stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก

| ธรรมเนียมพระยศของ แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: Her Royal Highness (ใต้ฝ่าละอองพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Royal Highness (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก (ลักเซมเบิร์ก: Maria Adelheid Theresia Hilda Antonia Wilhelmina vu Lëtzebuerg, ฝรั่งเศส: Marie Adélaïde Thérèse Hilda Antonie Wilhelmine, พระนามเต็ม: มารี อเดเฮด เทเรซ ฮิลดา วิลเฮลมิเน ฟอน นัสเซา-ไวล์บวร์ก; 14 มิถุนายน พ.ศ. 2437 – 24 มกราคม พ.ศ. 2467) ทรงเป็นแกรนด์ดัสเชสผู้ครองลักเซมเบิร์กพระองค์แรก ครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 2455 ถึง 2462 และเป็นเจ้าผู้ครองลักเซมเบิร์กสตรีพระองค์แรกนับแต่ดัชเชสมารีที่ 2 เตเรซา และทรงเป็นเจ้าผู้ครองลักเซมเบิร์กพระองค์แรกที่ประสูติในดินแดนนับแต่เคานต์จอห์นพระเนตรบอด (พ.ศ. 1839)
แกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก พระบิดา ทรงถือว่าพระนางเป็นทายาทใน พ.ศ. 2450 เพื่อป้องกันวิกฤตการสืบราชบัลลังก์เนื่องจากทรงไม่มีพระราชโอรส แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงครองรัฐเป็นเวลาไม่ถึง 7 ปีผ่านสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และด้วยทรงถูกมองว่าสนับสนุนการยึดครองของเยอรมนีจึงทำให้พระนางไม่เป็นที่นิยมทั้งในลักเซมเบิร์กและในประเทศเพื่อนบ้านฝรั่งเศสและเบลเยียม ใน พ.ศ. 2462 พระนางสละราชสมบัติแก่พระขนิษฐา เจ้าหญิงชาร์ล็อต ตามคำแนะนำของรัฐสภา
หลังจากสละราชบัลลังก์ พระนางทรงบวชเป็นนักพรตหญิงในประเทศอิตาลี ก่อนสึกเพราะทรงพระประชวร พระนางสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคไข้หวัดใหญ่ในประเทศเยอรมนีเมื่อ พ.ศ. 2467
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

เจ้าหญิงมารี-อาเดลาอีด ประสูติเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2437 ณ ปราสาทเบิร์ก เป็นพระราชธิดาพระองค์โตในแกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์กกับอิงฟังตามารีอา อานาแห่งโปรตุเกส พระอัยกาและพระอัยยิกาฝ่ายพระมารดาของเจ้าหญิงคือ พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกสกับอาเดิลไฮท์แห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค
ด้วยพระราชบิดาของพระนางมีพระราชธิดาถึง 6 พระองค์แต่ไม่มีพระโอรส พระองค์จึงทรงประกาศให้เจ้าหญิงมารี-อาเดลาอีดเป็นทายาทโดยสันนิษฐานในวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2450 เพื่อทรงแก้ไขวิกฤตการสืบราชสัตติวงศ์ ดังนั้นมีพระราชบิดาสิ้นพระชนม์ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 เจ้าหญิงทรงครองราชบัลลังก์สืบต่อขณะมีพระชนมายุ 17 พรรษา ทำให้ทรงเป็นแกรนด์ดัสเชสพระองค์แรกแห่งราชรัฐลักเซมเบิร์ก พระนางมารี แอนน์ พระราชมารดาทรงดำรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จนถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษา 18 พรรษาของแกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2455 เมื่อนายกรัฐมนตรีออกุสต์ ลาวาลถวายคำสัตย์ปฏิญญาณต่อพระนางเป็นพระมหากษัตริย์ชาวลักเซมเบิร์กพระองค์แรกที่ประสูติในดินแดนนับแต่เคานต์จอห์นพระเนตรบอด สุนทรพจน์ของลาวาลต่อรัฐสภาระหว่างพระราชพิธี คือ
เพื่อพิจารณาดู ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย ในช่วงเวลาที่มีความสุขสำหรับอนาคตของประเทศ ข้อเท็จจริงที่ว่าแกรนด์ดัชเชสทรงเป็นประมุขพระองค์แรกของเราที่ประสูติในแผ่นดินอาณาจักรของเรา เป็นพระองค์แรกที่เจริญพระชันษาที่นี่ และผู้ซึ่ง ตั้งแต่ต้นของพระชนม์ชีพทรงหายพระทัยเอาอากาศของดินแดนพื้นเมืองของเราและทรงศึกษาความคิด แรงบันดาลใจและประเพณีของประชาชนที่พระองค์ทรงมีหน้าที่ปกครองนี้
แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดมีพระราชดำรัสในพระราชพิธีนี้ของพระนางเอง ดังนี้
เป็นความปรารถนาของข้าพเจ้าที่จะตัดสินตามข้อกำหนดความยุติธรรมและความเสมอภาคที่เป็นดลใจทุกการกระทำของข้าพเจ้า กฎหมายและประโยชน์ส่วนรวมจะชี้นำข้าพเจ้า การตัดสินอย่างยุติธรรมใช่เพียงความยุติธรรมที่เท่าเทียมสำหรับทุกคน แต่ความยุติธรรมคุ้มครองสำหรับคนยากจนและคนอ่อนแอด้วย ความไม่เสมอภาคทางเศรษฐกิจระหว่างบุคคลที่เพิ่มขึ้นเป็นความวิตกกังวลใหญ่ที่สุดในสมัยของเรา คงามสงบในสังคม ไม่ว่าจะเป็นการปรารถนาที่รุนแรงเพียงใด ยังเป็นอุดมคติยากจะไขว่ขว้าตราบจนวันนี้ การทำงานบนความปรองดองและความสมานฉันท์ไม่จำเป็นเลยหรือ
ครองราชย์

แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงสนพระทัยในการเมืองอย่างมากและทรงมีบทบาทในรัฐบาลและชีวิตการเมืองของราชรัฐ พระนางทรงเป็นคาทอลิกเคร่ง โดยมีความศรัทธาทางศาสนาอย่างแรงกล้าและมุมมองทางการเมือง ในวันเสด็จขึ้นครองราชย์ วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 แกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดมีพระปฐมบรมราชโองการว่า
...ข้าพเจ้าจะประพฤติตนให้ควรค่าแก่การไว้วางใจด้วยหลักคุณธรรมตามโบราณราชประเพณีของเราทั้งปวง ข้าพเจ้าจักยืนหยัด! (Je maintiendrai)
วันเดียวกัน พระนางทรงปฏิเสธลงพระนามาภิไธยในกฎหมายลดบทบาทของพระคาทอลิกในระบบการศึกษา
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและวิกฤตการเมือง > รัฐบาลพอล ไอส์เซน

แกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดไม่ทรงได้รับการเรียนรู้ด้านการเมืองการปกครองจากพระราชบิดา ในความเป็นจริงตามพระปฐมบรมราชโองการของพระนางซึ่งทรงกล่าวโดยนัย โดยในขณะนั้นพระนางจำต้องพึ่งพาคำแนะนำเกี่ยวกับประสบการณ์การเมืองจากรัฐบาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำปรึกษาจากนายกรัฐมนตรี พอล ไอส์เชน ผู้มีอิทธิพลทางการเมืองสูงในรัชกาลพระอัยกาและพระราชบิดา และนายกรัฐมนตรีไอส์เซนก็มีอิทธิพลมากขึ้นในช่วงที่แกรนด์ดยุควิลเล็มที่ 4 พระราชบิดาทรงพระประชวร และช่วงที่แกรนด์ดัสเชสมารี แอนน์ พระราชมารดา สำเร็จราชการแผ่นดิน แนวคิดไอส์เซนมักถูกต่อต้านโดยแกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีด
มีการปะทะกันเล็กน้อยระหว่างทั้งสองฝ่ายที่มีเหนือฝ่ายการเมืองหัวรุนแรงในตำแหน่งของรัฐบาล กลุ่มคอมมิวนิสต์, สังคมนิยมและกลุ่มลัทธิต่อต้านศาสนจักรได้รับแรงสนับสนุนในลักเซมเบิร์ก ผู้สนับสนุนลัทธิเหล่านี้ได้ใช้ถ้อยคำชักจูงโน้มน้าวเกี่ยวกับประชาธิปไตยเพื่อสร้างกระแสให้สถาบันพระมหากษัตริย์คาทอลิกเป็นศัตรูกับประชาชน โดยตรงกันข้ามกับแกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดที่ทรงศรัทธาในศาสนาสูง ซึ่งทรงทำการติดต่อและอุทิศพระองค์กับพระคณะคาร์เมไลท์ผู้ซึ่งยังคงมีอิทธิพลในการธำรงรักษาความเชื่อความศรัทธาท่ามกลางพสกนิกรของพระนาง พระนางทรงฟื้นฟูผู้จาริกแสวงบุญและพิธีเข้ารีตเป็นคริสต์ศาสนิกชนที่ซึ่งเสื่อมไปในรัชกาลพระราชบิดาของพระองค์ซื่งเป็นโปรแตสแตนต์ และทรงสามารถสร้างความพอใจแก่พสกนิกรได้ ทรงเคยตรัสและแย้งว่า
ความเชื่อความศรัทธาของพวกเขาต้องไม่น้อยกว่า แต่จะยิ่งใหญ่เมื่อข้าพเจ้าสิ้นชีพ และคุณรู้ประวัติศาสตร์ของประชาชนของข้าพเจ้า การสวดของพวกเขามักจะได้ขนมปังของตนเพียงผู้เดียว จะให้ฉันมอบหินแห่งความไม่ศรัทธาแก่พวกเขาหรือ
การอุบัติอย่างรุนแรงและทันทีทีนใดของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งใน พ.ศ. 2457 จักรวรรดิเยอรมันทำลายความเป็นกลางของลักเซมเบิร์กและบุกครองลักเซมเบิร์กในวันที่ 2 สิงหาคม แม้แกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดและรัฐบาลประท้วงรัฐบาลเยอรมนีอย่างเป็นทางการ แต่ก็ไม่อาจขับไล่กองทัพออกจากประเทศได้ พระนางจึงตัดสินพระทัยไม่ต่อต้านผู้รุกราน แต่ทรงพยายามดำรงสถานะความเป็นกลางของลักเซมเบิร์กตลอดสงคราม
ความแตกแยกระหว่างแกรนด์ดัสเชสกับนายกรัฐมนตรีไอส์เซนได้ตึงเครียดขึ้นเมื่อมีการเสนอลดบทบาทของศาสนาในระบบการศึกษา ซึ่งแกรนด์ดัสเชสทรงคัดค้านความปรารถนาของนายกรัฐมนตรี ทรงปฏิเสธที่จะลงพระปรมาภิไธยในพระราชบัญญัติ เชื่อว่าพระนางตรัสถึงนายกรัฐมนตรีว่า
ข้าพเจ้าจะไม่ยอมให้มรดกอันล้ำค่ายิ่ง [โรมันคาทอลิก] นี้ถูกขโมยไปขณะที่ข้าพเจ้ายังรักษากุญแจนี้อยู่
ซึ่งแกรนด์ดัสเชสทรงปฏิเสธที่จะเคลื่อนไหวและมีพระราชปฏิสันถารให้นายกรัฐมนตรีไอส์เซนลาออกจากตำแหน่งถ้าเขาไม่เห็นด้วยตามพระราชเสาวนีย์ เรื่องนี้เป็นแรงกดดันให้นายกรัฐมนตรไอส์เซนเตรียมการลาออกจากตำแหน่งด้วยความเสียใจ แต่ก็ล้มเลิก ก่อนที่เขาเกิดหัวใจวายซึ่งเป็นเหตุให้เขาถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2458 การอสัญกรรมของเขาทำให้ระบบการเมืองของลักเซมเบิร์กสั่นคลอน เมื่อสงครามได้เริ่มต้นขึ้นขณะนั้นไอส์เซนมีอายุ 73 ปี ดำรงเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งลักเซมเบิร์กว่า 27 ปี ทำให้เป็นรัฐบาลหนึ่งเดียวที่ชาวลักเซมเบิร์กรู้จักกันมาก โดยตลอดปีแรกของการยึดครองโดยทหารเยอรมัน ทำให้เขากลายเป็นศูนย์รวมของชาวลักเซมเบิร์ก และเขาก็ได้รับความสำคัญจากการที่เป็นผู้รักษาสถานะของแกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีด ในช่วงที่เกิดวิกฤต ไอส์เซนได้รับความไว้วางใจจากรัฐสภาลักเซมเบิร์กและเขาจัดการโดยยึดรัฐบาลหลักร่วมกับฝ่ายการเมืองใหญ่ ๆ โดยปรากฏความเป็นเอกภาพหนึ่งเดียวไว้
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและวิกฤตการเมือง > รัฐบาลมัทธีอัส มองเกนาสท์

