stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย

| --- | --- |
University of Indonesia Universitas Indonesia
คติพจน์: ละติน: Veritas, Probitas, Iustitia ("ความจริง, ความซื่อสัตย์, ยุติธรรม")
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: พ.ศ. 2392
ผู้ศึกษา: 47,357 คน (ปีการศึกษา 2010)
ที่ตั้ง: เดปก จังหวัดชวาตะวันตก, อินโดนีเซีย
เครือข่าย: สมาคมมหาวิทยาลัยภาคพื้นแปซิฟิก, สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน
เว็บไซต์: www.ui.ac.id
ตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย (อินโดนีเซีย: Universitas Indonesia) เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกของอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ใจกลางนครเดปกและกรุงจาการ์ตา จัดตั้งโดยรัฐบาลอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ และถือว่าเป็นรากฐานของการพัฒนาการศึกษาในระดับอุดมศึกษาของอินโดนีเซียปัจจุบัน ทำให้มหาวิทยาลัยอินโดนีเซียเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในอินโดนีเซีย จากการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกของคอกโครัลลีไซมอนส์ มหาวิทยาลัยอินโดนีเซียอยู่ในอันดับที่ 358 ของโลก และอันดับที่ 1 ของอินโดนีเซีย
ประวัติ

มหาวิทยาลัยอินโดนีเซียได้รับการก่อตั้งในสมัยที่อินโดนีเซียเป็นอาณานิคมหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ณ กรุงปัตตาเวีย (จาการ์ตาในปัจจุบัน) โดยเริ่มแรกมีฐานะเป็นโรงเรียนฝึกสอนด้านการแพทย์ซึ่งถือว่าเป็นศาสตร์ใหม่สำหรับชาวชวาในขณะนั้น ต่อมารัฐบาลอินโดนีเซียได้ขยายวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย โดยวิทยาเขตกลางจาการ์ตาเปิดสอนในคณะแพทยศาสตร์ นิติศาสตร์ และอักษรศาสตร์ วิทยาเขตโบโกร์เปิดสอนในคณะสัตวแพทยศาสตร์และพืชกรรมศาสตร์ (agronomy) วิทยาเขตบันดุงเปิดสอนในคณะวิศวกรรมศาสตร์ คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ วิทยาเขตซูราบายาเปิดสอนในคณะแพทยศาสตร์และทันตแพทยศาสตร์ วิทยาเขตมากัซซาร์เปิดสอนในด้านเศรษฐศาสตร์ 
ปัจจุบันวิทยาเขตนอกจาการ์ตาได้ยกระดับเป็นมหาวิทยาลัย เช่น
วิทยาเขตบันดุง ยกฐานะเป็นสถาบันเทคโนโลยีบันดุง
วิทยาเขตโบโกร์ ยกฐานะเป็นสถาบันการเกษตรโบโกร์
วิทยาเขตซูราบายา ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยไอร์ลังกา
วิทยาเขตมากัซซาร์ ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยฮาซานุดดิน
คณะสาขาวิชาที่เปิดสอน

ในปัจจุบันเปิดสอนทั้งสิ้น 14 คณะ
คณะแพทยศาสตร์
คณะทันตแพทยศาสตร์
คณะคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ
คณะวิศวกรรมศาสตร์
คณะนิติศาสตร์
คณะเศรษฐศาสตร์และธุรกิจ
คณะมนุษยศาสตร์
คณะจิตวิทยา
คณะสังคมศาสตร์และรัฐศาสตร์
คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์
คณะสาธารณสุขศาสตร์
คณะพยาบาลศาสตร์
คณะเภสัชศาสตร์
คณะบริหารศาสตร์
หลักสูตรบัณฑิตศึกษา
หลักสูตรวิชาชีพ (อาชีวศึกษา)
พันคำ วิพาวัน

| ฯพณฯพันคำ วิพาวัน |
| --- | --- |
ພັນຄຳ ວິພາວັນ


รองประธานาธิบดีลาว คนที่ 5
ดำรงตำแหน่ง 20 เมษายน ค.ศ. 2016 – 22 มีนาคม ค.ศ. 2021
ประธานาธิบดี: บุนยัง วอละจิด
ก่อนหน้า: บุนยัง วอละจิด
ถัดไป: ปานี ยาท่อตู้   บุนทอง จิดมะนี
นายกรัฐมนตรีลาว คนที่ 8
ดำรงตำแหน่ง 22 มีนาคม ค.ศ. 2021 – 30 ธันวาคม ค.ศ. 2022
ประธานาธิบดี: ทองลุน สีสุลิด
รองนายกรัฐมนตรี:  ดูรายชื่อ สอนไซ สีพันดอน กิแก้ว ไซคำพิทูน จันสะหมอน จันยาลาด 
ก่อนหน้า: ทองลุน สีสุลิด
ถัดไป: สอนไซ สีพันดอน
รองนายกรัฐมนตรีลาว
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 2014 – 2016ดำรงตำแหน่งร่วมกับ สมสะหวาด เล่งสะหวัด, ทองลุน สีสุลิด และอาซาง ลาวลี
นายกรัฐมนตรี: ทองสิง ทำมะวง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1951-04-14) 14 เมษายน ค.ศ. 1951 (73 ปี) บ้านกาง แขวงหัวพัน ราชอาณาจักรลาว อินโดจีนของฝรั่งเศส
สัญชาติ: ลาว
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พรรคการเมือง: ประชาชนปฏิวัติลาว
คู่สมรส: สีจัน วิพาวัน
อาชีพ: ครู รัฐกร นักการเมือง

