stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนสตรีพัทลุง
ข้อมูลพื้นฐาน > ความหมายสีประจำโรงเรียน

น้ำเงิน : หมายถึง ความเป็นนักรบ นักสู้ มีจิตใจเด็ดเดี่ยว กล้าหาญ เสียสละ
ขาว : หมายถึง ความสะอาด บริสุทธิ์ มีจิตใจถึงพร้อมด้วยคุณธรรม
ข้อมูลพื้นฐาน > อาคารเรียน

เมื่อ พ.ศ. 2482 กระทรวงศึกษาธิการได้ให้งบประมาณก่อสร้างอาคารโรงเรียนสตรีพัทลุงหลังแรก สมัยขุนวิจารณ์จรรยาเป็นศึกษาธิการจังหวัดพัทลุงงบประมาณก่อสร้าง 6,000 บาท ลักษณะอาคารเป็นอาคารไม้สองชั้นไม่ทาสี จำนวน 12 ห้องเรียน นักเรียนในระดับมัธยมจึงได้ย้ายมาอยู่ ณ สถานที่แห่งใหม่ คือ สถานที่ในปัจจุบัน เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2482 มีนักเรียนหญิงทั้งหมด 70 คน เปิดสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 6 ห้องเรียน (ในปัจจุบันอาคารเรียน 1 หมดสภาพการใช้งานและได้รื้อถอนแล้วเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529)
โรงเรียนสตรีพัทลุงได้เจริญขึ้นเป็นลำดับจนถึง
พ.ศ. 2502 โรงเรียนได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนจำนวน 120,000 บาท ก่อสร้าง อาคารเรียนหลังที่ 2 และต่อเติมอีก 4 ห้องเรียน ทาสีเสร็จเรียบร้อยเมื่อ พ.ศ. 2506 จำนวน 1 หลัง
พ.ศ. 2509 ได้สร้างหอประชุมและโรงอาหาร 1 หลัง
พ.ศ. 2514 โรงเรียนได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน1หลังคืออาคารเรียน 318 ก งบประมาณ 2,100,000 บาท ก่อสร้างเสร็จและเปิดใช้เมื่อ พ.ศ. 2516 และได้รับงบประมาณก่อสร้าง บ้านพักครู 2 หลัง เป็นเงิน 100,000 บาท
พ.ศ. 2519 โรงเรียนได้ รับงบประมาณก่อสร้างหอประชุมแบบ 005 อีก 1 หลัง งบประมาณ 900,000 บาท และได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนแบบ 318 ก ครึ่งหลัง เป็นเงิน 1,500,000 บาท
พ.ศ. 2539 โรงเรียนได้รับงบประมาณ ก่อสร้างอาคารเรียนถาวรแบบพิเศษ 5 ชั้นพร้อมลิฟท์ 2 ชุด เป็นเงิน 33,450,000 บาทจำนวน 1 หลังเปิดใช้เมื่อเดือน พฤษภาคม 2542
แผนการเรียน ม.ต้น จะมีห้องพื้นฐาน ห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม (SMTE) และห้องภาษาอังกฤษ (Mini English Program) ม.ปลาย จะมีแผนการเรียนต่าง ๆ ห้อง 1 เป็นห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม (SMTE) ห้อง 2 แผนการเรียนวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ (วิทยาศาสตร์สุขภาพ) ห้อง 3 แผนการเรียนวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ (วิศวกรรม-สถาปัตยกรรม) ห้อง 4-5 แผนการเรียนวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ ห้อง6 แผนการเรียนคณิตศาสตร์-ภาษาอังกฤษ ห้อง 7 แผนการเรียนศิลป์-คำนวณ (นิติศาสตร์-รัฐศาสตร์) ห้อง 8 แผนการเรียนศิลป์-คำนวณ (ทหาร-ตำรวจ) ห้อง 9 แผนการเรียนศิลป์-ภาษาต่างประเทศ (ญี่ปุ่น-ฝรั่งเศส-จีน) ห้อง 10 เป็นห้องส่งเสริมความสามารถด้านภาษาอังกฤษ (English Special Class) ห้อง 11 แผนการเรียนศิลป์-ภาษาอังกฤษ ห้อง 12 ห้องศิลป์-ทั่วไป
รายนามผู้บริหาร

โรงเรียนสตรีพัทลุงเป็นโรงเรียนที่แยกมาจากโรงเรียนโสภณพัทลุงกุล พระยาโสภณพัทลุงกุล (สว่าง ณ พัทลุง) หรือโรงเรียนเทศบาลวัดภูผาภิมุขในปัจจุบัน โรงเรียนโสภณพัทลุงกุล พระยาโสภณพัทลุงกุล (สว่าง ณ พัทลุง) ได้สร้างอุทิศให้เป็นโรงเรียนประชาบาล โดยความเห็นชอบของพระครูกาแก้ว เจ้าอาวาสวัดภูผาภิมุข (สมัยนั้นเรียก วัดต่ำ)
ต่อมา ใน พ.ศ. 2474 กระทรวงธรรมการได้แยกโรงเรียนออกเป็น 2 ฝ่าย คือ ฝ่ายประถมศึกษา เป็นโรงเรียนประชาบาล มีนายจรัล ดิศรา เป็นครูใหญ่ ฝ่ายมัธยมศึกษามีนางสาวปริก เด่นดาวเสือ เป็นครูใหญ่
ต่อมาใน พ.ศ. 2482 กระทรวงธรรมการอนุมัติงบประมาณสร้างโรงเรียนมัธยมศึกษา ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือตรงกันข้ามกับโรงเรียนเดิม และย้ายนักเรียนมัธยมไปเรียนในอาคารของโรงเรียนสตรีพัทลุงจนถึงปัจจุบัน โรงเรียนสตรีพัทลุงจึงมีความเป็นมาด้วยกัน 2 สมัย คือ สมัยที่เป็นฝ่ายมัธยมศึกษาของโรงเรียนโสภณพัทลุงกุล พระยาโสภณพัทลุงกุล (สว่าง ณ พัทลุง) และสมัยที่เป็นโรงเรียนสตรีพัทลุง
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ทำเนียบครูใหญ่ ในขณะที่ยังเป็นฝ่ายมัธยมศึกษาของโรงเรียนโสภณพัทลุงกุล พระยาโสภณพัทลุงกุล (สว่าง ณ พัทลุง) 
| รายชื่อ | ระยะเวลาอยู่ในตำแหน่ง |  |
| 1. นางสาวปริก เด่นดาวเสือ | พ.ศ. 2474 - พ.ศ. 2482 |  |
ทำเนียบครูใหญ่โรงเรียนสตรีพัทลุง (พ.ศ. 2482-2519)
| รายชื่อ | ระยะเวลาอยู่ในตำแหน่ง |  |
| 1. นางสาวปริก เด่นดาวเสือ | พ.ศ. 2482 - 2485 |  |
| 2. นางบรรยง สุขขจร | พ.ศ. 2485 - 2487 |  |
| 3. นางเอื้องพันธ์ คุ้มหล้า | พ.ศ. 2487 - 2490 |  |
| 4. นางสาวส่องแสง คุ้มหล้า | พ.ศ. 2490 - 2492 |  |
| 5. นางสาวพูนพิตร พิตรสาธร | พ.ศ. 2492 - 2494 |  |
| 6. ดร.อุบล เรียงสุวรรณ | พ.ศ. 2494 - 2495 |  |
| 7. นางสาวสงบ ชลายคุปต์ | พ.ศ. 2495 - 2497 |  |
| 8. นางพจนา สุคนธวิท | พ.ศ. 2497 - 2502 |  |
| 9. นางสารภี คชภักดี (ครั้งที่ 1) | พ.ศ. 2502 - 2508 |  |
| 10. นางสารภี คชภักดี (ครั้งที่ 2) | พ.ศ. 2508 - 2519 |  |
ทำเนียบผู้อำนวยการโรงเรียนสตรีพัทลุง (ตั้งแต่ พ.ศ. 2519)
| รายชื่อ | ระยะเวลาอยู่ในตำแหน่ง |  |
| 1. นางสารภี คชภักดี | พ.ศ. 2519 - 2528 |  |
| 2. นางกนิษฐา อ่อนเปี่ยม | พ.ศ. 2528 - 2537 |  |
| 3. นางประภาพรรณ ภูมิสิงหราช | พ.ศ. 2537 - 2546 |  |
| 4. นายขวัญชัย ชูไฝ | พ.ศ. 2546 - 2549 |  |
| 5. นายจำเนียร รักใหม่ | พ.ศ. 2549 - 2554 |  |
| 6. นายสาวิทย์ บุญประเสริฐ | พ.ศ. 2554 - 2558 |  |
| 7. นายจบ แก้วทิพย์ | พ.ศ. 2558 - 2560 |  |
| 8. นางมาลี แก้วละเอียด | พ.ศ. 2561 - 2566 |  |
| 9. นางสาวนันทรัตน์ ไพรัตน์ | พ.ศ. 2566 - ปัจจุบัน |  |
MOU

โรงเรียนสตรีพัทลุงทำบันทึกความเข้าใจ จัดการเรียนการสอนร่วมกันระหว่างโรงเรียนสตรีพัทลุงกับโรงเรียนเหงียนบินท์เคียม เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2550 เพื่อพัฒนาความเป็นเลิศทางวิชาการ ด้านคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และภาษา ตลอดจนศิลปวัฒนธรรมไทย - เวียดนาม (พัทลุง - ฮานอย) เป็นปฐมบทความร่วมมือของโรงเรียนสตรีพัทลุงกับประเทศในอาเซียน
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

