stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามอินโดจีน
การสร้างอาณานิคม

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์เวียดนาม
การสร้างอาณานิคมและการครอบครองของฝรั่งเศสเป็นผลให้เกิดการเผยแผ่ศาสนาคริสต์ในศตวรรษที่ 16 ซึ่งก่อให้เกิดการเริ่มเปลี่ยนไปเป็นคาทอลิกที่ละน้อย ในขณะที่จักรพรรดิยา ลอง ยอมต่อการเข้ามาของคาทอลิก ผู้ที่สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์ จักรพรรดิมิญ มาง และจักรพรรดิตือ ดึ๊ก กลับนับถือลัทธิขงจื๊อของจีนมากกว่า ทั้งสองพระองค์กดขี่คาทอลิกอย่างรุนแรงและพยายามที่จะขจัดอิทธิพลของฝรั่งเศส ซึ่งก่อให้เกิดการโต้ตอบของชาติคาทอลิกในยุโรป นโยบายโดดเดี่ยวของขงจื๊อนำชาวเวียดนามสู่การปฏิเสธความเจริญ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1858 จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ได้สั่งการให้กองกำลังฝรั่งเศสยกพลขึ้นบกที่ตูราน (ปัจจุบันคือดานัง) เป็นการเริ่มเข้ายึดครองซึ่งคงอยู่เกือบศตวรรษ เมื่อถึงปี 1884 ฝรั่งเศสได้ควบคุมทั้งประเทศอย่างสมบูรณ์ ซึ่งได้กลายมาเป็นส่วนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของอินโดจีนของฝรั่งเศส
การต่อต้านจากชนท้องถิ่นเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ฮาม หงี, ฟาน ดินห์, ฟุง ฟาน, บุย เชา และสุดท้ายคือโฮ จิ มินห์ ผู้ที่กลับมาจากฝรั่งเศสและเช้าร่วมกับเวียดมินห์ในปี 1941 เขาเป็นสมาชิกก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส โฮ จิ มินห์ยึดมั่นในคอมมิวนิสต์ของเขาและยุบพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนลงเพื่อที่เขาจะได้อำนาจและความเชื่อใจ เมื่อเกิดภาวะข้าวยากหมากแพงในปี 1945 มันส่งผลให้เกิดการตาย 2 ล้านราย เวียดมินห์ได้จัดตั้งการปลดเปลื้องครั้งใหญ่ ซึ่งตามมาด้วยชัยชนะเหนือผู้คนมากมาย โฮ จิ มินห์ได้กลายมาเป็นผู้นำของเวียดมินห์
เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลงเวียดนามเหนือก็ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของโฮ จิ มินห์ ฝ่ายญี่ปุ่นยอมแพ้ต่อกลุ่มชาตินิยมจีนในเวียดนามเหนือ และเวียดมินห์ก็ได้ก่อการปฏิวัติในเดือนสิงหาคมไปทั่วประเทศ จักรพรรดิเบาได๋สละอำนาจให้กับเวียดมินห์เมื่อวันที่25 สิงหาคม ค.ศ. 1945 โฮ จิ มินห์ได้แต่งตั้งให้เบาไดเป็นที่ปรึกษาพิเศษให้กับรัฐบาลใหม่ของเขาในฮานอย ซึ่งได้สิทธิเป็นเอกราชในวันที่ 2 กันยายนเมื่อเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม ในค.ศ. 1946 เวียดนามได้สร้างรัฐธรรมนูญฉบับแรกขึ้นมา
ในค.ศ. 1948 ฝรั่งเศสได้พยายามที่จะเอาอาณานิคมเวียดนามของตนคืน ในทางใต้ของเวียดนามญี่ปุ่นได้ยอมแพ้ต่อกองกำลังของอังกฤษ สนับสนุนให้พวกเขาต่อต้านเวียดมินห์ ฝรั่งเศสได้แต่งตั้งให้เบาไดเป็นผู้นำเวียดนาม ซึ่งปกครองเวียดนามส่วนกลางและส่วนใต้ ผลที่ตามาคือสงครามระหว่างฝ่ายใต้ที่ควบคุมโดยฝรั่งเศสและฝ่ายเหนือที่มีพันธมิตรเป็นพวกคอมมิวนิสต์ เรียกกันว่าสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1
สงครามอินโดจีนครั้งที่ 1

บทความหลัก: สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง
ในสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 เวียดนามเหนือที่ได้รับการสนับสนุนจากพวกคอมมิวนิสต์ในจีนและสหภาพโซเวียตได้ต่อสู้เพื่อได้มาซึ่งเอกราชตั้งแต่เดือนธันวาคม 1946 จนถึงเดือนกรกฎาคม 1954 โดยการต่อสู้ส่วนใหญ่เกิดขึ้นรอบ ๆ ฮานอย มันจบลงด้วยการที่ฝรั่งเศสพ่ายแพ้ที่ยุทธการที่เดียนเบียนฟูและฝรั่งเศสก็ต้องถอนกำลังออกจากเวียดนาม
สงครามอินโดจีนครั้งที่ 2

บทความหลัก: สงครามเวียดนาม
สงครามอินโดจีนครั้งที่ 2 หรือรู้จักกันในชื่อสงครามเวียดนาม เป็นความสำเร็จของกองทัพประชาชนเวียดนามที่เป็นคอมมิวนิสต์และเวียดกงในการต่อสู้กับทหารของสหรัฐและกองทัพสาธารณรัฐเวียดนามที่สนับสนุนโดยสหรัฐ เนื่องมาจากว่ามันไม่มีการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ จึงมีการไม่เห็นด้วยอย่างมากเมื่อสงครามเริ่มขึ้น แต่สองเหตุการณ์ที่มักอ้างอิงถึงคือการมาถึงครั้งแรกของที่ปรึกษาสหรัฐในเวียดนามใต้เมื่อปี 1955 และทำการประกาศการมีส่วนเกี่ยวข้องของสหรัฐในปี 1964 ในสงครามชาวเวียดนามเหนือขนส่งเสบียงของพวกเขาผ่านทางทางรถไฟโฮ จิ มินห์ ซึ่งวิ่งผ่านลาวและกัมพูชา ผลที่ตามมาคือบริเวณพื่นที่เหล่านี้ที่ติดกับชายแดนเวียดนามจะมีการต่อสู้กันอย่างหนัก
สำหรับสหรัฐเป้าหมายทางการเมืองและการรบนั้นเป็นสิ่งที่ยังไม่ชัดเจน ความสำเร็จและการนำเนินการนั้นแย่และการที่ได้รับความสูญเสียอย่างมากทำให้ประชาชนในอเมริกาไม่พอใจกับสงครามครั้งนี้นัก ข่าวของสหรัฐรายงานแนวโจมตีเท็ท (Tet offensive) ในปี 1968 โดยเฉพาะจากซีบีเอส มันถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ไม่ดีนักในการจบสงคราม แม้ว่าแนวโจมตีเท็ทปี 1968 นั้นจะส่งผลให้เกิดชัยชนะของเวียดนามใต้และสหรัฐ พร้อมกับการทำลายความสามารถในการต่อสู้ของกองกำลังเวียดกงอย่างมาก มันกลับเป็นการที่ผู้ออกเสียงในอเมริกันหันไปอยู่ฝ่ายตรงกันข้ามกับพวกที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์
สหรัฐเริ่มถอนทหารออกจากเวียดนามในปี 1970 โดยมีทหารกลุ่มสุดท้ายออกจากประเทศเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1973 ฝรั่งเศสทำการหยุดยิงและห้ามไม่ให้เวียดนามเหนือสงทหารเข้ามาในเวียดนามใต้อีก แม้ว่าเวียดนามเหนือจะได้รับอนุญาตให้ครอบครองเมืองของเวียดนามใต้ที่อยู่ตรมแนวโจมตีตะวันออกได้
ฝ่ายเวียดนามใต้ไม่เคยมีแนวโน้มที่จะทำตามข้อตกลง การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปตั้งแต่ค.ศ. 1973-1974 ในขณะที่เวียดนามเหนือวางแผนที่จะเข้าโจมตีครั้งใหญ่โดยจะเริ่มในค.ศ. 1976 กองทัพเวียดนามเหนือในเวียดนามใต้ได้รับความเสียหายในการโจมตีทางฝั่งตะวันออกเมื่อค.ศ. 1973 และมันแสดงให้เห็นว่าพวกเขายังต้องคำนวณแผนใหม่จนถึงค.ศ. 1976
การถอนกำลังออกส่งผลให้เกิดหายนะต่อกองทัพเวียดนามใต้ ไม่นานหลังจากการสั่งหยุดยิงของฝรั่งเศส สภาคองเกรสของสหรัฐได้ตัดทุนการช่วยเหลือทางทหารต่อเวียดนามใต้ กองทัพเวียดนามใต้ที่ได้รับการฝึกให้ใช้ยุทธวิธีแบบอเมริกันพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะยังคงมีการต่อสู้ประปรายตลอดปี 1973-1974 ในที่สุดก็เกิดการต่อสู้ขั้นแตกหักในเดือนมกราคม ค.ศ. 1975 เวียดนามเหนือได้เข้าโจมตีอย่างรวดเร็วเข้าใส่ฝ่ายใต้ที่อ่อนแอ
ไซ่ง่อน เมืองหลวงของเวียดนามใต้ถูกยึดโดยกองทัพเวียดนามเหนือในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1975 และสงครามเวียดนามครั้งที่ 2 ก็สิ้นสุดลง
การต่อสู้ที่เกิดขึ้นระหว่างฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ตามมาด้วยการถอนกำลังของสหรัฐบางครั้งก็ถูกเรียกว่าสงครามอินโดจีน โดยปกติแล้วจะหมายถึงความขัดแย้งที่เกิดขึ้นหลังค.ศ. 1979
สงครามอินโดจีนครั้งที่ 3

บทความหลัก: สงครามจีน-เวียดนาม
สงครามอินโดจีนครั้งที่ 3 มักรู้จักกันในชื่อสงครามจีน-เวียดนาม เป็นการต่อสู้ในเดือนกุมภาพันธ์-มีนาคม 1979 ระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีนกับสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
ในค.ศ. 1978 เวียดนามได้เข้าบุกกัมพูชาและขับไล่เขมรแดงออกจากอำนาจ (ดูบทความหลักที่สงครามกัมพูชา–เวียดนาม) สาเหตุที่เวียดนามเข้าบุกนั้นก็เพราะว่าฝ่ายเขมรแดงได้ทำการสังหารหมู่ชาวเวียดนามไปมาก
เขมรแดงนั้นเป็นพันธมิตรทางการเมืองกับจีน ในค.ศ. 1979 รัฐบาลจีนได้เข้าบุกเวียดนามเพื่อเป็นการลงโทษสำหรับการที่เวียดนามเข้าไปขยายดินแดนในกัมพูชา
การต่อสู้นั้นกินระยะเวลาสั้นแต่รุนแรง จีนได้บุกเข้ามาในเวียดนามเป็นระยะทาง 40 กิโลเมตรโดยเข้ายึดเมืองลางซอนในวันที่ 6 มีนาคม ที่นั่นพวกเขาคิดว่าเส้นทางสู่ฮอนอยนั้นโล่งแล้ว โดยประกาศว่าภารกิจในการลงโทษเวียดนามสำเร็จและทำการการถอนกำลัง เหตุผลจริง ๆ ที่พวกเขาถอนกำลังออกคือการขัดแย้ง ผลจากความขัดแย้งครั้งนั้นทำให้เวียดนามยังคงมีทหารมากจนถึงทุกวันนี้
รถติดปืนสี่กระบอกขนาด .50 ที่ฐานเกซานห์
กองพลยานเกราะที่ 7 (แวร์มัคท์)

| กองพลยานเกราะที่ 7 |
| --- | --- |
ประจำการ: 18 ตุลาคม 1939 – 8 พฤษภาคม 1945
ประเทศ:  ไรช์เยอรมัน
เหล่า: แวร์มัคท์
รูปแบบ: พันท์เซอร์
บทบาท: สงครามยานเกราะ
กำลังรบ: กองพล
ขึ้นกับ: แวร์มัคท์
สมญา: กองพลผี (Gespensterdivision)
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามโลกครั้งที่สอง ยุทธการที่ฝรั่งเศส  ปฏิบัติการบาร์บาร็อสซา  ยุทธการที่คูสค์  ยุทธการที่เคียฟ 
ผู้บังคับบัญชา
ผบ. สำคัญ: เกออร์ค ชตุมเมอ แอร์วีน ร็อมเมิล ฮัสโซ ฟ็อน มันท็อยเฟิล
เครื่องหมายสังกัด
1940: 
1941–1945: 
ในยุทธการที่คูสค์: 
กองพลยานเกราะที่ 7 (เยอรมัน: 7. Panzer-Division) สมญานาม กองพลผี เป็นกองพลยานเกราะของกองทัพบกเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สอง มีส่วนร่วมในยุทธการที่ฝรั่งเศส, การยึดครองฝรั่งเศส และปฏิบัติการบาบารอสซ่า
การบุกครองฝรั่งเศส

กองพลยานเกราะที่ 7 ภายใต้บัญชาของพลเอกแอร์วีน ร็อมเมิล ได้สร้างชื่อเสียงขจรขจายไว้ในยุทธการที่ฝรั่งเศสด้วยยุทธวิธีบลิทซ์ครีก กองพลร็อมเมิลเป็นทหารเยอรมันหน่วยแรกที่ไปถึงแม่น้ำเมิซบริเวณเมืองเซอด็องในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ.1940 โดยมีกองพลของพลเอกกูเดรีอันตามมาถึงในวันเดียวกัน พวกเขาข้ามแม่น้ำได้ในวันที่ 15 พฤษภาคม และรีบพุ่งไปสู่ชายฝั่งช่องแคบอังกฤษในทันที เขาและกูเดรีอันตัดสินใจฝ่าฝืนคำสั่งที่ให้หยุดรอหน่วยอื่น กองพลเขาบุกไปถึงอารัสในวันที่ 20 พฤษภาคม และได้รับชัยชนะในยุทธการที่อารัส ฮิตเลอร์มีคำสั่งลงมาให้หยุดรอในวันที่ 24 พฤษภาคม แต่แล้วร็อมเมิลก็ตัดสินใจบุกต่อจนไปถึงเมืองลีลในวันที่ 27 พฤษภาคม การปิดล้อมลีลดำเนินไปจนถึงวันที่ 31 พฤษภาคม กองทหารฝรั่งเศส 40,000 นายก็ยอมจำนน
การปฏิวัติทูต

กลุ่มพันธมิตรทางการเมืองภายหลังการปฏิวัติทูต
การปฏิวัติทูตปี 1756 (อังกฤษ: Diplomatic Revolution of 1756) หรือ การสลับข้างพันธมิตร (เยอรมัน: Renversement des alliances) เป็นเหตุการณ์เมื่อชาติต่างๆในทวีปยุโรปเกิดการย้ายข้างทางการเมืองภายหลังสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรียและสงครามเจ็ดปี ออสเตรียเลิกคบบริเตนใหญ่และไปผูกมิตรกับฝรั่งเศสและรัสเซีย ขณะที่ปรัสเซียเข้าผูกมิตรกับบริเตนใหญ่แทน ส่งผลให้ดุลอำนาจเกิดการเปลี่ยนแปลงมหาศาล นักการทูตคนสำคัญที่สุดในเหตุการณ์นี้คือรัฐบุรุษออสเตรีย เว็นเซิล อันโทน ฟ็อน เคานิทซ์-รีทแบร์ค
แม้การปฏิวัติทูตจะทำให้ยุโรปแบ่งเป็นสองขั้วระหว่าง บริเตน-ปรัสเซีย ปะทะกับ ออสเตรีย-ฝรั่งเศส-รัสเซีย แต่คู่ปรับหลักยังคงเป็น ปรัสเซียปะทะออสเตรีย และอังกฤษปะทะฝรั่งเศสอยู่ อย่างไรก็ตาม พันธมิตรระหว่างบริเตน-ปรัสเซียกลับไม่ได้ยืนยาวนัก ในปีค.ศ. 1762 บริเตนเลิกให้การสนับสนุนทางการเงินและทางทหารแก่ปรัสเซีย ปรัสเซียจึงหันไปผูกมิตรกับรัสเซียแทน และบริเตนตกอยู่ในสถานะไร้พันธมิตรจนเกิดสงครามปฏิวัติอเมริกา
โมแฮมแมด บอเฮรี

| โมแฮมแมด บอเฮรี |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
ดำรงตำแหน่ง 27 สิงหาคม 2521 – 29 ตุลาคม 2521
นายกรัฐมนตรี: แจอ์แฟร์ แชรีฟเอมอมี
ก่อนหน้า: โกลอมเรซอ คียอมพูร์
ถัดไป: โฮเซยน์ แนแจฟี
ดำรงตำแหน่ง 12 มีนาคม 2506 – 7 มีนาคม 2507
นายกรัฐมนตรี: แอซาโดลลอฮ์ แอแลม
ก่อนหน้า: โกลอมโฮเซยน์ โฆสบีน
ถัดไป: บอเฆร์ ออเมลี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: โมแฮมแมด บอเฮรี 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2461 ชีราซ อิหร่าน
เสียชีวิต: 31 สิงหาคม พ.ศ. 2550 (89 ปี) วอชิงตัน สหรัฐอเมริกา
พรรคการเมือง: พรรคแรสทอฆีซ

โมแฮมแมด บอเฮรี (เปอร์เซีย: محمد باهری) เป็นนักการเมืองชาวอิหร่านและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมในสมัยรัฐบาลปาห์ลาวี
ประวัติ

โมแฮมแมด บอเฮรีเกิดเมื่อปี 2461 ที่เมืองชีราซ
ตำแหน่งเขาในรัฐบาล

ในวันที่ 12 มีนาคม 2506 เขาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมในคณะรัฐมนตรีแอซาโดลลอฮ์ แอแลมและต่อมาเขาเป็นหัวหน้าพรรคประชาชนและพรรคแรสทอฆีซและต่อมาในวันที่ 27 สิงหาคม 2521 เขาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมอีกครั้งในคณะรัฐมนตรีของแจอ์แฟร์ แชรีฟเอมอมี และต่อมาลาออกในตำแหน่ง
ตำแหน่งเขาในรัฐบาล > ประวัติตำแหน่งเขาในรัฐบาล

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมในคณะรัฐมนตรีแอซาโดลลอฮ์ แอแลม (12 มีนาคม 2506 - 7 มีนาคม 2507)
รองหัวหน้าพรรคประชาชน (2505 - 2518)
หัวหน้าพรรคแรสทอฆีซ (2520 - 2521)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมในคณะรัฐมนตรีของแจอ์แฟร์ แชรีฟเอมอมี (27 สิงหาคม 2521 - 29 ตุลาคม 2521)
หลังการปฏิวัติอิหร่าน

เขาออกจากอิหร่านและเสียชีวิตในสหรัฐอเมริกา
แหล่งอ้างอิง

↑  "مؤسسه مطالعات تاريخ معاصر ايران IICHS". www.iichs.org.
↑  مدیر (2017-07-28). "دکتر محمد معتضد باهری شیرازی". قضاوت آنلاین (ภาษาเปอร์เซีย).
↑  https://fis-iran.org/en/content/baheri-mohammad
↑  Milani, Abbas (2008-12-19). Eminent Persians: The Men and Women Who Made Modern Iran, 1941-1979, Volumes One and Two (ภาษาอังกฤษ). Syracuse University Press. ISBN 978-0-8156-0907-0.
↑  Iran Economic News (ภาษาอังกฤษ). Iranian Economic Mission. 1975.
กอร์เนอร์กราท

| กอร์เนอร์กราท |
| --- | --- |

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 3,135 เมตร (10,285 ฟุต)
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 50 เมตร (164 ฟุต)
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ 
ที่ตั้ง: รัฐวาเล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
พิกัดเทือกเขา: 45°59′00″N 07°47′05″E﻿ / ﻿45.98333°N 7.78472°E﻿ / 45.98333; 7.78472
เทือกเขา: เทือกเขาแอลป์
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: สันเขา
กอร์เนอร์กราท หรือ สันเขากอร์เนอร์ (เยอรมัน: Gornergrat) เป็นสันเขาหินของเทือกเขาแอลป์ จากสันเขานี้สามารถมองเห็นธารน้ำแข็งกอร์เนอร์ซึ่งตั้งทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองแซร์มัท ในรัฐวาเลของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ นักท่องเที่ยวสามารถขึ้นไปยังกอร์เนอร์กราทได้โดยรถไฟสายกอร์เนอร์กราท ซึ่งถือเป็นรถไฟเปิดโล่งที่สูงที่สุดในยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กอร์เนอร์กราท
กางเขนวีรกรรมสงคราม

กางเขนวีรกรรมสงครามชั้นอัศวิน
กางเขนวีรกรรมสงครามพร้อมดาบ
กางเขนวีรกรรมสงคราม (เยอรมัน: Kriegsverdienstkreuz) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทหารของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการมอบให้แก่บุคลากรทหารและทั้งพลเรือน มีการสถาปนาแบบเป็นสี่ชั้นจนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม นอกจากนี้ ยังมีการทำเป็นรูปแบบเหรียญกลมสำหรับพลเรือนเท่านั้นที่เรียกว่า "เหรียญวีรกรรมสงคราม" (Kriegsverdienstmedaille) ต่อมาในปีค.ศ. 1957 กองทัพเยอรมนีตะวันตกได้นำเหรียญนี้กลับมาใช้อีกครั้งโดยตัดตราสวัสดิกะออกเพื่อมอบแก่ทหารผ่านศึก
กางเขนวีรกรรมสงครามถูกสถาปนาขึ้นโดยอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1939 เพื่อสืบทอดกางเขนเหล็กชั้นสองสำหรับผู้ไม่ได้รบ ซึ่งเลิกใช้ไปในปีค.ศ. 1918
ดูเพิ่ม

กางเขนเหล็ก
กางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็ก
มหากางเขนแห่งกางเขนเหล็ก
การยึดครองรูร์

ทหารฝรั่งเศสในรูร์ในปี ค.ศ. 1923
การยึดครองรูร์ (เยอรมัน: Ruhrbesetzung) เป็นช่วงเวลาของการยึดครองทางทหารในหุบเขารูร์ของเยอรมันโดยฝรั่งเศสและเบลเยียมในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1923 และ 1925 ในการตอบสนองต่อความล้มเหลวของสาธารณรัฐไวมาร์เพื่อประชุมการจ่ายค่าชดเชยปฏิกรรมครั้งที่สองด้วยจำนวนเงิน 6.6 พันล้านปอนด์ที่ได้ถูกกำหนดไว้ในสนธิสัญญาแวร์ซายโดยไตรภาคี (ฌอร์ฌ เกลอม็องโซ, เดวิด ลอยด์ จอร์จ,วูดโรว์ วิลสัน)(ค.ศ. 1919) ในช่วงภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
แผนที่แสดงถึงเขตยึดครองในไรน์ลันท์ (ค.ศ. 1918–1919)
กัมพรีน

| กัมพรีน |
| --- | --- |

   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 47°13′N 9°30′E﻿ / ﻿47.217°N 9.500°E﻿ / 47.217; 9.500
ประเทศ:  ลีชเทินชไตน์
หมู่บ้าน: เบ็นแดร์น
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6.1 ตร.กม. (2.4 ตร.ไมล์)
ความสูง: 472 เมตร (1,549 ฟุต)
ประชากร (30 มิถุนายน 2010)
 • ทั้งหมด: 1,544 คน
 • ความหนาแน่น: 253.11 คน/ตร.กม. (655.6 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): CEST
รหัสไปรษณีย์: 9487
รหัสพื้นที่: 7009
เว็บไซต์: gamprin.li
กัมพรีน (เยอรมัน: Gamprin) เป็นเทศบาล (Gemeinde) หนึ่งใน 11 เทศบาลของประเทศลีชเทินชไตน์ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศและอยู่ในเขตเลือกตั้งตอนล่าง (Unterland [อุนเทอร์ลันท์]) ติดกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์โดยมีแม่น้ำไรน์แบ่งเขต เทศบาลกัมพรีนมีหมู่บ้าน 1 แห่งคือ เบ็นแดร์น (Bendern) ซึ่งเป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งของลีชเทินชไตน์ที่เก่าแก่ที่สุด ในหมู่บ้านยังมีโบสถ์เก่าแก่ที่สร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 1481 เพื่ออุทิศพระแม่มารี เทศบาลกัมพรีนยังเป็นที่ตั้งของสถาบันลีชเทินชไตน์อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กัมพรีน
เว็บไซด์อย่างเป็นทางการของเทศบาลกัมพรีน (เยอรมัน)
| ด ค กเทศบาลในประเทศลีชเทินชไตน์ |
| --- | --- | --- |
|  กัมพรีน  ชาน  เช็ลเลินแบร์ค  ทรีเซิน  ทรีเซินแบร์ค  บัลท์เซิร์ส  พลังเคิน  เมาเริน  รุกเก็ล  วาดุซ  เอ็ชเชิน  |  กัมพรีน  ชาน  เช็ลเลินแบร์ค  ทรีเซิน  ทรีเซินแบร์ค  บัลท์เซิร์ส  พลังเคิน  เมาเริน  รุกเก็ล  วาดุซ  เอ็ชเชิน  |  |
กองทัพเรือสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ

| กองทัพเรือสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ  Norddeutsche Bundesmarine (NDBM) |
| --- | --- |
ประจำการ: ค.ศ. 1867–1871
ประเทศ:  สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ
รูปแบบ: กองทัพเรือ
เครื่องหมายสังกัด
ธงนาวี (1867–1871): 
กองทัพเรือสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (เยอรมัน: Norddeutsche Bundesmarine) เป็นกองทัพเรือของสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ  โดยแยกการบังคับบัญชาออกจากกองทัพเรือปรัสเซีย เมื่อปี ค.ศ. 1867. ต่อมาได้ยกสถานะเป็น ไคแซร์ลีเชอ มารีเนอ เมื่อปี ค.ศ. 1871.
ดูเพิ่ม

ไรช์ฟลอตเต
ไคแซร์ลีเชอ มารีเนอ
ไรชส์มารีเนอ
ครีกซมารีเนอ
กองทัพเรือประชาชนแห่งชาติ
กองทัพเรือเยอรมัน
บรรณานุกรม

Hans Jürgen Hansen: Die Schiffe der deutschen Flotten 1848–1945. Verlag Gerhard Stalling AG, Oldenburg 1973, ISBN 3-7979-1834-8.
Wolfgang Petter: Die überseeische Stützpunktpolitik der preußisch-deutschen Kriegsmarine 1859–1883. Albert-Ludwigs-Universität Freiburg 1975 (Phil. Dissertation.).
Wolfgang Petter: Deutsche Flottenrüstung von Wallenstein bis Tirpitz. In: Militärgeschichtliches Forschungsamt (Hg.): Deutsche Militärgeschichte in sechs Bänden. 1648–1939, Band 5, Abschnitt VIII: Deutsche Marinegeschichte der Neuzeit. Pawlak, Herrsching am Ammersee 1983, ISBN 3-88199-112-3, S. 13–262.
Mirco Graetz: Prinz Adalberts vergessene Flotte – Die Norddeutsche Bundesmarine 1867–1871. lulu.com 2010. ISBN 978-1409225096.
แหล่งข้อมูลอื่น

North German Federal Navy[ลิงก์เสีย]
| ด ค ก กองทัพเยอรมัน (บุนเดิสแวร์)  |
| --- | --- |
 กองทัพบก  กองทัพเรือ  กองทัพอากาศ  แผนกสุขาภิบาลกลาง  แผนกยุทธบริการ  แผนกไซเบอร์และสนเทศบริการ 
| ด ค กกองทัพเรือเยอรมัน |
| --- | --- |
เยอรมันก่อนการรวมชาติ:  กองทัพเรือบรันเดินบวร์ค (16th century – 1701)  กองทัพเรือปรัสเซีย (1701–1867)  กองทัพเรือชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ (1848–1851)  กองทัพเรืออสเตรีย-ฮังการี (1786–1918) 
สมาพันธรัฐเยอรมัน:  กองเรือไรช์ (1848–1852)  กองเรือสมาพันธ์ (แผนการ) 
สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ:  กองทัพเรือสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (1867–1871) 
จักรวรรดิเยอรมัน:  กองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) 
สาธารณรัฐไวมาร์:  ไรชส์มารีเนอ (1919–1935) 
นาซีเยอรมนี:  ครีคส์มารีเนอ (1935–45) 
เยอรมนีภายใต้การยึดครอง:  องค์การกวาดทุ่นระเบิดเยอรมัน (1945–1947)  German Mine Sweeping Formation Cuxhaven (1948–1951)  Labor Service Unit (B) (1951–1957)  Seegrenzschutz (1951–1956) (เยอรมนีตะวันตก)  Main Administration Sea Police (1950–1956) (เยอรมนีตะวันออก) 
เยอรมนีหลังสงครามฯ:  ด็อยท์เชอมารีเนอ (1956–ปัจจุบัน)  ฟ็อคส์มารีเนอ (1956–1990) (เยอรมนีตะวันออก) 
| ด ค กกองทัพเรือในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
รัฐเอกราช: กรีซ · คาซัคสถาน2 · โครเอเชีย · จอร์เจีย1 · เซอร์เบีย · ไซปรัส1 · เดนมาร์ก · ตุรกี2 · นอร์เวย์ · เนเธอร์แลนด์ · บัลแกเรีย · เบลเยียม · โปรตุเกส · โปแลนด์ · ฝรั่งเศส · ฟินแลนด์ · มอนเตเนโกร · มอลตา · ยูเครน · เยอรมนี · รัสเซีย2 · โรมาเนีย · ลัตเวีย · ลิทัวเนีย · สเปน · สโลวีเนีย · สวีเดน · สหราชอาณาจักร · อาเซอร์ไบจาน1 · อิตาลี · เอสโตเนีย · แอลเบเนีย · ไอซ์แลนด์ · ไอร์แลนด์
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์: อับฮาเซีย1 · ไซปรัสเหนือ1
รัฐสิ้นสภาพ: รัฐเอกราชโครเอเชีย · ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย · ราชอาณาจักรปรัสเซีย · ฝรั่งเศส (จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง, ฝรั่งเศสเสรี) · ยูโกสลาเวีย (ราชอาณาจักร, สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยม, สหพันธ์สาธารณรัฐ) · เยอรมนี (สมาพันธ์รัฐเยอรมัน, สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ, จักรวรรดิเยอรมัน, สาธารณรัฐไวมาร์, นาซีเยอรมนี, เยอรมนีตะวันออก) · รัสเซีย (จักรวรรดิรัสเซีย, สหภาพโซเวียต) · ออสเตรีย-ฮังการี · จักรวรรดิออตโตมัน · อิตาลี (ราชอาณาจักรอิตาลี, สาธารณรัฐสังคมอิตาลี)
1. ทางภูมิศาสตร์อยู่ในทวีปเอเชีย แต่มักถูกจัดอยู่ในทวีปยุโรป เนื่องจากมีวัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกัน; 2. มีพื้นที่ทั้งในทวีปยุโรปและในทวีปเอเชีย
การทลายกำแพงเบอร์ลิน

| --- | --- |
ชาวเยอรมันยืนบนกำแพงด้านหน้าประตูบรันเดินบวร์คในวันก่อนที่มันจะถูกทำลายลง
วันที่: 9 พฤศจิกายน 1989; 34 ปีก่อน (1989-11-09)
เวลา: 18:53–19:01 น. เวลาเขตยุโรปกลาง (ตามที่ข่าวได้แถลงการณ์ไว้)
ที่ตั้ง: กำแพงเบอร์ลิน
สาเหตุ: การปฏิวัติ ค.ศ. 1989
การทลายกำแพงเบอร์ลิน (เยอรมัน: Mauerfall) เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989 เป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์โลกซึ่งแสดงถึงการทลายม่านเหล็กและจุดเริ่มต้นการล่มสลายของลัทธิคอมมิวนิสต์ในยุโรปตะวันออกและกลาง การทลายชายแดนเยอรมันภายในเกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน การสิ้นสุดสงครามเย็นได้รับการประกาศที่การประชุมสุดยอดมอลตาในสามสัปดาห์ต่อมา และการรวมเยอรมนีอีกครั้งก็เกิดขึ้นในปีต่อมา
การพิจารณาคดีไอน์ซัทซ์กรุพเพิน

| การพิจารณาคดีไอน์ซัทซ์กรุพเพิน |
| --- | --- |
อ็อทโท โอเลินดอร์ฟและไฮนทซ์ โยสท์
โอเลินดอร์ฟขึ้นแก้ต่าง
เพาล์ โบเบล ถูกตัดสินให้ประหารชีวิต
การพิจารณาคดีไอน์ซัทซ์กรุพเพิน (เยอรมัน: Einsatzgruppen-Prozess) หรือมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า คดีระหว่างสหรัฐอเมริกา กับอ็อทโท โอเลินดอร์ฟ และพวก (อังกฤษ: The United States of America vs. Otto Ohlendorf, et al.) เป็นวาระเก้าในสิบสองวาระของการพิจารณาคดีสำหรับอาชญากรรมสงครามที่อำนาจสหรัฐได้จัดขึ้นในเขตยึดครองของตนในประเทศเยอรมนีในเนือร์นแบร์ค หลังสงครามโลกครั้งที่สอง การพิจารณาคดีสิบสองครั้งทังหมดนี้ได้ถูกจัดทำขึ้นก่อนโดยศาลทหารสหรัฐ ไม่ใช่ศาลทหารระหว่างประเทศ พวกเขาได้ทำขึ้นในห้องเดียวกันที่วังสันติภาพ การพิจารณาคดีสิบสองของสหรัฐเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "การพิจารณาดีที่เนือร์นแบร์คภายหลัง" หรือเป็นที่รู้จักกันมากขึ้น เป็น "การพิจารณาคดีอาชญากรสงครามก่อนศาลทหารเนือร์นแบร์ค"
| ด ค กการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค |
| --- | --- |
หลัก:  การพิจารณาคดีอาชญากรสงครามครั้งสำคัญก่อนศาลทหารระหว่างประเทศ 
ครั้งหลัง:  การพิจารณาอีเก ฟาร์เบิน  การพิจารณาครุพ  การพิจารณาคดีแพทย์  การพิจารณามิลช์  การพิจารณาตุลาการ  การพิจารณาโพล  การพิจารณาฟลิค  การพิจารณาตัวประกัน  การพิจารณารูเอสฮาอา  การพิจารณารัฐมนตรี  การพิจารณาคดีกองบัญชาการทหารสูงสุด  การพิจารณาคดีไอน์ซัทซ์กรุพเพิน 
หัวหน้าอัยการ:  รอเบิร์ต เอช. แจ็กสัน (สหรัฐ)  ฮาร์ดลีย์ ชอว์ครอสส์ (สหราชอาณาจักร)  โรมัน รูเดนโค (สหภาพโซเวียต)  ฟร็องซัว เดอ ม็องตง (ฝรั่งเศส)  โอกุสต์ ช็องเปอตีเย เดอ รีบ (ฝรั่งเศส) 
ผู้พิพากษา:  อีโอนา นีคิตเชนโค  อะเลคซันดร์ วอลช์คอฟ  เจฟฟรีย์ ลอว์เรนซ์  นอร์แมน เบอร์คิตต์  ฟรานซิส บิดเดิล  จอห์น เจ. พาร์กเกอร์  อ็องรี ดอนดีเยอ เดอ วาบร์  รอแบร์ ฟาลโก 
ผู้ถูกกล่าวหา:  มาร์ทีน บอร์มัน (ลับหลังจำเลย)  คาร์ล เดอนิทซ์ (10 ปี)  ฮันส์ ฟรังค์ (ถูกประหารชีวิต)  วิลเฮ็ล์ม ฟริค (ถูกประหารชีวิต)  ฮันส์ ฟริทเชอ (ปล่อยตัว)  วัลเทอร์ ฟุงค์ (จำคุกตลอดชีวิต)  แฮร์มัน เกอริง (โทษประหารชีวิต/ฆ่าตัวตาย)  รูด็อล์ฟ เฮ็ส (จำคุกตลอดชีวิต)  อัลเฟรท โยเดิล (ถูกประหารชีวิต)  แอ็นสท์ คัลเทินบรุนเนอร์ (ถูกประหารชีวิต)  วิลเฮ็ล์ม ไคเทิล (ถูกประหารชีวิต)  กุสทัฟ ครุพ ฟ็อน โบเลิน อุนท์ ฮัลบัค (ไม่มีคำวินิจฉัย)  โรแบร์ท ไล (ไม่มีคำวินิจฉัย)  ค็อนสตันทีน ฟ็อน น็อยราท (15 ปี)  ฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน (ปล่อยตัว)  เอริช เรเดอร์ (จำคุกตลอดชีวิต)  โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ (ถูกประหารชีวิต)  อัลเฟรท โรเซินแบร์ค (ถูกประหารชีวิต)  ฟริทซ์ เซาเคิล (ถูกประหารชีวิต)  ฮยัลมาร์ ชัคท์ (ปล่อยตัว)  บัลดัวร์ ฟ็อน ชีรัค (20 ปี)  อาร์ทัวร์ ไซส์-อินควาร์ท (ถูกประหารชีวิต)  อัลแบร์ท ชแปร์ (20 ปี)  ยูลีอุส ชไตรเชอร์ (ถูกประหารชีวิต)
การส่งทหารกลับเข้าไรน์ลันท์

ที่ตั้งของไรน์ลันท์ (ตามที่กำหนดโดยสนธิสัญญาแวร์ซาย) ตลอดแม่น้ำไรน์
การส่งทหารกลับเข้าไรน์ลันท์ (เยอรมัน: Rheinlandbesetzung) โดยกองทัพเยอรมัน เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1936 เมื่อกองทัพเยอรมันได้เคลื่อนทัพเข้าสู่ไรน์ลันท์ ครั้งนี้เป็นเรื่องที่สำคัญเพราะเป็นการละเมิดเงื่อนไขของสนธิสัญญาแวร์ซายและสนธิสัญญาโลคาร์โน เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งที่ทหารเยอรมันเคยอยู่ในภูมิภาคนี้ การยึดครองเขตปลอดทหารได้เปลี่ยนความสมดุลของอำนาจในยุโรปจากฝรั่งเศสไปยังเยอรมนี และทำให้เยอรมนีสามารถแสวงหานโยบายที่ก้าวร้าวในยุโรปตะวันตกที่เป็นไปได้ที่สถานะเขตปลอดทหารในไรน์ลันท์ได้ยุติลงไปแล้ว
โมฮัมมัด มูแซวี

เซย์เยด โมฮัมมัด มูแซวี เอรอกี (เปอร์เซีย: سید محمد موسوی عراقی; Seyyed Mohammad Mūsavī 'Erāghī 22 สิงหาคม ค.ศ. 1987 —) เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวอิหร่าน ปัจจุบันเล่นให้กับเพย์ออมแมชแฮดและทีมชาติอิหร่านในตำแหน่งตัวบล็อกกลาง
ประวัติ

มูแซวีเริ่มต้นอาชีพนักวอลเลย์บอลกับสโมสรลูเลฮ์แซซีแอฮ์วอซ ในปี ค.ศ. 2003 หลังจากนั้นสองฤดูกาลเขาย้ายไปยังสโมสรเพย์กอนเตหะราน ซึ่งเขาได้แชมป์อิหร่านซูเปอร์ลีกทั้งหมด 5 สมัย แชมป์สโมสรเอเชีย 4 สมัย และได้รับเหรียญทองแดงจากการแข่งขันชิงแชมป์สโมสรโลก
มูแซวีเปิดตัวกับทีมชาติอิหร่านในปี ค.ศ. 2007 ในช่วงการแข่งขันรอบคัดเลือกของกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ซึ่งทีมชาติอิหร่านจบอันดับที่หกและไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกรอบสุดท้ายได้ ในปี ค.ศ. 2009 เขาพาทีมชาติอิหร่านได้รางวัลรองชนะเลิศจากการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2009 โดยในนัดชิงชนะเลิศได้พ่ายให้ทีมชาติญี่ปุ่น และอีกสองปีถัดมาเขาได้เป็นผู้เล่นหลีกของทีมโดยพาทีมคว้าแชมป์เอเชีย 2 สมัย (2011 และ 2013) ต่อมาในปี ค.ศ. 2012 เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันรอบคัดเลือกของกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 และทีมชาติอิหร่านไม่สามารถผ่านการคัดเลือกได้ โดยได้พ่ายให้กับทีมชาติเซอร์เบีย และ ทีมชาติออสเตรเลีย ในการแข่งขันรอบคัดเลือกระดับโลก
ในปี ค.ศ. 2016 มูแซวีได้ช่วยพาทีมชาติอิหร่านผ่านการคัดเลือกกีฬาโอลิมปิกเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 และเขาพาทีมจบอันดับที่ 5 และในปี ค.ศ. 2017 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งขันวอลเลย์บอลชายเวิลด์แกรนด์แชมเปียนคัพ 2017
สังกัดสโมสร

ลูเลฮ์แซซีแอฮ์วอซ (2003–2004)
Petrochimi Bandar Imam (2004–2006)
เพย์กอนเตหะราน (2006–2011)
Giti Pasand Isfahan (2011–2012)
แคเลฮ์ มอแซนแดรอน (2012–2013)
แมทินแวรอมีน (2013–2014)
เพย์กอนเตหะราน (2014–2015)
แซร์มอเยแบงก์เตหะราน  (2015–2018)
ชอฮ์รดอรี อูรูมีเย (2018–2019)
อาแซดแอส ออลชตึน (2019–2020)
ซอยพอเตหะราน (2020)
วอลเลย์ปีอาเชนซา (2020–2021)
เฟแนร์บาห์แช (2021–)
เกียรติประวัติ > สโมสร

อันดับที่ 3: 2010 (เพย์กอนเตหะราน)
ชนะเลิศ: 2007, 2008, 2009, 2010 (เพย์กอนเตหะราน), 2013 (แคเลฮ์ มอแซนแดรอน), 2014 (แมทินแวรอมีน), 2016, 2017 (แซร์มอเยแบงก์เตหะราน)
ชนะเลิศ: 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2009–10, 2010–11 (เพย์กอนเตหะราน), 2012–13 (แคเลฮ์ มอแซนแดรอน), 2013–14 (แมทินแวรอมีน),  2014–15 (เพย์กอนเตหะราน), 2015–16, 2016–17 (แซร์มอเยแบงก์เตหะราน)
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

วอลเลย์บอลชายเอเชียนคัพ 2008 –  เหรียญทอง
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2009 –  เหรียญเงิน
วอลเลย์บอลชายเอเชียนคัพ 2010 –  เหรียญทอง
เอเชียนเกมส์ 2010 –  เหรียญเงิน
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2011 –  เหรียญทอง
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2013 –  เหรียญทอง
เอเชียนเกมส์ 2014 –  เหรียญทอง
วอลเลย์บอลชายเวิลด์แกรนด์แชมเปียนคัพ 2017 –  เหรียญทองแดง
เอเชียนเกมส์ 2018 –  เหรียญทอง
เกียรติประวัติ > บุคคล

วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2007 "ตัวบล็อกยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2009 "ตัวบล็อกยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรโลก 2010 "ตัวบล็อกยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2013 "ตัวบล็อกยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2014 "ตัวบล็อกกลางยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชายเวิลด์คัพ 2015 "ตัวบล็อกกลางยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2016 "ตัวบล็อกกลางยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2017 "ตัวบล็อกกลางยอดเยี่ยม"
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB profile เก็บถาวร 2018-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โมฮัมมัด มูแซวี at Sports-Reference.com