stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขตการปกครองระดับกิ่งมณฑล
แผนที่เขตการปกครองระดับกิ่งมณฑลในประเทศจีน > พื้นที่ใหม่ระดับกิ่งมณฑล

นอกจากนี้ เขตใหม่ผู่ตงของเซี่ยงไฮ้ และเขตใหม่ปินไห่ของเทียนจิน ซึ่งเป็นเขตระดับอำเภอ ก็ยังได้รับอำนาจในระดับกิ่งมณฑลอีกด้วย
| ชื่อ | จีนตัวย่อ | พินอิน | นคร | อักษรย่อ | ภูมิภาค | ประชากร  (สำมะโนปี 2010) | วันที่แต่งตั้ง | หน่วยย่อย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เขตใหม่ปินไห่ | 滨海新区 | Bīnhǎi Xīn Qū | เทียนจิน | 滨海 | เหนือ | 2,482,065 | 2009 | 19 แขวง และ 7 เมือง (11 โซนระดับตำบลพิเศษ) |
| เขตใหม่ผู่ตง | 浦东新区 | Pǔdōng Xīn Qū | เซี่ยงไฮ้ | 浦东 | ตะวันออก | 5,044,430 | 1992 | 13 แขวง และ 25 เมือง (6 โซนระดับตำบลพิเศษ) |
แผนที่เขตการปกครองระดับกิ่งมณฑลในประเทศจีน > จังหวัดปกครองตนเองระดับกิ่งมณฑล

จังหวัดอีหลี ซึ่งเป็นจังหวัดปกครองตนเองชนชาติคาซัค มี 2 จังหวัดอยู่ในความปกครองคือ จังหวัดอัลไต และจังหวัดถ่าเฉิง และอีก 11 เขตการปกครองระดับอำเภอที่ถูกควบคุมภายใต้เขตอำนาจของจังหวัดอีหลีโดยตรง แต่สถานะทางกฎหมายของจังหวัดอีหลีเป็นเพียงเขตการปกครองระดับจังหวัดเท่านั้น ซึ่งเป็นกรณีพิเศษในระบบเขตการปกครองของจีน และเป็นการไม่ถูกต้องที่จะถือว่าจังหวัดอีหลีเป็นเขตการปกครองระดับกิ่งมณฑล ซึ่งไม่มีหลักเกณฑ์ทางกฎหมาย จนถึงปี 2001 จังหวัดอีหลีก็ได้มีจังหวัดที่ 3 มาอยู่ในความปกครอง หน่วยย่อยที่ควบคุมโดยตรงนั้นได้รับการปกครองในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอีหลี (伊犁地区)
| ชื่อ | จีนตัวย่อ | พินอิน | เขตปกครองตนเอง | อักษรย่อ | ภูมิภาค | ประชากร  (สำมะโนปี 2010) | วันที่แต่งตั้ง | หน่วยย่อย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| จังหวัดปกครองตนเองชนชาติคาซัค อีหลี | 伊犁哈萨克自治州 | Yīlí Hāsàkè Zìzhìzhōu | ซินเจียง | 伊犁 | ตะวันตกเฉียงเหนือ | 4,305,119 | 1979 | (2 จังหวัด) 5 นครระดับอำเภอ, 17 อำเภอ และ 2 อำเภอปกครองตนเอง |
เซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา

เซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา เป็นชื่ออาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งตั้งอยู่ในแถบทะเลแคริบเบียน ประกอบด้วยดินแดนของแองกวิลลาและประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสในปัจจุบัน รัฐดังกล่าวนี้ต่อมาได้กลายเป็นมณฑลหนึ่งของสหพันธรัฐเวสต์อินดิสในปี ค.ศ. 1958 (พ.ศ. 2501) จนกระทั่งเมื่อสหพันธรัฐดังกล่าวได้ล้มเลิกลงในปี ค.ศ. 1962 (พ.ศ. 2505) เซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลาก็ได้เป็นประเทศอิสระ ซึ่งได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อรวมตัวเป็นสหภาพกับประเทศอื่นอยู่หลายครั้ง
ในปี ค.ศ. 1967 (พ.ศ. 2510) เซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลา ได้รับมอบอำนาจปกครองตนเองด้านกิจการภายในอย่างเต็มที่จากสหราชอาณาจักร ต่อมาในปี พ.ศ. 2514 แองกวิลลาได้พยายามก่อกบฏเพื่อแยกตัวเป็นอิสระจนสำเร็จแต่ก็เป็นประเทศเอกราชได้เพียงไม่นานนัก  ถึงปี ค.ศ. 1980 (พ.ศ. 2523) แองกวิลลาจึงแยกตัวจากเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลาอย่างเป็นทางการโดยยังคงสถานะเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรจนถึงปัจจุบัน ส่วนดินแดนที่เหลือภายหลังก็ได้รับเอกราชและสถาปนาเป็นประเทศเอกราชในชื่อเซนต์คิตส์และเนวิสเมื่อปี ค.ศ. 1983 (พ.ศ. 2526)
อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2022 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2022 นัดชิงชนะเลิศ เป็นแมตช์ฟุตบอลที่จะลงเล่นในวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 ที่ สนามกีฬาเวมบลีย์, ลอนดอน เป็นการตัดสินระหว่าง แมนส์ฟีลด์ทาวน์ และ พอร์ตเวล, กับชัยชนะของพอร์ตเวล 
3–0 ที่จะทำให้พวกเขาเลื่อนชั้นสู่ อีเอฟแอลลีกวัน สำหรับครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของพวกเขา.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

บทความหลัก: อีเอฟแอลลีกทู ฤดูกาล 2021–22
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ > รายละเอียด

28 พฤษภาคม ค.ศ. 2022
16:00 BST
| แมนส์ฟีลด์ทาวน์ | 0–3 | พอร์ตเวล |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  Harratt  20'  Wilson  24'  Benning  85' |
ผู้ชม: 37,303 คน
ผู้ตัดสิน: จาร์เรด กิลเลตต์
| --- | --- |
             แมนส์ฟีลด์ทาวน์ :              พอร์ตเวล
อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2020 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2020 นัดชิงชนะเลิศ เป็นแมตช์ฟุตบอลที่จะตัดสินระหว่าง เอ็กซิเตอร์ซิตี และ นอร์แทมป์ตันทาวน์. แมตช์นี้จะลงเล่นกันที่ สนามกีฬาเวมบลีย์ ในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2563.
ภายใต้กฏกติกา ลีกทู เพลย์ออฟ, รอบชิงชนะเลิศเป็นการตัดสินโดยสองทีมที่รักษาหนึ่ง ค่าเฉลี่ยชัยชนะ ที่มีเหนือกว่า สองเลก รอบรองชนะเลิศที่จะตัดสินกันเองระหว่างทีมที่จบระหว่างอันดับที่สี่และอันดับที่เจ็ดในตารางคะแนนลีก.
แมตช์นี้จะลงเล่นในรูปแบบ ปิดหลังประตู เพื่อปฏิบัติตามข้อจำกัดในช่วง การระบาดทั่วของโคโรนาไวรัส. มันเป็นความคิดที่ว่าจะเป็นเกมทางการเกมแรกหลังปิดประตูสนามที่เวมบลีย์และเป็นการลงสนามครั้งแรกของนอร์แทมป์ตันทาวน์ที่สนามกีฬาแห่งนี้นับตั้งแต่ ฟุตบอลลีกทู เพลย์ออฟ 2013 นัดชิงชนะเลิศ.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

บทความหลัก: อีเอฟแอลลีกทู ฤดูกาล 2019–20
หมายเหตุ: ในผลการแข่งขันทั้งหมดด้านล่างนี้, สกอร์ของคู่ชิงชนะเลิศจะเป็นฝ่านขึ้นก่อนเป็นทีมแรก (H: เหย้า; A: เยือน).
แมตช์ > รายละเอียด

29 มิถุนายน พ.ศ. 2563
19:30 BST
| เอ็กซิเตอร์ซิตี | 0–4 | นอร์แทมป์ตันทาวน์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | วัตสัน  11' มอร์ตัน  31' ฮอสกินส์  80' วิลเลียมส์  89' |
ผู้ชม: 0 คน
ผู้ตัดสิน: ไมเคิล ซาลิสบิวรี
| --- | --- |
             เอ็กซิเตอร์ซิตี :              นอร์แทมป์ตันทาวน์ 
| --- | --- |
 ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:  George Byrne  Matthew Jones  ผู้ตัดสินที่สี่:  Leigh Doughty:  กฏ-กติกา 90 นาที  30 นาทีของการต่อเวลาพิเศษในกรณีที่จำเป็น  การดวลลูกโทษ จะถูกนำมาตัดสินในกรณีผลการแข่งขันยังคงเสมอกันอยู่  รายชื่อผู้เล่นสำรอง 9 คน  เปลี่ยนตัวผู้เล่นสำรองได้สูงสุด 5 คน, แต่อนุญาตเปลี่ยนตัวคนที่หกในช่วงต่อเวลาพิเศษ
เจ้าหญิงฟาราห์ ปาห์ลาวี

ระวังสับสนกับ จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี
เจ้าหญิงฟาราห์ ปาห์ลาวี  (เปอร์เซีย: شاهبانو فرح ) (ประสูติ 17 มกราคม พ.ศ. 2547-) เป็นพระธิดาในเจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน กับเจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารีแห่งอิหร่าน ซึ่งเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของประเทศอิหร่าน ต่อจากพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ผู้เป็นพระอัยกาของเจ้าหญิง
พระประวัติ

เจ้าหญิงฟาราห์ ปาห์ลาวี ประสูติเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2547 เป็นพระธิดาในเจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน กับเจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารีแห่งอิหร่าน ซึ่งเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของประเทศอิหร่าน เนื่องจากพระราชวงศ์อิหร่าน ได้เสด็จลี้ภัยจากการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองของประเทศอิหร่าน ที่เปลี่ยนเป็นสาธารณรัฐอิสลาม ใน ค.ศ. 1979 โดยทั้งเจ้าหญิงฟาราห์จึงยังไม่เคยกลับไปยังดินแดนมาตุภูมิตั้งแต่แรกประสูติเลย เจ้าหญิงฟาราห์มีพระเชษฐภคินี 2 พระองค์คือเจ้าหญิงนูร์ ปาห์ลาวีและเจ้าหญิงอีมาน ปาห์ลาวี ปัจจุบันเจ้าหญิงยังศึกษาอยู่ในโรงเรียนในรัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา
ดูเพิ่ม

พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี
เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน
แหล่งข้อมูลอื่น

หนังสือ "Winds of Change: The Future of Democracy in Iran"
หนังสือ "Gozashteh va Ayandeh"
พระประวัติเจ้าหญิงยัสมินโดยสังเขป เก็บถาวร 2006-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2021 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2021 นัดชิงชนะเลิศ เป็นแมตช์ฟุตบอลที่จะลงเล่นในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ที่ สนามกีฬาเวมบลีย์, ลอนดอน เป็นการตัดสินระหว่าง มอร์คัม และ นิวพอร์ตเคาน์ตี, กับชัยชนะของมอร์คัม 
1–0 ที่จะทำให้พวกเขาเลื่อนชั้นสู่ อีเอฟแอลลีกวัน สำหรับครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของพวกเขา.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

บทความหลัก: อีเอฟแอลลีกทู ฤดูกาล 2020–21
| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | เชลต์นัมทาวน์ | 46 | 24 | 10 | 12 | 61 | 39 | +22 | 82 |
| 2 | เคมบริดจ์ยูไนเต็ด | 46 | 24 | 8 | 14 | 73 | 49 | +24 | 80 |
| 3 | โบลตันวอนเดอเรอส์ | 46 | 23 | 10 | 13 | 59 | 50 | +9 | 79 |
| 4 | มอร์คัม | 46 | 23 | 9 | 14 | 69 | 58 | +11 | 78 |
| 5 | นิวพอร์ตเคาน์ตี | 46 | 20 | 13 | 13 | 57 | 42 | +15 | 73 |
| 6 | ฟอเรสต์กรีนโรเวอส์ | 46 | 20 | 13 | 13 | 59 | 51 | +8 | 73 |
| 7 | แทรนเมียร์โรเวอส์ | 46 | 20 | 13 | 13 | 55 | 50 | +5 | 73 |
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ > รายละเอียด

31 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
15:00 BST
| มอร์คัม | 1–0 (ต่อเวลาพิเศษ) | นิวพอร์ตเคาน์ตี |
| --- | --- | --- |
| Mendes Gomes  107' (ลูกโทษ) | รายงาน |  |
ผู้ชม: 9,083 คน
ผู้ตัดสิน: บ็อบบี แมดลีย์
| --- | --- |
             มอร์คัม :              นิวพอร์ตเคาน์ตี 
| --- | --- |
 Man of the Match:    ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:  Geoffrey Liddle  David Hunt  ผู้ตัดสินที่สี่:  Craig Hicks:  กฏ-กติกา 90 นาที  30 นาทีของการต่อเวลาพิเศษในกรณีที่จำเป็น  การดวลลูกโทษ จะถูกนำมาตัดสินในกรณีผลการแข่งขันยังคงเสมอกันอยู่  รายชื่อผู้เล่นสำรอง 9 คน  เปลี่ยนตัวผู้เล่นสำรองได้สูงสุด 5 คน, แต่อนุญาตเปลี่ยนตัวคนที่หกในช่วงต่อเวลาพิเศษ
เทราคาโตะ ซือ

| เทราคาโตะ ซือ |
| --- | --- |
ตัวละครใน กินทามะ

ปรากฏครั้งแรก:  หนังสือการ์ตูน:   บทเรียนที่ 7 แม้ต้องตายก็ต้องรักษาสัญญาให้ได้สักครั้ง    ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์:  ตอนที่ 6 เมื่อสัญญาไปสักครั้ง แม้ตายก็ต้องรักษาให้ได้ 
สร้างโดย: ฮิเดอากิ โซราจิ
ให้เสียงโดย:  มิคาโกะ ทาคาฮาชิ  อรุณี นันทิวาส
ประวัติ
ชื่อเล่น: โอซือ
เผ่าพันธุ์: มนุษย์โลก
เพศ: หญิง
ตำแหน่ง: โสด
ญาติ: พ่อของโอซือ   เทราคาโตะ อิจิ(แม่)
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ส่วนสูง: 165 เซนติเมตร
น้ำหนัก: 47 กิโลกรัม
เทราคาโตะ ซือ (ญี่ปุ่น: 寺門通; โรมาจิ: Terakado Tsū) เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ เป็นนักร้องเพลงป๊อบไอดอลชื่อดังในระดับแนวหน้าของเอโดะทีมีแฟนคลับเป็นจำนวนมาก รวมถึงชิมูระ ชินปาจิที่เป็นหัวหน้าของหน่วยพิทักษ์เทราคาโตะ ซือด้วย
ข้อมูลตัวละคร

เทราคาโตะ ซือมีความชื่นชอบในเรี่องการร้องเพลงมากตั้งแต่เด็กๆ และมักจะร้องให้พ่อฟังอยู่บ่อย ต่อมาจึงเริ่มการแสดงการร้องเพลงที่ข้างถนน ในระยะแรกการแสดงของเธอมักจะถูกมองข้าม แต่เธอก็ได้รับการให้กำลังใจจากชิมูระ ชินปาจิและหน่วยพิทักษ์เทราคาโตะ ซือ ซึ่งเป็นกลุ่มแฟนคลับที่คอยสนับสนุนโอซือ จนกระทั่งโอซือได้เป็นนักร้องยอดนิยมในที่สุด
พ่อของโอซือปัจจุบันจำคุกอยู่เนื่องจากกระทำความผิดบางอย่าง แต่ก็แหกคุกออกมาแล้วบังคับให้กินโทกิพาไปงานคอนเสิร์ตครั้งแรกของโอซือ แล้วได้ไปมอบดอกกุหลาบให้ตามที่เคยสัญญาไว้ในตอนเด็กว่าจะนำกุหลาบไปให้ในคอนเสิร์ตครั้งแรก และกลับไปมอบตัวตามเดิม แต่ก็ยังคงให้ความเป็นห่วงโอซืออยู่ตลอดมา
เทราคาโตะ ซือเคยมีข่าวอื้อฉาวว่ามีการคบหากับโกเอมอน ซึ่งเป็นนักร้องป๊อบอีกคน แต่หลังจากชินปาจิได้รู้ความจริงว่าที่โกเอมอนกับโอซือมีเหตุผลแฝง ทำให้โอซือเลิกกับโกเอมอน แตก็ทำให้ชื่อเสียงในฐานะไอดอลของโอซือตกต่ำลง แต่ด้วยกำลังใจของหน่วยพิทักษ์เทราคาโตะ ซือ ทำให้โอซือกลับมาเป็นนักร้องไอดอลยอดนิยมได้อีกครั้ง
การปรากฏตัวบนปก

โอซือปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 21 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 22
ดูเพิ่ม

กินทามะ
อูเอโนฮาระ

| อูเอโนฮาระ 上野原市 |
| --- | --- |
นคร
ศาลาว่าการเมือง
   ธง ตรา
ที่ตั้งของเมืองในจังหวัดยามานาชิ
อูเอโนฮาระ 
พิกัด: 35°38′N 139°07′E﻿ / ﻿35.633°N 139.117°E﻿ / 35.633; 139.117
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชูบุ (โทไก)
จังหวัด: ยามานาชิ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ฮิเดโอะ เองูจิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 170.65 ตร.กม. (65.89 ตร.ไมล์)
ประชากร (July 1, 2012)
 • ทั้งหมด: 26,272 คน
 • ความหนาแน่น: 154 คน/ตร.กม. (400 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
- Tree: Japanese maple
- Flower: Gentiana scabra
- Bird: Cettia diphone
Phone number: 0554-62-3111
Address: Uenohara 3832, Uenohara City, Yamanashi 409-0192
เว็บไซต์: www.city.uenohara.yamanashi.jp
อูเอโนฮาระ (ญี่ปุ่น: 上野原市; โรมาจิ: Uenohara-shi) เป็นนครในจังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2012 มีจำนวนประชากร 26,272
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Uenohara, Yamanashi
เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2015-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดยามานาชิ |
| --- | --- | --- |
โคฟุ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โคฟุ  |  |
| นคร |  ชูโอ  ฟูเอฟูกิ  ฟูจิโยชิดะ  โฮกูโตะ  คาอิ  โคชู  มินามิแอลป์  นิราซากิ  โอสึกิ  สึรุ  อูเอโนะฮาระ  ยามานาชิ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคิตะสึรุ โคซูเงะ  ทาบายามะ  อำเภอมินามิโกมะ ฮายากาวะ  ฟูจิกาวะ  มิโนบุ  นัมบุ  อำเภอมินามิสึรุ โดชิ  ฟูจิกาวางูจิโกะ  นารูซาวะ  นิชิกัตสึระ  โอชิโนะ  ยามานากาโกะ  อำเภอนากาโกมะ โชวะ  อำเภอนิชิยัตสึชิโระ อิจิกาวามิซาโตะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น
อุทยานแห่งชาติแม่เงา

| อุทยานแห่งชาติแม่เงา |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)

ที่ตั้ง: จังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดตาก
พิกัด: 17°50′46″N 97°58′36.1″E﻿ / ﻿17.84611°N 97.976694°E﻿ / 17.84611; 97.976694
พื้นที่: 412.24 ตารางกิโลเมตร (257,650 ไร่)
ผู้เยี่ยมชม: 20,730 (2551)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติแม่เงา ตั้งอยู่ในท้องที่ของอำเภอแม่สะเรียง อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน และอำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก
มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 257,650 ไร่ หรือ 412.24 ตารางกิโลเมตร
จากการที่อุทยานแห่งชาติแม่โถ จังหวัดเชียงใหม่ ได้ดำเนินการสำรวจพื้นที่ป่ารอบเขตอุทยานแห่งชาติแม่โถ เพื่อที่จะผนวกเข้าเป็นอุทยานแห่งชาติเพิ่มเติม และได้พบว่าพื้นที่ป่าบริเวณใกล้เคียง ซึ่งอยู่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอนยังมีสภาพป่าที่สมบูรณ์เหมาะสมที่จะจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งใหม่ และรายงานผลการสำรวจนี้ให้กรมป่าไม้ทราบ กรมป่าไม้จึงได้ออกคำสั่งที่ 1061/2536 ลงวันที่ 24 มิถุนายน 2536 ให้นายนิรันดร์ กมลาพร นักวิชาการป่าไม้ 5 ปฏิบัติงานประจำอุทยานแห่งชาติภูกระดึง กองอุทยานแห่งชาติไปดำเนินการสำรวจข้อมูลรายละเอียดเบื้องต้น พื้นที่ป่าบริเวณป่าสงวนแห่งชาติป่าแม่ยวมฝั่งซ้าย แปลงที่ 2 และพื้นที่ป่าบริเวณใกล้เคียง ในระหว่างวันที่ 19 กรกฎาคม - 17 สิงหาคม 2536 ต่อมากรมป่าไม้ได้ออกคำสั่งที่ 614/2537 ลงวันที่ 17 เมษายน 2537 ให้นายนิรันดร์ กมลาพร ไปดำเนินการสำรวจข้อมูลเพิ่มเติมป่าแม่ยวมฝั่งซ้าย จังหวัดแม่ฮ่องสอน รวมทั้งป่าท่าสองยาง จังหวัดตาก ป่าอมก๋อย จังหวัด เชียงใหม่ และจัดตั้งพื้นที่ดังกล่าวเป็นอุทยานแห่งชาติ โดยให้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าอุทยานแห่งชาตินี้ด้วย และในการประชุมคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติ ครั้งที่ 2/2538 วันที่ 18 พฤษภาคม 2538 มีมติเห็นชอบให้จัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ ขณะนี้อยู่ระหว่างเสนอร่างพระราชกฤษฎีกา เพื่อกำหนดเป็นอุทยานแห่งชาติต่อไป มีเนื้อที่ประมาณ 257,650 ไร่
ลักษณะภูมิประเทศ

สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่มีสภาพภูมิประเทศเป็นภูเขาสูงชันสลับซับซ้อน ประกอบด้วยป่าดิบเขา ป่าเบญจพรรณ และป่าเต็งรัง ที่ยังคงความสมบรูณ์เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่านานาชนิดและยังเป็นแหล่งต้นน้ำลำธารของแม่น้ำหลายสาย เช่น แม่น้ำแม่ริด แม่น้ำเงา ห้วยม่วง ห้วยมะกอก ซึ่งลำน้ำเหล่านี้ จะไหลมารวมกันที่แม่น้ำยวม แล้วไหลลงสู่แม่น้ำเมยและแม่น้ำสาละวิน ตามลำดับ
ลักษณะภูมิอากาศ

ลักษณะภูมิอากาศ
สภาพอากาศแบ่งออกเป็น 3 ฤดู
•	ฤดูฝน ช่วงเดือนมิถุนายน – ตุลาคม
•	ฤดูหนาว ช่วงเดือนพฤศจิกายน – กุมภาพันธ์
•	ฤดูร้อน ช่วงเดือนมีนาคม – พฤษภาคม
อากาศเย็นสบายตลอดทั้งปี และในช่วงฤดูหนาวจะมีอากาศหนาวเย็นและมีหมอกปกคลุมมากทั่วไป
ลักษณะภูมิอากาศ > พืชพันธุ์และสัตว์ป่า

สภาพป่าในอุทยานแห่งชาติแม่เงา ประกอบด้วยป่าเบญจพรรณ ป่าดิบเขา และป่าเต็งรัง มีความหนาแน่นของพรรณไม้ เฉลี่ยอยู่ที่ 70%
พันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่
•	ป่าเบญจพรรณ เป็นพรรณไม้ชนิดผลัดใบ พันธุ์ไม้สำคัญที่พบมากได้แก่ สัก แดง รกฟ้า
เก็ดแดง เก็ดดำ ประดู่
•	ป่าดิบเขา สภาพป่ามองดูเขียวชอุ่มตลอดปี และมีต้นไม้ขึ้นหนาแน่น พบมากตามยอดเขาสูง
พันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ พันธุ์ไม้ก่อชนิดต่างๆ และไม้จำพวกเกาะเช่นเฟิร์นชายผ้าสีดา มอส ซึ่งเกาะตามกิ่งไม้ ส่วนไม้พื้นล่างประกอบด้วยเฟิร์น กล้วยไม้ดิน พืชตระกูลขิงข่า เป็นต้น
•	ป่าเต็งรัง พบในบริเวณเนินเขา ไหล่เขาและเชิงเขา โดยเฉพาะพื้นที่ที่มีหินโผล่ มีลักษณะเป็น
ป่าโปร่ง ได้แก่ เต็ง รัง พลวง เหียง ส้าน มะขามป้อม ยอป่า ไม้พื้นล่างเป็นพวกหญ้าตระกูลต่างๆ
• สัตว์ป่าที่พบมาก ได้แก่
หมูป่า อีเห็นข้างลาย หมีควาย เก้ง ลิง ค่าง ชะนี เลียงผา กระรอกบิน หมาจิ้งจอก หมาใน กระรอเพา กระต่ายป่า ไก่ป่า นกแซงแซวหางบ่วง นกขุนทอง นกขุนแผน นกโพระดก นกฮูก นกไต่ไม้ นกคุ้มอกลาย นกเอี้ยง อีกา งูเห่า งูสามเหลี่ยม งูเหลือม งูสิง เขียดแลว ปลากระทิง ปลาแรด ปลาเกล็ด ปลาพลวง ปลาบู่ ปลากดคัง ปลาแข้ฯลฯ
ลักษณะภูมิอากาศ > การเดินทาง

สามารถใช้ได้ 2 เส้นทาง คือ
1. จากกรุงเทพ – อ. แม่สอด แล้วเดินทางต่อตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 (แม่สอด-แม่สะเรียง) ถึงบ้านแม่เงาซึ่งเป็นปากทางเข้าอุทยานแห่งชาติแม่เงา ระยะทาง 190 กม. แล้วเลี้ยวขวาตามถนนคอนกรีตถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติแม่เงา ระยะทาง 4 กม.
2. จากกรุงเทพ –จังหวัดเชียงใหม่ แล้วเดินทางต่อตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (เชียงใหม่-แม่สะเรียง) ถึงอำเภอแม่สะเรียง (บ้านจอมแจ้ง) ระยะทาง 191 กม. เลี้ยวซ้ายไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 ถึงบ้านแม่เงา ระยะทาง 40 กม. แล้วเลี้ยวซ้ายตามถนนคอนกรีตเข้าสู้ที่ทำการอุทยานแห่งชาติแม่เงา ระยะทาง 4 กม.
หมายเหตุ มีรถสองแถวสีส้ม , วิ่งระหว่างแม่สะเรียง-แม่สอดผ่าน(ปากทางเข้าอุทยานบ้านแม่เงา)
ลักษณะภูมิอากาศ > ด้านธรรมชาติ

ถ้ำปลา
ถ้ำแม่อมกิ
น้ำตกบูรณประภา
น้ำตกแม่แจ
น้ำตกแม่ลออ
น้ำตกแม่วะหลวง
น้ำตกโอโละโกร
ป่าสักธรรมชาติ
แม่น้ำเงา
ยอดดอยปุย
ยอดดอยปุยหลวง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อุทยานแห่งชาติของกรมอุทยาน เก็บถาวร 2008-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของจังหวัด เก็บถาวร 2007-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
เซียงหยาง

| เซียงหยาง 襄阳市 |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด
สถานที่ต่าง ๆ ในนครเซียงหยาง
ที่ตั้งของนครเซียงหยางในมณฑลหูเป่ย์
เซียงหยางที่ตั้งของใจกลางเมืองในมณฑลหูเป่ย์
พิกัด (รัฐบาลท้องถิ่นนครเซียงหยาง): 32°00′36″N 112°07′19″E﻿ / ﻿32.010°N 112.122°E﻿ / 32.010; 112.122
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: หูเป่ย์
เขตการปกครองระดับอำเภอ: 8
เขตการปกครองระดับตำบล: 159
ศูนย์กลางการปกครอง: เขตเซียงเฉิง (襄城区)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: เชี่ย อิงไฉ (郄英才)
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด: 19,724.41 ตร.กม. (7,615.64 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2017): 374.30 ตร.กม. (144.52 ตร.ไมล์)
 • เขตเมืองทั้ง 3 เขต: 3,672.9 ตร.กม. (1,418.1 ตร.ไมล์)
ความสูง: 71 เมตร (232 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนปี 2010)
 • นครระดับจังหวัด: 5,500,307 คน
 • ความหนาแน่น: 280 คน/ตร.กม. (720 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2017): 1,234,500 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 3,300 คน/ตร.กม. (8,500 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมืองทั้ง 3 เขต: 2,384,000
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
รหัสพื้นที่: 710
รหัส ISO 3166: CN-HB-06
GDP 2007: ¥78.545 พันล้าน
GDP ต่อหัว 2007: ¥14,478
คำนำหน้าทะเบียนรถ: 鄂F
เว็บไซต์: xiangyang.gov.cn
เซียงหยาง (จีน: 襄阳; พินอิน: Xiāngyáng) เป็นนครระดับจังหวัดทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีน และเป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับสองในมณฑลหูเป่ย์เรียงตามจำนวนประชากร เป็นที่รู้จักในชื่อ เซียงฝาน ตั้งแต่ปี 1950 ถึง 2010 มีแม่น้ำฮั่นไหลผ่านใจกลางเมืองเซียงหยาง และแบ่งเมืองออกเป็นเหนือ–ใต้ เมืองนี้เป็นการรวมกันของสองเมืองที่เคยอยู่แยกกัน ได้แก่ ฝานเฉิง และเซียงเฉิง รวมกันเป็นเมืองชื่อเซียงฝาน มาจนถึงปี 2010 เมืองเก่าเซียงหยางตั้งอยู่ทางใต้ของแม่น้ำฮั่น ซึ่งมีกำแพงเมืองที่ยังไม่เสียหายที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศจีน ขณะที่ฝานเฉิงตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำฮั่น ทั้งสองเมืองมีบทบาททางประวัติศาสตร์ที่โดดเด่นทั้งในประวัติศาสตร์จีนโบราณและก่อนสมัยใหม่ ปัจจุบัน เมืองนี้เป็นเป้าหมายของการลงทุนของภาครัฐและภาคเอกชน เนื่องจากจีนมุ่งพยายามที่จะขยายเมืองและพัฒนามณฑลที่อยู่ทางตอนในของประเทศ ในปี 2017 ประชากรของนครระดับจังหวัดเซียงหยางมีจำนวน 5.65 ล้านคน โดยในจำนวนนี้เป็นผู้อยู่อาศัยในพื้นที่เขตเมือง 3.37 ล้านคน
เขตการปกครอง

นครระดับจังหวัดเซียงหยางแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอจำนวน 9 แห่ง ได้แก่ 3 เขต, 3 นครระดับอำเภอ และ 3 อำเภอ
เขตเซียงโจว (襄州区)
เขตเซียงเฉิง (襄城区)
เขตฝานเฉิง (樊城区)
นครเจ่าหยาง (枣阳市)
นครอี๋เฉิง (宜城市)
นครเหล่าเหอโข่ว (老河口市)
อำเภอหนานจาง (南漳县)
อำเภอกู่เฉิง (谷城县)
อำเภอเป่าคัง (保康县)
และยังแบ่งย่อยลงอีกเป็นเขตการปกครองระดับตำบลจำนวน 159 แห่ง ได้แก่ 106 เมือง, 29 ตำบล และ 24 แขวง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เซียงหยาง
เว็บไซต์รัฐบาลท้องถิ่นนครเซียงหยาง (จีนตัวย่อ)
เว็บไซต์เขตเซียงโจว
Exploring Chinese History: Geographical Database Entry
แม่แบบ:มณฑลหูเป่ย์
เจ้าหญิงฟาดียะห์แห่งอียิปต์

| เจ้าหญิงฟาดียะห์แห่งอียิปต์ |
| --- | --- |

เจ้าหญิงแห่งอียิปต์
ประสูติ: 15 ธันวาคม ค.ศ. 1943
สิ้นพระชนม์: 26 ธันวาคม ค.ศ. 2002 (59 ปี)  เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
พระสวามี: ปิแอร์ อเล็กซีวิคช์ ออร์ลอฟฟ์
พระบุตร: มิกาเอล-ชาเมล ออร์ลอฟฟ์ อาแล็กซองดร์-อาลี ออร์ลอฟฟ์
พระราชบิดา: พระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์
พระราชมารดา: สมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์
เจ้าหญิงฟาดียะห์แห่งอียิปต์ (อาหรับ:فادية Fādiya, ประสูติ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1943-26 ธันวาคม ค.ศ. 2002) พระราชธิดาองค์เล็กในพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ และสมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์ พระมเหสีพระองค์แรก
พระประวัติ

เจ้าหญิงฟาดียะห์แห่งอียิปต์ ประสูติเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1943 เป็นพระราชธิดาองค์เล็กในพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ และสมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์ พระมเหสีพระองค์แรก โดยพระองค์มีพระพี่นางร่วมพระมารดาสองพระองค์ ได้แก่ เจ้าหญิงเฟริยาล และเจ้าหญิงเฟาซียะห์
ต่อมาได้เกิดเหตุการณ์ปฏิวัติอียิปต์ในปี ค.ศ. 1952 พระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ พระราชบิดาจึงส่งเจ้าหญิงฟาดียะห์ไปศึกษายังประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยพระองค์ได้เรียนเกี่ยวกับการเขียนภาพ
เสกสมรส

เจ้าหญิงฟาดียะห์เสกสมรสเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 โดยเสกสมรสกับนายปิแอร์ อเล็กซีวิคช์ ออร์ลอฟฟ์ นักธรณีวิทยาชาวสวิส ที่มีเชื้อสายราชวงศ์รัสเซีย โดยจดทะเบียนสมรสกันที่สำนักงานทะเบียนเคนซิงสตัน (Kensington) กรุงลอนดอน โดยสามีของพระองค์ได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม และได้ชื่อมุสลิมว่า ซาอิด ออร์ลอฟฟ์ โดยทั้งคู่ มีบุตรด้วยกันสองคน ได้แก่ นายมิกาเอล-ชาเมล ออร์ลอฟฟ์ และนายอาแล็กซองดร์-อาลี ออร์ลอฟฟ์
ส่วนเจ้าหญิงฟาดียะห์ได้ทำงานเป็นล่ามในกระทรวงการท่องเที่ยวของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยพระองค์สามารถรับสั่งภาษาฝรั่งเศส, ภาษาอังกฤษ, ภาษาอิตาเลียน และภาษาสเปน
สิ้นพระชนม์

เจ้าหญิงฟาดียะห์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2002 ที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และพระศพได้ฝังไว้ในกรุงไคโร ประเทศอียิปต์ สิริรวมพระชนมายุ 59 พรรษา
อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก

| เดอะโมสออนนะระเบิล มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก |
| --- | --- |
อเล็กซานเดอร์ อัลเบิร์ต เมานต์แบ็คเทน

เกิด: เจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งบัทเทินแบร์ค 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1886(1886-11-23) ปราสาทวินด์เซอร์ บาร์กเชอร์
เสียชีวิต: 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1960(1960-02-23) (73 ปี) พระราชวังเค็นซิงตัน ลอนดอน
ตำแหน่ง: มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก เอิร์ลแห่งเบิร์กแฮมสเตด ไวเคานท์ลอนเซสตัน
วาระ: 7 พฤศจิกายน 1917 - 23 กุมภาพันธ์ 1960
คู่สมรส: ไอรีน เมานต์แบ็ตเทน มาร์เชอเนสแห่งคาริสบรูก
บุตร: เลดีไอริส เมานต์แบ็ตเทน
บิดามารดา: เจ้าชายไฮน์ริชแห่งบัทเทินแบร์ค (บิดา) เจ้าหญิงเบียทริซแห่งสหราชอาณาจักร (มารดา)

ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  สหราชอาณาจักร
แผนก/สังกัด:  ราชนาวี   กองทัพบกสหราชอาณาจักร   กองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
ประจำการ: 1902–08; 1914-19; 1941-45
ชั้นยศ:  ร้อยเอก  เรือเอก  เรืออากาศเอก
การยุทธ์: สงครามบูร์ครั้งที่สอง สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง
 
อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก (Alexander Mountbatten Marquess of Carisbrooke; พระอิสริยยศเดิม เจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งบัทเทินแบร์ค; พระนามแบบเต็ม อเล็กซานเดอร์ อัลเบิร์ต; 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1886 - 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1960) ทรงเป็นสมาชิกองค์หนึ่งของพระราชวงศ์อังกฤษ โดยเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระองค์ทรงเป็นเจ้าชายเมื่อแรกประสูติจนถึงปี ค.ศ. 1917 เมื่อพระราชวงศ์อังกฤษได้สละฐานันดรศักดิ์เยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1