอยู่ภายใน
ช็อกโกแล็ตซีสต์ (Chocolate cyst หรือ Endometrioma) คือ ซีสต์ ที่ภายในบรรจุของเหลวสีน้ำตาลคล้ายชอคโกแล็ต ซึ่งจริงๆ แล้วคือ เยื่อบุมดลูกที่เป็นเลือดประจำเดือนเก่าๆ ซึ่งไหลย้อนกลับผ่านท่อนำไข่ ไปฝังอยู่ในส่วนต่างๆ เช่น รังไข่ มดลูก และนอกมดลูก
ฟังชันนัลซีสต์ (Functional cyst) คือ ซีสต์ที่สามารถยุบฝ่อหายไปเองได้ เมื่ออยู่ในสภาพที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการเติบโต
สาเหตุ

สาเหตุของการเกิดซีสต์ในผิวหนังชั้นนอกมีหลายประการ เช่น
รูขุมขนอุดตันจากการสะสมของเซลล์ผิวหนัง
รูขุมขนถูกทำลายอันเนื่องมาจากการเป็นสิว
ต่อมน้ำมันใต้ผิวหนังอุดตันหรือทำงานผิดปกติ
อาการ

ก้อนเล็กนูนเกิดขึ้นใต้ผิวหนัง
มีกลิ่นเหม็น มีของเหลวหนืดไหลซึมออกมาจากก้อนนูน
หากเกิดการอักเสบจะเป็นสีแดง กดแล้วเจ็บรอบๆ ก้อนนูนอย่างไรก็ตาม อาการทั้งหมดนี้อาจเกิดจากสาเหตุอื่นๆ ที่ไม่ใช่ซีสต์ในผิวหนังชั้นนอกก็ได้ หากมีอาการดังกล่าวข้างต้นควรปรึกษาแพทย์เพื่อทำการวินิจฉัย
ซีสต์ ไขมันใต้ผิวหนัง มีผลข้างเคียงอย่างไร?

ผลข้างเคียงที่พบได้จากซีสต์ไขมันผิวหนัง คือ การติดเชื้อในซีสต์ ก่อให้เกิดอาการ บวม แดงเจ็บที่ก้อน อาจมีไข้ได้
อย่างไรก็ตาม ซีสต์ในลักษณะนี้ไม่ค่อยเป็นอันตราย แต่อาจเสี่ยงเกิดความผิดปกติหรือกลายเป็นมะเร็งได้ โดยผู้ป่วยควรไปพบแพทย์เพื่อรับการตรวจอย่างละเอียดหากสังเกตพบอาการดังต่อไปนี้
ก้อนซีสต์ขยายใหญ่มากกว่า 5 เซนติเมตร
มีก้อนซีสต์โตขึ้นใหม่อย่างรวดเร็วหลังจากผ่าออกไปแล้ว
พบสัญญาณการติดเชื้ออื่น ๆ เช่น มีอาการปวด เกิดรอยแดง มีหนอง เป็นต้น
การวินิจฉัย

โดยมากแล้วแพทย์จะวินิจฉัยได้ว่าผู้ป่วยเป็นซีสต์ในผิวหนังชั้นนอกโดยดูจากอาการที่เกิดขึ้น แพทย์อาจส่งตัวผู้ป่วยไปยังผู้เชี่ยวชาญด้านโรคผิวหนังเพื่อการตรวจวินิจฉัยต่อไป
แพทย์สามารถวินิจฉัย Sebaceous Cyst ได้ด้วยวิธีดังต่อไปนี้
การซักประวัติและตรวจร่างกาย แพทย์สามารถวินิจฉัยอาการได้จากการสังเกตลักษณะก้อนเนื้อที่ผิวหนังและการตรวจร่างกายทั่วไป แต่หากพบว่าก้อนซีสต์มีความผิดปกติ สงสัยว่าอาจเป็นมะเร็ง หรือผู้ป่วยต้องการผ่าก้อนซีสต์ออก แพทย์อาจต้องวินิจฉัยด้วยวิธีอื่นเพิ่มเติม
การเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ หรือ ซีที สแกน เป็นวิธีที่ช่วยให้แพทย์เห็นลักษณะของก้อนซีสต์ได้ชัดเจนมากขึ้น อาจใช้ตรวจดูบริเวณที่เกิดความผิดปกติอย่างละเอียดหรือเพื่อประเมินการผ่าตัด
การตรวจอัลตราซาวด์ ใช้สำหรับตรวจดูของเหลวที่อยู่ภายในซีสต์
การตัดชิ้นเนื้อตรวจ แพทย์จะผ่าตัดเอาเนื้อเยื่อบางส่วนจากถุงซีสต์ไปส่งตรวจอย่างละเอียดในห้องปฏิบัติการทางพยาธิวิทยา เพื่อตรวจลักษณะชิ้นเนื้อ ชนิดของเซลล์ และตรวจหาความเป็นไปได้ในการเกิดมะเร็ง
เมื่อไรควรรีบไปพบแพทย์ ?

ปกติซีสต์ไขมันใต้ผิวหนังไม่เป็นอันตรายร้ายแรงใดๆ แต่ถ้าพบว่ามีอาการดังต่อไปนี้ ควรรีบไปพบแพทย์เพื่อรับการตรวจวินิจฉัยและรักษาให้ถูกต้อง
ขนาดของก้อนโตขึ้นอย่างรวดเร็ว
มีอาการปวดบวมแดงร้อน หรือมีหนองไหลจากก้อน
มีซีสต์เกิดขึ้นใหม่ทันทีหลังผ่าตัดออกไปแล้ว