stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปลาข้อมือนาง

| ปลาข้อมือนาง> สถานะการอนุรักษ์ |
| --- | --- |
 ไม่มีข้อมูล  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
สกุล:: Folifer Wu, 1977
สปีชีส์:: F.  brevifilis
ชื่อทวินาม
Folifer brevifilis (Peters, 1881)

ชื่อพ้อง 
  Barbus bonvaloti Vaillant, 1893   Barbus brevifilis Peters, 1881 [ชื่อดั้งเดิม]  Barbus longirostrum Kimura, 1934  Barbus szechwanensis Tchang, 1931  Labeobarbus brevifilis (Peters, 1881)  Tor brevifilis (Peters, 1881)  Tor brevifilis brevifilis (Peters, 1881)  Tor brevifilis hainanensis Wu, 1977
ปลาข้อมือนาง (เวียดนาม: cá ngựa bắc; ชื่อวิทยาศาสตร์: Folifer brevifilis) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล Folifer 
โดยสันนิษฐานว่า มาจากภาษาละตินคำว่า foli หมายถึง "ใบไม้" และ ifer หมายถึง "แบก" รวมความแล้วหมายถึงลักษณะของปากของปลาชนิดนี้ที่อยู่ด้านล่าง และ  brevis หมายถึง "เล็ก, น้อย" และ filum หมายถึง "หนวด" หรือ "เส้นด้าย" อันหมายถึง หนวดที่ลักษณะสั้นมาก
มีลำตัวกลมเรียวยาว แบนข้างเล็กน้อย ใต้คางมีติ่งเนื้อ 1 ชิ้น ดูแลเหมือนหนวดขนาดสั้น เกล็ดเล็ก ลำตัวสีเงินแวววาวอมเขียว ด้านบนมีสีคล้ำเล็กน้อย ข้างแก้มมีแต้มสีเหลือง ครีบจางใส ครีบหลังสูง ก้านครีบอันใหญ่สุดมีจักละเอียดที่ขอบด้านท้าย
มีความยาวประมาณ 15-20 เซนติเมตร เป็นปลาที่หากินตะไคร่น้ำตามก้อนหินใต้พื้นน้ำและโขดหิน พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำที่ไหลแรงและสะอาดในหลายประเทศ เช่น ตอนใต้ของจีน, เวียดนาม, ลาว ในประเทศไทยพบเฉพาะลุ่มแม่น้ำสาละวินบริเวณจังหวัดแม่ฮ่องสอนและตาก และยังมีรายงานพบที่เกาะไหหลำและฮ่องกงอีกด้วย โดยตัวอย่างต้นแบบแรกถูกส่งมาจากฮ่องกงไปยังจีนเพื่อทำการอนุกรมวิธาน
มีการจับขายเป็นปลาสวยงาม แต่พบได้น้อยและเลี้ยงดูยากมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
บ่อเต็น

| บ่อเต็น ບໍ່ເຕັນ 磨丁 |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
ถนนในบ่อเต็น
บ่อเต็น
พิกัด: 21°11′03″N 101°40′19″E﻿ / ﻿21.18413°N 101.67202°E﻿ / 21.18413; 101.67202
ประเทศ:  ลาว
แขวง: หลวงน้ำทา
เมือง: หลวงน้ำทา
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาอินโดจีน)
เว็บไซต์: www.boten.com
บ่อเต็น (ลาว: ບໍ່ເຕັນ; จีน: 磨丁; พินอิน: módīng) หรือ บ่อเตน (ลาว: ບໍ່ເຕນ) เป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเขตปกครองของเมืองหลวงน้ำทา แขวงหลวงน้ำทา ประเทศลาว อยู่ฝั่งตรงข้ามกับบ่อหาน มณฑลยูนนาน ประเทศจีน ประชากรส่วนใหญ่ในบ่อเต็นใช้ภาษาจีนมาตรฐานเป็นภาษาในการสื่อสาร
อดีตบ่อเต็นและใกล้เคียงเป็นแหล่งต้มเกลือสินเธาว์มาแต่โบราณ เพราะมีชั้นหินเกลือใต้ดินที่มีความหนาแน่นของความเค็มสูง เอกสารราชวงศ์ถังระบุว่าพื้นที่แถบนี้เป็นแหล่งเกลือร้อยบ่อ กระทั่ง พ.ศ. 2437 ฝรั่งเศสเข้าควบคุมการค้าเกลือในย่านนี้ ภายหลังการค้าเกลือโรยรา และเพิ่งได้รับการฟื้นฟูใหม่เมื่อไม่นานมานี้
ในปี พ.ศ. 2545 มีการก่อสร้างกาสิโนและโรงแรมขนาดใหญ่หลายแห่งในบ่อเต็น ซึ่งผู้ใช้บริการส่วนใหญ่เป็นชาวจีนที่ข้ามฝั่งมาเล่นการพนัน เพราะเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมายในจีน ครั้นในปี พ.ศ. 2554 รัฐบาลจีนได้กดดันให้ลาวปิดตัวกาสิโนลง ตามรายงานข่าวให้ข้อมูลว่านักพนันชาวจีนไม่สามารถชำระหนี้สินได้ ทรัพย์สินต่าง ๆ จึงถูกยึด บ้างถูกกักขัง ทำร้าย และฆาตกรรม หลังจากนั้นเป็นต้นมากาสิโนและโรงแรมเกือบทั้งหมดจึงปิดตัวลง
ต่อมาประเทศจีนและได้มีโครงการก่อสร้างเขตเศรษฐกิจบ้านบ่อหาน-บ่อเต็น (ลาว: ເຂດເສດຖະກິດ ບໍ່ຫານ-ບໍ່ເຕັນ) บนพื้นที่ 20 ตารางกิโลเมตร ก็เพื่อพัฒนาให้บ่อเต็นเป็นเมืองที่ทันสมัย แบ่งเป็นย่านการค้า ศูนย์แปรรูปสินค้าเพื่อการส่งออก เขตท่องเที่ยว และสนามกอล์ฟ โดยบ่อเต็นจะมีคณะบริหารงานอิสระภายใต้การดูแลของรัฐบาลกลางของลาว นอกจากนี้ยังมีการก่อสร้างสถานีรถไฟและเส้นทางรถไฟผ่านบ้านบ่อเต็น เพื่อเชื่อมต่อเมืองคุนหมิงของประเทศจีนกับเวียงจันทน์ เมืองหลวงของลาว เพื่อประโยชน์เชิงพาณิชย์
ย่านกาสิโนที่ถูกปิดในบ่อเต็น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บ่อเต็น
| ด ค ก เมืองของประเทศลาว |
| --- | --- |
นครหลวงเวียงจันทน์:  เวียงจันทน์ จันทบุรี  ศรีโคตรบอง  ไชยเชษฐา  ศรีสัตตนาค  หาดทรายฟอง  นาทรายทอง  ชัยธานี  สังข์ทอง  ปากงึม 
แขวงพงสาลี:  พงสาลี  ใหม่  ขวา  สัมพันธ์  บุนเหนือ  ยอดอู  บุนใต้ 
แขวงหลวงน้ำทา:  หลวงน้ำทา  สิงห์  ลอง  เวียงภูคา  นาแล 
แขวงอุดมไซ:  ไซ  หลา  นาหม้อ  งา  แบ่ง  ฮุน  ปากแบ่ง 
แขวงบ่อแก้ว:  ห้วยทราย  ต้นผึ้ง  เมิง  ผาอุดม  ปากทา 
แขวงหลวงพระบาง:  หลวงพระบาง  เชียงเงิน  นาน  ปากอู  น้ำบาก  งอย  ปากแซง  โพนชัย  จอมเพชร  เวียงคำ  ภูคูน  โพนทอง 
แขวงหัวพัน:  ซำเหนือ  เชียงค้อ  เวียงทอง  เวียงชัย  หัวเมือง  ซำใต้  สบเบา  แอด 
แขวงไชยบุรี:  ไชยบุรี  คอบ  หงษา  เงิน  เชียงฮ่อน  เพียง  ปากลาย  แก่นท้าว  บ่อแตน  ทุ่งมีชัย 
แขวงเชียงขวาง:  แปก  คำ  หนองแฮด  คูณ  หมอกใหม่  ภูกูด  ผาชัย 
แขวงเวียงจันทน์:  โพนโฮง  ธุรคม  แก้วอุดม  กาสี  วังเวียง  เฟือง  ชนะคาม  แมด  หินเหิบ  เวียงคำ  ฮ่ม  ไชยสมบูรณ์ 
แขวงบอลิคำไซ:  ปากซัน  ท่าพระบาท  ปากกระดิง  บริคัณฑ์  คำเกิด  เวียงทอง  ไชจำพอน 
แขวงคำม่วน:  ท่าแขก  มหาไชย  หนองบก  หินบูรณ์  ยมราช  บูรพา  นากาย  เซบั้งไฟ  ไชยบัวทอง  คูนคำ 
แขวงสุวรรณเขต:  ไกสอน พมวิหาน  อุทุมพร  อาดสะพังทอง  พีน  เซโปน  นอง  ท่าปางทอง  สองคอน  จำพอน  คันธบุรี  ไชยบุรี  วีละบูลี  อาดสะพอน  ไชยภูทอง  พลาญไชย 
แขวงสาละวัน:  สาละวัน  ตะโอ้ย  ตุ้มลาน  ละครเพ็ง  วาปี  คงเซโดน  เล่างาม  สะม้วย 
แขวงเซกอง:  ละมาม  กะลึม  ดักจึง  ท่าแตง 
แขวงจำปาศักดิ์:  ปากเซ  ชนะสมบูรณ์  บาเจียงเจริญสุข  ปากช่อง  ปทุมพร  โพนทอง  จำปาศักดิ์  สุขุมา  มูลปาโมกข์  โขง 
แขวงอัตตะปือ:  ไชยเชษฐา  สามัคคีชัย  สนามชัย  สานไชย  ภูวง 
แขวงไชยสมบูรณ์:  อะนุวง  ล้องแจ้ง  ล้องซาน  ฮ่ม  ท่าโทม
ซันเฟร์นันโด (จังหวัดปัมปังกา)

| ซันเฟร์นันโด |
| --- | --- |
นคร
สมญา: เมืองหลวงคริสต์มาสแห่งฟิลิปปินส์   หัวใจของปัมปังกา
คำขวัญ: Fernandino First: Fernandino Ing Mumuna, Fernandino Ing Manimuna
ที่ตั้งในจังหวัดปัมปังกา
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: กิตนางลูโซน
จังหวัด: ปัมปังกา
District: 3rd district of Pampanga
ก่อตั้ง: 16 สิงหาคม ค.ศ. 1754
สถาปนาเป็นนคร: 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001
บารังไกย์: 35
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Edwin Santiago
 • รองนายกเทศมนตรี: Jimmy Lazatin
 • สมาชิกสภา: Aurelio Gonzales Jr.
 • ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง: 143,768 (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 67.74 ตร.กม. (26.15 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 306,659 คน
 • ความหนาแน่น: 4,500 คน/ตร.กม. (12,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 2000
PSGC: 035416000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)45
ภูมิอากาศ: มรสุมเขตร้อน
ระดับรายได้: ระดับที่ 1
เว็บไซต์: www.cityofsanfernando.gov.ph
นครซันเฟร์นันโด (กาปัมปางัน: Lakanbalen ning San Fernando; ฟิลิปปินส์: Lungsod ng San Fernando) เป็นนครและเมืองหลักของจังหวัดปัมปังกา ประเทศฟิลิปปินส์ ใน ค.ศ. 2015 มีประชากร 306,659 คน ซันเฟร์นันโดเป็นศูนย์กลางของเขตกิตนางลูโซน อยู่ห่างจากมะนิลาไปทางทิศเหนือ 66 กิโลเมตร (41 ไมล์)
ชื่อของนครตั้งชื่อตามพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 6 แห่งสเปน และอยู่ภายใต้พระบรมราชูปถัมภ์ของนักบุญเฟอร์ดินันที่ 3 แห่งแคว้นกัสติยาและเลออน โดยวันเฉลิมฉลองของเขาคือวันที่ 30 พฤษภาคม นครซันเฟร์นันโดมักเป็นที่รู้จักกันในสมญา เมืองหลวงคริสต์มาสแห่งฟิลิปปินส์ เนื่องจากมีเทศกาลตะเกียงยักษ์ในเดือนธันวาคมของทุกปี  และซีเอ็นเอ็นยกย่องให้เมืองนี้เป็น 'เมืองหลวงคริสต์มาสแห่งเอเชีย'
เฟร์นันโดได้รับการแต่งตั้งเป็นนครเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 ตามคำอนุมัติของ Republic Act 8990 จากการลงคะแนนของประชาชนในวันที่ผ่านมา ทำให้เฟร์นันโดกลายเป็นนครลำดับที่ 99 ของประเทศ โดยมี Dr. Rey B. Aquino เป็นนายกเทศมนตรีคนแรก
บารังไกย์

ซันเฟร์นันโด แบ่งการปกครองออกเป็น 35 บารังไกย์
อลาซัส
บาลิติ
บูลาโอน
คาลูลุต
เดลาปาซนอร์เต
เดลาปาซซูร์
เดลคาร์เมน
เดลปิลาร์
เดลโรซารีโอ
โดโลเรส
จูเลียนา
ลารา
ลอร์เดส
มาอิมปิส
มักลิมัน
มาลิโน
มัลปิติก
ปันดารัส
ปานิปูอัน
ปูลุงบูโล
ซันโตโรซารีโอ
เกเบียวัน
ซากีน
ซันอากุสติน
ซันเฟลิเป
ซันอิซิโดร
ซันโฮเซ
ซันฮวน
ซันนิโคลัส
ซันเปโดรคูตุด
ซันตาลูเซีย
ซันตาเตเรซิตา
ซันโตนิโน
ซินดาลัน
เทลาบาสตากัน
ประชากร > ตารางแบ่งตามปี

| ปี ค> ศ. | ประชากร (คน) | %เพิ่ม/ลด |
| --- | --- | --- |
| 1903 | 13,556 | — |
| 1918 | 20,622 | +2.84% |
| 1939 | 35,662 | +2.64% |
| 1948 | 39,549 | +1.16% |
| 1960 | 56,861 | +3.07% |
| 1970 | 84,362 | +4.02% |
| 1975 | 98,382 | +3.13% |
| 1980 | 110,891 | +2.42% |
| 1990 | 157,851 | +3.59% |
| 1995 | 193,025 | +3.84% |
| 2000 | 221,857 | +3.03% |
| 2007 | 269,365 | +2.71% |
| 2010 | 285,912 | +2.19% |
| 2015 | 306,659 | +1.34% |
อ้างอิง:
ประชากร > ศาสนา

ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก คิดเป็นร้อยละ 80 นอกจากนี้ยังนับถือคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์, คริสต์อิสระ และศาสนาอิสลาม
โครงสร้างพื้นฐาน

ซันเฟร์นันโด มีสถานีโทรทัศน์ 4 แห่ง ได้แก่
ช่องเคทีวี (12)
ช่องอินฟอแม็กซ์ (8)
ช่วงโทรทัศน์กิตนางลูโซน (CLTV36)
เอบีเอส-ซีบีเอ็น (ทีวี-46 ปัมปังกา)
นอกจากนี้ยังมีสถานีวิทยุอีกสองแห่ง ได้แก่
5 กิโลวัตต์: RW 95.1 ของบริษัทกระจายเสียงกิตนางลูโซน
2.5 กิโลวัตต์: Power 92.7 ของเครือข่ายวิทยุเลิฟ
บริษัทหนังสือพิมพ์ในตัวเมือง ได้แก่ ซันสตาร์ปัมปังกา, เดอะโพรบ, คอฟฟีพันช์, ปัมปังกาไทม์ และดิออบเซิร์ฟเวอร์
การศึกษา > สถาบันอุดมศึกษา

วิทยาลัยฮาร์วาเดียน
มหาวิทยาลัยนิวเอรา - สาขาปัมปังกา
มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
St. Scholastica's Academy, San Fernando
วิทยาลัยตะวันออกลาง - ระบบการศึกษา มหาวิทยาลัยเอาเออร์เลดีออฟฟาติมา
วิทยาลัยเซลเทค
วิทยาลัยนครซันเฟร์นันโด
วิทยาลัยเอสทีไอ
วิทยาลัยคอมพิวเตอร์เอเอ็มเอ
วิทยาลัยอาร์ซีซี ซันราฟาเอล
วิทยาลัยเซบัสเตียน
มหาวิทยาลัยเอาเออร์เลดีออฟฟาติมา
วิทยาลัยธุรกิจและเทคโนโลยีเซนต์นิโคลัส
การศึกษา > โรงเรียนอาชีวศึกษา

ศูนย์ฝึกเทสดาพีโอ
โรงเรียนคอมพิวเตอร์และเทคนิกลอร์เรน
โรงเรียนสอนทำอาหารนอร์ทพอยต์
สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเอ็มแมนวล จอห์น
การศึกษา > โรงเรียนมัธยม

โรงเรียนเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
โรงเรียนนักบินซัน วิเซนเต
โรงเรียนปานิปูอัน
โรงเรียนบาลิติ
โรงเรียนเซนต์ สคอลัสติกา
โรงเรียนซัน ลอเรนโซ รูอิซ
มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
โรงเรียนปัมปังกา
โรงเรียนโปรเวิร์บสวิลล์
โรงเรียนแห่งชาติซินดาลัน
โรงเรียนโปเตรโร
Christ in You Faith Christian Academy
Academy of Our Lady of Fatima
Santa Barbara College of San Fernando
Infant Jesus Academy
Mother of Good Counsel Seminary
Lyndale Academy
The Magnificat Academy
โรงเรียนนอร์ทวิลล์ 14
Bright Ways School Systems Inc.
เมืองพี่น้อง

Angeles City, จังหวัดปัมปังกา
Mabalacat, จังหวัดปัมปังกา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิซอร์ซมีข้อความของบทความเกี่ยวกับ "" จาก  ฉบับ ค.ศ. 1905
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2007-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
City of San Fernando, Pampanga Facebook Community Page
More photos and information on City of San Fernando, Pampanga
City of San Fernando, Pampanga City Planning And Development Office
Profile of Mayor Oscar Rodriguez
Philippine Standard Geographic Code เก็บถาวร 2012-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Census Information เก็บถาวร 2013-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โบสถ์นอสโตร เซนัว เด ลา ปาเซนเซีย
นาจิบ ราซัก

| ยังเบอร์ฮอร์มัต ดาโตะก์ ซรี  นาจิบ ราซัก |
| --- | --- |
نجيب رزاق‎‎‎


นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย คนที่ 6
ได้รับเกียรติเป็น บิดาแห่งการเปลี่ยนแปลง Bapa Transformasi باڤ ترنسفورماسي‎
ดำรงตำแหน่ง 3 เมษายน พ.ศ. 2552 – 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
กษัตริย์: ตวนกู ซัยยิด ซีรอญุดดีน   สุลต่าน มีซาน ไซนัล อาบิดีน   มูฮัมมัดที่ 5 แห่งกลันตัน
ก่อนหน้า: อับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี
ถัดไป: มาฮาดีร์ โมฮามัด
รองนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย
ดำรงตำแหน่ง 7 มกราคม พ.ศ. 2547 – 3 เมษายน พ.ศ. 2552
นายกรัฐมนตรี: อับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี
ก่อนหน้า: อับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี
ถัดไป: มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน
มุขมนตรีรัฐปะหัง คนที่ 12
ดำรงตำแหน่ง 4 พฤษภาคม 2525 – 14 สิงหาคม 2529
ก่อนหน้า: อับดุล ราซิด อับดุล ระฮ์มัน
ถัดไป: ฆอลี ญากอบ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 (71 ปี)
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: พรรคอัมโน
คู่สมรส: ปูเตอรี ไซนะฮ์ เอ็ซกันดาร์ (1976–1987) รซมะฮ์ มันโซร์ (1987–ปัจจุบัน)
ลายมือชื่อ: 

ดาโตะก์ ซรี ฮาจี โมฮัมมัด นาจิบ บิน ตุน ฮาจี อับดุล ราซัก (มลายู: Dato' Sri Haji Mohammad Najib bin Tun Haji Abdul Razak, ยาวี: ‏محمد نجيب بن عبد الرزاق‎‎) หรือ นาจิบ ราซัก เป็นนักการเมืองมาเลเซียจากพรรคอัมโน เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย โดยดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2552 ถึง พฤษภาคม พ.ศ. 2561 โดยได้ดำรงตำแหน่งต่อจากอับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี เขาเป็นบุตรชายของอับดุล ราซัก ฮุซเซน นายกรัฐมนตรีคนที่ 2
ประวัติ

นาจิบ ราซัก เกิดเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 ภายในทำเนียบรัฐปะหัง เขาเป็นบุตรคนโตในจำนวนบุตร 6 คนของนายกรัฐมนตรีมาเลเซียคนที่ 2 อับดุล ราซัก ฮุซเซน และเขายังมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับนายกรัฐมนตรีคนที่ 3 ฮุซเซน อน น้องชายของนาจิบเป็นผู้บริหารบริษัทภูมิบุตราคอมเมิร์ช ซึ่งเป็นบริษัทโฮลดิ้งที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศ นาจิบถือเป็นหนึ่งในสี่อำมาตย์ของราชสำนักปะหัง และสืบทอดบรรดาศักดิ์เป็น โอรังกายาอินเดราชาบันดา (اورڠ كاي ايندرا شهبندر)
นาจิบ ราซัก จบการศึกษาจากสถาบันเซนต์จอห์นในกรุงกัวลาลัมเปอร์ และจบการศึกษาระดับมัธยาจากวิทยาลัยมัลเวิร์นในประเทศอังกฤษ และจบสาขาเศรษฐศาสตร์อุตสาหกรรมจากมหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมในปีพ.ศ. 2517 ในปีเดียวกันนั้นเขากลับมายังมาเลเซียและเข้าทำงานที่ธนาคารแห่งชาติมาเลเซีย และต่อมาไปทำงานในบริษัทเปโตรนาส
ข้อกล่าวหาการทุจริต

ในปี 2552 หลังจากที่พึ่งเข้ารับตำแหน่งใหม่ ๆ รัฐบาลของราซัก ได้จัดตั้งกองทุนความมั่งคั่งแห่งชาติที่ชื่อว่า 1Malaysia Development Berhad หรือกองทุน 1MDB ขึ้น โดยเป็นกองทุนของรัฐบาลที่จัดตั้งขึ้นมาเพื่อแสวงหากำไรโดยเฉพาะ รัฐบาลของราซักแถลงว่ากองทุนนี้จะทำให้กรุงกัวลาลัมเปอร์เป็นศูนย์กลางทางการเงินของภูมิภาค และหวังให้มาเลเซียเป็นประเทศรายได้สูงภายในปี 2563 อย่างไรก็ตาม กองทุนความมั่งคั่งแห่งชาตินี้แตกต่างจากกองทุนความมั่งคั่งฯ ของประเทศอื่น ๆ คือใช้เงินกู้แทนที่จะเป็นเงินจากทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศ กองทุนนี้ได้กู้ยืมเงินจากต่างประเทศและสร้างหนี้มหาศาลแก่รัฐบาลมาเลเซีย โดยยอดหนี้ในปี 2558 คิดเป็นมูลค่ากว่า 4.2 หมื่นล้านริงกิต
ในปี 2558 กองทุนได้ผิดนัดชำระหนี้มูลค่า 1.1 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐแก่เจ้าหนี้ต่างชาติ และในปีต่อมา Wall Street Journal ได้เปิดเผยว่า โครงการส่วนใหญ่ที่กองทุน 1MDB ไปลงทุน ซึ่งรวมถึงแหล่งน้ำมันและเหมืองแร่ในต่างประเทศนั้น ไม่สร้างผลกำไร หลังจากที่ได้มีการเปิดเผยเรื่องนี้ อัยการสูงสุด อับดุล ปาลาอิล เริ่มสืบสวนเชิงลึกว่าเงินจากกองทุนนี้ได้ไปยังที่ใดบ้าง และได้ปรากฏหลักฐานว่าตั้งแต่มีนาคม 2556 ถึงกุมภาพันธ์ 2558 มีเงินจำนวนรวมกว่า 681 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2,672 ล้านริงกิต) ได้ถูกโอนจาก 1MDB ไปยังบัญชีส่วนตัวของนาจิบ
การเปิดเผยดังกล่าวได้ก่อให้เกิดการประท้วงครั้งใหญ่ในกัวลาลัมเปอร์เรียกร้องให้นาจิบลาออก แม้แต่คนในคณะรัฐมนตรีของเขาก็ออกมาวิพากษ์วิจารณ์เขา ซึ่งบุคคลเหล่านั้นได้ถูกนาจิบปรับออกในการปรับคณะรัฐมนตรีกลางวาระ โดยนาจิบให้เหตุผลในการปรับออกว่า เขาต้องการทีมที่มีเอกภาพมากกว่านี้ ต่อมาในวันที่ 3 สิงหาคม 2558 สำนักงานป.ป.ช.ของมาเลเซียได้ออกมาแถลงว่า เงินโอนดังกล่าวเป็นเงินบริจาค ไม่ใช่เป็นเงินจากกองทุนฯ แต่ไม่ได้ระบุว่าใครเป็นผู้บริจาคและบริจาคทำไม หลังจากนั้นไม่กี่วัน สมาชิกพรรคอัมโนได้ออกมาแถลงว่า เงินบริจาคดังกล่าวเป็นเงินจากซาอุดีอาระเบียเพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยสู้กับกลุ่มรัฐอิสลาม และยังเสริมอีกว่าชุมชนมุสลิมในประเทศฟิลิปปินส์และในภาคใต้ของไทยก็ได้รับเงินบริจาคดังกล่าวเช่นกัน
ในเดือนกันยายน 2558 สำนักข่าว New York Times รายงานว่า ทางการสหรัฐกำลังสืบสวนข้อกล่าวหาการทุจริตดังกล่าวเช่นกัน และมุ่งเป้าไปที่ทรัพย์สินในสหรัฐอเมริกาที่นาจิบได้ซื้อผ่านบริษัทนอมินีในตลอดหลายปีที่ผ่านมา นาจิบยังได้ปลดอัยการสูงสุด อับดุล ปาตาอิล ออกและแต่งตั้งคนใหม่ คือนายโมฮัมเหม็ด อาลี เข้ามาแทน โดยอัยการสูงสุดคนใหม่ได้แถลงว่า "ผมขอยืนยันโดยอิงตามหลักฐาน...ว่าเงินจำนวน 681 ล้านดอลลาร์ที่ได้ถูกโอนไปยังบัญชีส่วนตัวของนายกฯ นาจิบ ราซัก นั้น เป็นเงินบริจาคส่วนตัว...จากราชวงศ์ซาอุดีอาระเบีย" ในขณะที่รัฐมนตรีต่างประเทศและการคลังของซาอุดีอาระเบียกล่าวว่าไม่พบข้อมูลการส่งเงินของขวัญดังกล่าว แหล่งข่าวที่ไม่สามารถเปิดเผยชื่อ ได้ออกมาเปิดเผยว่านาจิบได้คืนเงินจำนวน 620 ล้านดอลลาร์แก่ราชวงศ์ซาอุแล้วในปี 2556 แต่ไม่มีคำอธิบายว่านาจิบได้ทำอะไรกับเงิน 61 ล้านดอลลาร์ที่ไม่ได้คืนไป
ดูเพิ่ม

เรื่องอื้อฉาวเบอร์ฮัดการพัฒนา 1มาเลเซีย
เบอร์ฮัดการพัฒนา 1มาเลเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2015-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย |
| --- | --- |
  ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน  อับดุล ราซัก ฮุซเซน  ฮุซเซน อนน์  มาฮาดีร์ โมฮามัด  อับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี  นาจิบ ราซัก  มาฮาดีร์ โมฮามัด  มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน  อิซมาอิล ซับรี ยักกบ  อันวาร์ อิบราฮิม
นาฏศิลป์ในประเทศลาว

