stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอลานกระบือ
ประวัติ

อำเภอลานกระบือ เดิมมีชื่อเรียกตั้งแต่สมัยก่อนว่า "บ้านลานควาย" เนื่องจากพื้นที่นี้เป็นป่าดงดิบและมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะควายป่า ซึ่งจะอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่และโปรดปรานในการกินดินโป่งเป็นอย่างยิ่ง บริเวณที่มีดินโป่งนี้เชื่อกันว่าเป็นที่ตั้งของวัดแก้วสุริย์ฉาย ใจกลางเมืองลานกระบือในปัจจุบัน ต่อมาเมื่อมีราษฎรอพยพมาตั้งถิ่นฐานแถบนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ จึงมีการยกฐานะหมู่บ้านลานควายเป็นตำบลขึ้นกับอำเภอพรานกระต่าย และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "ลานกระบือ" เหตุเพราะทางราชการพิจารณาว่าหมู่บ้านลานกระบือนี้มีประชากรที่อพยพมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นจำนวนมาก อีกทั้งคำว่าควายในภาษาอีสานเมื่อออกเสียงแล้วฟังดูไม่เหมาะสม
เมื่อปี พ.ศ. 2520 ได้มีการโอนพื้นที่ตำบลลานกระบือและตำบลช่องลม มาจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอลานกระบือ ขึ้นกับอำเภอพรานกระต่าย และต่อมาในปี พ.ศ. 2527 จึงได้ยกฐานะเป็นอำเภอในที่สุด
วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2511 ตั้งตำบลช่องลม แยกออกจากตำบลลานกระบือ
วันที่ 21 มิถุนายน 2520 แยกพื้นที่ตำบลลานกระบือ และตำบลช่องลม จากอำเภอพรานกระต่าย มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอลานกระบือ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอพรานกระต่าย
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2521 ตั้งตำบลหนองหลวง แยกออกจากตำบลลานกระบือ
วันที่ 21 กรกฎาคม 2524 ตั้งตำบลโนนพลวง แยกออกจากตำบลลานกระบือ
วันที่ 26 กรกฎาคม 2527 ยกฐานะกิ่งอำเภอลานกระบือ อำเภอพรานกระต่าย เป็น อำเภอลานกระบือ
วันที่ 22 ตุลาคม 2528 จัดตั้งสุขาภิบาลลานกระบือ ในท้องที่บางส่วนของตำบลลานกระบือ และตำบลโนนพลวง
วันที่ 12 ธันวาคม 2529 ตั้งตำบลประชาสุขสันต์ แยกออกจากตำบลช่องลม
วันที่ 6 สิงหาคม 2530 ตั้งตำบลบึงทับแรต แยกออกจากตำบลลานกระบือ
วันที่ 3 ธันวาคม 2536 ตั้งตำบลจันทิมา แยกออกจากตำบลโนนพลวง
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลลานกระบือ เป็นเทศบาลตำบลลานกระบือ ด้วยผลของกฎหมาย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอลานกระบือตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคีรีมาศ (จังหวัดสุโขทัย) และอำเภอบางระกำ (จังหวัดพิษณุโลก)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบางระกำ (จังหวัดพิษณุโลก) และอำเภอวชิรบารมี (จังหวัดพิจิตร)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอไทรงาม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพรานกระต่าย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอลานกระบือแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 67 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ลานกระบือ |  |  | (Lan Krabue) |  |
| 2. | ช่องลม |  |  | (Chong Lom) |  |
| 3. | หนองหลวง |  |  | (Nong Luang) |  |
| 4. | โนนพลวง |  |  | (Non Phluang) |  |
| 5. | ประชาสุขสันต์ |  |  | (Pracha Suk San) |  |
| 6. | บึงทับแรต |  |  | (Bueng Thap Raet) |  |
| 7. | จันทิมา |  |  | (Chanthima) |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอลานกระบือประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลลานกระบือ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลลานกระบือและตำบลโนนพลวง
เทศบาลตำบลช่องลม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่องลมทั้งตำบล
เทศบาลตำบลประชาสุขสันต์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลประชาสุขสันต์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลลานกระบือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลานกระบือ (นอกเขตเทศบาลตำบลลานกระบือ)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหลวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนพลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนพลวง (นอกเขตเทศบาลตำบลลานกระบือ)
องค์การบริหารส่วนตำบลบึงทับแรต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงทับแรตทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลจันทิมา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจันทิมาทั้งตำบล
อูเว อัดเลอร์

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด:  (1944-05-30) 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 (80 ปี)
กีฬา
กีฬา: ปัญจกีฬาสมัยใหม่
อูเว อัดเลอร์ (เกิดเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1944) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวเยอรมัน เคยเข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิก 1964
เครื่องหมายดอลลาร์

เครื่องหมายดอลลาร์ (dollar) หรือ เครื่องหมายเปโซ (peso) (สัญลักษณ์: $ หรือ ) เป็นสัญลักษณ์ที่ใช้แสดงหน่วยสกุลเงินดอลลาร์และเปโซสกุลต่าง ๆ ทั่วโลก สัญลักษณ์นี้สามารถใช้เส้นทับแนวตั้งหนึ่งเส้นหรือสองเส้นก็ได้ เครื่องหมายดอลลาร์ที่มีเส้นทับ 2 เส้น ดูเหมือนกับสกุลซิเฟรา และไม่ถือว่าเป็นสัญลักษณ์เดียวกัน
อะคริวาสทีน

| ข้อมูลทางคลินิก |
| --- | --- |
รหัส ATC: R06AX18 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
PubChem CID: 5284514
DrugBank: APRD00258
ECHA InfoCard: 100.110.306 
 สารานุกรมเภสัชกรรม
อะคริวาสทีน (Acrivastine)
กลไกการออกฤทธิ์

ยับยั้งฮิสทามีนที่ตัวรับ H1แบบแข่งขัน (Competitive blockade)
ผลข้างเคียงของยา

อาจมีอาการ ง่วงนอน ปวดหัว ใจสั่น วิงเวียน นอนไม่หลับ อ่อนล้า คลื่นไส้ ปวดท้อง ท้องเสีย
คำเตือนและข้อควรระวัง

ให้ระวังการใช้ในผู้ป่วยที่มีอายุมากกว่า 60 ปี ที่มีโรคความดันเลือดสูง, โรคหัวใจขาดเลือด (ischemic heart disease), เบาหวาน, increased intraocular pressure, GI or GU obstruction, asthma, thyroid disease, หรือ prostatic hypertrophy
ไม่ควรดื่มสุราระหว่างใช้ยานี้
ควรบอกแพทย์ก่อนถ้าคุณทานยานอนหลับ ยากล่อมประสาท ยาสงบระงับ ยาคลายกล้ามเนื้อ ยากดประสาท
คำแนะนำระหว่างใช้ยานี้

ควรระวังการใช้ยานี้ ในเด็กอายุต่ำกว่า 12 ปี (ควรใช้เมื่อแพทย์สั่งใช้ ไม่ควรทานยาเอง)
ยานี้อาจทำให้ง่วงนอน จึงไม่ควรทำงานควบคุม เครื่องจักร หรือไม่ควรขับรถ
ไม่ควรดื่มแอลกอฮอล์ ระหว่างทานยานี้
ชื่อการค้า

Semprex
วิธีใช้

ใช้ในผู้ใหญ่และเด็กอายุมากกว่า 12 ปี รับประทานยาครั้งละ 8 mg 3–4 ครั้ง/วัน
การเก็บรักษา

เก็บในภาชนะปิดสนิท ให้พ้นมือเด็ก ที่อุณหภูมิห้อง
| ด ค กสารต้านฮิสตามีน (R06) |
| --- | --- |
Aminoalkyl ethers:  โบรมาซีน  คาร์บิน็อกซามีน  คลีมาสทีน  คลอร์เพน็อกซามีน  ไดเฟนิลพิราลีน  ไดเฟนไฮดรามีน  ด็อกซิลามีน  Orphenadrine  Phenyltoloxamine 
ทดแทน Alkylamine:  บรอมเฟนิรามีน  คลอร์เฟนามีน  เดกซ์บรอมเฟนิรามีน (+pseudoephedrine)  เดกซ์คลอเฟนิรามีน (+betamethasone)  ไดเมตินดีน  เฟนิรามีน  ทาลาสทีน 
ทดแทน Ethylenediamine:  คลอโรพิรามีน  ฮีสตาไพร์โรดีน  เมพิรามีน  เมทาพิริลีน  ไตรเพเลนนามีน 
Phenothiazine derivatives:  อะลิเมมาซีน  Fenethazine  ไฮดรอกซีเอทิลโปรเมทาซีน  ไอโซไทเพนดิล  มีควิตาซีน  เมทไดลาซีน  โอโซเมมาซีน  โปรเมทาซีน 
Piperazine derivatives:  บิวคลิซีน  เซทิไรซีน เลโวเซทิริซีน  คลอร์ไซคลิซีน  Cinnarizine  ไซคลิซีน  Hydroxyzine  เมคลิซีน  ออกซาโตไมด์ 
ใช้งานทั่วกาย:  แอนตาโซลีน  Azanator  อะซาตาดีน  ไซโปรเฮปตาดีน  เดปโตรพีน  อีบาสทีน  Emedastine  อีพินาสทีน  คีโตติเฟน  Latrepirdine  เมบไฮโดรลิน  ไมโซลาสทีน  Olopatadine  เฟนินดามีน  ไพเมตไทซีน  ปิร์โรบิวตามีน  Quifenadine  รูปาตาดีน  ไตรโพรลิดีน  เฉพาะจุด (อะคริวาสทีน  แอสเทมมีโซล  อะเซลาสทีน  Bilastine  เดสลอร์อาตาดีน  เฟกโซเฟนาดีน  ลอราตาดีน  เทอร์เฟนาดีน) 
ใช้งานเฉพาะจุด:  บามิพีน  คลอโรพิรามีน  คลอร์เพน็อกซามีน  คลีมาสทีน  ไดเมตินดีน  ไดเฟนไฮดรามีน  ไอโซไทเพนดิล  เมพิรามีน  โปรเมทาซีน  ทีนาลิดีน
อะโดบี แอโครแบต

