stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โครินนา โชเพย์

| โครินนา โชเพย์ |
| --- | --- |
โครินนา โชเพย์ในปี ค.ศ. 1964
เกิด: คีเรียคิ โชเพย์  (1944-06-21) 21 มิถุนายน ค.ศ. 1944 (80 ปี) เอเธนส์, กรีซ
คู่สมรส:   สตีเวน แซ็กซ์ (สมรส 1968; หย่า 1978)  เฟรดดี ฟีลดส์ (สมรส 1981; เสียชีวิต 2007) 
บุตร: 3
เป็นที่รู้จักจาก: มิสสตาร์เฮลลัส 1964 นางงามจักรวาล 1964
ผู้ดำรงตำแหน่งการประกวดความงาม
สีผม: สีดำ
สีตา: สีน้ำตาล
รางวัล: มิสสตาร์เฮลลัส 1964 (ชนะเลิศ) นางงามจักรวาล 1964 (ชนะเลิศ)
คีเรียคิ โครินนา โชเพย์ (กรีก: Κυριακή Κορίννα Τσοπέη; เกิด 21 มิถุนายน ค.ศ. 1944) เป็นนักแสดง นางแบบและนางงามชาวกรีกที่ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 1964
เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1964 โชเพย์ได้รับตำแหน่งมิสสตาร์เฮลลัส (Μις Σταρ Ελλάς) และเป็นตัวแทนของประเทศกรีซในการประกวดนางงามจักรวาล 1964 ที่จัดขึ้นในไมแอมีบีช รัฐฟลอริดา สหรัฐ ในรอบตัดสินเธอได้คว้าตำแหน่งนางงามจักรวาล 1964 ทำให้เธอเป็นนางงามชาวกรีกคนแรกที่ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล ต่อมาเธอก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของคณะกรรมการตัดสินการประกวดหลายครั้ง
หลังจากครองตำแหน่งนางงามจักรวาลได้สำเร็จ โชเพย์เริ่มต้นอาชีพนักแสดงโดยปรากฏตัวทางโทรทัศน์และภาพยนตร์บางเรื่อง เช่น A Man Called Horse, แดเนียล บูน, Lost in Space และ Valley of the Dolls นอกจากการประกวดนางงามและอาชีพนักแสดงแล้ว โชเพย์ยังเป็นประธานขององค์กรเพื่อเด็กที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวอีกด้วย
แหล่งข้อมูล

โครินนา โชเพย์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | โครินนา โชเพย์> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  อีเอดา มาเรีย วาร์กัส |  | นางงามจักรวาล  (1964) |  |  อาภัสรา หงสกุล |
โกลแด็ต กอลแบร์

| โกลแด็ต กอลแบร์ |
| --- | --- |
ภาพถ่ายของกอลแบร์ในปี ค.ศ. 1940
เกิด: 13 กันยายน ค.ศ. 1903(1903-09-13) แซ็ง-มันเด ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1996(1996-07-30) (92 ปี) สเปกต์ทาวน์ บาร์เบโดส
สัญชาติ: อเมริกัน
การศึกษา: อาร์ตสติวเดนต์ลีกออฟนิวยอร์ก
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1925–1965, 1974–1987
พรรคการเมือง: ริพับลิกัน
คู่สมรส:   นอร์แมน ฟอสเตอร์ (สมรส 1928; หย่า 1935)  ดร. โจเอล แท็บแมน (สมรส 1935; เสียชีวิต 1968) 
โกลแด็ต กอลแบร์ (ฝรั่งเศส: Claudette Colbert; 13 กันยายน ค.ศ. 1903 – 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันและสตรีชั้นนำในฮอลลีวูดมาเป็นเวลากว่า 2 ทศวรรษ เธอได้รับการขนานนามว่า "ความงามที่ลอกเลียนแบบไม่ได้ เป็นการผสมผสานระหว่างความซับซ้อน, ปัญญา และมีชีวิตชีวา"
กอลแบร์เริ่มอาชีพของเธอในการเป็นนักแสดงละครบรอดเวย์ในราวช่วงปลายทศวรรษที่ 1920 จากนั้นก้าวเข้าสู่วงการหนังจอใหญ่ในยุคบุกเบิกภาพยนตร์เสียง ในระยะแรกเธอได้เซ็นสัญญากับพาราเมาต์พิกเจอส์ แต่ต่อมาก็ผันตัวไปเป็นนักแสดงอิสระ เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง อิตแฮปเพนวันไนต์ (1934) และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงอีก 2 ครั้งจากเรื่อง ไพรเวตเวิลส์ (1935) และ ซินส์ยูเวนอะเวย์ (1944) เธอยังรับบทเด่นในภาพยนตร์เรื่อง คลีโอพัตรา (1934) และ เดอะปาล์มบีชสตอรี (1942)
ด้วยใบหน้าแอปเปิลรูปกลม, ตาโต, มีเสน่ห์, สไตล์ผู้ดี และความมีไหวพริบ จึงมักได้รับบทตลกเบาสมอง ตลอดจนบทชีวิตหนักหน่วง กอลแบร์เป็นรู้จักในฐานะนักแสดงที่มีความสามารถ เธอถือเป็นหนึ่งในคนมีชื่อเสียงที่ได้รับค่าตัวอย่างดีในช่วงทศวรรษที่ 1930 และ 1940 ในอาชีพการแสดงกอลแบร์มีผลงานการแสดงภาพยนตร์กว่า 60 เรื่อง เธอเป็นดาราที่ได้รับค่าตัวสูงสุดในวงการอุตสาหกรรม 1938 และ 1942 ในบรรดาคนดังต่าง ๆ ที่ร่วมงานกับเธอบ่อยมากที่สุดคือ เฟรด แม็กเมอร์รีย์ ในภาพยนตร์เจ็ดเรื่อง (1935−1949) และเฟรดริก มาร์ช ในภาพยนตร์สี่เรื่อง (1930−1933)
ในปี ค.ศ. 1999 สถาบันภาพยนตร์อเมริกันจัดอันดับกอลแบร์อยู่ที่ 12 ในหัวข้อ นักแสดงหญิงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล ของภาพยนตร์ฮอลลีวูดยุคคลาสสิก
แหล่งข้อมูลอื่น

โกลแด็ต กอลแบร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โกลแด็ต กอลแบร์ ที่เวอร์ชวลฮิสทรี
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เจเน็ต เกย์เนอร์ (1928)  แมรี พิกฟอร์ด (1929)  นอร์มา เชียเรอร์ (1930)  มารี เดรสส์เลอร์ (1931)  เฮเลน เฮส์ (1932)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1933)  โกลแด็ต กอลแบร์ (1934)  เบตตี เดวิส (1935)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1936)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1937)  เบตตี เดวิส (1938)  วิเวียน ลีห์ (1939)  จิงเจอร์ รอเจอส์ (1940) 
1941–1960:  โจน ฟอนเทน (1941)  เกรียร์ การ์สัน (1942)  เจนนิเฟอร์ โจนส์ (1943)  อิงกริด เบิร์กแมน (1944)  โจน ครอว์ฟอร์ด (1945)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1946)  โลเรตตา ยัง (1947)  เจน ไวแมน (1948)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1949)  จูดี ฮอลิเดย์ (1950)  วิเวียน ลีห์ (1951)  เชอร์ลีย์ บูท (1952)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1953)  เกรซ เคลลี (1954)  แอนนา มาญานี (1955)  อิงกริด เบิร์กแมน (1956)  โจแอนน์ วูดเวิร์ด (1957)  ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (1958)  ซีมอน ซีญอแร (1959)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1960) 
1961–1980:  โซเฟีย ลอเรน (1961)  แอนน์ แบนครอฟต์ (1962)  แพตทริเซีย นีล (1963)  จูลี แอนดรูส์ (1964)  จูลี คริสตี (1965)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1966)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1967)  แคทารีน เฮปเบิร์น/บาร์บรา สไตรแซนด์ (1968)  แมกกี สมิธ (1969)  เกลนดา แจ็กสัน (1970)  เจน ฟอนดา (1971)  ไลซา มินเนลลิ (1972)  เกลนดา แจ็กสัน (1973)  เอลเลน เบอร์สติน (1974)  หลุยส์ เฟลตเชอร์ (1975)  เฟย์ ดันนาเวย์ (1976)  ไดแอน คีตัน (1977)  เจน ฟอนดา (1978)  แซลลี ฟิลด์ (1979)  ซิสซี สเปเซก (1980) 
1981–2000:  แคทารีน เฮปเบิร์น (1981)  เมริล สตรีป (1982)  เชอร์ลีย์ แม็กเลน (1983)  แซลลี ฟิลด์ (1984)  เจอรัลดีน เพจ (1985)  มาร์ลี แมตลิน (1986)  แชร์ (1987)  โจดี ฟอสเตอร์ (1988)  เจสซิกา แทนดี้ (1989)  เคที เบตส์ (1990)  โจดี ฟอสเตอร์ (1991)  เอ็มมา ทอมสัน (1992)  ฮอลลี ฮันเตอร์ (1993)  เจสซิกา แลงจ์ (1994)  ซูเซิน ซาแรนดอน (1995)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (1996)  เฮเลน ฮันต์ (1997)  กวินเน็ธ พัลโทรว์ (1998)  ฮิลารี สแวงก์ (1999)  จูเลีย โรเบิตส์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  แฮลลี เบร์รี (2001)  นิโคล คิดแมน (2002)  ชาร์ลิส โตรน (2003)  ฮิลารี สแวงก์ (2004)  รีส วิเธอร์สปูน (2005)  เฮเลน เมียร์เรน (2006)  มารียง กอตียาร์ (2007)  เคต วินสเล็ต (2008)  ซานดรา บุลล็อก (2009)  นาตาลี พอร์ตแมน (2010)  เมริล สตรีป (2011)  เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ (2012)  เคต แบลนเชตต์ (2013)  จูลีแอนน์ มัวร์ (2014)  บรี ลาร์สัน (2015)  เอมมา สโตน (2016)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2017)  โอลิเวีย โคลแมน (2018)  เรเน เซลเวเกอร์ (2019)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2020)  เจสซิกา แชสเตน (2021)  มิเชล โหย่ว (2022)  เอมมา สโตน (2023)
แฟรงโคโฟนเกมส์

| แฟรงโคโฟนเกมส์ |
| --- | --- |

สถานะ: ยังดำเนินการ
ประเภท: การแข่งขันกีฬา
ความถี่: ทุก ๆ 4 ปี
ที่ตั้ง: หลายแห่ง
ประเดิม: ค.ศ. 1989 (1989)
แฟรงโคโฟนเกมส์ (อังกฤษ: Francophone Games) หรือ เฌอเดอลาฟร็องกอฟอนี (ฝรั่งเศส: Jeux de la Francophonie) เป็นการแข่งขันกีฬาประเภทหนึ่งในกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาหลัก ซึ่งจัดขึ้นทุก 4 ปี
สถานที่

| ปี | ครั้งที่ | เปิดพิธีโดย | วันที่ | เมืองเจ้าภาพ | จำนวน นักกีฬา (ประเทศ) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1989 | 1 | ฮะซันที่ 2 | 8–22 กรกฎาคม |  กาซาบล็องกาและราบัต ประเทศโมร็อกโก | 1,700 (39) |
| 1994 | 2 | ฟร็องซัว มีแตร็อง | 5–13 กรกฎาคม |  ปารีส, เอวรี และบ็องดุฟล์ ประเทศฝรั่งเศส | 2,700 (45) |
| 1997 | 3 | ดีดีเย รัตซิรากา | 27 สิงหาคม – 6 กันยายน |  อันตานานาริโว ประเทศมาดากัสการ์ | 2,300 (38) |
| 2001 | 4 | เอเดรียน คลาร์กสัน | 14–24 กรกฎาคม | ออตตาวา–กาตีโน ประเทศแคนาดา  | 2,400 (51) |
| 2005 | 5 | Mamadou Tandja | 7–17 ธันวาคม |  นีอาเม ประเทศไนเจอร์ | 2,500 (44) |
| 2009 | 6 | มีชาล ซุลัยมาน | 27 กันยายน – 6 ตุลาคม |  เบรุต ประเทศเลบานอน | 2,500 (40) |
| 2013 | 7 | ฟร็องซัว ออล็องด์ | 6–15 กันยายน |  นีซ ประเทศฝรั่งเศส | 2,700 (54) |
| 2017 | 8 | อาลาซาน วาตารา | 21–30 กรกฎาคม |  อาบีจาน ประเทศโกตดิวัวร์ | 4,000 (49) |
| 2023 | 9 | เฟลิกซ์ ชีเซเกดี | 28 กรกฎาคม - 6 สิงหาคม |  กินชาซา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก |  |
เหรียญรางวัลรวม

สรุปเหรียญรางวัลเวิลด์เกมส์ตลอดกาล ตั้งแต่ แฟรงโคโฟนเกมส์ 1989 ถึง แฟรงโคโฟนเกมส์ 2017
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ฝรั่งเศส | 212 | 158 | 129 | 499 |
| 2 |  แคนาดา | 87 | 85 | 123 | 295 |
| 3 |  โมร็อกโก | 65 | 83 | 69 | 217 |
| 4 |  โรมาเนีย | 64 | 43 | 46 | 153 |
| 5 |  เซเนกัล | 25 | 32 | 40 | 97 |
| 6 |  รัฐเกแบ็ก ,แคนนาดา | 21 | 26 | 48 | 95 |
| 7 |  โกตดิวัวร์ | 20 | 24 | 22 | 66 |
| 8 |  โปแลนด์ | 20 | 8 | 20 | 48 |
| 9 |  มาดากัสการ์ | 19 | 14 | 25 | 58 |
| 10 |  อียิปต์ | 18 | 16 | 21 | 55 |
| 11 |  ตูนิเซีย | 16 | 31 | 40 | 87 |
| 12 |  แคเมอรูน | 13 | 23 | 42 | 78 |
| 13 |  ประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียม | 13 | 16 | 29 | 58 |
| 14 |  มอริเชียส | 9 | 16 | 23 | 48 |
| 15 |  สาธารณรัฐคองโก | 9 | 7 | 8 | 24 |
| 16 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 9 | 6 | 24 | 39 |
| 17 |  ชาด | 9 | 4 | 5 | 18 |
| 18 |  เลบานอน | 8 | 7 | 4 | 19 |
| 19 |  บูร์กินาฟาโซ | 8 | 6 | 18 | 32 |
| 20 |  เซเชลส์ | 6 | 3 | 3 | 12 |
| 21 |  รวันดา | 5 | 3 | 5 | 13 |
| 22 |  ไนเจอร์ | 4 | 10 | 8 | 22 |
| 23 |  อาร์มีเนีย | 4 | 5 | 6 | 15 |
| 24 |  เบนิน | 3 | 3 | 5 | 11 |
| 25 |  บุรุนดี | 3 | 3 | 3 | 9 |
| 26 |  กาบอง | 2 | 8 | 13 | 23 |
| 27 |  รัฐนิวบรันสวิก, แคนาดา | 2 | 5 | 13 | 20 |
| 28 |  กาบูเวร์ดี | 2 | 2 | 2 | 6 |
| 29 |  จิบูตี | 2 | 1 | 4 | 7 |
| 30 |  เฮติ | 2 | 1 | 2 | 5 |
| 31 |  กินี | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 32 |  โตโก | 2 | 0 | 2 | 4 |
| 33 |  คอซอวอ | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 34 |  มาลี | 1 | 5 | 8 | 14 |
| 35 |  ลิทัวเนีย | 1 | 5 | 6 | 12 |
| 36 |  เวียดนาม | 1 | 4 | 3 | 8 |
| 37 |  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง | 1 | 3 | 5 | 9 |
| 38 |  กาตาร์ | 1 | 1 | 6 | 8 |
| 39 |  บัลแกเรีย | 1 | 0 | 3 | 4 |
| 40 |  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 41 |  มาซิโดเนียเหนือ | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 42 |  ลักเซมเบิร์ก | 0 | 5 | 13 | 18 |
| 43 |  มอนเตเนโกร | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 44 |  กินี-บิสเซา | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 44 |  ดอมินีกา | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 44 |  สโลวาเกีย | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 47 |  กัมพูชา | 0 | 0 | 6 | 6 |
| 48 |  อุรุกวัย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 48 |  เซนต์ลูเชีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (49 ประเทศ) | รวม (49 ประเทศ) | 694 | 677 | 857 | 2228 |
การเข้าร่วม > 55 ชาติเข้าร่วม

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   แอลเบเนีย   อาร์มีเนีย   เบลเยียม  ประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียม   เบนิน   บัลแกเรีย   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   กัมพูชา   แคเมอรูน   แคนาดา  รัฐนิวบรันสวิก   รัฐเกแบ็ก   กาบูเวร์ดี   สาธารณรัฐแอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   สาธารณรัฐคองโก |   โกตดิวัวร์   จิบูตี   ดอมินีกา   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   ฝรั่งเศส   กาบอง   กรีซ   กินี   กินี-บิสเซา   เฮติ   ลาว   เลบานอน   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มาดากัสการ์   มาลี   มอริเตเนีย |   มอริเชียส   มอลโดวา   โมนาโก   โมร็อกโก   ไนเจอร์   โปแลนด์   โรมาเนีย   รวันดา   เซนต์ลูเชีย   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สวิตเซอร์แลนด์   โตโก   ตูนิเซีย   วานูวาตู   เวียดนาม |
การเข้าร่วม > 3 สมาชิกสมาคมแห่งชาติเข้าร่วม

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   ไซปรัส |   กานา |   กาตาร์ |
การเข้าร่วม > สังเกตการณ์, ชาติ และเมือง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   ออสเตรีย   แคนาดา  รัฐออนแทรีโอ   โคลอมเบีย   โครเอเชีย   เช็กเกีย   จอร์เจีย |   ฮังการี   ไอร์แลนด์   คอซอวอ   ลิทัวเนีย   มอนเตเนโกร   โมซัมบิก   นิวแคลิโดเนีย |   โปแลนด์   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สหรัฐ  รัฐลุยเซียนา   อุรุกวัย |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site of the Comité international des jeux de la Francophonie (ในภาษาฝรั่งเศส)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
โคโรนิ

โคโรนิ
โคโรนิ (กรีก: Κορώνη, อังกฤษ: Koroni) เป็นเมืองในเมสซีนีอา (Messenia) ในประเทศกรีซ ที่ชาวเวนิสเรียกว่า “โคโรเน” และออตโตมัน โคโรนิตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรเพโลพอนนีสในอ่าวเมสซิเนีย (Gulf of Messinia) ทางตอนใต้ของกรีซราว 45 ทางตะวันตกเฉียงใต้ของคาลามาตา ตัวเมืองตั้งอยู่บนเนินใต้ปราสาทแบบเวนิส มีเนื้อที่ 105.163 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 5,067 คน (สถติ ค.ศ. 2001)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โคโรนิ
โจนัลนาเชียนัล

| โจนัลนาเชียนัล |
| --- | --- |
สร้างโดย: Armando Nogueira
พิธีกร:   วิลเลียม บอนเนอร์  เรนาตา วาสคอนเชลลอส 
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: ฟรานค์ จี โวล
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "The Fuzz" (ไร้เนี้อร้อง)
ประเทศแหล่งกำเนิด: บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง:   Ali Kamel  Silvia Faria 
ผู้ลำดับภาพ:   Carlos Eduardo Bauer  Erick Hart  Geovana Lima  Isabella Guberman  João Paulo Garschagen  José Alan  Leopoldo Long  Maria Esperidião  Regina Montella  Ricardo Pereira 
ความยาวตอน:   40 นาที (วันจันทร์-วันอังคาร, วันพฤหัสบดี-วันเสาร์)  25-30 นาที (วันพุธ) 
บริษัทผู้ผลิต: เซ็นตรัลโกลบูจีโจนัลลิสมู
โจนัลนาเชียนัล (โปรตุเกส: Jornal Nacional) เป็นรายการข่าวของประเทศบราซิล ออกอากาศทางเตเว โกลบู ตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2512 เป็นรายการข่าวแรกที่ออกอากาศสด โดยสถานีโทรทัศน์ทั่วประเทศบราซิล
แหล่งข้อมูลอื่น

Jornal Nacional official website * Opening sequence of the first Jornal Nacional of 1969 ที่ยูทูบ
แอร์เออแอร์

แอร์เออแอร์ (ฝรั่งเศส: RER, ออกเสียง: [ɛʁ.ə.ɛʁ] ย่อมาจาก Réseau Express Régional, "Regional Express Network") เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงปารีสและปริมณฑล โดยในปัจจุบันมีจำนวน 5 เส้นทาง สร้างขึ้นเพื่อรองรับส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าปารีสในอนาคต
เส้นทาง

| สาย | สาย | ผู้ให้บริการ | เปิดให้บริการ | ส่วนต่อขยาย ล่าสุด | สถานี | ขบวน ให้บริการ | ขบวนต่อ ชั่วโมง เร่งด่วน | ระยะทาง | ผู้โดยสารต่อวัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | สายอา | RATP/SNCF | 1977 | 1994 | 46 | 183 | 26 | 109 km (68 mi) | 1,400,000 |
|  | สายเบ | RATP/SNCF | 1977 | 1981 | 47 | 147 | 20 | 80 km (50 mi) | 983,000 |
|  | สายเซ | SNCF | 1979 | 2000 | 84 | 172 | 20 | 187 km (116 mi) | 540,000 |
|  | สายเด | SNCF | 1987 | 1995 | 54 | 134 | 12 | 172 km (107 mi) | 660,000 |
|  | สายเออ | SNCF | 1999 | 2003 | 22 | 64 | 22 | 55 km (34 mi) | 350,000 |
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบรถไฟใต้ดิน
รถไฟฟ้าปารีส
รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์
บรรณานุกรม

Gaillard, M. (1991). Du Madeleine-Bastille à Météor: Histoire des transports Parisiens, Amiens: Martelle. ISBN 2-87890-013-8. (French)
Gerondeau, C. (2003). La Saga du RER et le maillon manquant, Paris: Presse de l'École nationale des ponts et chaussées. ISBN 2-85978-368-7. (French)
แหล่งข้อมูลอื่น

RATP เก็บถาวร 2008-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (official, in (ฝรั่งเศส))
RATP เก็บถาวร 2013-10-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (official, in (อังกฤษ))
Interactive Map of the RER (from RATP's website)
Interactive Map of the Paris métro (from RATP's website)
Complete track map of the RER system by Franklin Jarrier, 13 มีนาคม 2553
Metro-Pole เก็บถาวร 2005-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (unofficial, dedicated to Paris public transport, (ฝรั่งเศส))
BBC News Online - France's answer to Crossrail
โชมงวอลเลย์บอล 52

| --- | --- |
ชื่อเต็ม: โชมงวอลเลย์บอล 52 โอต-มาร์น
ชื่อสั้น: โชมงเวเบ 52
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1996
สนาม: Salle Jean Masson โชมง ฝรั่งเศส (ความจุ: 841 ที่นั่ง)
โชมงวอลเลย์บอล 52 (ฝรั่งเศส: Chaumont Volley-Ball 52) เป็นสโมสรวอลเลย์บอลชายอาชีพตั้งอยู่ที่เมืองโชมง ประเทศฝรั่งเศส สโมสรนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1996 และปัจจุบันลงแข่งขันในลีกอา
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website (ฝรั่งเศส)
โช (อักษรกรีก)

| โช |
| --- | --- |

อักษรกรีก
Αα แอลฟา: Νν นิว
Ββ บีตา: Ξξ ไซ
Γγ แกมมา: Οο โอไมครอน
Δδ เดลตา: Ππ พาย
Εε เอปไซลอน: Ρρ โร
Ζζ ซีตา: Σσς ซิกมา
Ηη อีตา: Ττ เทา
Θθ ทีตา: Υυ อิปไซลอน
Ι ι ℩ ไอโอตา: Φφ ฟาย
Κκ แคปปา: Χχ ไค
Λλ แลมดา: Ψψ พไซ
Μμ  มิว: Ωω โอเมกา
ใกล้คลาสสิก
Ϝϝ เวา: ϘϙϞϟ คอปปา
Ϻϻ แซน: ͲͲϠϡ แซมไพ
Ϛϛ สติกมา: Ͱͱ ฮีตา
Ϸϸ โช: 

เครื่องหมายเสริมอักษร
โช (อังกฤษ: sho; กรีก: σω, ตัวใหญ่ Ϸ, ตัวเล็ก ϸ) เป็นอักษรที่เพิ่มเข้ามาในอักษรกรีกเพื่อใช้เขียนภาษาแบกเตรีย (Bactrian language) อักษรนี้ออกเสียงเหมือน "sh" /ʃ/ ในภาษาอังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น

Sho เก็บถาวร 2012-06-28 ที่ archive.today (อังกฤษ)
แอโฟรไดที

| แอโฟรไดที |
| --- | --- |
พระเจ้าแห่งความรัก ความงามและเพศสภาพ
Aphrodite Pudica (รูปถ่ายแบบโรมัน คริสต์ศตวรรษที่ 2) พิพิธภัณฑ์โบราณคดีแห่งชาติ เอเธนส์
ที่ประทับ: ยอดเขาโอลิมปัส
สัญลักษณ์: โลมา, กุหลาบ, หอยเชลล์, เมอร์เทิล, นกพิราบ, นกกระจอก, ผ้ารัดเอว, กระจกและหงส์
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: ฮิฟีสตัส, แอรีส, โพไซดอน, เฮอร์มีส, ไดอะไนซัส, อโดนิส และแองไคซีส
บุตร - ธิดา: เอียรอส, โฟบอส, ไดมอส, ฮาร์โมเนีย, โพธัส, แอนเทอรอส, อีแมรอ, เฮอร์แมฟระไดทัส, โรธิ, เอรูคซ์, พีธอ, เอฟนอเมีย, พรีอาพอส และอีเนียส
บิดา-มารดา: ยูเรนัส
พี่น้อง: แอรีส, อะธีนา, อะพอลโล, อาร์ทิมิส, ไดอะไนซัส, ฮีบี, เฮอร์มีส, เฮราคลีส, เฮเลนแห่งทรอย, ฮิฟีสตัส, เพอรซิอัส, ไมนอส, มิวส์, คาริทีส, เมลลีเอ, อิรินีอีซ และยักษ์
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในโรมัน: วีนัส
แอโฟรไดที (อังกฤษ: Aphrodite, ออกเสียง: /ˌæfrəʊˈdaɪti/; กรีก: Ἀφροδίτη) เป็นพระเจ้าแห่งความรัก ความงาม สุขารมณ์และการให้กำเนิด ภาคโรมัน คือ วีนัส
มีนิยายว่าด้วยกำเนิดของพระนางมากกว่าหนึ่งเรื่อง เฉกเช่นพระเจ้ากรีกโบราณหลายพระองค์ เทออกอเนียของฮีซิอัดระบุว่า พระองค์ประสูติเมื่อโครนัสตัดอวัยวะเพศของยูเรนัสแล้วโยนลงทะเล จากนั้นพระองค์กำเนิดขึ้นจากฟองสมุทร (aphros)
ด้วยพระสิริโฉมงดงามของพระองค์ พระเจ้าองค์อื่นจึงเกรงว่าการชิงพระนางจะขัดขวางสันติภาพในหมู่พวกตนและนำไปสู่สงคราม ฉะนั้นซูสจึงเสกสมรสพระนางกับฮิฟีสตัส ซึ่งด้วยความอัปลักษณ์และผิดรูปของพระองค์ ไม่ถูกมองว่าเป็นภัยคุกคาม แอโฟรไดทีมีชู้รักมากมาย ทั้งพระเจ้า เช่น แอรีส และมนุษย์ เช่น แองไคซีส (Anchises) พระองค์มีบทบาทในตำนานเอียรอสและไซคี ภายหลังเป็นทั้งชู้รักของอโดนิส (Adonis) และผู้ทดแทนมารดาของพระองค์ กล่าวกันว่าเทพชั้นรองจำนวนมากเป็นโอรสธิดาของแอโฟรไดที
แอโฟรไดทียังรู้จักกันในพระนามไคธีเรีย (นายหญิงแห่งไคธีรา) และไซปริส (นายหญิงแห่งไซปรัส) ซึ่งตั้งตามชื่อแหล่งลัทธิสองแห่ง ไคธีราและไซปรัส ซึ่งอ้างว่าเป็นที่ประสูติของพระนาง กล่าวกันว่าเมอร์เทิล (myrtle) นกพิราบ นกกระจอก ม้าและหงส์ศักดิ์สิทธิ์ต่อพระนาง ชาวกรีกโบราณระบุพระองค์แอโฟรไดทีกับเทพีแฮธอร์ของอียิปต์โบราณ
ชีวิตรัก

เทพีแอโฟรไดทีเป็นหนึ่งในเทพีที่เลื่องชื่อด้านความสัมพันธ์เชิงชู้สาว พระนางได้รับบัญชาจากซูสให้สมรสกับเทพฮิฟีสตัสผู้มีนัยตาวิกล ความสัมพันธ์ระหว่างเทพทั้งสองไม่ได้ดำเนินไปอย่างราบรื่น เทพีแอโฟรไดทีทรงมีความสัมพันธ์กับเทพและมนุษย์เป็นจำนวนมาก
หนึ่งในชู้รักของเทพีแอโฟรไดทีทีคือเทพแอรีส เทพแห่งสงครามผู้เป็นพระโอรสอีกองค์ของซูสและฮีรา เทพฮิฟีสตัสทรงดัดหลังทั้งคู่โดยวางกับดักตาข่ายไว้ที่เตียงนอน เมื่อถึงเวลาเช้าที่แอรีสจะหลบออกไปจากห้องบรรทมของแอโฟรไดที ทั้งเทพแอรีสและเทพีแอโฟรไดทีจึงรู้ตัวว่าติดกับดัก และต้องทนอับอายต่อการที่ถูกเทพทั้งมวลมองดูร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่อยู่เป็นเวลานาน
บุตร

แอโฟรไดทีมีบุตรกับแอรีส 3 องค์ คือ
เอียรอส กามเทพ
แอนติรอส ผู้เป็นเทพแห่งรักที่ไม่สมหวัง การรักตอบ และเป็นผู้ลงโทษผู้ที่ดูถูกความรัก
ฮาร์โมเนีย ผู้เป็นเทพีแห่งความปรองดอง
บุตรของแอโฟรไดทีกับเฮอร์มีส มี 1 องค์ คือ เฮอร์แมฟระไดทัส
นอกจากนี้แอโฟรไดทียังมีบุตรเจ้าชายแอนคีซีสแห่งโทรจันซึ่งเป็นมนุษย์ 1 คน คือ อีเนียส ผู้เป็นกำลังสำคัญในสงครามแห่งทรอย
ตำนาน

