stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แหวนแห่งอำนาจ
รายละเอียดและผู้ครอบครอง > แหวนคนแคระทั้งเจ็ด

เป็นแหวนที่พวกเอลฟ์มอบให้แก่เผ่าคนแคระ (ไม่มีระบุในตำนานว่า พวกเอลฟ์มอบแหวนให้คนแคระอย่างไร) แหวนกลุ่มนี้ไม่มีพลังในทางชั่วร้าย แหวนทั้งเจ็ดของคนแคระนั้น เป็นแหวนที่ถูกสร้างขึ้นมาตามการควบคุมของเซารอน เช่นเดียวกับแหวนทั้งเก้าของมนุษย์ ตัวแหวนทำด้วยทองคำ หัวแหวนประดับด้วยอัญมณีแตกต่างกันไปแต่ละวง แหวนหนึ่งในเจ็ดถูกสร้างขึ้นมาก่อนแหวนวงอื่น และช่างเอลฟ์ก็ได้มอบให้กับ ดูรินที่สาม กษัตริย์แห่งคาซัดดูม อาณาจักรของคนแคระ ส่วนแหวนอีกหกวงที่เหลือนั้นเซารอนเป็นผู้มอบให้กับกษัตริย์ของคนแคระต่างๆ ด้วยมือของตนเอง พลังของแหวนทำให้ผู้ครอบครองมั่งคั่งร่ำรวยมากขึ้น แต่แหวนทำให้ความโลภอยู่เหนือทุกสิ่งในจิตใจของพวกเขา แต่อย่างไรก็ตามแผนการของเซารอน ที่หวังจะให้บรรดากษัตริย์ตกเป็นทาสของแหวน ไม่เป็นไปตามคาด เนื่องจากคนแคระนั้นแข็งกร้าวและดื้อด้าน พวกเขาจะต่อต้านการครอบงำของผู้อื่นจนถึงที่สุด ยิ่งกว่านั้นความคิดจิตใจของพวกคนแคระก็ยากจะหยั่งถึง พอ ๆ กับที่ไม่สามารถทำให้กลายเป็นเงามืดได้ พวกเขาจะใช้แหวนเพียงเพื่อการค้นหาความมั่งคั่งเท่านั้น ดังนั้นพวกคนแคระจึงไม่กลายเป็นภูตแหวนเหมือนกับมนุษย์ เซารอนจึงคิดที่จะรวบรวมเอาแหวนคืนจากพวกเขา เซารอนชิงแหวนคืนมาได้สองวง อีกสี่วงถูกทำลายและถูกกินโดยมังกร ส่วนหนึ่งวงที่เหลืออยู่นั้นถูกเก็บเป็นความลับไว้ที่คาซัดดูม และสืบต่อมาเรื่อยจนกระทั่งถูกพวกออร์คโจมตี พร้อมกับการหายไปของแหวนวงสุดท้าย แต่ความจริงก็ปรากฏว่าแหวนนั้นถูกสืบทอดให้ทายาทก่อนที่คาซัดดูมจะพินาศ จนในที่สุดเซารอนก็พบผู้ครอบครอง และได้แหวนคืนที่โดลกุลดัวร์
รายละเอียดและผู้ครอบครอง > แหวนมนุษย์ทั้งเก้า

เป็นแหวนที่พวกเอลฟ์มอบให้กับราชามนุษย์เก้าองค์ ภายหลังได้เป็นผู้ที่ได้รับแหวนได้ชีวิตอมตะ กลายเป็นภูตแหวน (Ringwraith) และภักดีต่อเซารอน
ดูเพิ่ม

ว่าด้วยแหวนแห่งอำนาจ และยุคที่สาม จากตำนานเรื่อง ซิลมาริลลิออน
ไบเฟนทริน

| --- | --- |

ชื่อ
IUPAC name 2-Methyl-3-phenylphenyl)methyl (1S*,3S*)-3-[(Z)-2-chloro-3,3,3-trifluoroprop-1-enyl]-2,2-dimethylcyclopropane-1-carboxylate
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 82657-04-3
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ECHA InfoCard: 100.120.070 
ผับเคม CID: 10938769
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID20669951 DTXSID9020160, DTXSID20669951 
 SMILES CC1=C(C=CC=C1COC(=O)[C@H]2[C@H](C2(C)C)\C=C(\C(F)(F)F)/Cl)C3=CC=CC=C3 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C23H22ClF3O2 
มวลโมเลกุล: 422.87 กรัม/โมล   
ลักษณะทางกายภาพ: ของเหลวเหนียว, ผลึก หรือ ของแข็งเหนียว สีน้ำตาลอ่อนถึงอำพัน
ความหนาแน่น: 1.21 ที่ 20 องศาเซลเซียส
จุดหลอมเหลว: 68-70.6 องศาเซลเซียส
ละลายในน้ำ: <1ไมโครกรัม/ลิตร ที่ 20 องศาเซลเซียส
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
ไบเฟนทริน เป็น สารเคมีกำจัดแมลง ในกลุ่ม ไพรีทรอยด์ ส่งผลต่อ ระบบประสาท ของ แมลง ผลิตภัณฑ์ที่มีไบเฟนทรินเป็นสารออกฤทธิ์ เช่น แม็กซ์ธอร์, ทาวสตาร์, ไบเกรด, และออโธ โฮม ดีเฟนส์ แม๊กซ์ เป็นต้น
ไบเฟนทริน, ไพรีทรอยด์ยุคที่ 4, ถูกค้นพบและพัฒนาขึ้นโดยบริษัท FMC Corporation Pty Ltd ไบเฟนทรินละลายในน้ำต่ำ มีค่าการละลายน้ำน้อยกว่า 1 ไมโครกรัม/ลิตร มีความคงทนในดินสูง(ค่าครึ่งชีวิต = 7 วัน - 8 เดือน) เป็นสารเคมีกำจัดปลวกที่มีฤทธิ์ตกค้างนานที่สุดที่ขึ้นทะเบียนวางขายในท้องตลาด ณ ปัจจุบัน
เอกสารข้อมูลเพื่อความปลอดภัย (MSDS) ของ แม็กซ์ธอร์ (ชื่อการค้าของไบเฟนทริน) ของบริษัท Ensystex Australasia Pty Ltd  แสดงว่าไม่เป็นสารก่อมะเร็ง  เป็นพิษ สูงต่อ ปลา, เพราะ, เหมือนกับทุกสารในกลุ่มไพรีทรอยด์ , เป็นสารที่ยับยั้ง ATPase สัตว์มีกระดูกสันหลังที่อาศัยในน้ำมีความอ่อนแอสูงต่อสารที่ยับยั้ง ATPase กว่าสัตว์มีกระดูกสันหลังที่อาศัยบนบกเนื่องจากพวกมันต้องขึ้นอยู่กับกระบวนการสังเคราะห์ ATP ที่เหงือกเพื่อจะรักษาสมดุลออสโมซิส
USA MSDS
Australian MSDS[ลิงก์เสีย]
EPA Studies on Bifenthrin: (2002)
ข้อมูลจากการประเมินความเสี่ยง, EPA สรุปว่าไม่มีอันตรายที่จะส่งผลต่อประชากรทั่วไป ทารกและเด็กจากการได้รับและสะสมสารตกค้างจากไบเฟนทริน
โนฮาระ ริน

| --- | --- |
โนฮาระ ริน
โนฮาระ ริน
ชื่อภาษาญี่ปุ่น: のはらリン
โรมะจิ: Nohara Rin
ปรากฏตัวตอนแรก: ไม่ปรากฏ
สังกัด: หมู่บ้านโคโนฮะ
อาจารย์: โฮคาเงะรุ่นที่ 4
ลูกศิษย์: ไม่ปรากฏ
ทีม: ทีมมินาโตะ
ขั้น: Part I: จูนิน
วันเกิด: 15 พฤศจิกายน
กรุ๊ปเลือด: A
ฉายา: ไม่ปรากฏ
หมวดหมู่ นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
โนฮาระ ริน ตัวละครจากเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ เป็นศิษย์ของโฮคาเงะรุ่นที่ 4 เป็นนินจาแพทย์คอยรักษาคาคาชิและโอบิโตะเวลาบาดเจ็บ เคยถูกพวกศัตรูจับตัวไป แต่พวกคาคาชิสามารถมาช่วยไว้ได้ แต่รินต้องผ่าตัดตาของโอบิโตะ เพื่อนำเนตรวงแหวนให้แก่คาคาชิ เหตุการณ์หลังจากนั้นคือโนฮาระ รินถูกคาคาชิใช้ตัดสายฟ้าแทงทะลุหัวใจ ด้วยสาเหตุบางอย่าง ซึ่งก็คือ ก่อนหน้านั้นรินได้ถูกคิริงาคุเระพาตัวไปเพื่อเป็นพลังสถิตร่างของสามหาง แล้วคาคาชิได้ตามไปช่วยรินออกมาตามแผนของคิริงาคุเระ เพื่อให้รินกลับไปที่โคโนฮะแล้วปลดปล่อยสามหางจากตัวรินออกเพื่อหวังจะทำลายโคโนฮะงาคุเระ  รินได้รับรู้เรื่องนั้น และตัดสินใจเข้าไปขวางตัดสายฟ้าของคาคาชิที่พุ่งเป้าไปที่ศัตรูเพื่อปกป้องโคโนฮะ แล้วหวังจะตายด้วยมือของคนที่รักทำให้โนฮาระ รินตายในที่สุด
เผาตำรา ฝังบัณฑิต

เผาตำรา ฝังบัณฑิต (จีน: 焚書坑儒; พินอิน: fénshū kēngrú) กล่าวถึงเหตุการณ์เผาตำราที่คาดว่าเกิดขึ้นเมื่อปี 213 ก่อนคริสตกาล และฝังนักคิดและปัญญาชนสำนักวิชาขงจื๊อทั้งเป็นจำนวน 460 คนเมื่อปี 210 ก่อนคริสตกาล โดย จิ๋นซีฮ่องเต้ จักรพรรดิพระองค์แรกแห่งราชวงศ์ฉินในยุคจีนโบราณ เหตุการณ์นี้ก่อให้เกิดความสูญเสียตำราและคัมภีร์ที่มีเนื้อหาหลักปรัชญาของขบวนการสำนักความคิดทั้งร้อยจำนวนมาก หลักปรัชญาทางการของรัฐบาล (“การยึดถือกฎ”) ยังคงอยู่รอดมาได้
นักคิดและปัญญาชนยุคปัจจุบันตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับรายละเอียดของเรื่องราวใน “บันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่” เป็นแหล่งข้อมูลหลักตั้งแต่ ซือหม่า เชียน เขียนบันทึกเอาไว้เมื่อศตวรรษที่ 1 หรือหลังจากเหตุการณ์ผ่านไปแล้ว 100 ปีและยังเป็นเจ้าหน้าที่ในราชสำนักแห่งราชวงศ์ฮั่น ซึ่งเป็นราชวงศ์ที่สืบต่อจากราชวงศ์ฉิน และคาดว่าในบันทึกอาจจะแสดงถึงข้อความอันเป็นปฏิปักษ์ต่อราชวงศ์ฉิน ในขณะที่เป็นที่ชัดเจนว่าจักรพรรดิจิ๋นซีทรงรวบรวมและทำลายงานเขียนจำนวนมากซึ่งพระองค์ทรงพิจารณาว่าเป็นภัยต่อราชบังลังก์ เอกสารแต่ละฉบับจะทำสำเนาไว้ 2 ฉบับถูกเก็บรักษาไว้ในห้องสมุดของจักรพรรดิซึ่งถูกทำลายจากศึกสงครามที่เกิดขึ้นภายหลังการล่มสลายของราชวงศ์ฉิน ปัจจุบันนี้เป็นที่เชื่อกันว่ามีนักคิดและปัญญาชนจำนวนมากถูกฆ่า แต่พวกเขาเหล่านี้ไม่ได้สังกัดในสำนักวิชาขงจื้อและไม่ได้ถูก “ฝังทั้งเป็น” ในบางกรณีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้และสำนวนที่ว่า “เผาตำรา ฝังบัณฑิต” ได้กลายเป็นตำนานที่ยังคงอยู่รอดมาได้ในมรดกของขงจื้อ
เรื่องเล่าขานที่มีมาตั้งแต่ดั้งเดิม > การเผาตำรา

ตามที่บันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ (มีชื่อเรียกอย่างหนึ่งว่า บันทึกสื่อจี้) ของซือหม่า เชียน หลังจากที่ ฉินฉื่อหฺวังตี้ จักรพรรดิพระองค์แรกของประเทศจีน ได้รวบรวมประเทศจีนให้เป็นหนึ่งเดียวในปี 221 ก่อนคริสตกาล หลี่ ซือ อัครมหาเสนาบดีได้เสนอให้ปราบปรามกวาดล้างการสนทนาของกลุ่มปัญญาชนเพื่อรวบรวมแนวคิดและความเห็นทางการเมืองให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ในบันทึกสื่อจี้ บทที่ 6 “ประชุมพงศาวดารพื้นฐานแห่งปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฉิน” ปีที่ 34 (ปี 213 ก่อนคริสตกาล)
ตำราและคัมภีร์ที่ถูกตรวจพิจารณาโดย หลี่ ซือ แล้วพบว่ามีเนื้อหารุนแรงทางการเมืองมากที่สุดมี 3 ประเภท ได้แก่ บทกวี ประวัติศาสตร์ และปรัชญา การเก็บรวบรวมบันทึกทางประวัติศาสตร์และบทกวีโบราณประกอบไปด้วยหลายเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผู้ปกครองที่มีคุณธรรมในยุคโบราณ หลี่ ซือ เชื่อว่าถ้าประชาชนได้อ่านงานเขียนเหล่านี้จะทำให้พวกเขามีความเป็นไปได้ที่จะโหยหาระบอบการปกครองในอดีตและกลายเป็นไม่พอใจระบอบการปกครองในปัจจุบัน เหตุผลของการต่อต้านสำนักความคิดของหลักปรัชญาทั้งหลาย คือ ทำให้พวกเขามักจะสนับสนุนความคิดทางการเมืองที่ไม่สามารถเข้ากับระบอบเผด็จการได้
เรื่องเล่าขานที่มีมาตั้งแต่ดั้งเดิม > การเผาตำรา > ผลกระทบที่ตามมา

ขอบเขตของความเสียหายต่อมรดกทางปัญญาของจีนเป็นสิ่งที่ประเมินได้ยาก เพราะว่ารายละเอียดไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ มีความจริงอยู่หลายเรื่อง อย่างไรก็ตาม ได้บ่งบอกถึงผลกระทบจากเหตุการณ์ ถึงแม้ว่าจะอยู่รอดมาได้แต่ก็ไม่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง หนึ่ง มันถูกบันทึกไว้ในอนุสรณ์สถานของ หลี่ ซือ ว่าตำราและคัมภีร์ที่เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรมทั้งหมดถูกสำรองเอาไว้ สอง แม้แต่ตำราที่น่ารังเกียจ บทกวี และโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลักปรัชญาถูกเก็บรักษาเอาไว้ในหอจดหมายเหตุของจักรพรรดิ และได้รับอนุญาตให้เก็บรักษาไว้โดยนักคิดและปัญญาชนของราชสำนัก
ตำราและคัมภีร์หลายประเภทที่ถูกกล่าวถึงนั้น ประวัติศาสตร์ประสบกับความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ตำราและคัมภีร์ทางประวัติศาสตร์ยุครณรัฐก่อนเข้าสู่ยุคราชวงศ์ฉินหลงเหลือมาน้อยที่สุด หลี่ ซือ กล่าวว่า ตำราและคัมภีร์ทางประวัติศาสตร์ทุกเล่มที่ไม่ได้อยู่ในการตีความจากราชสำนักฉินจะต้องถูกเผาทำลาย มันไม่แน่ชัดว่าสำเนาของตำราและคัมภีร์เหล่านี้ได้รับอนุญาตให้เก็บอยู่ในหอจดหมายเหตุแห่งชาติหรือไม่ ถึงสำเนาบางฉบับถูกเก็บรักษาเอาไว้ แต่ก็ถูกทำลายไปในปี 206 ก่อนคริสตกาลเมื่อข้าศึกบุกเข้ายึดและเผาพระราชวังของจักรพรรดิจิ๋นซี ซึ่งมีความเป็นไปได้มากที่สุดว่าถูกเก็บเอาไว้ในหอจดหมายเหตุ
เรื่องเล่าขานที่มีมาตั้งแต่ดั้งเดิม > การเผาตำรา > ภายหลังจากการเผาตำรา

เมื่อสิ้นสุดราชวงศ์ฉิน บันทึกแห่งชาติของพระราชวังอาฝางกงถูกทำลายโดยไฟไหม้ สาง จี้ นักกวีสมัยราชวงศ์ถัง ได้เขียนบทกวีเกี่ยวกับนโยบายของการทำลายในเวลาที่เหมาะสม ดังต่อไปนี้
ภาษาจีน: 坑灰未冷山東亂; พินอิน: kēng huī wèi lĕng shān dōng luàn
ภาษาจีน: 劉項原來不讀書; พินอิน: liú xiàng yuán lái bù dú shū
หลุมศพของการเผาก่อนที่มันจะได้รับความหนาว การจลาจลได้ประทุขึ้นทางทิศตะวันออกของภูเขาเสี้ยว
หลิว ปัง และ เซี่ยง หยี่ ได้ปรากฏตัวขึ้น
เรื่องเล่าขานที่มีมาตั้งแต่ดั้งเดิม > ฝังบัณฑิต

มีตำนานเล่าขานกันว่าหลังจากที่ถูกหลอกโดยนักเล่นแร่แปรธาตุ 2 คน ขณะที่กำลังมองหาชีวิตที่ยาวนานนั้น จิ๋นซีฮ่องเต้ทรงออกคำสั่งประหารชีวิตนักคิดและปัญญาชนมากกว่า 460 คนในเมืองหลวงด้วยวิธีฝังทั้งเป็นในปีที่ 2 ของการเนรเทศ ความเชื่อนี้มีพื้นฐานมาจากข้อความนี้ที่ปรากฏอยู่ในบันทึกสื่อจี้ (บทที่ 6):
เรื่องราวนี้ถูกให้ไว้โดย เว่ย หง ในศตวรรษที่ 2 เพิ่มจำนวนตัวเลขผู้เสียชีวิตอีก 700 คน
เหตุผลในการสงสัย

นักคิดและปัญญาชน มิชาเอล ไนลัน ตั้งข้อสังเกตว่า “ถึงแม้ว่ามันเป็นความสำคัญในรูปแบบเทพนิยาย ตำนานของการเผาหนังสือก็ไม่ได้รับการพิจารณาอย่างเป็นความลับ” ไนลันนำเสนอว่า เหตุผลที่นักวิชาการสมัยราชวงศ์ฮั่นกล่าวหาราชวงศ์ฉินว่าทำลายคัมภีร์ทั้งห้าในปรัชญาขงจื้อนั้นเป็นส่วนหนึ่งของการ “ใส่ร้ายป้ายสี” ให้กับรัฐที่พวกเขาปราชัยและส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่านักคิดและปัญญาชนสมัยราชวงศ์ฮั่นเข้าใจผิดในเรื่องธรรมชาติของข้อความ เพราะมันเป็นเพียงแค่หลังจากการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นซึ่งซื่อ หม่าเซียนติดป้ายหลักปรัชญาทั้ง 5 เป็น “ลัทธิขงจื้อ” ไนลันยังได้ชี้ให้เห็นอีกด้วยว่าราชสำนักฉินแต่งตั้งนักคิดและปัญญาชนชั้นเอกผู้ซึ่งมีความเชี่ยวชาญว่าดัวย “บทกวีคลาสสิค” และ “เอกสาร” ซึ่งหมายความว่าข้อความเหล่านี้จะถูกยกเว้น และว่า “หนังสือแห่งพิธีกรรม” และ “บันทึกฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง” ไม่ได้บรรจุไว้ในการถวายพระเกียรติของรัฐศักดินาที่พ่ายแพ้ซึ่งจักรพรรดิจิ๋นซีทรงให้เหตุผลเพื่อการทำลายบรรดารัฐเหล่านั้น มาร์ติน เคิร์น เพิ่มเติมว่าบันทึกและคัมภีร์ของราชวงศ์ฉินและต้นราชวงศ์ฮั่นมักอ้างถึงงานเขียนคลาสสิค โดยเฉพาะใน “เอกสาร” และใน “คัมภีร์คีตาคาถา” ซึ่งเป็นไปไม่ได้ถ้าบันทึกและคัมภีร์เหล่านี้ไม่ถูกเผา ตามที่รายงาน
เรื่องราวการประหารชีวิตบรรดาเหล่านักคิดและปัญญาชนของ ซือหม่า เชียน มีความยุ่งยากเหมือนกัน หนึ่ง ไม่มีข้อความก่อนหน้าบันทึกสื่อจี้กล่าวถึงการประหารชีวิต บันทึกสื่อจี้กล่าวว่าไม่มีชื่อของนักคิดและปัญญาชนในสำนักวิชาขงจื้อคนใดเป็นเหยื่อของการประหารชีวิต และในความเป็นจริงแล้วไม่มีข้อความใดกล่าวถึงการประหารชีวิตเลย จนกระทั่งคริสตศตวรรษที่ 1 การใช้สำนวน “เผาตำราและประหารนักคิดและปัญญาชนสำนักวิชาขงจื๊อ” ที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักที่เก่าแก่ที่สุดไม่ได้ถูกบันทึกเอาไว้จนกระทั่งต้นศตวรรษที่ 4
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์จีน
การตรวจพิจารณา
ลัทธิขงจื๊อ
การปฏิวัติทางวัฒนธรรม
บันทึก

↑  相李斯曰：「臣請史官非秦記皆燒之。非博士官所職，天下敢有藏���、書、百家語者，悉詣守、尉雜燒之。有敢偶語詩書者棄市。以古非今者族。吏見知不舉者與同罪。令下三十日不燒，黥為城旦。所不去者，醫藥卜筮種樹之書。若欲有學法令，以吏為師
เชิงอรรถ

↑  Goldin (2005), p. 151.
1 2  Nylan (2001), pp. 29–30.
1 2 3  Kern (2010), pp. 111-112.
↑  Chan (1972), pp. 105–107.
↑  Chan (1972), p. 106.
↑  Chan (1972), p. 107.
แหล่งที่มาและอ่านเพิ่มเติม

Chan, Lois Mai (1972), "The Burning of the Books in China, 213 B.C.", The Journal of Library History, 7 (2): 101–108, JSTOR 25540352.
Goldin, Paul R. (2005), "The rise and fall of the Qin empire",  ใน Mair, Victor H.; Steinhardt, Nancy S.; Goldin, Paul R. (บ.ก.), The Hawai'i Reader in Traditional Chinese Culture, University of Hawai'i Press, pp. 151–160, ISBN 978-0-8248-2785-4.
Kern, Martin (2010), "Early Chinese Literature: Beginnings through Western Han",  ใน Kang-i Sun Chang; Stephen Owen (บ.ก.), The Cambridge History of Chinese Literature, Cambridge University Press, pp. 1–114, ISBN 9780521855587
Nylan, Michael (2001), The five "Confucian" classics (PDF), Yale University Press, ISBN 978-0-300-08185-5, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2014-06-11.
Neininger, Ulrich (1983), "Burying the Scholars Alive: On the Origin of a Confucian Martyrs' Legend", Nation and Mythology",  ใน Eberhard, Wolfram (บ.ก.), East Asian Civilizations. New Attempts at Understanding Traditions vol. 2, pp. 121–136 Online
Petersen, Jens Østergård (1995), "Which books did the First Emperor of Ch'in burn? – on the meaning of Pai chia in early Chinese sources", Monumenta Serica, 43: 1–52, doi:10.1080/02549948.1995.11731268, JSTOR 40727062.
Sima Qian: "The First Emperor of Qín" Chapter 25 Burning Books & Burying Scholars David K. Jordan University of California San Diego.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กหัวข้อราชวงศ์ฉิน |
| --- | --- |
ประวัติ:  สงครามรวมชาติของฉิน  การทัพต่อซฺยงหนูของฉิน  การทัพต่อไป่เยฺว่ของฉิน  เผาตำรา ฝังบัณฑิต  การก่อการกำเริบเฉิน เชิ่งกับอู๋ กว่าง  ยุทธการที่จู่ลู่ 
ดูเพิ่ม:  เสียนหยาง  พระราชวังเออผัง  เหอชื่อปี้  กองทัพทหารดินเผา  ดิแอโครแบตส์ (百戏俑; ไป่ซื่อหย่ง)  รูปปั้นมนุษย์ทองทั้ังสิบสอง  ข้อความไม้ไผ่ชุ่ยหู่ตี้ฉิน  อาชญากรรมทั้งสิบของฉิน  เดอะเฟิสต์เอ็มเพอเรอร์  จิ๋นซีฮ่องเต้ 
การประหารชีวิตนักคิดและปัญญาชนและการเผาตำรา (ภาพวาดจีนสมัยศตวรรษที่ 18)
เส้นเมริเดียนที่ 103 องศาตะวันตก

เส้นเมริเดียนที่ 103 องศาตะวันตกของกรีนิช  คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปอเมริกาเหนือ มหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 103 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 79 องศาตะวันออก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก

เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 103 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
| พิกัด | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 90°0′N 103°0′W﻿ / ﻿90.000°N 103.000°W﻿ / 90.000; -103.000﻿ (Arctic Ocean) | มหาสมุทรอาร์กติก |  |
| 79°15′N 103°0′W﻿ / ﻿79.250°N 103.000°W﻿ / 79.250; -103.000﻿ (Canada) |  แคนาดา |  |
| 78°9′N 103°0′W﻿ / ﻿78.150°N 103.000°W﻿ / 78.150; -103.000﻿ (Maclean Strait) | ช่องแคบเมคลีน |  |
| 77°40′N 103°0′W﻿ / ﻿77.667°N 103.000°W﻿ / 77.667; -103.000 | พื้นน้ำไม่มีชื่อ |  |
| 76°27′N 103°0′W﻿ / ﻿76.450°N 103.000°W﻿ / 76.450; -103.000﻿ (Canada) |  แคนาดา |  |
| 75°33′N 103°0′W﻿ / ﻿75.550°N 103.000°W﻿ / 75.550; -103.000﻿ (Austin Channel) | Austin Channel |  |
| 75°25′N 103°0′W﻿ / ﻿75.417°N 103.000°W﻿ / 75.417; -103.000﻿ (Parry Channel) | ช่องแคบแพร์รี |  |
| 73°10′N 103°0′W﻿ / ﻿73.167°N 103.000°W﻿ / 73.167; -103.000﻿ (M'Clintock Channel) | ช่องแคบแมกคลินทอกค์ |  |
| 70°41′N 103°0′W﻿ / ﻿70.683°N 103.000°W﻿ / 70.683; -103.000﻿ (Canada) |  แคนาดา |  |
| 68°48′N 103°0′W﻿ / ﻿68.800°N 103.000°W﻿ / 68.800; -103.000﻿ (Queen Maud Gulf) | อ่าวควีนมอด |  |
| 67°54′N 103°0′W﻿ / ﻿67.900°N 103.000°W﻿ / 67.900; -103.000﻿ (Canada) |  แคนาดา |  |
| 49°0′N 103°0′W﻿ / ﻿49.000°N 103.000°W﻿ / 49.000; -103.000﻿ (United States) |  สหรัฐ |  |
| 29°9′N 103°0′W﻿ / ﻿29.150°N 103.000°W﻿ / 29.150; -103.000﻿ (Mexico) |  เม็กซิโก |  |
| 18°10′N 103°0′W﻿ / ﻿18.167°N 103.000°W﻿ / 18.167; -103.000﻿ (Pacific Ocean) | มหาสมุทรแปซิฟิก |  |
| 60°0′S 103°0′W﻿ / ﻿60.000°S 103.000°W﻿ / -60.000; -103.000﻿ (Southern Ocean) | มหาสมุทรใต้ |  |
| 72°21′S 103°0′W﻿ / ﻿72.350°S 103.000°W﻿ / -72.350; -103.000﻿ (Antarctica) | แอนตาร์กติกา | พื้นน้ำไม่มีชื่อ |
| 73°15′S 103°0′W﻿ / ﻿73.250°S 103.000°W﻿ / -73.250; -103.000﻿ (Southern Ocean) | มหาสมุทรใต้ |  |
| 74°52′S 103°0′W﻿ / ﻿74.867°S 103.000°W﻿ / -74.867; -103.000﻿ (Antarctica) | แอนตาร์กติกา | พื้นน้ำไม่มีชื่อ |
ดูเพิ่ม

เส้นเมริเดียนที่ 102 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 104 องศาตะวันตก
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
โลลา

โลลา สามารถหมายถึง
โลลา (ชื่อ) - ชื่อต้นของบุคคล
โลลา มอนเตซ - นักแสดงหญิงชาวไอริช
ตัวละครในบันเทิงคดี

โลลา - ตัวละครจากเรื่องเซาท์พาร์ก
โลลา บันนี - ตัวละครจากเรื่องลูนีย์ตูนส์
โลล่า ลาวด์ - ตัวละครจากเรื่องเดอะลาวด์เฮาส์
โลล่า มโบล่า - ตัวละครจากเรื่องโรบอตบอย
โอกาดะ อิโซ

| โอกาดะ อิโซ |
| --- | --- |
เกิด: 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2375 แคว้นศักดินาโทซะ
เสียชีวิต: 3 มิถุนายน พ.ศ. 2408 (33 ปี)
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: ซามูไร   มือสังหาร
โอกาดะ อิโซ (ญี่ปุ่น: 岡田 以蔵; โรมาจิ: Okada Izō; 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1832 - 3 มิถุนายน ค.ศ. 1865) เป็นซามูไรชาวญี่ปุ่นในช่วงปลายยุคเอโดะ เป็นหนึ่งในสี่นักฆ่าที่โดดเด่นที่สุดในยุค บากูมัตสึ เขาเป็นสมาชิกของโทซะคินโนโท (土佐勤王党, กลุ่มลัทธิจักรพรรดินิยมโทซะ, กลุ่มผู้จงรักภักดีต่อโทซะ) ในบ้านเกิดของเขา แคว้นศักดินาโทซะ อิโซและ ทะนะกะ ชินเบ มีบทบาทใน เกียวโต ในฐานะนักฆ่าภายใต้การนำของ ทาเกจิ ซูอิซัง
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติสังเขป (ภาษาญี่ปุ่น) เก็บถาวร 2014-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โสมา

| โสมา |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Apocynaceae
วงศ์ย่อย:: Asclepiadoideae
สกุล:: Sarcostemma
สปีชีส์:: S.  acidum
ชื่อทวินาม
Sarcostemma acidum R.W. Holm

โสมา  (ชื่อวิทยาศาสตร์: Sarcostemma acidum) เป็นพืชในวงศ์ตีนเป็ด เป็นไม้เถาเลื้อย ไม่มีใบ กิ่งก้านเป็นทรงกระบอก ดอกเป็นดอกช่อแบบซี่ร่ม สีเทาอมเขียว ผลมี 2 ครีบ เมล็ดมีกระจุกขน มีสารที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท ทำให้มึนเมา
ไฟป่าในรัฐฮาวาย พ.ศ. 2566

| ไฟป่าฮาวาย พ> ศ. 2566 |
| --- | --- |
จากบนและซ้ายไปขวา: ภาพถ่ายดาวเทียมของเกาะเมาวี, ลาไฮนาบันยันคอร์ตพาร์ก, ถนนริมน้ำลาไฮนา, อ่าวลาไฮนา
สถานที่: รัฐฮาวาย
สถิติ
Total fires: 4+
พื้นที่ทั้งหมด: 17,000+ เอเคอร์ (6,879+ ha)
Cost: ยังไม่ทราบ
วันที่: 8 สิงหาคม 2023 - ปัจจุบัน
สาเหตุ: ยังไม่ทราบ
อาคารถูกทำลาย: 2,207+
ผู้เสียชีวิต: 106+ 
ผู้บาดเจ็บ: 26+
ผู้หายสาบสูญ: >1,000
ในต้นเดือนสิงหาคม 2023 ได้เกิดระลอกไฟป่าขึ้นในรัฐฮาวาย สหรัฐอเมริกา โดยเกาะเมาวีได้รับผลกระทบเป็นหลัก และมีเกาะฮาไวอิหรือเกาะใหญ่ที่ได้รับผลกระทบรองลงมา ไฟป่าลุกลามจากลมพัดและนำไปสู่การอพยพของประชาชน, สร้างความเสียหายไปทั่ว และเป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 80 รายในเมืองลาไฮนาบนเกาะเมาวี การลุกลามของไฟป่าในครั้งนี้มีเหตุมาจากสภาพอากาศที่แห้งซึ่งเป็นผลมาจากพื้นที่ความดันสูงทางเหนือของเกาะฮาไวอิ กับเฮอร์ริเคนดอราทางใต้
มีการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในวันที่ 8 สิงหาคม ภายในวันที่ 9 รัฐบาลรัฐได้ขยายอาณาเขตของสถานการณ์ฉุกเฉินครอบคลุมทั้งรัฐฮาวาย ในวันที่ 10 ประธานาธิบดีโจ ไบเดิน ได้ออกประกาศสถานการณ์ภัยพิบัติใหญ่ระดับประเทศ (federal major disaster declaration)
ผลกระทบ > ผู้เสียชีวิต

ข้อมูลเมื่อ 10 สิงหาคม ค.ศ.  2023 (2023 -08-10) มีรายงานผู้เสียชีวิตแล้ว 55 ราย และยังสูญหายอีกมากกว่า 1,000 คนในลาไฮนา นายกเทศบาลของเทศมณฑลเมาวีระบุว่าจำนวนนี้อาจเปลี่ยนแปลงเนื่องจากการดำเนินการกู้ภัยและค้นหายังคงดำเนินอยู่ ยอกเสียชีวิตในเมาวีทำให้เหตุเพลิงไหม้นี้เป็นครั้งที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของรัฐฮาวาย ต่อมาในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2566 มีรายงานผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเป็น 80 ราย และมีผู้สูญหายมากถึง 1,000 คนในเมืองลาไฮนา  ไฟป่าในครั้งนี้ถือเป็นภัยพิบัติไฟป่าที่ก่อให้เกิดความสูญเสียต่อชีวิตมากที่สุดนับแต่ฮาวายกลายเป็นมลรัฐของสหรัฐ
ผลกระทบ > ความเสียหาย

ไฟป่าใหญ่บนเกาะเมาวีเผาไหม้ส่วนใหญ่ของชุมชนลาไฮนา มีสิ่งปลูกสร้างกว่า 1,700 หลังที่เสียหายหรือถูกทำลาย ซึ่งรวมถึงส่วนใหญ่ของเขตประวัติศาสตร์ลาไฮนา ซึ่งได้รับสถานะเนชันนอลฮิสตอริกแลนด์มาร์กในปี 1962 และเป็นอดีตราชธานีของอาณาจักรฮาวายเป็นเวลา 35 ปี ได้รับความเสียหายจากเพลิงไหม้ในครั้งนี้อย่างหนัก สิ่งปลูกสร้างที่ถูกทำลายในไฟป่ารวมถึงโบสถ์ไวโอลา และ ไพออนเนียร์อินน์ ต้นจามจุรียักษ์แห่งลาไฮนา ซึ่งเป็นต้นจามจุรีที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐถูกเผาไหม้อย่างหรัก กระนั้นดูเหมือนจะยังคงยืนต้นอยู่หลังไฟสงบแล้ว
ทาแมรา แพลติน (Tamara Paltin) ผู้แทนเขตลาไฮนาในสภาเทศบาลนครเมาวีรายงานโบราณสถานสำคัญที่เสียหายหนักหรือถูกทำลายจากไฟป่าไว้ในบทสัมภาษณ์กับ Honolulu Star-Advertiser โดยคร่าว เช่น:
โบสถ์ไวโอลา ซึ่งพึ่งฉลองครบรอบ 200 ปีไปเมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา อารามหลัก, อาคารต่อขยาย และโถงสังคม (main sanctuary, annex, social hall) ถูกทำลาย Waiola Church's cemetery is the burial ground for members of the Hawaiian Royal Family, including Queen Keōpūolani, who founded the church in 1823.
โบสถ์คาทอลิกมาเรีย ลานากีลา ประกอบพิธีเสกในปี 1858 เสียหายบางส่วนที่หลังคาและทางเดินภายใน
ลาไฮนาโจโดมิชชั่น วัดพุทธที่ริเริ่มในปี 1912 ตัวอาคารตั้งอยู่ที่จุดนี้ตั้งแต่ปี 1932
ไพออนเนียร์ฮิลล์ โรงแรมสร้างขึ้นในปี 1901
Na Aikana Cultural Center [Wikidata] ศูนย์วัฒนธรรม
ศาลลาไฮนาหลังเก่า ตัวอาคารใช้งานมาตั้งแต่ปี 1860 เป็นศุลกสถาน หลังคาเสียหายทั้งหมด และ พิพิธภัณฑ์มรดกลาไฮนา รวมถึงของสะสมของพิพิธภัณฑ์ ซึ่งจัดแสดงและเก็บสะสมในศาลหลังเก่า ถูกทำลาย
พิพิธภัณฑ์บ้านบอลด์วิน บ้านหลังแรกของเกาะเมาวี สร้างขึ้นระหว่างปี 1834 ถึง 1835 ใช้งานเป็นบ้านของมิชชันนารีชาวอเมริกัน ดไวต์ และ ชาร์ลอต บอลด์วิน ถูกไฟไหม้เสียหายทั้งหมด รวมถึงโบราณวัตถุในบ้าน
ศโถงสังคมวอฮิง สร้างในต้นศตวรรษที่ 1910 สำหรับประชากรชาวจีน
เส้นเมริเดียนที่ 102 องศาตะวันออก

เส้นเมริเดียนที่ 102 องศาตะวันออก คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจาก ขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก, ทวีปเอเชีย, มหาสมุทรอินเดีย, มหาสมุทรใต้, และทวีปแอนตาร์กติกาเข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 102 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 78 องศาตะวันตก