| --- | --- |


นักพัฒนา: อะโดบีซิสเต็มส์

รุ่นเสถียร: 9.0    
 
ระบบปฏิบัติการ: หลายระบบปฏิบัติการ
ประเภท: สร้างพีดีเอฟ
สัญญาอนุญาต: จำกัดสิทธิ์
เว็บไซต์: www.adobe.com/acrobat/
อะโดบี แอโครแบต (Adobe Acrobat) เป็นซอฟต์แวร์ของอะโดบีซิสเต็มส์ ในการจัดการไฟล์ในลักษณะพีดีเอฟ (PDF) โดยจะถูกกล่าวถึงในสองลักษณะคือ ซอฟต์แวร์ที่ใช้ในการอ่านไฟล์พีดีเอฟ ที่เรียกว่า แอโครแบตรีดเดอร์ (Acrobat Reader) ที่สามารถดาวน์โหลดได้ฟรีจากทางเว็บของอะโดบี และอีกตัวคือซอฟต์แวร์ที่ใช้ในการสร้างและแก้ไขไฟล์พีดีเอฟ ที่มีหลายรุ่นเช่น แอโครแบตโพรเฟชชันนอล (Acrobat Professional) และ แอโครแบต 3D (Acrobat 3D) ในปัจจุบันรุ่นล่าสุดคือ รุ่น 9.0 โดยรุ่นเหล่านี้ สามารถให้ผู้ใช้สร้างไฟล์พีดีเอฟจากเอกสารต่างๆ ได้รวมถึงใน ไมโครซอฟท์ เวิร์ด หรือ ออโตแคด หรือสร้างผ่านคำสั่งพิมพ์ผ่านไดรเวอร์ของแอโครแบตได้
แอโครแบตรุ่นแรก รุ่น 1 ออกใช้ครั้งแรกเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2536 สำหรับ ดอส วินโดวส์ 3.1 และ แมคอินทอช โดยมีทั้งหมด 3 รุ่นคือ แอโครแบตรีดเดอร์ (สำหรับอ่าน) แอโครแบตเอกซ์เชนจ์ (สำหรับสร้างไฟล์ผ่านไดรเวอร์ปรินเตอร์) และ แอโครแบตดิสทิลเลอร์ (สำหรับสร้างไฟล์จากโพสต์สคริปต์)
ดูเพิ่ม

พีดีเอฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของ Acrobat
| ด ค กโปรแกรมประยุกต์ต่าง ๆ ของอะโดบีซิสเต็มส์ |
| --- | --- | --- |
| Creative Suite |  After Effects  Contribute  Dreamweaver  Encore  Flash  Fireworks  Illustrator  InCopy  InDesign  OnLocation  Photoshop  Premiere Pro  Soundbooth  |  |
| Shared |  Bridge  Device Central  Dynamic Link  Version Cue  |  |
| Technical Communication Suite |  Acrobat  Captivate  FrameMaker  RoboHelp  |  |
| เดสก์ทอป |  Audition  Director  PageMaker  Photoshop Lightroom  |  |
| เซิร์ฟเวอร์ |  ColdFusion  LiveCycle  Flash Media Server  JRun  Premiere Express  Photoshop Express  |  |
| เลิกพัฒนาแล้ว |  GoLive  ImageReady  Stock Photos  |  |
เจ้รายดอย

26°55′59″N 94°44′53″E﻿ / ﻿26.933°N 94.7481°E﻿ / 26.933; 94.7481
กลุ่มสุสาน มอยด้ำ ทั้งสี่
เจ้รายดอย หรือ จาไรเทว (อัสสัม: চৰাইদেও) เป็นราชธานีแห่งแรกของอาณาจักรอาหม แต่เดิมราชธานีเจ้รายดอยมีชื่อเดิมว่า "อภัยปุระ" ส่วนชื่อ เจ้รายดอย ซึ่งนามของเมืองมีความหมายตามภาษาอาหม มีความหมายว่า เมืองที่เรียงรายอยู่บนเขา และภายหลังได้ออกเสียงเพี้ยนเรียกชื่อเมืองดังกล่าวว่า "จรวยเทพ" (Charaideo)
ราชธานีแห่งนี้ทำหน้าที่เป็นนครหลวงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1228 โดยกษัตริย์เจ้าหลวงเสือก่าฟ้า กษัตริย์พระองค์แรกของอาหม และเป็นราชธานีเรื่อยมาจนถึงสมัยท้าวคำถี่ ภายหลังเมื่อเข้าสู่รัชกาลเจ้าฟ้าเสือดัง จึงได้ย้ายนครหลวงไปที่ราชธานีจรากุรา ในการต่อมา แต่อดีตราชธานีเจ้รายดอยยังมีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์ของอาหมอยู่ไม่น้อย เพราะถือว่าเป็นเมืองที่ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นที่ฝังพระศพของเหล่าเจ้าฟ้า
ปัจจุบันเจ้รายดอยเป็นส่วนหนึ่งของเมืองศิวสาคร (อัสสัม: শিৱসাগৰ Xiwôxagôr) รัฐอัสสัม ซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปราว 30 กิโลเมตร และได้รับความเสียหายจากโจรที่เข้ามาขุดเอาของมีค่าไป ในปี ค.ศ. 2006 ได้มีการเสนอชื่อให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโก
อะพอลโล 1

| อะพอลโล 1 |
| --- | --- |
กัส กริซซัม, เอ็ด ไวต์, และ โรเจอร์ บี. แชฟฟี ด้านหน้าของฐานปล่อยที่มียานอวกาศ เอเอส-204 ของพวกเขา
รายชื่อเก่า: เอเอส-204, อะพอลโล 1