แอโฟรไดทีเป็นเทพีที่มีความเกี่ยวข้องกับตำนาน เรื่องเล่า และมหากาพย์มากมาย ไม่ว่าจะเป็นมหากาพย์โอดิสซีย์ และอีเลียด ตำนานดอกกุหลาบ ตำนานดอกนาซิสซา ฯลฯ
ในมหากาพย์อีเลียด ของโฮเมอร์ แอโฟรไดทีเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดสงครามแห่งทรอย นางได้ทำให้ปารีสหลงรักเฮเลน ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกซึ่งเป็นมเหสีของกษัตริย์เมเนลาอุส ทำให้ชาวกรีกทั้งหลายมุ่งหน้าไปยังทรอยเพื่อชิงตัวเฮเลนคืนมา
ส่วนใหญ่แล้วกวีจะมอบบทบาทของหญิงสาวขี้อิจฉาที่ไร้เหตุผลให้กับแอโฟรไดที นางเป็นผู้ลบปัญหาออกจากสมองของนักปราชญ์ บันดาลให้เกิดความรักที่บ้าคลั่งและเป็นไปไม่ได้ นำความทุกข์ใหญ่หลวงมาสู่คู่รักที่นางไม่โปรดปราน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ เอียรอส ลูกชายของนางกับไซคี
โจเซ่ มาร์ตินส์ อาเชม

โจเซ่ มาร์ตินส์ อาเชม (ค.ศ. 2003)
โจเซ่ มาร์ตินส์ อาเชม (โปรตุเกส: José Martins Achiam; 18 เมษายน ค.ศ. 1944  – 23 กันยายน ค.ศ. 2008) หรือชื่อจีน กง จื้อเหยิน (จีน: 龔智仁) เป็นชาวโปรตุเกสที่เกิดในมาเก๊า เป็นผู้พิจารณาการก่อตั้งและเป็นผู้ก่อตั้งมาเก๊าคาราเต้โด กับเซอิโกคันมาเก๊า เขาได้แนะนำคาราเต้โดสู่จังหวัดต่างๆของโปรตุเกสใน ค.ศ. 1967 โดยพ่อของเขาทำงานในสำนักงานตำรวจศาลยุติธรรมมาเก๊า ในช่วง 40 ปีที่มาเก๊า เขาได้พัฒนาวิชาคาราเต้ และโปรโมตวิชาคาราเต้จากมาเก๊าสู่วงการคาราเต้ระดับนานาชาติ ซึ่งวงการคาราเต้ของมาเก๊าได้ให้สมญานามแก่เขาว่า มาสเตอร์, บิดาแห่งวงการคาราเต้
ค.ศ. 1970 อาเชมเข้าแข่งขันที่กรุงโตเกียวในนามของฮ่องกง โดยจัดขึ้นในช่วงแรกของการแข่งขันคาราเต้ชิงแชมป์โลก (WUKO I) และค.ศ. 1994 เขาได้สนับสนุนอย่างจริงจังในการทำให้โรงเรียนคาราเต้ของมาเก๊ารวมกันเป็นหนึ่งเดียว และหลังจากนั้น เมื่อสมาคมคาราเต้โดมาเก๊า (AKM) ได้ก่อตั้งขึ้น เขาได้กลายมาเป็นประธานผู้ก่อตั้งจากการเลือกตั้ง ตั้งแต่ช่วงที่สำนักงานดังกล่าวได้ส่งเสริมคาราเต้อย่างจริงจัง และพยายามดำเนินการเพื่อยกระดับโดยรวม ดังนั้นในไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ จึงมีรายการคาราเต้จากมาเก๊าเข้าแข่งขันในระดับนานาชาติอยู่เสมอ โดยสามารถชนะการแข่งขันได้ในหลายคราว
ในยุค 90 โจเซ่ อาเชม เริ่มที่จะเข้าร่วมในกิจการระหว่างประเทศ และได้รับเลือกเป็นเลขาธิการของ อาเซียน คาราเต้โด เฟเดอเรชั่น (AKF) และเป็นคณะกรรมการบริหารของสหพันธ์คาราเต้โลก (WKF) ระยะเวลาที่เขาดำรงตำแหน่งนี้ได้รับรางวัลโดย WKF ได้รับมอบหมายเกี่ยวกับการช่วยเหลือการเข้าร่วมของจีนใน WKF ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 เขาได้ดำรงตำแหน่งประธานโค้ชสมาคมคาราเต้โดของจีนคนแรก โจเซ่ มาร์ตินส์ อาเชม ใช้ช่วงระเวลาในสำนักเลขาธิการ AKF เอเชียนเกมส์ในโซล เพื่อมุ่งมั่นให้คาราเต้เป็นกีฬา และประสบความสำเร็จอย่างเป็นทางการโดยมีการบรรจุกีฬานี้อย่างถาวรในเอเชียนเกมส์ ก่อนหน้านี้ในปีค.ศ. 2008 นายอาเชมได้รับการบันทึกชื่อในคณะกรรมการกีฬามาเก๊าด้วยเช่นกัน
อาเชมมีบุตรชายสองคนและมีบุตรสาวสองคน ลูกสาวคนเล็กของเขา ได้เข้าร่วมการแข่งขันในนามของมาเก๊า ของรายการ AKF เอเชียนยูธ ครั้งที่ 9 ในค.ศ. 2008 ซึ่งจัดขึ้นที่รัฐซาบะฮ์ ที่มีชื่อการแข่งขันว่าจูเนียร์คาราเต้ แชมเปี้ยนชิป ส่วนบุตรชายคนที่สามของเขาที่มีชื่อว่าโจเซ่ หลุยส์ เปดรูโก อาเชม ได้เข้าร่วมเอเชียนยูธ จูเนียร์คาราเต้แชมเปี้ยนชิป ในค.ศ. 1998 และในประเภททีมอายุ 15 ปีก็ชนะรางวัลเหรียญเงินด้วยฝีมือของเขาเอง
ในวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2008 โจเซ่ มาร์ตินส์ อาเชม มีอาการหลอดเลือดสมองอย่างรุนแรงและได้ส่งเข้ารักษาที่โรงพยาบาล กระทั่งเสียชีวิตในเวลา 11:00 น. ของวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 2008 จึงนับได้ว่าอาเชมได้ใช้ช่วงระยะเวลา 40 ปีในการสนับสนุนกีฬาคาราเต้ดังที่กล่าวมา
แหล่งข้อมูลอื่น

