stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซัลบูทามอล
การใช้ทางการแพทย์

โดยทั่วไปแล้วซัลบูทามอล จะใช้ในการรักษาภาวะหลอดลมหดเกร็ง (เนื่องจากสาเหตุใด ๆ เช่นอาการหอบหืดจากภูมิแพ้ หรืออาการที่เกิดจากการออกกำลังกาย) และใช้ในการรักษาโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในยาสามัญที่สุดที่ใช้ในการช่วยหายใจ (ยาขยายหลอดลมระยะสั้นเพื่อบรรเทาอาการหอบหืด)
ในฐานะที่เป็นยากลุ่มเบตาทูอะโกนิสต์ (β2 agonist) ซัลบูทามอลยังใช้ในทางสูติศาสตร์อีกด้วย การให้ซัลบูทามอลทางหลอดเลือดดำสามารถใช้เป็นยาระงับการหดรัดตัวของมดลูก (tocolytic) เพื่อชะลอการคลอดก่อนกำหนด แม้ว่าจะเป็นที่นิยมใช้แทนยา เช่น อะโทซิบาน (atosiban) และริโทดรีน (ritodrine) แต่ต่อมาได้ถูกแทนที่เป็นส่วนใหญ่ด้วยไนเฟดิปีน (nifedipine) ที่เป็นแคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์ ซึ่งมีประสิทธิภาพมากกว่าและออกฤทธิ์ยับยั้งได้ดีกว่า
มีการใช้ซัลบูทามอล ในการรักษาภาวะโพแทสเซียมสูงเฉียบพลัน จากการช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของโพแทสเซียมเข้าสู่เซลล์ ทำให้โพแทสเซียมในเลือดลดลง
การใช้ในสัตว์

ความเป็นพิษต่ำของซัลบูทามอล ทำให้ปลอดภัยสำหรับสัตว์อื่น ๆ จึงเป็นทางเลือกในการรักษาภาวะทางเดินหายใจอุดกั้นเฉียบพลันในสายพันธุ์ส่วนใหญ่ โดยมักใช้รักษาอาการหดเกร็งของหลอดลมหรืออาการไอในแมวและสุนัข และใช้เป็นยาขยายหลอดลมในม้าที่มีอาการกำเริบของภาวะอุดกั้นทางเดินหายใจเรื้อรัง นอกจากนี้ยังสามารถใช้ในกรณีฉุกเฉินเพื่อรักษาแมวที่มีอาการของโรคหืดได้
ผลกระทบที่เป็นพิษต้องใช้ในปริมาณที่สูงมาก ซึ่งการใช้ยาเกินขนาดส่วนใหญ่เกิดจากการที่สุนัขแทะและเจาะขวดยาสูดพ่นหรือยาพ่นฝอยละออง
มักนุส มันส์เคอ

| มักนุส มันส์เคอ |
| --- | --- |
มักนุส มันส์เคอ ในปี ค.ศ. 2012
เกิด: ไฮน์ริช มักนุส มันส์เคอ  (1974-05-24) 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1974 (50 ปี) โคโลญ รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนีตะวันตก
สัญชาติ:  เยอรมัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยโคโลญ
มีชื่อเสียงจาก:   เจนเทิล  มีเดียวิกิ  วันมักนุส มันส์เคอ 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา:   การหาลำดับดีเอ็นเอ  การนำเสนอภาพข้อมูล  มาลาเรีย 
สถาบันที่ทำงาน:   สถาบันเวลล์คัมทรัสต์แซงเจอร์  มูลนิธิวิกิมีเดีย 
วิทยานิพนธ์: เจนเทิล เครื่องมือชีววิทยาระดับโมเลกุลอเนกประสงค์แบบเสรี (ค.ศ. 2006)
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก:   เฮลมุท เว ไคลน์  ซาบีเน วัฟเฟนชมิดท์ 
 
เว็บไซต์: MagnusManske.de
ไฮน์ริช มักนุส มันส์เคอ (เยอรมัน: Heinrich Magnus Manske) เป็นเจ้าหน้าที่วิทยาศาสตร์อาวุโสที่สถาบันเวลล์คัมทรัสต์แซงเจอร์ ในเคมบริดจ์ สหราชอาณาจักร และเป็นนักพัฒนาซอฟต์แวร์รุ่นแรกของซอฟต์แวร์มีเดียวิกิ
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

มันส์เคอ เกิดในโคโลญ ประเทศเยอรมนี
เขาศึกษาชีวเคมีที่มหาวิทยาลัยโคโลญ และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 2006 ด้วยคุณวุฒิปริญญาเอก วิทยานิพนธ์ของเขาคือเครื่องมือโอเพนซอร์ซสำหรับอณูชีววิทยาที่เรียกว่าเจนเทิล
ผลงานในระดับอาชีพ

ในฐานะนักเรียน มันส์เคอเป็นหนึ่งในผู้เขียนบทความรายแรกของสารานุกรมอินเทอร์เน็ตนูพีเดีย ที่มาก่อนวิกิพีเดีย และต่อมาได้เขียนซอฟต์แวร์มีเดียวิกิเวอร์ชันแรกที่วิกิพีเดียใช้อยู่ มันส์เคอเคยทำงานที่เคมบริดจ์กับสถาบันเวลล์คัมทรัสต์แซงเจอร์ตั้งแต่เดือนเมษายนปี ค.ศ. 2007  แต่ยังคงมีบทบาทในการพัฒนาเครื่องมือสำหรับวิกิพีเดีย รวมถึงโครงการพี่น้องอย่างวิกิสนเทศและวิกิมีเดียคอมมอนส์
ในปี ค.ศ. 2012 มันส์เคอเป็นผู้ร่วมเขียนบทความที่ตีพิมพ์ในนิตยสารเนเจอร์ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงวิธีใหม่ในการระบุพื้นที่ที่มีการพัฒนาปรสิตมาลาเรีย และอธิบายเทคนิคในการวางแผนความต้านทานต่อยามาลาเรีย นักวิจัยได้พัฒนาเทคนิคในการสกัดดีเอ็นเอปรสิตมาลาเรียออกจากเลือดโดยตรง ซึ่งช่วยลดข้อผิดพลาดในการเรียงลำดับ
การพัฒนามีเดียวิกิ

ในฐานะนักเรียน มันส์เคอเป็นหนึ่งในผู้ที่มีบทบาทมากที่สุดในโครงการนูพีเดีย ด้วยการเขียนเนื้อหาเกี่ยวกับหัวข้อชีววิทยา และการพัฒนาเครื่องมือรวมถึงส่วนขยายสำหรับนูพีเดีย ต่อมา เขาไม่พอใจกับข้อจำกัดของซอฟต์แวร์ที่มีอยู่ มันส์เคอได้พัฒนาหนึ่งในรุ่นแรกของสิ่งที่ต่อมากลายเป็นมีเดียวิกิ โดยซอฟต์แวร์รุ่นใหม่ของเขาได้รับการติดตั้งในปี ค.ศ. 2002
ซอฟต์แวร์วิกิที่ใช้ในวิกิพีเดียแรกเริ่มเดิมทีเรียกว่ายูสมอดวิกิและได้รับการเขียนในภาษาเพิร์ล ซึ่งมีปัญหาของขนาดเริ่มต้นที่จะนำเสนอตัวเองเมื่อวิกิพีเดียเติบโตขึ้น ในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 2001 มันส์เคอเริ่มทำงานแทนยูสมอดวิกิซึ่งจะได้รับการสนับสนุนจากฐานข้อมูลและจะมี "คุณลักษณะเฉพาะของวิกิพีเดีย" เมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2002 มันส์เคอได้เปิดตัวเอนจินวิกิภาษาพีเอชพีที่ใช้มายเอสคิวเอลเวอร์ชันแรก เรียกว่าเฟส II หนึ่งในนวัตกรรมที่ดำเนินการโดยมันส์เคอในเฟส II คือการใช้เนมสเปซเพื่อแยกหน้าเว็บประเภทต่าง ๆ เช่นเนมสเปซ "พูดคุย" หรือ "ผู้ใช้" ซึ่งแตกต่างจากซอฟต์แวร์วิกิที่เก่ากว่าซึ่งไม่มีเนมสเปซที่แตกต่างกัน เฟส II ยังนำเสนอคุณลักษณะอื่น ๆ อีกหลายอย่างที่ยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน รวมทั้งการอัปโหลดไฟล์, รายการเฝ้าดู, ลายเซ็นอัตโนมัติ และรายชื่อการมีส่วนร่วมของผู้ใช้ การเขียนใหม่ของมันส์เคอทำให้การรวบรวมรูปภาพในบทความวิกิพีเดียทำได้ง่ายขึ้น และสร้างกลุ่มผู้ใช้ใหม่: ผู้ดูแลระบบสามารถลบหน้าและบล็อกผู้ก่อกวน
มันส์เคอเป็นผู้สนับสนุนโอเพนซอร์สและโดยเฉพาะใบสัญญาอนุญาตจีพีแอล และการทำงานของมีเดียวิกิเวอร์ชันก่อนหน้านี้ได้รับการเปิดตัวภายใต้สัญญาอนุญาตจีพีแอล
ซอฟต์แวร์เฟส II ของมันส์เคอพบปัญหาเกี่ยวกับการโหลดเนื่องจากวิกิพีเดียยังคงเติบโตต่อไป ดังนั้น ลี แดเนียล คร็อกเกอร์ จึงเขียนใหม่ ซึ่งนำไปสู่เฟส III โดยได้ใช้ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2002 และตั้งแต่ ค.ศ. 2003 เป็นต้นไป เรียกว่า "มีเดียวิกิ" ปัจจุบันซอฟต์แวร์มีเดียวิกิได้รับการใช้เป็นแพลตฟอร์มหลักสำหรับทั้งวิกิพีเดียและโครงการวิกิมีเดียหลายโครงการ เช่นเดียวกับในหลายองค์กรและในหลายสถาบัน
มันส์เคอยังคงพัฒนาเครื่องมือและส่วนขยายสำหรับมีเดียวิกิ รวมทั้งเครื่องมือสำหรับการเป็นสมาชิกหมวดหมู่แผนที่, คำนวณทางแยกหมวดหมู่ และนำเข้าภาพจากฟลิคเกอร์ไปยังคอมมอนส์ มันส์เคอยังได้พัฒนาส่วนขยายไซต์ซึ่งนำวากยสัมพันธ์อย่างเอกซ์เอ็มแอลมาใช้กับการจัดการอ้างอิง
คำกล่าวขวัญ