วิภูแถลง พัฒนภูมิ - อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
โชติกา วงศ์วิลาศ (เนย) - นางแบบ/ดารานักแสดง
วรวงษ์ พงษ์พานิช (จูน) - นักเทควันโดหญิงทีมชาติไทย
ชนาธิป ซ้อนขำ - นักกีฬาเทควันโดทีมชาติไทย
ชุติมา คชพันธ์ - สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
| ด ค กโรงเรียนประจำจังหวัดในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  เชียงราย (ชาย/หญิง)  เชียงใหม่ (ชาย/หญิง/สหศึกษา)  น่าน (ชาย/หญิง)  พะเยา  แพร่ (ชาย/หญิง)  แม่ฮ่องสอน  ลำปาง (ชาย/หญิง)  ลำพูน (ชาย/หญิง)  อุตรดิตถ์ (ชาย/หญิง)  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  กาฬสินธุ์ (ชาย/หญิง)  ขอนแก่น (ชาย/หญิง)  ชัยภูมิ (ชาย/หญิง)  นครพนม (ชาย/หญิง)  นครราชสีมา  (ชาย/หญิง/สหศึกษา)  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  มหาสารคาม (ชาย/หญิง)  มุกดาหาร  ยโสธร  ร้อยเอ็ด (ชาย/หญิง)  เลย  ศรีสะเกษ (ชาย/หญิง)  สกลนคร  สุรินทร์  (ชาย/หญิง)  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อุดรธานี (ชาย/หญิง/สหศึกษา/สหศึกษา)  อุบลราชธานี (ชาย/หญิง)  อำนาจเจริญ  |  |
| ภาคกลาง |  กำแพงเพชร  ชัยนาท  นครนายก  นครปฐม (ชาย/หญิง)  นครสวรรค์ (ชาย/หญิง)  นนทบุรี (ชาย/หญิง)  ปทุมธานี (ชาย/หญิง)  พระนครศรีอยุธยา (ชาย/หญิง)  พิจิตร  พิษณุโลก (ชาย/หญิง)  เพชรบูรณ์ (ชาย/หญิง)  ลพบุรี  สมุทรปราการ (ชาย/หญิง)  สมุทรสงคราม (ชาย/หญิง)  สมุทรสาคร (ชาย/หญิง)  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย (ชาย/หญิง/สหศึกษา)  สุพรรณบุรี (ชาย/หญิง)  อ่างทอง (ชาย/หญิง)  อุทัยธานี  |  |
| ภาคตะวันออก |  จันทบุรี (ชาย/หญิง)  ฉะเชิงเทรา (ชาย/หญิง)  ชลบุรี (ชาย/หญิง)  ตราด (ชาย/หญิง)  ปราจีนบุรี (ชาย/หญิง)  ระยอง  สระแก้ว  |  |
| ภาคตะวันตก |  กาญจนบุรี (ชาย/หญิง)  ตาก (ชาย/หญิง)  ประจวบคีรีขันธ์  เพชรบุรี (ชาย/หญิง)  ราชบุรี (ชาย/หญิง)  |  |
| ภาคใต้ |  กระบี่  ชุมพร (ชาย/หญิง)  ตรัง (ชาย/หญิง)  นครศรีธรรมราช (ชาย/หญิง)  นราธิวาส (ชาย/หญิง)  ปัตตานี (ชาย/หญิง)  พังงา (ชาย/หญิง)  พัทลุง (ชาย/หญิง)  ภูเก็ต (ชาย/หญิง)  ยะลา (ชาย/หญิง)  ระนอง (ชาย/หญิง)  สงขลา (ชาย/หญิง)  สตูล  สุราษฎร์ธานี (ชาย/หญิง)  |  |
| อดีต |  พระนคร (ชาย/หญิง)  ธนบุรี (ชาย/หญิง)  มีนบุรี (ชาย/หญิง)  ธัญบุรี (ชาย/หญิง)  พระประแดง (ชาย/หญิง)  กระบินทร์บุรี (ชาย/หญิง)  ตะกั่วป่า (ชาย/หญิง)  สวรรคโลก (ชาย/หญิง)  หล่มศักดิ์ (ชาย/หญิง)  หลังสวน (ชาย/หญิง)  |  |
บ้านคำปุน

บ้านคำปุน เป็นแหล่งผลิตงานหัตถศิลป์ผ้าทอมือ และแหล่งอนุรักษ์ศิลปะพื้นเมืองที่มีชื่อเสียงของจังหวัดอุบลราชธานี มีลักษณะกึ่งพิพิธภัณฑ์ เป็นของเอกชน ตั้งอยู่เลขที่ 331 ถนนศรีสะเกษ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี
ลักษณะงาน

บ้านคำปุนประกอบด้วยกลุ่มอาคารไม้ ในแบบสถาปัตยกรรมอีสาน มีช่างทอผ้ามากกว่า 30 คน ผลิตผ้าไหมด้วยกี่ทอมือตามแบบโบราณ นับตั้งแต่การเตรียมเส้นไหม จนถึงการย้อม และทอ
ผ้าทอมือที่มีชื่อเสียงของบ้านคำปุน คือ ผ้าไหมมัดหมี่ทอผสมเทคนิคจก ซึ่งถือว่าเป็นแหล่งผลิตเดียวในประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีการคิดค้นผ้าไหมแบบต่าง ๆ เช่น ผ้ามัดหมี่สอดเส้นพุ่งด้วยลูกปัดแก้ว หรือหินต่าง ๆ และเม็ดเงิน รวมทั้งผ้าทอยกทองแบบอุบลฯ นอกจากนี้บ้านคำปุนยังเป็นผู้คิดค้น "ผ้ากาบบัว" คือเป็นผ้าเอกลักษณ์ประจำจังหวัดอุบลราชธานีด้วย
สายสุนีย์ จ๊ะนะ

นักฟันดาบวีลแชร์ชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2517)
สายสุนีย์ จ๊ะนะ ชื่อเล่น แวว (15 มิถุนายน พ.ศ. 2517 – ) เป็นนักกีฬาวีลแชร์ฟันดาบชาวไทย ซึ่งเป็นนักกีฬาเหรียญทองพาราลิมปิกหญิงคนแรกของไทย เมื่อชนะการแข่งเอเป คลาสบี ในกีฬาพาราลิมปิกที่เอเธนส์ 2004 ทั้งนี้ เธอได้รับรางวัลเหรียญทองห้าเหรียญ, เหรียญเงินหนึ่งเหรียญ และเหรียญทองแดงสี่เหรียญ จากการเข้าร่วมการแข่งพาราลิมปิกหกครั้ง
เกียรติประวัติ

1 เหรียญทอง การแข่งขันเวิลด์คัพ เมืองไครส์เชิร์ต ประเทศนิวซีแลนด์ พ.ศ. 2546
1 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน รายการ "วีลแชร์ เฟนซิ่ง เวิลด์ คัพ" สาธารณรัฐอิตาลี พ.ศ. 2554
2 เหรียญทอง 1 เหรียญทองแดง รายการ "ไอวาส วีลแชร์ เวิลด์ คัพ" สาธารณรัฐโปแลนด์ พ.ศ. 2554
1 เหรียญทอง 1 เหรียญทองแดง รายการ "2010 เวิลด์ วีลแชร์ เฟนซิ่ง แชมเปี้ยนชิพ" สาธารณรัฐฝรั่งเศส
2 เหรียญทอง รายการ "วีลแชร์ เฟนซิ่ง เวิลด์ คัพ" ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร พ.ศ. 2567
กีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน

1 เหรียญทอง 1 เหรียญทองแดง "พาราลิมปิกฤดูร้อน 2004" ครั้งที่ 12 ณ กรุงเอเธนส์ สาธารณรัฐเฮลเลนิก พ.ศ. 2547
1 เหรียญทองแดง "พาราลิมปิกฤดูร้อน 2008" ครั้งที่ 13 ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน พ.ศ. 2551
1 เหรียญทอง "พาราลิมปิกฤดูร้อน 2012" ครั้งที่ 14 ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร พ.ศ. 2555
1 เหรียญเงิน "พาราลิมปิกฤดูร้อน 2016" ครั้งที่ 15 ณ นครรีโอเดจาเนโร รัฐรีโอเดจาเนโร สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล
1 เหรียญทองแดง "พาราลิมปิกฤดูร้อน 2020" ครั้งที่ 16 ณ มหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
3 เหรียญทอง 1 เหรียญทองแดง "พาราลิมปิกฤดูร้อน 2024" ครั้งที่ 17 ณ กรุงปารีส สาธารณรัฐฝรั่งเศส
ผลงานเพลง

พ.ศ.2547 เพลง เธอต้องทำได้ ในอัลบั้ม THE MESSAGE ร่วมกับศิลปินคนอื่น ๆ (อาร์เอส)
รางวัลส่วนบุคคล

รางวัลนักกีฬาคนพิการยอดเยี่ยม ประจำปี 2551 งานวันนักกีฬายอดเยี่ยม ของสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย
รางวัลนักกีฬาคนพิการดีเด่นหญิง เนื่องในวันกีฬาแห่งชาติ พ.ศ. 2553
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สายสุนีย์ จ๊ะนะ
แม่แบบ:IPC athlete
Saysunee Jana at the IPC Tokyo 2020 website เก็บถาวร 2024-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สัญญาณเรียกขาน

ในวิทยุกระจายเสียง และการสื่อสารวิทยุ สัญญาณเรียกขาน (อังกฤษ: Call sign) หมายถึงชื่อเฉพาะที่กำหนดให้สำหรับสถานีส่ง ซึ่งในบางประเทศอาจใช้เป็นชื่อของสถานีที่ส่งสัญญาณวิทยุกระจายเสียงด้วย สัญญาณเรียกขานนั้นจะถูกกำหนดโดยรัฐบาลของแต่ละประเทศ และกำหนดตามข้อบังคับวิทยุบัญญัติโดยสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ และใช้บังคับกับประเทศที่เป็นสมาชิกทั้งหมด รวมทั้งประเทศไทยด้วย ได้กำหนดให้สถานีวิทยุดังต่อไปนี้ต้องมีสัญญาณเรียกขานระหว่างประเทศตามที่กำหนดโดยสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ
สถานีวิทยุที่ให้บริการติดต่อสาธารณะระหว่างประเทศ
สถานีวิทยุซึ่งอาจทำให้เกิดการรบกวนอย่างรุนแรงเกินพื้นที่ของประเทศซึ่งสถานีนั้นตั้งอยู่
สถานีวิทยุสมัครเล่น
วิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์

สำหรับสัญญาณเรียกขานของวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์นั้น จะกำหนดเป็นชื่อเฉพาะสำหรับสถานี โดยในวิทยุกระจายเสียงจะใช้ข้อความธรรมดาที่แสดงถึงข้อมูลสถานีให้เป็นที่จดจำ ซึ่งจะไม่ใช้เป็นชื่อสากล ใช้เพียงในท้องถิ่นนั้น ๆ โดยสัญญาณเรียกขานนั้นอาจจะมีการเหมือนหรือคล้ายคลึงกันในต่างเมือง หรือในประเทศอื่น
ในกรณีของสถานีที่มีการออกอากาศและมีผลผูกพันตามกฎหมาย มักจะใช้สัญญาณเรียกขานที่อ้างอิงตามสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) ซึ่งสามาระบอกข้อมูลเบื้องต้นของสถานีได้จากสัญญาณเรียกขานและเป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ อาทิ สัญญาณเรียกขานในการออกอากาศวิทยุคลื่นสั้น
วิทยุการบิน > การบินพลเรือน

สัญญาณเรียกขานในระบบวิทยุการบิน จะแบ่งรหัสเป็น 2 ชุด ชุดแรกระบุว่าเครื่องนั้นจดทะเบียนในประเทศไหน ชุดที่สองคือหมายเลขทะเบียนหรือรหัสของเครื่องบิน โดยระหว่างตัวเลขทั้งสองชุด ซึ่งสามารถประกอบได้ทั้งตัวอักษรภาษาอังกฤษและตัวเลข จะมีเครื่องหมายขีดคั่นตรงกลางหรือไม่มีก็ได้ ซึ่งในการเรียกขานนั้นจะเรียกขานรวมกันจากรหัสทั้งสองชุด
วิทยุการบิน > การบินทหาร

สัญญาณเรียกขานของอากาศยานทหาร จะใช้เป็นรหัสตัวเลข หรือชื่อเรียกตามฝูงบินที่สังกัด ตามด้วยหมายเลขเครื่องภายในฝูงบิน นอกจากนี้ในนักบินเครื่องบินขับไล่อาจจะมีสัญญาณเรียกขานเป็นของตนเองก็ได้
ตัวอย่างสัญญาณเรียกขานอากาศยานทหาร
MM62303 เป็นสัญญาณเรียกขานของเครื่องบิน Gulfstream G550 AEW กองทัพอากาศอิตาลี
734 เป็นสัญญาณเรียกขานของเครื่องบิน Lockheed KC-130H Hercules กองทัพอากาศสิงห์โปร
16-20821 เป็นสัญญาณเรียกขานของเฮลิคอปเตอร์ Sikorsky UH-60M Blackhawk กองทัพบกสหรัฐ
Japan เป็นสัญญาณเรียกขานของ นาวาอากาศตรี ศิธา ทิวารี ขณะยังประจำการเป็นนักบินเครื่องบินขับไล่ในกองทัพอากาศไทย
วิทยุการเดินเรือ

บทความหลัก: สัญญาณเรียกขานทางทะเล
ในการเดินเรือ สัญญาณเรียกขานจะถูกใช้ในการติดต่อสื่อสารกับสำนักงานควบคุมการจราจรและความปลอดภัยทางทะเลของประเทศนั้น ๆ ผ่านทางคลื่นวิทยุสื่อสารย่าน VHF ซึ่งประเทศไทยกำกับดูแลโดยกรมเจ้าท่า โดยใช้อักษรขึ้นต้นตามข้อกำหนดของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ บางครั้งอาจพบเห็นการใช้ธงประมวลสากลในการแจ้งสัญญาณเรียกขานเรือของตนในเรือรบ
ตัวอย่างสัญญาณเรียกขานประจำเรือพลเรือน
MGY เป็นสัญญาณเรียกขานของเรือไททานิค
ตัวอย่างสัญญาณเรียกขานประจำเรือรบ
NCVV เป็นสัญญาณเรียกขานของ เรือยูเอสเอส คาร์ล วินสัน
NMTZ เป็นสัญญาณเรียกขานของ เรือยูเอสเอส นิมิตซ์ (CVN-68)
นอกจากนี้ยังมีการรายงานสภาพอากาศทางทะเลผ่านสถานีรายงานของแต่ละประเทศทั่วโลก ผ่านระบบ Radiofax หรือรู้จักกันในชื่อ HF fax เป็นการส่งสัญญาณภาพผ่านคลื่นความถี่วิทยุย่าน HF
วิทยุสมัครเล่น

บทความหลัก: วิทยุสมัครเล่น
สำหรับกิจการวิทยุสมัครเล่นนั้น ตามกฎข้อบังคับของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) มาตรา 19 บทจำเพาะข้อที่ 19.68 และ 19.69 กำหนดให้ใช้คำนำหน้าสัญญาณเรียกขานของประเทศไม่เกิน 2 ตัวอักษรแล้วตามด้วยตัวเลขหรือตัวอักษรที่กำหนดโดยหน่วยงานกำกับดูแลในแต่ละประเทศซึ่งจะต้องไม่ซ้ำกันและจะต้องผ่านการจัดสรรอย่างเป็นระบบ
ในบางประเทศ นักวิทยุสมัครเล่นสามารถที่จะเลือกที่จะกำหนดสัญญาณเรียกขานเฉพาะของตัวเองได้โดยต้องเป็นไปตามกฎหมายของท้องถิ่น ซึ่งมีทั้งในรูปแบบที่ต้องเสียค่าธรรมเนียมในบางประเทศ และไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมในบางประเทศเช่นกัน ซึ่งในสหรัฐอเมริกาในอดีตจะต้องเสียค่าธรรมเนียม แต่ภายหลังถูกยกเลิกการเก็บค่าธรรมเนียมในเดือนกันยายน พ.ศ. 2558
วิทยุสมัครเล่น > รูปแบบของสัญญาณเรียกขาน

รูปแบบของสัญญาณเรียกขานของกิจการวิทยุสมัครเล่นนั้น ประกอบไปด้วย 3 ส่วนหลักด้วยกันคือ คำนำหน้า ตัวเลขแยก และส่วนต่อท้าย
ส่วนนำหน้า จะประกอบไปด้วยตัวอักษรหรือตัวเลขจำนวนไม่เกิน 2 หลัก
ตัวเลขแยก ประกอบไปด้วยตัวเลขตั้งแต่ 0 ถึง 9
ส่วนต่อท้าย ประกอบไปด้วยทั้งตัวเลขและอักษร ไม่เกิน 4 หลัก ซึ่งปกติจะเป็นตัวอักษร
ตัวอย่างรูปแบบของสัญญาณเรียกขานในแต่ละประเทศ
| สัญญาณเรียกขาน | ส่วนนำหน้า (กำหนดโดย ITU) | ตัวเลขแยก | ส่วนต่อท้าย | ประเภทรูปแบบ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| K4X | K | 4 | X | รูปแบบ 1×1 กิจกรรมพิเศษแบบจำกัดเวลา (สหรัฐ) |
| B2AA | B | 2 | AA | รูปแบบ 1×2 (จีน) |
| N2ASD | N | 2 | ASD | รูปแบบ 1×3 (สหรัฐอเมริกา) |
| A22A | A2 | 2 | A | รูปแบบ 2×1 (บอตสวานา) |
| I20000X | I | 2 | 0000X | รูปแบบ 1×5 กิจกรรมพิเศษ (อิตาลี) |
| 4X4AAA | 4X | 4 | AAA | รูปแบบ 2×3 (อิสราเอล) |
| 3DA0RS | 3DA | 0 | RS | รูปแบบ 3×2 (เอสวาตีนี) |
| E23FSY | E2 | 3 | FSY | รูปแบบ 2×3 (ไทย) |
วิทยุสมัครเล่น > ประเภทรูปแบบสัญญาณเรียกขาน

