stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เปาลู กูเวลยู
หนังสือที่เขียนโดย Paulo Coelho (เปาโล โคเอโย หรือ เปาโล  คูเอลญู)

- ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน (The Al Chemist) แปลโดย ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ (เรื่องเดียวกับ ขุมทรัพย์สุดปลายฝัน)
- เวรานิกาขอตาย (Veronika decides to die)
- เมืองทดสอบบาป (The devil and miss prym)
- ขุมทรัพย์สุดปลายฝัน (The Al Chemist) แปลโดย กอบชลี และ กันเกรา (เรื่องเดียวกับ ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน)
- 11 นาที (Eleven minutes)
- ตามรอยรัก (Adultery)
- ชู้ (O zahir)
- สายลับ (The spy)
- ปราชญ์แห่งธนู (The Archer)
ข้อมูลหนังสือของที่เขียนโดย หนังสือ Paulo Coelho (เปาโล โคเอโย หรือ เปาโล คูเอลญู) พิมพ์ครั้งที่ 1
เปาลู ฟึไรรา

เปาลู รึนาตู รึโบชู ฟึไรรา OIH (โปรตุเกส: Paulo Renato Rebocho Ferreira, เสียงอ่านภาษาโปรตุเกส: [ˈpawlu fɨˈʁɐjɾɐ]; เกิด 18 มกราคม ค.ศ. 1979) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส ซึ่งลงเล่นในตำแหน่งฟูลแบ็ก  ปัจจุบันเขาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมล็อสก์ลีล สโมสรในลีกเอิง
ฟึไรราเคยเป็นนักฟุตบอลในทีมชาติโปรตุเกส ตำแหน่งแบ็กขวา แต่ในบางครั้งก็เล่นแบ็กซ้ายและกองหลังกลาง เขาย้ายจากโปร์ตูมาร่วมทีมเชลซีใน ค.ศ. 2004 เมื่อโชเซ มูรีนโย คว้าตัวเขามาด้วยค่าตัว 13.2 ล้านปอนด์ โดยที่ก่อนหน้านั้นทั้งคู่พึ่งคว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกและลีกสูงสุดของโปรตุเกสด้วยกันที่โปร์ตู ฟึไรรามีส่วนสำคัญที่ทำให้แนวรับเชลซีเหนียวแน่นมากในฤดูกาลแรกที่เขาย้ายมา แม้ว่าจะมีอาการบาดเจ็บรบกวนช่วงท้ายฤดูกาล เขาก็ช่วยให้เชลซีคว้าแชมป์ได้เป็นครั้งแรกในรอบ 50 ปีและทำสถิติเสียประตูน้อยที่สุด
ฤดูกาลที่ 2 ของฟึไรรา เขาได้รับโอกาสลงสนามไม่มากนัก โดยตำแหน่งแบ็กขวานั้นมักจะเป็นกัลลาสหรือเจเรมีที่ได้ลง แต่เขายังเป็นตัวเลือกแรกในแชมเปียนส์ลีกและทำประตูแรกกับเชลซีได้ในเกมเอฟเอคัพกับโคลชิสเตอร์
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2006 กัลลาสย้ายออกจากทีมไปและคาลิด บูลารูซย้ายเข้ามาแทน ช่วงต้นฤดูกาล 2006/07 บูลารูซยึดตำแหน่งแบ็กขวาตัวจริงไว้ได้ แต่ต่อมาฟึไรราทวงตำแหน่งคืนได้สำเร็จและมีส่วนสำคัญในการหยุดคริสเตียโน โรนัลโดในเอฟเอคัพนัดชิง
ในยุคของอัฟรัม กรันต์ ฟึไรราสลับกันลงในตำแหน่งแบ็กขวากับจูเลียโน เบลเลตตี ที่พึ่งย้ายมาร่วมทีม และลงเล่นเป็นแบ็กซ้ายในเวลาที่แอชลีย์ โคล และเวยน์ บริดจ์ ได้รับบาดเจ็บพร้อมกัน ในช่วงท้ายฤดูกาลเป็นเบลเลตตีที่เล่นเกมรุกได้ดีกว่าได้ลงสนามอย่างต่อเนื่อง แต่ในนัดชิงยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกกลับเป็นเอสเซียงที่เล่นเป็นแบ็กขวา ส่วนฟึไรราไม่มีชื่อแม้กระทั่งในม้านั่งสำรอง
ฟึไรราต่อสัญญาไปอีก 5 ปีในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 ภายใต้การคุมทีมของลูอิส ฟีลีปี สโกลารี ที่เคยร่วมงานกันในทีมชาติโปรตุเกสมาก่อน ฟึไรรากลับได้ลงสนามเพียง 7 นาทีโดยเป็นตัวสำรองแทนชูเซ โบซิงกวา ในนัดเปิดฤดูกาล
เขาต้องรอถึงยุคของคืส ฮิดดิงก์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 กว่าจะได้ลงเป็นตัวจริงในตำแหน่งแบ็กซ้ายแทนที่แอชลีย์ โคล ขณะนั้นดูเหมือนว่าตัวเลือกแรก ๆ ในตำแหน่งแบ็กขวาจะเป็นของโบซิงกวาและกองหลังสารพัดประโยชน์อย่างอีวานอวิช รวมไปถึงในทีมชาติโปรตุเกสก็เป็นโบซิงกวาที่ยึดตำแหน่งแบ็กขวาไว้
ฟึไรรามีโอกาสลงสนามในคาร์ลิงคัพและทำประตูที่ 2 ของเขากับเชลซีในเกมกับแบล็กเบิร์นซึ่งเป็นเพียงประตูที่ 3 ในการเล่นฟุตบอลอาชีพ ช่วงคริสต์มาสถึงเดือนกุมภาพันธ์ ฟึไรราได้ลงสนามไม่บ่อยนัก หนึ่งในนั้นคือเกมเอฟเอคัพกับคาร์ดิฟที่เขาทำผลงานได้ดี
เมื่อโคลและชีร์คอฟมีอาการบาดเจ็บ ฟึไรราที่รอโอกาสอยู่ก็ทำหน้าที่แทนได้ดี อาการบาดเจ็บของอีวานอวิชในเกมกับแบล็กเบิร์นทำให้ฟึไรราได้เล่นในตำแหน่งแบ็กขวาที่เขาถนัด มีส่วนสำคัญในชัยชนะสำคัญเหนือวิลลาและพอร์ตสมัท ความีวินัยในเกมรับของเขาช่วยให้เชลซีบุกไปชนะแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้ถึงโอลด์แทรฟฟอร์ด ฟึไรราเล่นได้อย่างเหนียวแน่นติดต่อกันถึง 10 นัดและช่วยให้เชลซีคว้าดับเบิลแชมป์ได้ในที่สุด
แหล่งข้อมูลอื่น

เปาลู ฟึไรรา ที่ ForaDeJogo (archived)
สถิติของ เปาลู ฟึไรรา ที่ Soccerbase
แม่แบบ:FPF national player
เปาลู ฟึไรรา ที่ National-Football-Teams.com
เปาลู ฟึไรรา – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
เดลาโตรี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  กิลแยร์มี เอากุสตู อัลวิส เดลาโตรี
วันเกิด:   (1992-05-01) 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 (32 ปี)
สถานที่เกิด:  เซาโฌแซดูรีอูเปรตู บราซิล
ส่วนสูง:  1.86 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรเยาวชน
2007–2010:  รีอูเปรตู
2010–2011:  จิสโปร์ชีวูบราซิล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2010 |  รีอูเปรตู |  4 |  (0) |
| 2011–2013 |  จิสโปร์ชีวูบราซิล |  0 |  (0) |
| 2011–2012 |  → อิงเตร์นาซีโยนัล (ยืมตัว) |  11 |  (0) |
| 2012–2013 |  → โปร์ตู เบ (ยืมตัว) |  36 |  (11) |
| 2013–2016 |  อาตแลชีกูปารานาเอ็งซี |  49 |  (7) |
| 2014 |  → ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ (ยืมตัว) |  0 |  (0) |
| 2016 |  → สุพรรณบุรี (ยืมตัว) |  26 |  (10) |
| 2017 |  สุพรรณบุรี |  22 |  (14) |
| 2018–2019 |  อาโปเอล |  22 |  (5) |
| 2019 |  สุพรรณบุรี |  9 |  (3) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 08:58, 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 (UTC)
กิลแยร์มี เอากุสตู อัลวิส เดลาโตรี (โปรตุเกส: Guilherme Augusto Alves Dellatorre; 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 —) หรือ เดลาโตรี เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล เล่นในตำแหน่งกองหน้า
สโมสร

เดลาโตรีเกิดที่เซาโฌแซดูรีอูเปรตู เขาได้เล่นให้กับทีมเยาวชนของรีอูเปรตู และได้เล่นให้กับจิสโปร์ชีวูบราซิลในฐานะการยืมตัว เขาได้ลงเล่นในเซาเปาลูฌูนีโยร์ฟุตบอลคัพฤดูกาล 2011 โดยเขาทำ 7 ประตู จึงกลายเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในรายการนั้น
ในฟุตบอลอาชีพ เขาเริ่มต้นเล่นให้กับรีอูเปรตูในเปาลิสตา อาโดยส์ ฤดูกาล 2010 และย้ายไปจิสโปร์ชีวูบราซิลในปีเดียวกัน เดลาโตรีเซ็นสัญญายืมตัวกับอิงเตร์นาซีโยนัลใน ค.ศ. 2011 แต่เนื่องจากไม่สามารถทำประตูในแซรียีอาได้ เขาจึงถูกลดชั้นไปเล่นให้กับทีมเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี
วันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 เดลาโตรีย้ายไปโปร์ตูด้วยสัญญายืมตัว และจะได้ลงเล่นให้กับทีมเบ ต่อมาในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2013 เขาถูกเรียกติดทีมชุดใหญ่โดยวีตอร์ ปือไรรา ผู้จัดการสโมสร ในเกมลีกนัดที่พบกับสโมสรกีฬานาซียูนัล แม้จะมีชื่อเป็นตัวสำรองในนัดนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ลงเล่น
วันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 เดลาโตรีย้ายไปอาตแลชีกูปารานาเอ็งซี เขาทำ 5 ประตูจากการลงเล่น 31 นัด ทำให้สโมสรจบอันดับที่สามในลีก ต่อมาในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2014 เขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับสโมสรในลีกรองของอังกฤษอย่างควีนส์พาร์กเรนเจอส์ เขาลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชุดใหญ่เมื่อวันที่ 4 มีนาคม ในนัดที่ควีนส์พาร์กฯ พ่ายแพ้ต่ออิปสวิชทาวน์ 1–0 อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถสอดแทรกในทีมชุดใหญ่ จึงถูกปล่อยกลับต้นสังกัดหลังจบฤดูกาล
ในฤดูกาล 2015 เดลาโตรีกลับมาเล่นให้กับอาตแลชีกูปารานาเอ็งซี เขาไม่สามารถทำประตูในการลงเล่นเก้านัดในลีกระดับชาติ แต่เขาทำสองประตูจากการลงเล่นเจ็ดนัดในลีกระดับรัฐ ต่อมาในวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2016 เขาเซ็นสัญญายืมตัวหนึ่งปีกับสโมสรของไทยอย่างสุพรรณบุรี
ในวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2017 เดลาโตรีย้ายไปเซ็นสัญญากับอาโปเอลในไซปรีออตเฟิสต์ดิวิชัน ต่อมาในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 เดลาโตรีได้ย้ายกลับมาเล่นให้กับสุพรรณบุรีอีกครั้ง
เกียรติประวัติ

อิงเตร์นาซีโยนัล
เรโกปาซูดาเมริกานา: 2011
เฟร์นังดู กอโลร์ จี แมลู

ภาพถ่ายอย่างเป็นทางการของกอโลร์ในฐานะสมาชิกวุฒิสภา
เฟร์นังดู อาฟงซู กอโลร์ จี แมลู (โปรตุเกส: Fernando Affonso Collor de Mello; เกิด 12 สิงหาคม พ.ศ. 2492) เป็นนักการเมืองชาวบราซิลผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 32 ของบราซิลระหว่าง พ.ศ. 2533–2535
| ด ค กประธานาธิบดีบราซิล |
| --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐเก่า (1889–1930) |  เดโอโดโร ดา ฟอนเซกา  ฟลอเรียโน เปอีโซโต  ปรูเดนเต เด มาราอีส  กัมโปส ซาเลส  รอดริเกซ อัลเวซ  อาฟอนซู เปนา  นิโล เปซันยา  เฮอร์เมส ดา ฟอนเซกา  เวเซเลา บราส  รอดริเกซ อัลเวซ  เดลฟีม โมเรรา  เอปิตาเชียว เปซซัว  วอชิงตัน ลูอิส  จูลิโอ เปรสเตส  |  |
| มหายุควาร์กัส (1930–1945) |  กลุ่มทหาร (ทัสซู ฟรากูซู • อิซาเอียส ดู โนโรนยา • เมนา บาเรตโต)  เฌตูลียู วาร์กัส  โคเซ ลินยาเรส  |  |
| สาธารณรัฐที่ 2 (1946–1964) |  กัสปาร์ ดูทรา  เฌตูลียู วาร์กัส  กาเฟ ฟิโล  คาร์ลอส ลูซ  เนเรอ รามอส  ฌูเซลีนู กูบีแชก  จานิโอ กวาโดรส  เรนิเอรี มาซซิลลี  โจอาว กูลาร์ต  |  |
| รัฐบาลเผด็จการทหาร (1964–1985) |  เรนิเอรี มาซซิลลี  อุงแบร์ตู จี อาเล็งการ์ กัสแตลู บรังกู  อาร์เทอร์ ดา คอสตา เอ ซิลวา  กลุ่มทหาร (ออกุสโต ราเดมาเกอร์ • ออเรเลียว เด ลิรา ทาวาเรส • มาร์เชียว เมโล)  เอมิเลียว เมดิซี  เออร์เนสโต เกเซล  ฌูเวา ฟีเกย์เรดู  |  |
| สาธารณรัฐใหม่ (1985–) |  ตังเกรดู แนวิส  โฌแซ ซาร์เนย์  เฟร์นังดู กอโลร์ จี แมลู  อีตามาร์ ฟรังกู  เฟร์นังดู เอ็งรีกี การ์โดซู  ลูอิส อีนาซียู ลูลา ดา ซิลวา  จิลมา รูเซฟ  มีแชล เตเมร์  ฌาอีร์ โบลโซนารู  ลูอิส อีนาซียู ลูลา ดา ซิลวา  |  |
เตเฌเว โปส

รถไฟความเร็วสูงเตเฌเว โปส หมายเลข 4401 ของฝรั่งเศส ขณะวิ่งทดสอบด้วยความเร็ว 330 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
รถไฟความเร็วสูงเตเฌเว โปส หมายเลข 4402 ในโครงการ V150 ในขณะกำลังวิ่งทดสอบในการทำลายสถิติโลก
เตเฌเว โปส (ฝรั่งเศส: TGV POS) หมายเลข 4401-4419 เป็นหนึ่งในรถไฟความเร็วสูงที่ให้บริการโดยบริษัททางรถไฟแห่งชาติฝรั่งเศส (SNCF) และสร้างขึ้นโดยบริษัทอาลสตอม (Alstom) ปัจจุบันเตเฌเว โปส หมายเลข 4402 (ใช้ชื่อว่า V150) สามารถทำลายสถิติความเร็วที่สุดในโลกที่รถไฟเตเฌเว อัตล็องติก (TGV Atlantique) หมายเลข 325 เคยทำไว้ โดยทำความเร็วได้สูงสุดถึง 574.8 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ในการวิ่งทดสอบเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2550 โดยใช้ขบวนรถที่มีการปรับแต่งเป็นพิเศษสำหรับสร้างสถิติโลก
TGV POS ย่อมาจาก Paris-Ostfrankreich-Süddeutschland ในภาษาเยอรมัน (แปลว่า "ปารีส-ทางตะวันออกของฝรั่งเศส-ทางใต้ของเยอรมนี")
ลักษณะโดยทั่วไป

รถไฟเตเฌเว โปส นั้นเป็นหนึ่งในรถไฟเตเฌเวรุ่นที่ 3 (ได้แก่ เตเฌเว ดูแปล็กซ์, ตาลิส เปเบกาอา และเตเฌเว โปส) ซึ่งผลิตโดยอาลสตอมและได้รับการพัฒนาให้มีแรงม้าเพิ่มขึ้นกว่าเดิม โดยรถกำลังของเตเฌเว โปส มีกำลัง 12,900 แรงม้า ใช้ไฟฟ้า 25 กิโลโวลต์ และสามารถใช้กำลังไฟในย่านต่าง ๆ กันได้ โดยรับไฟฟ้าจากสายไฟฟ้าเหนือราง โดยใช้เสาสาลี่ (pantograph) มีความเร็วสูงสุด 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (ยกเว้นหมายเลข 4402 เร็วสูงสุด 574.8 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
ส่วนรถโดยสารนั้น ใช้โบกี้รถโดยสารเก่าที่ได้มาจากการดัดแปลงรถไฟเตเฌเว เรโซ (TGV Réseau) บางส่วนให้กลายเป็นเตเฌเว เรโซ-ดูแปล็กซ์ (TGV Réseau-Duplex)
(ใช้โบกี้รถโดยสารสองชั้น (ดูแปล็กซ์) แทนโบกี้รถโดยสารชั้นเดียว) นำมาปรับปรุงทั้งภายในและภายนอกให้มีความสวยงามและสะดวกสบายยิ่งขึ้นและเรียกซีรีส์โบกี้รถโดยสารเหล่านั้นว่า ลาครัว (Lacroix) ตามชื่อนักออกแบบชาวฝรั่งเศสซึ่งได้ออกแบบภายในรถไฟ ภายในให้บริการผู้โดยสารชั้นสองและชั้นหนึ่ง มีเบาะที่สามารถปรับเอนได้ รวมทั้งมีภัตตาคารอยู่ที่โบกี้กลางขบวนรถ (ประมาณโบกี้ที่ 4) รวมทั้งยังมีที่นั่งสำหรับเด็ก ครอบครัว และที่ยึดรถเข็นสำหรับคนพิการ โดยได้ติดมอเตอร์ไฟฟ้าไว้ในทุกแคร่ล้อระหว่างโบกี้เพื่อเพิ่มกำลังให้แก่รถ
ทำลายสถิติโลก

ในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2550 รถไฟเตเฌเว โปส หมายเลข 4402 ได้ทำการวิ่งทดสอบโดยใช้รหัสว่า V150 แปลว่า 150 เมตรต่อวินาที ซึ่งในขบวนรถประกอบด้วยรถกำลังเตเฌเว โปส หมายเลข 4402 2 คัน กับโบกี้รถโดยสารสองชั้นแบบดูแปล็กซ์ (Duplex) ซึ่งได้รับการดัดแปลงโดยติดมอเตอร์ลากจูง (Traction Motor) ซึ่งเรียกว่า AGV (Automotrice à grande vitesse)
ในภาษาฝรั่งเศสแปลว่า โบกี้รถโดยสารขับเคลื่อนด้วยตัวเอง (ซึ่งในโบกี้รถโดยสารของ TGV ทุกขบวน จะใช้แคร่ล้อร่วมกันระหว่างโบกี้เพื่อการเข้าโค้งที่ปลอดภัย) ภายในโบกี้แรกจะมีห้องปฏิบัติการซึ่งมีเครื่องมือบอกตำแหน่ง วัดรัศมีโค้ง วัดความเร็วของตัวรถ เพื่อให้การวิ่งทดสอบมีความปลอดภัย ในโบกี้สุดท้ายจะเป็นโบกี้โดยสารไว้รับรองบุคคลสำคัญในระหว่างวิ่งทดสอบ รถกำลังทั้ง 2 คันนั้น ได้มีการดัดแปลงและเพิ่มสมรรถนะให้ดียิ่งขึ้น ได้แก่ เพิ่มกำลังมอเตอร์ลากจูงจาก 12,900 แรงม้า เป็น 25,000 แรงม้า เพิ่มขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของล้อจาก 920 มม. เป็น 1,092 มม. ปิดที่เก็บเสาสาลี่ที่รถกำลังคันหน้า โดยกางเสาสาลี่ที่รถกำลังท้ายแทน เพื่อให้ถูกต้องตามหลักอากาศพลศาสตร์ รวมทั้งลดแรงเสียดทาน และปิดช่องว่างระหว่างโบกี้ในขบวนเพื่อลดเสียงและแรงเสียดทาน ซึ่ง V150 นั้น ได้วิ่งทดสอบตั้งแต่หลักกิโลเมตรที่ 223 จนถึงหลักกิโลเมตรที่ 167 ของเส้นทางรถไฟความเร็วสูงสายตะวันออก (LGV-Est) ผลปรากฏว่า V150 สามารถทำความเร็วสูงสุดได้ถึง 574.8 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้ V150 เป็นรถไฟล้อเหล็กที่เร็วที่สุดในโลก โดยทำลายสถิติเก่าซึ่งรถไฟเตเฌเว อัตล็องติก หมายเลข 325 สร้างไว้ที่ 515.3 กิโลเมตรต่อชั่วโมงในเส้นทางความเร็วสูงสายแอตแลนติก (LGV Atlantique)
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้รถไฟเตเฌเว โปส หมายเลข 4402 ได้กลับมาทำขบวนตามปกติโดยกลับมาใช้โบกี้โดยสารชั้นเดียวแบบลาครัวพ่วงกัน 8 โบกี้ แต่ยังคงลวดลายตกแต่งบนรถกำลังเช่นเดิม
การให้บริการ

ประเทศฝรั่งเศสโดยบริษัททางรถไฟแห่งชาติฝรั่งเศส (SNCF) ได้รับอนุญาตจากหน่วยงานด้านความปลอดภัยระบบรางสาธารณะ (Établissement public de sécurité ferroviaire; EPSF) ในการเปิดให้บริการเชิงพาณิชย์ เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 และเปิดให้บริการรถไฟเตเฌเว โปส ในขบวนที่ 4401-4405*, 4407-4419 ในเส้นทางความเร็วสูงสายตะวันออก (LGV-Est) ต้นทางจากปารีสไปยังสทราซบูร์ รวมทั้งจะเชื่อมกับเครือข่ายรถไฟความเร็วสูงอีเซเอ (ICE) ของการรถไฟแห่งชาติเยอรมนี ในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2550 โดยจะใช้ความเร็วในการบริการ 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และบางส่วนได้นำไปบริการกับ Lyria ในเส้นทางรถไฟความเร็วสูงไรน์-โรน(LGV Rhin-Rhône) เพื่อไปยังสวิตเซอร์แลนด์
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 บริษัทลีรียา (Lyria) ซึ่งร่วมทุนระหว่างฝรั่งเศส-สวิตเซอร์แลนด์ ได้ปรับปรุงขบวนรถโดยเปลี่ยนไปใช้ขบวน เตเฌเว 2N2 หรือ ยูโรดูแปล็กซ์ 3UA (หมายเลข 4716 ถึง 4730) แทนโดยขบวน เตเฌเว โปส ได้ถูกส่งมอบคืนให้กับ SNCF โดยนำมาใช้สำหรับเส้นทางในประเทศฝรั่งเศสในสายเหนือ (LGV Nord) และสายตะวันออก (LGV-Est)
เทคโนโลยีในต่างประเทศ

ในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2551 ประธานาธิบดีอาร์เจนตินา ได้ประกาศว่าการรถไฟแห่งชาติอาร์เจนตินา จะทำการสั่งซื้อรถไฟความเร็วสูงซึ่งใช้เทคโนโลยีของเตเฌเว โปส ซึ่งผลิตโดยอาลสตอม มาใช้การในเส้นทางสายบัวโนสไอเรส-กอร์โดบา
แหล่งข้อมูลอื่น

ข่าวภาษาอังกฤษจาก Yahoo.com
ภาพ รถไฟ วี 150[ลิงก์เสีย]
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเตเฌเว V150
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเตเฌเว โดยบริษัททางรถไฟแห่งชาติฝรั่งเศส
| ด ค กเตเจเว(Train à Grande Vitesse) |
| --- | --- |
Bi-current:  TGV Sud-Est  TGV Postal  TGV Atlantique  TGV Réseau  TGV Duplex 
Tri-current:  TGV Thalys PBA  British Rail Class 373  TGV POS  TGV IRIS 320  TGV 2N2 
Quadri-current:  TGV Thalys PBKA
เฟร์นังดู เอ็งรีกี การ์โดซู

การ์โดซูใน พ.ศ. 2537
เฟร์นังดู เอ็งรีกี การ์โดซู (โปรตุเกส: Fernando Henrique Cardoso) เป็นนักสังคมวิทยา ศาสตราจารย์ และนักการเมืองชาวบราซิล เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 34 ของบราซิลตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2538 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2545
| ด ค กประธานาธิบดีบราซิล |
| --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐเก่า (1889–1930) |  เดโอโดโร ดา ฟอนเซกา  ฟลอเรียโน เปอีโซโต  ปรูเดนเต เด มาราอีส  กัมโปส ซาเลส  รอดริเกซ อัลเวซ  อาฟอนซู เปนา  นิโล เปซันยา  เฮอร์เมส ดา ฟอนเซกา  เวเซเลา บราส  รอดริเกซ อัลเวซ  เดลฟีม โมเรรา  เอปิตาเชียว เปซซัว  วอชิงตัน ลูอิส  จูลิโอ เปรสเตส  |  |
| มหายุควาร์กัส (1930–1945) |  กลุ่มทหาร (ทัสซู ฟรากูซู • อิซาเอียส ดู โนโรนยา • เมนา บาเรตโต)  เฌตูลียู วาร์กัส  โคเซ ลินยาเรส  |  |
| สาธารณรัฐที่ 2 (1946–1964) |  กัสปาร์ ดูทรา  เฌตูลียู วาร์กัส  กาเฟ ฟิโล  คาร์ลอส ลูซ  เนเรอ รามอส  ฌูเซลีนู กูบีแชก  จานิโอ กวาโดรส  เรนิเอรี มาซซิลลี  โจอาว กูลาร์ต  |  |
| รัฐบาลเผด็จการทหาร (1964–1985) |  เรนิเอรี มาซซิลลี  อุงแบร์ตู จี อาเล็งการ์ กัสแตลู บรังกู  อาร์เทอร์ ดา คอสตา เอ ซิลวา  กลุ่มทหาร (ออกุสโต ราเดมาเกอร์ • ออเรเลียว เด ลิรา ทาวาเรส • มาร์เชียว เมโล)  เอมิเลียว เมดิซี  เออร์เนสโต เกเซล  ฌูเวา ฟีเกย์เรดู  |  |
| สาธารณรัฐใหม่ (1985–) |  ตังเกรดู แนวิส  โฌแซ ซาร์เนย์  เฟร์นังดู กอโลร์ จี แมลู  อีตามาร์ ฟรังกู  เฟร์นังดู เอ็งรีกี การ์โดซู  ลูอิส อีนาซียู ลูลา ดา ซิลวา  จิลมา รูเซฟ  มีแชล เตเมร์  ฌาอีร์ โบลโซนารู  ลูอิส อีนาซียู ลูลา ดา ซิลวา  |  |
เนบิวลานกอินทรี

| เนบิวลานกอินทรี |
| --- | --- |
ภาพของยอดแหลมใน เอ็ม 16 เนบิวลานกอินทรี
ข้อมูลสังเกตการณ์: ต้นยุคอ้างอิง เจ 2000.0
ประเภท: เนบิวลาเปล่งแสง
ไรต์แอสเซนชัน: 18h 18m 48s
เดคลิเนชัน: -13° 49′
ระยะห่าง: 7,000 ly
โชติมาตรปรากฏ (V): +6.0
ขนาดปรากฏ (V): 7.0 ลิปดา
กลุ่มดาว: กลุ่มดาวงู
ลักษณะทางกายภาพ
รัศมี: 70×55 ly
โชติมาตรสัมบูรณ์ (V): -8.21
จุดสังเกต: อายุ 5.5 x 106 ปี
ชื่ออื่น: เมซีเย 16, เอ็นจีซี 6611,, ชาร์ปเลส 49, อาร์ซีดับเบิลยู 165, กัม 83
ดูเพิ่ม: เนบิวลา, รายการเนบิวลา
ด ค ก
เนบิวลานกอินทรี (อังกฤษ: Eagle Nebula; หรือวัตถุท้องฟ้าของเมซีเยหมายเลข 16; M16; หรือ NGC 6611) เป็นกระจุกดาวเปิดอายุน้อยในกลุ่มดาวงู และเป็นหนึ่งในบรรดาวัตถุท้องฟ้าที่มีชื่อเสียง เป็นที่สังเกตเห็นได้ง่าย ผู้ค้นพบคือ ฌ็อง-ฟีลิป เดอ เชโซ (ฝรั่งเศส: Jean-Philippe de Cheseaux) ในราวปี พ.ศ. 2288-2289 อยู่ในพื้นที่เกี่ยวเนื่องกับเนบิวลาจาง ๆ หรือย่านเอช 2 ที่ขึ้นบัญชีไว้ในรหัส ไอซี 4703 เป็นย่านก่อตัวของดาวฤกษ์ใหม่ที่อยู่ห่างจากโลกไปประมาณ 7,000 ปีแสง ดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดในเนบิวลานี้มีโชติมาตรปรากฏเท่ากับ 8.24 ซึ่งสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนโดยใช้กล้องส่องตา
เสาแห่งการก่อกำเนิด

ภาพถ่ายเนบิวลาจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลเมื่อปี พ.ศ. 2538 ทำให้เราเข้าใจกระบวนการภายในเนบิวลามากยิ่งขึ้น ภายในเนบิวลานกอินทรีมีย่านที่เรียกว่า "เสาแห่งการก่อกำเนิด" (อังกฤษ: Pillars of Creation) ซึ่งเป็นย่านก่อตัวดาวฤกษ์ใหม่ที่ใหญ่มาก มีพื้นที่มืดเป็นส่วนเล็ก ๆ ที่เชื่อว่าน่าจะเป็นดาวฤกษ์ก่อนเกิด ในปี พ.ศ. 2548 กล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์สามารถถ่ายภาพโครงสร้างคล้ายเสาเช่นนี้ได้ในบริเวณกลุ่มดาวค้างคาว ซึ่งเป็นย่านก่อตัวเป็นดาวฤกษ์ใหม่ที่มีขนาดใหญ่กว่าที่พบในเนบิวลานกอินทรีมาก เรียกชื่อว่า "ขุนเขาแห่งการก่อกำเนิด" (อังกฤษ: Mountains of Creation)
เมื่อนำภาพถ่ายจากกล้องฮับเบิลรวมกับภาพถ่ายรังสีเอ็กซ์ที่ถ่ายโดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศจันทราทำให้มองเห็นแหล่งกำเนิดรังสีเอ็กซ์ (จากดาวฤกษ์ใหม่) ซึ่งไม่สัมพันธ์กับโครงสร้างรูปเสา แต่กระจายเป็นหย่อมๆ ทั่วบริเวณ ข้อมูลนี้แสดงว่าอาจจะมีการก่อตัวของดาวฤกษ์ใหม่สูงสุดในเนบิวลานกอินทรีเมื่อประมาณหนึ่งล้านปีมาแล้ว ส่วนโปรโตสตาร์ในส่วนกระจายแก๊สในโครงสร้างเสาอาจจะมีความร้อนไม่มากเพียงพอที่จะแผ่รังสีเอ็กซ์ออกมาได้
ราวต้นปี พ.ศ. 2550 นักวิทยาศาสตร์พบหลักฐานจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ที่แสดงว่า โครงสร้างเสาได้ถูกทำลายลงโดยการระเบิดของซูเปอร์โนวาแห่งหนึ่งเมื่อประมาณ 6,000 ปีมาแล้ว แต่แสงที่แสดงรูปร่างใหม่ของเนบิวลายังเดินทางมาไม่ถึงโลกจนกว่าจะถึงสหัสวรรษหน้า
ยอดแหลม

ยอดแหลม (อังกฤษ: Spire) เป็นภาพที่ถูกถ่ายจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2547 เป็นภาพที่แสดงถึง"ยอดแหลม"ในเนบิวลานกอินทรี ยอดแหลมนี้มีความยาวถึง 9.5 ปีแสงหรือ 91.7 ล้านล้านกิโลเมตร ข้างในมีดาวที่กำลังก่อกำเนิดอยู่ ดาวที่อยู่ข้างในนั้นอาจเกิดจากก๊าซความหนาแน่นสูงที่กำลังถล่มลงมาเพราะแรงโน้มถ่วง หรือไม่ก็ความดันจากก๊าซที่ถูกทำให้ร้อนโดยดาวที่อยู่ใกล้ ๆ ภาพนี้ประกอบไปด้วยสีหลักสองสี นั้นก็คือสีฟ้าในด้านบนของภาพสำหรับออกซิเจนเรืองแสงและสีแดงในอาณาเขตด้านล่างสำหรับไฮโดรเจนเรืองแสง
คลังภาพ

ภาพเนบิวลานกอินทรี ภาพจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
แหล่งข้อมูลอื่น

วัตถุท้องฟ้าของเมสสิเยร์ร์ ลำดับ M16 เก็บถาวร 2005-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก seds.org
ภาพเนบิวลา M16 เก็บถาวร 2005-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
เสาแห่งการก่อกำเนิด ในเนบิวลานกอินทรี ภาพจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
ยอดแหลมในเนบิวลานกอินทรี
เบอาทริสแห่งแวร์ม็องดัว

เบอาทริสแห่งแวร์ม็องดัว (ฝรั่งเศส: Béatrice de Vermandois; ป.  ค.ศ. 880 – หลัง 26 มีนาคม ค.ศ. 931) เป็นชนชั้นสูงชาวการอแล็งเฌียง ทรงเป็นพระราชินีแห่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกจากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส และเป็นพระราชมารดาของอูกมหาราช
ประวัติ

เบอาทริสเป็นบุตรีในแอร์แบร์ที่ 1 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว พระองค์เป็นน้องสาวของแอร์แบร์ที่ 2 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว และเป็นลูกหลานในสายตระกูลเพศชายของชาร์เลอมาญผ่านทางพระเจ้าแบร์นาร์แห่งอิตาลี การสมรสกับพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 ทำให้พระองค์เป็นบรรพบุรุษของราชวงศ์กาเปเซียง ในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 923 พระสวามีของพระองค์ถูกสังหารที่สมรภูมิซัวซง หลังจากนั้นไม่นาน อูกได้รับการเสนอให้ครองราชบัลลังก์แต่พระองค์ปฏิเสธ{{sfn|Riché|1993|p=250} เบอาทริสสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 931
การแต่งงานและทายาท

พระองค์แต่งงาน ป. ค.ศ. 890 เป็นมเหสีคนที่สองของรอแบร์ มาร์เกรฟแห่งนูสเตรียที่ต่อมากลายเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสใน ค.ศ. 922 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ:
อูกมหาราช พระราชบิดาของพระเจ้าอูก กาแป
ข้อมูล

Bouchard, Constance Brittain (2001). Those of My Blood: Creating Noble Families in Medieval Francia. University of Pennsylvania Press.
Fanning, Steven; Bachrach, Bernard S., บ.ก. (2011). The Annals of Flodoard of Reims, 919-966. University of Toronto Press.
Lewis, Andrew W. (1977). "Dynastic Structures and Capetian Throne-Right: the Views of Giles of Paris". Traditio. 33: 246-47 n.94.
Riché, Pierre (1993). The Carolingians; A Family who Forged Europe. แปลโดย Allen, Michael Idomir. University of Pennsylvania Press.
Tanner, Heather (2004). Families, Friends and Allies. Brill.
อูกมหาราชเป็นพระโอรสในเบอาทริส และเป็นบรรพบุรุษของกษัตริย์หลายพระองค์
เพลงสดุดี

เพลงสดุดี (อังกฤษ: hymn; กรีก: ὕμνος hymnos) หมายถึง เพลงที่ใช้ขับร้องและบรรเลงสรรเสริญพระเกียรติ แต่ในสมัยปัจจุบันจำกัดใช้เฉพาะเพลงที่ใช้ในโบสถ์
เพลงสดุดีที่รู้จักกัน เช่น เพลง "อเมซิงเกรซ" แต่งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1748 โดยจอห์น นิวตัน ชาวอังกฤษ เนื้อหาของเพลงนี้เขียนขึ้นมาจากชีวิตของนิวตันเอง และบางส่วนมาจากพระคัมภีร์ (เพลงสดุดีพระเจ้าที่เขียนขึ้นโดยกษัตริย์ดาวิด ในพระธรรม 1 พงศาวดาร บทที่ 16-17)
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Cc
The links below are restricted to either material that is historical or resources that are non-denominational or inter-denominational. Denomination-specific resources are mentioned from the relevant denomination-specific articles.
"The Hymn Society in the United States and Canada". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-12-15.
"Hymnary.org". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-02. สืบค้นเมื่อ 2020-01-19.—Extensive database of hymns and hymnology resources; incorporates the Dictionary of North American Hymnology
"Hymns Without Words - a collection of freely downloadable recordings of classic hymns for use in congrgational singing".
"The Hymn Society of Great Britain and Ireland".
"Examples of Byzantine Music for Hymns". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-08-19. สืบค้นเมื่อ 2006-10-04.—2000 pages of hymns in both staff and neumatic notation
"HistoricHymns.com". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-04. สืบค้นเมื่อ 2020-10-07.—Site with extensive hymn searching tools
เฟร์นันดูจีนอโรนยา

