stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงพยาบาลอัชชิฟาอ์

| โรงพยาบาลอัชชิฟาอ์ |
| --- | --- |


ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: นครกาซา, ฉนวนกาซา, ดินแดนปาเลสไตน์
พิกัด: 31°31′27″N 34°26′39″E﻿ / ﻿31.52417°N 34.44417°E﻿ / 31.52417; 34.44417
หน่วยงาน
ระบบการบริการ: อายุรศาสตร์, ศัลยศาสตร์, กุมารเวชศาสตร์, จักษุวิทยา, นรีเวชวิทยา, สูติศาสตร์
ประวัติ
เปิดให้บริการ: ทศวรรษ 1920
โรงพยาบาลอัชชิฟาอ์ (อาหรับ: مستشفى الشفاء, ออกเสียง: [musˈtaʃ.fa‿ʃ.ʃiˈfaːʔ]) เป็นโรงพยาบาลกลางและพื้นที่บริการทางการแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในฉนวนกาซา ตั้งอยู่ในย่านริมัลเหนือในนครกาซา
เดิมทีโรงพยาบาลนี้เป็นค่ายทหารของกองทัพบกสหราชอาณาจักร ต่อมาแปรสภาพเป็นโรงพยาบาลในชื่อ ดารุชชิฟาอ์ ("บ้านแห่งการรักษา") โดยรัฐบาลปาเลสไตน์ในอาณัติในปี 1946 มีการขยับขยายโรงพยาบาลในระหว่างกาซาถูกอียิปต์ยึดครอง และต่อมาเมื่อถูกอิสราเอลยึดครองในทศวรรษ 1980 ในศตวรรษที่ 21 โรงพยาบาลนี้มีบทบาทอย่างมากในข้อพิพาทระหว่างอิสราเอลกับกาซา เช่น ในระหว่างสงครามกาซาปี 2008-2009 รายงานข่าวส่วนใหญ่ถ่ายทอดมาจากที่โรงพยาบาลนี้
ในปี 2014 แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล กล่าวโทษว่ากองกำลังฮะมาสใช้โรงพยาบาลนี้เพื่อทรมานและสังหารชาวปาเลสไตน์ที่ถูกกล่าวหาว่ามีส่วนร่วมกับอิสราเอล อดีตเจ้าหน้าที่รัฐของอิสราเอลคนหนึ่งเคยกล่าวเช่นกันว่าผู้นำของฮะมาสหลบอาศัยอยู่ในโรงพยาบาลนี้ เอริก ฟ็อสเซอ และมัดส์ กิลเบิร์ต แพทย์ชาวนอร์เวย์ซึ่งปฏิบัติงานที่โรงพยาบาลนี้ กล่าวว่าพวกเขาไม่พบเห็นหลักฐานใดก็ตามว่ามีกิจกรรมทางทหารอยู่ในโรงพยาบาลนี้ในระหว่างเกิดสงคราม
ในระหว่างสงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566 อิสราเอลกล่าวอ้างโดยมีสหรัฐรับรอง ว่าโรงพยาบาลนี้ถูกใช้งานเป็นฐานปฏิบัติการทางการทหารของฮะมาส กระนั้นทั้งฮะมาสและผู้บริหารโรงพยาบาลปฏิเสธคำกล่าวอ้างนี้ ต่อมากองกำลังของอิสราเอลได้บุกค้นโรงพยาบาลเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2023 และรายงานว่าพบอาวุธในอาคารโรงพยาบาล การบุกค้นโรงพยาบาลในครั้งนี้ถูกประนามไปทั่วโดยหน่วยงานรัฐบาลต่าง ๆ สหประชาชาติ และองค์การมนุษยธรรมต่าง ๆ ต่อมายังมีการค้นพบโพรงในอาณาบริเวณของโรงพยาบาลซึ่งกองทัพอิสราเอลบรรยายว่าเป็น "ทางเข้าอุโมงค์" ซีเอ็นเอ็นยืนยันว่ามีอุโมงค์นี้อยู่จริง กระนั้น นิวยอร์กไทมส์ ชี้ให้เห็นว่าก็ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าโรงพยาบาลถูกใช้งานเป็นศูนย์บัญชาการทางการทหาร กองทัพอิสราเอลยังได้เผยแพร่ท่อนฟิล์มที่แสดงอุปกรณ์ถ่ายวิดีโอลอดเข้าไปในอุโมงค์ภายในจนถึงประตูกันระเบิด อย่างไรก็ตาม มีการให้ข้อมูลว่าอุโมงค์นี้สร้างขึ้นในทศวรรษ 1980 โดยอิสราเอลเองในระหว่างการก่อสร้างขยายโรงพยาบาล เอฮุด บารัก อดีตนายกรัฐมนตรีอิสราเอล ระบุข้อมูลดังกล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์ของซีเอ็นเอ็น นอกจากนี้ กองทัพอิสราเอลยังเผยแพร่วิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่แสดงให้เห็นตัวประกันถูกพาตัวเข้ามาในโรงพยาบาล
โอมาร์ อับดีราซิด อาลี ชาร์มาร์กี

| โอมาร์ อับดีราซิด อาลี ชาร์มาร์กี |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีโซมาเลีย
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  24 ธันวาคม พ.ศ. 2557
ประธานาธิบดี: ฮัสซัน ชีค โมฮามุด
ก่อนหน้า: อับดิเวลี ชีค อาห์เมด
ดำรงตำแหน่ง 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 – 21 กันยายน พ.ศ. 2553
ประธานาธิบดี: ชารีฟ ชีค อาห์เหม็ด
ก่อนหน้า: นูร์ ฮัสซัน ฮุสเซน
ถัดไป: อับดิวาฮิด อิลมี กอนเจห์ (รักษาการ)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 มิถุนายน พ.ศ. 2503
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: อิสระ

โอมาร์ อับดีราซิด อาลี ชาร์มาร์กี (โซมาลี: Cumar Cabdirashiid Cali Sharmaarke, อาหรับ: عمر عبد الرشيد علي شرماركي) (เกิด 18 มิถุนายน พ.ศ. 2503) เป็นนักการทูตและนักการเมืองชาวโซมาเลีย ตั้งแต่พ.ศ. 2552 ถึงพ.ศ. 2553 เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีโซมาเลีย เขาดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตโซมาเลียประจำสหรัฐอเมริกาในปีพ.ศ. 2557 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ชาร์มาร์กีได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีโซมาเลียสมัยที่ 2
เมลียา

| เมลียา Melilla (สเปน) |
| --- | --- |
นครปกครองตนเอง
ท่าเรือเมลียา
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: Praeferre Patriam Liberis Parentem Decet (ละติน: "คนเป็นพ่อควรเห็นแก่ปิตุภูมิมากกว่าเห็นแก่ลูก") Non Plus Ultra  (ละติน: "อย่าไปไกลกว่านั้น")
เพลง: เพลงเมลียา
แผนที่ประเทศสเปนแสดงที่ตั้งเมลียา
พิกัด: 35°18′N 2°57′W﻿ / ﻿35.300°N 2.950°W﻿ / 35.300; -2.950
ประเทศ:  สเปน
ธรรมนูญการปกครองตนเอง: 14 มีนาคม 2538
การปกครอง
 • ประเภท: นครปกครองตนเอง
 • องค์กร: สภาบริหาร
 • นายกเทศมนตรี-ประธาน: ฆวน โฆเซ อิมโบรดา (พรรคประชาชน)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12.3 ตร.กม. (4.7 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 19
ประชากร (2559)
 • ทั้งหมด: 86,026 คน
 • ความหนาแน่น: 7,000 คน/ตร.กม. (18,000 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับประชากร: ที่ 18
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาฤดูร้อนยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 52xxx
รหัส ISO 3166: ES-ML
ภาษาราชการ: ภาษาสเปน
นักบุญองค์อุปถัมภ์: บีร์เฆนเดลาบิกโตเรียและฟรังซิสแห่งอัสซีซี
สภานิติบัญญัติ: กอร์เตสเฆเนราเลส
ที่นั่ง ส.ส.: 1 คน (จากทั้งหมด 350 คน)
ที่นั่ง ส.ว.: 2 คน (จากทั้งหมด 264 คน)
เว็บไซต์: นครปกครองตนเองเมลียา
เมลียา (สเปน: Melilla), มริตช์ (เบอร์เบอร์: ⵎⵔⵉⵞ) หรือ มะลีลียะฮ์ (อาหรับ: مليلية) เป็นเมืองหนึ่งของประเทศสเปน ตั้งอยู่ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของแอฟริกาเหนือ ทางทิศตะวันตกและทิศใต้ติดต่อกับประเทศโมร็อกโก ชาวสเปนมาตั้งถิ่นฐานที่เมืองนี้ในปี พ.ศ. 2040 แต่เดิมเมืองนี้จัดอยู่ในแคว้นอันดาลูซิอาเนื่องจากเหตุผลทางประวัติศาสตร์ ต่อมาจึงถูกปกครองในฐานะส่วนหนึ่งของจังหวัดมาลากา ก่อนจะได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเองเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2538  และเมืองนี้ยังเคยเป็นเมืองท่าปลอดภาษีก่อนที่สเปนจะเข้าร่วมสหภาพยุโรป พลเมืองประกอบด้วยคริสต์ศาสนิกชน ชาวมุสลิม ชาวยิว และชนกลุ่มน้อยชาวฮินดู ใช้ภาษาสเปนและ/หรือภาษาเบอร์เบอร์ในการสื่อสาร
สถานะทางการเมือง

เมลียาและเซวตาเป็นดินแดนยุโรปที่เหลืออยู่เพียงสองแห่งบนแผ่นดินใหญ่ทวีปแอฟริกา ประเทศโมร็อกโกได้อ้างกรรมสิทธิ์เหนือเมืองทั้งสองรวมทั้งหมู่เกาะเล็ก ๆ หลายแห่งนอกชายฝั่ง (ปลาซัสเดโซเบรานีอา) โดยนำไปเปรียบเทียบกับการที่สเปนอ้างสิทธิ์เหนือยิบรอลตาร์ รัฐบาลสเปนปฏิเสธข้อเปรียบเทียบนี้ (เช่นเดียวกันกับชาวเมือง) และกล่าวว่าทั้งเซวตาและเมลียาเป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกับรัฐสเปน ไม่สามารถแบ่งแยกได้ ในขณะที่ยิบรอลตาร์ ซึ่งปัจจุบันเป็นดินแดนโพ้นทะเลอังกฤษนั้น ไม่ได้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักรแต่อย่างใด ประวัติศาสตร์ของเมลียานั้นยังคล้ายคลึงกับประวัติศาสตร์ของหลาย ๆ เมืองทางภาคใต้ของแผ่นดินใหญ่สเปนที่เคยอยู่ใต้การปกครองของฟีนีเชีย พิวนิก ไบแซนไทน์ วันดัล วิซิกอท มุสลิม และคริสต์
เศรษฐกิจ

อุตสาหกรรมหลักได้แก่การประมง ส่วนการค้าข้ามพรมแดน (ถูกกฎหมายหรือลักลอบ) เงินอุดหนุนจากสเปนและยุโรปรวมทั้งค่าจ้างแรงงานเป็นแหล่งรายได้อื่น ๆ
เศรษฐกิจของเมลียาต้องพึ่งพิงโมร็อกโกสูง ทั้งผัก ผลไม้ และปลาจะถูกนำเข้าผ่านพรมแดนเข้ามา ชาวโมร็อกโกประมาณ 36,000 คนเข้ามาในเมืองนี้ทุก ๆ วันเพื่อทำงานหรือขายของ
แผนที่เมืองเมลียา ประเทศสเปน
ไซเรไนกาของอิตาลี

ไซเรไนกาของอิตาลี (อิตาลี: Cirenaica italiana; อาหรับ: برقة الايطالیة) เป็นรัฐอาณานิคมของราชอาณาจักรอิตาลี ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งทางทิศตะวันออกของลิเบีย ดำรงอยู่ตั้งแต่ปี 1911 ถึง 1934 เป็นหนึ่งในดินแดนที่อิตาลีได้ยึดครองจากจักรวรรดิออตโตมันในช่วงสงครามอิตาลี-ตุรกี ในปี 1911 ได้มีการผนวกเข้ากับอิตาเลียนตริโปลิเตเนีย
อาณาเขตของทั้งสองอาณานิคมบางครั้งเรียกว่า ลิเบียของอิตาลี หรือ แอฟริกาเหนือของอิตาลี ทั้งสองชื่อยังคงมีการใช้หลังจากการรวมอาณานิคม โดยอิตาเลียนลิเบียเป็นชื่ออย่างเป็นทางการ
ในปี 1923 กลุ่มกบฏชนพื้นเมืองที่เกี่ยวข้องกับนิกายเซนุสซีได้จัดตั้งขบวนการต่อต้านการตั้งอาณานิคมของอิตาลีในลิเบีย ซึ่งถูกปราบปรามโดยกองทัพอิตาลีในปี 1932 เรียกว่า "การทัพเพื่อความสงบ" ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตเป็นสัดส่วนหนึ่งในสี่ของประชากรในท้องถิ่นของไซเรไนกา
ในปี 1934 อาณานิคมนี้ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของอิตาเลียนลิเบีย
แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโร

| แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโร (MNLF) |
| --- | --- |
มีส่วนร่วมในความขัดแย้งโมโร

ปฏิบัติการ: 18 มีนาคม ค.ศ. 1968 – 2 กันยายน ค.ศ. 1996 (ในฐานะกลุ่มแบ่งแยกดินแดน) 2 กันยายน ค.ศ. 1996 – ปัจจุบัน (ในฐานะองค์กรทางการเมือง)
แนวคิด: การปกครองตนเองของโมโร  สมภาคนิยม ระบอบสหพันธรัฐ
ผู้นำ: พิพาทตั้งแต่ ค.ศ. 1996 นูร์ มิสวารี (MNLF), Alvarez Isnaji (กลุ่ม Isnaji) และMus Sema (MNLF EC-15)
กองบัญชาการ: จังหวัดซูลู, ประเทศฟิลิปปินส์
พื้นที่ปฏิบัติการ: มินดาเนา, ประเทศฟิลิปปินส์
พันธมิตร: รัฐพันธมิตร  สาธารณรัฐฟิลิปปินส์  รัฐบาลมาเลเซีย  พันธมิตรที่ไม่ใช่รัฐ   MILF (MNLF EC-15)  รัฐสุลต่านซูลู (ฝ่ายจงรักภักดีต่อจามาลุล กีรัมที่ 3) (ฝ่ายมิสวารี)
ปรปักษ์: รัฐศัตรู  รัฐบาลมาเลเซีย (ฝ่ายมิสวารี) ศัตรูที่ไม่ใช่รัฐ   อัลกออิดะฮ์ ญะมาอะห์ อิสลามียะห์  รัฐอิสลาม อะบูซัยยาฟ  BIFF  MILF (ฝ่ายมิสวารี)  กองทัพประชาชนใหม่
เว็บไซต์: mnlfnet.com
แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโร (อังกฤษ: Moro National Liberation Front; MNLF; อาหรับ: الجبهة الوطنية لتحرير مورو) เป็นองค์กรทางการเมืองของฟิลิปปินส์ที่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1972 และมีอำนาจในเขตปกครองตนเองมุสลิมในมินดาเนา
ประวัติ

ในช่วง พ.ศ. 2513 MNLF จัดตั้งโดย นูร์ มิสวารี เพื่อเรียกร้องเอกราขให้ชาติโมโร การต่อสู้ของกลุ่มนี้เป็นการดึงเอาการต่อสู้อิงแนวทางศาสนาอิสลามเข้ามาในฟิลิปปินส์เป็นกลุ่มแรก มีการเจรจาสันติภาพกับรัฐบาลเมื่อ พ.ศ. 2519 แต่ไม่สำเร็จ การต่อสู้จึงดำเนินต่อไป
MNLF ยังคงต่อสู้เพื่อเอกราชด้วยความรุนแรงจน พ.ศ. 2524 มีการแยกตัวออกเป็นกลุ่มแนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโร พ.ศ. 2529 MNLF กับรัฐบาลฟิลิปปินส์ได้เจรจาสันติภาพกันสำเร็จ รัฐบาลยอมให้ตั้งเขตปกครองตนเองในบริเวณที่ชาวมุสลิมเป็นชนส่วนใหญ่ บริเวณดังกล่าวคือเขตปกครองตนเองมุสลิมมินดาเนา
อ่านเพิ่ม

The Long Struggle to Silence the Guns of Rebellion: A Review of the Long and Winding Trail to the Elusive Peace Agreements by The CenSEI Report
1996 Peace Agreement with the Moro National Liberation Front เก็บถาวร 2021-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Official blog site of the MNLF Director for Advocacy Communication
MNLF attacks Marine post in Sulu
MNLF of Nur Misuari Attack Zamboanga City
Moro National Liberation Front (MNLF)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ออสเตรเลีย 
อื่น ๆ:  IdRef
โมฮัมเหม็ด อับดี ยูซุฟ

| โมฮัมเหม็ด อับดี ยูซุฟ |
| --- | --- |

นายกรัฐมนตรีโซมาเลีย
ดำรงตำแหน่ง 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546 – 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547
ก่อนหน้า: ฮัสซัน อับชีร ฟาราห์
ถัดไป: อาลี โมฮัมเหม็ด เกดี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 2 ตุลาคม พ.ศ. 2495
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: รัฐบาลเปลี่ยนผ่านแห่งชาติ

โมฮัมเหม็ด อับดี ยูซุฟ (โซมาลี: Maxamed Cabdi Yuusuf, อาหรับ: محمد يوسف عبدي) เป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศโซมาเลีย ตั้งแต่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ถึง 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547
ประวัติ

ยูซุฟ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น นายกรัฐมนตรีในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546 โดยประธานาธิบดีโซมาเลีย อับดิคาซิม ซาลาด ฮัสซัน แทนฮัสซัน อับชีร ฟาราห์ ยูซุฟพ้นจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 เมื่อโซมาเลียมีประธานาธิบดีคนใหม่ อับดุลลาฮี ยูซุฟ อะห์เมด ผู้ที่มาดำรงตำแหน่งต่อจากเขาคือ อาลี โมฮัมเหม็ด เกดี
ไซอัด บาร์รี

| ไซอัด บาร์รี |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีคนที่ 3 แห่งโซมาเลีย
ดำรงตำแหน่ง 21 ตุลาคม พ.ศ. 2512 – 26 มกราคม พ.ศ. 2534
ก่อนหน้า: มุคฮ์ทาร์ โมฮัมเหม็ด ฮัสซิน
ถัดไป: อาลี มาห์ดิ มูฮัมหมัด
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 6 ตุลาคม พ.ศ. 2453
เสียชีวิต: 2 มกราคม พ.ศ. 2538 (84 ปี)
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: พรรคสังคมนิยมปฏิวัติโซมาลี

พลตรี โมฮัมเหม็ด ไซอัด บาร์รี (โซมาลี: Maxamed Siyaad Barre; อาหรับ: محمد سياد بري; เกิด 6 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – ถึงแก่กรรม 2 มกราคม พ.ศ. 2538) เป็นเผด็จการทหารและประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยโซมาลีตั้งแต่ พ.ศ. 2512 - พ.ศ. 2534 ในช่วงการปกครองของเขาเขาอ้างว่าตัวเองเป็น Jaalle Siyaad ("สหายไซอัด")
บาร์รีเป็นผู้นำคณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง ที่เข้ามาสู่อำนาจหลังการรัฐประหารในปีพ.ศ. 2512  กล่าวว่าจะปรับเปลี่ยนเป็นสังคมนิยมเชิงวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นความต้องการของประเทศโซมาเลียในขณะนั้น ซึ่งก่อให้เกิดการเข้ามาอย่างหนักของวัฒนธรรมจีน อาสาสมัครแรงงานเก็บเกี่ยวและการปลูกพืช และการสร้างถนนและโรงพยาบาล เกือบทุกอุตสาหกรรม ธนาคารและธุรกิจที่ได้รับการแปรรูปกิจการเป็นของรัฐและสหกรณ์การเกษตรได้รับการส่งเสริม รัฐบาลห้ามไม่ให้มีการนิยมเผ่าพันธุ์และเน้นความจงรักภักดีต่อหน่วยงานกลาง ได้มีการปฏิรูปภาษาโซมาลีใหม่ ยังถูกนำมาใช้ การแพร่กระจายภาษาใหม่และวิธีการและข้อความของการปฏิวัติ โรงเรียนมัธยมถูกปิดในปีพ.ศ. 2517 และนักเรียน 25,000 คนที่อายุ 14-16 ปีและเพิ่มทหารอีก 3,000 นายและพนักงานราชการพลเรือนถูกส่งไปยังพื้นที่ชนบทเพื่อให้ความรู้แก่ญาติพี่น้องชนร่อนเร่
หลังจาก 20 ปีของการปกครองโดยทหาร คณะปฏิวัติสูงสุดของบาร์รี ก็ถูกบังคับให้ออกจากอำนาจในช่วงปีพ.ศ. 2533 โดยรัฐบาลของกลุ่มต่อต้านติดอาวุธ เขาเสียชีวิตในการเนรเทศทางการเมืองในปีพ.ศ. 2538 แต่ถูกส่งกลับไปยังโซมาเลียและฝังในภูมิภาคท​​ี่บ้านของเขา
โมฮัมเหม็ด โมฮามุด อิบราฮิม

| โมฮัมเหม็ด โมฮามุด อิบราฮิม |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศโซมาเลีย
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  สิงหาคม พ.ศ. 2554
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: รัฐบาลกลางเปลี่ยนผ่าน

โมฮัมเหม็ด โมฮามุด อิบราฮิม  (โซมาลี: Maxamed Maxamuud Ibrahiim, อาหรับ: محمد محمود ابراهيم) (เกิด พ.ศ. 2489 หรือพ.ศ. 2490) เป็นนักการเมืองชาวโซมาเลีย
ประวัติ

จากปีพ.ศ. 2551 ถึงพ.ศ. 2554 อิบราฮิมอาศัยอยู่ที่ฮาร์เลสเดนในสหราชอาณาจักร ทำงานเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนคาทอลิกนิวแมน
เมื่อต้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศของโซมาเลีย ภายใต้นายกรัฐมนตรีอับดีเวลี โมฮัมเหม็ด อาลี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศโมฮัมเหม็ด อับดุลลาฮี โอมาร์
โดมเขียว

| โดมเขียว   อัลกุบบะตุลค็อฎรออ์ |
| --- | --- |
ٱَلْقُبَّة ٱلْخَضْرَاء
โดมเขียวที่มัสยิดอันนะบะวี
ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
ภูมิภาค: แคว้นอัลมะดีนะฮ์
จารีต: ซิยาเราะฮ์
หน่วยงานกำกับดูแล: ประธานกิจการมัสยิดศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง: อับดุรเราะห์มาน อัสซุดัยส์
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: มัสยิดอันนะบะวี  มะดีนะฮ์ ฮิญาซ ประเทศซาอุดีอาระเบีย
ที่ตั้งของโดมเขียวในประเทศซาอุดีอาระเบียแสดงแผนที่ซาอุดีอาระเบียโดมเขียว (ตะวันออกกลาง)แสดงแผนที่ตะวันออกกลางโดมเขียว (เอเชียตะวันตกและเอเชียกลาง)แสดงแผนที่เอเชียตะวันตกและเอเชียกลาง
ผู้บริหาร: The Agency of the General Presidency for the Affairs of the Two Holy Mosques
พิกัดภูมิศาสตร์: 24°28′03.22″N 039°36′41.18″E﻿ / ﻿24.4675611°N 39.6114389°E﻿ / 24.4675611; 39.6114389﻿ (Green Dome)
สถาปัตยกรรม
ประเภท: สุสาน
ผู้ก่อตั้ง: สุลต่านมัมลูก อัลมันศูร เกาะลาวูน
เริ่มก่อตั้ง: ฮ.ศ. 678 / ค.ศ. 1279
เสร็จสมบูรณ์: ฮ.ศ. 678 / ค.ศ. 1279
วัสดุ: ไม้, อิฐ
โดมเขียว (อาหรับ: ٱَلْقُبَّة ٱلْخَضْرَاء, อักษรโรมัน: al-Qubbah al-Khaḍrāʾ) เป็นโดมสีเขียวเหนือสุสานของศาสดามุฮัมมัดกับเคาะลีฟะฮ์รอชิดีน อะบูบักร์ (ค. 632 – 634) กับอุมัร (ค. 634 – 644) ซึ่งเคยเป็นห้องของอาอิชะฮ์ โดมนี้ตั้งอยู่ในบริเวณมุมตะวันออกเฉียงใต้ของมัสยิดอันนะบะวีที่มะดีนะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย มีผู้เข้าเยี่ยมชมหลายล้านคนทุกปี เนื่องจากเป็นธรรมเนียมที่ต้องมาเยี่ยมมัสยิดนี้หลังแสวงบุญที่มักกะฮ์
โครงสร้างนี้สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1279 โดยในเวลานั้นเป็นหอหลังคาโดมไม้ที่ไม่มีสีเหนือสุสาน ภายหลังจึงสร้างใหม่และทาสีต่างกันสองครั้งในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 และอีกครั้งใน ค.ศ. 1817 โดมนี้ถูกทาเป็นสีเขียวใน ค.ศ. 1837 ทำให้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "โดมเขียว"
ประวัติ

ข้อมูลเพิ่มเติม: มัสยิดอันนะบะวี
โดมนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1279 หรือ ฮ.ศ. 678 ในรัชสมัยสุลต่านมัมลูก อัลมันศูร เกาะลาวูน โดยโครงสร้างเดิมทำมาจากไม้และไม่มีสี ช่วงการบูรณะในภายหลังจึงทาสีขาวและน้ำเงิน หลังเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้มัสยิดใน ค.ศ. 1481 ตัวมัสยิดและโดมถูกเพลิงเผาไหม้ และสุลต่าน กอยต์บาย ทรงริเริ่มโครงการบูรณะ ด้วยการเปลี่ยนฐานไม้ส่วนใหญ่ไปเป็นโครงสร้างอิฐเพื่อหลีกเลี่ยงการพังทลายของโดมในอนาคต และใช้แผ่นตะกั่วปิดโดมไม้อันใหม่ ส่วนตัวอาคาร (รวมสุสานของท่านศาสดา) ได้รับการปรับปรุงใหม่อย่างกว้างขวางผ่านพระบรมราชูปถัมภ์ของกอยต์บาย ส่วนโดมปัจจุบันสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1818 โดยสุลต่านออตโตมัน มาห์มุดที่ 2 ภายหลังจึงทาสีเขียวใน ค.ศ. 1837
เมื่อซะอูด บิน อับดุลอะซีซยึดครองมะดีนะฮ์ใน ค.ศ. 1805 พวกวะฮาบีย์ ผู้ติดตามของพระองค์ เข้าทำลายโดมเกือบทั้งหมดในมะดีนะฮ์ ด้วยความเชื่อที่ว่า การเคารพสุสานและสถานที่อ้างว่ามีอิทธิฤทธิ์ ผิดหลักเตาฮีด เครื่องประดับทองและอัญมณีบนโดมถูกนำออกไป แต่ตัวโดมยังคงอยู่ เนื่องจากการทำลายที่ไม่สำเร็จเนื่องจากโครงสร้างแข็ง หรือจากการที่ช่วงหนึ่ง อิบน์ อับดุลวะฮ์ฮาบ เคยเขียนว่า ตนไม่ต้องการเห็นโดมถูกทำลาย แม้ว่าเขาจะเกลียดชังผู้มาขอพรที่สุสานก็ตาม เหตุการณ์คล้ายกันนี้เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1925 เมื่อกองกำลังติดอาวุธของซาอุดีอาระเบียยึดครองเมืองนี้อีกครั้ง และครั้งสามารถรักษาไว้ได้
ดูเพิ่ม

บัยตุลเมาลิด บ้านที่เชื่อว่าเป็นที่ที่มุฮัมมัดเกิด
กำแพงที่ฝังศพ
แนวร่วมปลดปล่อยอาหรับ

| แนวร่วมปลดปล่อยอาหรับ جبهة التحرير العربية |
| --- | --- |
หัวหน้า: เราะกาด ซาลิม
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1969 (1969)
ที่ทำการ: รอมัลลอฮ์, รัฐปาเลสไตน์
หนังสือพิมพ์: เศาตุลญะมาฮีร
อุดมการณ์: ชาตินิยมปาเลสไตน์ แนวคิดแบบบะอัธสมัยใหม่ ลัทธิซัดดัม แนวคิดแบบบะอัธ
กลุ่มระดับชาติ: องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์
กลุ่มระดับสากล: Iraqi-led Ba'ath Party
สี: ดำ, แดง, ขาว และเขียว
สภานิติบัญญัติปาเลสไตน์: 0 / 132 
เว็บไซต์
alfpalestine.org
ธงประจำพรรค

การเมืองปาเลสไตน์   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
แนวร่วมปลดปล่อยอาหรับ (อังกฤษ: Arab Liberation Front; อาหรับ: التحريرالعربية, jabha at-tahrir al-arabia) เป็นขบวนการทางการเมืองของชนกลุ่มน้อยชาวปาเลสไตน์ มีความใกล้ชิดกับพรรคบาธของซัดดัม ฮุสเซน
ภูมิหลัง

แนวร่วมปลดปล่อยอาหรับปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 และเป็นสมาชิกขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2512 ผู้นำคนแรกคือ Zeid Heidar ผู้นำคนอื่นๆได้แก่ Munif al-Razzaz, Abd al-Wahhab al-Kayyali และ Abd al-Rahim Ahmad หัวหน้าคนปัจจุบันคือ Rakad Salem ซึ่งถูกอิสราเอลคุมขัง ตัวแทนของแนวร่วมในคณะกรรมการสูงสุดขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์คือ Mahmoud Ismael
แนวคิดและความสัมพันธ์กับองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์

แนวคิดของแนวร่วมเป็นไปในทิศทางเดียวกับรัฐบาลอิรักคือแนวคิดอาหรับทั้งมวลของพรรคบาธ แนวร่วมเสนอให้เลิกใช้คำว่าปาเลสไตน์แต่ให้ใช้คำว่าสงครามอาหรับ-อิสราเอลแทน โดยมีอิรักเป็นผู้นำ
สถานการณ์ปัจจุบัน

แนวร่วมยังคงดำเนินกิจกรรมกับชาวปาเลสไตน์ 40,000 คนในอิรัก แต่ถือว่าเป็นชุมชนชาวปาเลสไตน์จำนวนน้อย มีความสำคัญในการนำความช่วยเหลือจากรัฐบาลอิรักไปสู่ครอบครัวของมือระเบิดพลีชีพ. มีหนังสือพิมพ์รายเดือน Sawt al-Jamahir Samir Sanunu เป็นตัวแทนของกลุ่มในเลบานอน กลุ่มนี้ไม่เกี่ยวข้องกับการโจมตีอิสราเอลตั้งแต่ พ.ศ. 2533 ไม่อยู่ในรายชื่อกลุ่มก่อการร้ายของสหรัฐ สหประชาชาติและสหภาพยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น

ALF official site เก็บถาวร 2007-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โมฮาเหม็ด ฟอว์ซี (นักฟุตบอล)

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  Mohammed Fawzi Jawhar Faraj Abdullah Al Jawhar
วันเกิด:   (1990-02-22) 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 (34 ปี)
สถานที่เกิด:  UAE
ส่วนสูง:  1.78 m (5 ft 10 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  Al Jazira
หมายเลข:  2
สโมสรเยาวชน
2003-2007:  Ittihad Kalba
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2006-2007 |  Ittihad Kalba |   |   |
| 2007–2010 |  Al-Ahli |  1 |  (0) |
| 2010–2014 |  Baniyas |  28 |  (1) |
| 2014–2016 |  Al Ain |  7 |  (0) |
| 2016– |  Al Jazira |   |   |
ทีมชาติ‡
| 2006–2008 |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ U17 |  0 |  (1) |
| 2008–2009 |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ U20 |  40 |  (3) |
| 2010–2013 |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ U23 |  7 |  (2) |
| 2011– |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  |  33 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 1 October 2011 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 29 August 2017(UTC)
โมฮาเหม็ด ฟอว์ซี (อาหรับ: محمد فوزي‎) เป็นนักฟุตบอลที่เล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
เกียรติ

กัลฟ์ คัพ ออฟ เนชั่นส์;  กัลฟ์ คัพ ออฟ เนชั่นส์ 2013
เอเชียนคัพ ที่สาม; เอเชียนคัพ 2015
เศาะฮีฟะฮ์ อัสซัจญาดียะฮ์

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: อะลี อิบน์ ฮุซัยน์ ซัยนัลอาบิดีน
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: ٱلصَّحِيْفَة ٱلسَّجَّادِيَّة
ภาษา: อาหรับ
พิมพ์: ศตวรรษที่ 7 / ฮ.ศ. 1
ตำรา เศาะฮีฟะฮ์ อัสซัจญาดียะฮ์ (อาหรับ: ٱلصَّحِيفَة ٱلسَّجَّادِيَّة) เป็นตำราที่รวบรวมบทดุอา (วิงวอน ภาวนาขอพรจากพระผู้เป็นเจ้า) ที่ถูกกล่าวโดย ท่านอิมาม (ผู้นำ) ที่สี่ของนิกายชีอะฮ์ มีนามว่า ท่านอิมาม ซัยนุล อาบีดีนหรือท่านอิมามสัจญาด(อ.)บุตรชายของท่าน ฮุเซน (อ.)
คุณลักษณะของตำรา

ตาราดังกล่าวถูกขนานนามว่า “พระวรสารแห่ง อะฮ์ลุลเบต” (อินญีล อะฮ์ลุลบัย) (ซะบูร อาลิมุฮัมมัด)  และ “อุคตุลกุรอาน” แม้ว่าตำราดังกล่าวจะเป็นบทดุอา และ การวิงวอนต่อพระองค์ แต่ยังคงมีเนื้อหาที่ครอบคลุมเรื่องราวอื่น ๆ ที่ทรงสัจธรรมจากวิชาความรู้ต่าง ๆ ในศาสนาอิสลาม รหัสยะ กฎหมาย บทบัญญัติ รวมถึงเรื่องราวทางการเมือง สังคมและ จริยธรรม ที่ท่านอิมาม(อ.)ได้กล่าวไว้ในรูปแบบของบทดุอา
ในเชิงหลักฐานการรายงาน

ตำราฉบับแรกจากตำราที่มีความเก่าแก่ที่สุด คือ “ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ ที่ถูกเรียบเรียงโดยสำนักพิมพ์ “ออสตอนกุดส์รอฎอวี” ณ เมืองมัชฮัด ในปี ๔๑๖ ฮิจเราะฮ์ศักราช
	ซอฮีฟะฮ์ที่สมบูรณ์แบบมีบทดุอาทั้งหมด ๗๕ บท ซึ่งท่านอิมามสัจญาด(อ.)ทำการกล่าว และมุฮัมหมัดรวมถึงน้องชายของเขา เซดบุตรของอาลีได้ทำการบันทึก เซดบุตรของอาลี ได้มอบฉบับที่ตนบันทึกไว้แด่ มุตะวักกิลบุตรของฮารูน เพื่อให้เขารักษาไว้
มุตะวักกิลบุตรของฮารูน เป็นสาวกท่านหนึ่งของท่านอิมามซอดิก(อ.) เขาได้กล่าวว่า “ ๑๑ บทดุอาได้ตกหล่นไปจากฉัน ฉันจึงรายไว้รายงานเพียง ๖๔ บทเท่านั้น” มุตะวักกิลนำบทดุอาทั้งหมดที่ตนมีมอบแด่ท่านอิมามซอดิก(อ.)แล้วได้นำมาเทียบกับต้นฉบับที่เป็นของท่านอิมามมุฮัมหมัด บาเกร(อ.)ก็ไม่พบข้อแตกต่างอันใดระหว่างสองฉบับ เขาได้ทำการบันทึกบทดุอาทั้งหมด ๖๔ บทจาก ๗๕ บท ซึ่งปัจจุบันเหลืออยู่เพียง ๕๔ บทดุอา
ตามการรายงานจากมุฮัมหมัดบุตรของอะห์มัดบุตรของมุสลิม มุเฏาะฮ์ฮารี มีเพียง ๕๔ บทดุอา ซึ่งจำนวนของบทดุอาที่เราพบเจอในตำราซอฮีฟะฮ์ก็มีเพียง ๕๔ บทเช่นกัน ดังนั้น๒๑ บทดุอาตกหล่นไปจากต้นฉบับของซอฮีฟะฮ์  และปัจจุบันตำราซอฮีฟะฮ์ก็มีเพียง ๕๔ บทดุอาเท่านั้น
ตำราซอฮีฟะฮ์เป็นตำราซึ่งมีจำนวนฉบับที่ถูกบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรมากที่สุด โดยในประเทศอิหร่านมีฉบับที่เป็นการบันทึกโดยลายมือมากกว่า ๓,๐๐๐ ฉบับ แม้ว่าส่วนมากจะได้มาจากฉบับของท่าน 
มัจลิซีที่หนึ่ง(ผู้เป็นบิดา)ก็ตาม จึงเป็นเหตุให้ไม่มีข้อแตกต่างกันมากนักในแต่ละฉบับ  ท่านมัจลิซีที่หนึ่งเชื่อว่าเส้นทางการรายงานของท่านมีมากกว่า ๖๕๐,๐๐๐ เส้นทางการรายงาน
อย่างไรก็ตามสำนวนและโวหารของตำราซอฮีฟะฮ์บ่งบอกว่า บทดุอาต่าง ๆ มิอาจมาจากผู้ที่ไม่ได้เป็นมะอ์ซูม(ผู้บริสุทธิ์จากบาป)อย่างแน่นอน
ซอฮีฟะฮ์สัจญาดียะฮ์ถูกแปลเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรกโดย William Chittick ฉบับที่ถูกบันทึกไว้ถูกต้องที่สุดคือฉบับที่ถูกเขียนโดยลายมือของ อิบรอฮีม บุตร ของ กัฟอามี อามิลี ซึ่งมูลนิธินักค้นคว้า ฏอบาฏอบาอี้ ร่วมกับห้องสมุดแห่งชาติของสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านใน ปี ๑๓๙๔ได้ตีพิมพ์และจำหน่ายในรูปแบบภาพถ่ายจากต้นฉบับ
มุสตัดร็อก ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์

(มุสตัดร็อกหมายถึงการรวบรวมเนื้อหาอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับตำราฉบับหนึ่งโดยมีจุดประสงค์เพื่อทดแทนส่วนที่หายไปของตำราฉบับนั้น)
เนื่องจากจำนวนบทดุอาทั้งหมดของซอฮีฟะฮ์สัจญาดียะฮ์มี ๗๕ บท และตกหล่นไป ๒๑ บท บรรดานักวิชาการผู้ยิ่งใหญ่ของนิกายชีอะฮ์จึงพยายามค้นคว้าในตำราต่าง ๆ ที่มีการบันทึกหรือรายงานบทดุอาที่ถูกกล่าวโดยท่านอิมามสัจญาด (อ.) ซึ่งบางท่านสามารถรวบรวมหนังสือและเพิ่มเติมบทดุอาต่าง ๆ ของท่านอิมามสัจญาดในนาม “มุสตัดร็อก ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์” ซึ่งมีดังต่อไปนี้
ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ ษานียะฮ์ รวบรวมโดยเจ้าของหนังสือ วะซาอิล อัชชีอะฮ์ ท่านเชค ฮุร อามิลี
ซอฮีฟะฮ์ โดยเชค มุฮัมหมัด อิบนิ อาลี ฮัรฟูซี
ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ ษาลิซะฮ์ รวบรวมโดย มิรซา อับดุลลอฮ์ อิศฟาฮานี อะฟันดี เจ้าของหนังสือ ริยาฎ อัลอุลามา ซึ่งเป็นลูกศิษย์เอกของท่านอัลลามะฮ์ มัจลิซี
ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ รอบิอะฮ์ รวบรวมโดย ท่าน มุฮัดดิษ นูรี เจ้าของหนังสือ มุสตัดร็อก อัลวะซาอิล
ซอฮีฟะฮ์ คอมิซะฮ์ รวบรวมโดยซัยยิด มุห์ซิน อามีน (เจ้าของหนังสือ อะอ์ยาน อัชชีอะฮ์) ซึ่งมีทั้งหมด ๑๘๒ บทดุอา
ซอฮีฟะฮ์ ซาดิซะฮ์ โดย เชค ซอเละฮ์ อิบนิ มิรซา ฟัฎลุลลอฮ์ มาซันดะรอนี ฮาฮิรี
ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ กามิละฮ์ โดยซัยยิด มุฮัมหมัดบาเกร อับฏอฮี ซึ่งเป็นการรวบรวมหนังสือทุกเล่มที่ผ่านมา
มิมมา ยุลฮัก บิฮ์ (เพิ่มเติมไปยังซอฮีฟะฮ์) เป็นบทดุอาที่ถูกรวบรวมโดย มุลลา นะกี ซียาออบอดี กัซวีนี (ลูกศิษย์เอกของท่านเชคบะฮาอี)และนำเสนอเพิ่มเติมไปยังซอฮีฟะฮ์สัจญาดียะฮ์ ซึ่งมี ๑๕ บทดุอา
ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์รวบรวมโดย เชคมุฮัมหมัดบาเกร อิบนิ ฮาซัน บิร ญันดี กออิมี
ซอฮีฟะฮ์ ซาบีอะฮ์ รวบรวมโดย เชคฮาดี อิบนิ อับบาส อาลิ กาชิฟ อัล กิฏออ์ เจ้าของหนังสือมุสตัดร็อก นะฮ์ญุลบาลาเฆาะฮ์
ซอฮีฟะฮ์ ซามีนะฮ์ รวบรวมโดย มิรซา อีลี ฮุซัยนี มัรอาชี ชะฮ์เรสตานี ฮาอิรี
ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ ญามิอะฮ์ โดยซัยยิด มุฮัมหมัด บาเกร มุวะห์ฮิด อับฏอฮี อิสฟาฮานี ตีพิมพ์โดยสำนักอิมามมะฮ์ดี เมืองกุม ซึ่งหนังสือดังกล่าวได้รวบรวมบทดุอาจากหนังสือทุกเล่มที่ได้กล่าวข้างต้น เพิ่มเติมเข้าไปในซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ต้นฉบับ ถึง ๒๗๐ บทดุอา  โดยเรียบเรียงแบ่งตามหัวข้อบทดุอา
อรรถาธิบายซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์

มีหนังสือจำนวนมากที่ถูกเขียนเพื่อทำการอรรถาธิบายตำราเล่มนี้ซึ่งมีจำนวนมากกว่า ๖๐ เล่ม อาทิ
อรรถาธิบายซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ โดยท่าน มุฮักกิก ซานี เป็นภาษาอาหรับ
อรรถาธิบายซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ โดยท่านเชค กัฟอะมี
อรรถาธิบายซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ โดยเชค บะฮาอี ในนาม “ฮะดาอิก อัศซอลิฮีน”
อรรถาธิบายซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ โดยมุลลา มุฮัมหมัดฮาดี แปลเป็นภาษาเปอร์เซียโดย มาซันดะรอนี
อรรถาธิบายซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ โดย มีร ดอมอด ในนาม “อัล ฟะวาอิด”
อรรถาธิบายซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ โดย มุฮัมหมัดบาเกร มัจลิซี
อรรถาธิบายซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ซัยยิดอาลี ฮูซัยนี มะดะนี (โด่งดังในนามซัยยิดอาลีคาน) ในนาม “ริยาฎ อัซซาลิกีน”
อรรถาธิบายซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ ลาฮิญี โดย กุฏบุดดีน ชะรีฟ ลาฮีญี