Macau Seigokan
โซนียา บรากา

| โซนียา บรากา |
| --- | --- |
บรากาใน พ.ศ. 2559
เกิด: โซนียา มารีอา กังปุส บรากา 8 มิถุนายน พ.ศ. 2493 (74 ปี) มาริงกา รัฐปารานา บราซิล
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2510–ปัจจุบัน
ญาติ: Alice Braga (หลานสาว)
โซนียา มารีอา กังปุส บรากา (โปรตุเกส: Sônia Maria Campos Braga; เกิด 8 มิถุนายน พ.ศ. 2493) เป็นนักแสดงหญิงชาวบราซิล เธอเป็นที่รู้จักในโลกที่พูดภาษาอังกฤษจากการได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำจากเรื่อง คิสออฟเดอะสไปเดอร์วูแมน (2528) และ มูนโอเวอร์แพราดอร์ (2531) นอกจากนี้เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแบฟตา ใน พ.ศ. 2524 จากเรื่อง โดนาฟลอร์แอนด์เฮอร์ทูฮัสแบนดส์ (ฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2519) สำหรับภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง เดอะเบิร์นนิงซีซัน ใน พ.ศ. 2537 เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมีและรางวัลลูกโลกทองคำเป็นครั้งที่สาม ผลงานทางโทรทัศน์และภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ของเธอ ได้แก่ เดอะคอสบีโชว์ (2529), เซ็กซ์แอนด์เดอะซิตี (2544), อเมริกันแฟมิลี (2545), เอเลียส (2548), อะเควเรียส (2549), บากูเรา (2562) และ ฟาติมา (2563) ใน พ.ศ. 2563 เดอะนิวยอร์กไทมส์ จัดให้เธออยู่ในอันดับที่ 24 ในรายชื่อ 25 นักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 21
แอดการ์ เดอกา

“ภาพเหมือน” (ราวปี ค.ศ. 1854) โดย แอดการ์ เดอกา
แอดการ์ เดอกา (ฝรั่งเศส: Edgar Degas, 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2377 - 27 กันยายน พ.ศ. 2460) จิตรกร ประติมากร ช่างภาพพิมพ์ และช่างวาด สมัยอิมเพรสชันนิสม์คนสำคัญของประเทศฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19-20 เดอกาเป็นผู้หนึ่งที่มีส่วนก่อตั้งศิลปะแบบอิมเพรสชันนิสม์แต่เดอกามาหันหลังให้และชอบให้เรียกตนเองว่าศิลปินสัจนิยม (Realist) มากกว่า นอกจากนั้นเดอกายังเป็นช่างเขียนแบบ (Draughtsman) ที่มีฝีมือดี ภาพที่เดอกาชอบวาดคือภาพนักเต้นบัลเลต์ ซึ่งเป็นมากกว่าครึ่งของงานเขียนทั้งหมดที่เดอกาทำ การวาดทำให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญของเดอกาในการวาดความเคลื่อนไหว เช่นเดียวกับภาพที่วาดเกี่ยวกับสนามม้าและผู้หญิงเปลือย ภาพเหมือนของเดอกาถือกันว่าเป็นภาพเขียนที่อยู่ในบรรดาภาพเขียนมีลักษณะดีที่สุดในประวัติศาสตร์ศิลปะ
เมี่อเริ่มอาชีพเดอกาต้องการจะเป็นจิตรกรประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นสาขาที่เขียนภาพจากเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์คลาสสิก ประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา ตำนานเทพเจ้า และเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่เพิ่งเกิดขึ้น  เดอกาก็ได้เตรียมตัวโดยการศึกษามาทางนี้โดยเฉพาะ เมื่ออายุได้ราวสามสิบปีกว่า ๆ เดอกาก็เปลี่ยนใจแต่ก็ได้นำความรู้ทางจิตรกรรมประวัติศาสตร์มาผสมกับการวาดภาพร่วมสมัย ฉะนั้นเดอกาจึงถือว่าเป็นจิตรกรคลาสสิกที่วาดภาพสมัยใหม่