พันคำ วิพาวัน (ลาว: ພັນຄຳ ວິພາວັນ, เกิดวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2494) อดีตนายกรัฐมนตรีลาวตั้งแต่ปี 2564 ถึง 2565จากการเลือกตั้งในกองประชุมครั้งปฐมฤกษ์สภาแห่งชาติลาวชุดที่ 9 ก่อนหน้านี้ดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีลาวในปี พ.ศ. 2559 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและนายกสมาคมมิตรภาพลาว-เวียดนาม เกิดที่ แขวงหัวพัน
ประวัติ

ดร.พันคำ วิพาวัน เกิดวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2494 ณ บ้านกอง เมืองซำเหนือ แขวงหัวพัน ชนเผ่าไต เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2511 ได้เข้าร่วมพรรคประชาชนปฏิวัติลาว และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสมบูรณ์อย่างเป็นทางการของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2519สำเร็จการศึกษามัธยมศึกษาปีที่ 6 เริ่มเข้าเป็นรัฐกรของกระทรวงศึกษา กีฬาและธรรมการ และสำเร็จการศึกษาปริญญาเอกสาขาวิชาทฤษฎีมากซ์-เลนิน วิทยาศาสตร์ เขามีบทบาทอย่างมากในด้านการศึกษาโดยได้ดำรงตำแหน่งสำคัญในด้านการศึกษา จนได้รับเลือกตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและกีฬา ในรัฐบาลชุดที่ 7 ภายใต้การนำของนายทองสิง ทำมะวง นายกรัฐมนตรี หลังรัฐบาลชุดที่ 7 หมดวาระลง เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2559 เขาได้รับเลือกเป็นรองประธานประเทศในสมัยกองประชุมสภาแห่งชาติชุดที่ 8 และเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2564 เขาได้รับการพิจารณารับรองจากกองประชุมครั้งปฐมฤกษ์ของสภาแห่งชาติชุดที่ 9 ให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนที่ 18 ในรัฐบาลชุดที่ 9 ในโอกาสเข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ดร.พันคำ วิพาวัน ได้กล่าวปฏิญาณตนว่า
ประวัติ > บทบาททางด้านการเมือง

ดูเพิ่ม: การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศลาว
หลังจากที่เข้ารับตำแหน่ง ดร.พันคำ วิพาวันได้รับความเห็นชอบและร่วมกับคณะบริหารของประธานประเทศ ดร.ทองลุน สีสุลิด
ในการเข้าตำแหน่งรองนายกของสปป.ลาวนั้น ประเทศลาวได้เผชิญสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 แม้ว่าทางรัฐบาลลาวจะรับมือกับปัญหาการแพร่ระบาดของโควิด-19 ได้ดีเป็นอันดับต้นๆของอาเซียน แต่ผลกระทบจากการแพร่ระบาดได้ส่งผลให้ประเทศได้เกิดปัญหาวิกฤตเศรษฐกิจ ด้านอัตราค่าเงินกีบเฟ้อสูง ทำให้ค่าครองชีพและค่าแรงต่ำ อีกทั้งยังประสบปัญหาขาดแคลนน้ำมันเชื้อเพลิง
30 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ที่ประชุมสมาชิกสภาแห่งชาติ ชุดที่ 9 ดร. พันคำ วิพาวัน ได้ตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งเพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบต่อการแก้ไขปัญหาภาวะเศรษฐกิจของลาว โดยเขาได้ขึ้นกล่าวต่อกองประชุมสภาฯ ว่า ได้ขอลาออกจากตำแหน่งนายกฯ สืบเนื่องจากมีปัญหาสุขภาพ และขอส่งต่อภารกิจให้นายกฯคนใหม่ แก้ปัญหาเศรษฐกิจของชาติต่อไป
โดยที่ประชุมสมาชิกสภาได้มีมติเห็นชอบอย่างด้วยเสียงส่วนใหญ่ ให้แต่งตั้งสอนไซ สีพันดอน รองนายกรัฐมนตรี ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทน
ประวัติการทำงานและการศึกษา

ปี พ.ศ. 2518 - 2520 : เป็นพนักงานรัฐกรประจำกระทรวงศึกษาธิการ กีฬา และธรรมการ(ກະຊວງສຶກສາ ກີລາ ແລະທຳມະການ)
ปี พ.ศ. 2520 - 2526 : เข้ารับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยอดีตสหภาพโซเวียต
ปี พ.ศ. 2526 - 2528 : เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนบำรุงทฤษฎีการเมืองสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ กีฬา และธรรมการ
ปี พ.ศ. 2528 - 2531 : ศึกษาปริญญาเอกสาขาวิชาทฤษฎีมากซ์-เลนินที่สหภาพโซเวียต
ปี พ.ศ. 2531 - 2539 : เป็นรองผู้อำนวยการโรงเรียนวิทยาลัยสร้างครูเวียงจันทน์
ปี พ.ศ. 2544 - 2548 : เป็นรัฐมนตรีช่วยประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
ปี พ.ศ. 2548 - 2554 : เป็นเจ้าแขวงหัวพัน(ผู้ว่าราชการจังหวัด)
ปี พ.ศ. 2554 - 2558 : เป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่ากระทรวงศึกษาธิการและกีฬา
ปี พ.ศ. 2559 - 2564 : เป็นรองประธานาธิบดีลาว
ปี พ.ศ. 2564 - 2565 : เป็นนายกรัฐมนตรีลาว
ดร.พันคำ วิพาวัน ในงานประชุมเศรษฐกิจเอเชีย
มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน

| มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน |
| --- | --- |
Masjid Raya Baiturrahman   مسجد رايا بيتر الرحمن   Meuseujid Raya Baiturrahman
Baiturrahman Grand Mosque
ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
นิกาย: ซุนนี (ชาฟิอี)
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง:  บันดาอาเจะฮ์, อินโดนีเซีย
ที่ตั้งในอาเจะฮ์ สุมาตราตอนเหนือ เกาะสุมาตราและอินโดนีเซียแสดงแผนที่อาเจะฮ์มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน (สุมาตราเหนือ)แสดงแผนที่สุมาตราเหนือมัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน (เกาะสุมาตรา)แสดงแผนที่เกาะสุมาตรามัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 5°33′13″N 95°19′1.9″E﻿ / ﻿5.55361°N 95.317194°E﻿ / 5.55361; 95.317194
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: G. Bruins
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: โมกุลแบบฟื้นฟู
ลงเสาเข็ม: 1879
เสร็จสมบูรณ์: 1881
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 30,000
พื้นที่ภายใน: 1,500 m2 (16,000 sq ft)
โดม: 7 โดม
หอคอย: 8 มินาเรต
มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน (อินโดนีเซีย: Masjid Raya Baiturrahman) เป็นมัสยิดที่ตั้งอยู่ในภาคกลางของเมืองบันดาอาเจะฮ์ จังหวัดอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย มันเป็นแลนด์มาร์กของเมืองและรอดพ้นจากการทำลายล้างในเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547
ประวัติ

ตัวมัสยิดหลังแรกถูกสร้างใน ค.ศ. 1612 ในสมัยของสุลต่านอิซกันดาร์ มูดา บางรายงานกล่าวว่าตัวมัสยิดถูกสร้างใน ค.ศ. 1292 โดยสุลต่านอาไลดิน มะฮ์มุดชะฮ์ ตัวมัสยิดเดิมมีหลังคาหลายชั้นตามแบบสถาปัตยกรรมอาเจะฮ์
เมื่อเนเธอร์แลนด์โจมตีอาเจะฮ์ในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1873 ได้ทำให้ไฟไหม้มัสยิด ทางนายพล van Swieten ได้สัญญากับผู้นำท้องถิ่นว่าจะสร้างมัสยิดใหม่ จนกระทั่งปีค.ศ.1879 พวกดัตช์ได้สร้างมัสยิดใหม่ให้เป็นทั้งของขวัญและลดความแค้นของชาวอาเจะฮ์ การก่อสร้างเริ่มขึ้นใน ค.ศ.1879 และแล้วเสร็จในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ.1881 ในสมัยของมุฮัมมัด เดาด์ ชาฮ์ สุลต่านพระองค์สุดท้ายของอาเจะฮ์ ชาวอาเจะฮ์หลายคนไม่ไปละหมาดที่มัสยิดนี้ เพราะมันถูกสร้างโดยชาวดัตช์ ซึ่งชาวอาเจะฮ์กำลังทำสงครามกับพวกนั้น ปัจจุบัน มันเป็นแหล่งความภาคภูมิใจของบันดาอาเจะฮ์
ในตอนแรก ตัวมัสยิดมีโดมและหออะษานเพียงหอเดียว แล้วค่อยเพิ่มขึ้นใน ค.ศ.1935, 1958 และ 1982 ปัจจุบัน มัสยิดมีโดมถึง 7 โดม และหออะษานถึง 8 หอ
ตัวมัสยิดรอดพ้นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 โดยทำความเสียหายแค่กำแพงมัสยิด และทำหออะษานที่สูง 35 เมตรเอียง ในช่วงภัยพิบัติ ตัวมัสยิดถูกทำเป็นที่หลบภัยชั่วคราวสำหรับผู้ไร้ที่อยู่อาศัย และเปิดให้คนมาละหมาดภายในสองสัปดาห์
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมอินโดนีเซีย
สถาปัตยกรรมอิสลาม
มัสยิดแห่งรัฐสุลต่านอาเจะฮ์ดั้งเดิมที่มีหลังคาหลายชั้นในศตวรรษที่ 18
ก่อนปีค.ศ.1935 มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มานแห่งใหม่มีโดมและหออะษานเพียงหอเดียว
ราชวงศ์กัมโพช

| --- | --- |
ภาษาเขมร: រាជត្រកូលកម្ពុ
พระราชอิสริยยศ: พระมหากษัตริย์แห่งเจนละ
ปกครอง: อาณาจักรเจนละ
บรรพบุรุษ: พราหมณ์กัมพูสวยัมภูวะ
สาขา: ไศวนิกาย
เชื้อพระวงศ์ที่สำคัญ: พระเจ้าศรุตวรมัน  พระเจ้าภววรมันที่ 1
ประมุขพระองค์แรก: พระเจ้าศรุตวรมัน
ประมุขพระองค์สุดท้าย: พระเจ้ามหิปติวรมัน
สถาปนา: ค.ศ. 550
ล่มสลาย: ค.ศ. 802
เชื้อชาติ: เจนละ
ด ค ก
ราชวงศ์กัมโพช (เขมร: រាជត្រកូលកម្ពុ, อักษรโรมัน: Kamboja Dynasty; เรียจฺตระกูลกัมโพช) หรือราชวงศ์กัมโพช-สุริยวงศ์ สถาปนาโดย พระเจ้าศรุตวรมัน พระมหากษัตริย์แห่งเจนละตามหลักฐานพบว่าต้นวงศ์ของพระองค์ทรงสืบสายราชวงศ์มาจาก พราหมณ์กัมพูสวยัมภูวะ และ พระนางอัปสรเมรา ทรงร่วมกันก่อตั้งราชวงศ์กัมโพช-สุริยวงศ์ของกัมพูชา ในราวคริสตศตวรรษที่ 1 พราหมณ์กัมพูสวยัมภูวะเป็นบรรพบุรุษของชาวกัมพุชเทศมีต้นกำเนิดในอินเดียตอนใต้
ต่อมาราชวงศ์นี้ได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของ อาณาจักรฟูนัน ช่วงการครองราชย์ของพระเจ้าภววรมันที่ 1 และ พระเจ้ามเหนทรวรมัน ราชวงศ์กัมโพช-สุริยะวงศ์มีความเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดโดยพระองค์สามารถขยายดินแดนของเจนละเข้าไปในดินแดนของฟูนันนำไปสู่การล่มสลายของอาณาจักรฟูนัน และขยายอาณาจักรเจนละครอบคลุมจรดดินแดนของฟูนันเดิมทั้งหมด จากการโจมตีของ ราชวงศ์โจฬะแห่งชวา ทำให้อาณาจักรเจนละแตกออกเป็นสองอาณาจักรคือเจนละบกปกครองโดยราชวงศ์กัมโพช-สุริยวงศ์ และเจนละน้ำปกครองโดยราชวงศ์เกาฑิณยะ-จันทรวงศ์ ราชวงศ์กัมโพชล่มสลายลงเมื่อพระเจ้ามหิปติวรมันถูกพระเจ้าสัญชัยกษัตริย์แห่งชวาตัดพระเศียร ต่อมา พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 เชื้อพระวงศ์พระองค์หนึ่งของราชวงศ์เกาฑิณยะ - จันทรวงศ์  ทรงรวบรวมดินแดนขึ้นใหม่ในนามจักรวรรดิเขมรและประกาศเอกราชจากชวาสำเร็จ
พระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์กัมโพช

| ปกครอง | พระนาม | ครองราชสมบัติ | นคร/ราชสกุล | เหตุการณ์สำคัญในรัชสมัย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้าศรุตวรมัน | ค.ศ. 435 - 495 | เศรษฐปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้าเศรษฐวรมัน | ค.ศ. 495 - 530 | เศรษฐปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระนางกัมพุชราชลักษมี | ค.ศ. 575 – 580 | เศรษฐปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้าภววรมันที่ 1 | ค.ศ. 550 - 600 | ภวปุระ | ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้ามเหนทรวรมัน | ค.ศ 600 - 616 | ภวปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้าอิศานวรมันที่ 1 | ค.ศ. 616 - 635 | อิศานปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้าภววรมันที่ 2 | ค.ศ. 639 - 657 | อิศานปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้าชัยวรมันที่ 1 | ค.ศ. 657 - 690 | อิศานปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระนางเจ้าชัยเทวี | ค.ศ. 690 - 713 | อิศานปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้าสัมภูวรมันที่ 1 | ค.ศ. 713 – 716 | สัมภูปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้าบุษกรักษา | ค.ศ. 716 – 730 | อนินทิตปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้าสัมภูวรมันที่ 2 | ค.ศ. 730 – 760 | อนินทิตปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 1 | ค.ศ. 760 – 780 | อนินทิตปุระ |  |

| อาณาจักรเจนละ | พระเจ้ามหิปติวรมัน | ค.ศ. 780–788 | อนินทิตปุระ | อาณาจักรชวาครองอาณาจักรเจนละ |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้าชัยวรรมันที่ 6 | ค.ศ 1090 – 1107 | มหิธรปุระ | ปฐมกษัตริย์แห่งราชสกุลมหิธรปุระ |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 1 | ค.ศ. 1107 – 1113 | มหิธรปุระ |  |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 | ค.ศ. 1113 – 1145 | มหิธรปุระ |  |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 2 | ค.ศ. 1150 – 1160 | มหิธรปุระ |  |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้ายโศวรมันที่ 2 | ค.ศ. 1160 – 1165 | มหิธรปุระ | พระองค์ถูกขุนนางชาวจีนยึดอำนาจ |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 | ค.ศ. 1181 – 1218 | มหิธรปุระ | สถาปนานครธมเป็นเมืองหลวง |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2 | ค.ศ. 1219 – 1243 | มหิธรปุระ |  |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้าชัยวรมันที่ 8 | ค.ศ.1243 – 1295 | มหิธรปุระ |  |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้าอินทรวรมันที่ 3 | ค.ศ. 1295 – 1308 | มหิธรปุระ |  |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้าอินทรชัยวรมัน | ค.ศ. 1308 – 1327 | มหิธรปุระ |  |

| จักรวรรดิเขมร | พระเจ้าชัยวรมันที่ 9 | ค.ศ. 1327 – 1336 | มหิธรปุระ | สิ้นสุดการปกครองโดยราชสกุลมหิธรปุระ |
ลอัก

| ลอัก ល្អក់ |
| --- | --- |
ฆุม
ลอักที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°50′37″N 107°03′44″E﻿ / ﻿13.8437°N 107.0623°E﻿ / 13.8437; 107.0623
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: โอจุม
หมู่บ้าน: 5
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 1,348 คน
เขตเวลา: UTC+07
รหัสภูมิศาสตร์: 160607
ลอัก (เขมร: ឃុំល្អក់) เป็นฆุม (ตำบล) ในอำเภอโอจุมทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 5 หมู่บ้านและมีประชากร 1,348 คนใน ค.ศ. 1998 ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่นั่งตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา ประชาคมองค์กรพัฒนาเอกชนเกี่ยวกับกัมพูชารายงานใน ค.ศ. 2006 ว่าอัตราการจำหน่ายที่ดินในลอักอยู่ในระดับต่ำ
หมู่บ้าน

| หมู่บ้าน | ชื่อเขมร | ประชากร (1998) | จำนวน ครัวเรือน (1998) | อัตราเพศ (ชาย/หญิง) (1998) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลอัก | ល្អក់ | 372 | 66 | 0.95 |  |
| กระลง | ក្រលង | 92 | 19 | 0.92 |  |
| โคก | គោក | 230 | 45 | 1.04 |  |
| กำ | កាំ | 371 | 56 | 0.91 |  |
| ภูมิปีร์ (หมู่บ้าน 2) | ភូមិ ២ | 283 | 53 | 0.94 |  |
วัดพิพิธธาราม

| วัดพิพิธธาราม វត្តពិភិទ្ធារាម |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพิพิธธาราม (เขมร: វត្តពិភិទ្ធារាម) เป็นวัดที่เมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2431 ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะที่พระตะบองเป็นประเทศราชของสยาม
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2462 มีเจดีย์ประจำมุม สร้างกำแพงแก้วล้อมรอบ ตัวเจดีย์ประจำมุมสร้างหลังจากนั้น 10 ปี คือ พ.ศ. 2476 อุโบสถมีมุขประเจิดที่มีเครื่องลำยอง วัสดุเครื่องลำยองทำจากปูน ประกอบด้วย ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นาคสะดุ้ง งวงไอรา หน้าบันของอุโบสถเขียนเรื่องราวพุทธประวัติและทศชาติชาดก ผนังของอุโบสถยกสูง มีเสาพาไลขนาดเล็ก ตามปลายเสาพาไลมีการตกแต่งด้วยคันทวยที่เป็นรูปครุฑ ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นเรื่องราวพุทธประวัติและชาดก ใบสีมามีลักษณะเป็นสีมานั่งแท่น ไม่มีการทำซุ้มครอบ
วัดมโนรม (ประเทศลาว)

| วัดมโนรม ວັດມະໂນຣົມ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดมโนรม, วัดมโนรมย์, วัดมะโนรม
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดมโนรม (ลาว: ວັດມະໂນຣົມ) เป็นวัดในหลวงพระบาง ประเทศลาว ประวัติการสร้างไม่แน่จัด บ้างว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 1905 หรือ พ.ศ. 1908 โดยพระเจ้าสามแสนไท บ้างว่าสร้างในสมัยพระยาหล้าแสนไทไตรภูวนาถ ราว พ.ศ. 2035
วัดประดิษฐานพระพุทธรูปองค์สำคัญ ในพงศาวดารกล่าวว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าสามแสนไท เป็นช่วงที่อาณาจักรล้านช้างมีความสัมพันธ์กับอาณาจักรสุโขทัย อาณาจักรน่านและอาณาจักรล้านนาพอสมควร ลักษณะทางศิลปกรรมพระพุทธรูปในศิลปะล้านช้างช่วงต้นที่มีความใกล้ชิดกับศิลปะสุโขทัยอย่างมาก เช่น มีพระพักตร์รูปไข่ พระเกศาขมวดใหญ่ มีพระรัศมีเป็นเปลวไฟ พระเนตรเหลือบต่ำ พระอังสาใหญ่ ชายสังฆาฏิเป็นเส้นเล็กยาวลงมาจรดพระนาภี ต่อมาในพระเจ้ามหินทรเทพนิภาธร (พ.ศ. 2415–2431) เกิดสงครามสู้รบกับชาวฮ่อ ทำให้พระพุทธรูปองค์นี้ถูกทำลายจน พระกรหักทั้ง 2 ข้าง ปัจจุบันได้รับการปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ เป็นพระพุทธรูปสำริด สูงประมาณ 6 เมตร
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ สิมหลังปัจจุบันสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2515 และพระธาตุเป็นเจดีย์ทรงระฆังสี่เหลี่ยม สร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 24–25
พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน (พ.ศ. 2556)

พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน (อักษรโรมัน: Haiyan, จีน: 白鹿) หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นโยลันดา (ตากาล็อก: Yolanda) เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึกมา เมื่อพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนขึ้นฝั่งพายุก็ได้สร้างความเสียหายบางส่วนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะประเทศฟิลิปปินส์ และนี่เป็นหนึ่งในพายุที่มีการบันทึกไว้ในประเทศฟิลิปปินส์ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นประวัติการณ์ที่พายุได้คร่าชีวิตผู้คนไปประมาณ 6,300 ราย ในประเทศนั้นเพียงประเทศเดียว ด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 315 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (195 ไมล์ต่อชั่วโมง) ตามรายงานของศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนมีความเร็วลมเท่ากับพายุไต้ฝุ่นเมอรันตีในปี พ.ศ. 2559 เนื่องจากเป็นพายุที่เคลื่อนตัวพัดขึ้นฝั่งที่มีกำลังแรงที่สุดเป็นอันดับสองเป็นประวัติการณ์ และตามหลังพายุไต้ฝุ่นโคนีในปี พ.ศ. 2563 เท่านั้น จนถึงเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 ยังคงพบผู้เสียชีวิตอยู่ นอกจากนี้ ยังเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดในโลกในโลกในปี พ.ศ. 2556 อีกด้วย
ประวัติ

พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน เริ่มก่อตัวจากหย่อมความกดอากาศต่ำขนาดหลายร้อยกิโลเมตรทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะโปนเปของสหพันธรัฐไมโครนีเชียเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน และมีทิศทางการเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก สภาพแวดล้อมทำให้หย่อมความกดอากาศต่ำพัฒนาเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนในวันรุ่งขึ้น หลังจากนั้นก็ได้พัฒนาเป็นพายุโซนร้อนและได้รับการตั้งชื่อว่า ไห่เยี่ยน ในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 4 พฤศจิกายนตามเวลาสากล และได้พัฒนาเป็นพายุที่ที่มีความรุนแรงในเวลาอันรวดเร็ว เมื่อเวลา 18:00 น. ของวันที่ 5 พฤศจิกายนตามเวลาสากล โดยในวันที่ 6 พฤศจิกายน ศูนย์เตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ปรับระดับเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 5 เทียบเท่าซูเปอร์ไต้ฝุ่น พายุได้ผ่านเกาะกายาเงลของปาเลาไม่นานหลังจากที่ได้พัฒนาขึ้นเป็นซูเปอร์ไต้ฝุ่น หลังจากนั้นพายุยังคงพัฒนายิ่งขึ้นไปอีก เมื่อเวลา 12.00 น. ของวันที่ 7 พฤศจิกายน สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้บันทึกความเร็วลมสูงสุดตามค่าเฉลี่ย 10 นาที ที่ 235 กม./ชม. ในเวลา 18.00 น. ตามเวลาสากล JTWC ได้ประมาณระดับความเร็วลมสูงสุดตามค่าเฉลี่ย 1 นาที ที่ 315 กม./ชม. ทำให้พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงที่สุดเท่าที่ได้สังเกตการณ์มา หลายชั่วโมงต่อมา ตาของพายุได้เคลื่อนเข้าสู่ฟิลิปปินส์ ที่เมืองกีวาน จังหวัดซีลางังซามาร์ โดยไม่ได้มีการลดระดับความรุนแรงใด ๆ ทำให้พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนเป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ได้พัดขึ้นฝั่ง สุงสุดที่เคยบันทึกได้คือ 305 กม./ชม.ทำไว้โดยเฮอริเคนคามิลล์ ในปี พ.ศ. 2512 หลังจากนั้นพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนได้อ่อนกำลังลงทีละน้อย และได้ขึ้นฝั่งเพิ่มเติมอีก 5 ครั้งตามเกาะต่าง ๆ ในประเทศฟิลิปปินส์ ก่อนที่จะเคลื่อนตัวลงสู่ทะเลจีนใต้ และมีทิศทางการเคลื่อนที่เบี่ยงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ในที่สุดก็ขึ้นฝั่งทางตอนเหนือของประเทศเวียดนามในระดับพายุโซนร้อนเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน และอ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชันในวันต่อมา
ความเสียหาย

พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนได้สร้างความเสียหายเป็นอย่างมากทางตอนกลางของประเทศฟิลิปปินส์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนเกาะซามาร์และเลย์เต ทางการได้คาดการไว้ว่ามีผู้เสียชีวิตในเมืองตักโลบันอย่างเดียวประมาณอย่างน้อย 10,000 คน ตามที่สหประชาชาติรายงานว่าราว 11 ล้านคนได้รับผลกระทบและอีกจำนวนมากไร้ที่อยู่อาศัย
การถอนชื่อ

