stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การพ่นเคลือบด้วยความร้อน
กระบวนการ > กระบวนการพ่นเคลือบพลาสม่า (Plasma spray process)

ในกระบวนการพ่นเคลือบพลาสม่านั้น วัตถุดิบผิวเคลือบโดยทั่วไปอยู่ในรูปแบบผง แต่ก็มีบางประเภทอยู่ในรูปของเหลว หรือขดลวด ซึ่งวัตถุดิบของผิวเคลือบเหล่านี้จะถูกป้อนเข้าสู่ลำพลาสม่า ที่ออกมาจากหัวพ่นหลาสม่า เปลวพลาสม่านี้มีอุณหภูมิสูงได้ถึง 10,000 K ทำให้วัตถุดิบผิวเคลือบหลอมละลายแล้วถูกพ่นไปยังชิ้นงานที่ต้องการให้ถูกพ่นเคลือบ หยดของผิวเคลือบเหลวที่ตกกระทบลงบนผิววัสดุจะเกิดการยึดเกาะและแข็งตัวอย่างรวดเร็วกลายเป็นผิวเคลือบ คุณสมบัติของผิวเคลือบที่ได้เป็นผลมาจากปัจจัยต่าง ๆ หลายปัจจัยที่เกิดขึ้นในกระบวนการ เช่น ชนิดของวัตถุดิบผิวเคลือบ อัตราการไหลของแก๊สพลาสม่า ปริมาณพลังงานที่ป้อนเข้าสู่ระบบ ระยะห่างระหว่างหัวพ่นและชิ้นงาน และอัตราการเย็นตัวของผิวเคลือบ เป็นต้น
สำหรับแก๊สที่ใช้เพื่อสร้างพลาสม่านั้นมีหลายชนิด เช่นอาร์กอน ไนโตรเจน ไฮโดรเจน หรือฮีเลี่ยม เป็นต้น ซึ่งแก๊สแต่ละชนิดจะให้พลาสม่าที่มีความสามารถในการสร้างความร้อนแตกต่างกัน และราคาก็แตกต่างกันอีกด้วย
กระบวนการ > กระบวนการพ่นเคลือบลวดอาร์ก (Wire Arc spray process)

กระบวนการพ่นเคลือบลวดอาร์กเป็นรูปแบบหนึ่งของกระบวนการพ่นเคลือบด้วยความร้อน โดยใช้ลวดโลหะสองเส้นเป็นวัตถุดิบผิวเคลือบ ป้อนเข้าสู่หัวพ่น จ่ายกระแสไฟฟ้าให้แก่ลวดเพื่อให้เกิดการอาร์กขึ้นที่ปลายลวดทั้งสองที่ตำแหน่งปลายกระบอกปืนพ่น ความร้อนจากอาร์กที่เกิดขึ้นทำให้ปลายลวดทั้งสองเส้นหลอมละลาย และลวดวัสดุผิวเคลือบที่หลอมละลายนี้ถูกอากาศความดันสูงที่ต่อเข้ามาที่หัวพ่นพัดพาออกไปตกที่ผิวชิ้นงานที่ต้องการให้ถูกเคลือบ เกิดเป็นผิวเคลือบต่อไป
กระบวนการ > กระบวนการพ่นเคลือบเปลวไฟ (Flame spray process)

กระบวนการนี้ใช้เปลวไฟจากการเผาไหม้อะเซติลีนหรือส่วนผสมระหว่างออกซิเจนและไฮโดรเจน วัตถุดิบผิวเคลือบจะถูกป้อนเข้าสู่หัวพ่น และหลอมเหลวโดยเปลวไฟ จากนั้นอนุภาคผิวเคลือบจะถูกขับดัน พาไปตกบนผิวชิ้นงานที่ต้องการได้รับการเคลือบด้วยอากาศที่มีความดันสูง วัตถุดิบผิวเคลือบมีทั้งแบบผงและขดลวด
ข้อจำกัดของกระบวนการพ่นเคลือบด้วยความร้อน

กระบวนการพ่นเคลือบโดยทั่วไปมีข้อจำกัดเรื่องเส้นทางการเดินทางของอนุภาคผิวเคลือบที่พ่นออกมาจากปลายกระบอกปืนที่เดินทางเป็นเส้นตรง ดังนั้นหากพื้นผิวที่ต้องการได้รับการเคลือบถูกบังด้วยวัตถุอื่น จะทำให้ไม่สามารถพ่นเคลือบได้
คุณสมบัติและการทดสอบ

ความแข็ง
การทดสอบมีทั้งทดสอบความแข็งมหภาค (Macro Hardness) ที่เป็นการทดสอบด้วยการกดหัวทดสอบตั้งฉากกับผิวชิ้นงานที่มีผิวเคลือบอยู่ชั้นบน โดยมากใช้ Rockwell Scale และการทดสอบความแข็งจุลภาค (Micro Hardness) ที่เป็นการทดสอบโดยกดหัวทดสอบลงบนภาคตัดขวาง (Cross Section) ของชิ้นงานที่มีผิวเคลือบเคลือบอยู่ โดยมากใช้ การทดสอบ Vickers Hardness ข้อควรระวังสำหรับการทดสอบความแข็งแบบมหภาคคือ ผิวเคลือบมีความหยาบสูงเมื่อเทียบกับผิวดลหะทั่วไป เช่น โลหะหล่อ หรือผิวจากการ machine ดังนั้นจึงควรทำให้ผิวมีความเรียบก่อนทดสอบความแข็ง และข้อควรระวังอีกข้อหนึ่งคือ หากผิวเคลือบมีความหนาน้อยเกินไป ความแข็งที่วัดได้อาจจเป็นค่าที่รวมเอาผลกระทบจากความแข็งของชิ้นงาน (substrate) ด้านล่างอยู่ด้วย
ความเค้นตกค้าง
ความสามารถในการยึดเกาะและต้านทานแรงดึง
ความสามารถในการต้านการกัดกร่อน
ความสามารถในการต้านทานการสึกหรอ
ความปลอดภัย

