วิลเฮลมึส
เนื้อร้อง

"วิลเฮลมึส" ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ geuzenliedboek (แปลว่า 'Beggars' songbook') ค.ศ. 1581. ใช้คำขึ้นต้นของเนื้อร้องในบทแรกว่า "Wilhelmus":'[ต้องการอ้างอิง]
| --- | --- |
Een nieuw Christelick Liedt gemaect ter eeren des Doorluchtichsten Heeren, Heere Wilhelm Prince van Oraengien, Grave van Nassou, Patris Patriae, mijnen Genaedigen Forsten ende Heeren. Waer van deerste Capitael letteren van elck veers syner Genaedigen Forstens name metbrengen. Na de wijse van Chartres.: A new Christian song made in the honour of the most noble lord, lord William Prince of Orange, count of Nassau, Pater Patriae (Father of the Nation), my merciful prince and lord. [A song] of which the first capital letter of each stanza form the name of his merciful prince. To the melody of Chartres.
เนื้อร้องฉบับเต็มของเพลงชาติเนเธอร์แลนด์โดยแต่เดิมมีอยู่ 15 บท แต่นิยมขับร้องอย่างเป็นทางการเฉพาะบทที่ 1 และ บทที่ 6 เท่านั้น
| บทร้องดั้งเดิม (ค> ศ. 1568) | บทร้องร่วมสมัย | สัทอักษรสากล (IPA) | คำแปลภาษาอังกฤษโดยอิงจากทำนอง! | คำแปลภาษาอังกฤษจากสำนวนดั้งเดิม | คำแปลภาษาไทย |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| บทที่ 1 | บทที่ 1 | บทที่ 1 | บทที่ 1 | บทที่ 1 | บทที่ 1 |  |  |  |  |  |
|   Wilhelmus van Nassouwe  Ben ick van Duytschen bloet  Den Vaderlant getrouwe  Blyf ick tot in den doet:  Een Prince van Oraengien  Ben ick vrij onverveert,  Den Coninck van Hispaengien  Heb ick altijt gheeert. |   WWilhelmus van Nassouwe  ben ik, van Duitsen bloed,  den vaderland getrouwe  blijf ik tot in den dood.  Een Prinse van Oranje  ben ik, vrij onverveerd,  den Koning van Hispanje  heb ik altijd geëerd. | [ʋɪɫ.ˈɦɛɫ.mʏs̠ vɑn nɑ.ˈs̠ɑu̯.ə]  [bɛn ɪk vɑn ˈdœy̑t.s̠ən blut]  [dɛn ˈvaː.dər.ˌlɑnt ɣə.ˈtrɑu̯.ə]  [blɛi̯v ɪk tɔt ɪn dɛn doːt]  [ən ˈprɪn.s̠ə vɑn ˌoː.ˈrɑn.jə]  [bɛn ɪk frɛi̯ ˌɔɱ.vər.ˈveːrt]  [dɛn ˈkoː.nɪŋ vɑn ɦɪ.ˈs̠pɑn.jə]  [ɦɛp ɪk ˈɑɫ.tɛi̯t ɣə.ˈeːrt] |  William of Nassau, scion Of a Dutch and ancient line, I dedicate undying Faith to this land of mine. A prince I am, undaunted, Of Orange, ever free, To the king of Spain I've granted A lifelong loyalty. |  William of Nassau  am I, of Dutch blood. Loyal to the fatherland  I will remain until I die. A prince of Orange  am I, free and fearless. The king of Spain I have always honoured. |  ข้าคือวิลเลียมแห่งนัสเซา                ผู้สืบเผ่าโลหิตแห่งปวงดัตช์     ซึ่งปิตุภูมิข้าคงซื่อสัตย์             ตราบจวบสัจจาสิ้นพร้อมชีพ         ข้าข้าคือเจ้าชายแห่งออเรนจ์         ผู้เป็นเสรีแลหาญกล้า                  ซึ่งองค์กษัตริย์แห่งสเปนข้าวันทา ซึ่งรักษาข้าเชื่อมั่น |  |  |  |  |  |
| บทที่ 2 | บทที่ 2 | บทที่ 2 | บทที่ 2 | บทที่ 2 | บทที่ 2 |  |  |  |  |  |
|   In Godes vrees te leven  Heb ick altyt betracht,  Daerom ben ick verdreven  Om Landt om Luyd ghebracht:  Maer God sal mij regeren  Als een goet Instrument,  Dat ick zal wederkeeren  In mijnen Regiment. |   In Godes vrees te leven  heb ik altijd betracht,  daarom ben ik verdreven,  om land, om luid gebracht.  Maar God zal mij regeren  als een goed instrument,  dat ik zal wederkeren  in mijnen regiment. | [ɪn ˈɣɔ.dəs̠ vreːs̠ tə ˈleː.vən]  [ɦɛp ɪk ˈɑɫ.tɛi̯t bə.ˈtrɑxt]  [daːr.ˈɔm bɛn ɪk vər.ˈdreː.vən]  [ɔm lɑnt ɔm lœy̑t ɣə.ˈbrɑxt]  [maːr ɣɔt z̠ɑɫ mɛi̯ rə.ˈɣeː.rən]  [ɑɫs̠ eːn ɣut ˌɪn.s̠try.ˈmɛnt]  [dɑt ɪk z̠ɑɫ ˌʋeː.dər.ˈkeː.rən]  [ɪn ˈmɛi̯.nən ˌreː.ʒi.ˈmɛnt] |  Ive ever tried to live in The fear of God's command And therefore I've been driven, From people, home, and land, But God, I trust, will rate me His willing instrument And one day reinstate me Into my government. |  To live in fear of God  I have always attempted. Because of this I was ousted  bereft of my land and my people. But God will direct me  like a good instrument. So that I may return  to my domain. |  |  |  |  |  |  |
| บทที่ 3 | บทที่ 3 | บทที่ 3 | บทที่ 3 | บทที่ 3 | บทที่ 3 |  |  |  |  |  |
|   Lydt u myn Ondersaten  Die oprecht zyn van aert,  Godt sal u niet verlaten  Al zijt ghy nu beswaert:  Die vroom begheert te leven  Bidt Godt nacht ende dach,  Dat hy my cracht wil gheven  Dat ick u helpen mach. |   Lijdt u, mijn onderzaten  die oprecht zijt van aard,  God zal u niet verlaten,  al zijt gij nu bezwaard.  Die vroom begeert te leven,  bidt God nacht ende dag,  dat Hij mij kracht wil geven,  dat ik u helpen mag. | [lɛi̯t y mɛi̯n ˌɔn.dər.ˈz̠aː.tən]  [di ɔ.ˈprɛxt z̠ɛi̯t vɑn aːrt]  [ɣɔt z̠ɑɫ y nit vər.ˈlaː.tən]  [ɑɫ z̠ɛi̯t ɣɛi̯ nʏ bə.ˈz̠ʋaːrt]  [di vroːm bə.ˈɣeːrt tə ˈleː.vən]  [bɪt ɣɔt nɑxt ˈɛn.də dɑx]  [dɑt ɦɛi̯ mɛi̯ krɑxt ʋɪɫ ˈɣeː.vən]  [dɑt ɪk y ˈɦɛɫ.pən mɑx] |  Lijdt u, mijn onderzaten die oprecht zijt van aard, God zal u niet verlaten, al zijt gij nu bezwaard. Die vroom begeert te leven, bidt God nacht ende dag, dat Hij mij kracht wil geven, dat ik u helpen mag. |  Hold on my subjects,  who are honest by nature. God will not abandon you  even though you now are in despair. He who tries to live piously,  must pray to God day and night, that He will give me strength  that I may help you. |  |  |  |  |  |  |
บทที่ 4
|   Lyf en goet al te samen  Heb ick u niet verschoont,  Mijn broeders hooch van Namen  Hebbent u oock vertoont:  Graef Adolff is ghebleven  In Vriesland in den slaech,  Syn Siel int ewich Leven  Verwacht den Jongsten dach. |   Lijf en goed al te samen  heb ik u niet verschoond,  mijn broeders hoog van namen  hebben 't u ook vertoond:  Graaf Adolf is gebleven  in Friesland in de slag,  zijn ziel in 't eeuwig leven  verwacht de jongste dag. | [lɛi̯v ən ɣut ɑɫ tə ˈs̠aː.mən]  [ɦɛp ɪk y nit vər.ˈs̠xoːnt]  [mɛi̯n ˈbru.dərs̠ ɦoːx vɑn ˈnaː.mən]  [ˈɦɛ.bən t‿y oːk vər.ˈtoːnt]  [ɣraːv ˈaː.dɔɫf ɪs̠ ɣə.ˈbleː.vən]  [ɪn ˈfris̠.lɑnt ɪn də s̠lɑx]  [z̠ɛi̯n z̠iɫ ɪn t‿ˈeːu̯.əx ˈleː.vən]  [vər.ˈʋɑxt də ˈjɔŋ.s̠tə dɑx] |  LLife and my all for others I sacrificed, for you! And my illustrious brothers Proved their devotion too. Count Adolf, more's the pity, Fell in the Frisian fray, And in the eternal city Awaits the judgement day |  My life and fortune altogether I have not spared you. My brothers high in rank have shown you this as well: Count Adolf died  in battle in Frisia His soul in eternal life  awaits the final judgement. |  |  |  |  |  |  |
| บทที่ 5  | บทที่ 5  | บทที่ 5  | บทที่ 5  | บทที่ 5  | บทที่ 5  |  |  |  |  |  |
|   Edel en Hooch gheboren  Van Keyserlicken Stam:  Een Vorst des Rijcks vercoren  Als een vroom Christen man,  Voor Godes Woort ghepreesen  Heb ick vrij onversaecht,  Als een Helt sonder vreesen  Mijn edel bloet ghewaecht. |   Edel en hooggeboren,  van keizerlijke stam,  een vorst des rijks verkoren,  als een vroom christenman,  voor Godes woord geprezen,  heb ik, vrij onversaagd,  als een held zonder vreze  mijn edel bloed gewaagd. | [ˈeː.dəɫ ən ˌɦoː.ɣə.ˈboː.rən]  [vɑn ˈkɛi̯.z̠ər.lə.kə s̠tɑm]  [ən vɔrs̠t dɛs̠ rɛi̯ks̠ vər.ˈkɔ.rən]  [ɑɫs̠ ən vroːm ˈkrɪs̠.tən.mɑn]  [voːr ˈɣɔ.dəs̠ ʋoːrt ɣə.ˈpreː.z̠ən]  [ɦɛp ɪk vrɛi̯ ˌɔɱ.vər.ˈs̠aːxt]  [ɑɫs̠ ən ɦɛɫt ˈz̠ɔn.dər ˈvreː.z̠ə]  [mɛi̯n ˈeː.dəɫ blut ɣə.ˈʋaːxt] |  I, nobly born, descended From an imperial stock. An empire's prince, defended (Braving the battle's shock Heroically and fearless As pious Christian ought) With my life's blood the peerless Gospel of God our Lord. |  Noble and high-born, of imperial descent, Chosen a prince of the empire, Like a pious Christian,  for the honoured word of God, I have without hesitation like a fearless hero,  ventured my own noble blood. |  |  |  |  |  |  |
| บทที่ 6  | บทที่ 6  | บทที่ 6  | บทที่ 6  | บทที่ 6  | บทที่ 6  |  |  |  |  |  |
|   Mijn Schilt ende betrouwen  Sijt ghy, o Godt mijn Heer,  Op u soo wil ick bouwen  Verlaet mij nimmermeer:  Dat ick doch vroom mach blijven  V dienaer taller stondt,  Die Tyranny verdrijven,  Die my mijn hert doorwondt. |   Mijn schild ende betrouwen  zijt Gij, o God mijn Heer,  op U zo wil ik bouwen,  verlaat mij nimmermeer.  Dat ik doch vroom mag blijven,  uw dienaar t'aller stond,  de tirannie verdrijven  die mij mijn hart doorwondt. | [mɛi̯n s̠xɪɫt ˈɛn.də bə.ˈtrɑu̯.ən]  [ˈz̠ɛi̯t ɣɛi̯ oː ɣɔt mɛi̯n ɦeːr]  [ɔp y z̠oː ʋɪɫ ɪk ˈbɑu̯.ən]  [vər.ˈlaːt mɛi̯ ˌnɪ.mər.ˈmeːr]  [dɑt ɪk dɔx froːm mɑɣ ˈblɛi̯.vən]  [yu̯ ˈdi.naːr ˈt‿ɑ.lər s̠tɔnt]  [də ˌti.rɑ.ˈni vər.ˈdrɛi̯.vən]  [di mɛi̯ mɛi̯n ɦɑrt ˈdoːr.ʋɔnt] |  Ashield and my reliance, O God, Thou ever wert. I'll trust unto Thy guidance. O leave me not ungirt. That I may stay a pious Servant of Thine for aye And drive the plagues that try us And tyranny away. |  My shield and reliance  are you, o God my Lord. It is you on whom I want to rely,  never leave me again. [Grant] that I may remain brave,  your servant for always, and [may] defeat the tyranny,  which pierces my heart. |  ซึ่งองค์ทรงพระผู้เป็นเจ้า               ผู้เป็นเงาคอยปักษ์รักษาข้า          ซึ่งพระองค์ข้าโปรดให้นำพา      เปิดทางข้าอย่าจากเสียอื่นไกล    ซึ่งเหล่าข้าพระองค์คงหาญกล้า       คอยวันทาใช้ท่านสืบไป           โปรดทรงทลายทรราชให้ปราชัย     ซึ่งย่ำยีใจของข้าเทอญ |  |  |  |  |  |
| บทที่ 7 | บทที่ 7 | บทที่ 7 | บทที่ 7 | บทที่ 7 | บทที่ 7 |  |  |  |  |  |
|   Van al die my beswaren,  End mijn Vervolghers zijn,  Mijn Godt wilt doch bewaren  Den trouwen dienaer dijn:  Dat sy my niet verrasschen  In haren boosen moet,  Haer handen niet en wasschen  In mijn onschuldich bloet. |   Van al die mij bezwaren  en mijn vervolgers zijn,  mijn God, wil doch bewaren  de trouwe dienaar dijn,  dat zij mij niet verrassen  in hunne boze moed,  hun handen niet en wassen  in mijn onschuldig bloed. | [vɑn ɑɫ di mɛi̯ bə.ˈz̠ʋaː.rən]  [ɛn mɛi̯n vər.ˈvɔɫ.gərs̠ z̠ɛi̯n]  [mɛi̯n ɣɔt ʋɪɫ dɔx bə.ˈʋaː.rən]  [də ˈtrɑu̯.ə ˈdi.naːr dɛi̯n]  [dɑt z̠ɛi̯ mɛi̯ nit və.ˈrɑ.s̠ən]  [ɪn ˈɦʏ.nə ˈboː.z̠ə mut]  [ˈɦʏn ˈɦɑn.dən nit ɛn ˈʋɑ.s̠ən]  [ɪn mɛi̯n ˌɔn.ˈs̠xʏɫ.dəx blut] |  My God, I pray thee, save me From all who do pursue And threaten to enslave me, Thy trusted servant true. O Father, do not sanction Their wicked, foul design, Don't let them wash their hands in This guiltless blood of mine. |  From all those that burden me  and are my pursuers, my God, do save  your loyal servant. That they may not surprise me  with their wicked plans nor wash their hands  in my innocent blood. |  |  |  |  |  |  |
| บทที่ 8 | บทที่ 8 | บทที่ 8 | บทที่ 8 | บทที่ 8 | บทที่ 8 |  |  |  |  |  |
|   Als David moeste vluchten  Voor Saul den Tyran:  Soo heb ick moeten suchten  Met menich Edelman:  Maer Godt heeft hem verheven  Verlost uit alder noot,  Een Coninckrijk ghegheven  In Israel seer groot. |   Als David moeste vluchten  voor Sauel den tiran,  zo heb ik moeten zuchten  als menig edelman.  Maar God heeft hem verheven,  verlost uit alder nood,  een koninkrijk gegeven  in Israël zeer groot. | [ɑɫs̠ ˈdaː.vɪt ˈmu.s̠tə ˈvlʏx.tən]  [voːr ˈs̠ɑu̯.əɫ dɛn ti.ˈrɑn]  [z̠oː ɦɛp ɪk ˈmu.tən ˈz̠ʏx.tən]  [ɑɫs̠ ˈmeː.nəx ˈeː.dəɫ.ˌmɑn]  [maːr ɣɔt ɦeːft ɦɛm vər.ˈɦeː.vən]  [vər.ˈlɔs̠t œy̑t ˈɑɫ.dər noːt]  [ən ˈkoː.nɪŋ.ˌkrɛi̯k ɣə.ˈɣeː.vən]  [ɪn ˈɪs̠.raː.ˌɛɫ z̠eːr ɣroːt] |  O David, thou soughtest shelter From King Saul's tyranny. Even so I fled this welter And many a lord with me. But God the Lord did save me From exile and its hell And, in His mercy, gave him A realm in Israel. |  Like David, who was forced to flee  from Saul, the tyrant. I had to sigh,   as did many other nobles. But God raised him,  relieving him of despair, and gave him a kingdom  very great in Israel. |  |  |  |  |  |  |
| บทที่ 9 | บทที่ 9 | บทที่ 9 | บทที่ 9 | บทที่ 9 | บทที่ 9 |  |  |  |  |  |
|   Na tsuer sal ick ontfanghen  Van Godt mijn Heer dat soet,  Daer na so doet verlanghen  Mijn Vorstelick ghemoet:  Dat is dat ick mach sterven  Met eeren in dat Velt,  Een eewich Rijck verwerven  Als een ghetrouwe Helt. |   Na 't zuur zal ik ontvangen  van God mijn Heer het zoet,  daarnaar zo doet verlangen  mijn vorstelijk gemoed:  dat is, dat ik mag sterven  met ere in dat veld,  een eeuwig rijk verwerven  als een getrouwe held. | [naː‿t z̠yːr z̠ɑɫ ɪk ɔnt.ˈfɑŋ.ən]  [vɑn ɣɔt mɛi̯n ɦeːr ɦɛt z̠ut]  [ˈdaːr.ˌnaːr z̠oː dut vər.ˈlɑŋ.ən]  [mɛi̯n ˈvɔr.s̠tə.lək ɣə.ˈmut]  [dɑt ɪs̠ dɑt ɪk mɑx ˈs̠tɛr.vən]  [mɛt ˈeː.rə ɪn dɑt vɛɫt]  [ən ˈeːu̯.əx rɛi̯k vər.ˈʋɛr.vən]  [ɑɫs̠ ən ɣə.ˈtrɑu̯.ə ɦɛɫt] |  Fear not 't will rain sans ceasing The clouds are bound to part. I bide that sight so pleasing Unto my princely heart, Which is that I with honor Encounter death in war, And meet in heaven my Donor, His faithful warrior. |  After this sourness I will receive  from God my Lord the sweetness  For that longs so much my noble mind  which is that I may die  with honour in the fields, and gain an eternal realm  as a faithful hero. |  |  |  |  |  |  |
บทที่ 10
|   Niet doet my meer erbarmen  In mijnen wederspoet,  Dan dat men siet verarmen  Des Conincks Landen goet,  Dat van de Spaengiaerts crencken  O Edel Neerlandt soet,  Als ick daer aen ghedencke  Mijn Edel hert dat bloet. |   Niets doet mij meer erbarmen  in mijne wederspoed  dan dat men ziet verarmen  des Konings landen goed.  Dat u de Spanjaards krenken,  o edel Neerland zoet,  als ik daaraan gedenke,  mijn edel hart dat bloedt. | [nits̠ dut mɛi̯ meːr ɛr.ˈbɑr.mən]  [ɪn ˈmɛi̯.nə ˈʋeː.dər.ˌs̠put]  [dɑn dɑt mɛn z̠it vər.ˈɑr.mən]  [dɛs̠ ˈkoː.nɪŋs̠ ˈlɑn.dən ɣut]  [dɑt y də ˈs̠pɑn.jaːrts̠ ˈkrɛŋ.kən]  [oː ˈeː.dəɫ ˈneːr.ˌlɑnt z̠ut]  [ɑɫs̠ ɪk ˈdaːr.ˌaːn ɣə.ˈdɛŋ.kə]  [mɛi̯n ˈeː.dəɫ ɦɑrt dɑt blut] |  Nothing so moves my pity As seeing through these lands, Field, village, town and city Pillaged by roving hands. O that the Spaniards rape thee, My Netherlands so sweet, The thought of that does grip me Causing my heart to bleed |  Nothing makes me pity so much  in my adversity, then that are seen to be impoverishing the good lands of the King  That you are molested by the Spaniards,  O Noble Netherlands sweet, when I think of that,  my noble heart bleeds. |  |  |  |  |  |  |
| บทที่ 11 | บทที่ 11 | บทที่ 11 | บทที่ 11 | บทที่ 11 | บทที่ 11 |  |  |  |  |  |
|   Als een Prins op gheseten  Met mijner Heyres cracht,  Van den Tyran vermeten  Heb ick den Slach verwacht,  Die by Maestricht begraven  Bevreesden mijn ghewelt,  Mijn ruyters sach men draven.  Seer moedich door dat Velt. |   Als een prins opgezeten  met mijner heireskracht,  van de tiran vermeten  heb ik de slag verwacht,  die, bij Maastricht begraven,  bevreesden mijn geweld;  mijn ruiters zag men draven  zeer moedig door dat veld. | [ɑɫs̠ ən prɪns̠ ˈɔp.ɣə.ˌz̠eː.tən]  [mɛt ˈmɛi̯.nər ˈɦɛi̯.rəs̠.ˌkrɑxt]  [vɑn də ti.ˈrɑn vər.ˈmeː.tən]  [ɦɛp ɪk də s̠lɑx vər.ˈʋɑxt]  [di bɛi̯ maː.ˈs̠trɪxt bə.ˈɣraː.vən]  [bə.ˈvreːz̠.dən mɛi̯n ɣə.ˈʋɛɫt]  [mɛi̯n ˈrœy̑.tərs̠ z̠ɑx mɛn ˈdraː.vən]  [z̠eːr ˈmu.dəɣ doːr dɑt vɛɫt] |  Astride on steed of mettle I've waited with my host The tyrant's call to battle, Who durst not do his boast. For, near Maastricht ensconced, He feared the force I wield. My horsemen saw one bounce it Bravely across the field. |  Seated [on horseback] like a prince,  with my armed forces, Defied by the tyrant,  I awaited the battle. Those dug in at Maastricht  were afraid of my might People saw my horsemen ride  bravely through the fields. |  |  |  |  |  |  |
| บทที่ 12 | บทที่ 12 | บทที่ 12 | บทที่ 12 | บทที่ 12 | บทที่ 12 |  |  |  |  |  |
|   Soo het den wille des Heeren  Op die tyt had gheweest,  Had ick gheern willen keeren  Van v dit swear tempeest:  Maer de Heer van hier boven  Die alle dinck regeert.  Diemen altijd moet loven  En heeftet niet begheert. |   Zo het de wil des Heren  op die tijd was geweest,  had ik geern willen keren  van u dit zwaar tempeest.  Maar de Heer van hierboven,  die alle ding regeert,  die men altijd moet loven,  Hij heeft het niet begeerd. | [z̠oː ɦɛt də ʋɪɫ dɛs̠ ˈɦeː.rən]  [ɔp di tɛi̯t ʋɑs̠ ɣə.ˈʋeːs̠t]  [ɦɑt ɪk ɣeːrn ˈʋɪ.lən ˈkeː.rən]  [vɑn y dɪt z̠ʋaːr tɛm.ˈpeːs̠t]  [maːr də ɦeːr vɑn ˌɦiːr.ˈboː.vən]  [di ˈɑ.lə dɪŋ rə.ˈɣeːrt]  [di mɛn ˈɑɫ.tɛi̯t mut ˈloː.vən]  [ɦɛi̯ ɦeːft ɦɛt nit bə.ˈɣeːrt] |  Surely, if God had willed it, When that fierce tempest blew, My power would have stilled it, Or turned its blast from you But He who dwells in heaven, Whence all our blessings flow, For which aye praise be given, Did not desire it so. |  If it had been the Lord's will, at the time, I would have gladly relieved  you of this heavy tempest. But the Lord above,  who rules all, He who we should always praise,  did not desire so. |  |  |  |  |  |  |
| บทที่ 13 | บทที่ 13 | บทที่ 13 | บทที่ 13 | บทที่ 13 | บทที่ 13 |  |  |  |  |  |
|   Seer Prinslick was ghedreven  Mijn Princelick ghemoet,  Stantvastich is ghebleven  Mijn hert in teghenspoet,  Den Heer heb ick ghebeden  Van mijnes herten gront,  Dat hy mijn saeck wil reden,  Mijn onschult doen bekant. |   Zeer christlijk was gedreven  mijn prinselijk gemoed,  standvastig is gebleven  mijn hart in tegenspoed.  De Heer heb ik gebeden  uit mijnes harten grond,  dat Hij mijn zaak wil redden,  mijn onschuld maken kond. | [z̠eːr ˈkrɪs̠t.lək ʋɑs̠ ɣə.ˈdreː.vən]  [mɛi̯n ˈprɪn.s̠ə.lək ɣə.ˈmut]  [ˌs̠tɑnd.ˈvɑs̠.təx ɪs̠ ɣə.ˈbleː.vən]  [mɛi̯n ɦɑrt ɪn ˈteː.ɣən.ˌs̠put]  [də ɦeːr ɦɛp ɪk ɣə.ˈbeː.dən]  [œy̑t ˈmɛi̯.nəs̠ ˈɦɑr.tən ˈɣrɔnt]  [dɑt ɦɛi̯ mɛi̯n z̠aːk ʋɪɫ ˈrɛ.dən]  [mɛi̯n ˈɔn.s̠xʏɫt ˈmaː.kən kɔnt] |  Steadfast my heart remaineth In my adversity My princely courage straineth All nerves to live and be. I've prayed the Lord my Master With fervid heart and tense To save me from disaster And prove my innocence. |  By a Christian mood was driven My princely heart  Steadfast remained  my heart in adversity To the Lord I prayed,  from the bottom of my heart, that He may save my cause,  and proclaim my innocence. |  |  |  |  |  |  |
| บทที่ 14 | บทที่ 14 | บทที่ 14 | บทที่ 14 | บทที่ 14 | บทที่ 14 |  |  |  |  |  |
|   Oorlof mijn arme Schapen  Die zijt in grooten noot,  V Herder sal niet slapen  Al zijt ghy nu verstroyt:  Tot Godt wilt v begheven,  Syn heylsaem Woort neemt aen,  Als vrome Christen leven,  Tsal hier haest zijn ghedaen. |   Oorlof, mijn arme schapen  die zijt in grote nood,  uw herder zal niet slapen,  al zijt gij nu verstrooid.  Tot God wilt u begeven,  zijn heilzaam woord neemt aan,  als vrome christen leven,-  't zal hier haast zijn gedaan. | [ˈoːr.lɔf mɛi̯n ˈɑr.mə ˈs̠xaː.pən]  [di z̠ɛi̯t ɪn ˈɣroː.tə noːt]  [yu̯ ˈɦɛr.dər z̠ɑɫ nit ˈs̠laː.pən]  [ɑɫ z̠ɛi̯t ɣɛi̯ ny vər.ˈs̠troːi̯t]  [tɔt ɣɔt ʋɪɫt y bə.ˈɣeː.vən]  [z̠ɛi̯n ˈɦɛi̯ɫ.z̠aːm ʋoːrt neːmt aːn]  [ɑɫs̠ ˈvroː.mə ˈkrɪs̠.tən ˈleː.vən]  [t‿z̠ɑɫ ɦiːr ɦaːs̠t z̠ɛi̯n ɣə.ˈdaːn] |  Alas! my flock. To sever Is hard on us. Farewell. Your Shepherd wakes, wherever Dispersed you may dwell, Pray God that He may ease you. His Gospel be your cure. Walk in the steps of Jesus This life will not endure. |  Farewell, my poor sheep,  who are in deep despair. Your shepherd will not sleep,  even though you are now dispersed. Turn to God,  accept his curing word.  Live as a good Christian; soon, it will be finished here. |  |  |  |  |  |  |
| บทที่ 15 | บทที่ 15 | บทที่ 15 | บทที่ 15 | บทที่ 15 | บทที่ 15 |  |  |  |  |  |
|   Voor Godt wil ick belijden  End zijner grooter Macht,  Dat ick tot gheenen tijden  Den Coninck heb veracht:  Dan dat ick Godt den Heere  Der hoochster Maiesteyt,  Heb moeten obedieren,  Inder gherechticheyt. |   Voor God wil ik belijden  en zijne grote macht,  dat ik tot gene tijden  de Koning heb veracht,  dan dat ik God de Here,  de hoogste Majesteit,  heb moeten obediëren  in de gerechtigheid. | [voːr ɣɔt ʋɪɫ ɪk bə.ˈlɛi̯.dən]  [ɛn ˈz̠ɛi̯.nə ˈɣroː.tə mɑxt]  [dɑt ɪk tɔt ˈɣeː.nə ˈtɛi̯.dən]  [də ˈkoː.nɪŋ ɦɛb vər.ˈɑxt]  [dɑn dɑt ɪk ɣɔd də ˈɦeː.rə]  [də ˈɦoːx.s̠tə maː.jəs̠.ˈtɛi̯t]  [ɦɛp ˈmu.tən ˌoː.bə.di.ˈeː.rən  [ɪn də ɣə.ˈrɛx.təx.ɦɛi̯t] |  Unto the Lord His power I do confession make That ne'er at any hour Ill of the King I spake. But unto God, the greatest Of Majesties I owe Obedience first and latest, For Justice wills it so. |  I want to confess to God,  and to his great power that I have never  despised the King. except that to God the Lord,  the highest Majesty I've been obedient in justice. |  |  |  |  |  |  |