stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จัตุรัสทาห์รีร์

30°02′40″N 31°14′09″E﻿ / ﻿30.044422°N 31.235696°E﻿ / 30.044422; 31.235696
การจราจรรอบจัตุรัสทาห์รีร์ในยามค่ำคืน
จัตุรัสตะหฺรีร์ (อาหรับ: ميدان التحرير; อังกฤษ: Tahrir Square; หมายถึง "จัตุรัสการปลดปล่อย") เป็นจัตุรัสสาธารณะขนาดใหญ่ในกรุงไคโร ประเทศอียิปต์  เดิมถูกเรียกว่า จัตุรัสอิสมาอีลิยยะหฺ หลังจากผู้ปกครองสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 อิสมาอิล ปาชา ผู้ซึ่งมอบหมายให้ก่อสร้างรูปแบบ "กรุงปารีสริมฝั่งแม่น้ำไนล์" ขึ้นเป็นเขตใหม่ของเมือง ภายหลังการปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1919 จัตุรัสดังกล่าวได้กลายมาเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางว่า จัตุรัสตะหฺรีร์ (การปลดปล่อย) แต่จัตุรัสยังไม่ได้ถูกเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการจนกระทั่งการปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1952 ซึ่งเปลี่ยนแปลงการปกครองจากราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญมาเป็นสาธารณรัฐ
ชิดชัย วรรณสถิตย์

| พลตำรวจเอกชิดชัย วรรณสถิตย์ม> ป.ช., ม.ว.ม., จ.ภ. |
| --- | --- |

รักษาการนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 5 เมษายน – 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2549  (0 ปี 48 วัน)
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
นายกรัฐมนตรี:  ทักษิณ ชินวัตร
รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 11 มีนาคม พ.ศ. 2548 – 19 กันยายน พ.ศ. 2549  (1 ปี 192 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 11 มีนาคม – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2548  (0 ปี 144 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: โภคิน พลกุล
ถัดไป: คงศักดิ์ วันทนา
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
ดำรงตำแหน่ง 2 สิงหาคม พ.ศ. 2548 – 19 กันยายน พ.ศ. 2549  (1 ปี 48 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: สุวัจน์ ลิปตพัลลภ
ถัดไป: ชาญชัย ลิขิตจิตถะ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 สิงหาคม พ.ศ. 2489 (78 ปี) จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ไทยรักไทย (2542–2550) เพื่อไทย (2552–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: อัจฉรา วรรณสถิตย์

พลตำรวจเอก ชิดชัย วรรณสถิตย์ (เกิด 13 สิงหาคม พ.ศ. 2489) เป็นนายตำรวจและนักการเมืองชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี รักษาการนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการยุติธรรม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาล ทักษิณ ชินวัตร
ประวัติการศึกษา

มัธยมศึกษา จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร
รัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต โรงเรียนนายร้อยตำรวจ รุ่นที่ 23 (นรต.23)
ปริญญาโท การบริหารงานด้านตำรวจ จากประเทศสหรัฐอเมริกา
ปริญญาเอก การบริหารงานยุติธรรม จากประเทศสหรัฐอเมริกา
ประกาศนียบัตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร หลักสูตร ปรอ.รุ่นที่ 1
ประวัติการทำงาน

พ.ศ. 2513 - 2514 ประจำกองบัญชาการตำรวจนครบาล
พ.ศ. 2514 - 2519 ประจำสำนักงานเลขานุการกรมตำรวจ สำนักงานเลขานุการ กรมตำรวจ
พ.ศ. 2519 - 2520 อาจารย์วิชาภาคปฏิบัติ ภาควิชาการตำรวจ กองกำกับการ 2 โรงเรียนนายร้อยตำรวจ
พ.ศ. 2520 - 2523 เจ้าหน้าที่วิเคราะห์นโยบายและแผน 4 สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด
พ.ศ. 2523 - 2526 อาจารย์วิชากฎหมาย ภาควิชากฎหมาย กองกำกับการ 2 โรงเรียนนายร้อยตำรวจ
พ.ศ. 2526 - 2526 ผู้กำกับการนโยบายและแผนงาน กองบังคับการอำนวยการ กองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง
พ.ศ. 2527 - 2531 รองผู้บังคับการ กองวิจัยและวางแผน
พ.ศ. 2531 - 2532 ผู้บังคับการประจำ กองบัญชาการศึกษา
พ.ศ. 2532 - 2534 ผู้บังคับการประจำกรมตำรวจ (ทำหน้าที่หัวหน้าส่วนการศึกษา) โรงเรียนนายร้อยตำรวจ
พ.ศ. 2534 - 2535 ผู้ช่วยผู้บัญชาการประจำกรมตำรวจ (ทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้บัญชาการ) โรงเรียนนายร้อยตำรวจ
พ.ศ. 2535 - 2539 รองผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยตำรวจ
พ.ศ. 2539 - 2540 ผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยตำรวจ
พ.ศ. 2540 - 2543 ผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจคนเข้าเมือง
พ.ศ. 2543 - 2546 ผู้ช่วยผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ
พ.ศ. 2546 - 2547 เลขาธิการสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด
พ.ศ. 2547 - 2548 รองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ
ประวัติการทำงาน > ตำแหน่งสำคัญทางการเมือง

พล.ต.อ.ชิดชัย เข้ารับตำแหน่งเมื่อ วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2548 เป็นรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย  ต่อมาในวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2548 ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่รักษาการนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549
ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศในเดิอน กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ได้รับตำแหน่ง กงสุลกิตติมศักดิ์ราชอาณาจักรฮัชไมต์จอร์แดนประจำประเทศไทย
ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2559 เชาถูกปลดจากตำแหน่ง นายกสภาการศึกษาโรงเรียนนายร้อยตำรวจ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2532 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2525 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
ชีวิตส่วนตัว

พล.ต.อ. ดร.ชิดชัย วรรณสถิตย์ เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของ นายแพทย์เชิดชัย ตันติศิรินทร์ เพียงแต่ใช้คนละนามสกุล ชีวิตครอบครัวสมรสกับ รศ.อัจฉรา วรรณสถิตย์ และมีบุตรสองคน ได้แก่ ออมนุช วรรณสถิตย์ และ ฐปนดล วรรณสถิตย์ และมีความสนิทสนมกับ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีและครอบครัวด้วย
ภาษาไป๋

| ภาษาไป๋ |
| --- | --- |
白语, Báiyǔ
Baip‧ngvp‧zix
ประเทศที่มีการพูด: มณฑลยูนนาน, ประเทศจีน
ชาติพันธุ์: ชาวไป๋
จำนวนผู้พูด: 1.3 ล้านคน  (2003)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  Sinitic?Greater Bai?ภาษาไป๋
ภาษาถิ่น: Jianchuan-Dali Panyi–Lama                  
รหัสภาษา
ISO 639-3: มีหลากหลาย: bca – ไป๋กลาง, Jianchuan dialect bfs – ไป๋ใต้, สำเนียงต้าหลี่ bfc – Panyi Bai lay – Lama Bai
ISO 639-6: bicr
ภาษาไป๋ (ไป๋: Baip‧ngvp‧zix; จีนตัวย่อ: 白语; จีนตัวเต็ม: 白語; พินอิน: Báiyǔ) เป็นภาษาที่ใช้พูดในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีผู้พูดมากกว่าล้านคน แบ่งได้เป็นสามสำเนียงหลัก เป็นภาษาที่มีเสียงวรรณยุกต์และมีสระมาก ไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง อยู่ในตระกูลทิเบต-พม่า มีคำยืมจากภาษาจีนกลางราว 70% การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กริยา-กรรม แบบเดียวกับภาษาจีน
อ่านเพิ่ม

Allen, Bryan and Zhang Xia. 2004. Bai Dialect Survey. Yunnan Nationalities Publishing House. ISBN 7-5367-2967-7. CLDF Dataset at Zenodo: doi:10.5281/zenodo.3534931.
Edmondson, Jerold A.; Li, Shaoni. "Voice quality and voice quality change in the Bai language of Yunnan Province" (PDF). Linguistics of the Tibeto-Burman Area. 17 (2): 49–68.
Wāng, Fēng. 2013. Báiyǔ yǔ báizú de liúbiàn: Duōjiǎodù jiéhé de shìyě 白語與白族的流變：多角度結合的視野. In Fēng Shí and Gāng Péng, editors, Dàjiāng Dōngqù: Wāng Shìyuán Jiàoshòu Bāshísuì Hèshòu Wénjí. 大江東去：王士元教授八十歲賀壽文集. City University of Hong Kong Press.
Xú, Lín and Yǎnsūn Zhào. 1984. Báiyǔ Jiǎnzhì 白语简志. Mínzú Chūbǎnshè.
Yuán, Míngjūn. 2006. Hànbáiyǔ diàochá yánjiū 汉白语调查研究. Zhōngguó Wénshǐ Chūbǎnshè.
Zhào, Yǎnsūn and Lín Xú. 1996. Bái-Hàn Cídiǎn 白汉词典. Sìchuān Mínzú Chūbǎnshè.
Dali Prefecture Bai Cultural Studies Editorical Committee [大理白族自治洲白族文化研究所编]. 2008. Dali series: Bai language, vol. 3: Vocabulary of the dialects of the Bai people [大理丛书·白语篇 卷3 白族方言词汇]. Kunming: Yunnan People's Press [云南民族出版社]. ISBN 9787536738799 [Contains word lists of 33 Bai language datapoints.]
แหล่งข้อมูลอื่น

Bai basic lexicon at the Global Lexicostatistical Database
| ด ค กกลุ่มภาษาหลักในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า |
| --- | --- |
ภาษาในพม่าและไทย:  ก่อ (อึมปี้)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กฺ๋อง  พม่า  มูเซอ  เมี่ยน  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อาข่า  ฮานี 
ภาษาในจีน:  ไป๋  ตังกุต  ทิเบต  น่าซี  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อี๋  เอ้อซู 
ภาษาในเอเชียใต้:  กอกโบรอก  กินเนารี  คาม  ชันเตียล  ซองคา  ทูลุง  นัรพู  เนวาร์  บัลติ  บาฮิง  เบลฮาเร  โบโด  ปูมา  มณีปุระ  มีโซ  ลาดัก  ลิมบู  เลปชา  โลทา  วัมบูเล  เศรปา  สิกขิม  องามี  เอา  ฮมาร์ 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
ซุนเต๋ง

รัชทายาทของง่อก๊ก (ค.ศ. 209-241)
ซุนเต๋ง (ค.ศ. 209 – พฤษภาคมหรือมิถุนายน ค.ศ. 241) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซุน เติง (จีน: 孫登; พินอิน: Sūn Dēng) ชื่อรอง จื่อเกา (จีน: 子高; พินอิน: Zǐgāo) เป็นเจ้าชายของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นโอรสองค์โตของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งง่อก๊ก ซุนเต๋งดำรงตำแหน่งรัชทายาทแห่งง่อก๊กตั้งแต่ ค.ศ. 229 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 241
วัยเยาว์

ซุนเต๋งเป็นบุตรชายคนโตของซุนกวน จักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก ซุนเต๋งเกิดจากมารดาที่มีสถานะต่ำ และได้รับการเลี้ยงดูตั้งแต่เด็กโดยซีฮูหยิน ภรรยาคนที่ 2 ของซุนกวน
เมื่อโจผีจักรพรรดิแห่งรัฐวุยก๊กแต่งตั้งซุนกวนให้เป็นเงาอ๋อง (吳王 อู๋หวาง) หรืออ๋องแห่งง่อในปี ค.ศ. 221 ซุนกวนตั้งให้ซุนเต๋งมีบรรดาศักดิ์ว่านฮู่โหว (萬戶侯) มีศักดินาหนึ่งหมื่นครัวเรือน และตั้งมีตำแหน่งขุนพลราชองครักษ์ตะวันออก (東中郎將 ตงจงหลางเจี้ยง) แต่ซุนเต๋งปฏิเสธตำแหน่งโดยอ้างว่าป่วย ในปีเดียวกันซุนเต๋งตั้งให้ซุนเต๋งเป็นรัชทายาท เมื่อโจผีมีรับสั่งให้ซุนกวนส่งตัวซุนเต๋งไปยังลกเอี๋ยงนครหลวงของวุยก๊กเพื่อไปเป็นตัวประกันความภักดีของซุนกวน แต่ซุนกวนปฏิเสธและประกาศตนเป็นอิสระ
พระประวัติและสิ้นพระชนม์

มีบันทึกว่าซุนเต๋งเป็นผู้ทั้งฉลาดและมีคุณธรรม มีความสามารถทุกอย่างเช่นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ซุนกวนทรงมอบหมายให้จูกัดเก๊ก (諸葛恪 จูเก่อ เค่อ), กู้ ถาน (顧譚), เตียวหิว (張休 จาง ซิว), เฉิน เปี่ยว (陳表) และคนอื่น ๆ ให้ทำหน้าที่เป็นข้าราชบริพารขุนนางส่วนพระองค์ของรัชทายาท ซุนเต๋งทรงปฏิบัติต่อขุนนางของตนอย่างเมตตากรุณา ยกตัวอย่างเช่น ซุนเต๋งทรงอนุญาตให้คนอื่น ๆ นั่งบนรถคันเดียวกับพระองค์และนอนใกล้กับพระองค์ วังของรัชทายาทถือเป็นสถานที่ที่มีผู้มีความโดดเด่นเป็นจำนวนมากที่สุดแห่งหนึ่งของจีน
ซุนเต๋งแสดงความกตัญญูต่อทั้งบิดาและมารดาบุญธรรม แม้ว่าซีฮูหยินจากหย่าร้างจากซุนกวนในปี ค.ศ. 212 เมื่อซุนเต๋งอายุ 20 ปีได้เรียนตำราประวัติศาสตร์ฮั่นชูตามคำสั่งของบิดา เมื่อซุนกวนสถาปนาตนเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 229 และย้ายนครหลวงจากบู๊เฉียง (武昌 อู่ชาง; อยู่ในนครเอ้อโจว มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) ไปยังเกี๋ยนเงียบ ซุนเต๋งและเหล่าพระอนุชายังคงอยู่ที่บู๊เฉียง ซุนเต๋งทรงรับผิดชอบดูแลภาคตะวันตกของง่อก๊กโดยได้ความช่วยเหลือจากลกซุนและชื่อ อี๋ (是儀) จนกระทั่งซุน ลฺวี่ (孫慮) พระอนุชาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 232 ซุนเต๋งจึงเสด็จไปหาพระบิดาที่เกี๋ยนเงียบและประทับอยู่ที่นั่นตั้งแต่นั้นมา
ในปี ค.ศ. 234 ซุนกวนทรงนำทัพด้วยพระองค์เองในการโจมตีครั้งใหญ่ที่หับป๋าเมืองชายแดนของวุยก๊ก พระองค์ให้ซุนเต๋งอยู่ที่นครหลวงด้านหลัง ในเวลานั้นซุนเต๋งได้ออกกฎหมายป้องกันอาชญากรรมซึ่งประสบความสำเร็จ แต่ซุนเต๋งไม่ได้สืบราชบัลลังก์ถัดจากพระบิดา เพราะซุนเต๋งทรงพระประชวรสิ้นพระชนม์เสียก่อนขณะพระชนมายุ 33 พรรษา (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) ก่อนที่ซุนเต๋งจะเสียพระชนม์ได้ทรงพระอักษรให้กำลังใจพระบิดาและแนะนำผู้มีความสามารถ พระศพของซุนเต๋งได้รับการฝังในบริเวณนครจฺวี้หรง มณฑลเจียงซูในปัจจุบัน ภายหลังย้ายไปยังสุสานเตียวเหลง (蔣陵 เจี่ยงหลิง) ที่ภูเขาม่วงในมณฑลเจียงซู ซุนเต๋งได้รับสมัญญานามว่า " รัชทายาทเซฺวียน" (宣太子 เซฺวียนไท่จื่อ)
ชีวิตส่วนพระองค์

ในปี ค.ศ. 225 ซุนกวนให้ซุนเต๋งสมรสกับโจวเฟย์บุตรสาวของจิวยี่ ซุนเต๋งยังมีพระสนมอีกคนที่มีตำแหน่งชูเยฺวี่ยน (淑媛) เป็นบุตรสาวของรุ่ย เสฺวียน (芮玄) ซุนเต๋งมีพระโอรส 3 พระองค์คือ ซุน ฝาน (孫璠), ซุน อิง (孫英) และซุน ซี (孫希) ไม่ทราบแน่ชัดว่ามารดาของพระโอรสเป็นใคร ทั้งซุน ฝานและซุน ซีสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ซุน อิงจึงได้รับบรรดาศักดิ์เป็นอู๋โหว (吳侯) เมื่อทรงเจริญพระชันษาขึ้่น แต่ท้ายที่สุดซุน อิงถูกประหารชีวิตเพราะถูกกล่าวหาว่าทรงพยายามลอบสังหารซุนจุ๋น ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชสมัยของซุนเหลียงจักรพรรดิง่อก๊กลำดับที่ 2
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พงศาวลีง่อก๊ก
ความจริงในนิยาย

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
ภาพวาดโดยโฮเวิร์ด เค. เอคล็อกในปี ค.ศ. 1926
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Three Gables
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดบันทึกคดี
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: กันยายน ค.ศ. 1926
เรื่องก่อนหน้า: พรานพิศวาส 
เรื่องถัดไป: ทหารขี้ทูด 
ข้อความ: ความจริงในนิยาย ที่ วิกิซอร์ซ
"ความจริงในนิยาย" (อังกฤษ: The Adventure of the Three Gables) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารลิเบอร์ตีในสหรัฐอเมริกาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1926 และตีพิมพ์ในนิตยสารนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1926 เป็นเรื่องสั้นที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี ในปี ค.ศ. 1927
ประวัติการตีพิมพ์

"ความจริงในนิยาย" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารลิเบอร์ตีในเดือนกันยายน ค.ศ. 1926 และตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1926 ในนิตยสารลิเบอร์ตีมีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 6 ภาพวาดวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 4 ภาพวาดโดยโฮเวิร์ด เค. เอคล็อก เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1927
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  Smith (2014), p. 212.
1 2  Cawthorne (2011), p. 156.
↑  Cawthorne (2011), p. 151.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ ความจริงในนิยาย ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ความจริงในนิยาย
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดีรวมถึงเรื่อง ความจริงในนิยาย ที่ Standard Ebooks
'The Adventure of the Three Gables', Project Gutenberg Australia
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "เพชรมงกุฎ"  "สะพานมรณะ"  "คนลิง"  "ผีดิบอาละวาด"  "พินัยกรรมประหลาด"  "พรานพิศวาส"  "ความจริงในนิยาย"  "ทหารขี้ทูด"  "ขนคอสิงห์"  "หึงสาอาฆาต"  "หญิงคลุมหน้า"  "สุสานร้าง" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
วิศวกรรมการบินและอวกาศ

วิศวกรรมการบินและอวกาศ (อังกฤษ: aerospace engineering) เป็นสาขาวิศวกรรมเบื้องต้นที่เกี่ยวกับการวิจัย, การออกแบบ, การพัฒนา, การสร้าง, การทดสอบ, วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของ อากาศยาน และ อวกาศยาน แบ่งออกเป็นสองสาขาใหญ่ที่ทับซ้อนกัน ได้แก่ วิศวกรรมอากาศยาน (อังกฤษ: aeronautical engineering) และวิศวกรรมอวกาศ (อังกฤษ: astronautical engineering). วิศวกรรมอากาศยานเกี่ยวข้องกับอากาศยานที่ทำงานในชั้นบรรยากาศของโลก แต่วิศวกรรมอวกาศจะเกี่ยวข้องกับอวกาศยานที่ทำงานนอกชั้นบรรยากาศของโลก.
วิศวกรรมการบินและอวกาศเกี่ยวข้องกับการออกแบบ, การสร้าง, และการศึกษาวิทยาศาสตร์ที่อยู่เบื้องหลังคุณสมบัติของแรงและคุณสมบัติทางกายภาพของอากาศยาน, จรวด, ยานบิน, และยานอวกาศ. สาขานี้ยังครอบคลุมถึงลักษณะทางอากาศพลศาสตร์และพฤติกรรม, ปีก airfoil, พื้นผิวการควบคุมการบิน, การยกตัว, การลากทางอากาศพลศาสตร์, และคุณสมบัติอื่น ๆ ของพวกมัน.
วิศวกรรมอวกาศเป็นคำเดิมสำหรับสาขานี้. เมื่อเทคโนโลยีการบินก้วหน้าขั้นไปจนรวมถึงผู้ปฏิบัติงานในอวกาศที่อยู่ภายนอก, คำที่กว้างกว่าได้แก่ "วิศวกรรมการบินและอวกาศ" ได้เข้ามาแทนที่อย่างกว้างขวางในการใช้งานร่วมกัน. วิศวกรรมการบินและอวกาศ, โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาขาอวกาศ, มักจะถูกเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า "วิทยาศาสตร์จรวด" อย่างที่นิยมใช้กัน
ภาพรวม

ยานพาหนะที่บินได้อยู่ภายใต้เงื่อนไขที่เรียกร้องในสิ่งที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงความดันบรรยากาศและอุณหภูมิ, ที่มีกับโหลดโครงสร้างที่นำมาใช้กับชิ้นส่วนยานพาหนะนั้น. ดังนั้นพวกมันมักจะเป็นผลิตภัณฑ์ที่หลากหลายในสาขาวิชาเทคโนโลยีและวิศวกรรมรวมทั้งอากาศพลศาสตร์, การขับเคลื่อน, การบิน, วัสดุศาสตร์, การวิเคราะห์โครงสร้าง, และการผลิต. ปฏิสัมพันธ์ระหว่างเทคโนโลยีเหล่านี้เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นวิศวกรรมการบินและอวกาศ. เนื่องจากความซับซ้อนและจำนวนของสาขาวิชาที่เกี่ยวข้อง, วิศวกรรมการบินและอวกาศจะดำเนินการโดยทีมงานของวิศวกรซึ่งแต่ละคนมีพื้นที่ความเชี่ยวชาญเฉพาะของตัวเอง.
การพัฒนาและการผลิตยานพาหนะที่บินได้สมัยใหม่เป็นกระบวนการที่ซับซ้อนอย่างยิ่งและต้องการความสมดุลและการประนีประนอมอย่างระมัดระวังระหว่างความสามารถ, การออกแบบ, เทคโนโลยีที่มีอยู่และค่าใช้จ่าย. วิศวกรการบินและอวกาศจะออกแบบ, ทดสอบ, และกำกับดูแลการผลิตอากาศยาน, อวกาศยาน, และขีปนาวุธ. วิศวกรการบินและอวกาศจะพัฒนาเทคโนโลยีใหม่ ๆ สำหรับใช้ในการบิน, ระบบการป้องกัน, และในอวกาศ.
ประวัติ

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์การเดินอากาศ
ที่มาของวิศวกรรมการบินและอวกาศสามารถย้อนกลับไปถึงผู้บุกเบิกการบินราวช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นศตวรรษที่ 20, ถึงแม้ว่างานของเซอร์จอร์จ เคย์ลี จะเคยบุกเบิกไว้ก่อนแล้วในช่วงทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 18 ถึงกลางศตวรรษที่ 19. หนึ่งในคนที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของการบิน เคย์ลีเป็นผู้บุกเบิกคนหนึ่งในวิศวกรรมการบิน และได้รับการยกย่องว่าเป็นคนแรกที่จะแยกแรงยกและแรงลากซึ่งมีผลกระทบต่อการบินของยานพาหนะใด ๆ . ความรู้เบื้องแรกของวิศวกรรมการบินส่วนใหญ่เป็นเชิงประจักษ์กับแนวความคิดและทักษะบางอย่างที่ถูกนำเข้ามาจากสาขาอื่น ๆ ของวิศวกรรม. นักวิทยาศาสตร์เข้าใจองค์ประกอบสำคัญบางอย่างของวิศวกรรมการบินและอวกาศเช่นพลศาสตร์ของไหล (อังกฤษ: fluid dynamics), ในศตวรรษที่ 18. หลายปีต่อมาหลังจากการบินที่ประสบความสำเร็จโดยพี่น้องตระกูลไรท์, ในช่วงปี 1910s เราได้เห็นการพัฒนาของวิศวกรรมการบินผ่านการออกแบบของอากาศยานทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง.
ความหมายแรกของวิศวกรรมการบินและอวกาศปรากฏในเดือนกุมภาพันธ์ปี 1958. ความหมายได้พิจารณาว่าชั้นบรรยากาศของโลกและอวกาศด้านนอกเป็นดินแดนเดียวกัน ดังนั้นจึงครอบคลุมทั้งยานบินในอากาศ (aero) และยานอวกาศ ("space") ภายใต้คำใหม่ว่า"การบินและอวกาศ". ในการตอบสนองต่อการปล่อยดาวเทียมดวงแรกของสหภาพโซเวียต, ยานสปุตนิกเข้าสู่อวกาศในวันที่ 4 ตุลาคม 1957, วิศวกรการบินและอวกาศสหรัฐได้ปล่อยดาวเทียมอเมริกันดวงแรกในวันที่ 31 มกราคม 1958. องค์การการบินและอวกาศแห่งชาติหรือนาซา (อังกฤษ: National Aeronautics and Space Administration (NASA)) ได้ก่อตั้งขึ้นในปี 1958 เพื่อตอบสนองต่อสงครามเย็น.
ห้วข้อนี้ต้องการขยายความด้วยประวัติศาสตร์ที่ใหม่กว่า รวมทั้งเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเร็ว ๆ นี้ (พฤศจิกายน 2009)
หลักสูตรการเรียนการสอน

วิศวกรรมการบินและอวกาศอาจจะเรียนในระดับอนุปริญญาขั้นสูง, ปริญญาตรี, ปริญญาโท, และปริญญาเอกในแผนกวิศวกรรมการบินและอวกาศที่มหาวิทยาลัยจำนวนมากและในแผนกวิศวกรรมเครื่องกลที่อื่น ๆ. มีไม่กี่แผนกที่ประสาทปริญญาในวิศวกรรมอวกาศที่มุ่งเน้นด้านอวกาศอย่างเดียว. บางสถาบันแบ่งแยกให้เห็นความแตกต่างระหว่างวิศวกรรมการบินและวิศวกรรมอวกาศ.
ในประเทศไทยยังถือว่าเป็นสาขาที่ใหม่ และยังไม่เติบโตเต็มที่เหมือนกับวิศวกรรมศาสตร์สาขาอื่น ๆ เช่น วิศวกรรมโยธา, วิศวกรรมไฟฟ้า, วิศวกรรมเครื่องกล, วิศวกรรมอุตสาหการ, หรือ วิศวกรรมเคมี.
สถาบันที่มีการเรียนการสอนสาขาวิชานี้ ได้แก่
โรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
ในวัฒนธรรมที่นิยม

คำว่า "นักวิทยาศาสตร์จรวด" บางครั้งถูกใช้เพื่ออธิบายถึงคนที่มีความเฉลียวฉลาดอย่างมากเนื่องจาก "วิทยาศาสตร์จรวด" ถูกมองว่าเป็นการปฏิบัติอย่างหนึ่งที่ต้องใช้กำลังใจที่ยิ่งใหญ่, โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสามารถทางเทคนิคและทางคณิตศาสตร์.
คำนี้มักถูกนำมาใช้เพื่อล้อเลียนเช่นในสำนวนที่ว่า "มันไม่ได้เป็นวิทยาศาสตร์จรวดสักหน่อย" เพื่อแสดงให้เห็นว่างานที่กำลังพูดถึงเป็นเรื่องง่าย.
ถ้าพูดอย่างเคร่งครัด, การใช้คำว่า "วิทยาศาสตร์" ใน "วิทยาศาสตร์จรวด" เป็นการเรียกชื่อที่ผิดเนื่องจากวิทยาศาสตร์เป็นเรื่องเกี่ยวกับการทำความเข้าใจในต้นกำเนิด, ธรรมชาติ, และพฤติกรรมของจักรวาล. วิศวกรรมเป็นเรื่องเกี่ยวกับการใช้หลักการทางวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมในการแก้ปัญหาและพัฒนาเทคโนโลยีใหม่ ๆ. อย่างไรก็ตาม สื่อและสาธารณะมักจะใช้ "วิทยาศาสตร์" และ "วิศวกรรม"อย่างไม่ถูกต้อง โดยคิดว่ามันเป็นคำพ้อง.
ออร์วิลและวิลเบอร์ ไรท์ขณะกำลังบินด้วยเครื่องไรท์ ฟลายเออร์ในปี 1903 ที่เมืองคิตตี้ ฮอว์ก, รัฐนอร์ทแคโรไลนา
Wernher วอน เบราน์กับเครื่องยนต์ F-1 ของจรวด Saturn V ขั้นตอนแรกที่ศูนย์อวกาศและจรวดของสหรัฐ
เครื่องยนต์ไอพ่นของเครื่องบินขับไล่ระหว่างการทดสอบ อุโมงค์ที่อยู่เบื้องหลังเครื่องยนต์ช่วยให้เสียงรบกวนและไอเสียระบายออกไป
พระราชวังโวรอนต์ซอฟ (อาลูปกา)

ฟาซาดทิศใต้ของวังโวรอนต์ซอฟที่เป็นที่รู้จักจากหน้าตาที่ดูเป็นเอเชีย
พระราชวังโวรอนต์ซอฟ (ยูเครน: Воронцовський палац; รัสเซีย: Воронцо́вский дворе́ц; Vorontsov Palace) หรือ พระราชวังอาลูปกา เป็นพระราชวังโบราณตั้งอยู่ที่เชิงเทือกเขาไครเมีย ใกล้กับเมืองอาลูปกา ในภูมิภาคไครเมีย วังนี้เป็นหนึ่งในวังที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในไครเมีย ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญและมีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในแถบชายฝั่งทิศใต้ของไครเมีย
วังสร้างขึ้นระหว่างปี 1828 ถึง 1848 ให้กับเจ้าชายมิฮาอิล เซมโยโนวิช โวรอนต์ซอฟ เพื่อใช้เป็นที่ประทับฤดูร้อนส่วนพระองค์ ด้วยมูลค่าก่อสร้างกว่า 9 ล้านรูเบิล วังนี้ออกแบบโดยเป็นการตีความหลวม ๆ (loose interpretation) ของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรนเนสซองส์อังกฤษ โดยสถาปนิกชาวอังกฤษ เอ็ดเสิร์ด บลอร์ และผู้ช่วยวิลเลียม ฮันท์ (William Hunt) วังประกอบด้วยรูปแบบสถาปัตยกรรมหลายแบบผสมผสานกัน ในจำนวนนี้มีทั้งสถาปัตยกรรมบารอนเนียลแบบสก็อต, ฟื้นฟูอินโดซาราเซน และ ฟื้นฟูกอธิก บลอร์ยังมีผลงานออกแบบสิ่งก่อสร้างอีกหลายแห่งในสหราชอาณาจักร และต่อมายังเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจากการออกแบบพระราชวังบักกิงแฮมในลอนดอนจนเสร็จสิ้น เมื่อสร้างแล้วเสร็จ มีสามชิกระดับสูงของชนชั้นปกครองในจักรวรรดิรัสเซียเดินทางมาที่วังอย่างมากมาย จำนวนมากชอบใจ้พระราชวังนี้และที่ตั้งที่อยู่ติดทะเลเป็นอย่างมากจนกลับไปสร้างวังฤดูร้อนของตนเองในไครเมีย
ด้วยสถานะของวังทั้งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในพื้นที่ และเป็นชิ้นงานสถาปัตยกรรมชิ้นเอกชิ้นหนึ่ง มีการถ่ายทำภาพยนตร์และละครในวังและหมู่สวนโดยรอบอยู่หลายครั้งทั้งในยุคไครเมียของยูเครน และ ของโซเวียต เช่น An Ordinary Miracle (1964), Nebesnye lastochki (1976), Crazy Day or The Marriage of Figaro (2004) และ Sappho (2008)
แหล่งข้อมูลอื่น

"Official website". Alupka palace-park museum preserve (ภาษารัสเซีย). สืบค้นเมื่อ 2011-07-29.
"M.Vorontsovs palace, Alupka : palaces". Encyclopedia of Sights. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-16. สืบค้นเมื่อ 2011-07-29.
44°25′11″N 34°3′19″E﻿ / ﻿44.41972°N 34.05528°E﻿ / 44.41972; 34.05528
อาการกลืนเจ็บ

| อาการกลืนเจ็บ  (Odynophagia)> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: R07.r
ICD-9: 787.20
DiseasesDB: 17942
อาการกลืนเจ็บ (อังกฤษ: Odynophagia, /oʊ-dɪnˈə-feɪˈjəˌ-jiː-ə/, จาก odyno ซึ่งแปลว่า เจ็บ + -phagō ซึ่งแปลว่า "เมื่อกิน") เป็นความเจ็บปวดเมื่อกิน 
ซึ่งอาจรู้สึกที่ปากหรือคอ และอาจเกิดพร้อมกับการกลืนลำบาก (dysphagia)
ความรู้สึกอาจเรียกได้ว่าปวด แสบร้อน หรือเจ็บตุบ ๆ ที่กระจายไปที่หลัง
อาการบ่อยครั้งทำให้น้ำหนักลด และอาจมีเหตุจากสิ่งแวดล้อมหรือพฤติกรรม เช่น
ทานอาหารหรือดื่มเครื่องดื่มที่ร้อนหรือเย็นจัด
ทานยาบางอย่าง
ใช้สารเสพติด สูบบุหรี่ กินเหล้า
การบาดเจ็บที่ปาก คอ หรือลิ้น
หรืออาจเป็นผลของโรคบางอย่างรวมทั้ง
แผลเปื่อย
ฝี
การติดเชื้อในทางลมหายใจส่วนบน
การอักเสบหรือการติดเชื้อที่ปาก ลิ้น หรือคอ รวมทั้งหลอดอาหารอักเสบ (esophagitis) คอหอยอักเสบ (pharyngitis) ต่อมทอนซิลอักเสบ (tonsillitis) ฝากล่องเสียงอักเสบ0
โรคกรดไหลย้อน
ความผิดปกติของภูมิคุ้มกัน
มะเร็งปากหรือคอ
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "odynophagia". The American Heritage Science Dictionary. Houghton Mifflin Company. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 June 2018. สืบค้นเมื่อ 28 February 2017.
↑  "Medical Definition of Odynophagia". MedicineNet. 13 May 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 October 2013. สืบค้นเมื่อ 28 February 2017.
1 2  Schiff, Bradley A. (January 2016). "Ear, Nose, and Throat Disorders: Oropharyngeal Squamous Cell Carcinoma". Merck Manuals Professional Edition. Merck Sharp & Dohme Corp. สืบค้นเมื่อ 28 February 2017.
↑  Wolfson, Allan B, บ.ก. (2005). Harwood-Nuss' Clinical Practice of Emergency Medicine (4th ed.). pp. 307-8. ISBN 0-7817-5125-X.
↑  Scully, Crispian (January 2008). "Chapter 14: Soreness and ulcers". Oral and Maxillofacial Medicine: The Basis of Diagnosis and Treatment (2nd ed.). Edinburgh: Churchill Livingstone. pp. 131–139. ISBN 978-0-443-06818-8.
↑  "Epiglottitis Symptoms". Mayo Clinic (ภาษาอังกฤษ). Mayo Foundation for Medical Education and Research (MFMER). 8 August 2016. สืบค้นเมื่อ 28 February 2017.
↑  Kahrilas, PJ (2008). "Gastroesophageal Reflux Disease". วารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์. 359 (16): 1700–7. doi:10.1056/NEJMcp0804684. PMC 3058591. PMID 18923172.
↑  "Search results for: Odynophagial". Merck Manuals Professional Edition. Merck Sharp & Dohme Corp. สืบค้นเมื่อ 28 February 2017.
มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง

| --- | --- |
ရန်ကုန် တက္ကသိုလ်

ชื่อเดิม:  วิทยาลัยย่างกุ้ง (2421)  วิทยาลัยรัฐบาล (2449)  มหาวิทยาลัยวิทยาลัย (2463)  มหาวิทยาลัยศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ย่างกุ้ง (2507) 
คติพจน์: นตฺถิ สมํ วิชฺชา มิตฺตํ (ไม่มีมิตรใดเสมอด้วยวิชาความรู้)
คติพจน์อังกฤษ: There's no friend like wisdom.
ประเภท: มหาวิทยาลัยของรัฐ
สถาปนา: พ.ศ. 2421
พระอธิการ: Tin Mg Tun
ปริญญาตรี: 2,000
บัณฑิตศึกษา: 3,000
ที่ตั้ง: ย่างกุ้ง, พม่า
เครือข่าย: เครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน
เว็บไซต์: www.yufund.org uy.edu.mm
อาคารของมหาวิทยาลัยที่ได้รับความเสียหายจากสงครามโลกครั้งที่ 2
มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง (พม่า: ရန်ကုန် တက္ကသိုလ်, ออกเสียง: [jàɰ̃.ɡòʊ̯ɰ̃ tɛʔ.kə.θò]) เป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของประเทศพม่า ก่อตั้งขึ้นในสมัยที่พม่าตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษ และเป็นรากฐานของการพัฒนาระดับอุดมศึกษาของพม่าภายใต้การบริหารของรัฐบาลอาณานิคมของอังกฤษ มหาวิทยาลัยย่างกุ้งมีบทบาทต่อการเคลื่อนไหวทางการเมืองในสังคมพม่าตั้งแต่สมัยต่อต้านอาณานิคมของอังกฤษจนถึงการประท้วงครั้งล่าสุดใน พ.ศ. 2539