ประเภทภารกิจ: การทดสอบการตรวจสอบยานอวกาศของลูกเรือ
ผู้ดำเนินการ: นาซา
ระยะภารกิจ: นานถึง 14 วัน (ตามแผน)
 

ข้อมูลยานอวกาศ
ยานอวกาศ: ซีเอสเอ็ม-012
ชนิดยานอวกาศ: โมดูลคำสั่งและบริการของอพอลโล, บล็อก 1
ผู้ผลิต: นอร์ทอเมริกันเอวิเอชัน
มวลขณะส่งยาน: 20,000 กิโลกรัม (45,000 ปอนด์)
 

บุคลากร
ผู้โดยสาร: 3
รายชื่อผู้โดยสาร: โรเจอร์ บี. แชฟฟี เอ็ด ไวต์ กัส กริซซัม
 

เริ่มต้นภารกิจ
วันที่ส่งขึ้น: 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 (ตามแผน)
จรวดนำส่ง: ซาเทิร์นไอบี เอเอส-204
ฐานส่ง: แหลมคะแนเวอรัล LC-34
 

สิ้นสุดภารกิจ
ทำลาย: 27 มกราคม ค.ศ. 1967 23:31:19 UTC
 

ลักษณะวงโคจร
ระบบอ้างอิง: วงโคจรรอบโลก
ระบบวงโคจร: วงโคจรต่ำของโลก
ระยะใกล้สุด: 220 กิโลเมตร (120 นาโนเมตร) (ตามแผน)
ระยะไกลสุด: 300 กิโลเมตร (160 นาโนเมตร) (ตามแผน)
ความเอียง: 31 องศา (ตามแผน)
คาบการโคจร: 89.7 นาที (ตามแผน)
 
  จากซ้าย: ไวต์ กริซซัม และแชฟฟีโครงการอะพอลโล← เอเอส-202อะพอลโล 4 → 
อะพอลโล 1 หรือชื่อที่กำหนดไว้เริ่มแรกว่า เอเอส-204, เป็นภารกิจแรกของโครงการอพอลโล ของสหรัฐอเมริกา เพื่อส่งลูกเรือขึ้นไปบนดวงจันทร์เป็นครั้งแรก มีการวางแผนที่จะปล่อยจากฐานส่งในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 เพื่อทดสอบวงโคจรต่ำของโลก โดยโมดูลคำสั่งและบริการของอพอลโล ในวันที่ 27 มกราคม ปีเดียวกัน ไฟได้ไหม้ห้องโดยสารระหว่างการทดสอบการซ้อมปล่อยที่ ฐานส่งแหลมคะแนเวอรัล คอมเพล็กซ์ 34 คร่าชีวิตลูกเรือทั้งสามคน ได้แก่ โรเจอร์ บี. แชฟฟี เอ็ด ไวต์ และกัส กริซซัม และทำให้โมดูลคำสั่งได้รับความเสียหาย เหล่าลูกเรือได้ตั้งชื่อยานนี้ว่า อพอลโล 1 ก่อนที่จะได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการโดยนาซาเพื่อเป็นเกียรติแก่พวกเขาหลังจากไฟไหม้
ทันทีหลังเกิดเพลิงไหม้ นาซา ได้เรียกประชุมคณะกรรมการตรวจสอบอุบัติเหตุของอากาศยานลำนี้ และรัฐสภาสหรัฐ ทั้งสองสภา ก็ได้ดำเนินการสอบถามต่อสมาชิกสภาเพื่อดูแลการสอบสวนของนาซา โดยแหล่งที่มาของการระเบิด เกิดจากไฟฟ้าลัดวังจร เนื่องจากวัสดุไนลอนที่ติดไฟได้ส่งผลทำให้เกิดไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว รวมถึงภายในยังมีออกซิเจนบริสุทธิ์แรงดันสูง การช่วยเหลือสามารถทำได้ยากเนื่องจากฝาปิดประตูปลั๊กไม่สามารถเปิดได้ เนื่องจากแรงดันภายในห้องโดยสาร เนื่องจากจรวดไม่ได้รับการทดสอบการทดสอบจึงไม่ถือว่าเป็นอันตรายและการเตรียมพร้อมในกรณีฉุกเฉินก็ไม่ดี การทดสอบไม่ได้รับการพิจารณาว่าเป็นอันตรายและการเตรียมพร้อมในกรณีฉุกเฉินก็ไม่ดี
ในระหว่างการสอบสวนของสมากชิกวุฒิสภาสหรัฐ วอลเตอร์ มอนเดล เปิดเผยต่อสาธารณะถึงเอกสารภายในของ นาซา ที่อ้างถึงปัญหากับผู้รับเหมาสร้างอพอลโล นอร์ทอเมริกันเอวิเอชัน ซึ่งกลายเป็นที่รู้จักในชื่อรายงานฟิลลิปส์ การเปิดเผยนี้สร้างความอับอายให้ เจมส์ อีเวบบ์ ผู้ดูแลระบบของนาซาซึ่งไม่ทราบถึงการมีอยู่ของเอกสารและทำให้เกิดความขัดแย้งให้กับโครงการอพอลโล แม้นาซาจะไม่พอใจกับรัฐสภาที่นาซาถูกเปิดโปงข้อมูล แต่คณะกรรมการของรัฐสภาทั้งสองก็ตัดสินว่าประเด็นที่ยกขึ้นมาในรายงานไม่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุดังกล่าว
เที่ยวบินของลูกเรืออพอลโลถูกระงับเป็นเวลา 20 เดือนในขณะที่มีการแก้ไขความเสียหายของโมดูลคำสั่ง อย่างไรก็ตาม 
การพัฒนาและการทดสอบโมดูลดวงจันทร์ (LM) และยานส่งซาเทิร์นวี ยังคงดำเนินต่อไป ก่อนที่ ในเดือนพฤศจิกายน ปีเดียวกัน ใช้ยานส่ง ซาเทิร์นไอวี ที่ใช้ปล่อย อะพอลโล 1 ได้ถูกใช้กับเที่ยวบินทดสอบ LM ลำแรกของอะพอลโล 5 ภารกิจ ก่อนที่ ลูกเรือสำรองของ Apollo 1 จะทำภารกิจอะพอลโล 7 สำเร็จในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1968
ภูมิหลังภารกิจ

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1966  นาซาประกาศว่าเที่ยวบินจะพกกล้องโทรทัศน์ขนาดเล็กเพื่อถ่ายทอดสดจากโมดูลคำสั่ง นอกจากนี้กล้องยังใช้เพื่อให้ผู้ควบคุมการบินตรวจสอบแผงหน้าปัดของยานอวกาศในระหว่างการบิน กล้องโทรทัศน์ถูกนำติดตัวไปกับภารกิจของทีมอะพอลโลทั้งหมด
การทดสอบปลั๊ก-เอาท์

ในวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1967 ที่ฐานส่งแหลมคะแนเวอรัล คอมเพล็กซ์ 34 ได้มีการทดสอบที่มีชื่อว่า "ปลั๊ก-เอาท์" เพื่อตรวจสอบว่ายานอวกาศจะทำงานตามปกติโดยใช้พลังงานภายใน (จำลอง) ในขณะที่ ถอดออกจากสายเคเบิลและสายสะดือทั้งหมด ได้หรือไม่ การผ่านการทดสอบนี้เป็นสิ่งสำคัญก่อนที่จะเปิดภารกิจในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ การทดสอบนี้ถือว่าไม่เป็นอันตรายเนื่องจากทั้งยานปล่อย และยานอวกาศไม่ได้บรรจุเชื้อเพลิงหรือไครอยีนิคส์ และสกรูดอกไม้ไฟทั้งหมด (สลักเกลียวระเบิด)
เวลา 13:00 น. (เขตเวลาตะวันออก) ของวันที่ 27 มกราคม กริซซัม แชฟฟี และไวต์ ได้เข้าควบคุมโมดูลคำสั่งบนยานอวกาศที่เหมาะกับแรงดันอย่างเต็มที่ และถูกรัดเข้ากับที่นั่งและถูกเกี่ยวเข้ากับตัวให้ออกซิเจนและระบบสื่อสารของยานอวกาศ กริสซัม รู้สึกถึงกลิ่นแปลก ๆ ในอากาศที่ไหลเวียนผ่านชุดของเขาทันทีซึ่งเขาเปรียบว่าเหมือนกับ "บัตเตอร์มิลค์รสเปรี้ยว" ทำให้การนับถอยหลังจำลองถูกพักไว้ในเวลา 13:20 นาที เพื่อเก็บตัวอย่างอากาศนำไปตรวจสอบแต่ก็ไม่พบสาเหตุของกลิ่น การนับถอยจึงกลับมาเกิดขึ้นในเวลา 14:42 น. โดยสุดท้ายจากการตรวจสอบหลังจากเกิดไฟไหม้แล้วพบว่าไม่เกี่ยวข้องกับกลิ่นนี้
โดยภายในยานอวกาศได้มีอุปกรณ์ตรวจสอบการเคลื่อนไหวของนักบินอวกาศ ทั้งหน่วยวัดความเฉื่อยของยานอวกาศ เซ็นเซอร์ชีวการแพทย์ของนักบินอวกาศ และการเพิ่มขึ้นของการไหลเวียนของออกซิเจนในอวกาศ และมีไมโครโฟนที่ติดตั้งอยู่ แต่การสื่อสารที่เชื่อมต่อสัญญาณระหว่างลูกเรือภายในยานอวกาศ กับอาคารปฏิบัติการและการชำระเงิน กับห้องควบคุมฐานส่งแหลมคะแนเวอรัล คอมเพล็กซ์ 34 กลับเกิดการขัดข้อง กริสซัม ตั้งข้อสังเกตว่า: "เราจะไปดวงจันทร์ได้อย่างไรถ้าเราไม่สามารถพูดคุยระหว่างสองหรือสามอาคารได้" การนับถอยหลังจำลองถูกระงับอีกครั้งในเวลา 17:40 น. เพื่อแก้ไขปัญหาการสื่อสารโดยมีกำหนดเสร็จสมบูรณ์ภายใน 18:20 น. แต่เวลา 18:30 น. การนับถอยหลังจำลองก็ยังคงไม่เกิดขึ้น
การทดสอบปลั๊ก-เอาท์ > เพลิงไหม้

