stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศาสนาพุทธและวิทยาศาสตร์
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Yong, Amos (2005). "Buddhism and Science: Breaking New Ground (review)". Buddhist-Christian Studies. 25: 176–180.
↑  Lopez, Donald S. Jr (2008). Buddhism and Science: A Guide for the Perplexed. University of Chicago Press.
↑  Kress, Oliver (1993). "A new approach to cognitive development: ontogenesis and the process of initiation". Evolution and Cognition. 2 (4): 319–332.
↑  Tambiah, Stanley Jeyaraja (1990). Magic, Science and Religion and the Scope of Rationality. Cambridge University Press.
↑  "Buddhist Scriptures: Kalama Sutta". Buddhanet.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-05-29. สืบค้นเมื่อ 4 March 2013.
↑  Snodgrass, Judith (2007). "Defining Modern Buddhism: Mr. and Mrs. Rhys Davids and the Pāli Text Society". Comparative Studies of South Asia, Africa and the Middle East. 27 (1): 186–202.
↑  "Journal of Buddhist Ethics ''A Review of Buddhist Fundamentalism and Minority Identities in Sri Lanka''". Buddhistethics.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 April 2009. สืบค้นเมื่อ 4 March 2013.
↑  Safire, William (2007). The New York Times Guide to Essential Knowledge. p. 718. ISBN 0-312-37659-6.
↑  Deegalle, Mahinda (2006). Popularizing Buddhism: Preaching as Performance in Sri Lanka. p. 131. ISBN 0-7914-6897-6.
↑  "The Neuroscience of Meditation." November 12, 2005 speech given by the Dalai Lama
↑  "About Us - History". The Royal Society. สืบค้นเมื่อ 20 March 2015.
↑  Reed, Christina (6 February 2006). "Talking Up Enlightenment". Scientific American.
↑  Wallace, B. Alan; Hodel, Brian (2008). Embracing mind: the common ground of science and spirituality. Shambhala Publications. p. 186. ISBN 1-59030-482-9,  978-1-59030-482-2. สืบค้นเมื่อ 21 April 2010. {{cite book}}: ตรวจสอบค่า |isbn=: ตัวอักษรไม่ถูกต้อง (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
↑  James, William (1902). Varieties of Religious Experience. New York: Longman.
↑  Fields, Rick (1992). How the Swans Came to the Lake (3rd ed.). Shambhala Publications. p. 134-135.
↑  Fessenden, Tracy; Radel, Nicholas F.; Zaborowska, Magdalena J. (2014). The Puritan Origins of American Sex: Religion, Sexuality, and National Identity in American Literature. Routledge. p. 209.
↑  Goenka, SN (2002). "Meditation Now: Inner Peace through Inner Wisdom" (PDF). Vipassana Research Publications. p. 12. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 7 April 2015. สืบค้นเมื่อ 20 March 2015. It is a pure science of mind and matter
↑  "Categories View | Events". Plumvillage.org. 11 April 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 June 2012. สืบค้นเมื่อ 4 March 2013.
↑  Niels, Bohr (1958). Atomic Physics and Human Knowledge. John Wiley and Sons. p. 20.
↑  Verhoeven, Martin J. (June 2001). ""Buddhism and Science: Probing the Boundaries of Faith and Reason,"". Religion East and West (1): 77–97. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 September 2012. สืบค้นเมื่อ 4 March 2013.
↑  Oppenheimer, J. R (1954). Science and the Common Understanding. Oxford University Press. pp. 8–9.
ข้อมูลอื่น

Sarunya Prasopchingchana & Dana Sugu, 'Distinctiveness of the Unseen Buddhist Identity' (International Journal of Humanistic Ideology, Cluj-Napoca, Romania, vol. 4, 2010)
Donald S. Lopez Jr., Buddhism and Science: A Guide for the Perplexed (University of Chicago Press 2008)
Matthieu Ricard, Trinh Xuan Thuan, The Quantum and the Lotus (Three Rivers Press 2004)
Richard H. Jones, Science and Mysticism: A Comparative Study of Western Natural Science, Theravada Buddhism, and Advaita Vedanta (Bucknell University Press, 1986; paperback ed., 2008)
Richard H. Jones, Piercing the Veil: Comparing Science and Mysticism as Ways of Knowing Reality (Jackson Square Books, 2010)
Tenzin Gyatso, The Dalai Lama XIV, The Universe in a Single Atom: The Convergence of Science and Spirituality, (Morgan Road Books 2005)
McMahan, David, “Modernity and the Discourse of Scientific Buddhism.” Journal of the American Academy of Religion, Vol. 72, No. 4 (2004), 897-933.
B. Alan Wallace, Hidden Dimensions: The Unification of Physics and Consciousness (Columbia Univ Press 2007)
B. Alan Wallace (ed), Buddhism and Science: breaking new ground (Columbia Univ Press 2003)
B. Alan Wallace, Choosing Reality: A Buddhist Perspective of Physics and the Mind, (Snow Lion 1996)
Robin Cooper, The Evolving Mind: Buddhism, Biology and Consciousness, Windhorse (Birmingham UK 1996)
Daniel Goleman (in collaboration with The Dalai Lama), Destructive Emotions, Bloomsbury (London UK 2003)
Rapgay L, Rinpoche VL, Jessum R, Exploring the nature and functions of the mind: a Tibetan Buddhist meditative perspective, Prog. Brain Res. 2000 vol 122 pp 507-15
What is the science when compare to Buddhism? เก็บถาวร 20 มีนาคม 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Australian Institute for Consciousness Studies เก็บถาวร 24 ตุลาคม 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Buddhism and Science
Full text of 2004 paper examining effects of long-term meditation on brain function
Full text of 2003 paper examining the effect of mindfulness meditation on brain and immune function
The Mind and Life Conferences เก็บถาวร 1 สิงหาคม 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Buddha on the Brain - Dalai Lama on the Society for Neuroscience's annual conference
Collection of quotes regarding Buddhism and science เก็บถาวร 14 กันยายน 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
[Science meets Dharma] Pratityasamutpada. http://philpapers.org/rec/KOHPIE
มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

| --- | --- |
University of the Thai Chamber of Commerce
เรือสำเภา   สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
ชื่อย่อ: มกค. / UTCC
คติพจน์: คุณธรรมพัฒนาบัณฑิต คุณภาพวิชาชีพพัฒนาสังคมไทย
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: พ.ศ. 2483 (ก่อตั้งวิทยาลัยการค้า) 20 มิถุนายน พ.ศ. 2506 (61 ปี) (สถาปนาวิทยาลัยการค้า) 17 มิถุนายน พ.ศ. 2513 (54 ปี) (จัดตั้งเป็นวิทยาลัยการพาณิชย์) 24 ตุลาคม พ.ศ. 2527 (40 ปี) (เปลี่ยนสถานะเป็นมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย)
ผู้สถาปนา: หอการค้าไทย
นายกสภาฯ: สนั่น อังอุบลกุล
อธิการบดี: รองศาสตราจารย์ ดร.ธนวรรธน์ พลวิชัย
ผู้ศึกษา: 17,131 คน (2566)
ที่อยู่: 126/1 ซอยวิภาวดีรังสิต 2 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงรัชดาภิเษก เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร
สี:   สีฟ้า
เว็บไซต์: www.utcc.ac.th

มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนที่ไม่แสวงหาผลกำไร โดยมี "หอการค้าไทย" เป็นเจ้าของ และได้รับการยอมรับว่าเป็นสถาบันการศึกษาชั้นนำด้านธุรกิจในประเทศไทย ประกอบด้วย 12 คณะ ได้แก่ คณะบริหารธุรกิจ คณะบัญชี คณะเศรษฐศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และประยุกต์ศิลป์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะนิเทศศาสตร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ คณะการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมบริการ คณะการศึกษาปฐมวัย คณะศิลปะและการออกแบบ และคณะวิทยพัฒน์ (Extension School) รวมถึง 3 วิทยาลัย ได้แก่ บัณฑิตวิทยาลัย วิทยาลัยผู้ประกอบการ และวิทยาลัยนานาชาติเพื่อการจัดการ โดยเปิดสอนระดับปริญญาตรี โท และเอก รวมทั้งหลักสูตรนานาชาติ
ประวัติ

มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ตั้งขึ้นครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2483 สำนักงานหอการค้าไทยตึกพาณิชย์ภัณฑ์ ถนนศรีอยุธยา สนามเสือป่า โดยในครั้งนั้นใช้ชื่อ "วิทยาลัยการค้า" เปิดรับผู้สำเร็จการศึกษา ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 และมีหลักสูตรการศึกษา 6 เดือน และ 2 ปี มีนักศึกษาประมาณ 300 คน หลักสูตรการสอนของวิทยาลัยการค้า นับว่าทันสมัยอย่างยิ่ง เพราะดำเนินตามหลักสูตร ของหอการค้าแห่งกรุงลอนดอน แต่วิทยาลัยการค้าเปิดสอนได้เพียง 1 ปี ก็เกิดสงครามมหาเอเชียบูรพา เป็นเหตุให้วิทยาลัย ต้องปิดตัวเอง เนื่องจากการสงคราม และรัฐบาลต้องการใช้สถานที่เป็นที่ตั้ง สำนักงานประสานงานระหว่างไทยกับญี่ปุ่น วิทยาลัยการค้าปิดไปร่วม 22 ปี กรรมการหอการค้าไทยทุกสมัยได้พยายามเป็นลำดับที่จะรื้อฟื้นวิทยาลัยขึ้นใหม่จนกระทั่ง พ.ศ. 2506 คณะกรรมการหอการค้าไทยก็ประสบผลสำเร็จในการเปิดวิทยาลัยอีกครั้งในชื่อ "วิทยาลัยการค้า" เช่นเดิม เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2506 แต่ได้ย้ายอาคารที่ตั้งมาอยู่ที่ ณ ที่ทำการของหอการค้าไทย เลขที่ 150 ถนนราชบพิธ เปิดรับผู้สำเร็จการศึกษา ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย มีหลักสูตรการศึกษา 3 ปี ซึ่งผู้สำเร็จการศึกษาจะได้รับประกาศนียบัตรการค้าชั้นสูง การเปิดสอนของวิทยาลัยการค้าครั้งนี้ อยู่ภายใต้การ↵ควบคุมของ พระราชบัญญัติโรงเรียนราษฎร์
8 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 ที่ประชุมสภาวิทยาลัยการค้า มีมติให้เปลี่ยนชื่อวิทยาลัยเป็น "วิทยาลัยการพาณิชย์" (College of Commerce of The Thai Chamber of Commerce) ดำเนินการตามเงื่อนไขมาตรา 28 แห่งพระราชบัญญัติหอการค้า (พ.ศ. 2509) ที่กำหนดให้หอการค้าไทยมีหน้าที่จัดตั้งและ ดำเนินการสถานศึกษาที่เกี่ยวกับการค้าและเศรษฐกิจ และ ในวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2513 คณะกรรมการวิทยาลัยเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ ได้อนุญาตให้หอการค้าไทย จัดตั้ง "วิทยาลัยการพาณิชย์" (College of Commerce) อักษรย่อ "ว.พณ." (C.C.) เปิดสอนหลักสูตร 3 ปี ผู้สำเร็จการศึกษาจะได้รับประกาศนียบัตรใน 7 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาบริหารทั่วไปธุรกิจระหว่างประเทศ เลขานุการ การตลาด การบัญชี การคลังการธนาคาร และ สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ประยุกต์
2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 คณะรัฐมนตรีได้ลงมติรับในหลักการให้วิทยาลัยเอกชนดำเนินการสอนได้ ในระดับเกินกว่า 3 ปี และวิทยาลัยการพาณิชย์ได้รับการอนุมัติให้เปิดสอน ทั้งหลักสูตรปริญญาตรี 4 ปี ทั้ง 7 สาขาวิชา ในวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2516 พร้อมกันนี้วิทยาลัยได้ขอเปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยการค้า" อีกครั้ง ในชื่อภาษาอังกฤษว่า College of Commerce อักษรย่อ "วค" (C.C.)
21 มิถุนายน พ.ศ. 2517 วิทยาลัยการค้าโอนมาสังกัดกับทบวงมหาวิทยาลัยพร้อมกับ ได้ย้ายมาอยู่ เลขที่ 126/1 ซอยวิภาวดีรังสิต 2 ถนนวิภาวดีรังสิต อันเป็นสถานที่ตั้งในปัจจุบัน เมื่อวิทยาลัยการค้าปฏิบัติพันธกิจได้อย่างครบถ้วน ตามเงื่อนไขแห่งการเป็นสถาบันการศึกษา ระดับอุดมศึกษาใน วันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2527 (พร้อมกับมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ และมหาวิทยาลัยกรุงเทพ) ทบวงมหาวิทยาลัยได้อนุมัติให้เปลี่ยนประเภทสถาบันเป็นมหาวิทยาลัย ในชื่อ "มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย" (The University of the Thai Chamber of Commerce) อักษรย่อ "มกค." (UTCC) และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเต็มภาษาอังกฤษเป็น University of the Thai Chamber of Commerce
ทำเนียบอธิการบดี

ศาสตราจารย์ ปัจจัย บุนนาค (พ.ศ. 2528 - พ.ศ. 2532)
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ เกริกเกียรติ พิพัฒน์เสรีธรรม (พ.ศ. 2536 - พ.ศ. 2542)
รองศาสตราจารย์ ดร.จีรเดช อู่สวัสดิ์ (พ.ศ. 2542 - พ.ศ. 2555)
รองศาสตราจารย์ ดร.เสาวณีย์ ไทยรุ่งโรจน์ (พ.ศ. 2555 - พ.ศ. 2562)
รองศาสตราจารย์ ดร.ธนวรรธน์ พลวิชัย (พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน)
คณะวิชาและหลักสูตร

หลักสูตรปริญญาตรี
กลุ่มวิชามนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์
คณะบริหารธุรกิจ
คณะบัญชี
คณะเศรษฐศาสตร์
คณะมนุษยศาสตร์
คณะนิเทศศาสตร์
คณะนิติศาสตร์
คณะคณะการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมบริการ
คณะการศึกษาปฐมวัย
คณะวิทยพัฒน์
คณะศิลปะและการออกแบบ
วิทยาลัยผู้ประกอบการ (College of Entrepreneurship)
กลุ่มวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
คณะวิศวกรรมศาสตร์
หลักสูตรปริญญาโท และปริญญาเอก
บัณฑิตวิทยาลัย
หลักสูตรภาษาอังกฤษ
วิทยาลัยนานาชาติเพื่อการจัดการ (International School of Management)
หลักสูตรภาษาจีน
วิทยาลัยนานาชาติไทย-จีน เพื่อการจัดการ (泰-中国际管理学院)
อันดับมหาวิทยาลัย

การจัดอันดับโดย เว็บโอเมตริกซ์ (Webometrics) ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจของสถาบันต่าง ๆ ในการเผยแพร่ความรู้สู่เว็บไซต์ และเป็นความริเริ่มเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงความรู้อย่างเปิดกว้าง (Open Access) ทั่วโลก โดยบ่งบอกถึงปริมาณและคุณภาพของสิ่งตีพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ของสถาบัน เพื่อใช้ร่วมกับตัวชี้วัดอื่น ๆ ในการประเมินผลงานวิจัยของสถาบัน ซึ่งทางเว็บโอเมตริกซ์ได้จัดอันดับปีละ 2 ครั้งในเดือนมกราคม และกรกฎาคม ล่าสุดเดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2558 มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย อยู่ในอันดับที่ 2,652 ของโลก อันดับที่ 81 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันดับที่ 30 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
บุคคลสำคัญและศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

ยอดชาย เมฆสุวรรณ อดีตนักแสดง
พิชาภา ลิมศนุกาญจน์ นางงามจากเวทีการประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ 2018 และเป็นรองอันดับที่ 1 ของเวทีมิสเวิลด์ 2018
ดำรงชัย วิภาวัฒนกุล ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้อำนวยการ บริษัท เคซีจี คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน)
ภูภูมิ พงศ์ภาณุภาค นักแสดงอิสระ
นิธิดล ป้อมสุวรรณ นักแสดงอิสระ
มุกดา นรินทร์รักษ์ นักแสดงสังกัดช่อง 7HD
เจษฎาภรณ์ ผลดี นักแสดงอิสระ ผู้จัดละคร เจ้าของค่ายเพลง bROTHERS Music (บราเธอร์ มิวสิก)
นรินทร์โชติ วชิรธรนิยมกุล นักแสดงอิสระ และ Co-Producer ซีรีส์
ชุติมา นัยนา นางสาวไทย นางแบบ นักแสดงอิสระ
ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์ นักแสดงอิสระ พิธีกรรายการโทรทัศน์ประเภทเกมโชว์แข่งขันทำอาหาร เชฟขนมหวาน
สด จิตรลดา อดีตนักมวยแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท 112 ปอนด์ นักแสดงละครพื้นบ้านค่ายสามเศียร สังกัดดาราวิดีโอ
รุ่งเรือง อนันตยะ นักแสดงอิสระ
รองศาสตราจารย์ ดร.ธนวรรธน์ พลวิชัย ผู้อำนวยการศูนย์พยากรณ์เศรษฐกิจ อธิการบดีมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย กรรมการธนาคารออมสิน
ณัฎฐ์ บรรทัดฐาน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
อิทธิพัทธ์ กุลพงษ์วณิชย์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหารบริษัทเถ้าแก่น้อย ฟู๊ดแอนด์มาร์เก็ตติ้ง จำกัด
ณวัฒน์ อิสรไกรศีล ประธานองค์กรมิสแกรนด์ไทยแลนด์ - มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ประธานเจ้าหน้าที่บริหารบริษัท มิสแกรนด์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (มหาชน) อดีตพิธีกรรายการโทรทัศน์
ยุ้ย ญาติเยอะ นักร้องเพลงลูกทุ่งไทย
ธีระ ธัญไพบูลย์ ผู้ประกาศข่าวช่องท็อปนิวส์
ชานนท์ อักขระชาตะ นักแสดง พิธีกรรายการเดอะเฟซไทยแลนด์
ร้อยตำรวจเอกหญิง อาทิติยา เบ็ญจะปัก นางงาม นางแบบ นักร้องเพลงลูกทุ่งไทย และรองสารวัตรกลุ่มงานวิชาการและงานสารบรรณ สังกัดสำนักงานเลขานุการตำรวจแห่งชาติ
รองศาสตราจารย์ ดร.เสาวณีย์ ไทยรุ่งโรจน์ อดีตนายกสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย กรรมการสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ และกรรมการบริษัทของบริษัทเอกชนหลายแห่ง
กฤษฎา สุภาพพร้อม นักแสดงสังกัดช่อง 7HD
พัฒน์ชัย ภักดีสู่สุข นักร้องนำวงโปเตโต้
ธนวัฒน์ ประสิทธิสมพร ดีเจ พิธีกร นักแสดง
นภัสสร บุรณศิริ กูรูด้านความงาม บิวตี้บล็อกเกอร์ อดีตนักร้องค่ายอาร์เอส ดีเจ พิธีกรสองภาษา
ศรีพรรณ ชื่นชมบูรณ์ นักแสดง พิธีกร ดีเจ
ปุณยาพร พูลพิพัฒน์ นักแสดง นักธุรกิจ
มารุต ชื่นชมบูรณ์ ดีเจ นักแสดง พิธีกร
กชกร ส่งแสงเติม นักแสดงสังกัดช่อง 7HD
ธัญลักษณ์​ สายธนู  นักข่าว​กรมประชาสัมพันธ์​
พัทธนันท์ บุลเสฏฐ์กุลเดชา ยูทูบเบอร์
ภาณุพงศ์ หอมวันทา ยูทูบเบอร์
ชลธิชา รอดกันภัย ผู้สื่อข่าวเนชั่นทีวี
นพรัตน์ บุญรัตน์ นักเต้นรางวัลเหรียญเงิน รองแชมป์โลกประเภทนักเต้น Hip Hop Doubles เมื่อปี 2561 ที่ประเทศโปแลนด์
นพพล สุนทรกระจ่าง นักธุรกิจ กรรมการผู้จัดการใหญ่ สถาบันสอนภาษาอังกฤษออนไลน์ Engnow
ชัชชวิศ เตชะรักษ์พงศ์ นักร้อง นักแสดง พิธีกร
ณัฐพัชร พงษ์ประพันธ์ นางสาวไทยประจำปี 2563 นักแสดง
กรภัทร์ ลำน้อย หนุ่มหล่อสุดฮอตจาก Cutie pie series ของค่ายดูมันดิ นักแสดงซีรีส์
พัชริดา วัฒนา นักร้อง ครูสอนร้องเพลง อดีตผู้บริหารฝ่ายพัฒนาศิลปินสังกัดอาร์เอส
นัยรัตน์ ธนไวทย์โกเศส ยูทูปเบอร์ และ นักพากย์เสียง
แนลริยา วิภาคกิจ สมาชิกบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต
ประวีณมัย บ่ายคล้อย ผู้ประกาศข่าวช่อง 3 เอชดี
พรรษชล สุปรีย์ นักแสดงและอดีตผู้ประกาศแจ้งรายการสังกัดช่อง 3 เอชดี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ที่เฟซบุ๊ก
มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
กง ฉือเอิน

| กง ฉือเอิน |
| --- | --- |
เกิด: วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2506 (61 ปี) กงซื่อเจิน (龔施茜) ฮ่องกง
คู่สมรส:  "ฮั่วเจิ้นหัว" (พ.ศ. 2532-2533)  "หลินเหว่ย" (Lin Wei) พ.ศ. 2542-ปัจจุบัน 
คู่ครอง: หวงเย่อหัว พ.ศ. 2528-2529
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2527-2542 พ.ศ. 2552-ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: บท "ไฉ่หยุน" จาก เปาบุ้นจิ้น ตอน อภินิหารผ้ายันต์กินเลือด (พ.ศ. 2536) -บท "เนี่ยเสี่ยวฟ่ง" เรื่อง "นางพญากระบี่มาร" (พ.ศ. 2539) -บท "เจ้าแม่กวนอิม" เรื่อง "ไซอิ่ว" (พ.ศ. 2539)
สังกัด: -สถานีโทรทัศน์ทีวีบี -สถานีโทรทัศน์เอทีวี
กงฉือเอิน (จีน :龔慈恩; พินอิน :KUNG Chi-Yan; กวางตุ้ง :Gong4 Ci2 en3; อังกฤษ :Mimi Kung) เธอมีชื่อภาษาอังกฤษว่า 
"มีมี่ กง" เป็นนักแสดงหญิงชาวฮ่องกงคนหนึ่งที่อดีตเคยมีชื่อเสียงโด่งดังทั่วเอเชีย โดยเธอเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักมาตั้งแต่กลางยุคทศวรรษที่ 80 แต่ช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดในชีวิตการแสดงของเธอกลับเป็นในยุคทศวรรษที่ 90 กับบทบาท "เนี่ยเสี่ยวฟ่ง" ในละครกำลังภายในเรื่อง "นางพญากระบี่มาร"(1996) ทำให้เธอโด่งดังทั่วเอเชียเป็นอย่างมาก นับได้ว่าเป็นบทบาทที่ประสบความสำเร็จและเป็นที่จดจำมากที่สุดในชีวิตการแสดงของเธอ
เธอเริ่มเข้าสู่วงการเมื่อปีพ.ศ. 2527 กับผลงานละครอิง อัตชีวประวัติ เรื่อง
"วีรสตรีชิวจิ่น" (A Woman to Remember 1984) แต่เริ่มมาเป็นที่รู้จัก จริงๆ กับผลงานในปีเดียวกัน ในบทบาทที่เธอได้ร่วมแสดงในละครกำลังภายในฟอร์มใหญ่เรื่อง ชอลิ้วเฮียง ตอน ถล่มวังค้างคาว และมีชื่อเสียงเพิ่มมากยิ่งขึ้นกับบทบาทนางเอกเต็มตัวในละครสากลย้อนยุคเรื่อง "เจ้าพ่อฮ่องกง" จนทำให้เธอได้รับบท "สะใภ้ 4" ในละครชุดฟอร์มใหญ่เรื่อง "ขุนศึกตระกูลหยาง"(1985) ในขณะที่ชื่อเสียงของเธอมาแรงอย่างสุดขีดอยู่นั้น แต่จู่ ๆ กลับต้องเจอมรสุมข่าวฉาวรักสามเส้าระหว่างเธอ กับหวงเย่อหัวและแฟนสาวของเขา ซึ่งข่าวดังกล่าวได้ส่งผลกระทบในแง่ลบต่อชื่อเสียงและความนิยมในตัวเธอโดยตรงเป็นอย่างมากเพราะมีกระแสโจมตีเธอจากบรรดาสื่อและผู้ชมละคร แต่ต่อมาทุกอย่างก็จบลงด้วยดีเมื่อฝ่ายชายได้ตัดสินใจแต่งงานแบบกระทันหันกับแฟนสาวของเขาเพื่อยุติข่าวลือ และถึงแม้ว่าจะมีผลกระทบดังกล่าวเข้ามาเป็นอุปสรรคต่อหน้าที่การงานแต่ทว่าเธอก็ยังคงมีผลงานเด่น ๆ ตามมาอีกหลายเรื่อง อาทิเช่น ซิติงซานขุนศึกสะท้านภพ, หมัดเพชฆาต ฮงเฮกุน, คัมภีร์มรณะ, อิทธิฤทธิ์เจ้ายุทธภพ, 6 พระกาฬ, ประกาศิตจอมมารทะลุฟ้า และ "ศึกเทพยุทธเขาซูซัน" ตอน "ทายาทมารโลหิต” (1990) เป็นต้น
หลังจากออกจากทีวีบี เธอก็เป็นนักแสดงอิสระโดยรับงานแสดงทั้งในไต้หวัน มาเลเซีย และ ฮ่องกง ในช่วงแรกนั้นเธอไม่มีผลงานที่ได้รับความนิยมเลย และชื่อเสียงก็ลดลงไปอย่างมาก แต่แล้วในปีพ.ศ. 2536 เธอกลับมาแจ้งเกิดอีกครั้งกับผลงานที่เธอร่วมแสดงในละครเรื่อง เปาบุ้นจิ้น ตอน "ผ้ายันต์โลหิต", ตลามด้วย ตอน "หมอดูเทวดา" และ ตอน "แก้วมังกร" ผลงานการแสดงของเธอในเรื่องนี้ทำให้เธอกลับมาเป็นที่นิยมอีกครั้ง ถัดมากับผลงานอันโด่งดังที่สุดในชีวิตการแสดงของเธอคือเรื่อง นางพญากระบี่มาร ในปีพ.ศ. 2539 บทบาทในเรื่องนี้กลายเป็นที่จดจำของผู้ชมละครฮ่องกงมากที่สุดในชีวิตการแสดงของเธอ และอีกบทบาทที่ผู้ชมละครประทับใจมากที่สุดอีกเรื่องคือ ไซอิ๋ว 1996 ในบท "เจ้าแม่กวนอิม" ที่เธอสวมบาทบาทนี้ออกมาได้อย่างสง่างามและดูมีเมตตามาก
หลังแต่งงาน ในปีพ.ศ. 2542 กับนักแสดงชาวไต้หวัน "หลินเหว่ย" พร้อม ๆ กับหมดยุคทองของละครชุดฮ่องกง และไต้หวัน ชื่อเสียงของเธอก็ลดลง ถึงแม้ว่าปัจจุบันเธอจะมีผลละครอยู่บ้างก็ตาม แต่ก็ไม่โด่งดังเหมือนในอดีต
ผลงาน

ผลงานเด่นของเธอ
"วีรสตรีชิวจิ่น" (A Woman to Remember 1984)
ชอลิ้วเฮียง ตอน ถล่มวังค้างคาว (1984)
เจ้าพ่อฮ่องกง (The Battle Among at The Clans 1985)
คอนโด (The condo 1985)
ขุนศึกตระกูลหยาง  (The Yang’s Saga 1985)
ม่านละคร (Movie Maze 1985)
ซิติงซานขุนศึกสะท้านภพ (ซิติงซานพิชิตตะวันตก) General Father General Son 1986 มี 20 ตอนจบ นำแสดงโดย หวงเย่อหัว, เฉินหมิ่นเอ๋อ, กงฉือเอิน และหยางพ่านพ่าน
ลบคมเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ (1987) หรือ 3พยัคฆ์เซี่ยงไฮ้ (The Greenhorns :大城小子)
คัมภีร์มรณะ (1987) The Book of the Death
อิทธิฤทธิ์เจ้ายุทธภพ (The Saga of the Lost Kingdom 1988)
มังกรโหด (War of the Dragon 1989)
มือปราบจอมโหด The Under Cover Story (1989) แสดงร่วมกับ เยิ่นต๊ะหัว,จางเจ้าฮุย,ลีลี่เจิน,เถาต้าหวี่,
6 พระกาฬ (1989) flying squads
ศึกเทพยุทธเขาซูซัน ตอน กระบี่มังกรหงส์  (1990) The Gods and Demons of Zu Mountain
แผ่นดินรักแผ่นดินเลือด (1990) A Time of Taste
ประกาศิตจอมมารทะลุฟ้า (1991) The Zu Mountain Saga
จิ้งจอกภูเขาหิมะ (1991) Fox Volant of the Snowy Mountain
เปาบุ้นจิ้น ตอน "ผ้ายันต์โลหิต", และตามด้วย ตอน "หมอดูเทวดา" และ ตอน "แก้วมังกร" (1993-1994)
ผีจอมยุ่ง (1996) Crossing Boundaries นำแสดงโดย หม่าเหมี่ยนเอ๋อ เลี่ยวเหว่ยสง กงฉือเอิน ซังเทียนเอ๋อ
นางพญากระบี่มาร (The Snow is red 1996)
ไซอิ๋ว  (Journey to The West 1996)
เพลงดาบสะท้านภพ ตอน กระบี่รักดาบอสูร (1999) Swordsman III
(หวงเหวินเหา, เหอเหม่ยเถียน, กงฉือเอิน, หลินเวย)
แหล่งข้อมูล

กง ฉือเอิน ที่ซินล่างเวย์ปั๋ว (ในภาษาจีน)
กง ฉือเอิน ที่ฮ่องกงมูวีเดตาเบส
กง ฉือเอิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ซิลวานี เบอร์ตัน

| ซิลวานี เบอร์ตัน |
| --- | --- |

ประธานาธิบดีดอมินีกา
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  2 ตุลาคม พ.ศ. 2566   (1 ปี 164 วัน)
นายกรัฐมนตรี: รูสเวลต์ สเกอร์ริต
ก่อนหน้า: ชาลส์ ซาวาริน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ซาลิเบีย, ดินแดนคาลินาโก, ประเทศดอมินีกา

ซิลวานี เบอร์ตัน (อังกฤษ: Sylvanie Burton) เป็นนักการเมืองชาวดอมินีกา ซึ่งได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีดอมินีกา ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีดอมินีกา พ.ศ. 2566 เธอเป็นผู้หญิงคนแรกและเป็นชนพื้นเมืองคาลินาโกคนแรก ที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีดอมินีกา
ประวัติ

เบอร์ตันแต่งงานและมีลูกสองคน เธออายุ 58 ปีในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 ดังนั้นเธอจึงเกิดประมาณปี 2507-2509 เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทสาขาการจัดการโครงการและปริญญาตรีสาขาการพัฒนาชนบท
บทบาททางการเมือง

เบอร์ตันเคยดำรงตำแหน่งปลัดกระทรวงต่าง ๆ ตั้งแต่ปี 2557 ภายในกระทรวงการพัฒนาชุมชน การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม การพัฒนาชนบทให้ทันสมัย ​​การพัฒนาคาลินาโก และการเสริมอำนาจการเลือกตั้ง การต่างประเทศ การค้า เยาวชนและบริการสังคม  ก่อนหน้านี้เบอร์ตันเคยดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายพัฒนาในกระทรวงกิจการคาลินาโกด้วย
เบอร์ตันได้รับการเสนอชื่อโดยพรรครัฐบาลดีแอลพี ที่นำโดยรูสเวลต์ สเกอร์ริต เพื่อสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีชาลส์ ซาวารินที่กำลังจะพ้นจากตำแหน่ง การเสนอชื่อของเธอถูกปฏิเสธโดยผู้นำฝ่ายค้าน เจสมา พอล วิกเตอร์ ซึ่งนำไปสู่การเลือกตั้งภายในรัฐสภากับผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อจากฝ่ายค้าน
เต้นเซน

| พลเอกเต้นเซน |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีพม่า คนที่ 8
ดำรงตำแหน่ง 30 มีนาคม พ.ศ. 2554 – 30 มีนาคม พ.ศ. 2559
ก่อนหน้า: ต้านชเว (ประธานสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ)
ถัดไป: ทีนจอ
นายกรัฐมนตรีพม่า คนที่ 11
ดำรงตำแหน่ง 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 – 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
ผู้นำ: ต้านชเว
ก่อนหน้า: โซ่วี่น
ถัดไป: มี่นอองไลง์
เลขาธิการสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐคนที่หนึ่ง
ดำรงตำแหน่ง 19 ตุลาคม พ.ศ. 2547 – 12 ตุลาคม พ.ศ. 2550
ก่อนหน้า: โซ่วี่น
ถัดไป: ทินออง-มหยิ่นอู้
สมาชิกรัฐสภา หมู่บ้าน Zabuthiri
ดำรงตำแหน่ง 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 – 30 มีนาคม พ.ศ. 2554
ก่อนหน้า: เขตเลือกตั้งถูกตั้งขึ้น
ถัดไป: Sanda Min
คะแนนเสียง: 65,620 (91.2%)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1944-04-20) 20 เมษายน ค.ศ. 1944 (80 ปี)
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พรรคการเมือง: พรรคสหสามัคคีและการพัฒนา
คู่สมรส: คีนคีนวีน
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  พม่า
สังกัด: กองทัพบกพม่า
ประจำการ: พ.ศ. 2511–2553
ยศ:  พลเอก

พลเอก เต้นเซน (พม่า: သိန်းစိန်, ออกเสียง: [θéɪ̯ɰ̃ sèɪ̯ɰ̃]) อดีตประธานาธิบดีของสาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า ซึ่งก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนที่ 11 ของพม่า ระหว่าง พ.ศ. 2550–2554 หลังจากลงจากตำแหน่งเขาได้อุปสมบทเป็นภิกษุสงฆ์
งานด้านการเมือง > นายกรัฐมนตรี

เต้นเซนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรักษาการนายกรัฐมนตรีเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 โดยสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐซึ่งเป็นคณะทหารที่ปกครองประเทศพม่า แทนที่พลเอก โซ่วี่น ผู้ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างได้รับการรักษา ก่อนที่จะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งอย่างถาวรเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2550 หลังจากการถึงแก่อนิจกรรมของโซ่วี่นเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2550
เต้นเซนมีตำแหน่งเป็นเลขานุการเอกของสภาสันติภาพและความมั่นคงของรัฐ และเป็นนายพลสูงสุดลำดับที่ 4 ในประเทศ และเป็นผู้ดำเนินการเจรจาระดับสูงกับบังกลาเทศและกัมพูชา
ไม่นานหลังจากที่เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายกรัฐมนตรีอย่างเป็นทางการ เขาก็ได้รับการเลื่อนยศจากพลโทเป็นพลเอก ในระหว่างการเดินทางเยือนต่างประเทศเป็นครั้งแรกในฐานะนายกรัฐมนตรี เต้นเซนยังได้ดำเนินกาารเจรจาระดับสูงกับลาว เวียดนาม และกัมพูชา
งานด้านการเมือง > การเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2553

บทความหลัก: การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศพม่า พ.ศ. 2553
ในฐานะหัวหน้าพรรคสหสามัคคีและการพัฒนา หนึ่งในพรรคการเมืองซึ่งลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปใน พ.ศ. 2553 ผลปรากฏว่า พรรคของเขาได้รับชัยชนะ เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 เต้นเซนได้รับมติจากรัฐสภาให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนใหม่ของประเทศพม่า และเป็นประธานาธิบดีพลเรือนคนแรกภายใต้การปกครองของรัฐบาลทหาร ซึ่งเกิดขึ้นเป็นเวลากว่า 50 ปีแล้ว
วัดหนองโพธิ์ (จังหวัดสระบุรี)

| วัดหนองโพธิ์ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดหนองโพธิ์ (Wat Nong Pho)
ที่ตั้ง: เลขที่ 65 บ้านหนองโพธิ์ ถนนสุวรรณศร หมู่ที่ 10 ตำบลหนองสรวง อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย (เถรวาท)
พระประธาน: ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 59 นิ้ว สูง 89 นิ้ว
เจ้าอาวาส: พระครูสมุห์ประเสริฐ  ธีรปญฺโญ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหนองโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่เลขที่ 65 บ้านหนองโพธิ์ หมู่ที่ 10 ถนนสุวรรณศร ตำบลหนองสรวง อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน 72 ตารงวา
อาณาเขต

ทิศเหนือ จดที่ดินเอกชน
ทิศใต้ จดที่ดินเอกชน
ทิศตะวันออก จดที่ดินเอกชน
ทิศตะวันตก จดทางสาธารณะ และคลองหนองโพธิ์
ประวัติ

วัดหนองโพธิ์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 6 มิถุนายนพ.ศ. 2449 โดยมีนายขวัญ ได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดจำนวน 10 ไร่ 45 ตารางวา นายบุญ แก้วเกลี้ยง บริจาคที่ดินอีก 13 ไร่ 54 ตารางวา และละมูล วิเชียรพจน์บริจาคที่ดินอีก 2 ไร่ 2 งาน 73 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่ม มีอยู่ 3 แปลงที่ติดกัน เป็นที่ตั้งวัดและโรงเรียนวัดหนองโพธิ์
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2518 มีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 42 เมตร
ศาสนสถาน

อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมิ่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย
หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น
กุฏิสงฆ์ มีจำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 8 หลัง และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 หลัง
วิหาร กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526
ศาลาเอนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารไม้
ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
นอกจากนี้ยังมี ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนรับรอง 1 หลัง
ปี พ.ศ. 2567 ก่่อสร้างอาคารกุฎิสงฆ์เพิ่ม 1หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก แบ่งเป็น 8 หัองติดกัน ขนาดกว้าง 9.6 เมตร ยาว 40 เมตร