stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาร์เวลสตูดิโอส์
ประวัติ > มาร์เวลสตูดิโอส์

ในเดือนสิงหาคมปี 1996 มาร์เวลได้สร้าง มาร์เวลสตูดิโอส์ ซึ่งเป็นบริษัทใน Marvel Films เนื่องจากมีการขายบริษัท New World Communications Group ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของมาร์เวลในเครือ Andrews ซึ่งเป็นบริษัทสาขาในภาพยนตร์และโทรทัศน์ โดยยื่นกับสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ของสหรัฐเพื่อหาเงินทุนให้กับบริษัทใหม่ Marvel, Isaac Perlmutter ของบริษัท Zib และ Avi Arad ขายหุ้น Toy Biz ซึ่งมาร์เวลได้เริ่มและเปิดตัวในเดือนกุมภาพันธ์ 1995 โดย Toy Biz ยื่นการเสนอขายหุ้นจำนวน 7.5 ล้านหุ้นโดยมีราคาปิดอยู่ที่ 20.125 ดอลลาร์สหรัฐ ในเวลานั้นทำให้มูลค่าเสนอประมาณ 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ของเล่น Biz พยายามขาย 1 ล้านหุ้นและมาร์เวลพยายามขาย 2.5 ล้านหุ้น
Jerry Calabrese ประธาน Marvel Entertainment Group และ Avi Arad หัวหน้า Marvel Films และผู้บริหาร Toy Biz ได้รับมอบหมายให้ควบคุม Marvel Studios ควบคู่กันไป  ภายใต้ Calabrese และ Arad  ซึ่งทาง Marvelพยายามควบคุมในช่วงก่อนการผลิตโดยการมอบหมายสคริปต์ ว่าจ้างผู้กำกับ และแคสตัวละคร โดยจัดหาแพ็คเกจให้กับพาร์ทเนอร์สตูดิโอรายใหญ่สำหรับการถ่ายทำและจัดจำหน่าย  Arad พูดถึงเป้าหมายของการควบคุมว่า “เมื่อคุณเข้าสู่ธุรกิจกับสตูดิโอขนาดใหญ่ พวกเขากำลังพัฒนาโครงการหลายร้อยหรือ 500 โครงการ คุณหลงทางโดยสิ้นเชิง นั่นไม่ได้ผลสำหรับเรา เราแค่จะไม่ทำมัน  อีกต่อไป ระยะเวลา"  Marvel Studios ได้จัดทำข้อตกลงการพัฒนาเจ็ดปีกับ 20th Century Fox เพื่อให้ครอบคลุมตลาดในสหรัฐอเมริกาและต่างประเทศ  ในเดือนธันวาคมถัดมา Marvel Entertainment Group ได้ผ่านแผนการปรับโครงสร้างองค์กร ซึ่งรวมถึง Marvel Studios ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการลงทุนเชิงกลยุทธ์  ภายในปี 1997 Marvel Studios ได้ดำเนินการผลิตภาพยนตร์หลายเรื่องโดยอิงจากตัวละคร Marvel รวมถึงภาพยนตร์ในท้ายที่สุด X-Men (2000-2020), Daredevil (2003), Elektra (2005) และ Fantastic Four (2005)  โปรเจ็กต์ที่ไม่ได้ผลิต ได้แก่ Prince Namor จากตัวละคร Namor และกำกับโดย Philip Kaufman และ Mort the Dead Teenager จากหนังสือการ์ตูนชื่อเดียวกันและเขียนโดย John Payson และผู้สร้าง Mort Larry Hama
Marvel กำลังพัฒนาซีรีส์แอนิเมชั่น Captain America กับ Saban Entertainment สำหรับ Fox Kids Network เพื่อฉายรอบปฐมทัศน์ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1998 อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการล้มละลาย ซีรีส์จึงถูกยกเลิกหลังจากมีเพียงการออกแบบตัวละครและวิดีโอโปรโมตหนึ่งนาทีเท่านั้น
ประวัติ > เริ่มผลิตภาพยนตร์เอง

ในปี ค.ศ. 2004 David Maisel ได้รับการว่าจ้างให้เป็นประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการของมาร์เวล สตูดิโอส์ เนื่องจากเขามีแผนจะสร้างสตูดิโอเพื่อจัดหาภาพยนตร์ด้วยตนเอง
ในช่วงแรกมาร์เวลสตูดิโอส์กำลังเจรจากับ Universal Pictures ในฐานะผู้จัดจำหน่ายที่เป็นไปได้ เนื่องจาก Universal เป็นเจ้าของสิทธิ์ในภาพยนตร์ทั้ง Hulk และ Namorในช่วงเวลานั้น  การเจรจาดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง สตูดิโอจึงเริ่มพูดคุยกับ Paramount Pictures
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 Marvel ได้รับสิทธิ์ในภาพยนตร์ Iron Man จาก New Line Cinema  Marvel เปิดเผยว่าได้รับสิทธิ์ในภาพยนตร์ Hulk คืนจาก Universal ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 เพื่อแลกกับการให้ Universal เป็นเจ้าของสิทธิ์ในการจัดจำหน่าย The Incredible Hulk และสิทธิ์ในการปฏิเสธที่จะรับสิทธิ์การจัดจำหน่ายใน Marvel Studios ในอนาคต  ผลิตภาพยนตร์ Hulk  ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2006 ธอร์ได้รับการประกาศให้เป็นโปรดักชั่นของมาร์เวล สตูดิโอ   Lions Gate Entertainment ได้ยกเลิกโปรเจ็กต์ภาพยนตร์ Black Widow ที่มีมาตั้งแต่ปี 2004 โดยมอบสิทธิ์คืนให้ Marvel
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 Avi Arad ลาออกจากตำแหน่งประธานสตูดิโอและซีอีโอ  ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 David Maisel ได้รับการแต่งตั้งเป็นประธาน และ Kevin Feige ได้รับเลือกให้เป็นประธานฝ่ายผลิต ในขณะที่ Iron Man เริ่มถ่ายทำ
ในปี ค.ศ. 2008 Iron Man และ The Incredible Hulk ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วโลก ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 Paramount ได้เพิ่มสัญญาการจัดจำหน่ายภาพยนตร์ในประเทศอีก 5 เรื่อง การจัดจำหน่ายในต่างประเทศของภาพยนตร์ Marvel เพิ่มเติม
ในปี ค.ศ. 2009 Marvel พยายามจ้างทีมเขียนบทเพื่อช่วยหาวิธีที่สร้างสรรค์ในการเปิดตัวตัวละครที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก เช่น Black Panther, Cable, Iron Fist, Nighthawk และ Vision  ในช่วงต้นปี ค.ศ. 2009 Sony คืนสิทธิ์ทางโทรทัศน์ของ Spider-Man ทั้งหมด (รวมถึงฉบับคนแสดง) เพื่อแลกกับการปรับสิทธิ์ในภาพยนตร์
ดูเพิ่ม

มาร์เวลคอมิกส์
รายชื่อภาพยนตร์โดยมาร์เวลคอมิกส์
รายชื่อละครชุดทางโทรทัศน์ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ฟุตบอลโลก 2018 กลุ่มเอช

กลุ่มเอชของฟุตบอลโลก 2018 จะแข่งขันตั้งแต่วันที่ 19 ถึง 28 มิถุนายน ค.ศ. 2018 กลุ่มนี้ประกอบด้วยโปแลนด์, เซเนกัล, โคลอมเบีย และญี่ปุ่น สองทีมที่ดีที่สุดจะได้ผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้าย
ทีม

| อันดับในการจับสลาก | ทีม | โถ | สมาพันธ์ | วิธีการ ผ่านเข้ารอบ | วันที่ ผ่านเข้ารอบ | ผลงาน รอบสุดท้าย | การลงสนาม ครั้งล่าสุด | ผลงานที่ดีที่สุด ครั้งที่ผ่านมา | อันดับโลกฟีฟ่า> ตุลาคม 2560 | อันดับโลกฟีฟ่า> มิถุนายน 2561 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอช1 |  โปแลนด์ | 1 | ยูฟ่า | โซนยุโรป กลุ่ม อี ชนะเลิศ | 8 ตุลาคม ค.ศ. 2017 | ครั้งที่ 8 | 2006 | อันดับ 3 (1974, 1982) | 6 | 8 |
| เอช2 |  เซเนกัล | 3 | ซีเอเอฟ | โซนแอฟริกา รอบที่ 3 กลุ่ม ดี ชนะเลิศ | 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 | ครั้งที่ 2 | 2002 | รอบก่อนรองชนะเลิศ (2002) | 32 | 27 |
| เอช3 |  โคลอมเบีย | 2 | คอนเมบอล | โซนอเมริกาใต้ แบบพบกันหมด อันดับ 4 | 10 ตุลาคม ค.ศ. 2017 | ครั้งที่ 6 | 2014 | รอบก่อนรองชนะเลิศ (2014) | 13 | 16 |
| เอช4 |  ญี่ปุ่น | 4 | เอเอฟซี | โซนเอเชีย รอบที่ 3 กลุ่ม บี ชนะเลิศ | 31 สิงหาคม ค.ศ. 2017 | ครั้งที่ 6 | 2014 | รอบ 16 ทีมสุดท้าย (2002, 2010) | 44 | 61 |
↑  การจัดอันดับฟีฟ่าในเดือนตุลาคม 2560 เป็นวิธีที่นำมาใช้จัดทีมวางในการจับสลากรอบสุดท้าย
ตารางคะแนน

| อันดับ | ทีมด ค ก | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การผ่านเข้ารอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  โคลอมเบีย | 3 | 2 | 0 | 1 | 5 | 2 | +3 | 6 | ผ่านเข้าสู่ รอบแพ้คัดออก |
| 2 |  ญี่ปุ่น | 3 | 1 | 1 | 1 | 4 | 4 | 0 | 4 | ผ่านเข้าสู่ รอบแพ้คัดออก |
| 3 |  เซเนกัล | 3 | 1 | 1 | 1 | 4 | 4 | 0 | 4 |  |
| 4 |  โปแลนด์ | 3 | 1 | 0 | 2 | 2 | 5 | −3 | 3 |  |
แหล่งข้อมูล: ฟีฟ่า
กฏการจัดอันดับ: กฎการจัดอันดับรอบแบ่งกลุ่ม
หมายเหตุ:
1 2  คะแนนแฟร์เพลย์: ญี่ปุ่น −4, เซเนกัล −6.
ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย :
ทีมชนะเลิศของกลุ่มเอช, โคลอมเบีย, จะได้แข่งกับทีมรองชนะเลิศของกลุ่มจี, อังกฤษ.
ทีมรองชนะเลิศของกลุ่มเอช, ญี่ปุ่น, จะได้แข่งกับทีมชนะเลิศของกลุ่มจี, เบลเยียม.
นัด

เวลาที่ระบุไว้คือเวลาท้องถิ่น
นัด > โคลอมเบีย พบ ญี่ปุ่น

19 มิถุนายน พ.ศ. 2561
15:00 MSK (UTC+3)
| โคลอมเบีย  | 1–2 |  ญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| กินเตโร  39' | รายงาน | คางาวะ  6' (ลูกโทษ) โอซาโกะ  73' |
ผู้ชม: 40,842 คน
ผู้ตัดสิน: ดามีร์ สคอมีนา (สโลวีเนีย)
| --- | --- |
             โคลอมเบีย :              ญี่ปุ่น
นัด > โปแลนด์ พบ เซเนกัล

19 มิถุนายน พ.ศ. 2561
18:00 MSK (UTC+3)
| โปแลนด์  | 1–2 |  เซเนกัล |
| --- | --- | --- |
| กรือคอเวียก  86' | รายงาน | ชอแนก  37' (เข้าประตูตัวเอง) นีย็องก์  60' |
ผู้ชม: 44,190 คน
ผู้ตัดสิน: นะวัฟ ชูครัลลา (บาห์เรน)
| --- | --- |
             โปแลนด์ :              เซเนกัล
นัด > ญี่ปุ่น พบ เซเนกัล

24 มิถุนายน พ.ศ. 2561
20:00 YEKT (UTC+5)
| ญี่ปุ่น  | 2–2 |  เซเนกัล |
| --- | --- | --- |
| อินูอิ  34' ฮนดะ  78' | รายงาน | มาเน  11' วาเก  71' |
ผู้ชม: 32,572 คน
ผู้ตัดสิน: จันลูกา รอคคี (อิตาลี)
| --- | --- |
             ญี่ปุ่น :              เซเนกัล
นัด > โปแลนด์ พบ โคลอมเบีย

24 มิถุนายน พ.ศ. 2561
21:00 MSK (UTC+3)
| โปแลนด์  | 0–3 |  โคลอมเบีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | มินา  40' ฟัลกาโอ  70' ฮ. กัวดราโด  75' |
ผู้ชม: 42,873 คน
ผู้ตัดสิน: เซซาร์ อาร์ตูโร ราโมส (เม็กซิโก)
| --- | --- |
             โปแลนด์ :              โคลอมเบีย
นัด > ญี่ปุ่น พบ โปแลนด์

28 มิถุนายน พ.ศ. 2561
17:00 MSK (UTC+3)
| ญี่ปุ่น  | 0–1 |  โปแลนด์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | แบดนาแร็ก  59' |
ผู้ชม: 42,189 คน
ผู้ตัดสิน: จันนี ซิคัซเว (แซมเบีย)
| --- | --- |
             ญี่ปุ่น :              โปแลนด์
นัด > เซเนกัล พบ โคลอมเบีย

28 มิถุนายน พ.ศ. 2561
18:00 SAMT (UTC+4)
| เซเนกัล  | 0–1 |  โคลอมเบีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | มินา  74' |
ผู้ชม: 41,970 คน
ผู้ตัดสิน: มิโลรัด มาชิช (เซอร์เบีย)
| --- | --- |
             เซเนกัล :              โคลอมเบีย
ระเบียบวินัย

คะแนนแฟร์เพลย์, จะถูกใช้ตามกติกาก็ต่อเมื่อโดยรวมและสถิติเฮด-ทู-เฮดของแต่ละทีมเท่ากัน, จะคิดคำนวณได้นั้นขึ้นอยู่กับจำนวนใบเหลืองและใบแดงที่ได้รับในแต่ละแมตช์ของแต่ละกลุ่มดังต่อไปนี้:
ใบเหลืองแรก: ลบ 1 คะแนน;
ใบแดงทางอ้อม (ใบเหลืองใบที่สอง): ลบ 3 คะแนน;
ใบแดงโดยตรง: ลบ 4 คะแนน;
ใบเหลืองและใบแดงโดยตรง: ลบ 5 คะแนน;
เฉพาะการหักคะแนนดังกล่าวข้างต้นจะถูกนำไปใช้กับผู้เล่นในนัดเดียว.
| ทีม | นัดที่ 1>  | นัดที่ 1>   | นัดที่ 1>  | นัดที่ 1>   | นัดที่ 2>  | นัดที่ 2>   | นัดที่ 2>  | นัดที่ 2>   | นัดที่ 3>  | นัดที่ 3>   | นัดที่ 3>  | นัดที่ 3>   | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ญี่ปุ่น | 1 |  |  |  | 2 |  |  |  | 1 |  |  |  | −4 |
|  โปแลนด์ | 1 |  |  |  | 2 |  |  |  |  |  |  |  | −3 |
|  เซเนกัล | 2 |  |  |  | 3 |  |  |  | 1 |  |  |  | −6 |
|  โคลอมเบีย | 2 |  | 1 |  |  |  |  |  | 1 |  |  |  | −7 |
แหล่งข้อมูลอื่น

2018 FIFA World Cup Group H เก็บถาวร 2018-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, FIFA.com
| ด ค กฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- |
รอบ:  รอบคัดเลือก  รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่มเอ  กลุ่มบี  กลุ่มซี  กลุ่มดี  กลุ่มอี  กลุ่มเอฟ  กลุ่มจี  กลุ่มเอช  รอบแพ้คัดออก  รอบชิงชนะเลิศ 
ข้อมูลทั่วไป:  รางวัล  การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ  สิทธิการออกอากาศ  Controversies  ระเบียบวินัย  การตลาด  มาสคอต  ผู้ตัดสิน  พิธีเปิด  Preparations  ทีมวาง  ผู้เล่น  สถิติ  สนามแข่งขัน
ฟุตบอลทีมชาติอินโดนีเซีย

ฟุตบอลทีมชาติอินโดนีเซีย (อินโดนีเซีย: Tim Nasional Sepak Bola Indonesia) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศอินโดนีเซีย ภายใต้การควบคุมของสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียในฐานะสมาชิกสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย โดยส่วนใหญ่อินโดนีเซียจะใช้สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โนเป็นสนามเหย้า สัญลักษณ์ประจำทีมคือครุฑ หรือ "ตราครุฑปัญจศีล" (ฉายาทีมคือ Garuda Warriors) และตราแผ่นดินของอินโดนีเซียปรากฏบนชุดแข่งขันสีขาวและสีแดง
อินโดนีเซียเป็นชาติแรกในทวีปเอเชียที่เคยร่วมเล่นฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย โดยเล่นในฟุตบอลโลก 1938 แต่ในขณะนั้นยังลงเล่นในฐานะตัวแทนของดัตช์อีสต์อินดีส์ ซึ่งเป็นชื่อของอินโดนีเซียในช่วงที่เป็นเมืองขึ้นของเนเธอร์แลนด์ และพวกเขาตกรอบแรกในครั้งนั้น และยังไม่เคยเข้าร่วมฟุตบอลโลกในฐานะประเทศเอกราชจนถึงปัจจุบัน ผลงานดีที่สุดคือการเข้าถึงรอบคัดเลือกรอบที่ 3 ใน ค.ศ. 2024
อินโดนีเซียไม่ค่อยประสบความสำเร็จในการแข่งขันระดับทางการเท่าไรนัก พวกเขาเคยเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนเพียงครั้งเดียวใน ค.ศ. 1956 และแข่งขันเอเชียนคัพ 5 ครั้ง และผ่านรอบแบ่งกลุ่มครั้งแรกในเอชียนคัพ 2023 และคว้าเหรียญทองแดงในเอเชียนเกมส์ 1958 ที่โตเกียว และในระดับภูมิภาค อินโดนีเซียเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 6 ครั้ง แต่ทำได้เพียงรองแชมป์ทุกครั้ง และเป็นทีมเดียวในรายการนี้ที่เคยเข้าชิงชนะเลิศแต่ยังไม่เคยได้แชมป์ อินโดนีเซียมีคู่แข่งคือเพื่อนบ้านในภูมิภาค ได่แก่ มาเลเซีย, เวียดนาม และไทย
ประวัติ > 1921–1940: อาณานิคมของเนเธอร์แลนด์

ในยุคแรก ทีมฟุตบอลอินโดนีเซียลงแข่งขันในนามดัตช์อีสต์อินดีส์ เนื่องจากหมู่เกาะในภูมิภาคทั้งหมดของอินโดนีเซียในยุคนั้นเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ การแข่งขันนัดแรกที่มีการบันทึกไว้คือการพบทีมชาติสิงคโปร์ในเกมกระชับมิตร ณ กรุงจาการ์ตา ในวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1921 และดัตช์อีสต์อินดีส์ชนะด้วยผลประตู 1–0 ตามด้วยการพบกับออสเตรเลียใน ค.ศ. 1928 (ชนะ 2–1) และเสมอกับทีมจากเซี่ยงไฮ้ (4–4) ในอีกสองปีต่อมา
ใน ค.ศ. 1934 ทีมฟุตบอลของเกาะชวาเป็นตัวแทนของอีสต์อินดีส์ในการแข่งขันกีฬาตะวันออกไกล ที่ประเทศฟิลิปปินส์และคว้าอันดับสองได้ โดยชนะญี่ปุ่นด้วยผลประตูถึง 7–1 ในนัดแรก ตามด้วยการแพ้จีน (0–2) และเจ้าภาพอย่างฟิลิปปินส์ (2–3) และแม้การแข่งขันครั้งนี้จะไม่ได้รับการบันทึกโดยสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซีย ทว่าระบบการให้คะแนน Elo ถือว่าเป็นการแข่งขันทางการครั้งแรกของทีมอินโดนีเซีย และทีมดัตช์อีสต์อินดีส์ถือเป็นทีมฟุตบอลทีมแรกของเอเชียที่ได้ร่วมเล่นฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย โดยเข้าร่วมฟุตบอลโลก 1938 ที่แร็งส์ ประเทศฝรั่งเศส ภายหลังจากญี่ปุ่นสละสิทธิ์แข่งขันในรอบคัดเลือก และพวกเขาได้ลงแข่งขันเพียงนัดเดียวโดยแพ้ต่อฮังการีขาดลอย 0–6
ประวัติ > 1940–2000: กีฬาโอลิมปิก และฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก

ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองและการปฏิวัติอินโดนีเซีย ประเทศได้ปลดแอกจากการเป็นอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ อินโดนีเซียได้มีทีมฟุตบอลของตนเองอย่างเป็นทางการ และเข้าร่วมการแข่งขันรายการสำคัญคือโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ที่เมลเบิร์น พวกเขาเสมอสหภาพโซเวียต 0–0 และแพ้ 0–4 ในนัดแข่งใหม่ และนั่นเป็นการแข่งขันในโอลิมปิกครั้งเดียวของพวกเขา ถัดมา พวกเขาแข่งขันในฟุตบอลโลก 1958 รอบคัดเลือก เอาชนะจีนในรอบแรก ก่อนจะขอถอนตัวไม่แข่งขันกับอิสราเอลในรอบต่อมาด้วยเหตุผลทางการเมือง และอินโดนีเซียคว้าเหรียญทองแดงในเอเชียนเกมส์ 1958 ที่โตเกียว เอาชนะอินเดีย 4–1 และทีมเริ่มมีการพัฒนาขึ้น โดยสามารถเสมอกับทีมจากยุโรปอย่างเยอรมนีตะวันออก 2–2 ในเกมกระชับมิตร และพวกเขาเริ่มประสบความสำเร็จมากขึ้นด้วยการชนะการแข่งขันเมอร์เดก้า ทัวร์นาเมนท์ 3 สมัย ซึ่งเป็นรายการพิเศษที่จัดขึ้นในมาเลเซียเพื่อรำลึกถึงวันประกาศอิสรภาพ และยังได้แชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1968 ชนะพม่า 1–0
อินโดนีเซียกลับมาแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกอีกครั้งใน ค.ศ. 1974 แต่ตกรอบแรก โดยชนะเพียงนัดเดียวจากหกนัด และตกรอบแรกอีกครั้งในรอบคัดเลือก ค.ศ. 1978 โดยชนะได้เพียงนัดเดียวจากสี่นัดต่อสิงคโปร์ ก่อนจะทำผลงานได้ดีขึ้นในรอบคัดเลือก ค.ศ. 1982 ชนะได้สองนัด พวกเขามีผลงานที่ดีที่สุดในขณะนั้นด้วยการผ่านเข้ารอบคัดเลือกรอบที่สอง ฟุตบอลโลก 1986 ด้วยผลงานชนะ 4 นัด เสมอ 1 นัด และแพ้ 1 นัดในรอบแรก ก่อนจะแพ้ทีมใหญ่อย่างเกาหลีใต้ในรอบที่สอง ตามด้วยการเข้าถึงรอบรองชนะเลิศเอเชียนเกมส์ 1986 ที่กรุงโซล โดยเอาชนะสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย แต่ไปแพ้เกาหลีใต้ในนัดต่อมา และแพ้คูเวตในนัดชิงอันดับสาม แต่อินโดนีเซียประสบความสำเร็จในระดับภูมิภาคเป็นครั้งแรกด้วยการคว้าเหรียญทองสองสมัยในซีเกมส์ 1987 (ชนะมาเลเซีย 1–0) และ 1991 (ชนะจุดโทษไทย) แต่ล้มเหลวในฟุตบอลโลก 1990 และ 1994 ในรอบคัดเลือกด้วยการชนะนัดเดียวจากหกนัดในทั้งสองครั้ง
อินโดนีเซียเข้าร่วมรายการเอเชียนคัพครั้งแรกใน ค.ศ. 1996 แต่ตกรอบแบ่งกลุ่มโดยไม่ชนะทีมใด และเข้าร่วมครั้งที่สองใน ค.ศ. 2000 ที่ประเทศเลบานอน แต่ก็ตกรอบแรกเช่นเคย ผลงานที่ดีที่สุดของพวกเขาคือ เอเชียนคัพ 2004 ที่ประเทศจีน โดยชนะหนึ่งนัดในรอบแบ่งกลุ่มที่พบกับกาตาร์ (2–1) แต่ตกรอบด้วยการแพ้จีนขาดลอย 0–5 และแพ้บาห์เรน 1–3 ก่อนที่ประเทศอินโดนีเซียจะเป็นเจ้าภาพร่วมกับชาติอื่นอีก 4 ชาติในการแข่งขันเอเชียนคัพ 2007 แต่ก็ตกรอบแรกอีกครั้ง
ประวัติ > 2020–ปัจจุบัน: พัฒนาทีม และกลับมาเป็นทีมชั้นนำของอาเซียน

ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020 พวกเขาผ่านเข้าชิงชนะเลิศเป็นครั้งที่ 6 และเป็นครั้งที่ 4 ที่พบทีมชาติไทยในรอบชิงชนะเลิศ แต่ก็แพ้ด้วยผลประตูรวม 2–6 ทำได้เพียงรองแชมป์สมัยที่ 6 ต่อมาในเอเชียนคัพ 2023 รอบคัดเลือก – รอบที่ 3 อินโดนีเซียทำผลงานยอดเยี่ยมในนัดแรกด้วยการบุกไปชนะคูเวต 2–1 ซึ่งเป็นการเอาชนะคูเวตได้ในรอบกว่า 42 ปี และนับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ที่ทีมจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บุกไปเอาชนะทีมจากเอเชียตะวันตก (นับตั้งแต่ทีมชาติไทยบุกไปชนะเยเมน ณ เมืองซานาในฟุตบอลโลก 2006 รอบคัดเลือก) และเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ทีมจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บุกไปเอาชนะทีมในภูมิภาคอ่าวเปอร์เซียในบ้าน พวกเขาปิดท้ายด้วยการเอาชนะเนปาลขาดลอย 7–0 คว้าสิทธิ์แข่งขันรอบสุดท้ายในเอเชียนคัพ 2023 ครั้งแรกในรอบ 16 ปี โดยอยู่ร่วมกลุ่มกับทีมแกร่งอย่างญี่ปุ่น, อิรัก และคู่อริอย่างเวียดนาม
ในการแข่งขันเอเชียนคัพ พวกเขาประเดิมสนามด้วยการแพ้อิรัก 1–3 และเอาชนะเวียดนาม 1–0 และแม้จะแพ้ญี่ปุ่น 1–3 แต่ยังเข้ารอบในฐานะทีมอันดับ 3 และต้องยุติเส้นทางในรอบต่อมาด้วยการแพ้ออสเตรเลีย 0–4 แต่จากความสำเร็จในครั้งนี้ทำให้ผู้ฝึกสอนอย่างชิน แท-ยง ได้รับการขยายสัญญาในเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 ออกไปจนถึงปี 2027
อินโดนีเซียเอาชนะบรูไนขาดลอย 12–0 ในฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย – รอบที่ 1 ต่อมา ในการแข่งขันรอบที่ 2 พวกเขาประเดิมด้วยการแพ้่อิรัก 1–5 และบุกไปเสมอฟิลิปปินส์ 1–1 และเอาชนะคู่แข่งอย่างเวียดนามได้ทั้งนัดเหย้าและเยือน นับเป็นครั้งแรกที่พวกเขาบุกไปชนะที่เวียดนามตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ทำให้อินโดนีเซียผ่านเข้าสู่รอบคัดเลือกรอบที่ 3 เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์จากการมี 7 คะแนน พวกเขาทำผลงานยอดเยี่ยมซึ่งได้รับเสียงชื่นชมในแง่การพัฒนาทีมด้วยการใช้ผู้เล่นโอนสัญชาติหลายราย
ในรอบต่อมา อินโดนีเซียเริ่มต้นด้วยการบุกไปเสมอทีมแกร่งอย่างซาอุดีอาระเบียด้วยผลประตู 1–1 ที่ญิดดะฮ์ และเปิดบ้านเสมอออสเตรเลีย 0–0 ตามด้วยการบุกไปเสมอบาห์เรน 2–2 และแม้จะบุกไปแพ้จีน 1–2 ตามด้วยการเปิดบ้านแพ้ญี่ปุ่นถึง 0–4 แต่ในนัดถัดมาพวกเขาคว้าชัยชนะที่สำคัญที่สุดครั้งหนึ่งด้วยการเอาชนะซาอุดีอาระเบีย 2–0 จากสองประตูของมาร์เซลิโน เฟอร์ดินัน ทำสถิติเป็นชาติแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เอาชนะซาอุดีอาระเบีย ทำให้พวกเขาขึ้นไปอยู่อันดับ 3 ของกลุ่ม
ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2024 กลุ่มบี อินโดนีเซียอยู่ร่วมกับเวียดนาม, ฟิลิปปินส์, พม่า และลาว ในครั้งนี้อินโดนีเซียไม่ได้ส่งผู้เล่นตัวหลักลงแข่งขัน โดยใช้ผู้เล่นเกือบทั้งหมดจากทีมเยาวชน เนื่องจากผู้เล่นตัวหลักอยู่ระหว่างการเตรียมความพร้อมในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก รวมทั้งเพิ่งผ่านการเล่นรายการใหญ่ในช่วงต้นปีอย่างเอเชียนคัพ 2023 พวกเขาตกรอบแบ่งกลุ่มจากการมี 4 คะแนนโดยแพ้ฟิลิปปินส์ในนัดสุดท้าย 0–1
แพทริก ไกลเฟิร์ต ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ฝึกสอนในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2025
สนามแข่ง

ทีมชาติอินโดนีเซียมักลงแข่งขันที่ สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน เป็นหลัก ตั้งอยู่ภายใน เกอโลรา บุงการ์โน สปอร์ต คอมเพล็กซ์ ใจกลางกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ความจุกว่า 77,000 ที่นั่ง และยังสามารถขยายความจุได้อีกในรายการอื่น ๆ สนามแห่งนี้ยังถูกใช้ในเอเชียนคัพ 2007 รอบชิงชนะเลิศ และเคยได้รับการจัดอันดับเป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 7 ของโลก
อินโดนีเซียมีแผนจะใช้สนาม "จาการ์ตาบีเอ็มดับเบิลยูสเตเดียม" เป็นสนามเหย้าแห่งใหม่ซึ่งได้รับการออกแบบให้มีหลังคาแบบเปิด-ปิดได้ และจะมีความจุ 82,000 ที่นั่ง โดยจะกลายเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในอินโดนีเซีย แต่เดิมสนามมีหนดการเปิดใช้งานในเดือนธันวาคม 2021 แต่จากการระบาดของ ไวรัส SARS-CoV-2 สายพันธุ์โอมิครอน ส่งผลให้แผนดังกล่าวถูกเลื่อนไปเป็นเดือนกุมภาพันธ์ 2022
เอกลักษณ์ทีม

ในช่วงแรกที่ถูกปกครองโดยเนเธอร์แลนด์ ทีมฟุตบอลหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ลงแข่งขันในชุดสีส้มซึ่งเป็นสีหลักของเนเธอร์แลนด์ โดยปราศจากเอกสารทางการที่ยืนยันข้อมูลของชุดแข่งขันในยุคนั้น หลักฐานที่ถูกเก็บไว้มีเพียงภาพถ่ายขาวดำในการแข่งขันที่พบกับฮังการีในฟุตบอลโลก 1938 เอกสารที่ไม่เป็นทางการระบุว่าชุดดังกล่าวประกอบด้วยเสื้อสีส้ม กางเกงขาสั้นสีขาว และถุงเท้าสีฟ้าอ่อน และนับตั้งแต่ได้รับเอกราช ทีมชาติอินโดนีเซียใช้สีแดงและสีขาวเป็นสีหลักมาตลอด ซึ่งเป็นสีของธงชาติอินโดนีเซีย นอกจากนี้ การผสมผสานระหว่างสีเขียวและสีขาวยังถูกนำมาปรับใช้กับชุดทีมเยือน ซึ่งถูกใช้ครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ณ เมืองเมลเบิร์น ซึ่งชุดแข่งขันดังกล่าวถูกใช้งานต่อเนื่องถึงกลางทศวรรษ 1980
Erigo บริษัทผู้ผลิตเครื่องแต่งกายชื่อดังของประเทศ เป็นผู้ผลิตชุดแข่งขันของอินโดนีเซียในปัจจุบัน โดยเริ่มตั้งแต่สิ้นสุดการแข่งขันเอเชียนคัพ 2023 และมีการเซ็นสัญญากันจนถึงปี 2026 ก่อนหน้านั้น ชุดแข่งขันของทีมอยู่ภายใต้ความดูแลของไนกี้ และ Mills อินโดนีเซียยังสวมเครื่องแต่งกายอื่น ๆ เฉพาะเมื่อเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ เช่น เอเชียนเกมส์ และซีเกมส์ ในการแข่งขันเหล่านี้ อินโดนีเซียจะสวมชุดแข่งขันของหลี่หนิง เนื่องจากการแข่งขันเอเชียนเกมส์และซีเกมส์เป็นการแข่งขันกีฬาหลากหลายประเภท ซึ่งทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอินโดนีเซีย (NOC)
การใช้ชุดเหย้าระหว่างปี 2010–2012 เกิดกรณีปัญหาเมื่อทีมชาติอินโดนีเซียต้องลงเล่นกับคู่แข่งที่สวมชุดแข่งสีขาวล้วน เนื่องจากถุงเท้าเป็นสีขาวแทนที่จะเป็นสีแดงตามปกติ อินโดนีเซียมีวิธีแก้ปัญหาคือการใช้สีแดงและสีเขียว (สำหรับเกมเยือน) โดยใช้กางเกงขาสั้นและถุงเท้าสีเขียวจากชุดเยือน ใช้ชุดสีแดงล้วนเมื่อเป็นเจ้าบ้าน ไนกี้เป็นผู้ผลิตชุดแข่งของทีมตั้งแต่ปี 2007 ถึง 2019 ภายหลังความพ่ายแพ้ต่อทีมชาติบาห์เรนในฟุตบอลโลก 2014 รอบคัดเลือก – รอบที่ 3 เมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2011 กางเกงขาสั้นสีแดง (ที่ติดแถบสีเขียว) ก็ถูกยกเลิกไปหลังจากลงเล่นนัดแรก และไม่เคยนำมาใช้อีกเลย ในขณะที่ถุงเท้าสีแดงติดแถบสีขาว ซึ่งแตกต่างจากถุงเท้าสีแดงที่ติดแถบสีเขียวที่สวมใส่ระหว่างการฝึกซ้อม และการผสมสีระหว่างสีแดง-ขาว-แดงถูกนำมาใช้เป็นชุดทีมเหย้าในบางครั้งในเวลาต่อมา เช่น ในเกมเหย้ารอบคัดเลือกเลือกที่พบกับกาตาร์และอิหร่านในปีนั้น
เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ไนกี้เปิดตัวชุดเหย้าและชุดเยือนแบบใหม่ของทีมชาติอินโดนีเซีย โดยเสื้อเหย้าเป็นสีแดงพร้อมโลโก้ไนกี้สีทองซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากสัญลักษณ์ประจำชาติของประเทศ ซึ่งก็คือ "ตราครุฑปัญจศีล" ชุดเหย้าประกอบด้วยสีแดง-ขาว-แดง ส่วนชุดเยือนประกอบด้วยสีขาว-เขียว-ขาว พร้อมโลโก้ไนกี้สีเขียวปรากฏบนเสื้อ
คู่แข่ง

คู่แข่งที่สำคัญที่สุดของอินโดนีเซียก็คือ "มาเลเซีย" การแข่งขันของทั้งสองทีมเป็นหนึ่งในการแข่งขันที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในภูมิภาค ทั้งคู่พบกันรวม 99 ครั้ง ผลงานของทั้งคู่นั้นสูีกันมาก อินโดนีเซียเอาชนะได้ 40 ครั้ง, เสมอ 21 ครั้ง และแพ้ 38 ครั้ง ความขัดแย้งทางการเมืองและวัฒนธรรมระหว่างสองประเทศซึ่งอุบัติขึ้นตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ทำให้บรรยากาศการพบกันทวีความเข้มข้นมาถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ วลีที่ว่า "Ganyang Malaysia!" ที่อดีตประธานาธิบดีซูการ์โนของอินโดนีเซียกล่าวในสุนทรพจน์ทางการเมืองเมื่อปี 1963 ที่กรุงจาการ์ตา ถือเป็นการให้กำลังใจทีมชาติอินโดนีเซียก่อนการแข่งขันกับมาเลเซีย
การพบกันนัดแรกคือการแข่งขันรอบ 2 ในรายการ เมอร์เดกา ทัวร์นาเมนท์ (เกมกระชับมิตรที่จัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงวันประกาศอิสรภาพมาเลเซีย) ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะ 4–2 ของอินโดนีเซีย และนับตั้งแต่นั้นการแข่งขันระหว่างทั้งคู่ในเมืองใหญ่อย่างจาการ์ตาและกัวลาลัมเปอร์จะมีบรรยากาศที่ดุเดือดเรื่อยมา โดยในซีเกมส์ 2011 มีแฟนบอลเสียชีวิตจำนวนสองรายจากการปะทะกันในรอบชิงชนะเลิศทีมรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ต่อมา การแข่งขันครั้งสำคัญของทั้งสองทีมคือรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2010 มาเลเซียเอาชนะอินโดนีเซียด้วยผลประตูรวมสองนัด 4–2 คว้าแชมป์สมัยแรก และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020 ซึ่งอินโดนีเซียเอาชนะ 4–1 ในรอบแบ่งกลุ่ม
ชาติอื่นในภูมิภาคที่ถือเป็นคู่แข่งของอินโดนีเซียคือเวียดนาม, ไทย และสิงคโปร์ในฐานะที่เป็นคู่แข่งแย่งความสำเร็จในรายการสำคัญ เช่น ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน และซีเกมส์ อินโดนีเซียเคยเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียนถึง 6 ครั้งซึ่งเป็นสถิติที่มากที่สุดทีมหนึ่ง ทว่าพวกเขากลับทำได้เพียงรองแชมป์ทุกครั้ง และเป็นการแพ้ทีมชาติไทยถึง 4 ครั้ง, และแพ้สิงคโปร์ในนัดชิงชนะเลิศปี 2004
ผลงาน > ฟุตบอลโลก

1930, 1934, 1954  - ไม่ได้เข้าร่วม
1938 - รอบแรก (ในนาม ดัตช์อีสต์อินดีส)
1950, 1958, 1962 - ถอนตัว
1966, 1970  - ไม่ได้เข้าร่วม
1974 - 2014 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
2018 - ถูกตัดสิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันจากทางฟีฟ่า
2022 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
2026 - กำลังแข่งขันรอบคัดเลือก
ผลงาน > เอเชียนคัพ

1956 - 1964 - ไม่ได้เข้าร่วม
1968 - 1992 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
1996 - 2004 - รอบแรก
2007 - รอบแรก (เจ้าภาพร่วม)
2011 - 2015 - ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
2019 - ถูกตัดสิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันจากทางฟีฟ่า
2023 - รอบ 16 ทีมสุดท้าย
2027 - ผ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายแล้ว
ผลงาน > อาเซียนฟุตบอลแชมเปียนชิพ

1996 - รอบก่อนรองชนะเลิศ
1998 - อันดับ 3
2000 - รองชนะเลิศ
2002 - รองชนะเลิศ
2004 - รองชนะเลิศ
2007 - รอบแรก
2008 - รอบแรก
2010 - รองชนะเลิศ
2012 - รอบแรก
2014 - รอบแรก
2016 - รองชนะเลิศ
2018 - รอบแรก
2020 - รองชนะเลิศ
2022 - รอบรองชนะเลิศ
2024 - รอบแรก
ผลงาน > ผลงานอื่น

ซีเกมส์ - ชนะเลิศ 2 ครั้ง - 1987 (จาการ์ตา), 1991 (มะนิลา)
คิงส์คัพ - ชนะเลิศ 1 ครั้ง ใน คิงส์คัพ ครั้งที่ 1 (2511)