stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย
ดนตรี ลีลา และอิทธิพล

งานประพันธ์ดนตรีของชาร์ป็องตีเยมีทั้งออราทอริโอ มิซซา อุปรากร และงานดนตรีเบ็ดเตล็ดอีกจำนวนมากที่ยากต่อการจัดเข้าหมวดหมู่ งานดนตรีสำหรับเสียงร้องหนึ่งหรือสองเสียงกับเครื่องดนตรีดูคล้ายกับเพลงคันตาตาแบบอิตาลีในยุคนั้นมาก คือเหมือนกันในทุกแง่มุมยกเว้นชื่อ ชาร์ป็องตีเยเรียกงานประพันธ์ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสว่า air sérieux หรือ air à boire และงานแบบเดียวกันที่ใช้ภาษาอิตาลีว่าคันตาตา
ชาร์ป็องตีเยไม่เพียงสร้างผลงานใน "ยุคแห่งการเปลี่ยนผ่าน" ซึ่งมีความสำคัญยิ่งต่อ "วิวัฒนาการของภาษาดนตรี ในจุดที่วิธีปฏิบัติของดนตรีโบราณ และปรากฏการณ์ใหม่อันได้แก่แนวเสียงประสานที่เข้าคู่อย่างกลมกลืน มีความเท่าเทียมกัน และช่วยให้อีกฝ่ายหนึ่งรุ่มรวยขึ้นด้วย" (จาก กาทริน เซซัก, มาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย, ฉบับพิมพ์ ค.ศ. 2004, น. 464) เขายังเป็นนักทฤษฎีที่มีผู้นิยมนับถือด้วย เมื่อต้นทศวรรษ ค.ศ. 1680 เขาได้วิเคราะห์เสียงประสานในมิซซาที่ใช้กลุ่มประสานเสียงจำนวนมากของคีตกวีชาวโรมันชื่อฟรันเชสโก เบเรตตา (Francesco Beretta) (Bibliothèque nationale de France, Ms. Réserve VM1 260, fol. 55–56) ราว ค.ศ. 1691 เขาได้เขียนคู่มือสำหรับใช้ในการสอนดนตรีให้แก่ฟีลิปแห่งออร์เลอ็อง ผู้เป็นดยุกแห่งชาทร์ ต่อมาเขาได้ปรับปรุงเพิ่มเนื้อหาในคู่มือดังกล่าวเมื่อ ค.ศ. 1693 คู่มือทั้งสองรุ่นมีตกทอดมาถึงปัจจุบันผ่านเอเตียน ลูลีเย เพื่อนร่วมงานของชาร์ป็องตีเย ลูลีเยเรียกคู่มือเล่มหนึ่งว่า กฎการประพันธ์ดนดรีโดยนายชาร์ป็องตีเย (Règles de Composition par Monsieur Charpentier) และเรียกอีกเล่มหนึ่งว่า ส่วนเสริมจากฉบับต้นของดยุคแห่งชาทร์ (Augmentations tirées de l’original de Mr le duc de Chartres) (Bibliothèque nationale de France, ms. n.a. fr. 6355, fols. 1–16)
ในหน้ากระดาษเปล่าของคู่มือฉบับส่วนเสริม ลูลีเยได้จดหัวข้อซึ่งชาร์ป็องตีเยเขียนไว้ในตำราอีกเล่มหนึ่ง ลูลีเยเรียกตำราเล่มนี้ว่า กฎการบรรเลงประสาน โดยนายชาร์ป็องตีเย (Règles de l’accompagnement de Mr Charpentier) ตำราทางทฤษฎีดนตรีทั้งสามเล่มนี้อยู่ในความรับรู้ของนักวิชาการมานานแล้ว ทว่ามันไม่ได้แสดงถึงวิวัฒนาการของชาร์ป็องตีเยในฐานะนักทฤษฎีอย่างชัดเจนเท่าใดนัก จนเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ตำราเล่มที่สี่ได้ถูกค้นพบในคลังหนังสือโบราณของห้องสมุดลิลลี (Lilly Library) ที่มหาวิทยาลัยอินเดียนา เมืองบลูมิงตัน สหรัฐอเมริกา ตำราเล่มใหม่นี้เขียนขึ้นด้วยลายมือของชาร์ป็องตีเยเองในช่วงไม่กี่เดือนสุดท้ายของ ค.ศ. 1698 มีเลขลำดับแบบโรมันว่า XLI เท่ากับว่านี่เป็นตำราลำดับที่ 41 ในชุดซึ่งนักวิชาการผู้ศึกษาเรื่องของชาร์ป็องตีเยไม่เคยรู้มาก่อน นับเป็นชุดตำราที่ผลิตออกมาตลอดเวลาเกือบสองทศวรรษ ตั้งแต่ต้นทศวรรษ ค.ศ. 1680 ถึง ค.ศ. 1698
ความเชื่อมโยงกับปัจจุบัน

ตอนต้นของเพลง Te Deum, H. 146 เป็นดนตรีในรูปแบบรอนโด ซึ่งสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป (European Broadcasting Union) ใช้เป็นทำนองนำเวลาเปิดรายการเช่น การประกวดเพลงยูโรวิชัน เพลงเดียวกันนี้ถูกนำไปใช้ในสารคดีกีฬาโอลิมปิกของบัด กรีนสแปน (Bud Greenspan)
ผลงานของชาร์ป็องตีเย

งานประพันธ์ดนตรีของชาร์ป็องตีเยได้รับการจัดทำบัญชีรายชื่อโดยฮิว ไวลีย์ ฮิตช์คอก (Hugh Wiley Hitchcock) ในหนังสือ งานของมาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย : รายการเชิงพรรณนา
(Les œuvres de Marc-Antoine Charpentier: Catalogue Raisonné, (Paris: Picard, 1982)) ของเขา คีตนิพนธ์ของชาป็องเตียจะถูกอ้างอิงโดยใช้เลขลำดับของฮิตช์คอก หรือ H รายชื่อต่อไปนี้เป็นตัวอย่างผลงานคีตนิพนธ์ของเขา ไม่ใช่ผลงานทั้งหมดในแต่ละประเภทดนตรี
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > อุปรากร

Les amours d'Acis et Galatée, Lost, 1678?
Les arts florissants, H. 487, 1685–86
La descente d'Orphée aux enfers, H. 488; 1686–87
Le jugement de Pâris, (1690)
Philomèle, lost, 1690
Médée, H. 491; 1693
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > โศกนาฏกรรมจากพระคัมภีร์

Celse Martyr, Music lost; P. Bretonneau's libretto published in 1687.
David et Jonathas, H. 490, 1688. (Libretto by P. Bretonneau.)
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > Pastorales

Petite pastorale eglogue de bergers, H. 479; October 1676
Actéon, H. 481; 1684
Il faut rire et chanter: Dispute de Bergers, H. 484; 1685
La fête de Ruel, H. 485; 1685
La couronne de fleurs, H. 486; 1685
Le retour de printemps, Lost.
Cupido perfido dentr'al mio cor
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > Pastoraletta

Amor vince ogni cosa, H. 492
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > ดนตรีประกอบการแสดงละคร

Les Fâcheux, 1672. Music lost (if indeed Charpentier did more than simply conduct the play a few times, as the records of the Comédie Française suggest), comedy by Molière.
La comtesse d'Escarbagnas, H. 494; 1672 (comedy by Molière.)
Le médecin malgré lui, four airs survive, date uncertain. (comedy by Molière)
L'Inconnu, music lost; 1675 ("galant play" by Donneau de Visé and Thomas Corneille)
Circé, H. 496; 1675. (tragedy with machines by Thomas Corneille; divertissements by Donneau de Visé)
Ouverture du prologue de l'Inconnu, H. 499; a reworking of the prologue d'Acis et Galathée, an opera written for M. de Riants in 1679
Andromède, H. 504; 1682 (tragedy with machines by Pierre Corneille)
Vénus et Adonis, H. 507; 1685 (a play with machines, by Donneau de Visé)
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > บัลเลต์เบาสมอง

Le mariage forcé (comedy by Molière,1672)
Le malade imaginaire (comedy with machines by Molière, 1673)
Le sicilien (for the comedy by Molière reworked in 1679)
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > บัลเลต์

Polyeucte, H. 498 (music for a performance of Pierre Corneille's play at the Collège d'Harcourt, 1679)
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > Divertissements

Les plaisirs de Versailles, H. 480; 1682
Idylle sur le retour de la santé du roi, H. 489; 1687
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > Interludes (Intermèdes)

Le triomphe des dames (1676)
La pierre philosophale (1681)
Endymion (1681)
Dialogues d'Angélique et de Médor (1685)
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > โซนาตา

Sonate à huit (H.548)
ผลงานของชาร์ป็องตีเย > ดนตรีศาสนา

Messe (H. 1)
Messe Pour Mr. Mauroy (H. 6)
Extremum Dei judicium (H. 401)
Messe de minuit pour noël (H. 9, c. 1690)
Missa assumpta est Maria (H. 11, 1698–1702)
Litanies de la vierge (H. 83, 1683–1685)
Te Deum (H. 146, c. 1690)
Dixit Dominus (H. 204)
In nativitatem Domini canticum (H. 416)
Méditations pour le Carême (H.380-389)
Noëls (3) (H. 531 c. 1680)
Noëls pour les instruments (H. 534, c. 1690)
Precatio pro filio regis (Offertory) (H. 166)
Panis quem ego dabo (Elevation) (H. 275)
บรรณานุกรม > ชีวประวัติ

Cessac, Catherine. Marc-Antoine Charpentier. Translated from the French ed. (Paris 1988) by E. Thomas Glasow. Portland (Oregon): Amadeus Press, 1995.
Cessac, Catherine, ed., Marc-Antoine Charpentier, un musicien retrouvé (Sprimont: Mardaga, 2005), a collection of pioneering works originally disseminated in the Bulletin Charpentier, 1989–2003. The bulk of the articles deal with his life and works: his family and its origins, Italy and Italianism at the Hôtel de Guise, his work for the Jesuits, the sale of his manuscripts, plus background information about specific works.
Cessac, Catherine, ed., Les Manuscrits autographes de Marc-Antoine Charpentier (Wavre: Mardaga, n.d.), papers presented at the conference held at Versailles, 2004. The articles in this volume focus primarily on what scholars can deduce from the 28 autograph volumes that contain his compositions.
Ranum, Patricia M. "A Sweet Servitude: A musician's life at the court of Mlle de Guise," Early Music, 15 (1987), pp. 347–60.
Ranum, Patricia M. "Lully Plays Deaf: Rereading the Evidence on his Privilege," in John Hajdu Heyer, ed., Lully Studies (Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2000), pp. 15–31, which focuses on Charpentier's powerful contacts.
Ranum, Patricia M. (2004). Portraits Around Marc-Antoine Charpentier. Baltimore: Dux Femina Facti. ISBN 978-0-9660997-3-7.
บรรณานุกรม > ประวัติศาสตร์ดนตรีและทฤษฎีดนตรี

Anthony, James R. French Baroque Music: From Beaujoyeulx to Rameau. Revised and expanded edition. Portland (Oregon): Amadeus Press, 1997.
Hitchcock, H.W. Les Œuvres de Marc-Antoine Charpentier: Catalogue Raisonné. Paris: Picard, 1982.
Thomas, Downing A. Aesthetics of Opera in the Ancien Régime, 1647–1785. Cambridge (UK): Cambridge University Press, 2002.
Tunley, David. The Eighteenth-Century French Cantata. 2nd edition. Oxford (UK): Clarendon Press Oxford University Press, 1997.
แหล่งข้อมูลอื่น

Free scores by Marc-Antoine Charpentier in the Choral Public Domain Library (ChoralWiki)
โน้ตเพลงเสรีของ Marc-Antoine Charpentier ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
Charpentier, musicien du Baroque, a site in memory of the 300th anniversary of the composer's death
Te Deum's Prelude in houndbite.com
John Powell, editions (accompanied by discussions) of some of Charpentier's works เก็บถาวร 2015-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Free scores at the Mutopia Project
New Perspectives on Marc-Antoine Charpentier ที่กูเกิล หนังสือ (edited by Shirley Thompson; Ashgate Publishing, 2010)
ภาพเหมือนที่ค้นพบใหม่ มีลายมือจิตรกรที่บอกว่าเป็นภาพของชาร์ป็องตีเย แต่วาดขึ้นทีหลังในราว ค.ศ. 1750
รางวัลปาล์มทองคำ

| รางวัลปาล์มทองคำ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: กาน
ประเทศ: ฝรั่งเศส
จัดโดย: เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกาน
รางวัลแรก: ค.ศ. 1955
ผู้รับรางวัล: Titane (ค.ศ. 2021)
เว็บไซต์: http://www.festival-cannes.com
รางวัลปาล์มทองคำในเทศกาลภาพยนตร์กาน ค.ศ. 1979
รางวัลปาล์มทองคำ (ฝรั่งเศส: Palme d'Or, ออกเสียง: [palm(ə) dɔʁ]) เป็นรางวัลสูงสุดในการประกวดภาพยนตร์ของเทศกาลภาพยนตร์กาน มีครั้งแรกใน ค.ศ. 1955 โดยตั้งแต่ ค.ศ. 1939 ถึง 1954 รางวัลสูงสุดใช้ชื่อว่า กรังปรีซ์ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ (Grand Prix du Festival International du Film) และตั้งแต่ ค.ศ. 1964 ถึง 1974 ใช้ชื่อว่า กรังปรีซ์ในเทศกาล (ฝรั่งเศส: Grand Prix du Festival)
ประวัติ

ก่อนหน้านี้จนถึง ค.ศ. 1954 คณะกรรมการของเทศกาลภาพยนตร์กานมีการมอบรางวัล "Grand Prix of the International Film Festival" ให้กับภาพยนตร์ที่ดีที่สุด โดยรางวัลจะมีการออกแบบใหม่ทุกปีโดยศิลปินร่วมสมัยในแต่ละปี จนสิ้นสุดปี 1954 คณะกรรมการบริหารเทศกาลเชิญช่างอัญมณีมาออกแบบปาล์ม เพื่ออุทิศให้กับตราอาร์มของเมืองกาน แบบดั้งเดิม ออกแบบโดยลูเซียน ลาซอน และแท่นประติมากรรมออกแบบโดยศิลปินชื่อ เซบาสเตียง
ใน ค.ศ. 1955 รางวัลปาล์มทองคำครั้งแรกมองให้กับเดลเบิร์ต มานน์ให้กับผลงานภาพยนตร์เรื่อง Marty รางวัลปาล์มทองคำถือเป็นรางวัลสูงสุดของเทศกาลจนกระทั่ง ค.ศ. 1964 เมื่อเทศกาลได้นำรางวัล Grand Prix กลับมาใช้ใหม่เนื่องจากปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์กับเรื่องปาล์ม จนกระทั่ง ค.ศ. 1975 รางวัลปาล์มทองคำกลับมาใหม่อีกครั้งและถือเป็นสัญลักษณ์ของเทศกาลภาพยนตร์กาน มีการมอบรางวัลให้กับผู้กำกับภาพยนตร์ในทุก ๆ ปี สำหรับภาพยนตร์ยาวที่เข้าร่วมประกวดอย่างเป็นทางการ
ตั้งแต่ ค.ศ. 1975 ได้มีการออกแบบตัวรางวัลใหม่หลายครั้ง เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 โดยในปัจจุบัน ปาล์มทำจากทองคำ 24 กะรัต ในแม่พิมพ์ขี้ผึ้งติดเข้ากับที่รองที่เป็นคริสตัล บรรจุในกล่องหนังโมร็อกโกสีน้ำเงิน โดยการประกาศรางวัลจะประกาศเป็นรางวัลสุดท้ายของเทศกาล โดยประธานกรรมการตัดสินในแต่ละปีเป็นผู้ประกาศผลและมอบรางวัล
ผู้ได้รับรางวัล > Grand Prix du Festival International du Film (1939-1954)

| ปี | ภาพยนตร์ | ผู้กำกับ | สัญชาติของผู้กำกับ (ณ เวลาที่ภาพยนตร์เข้าร่วม) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1939 | Union Pacific  | Cecil B. DeMille | * สหรัฐ |
| 1946 | Torment (Hets) | Alf Sjöberg | * สวีเดน |
| 1946 | The Lost Weekend | Billy Wilder |  สหรัฐ |
| 1946 | The Red Meadows (De røde enge) | Bodil Ipsen และ Lau Lauritzen Jr. | * เดนมาร์ก |
| 1946 | Brief Encounter | David Lean | * สหราชอาณาจักร |
| 1946 | Portrait of Maria (María Candelaria (Xochimilco)) | Emilio Fernández | * เม็กซิโก |
| 1946 | Neecha Nagar (नीचा नगर) | Chetan Anand | * อินเดีย |
| 1946 | The Turning Point (Великий перелом, Velikiy perelom) | Fridrikh Ermler | * สหภาพโซเวียต |
| 1946 | La symphonie pastorale | Jean Delannoy | * ฝรั่งเศส |
| 1946 | The Last Chance (Die Letzte Chance) | Leopold Lindtberg | * ออสเตรีย |
| 1946 | Men Without Wings (Muži bez křídel) | František Čáp | * เชโกสโลวาเกีย |
| 1946 | Rome, Open City (Roma, città aperta) | Roberto Rossellini | * อิตาลี |
1947: ไม่มีการมอบรางวัล
1948: งดจัด
| 1949 | The Third Man | Carol Reed |  สหราชอาณาจักร |
1950: งดจัด
| 1951 | Miss Julie (Fröken Julie) | Alf Sjöberg |  สวีเดน |
| 1951 | Miracle in Milan (Miracolo a Milano) | Vittorio De Sica |  อิตาลี |
| 1952 | The Tragedy of Othello: The Moor of Venice | Orson Welles |  สหรัฐ |
| 1952 | Two Cents Worth of Hope (Due soldi di speranza) | Renato Castellani |  อิตาลี |
| 1953 | The Wages of Fear (Le salaire de la peur) | Henri-Georges Clouzot |  ฝรั่งเศส |
| 1954 | Gate of Hell (地獄門, Jigokumon) | Teinosuke Kinugasa | * ญี่ปุ่น |
ผู้ได้รับรางวัล > Palme d'Or (1955-1963)

| ปี | ภาพยนตร์ | ผู้กำกับ | สัญชาติของผู้กำกับ (ณ เวลาที่ภาพยนตร์เข้าร่วม) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1955 | Marty | Delbert Mann |  สหรัฐ |
| 1956 | The Silent World (Le monde du silence) | Jacques-Yves Cousteau และ Louis Malle |  ฝรั่งเศส |
| 1957 | Friendly Persuasion | William Wyler |  สหรัฐ |
| 1958 | The Cranes Are Flying (Летят журавли, Letyat zhuravli) | Mikhail Kalatozov |  สหภาพโซเวียต |
| 1959 | Black Orpheus (Orfeu Negro) | Marcel Camus |  ฝรั่งเศส |
| 1960 | La Dolce Vita | Federico Fellini |  อิตาลี |
| 1961 | The Long Absence (Une aussi longue absence) | Henri Colpi |  ฝรั่งเศส |
| 1961 | Viridiana | Luis Buñuel |  เม็กซิโก |
| 1962 | O Pagador de Promessas | Anselmo Duarte | * บราซิล |
| 1963 | The Leopard (Il gattopardo) | Luchino Visconti |  อิตาลี |
ผู้ได้รับรางวัล > Grand Prix du Festival International du Film (1964-1974)

| ปี | ภาพยนตร์ | ผู้กำกับ | สัญชาติของผู้กำกับ (ณ เวลาที่ภาพยนตร์เข้าร่วม) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1964 | The Umbrellas of Cherbourg (Les parapluies de Cherbourg) | Jacques Demy |  ฝรั่งเศส |
| 1965 | The Knack …and How to Get It | Richard Lester |  สหราชอาณาจักร |
| 1966 | A Man and a Woman (Un homme et une femme) | Claude Lelouch |  ฝรั่งเศส |
| 1966 | The Birds, the Bees and the Italians (Signore e signori) | Pietro Germi |  อิตาลี |
| 1967 | Blow-Up | Michelangelo Antonioni |  อิตาลี |
1968: ยกเลิกงานไป
| 1969 | if.... | Lindsay Anderson |  สหราชอาณาจักร |
| 1970 | MASH | Robert Altman |  สหรัฐ |
| 1971 | The Go-Between | Joseph Losey |  สหรัฐ |
| 1972 | The Working Class Goes to Heaven (La classe operaia va in paradiso) | Elio Petri |  อิตาลี |
| 1972 | The Mattei Affair (Il caso Mattei) | Francesco Rosi |  อิตาลี |
| 1973 | The Hireling | Alan Bridges |  สหราชอาณาจักร |
| 1973 | Scarecrow | Jerry Schatzberg |  สหรัฐ |
| 1974 | The Conversation | Francis Ford Coppola |  สหรัฐ |
รอแม็ง รอล็อง

นักเขียนชาวฝรั่งเศส (ค.ศ. 1866–1944)
| รอแม็ง รอล็อง |
| --- | --- |
รอแม็ง รอล็อง ใน ค.ศ. 1914
เกิด: 29 มกราคม ค.ศ. 1866(1866-01-29) แคลมซี ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 30 ธันวาคม ค.ศ. 1944(1944-12-30) (78 ปี) เวเซอแล ประเทศฝรั่งเศส
อาชีพ:  นักเขียนบทละคร  นักเขียนเรียงความ  นักประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยา  นักเขียนนวนิยาย  นักดนตรีวิทยา 
ช่วงเวลา: ค.ศ. 1902–1944
รางวัลสำคัญ: รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม   ค.ศ. 1915                   
คู่สมรส: โกลธิลเดอ เบรอัล, สมรส ค.ศ. 1892–1901; ฌีฟี รอแม็ง รอล็อง, สมรส ค.ศ. 1934–1944
ญาติ: มาดแลน รอล็อง (น้องสาว)

ลายมือชื่อ: 
รอแม็ง รอล็อง (ฝรั่งเศส: Romain Rolland; ภาษาฝรั่งเศส: [ʁɔmɛ̃ ʁɔlɑ̃]; 29 มกราคม ค.ศ. 1866 – 30 ธันวาคม ค.ศ. 1944) เป็นนักเขียนบทละคร, นักเขียนนวนิยาย, นักเขียนเรียงความ, นักประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยาและรหัสยลัทธิ ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ค.ศ. 1915 "เพื่อเป็นการยกย่องอุดมคติอันสูงส่งของผลงานวรรณกรรมของเขา และความเห็นอกเห็นใจและความรักในความจริงที่เขาได้บรรยายถึงมนุษย์ประเภทต่าง ๆ"
เขาเป็นผู้สนับสนุนหลักของโจเซฟ สตาลิน ในประเทศฝรั่งเศส และยังมีชื่อเสียงจากการติดต่อโต้ตอบและอิทธิพลที่มีต่อซีคมุนท์ ฟร็อยท์ เช่นกัน
ประวัติ

รอล็องเกิดในแคลมซี จังหวัดเนียฟวร์ ในครอบครัวที่มีทั้งชาวเมืองและเกษตรกรที่ร่ำรวยในเชื้อสายของตน ในผลงานเรื่องโวยาจอองเตลิเยอร์ (Voyage intérieur) (ค.ศ. 1942) เขามองตัวเองว่าเป็นตัวแทนของ "สายพันธุ์โบราณ" และเขากล่าวถึงบรรพบุรุษเหล่านี้ในผลงานเรื่องโคลาส บรูญง (Colas Breugnon) (ค.ศ. 1919) เขาได้รับการยอมรับเข้าสู่เอกอลนอร์มาลซูว์เปรีเยอร์ใน ค.ศ. 1886 โดยศึกษาปรัชญาเป็นอันดับแรก แต่ด้วยความเป็นอิสระทางจิตวิญญาณทำให้เขาละทิ้งแนวคิดนั้นเพื่อไม่ให้ตกอยู่ภายใต้อุดมการณ์ที่ครอบงำ เขาได้รับปริญญาด้านประวัติศาสตร์ใน ค.ศ. 1889 และใช้เวลาสองปีในโรม ซึ่งการพบปะกับมัลวีดา ฟ็อน ไมเซ็นบุก ซึ่งเป็นเพื่อนของนีทเชอกับวากเนอร์ และการค้นพบผลงานชิ้นเอกของอิตาลีของเขา ถือเป็นปัจจัยสำคัญต่อการพัฒนาความคิดของเขา เมื่อเขากลับไปฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1895 เขาได้รับปริญญาเอกพร้อมวิทยานิพนธ์เรื่องเลโอรียีนส์ดูว์เตอัทร์ลีริกโมแดร์เนออิสตัวร์เดอลอเปราอ็องอูโรปอาว็องลูว์ลีเอสการ์ลัตติ (ต้นกำเนิดของโรงละครเพลงสมัยใหม่ ประวัติศาสตร์ของอุปรากรในยุโรปก่อนลูว์ลีและสการ์ลัตติ) ในสองทศวรรษถัดมา เขาได้สอนหนังสือที่ลีซีส์หลายแห่งในปารีส ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนดนตรีที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ของเอกอลเดโอตเอจูเดโซซิอาเลตั้งแต่ ค.ศ. 1902 ถึง 1911 ซึ่งใน ค.ศ. 1903 เขาได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาประวัติศาสตร์ดนตรีคนแรกที่ซอร์บอน และใน ค.ศ. 1911 เขายังได้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีที่สถาบันฝรั่งเศสในฟลอเรนซ์เป็นเวลาสั้น ๆ
อ่านเพิ่ม

Fisher, David James. Romain Rolland and the Politics of the Intellectual Engagement (2003)
David-Fox, Michael. "The 'Heroic Life' of a Friend of Stalinism: Romain Rolland and Soviet Culture." Slavonica 11.1 (2005): 3-29. Online[ลิงก์เสีย]
Zweig, Stephan. Romain Rolland: The Man and His Work (1921) (online)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ รอแม็ง รอล็อง
แม่แบบ:Wikisource author-inline
วิกิซอร์ซในภาษาฝรั่งเศส มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ: Auteur:Romain Rolland
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Romain Rolland
รอแม็ง รอล็อง ที่ Nobelprize.org
List of Works
Romain Rolland at Goodreads
Sven Söderman on Rolland
Association Romain Rolland
Romain Rolland's thoughts on Vedanta
รอแม็ง รอล็อง ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ รอแม็ง รอล็อง ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
ลามงตาญ

| ลามงตาญ La Montagne |
| --- | --- |

ผู้นำ:  • ฌอร์ฌ ด็องตง  • มักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์  • ปอล บารัส  • Bertrand Barère
ก่อตั้ง: 6 กันยายน ค.ศ. 1792 (1792-09-06)
ถูกยุบ: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1795 (1795-05-21)
ที่ทำการ: พระราชวังตุยเลอรี, กรุงปารีส
หนังสือพิมพ์: L'Ami du peuple Le Vieux Cordelier Le Père Duchesne
สโมสรการเมือง: สโมสรฌากอแบ็ง
อุดมการณ์: คตินิยมการเปลี่ยนถึงรากฐาน ลัทธิผู้ชี้นำ การรวมอำนาจปกครอง
จุดยืน: ฝ่ายซ้าย
การเมืองฝรั่งเศส   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
ลามงตาญ (ฝรั่งเศส: La Montagne) เป็นกลุ่มก้อนทางการเมืองในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส เป็นฝ่ายที่มีอิทธิพลสูงในสมัชชานิติบัญญัติฝรั่งเศส ลามงตาญถือเป็นส่วนหนึ่งของสโมสรฌากอแบ็ง​ (Jacobin) ลามงตาญประกอบด้วยสมาชิกหัวรุนแรงของฌากอแบ็งซึ่งสนับสนุนกระแสการปฏิวัติและสนับสนุนการถอนรากถอนโคนระบอบกษัตริย์ จึงทำให้ลามงตาญขัดแย้งกับบรรดาฌีรงแด็ง (Girondin) ที่คัดค้านกระแสการปฏิวัติและเห็นว่าควรใช้กษัตริย์เป็นหุ่นเชิด
ลามงตาญมีผู้นำที่ชื่อว่ามักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์ ซึ่งได้กวาดล้างบรรดาฌีรงแด็งในปี ค.ศ. 1793 และปกครองฝรั่งเศสด้วยความน่าสะพรึงกลัว รอแบ็สปีแยร์และผู้นำลามงตาญคนอื่น ๆ ถูกสภาลงมติให้จับกุมตัวในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1794 ในข้อหา "ทรราช" และนำตัวไปประหารชีวิตด้วยกิโยตีน
รูโดลฟู อาวีลา

| รูโดลฟู อาวีลา |
| --- | --- |

สัญชาติ:  มาเก๊า
ปอร์เช่คาร์เรราคัพเอเชีย career
ทีมปัจจุบัน: ทีมเจปเซน
หมายเลขรถ: 20
Championship titles
ค.ศ. 2003: เอเชียนฟอร์มูลา เรโนลต์ชาเลนจ์
รูโดลฟู อาวีลา (โปรตุเกส: Rodolfo Ávila) เป็นนักแข่งรถชาวมาเก๊า เกิดวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987 ที่กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส และใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นสามปี ก่อนที่จะย้ายมายังมาเก๊าพร้อมกับคนในครอบครัว ปัจจุบันเขาแข่งขันในรายการปอร์เช่คาร์เรราคัพเอเชียในทีมเจปเซน
ผลงานที่ผ่านมา

ค.ศ. 2002 - แชมเปียน - อินเตอร์คอนทิเนนทัล A (Gr. B) มาเก๊าคาร์ตติง
ค.ศ. 2003 - แชมเปียน - เอเชียนฟอร์มูลาเรโนลต์ชาเลนจ์, แชมเปียน – ไชน่าฟอร์มูลาเรโนลต์แชลลินจ์, อันดับ 2 อินเตอร์คอนทิเนนทัล A (Gr. A) มาเก๊าคาร์ตติง
ค.ศ. 2004 - เปิดตัวครั้งแรกในฟอร์มูลาทรี (มาเก๊ากรังปรีซ์), อันดับ 2 เอเชียนฟอร์มูลาเรโนลต์แชลลินจ์
ค.ศ. 2005 - อันดับ 5 เอเชียนฟอร์มูลาทรีแชมเปียนชิป (เฟิสต์รุกกี), อันดับ 16 มาเก๊ากรังปรีซ์ F3 เรซ, รอบเร็วที่สุดในกลุ่มนักแข่งรถมาเก๊าในฟอร์มูลา 3 มาเก๊ากรังปรีซ์, สิ้นสุดโดยรวมในวันที่ 16
ค.ศ. 2006 – อันดับ 4 บริติชฟอร์มูลาทรีแชมเปียนชิป – เนชั่นแนลคลาส
ค.ศ. 2007 - อินเตอร์เนชันแนลฟอร์มูลามาสเตอร์ – ทีมแชมเปียน, อันดับ 1 ของนักแข่งรถมาเก๊าในมาเก๊ากรังปรีซ์ เอฟทรีเรซ
ค.ศ. 2008 - แชมเปียน - เอเชียซูเปอร์คาร์แชลลินจ์ (ASCC)
ค.ศ. 2009 - อันดับ 4 ปอร์เช่คาร์เรราคัพ เอเชีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
สถิติอาชีพจาก Driver Database
| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- | --- |
ชื่อ: Avila, Rodolfo}
ชื่ออื่น: 
รายละเอียดโดยย่อ: 
วันเกิด: 1987-02-19
สถานที่เกิด: ลิสบอน (โปรตุเกส)
วันตาย: 
สถานที่ตาย:
ลามูแรเบลอ

ลามูแรเบลอ (ฝรั่งเศส: L'amour est bleu) หรือ เลิฟอิสบลู (อังกฤษ: Love Is Blue) เป็นเพลงที่แต่งโดยอังเดรอ ป็อป คำร้องภาษาฝรั่งเศสโดยปีแยร์ กูร์ เพื่อใช้ในการประกวดร้องเพลงยูโรวิชันประจำปี ค.ศ. 1967 ในนามประเทศลักเซมเบิร์ก ขับร้องโดยวิกกี แลนดรอส นักร้องหญิงชาวกรีก เนื้อเพลงบรรยายถึงความรักที่ไม่สมหวัง โดยนำมาเปรียบเทียบกับสีน้ำเงิน สีเทา ลม และน้ำ  ต่อมาไบรอัน แบล็กเบิร์น นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ ได้แต่งคำร้องในภาษาอังกฤษ ใช้ชื่อเพลงว่า "Love Is Blue" หรือ "Colours of Love"  โดยเปรียบเทียบความรักกับสีน้ำเงิน สีเทา สีแดง สีเขียว และสีดำ
เพลงนี้ได้รับอันดับที่สี่ในการประกวดยูโรวิชัน แต่กลับประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงในญี่ปุ่น แคนาดา และสหรัฐอเมริกา ได้รับการบันทึกเสียงในหลายภาษา ทั้งอิตาลี เยอรมัน ดัตช์ โดยเฉพาะฉบับดนตรีบรรเลงโดยวงออร์เคสตราของพอล มอเรียต ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบิลบอร์ดฮอต 100 เป็นเวลา 5 สัปดาห์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 1968
ลารอแชล

| ลารอแชล |
| --- | --- |

   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: นูแวลากีแตน
จังหวัด: ชาร็องต์-มารีตีม
เขต: La Rochelle
สหเทศบาล: La Rochelle
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008–2014) : Maxime Bono
พื้นที่1: 28.43 ตร.กม. (10.98 ตร.ไมล์)
ประชากร (2012)2: 80,014 คน
 • ความหนาแน่น: 2,800 คน/ตร.กม. (7,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 17300 /17000
สูงจากระดับน้ำทะเล: 0–28 m (0–92 ft)  (avg. 4 m หรือ 13 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
ลารอแชล (ฝรั่งเศส: La Rochelle) เป็นเมืองทางตะวันตกของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองท่าทางทะเลบริเวณอ่าวบิสเคย์ ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นเมืองหลักของจังหวัดชาร็องต์-มารีตีม เมืองเชื่อมต่อกับเกาะอีลเดอเร ด้วยสะพานยาว 2.9 กิโลเมตรที่สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1988
ลาเดซีราด

ลาเดซีราด ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกัวเดอลุป
ลาเดซีราด (ฝรั่งเศส: La Désirade) เป็นเกาะในแคริบเบียน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของกัวเดอลุป ในเลสเซอร์แอนทิลลีส มีพื้นที่ 20.64 กม² (7,97 ตร.ไมล์) และมีประชากร 1,595 คน ในปี ค.ศ. 2006 (ลดลงจาก 1,682 คน ในปี ค.ศ. 1974)
ลาริซซา ทาเกดะ ทาโงะ

| ทาเกดะ ราริสะ ทาโงะ |
| --- | --- |
武田 羅梨沙 多胡
เกิด: 30 กันยายน จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: Larissa Takeda Tago
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2017 – ปัจจุบัน
องค์การ: ไอแอมเอนเทอร์ไพรส์
ทาเกดะ ราริสะ ทาโงะ (武田 羅梨沙 多胡, 30 กันยายน -) หรือ ลาริซซา ทาเกดะ ทาโงะ (โปรตุเกส: Larissa Takeda Tago) เป็น นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองโอกาซากิ จังหวัดไอจิ สังกัดไอแอมเอนเทอร์ไพรส์
พ่อของเธอเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น-บราซิลรุ่นที่สาม โดย ทาเกดะ (武田) เป็นนามสกุลของแม่ ส่วน ทาโงะ (多胡) เป็นนามสกุลของพ่อ ส่วน ราริสะ (羅梨沙) หรือ ลาริซซา (Larissa) เมื่ออ่านแบบบราซิล นั้นเป็นชื่อตัว โดยทั่วไปแล้ว ชื่อคนบราซิลจะเขียนเป็น "ชื่อตัว + นามสกุลมารดา + นามสกุลบิดา" ก็เลยเขียนเป็น Larissa Takeda Tago ในภาษาโปรตุเกส แต่เมื่อทำงานในประเทศญี่ปุ่น จึงใส่นามสกุลของแม่ไว้ด้านบนสุดในภาษาญี่ปุ่น เป็น 武田 羅梨沙 多胡 (Takeda Rarisa Tago)
อนิเมะเรื่องแรกที่ได้รับบทเป็นตัวละครหลักคือ 僕の彼女がマジメ過ぎる処女ビッチな件 โดยรับบทเป็น อาริยามะ ชิซึกุ
ลอเนอร์เดอลาปาทรี

| --- | --- |
เพลงชาติของ ไนเจอร์
รับไปใช้: ค.ศ. 2023 วันที่ 22 มิถุนายน (2023 วันที่ 22 มิถุนายน)
ก่อนหน้า: "ลานีเฌเรียน"

ตัวอย่างเสียง
ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"ลอเนอร์เดอลาปาทรี" (ฝรั่งเศส: L'Honneur de la Patrie, แปลตรงตัว 'เกียรติยศแห่งปิตุภูมิ') เป็นเพลงชาติของประเทศไนเจอร์ ได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2566 เพื่อใช้แทนที่เพลง "ลานีเฌเรียน" ซึ่งรับรองในปี พ.ศ. 2504 หนึ่งปีหลังประเทศได้รับเอกราช
ประวัติ

ประเทศไนเจอร์ อดีตอาณานิคมของประเทศฝรั่งเศส ได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2503 ปีต่อมา ประเทศนี้รับเพลง "ลานีเฌเรียน" มาใช้เป็นเพลงชาติของตน ครั้นปี พ.ศ. 2562 ประธานาธิบดีมาอามาดู อีซูฟู ประกาศว่า ได้เตรียมจะเปลี่ยนเพลง "ลานีเฌเรียน" หลังมีความกังวลว่า เนื้อเพลงนี้แสดงความสำนึกบุญคุณต่ออำนาจอาณานิคม มีการจัดตั้งคณะกรรมการขึ้นเพื่อพิจารณาเพลงปัจจุบันและจัดหาเพลงใหม่ถ้าจำเป็น จนวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2566 รัฐสภาไนเจอร์จึงรับรองให้ใช้เพลงใหม่นี้เป็นเพลงชาติประเทศแทนเพลงเดิม