หลังไอส์เซนถึงแก่อสัญกรรม แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดมีพระบรมราชโองการให้มัทธีอัส มองเกนาสท์ ซึ่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังตั้งแต่ พ.ศ. 2425 มาเป็นนายกรัฐมนตรีจัดตั้งรัฐบาลเสียงข้างน้อย สถานะพิเศษของมองเกนาสท์คือ "รัฐบาลเฉพาะกาล" นายกรัฐมนตรีเป็นตำแหน่งอย่างเป็นทางการของเขา แต่เขาไม่ได้มีสถานะเป็นหัวหน้ารัฐบาล ไม่เหมือนอย่างที่นายกรัฐมนตรีคนอื่น ๆ ตั้งแต่ พ.ศ. 2400 เป็น แต่อย่างน้อยเขาก็ได้ดำรงตำแหน่ง "ประธานคณะรัฐมนตรี"
คณะบริหารของมองเกนาสท์นั้นไม่ยืนยาวและเป็นวัตถุประสงค์หลักของแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดเมื่อทรงแต่งตั้งมองเตนาสท์ที่มีประสบการณ์เพื่อความมั่นคง ทว่าไม่มีใครคาดว่ารัฐบาลจะสิ้นสุดลงเร็วเช่นนี้ ในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 มองเกนาสท์ได้รับการเสนอชื่อให้เข้าดำรงตำแหน่งอธิการบดีวิทยาลัยครูลักเซมเบิร์ก การสรรหาผู้ดำรงตำแหน่งครั้งนี้ไม่ได้รับการอนุมัติจากราชรัฐและแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงปฏิเสธเขา มองเกนาสท์ยังคงยืนกรานว่าการศึกษาเป็นงานอดิเรกของเขาและเขาคิดสรุปเอาเองว่าแกรนด์ดัสเชสจะทรงตอบรับข้อเสนอของรัฐมนตรีในฐานะที่เขามีประสบการณ์ด้านนี้ เขาคิดผิด แกรนด์ดัสเชสมีพระทัยมุ่งมั่นและไม่ทรงพอพระทัยนายกรัฐมนตรีเสียงข้างน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งบางสิ่งล้ำสมัยเกินไปกว่าพระราชประสงค์ของพระนาง ในวันถัดมามองเกนาสท์ถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง หลังจากเป็นนายกรัฐมนตรีได้เพียง 25 วัน
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและวิกฤตการเมือง > รัฐบาลฮูเบิร์ต ลูทช์

หลังทรงต่อสู้กับรัฐบาลมัทธีอัส มองเกนาสท์ แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงตัดสินพระทัยมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งคณะรัฐบาลอนุรักษนิยมทั้งหมดซึ่งมีฮูเบิร์ต ลูทช์เป็นผู้นำ รัฐสภาถูกต่อต้านอย่างแน่นอน พรรคฝ่ายขวาได้ที่นั่งในสภาเพียง 20 ที่นั่งจากทั้งหมด 52 ที่นั่ง แต่อีกฝ่ายได้คะแนนเสียงที่เหนือกว่า แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงยุติเหตุการณ์อันชะงักงันครั้งนี้โดยทรงใช้พระราชอำนาจยุบสภาผู้แทนราษฎรและทรงมอบอำนาจแก่ฝ่ายอนุรักษนิยม ครั้งนี้เป็นการกระทำที่รุนแรงแก่ฝ่ายซ้าย ซึ่งถือว่าครองเสียงข้างมากในรัฐสภาแต่เพียงผู้เดียวในการใช้สิทธิตามรัฐธรรมนูญเพื่อสร้างความไว้วางใจแก่รัฐบาล เหตุการณ์ครั้งนี้ได้ถูกขนานนามว่า "รัฐประหารอำนาจของฝ่ายซ้ายโดยแกรนด์ดัสเชส" อย่างไรก็ตาม วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2458 ลักเซมเบิร์กได้มีการสำรวจความคิดเห็น แม้ว่าที่นั่งของพรรคฝ่ายขวาจะเพิ่มขึ้นเป็น 25 ที่นั่ง แต่ยังแพ้คะแนนนิยมอีกฝ่าย ในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2459 รัฐสภามีการอภิปรายไม่ไว้วางใจและนายกรัฐมนตรีลูทช์ถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและวิกฤตการเมือง > รัฐบาลสหภาพแห่งชาติ

บทความหลัก: รัฐบาลสหภาพแห่งชาติ (ค.ศ. 1916)
หลังความล้มเหลวในการบริหารราชการแผ่นดินของคณะรัฐบาลอนุรักษนิยมหลายคณะ แกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดทรงเปลี่ยนพระทัยโปรดเกล้าฯ ให้นักการเมืองแนวคิดเสรีนิยม วิกเตอร์ ทอร์น จัดตั้งรัฐบาลและเป็นนายกรัฐมนตรีในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ผลของการมีรัฐบาลผสมทั้งหมดซึ่งรวมทุกฝ่ายในการเมืองลักเซมเบิร์ก นอกเหนือจากทอร์นซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีแล้ว ยังมีฝ่ายอนุรักษนิยมอย่างเลออน คลัฟแมนน์และอันโตน เลอฟอร์ท, ฝ่ายสังคมนิยมคือ มิเชล เวลเตอร์ และฝ่ายเสรีนิยมคือ เลออน มอติแยร์
แรงกดดันสำคัญของรัฐบาลลักเซมเบิร์กคือ เสบียงอาหาร สงครามทำให้นำเข้าอาหารไม่ได้และความต้องการของชาวเยอรมันผู้ยึดครองย่อมมาก่อนชาวลักเซมเบิร์ก ด้วยระบบการจัดหาอาหารที่ล้มเหลว มิเชล เวลเตอร์ รัฐมนตรีการเกษตรและการค้า ได้ประกาศห้ามส่งออกอาหารออกนอกลักเซมเบิร์ก นอกจากนี้รัฐบาลยังมีนโยบายจำกัดสิ่งของบางสิ่งและการควบคุมราคาเพื่อแก้ไขปัญหาความต้องการที่สูงขึ้นและทำให้ราคาอาหารไม่แพงมากสำหรับชาวลักเซมเบิร์กที่ยากจน อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ยังไม่เป็นไปตามต้องการ ชาวลักเซมเบิร์กยังเปลี่ยนไปขายในตลาดมืดมากขึ้น และสร้างความตกใจแก่รัฐบาลลักเซมเบิร์ก กองทัพเยอรมันให้ความช่วยเหลือเล็กน้อยเท่านั้น นอกจากนี้ รัฐบาลกล่าวหากองทัพเยอรมันว่ามีส่วนช่วยการผลิตของตลาดมืดโดยปฏิเสธข้อบังคับกฎเกณฑ์และกองทัพเยอรมันลักลอบนำเข้าสินค้าฃ
ในช่วงความยุ่งยากของประเทศนี้ แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงอุทิศพระองค์ในพระราชกรณียกิจด้านกาชาดในลักเซมเบิร์กและทรงดำเนินพระราชกรณียกิจด้านการพยาบาลแก่ทหารที่ออกรบในแนวหน้า แต่ทางด้านการเมือง ทรงมีความสนพระทัยตลอดสงครามอย่างไม่ลดน้อยลง
ชาวลักเซมเบิร์กจำนวนมากโดยเฉพาะคนงานเหมือง แสดงออกถึงความชิงชังรัฐบาลที่ไม่ผ่านการเลือกโดยกล่องลงคะแนนเพียงอย่างเดียว การแสดงอารมณ์ที่เป็นไปในทางการดื้อแพ่งหรือแย่กว่านั้น นายพล ฟอน เทสมาร์ได้คุกคามแต่ละคนที่มีทีท่าก่อความรุนแรง (ซึ่งนัดหยุดงานประท้วง) ด้วยโทษประหารสถานเดียว อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 คนงานพยายามใช้อาวุธมากที่สุดโดยฝ่าฝืนคำขาดของนายพลฟอน เทสมาร์
นายพลฟอน เทสมาร์ได้ปราบปรามอย่างรุนแรง แต่เขาไม่ต้องการประหารชีวิตดังที่เขาขู่ไว้ เพียงเวลา 9 วัน การชุมนุมประท้วงถูกปราบปรามหมดสิ้นและแกนนำผู้ชุมนุมถูกจับกุม การที่เยอรมนีปฏิเสธเคารพรัฐบาลลักเซมเบิร์กอย่างต่อเนื่องเป็นการทำลายเกียรติที่ซึ่งผู้ชุมนุมถูกปราบปรามโดยกองทัพเยอรมันแทนที่จะเป็นกองทหารลักเซมเบิร์ก (Gendarmerie) ซึ่งเป็นเรื่องที่มากเกินกำลังสำหรับนายกรัฐมนตรีทอร์น ในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2460 รัฐบาลทอร์นได้กราบบังคมทูลลาออกต่อแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีด
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและวิกฤตการเมือง > รัฐบาลเลออน คลัฟแมนน์

