stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิงเคอร์ตัน
การประพันธ์เพลง

อัลบั้ม พิงเคอร์ตัน มีความหม่นกว่า และฟังดูเกรี้ยวกราดกว่า อัลบั้มเปิดตัวของวีเซอร์ โดยเขียนจากมุมมองส่วนตัวมากขึ้น โควโมประพันธ์เพลงจากความสัมพันธ์ที่ไม่สมบูรณ์ ความผิดหวังทางเพศ และการต่อสู้ต่ออัตลักษณ์ของเขา อัลบั้มนี้ทำให้เขาต้องวางแผนเป็นวัฏจักรไปมาระหว่าง 'คนงี่เง่ากับกลุ่มคนเข้าสังคม' และด้วยความยาวอัลบั้มไม่ถึง 35 นาที โควโมนิยามอัลบั้ม พิงเคอร์ตัน นี้ว่า "สั้นจากการออกแบบ"
เพลงแรกของอัลบั้มคือเพลง "ไทด์ออฟเซกซ์" (Tired of Sex) เขียนก่อนออกอัลบั้มชุดเปิดตัว โดยโควโมได้อธิบายไว้ว่าเป็น การได้มีเพศสัมพันธ์อย่างไร้ค่ากับหญิงวัยรุ่นผู้คลั่งไคล้ดารา โดยได้สาธยายถึงการมีเพศสัมพันธ์และสงสัยว่าทำไมรักแท้ถึงไม่มาหาเขา เพลง "อะครอสเดอะซี" (Across the Sea) ได้รับแรงบันดาลใจจากจดหมายที่โควโมได้จากแฟนเพลงชาวญี่ปุ่น "เมื่อผมได้รับจดหมาย ผมรู้สึกตกหลุมรักเธอ มันช่างเป็นจดหมายที่ยอดเยี่ยมเหลือเกิน ตอนนั้นผมเหงามาก แต่ในเวลาเดียวกันผมก็รู้สึกเศร้าที่ผมจะไม่ได้พบเจอเธอ"
ซิงเกิ้ลที่ 2 "เดอะกูดไลฟ์" เป็นเหตุการณ์การเดใหม่ของโควโมหลังจากวิกฤตการณ์อัตลักษณ์ของเขาในฐานะนักศึกษาไอวีลีกที่โดดเดี่ยว โควโมที่รู้สึกโดดเดี่ยวจากการเรียนที่ฮาร์วาร์ด เขาเขียนเพลงนี้หลังจาก "ท้อแท้จากชีวิตสันโดษ ผมได้นำชีวิตสู่สันโดษแบบนักพรต และผมคิดว่า ผมเริ่มจากเข้าสู่ความเศร้า กับความฝันเกี่ยวกับการทำให้ตนเองบริสุทธิ์ และพยายามใช้ชีวิตแบบพระหรือผู้มีปัญญา และไปโรงเรียนและยืนกรานที่จะค้นหาหญิงในอุดมคติ ผมจึงเขียนเพลงและเริ่มหันกลับและกลับไปทางอื่นแทน" ซิงเกิ้ลเปิดตัว "เอลสกอร์โช" ได้กล่าวถึงความขี้อายและไร้สมรรถภาพในการเข้าหาผู้หญิงของโควโมขณะที่เขาอยู่ที่ฮาร์วาร์ด เขาอธิบายถึงเพลงนี้ว่า "มันเป็นอะไรที่มากไปกว่าตัวผม เพราะ ณ จุดนั้น ผมไม่คิดที่จะพูดคุยกับผู้หญิง ผมไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับตัวเธอ" และซิงเกิ้ลสุดท้ายของอัลบั้ม "พิงก์ไทรแองเกิล" อธิบายถึงผู้ชายที่ตกหลุมรักและต้นการที่จะแต่งงาน แต่ค้นพบว่าหญิงคนนั้นเป็นเลสเบี้ยน
แนวคิด

มีเนื้อเพลงบางเพลงในอัลบั้มที่คุณอาจคิดว่ามีความหมายหรือกีดกันทางเพศ ผมจะรู้สึกแย่อย่ายิ่งถ้ามีใครรู้สึกเจ็บปวดกับเนื้อเพลงของผม แต่ผมมีความต้องการที่จะสำรวจ "ด้านมืด" ของผม ทุก ๆ ส่วนของผมที่ผมอาจกลัวหรืออึดอัดที่คิดก่อนหน้านี้ ทำให้เกิดความคิดที่ไม่น่ายินดีเช่นนี้ คุณอาจให้อภัยผมเกี่ยวกับเนื้อเพลงถ้าคุณคิดผ่าน ๆ ว่าเป็นจุดเล็ก ๆ ในเรื่องราวใหญ่ ๆ และอัลบั้มนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ 2 ปีที่ผ่านมาของผม และคุณอาจจะรับรู้มันมาแล้ว นี่เป็น 2 ปีที่แปลกประหลาดมาก ๆ ของผม
จดหมายของโควโมถึงแฟนคลับ (10 กรกฎาคม ค.ศ. 1996)
อัลบั้ม พิงเคอร์ตัน ตั้งชื่อตามตัวละคร บีเอฟ พิงเคอร์ตัน จากอุปรากร มาดามบัตเตอร์ฟลาย ตัวละครที่สมรสกับหญิงชาวญี่ปุ่น มีนามว่า บัตเตอร์ฟลาย ที่เรียกเขาว่า "กะลาสีอเมริกันที่โง่เง่า ซึ่งคล้ายกับร็อกสตาร์ที่ออกทัวร์คอนเสิร์ต" โควโมรู้สึกว่าตัวละครนี้ "เป็นสัญลักษณ์อันยอดเยี่ยมสำหรับส่วนหนึ่งของผมที่ผมพยายามจะตั้งชื่อเป็นอัลบั้มชุดนี้" ส่วนชื่ออื่นที่พิจารณาเช่น เพลย์บอย (Playboy) และ ไดวิงอินทูเดอะเรก (Diving into the Wreck) ตามชื่อบทกลอนของเอเดรียน ริช)
เช่นเดียวกับ มาดามบัตเตอร์ฟลาย มุมมองของพิงเคอร์ตัน มีมุมมองด้านวัฒนธรรมญี่ปุ่นผ่านมุมมองคนนอกที่ถือว่าญี่ปุ่นนั้นบอบบางและมุมมองตัณหาราคะ  อัลบั้มมีผลต่อการอุปมาของชาวญี่ปุ่นที่บรรยายความผิดหวังด้านความรักและความสับสนทางเพศ โควโมเขียนเกี่ยวกับ พิงเคอร์ตัน ว่า "เป็นการชนกันระหว่างตะวันออกและตะวันตก ฮินดู เซน เคียวคุชิน การปฏิเสธตัวเอง การสละตนเอง ความไร้ความรู้สึก ด้านเจ๋ง ๆ ปะทะกับมุมมองเฮฟเวเมทัลแบบอิตาลี-อเมริกัน" เขายังพูดว่า "ทั้ง 10 เพลง เรียงลำดับตามเวลาที่ผมเขียน ดังนั้นอัลบั้มนี้จึงเล่าเรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้ภายในของ พิงเคอร์ตัน"
แนวคิด > งานศิลป์

ภาพปกอัลบั้มคือภาพ คัมบะระโยะรุโนะยุคิ (คำแปลคือ คืนวันหิมะในคัมบะระ) ผลงานพิมพ์หมายเลข 16 ภาพอุกิโยะของฮิโระชิเงะ หนึ่งในภาพชุด สถานี 53 สถานีบนเส้นทางโทไกโด เนื้อเพลงจาก มาดามบัตเตอร์ฟลาย พิมพ์ไว้บนแผ่นซีดีในภาษาอิตาลี ที่มีเนื้อความว่า "ทุกที่ในโลก ชาวอเมริกันที่ไร้จุดหมายรู้สึกยินดี ไม่สนใจในอันตรายทุกชนิด เขาหยุดทอดสมอแบบไม่มีแบบแผน..."
ด้านหลังซีดีเป็นแผนที่ที่ชื่อ "Isola della farfalla e penisola di cane" (แปลจากภาษาอิตาลีได้ว่า "เกาะแห่งผีเสื้อและคาบสมุทรของสุนัข") บนแผนที่มีเรือชื่อว่า ยูเอสเอส พิงเคอร์ตัน และเกาะไมเคลและคาร์ลี ที่อ้างถึงผู้ก่อตั้งแฟนคลับวีเซอร์ แผนที่ยังมีชื่อต่าง ๆ ที่โควโมได้รับอิทธิพลมาเช่น ฮาเวิร์ด สเติร์น, อิงเว มาล์มสทีน, ไบรอัน วิลสัน, ลู บาร์โลว์, โจ แมตต์, คาไมล์ พาเลีย และเอซ เฟรเลย์
การออกและการประชาสัมพันธ์

ฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปินของค่ายเกฟเฟนเรเคิดส์ ทอดด์ ซุลลิแวน อธิบายถึงอัลบั้ม พิงเคอร์ตัน ไว้ว่า "เป็นอัลบั้มที่กล้าหาญมาก" แต่ก็กังวลว่า "อะไรที่จุดประกายให้วงทำงานเช่นนี้ มันอาจอธิบายว่าจะสิ้นสุดจากการเป็นวงป็อป" ค่ายเพลงรู้สึกพอใจกับอัลบั้มนี้และรู้สึกว่า "จะไม่มีใครผิดหวัง"
วีเซอร์ปฏิเสธการทำวิดีโอเพลงเปิดตัว "เอลสกอร์โช" จากสไปก์ จอนซ์ ที่ก่อนหน้านี้เคยทำให้วงเป็นที่รู้จักจากการทำวิดีโอ "อันดัน – เดอะสเวตเตอร์ซอง" (Undone – The Sweater Song) และ "บัดดีฮอลลี" (Buddy Holly) โควโมอธิบายว่า "ผมไม่ต้องการให้เพลงเกิดขึ้นอย่างไม่มีจุดด่างพร้อยในเวลานี้ ผมต้องการสื่อสารความรู้สึกโดยตรงและเพราะผมเขียนเพลงอย่างระมัดระวัง ผมจะไม่ชอบถ้าวิดีโอสื่อสารเพลงผิดพลาด หรือเกินจริง" วิดีโอที่ออกมามีลักษณะวงเล่นในโถงแห่งหนึ่งในลอนแอนเจลิส ที่มีแสงวูบวาบในมิวสิกวิดีโอ มาร์ก โรมาเนก ผู้กำกับมิวสิกวิดีโอลาออกไปหลังจากถกเถียงกับโควโมหลายครั้ง ปล่อยให้โควโมเป็นผู้ตัดต่อมิวสิกวิดีโอเอง วิดีโอเปิดครั้งแรกในรายการ 120 มินิตส์ ทางช่องเอ็มทีวี และได้เปิดออกอากาศพอสมควร
1 วันก่อนวันออกขายของอัลบั้ม พิงเคอร์ตัน  ในวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1996 มีคำสั่งยับยั้งการจองมาจากวงและเกฟเฟน โดยบริษัทรักษาความปลอดภัยในแคลิฟอร์เนีย ที่ชื่อ พิงเคอร์ตัน ได้ฟ้องร้องวีเซอร์และเกฟเฟนในการละเมิดตราสินค้า โดยกล่าวว่า พวกเขาพยายามหาประโยชน์จากการละเมิดนี้ ในขณะที่อยู่ระหว่างการยับยั้งการสั่ง บริษัทพิงเคอร์ตันเรียกร้องค่าเสียหาย 2 ล้านเหรียญสหรัฐ และวีเซอร์ไม่สามารถจัดจำหน่าย แจกจ่าย หรือโฆษณาอัลบั้มที่ใช้ชื่อว่า พิงเคอร์ตัน ได้ โฆษกของเกฟเฟน เดนนิส เดนนีไฮ ได้ออกมาโต้แย้งว่า "วีเซอร์ได้ใช้ชื่อพิงเคอร์ตันจาก ตัวละครอุปรากรของจาโกโม ปุชชีนี เรื่อง มาดามบัตเตอร์ฟลาย  ซึ่งไม่ได้มีเจตนาจะเกี่ยวข้องกับเอกลักษณ์ของบริษัท" โควโมได้เขียนเอกสาร 6 หน้าเกี่ยวกับการเลื่อกชื่ออัลบั้มนี้ ว่า "ทำไมผมถึงเลือกชื่อนี้ และมันได้ผล และมันสำคัญอย่างไร" ศาลยกฟ้องหลังผู้พิพากษาตัดสินว่า "ความเสียหายจากการไม่จำหน่ายพิงเคอร์ตันของเกฟเฟน มีมากกว่าความเสียหายของบริษัทพิงเคอร์ตัน หรือผู้ถือหุ้นอาจได้รับความเสียหายจากการที่ผู้บริโภคอาจเข้าใจผิดกับบริษัทที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับอัลบั้มนี้"
เห็นได้ว่าอัลบั้ม พิงเคอร์ตัน  ไม่ได้คาดหวังด้านยอดชาย วีเซอร์รู้สึกกดดันในการทำมิวสิกวิดีโออีกเพลงให้ได้รับความชื่นชอบทางเอ็มทีวี มิวสิกวิดีโอเพลง "เดอะกูดไลฟ์" กำกับโดยโจนาทาน เดย์ตันและแวเลรี ฟาริส แสดงโดยลิน รัชส์คับ ในบทสาวส่งพิซซา โดยได้ใช้มุมกล้องหลายมุมพร้อมกันบนจอภาพแบ่งเป็นส่วน ๆ เกฟเฟนได้รีบเร่งให้ออกวิดีโอเพื่อไม่ให้ยอดขายอัลบั้มแย่ลง แต่ก็ไม่สำเร็จ
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1996 วงออกทัวร์ทางตะวันออกไกลรวมถึงแสดงในออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และญี่ปุ่น หลังจากนั้นไม่นานวงกลับมายังบ้านเกิด ลอสแอนเจลิส โดยแพทริก วิลสันและแมตต์ ชาร์ปได้ประชาสัมพันธ์ทางวิทยุในรายการ โมเดิร์นร็อกไลฟ์ เพื่อพยายามให้ยอดขายเข้าชาร์ตอัลบั้มในสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นไม่กี่วัน ในวันที่ 1 พฤศจิกายน วีเซอร์ปล่อยรายชื่อทัวร์ในอเมริกาเหนือที่เวนทูราเทียเตอร์ที่เมืองเวนทูรา รัฐแคลิฟอร์เนีย วันที่ 6 พฤศจิกายน วีเซอร์แสดงเพลงอะคุศติกที่โรงเรียนชอร์เครสต์ไฮสกูล ในซีแอตเทิล เนื่องจากมีการประกวดรางวัลที่ชนะโดยเด็กนักเรียน มีหลายเพลงที่แสดงครั้งนี้ออกขายในปี ค.ศ. 1997 ในอีพีกูดไลฟ์ วีเซอร์ยังคงทัวร์ต่อไปจนถึงคริสต์มาส ค.ศ. 1996
การออกและการประชาสัมพันธ์ > ฉบับดีลักซ์และเดโม

เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 คาร์ล คอช เว็บมาสเตอร์ของเว็บไซต์วีเซอร์ เปิดเผยว่าวีเซอร์เตรียมจะออกอัลบั้ม พิงเคอร์ตัน ฉบับดีลักซ์ ต่อมา 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 อัลบั้มที่มีการผลิตซ้ำนี้ได้เข้าชาร์ตที่อันดับ 6 ของชาร์ตบิลบอร์ดแคตาลอกอัลบั้มส์
เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2011 โควโมออกผลงานชุดเดโมชุดที่ 3 ของเขา ที่ชื่อ อะโลนทรี: เดอะพิงเคอร์ตันเยียส์ (Alone III: The Pinkerton Years) มีเพลงโดโมที่บันทึกเสียงระหว่างปี 1993 ถึง 1996 ขณะที่โควโมศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และกำลังเขียน พิงเคอร์ตัน และบางเพลงที่เกือบบรรจุอยู่ในงาน ซองส์ฟรอมเดอะแบล็กโฮล์ อัลบั้มนี้ออกขายพร้อมหนังสือ ตั้งชื่อว่า เดอะพิงเคอร์ตันไดอารีส์ (The Pinkerton Diaries) ที่รวบรวมงานเขียนของโควโมในช่วงที่เขียนเพลงอัลบั้มนี้
การตอบรับ

| ผลคะแนน> ที่มา | ผลคะแนน> ค่าประเมิน |
| --- | --- |
เมทาคริติก: 100/100
คะแนนคำวิจารณ์
ที่มา: ค่าประเมิน
ออลมิวสิก: 
เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี: B
ลอสแอนเจลิสไทมส์: 
เมโลดีเมกเกอร์: ทั้งบวกและลบ
เอ็นเอ็มอี: 7/10
พิตช์ฟอร์ก: 10/10
คิว: 
โรลลิงสโตน:  1996
โรลลิงสโตน:  2004
สปิน: 7/10
การตอบรับ > ช่วงแรก

อัลบั้ม พิงเคอร์ตัน ขึ้นอันดับสูงสุดอันดับ 19 บนชาร์ต บิลบอร์ด ยอดการขายน้อยกว่าอัลบั้มก่อนหน้านี้อย่างมาก คำวิจารณ์ในช่วงแรกมีทั้งด้านดีและด้านเสีย เจฟฟ์ กอร์ดิเนียร์แห่ง เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี วิจารณ์ว่า วีเซอร์เลือกที่จะผลิตอัลบั้มเอง และได้ลืมเพลงจำพวกปาร์ตี้สังสรรค์สำหรับพวกกลัวการอยู่คนเดียว ส่วนร็อบ โอคอนเนอร์ แห่ง โรลลิงสโตน เรียกผู้แต่งเพลงว่าทำตัวเหมือนเด็ก และบรรยายเพลง  "ไทด์ออฟเซกซ์" (Tired of Sex) ว่า "ไม่มีจุดหมาย" ส่วนผู้อ่านนิตยสาร โรลลิงสโตน ให้คะแนนอัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มยอดแย่อันดับ 3 ของปี ค.ศ. 1996
เมโลดีเมกเกอร์ ชื่นชมดนตรีอัลบั้ม พิงเคอร์ตัน แต่แนะนำให้ผู้ฟังว่า "อย่าสนใจเนื้อเพลง" เอ็นเอ็มอี ชืนชมอัลบั้มนี้ เขียนไว้ว่า "ในขณะที่ผลของเสียงของ 'ผีเสื้อ' เศร้า ๆ ได้โบยบินอย่างกับดาวดวงใหญ่ ณ จุดนัดพบของชีวิตสัตว์ป่าที่ถูกคุ้มครอง พิงเคอร์ตัน ก็เหมิอนเป็นอัลบั้มที่เคลื่อนที่อย่างแท้จริง" พิตช์ฟอร์กให้คะแนน 7.5 จาก 10 และเขียนว่า "พิงเคอร์ตัน อาจจะดูมากเกินไปสำหรับแฟนเพลงที่เสาะหางานที่ดูสะอาดและดนตรีที่ดูเข้าถึงง่าย แต่โปรดให้โอกาส เพราะอาจสร้างความประหลาดใจจากพวกต่อต้านวีเซอร์ก็ได้"
โควโมรู้สึกลำบากใจกับกระแสตอบรับทั้งบวกและลบ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1997 เขาเขียนว่า "นี่เป็นปีที่ยากสำหรับผม ไม่ใช่แค่โลกได้บอกมาว่า อัลบั้ม พิงเคอร์ตัน ไม่มีค่าอะไร แต่อัลบั้มปกสีน้ำเงินก็เช่นกัน มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ มันเป็นเพราะมิวสิกวิดีโอ บัดดีฮอลลี ผมเป็นนักแต่งเพลงที่แย่" ในปี ค.ศ. 2001 เขาได้บอกกับ เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี ว่า "มันเป็นผลงานที่น่าเกลียด มันเป็นความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นต่อหน้าคนนับร้อยนับพันและยังคงเกิดขึ้นมากขึ้นและจะไม่ไปไหน มันเหมือนเราเมาในงานปาร์ตี้และแสดงความกล้าหาญต่อหน้าทุกคน แล้วรู้สึกดีเยี่ยม จากนั้นเมื่อเราตื่นในเช้าวันต่อมาก้พบว่าเราทำเรื่องโง่ ๆ ลงไป"
การตอบรับ > ช่วงหลัง

ทั้ง ๆ ที่อัลบั้มได้รับเสียงวิจารณ์ทั้งด้านบวกและลบ แต่จากยอดขายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2009 ขายได้ 852,000 ชุดในสหรัฐอเมริกา ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ในหลายปีถัดมายังได้รับคำชื่นชมและมีกลุ่มผู้ชื่นชม ผ่านคำพูดปากต่อปากทางอินเทอร์เน็ต หรือแม้กระทั่ง ถือเป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดจัดอันดับโดยแฟนเพลงและนักวิจารณ์
ในปี ค.ศ. 2002 ผู้อ่านจาก โรลลิงสโตน ลงคะแนนให้อัลบั้ม พิงเคอร์ตัน เป็นอัลบั้มยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลในอันดับ 16 ในปี ค.ศ. 2004 ได้วิจารณ์ครั้งใหม่ ให้ 5 ดาว (จาก 5 ดาว) และลงอัลบั้มนี้อยู่ใน  "หอเกียรติยศโรลลิงสโตน" ในปี ค.ศ. 2005 สปิน ให้อัลบั้มนี้อยู่อันดับ 61 ของรายชื่อ 100 อัลบั้มที่ดีที่สุด จากปี ค.ศ. 1985 ถึง 2005 ในปี ค.ศ. 2003 พิตช์ฟอร์ก ให้อัลบั้มนี้อยู่ลำดับ 53 ของ 100 สุดยอดอัลบั้มในคริสต์ทศวรรษ 1990 และได้ให้ระดับอัลบั้มว่า สมบูรณ์แบบ และในปี ค.ศ. 2007 ดราวด์อินซาวด์ ชื่นชมว่า "เป็นอัลบั้มที่รักอย่างไม่มีเงื่อนไข และเป็นสิ่งสะสมที่ยอดเยี่ยมแห่งอารมณ์ที่สับสนในจักรวาล เท่าที่เคยมีมา!"
นิตยสาร กีตาร์เวิลด์ ให้อยู่ในรายชื่ออันดับ 76 ของ "100 อัลบั้มกีตาร์ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล" เดอะมูฟเมนต์ จากนิวซีแลนด์ ให้อยู่อันดับ 12 ของ "101 อัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990" และ พิวร์ป็อป จากเม็กซิโก ให้อยู่อันดับ 21 ของรายชื่อ "50 อัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990" และได้คะแนนสมบูรณ์แบบจากทั้งออลมิวสิก และ ไทนีมิกซ์เทปส์ โดยสื่อหลังวิจารณ์ว่า "หนึ่งในอัลบั้มที่ดีที่สุดในศตวรรษที่ 20" จากการออกใหม่ในรูปแบบดีลักซ์ในปี ค.ศ. 2010 ได้คะแนนเต็ม 100 จากเว็บไซต์เมทาคริติก
ในปี ค.ศ. 2008 โควโมได้กลับมาพูดถึงอัลบั้มนี้อีกครั้งว่า "อัลบั้ม พิงเคอร์ตัน นั้นยอดเยี่ยม หยั่งลึก กล้าหาญ และเป็นของจริง การได้ฟัง ผมสามารถบอกได้ว่า ผมเข้าถึงมันเมื่อผมเขียนและบันทึกเสียงเพลงพวกนี้" ในปี ค.ศ. 2010 ไบรอัน เบลล์ บอก ดิอาควาเรียนวีกลีว่า "พิงเคอร์ตัน นำชีวิตของมันได้อย่างแท้จริงและประสบความสำเร็จมากขึ้น จนได้รับการยอมรับมากขึ้น ในฐานะศิลปินคนหนึ่ง คุณแค่ทำในสิ่งที่คุณเชื่อ ณ เวลานั้น ไม่ว่ามันจะได้รับการยอมรับหรือไม่ คุณแค่ทำมันต่อไป" ในปี ค.ศ. 2015 หลังจากออกขายใหม่และหลังทัวร์ "เมโมรีส์" ที่วีเซอร์แสดงเพลงจากอัลบั้มชุดเปิดตัวและ พิงเคอร์ตัน ทั้งหมด โควโมกล่าวว่า
ประสบการณ์จากการเรียนรู้เพลงเหล่านี้อีกครั้ง ได้ร้องเพลงเหล่านี้ในทุกคืน ได้ทำงานร่วมกับพวกเขา และได้อยู่ในงานเล็ก ๆ กับแฟนพันธุ์แท้ของวีเซอร์ 1,000 คน และได้ยินพวกเขาร้องในทุกเพลง ได้เห็นพวกเขาตีกลองกลางอากาศ มันเป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมและแตกต่างจากที่เราเคยทำมาในหลายปีที่ผ่านมา มันเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมจากแฟนเพลง สำหรับอัลบั้มนี้ที่ค่อนข้างเป็นอัลบั้มส่วนตัวสำหรับผม และมันค่อนข้างเป็นปีที่ค่อนข้างเจ็บปวดในตอนนั้น
อัลบั้ม พิงเคอร์ตัน มีอิทธิพลต่อศิลปินอย่าง แมนเชสเตอร์ออร์เครสตา, เยลโลว์คาร์ด, เซฟส์เดอะเดย์, เทกกิงแบ็กซันเดย์, ดิอาทาริส, เทิร์สเดย์, เดอะยูสด์, เดอะโบรเบกส์, แดชบอร์ดคอนเฟชชันนอล, เดอะพรอมิสริง, เดอะลองกูดบาย และ เรย โคลิชัน
การตอบรับ > รางวัล

พิงเคอร์ตัน อยู่ในรายชื่ออัลบั้มที่ดีที่สุดจากหลายสื่อ ได้แก่
| สื่อ | ประเทศ | รางวัล | ปี | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แมกเนต | สหรัฐอเมริกา | 60 อัลบั้มที่ดีที่สุดระหว่างปี ค.ศ. 1993–2003 | 2003 | #17 |
| สปิน | สหรัฐอเมริกา | 100 อัลบั้มยอดเยี่ยม, 1985–2005 | 2005 | #61 |
| The Movement | นิวซีแลนด์ | 101 อัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990 | 2004 | #12 |
| พิตช์ฟอร์กมีเดีย | สหรัฐอเมริกา | 100 อัลบั้มที่ยอดเยี่ยมที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990 | 2003 | #53 |
| กีตาร์เวิลด์ | สหรัฐอเมริกา | 100 อัลบั้มกีตาร์ที่ดีที่สุดตลอดกาล | 2005 | #76 |
| โรลลิงสโตน | สหรัฐอเมริกา | 100 อัลบั้มยอดเยี่ยมที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990 | 2010 | #48 |
| ออลเทอร์เนทิฟเพรส | สหรัฐอเมริกา | 1 ใน 10 อัลบั้มสำคัญใน ค.ศ. 1996 | 2006 |  |
รายชื่อเพลง

เพลงทั้งหมดประพันธ์โดยริเวอร์ โควโม ยกเว้นตามหมายเหตุ
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Tired of Sex" | 3:01 |
| 2. | "Getchoo" | 2:52 |
| 3. | "No Other One" | 3:01 |
| 4. | "Why Bother?" | 2:08 |
| 5. | "Across the Sea" | 4:32 |
| 6. | "The Good Life" | 4:17 |
| 7. | "El Scorcho" | 4:03 |
| 8. | "Pink Triangle" | 3:58 |
| 9. | "Falling for You" | 3:47 |
| 10. | "Butterfly" | 2:53 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 34:36 |
รายชื่อเพลง > ฉบับดีลักซ์

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 11. | "You Gave Your Love to Me Softly" | 1:57 |
| 12. | "Devotion" | 3:11 |
| 13. | "The Good Life" (radio remix) | 4:08 |
| 14. | "Waiting on You" | 4:13 |
| 15. | "I Just Threw out the Love of My Dreams" | 2:39 |
| 16. | "The Good Life" (live and acoustic) | 4:40 |
| 17. | "Pink Triangle" (radio remix) | 4:02 |
| 18. | "I Swear It's True" | 3:19 |
| 19. | "Pink Triangle" (live and acoustic) | 4:18 |
| 20. | "Interview – 107.7 The End – Blue vs. Pinkerton" (unlisted track) | 1:32 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "You Won't Get With Me Tonight" |   | 3:29 |
| 2. | "The Good Life" (live at Y100 Sonic Session) |   | 4:37 |
| 3. | "El Scorcho" (live at Y100 Sonic Session) |   | 4:07 |
| 4. | "Pink Triangle" (live at Y100 Sonic Session) |   | 4:10 |
| 5. | "Why Bother?" (live at Reading Festival 1996) |   | 2:18 |
| 6. | "El Scorcho" (live at Reading Festival 1996) |   | 4:09 |
| 7. | "Pink Triangle" (live at Reading Festival 1996) |   | 4:52 |
| 8. | "The Good Life" (live at X96) |   | 4:13 |
| 9. | "El Scorcho" (live and acoustic) |   | 4:26 |
| 10. | "Across the Sea Piano Noodles" |   | 0:38 |
| 11. | "Butterfly" (alternate take) |   | 2:48 |
| 12. | "Long Time Sunshine" |   | 4:17 |
| 13. | "Getting Up and Leaving" | โควโม, แพตริก วิลสัน | 3:28 |
| 14. | "Tired of Sex" (tracking rough) |   | 2:58 |
| 15. | "Getchoo" (tracking rough) |   | 2:57 |
| 16. | "Tragic Girl" |   | 5:26 |
ยอดขายและอันดับ > อัลบั้ม

| ชาร์ต | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
สหรัฐอเมริกา/ บิลบอร์ด 200: 19
ออสเตรเลีย: 41
แคนาดา/ อาร์พีเอ็ม อัลบั้มชาร์ต: 15
นิวซีแลนด์: 11
นอร์เวย์: 18
ฟินแลนด์: 35
สวีเดน: 4
ยอดขายและอันดับ > ซิงเกิ้ล

| ปี | เพลง | อันดับสูงสุด> ยูเอสมอเดิร์นร็อก  | อันดับสูงสุด> สวีเดน  | อันดับสูงสุด> ฟินแลนด์  | อันดับสูงสุด>  | อันดับสูงสุด>  | อันดับสูงสุด>  | อันดับสูงสุด>  | อันดับสูงสุด>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1996 | "El Scorcho" | 19 | 10 | 18 |  |  |  |  |  |
| 1996 | "The Good Life" | 32 | – | – |  |  |  |  |  |
| 1997 | "Pink Triangle" | – | – | – |  |  |  |  |  |
คณะผู้สร้างอัลบั้ม

ริเวอส์ โควโม – กีตาร์, ร้อง, คีย์บอร์ด, ไซโลโฟน
แพทริก วิลสัน – กลอง
ไบรอัน เบลล์ – กีตาร์, ร้องประสาน
แมตต์ ชาร์ป – เบส, ร้องประสาน
คาร์ล คอช  – เครืองเคาะในเพลง "Butterfly"
โจ บาร์เรซี– วิศวกร
บิลลี โบเวอส์– วิศวกร
จิม แคมเปญ – วิศวกร
เดวิด โดมิงเกซ – วิศวกร
เกรก ฟิเดลแมน – วิศวกร
เดฟ ฟริดแมนน์ – วิศวกร
ฮิโระชิเงะ – ปก
ร็อบ เจคอปส์ – วิศวกร
สไปก์ จอนซ์ – ช่างภาพ
แอดัม แคสเปอร์ – วิศวกร
คาร์ล คอช – เว็บมาสเตอร์
จอร์จ มาริโน – มาสเตอริง
แดน แม็กลอลิน – วิศวกร
ชอว์น เอเวอเรตต์ – วิศวกร, ผสมเสียง
คลิฟ นอร์เรลล์ – วิศวกร
แจ็ก โจเซฟ พุยก์ – วิศวกร, ผสมเสียง
จิม รอนดิเนลลี – วิศวกร
แจเน็ต วอลส์บอร์น – ผู้ช่วยฝ่ายศิลป์
ริเวอส์ โควโม มาทัวร์คอนเสิร์ตที่ประเทศไทยหลังจากอัลบั้มเปิดตัวของวงวีเซอร์
ภาพปกอัลบั้ม พิงเคอร์ตัน เป็นภาพอุกิโยะของฮิโระชิเงะ
พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาว 2022

| --- | --- |
วงแหวนโอลิมปิกและแท่นคบเพลิงทรงเกล็ดหิมะ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2022; 2 ปีก่อน (2022-02-04)
เวลา: 20:00 - 22:20 (เวลาปักกิ่ง, UTC+8)
สถานที่: สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง
ที่ตั้ง: ปักกิ่ง, ประเทศจีน
พิกัด: 39°59′30″N 116°23′26″E﻿ / ﻿39.99167°N 116.39056°E﻿ / 39.99167; 116.39056
แก่น: One World, One Family
ถ่ายทำโดย: ซีซีทีวี และโอบีเอส
ภาพยนตร์: วิดีโอพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 บันทึกภาพโดย โอบีเอส
พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 (อังกฤษ: 2022 Winter Olympics opening ceremony, จีน: 2022年冬季奧林匹克運動會開幕式; พินอิน: Èr Líng Èr'èr Nián Dōngjì Àolínpǐkè Yùndònghuì Kāimùshì) จัดขึ้นเมื่อในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ณ สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง  ตามข้อบังคับของกฎบัตรโอลิมปิก การดำเนินการจะผสมกันทั้งรูปแบบทางการและพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ รวมถึงการกล่าวต้อนรับ การเชิญธง และขบวนพาเหรดของนักกีฬา พร้อมการแสดงทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของประเทศเจ้าภาพ
ภาพรวม

สี จิ้นผิง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ และประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นประธานในพิธีดังกล่าว และจาง อี้โหมว ผู้อำนวยการแสดงในพิธีเปิดและพิธีปิดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ซึ่งจัดในสถานที่เดียวกับพิธีการนี้ ได้กลับมาเป็นผู้อำนวยการแสดงอีกครั้ง
แนวคิดของพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 สะท้อนถึงความมุ่งมั่นของจีนในการนำสันติภาพสู่โลก, คติพจน์ของโอลิมปิก "เร็วขึ้น สูงขึ้น แข็งแรงขึ้นไปด้วยกัน" และคำขวัญของการแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้ "ก้าวสู่อนาคตไปด้วยกัน"
จาง อี้โหมว กล่าวว่า ด้วยสภาพอากาศและมาตรการทางสาธารณสุข การแสดงในพิธีเปิดจะใช้เวลาไม่เกิน 100 นาที ใช้นักแสดงไม่เกิน 3,000 คน และเป็นการผสมผสานระหว่างการแสดงศิลปะวัฒนธรรมดั้งเดิมกับศิลปะสมัยใหม่ โดยใช้งบประมาณอย่างคุ้มค่า การซ้อมใหญ่พิธีเปิดครั้งแรกมีขึ้นเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2565 โดยมีผู้เข้าร่วมกว่า 4,000 คน และการซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้ายก่อนพิธีการจริง มีขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์
รายละเอียดพิธีการ

พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 จัดขึ้นที่สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง โดยมีการติดตั้งแผงควบคุมจอแอลอีดีจำนวน 40,000 ชุด คลุมพื้นสนามทั้งหมดและบางส่วนของอัฒจันทร์ตรงข้ามประธาน รวมพื้นที่ทั้งสิ้น 10,552 ตารางเมตร นับเป็นจอแอลอีดีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยช่วงสำคัญของพิธีเปิด มีดังต่อไปนี้
รายละเอียดพิธีการ > การนับถอยหลังสู่ฤดูใบไม้ผลิ

พิธีการเริ่มต้นด้วยการนับถอยหลังที่อ้างอิงจากการนับฤดูกาล 24 ภาวะ ตามปฏิทินจีน โดยวันเปิดการแข่งขันนั้นตรงกับวันแรกของฤดูใบไม้ผลิ และยังสะท้อนถึงการจัดโอลิมปิกฤดูหนาวเป็นครั้งที่ 24 ด้วย จากนั้นกลุ่มนักแสดงถือแท่งแอลอีดีสีเขียวรวมตัวกันกลางสนาม เพื่อจำลองวงจรชีวิตของดอกแดนดิไลอันที่จะเปลี่ยนเป็นสีขาวและถูกลมพัดปลิวเพื่อกระจายเมล็ดพันธุ์
รายละเอียดพิธีการ > พิธีเชิญธงชาติ

ตัวแทนเยาวชนจำนวนสิบสองคนเชิญธงชาติส่งต่อไปยังตัวแทนชนเผ่าและผู้ประกอบอาชีพต่าง ๆ สื่อให้เห็นถึงความสามัคคีและความสำคัญของธงชาติ ธงได้ถูกส่งต่อไปยังทหารกองเกียรติยศกองทัพบกกองทัพปลดปล่อยประชาชนจำนวนแปดนาย เพื่อการคลี่ปลายธงและเชิญธงขึ้นสู่ยอดเสา พร้อมกับการบรรเลงอี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่ เพลงชาติแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
รายละเอียดพิธีการ > วงแหวนน้ำแข็ง

หลังจากพิธีเชิญธงชาติ จอแอลอีดีได้ฉายภาพหมึกจีนที่หยดจากฟ้าลงมาเป็นสายคลื่นแม่น้ำหวง แล้วจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็ง แสงเลเซอร์ 24 ลำ ได้ฉายไปยังฉากน้ำแข็งนั้น แสดงชื่อเมืองรวมถึงปีจัดโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ผ่านมา 23 ครั้ง และได้รวมกันเพื่อแสดงชื่อเมืองและปีการแข่งขันครั้งนี้ "ปักกิ่ง จีน 2022" ต่อมานักฮอกกี้น้ำแข็ง 6 คน ตีลูกยางใส่ก้อนน้ำแข็งดังกล่าวให้แตกตัวเป็นวงแหวนโอลิมปิก ซึ่งได้ลอยสูงจากพื้นสนาม พร้อมกับประตูน้ำแข็งด้านหลังได้เปิดออก เพื่อเตรียมต้อนรับพาเหรดนักกีฬา
รายละเอียดพิธีการ > ขบวนนักกีฬา

ขบวนนักกีฬาของกรีซเดินเข้าสู่สนามเป็นลำดับแรกตามธรรมเนียมโอลิมปิก จากนั้นตามด้วยชาติต่าง ๆ เรียงตามลำดับจำนวนขีดของอักษรจีน ยกเว้นอิตาลี เจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2026 และจีน เจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งนี้ ซึ่งเข้าสู่สนามเป็นสองกลุ่มประเทศสุดท้าย ตามลำดับ
เมื่อขบวนนักกีฬาจีนเข้าประจำที่อัฒจันทร์แล้ว นักแสดงผู้ถือป้ายชื่อรูปเกล็ดหิมะของทั้ง 91 ชาติที่เข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ ได้นำป้ายชื่อดังกล่าวทั้งหมด ซึ่งมีชื่อประเทศเป็นภาษาอังกฤษและภาษาจีน (ยกเว้นนักกีฬาจากคณะกรรมการโอลิมปิกรัสเซียที่ใช้อักษรย่อ ROC เพียงอย่างเดียว) ประกอบกันกับโครงสร้างช่อมะกอก เป็นเกล็ดหิมะขนาดใหญ่ โดยโครงสร้างดังกล่าวสื่อให้เห็นถึง "ความสามัคคี" และ "ความรุ่งเรือง"
รายละเอียดพิธีการ > พิธีการโอลิมปิก

หลังจากนายไค ฉี ประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขัน กล่าวต้อนรับนักกีฬาแล้ว โทมัส บัค ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ได้กล่าวแสดงความขอบคุณต่อทั้งชาวจีนที่ร่วมจัดโอลิมปิกคราวนี้ รวมถึงบุคลากรทางการแพทย์ที่ร่วมต่อสู้กับภาวะระบาดของโควิด-19 บัคยังกล่าวว่าผู้นำทั่วโลกควรให้โอกาสสร้างสันติในการแข่งขันโอลิมปิก และนักกีฬาควร "แสดงให้เห็นว่าโลกควรเป็นอย่างไร ถ้าเราเคารพกฎเดียวกัน และตัวตนของกันและกัน" นอกจากนี้ บัคยังเรียกร้องให้ยุติการเลือกปฏิบัติต่อชนชาติต่าง ๆ โดยเฉพาะต่อชาวเอเชียทั่วโลก จากนั้น สี จิ้นผิง ประธานาธิบดีแห่งประเทศจีน ได้กล่าวเปิดการแข่งขัน
รายละเอียดพิธีการ > การจุดเพลิงโอลิมปิก

Dinigeer Yilamujiang และจ้าว เจียเหวิน เป็นผู้วิ่งคบเพลิงโอลิมปิกสองคนสุดท้าย และนำคบเพลิงดังกล่าววางบนแท่นใจกลางโครงสร้างรูปเกล็ดหิมะซึ่งประกอบขึ้นมาจากป้ายชื่อ 91 ชาติสมาชิกไอโอซี จาง อี้โหมว ผู้กำกับการแสดงกล่าวว่า การใช้วิธีจุดเพลิงเช่นนี้เพื่อเป็นการรักษาสิ่งแวดล้อม และสร้างมาตรฐานเกมกีฬาที่ "มีความเป็นกลางทางคาร์บอน"
บุคคลสำคัญที่เข้าร่วมพิธี

บุคคลสำคัญที่มีกำหนดการเข้าร่วมพิธีนี้ ได้แก่
บุคคลสำคัญที่เข้าร่วมพิธี > ผู้นำและผู้บริหารระดับสูงของชาติเจ้าภาพ

สี จิ้นผิง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ เลขาธิการคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง และประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
หลี่ เค่อเฉียง ประธานคณะมนตรีรัฐกิจแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
บุคคลสำคัญที่เข้าร่วมพิธี > ผู้แทนชาติสมาชิกไอโอซี > พระประมุขและพระราชวงศ์

กัมพูชา – พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรกัมพูชา
ลักเซมเบิร์ก –  แกรนด์ดยุกอ็องรี เจ้าผู้ครองราชรัฐลักเซมเบิร์ก§
โมนาโก – เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 เจ้าผู้ครองรัฐโมนาโก §
กาตาร์ – ตะมีม บิน ฮะมัด อัษษานี เจ้าผู้ครองรัฐกาตาร์§
ซาอุดีอาระเบีย – มุฮัมมัด บิน ซัลมาน มกุฎราชกุมารแห่งซาอุดิอาระเบีย
ไทย – สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
§ – ทรงเป็นสมาชิกไอโอซีด้วย
บุคคลสำคัญที่เข้าร่วมพิธี > ผู้แทนชาติสมาชิกไอโอซี > ประธานาธิบดี

อาร์เจนตินา – อัลเบร์โต เฟร์นันเดซ ประธานาธิบดีอาร์เจนตินา
คาซัคสถาน – ฆาเซิม-โฌมาร์ต โตกาเยฟ ประธานาธิบดีคาซัคสถาน
โปแลนด์ –  อันด์แชย์ ดูดา ประธานาธิบดีโปแลนด์
รัสเซีย –  วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย
เซอร์เบีย –  อาเล็กซานดาร์ วูชิช ประธานาธิบดีเซอร์เบีย
สิงคโปร์ –  ฮาลีมะฮ์ ยากบ ประธานาธิบดีสิงคโปร์
ทาจิกิสถาน – เอมอมาลี ราห์มอน ประธานาธิบดีทาจิกิสถาน
เติร์กเมนิสถาน – กูร์บันกูลือ เบร์ดือมูฮาเมดอว์ ประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถาน
อุซเบกิสถาน – ชัฟคัต มีร์ซีโยเยฟ ประธานาธิบดีอุซเบกิสถาน
บุคคลสำคัญที่เข้าร่วมพิธี > ผู้นำและสมาชิกองค์กรระหว่างประเทศ

คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โทมัส บัค ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
พัน กี-มุน ประธานคณะกรรมการจริยธรรมของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล และอดีตเลขาธิการสหประชาชาติ
สหประชาชาติ – อังตอนียู กูแตรึช เลขาธิการสหประชาชาติ
องค์การอนามัยโลก  – เตโวโดรส อัดฮาโนม ผู้อำนวยการใหญ่องค์การอนามัยโลก
เพลงชาติ

– เพลงเดินขบวนทหารกล้าและทรงธรรม, เพลงชาติแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
– เพลงสดุดีโอลิมปิก ขับร้องเป็นภาษากรีกโดยคณะนักร้องประสานเสียงยุวชน Malanhua'er จากมณฑลเหอเป่ย์
ประเทศสมาชิกที่คว่ำบาตร

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อประเทศสมาชิกไอโอซีที่ประกาศคว่ำบาตรทางการทูต และไม่ส่งตัวแทนของผู้นำประเทศเข้าร่วมในพิธีเปิด แต่ยังส่งนักกีฬาซึ่งผ่านเกณฑ์ที่กำหนดโดยไอโอซีและสมาพันธ์กีฬาฤดูหนาวต่าง ๆ เข้าร่วมการแข่งขัน
ออสเตรเลีย
เบลเยียม
แคนาดา
เดนมาร์ก
เอสโตเนีย
สหราชอาณาจักร
อินเดีย
คอซอวอ
ลิทัวเนีย
สหรัฐ
วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย โบกมือให้นักกีฬาจากคณะกรรมการโอลิมปิกรัสเซีย