| --- | --- |
อ่าวซังชูและเกาะดอยส์อีร์เมาส์
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: มหาสมุทรแอตแลนติก
พิกัด: 3°51′13.71″S 32°25′25.63″W﻿ / ﻿3.8538083°S 32.4237861°W﻿ / -3.8538083; -32.4237861
จุดสูงสุด: โมรูดูปีกู
การปกครอง
 บราซิล
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 3,012 คน
ข้อมูลอื่น ๆ
เว็บไซต์ทางการ: www.noronha.pe.gov.br
| หมู่เกาะแอตแลนติกของบราซิล : เขตสงวนเฟร์นันดูจีนอโรนยา และอาตอลดัสรอกัส * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
หาดโบลดรูบนเกาะเฟร์นันดูจีนอโรนยา
ประเทศ:  บราซิล
ภูมิภาค **: ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (vii), (ix), (x)
อ้างอิง: 1000
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2001 (คณะกรรมการสมัยที่ 25)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
กลุ่มเกาะเฟร์นันดูจีนอโรนยา (โปรตุเกส: Arquipélago de Fernando de Noronha) เป็นกลุ่มเกาะที่ประกอบด้วยเกาะ 21 เกาะ รวมถึงเกาะขนาดเล็ก ของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก อยู่ห่างจากชายฝั่งบราซิล 354 กม. (220 ไมล์) เกาะหลักมีเนื้อที่ 18.4 ตร.กม. (7.1 ตร.ไมล์) มีประชากร 3,012 คน ในปี ค.ศ. 2010 เป็นเทศบาลพิเศษในรัฐเปร์นังบูกู ถึงแม้จะใกล้กับรัฐฮิวกรังจีดูนอร์ชีมากกว่าก็ตาม ยูเนสโกขึ้นทะเบียนเกาะนี้เป็นแหล่งมรดกโลก อยู่ในเขตเวลา UTC-02:00 นักท่องเที่ยวและชาวพื้นเมืองสามารถเดินทางมายังเกาะนี้โดยทางเครื่องบินหรือทางเรือจากเมืองเรซีฟี (545 กม.) หรือโดยเครื่องบินจากเมืองนาเตา (360 กม.)
เกาะนี้ค้นพบเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1503 โดยนักสำรวจชาวโปรตุเกส ออกทุนและจัดการโดยฟือร์เนา ดึ ลูโรญา เกาะนี้ใช้เป็นสถานที่กักกันนักโทษตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา
เฟลิกซ์ ชีเซเกดี

| เฟลิกซ์ ชีเซเกดี |
| --- | --- |
เฟลิกซ์ ชีเซเกดีในปี พ.ศ. 2562

ประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกคนที่ 5
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  25 มกราคม พ.ศ. 2562
นายกรัฐมนตรี: Bruno Tshibala Sylvestre Ilunga Sama Lukonde Kyenge Judith Suminwa
ก่อนหน้า: โฌแซ็ฟ กาบีลา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เฟลิกซ์ อ็องตวน ชีเซเกดี ชีโลมโบ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2506 (61 ปี) เลออปอลวีล คองโก-เลออปอลวีล  (สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกปัจจุบัน)
พรรคการเมือง: สหภาพเพื่อประชาธิปไตยและความก้าวหน้าของสังคม
คู่สมรส: Denise Nyakéru Tshisekedi
บุพการี: Étienne Tshisekedi Marthe Kasalu Jibikila
เว็บไซต์: https://presidence.cd

เฟลิกซ์ อ็องตวน ชีเซเกดี ชีโลมโบ (ฝรั่งเศส: Félix Antoine Tshisekedi Tshilombo; เกิดวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2506) เป็นนักการเมืองชาวคองโกที่เป็นประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกตั้งแต่วันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2562 เขาเป็นผู้นำของสหภาพเพื่อประชาธิปไตยและความก้าวหน้าทางสังคม (UDPS) ซึ่งเป็นพรรคที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดของคองโก เขาได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเอเตียน ชีเซเกดี บิดาผู้ล่วงลับของเขาในบทบาทนั้น โดยเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งซาอีร์ถึงสามครั้ง และผู้นำฝ่ายค้านในสมัยของโมบูตู เซเซ เซโก ชีเซเกดีเป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของพรรค UDPS ในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อเดือนธันวาคม 2018 ซึ่งเขาได้ชนะการเลือกตั้ง แม้จะมีข้อกล่าวหาเรื่องความผิดปกติจากองค์กรติดตามการเลือกตั้งหลายแห่งและพรรคฝ่ายค้านอื่นๆ ศาลรัฐธรรมนูญของคองโกยืนหยัดในชัยชนะของเขาหลังจากนักการเมืองฝ่ายค้านอีกคน คือ มาร์ติน ฟายูลู ท้าทายผลดังกล่าว แต่ชีเซเกดีถูกกล่าวหาว่าทำข้อตกลงกับโฌแซ็ฟ กาบีลา ซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนก่อนหน้าของเขา การเลือกตั้งครั้งนี้ถือเป็นการเปลี่ยนผ่านอำนาจอย่างสันติครั้งแรกนับตั้งแต่รัฐได้รับเอกราชจากเบลเยียมในปี 1960
ในเดือนพฤษภาคม 2019 เขาได้บรรลุข้อตกลงกับเสียงข้างมากในรัฐสภาซึ่งสอดคล้องกับในยุคกาบีลา เพื่อแต่งตั้งนายกรัฐมนตรี ซิลเวสเตอร์ อีลูงกา ในวันที่ 27 กรกฎาคม 2019 การต่อรองระหว่างชีเซเกดีและรัฐสภาสิ้นสุดลงในที่สุด โดยเห็นชอบในการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีชุดใหม่