stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แนวหน้าปกป้องอิสลาม

แนวหน้าปกป้องอิสลาม (อังกฤษ: Front to Defend Islam) เป็นกลุ่มการเมืองนิยมอิสลามในอินโดนีเซีย มีแนวความคิดแบบสุดโต่งโดยต้องการนำกฎหมายอิสลามมาใช้ในอินโดนีเซียอย่างเต็มรูปแบบ ก่อตั้งโดย มูฮัมหมัด ริเซียก ไซฮับ ซึ่งจบการศึกษาทางด้านศาสนาจากซาอุดิอาระเบีย เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2541 กลุ่มนี้เน้นที่ปฏิบัติการทางการทหาร โจมตีบาร์ อาบอบนวด และบ่อนการพนัน ซึ่งถือเป็นสิ่งเลวร้ายในศาสนาอิสลาม และเชื่อว่าเป็นแกนนำในการขับไล่ชาวสหรัฐออกจากอินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2544
แนนนา บลอนเดลล์

| แนนนา บลอนเดลล์ |
| --- | --- |
แนนนา บลอนเดลล์ใน พ.ศ. 2557
เกิด: แนนนา โอเรียนา บลอนเดลล์  (1986-08-06) 6 สิงหาคม ค.ศ. 1986 (38 ปี) ประเทศสวีเดน
สัญชาติ: สวีดิช
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2005–ปัจจุบัน
แนนนา โอเรียนา บลอนเดลล์ (อังกฤษ: Nanna Oriana Blondell; เกิด 6 สิงหาคม พ.ศ. 2529) เป็นนักแสดงชาวสวีเดน เธอได้แสดงบนเวที โทรทัศน์ และภาพยนตร์ และเธอจะได้ปรากฎตัวในภาพยนตร์เรื่องแบล็ค วิโดว์ของมาร์เวลสตูดิโอส์
การศึกษา

เธอสำเร็จการศึกษาจากสถาบันศิลปะการละครแห่งสตอกโฮล์ม
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ/อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2005 | Livet enligt Rosa |  |  |
| 2006 | Beck – Det tysta skriket |  |  |
| 2007 | Andra avenyn |  |  |
| 2010 | Negerboll |  |  |
| 2011 | Irene Huss – I skydd av skuggorna |  |  |
| 2012 | Sommarstället |  |  |
| 2012 | Bokcirkeln |  |  |
| 2012 | Player |  |  |
| 2014 | Äkta människor |  |  |
| 2014 | Stockholm Stories |  |  |
| 2014 | Viva Hate |  |  |
| 2015 | Boys |  |  |
| 2019 | Sisters In Arms |  |  |
| 2021 | Red Dot |  |  |
| 2021 | Omerta 6/12 |  |  |
แนวป้องกันน้ำดัตช์

| แนวป้องกันน้ำดัตช์ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
Fort south of Spaarndam
ประเทศ:  เนเธอร์แลนด์
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iv) (v)
อ้างอิง: 759
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1996 (คณะกรรมการสมัยที่ 20)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แนวป้องกันน้ำดัตช์ หรือเดิมขึ้นทะเบียนในนาม แนวป้องกันของอัมสเตอร์ดัม (อังกฤษ: Stelling van Amsterdam) สร้างขึ้นระหว่างปีคริสต์ศักราช 1880 ถึง 1920 ทอดยาวเป็นระยะทาง 135 กิโลเมตรรอบเมืองอัมสเตอร์ดัม เป็นตัวอย่างเพียงหนึ่งเดียวของปราการที่สร้างอยู่บนหลักของการควบคุมน้ำ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาวเนเธอร์แลนด์ได้ใช้ความรู้อันเชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมไฮดรอลิกในการป้องกันเมือง ศูนย์กลางของประเทศได้รับการปกป้องโดยโครงข่ายของป้อมติดอาวุธ 45 ป้อม ที่ทำงานร่วมกับการปล่อยน้ำท่วมชั่วคราวจากพื้นที่ถมทะเล และระบบที่ซับซ้อนของคลองและประตูน้ำ
มรดกโลก

แนวป้องกันของอัมสเตอร์ดัมได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลก ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อ พ.ศ. 2539 ที่เมืองเมรีดา ประเทศเม็กซิโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวนและภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
ใน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการมรดกโลกได้มีมติขยายขยายพื้นที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของแนวป้องกันของอัมสเตอร์ดัมตามที่ทางการเนเธอร์แลนด์รร้องขอ ให้ครอบคลุมไม่เฉพาะแนวป้องกันในกรุงอัมสเตอร์ดัม แต่ให้ครอบคลุมถึงแนวป้องกันตั้งแต่ไอส์เซิลเมร์ถึงเวอร์เกินดัม
แหล่งข้อมูลอื่น

Website of the Defence Line of Amsterdam เก็บถาวร 2021-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Website about the Defence Line of Amsterdam
Virtual Tour (ดัตช์)
Visit site in 360° panophotography เก็บถาวร 2014-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
52°22′28″N 4°53′35″E﻿ / ﻿52.37444°N 4.89306°E﻿ / 52.37444; 4.89306
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  สโคกลันด์และบริเวณแวดล้อม  แนวป้องกันน้ำดัตช์  โครงข่ายกังหันลมที่กินเดอร์ไดก์-เอลส์เฮาต์  พื้นที่ประวัติศาสตร์วิลเลมสตัด นครตอนใน และอ่าวจอดเรือ กือราเซา  อินเชนีเยอร์ เด.เอฟ. เวาดาเคอมาล (สถานีสูบน้ำด้วยเครื่องจักรไอน้ำ เด.เอฟ. เวาดา)  โดรคมาเกอไรเดอเบมสเตอร์ (แผ่นดินที่ระบายน้ำออกแห่งเบมสเตอร์)  รีตเฟลด์ชเรอเดอร์เฮยส์ (บ้านรีตเฟลด์ ชเรอเดอร์)  พื้นที่คลองวงแหวนสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 ของอัมสเตอร์ดัมภายในซิงเงิลครัคต์  ฟันแน็ลเลอฟาบรีก  นิคมการกุศล  แนวพรมแดนของจักรวรรดิโรมัน — ระบบป้องกันชายแดนแกร์มานิอาอีงแฟริออร์  |  |
| ทางธรรมชาติ |  ทะเลวัดเดิน  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แนวคิดหลังยุคนวนิยม

แนวคิดหลังยุคนวนิยม (อังกฤษ: Postmodernism) บางทีใช้คำว่าหลังสมัยใหม่ หรือแนวคิดหลังสมัยใหม่ เป็นแนวคิดทางการเมือง ปรัชญา วัฒนธรรม สังคม ดนตรี และอื่น ๆ ที่ก่อตัวขึ้นโดยมีมุมมองที่ต่างออกไปจากมุมมองทางความคิดแบบเดิม ๆ ของโลก ไม่ว่าจะแนวคิดลัทธิก่อนสมัยใหม่ หรือแนวคิดลัทธิสมัยใหม่ แนวคิดหลังสมัยใหม่ถูกจัดเข้ารวมกับทฤษฎีแนววิพากษ์ (Critical Theory/Critical Scholar)
การกำเนิดของแนวคิดหลังสมัยใหม่

ในช่วงปลายสมัยใหม่ของภูมิปัญญาตะวันตก มีความคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกสร้างขึ้นเพื่อความทันสมัย บางครั้งก็เรียกรวมๆว่าความคิดแบบสมัยใหม่นิยม (modernism)    กล่าวได้ว่าความคิดทันสมัยมีรากเหง้ามาจากทฤษฎีความคิดในยุคภูมิปัญญา (enlightenment)  นักคิด นักปรัชญาการเมืองในยุคสมัยใหม่แข่งขันกันนำเสนอวิสัยทัศน์ที่เกี่ยวกับชีวิตที่ดี สังคมที่ดี ที่สำคัญคือ แนวคิดเสรีนิยม (liberalism) ที่เห็นว่าปัจเจกบุคคลต้องสละประโยชน์ส่วนตัว หาทางสร้างระบบการเมืองเสรีประชาธิปไตยขึ้นมารองรับ กับแนวคิดมาร์กซิสม์ ที่ต่างต้องการสร้างโลกใหม่ที่ไม่ตกอยู่ภายใต้การขูดรีดจากระบบทุนนิยม ความคิดในยุคสมัยใหม่กล่าวได้ว่ามีศรัทธาแรงกล้าต่อความก้าวหน้า (idea of progress) การที่สังคมมีหลักพื้นฐานอันประกอบด้วยสัจจะ ค่านิยมหลัก และความเชื่อมั่นเรื่องสังคมก้าวหน้ารวมเรียกกันว่าแนวคิดสถาปนานิยม ที่พยายามสถาปนาความเป็นอันหนึ่งอันเดียวให้เกิดขึ้นในสังคมผ่านการสร้างค่านิยม, ความเชื่อต่างๆขึ้นมาครอบครองความคิดมนุษย์ในสังคม
ในเวลาต่อมาจึงเกิดความคิดหลังสมัยใหม่ (postmodern) ที่เสนอให้ปฏิเสธความแน่นอน หนึ่งเดียว นักคิดหลังสมัยใหม่  ปฏิเสธเรื่องสัจจะสมบูรณ์สูงสุดเป็นสากล โดยเห็นว่าเป็นเพียงการโอ้อวด แต่เสนอว่าไม่มีศูนย์กลางความเป็นหนึ่งเดียว และสังคมดำรงอยู่อย่างแตกต่างหลากหลาย (diversity)  ความคิดและแนวคิดใดๆทั้งหมดเป็นเรื่องที่ได้รับการแสดงออกในรูปภาษาโดยที่ภาษาหรือการใช้ภาษาสื่อความหมายนั้นล้วนแล้วแต่เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ทางอำนาจอันซับซ้อน ดังนั้นปรัชญาและทฤษฎีการเมืองจึงมิอาจอยู่เหนือ หรือตัดขาดจากความสัมพันธ์ทางอำนาจ เช่นกันกับมิอาจให้ความรู้ความเข้าใจได้ด้วยการเป็นกลางไม่โอนเอียง ทฤษฎีการเมืองหรือสัจจะหรือความรู้ใดๆเป็นส่วนหนึ่งโดยนัยของความสัมพันธ์ทางอำนาจที่นักวิชาการกำลังวิเคราะห์อยู่ นักคิดหลังสมัยใหม่จึงมีลักษณะตั้งข้อกังขาอย่างไม่ลดละต่อสภาพความเป็นจริงใดๆที่ดูหนักแน่นสมบูรณ์ และความเชื่อต่างๆที่พากันยึดถืออย่างไม่ลืมหูลืมตา
สิ่งสำคัญที่สุดที่ทำให้กล่าวกันว่าได้ก้าวเข้าสู่ยุคหลังสมัยใหม่ (postmodern era) คือความคิดที่ว่าสิ่งที่เป็นจริง (the real) กับสิ่งที่ปรากฏ (apparent) นั้นอาจไม่ใช่เรื่องเดียวกัน ซึ่งเป็นความคิดของฟรีดริช นิทซ์เชอ (Friedrich Wilhelm Nietzsche)  ซึ่งความคิดดังกล่าวเข้าไปมีอิทธิพลในวงการศิลปะในช่วงทศวรรษที่ 1920  กล่าวได้ว่าแนวคิดหลังสมัยใหม่ (postmodern) คือการเคลื่อนไหวทางความคิดและวัฒนธรรมที่ต่อต้านนิยาม, ความเชื่อ, ค่านิยม, จารีต, ประเพณีฯลฯ อาทิองค์รวม (totality), ความเป็นเหตุเป็นผล (rationality), ความเป็นสากล(universality), ความเป็นวัตถุวิสัย (objectivity) ฯลฯ ซึ่งนักคิดหลังสมัยใหม่จะตั้งคำถามต่อสิ่งเหล่านี้ในฐานะที่ต่างเป็นเพียง “เรื่องเล่าหลัก (meta-narrative)” ที่เกิดขึ้นมาจากข้ออ้างของความเป็นสมัยใหม่ (modernity) ของแนวคิดสมัยใหม่ (modernism)
ความหมาย

คำว่าหลังสมัยใหม่ถูกใช้ครั้งแรกโดยนักปรัชญาชาวฝรั่งเศสฌัง-ฟรังซัวร์ ไลโอตารด์ (Jean-François Lyotard) ที่มาของคำว่าหลังสมัยใหม่ก็มาจากชื่อหนังสือของไลโอตารด์ที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1979 คือ “สภาวะหลังสมัยใหม่ : รายงานว่าด้วยความรู้ (The Postmodern Condition : A Report on Knowledge)” ซึ่งไลโอตาร์ดกล่าวว่าในทางการ “หาความรู้” ในแนวทางแบบหลังสมัยใหม่นั้นหากจะบอกเวลาที่แน่ชัดที่สุดหรือในทศวรรษที่ 1950 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ยุโรปเริ่มปรับเปลี่ยนและรื้อสร้าง (reconstruct) ทางความคิดในเรื่องต่างๆ ทั้งในเรื่องมนุษย์, สังคม และวัฒนธรรม ไลโอตาร์ดเรียกร้องให้มนุษย์ปฏิเสธเรื่องเล่าหลัก หรือทฤษฎีต่างๆที่อ้างความเป็นสากลของวัฒนธรรมตะวันตก ซึ่งการกระทำดังกล่าวเป็นวิธีการหาความรู้พื้นฐานของปรัชญาซึ่งเริ่มต้นด้วยการขุดเซาะทฤษฎีทางปรัชญาต่างๆที่อ้างตนว่าสามารถอธิบายความจริงได้  ไลโอตาร์ดอธิบายถึงสิ่งเขาเรียกว่าหลังสมัยใหม่ไว้ว่า
“ข้าพเจ้านิยามหลังสมัยใหม่ในฐานะความไม่เชื่อถือในเรื่องเล่าหลัก ความไม่เชื่อถือนี้มิได้เป็นผลจากพัฒนาการของการศึกษาแบบวิทยาศาสตร์ แต่ทว่าเป็นสิ่งที่คาดได้ว่าจะเกิดขึ้น ความล้าสมัยของการทำให้เรื่องเล่าหลักมีความชอบธรรม, เป็นที่ยอมรับ คือความล้มเหลวของหลักอภิปรัชญา และขนบของการศึกษาในมหาวิทยาลัย เรื่องเล่าอื่นๆได้สูญเสียหน้าที่ของมันไปหมด... ...อะไรคือหลังสมัยใหม่?... ข้าพเจ้าไม่ได้รู้สึกสงสัยเลยว่ามันก็เป็นส่วนหนึ่งของสภาวะสมัยใหม่ หากสิ่งใดจะเป็นสิ่งใหม่ก็ต้องเริ่มต้นจากการเป็นสิ่งหลังสมัยใหม่ แนวคิดหลังสมัยใหม่ไม่สามารถถูกเข้าใจว่าเป็นจุดจบของแนวคิดสมัยใหม่ แต่คือจุดเริ่มต้น และจุดที่ยังเกิดขึ้นอยู่เสมอ... หลังสมัยใหม่จะทำให้สิ่งที่ภาวะสมัยใหม่ไม่นำเสนอมีที่ทางที่จะเสนอตัวเอง ”
ดูเพิ่ม

ทฤษฎี
ปรัชญาตะวันตก
แนวร่วมแห่งชาติสิงคโปร์

แนวร่วมแห่งชาติสิงคโปร์ (อังกฤษ: Singapore National Front; จีน: 新加坡国民阵线) เป็นพรรคการเมืองในสิงคโปร์ของชาวสิงคโปร์เชื้อสายมลายู ก่อตั้งโดยสมาชิกที่แยกตัวออกมาจากองค์การแห่งชาติสิงคโปร์เชื้อสายมลายู เมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2534 พรรคนี้ไม่ได้เข้าร่วมการเลือกตั้งและไม่เป็นที่รู้จักมากนักในสิงคโปร์ จนกระทั่งประกาศเข้าร่วมกับพันธมิตรประชาธิปไตยสิงคโปร์ใน พ.ศ. 2554
แหล่งข้อมูลอื่น

Background of SNF เก็บถาวร 2015-03-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Announcement of SNF joining SDA เก็บถาวร 2012-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เอ็มสเฟียร์

| --- | --- |



ที่ตั้ง: 628, 630 ถนนสุขุมวิท แขวงคลองตัน เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
เปิดให้บริการ: 1 ธันวาคม พ.ศ. 2566 (บางส่วน) 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 (ยูโอบีไลฟ์) 28 มิถุนายน พ.ศ. 2567 (เอ็ม วันเดอร์)
ผู้บริหารงาน: กลุ่มเดอะมอลล์ โดย บริษัท ซิตี้มอลล์ กรุ๊ป จำกัด
สถาปนิก: ดีไซน์ 103 อินเตอร์เนชั่นแนล บจก. สถาปนิก ดวงฤทธิ์ บุนนาค
พื้นที่ชั้นขายปลีก: 200,000 ตร.ม.
จำนวนชั้น: 12 ชั้น รวม 2 ชั้นใต้ดิน (เอ็มสเฟียร์ ช้อปปิ้ง คอมเพล็กซ์) 24 ชั้น รวม 2 ชั้นใต้ดิน (เอ็ม ทาวเวอร์)
ที่จอดรถ: 2,500 คัน
ขนส่งมวลชน:  สถานีพร้อมพงษ์
เว็บไซต์: https://emsphere.co.th/
เอ็มสเฟียร์ (อังกฤษ: Emsphere, เขียนในรูปแบบ EMSPHERE) เป็นโครงการพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชยกรรมแบบผสมแห่งที่ 3 ในกลุ่มโครงการ ดิ เอ็มดิสทริค บริหารงานโดยกลุ่มเดอะมอลล์ โดยเน้นกลุ่มลูกค้าคนรุ่นใหม่ที่มีกำลังซื้อสูง โดยเริ่มเปิดให้บริการบางส่วนเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2566 และในส่วนของยูโอบีไลฟ์ได้เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567
ประวัติ

เอ็มสเฟียร์ เป็นโครงการพัฒนาพื้นที่พาณิชยกรรมแบบผสมแห่งที่ 3 ในกลุ่มโครงการ ดิ เอ็มดิสทริค ซึ่งบริหารงานโดย บริษัท ซิตี้มอลล์ กรุ๊ป จำกัด ในกลุ่มเดอะมอลล์ สร้างบนที่ดินขนาดประมาณ 50 ไร่ ซึ่งเดิมเป็นโรงภาพยนตร์วอชิงตัน และวอชิงตันสแควร์ รวมไปถึงเคยเป็นโรงงานของบริษัทในเครือเจริญโภคภัณฑ์อาหาร ซึ่งตั้งอยู่ริมถนนสุขุมวิท ติดกับแยกตัดซอยสุขุมวิท 31 (สวัสดี) ในพื้นที่แขวงคลองตัน เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
กลุ่มเดอะมอลล์เริ่มมีการรื้อถอนสิ่งก่อสร้างเดิมในปี พ.ศ. 2556 ปีต่อมาได้มีการเปิดตัวโครงการครั้งแรกที่งาน "ดิ โอเวนเชอร์ ทู เดอะ นิว เอรา ออฟ เดอะมอลล์ กรุ๊ป" เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ณ ไบเทค บางนา โดยหลังจากงานเปิดตัวดังกล่าว กลุ่มเดอะมอลล์ได้นำพื้นที่ให้เช่าเป็นตลาด "อาร์ตบ็อกซ์ แอท ดิ เอ็มดิสทริค", สวนสนุก "ไดโนซอร์ แพลนเน็ต" และภัตตาคารลอยฟ้า "ดินเนอร์ อิน เดอะ สกาย ไทยแลนด์" ตามลำดับ
เมื่อสวนสนุกหมดสัญญาเช่า กลุ่มเดอะมอลล์จึงเริ่มการก่อสร้างเอ็มสเฟียร์ ต่อมาได้มีงานเปิดตัวครั้งที่สองในงาน "ดิ เอ็มดิสทริค, เดอะ พัลส์ ออฟ แบงค็อก" ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ณ ห้องเพลนนารีฮอลล์ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ และเริ่มเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2566
การจัดสรรพื้นที่

เอ็มสเฟียร์ มีพื้นที่รวม 200,000 ตารางเมตร ใช้งบประมาณ 20,000 ล้านบาท ออกแบบโดยใช้แนวคิด "ธุรกิจค้าปลีกแห่งอนาคต" โดยมีเป้าหมายเน้นกลุ่มลูกค้าที่มีกำลังซื้อสูงเช่นเดียวกับเอ็มโพเรียมและเอ็มควอเทียร์ แต่จะให้ความสำคัญกับคนรุ่นใหม่มากกว่าสองศูนย์การค้าข้างต้น
ภายในโครงการเอ็มสเฟียร์ ประกอบด้วยอาคารจำนวนสองหลังเชื่อมต่อกัน ประกอบด้วย อาคารคอมเพล็กซ์ ความสูง 12 ชั้น (รวม 2 ชั้นใต้ดิน) และเอ็มทาวเวอร์ ความสูง 24 ชั้น (รวม 2 ชั้นใต้ดิน) โดยมีพื้นที่สำคัญ อาทิ
เอ็ม มาร์เก็ต เป็นที่ตั้งของ กูร์เมต์ มาร์เก็ต รวมถึงร้านอาหาร และแหล่งแฮงก์เอาท์ ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นร้านที่เปิดทำการตลอด 24 ชั่วโมง
เอ็ม ลิฟวิ่ง วิธ อิเกีย เป็นอิเกียในรูปแบบซิตีสโตร์แห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พื้นที่ 12,000 ตารางเมตร พร้อมร้านอาหารสวีเดนที่เปิดรับทิวทัศน์ของอุทยานเบญจสิริ
เอ็ม วันเดอร์ เป็นพื้นที่กึ่งเปิดโล่ง ประกอบด้วย ไทรบ์ สกาย บีช คลับ ร้านอาหารประเภทผับ บาร์ สถานบันเทิง และสเฟียร์ฮอลล์
เอ็ม เอ็นเทอร์เทนเมนต์ วิธ ยูโอบีไลฟ์ เป็นโรงมหรสพและโถงกิจกรรมอเนกประสงค์ ความจุ 6,000 ที่นั่ง ซึ่งร่วมมือกับเออีจี กรุ๊ป และธนาคารยูโอบี ประเทศไทย
เอ็ม ทาวเวอร์ เป็นอาคารสำนักงานความสูง 12 ชั้น ซึ่งจะเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด ที่ย้ายออกจากอาคารเดอะมอลล์ รามคำแหง 3 เดิมที่จะปิดปรับปรุงทั้งอาคาร, บริษัทในกลุ่มซิตี้มอลล์กรุ๊ป ที่จะย้ายออกจากอาคารเอ็มโพเรียมทาวเวอร์ และอาคารภิรัชทาวเวอร์ แอท เอ็มควอเทียร์, ศูนย์ทรัพยากรมนุษย์ ที่จะย้ายออกจากพื้นที่จอดรถของเอ็มโพเรียม รวมถึงสำนักงานบริหารโครงการบลูพอร์ต และแบงค็อกมอลล์ ที่จะย้ายออกจากอาคารคูหาภายในซอยสุขุมวิท 24 มารวมที่อาคารหลังนี้ทั้งหมด
เอ็ม กลาส พื้นที่จัดกิจกรรมภายในอาคารเอ็ม ทาวเวอร์ ที่เปิดรับทิวทัศน์ของอุทยานเบญจสิริ โดยพื้นที่ดังกล่าวได้ใช้จัดพิธีเปิดโครงการและเฉลิมฉลองดิ เอ็มดิสทริค เป็นงานแรก
เอ็ม ยาร์ด สวนสาธารณะขนาดเล็ก เชื่อมต่อกับอาคารเอ็ม ทาวเวอร์, อุทยานเบญจสิริ และโรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค
โดยโครงการมีทางเชื่อมไปยัง เอ็มโพเรียม, เอ็มควอเทียร์ และ สถานีพร้อมพงษ์ อีกทั้งยังมีบริการรถรับ-ส่ง ไปยังย่านทองหล่ออีกด้วย
พื้นที่ในอนาคต

ในอนาคต เอ็มสเฟียร์ ยังมีพื้นที่ส่วนขยายอีก 2 จุด ดังต่อไปนี้
โรงแรมคอนราด กรุงเทพ สุขุมวิท ควีนส์ปาร์ค โรงแรมในกลุ่มความร่วมมือกับกลุ่มเบญจสิริอัลไลแอนซ์
อาคารโรงแรม โรงแรมที่กลุ่มเดอะมอลล์บริหารเอง ตั้งอยู่ในซอยสุขุมวิท 24 ด้านหลังอาคารวันฟีนิกซ์สแควร์ (โรงแรมฮอลิเดย์อินน์ กรุงเทพ สุขุมวิท 24)
การเดินทาง

รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท สถานีพร้อมพงษ์ (มีทางเชื่อมมายังอาคารศูนย์การค้า)
รถโดยสารประจำทางสาย 2, 25, 38, 40, 48, 508, 511
รางวัลที่ได้รับ

พร็อพเพอร์ตี้กูรู ไทยแลนด์ พร็อพเพอร์ตี้ อวอดส์ 2023 สาขาการพัฒนาธุรกิจค้าปลีกยอดเยี่ยม
ดูเพิ่ม

ดิ เอ็มดิสทริค
เอ็มโพเรียม
เอ็มควอเทียร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ยูโอบี ไลฟ์
| ด ค กกลุ่มเดอะมอลล์ |
| --- | --- | --- |
| เอ็มไลฟ์สโตร์ |  รามคำแหง  ท่าพระ  งามวงศ์วาน  บางแค  บางกะปิ  นครราชสีมา (โคราช)  |  |
| ดิ เอ็มดิสทริค |  เอ็มโพเรียม  เอ็มควอเทียร์  เอ็มสเฟียร์ ยูโอบีไลฟ์  |  |
| อื่น ๆ |  สยามพารากอน  สกายพอร์ต  แบงค็อก มอลล์  บลูเพิร์ล  |  |
ตัวเอียง หมายถึง กำลังก่อสร้าง
แนวเดลทอยด์

| แนวเดลทอยด์  (Deltoid tuberosity) |
| --- | --- |
มุมมองด้านหน้าของกระดูกต้นแขนซ้าย (แนวเดลทอยด์อยู่ตรงกลางภาพทางขวา)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: tuberositas deltoidea humeri
TA98: A02.4.04.020
TA2: 1193
FMA: 23418
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
แนวเดลทอยด์ (อังกฤษ: deltoid tuberosity) เป็นบริเวณของแท่งกระดูกต้นแขน (humerus) ซึ่งเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อเดลทอยด์ (deltoid muscle)
แหล่งข้อมูลอื่น

Norman/Georgetown lesson1bonesofpostshoulder
von Goedecke A, Keller C, Moriggl B, Wenzel V, Bale R, Deibl M, Moser P, Lirk P (2005). "An anatomic landmark to simplify subclavian vein cannulation: the "deltoid tuberosity"". Anesth Analg. 100 (3): 623–8, table of contents. PMID 15728041.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Morgan S, Furry K, Parekh A, Agudelo J, Smith W (2006). "The deltoid muscle: an anatomic description of the deltoid insertion to the proximal humerus". J Orthop Trauma. 20 (1): 19–21. PMID 16424805.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
แนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านกลางลำตัว

| แนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านกลางลำตัว  (Medial supracondylar ridge) |
| --- | --- |
มุมมองด้านหน้าของกระดูกต้นแขนด้านซ้าย (แนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านกลางลำตัวอยู่ด้านข้างของด้านล่างซ้ายของภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: linea supracondylaris medialis
TA98: A02.4.04.016
TA2: 1199
FMA: 75076
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
แนวเส้น หรือ แนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านกลางลำตัว หรือ แนวสันมีเดียลซุปปราคอนไดลาร์ (อังกฤษ: medial supracondylar ridge) เป็นแนวสันกระดูกที่อยู่ด้านล่าง 1/3 ของขอบแนวใกล้กลางลำตัวของกระดูกต้นแขน (humerus) ซึ่งทางด้านล่างจะยื่นออกมามากกว่าด้านบน
แบ่งออกเป็นแนวด้านหน้า (anterior lip) ซึ่งเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเบรเคียลิส (Brachialis) และกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ เทเรส (Pronator teres) , และแนวด้านหลัง (posterior lip) ซึ่งเป็นจุดเกาะของปลายจุดเกาะต้นแนวใกล้กลาง (medial head) ของกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ (Triceps brachii) , และแนวสันระหว่างกลาง (intermediate ridge) ซึ่งเป็นที่เกาะของผนังกั้นมีเดียล อินเตอร์มัสคิวลาร์ (medial intermuscular septum)
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Downstate Medical Center 06:os-0108
Image at u-szeged.hu เก็บถาวร 2007-12-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แนโบโพแลสซาร์

| แนโบโพแลสซาร์ |
| --- | --- |
กษัตริย์แห่งบาบิโลน กษัตริย์แห่งซูเมอร์และแอกแคด เจ้าแห่งจักรวาล
แผ่นดินเหนียวทรงกระบอกของแนโบโพแลสซาร์จากบาบิโลน
กษัตริย์แห่งจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่
ครองราชย์: 22/23 พฤศจิกายน 626 ปีก่อนคริสต์ศักราช – กรกฎาคม 605 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ก่อนหน้า: ซินชาร์อิชคุน (จักรวรรดิอัสซีเรียใหม่)
ถัดไป: พระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2

ประสูติ: ป. 658 ปีก่อนคริสต์ศักราช อูรุก (?)
สวรรคต: 605 ปีก่อนคริสต์ศักราช (ป. 53 พรรษา) บาบิโลน
พระราชบุตร: พระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 เนบู-ชุม-ลีชีร์ เนบู-เซร์-อูชับชี
แอกแคด: Nabû-apla-uṣur
ราชวงศ์: ราชวงศ์แคลเดีย
พระราชบิดา: กูรดูร์รู (?)
แนโบโพแลสซาร์ (อังกฤษ: Nabopolassar; อักษรรูปลิ่มบาบิโลน:  Nabû-apla-uṣur, หมายถึง "นาบู ปกป้องพระโอรส") ทรงเป็นกษัตริย์แห่งบาบิโลเนีย และเป็นบุคคลที่มีส่วนในการล่มสลายของจักรวรรดิอัสซีเรีย และการสถาปนาจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่
การสวรรคตของพระเจ้าอาชูร์บานิพัล (Ashurbanipal) ทำให้จักรวรรดิอัสซีเรียเกิดความระส่ำระสาย ชาวบาบิโลนได้ก่อกบฏขึ้นและแนโบโพแลสซาร์ได้ตั้งต้นเป็นกษัตริย์ พระองค์เป็นพันธมิตรกับพระเจ้าไซอาซาเรส (Cyaxares) แห่งจักรวรรดิมีเดียน และทำสงครามกับอาชูร์-อิทิล-อิลานี (Ashur-etil-ilani) โอรสของพระเจ้าอาชูร์บานิพัล ในปีที่ 615 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ได้เข้ายึดเมืองนิปปูร์ (Nippur) และส่งกำลังไปช่วยพระเจ้าไซอาซาเรสในการล้อมเมืองอาชูร์ แต่กองทัพของพระองค์ไปถึงหลังอาชูร์เสียเมืองแล้ว
หลังยึดเมืองอาชูร์ได้ พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์และพระเจ้าไซอาซาเรสได้ร่วมกันตีเมืองนิเนเวห์ เมืองหลวงของจักรวรรดิอัสซีเรีย จนในที่สุดในปีที่ 612 ก่อนคริสต์ศักราช พระองค์ก็ทรงยึดเมืองหลวงได้สำเร็จ อาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 (Ashur-uballit II) ผู้นำของอัสซีเรียได้ถอนทัพไปที่เมืองฮาร์รัน (Harran) ทางตอนเหนือของซีเรีย ต่อมาในปีที่ 610 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ได้เข้ายึดเมืองนี้ อาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 และกองทัพพันธมิตรจากฟาโรห์เนโคที่ 2 (Necho II) ได้ยกทัพกลับมาที่ฮาร์รันอีกครั้ง แต่ไม่สามารถตีเมืองนี้ได้
ในปีที่ 605 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ได้สละราชสมบัติ พระโอรสของพระองค์ พระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 (Nebuchadnezzar II) รบชนะฟาโรห์เนโคที่ 2 ในยุทธการที่คาร์เคมิช (Battle of Carchemish) และรีบเดินทางไปบาบิโลเนียเพื่อจัดการในเรื่องสิทธิในการขึ้นครองราชย์หลังพระบิดาสวรรคต รัชสมัยของพระเจ้าแนโบโพแลสซาร์และพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 เป็นยุคที่จักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่มีการเจริญรุ่งเรือง มีการสร้างศาสนสถาน ซิกกุรัตและปราการต่าง ๆ ในปี ค.ศ. 1921 มีการพบหลักฐานที่บ่งชี้ว่าพระเจ้าแนโบโพแลสซาร์เป็นคนเคร่งศาสนา มีข้อความบางส่วนที่กล่าวถึงความสำเร็จของพระองค์ที่เกิดขึ้นได้จากการสักการะเทพของศาสนาเมโสโปเตเมียโบราณ
แนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง

| แนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง  (Lateral supracondylar ridge) |
| --- | --- |
มุมมองด้านหน้าของกระดูกต้นแขนด้านซ้าย (แนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้างอยู่ด้านข้างของด้านล่างขวาของภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: l. supracondylaris lateralis
TA98: A02.4.04.019
TA2: 1195
FMA: 75078
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
แนวสัน หรือ แนวเส้นซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง หรือ แนวสันแลทเทอรัล ซุปปราคอนไดลาร์ (อังกฤษ: lateral supracondylar ridge) อยู่บริเวณส่วนล่างของขอบกระดูกข้างของตัวกระดูกต้นแขน (humerus) ที่มีลักษณะนูนเป็นสัน ขอบขรุขระ โค้งเล็กน้อยจากด้านหลังมาด้านหน้า
ประกอบด้วยแนวด้านหน้า (anterior lip) ซึ่งด้านบนเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (Brachioradialis) ด้านล่างเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (Extensor carpi radialis longus) , แนวด้านหลัง (posterior lip) เป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ (Triceps brachii) , และแนวสันระหว่างกลาง (intermediate ridge) เป็นจุดเกาะของผนังกั้นแลทเทอรัล อินเตอร์มัสคิวลาร์ (lateral intermuscular septum)
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Figs 06:02-08
Image at u-szeged.hu เก็บถาวร 2007-12-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แนช (นักดนตรี)

| แนช |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: การ์เรด ชาลส์ แนช
เกิด:  (1993-06-16) มิถุนายน 16, 1993 (31 ปี) ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: พีบีอาร์แอนด์บี ฮิปฮอป ร็อก
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง
ช่วงปี: 2015–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: แอตแลนติก

เว็บไซต์: gnash.us
นักดนตรี
การ์เรด ชาลส์ แนช (อังกฤษ: Garrett Charles Nash; เกิด 16 มิถุนายน ค.ศ. 1993) หรือชื่อในวงการคือ แนช (Gnash) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เปิดตัวบนซาวด์คลาวด์เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2015 พร้อมเอกซ์เทนเดดเพลย์ชื่อ u  ตามมาด้วยอีพีชื่อ me ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015 และ us ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016 มีเพลง "ไอเฮตยูไอเลิฟยู" เป็นซิงเกิลนำ ออกจำหน่ายในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ร้องรับเชิญโดยโอลิเวีย โอ'ไบรอัน เพลงติดอันดับ 10 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และขึ้นอันดับหนึ่งในออสเตรเลีย
ผลงานเพลง > อีพี

| ชื่อ | รายละเอียด | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> US  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> AUS  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> DEN  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| u |  ออกจำหน่าย: 15 มีนาคม 2015  รูปแบบ: ดิจิทัลดาวน์โหลด | — | — | — |
| me |  ออกจำหน่าย: 25 ธันวาคม 2015  รูปแบบ: ดิจิทัลดาวน์โหลด | — | — | — |
| us |  ออกจำหน่าย: 25 มีนาคม 2016  รูปแบบ: ดิจิทัลดาวน์โหลด | 46 | 93 | 32 |
ผลงานเพลง > ซิงเกิล > นักร้องนำ

| ชื่อ | ปี | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> US  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> AUS  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> AUT  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> BEL  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> CAN  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> DEN  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> ITA  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> NZ  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> SWE  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> UK  | การรับรอง | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| "เดย์ดรีมส์"   (ร่วมกับ จูเลียส) | 2015 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — |  | me |
| "ฟักมีอัป" | 2015 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — |  | me |
| "แดตวันซอง"   (ร่วมกับ กูดดี เกรซ) | 2015 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — |  | me |
| "ฟีลิงส์เฟด"   (ร่วมกับ อาร์เคซีบี) | 2015 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — |  | me |
| "อิลอัสม์" | 2015 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — |  | me |
| "ไอเฮตยูไอเลิฟยู"  (ร้องร่วมกับ โอลิเวีย โอ'ไบรอัน) | 2016 | 10 | 1 | 9 | 3 | 22 | 29 | 13 | 9 | 15 | 7 |  RIAA: 2× Platinum  ARIA: 2× Platinum  BEA: Platinum  BPI: Platinum  FIMI: 2× Platinum  IFPI DEN: Platinum  MC: 2× Platinum  RMNZ: Platinum | us |
| "ซัมติง" | 2016 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — |  | ซิงเกิลไม่มีอัลบั้ม |
| "โฮม"  (ร่วมกับ จอห์นนี ยูคอน) | 2016 | 76 | — | — | — | — | — | — | — | — | — |  | ซิงเกิลไม่มีอัลบั้ม |
| "โลนลีอะเกน" | 2017 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — |  | ซิงเกิลไม่มีอัลบั้ม |
| "ไอคูดเชนจ์ยัวร์ไลฟ์" | 2017 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — |  | ซิงเกิลไม่มีอัลบั้ม |
ผลงานเพลง > ซิงเกิล > นักร้องรับเชิญ

| ชื่อ | ปี | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> AUS  | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- | --- |
| "คัมแบ็ก"  (คิดส์เวสต์ ร้องร่วมกับแนช) | 2016 | — | ซิงเกิลไม่มีอัลบั้ม |
| "ทูช็อตส์"  (กูดดี เกรซ ร้องร่วมกับแนช) | 2016 | — | ซิงเกิลไม่มีอัลบั้ม |
| "ไลตส์ดาวน์โลว์"  (แมกซ์ ร้องร่วมกับแนช) | 2016 | 106 | ซิงเกิลไม่มีอัลบั้ม |
| "ฟูมส์"  (อีเดน ร้องร่วมกับแนช) | 2016 | — | ไอทิงก์ยูทิงก์ทูมัชออฟมี |
ทัวร์

เดอะยู, มีแอนด์อัสทัวร์ (2016; อเมริกาเหนือ)
เดอะยู, มีแอนด์อัสทัวร์ (2017; ยุโรป)
เดอะสลีปโฟเวอร์ (2017; อเมริกาเหนือ)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
แนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติโบโดแลนด์

ธงของแนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติโบโดแลนด์
แนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติโบโดแลนด์ (อังกฤษ: National Democratic Front of Bodoland; NDFB) เป็นองค์กรทางทหารที่ต่อสู้เพื่อแยกดินแดนโบโดแลนด์สำหรับชาวโบโดจากรัฐอัสสัม ผู้นำกลุ่มคือ รันไซกระ นาบลา ไดมารี หรือฉายา รันจัน ไดมารี จัดเป็นองค์กรก่อการร้ายและรัฐบาลอินเดียพยายามเจรจาสงบศึกกับองค์กรนี้
จุดเริ่มต้น

องค์กรนี้ก่อตั้งเมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2529 ในหมู่บ้านโอทลา ขาสิทารี ใกล้กับอุทัลคุรี เริ่มแรกมีชื่อว่ากองทัพเพื่อความปลอดภัยโบโด และเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2536 องค์กรนี้เป็นคนละองค์กรกับกองทัพพยัคฆ์ปลดปล่อยโบโด ธงขององค์กรนี้เป็นธงพื้นเขียว มีดาวสีเหลืองบนพื้นสีแดงอยู่ตรงมุมธง