stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระราชวังลุกซ็องบูร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระราชวังลุกซ็องบูร์
| ด ค กพระราชฐานในฝรั่งเศส |
| --- | --- | --- |
|  พระราชวังแวร์ซาย (รวมทั้งพระราชวังกร็องทรียานงและพระราชวังเปอตีทรียานง)  |  พระราชวังแวร์ซาย (รวมทั้งพระราชวังกร็องทรียานงและพระราชวังเปอตีทรียานง)  |  |
|  ปารีส พระราชวังซีเต พระราชวังลูฟวร์ พระราชวังหลวง พระราชวังตุยเลอรี พระราชวังลุกซ็องบูร์ พระราชวังลามุแอ็ต  |  ปารีส พระราชวังซีเต พระราชวังลูฟวร์ พระราชวังหลวง พระราชวังตุยเลอรี พระราชวังลุกซ็องบูร์ พระราชวังลามุแอ็ต  |  |
|  นอกปารีส พระราชวังมาร์ลี พระราชวังเมอดง พระราชวังบลัว พระราชวังช็องบอร์ พระราชวังชัวซี พระราชวังกงเปียญ พระราชวังฟงแตนโบล พระราชวังแซ็ง-กลู พระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล พระราชวังอ็องบวซ  |  นอกปารีส พระราชวังมาร์ลี พระราชวังเมอดง พระราชวังบลัว พระราชวังช็องบอร์ พระราชวังชัวซี พระราชวังกงเปียญ พระราชวังฟงแตนโบล พระราชวังแซ็ง-กลู พระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล พระราชวังอ็องบวซ  |  |
พระราชวังลุกซ็องบูร์สร้างเลียนแบบวังพิตติในเมืองฟลอเรนซ์
พระเจ้าฟีลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าฟีลิปที่ 3 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 25 สิงหาคม ค.ศ. 1270 - 5 ตุลาคม ค.ศ. 1285
ราชาภิเษก: 30 สิงหาคม ค.ศ. 1271
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

พระราชสมภพ: 30 เมษายน ค.ศ. 1245  ปัวส์ซี ในประเทศฝรั่งเศส
สวรรคต: 5 ตุลาคม ค.ศ. 1285  แปร์ปิญอง ในประเทศฝรั่งเศส
พระอัครมเหสี: อิซาเบลแห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส มาเรียแห่งบูร์บง สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระราชบุตร: พระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ชาร์ล เคานต์แห่งวาลัว หลุยส์แห่งฝรั่งเศส เคานท์แห่งเอฟโรซ์ บลานซ์แห่งฝรั่งเศส มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
ราชวงศ์: กาเปเซียง
พระราชบิดา: พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: มาร์การิดาแห่งพรอว็องส์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าฟีลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Philip III of France หรือ Philip the Bold หรือ ฝรั่งเศส: Philip le Hardi) (30 เมษายน ค.ศ. 1245 - 5 ตุลาคม ค.ศ. 1285) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์กาเปเตียง ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1270 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1285
พระเจ้าฟีลิปที่ 3 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1245 ที่ปัวส์ซี ในประเทศฝรั่งเศส พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส และพระราชินีมาร์การิดา ฟีลิปเสด็จติดตามพระราชบิดาไปยังตูนิเซียเพื่อไปต่อสู้ในสงครามครูเสดครั้งที่ 8 ในปี ค.ศ. 1270 พระราชบิดาเสด็จสวรรคตที่ตูนิส ฟีลิปได้รับการประกาศให้เป็นพระมหากษัตริย์เมื่อมีพระชนมายุได้ 25 พรรษา พระเจ้าฟีลิปทรงเป็นผู้ไม่มีความเด็ดขาดในการตัดสินใจ ทรงเป็นคนอ่อน, ขี้อาย และถูกข่มง่ายโดยผู้มีบุคลิกที่แข็งกว่าเช่นพระราชบิดามารดา และทรงอยู่ใต้อิทธิพลของพระราชบิดา พระองค์ทรงได้รับพระนามว่า “ผู้กล้าหาญ” (the Bold) เพราะทรงเป็นผู้มีความสามารถในการรบและการอาชามิใช่เพราะจากพระลักษณะนิสัย พระองค์ทรงเป็นผู้มีความเคร่งศาสนาแต่ไม่ใช่อย่างผู้มีความรู้ ทรงตามอย่างผู้อื่นเมื่อแรกเริ่มก็ตามอย่าง Pierre de la Broce และต่อมาพระปิตุลาพระเจ้าการ์โลที่ 1 แห่งเนเปิลส์
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์กาเปเซียง
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
พระเจ้าฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์กาเปเตียง
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
พระเจ้าอาฟงซูที่ 2 แห่งโปรตุเกส

| พระเจ้าอาฟงซูที่ 2 แห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส
ครองราชย์: 26 มีนาคม 1211 — 25 มีนาคม 1223
ก่อนหน้า: พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส
ถัดไป: พระเจ้าซังชูที่ 2 แห่งโปรตุเกส

พระราชสมภพ: 23 เมษายน ค.ศ. 1185 กูอิงบรา, ราชอาณาจักรโปรตุเกส
สวรรคต: 25 มีนาคม ค.ศ. 1223 (38 ปี 336 วัน) กูอิงบรา, ราชอาณาจักรโปรตุเกส
คู่อภิเษก: อูร์รากาแห่งกัสติยา
พระราชบุตร: พระเจ้าซังชูที่ 2 แห่งโปรตุเกส   พระเจ้าอาฟงซูที่ 3 แห่งโปรตุเกส
ราชวงศ์: ราชวงศ์บูร์กอญ
พระราชบิดา: พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระราชมารดา: ด็อลซาแห่งอารากอน
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พระเจ้าอาฟงซูที่ 2 แห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: Afonso II de Portugal; 23 เมษายน 1185 — 25 มีนาคม 1123) กษัตริย์ลำดับที่ 3 แห่งราชวงศ์บูร์กอญ ประสูติที่กูอิงบรา เมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1185 และสวรรคตเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1223 ที่เมืองเดียวกัน พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ในพระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส พระองค์สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาของพระองค์เมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1211
พระสาทิสลักษณ์ของพระเจ้าอาฟงซูที่ 2 ในคริสต์ศตวรรษที่ 17
พระราชธิดาของฟาโรห์ (หนังสืออพยพ)

มารดาเลี้ยงของโมเสสผู้เผยพระวจนะ
| พระราชธิดาของฟาโรห์ |
| --- | --- |
การพบโมเสส ใน Dura-Europos synagogue ราว ค.ศ. 244
ปรากฏครั้งแรก: หนังสือปฐมกาล
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
นามแฝง: Thermouthis (พระนามโดยกำเนิด, ศาสนายูดาห์) บิทิยาห์ (พระนามบุญธรรม, ศาสนายูดาห์) Merris (ศาสนาคริสต์) Merrhoe (ศาสนาคริสต์)
คู่สมรส: เมเรด
บุตร: โมเสส (โอรสบุญธรรม)
ศาสนา: ศาสนาอียิปต์โบราณ (เดิม) ศาสนายาห์เวห์ (เปลี่ยน)
สัญชาติ: ชาวอียิปต์
พระราชธิดาของฟาโรห์ (อังกฤษ: Pharaoh's daughter; ฮีบรู: בַּת־פַּרְעֹה, แปลตรงตัว 'พระธิดาแห่งฟาโรห์') ในเรื่องราวของการพบโมเสสในหนังสืออพยพของคัมภีร์ไบเบิล เป็นบุคคลสำคัญในกลุ่มศาสนาอับราฮัม แม้จะมีความแตกต่างเกี่ยวกับการมีตัวตนของพระราชธิดาของฟาโรห์ในระหว่างชาวยิว ชาวคริสต์ และชาวมุสลิม แต่ทั้งหมดเห็นพ้องต้องกันว่าพระองค์เป็นมารดาบุญธรรมของผู้เผยพระวจนะโมเสส ชาวมุสลิมระบุว่าพระองค์คืออาซียะฮ์ บินต์ มุซาฮิม ผู้เป็นมเหสีเอกของฟาโรห์ ในทั้งสองรูปแบบ พระองค์ได้ช่วยชีวิตโมเสสจากความตายทั้งจากแม่น้ำไนล์และจากฟาโรห์ พระองค์ช่วยให้โมเสสมีความเป็นอยู่ที่ดีตลอดช่วงต้นชีวิต และยังมีบทบาทสำคัญในการปลดปล่อยชาวฮีบรูจากการเป็นทาสในอียิปต์ การเดินทางไปยังแผ่นดินแห่งพระสัญญา และการตั้งบัญญัติ 10 ประการ
พระนาม

หนังสืออพยพ (อพยพ 2:5) ไม่ได้ระบุพระนามของพระราชธิดาของฟาโรห์ รวมถึงพระนามของพระบิดาของพระองค์ ทรงได้รับการระบุในภาษาฮีบรูเพียงว่า Bat-Paroh (ฮีบรู: בת־פרעה) ซึ่งเป็นวลีในภาษาฮีบรูที่แปลตรงตัวได้ว่า "พระธิดาแห่งฟาโรห์" ใน Book of Jubilees (Jubilees 47:5) และโยเซพุสต่างระบุพระนามของพระองค์ว่า Thermouthis (กรีก: Θερμουθις) ซึ่งมีการแปลงเป็นชื่อ Tharmuth และ Thermutis ชื่อในภาษากรีกของ Renenutet เทพงูของอียิปต์
ในศาสนายูดาห์

เมื่อพระราชธิดาของฟาโรห์เสด็จลงสรงที่แม่น้ำ และพวกสาวใช้เดินเที่ยวตามริมฝั่ง พระนางทรงเห็นตะกร้าอยู่กลางกอปรือ จึงมีรับสั่งให้สาวใช้ไปนำมา เมื่อเปิดตะกร้าออกก็เห็นทารก และดูสิ เด็กนั้นกำลังร้องไห้ พระนางทรงสงสาร ตรัสว่า "นี่เป็นลูกคนฮีบรู" พี่สาวเด็กนั้นจึงทูลถามพระราชธิดาของฟาโรห์ว่า "จะให้หม่อมฉันไปหาแม่นมชาวฮีบรูมาเลี้ยงทารกนี้ให้พระนางไหม?" พระราชธิดาของฟาโรห์จึงมีรับสั่งว่า "ไปหาเถิด"
หญิงสาวคนนั้นจึงไปเรียกมารดาของทารกมา พระราชธิดาของฟาโรห์ตรัสสั่งนางว่า "รับเด็กนี้ไปเลี้ยงไว้ให้เรา แล้วเราจะให้ค่าจ้าง" นางจึงรับทารกไปเลี้ยง เมื่อทารกเติบโตขึ้น นางก็พามาถวายพระราชธิดาของฟาโรห์ พระนางก็ทรงรับไว้เป็นพระราชบุตรของพระนาง และประทานนามให้ว่า โมเสส ตรัสว่า "เพราะเราได้ฉุดขึ้นมาจากน้ำ"
บรรณานุกรม

Encyclopaedia Judaica, 1972, Keter Publishing House, Jerusalem, Israel.
Jewish Encyclopedia.com
Bithiah. (n.d.). Hitchcock's Bible Names Dictionary. Retrieved January 28, 2008, from Dictionary.com website:
พระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าฟีลิปที่ 4 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 5 ตุลาคม ค.ศ. 1285 - 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1314
ราชาภิเษก: 6 มกราคม ค.ศ. 1286
ก่อนหน้า: ฟีลิปที่ 3
รัชกาลถัดไป: หลุยส์ที่ 10
พระมหากษัตริย์แห่งนาวาร์ (ผ่านสิทธิพระมเหสี)
ครองราชย์: 16 สิงหาคม ค.ศ. 1284 – 4 เมษายน ค.ศ. 1305
ก่อนหน้า: ฌานที่ 1
ถัดไป: หลุยส์ที่ 1
ผู้ร่วมในราชสมบัติ: ฌานที่ 1

พระราชสมภพ: เมษายน–มิถุนายน ค.ศ. 1268  พระราชวังฟองแตงโบล ในประเทศฝรั่งเศส
สวรรคต: 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1314  พระราชวังฟองแตงโบล ในประเทศฝรั่งเศส
พระอัครมเหสี: สมเด็จพระราชนีนาถฌานที่ 1 แห่งนาวาร์
พระราชบุตร: พระเจ้าหลุยส์ที่ 10 แห่งฝรั่งเศส พระเจ้าฟีลิปที่ 5 แห่งฝรั่งเศส พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส อิสซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
ราชวงศ์: กาเปเตียง
พระราชบิดา: พระเจ้าฟีลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: อิสซาเบลลาแห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Philip IV of France  หรือ Philip the Fair หรือ ฝรั่งเศส: Philip le Bel) (เมษายน–มิถุนายน ค.ศ. 1268 - 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1314) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์กาเปเตียง ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1285 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1314 และเนื่องจากทรงอภิเสกสมรสกับสมเด็จพระราชินีโจนที่ 1 แห่งนาวาร์ ทำให้ทรงเป็นพระเจ้าฟีลิปที่ 1 แห่งราชอาณาจักรนาวาร์ และเคานท์แห่งชองปาญด้วย
พระเจ้าฟีลิปที่ 4 เสด็จพระราชสมภพเมื่อราวเดือนเมษายนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1268 ที่พระราชวังฟองแตงโบลในประเทศฝรั่งเศส พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฟีลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศสและ พระราชินีอิสซาเบลลา
พระเจ้าฟีลิปที่ 4 ทรงได้รับพระนามว่า “le Bel” เพราะมีพระโฉมงาม แต่แท้จริงพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ที่ทะเยอทะยานและมีความชาญฉลาดในการปกครอง รัชสมัยของพระองค์เป็นรัชสมัยของการเริ่มรวมอำนาจเข้าสู่ส่วนกลางของฝรั่งเศส จากที่เคยเป็นสังคมแบบขุนศึกศักดินามาก่อน พระเจ้าฟีลิปปกครองโดยอาศัยข้าราชบริพารที่มีทักษะความสามารถสูง เช่น กิโยม เดอ โนกาเร (Guillaume de Nogaret) แทนที่จะอาศัยขุนศึกบารอน พระองค์แสวงหาความเด็ดขาดในอำนาจของสถาบันกษัตริย์โดยการใช้สงครามกดดันขุนศึกใต้ปกครอง และจำกัดการใช้วิธีปกครองแบบศักดินา นอกจากนี้พระองค์ยังขวนขวายให้พระประยูรญาติของพระองค์ได้ครองราชบัลลังก์ในประเทศต่าง ๆ ทั่วยุโรป ความทะเยอทะยานนี้ทำให้พระองค์ทรงมีอิทธิพลในการเมืองระหว่างประเทศสูง และภายใต้รัชสมัยของพระองค์ฝรั่งเศสได้ขยายดินแดนออกไปทางตะวันออกผ่านการรวบรวมเอาพื้นที่ปกครองศักดินา (fief) ที่กระจัดกระจายกันเข้ามาไว้ในอาณัติ การแสวงหาอำนาจที่เด็ดขาดของราชบัลลังก์ทำให้พระองค์พยายามเข้าควบคุมสถาบันสงฆ์ในฝรั่งเศสและนำไปสู่ความขัดแย้งกับสมเด็จพระสันตะปาปาบอนิเฟซที่ 8 (Pope Boniface VIII) เหตุการณ์นี้นำไปสู่สมณสมัยอาวีญง ซึ่งเป็นช่วงที่พระสันตปาปาทรงประทับอยู่ ณ เมืองอาวีญง ราชอาณาจักรฝรั่งเศส แทยที่จะเป็นกรุงโรม
ความขัดแย้งทางทหารที่รู้จักกันดีที่สุดในรัชสมัยของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 คือสงครามกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ ในช่วงเดียวกันนี้พระองค์ยังได้เข้าเป็นพันธมิตรกับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ซึ่งเริ่มในรัชสมัยของจอห์น บัลลิออลเพื่อต่อต้านแผนการรุกรานฝรั่งเศสของพระเจ้ากรุงอังกฤษ
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์กาเปเตียง
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
พระเจ้าอาเลกซันโดรสแห่งกรีซ

