ไวต์สตาร์ไลน์
ออสเตรเลีย

ไวต์สตาร์เริ่มต้นจากการเป็นสายการเดินเรือที่ให้บริการการขนส่งไปยังและจากออสเตรเลีย โดยเฉพาะในช่วงสมัยตื่นทองในคริสต์ทศวรรษ 1850 แต่หลังจากสายการเดินเรือล้มละลายและถูกซื้อโดยทอมัส อิสเมย์ใน ค.ศ. 1868 บริษัทก็ได้รับการสร้างใหม่เป็นสายการเดินเรือข้ามแอตแลนติก อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1890 ไวต์สตาร์ตัดสินใจฟื้นฟูการให้บริการไปยังออสเตรเลียอีกครั้ง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการค้นพบแหล่งทองคำเพิ่มเติมในออสเตรเลียตะวันตก นำไปสู่การตื่นทองระลอกใหม่และการเพิ่มขึ้นของผู้อพยพไปยังออสเตรเลีย รวมถึงการค้าแร่ธาตุ ผลิตผลทางการเกษตร ขนสัตว์ และเนื้อสัตว์ที่เพิ่มขึ้นในทิศทางตรงกันข้ามด้วย สิ่งหลังนี้ได้กลายมาเป็นแหล่งรายได้หลักสำหรับสายการเดินเรือที่ให้บริการเส้นทางนี้อยู่แล้วหลังระบบทำความเย็นเชิงกลที่มีประสิทธิภาพเกิดขึ้นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1880 ทำให้สามารถเก็บรักษาเนื้อวัวจำนวนมากระหว่างการเดินทางระยะไกลกลับไปยังหมู่เกาะอังกฤษได้
ทอมัส อิสเมย์ ตัดสินใจกลับเข้าสู่เส้นทางออสเตรเลียใน ค.ศ. 1897 ด้วยบริการรายเดือนระหว่างลิเวอร์พูล เคปทาวน์ และซิดนีย์ การหยุดที่เตเนริเฟถูกรวมอยู่ในตารางทั้งขาไปและขากลับ เรือขาออกจะแวะที่แอดิเลดและเมลเบิร์นและเที่ยวขากลับจะแวะที่พลิมัทก่อนจะสิ้นสุดที่ลิเวอร์พูล ด้วยการเดินทางที่ใช้เวลาหกสัปดาห์ จึงจำเป็นต้องใช้เรือห้าลำเพื่อรักษาการให้บริการในทั้งสองทิศทาง ข้อกำหนดสำหรับเรือใหม่ถูกร่างขึ้นและคำสั่งซื้อถูกส่งไปยังฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในฤดูร้อน ค.ศ. 1897 ตรงกับการพระราชพิธีพัชราภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ดังนั้นพวกมันจึงถูกรู้จักในชื่อเรือชั้นจูบิลี ตามปรัชญาใหม่ของไวต์สตาร์เกี่ยวกับเส้นทางแอตแลนติกที่เน้นขนาดมากกว่าความเร็ว เรือชั้นจูบิลีถูกกำหนดให้เป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยนำมาใช้ในเส้นทางเดินเรือไปออสเตรเลีย โดยมีความยาว 550 ฟุต (170 เมตร) และระวางบรรทุกรวมเกือบ 12,000 ตัน พวกมันเป็นเรือที่มีปล่องไฟเดี่ยว ใบจักรคู่ ออกแบบมาเป็นเรือบรรทุกสินค้าและผู้โดยสารแบบผสม โดยพื้นฐานแล้วเป็นรุ่นขยายของเรือชั้นนารอนิก (Naronic class) รุ่นก่อนหน้าของไวต์สตาร์ ด้วยความเร็วในการให้บริการ 14 นอต (26 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 16 ไมล์ต่อชั่วโมง) เรือชั้นจูบิลีมีความเร็วช้ากว่าเรือไปรษณีย์ขนาดเล็กที่ดำเนินการโดยโอเรียนต์ไลน์และพีแอนด์โออย่างเห็นได้ชัด และขนาดของเรือเหล่านั้นหมายความว่าพวกมันจะไม่สามารถแล่นผ่านคลองสุเอซได้ ดังนั้นพวกมันจะต้องใช้เส้นทางอ้อมไกลผ่านแอฟริกาใต้และจะไม่ดึงดูดผู้โดยสารชั้นหนึ่ง แทนที่จะเป็นเช่นนั้น พวกมันถูกกำหนดไว้สำหรับการขนส่งผู้ย้ายถิ่น/แรงงานตามฤดูกาล โดยบรรทุกผู้โดยสาร 320 คนในสิ่งที่ถูกเรียกว่าที่พักชั้นสามเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ตามธรรมเนียมอันยาวนานของไวต์สตาร์ในการปรับปรุงมาตรฐานผู้โดยสารชั้นสาม สิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้ก้าวหน้ากว่าสิ่งอำนวยความสะดวกเทียบเท่าบนสายการเดินเรืออื่นอย่างมาก โดยอยู่ในระดับเดียวกับสิ่งอำนวยความสะดวกชั้นสองบนเรือลำอื่นโดยทั่วไป แม้ทั้งหมดจะอยู่ในชั้นเดียวกัน แต่ราคาที่นอนบนเรือชั้นจูบิลีนั้นแตกต่างกัน ทำให้ผู้โดยสารสามารถเลือกห้องพักแบบสองหรือสี่เตียงได้ในราคาพิเศษหรือเลือกพักในหอนอนรวมแบบเปิดโล่ง ผู้โดยสารสามารถใช้สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เช่น ห้องอาหารขนาดใหญ่ ห้องสมุด และห้องสูบบุหรี่ รวมถึงสามารถเดินได้อย่างอิสระในพื้นที่ดาดฟ้าเกือบทั้งหมดของเรือระหว่างการเดินทาง เรือเหล่านั้นสามารถบรรทุกสินค้าได้ 15,000 ตันใน 7 ห้องสินค้า โดยมีความจุสำหรับซากเนื้อ 100,000 ซาก
แอฟริก (Afric) เรือลำแรกในชั้นจูบิลี ปล่อยลงน้ำในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1898 แต่การเดินทางครั้งแรกของเธอในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1899 ไปยังนิวยอร์กเป็นการเดินทางเพื่อทดสอบเรือ และเพื่อทดสอบเรือลำใหม่ในเส้นทางที่สั้นกว่า ได้มีการปรับปรุงเล็กน้อยแก่แอฟริกและพี่น้องของเธออันเป็นผลมาจากการเดินทางครั้งนี้ การให้บริการเส้นทางออสเตรเลียนั้นจริง ๆ แล้วเริ่มต้นโดยเมดิก (Medic) เรือลำที่สอง ซึ่งออกจากลิเวอร์พูลในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1899 และเดินทางถึงซิดนีย์ในเดือนตุลาคม เพอร์ซิก (Persic) เรือลำที่สาม ออกเดินทางครั้งแรกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1899 แต่ต้องล่าช้าไปหลายสัปดาห์ในเคปทาวน์หลังหางเสือเรือหักเนื่องจากการผลิตโลหะที่บกพร่อง หลังได้ประสบการณ์จากเรือแฝดสามดังกล่าวแล้ว เรือคู่สุดท้ายที่สร้างสำหรับเส้นทางออสเตรเลียจึงถูกออกแบบใหม่ให้ดีขึ้น เส้นทางออสเตรเลียได้รับความนิยมจากผู้โดยสารมากกว่าที่คาดไว้ ดังนั้นเรือสองลำนี้ คือ รูนิก (Runic) และซูวิก (Suevic) จึงถูกปรับปรุงโดยการเลื่อนสะพานเดินเรือไปข้างหน้าและขยายดาดฟ้าท้ายเรือ การปรับปรุงนี้ไม่เพียงแต่เพิ่มระวางบรรทุกรวมเล็กน้อยเท่านั้น แต่ยังทำให้เรือเพิ่มความจุผู้โดยสารอีก 50 คน รวมเป็นผู้โดยสารทั้งหมด 400 คน ซูวิกออกเดินทางครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1901 ทำให้บริการออสเตรเลียของไวต์สตาร์มีความสมบูรณ์ ขณะนี้ การเดินทางกลับยังรวมถึงการหยุดที่ลอนดอน ผู้โดยสารส่วนใหญ่จากออสเตรเลียลงเรือที่พลิมัทเพื่อเดินทางต่อไปยังปลายทางสุดท้ายโดยรถไฟ ขณะที่สินค้าส่วนใหญ่มีปลายทางที่ลอนดอน จากนั้นเรือจะแล่นกลับผ่านช่องแคบอังกฤษเพื่อถ่ายสินค้าและผู้โดยสารส่วนสุดท้ายที่ลิเวอร์พูลก่อนจะเตรียมตัวสำหรับการเดินทางครั้งต่อไป
เส้นทางออสเตรเลียประสบความสำเร็จและมีกำไรสำหรับไวต์สตาร์ และส่วนใหญ่เรือก็ไม่ได้ประสบเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นใด ๆ ในช่วงแรกเริ่มของเส้นทางเดินเรือ เรือสามลำแรกถูกใช้งานอย่างหนักในการขนส่งบุคลากร ทหาร และเสบียงไปยังแอฟริกาใต้ในช่วงสงครามบูร์ ในขณะที่ซูวิกเกยตื้นนอกชายฝั่งลิซาร์ดพอยต์ คอร์นวอลล์ใน ค.ศ. 1907 ไม่มีผู้บาดเจ็บล้มตาย และแม้เรือจะถูกแยกเป็นสองส่วนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการกู้ซากเรือที่ทะเยอทะยาน แต่เธอก็ได้รับการซ่อมแซมและกลับมาให้บริการอีกครั้งในเดือนมกราคม ค.ศ. 1908 ความสำเร็จของบริการออสเตรเลียในด้านการขนส่งสินค้าส่งผลให้ไวต์สตาร์ย้ายเซวิก (Cevic) เรือบรรทุกสินค้าเก่าที่มีขนาดใกล้เคียงกับเรือชั้นจูบิลี จากบริการนิวยอร์กไปยังเส้นทางออสเตรเลีย ใน ค.ศ. 1910 เซวิกถูกใช้ในการทดลองเดินเรือไปออสเตรเลียผ่านคลองสุเอซ แต่เรือเกยตื้นหลายครั้งในคลองและเรือก็ยังคงเดินเรือผ่านแหลมกู๊ดโฮปต่อไป เซวิกถูกใช้ในเส้นทางออสเตรเลียตามฤดูกาล โดยหลัก ๆ จะขนส่งปศุสัตว์และขนแกะในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงของออสเตรเลีย (กุมภาพันธ์–เมษายน) และต่อมาจะถูกเปลี่ยนไปใช้ในเส้นทางนิวยอร์กในช่วงฤดูร้อนของแอตแลนติก
ความต้องการที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องสำหรับความจุผู้โดยสารเพิ่มเติม นำไปสู่การที่ไวต์สตาร์สร้างเรือพิเศษลำเดียวสำหรับเส้นทางนั้นโดยเฉพาะ เซรามิก (Ceramic) เปิดตัวใน ค.ศ. 1913 เป็นการพัฒนาที่ใหญ่กว่าและซับซ้อนกว่าของเรือชั้นจูบิลี โดยมีความยาว 655 ฟุต (200 เมตร) และระวางบรรทุกรวม 18,495 ตัน เช่นเดียวกับลอเรนติกและเรือชั้นโอลิมปิก เซรามิกเป็นเรือสามใบจักร โดยใบจักรกลางขับเคลื่อนด้วยกังหันแรงดันต่ำที่ใช้ไอเสียจากเครื่องจักรไอน้ำลูกสูบสองเครื่อง สิ่งนี้ทำให้เธอสามารถทำความเร็วได้มากกว่าเล็กน้อย คือ 16 นอต (30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 18 ไมล์ต่อชั่วโมง) เมื่อเทียบกับเรือชั้นจูบิลีแม้จะมีขนาดใหญ่กว่าแต่ใช้ถ่านหินเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย เรือลำใหม่มีโครงสร้างบนขนาดใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัดและมีความจุผู้โดยสารเกือบสองเท่าของเรือชั้นจูบิลี รวมผู้โดยสารทั้งหมด 600 คน ซึ่งยังคงบรรทุกเฉพาะในสิ่งที่ถูกโฆษณาว่าเป็นที่พักชั้นสามเท่านั้น เธอยังสามารถบรรทุกสินค้าได้ 19,000 ตันใน 8 ห้องสินค้า รวมถึงพื้นที่ห้องเย็นขนาด 321,000 ลูกบาศก์ฟุต (9,100 ลูกบาศก์เมตร) ขนาดของเซรามิกถูกจำกัดโดยความยาวของเขื่อนเทียบเรือที่ท่าเรือทิลเบอรีในลอนดอน และระยะห่างของเสากระโดงเรือใต้สะพานซิดนีย์ฮาร์เบอร์ที่กำลังมีการเสนอในขณะนั้น เมื่อเธอมาถึงซิดนีย์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1914 เธอได้เข้ามาแทนที่เรือชั้นจูบิลีในฐานะเรือขนาดใหญ่ที่สุดในเส้นทางออสเตรเลียจากอังกฤษ หลังที่การก่อสร้างสะพานฮาร์เบอร์ที่ล่าช้ามานานแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1932 เซรามิกจะเป็นเรือที่สูงที่สุดในขณะนั้นที่ให้บริการและแล่นผ่านใต้สะพาน
เรือทั้งเจ็ดลำถูกเกณฑ์เป็นเรือลำเลียงทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทำให้ไวต์สตาร์ต้องระงับบริการออสเตรเลีย แอฟริกถูกตอร์ปิโดโดยเรืออูในช่องแคบอังกฤษใน ค.ศ. 1917 และเซวิกยังคงอยู่ภายใต้การครอบครองของกองหนุนราชนาวีหลังสงคราม แต่เรือที่เหลืออีกห้าลำถูกส่งคืนให้แก่ไวต์สตาร์และบริการได้กลับมาดำเนินอีกครั้งใน ค.ศ. 1919 เรือชั้นจูบิลีที่เหลือถูกถอนจากบริการในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 เพอร์ซิกถูกแยกชิ้นส่วนใน ค.ศ. 1926 ขณะที่เมดิกและซูวิกถูกขายใน ค.ศ. 1928 และรูนิกใน ค.ศ. 1929 ทั้งหมดถูกดัดแปลงเป็นเรือโรงงานล่าวาฬ เนื่องจากขนาดและความจุสินค้าของพวกมัน เส้นทางออสเตรเลียไม่ทำกำไรหรือมีผู้โดยสารหนาแน่นเท่ากับช่วงก่อนสงครามอีกต่อไปและเส้นทางดังกล่าวก็ไม่ใช่สิ่งที่ไวต์สตาร์ให้ความสำคัญเป็นลำดับแรกอีกต่อไป โดยเฉพาะเมื่อเส้นทางนี้ตกอยู่ภายใต้การเป็นเจ้าของของบริษัทรอยัลเมลสตีมแพ็กเก็ตใน ค.ศ. 1927 เวดิก (Vedic) เรือลำใหม่ซึ่งตั้งใจให้เป็นลำแรกของเรือชั้นใหม่ที่จะมาแทนที่เรือชั้นจูบิลี ถูกปล่อยลงน้ำใน ค.ศ. 1917 นี่เป็นเรือไวต์สตาร์ลำแรกที่ขับเคลื่อนด้วยกังหันไอน้ำเพียงอย่างเดียวและมีบทบาทในการขนส่งผู้อพยพและสินค้าเช่นเดียวกับเรือรุ่นก่อน แม้จะมีขนาด 460 ฟุต (140 เมตร) และระวางบรรทุกรวม 9,332 ตัน ซึ่งเล็กกว่าเรือรุ่นก่อน เวดิกออกจากอู่ต่อเรือเพื่อให้บริการในฐานะเรือลำเลียงทหารและช่วงแรกถูกใช้ในเส้นแคนาดาของไวต์สตาร์กระทั่งถูกส่งไปให้บริการเส้นทางออสเตรเลียใน ค.ศ. 1925 เซรามิกและเวดิกยังคงให้บริการเส้นทางออสเตรเลียแบบไม่ถี่นักกระทั่งไวต์สตาร์รวมกิจการกับคูนาร์ดไลน์ใน ค.ศ. 1934 ผู้บริหารชุดใหม่ตัดสินใจยุติเส้นทางของไวต์สตาร์ไปยังซีกโลกใต้ในทันที เซรามิกถูกขายให้กับบริษัทชอว์ซาวิลล์แอนด์อัลเบียนไลน์ ซึ่งยังคงให้บริการเธอในเส้นทางเดิม ขณะที่เวดิกถูกแยกชิ้นส่วน