stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายพระนามและรายนามผู้ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
2556

ศาสตราจารย์ พลเอกหญิง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี – แพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
ศาสตราจารย์ (พิเศษ) ท่านผู้หญิง เพ็ชรา เตชะกัมพุช ทันตแพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
พลตำรวจตรี อรรถกฤษณ์ ธารีฉัตร – รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
อภิสิทธิ์ รุจิเกียรติกำจร – วิศวกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
ไพศาล บางชวด – สาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
ศาสตราจารย์ เภสัชกรหญิง โมโทโกะ เคนกิ (Motoko Kanke) เภสัชศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
2557

ศาสตราจารย์ พลเอกหญิง สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี – ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาการรับรู้จากระยะไกลและระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์)
ศาสตราจารย์ กนก วงษ์ตระหง่าน – ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
รองศาสตราจารย์ ทัศนา บุญทอง – ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาวการพยาบาล)
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ แพทย์หญิง เนตรเฉลียว สัณฑ์พิทักษ์ – แพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
สมชาย จุลนิติ์ – นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขานิติศาสตร์)
2558

ศาสตราจารย์ พลเอกหญิง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี – พยาบาลศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
พระเทพโพธิวิเทศ – รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขารัฐประศาสนศาสตร์)
ศาสตราจารย์ ทันตแพทย์ ธิโมที เอ. เดอรูน (Timothy A. DeRouen) – ทันตแพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
ศาสตราจารย์ ริชาร์ด ซี. แพรตต์ (Richard C. Pratt) – รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาการบริหารกิจการสาธารณะ)
ศาสตราภิชาน ประสาร ไตรรัตน์วรกุล – เศรษศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
บุญเต็ม ชัยลา – วิทยาศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาการส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร)
2559

ดอกเตอร์ ทองลุน สีสุลิด (Thongloun Sisoulith) – ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขากิจการระหว่างประเทศ)
ศาสตราจารย์ จรัญ จันทลักขนา – เกษตรศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาสัตวศาสตร์)
ทองธาร เหลืองเรืองรอง – นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขานิติศาสตร์)
นิธิ สถาปิตานนท์ – สถาปัตยกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์)
2560

วิรัช ชินวินิจกุล – นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขานิติศาสตร์)
วราวุธ สุธีธร – วิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาธรณีวิทยา)
รองศาสตราจารย์ สุจิตรา เหลืองอมรเลิศ – พยาบาลศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาการพยาบาล)
สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรากูร – วิศวกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล)
2561

ศาตราจารย์ เซจิ โอคาดะ (Seji Okada) – แพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
พารณ อิศรเสนา ณ อยุธยา – เศรษฐศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
ศุภชัย เจียรวนนท์ – บริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาบริหารธุรกิจ)
ศาสตราจารย์ เภสัชกร อเนก กิจเจา – เภสัชศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาเภสัชศาสตร์)
ศาสตราจารย์ อ๊อด พงสะหวัน (Od Phongsavanh) – รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาการบริหารกิจการสาธารณะ)
2562

ศาสตราจารย์พิเศษ จรัญ ภักดีธนากุล – นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขานิติศาสตร์)
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ วิจิตร ศรีสุพรรณ – พยาบาลศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาการพยาบาล)
ศาสตราจารย์ พอล เจ. บรินด์ลีย์ (Paul J. Brindley) – วิทยาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาปรสิตวิทยา)
รองศาสตราจารย์ วิชิต คลังบุญครอง –สถาปัตยกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์)
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ธเนศ วีระศิริ – วิศวกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาวิศวกรรมศาสตร์)
บรรเทิง ว่องกุศลกิจ – เกษตรศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาเกษตรศาสตร์)
วันดี พลทองสถิตย์ – ดุริยางคศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาดุริยางคศิลป์)
2563

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ เกษม วัฒนชัย – แพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาแพทยศาสตร์)
นายแพทย์ ทวีศิลป์ วิษณุโยธิน – สาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาสาธารณสุขศาสตร์)
ดอกเตอร์ วิรไท สันติประภพ – เศรษฐศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาเศรษฐศาสตร์)
รองศาสตราจารย์ วีรวรรณ ศีติสาร – สถาปัตยกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์)
อัศวิน เตชะเจริญวิกุล – วิศวกรรมศาสตรบัณฑิตบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาวิศวกรรมอุตสาหการ)
2564

วิเชียร ทรัพย์เจริญ – รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
แม่ชี ศันสนีย์ เสถียรสุต – ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ธนู พลวัฒน์ – สถาปัตยกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์)
ศาสตราจารย์ เภสัชกร สึโทมุ คิทาจิมะ (Tsutomu Kitajima) – เภสัชศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาเภสัชศาสตร์)
ศาสตราจารย์ พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์ – ดุริยางคศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาดนตรีไทย)
2565

ภควัต โกวิทวัฒนพงศ์ – บริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
รองศาสตราจารย์ โนริเอะ อิรากิ (Norie Iraki) – ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาชีวเคมีทางการแพทย์และชีววิทยาโมเลกุล)
ศาสตราจารย์ อารันต์ พัฒโนทัย – ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาเกษตรเชิงระบบและพัฒนาการเกษตร)
ศาสตราจารย์ วุฒิสาร ตันไชย – รัฐประศาสนศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาการบริหารกิจการสาธารณะ)
2566

วีรวัฒน์ จีรวงส์ – เกษตรศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาเกษตรศาสตร์เชิงระบบเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน)
อรรถพล เลาห์ขจร – วิศวกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
รองศาสตราจารย์ สุมนต์ สกลไชย – เภสัชศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาเภสัชศาสตร์)
ชนะ สุพัฒสร – ปริญญาบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
นเรศ สัตยารักษ์ – ปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาธรณีวิทยา)
2567

ศาสตราจารย์ อเล็กซานเดอร์ ดอนสแตนติน ลูคัส (Alexander Constantine Lucas) – แพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาเวชศาสตร์เขตร้อน)
ศาสตราจารย์ สึโยชิ อิมาอิ (Tsuyoshi Imai) – วิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาเทคโนโลยีชีวภาพ)
ดอกเตอร์ ราตรีศรีวิไล บงสิทธิพร – ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาวิจัยวัฒนธรรมศิลปกรรมและการออกแบบ)
ผยง ศรีวณิช – บริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์

| "ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ Pour que tu m'aimes encore"> เพลงโดยเซลีน ดิออน.จากอัลบั้มเดอ |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 13 มีนาคม พ.ศ. 2538
แนวเพลง: ป๊อป
ความยาว: 4:14
ค่ายเพลง: โคลัมเบีย โซนี่ บีเอ็มจี
ผู้ประพันธ์เพลง: ฌ็อง-ฌัก กอลด์มาน
โปรดิวเซอร์: ฌ็อง-ฌัก กอลด์มาน
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ (ฝรั่งเศส: Pour que tu m'aimes encore, "เพื่อให้เธอยังรักฉัน") เป็นซิงเกิลแรกของเซลีน ดิออนจากอัลบัม เดอ (ฝรั่งเศส: D'eux) ซึ่งออกจำหน่ายเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2538
เพลงนี้เป็นผลงานการประพันธ์ของฌ็อง-ฌัก กอลด์มาน (ฝรั่งเศส: Jean-Jacques Goldman) และเป็นเพลงหนึ่งอันเป็นที่รู้จักมากที่สุดของเซลีน ดิออน
มิวสิกวิดีโอเพลงนี้ อำนวยการสร้างโดยมีแชล แมแยร์ (ฝรั่งเศส: Michel Meyer) ใน พ.ศ. 2538 โดยมิวสิกวิดีโอดังกล่าวได้รับการบรรจุในบันทึกการแสดงสดของเซลีน ดิออนชุด เดอะคัลเลอร์ออฟมายเลิฟคอนเสิร์ต แบบวิดีโอ และในดีวีดีรวมผลงานเพลงภาษาฝรั่งเศสชุด องเนอช็องฌ์ปา (ฝรั่งเศส: On Ne Change Pas) ซึ่งวางจำหน่ายเมื่อ พ.ศ. 2550
เพลงนี้ยังมีฉบับภาษาอังกฤษอีกด้วย โดยชื่อว่า "อีฟแดตส์วอตอิตเทกส์" (อังกฤษ: If That's What It Takes) ขับร้องโดยเซลีน ดิออนเช่นกัน และบรรจุลงในอัลบั้ม ฟอลลิงอินทูยู (อังกฤษ: Falling Into You)
เพลง "ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์" ได้รับรางวัลเฟลิกซ์ (โรมัน. Felix) สาขาเพลงยอดนิยมแห่งปีรางวัลวิกตัวร์เดอลามูว์ซิก (ฝรั่งเศส: Victoire De La Musique, "ชัยชนะแห่งดนตรี") สำหรับเพลงที่ดีที่สุดแห่งปี กับทั้งรางวัลทรอเฟราดีโยฟร็องแซ็งแตร์นาซียอนาล (ฝรั่งเศส: Trophée Radio France International) โดยสภาการดนตรีภาษาฝรั่งเศส ( ฝรั่งเศส: Conseil Francophone De La Chanson)
บันทึกการแสดงสดของเพลงนี้ยังได้รับการบรรจุในอัลบัม ลายวาปารี (ฝรั่งเศส: Live A Paris) และ โอเกอร์ดูว์สตาด (ฝรั่งเศส: Au Coeur Du Stade) กับทั้งในอัลบัม เดอะคอลเลคเตอส์ซีรีส์ ชุดที่ 1 (อังกฤษ: The Collector's Series, Volume One) และอัลบัมรวมเพลงยอดนิยมภาษาฝรั่งเศสที่วางจำหน่ายใน พ.ศ. 2548 องเนอช็องฌ์ปา
ฉบับที่เซลีน ดิออนร้องกับคณะประสานเสียงห้าร้อยคนได้รับบรรจุในอัลบัม "แซ็งซ็องกอริสต์อาแว็ก..." (ฝรั่งเศส: 500 Choristes Avec...) ในปี พ.ศ. 2549
นอกจากนี้ เซลีนยังได้แสดงเพลงนี้ในมหรสพ อะนิวเดย์... ทุกคืนที่ลาสเวกัสอีกด้วย
เพลง "ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์"ได้รับความนิยมมากในประเทศฝรั่งเศส โดยอยู่อันดับที่หนึ่งในรายการเพลงกว่าสิบสองสัปดาห์โดยมียอดขายมากกว่า 955,000 แผ่น และอยู่อันดับที่หนึ่งกว่าสิบห้าสัปดาห์ในรายการเพลงเบลเยียมวอลโลนี (อังกฤษ: Belgium Wallonie) กับทั้งอีกสี่สัปดาห์ในรายการเพลงของรัฐเกแบ็ก อนึ่ง เพลงนี้ยังติดหนึ่งในสิบเพลงยอดนิยมตลอดกาลที่จัดอันโดยรายการเพลงในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์อีกด้วย
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ – 4:14
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ (ฉบับบรรเลง) – 4:14
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ – 4:14
พรีแยร์ปาแยน (ฝรั่งเศส: Prière païenne) – 4:12
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ – 4:14
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ (ฉบับบรรเลง) – 4:14
พรีแยร์ปาแยน 4:12
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ – 4:14
เซนด์มีอะเลิฟเวอร์ (อังกฤษ: Send Me A Lover) – 4:31
โชว์ซัมอีโมชัน (อังกฤษ: Show Some Emotion) – 4:29
เดอะลาสต์ทูโนว์ (อังกฤษ: The Last To Know) – 4:35
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ – 4:14
พรีแยร์ปาแยน – 4:12
เอิงการ์ซงปาก็อมเลโซทร์ (ซิกกี) (ฝรั่งเศส: Un Garcon Pas Comme Les Autres (Ziggy)) – 2:58
เดโมกีซ็อน (ฝรั่งเศส: Des Mots Qui Sonnet) – 3:56
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ – 4:14
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ (บรรเลง) – 4:14
คอลลิงยู (อังกฤษ: Calling You) (สด) – 4:04
ฉบับเป็นทางการ

ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ (ฉบับขับร้องกับคณะประสานเสียงห้าร้อยคน) – 4:14
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ (ฉบับบรรเลง) – 4:14
ปูร์เกอตูว์แมม็องกอร์ (ฉบับอัลบัม) – 4:14
ฉบับนำมาร้องใหม่

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 วงป๊อปโอเปราอิลดิโวนำมาร้องใหม่ในอัลบัม อังโกรา
ประวัติการจำหน่าย

ในประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2538
ในประเทศแคนาดาและประเทศยุโรปอื่น ๆ เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2538 ซึ่งในช่วงเดียวกันนี้ได้มีการเปิดเพลงดังกล่าวประชาสัมพันธ์ทางสถานีวิทยุอีกด้วย และ
ในญี่ปุ่น เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2539
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์

| ขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์ |
| --- | --- |

ประเภท: โทกูซัตสึ นวนิยายซูเปอร์ฮีโร่ แอกชัน ผจญภัย ดราม่า แฟนตาซี
สร้างโดย: โทเอ
พัฒนาโดย: โนโบรุ ซูงิมูระ
กำกับโดย: โชเฮ โทโจ
แสดงนำ: ยูตะ โมจิซูกิ เซจุ อูมง [Wikidata] ฮิเดกิ ฟูจิวาระ [Wikidata] ทากูมิ ฮาชิโมโตะ [Wikidata] เรโกะ ชิบะ ชิโระ อิซูมิ มาจิโกะ โซงะ
บรรยายโดย: โทรุ โอฮิระ
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "Kyōryū Sentai Zyuranger" โดยเค็นตะ ซาโต
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: "Bouken Shite Rappapiiya!" โดยโกจิ สึโนะและพีทาโกรัส
ผู้ประพันธ์เพลง: อากิฮิโกะ โยชิดะ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภาษาต้นฉบับ: ญี่ปุ่น
จำนวนตอน: 50
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: เคียวโซ อุตสึโนมิยะ อัตสึชิ คาจิ (ทีวีอาซาฮิ) ทาเกยูกิ ซูซูกิ ชินิจิโร ชิรากูระ (โทเอ)
ความยาวตอน: ประมาณ 25 นาที
บริษัทผู้ผลิต: บริษัทโทเอ
ออกอากาศ
เครือข่าย: ทีวีอาซาฮิ
ออกอากาศ: 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 (1992-02-21) – 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 (1993-02-12)
ขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์ หรือในชื่อภาษาญี่ปุ่นคือ เคียวริวเซ็นไต จูเรนเจอร์ (ญี่ปุ่น: 恐竜戦隊ジュウレンジャー; โรมาจิ: Kyōryū Sentai Jūrenjā) เป็นละครโทคุซัทสึชุดของซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ลำดับที่ 16 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทางสถานีทีวีอาซาฮี ทุกวันศุกร์ เวลา 17.30 - 17.55 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 ถึง 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 มีจำนวนตอนทั้งหมด 50 ตอน
ประวัติ

ขบวนการเทพนักสู้ จูเรนเจอร์ เป็นผลงานเรื่องแรกที่ใช้ธีมไดโนเสาร์ และแนวเรื่องที่แฟนตาซี นอกจากนี้นักรบคนที่ 6 เริ่มมีบทบาทหลักในเรื่องอย่างเป็นทางการ ด้านชื่อเรื่องได้ใช้ชื่อว่า เรนเจอร์ อีกครั้งหลังจากที่ใช้ชื่อ แมน จนถึง ขบวนการวิหคสายฟ้า เจ็ทแมน
เนื้อเรื่องย่อ

เมื่อ 170 ล้านปีก่อนมีเหล่าปีศาจมาทำลายโลก ในยุคไดโนเสาร์ แต่มีเหล่าเทพผู้คุมครองโลก ซึ่งแต่ละคนจะสืบสายเลือดมาจากเทพไดโนเสาร์ประจำเผ่า และสามารถชนะเหล่าปีศาจและปิดผนึกมันไว้ในไหและส่งไปยังดาวเนเมซิสในอวกาศ หลังจากนั้น เมื่อเวลาผ่านไปนานแสนนาน ปี ค.ศ.1992 ญี่ปุ่นก็ส่งยานอวกาศไปสำรวจดาวเนเมซิส และมนุษย์อวกาศก็ไปเปิดฝาไหออก เหล่าปีศาจนำโดยแม่มดบันโดร่าก็ออกมาจากการผนึก และไปยังโลกมนุษย์เพื่อแก้แค้นผู้เฒ่าบาร์ซ่าที่อยู่บนโลก จึงต้องเปิดผนึกเหล่าเทพไดโนเสาร์และอัศวินที่หลับไหลให้ตื่นมาอีกครั้งเพื่อปกป้องมนุษย์ และโลกจากปีศาจ
ตัวละคร > ขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์

เป็นสมาชิกหลักชายที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ ในซีรีส์ซูเปอร์เซ็นไต ยังไม่รวมนักรบหญิงและนักรบเสริม
พลังและความสามารถของจูเรนเจอร์ > ข้อมูลจำเพาะ

| ชื่อ | ความยาว | ความสูง | ความกว้าง | น้ำหนัก | ความเร็ว |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สัตว์เทพผู้พิทักษ์ ไทแรนโนซอรัส | 45 เมตร | 27 เมตร |  | 96 ตัน | ความเร็วในการวิ่ง: 120 กม. / ชม. |
| สัตว์เทพผู้พิทักษ์ จูแมมมอธ | 24.7 เมตร | 15 เมตร |  | 108 ตัน | ความเร็วในการวิ่ง: 120 กม. / ชม. |
| สัตว์เทพผู้พิทักษ์ ไทรเซราทอปส์ | 37.3 เมตร | 11 เมตร |  | 141 ตัน | ความเร็วในการวิ่ง: 140 กม. / ชม. |
| สัตว์เทพผู้พิทักษ์ เซเบอร์ไทเกอร์ | 37.3 เมตร | 13.3 เมตร |  | 141 ตัน | ความเร็วในการวิ่ง: 150 กม. / ชม. |
| สัตว์เทพผู้พิทักษ์ พูเทราโนดอน | 21 เมตร |  | 25.5 เมตร | 84 ตัน | ความเร็วในการบิน: 2.5 แรงมัค |
| สัตว์เทพผู้พิทักษ์ ดราก้อนซีซาร์ | 62 เมตร | 38 เมตร |  | 170 ตัน | ความเร็วในการวิ่ง: 140 กม. / ชม. |
| สัตว์ศึกเทพ คิงบราคิออน | 116 เมตร | 62 เมตร |  | 510 ตัน | ความเร็วในการวิ่ง: 150 กม / ชม. |
| รถสัตว์เทพ ไดโนแทงค์เกอร์ | 52.8 เมตร | 24 เมตร |  | 570 ตัน | ความเร็วในการวิ่ง: 300 กม. / ชม.  |
| คิวเคียวคุ ไดจูจิน | 110 เมตร | 81 เมตร |  | 1250 ตัน |  |
| ชื่อ | ความสูง | ความสูง | น้ำหนัก | น้ำหนัก | แรงกำลัง |
| ไดจูจิน | 41.7 เมตร | 41.7 เมตร | 570 ตัน | 570 ตัน | 20 ล้านแรงม้า |
| โกริวจิน | 43 เมตร | 43 เมตร | 560 ตัน | 560 ตัน |  |
| จูเทย์ ไดจูจิน | 58.2 เมตร | 58.2 เมตร | 740 ตัน | 740 ตัน | 50 ล้านแรงม้า |
เพลงประกอบ

"เคียวริวเซ็นไต จูเรนเจอร์" (ญี่ปุ่น: 恐竜戦隊ジュウレンジャー ; โรมาจิ: Kyōryū Sentai Jūūrenjā- ; ทับศัพท์: Kyōryū Sentai Zyuranger )
คำร้อง : โกจิ ซึโนะ, เระโอะ ริโนะซึกะ
ทำนอง : โกจิ ซึโนะ
เรียบเรียง :เค็นจิ ยะมะโมะโตะ
ขับร้อง : ซาโตะ เคนตะ
"โบเค็นชิเตะ รับปั๊บปีย่า !" (ญี่ปุ่น: 冒険してラッパピーヤ! ; โรมาจิ: Bōken Shite Rappapīya! )
คำร้อง / ทำนอง : โกจิ ซึโนะ,
เรียบเรียง :เค็นจิ ยะมะโมะโตะ
ขับร้อง : Pythagoras (ญี่ปุ่น: ピタゴラス; โรมาจิ: Pitagorasu)
การออกอากาศ

ขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 ถึง 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993  ทุกวันศุกร์ เวลา 17.30 - 17.55 น. ทางสถานีทีวีอาซาฮี ในประเทศญี่ปุ่น
ในประเทศไทย เคยออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์ช่อง 9 อสมท. โดยใช้ชื่อว่า ขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์ เมื่อช่วงปี พ.ศ. 2537 ทุกวันอาทิตย์เวลา 10.30 น. โดยผู้นำเข้ามาฉายคือ บริษัท ทูนทาวน์ เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด ของ น้าต๋อย เซมเบ้ ส่วนลิขสิทธิ์ในรูปแบบวิดีโอ คือ บริษัท วิดีโอสแควร์ ในปี พ.ศ. 2550 ได้ออกวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดีลิขสิทธิ์ โดย บริษัท การ์ตูนอินเตอร์ จำกัด โดยมีการเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น ขบวนการเทพนักสู้ จูเรนเจอร์ ปัจจุบันลิขสิทธิ์เป็นของการ์ตูนคลับมีเดีย โดยเผยแพร่ผ่านทางช่องยูทูบ Cartoon Club Channel เผยแพร่ทุกวันศุกร์ เวลา 16:00 น. (ตอนที่ 1 ถึง 23) และระยะหลังตั้งแต่ตอนที่ 24 เพิ่มวันเผยแพร่ทางยูทูปเป็นทุกวันพฤหัสบดี - วันศุกร์ เวลา 16:00 น. ปี พ.ศ. 2567 ได้มีการออกอากาศเป็นครั้งที่ 2 ทางช่อง 9 MCOT HD ในรายการ ช่อง 9 การ์ตูน โดยจะออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 8:00 น. จนถึงวันอาทิตย์ที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2567 ตั้งแต่วันอาทิตย์ที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2568 ได้ย้ายเวลาออกอากาศมาอยู่ทุกวันอาทิตย์ เวลา 7:30 น. และในปี พ.ศ. 2568 ออกอากาศทางช่องบูมเมอแรง ทุกวันศุกร์ - วันอาทิตย์ เวลา 13:30 น.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
Official Shout! Factory page
Official Shout Factory TV page เก็บถาวร 2019-03-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เมอร์เดกา 118

| เมอร์เดกา 118 |
| --- | --- |
เมอร์เดกา 118 เมื่อพฤษภาคม 2022

ชื่อเดิม: KL 118, Heritage of Independence, Menara Warisan Merdeka, PNB Headquarters
ชื่ออื่น: PNB 118, Merdeka PNB118, Merdeka Tower
สถิติความสูง
เป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่ 2022[I]
ก่อนหน้านี้: แลนด์มาร์ก 81
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
ประเภท: มิกซ์ยูส: ค้าขาย, สำนักงาน, ที่อยู่อาศัย, โรงแรม, หอชมวิว
สถาปัตยกรรม: นีโอฟิวเจอริสต์ & ลวดลายโซงเก็ตแบบมาเลย์
ที่ตั้ง: ถนนฮัง เจบัต กัวลาลัมเปอร์
ประเทศ: มาเลเซีย
ตั้งชื่อให้: วันเมอร์เดกา
เริ่มสร้าง: กรกฎาคม 2014
แล้วเสร็จ: พฤศจิกายน 2023
เปิดใช้งาน: 10 มกราคม 2024; 13 เดือนก่อน (2024-01-10)
ค่าก่อสร้าง: 5 ล้านริงกิต ($1.5 billion USD)
เจ้าของ: เบอร์ฮัด PNB Merdeka Ventures Sdn Bhd (ภายใต้ PNB)
ความสูง
ตัวอาคาร: 678.9 m (2,227 ft)
เสาอากาศ: 160 m (520 ft)
หลังคา: 518.9 m (1,702 ft)
ชั้นบนสุด: 515.3 m (1,691 ft)
ดาดฟ้า: 2 หอ
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 118 (มี 5 ชั้นใต้ดิน)
พื้นที่แต่ละชั้น: 292,000 m2 (3,140,000 sq ft)
ลิฟต์: 87
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: Fender Katsalidis ร่วมกับ RSP KL
ผู้พัฒนาโครงการ: เบอร์ฮัด PNB Merdeka Ventures Sdn
วิศวกรโครงสร้าง: Leslie E. Robertson Associates, Robert Bird Group ร่วมกับ Arup
ผู้รับเหมาก่อสร้าง: ซัมซุง ซีแอนด์ที ยูอีเอ็มกรุ๊ป
ข้อมูลอื่น
ที่จอดรถ: 8,100
เว็บไซต์
www.merdeka118.com
อ้างอิง

เมอร์เดกา 118 (Merdeka 118) เป็นตึกระฟ้าประเภทสูงพิเศษ มีความสูง 118 ชั้น และ 678.9 เมตร ตั้งอยู่ในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันเป็นตึกระฟ้าที่สูงที่สุดอันดับที่ 2 ของโลก
ชื่อของอาคาร Merdeka ("เอกราช") ได้มาจากที่ตั้งของอาคารซึ่งอยู่ติดกับสนามกีฬาเมอร์เดกา และ สนามกีฬาเนงารา ปลายยอดของอาคารสร้างเสร็จในปี 2021 และอาคารสร้างแล้วเสร็จในปลายปี 2023  กลายมาเป็นอาคารที่สูงที่สุดในประเทศมาเลเซียแทนที่อาคารเปโตรนาส, สูงในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แทนที่แลนด์มาร์ก 81 และเป็นสิ่งปลูกสร้างและอาคารที่สูงที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ของโลก แทนที่เซี่ยงไฮ้ทาวเวอร์ที่มีความสูง 632 m (2,073 ft) กับปลายยอดที่สูง 160 เมตร เป็นรองเพียงตึกบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เท่านั้น
การออกแบบ

อาคารออกแบบโดยผสมผสานฟาซาดกระจกรูปเพชรเพื่อแทนความหลากหลายของชาวมาเลเซีย งานออกแบบนี้ได้รับแรงบันดาลใจและออกแบบเพื่อเลียนท่าชูมือขึ้นของตุนกู อับดุล ระฮ์มันขณะตะโกนว่า "เมอร์เดกา!" เมื่อครั้งประกาศเอกราชมาเลเซียในวันที่ 31 สิงหาคม 1957 ชั้นห่อหุ้มของอาคารประกอบด้วย 18,144 บาน, กระจก 114,000 ตารางเมตร และกรอบกระจก 1,600 ตัน ภายในประกอบด้วยห้าง 118 มอลล์, สำนักงาน, โรงแรา และที่อยู่อาศัย วิศวกรโครงสร้างได้แก่ Leslie E. Robertson Associates และ Robert Bird Group ส่วนวิศวกรโยธาและโครงสร้างคือ Arup อาคารยังติดตั้งแสงไฟแอลอีดีความยาวรวม 8.4 กิโลเมตรเพื่อฉายแสงในยามค่ำคืน
เมื่อตึกก่อสร้างแล้วเสร็จ เมอร์เดกา 118 จะเป็นที่ตั้งของส่วนอาคารสำนักงาน, โรงแรมปาร์ค ไฮแอท กัวลาลัมเปอร์, ภัตตาคารระดับหรูหรา และจุดชมวิวที่ชั้นบนสุดของอาคาร
ดูเพิ่ม

รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในโลก
รายชื่อเมืองที่มีตึกระฟ้ามากที่สุดในโลก
เมอร์เดกา 118 ออกแบบเพื่อเลียนท่าของตุนกู อับดุล ระฮ์มันขณะประกาศเอกราชมาเลเซียในวันที่ 31 สิงหาคม 1957 ขณะกำลังตะโกนว่า "เมอร์เดกา!" เจ็ดครั้ง
เอริกะ อิกูตะ

ระวังสับสนกับ เอรินะ อิกูตะ
| เอริกะ อิกูตะ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: 生田 絵梨花
เกิด: 22 มกราคม พ.ศ. 2540 (28 ปี)
ที่เกิด:  ดึสเซลดอร์ฟ ประเทศเยอรมนี  โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: เจ-ป็อป
อาชีพ: ไอดอล, นักร้อง, นักแสดง, นักเปียโน
เครื่องดนตรี: เปียโน
ช่วงปี: ค.ศ. 2007–ปัจจุบัน   โนกิซากะ46 ค.ศ. 2011-2021
ค่ายเพลง: Sony Records

สมาชิก: โนกิซากะ46

เว็บไซต์: Nogizaka46 Profile
เอริกะ อิกูตะ (ญี่ปุ่น: 生田絵梨花; โรมาจิ: Ikuta Erika) เป็นนักร้องและนักแสดง และเป็นหนึ่งในสมาชิกของวงไอดอลญี่ปุ่น โนกิซากะ46 และจบการศึกษาจากโนกิซากะ46 ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2021 ซึ่งจะทำกิจกรรมกับวงจนถึง 31 ธันวาคม ค.ศ. 2021
ประวัติ

เดือนสิงหาคม 2007 บทบาทนำในการดนตรี "Coco Smile 5" ที่นำแสดงโดยสถานี Coco โดยได้แสดงนำในเรื่องนี้ก่อนจะเข้า Nogizaka46
เดือนสิงหาคม 2011 เป็นสมาชิกของ Nogizaka46
22 กุมภาพันธ์ เป็นสมาชิก Nogizaka46 ในสังกัด Sony Music Records และได้เดบิวต์ในซีดีเพลง Guru Guru Cartain
เดือนกันยายน 2012 ได้มีส่วนร่วมในการออดิชั่นพากษ์เสียงภาพยนตร์เรื่อง The Hunger Games เป็นภาษาญี่ปุ่นโดยจัดที่สถานีจัดออดิชั่น
20 เมษายน 2014 ได้มีงานจับมือในซิงเกิลที่ 8 (Kidzuitara Kataomoi) ใน (เมืองโยโกฮาม่า Pacifico Yokohama)
30 พฤษภาคมถึง 15 มิถุนายน 2014 โนกิซากะ46 จะมีการละครเวทีเรื่อง "16nin no Principal trois" ที่โรงละคร Akasaka ACT หลังจากกิจกรรมนี้สิ้นสุดลง จะไม่เข้าร่วมซิงเกิลที่ 9 และกิจกรรมทุกอย่าง
28 มิถุนายน ได้หยุดทำกิจกรรมที่เกี่ยวข้อง
3 สิงหาคม 2014 ได้รับเลือกให้เป็นเซนเตอร์ในซิงเกิลที่ 10 ของโนกิซากะ46
ผลงานเพลง

ซิงเกิล โนกิซากะ46
"Guruguru Curtain"
"Nogizaka no Uta"
"Aitakatta Kamoshirenai"
"Ushinaitakunai kara"
"Shiroi Kumo ni Notte"
"Oide Shampoo"
"Kokoro no Kusuri"
"House!"
"Hashire! Bicycle"
"Hito wa Naze Hashiru no ka"
"Oto ga Desai Guitar"
"Seifuku no Mannequin"
"Yubi Bouenkyou"
"Koko Janai Doko ka"
"Kimi no Na wa Kibou"
"Shakiism"
"Romantic Ikayaki"
"Girl's Rule"
"Sekai de Ichiban Kodoku na Lover"
"Ningen to Iu Gakki"
"Barette"
"Tsuki no Okisa"
"Sonna Baka na..."
"Kidzuitara Kataomoi"
"Romance no Start"
"Toiki no Method"
"Dankeschon"
"Nandome no Aozora ka?"
"Korogatta Kane wo Narase!"
"Watashi, Okiru"
"Tender days"
"Inochi wa Utsukushii"
"Arakajime Katarareru Romance"
อัลบั้ม
"Toumei na Iro"
"Boku ga Iru Basho"
"Anata no Tame ni Hikitai"
ผลงานบันเทิง > ภาพยนตร์

ビギニング オブ トイレの花子さん (Beginning of Toilet no Hanako-san) (2011)
超能力研究部の3人 (Chounouryoku Kenkyubu no 3 Nin) (2014)
ผลงานบันเทิง > ละครโทรทัศน์

ビブリア古書堂の事件手帖 (Biblia Koshodou no Jiken Techou) (2013)
海の上の診療所  (Umi no Ue no Shinryoujo) (2013)
残念な夫。  (Zannen na Otto) (2015)
初森ベマーズ  (Hatsumori Bemars) (2015)
ผลงานบันเทิง > รายการวาไรตี้

乃木坂って、どこ? (Nogizakatte, Doko?)
NOGIBINGO!
แหล่งข้อมูลอื่นๆ

Nogizaka46 Profile Ikuta Erika (อุปกรณ์เคลื่อนที่) (ญี่ปุ่น)
Ikuta Erika Official Blog (ญี่ปุ่น)
แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ประเภท: วรรณกรรม
สำนักพิมพ์: ชาร์ลส์ สคริบเนอร์สัน (สหรัฐอเมริกา); โจนาธาน เคป (ในสหราชอาณาจักร โดยใช้ชื่อว่า Fiesta: A Novel)
วันที่พิมพ์: มิถุนายน พ.ศ. 2469 (USA) & พ.ศ. 2470 (UK)
ชนิดสื่อ: จัดพิมพ์ในรูปของปกแข็งและปกอ่อน
หน้า: 259 หน้ากระดาษ (ฉบับปกแข็ง)
ISBN: NA ข้อผิดพลาดพารามิเตอร์ใน {{ISBNT}}: invalid character
เรื่องก่อนหน้า: กระแสลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ 
เรื่องถัดไป: เม็นวิทเอาท์วีเมน (รวมเรื่องสั้น) 
แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง (อังกฤษ: The Sun Also Rises) เป็นนวนิยายเรื่องเอกเรื่องแรกของเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 - 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2504) ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม จัดพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2469 มีเนื้อหาเกี่ยวกับผู้อพยพชาวอเมริกันและชาวอังกฤษที่อาศัยอยู่ในทวีปยุโรป ในยุค ค.ศ. 1920 ชื่อเรื่องของหนังสือเล่มนี้ซึ่งตั้งโดยเฮมิงเวย์ตามคำแนะนำของสำนักพิมพ์ นำมาจากพระธรรมปัญญาจารย์ 1:5 ที่มีเนื้อความว่าThe sun also ariseth, and the sun goeth down, and hasteth to his place where he arose. ซึ่งเป็นคัมภีร์ลำดับที่ 25 หรือ 21ของพระคริสตธรรมคัมภีร์ โดยก่อนหน้านี้เฮมิงเวย์ตั้งชื่อให้กับนวนิยายเรื่องนี้ว่า เฟียสตา (อังกฤษ: Fiesta) ซึ่งชื่อดังกล่าวได้นำไปใช้ในการจัดพิมพ์ในฉบับสหราชอาณาจักร และฉบับภาษาเยอรมัน ภาษารัสเซีย ภาษาอิตาลี และภาษาสเปนของนวนิยายเรื่องนี้
เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวเริ่มกล่าวถึงนักเขียนชาวอเมริกัน ซึ่งมีชื่อว่า "แจ็ค บาร์นส์" ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในกรุงปารีสร่วมกับมิตรสหาย ในสมัยกลางยุค 20 และเดินทางไปชมการสู้วัวกระทิงที่สเปน เขาหลงรัก"เบรตต์ แอชลี" ทั้งที่จริงแล้วเธอค่อนข้างเป็นคนเจ้าชู้ รักง่ายหน่ายเร็ว เธอมีคู่หมั้นชื่อ"ไมค์" ทั้งยังมี"โคห์น"อดีตนักมวยชาวยิว และ"โรเมโร"มาธาดอร์ที่ต่างหลงรักเธอ แม้ว่าจะสร้างความเจ็บปวดใจให้ชายหลายคน แต่ก็ดูราวกับว่าทุกคนยังคงหลงในตัวเธออยู่ดี
เบื้องหลัง

ใน เดือนกรกฎาคม ค.ศ.1925 เฮมิงเวย์ได้เดินทางเยี่ยมชมเทศกาล ซานเฟมิน ในแปมป์โลนา ในสเปน ซึ่งเป็นเทศกาลที่สามของเขาเข้าเยี่ยมชม ก่อนที่จะได้แรงดลบันดาลใจในการเขียนเรื่อง "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง" ในเวลาต่อมา
ประวัติการจัดพิมพ์

นวนิยายเรื่อง แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง ได้จัดพิมพ์ขึ้นเป็นโดยสำนักพิมพ์สคริบเนอร์ ในเดือนตุลาคม ค.ศ.1926 ฉบับจัดพิมพ์ครั้งแรกถูกจัดพิมพ์ขึ้นเป็นจำนวน 5,090 เล่ม ในจัดจำหน่ายในราคาเล่มละ 2 เหรียญดอลล่าร์สหรัฐ ในฉบับภาษาบริติชอิงลิชใช้ชื่อเรียกนวนิยายชุดนี้ว่า เฟียสตา
รูปแบบการเขียน

แฮมมิงเวย์ในยามว่างในการเขียนเรื่อง แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง ถือเป็นผลงานชิ้นหนึ่งที่สร้างชื่อเสียงให้แก่ตัวเขา โดยรูปแบบการเขียนมีอิทธิพลต่อการเขียนที่ฉีกแนวไปจากเดิม
เชิงอรรถ

↑  คำแปลพระธรรมปัญญาจารย์ในวิกิซอร์ซ ให้คำแปลของเนื้อความดังกล่าวว่า "ดวงอาทิตย์ขึ้น และดวงอาทิตย์ตก แล้วรีบไปถึงที่ซึ่งขึ้นมานั้น"
↑  นับตามลำดับคัมภีร์ในนิกายโรมันคาทอลิก
↑  นับตามลำดับคัมภีร์ในนิกายโปรเตสแตนต์
ดูเพิ่ม

เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์
เฒ่าผจญทะเล
แหล่งข้อมูลอื่น

Hemingway Archives, John F. Kennedy Library
The Sun Also Rises: Bibliography, Washington State University