stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เท็นโด
สถิติประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของเท็นโดยังคงค่อนข้างคงที่ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1960  | 44,521 | —     |
|  1970  | 44,758 | +0.5% |
|  1980  | 52,597 | +17.5% |
|  1990  | 57,339 | +9.0% |
|  2000  | 63,231 | +10.3% |
|  2010  | 62,214 | −1.6% |
|  2020  | 62,140 | −0.1% |
ประวัติศาสตร์

ในสมัยเอโดะ พื้นที่ของเท็นโดในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาเท็นโด ซึ่งเป็นแคว้นศักดินาขนาด 20,000 โกกุ ภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ซึ่งควบคุมโดยตระกูลโอดะ ซึ่งปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1831 ถึง 1871
หลังจากเริ่มต้นสมัยเมจิ พื้นที่ดังกล่าวได้รับการจัดตั้งเป็นหมู่บ้านเท็นโด ขึ้นกับอำเภอฮิงาชิมูรายามะ จังหวัดยามางาตะ เมื่อ ค.ศ. 1878 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1892 และยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1958
การเมืองการปกครอง

นครเท็นโดมีการปกครองในรูปแบบแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภานิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งมีสมาชิก 22 คน ในการเมืองระดับจังหวัด นครเท็นโดเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้ตำแหน่งสมาชิกสภาจังหวัดยามางาตะจำนวน 2 คน และในการเมืองระดับชาติ นครเท็นโดเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดยามางาตะที่ 1 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรในรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจของเท็นโดขึ้นอยู่กับการท่องเที่ยวตามฤดูกาล เกษตรกรรม และผลิตภัณฑ์จากไม้ เมืองนี้มีชื่อเสียงในด้านการผลิตชิ้นส่วนไม้ (โคมะ) ที่ใช้ในหมากรุกญี่ปุ่น (โชงิ) และมีการละเล่น "หมากรุกมนุษย์" มาตั้งแต่ ค.ศ. 1966 นอกจากนี้ เมืองนี้ยังมีบ่อน้ำพุร้อนอนเซ็งหลายแห่ง
การศึกษา

วิทยาลัยอูโยกากูเอ็ง
เท็นโดมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาล ได้แก่ โรงเรียนประถม 12 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 4 แห่ง โรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาประจำจังหวัดยามางาตะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่ง และมีโรงเรียนมัธยมปลายเอกชน 1 แห่ง
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก: ยามางาตะชิงกันเซ็ง
สถานี: เท็นโด
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก: สายหลักโออุ
สถานี: ทากาตามะ – เท็นโดมินามิ – เท็นโด – มิดาเรงาวะ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วนโทโฮกุชูโอ – ทางแยกต่างระดับเท็นโด
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 13
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 48
เมืองแฝด

เท็นโดเป็นเมืองแฝดกับเมืองต่อไปนี้
มาร์ลโบโร (Marlborough) ประเทศนิวซีแลนด์ (ค.ศ. 1989)
มารอสตีกา (Marostica) ประเทศอิตาลี (ค.ศ. 1993)
หว่าฝางเตี้ยน (瓦房店市) มณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน (ค.ศ. 2002)
บุคคลที่มีชื่อเสียง

เก็นจิยามะ สึนาโงโร [en] (เกิด ค.ศ. 1786) - นักมวยปล้ำซูโม่
ชิยาโกะ ซาโต [en; ja] (เกิด ค.ศ. 1897) - นักดนตรี
เค็นจิ ชิมิซุ [en; ja] (เกิด ค.ศ. 1940) - ผู้ก่อตั้งเทนโดรีวไอกิโด
เค็นตะ คูริฮาระ [en; ja] (เกิด ค.ศ. 1982) - นักเบสบอลอาชีพ
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Tendo จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดยามางาตะ |
| --- | --- | --- |
ยามางาตะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  ยามางาตะ  |  |
| นคร |  คามิโนยามะ  ชินโจ  ซากาตะ  ซางาเอะ  เท็นโด  นังโย  นางาอิ  มูรายามะ  โยเนซาวะ  สึรูโอกะ  โอบานาซาวะ  ฮิงาชิเนะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคิตะมูรายามะ โออิชิดะ  อำเภอนิชิมูรายามะ คาโฮกุ  นิชิกาวะ  อาซาฮิ  โอเอะ  อำเภอนิชิโอกิตามะ ชิราตากะ  อีเดะ  โองูนิ  อำเภอโมงามิ คาเนยามะ  ซาเกงาวะ  โทซาวะ  ฟูนางาตะ  มามูโรงาวะ  โมงามิ  โอกูระ  อำเภออากูมิ ยูซะ  อำเภอฮิงาชิตางาวะ โชไน  มิกาวะ  อำเภอฮิงาชิมูรายามะ นากายามะ  ยามาโนเบะ  อำเภอฮิงาชิโอกิตามะ คาวานิชิ  ทากาฮาตะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศาลาว่าการนครเท็นโด
ไดกิ คาเมดะ

| ไดกิ คาเมดะ |
| --- | --- |
เกิด: 6 มกราคม พ.ศ. 2532 (35 ปี)
ไดกิ คาเมดะ  (ญี่ปุ่น: 亀田 大毅; โรมาจิ: Kameda Daiki) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เป็นน้องชายคนที่ 2 ของตระกูลคาเมดะ เป็นน้องชายแท้ ๆ ของ โคกิ คาเมดะ
ประวัติ

ไดกิ คาเมดะ ก่อนขึ้นชิงแชมป์โลกครั้งแรกกับไดซูเกะ ไนโต แชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) รุ่นฟลายเวท ที่สามารถคว้าแชมป์ด้วยการเอาชนะพงษ์ศักดิ์เล็ก กระทิงแดงยิม นักมวยชาวไทยไปได้ ในปี พ.ศ. 2550 นั้น คาเมดะสามารถเอาชนะน็อกวันดี สิงห์วังชา นักมวยไทยอีกคนที่เป็นอดีตแชมป์โลก WBC 2 สมัยใน 2 รุ่นไปได้ในยกที่ 6 ชกจนติดอันดับโลกในลำดับที่ 14 ของ WBC แต่การชกชิงแชมป์โลกกับไดซูเกะนั้น ปรากฏว่าคาเมดะเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป โดยการชกในครั้งนี้เป็นไปอย่างไม่โปร่งใส เพราะ ชิโร คาเมดะ ผู้เป็นพ่อสอนคาเมดะผู้เป็นลูกชายระหว่างพักยกที่มุมเวทีตลอดให้ใช้วิธีการชกที่ผิดกติกา เช่น ใช้ศีรษะชน เป็นต้น โดยกล้องที่ดำเนินการถ่ายทอดสามารถจับเสียงนี้ได้ชัดเจน ส่งผลให้คณะกรรมการมวยสากลอาชีพของญี่ปุ่น (JBC) ลงโทษห้ามยุ่งเกี่ยวกับมวยอีกเลยตลอดชีวิต ในส่วนของไดกิ คาเมดะ เอง ก็ถูกลงโทษแบนห้ามขึ้นชกเป็นเวลา 2 ปี
จากนั้นเมื่อพ้นโทษ 2 ปีออกมาแล้ว ไดกิ คาเมดะ ได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้งของสมาคมมวยโลก (WBA) ในรุ่นฟลายเวท ในฐานะรองแชมป์โลก WBA อันดับ 11 กับ เด่นเก้าแสน กระทิงแดงยิม ในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ที่ เซ็นทรัลยิม โอซากะ ซึ่งตลอดระยะเวลาก่อนการชก คาเมดะได้พยายามยียวนกวนประสาทเด่นเก้าแสนตลอด จนถูกสื่อมวลชนของญี่ปุ่นเองโห่ใส่ เนื่องจากถือเป็นการแสดงกิริยาที่ไม่มีมารยาท และในวันที่ขึ้นชก ก็มีแฟนมวยชาวญี่ปุ่นเข้ามาชมไม่เต็มความจุสนามด้วย ผลการชกก็ออกมาปรากฏว่า คาเมดะ เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอีกอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ ด้วยคะแนน 114–114, 115–113, 115–113
คาเมดะมาประสบความสำเร็จในการชิงแชมป์โลกครั้งที่ 3 เมื่อพบกับ เด่นเก้าแสน อีกครั้ง ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ที่โคเบะ ในฐานะรองแชมป์โลก WBA อันดับ 11 เหมือนกับการชกกับเด่นเก้าแสนครั้งแรก ซึ่งก่อนการชกครั้งนี้ คาเมดะได้ไปเก็บตัวที่ประเทศฟิลิปปินส์ แต่ไม่ได้ขึ้นชกกับใครอีก ตลอดการชกทั้ง 12 ยก คาเมดะได้ใช้ลูกตุกติกด้วยการเข้ากอดและล้มลงอยู่หลายครั้ง จนกรรมการสั่งตัดคะแนนเด่นเก้าแสนไปถึง 2 ครั้ง ในที่สุดเมื่อครบ 12 ยก คาเมดะเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปอย่างเอกฉันท์ 110–116, 112–114, 110–116 และสร้างประวัติศาสตร์เป็นคู่พี่น้องที่เป็นแชมป์โลกพร้อมกันเป็นครั้งแรกของญี่ปุ่น
ต่อมาในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2554 ไดกิ คาเมดะ ได้เลื่อนรุ่นขึ้นมาชกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ต่อมาไดกิได้ชิงแชมป์โลกของสมาคมมวยโลกรุ่นนี้ ในฐานะรองแชมป์โลก WBA อันดับ 1 พบกับ เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา นักมวยชาวไทย ที่ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ เมืองโอซากะ ปรากฏว่าไดกิ คาเมดะ เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเมื่อครบ 12 ยกอย่างเป็นเอกฉันท์ ด้วยคะแนน 115–113, 116–112 และ 119–110 พร้อมด้วยสภาพร่างกายที่บอบช้ำและหน้าตาที่บวมปูดเพราะพิษหมัดของเทพฤทธิ์
ต่อมาได้ขึ้นชิงแชมป์โลก IBF รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท ของ ที่ว่าง กับ โรดริโก เกร์เรโร นักมวยชาวเม็กซิกัน ที่คางาวะ เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2556 ผลปรากฏว่าไดกิ คาเมดะ ชนะคะแนนไปแบบเอกฉันท์ แต่ต่อมาก็ได้ชกล้มแชมป์กับแชมป์โลกรุ่นเดียวกันของ WBA คือ ลิโบริโอ โซลิส นักมวยชาวเวเนซุเอลา เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ปีเดียวกัน ผลปรากฏว่าไดกิ คาเมดะ เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป แม้ก่อนหน้านั้นในการชั่งน้ำหนัก โซลิส จะเป็นฝ่ายเสียแชมป์โลกเนื่องจากทำน้ำหนักไม่ผ่านก็ตาม
เกียรติประวัติ

แชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท
ชิง 7 กุมภาพันธ์​ 2553 ชนะคะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต​ ( ไทย) ที่ หออนุสรณ์โลก โคเบะ​ ประเทศญี่ปุ่น​
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1 29 กันยายน​ 2553 ชนะคะแนน ทาเกฟูมิ ซากาตะ​ ( ญี่ปุ่น) ที่ โตเกียว บิก ไซท์ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2 26 ธันวาคม 2553 ชนะคะแนน ซิลวิอู โอลเตนาอู​ ( โรมาเนีย) ที่ ไซตามะซูเปอร์อารีนา ไซตามะ​ ประเทศญี่ปุ่น
แชมป์ WBA International รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ชิง 24 กันยายน​ 2554 ชนะน็อกยก 1 ราอุล อิดาลโก​ ( เม็กซิโก) ที่ เซนโตร เด กอนเบนซิโอเนส โกซูเมล ​ประเทศเม็กซิโก
แชมป์โลก IBF รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท
ชิง 24 กันยายน​ 2556 ชนะคะแนน โรดริโก เกร์เรโร​ ( เม็กซิโก) ที่ ซัน เมซเซ ทากามัตสึ​ ประเทศญี่ปุ่น
เสียแชมป์ 3 ธันวาคม 2556 แพ้คะแนน ลิโบริโอ โซลิส ( เวเนซุเอลา) ที่ ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ โอซากะ​ ประเทศญี่ปุ่น
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวท 11 ตุลาคม 2550 แพ้คะแนน ไดซูเกะ ไนโต​ ( ญี่ปุ่น) ที่ อาริอาเกะคอลิเซียม​ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท 6 ตุลาคม 2552 แพ้คะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ( ไทย) ที่ ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ​ โอซากะ​​ ประเทศญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท 7 ธันวาคม 2554 แพ้คะแนน เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา ( ไทย) ที่ ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ โอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท 3 ธันวาคม 2556 แพ้คะแนน ลิโบริโอ โซลิส ( เวเนซุเอลา) ที่ ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ โอซากะ​ ประเทศญี่ปุ่น
ใกล้เกินไป

| "ใกล้เกินไป" |
| --- | --- |

เพลงโดยเยสเซอร์เดส์
วางจำหน่าย: 4 เมษายน พ.ศ. 2559
บันทึกเสียง: พ.ศ. 2559 ที่ Cookie Studio
แนวเพลง: อัลเทอร์เนทีฟร็อก, โมเดิร์นร็อก, อินดี้ร็อก
ความยาว: 4:44
ค่ายเพลง: เนเวอร์มายด์ เรคคอร์ด (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
ผู้ประพันธ์เพลง: ดอกไม้ไฟ
โปรดิวเซอร์: ธีระปริญญ์ รัตนบุตร

มิวสิกวิดีโอ
"ใกล้เกินไป" ที่ยูทูบ
 
"ใกล้เกินไป" เป็นซิงเกิลของวงเยสเซอร์เดส์ จากค่ายเนเวอร์มายด์ เรคคอร์ด ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประพันธ์คำร้องโดย ดอกไม้ไฟ แต่งทำนองโดย เฉลิมพล ตันติ์ทวิสุทธิ์ และเรียบเรียงโดย Yes'sir days ออกจำหน่ายในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2559
มิวสิกวีดีโอเพลงนี้ อัทธ์ นักร้องนำ ได้แสดงเป็นพระเอกมิวสิกวีดีโอด้วยตัวเอง และได้สาวสวยจาก MBO (เอ็มบรีโอ) “ป่าน – ปณิพร อินทรา” รับบทนางเอกที่คอยตอกย้ำสถานะความเป็นเพื่อนจนทำให้ อัทธ์ หัวเสียถึงขั้นต้องระบายอารมณ์ในมิวสิกวีดีโอ เพลงนี้ได้ถ่านทำกันหลายสถานที่เพื่อเก็บภาพสวยในกรุงเทพฯ เช่น แพร่งภูธร , ถนนมหาราช , สวนสันติชัยปราการ , ตรอกปานสุข ฯลฯ
การตอบรับ

เพลง "ใกล้เกินไป" ได้อันดับสูงสุดที่ 63 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ Gmember.com ในชาร์ตของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 ประจำวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100: 63
JOOX Top 100 Chart: 46
ใกล้ปีใหม่

เพลงใกล้ปีใหม่ และ เพลงอาลัยปีเก่า เป็นเพลงที่ใช้บรรเลงในช่วงเทศกาลปีใหม่ โดยวงดนตรีลีลาศของกรมโฆษณาการ (สุนทราภรณ์) ประพันธ์ทำนองโดยเอื้อ สุนทรสนาน ในจังหวะบีกิน ประพันธ์คำร้องโดยพรพิรุณ เพลงใกล้ปีใหม่ ขับร้องโดยจิตราภรณ์ บุญญขันธ์ ส่วนเพลงอาลัยปีเก่า ขับร้องโดยพรศุลี วิชเวช ทั้งสองเพลงใช้ทำนองเดียวกัน
คำร้อง

| --- | --- |
 ใกล้ปีใหม่   ขับร้องโดย จิตราภรณ์ บุญญขันธ์ ขวบปีจะผันไป ใหม่พลันจะผันมา ห่วงใยกระไรหนา เคยสำราญชีวาสุขสันต์ ชื่นใจได้สมปอง คู่ครองเคียงสัมพันธ์ ญาติมิตรสนิทขวัญ สารพันฉันสุขสมใจ จนปีจะสิ้นพลัน ฉันแสนหวั่นฤทัย เคยสุขสดใส จะคล้อยไปหรือเปล่า เก่าเรายังเสียดาย ใหม่เกรงไม่พริ้งเพรา หวั่นเกรงจะอับเฉา ไม่เหมือนดังปีเก่าเฝ้าห่วง:  อาลัยปีเก่า   ขับร้องโดย  พรศุลี วิชเวช  เก่าเลือนเคลื่อนคล้อยไป ใหม่พลันเวียนผันมา เก่าแคล้วไปแล้วหนา อนิจจาใจหายห่วงหวง เก่าอันสุขสมจินต์ สิ้นไปแล้วทั้งปวง สุดอาลัยใหญ่หลวง สะท้อนทรวงเหลือทวงให้คืน ใครใครจะสำเริง บันเทิงใหม่ระรื่น ฉันสิสุดฝืน สะอื้นถึงปีเก่า  ยิ่งวันยิ่งผันไป สุดไกลเสียแล้วเรา ห่วงใยให้เงียบเหงา ยังหลงเงาปีเก่าเศร้าอยู่
แหล่งข้อมูลอื่น

ปีใหม่ Vive la Difference… The Thai New Year
http://websuntaraporn.com/suntaraporn/lyric/postlyric.asp?GID=1195
http://websuntaraporn.com/suntaraporn/lyric/postlyric.asp?GID=1088
แท็กต์ โอปัส.

| --- | --- |
แท็กต์ โอปัส.
โลโก้แฟรนไชส์
takt op.
แนว: ดนตรี บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ โลดโผน
สร้างโดย: บันไดนัมโคอาตส์ DeNA
อนิเมะโทรทัศน์
แท็กต์ โอปัส. เดสตินี ~ลิขิตเสียง บรรเลงชะตา~
กำกับโดย: ยูกิ อิโต
เขียนบทโดย: คิโยโกะ โยชิมูระ
ดนตรีโดย: โยชิฮิโระ อิเกะ
สตูดิโอ: MAPPA Madhouse
เครือข่าย: TV Tokyo, BS TV Tokyo
ฉาย:  6 ตุลาคม พ.ศ. 2564  –  22 ธันวาคม พ.ศ. 2564
ตอน: 12
มังงะ
takt op.Destiny: Haruka Tsuioku no Anna – Harmony of Hope
เขียนโดย: Kino
สำนักพิมพ์: Media Factory
นิตยสาร: Monthly Comic Alive
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 26 สิงหาคม พ.ศ. 2565 – ปัจจุบัน
เกม
แท็กต์ โอปัส.  อุมเม วะ ชินกูกิ เซ็นริตสึ โนะ มาจิ โอะ
ผู้พัฒนา: เกมสตูดิโอ
ผู้จัดจำหน่าย: บันไดนัมโคอาตส์
แนว: เล่นตามบทบาท
แพลตฟอร์ม: แอนดรอย์, ไอโอเอส
วางจำหน่ายเมื่อ: 28 มิถุนายน พ.ศ. 2566
แท็กต์ โอปัส. (takt op.) เป็นโปรเจกต์สื่อผสมเกี่ยวกับดนตรีคลาสสิก ผลิตโดยบันไดนัมโคอาตส์และ DeNA ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ ผลิตโดยสตูดิโอ MAPPA และ Madhouse ชื่อเรื่องว่า แท็กต์ โอปัส. เดสตินี ~ลิขิตเสียง บรรเลงชะตา~ (Takt Op. Destiny) ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2564 เกมสำหรับโทรศัพท์มือถือพัฒนาโดยเกมสตูดิโอชื่อเกมว่า แท็กต์ โอปัส. อุมเม วะ ชินกูกิ เซ็นริตสึ โนะ มาจิ โอะ (ญี่ปุ่น: takt op. 運命は真紅き旋律の街を; โรมาจิ: Takt Op. Unmei wa Shinkuki Senritsu no Machi o) วางจำหน่ายในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566
สื่อ > วิดีโอเกม

ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2564 	บันไดนัมโคอาตส์และ DeNA ได้ประกาศเปิดตัว แท็กต์ โอปัส. โปรเจ็กต์ซึ่งประกอบด้วยเกมมือถือและซีรีส์อนิเมะ ตัวเกมมีชื่อว่า แท็กต์ โอปัส. อุมเม วะ ชินกูกิ เซ็นริตสึ โนะ มาจิ โอะ (ญี่ปุ่น: takt op. 運命は真紅き旋律の街を; โรมาจิ: Takt Op. Unmei wa Akaki Senritsu no Machi o) พัฒนาโดยเกมสตูดิโอ ตอนแรกตัวเกมมีกำหนดวางจำหน่ายใน พ.ศ. 2564 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็น พ.ศ. 2565 และวางจำหน่ายในวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2566
สื่อ > อนิเมะ

มีการประกาศซีรีส์อนิเมะเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็กต์ ต่อมาได้รับการเปิดเผยว่าเป็นซีรีส์โทรทัศน์ที่ผลิตโดยแมปปาและแมดเฮาส์ในชื่อ แท็กต์ โอปัส. เดสตินี ~ลิขิตเสียง บรรเลงชะตา~ ซีรีส์นี้กำกับโดย Yūki Itō โดยมี Kiyoko Yoshimura รับหน้าที่เขียนบทซีรีส์ และ Yoshihiro Ike เป็นผู้แต่งเพลงประกอบ LAM เป็นผู้ออกแบบตัวละครต้นฉบับ และ Reiko Nagasawa ได้ดัดแปลงการออกแบบเหล่านั้นสำหรับซีรีส์อนิเมะ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 6 ตุลาคมถึงวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ทางทีวีโตเกียวและเครือข่ายในเครือ ครันชีโรลได้รับสิทธิ์ฉายซีรีส์อนิเมะนอกเอเชีย เมเดียลิงก์สิทธิ์ฉายซีรีส์อนิเมะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียใต้ และโอเชียเนีย ยกเว้นออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ บริษัทยังได้ให้ลิขสิทธิ์อนิเมะกับอนิพลัสเอเชียเพื่อออกอากาศทางโทรทัศน์. เพลงเปิดคือ "takt" โดย Ryo จากวง Supercell ที่มีเสียงร้องจาก Mafumafu และ gaku ในขณะที่เพลงปิดคือ "Symphonia" โดย Mika Nakashima
ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2565 ครันชีโรลประกาศว่าซีรีส์จะได้รับการพากย์เสียงภาษาอังกฤษ ซึ่งจะฉายในวันรุ่งขึ้น
สื่อ > มังงะ

มังงะที่ดัดแปลงจาก แท็กต์ โอปัส. วาดโดยคิโนะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะเซเน็ง Monthly Comic Alive  ของ Media Factory ในวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2565 มังงะมีชื่อว่า Takt Op. Destiny: Haruka Tsuioku no Anna – Harmony of Hope โดยเล่าเรื่องจากมุมมองของตัวละครแอนนา ชไนเดอร์
ไนเจล แอดกินส์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  Nigel Howard Adkins
ส่วนสูง:  6 ft 1 in (1.85 m)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรเยาวชน
:  ลิเวอร์พูล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1983–1986 |  ทรานเมียร์โรเวอส์ |  86 |  (0) |
| 1986–1993 |  วีแกนแอธเลติก |  155 |  (0) |
| 1993–1996 |  บังกอร์ซิตี |  95 |  (0) |
| รวม |   |  336 |  (0) |
จัดการทีม
1993–1996:  บังกอร์ซิตี
2006–2010:  สคันธอร์ปยูไนเต็ด
2010–2013:  เซาแทมป์ตัน
:  เรดดิ้ง
:  เชฟเฟิลด์ ยูไนเต็ด
:  ฮัลล์ ซิตี้
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ไนเจล ฮาวเวิร์ด แอดกินส์ เกิดวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1965 เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ โดยเคยเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลให้กับสโมสรฟุตบอลเซาแทมป์ตัน ซึ่งในสมัยที่เขาคุมทีม เขาพาเซาแทมป์ตันเลื่อนชั้นจากฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ขึ้นมาเล่นในพรีเมียร์ลีกได้สำเร็จ
แหล่งข้อมูลอื่น

Nigel Adkins สถิติอาชีพผู้จัดการ ที่ Soccerbase
Nigel Adkins In Profile on Southampton club website เก็บถาวร 2012-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Nigel Adkins career profile เก็บถาวร 2012-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสโมสรฟุตบอลเซาแทมป์ตัน – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 Knights (1892–95)  Robsons (1895–96)  McMinns (1896–97)  Arnfields (1897–1911)  Swift (1911–12)  Arnfields (1912–19)  McIntyre (1919–24)  Gosss (1924–1925)  Chadwick (1925–31)  Kay (1931–36)  Goss (1936–37)  Parker (1937–43)  Dominy (1943–46)  Dodgin (1946–49)  Cann (1949–51)  Roughton (1952–55)  Bates (1955–73)  McMenemy (1973–85)  นิคอลล์ (1985–91)  Branfoot (1991–94)  Mortimorec (1994)  Ball (1994–95)  Merrington (1995–96)  Souness (1996–97)  Jones (1997–2000)  Hoddle (2000–01)  Gray (2001)  สตรักคัน (2001–04)  Sturrock (2004)  Wigley (2004)  เรดแนปป์ (2004–05)  Bassett และ Wisec (2005)  Burley (2005–08)  Gorman and Doddc (2008)  เพียร์สัน (2008)  Poortvliet (2008–09)  Wotte (2009)  พาร์ดิว (2009–10)  Wilkinsc (2010)  แอดกินส์ (2010–13)  โปเชติโน (2013–14)  กุมัน (2014–16)  ปุแอล (2016–17)  เปเยกริโน (2017–18)  ฮิวส์ (2018)  เดวิสc (2018)  ฮาเซินฮึทเทิล (2018–22)  เซเยสc (2022)  โจนส์ (2022–23)  เซเยส (2023–)  (c) = รักษาการ; (s) = เลขาธิการ
โครงกระดูกมนุษย์

| โครงกระดูกมนุษย์ |
| --- | --- |
โครงกระดูกมนุษย์ที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ในนครโอคลาโฮมา สหรัฐอเมริกา
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษากรีก: σκελετός
TA98: A02.0.00.000
TA2: 352
FMA: 23881
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
โครงกระดูกมนุษย์ เป็นโครงประกอบภายในร่างกาย ประกอบไปด้วยกระดูกชิ้นต่าง ๆ ในร่างกาย ซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยโครงสร้างของข้อต่อ เอ็น กล้ามเนื้อ กระดูกอ่อน และอวัยวะต่าง ๆ กระดูกในมนุษย์ผู้ใหญ่มีประมาณ 206 ชิ้น และคิดเป็นประมาณ 20 เปอร์เซนต์ของน้ำหนักร่างกาย อย่างไรก็ดี จำนวนของกระดูกอาจแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล ทารกแรกเกิดจะมีกระดูกจำนวนประมาณ 300 ชิ้น ซึ่งต่อมากระดูกบางชิ้นจะมีการเชื่อมรวมกันระหว่างการเจริญเติบโต เช่นส่วนกระเบนเหน็บและส่วนก้นกบของกระดูกสันหลัง นอกจากนี้ในทารกแรกเกิดยังมีโครงสร้างของกระดูกอ่อนอยู่มาก เพื่อให้มีการสร้างโครงสร้างของกระดูกระหว่างการเจริญเติบโต และจะมีการพัฒนาไปเป็นกระดูกทั้งหมดเมื่อสิ้นสุดช่วงวัยรุ่น
โครงกระดูกมนุษย์สามารถแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ ได้แก่ โครงกระดูกแกน และโครงกระดูกรยางค์ โครงกระดูกแกนประกอบด้วยกระดูกสันหลัง กระดูกซี่โครง กระดูกอก กะโหลกศีรษะ และกระดูกอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ส่วนโครงกระดูกรยางค์ ซึ่งเชื่อมกับโครงกระดูกแกน ประกอบด้วยกระดูกโอบอก กระดูกเชิงกราน และกระดูกของรยางค์บน และรยางค์ล่าง
โครงกระดูกมนุษย์มีหน้าที่สำคัญหกประการ ได้แก่ ค้ำจุนร่างกาย เคลื่อนไหว ป้องกันอวัยวะภายใน ผลิตเซลล์เม็ดเลือด สะสมแร่ธาตุ และควบคุมฮอร์โมน
กระดูกจะติดต่อกับกระดูกอีกชิ้น และประกอบเข้าด้วยกันเป็นโครงกระดูกด้วยเอ็นและกล้ามเนื้อเป็นส่วนใหญ่ ยกเว้นในกระดูกโคนลิ้น (Hyoid bone) ซึ่งเป็นกระดูกที่ไม่ติดต่อกับกระดูกชิ้นอื่น ๆ โดยตรง แต่จะยึดไว้ในบริเวณส่วนบนของคอหอยด้วยเอ็นและกล้ามเนื้อใกล้เคียง
กระดูกชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในมนุษย์คือกระดูกต้นขา (Femur) ในขณะที่กระดูกชิ้นเล็กที่สุดคือกระดูกโกลน (Stapes) ซึ่งเป็นกระดูกของหูชั้นกลางชิ้นหนึ่ง
ประเภทของโครงกระดูก > โครงกระดูกแกน

บทความหลัก: โครงกระดูกแกน
โครงกระดูกแกนในผู้ใหญ่ประกอบด้วยกระดูกจำนวน 80 ชิ้น ซึ่งวางตัวในแนวแกนกลางของลำตัว ได้แก่
กะโหลกศีรษะ (Skull) จำนวน 22 ชิ้น
กระดูกหู (Ear ossicles) จำนวน 6 ชิ้น
กระดูกไฮออยด์ (Hyoid bone) 1 ชิ้น
กระดูกสันหลัง (Vertebral column) จำนวน 26 ชิ้น
กระดูกซี่โครง (Ribs) จำนวน 24 ชิ้น
กระดูกอก (Sternum) จำนวน 1 ชิ้น
ประเภทของโครงกระดูก > โครงกระดูกรยางค์

บทความหลัก: โครงกระดูกรยางค์
โครงกระดูกรยางค์ในผู้ใหญ่จะมีทั้งหมด 126 ชิ้น ซึ่งจะอยู่ในส่วนแขนและขาของร่างกายเพื่อช่วยในการเคลื่อนไหว โดยจะแบ่งออกเป็น 6 ส่วน ได้แก่
กระดูกส่วนไหล่ (Shoulder girdle) 4 ชิ้น
กระดูกแขน (Bones of arms) 7 ชิ้น
กระดูกมือ (Bones of hands) จำนวน 54 ชิ้น
กระดูกเชิงกราน (Pelvic girdle) 2 ชิ้น
กระดูกขา (Bones of legs) 8 ชิ้น
กระดูกเท้า (Bones of feet) 52 ชิ้น
หน้าที่

โครงกระดูกมีหน้าที่ที่สำคัญหลายประการ ได้แก่
ค้ำจุนโครงสร้างของร่างกาย
เป็นที่ยึดเกาะของกล้ามเนื้อและเอ็นต่าง ๆ สำหรับการเคลื่อนไหว
ป้องกันอวัยวะภายในที่สำคัญ เช่นกะโหลกศีรษะที่ห่อหุ้มสมอง หรือซี่โครงป้องกันปอดและหัวใจจากการกระทบกระเทือน
เป็นแหล่งผลิตเม็ดเลือดที่สำคัญ
เป็นแหล่งเก็บสะสมแคลเซียมที่สำคัญของร่างกาย โดยการควบคุมของฮอร์โมนและวิตามิน B3
โรคที่เกี่ยวกับโครงกระดูก

โรคที่เกี่ยวกับโครงกระดูกจะส่งผลต่อความแข็งแรงและความสามารถในการเคลื่อนไหวของร่างกายโดยตรง ความผิดปกติของโครงกระดูกที่พบบ่อยคือกระดูกหัก ซึ่งเกิดจากการที่กระดูกได้รับแรงที่มากเกินไป ซึ่งอาจเป็นเพียงกระดูกที่หักอยู่ภายใน หรืออาจมีส่วนใดส่วนหนึ่งของกระดูกที่โผล่พ้นผิวหนังขึ้นมาก็ได้ในกรณีร้ายแรง นอกจากนี้ ภาวะกระดูกหักยังพบได้ง่ายในผู้ป่วยโรคกระดูกพรุน ซึ่งมักพบในผู้สูงอายุและสตรีวัยหมดประจำเดือน 
โรคของกระดูกที่จัดว่าร้ายแรง ได้แก่ เนื้องอกและมะเร็งของกระดูก ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการรักษาโดยการผ่าตัด นอกจากนี้ ภาวะข้ออักเสบ ยังส่งผลเสียต่อกระดูกในบริเวณข้อต่อ ทำให้ผู้ป่วยรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงและเคลื่อนไหวลำบากอีกด้วย
โครงกระดูกของมนุษย์
โทกูงาวะ มิตสึโตโมะ

|   โทกูงาวะ มิตสึโตโมะ 徳川光友 |
| --- | --- |

ยุค: ต้น ยุคเอโดะ
เกิด: 31 สิงหาคม พ.ศ. 2168
ถึงแก่กรรม: 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 1700 (75 ปี)
ตำแหน่ง: ไดนะงง
เจ้านาย: อิเอมิตสึ→อิเอสึนะ→สึนาโยชิ
ตระกูล: ตระกูลโทกูงาวะ (โอวาริ-โทกูงาวะ)
บิดามารดา: โทะกุงะวะ โยะชินะโอะ
ภรรยา: ชิโยฮิเมะ
โทกูงาวะ มิตสึโตโมะ (ญี่ปุ่น: 徳川光友; 31 สิงหาคม 2168-26 พฤศจิกายน 2243) คือ ไดเมียว ของ แคว้นศักดินาโอวาริ ในช่วงต้น ยุคเอโดะ ในญี่ปุ่น.
ประวัติ

โทกูงาวะ มิตสึโตโมะ คือบุตรชายคนโตของไดเมียวคนแรกของ แคว้นศักดินาโอวาริ โทะกุงะวะ โยะชินะโอะ ที่เกิดจากอนุภรรยา. โดย โทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนคนที่ 3 ของ รัฐบาลเอโดะ ได้ดำเนินการจัด งานฉลองการเจริญวัย หรือ เก็มปูกุ ให้กับเขาเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2173 และเขาได้รับนามใหม่ว่า "มิตสึโยชิ" โดยตัวอักษร คันจิ คำว่ามิตสึเป็นตัวเดียวกันกับของโชกุนอิเอมิตสึแสดงถึงความโปรดปรานที่มีต่อเขาต่อไปในภายภาคหน้าเพราะภรรยาเอกของเขา, ชิโยฮิเมะ ต่อมาคือ เรเซ็งอิง คือบุตรสาวของโชกุนอิเอมิตสึ. เขามีชื่อในวัยเด็กว่า "โกโรตะ" (五郎太).
เมื่อบิดาของเขาถึงแก่กรรมในวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2193 เขากลายเป็นไดเมียวคนที่ 2 ของแคว้นศักดินาโอวาริ, พร้อมกับรับพระราชทานยศขุนนางชั้นรองขั้น 3. เขาดำเนินการก่อสร้างสุสานประจำตระกูลที่วัดเค็นชูจนแล้วเสร็จในปีถัดมา, และได้เลื่อนขึ้นเป็นขุนนางชั้นเอกขั้น 3 และตำแหน่ง ชูนะงง เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2196.
กระทั่งวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2214, เขาเปลี่ยนนามของตัวเองเป็น "มิตสึโตโมะ". ต่อมาในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2233 เขาได้รับพระราชทานตำแหน่ง ไดนะงง และสัปดาห์ต่อมาได้รับพระราชทานยศขุนนางขั้น 2. จากนั้นในวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2236 เขาเกษียณตัวเองอย่างเป็นทางการ, สละตำแหน่งหน้าที่ทางราชการและในฐานะผู้นำตระกูลให้กับบุตรชายคนโต โทกูงาวะ สึนานาริ. อย่างไรก็ตามถึงแม้เขาจะเกษียณตัวเองไปแล้วแต่ยังคงกุมอำนาจทางการเมืองภายใต้ชื่อของบุตรชายจนกระทั่งการถึงแก่กรรมของบุตรชายของเขาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2242 ในยุคนี้เขาย้ายมาพำนักอยู่ที่ โอโซเนะชิโมยะชิกิ ซึ่งอยู่ในอาณาบริเวณเดียวกันกับ ปราสาทนาโงยะ
ด้านชีวิตครอบครัวมิตสึโตโมะมีภรรยาทั้งสิ้น 11 คน (ภรรยาเอก 1 อนุภรรยา 10) และมีบุตรทั้งสิ้น 17 คน (บุตรชาย 11 บุตรสาว 6) ก่อนจะถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2243 ขณะมีอายุได้ 75 ปี
โทกูงาวะ สึนาชิเงะ

โทกูงาวะ สึนาชิเงะ (徳川綱重; 28 มิถุนายน 2187 – 29 ตุลาคม 2221) ไดเมียว หรือเจ้าแคว้นโคฟุคนที่ 3 เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของ โทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนลำดับที่ 3 แห่งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะที่เกิดกับ จุงโชอิง ผู้เป็นอนุภรรยาของอิเอมิตสึแต่เดิมสึนาชิเงะมีศักดิ์เป็นบุตรชายคนที่ 3 แต่เพราะ โทกูงาวะ คาเมมัตสึ บุตรชายคนที่ 2 พี่ชายต่างมารดาของสึนาชิเงะถึงแก่กรรมเมื่อยังเยาว์เขาจึงเป็นบุตรชายคนที่ 2 แทน
สึนาชิเงะได้รับแต่งตั้งเป็นไดเมียวหรือเจ้าแคว้นโคฟุเมื่อ พ.ศ. 2204 สืบต่อจาก โทกูงาวะ ทาดานางะ ผู้เป็นน้องชายของอิเอมิตสึและเป็นอาของสึนาชิเงะกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2221 ขณะอายุเพียง 34 ปีโดยมี โทะกุงะวะ สึนะโทะโยะ บุตรชายคนโตวัยเพียง 12 ปีขึ้นดำรงตำแหน่งแทนซึ่งสึนะโทะโยะได้เป็นบุตรบุญธรรมของ โทกูงาวะ สึนาโยชิ โชกุนลำดับที่ 5 ผู้เป็นอาเมื่อ พ.ศ. 2252 ก่อนที่โชกุนสึนะโยะชิจะถึงแก่อสัญกรรมได้ไม่นานพร้อมกับเปลี่ยนชื่อเป็นโทกูงาวะ อิเอโนบุ เมื่อโชกุนสึนาโยชิถึงแก่อสัญกรรมอิเอโนบุจึงได้ขึ้นเป็นโชกุนลำดับที่ 6 สืบต่อมา
ครอบครัว

ปู่ทวด : โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ
ปู่ : โทะกุงะวะ ฮิเดะทะดะ
ย่า : โอะเอะโยะ
พ่อ: โทะกุงะวะ อิเอะมิสึ
แม่ : ทะกะสึกะซะ ทะกะโกะ ต่อมาคือ ฮงริอิง
พี่ชาย :
โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ
โทะกุงะวะ คะเมะมะสึ
น้องชาย : โทะกุงะวะ สึนะโยะชิ
ภรรยาเอก : ธิดาของ นิโจ มิสึฮิระ
ภรรยาน้อย : โอะฮะระ โนะ คะตะ ต่อมาคือ โชโชอิง
บุตรชาย :
โทะกุงะวะ สึนะโทะโยะ เกิดกับ โชโชอิง ต่อมาคือ โทะกุงะวะ อิเอะโนะบุ โชกุนลำดับที่ 6
มะสึไดระ คิโยะทะเกะ
โทกูงาวะ ทาดานางะ

|   โทกูงาวะ ทาดานางะ |
| --- | --- |

เกิด: ค.ศ. 1606
ถึงแก่กรรม: 5 มกราคม ค.ศ. 1634
ตำแหน่ง: ไดเมียวแห่งแคว้นโคฟุคนที่ 2
ตระกูล: ตระกูลโทกูงาวะ
บิดามารดา: บิดา: โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ   มารดา: โอเอโยะ
โทกูงาวะ ทาดานางะ (徳川忠長) ไดเมียวแห่งแคว้นโคฟุ คนที่ 2 ในยุคเอะโดะ
ประวัติ

โทกูงาวะ ทาดานางะ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1606 เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของ โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ โชกุนคนที่ 2 แห่ง รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ที่เกิดกับนาง โอะเอะโยะ หลานสาวของ โอดะ โนบูนางะ และเป็นน้องชายร่วมมารดาของ โทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนคนที่ 3 นอกจากนี้ยังมีน้องชายต่างมารดาอีก 1 คนคือ โฮชินะ มาซายูกิ
ทาดานางะมีชื่อเมื่อแรกเกิดว่า คุนิชิโยะ (国千代) ได้รับการสนับสนุนจากนางโอเอโยะผู้เป็นมารดาให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งโชกุนแทน ทาเกชิโยะ (ต่อมาคือโชกุนอิเอมิตสึ) บุตรชายคนโตเนื่องจากนางโอเอะโยะไม่ชอบใจทาเกชิโยะ
แคนซัสซิตีชีฟส์

แคนซัสซิตีชีฟส์ ทีมอเมริกันฟุตบอลในเอ็นเอฟแอลลีกอเมริกันฟุตบอลระดับชาติของ สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ในเมืองแคนซัสซิตี รัฐมิสซูรี ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2503 (ค.ศ. 1960) ในส่วนของเอนเอฟแอล และได้เข้าร่วมเอ็นเอฟแอล