stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การแต่งงานต่างฐานันดร

อาร์คดยุคฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์แห่งออสเตรีย-เอสต์และโซฟี ดัชเชสแห่งโฮเฮนเบิร์กสมรสกันแบบมอร์แกนเนติคซึ่งทำให้พระโอรสของทั้งสองพระองค์ไม่มีสิทธิ์ในการขึ้นครองราชย์และจะไม่มีสิทธิ์อยู่ในลำดับการสืบสันตติวงศ์ออสเตรีย
การแต่งงานต่างฐานันดร (อังกฤษ: morganatic marriage) เป็นการแต่งงานลักษณะหนึ่งที่ใช้เป็นสัญญาการแต่งงานได้ในบางประเทศ มักจะเป็นการแต่งงานระหว่างบุคคลสองคนที่มีฐานะทางสังคมไม่เท่าเทียมกัน ซึ่งจำกัดมิให้ตำแหน่งของสามีหรือสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นของสามีผ่านไปสู่ภรรยาหรือบุตรธิดาที่เกิดจากการสมรสลักษณะนี้ บางครั้งก็เรียกว่า “การแต่งงานมือซ้าย” (left-handed marriage) เพราะเจ้าบ่าวจะกุมมือขวาเจ้าสาวไว้ด้วยมือซ้ายแทนที่จะกุมด้วยมือขวา
การแต่งงานลักษณะนี้มักจะเป็นการแต่งงานของชายที่มียศศักดิ์โดยเฉพาะในรัฐต่าง ๆ ของเยอรมนีกับสตรีที่มิได้เป็นเจ้านายหรือมีแคว้นหรือดินแดนปกครองที่เป็นของตนเอง หรือสตรีที่ถือกันว่ามีฐานะต่ำต้อยกว่าในสังคม ทั้งภรรยาและบุตรธิดาที่เกิดจากการแต่งงานไม่มีสิทธิในตำแหน่ง สิทธิ หรืออสังหาริมทรัพย์ของสามี แต่บุตรธิดาถือว่าเป็นบุตรธิดาในสมรส และการแต่งงานเช่นนี้อยู่ภายใต้กฎห้ามการแต่งงานซ้ำซ้อน (polygamy)
การแต่งงานลักษณะนี้ก็เช่นเดียวกันกับสตรีที่มียศศักดิ์สูงกว่าชาย แต่จะเกิดน้อยครั้งและโดยเฉพาะเมื่อสตรีส่วนใหญ่มักจะไม่มีตำแหน่งให้สืบทอดและมักจะมิได้เลือกสามีด้วยตนเอง ยกเว้นแต่ในกรณีของมารี หลุยส์ ดัชเชสแห่งปาร์มา (เมื่อแรกเกิดเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค) และเมื่อแต่งงานครั้งแรกกับจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ก็ได้เป็นจักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส หลังจากนโปเลียนเสด็จสวรรคต ก็แต่งงานครั้งที่สองแบบมอร์แกนเนติคกับเคานท์ อีกกรณีหนึ่งคือมาเรีย คริสตีนาแห่งบูร์บง-ทูซิชิลีส์ พระราชินีแห่งสเปน (Maria Christina of Bourbon-Two Sicilies) ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของพระราชธิดาพระราชินีนาถอิสซาเบลลาที่ 2 แห่งสเปนหลังจากที่พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 7 แห่งสเปนเสด็จสวรรคต ก็ทรงแต่งงานกับทหารรักษาพระองค์คนหนึ่งแบบมอร์แกนเนติคอย่างลับ ๆ
ที่มาของคำ

คำว่า “มอร์แกนเนติค” มิได้นำมาใช้จนกระทั่งปี ค.ศ. 1727 (พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด) มาจากภาษาละตินสมัยกลางว่า “morganaticus” ซึ่งมาจากวลีละตินว่า “matrimonium ad morganaticam” ซึ่งหมายถึงของขวัญจากเจ้าบ่าวที่มอบให้เจ้าสาวเช้าวันรุ่งขึ้นจากวันแต่งงาน หรือ “morning gift” หรือ “dower” ในภาษาอังกฤษ และในภาษาเยอรมันใช้คำว่า “morgangeba” (เปรียบได้กับคำว่า “morgengifu” ของภาษาอังกฤษเก่าและ “morgengifu” ของภาษาเยอรมันเก่า) ความหมายตรงตัวตามที่อธิบายไว้เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดย ชาร์ลส์ ดู เฟรสเนกล่าวว่าคือการแต่งงานลักษณะนี้ภรรยาและบุตรที่เกิดมาคือของขวัญ
Meyers Konversations-Lexikon ปี ค.ศ. 1888 ให้ความหมายภาษาเยอรมันของ “Morganitische Ehe” ว่าเป็นคำที่รวมกันระหว่างภาษากอธิคโบราณ “morgjan” ที่แปลว่าจำกัด ซึ่งก็คือการจำกัดของขวัญจากเจ้าบ่าวในการแต่งงานลักษณะนี้และของขวัญยามเช้า “morgen” ในภาษาเยอรมันแปลว่าเช้าขณะที่ภาษาละตินใช้คำว่า “matutinus”
“ของขวัญยามเช้า” เป็นประเพณีการจัดแบ่งอสังหาริมทรัพย์สำหรับการแต่งานที่เริ่มทำกันครั้งแรกตอนต้นยุคกลางในเยอรมนี และเป็นประเพณีที่สืบเนื่องมาจากประเพณีของชนเผ่าในเยอรมันโบราณ ทางสถาบันศาสนาก็ได้นำประเพณีนี้มาใช้เพื่อทำให้สถานภาพของสตรีมีความมั่นคงขึ้นบ้าง เจ้าสาวจะได้รับอสังหาริมทรัพย์จากเผ่าของสามีเพื่อเป็นการประกันในโอกาสที่จะเป็นหม้ายและเป็นสมบัติที่ภรรยาเก็บไว้ต่างหากเป็นส่วนตัว แต่เมื่อสัญญาการแต่งงานที่ระบุว่าเจ้าสาวและบุตรธิดาที่จะเกิดมาจะไม่ได้รับสิ่งใดจากเจ้าบ่าวหรือจากครอบครัวของเจ้าบ่าว นอกไปจาก “ของขวัญ” การแต่งงานชนิดนี้จึงเรียกว่าการแต่งงานที่มีแต่ “ของขวัญ” โดยปราศจากสมบัติอื่นใดที่ตามมา ซึ่งก็คือ “matrimonium ad morganaticum”
ดูเพิ่ม

การแต่งงาน
การแต่งงานโดยฉันทะ
การแบ่งประเภทสนามฟุตบอลของยูฟ่า

การแบ่งประเภทสนามฟุตบอลของยูฟ่า (อังกฤษ: UEFA stadium categories) เป็นการแบ่งประเภทสนามฟุตบอลโดยการวางข้อกำหนดระบบโครงสร้างพื้นฐานสนามกีฬาของยูฟ่า โดยแบ่งเป็นประเภท 1, 2, 3, หรือ 4 (เปลี่ยนชื่อมาจากอีลิต) จากลำดับต่ำไปสูง การแบ่งประเภทนี้แทนวิธีการเดิมที่แบ่งจากหนึ่งดาวไปห้าดาวในปี ค.ศ. 2006 สำหรับสนามที่จัดแข่งขันรอบเพลย์ออฟในรอบแบ่งกลุ่มของยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกหรือการแข่งขันอื่นที่สำคัญ จะต้องเป็นสนามกีฬาประเภท 4 รวมถึงเกมสำคัญในยูฟ่ายูโรปาลีกหรือฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
ความแตกต่างของสนามในแต่ละประเภท

| เกณฑ์ | ประเภท 1 | ประเภท 2 | ประเภท 3 | ประเภท 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สนามแข่ง | ยาว 100 ถึง 105 ม., กว้าง 64 ถึง 68 ม. | ยาว 100 ถึง 105 ม., กว้าง 64 ถึง 68 ม. | ยาว 105 ม., กว้าง 68 ม. | ยาว 105 ม., กว้าง 68 ม. |
| ขนาดต่ำสุดของห้องแต่งตัวผู้ตัดสิน | — | — | 20 m2 | 20 m2 |
| ไฟสนาม | เหมาะสมกับการออกอากาศ | 800 ลักซ์, กล้องอยู่กับที่ | 1400 ลักซ์, กล้องอยู่กับที่ | 1400 ลักซ์, ทุกทิศทาง |
| ที่จอดรถวีไอพี | 20 | 50 | 100 | 150 |
| ที่ยืนผู้เข้าชมที่อนุญาตได้ | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ไม่ |
| จำนวนที่นั่งต่ำสุด | 200 | 1,500 | 4,500 | 8,000 |
| จำนวนที่นั่งวีไอพีต่ำสุด | 50 | 100 | 250 | 500 |
| จำนวนที่นั่งวีไอพีสำหรับทีมเยือน | 10 | 20 | 50 | 100 |
| ส่วนต้อนรับของวีไอพี | — | — | — | 400 m2 |
| พื้นที่ต่ำสุดของสื่อ | 50 m2 | 100 m2 สำหรับ 50 คน | 100 m2 สำหรับ 50 คน | 200 m2 สำหรับ 75 คน |
| ที่ถ่ายช่างภาพต่ำสุด | — | — | 15 | 25 |
| พื้นที่ต่ำสุดสำหรับบริเวณถ่ายทอดโทรทัศน์ | 4 m2 สำหรับกล้องอย่างน้อย 1 ตัว | 6 m2 สำหรับกล้อง 2 ตัว | 6 m2 สำหรับกล้อง 2 ตัว | 10 m2 สำหรับกล้อง 4 ตัว |
| ที่นั่งต่ำสุดในห้องสื่อ | 20, และโต๊ะ 5 ตัว | 20, และโต๊ะ 10 ตัว | 50, และโต๊ะ 25 ตัว | 100, และโต๊ะ 50 ตัว |
| จำนวนผู้บรรยายเสียงต่ำสุด | 2 | 3 | 5 | 25 |
| จำนวนสตูดิโอโทรทัศน์ต่ำสุด | 1 ห้อง สามารถปรับเปลี่ยนได้ | 1 | 2 | 2, มีอย่างน้อย 1 ห้องที่สามารถเห็นสนามแข่ง |
| จำนวนห้องต่ำสุด ใช้ในการสัมภาษณ์หลังการแข่งขัน | — | — | — | 4 |
| พื้นที่ต่ำสุดบริเวณสำหรับรถตู้ถ่ายทอดโทรทัศน์ภายนอก | 100 m2 | 200 m2 | 200 m2 | 1,000 m2 |
| จำนวนที่นั่งต่ำสุดของห้องแถลงข่าว | อย่างน้อย 1 | 30 | 50 | 75 |
การแจกแจงปรกติ

| --- | --- |
ฟังก์ชันความหนาแน่นของความน่าจะเป็น  The red line is the standard normal distribution
ฟังก์ชันแจกแจงสะสม  Colors match the image above
สัญกรณ์::  {\mathcal {N}}(\mu ,\,\sigma ^{2})
ตัวแปรเสริม:: μ ∈ R — mean (location) σ2 > 0 — variance (squared scale)
ฟังก์ชันค้ำจุน:: x ∈ R
pdf::  {\tfrac {1}{\sqrt {2\pi \sigma ^{2}}}}\,e^{-{\frac {(x-\mu )^{2}}{2\sigma ^{2}}}}
cdf::  {\frac {1}{2}}{\Big [}1+\operatorname {erf} {\Big (}{\frac {x-\mu }{\sqrt {2\sigma ^{2}}}}{\Big )}{\Big ]}
ค่าเฉลี่ย:: μ
มัธยฐาน:: μ
ฐานนิยม:: μ
ความแปรปรวน:: σ2
ความเบ้:: 0
ความโด่งส่วนเกิน:: 0
เอนโทรปี::  {\tfrac {1}{2}}\ln(2\pi e\,\sigma ^{2})
mgf::  \exp\{\mu t+{\tfrac {1}{2}}\sigma ^{2}t^{2}\}
cf::  \exp\{i\mu t-{\tfrac {1}{2}}\sigma ^{2}t^{2}\}
Fisher information::  {\begin{pmatrix}1/\sigma ^{2}&0\\0&1/(2\sigma ^{4})\end{pmatrix}}
สำหรับทฤษฎีความน่าจะเป็น การแจกแจงปกติ (อังกฤษ: normal distribution) เป็นการแจกแจงความน่าจะเป็นของค่าของตัวแปรสุ่มที่เป็นค่าแบบต่อเนื่อง โดยที่ค่าของตัวแปรสุ่มมีแนวโน้มที่จะมีค่าอยู่ใกล้ ๆ กับค่า ๆ หนึ่ง (เรียกว่าค่ามัชฌิม)
กราฟแสดงค่าฟังก์ชันความหนาแน่น (probability density function) จะเป็นรูปคล้ายระฆังคว่ำ หรือเรียกว่า Gaussian function โดยค่าฟังก์ชันความหนาแน่นของการแจกแจงปรกติ ได้แก่
โดย "x" แทนตัวแปรสุ่ม พารามิเตอร์ μ แสดงค่ามัชฌิม และ σ 2 คือค่าความแปรปรวน (variance) ซึ่งเป็นค่าที่ใช้บอกปริมาณการกระจายของการแจกแจง
การแจกแจงปรกติที่มีค่า μ = 0 และ σ 2 = 1 จะถูกเรียกว่า การแจกแจงปรกติมาตรฐาน
การแจกแจงปรกติเป็นการแจกแจงที่เด่นที่สุดในทางวิชาความน่าจะเป็นและสถิติศาสตร์ ซึ่งก็มาจากหลาย ๆ เหตุผล ซึ่งก็รวมถึงผลจากทฤษฎีบทขีดจำกัดกลาง (central limit theorem) ที่กล่าวว่า ภายใต้สภาพทั่ว ๆ ไปแล้ว ค่าเฉลี่ยจากการสุ่มค่าของตัวแปรสุ่มอิสระจากการแจกแจงใด ๆ (ที่มีค่าเฉลี่ยและค่าความแปรปรวนจำกัด) ถ้าจำนวนการสุ่มนั้นใหญ่พอ แล้วค่าเฉลี่ยนั้นจะมีการแจกแจงประมาณได้เป็นการแจกแจงปรกติ
ลักษณะที่สำคัญของการแจกแจงปรกติ

f(x)>0 ทุกค่าของ  x
f(x) ลดลงเรื่อย ๆ ถ้าค่า  x ห่างจาก  \mu  เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
f(x) สมมาตรที่  \mu  คือ  f(\mu +x)=f(\mu -x) ทุกค่า  x
เมื่อ  x=\mu  แล้ว  f(x) จะมีค่าสูงสุด และ  \mu  มีค่าเท่ากับมัธยฐาน กับ ฐานนิยม
ถ้า  \sigma  ลดลง ส่วนโค้งจะแคบลงด้วย
พื้นที่ใต้ส่วนโค้งระหว่าง
\mu -\sigma  กับ  \mu +\sigma =0.68
\mu -2\sigma  กับ  \mu +2\sigma =0.95
\mu -3\sigma  กับ  \mu +3\sigma =0.99
ดูเพิ่ม

การแจกแจงปรกติหลายตัวแปร
การเลือกเชิงตรรกศาสตร์

เว็บย่อ
Logic-Or
การเลือกเชิงตรรกศาสตร์ (อังกฤษ: logical disjunction) หรือที่มักเรียกว่า หรือ (or) คือตัวดำเนินการทางตรรกศาสตร์ที่ให้ผลลัพธ์เป็นจริง ถ้าตัวถูกดำเนินการบางตัว (หรือทั้งสองตัว) มีค่าเป็นจริง
นิยาม

ในตรรกศาสตร์และคณิตศาสตร์, ประพจน์เลือก คือประโยคที่เชื่อมด้วย "หรือ" ยกตัวอย่างเช่น "มานะเล่นฟุตบอล หรือ มานีทำการบ้าน" เป็นประพจน์เลือก
สังเกตว่าในชีวิตประจำวัน เมื่อเราใช้คำว่า "หรือ" เราอาจหมายความว่าอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง (เช่น "คุณต้องการกาแฟหรือชา?") ในตรรกศาสตร์ ความหมายดังกล่าวถูกแทนด้วยการเลือกเฉพาะ หรือ "ออร์เฉพาะ" สำหรับกรณีของ "หรือ" นั้น เมื่อใช้อย่างเป็นทางการจะอนุญาตให้ทั้งสองส่วนของประโยคเป็นจริงได้ หลายครั้ง "หรือ" จึงมักถูกเรียกว่า "การเลือกรวม"
หมายเหตุ: ในการนิยาม "x + y" นั้นบูลได้ใช้เงื่อนไขเบื้องต้นในลักษณะเดียวกับคณิตศาสตร์ทั่วไป นั่นคือให้ x และ y นั้นไม่เกิดร่วมกัน อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุผลหลายๆ ประการ เจวอนส์และนักตรรกศาสตร์เกือบทุกคนในภายหลังได้เปลี่ยนให้นิยามของ "การบวกเชิงตรรกศาสตร์" อยู่ในรูปที่สองส่วนของประโยคเกิดพร้อมกันได้
สำหรับกรณีที่มีตัวแปรป้อนเข้าสองจำนวน A และ B, ตารางค่าความจริงของ "หรือ" เป็นดังนี้:
|  A |  B |  A\lor B |
| --- | --- | --- |
F
F: T
| T | F | T |
T
ในรูปทั่วไปแล้วประพจน์เลือกคือสูตรทางตรรกศาสตร์ที่สามารถมีสัญพจน์หนึ่งหรือหลายสัญพจน์ที่คั่นด้วย "หรือ" สัญพจน์เดี่ยวมักถือว่าเป็นประพจน์เลือกลดรูป
สัญลักษณ์

ประพจน์ "P หรือ Q" มักจะเขียนเป็น
การเลือกดังกล่าวนั้นจะเป็น "เท็จ" หาก ทั้ง P และ Q เป็น "เท็จ" ส่วนกรณีอื่นๆ ทั้งหมด ถือว่าเป็นจริง
ต่อไปนี้เป็นเงื่อนไขการเลือกทั้งหมด
A  \lor  B

¬A  \lor  B

A  \lor  ¬B  \lor  ¬C  \lor  D  \lor  ¬E
แนวคิดเดียวกันนี้ในทฤษฎีเซ็ต เรียกว่า "ยูเนียน" (set theoretic union)
คุณสมบัติการจัดหมู่และการสลับที่

สำหรับอินพุทที่มากกว่าสอง อาจประยุกต์ใช้ or กับอินพุทสองตัวแรก และดังนั้น ผลลัพธ์จึงอาจถูกทำให้เป็น or ด้วยอินพุทต่อมาแต่ละตัว
เนื่องจาก "หรือ" เป็นการเปลี่ยนหมู่ ลำดับของอินพุทจึงไม่มีผล และไม่ว่าจะเปลี่ยนหมู่อย่างไร กฌ็จะได้ผลลัพธ์เหมือนกัน
ตัวดำเนินการ xor ก็เป็นการดำเนินการสลับที่ (commutative) ดังนั้น ลำดับของตัวถูกดำเนินการจึงไม่สำคัญ
การดำเนินการเชิงบิต

การเลือกมักถูกใช้การดำเนินการเชิงบิต เช่น
0 or 0 = 0
0 or 1 = 1
1 or 0 = 1
1 or 1 = 1
1010 or 1110 = 1110
ดูเพิ่ม

พีชคณิตแบบบูล
การเชื่อมเชิงตรรกศาสตร์
OR Logic Gate
การแปลตรงตัว

การแปลตามรูปของภาษา หรือ การแปลตรงตัว (อังกฤษ: Literal translation) เป็นการแปลที่พยายามรักษาความหมายและโครงสร้างของภาษาต้นฉบับไว้ให้มากที่สุด โดยมีความถูกต้องแม่นยำเป็นหลัก แต่อาจมีการเปลี่ยนแปลงด้านโครงสร้างภาษาและการใช้คำ เพื่อให้เป็นไปตามหลักการใช้ภาษาของภาษาต้นฉบับ โดยการแปลในลักษณะนี้ มักใช้ในกลุ่มนักวิชาการที่ต้องการความถูกต้องของข้อเท็จจริง เพื่อจุดประสงค์ในด้านการศึกษาค้นคว้าหรือการนำไปปฏิบัติ เช่น การแปลฉลากยา ขั้นตอนการทดลอง คู่มือปฏิบัติการ กฎหมายสนธิสัญญาระหว่างประเทศ รายงานและเอกสารทางราชการ
การแปลตรงตัวเป็นที่มาของมุกตลกและความรู้นอกตำรามากมาย โดยมักจะเกิดขึ้นกับนักแปลที่ไม่มีประสบการณ์หรือการแปลด้วยเครื่องมือแปลภาษา เช่น ประโยคภาษารัสเซียที่ว่า "дух бодр, плоть же немощна" ("วิญญาณเต็มใจ แต่เนื้อหนังอ่อนแอ") แต่เมื่อนำมาแปลตรงตัวเป็นภาษาอังกฤษจะได้เป็น "The vodka is good, but the meat is rotten" ("วอดก้านั้นดี แต่เนื้อกลับเน่า")
การแตกตัวเป็นไอออน

การแตกตัวเป็นไอออน (อังกฤษ: Ionization) เป็นกระบวนการหนึ่ง ที่อะตอมหรือโมเลกุลได้รับประจุลบหรือประจุบวกจากการได้มาหรือการเสียไปของอิเล็กตรอนอะตอมหรือโมเลกุลนั้นจึงกลายเป็นไอออน, มักจะเกิดขึ้นร่วมกับการเปลี่ยนแปลงทางเคมีอื่น ๆ การแตกตัวเป็นไอออนอาจเป็นผลมาจากการสูญเสียอิเล็กตรอนหลังจากการชนกันของอนุภาคย่อยของอะตอมด้วยกัน, การชนกันของอะตอมกับอะตอมอื่น ๆ, การชนกันของโมเลกุลกับไอออน, หรือผ่านการมีปฏิสัมพันธ์กับแสง. การแตกตัวเป็นไอออนสามารถเกิดขึ้นได้ผ่านการสลายให้กัมมันตรังสีโดยกระบวนการการแปลงภายใน ซึ่งในกระบวนการนี้ นิวเคลียสที่ถูกกระตุ้นจะถ่ายโอนพลังงานของมันไปให้กับอิเล็กตรอนตัวหนึ่งภายในเปลือกอิเล็กตรอนวงในทำให้อิเล็กตรอนตัวนั้นถูกปล่อยออกมา
ประโยชน์

ตัวอย่างในชีวิตประจำวันของการแตกตัวเป็นไอออนของก๊าซได้แก่อย่างเช่นภายในหลอดฟลูโอเรสเซนต์หรือหลอดประจุไฟฟ้าอื่น ๆ นอกจากนี้มันยังถูกใช้ในการตรวจจับรังสีเช่นเครื่องวัดกัมมันตภาพรังสี Geiger-Müller หรือห้องการแตกตัวเป็นไอออน ขั้นตอนของการแตกตัวเป็นไอออนถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในอุปกรณ์ที่หลากหลายทางวิทยาศาสตร์พื้นฐานและในเครื่องวิเคราะห์สเปกตรัมของมวลและในการทำรังสีบำบัด
การผลิตไอออน

ไอออนประจุลบจะถูกผลิตขึ้นเมื่ออิเล็กตรอนอิสระชนเข้ากับอะตอมและต่อมามันก็จะถูกขังอยู่ภายในกำแพงศักย์ไฟฟ้า, ปล่อยพลังงานส่วนเกินที่มีออกมา กระบวนการนี​​้เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นการแตกตัวเป็นไอออนโดยการจับยึดอิเล็กตรอน (อังกฤษ: electron capture ionization) (เป็นการแตกตัวเป็นไอออนของอะตอมหรือโมเลกุลที่อยู่ในขั้นตอนที่เป็นก๊าซโดยการแปะติดอิเล็กตรอนเข้าไปเพื่อสร้างไอออนในรูปแบบของ A–• ตามสมการ  A+e^{-}{\overset {M}{\to }}A^{-} เมื่อ M เหนือลูกศรหมายความว่าในการที่จะอนุรักษ์พลังงานและโมเมนตัม บุคคลที่สามต้องเข้ามามีส่วนร่วม (จำนวนของโมเลกุลที่เข้าทำปฏิกริยาคือสาม) การจับยึดอิเล็กตรอนสามารถถูกนำมาใช้ร่วมกับการแตกตัวเป็นไอออนด้วยวิธีทางเคมี (อังกฤษ: chemical ionization) เครื่องตรวจจับการจับยึดอิเล็กตรอนจะถูกนำมาใช้บางระบบของการแยกสีของก๊าซ (อังกฤษ: gas chromatography))
ไอออนประจุบวกจะมีการผลิตโดยการโอนพลังงานในจำนวนที่เพียงพอให้กับอิเล็กตรอนที่ถูกยึดเหนี่ยวไว้ในการปะทะกันกับอนุภาคที่มีประจุ (เช่นไอออน, อิเล็กตรอนหรือโพสิตรอน) หรือกับโฟตอน จำนวนที่เป็นเกณฑ์ของพลังงานที่ต้องใช้จะถูกเรียกว่าพลังงานศักย์ในการแตกตัวเป็นไอออน การศึกษาการชนกันดังกล่าวเป็นความสำคัญขั้นพื้นฐานในเรื่องเกี่ยวกับ few-body problem (ดูบทความเกี่ยวกับ few-body problem) ซึ่งเป็นหนึ่งในปัญหาที่ยังแก้ไม่ได้ที่สำคัญในสาขาฟิสิกส์ ในมุมมองของพลังงานจลน์ การทดลองที่สมบูรณ์ เช่นในการทดลองที่จะกำหนดเวกเตอร์โมเมนตัมที่สมบูรณ์ของทุกชิ้นส่วนเศษซากการชนทั้งหมด (กระสุนววิถีกระจาย, เป้าหมายไอออนที่ recoiling และอิเล็กตรอนพุ่งออกมา) ได้มีส่วนร่วมให้กับความก้าวหน้าที่สำคัญในการทำความเข้าใจในทฤษฎีของ few-body problem ในหลายปีที่ผ่านมา
การแตกตัวเป็นไอออนแบบไม่สูญเสียหรือได้รับความร้อน (อังกฤษ: Adiabatic ionization) เป็นรูปแบบหยึ่งของการแตกตัวเป็นไอออนที่อิเล็กตรอนถูกย้ายออกจากหรือเพิ่มเข้าให้อะตอมหรือโมเลกุลในสถานะพลังงานต่ำสุดเพื่อสร้างไอออนในสถานะพลังงานที่ต่ำสุดของมัน
หิมะถล่มทาวน์เซนด์ (อังกฤษ: Townsend avalanche) เป็นตัวอย่างที่ดีของการสร้างไอออนบวกและอิเล็กตรอนอิสระเนื่องจากการกระทบของไอออน มันเป็นปฏิกิริยาที่ลดหลั่นที่เกี่ยวข้องกับอิเล็กตรอนในภูมิภาคท​​ี่มีสนามไฟฟ้าที่สูงพอสมควรในตัวกลางที่เป็นก๊าซที่สามารถถูกทำให้แตกตัวเป็นไอออนได้เช่นอากาศ หลังเหตุการณ์แตกตัวเป็นไอออนแต่เดิม อย่างเช่นเนื่องจากการแผ่รังสีโดยการแตกตัวเป็นไอออน ไอออนประจุบวกจะลอยไปที่แคโทด ในขณะที่อิเล็กตรอนอิสระจะลอยไปยังแอโหนดของอุปกรณ์ ถ้าสนามไฟฟ้ามีความแข้มพอเพียง อิเล็กตรอนอิสระอาจได้รับพลังงานเพียงพอที่จะปลดปล่อยอิเล็กตรอนต่อไปอีกในการชนครั้งต่อไปกับโมเลกุลอื่น ทั้งสองอิเล็กตรอนอิสระนั้นจะเดินทางไปยังแอโหนดและได้รับพลังงานที่เพียงพอจากสนามไฟฟ้าที่จะทำให้เกิดการแตกตัวเป็นไอออนจากการกระทบเมื่อมีการชนครั้งต่อไปเกิดขึ้น; และเกิดขึ้นเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ นี้เป็นปฏิกิริยาลูกโซ่อย่างมีประสิทธิภาพของการผลิตอิเล็กตรอนและจะขึ้นอยู่กับอิเล็กตรอนอิสระที่ได้รับพลังงานที่เพียงพอระหว่างการชนกันที่จะรักษาสภาวะหิมะถล่มให้ยั่งยินต่อไป
ประสิทธิภาพของการแตกตัวเป็นไอออนคิดเป็นอัตราส่วนระหว่างจำนวนของไอออนที่ได้ต่อจำนวนของอิเล็กตรอนหรือโฟตอนที่ใช้
ผลจากหิมะถล่มระหว่างสองขั้วไฟฟ้า เหตุการณ์การแตกตัวเป็นไอออนเดิมจะปลดปล่อยอิเล็กตรอนให้เป็นอิสระ, และการชนต่อมาแต่ละครั้งจะปล่อยอิเล็กตรอนต่อไปอีก, ดังนั้นจะได้อิเล็กตรอนสองตัวเกิดขึ้นจากการชนแต่ละครั้ง: ตัวหนึ่งเป็นอิเล็กตรอนจากการแตกตัวเป็นไอออนและอีกตัวหนึ่งเป็นอิเล็กตรอนอิสระ
การแปลรหัส (พันธุศาสตร์)

ภาพเคลื่อนไหว​การแปลรหัสของโปรตีนที่หลั่งเข้าสู่เอนโดพลาสมิก เรติคิวลัม
การแปลรหัส (อังกฤษ: translation) เป็นขั้นตอนแรกของการสังเคราะห์โปรตีน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงออกของยีน การแปลรหัสเป็นการผลิตโปรตีนโดยอ่านรหัสจาก mRNA ที่ได้จากการถอดรหัส การแปลรหัสเกิดในไซโตพลาสซึมซึ่งมีไรโบโซมอยู่ ไรโบโซมนั้นประกอบด้วยหน่วยย่อยขนาดใหญ่และขนาดเล็ก ซึ่งจะมาประกบกันเมื่อมี mRNA การแปลรหัสนี้จะสร้างพอลิเพปไทด์จากการอ่านรหัสพันธุกรรมที่เป็นลำดับเบสบน mRNA รหัสพันธุกรรมจะเป็นตัวบอกลำดับของกรดอะมิโนในโปรตีน ส่วน RNA ชนิดอื่น เช่น rRNA, tRNA, snRNA ไม่เกี่ยวข้องกับการกำหนดกรดอะมิโน
การแปลรหัสมี 4 ขั้นตอนคือ การกระตุ้น การเริ่มต้น การต่อเนื่อง และการสิ้นสุด กรดอะมิโนจะถูกนำมายังไรโบโซมจากนั้นจึงต่อกันเป็นโปรตีน
ขั้นตอนการกระตุ้น กรดอะมิโนจะเกิดพันธะโควาเลนต์กัน tRNA ที่เป็นคู่กัน กรดอะมิโนจะใช้หมู่คาร์บอกซิลจับกับหมู่ 3' OH ของ tRNA ด้วยพันธะเอสเทอร์
ขั้นตอนการเริ่มต้น เริ่มจากหน่วยเล็กของไรโบโซมจับกับปลาย 5' ของ mRNA โดยมี initiation factors (IF) เป็นผู้ช่วย การสิ้นสุดของการสร้างสายพอลิเพปไทด์เกิดขึ้นเมื่อด้าน A ของไรโบโซมเป็นรหัสพันธุกรรมหยุด (UAA, UAG, UGA) ซึ่งจะไม่มี tRNA เข้ามา แต่ releasing factor จะเข้ามาทำให้ปล่อยสายพอลิเพปไทด์ออกไป ปลาย 5' ของ mRNA ไปเป็นปลาย N ของพอลิเพปไทด์ และขั้นตอนการแปลรหัสเริ่มจาก N->C
ยาปฏิชีวนะจำนวนหนึ่งออกฤทธิ์ยับยั้งการแปลรหัส เช่น anisomycin, cycloheximide, chloramphenicol, tetracycline, streptomycin, erythromycin และpuromycin ไรโบโซมของโปรคาริโอตมีโครงสร้างต่างจากของยูคาริโอต ทำให้ยาปฏิชีวนะจำเพาะเฉพาะแบคทีเรียไม่ทำลายยูคาริโอตที่เป็นเจ้าบ้าน
การแข่งขันในทางอาวุธ

การแข่งขันในทางอาวุธ (อังกฤษ: arms race) ในการใช้ดั้งเดิม เป็นการแข่งขันระหว่างภาคีตั้งแต่สองฝ่ายขึ้นไปเพื่อมีกองทัพดีที่สุด แต่ละฝ่ายแข่งขันเพื่อผลิตอาวุธจำนวนมากขึ้น กองทัพยิ่งใหญ่ขึ้น เทคโนโลยีทางทหารที่เหนือกว่า เป็นต้น
อเล็กซ์ อัพทอน (Alex Upton) ผู้เชี่ยวชาญความขัดแย้งระหว่างประเทศ นิยามคำนี้ว่า "การเข้าร่วมของรัฐชาติตั้งแต่สองรัฐขึ้นไปในการเพิ่มขึ้นอย่างแข่งขันหรือโต้ตอบอย่างชัดเจนในปริมาณหรือคุณภาพของปัจจัยสงครามและ/หรือผู้ที่มีความพร้อมทางทหาร (person under arms)"
คำนี้ยังใช้อธิบายสถานการณ์แข่งขัน ที่มีความมุ่งหมายเพื่อให้ประสบความสำเร็จมากกว่าคู่แข่งของตนเท่านั้นด้วย
การแข่งขันอาวุธนาวี

การแข่งขันอาวุธนาวีอังกฤษ-เยอรมนี ระหว่างสหราชอาณาจักรกับจักรวรรดิเยอรมัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1898 ถึง 1912
การแข่งขันอาวุธนาวีอเมริกา–ญี่ปุ่น ระหว่างสหรัฐกับจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1900 ถึง 1939
การแข่งขันอาวุธนาวีออสเตรีย-อิตาลี ระหว่างราชอาณาจักรอิตาลีกับจักรวรรดิออสเตรีย (และจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีในเวลาต่อมา) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1860 ถึง 1882
การแข่งขันอาวุธนาวีกรีซ–ออตโตมัน ระหว่างราชอาณาจักรกรีซกับจักรวรรดิออตโตมัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1828 ถึง 1914
การแข่งขันอาวุธนาวีรัสเซีย–ออตโตมัน ระหว่างจักรวรรดิรัสเซียกับจักรวรรดิออตโตมัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1850 ถึง 1914
การแข่งขันอาวุธนาวีฝรั่งเศส–อิตาลี ระหว่างฝรั่งเศสกับราชอาณาจักรอิตาลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1870 ถึง 1939
การแข่งขันอาวุธนาวีอาร์เจนตินา–ชิลี ระหว่างอาร์เจนตินากับชิลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1887 ถึง 1902
การแข่งขันอาวุธนาวีอเมริกาใต้ ระหว่างอาร์เจนตินา, บราซิล และชิลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1907 ถึง 1914
การแข่งขันอาวุธนาวีสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างจักรวรรดิญี่ปุ่น, สหรัฐ และสหราชอาณาจักร ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1922 ถึง 1939
การแข่งขันอาวุธนิวเคลียร์

การแข่งขันอาวุธนิวเคลียร์อเมริกา-โซเวียต
การแข่งขันอาวุธนิวเคลียร์อินเดีย-ปากีสถาน
การแข่งขันอาวุธนิวเคลียร์สมาชิกถาวร (อเมริกา, รัสเซีย, อังกฤษ, ฝรั่งเศส, จีน)
ดูเพิ่ม

การแข่งขันทางอวกาศ
การแบ่งแยกเชื้อชาติ

การแบ่งแยกเชื้อชาติ (อังกฤษ: racial segregation) เป็นการแบ่งมนุษย์ออกเป็นกลุ่มเชื้อชาติในชีวิตประจำวัน อาจใช้กับกิจกรรมอย่างการรับประทานในภัตตาคาร การดื่มจากน้ำพุ การใช้ห้องน้ำสาธารณะ การเข้าโรงเรียน การไปโรงภาพยนตร์ การโดยสารรถโดยสารประจำทาง หรือในการเช่าหรือซื้อบ้าน คณะกรรมการต่อต้านคตินิยมเชื้อชาติและการไม่ยอมรับยุโรป (European Commission against Racism and Intolerance) นิยามการแบ่งแยกว่า "การกระทำซึ่งบุคคลแย่งบุคคลอื่นบนพื้นฐานมูลเหตุที่ระบุไว้หนึ่งโดยปราศจากการให้เหตุผลวัตถุพิสัยและสมเหตุสมผล เข้ากับบทนิยามที่เสนอของการเลือกปฏิบัติ ผลคือ การกระทำโดยเจตนาซึ่งแบ่งแยกคนหนึ่งจากบุคคลอื่นบนพื้นฐานมูลเหตุที่ระบุไว้ไม่ประกอบเป็นการแบ่งแยก"
ดูเพิ่ม

การถือผิวในประเทศแอฟริกาใต้
การแบ่งแยกเชื้อชาติในสหรัฐ
คตินิยมเชื้อชาติในประเทศออสเตรเลีย
คูคลักซ์แคลน
คตินิยมเชื้อชาติในโลกอาหรับ
คตินิยมเชื้อชาติในประเทศอิสราเอล
คาร์ต้า
คตินิยมเชื้อชาติในสหราชอาณาจักร
ลัทธิแยกดินแดน
ลูคัส โฮช่า

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  ลูคัส ดา ซิลวา โฮช่า
วันเกิด:  19 มิถุนายน พ.ศ. 2538 (29 ปี)
สถานที่เกิด:  รัฐเซร์ชีปี, บราซิล
ส่วนสูง:  1.85 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  แอตเลติโก โกอินเญียซ
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2016 |  คอนฟิแองก้า |  0 |  (0) |
| 2016 |  บรากัลติโน่ |  14 |  (1) |
| 2017–2019 |  เบาวิสต้า |  0 |  (0) |
| 2017 |  → วาสโก ดา กามา (ยืมตัว) |  2 |  (0) |
| 2018 |  → แอตเลติโก โกอินเญียซ (ยืมตัว) |  25 |  (1) |
| 2020–2023 |  เมืองทอง ยูไนเต็ด |  73 |  (4) |
| 2023– |  แอตเลติโก โกอินเญียซ |  0 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ลูคัส ดา ซิลวา โฮช่า (โปรตุเกส: Lucas da Silva Rocha) รู้จักในชื่อ ลูคัส โฮช่า นักฟุตบอลอาชีพ ชาวบราซิล ในตำแหน่ง กองหลัง โดยเขาเคยค้าแข้งกับสโมสรในเมืองไทยให้กับ เมืองทอง ยูไนเต็ด
การเสริมแรง

การเสริมแรง (อังกฤษ: Reinforcement) คือการทำให้ความถี่ของพฤติกรรมเพิ่มขึ้น อันเป็นผลเนื่องมาจากผลกรรมที่ตามหลังพฤติกรรมนั้น
ประเภทของการเสริมแรง

การเสริมแรงทางบวก (Positive Reinforcement) หมายถึง สิ่งของ คำพูด หรือสภาพการณ์ที่จะช่วยให้พฤติกรรมเกิดขึ้นอีก หรือสิ่งทำให้เพิ่มความน่าจะเป็นไปได้ของการเกิดพฤติกรรม
การเสริมแรงทางลบ (Negative Reinforcement) หมายถึง การเปลี่ยนสภาพการณ์หรือเปลี่ยนแปลงบางอย่างก็อาจจะทำให้บุคคลแสดงพฤติกรรมได้ การเสริมแรงทางลบเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมใน 2 ลักษณะคือ
พฤติกรรมหลีกหนี (Escape Behavior)
พฤติกรรมหลีกเลี่ยง (Avoidance Beh.)
หลักการและแนวคิดที่สำคัญของการเสริมแรง

การเรียนรู้จะเกิดขึ้นได้ต้องอาศัยการเสริมแรง การเสริมแรงทางบวกจะดีกว่าทางลบ
การเรียนรู้จะเกิดขึ้นได้ต้องอาศัยความใกล้ชิดระหว่างสิ่งเร้าและการตอบสนอง
การเสริมแรงมีหลายวิธี อาจใช้วัตถุสิ่งของ หรือถ้อยคำที่แสดงความรู้สึกก็ได้ ที่สามารถสร้างบรรยากาศกระตุ้นให้ความพึงพอใจให้เกิดความสำเร็จหรือเครื่องบอกผลการกระทำว่าถูกผิด และอาจเป็นการส่งเสริมให้เกิดการเสริมแรงต่อๆ ไป
การเสริมแรงควรจะต้องให้สม่ำเสมอ นอกจากนั้นหลักการเสริมแรงยังทำให้สามารถปรับพฤติกรรมได้
ควรจะให้การเสริมแรงทันที ที่มีการตอบสนองได้อย่างถูกต้อง ซึ่งควรจะเกิดขึ้นภายใน ประมาณ 10 วินาที ถ้าหากมีการตอบสนองที่ต้องการซ้ำหลายครั้งๆ ก็ควรเลือกให้มีการเสริมแรงเป็นบางคราว แทนที่จะเสริมแรงทุกครั้งไป
ควรจะจัดกิจกรรมการเรียนให้เป็นไปตามลำดับจากง่ายไปยาก และเป็นตอนสั้นๆ ที่สอดคล้องกับความสามารถของผู้เรียน
จากการวิจัยเกี่ยวกับการเสริมแรง สกินเนอร์ได้แบ่งการให้แรงเสริมเป็น 2 ชนิดคือ
การเสริมแรงทุกครั้ง คือการให้แรงเสริมแก่บุคคลเป้าหมายที่แสดงพฤติกรรมที่กำหนดไว้ทุกครั้ง
การเสริมแรงเป็นครั้งคราว คือไม่ต้องให้แรงเสริมทุกครั้งที่บุคคลเป้าหมายแสดงพฤติกรรม
สรุปแนวคิดที่สำคัญ

สรุปแนวคิดที่สำคัญของนักจิตวิทยาการศึกษา ดังนี้
ธอร์นไดค์ (Thorndike) ให้ข้อสรุปว่า การเสริมแรง จะช่วยให้เกิดความกระหายใคร่รู้เกิดความพอใจ และนำไปสู่ความสำเร็จ
สกินเนอร์ (Skinner) กล่าวว่า "การเสริมแรง จะเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้บุคคลแสดงพฤติกรรมซ้ำ และพฤติกรรมของบุคคลส่วนใหญ่ จะเป็นพฤติกรรมการเรียนรู้แบบปฏิบัติ (Operant Learning) และพยายามเน้นว่า การตอบสนองต่อสิ่งเร้าใดๆ ของบุคคล สิ่งเร้านั้นจะต้องมีสิ่งเสริมแรงอยู่ในตัว หากลดสิ่งเสริมแรงลงเมื่อใด การตอบสนองจะลดลงเมื่อนั้น"
กัทธรี (Grthrie) เชื่อว่าการเรียนรู้ จะเป็นผลมาจากสิ่งเร้าและการตอบสนองซึ่งเมื่อเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน สิ่งเร้าทุกอย่างย่อมจะมีลักษณะที่เร้า และก่อให้เกิดพฤติกรรมได้ทั้งหมด ดังนั้นการเสริมแรงไม่จำเป็นต้องนำมาใช้สำหรับการตอบสนอง
ฮัล (Hull) เชื่อว่า การเสริมแรงเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเร้าและการตอบสนอง ม่มีการเรียนใดๆ ที่มีความสมบูรณ์ การเรียนรู้เป็นลักษณะของการกระทำที่ต่อเนื่องกัน จะค่อยๆ สะสมขึ้นเรื่อยๆ การเสริมแรงทุกครั้งจะทำให้การเรียนรู้เพิ่มประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
ตารางการเสริมแรง

การเสริมแรงตามอัตราส่วนที่แน่นอน (Fixed-Ratio (FR))
การเสริมแรงตามอัตราส่วนที่ไม่แน่นอน (Variable-Ratio (VR))
การเสริมแรงตามช่วงเวลาที่แน่นอน (Fixed-Interval (FI))
การเสริมแรงตามช่วงเวลาที่ไม่แน่นอน (Variable-Interval (VI))
วิธีการเสริมแรง

การเสริมแรงแบบทุกครั้ง เช่น การเสริมแรงเกิดขึ้นทุกครั้งที่เด็ก ล้างมือก่อนรับประทานอาหาร
การเสริมแรงตามช่วงเวลาที่แน่นอน เช่น การเสริมแรงทุกๆ 1 ชั่วโมงหลังจากทำพฤติกรรมไปแล้ว
การเสริมแรงตามช่วงเวลาที่ไม่แน่นอน เช่น บางทีก็ให้เสริมแรง 1 ชั่วโมง บางทีก็ให้เสริมแรง 2 ชั่วโมง
ครั้งที่แน่นอน เช่น แสดงพฤติกรรมออกกำลังกาย 3 ครั้ง ให้การเสริมแรง 1 ครั้ง
การเสริมแรงตามจำนวนครั้งที่ไม่แน่นอนหรือแบบสุ่ม (Random) คือ บางครั้งก็ให้การเสริมแรง บางครั้งก็ไม่ให้การเสริมแรง