โดยทั่วไปแล้ว สัญญาณเรียกขานของวิทยุสมัครเล่นจะเป็นรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งดังต่อไปนี้ โดยกำหนดให้
P - คืออักษรนำหน้า มีทั้งอักษรตัวเดียว และสองตัว อาจจะเป็นหลักหนึ่งเป็นอักษรอีกหลักเป็นตัวเลข หรือเป็นอักษรทั้งสองตัว โดยเป็นไปตามที่ ITU กำหนด
N - คือตัวเลขหลักเดียว ที่แยกส่วนนำหน้าและส่วนต่อท้ายออกจากกัน (ใช้หมายเลขตั้งแต่ 0 ถึง 9) และมักใช้ Ø สัญลักษณ์ศูนย์แบบตัดขวางแทนเลขศูนย์เพื่อแยกกับอักษรตัวโอ
S - คืออักษรต่อท้าย (ตัวอักษรหรือตัวเลข โดยอักษรตัวสุดท้ายต้องเป็นตัวอักษร) โดยทั่วไปจะใช้ตัวอักษรในอักษรต่อท้าย เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนกับตัวเลขแยก
โดยประเภทรูปแบบมักจะเป็นรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งดังต่อไปนี้
ดูเพิ่ม

การออกเสียงตัวอักษรของการสื่อสารวิทยุ
สัญญาณเรียกขานทางทะเล
อดีตเครื่องบินโดยสารของการบินไทย "ลพบุรี" มีสัญญาณเรียกขาน HS-TDH ติดอยู่บริเวณลำตัวและใต้ปีก
เรือหลวงนเรศวรมีสัญญาณเรียกขานว่า HSME
การออกอากาศของนักวิทยุสมัครเล่นในการแข่งขัน โดยมีป้ายสัญญาณเรียกขานวางอยู่บนเครื่องรับส่งวิทยุ
สนธิสัญญาโลคาร์โน

| --- | --- |
จากซ้ายไปขวา: กุสทัฟ ชเตรเซอมัน, ออสเตน แชมเบอร์เลน และAristide Briandตอนลงนามสนธิสัญญาโลคาร์โน
ประเภท: Multilateral treaty
วันลงนาม: 1 ธันวาคม ค.ศ. 1925 (1925-12-01)
ที่ลงนาม: ลอนดอน, อังกฤษ, สหราชอาณาจักร
สนธิสัญญาโลคาร์โน คือ ข้อตกลงเจ็ดประการซึ่งได้เจรจากันที่เมืองโลคาร์โน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ตั้งแต่วันที่ 5 ตุลาคม - 16 ตุลาคม 1925 และได้รับการลงนามอย่างเป็นทางการที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ซึ่งมีจุดประสงค์ที่จะให้ประเทศฝ่ายพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และกลุ่มประเทศเกิดใหม่ในยุโรปตอนกลางและตะวันออกธำรงรักษาเขตแดนของประเทศเหล่านั้น รวมไปถึงการคืนความสัมพันธ์ทางการทูตกับเยอรมนี สนธิสัญญาดังกล่าวได้แบ่งทวีปยุโรปออกเป็นสองหมวด ก็คือ ยุโรปตะวันตก ซึ่งได้รับการรับรองจากสนธิสัญญาโลคาร์โน และยุโรปตะวันออกได้รับการพิจารณาใหม่อีกครั้ง
ภูมิหลัง

สนธิสัญญาโลคาร์โนเกิดขึ้นจากการแลกเปลี่ยนหนังสือระหว่างประเทศระหว่างอังกฤษ ฝรั่งเศสและเยอรมนีในช่วงฤดูร้อนของปี 1925 หลังจากที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของเยอรมนี กุสตาฟ สเตรียสมานน์ ได้เสนอให้เกิดการปรับเปลี่ยนพรมแดนด้านตะวันตกของเยอรมนีให้เป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย และเป็นการแก้ไขสนธิสัญญาแวร์ซายที่ไม่เป็นธรรมต่อเยอรมนี และทำให้เยอรมนีสามารถกู้ฐานะของตนกับมหาอำนาจตะวันตก
ข้อตกลง

ตัวการสำคัญที่ทำให้เกิดสนธิสัญญาโลคาร์โนนั้นก็คือ "สนธิสัญญาไรน์แลนด์" ระหว่าง เยอรมนี ฝรั่งเศส เบลเยี่ยม อังกฤษและอิตาลี ซึ่งเยอรมนี ฝรั่งเศสและเบลเยี่ยมนั้นต่างก็ได้ลงนามในสนธิสัญญาไม่รุกรานระหว่งกัน และมีสักขีพยานคืออีกสองประเทศที่มีส่วนในสนธิสัญญาดังกล่าว และถ้าหากเกิดการรุกรานระหว่างกัน ประเทศที่เหลือจะเข้าช่วยประเทศที่ถูกโจมตีทันที
นอกจากนั้น เยอรมนียังได้เซ็นสนธิสัญญากับฝรั่งเศสและเบลเยี่ยมตามอำเภอใจ และสนธิสัญญาที่ไร้ความหมายกับโปแลนด์และเชโกสโลวาเกีย ด้านฝรั่งเศสนั้นได้เซ็นสนธิสัญญาเพิ่มเติมกับโปแลนด์และเชโกสโลวาเกีย ซึ่งสัญญาว่าจะช่วยเหลือกันในกรณีที่เกิดความขัดแย้งกับเยอรมนี จากสนธิสัญญาดังกล่าว อาจกล่าวได้ว่าฝรั่งเศสได้ลงนามเป็นพันธมิตรกับโปแลนด์แล้วเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 1921 และกับเชโกสโลวาเกียเมื่อวันที่ 25 มกราคม 1924
ผลที่ตามมา

สนธิสัญญาโลคาร์โนนั้นถูกพิจารณาว่ามันจะเป็นหลักสำคัญที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศภายในทวีปยุโรป ซึ่งเริ่มต้นด้วยความหวังที่จะมีสันติภาพทั่วโลก เรียกว่า "จิตวิญญาณแห่งโลคาร์โน" ซึ่งปรากฏให้เห็นเมื่อเยอรมนีเข้าเป็นสมาชิกของสันนิบาตชาติ และภายในเดือนมิถุนายน 1930 กองทัพพันธมิตรก็ถอนตัวออกจากแคว้นไรน์แลนด์ทั้งหมด
ตรงกันข้ามกับโปแลนด์ มหาชนชาวโปแลนด์ได้รับควมอับอายจากความล้มเหลวของทูตโปแลนด์และเป็นเหตุที่นำไปสู่การเปลี่ยนรัฐบาลของโปแลนด์ สนธิสัญญาโลคาร์โนนั้นก็ยังทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างฝรั่งเศสกับโปแลนด์เลวร้ายลงไปอีก (แม้ว่าจะยังคงเป็นพันธมิตรระหว่างกัน) และเป็นจุดเริ่มต้นของความหวาดระแวงระหว่างโปแลนด์กับชาติตะวันตก สนธิสัญญาโลคาร์โนได้แบ่งทวีปยุโรปออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งได้รับการรับรองจากสนธิสัญญาโลคาร์โน และส่วนที่เหลือไม่ได้รับการคุ้มครอง ดังคำของ  Józef Beck กล่าวไว้ว่า "เยอรมนีได้ขออย่างเป็นทางการจะโจมตีทางตะวันออก เพื่อให้ทางตะวันตกเกิดสันติภาพ" ความล้มเหลวในการเจรจาจากสนธิสัญญาโลคาร์โนนั้นเป็นตัวแปรหนึ่งที่ Józef Piłsudski ตัดสินใจที่จะล้มล้างรัฐสภาของโปแลนด์
ข้อยกเว้นหนึ่งที่เกิดขึ้นหลังจากสนธิสัญญาโลคาร์โนก็คือ สหภาพโซเวียต ซึ่งได้มองตะวันตก  (détente)  นั้นได้พยายามเก็บตัวเองจากความขัดแย้งในทวีปยุโรปด้วยนโยบายโดดเดี่ยว โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยการถอดถอนเยอรมนีออกจากความสัมพันธ์กับตนภายใต้สนธิสัญญาลาพาลโลแห่งปี 1922 และความตึงเครียดก็ได้เริ่มขึ้นในช่วงยุโรปตะวันออก ด้วยเหตุนี้ เยอรมนีจึงจ่ายเงินราว 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐอเมริกาให้กับสหภาพโซเวียต
จิตวิญญาณแห่งโลคาร์โนนั้นมิได้คงอยู่เมื่อแนวคิดชาตินิยมได้ถูกฟื้นฟูขึ้นในเยอรมนีตั้งแต่ปี 1930 ได้มีการเสนอในปี 1934 ให้มีการลงนามในสนธิสัญญา"โลคาร์โนตะวันออก" ซึ่งน่าจะรักษาเขตแดนด้านตะวันออกของเยอรมนีซึ่งมีท่าทีไม่สงบ และโปแลนด์ก็ยืนกรานให้ประเทศตะวันตกได้ให้คำรับรองแก่เขตแดนดังกล่าว ฮิตเลอร์นั้นได้ละเมิดสนธิสัญญาโลคาร์โนโดยตรงด้วยการส่งทหารเข้าไปยึดครองไรน์แลนด์ เมื่อวันที่ 7 มีนาคม 1936
ดูเพิ่ม

สาธารณรัฐไวมาร์
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.lib.byu.edu/~rdh/wwi/1918p/locarno.html ข้อความในสนธิสัญญาโลคาร์โน
http://www.thenagain.info/WebChron/World/Locarno.CP.htm รวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับสนธิสัญญาโลคาร์โน
พะสิม

| พะสิม ปะเตน, บัสเซน |
| --- | --- |
เมือง

พะสิมที่ตั้งเมืองพะสิมในประเทศพม่า
พิกัด: 16°47′03″N 94°44′0″E﻿ / ﻿16.78417°N 94.73333°E﻿ / 16.78417; 94.73333
ประเทศ:  พม่า
ภาค:  ภาคอิรวดี
จังหวัด: พะสิม
อำเภอ: พะสิม
พื้นที่
 • เมือง: 9.79 ตร.ไมล์ (25.4 ตร.กม.)
ประชากร (2019)
 • เมือง: 172,923 คน
 • ความหนาแน่น: 18,000 คน/ตร.ไมล์ (6,800 คน/ตร.กม.)
 • รวมปริมณฑล: 287,071 คน
 • กลุ่มชาติพันธุ์: พม่า กะเหรี่ยง มอญ ยะไข่ พม่าเชื้อสายจีน พม่าเชื้อสายอินเดีย
 • ศาสนา: พุทธ คริสต์ อิสลาม
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัสพื้นที่: 42
พะสิม หรือ ปะเตน (พม่า: ပုသိမ်; เอ็มแอลซีทีเอส: pu. sim, ออกเสียง: [pə.θèɪ̯ɰ̃]; มอญ: ဖာသဳ, ออกเสียง: [phasɛm] พะแซม) หรือชื่อเดิมในภาษาอังกฤษว่า บัสเซน (อังกฤษ: Bassein) เป็นเมืองท่าสำคัญและเป็นเมืองศูนย์กลางของภาคอิรวดี ห่างจากนครย่างกุ้งมาทางตะวันตกเฉียงใต้ 190 กิโลเมตร (120 ไมล์) ริมแม่น้ำพะสิมซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาฝั่งตะวันตกของแม่น้ำอิรวดี เมืองนี้มีประชากร 237,089 คน (ค.ศ. 2017) ถึงแม้จะเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมอญ แต่ปัจจุบันก็มีชาวมอญเหลืออยู่น้อยมาก กลุ่มชาติพันธุ์หลักในปัจจุบัน ได้แก่ ชาวพม่า ชาวพม่าเชื้อสายอินเดีย ชาวกะเหรี่ยง และชาวยะไข่
นิรุกติศาสตร์

ชื่อเมืองคาดว่าได้รับมาจากชื่อภาษามอญ ဖာသီ แต่ได้ถูกเปลี่ยนมาเป็น บัสเซน ในช่วงการปกครองของสหราชอาณาจักร
ประวัติ

พะสิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมอญ ต่อมาจักรวรรดิบริติชได้เข้าครอบครองและได้สร้างป้อมสนาม และก่อตั้งกองทหารรักษาการณ์ ในปี ค.ศ. 1826 ซึ่งเกิดขึ้นหลังสงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่หนึ่ง มีการบันทึกจำนวนประชากรในปี ค.ศ. 1983 อยู่ที่ 144,092 คน
ภูมิศาสตร์และเศรษฐกิจ

พะสิมตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของดินดอนสามเหลี่ยมแม่น้ำอิรวดี ริมแม่น้ำพะสิมซึ่งเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำอิรวดี และห่างจากย่างกุ้งไปทางทิศตะวันตก 118 ไมล์ (190 กิโลเมตร) เมืองพะสิมอยู่ไม่ไกลจากมหาสมุทรอินเดีย ดังนั้นจึงเป็นเมืองท่าที่สำคัญของประเทศ และยังเป็นปลายทางของรถไฟซึ่งเชื่อมต่อกับฮีนตาดะ และปะด้าน และย่างกุ้ง ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ได้มีการปรับปรุงถนนเชื่อมอิรวดี–โมนยวา
ชายฝั่งตามแนวอ่าวเบงกอลถูกล้อมรอบด้วยเทือกเขายะไข่ ในพื้นที่มีทะเลสาบอีนเย ยาว 1.5 ไมล์ (2.4 กิโลเมตร) กว้าง 1 ไมล์ (1.6 กิโลเมตร) ที่มีชื่อเสียงในด้านการประมง นอกจากนี้ยังมีแนวปะการังนอกชายฝั่ง บริเวณเกาะเพชร ซึ่งเป็นที่นิยมของนักอาบแดด และเป็นแหล่งพื้นที่เพาะพันธุ์เต่า
เมืองนี้เป็นแหล่งเพาะปลูกและส่งออกข้าวที่สำคัญ นอกจากนี้ยังมีโรงเลื่อยจำนวนมาก มีโรงงานทำร่มกันแดดด้วยมือ ซึ่งเป็นที่รู้จักแพร่หลายทั่วประเทศพม่า ร่มกันแดดนี้รู้จักกันในชื่อ "ร่มพะสิม" ผลิตภัณฑ์ที่สำคัญอื่น ๆ อาทิ เครื่องปั้นดินเผา ตะกร้า ถังน้ำ เครื่องจักสาน
นอกจากข้าว บริเวณโดยรอบของพะสิมยังเป็นแหล่งเพาะปลูก งา, ถั่วลิสง, ปอกระเจา, ข้าวโพด, ถั่ว, ยาสูบ, พริก
ภูมิศาสตร์และเศรษฐกิจ > ภูมิอากาศ

พะสิมมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน (Am) อ้างอิงจากระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน มีฝนตกมากในช่วงเดือนมิถุนายน ถึงสิงหาคม ส่วนฤดูแล้งเริ่มตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงเมษายน ซึ่งอากาศจะเย็นกว่าปกติ
| ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพะสิม (ค> ศ. 1991–2020).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 32.1 (89.8) | 34.1 (93.4) | 35.9 (96.6) | 36.9 (98.4) | 34.5 (94.1) | 31.1 (88) | 30.4 (86.7) | 30.0 (86) | 31.1 (88) | 32.5 (90.5) | 33.0 (91.4) | 31.9 (89.4) | 32.8 (91) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 24.9 (76.8) | 26.6 (79.9) | 28.8 (83.8) | 30.6 (87.1) | 29.8 (85.6) | 27.7 (81.9) | 27.1 (80.8) | 26.8 (80.2) | 27.3 (81.1) | 28.1 (82.6) | 27.4 (81.3) | 25.4 (77.7) | 27.5 (81.5) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 17.6 (63.7) | 19.1 (66.4) | 21.8 (71.2) | 24.3 (75.7) | 25.1 (77.2) | 24.2 (75.6) | 23.8 (74.8) | 23.6 (74.5) | 23.5 (74.3) | 23.6 (74.5) | 21.9 (71.4) | 19.0 (66.2) | 22.3 (72.1) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 3.8 (0.15) | 7.5 (0.295) | 10.2 (0.402) | 30.4 (1.197) | 276.0 (10.866) | 604.5 (23.799) | 682.7 (26.878) | 681.3 (26.823) | 416.7 (16.406) | 204.2 (8.039) | 65.9 (2.594) | 3.5 (0.138) | 2,986.9 (117.594) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 0.3 | 0.2 | 0.7 | 1.7 | 12.6 | 24.8 | 26.2 | 25.9 | 22.0 | 14.2 | 4.0 | 0.3 | 132.8 |
แหล่งที่มา: World Meteorological Organization
สถานที่สำคัญ

พะสิมมีวัดพุทธที่สำคัญหลายแห่ง เช่น เจดีย์ชเวมุทอ
การศึกษา

ประกอบไปด้วยโรงเรียนการศึกษาพะสิมและมหาวิทยาลัยพะสิม นอกจากนี้ยังมีโรงพยาบาลใหญ่ และยังมีมหาวิทยาลัยเทคนิคจีทีซี มหาวิทยาลัยคอมพิวเตอร์ไอที
ดูเพิ่ม

ท่าอากาศยานพะสิม
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพวาดแนวชายฝั่งเมืองพะสิมช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1800
ร่มทำมือ