มันส์เคอได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้สร้างบทความแรกในวิกิพีเดียภาษาเยอรมัน ซึ่งเป็นบทความปฏิกิริยาลูกโซ่พอลิเมอเรส ที่เขียนครั้งแรกโดยเขาในปี ค.ศ. 2001
ในปี ค.ศ. 2002 จิมมี เวลส์ ได้ตั้งให้วันที่ 25 มกราคมเป็นวันมักนุส มันส์เคอ เพื่อเป็นเกียรติแก่การมีส่วนร่วมของเขาในวิกิพีเดีย เขาประกาศว่า "คืนนี้ตอนเย็น ชาววิกิพีเดียทุกคนควรดื่มอวยพรให้แก่มักนุสและการสร้างสรรค์มากมายของเขา" ส่วนแลร์รี แซงเจอร์ ในความทรงจำของเขาช่วงต้นของประวัติศาสตร์วิกิพีเดีย ได้เน้นการมีส่วนร่วมของมันส์เคอในโครงการ และระบุถึงความสำเร็จในขั้นสุดท้ายของวิกิพีเดียต่อกลุ่มผู้กระทำหลัก ร่วมกันในบทบาทสำคัญ:
วิกิพีเดียเริ่มต้นกับกลุ่มคนจำนวนมากจากนูพีเดีย อิทธิพลของชาวนูพีเดียเป็นส่วนสำคัญในช่วงต้น ผมคิดว่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อความไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของมักนุส มันส์เคอ (ที่ทำงานเกี่ยวกับซอฟต์แวร์สำหรับทั้งสองโครงการ), ผู้มีความพิถีพิถันขาประจำของเราอย่างรูธ อิฟเชอร์ และนักเขียนโปรแกรมโป๊กเกอร์ที่ฉลาดมากอย่างลี แดเนียล คร็อกเกอร์—ก็ยังคงมีชื่ออยู่ เนื่องจากโครงการเริ่มต้นกับคนเก่งเหล่านี้ และเราก็สามารถที่จะนำมาใช้, อธิบาย และส่งเสริมกิจวัตรที่ดี รวมถึงนโยบายกับคนหน้าใหม่ รากของชาวนูพีเดียของโครงการช่วยในการพัฒนาที่แข็งแกร่ง, ชุมชนที่มีประสิทธิภาพ และประสบความสำเร็จ
มันส์เคอ พร้อมกับคนอื่น ๆ ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้สนับสนุนหลักของมีเดียวิกิโดยสมาคมเทคนิคคอมพิวเตอร์ขั้นสูงยูสนิกซ์ในปี ค.ศ. 2010 เมื่อมีเดียวิกิและมูลนิธิวิกิมีเดียได้รับรางวัลสตัก (กลุ่มผู้ใช้เครื่องมือซอฟต์แวร์)
แหล่งข้อมูลอื่น

MagnusManske.de
Wikimedia tools written by Manske on Toolforge (In Hay's directory)
Manske's Wikipedia user page
Robert Zeschke. WikiHooks – Eine protoypenhafte Webhook Extension für MediaWiki. p. 9. ISBN 978-3-640-96452-9.
"Fifteen years ago, Wikipedia was a very different place: Magnus Manske « Wikimedia blog". สืบค้นเมื่อ 12 March 2016.
"Magnus Manske". www.malariagen.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-13. สืบค้นเมื่อ 12 March 2016.
มันส์เคอในอีเวนต์วิกิสนเทศเมื่อปี ค.ศ. 2015
สถาปัตยกรรมเหตุผลนิยม

เหตุผลนิยม (อังกฤษ: Rationalism) ในทางสถาปัตยกรรม หมายถึงกระแสสถาปัตยกรรมซ่งส่วนใหญ่พัฒนาขึ้นในอิตาลีในทศวรรษที่ 1920 และ 1930 วิตรูเวียสเป็นผู้กล่าวอ้างในงานเขียน De architectura ว่าสถาปัตยกรรมเป็นวิทยาศาสตร์ที่สามารถเข้าใจได้ด้วยเหตุผล แนวคิดนี้ถูกนำมาต่อยอดและพัฒนาในงานเขียนเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมในยุคเรนเนสซองส์ ทฤษฎีศิลปะยุคศตวรรษที่สิบแปดต้านศิลปะแบบบาโรกที่ใช้ความฟุ้งเฟ้อเกินจริง แต่เลือกใช้ความงดงามตามความเป็นจริง
เหตุผลนิยมในศตวรรษที่ยี่สิบเป็นการต่อต้านต่อศิลปะแบบอาร์ตนูโวและเอกซเพรชชั่นนิสม์
คำว่า Rationalism ยังมักนำมาใช้เพื่อเรียกถึงสถาปัตยกรรมอินเทอร์เนชั่นนอลเช่นกัน
เหตุผลนิยมยุคเรืองปัญญา

เหตุผลนิยมยังสามารถใช้เรียกขบวนการสถาปัตยกรรมที่มีขึ้นในยุคเรืองปัญญา ซึ่งโต้แย้งว่าพื้นฐานทางปัญญาของสถาปัตยกรรมนั้นหลัก ๆ อยู่ในวิทยาศาสตร์ ซึ่งต่อต้านการอ้างถึงธรรมเนียมและความเชื่อโบราณ แนวคิดนี้เป็นไปตามที่ René Descartes ระบุ ซึ่งเน้นย้ำการใช้เส้นรูปทางเรขาคณิตและสัดส่วนตามอุดมคติ
นักทฤษฎีสถาปัตยกรรมในยุคนี้ที่ขับเคลื่อนแนวคิดเหตุผลนิยมยังรวมถึง Jean-Louis de Cordemoy (1631–1713), Carlo Lodoli ชาวเวนิส (1690–1761), Abbé Marc-Antoine Laugier (1713–1769) และ Quatremère de Quincy (1755–1849)
สถาปัตยกรรมที่ออกแบบโดย Claude Nicholas Ledoux (1736–1806) และ Étienne-Louis Boullée (1728–1799) เป็นตัวอย่างชิ้นงานรูปแบบทั่วไปของสถาปัตยกรรมเหตุผลนิยมยุคเรืองปัญญา (Enlightenment rationalism) ด้วยการใช้รูปทางเรขาคณิตโดยบริสุทธิ์
เหตุผลนิยมเชิงโครงสร้าง

เหตุผลนิยมเชิงโครงสร้าง (structural rationalism) ส่วนใหญ่หมายถึงขบวนการสถาปัตยกรรมในยุคศตวรรษที่ 19 ที่มักเกี่ยวเนื่องกับ Eugène Viollet-le-Duc และ Auguste Choisy โดย Viollet-le-Duc ปฏิเสธแนวคิดของสถาปัตยกรรมอุดมคติ แต่มองสถาปัตยกรรมในแง่ของการก่อสร้างที่มีเหตุผล กำกับไว้ด้วยวัสดุและเป้าหมายใข้งานของสถาปัตยกรรมนั้น ๆ
สถาปนิก Eugène Train เป็นหนึ่งในสถาปนิกคนสำคัญของสายนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผลงานอาคารทางการศึกษา เช่น Collège Chaptal และ Lycée Voltaire
เหตุผลนิยมต้นศตวรรษที่ 20

สถาปนิกเช่น Henri Labrouste และ Auguste Perret นำเอาหลักของเหตุผลนิยมเชิงโครงสร้างตลอดศตวรรษที่ 19 มาใช้ในงานออกแบบของตน ในต้นศตวรรษที่ 20 สถาปนิกเช่น Hendrik Petrus Berlage ได้ศึกษาแนวคิดที่ส่าโครวสร้างในตัวมันเองควรจะสร้างพื้นที่ (space) โดยที่ไม่ต้องมีการตกแต่ง ซึ่งต่อมาพัฒนาเป็นมอเดิร์นนิสม์ ที่ศึกษาแนวคิดนี้อย่างลึกลงไปอีก กลุ่มมอเดิร์นนิสต์โซเวียตอย่าง ASNOVA เป็นที่รู้จักในชื่อ "นักเหตุผลนิยม" ('the Rationalists')
สถาปัตยกรรมเหตุผลนิยม (อิตาลี: Architettura razionale) เติบโตมาในอิตาลีระหว่างทศวรรษ 1920-1930 ไปจนถึง 1940 ภายใต้การสนับสนุนของระบอบฟาสซิสต์อิตาลีที่นำโดยมุสโสลินี ในปี 1926 กลุ่มของสถาปนิกรุ่นใหม่ ได้แก่ Sebastiano Larco, Guido Frette, Carlo Enrico Rava, Adalberto Libera, Luigi Figini, Gino Pollini และ Giuseppe Terragni (1904–43) ได้ก่อตั้ง Gruppo 7 ซึ่งตีพิมพ์ประกาศ (manifesto) ของตนในนิตยสาร Rassegna Italiana ประกาศเจตจำนงว่าจะเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างลัทธิคลาสสิกแบบ Novecento Italiano และลัทธิอุตสาหกรรมแบบฟิวเชอริสม์ ตัวอย่างชิ้นแรก ๆ ของสถาปัตยกรรมนี้คือ ปาลัซโซกวาลีโน ใน ตูริน สร้างให้กับนักการเงิน Riccardo Gualino โดยสถาปนิก Gino Levi-Montalcini และ Giuseppe Pagano
แหล่งข้อมูลอื่น

"Rational architecture". In John Walker's Glossary of art, architecture & design since 1945.
"The Heroism of Rationalism?" Hans van der Hijden, 2012
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง 
โครงการอนุสรณ์สถานไอแซก นิวตัน โดย Étienne-Louis Boullée
ที่ทำการพรรคฟาสซิสต์เดิมในโกโม ออกแบบโดย Giuseppe Terragni.
เจสส์ แม็กแมน

| เจสส์ แม็กแมน |
| --- | --- |
เกิด: Roderick James McMahon 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1882(1882-05-26) แมนแฮตตัน, นครนิวยอร์ก, รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954(1954-11-22) (72 ปี) Wilkes-Barre, Pennsylvania
สัญชาติ: อเมริกัน
อาชีพ: โปรโมเตอร์มวยสากลอาชีพ และมวยปล้ำอาชีพ
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ก่อตั้ง แคปิเทิลเรสต์ลิงคอร์โปเรชั่น
คู่สมรส: โรส เดวิส (1891-1997)
บุตร: 3; ซึ่งรวมถึง วินซ์ แม็กแมน ซีเนียร์
บิดามารดา: โรเดอริก แม็กแมน เอลิซาเบธ แม็กแมน
ครอบครัว: แม็กแมน
โรเดอริก เจมส์ "เจสส์" แม็กแมน ซีเนียร์ (อังกฤษ: Roderick James "Jess" McMahon Sr.) เป็นนักโปรโมเตอร์มวยสากลอาชีพ และมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน เขาเป็นต้นตระกูลแม็กแมน เขาเป็นผู้ก่อตั้งสมาคม แคปิเทิลเรสต์ลิงคอร์โปเรชั่น ร่วมกับทูตส์ มอนดต์ ในปี ค.ศ. 1952 ลูกชายของแม็กแมน วินซ์ แม็กแมน ซีเนียร์ หลังจากเข้ารับตำแหน่งได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น World Wide Wrestling Federation (WWWF) ซึ่งปัจจุบันคือ WWE
ชีวิตช่วงแรก

โรเดอริก เจมส์  แม็กแมน เกิดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954 กับเจ้าของโรงแรม โรเดอริก แม็กแมน (1848-1922) และเอลิซาเบธ แม็กแมน (1846-1936) จากCounty Galway โดยพ่อแม่ของเขาเพิ่งย้ายจากเกาะไอร์แลนด์ มายังนครนิวยอร์ก เขาและพี่น้องของเขา Lauretta (เกิด 1876), Catharine (เกิด 1878) และ Edward (เกิด 1880) เข้าศึกษาในวิทยาลัยแมนแฮตตัน Roderick จบการศึกษาด้วยประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงในเชิงพาณิชย์ที่อายุได้ 17 ปี พี่น้อง McMahon มีความสนใจในกีฬามากกว่าอาชีพธนาคาร
แหล่งข้อมูลอื่น

New York Pro Wrestling
การเมือง

การเมือง (จาก กรีกโบราณ  πολιτικά (politiká) 'งานที่เกี่ยวกับรัฐหรือแผ่นดิน') คือชุดของกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการตัดสินตกลงใจในกลุ่มสังคมหรือความสัมพันธ์ทางอำนาจในหมู่กลุ่มปัจเจก เช่น การจัดสรรทรัพยากรหรือสถานะ แขนงวิชาในสังคมศาสตร์ที่ศึกษาการเมืองและรัฐบาลจะหมายถึงวิชารัฐศาสตร์
การเมืองอาจถูกใช้ในทางบวกในบริบทของ "ทางออกทางการเมือง" ซึ่งหมายถึงการประนีประนอมและโดยสันติวิธี หรือในฐานะ "ศิลปะหรือวิทยาศาสตร์ของการปกครอง" แต่บางครั้งมักมีความหมายเชิงลบแฝงอยู่ด้วย มีการจำกัดความมโนทัศน์อยู่หลากหลายแบบ และแนวทางการศึกษาที่ไม่เหมือนกันทำให้เกิดมุมมองที่แตกต่างกันบนพื้นฐานว่าการเมืองควรที่จะนำมาใช้อย่างกว้างขวางหรือถูกจำกัดไว้ ควรจะเป็นการศึกษารัฐศาสตร์เชิงประจักษ์หรือเชิงปทัสถาน และในการศึกษารัฐศาสตร์อะไรมีความสำคัญมากกว่ากันระหว่างความขัดแย้งหรือความร่วมมือ
มีกระบวนวิธีหลากหลายที่ใช้ในการเมือง ซึ่งรวมถึงการส่งเสริมมุมมองทางการเมืองของตนในหมู่ผู้คน, การเจรจากับตัวแสดงทางการเมืองอื่น, การออกกฎหมาย และการใช้กำลังทั้งภายนอกและภายนอก รวมถึงการสงครามกับคู่ปรปักษ์ การเมืองถูกนำมาใช้ในระดับทางสังคมที่กว้าง ตั้งแต่กลุ่มเครือญาติ (clan) และเผ่าชน (tribe) ในสังคมแบบดั้งเดิม รวมถึงรัฐบาลท้องถิ่น บรรษัท และสถาบันสมัยใหม่ ไปจนถึงรัฐเอกราชและในระดับระหว่างประเทศ
ในรัฐชาติสมัยใหม่ ผู้คนมักก่อร่างพรรคการเมืองเพื่อแสดงอุดมการณ์ของตน สมาชิกพรรคมักเห็นพ้องให้มีจุดยืนเดียวกันในประเด็นปัญหาต่าง ๆ และยินยอมที่จะสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงกฎหมายและผู้นำในทิศทางเดียวกัน การเลือกตั้งมักเป็นการแข่งขันระหว่างพรรคการเมือง
ระบบการเมืองเป็นกรอบซึ่งจำกัดวิธีทางการเมือง (political method) ที่ยอมรับได้ในสังคม ประวัติศาสตร์ปรัชญาทางการเมืองสามารถย้อนรอยได้จนถึงสมัยโบราณช่วงแรกเริ่ม ด้วยผลงานอันเป็นต้นแบบในการศึกษารัฐศาสตร์ในปัจจุบัน เช่นอุตมรัฐ ของเพลโต, โพลิติกส์ ของอาริสโตเติล, งานต้นฉบับตัวเขียนทางรัฐศาสตร์ของขงจื๊อและอรรถศาสตร์ ของจาณักยะ
ที่มาของคำ

คำว่าการเมืองในภาษาอังกฤษ politics มีรากศัพท์มาจากผลงานคลาสสิกของอาริสโตเติล "โพลิติกส์" ซึ่งเกิดเป็นศัพท์ใหม่ในภาษากรีก "politiká" (Πολιτικά, 'งานที่เกี่ยวกับรัฐหรือแผ่นดิน') ต่อมาในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 งานเขียนของอาริสโตเติลที่นำมาตีพิมพ์ใหม่จะใช้ภาษาอังกฤษสมัยใหม่ตอนต้นว่า "Polettiques" ซึ่งต่อมากลายเป็นคำว่า Politics ในภาษาอังกฤษสมัยใหม่
ที่มาของคำ > นิยาม

แฮโรลด์ ลาสเวลล์: "ใครได้อะไร เมื่อไหร่ และอย่างไร"
เดวิด อิสตัน: "การจัดสรรคุณค่าให้แก่สังคมผ่านอำนาจหน้าที่"
วลาดีมีร์ เลนิน: "รูปแบบเศรษฐกิจที่รวมศูนย์ที่สุด"
อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค: "ขีดความสามารถในการเลือกอย่างทันทีภายใต้สภาวการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา โดยเป็นภัยน้อยที่สุด และมีประโยชน์มากที่สุด"
เบอร์นาร์ด คริก: "รูปแบบกฎเด่นเฉพาะที่ซึ่งผู้คนกระทำร่วมกันผ่านขั้นตอนทางสถาบันเพื่อแก้ไขปัญหาความแตกต่าง"
เอเดรียน เลฟต์วิช: "ประกอบด้วยกิจกรรมความร่วมมือ การเจรจา และความขัดแย้งทั้งปวงทั้งภายในและระหว่างสังคมด้วยกัน"
แนวคิด

มนุษย์นั้นโดยธรรมชาติเป็นสัตว์สังคม ที่ต้องอาศัยอยู่รวมกันเป็นกลุ่มเป็นหมู่คณะ เมื่อมนุษย์มาอยู่ร่วมกัน หากมิได้กำหนดกติกาอะไรสักอย่างขึ้นมากำกับการอยู่ร่วมกันของมนุษย์แล้วนั้น มนุษย์ด้วยกันเองยังเชื่อว่าน่าจะก่อให้เกิดความสับสนวุ่นวายขึ้นในสังคมและการอยู่ร่วมกันของมนุษย์ เนื่องจากโดยธรรมชาติของมนุษย์นั้น ป่าเถื่อน ขลาดกลัวและไม่เป็นระเบียบดังที่ โธมัส ฮอบส์ (Thomas Hobbes) นักปรัชญาการเมืองโบราณ ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1588-1679 ได้เคยกล่าวไว้ในผลงานปรัชญาการเมืองเลื่องชื่อเรื่อง "Leviathan" ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1651 ว่า เมื่อมนุษย์จำเป็นต้องอาศัยอยู่ร่วมกันในสังคมภายใต้กติกาแล้ว ก็จำเป็นจะต้องกำหนดตัวผู้นำมาทำหน้าที่ควบคุมดูแลให้สังคมหรือการอยู่ร่วมกันของมนุษย์ดำเนินไปได้ด้วยความเรียบร้อย เช่นที่กล่าวมาเราคงพอจะทราบบ้างแล้วว่าเหตุใดจึงเกิดมีระบบการปกครองขึ้น
และโดยนัยที่มนุษย์จำต้องปกครองกันนั้น หากเกิดปัญหาขึ้นในระหว่างมนุษย์ด้วยกัน หรือการจะทำให้สังคมมีความเจริญก้าวหน้าขึ้นไป หลีกเลี่ยงมิได้เสียที่จะต้องเกี่ยวข้องกับการใช้อำนาจทางการเมือง อันมีความหมายและบริบทที่สะท้อนออกมาในเรื่องของการใช้อำนาจเพื่อการปกครองประชาชน การเมืองการปกครองซึ่งเป็นสภาพการณ์และผลที่เกิดจากการกระทำของมนุษย์ จึงเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับชีวิตของมนุษย์อย่างมิอาจปฏิเสธได้ ซึ่งก็เป็นธรรมดาอยู่เองที่ผู้ใดก็ตาม จำเป็นต้องให้ความสนใจกับเรื่องการเมืองการปกครองไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เนื่องจากสิ่งใดที่ออกมาจากสถาบันทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายนิติบัญญัติที่ทำหน้าที่ในการตรากฎหมายต่าง ๆ เพื่อบังคับใช้ มาจากรัฐบาลในรูปของนโยบายสาธารณะ (Public Policies) โครงการพัฒนา (Developmental Program) และงานต่าง ๆ ที่ประกอบขึ้นหรือดำเนินไปโดยภาคราชการ รวมไปถึงการตัดสินคดีความหรือข้อพิพาทที่เกิดขึ้นระหว่างบุคคลต่อบุคคล และบุคคลกับรัฐ เหล่านี้ล้วนแต่เป็นเรื่องที่การเมืองส่งผลกระทบต่อทุกคนอย่างที่ไม่อาจมองข้ามไปได้
โดยบริบทดังกล่าวการศึกษาเรื่องการเมืองและการปกครองของประเทศ จึงเป็นสิ่งที่ถูกบรรจุอยู่ในแทบทุกสาขาวิชาในระดับอุดมศึกษาให้นักศึกษาได้ร่ำเรียน ทำความรู้ความเข้าใจในฐานะที่เป็นสมาชิกคนหนึ่งในสังคม และเป็นเรื่องภาคราชการทั้งหลายต่างรณรงค์ให้ความรู้แก่ประชาชนทั่วไป ภายใต้ความมุ่งประสงค์ที่จะหยั่งรากประชาธิปไตยในสังคมไทย และหากได้มองย้อนไปถึงแนวคิดของนักปรัชญาการเมืองโบราณเช่น อาริสโตเติล (Aristotle) ปรัชญาเมธีชาวกรีกโบราณ ซึ่งได้รับยกย่องว่าเป็น "บิดาแห่งวิชารัฐศาสตร์" ผู้กล่าวไว้ว่า มนุษย์ตามธรรมชาติเป็นสัตว์การเมืองต้องอาศัยอยู่ร่วมกันเป็นกลุ่มหรือชุมชน อันแตกต่างไปจากสัตว์โลกอื่น ๆ ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ด้วยสัญชาตญาณเป็นหลัก หากแต่มนุษย์ นอกจากจะอยู่ด้วยสัญชาตญาณแล้ว ยังมีเป้าหมายอยู่ร่วมกันอีกด้วย ดังนั้นการอยู่ร่วมกันของมนุษย์จึงมิใช่มีชีวิตอยู่ไปเพียงวัน ๆ หนึ่งเท่านั้น หากแต่เป็นการอยู่ร่วมกันเพื่อจะให้มีชีวิตที่ดีขึ้นอีกด้วย เราก็จะมองเห็นภาพของการเมืองในแง่หนึ่งว่าการเมืองนั้นก็คือ การอยู่ร่วมกันของมนุษย์ในชุมชนหรือสังคมเพื่อให้มีความสงบสุข
แนวทาง

มีหลายวิธีในการกำหนดแนวทางการเมือง
แนวทาง > มุมมองที่กว้างและจำกัด

เอเดรียน เลฟท์วิช (Adrian Leftwich) ได้แยกแยะมุมมองทางการเมืองตามความกว้างหรือจำกัดของการรับรู้สิ่งที่เป็น 'การเมือง' มุมมองที่กว้างมองว่าการเมืองมีอยู่ทั่วทั้งขอบเขตของความสัมพันธ์ทางสังคมของมนุษย์ ในขณะที่มุมมองที่จำกัดจำกัดไว้ที่บริบทบางอย่าง ตัวอย่างเช่น ในทางที่จำกัดมากกว่า การเมืองอาจถูกมองว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับวิธีการปกครอง ในขณะที่มุมมองแบบ เฟมินิสต์ อาจโต้แย้งว่าสถานที่ที่เคยถูกมองว่าไม่ใช่การเมือง ควรได้รับการพิจารณาว่าเป็นการเมืองด้วย ตำแหน่งหลังนี้ถูกนำมาใช้ในสโลแกน "เรื่องส่วนตัวก็เป็นเรื่องการเมือง" (The personal is political) ซึ่งโต้แย้งความแตกต่างระหว่างประเด็นส่วนตัวและสาธารณะ การเมืองอาจถูกกำหนดโดยการใช้ อำนาจ ตามที่ โรเบิร์ต เอ. ดาห์ล (Robert A. Dahl) ได้โต้แย้งไว้
แนวทาง > จริยธรรมและความเป็นจริง

มุมมองบางอย่างเกี่ยวกับการเมืองมองว่ามันเป็นการใช้พลังงานเชิงประจักษ์ ในขณะที่บางคนมองว่ามันเป็นหน้าที่ทางสังคมที่มีพื้นฐานมาจากบรรทัดฐาน ความแตกต่างนี้ถูกเรียกว่าความแตกต่างระหว่าง มุมมองแบบจริยธรรม และ มุมมองแบบความเป็นจริง สำหรับนักอุดมการณ์ การเมืองมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับ จริยธรรม และอยู่ในจุดสูงสุดของการคิดแบบอุดมคติ ตัวอย่างเช่น ตามที่ ฮันนาห์ อเรนท์ (Hannah Arendt) กล่าวว่าในมุมมองของอาริสโตเติล "การเป็นนักการเมือง… หมายความว่าทุกอย่างถูกตัดสินใจผ่านคำพูดและการโน้มน้าวใจ ไม่ใช่ผ่านความรุนแรง" ในขณะที่ เบอร์นาร์ด คริก (Bernard Crick) กล่าวว่า "การเมืองคือวิธีการปกครองสังคมเสรี การเมืองคือการเมือง และรูปแบบการปกครองอื่น ๆ เป็นสิ่งอื่น" ในทางตรงกันข้าม สำหรับนักปฏิบัติจริง ที่แสดงโดยบุคคล เช่น นิโคโล มาคีอาเวลลี (Niccolò Machiavelli), ทอมัส ฮอบส์ (Thomas Hobbes) และ แฮโรลด์ ลาสเวลล์ (Harold Lasswell) การเมืองนั้นขึ้นอยู่กับการใช้พลังงาน โดยไม่คำนึงถึงจุดมุ่งหมายที่ต้องการบรรลุ
แนวทาง > ความขัดแย้งและความร่วมมือ

อโกนิซึม (Agonism) อ้างว่าการเมืองโดยพื้นฐานแล้วลดลงมาสู่ความขัดแย้งระหว่างผลประโยชน์ที่ขัดแย้งกัน นักวิทยาศาสตร์การเมือง เอลเมอร์ ชัตชไนเดอร์ (Elmer Schattschneider) อ้างว่า "ที่รากฐานของการเมืองทั้งหมดคือภาษาสากลของความขัดแย้ง" ในขณะที่ คาร์ล ชมิตต์ (Carl Schmitt) สาระสำคัญของการเมืองคือการแยกแยะ 'เพื่อน' จาก 'ศัตรู' ซึ่งตรงกันข้ามกับมุมมองความร่วมมือของการเมืองโดย อริสโตเติล และ เบอร์นาร์ด คริก อย่างไรก็ตาม มุมมองแบบผสมผสานระหว่างสุดขั้วสองมุมมองนี้ถูกนำเสนอโดยนักวิทยาศาสตร์การเมืองชาวไอริช ไมเคิล เลเวอร์ (Michael Laver) ซึ่งกล่าวว่า:
การเมืองเกี่ยวกับการผสมผสานที่เป็นลักษณะเฉพาะของความขัดแย้งและความร่วมมือ ซึ่งสามารถพบได้บ่อยครั้งในการติดต่อระหว่างมนุษย์ ความขัดแย้งที่บริสุทธิ์คือสงคราม ความร่วมมือที่บริสุทธิ์คือรักแท้ การเมืองคือการผสมผสานของทั้งสองอย่าง
ความเป็นมา

ประวัติศาสตร์การเมืองครอบคลุมประวัติศาสตร์มนุษยชาติและไม่ได้จำกัดอยู่แค่สถาบันของรัฐบาลสมัยใหม่เท่านั้น
ความเป็นมา > ยุคก่อนประวัติศาสตร์

ฟรานส์ เดอ วาล (Frans de Waal) อ้างว่า ชิมแปนซี มีส่วนร่วมในทางการเมืองผ่าน "การบงการทางสังคมเพื่อรักษาและรักษาตำแหน่งที่มีอิทธิพล" รูปแบบการจัดระเบียบสังคมในยุคแรกของมนุษย์—กลุ่มคนและเผ่า—ขาดโครงสร้างทางการเมืองแบบรวมศูนย์ สิ่งเหล่านี้บางครั้งเรียกว่า สังคมไร้รัฐ
ความเป็นมา > รัฐยุคแรก

ในประวัติศาสตร์โบราณ อารยธรรม ไม่มีขอบเขตที่แน่นอนเหมือน รัฐ ในปัจจุบัน และขอบเขตของพวกเขาสามารถอธิบายได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้นว่าเป็น พรมแดน สุเมเรียนราชวงศ์แรก และ อียิปต์ราชวงศ์แรก เป็น อารยธรรมแรก ๆ ที่กำหนดชายแดนของตน นอกจากนี้ จนถึงศตวรรษที่ 12 ผู้คนจำนวนมากอาศัยอยู่ในสังคมไร้รัฐ สิ่งเหล่านี้มีตั้งแต่ กลุ่มคน และ เผ่า ที่ค่อนข้างเท่าเทียมกัน ไปจนถึง หัวหน้าเผ่า ที่ซับซ้อนและแบ่งชั้นอย่างสูง
ความเป็นมา > รัฐยุคแรก > การก่อตัวของรัฐ

มีทฤษฎีและสมมติฐานที่แตกต่างกันจำนวนหนึ่งเกี่ยวกับการก่อตัวของรัฐยุคแรก ที่แสวงหาลักษณะทั่วไปเพื่ออธิบายว่า รัฐ พัฒนาในบางสถานที่ แต่ไม่ใช่ในสถานที่อื่น นักวิชาการคนอื่น ๆ เชื่อว่าลักษณะทั่วไปนั้นไร้ประโยชน์ และแต่ละกรณีของการก่อตัวของรัฐยุคแรกควรได้รับการพิจารณาในแบบของตนเอง
ทฤษฎีสมัครใจ อ้างว่ากลุ่มคนที่หลากหลายมารวมตัวกันเพื่อสร้างรัฐบาลเนื่องจากผลประโยชน์ร่วมกันบางอย่าง ทฤษฎีส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่การพัฒนา การเกษตร และ ประชากร และ แรงกดดันด้านองค์กร ที่ตามมาและส่งผลให้เกิดการก่อตัวของรัฐ หนึ่งในทฤษฎีที่โดดเด่นที่สุดเกี่ยวกับการก่อตัวของรัฐยุคแรกและหลักคือ สมมติฐานไฮดรอลิก ซึ่งอ้างว่ารัฐเป็นผลมาจากความจำเป็นในการสร้างและบำรุงรักษา โครงการชลประทาน ขนาดใหญ่
ทฤษฎีความขัดแย้ง เกี่ยวกับการก่อตัวของรัฐมองว่าความขัดแย้งและการครอบงำของประชากรกลุ่มหนึ่งเหนืออีกกลุ่มหนึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการก่อตัวของรัฐ ตรงกันข้ามกับทฤษฎีสมัครใจ ข้อโต้แย้งเหล่านี้เชื่อว่าผู้คนไม่ยินยอมที่จะสร้างรัฐเพื่อเพิ่มผลประโยชน์สูงสุด แต่รัฐก่อตัวขึ้นเนื่องจากการกดขี่บางรูปแบบโดยกลุ่มหนึ่งเหนือกลุ่มอื่น ๆ ทฤษฎีบางอย่างโต้แย้งว่า สงคราม มีความสำคัญต่อการก่อตัวของรัฐ
ความเป็นมา > รัฐยุคแรก > รัฐโบราณ

รัฐแรก ๆ คือ สุเมเรียนราชวงศ์แรก และ อียิปต์ราชวงศ์แรก ซึ่งเกิดขึ้นจาก ยุคอูรุก และ อียิปต์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ตามลำดับ ประมาณ 3000 ปีก่อนคริสตกาล อียิปต์ราชวงศ์แรกตั้งอยู่รอบแม่น้ำไนล์ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแอฟริกา โดยขอบเขตของอาณาจักรตั้งอยู่รอบแม่น้ำไนล์และทอดตัวไปยังพื้นที่ที่มีโอเอซิส ซูเมอร์ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมโสโปเตเมีย โดยมีพรมแดนทอดยาวจากอ่าวเปอร์เซียไปจนถึงบางส่วนของแม่น้ำยูเฟรทีสและแม่น้ำไทกริส
ชาวอียิปต์ โรมัน และกรีก เป็นคนกลุ่มแรกที่รู้จักการกำหนด ปรัชญาการเมือง ของรัฐอย่างชัดเจน และวิเคราะห์สถาบันการเมืองอย่างมีเหตุผล ก่อนหน้านั้น รัฐถูกอธิบายและพิสูจน์ในแง่ของ ตำนานทางศาสนา
นวัตกรรมทางการเมืองที่สำคัญหลายอย่างของสมัยคลาสสิก มาจาก เมืองรัฐกรีก (polis) และ สาธารณรัฐโรมัน เมืองรัฐกรีกก่อนศตวรรษที่ 4 ให้สิทธิพลเมืองแก่ประชากรอิสระของตน ในเอเธนส์สิทธิเหล่านี้รวมกับรูปแบบรัฐบาลประชาธิปไตยโดยตรงที่ดำรงอยู่มาอย่างยาวนาน ทั้งในความคิดทางการเมืองและทางประวัติศาสตร์