stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัม

แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัม (United Liberation Front of Asom) เป็นกลุ่มก่อการร้ายในอัสสัมซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย กล่าวอ้างว่ามีการก่อตั้งในเขตทางประวัติศาสตร์ของอาหม “รัง ฆาร์” เมื่อ 7 เมษายน พ.ศ. 2522 มีรายงานเมื่อ พ.ศ. 2529 ว่าองค์กรนี้มีการติดต่อกับสภาสังคมนิยมแห่งชาตินาคาแลนด์และกลุ่มกบฏกะชีนในพม่า กลุ่มนี้ได้รับอนุญาตให้ตั้งค่ายฝึกในบังกลาเทศได้เมื่อ พ.ศ. 2532 และเริ่มก่อความรุนแรงเมื่อ พ.ศ. 2533 ผู้นำหลักขององค์กรคือ ปะเรศ พารุอะห์
คำกล่าวอ้างของ ULFA

แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมกล่าวว่าองค์กรของตนเป็นองค์กรปฏิวัติทางการเมือง โดยใช้กองกำลังปลดปล่อยต่อต้านรัฐบาลอินเดียเพื่อตั้งรัฐอัสสัมที่เป็นเอกราช โดยอัสสัมนั้นไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของอินเดียในทางประวัติศาสตร์
ULFA กับรัฐบาลอินเดีย

รัฐบาลอินเดียถือว่าแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมเป็นองค์กรก่อการร้ายและถูกคว่ำบาตรในฐานะองค์กรนอกกฎหมาย มีการปราบปรามโดยใช้กำลัง นอกจากนั้น อินเดียยังกล่าวว่าแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมมีความเชื่อมโยงกับองค์กรต่อต้านอินเดียในปากีสถานและบังกลาเทศ
แนวคิดและการสนับสนุนจากจีน

แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมมีแนวคิดแบบคอมมิวนิสต์และมีความเกี่ยวข้องกับลัทธิเหมา มีฝ่ายบริหารที่ได้รับการฝึกมาจากปากีสถาน George Fernandes อดีตรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมของอินเดียกล่าวว่าแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมได้รับการสนับสนุนทางอาวุธจากจีน
กิจกรรมหลัก > การลอบสังหาร

การลอบสังหารของแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมที่สำคัญได้แก่การสังหาร สุเรนทรา พอล เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2533 ใน พ.ศ. 2534 วิศวกรชาวรัสเซียถูกลักพาตัวและถูกฆ่า ใน พ.ศ. 2540 สัญชัย โฆเส นักกิจกรรมทางสังคมซึ่งสำเร็จการศึกษาจากอินเดียถูกฆ่า เจ้าหน้าที่รัฐบาลระดับสูงที่ถูกลอบสังหารคือ นาเคน ศรรมะ ที่ถูกฆ่าเมื่อ พ.ศ. 2543 และยังมีการลอบสังหารที่ไม่สำเร็จอีกมาก
ใน พ.ศ. 2546 แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมถูกกล่าวหาว่าได้ฆ่าแรงงานชาวพิหารเพื่อเป็นการตอบโต้ที่มีการข่มขืนเด็กหญิงชาวอัสสัมบนรถไฟในพิหาร เหตุการณ์นี้กลายเป็นชนวนให้มีการต่อต้านพิหารในอัสสัม
เมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2547 มีเหตุระเบิดในอัสสัมและมีผู้เสียชีวิต 10-15 คน รวมทั้งเด็กนักเรียนด้วย ซึ่งเชื่อว่าเป็นการกระทำของแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัม ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมได้ฆ่าคนงานชาวพิหารที่พูดภาษาฮินดีราว 62 คน และได้วางระเบิดในคุวาหาตีเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2550 มีผู้บาดเจ็บ 6 คน
กิจกรรมหลัก > ความเสียหายทางเศรษฐกิจ

แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมเคยกล่าวอ้างความรับผิดชอบต่อการวางระเบิดเป้าหมายทางเศรษฐกิจ เช่น ท่อส่งน้ำมัน รถไฟ และที่ทำการรัฐบาล รวมทั้งการโจมตีเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2548
กิจกรรมหลัก > การรับสมาชิกใหม่

มีรายงานเกี่ยวกับการรับสมาชิกใหม่ของแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมในเขตชนบท
กิจกรรมหลัก > กิจกรรมทางการเมือง

หลัง พ.ศ. 2527 และก่อนถูกคว่ำบาตรเมื่อ พ.ศ. 2533 แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมมีกิจกรรมทางการเมืองมากมาย ในทันทีหลังจากการรื้อทำลายมัสยิดบาบรีเมื่อ พ.ศ. 2535 แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมได้ออกมาระงับความอลหม่านระหว่างชาวฮินดูและชาวมุสลิมในบริเวณโหชัยของตำบลนาเคาน์ โดยการแสดงอาวุธอย่างเปิดเผย
ยังคงมีการบรรยายผ่านสื่อพื้นบ้านเช่นหนังสือพิมพ์อย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะปัญหาทางการเมืองที่เน้นคำถามเกี่ยวกับความเป็นชาติซึ่งเป็นหัวข้อโต้แย้งในอัสสัม แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมเคนเรียกร้องให้มีการคว่ำบาตรการเลือกตั้งในท้องถิ่นสองครั้ง
กิจกรรมหลัก > การระดมทุน

แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมมีชื่อเสียงเกี่ยวกับการปล้นธนาคารในช่วงแรก ปัจจุบันมีการรายงานอย่างกว้างขวางว่ามีการขู่เข็ญนักธุรกิจ ข้าราชการ และนักการเมืองเพื่อระดมทุน
กิจกรรมหลัก > กิจกรรมอื่นๆ

มีรายงานว่าแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมยังคงมีค่ายฝึกอยู่ในบังกลาเทศและภูฏานแม้ว่าจะถูกทำลายโดยกองทัพภูฏานเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2546 นอกจากนี้ แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมยังมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับแนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติโบโดแลนด์ด้วย
SULFA: ULFA ที่ยอมมอบตัว

เริ่มเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2533 โดยรัฐบาลอินเดียพยายามหยุดและแยกสมาชิกของแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัม และเริ่มสำเร็จหลังการเสียชีวิตของ เหรัก ชโยติ มหันตะเมื่อ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2534 ใน พ.ศ. 2535 สมาชิกแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมกลุ่มใหญ่ออกมามอบตัวต่อรัฐบาล โดยกลุ่มนี้ได้รับอนุญาตให้ติดอาวุธเพื่อป้องกันตนเองจากกลุ่มเดิมและให้ฝากเงินกับธนาคารได้ ทำให้กลุ่มแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมที่ยอมมอบตัวมีความสำคัญทั้งทางการเมืองและธุรกิจในอัสสัม
การเจรจา

แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมมีการเจรจากับรัฐบาลอินเดียเกี่ยวกับสถานะของพวกเขาในการต่อรอง แต่รัฐบาลอินเดียปฏิเสธ ข้อเสนอสำหรับการเจรจานี้ได้แก่
การเจรจาต้องเกิดขึ้นในประเทศที่สาม
การเจรจาต้องอยู่ภายใต้การดูแลของสหประชาชาติ
ระเบียบวาระการประชุมต้องรวมหัวข้ออำนาจอธิปไตยในอัสสัมด้วย
ใน พ.ศ. 2547 รัฐบาลอินเดียปฏิเสธข้อเรียกร้องสองข้อแรกและพร้อมจะเจรจาในหัวข้ออำนาจอธิปไตยเท่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Bloody Tea - Program on Aljazeera telecast beginning May 30, 2007.  On YouTube: Part 1, Part 2.  Retrieved 2007-12-29.
Report on the most recent ULFA attack on poor migrant workers, January 2007
ULFA home page
"ULFA cadres went to Pak via Bangla for training in explosives, say Assam cops" - article in Yahoo! India News dated June 15, 2006
"Media gag must go, journalists tell ULFA" - article in Yahoo! India News dated June 15, 2006
"'Respect right to freedom of expression':Media to ULFA" - article in Yahoo! India News dated June 15, 2006
"Assam on Red Alert following fresh ULFA strike" - article in Yahoo! India News dated June 12, 2006
"Market blast kills at least 4 in Indian northeast" - article in Yahoo! India News dated June 12, 2006
Assam: GlobalSecurity.org
ULFA - Terrorist Group from Assam from South Asia Terrorism Portal
"Bomb kills 10 at India Independence Parade" - article in New York Times dated August 15, 2004
United Liberation Front of Asom (ULFA) - Terrorist Group of Assam - South Asia Terrorism Portal
กีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 – รอบคัดเลือก

แม่แบบ:เทเบิลเทนนิสโอลิมปิกฤดูร้อน2016
การแข่งขันกีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันเทเบิลเทนนิสเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 172 คน แต่ละประเทศสามารถส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันได้สูงสุด 6 คน การคัดเลือกสิ้นสุดเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2016
สรุปผลการคัดเลือก

| ชาติ | ชาย> บุคคล | ชาย> ทีม | หญิง> บุคคล | หญิง> ทีม | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ออสเตรเลีย | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  ออสเตรีย | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  เบลารุส | 1 |  | 2 |  | 3 |
|  บราซิล | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  แคนาดา | 1 |  | 1 |  | 2 |
|  จีน | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  โคลอมเบีย |  |  | 1 |  | 1 |
|  สาธารณรัฐคองโก | 2 |  | 1 |  | 3 |
|  โครเอเชีย | 1 |  |  |  | 1 |
|  คิวบา | 2 |  |  |  | 2 |
|  เช็กเกีย | 2 |  | 2 |  | 4 |
|  เดนมาร์ก | 1 |  |  |  | 1 |
|  อียิปต์ | 2 |  | 2 | X | 5 |
|  ฟีจี |  |  | 1 |  | 1 |
|  ฟินแลนด์ | 1 |  |  |  | 1 |
|  ฝรั่งเศส | 2 | X | 2 |  | 5 |
|  เยอรมนี | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  สหราชอาณาจักร | 2 | X |  |  | 3 |
|  กรีซ | 1 |  |  |  | 1 |
|  ฮ่องกง | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  ฮังการี | 1 |  | 2 |  | 3 |
|  อินเดีย | 2 |  | 2 |  | 4 |
|  อิหร่าน | 2 |  | 1 |  | 3 |
|  ญี่ปุ่น | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  คาซัคสถาน | 1 |  |  |  | 1 |
|  เลบานอน |  |  | 1 |  | 1 |
|  ลักเซมเบิร์ก |  |  | 1 |  | 1 |
|  เม็กซิโก | 1 |  | 1 |  | 2 |
|  เนเธอร์แลนด์ |  |  | 2 | X | 3 |
|  ไนจีเรีย | 2 | X | 2 |  | 5 |
|  เกาหลีเหนือ |  |  | 2 | X | 4 |
|  ปารากวัย | 1 |  |  |  | 1 |
|  ฟิลิปปินส์ |  |  | 1 |  | 1 |
|  โปแลนด์ | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  โปรตุเกส | 2 | X | 2 |  | 5 |
|  ปวยร์โตรีโก | 1 |  | 1 |  | 2 |
|  กาตาร์ | 1 |  |  |  | 1 |
|  โรมาเนีย | 2 |  | 2 | X | 5 |
|  รัสเซีย | 1 |  | 2 |  | 3 |
|  เซอร์เบีย | 1 |  |  |  | 1 |
|  สิงคโปร์ | 2 |  | 2 | X | 5 |
|  สโลวาเกีย | 1 |  | 2 |  | 3 |
|  สโลวีเนีย | 1 |  |  |  | 1 |
|  เกาหลีใต้ | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  สเปน | 1 |  | 1 |  | 2 |
|  สวีเดน | 2 | X | 2 |  | 5 |
|  ซีเรีย |  |  | 1 |  | 1 |
|  จีนไทเป | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  ไทย | 1 |  | 2 |  | 3 |
|  ตูนิเซีย |  |  | 1 |  | 1 |
|  ตุรกี | 1 |  | 1 |  | 2 |
|  ยูเครน | 1 |  | 1 |  | 2 |
|  สหรัฐ | 2 | X | 2 | X | 6 |
|  อุซเบกิสถาน | 1 |  |  |  | 1 |
|  วานูวาตู | 1 |  |  |  | 1 |
|  เวเนซุเอลา |  |  | 1 |  | 1 |
| รวม: 56 NOCs | 70 | 16 | 70 | 16 | 172 |
การสำรวจโลมาน้ำจืดแยงซี พ.ศ. 2549

การสำรวจโลมาน้ำจืดแยงซี พ.ศ. 2549 (จีน: 长江淡水豚类考察) เป็นการสำรวจค้นหานานหกสัปดาห์ระหว่างเดือนพฤศจิกายนและธันวาคม พ.ศ. 2549 ในเมืองอู่ฮั่น ทางตอนกลางของประเทศจีน โดยมีจุดประสงค์ที่จะค้นหาหลักฐานต่อเนื่องซึ่งระบุการมีอยู่ของโลมาแม่น้ำแยงซีเกียงซึ่งใกล้สูญพันธุ์ การสำรวจดังกล่าวอยู่ภายใต้การกำกับของสถาบันชลชีววิทยาในอู่ฮั่นและมูลนิธิสัญชาติสวิส baiji.org และมีชื่อเสียงที่การสำรวจสิ้นสุดลงโดยไม่พบเห็นโลมาแม่น้ำแยงซีเกียงแม้แต่ตัวเดียว จึงประกาศว่าสปีชีส์ดังกล่าวได้สูญพันธุ์ไปแล้ว
การสำรวจ

นักวิทยาศาสตร์ได้เดินทางไปพร้อมกับเรือวิจัยสองลำเป็นระยะทางเกือบ 3,500 กิโลเมตรจากอี๋ชางไปยังเขื่อนสามผา ก่อนจะมุ่งหน้าต่อไปยังเซี่ยงไฮ้และสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี ก่อนจะเดินทางกลับโดยใช้เส้นทางเดิม พวกเขาได้ใช้อุปกรณ์การสังเกตสมรรถภาพสูง และไมโครโฟนใต้น้ำในความพยายามที่จะค้นหาโลมาสักตัว
หัวหน้ามูลนิธิ baiji.com และผู้ร่วมให้การสนับสนุนโครงการ ออกัส ฟลูเกอร์ ได้รายงานว่า "มีความเป็นไปได้ที่ว่าเราจะพลาดโลมาไปสักตัวสองตัว" อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าโลมาจะยังมีชีวิตอยู่จำนวนน้อยจริง ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่พวกมันจะมีชีวิตรอดได้ในระยะยาว "มันเป็นโศกนาฏกรรม เป็นความสูญเสีย ไม่ใช่เพียงสำหรับจีนเท่านั้น แต่เป็นของโลกทั้งใบ"
อย่างไรก็ตาม ยังมีความหวังสำหรับสปีชีส์ดังกล่าว วาง ลีมิน ผู้อำนวยการกองทุนสัตว์ป่าโลกสำนักงานอู่ฮั่น ได้กล่าวว่า "ข้อเท็จจจริงที่ว่าคณะสำรวจไม่พบโลมาแม่น้ำแยงซีเกียงเลยแม้แต่ตัวเดียวระหว่างการสำรวจคราวนี้ไม่จำเป็นจะต้องหมายความว่าสปีชีส์ดังกล่าวสูญพันธุ์หรือแม้แต่ 'สูญพันธุ์ชะงัด' เนื่องจากการสำรวจกินระยะทางค่อนข้างไกลและใช้เวลาสำรวจน้อยเกินไป ... อย่างไรก็ตาม เราเป็นกังวลอย่างมาก แม่น้ำแยงซีได้ถูกลดคุณภาพลงอย่างมาก และเราพบโลมาหัวบาตรหลังเรียบลดน้อยลงกว่าในอดีตมาก"
รายงาน

รายงานการสำรวจได้รับการตีพิมพ์ออนไลน์ทางวารสารไบโอโลจีเล็ทเทอรส์เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งผู้เขียนได้ระบุว่า: "เราไม่มีทางเลือกนอกจากสรุปว่าไป๋จีมีแนวโน้มว่าจะสูญพันธุ์ไปแล้ว โดยมีความเป็นไปได้ว่าเป็นผลมาจากการประมงท้องถิ่น แม้ว่ามันจะไม่ใช่ปลาเป้าหมายแต่ติดมากับเครื่องมือประมงก็ตาม ..."
ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ

| ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ |
| --- | --- |

อธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ดำรงตำแหน่ง 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525
ก่อนหน้า: ศาสตราจารย์ ระพี สาคริก
ถัดไป: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.จงรัก ปรีชานนท์
อธิการบดีมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ดำรงตำแหน่ง 1 มิถุนายน พ.ศ. 2542 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2545
ก่อนหน้า: รองศาสตราจารย์ ดร.สมจิตต์ ยอดเศรณี
ถัดไป: ศาสตราจารย์ ดร.ประกอบ วิโรจนกูฏ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2474 (92 ปี) ประเทศไทย
เสียชีวิต: 3 มกราคม พ.ศ. 2566
คู่สมรส: จารุวรรณ อิงคสุวรรณ

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ไพฑูรย์  อิงคสุวรรณ เป็นนักวิชาการ อาจารย์ อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คนที่ 8 (ดำรงตำแหน่งระหว่างปี พ.ศ. 2523-2525) และอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี คนที่ 2 (ดำรงตำแหน่งระหว่างปี พ.ศ. 2542-2543) เป็นศิษย์เก่าคนแรกที่ได้รับรางวัล Emil M. Mrak International Award for Outstanding Alumni จากสถาบัน Universty of California at Davis ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งนับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ศิษย์เก่าคนแรกที่ได้รับเป็นคนไทย
ประวัติ

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ไพฑูรย์  อิงคสุวรรณ เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พุทธศักราช 2474 เป็นบุตรของนายแทน อิงคสุวรรณ กับนางประไพ  อิงคสุวรรณ (สกุลเดิม สุทธิรัชม์) โดยทางฝ่ายบิดา รับราชการเป็นอาจารย์ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ไพฑูรย์  อิงคสุวรรณ มีพี่น้องรวมทั้งหมด 6 คน ได้แก่
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ไพฑูรย์  อิงคสุวรรณ
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ทัศนีย์ โรจนไพบูลย์
นางทัศนา  แสวงผล
นางทัศนัย  ทองอุทัยศรี
นางสาวทัศนะ  อิงคสุวรรณ
นายทวีวัฒน์  อิงคสุวรรณ
การศึกษา

ในตอนนั้น นายแทน  อิงคสุวรรณ บิดาของศาสตราจารย์เกียรติคุณ ไพฑูรย์  อิงคสุวรรณ รับราชการเป็นครูสอนวิชาเกษตร ทำให้มีการย้ายครอบครัวไปอยู่ยังจังหวัดต่างๆ ทำให้ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ไพฑูรย์ ต้องย้ายโรงเรียนไปถึง 9 แห่ง อาทิ
โรงเรียนกนกสิน กรุงเทพมหานคร
โรงเรียนเทพศาสตร์สถิต เชียงใหม่
โรงเรียนประชาบาลวัดแม่โจ้ เชียงใหม่
โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย เชียงใหม่
โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย เชียงใหม่
โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย กรุงเทพมหานคร
ศาสตราจารย์ ดร.ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ ได้เข้ารับการศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษา ณ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย เหตุที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพมหานคร เนื่องจาก บิดาได้ย้ายมาเป็นผู้ช่วยในโครงการการพัฒนาการเลี้ยงไก่ ของหลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ (ทองดี  เรศานนท์) อธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในขณะนั้น และมีบ้านพักอยู่ในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ทำให้ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ไพฑูรย์  อิงคสุวรรณ สนใจวิชาเกษตร และวิชาสัตวบาล จากการที่เคยเลี้ยงไก่และแพะด้วยตนเอง 
หลังจากที่จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาแล้ว ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ไพฑูรย์  อิงคสุวรรณได้ศึกษาต่อระดับอุดมศึกษา ณ คณะเกษตรศาสตร์  มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เมื่อพุทธศักราช 2492 จนจบชั้นปีที่ 2 และได้รับทุนจากรัฐบาลไทย ไปศึกษาต่อ ณ University of California at Davis ประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ระดับปริญญาตรี ภาควิชาสัตวบาล กระทั่งจบระดับปริญญาเอก ทางด้านสรีรวิทยาของสัตว์
การทำงาน

หลังจากนั้นในปีพุทธศักราช 2503 ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ไพฑูรย์ ได้เข้ารับราชการเป็นอาจารย์สอนวิชาสัตวบาลและการเลี้ยงไก่ รวมทั้งวิชาพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ชีวภาพให้คณะวิทยาศาสตร์ และคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิชาที่ ศาสตราจารย์ ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ จำเป็นต้องให้ความสนใจมาก และรับสอนเป็นวิชาแรกในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์คือ วิชาภาษาอังกฤษทางเทคนิคสำหรับการเกษตร โดยมีความเห็นว่า เป็นวิชาที่สำคัญสำหรับผู้ที่จะเรียนจบออกไปทำงาน และจำเป็นต้องรับสอน เพราะอาจารย์มีไม่พอในขณะนั้น  ในระหว่างที่รับราชการอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์นั้น ศาสตราจารย์ ดร. ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ ได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาสัตวบาลอยู่ 4 ปี (พ.ศ. 2511 - 2515) แต่เนื่องจาก ศาสตราจารย์ ดร. ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ เป็นผู้ที่มีความคิดความอ่านกว้างไกล ใฝ่หาความรู้อยู่เสมอ มีความละเอียดรอบคอบในการทำงาน คุณสมบัติเหล่านี้ จึงทำให้ผู้บริหารมหาวิทยาลัยในสมัยนั้น ได้เชิญไปช่วยงานบริหารในฐานะผู้ช่วยรองอธิการบดี และต่อมาเป็นรองอธิการบดีอยู่อีก 8 ปี (พ.ศ. 2515 - 2523) ก่อนที่จะเป็นอธิการบดีอีก 2 ปี ในช่วงนั้นเป็นระยะที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์มีการเปลี่ยนแปลงอีกก้าวหนึ่งที่สำคัญคือ ได้รับอนุมัติจากรัฐบาลให้ทำโครงการเงินกู้จากธนาคารโลกเพื่อการพัฒนามหาวิทยาลัย และการก่อตั้งวิทยาเขตแห่งแรกคือ วิทยาเขตกำแพงแสน ศาสตราจารย์ ดร. ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ ได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยงานอย่างสำคัญคนหนึ่งของอธิการบดีในสมัยนั้น คือ ศาสตราจารย์อินทรี จันทรสถิตย์ จนถึงสมัยของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ และสืบเนื่องมาตลอดสมัยของศาสตราจารย์ระพี สาคริก ปัญหาอุปสรรคมากมายหลายเรื่องในระยะนั้น จึงได้ผ่านพ้นไปด้วยดี ในด้านงานวิจัยนั้น ศาสตราจารย์ ดร. ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ ได้ให้ทัศนะว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | ...งานวิจัยจะต้องคู่กันไปกับการพัฒนา การวิจัยเป็นการค้นคว้าหาองค์ความรู้แล้วก็จะต้องนำความรู้นั้นมาพัฒนาเพื่อใช้ประโยชน์ให้กับผู้คนได้  อาจารย์ทุกคน นิสิตทุกคนควรมองปัญหาว่าสังคมมีปัญหาอะไรที่เราจะสามารถศึกษาและช่วยแก้ปัญหาได้ ก็ใช้เป็นโจทย์ในการศึกษาวิจัย   จะเป็นบุคคลในเมือง ในชนบท คนมี คนไม่มี ก็แล้วแต่ ต้องนำมาเป็นโจทย์อย่างทั่วถึง  มหาวิทยาลัยต้องเข้มแข็ง และสามารถเดินสายกลาง  ทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อทั้งฝ่ายที่มีและฝ่ายที่ไม่มี การเดินสายกลางนี้ก็คือ การวิจัยและพัฒนาต้องอาศัยฐานข้อมูลทางด้านการค้นคว้าวิจัย  และพัฒนา งานอันนี้คือสิ่งที่จะต้องเป็นต้นตอถึงความรู้ที่เราจะถ่ายทอดให้แก่นิสิต เป็นความรู้ที่เราจะพัฒนาเพื่อนำไปเป็นสินค้าขายได้ ใช้ประโยชน์ได้...   | ” |
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ไพฑูรย์  อิงคสุวรรณ ได้ทำงานให้กับมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จนเกษียณอายุราชการในปีพุทธศักราช 2535
รางวัลที่ได้รับ

ในปีพุทธศักราช 2531 สถานศึกษาเดิม คือ University of California at Davis ได้มอบรางวัล  Emil M. Mrak International Award for Outstanding Alumni แก่ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ไพฑูรย์  อิงคสุวรรณ นับว่าเป็นเกียรติอย่างสูงที่ศิษย์เก่าคนแรกที่ได้รับเป็นคนไทย
ครอบครัว

ทางด้านครอบครัว ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ไพฑูรย์  อิงคสุวรรณ สมรสกับ นางจารุวัณณ์  อิงคสุวรรณ(สกุลเดิม ถิระวัฒน์) มีบุตร-ธิดา 2 คน ได้แก่
นางสาวสุขุมาล  อิงคสุวรรณ
พลตรีนิธิ  อิงคสุวรรณ สมรสกับ นางวรรณวิไล  อิงคสุวรรณ(สกุลเดิม เจริญลาภ) มีบุตร 3 คน คือ
นายหัสชัย  อิงคสุวรรณ
นายภัทรกร อิงคสุวรรณ
ด.ช.ศรัณ  อิงคสุวรรณ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2528 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2525 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
แหล่งข้อมูลอื่น

เก็บถาวร 2012-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
[ลิงก์เสีย]
สัมภาษณ์, ทัศนา  แสวงผล
| ด ค กอธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ |
| --- | --- | --- |
|  สินธุ์ กมลนาวิน  ทวี บุณยเกตุ  หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ  อินทรี จันทรสถิตย์  หม่อมหลวงชูชาติ กำภู  หม่อมเจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ จักรพันธุ์  ระพี สาคริก  ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ  จงรัก ปรีชานนท์  สุธรรม อารีกุล  กำพล อดุลวิทย์  ธีระ สูตะบุตร  วิโรจ อิ่มพิทักษ์  วุฒิชัย กปิลกาญจน์  จงรัก วัชรินทร์รัตน์  |  สินธุ์ กมลนาวิน  ทวี บุณยเกตุ  หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ  อินทรี จันทรสถิตย์  หม่อมหลวงชูชาติ กำภู  หม่อมเจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ จักรพันธุ์  ระพี สาคริก  ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ  จงรัก ปรีชานนท์  สุธรรม อารีกุล  กำพล อดุลวิทย์  ธีระ สูตะบุตร  วิโรจ อิ่มพิทักษ์  วุฒิชัย กปิลกาญจน์  จงรัก วัชรินทร์รัตน์  |  |
| ด ค กอธิการบดีมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี |
| --- | --- |
สมจิตต์ ยอดเศรณี • ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ • ประกอบ วิโรจนกูฏ • นงนิตย์ ธีระวัฒนสุข • ชุตินันท์ ประสิทธิ์ภูริปรีชา
Keratinocyte

ภาพจุลทรรศน์ของ keratinocyte, basal cell และเมลาโนไซต์ในหนังกำพร้า
keratinocyte (ย้อมสีเขียว) ในผิวหนังของหนู
Keratinocyte เป็นเซลล์ประเภทหลักที่พบในหนังกำพร้าซึ่งเป็นผิวหนังชั้นนอกสุด
ผิวหนังชั้นนอกสุดของมนุษย์ 90% เป็นเซลล์ชนิดนี้
มีหน้าที่ป้องกันผิวหนังจากอันตรายเนื่องกับสิ่งแวดล้อมรวมทั้งความร้อน รังสีอัลตราไวโอเลต การสูญเสียน้ำ และจุลชีพก่อโรคต่าง ๆ เช่น แบคทีเรีย เชื้อรา ปรสิต และไวรัส
มีโครงสร้างที่เป็นโปรตีน เอนไซม์ ลิพิด และเพปไทด์ต้านจุลชีพ (antimicrobial peptide) ที่อำนวยหน้าที่ป้องกันอันตรายเช่นนี้ของผิวหนัง
เซลล์เปลี่ยนสภาพเริ่มต้นจากเซลล์ต้นกำเนิดหนังกำพร้า (epidermal stem cells) ในส่วนล่างของหนังกำพร้า แล้วย้ายขึ้นไปสู่ผิวหนัง โดยสุดท้ายกลายเป็น corneocyte แล้วในที่สุดก็จะลอกออกจากผิวหนัง
โดยในมนุษย์เกิดขึ้นทุก ๆ 40-56 วัน
basal cell ในผิวหนังชั้นฐาน (stratum basale) บางครั้งเรียกว่า basal keratinocytes
ดูเพิ่ม

หนังกำพร้า
ผิวหนัง
เคราติน
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  
McGrath JA; Eady RAJ; Pope FM. (2004). "Anatomy and Organization of Human Skin".  ใน Burns T; Breathnach S; Cox N; Griffiths C. (บ.ก.). Rook's Textbook of Dermatology (7th ed.). Blackwell Publishing. p. 4190. doi:10.1002/9780470750520.ch3. ISBN 978-0-632-06429-8. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-05-20. สืบค้นเมื่อ 2010-06-01.
↑  
Gilbert, Scott F. (2000). "The Epidermis and the Origin of Cutaneous Structures.". Developmental Biology. Sinauer Associates. ISBN 978-0878932436. Throughout life, the dead keratinized cells of the cornified layer are shed (humans lose about 1.5 grams of these cells each day*) and are replaced by new cells, the source of which is the mitotic cells of the Malpighian layer. Pigment cells (melanocytes) from the neural crest also reside in the Malpighian layer, where they transfer their pigment sacs (melanosomes) to the developing keratinocytes.
↑  
Houben, E; De Paepe, K; Rogiers, V (2007). "A keratinocyte's course of life". Skin Pharmacology and Physiology. 20 (3): 122–32. doi:10.1159/000098163. PMID 17191035. S2CID 25671082.
↑  
Ghazizadeh, S; Taichman, LB (March 2001). "Multiple classes of stem cells in cutaneous epithelium: a lineage analysis of adult mouse skin". The EMBO Journal. 20 (6): 1215–22. doi:10.1093/emboj/20.6.1215. PMC 145528. PMID 11250888.
↑  
Koster MI (July 2009). "Making an epidermis". Annals of the New York Academy of Sciences. 1170 (1): 7–10. Bibcode:2009NYASA1170....7K. doi:10.1111/j.1749-6632.2009.04363.x. PMC 2861991. PMID 19686098.
↑  Halprin KM (January 1972). "Epidermal "turnover time"--a re-examination". The British Journal of Dermatology. 86 (1): 14–9. doi:10.1111/j.1365-2133.1972.tb01886.x. PMID 4551262. S2CID 30165907.
↑  James, W; Berger, T; Elston, D (December 2005). Andrews' Diseases of the Skin: Clinical Dermatology (10th ed.). Saunders. pp. 5–6. ISBN 978-0-7216-2921-6. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-10-11. สืบค้นเมื่อ 2010-06-01.
แหล่งข้อมูลอื่น

Tang, L.; Wu, J.J.; Ma, Q.; Cui, T.; Andreopoulos, F.M.; Gil, J.; Valdes, J.; Davis, S.C.; Li, J. (2010-03-06). "Human lactoferrin stimulates skin keratinocyte function and wound re-epithelialization". British Journal of Dermatology. Wiley. 163 (1): 38–47. doi:10.1111/j.1365-2133.2010.09748.x. ISSN 0007-0963.
กลยุทธ์ผลาญภพ

กองทัพโซเวียตใช้กลยุทธ์ผลาญภพเพื่อต่อต้านการรุกรานของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สอง ค.ศ. 1941
ในสงครามอ่าวเปอร์เซีย ขณะที่ทหารอิรักถอนทัพออกจากคูเวต ก็จุดไฟเผาทำลายบ่อน้ำมันของคูเวตเมื่อปี 1991
กลยุทธ์ผลาญภพ (Scorched earth) เป็นกลยุทธ์ทางทหารเพื่อทำลายทุกสิ่งที่อาจเป็นประโยชน์แก่ข้าศึกระหว่างที่ข้าศึกกำลังรุกหรือถอยทัพจากบริเวณใดบริเวณหนึ่งโดยเฉพาะ ความหมายแต่เดิมแล้วหมายถึงการเผาพืชพันธุ์ทางการเกษตรเพื่อตัดแหล่งผลิตอาหาร ซึ่งคล้ายกับวิธี "Chevauchée" (ปล้นเผา)  ที่ใช้กันในสมัยกลาง แต่ในสมัยปัจจุบันไม่จำกัดแต่เพียงการทำลายแหล่งผลิตอาหารเท่านั้น แต่รวมทั้งการทำลายที่หลบภัย การคมนาคม การสื่อสาร อุตสาหกรรม หรือแม้แต่การสังหารผู้คนท้องถิ่น ซึ่งในกรณีหลังสุดถือเป็นข้อห้ามตามพิธีสาร 1 แก้ไขเพิ่มเติมอนุสัญญาเจนีวา ค.ศ. 1977
กลยุทธ์ผลาญภพสามารถถูกทำโดยกองทัพผู้รุกรานและกองทัพผู้ถูกรุกราน จักรวรรดิรัสเซียเคยใช้กลยุทธ์นี้บนดินแดนของตนเองเพื่อต่อต้านการรุกรานโดยฝรั่งเศสจนได้รับชัยชนะในปี 1812 และถูกใช้อีกครั้งโดยสหภาพโซเวียตเพื่อต่อต้านการรุกรานโดยเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
กลยุทธ์ผลาญภพมักถูกสับสนกับคำว่า “ถางแล้วเผา” (Slash-and-burn) ซึ่งไม่ใช่กลยุทธ์ทางทหารแต่เป็นกลวิธีเกษตรกรรมหลังสิ้นสุดฤดูกาลเพาะปลูกหนึ่ง ถือเป็นคำที่มีความหมายคาบเกี่ยว
Nepenthes tobaica

| Nepenthes tobaica |
| --- | --- |

ต้นใบกระจุกของ Nepenthes tobaica
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Nepenthaceae
สกุล:: Nepenthes
สปีชีส์:: N.  tobaica
ชื่อทวินาม
Nepenthes tobaica Danser (1928)

ชื่อพ้อง
 Nepenthes tobaica sensu Tamin & M.Hotta in M.Hotta (1986) [=N. angasanensis/N. tobaica]  Nepenthes tobaica sensu Danser (1940)  [=N. angasanensis]
Nepenthes tobaica เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของเกาะสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งรอบทะเลสาบตูบา (Toba) จึงถูกตั้งชื่อตามทะเลสาบ
Nepenthes tobaica เป็นญาติใกล้ชิดกับ N. angasanensis, N. gracilis, N. mikei, และ N. reinwardtiana.
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

Nepenthes tobaica เป็นไม้เลื้อยไต่ ลำต้นอาจยาวถึง 7 ม.มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 6 มม. ปล้องยาว 25 ซม. เป็นวงกลมเมื่อตัดขวาง อย่างไรก็ตามในต้นที่โตเต็มที่ลำต้นอาจเป็นเหลี่ยมเพราะร่องที่เกิดจากข้ออาจขยายไปตามความยาวของปล้อง
ใบคล้ายแผ่นหนัง ไร้ก้านถึงกึ่งมีก้านใบ แผ่นใบรูปขอบขนานถึงรูปช้อน ยาวถึง 20 ซม.กว้าง 4 ซม. ปลายใบรูปรีถึงกลมแต่แคบมล ต้นที่แข็งแรงบางครั้งมีสายดิ่งแบบกึ่งก้นปิด แผ่นใบค่อยๆสอบเรียวไปทางฐานหรือสอบเรียวทันที ฐานใบหุ้มลำต้นประมาณครึ่งหนึ่งของเส้นรอบวง มีเส้นใบตามยาวหนึ่งถึงสามเส้นในแต่ละด้านของเส้นกลางใบ เส้นใบแบบขนนกไม่ชัดเจน สายดิ่งยาว 30 ซม.
หม้อล่างและหม้อใบกระจุกทรงรูปไข่ในส่วนล่าง ส่วนบนเป็นทรงกระบอก สูง 20 ซม.กว้าง 4 ซม. มีปีกหนึ่งคู่บริเวณด้านบนของหม้อ โดยมีขอบตะเข็บตลอดความยาวหรือแค่เฉพาะส่วนบน มีต่อมที่ผิวภายในหม้อบริเวณที่เป็นทรงรูปไข่เท่านั้น บางครั้งมี"จุดตา"คู่หนึ่งปรากฏอยู่ที่ผิวภายในที่บริเวณต่ำกว่าปาก ปากรูปไข่เฉียง เพอริสโตมทรงกระบอกแคบ (กว้าง ≤5 มม.) หรือแผ่ออกเล็กน้อย มีฟันไม่แยกกัน ฝารูปไข่ถึงกึ่งรูปวงกลม มีรูปหัวใจที่ฐาน ไม่มีรยางค์ มีเดือยยาว 5 มม.ที่ฐานฝา อาจเป็นเดือยเดี่ยว สองแฉก หรือ สามแฉก
หม้อบนเป็นรูปกรวยที่ด้านล่างสุด ที่ด้านล่างหนึ่งส่วนสามของหม้อเป็นทรงรูปไข่แคบ ส่วนบนสุดจะเป็นทรงกระบอกแคบ มีขนาดค่อนข้างใหญ่ สูง 25 ซม.กว้าง 5 ซม. มีสันแทนที่ปีก ส่วนที่เหลือคล้ายกับหม้อล่าง
Nepenthes tobaica มีช่อดอกแบบกระจะ ก้านช่อดอกและแกนกลางยาว 20 ซม. ก้านดอกย่อยมีสองดอกและไม่มีใบประดับย่อย ในช่อดอกเพศผู้ กลีบเลี้ยงรูปรี-ป้าน ในเพศเมียจะแคบกว่า พืชจะมีดอกในช่วงเดือนเมษายน และผลจะแก่หลังจากนั้น
Nepenthes tobaica มีสิ่งปกคลุมบ้างบางส่วน ส่วนใหญ่จะไม่มีสิ่งปกคลุม ถึงแม้ว่าอาจจะมีขนที่เส้นกลางใบ มีขนรูปดาวสีขาวที่ซอกใบ กลีบเลี้ยงมีขนสั้นหนานุ่มปกคลุมหนาแน่น ส่วนที่เหลือของช่อดอกปกคลุมด้วยขนสั้นบางๆ
ในบางรูปแบบ ใต้ฝาจะมีสีแดงสด ทำให้โดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางต้นไม้อื่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Nepenthes tobaica เก็บถาวร 2008-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at NPGS/GRIN
ต้นใบกระจุกกับหม้อล่างสีม่วงเข้มและใบที่แสดงสายดิ่งแบบกึ่งก้นปิด
หม้อบน