หัวโขนสำหรับแสดงเรื่องพระลักพระลาม
นาฏศิลป์ในประเทศลาว (ลาว: ນາດຕະກັມລາວ; "นาฏกรรมลาว") เป็นนาฏศิลป์ที่เป็นเอกลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวซึ่งพบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยด้วย และการแสดงพื้นบ้านของกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ มีทั้งนาฏศิลป์ในราชสำนัก และนาฏศิลป์พื้นบ้าน เช่น หมอลำ หนังตะลุง หลวงพระบางและเวียงจันทน์เป็นแหล่งของนาฏศิลป์แบบดั้งเดิมในราชสำนัก และนาฏศิลป์ที่ได้รับอิทธิพลจากราชสำนักสยาม
นาฏศิลป์ดั้งเดิม

เป็นนาฏศิลป์ที่พัฒนาขึ้นในราชสำนักล้านช้างซึ่งคล้ายกับที่พบในราชสำนักสยาม ส่วนใหญ่แสดงเรื่องพระลักษมณ์พระราม (รามเกียรติ์หรือรามายณะฉบับลาว) หรือจากนิทานชาดก รวมทั้งวรรณคดีท้องถิ่นเช่นสินไซ (สังข์ศิลป์ชัย) การแสดงแบบนี้มีสองประเภทคือโขนและละคร โขนเป็นการแสดงเรื่องพระลักษมณ์พระราม ใช้ตัวแสดงชายหญิง ละครเป็นการแสดงที่ส่วนใหญ่ใช้ผู้หญิง ส่วนหนังตะลุงเป็นการแสดงที่คล้ายวายังของชาวมลายู และเล่นเรื่องราวที่หลากหลายกว่าโขนและละคร
ลำลาว

ลำลาวหรือหมอลำเป็นการแสดงดนตรีพื้นบ้านของลาว โดยนักร้องเป็นผู้เล่าเรื่อง ใช้แคนเป็นเครื่องดนตรีหลัก แต่ก็ใช้เครื่องดนตรีอื่นประกอบได้ การแสดงแบบเดียวกันนี้ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยเรียกหมอลำ แต่ในลาว คำว่าหมอลำจะเน้นที่ตัวผู้ขับร้อง
ฟ้อนรำพื้นเมือง

ฟ้อนรำพื้นเมืองเป็นการฟ้อนรำที่มีความหลากหลาย โดยที่มีชื่อเสียงที่สุดคือลำตังหวายและลำสาละวันทางภาคใต้ของลาว  ฟ้อนรำพื้นเมืองที่เป็นที่นิยมคือรำวง ซึ่งเป็นการแสดงประจำชาติของลาวที่มีลักษณะร่วมกับรำวงในไทยและกัมพูชา นิยมเล่นในงานฉลองรื่นเริงต่างๆ
ลำเรื่อง

ลำเรื่องเป็นหมอลำประเภทหนึ่ง โดยหมอลำผู้ขับร้องจะแต่งตัวและแสดงท่าทางประกอบได้หลากหลาย เรื่องราวที่แสดงมีหลากหลาย เช่นนิทานชาดก ไปจนถึงโครงการพัฒนาและปัญหาในชุมชน ดนตรีที่ใช้บรรเลงประกอบมีหลากหลายทั้งดนตรีคลาสสิกและดนตรีสมัยใหม่ ขึ้นกับลักษณะของเรื่องที่จะเล่า
หมอลำและหมอแคนขณะแสดงในประเทศฝรั่งเศส
ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ

ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ (IATA: DXB, ICAO: OMDB) (อาหรับ: مطار دبي الدولي) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติหลักที่บริการในดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และเป็นท่าอากาศยานที่คึกคักที่สุดจากการเดินทางของผู้โดยสารระหว่างประเทศ มันยังเป็นท่าอากาศยานที่คึกคักที่สุดเป็นอันดับ 4 ตามการเคลื่อนตัวของผู้โดยสาร ขนส่งสินค้ามากที่สุดอันดับ 7 ของโลก ท่าอากาศยานที่มีการเคลื่อนตัวของแอร์บัส เอ380 และโบอิง 777 มากที่สุด และมีจำนวนผู้โดยสารต่อเครื่องเฉลี่ยมากที่สุด ใน ค.ศ. 2017 DXB รองรับผู้โดยสาร 88 ล้านคน สินค้า 2.65 ล้านตัน และลงทะเบียนอากาศยานเครื่องที่ 409,493 ลำ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2019 มีการติดตั้งระบบพลังงานแสงอาทิตย์ที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคบนท่าอากาศยานนานาชาติ ตามเป้าหมายลดการใช้พลังงานของเมืองดูไบร้อยละ 30 ก่อน ค.ศ. 2030
ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบตั้งอยู่ในอำเภออัลก็อรฮูด ซึ่งอยู่ห่างจากดูไบทางตะวันออก 2.5 ไมล์ทะเล (4.6 กิโลเมตร; 2.9 ไมล์) และกินพื้นที่ 7,200 เอเคอร์ (2,900 เฮกตาร์) อาคารที่พักผู้โดยสาร 3เป็นสิ่งก่อสร้างในใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของโลกตามพื้นที่ และเป็นอาคารที่พักผู้โดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก
การจราจรทางอากาศ > สถิติ

| การดำเนินงานและสถิติ |
| --- | --- | --- | --- |

การเคลื่อนตัวของผู้โดยสาร
| 2003 | 18,062,344 | 2010 | 47,180,628 |
| 2004 | 21,711,883 | 2011 | 50,977,960 |
| 2005 | 23,607,507 | 2012 | 57,684,550 |
| 2006 | 28,788,726 | 2013 | 66,431,533 |
| 2007 | 34,340,000 | 2014 | 70,475,636 |
| 2008 | 37,441,440 | 2015 | 78,014,841 |
| 2009 | 40,901,752 | 2016 | 83,654,250 |

|  |  | 2017 | 88,242,099 |

|  |  | 2019 | 86,396,757 |
การเคลื่อนไหวของการขนส่งสินค้าทางอากาศในหน่วยตัน
| 2003 | 928,758 | 2010 | 2,270,498 |
| 2004 | 1,111,647 | 2011 | 2,199,750 |
| 2005 | 1,333,014 | 2012 | 2,279,624 |
| 2006 | 1,410,963 | 2013 | 2,435,567 |
| 2007 | 1,668,505 | 2014 | 2,367,574 |
| 2008 | 1,824,991 | 2015 | 2,506,092 |
| 2009 | 1,927,520 | 2016 | 2,592,454  |
การเคลื่อนตัวของอากาศยาน
| 2003 | 148,334 | 2010 | 292,662 |
| 2004 | 168,511 | 2011 | 326,317 |
| 2005 | 195,820 | 2012 | 344,245 |
| 2006 | 217,165 | 2013 | 369,953 |
| 2007 | 260,530 | 2014 | 357,339 |
| 2008 | N/A | 2015 | 406,625 |
| 2009 | N/A | 2016 | 418,220 |
ความจุ
| ผู้โดยสาร (ปัจจุบัน) | ผู้โดยสาร (ปัจจุบัน) | ผู้โดยสาร (ปัจจุบัน) | 83,000,000 |
| ผู้โดยสาร (สูงสุด) | ผู้โดยสาร (สูงสุด) | ผู้โดยสาร (สูงสุด) | 90,000,000 |
| สินค้า (ปัจจุบัน) | สินค้า (ปัจจุบัน) | สินค้า (ปัจจุบัน) | 2.5 ล้านตัน |
| สินค้า (สูงสุด) | สินค้า (สูงสุด) | สินค้า (สูงสุด) | 2.5 ล้านตัน |
| ลานจอดเครื่องบิน (ปัจจุบัน) | ลานจอดเครื่องบิน (ปัจจุบัน) | ลานจอดเครื่องบิน (ปัจจุบัน) | 173 |
จำนวนจุดหมายปลายทาง
| (อากาศ) | (อากาศ) | (อากาศ) | 240 ที่ |
จำนวนสายการบิน
| นานาชาติ | นานาชาติ | นานาชาติ | มากกว่า 140 แห่ง |
สายการบิน

| --- | --- |
 กัลฟ์แอร์  กาตาร์แอร์เวย์  การบินไทย ให้บริการโดย เอมิเรตส์  โกเรียนแอร์  คาเธย์แปซิฟิก  คามแอร์  คาเมรูนแอร์ไลน์  คูเวตแอร์เวย์  ควอนตัส  เคนยาแอร์เวย์  เคแอลเอ็ม  แคสเปียนแอร์ไลน์  จอร์เจียนแอร์เวย์  จับบาแอร์เวย์  จาซีราแอร์เวย์  แจ็ตแอร์เวย์  ไชน่าเซาเทิร์นแอร์ไลน์  ซาอุดิอาระเบียนแอร์ไลน์  ซาฮีนแอร์  ซีเรียนอาหรับแอร์ไลน์  ซูดานแอร์เวย์  ไซปรัสแอร์เวย์  ดาอัลโลแอร์ไลน์  เดลต้า แอร์ไลน์  ตูนิสแอร์  เตอร์กิชแอร์ไลน์  เติร์กเมนิสถานแอร์ไลน์  ทรานส์แอโร  ทารอม  บริติช แอร์เวย์  บิมานบังกลาเทศแอร์ไลน์  ปากีสถานอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์  ฟินน์แอร์  ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์  มาเลเซียแอร์ไลน์  มาฮานแอร์ไลน์  มิดเดิ้ลอีสแอร์ไลน์  ยูไนเต็ดแอร์ไลน์  เยเมเนีย  รอยัลจอร์แดเนียน  รอยัลแอร์มาร็อก  รอยัลเนปาลแอร์ไลน์  รอยัลบรูไนแอร์ไลน์  ลิเบียนอาหรับแอร์ไลน์:  ลิวิงส์ตันแอร์ไลน์  ลุฟต์ฮันซา  เวอร์จิ้น แอตแลนติก แอร์เวย์  ศรีลังกันแอร์ไลน์  สแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม  สวิสอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์  สิงคโปร์แอร์ไลน์  ออสเตรียนแอร์ไลน์  อะเรียนาอาฟกันแอร์ไลน์  อัลอิตาเลีย  อาเซอร์ไบจานแอร์ไลน์  อาร์มาเวีย  อินเดียน (แอร์ไลน์)  อิรัคแอร์  อิหร่านแอร์  อียิปต์แอร์  เอธิโอเปียนแอร์ไลน์  เอมิเรตส์  เอรีเตรียนแอร์ไลน์  เอส7แอร์ไลน์  แอฟริกันเอ็กซ์เพรสแอร์เวย์  แอร์โคโมเรสอินเตอร์เนชั่นเนล  แอร์แคนาดา  แอร์ไชน่า  แอร์ซิมบับเว  แอร์บลู  แอร์ฟรานซ์  แอร์ลินกัส  แอร์อัลจีเรีย  แอร์อินเดีย แอร์อินเดียเอ็กซ์เพรส  แอร์แอสตานา  แอโรฟลอต  แอโรฟลอต-ดอน  แอโรวิตแอร์ไลน์  แอโรเอเชียอินเตอร์เนชั่นเนล  โอมานแอร์  โอลิมปิกแอร์เวย์
สายการบิน > สายการบินขนส่งสินค้า

กาตาร์แอร์เวย์
การบินไทย ให้บริการโดย โฟกัสแอร์คาร์โก
คาเธย์แปซิฟิก
เคแอลเอ็ม
ซาฮีนแอร์อินเตอร์เนชั่นเนล
แดสแอร์คาร์โก
ทารอมคาร์โก
โพลาร์แอร์คาร์โก
ฟัลคอมเอ็กซ์เพรสคาร์โกแอร์ไลน์
เฟดเอ็กซ์
มาเลเซียแอร์ไลน์คาร์โก
ยูพีเอส
รอยัลแอร์ไลน์
สแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม
สตาร์แอร์
สิงคโปร์แอร์ไลน์คาร์โก
อีวาแอร์คาร์โก
เอมิเรตส์สกายคาร์โก
แอร์ฟรานซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
Largest Airport Terminals in the World เก็บถาวร 2021-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บาบาฆ็อนนูจญ์

| --- | --- |

มื้อ: อาหารเรียกน้ำย่อย
แหล่งกำเนิด: เลบานอน
ส่วนผสมหลัก: มะเขือม่วง, น้ำมันมะกอก
 ตำราอาหาร: บาบาฆ็อนนูจญ์   สื่อ: บาบาฆ็อนนูจญ์
| --- | --- |
มุตตับบัลกับแผ่นแป้งพีตา
มื้อ: อาหารเรียกน้ำย่อย
แหล่งกำเนิด: ลิแวนต์
ส่วนผสมหลัก: มะเขือม่วง, น้ำมันมะกอก
 ตำราอาหาร: มุตับบัล   สื่อ: มุตับบัล
บาบาฆ็อนนูจญ์ (อาหรับ: بَابَا غَنُّوج‎, อักษรโรมัน: bābā ġannūj) หรือ บาบากานูช (อังกฤษ: baba ghanoush, baba ganoush หรือ baba ghanouj, US: /ˌbɑːbə ɡəˈnuːʃ, - ɡəˈnuːʒ/, UK: /- ɡæˈnuːʃ/) เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยอย่างหนึ่งจากลิแวนต์ ประกอบด้วยเนื้อมะเขือม่วงสุกสับละเอียด ผสมกับน้ำมันมะกอก น้ำเลมอน เครื่องปรุงรส และทาฮีนี ตามธรรมเนียมดั้งเดิมจะนำมะเขือม่วงไปอบหรือย่างไฟก่อนนำมาลอกเปลือกออก ทำให้เนื้อมะเขือม่วงมีลักษณะนุ่มและมีกลิ่นรสควัน บาบาฆ็อนนูจญ์ถือเป็น เมเซ ("จานเริ่ม") แบบฉบับของอาหารในภูมิภาค บ่อยครั้งยังเสิร์ฟเป็นเครื่องเคียงและเป็นเครื่องจิ้มสำหรับแผ่นแป้งพีตา
มุตับบัล (อาหรับ: مُتَبَّل, อักษรโรมัน: mutabbal; แปลว่า ที่มีเครื่องเทศ, ที่ใส่เครื่องเทศ) เป็นอาหารที่มีลักษณะคล้ายกับบาบาฆ็อนนูจญ์ บ้างว่าเป็นบาบาฆ็อนนูจญ์รูปแบบที่เผ็ดกว่า มุตับบัลประกอบด้วยมะเขือม่วงย่างแล้วนำไปบด ผสมกับทาฮีนี เกลือ พริกไทยดำ กระเทียม น้ำเลมอน และมักใส่โยเกิร์ตลงไปด้วย
ศัพทมูล

คำว่า บาบา (بَابَا‎) เป็นคำภาษาอาหรับที่แปลว่า "บิดา" และเป็นศัพท์แสดงความรัก ส่วน ฆ็อนนูจญ์ (غَنُّوج‎) อาจเป็นชื่อบุคคล นอกจากนี้ยังมีการตีความชื่อที่ประกอบขึ้นจากสองคำนี้ว่าหมายถึง "บิดาแห่งการเกี้ยวพาราสี" หรือ "คุณพ่อที่ถูกตามใจ/คุณพ่อเจ้าชู้" หรือ "คุณพ่อแก่ ๆ ที่ถูกโอ๋จนเสียนิสัย" นอกจากนี้ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่า บาบา หมายถึงมะเขือม่วงหรือหมายถึงคนจริง ๆ ที่หมกมุ่นกับอาหารจานนี้กันแน่
รูปแบบ

บาบาฆ็อนนูจญ์ในตำรับอาหรับตะวันออกแตกต่างกับในลิแวนต์เล็กน้อย ตรงที่การปรุงด้วยผักชีและยี่หร่า ส่วนแบบลิแวนต์อาจโรยหน้าด้วยพาร์สลีย์หรือผักชีซอยละเอียดเท่านั้น
กิล มากส์ นักเขียนและนักประวัติศาสตร์อาหาร เขียนไว้ว่า "ชาวอิสราเอลเรียนรู้วิธีการทำบาบาฆ็อนนูจญ์มาจากชาวอาหรับ" ตำรับอาหารอิสราเอลเรียกอาหารจานนี้ว่า salat ḥatzilim และทำมาจากมะเขือม่วงย่างหรือผัด ผสมกับมายองเนส เกลือ เลมอน และหอมใหญ่สับละเอียด และมักราดด้วยน้ำมันมะกอกก่อนเสิร์ฟ