stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ
สถานที่ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก

โทไดจิ (東大寺)
โชโซอิง (正倉院)
โคฟูกูจิ (興福寺)
ศาลเจ้าคาซูงะ (春日大社)
กังโงจิ (元興寺)
ยากูชิจิ (薬師寺)
โทโชไดจิ (唐招提寺)
เฮโจเกียว (平城宮跡)
ป่าดึกดำบรรพ์คาซูงายามะ (春日山原生林)
โคฟูกูจิ
กังโงจิ
โทโชไดจิ
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  พุทธสถานในพื้นที่โฮรีวจิ  ปราสาทฮิเมจิ  อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ (นครเกียวโต, อูจิ และโอตสึ)  อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ  ศาลเจ้าชินโตอิตสึกูชิมะ  หมู่บ้านประวัติศาสตร์ชิรากาวาโงและโกกายามะ  อนุสรณ์สันติภาพฮิโรชิมะ (โดมปรมาณู)  ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก  แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว  แหล่งศักดิ์สิทธิ์และเส้นทางจาริกแสวงบุญในทิวเขาคิอิ  เหมืองเงินอิวามิและภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรม  ฮิราอิซูมิ–สวนและโบราณสถานอย่างพุทธเกษตร  ฟูจิซัง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และแหล่งที่มาของความบันดาลใจทางศิลปะ  โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง  แหล่งการปฏิวัติอุตสาหกรรมเมจิของญี่ปุ่น-อุตสาหกรรมเหล็ก เหล็กกล้า การต่อเรือและเหมืองถ่านหิน  พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ (ส่วนหนึ่งของงานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่)  เกาะศักดิ์สิทธิ์โอกิโนชิมะและสถานที่ที่เกี่ยวข้องในภูมิภาคมูนากาตะ  แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ  กลุ่มโคฟุงโมซุ-ฟูรูอิจิ : เนินสุสานญี่ปุ่นโบราณ  แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น  เหมืองทองเกาะซาโดะ  |  |
| ทางธรรมชาติ |  ยากูชิมะ  เทือกเขาชิรากามิ  ชิเรโตโกะ  หมู่เกาะโองาซาวาระ  เกาะอามามิโอชิมะ เกาะโทกูโนชิมะ ส่วนเหนือของเกาะโอกินาวะ และเกาะอิริโอโมเตะ  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ด ค กอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ |
| --- | --- |
 โทไดจิ  โคฟูกูจิ  ศาลเจ้าคาซูงะ  กังโงจิ  ยากูชิจิ  โทโชไดจิ  เฮโจเกียว  ป่าดึกดำบรรพ์คาซูงายามะ
สงครามชีวิตโอชิน

| สงครามชีวิตโอชิน |
| --- | --- |
สร้างโดย: ฮาชิดะ ซูกาโกะ
พัฒนาโดย: เอ็นเอชเค
แสดงนำ: โคบายาชิ อะยาโกะ ทะนะกะ ยูโกะ โอตาวะ โนบุโกะ อิซูมิ พินโกะ  อิโต ชิโร่ นากามูระ มาซาโตชิ วาตาเสะ สึเนฮิโกะ
บรรยายโดย: นาราโอกะ โทโมโกะ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาญี่ปุ่น
จำนวนตอน: 297 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ยูกิโกะ โอคาโมโตะ
กล้อง: Multi-camera
ความยาวตอน: 15 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: เอ็นเอชเค 
ออกอากาศ: 4 เมษายน พ.ศ. 2526 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2527
สงครามชีวิตโอชิน  (อังกฤษ: Oshin) (ญี่ปุ่น: おしん) เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นผลิตโดยเอ็นเอชเค เป็นละครฉลองครบรอบ 30 ปีการออกอากาศของช่องเอ็นเอชเค โดยเล่าถึงชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อ ชิน ทาโนะคุระ เกิดในยุคเมจิปี พ.ศ. 2444 จนถึงวัยชราในยุคโชวะปี พ.ศ. 2527 ผ่านเรื่องราวมามากมายทั้งสุขและทุกข์ ออกอากาศทางช่องเอ็นเอชเคทุกวันจันทร์ – เสาร์ เวลา 8:15 – 8:30 (15 นาที) โดยออกอากาศในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2526 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2527 มีจำนวนตอนทั้งหมด 297 ตอนและละครเรื่องนี้ยังทำเรตติ้งสูงสุดเป็นประวัติการณ์ของละครเช้าด้วยเรตติ้งสูงสุด 62.9% และมีเรตติ้งเฉลี่ยอยู่ที่ 52.6% นอกจากนี้ยังมีการออกอากาศในอีกหลายประเทศทั่วโลก รวมถึงประเทศไทย
ที่มาของเรื่อง

บทละครเขียนขึ้นโดย อิวาซากิ ซุงาโกะ (ใช้นามแฝงว่า ฮาชิดะ ซุงาโกะ)  ดัดแปลงจากเรื่องราวในชีวิตจริงของ คัทสึ วะดะ (Katsu Wada) มารดาของคะซึโอะ วะดะ ผู้ก่อตั้งและประธานห้างสรรพสินค้าเยาฮัน  เรียวเฮ (Ryohei Wada) สามีของคัทสึ วะดะเสียชีวิตตั้งแต่ลูกยังเล็ก คัทสึต้องเลี้ยงดูลูกจำนวนห้าคนตามลำพัง และก่อร่างสร้างตัวจากร้านขายผักสด จนเป็นเจ้าของร้านขายของชำ และขยายกิจการจนเป็นเครือข่ายซูเปอร์มาร์เก็ต และห้างค้าปลีกยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นในยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
ตัวละคร

โคบายาชิ อะยาโกะ  --- โอชิน (อายุ 7 - 10 ปี)
ทะนะกะ ยูโกะ --- โอชิน (อายุ 16 - 46 ปี)
โอตาวะ โนบุโกะ --- โอชิน (อายุ 50 - 84 ปี)
ตัวละคร > ตระกูลทานิมุระ

อิซูมิ พินโกะ --- ฟูยี (แม่ของโอชิน)
อิโต้ ชิโร่ --- ซากุโซ่ (พ่อของโอชิน)
โอหยิ มิชิโกะ  --- นากะ (ย่าของโอชิน)
โยชิโอกะ ยุยชิ  และนักแสดงอีก 1 คน --- โชหยิ (พี่ชายของโอชิน)
วาทานาเบ้ อิริโกะ --- โทร่า (ภรรยาของโชหยิ)
เซ็นโด โนบุโกะ → เซ็นโน ฮิโรมิ --- ฮารุ (พี่สาวของโอชิน)
วาทานาเบ้ โทมิโกะ --- ริกิ (เพื่อนบ้าน)
ตัวละคร > ตระกูลทาโนะคุระ

นามิกิ จิโร่ --- ริวโซ่ (สามีของโอชิน)
คิทามุระ คาโซโอะ  --- โคโกโร่ (พ่อของริวโซ่)
ทากามุริ คาซูโกะ  --- โอคิโย่ (แม่ของริวโซ่)
คิทามุระ ซอยจิโร่ --- ฟูกูทาโร่ (พี่ชายของริวโซ่)
คันเซ่ โยโกะ --- จึเนโกะ (พี่สะใภ้ของริวโซ่)
อิโตะ ทาเคชิ → ยามาโนะ ริโอ → มาซึดะ โชยิ → ฟุเคะ โนริมาซะ และนักแสดงอีก 1 คน --- ยิ่ว (ลูกชายคนแรกของโอชิน)
(ไม่มีผู้รับบท) --- อาอิ (ลูกสาวคนแรกของโอชิน)
ยามาชิตะ ชินจิ → ทากาฮาชิ อิซุชิ และนักแสดงอีก 3 คน--- ฮิโตชิ (ลูกชายคนที่สองของโอชิน)
ทะนะกะ มิซาโกะ → อาซาจิ โยโกะ --- มิจิโกะ (ภรรยาของฮิโตชิ)
โยชิโน่ โยชิโกะ และนักแสดงอีก 4 คน --- เทอิ (ลูกสาวคนสุดท้องของโอชิน)
คิมิฮาระ ฟูมิโกะ และนักแสดงอีก 1 คน --- ทัตจึโนริ (สามีของเทอิ)
นากาจิมะ โยโกะ → ซาซากิ ไอ → ทะนะกะ โยชิโกะ และนักแสดงอีก 1 คน--- ฮาจิโกะ (ลูกสาวบุญธรรมของโอชิน)
ตัวละคร > ตระกูลคางาย่า

ชิคิยะ อายะ → อาซึมะ เทรุมิ --- คาโย่
นากาโอก้า เทรุโกะ --- คุนิ (คุณนายใหญ่ร้านคางาย่า , ย่าของคาโย่)
โคบายาชิ ชิโทเซ่  --- มิโน (แม่ของคาโย่)
อิชิตะ ทาโร่  --- เซ็นทาโร่ (พ่อของคาโย่)
โมนุระ โมโนโจ และนักแสดงอีก 3 คน--- โนโซมิ (ลูกชายของคาโย่)
โอฮาชิ โกโร่และนักแสดงอีก 1 คน --- เค่ (ลูกชายของโนโซมิ)
การออกอากาศในประเทศไทย

รัชฟิล์มทีวี ได้นำละครโทรทัศน์เรื่องนี้ มาฉายทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ในช่วงปี พ.ศ. 2527-2528
ไทยทีวีสีช่อง 3 นำมาฉายซ้ำในปี พ.ศ. 2537 - พ.ศ. 2538
วันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2551 ทรูวิชั่นส์ได้เปิดช่องทรูเอเชี่ยนซีรีส์และได้นำละครเรื่องนี้กลับมาฉาย โดยออกอากาศในวันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 21.00 น. (รีรัน 04.00 น. และ 14.00 น.) และจบในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 จากนั้นได้ฉายซ้ำครั้งที่สองในเวลา 12.00 น. จบประมาณเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 จากนั้นประมาณเดือนมกราคม พ.ศ. 2553 ได้ฉายซ้ำครั้งที่สาม ในเวลา 24.00 น. และ 06.00 น. จบในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2553 เป็นการฉายซ้ำครั้งสุดท้ายในทรูวิชั่นส์ก่อนที่จะส่งลิขสิทธิ์ต่อให้ไทยทีวีสีช่อง 3
ครั้งล่าสุดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 นำมาฉาย ออกอากาศใน วันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 18.15 น. - 18.45 น. เริ่มออกอากาศตอนแรก วันศุกร์ที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2553 - วันจันทร์ที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2554   ต่อมาได้ปรับเวลาออกอากาศเป็น 18.30-19.00 น. โดยออกอากาศวันละ 2 ตอน แต่หากมีโอกาสพิเศษจะออกอากาศเพิ่มเป็น 45 นาที นอกจากนี้ สงครามชีวิตโอชินในฉบับพากย์ พ.ศ. 2553 ยังเป็นผลงานพากย์เรื่องสุดท้ายของกำธร สุวรรณปิยะศิริ นักแสดงและนักพากย์อาวุโส โดยพากย์เป็น โนโซมิ ลูกชายบุญธรรมของโอชินในวัยผู้ใหญ่[ต้องการอ้างอิง] ปี 2554 true vision ได้นำมาออกอากาศอีกครั้งที่ช่อง 160 โดยออกอากาศตลอด 24 ชม.
แหล่งข้อมูลอื่น

เรื่องย่อ สงครามชีวิตโอชิน[ลิงก์เสีย]
หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น

| หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น 海上保安庁 Kaijō Hoan-chō |
| --- | --- |
เครื่องหมายเอส
ธงเรือหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น
อักษรย่อ: JCG
คำขวัญ: 正義仁愛 ความเมตตากรุณาที่ชอบธรรม
ข้อมูลองค์กร
ก่อตั้ง: 1948; 76 ปีที่แล้ว (1948) (ฐานะ หน่วยงานความปลอดภัยทางทะเล)  เมษายน 2000; 24 ปีที่แล้ว (2000-04) (ฐานะ หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น)
เจ้าหน้าที่: 13,744
งบประมาณรายปี: 210,601,000,000 เยน
โครงสร้างเขตอำนาจ
หน่วยงานแห่งชาติ (เขตอำนาจในการปฏิบัติการ): ประเทศญี่ปุ่น
เขตอำนาจในการปฏิบัติการ: ประเทศญี่ปุ่น
เขตอำนาจตามกฎหมาย: อาณาเขตทางทะเลของญี่ปุ่น EEZ
ส่วนปกครอง: กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว
สำนักงานใหญ่: 2-1-3, คาซูมิงาเซกิ เขตชิโยดะ โตเกียว 100-8976 ประเทศญี่ปุ่น 35°40′33″N 139°45′00″E﻿ / ﻿35.67583°N 139.75000°E﻿ / 35.67583; 139.75000
 
ผู้บริหารหน่วยงาน: ซาโตชิ นากาจิมะ, ผู้บังคับบัญชา
หน่วยรอง: สถาบันหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น
สิ่งอำนวยความสะดวก
จำนวนภูมิภาค: 11
เรือ: 379
ปีกคงที่: 25
ปีกหมุน: 46
เว็บไซต์
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)  เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอังกฤษ)
หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 海上保安庁) เป็นหน่วยยามฝั่งของประเทศญี่ปุ่น
หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นประกอบด้วยกำลังพลประมาณ 13,700 คน และรับผิดชอบในการปกป้องแนวชายฝั่งของญี่ปุ่นภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1948 ในฐานะหน่วยงานความปลอดภัยทางทะเล และได้รับชื่อภาษาอังกฤษดังปัจจุบันใน ค.ศ. 2000
คำขวัญของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นคือ "ความเมตตากรุณาที่ชอบธรรม" (正義仁愛)
ประวัติ

ในจักรวรรดิญี่ปุ่น การปฏิบัติการป้องกันชายฝั่งได้รับคำสั่งจากกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น แต่กองทัพเรือถูกยุบไปพร้อมกับการยอมจำนนของญี่ปุ่นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 และความสามารถในการรักษาระเบียบการเดินเรือก็ลดลงอย่างมาก การค้าและการลักลอบขนส่งของเถื่อนได้เพิ่มขึ้นอย่างมากซึ่งแม้แต่โจรสลัดก็ยังมาปรากฏตัว การปรึกษาหารือระหว่างรัฐบาลญี่ปุ่นที่ต้องการฟื้นฟูความสามารถในการรักษาความปลอดภัยสาธารณะโดยเร็วที่สุดและฝ่ายสัมพันธมิตรที่ต้องการรักษาการปลดอาวุธของญี่ปุ่นต้องเผชิญกับความยากลำบาก แต่ใน ค.ศ. 1946 ได้มีการจัดตั้ง "กองบัญชาการควบคุมการเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย" ในกระทรวงคมนาคม เนื่องจากมีการแพร่เชื้ออหิวาตกโรคไปยังเกาะคีวชูโดยผู้ลักลอบเข้าเมืองจากคาบสมุทรเกาหลีและกังวลว่าจะทำให้เกิดการปะทุของการติดเชื้ออย่างรุนแรง
ดูเพิ่ม