เหล่าลูกเรือได้ทำการตรวจสอบยานอวกาศของตน หลังจากพบว่าแรงดันไฟฟ้า AC Bus 2 เพิ่มขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่ในอีกเก้าวินาทีต่อมา (เวลา 6: 31: 04.7) นักบินอวกาศคนหนึ่ง (ห้องปฏิบัติการวิเคราะห์ว่าเป็นกริสซัม) อุทานว่า "เฮ้!", "ไฟ! ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องสองวินาทีผ่านไมโครโฟนแบบเปิดของ กริซซัม ก่อนที่ ในเวลา 6: 31: 06.2 (23: 31: 06.2 GMT) โดยลูกเรือคนหนึ่ง (การวิเคราะห์ในห้องปฏิบัติการระบุว่าเป็น แชฟฟี) พูดว่า เกิดไฟลุกไหม้ในห้องนักบิน "หลังจากเงียบไป 6.8 วินาทีผู้ฟังหลายคนได้ยินเสียงการส่งสัญญาณที่อ่านไม่ออกว่า:
"พวกเขากำลังต่อสู้กับไฟร้าย - ออกไปกันเถอะ ... เปิด" เอ่อ "
"เรามีไฟไหม้ - ออกไปกันเถอะ ... เรากำลังลุกเป็นไฟ" หรือ
"ฉันกำลังรายงานไฟไหม้ ... ฉันกำลังจะออกไป ...
โดยกินเวลา 5.0 วินาทีและจบลงด้วยเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด
ความรุนแรงของไฟที่มีผลจากออกซิเจนบริสุทธิ์ที่ทำให้ความดันเพิ่มขึ้นเป็น 29 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว (200 กิโลปาสกาล) ซึ่งทำให้ผนังด้านในของโมดูลคำสั่งแตกในเวลา 6:31:19 (23:31:19 GMT ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของไฟ) ความร้อนที่รุนแรง ควันหนาแน่น ซึ่งทำให้หน้ากากป้องกันแก๊สพิษใช้ไม่ได้ผล ทำให้ความพยายามของลูกเรือภาคพื้นดินในการช่วยเหลือเป็นไปได้ยาก มีความกังวลว่าโมดูลคำสั่งจะระเบิด และไฟอาจลุกลามไปไหม้จรวดขับดันแบบแข็งในหอส่งสัญญาณหนีภัยเหนือโมดูลคำสั่งซึ่งจะเป็นอันตรายอย่างมากต่อเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินในบริเวณใกล้เคียงและอาจทำลายฐานปล่อยได้
เจ้าหน้าที่ใช้เวลา 5 นาทีในการเปิดฝาประตูยานทัั้งสามบาน และไม่สามารถวางฝาด้านในลงไปที่พื้นห้องโดยสารได้จึงผลักมันออกไปด้านหนึ่ง แม้ว่าไฟในห้องโดยสารจะยังคงสว่างอยู่ ในตอนตอนแรกพวกเขาไม่พบนักบินอวกาศเนื่องด้วยควันจำนวนมากก ก่อนที่จะพบศพในเวลาต่อมาแต่ไม่สามารถเอาออกได้ ไฟได้ละลายบางส่วนของชุดอวกาศไนลอนและท่อที่เชื่อมต่อกับระบบช่วยชีวิตของ กริสซัม และไวท์ กริสซัมถอดเครื่องพันธนาการของเขาออกและนอนอยู่บนพื้นของยาน ส่วนเครื่องพันธนาการของไวท์ถูกไฟไหม้และพบศพของเขานอนอยู่ด้านข้างใต้ช่องของประตู ซึ่งคาดว่าเขาน่าจะพยายามเปิดประตูตามขั้นตอนฉุกเฉิน แต่ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากแรงกดดันภายใน ส่วน แชฟฟี ศพของเขาถูกมัดไว้ที่เบาะนั่งด้านขวา การนำศพออกจากยานใช้เวลารวมเกือบ 90 นาที
การตรวจสอบ

ทันทีหลังจากไฟไหม้ เจมส์ อี. เวบบ์ ผู้บริหารนาซาได้ขอให้ประธานาธิบดี ลินดอน บี. จอห์นสัน อนุญาตให้นาซาจัดการการสอบสวนตามขั้นตอนที่กำหนดไว้ โดยสัญญาว่าจะเป็นความจริงในการประเมินข้อบกพร่อง และจะแจ้งให้ผู้นำที่เหมาะสมของรัฐสภาทราบ [27] โดยคณะกรรมการตรวจสอบมี ฟลอยด์ แอล. ทอมป์สัน ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยแลงลีย์ แฟรงค์ บอร์แมน นักบินอวกาศ แมกซิม ฟาเกต ผู้ออกแบบยานอวกาศ และอีกหกคน เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ แฟรงก์ เอ. ลอง ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยคอร์แนลล์ได้ถอนตัวออกจากคณะกรรมการ [28] และถูกแทนที่โดย โรเบิร์ต ดับเบิลยู. แวน โดลาห์ จากสำนักงานเหมืองแร่แห่งสหรัฐอเมริกา [29] ก่อนที่ ในวันรุ่งขึ้น จอร์จ เจฟส์ หัวหน้าวิศวกรของอพอลโลในอเมริกาเหนือก็ได้ถอนตัวออก เช่นกัน[30]
คณะกรรมการได้ตรวจสอบฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ภายใน อะพอลโล 1 ทั้งหมดทันทีโดยให้อยู่ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการเท่านั้น หลังจากเอกสารการถ่ายภาพสามมิติ CM-012 ภายในอย่างละเอียดแล้ว คณะกรรมการได้สั่งให้ถอดชิ้นส่วนโดยใช้ขั้นตอนการทดสอบโดยการแยกชิ้นส่วน CM-014 ที่เหมือนกันและดำเนินการตรวจสอบทุกส่วนอย่างละเอียด คณะกรรมการยังตรวจสอบผลการชันสูตรพลิกศพของนักบินอวกาศและสัมภาษณ์พยานลูกเรือ โดยได้มีการส่งรายงานทุกสัปดาห์เกี่ยวกับความคืบหน้าของการสืบสวน โดยคณะกรรมการได้ออกรายงานขั้นสุดท้ายเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1967[17]
การตรวจสอบ > สาเหตุการเสียชีวิต

ตามรายงานของคณะกรรมการ กริสซัม ได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงมากกว่าหนึ่งในสามของร่างกายของเขาและชุดยานอวกาศของเขาถูกทำลายเป็นอย่างมาก ไวท์ ได้รับบาดแผลไฟไหม้เกือบครึ่งหนึ่งของร่างกายและหนึ่งในสี่ของชุดอวกาศของเขาก็ละลายหายไป แชฟฟี ได้รับบาดเจ็บเกือบหนึ่งในสี่ของร่างกายของเขาและส่วนหนึ่งของชุดอวกาศของเขาได้รับความเสียหาย รายงานการชันสูตรพลิกศพระบุว่าสาเหตุหลักของการเสียชีวิตของนักบินอวกาศทั้งสามคือภาวะหัวใจหยุดเต้นที่เกิดจากก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ที่มีความเข้มข้นสูง และไม่ได้เกิดจากการเผาไหม้โดยตรง โดยการขาดอากาศหายใจเกิดขึ้นหลังจากที่ไฟได้ละลายชุดนักบินอวกาศและท่อออกซิเจนทำให้พวกเขาสัมผัสกับบรรยากาศที่ร้ายแรงของห้องโดยสาร
แหล่งข้อมูลอื่น

Apollo 7 Mission Report (PDF). Houston, Texas: NASA. 1968.
Apollo 7 Press Kit (PDF). Washington, D.C.: NASA. 1968. 68-168K.
Burgess, Colin; Doolan, Kate (2003). Fallen Astronauts: Heroes Who Died Reaching for the Moon. University of Nebraska Press. ISBN 978-0-8032-6212-6.
Chaikin, Andrew (1998) [1994]. A Man on the Moon: The Voyages of the Apollo Astronauts. Penguin Books. ISBN 978-0-14-024146-4.
Cunningham, Walter (2003) [1977]. The All-American Boys (updated ed.). ibooks, inc. ISBN 978-1-59176-605-6.
Eisele, Donn (2017). Apollo Pilot: The Memoir of Astronaut Donn Eisele. University of Nebraska Press. ISBN 978-0-8032-6283-6.
Farmer, Gene; Hamblin, Dora Jane; Armstrong, Neil; Collins, Michael; Aldrin, Edwin E. Jr. (1970). First on the Moon: A Voyage with Neil Armstrong, Michael Collins, Edwin E. Aldrin Jr. Epilogue by Arthur C. Clarke (1st ed.). Little, Brown and Company. ISBN 978-0-7181-0736-9. LCCN 76103950. OCLC 71625.
French, Francis; Burgess, Colin (2007). In the Shadow of the Moon : a Challenging Journey to Tranquility, 1965-1969 (eBook ed.). University of Nebraska Press. ISBN 978-0-8032-1128-5.
Orloff, Richard W.; Harland, David M. (2006). Apollo: The Definitive Sourcebook. Springer Publishing. ISBN 978-0-387-30043-6.
Schirra, Wally; Billings, Richard N. (1988). Schirra's Space. Bluejacket Books. Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-792-1.
Scott, David; Leonov, Alexei (2006). Two Sides of the Moon: Our Story of the Cold War Space Race. with Christine Toomey (eBook ed.). St. Martin's Griffin. ISBN 978-0-312-30866-7.
Shepard, Alan B.; Slayton, Donald K.; Barbree, Jay; Benedict, Howard (1994). Moon Shot: The Inside Story of America's Race to the Moon. Turner Publishing Company. ISBN 978-1-878685-54-4. LCCN 94003027. OCLC 29846731.
Stafford, Thomas; Cassutt, Michael (2002). We Have Capture (eBook ed.). Washington, DC: Smithsonian Institution Press. pp. 552–55. ISBN 978-1-58834-070-2.
Steven-Boniecki, Dwight (2010). Live TV From the Moon. Apogee Books. ISBN 978-1-926592-16-9. OCLC 489010199.
โมดูลคำสั่ง 012 ที่ติดป้าย Apollo One ขณะมาถึงที่ ศูนย์อวกาศเคนเนดี ในวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1966
ลูกเรือ อะพอลโล 1 แสดงความกังวลเกี่ยวกับปัญหาของยานอวกาศ โดยนำเสนอภาพล้อเลียนแก่ โจเซฟ เช ผู้จัดการสำนักงานโครงการยานอวกาศอพอลโล (ASPO) เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1966
อำเภอลำทับ

| อำเภอลำทับ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Lam Thap
อาคารพาณิชย์แห่งหนึ่งในอำเภอลำทับ
คำขวัญ: ลำทับช้างงาม นามพระเศวต กาแฟวิเศษ เขตดินอุดม
แผนที่จังหวัดกระบี่ เน้นอำเภอลำทับ
พิกัด: 8°4′18″N 99°17′30″E﻿ / ﻿8.07167°N 99.29167°E﻿ / 8.07167; 99.29167
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: กระบี่
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 320.8 ตร.กม. (123.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 24,677 คน
 • ความหนาแน่น: 76.92 คน/ตร.กม. (199.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 81190
รหัสภูมิศาสตร์: 8107
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอลำทับ หมู่ที่ 5 ตำบลลำทับ อำเภอลำทับ จังหวัดกระบี่ 81190
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ลำทับ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกระบี่
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอลำทับมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเขาพนม และอำเภอทุ่งใหญ่ (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบางขัน (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบางขัน (จังหวัดนครศรีธรรมราช) อำเภอวังวิเศษ (จังหวัดตรัง) และอำเภอคลองท่อม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคลองท่อม
ประวัติ

ลำทับ เดิมเป็นหมู่บ้านในตำบลลำทับ กิ่งอำเภอท่ายาง (อำเภอทุ่งใหญ่) อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช และในปี พ.ศ. 2480 ทางราชการได้โอนพื้นที่ตำบลลำทับ มาขึ้นการปกครองกับทางอำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่ ต่อมาประชาชนจากหลายท้องที่มาประกอบอาชีพ ชุมชนเริ่มขยายตัว เจริญเติบโต จึงแยกพื้นที่ 4 หมู่บ้านของตำบลลำทับ ตั้งขึ้นเป็นตำบลดินอุดม ในปี พ.ศ. 2523  ปี พ.ศ. 2527 ทางราชการได้ประกาศแยกท้องที่ฝั่งเหนือของอำเภอคลองท่อมออกเป็น กิ่งอำเภอลำทับ พื้นที่การปกครอง 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลลำทับ ตำบลดินอุดม ในปีเดียวกันเขตตำบลพรุดินนา ของอำเภอคลองท่อม ได้แจ้งแก่ทางราชการว่าประชาชน 2 หมู่บ้านในตำบลพรุดินนา ได้แก่ หมู่ 2 บ้านเกาะไทร, หมู่ 7 บ้านบางบอนใต้ ไปติดต่อราชการที่กิ่งอำเภอลำทับ สะดวกกว่าอำเภอคลองท่อม ทางราชการจึงได้โอนท้องที 2 หมู่บ้านดังกล่าว เข้ามาสมทบในการปกครองของทางกิ่งอำเภอ
โดยชื่อ "ลำทับ" หมายถึง ทับหรือกระท่อมที่พักชั่วคราวของผู้บุกเบิกครั้งแรก ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ในอดีตลำทับอุดมไปด้วยช้างป่า เจ้าพระยานครน้อยแห่งนครศรีธรรมราชเคยส่งคนออกมาตั้งเพนียดคล้องช้างที่เขตตำบลลำทับ และส่งช้างขายไปต่างประเทศ โดยลงเรือที่เกาะลิบง เขตเมืองตรัง ส่วนเส้นทางค้าช้าง เลี้ยงช้าง และส่งช้างไปขาย เรียกกันว่า "เส้นทางพระยานครค้าช้าง" ในสมัยรัชกาลปัจจุบัน พ.ศ. 2501 มีการพบช้างเผือกเชือกแรกที่คล้องได้จากบ้านหนองเต่า ตำบลลำทับ (ปัจจุบันคือบ้านป่างาม ตำบลดินอุดม) ต่อมาได้ถวายนามช้างเผือกเชือกนี้ว่า "พระเศวตอดุลยเดชพาหน ภูมิพลนวนาถบารมี ทุติยเศวตกรีกมุทพรรโณภาสฯ"
ในปี พ.ศ. 2532 ได้แยก 5 หมู่บ้านในตำบลลำทับตั้งเป็น ตำบลทุ่งไทรทอง แต่ไม่สามารถยกฐานะเป็นอำเภอได้ เนื่องจากเงื่อนไขการตั้งอำเภอต้องมีพื้นที่ไม่น้อยกว่า 4 ตำบล ในปี พ.ศ. 2535 จึงแยกพื้นที่หมู่ 3 บ้านดินแดง ของตำบลดินอุดม รวมกับพื้นที่อีก 4 หมู่บ้านใกล้เคียงตั้งเป็น ตำบลดินแดง หลังจากนั้น 2 ปีจึงได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 เป็นอำเภอลำดับที่ 7 ของจังหวัดกระบี่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอลำทับแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 28 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ลำทับ | Lam Thap | 10 | 9,560 |  |
| 2. | ดินอุดม | Din Udom | 7 | 6,220 |  |
| 3. | ทุ่งไทรทอง | Thung Sai Thong | 5 | 5,042 |  |
| 4. | ดินแดง | Din Daeng | 6 | 3,878 |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอลำทับประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลลำทับ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำทับ (เฉพาะหมู่ที่ 5 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 10) และตำบลทุ่งไทรทอง (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 3)
องค์การบริหารส่วนตำบลลำทับ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำทับ (ยกเว้นหมู่ที่ 5 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 10)
องค์การบริหารส่วนตำบลดินอุดม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดินอุดมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งไทรทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งไทรทอง (ยกเว้นบางส่วนของหมู่ที่ 3)
องค์การบริหารส่วนตำบลดินแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดินแดงทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาประ-บางคราม
หนองจูด
บ้านไร่ตะวันหวาน
ทับไม้เหลี่ยม