stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กระสือ
ความเชื่อเกี่ยวกับกระสือ

กระสือเป็นผีชนิดหนึ่ง เชื่อกันว่าสิงสู่อยู่ในตัวของคนเพศหญิงซึ่งโดยมากมักเป็นหญิงสูงอายุ ชอบรับประทานของสดคาว มักออกหากินเวลากลางคืนและไปแต่หัวกับตับไตไส้พุง ส่วนร่างกายคงทิ้งไว้ที่บ้าน เวลาไปจะเห็นเป็นดวงไฟดวงโตมีแสงสีแดง แต่ส่วนมากจะเป็นแสงสีเขียวเรืองวาม ๆ โดยจะเริ่มออกหากินตั้งแต่เวลาหัวค่ำไปจนถึงทั้งคืน และจะกลับเข้าร่างเวลาใกล้รุ่งสาง
เวลากลางวันจะมีลักษณะร่างกายเหมือนคนทั่วไป แต่มีพฤติกรรมหรืออาการแบบแปลก ๆ ผิดปกติ เช่น ไม่ชอบสบตาคน เงียบ ๆ ไม่พูดไม่จากับใคร ชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว บ้างก็ไม่ชอบแสงสว่างก็มี
กระสือเริ่มมีมาตั้งแต่สมัยใดก็ยังไม่เป็นที่ทราบ ซึ่งคนในสมัยโบราณมักจะเรียกว่า "ผีลากไส้" และต่อมาก็จึงเรียกว่า "กระสือ"หรือ "ผีกระสือ" ในสมัยปัจจุบันนี้
ปกติแล้วกระสือจะไม่ทำร้ายคน ว่ากันว่าเมื่อกระสือออกหากินเวลากลางคืนแล้วเมื่อพบกับคนก็จะลอยหนีหายไป ถ้าหากคนทำให้กระสือเกิดความไม่พอใจ โกรธ กระสือจะมีความแค้น อาฆาตพยาบาท เมื่อกระสือได้ชำระแค้นกับคน ๆ นั้นแล้ว ก็อยู่ที่ว่าจะแค่บาดเจ็บหรือถึงขั้นเสียชีวิตเลย
ใครคลอดลูกใหม่ๆ กลิ่นสดคาวของเลือดจะชักนำให้ผีกระสือมาและกินตับไตไส้พุงของหญิงที่คลอดลูกหรือของทารกที่คลอดนั้น เหตุนี้ชาวบ้านจึงมักเอาหนามพุทราสะไว้ที่ใต้ถุนเรือนตรงที่มีร่องมีรู เพื่อป้องกันมิให้กระสือเข้ามา เชื่อกันว่ากระสือกลัวหนามเกี่ยวไส้
นอกจากของสดของคาวแล้ว กระสือยังชอบรับประทานของโสโครกเช่นอุจจาระเป็นต้น เมื่อรับประทานแล้วเห็นผ้าของใครตากทิ้งค้างคืนไว้ก็เข้าไปเช็ดปาก ผ้านั้นจะปรากฏเป็นรอยเปื้อนดวง ๆ ถ้าเอาผ้านั้นไปต้มกระสือจะรู้สึกปวดแสบปวดร้อนปากทนไม่ไหวจนต้องมาขอร้องไม่ให้ต้มต่อไป
กระสือนั้นเมื่อเจ็บจวนจะตายก็ไม่ตายเด็ดขาด และจะต้องคายน้ำลายของตนถ่ายเข้าปากลูกหลานคนใดคนหนึ่งไว้ให้สืบทายาทเป็นกระสือต่อก่อน ตนจึงจะตายได้โดยไม่ต้องทุกข์ทรมานอีกต่อไป
การปราบกระสือนั้น ไม่สามารถไล่ผีที่มาสิงสู่ออกจากร่างเหยื่อได้ ว่ากันว่าวิญญาณนั้นได้หยั่งลึกลงในใจของคน ๆ นั้น ซึ่งสังเกตได้ว่าเป็นการหยั่งลึกในขั้นที่วิญญาณ (กายทิพย์) สามารถบังคับให้ร่างกาย (กายหยาบ) ของผู้ถูกสิงนั้นอยู่ในสภาพที่วิปลาสผิดธรรมชาติได้อย่างไม่น่าเชื่อ เช่นการถอดหัวและอวัยวะภายในให้หลุดออกมาจากร่างกาย รวมถึงการลอยตัวอยู่ในอากาศ ฉะนั้น ร่างกายของคน ๆ นั้นเมื่อถูกวิญญาณร้ายบังคับให้ทำในสิ่งที่หากมนุษย์ธรรมดาทำแล้วเสียชีวิต ก็เท่ากับว่ากายนั้นเป็นร่างกายที่ไร้สิ้นซึ่งความเป็นมนุษย์ เป็นร่างกายที่เสียหายและยังคงมีชีวิตอยู่ได้โดยอำนาจของวิญญาณภูติกระสือที่อยู่ในร่างเท่านั้น ถึงแม้กระสือจะถูกไล่ออกจากร่างไป แต่ร่างการนั้นก็ไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างคนปกติ ดังนั้นการปราบกระสือก็เท่ากับต้องฆ่าคน ๆ นั้นไปด้วยเลย บางท้องที่เล่าว่ากระสือชราเมื่อมีการถ่ายทอดความเป็นกระสือสู่ลูกหลานรุ่นต่อไปแล้ว ตนเองจะมีชีวิตอยู่อีกไม่นานก่อนจะเสียชีวิตในสภาพที่หัวกับอวัยวะภายในหลุดออกมาจากตัว ซึ่งเป็นผลพวงจากการถูกวิญญาณร้ายบังคับให้แยกออกไปหากินเมื่อครั้งยังมีกระสืออยู่ในร่าง เมื่อถ่ายทอดกระสือออกจากร่างไปแล้ว หัวกับตัวก็จะไม่สามารถต่อติดเชื่อมกันอีกต่อไป
ลักษณะของกระสือ

กระสือในรูปแบบที่รับรู้กันในยุคปัจจุบัน คือ เป็นผีผู้หญิงแก่ที่ล่องลอยไปพร้อมกับหัวและไส้และอวัยวะส่วนอื่น เช่น หัวใจ, ปอด และเรืองแสงได้เรือง ๆ แต่ทว่าตามนิยามของ พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) แล้ว กระสือเป็นเพียงผีผู้หญิงแก่ที่มีเพียงหัวกับไส้ที่ส่องแสงเรือง ๆ  โดยที่ไม่มีอวัยวะส่วนอื่นใด ซึ่งที่มาของกระสือที่มีหัวกับไส้และอวัยวะส่วนอื่น ๆ แบบที่คุ้นเคยกันนั้น มาจากภาพวาดของ ทวี วิษณุกร ที่แต่งเติมเอาจากจินตนาการในใบปิดภาพยนตร์เรื่อง "กระสือสาว" ที่ฉายเมื่อปี พ.ศ. 2516 นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี และ พิศมัย วิไลศักดิ์
กระสือในทางวิทยาศาสตร์

กระสือมักได้รับการอธิบายในทางวิทยาศาสตร์ว่า คือ ดวงไฟที่ลุกโชนจากโมเลกุลของก๊าซมีเทนที่เกิดจากการสะสมของซากเน่าเปื่อยของอินทรียสารในนาข้าวหรือท้องทุ่ง แต่ในทัศนะของ รองศาสตราจารย์ ดร.สิรินทรเทพ เต้าประยูร นักวิชาการผู้ศึกษาเรื่องพลังงานธรรมชาติแห่งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี เห็นว่า ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะแก๊สมีเทนในนาข้าวนั้นไม่ได้มีปริมาณมากพอที่จะเกิดการลุกไหม้ อีกทั้งถ้าลุกไหม้จริงก็จะปรากฏอยู่บริเวณเฉพาะผิวหน้าของวัตถุ มิได้ลอยขึ้นไปในอากาศหรือเคลื่อนที่ได้
อีกทั้งในทางกายวิภาค ร่างกายมนุษย์เมื่อถอดส่วนหัวแล้ว อวัยวะส่วนอื่น ๆ เช่น ไส้, หัวใจ หรือปอด ก็จะไม่ติดออกมาด้วย
ผีที่คล้ายกัน

กระสือในกัมพูชาเรียกว่า "เอิบ" (เขมร: អាប, อาบ) มีการสันนิษฐานว่ากระสือมีที่มาจากประเทศกัมพูชา โดยเกิดจากผู้ที่บูชาไสยศาสตร์มนต์ดำเขมร แล้วทำผิดข้อห้าม
ในลาวเรียก "กะสือ" (ลาว: ກະສື)
ในเวียดนามเรียก "มาลาย" (เวียดนาม: ma lai)
ในแถบมาเลเซียยังมีเรื่องของผีที่มีลักษณะคล้ายกระสือของไทยด้วย เรียกว่า "ฮันตูเปอนังกัล" หรือ "เปอนังกาลัน" (มลายู: Hantu penanggal, Penanggalan)
มีเรื่องเล่าว่า ครอบครัวหนึ่งประกอบไปด้วย พ่อ แม่ ลูก วันหนึ่งในตอนกลางคืน ผู้เป็นพ่อได้ออกไปธุระข้างนอกบ้าน ผู้เป็นแม่ปิดประตูอยู่ในห้อง แล้วนางก็หยิบเอาขวดน้ำมันมนต์มาทารอบคอ สักพักหัวกับตัวของนางก็แยกออกจากกันโดยมีตับไตไส้พุงห้อยติดออกมาด้วย เวลาที่ออกหากินจะเห็นเป็นแสงสีเหลือง และมีเสียงดังดุจลมพัดตลอดเวลาที่นางลอยไปเพื่อขับไล่สัตว์เล็กสัตว์น้อยที่จะเข้ามายุ่งกับพวงไส้ของนาง ผู้เป็นลูกได้แอบเห็นดังนั้นจึงลองเอาน้ำมันมนต์ของแม่มาลองทาดูบ้าง ขณะที่หัวกำลังจะแยกออกจากตัว เด็กน้อยเกิดกลัวจนร้องโวยวายออกมาว่า "ช่วยด้วย หัวของฉันกำลังจะหลุดออกจากตัวแล้ว" จนชาวบ้านละแวกนั้นได้ยินกันทั่ว แต่ไม่มีใครกล้าเยี่ยมหน้าเข้ามาให้ความช่วยเหลือ จนกระทั่งหัวของผู้เป็นแม่ลอยกลับมา เสียงร้องโวยวายก็เงียบลง หลังจากวันนั้น ครอบครัวนั้นก็ย้ายหนีไปจากที่นั่น และไม่มีใครได้พบเห็นอีกเลย
ซึ่งความแตกต่างของฮันตูเปอนังกัล และกระสือ ต่างกันที่สีของดวงไฟ ที่กระสือจะเป็นสีเขียว และฮันตูเปอนังกัลจะเป็นสีเหลือง อีกทั้งฮันตูเปอนังกัลยังมีความดุร้ายกว่าด้วย
ที่ฟิลิปปินส์ มีความเชื่อเรื่องมานานังกัล (ตากาล็อก: Manananggal) ผีดูดเลือดที่มีปีกเหมือนค้างคาวขนาดใหญ่อยู่ด้านหลัง เมื่ออกล่าเหยื่อจะถอดลำตัวท่อนบนออกแล้วบินไปในอากาศในเวลากลางคืน รวมถึงยังชอบที่จะกินเด็กทารกจากครรภ์ผู้เป็นแม่อีกด้วย
นอกจากนั้นแล้วที่ประเทศญี่ปุ่นก็มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับปีศาจที่สามารถถอดหัวหากินได้ในเวลากลางคืน เรียกกันว่า นูเกะ-คูบิ (ญี่ปุ่น: ぬけ首) อาศัยอยู่แถบภูเขาบริเวณมณฑลไค จนซามูไรผู้กล้าผู้หนึ่งที่เลิกจากการเป็นซามูไรแล้ว ได้บวชเป็นพระธุดงค์ผ่านไป หัวหน้าปีศาจในร่างมนุษย์ก็ได้นิมนต์ให้ไปพักที่บ้าน ในเวลากลางคืนพระก็ตื่นขึ้นมากลางดึก หวังจะดื่มน้ำโดยไม่รบกวนเจ้าบ้าน ขณะผ่านไปยังห้องที่เหล่าปีศาจนอนกันพบว่า ทั้งหมดเป็นร่างที่ไม่มีหัวแล้ว พระตามไปดูนอกบ้าน พบเป็นหัวปีศาจ 3-4 หัวล่องลอยไปมา ใช้ลิ้นตวัดกินมดปลวกตามพื้น และคุยกันว่าจะกินพระในเวลาก่อนรุ่ง พระเลยลากเอาร่างที่ไร้หัวเหล่านั้นไปซ่อนไว้ เมื่อปีศาจกลับไปดูที่บ้านไม่พบทั้งพระและร่างของตัวเองเลยตกใจและโกรธจัด ทั้งหมดได้รุมทำร้ายพระ แต่ไม่อาจทำอะไรพระได้ เพราะพระเคยเป็นซามูไรมาก่อน ก็ตายลงเมื่อถึงเวลาเช้า แต่หัวของหัวหน้าปีศาจก็ได้กัดติดกับจีวรพระไม่สามารถถอดออกได้ ต่อมา มีโจรผู้หนึ่งได้ขอซื้อหัวปีศาจนี้จากพระ โจรหวังจะใช้หัวปีศาจนี้หลอกผู้คนเอาเงิน แต่ต่อมากลัวปีศาจจะมาเอาคืน เลยทำสุสานฝังให้ ว่ากันว่าสุสานแห่งนี้ยังมีปรากฏจนถึงทุกวันนี้
อิทธิพลของความเชื่อเรื่องกระสือ

ราชบัณฑิตยสถานว่า ความเชื่อเรื่องกระสือนี้มีอิทธิพลต่อชีวิตประจำวันของคนไทยโบราณหลายประการด้วยกัน เป็นต้นว่า
ผลกล้วยที่แกร็นทั้งเครือ จะเรียกว่า "กล้วยกระสือดูด"
คนตะกละกินหรือคนที่กินอย่างสวาปาม จะเรียกว่า "คนตะกละเหมือนผีกระสือ" หรือ "คนกินเหมือนผีกระสือ"
โคมชนิดหนึ่งซึ่งมีที่เปิดปิดไฟได้และมีแว่นฉายแสงไปได้วาบ ๆ เรียกว่า "โคมตาวัว" หรือ "กระสือ"
ไพลชนิดหนึ่งซึ่งเรืองแสงได้ในที่มืด เรียกว่า "ว่านกระสือ"
เห็ดจำพวกหนึ่งสามารถเรืองแสงได้ในที่มืด เรียกว่า "เห็ดกระสือ"
ที่ตำบลห้วยกะปิ อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี มีหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ชื่อ "หนองเกษม" เดิมมีชื่อว่า "หนองกระสือ" ทั้งนี้มีเสียงร่ำลือกันว่าเมื่อปี พ.ศ. 2530 มีชาวบ้านพบเห็นกระสือที่นี่ ต่อมาจึงได้เปลี่ยนชื่อเพื่อลดความน่ากลัวลง
ดูเพิ่ม

กระหัง
ผีกระสือมลายู ฮันตูเปอนังกาลัน
เห็ดกระสือ
รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอล ซูเปอร์

นี่คือ รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอลซูเปอร์ เป็นการรวบรวมข้อมูลตัวละครที่ปรากฏใน ดราก้อนบอล ซูเปอร์ ตั้งแต่มังงะและอนิเมะ รวมถึงภาพยนตร์ สำหรับตัวละครที่ปรากฏในมังงะดูเพิ่มเติมที่ รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอล และสำหรับตัวละครที่ปรากฏในเกมดูเพิ่มเติมที่ รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอล (ตัวละครเฉพาะเกม)
บทเทพทำลายล้างแชมป้า > ผู้ใช้น้ำเหนือมนุษย์

ไม่ได้ปรากฏในมังงะ
คนระห่ำปืนเดือด

| คนระห่ำปืนเดือด |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: แอนโตอินี ฟูกัว
บทภาพยนตร์: โจนาธาน เล็มกิน
สร้างจาก: พอยต์ ออฟ อิมแพก โดย สตีเฟ่น ฮันเตอร์
อำนวยการสร้าง: ลอเรนโซ ดี บอนาเวนทอร่า
นักแสดงนำ: มาร์ค วาห์ลเบิร์ก ไมเคิล เปนา แดนนี่ โกลเวอร์ เคต มารา อีเลียส กอเทียส เรด เซอร์เบ๊ดซีจา รอนา มิตรา เน็ด บีทตี้
กำกับภาพ: ปีเตอร์ แมนซีส์ เจ อาร์.
ตัดต่อ: คอนราด บัฟฟ์ อีริค เซียส์
ดนตรีประกอบ: มาร์ค มันซิน่า
บริษัทผู้สร้าง: ดิ โบนาเวนทูร่า พิกเจอส์ 
ผู้จัดจำหน่าย: พาราเมาต์พิกเจอส์
วันฉาย:   23 มีนาคม ค.ศ. 2007 (2007-03-23) (สหรัฐ)    19 เมษายน ค.ศ. 2007 (2007-04-19) (ไทย) 
ความยาว: 125 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 61 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ทำเงิน: 95.7 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
คนระห่ำปืนเดือด (อังกฤษ: Shooter) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวโลดโผน ระทึกขวัญ ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2007 กำกับโดย แอนโทนี ฟูกัว นำแสดงโดย มาร์ค วาห์ลเบิร์ก ไมเคิล เปนา แดนนี่ โกลเวอร์ เคต มารา อีเลียส กอเทียส เรด เซอร์เบ๊ดซีจา รอนา มิตรา และ เน็ด บีทตี้ และจัดจำหน่ายโดยพาราเมาต์พิกเจอส์
เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวขอ บ็อบ ลี สแว็กเกอร์ เป็นอดีตพลแม่นปืนสอดแนมนาวิกโยธิน และเป็นฮีโร่ชาวอเมริกัน ผู้คิดว่าเขาได้เดินหนีออกมาพ้นจากงานนั้นได้ตลอดกาลแล้วหลังจากการทรยศที่นำมาซึ่งความวิบัติ บัดนี้ ถึงแม้จะแยกตัวเองออกจากสังคมเพื่อเก็บตัวอยู่ในที่ซ่อนบนเขาอันแสนห่างไกลแล้วก็ตาม แต่บ็อบยังได้รับการทาบทามจากพันเอกไอแซ็ค จอห์นสัน นายทหารผู้เกษียณงาน ผู้บอกเขาว่าประเทศชาติกำลังต้องการตัวเขา ตามที่จอห์นสันบอก ความพยายามลอบสังหารประธานาธิบดีสหรัฐฯ กำลังใกล้เข้ามา และมีเพียงสแว็กเกอร์ที่มีความชำนาญและความเชี่ยวชาญในการยิงปืนระยะไกลเท่านั้นที่สามารถหยุดเหตุร้ายนี้ได้
นักแสดงนำ

มาร์ค วาห์ลเบิร์ก รับบท บ๊อบ ลี สแว๊กเกอร์
ไมเคิล เปนา รับบท นิค เม็มพิส
แดนนี่ โกลเวอร์ รับบท พันเอกไอแซค จอห์นสัน
เคต มารา รับบท ซาร่าห์ เฟนน์
อีเลียส กอเทียส รับบท แจ๊ค เพย์น
เรด เซอร์เบ๊ดซีจา รับบท มิคาย์โล แซ็คเกอร์เบียค
รอนา มิตรา รับบท อลัวเดส กาลินโด
เน็ด บีทตี้ รับบท ชาล์ส เอฟ. มีชัม
แหล่งข้อมูลอื่น

คนระห่ำปืนเดือด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
คนระห่ำปืนเดือด ที่ออลมูวี
คนระห่ำปืนเดือด ที่รอตเทนโทเมโทส์
คนระห่ำปืนเดือด ที่เมทาคริติก
คนระห่ำปืนเดือด ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
อเมริกันซามัวในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022

| อเมริกันซามัว ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: ASA
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอเมริกันซามัว
ณ ปักกิ่ง, ประเทศจีน 4–20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022
นักกีฬา: 1 คน (ชาย 1 คน / หญิง) ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีเปิด): นาธาน ครัมป์ตัน
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีปิด): นาธาน ครัมป์ตัน
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว
1994 1998–2018 2022
ดินแดนอเมริกันซามัว จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติดินแดนอเมริกันซามัวเป็นตัวแทนดินแดนอเมริกันซามัวในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  สเกเลตัน | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 1 | 0 | 1 |
สเกเลตัน

บทความหลัก: กีฬาสเกเลตันในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 และ กีฬาสเกเลตันในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 – รอบคัดเลือก
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | Run 1> เวลา | Run 1> อันดับ | Run 2> เวลา | Run 2> อันดับ | Run 3> เวลา | Run 3> อันดับ | Run 4> เวลา | Run 4> อันดับ | รวม> เวลา | รวม> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นาธาน ครัมป์ตัน | Men's |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
ดูเพิ่ม

ดินแดนอเมริกันซามัวในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติดินแดนอเมริกันซามัวในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาดินแดนอเมริกันซามัวที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 ที่ ปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- |
แอฟริกา:   เอริเทรีย   กานา   มาดากัสการ์   โมร็อกโก   ไนจีเรีย 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   โบลิเวีย   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   เอกวาดอร์   เฮติ   จาเมกา   เม็กซิโก   เปรู   ปวยร์โตรีโก   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มาเลเซีย   มองโกเลีย   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   ซาอุดีอาระเบีย   เกาหลีใต้   จีนไทเป   ไทย   อุซเบกิสถาน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   มาซิโดเนียเหนือ   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์ 
อื่นๆ:   อาร์โอซี
เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล

เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล (อังกฤษ: Princess Augusta of Hesse-Kassel) หรือ เจ้าหญิงออกัสตา ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ ประสูติเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1797 ณ ออฟเฟนบาช, เยอรมนี เป็นพระธิดาใน เจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล กับ  เจ้าหญิงคาโรลีนแห่งนัสเซา-อูริกเงิน พระบิดาของพระองค์ยังเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่
เสกสมรส

เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายอดอลฟัส ดยุกแห่งเคมบริดจ์ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1818 รับพระราชทานพระอิสริยยศที่ ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ พระชายา มีพระบุตรดังนี้
เจ้าชายจอร์จแห่งแคมบริดจ์ (จอร์จ วิลเลี่ยม เฟรเดอริค ชาร์ลส์ ประสูติเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1819 - สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1904)
-ทรงสืบทอดพระราชอิสริยยศเป็น ดยุคแห่งแคมบริดจ์ ต่อจากพระชนก เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1850
-ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับซาร่าห์ แฟร์บราเธอร์ เมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1847 มีพระโอรสและพระธิดา
เจ้าหญิงออกัสตาแห่งแคมบริดจ์ (ออกัสตา คาโรลีน ชาร์ลอต เอลิซาเบธ แมรี่ โซเฟีย หลุยส์ ประสูติเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1822 - สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1916)
-ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับแกรนด์ดยุคฟรีดริช วิลเฮล์ม แห่งเม็คเคล็นเบิร์ก-สเตรลิทซ์ เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1843 มีพระราชโอรส 1 พระองค์
-ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น แกรนด์ดัชเชสรัชทายาทแห่งเม็คเล็นบูร์ก-สเตรลิตซ์ (HRH The Hereditary Grand Duchess of Mecklenburg-Strelitz) และในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1860 จึงได้ทรงเป็น แกรนด์ดัชเชสแห่งเม็คเล็นบูร์ก-สเตรลิตซ์ (HRH The Grand Duchess of Mecklenburg-Strelitz) หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระสัสสุระ (พระชนกในพระสวามี)
เจ้าแมรี แอดิเลดแห่งแคมบริดจ์ (แมรี แอดิเลด วิลเฮลมินา เอลิซาเบธ ประสูติเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1833 - สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1897)
-ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับเจ้าชายฟรานซิส ดยุคแห่งเท็ค เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1866 และสถาปนาเป็น ดัชเชสแห่งเท็ค
พระอิสริยยศ

25 กรกฎาคม 1797 - 1 มิถุนายน 1818: เฮอร์เซอรีนไฮเนส เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล (Her Serene Highness Princess Augusta of Hesse-Kassel)
1 มิถุนายน 1818 - 6 เมษายน 1889: เฮอร์รอยัลไฮเนส ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ (Her Royal Highness The Duchess of Cambridge )
1 มิถุนายน 1818 - 6 เมษายน 1889: เฮอร์รอยัลไฮเนส เคานท์เตสแห่งทิบเพอแรรี (Her Royal Highness The Countess of Tipperary)
พระชนม์ชีพช่วงท้าย

เจ้าหญิงออกัสตา ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ พระอิสริยยศที่หลายคนในสหราชอาณาจักรและประเทศทั่วโลกต่างรู้จัก ได้ตัดสินพระทัยพำนักใน ลอนดอน ก่อนจะสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 6 เมษายนน ค.ศ. 1889 สิริพระชันษาย่างเข้าปีที่ 92 ปี ด้วยโรคพระชรา การสิ้นพระชนม์ของพระองค์นั้น สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร ทรงพระราชดำรัสกับข้าราชบริพาร
การจากไปของอาออกัสตา พระชายาของอาข้าพเจ้า ทำให้เข้าพเจ้าไม่เหลือใคร ท่านเป็นองค์เดียวที่ข้าพเจ้ารัก
กองทัพแห่งชาติเขมร

| กองทัพแห่งชาติเขมร |
| --- | --- |
Forces armées nationales khmères
ตราหน้ามวกกองทัพแห่งชาติเขมร
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2513
ยุบเลิก: พ.ศ. 2518
เหล่า: กองทัพบกแห่งชาติเขมร กองทัพเรือแห่งชาติเขมร กองทัพอากาศแห่งชาติเขมร
กองบัญชาการ: พนมเปญ
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บังคับบัญชาสูงสุด: ประธานาธิบดี จอมพล ลอน นอล
เสนาธิการกองทัพ: พลโท สีสุวัตถิ์ สิริมตะ
กำลังพล
ยอดประจำการ: 300,000 นาย
ยอดสำรอง: 180,000 นาย
อุตสาหกรรม
แหล่งผลิตนอกประเทศ:  เนโท    สหรัฐ    ฝรั่งเศส    สหราชอาณาจักร    อิสราเอล    ออสเตรเลีย    นิวซีแลนด์    เวียดนามใต้    เกาหลีใต้    ญี่ปุ่น    ไต้หวัน    ลาว   ไทย    อินโดนีเซีย    มาเลเซีย    ฟิลิปปินส์    สิงคโปร์
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: ประวัติศาสตร์การทหารของกัมพูชา
ยศ: ยศทหารกองทัพแห่งชาติเขมร
กองทัพแห่งชาติเขมร (ฝรั่งเศส: Forces armées nationales khmères FANK), เป็นกำลังทหารแห่งชาติของสาธารณรัฐเขมร ระหว่าง ค.ศ. 1970 ถึง ค.ศ.1975 โดยมีรากฐานมาจากกองทัพกัมพูชา (ฝรั่งเศส: Forces armées royales khmères; FARK) โดยรับแบบธรรมเนียมทางทหารมาจากกองทัพฝรั่งเศส.
ดูเพิ่ม

กองทัพกัมพูชาประชาธิปไตย
กองทัพปฏิวัติประชาชนกัมพูชา
กองราชอาวุธหัตถ์
กองทัพลาว
กองทัพสาธารณรัฐเวียดนาม
อาวุธในสงครามกลางเมืองกัมพูชา
พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี

ระวังสับสนกับ พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี
พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี (เปอร์เซีย: محمد رضا شاه پهلوی; 26 ตุลาคม ค.ศ. 1919 – 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1980) เป็นชาห์แห่งอิหร่านรัชกาลสุดท้ายก่อนการปฏิวัติอิสลาม พระองค์ได้รับการขนานพระนามเป็น ชาฮันชาห์ (Shahanshah  ราชันย์แห่งราชา เทียบเท่าตำแหน่งจักรพรรดิ), อัรยาเมหร์ (Aryamehr แสงแห่งอารยัน) และ บอซอร์ก อาร์เตสตาราน (Bozorg Arteshtārān จอมทัพ, เปอร์เซีย:بزرگ ارتشتاران)
พระราชประวัติ > พระราชประวัติตอนต้น

พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี  พระราชสมภพเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1919 ณ กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ปาห์ลาวี กับสมเด็จพระราชินีตาจ อัล-โมลูก ซึ่งเป็นพระภรรยาเจ้าคนที่สองของพระชนก โดยพระองค์มีพระพี่น้องร่วมพระมารดาอีกสามพระองค์ ได้แก่ พระเชษฐภคินีคือเจ้าหญิงชามส์ ปาห์ลาวี พระขนิษฐาฝาแฝดของพระองค์คือเจ้าหญิงอัชราฟ ปาห์ลาวี และมีพระอนุชาคือเจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 1
นอกจากนี้พระองค์ยังมีพระเชษฐภคิณีต่างพระมารดา 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงฮัมดัมสุลตาเนห์ ปาห์ลาวี อนุชาและขนิษฐาต่างมารดาอีก 6 พระองค์ ได้แก่ เจ้าชายโฆลาม ปาห์ลาวี, เจ้าชายอับดุล เรซา ปาห์ลาวี, เจ้าชายอะห์มัด เรซา ปาห์ลาวี, เจ้าชายมะห์มุด เรซา ปาห์ลาวี, เจ้าหญิงฟาเตเมห์ ปาห์ลาวี และเจ้าชายฮามิด เรซา ปาห์ลาวี
พระราชประวัติ > มกุฎราชกุมาร

พระองค์ถูกประกาศเป็นมกุฎราชกุมารแห่งอิหร่านอย่างเป็นทางการ ขณะมีพระชันษาเพียง 6 ปี ประกอบกับช่วงเวลานั้น พระองค์ได้ทรงศึกษากับพระราชบิดาอย่างเข้มงวด จนในปี ค.ศ. 1931 พระองค์ได้ถูกส่งไปศึกษาต่อยังประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ที่โรงเรียนเลอโรซี (Le Rosey) ซึ่งโรงเรียนชายล้วน พระองค์เป็นเด็กนักเรียนที่ดี แต่มีพระสหายไม่มาก ด้วยความที่พระองค์เป็นเจ้าชาย พระองค์จึงไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปยังเขตสนามของโรงเรียน  หลังจากนั้นพระองค์ได้เสด็จนิวัตกลับกรุงเตหะรานในปี ค.ศ. 1936 พระองค์ได้เข้าศึกษาในโรงเรียนวิชาการทหารกรุงเตหะราน จนสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1938 ทำให้พระองค์มีพัฒนาการและรักกีฬามากขึ้น หลังจากสำเร็จการศึกษา พระองค์ก็อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเฟาซียะห์แห่งอียิปต์ในปี ค.ศ. 1939
ทรงราชย์ > สถานการณ์ก่อนการครองราชย์

หลังจากความระส่ำระสายของราชวงศ์กอญัร เปอร์เซียได้ตกอยู่ภายใต้ของมหาอำนาจต่างประเทศ โดยเฉพาะรัสเซียและอังกฤษ ตั้งแต่ในรัชสมัยของฟัฏอาลี ชาห์ ชาห์องค์ที่สองแห่งราชวงศ์กอญัร ได้ทำสงครามกับรัสเซียถึง 2 ครั้ง และต้องเสียดินแดนแถบเทือกเขาคอเคซัสทั้งหมด  แม้แต่ประเทศอังกฤษมีผลประโยชน์จำนวนมากในเปอร์เซียอย่างการขุดเจาะน้ำมันที่ขุดพบในคริสต์ศตวรรษที่ 19 วัฒนธรรมตะวันตกได้หลั่งไหลเข้าสู่ประเทศจำนวนมาก ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1914 - 1918) เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากของเปอร์เซีย เนื่องจากตกอยู่ภายใต้อำนาจของมหาอำนาจตะวันตกหลายประเทศ ทั้งรัสเซีย, อังกฤษ, ออตโตมัน, เยอรมัน และสหรัฐอเมริกา ทำให้เกิดกระแสต่อต้านที่กว้างขวางของประชาชนชาวเปอร์เซีย เพื่อปกป้องผลประโยชน์และเอกราชของประเทศ
ท่ามกลางความระส่ำระสายทางเศรษฐกิจและการเมืองที่ดำเนินมาอย่างยาวนาน จนเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1921 เรซา ข่าน ผู้บัญชาการกองพันน้อยคอสแซคได้นำกองทัพบุกเข้าเมืองหลวงได้ยึดอำนาจและทำการรัฐประหาร หลังการรัฐประหารพระเจ้าอะหมัด ชาห์ กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์กอญัรได้แต่งตั้งนายตะบาตะบาอี เป็นนายกรัฐมนตรี และเรซา ข่าน เป็นนายกรัฐมนตรีกระทรวงสงคราม
ในปีค.ศ. 1923 พระเจ้าอะหมัด ชาห์ได้เสด็จไปประทับในยุโรปและไม่ได้เสด็จนิวัติมายังอิหร่านเลย เรซา ข่าน อดีตรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงคราม ได้ยึดอำนาจจากราชวงศ์กอญัรและประกอบพิธีราชาภิเษกเป็นกษัตริย์องค์แรกของราชวงศ์ปาห์ลาวี เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1925  และได้เปลี่ยนชื่อประเทศจากเปอร์เซียเป็นอิหร่านอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1934
ทรงราชย์ > ครองราชย์

เมื่อสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ประทุขึ้น กองทัพพันธมิตรจึงได้ตัดสินใจบุกอิหร่าน ซึ่งขณะนั้นอิหร่านมีความสัมพันธ์อันดีกับเยอรมนี โดยกองทัพอังกฤษได้บุกยึดภาคใต้ของอิหร่าน และกองทัพรัสเซียได้เข้ายึดทางตอนเหนือของอิหร่าน ประเทศอิหร่านจึงถูกปกครองโดยกองทัพสัมพันธมิตร กษัตริย์เรซาจึงถูกบีบบังคับให้สละราชสมบัติ เพื่อให้พระโอรสองค์ใหญ่คือ โมฮัมหมัด เรซา ข่านขึ้นเป็นกษัตริย์แทน ประเทศอิหร่านหลังจากนั้นจึงมีความสัมพันธ์อันดีประเทศตะวันตก โดยเฉพาะสหรัฐอเมริกา
พระราชกรณียกิจ

ในปีค.ศ. 1942 อิหร่านได้สัญญาไตรมิตรกับอังกฤษและรัสเซีย โดย 2 ประเทศรับรองร่วมกันในการเคารพบูรณภาพในดินแดน อธิปไตย และเอกราชทางการเมืองของอิหร่าน ประเทศอังกฤษและสหรัฐอเมริกาได้ถอนกำลังของตนออกจากอิหร่านเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1946 แต่กองทหารโซเวียตยังคงอยู่  อิหร่านจึงได้ร้องเรียนต่อสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ โซเวียตจึงยอมถอนทหารออกไปในเดือนพฤษภาคมในปีเดียวกัน
ในปีค.ศ. 1951 เป็นช่วงเวลาที่ประชาชนอิหร่านกำลังตื่นตัวเรื่องชาตินิยม ในพฤษภาคมปีเดียวกันนั้นเอง ดร.มุฮัมหมัด มูซัดเดก ผู้นำคนหนึ่งในขบวนการชาตินิยมอิหร่านได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายกรัฐมนตรี หลังจากนั้นนายมูซัดเดกได้ดำเนินการยึดบริษัทน้ำมันแองโกล-อิหร่านออยล์ซึ่งเป็นของอังกฤษเป็นของรัฐ ทำให้ต่างชาติมีมาตรการตอบโต้บอยคอตน้ำมันอิหร่าน ในวันที่ 22 ตุลาคมปีเดียวกัน รัฐบาลอิหร่านได้ประกาศตัดสัมพันธ์ทางการทูตกับอังกฤษ ขณะเดียวกันสถานการณ์ทางเศรษฐกิจเริ่มปั่นป่วน และเสื่อมลงอย่างรวดเร็ว และเกิดความวุ่นวายมากขึ้น
เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1953 ชาห์และราชินีได้เสด็จออกนอกประเทศ 3 วันหลังจากนั้นนายพลซาเฮดีประกาศตนเป็นนายกรัฐมนตรี และเข้าควบคุมอำนาจมูซัดเดก และคณะรัฐบาลของเขาถูกจับกุม ชาห์เสด็จกลับอิหร่านและทำการแต่งตั้งรัฐบาลใหม่ที่มีนโยบายนิยมตะวันตก อิหร่านได้ทำการเปิดสัมพันธไมตรีกับการทูตกับอังกฤษใหม่อีกครั้ง และมีการเจรจาตกลงกับบริษัทน้ำมันอังกฤษและสหรัฐอเมริกา และนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1955 เป็นต้นมา พระเจ้าชาห์ได้เริ่มมีบทบาทในการบริหารประเทศมากขึ้น และพาประเทศเข้าสู่ระบอบการปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์
พระราชกรณียกิจ > การปฏิวัติขาว

ในปีค.ศ. 1963 ชาห์ได้เริ่มโครงการสำคัญหลายอย่างเพื่อพัฒนาอิหร่านให้ก้าวหน้า อาทิเช่น การปฏิรูปที่ดิน ปฏิรูปการเลือกตั้ง การให้สิทธิแก่สตรี การตั้งหน่วยการศึกษา การจัดตั้งหน่วยอนามัย การพัฒนาการเกษตร การโอนป่าเป็นของรัฐเป็นต้น ซึ่งรัฐบาลอิหร่านเรียกโครงการเหล่านี้ว่า "การปฏิวัติขาว" เพราะเป็นการปฏิวัติที่ไม่เสียเลือดเนื้อ ซึ่งนโยบายนี้เป็นนโยบายที่ได้รับแนวคิดมาจากรัฐบาลอเมริกายุคจอห์น เอฟ. เคนเนดี  ซึ่งต้องการให้รัฐบาลอิหร่านมีฐานอำนาจที่กว้างขึ้น มีประสิทธิภาพและได้รับความนิยมมากขึ้น และมีคอรัปชั่นน้อยกว่ายุคปี 1950 ที่ผ่านมา  นโยบายนี้ใช้วิธีสร้างประชานิยมโดยการปฏิรูปที่ดินเป็นหลัก โดยให้ ดร.ฮัสซัน อาร์ซันจานี (Dr. Hassan Arsanjani) และรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรเป็นผู้เริ่มต้น แต่พอทำไปแล้ว ทั้งสองคนได้รับความนิยมสูงมาก ชาห์จึงทรงปลด ดร. อาร์ซานจานิ ออกจากตำแหน่ง และทรงถือเป็นพระราชกรณียกิจของพระองค์เอง  ชาห์ได้ทรงปรับโครงการปฏิรูปที่ดินที่ริเริ่มโดย ดร. อาร์ซานจานิ ใหม่โดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างประชานิยมในพระองค์เองรวมทั้งรัฐบาลของพระองค์ การปรับใหม่นี้มีโครงการที่เสนอรวม 6 โปรแกรมด้วยกัน ซึ่งเรียกว่าการปฏิวัติขาว ได้แก่
ให้มีการปฏิรูปที่ดิน
ขายโรงงานที่รัฐบาลเป็นเจ้าของเพื่อนำเงินมาปฏิรูปที่ดิน
ออกกฎหมายเลือกตั้งใหม่ที่ให้สิทธิสตรีในการออกเสียง
จัดให้ป่าไม้เป็นสมบัติของชาติ
ตั้งองค์กรเพื่อการอ่านออกเขียนได้โดยเฉพาะเพื่อการสอนหนังสือในชนบท
ร่างแผนการในการให้คนงานมีส่วนแบ่งในผลกำไรจากอุตสาหกรรม
การทำประชาพิจารณ์เพื่อขอความเห็นชอบในโครงการ 6 ข้อนี้ ได้รับการบอยคอตจากกลุ่มแนวร่วมแห่งชาติ (National Front) เพราะต้องการให้การตัดสินใจในแผนการดังกล่าวซึ่งส่งผลกระทบสูงต่อชาติ ให้เป็นการลงมติในสภาผู้แทนราษฎรที่ได้รับการเลือกตั้งมาอย่างเสรี  ความขัดแย้งเรื่องนี้รุนแรงเพิ่มขึ้น จนกระทั่งเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1963 หลังปราศรัยโจมตีรัฐบาล ท่านโคมัยนีก็ถูกจับไปขังคุกที่กรุงเตหะราน ผลของการจับโคมัยนีทำให้ประชาชนโกรธแค้นมาก  และพากันออกมาเดินขบวนเต็มไปหมดในถนนทุกสาย เหตุการณ์ต่อสู้เพื่อเรียกร้องให้ปล่อยอายะตุลลอฮ์โคมัยนี ลุกลามรุนแรงถึงขั้นนองเลือด จนกลายเป็นจุดหักมุมของประวัติศาสตร์อิหร่านที่สำคัญและเป็นรู้จักกันไปทั่วโลกว่า “เหตุการณ์ลุกฮือ 15 กอร์ดัด 1342" (15 Khordad 1342 uprising) ซึ่งเป็นวันเดือนปีอิสลาม หนังสือพิมพ์ต่างประเทศบางฉบับลงข่าวว่า ทหารของชาห์ สาดกระสุนเข้าสังหารผู้ประท้วงคราวนั้น ทำให้คนเสียชีวิตถึง 15,000 คน แรงกดดันจากประชาชนทำให้โคมัยนีได้รับการปล่อยตัว แต่ท่านก็ยังไม่ยอมเลิกต่อต้านนโยบายของชาห์ จนทำให้ถูกทหารจับตัวอีกครั้ง รัฐบาลตัดสินใจเนรเทศโคมัยนีออกนอกประเทศในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1964 โดยให้ไปอยู่ตุรกี และต่อมาย้ายไปอยู่เมืองนาจาฟในอิรัก รวมเป็นเวลาถึง 13 ปี โดยหวังว่าจะทำให้ความนิยมในตัวโคมัยนีจางหายไป