stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ระบบฟิวดัล
พื้นฐานและที่มา

ระดับชั้นในระบบเจ้าขุนมูลนายของตะวันตกเป็นระบบสังคมและเศรษฐกิจที่เป็นระบบที่ใช้ในสังคมของยุโรปอย่างกว้างขวางในยุคกลาง หัวใจของระบบคือการมอบดินแดนให้เป็นการแลกเปลี่ยนกับการสนับสนุนทางการทหาร
ธรรมชาติของระบบเจ้าขุนมูลนายเป็นระบบที่สร้างระดับชั้นในสังคม ที่ผู้มีส่วนร่วมต่างก็ทราบฐานะและหน้าที่ของตนในระบบสังคมนั้น ว่ามีความเกี่ยวข้องและรับผิดชอบต่อผู้ใดที่เหนือกว่า และต่ำกว่าตนเองอย่างใด การรักษาความสัมพันธ์ดังว่าเป็นไปตามการสืบดินแดนตามกฎบัตรต่าง ๆ หรือประเพณีที่วางไว้อย่างเคร่งครัด แต่กฎของประเพณีอันสำคัญที่สุดและปฏิบัติกันอย่างเคร่งครัดที่สุดคือกฎสิทธิของบุตรคนแรกซึ่งหมายความว่าสมบัติ/ที่ดินทุกอย่างของผู้ที่เสียชีวิตต้องตกเป็นของบุตรชายคนโตเท่านั้น
บุคคลในสังคมระบบเจ้าขุนมูลนายเป็น "บริวาร" (vassal) หรือ "ข้า" ของประมุข ฉะนั้นจึงต้องสาบานความภักดีต่อประมุข ผู้ที่มีความรับผิดชอบและหน้าที่ในการพิทักษ์และรักษาความยุติธรรมให้แก่ผู้อยู่ภายใต้การปกครอง สังคมเจ้าขุนมูลนายเป็นสังคมที่สมาชิกในสังคมมีความภักดีและหน้าที่รับผิดชอบต่อกันและกัน เป็นสังคมที่ประกอบด้วยผู้ครองดินแดนผู้เป็นทหารและชนชั้นแรงงานที่เป็นเกษตรกร ขุนนางที่เป็นผู้ครองดินแดนที่ว่านี้ก็รวมทั้งบิชอปเพราะถือเป็นผู้ครองดินแดนเช่นเดียวกับขุนนางฆราวาส ชนชั้นที่ต่ำที่สุดในระบบนี้คือเกษตรกร หรือ villeins ต่ำกว่านั้นก็เป็นข้าที่ดิน (serfs)
ระบบเจ้าขุนมูลนายรุ่งเรืองมาจนกระทั่งเมื่อระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เริ่มแข็งแกร่งขึ้นเพราะขุนนางท้องถิ่นถูกลิดรอนอำนาจไปให้กษัตริย์ที่ส่วนกลาง โดยก่อนหน้านั้นผู้มีอำนาจที่แท้จริงคือขุนนางผู้ครองดินแดน ผู้มีเกษตรกรอยู่ภายใต้การปกครองผู้มีหน้าที่เสียค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ระบบการศาลก็เป็นระบบที่ทำกันในท้องถิ่นที่ปกครอง ระบบก็จะมีความแตกต่างกันออกไปบ้างแต่โดยทั่วไปแล้วเกษตรกรก็จะมีที่ดินทำมาหากินในแปลงเล็กๆ หรือแปลงที่ร่วมกันทำกับผู้อื่นที่ใช้เป็นที่ปลูกพืชสำหรับตนเองและครอบครัว และมีสิทธิที่จะหาฟืนจากป่าของผู้ครองดินแดนมาใช้ โดยระบบที่ใช้กันมากคือระบบการแบ่งที่ดินเป็นผืนยาว ๆ รอบดินแดนของแมเนอร์
ระบบเจ้าขุนมูลนายตะวันตกที่วิวัฒนาการขึ้นในขณะที่บ้านเมืองอยู่ในสภาพอันระส่ำระสายในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ในฝรั่งเศส ทำให้สร้างความมีกฎมีระเบียบขึ้นบ้าง การเป็นเจ้าของดินแดนก็อาจจะได้มาโดยการยินยอมหรือการยึดครอง ผู้ครองดินแดนใหญ่ ๆ อาจจะได้รับหน้าที่ทางกฎหมายและทางการปกครองจากรัฐบาลกลางพอสมควร เมื่อมาถึงระดับดินแดนในปกครองผู้ครองดินแดนก็อาจจะทำข้อตกลงกับเจ้าของดินแดนที่ย่อยลงไปอื่น ๆ ในการก่อตั้งกองทหารท้องถิ่นเพื่อการป้องกันตนเอง ระบบศักดินาเป็นระบบที่มีกฎหมายและจารีตที่เป็นของตนเองที่มามีบทบาทอันสำคัญในประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของยุโรปในยุคกลาง ระบบศักดินานำเข้ามาใช้ในอังกฤษโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษในปี พ.ศ. 1609 แต่ทรงลิดรอนอำนาจจากขุนนางที่เป็นบริวารของพระองค์เป็นอันมากและใช้ระบบการบริหารจากส่วนกลาง ระบบศักดินามีองค์ประกอบสามอย่าง: เจ้าของที่ดิน, ที่ดิน และ รัฐบาล สมาชิกในระบบศักดินารวมทั้งพระมหากษัตริย์ผู้เป็นประมุขของระบบ แต่ละคนต่างก็มีอภิสิทธิ์แตกต่างกันไปตามที่ระบุตามกฎระบบศักดินาในการรับผิดชอบต่อหน้าที่ที่กำหนด
ดูเพิ่ม

ระบบถือครองที่ดินสมัยฟิวดัล
ศักดินา
ระบบหมู่โลหิตอาร์เอช

ระบบหมู่โลหิตอาร์เอช (รีซัส) (อังกฤษ: Rh (Rhesus) blood group system) รวมทั้งอาร์เอชแฟกเตอร์ เป็นหนึ่งใน 33 หมู่โลหิตของมนุษย์ในปัจจุบัน เป็นระบบหมู่โลหิตที่สำคัญที่สุดรองจากระบบเอบีโอ ปัจจุบัน ระบบหมู่โลหิตอาร์เอชประกอบด้วยแอนติเจนหมู่โลหิตที่มีการนิยามมากกว่า 50 แอนติเจน ที่สำคัญที่สุดมีห้าแอนติเจน ได้แก่ C, c, D, E และ e เมื่อเอ่ยว่าอาร์เอชบวกหรืออาร์เอชลบนั้นจะหมายถึงเฉพาะแอนติเจน D นอกเหนือไปจากการถ่ายเลือด ระบบหมู่โลหิตอาร์เอช โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แอนติเจน D ยังใช้กำหนดความเสี่ยงของโรคเม็ดเลือดแดงแตกในทารกแรกเกิด (hemolytic disease of the newborn หรือ erythroblastosis fetalis) ชนิดที่เกิดจากหมู่โลหิต Rh เพราะการป้องกันเป็นวิธีการที่ดีที่สุดในจัดการกับสภาพนี้ มารดาควรทดสอบเลือดเพื่อหาหมู่โลหิตเป็นการป้องกันก่อนคลอด หากเลือดไม่มีแอนติเจนอาร์เอช จะเรียกว่า อาร์เอชลบ หากมีแอนติเจน เรียกว่า อาร์เอชบวก เมื่อมารดามีหมู่อาร์เอชลบ ส่วนบิดามีหมู่อาร์เอชบวก ทารกในครรภ์สามารถรับอาร์เอชแฟกเตอร์จากบิดาได้ และจะทำให้ทารกในครรภ์มีหมู่อาร์เอชบวก อาจเกิดปัญหาขึ้นหากเกิดกรณีเช่นนี้
มารดาที่มีหมู่อาร์เอชลบ อาจสร้างแอนติบอดีต่อทารกในครรภ์ หากเลือดทารกเล็กน้อยผสมกับเลือดมารดา ซึ่งมักเกิดขึ้น ร่างกายมารดาอาจตอบสนองราวกับภูมิแพ้ต่อทารก แอนติบอดีนั้นสามารถผ่านรกและทำลายเลือดของทารกในครรภ์ได้
ระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบ

ระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบ (อังกฤษ: exhaustive ballot) เป็นระบบการลงคะแนนที่ใช้เลือกผู้ชนะเพียงรายเดียว โดยในระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบนี้ผู้ลงคะแนนเสียงเดียวเพื่อเลือกผู้สมัครโดยปกติ อย่างไรก็ตามหากไม่มีผู้สมัครรายใดได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด ผู้สมัครรายที่ได้คะแนนน้อยที่สุดจะตกรอบและจะมีการลงคะแนนในรอบถัดไป โดยกระบวนการนี้จะทำซ้ำจนกว่าจะได้ผู้สมัครที่ได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด
ระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบนี้มีความคล้ายคลึงกับระบบสองรอบโดยแตกต่างเพียงแค่ประเด็นหลัก ๆ เท่านั้น ในระบบสองรอบนั้นหากไม่มีผู้สมัครรายใดได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดในรอบแรกนั้น จะเลือกเพียงแค่ผู้สมัครสองรายที่มีคะแนนสูงสุดเพื่อเข้าแข่งขันในรอบที่สอง (รอบตัดสิน) โดยในรอบที่สองผู้ชนะคือผู้ที่ได้คะแนนเสียงข้างมาก ส่วนในระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบนี้มีการกำจัดผู้สมัครเพียงรอบละหนึ่งคนดังนั้นจะต้องทำกระบวนการเดิมซ้ำ ๆ จนกว่าจะได้ผู้สมัครที่มีคะแนนเสียงข้างมาก (ในบางสถานการณ์นั้น ผู้สมัครมากกว่าสองรายอาจจะตกรอบพร้อมกันได้หากเมื่อนำคะแนนเสียงทุกคนรวมกันแล้วได้น้อยกว่าผู้สมัครลำดับที่สูงขึ้นถัดไป โดยการ "การกำจัดหมู่" นั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงลำดับของการกำจัดผู้สมัครได้ไม่เหมือนในระบบสองรอบ)
เนื่องจากระบบนี้จำเป็นจะต้องให้ผู้ลงคะแนนลงคะแนนเสียงหลายครั้งจึงไม่เหมาะกับการใช้ในการเลือกตั้งขนาดใหญ่ โดยมากนิยมใช้ในการเลือกตั้งที่มีผู้ลงคะแนนเพียงหลักร้อยคน เช่น การเลือกนายกรัฐมนตรี หรือการเลือกประธานสภา ในปัจจุบันใช้ระบบนี้ในรูปแบบแตกต่างกันไปเพื่อเลือกตั้งคณะมนตรีสมาพันธรัฐสวิส มุขมนตรีสกอตแลนด์ ประธานรัฐสภายุโรป และประธานสภาสามัญชนแคนาดา สภาสามัญชนสหราชอาณาจักร และรัฐสภาสกอตแลนด์ การคัดเลือกเมืองเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกและฟุตบอลโลก]
การลงคะแนนและการนับคะแนน

ในแต่ละรอบนั้นผู้ลงคะแนนสามารถกาเครื่องหมายเลือกผู้สมัครที่ต้องการ หากไม่มีผู้สมัครรายใดได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด (เกินครึ่งหนึ่ง) ในรอบแรก จะต้องตัดผู้สมัครรายที่ได้คะแนนน้อยที่สุดออกในขณะที่ผู้สมัครทั้งหมดที่เหลือผ่านเข้าไปในรอบที่สอง และหากยังไม่มีผู้สมัครรายใดที่ได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดอีกผู้สมัครที่ได้คะแนนน้อยที่สุดก็จะตกรอบ ในรอบที่สามหากยังไม่มีผู้สมัครรายใดที่ได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดอีกผู้สมัครที่ได้คะแนนน้อยที่สุดในรอบก็จะตกรอบ โดยกระบวนการนี้จะถูกทำซ้ำหลายรอบจนกว่าจะได้ผู้สมัครรายเดียวที่มีคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด หากจำเป็น จะทำการเลือกตั้งจนกว่าจะเหลือเพียงผู้สมัครสองคนสุดท้าย และหากเกิดกรณีนี้ขึ้นผู้ชนะจะต้องได้รับคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด
ในระหว่างการลงคะแนนในแต่ละรอบ ผู้ลงคะแนนสามารถเปลี่ยนใจไปเลือกผู้สมัครรายอื่นได้โดยอิสระ ยกเว้นรายที่ตกรอบไปแล้ว
การลงคะแนนและการนับคะแนน > แบบย่อย

การบังคับให้ใช้เกณฑ์คะแนนเสียงข้างมากพิเศษ (สองในสาม) ในการเลือกผู้ชนะนั้น สามารถกระทำได้ทั้งในรอบแรก ๆ หรือทุกรอบทั้งหมดเลยก็ได้ ตัวอย่างเช่น ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีอิตาลี ในรอบแรก ๆ นั้นใช้คะแนนเสียงข้างมากพิเศษ และในรอบที่สี่เป็นต้นไปลดเกณฑ์ลงเพียงแค่เกณฑ์คะแนนเสียงข้างมากธรรมดา
ในบางแบบย่อยของระบบนี้ไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัวในการกำจัดผู้สมัครออกในแต่ละรอบ โดยปกติผู้สมัครจะเป็นฝ่ายถอนตัวเองโดยอาสา
ในบางแบบย่อยจะค่อย ๆ เพิ่มเกณฑ์ขั้นต่ำในการกำจัดผู้สมัครออกในแต่ละรอบเพื่อความรอมชอม ตัวอย่างเช่น ในการคัดเลือกตัวผู้สมัครวุฒิสมาชิกสหรัฐของพรรคประชาธิปัตย์-ชาวนา-แรงงานแห่งมินนิโซตา ใน ค.ศ. 2008 นั้นใช้ระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบโดยมีกฎในการปรับตกรอบเริ่มที่ร้อยละ 5 และเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 25 หลังจากรอบที่ 5 และหลังจากนั้นผู้สมัครรายใดที่มีคะแนนเสียงน้อยที่สุดจะถูกกำจัดออกจนกว่าจะเหลือเพียงสองคน
อีกแบบย่อยที่กำจัดผู้สมัครมากกว่าหนึ่งรายในแต่ละรอบ ตัวอย่างเช่น ในการเลือกตั้งประธานสภาสามัญชนแห่งแคนาดา และสหราชอาณาจักรนั้นผู้สมัครรายใดที่ได้คะแนนน้อยกว่าร้อยละ 5 ในรอบแรกนั้นจะถือว่าตกรอบทันที
ตัวอย่าง

สมมติว่าประชากรในรัฐเทนเนสซีของสหรัฐนั้นออกเสียงเลือกเมืองหลวงสำหรับรัฐใหม่ โดยประชากรนั้นหนาแน่นอยู่รอบ ๆ เมืองหลักทั้งสี่เมืองซึ่งอยู่คนละด้านของรัฐ ในตัวอย่างนี้ให้สมมติว่าเขตเลือกตั้งทั้งหมดนั้นอยู่ในเขตเมืองทั้งสี่ และประชากรทั้งหมดต้องการให้เมืองหลวงอยู่ใกล้กับเมืองของพวกเขามากที่สุด
ผู้สมัครชิงตำแหน่งเมืองหลวงของรัฐเทนเนสซีได้แก่
เมมฟิส ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ที่สุดมีผู้ลงคะแนนกว่าร้อยละ 42 แต่ตั้งอยู่ไกลจากเมืองอื่นที่สุด
แนชวิลล์ มีผู้ลงคะแนนร้อยละ 26
น็อกซ์วิลล์ มีผู้ลงคะแนนร้อยละ 17
แชตตานูกา มีผู้ลงคะแนนร้อยละ 15
รอบที่ 1 ในรอบแรกนั้นทุกคนออกเสียงเลือกเมืองของตัวเองซึ่งได้ผลลัพธ์ดังนี้
เมมฟิส 42%
แนชวิลล์ 26%
น็อกซ์วิลล์ 17%
แชตตานูกา 15%
รอบที่ 2 เนื่องจากไม่มีผู้สมัครรายใดได้คะแนนเสียงเกินครึ่งหนึ่งในรอบแรก ดังนั้นแชตตานูกา ซึ่งได้คะแนนน้อยที่สุดในรอบแรกนั้นตกรอบ และเหลือผู้สมัครเพียงแค่สามรายเข้าแข่งขันต่อในรอบที่ 2 ในรอบนี้ผู้สนับสนุนแชตตานูกานั้นหันไปเลือกลงคะแนนให้น็อกซ์วิลล์แทน เนื่องจากอยู่ใกล้ที่สุด โดยในเมืองอื่นนั้นไม่มีใครเปลี่ยนผลการลงคะแนน ดังนั้นผลลัพธ์ในรอบที่สองเป็นดังนี้
เมมฟิส 42%
แนชวิลล์ 26%
น็อกซ์วิลล์ 32%
รอบที่ 3 แนชวิลล์เป็นผู้ตกรอบในรอบที่สอง ดังนั้นเหลือเพียงแค่ผู้สมัครเพียงสองรายในรอบตัดสิน ในรอบนี้ผู้สนับสนุนแนชวิลล์ย้ายไปสนับสนุนน็อกซ์วิลล์ ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดแทน ผลลัพธ์จึงได้ดังนี้
เมมฟิส 42%
น็อกซ์วิลล์ 58%
ผลลัพธ์ ในรอบที่สามน็อกซ์วิลล์ได้รับคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดจึงเป็นผู้ชนะ
ตัวอย่างบัตรลงคะแนน
Tennessee's four cities are spread throughout the state
ระบบการลงคะแนนแบบคะแนนรวม

บัตรเลือกตั้งแบบคะแนนรวม ผู้ลงคะแนนทำการใส่คะแนนโดยอิสระให้แก่ผู้สมัครทุกราย
ระบบการลงคะแนนแบบคะแนนรวม (อังกฤษ: Score voting) หรือ ระบบการลงคะแนนแบบพิสัย (อังกฤษ: Range voting) คือระบบการลงคะแนนที่ใช้สำหรับเขตเลือกตั้งแบบมีผู้แทนคนเดียว ซึ่งผู้ลงคะแนนออกเสียงให้ผู้สมัครแต่ละรายเป็นคะแนน โดยคะแนนทั้งหมดจะถูกนำมารวมกัน (หรือหาค่าเฉลี่ย) และผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุดเป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง โดยระบบการลงคะแนนนี้เรียกได้อีกหลายชื่อ รวมถึง ระบบการลงคะแนนแบบประเมินผล (evaluative voting) ระบบการลงคะแนนแบบประโยชน์นิยม (utilitarian voting) ระบบการลงคะแนนแบบมาตรวัดเป็นช่วง (interval measure voting) ระบบคะแนน (the point system) ผลรวมการให้คะแนน (rating summation) โดยระบบการลงคะแนนนี้ถือเป็นการลงคะแนนแบบคาร์ดินัลและมีจุดประสงค์เพื่อใช้กฎประโยชน์นิยมในสังคม
ระบบการลงคะแนนแบบคะแนนรวมนี้แตกต่างกันจากระบบพิกัด อาทิเช่น การนับแบบบอร์ดา ซึ่งในแบบคะแนนรวมนี้ ผู้ลงคะแนนแต่ละคนมีอิสระในการลงคะแนนเท่าใดก็ได้แก่ผู้สมัครในแต่ละราย ส่วนระบบพิกัด คะแนนที่ผู้ลงคะแนนแต่ละรายออกเสียงให้แก่ผู้สมัครแต่ละรายนั้นจะถูกกำหนดโดยลำดับของผู้สมัครในบัตรลงคะแนนด้วย
การใช้งาน > ด้านการเมือง

ระบบคะแนนรวมอย่างง่าย นั้นถูกใช้ในการเลือกตั้งยุคโบราณของชาวสปาร์ตา โดยการวัดจากระดับเสียงของประชาชนที่ตะโกนชื่อผู้สมัครรายที่ชอบ   ซึ่งในปัจจุบันยังใช้กันในรายการโทรทัศน์เพื่อใช้วัดความพอใจของผู้ชมในห้องอัด หรือยังใช้ในการตัดสินการแข่งขันกีฬาบางประเภท
สาธารณรัฐเวนิสใช้ระบบหลายรอบในการเลือกตั้งดอเจ โดยมีรอบหนึ่งซึ่งจะต้องลงคะแนนหน้าชื่อผู้สมัครได้สามแบบในการเลือกตั้ง (สนับสนุน เป็นกลาง และไม่สนับสนุน) โดยระบบการเลือกตั้งนี้ถูกใช้มาต่อเนื่องอย่างยาวนานกว่าห้าร้อยปีจนกระทั่งสาธารณรัฐเวนิสถูกยึดครองโดยนโปเลียน
ในปัจจุบันใช้ในขั้นตอนการคัดเลือกผู้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการองค์การสหประชาชาติซึ่งมีการลงคะแนนสามแบบ ("สนับสนุน" "ไม่สนับสนุน" และ "ไม่มีความเห็น")
ระบบคะแนนรวมยังใช้ในการเลือกตั้งกรรมการบริหารพรรคกรีนแห่งยูทาห์โดยมีมาตรคะแนนตั้งแต่ 0-9
ประเภท

ระบบลงคะแนนแบบคะแนนรวมใช้บัตรลงคะแนนแบบให้คะแนน ซึ่งผู้ลงคะแนนให้คะแนนผู้สมัครที่ละรายเป็นคะแนนที่กำหนดให้ เช่น ตั้งแต่ 0 ถึง 9 หรือ 1 ถึง 5 ในระบบที่ง่ายที่สุดนั้นผู้สมัครทุกคนจำเป็นจะต้องได้คะแนนเสมอ จากนั้นคะแนนของแต่ละผู้สมัครแต่ละคนจะถูกรวม และผู้สมัครรายที่ได้คะแนนรวมสูงที่สุดจะเป็นผู้ชนะ (วิธีนี้จะง่ายกว่าระบบคะแนนสะสมซึ่งไม่สามารถให้คะแนนได้มากกว่าที่กำหนดไว้สำหรับผู้สมัคร)
ในบางระบบยังยอมให้ผู้ลงคะแนนสามารถทำเครื่องหมาย งดออกเสียง สำหรับผู้สมัครได้เป็นรายบุคคลแทนการลงเป็นจำนวนน้อยแทน ในกรณีนี้ คะแนนของผู้สมัครจะเป็นคะแนน เฉลี่ย จากผู้ลงคะแนนคนอื่นที่ให้คะแนนผู้สมัครรายนี้ อย่างไรก็ตาม บางวิธีคำนวนจะเว้นผู้สมัครรายที่ได้รับคะแนนน้อยเกินเกณฑ์เพื่อเป็นการไม่ทำให้ค่าเฉลี่ยต่ำเกินไป
ในการแข่งขันบางประเภทนั้นจะต้องใช้เกณฑ์คะแนนตัดสินโดยผู้ตัดสิน มีการใช้มัชฌิมตัดทอนเพื่อตัดคะแนนสูงสุดและต่ำสุดออก ตัวอย่างเช่น การลงคะแนนแบบคะแนนรวมที่ใช้มัชฌิมตัดทอนนำมาใช้ในการตัดสินการแข่งขันสเกตเพื่อไม่ให้คะแนนของลำดับที่สามมากระทบตำแหน่งสัมพันธ์ของผู้แข็งขันในลำดับแรกและลำดับที่สองที่เข้าเส้นชัยก่อน (อิสระของตัวเลือกที่ไม่เกี่ยวข้อง) การใช้มัชฌิมตัดทอนเพื่อลดปัญหาการมีอคติจากผู้ตัดสินบางคนที่มีแรงจูงใจแอบแฝงในการให้คะแนนผู้แข่งขันบางคนสูงหรือต่ำเกินไป
อีกวิธีหนึ่งในการนับบัตรแบบคะแนนรวมนั้นคือการหาค่ามัธยฐานของผู้สมัครทีละราย และจึงเลือกผู้สมัครที่มีคะแนนมัธยฐานสูงที่สุด วิธีนี้ยังเรียกอีกชื่อว่า การตัดสินแบบเสียงข้างมาก (majority judgement)  ซึ่งอาจจะมีผลกระทบในลดผลลัพธ์ไม่ให้เกินจริง ประเด็นที่อาจเป็นข้อเสียของระบบนี้คืออาจเกิดคะแนนเสมอได้หลายวิธีถึงแม้ว่าจะมีวิธีแก้ไม่ให้ผลลัพธ์เสมอกัน อีกหนึ่งผลกระทบของการใช้มัธยฐานคือเมื่อมีการรวมบัตรลงคะแนนที่มีคะแนนรวมเป็นศูนย์เข้าไปจะส่งผลในการหาผู้ชนะการเลือกตั้ง
อีกแบบย่อยหนึ่งเรียกว่า ระบบการลงคะแนนแบบสตาร์ (STAR) ซึ่งย่อมาจาก "Score Then Automatic Runoff" แปลตรงตัวว่า "ให้คะแนนแล้วจากนั้นจะเป็นการรันออฟโดยอัตโนมัติ" ในระบบนี้ ผู้ลงคะแนนแต่ละรายอาจให้คะแนนใดในบัตรลงคะแนน ตั้งแต่ศูนย์จนถึงคะแนนสูงสุดที่กำหนดให้ โดยสามารถให้คะแนนผู้สมัครได้ทุกราย ในการนับคะแนน จากผู้สมัครสองรายที่ได้คะแนนสูงสุด ผู้ชนะคือผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดจากผู้ลงคะแนนจำนวนมากที่สุด หลักการนี้ถูกเสนอขึ้นเป็นครั้งแรกในเดือนตุลาคม ค.ศ.​ 2014 โดยผู้ร่วมก่อตั้งศูนย์เพื่อวิทยาศาสตร์การเลือกตั้ง เคลย์ เชนท์รัป ในขั้นตอนที่เป็นการรันออฟถูกนำมาใช้เพื่อแก้ไขยุทธศาสตร์ในการบิดเบือนผลคะแนนที่พบในระบบการนับคะแนนแบบปกติ อาทิเช่น การลงคะแนนแบบกระสุน (bullet voting)
การลงคะแนนแบบคะแนนรวมที่ยอมให้ลงคะแนนได้เพียงสองแบบ (เช่น 0 และ 1 เป็นต้น) จะเทียบเท่ากับระบบคะแนนอนุมัติ (approval voting) ซึ่งในกรณีผู้ลงคะแนนจะต้องเลือกผู้สมัครรายที่ชอบกี่รายก็ได้ โดยรายใดที่ได้คะแนนอนุมัติรวมสูงสุดจะเป็นผู้ชนะ
คำว่า "การลงคะแนนแบบพิสัย" (range voting) ใช้ในการอธิบายทฤษฎีเลือกตั้งที่ผู้ลงคะแนนสามารถให้คะแนนเป็นจำนวนจริงภายในช่วงพิสัย [0,1] ซึ่งง่ายต่อการวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์ แต่เกณฑ์วัดนี้ไม่สามารถใช้ได้ในทางปฏิบัติจริงในการเลือกตั้ง และสามารถประมาณการลงคะแนนได้หลายหลายวิธี เช่น การใช้แถบเลื่อนในคอมพิวเตอร์ เป็นต้น
ตัวอย่าง

ด
ค
ก
สมมติว่ารัฐเทนเนสซีกำลังจะจัดการเลือกตั้งเพื่อเลือกเมืองหลวงของรัฐ โดยประชากรในรัฐเทนเนสซีนั้นกระจุกตัวอยู่ในเมืองหลักทั้งสี่เมืองซึ่งตั้งอยู่ในแต่ละฝั่งของรัฐ ในตัวอย่างนี้ให้สมมติว่าเขตเลือกตั้งทั้งเขตนั้นอยู่ในเขตเมืองทั้งสี่นี้ และประชาชนทุกคนต้องการเลือกให้อาศัยอยู่ใกล้เมืองหลวงมากที่สุด
รายชื่อเมืองผู้สมัครเข้ารับตำแหน่งเมืองหลวงได้แก่
เมมฟิส ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐ มีผู้ลงคะแนนมากถึงร้อยละ 42 แต่ตั้งอยู่ไกลจากเมืองอื่นๆ
แนชวิลล์ มีผู้ลงคะแนนร้อยละ 26 ตั้งอยู่ใจกลางรัฐ
น็อกซ์วิลล์ มีผู้ลงคะแนนร้อยละ 17
แชตตานูกา มีผู้ลงคะแนนร้อยละ 15
การแบ่งจำนวนเสียงข้อผู้ลงคะแนนสามารถจำแนกได้ดังนี้
| 42% ของคะแนนเสียง (ใกล้กับเมมฟิส) | 26% ของคะแนนเสียง (ใกล้กับแนชวิลล์) | 15% ของคะแนนเสียง (ใกล้กับแชตตานูกา) | 17% ของคะแนนเสียง (ใกล้กับน็อกซ์วิลล์) |
| --- | --- | --- | --- |
|  เมมฟิส  แนชวิลล์  แชตตานูกา  น็อกซ์วิลล์ |  แนชวิลล์  แชตตานูกา  น็อกซ์วิลล์  เมมฟิส |  แชตตานูกา  น็อกซ์วิลล์  แนชวิลล์  เมมฟิส |  น็อกซ์วิลล์  แชตตานูกา  แนชวิลล์  เมมฟิส |
สมมติว่าผู้ลงคะแนนจำนวน 100 คน ตัดสินใจให้คะแนนตั้งแต่ 0 ถึง 10 แก่แต่ละเมืองในแบบที่เมืองที่ชอบมากที่สุดได้ 10 คะแนน และเมืองที่ชอบน้อยสุดได้ 0 คะแนน โดยตัวเลือกอื่นๆ จะได้คะแนนเป็นสัดส่วนตามระยะห่างระหว่างเมือง
| ผู้ลงคะแนน/ เมืองที่เลือก | เมมฟิส | แนชวิลล์ | แชตตานูกา | น็อกซ์วิลล์ | คะแนนรวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เมมฟิส | 420 (42 × 10) | 0 (26 × 0) | 0 (15 × 0) | 0 (17 × 0) | 420 |
| แนชวิลล์ | 168 (42 × 4) | 260 (26 × 10) | 90 (15 × 6) | 85 (17 × 5) | 603 |
| แชตตานูกา | 84 (42 × 2) | 104 (26 × 4) | 150 (15 × 10) | 119 (17 × 7) | 457 |
| น็อกซ์วิลล์ | 0 (42 × 0) | 52 (26 × 2) | 90 (15 × 6) | 170 (17 × 10) | 312 |
แนชวิลล์ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐตามความจริงนั้น ชนะไปในตัวอย่างนี้ อย่างไรก็ตาม หากผู้ลงคะแนนจากน็อกซ์วิลล์และแชตตานูกาให้คะแนนแนชวิลล์เป็นศูนย์ (เท่ากับเมมฟิส) และผู้ลงคะแนนกลุ่มนี้ให้คะแนนแชตตานูกาเป็น 10 ดังนั้นผู้ชนะในกรณีนี้คือ แชตตานูกา โดยชนะคะแนนที่ 508 ต่อ 428 (และ 484 คะแนนสำหรับเมมฟิส) ซึ่งจะทำให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าสำหรับผู้ลงคะแนนที่อาศัยอยู่ในเมืองเหล่านี้มากกว่าที่จะสะท้อนถึงความชอบจริงของพวกเขา และยังถือเป็นการลงคะแนนเชิงกลยุทธ์ ซึ่งกลยุทธ์นี้จะมีประสิทธิผลน้อยกว่าหากการนับคะแนนใช้คะแนนมัธยฐานแทน (ตามหลักการตัดสินแบบเสียงข้างมาก)
เพื่อเปรียบเทียบ หากใช้ระบบการลงคะแนนแบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด เมืองที่ได้รับเลือกคือเมมฟิสถึงแม้ว่าประชากรส่วนใหญ่จะลงความเห็นว่าเป็นตัวเลือกที่แย่ที่สุด แต่เนื่องจากผู้ลงคะแนนจำนวนถึงร้อยละ 42 ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเมืองอื่นแต่ละเมือง หากใช้ระบบการลงคะแนนแบบหลายรอบในทันที ผู้ชนะที่ได้คือน็อกซ์วิลล์ซึ่งเป็นตัวเลือกที่แย่ที่สุดอันดับสอง แต่เนื่องจากผู้สมัครแถบภาคกลางนั้นจะตกรอบก่อน (และผู้อาศัยในแชตตานูกาย่อมลงคะแนนให้กับน็อกซ์วิลล์มากกว่าแนชวิลล์) ในระบบคะแนนอนุมัติซึ่งผู้ลงคะแนนสามารถเลือกให้คะแนนให้สองเมืองที่ชอบที่สุด แนชวิลล์จะได้รับเลือกเพราะจะได้รับแรงสนับสนุนจากประชาชนในเมมฟิส หากใช้ระบบสองรอบจะทำให้เกิดรอบรันออฟระหว่างเมมฟิสกับแนชวิลล์ซึ่งแนชวิลล์จะเป็นผู้ได้รับเลือก
ดูเพิ่ม

การนับแบบบอร์ดา
การลงคะแนนแบบคาร์ดินัล
แหล่งข้อมูลอื่น

The Center for Range Voting and its simplified introductory homepage
The Center for Election Science includes an article on Score Voting เก็บถาวร 2019-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Equal Vote Coalition, which promotes a STAR voting, a variant of score voting, in the United States
RangeVote includes a user-friendly presentation on score voting
Score voting discussion list at Yahoo Groups
Simulation of various voting models for close elections Article by Brian Olson.
Mechanic, Michael; William Poundstone (2007-01-02). "The verdict is in: our voting system is a loser". Mother Jones. The Foundation for National Progress. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-09. สืบค้นเมื่อ 2008-02-04.
| ด ค กระบบการลงคะแนน |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของการเมือง และการเลือกตั้ง
ผู้ชนะคนเดียว:  คะแนนอนุมัติ คะแนนอนุมัติผสม  แบบผู้สมัครรอบแรกอย่างรวม  การนับแบบบอร์ดา  แบบบักลิน  ระบบการลงคะแนนแบบมีเงื่อนไข คะแนนเสียงเสริม  วิธีกงดอร์แซ วีธีของโคปแลนด์  วิธีของด็อดจ์สัน  วิธีเคเมนี-ยัง  มินิแมกซ์  วิธีของแนนสัน  ระบบจัดลำดับคู่  วิธีชุลท์เซอ  บัตรลงคะแนนหลายรอบ  ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด  แบบหลายรอบในทันที (จัดลำดับความชอบ) วิธีของคูมส์  การตัดสินแบบเสียงข้างมาก  เกณฑ์เสียงข้างมาก  แบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า  ระบบการลงคะแนนแบบพิกัด  แบบคะแนนรวม  แบบสตาร์  ระบบสองรอบ  การตัดสินแบบปกติ 
ระบบสัดส่วน:  แบบเปรียบเทียบผลลัพธ์คู่ด้วยการถ่ายโอนคะแนนเสียง  สัดส่วนคู่  แฮร์-คลาร์ก  วิธีค่าเฉลี่ยสูงสุด เว็บสเตอร์/แซ็งต์-ลากูว์  โดนต์  วิธีเหลือเศษสูงสุด  แบบสมาชิกผสม  บัญชีรายชื่อ  แบบถ่ายโอนคะแนนเสียงของชุลท์เซอ  แบบถ่ายโอนคะแนนเสียง 
ระบบกึ่งสัดส่วน:  ระบบคู่ขนาน  แบบเสียงเดียวโอนไม่ได้  แบบสะสม  แบบจำกัดคะแนนเสียง  แบบคะแนนอนุมัติเป็นสัดส่วน  แบบคะแนนอนุมัติเป็นสัดส่วนมีลำดับ  แบบคะแนนอนุมัติตามความชอบ  ระบบสมาชิกเพิ่มเติม  แบบเสียงเดียวผสม  คะแนนเสียงเผื่อเลือกเพิ่ม  แบบสมาชิกคู่  เขตกันดาร-เขตเมือง 
เกณฑ์:  เกณฑ์กงดอร์แซ  เกณฑ์ผู้แพ้แบบกงดอร์แซ  เกณฑ์ความคงที่  เกณฑ์ความเป็นอิสระของตัวโคลน  ความเป็นอิสระของตัวเลือกที่ไม่เกี่ยวข้องกัน  ความเป็นอิสระของตัวเลือกของสมิธ  เกณฑ์ผู้ที่ถูกจัดลำดับหลังจะกระทบกับผู้ที่ได้ลำดับแรก  เกณฑ์เสียงข้างมาก  เกณฑ์ผู้แพ้เสียงข้างมาก  Monotonicity criterion  เกณฑ์เสียงข้างมากร่วมกัน  หลักประสิทธิภาพแบบพาเรโต  เกณฑ์การเข้าร่วม  เกณฑ์คะแนนเสียงที่เหนือกว่า  เกณฑ์การแก้คะแนนเสมอ  เกณฑ์สมมาตรกลับด้าน  เกณฑ์ของสมิธ 
โควตา:  โควตาดรูป  โควตาฮาเกินบัค-บิชช็อฟ  โควตาแฮร์  โควตาอิมเปรีอาลี 
อื่นๆ:  บัตรลงคะแนน  เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ  คะแนนเสียงตามความชอบลำดับแรก  บัตรเสีย  การจับสลาก 
เปรียบเทียบ:  การเปรียบเทียบระบบลงคะแนน  ระบบการลงคะแนนในแต่ละประเทศ 
สถานีย่อย — โครงการ
บัตรลงคะแนนในแบบ STAR ซึ่งใช้บัตรลงคะแนนแบบคะแนนรวม ในการนับคะแนนนั้นจะต้องเพิ่มเติมขั้นตอนในการเลือกผู้ชนะจากผู้ที่ได้คะแนนรวมสูงสุดสองลำดับแรก
ระบบฉีดเชื้อเพลิง

โมเดลตัดของเครื่องยนต์เบนซินไดเรกต์อินเจ็กชั่น
ระบบฉีดเชื้อเพลิง หรือ ระบบหัวฉีด (อังกฤษ: Fuel injection) คือ การนำเอาเชื้อเพลิงเข้าไปสู่เครื่องยนต์สันดาปภายในโดยใช้หัวฉีด (injector) ซึ่งส่วนใหญ่ใช้ในเครื่องยนต์ของรถยนต์
เครื่องยนต์ที่จุดระเบิดด้วยการอัด (เช่น เครื่องยนต์ดีเซล) และเครื่องยนต์จุดระเบิดด้วยประกายไฟหลายรุ่น (เช่น เครื่องยนต์เบนซินประเภทออตโต หรือวันเคล) ล้วนใช้ระบบฉีดรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง เครื่องยนต์ดีเซลที่ผลิตจำนวนมากสำหรับรถยนต์นั่งส่วนบุคคล (เช่น เมอร์เซเดส-เบนซ์ OM 138) เริ่มวางจำหน่ายในช่วงปลายทศวรรษที่ 1930 ถึงต้นทศวรรษที่ 1940 ถือเป็นเครื่องยนต์ที่ใช้ระบบฉีดตัวแรกในรถยนต์นั่งส่วนบุคคล ในเครื่องยนต์เบนซินของรถยนต์นั่งส่วนบุคคล ระบบหัวฉีดถูกนำมาใช้ครั้งแรกในช่วงต้นทศวรรษที่ 1950 และได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเข้ามาแทนที่คาร์บูเรเตอร์ (carburetor) จนหมดในช่วงต้นทศวรรษที่ 1990 หลักการสำคัญที่ต่างกันระหว่างคาร์บูเรเตอร์กับหัวฉีดคือ หัวฉีดจะทำการฉีดน้ำมันเชื้อเพลิงให้เป็นละอองผ่านหัวฉีดขนาดเล็กด้วยแรงดันสูง ในขณะที่คาร์บูเรเตอร์จะอาศัยแรงดูดที่เกิดจากอากาศไหลเข้าที่เร่งผ่านท่อเวนจูรี เพื่อดึงน้ำมันเข้าสู่กระแสลม
คำว่า “ระบบฉีดน้ำมันเชื้อเพลิง” นั้นเป็นคำกว้าง ๆ ที่ครอบคลุมระบบย่อยหลายแบบที่มีหลักการทำงานพื้นฐานแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง สิ่งเดียวที่ระบบฉีดทุกระบบมีเหมือนกันคือ ไม่มีระบบคาร์บูเรเตอร์ (carburetion)
หลักการพื้นฐานของระบบผสมไอดี (mixture) ในเครื่องยนต์สันดาปภายในแบ่งเป็น 2 แบบ คือ:
การผสมภายใน (internal) ระบบนี้จะทำการฉีดน้ำมันเข้าไปในห้องเผาไหม้โดยตรง แบ่งเป็นระบบย่อยได้หลายแบบ ทั้งแบบฉีดตรง (direct injection) และฉีดอ้อม (indirect injection) โดยระบบที่นิยมที่สุดคือ “คอมมอนเรล” (commonrail) ซึ่งเป็นระบบฉีดตรงประเภทหนึ่ง
การผสมภายนอก (external) ระบบนี้จะฉีดน้ำมันภายนอกห้องเผาไหม้ แล้วค่อยดูดไอดีที่ผสมกันแล้วเข้าไปในห้องเผาไหม้ ระบบหัวฉีดที่ใช้การผสมแบบนี้เรียกว่า “ระบบหัวฉีดท่อร่วม” (manifold injection) ซึ่งแบ่งเป็น 2 แบบย่อยคือ:
การฉีดหลายจุด (multi-point injection) ระบบนี้ใช้หัวฉีดหลายหัว ฉีดน้ำมันบริเวณท่อไอดีก่อนเข้าสู่แต่ละสูบ
การฉีดแบบจุดเดียว (single-point injection) ระบบนี้ใช้หัวฉีดเพียงจุดเดียว ฉีดน้ำมันบริเวณเรือนปีกผีเสื้อระบบการผสมไอดีภายใน
คำว่า “ระบบฉีดเชื้อเพลิงแบบอิเล็กทรอนิกส์” (electronic fuel injection) หมายถึงระบบฉีดเชื้อเพลิงใด ๆ ที่ควบคุมโดยชุดควบคุมเครื่องยนต์ (engine control unit; ecu)
การทำงาน

การทำงานพื้นฐานของระบบหัวฉีดเชื้อเพลิงจะอธิบายไว้ในหัวข้อต่อไปนี้ โปรดทราบว่าในบางระบบ ชิ้นส่วนเดียวอาจทำหน้าที่หลายอย่างได้
การทำงาน > เพิ่มแรงดันน้ำมัน

ระบบหัวฉีดน้ำมันเชื้อเพลิง ทำงานโดยการฉีดน้ำมันเชื้อเพลิงที่ถูกเพิ่มแรงดันเข้าสู่เครื่องยนต์ ดังนั้น จึงจำเป็นต้องมีอุปกรณ์เพื่อเพิ่มแรงดันน้ำมันเชื้อเพลิง เช่น ปั๊มเชื้อเพลิง (fuel pump)
การทำงาน > ควบคุมปริมาณน้ำมัน

ระบบหัวฉีดน้ำมันเชื้อเพลิงจำเป็นต้องคำนวณปริมาณน้ำมันที่เหมาะสมที่จะจ่ายไปยังเครื่องยนต์ และควบคุมการไหลของน้ำมันเพื่อให้ได้ปริมาณที่ต้องการ
ระบบหัวฉีดเชิงกลรุ่นแรก ๆ ใช้ปั๊มหัวฉีด (injection pump) ที่ควบคุมด้วยเกลียว ซึ่งทำหน้าที่ทั้งการวัดปริมาณน้ำมันและสร้างแรงดันในการฉีด ตั้งแต่ยุค 1980 เป็นต้นมา มีการใช้ระบบอิเล็กทรอนิกส์เพื่อควบคุมการวัดปริมาณน้ำมัน ระบบหัวฉีดรุ่นใหม่ใช้ชุดควบคุมเครื่องยนต์อิเล็กทรอนิกส์ (ecu) ซึ่งทำหน้าที่ควบคุมปริมาณน้ำมัน การจุดระเบิด (timing) และควบคุมการทำงานอื่น ๆ ของเครื่องยนต์
การทำงาน > ฉีดน้ำมัน

หัวฉีดน้ำมันเชื้อเพลิงเป็นหัวฉีดสเปรย์ (spray nozzle) ที่ทำหน้าที่เป็นขั้นตอนสุดท้ายในการส่งน้ำมันเชื้อเพลิงเข้าสู่เครื่องยนต์ ตำแหน่งของหัวฉีดจะอยู่ที่ห้องเผาไหม้ ท่อไอดี หรือบางระบบที่พบได้น้อยกว่าจะอยู่ที่ลิ้นปีกผีเสื้อ
หัวฉีดเชื้อเพลิงซึ่งควบคุมการวัดด้วยเรียกว่า “วาล์วฉีด” (injection valve)  ในขณะที่หัวฉีดที่ทำหน้าที่ทั้งสามอย่างนี้เรียกว่า “หัวฉีดรวม” (unit injector)
ดูเพิ่ม

คอมมอนเรล
คาร์บูเรเตอร์
เครื่องยนต์ดีเซล
ระบบฉีดเชื้อเพลิงตรง
ระบบฉีดเชื้อเพลิงอ้อม
ระบบท่อมัลพิเกียน

แผนภาพอย่างง่ายของส่วนท้ายทางเดินอาหารของแมลงในลำดับตั๊กแตน (Orthoptera) แสดงท่อมัลพิเกียน
ระบบท่อมัลพิเกียน (อังกฤษ: Malpighian tubule system) เป็นระบบขับถ่ายและรักษาสมดุลสารละลายที่พบใน แมลง ไมเรียพ็อด อะแรคนิด และทาร์ดิเกรดบางชนิด
ประกอบด้วยท่อที่แตกเป็นแขนง ยื่นออกมาจากท่อทางเดินอาหาร ทำหน้าที่ดูดซับสารละลาย น้ำและของเสียจากฮีโมลิมพ์ที่อยู่รอบ ๆ โดยหลังจากนั้น ของเสียจะถูกปล่อยออกนอกตัวในรูปของสารประกอบไนโตรเจนที่เป็นของแข็ง และแคลเซียมออกซาเลต ระบบนี้ตั้งชื่อตามมาร์เซลโล มัลพิกิ (Marcello Malpighi) นักกายวิภาคศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่สิบเจ็ด
ยังไม่มีความชัดเจนว่าท่อมัลพิเกียนของสัตว์จำพวกอะแรคนิดกับยูนิราเมีย เป็นโครงสร้างที่มีต้นกำเนิดเดียวกัน หรือเป็นผลของวิวัฒนาการเบนเข้า
โครงสร้าง

ระบบท่อมัลพิเกียนเป็นกลุ่มของท่อลักษณะเรียว ปกติพบที่ส่วนท้ายของทางเดินอาหารสัตว์ขาปล้อง ผนังของแต่ละท่อเป็นเซลล์เพียงชั้นเดียวมาบรรจบปิดที่ส่วนปลายท่อ ส่วนต้นท่อจะเชื่อมกับท่อทางเดินอาหารที่รอยต่อระหว่างทางเดินอาหารส่วนกลางและส่วนปลาย โดยปกติท่อจะมีการขดตัวไปมาหลายรอบ จำนวนของท่อแตกต่างกันไปตามสปีชีส์ ส่วนใหญ่เป็นพหุคูณของสอง ท่อมัลพิเกียนมักแช่อยู่ในฮีโมลิมพ์และอยู่ชิดกับเนื้อเยื่อไขมัน ภายในท่อมีแอกตินสำหรับพยุงโครงสร้าง และมีไมโครวิลไลสำหรับโบกพัดสารไปตามท่อ ท่อมัลพิเกียนในแมลงส่วนใหญ่มีกล้ามเนื้อเสริมที่อาจทำหน้าที่ผสมสารภายในท่อ หรือช่วยให้มีพื้นที่สัมผัสกับฮีโมลิมพ์มากขึ้น แมลงในลำดับ Dermaptera และ Thysanoptera ไม่มีกล้ามเนื้อเหล่านี้ และแมลงในลำดับ Collembola และ Hemiptera ไม่มีระบบท่อมัลพิเกียนอย่างสิ้นเชิง