แม้ว่าประสบการณ์การจัดตั้งรัฐบาลร่วมจะล้มเหลวและจำเป็นต้องสร้างเอกภาพทางการเมือง โดยรัฐบาลสหภาพแห่งชาติได้ถูกยุบ เลออน คลัฟแมนน์ได้สร้างพันธมิตรระหว่างพรรคของเขากับพรรคสันนิบาตเสรีนิยมของเลออน มอติแยร์ โดยหาทางให้ชีวิตทางด้านการเมืองยืนยาว เป้าหมายหลักคือการแก้ไขปัญหาที่มีมาอย่างยาวนานของฝ่ายซ้ายโดยการแก้ไขรัฐธรรมนูญ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2460 รัฐสภาเปิดการอภิปรายครั้งใหญ่เพื่อแก้ไขรัฐธรรมนูญ ท้ายที่สุด มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญห้ามรัฐบาลทำสนธิสัญญาลับ เพิ่มรายได้ของผู้แทน (จนถึงเดี๋ยวนี้เป็น 5 ฟังก์ต่อวัน) การให้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไป และการเปลี่ยนคะแนนเสียงข้างมากปรกติมาเป็นการเลือกตั้งระบบสัดส่วน
ขณะที่กฎหมายข้างต้นทั้งหมดได้รับความนิยมในวงกว้าง ข้ามทางแยกทางการเมืองมากที่สุดเหมือนไม่จริงของการเสนอแก้ไขกฎหมายมาตรา 32 มาตราดังกล่าวไม่มีการแก้ไขช่วงปรับปรุงใหม่ของ พ.ศ. 2411 และข้อความในมาตรายังคงไม่เปลี่ยนแปลงนับแต่รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2391 ที่ระบุไว้ชัดเจนว่า อำนาจอธิปไตยทั้งปวงเป็นของแกรนด์ดัสเชส สำหรับบางครั้งโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีความไม่พอใจในความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างแกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดกับเชื้อพระวงศ์เยอรมัน อำนาจอธิปไตยของชาติที่ขึ้นอยู่กับแกรนด์ดัสเชสอันเป็นสิ่งที่ไม่อาจยอมรับได้ รัฐสภาได้ลงคะแนนเสียงทบทวนประมวลกฎหมายมาตรา 23 แต่คลัฟแมนน์กลับปฏิเสธไม่กระทำตาม ซึ่งเห็นว่าการเปลี่ยนให้พิจารณาทบทวนที่มาของอำนาจอธิปไตยแห่งชาติแฝงด้วยแนวคิดสาธารณรัฐนิยม
ในฤดูร้อน พ.ศ. 2461 มีการแสดงถึงการล่มสลายของอนาคตของรัฐบาลอย่างน่าทึ่ง ในวันที่ 8 กรกฎาคม เขตคลอเซนกลางกรุงลักเซมเบิร์กได้ถูกกองทัพอากาศอังกฤษทิ้งระเบิด ทำให้พลเรือนเสียชีวิต 10 คน แม้ว่าเหตุการณ์นี้จะไม่ได้ทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรเป็นที่รักใคร่ในสายตาชาวลักเซมเบิร์ก แต่แกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดทรงใกล้ชิดกับชาวเยอรมันด้วยความเต็มพระทัย จึงทำให้ไม่ทรงเป็นที่นิยมชมชอบในหมู่พสกนิกรของพระนาง ในวันที่ 16 สิงหาคม นายกรัฐมนตรีเยอรมนี จอร์จ ฟอน เฮิร์ทลิง เดินทางเยือนลักเซมเบิร์ก แม้เฮิร์ทลิงจะเดินทางมาเพื่อเข้าเฝ้าแกรนด์ดัสเชส แต่คลัฟแมนน์ได้เข้าพบเขาด้วย ในสายตาประชาชนลักเซมเบิร์ก ความสัมพันธ์ของทั้งสองประเทศนั้นดูจริงใจอย่างกำกวม และเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ทำให้ความน่าเชื่อถือในตัวนายกรัฐมนตรีคลัฟแมนน์หมดลง ทั้งรวมทั้งข่าวในวันที่ 26 สิงหาคม ซึ่งเป็นข่าวหมั้นระหว่างเจ้าหญิงแอนโทเนียแห่งลักเซมเบิร์ก พระขนิษฐาในแกรนด์ดัสเชส กับเจ้าชายรุพเพิร์ต มกุฎราชกุมารแห่งบาวาเรีย ผู้ทรงเป็นจอมพลแห่งกองทัพเยอรมัน แรงกดดันได้ส่งผลต่อนายกรัฐมนตรีคลัฟแมนน์ ด้วยพรรคของเขายังมั่นคงแต่ชื่อเสียงส่วนตัวของเขากลับหมดสิ้น เขาถูกทิ้งอย่างไม่มีทางเลือก นำมาสู่การกราบบังคมทูลลาออกจากตำแหน่งต่อแกรนด์ดัสเชสในวันที่ 28 กันยายน โดยนายกรัฐมนตรีคนต่อมาคือ อีมิล รอยเตอร์ นักการเมืองฝ่ายอนุรักษนิยมอีกคนหนึ่ง
สิ้นสุดสงครามและการสละราชบัลลังก์ > การสงบศึก

ในฤดูใบไม้ผลิ พ.ศ. 2461 สถานะของเยอรมนีในสงครามกลับต้านทานไม่ได้ การรุกฤดูใบไม้ผลิครั้งใหญ่ได้เป็นหายนะที่ไม่ลดน้อยลงไป ในขณะที่การโต้กลับของฝ่ายไตรภาคีพันธมิตร การรุกร้อยวันสามารถผลักดันให้ทหารเยอรมันกลับสู่แนวชายแดนของตนเอง ในวันที่ 6 พฤศจิกายน นายพลฟอน เทสมาร์ได้ประกาศถอนกองทัพทั้งหมดออกจากลักเซมเบิร์ก 5 วันหลังจากคำประกาศของฟอน เทสมาร์ เยอรมนีได้ลงนามในสนธิสัญญาสงบศึกที่จะนำมาสู่การสิ้นสุดสงครามที่เป็นระยะเวลา 4 ปี ข้อตกลงของการสงบศึกรวมถึงการถอนทหารเยอรมันออกจากลักเซมเบิร์ก กับประเทศอื่นที่ถูกยึดครอง
ฝ่ายพันธมิตรเห็นด้วยกับการที่เยอรมนีถอนทหารออกจากลักเซมเบิร์กซึ่งจะได้รับการสังเกตการณ์จากสหรัฐอเมริกา และสหรัฐอเมริกาได้รับเกียรติในการปลดปล่อยประเทศที่ถูกยึดครอง ในวันที่ 18 พฤศจิกายน นายพลจอห์น เจ. เพรสชิงได้ประกาศต่อประชาชนในลักเซมเบิร์กในการเริ่มต้นก่อตั้งกองทัพที่สามของสหรัฐอเมริกาที่จะเคลื่อนผ่านลักเซมเบิร์กโดยยึดครองไรน์แลนด์ของเยอรมนี แต่อเมริกาจะมาในฐานะพันธมิตรและผู้ปลดปล่อยว่า:
หลังจากสี่ปีแห่งความรุนแรงในดินแดน ราชรัฐลักเซมเบิร์กโชคดีที่ได้รับการปลดปล่อย...ทหารอเมริกันเข้ามาในราชรัฐด้วยฐานะของมิตรและจะประพฤติปฏิบัติตามกฎหมายระหว่างประเทศอย่างเข้มงวด การประพฤติตัวครั้งนี้ของพวกเขาที่ซึ่งจะไม่ขยายไปมากกว่านี้เมื่อเป็นสิ่งจำเป็นที่แท้จริง จะไม่เป็นภาระสำหรับคุณ การดำเนินงานของรัฐบาลและสถาบันจะไม่ถูกขัดขวาง ชีวิตและการดำรงชีวิตของคุณจะไม่ถูกรบกวน ตัวคุณและทรัพย์สินจักได้รับการเคารพ
หลังสละราชบัลลังก์และสิ้นพระชนม์

หลังจากแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดสละราชบัลลังก์ พระนางได้เสด็จลี้ภัยออกจากประเทศโดยเสด็จประพาสทั่วยุโรป พระนางทรงเข้าคณะคาร์เมไลท์ในโมเดนา ประเทศอิตาลีในปีพ.ศ. 2463 ต่อจากนั้นทรงเข้าคณะภคินีน้อยแห่งผู้ยากไร้ในโรม โดยทรงใช้พระสมัญญานามว่า "ซิสเตอร์มารีแห่งผู้ยากไร้" ด้วยสภาพพระวรกายที่ทรุดลงทำให้พระนางไม่ทรงสามารถปฏิบัติศาสนกิจในฐานะนักพรตหญิงได้และในที่สุดทรงต้องออกจากคณะ จากนั้นทรงย้ายไปประทับที่ปราสาทโฮเฮนเบิร์กในรัฐบาวาเรีย ที่ซึ่งทรงพระประชวรและสิ้นพระชนม์ในวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2467 สิริพระชนมายุ 29 พรรษา ในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2490 พระศพของพระนางได้ถูกนำมาฝังในสุสานราชรัฐแห่งมหาวิหารน็อทร์-ดาม ลักเซมเบิร์ก
พระอิสริยยศ

14 มิถุนายน พ.ศ. 2437 - 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2450 : เจ้าหญิงมารี-อาเดลาอีดแห่งนัสเซา-ไวล์บวร์ก
10 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 - 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 : แกรนด์ดัสเชสรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก, เจ้าหญิงแห่งนัสเซา-ไวล์บวร์ก
25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 - 14 มกราคม พ.ศ. 2462 : แกรนด์ดัสเชสแห่งลักเซมเบิร์ก
14 มกราคม พ.ศ. 2462 - 24 มกราคม พ.ศ. 2467 : แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก, เจ้าหญิงแห่งนัสเซา-ไวล์บวร์ก
ในฐานะของนักพรตหญิงนิกายโรมันคาทอลิก : ซิสเตอร์มารีแห่งผู้ยากไร้ (Sister Marie of the Poor)
รณชัย รังสิโย

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  รณชัย รังสิโย
วันเกิด:  1 สิงหาคม พ.ศ. 2531 (36 ปี)
สถานที่เกิด:  สกลนคร ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.82 m (5 ft 11 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ชลบุรี เอฟซี
หมายเลข:  14
สโมสรเยาวชน
2545–2548:  โรงเรียนอัสสัมชัญ
2548–2549:  เอฟเวอร์ตัน
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2549 |  ราชประชา |   |   |
| 2551–2552 |  การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค |  42 |  (18) |
| 2551 |  → เพื่อนตำรวจ (ยืมตัว) |  5 |  (2) |
| 2552–2553 |  เมืองทองฯ ยูไนเต็ด |  8 |  (7) |
| 2554–2555 |  บีอีซี เทโรศาสน |  25 |  (17) |
| 2556–2559 |  แบงค็อก ยูไนเต็ด |  52 |  (12) |
| 2560 |  แอร์ฟอร์ซ เซ็นทรัล |  14 |  (2) |
| 2560 |  ซุปเปอร์ พาวเวอร์ สมุทรปราการ |  12 |  (2) |
| 2561–2562 |  เชียงใหม่ |  22 |  (6) |
| 2563 |  อยุธยา ยูไนเต็ด |  4 |  (1) |
| 2563–2564 |  ราชประชา |  24 |  (14) |
| 2564–2565 |  ลำพูน วอร์ริเออร์ |  27 |  (1) |
| 2565–2566 |  ราชประชา |  32 |  (8) |
| 2566–2567 |  สมุทรปราการ ซิตี้ |  28 |  (3) |
| 2567 |  โตโก คัสตอม ยูไนเต็ด |  11 |  (5) |
| 2568– |  ชลบุรี เอฟซี |  2 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2547–2548 |  ไทย อายุไม่เกิน 17 ปี |  8 |  (3) |
| 2549–2550 |  ไทย อายุไม่เกิน 23 ปี |  9 |  (2) |
| 2551–2553 |  ไทย |  15 |  (4) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2568 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2551
รณชัย รังสิโย (ชื่อเล่น:แซม) เกิดวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2531 เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ในตำแหน่งกองหน้า ปัจจุบันเล่นให้กับชลบุรี เอฟซี ในไทยลีก 2
รณชัยเคยเป็นนักเตะในอะคาเดมีของสโมสรเอฟเวอร์ตัน และได้ลงแข่งขันในลีกระดับเยาวชน ที่อังกฤษ ในช่วงปี พ.ศ. 2548-2549 หลังกลับมาจากอังกฤษ รณชัย ค้าแข้งให้กับหลายสโมสร ทั้งราชประชา ,การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ,ตำรวจ,เมืองทองฯ ยูไนเต็ด,บีอีซี เทโรศาสน
โดยรณชัย รังสิโย เป็นหนึ่งในนักเตะของสโมสรการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ชุดคว้าแชมป์ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก ได้เป็นสมัยแรกของสโมสร และสามารถคว้าแชมป์ไทยพรีเมียร์ลีก ได้อีกครั้งกับสโมสรเมืองทองฯ ยูไนเต็ด อีกทั้งยังเป็นเจ้าของสถิติผู้เล่นที่ยิงประตูเร็วที่สุดในการแข่งขันโตโยต้า ลีกคัพ ที่ 14 วินาที และยิงประตูได้มากที่สุดใน 1 นัดของการแข่งขันไทยคม เอฟเอคัพ ที่ 5 ประตู
ประวัติ

รณชัย รังสิโย เกิดที่จังหวัดสกลนคร เป็นบุตรของไพรัตน์ รังสิโย และ เชียงเดือน ยงสวัสดิ์ เข้ารับการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนประเทืองทิพย์วิทยา และย้ายมาศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนอัสสัมชัญ โดยขณะเรียนอยู่ที่โรงเรียนอัสสัมชัญ รณชัยเป็นหนึ่งในสามเยาวชนไทยผู้ผ่านการคัดเลือก ให้เข้าไปฝึกในอะคาเดมีของสโมสรเอฟเวอร์ตัน ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2548
รณชัย อยู่ในอะคาเดมีของเอฟเวอร์ตันนาน 9 เดือน ระหว่างนั้นเคยกลับมาแข่งขันฟุตบอลจตุรมิตรสามัคคี ครั้งที่ 23 คว้าแชมป์ให้โรงเรียนอัสสัมชัญ ส่วนที่อังกฤษ รณชัยลงแข่งขันในฟุตบอลลีกระดับ U-18 ให้สโมสรเอฟเวอร์ตัน จากนั้นจึงกลับประเทศไทยในปี พ.ศ. 2549 และเล่นฟุตบอลระดับนักเรียนให้โรงเรียนอัสสัมชัญ ในรายการฟุตบอลนักเรียน สพก. รุ่นอายุ 18 ปี ก.
การเล่นฟุตบอลระดับสโมสร

หลังกลับมาจากอะคาเดมี ของเอฟเวอร์ตัน รณชัย ที่กำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนอัสสัมชัญ ได้มีโอกาสเซ็นสัญญากับสโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ในไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก 2549 และได้ลงสนามให้สโมสรเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ในการแข่งขันไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก นัดที่การไฟฟ้าฯ แพ้ในบ้านต่อสโมสรมหาวิทยาลัยกรุงเทพ 0-1 โดยถูกส่งลงมาเป็นตัวสำรอง
การเล่นฟุตบอลระดับสโมสร > ราชประชา

ต่อมารณชัย ได้ลงเล่นในฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ประเภท ข. ครั้งที่ 73  ในปี 2549 ให้กับสโมสรกีฬาราชประชา โดยย้ายมาเล่นพร้อมกับธีรศิลป์ แดงดา ,แซมมวล ป.คันนิ่งแฮม,นฤพล อารมณ์สวะ จากโรงเรียนอัสสัมชัญ ธนบุรี และวิสูตร บุญเป็ง จากมหาวิทยาลัยมหิดล
โดยรณชัย ในวัย 18 ปี ติดทีมชาติชุดอายุไม่เกิน 23 ปี ในการแข่งขันฟุตบอลโอลิมปิก รอบคัดเลือก ภายใต้การคุมทีมของประพล พงษ์พาณิช ในต้นปี พ.ศ. 2550
การเล่นฟุตบอลระดับสโมสร > ตำรวจ (ยืมตัว)

ฤดูกาล 2550 รณชัย รังสิโย ถูกส่งไปให้สโมสรฟุตบอลตำรวจที่เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกยืมตัวไปใช้งาน ในเลกที่ 2
โดยรณชัย รังสิโย ลงเล่น ให้กับสโมสรตำรวจ ภายใต้การคุมทีมของวิฑูรย์ กิจมงคลศักดิ์ ได้รับเบอร์เสื้อหมายเลข 29 แต่ผลงานของทีมไม่ดีนักโดยได้อันดับสุดท้ายของตารางคะแนนเมื่อจบฤดูกาล  และตกชั้นไปเล่นไทยลีก ดิวิชัน 1 โดยรณชัย รังสิโย ยิงในไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกให้สโมสรตำรวจไป 2 ประตู หนึ่งในนั้นเป็นการยิงประตูต่อหน้าแฟนบอลในสนามเหย้าของสโมสร นัดที่แพ้สโมสรฟุตบอลทีโอที 1-2 ที่สนามกีฬากลางจังหวัดราชบุรี เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2550
การเล่นฟุตบอลระดับสโมสร > เมืองทองฯ ยูไนเต็ด

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 รณชัย รังสิโย ย้ายมาร่วมทีมเมืองทองฯ ยูไนเต็ด ที่เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในไทยพรีเมียร์ลีกเป็นปีแรก ด้วยค่าตัว 300,000 บาท บวกกับสุริยา ดอมไธสง  โดยรณชัยได้รับเบอร์เสื้อหมายเลข 9
วันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 รณชัย เปิดตัวต่อหน้าแฟนบอลในสนามธันเดอร์โดม ในการแข่งขันอุ่นเครื่องนัดพิเศษระหว่างทีมชาติไทยชุดใหญ่ กับสโมสรเมืองทองฯ ยูไนเต็ด โดยรณชัย โหม่งให้สโมสรขึ้นนำทีมชาติไทย 1-0 แต่ในช่วงท้ายครึ่งแรกเขากลับได้รับบาดเจ็บหนักจากการปะทะกับณัฐพร พันธุ์ฤทธิ์กองหลังทีมชาติไทย จนหัวเข่าขวาบิดอย่างแรง ต้องถูกหามส่งโรงพยาบาลพญาไท ก่อนที่จบการแข่งขันทีมชาติไทยจะบุกมาชนะ 3-2
ผลจากการบาดเจ็บอย่างหนักทำให้รณชัยต้องพักฟื้นยาว และไม่สามารถลงสนามให้ทีมได้ตลอดทั้งฤดูกาลที่เหลือ โดยจบฤดูกาลเมืองทองฯ ยูไนเต็ด สามารถคว้าแชมป์ลีกสูงสุดไปครองได้สำเร็จ แต่รณชัยที่ประสบปัญหาบาดเจ็บไม่มีส่วนร่วมกับทีมและยังคงต้องรอการลงสนามนัดแรกของเขาต่อไป
หลังจากที่ต้องรักษาอาการบาดเจ็บหัวเข่าและพักฟื้นเป็นเวลานานถึง 11 เดือน รณชัย รังสิโย กลับมาลงสนามได้อีกครั้งในฤดูกาล 2553 โดยเขาได้ลงสนามให้สโมสรเมืองทองฯ ยูไนเต็ด อย่างเป็นทางการนัดแรก เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ในไทยพรีเมียร์ลีก นัดที่เปิดบ้านชนะสโมสรพัทยา ยูไนเต็ด 1-0 โดยเขาเป็นตัวสำรองที่ถูกส่งลงมาเล่นแทนโคเน โมฮาเหม็ด ในช่วง 20 นาทีสุดท้ายก่อนหมดเวลา
รณชัย เป็นที่จดจำของแฟนบอลเมืองทองฯ จากการแข่งขันไทยคม เอฟเอคัพ 2553 รอบที่ 3 เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน โดยเมืองทองฯ เปิดบ้านรับการมาเยือนของสโมสรบ้านบึง-นวนคร นครนายก จากถ้วย ค. และเป็นรณชัย ที่ยิงคนเดียวถึง 5 ประตู ก่อนจะจบลงด้วยชัยชนะอย่างถล่มทลายถึง 11-0 โดยนับเป็นการทำแฮตทริกเป็นครั้งแรกในการเล่นฟุตบอลอาชีพของเขา และยังเป็นนักเตะคนแรกของสโมสรเมืองทองฯ ยูไนเต็ด ที่สามารถทำแฮตทริกได้นับแต่ก่อตั้งสโมสรมา พร้อมกันนี้ยังทำให้เขาได้รับการบันทึกว่าเป็นผู้ที่ยิงประตูได้มากที่สุดใน 1 นัดสำหรับการแข่งขันในถ้วยไทยคม เอฟเอ คัพ ที่จำนวน 5 ประตู
ต่อมารณช้ย ยิงประตูแรกในไทยพรีเมียร์ลีกให้ต้นสังกัดได้เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ในการออกไปเยือนสโมสรทหารบก ที่สนามกีฬากองทัพบก โดยรณชัยได้บอลทางฝั่งขวา และเลี้ยงบอลไปจนสุดเส้นหลังแทบจะไม่มีมุมยิง จากนั้นเขาตัดสินใจชิพบอลในมุมแคบ และบอลย้อยใต้คานเข้าประตูไปอย่างสวยงามอย่างไม่มีใครคาดคิด ทำให้ทีมบุกมาขึ้นนำ 2-1 ก่อนจะเสมอกันไป 2-2
ในช่วงท้ายฤดูกาล รณชัย สร้างสถิติใหม่อีกครั้ง ในการแข่งขันฟุตบอลถ้วยโตโยต้า ลีกคัพ 2553 รอบ 32 ทีมสุดท้าย นัดที่เปิดบ้านชนะสโมสรฟุตบอลแอร์ฟอร์ซ ยูไนเต็ด 4-1 โดยได้รับการบันทึกว่าเป็นผู้ที่ยิงประตูได้เร็วที่สุด เมื่อใช้เวลาเพียง 14 วินาที
เมื่อจบฤดูกาลสโมสรสามารถคว้าแชมป์ไทยพรีเมียร์ลีกได้เป็นสมัยที่ 2 ติดต่อกัน แต่จากปัญหาอาการบาดเจ็บที่รุมเร้า ทำให้เขาไม่สามารถแจ้งเกิดกับสโมสรได้อย่างเต็มตัว โดยในฤดูกาล 2553 นี้ เขาได้ลงเล่นไป 16 นัด (เป็นการลงเล่นในไทยพรีเมียร์ลีกเพียง 7 นัด และลงเล่นฟุตบอลถ้วย ไป 9 นัด) ยิงในลีกไปเพียงแค่ 1 ลูก และยิงในฟุตบอลถ้วย 6 ลูก
อย่างไรก็ตาม รณชัย รังสิโย ยังมีชื่อติดทีมชาติไทยชุดอายุไม่เกิน 23 ปี ไปแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2010 ที่ประเทศจีน ต่อมาในเดือนธันวาคม เขาถูกปล่อยตัวให้บีอีซี เทโรศาสนในฐานะส่วนหนึ่งของข้อเสนอที่สโมสรขอซื้อตัวอานนท์ สังข์สระน้อย