stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขตคาลาบาร์โซน

| เขตคาลาบาร์โซน Southern Tagalog Mainland เขตที่ 4-A |
| --- | --- |
เขต
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
หมู่เกาะ: เกาะลูซอน
ศูนย์กลางการบริหารเขต: คาลัมบา (ลากูนา)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 16,873.31 ตร.กม. (6,514.82 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 14,414,774 คน
 • ความหนาแน่น: 850 คน/ตร.กม. (2,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
จังหวัด:  5  จังหวัดบาตังกัส   จังหวัดคาวีเต   จังหวัดลากูนา   จังหวัดเกซอน   จังหวัดรีซัล  
เมือง:  19  แอนติโปโล   บาคูร์   บาตังกัสซิตี   บินัน   คาบูเยา   คาลัมบา   คาวีเตซิตี   ดาสมารินัส   เจเนรัลไตรอัส   อีมุส   ลิปา   ลูเซนา   ซันปาโบล   ซันเปโดร   ซันตาโรซา   ตาเกย์เตย์   ตานาอูอัน   ตายาบัส   เตรเซมาร์ตีเรส  
เทศบาล: 124
บารังไกย์: 4,011
ผู้แทนราษฎร: 19
ภาษา: ภาษาตากาล็อก ภาษาอังกฤษ ภาษาชาบากาโน
ใจกลางเมืองลูเซนา
เขตคาลาบาร์โซน (ภาษาอังกฤษ: /ˌkɑːləbɑːrˈzɒn/; ภาษาตากาล็อก: [kalɐbaɾˈsɔn]) หรือชื่อเดิม เซาเทิร์นตากาล็อกเมนแลนด์ หรือ เขตที่ 4-เอ เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดบาตังกัส, จังหวัดคาวีเต, จังหวัดลากูนา, จังหวัดเกซอน และจังหวัดรีซัล และมีเมืองที่มีประชากรจำนวนมากไดัแก่ลูเซนา ชื่อของเขตนี้ มีที่มาจากส่วนหนึ่งของชื่อจังหวัดทั้งห้ามาต่อกัน เมืองหลักของเขตนี้คือเมืองคาลัมบา จังหวัดลากูนา คาลาบาร์โซนเป็นเขตที่มีประชากรมากที่สุดอันดับหนึ่ง และมีความหนาแน่นของประชากรเป็นอันดับที่สองของประเทศ
เขตคาลาบาร์โซน อยู่ทางทิศใต้ของเมโทรมะนิลา ติดกับอ่าวมะนิลาทางทิศตะวันตก ติดกับอ่าวลามอนและเขตบีโคลทางทิศตะวันออก ติดกับอ่าวทายาบัส ทะเลซีบูยันทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดเอาโรรา จังหวัดบาลูคัน และเมโทรมะนิลาทางทิศเหนือ สถานที่สำคัญได้แก่ ภูเขามากิลิง และภูเขาไฟตาอัล
เขตคาลาบาร์โซนและมีมาโรปา‎ เคยรวมกันเป็นเซาเทิร์นตากาล็อกมาก่อน และแยกตัวออกจากกันในปี ค.ศ. 2002
เขตการปกครอง

ประกอบด้วย 5 จังหวัด, 1 นครที่มีประชากรจำนวนสูง, 18 นคร และ 4,011 บารังไกย์
| จังหวัด | เมืองหลัก | จำนวนประชากร (ค> ศ. 2015) |
| --- | --- | --- |
| บาตังกัส | บาตังกัสซิตี | 2,694,335 |
| คาวีเต | อีมุส (โดยนิตินัย) / เตรเซมาร์ตีเรส (โดยพฤตินัย) | 3,678,301 |
| ลากูนา | ซันตาครุซ | 3,035,081 |
| เกซอน | ลูเซนา | 1,856,582 |
| รีซัล | อันตีโปโล | 2,884,227 |
ดูเพิ่ม

เซาเทิร์นตากาล็อก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตคาลาบาร์โซน
| ด ค กเขตของประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ลูซอน |  I — เขตอีโลโคส  II — ลัมบักนางคากายัน  III — กิตนางลูโซน  IV-A — คาลาบาร์โซน  มีมาโรปา‎ — เขตเซาท์เวสเทิร์นตากาล็อก  V — เขตบีโคล  CAR — เขตบริหารคอร์ดิลเยรา‎  NCR — เขตนครหลวงมะนิลา  |  |
| วิซายัส‎ |  VI — คันลูรังคาบีซายาอัน  VII — กิตนางคาบีซายาอัน  VIII — ซีลางังคาบีซายาอัน  |  |
| มินดาเนา |  IX — ตังไวนางซัมบวงกา‎  X — ฮีลากังมินดาเนา‎  XI — เขตดาเบา  XII — โซกซาร์เจน  XIII — คารากา‎  BARMM — เขตปกครองตนเองบังซาโมโรมินดาเนามุสลิม  |  |
| เขตในอดีต |  ARMM — เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม  NIR — เขตเกาะเนโกรส  เขตเซาเทิร์นตากาล็อก  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
แผนที่แบบรัฐกิจของเขตคาลาบาร์โซน
จ่าสตับบี

| จ่าสตับบี้ |
| --- | --- |
จ่าสตับบี้ ค.ศ. 1920
เกิด: ค.ศ. 1916
เสียชีวิต: 16 มีนาคม ค.ศ. 1926 (อายุ 9–10)
Place of display: Smithsonian "The Price of Freedom" exhibition
รับใช้:  สหรัฐ
แผนก/สังกัด:  กองทัพบกสหรัฐ
ประจำการ: 1917–18
ชั้นยศ:  สิบเอก
หน่วย: 102nd Infantry Regiment, 26th (Yankee) Division
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง 17 สมรภูมิบน แนวรบด้านตะวันตก  (ได้รับบาดเจ็บในขณะปฎิบัติหน้าที่) 
บำเหน็จ: Humane Education Society Gold Medal Wound stripe
งานอื่น: Mascot for Georgetown Hoyas
จ่าสตับบี้ (ปี ค.ศ. 1916 - 16 มีนาคม ค.ศ. 1926) เป็นสุนัขและมาสคอตอย่างเป็นทางการของกรมทหารราบที่ 102 (สหรัฐอเมริกา) และได้รับมอบหมายให้อยู่ในกองพล(แยงกี) ที่ 26  ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขารับใช้อยู่ในกองทัพบกเป็นเวลา 18 เดือนและเข้าร่วมใน 17 สมรภูมิรบบนแนวรบด้านตะวันตก เขาได้ช่วยเหลือหน่วยกรมทหารของเขาจากการโจมตีแก๊สมัสตาร์ดได้อย่างน่าประหลาดใจ พบและคอยปลอบประโลมต่อผู้บาดเจ็บ และมีการกล่าวถึงว่าครั้งหนึ่งเคยจับสายลับทหารเยอรมันมาได้โดยงับขากางเกงไว้ไม่ยอมปล่อยจนทหารอเมริกันพบเข้าและพาตัวไป ด้วยการปฏิบัติหน้าที่ของเขาได้รับการบันทึกไว้เป็นอย่างดีในหนังสือพิมพ์อเมริกันร่วมสมัย
สตับบี้ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสุนัขสงครามที่ได้รับตกแต่งด้วยเครื่องอิสรยาภรณ์มากที่สุดในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเป็นสุนัขเพียงตัวเดียวที่ได้รับการแต่งตั้งด้วยตำแหน่งยศทหารและได้รับเลื่อนตำแหน่งยศเป็นสิบเอกผ่านการสู้รบ ร่างของสตับบี้ถูกเก็บรักษาไว้ในสถาบันสมิธโซเนียน
สตับบี้ได้ปรากฏในภาพยนตร์การ์ตูนแอนิเมชั่น ปี ค.ศ. 2018
สมดุลแบบแนช

สมดุลแบบแนช (อังกฤษ: Nash equilibrium) เป็นแนวคิดในวิชาทฤษฎีเกมที่อธิบายสถานการณ์ที่ผู้เล่นแต่ละคนเลือกทางเลือกที่ดีสุดสำหรับตัวเองเมื่อพิจารณาถึงทางเลือกของผู้เล่นอื่นในจุดสมดุลนั้น ผู้เล่นแต่ละคนจึงไม่สามารถได้ประโยชน์มากขึ้นด้วยการเปลี่ยนทางเลือกของตัวเองแต่เพียงฝ่ายเดียวได้ในจุดสมดุล สมดุลแบบแนชเรียกตามชื่อของจอห์น แนช นักคณิตศาสตร์ซึ่งเป็นผู้นิยามสมดุลในลักษณะนี้
ประวัติ

ชื่อแนวคิดสมดุลแบบแนชมีที่มาจากจอห์น แนช ผู้ที่นิยามแนวคิดสมดุลในรูปแบบที่ใช้กันในปัจจุบันเมื่อปี 1950 แต่การใช้แนวคิดที่มีลักษณะของสมดุลแบบแนชนั้นย้อนไปได้ถึงงานเขียนของอ็องตวน-โอกุสแต็ง กูร์โน ที่ตีพิมพ์ในปี 1838
ในหนังสือ Recherches sur les principes mathématiques de la théorie des richesses (ฝรั่งเศส: งานวิจัยว่าด้วยหลักคณิตศาสตร์ของทรัพยศาสตร์) กูร์โนได้เขียนถึงวิเคราะห์การแข่งขันระหว่างผู้ผลิตสินค้าในตลาดผู้ขายน้อยราย (เรียกภายหลังว่าเป็นแบบจำลองการแข่งขันแบบกูร์โน) ในแบบจำลองนี้ กำไรของผู้ผลิตสินค้าแต่ละราย ไม่เพียงขึ้นอยู่กับปริมาณการผลิตของตัวเอง แต่ขึ้นอยู่กับการผลิตของคู่แข่งด้วย ผลลัพธ์ของแบบจำลองของกูร์โนเป็นจุดสมดุลแบบแนชรูปแบบหนึ่ง แต่กูร์โนไม่ได้ขยายความให้แนวคิดมีนัยทั่วไปกับสถานการณ์อื่นๆ
แนวคิดทฤษฎีเกมในแบบที่ใช้กันในปัจจุบัน มีรากฐานจากงานของจอห์น ฟอน นอยมันน์และอ็อสคาร์ มอร์เกินสแตร์น ในหนังสือ The Theory of Games and Economic Behavior (อังกฤษ: ทฤษฎีว่าด้วยเกมและพฤติกรรมทางเศรษฐกิจ) ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1944 ได้นิยามเกมและแนวคิดกลยุทธ์แบบผสม ซึ่งเป็นหมายถึงการที่ผู้เล่นในเกมเลือกแจกแจงความน่าจะเป็นที่จะใช้ทางเลือกแต่ละทางที่ตนเองมี หนังสือยกตัวอย่างแนวคิดกลยุทธ์แบบผสมในเกมเป่ายิ้งฉุบว่า "สามัญสำนึกจะบอกได้ว่าวิธีที่ดีที่จะเล่นเกมนี้คือการเลือกทางเลือกทั้งสามทางด้วยความน่าจะเป็นแต่ละทางเท่ากับ 1/3" ฟอนนอยมันน์กับมอร์เกินสแตร์นได้เสนอแนวคิดคำตอบของเกมที่มีกลยุทธ์แต่ผสม แต่แนวคิดนี้ใช้ได้เฉพาะกับเกมผลรวมเป็นศูนย์
ในปี 1950 จอห์น แนชได้นิยามกลยุทธ์แบบผสมสำหรับเกมใดๆ ที่ผู้เล่นมีทางเลือกจำกัด และพิสูจน์ว่าสมดุลชนิดนี้มีอยู่ในเกมลักษณะดังกล่าวใดๆ ที่ผู้เล่นสามารถใช้กลยุทธ์แบบผสม บทพิสูจน์ในตอนแรกของแนชใช้ทฤษฎีบทจุดตรึงของคาคูทานิ ถัดมาในปี 1951 แนชได้ตีพิมพ์บทความวิชาการอีกบทความหนึ่งซึ่งใช้ทฤษฎีบทจุดตรึงของเบราเวอร์ในการพิสูจน์แทน
นิยาม

ในทางทฤษฎีเกม การนิยามเกมแบบพื้นฐานประกอบไปด้วยองค์ประกอบสามอย่าง ได้แก่ ผู้เล่น ทางเลือกของผู้เล่นแต่ะละคนในเกม (เรียกในทฤษฎีเกมว่า "กลยุทธ์") และความพึงพอใจของผู้เล่นแต่ละคนที่มีต่อผลลัพธ์แต่ละแบบของเกม ซึ่งมักเขียนในรูปแบบที่เรียกว่าฟังก์ชันอรรถประโยชน์ ค่าของอรรถประโยชน์ของผู้เล่นแต่ละคน ขึ้นอยู่กับกลยุทธ์ของผู้เล่นทุกคนในเกม หากเขียนด้วยสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ นิยามพื้นฐานของเกมสามารถกำหนดได้ดังต่อไปนี้
เซตของผู้เล่น  N=\{1,2,\dots ,n\}
เซตของกลยุทธ์  S_{i} สำหรับผู้เล่น  i แต่ละคนในเซตผู้เล่น
ค่าอรรถประโยชน์  u_{i}(s_{1},s_{2},\dots ,s_{n}) สำหรับผู้เล่น  i แต่ละคนในเซตผู้เล่น ที่อิงจากกลยุทธ์  s_{1},s_{2},\dots ,s_{n} ที่ผู้เล่นแต่ละคนเลือก
โพรไฟล์กลยุทธ์ (อังกฤษ: strategy profile) หมายถึงเวกเตอร์ที่ระบุกลยุทธ์ของผู้เล่นทุกคน นั่นคือ  s=(s_{1},s_{2},\dots ,s_{n}) และใช้สัญลักษณ์  s_{-i} หมายถึงโพรไฟล์กลยุทธ์ของผู้เล่นทุกคนยกเว้น  i ค่าอรรถประโยชน์ของผู้เล่น  i จึงสามารถเขียนได้เป็น u_{i}(s) และ  u_{i}(s_{i},s_{-i}) ด้วย
จากนิยามเกมข้างต้น โพร์ไฟล์กลยุทธ์  s^{*}=(s_{1}^{*},s_{2}^{*},\dots ,s_{n}^{*}) ถือว่าเป็นจุดสมดุลแบบแนช ถ้ากลยุทธ์  s_{i}^{*} ที่ผู้เล่น  i เลือก เป็นกลยุทธ์ที่ให้อรรถประโยชน์สูงสุดแก่ผู้เล่น  i เมื่อผู้เล่นคนอื่นๆ เลือกเล่นกลยุทธ์ที่ระบุใน  s^{*} กล่าวอีกทางหนึ่งคือ ผู้เล่นแต่ละคนในเกมไม่สามารถทำให้อรรถประโยชน์ของตัวเองสูงขึ้นด้วยการเลือกกลยุทธ์อื่นที่ไม่ใช่  s_{i}^{*} ตราบใดที่ผู้เล่นคนอื่นทุกคนเลือกกลยุทธ์ของตัวเองตามที่กำหนดในโพรไฟล์กลยุทธ์  s^{*} เงื่อนไขนี้เขียนด้วยสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ได้ว่า  \forall i\in N,\forall s_{i}'\in S_{i}:u_{i}(s^{*})\geq u_{i}(s_{i}',s_{-i}^{*})
ทฤษฎีบทของแนชพิจารณาเกมที่สามารถมีกลยุทธ์แบบผสมได้ กลยุทธ์แบบผสม หมายถึงการที่ผู้เล่นแต่ละคนเลือกความน่าจะเป็นที่จะเลือกทางเลือกแต่ละทางให้แก่ทุกสมาชิกในเซตกลยุทธ์ (ความน่าจะเป็นของสมาชิกแต่ละอันอาจจะเป็น 0 หรือ 1 ได้) โดยผลรวมของความน่าจะเป็นของทุกตัวเลือกเท่ากับ 1 ตามนิยามของการแจกแจงความน่าจะเป็น ในกรณีนี้ เซตกลยุทธ์ที่เป็นกลยุทธ์แบบผสม จะกลายเป็นมีลักษณะเป็นซิมเพล็กซ์แทน
การมีอยู่ของสมดุลแบบแนช

แนชพิสูจน์ว่า ถ้าหากเกมมีจำนวนผู้เล่นจำกัด และผู้เล่นแต่ละคนมีเซตกลยุทธ์ที่จำกัด และเราพิจารณากลยุทธ์แบบผสม เกมนั้นจะมีสมดุลแบบแนชในกลยุทธ์แบบผสมอย่างน้อยหนึ่งจุดเสมอ แต่หากเราไม่อนุญาตให้มีการผสมกลยุทธ์แล้ว (นั่นคือ มีเพียงเซตกลยุทธ์ที่เป็นเซตจำกัด) เกมนั้นอาจไม่มีสมดุลแบบแนชก็ได้ ในกรณีนี้ เรียกว่าเกมนั้นไม่มีกลยุทธ์แบบแท้
วิธีพิสูจน์ด้วยทฤษฎีบทจุดตรึงที่แนชใช้นั้น สามารถใช้พิสูจน์ทฤษฎีบทที่มีนัยทั่วไปกว่านั้นได้ กล่าวคือ ถ้าหากว่าเกมนั้นมีเซตกลยุทธ์เป็นเซตย่อยของปริภูมิแบบยุคลิดที่กระชับ คอนเวกซ์ และไม่เป็นเซตว่าง และฟังก์ชันอรรถประโยชน์ของผู้เล่นแต่ละคนเป็นฟังก์ชันต่อเนื่องในเซตโพรไฟล์กลยุทธ์ และกึ่งเว้าต่อกลยุทธ์ของตัวเอง เกมนั้นก็จะมีจุดสมดุลแบบแนชอย่างน้อยหนึ่งจุด เกมที่มีกลยุทธ์แบบผสมถือเป็นกรณีเฉพาะอันหนึ่งของเกมในนัยทั่วไปนี้
กรึชชีนา ชีมาโนว์สกายา

กรึชชีนา แชร์เฆียเยวนา ชีมาโนว์สกายา (เบลารุส: Крысці́на Сярге́еўна Цімано́ўская, อักษรโรมัน: Krystsina Siarheyeuna Tsimanouskaya / Kryscina Siarhiejeŭna Cimanoŭskaja, เสียงอ่านภาษาเบลารุส: [t͡sʲimaˈnowskaja]; เกิด 19 พฤศจิกายน 1996) เป็นนักวิ่งระยะสั้นชาวเบลารุส เธอเคยชนะเหรียญเงินจากการแข่งขันวิ่ง 100 เมตร จากการแข่งขันนักกีฬายุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ปี 2017 ที่บีดก็อชตช์ ประเทศโปแลนด์, เหรียญทองในการแข่งวิ่ง 200 เมตร ใน 2019 Summer Universiade ที่นาโปลี ประเทศอิตาลี และเหรียญเงินจากอิเวนต์ทีมในยูโรเปียนเกมส์ 2019 ที่มินสค์ ประเทศเบลารุส
เธอได้รับการคัดเลือกเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน ปี 2020 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในการวิ่ง 100 และ 200 เมตร ในวันที่ 30 กรกฎาคม 2021  เธอกล่าวโทษเจ้าหน้าที่ของคณะกรรมการโอลิมปิกเบลารุสว่าได้บังคับเธอลงแข่งในการวิ่งผลัด 4 × 400 เมตร โดยที่เธอมิได้ยินยอม สองวันต่อมาเธอถูกนำตัวไปยังท่าอากาศยานนานาชาติฮาเนดะของโตเกียว ทั้ง ๆ ที่เธอปฏิเสธการกลับเบลารุส กระทั่งต่อมาเธอได้รับการคุ้มครองโดยตำรวจและได้รับวีซามนุษยธรรมจากโปแลนด์ โดยเธอจะเดินทางไปในวันที่ 4 สิงหาคม ผ่านการต่อเที่ยวบินที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย
สถิติส่วนบุคคล

100 เมตร – 11.04 (+0.7 m/s, มินสค์ 2018)
200 เมตร – 22.78 (−1.2 m/s, มินสค์ 2019)
60 เมตร – 7.21 (มาฆีโลว์ 2017)
200 เมตร – 23.62 (มาฆีโลว์ 2019)
แหล่งข้อมูลอื่น

"The Guardian view on Belarus: An Olympic athlete joins the exodus". The Guardian. London. 2 สิงหาคม 2021.
"Opinion: An Olympian reminds us: In Belarus, honesty can be a crime". The Washington Post. 2 สิงหาคม 2021.
"The Times view on the fugitive athlete Krystsina Tsimanouskaya: Olympic Trial". The Times. London. 3 สิงหาคม 2021. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 มกราคม 2022. สืบค้นเมื่อ 5 สิงหาคม 2021.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประชาชน :  กรีฑาโลก
ค่านิยมเก่าทั้งเก้าที่เน่าเฟะ

ค่านิยมเก่าทั้งเก้าที่เน่าเฟะ(จีน: 臭老九; พินอิน: chòu lǎo jiǔ) เป็นคำวิพากษ์วิจารณ์ของจีนสำหรับปัญญาชนที่ถูกนำมาใช้ในประเด็นหลักสองประการ
คำศัพท์นี้มีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์หยวนซึ่งมองโกลผู้พิชิตจีนได้ระบุถึง "วรรณะ" ของจีนถึง 10 วรรณะ ได้แก่ ขุนนาง เจ้าหน้าที่ พระภิกษุสงฆ์ นักพรตลัทธิเต๋า แพทย์ กรรมกร นักล่า คณิกา (ลำดับที่เก้า)นักปราชญ์ลัทธิขงจื๊อ และลำดับสุดท้ายคือขอทาน มีเพียงขอทานเท่านั้นที่มีฐานะที่ต่ำต้อยกว่าปัญญาชน ราชวงศ์หยวนเชื่อว่านักปราชญ์ลัทธิขงจื๊อไม่ได้นำผลิตภาพมาสู่สังคมและแม้แต่ยังขัดขวางการพัฒนาทางเศรษฐกิจ ดังนั้นจึงถูกจัดเป็นชนชั้นวรรณะทางสังคมที่เก้าในช่วงสมัยนั้น ในปี ค.ศ. 1960 และ ค.ศ. 1970 คำว่า "ค่านิยมเก่าทั้งเก้าที่เน่าเฟะ" มักจะถูกนำใช้เป็นคำพ้องซึ่งหมายถึงปัญญาชน และแสดงให้เห็นถึงเป็นที่รังเกียจของสังคมในสมัยนั้น ปัญญาชนไม่เป็นที่ไว้วางใจในช่วงการปฏิวัติและคอยแต่จะผลักดันให้เปลี่ยนแปลงตนเอง
ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม "กลุ่มบัญชีดำทั้งเก้า" อันได้แก่ เจ้าของที่ดิน ชาวนาผู้ร่ำรวย ผู้ต่อต้านการปฏิวัติ ผู้มีอิทธิพลอันเลวทราม พวกฝ่ายขวา ผู้ทรยศ สายลับ นายทุน และปัญญาชน(ลำดับที่เก้า) ในขณะที่มักจะมีการกล่าวอ้างว่าเหมา เจ๋อตงเป็นผู้คิดคำนี้ขึ้น ในปี ค.ศ. 1977 เติ้ง เสี่ยวผิงได้โต้แย้งว่าเป็นเพราะแก๊งออฟโฟร์ต่างหากที่เป็นผู้คิดคำนี้ขึ้น และเหมาเองก็เห็นว่าปัญญาชนยังคงมีคุณค่าในสังคม
ซัลทซ์กิทเทอร์

| ซัลทซ์กิทเทอร์   |
| --- | --- |
นคร
ปราสาท Salder
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของซัลทซ์กิทเทอร์ 
ซัลทซ์กิทเทอร์  แสดงแผนที่เยอรมนีซัลทซ์กิทเทอร์  แสดงแผนที่รัฐนีเดอร์ซัคเซิน
พิกัด:  52°09′0″N 10°20′0″E﻿ / ﻿52.15000°N 10.33333°E﻿ / 52.15000; 10.33333
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: นีเดอร์ซัคเซิน
อำเภอ: Urban districts of Germany
เขตการปกครอง: 7 towns with 31 boroughs
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2021-26) : Frank Klingebiel (CDU)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 223.92 ตร.กม. (86.46 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 275 เมตร (902 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 80 เมตร (260 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 103,866 คน
 • ความหนาแน่น: 460 คน/ตร.กม. (1,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 38226, 38228, 38229, 38239, 38259
รหัสโทรศัพท์: 05341
ทะเบียนพาหนะ: SZ
เว็บไซต์: www.salzgitter.de
ซัลทซ์กิทเทอร์ (เยอรมัน: Salzgitter, เสียงอ่านภาษาเยอรมัน: [zalt͡sˈɡɪtɐ] ( ฟังเสียง); อีสต์ฟาเลีย: Soltgitter) เป็นเมืองอิสระทางตะวันออกเฉียงใต้ของนีเดอร์ซัคเซิน, ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ระหว่าง Hildesheim และเบราน์ชไวค์ เมื่อนับรวมกับว็อลฟส์บวร์คและเบราน์ชไวค์, ซัลทซ์กิทเทอร์เป็นหนึ่งในเจ็ด Oberzentren ของนีเดอร์ซัคเซิน (ประมาณเทียบเท่ากับเขตปริมณฑล) ด้วยประชากรกว่า 101,079 คนและพื้นที่กว่า 223.92 ตารางกิโลเมตร (86.46 ตารางไมล์) (ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2015) พื้นที่ของมันมีขนาดใหญ่ที่สุดในนีเดอร์ซัคเซินและเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี ซัลทซ์กิทเทอร์มีต้นกำเนิดมาจากการรวมตัวกันของเมืองเล็ก ๆ และหมู่บ้านหลายแห่งและในปัจจุบันประกอบด้วย 31 เบอโรซึ่งมีขนาดเล็กและมีพื้นที่ชนบทเปิดกว้างระหว่างเบอโร ถนนขายของสายหลักของเมืองเล็กอยู่ในเบอโร Lebenstedt และย่านธุรกิจกลางอยู่ในเบอโร Salzgitter-Bad เมืองที่ใกล้ที่สุดคือ Braunschweig ประมาณ 23 กิโลเมตร (14 ไมล์) ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือและฮันโนเฟอร์ประมาณ 51 กิโลเมตร (32 ไมล์) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ประชากรของเมืองซัลทซ์กิทเทอร์มีผู้อยู่อาศัยเกิน 100,000 คนนับตั้งแต่ก่อตั้งในปี 1942 (ซึ่งทำให้เป็นนคร (Großstadt) ตรงกันข้ามกับเมือง (Stadt) ตามคำนิยามของเยอรมัน) เมื่อยังถูกเรียกว่า Watenstedt-Salzgitter นอกจากว็อลฟส์บวร์ค, เลเวอร์คูเซินและ Eisenhüttenstadt แล้ว ซัลทซ์กิทเทอร์เป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองในเยอรมนีที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 20
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ  (ในภาษาเยอรมัน)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
กลัยโอบลาสโตมา

| กลัยโอบลาสโตมา (Glioblastoma) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Glioblastoma multiforme, grade IV astrocytoma

ภาพสแกนเอ็มอาร์ไอสมองตัดแนวหน้าหลัง แสดงให้เห็นก้อนกลัยโอบลาสโตมาในผู้ป่วยชายอายุ 15 ปี คนหนึ่ง
สาขาวิชา: ประสาทมะเร็งวิทยา, ประสาทศัลยศาสตร์
อาการ: ปวดศีรษะ, บุคลิกเปลี่ยนแปลง, คลื่นไส้, อาการคล้ายโรคหลอดเลือดสมอง
การตั้งต้น: อายุประมาณ 64 ปี
สาเหตุ: มักไม่ทราบสาเหตุชัดเจน
ปัจจัยเสี่ยง: โรคพันธุกรรม (นิวโรไฟโบรมาโตซิส, กลุ่มอาการลี-ฟรอเมอไน), เคยได้รับการรักษาด้วยรังสี
วิธีวินิจฉัย: ซีทีสแกน, เอ็มอาร์ไอ, การตัดชิ้นเนื้อ
การป้องกัน: ไม่ทราบ
การรักษา: ผ่าตัด, เคมีบำบัด, รักษาด้วยรังสี
ยา: ทีโมโซโลไมด์, คอร์ติโคสเตียรอยด์
พยากรณ์โรค: อายุคาดเฉลี่ยประมาณ 14 เดือน กรณีได้รับการรักษา, อัตรารอดชีวิต 5 ปีเท่ากับ 7%
ความชุก: 3 ต่อ 100,000 ประชากร ต่อปี
กลัยโอบลาสโตมา (อังกฤษ: glioblastoma) หรือ กลัยโอบลาสโตมา มัลติฟอร์เม (อังกฤษ: glioblastoma multiforme, GBM) เป็นมะเร็งของสมองชนิดหนึ่งที่ถือได้ว่าเป็นมะเร็งชนิดที่ร้ายแรงที่สุดที่เกิดในสมอง อาการแรกเริ่มมักเป็นอาการแบบไม่จำเพาะ เช่น ปวดศีรษะ บุคลิกเปลี่ยนแปลง คลื่นไส้ หรืออาการคล้ายคลึงกับโรคหลอดเลือดสมอง ผู้ป่วยมักมีอาการทรุดลงอย่างรวดเร็ว อาจถึงระดับที่ไม่รู้สึกตัวได้
สาเหตุของโรคยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด มีปัจจัยเสี่ยงที่ได้รับการยืนยันอยู่จำนวนหนึ่ง เช่น โรคทางพันธุกรรมอย่างโรคท้าวแสนปม กลุ่มอาการลี-ฟรอเมอนี และการเคยได้รับการรักษาด้วยการฉายแสง แต่ผู้ป่วยที่สัมพันธ์กับปัจจัยเสี่ยงเหล่านี้ก็ยังเป็นเพียงส่วนน้อย โรคนี้พบเป็นร้อยละ 15 ของเนื้องอกในสมองทั้งหมด อาจตั้งต้นจากเซลล์สมองปกติ หรือเปลี่ยนแปลงมาจากแอสโตรซัยโตมาเกรดต่ำก็ได้ การวินิจฉัยโดยส่วนใหญ่ทำได้โดยการรวบรวมข้อมูลจากการทำซีทีสแกน เอ็มอาร์ไอ และการตัดชิ้นเนื้อตรวจ
โรคนี้ยังไม่พบวิธีป้องกัน การรักษาส่วนใหญ่ทำได้โดยใช้ยาเคมีบำบัดและการฉายรังสีเพื่อลดขนาดก้อนแล้วจึงผ่าตัด โดยมักใช้ทีโมโซโลไมด์เป็นยาตัวหนึ่งในชุดยาเคมีบำบัด อาจสามารถลดขนาดของก้อนและลดอาการบวมของเนื้อสมองรอบก้อนได้ด้วยยาสเตียรอยด์ขนาดสูง การผ่าตัดเอาเนื้องอกและเนื้อเยื่อบริเวณรอบๆ ออกเป็นวงกว้างจะสัมพันธ์กับการมีรอดชีวิตที่ยาวนานขึ้น
แม้จะได้รับการรักษาอย่างเต็มที่ที่สุดแล้วมะเร็งชนิดนี้ก็มักจะกลับมาเป็นได้อีก ระยะเวลารอดชีวิตหลังวินิจฉัยโดยส่วนใหญ่จะอยู่ที่ประมาณ 12-15 เดือน โดยมีผู้ป่วยเพียงส่วนน้อย (น้อยกว่า 3-7%) ที่มีชีวิตอยู่ได้นานกว่า 5 ปี หากไม่ได้รับการรักษาผู้ป่วยมักจะมีชีวิตอยู่ได้ประมาณ 3 เดือน ถือเป็นมะเร็งที่พบในเนื้อสมองได้บ่อยที่สุด และเป็นเนื้องอกสมองที่พบได้บ่อยเป็นอันดับสองรองลงมาจากเนื้องอกของเยื่อหุ้มสมองหรือเมนินจิโอมา ในแต่ละปีจะพบผู้ป่วยโรคนี้ด้วยสัดส่วน 3 ใน 100,000 คน ส่วนใหญ่มักพบที่อายุ 64 ปีขึ้นไป และพบในเพศชายบ่อยกว่าเพศหญิง ปัจจุบันกำลังมีการศึกษาวิจัยว่าจะสามารถใช้การบำบัดด้วยวิทยาภูมิคุ้มกันในการรักษาโรคนี้ได้หรือไม่
การรักษา > การรักษาด้วยการฉายรังสี

หลังจากการผ่าตัดแล้วผู้ป่วยส่วนใหญ่จะได้รับการรักษาด้วยวิธีฉายรังสีร่วมไปกับการให้ยา temozolomide
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: C71 ICD-9-CM: 191 ICD-O: M9440/3 OMIM: 137800 MeSH: D005909 DiseasesDB: 29448 SNOMED CT: 1163375002
ทรัพยากรภายนอก: eMedicine: neuro/147 med/2692
Information about Glioblastoma Multiforme (GBM) from the American Brain Tumor Association
AFIP Course Syllabus – Astrocytoma WHO Grading Lecture Handout
กรดไฮโดรคลอริก

Chemical compound
ไฮโดรเจนคลอไรด์โอเวน
กรดไฮโดรคลอริก(อังกฤษ: hydrochloric acid), กรดเกลือ  หรือ กรดมูเรียติก (muriatic acid) เป็นสารประกอบเคมีประเภทกรดละลายในน้ำ โดยเป็นสารละลายของไฮโดรเจนคลอไรด์ (HCl) เป็นกรดแก่, เป็นส่วนประกอบหลักของกรดกระเพาะ (gastric acid) และใช้กันอย่างกว้างในอุตสาหกรรมเป็นของเหลวที่มีพลังการกัดกร่อนสูง
ประวัติ

ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10 (ป. ค.ศ. 865–925) แอบู แบกร์ แอล-รอซี แพทย์และนักเล่นแร่แปรธาตุชาวเปอร์เซีย ทำการทดลองด้วยsal ammoniac (แอมโมเนียมคลอไรด์) กับกรดกำมะถัน (โลหะหลายชนิดที่ใช้ซัลเฟตผสมกับน้ำ) ซึ่งเขานำทั้งสองกลั่นเข้าด้วยกัน ก่อให้เกิดแก๊สไฮโดรเจนคลอไรด์ ในการทำวิธีนี้ แอล-รอซีอาจพบกับวิธีดั้งเดิมในการผลิตกรดไฮโดรคลอริกโดยบังเอิญ
อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าในการทดลองส่วนใหญ่ของเขา แอล-รอซีไม่สนใจผลิตภัณฑ์ที่เป็นแก๊ส โดยมุ่งความสนใจไปที่การเปลี่ยนแปลงของสีที่อาจมีผลกับสารตกค้าง Robert P. Multhauf รายงานว่า ไฮโดรเจนคลอไรด์ได้รับการผลิตขึ้นหลายครั้ง โดยไม่ทราบแน่ชัดว่าอาจผลิตโดยการละลายในน้ำอาจก่อให้เกิดกรดไฮโดรคลอริกได้
ช่วงปฏิวัติอุตสาหกรรม (Industrial Revolution) ถูกใช้อย่างกว้างขวางในการผลิตสารประกอบอินทรีย์ เช่น ไวนิลคลอไรด์ สำหรับผลิต PVC พลาสติก และ MDI/TDI (Toluene Diisocyanate) สำหรับผลิต โพลียูรีเทน, (polyurethane) และใช้ในการผลิตขนาดเล็กเช่น การผลิต เจลาติน (gelatin) ใช้ปรุงอาหาร, และ ใช้ฟอกหนัง กำลังผลิตในปัจจุบันประมาณ 20 ล้านเมตริกตัน ต่อปี (20 Mt/a) ของก๊าซ HCl
การผลิต

ใน การผลิต กรดไฮโดรคลอริกปริมาณมากๆ จะเกี่ยวข้องกับการผลิตสารประกอบเคมีตัวอื่นๆในเชิงอุตสาหกรรมด้วยในอุตสาหกรรม คลอร์-อัลคะไล สารละลายเกลือจะถูกอิเล็กโตรไลซ์ จนได้ผลผลิตออกมาเป็นคลอรีน, โซเดียมไฮดรอกไซด์, และก๊าซไฮโดรเจน คลอรีนบริสุทธิ์ จะมาผสมกับก๊าซไฮโดรเจนแล้วเกิดเป็นก๊าซ HCl บริสุทธิ์ และปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นคือ เอ็กโซเทอร์มิก
ก๊าซไฮโดรเจนคลอไรด์บริสุทธิ์ถูกดูด (absorption) ลงน้ำ ดีมิเนอไลซ์ได้เป็นกรดเกลือบริสุทธิ์ต่อไป
สารประกอบเคมีที่เกี่ยวข้อง

คลอไรด์ เกลืออนินทรีย์ของกรดไฮโดรคลอริก
ไฮโดรคลอไรด์ เกลืออินทรีย์ของกรดไฮโดรคอลริก
ไฮโดรเจนคลอไรด์ แก๊สบริสุทธิ์ หากเป็นสารละลาย เรียก กรดไฮโดรคลอริก
กรดไฮโปคลอรัส และเกลือ ไฮโปคลอไรต์
กรดคลอรัส และเกลือ คลอไรต์
กรดคลอริก และเกลือ คลอเรต
กรดเปอร์คลอริก และเกลือ เปอร์คลอเรต
แหล่งข้อมูลอื่น

WebBook, general link NIST
Hydrochloric Acid – Part One และ Hydrochloric Acid – Part Two ที่ The Periodic Table of Videos (University of Nottingham)
การคำนวณ: surface tensions เก็บถาวร 2020-02-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, และ densities, molarities and molalities เก็บถาวร 2020-02-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ของสารละลายกรดไฮโดรคลอริกในน้ำ
Hazard Summary EPA
Hydrochloric acid MSDS โดย Georgia Institute of Technology
Pocket Guide to Chemical Hazards NIOSH
Hydrochloric Acid Fact Sheet โดย National Pollutant Inventory
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
ไตลังเจีย

| ไตลังเจีย |
| --- | --- |
เมือง
ใจกลางเมืองไตลังเจียขณะพระอาทิตย์ตก
ไตลังเจียที่ตั้งเมืองไตลังเจียในประเทศบราซิล
พิกัด: 2°56′49″S 48°57′10″W﻿ / ﻿2.94694°S 48.95278°W﻿ / -2.94694; -48.95278
ประเทศ:  บราซิล
ภาค: เหนือ
รัฐ: ปารา
เขตพื้นที่ระดับกลาง: นอร์แดสชีปาราเองซี
เขตพื้นที่ระดับย่อย: โตแม-อาซู
วันที่จัดตั้ง: 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2532
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: โรซีเนย์ ปิงตู จี โซซา (พ.ศ. 2556–2559)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,430.222 ตร.กม. (1,710.518 ตร.ไมล์)
ประชากร (2553)
 • ทั้งหมด: 79,297 คน
 • ความหนาแน่น: 17.90 คน/ตร.กม. (46.4 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC -3
ไตลังเจีย (โปรตุเกส: Tailândia) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในรัฐปารา ทางตอนเหนือของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ห่างจากเบเล็ง เมืองหลวงของรัฐไปทางทิศใต้ประมาณ 260 กิโลเมตร จากการแบ่งภูมิภาคของสถาบันภูมิศาสตร์และสถิติศาสตร์บราซิล ไตลังเจียถือเป็นส่วนหนึ่งของเขตพื้นที่ระดับกลางนอร์แดสชีปาราเองซี (Mesorregião do Nordeste Paraense) และเป็นส่วนหนึ่งของเขตพื้นที่ระดับย่อยโตแม-อาซู (Microrregião de Tomé-açu) ทิศเหนือติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองอาการา ทิศตะวันออกติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองโตแม-อาซู ทิศใต้ติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองอีปีชูนาดูปารา และทิศตะวันตกติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองโมฌู
เมืองไตลังเจียได้รับการจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2532 โดยนำชื่อเรียกประเทศไทยในภาษาโปรตุเกส (ภาษาราชการของประเทศ) มาตั้งเป็นชื่อเมือง เทศบาลมีพื้นที่การบริหารทั้งหมด 4,430.222 ตารางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากรในความดูแล 79,297 คน (ณ พ.ศ. 2553) ตัวเมืองตั้งอยู่บริเวณชายขอบด้านทิศตะวันออกของป่าดิบชื้นแอมะซอน มีสภาพภูมิอากาศคล้ายคลึงกับประเทศไทย กิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สำคัญของเมืองนี้ได้แก่ อุตสาหกรรมป่าไม้ รวมทั้งการปลูกข้าว ถั่ว และถั่วเหลือง
เกโซดง

เกโซดงกับโซบะในร้านฮานะจัง (花ちゃん) ในเมืองอาซาฮิกาวะ
เกโซดงในร้านโคโมโระโซบะ (小もろそば) ในเมืองอิวามิซาวะ
เกโซดง (ญี่ปุ่น: ゲソ丼; โรมาจิ: gesodon) เป็นดมบุริหน้าหนวดหมึกทอดที่รับประทานกันอย่างแพร่หลายใน เมืองอาซาฮิกาวะ ฮกไกโด
มักจะพบเกโซดงได้ในร้านโซบะแบบยืนแถวเมืองอาซาฮิกาวะทุกร้าน และมักขายตามซูเปอร์มาร์เก็ต ได้รับการแนะนำในคู่มือการท่องเที่ยวและรายการโทรทัศน์ของเมือง เป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับนักท่องเที่ยว
สถานีวอสตอค

| สถานีวอสตอก ста́нция Восто́к |
| --- | --- |
ฐานแอนตอร์กติก
ภาพถ่ายของสถานีวอสตอก
สถานีวอสตอกที่ตั้งของสถานีวอสตอกในทวีปแอนตาร์กติกา
พิกัด: 78°27′50″S 106°50′15″E﻿ / ﻿78.463889°S 106.83757°E﻿ / -78.463889; 106.83757
ประเทศ:  รัสเซีย
ที่ตั้ง: Princess Elizabeth Land ทวีปแอนตาร์กติกา
บริหารโดย: Arctic and Antarctic Research Institute
ก่อตั้ง: 16 ธันวาคม ค.ศ. 1957 (1957-12-16)
ตั้งชื่อจาก: วอสตอค
ความสูง: 3,489 เมตร (11,447 ฟุต)
ประชากร
 • ทั้งหมด: สูงถึง 25 คน
เขตเวลา: UTC+6
Type: ทั้งปี
ระยะเวลา: ทุกปี
สถานะ: เปิดใช้งาน
เว็บไซต์: aari.aq/default_en.html
สถานีวอสตอค (รัสเซีย: ста́нция Восто́к, อักษรโรมัน: stántsiya Vostók) เป็นสถานีวิจัยในทวีปแอนตาร์กติกาของรัสเซีย (อดีตสหภาพโซเวียต) ที่ซึ่งสามารถตรวจวัดอุณหภูมิที่ต่ำที่สุดบนโลกเท่าที่เคยบันทึก โดยวัดได้ −89.2 องศาเซลเซียส (−128.6 องศาฟาเรนไฮต์; 184.0 เคลวิน) สถานีดังกล่าวทำการวิจัยเกี่ยวกับการเจาะแกนน้ำแข็งและการวัดความเข้มข้นของสนามแม่เหล็ก วอสตอคหรือวัสตอค (เป็นภาษารัสเซียหมายถึง "ตะวันออก") ตั้งชื่อตามชื่อเรือของฟาเบียน ฟอน เบลลิงส์เฮาเซิน นักสำรวจทวีปแอนตาร์กติกา
รายละเอียด

สถานีวิจัยวอสตอคตั้งอยู่จากขั้วโลกใต้ราว 1,300 กิโลเมตร บนใจกลางแผ่นน้ำแข็งแอนตาร์กติกตะวันออกภายในพื้นที่ออสเตรเลียนแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี แต่เนื่องจากออสเตรเลียเป็นประเทศผู้ลงนามในระบบสนธิสัญญาแอนตาร์กติก ทำให้ออสเตรเลียไม่ได้ใช้สิทธิ์ความเป็นอธิปไตยเหนือพื้นที่ดังกล่าว
สถานีวอสตอคตั้งอยู่ใกล้กับบริเวณที่เหมาะสำหรับการสังเกตการเปลี่ยนแปลงทรงกลมสนามแม่เหล็กโลก การศึกษาอื่น ๆ เกี่ยวข้องกับธรณีฟิสิกส์ การแพทย์ วิชาการแผ่รังสีและภูมิอากาศวิทยา
สถานีดังกล่าวตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 3,488 เมตร (11,444 ฟุต) และเป็นหนึ่งในสถานีวิจัยที่ตั้งอยู่ห่างไกลที่สุดบนทวีปแอนตาร์กติกา สถานีดังกล่าวได้รับเสบียงจากสถานีมีร์นืย ซึ่งตั้งอยู่บนชายฝั่งของทวีป สถานีดังกล่าวมีนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรทำงานอยู่ 25 คนในฤดูร้อน แต่ในช่วงฤดูหนาว จำนวนผู้ที่ทำงานลดเหลือ 13 คน