stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รถไฟใต้ดินอัมสเตอร์ดัม
แหล่งข้อมูลอื่น

Metro map เก็บถาวร 2014-04-27 ที่ archive.today at the Gemeentelijk Vervoerbedrijf website
Official Website (In Dutch and English)
| ด ค ก ระบบขนส่งสาธารณะในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
| รถไฟใต้ดิน |  รถไฟใต้ดินอัมสเตอร์ดัม  รถไฟใต้ดินรอตเทอร์ดาม  |  |
| รถไฟฟ้ารางเบา |  แรนด์สแตดเรล  ยูเทรกต์  |  |
| รถราง |  อัมสเตอร์ดัม  เฮก  รอตเทอร์ดาม  |  |
| รถโดยสารประจำทางไฟฟ้า |  อาร์เนม  |  |
| ด ค กรถไฟใต้ดินในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
   อัมสเตอร์ดัม    เอเธนส์    บาร์เซโลนา    เบอร์ลิน    บิลบาโอ    เบรชชา    บรัสเซลส์    บูคาเรสต์    บูดาเปสต์    กาตาเนีย    โคเปนเฮเกน    แฟรงก์เฟิร์ต    เจนัว    กลาสโกว์    ฮัมบวร์ค    เฮลซิงกิ    ลอนดอน    ลีล    ลิสบอน    ลียง    มาดริด    มาร์แซย์    มิลาน    มิวนิก    เนเปิลส์    เนือร์นแบร์ค    ปัลมา    ปารีส    ปราก    แรน    โรม    รอตเทอร์ดาม    เซบิยา    โซเฟีย    สต็อกโฮล์ม    ไทน์แอนด์แวร์    ตูลูซ    ตูริน    บาเลนเซีย    เวียนนา    วอร์ซอ 
แผนที่โครงข่ายในปัจจุบัน
ยุคอาซูจิ–โมโมยามะ

ยุคอาซูจิ–โมโมยามะ (ญี่ปุ่น: 安土桃山時代; โรมาจิ: Azuchi-Momoyama jidai) เป็นยุคของประเทศญี่ปุ่น ที่เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1573 จนถึง ค.ศ. 1603 ระหว่างสงคราม โอดะ โนบูนางะ และ โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ยกทัพเข้าสู่ที่พำนักของ โชกุนอาชิกางะ คือปราสาทอาซูจิ (ในจังหวัดชิงะ) และ ฮิเดโยชิยกทัพเข้าสู่ปราสาทโมโมยามะ (ในกรุงเกียวโต นครหลวงเก่าของญี่ปุ่น)
เหตุการณ์ที่สำคัญ

ค.ศ. 1573 โนบูนางะ มิได้รับตำแหน่งโชกุน แต่เป็นเพียงผู้บัญชาการทหารและได้นำกองทัพพร้อมทั้งขุนศึกคู่ใจอย่าง โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ และ โทกูงาวะ อิเอยาซุ เข้าปราบพวกไดเมียวที่แข็งข้อตามแคว้นต่าง ๆ เพื่อทำการรวมประเทศ
ค.ศ. 1575 ศึกที่นางาชิโนะ โนบูนางะ ร่วมกับอิเอยาซุทำลายกองทัพม้าอันเกรียงไกรของทาเกดะ คัตสึโยริ แห่งตระกูลทาเกดะ โดยฝ่ายทาเกดะได้รับความสูญเสียอย่างหนักจนเป็นเหตุให้ต้องล่มสลายไปในการศึกที่แคว้นคาอิในเวลาต่อมาแต่กองทัพผสมโอดะ–โทกูงาวะนั้นไม่มีรายงานการเสียชีวิตของทหารฝ่ายตนเลยแม้แต่น้อย
ค.ศ. 1582 อาเคจิ มิตสึฮิเดะ ขุนพลคนหนึ่งของโนบูนางะได้นำกำลังของตนเข้าโจมตีวัดฮนโนซึ่งเป็นที่พำนักของโนบูนางะและสังหารโนบูนางะได้ อีกทั้งยังยกกำลังเข้าตีปราสาทนิโจสังหารบุตรชายคนโตของโนบูนางะอีกด้วยแต่หลังจากนั้นอีกหนึ่งสัปดาห์ มิตสึฮิเดะก็ถูกกองกำลังของฮิเดโยะชิที่กลับมาจากการทำศึกกับตระกูลโมริเข้าโจมตีด้วยกำลังที่มากกว่า และมีกำลังพลมากกว่าชัยชนะจึงเป็นของฮิเดโยะชิด้วยเหตุนี้ฮิเดโยชิจึงประกาศตัวเองเป็นผู้พิทักษ์ของตระกูลโอดะแต่ไม่ได้รับการยอมรับจากขุนพลคนอื่น ๆ ของตระกูลโอดะและโทกูงาวะ อิเอยาซุ เพราะพวกเขาต่างก็มองเจตนาของฮิเดโยชิออก
ค.ศ. 1583 ศึกโคมากิ–นางากูเตะ อิเอยาซุและไดเมียวคนอื่น ๆ ที่ยังแข็งข้อต่อฮิเดโยชิได้ยอมสงบศึกกับฮิเดโยชิแต่มีข้อแม้คือพวกเขาต้องส่งบุตรหลานหรือคนสำคัญในตระกูลไปพำนักที่ปราสาทโอซากะในฐานะตัวประกัน
ค.ศ. 1590 ฮิเดะยะชิ รวมประเทศได้สำเร็จ และต่อมาได้ตั้งสภาผู้อาวุโสทั้งห้า ประกอบด้วยไดเมียว 5 คน (หนึ่งในนั้นคือ อิเอยาซุ ด้วย) เพื่อหวังให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนทายาทของฮิเดโยชิ ด้วยความจงรักภักดีต่อไป
ค.ศ. 1600 เมื่อฮิเดโยชิถึงแก่กรรม ก็เกิดการแย่งอำนาจกันระหว่างไดเมียวทั้งห้า โดยแบ่งเป็นสองขั้วอำนาจระหว่างอิชิดะ มิตสึนาริ (ฝ่ายตะวันตก) กับโทกูงาวะ อิเอยาซุ (ฝ่ายตะวันออก) ทั้งสองฝ่ายมีการกระทบกระทั่งกันจนเป็นสงครามย่อย ๆ อยู่หลายครั้งแต่ในที่สุดเมื่อทั้งสองฝ่ายได้ทำการรบขั้นเด็ดขาดกันในยุทธการที่เซกิงาฮาระ ผลคือกองทัพฝ่ายตะวันออกเป็นฝ่ายได้ชัยชนะ ส่วนมิตสึนาริที่พ่ายแพ้ก็ถูกประหารโดยคำสั่งของตระกูลโทกูงาวะ
ค.ศ. 1615 กองทัพโทกูงาวะเข้าโจมตีปราสาทโอซากะอันเป็นที่พำนักของตระกูลโทโยโตมิโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า แม้โทโยโตมิ ฮิเดโยริ (บุตรชายของฮิเดโยชิ)จะต่อต้านอย่างดุเดือดแต่ก็พ่ายแพ้และจบชีวิตตัวเองลงด้วยการคว้านท้องพร้อมกับมารดา
รายการภารกิจของกระสวยอวกาศ

รายการนี้เป็นข้อมูลของภารกิจการใช้งานของกระสวยอวกาศที่ถูกสร้างขึ้นมาจนมาถึงปี 2008
สถิติการบินของกระสวย

| กระสวย | ระยะเวลาบิน | โคจรรอบโลก | ระยะทาง ไมล์ | ระยะทาง กิโลเมตร | จำนวน ภารกิจ | บินนานที่สุด (วัน) | ลูกเรือ | EVAs | จำนวนเทียบท่า Mir/ISS | จำนวน ปล่อยดาวเทียม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โคลัมเบีย† | 300.74 | 4,808 | 125,204,911 | 201,497,772 | 28 | 17.66* | 160 | 7 | 0/0 | 8 |
| ชาเลนเจอร์† | 62.41 | 995 | 125,204,911 | 201,497,772 | 10 | 8.23 | 60 | 6 | 0/0 | 10 |
| ดิสคัฟเวอรี | 296.84 | 4,671 | 115,140,673 | 185,300,951 | 34 | 15.39 | 209 | 39 | 1/9 | 31 |
| แอตแลนติส | 245.58 | 3,873 | 89,533,755** | 144,090,611** | 28 | 13.84 | 174 | 25 | 7/8 | 14 |
| เอนเดฟเวอร์ | 219.35 | 3,461 | 90,347,054 | 145,399,490 | 20 | 16.63 | 137 | 33 | 1/9 | 3 |
| รวม | 1137.17 | 17,808 | 446,030,333** | 717,816,240** | 120 | _______ | 830 | 113 | 9/23 | 66 |
(ข้อมูลถึงวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2550)

* ตลอดเที่ยวบิน STS-80 ช่วงเดือนพฤศจิกายน 2539

** ข้อมูลเที่ยวบิน STS-117 ไม่ได้นำมาเปิดเผย โดยปรับปรุงล่าสุด 22 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ข้อมูลเที่ยวบิน STS-118 ไม่ได้นำมารวม 5,274,977 ไมล์ (8,489,253 กิโลเมตร) จึงใช้ _______

† ไม่ได้ใช้งานแล้ว (ถูกทำลาย)
กระสวยอวกาศลำอื่นๆ
| กระสวย | ระยะเวลาบิน | โคจรรอบโลก | ระยะทาง ไมล์ | ระยะทาง กิโลเมตร | จำนวน ภารกิจ | บินนานที่สุด (วัน) | ลูกเรือและ ผู้โดยสาร | EVAs | จำนวนเทียบท่า Mir/ISS | จำนวน ปล่อยดาวเทียม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอนเทอร์ไพรซ์ | 0.014 | 0 | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | 0 | 0.044 | >3 | 0 | 0/0 | 0 |
| บูราน 1.01† | 0.14 | 2 | 51,764 | 83,307 | 1 | 0.14 | 0 | 0 | 0/0 | 0 |

| ด ค กโปรแกรมกระสวยอวกาศ |
| --- | --- | --- |
| หัวข้อหลัก | กระสวยอวกาศ ·  โปรแกรมกระสวยอวกาศ |  |
| ส่วนประกอบ | ยานโครจร ·  Solid Rocket Booster (SRB) ·  External Tank (ET) ·  เครื่องยนต์หลัก (SSME) ·  Orbital Maneuvering System (OMS) |  |
| ยานโครจร | เอนเทอร์ไพรซ์ ·  โคลัมเบีย ·  ชาเลนเจอร์ ·  ดิสคัฟเวอรี ·  แอตแลนติส ·  เอนเดฟเวอร์ |  |
| ฐานปล่อยยาน | ศูนย์อวกาศเคนเนดี ฐานปล่อย 39 ·  Vandenberg AFB SLC-6 |  |
| ฐานลงจอดยาน | Shuttle Landing Facility ·  ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด ·  White Sands Space Harbor ·  Abort Landing Sites |  |
| การพัฒนา | Shuttle-Derived Launch Vehicle (SDLV) ·  Shuttle-C ·  Ares I ·  Ares IV ·  Ares V |  |
| ทดสอบ | พาร์ทไฟรเดอร์ ·  MPTA ·  MPTA-ET ·  ALT |  |
| ห้วข้อเกี่ยวข้อง | Missions (cancelled) ·  Decision to build ·  Crews ·  Abort modes ·  Space shuttles in fiction ·  Crawler-transporter ·  Shuttle Carrier Aircraft ·  Space Shuttle America (motion simulator ride) ·  Space Shuttle Explorer (shuttle replica) ·  Shuttle Training Aircraft ·  Getaway Special ·  Rollbacks |  |
พระยาประชากิจกรจักร์ (แช่ม บุนนาค)

พระยาประชากิจกรจักร์ นามเดิม แช่ม เป็นขุนนางในสกุลบุนนาค อดีตกรรมการศาลฎีกา ผู้เรียบเรียงพงศาวดารโยนก
ประวัติ

พระยาประชากิจกรจักร์ มีนามเดิม แช่ม เป็นบุตรพระพรหมธิบาล (จอน) กับนางเปรม โดยบิดาเป็นบุตรสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) กับหม่อมก้อนทอง ได้ศึกษากฎหมายในสำนักพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร
ประวัติ > การรับราชการ

นายแช่มเริ่มรับราชการในหน้าที่มหาดเล็กในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2426 ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นขุนประชาคดีกิจ ถึงวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2432 จึงเลื่อนเป็นหลวงประชาคดีกิจ มีตำแหน่งราชการในกรมมหาดไทย ถือศักดินา 600 และเป็นพระประชาคดีกิจ ตามลำดับ ในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2436 จึงโปรดให้กระทรวงมหาดไทยส่งสัญญาบัตรไปพระราชทานเลื่อนเป็นพระยาประชากิจกรจักร์ ตำแหน่งข้าหลวงรับราชการในหัวเมือง สังกัดกระทรวงมหาดไทย ถือศักดินา 1000 และเป็นกรรมการตรวจตัดสินความฎีกาตั้งแต่วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2446
นอกจากนี้พระยาประชากิจกรจักร์ยังบริจาคทรัพย์ 300 บาทช่วยสร้างระเบียงวัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร
ประวัติ > อนิจกรรม

พระยาประชากิจกรจักร์ ป่วยเป็นวัณโรค จนต้องพักจากหน้าที่กรรมการศาลฎีกาตั้งแต่วันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2450 และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม
ครอบครัว

พระยาประชากิจกรจักร์สมรสกับคุณหญิงปราย มีบุตร 4 ได้แก่
จมื่นเทพศิรินทร์ (ประณีต บุนนาค)
จ่าแกว่นประกอบการ (ประสิทธิ์ บุนนาค)
นายสดจำลอง (ประเสริฐ บุนนาค)
นายพันตำรวจเอก พระราชญาติรักษา (ประกอบ บุนนาค)
งานประพันธ์

โคลงภาพเรื่องรามเกียรติ์ที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ห้องที่ 87 รวมโคลง 28 บท (แต่งเมื่อเป็นนักเรียน)
ว่าด้วยภาษาต่าง ๆ ในสยามประเทศ
โคลงยอพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามหามาลา กรมสมเด็จพระบำราบปรปักษ์ โคลงที่ 27 คชกรรมสาตร
ลูกขุนคือผู้ใด
พงศาวดารโยนก
ประวัติพระพุทธสาสนา
ประวัติสาสนา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2448 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

นิตยาภรณ์ พรมปัญโญ. “แช่ม บุนนาค กับการสร้างต้นตำนานอุไทย: ประวัติศาสตร์แบบใหม่ ต้นกำเนิดชนชาติไทยและการย้ายถิ่นฐานของชนชาติไทย (ค.ศ. 1889-1890.” วารสารไทยคดีศึกษา 20, 1 (ม.ค.-มิ.ย. 2466): 172-204.
ฤดูแล้ง

ฟ้าโปร่ง และแดดแรง เป็นลักษณะเด่นของสภาพอากาศในฤดูแล้ง
ฤดูแล้ง เป็นฤดูในเขตร้อน เป็นช่วงที่มีอากาศแห้งและมีฝนตกน้อย โดยฤดูแล้งนั้น เป็นนิยามที่มักใช้ในเขตร้อน โดยมักกินเวลาตั้งแต่เดือนตุลาคมจนถึงประมาณเดือนมีนาคม ในช่วงต้นของฤดูแล้ง ปริมาณหยาดน้ำฟ้าโดยรวมจะลดลงเป็นอย่างมากและแทบจะไม่มีหยาดน้ำฟ้าเลยในช่วงกลางฤดูแล้งจนกว่าจะถึงช่วงต้นฤดูฝนอีกครั้ง ในระหว่างที่อยู่ในช่วงฤดูแล้ง สภาพอากาศที่เห็นได้ชัดคือ จะลักษณะฟ้าโปร่ง แดดแรง ความชื้นต่ำ มีปริมาณหยาดน้ำฟ้าเฉลี่ยน้อยกว่า 60 มิลลิเมตร ส่วนอุณหภูมินั้น ขึ้นอยู่กับละติจูดและทิศทางของลมประจำฤดูที่พัดเข้ามาในเขตนั้นๆ จากลักษณะเด่นของฤดูแล้งดังที่กล่าวมานั้น ทำให้ช่วงฤดูแล้งมักมีปัญหาด้านน้ำสำหรับอุปโภคบริโภค และกระทบกับการเกษตร เนื่องจากการระเหยของน้ำอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีหยาดน้ำฟ้าใหม่เข้ามาทดแทน หรือมีมาทดแทนน้อย
จากผลของลักษณะภูมิอากาศดังกล่าว ทำให้พืชที่มีอยู่ในเขตนี้ มักมีการปรับตัวโดยการทิ้งใบในช่วงฤดูแล้งและมักมีเปลือกหุ้มลำต้นที่หนา เพื่อลดการคายน้ำ หรือมักเป็นพืชตระกูลหญ้าที่มักตายไปในช่วงฤดูแล้ง แต่มีการผลิตเมล็ดก่อนก่อนถึงฤดูแล้ง ทำให้เมื่อเริ่มมีหยาดน้ำฟ้าเพิ่มมากขึ้น จึงสามารถงอกลูกหลานชุดใหม่ออกมาได้
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐด้านการจัดการและทรัพยากร

| รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ  สหรัฐอเมริกา  ด้านการจัดการทรัพยากร |
| --- | --- |
ตราประจำกระทรวง
ธงประจำตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยต่างประเทศ
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน จอห์น ซัลลิแวน ตั้งแต่ พฤษภาคม 31, 2017
กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกา
การเรียกขาน: ท่านรัฐมนตรีช่วยฯ
รายงานต่อ: รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ
ที่ว่าการ: วอชิงตัน ดีซี
ผู้แต่งตั้ง: ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาด้วยความยินยอมและเห็นชอบโดยวุฒิสภาสหรัฐอเมริกา
วาระ: ไม่กำหนดวาระ
สถาปนา: มกราคม 28, 2552
คนแรก: เจค็อบ หลิว
เงินตอบแทน: ตารางเงินเดือนผู้บริหารระดับ 2
เว็บไซต์: Official website
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกา ด้านการจัดการทรัพยากร (รัฐมนตรีช่วยฯ ด้านการจัดการทรัพยากร) เป็นตำแหน่งที่ 3 ทำหน้าที่ร่วมกันกับ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ รัฐมนตรีช่วยฯด้านการจัดการทรัพยากร ถือเป็นตำแหน่งที่ปรึกษาระดับสูงของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและมีส่วนร่วมในความรับผิดชอบทั่วโลกสำหรับนโยบายต่างประเทศของสหรัฐฯ อีกทั้งยังมีหน้าที่ในการกำกับและประสานงานด้านความช่วยเหลือจากต่างประเทศของสหรัฐฯและการดำเนินการด้านการทูตในต่างประเทศ
ตำแหน่งนี้ตราขึ้นโดยสภาคองเกรสในปีพุทธศักราช 2543 ในหมวด 4 มาตรา 404 ของกฎหมายมหาชน 106-553 อย่างไรก็ตามก็ยังไม่มีการแต่งตั้งผู้ใดให้ดำรงตำแหน่ง จนกระทั่งปีพุทธศักราช 2552 เมื่อประธานาธิบดี บารัค โอบามาได้แต่งตั้ง แจ็ค หลิว อดีตผู้อำนวยการสำนักงบประมาณทำเนียบขาว สมัยของประธานาธิบดีบิล คลินตัน ให้เข้าดำรงตำแหน่งเป็นคนแรก
รายนามรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศฯ ด้านการจัดการทรัพยากร

| ชื่อ | วันที่เข้าดำรงตำแหน่ง | วันที่พ้นจากตำแหน่ง | ประธานาธิบดี |
| --- | --- | --- | --- |
| แจ็ค หลิว | 28 มกราคม 2552 | 18 พฤศจิกายน 2553 | บารัค โอบามา |
| โธมัส อาร์ นิดส์ | 03 มกราคม 2554 | กุมภาพันธ์ 2556 | บารัค โอบามา |
| ฮีทเทอร์ ฮิกกิ้นบ็อทท่อม | 13 ธันวาคม 2556 | 20 มกราคม 2560 | บารัค โอบามา |
| จอห์น ซัลลิแวน | 24 พฤษภาคม2560 | ***ยังดำรงตำแหน่ง*** | โดนัลด์ ทรัมป์ |
อ้างอิง / เว็บไซต์ภายนอก

เว็บไซต์ทางการ
ราเชล เฮลด์ อีแวนส์

ราเชล เฮลด์ อีแวนส์ (เกิดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1981 ที่รัฐแอละแบมา – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2019) เป็นคอลัมนิสต์ นักเขียนบทความชาวอเมริกัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 จนถึงปี ค.ศ. 2019 หนังสือของเธอซึ่งเผยแพร่ลงในเดอะนิวยอร์กไทม์ ชื่อว่า A Year of Biblical Womanhood
หนังสือ

Evans, Rachel Held (2010). Evolving in Monkey Town: How a Girl Who Knew All the Answers Learned to Ask the Questions. Zondervan. ISBN 978-0310293996. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |authormask= ถูกละเว้น แนะนำ (|author-mask=) (help)CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์), republished as Evans, Rachel Held (2014). Faith Unraveled: How a Girl Who Knew All the Answers Learned to Ask Questions. Zondervan. ISBN 978-0310339168. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |authormask= ถูกละเว้น แนะนำ (|author-mask=) (help)CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์)
Evans, Rachel Held (2012). A Year of Biblical Womanhood: How a Liberated Woman Found Herself Sitting on Her Roof, Covering Her Head, and Calling Her Husband Master. Thomas Nelson. 352. ISBN 978-1595553676. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |authormask= ถูกละเว้น แนะนำ (|author-mask=) (help)CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์)
Evans, Rachel Held (2015). Searching for Sunday: Loving, Leaving, and Finding the Church. Thomas Nelson. ISBN 978-0718022129. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |authormask= ถูกละเว้น แนะนำ (|author-mask=) (help)CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์)
— (2018). Inspired: Slaying Giants, Walking on Water, and Loving the Bible Again. Thomas Nelson, Inc. ISBN 9781400211074.
รายการพิเศษทางโทรทัศน์เมฟิสโตที่ยังไม่มีชื่อ

| รายการพิเศษทางโทรทัศน์เมฟิสโตที่ยังไม่มีชื่อ |
| --- | --- |
ประเภท:   สยองขวัญ  ซูเปอร์ฮีโร่ 
เค้าโครงจาก: มาร์เวลคอมิกส์
แสดงนำ:   ซาชา บารอน โคเฮน 
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐ
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   เควิน ไฟกี  หลุยส์ เดสโปซิโต  วิกตอเรีย อลอนโซ่  แบรด วินเดอร์บอม 
สถานที่ถ่ายทำ: แอตแลนตา
บริษัทผู้ผลิต: มาร์เวลสตูดิโอส์
ออกอากาศ
เครือข่าย: ดิสนีย์+
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
ผลงานพิเศษของมาร์เวลสตูดิโอส์
รายการพิเศษทางโทรทัศน์เมฟิสโตที่ยังไม่มีชื่อ เป็นรายการรายการพิเศษทางโทรทัศน์อเมริกันที่กำลังจะออกอากาศ  ที่สร้างขึ้นสำหรับบริการสตรีมมิ่งทางดิสนีย์+ โดยอ้างอิงจากมาร์เวลคอร์มิกที่มีตัวละครชื่อเดียวกัน จะเป็นผลงานพิเศษของมาร์เวลสตูดิโอส์เรื่องที่สามในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) โดยมีความต่อเนื่องร่วมกับภาพยนตร์และแฟรนไชส์ซีรีส์โทรทัศน์ รายการพิเศษสร้างโดยมาร์เวลสตูดิโอส์
ซาชา บารอน โคเฮน แสดงในตอนพิเศษนี้โดยรับบทเป็น เมฟิสโต ซึ่งเป็นบทบาทในเอ็มซียูของเขาอีกครั้ง มีข่าวลือว่าโคเฮนจะได้รับบทนี้ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2022 ว่าเขาจะปรากฏตัวในซีรีส์ดิสนีย์+ เรื่อง ไอรอนฮาร์ท โดยจะกลับมารับบทนี้ในโครงการต่อ ๆ ไป มีการเปิดเผยรายละเอียดตอนพิเศษที่มีตัวละครนี้เป็นศูนย์กลางว่าจะถ่ายทำในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2023 ควบคู่ไปกับการผลิตซีรีส์เรื่อง อากาธา: โคเวนออฟเคออส ที่ ทรีลิธสตูดิโอส์ ใน แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย
ผลงานพิเศษนี้จะเป็นส่วนหนึ่งในเฟสห้าของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
ตัวละคร

ซาชา บารอน โคเฮน รับบทเป็น เมฟิสโต
ฤดูใบไม้ร่วง

ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้จะเริ่มเปลี่ยนสีจากสีเขียวเป็นสีแดง หรือ สีเหลืองหรือสีส้ม ขึ้นอยู่กับพรรณไม้ ก่อนที่ใบจะร่วงจากต้น
ฤดูใบไม้ร่วง หรือ สารทฤดู เป็นฤดูในเขตอบอุ่นและเขตหนาว โดยทั่วไป ฤดูใบไม้ร่วงในซีกโลกเหนือจะมีระยะเวลาตั้งแต่ 22 กันยายน ถึง 21 ธันวาคม ของทุกปี
| ด ค กฤดู |
| --- | --- |
ฤดูในเขตอบอุ่น:  ฤดูใบไม้ผลิ  ฤดูร้อน  ฤดูใบไม้ร่วง  ฤดูหนาว 
ฤดูในเขตร้อน:  ฤดูแล้ง  ฤดูฝน 
ฤดูเฉพาะ:  ฤดูหมอก  ฤดูเฮอริเคน  ฤดูมรสุม
รายพระนามและชื่อผู้ได้รับพระราชทาน ว.ภ.

เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์ หรือ ตราวัลลภาภรณ์ เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นบำเหน็จในพระองค์ ที่สร้างขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2461 พระราชทานให้แก่ผู้มีหน้าที่อยู่ประจำใกล้ชิดพรองค์ในพระราชสำนัก โดยตั้งใจรับราชการด้วยความจงรักภักดี ซื่อสัตย์สุจริต เป็นที่พอพระราชหฤทัย โดยพระราชทานให้ทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายใน เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์จัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติเป็นลำดับที่ 20 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ปัจจุบัน พ้นสมัยพระราชทานแล้ว
ร่างรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนญี่ปุ่น

ร่างรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 日本人民共和国憲法草案; โรมาจิ: Nihon Jinmin Kyōwakoku Kenpō Sōan) เป็นร่างการแก้ไขรัฐธรรมนูญของจักรวรรดิญี่ปุ่น เสนอโดยพรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1946 ร่างรัฐธรรมนูญฉบับดังกล่าวได้เผยแพร่ระหว่างการอภิปรายในรัฐสภาเกี่ยวกับรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรญี่ปุ่น ภายหลังสิ้นสุดสงครามแปซิฟิก ลักษณะเฉพาะของร่างรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนญี่ปุ่นเป็นการยกเลิกระบบสถาบันจักรพรรดิญี่ปุ่น และนำระบบสาธารณรัฐนิยม และประชาธิปไตยรวมศูนย์มาใช้ และนำนโยบายสังคมนิยม ระบุในรัฐธรรมนูญ
แหล่งข้อมูลอื่น

Draft Constitution of People's Republic of Japan (in Japanese)
ลิโอเนล ดิ อารากอน

ลิโอเนล ดิ อารากอน (1863-1941) เป็นนักแสดงละครเงียบชายชาวอังกฤษ
ผลงาน

Heroes of the Mine (1913)
A Fair Impostor (1916)
The Valley of Fear (1916)
It Is for England (1916)
Little Women (1917)
The Sorrows of Satan (1917)
The Key of the World (1918)
The Great Impostor (1918)
Pallard the Punter (1919)
The Spanish Jade (1922)
Guy Fawkes (1923)
Lily of the Alley (1923)
Curfew Must Not Ring Tonight (1923)
The Virgin Queen (1923)
The Loves of Mary, Queen of Scots (1923)
The Fair Maid of Perth (1923)
Mist in the Valley (1923)
The Flying Fifty-Five (1924)
Adventurous Youth (1928)
แหล่งข้อมูลอื่น

ลิโอเนล ดิ อารากอน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วังเจ้าเขมร

วังเจ้าเขมร เป็นสถานที่ประทับของพระมหากษัตริย์ พระญาติวงศ์ และข้าราชบริพารของราชสำนักกัมพูชา ตั้งอยู่ติดถนนเจริญกรุง ริมสะพานดำรงสถิต ตำบลสามยอด จังหวัดพระนคร (ปัจจุบันขึ้นกับแขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร) เพราะตามธรรมเนียมราชสำนักกัมพูชาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา พระมหากษัตริย์กัมพูชาทุกพระองค์ (ยกเว้นพระนางเจ้ามี) ทรงเข้ารับการศึกษาที่กรุงเทพมหานคร และเป็นสถานที่ลี้ภัยทางการเมืองของเจ้านายกัมพูชาบางพระองค์
ประวัติ

เจ้านายของกัมพูชาเข้ามาพำนักในดินแดนสยามมีมาตั้งแต่ยุคกรุงศรีอยุธยาแล้ว กระทั่งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ มีเจ้านายเขมรย้ายเข้ากรุงเทพมหานครหลังเกิดความขัดแย้งภายในราชสำนัก เจ้านายที่อพยพมาในคราวนั้นคือ สมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณ หรือนักองค์เอง พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงชุบเลี้ยงนักองค์เอง ส่วนนักองค์อีและนักองค์เภา เข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท และได้พระราชทานที่ดินสำหรับสร้างวังเจ้าเขมร ณ ตำบลคอกควาย หรือคอกกระบือ (ปัจจุบันคือแขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร) เมื่อราว พ.ศ. 2321 หรือ พ.ศ. 2325 ต่อมาโปรดให้รื้อพระตำหนักที่ตำบลคอกกระบือใน พ.ศ. 2335 ไปสร้างวังเจ้าเขมรขึ้นใหม่บริเวณปากคลองหลอดวัดราชนัดดาบนเกาะรัตนโกสินทร์ ตรงข้ามทางทิศใต้ของวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2329
หลังสมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณ หรือนักองค์เอง และสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี หรือนักองค์จัน กลับไปครองกรุงกัมพูชา ก็พาครอบครัวบางพระองค์กลับไปด้วย แต่ก็ยังเสด็จกลับมาประทับที่กรุงเทพมหานครเพื่อทรงเยี่ยมพระญาติวงศ์ที่ยังรับราชการอยู่ในราชสำนักสยามเป็นระยะ แม้สมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณจะเสด็จกลับไปเสวยราชสมบัติที่กรุงกัมพูชาแล้ว แต่นักนางไชย ซึ่งเป็นพระชนนี ยังคงอาศัยอยู่ภายในวังเจ้าเขมรตราบจนสิ้นชีวิต กษัตริย์กัมพูชายังส่งพระราชโอรสมาเล่าเรียนที่กรุงเทพมหานครตามพระราชธรรมเนียม เช่น พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ รวมทั้งพระองค์เจ้าวัตถา พระมหากษัตริย์สยามเองก็ให้การอุปการะอย่างพระราชบุตรบุญธรรม ภายในวังเจ้าเขมรจะมีครูสอนภาษาเขมรและไทย แต่พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารที่เคยประทับในวังนี้ "...ตรัสแต่ภาษาไทย ถึงกล่าวกันว่าตรัสเขมรมิใคร่คล่อง"
ในเวลาต่อมาหลังกัมพูชาตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส วังเจ้าเขมรก็โรยราลง คงหลงเหลือเจ้านายเขมรอยู่ไม่มาก ในช่วง พ.ศ. 2401 เป็นต้นมา จำนวนเจ้านายเขมรชั้นสูงในวังเริ่มลดลงโดยลำดับ แล้วถูกแทนที่ด้วยเจ้านายเขมรระดับล่าง หนึ่งในนั้นคือ พระอินทเบญญา (สะราคำ วัตถา) หรือนักสะราคำ พระนัดดาของพระองค์เจ้าวัตถา เป็นต้นสกุลวัตถา ซึ่งรับราชการอยู่ในประเทศไทยจนสิ้นชีวิต ชุมชนชาวเขมรรอบวังเจ้าเขมรก็สูญหายไปพร้อมกับความเจริญของเมืองหลวง ทั้งการเวนคืนที่ดินเพื่อสร้างถนน และอัคคีภัยที่ผลาญชุมชน ลูกหลานชาวเขมรได้กลืนกลายเป็นชาวไทยโดยสมบูรณ์ ชุมชนเขมรเก่าก็ถูกแทนที่ด้วยอาคารพาณิชย์ของชาวไทยเชื้อสายจีน
ยุทธการที่ไซ่ง่อน (พ.ศ. 2498)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ยุทธการไซ่ง่อน
ยุทธการไซ่ง่อนเป็นการรบนานหนึ่งเดือนระหว่างกองทัพแห่งชาติเวียดนาม (VNA) ของรัฐเวียดนาม (ซึ่งต่อมากลายเป็นกองทัพสาธารณรัฐเวียดนาม ของสาธารณรัฐเวียดนาม) กับกองกำลังส่วนตัวขององค์กรอาชญากรรมบิ่ญเซวียน ในตอนนั้น องค์กรบิ่ญเซวียนได้รับโองการอนุญาตจากจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนามให้มีอำนาจควบคุมตำรวจทั้งประเทศ และนายกรัฐมนตรีโง ดิ่ญ เสี่ยม ยื่นคำขาดให้พวกเขายอมมาอยู่ใต้อำนาจรัฐ การสู้รบกันเริ่มขึ้นในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2498 และกองทัพ VNA สามารถบดขยี้กองกำลังบิ่ญเซวียนได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ การสู้รบส่วนใหญ่เกิดขึ้นภายในย่านโชล็อง ซึ่งเป็นย่านการค้าของคนจีนภายในเมืองไซ่ง่อน การรบทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 500-1,000 คน และทำให้ประชาชนกว่า 20,000 คนไร้ที่อยู่ ท้ายที่สุดแล้วกองกำลังบิ่ญเซวียนก็พ่ายแพ้ กองกำลังถูกยุบและขบวนการอาชญากรรมก็หยุดลง
การสู้รบประปรายในช่วงแรก

ในเวลา 0.00 น. ของวันที่ 30 มีนาคม เกิดระเบิดขึ้นในไซ่ง่อน ซึ่งการวางระเบิดนี้เป็นการตอบโต้ขององค์กรบิ่ญเซวียนต่อการที่เสี่ยมปลดผู้บัญชาการตำรวจที่อยู่ใต้ควบคุมของบิ่ญเซวียนออกจากตำแหน่ง ต่อมา กองกำลังบิ่ญเซวียน 200 นายเปิดฉากโจมตีกองบัญชาการของ VNA การปะทะครั้งนี้ผลแพ้ชนะไม่แน่ชัด โดยฝ่าย VNA มีผู้เสียชีวิต 6 นาย ในขณะที่กองกำลังบิ่ญเซวียนมีผู้เสียชีวิต 10 นาย แต่เมื่อรุ่งสาง ปรากฏว่าฝ่ายที่เสียชีวิตมากที่สุดคือฝ่ายพลเรือน โดยมีร่างพลเรือนผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตอยู่เกลื่อนถนน
การสู้รบหลัก

การสู้รบครั้งสุดท้ายระหว่างกองทัพแห่งชาติของนายกฯ เสี่ยม กับกองกำลังบิ่ญเซวียนเริ่มขึ้นในวันที่ 27 เมษายน เวลา 12.00 น. หลังจากที่มีการยิงอาวุธเล็กและปืนครกต่อสู้กัน ฝ่าย VNA ก็เปลี่ยนไปใช้ปืนใหญ่ที่หนักที่สุดที่มีอยู่ การตัดสินใจครั้งนี้พอดีกับเสียงเรียกร้องจากบบรัฐบาลสหรัฐ]] ของประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ให้นายกฯ เสี่ยมลงจากตำแหน่ง เนื่องจากไม่สามารถควบคุมบิ่ญเซวียนและรวมประเทศเวียดนามเป็นปึกแผ่นได้ เมื่อมาถึงตอนเย็น พื้นที่เมืองส่วนในส่วนมากกลายเป็นสนามรบ และในตอนเช้าของวันที่ 28 เมษายน ก็มีประชาชนเป็นพันๆ คนหนีมาบนถนนเนื่องจากเกิดการระเบิดขึ้นหลายครั้ง และการต่อสู้ได้ลามจากข้างถนนไปยังบ้านต่อบ้าน จตุรัสกลางเมืองที่มีย่านโชล็องล้อมรอบอยู่ ซึ่งเป็นฐานที่มั่นของบิ่ญเซวียน ได้กลายเป็นเขตยิงไม่เลือกฝ่าย มีการยิงปืนใหญ่และปืนครกใส่เขตยากจนของเมือง สังหารพลเรือนไปกว่า 500 นาย และทำให้คนกว่า 20,000 คนต้องไร้บ้าน ผู้สังเกตการณ์อธิบายว่าทั้งสองฝ่ายนั้นต่างก็ไม่มีแผนการรบ และอาศัยการใช้กำลังล้วน ๆ เพื่อเข้าสู้กับอีกฝ่าย หนึ่งในไม่กี่กลยุทธที่ถือว่ามีแผนการรบคือความพยายามของฝ่าย VNA ที่จะตัดการป้อนกำลังเสริมของกองกำลังบิ่ญเซวียนด้วยการระเบิดสะพานที่พาดผ่านคลองที่อยู่ระหว่างไซ่ง่อนกับโชล็อง ซึ่งไม่เป็นผลเนื่องจากฝ่ายบิ่ญเซวียนโยนสะพานโป๊ะเพื่อข้ามคลอง สุดท้ายแล้ว ผลแพ้ชนะก็ขึ้นอยู่กับว่าฝ่ายไหนจะแบกรับจำนวนผู้เสียชีวิตได้มากกว่ากัน ในวันแรกเพียงวันเดียว ทหารทั้งสองฝ่ายก็เสียชีวิตไปแล้วกว่า 300 นาย
ในตอนเช้าของวันที่ 28 เมษายน จอห์น ฟอสเตอร์ ดัลส์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรั โทรศัพท์ไปหาเจ. ลอว์ตัน คอลลินส์ ตัวแทนพิเศษของสหรัฐในเวียดนาม ให้ยกเลิกการเรียกร้องให้เปลี่ยนนายกฯ เนื่องจากประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ต้องการให้เหตุการณ์ที่ไซ่ง่อนมีผลชี้ชัดแน่นอนก่อน คอลลินส์และดัลส์โต้คารมกันในการประชุมสภาความมั่นคงแห่งชาติ โดยคอลลินส์เสียงแข็งในเรื่องการให้เสี่ยมออกจากตำแหน่ง โดยอ้างเหตุผลว่าความพยายามที่จะทำลายกองกำลังบิ่ญเซวียนจะนำไปสู่สงครามกลางเมือง หากแต่สภาฯ สนับสนุนท่าทีของดัลส์
บทสรุป

หลังจากต่อสู้กันนาน 48 ชั่วโมง ฝ่าย VNA เริ่มถือไพ่เหนือกว่า เลอกร็องด์มงด์ บ่อนการพนันที่ใหญ่เป็นอันดับสองของเล วัน เหวียน (หรือบ๋าย เหวียน) หัวหน้าองค์กรบิ่ญเซวียน และในขณะนั้นก็เป็นทำหน้าที่เป็นฐานที่มั่นของบิ่ญเซวียน ถูกกำลังพลร่มของนายกฯ เสี่ยม ถาโถมเข้าใส่ หลังจากที่ยันกันจนทำให้เสียหายอย่างหนักทั้งสองฝ่าย จากนั้นฝ่าย VNA ก็บุกเข้าไปยังฐานที่มั่นที่แข็งแกร่งที่สุดของบิ่ญเซวียน ซึ่งก็คือโรงเรียนมัธยมฯ เปตรุส กี ในย่านโชล็อง เมื่อคอลลินส์กลับมายังเวียดนามใต้ในวันที่ 2 พฤษภาคม การรบก็เกือบจะสิ้นสุดในกำมือของ VNA แล้ว ฝ่ายบิ่ญเซวียนแตกพ่ายและกำลังล่าถอย ในขณะที่ฐานบัญชาการขององค์กรถูกปืนใหญ่ยิงถล่มจนถูกทำลาย กองบัญชาการของเล วัน เหวียน นั้นถูกถล่มอย่างหนัก ทำให้เสือ งูหลาม และจระเข้ที่เขาเลี้ยงไว้ในฐานบัญชาการตายจากแรงระเบิดของปืนครกและปืนใหญ่
เล วัน เหวียน หลบหนีไปใช้ชีวิตที่เหลือที่ปารีสโดยอาศัยเงินที่ได้จากขบวนการอาชญากรรม ในขณะที่กองทัพแห่งชาติเวียดนามตามล่ากองกำลังที่เหลือของบิ่ญเซวียนไปยังสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ใกล้ชายฝั่งประเทศกัมพูชา
ส่วนประชาชนนั้นออกมาเฉลิมฉลองกับการล่มสลายขององค์กรบิ่ญเซวียนด้วยความยินดี มีบางส่วนที่มารวมตัวกันหน้าที่พักของเสี่ยมและส่งเสียงโห่ร้องว่า "ดาดาวบ๋าวดั่ย" (แปลว่าบ๋าว ดั่ย จงพินาศ)
ภาพยนตร์ข่าว

Indochina: Saigon after the combats (rushes) French news archives, ORTF, 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2498
แหล่งข้อมูลอื่น

The Showdown เก็บถาวร 2012-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน