stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หม่อมเจ้าครรชิตพล อาภากร

| หม่อมเจ้าครรชิตพล อาภากร |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 5

ประสูติ: 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2450
สิ้นชีพิตักษัย: 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 (58 ปี)
พระราชทานเพลิง: 14 เมษายน พ.ศ. 2509 เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
ชายา: หม่อมเจ้าดวงทิพโชติแจ้งหล้า รพีพัฒน์
บุตร: หม่อมราชวงศ์ชาย หม่อมราชวงศ์ทิพภากร วรวรรณ หม่อมราชวงศ์ชาย หม่อมราชวงศ์ชาย หม่อมราชวงศ์พรระพี อาภากร
ราชสกุล: อาภากร
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์
พระมารดา: หม่อมช้อย อาภากร ณ อยุธยา
ศาสนา: พุทธ


ผู้บัญชาการทหารเรือ
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2507 – 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509
ก่อนหน้า: พลเรือเอก สวัสดิ์ ภูติอนันต์
ถัดไป: พลเรือเอก จรูญ เฉลิมเตียรณ
 

ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
แผนก/สังกัด: กองทัพเรือไทย
ชั้นยศ:  พลเรือเอก
 
พลเรือเอก หม่อมเจ้าครรชิตพล อาภากร (22 พฤษภาคม พ.ศ. 2450 – 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ประสูติแต่หม่อมช้อย อาภากร ณ อยุธยา (สกุลเดิม วิจิตรานุช) และเป็นผู้บัญชาการทหารเรือ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2507 สืบต่อจากพลเรือเอก สวัสดิ์ ภูติอนันต์ นอกจากนั้นหม่อมเจ้าครรชิตพล อาภากร ยังดำรงตำแหน่งผู้ช่วยทูตทหารเรือ ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2486-พ.ศ. 2490 อีกด้วย
หม่อมเจ้าครรชิตพล อาภากร เสกสมรสกับหม่อมเจ้าดวงทิพโชติแจ้งหล้า รพีพัฒน์ พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ มีโอรสธิดา ดังนี้
หม่อมราชวงศ์ชาย ถึงแก่กรรมตั้งแต่เด็ก
หม่อมราชวงศ์ทิพภากร วรวรรณ สมรสกับหม่อมราชวงศ์วิบูลย์เกียรติ วรวรรณ (พระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์) มีบุตรธิดา คือ
หม่อมหลวงเกียรติกร วรวรรณ
หม่อมหลวงสุทธิ์ธรทิพย์ วรวรรณ
หม่อมราชวงศ์ชาย ถึงแก่กรรมตั้งแต่เด็ก
หม่อมราชวงศ์ชาย ถึงแก่กรรมตั้งแต่เด็ก
หม่อมราชวงศ์พรระพี อาภากร สมรสกับอุมาภร อาภากร ณ อยุธยา (สกุลเดิม ศุภสมุทร) มีบุตรคือ
หม่อมหลวงพงศ์ระพีพร อาภากร
พลเรือเอก หม่อมเจ้าครรชิตพล อาภากร สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 ขณะเป็นผู้บัญชาการทหารเรือ สิริชันษา 58 ปี ต่อมา พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ พลเรือเอก หม่อมเจ้าครรชิตพล อาภากร ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร เมื่อตอนเย็นของวันพฤหัสบดีที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2509
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ  |
| --- | --- |
การทูล: ฝ่าพระบาท
การแทนตน: กระหม่อม/หม่อมฉัน
การขานรับ: กระหม่อม/เพคะ
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2505 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2502 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2504 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2486 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ร.)
พ.ศ. 2485 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2489 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 3 (อ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมังคลาภิเศก รัชกาลที่ 5 (ร.ม.ศ.5)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ไต้หวัน :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์เมฆและธวัช ชั้นที่ 2
เกาหลีใต้ :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณด้านการบริการ ชั้นที่ 1
สวีเดน :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดาบ ไม่ปรากฏชั้น
พระเกียรติยศ > พระยศ > พระยศทางทหาร

1 เมษายน พ.ศ. 2474: นายเรือเอก
1 เมษายน พ.ศ. 2481: นายนาวาตรี
19 มิถุนายน พ.ศ. 2484: นายนาวาโท
1 กรกฎาคม พ.ศ. 2485: นายนาวาเอก
1 มกราคม พ.ศ. 2491: พลเรือตรี
1 มกราคม พ.ศ. 2497: พลเรือโท
1 มกราคม พ.ศ. 2502: พลเรือเอก
หูด