เนื่องจากความเสียหายที่กว้างขวางและจำนวนผู้เสียชีวิตสูง PAGASA จึงประกาศถอนชื่อ โยลันดา PAGASA เลือกชื่อ Yasmin เพื่อแทนที่ โยลันดาสำหรับฤดูกาล 2560 ในระหว่างการประชุมประจำปี 2557 คณะกรรมการ ESCAP/WMO Typhoon ได้ประกาศว่าชื่อ ไห่เยี่ยน จะถูกปลดออกจากรายชื่อในวันที่ 1 มกราคม 2015 และถูกแทนที่ด้วยชื่อ ไป๋ลู่ชื่อนี้ถูกใช้ครั้งแรกในฤดูกาล 2562
แหล่งข้อมูลอื่น

Unisys track map of Super Typhoon Haiyan
↑  "ไห่เยี่ยน" เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 2 ลำดับที่ 16 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ และส่งโดยประเทศจีน
↑  พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น "โยลันดา" (5 ถึง 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556) จากรายงานของสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA)
แผนที่แสดงเส้นทาง และความรุนแรงของพายุตามมาตราส่วนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
ความรุนแรงของพายุ
มาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
  พายุดีเปรสชันเขตร้อน (≤62 กม./ชม.)

  พายุโซนร้อน (63–117 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 1 (118–153 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 2 (154–177 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 3 (178–208 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 4 (209–251 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 5 (≥252 กม./ชม.)

  พายุที่ไม่ทราบความเร็วลม


ประเภทของพายุ
 พายุหมุนเขตร้อน
 พายุหมุนกึ่งเขตร้อน
 พายุหมุนนอกเขตร้อน / หย่อมความกดอากาศต่ำที่หลงเหลือ / รบกวนของเขตร้อน / ลมมรสุมพายุดีเปรสชั่นเขตร้อน
วัดพระมหาธาตุราชบวรวิหาร

| วัดพระมหาธาตุราชบวรวิหาร ວັດມະຫາທາດຣາຊະບໍວອນວິຫານ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดพระมหาธาตุราชบวรวิหาร, วัดธาตุน้อย
ที่ตั้ง: หลวงพระบาง  ประเทศลาว
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระมหาธาตุราชบวรวิหาร (ลาว: ວັດມະຫາທາດຣາຊະບໍວອນວິຫານ) หรือ วัดธาตุน้อย เป็นวัดตั้งอยู่บนถนนเจ้าฟ้างุ้ม ในหลวงพระบาง ประเทศลาว ติดกับวัดหอเซียงวรวิหาร สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2091 ในสมัยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช
จากจารึกของวัดระบุว่าเกี่ยวข้องกับงานประเพณีโบราณ คือ การกัลปนาที่ดิน ที่นา ข้าวัด และการส่งส่วย ในศักราช 910 (พ.ศ. 2091) พระราชอัยกามหาเทวีเจ้า (น่าจะหมายถึงยายของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช หรือพระมเหสีของพระเมืองเกษเกล้า มากกว่าย่าของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช) ทรงตั้งพระมหาธาตุและถวายข้าไพร่แก่อาราม กำหนดให้บ้านโคม บ้านคาง บ้านโจน ส่งส่วยข้าว (งวดข้าว) บ้านใหม่ บ้านจีม และ บ้านซวากส่งส่วยหมาก (งวดหมาก) ตามที่กำหนดและนาพูภู (ภูกูด) และถวายนาข้าว พระพุทธรูป ข้าทาส ไว้แก่วัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ สิมสถาปัตยกรรมแบบล้านช้าง ซึ่งหลังเดิมถูกพายุพัดทำลายลงไปเมื่อ พ.ศ. 2443 และได้สร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2450–2455 โดนเจ้ามหาอุปราชบุนคง มีการบูรณะวัดอยู่หลายครั้ง เช่นเมื่อ พ.ศ. 2494 ได้รื้อหลังคาใหม่ ก่อผนังปูน มีการติดลายทอง ทำหน้าบันใหม่ มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง
ธาตุเป็นเจดีย์ทรงปราสาทที่แสดงอิทธิพลศิลปะล้านนาในพุทธศตวรรษที 21 อย่างมาก อย่างไรก็ตาม รายละเอียดของเจดีย์องค์นี้แตกต่างพอสมควรไปจากเจดีย์ล้านนา ซึ่งความแตกต่างดังกล่าวอาจแสดงให้เห็นว่าเจดีย์องค์นี้ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในระยะหลังด้วย ธาตุอยู่ในผังสี่เหลี่ยม ไม่ยกเก็จ (ล้านนามักสร้างฐานยกเก็จเสมอ) ฐานบัวสองชั้นที่มีท้องไม้คั่นกลาง แต่กลับไม่เพิ่มมุมใดๆ ฐานดังกล่าวรองรับเรือนธาตุในผังเพิ่มมุม ซ้อนกันตามรูปแบบเจดีย์ล้านนา เรือนธาตุมีซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูป ถัดขึ้นไปเป็นหลังคาลาด และส่วนยอดเป็นเจดีย์ทรงระฆัง
วัดสังแก

| วัดสังแก |
| --- | --- |
វត្តសង្កែ

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาพุทธ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เมืองพระตะบอง
ประเทศ: กัมพูชา
ตำแหน่งที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°5′34″N 103°12′5″E﻿ / ﻿13.09278°N 103.20139°E﻿ / 13.09278; 103.20139
วัดสังแก (เขมร: វត្តសង្កែ) เป็นวัดตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสังแกในเมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา สร้างโดยเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย) เจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 7 (พ.ศ. 2407–2435) ซึ่งด้านหน้า จะเป็นสถูปเจดีย์คู่สำหรับบรรจุอัฐิธาตุของเจ้าเมืองและภริยา (หม่อมทับทิม) จากเอกสารประวัติศาสตร์กัมพูชาได้บันทึกไว้ว่า ในวันสงกรานต์ทุกปีข้าราชการทั้งหมดจะต้องมาทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาที่วัดสังแก เพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อเจ้าเมืองพระตะบองและจงรักภักดีต่อพระเจ้ากรุงสยาม
อุโบสถเป็นแบบจั่วเปิด มีระเบียงล้อมรอบตัวเรือนอุโบสถ มีเสาพาไลที่มีลักษณะรูปทรงเหมือนกับเสาสี่เหลี่ยม เป็นเสาในรูปทรงสี่เหลี่ยมตั้งอยู่บนฐานพาไล ทำเป็นลายกรอบกระจกประดับตามด้านทั้ง 4 ของเสา ด้านปลายเสามีประดับเป็นบัวหัวเสาที่มีลักษณะแบบตะวันตก ซึ่งประกอบไปด้วย เส้นลูกแก้วที่รองรับส่วนบนที่เป็นลายใบไม้อย่างตะวันตกที่รู้จักว่าเป็นลายใบไม้แบบใบอะแคนตัส ถัดไปเป็นชั้นประดับที่เป็นบัวหงาย สันนิษฐานว่า เป็นการผสมผสานลักษณะเสาของท้องถิ่นมีรูปทรงสี่เหลี่ยมกับงานประดับตกแต่งแบบเสาแบบคอรินเทียนของศิลปะตะวันตก ซุ้มประตูอุโบสถมีหน้าบันในรูปวงโค้งและไม่มีการเจาะช่องใด ๆ รูปแบบโครงสร้างหลังคาอุโบสถมีความคล้ายคลึงกับโครงสร้างหลังคาพระอุโบสถวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร
ยูกิ อังไกรนี คาโต

| ยูกิ คาโต |
| --- | --- |
ยูกิ คาโต ใน ค.ศ. 2019
เกิด: ยูกิ อังไกรนี คาโต  (1995-04-02) 2 เมษายน ค.ศ. 1995 (29 ปี) มาลัง, จังหวัดชวาตะวันออก, ประเทศอินโดนีเซีย
สัญชาติ: ชาวอินโดนีเซีย
ชื่ออื่น: ยูกิ คาโต
อาชีพ: นักแสดง นางแบบ
บิดามารดา: ทาเกชิ คาโต (พ่อ) ตวีนาวาตี (แม่)
ญาติ: เรนะ เมซีเลีย คาโต (น้องสาว) ซากูระ เดสซีซาร์ คาโต (น้องสาว)
ยูกิ อังไกรนี คาโต (อินโดนีเซีย: Yuki Anggraini Kato; 2 เมษายน ค.ศ. 1995) เป็นนักแสดง และนางแบบหญิงชาวอินโดนีเซียลูกครึ่งญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 2013 ยูกิได้แสดงในภาพยนตร์ Operation Wedding ของอาดีปาตี ดลเก็น และได้ร้องเพลงในภาพยนตร์นั้นด้วย
ประวัติ

ยูกิ คาโต เป็นลูกสาวนแรกของคู่ครองชาวอินโดนีเซียเชื้อสายญี่ปุ่น ตวีนาวาตีกับทาเกชิ คาโต ยูกิมีน้องสาวสองคนชื่อว่า เรนะ เมซีเลีย คาโต (Reina Meisilia Kato) กับซากูระ เดสซีซาร์ คาโต (Sakura Des Caesar Kato) ทั้งหมดอาศัยที่โกตาวีซาตา, จีบูบูร์, จาการ์ตาตะวันออก
แหล่งข้อมูลอื่น

Yuki Kato ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ยูกิ อังไกรนี คาโต ที่อินสตาแกรม
ยูกิ อังไกรนี คาโต ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ลุงฆุง

| ลุงฆุง លុងឃុង |
| --- | --- |
ฆุม
ลุงฆุงที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°38′N 107°8′E﻿ / ﻿13.633°N 107.133°E﻿ / 13.633; 107.133
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: รัตนคีรี
อำเภอ: บาเกียว
หมู่บ้าน: 4
ประชากร (1998)
 • ทั้งหมด: 1,828 คน
เขตเวลา: UTC+07
ลุงฆุง (เขมร: លុងឃុង) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอบาเกียวทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา แบ่งออกเป็น 4 หมู่บ้านและมีประชากร 1,828 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับกลางในลุงฆุง