stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามครูเสดนอร์เวย์
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
สงครามนกอีมู

| --- | --- |
นกอีมูที่ถูกสังหารโดยทหารออสเตรเลีย
วันที่: 2 พฤศจิกายน – 10 ธันวาคม ค.ศ. 1932
ที่ตั้ง: รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ประเทศออสเตรเลีย
ผู้เข้าร่วม: เซอร์จอร์จ เพียร์, พันตรี จี.พี.ดัมเบิลยู เพเดริธ,  กองทัพปืนใหญ่แห่งออสเตรเลีย
ผล: ล้มเหลว
สงครามนกอีมู (อังกฤษ: Emu War) เป็นปฏิบัติการทางทหารเพื่อควบคุมประชากรนกอีมูในประเทศออสเตรเลียในช่วงปลายปีค.ศ. 1932 จากการที่นกอีมูเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วกว่า 20,000 ตัวจนสร้างปัญหาแก่เกษตรกรไร่ข้าวโพดในท้องที่อำเภอแคมเปียนของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ทางการออสเตรเลียว่าจ้างอดีตทหารผ่านศึกในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จัดหน่วยทหารติดปืนกลลิวอิสเพื่อกำจัดนกอีมูเหล่านี้ จนสื่อในประเทศต่างเรียกปฏิบัติการนี้ว่า "สงครามนกอีมู"
เดิมที ปฏิบัติการมีกำหนดเริ่มขึ้นในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1932 มีผู้รับผิดชอบคือพันตรี G. P. W. เมเรดิท แห่งกองสรรพาวุธหนักที่เจ็ด กรมทหารปืนใหญ่ออสเตรเลีย แต่ด้วยฝนตกหนักจนนกอีมูกระจายตัวเป็นวงกว้าง ทำให้ต้องเลื่อนกำหนดการออกไปเป็นเดือนพฤศจิกายน เมื่อเริ่มปฏิบัติการจริง ด้วยความว่องไวและการวิ่งสะเปะสะปะของนกอีมู ทางการออสเตรเลียสามารถกำจัดนกอีมูได้ไม่ถึง 1,000 ตัวเท่านั้นในความพยายามสองครั้ง ปฏิบัติการถือว่าล้มเหลวลงอย่างสิ้นเชิง ประชากรของนกอีมูยังคงเพิ่มขึ้นต่อไป
สงครามครูเสดลิโวเนีย

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สงครามครูเสด
ธงเดนมาร์กลอยลงมาจากท้องฟ้าระหว่างยุทธการลินดานิสส์ ค.ศ. 1219
| ด ค กสงครามครูเสด |
| --- | --- |
ครูเสดชาวบ้าน ครั้งที่ 1 –  ครูเสดนอร์เวย์ –  ครั้งที่ 2 –  ครั้งที่ 3  ครูเสดลิโวเนีย –  ครูเสดเยอรมัน –  ครั้งที่ 4  ครูเสดแอลบิเจนเซียน –  ครูเสดเด็ก –  ครั้งที่ 5  ครูเสดปรัสเซีย –  ครั้งที่ 6 –  ครั้งที่ 7  ครูเสดคนเลี้ยงแกะ –  ครั้งที่ 8 –  ครั้งที่ 9  ครูเสดอารากอน –   ครูเสดอเล็กซานเดรีย  ยุทธการนิโคโปลิส –  ครูเสดตอนเหนือ –  สงครามฮุสไซต์  ครูเสดวาร์นา –  ออตโตมันรุกรานโอตรันโต  สงครามออตโตมัน-ฮังการี –  สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก  ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา
สงครามครูเสดลิโวเนีย (อังกฤษ: Livonian Crusade) หมายถึงสงครามที่เยอรมนีและเดนมาร์กได้รับชัยชนะและยึดครองลิโวเนียยุคกลางซึ่งเป็นอาณาบริเวณที่ครอบคลุมดินแดนที่ในปัจจุบันคือลัตเวีย และ เอสโตเนียระหว่างสงครามครูเสดตอนเหนือ ดินแดนริมฝั่งทะเลบอลติกทางตอนเหนือของยุโรปเป็นดินแดนสุดท้ายที่ยังไม่ยอมรับนับถือคริสต์ศาสนา
เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1207  หลังจากที่พิชิตได้แล้วดินแดนเทอร์รามารินาก็ก่อตั้งเป็นราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และได้รับการประกาศโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3ในปี ค.ศ. 1215 ว่าเป็นดินแดนของสันตะสำนัก
หลังจากที่ยึดดินแดนได้แล้วเยอรมนีและเดนมาร์กก็แบ่งดินแดนออกเป็นหก ราชรัฐโดยวิลเลียมแห่งโมเดนานักบวชชาวอิตาลีผู้เป็นราชทูตของพระสันตปาปาในลิโวเนีย
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ลิโวเนียยุคกลาง
สงครามบูร์ครั้งที่สอง

สงครามบูร์ครั้งที่สอง (อังกฤษ: Second Boer War) หรือ สงครามแอฟริกาใต้ (อังกฤษ: South African War) เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1899 และสิ้นสุดลงเมื่อ 31 พฤษภาคม ค.ส. 1902 เป็นการต่อสู้ระหว่างสหราชอาณาจักรกับสองชาติบูร์ อันได้แก่ สาธารณรัฐเซาท์แอฟริกันและเสรีรัฐออเรนจ์ ในสงครามครั้งนี้ อังกฤษได้ใช้กำลังทหารจากอาณานิคมต่าง ๆ ของตน อาทิ นิคมแหลม, บริติชซีลอน, บริติชราช, แคนาดา ฯลฯ ในที่สุดชัยชนะก็ตกเป็นของอังกฤษ อังกฤษเข้าปกครองทรานสวาลและเสรีรัฐออเรนจ์
สงครามครั้งนี้ใช้งบประมาณมหาศาล จนทำให้นักการเมืองอังกฤษมากมายคัดค้านสงคราม สงครามครั้งนี้ใช้เงินเป็นจำนวนถึง 211 ล้านปอนด์ (เทียบเท่า 202,000 ล้านปอนด์ในปี 2014)
สก็อตต์ เดอร์ริกสัน

| สก็อตต์ เดอร์ริกสัน |
| --- | --- |
เดอร์ริกสัน ในงาน แซนดีเอโกคอมมิก-คอน 2016
เกิด:  (1966-07-16) 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1966 (58 ปี) เดนเวอร์, รัฐโคโลราโด, สหรัฐ
อาชีพ: ผู้ผลิตภาพยนตร์
ปีปฏิบัติงาน: 1995–ปัจจุบัน
บุตร: 2
สก็อตต์ เดอร์ริกสัน (อังกฤษ: Scott Derrickson) เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1966 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้อำนวยการสร้าง และนักเขียนบทชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักจากการกำกับและเขียนบทภาพยนตร์เรื่อง พลิกปมอาถรรพ์สยองโลก (2005), เห็นแล้วต้องตาย (2012) และภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลเรื่อง จอมเวทย์มหากาฬ (2016)
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | ตำแหน่ง> ผู้กำกับ | ตำแหน่ง> เขียนบท | ตำแหน่ง> ผู้อำนวยการสร้าง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1995 | เลิฟ อิน เดอะ รูอินส์ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ภาพยนตร์สั้น; ตัดต่อด้วย |
| 2000 | บิด-เปิดขุมนรก | ใช่ | ใช่ | ไม่ | ภาพยนตร์แผ่น |
| 2000 | ปลุกตำนานโหด มหาลัยสยอง 2 | ไม่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2000 | แดร็กคูลา 2000 | ไม่ | เขียนบทใหม่ | ไม่ | (ไม่มีเครดิต) |
| 2004 | แลนด์ ออฟ เพลนตี้ | ไม่ | เขียนเรื่อง | ไม่ |  |
| 2005 | พลิกปมอาถรรพ์สยองโลก | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2006 | เดอะ วิสซิทเทเชิน | ไม่ | ไม่ | ร่วม |  |
| 2007 | คนเห็นโคตรผี | ไม่ | เขียนบทใหม่ | ไม่ | (ไม่มีเครดิต) |
| 2008 | วันพิฆาตสะกดโลก | ใช่ | ไม่ | ไม่ |  |
| 2011 | สครีม 4: หวีด…แหกกฏ | ไม่ | เขียนบทใหม่ | ไม่ | (ไม่มีเครดิต) |
| 2012 | เห็นแล้วต้องตาย | ใช่ | ใช่ | ฝ่ายบริหาร |  |
| 2013 | คดีปริศนา ปมซ่อนปม | ไม่ | ใช่ | ฝ่ายบริหาร |  |
| 2014 | ล่าท้าอสูรนรก | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2014 | มิซันเดิซทูด | ไม่ | ไม่ | ฝ่ายบริหาร |  |
| 2014 | คืนนี้คริสตี้ต้องตาย | ไม่ | ไม่ | ฝ่ายบริหาร |  |
| 2015 | วิญญาณขังสยอง | ไม่ | เขียนบทใหม่ | ไม่ | (ไม่มีเครดิต) |
| 2015 | เห็นแล้วต้องตาย 2 | ไม่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2016 | จอมเวทย์มหากาฬ | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2021 | ด็อกเตอร์ สเตรนจ์ อิน เดอะ มัลติเวอร์ ออฟ แมดเนสส์ | ไม่ | ไม่ | ฝ่ายบริหาร | กำลังเตรียมงานสร้าง |
| TBA | เดอะ บรีธธิง เมธเธิด | ใช่ | ใช่ | ไม่ | อยู่ในขั้นตอนการพัฒนา |
ผลงาน > โทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | ผู้กำกับ | ผู้อำนวยการสร้าง ฝ่ายบริหาร |
| --- | --- | --- | --- |
| 2020 | อินทู เดอะ ดาร์ค | ไม่ | ใช่ |
| 2020 | สโนว์เพียซเซอร์ | ใช่ | ใช่ |
ผลตอบรับ

ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 5 เรื่องของ สก็อตต์ เดอร์ริกสัน
| ปี | เรื่อง | รอตเทนโทเมโทส์ | เมทาคริติก | เมทาคริติก | ทุนสร้าง | รายได้ทั่วโลก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2005 | พลิกปมอาถรรพ์สยองโลก |  44% (5.46/10) (157 รีวิว) |  | 46 (32 รีวิว) | $19,000,000 | $144,216,468 |
| 2008 | วันพิฆาตสะกดโลก |  21% (4.13/10) (194 รีวิว) |  | 40 (34 รีวิว) | $80,000,000 | $233,093,859 |
| 2012 | เห็นแล้วต้องตาย |  64% (6.25/10) (151 รีวิว) |  | 53 (30 รีวิว) | $3,000,000 | $77,712,439 |
| 2014 | ล่าท้าอสูรนรก |  29% (4.71/10) (132 รีวิว) |  | 40 (32 รีวิว) | $30,000,000 | $87,937,815 |
| 2016 | จอมเวทย์มหากาฬ |  89% (7.3/10) (360 รีวิว) |  | 72 (49 รีวิว) | $165,000,000 | $677,718,395 |
| เฉลี่ย และ รวม | เฉลี่ย และ รวม |  49% (5.57/10) | 50 | 50 | $297 ล้าน | $1,220,678,976 |
0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ  60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
$ ดอลลาร์สหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

สก็อตต์ เดอร์ริกสัน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สงครามครูเสดครั้งที่ 3

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สงครามครูเสด
| ด ค กสงครามครูเสด |
| --- | --- |
ครูเสดชาวบ้าน ครั้งที่ 1 –  ครูเสดนอร์เวย์ –  ครั้งที่ 2 –  ครั้งที่ 3  ครูเสดลิโวเนีย –  ครูเสดเยอรมัน –  ครั้งที่ 4  ครูเสดแอลบิเจนเซียน –  ครูเสดเด็ก –  ครั้งที่ 5  ครูเสดปรัสเซีย –  ครั้งที่ 6 –  ครั้งที่ 7  ครูเสดคนเลี้ยงแกะ –  ครั้งที่ 8 –  ครั้งที่ 9  ครูเสดอารากอน –   ครูเสดอเล็กซานเดรีย  ยุทธการนิโคโปลิส –  ครูเสดตอนเหนือ –  สงครามฮุสไซต์  ครูเสดวาร์นา –  ออตโตมันรุกรานโอตรันโต  สงครามออตโตมัน-ฮังการี –  สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก  ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา
“การล้อมเมืองเอเคอร์” ระหว่างปี ค.ศ. 1189 ถึงปี ค.ศ. 1191
| ด ค กสงครามครูเสด |
| --- | --- |
ครูเสดชาวบ้าน ครั้งที่ 1 –  ครูเสดนอร์เวย์ –  ครั้งที่ 2 –  ครั้งที่ 3  ครูเสดลิโวเนีย –  ครูเสดเยอรมัน –  ครั้งที่ 4  ครูเสดแอลบิเจนเซียน –  ครูเสดเด็ก –  ครั้งที่ 5  ครูเสดปรัสเซีย –  ครั้งที่ 6 –  ครั้งที่ 7  ครูเสดคนเลี้ยงแกะ –  ครั้งที่ 8 –  ครั้งที่ 9  ครูเสดอารากอน –   ครูเสดอเล็กซานเดรีย  ยุทธการนิโคโปลิส –  ครูเสดตอนเหนือ –  สงครามฮุสไซต์  ครูเสดวาร์นา –  ออตโตมันรุกรานโอตรันโต  สงครามออตโตมัน-ฮังการี –  สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก  ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา
สงครามครูเสดครั้งที่ 3 หรือ สงครามครูเสดกษัตริย์(อังกฤษ: Third Crusade หรือ Kings' Crusade) (ค.ศ. 1189-ค.ศ. 1192) เป็นสงครามครูเสดที่ฝ่ายผู้นำยุโรปพยายามกู้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์คืนจากศอลาฮุดดีน (Salāh al-Dīn Yūsuf ibn Ayyūb).
หลังจากความล้มเหลวของสงครามครูเสดครั้งที่ 2 ราชวงศ์เซนกิด (Zengid dynasty) ก็เข้าครอบครองซีเรียและสร้างความขัดแย้งกับฟาติมียะห์ผู้ปกครองอียิปต์ที่เป็นผลที่ทำให้อียิปต์และซีเรียรวมตัวกันภายใต้การนำของศอลาฮุดดีนผู้ใช้อำนาจในการลดอำนาจของรัฐคริสเตียนและยึดเยรูซาเลมในปี ค.ศ. 1187 ด้วยความมุ่งมั่นในความเป็นคริสเตียนที่ดีสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ  และ พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสก็ทรงยุติความบาดหมางกัน เพื่อจะร่วมกันนำสงครามครูเสดครั้งใหม่ (แม้ว่าการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ในปี ค.ศ. 1189 จะต้องทำให้ผู้นำฝ่ายอังกฤษต้องเปลี่ยนไปเป็นสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษแทนที่) สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้มีพระชนมายุสูงแล้วก็ทรงรวบรวมกำลังพลและนำกองทัพอันใหญ่โตเดินทางไปยังอานาโตเลียแต่ไปทรงจมน้ำตายเสียก่อนที่จะถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทหารเป็นจำนวนมากที่หมดกำลังใจก็พากันเดินทางกลับ
หลังจากที่ได้รับชัยชนะหลายครั้งฝ่ายคริสเตียนก็ทะเลาะกันเรื่องทรัพย์สินที่ได้จากสงคราม เลโอโปลด์ที่ 5 ดยุคแห่งออสเตรีย (Leopold V, Duke of Austria) และพระเจ้าฟิลิปหมดความอดทนกับพระเจ้าริชาร์ดก็เดินทางต่อไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1191 เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1192 พระเจ้าริชาร์ดและศอลาฮุดดีนก็ตกลงในสนธิสัญญาที่มีผลทำให้เยรูซาเลมอยู่ภายใต้การครอบครองของมุสลิมแต่นักแสวงบุญคริสเตียนผู้ไม่ถืออาวุธสามารถเดินทางเข้าไปในเมืองเพื่อทำการสักการะได้ พระเจ้าริชาร์ดเสด็จออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ความล้มเหลวในการยึดเยรูซาเลมคืนนำมาซึ่งสงครามครูเสดครั้งที่ 4 หกปีต่อมา
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
ประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ราชอาณาจักรเยรูซาเลม
อาณาจักรครูเสด
จักรวรรดิเซลจุค
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สงครามครูเสดครั้งที่ 3
สงครามประกาศอิสรภาพสกอตแลนด์ครั้งที่สอง

สงครามประกาศอิสรภาพสกอตแลนด์ครั้งที่สอง (อังกฤษ: Second War of Scottish Independence) (1332-1357) เป็นกลุ่มที่สองของหนึ่งในการทัพทางทหารที่เป็นการต่อสู้กันระหว่างสองดินแดนอิสระ ราชอาณาจักรสกอตแลนด์และราชอาณาจักรอังกฤษ ในช่วงปลายศตวรรษที่ 13 และต้นศตวรรษที่ 14
สงครามครั้งที่สองเกิดขึ้นมาจากปัญหาที่เกิดขึ้นมาจากครั้งแรก สนธิสัญญาเอดินบะระ-นอร์แทมป์ตัน ซึ่งสงครามครั้งที่หนึ่งได้กล่าวอ้างว่าไม่เคยได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลายในหมู่ชาวอังกฤษ และได้สร้างกลุ่มใหม่ของขุนนางที่มีสิทธิ์ได้ถูกเรียกว่า "ผู้ถูกตัดการอ้างสิทธิ์"(disinherited) ซึ่งมีความรู้สึกว่าได้ถูกตัดสิทธิ์อย่างไม่เหมาะสมโดยสิทธิ์ในดินแดนสกอตแลนด์ หนึ่งในผู้ถูกตัดการอ้างสิทธิ์คือ เอ็ดเวิร์ด แบลลิโอ(Edward Balliol) พระราชโอรสของอดีตกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ ด้วยการสนับสนุนอย่างไตร่ตรองของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ แบลลิโอได้เรียกร้องทวงคืนดินแดนบรรพบุรุษของพระองค์ และเมื่อไม่ได้สิ่งที่ตามพระประสงค์ก็เตรียมพร้อมที่จะบุกสกอตแลนด์  ภายหลังจากที่พระองค์ได้สวมมงกุฏแต่งตั้งพระองค์เองขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ แม้ว่าดาวิดที่สองซึ่งทรงพระเยาว์ยังมีสิทธิ์อันชอบธรรมอยู่ สิ่งที่ตามมาก็ได้กลายเป็นสงครามสืบราชบัลลังก์และสงครามกลางเมือง ในขณะที่ชาวสก็อตบางคนได้ออกมาลุกขึ้นเพื่อปกป้องดาวิดและคนอื่นๆได้มีการโยนฉลากกับเอ็ดเวิร์ด แบลลิโอ, ผู้ที่จะได้เข้าร่วมในไม่ช้าของความพยายามของพระองค์โดยกษัตริย์อังกฤษ ดาวิดที่สองได้ถูกบังคับให้ลี้ภัยไปอยู่ภายใต้ "พันธมิตรที่เก่าแก่"กับพระเจ้าฟิลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส จนกว่าพระองค์จะเจริญพระชนม์มากขึ้นกว่านี้ ในขณะที่หนึ่งในผู้พิทักษ์รวมถึงกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ในอนาคต โรเบิร์ท สจ๊วตได้ต่อสู้รบไปรบมากับแบลลิโอและพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่สามจากดินแดนสกอตแลนด์ เมื่อเสียงข้างมากของเขา เขาได้กลับมาคืนมา, แต่อยู่ได้ไม่นานในสกอตแลนด์ก่อนที่เขาจะถูกจับกุมโดยอังกฤษ ภายหลังที่เขาได้ทำหน้าที่สำหรับที่เหลือของสงครามครั้งที่สองเป็นจุดต่อรอง
สงขลาอะควาเรี่ยม

7°13′29.37″N 100°34′46.77″E﻿ / ﻿7.2248250°N 100.5796583°E﻿ / 7.2248250; 100.5796583
สงขลาอะควาเรี่ยม (อังกฤษ: Songkhla Aquarium) หรือเดิม สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ สงขลา ตั้งอยู่ที่แหลมสนอ่อน อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา เป็นแหล่งเรียนรู้ระบบนิเวศวิทยาและจัดแสดงพันธุ์สัตว์น้ำนานาชนิดแห่งแรกของภาคใต้ตอนล่าง โดยเริ่มเปิดให้เข้าชมตั้งแต่วันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2551 ก่อนหน้าพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ ซึ่งสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเสด็จพระราชดำเนินเปิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2552  ลักษณะโดยรวมคือมีความโดดเด่นในการจำลองระบบนิเวศวิทยาภาคใต้ และจำลองสภาพวิถีชีวิตของชาวใต้
การก่อสร้าง

ใช้งบประมาณ 240 ล้านบาทและใช้เวลาก่อสร้าง 4 ปี โดยเริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 และแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2552
อาคารแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ

อาคารแสดงพันธุ์สัตว์น้ำภายในแบ่งส่วนการจัดแสดงออกเป็น 4 โซน ได้แก่
โซนเอ กลุ่มสัตว์น้ำจืด และกลุ่มปลาบริเวณต้นน้ำ
โซนบี กลุ่มสัตว์น้ำกร่อย กลุ่มปลาเศรษฐกิจ
โซนซี กลุ่มสัตว์น้ำเค็ม กลุ่มปลาสวยงาม ปะการัง
โซนดี เรียกว่าโซน Big Tank จัดแสดงสัตว์น้ำเค็มต่างๆ เช่นฉลาม กระเบน
ภายในห้องโถงตรงกลางอาคารจะเป็นลานนิทรรศการกลางแจ้ง และร้านจำหน่ายของที่ระลึก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซด์อย่างเป็นทางการของสงขลาอะควาเรี่ยม เก็บถาวร 2009-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1

“หนูเห็นพ่อครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?” โดย วิลเลียม เฟรดเดอริค ยีมส์ (William Frederick Yeames) เป็นภาพรัฐสภาถามลูกชายของฝ่ายนิยมกษัตริย์ระหว่างสงครามกลางเมือง
| ด ค กสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 |
| --- | --- |
ฮัลล์ (1642) - เพาวิคบริดจ์ - เอ็ดจฮิลล์ - อายสบรี - เบรนท์ฟอร์ด - เทอแนมกรีน - แบรดด็อคดาวน์ - ฮอพตันฮีธ - ซีครอฟมัวร์ - เซาเออร์ตันดาวน์ - สรัตตัน - ชาลโกรฟฟิลด์ - แอดวาลตันมัวร์ - แลนสดาวน์ - ราวนด์เวย์ดาวน์ - การบุกบริสตอล - เกนสบะระห์ - ฮัลล์ (1643) - วินซบีย์ - เรดดิง - กลอสเตอร์ - นิวบรีครั้งที่ 1 - อัลตัน - เชอริตัน - นันทวิค - โบลดันฮิลล์ - การช่วยนิวอารค์ - ยอร์ค - การสังหารหมู่ที่โบลตัน - โครเพอรดีย์บริดจ์ - มารสตันมัวร์ - ลอสวิเธล - นิวบรีครั้งที่ 2 - การล้อมเมือง - เนสบีย์ - แลงพอร์ต - โรว์ตันฮีธ - สโตว์-ออน-เดอะ-วอลล์ - อ๊อกซฟอร์ด
| ด ค กสงครามกลางเมืองอังกฤษ |
| --- | --- |
ครั้งที่ 1 – ครั้งที่ 2 – ครั้งที่ 3
| ด ค กสงครามสามอาณาจักร |
| --- | --- |
บาทหลวง – สมาพันธ์ไอร์แลนด์ – สงครามสกอตแลนด์ – สงครามกลางเมืองอังกฤษ: ครั้งที่ 1 · ครั้งที่ 2 · ครั้งที่ 3
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 (อังกฤษ: First English Civil War) 
(ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1646) เป็นสงครามกลางเมืองสงครามแรกในสามสงครามกลางเมืองอังกฤษ สงครามกลางเมืองอังกฤษเป็นสงครามต่อเนื่องฝ่ายรัฐสภา และฝ่ายกษัตริย์นิยมที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1651
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1646; ครั้งที่ 2 ระหว่างปี ค.ศ. 1648 ถึงปี ค.ศ. 1649 เป็นสงครามของความขัดแย้งระหว่างผู้สนับสนุนพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ฝ่ายหนึ่งและผู้สนับสนุนรัฐสภายาวอีกฝ่ายหนึ่ง ขณะที่ครั้งที่ 3 ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1651 เป็นการต่อสู้ระหว่างผู้สนับสนุนพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 และผู้สนับสนุนรัฐสภารัมพ์อีกฝ่ายหนึ่ง สงครามกลางเมืองจบลงด้วยชัยชนะของฝ่ายรัฐสภาที่ยุทธการวูสเตอร์เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1651
ทั่วไป

บทความหลัก: สงครามกลางเมืองอังกฤษ
คำว่า “สงครามกลางเมืองอังกฤษ” เป็นคำที่ใช้เรียกรวมสงครามการเมืองต่างๆที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1651 ที่เกิดขึ้นใน อังกฤษและสกอตแลนด์ ที่เริ่มขึ้นเมื่อสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษทรงประกาศสงครามเป็นครั้งแรกที่น็อตติงแฮมเมื่อวันที่22 สิงหาคม ค.ศ. 1642 และสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1651 ในยุทธการวูสเตอร์ หลังจากนั้นก็ยังมีการต่อต้านกันอยู่บ้างในสกอตแลนด์โดยฝ่ายกษัตริย์นิยมในสกอตแลนด์จนกระทั่งฝ่ายกษัตริย์นิยมยอมแพ้แก่ฝ่ายรัฐสภาที่ปราสาทดันโนททาร์ (Dunnottar Castle) เมื่อเดีอนพฤษภาคม ค.ศ. 1652 แต่การต่อสู้ครั้งนี้มักจะไม่รวมเป็นส่วนหนึ่งของสงครามกลางเมืองอังกฤษ สงครามกลางเมืองอังกฤษแบ่งออกเป็น:
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1642–1646)
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 (ค.ศ. 1648–1649)
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 3 (ค.ศ. 1649–1651)
แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วจะเป็นการต่อสู้โดยทั่วไปเป็นการต่อสู้ระหว่างฝ่ายนิยมกษัตริย์พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1และฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ แต่ระหว่างสงครามซึ่งก็เช่นสงครามการเมืองอื่นๆ แต่ละฝ่ายก็มีการเปลี่ยนข้างกันตลอดสงคราม
ระหว่างสงครามทางไอร์แลนด์ก็เกิดสงครามกลางเมืองของตนเอง -- สงครามสมาพันธ์ไอร์แลนด์ที่เริ่มด้วยการปฏิวัติไอร์แลนด์ ค.ศ. 1641 (Irish Rebellion of 1641) ที่จบลงด้วยชัยชนะของครอมเวลล์ต่อไอร์แลนด์ (Cromwellian conquest of Ireland) สงครามครั้งนี้ต่อมามามีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามกลางเมืองระหว่าง ค.ศ. 1639 ถึง ค.ศ. 1652 ในราชอาณาจักรอังกฤษ, สกอตแลนด์และไอร์แลนด์เพราะทั้งสามอาณาจักรมีพระมหากษัตริย์ร่วมกัน ความเกี่ยวข้องกันทำให้สงครามครั้งนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อสงครามสามอาณาจักรโดยนักประวัติศาสตร์รุ่นใหม่ที่ต้องการจะศึกษาการสงครามครั้งนี้จากมุมมองที่กว้างกว่าเดิมแทนที่จะจำกัดอยู่แต่เพียงความขัดแย้งในอังกฤษเท่านั้น
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 สิ้นสุดลงเมื่อโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ไดรับชัยชนะในยุทธการเนสบีย์ (Battle of Naseby) เมื่อวันที่ 14 มิถุนายนและยุทธการแลงพอร์ต (Battle of Langport) เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1646
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อังกฤษ
รัฐสภาแห่งอังกฤษ
สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
เทศบาลเมืองบางกรวย

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมือง สำหรับความหมายอื่น ดูที่ บางกรวย (แก้ความกำกวม)
| เทศบาลเมืองบางกรวย |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
ปากทางถนนบางกรวย-ไทรน้อย
   ตรา

ทม.บางกรวยที่ตั้งสำนักงานเทศบาลเมืองบางกรวย
พิกัด: 13°48′15.1″N 100°28′32.3″E﻿ / ﻿13.804194°N 100.475639°E﻿ / 13.804194; 100.475639
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นนทบุรี
อำเภอ: บางกรวย
จัดตั้ง:    • 28 ธันวาคม 2499 (สุขาภิบาลวัดชลอ)   • 16 พฤศจิกายน 2514 (สุขาภิบาลบางกรวย)   • 25 สิงหาคม 2537 (ทต.บางกรวย)   • 17 ธันวาคม 2545 (ทม.บางกรวย) 
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: สุรศักดิ์ วิชินโรจน์จรัล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8.4 ตร.กม. (3.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 44,527 คน
 • ความหนาแน่น: 5,300.83 คน/ตร.กม. (13,729.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04120201
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 99 หมู่ที่ 3 ถนนบางกรวย-จงถนอม ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี 11130
เว็บไซต์: www.bangkruaicity.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลเมืองบางกรวย เป็นเทศบาลเมืองในอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี และเป็นเทศบาลเมืองหนึ่งในสิบแห่งของจังหวัด เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กับตัวเมืองชั้นในของกรุงเทพมหานครมาก ในเขตเทศบาลจึงเป็นพื้นที่อยู่อาศัยหนาแน่นของประชาชน ทั้งในรูปแบบชุมชนและหมู่บ้านจัดสรร มีตลาด ร้านอาหาร และโรงงานอุตสาหกรรม แต่ในขณะเดียวกันก็ยังมีสวนผลไม้ทั่วไปในพื้นที่ และยังคงพบวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมได้ตามริมคลองบางกอกน้อยและคลองบางกรวย
ประวัติ

ในอดีตเขตเทศบาลเมืองบางกรวยมีทำเลที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา (ปัจจุบันคือคลองบางกอกน้อยและคลองบางกรวย) จึงเป็นพื้นที่หนึ่งในจังหวัดนนทบุรีที่มีการตั้งถิ่นฐานเป็นชุมชนมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น โดยเฉพาะบริเวณวัดชลอซึ่งปรากฏรูปแบบสถาปัตยกรรมและจิตรกรรมสมัยอยุธยา แต่ชุมชนแห่งนี้ก็ยังมีขอบเขตไกลออกไปถึงวัดโตนด วัดกระโจมทอง และวัดลุ่มคงคาราม
เมื่อมีการปฏิรูปการบริหารราชการและการปกครองท้องที่ในสมัยรัตนโกสินทร์ บริเวณนี้จึงมีฐานะเป็นตำบลบางกรวยตามกฎหมายลักษณะการปกครองท้องที่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่ด้านตะวันตกของตำบลบางกรวยจัดตั้งเป็นตำบลวัดชลอ จนกระทั่งในบริเวณนี้มีประชากรหนาแน่นขึ้น เพื่อประโยชน์ในการทะนุบำรุงท้องถิ่นให้เจริญก้าวหน้า กระทรวงมหาดไทยจึงได้จัดตั้ง สุขาภิบาลวัดชลอ ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2499 ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวัดชลอบริเวณริมคลองบางกอกน้อย และจัดตั้ง สุขาภิบาลบางกรวย เมื่อปี พ.ศ. 2514 ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางกรวยตั้งแต่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาจนถึงคลองวัดจันทร์
สุขาภิบาลวัดชลอและสุขาภิบาลบางกรวยอันเป็นท้องถิ่นบริเวณที่ตั้งอำเภอบางกรวยมีประชากรและความเจริญมากขึ้นเป็นลำดับ ประกอบกับพื้นที่ที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตสุขาภิบาลทั้งสองแห่งนั้นก็มีสภาพเช่นเดียวกัน ทางราชการเล็งเห็นความจำเป็นในการส่งเสริมให้ประชาชนในพื้นที่ได้ทะนุบำรุงท้องถิ่นตามระบบเทศบาล จึงได้ออกพระราชกฤษฎีการวมท้องที่สุขาภิบาลวัดชลอ สุขาภิบาลบางกรวย รวมทั้งท้องที่ตำบลวัดชลอและตำบลบางกรวยที่อยู่นอกเขตสุขาภิบาลทั้งสองแห่งตั้งเป็น เทศบาลตำบลบางกรวย เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2537 โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 25 สิงหาคม ปีเดียวกัน
เนื่องจากเทศบาลตำบลบางกรวยเป็นชุมชนเมืองที่มีที่ตั้งติดกับกรุงเทพมหานคร มีระบบสาธารณูปโภคสะดวกสบาย ทำให้ความเจริญหลั่งไหลเข้าสู่พื้นที่อย่างรวดเร็ว ในเขตเทศบาลจึงมีประชากรหนาแน่นขึ้นมากและมีความเจริญทางเศรษฐกิจเพิ่มขึ้นจนเข้าเกณฑ์ที่จะยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองได้ เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2545 จึงมีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลตำบลบางกรวยเป็น เทศบาลเมืองบางกรวย โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 17 ธันวาคม เป็นต้นมา
ที่ตั้งและอาณาเขต

เทศบาลเมืองบางกรวยมีพื้นที่ทั้งหมด 8.4 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมตำบลวัดชลอ 10 หมู่บ้าน และตำบลบางกรวย 9 หมู่บ้าน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางขนุน เขตเทศบาลตำบลบางสีทอง และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่ (อำเภอเมืองนนทบุรี) มีคลองวัดสักใหญ่ฝั่งเหนือ แนวขนานระยะ 500 เมตรจากกึ่งกลางคลองบางกอกน้อย คลองโพธิ์ฝั่งตะวันออก และคลองบางกรวยฝั่งใต้เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก จรดแม่น้ำเจ้าพระยา
ทิศใต้ ติดต่อกับกรุงเทพมหานคร มีแนวกึ่งกลางทางรถไฟสายใต้ คลองบางกอกน้อยฝั่งตะวันออก และคลองมหาสวัสดิ์ฝั่งเหนือเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลมหาสวัสดิ์และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางขนุน มีแนวขนานระยะ 400 เมตรจากกึ่งกลางคลองบางกอกน้อยเป็นเส้นแบ่งเขต
ประชากร

เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2563 เทศบาลเมืองบางกรวยมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 44,527 คน เป็นชาย 20,473 คน เป็นหญิง 24,054 คน
การขนส่ง > ถนน

ถนนบางกรวย-ไทรน้อย เชื่อมเขตเทศบาลเมืองบางกรวยเข้ากับท้องที่อื่น ๆ ในจังหวัดนนทบุรี
ถนนบางกรวย-จงถนอม เชื่อมเขตเทศบาลเมืองบางกรวยเข้ากับตำบลมหาสวัสดิ์ ตำบลบางขนุน และตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย
ถนนเทอดพระเกียรติ  เชื่อมเขตเทศบาลเมืองบางกรวยเข้ากับเขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
ถนนจรัญสนิทวงศ์ เชื่อมเขตเทศบาลเมืองบางกรวยเข้ากับเขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
สะพานพระราม 7 สะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เชื่อมเขตเทศบาลเมืองบางกรวยเข้ากับเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
การขนส่ง > ท่าเรือ

ท่าน้ำวัดโพธิ์บางโอ
ท่าน้ำวัดท่าบางสีทอง
ท่าน้ำวัดโตนด
ท่าน้ำวัดชลอ
ท่าน้ำที่ว่าการอำเภอบางกรวย
ท่าน้ำวัดเกดประยงค์เล็กตั้งตรงจิตร
ท่าน้ำวัดพิกุลทอง
ท่าน้ำวัดกล้วย
ท่าน้ำวัดสวนใหญ่
ท่าน้ำวัดสำโรง
ท่าน้ำวัดโพธิ์เผือก
ท่าน้ำวัดจันทร์
ท่าน้ำวัดลุ่มคงคาราม
ท่าน้ำการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
ท่าน้ำพระราม 7 (ฝั่งธนบุรี)
การขนส่ง > เส้นทางน้ำ

แม่น้ำเจ้าพระยา
คลองบางกรวย
คลองบางกอกน้อย
คลองมหาสวัสดิ์
สถานที่สำคัญ

ที่ว่าการอำเภอบางกรวย
สำนักงานการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
โรงพยาบาลบางกรวย
สถานีตำรวจภูธรบางกรวย
วัดชลอ
วัดโพธิ์บางโอ
วัดสักใหญ่
วัดสนามใน