หูด คือโรคผิวหนังชนิดหนึ่งขึ้นเป็นไตแข็ง อาจหมายถึง
หูดหงอนไก่ (Condyloma accuminata)
หูดข้าวสุก (Molluscum cantagiosum)
อิทจ์-ทาวี

| --- | --- |
แสดงที่ตั้งภายในประเทศอียิปต์
ที่ตั้ง: เขตผู้ว่าการฟัยยูม, อียิปต์
พิกัด: 29°34′13″N 31°13′52″E﻿ / ﻿29.57028°N 31.23111°E﻿ / 29.57028; 31.23111
อิทจ์-ทาวี หรือชื่อเต็มว่า อเมเนมเฮต-อิทจ์-ทาวี ปัจจุบันยังไม่ทราบถึงตำแหน่งที่ตั้งของเมืองหลวงของราชวงศ์ที่สิบสอง โดยฟาโรห์อเมเนมเฮตที่หนึ่ง แห่งอียิปต์ปกครองตั้งแต่ 1991 ถึง 1962 ปีก่อนคริสตกาล, พระองค์ทรงปกครองเป็นเวลาเกือบ 20 ปี ซึ่งอาจจะตั้งอยู่ในเขตไฟยุม และสุสานตั้งอยู่ที่ลิสต์ เอล-ลาฮุน และดาห์ชูร์ ที่ตั้งของเมืองอิทจ์-ทาวี อาจจะสร้างมาเนื่องจากความใกล้ชิดกับแหล่งของการบุกรุกของชาวคานาอันในอียิปต์เพื่อช่วยป้องกันการโจมตีต่อไป
หวัง สิวหยุน

หวัง สิวหยุน (ค.ศ. 1945 - 9 สิงหาคม ค.ศ. 2017) เป็นนักแสดงหญิงชาวสิงคโปร์ เริ่มแสดงภาพยนตร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980
ผลงาน

| ปี | เรื่อง | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1989 | A Mother's Love   亲心唤我心  |  |  |
| 1989 | Samsui Women   红头巾  |  |  |
| 1989 | Good Morning Sir   早安老师  |  |  |
| 2009 | Housewives' Holiday   煮妇的假期  |   |  |
อาหารตามหมู่โลหิต

อาหารตามหมู่โลหิต เป็นอาหารตามแฟชั่น (fad) ซึ่งผู้ประพันธ์หลายคนสนับสนุน โดยผู้มีชื่อเสียงมากที่สุดคือ Peter J. D'Adamo ตั้งอยู่บนความเชื่อว่าหมู่โลหิต ABO เป็นปัจจัยสำคัญที่สุดในการกำหนดอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย และแนะนำให้บุคคลต่างหมู่โลหิตกินอาหารคนละอย่างกัน
สมมติฐานเชื่อว่า บุคคลต่างหมู่โลหิตย่อยเล็กติน (lectin) ได้แตกต่างกัน และถ้ากินอาหารที่ไม่เข้ากับหมู่โลหิตอาจก่อให้เกิดปัญหาสุขภาพ แต่ถ้ากินถูกต้องจะมีสุขภาพดีขึ้น นอกจากนี้ยังเชื่อมโยงหมู่โลหิตกับมรดกทางวิวัฒนาการที่แตกต่างกัน เช่น หมู่โอเป็นหมู่โลหิตเก่าแก่ที่สุดในมนุษย์ ฉะนั้นควรกินอาหารที่มีโปรตีนจากสัตว์สูงเหมือนสมัยคนเก็บของป่าล่าสัตว์ ส่วนหมู่เอควรกินอาหารเน้นผักเพราะเชื่อว่ามาจากมนุษย์ที่ตั้งถิ่นฐานในสังคมกสิกรรม เป็นต้น
ในหมู่นักโภชนาการ แพทย์และนักวิทยาศาสตร์ มีความเห็นพ้องว่าอาหารเหล่านี้ไม่มีหลักฐานวิทยาศาสตร์รองรับ ในการศึกษาปี 2547 ซึ่งเปรียบเทียบตัวชี้วัดชีวภาพ เช่น ดัชนีมวลกาย ความดันโลหิต และระดับคอเลสเตอรอลและอินซูลินในเลือดในหมู่เยาวชน และประเมินอาหารเป็นเวลาหนึ่งเดือน พบว่า ผู้ที่กินอาหารที่แนะนำตามหมู่โลหิตและกลุ่มควบคุมไม่มีความแตกต่างของตัวชี้วัดชีวภาพ
ดูเพิ่ม

ทฤษฎีบุคลิกภาพหมู่โลหิต
อธิการแห่งเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์

| อธิการแห่งเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ |
| --- | --- |
ธงเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์
ศาสนาจารย์อาวุโส ดร. จอห์น ฮอลล์ อธิการแห่งเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์องค์ปัจจุบัน
สถาปนา: ค.ศ. 1540
องค์แรก: วิลเลียม เบนสัน
องค์ปัจจุบัน: จอห์น ฮอลล์ (ตั้งแต่ ธันวาคม ค.ศ. 2006)
รายนามอธิการแห่งเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์

| ชื่อ | ภาพ | วาระการดำรงตำแหน่ง | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- |
| วิลเลียม เบนสัน |  | ค.ศ. 1540 | ค.ศ. 1549 |
| ริชาร์ด ค็อกซ์ |  | ค.ศ. 1549 | ค.ศ. 1553 |
| ฮิวจ์ เวสตัน |  | ค.ศ. 1553 | ค.ศ. 1556 |
| ตำแหน่งว่าง  (บูรณะเป็นเบเนดิกต์ตีแอบบีย์ จอห์น เฟคเกนแฮม เป็นเจ้าอาวาส) |  | ค.ศ. 1556 | ค.ศ. 1559 |
| ริชาร์ด ค็อกซ์ |  | ค.ศ. 1549 | ค.ศ. 1553 |
| ริชาร์ด ค็อกซ์ |  | ค.ศ. 1549 | ค.ศ. 1553 |
| ริชาร์ด ค็อกซ์ |  | ค.ศ. 1549 | ค.ศ. 1553 |
| ริชาร์ด ค็อกซ์ |  | ค.ศ. 1549 | ค.ศ. 1553 |
| ริชาร์ด ค็อกซ์ |  | ค.ศ. 1549 | ค.ศ. 1553 |
| ริชาร์ด ค็อกซ์ |  | ค.ศ. 1549 | ค.ศ. 1553 |
| ริชาร์ด ค็อกซ์ |  | ค.ศ. 1549 | ค.ศ. 1553 |
หม่อมเจ้าคัสตาวัส จักรพันธุ์

| หม่อมเจ้าคัสตาวัส จักรพันธุ์ |
| --- | --- |

ประสูติ: 30 สิงหาคม พ.ศ. 2449
สิ้นชีพิตักษัย: 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 (76 ปี) โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย (ปัจจุบัน เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย)
ชายา: หม่อมเจ้าทิตยาทรงกลด รพีพัฒน์ (สมรส 2476)
บุตร: หม่อมราชวงศ์กทลี สุนทรสิงคาล หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุน หม่อมราชวงศ์ตราจักร จักรพันธุ์
ราชวงศ์: จักรี
ราชสกุล: จักรพันธุ์
พระบิดา: พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุวัตน์จาตุรนต์
พระมารดา: หม่อมหวน บุนนาค

ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
ประจำการ: พ.ศ. 2475 – พ.ศ. 2505
ชั้นยศ: พลโท
บังคับบัญชา: โรงเรียนเสนาธิการทหารบก
การยุทธ์:   กรณีพิพาทอินโดจีน  สงครามมหาเอเชียบูรพา 
 
พลโท หม่อมเจ้าคัสตาวัส จักรพันธุ์ (30 สิงหาคม พ.ศ. 2449 – 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526) เป็นทหารบก นักการทูตและข้าราชการพลเรือนชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสำคัญเช่น ผู้บัญชาการโรงเรียนเสนาธิการทหารผสม, ผู้บัญชาการโรงเรียนเสนาธิการทหาร และเอกอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็มประจำประเทศเดนมาร์ก นอร์เวย์ และสวีเดน เป็นพระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุวัตน์จาตุรนต์ ประสูติแต่หม่อมหวน จักรพันธุ์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม บุนนาค)
พระประวัติ

หม่อมเจ้าคัสตาวัส จักรพันธุ์ มีพระนามลำลองว่า ท่านชายติ๊บ เป็นพระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุวัตน์จาตุรนต์ ประสูติแต่หม่อมหวน จักรพันธุ์ ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2449 โดยพราะนาม "คัสตาวัส" นี้ มาจากภาษาสวีเดนว่า Gustavus เป็นพระนามที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานให้ เพื่อเป็นเกียรติแก่สมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน ในวโรกาสที่เจ้าชายออสการ์ เบอร์นาดอตต์ เคานต์แห่งวิสบอร์ก พระราชโอรส เสด็จเยือนประเทศสยาม
หม่อมเจ้าคัสตาวัสทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยทหารบกในปี พ.ศ. 2464 สอบไล่ได้ชั้นประถม 5 จากนั้นในปี พ.ศ. 2465 เสด็จไปทรงศึกษาวิชาทหารที่ประเทศอังกฤษและฝรั่งเศส เสด็จกลับประเทศไทยเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2475 เข้าประจำการกองบังคับการทหารปืนใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2485 ทรงดำรงตำแหน่งเจ้ากรมการพาหนะทหารบก พ.ศ. 2488 เป็นผู้บังคับการโรงเรียนเทคนิคทหารบก พ.ศ. 2490 เป็นหัวหน้าแผนกศึกษาโรงเรียนนายร้อยทหารบก พ.ศ. 2491 มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้เป็นทูตฝ่ายทหารบกและทหารอากาศประจำสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2504 เป็นผู้บัญชาการโรงเรียนเสนาธิการทหาร ดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศสวีเดน เดนมาร์ก และนอร์เวย์ ระหว่าง พ.ศ. 2505 - 2510
หม่อมเจ้าคัสตาวัส จักรพันธุ์ เสกสมรสกับหม่อมเจ้าทิตยาทรงกลด จักรพันธุ์ (ราชสกุลเดิม รพีพัฒน์) มีโอรส-ธิดา 3 คน คือ
หม่อมราชวงศ์กทลี สุนทรสิงคาล สมรสกับพันตำรวจเอกวสิฐ สุนทรสิงคาล
หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุน (เดิม: หม่อมราชวงศ์สดศรีสุริยา จักรพันธุ์) สมรสกับอานันท์ ปันยารชุน
หม่อมราชวงศ์ตราจักร จักรพันธุ์ สมรสกับอรวรรณ จักรพันธุ์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม ตันตยาวนารถ) มีบุตร-ธิดา คือ
หม่อมหลวงตรีนุช สิริวัฒนภักดี
หม่อมหลวงจุลจักร จักรพันธุ์
หม่อมเจ้าคัสตาวัส จักรพันธุ์ สิ้นชีพตักษัยเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 สิริชันษา 76 ปี โดย พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ และนาวาอากาศเอกวีระยุทธ ดิษยะศริน ไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันเสาร์ที่ 9 เมษายน ปีเดียวกัน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พลโท หม่อมเจ้าคัสตาวัส จักรพันธ์ ทรงได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2508 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2505 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2504 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2512 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2478 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2485 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2489 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 4 (อ.ป.ร.4)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พ.ศ. 2500 –  เหรียญงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ไต้หวัน :
พ.ศ. 2503 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ยุนฮุย ชั้นที่ 2
เดนมาร์ก :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร ชั้นที่ 1
นอร์เวย์ :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญโอลาฟ ชั้นที่ 1
พระยศ > พระยศทางทหาร

26 สิงหาคม พ.ศ. 2470: นายร้อยตรี
9 กรกฎาคม พ.ศ. 2474: นายร้อยโท
1 เมษายน พ.ศ. 2478: นายร้อยเอก
1 เมษายน พ.ศ. 2483: นายพันตรี
15 กันยายน พ.ศ. 2486: พันโท
14 กรกฎาคม พ.ศ. 2489: พันเอก
1 มกราคม พ.ศ. 2496: พลจัตวา
1 มกราคม พ.ศ. 2502: พลโท
หูฉลาม

หูฉลามปรุงเสร็จ
หูฉลาม หรือ ซุปหูฉลาม หรือ ฮื่อฉี่ ในสำเนียงแต้จิ๋ว (จีนตัวเต็ม: 魚翅, จีนตัวย่อ: 鱼翅) เป็นอาหารจีนที่มีชื่อเสียงและรู้จักกันดีอย่างหนึ่ง ประวัติของหูฉลามย้อนไปได้ถึงสมัยราชวงศ์หมิง
หูฉลามปรุงมาจากครีบส่วนต่าง ๆ ของปลาฉลาม มีวิธีการปรุงคล้ายกับกระเพาะปลา คือ มีความหนืดคาว และมีส่วนผสมอย่างอื่น เช่น เนื้อไก่, เนื้อหมู, ขาหมู, กระดูกไก่, กระดูกหมู และเครื่องยาจีนต่าง ๆ
ครีบของปลาฉลามมีลักษณะเป็นกระดูกอ่อนที่เป็นเส้น ๆ เพื่อช่วยให้ปลาฉลามสามารถแผ่ครีบออกได้ แบ่งออกได้เป็นสองส่วน คือฐานครีบและก้านครีบ ส่วนที่นำมาทำเป็นหูฉลามนั้น ก็คือ ก้านครีบ ซึ่งต้องผ่านกระบวนการหลายอย่าง ตั้งแต่การตากแห้ง ต้มจนเปื่อย และขูดหนังทิ้งจนเหลือแต่กระดูกอ่อน
มีความเชื่อกันว่าหูฉลามที่นำมาต้มจนเปื่อยและตุ๋นจนได้ที่จะกลายเป็นอาหารวิเศษในการบำรุงร่างกาย แต่คุณค่าในทางอาหารแล้ว หูฉลามหนึ่งชามมีค่าเท่ากับไข่เป็ดฟองเดียวเท่านั้น
หูฉลามจัดว่าเป็นอาหารที่มีราคาแพง เป็นอาหารหลักในช่วงงานเทศกาลต่าง ๆ เช่น เทศกาลตรุษจีน, งานแต่งงานในจีน, ฮ่องกง, ไต้หวัน และอีกหลายประเทศที่มีชาวจีนอาศัยอยู่ เช่น สิงคโปร์ ไทย ภัตตาคารแห่งหนึ่งในสิงคโปร์ขายหูฉลามในราคาจานละ 16 ดอลลาร์
การขายหูฉลามทำให้ทั่วโลกมีการล่าปลาฉลามเพื่อตัดเอาครีบมาทำเป็นหูฉลามมากขึ้น รายงานของกองทุนสัตว์ป่าโลก (WWF) ระบุว่า มีปลาฉลามจำนวนกว่า 73 ล้านตัวถูกฆ่าในทุก ๆ ปีเพื่อนำมาขายปลีกกิโลกรัมละหลายร้อยดอลลาร์ และในปี ค.ศ. 2010 มีสปีชีส์ปลาฉลามกว่า 180 สปีชีส์ที่ถูกคุกคามเทียบกับปี ค.ศ. 2000 ที่ถูกคุกคามเพียง 15 สปีชีส์ ปัจจุบันมีการรณรงค์จากหลายภาคส่วนให้มีการลดละการบริโภคหูฉลามมากขึ้น
ประเทศไทยถือว่าเป็นประเทศหนึ่งที่เป็นศูนย์กลางการค้าหูฉลามมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก เฉพาะแค่ในพื้นที่กรุงเทพมหานครมีภัตตาคารขายหูฉลามมากกว่า 100 ร้าน  จากการศึกษาพบว่า หูฉลามเป็นหนึ่งในเมนูอาหารยอดนิยมของชาวไทย พบได้มากถึงร้อยละ 60 ทั้งในงานเลี้ยงสังสรรค์ หรือมื้ออาหารตามปกติ
ดูเพิ่ม

กระเพาะปลา
รังนก
พระกระโดดกำแพง
อาหารซานมารีโน

เปียดา หรือ เปียดีนา ใส่เนื้อเบรซาโอลา อาหารชนิดนี้ไม่ได้เป็นอาหารของซานมารีโอเพียงชาติเดียว หากแต่เป็นอาหารที่สามารถพบได้ทั่วไปในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาของอิตาลี
อาหารซานมารีโน เป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอิตาลีอย่างสูง เพราะเป็นนครรัฐขนาดน้อย ไม่มีทางออกสู่ทะเล และมีพรมแดนติดกับประเทศอิตาลีทุกด้าน อาหารซานมารีโนจะคล้ายคลึงกับอาหารอิตาลีในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาและมาร์เค ซานมารีโนมีผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการเกษตร ได้แก่ ชีส ไวน์ และปศุสัตว์ โดยเฉพาะการทำชีส ถือเป็นกิจกรรมทางเศรษฐกิจหลักของประเทศ ซานมารีโนเคยเข้าร่วมงานมหกรรมแสดงสินค้าระดับโลก ค.ศ. 1889 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยจัดซุ้มนิทรรศการสามแห่ง มีผลิตภัณฑ์คือน้ำมันและชีส
อาหารคาว

อาหารคาวประจำถิ่น ได้แก่
ฟาโจลีกอนเลโกตีเก (fagioli con le cotiche) เป็นซุปถั่วและเบคอนในวันคริสตสมภพ
ปัสตาเอเชชี (pasta e ceci) เป็นซุปเส้นพาสตา ใส่ถั่วหัวช้าง กระเทียม และโรสแมรี
นีดีดีรอนดีเน (nidi di rondine) เป็นพาสตาอบกับแฮมรมควัน ชีส เนื้อวัว ซอสมะเขือเทศ หรือเป็นเนื้อกระต่ายย่างกับยี่หร่าฝรั่ง
แอร์บัซโซเน (erbazzone) ทำจากผักโขมใส่ชีสและหัวหอม
ส่วน เปียดา (piada) เป็นอาหารที่พบได้ในบอร์โกมัจโจเร เป็นขนมปังแบนใส่ไส้ ซึ่งคล้ายกับเปียดีนา (piadina) ซึ่งเป็นขนมปังใส่ไส้ของแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาในประเทศอิตาลีซึ่งอยู่ติดกัน
อาหารหวาน

อาหารหวานประจำถิ่นได้แก่
ตอร์ตาเตรมอนตี (torta Tre Monti "เค้กสามภูเขา") เป็นเค้กเวเฟอร์เคลือบช็อกโกแลต ชื่อเค้กตั้งตามสามหอคอยแห่งซานมารีโน
ตอร์ตาตีตาโน (torta Titano) เป็นขนมเป็นชั้น ทำจากบิสกิต เฮเซลนัต ช็อกโกแลต ครีม และกาแฟ ชื่อขนมได้แรงบันดาลใจจากเขาตีตาโน
บุสเตรงโก (bustrengo) เป็นเค้กวันคริสต์มาส ทำจากน้ำผึ้ง ถั่ว และผลไม้แห้งต่าง ๆ
แวร์เรตตา (verretta) เป็นขนมเป็นชั้น ทำจากเฮเซลนัต พราลีน และเวเฟอร์เคลือบช็อกโกแลต
กัชชาเตลโล (cacciatello) เป็นขนมหวานทำจากนม น้ำตาล และไข่ คล้ายกับแครมการาแมล
ซุปปาดีชีลีเอเจ (zuppa di ciliegie) เป็นเชอร์รีตุ๋นไวน์แดงหวาน เสิร์ฟบนขนมปังขาว
บุสเตรงโก
อาหารตะวันออกกลาง

Ash-e anār ซุปแบบอิหร่าน
Kabsa ของซาอุดีอาระเบีย
อาหารตะวันออกกลาง เป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากแหล่งอารยธรรมใหญ่สามแหล่งคือเปอร์เซีย, อาหรับ และออตโตมาน เมื่อศาสนาอิสลามแพร่กระจายไปทำให้วัฒนธรรมการปรุงอาหารของตะวันออกกลางแพร่กระจายไปสู่อินเดีย มลายู - ชวา รวมทั้งประเทศไทย ลักษณะเด่นของอาหารตะวันออกกลางได้แก่
นิยมต้มเคี่ยวจนอาหารนุ่ม โดยเฉพาะเนื้อสัตว์และยังนำเนื้อสัตว์ที่นุ่มแล้วไปปรุงอาหารอย่างอื่นได้อีก
นิยมรับประทานเนื้อสัตว์เป็นหลัก ส่วนในเปอร์เซียจะนิยมรับประทานเนื้อสัตว์กับถั่วหรือผลไม้แห้ง
ผักที่สำคัญได้แก่ถั่วชนิดต่าง ๆ มะเขือ, แตงกวา, กระเจี๊ยบเขียว นิยมใช้นม, โยเกิร์ต, เนยแขกหรือกี แต่ไม่นิยมน้ำมันมะกอก นอกจากนั้นยังนิยมปรุงอาหารยัดไส้นานาชนิด
ส่วนที่เป็นแป้งเป็นข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์ซึ่งนำมาทำเป็นขนมปัง ส่วนข้าวเจ้าถือเป็นอาหารพิเศษที่ปรุงอย่างประณีตเป็นข้าวหมกนานาชนิด แต่ไม่ใช่อาหารประจำวัน
นิยมปรุงแต่งอาหารด้วยหญ้าฝรั่น เครื่องเทศนานาชนิด น้ำกุหลาบและขมิ้น
ความหลากหลายของแต่ละประเทศ

อาหารอัฟกานิสถาน
อาหารอาร์มีเนีย
อาหารอาเซอร์ไบจาน
อาหารของชาวคริสต์อัสซีเรีย
อาหารบาห์เรน
อาหารไซปรัส
อาหารสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
อาหารจอร์เจีย
อาหารอิหร่าน
อาหารอิรัก
อาหารอิสราเอล
อาหารจอร์แดน
อาหารเคิร์ด
อาหารคูเวต
อาหารเลบานอน
อาหารปาเลสไตน์
อาหารซาอุดีอาระเบีย
อาหารซีเรีย
อาหารตุรกี
อาหารเยเมน
ดูเพิ่ม

อาหารอาหรับ
อาหารคอเคเซีบ
อาหารเอเชียกลาง
อาหารกรีก
อาหารเลแวนต์
อาหารเมดิเตอร์เรเนียน
อาหารออตโตมัน
หลักศาสนาอิสลามที่เกี่ยวข้องกับอาหาร
หลักศาสนายิวที่เกี่ยวข้องกับอาหาร
อาหารซาอุดีอาระเบีย

Kabsa
Kleeja อาหารพื้นบ้านของ Najdi Saudi
อาหารซาอุดีอาระเบีย ที่มีชื่อเสียงได้แก่ เนื้อแกะ ไก่ย่าง ถั่วชิกพีทอด (falafel) เนื้อแกะปรุงหั่นบาง ๆ (shawarma) mutabbaq และ Ful medames ขนมปังไร้เชื้อแบบอาหรับ (khobz; خبز) นิยมรับประทานเกือบทุกมื้อและใช้เป็นภาชนะหรือห่อหุ้มอาหารด้วย Kabsa ซึ่งเป็นข้าวหุงกับไก่หรือเนื้อแกะเป็นที่นิยมและถือเป็นสัญลักษณ์ ร้านกาแฟแบบดั้งเดิมยังเป็นที่แพร่หลายแต่กำลังถูกแทนที่ด้วยร้านกาแฟสไตล์ตะวันตก ชาแบบอาหรับเป็นสิ่งที่มีชื่อเสียง นิยมดื่มระหว่างการพบปะทั้งเป็นทางการและไม่เป็นทางการ โดยชาเป็นชาดำ ไม่ใส่นม มีการปรุงแต่งกลิ่นด้วยสมุนไพร
ส่วนผสมพื้นฐานของอาหารซาอุรวมถึงข้าวสาลี ข้าว ไก่ ถั่ว Fava โยเกิร์ต ซาอุดีอาระเบียบริโภคไก่จำนวนมากที่สุดในโลกที่ค่าเฉลี่ย 88.2 ปอนด์ต่อคนต่อปี แกะนิยมใช้เลี้ยงแขกหรือรับประทานในช่วงวันหยุด นมที่บริโภคมาจากแพะ แกะ และนมอูฐ การบริโภคโยเกิร์ตมีทั้งทำให้เป็นเครื่องดื่มชนิด kefir ที่เรียกว่าลาบันซึ่งเป็นเครื่องดื่มและใช้ในการเตรียมซอส
กฎหมายอิสลาม

กฎหมายอิสลามห้ามรับประทานเนื้อหมูและดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และมีการบังคับใช้กฎหมายนี้ทั่วประเทศซาอุดีอาระเบีย ตามกฎหมายอิสลาม สัตว์ที่นำมาบริโภคต้องได้รับการฆ่าในลักษณะเฉพาะตามหลักกฎหมายอิสลาม
แหล่งข้อมูลอื่น

Saudi Cooking เก็บถาวร 2004-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กอาหารของแต่ละประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
กัมพูชา  ·  เกาหลี  ·  คาซัคสถาน  ·  คีร์กีซสถาน  ·  จีน (ฮ่องกง  ·  มาเก๊า  ·  ไต้หวัน  ·  ทิเบต)  ·  ญี่ปุ่น  ·  ติมอร์-เลสเต  ·  เติร์กเมนิสถาน  ·  ทาจิกิสถาน  ·  ไทย  ·  เนปาล  ·  บรูไน  ·  บังกลาเทศ  ·  ปากีสถาน  ·  พม่า  ·  ฟิลิปปินส์  ·  ภูฏาน  ·  มองโกเลีย  ·  มัลดีฟส์  ·  มาเลเซีย  ·  ลาว (ม้ง)  ·  เวียดนาม  ·  ศรีลังกา  ·  สิงคโปร์  ·  อัฟกานิสถาน  ·  อินเดีย  ·  อินโดนีเซีย  ·  อุซเบกิสถาน  ·  กาตาร์  ·  คูเวต  ·  จอร์เจีย  ·  จอร์แดน  ·  ซาอุดีอาระเบีย  ·  ซีเรีย  ·  ไซปรัส  ·  ตุรกี  ·  บาห์เรน  ·  เยเมน  ·  เลบานอน  ·  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  ·  อาเซอร์ไบจาน  ·  อาร์เมเนีย  ·  อิรัก (เคอร์ดิสถาน)  ·  อิสราเอล  ·  อิหร่าน  ·  โอมาน  ·  ปาเลสไตน์
อองเป๋ง

อองเป๋ง (จีน: 王平;?-248) เป็นขุนพลแห่งรัฐ จ๊กก๊ก ใน สมัยสามก๊ก ของจีน เดิมเป็นนายทหารรับใช้ภายใต้ขุนศึก โจโฉ ในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ในปี ค.ศ. 218 เขาได้แปรพักตร์ไปเข้ากับคู่แข่งของโจโฉ เล่าปี่ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นจักรพรรดิผู้ก่อตั้ง จ๊กก๊ก ระหว่าง ยุทธการที่ฮันต๋ง แม้ว่าเขาจะเป็นนักพูดที่ยอดเยี่ยมแต่อองเป๋งไม่เคยเรียนรู้ที่จะอ่านเพราะเขาเข้าร่วมกองทัพตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เขาไม่ปล่อยให้ความพิการของเขามาหยุดเขาและให้เสมียนช่วยเขาทำรายงาน ขึ้นชื่อว่าเป็นคนเคร่งครัด เลื่อนยศกลายเป็นแม่ทัพอาวุโส ในอาชีพของเขา เขาเอาชนะ เตียวคับ และเป็นผู้บัญชาการกองทัพจ๊กก๊กระหว่าง ยุทธการที่ซิงฉี ตำแหน่งสูงสุดที่เขาไปถึงคือแม่ทัพอาวุโสผู้พิทักษ์แดนเหนือ (鎮北大將軍)
อนุษกา ศรรมา

| อนุษกา ศรรมา |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 (36 ปี) อโยธยา, รัฐอุตตรประเทศ,  อินเดีย
คู่สมรส: วิรัด โกฮีร์
อาชีพ: นักแสดง  •  ผู้กำกับภาพยนตร์  •  นักออกแบบเสื้อผ้า
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2550-ปัจจุบัน
อนุษกา ศรรมา เป็นนักแสดงหญิงและผู้กำกับภาพยนตร์หญิงชาวอินเดียในวงการหนังบอลลีวูด เธอเป็นนักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงอย่างมากติดอันดับหนึ่งในอินเดีย และคล้ารางวัลต่างๆ เป็นจำนวนมาก เช่น รางวัลฟิมแฟร์อวอร์ดส์ และยังอยู่ในรายชื่อเกียรติยศ ฟอร์บส์ 30 อันเดอร์ 30 อีกด้วย
เธอเกิดที่เมืองอโยธยา, รัฐอุตตรประเทศ เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 บิดารับราชการทหาร มารดาเป็นแม่บ้าน เธอมีพี่ชาย 1 คนซึ่งเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ชีวิตในวัยเด็ก เธออาศัยที่เมืองบังคาลอร์, รัฐกรณาฏกะ และเธอจบการศึกษาจากวิทยาลัยเมาท์คาร์เมลล์ สาขาศิลปะการแสดง เริ่มแรกเธอทำงานด้านสื่อมวลชนและไม่เคยคิดจะเป็นนักแสดง จนกระทั่งเธอเริ่มเข้าสู่วงการจากการเป็นนางแบบแฟชั่นของเวนเดล รอร์ดริค  หลังจากที่เธอย้ายมาอยู่เมืองมุมไบ เธอก็ใช้เวลากับการเป็นนางแบบอย่างเต็มที่ จนกระทั่งเธอได้แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกในปี พ.ศ. 2550 คือเรื่อง Rab Ne Bana Di Jodi ซึ่งเธอได้รับรางวัลฟิล์มแฟร์อวอร์ดส์ สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่องแรกดังกว่าว หลังจากนั้นก็มีผลงานแสดงภาพยนตร์ที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงอีกสองเรื่อง คือ Band Baaja Baaraat ในปี พ.ศ. 2553 และ Jab Tak Hai Jaan ในปี พ.ศ. 2555 หลังจากนั้นเธอก็หันมาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์เอง และได้รับรางวัลฟิล์มแฟร์อวอร์ด สาขานักแสดงประกอบยอดเยี่ยมหลายครั้ง
ผลงานเด่น

| ปี | ชื่อเรื่อง | บทบาท | ผู้กำกับ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2551 | Rab Ne Bana Di Jodi | Taani Sahni | Aditya Chopra | Nominated—Filmfare Award for Best Actress Nominated—Filmfare Award for Best Female Debut |
| 2553 | Badmaash Company | Bulbul Singh | Parmeet Sethi |  |
| 2553 | Band Baaja Baaraat | Shruti Kakkar | Maneesh Sharma | Nominated—Filmfare Award for Best Actress |
| 2553 | Patiala House | Simran Chaggal | Nikhil Advani |  |
| 2554 | Ladies vs Ricky Bahl | Ishika Desai | Maneesh Sharma |  |
| 2554 | Jab Tak Hai Jaan | Akira Rai | Yash Chopra | Filmfare Award for Best Supporting Actress |
| 2556 | Matru Ki Bijlee Ka Mandola | Bijlee Mandola | Vishal Bhardwaj |  |
| 2557 | PK | Jagat "Jaggu" Janini | Rajkumar Hirani |  |
| 2558 | NH10 | Meera | Navdeep Singh | Also producer Nominated—Filmfare Award for Best Actress |
| 2558 | Bombay Velvet | Rosie Noronha | Anurag Kashyap |  |
| 2558 | Dil Dhadakne Do | Farah Ali | Zoya Akhtar | Nominated—Filmfare Award for Best Supporting Actress |
| 2558 | Sultan | Aarfa Hussain | Ali Abbas Zafar |  |
| 2558 | Ae Dil Hai Mushkil | Alizeh Khan | Karan Johar | Nominated—Filmfare Award for Best Actress |
| 2560 | Phillauri | Shashi Kumari | Anshai Lal | Also producer and playback singer for song "Naughty Billo" |
| 2560 | Jab Harry Met Sejal | Sejal Zaveri | Imtiaz Ali |  |
| 2561 | Pari | Rukhsana | Prosit Roy | Also producer |
| 2561 | Sanju | Winnie Diaz | Rajkumar Hirani |  |
| 2561 | Sui Dhaaga | Mamta | Sharat Katariya | Nominated—Filmfare Critics Award for Best Actress |
| 2561 | Zero | Aafia Yusufzai Bhinder | Aanand L. Rai |  |
อิศรศักดิ์ พันท้ายนรสิงห์

| อิศรศักดิ์ พันท้ายนรสิงห์ |
| --- | --- |
เกิด: นายวีระ ฤกษ์สะอาด
อิศรศักดิ์ พันท้ายนรสิงห์ หรือนายวีระ ฤกษ์สะอาด สถิติการชก 14 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 1) เสมอ 3 แพ้ 7
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 10 พ.ค. 2505 แพ้คะแนน ฮารุโอะ ซากาโมโตะ (ญี่ปุ่น) ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวทเมื่อ 17 พ.ย. 2505 แพ้น็อค กาเบรียล อิลอร์เด (ฟิลิปปินส์) ยก 3 ที่ ฟิลิปปินส์
ชิงแชมป์ภาคฯรุ่นจูเนียร์ไลท์เวทเมื่อ 24 เม.ย. 2506 เสมอกับ ยูกิโอะ คัตสุมาตะ (ญี่ปุ่น) ที่ โตเกียว
อธิปพัฒน์ พรอริยสมบัติ

อธิปพัฒน์ พรอริยสมบัติ (ชื่อเดิม: ประวิทย์ ชินเวศยวงศ์; 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516  — ) เจ้าของฉายา วิทย์ ปากน้ำ เป็นนักหมากรุกสากลชาวไทย ผู้ซึ่งครองตำแหน่งแชมป์ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2551  และ 2553 โดยได้เป็นตัวแทนทีมชาติไทยเข้าแข่งขันในโอลิมปิกหมากรุกสากลครั้งที่ 38 รวมถึงครั้งที่ 39  ซึ่งทางสมาพันธ์หมากรุกโลกได้จัดให้เขาอยู่ในอันดับที่ 16 ของประเทศ นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ฝึกสอนให้แก่นักกีฬาผู้เข้าแข่งขันรายการหมากรุกสากลเยาวชนชิงแชมป์โลกด้วยเช่นกัน
ประวัติ

อธิปพัฒน์เข้าแข่งขันหมากรุกสากลในรายการระดับประเทศและระดับโลกหลายรายการ อาทิ โอลิมปิกหมากรุกสากลครั้งที่ 38 ใน พ.ศ. 2551 ที่เดรสเดิน ประเทศเยอรมนี รวมถึงวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2552 เขาได้เข้าแข่งขันในรายการหมากรุกสากลไทยแลนด์โอเพ่น 2009 แต่เป็นฝ่ายแพ้ต่อนักหมากรุกชาวอินเดียในรอบที่ 5  และในวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2552 เขาเข้าแข่งขันรายการหมากรุกสากลชิงชนะเลิศประจวบคัพ 2009  ที่ซึ่งเขาเป็นผู้ชนะอันดับ 1 ของรายการ เขายังมีผลงานที่น่าสนใจในการแข่งขันหมากรุกสากลในรายการไทยแลนด์โอเพ่น ที่จัดขึ้นในวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2553 ที่โรงแรมเซ็นจูรี่พาร์ค ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะภูมิพงศ์ วิวรรธนะเดช ในรอบที่ 5  และในเดือนตุลาคมของปีเดียวกันนี้ เขาได้เข้าแข่งขันโอลิมปิกหมากรุกสากลครั้งที่ 39 ในฐานะทีมชาติไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

อธิปพัฒน์ พรอริยสมบัติ ที่เฟซบุ๊ก
WORLD YOUTH CHESS CHAMPIONSHIPS 2009 เก็บถาวร 2010-01-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน