stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟ้าลั่นจูเนียร์ ศักดิ์กรีรินทร์
ประวัติ

ฟ้าลั่นจูเนียร์เป็นลูกชายของฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ หรือ ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ อดีตแชมป์โลกรุ่นมินิมั่มเวท สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และอดีตแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท สหพันธ์มวยโลก (WBF)   ฟ้าลั่นจูเนียร์ชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2553 ชนะน็อคยกแรก วิสันต์เล็ก ศิษย์ทรายทอง ต่อจากนั้น ทำสถิติชกชนะอย่างต่อเนื่อง มีแพ้อยู่ 2 ครั้ง ต่อ สามารถเล็ก ชัยยงค์ยิม และ ยอดพิชัย ศิษย์ทรายทอง ตามลำดับ โดยเป็นนักมวยในโครงการ "ปตท.พลังกำปั้นไทย เพื่อไทย" เคยชกมวยสากลสมัครเล่นแล้วครั้งหนึ่งในนามของสโมสรเกียรติกรีรินทร์
ฟ้าลั่นจูเนียร์มีผลงานที่สร้างชื่อ คือ การเอาชนะน็อก เรียว มิยาซากิ อดีตแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท สมาคมมวยโลก (WBA) ถึงประเทศญี่ปุ่นที่เป็นถิ่นของมิยะซะกิเอง เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ซึ่งตรงกับวันสิ้นปี
ฟ้าลั่นจูเนียร์ได้ขึ้นชิงแชมป์เส้นแรกของตนเอง โดยเป็นการชิงแชมป์สหพันธ์มวยนานาชาติเอเชีย (IBF Asia) ในรุ่นไลท์ฟลายเวท กับ อาร์มันโด เดลาครูซ นักมวยชาวฟิลิปปินส์ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ที่ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ผลปรากฏว่า ฟ้าลั่นจูเนียร์ชนะคะแนน คว้าแชมป์สหพันธ์มวยนานาชาติเอเชีย (IBF Asia) ในรุ่นนั้นมาครองได้ ต่อจากนั้นป้องกันตำแหน่งไว้ได้ครั้งหนึ่ง ก่อนจะได้รับโอกาสชิงแชมป์โลกทันที ในรุ่นมินิมั่มเวท ของ IBF กับ คาซูนาริ ทากายามะ แชมป์โลกชาวญี่ปุ่น โดยทั้งคู่ชกกันในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2558 โดยชกกันที่เพอร์เฟคทูรัล โคลิเซียม นครโอซากา ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งในช่วงยกที่ 7-8 สามารถชกให้ทากายามะมีแผลแตกที่ใบหน้าได้ ทำให้ในช่วงยกที่ 9 ต้องยุติการชก และรวมคะแนน ปรากฏว่า ทากายามะชนะแตกไปได้ ทำให้ฟ้าลั่นจูเนียร์ชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ 
 ซึ่งหลังการชกประมาณเดือนพฤษภาคม ปีเดียวกัน สหพันธ์มวยนานาชาติ พิจารณาเทปการชกแล้วเบื้องต้นพบว่า แผลแตกเกิดจากการถูกหมัด มิได้เกิดจากถูกศีรษะชนกัน ทางสหพันธ์มวยนานาชาติได้สั่งให้ทั้งสองชกกันใหม่อีกครั้ง
แต่ทางฝ่ายทากายามะก็ได้ประท้วงกลับเพื่อกดดันมิให้ทางสหพันธ์มวยนานาชาติ สั่งให้มีการชกใหม่ ต่อมาในปลายเดือนกรกฎาคม ปีเดียวกัน เมื่อมีการพิจารณาอย่างเป็นทางการ ปรากฏว่าทางสหพันธ์มวยนานาชาติลงความเห็นว่าเป็นอุบัติเหตุศีรษะชนกัน จึงไม่ได้มีการชกใหม่
หลังจากนั้นฟ้าลั่นจูเนียร์ก็กลับขึ้นไปชกในรุ่นไลท์ฟลายเวทอีกครั้ง และได้แชมป์แพนแปซิฟิก IBF มาได้จากการเอาชนะคะแนนอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ ต่อ เลสเตอร์ อาบูตัน นักมวยชาวฟิลิปปินส์ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2559 ที่ตำบลดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่  และในปลายปีเดียวกัน ในวันที่ 26 พฤศจิกายน ฟ้าลั่นจูเนียร์ก็ได้มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์เฉพาะกาลที่ว่างในรุ่นไลท์ฟลายเวท IBF เพื่อสร้างประวัติศาสตร์เป็นแชมป์โลกพ่อ–ลูกคู่แรกของไทย  กับ มิลาน เมลินโด นักมวยชาวฟิลิปปินส์ ที่เวทีมวยเซบูโคลอสเซียม บนเกาะเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ ผลปรากฏว่าทั้งคู่แลกหมัดกันดุเดือด เมื่อครบ 12 ยก ฟ้าลั่นจูเนียร์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปแบบเอกฉันท์ 117–111 และ 115–113 ทั้ง 2 เสียง  ใน พ.ศ. 2560 ฟ้าลั่นจูเนียร์ได้ไปชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท IBF อีกครั้ง ที่นิคารากัว แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อคนักชกเจ้าถิ่นในยกที่ 3 หลังจากการชกครั้งนั้น ฟ้าลั่นจูเนียร์ได้เลื่อนขึ้นมาชกในรุ่นฟลายเวทเพราะมีปัญหาในการทำน้ำหนักตัว
เกียรติประวัติ

แชมป์ IBF Asia รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
ชิง 12 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ชนะคะแนน อาร์มันโด เดลาครูซ ( ฟิลิปปินส์) ที่ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ชนะคะแนน ชุนจิ นางาตะ ( ญี่ปุ่น) ที่ โรงเรียนบ้านควนสามัคคี ตำบลพ่วงพรหมคร อำเภอเคียนซา จังหวัดสุราษฎร์ธานี
แชมป์ IBF แพนแปซิฟิก รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
ชิง, 22 เมษายน 2559 ชนะคะแนน (ไม่เอกฉันท์) เลสเตอร์ อาบูตัน (ฟิลิปปินส์) ที่ กองพลทหารราบที่ 7 ตำบลดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 10 มิถุนายน 2559 ชนะน็อคยกที่ 4 สเตวานุส นานา บาย์ ( อินโดนีเซีย) ที่ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ตำบลหนองหาน อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่
แชมป์ IBF Asia รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
ชิง, 20 เมษายน 2560 ชนะทีเคโอยกที่ 7 ออสการ์ แรกนาฟา (อินโดนีเซีย) ที่ โครงการบ้านรติรัตน์ ถนนบ้านกล้วย-ไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี
แชมป์ IBF Pan Pacific รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
ชิง, 22 สิงหาคม 2561 ชนะคะแนน ริชาร์ด โรซาเลส (ฟิลิปปินส์) ที่ โครงการบ้านรติรัตน์ อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 12 กันยายน 2561 ชนะน็อคยกที่ 2 เฮ็งกี บารันซาโน (อินโดนีเซีย) ที่ อบต.บางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
แชมป์ IBF Pan Pacific รุ่นฟลายเวท
ชิง, 19 ธันวาคม 2561 ชนะคะแนน ออร์ลี ซิลเวสเตร (ฟิลิปปินส์) ที่ ตลาดปานเจริญ อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้ แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก IBF รุ่นมินิฟลายเวท 22 เมษายน พ.ศ. 2558 แพ้โดยเทคนิค ยก 9  คัตสึนาริ ทากายามะ (ญี่ปุ่น) ที่ ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ นครโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลก IBF รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 แพ้คะแนน มิลัน เมลินโด (ฟิลิปปินส์) ที่ เซบูโคลอสเซียม เซบู ประเทศฟิลิปปินส์
ชื่ออื่น

ฟ้าลั่นจูเนียร์ เกษตรพัฒนา
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติการชก เก็บถาวร 2015-03-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดมิยาซากิ

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดมิยาซากิ ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
宮崎県立美術館

th
ก่อตั้ง: ตุลาคม พ.ศ. 2538
ที่ตั้ง: 3-210 ฟูนัตสึกะ นครมิยาซากิ จังหวัดมิยาซากิ ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 31°56′3″N 131°25′10″E﻿ / ﻿31.93417°N 131.41944°E﻿ / 31.93417; 131.41944
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดมิยาซากิ (ญี่ปุ่น: 宮崎県立美術館; โรมาจิ: Miyazaki Kenritsu Bijutsukan) ก่อตั้งในนครมิยาซากิ จังหวัดมิยาซากิ ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2538 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นผลงานของศิลปินจากจังหวัดมิยาซากิหรือเกี่ยวข้องกับจังหวัดมิยาซากิ และยังรวมไปถึงผลงานของปาโบล ปิกาโซ, Paul Klee และเรอเน มากริตอีกด้วย
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดมิยาซากิ
มิยาซากิจิงงู
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาอังกฤษ) พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดมิยาซากิ
(ในภาษาญี่ปุ่น) Miyazaki พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดมิยาซากิ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
高知県立美術館
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ
th
ก่อตั้ง: มีนาคม พ.ศ. 2536
ที่ตั้ง: 353-2 ทากาซุ นครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น 781-8123
พิกัดภูมิศาสตร์: 33°33′40″N 133°34′22″E﻿ / ﻿33.56111°N 133.57278°E﻿ / 33.56111; 133.57278
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ (ญี่ปุ่น: 高知県立美術館; โรมาจิ: Kōchi Kenritsu Bijutsukan) ก่อตั้งในนครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2536 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งจากหลายแห่งในประเทศญี่ปุ่นที่ได้รับการสนุนสนับจากส่วนจังหวัด
สิ่งจัดแสดงถาวรในพิพิธภัณฑ์ ได้แก่ ผลงานศิลปะโดยศิลปินท้องถิ่นรวมถึงผลงานของมาร์ก ชากาล, สิ่งสะสมที่เป็นภาพถ่ายและสิ่งของส่วนตัวจำนวนมากที่เป็นของยาซูฮิโระ อิิชิโมโตะ และยังมีเวทีสำหรับการแสดงละครโนและการแสดงอื่น ๆ
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาอังกฤษ) พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ
(ในภาษาญี่ปุ่น) พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ
ภาษาอาระเบียเหนือโบราณ

| ภาษาอาระเบียเหนือโบราณ |
| --- | --- |
ภูมิภาค: คาบสมุทรอาระเบีย
ยุค: marginalized by Classical Arabic from the 7th century
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  กลุ่มภาษาเซมิติกกลุ่มภาษาเซมิติกกลางภาษาอาหรับภาษาอาระเบียเหนือโบราณ
ระบบการเขียน: อักษรอาระเบียใต้
รหัสภาษา
ISO 639-3: xna
นักภาษาศาสตร์: xna
จารึกที่พบในจอร์แดน
ภาษาอาระเบียเหนือโบราณ (Ancient North Arabian) เป็นภาษาที่เป็นที่รู้จักผ่านศิลาจารึกเป็นส่วนๆในประเทศอิรัก จอร์แดน ซีเรีย และซาอุดิอาระเบีย คาดว่ามีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 1 – 11 อักษรที่ใช้เขียนพัฒนามาจากอักษรอาระเบียใต้ และพบภาษาอาหรับยุคก่อนคลาสสิกปรากฏคู่กับภาษานี้ คาดว่ายังใช้เป็นภาษาพูดจนถึงพุทธศตวรรษที่ 6 สำเนียงของภาษาเหล่านี้ได้แก่ ภาษาซาไฟติก ภาษาเดดานิติก/ลิห์ยานิติก ภาษาทามูดิก ภาษาฮาไซติก ภาษาฮิสมาอิก ภาษาทายมานิติก ภาษาดูมานิติก
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภักตร์พิมลพรรณ |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 25 ตุลาคม พ.ศ. 2397
สิ้นพระชนม์: 18 ตุลาคม พ.ศ. 2449 (51 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาแพ ในรัชกาลที่ 4
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ (25 ตุลาคม พ.ศ. 2397 – 18 ตุลาคม พ.ศ. 2449) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแพ
พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแพ เมื่อวันพุธ เดือน 12 ขึ้น 5 ค่ำ ปีขาล ฉศก จุลศักราช 1216 ตรงกับวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2397 มีพระโสทรเชษฐภคินีหนึ่งพระองค์ คือ หม่อมยิ่ง มีพระโสทรอนุชาสองพระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์ และสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส มีพระโสทรขนิษฐาหนึ่งพระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบรรจบเบญจมา
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีพระราชพิธีโสกันต์ขึ้น ดังปรากฏในพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ ความว่า "ครั้นมาถึง ณ เดือน ๒ เสด็จพระราชดำเนินออกไปเมืองเพ็ชรบุรี ให้ตั้งพิธีโสกันต์พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ พระองค์เจ้าหมันหยาพาธร วันศุกร เดือน ๒ แรม ๒ ค่ำ เวลาบ่าย พระสงฆ์สวดพระพุทธมนต์บนพระนครคิรีที่พระที่นั่งราชธรรมสภา ๓๐ รูป ตั้งกระบวนแห่แต่หน้าพระตำหนักมาตามถนนราชวิถี ขึ้นไปทรงฟังสวดพระพุทธมนต์ทั้ง ๓ วัน ครั้นรุ่งขึ้นณวันจันทร์ เดือน ๒ แรม ๕ ค่ำ เวลาเช้าโสกันต์ ครั้นเวลาบ่ายแห่มาสมโภชอีก ๑ วัน กระบวนแห่และเครื่องเล่นรายทางนั้นมีพร้อมทุกสิ่ง เหมือนอย่างโสกันต์พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้ายิ่งเยาวลักษณ์แล้วเสด็จกลับเข้ามากรุงเทพมหานคร"
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณสิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่พระตำหนักในพระบรมมหาราชวัง เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 12 ขึ้น 2 ค่ำ ปีมะเมีย อัฐศก จุลศักราช 1268 ตรงกับวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2449 สิริพระชันษา 51 ปี และเนื่องจากในช่วงเวลานั้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประทับแรม ณ พระราชวังบางปะอิน จึงโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระภาณุพันธุวงศ์วรเดช เสด็จแทนพระองค์ในการพระราชทานน้ำหลวงอาบพระศพ ในช่วงค่ำวันเดียวกัน
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

25 ตุลาคม พ.ศ. 2397 - 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 : พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ
11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 - 18 ตุลาคม พ.ศ. 2449 : พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ
23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 : พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. ไม่ปรากฎ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2447 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 2 (ม.ป.ร.2)
ราชตระกูล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ  | พระชนก: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระอัยกาฝ่ายพระชนก: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย | พระปัยกาฝ่ายพระชนก: พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ  | พระชนก: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระอัยกาฝ่ายพระชนก: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนก: สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ  | พระชนก: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก: สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี | พระปัยกาฝ่ายพระชนก: สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ  | พระชนก: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก: สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนก: เงิน แซ่ตัน |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ  | พระชนนี: เจ้าจอมมารดาแพ ในรัชกาลที่ 4 | พระอัยกาฝ่ายพระชนนี: พระสำราญหฤทัย (อ้าว ธรรมสโรช) | พระปัยกาฝ่ายพระชนนี: เจ้าพระยาธรรมาธิกรณาธิบดี (ทองดี) |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ  | พระชนนี: เจ้าจอมมารดาแพ ในรัชกาลที่ 4 | พระอัยกาฝ่ายพระชนนี: พระสำราญหฤทัย (อ้าว ธรรมสโรช) | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนนี: ไม่มีข้อมูล |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ  | พระชนนี: เจ้าจอมมารดาแพ ในรัชกาลที่ 4 | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี: ท้าวทรงกันดาร (สี) | พระปัยกาฝ่ายพระชนนี: ไม่มีข้อมูล |
| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพักตร์พิมลพรรณ  | พระชนนี: เจ้าจอมมารดาแพ ในรัชกาลที่ 4 | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี: ท้าวทรงกันดาร (สี) | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนนี: ไม่มีข้อมูล |
พระเจ้าราดามาที่ 2

| พระเจ้าราดามาที่ 2 |
| --- | --- |
 ราโกโตเซเฮนอนดราดามา พระเจ้าราดามาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์

พระมหากษัตริย์แห่งมาดากัสการ์
ครองราชย์: 16 สิงหาคม พ.ศ. 2404 – 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2406
รัชสมัย: 1 ปี 269 วัน
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์
รัชกาลถัดไป: สมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์
ประสูติ: 23 กันยายน พ.ศ. 2372  พระราชวังอิมานโซมานโด,อันตานานารีโว,ประเทศมาดากัสการ์
สวรรคต: 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2406  ทราโนกัมบานา,โรวาน,อันตานานารีโว,ประเทศมาดากัสการ์   (พระชนมพรรษาประมาณ 34 พรรษา)
พระอัครมเหสี: เจ้าหญิงราบาโดซานากันเดรียนา เจ้าหญิงราโมนา
พระเจ้าราดามาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์
ราชวงศ์: เมรีนา
พระบรมราชชนก: อันเดรียนมิฮาจา
พระบรมราชชนนี: สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์
พระเจ้าราดามาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์ (23 กันยายน พ.ศ. 2372 - 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2406) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรเมรีนาที่ซึ่งครอบคลุมเกาะมาดากัสการ์ พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2404 กระทั่งถูกลอบปลงพระชนม์ในปี พ.ศ. 2406
การอบรมเลี้ยงดู

พระเจ้าราดามาที่ 2 มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายราโกโตหรือ"ราโกโตเซเฮนอนดราดามา" เป็นพระโอรสตามกฎหมายของสมเด็จพระเจ้าราดามาที่ 1 มหาราชแห่งมาดากัสการ์ เนื่องจากประสูติหลังจากพระองค์สวรรคตไปแล้วมากกว่า 9 เดือน พระมารดาของพระองค์คือสมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์ พระองค์ทรงยอมรับว่าอันเดรียนมิฮาจา นายทหารหนุ่มแห่งกองทัพเมรีนา ผู้เป็นคนรักของพระมารดาเป็นพระบิดาของพระองค์ เมื่อพระมารดาของพระองค์ทรงครองราชสมบัติต่อจากพระเจ้าราดามาที่ 1 พระนางมีพระดำริอนุรักษนิยม พระนางทรงพยายามฟื้นฟูวัฒนธรรมดั้งเดิมของมาดากัสการ์และพยายามขจัดวัฒนธรรมตะวันตก แต่เจ้าชายมีพระดำริสมัยใหม่และทรงต้องการที่จะปฏิรูป ในปีพ.ศ. 2400 เกิดการพยายามปฏิวัติล้มราชบัลลังก์พระราชินีนาถรานาวาโลนาโดยฌอง ลาบอร์ด ชาวฝรั่งเศสเพื่อต้องการให้เจ้าชายครองราชสมบัติแต่แผนการปฏิวัติล้มเหลว แต่อย่างไรก็ตามพระองค์ก็ได้ครองราชย์สืบต่อจากหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระมารดาในปี พ.ศ. 2404
กฎหมาย

พระเจ้าราดามาที่ 2 ทรงเปิดประเทศอีกครั้งเพื่อสร้างสัมพันธไมตรีกับอังกฤษและฝรั่งเศส สนธิสัญญาลาบอร์ดได้ถูกประกาศขึ้นเพื่อเปิดความเป็นไปได้ทรงธุรกิจที่นักลงทุนฝรั่งเศสจะเข้ามาลงทุน เป็นเหตุให้การสังหารเหล่าคริสเตียนในรัชสมัยพระนางรานาวาโลนาต้องสิ้นสุดลงและเหล่ามิชชันนารีได้กลับเข้ามาในประเทศ พระองค์ทรงเร่งความเร็วที่จะรวมวัฒนธรรมตะวันตกและการถอนสิทธิที่จัดตั้งกำลังในเมรีนาได้ถูกพระองค์ยกเลิกหลังจากกฎหมาย 2 ปี
การลอบปลงพระชนม์

บางฝ่ายไม่พอใจในการปฏิรูปวัฒนธรรมเมรีนา พระเจ้าราดามาทรงถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยการรัดพระศอด้วยผ้าไหม สิ่งที่ตามมาหลังจากสิ้นพระชนม์ มีข่าวลือแพร่ออกไปว่าพระองค์ทรงถูกสังหารโดยทรงพระบรรทม และได้ถูกผู้สังหารนำพระศพไปทิ้ง ด้วยการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าราดามาทำให้ต่อจากนี้ราชบัลลังก์เมรีนาขาดเสถียรภาพและไม่มั่งคง ซึ่งตามด้วยการที่บัลลังก์ต้องถูกควบคุมโดยเหล่าขุนนาง โดยเฉพาะไรนิไลอาริโวนี นายกรัฐมนตรีผู้ซึ่งสมรสกับพระราชินีนาถทั้ง 3 พระองค์ต่อจากนี้ ผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าราดามาคือ สมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์พระอัครมเหสี และต่อจากนี้คือ สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์ผู้เป็นหนึ่งในพระมเหสีของพระองค์
ภาษาอาหรับฆูเซสถาน

| ภาษาอาหรับฆูเซสถาน |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอิหร่าน
จำนวนผู้พูด: (no estimate available)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  เซมิติกเซมิติกกลางอาหรับอาหรับเมโสโปเตเมียภาษาอาหรับฆูเซสถาน
ระบบการเขียน: ชุดตัวอักษรอาหรับ
รหัสภาษา
ISO 639-3: –

ภาษาอาหรับฆูเซสถาน เป็นสำเนียงภาษาอาหรับเมโสโปเตเมียที่พูดโดยชาวอาหรับเชื้อสายอิหร่านในจังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน ถึงแม้ว่าจะเป็นภาษาอาหรับสำเนียงเมโสโปเตเมียใต้ แต่มีความคล้ายคลึงกับภาษาอาหรับอ่าวในประเทศคูเวต เนื่องจากมีประวัติการติดต่อกับภาษาเปอร์เซียมาอย่างยาวนาน ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงภาษาบางส่วน
มีการใช้งานภาษาอาหรับฆูเซสถานเฉพาะในระดับไม่ทางการเท่านั้น โดยไม่มีการสอนสำเนียงนี้ในโรงเรียน หรือแม้แต่ในคอร์สเสริม ถึงแม้ว่าจะมีการสอนภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ในระดับพื้นฐานสำหรับจุดประสงค์ทางศาสนาก็ตาม ผู้พูดภาษาอาหรับฆูเซสถานเกือบทั้งหมดสามารถพูดได้ทั้งภาษาาอาหรับและเปอร์เซีย ผู้พูดภาษาอาหรับฆูเซสถานกำลังเปลี่ยนไปพูดภาษาเปอร์เซียอย่างเดียว โดย Bahrani กับ Gavami รายงานใน Journal of the International Phonetic Association ไว้ว่า ถ้าการเปลี่ยนผ่านภาษายังคงมีอยู่ในรุ่นต่อไป ในอนาคตสำเนียงนี้ก็จะเกือบสูญหายถาวร
พันธมิตรซัตโช

กลุ่มซามุไรของแคว้นซัตสึมะซึ่งเป็นสมาชิกของพันธมิตรซัตโชที่ต่อสู้ข้างราชสำนักระหว่างสงครามโบะชิง
พันธมิตรซัตสึมะ–โชชู (ญี่ปุ่น: 薩摩長州同盟; โรมาจิ: Satsuma-Chōshū dōmei) หรือพันธมิตรซัตโช (ญี่ปุ่น: 薩長同盟; โรมาจิ: Satchō dōmei) กลุ่ม พันธมิตรทางการทหาร ระหว่าง แคว้นซัตสึมะ และ แคว้นโชชู รวมตัวกันขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1866 ซึ่งการรวมตัวครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ฟื้นฟูการปกครองของราชสำนัก และโค่นล้ม รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ
ซึ่งชื่อของกลุ่มพันธมิตรซัตโซเกิดจากการนำชื่อหน้าของทั้งสองแคว้นคือ ซะสึมะ และ โชชู มารวมกัน
พันธมิตรประชาชนสิงคโปร์

พันธมิตรประชาชนสิงคโปร์ (Singapore People's Alliance) เป็นพรรคการเมืองในสิงคโปร์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2502 โดยเกิดจากพรรคการเมืองจำนวนมากในแนวร่วมแรงงานที่ไม่เคยได้รับการเลือกตั้ง แต่ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2502 พรรคนี้ซึ่งนำโดยลิม ยิวฮอกได้รับเลือก 4 ที่นั่ง ต่อมาพรรคสังคมนิยมเสรีได้เข้ารวมกับพรรคนี้
หลังจากรวมสิงคโปร์เข้ากับมาเลเซีย พรรคนี้ไม่มีบทบาทสำคัญในการลงประชามติ พ.ศ. 2505 ซึ่งยอมรับการรวมตัว พรรคนี้ไม่ได้เข้าร่วมการเลือกตั้ง พ.ศ. 2506 ซึ่งเป็นการดำเนินการในฐานะที่สิงคโปร์เป็นรัฐหนึ่งของมาเลเซีย พรรคนี้สลายตัวไปใน พ.ศ. 2508 หลังจากที่สิงคโปร์ได้รับเอกราช
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะในนครนางาซากิ จังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
長崎県美術館
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ
th
ก่อตั้ง: เมษายน พ.ศ. 2548
ที่ตั้ง: 2-1 เมืองเดจิมะ นครนางาซากิ จังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 32°44′31″N 129°52′13″E﻿ / ﻿32.741938°N 129.870328°E﻿ / 32.741938; 129.870328
สถาปนิก: เค็งโงะ คูมะ
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ (ญี่ปุ่น: 長崎県美術館; โรมาจิ: Nagasaki-ken Bijutsukan) เปิดทำการในนครนางาซากิ จังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2548 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยผลงานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดนางาซากิ รวมไปถึงงานศิลปะจากประเทศสเปนที่สะสมโดยซูมะ ยากิจิโร (須磨弥吉郎) ผู้แทนพิเศษประจำประเทศสเปนในช่วงสงครามโลกครั้งสอง พิพิธภัณฑ์แห่งนี้และพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมนางาซากิที่เปิดทำการในปีเดียวกัน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดทำการแทนที่  พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดและพิพิธภัณฑ์ศิลปะจังหวัดนางาซากิ (長崎県立美術博物館) ซึ่งปิดทำการเมื่อปลายปี พ.ศ. 2545
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาอังกฤษ) พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ
(ในภาษาญี่ปุ่น) พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ
ฐานข้อมูลสิ่งสะสม
พ.ศ. 2438

| --- | --- |
ศตวรรษ::  18  19  20
ปี::  2435  2436  2437  2438  2439  2440  2441
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2438
ปฏิทินกริกอเรียน: 1895 MDCCCXCV
Ab urbe condita: 2648
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1344 ԹՎ ՌՅԽԴ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6645
ปฏิทินบาไฮ: 51–52
ปฏิทินเบงกอล: 1302
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2845
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 58 Vict. 1 – 59 Vict. 1
พุทธศักราช: 2439
ปฏิทินพม่า: 1257
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7403–7404
ปฏิทินจีน: 甲午年 (มะเมียธาตุไม้) 4591 หรือ 4531     — ถึง — 乙未年 (มะแมธาตุไม้) 4592 หรือ 4532
ปฏิทินคอปติก: 1611–1612
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 3061
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1887–1888
ปฏิทินฮีบรู: 5655–5656
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1951–1952
 - ศกสมวัต: 1817–1818
 - กลียุค: 4996–4997
ปฏิทินโฮโลซีน: 11895
ปฏิทินอิกโบ: 895–896
ปฏิทินอิหร่าน: 1273–1274
ปฏิทินอิสลาม: 1312–1313
ปฏิทินญี่ปุ่น: ศักราชเมจิ 28 (明治２８年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 12 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4228
ปฏิทินหมินกั๋ว: 17 ก่อน ROC 民前17年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2438 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1895 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคาร ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีมะแม สัปตศก จุลศักราช 1257 (วันที่ 14 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
เจ้าประเทศราช:
เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: พระเจ้าอินทวิชยานนท์
เจ้าผู้ครองนครลำพูน: เจ้าเหมพินธุไพจิตร
เจ้าผู้ครองนครน่าน: พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช
เจ้าผู้ครองนครแพร่: เจ้าพิริยเทพวงษ์
เหตุการณ์

9 กุมภาพันธ์ - วิลเลียม จี. มอร์แกน คิดค้นกีฬาวอลเลย์บอล ที่วายเอ็มซีเอในโฮลโยค แมสซาชูเซตส์
25 พฤษภาคม - ไต้หวันสถาปนาเป็นสาธารณรัฐไต้หวัน เพื่อประกาศความเป็นเอกราชจากราชวงศ์ชิงของจีน
10 กรกฎาคม - วันสถาปนาโรงเรียนวัดทรงธรรมโดย พระอุดมวิจารณ์ (กลั่น นพคุณ)เป็นผู้ก่อตั้ง และดำรงตำแหน่งครูใหญ่คนแรก ตั้งอยู่ที่ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
19 กรกฎาคม - วันฉลองพระราชพิธีทวีธาภิเษก ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสที่ทรงครองราชสมบัตินานเป็นสองเท่าของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และถือเป็นวันสถาปนาโรงเรียนทวีธาภิเศก
เหตุการณ์ > ไม่ทราบวัน

ค้นพบ ธาตุฮีเลียม
ภาพยนตร์เรื่องแรกของโลก "Arrival of a Train at La Ciotat" ออกฉายที่กรุงปารีสมีความยาว 50 วินาที
วันเกิด

11 กุมภาพันธ์ - พระครูภาวนาธิคุณ (อินโต  คัณธวังโส)
24 มิถุนายน - แจ็ก เดมป์ซีย์ นักมวยสากลชาวอเมริกัน (เสียชีวิต 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2526)
20 กันยายน - หม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร (สิ้นชีพิตักษัย 20 มิถุนายน พ.ศ. 2510)
5 ตุลาคม - หม่อมเจ้านิวัทธวงศ์ เกษมสันต์ (สิ้นชีพิตักษัย 22 มิถุนายน พ.ศ. 2507)
17 ตุลาคม - หม่อมเจ้าเฉลิมศรีจันทรทัต จันทรทัต (สิ้นชีพิตักษัย 26 สิงหาคม พ.ศ. 2507)
17 พฤศจิกายน - หลวงพรตพิทยพยัต (ถึงแก่กรรม 3 มิถุนายน พ.ศ. 2483)
14 ธันวาคม - สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร (สวรรคต 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495)
วันถึงแก่กรรม

4 มกราคม - สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร (พระราชสมภพ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2421)
8 ตุลาคม - จักรพรรดินีมย็องซ็อง (พระราชสมภพ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2394)
ภาษาอีบานัก

| ภาษาอีบานัก |
| --- | --- |
Ybanag, Ibanak
ประเทศที่มีการพูด: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: ลูซอนเหนือ
ชาติพันธุ์: ชาวอีบานัก
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (500,000 คน อ้างถึง1990)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียฟิลิปปินลูซอนเหนือหุบเขาคากายันภาษาอีบานัก
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ภาษาประจำภูมิภาคในประเทศฟิลิปปินส์
ผู้วางระเบียบ: Komisyon sa Wikang Filipino
รหัสภาษา
ISO 639-3: ibg
Linguasphere: 31-CCB-a
พื้นที่ที่มีผู้พูดภาษาอีบานักตามรายงานของ Ethnologue
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาอีบานัก มีผู้พูด 500,000  คน ในฟิลิปปินส์ตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ จังหวัดอีซาเบลา จากายัน โซลานา จาบากัน และอีลากัน รวมทั้งผู้อพยพไปอยู่ตะวันออกกลางและสหรัฐ ผู้พูดภาษานี้ ส่วนใหญ่จะพูดภาษาอีโลกาโน ที่เป็นภาษากลางของลูซอนภาคเหนือได้ด้วย คำว่า “อีบานัก” มาจาก “บันนัก” แปลว่าแม่น้ำ ใกล้เคียงกับภาษากัดดัง ภาษาอีตาวิส ภาษาอักตา ภาษาโยกัด และภาษามาลาเวก
อ่านเพิ่ม

Dita, Shirley N. (2011). "The Structure of Ibanag Nominals". Philippine Journal of Linguistics. Linguistic Society of the Philippines. 42: 41–57. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-12-31. สืบค้นเมื่อ 2022-01-16.
Moses Esteban. Editing Ibanag–Tagalog–English Ibanag–Tagalog–English Survey. Ibanag people's fo Benguet and the City Hall of Benguet(Ifugao)
Nepomuceno, Vicente (1919). Historia nac Cagayán. Manila: Tip. Linotype del Colegio de Sto. Tomás. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-07. สืบค้นเมื่อ 2022-01-16.
Salgado, Pedro V. (2002). Cagayan valley and eastern Cordillera, 1581-1898, Volume 1. Quezon City: Rex Commercial.
ภาษาอารากอน

| ภาษาอารากอน |
| --- | --- |
aragonés
ออกเสียง: [aɾaɣoˈnes]
ประเทศที่มีการพูด: สเปน
ภูมิภาค: แคว้นอารากอน (ตอนเหนือและตอนกลางของจังหวัดอูเอสกาและตอนเหนือของจังหวัดซาราโกซา)
ชาติพันธุ์: ชาวอารากอน
จำนวนผู้พูด: 10,000–12,000 คน (ผู้พูดเชิงส่งสาร) 30,000–50,000 คน (รวมผู้พูดเชิงรับสาร)  (2560)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อิตาลิกโรมานซ์โรมานซ์ตะวันตกโรมานซ์อ็อกซิตันหรือไอบีเรียตะวันตกนาวาร์-อารากอนภาษาอารากอน
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาอารากอนเก่า ภาษาอารากอน 
ระบบการเขียน: อักษรละติน (ชุดตัวอักษรอารากอน)
สถานภาพทางการ
ผู้วางระเบียบ: บัณฑิตยสถานภาษาอารากอน
รหัสภาษา
ISO 639-1: an
ISO 639-2: arg
ISO 639-3: arg
Linguasphere: 51-AAA-d
แผนที่แคว้นอารากอนแสดงภาษาถิ่นต่าง ๆ  ทางตอนเหนือของแคว้นด้วยสีเทา ฟ้า และส้ม
ภาษาอารากอน (อารากอน: aragonés) เป็นภาษาโรมานซ์ที่พูดกันเป็นหลักในหมู่ผู้คนประมาณ 10,000–12,000 คน (พ.ศ. 2560) ในหุบเขาหลายแห่งของเทือกเขาพิรินีในแคว้นอารากอน ประเทศสเปน ส่วนใหญ่อยู่ในเทศมณฑลโซมอนตาโนเดบาร์บัสโตร, ลาฆาเซตาเนีย, อัลโตกาเยโก, โซบราร์เบ และริบากอร์ซา ภาษานี้เป็นภาษาสมัยใหม่เพียงภาษาเดียวจากภาษานาวาร์-อารากอนสมัยกลางที่ยังอยู่รอดในรูปแบบที่ต่างจากภาษาสเปนอย่างชัดเจน
แต่เดิมผู้คนเรียกภาษานี้ว่า ฟาบลา (แปลว่า "คำพูด" หรือ "การพูด") ผู้พูดภาษาอารากอนเป็นภาษาแม่มักเรียกชื่อภาษานี้ตามชื่อภาษาอารากอนถิ่นของตน เช่น เชโซ (จากบาเยเดเอโช) หรือ ปาตูเอส (จากหุบเขาเบนัสเก)