จอมลุยทะเลคลั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการ
JCG Academy Official Site (ในภาษาญี่ปุ่น)
Details of vessels on Thomasphoto (ในภาษาญี่ปุ่น)
Details of vessels on VSPG (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กหน่วยยามฝั่ง |
| --- | --- |
แอฟริกา:   จิบูตี   อียิปต์   เคนยา   ลิเบีย  ไลบีเรีย   ไนจีเรีย  เซเชลส์   โซมาลีแลนด์ 
เอเชีย:   อาเซอร์ไบจาน   บังกลาเทศ  จีน  ยามฝั่ง   MSA   เฝ้าตรวจทางทะเล   อินเดีย  อินโดนีเซีย  บากัมลา   ยามฝั่งและทะเล   PSDKP   ญี่ปุ่น   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   พม่า  ปากีสถาน ยามฝั่ง  สำนักงานความมั่นคงทางทะเล   ฟิลิปปินส์   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ไต้หวัน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   สหภาพยุโรป   แอลเบเนีย  เบลเยียม   โครเอเชีย   ไซปรัส   ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  ฌ็องดาร์เมอรีทางทะเล  กิจการทางทะเล  หน่วยยามฝั่งศุลกากร   จอร์เจีย   เยอรมนี   กรีซ   ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์   อิตาลี   เนเธอร์แลนด์ ( แคริบเบียน)   นอร์เวย์  โปรตุเกส   โรมาเนีย  รัสเซีย  ยามฝั่ง   กำลังพิทักษ์ชายแดน  สเปน  หน่วยบริการเฝ้าตรวจศุลกากร   ยามพลเรือน   สวีเดน   ตุรกี   ยูเครน  สหราชอาณาจักร (ยามฝั่ง· กองกำลังชายแดน)  ไอล์ออฟแมน  เจอร์ซีย์ 
อเมริกาเหนือ:  บาร์เบโดส  เบลีซ  เบอร์มิวดา   แคนาดา  หมู่เกาะเคย์แมน   คอสตาริกา  เฮติ  จาเมกา   เม็กซิโก   ปานามา  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ตรินิแดดและโตเบโก  สหรัฐ  ยามฝั่ง   กำลังสนับสนุน   CBP 
โอเชียเนีย:  ออสเตรเลีย กองบัญชาการชายแดนทางทะเล  AMSA  นิวซีแลนด์ 
อเมริกาใต้:   อาร์เจนตินา   เอกวาดอร์  โคลอมเบีย   กายอานา   เปรู   ซูรินาม   เวเนซุเอลา 
 ยามชายแดน  ยามฝั่ง  ศุลกากร  หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย ประเภท  หน่วยข่าวกรอง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  ออสเตรเลีย
สิงห์สนาม

| --- | --- |
สิงห์สนาม
エリアの騎士 (Eria no Kishi)
แนว: กีฬา
มังงะ
เขียนโดย: ฮิโรอากิ อิงาโนะ
วาดภาพโดย: คายะ สึกิยามะ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
ในเครือ: Shōnen Magazine Comics
นิตยสาร: โชเน็นแม็กกาซีน
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 26 เมษายน 2006 – 29 มีนาคม 2017
จำนวนเล่ม: 57 (หนังสือ)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ฮิโรฟูมิ โองูระ
อำนวยการสร้างโดย: โมโตมิจิ อารากิ โทโทฮารุ มัตสึฮิซะ
ดนตรีโดย: ยาซูโนริ อิว่าซากิ อินาอิ เคย์จิ
สตูดิโอ: ชินเอแอนิเมชัน
เครือข่าย: ทีวีอาซาฮี
ฉาย:  7 มกราคม 2012  –  29 กันยายน 2012
ตอน: 37 (รายชื่อตอน)
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
สิงห์สนาม (ญี่ปุ่น: エリアの騎士) เป็นการ์ตูนมังงะญี่ปุ่นที่เขียนโดยฮิโรอากิ อิงาโนะซึ่งเป็นนามปากกาของชิน คิบายาชิ และวาดภาพประกอบโดย คายะ สึกิยามะ ได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสารโชเน็นแม็กกาซีนของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนเมษายน 2006 ถึงเดือนมีนาคม 2017 โดยรวมเป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 57 เล่ม เป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ดัดแปลงมาจากมังงะสร้างโดยสตูดิโอชินเอแอนิเมชัน มีทั้งหมด 37 ตอน ออกอากาศทางทีวีอาซาฮี ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงกันยายน 2012
เนื้อเรื่อง

สิงห์สนาม เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคาเกรุ ไอซาวะ น้องชายของซูงูรุ ไอซาวะ นักฟุตบอลดาวรุ่งทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี ก่อนเริ่มมังงะและอนิเมะเรื่องนี้ คาเกรุเลิกเล่นฟุตบอลในตำแหน่งกองหน้า หลังจากประสบการณ์อันเจ็บปวดทำให้เขาไม่สามารถเล่นด้วยขาซ้ายได้และตัดสินใจรับตำแหน่งผู้จัดการทีมแทน หลังจากที่ทั้งสองถูกรถบรรทุกชน สึงูรุเสียชีวิตและได้ปลูกถ่ายหัวใจให้กับคาเกรุ ด้วยสิ่งนี้ คาเกรุจึงกลับมาเล่นฟุตบอลอีกครั้งเพื่อทำตามความฝันของพี่ชายในการคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก
สมาคมโรคมะเร็งแห่งประเทศญี่ปุ่น

| --- | --- |
สำนักงานใหญ่ในกรุงโตเกียว
ก่อตั้ง: 5 เมษายน 1941; 83 ปีก่อน (1941-04-05)
สํานักงานใหญ่: เขตชินจูกุ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
สมาชิก  : มากกว่า 16,000 คน
ภาษาทางการ : ญี่ปุ่น, อังกฤษ
เว็บไซต์: www.jca.gr.jp/english/index.html
สมาคมโรคมะเร็งแห่งประเทศญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 日本癌学会; อังกฤษ: Japanese Cancer Association; อักษรย่อ: JCA) เป็นสมาคมวิชาชีพที่เก่าแก่ที่สุดที่เกี่ยวข้องกับการวิจัยโรคมะเร็งในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งอยู่ในเขตชินจูกุ กรุงโตเกียว สมาคมนี้มุ่งเน้นไปที่ทุกแง่มุมของการวิจัยโรคมะเร็ง รวมทั้งพื้นฐานทางคลินิก และการนำงานวิจัยไปใช้ให้เกิดประโยชน์สู่การศึกษาเกี่ยวกับสาเหตุของโรค, การป้องกัน, การวินิจฉัยโรค และการรักษาโรคมะเร็ง โดยก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1941 ซึ่งสมาคมมีสมาชิกมากกว่า 16,000 ราย
วัตถุประสงค์และกิจกรรม

วัตถุประสงค์ของสมาคมโรคมะเร็งแห่งประเทศญี่ปุ่น คือการส่งเสริมการวิจัยโรคมะเร็ง เป็นเจ้าภาพจัดประชุมประจำปีและการประชุมวิชาการอื่น ๆ (เช่น การประชุมสัมมนาและการประชุมหนึ่งครั้งหรือสองครั้งต่อปี), จัดบรรยายเปิดให้ประชาชนทั่วไป และตีพิมพ์วารสาร
การประชุมประจำปีครั้งที่ 72 ของสมาคมโรคมะเร็งแห่งประเทศญี่ปุ่นจัดขึ้นที่แปซิฟิโค โยะโกะฮะมะ ระหว่างวันที่ 3 ถึง 5 ตุลาคม ค.ศ. 2013
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1941 มะตะโร นะงะโยะ ผู้เป็นประธานมูลนิธิเพื่อการวิจัยโรคมะเร็งแห่งประเทศญี่ปุ่น ได้เสนอรากฐานขององค์กรใหม่ที่เกี่ยวข้องกับการวิจัยโรคมะเร็ง และสมาคมโรคมะเร็งแห่งประเทศญี่ปุ่นได้รับการก่อตั้งและเข้าร่วมสมาคมแพทย์แห่งประเทศญี่ปุ่นในปีเดียวกัน นอกจากนี้ สมาคมโรคมะเร็งแห่งประเทศญี่ปุ่นได้เป็นสมาชิกเต็มรูปแบบของสหภาพเพื่อการควบคุมมะเร็งนานาชาติในปี ค.ศ. 1968
มะเร็งวิทยา

สมาคมโรคมะเร็งแห่งประเทศญี่ปุ่นได้ตีพิมพ์แคนเซอร์ไซเอนซ์ ซึ่งมีการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญและวารสารแบบเสรีเต็มรูปแบบ วารสารรายเดือนนี้ได้รับการจัดทำครั้งแรกโดยยะมะงิวะ คะสึซะบุโร ซึ่งเป็นนักวิจัยโรคมะเร็งของประเทศญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1907 โดยเผยแพร่บทความต้นฉบับที่กล่าวถึงงานวิจัยต้นฉบับในสาขาวิชาพื้นฐาน, การแปล และการวิจัยโรคมะเร็งทางคลินิก นอกจากนี้ยังตอบรับรายงานและกรณีศึกษา
รางวัลสมาคม

รางวัลวิชาการที่ได้รับการก่อตั้งโดยสมาคมโรคมะเร็งแห่งประเทศญี่ปุ่น ได้แก่ :
รางวัลโทะมิโซ โยะชิดะ
รางวัลมะตะโร นะงะโยะ
รางวัลการระดมทุนจากสมาคมโรคมะเร็งแห่งประเทศญี่ปุ่น
รางวัลเจซีเอ-เมาเวอร์เนย์
รางวัลเจซีเอ-ซีเอชเอเอโอ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
หลิง เสี่ยวหยู

| --- | --- |
หลิง เสี่ยวหยู

หลิง เสี่ยวหยู จากเทคเคน
ชื่อ: หลิง เสี่ยวหยู


รูปแบบการต่อสู้: กังฟูผสมฝ่ามือปากัว

สัญชาติ:  จีน

ส่วนสูง: 157 ซม.
น้ำหนัก: 42 กก.

กรุ๊ปเลือด: A

สิ่งที่ชอบ: เกาลัด, กุ้ง, สวนสนุก, เป็ดปักกิ่ง, แพนด้า, หวัง จินเร และ จิน คาซามะ
งานอดิเรก: เดินทางไปยังสวนสนุกทั่วโลก


สิ่งที่เกลียด: ครูคณิตศาสตร์
ความสัมพันธ์: เฮย์ฮาจิ มิชิม่า (พ่อเลี้ยง) คาซูยะ มิชิม่า (ลูกพี่ลูกน้อง)



หลิง เสี่ยวหยู (จีน: 凌 曉雨; ญี่ปุ่น: リン・シャオユウ; อังกฤษ: Ling Xiaoyu) ตัวละครนักสู้จากเกมซีรีส์เทคเคน ซึ่งเป็นนักเรียนมัธยมปลายของโรงเรียนมิชิม่า โดยเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับ จิน คาซามะ และ มิฮารุ ฮิราโนะ เธอเป็นผู้ใช้วิชากังฟูผสมฝ่ามือปากัวในการต่อสู้ และมีความใฝ่ฝันที่จะสร้างสวนสนุกขนาดใหญ่ในประเทศจีน นอกจากนี้ ฉากจบของเทคเคนภาค 3 และ 5 ของเสี่ยวหยู เป็นฉากจบของเทคเคนที่สร้างโดยภาพสองมิติผสมกับสามมิติ ซึ่งแตกต่างกับฉากจบของคนอื่นที่เป็นสามมิติล้วน ผู้ให้เสียงพากย์หลิง เสี่ยวหยู คือยูมิ โทอูมะ ตั้งแต่ภาค 3 เป็นต้นมาโดยเป็นภาษาญี่ปุ่นล้วนแม้เธอจะเป็นชาวจีนก็ตาม
หลิง เสี่ยวหยู ยังปรากฏตัวนอกเหนือจากซีรีส์หลัก โดยเธอได้ปรากฏตัวในเทคเคน ภาคการ์ดแชลเลนจ์, แท็กทัวร์นาเมนท์ และแอดวานซ์ นอกจากนี้ เธอยังปรากฏตัวในสแมชคอร์ท เทนนิสโปร ทัวร์นาเมนท์ 2 ในฐานะตัวละครพิเศษด้วยเช่นกัน
ประวัติตามท้องเรื่อง

ขณะที่หลิง เสี่ยวหยู มีอายุได้ 16 ปี เธอได้มีความฝันที่จะสร้างสวนสนุก แต่ไม่รู้จะทำเช่นไรจึงไปปรึกษากับคุณตาของเธอซึ่งมีชื่อว่าหวัง จินเร โดยหวังเองก็เป็นอาจารย์ของเธอด้วยเช่นกัน เขาบอกว่ามีเศรษฐีผู้หนึ่งในตระกูลมิชิม่าที่อาจทำให้ความฝันของเธอเป็นจริงได้ แล้วเธอก็ทราบว่าเฮย์ฮาจิ มิชิม่าเดินทางไปฮ่องกงโดยทางเรือ เพื่อเชิญให้หวัง จินเร เข้าร่วมการแข่งขัน โดยที่เฮย์ฮาจิ ไม่ทราบว่า หลิง เสี่ยวหยูเองได้แอบตามไปด้วย เมื่อเฮย์ฮาจิได้ยินเสียงบนเรือก็พบว่าเธอได้ต่อสู้กับการ์ดบนเรือ แล้วหลิงก็เล่าถึงความฝันที่จะสร้างสวนสนุกให้แก่เฮย์ฮาจิได้รับรู้ เฮย์ฮาจิจึงเสนอเงื่อนไขว่าหากเธอชนะการแข่งขันศึกราชันย์กำปั้นเหล็กครั้งที่ 3 จะสร้างสวนสนุกให้ หลิง เสี่ยวหยู จึงเข้าร่วมการแข่งขันดังกล่าวด้วยหวังว่าเฮย์ฮาจิจะสร้างสวนสนุกให้แก่เธอ
ต่อมา หลิง เสี่ยวหยู ได้เป็นนักเรียนที่โรงเรียนมัธยมมิชิม่า ในระหว่างที่เป็นนักศึกษาของโรงเรียนแห่งนี้เธอก็ได้มีโอกาสฝึกซ้อมการต่อสู้อยู่เสมอ ทุกอย่างดูสมบูรณ์เพียบพร้อมสำหรับเธอ แต่ก็ดูเหมือนกับเป็นเรื่องที่น่าเบื่อหน่ายที่ต้องทำซ้ำๆอยู่ทุกวัน กระทั่งวันหนึ่ง เธอได้รับอีเมลเตือนถึงอันตรายจากเฮย์ฮาจิ แต่เธอก็ไม่ทราบชื่อผู้ส่งอีเมลมาให้ หลิงเข้าใจว่าน่าจะเป็นจิน คาซามะซึ่งหายตัวไปในการแข่งขันศึกราชันย์กำปั้นเหล็กครั้งที่ 3 ที่ส่งมา หลิง เสี่ยวหยู เริ่มมีความสงสัยถึงเงื่อนงำของเฮย์ฮาจิรวมทั้งธุรกรรมต่างๆของบริษัทเครือตระกูลมิชิม่า เมื่อการแข่งขันศึกราชันย์กำปั้นเหล็กครั้งที่ 4 เริ่มขึ้น เธอจึงตัดสินใจเข้าร่วมการแข่งขันโดยหวังว่าจะได้พบกับจิน คาซามะอีกครั้ง รวมทั้งหมายที่จะเปิดโปงความลับของบริษัทเครือตระกูลคาซามะด้วยเช่นกัน
การตอบรับ

เว็บไซต์เกมเดลีได้ตั้งข้อสังเกตว่า "เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ชอบเสี่ยวหยู" โดยได้อธิบายว่าเธอมีทั้งเสน่ห์และบุคลิกที่เข้มแข็ง ในบทความต่อมาพวกเขาได้ยกให้เธอเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงชาวเอเชียที่ได้รับความนิยม โดยกล่าวถึงเธอว่า "ความสุขยังคงมีอยู่ให้เห็น"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หลิง เสี่ยวหยู
ข้อมูลเกี่ยวกับ "หลิง เสี่ยวหยู" (Tekkenpedia) (อังกฤษ)
ข้อมูลเกี่ยวกับ "หลิง เสี่ยวหยู" (อังกฤษ)
| ด ค กเทคเคน |
| --- | --- |
ภาคหลัก:  เทคเคน  2  3  4  5 ดาร์กเรซูเรคชัน  6  7  8 
แท็กทัวร์นาเมนท์:  แท็กทัวร์นาเมนท์  แท็กทัวร์นาเมนท์ 2 
ภาคเสริม:  การ์ดแชลเลนจ์  แอดวานซ์  เดธ บาย ดีกรีส์  รีโซลูต  สตรีทไฟเตอร์ X เทคเคน  เทคเคน X สตรีทไฟท์เตอร์ (ถูกยกเลิก)  โปเก็น ทัวร์นาเมนต์  โมบายล์ 
ภาพยนตร์, อนิเมชัน:  เทคเคน  เทคเคน: บลัดเวนเจนซ์  Tekken: ศึกสายเลือด 
ตัวละคร:  จินปาจิ มิชิมะ  คาซึมิ มิชิมะ/เดวิล คาซึมิ  เฮย์ฮาจิ มิชิมะ  คาซึยะ มิชิมะ/เดวิล  จุน คาซามะ/อันโนวน์  จิน คาซามะ/เดวิล จิน/แองเจิล จิน  อาสึกะ คาซามะ  อาร์เมอร์คิง/อาร์เมอร์คิง II  คิง/คิง II  แจ็ค  นีนา วิลเลี่ยมส์  แอนนา วิลเลี่ยมส์  สตีฟ ฟอกซ์  โยชิมิตสึ  คุนิมิตสึ/คุนิมิตสึ II  พอล ฟีนิกซ์  มาร์แชล ลอว์  ฟอเรสท์ ลอว์  ลี เชาลัน/ไวโอเลต  หวัง จินเร  มิเชลล์ ชาง  จูเลีย ชาง/เจย์ซี  กันริว  บรูซ เออร์วิน  เหลย อู่หลง  เบ็ค โต ซัน  ฮวาราง  หลิง เสี่ยวหยู  แพนด้า  คุมะ  อเล็กซ์  โรเจอร์  โรเจอร์ จูเนียร์  แองเจิล  ออการ์  ทรู ออการ์  ก๊อง  คอมบ็อท  โมคุจิน/เท็ตสึจิน  ไบรอัน ฟิวรี่  ไทเกอร์ แจ็คสัน  เอ็ดดี กอร์โด  คริสตี มอนเตโร  มิฮารุ ฮิราโนะ  เรเวน  เคร็ก มาร์ดัค  ฝง เวย  ลิลี่ โรชฟอร์ต  เซอร์เกย์ ดรากูนอฟ  ลีโอ  ซาฟีน่า  มิเกล คาบาเยโร่ โรโฮ  บ็อบ  แนนซี่ MI847J  อาซาเซล  ลาร์ส อเล็กซานเดอร์สัน  อลิซา บอสโคโนวิช  คลาวดิโอ เซราฟีโน  โจซี ริซาล  ลัคกี้ โคลอี  คาตารินา อัลเวส  วิกเตอร์ เชฟวาลิเยร์  เรนะ/เดวิล เรนะ  อาซูเซนา  โกคิ  กีส ฮาวเวิร์ด  น็อคทิส ลูซิส เคลัม  นีแกน
สามารถ ศรินทุ

| สามารถ สิรินโต |
| --- | --- |
ตัวละครใน คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ
สามารถ สิรินโต จากหนังสือการ์ตูนคุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ ฉบับภาษาญี่ปุ่น
ประวัติ
ญาติ: ธนากร อัมรัตน์ (ครูมวย)
ข้อมูล
ชื่อญี่ปุ่น: サーマート・シリントゥ
ชื่อไทย: สามารถ สิรินโต
ชื่ออื่น: เต๋า
สามารถ ศรินทุ (ญี่ปุ่น: サーマート・シリントゥ; อังกฤษ: Samart Sarindu) เป็นนักมวยไทยจากการ์ตูนเรื่องคุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ ซึ่งเป็นนักมวยไทยที่มีฝีมือร้ายกาจของเรื่อง โดยเขาได้กล่าวว่ามีครูมวยชาวไทยชื่อ ธนากร อมรัตน์ เพียงคนเดียวที่ให้วิชาแก่เขา ในขณะที่ครูธนากรเองทราบดีว่านั่นเป็นเพียงแค่คำถ่อมตัว เพราะสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง และเริ่มมีบทบาทสำคัญในหนังสือการ์ตูนตั้งแต่เล่มที่ 27
ประวัติ

สามารถ ศรินทุ เคยเป็นแชมป์มวยตั้งแต่อายุ 16 ปี จากสนามมวยราชดำเนิน ซึ่งเป็นนักมวยไทยผู้ทำสถิติไม่เคยแพ้ใครตลอดช่วงการแข่งขัน 20 นัดที่ผ่านมา ครั้งหนึ่งเขาเคยสู้กับซาโตรุ ซึ่งเป็นพี่ชายของอิบูกิ (ผู้ใช้วิชาคิกบ็อกซิงในการต่อสู้) มาแล้วครั้งหนึ่ง จากเหตุการณ์การต่อสู้ในครั้งนั้น สามารถได้ทำให้ซาโตรุเสียชีวิตลงโดยไม่ได้ตั้งใจ ส่งผลให้แฟนสาวของซาโตรุเกิดความเสียใจ รวมไปจนถึงก่อให้เกิดความแค้นแก่อิบูกิผู้เป็นน้องชาย ในขณะที่ตัวสามารถเองก็รู้สึกสะเทือนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาจึงไม่ต้องการสู้อย่างถึงที่สุดเพื่อเอาชีวิตใครอีกต่อไป
ต่อมาสามารถได้เข้าต่อสู้กับ ฮามาดะ คาโอรุ ซึ่งเป็นนักคาราเต้ที่สังเวียนการแข่งขันในโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น โดยผู้จัดการแข่งชาวญี่ปุ่นต้องการให้สามารถสู้อย่างเต็มที่เพื่อเอาใจผู้ชม เมื่อเริ่มการแข่งขัน สามารถสู้แค่พอเป็นพิธี และเพราะไม่ต้องการเอาชีวิตใครอีก เขาจึงขอสละสิทธิ์แล้วเดินออกจากเวทีไป ท่ามกลางเสียงโห่ร้องไม่พอใจจากผู้ชม ในขณะที่คาโอรุคิดว่าเป็นการหยามศักดิ์ศรีกัน แต่ถึงกระนั้นคาโอรุก็ประกาศขอถอนตัวจากการเป็นนักคาราเต้เป็นการถาวร ในขณะที่อิบูกิเองก็ยังคงรอวันต่อสู้กับสามารถเพื่อล้างแค้นให้กับพี่ชายของตนต่อไป
การออกแบบตัวละคร

สามารถ เป็นชื่อที่ผู้เขียนได้แรงดลบันดาลใจมาจากนักมวยชาวไทยซึ่งมีชื่อว่า สามารถ พยัคฆ์อรุณ ส่วนคำว่า เต๋า ที่เป็นชื่อเล่นนั้น ผู้เขียนได้นำมาจากชื่อเล่นของนักร้องชาวไทยชื่อ สมชาย เข็มกลัด
การตอบรับ

สามารถ ศรินทุ ถือเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในประเทศญี่ปุ่น โดยได้รับคะแนนโหวตล่าสุดอยู่ในอันดับต้น ๆ จากตัวละครการ์ตูนที่มีอยู่ทั้งหมดของเรื่องเดียวกันนี้ เดิมที เขาเป็นที่รู้จักสำหรับชาวไทยในชื่อ สามารถ สิรินโต แต่ในคุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ เล่มที่ 46 ฉบับภาษาไทย ทางบรรณาธิการได้ชี้แจงชื่อที่ถูกต้องคือ สามารถ ศรินทุ โดยอิงจากโลโก้ที่ปรากฏบนกางเกงตามต้นฉบับ
ดูเพิ่ม

คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ
แหล่งข้อมูลอื่น

空手小公子小日向海流 投票フォーム เก็บถาวร 2010-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
馬場康誌公式サイト『不動心』 เก็บถาวร 2019-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
まったり作品紹介 前編 เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตัวละครที่เป็นนักมวยไทย |
| --- | --- |
ชาวไทย:  เกรียงอาจ • ครุฑ • ฉ่ำอุรา • ชูชัย • ชูร่า • ธีรวิทย์ • บุนนาค • พยัคฆ์ • สกัด • สามชาย • สามารถ • สิงห์ศักดิ์ • หัวใจ • อากาศ • อาดอน • อาภาไชย • ธานี • แอนน์ • เทียน • มะลิวัลย์ • เก้าล้าน •  ไอราวัณ
ชาวตะวันออก:  เคนอิจิ ชิราฮามะ • โจ ฮิงาชิ • ซาโนะ มิทสึรุ • ซาวามูระ • ฟุคามิ โก • มาโมรุ •  โก ฮิบิกิ •  ชิราโตะ •  เฟย์
ชาวตะวันตก:  แจ็กซ์ • แซ็ค • บรูซ เออร์วิน • โรเบิร์ต "R.J." เจมส์ • แอนน์ •  คิง • จันนี่ •  แบรด เบิร์นส์ • ลูซซูเรีย
ไม่ระบุสัญชาติ:  แดร๊กคิวล่าแมน • พัมพุต • โมคุจิน • อันโนว์
อื่นๆ: คาเมนไรเดอร์อิมเพอเรอร์ • ลุมพินีกันดั้ม • เกคิไวโอเล็ต • อุลตร้าแมนมิลเลเนี่ยม
ดูเพิ่ม: มวยไทย • มวยไทยในวัฒนธรรมประชานิยม • ตัวละครที่เป็นนักมวยไทยในภาพยนตร์
 หมวดหมู่
ลูกหนี้ร่วม

| --- | --- |
อักษรย่อ: คำเต็ม
ฎ.: คำพิพากษาศาลฎีกา (คลิก เก็บถาวร 2010-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
ป.พ.พ.: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (คลิก เก็บถาวร 2010-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
ม.: มาตรา
ว.: วรรค
การใช้อักษรย่อในนี้เพื่อมิให้บทความเยิ่นเย้อเท่านั้น แต่โดยปรกติแล้วควรเขียนด้วยคำเต็มไม่ควรย่อ เช่น "ป.พ.พ. ม.123 ว.2" ควรเขียนว่า "ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 123 วรรคสอง" มากกว่า
ลูกหนี้ร่วม (อังกฤษ: joint obligor) คือ บุคคลหลายคนที่ร่วมกันผูกพันตนเองในหนี้ (อังกฤษ: obligation) รายเดียวกันโดยทุกคนต้องชำระหนี้รายนั้นจนครบถ้วน เว้นแต่ลูกหนี้ร่วมคนหนึ่งพ้นจากความเป็นหนี้ หนี้ที่เหลืออยู่ก็ตกเป็นภาระของลูกหนี้ร่วมคนอื่น ๆ ที่จะต้องชำระหนี้ต่อไปจนครบถ้วน การเป็นลูกหนี้ร่วมนั้นภาษาอังกฤษว่า "solidarity"
ปรกติแล้วมักพบเห็นแต่ลูกหนี้ (อังกฤษ: obligor) เดี่ยว ๆ คนเดียว ซึ่งการเป็นลูกหนี้ร่วมนี้ย่อมเป็นผลเสียมากกว่าผลดีเพราะทุกคนต้องร่วมรับผิดชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้จนกว่าหนี้นั้นจะครบถ้วนหรือที่เรียก "ชำระหนี้โดยสิ้นเชิง" (อังกฤษ: performance in whole) และเจ้าหนี้มีความได้เปรียบกว่าลูกหนี้ร่วมตรงที่จะเรียกให้ลูกหนี้ร่วมคนใดคนหนึ่งรับผิดชำระหนี้โดยสิ้นเชิงแต่ผู้เดียวก็ได้