ในการทำงานหรือใช้งานกระบวนการพ่นเคลือบด้วยความร้อน ผู้ปฏิบัติงานจะการปฏิบัติจามขั้นตอน และตรวจสอบว่าอุปกรณ์ว่าอยู่ในสภาพที่ดี สำหรับงานภาคอุตสาหกรรมนั้นโดยทั่วไปมีการออกแบบให้ระบบการทำงานเป็นแบบอัตโนมัติ ภายในห้องมีระบบจัดการไอและก๊าซต่าง ๆ ที่ออกมาจากกระบวนการพ่นเคลือบ มีฉนวนที่ช่วยลดเสียง และผนังที่ป้องกันสายตาจากการเห็นเปลวความร้อนที่มีความเข้มแสงสูง หากไม่เป็นระบบอัตโนมัติและใช้คนเกี่ยวข้องกับกระบวนการพ่นเคลือบโดยตรง เช่น ใช้มือถือปืนพ่นเคลือบ จะมีอุปกรณ์ป้องกันเพื่อความปลอดภัย เช่น ชุดกันความร้อน  หน้ากากกรองก๊าซ ถุงมือ แว่นกรองแสง เป็นต้น และมีการอบรมความปลอดภัยแก่ผู้ปฏิบัติงาน
เสียง
อุปกรณ์ในกระบวนการพ่นเคลือบด้วยความร้อนมีการใช้ก๊าซที่มีการอัดความดันซึ่งทำให้เกิดเสียงดังขณะปฏิบัติงาน ระดับความดังขึ้นอยู่กับประเภทของกระบวนการ ชนิดของวัสดุที่พ่นเคลือบ การปรับตั้งค่าอุปกรณ์ โดยทั่วไปการวัดความดังทำที่ตำแหน่ง 1 เมตรด้านหลังของเปลวความร้อนหรือปลายกระบอกปืน
แสง UV
กระบวนการพ่นเคลือบชนิดที่มีการเผาไหม้ทำให้เกิดเปลวที่มีความสว่างสูงมาก และมีอุณหภูมิสูงได้ถึง 3100°C ส่วนกระบวนการพ่นเคลือบที่ใช้กระแสไฟฟ้าสร้างเปลวอาร์คนั้น ก็มีการปลดปล่อยแสง UV ออกมาซึ่งสามารถทำอันตรายต่อเนื้อเยื่อของร่างกายคนได้
ห้องที่มีการพ่นเคลือบด้วยความร้อนควรล้อมรอบด้วยกระจกมืดที่สามารถดูดซับแสง UV ได้ หากไม่มีการติดตั้งกระจกป้องกันนี้ ผู้ปฏิบัติงานและผู้อยู่ในบริเวณใกล้เคียงจะสวมอุปกรณ์ป้องกันสายตา ระดับ BS grade 6 green glass
ฝุ่น ควัน ไอระเหย
การแตกตัวเป็นไอออนของวัสดุผิวเคลือบที่หลอมเหลวทำให้เกิดฝุ่นและไอระเหยขนาดเล็ก (น้อยกว่า 100 นาโนเมตร) จำนวนมาก  อุปกรณ์สำหรับดูดฝุ่นและไอระเหยนี้มีความสำคัญอย่างมาก นอกจากสำคัญต่อความปลอดภัยของผู้ปฏิบัติงานและ ยังดีต่อผิวเคลือบคือ ช่วยป้องกันการจับตัวเป็นก้อนของฝุ่นผงและไอระเหยเหล่านี้บนผิวเคลือบที่พ่นเสร็จแล้ว
การระเบิด
การพ่นเคลือบชนิดที่มีการเผาไหม้เชื้องเพลิงและแก๊สออกซิเจน มีความเสี่ยงต่อการเกิดการระเบิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีที่ใช้ แก๊สอะเซติลีนเป็นเชื้อเพลิงจึงมีการควบคุมดูแลสภาพการใช้งานให้เหมาะสมตามมาตรฐาน
การถูกไฟช็อต
ปืนพ่นชนิดอาร์คกระแสไฟฟ้า โดยทั่วไปใช้ไฟฟ้าแรงดันไม่สูง คือไม่เกิน 45 Volt แต่กระแสที่ใช้นั้นมีค่าสูง มักมีอุปกรณ์แปลงกระแสไฟฟ้าแรงดันสูง ให้เป็นกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำ กระแสสูง ซึ่งอาจก่อให้เกิดอุบัติเหตุที่ทำให้บาดเจ็บรุนแรง หรือเสียชีวิต
การพ่นเคลือบพลาสม่า ในสภาพสูญญากาศ (Author: Matthias Zepper)
Flame Spray process
เครื่องวัดความแข็ง Vicker Hardness (author: Tariqabjotu)
แวนแฮเลน

| แวนแฮเลน |
| --- | --- |
แวนแฮเลนในปี ค.ศ. 2008 จากซ้ายไปขวา: เดวิด ลี ร็อธ (ร้องนำ), เอ็ดดี แวน แฮเลน (กีตาร์), อเล็กซ์ แวน แฮเลน (กลอง) และโวล์ฟกัง แวน แฮเลน (กีตาร์เบส)
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: แพซาดีนา แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: ฮาร์ดร็อก, เฮฟวีเมทัล, แกลมเมทัล
ช่วงปี: 1972–2020
ค่ายเพลง: Warner Bros., Interscope Records

สมาชิก: Alex Van Halen David Lee Roth Wolfgang Van Halen

อดีตสมาชิก: Eddie Van Halen Mark Stone Michael Anthony Sammy Hagar Gary Cherone

เว็บไซต์: www.van-halen.com
แวนแฮเลน (อังกฤษ: Van Halen) เป็นวงฮาร์ดร็อคของสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งที่เมืองแพซาดีนา รัฐแคลิฟอร์เนีย ในปีค.ศ. 1972 ในชื่อเจเนซิส (Genesis) ก่อนจะเปลี่ยนชื่อวงเป็นแวนเฮเลนในปี ค.ศ. 1974 สมาชิกชุดที่เป็นที่รู้จักดีของวงระหว่าง ค.ศ. 1974–1985 ได้แก่ เดวิด ลี ร็อธ (ร้องนำ), เอ็ดดี แวน แฮเลน (กีตาร์), ไมเคิล แอนโทนี (กีตาร์เบส) และอเล็กซ์ แวน แฮเลน (กลอง) แวนแฮเลนถือเป็นวงดนตรีที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง โดยพวกเขาได้รับเลือกเข้าหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลในปี ค.ศ. 2007 ข้อมูล ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 แวนแฮเลนอยู่ในอันดับที่ 20 ของศิลปินที่มียอดขายสูงที่สุดในสหรัฐจากการจัดอันดับของสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) แวนแฮเลนมียอดขายกว่า 56 ล้านอัลบั้มในสหรัฐ และมากกว่า 80 ล้านอัลบั้มทั่วโลก นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งใน 5 วงร็อคที่มี 2 อัลบั้มที่ทำยอดขายมากกว่า 10 ล้านชุดในสหรัฐ (ข้อมูล ณ ค.ศ. 2007) วีเอชวันจัดให้แวนแฮเลนอยู่ในอันดับที่ 7 ของ 100 สุดยอดศิลปินฮาร์ดร็อกที่ดีที่สุดตลอดกาล
สมาชิกของวง > สมาชิกปัจจุบัน

Alex Van Halen – กลอง (1972–2020)
David Lee Roth – ร้องนำ (1974–1985, 1996, 2006–2020)
Wolfgang Van Halen – กีตาร์เบส, ร้องประสาน (2006–2020)
สมาชิกของวง > อดีตสมาชิก

Eddie Van Halen – กีตาร์, คีย์บอร์ด, ร้องประสาน (1972–2020)
Mark Stone – กีตาร์เบส, ร้องประสาน (1972–1974)
Michael Anthony – กีตาร์เบส, ร้องประสาน (1974–2006)
Sammy Hagar – ร้องนำ, กีตาร์ (1985–1996, 2003–2005)
Gary Cherone – ร้องนำ (1996–1999)
อัลบั้ม

Van Halen (1978)
Van Halen II (1979)
Women and Children First (1980)
Fair Warning (1981)
Diver Down (1982)
1984 (1984)
5150 (1986)
OU812 (1988)
For Unlawful Carnal Knowledge (1991)
Balance (1995)
Van Halen III (1998)
A Different Kind of Truth (2012)
จังหวัดโทยามะ

จังหวัดโทยามะ (ญี่ปุ่น: 富山県; โรมาจิ: Toyama-ken) เป็นจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุของเกาะฮนชู จังหวัดโทยามะมีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ประมาณ 992,644 คน มีขนาดพื้นที่ 4,247.54 ตารางกิโลเมตร (1,639.98 ตารางไมล์) มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับจังหวัดอิชิกาวะ ทิศใต้ติดกับจังหวัดกิฟุ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดนางาโนะ และทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดนีงาตะ
นครโทยามะเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดโทยามะ เมืองที่สำคัญอื่น ๆ เช่น ทากาโอกะ อิมิซุ และนันโตะ จังหวัดโทยามะเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคโฮกูริกุที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน และประชากรส่วนใหญ่ของจังหวัดอาศัยอยู่ใกล้กับอ่าวโทยามะ ซึ่งเป็นหนึ่งในอ่าวที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น จังหวัดโทยามะเป็นจังหวัดอุตสาหกรรมชั้นนำบนชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น และมีข้อได้เปรียบในเรื่องไฟฟ้าที่มีราคาถูกจากแหล่งพลังงานไฟฟ้าพลังน้ำที่มีอยู่มากมาย
ประวัติศาสตร์

ในอดีต จังหวัดโทยามะเคยเป็นแคว้นเอ็ตจู หลังจากการยกเลิกระบบแคว้นใน ค.ศ. 1871 แคว้นเอ็ตจูจึงเปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดนีกาวะ แต่อำเภออิมิซุได้ถูกยกให้กับจังหวัดนานาโอะ ต่อมาใน ค.ศ. 1872 หลังจัดตั้งจังหวัดอิชิกาวะ อำเภออิมิซุถูกส่งคืนให้จังหวัดนีกาวะ
ใน ค.ศ. 1876 จังหวัดนีกาวะได้ถูกรวมเข้ากับจังหวัดอิชิกาวะ แต่การรวมกันดังกล่าวเป็นโมฆะใน ค.ศ. 1881 และพื้นที่ดังกล่าวได้ถูกสถาปนาขึ้นใหม่เป็นจังหวัดโทยามะ[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติศาสตร์ > โรคอิไตอิไต

ดูเพิ่ม: โรคอิไตอิไต
ในคริสต์ทศวรรษ 1910 มีรายงานว่าชาวบ้านในแถบที่ราบลุ่มแม่น้ำจินซูในเขตจังหวัดโทยามะมีอาการป่วยเนื่องจากโลหะหนักแคดเมียมที่ปนเปื้อนในแม่น้ำ ชื่อโรคอิไตอิไตมาจากคำว่าอิไต (ญี่ปุ่น: 痛い; โรมาจิ: itai) ซึ่งเป็นคำอุทานแสดงอาการเจ็บปวดในภาษาญี่ปุ่นเนื่องจากผู้ป่วยด้วยโรคนี้จะมีอาการปวดตามร่างกาย ซึ่งโรคอิไตอิไตนี้ถือเป็นหนึ่งในสี่โรคที่เกิดจากมลภาวะที่ร้ายแรงที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 2012 ทางการจังหวัดโทยามะได้ตั้งพิพิธภัณฑ์โรคอิไตอิไตจังหวัดโทยามะขึ้นเพื่อให้สาธารณชนได้ตระหนักถึงปัญหาการปนเปื้อน
ภูมิศาสตร์

จังหวัดโทยามะมีอาณาเขตด้านทิศเหนือติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดนีงาตะ ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดนางาโนะ ทิศใต้ติดกับจังหวัดกิฟุ และทิศตะวันตกติดกับจังหวัดอิชิกาวะ ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2012 พื้นที่ร้อยละ 30 โดยประมาณของจังหวัดโทยามะอยู่ในเขตอุทยานทางธรรมชาติ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติชูบุซังงากุ อุทยานแห่งชาติฮากูซัง อุทยานกึ่งแห่งชาติโนโตะฮันโต และอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัดอีก 6 แห่ง ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 มีรายงานการค้นพบธารน้ำแข็งครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นที่จังหวัดโทยามะ ซึ่งถือเป็นธารน้ำแข็งที่อยู่ใต้สุดของเอเชียตะวันออก
การเมืองการปกครอง > ผู้ว่าราชการจังหวัด

รายชื่อผู้ว่าราชการจังหวัดโทยามะที่มาจากการเลือกตั้ง (ค.ศ. 1947–ปัจจุบัน)
เท็ตสึจิ ทาจิ (館 哲二) 19 เมษายน ค.ศ. 1947 – 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947
ทาเกกูนิ ทากัตสึจิ (高辻 武邦) 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 – 30 กันยายน ค.ศ. 1956
มิโนรุ โยชิดะ (吉田 実) 1 ตุลาคม ค.ศ. 1956 – 1 ธันวาคม ค.ศ. 1969
โคกิจิ นากาตะ (中田 幸吉) 30 ธันวาคม ค.ศ. 1969 – 18 กันยายน ค.ศ. 1980
ยูตากะ นากาโอกิ (中沖 豊) 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980 – 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004
ทากากาซุ อิชิอิ (石井 隆一) 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 – 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020
ฮาจิโร นิตตะ (新田 八朗) 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 – ปัจจุบัน
การเมืองการปกครอง > เขตการปกครอง

เนื่องด้วยการควบรวมเทศบาลในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 ทำให้จังหวัดโทยามะมีจำนวนเทศบาลน้อยที่สุดในบรรดาจังหวัดทั้งหมดในญี่ปุ่น โดยมี 10 นคร, 4 เมือง และ 1 หมู่บ้าน (ก่อนที่จะมีการควบรวมเทศบาล จังหวัดนี้มี 9 นคร, 18 เมือง และ 8 หมู่บ้าน)
| ธง | ชื่อ> ทับศัพท์ไทย | ชื่อ> อักษรญี่ปุ่น | ชื่อ> โรมาจิ | ประเภท | อำเภอ (-กุง) | พื้นที่  (ตร> กม.).พื้นที่  (ตร.กม.) | ประชากร  (คน) | ความ หนาแน่น (คน/ตร> กม.).ความ หนาแน่น (คน/ตร.กม.) | รหัส เขตการ ปกครอง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | โทยามะ | 富山市 | Toyama-shi | 2 !นครศูนย์กลาง | z !ไม่มี | 1,241.70 | 403,223 | 325 | 16201-9 |
|  | ทากาโอกะ | 高岡市 | Takaoka-shi | 4 !นคร | z !ไม่มี | 209.58 | 159,865 | 763 | 16202-7 |
|  | อูโอซุ | 魚津市 | Uozu-shi | 4 !นคร | z !ไม่มี | 200.61 | 37,821 | 189 | 16204-3 |
|  | ฮิมิ | 氷見市 | Himi-shi | 4 !นคร | z !ไม่มี | 230.54 | 40,037 | 174 | 16205-1 |
|  | นาเมริกาวะ | 滑川市 | Namerikawa-shi | 4 !นคร | z !ไม่มี | 54.62 | 31,667 | 580 | 16206-0 |
|  | คูโรเบะ | 黒部市 | Kurobe-shi | 4 !นคร | z !ไม่มี | 426.31 | 37,931 | 89 | 16207-8 |
|  | โทนามิ | 砺波市 | Tonami-shi | 4 !นคร | z !ไม่มี | 127.03 | 46,701 | 368 | 16208-6 |
|  | โอยาเบะ | 小矢部市 | Oyabe-shi | 4 !นคร | z !ไม่มี | 134.07 | 27,279 | 203 | 16209-4 |
|  | นันโตะ | 南砺市 | Nanto-shi | 4 !นคร | z !ไม่มี | 668.64 | 44,304 | 66.3 | 16210-8 |
|  | อิมิซุ | 射水市 | Imizu-shi | 4 !นคร | z !ไม่มี | 109.44 | 88,520 | 809 | 16211-6 |
| — | นากานีกาวะ !อำเภอนากานีกาวะ | 中新川郡 | Nakaniikawa-gun | z !อำเภอ | — | 547.47 | 44,711 | 81.7 | 16320-1 |
|  | ฟูนาฮาชิ | 舟橋村 | Funahashi-mura | 6 !หมู่บ้าน | นากานีกาวะ | 3.47 | 3,229 | 931 | 16321-0 |
|  | คามิอิจิ | 上市町 | Kamiichi-machi | 5 !เมือง | นากานีกาวะ | 236.71 | 17,947 | 75.8 | 16322-8 |
|  | ทาเตยามะ | 立山町 | Tateyama-machi | 5 !เมือง | นากานีกาวะ | 307.29 | 23,535 | 76.6 | 16323-6 |
| — | ชิโมนีกาวะ !อำเภอชิโมนีกาวะ | 下新川郡 | Shimoniikawa-gun | z !อำเภอ | — | 297.55 | 31,789 | 107 | 16340-6 |
|  | นีวเซ็ง | 入善町 | Nyūzen-machi | 5 !เมือง | ชิโมนีกาวะ | 71.25 | 21,922 | 308 | 16342-2 |
|  | อาซาฮิ | 朝日町 | Asahi-machi | 5 !เมือง | ชิโมนีกาวะ | 226.30 | 9,867 | 43.6 | 16343-1 |
|  | จังหวัดโทยามะ | 富山県 | Toyama-ken | จังหวัด | — | 4,247.54 | 993,848 | 234 | 16000-8 |
เศรษฐกิจ

ใน ค.ศ. 2014 จังหวัดโทยามะมีส่วนสนับสนุนการผลิตข้าวของประเทศญี่ปุ่นประมาณ 2.5% มีแหล่งน้ำที่มีต้นกำเนิดมาจากเขาทาเตะ นอกจากนี้ ยังมีแหล่งประมงมากมายตามแนวชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น
จังหวัดโทยามะมีชื่อเสียงในด้านอุตสาหกรรมเภสัชกรรมซึ่งมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ซึ่งยังคงเป็นอุตสาหกรรมการผลิตที่มีมูลค่าการขนส่งเป็นอันดับต้น ๆ ของจังหวัด รองลงมาคือชิ้นส่วนและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ (อุตสาหกรรมหุ่นยนต์ เครื่องจักรทั่วไป เป็นต้น) และผลิตภัณฑ์โลหะ (อลูมิเนียม ทองแดง เป็นต้น)
ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด เป็นที่ตั้งของเขื่อนคูโรเบะบนแม่น้ำคูโรเบะ ซึ่งผลิตไฟฟ้าให้กับบริษัทคันไซอิเล็กทริกพาวเวอร์ (Kansai Electric Power Company)
ประชากรศาสตร์

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของจังหวัดโทยามะค่อนข้างคงที่นับตั้งแต่ ค.ศ. 1950
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1920  | 724,276 | —     |
|  1930  | 778,953 | +7.5% |
|  1940  | 822,569 | +5.6% |
|  1950  | 1,008,790 | +22.6% |
|  1960  | 1,032,614 | +2.4% |
|  1970  | 1,029,695 | −0.3% |
|  1980  | 1,103,459 | +7.2% |
|  1990  | 1,120,161 | +1.5% |
|  2000  | 1,120,851 | +0.1% |
|  2010  | 1,093,247 | −2.5% |
|  2020  | 1,034,814 | −5.3% |
กีฬา

ทีมกีฬาที่ระบุไว้ด้านล่างนี้มีฐานที่ตั้งอยู่ในจังหวัดโทยามะ
ฟุตบอล
คาทาลเลอร์โทยามะ (Kataller Toyama) ในนครโทยามะ
บาสเกตบอล
โทยามะเกราเซส (Toyama Grouses) ในนครโทยามะ
เบสบอล
โทยามะทันเดอร์เบิดส์ (Toyama Thunderbirds) ในนครโทยามะ
รักบี้
ทากาโอกะมาริเนอส์ (Takaoka Mariners) ในนครทากาโอกะ
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

มณฑลเหลียวหนิง ตั้งแต่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1984
รัฐเซาเปาลู ตั้งแต่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1985
รัฐออริกอน ตั้งแต่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1991
ดินแดนปรีมอร์เย ตั้งแต่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1992
รัฐบาเซิล-ชตัท ตั้งแต่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2009
รัฐอานธรประเทศ ตั้งแต่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Toyama Prefecture Homepage เก็บถาวร 2005-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Toyama Prefecture International Center เก็บถาวร 2012-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
National Archives of Japan Toyama Map (1891) เก็บถาวร 2009-03-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก จังหวัดโทยามะ |
| --- | --- | --- |
โทยามะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โทยามะ  |  |
| นคร |  คูโรเบะ  ทากาโอกะ  โทนามิ  นันโตะ  นาเมริกาวะ  อิมิซุ  อูโอซุ  โอยาเบะ  ฮิมิ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน |  อำเภอนากานีกาวะ คามิอิจิ  ทาเตยามะ  ฟูนาฮาชิ  อำเภอชิโมนีกาวะ นีวเซ็ง  อาซาฮิ  |  |
ศาลากลางจังหวัดโทยามะ
เขื่อนคูโรเบะ
พิรามิดประชากรจังหวัดโทยามะ ค.ศ. 2020
สนามกีฬาโทยามะ
จังหวัดนครสวรรค์

"นครสวรรค์" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นครสวรรค์ (แก้ความกำกวม)
| จังหวัดนครสวรรค์ |
| --- | --- |
จังหวัด
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Changwat Nakhon Sawan
จากซ้ายไปขวา บนลงล่าง:  หลวงพ่อดำ วัดสระทะเล  วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์  บึงบอระเพ็ด  วัดคีรีวงศ์  ศาลหลักเมืองนครสวรรค์  สถานีรถไฟนครสวรรค์ 
   ธง ตรา
คำขวัญ: เมืองสี่แคว แห่มังกร พักผ่อนบึงบอระเพ็ด ปลารสเด็ดปากน้ำโพ
แผนที่ประเทศไทย จังหวัดนครสวรรค์เน้นสีแดงแผนที่ประเทศไทย จังหวัดนครสวรรค์เน้นสีแดง
ประเทศ:  ไทย
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ : ชุติพร เสชัง   (ตั้งแต่ พ.ศ. 2567) 
 • นายก อบจ. : สมศักดิ์ จันทะพิงค์   (ตั้งแต่ พ.ศ. 2563) 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9,597.677 ตร.กม. (3,705.684 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 19
ประชากร (พ.ศ. 2567)
 • ทั้งหมด: 1,014,401 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 20
 • ความหนาแน่น: 106.47 คน/ตร.กม. (275.8 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 46
รหัส ISO 3166: TH-60 
ชื่อไทยอื่น ๆ: เมืองสี่แคว, ปากน้ำโพ, เมืองพระบาง, เมืองชอนตะวัน
สัญลักษณ์ประจำจังหวัด
 • ต้นไม้: เสลา
 • ดอกไม้: เสลา
 • สัตว์น้ำ: ปลาสวาย
ศาลากลางจังหวัด
 • ที่ตั้ง: ถนนสวรรค์วิถี ตำบลนครสวรรค์ตก อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ 60000
 • โทรศัพท์: 0 5622 7001
 • โทรสาร: 0 5622 0262
เว็บไซต์: http://www.nakhonsawan.go.th/
 
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
นครสวรรค์ เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในตอนบนของภาคกลาง หรือบางหน่วยงานจัดให้อยู่ในภาคเหนือตอนล่าง จึงได้รับสมญานามว่าเป็น "ประตูสู่ภาคเหนือ" มีพื้นที่ประมาณ 9,597 ตารางกิโลเมตร เป็นจังหวัดที่มีความสำคัญในทางประวัติศาสตร์อีกจังหวัดหนึ่งของประเทศไทย มีพื้นที่ติดต่อกับหลายจังหวัด ได้แก่ ด้านเหนือ ติดต่อกับจังหวัดพิจิตรและกำแพงเพชร ทางตะวันออกติดกับจังหวัดเพชรบูรณ์และลพบุรี ด้านใต้ติดกับจังหวัดสิงห์บุรี, ชัยนาท และอุทัยธานี ส่วนด้านตะวันตกติดกับจังหวัดตาก
ประวัติศาสตร์

นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าเมืองนครสวรรค์มีชื่อปรากฏมาตั้งแต่ก่อนสุโขทัยเป็นราชธานี มีชื่อในศิลาจารึกของสุโขทัย โดยเรียกว่าเมืองพระบาง เป็นเมืองหน้าด่านที่สำคัญในการทำศึกสงครามตั้งแต่สมัยสุโขทัย, กรุงศรีอยุธยา, ธนบุรี จนถึงกรุงรัตนโกสินทร์ ภายหลังเปลี่ยนเป็นนครสวรรค์ในที่สุด แต่ชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกกันติดปากว่า เมืองปากน้ำโพ ในประวัติศาสตร์มีหลักฐานทางโบราณคดีบ่งชี้ว่านครสวรรค์เคยเป็นเมืองเกษตรกรรมมาตั้งแต่ยุคต้นประวัติศาสตร์ เป็นศูนย์กลางของการคมนาคม เป็นที่ตั้งของกลุ่มชนชาวจีนที่มาทำมาค้าขายระหว่างประเทศ
เมืองพระบางเป็นเมืองโบราณในสมัยสุโขทัยคู่กับเมืองคนที โดยตัวเมืองพระบางอยู่ที่เมืองนครสวรรค์เก่า ส่วนเมืองคนทีสันนิษฐานว่าอยู่ที่บ้านโคน ริมฝั่งแม่น้ำปิง จังหวัดกำแพงเพชร จากข้อมูลในศิลาจารึกสมัยสุโขทัย เมืองพระบางถูกผนวกรวมกันเข้ากับอาณาจักรสุโขทัยในสมัยพ่อขุนศรีอินทราทิตย์และตั้งตัวเป็นอิสระเมื่อสิ้นสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช และถูกผนวกรวมอีกครั้งในสมัยพระยาลิไท พระองค์ได้ประดิษฐานพระพุทธบาทพร้อมทั้งศิลาจารึกวัดเขากบไว้ที่เขากบ ปัจจุบันอยู่ใจกลางเมืองนครสวรรค์ ในสมัยพระมหาธรรมราชาที่ 3 (ไสลือไท) ที่ประกาศให้สุโขทัยเป็นเอกราชได้รวมเมืองพระบางไว้ในอาณาเขตด้วย
เมื่ออำนาจของกรุงศรีอยุธยากล้าแข็งขึ้น เมืองพระบางจึงไปขึ้นกับกรุงศรีอยุธยาในที่สุด มีหลักฐานใน ตำนานมูลศาสนา ว่า พระญาณคัมภีร์ ขอที่สร้างวัดในอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 1972 สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 ไม่อนุญาตจึงมาขอที่ที่เมืองพระบาง เจ้าเมืองพระบางไม่ยกที่ให้ อ้างว่าเป็นข้าขอบขัณฑสีมาของอยุธยา เมื่ออยุธยาไม่ให้ ทางเมืองพระบางก็ให้ไม่ได้
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ได้มีการปฏิรูปการปกครองหัวเมืองส่วนภูมิภาค นครสวรรค์ได้เป็นที่ตั้งมณฑลนครสวรรค์ ซึ่งเป็น 1 ใน 4 มณฑลที่ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2438  ในการจัดตั้งมณฑลนครสวรรค์ ได้รวมเอาหัวเมืองทางแม่น้ำเจ้าพระยาตอนเหนือขึ้นไปจนถึงแม่น้ำปิงเข้าด้วยกัน 8 เมืองได้แก่ นครสวรรค์ ชัยนาท อุทัยธานี พยุหะคีรี มโนรมย์ สรรคบุรี กำแพงเพชร และตาก โดยมีพระยาดัสกรปลาศ (ทองอยู่ โลหิตเสถียร) เป็นข้าหลวงเทศาภิบาลคนแรก ตั้งที่ว่าการมณฑลอยู่ที่เมืองนครสวรรค์ การจัดรูปปกครองในลักษณะมณฑลได้ดำเนินการ มาจนถึง พ.ศ. 2475 จึงได้มีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ยุบมณฑลและระเบียบเทศาภิบาลของเก่าไปให้คงไว้แต่หัวเมืองและอำเภอ โดยให้ทุกเมืองมีฐานะเท่าเทียมกัน ปฏิบัติราชการขึ้นตรงต่อเจ้ากระทรวง และรับคำสั่งจากเจ้ากระทรวงโดยตรง
เดิมทีเมืองพระบางหรือนครสวรรรค์ตั้งอยู่หลังตลาดปากน้ำโพ บริเวณวัดสี่เข่า หรือ วัดวรนาถบรรพต   ต่อมาได้ย้ายไปตั้งอยู่ที่ตำบลทางฟากตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ห่างจากปากน้ำโพมาข้างใต้ประมาณ 200 เส้น  หลักฐานแผนที่ของ ปิแอร์ ฟาน เดอ อา นักแผนที่ชาวฮอลันดา ระบุว่าในช่วงอยุธยาตอนปลาย รัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์ เมืองนครสวรรค์ได้ตั้งอยู่บนบริเวณพื้นที่ทางใต้  บริเวณบ้านไผ่ล้อม ใต้มณฑลทหารบกที่ 4  ต่อมาในช่วงรัชกาลที่ 5 ได้มีการย้ายเมืองมาบริเวณฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดนครสวรรค์ในปัจจุบัน โดยคนพื้นที่สมัยนั้นเรียกว่า “เมืองชอนตะวัน” เพราะตื่นขึ้นมาตะวันมันจะแยงตา  ต่อมาเมื่อพื้นที่ของเมืองปากน้ำโพและเมืองนครสวรรค์ขยายตัวขึ้น จึงถูกควบรวมเข้าเป็นพื้นที่การปกครองเดียวกัน เรียกว่า อำเภอเมืองนครสวรรค์ โดยที่ว่าการอำเภอเมืองนครสวรรค์ ไปตั้งที่ปากน้ำโพ ส่วนศาลากลางจังหวัดตั้งที่เมืองนครสวรรค์เดิม
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

สภาพภูมิประเทศของจังหวัดนครสวรรค์อยู่ในดินแดนของลุ่มน้ำ เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำสายหลักของภาคกลาง นั่นคือ แม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเกิดจากการไหลบรรจบของแม่น้ำสองสายจากภาคเหนือ ได้แก่ แม่น้ำปิงและแม่น้ำน่าน ด้วยเหตุนี้ นอกจากนี้ยังมีภูเขาขนาดย่อมกระจัดกระจายในอำเภอต่าง ๆ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

จังหวัดนครสวรรค์ตั้งอยู่ในเขตร้อนแบบมรสุม
| ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดนครสวรรค์> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 32.2 (90) | 34.8 (94.6) | 36.8 (98.2) | 38.1 (100.6) | 35.9 (96.6) | 34.6 (94.3) | 34.0 (93.2) | 33.3 (91.9) | 32.5 (90.5) | 32.1 (89.8) | 31.5 (88.7) | 31.0 (87.8) | 33.9 (93.02) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 18.1 (64.6) | 21.7 (71.1) | 24.1 (75.4) | 25.7 (78.3) | 25.4 (77.7) | 25.0 (77) | 24.5 (76.1) | 24.3 (75.7) | 24.0 (75.2) | 23.6 (74.5) | 21.3 (70.3) | 18.2 (64.8) | 22.99 (73.39) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 9.8 (0.386) | 14.9 (0.587) | 30.0 (1.181) | 60.9 (2.398) | 138.7 (5.461) | 117.1 (4.61) | 134.1 (5.28) | 194.9 (7.673) | 231.6 (9.118) | 144.4 (5.685) | 35.3 (1.39) | 7.3 (0.287) | 1,119 (44.055) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 1 | 2 | 3 | 5 | 12 | 14 | 16 | 18 | 18 | 14 | 4 | 1 | 108 |
แหล่งที่มา: กรมอุตุนิยมวิทยา
หน่วยการปกครอง