พระมหากษัตริย์ตั้งแต่ 1917 ถึง 1920
| พระเจ้าอาเลกซันโดรส |
| --- | --- |
พระบรมฉายาลักษณ์ในพระเจ้าอาเลกซันโดรส ในคริสต์ศักราช 1917
พระมหากษัตริย์แห่งชาวเฮเลนส์
ครองราชย์: 11 มิถุนายน 1917 – 25 ตุลาคม 1920
ก่อนหน้า: พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1
ถัดไป: กอนสตันดีโนสที่ 1
นายกรัฐมนตรี:  ดูรายชื่อ อาเลกซันโดรส ไซมิส อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส 

พระราชสมภพ: 1 สิงหาคม ค.ศ. 1893(1893-08-01) พระราชวังตาทอย เอเธนส์ ราชอาณาจักรกรีซ
สวรรคต: 25 ตุลาคม ค.ศ. 1920(1920-10-25) (27 ปี) เอเธนส์ ราชอาณาจักรกรีซ
ฝังพระศพ: 29 ตุลาคม 1920 สุสานหลวง พระราชวังตาทอย ประเทศกรีซ
คู่อภิเษก: อัสปาซียา มาโนส (สมรส 1919)
พระราชบุตร: อเล็กซันดรา สมเด็จพระราชินีแห่งยูโกสลาเวีย
ราชวงศ์: กลึคส์บวร์ค
พระราชบิดา: พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 แห่งกรีซ
พระราชมารดา: เจ้าหญิงโซเฟียแห่งปรัสเซีย
พระเจ้าอาเลกซันโดรส (กรีก: Ἀλέξανδρος, Aléxandros; 1 สิงหาคม ค.ศ. 1893 – 25 ตุลาคม ค.ศ. 1920) เป็นพระมหากษัตริย์กรีซ ตั้งแต่วันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1917 จนกระทั่งสวรรคตในสามปีต่อมาเมื่อพระชนมายุ 27 พรรษา จากการถูกลิงกัด
พระเจ้าอาเลกซันโดรสเป็นพระราชโอรสของพระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 พระราชสมภพในพระราชวังฤดูร้อนในเขตชานเมืองเอเธนส์ พระองค์สืบราชบัลลังก์ใน ค.ศ. 1917 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งหลังจากที่พระราชบิดาของพระองค์สละราชสมบัติเนื่องจากขัดแย้งกับอีเลฟเทริออส เวนิเซลอส เขาผลักดันให้พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1และพระราชโอรสพระองค์โตเจ้าชายเยออร์ยีโอส มกุฎราชกุมารแห่งกรีซต้องถูกเนรเทศ พระองค์ไม่มีประสบการณ์ทางการเมืองที่แท้จริง และถูกจำกัดพื้นที่ในพระราชวังของพระองค์เองเอง เวนิเซลอสในฐานะนายกรัฐมนตรีเป็นผู้ปกครองที่มีประสิทธิภาพด้วยการสนับสนุนของ Entente ถึงแม้ว่าสถานะของจักรพรรดิจะลดลงอาเลกซันโดรสสนับสนุนกองกำลังกรีกระหว่างสงครามกับจักรวรรดิออตโตมัน และบัลแกเรีย ภายใต้รัชสมัยของพระองค์อาณาเขตของกรีซเพิ่มมากขึ้นตามชัยชนะของ Entente และพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและระยะแรกของสงครามกรีก-ตุรกี (1919–1922)
พระเจ้าอาเลกซันโดรสอภิเษกสมรสกับอัสปาซียา มาโนส ในปี ค.ศ. 1919 กระตุ้นให้เกิดเรื่องอื้อฉาวที่สำคัญที่ทำให้ทั้งสองพระองค์ออกจากกรีซเป็นเวลาหลายเดือน ไม่นานหลังจากที่กลับไปกรีซกับพระมเหสี อาเลกซันโดรสทรงถูกกัดโดยลิงบาร์บารีในประเทศและเสด็จสวรรคตจากพระโรคพระโลหิตเป็นพิษ การสวรรคตอย่างกะทันหันของกษัตริย์ทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับการอยู่รอดของสถาบันพระมหากษัตริย์และทำให้การปกครองในระบอบการปกครองของ Venizelist ล้มเหลว หลังจากพ่ายแพ้การเลือกตั้งทั่วไปและการลงประชามติพระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1ได้รับการเชิญเสด็จนิวัติกลับมาครองสิริราชสมบัติ
พระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกส

| พระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์วึช
ครองราชย์: 1 ธันวาคม ค.ศ. 1640 – 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1656
ราชาภิเษก: 15 ธันวาคม ค.ศ. 1640
ก่อนหน้า: ฟีลิปึที่ 3 
ถัดไป: อาฟงซูที่ 6

พระราชสมภพ: 18 มีนาคม ค.ศ. 1603
สวรรคต: 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1656   (พระชนมายุ 53 พรรษา)
ราชวงศ์: บรากังซา
พระราชบิดา: เทอูดอซียูที่ 2 ดยุกแห่งบรากังซา
พระราชมารดา: อานา เด เบลัสโก อี ฆีโรน
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: João IV de Portugal, 18 มีนาคม ค.ศ. 1603 - 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1656) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์วึช (King of Portugal and the Algarves) ในราชวงศ์บรากังซา เป็นพระนัดดาของอิงฟังตากาตารีนา ดัชเชสแห่งบรากังซา ผู้ได้ประกาศอ้างสิทธิในราชบัลลังก์โปรตุเกสและกลายเป็นชนวนสงครามชิงราชสมบัติใน ค.ศ. 1580 มีพระสมัญญานามว่า พระเจ้าฌูเอาผู้ฟื้นฟู (โปรตุเกส: João o Restaurador, อังกฤษ: John the Restorer) ก่อนพระองค์จะเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1656 ดินแดนของจักรวรรดิโปรตุเกสได้แผ่ขยายออกไปอย่างกว้างขวางที่สุด ด้วยพื้นที่ที่มากถึงเกือบ 3,000 ล้านเอเคอร์
พระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกสเสด็จพระราชสมภพที่เมืองวิลลา วีซอซา (Vila Viçosa) และได้รับสืบทอดตำแหน่งดยุคแห่งบรากังซาซาจากเทอูดอซียูที่ 2 ผู้เป็นพระราชบิดา เมื่อ ค.ศ. 1630 ทรงเสกสมรสกับลุยซา ดี กุซมาน (Luisa de Guzman, ค.ศ. 1613 - 1666) พระธิดาองค์โตของดยุคแห่งเมดินา-ซีโดเนีย เมื่อ ค.ศ. 1633 พระองค์ได้ขึ้นเสวยราชสมบัติจากการปฏิวัติต่อต้านพระเจ้าเฟลีเปที่ 4 แห่งสเปน เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1640 และกระทำพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1640
พระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกสเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1656 พระเจ้าอาฟงซูที่ 6 ผู้เป็นพระราชโอรสได้สืบราชสมบัติเป็นลำดับถัดมา พระราชธิดาของพระองค์ผู้หนึ่ง คือ เจ้าหญิงคาทารีนาแห่งบรากานซา ได้อถิเษกสมรสกับพระเจ้าชาร์ลสที่ 2 กษัตริย์แห่งอังกฤษ
บรรณานุกรม

Sousa, António Caetano de. História genealógica da Casa Real portuguesa (ภาษาโปรตุเกส). Vol. VII. Lisbon: Silviana.
แหล่งข้อมูลอื่น

Crux fidelis Recording of John IV's best-known choral work
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกส |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าเฟลีเปที่ 3 แห่งโปรตุเกส |  |   พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์เวส  (1 ธันวาคม ค.ศ. 1640 – 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1656) |  | พระเจ้าอาฟงซูที่ 6 แห่งโปรตุเกส |
| ด ค กพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |
ราชวงศ์บูร์กอญ: อาฟงซูที่ 1 • ซังชูที่ 1 • อาฟงซูที่ 2 • ซังชูที่ 2  • อาฟงซูที่ 3 • ดีนิช • อาฟงซูที่ 4  • เปดรูที่ 1 • ฟือร์นังดูที่ 1 • บียาตริช (เป็นที่ถกเถียง)
ราชวงศ์อาวิช: ฌูเอาที่ 1 • ดูวาร์ตึ • อาฟงซูที่ 5 • ฌูเอาที่ 2
ราชวงศ์อาวิช-แบฌา: มานูแวลที่ 1 • ฌูเอาที่ 3 • ซึบัชตีเยา • เอ็งรึกึ • อังตอนียู (เป็นที่ถกเถียง)
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค: ฟีลีปึที่ 1 • ฟีลีปึที่ 2 • ฟีลีปึที่ 3
ราชวงศ์บรากังซา: ฌูเอาที่ 4 • อาฟงซูที่ 6 • เปดรูที่ 2 • ฌูเอาที่ 5 • ฌูเซที่ 1 • มารีอาที่ 1 และ เปดรูที่ 3 • ฌูเอาที่ 6 • เปดรูที่ 4 • มารีอาที่ 2 • มีแกล • มารีอาที่ 2 และ ฟือร์นังดูที่ 2
ราชวงศ์บรากังซา-ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา: เปดรูที่ 5 • ลูอิชที่ 1 • การ์ลุชที่ 1 • มานูแวลที่ 2
พระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย

| เปแป็ง |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์ย่อของพระเจ้าเปแป็ง ในพระราชพงศาวดารจักรวรรดิโรมันอันศักสิทธิ์ประมาณปี 1112–1114
พระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์
ครองราชย์: 751 — 24 กันยายน 768
ก่อนหน้า: พระเจ้าชิลเดริกที่ 3
ถัดไป: พระเจ้าชาร์เลอมาญ และ พระเจ้าคาร์โลมันที่ 1
สมุหราชมนเทียรแห่งนิวส์เทรีย
ครองราชย์: 741–751
ก่อนหน้า: ชาร์ล มาร์แตล
ถัดไป: ผนวกเข้ากับพระมหากษัตริย์
สมุหราชมนเทียรแห่งออสเตรเซีย
ครองราชย์: 747–751
ก่อนหน้า: คาร์โลมัน
ถัดไป: ผนวกเข้ากับพระมหากษัตริย์

พระราชสมภพ: ค.ศ. 714
สวรรคต: 24 กันยายน ค.ศ. 768 (54 พรรษา) แซ็ง-เดอนี
ฝังพระศพ: มหาวิหารแซ็ง-เดอนี
คู่อภิเษก: เบรทราดแห่งล็อง
พระราชบุตร: พระเจ้าชาร์เลอมาญ พระเจ้าคาร์โลมันที่ 1 ฌีแซ็ล
ราชวงศ์: การอแล็งเฌียง
พระราชบิดา: ชาร์ล มาร์แตล
พระราชมารดา: โรทรูดแห่งแอสบาอี
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย (เยอรมัน: Pippin der Jüngere, ฝรั่งเศส: Pépin le Bref, อังกฤษ: Pepin the Short; ประมาณ ค.ศ. 714 — 24 กันยายน ค.ศ. 768) นอกจากจะทรงได้รับฉายานามว่า "พระวรกายเตี้ย" แล้วก็ยังรู้จักกันในพระนามอื่นด้วยเช่น "เปแป็งผู้ทรงพระเยาว์" หรือ "เปแป็งที่ 3" เป็นโอรสของชาร์ล มาร์แตล และเป็นพระราชบิดาของชาร์เลอมาญ ได้เป็นสมุหราชมนเทียรและดยุกแห่งชาวแฟรงก์ ตั้งแต่ ค.ศ. 741 และพระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ระหว่าง ค.ศ. 751 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 768
พร็อสแปร์ เมรีเม

พร็อสแปร์ เมรีเม
พร็อสแปร์ เมรีเม (ฝรั่งเศส: Prosper Mérimée, ออกเสียง; 28 กันยายน ค.ศ. 1803 - 23 กันยายน ค.ศ. 1870) นักเขียนบทละคร นักโบราณคดี นักประวัติศาสตร์ และนักเขียนเรื่องสั้นชาวฝรั่งเศส ผลงานสำคัญที่ทำให้เมรีเมเป็นที่รู้จักกันดีคือนวนิยายขนาดสั้นเรื่อง “คาร์เมน” ที่ฌอร์ฌ บีแซนำไปเขียนเป็นอุปรากร ในวัยหนุ่ม เมรีเมศึกษาด้านกฎหมายและภาษาในยุโรปหลายภาษา อาทิ กรีก สเปน รัสเซีย ความเชี่ยวชาญด้านภาษาทำให้เขาเป็นผู้ริเริ่มแปลงานวรรณกรรมของรัสเซียเป็นภาษาฝรั่งเศสไว้จำนวนมาก
พรีเมียร์

พรีเมียร์ (อังกฤษ: Premier) อาจหมายถึง
ปฐมทัศน์ (อังกฤษ: premiere หรือ ฝรั่งเศส: première หมายถึง ครั้งแรก
พรีเมียร์สหภาพโซเวียต
พรีเมียร์เกาหลีเหนือ
พรีเมียร์สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
พรีเมียร์สาธารณรัฐประชาชนจีน
พรีเมียร์เบอร์มิวดา
พรีเมียร์หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน
พรีเมียร์หมู่เกาะเคย์แมน
พรีเมียร์มอนต์เซอร์รัต
พรีเมียร์หมู่เกาะเติกส์และเคคอส
พรีเดอรอม

ปาลัซโซมันชีนีในกรุงโรม ที่เป็นที่ตั้งของสถาบันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1725 แกะพิมพ์โดยโจวันนี บัตติสตา ปีราเนซี ค.ศ. 1752
พรีเดอรอม (ฝรั่งเศส: Prix de Rome) หรือ กร็องพรีเดอรอม (Grand Prix de Rome) คือทุนการศึกษาสำหรับนักเรียนศิลปะ ที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1663 ในฝรั่งเศสในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ที่เป็นทุนเงินประจำปีที่มอบให้แก่นักศึกษาศิลปะแขนงต่าง ๆ ที่รวมทั้งจิตรกร ประติมากร และ สถาปนิก ผู้แสดงพรสวรรค์โดยการผ่านการแข่งกันอันยากในการกำจัดผู้ไม่มีฝีมือออก รางวัลจัดโดยราชสถาบันจิตรกรรมและประติมากรรมซึ่งเปิดให้แก่นักศึกษาของสถาบัน ผู้ได้รับรางวัลก็จะได้เดินทางไปศึกษาและพำนักที่ปาลัซโซมันชีนีในกรุงโรมโดยค่าใช้จ่ายที่เบิกจากพระคลังของกษัตริย์ฝรั่งเศส การพำนักอยู่ที่โรมสามารถขยายระยะเวลาได้ถ้าผู้อำนวยการของสถาบันเห็นว่าเป็นการเหมาะสม
ในช่วงระยะเวลา 140 ปีที่กองทุนนี้ก่อตั้งขึ้นทุนก็ได้ขยายออกไปเป็นห้าสาขาจากสามสาขาที่เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1663 ที่รวมทั้งจิตรกรรม ประติมากรรม และสถาปัตยกรรม ใน ค.ศ. 1803 ก็ได้มีการเพิ่มสาขาคีตกรรม และใน ค.ศ. 1804 ก็ได้มีการเพิ่มสาขาภาพพิมพ์แกะลาย (engraving) ขึ้น ผู้ได้รับ "กร็องพรีอันดับหนึ่ง" หรือที่เรียกว่า agréé จะได้รับการส่งตัวไปศึกษายังสถาบันฝรั่งเศส ณ กรุงโรม (Académie de France à Rome) ซึ่งฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์ ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1666