stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หม่อมไกรสร
ประวัติ

หม่อมไกรสรเป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชกับเจ้าจอมมารดาน้อยแก้ว ธิดาพระจักรีเมืองนครศรีธรรมราช ประสูติเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2334 ตรงกับวันจันทร์ เดือนยี่ ขึ้นสองค่ำ ปีกุน สัมฤทธิศก จ.ศ. 1210 พระประวัติเมื่อทรงพระเยาวน์นั้น ก.ศ.ร. กุหลาบบันทึกไว้ว่า "พระองค์ท่านเปนจอมปราชญ์ จินตะกระวีบัณฑิตย์ ชาติ์ราชตระกูลสุริยวงศ์อันประเสริฐ" และจากวารสารภาษาอังกฤษที่ชื่อ Siam Repository กล่าวถึงความโดดเด่นโดยเฉพาะด้านการศาสนาและโหราศาสตร์ ว่า "ทรงมีความรู้ทางด้านศาสนาพุทธอย่างดีเยี่ยม เหนือกว่าพระบรมวงศานุวงศ์อื่น ๆ" ด้วยเหตุนี้รัชกาลที่ 2 จึงทรงสถาปนาเป็น กรมหมื่นรักษรณเรศร กำกับกรมสังฆการี ต่อมาในรัชกาลที่ 3 ทรงกำกับกรมวังและอธิบดีกรมพระคชบาลต่อจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงเทพพลภักดิ์ ซึ่งเป็นพระเชษฐา
นอกจากนี้หม่อมไกรสร เมื่อยังทรงเป็นกรมหมื่นรักษรณเรศรได้ทรงงานเคียงคู่กับกรมหมื่นเจษฎาบดินทร์มาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 2 และในฐานะพระปิตุลาหรือ "อา" ทรงงานรับใช้ราชการเคียงคู่กับพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวเกือบตลอดรัชกาล โปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น กรมหลวงรักษ์รณเรศ และโปรดให้กำกับกรมวัง
ผลงานของหม่อมไกรสร ทรงมีอำนาจหน้าที่อย่างกว้างขวางทั้งในทางการตัดสินคดีความ กำกับกรมวัง ดูแลการจ่ายเบี้ยหวัดประจำปีของพระราชวงศ์และขุนนาง
ในปี พ.ศ. 2381 หม่อมไกรสรเป็นตุลาการชำระความคดีเจ้าจอมอิ่มกับพระสุริยภักดี ซึ่งแม้จำเลยทั้งสองคนจะไม่เคยพบกันคุยตัวต่อตัว แต่มีพ่อสื่อแม่ชักเป็นตัวกลางให้ทั้งสองคน แต่ก็ได้รับพิพากษาประหารชีวิตทั้งชายหญิง
พ.ศ. 2385 สันนิษฐานว่าหม่อมไกรสรได้กำกับเมืองนครเขื่อนขันธ์หลังจากที่สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพทิวงคต ปรากฏหลักฐานว่าพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้หม่อมไกรสรไปกำกับเลกทำอิฐสร้างเมือง
พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 3 ของ เจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) บันทึกเกี่ยวกับหม่อมไกรสร มีประเด็นคำพิพากษา คือ หม่อมไกรสรประพฤติกำเริบ ทำตนเทียมเจ้าในงานลอยกระทง เกลี้ยกล่อมเจ้านาย ขุนนางและซ่องสุมกองทหารรามัญไว้เป็นพวกพ้อง แต่ถูกสอบสวนว่าซ่องสุมผู้คนไว้มากเพื่อคิดกบฏหรือไม่ หม่อมไกรสรตอบปฏิเสธว่า "ไม่ได้คิดกบฏ" แต่เมื่อถามว่า หากเปลี่ยนแผ่นดินเมื่อไหร่ก็จะไม่ยอมเป็นข้าใคร ตุลาการในสมัยนั้นจึงมีคำตัดสินออกมาส่วนหนึ่ง ว่า "...กรมหลวงรักษ์ณรเรศมีความผิด ต้องลดอิสริยศักดิ์สมญาเป็นหม่อม ตลอดทั้งวงศ์วาน..."
นอกจากนี้มูลเหตุอีกอย่างหนึ่งที่พระองค์เจ้าไกรสรถูกถอดอิสริยยศคือ ทรงเลี้ยงโขนผู้ชายไว้มากมาย บรรทมอยู่แต่กับพวกโขนละคร ไม่บรรทมกับพวกหม่อมห้ามในวังเลย รัชกาลที่ 3 มีรับสั่งให้เอาพวกโขนละครมาไต่สวน ได้ความสมกันว่า "...ทรงเป็นสวาทกับพวกละคร ไม่ถึงกับชำเรา แต่เอามือพวกละครและมือของพระองค์ท่านกำคุยหฐานของทั้งสองฝ่ายจนภาวธาตุเคลื่อน..."
หม่อมไกรสรถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ที่วัดปทุมคงคาราชวรวิหาร เมื่อวันพุธ เดือนอ้าย แรม 3 ค่ำ ปีวอก สัมฤทธิศก จ.ศ. 1210 ตรงกับวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2391 รวมพระชันษา 56 ปี และเป็นพระราชวงศ์องค์สุดท้ายที่ถูกสำเร็จโทษด้วยวิธีนี้
โอรส-ธิดา

หม่อมไกรสรเป็นต้นราชสกุล พึ่งบุญ ได้รับพระราชทานเป็นลำดับที่ 3 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่แปลกกว่าราชสกุลอื่นตรงที่จะนำพระนามของต้นสกุลมาตั้งออกพระนาม ส่วนราชสกุล "พึ่งบุญ" กลับไม่ใช้พระนามของพระองค์เจ้าไกรสร หม่อมไกรสรมีหม่อมหลายท่านแต่ไม่ปรากฏนาม มีพระบุตรทั้งหมด 11 องค์ เดิมมียศเป็น หม่อมเจ้า ที่ต่อมาถูกลดเป็น หม่อม ทั้งหมด ได้แก่
หม่อมนิลบน
หม่อมอุบลรัศมี
หม่อมขนิษฐา
หม่อมสิงหรา (พ.ศ. 2362 - ไม่มีข้อมูล)
หม่อมกรุง (พ.ศ. 2366 - 9 มิถุนายน พ.ศ. 2431) ภายหลังหม่อมกรุงได้เป็นเจ้ากรมวัดราชโอรส ภรรยาชื่อ หนู บุตรีพระยาวิเศษสงคราม (แก้ว)
หม่อมราชวงศ์หนูเล็ก พึ่งบุญ
หม่อมนก
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ในรัชกาลที่ 5
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผ่องประไพ
หม่อมบุษบง
หม่อมไม่ปรากฏนาม (ไม่มีข้อมูล - พ.ศ. 2386)
หม่อมเผือก
หม่อมโกเมศ
หม่อมอำพล
พระยาประสิทธิ์ศุภการ (หม่อมราชวงศ์ละม้าย พึ่งบุญ:ไม่ปรากฏ — 18 เมษายน พ.ศ. 2451) สมรสกับพระนมทัด พึ่งบุญ ณ อยุธยา
พลเอก พลเรือเอก เจ้าพระยารามราฆพ (หม่อมหลวงเฟื้อ พึ่งบุญ)
พลตรี พระยาอนิรุทธเทวา (หม่อมหลวงฟื้น พึ่งบุญ)
หม่อมหลวงหญิงถนอม พึ่งบุญ
หม่อมราชวงศ์นุช พึ่งบุญ
หม่อมหลวงอ้น พึ่งบุญ
ต้นตระกูล  , พึ่งบุญ ณ อยุธยา (กทม), ไกรสรฤทธิ์ , เกษร (มาเก๊า), เท่าที่ปรากฏ
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

มีนักแสดงผู้รับบท หม่อมไกรสร ได้แก่
ศุกล ศศิจุลกะ จากละครเรื่อง ข้าบดินทร์ (2558)
ชานน สันตินธรกุล จากละครเรื่อง บุพเพสันนิวาส 2 (2565)
พระศรีสุวรรณวงษา

พระศรีสุวรรณวงษา (ท้าวเดช รัตนวงศวัต) ชาวบ้านพื้นถิ่นเรียก "จารเดช" เป็นเจ้าเมืองพยัคฆภูมิพิสัยคนที่ 2 เป็นบุตรคนที่ 3 ของพระรัตนวงษา (ท้าวคำสิงห์) เจ้าเมืองสุวรรณภูมิราชบุรินทร์ มีพี่น้อง 2 คน ได้แก่ ท้าวขัติยะ (ท้าวเทศ) ซึ่งถึงแก่กรรมก่อน และ ท้าวขัติยะ (ท้าวราช)
ท่านได้มาถึงแก่กรรมเมื่อปี พ.ศ. 2476  ที่ บ้านหนองบัวเจ้าป่า อ.สตึก โดยมีเจดีย์เก็บอัฐิที่วัดป่าศรีหญ้าคา
การตั้งเมือง

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เจ้าพระยามหาอำมาตย์ ได้มีใบบอกเสนอราชสำนักแต่งตั้งให้ ท้าวเดช และ ท้าวเทศ เป็นเจ้าเมืองพยัคฆภูมิพิสัย (เมืองเสือ) ได้อพยพผู้คนจากสุวรรณภูมิ มุ่งสู่บ้านนาข่า อ.วาปีปทุม เห็นว่ามีที่ตั้งที่เหมาะสม เหมาะแก่การตั้งเมือง มีชัยภูมิที่ดี จึงไปตั้งเมืองแห่งแรกที่บ้านนาข่า ร.ศ. 98 (พ.ศ. 2422) หรือเรียกว่า นาข่าพยัคฆ์
เวลาต่อมามีการเรียกร้องเรื่องเขตแดนการปกครอง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ข้าหลวงต่างพระองค์เมืองอุบลราชธานี ได้มีการออกตรวจราชการ จึงพระบัญชาให้ ท้าวเดช ไปตั้งเมืองใหม่ย้ายลงมาจากนาข่าลงมาถึงบ้านเมืองเสือ ซึ่งคือจุดเดิมที่กำหนดไว้ตั้งเมืองครั้งแรก นั้นคือ ต.ปะหลาน ในปัจจุบัน ตรงกับ ร.ศ. 112 (พ.ศ. 2436)
ตำนานอุรังคธาตุ

| งานสะสมคัมภีร์ใบลานแห่งชาติ เรื่อง ตำนานพระธาตุพนม * |
| --- | --- |
  ความทรงจำแห่งโลกโดยยูเนสโก
เอกสารตัวเขียน อุรังคธาตุ 7 ผูก เลขที่ 462/1–7 พ.ศ. 2404 จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
ที่เก็บรักษา: หอสมุดแห่งชาติ
ประเทศ:  ไทย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
อ้างอิง: 
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2566
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีความทรงจำแห่งโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
พระธาตุพนม
ตำนานอุรังคธาตุ หรือ อุรังคนิทาน เป็นตำนานที่แต่งในลักษณะนิทานปรัมปรา ประกอบด้วยอุรังคธาตุนิทานหรือตำนานพระธาตุพนม นิทานที่สำคัญที่เกี่ยวข้องกับสถานที่สำคัญทางพุทธศาสนาโดยเฉพาะรอยพระพุทธบาทตามฝั่งแม่น้ำโขง กล่าวถึงการเกิดของแม่น้ำสำคัญ ๆ ตามลำแม่น้ำโขงว่าเป็นการกระทำของพวกนาค รวมถึงมีประวัติบุคคลสำคัญของลาว
โครงสร้างเนื้อหาแบ่งเป็น 9 ส่วน เรียงตามลำดับเวลา เริ่มตั้งแต่สมัยเกิดโลกภัทรกัป ไปจนกระทั่งถึงสมัยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช เจ้ากษัตริย์ล้านช้างที่ครองราชย์ พ.ศ. 2091–2114 ดำเนินเรื่องตามความคติความเชื่อเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าในสมัยภัทรกัปและพระพุทธเจ้าในอนาคต กล่าวถึงบ้านเมืองที่ราบลุ่มแม่น้ำโขง ได้แก่ เมืองสุวรรณภูมิ เมืองศรีโคตรบอง เมืองหนองหานหลวง เมืองหนองหานน้อย เป็นต้น
ตามท้ายตำนานอุรังคธาตุระบุว่าพระยาศรีไชยชมพูเป็นผู้คัดลอกในสมัยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช ด้วยเหตุนี้ นักประวัติศาสตร์จึงเชื่อว่า ตำนานอุรังคธาตุน่าจะเขียนขึ้นในสมัยพุทธศตวรรษที่ 21 มากกว่าที่จะเขียนก่อน พ.ศ. 200 ตามที่ปรากฏในเนื้อหาตำนาน แต่เหตุที่ผู้แต่งตำนานได้อธิบายว่าตำนานแต่งขึ้นก่อน พ.ศ. 200 เพื่อต้องการชี้ให้เห็นความเก่าแก่ของตำนานว่ามีมาตั้งแต่สมัยเมืองสุวรรณภูมิ ก่อนเหตุการณ์ที่พระยาจันทบุรีได้สร้างเมืองจันทบุรี (เวียงจันทน์) ซึ่งต่อไปจะเป็นเมืองที่พระพุทธศาสนามีความเจริญรุ่งเรืองทดแทนเมืองสุวรรณภูมิที่ล่มสลายไป
เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 ในการประชุมคณะกรรมการบริหารองค์การเพื่อการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ ครั้งที่ 216 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ได้มีการรับรองให้ "คัมภีร์ใบลาน เรื่อง ตำนานอุรังคธาตุ" ซึ่งขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำประเทศไทยเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2561 เป็นมรดกความทรงจำแห่งโลก ในนาม "งานสะสมคัมภีร์ใบลานแห่งชาติ เรื่อง ตำนานพระธาตุพนม" (อังกฤษ: National Collection of Palm-Leaf Manuscripts of Phra That Phanom Chronicle)
ต้นฉบับ

ตำนานอุรังคธาตุมีต้นฉบับเขียนลงใบลาน ซึ่งในระยะต่อมาได้รับการคัดลอกถ่ายถอดเป็นอักษรไทยปัจจุบัน หลายสำนวนได้แก่ อุรังคธาตุ (ตำนานพระธาตุพนม) อุรังคธาตุเทสนา อุรังคนิทาน (พิสดาร) ซึ่งฉบับหลังได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ 11 ครั้ง นอกจากนี้ยังมีนิทานอุรังคธาตุตัวอักษรลาวที่มีการพิมพ์เผยแพร่เนื่องในโอกาสพิธีฌาปณกิจศพของพระสังฆราชลาว และมีการพิมพ์เผยแพร่กันอย่างแพร่หลายในโอกาสต่าง ๆ ของกลุ่มชนที่อาศัยอยู่ทางฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง
ในประเทศไทย เอกสารใบลานตำนานอุรังคธาตุต้นฉบับที่มีอายุเเละความเก่าเเก่มากที่สุดในประเทศไทยเท่าที่พบในปัจจุบัน คือ เอกสารใบลานตำนานอุรังคธาตุ ฉบับวัดมหาชัย อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม พระอริยานุวัตร (อารีย์ เขมจารี) อดีตเจ้าอาวาสวัดมหาชัย และผู้ก่อตั้งศูนย์อนุรักษ์วรรณคดีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้รวบรวมและได้รับมอบเอกสารชุดนี้มาจากวัดโพนสว่าง ตําบลแพง อำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม ได้รับการจารเมื่อ พ.ศ. 2348 โดยในท้องที่อำเภอโกสุมพิสัยในช่วงเวลาที่เอกสารใบลานได้รับการจารขึ้นนั้นยังไม่ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเมือง เป็นเพียงหมู่บ้านที่ขึ้นกับเมืองสุวรรณภูมิราชบุรินทร์ เมืองประเทศราชของอาณาจักรรัตนโกสินทร์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ตามประวัติหมู่บ้านต่าง ๆ ในพื้นที่อำเภอโกสุมพิสัยเมื่อแรกตั้ง ชาวบ้านส่วนใหญ่ได้อพยพมาจากเมืองสุวรรณภูมิในแถบทุ่งกุลาร้องไห้มาตั้งถิ่นฐานใหม่เพราะมีความอุดมสมบูรณ์ จึงเป็นไปได้ว่าเอกสารใบลานอุรังคธาตุฉบับดังกล่าวซึ่งมีการกล่าวเชื่อมโยงถึงตำนานผาแดงนางไอ่ที่เก่าเเก่ที่สุดในประเทศไทยเท่าที่จะสืบหาได้เเล้วในปัจจุบันนั้น อาจเป็นผลงานของชาวเมืองทุ่งศรีภูมิหรือสุวรรณภูมิที่อพยพไปตั้งถิ่นฐานใหม่เเล้วจารหรือเเต่งขึ้น
อุรังคธาตุนิทานต้นฉบับที่เก่าเเก่รองลงมาที่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ข้าหลวงต่างพระองค์ที่ดูแลหัวเมืองมณฑลอุดร ได้นำมามอบให้หอสมุดแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2464 บันทึกด้วยอักษรธรรมอีสาน หน้าปกเขียนชื่อว่า อุรังคธาตุ ตีพิมพ์มีชื่อเรียกว่า อุรังคธาตุ ฉบับความสังเขป เเละอุรังคธาตุนิทานฉบับนี้เองยังเป็นฉบับที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำแห่งโลก ซึ่งกรมศิลปากรได้มอบให้นายสุด  ศรีสมวงศ์ และนายทองดี  ไชยชาติ ได้ปริวรรต และเผยแพร่ในงานพระราชทานเพลิงศพ หลวงประชุมบรรณสาร เมื่อ พ.ศ. 2483 [9] บางส่วนของอุรังคธาตุนิทานฉบับกรมศิลปากร (พ.ศ. 2483) มีการเพิ่มเติมหรือลดทอนบางส่วนของนิทานอุรังคธาตุ เช่น ตำนานเมืองสกลนคร ตำนานเมืองร้อยเอ็ด ตำนานเรื่องพระธาตุบัวบกบัวบาน ซึ่งต่างก็ได้เค้าเรื่องมาจากอุรังคธาตุนิทาน โดยเฉพาะประวัติศาสตร์ของจังหวัดสกลนคร
ในประเทศลาว สันนิษฐานว่ามีอายุไม่ต่ำกว่า 500 ปี ต้นฉบับมีจำนวน 5 ผูก บันทึกด้วยอักษรธรรม 250 หน้าลาน แต่ต่อมามีอีกหนึ่งชุดเพิ่มเข้ามามีจำนวน 4 ผูก บันทึกด้วยอักษรตัวธรรม ภาษาลาว ทั้งสองฉบับเก็บไว้ที่หอสมุดแห่งชาติที่เวียงจันทน์ จากนั้นจึงได้คัดลอกเป็นอักษรลาวปัจจุบัน โดยใช้ชื่อว่า นิทานอุรังคธาตุ ฉบับหลวงพระบาง เนื่องในโอกาสพิธีฌาปนกิจศพสมเด็จสังฆนายกแห่งพระราชอาณาจักรลาว (พระลูกแก้วคูณ มณีวงศ์) วันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512
ระบบเตือนภัยแอมเบอร์

ข้อความแจ้งเตือนแอมเบอร์ในระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ แจ้งให้ผู้ใช้งานโทรแจ้ง 911 เมื่อพบรถยนต์ที่มีลักษณะตรงตามที่ระบุ
ระบบเตือนภัยแอมเบอร์ (อังกฤษ: Amber Alert หรือเขียนในรูปของ AMBER alert) หรือ ระบบเตือนภัยฉุกเฉินกรณีเด็กถูกลักพาตัว (รหัสข้อความเฉพาะพื้นที่: CAE) เป็นข้อความที่ส่งจากระบบเตือนภัยกรณีเด็กถูกลักพาตัว เพื่อขอให้ประชาชนทั่วไปช่วยตามหาเด็กที่ถูกลักพาตัว ระบบนี้เริ่มขึ้นครั้งแรกในสหรัฐ
แอมเบอร์เป็นคำย่อย้อนกลับ (backronym) ที่ย่อมาจาก America's Missing: Broadcast Emergency Response (ระบบคนหายในสหรัฐ: แจ้งเตือนเพื่อรับมือฉุกเฉิน) โดยเป็นระบบที่สร้างขึ้นมาจากกรณีของแอมเบอร์ รีน เฮเกอร์แมน เด็กหญิงที่ถูกลักพาตัวไปและภายหลังพบว่าถูกฆาตกรรมในปี 2539 ในอดีตในภูมิภาคอื่น ๆ เคยมีการใช้ชื่อระบบที่แตกต่างกันออกไป เช่น ในรัฐจอร์เจียใช้ว่า "ระบบของเลวี" (Levi's Call เป็นอนุสรณ์ให้กับเลวี ฟราดี) ในรัฐฮาวายใช้ว่าระบบเตือนไมล์แอมเบอร์ (Maile Amber Alert เป็นอนุสรณ์ให้กับไมล์ กิลเบิร์ท) ในรัฐอาร์คันซอใช้ชื่อว่า "ระบบมอร์แกน นิก แอมเบอร์" (Morgan Nick Amber Alert เป็นอนุสรณ์ให้มอร์แกน นิก) และในรัฐยูทาห์ใช้ว่า "ระบบเรเชล" (Rachael Alert เป็นอนุสรณ์ให้แก่เรเชล รุนยาน)
ในสหรัฐอเมริกา ระบบเตือนภัยแอมเบอร์จะส่งข้อมูลผ่านทางสถานีวิทยุ วิทยุทางอินเทอร์เน็ตและผ่านดาวเทียม ช่องโทรทัศน์ ข้อความสั้น และเคเบิลทีวีผ่านทางระบบเตือนภัยฉุกเฉินและระบบแจ้งเตือนสภาพอากาศของหน่วยงานอุทกศาสตร์สหรัฐ (ซึ่งเรียกระบบนี้ว่า "ระบบเตือนภัยฉุกเฉินกรณีเด็กถูกลักพาตัว" หรือ "ระบบเตือนภัยแอมเบอร์") ระบบแจ้งเตือนดังกล่าวยังสามารถส่งทางอีเมล ป้ายแสดงสถานะจราจรอิเล็กทรอนิกส์ ป้ายอิเล็กทรอนิกส์ที่ใช้ในทางพาณิชย์ หรือผ่านอุปกรณ์ไร้สายหรือระบบข้อความสั้นก็ได้ ระบบเตือนภัยแอมเบอร์ยังทำงานร่วมกับกูเกิล บิง และเฟซบุ๊ก เพื่อส่งข้อมูลการเตือนภัยแอมเบอร์ให้แก่กลุ่มประชากรที่เพิ่มจำนวนขึ้น กล่าวคือ ระบบเตือนภัยแอมเบอร์จะแสดงผลโดยอัตโนมัติหากผู้ใช้งานค้นหาหรือใช้งานแผนที่ในกูเกิลหรือบิง และโดยอาศัยระบบเตือนภัยเด็กของกูเกิล (บางประเทศเรียกว่าระบบเตือนภัยกูเกิลแอมเบอร์) ผู้ใช้งานจะพบข้อมูลเกี่ยวกับการเตือนภัยแอมเบอร์หากได้มีการค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องในพื้นที่ที่พบว่ามีการลักพาตัวเด็กไปเมื่อไม่นานนี้และมีการประกาศแจ้งเตือนออกมา องค์ประกอบในส่วนนี้เป็นองค์ประกอบของระบบเตือนภัยแอมเบอร์ที่ใช้งานอยู่ในสหรัฐ (และมีการพัฒนาในยุโรปอยู่ด้วย) ผู้ใช้งานที่สนใจรับข้อความแจ้งเตือนแอมเบอร์ในพื้นที่ทางข้อความสั้นสามารถเข้าเว็บไซต์แจ้งเตือนแอมเบอร์ไร้สาย (Wireless Amber Alerts) ซึ่งตามกฎหมายกำหนดให้เป็นข้อความที่ไม่มีค่าใช้จ่ายในการจัดส่ง ในบางรัฐ อาจมีการใช้ตัวเลื่อนบริเวณที่จำหน่ายสลากด้วย
การตัดสินใจประกาศแจ้งเตือนแอมเบอร์ขึ้นอยู่กับองค์กรตำรวจ (หลายกรณีหมายถึงตำรวจรัฐหรือตำรวจทางหลวง) ที่เข้ามาสืบสวนกรณีลักพาตัวในแต่ละกรณี ข้อมูลสาธารณะที่ปรากฎในประกาศแจ้งเตือนแอมเบอร์มักปรากฎชื่อและรูปพรรณของผู้ถูกลักพาตัว รูปพรรณของผู้ต้องสงสัยว่าจะเป็นผู้ลักพาตัว และรายละเอียดและป้ายทะเบียนรถของผู้ลักพาตัว ถ้ามี
สำหรับในประเทศไทย กองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลางได้ร่วมมือกับเมตา บริษัทแม่ของเฟซบุ๊กและอินสตาแกรมเพื่อเปิดใช้งานระบบนี้ตั้งแต่วันที่ 25 สิงหาคม 2565 โดยเป็นประเทศที่ 27 ของโลกที่ได้เปิดใช้งานระบบนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

U.S. government AMBER alert site
Our Missing Children (Government of Canada)
Congressional Research Service (CRS) report on Amber Alert program technology
Child Rescue Alert – UK equivalent of Amber Alert เก็บถาวร 2021-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
AMBER Alert Nederland site, the Dutch Amber alert
National Center for Missing & Exploited Children
Crime Library on Amber Hagerman
รถไฟใต้ดินซามารา

รถไฟใต้ดินซามารา (รัสเซีย: Самарское Метро) หรือ รถไฟใต้ดินคุยบืยเชฟ (Куйбышевское Метро) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในเมืองซามารา ประเทศรัสเซีย เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1987 มีเพียงเส้นทางเดียว จำนวน 9 สถานี ระยะทาง 10.3 กิโลเมตร
รายชื่อสถานี

รอสซีสกายา (Rossiyskaya)
มอสคอฟสกายา (Moskovskaya)
กาการินสกายา (Gagarinskaya)
สปอร์ติฟนายา (Sportivnaya)
โซเวตสกายา (Sovetskaya)
โปเบดา (Pobeda)
เบซืยเมียนคา (Bezymyanka)
คีรอฟสกายา (Kirovskaya)
ยุนโกโรดอค (Yungorodok)
สถานีรอสซีสกายา
สถานีมอสคอฟสกายา
สถานีกาการินสกายา
สถานีสปอร์ติฟนายา
สถานีโซเวตสกายา
สถานีโปเบดา
สถานีเบซืยเมียนคา
สถานีคีรอฟสกายา
สถานียุนโกโรดอค
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

(รัสเซีย)/(อังกฤษ) Transport Samary – Comprehensive site by Anton Buslov.
(อังกฤษ) Personal guide to Samara เก็บถาวร 2011-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(รัสเซีย) Metrowalks.ru เก็บถาวร 2015-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Extensive photo gallery.
(อังกฤษ) Urbanrail.net เก็บถาวร 2006-01-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Description.
(รัสเซีย)/(เยอรมัน) Metrosoyuza.net – Collection of photos.
ยูเอสเอส พิวโบล (AGER-2)

| --- | --- |
พิวโบล ในประเทศเกาหลีเหนือ ปี ค.ศ. 2012
ประวัติ
สหรัฐ
ชื่อ: พิวโบล
ตั้งชื่อตาม: พิวโบล รัฐโคโลราโด และพิวโบลเคาน์ตี รัฐโคโลราโด
อู่เรือ: คีโวนีชิปบิลดิงแอนด์เอนจิเนียริง
ปล่อยเรือ: ค.ศ. 1944
เดินเรือแรก: 16 เมษายน ค.ศ. 1944
เข้าประจำการ: 7 เมษายน ค.ศ. 1945
บริการ: ค.ศ. 1945
เปลี่ยนระดับ: 18 มิถุนายน ค.ศ. 1966 AKL-44                    13 พฤษภาคม ค.ศ. 1967 AGER-2
เกียรติยศ:  เหรียญกลาโหมแห่งชาติ  เหรียญกลาโหมเกาหลี  แพรแถบปฏิบัติการรบ (มีผลย้อนหลัง) 
ถูกยึด: 23 มกราคม ค.ศ. 1968
ความเป็นไป: ถูกเข้ายึดโดยเกาหลีเหนือ
สถานะ: ในประจำการ, ขึ้นระวาง (เพื่อขัดขวางการจับกุม, ปัจจุบันยึดครองโดยเกาหลีเหนือในฐานะเรือพิพิธภัณฑ์)
สัญลักษณ์: 
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น::  (ตามที่สร้างขึ้น) เรือขนส่งสินค้าและสนับสนุนกองทัพบก (เอฟเอส)  (กองทัพเรือแรกเริ่ม) เรือขนส่งสินค้าเบาชั้นคามาโน (เอเคแอล)  (แปลงเป็น) เรือวิจัยสิ่งแวดล้อมชั้นแบนเนอร์
ประเภท::  (ตามที่สร้างขึ้น) เรือขนส่งสินค้าเบา; (แปลงเป็น) เรือรวบรวมข่าวกรอง
ขนาด (ตัน)::  345 ตัน เดดเวตตัน
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  550 ตันเปล่า, 895 ตันเต็ม
ความยาว::  177 ft (54 m)
ความกว้าง::  32 ft (9.8 m)
กินน้ำลึก::  9 ft (2.7 m)
ระบบขับเคลื่อน::  สองเครื่องยนต์ดีเซล 500 แรงม้า จีเอ็ม คลีฟแลนด์ดิวิชัน 6-278เอ 6 สูบ วี6
ความเร็ว::  12.7 นอต (23.5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 14.6 ไมล์ต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  ทหารชั้นสัญญาบัตร 6 นาย, พลทหาร 70 นาย
ยุทโธปกรณ์::  ปืนกลขนาดลำกล้อง 0.50 นิ้ว เอ็ม 2 บราวนิง จำนวน 2 กระบอก
ยูเอสเอส พิวโบล (AGER-2) (อังกฤษ: USS Pueblo (AGER-2)) เป็นเรือวิจัยสิ่งแวดล้อมชั้นแบนเนอร์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยสืบราชการลับของกองทัพเรือในฐานะเรือสายลับ ซึ่งถูกโจมตีและถูกเข้ายึดโดยกองกำลังเกาหลีเหนือเมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1968 ในสิ่งที่รู้จักกันในปัจจุบันในชื่อ "เหตุการณ์พิวโบล" หรืออีกชื่อหนึ่งในฐานะ "วิกฤตพิวโบล"
การยึดเรือของกองทัพเรือสหรัฐและลูกเรือ 83 นายของเรือ หนึ่งในนั้นถูกฆ่าตายในการโจมตี โดยเกิดขึ้นน้อยกว่าหนึ่งสัปดาห์หลังจากการแถลงนโยบายประจำปีต่อรัฐสภาของลินดอน บี. จอห์นสัน ที่ปราศรัยต่อรัฐสภาสหรัฐ, หนึ่งสัปดาห์ก่อนการเริ่มต้นการรุกตรุษญวนในประเทศเวียดนามใต้ในช่วงสงครามเวียดนาม และสามวันหลังจากหน่วย 124 กองทัพประชาชนเกาหลีของประเทศเกาหลีเหนือ 31 นายได้ข้ามเขตปลอดทหารเกาหลี (DMZ) และสังหารชาวเกาหลีใต้ 26 คนในความพยายามโจมตีทำเนียบน้ำเงินของเกาหลีใต้ (คฤหาสน์ผู้บริหาร) ที่กรุงโซลซึ่งเป็นเมืองหลวง การยึดพิวโบล และการถูกทารุณกรรม รวมถึงการทรมานลูกเรือของมันในช่วง 11 เดือนต่อมากลายเป็นเหตุการณ์สงครามเย็นครั้งใหญ่ ซึ่งเพิ่มความตึงเครียดระหว่างอำนาจตะวันตกและตะวันออก
เกาหลีเหนือระบุว่าพิวโบล จงใจเข้าไปในน่านน้ำ 7.6 ไมล์ทะเล (14 กม.) จากเกาะเรียว และสมุดปูมเรือแสดงให้เห็นว่าพวกเขาบุกรุกหลายครั้ง อย่างไรก็ตาม สหรัฐยืนยันว่าเรือดังกล่าวอยู่ในน่านน้ำสากลในเวลาที่เกิดเหตุการณ์ และหลักฐานที่อ้างว่ามีให้โดยเกาหลีเหนือเพื่อสนับสนุนคำแถลงการณ์ก็เป็นการสร้างเรื่องราวที่ไม่เป็นความจริง พิวโบล ยังถูกยึดครองโดยเกาหลีเหนือในปัจจุบัน ทั้งเป็นเรือขึ้นระวางอย่างเป็นทางการของกองทัพเรือสหรัฐ ตั้งแต่ต้นปี ค.ศ. 2003 เรือได้ถูกผูกจอดขนานไปกับแม่น้ำโพทงในเปียงยาง และใช้เป็นเรือพิพิธภัณฑ์ที่พิพิธภัณฑ์สงครามปลดปล่อยแผ่นดินปิตุภูมิ พิวโบล เป็นเรือลำเดียวของกองทัพเรือสหรัฐที่ยังคงอยู่ในบัญชีรายชื่อขึ้นระวางในปัจจุบันที่ถูกจับเป็นเชลย
ดูเพิ่ม

ความขัดแย้งอื่น:
กรณีมายาเกซ
อ่านเพิ่ม

Armbrister, Trevor. A Matter of Accountability: The True Story of the Pueblo Affair. Guilford, Conn: Lyon's Press, 2004. ISBN 1592285791
Brandt, Ed. The Last Voyage of USS Pueblo. New York: Norton, 1969. ISBN 0393053903
Bucher, Lloyd M., and Mark Rascovich. Pueblo and Bucher. London: M. Joseph, 1971. ISBN 0718109066 OCLC 3777130
Cheevers, Jack. Act of War: Lyndon Johnson, North Korea, and the Capture of the Spy Ship Pueblo. New York : NAL Caliber, 2013. ISBN 9780451466198
Crawford, Don. Pueblo Intrigue; A Journey of Faith. Wheaton, Ill: Tyndale House Publishers, 1969. OCLC 111712
Frampton, Viktor & Morison, Samuel Loring (1991). "Question 41/89". Warship International. International Naval Research Organization. XXVIII (1): 83–84. ISSN 0043-0374.
Gallery, Daniel V. The Pueblo Incident. Garden City, N.Y.: Doubleday, 1970. OCLC 49823
Harris, Stephen R., and James C. Hefley. My Anchor Held. Old Tappan, N.J.: F.H. Revell Co, 1970. ISBN 0800704029 OCLC 101776
Hyland, John L., and John T. Mason. Reminiscences of Admiral John L. Hyland, USN (Ret.). Annapolis, MD: U.S. Naval Institute, 1989. OCLC 46940419
Lerner, Mitchell B. The Pueblo Incident: A Spy Ship and the Failure of American Foreign Policy. Lawrence, Kan: University Press of Kansas, 2002. ISBN 0700611711 OCLC 48516171
Liston, Robert A. The Pueblo Surrender: A Covert Action by the National Security Agency. New York: M. Evans, 1988. ISBN 0871315548 OCLC 18683738
Michishita, Narushige. North Korea's Military-Diplomatic Campaigns, 1966–2008. London: Routledge, 2010. ISBN 9780203870587
Mobley, Richard A. Flash Point North Korea: The Pueblo and EC-121 Crises. Annapolis, Md: Naval Institute Press, 2003. ISBN 1557504032
Murphy, Edward R., and Curt Gentry. Second in Command; The Uncensored Account of the Capture of the Spy Ship Pueblo. New York: Holt, Rinehart and Winston, 1971. ISBN 0030850754
Newton, Robert E. The Capture of the USS Pueblo and Its Effect on SIGINT Operations. [Fort George G. Meade, Md.]: Center for Cryptologic History, National Security Agency, 1992. OCLC 822026554
Spiva, Dave (December 2018). "11 Months of Hell". VFW Magazine. Vol. 106 no. 3. Kansas City, Mo.: Veterans of Foreign Wars of the United States. p. 40. ISSN 0161-8598. Dec. 23 marks 50 years since the release of USS Pueblo crew members from North Korea's custody. One died heroically and the rest were tortured daily for nearly a year. The ship, to this day, remains in North Korean custody.
รังกากัว

รังกากัว
รังกากัว (สเปน: Rancagua) เป็นเมืองและเทศบาลทางตอนกลางของประเทศชิลี เป็นเมืองหลวงของแคว้นโอฮิกกินส์ ห่างจากเมืองหลวงของประเทศ กรุงซานตีอาโกไปทางทิศใต้ราว 87 กม. (54 ไมล์) ชื่อแรกของเมืองใช้ชื่อว่า ซานตากรุซเดเตรียนา จากข้อมูลประชากรปี ค.ศ. 2002 มีประชากร 214,344 คน เมืองมีธุรกิจหลากหลาย ตั้งแต่การทำเหมือง การท่องเที่ยว การเกษตร ป่าไม้ ผลิตภัณฑ์อาหาร และการบริการ
ดีซีคอมิกส์

| --- | --- |
โลโกดีซีคอมิกส์ในปัจจุบัน
บริษัทแม่: วอร์เนอร์บราเธอร์ส
สถานะ: ดำเนินกิจการอยู่
ก่อตั้งเมื่อ: พฤษภาคม 1934; 90 ปีที่แล้ว (1934-05) (ในชื่อ เนชั่นแนลอัลไลพับลิเคชั่นส์)
ผู้ก่อตั้ง: มัลคอล์ม วีลเลอร์-นิโคลสัน
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
สำนักงานใหญ่: เบอร์แบงก์, รัฐแคลิฟอร์เนีย
บุคลากรหลัก: Diane Nelson (ประธาน) Dan DiDio (ร่วมเผยแพร่) Jim Lee (ร่วมเผยแพร่) Bob Harras (บรรณาธิการ) Geoff Johns (ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายสร้างสรรค์) John Rood (รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารอาวุโส, การขาย, การตลาดและการพัฒนาธุรกิจ)  Patrick Caldon (รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารอาวุโส,การเงินและการบริหาร)
ประเภทสิ่งพิมพ์: หนังสือการ์ตูน
สำนักพิมพ์: เวอร์ติโก แมด
เจ้าของ: ไทม์วอร์เนอร์
เว็บไซต์: www.dccomics.com
ดีซีคอมิกส์ (อังกฤษ: DC Comics) เป็นสำนักพิมพ์หนังสือการ์ตูนอเมริกาที่ใหญ่และประสบความสำเร็จที่สุดแห่งหนึ่ง ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของดีซีเอนเตอร์เทนเมนท์ซึ่งเป็นบริษัทลูกของวอร์เนอร์ บราเดอร์ส เอนเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งมีเจ้าของใหญ่คือไทม์ วอร์เนอร์ ดีซีคอมิกส์จัดพิมพ์หนังสือการ์ตูนและมีตัวละครที่มีชื่อเสียงมากมาย เช่น ซูเปอร์แมน แบทแมน วันเดอร์วูแมน โรบิน อะควอแมน ฮอว์คแมน กรีนแอร์โรว์ มาร์เชี่ยนแมนฮันเตอร์ กรีนแลนเทิร์น แฟลช และทีมซูเปอร์ฮีโร เช่น จัสติสโซไซตีออฟอเมริกา จัสติสลีก ทีนไททันส์ ดูมแพโทรล และตัวละครตัวร้ายเช่นเล็กซ์ ลูเธอร์ โจ๊กเกอร์ ริดเลอร์ มิสเตอร์ฟรีซ แคทวูแมน ซิเนสโตร เพนกวิน ทูเฟซ นายพลซ็อด เบรนิแอก ฮาร์ลีย์ ควินน์ ดาร์กไซด์ และโลโบ เป็นต้น
ชื่อ DC มาจากตัวย่อของหัวหนังสือที่เคยได้รับความนิยมที่สุดของสำนักพิมพ์คือ Detective Comics
โลโก

โลโกดีซีคอมิกส์ ปี ค.ศ. 1977 – ค.ศ. 2005
โลโกตัวอย่าง ปี ค.ศ. 1987
โลโกดีซีคอมิกส์ ปี ค.ศ. 2005 – ค.ศ. 2012
โลโกดีซีคอมิกส์ ปี ค.ศ. 2012 – ค.ศ. 2016
โลโกดีซีคอมิกส์ ปี ค.ศ. 2016 – ปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

มาร์เวลคอมิกส์
รายชื่อตัวละครดีซีคอมิกส์
รายชื่อภาพยนตร์อิงจากสิ่งพิมพ์ของดีซีคอมิกส์
จักรวาลขยายดีซี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
DC Comics ที่ยูทูบ
Grand Comics Database
ดีซีคอมิกส์ ที่เดอะคอมิกส์บุ๊กดีบี
Mike's Amazing World of DC Comics
DC Comics Database at Wikia.com
DC Comics in French : Urban Comics
พระเจ้าอลองพญา

| พระเจ้าอลองพญา |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์พม่า
ครองราชย์: 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1752 – 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1760
ราชาภิเษก: 17 เมษายน ค.ศ. 1752
ก่อนหน้า: พระเจ้ามหาธรรมราชาธิบดี
ถัดไป: พระเจ้ามังลอก

พระราชสมภพ: 24 สิงหาคม [ตามปฎิทินเก่า: 13 สิงหาคม] ค.ศ. 1714 มุกโชโบ อองเซยะ
สวรรคต: 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1760 เมาะตะมะ
ฝังพระศพ: พฤษภาคม ค.ศ. 1760 ชเวโบ
มเหสี: พระนางยุนซาน
พระราชบุตร: พระเจ้ามังลอก   พระเจ้ามังระ   พระเจ้าปดุง
ราชวงศ์: ราชวงศ์โกนบอง
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระบรมราชานุสาวรีย์พระเจ้าอลองพญา
พระเจ้าอลองพญา หรือ พระเจ้าอลองพญารี (พม่า: အလောင်းမင်းတရား อะล่องมี่นตะย่า หรือ အလောင်းဘုရား อะล่องพะย่า; มีความหมายว่า "หน่อพระพุทธเจ้า"; สิงหาคม ค.ศ. 1714 – 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1760) เป็นพระมหากษัตริย์พม่าระหว่างวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1752 ถึง 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1760 รวมได้ 8 ปี 51 วัน เป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โก้นบองซึ่งเป็นราชวงศ์สุดท้ายของพม่า พระองค์กำเนิดเป็นสามัญชน โดยเป็นผู้นำหมู่บ้านแถบพม่าตอนบน สามารถรวบรวมบ้านเมืองให้เป็นปึกแผ่นปราบปรามมณีปุระ กอบกู้ล้านนาคืนจากอยุธยา และขับชาวอังกฤษและฝรั่งเศสซึ่งให้การสนับสนุนราชอาณาจักรหงสาวดีฟื้นฟูของชาวมอญ พระองค์ก่อตั้งเมืองย่างกุ้งในปี ค.ศ. 1755 สวรรคตจากพระอาการประชวรระหว่างการบุกอาณาจักรอยุธยา
ทางพม่าถือว่าพระองค์เป็นกษัตริย์พม่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด 1 ใน 3 พระองค์ (อีกสองพระองค์ ได้แก่ พระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์พุกาม และพระเจ้าบุเรงนอง ราชวงศ์ตองอู) เนื่องจากทรงรวบรวมประเทศได้อีกเป็นครั้งที่สาม