การปกครองส่วนภูมิภาคแบ่งออกเป็น 15 อำเภอ 130 ตำบล 1328 หมู่บ้าน
| --- | --- |
 อำเภอเมืองนครสวรรค์  อำเภอโกรกพระ  อำเภอชุมแสง  อำเภอหนองบัว  อำเภอบรรพตพิสัย  อำเภอเก้าเลี้ยว  อำเภอตาคลี  อำเภอท่าตะโก:   อำเภอไพศาลี  อำเภอพยุหะคีรี  อำเภอลาดยาว  อำเภอตากฟ้า  อำเภอแม่วงก์  อำเภอแม่เปิน  อำเภอชุมตาบง
โครงสร้างพื้นฐาน > โรงพยาบาล > อ.เมืองนครสวรรค์

โรงพยาบาลรัฐ
โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์
โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ (เขาเขียว)
โรงพยาบาลเมืองสี่แคว (ในเครือโรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์)
โรงพยาบาลแม่และเด็ก (ศูนย์อนามัยที่ 3)
โรงพยาบาลค่ายจิรประวัติ
โรงพยาบาลเอกชน
โรงพยาบาลพริ้นซ์ ปากน้ําโพ 1
โรงพยาบาลพริ้นซ์ ปากน้ําโพ 2
โรงพยาบาลศรีสวรรค์ (ศูนย์หัวใจศรีสวรรค์ โดยโรงพยาบาลหัวใจกรุงเทพ)
โรงพยาบาลร่มฉัตร
โรงพยาบาลรวมแพทย์
โรงพยาบาลสินแพทย์ (โครงการก่อสร้าง)
โครงสร้างพื้นฐาน > โรงพยาบาล > อ.พยุหะคีรี

โรงพยาบาลรัฐ
ศูนย์การแพทย์มหิดลบำรุงรักษ์ จังหวัดนครสวรรค์ มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตนครสวรรค์
โรงพยาบาลจิตเวชนครสวรรค์ราชนครินทร์
โรงพยาบาลพยุหะคีรี
โครงสร้างพื้นฐาน > โรงพยาบาล > อ.ตาคลี

โรงพยาบาลรัฐ
โรงพยาบาลตาคลี
โรงพยาบาลกองบิน 4
โรงพยาบาลเอกชน
โรงพยาบาลแพทย์ช่องแค
โครงสร้างพื้นฐาน > อ.ลาดยาว

โรงพยาบาลรัฐ
โรงพยาบาลลาดยาว
โครงสร้างพื้นฐาน > อ.เก้าเลี้ยว

โรงพยาบาลรัฐ
โรงพยาบาลเก้าเลี้ยว
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา

ดูเพิ่ม: รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดนครสวรรค์
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครสวรรค์
วิทยาลัยการอาชีพบรรพตพิสัย
วิทยาลัยเทคนิคนครสวรรค์
วิทยาลัยเทคนิคแม่วงก์
วิทยาลัยอาชีวศึกษานครสวรรค์
วิทยาลัยการอาชีพนครสวรรค์
วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคเหนือ
วิทยาลัยเทคโนโลยีและการจัดการตากฟ้า
วิทยาลัยอาชีวศึกษาวิริยาลัยนครสวรรค์
โรงเรียนสหพานิชยการ อำเภอเมืองนครสวรรค์
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ ศูนย์การศึกษาย่านมัทรี
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ศูนย์วิทยพัฒนา จังหวัดนครสวรรค์
มหาวิทยาลัยภาคกลาง
มหาวิทยาลัยเจ้าพระยา
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สวรรค์ประชารักษ์ นครสวรรค์
มหาวิทยาลัยนเรศวร ศูนย์วิทยบริการ จังหวัดนครสวรรค์
มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตนครสวรรค์
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์
มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ศูนย์ตาคลี อำเภอตาคลี
โครงสร้างพื้นฐาน > การขนส่ง

การขนส่งทางถนนในจังหวัดนครสวรรค์ ประกอบไปด้วยทางหลวงสำคัญ ได้แก่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 หรือถนนพหลโยธิน เชื่อมต่อไปยังภาคกลางตอนล่างและภาคเหนือ, ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117  เชื่อมต่อกับจังหวัดพิจิตรและจังหวัดพิษณุโลก, ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 เชื่อมต่อกับจังหวัดสิงห์บุรี, จังหวัดพิจิตร และจังหวัดพิษณุโลก และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225 เชื่อมต่อกับจังหวัดเพชรบูรณ์, จังหวัดชัยภูมิ ไปจนถึงจังหวัดอุบลราชธานี
จังหวัดนครสวรรค์มีสถานีรถไฟนครสวรรค์บนทางรถไฟสายเหนือของการรถไฟแห่งประเทศไทย ตัวสถานีตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงข้ามกับตัวเมืองที่อยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ นอกจากนี้ ยังมีการขนส่งทางอากาศโดยมีท่าอากาศยานนครสวรรค์