การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์
ประวัติ

การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ของมนุษย์มีการใช้งานเชิงพาณิชย์ครั้งแรกในทศวรรษที่ 1980 เครื่องรับส่งสัญญาณแบบพกพาที่สามารถบันทึกตำแหน่งของอาสาสมัครได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นครั้งแรกโดยกลุ่มนักวิจัยที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 นักวิจัยอ้างถึงมุมมองทางจิตวิทยาของ บี. เอฟ. สกินเนอร์ ว่าเป็นปัจจัยสนับสนุนสำหรับโครงการทางวิชาการของพวกเขา อุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์แบบพกพานี้เรียกว่า ตัวส่งสัญญาณ-ตัวเสริมพฤติกรรม และสามารถส่งข้อมูลสองทางระหว่าง สถานีฐาน กับอาสาสมัครที่จำลองเป็น ผู้กระทำความผิดที่เป็นวัยรุ่น ข้อความควรถูกส่งไปที่อุปกรณ์ติดตามนั้น เพื่อให้เกิดการเสริมแรงเชิงบวกแก่ผู้กระทำความผิดที่เป็นเยาวชน และด้วยเหตุนี้จึงช่วยในการฟื้นฟู หัวหน้าโครงการวิจัยนี้คือ Ralph Kirkland Schwitzgebel และพี่ชายฝาแฝดของเขา Robert Schwitzgebel (ชื่อสกุลต่อมาย่อเป็น Gable)   เสาอากาศสถานีฐานหลักติดตั้งอยู่บนหลังคาของโบสถ์บัพติศมาเคมบริดจ์เก่า ที่มีพระคริสต์เป็นคณบดีของโรงเรียนเทพฮาร์วาร์ด
ผู้ตรวจสอบกลยุทธ์การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ต้นแบบนั้นไม่เชื่อ ในปี 1966 Harvard Law Review เยาะเย้ยอุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ว่าเป็น เครื่องจักร Schwitzgebel และตำนานก็เกิดขึ้น ตามโครงการการติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ต้นแบบที่ใช้สมองเทียมและส่งคำสั่งทางวาจาไปยังอาสาสมัคร บรรณาธิการของ Federal Probation ซึ่งเป็นสิ่งพิมพ์ของรัฐบาลกลางสหรัฐที่มีชื่อเสียง ปฏิเสธต้นฉบับที่ส่งโดย Ralph Kirkland Schwitzgebel และรวมจดหมายที่อ่านบางส่วน: "ฉันได้รับความประทับใจจากบทความของคุณว่าเราจะสร้างหุ่นยนต์จากของเรา ทัณฑ์บนและว่าในอนาคตเจ้าหน้าที่ทัณฑ์บนจะเป็นผู้เชี่ยวชาญในการตรวจวัดระยะไกล นั่งหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องใหญ่ รับโทรศัพท์ทั้งกลางวันและกลางคืน และบอกผู้ทัณฑ์บนว่าต้องทำอะไรในทุกสถานการณ์ [. . . ] บางทีเราควรคิดเกี่ยวกับการใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เพื่อเลี้ยงลูกของเราด้วย เนื่องจากพวกเขาไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในตัวที่จะบอกว่าพวกเขาถูกอะไรผิด สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือกดปุ่ม 'แม่' และเธอก็จะรับหน้าที่ในการตัดสินใจ" ในปี 1973 ลอเรนซ์ ไทรบ์ เผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับความพยายามที่ล้มเหลวของผู้ที่เกี่ยวข้องในโครงการเพื่อค้นหาแอปพลิเคชันเชิงพาณิชย์สำหรับการติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์
ในสหรัฐ ช่วงปี 1970 มีการยุติการพิจารณาคดีฟื้นฟูสมรรถภาพ เช่น การปล่อยทัณฑ์บนตามดุลยพินิจ ผู้ที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดทางอาญา ถูกส่งตัวเข้าคุก ส่งผลให้จำนวนประชากรในคุกเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน การคุมประพฤติกลายเป็นเรื่องปกติมากขึ้น เนื่องจากผู้พิพากษาเห็นศักยภาพของการติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งนำไปสู่การเน้นย้ำมากขึ้นในการเฝ้าระวัง ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ช่วยให้การตรวจสอบผู้กระทำความผิดเป็นไปได้และราคาไม่แพง อย่างไรก็ตาม ต้นแบบของ Schwitzgebel ถูกสร้างขึ้นจากอุปกรณ์ติดตามขีปนาวุธส่วนเกิน  ชุดอุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ยุคแรกตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์จิตวิทยาแห่งชาติในเมืองแอครอน รัฐโอไฮโอ
ความพยายามในการตรวจสอบผู้กระทำความผิดกลายเป็นปัญหาจนกระทั่งในปี 1982 แจ็ค เลิฟ ผู้พิพากษาเขตของรัฐแอริโซนาได้โน้มน้าวให้ มิแชล ที. กอสส์ อดีตตัวแทนฝ่ายขายของบริษัทระบบสารสนเทศฮันนีเวลล์ ตั้งบริษัทตรวจสอบ คือ บริษัทบริการตรวจสอบและควบคุมการกักขังแห่งชาติ (National Incarceration Monitor and Control Services; NIMCOS) บริษัท NIMCOS ได้สร้างเครื่องส่งสัญญาณขนาดเท่าบัตรเครดิตที่สามารถรัดไว้ที่ข้อเท้าได้ อุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ที่ข้อเท้าส่งคลื่นวิทยุทุก ๆ 60 วินาทีซึ่งสามารถรับได้โดยเครื่องรับที่ไม่เกิน 45 เมตร (148 ฟุต) ห่างจากอุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ เครื่องรับสามารถเชื่อมต่อกับ โทรศัพท์ เพื่อให้ข้อมูลจากอุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ที่ข้อเท้าสามารถส่งไปยังเมนเฟรมคอมพิวเตอร์ได้ จุดมุ่งหมายในการออกแบบอุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์คือการรายงานการละเมิดการกักบริเวณในบ้านที่อาจเกิดขึ้น ในปี 1983 ผู้พิพากษา แจ็ค เลิฟ ในศาลแขวงของรัฐได้กำหนดเคอร์ฟิวที่บ้านสำหรับผู้กระทำความผิดสามคนที่ถูกตัดสินให้ถูกคุมประพฤติ การกักบริเวณที่บ้านเป็นเงื่อนไขคุมประพฤติและกำหนดให้มีการติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ที่บ้านเป็นเวลา 30 วัน อุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ที่ข้อเท้าของ NIMCOS ได้รับการทดลองกับผู้ถูกคุมความประพฤติทั้งสามคน ซึ่งสองคนกลับรู้สึกไม่พอใจ ดังนั้น แม้ว่าเป้าหมายของการคุมขังในบ้านจะเป็นที่พอใจ แต่เป้าหมายของการลดอาชญากรรมผ่านการทดลองนั้นกลับไม่เป็นเช่นนั้น