stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จำลอง แววพานิช
ประวัติ

ท่านผู้หญิงจำลอง แววพานิช  เป็นพระอภิบาลในสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา  สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยพยาบาลสภากาชาดไทย  เมื่อปี พ.ศ.2510
ในปี 2520 พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ มีพระประสูติกาลสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา จึงได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้ถวายงานเป็นพี่เลี้ยงถวายอภิบาล  ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิตในครั้ง มีผู้ที่ถวายงานเป็นพระพี่เลี้ยงร่วมอยู่ด้วยอีก 1 ท่าน คือ ท่านผู้หญิงระกา นาคะชาต และต่อมาในปี พ.ศ. 2540 ได้ทำหน้าที่ถวายงานในตำแหน่ง พยาบาลประจำพระองค์  พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

ท่านผู้หญิงจำลอง แววพานิช ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ดังนี้
พ.ศ. 2562 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2540 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
พ.ศ. 2562 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 10 ชั้นที่ ๓ (ว.ป.ร.๓)
คามะอิตาจิ

คามะอิตาจิ
คามะอิตาจิ (ญี่ปุ่น: 鎌鼬; โรมาจิ: Kama-itachi ) เป็นภูตลมในตำนานความเชื่อญี่ปุ่น ชื่อของคามะอิตาจินั้น คะมะ แปลว่า เคียว,อิตะชิ แปลว่า ตัววีเซิล เนื่องจากว่าคามะอิตาจิเป็นภูตลม (บางครั้งก็หมายถึง สายลมที่หวังร้าย)จึงเคลื่อนไหวได้รวดเร็วเหมือนสายลม เรื่องเล่าเกี่ยวกับคามะอิตาจิมีอยู่ว่าผู้คนที่ขึ้นไปบนภูเขา บางครั้งจะพบกับลมหมุน เมื่อลมหมุนผ่านไป เขาก็พบว่าตัวเองมีบาดแผลแต่ไม่รู้สึกเจ็บ คามะอิตาจิอาศัยอยู่ในลมหมุน มีอยู่ด้วยกัน 3 ตัว มีพฤติกรรมคือ ตัวแรกจะชนเหยื่อให้ล้ม ตัวที่สองจะฟันเหยื่อให้เป็นแผล ส่วนตัวที่สุดท้ายจะทายาให้เพื่อห้ามเลือดและระงับอาการเจ็บปวด แต่การจู่โจมบางครั้งก็สร้างบาดแผลร้ายแรง และเจ็บปวดกว่าที่คิด ไม่เป็นที่แน่ชัดว่าทำไมคามะอิตาจิจึงมีพฤติกรรมเช่นนั้น
คามะอิตาจิจัดว่าเป็นอันตรายกับมนุษย์ เพราะมีบางเรื่องเล่ากล่าวว่า ผู้ที่พบปรากฏการณ์คามะอิตาจิ บางครั้งไม่ได้ถูกฟันครั้งเดียว แต่จะถูกฟันแล้วทายา แล้วถูกฟันซ้ำๆอีก ซึ่งนับว่าน่ากลัว เพราะว่าคามะอิตาจิมีนิสัยชอบต่อสู้อยู่เหมือนกัน
คามวาสี

คามวาสี (อ่านว่า คา-มะ-วา-สี)  แปลว่า ผู้อยู่ในหมู่บ้าน, ผู้ประจำอยู่ในหมู่บ้าน หมายถึงภิกษุที่พำนักอยู่ตามวัดในหมู่บ้านหรือในตัวเมือง มีกิจวัตรประจำเน้นหนักไปในทางคันถธุระ คือศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรม มีภารกิจคือการบริหารปกครอง การเผยแผ่ธรรม และการก่อสร้างปฏิสังขรณ์วัดวาอารามเป็นหลัก เรียกกันทั่วไปว่า พระบ้าน พระเมือง ซึ่งเป็นคู่กับคำว่า อรัญวาสี คือ พระป่า
คามวาสีถูกนำมาใช้เป็นสร้อยนามสมณศักดิ์ของพระสงฆ์ระดับพระราชาคณะชั้นราชขึ้นไป เพื่อแสดงให้รู้ว่าเป็นพระบ้าน ทั้งพระสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย และพระสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย
ควร์ท วัลท์ไฮม์

| ควร์ท วัลท์ไฮม์ |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีออสเตรีย
ดำรงตำแหน่ง 8 กรกฎาคม 1986 – 8 กรกฎาคม 1992
หัวหน้ารัฐบาล: ฟรันทซ์ วรานิทซ์คี
ก่อนหน้า: รูด็อล์ฟ เคียร์ชชเลเกอร์
ถัดไป: โทมัส เคล็สทิล
เลขาธิการสหประชาชาติคนที่ 4
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม 1972 – 31 ธันวาคม 1981
ก่อนหน้า: อู้ตั่น
ถัดไป: ฆาบิเอร์ เปเรซ เด กูเอยาร์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 21 ธันวาคม ค.ศ. 1918(1918-12-21) Sankt Andrä-Wördern ใกล้เวียนนา สาธารณรัฐเยอรมันออสเตรีย
เสียชีวิต: 14 มิถุนายน ค.ศ. 2007(2007-06-14) (88 ปี) เวียนนา ออสเตรีย
พรรคการเมือง: Austrian People's
คู่สมรส: Elisabeth Waldheim
บุตร: Lieselotte   Gerhard   Christa
ศิษย์เก่า: Vienna Consular Academy
วิชาชีพ: นักกฎหมาย นักการทูต
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ออสเตรีย (1936–1937)  ไรช์เยอรมัน (1941–1945)
ยศ: Oberleutnant
หน่วย: 5 Alpine Division Pusteria Kampfgruppe West 9th Army 11th Italian Army Army Group E
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่สอง
รางวัล: Iron Cross 2nd Class Medal of the Crown of King Zvonimir

ควร์ท โยเซ็ฟ วัลท์ไฮม์ (เยอรมัน: Kurt Josef Waldheim) เป็นเจ้าหน้าที่การทูตและนักการเมืองชาวออสเตรีย อดีตเลขาธิการสหประชาชาติ ตั้งแต่ ค.ศ. 1972 ถึง 1981 และอดีตประธานาธิบดีแห่งออสเตรียตั้งแต่ ค.ศ. 1986 ถึง 1992
ในปี 1977 วัลท์ไฮม์ได้บันทึกคำทักทายสำหรับแผ่นจานทองคำของวอยเอจเจอร์ ซึ่งเป็นแผ่นบันทึกคู่ที่มีเสียงและภาพผนึกอยู่ที่ยานวอยเอจเจอร์ 1 และวอยเอจเจอร์ 2 ที่แสดงถึงความหลากหลายของชีวิตและวัฒนธรรมบนโลก
ครัชเกียร์ เทอร์โบ

| --- | --- |
ครัชเกียร์ เทอร์โบ
โลโก้ตอนเปิดรายการ
激闘!クラッシュギアTURBO (Gekito! Crush Gear Turbo)
แนว: กีฬา
อนิเมะ
เงคิโตะ! ครัชเกียร์ เทอร์โบ
กำกับโดย: ชูจิ อิอุจิ
สตูดิโอ: ซันไรส์
Related
 เงคิโตะ! ครัชเกียร์ เทอร์โบ - ไคเซอร์เบิร์น โนะ โจเซน! (ภาพยนตร์)  ครัชเกียร์ Nitro 
ครัชเกียร์ เทอร์โบ หรือในชื่อญี่ปุ่น เงคิโตะ! ครัชเกียร์ เทอร์โบ (ญี่ปุ่น: 激闘!クラッシュギアTURBO; โรมาจิ: Gekito! Crush Gear Turbo) เป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ผลิตโดยซันไรส์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2001 ถึงวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2546 ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮีและงาโงยะ ทีวี ในประเทศญี่ปุ่น รวมจำนวนทั้งหมด 68 ตอน และมีตอนพิเศษทางภาพยนตร์อีก 1 ตอน ส่วนประเทศไทยนั้นเคยออกฉายทางโมเดิร์นไนน์ทีวี กลางปี พ.ศ. 2546 และกลับมาฉายอีกครั้งที่ช่องเวิร์คพอยท์ในปี พ.ศ. 2559
เนื้อเรื่อง

"มาริโนะ โคยะ" นักเรียนชั้น ป.5 ชื่นชอบการเล่นเกียร์ ซึ่งมีพี่ชายที่ชื่อยูยะ แชมเปี้ยนเกียร์ไฟเตอร์เอเชีย แต่เสียชีวิตไปในขณะที่กำลังเดินทางไปสนามแข่งรอบชิงชนะเลิศ เมื่อ 4 ปีก่อน
โคยะ ได้ตามรอยพี่ชายที่ล่วงลับก็ได้ใช้ "การูด้า อีเกิ้ล" เกียร์ของพี่ชาย เพื่อสร้างความฝันที่พี่ทำไม่สำเร็จด้วยการเป็นแชมเปี้ยนโลกให้ได้ โดยอยู่สังกัดของ "โทบิตะ คลับ" ซึ่งเป็นสังกัดเก่าของพี่ชาย แต่ว่า "มันกันจิ ทาเคชิ" ได้ลาออกไปตั้งคลับของตัวเองที่ชื่อว่า "มันกันจิดรีม" ซึ่งทำให้สมาชิกของโทบิตะคลับคนอื่นๆ ลาออกไปกันหมดและย้ายไปสังกัดใหม่ของมันกันจิ จนคิดจะปิดคลับลง แต่โคยะยังไม่ยอมแพ้ ขอร้องให้เปิดคลับต่อไป และตามหาสมาชิกให้ได้อย่างน้อย 4 คน จึงจะมีสิทธิ์ลงแข่งอย่างเป็นทางการ เพื่อที่จะลงแข่งขันต่างๆ ทำให้ได้แข่งขันในนัดต่างๆ และไต่ก้าวขั้นระดับโลก
ครัชเกียร์

การูด้า อิเกิ้ล
การูด้า ฟินิกซ์
ไดโน สปาร์ตั้น
"'ไดโน ฟาลังซ์"'
ชู๊ตติ้ง แฟนธอม
"'ชู๊ตติ้ง มิราจ"'
กริ๊ฟฟีด"'
กริฟฟอน โนว่า
เรซซิ่ง บลู
"'เรซซิ่ง บลูเลท"'
ไกคิ
ไทเกอร์เรด
ไทเกอร์ฟอร์ซ
ไทเกอร์แฟลร์
ไทเกอร์คอมมานเดอร์
แบล็ค การูด้า อิเกิ้ล
"'อาร์ค คาวาเลียร์"'
"'บีโอเฟรนริว"'
"'โวลต์ แกรเนต"'
รายชื่อตอน

| ตอนที่ | ชื่อตอน | ออกอากาศครั้งแรก |  ออกอากาศ> โมเดิร์นไนน์ทีวี |  ออกอากาศ> ช่องเวิร์คพอยท์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| 1 | "ปลุกวิญญาณเกียร์ไฟท์"   (燃えろ！ギアファイト魂)  | 7 ตุลาคม 2001 | 20 กันยายน 2003 | 23 มกราคม 2016 |

| 2 | "ตามหาอันปังไฟท์เตอร์"   (燃えろ！ギアファイト魂)  | 14 ตุลาคม 2001 | 21 กันยายน 2003 | 24 มกราคม 2016 |

| 3 | "จินเกียร์มาสเตอร์อัจฉริยะ"   (天才ギアマスター ジン!)  | 21 ตุลาคม 2001 | 27 กันยายน 2003 | 30 มกราคม 2016 |

| 4 | "ไฟท์เตอร์คนที่ 4"   (４人目のファイター)  | 28 ตุลาคม 2001 | 28 กันยายน 2003 | 31 มกราคม 2016 |

| 5 | "วิกฤติของโทบิตะคลับ"   (トビタクラブの危機)  | 4 พฤศจิกายน 2001 | 4 ตุลาคม 2003 | 6 กุมภาพันธ์ 2016 |

| 6 | "การต่อสู้ที่เดิมพันด้วยเกียร์"   (ギアをかけたファイト)  | 11 พฤศจิกายน 2001 | 5 ตุลาคม 2003 | 7 กุมภาพันธ์ 2016 |
ดูเพิ่ม

Animax's official website for Crush Gear Turbo เก็บถาวร 2005-09-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ควร์ท เกออร์ค คีซิงเงอร์

| ควร์ท เกออร์ค คีซิงเงอร์ |
| --- | --- |
Kurt Georg Kiesinger


นายกรัฐมนตรีเยอรมนี (เยอรมนีตะวันตก)
ดำรงตำแหน่ง 1 ธันวาคม 1966 – 21 ตุลาคม 1969
ประธานาธิบดี: ไฮน์ริช ลึพเคอ กุสทัฟ ไฮเนอมัน
รองนายกรัฐมนตรี: วิลลี บรันท์
ก่อนหน้า: ลูทวิช แอร์ฮาร์ท
ถัดไป: วิลลี บรันท์
หัวหน้าพรรคพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน
ดำรงตำแหน่ง 23 พฤษภาคม 1967 – 5 ตุลาคม 1971
เลขาธิการทั่วไป: Bruno Heck
ก่อนหน้า: ลูทวิช แอร์ฮาร์ท
ถัดไป: Rainer Barzel
มุขมนตรีรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
ดำรงตำแหน่ง 17 ธันวาคม 1958 – 1 ธันวาคม 1966
รอง: Hermann Veit Wolfgang Haußmann
ก่อนหน้า: Gebhard Müller
ถัดไป: Hans Filbinger
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 6 เมษายน ค.ศ. 1904(1904-04-06) Ebingen จักรวรรดิเยอรมนี
เสียชีวิต: 9 มีนาคม ค.ศ. 1988(1988-03-09) (83 ปี) ทือบิงเงิน เยอรมนีตะวันตก
พรรคการเมือง: พรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน (1946–1988) พรรคนาซี (1933–1945)
คู่สมรส: Marie-Luise Schneider (สมรส 1932)
บุตร: 2
ลายมือชื่อ: 

ควร์ท เกออร์ค คีซิงเงอร์ (เยอรมัน: Kurt Georg Kiesinger) เป็นนักการเมือง อดีตนายกรัฐมนตรีเยอรมนี (เยอรมนีตะวันตก) อดีตมุขมนตรีรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค และอดีตประธานสภาผู้แทนรัฐเยอรมนีเขาเป็นประธานของสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน ช่วงปี ค.ศ. 1967 ถึง 1971 คีซิงเงอร์เป็นที่ยอมรับว่าเป็นนักพูดและคนกลางที่โดดเด่น จนได้รับการขนานนามว่า "ลิ้นเงิน" ควร์ทยังเป็นนักเขียนบทกวีและหนังสือต่าง ๆ และเป็นผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัย Konstanz และ Ulm ในขณะเป็นมุขมนตรีรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
| ด ค กนายกรัฐมนตรีเยอรมนี |
| --- | --- | --- |
|  สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (ค.ศ. 1867–1871) |  อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค  |  |
|  จักรวรรดิเยอรมัน (ค.ศ. 1871–1918) |  อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค  เลโอ ฟ็อน คาพรีวี  เจ้าชายโคลทวิชแห่งโฮเอินโลเออ-ชิลลิงส์เฟือสท์  แบร์นฮาร์ท ฟ็อน บือโล  เทโอบัลท์ ฟ็อน เบทมัน ฮ็อลเวค  เกออร์ค มิชชาเอลิส  เกออร์ค ฟ็อน แฮร์ทลิง  เจ้าชายมัคซีมีลีอานแห่งบาเดิน  ฟรีดริช เอเบิร์ท  |  |
|  สาธารณรัฐไวมาร์ (ค.ศ. 1919–1933) |  ฟิลลิพ ไชเดอมัน  กุสทัฟ เบาเออร์  แฮร์มัน มึลเลอร์  ค็อนสตันทีน เฟเรินบัค  โยเซ็ฟ เวียร์ท  วิลเฮ็ล์ม คูโน  กุสทัฟ ชเตรเซอมัน  วิลเฮ็ล์ม มาคส์  ฮันส์ ลุทเทอร์  วิลเฮ็ล์ม มาคส์  แฮร์มัน มึลเลอร์  ไฮน์ริช บรือนิง  ฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน  ควร์ท ฟ็อน ชไลเชอร์  |  |
|  ไรช์ที่สาม (ค.ศ. 1933–1945) |  อดอล์ฟ ฮิตเลอร์  โยเซ็ฟ เกิบเบิลส์  ลุทซ์ กราฟ ชเวรีน ฟ็อน โครซิค  |  |
|  สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี (ค.ศ. 1949–ปัจจุบัน) |  ค็อนราท อาเดอเนาเออร์  ลูทวิช แอร์ฮาร์ท  ควร์ท เกออร์ค คีซิงเงอร์  วิลลี บรันท์  เฮ็ลมูท ชมิท  เฮ็ลมูท โคล  แกร์ฮาร์ท ชเรอเดอร์  อังเกลา แมร์เคิล  โอลัฟ ช็อลทซ์  |  |
รายนาม
| ด ค กหัวหน้าพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียนแห่งเยอรมนี |
| --- | --- |
 ค็อนราท อาเดอเนาเออร์  ลูทวิช แอร์ฮาร์ท  ควร์ท เกออร์ค คีซิงเงอร์  ไรเนอร์ บาร์ทเซิล  เฮ็ลมูท โคล  ว็อล์ฟกัง ช็อยเบลอ  อังเกลา แมร์เคิล  อันเนเกรต ครัมป์-คาร์เรนบาวเออร์  อาร์มิน ลัสเชิท
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม

| --- | --- |
School of Architecture Sripatum University

สถาปนา: 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536
คณบดี: ธีรบูลย์ ฉลองมณีรัตน์
ที่อยู่: วิทยาเขตบางเขน  อาคารสยามบรมราชกุมารี (อาคาร 5) ชั้น 2
สี:   สีน้ำตาล
มาสคอต: รุ้ง
เว็บไซต์: www.arch.spu.ac.th
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม เป็นหน่วยงานระดับคณะในสังกัดมหาวิทยาลัยศรีปทุม ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2536 เพื่อทำหน้าที่จัดการเรียนการสอนด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์ และเป็นไปตามปณิธานของ ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาบัยศรีปทุม ที่ให้ความสำคัญดับการพัฒนาคน ควบคู่ไปกับการพัฒนาบ้านเมือง คณะฯ มุ่งเน้นและพัฒนาการเรียนการสอน โดยการออกแบบ 
1 หลักสูตรใหม่ ที่มีวิธีการสอนและกระบวนการเรียนรู้ที่แตกต่างจากสถาบันการศึกษาที่อื่น ที่เรียกว่าระบบ "House System"
2 กระบวนการเรียนการสอนที่เน้นให้นักศึกษาเรียนรู้จากประสบการณ์จริง พื้นที่จริง และตัวจริง หรือ สำนักงานออกแบบที่มีชื่อเสียงและได้รับรางวัลระดับนานาชาติ ที่เรียกระบบนี้ว่า " Firm Base Learning"
3 สร้างและพัฒนาองค์ความรู้เฉพาะด้าน เพื่อให้เกิดความเชี่ยวชาญเฉพาะกับอาจารย์ผู้สอน เพื่อส่งต่อให้กับนักศึกษา และสร้างจุดเด่นให้กับนักศึกษาที่จบไปนอกจากความรู้ทางด้านสถาปัตยกรรมที่เป็นพื้นฐาน รวมถึงการเรียนรู้บนพื้นที่จริงๆที่เรียนรู้ผ่านชุมชนและผู้ใช้ (users) ในชุมชนนั้นๆ ที่เรียกว่า "Area Base Learning"
4 สร้างกิจกรรมทางการศึกษาและกิจกรรมที่พัฒนาความคิดสร้างสรรค์ให้กับนักศึกษาอย่างต่อเนื่อง โดยเน้นให้นักศึกษามีส่วนร่วมและเป็นส่วนหนึ่งของผู้ทำกิจกรรมนั้นๆ
ประวัติ

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ก่อตั้งขึ้นและดำเนินการสอน "หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต" (สถ.บ.) สาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์ หลักสูตร 5 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 โดยมี ศาสตราจารย์ พลเรือตรี สมภพ ภิรมย์ ราชบัณฑิต เป็นคณบดีคนแรก เพื่อผลิตสถาปนิกที่มีความสามารถ และมีทักษะทางสถาปัตยกรรมศาสตร์ระดับสากล เป็นผู้ใฝ่รู้ มีจินตนาการสูง มีจรรยาบรรณ และคุณธรรมสามารถสร้างสรรค์ผลงานสถาปัตยกรรมที่ดี สนองประโยชน์ใช้สอย และเหมาะกับสภาพแวดล้อม มีเอกลักษณ์ซึ่งแสดงถึงศิลปวัฒนธรรมและประเพณีไทย และได้รับการรับรองหลักสูตรโดยทบวงมหาวิทยาลัย (สกอ.ในปัจจุบัน)ในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536
ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 อาจาร์ยนคร ศรีวิจารณ์ ได้เข้ามารับตำแหน่งคณบดีต่อจาก ศ.พล.ร.ต.สมภพ ภิรมย์ จนถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2542 หลังจากนั้น รศ.สุทธิพันธ์ สุจริตตานนท์ ได้เข้ารับตำแหน่งคณบดีแทนในปี พ.ศ. 2542 จนหมดวาระการบริหารงานในปี พ.ศ. 2546 หลังจากนั้น ผศ.สุธน วิริยะสมบรูณ์ ได้เข้ารับตำแหน่งคณบดีในปลายปี พ.ศ. 2546 จนหมดวาระการดำรงตำแหน่งในปี พ.ศ. 2551 และพลเอกเสรี พุกกะมาน ที่ปรึกษาอธิการบดีและเป็นผู้ก่อตั้งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ได้เข้ารับดำรงตำแหน่งคณบดี และในปี พ.ศ. 2558 อาจารย์ธีรบูลย์ ฉลองมณีรัตน์ ได้รับแต่งตั้งเป็น คณบดี จนถึงปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2545 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ได้มีการปรับปรุงหลักสูตร สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต ให้มีความทันสมัย สอดคล้องกับการพัฒนาของเทคโนโลยีการออกแบบและการก่อสร้างสถาปัตยกรรม ตลอดจนการอนุรักษ์พลังงานและสิ่งแวดล้อม โดยเริ่มใช้หลักสูตรที่ปรับปรุงใหม่นี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 เป็นต้นมา
หลักสูตร

| หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม> ที่ตั้งสาขาวิชา | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม>  |
| --- | --- | --- | --- |
|  วิทยาเขตบางเขน |  หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต (สถ.บ.) สาขาวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต (ศป.บ.) สาขาวิชาการออกแบบภายใน  สาขาวิชาการสื่อสารสถาปัตยกรรม |  หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.) สาขาวิชาการบริหารงานก่อสร้าง |  |

| ด ค กมหาวิทยาลัยศรีปทุม |
| --- | --- |
วิทยาเขต: วิทยาเขตบางเขน • วิทยาเขตชลบุรี • วิทยาเขตขอนแก่น
คณะ: ดิจิทัลมีเดีย • เทคโนโลยีสารสนเทศ • นิติศาสตร์ • นิเทศศาสตร์ • บริหารธุรกิจ • บัญชี • วิศวกรรมศาสตร์ • ศิลปศาสตร์ • สถาปัตยกรรมศาสตร์ • สหวิทยาการเทคโนโลยีและนวัตกรรม
วิทยาลัย: วิทยาลัยการท่องเที่ยวและการบริการ • วิทยาลัยการบินและคมนาคม  • วิทยาลัยนานาชาติ • วิทยาลัยโลจิสติกส์และซัพพลายเชน • วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาด้านการจัดการ • วิทยาลัยบริติช
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนสถาปัตยกรรมในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ | นเรศวร • มหาสารคาม • อุบลราชธานี |  |
| สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ | เกษตรศาสตร์ • ขอนแก่น • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (ครุศาสตร์อุตสาหกรรม) • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (สถาปัตยกรรมศาสตร์) • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ • ธรรมศาสตร์ • พะเยา • แม่โจ้ • วลัยลักษณ์ • ศิลปากร • สงขลานครินทร์ |  |
| มหาวิทยาลัยราชภัฏ | เชียงราย • ภูเก็ต • พระนคร • สวนสุนันทา |  |
| มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล | ตะวันออก • ธัญบุรี • พระนคร • รัตนโกสินทร์ • ล้านนา • ศรีวิชัย • สุวรรณภูมิ • อีสาน |  |
| สถาบันอุดมศึกษาเอกชน | กรุงเทพ • เกษมบัณฑิต • รังสิต • วงษ์ชวลิตกุล • ศรีปทุม • อัสสัมชัญ |  |
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
↑
↑  ข้อมูลความเป็นมา คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
ซอนยา กรีย์

ซอนยา กรีย์ (เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1959) เป็นนักกีฬาว่ายน้ำ ชาวออสเตรเลีย เคยเข้าร่วมการแข่งขันว่ายน้ำ 200 เมตร ท่าฟรีสไตล์ ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ความดันรังสี

แรงที่เกิดจากการสะท้อนโฟตอนในรังสี
ความดันรังสี (radiation pressure) คือ ความดันที่กระทำต่อพื้นผิวของวัตถุที่ได้รับรังสีแม่เหล็กไฟฟ้า หากวัตถุดูดกลืนรังสี ขนาดของความดันรังสีจะเท่ากับความหนาแน่นของฟลักซ์พลังงานกระทบ (พลังงานที่ผ่านหน่วยพื้นที่ในหน่วยเวลา) ด้วยอัตราเร็วแสง และหากรังสีถูกสะท้อนกลับอย่างสมบูรณ์ค่าจะมีขนาดเป็น 2 เท่า ตัวอย่างเช่น ความหนาแน่นฟลักซ์พลังงาน (ค่าคงตัวดวงอาทิตย์) ของแสงอาทิตย์ ที่ตำแหน่งของโลก คือ 1366 W/m2 ดังนั้นความดันรังสี (หากแสงแดดถูกดูดซับ) จะเป็น 4.6 µPa
การค้นพบ

ในปี 1871 เจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ ได้เสนอแนวคิดทางทฤษฎีเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของแรงกดที่กระทำต่อพื้นผิวของวัตถุและการประเมินเชิงปริมาณ ต่อมาได้รับการพิสูจน์จากการทดลองว่าแรงกดดันเกิดขึ้นจริงโดยปอตร์ นีโคลาเอวิช เลเบเดฟใน ปี 1900 และโดยเอินสต์ นิคอลส์ และ กอร์ดอน แฟรี ฮัล ในปี 1901 ความดันรังสีนั้นอ่อนกว่าความผันผวนของความดันบรรยากาศและคลื่นเสียงที่เราประสบอยู่ในชีวิตประจำวันมาก แต่อาจสามารถตรวจจับได้โดยการวางปีกที่ทำจากโลหะสะท้อนแสงในสภาวะที่สมดุลอย่างละเอียดอ่อนและปล่อยให้มันสัมผัสกับรังสี
ทฤษฎี

ขนาดของความดันรังสีที่กระทำบนพื้นผิวของวัตถุที่อยู่ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยการแผ่รังสีแบบสม่ำเสมอทุกทิศทางมีค่าเท่ากับ 1/3 ของพลังงานการแผ่รังสีทั้งหมดต่อหน่วยปริมาตรของพื้นที่นั้น สามารถแสดงได้โดยใช้ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า กลศาสตร์ควอนตัม หรือ อุณหพลศาสตร์ โดยไม่ต้องสันนิษฐานถึงคุณสมบัติของรังสีเอง นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นว่าความดันรังสีมีมิติเหมือนกันกับความหนาแน่นพลังงานของการแผ่รังสี
เมื่อวัตถุสัมผัสกับการแผ่รังสีของวัตถุดำ และการแผ่รังสีและพื้นผิวของวัตถุอยู่ในสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ ความหนาแน่นของพลังงานของการแผ่รังสีจะเท่ากับ σT4 / 3c ตามกฎของชเต็ฟฟัน–บ็อลทซ์มัน (โดยที่ σ คือ ค่าคงตัวชเต็ฟฟัน–บ็อลทซ์มัน, c คือความเร็วแสง T คืออุณหภูมิสัมบูรณ์ของอวกาศ) 1/3 ของความหนาแน่นพลังงานนี้มีค่าเป็น 6.305×10−17 T4 J/(m3K4) ในระบบหน่วยสากล นี่คือขนาดของแรงดันการแผ่รังสีของรังสีจากวัตถุดำที่แสดงเป็นหน่วย ปาสคาล ซึ่งจะเห็นได้ว่ามีค่าต่ำมาก
ทฤษฎี > ความดันรังสีในอวกาศระหว่างดาวเคราะห์

ในอวกาศระหว่างดาวเคราะห์ภายในระบบสุริยะ ฟลักซ์พลังงานส่วนใหญ่ของการแผ่รังสีมาจากดวงอาทิตย์ ถ้ารังสีกระทบจากทิศทางเดียวในลักษณะนี้ ขนาดของความดันรังสีจะเป็น 3 เท่าของรังสีที่มาจากทุกทิศทางอย่างสม่ำเสมอ กล่าวคือ σT4 / c นอกจากนี้ หากวัตถุสะท้อนการแผ่รังสีได้อย่างสมบูรณ์ ความดันนั้นจะเพิ่มไปอีกเป็นสองเท่า นั่นคือ 2σT4 / c ตัวอย่างเช่น ที่อุณหภูมิจุดเดือด (T = 373.1 K) ความดันรังสีจากรังสีวัตถุดำที่ปล่อยออกมาจากน้ำ มีค่าประมาณ 3 µPa ดังนั้น หากอุณหภูมิรังสีที่ตำแหน่งในอวกาศระหว่างดาวเคราะห์เท่ากับอุณหภูมิของน้ำเดือด ความดันรังสีบนใบเรือสุริยะที่บินเหนือตำแหน่งนั้นจะอยู่ที่ประมาณไม่เกิน 22 µPa อย่างไรก็ตาม ความดันเพียงเล็กน้อยก็สามารถมีผลกระทบอย่างมากต่ออนุภาค เช่น อิเล็กตรอนและไอออนของก๊าซ ความดันรังสีจึงมีบทบาทสำคัญในทฤษฎีกระแสอิเล็กตรอนในลมสุริยะ และ ดาวหาง
ทฤษฎี > ความดันรังสีภายในดาวฤกษ์

อุณหภูมิภายในดาวฤกษ์สูงมาก จากแบบจำลองดาวฤกษ์ในปัจจุบัน อุณหภูมิแกนกลางของดวงอาทิตย์อยู่ที่ประมาณ 15 ล้านเคลวิน และแกนกลางของดาวยักษ์ใหญ่มีอุณหภูมิสูงกว่าประมาณ 1 พันล้านเคลวิน ความดันรังสีมีความสำคัญมากในสภาพแวดล้อมที่ร้อนเช่นนี้ เนื่องจากความเข้มของความดันรังสีเพิ่มขึ้นตามอุณหภูมิยกกำลัง 4 บนดาวฤกษ์มวลน้อยอย่างดวงอาทิตย์ ความดันรังสียังเล็กกว่าความดันก๊าซมาก แต่ในดาวฤกษ์มวลมาก ความดันรังสีมีผลเป็นอย่างมากต่อความดันดาวฤกษ์
ใบเรือสุริยะ

ใบเรือสุริยะซึ่งได้รับการเสนอว่าเป็นกลไกขับเคลื่อนยานอวกาศชนิดหนึ่ง ใช้แรงดันการแผ่รังสีจากดวงอาทิตย์เป็นพลังงาน ยานคอสมอส 1 ซึ่งเปิดตัวโดยสมาคมดาวเคราะห์ในปี 2005 ประกอบด้วยใบสุริยะ แต่การปล่อยล้มเหลว ยาน IKAROS ซึ่งเปิดตัวโดยองค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่นใน ปี 2010 เป็นเครื่องสาธิตการแล่นเรือใบพลังงานแสงอาทิตย์เครื่องแรกของโลก
หางของดาวหาง

แรงดันเนื่องจากรังสีจากดวงอาทิตย์เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดหางของดาวหางขึ้น โดยปกติแล้ว จะมีหางของดาวหางอยู่สองหาง: หางฝุ่นที่เกิดจากความดันรังสีของแสงอาทิตย์ และหางไอออน (หางพลาสมา) ที่เกิดจากลมสุริยะ
ช่องว่าง

ช่องว่าง อาจหมายถึง
ในการเขียน
วรรค
ช่องไฟ
จุดไข่ปลา (ช่องว่างให้กรอกข้อมูล)
ช่องว่าง (อักขระ) (whitespace)
ปริภูมิ (space)
ช่องว่าง (vacuole)
จักรพรรดิถังเสฺวียนจง

จักรพรรดิถังเสฺวียนจง (จีน: 唐玄宗, ค.ศ. 685–762) จักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ถัง เป็นโอรสในจักรพรรดิถังรุ่ยจง มีพระนามเดิมว่า หลี่หลงจี
ภายหลังรัชกาลของบูเช็กเทียน สภาพการเมืองภายในราชสำนักปั่นป่วนวุ่นวาย เนื่องจากถังจงจงอ่อนแอ อำนาจทั้งมวลตกอยู่ในมือของเหวยฮองเฮา（韦皇后）ที่คิดจะยิ่งใหญ่ได้เช่นเดียวกับบูเช็กเทียน เหวยฮองเฮาหาเหตุประหารรัชทายาท จากนั้นในปี 710 วางยาพิษสังหารถังจงจง โอรสองค์ที่สามของถังรุ่ยจง นามหลี่หลงจี（李隆基）ภายใต้การสนับสนุนขององค์หญิงไท่ผิง (太平公主) ชิงนำกำลังทหารบุกเข้าวังหลวงสังหารเหวยฮองเฮาและพวก ภายหลังเหตุการณ์องค์หญิงไท่ผิงหนุนถังรุ่ยจงขึ้นครองราชย์ แต่งตั้งหลี่หลงจีเป็นรัชทายาท แต่แล้วองค์หญิงไท่ผิงพยายามเข้ากุมอำนาจเบ็ดเสร็จ แต่เกิดขัดแย้งกับรัชทายาทหลี่หลงจี ปี 712 ถังรุ่ยจงสละราชย์ให้กับโอรส หลี่หลงจีเมื่อขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า ถังเสวียนจง（唐玄宗）
สิ่งแรกที่กระทำคือกวาดล้างขุมกำลังขององค์หญิงไท่ผิง นำพาสันติสุขกลับคืนมาอีกครั้ง ตลอด 32 ปีในรัชสมัย ทรงปฏิรูปการปกครองกวาดล้างขุนนางกังฉิน ทรงทำให้ฉางอานกลายเมืองศูนย์กลางของโลกในขณะนั้น ประชากรในเมืองฉางอานสูงกว่า 1 ล้านคน เป็นปลายทางของเส้นทางสายไหม และยังเป็นจุดหมายปลายทางของพวกพ่อค้าชาวตะวันตก ต้าถังในรัชสมัยของพระองค์เจริญรุ่งเรือง เต็มไปด้วยนักดนตรี นักประพันธ์ เจริญด้วยวรรณกรรม วรรณคดีมากมาย สังคมสงบสุข พระบารมีแผ่ขยายไปกว้างไกล ประวัติศาสตร์ยุคนี้ได้รับการขนานนามว่า ปฐมศักราชแห่งความรุ่งโรจน์ นอกจากนี้ยังมีนักศึกษาต่างชาติพากันหลั่งไหลเข้ามาเรียนรู้ในแผ่นดินต้าถังตลอดไม่ขาดสาย ฉางอานเมืองหลวงของต้าถังในขณะนั้น กลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของโลกมีความเจริญในทุก ๆ ด้าน
แบบอย่างนักปกครองที่ดี

หลังจากที่จักรพรรดิถังเสวียนจงทรงครองราชย์ได้ไม่นานพระองค์ตั้งพระทัยว่าจะนำพาต้าถังกลับไปสู่ความรุ่งโรจน์อีกครั้ง ดังเช่นสมัย จักรพรรดิถังไท่จง พระองค์ทรงทราบว่าหยางฉงเป็นผู้มากความสามารถ พระองค์จึงเชิญหยางฉงเข้ามารับราชการ กษัตริย์ถังเสวียนจงทรงไว้วางพระทัยในหยางฉงมาก มีครานึ่งหยางฉงถวายฎีกาเรื่องเลื่อนขั้นขุนางชั้นผู้น้อย หยางฉงถวายไปอยู่หลายครั้ง จักรพรรดิถังเสวียนจงก็ไม่ตอบสนอง พอขันทีถาม กษัตริย์ถังเสวียนจงจึงตอบ "ข้าตั้งหยางฉงเป็นอัครมหาเสนาบดี ก็หวังจะได้ใช้งาน เรื่องเล็กน้อยดั่งการเลื่อนขึ้นขุนนางเพียงเท่านี้เขาย่อมตัดสินใจเองได้ เหตุใดจึงต้องรายงานข้าด้วยเล่า" 
เมื่อหยางฉงทราบความนี้ก็รู้สึกซาบซึ้งในพระทัยเป็นล้นพ้น และตั้งใจรับใช้กษัตริย์องค์นี้เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ บ้านเมืองภายใต้การบริหารของขุนนางที่ดีอย่าง หยางฉง และจ่าวจิ่งหลิงที่รับใช้จักรพรรดิถังเสวียนจงก็เจริญเฟื่องฟูขึ้นเรื่อย ๆ ตามลำดับ จนทำให้ราชวงศ์ถังก้าวเข้าสู่ยุครุ่งเรืองถึงขีดสุด
ความหายนะเบื้องหลังความรุ่งเรือง

แต่แล้วในปลายรัชสมัย เนื่องจากบ้านเมืองสงบสุขเป็นเวลานาน ถังเสวียนจงค่อยวางมือจากราชกิจ ปี 744 นับแต่รับตัวหยางอวี้หวนเป็นกุ้ยเฟยไว้ข้างกาย ก็ลุ่มหลงกับการเสพสุขในบั้นปลาย ทอดทิ้งภารกิจบริหารราชการแผ่นดิน จนเป็นโอกาสให้เสนาบดีหลี่หลินฝู่（李林甫）เข้ากุมอำนาจ แสวงหาอำนาจส่วนตน คอยกีดกันขุนนางและนายทัพที่มีความดีความชอบ ริดรอนขุมกำลังจากส่วนกลางในที่ไม่ใช่พรรคพวกตน ขณะที่ให้การสนับสนุนแม่ทัพชายแดนที่มาจากกลุ่มชนเผ่าภายนอก เนื่องจากในช่วงเวลาดังกล่าวเกิดภาวะตึงเครียดตามแนวชายแดนกับทิเบต ทูเจี๋ยว์ เกาหลี และน่านเจ้าทางภาคใต้ กำลังทหารรับจ้างที่ต้องประจำอยู่ตามแนวพรมแดนมีจำนวนมากขึ้น แม่ทัพชายแดนจึงกุมอำนาจเด็ดขาดทางทหารไว้ได้ หลังจากหลี่หลินฝู่เสียชีวิต หยางกั๋วจง（杨国忠）ญาติผู้พี่ของหยางกุ้ยเฟยได้ขึ้นเป็นเสนาบดีแทน แต่กลับเลวร้ายยิ่งกว่า ด้วยถืออำนาจบาตรใหญ่ ฉ้อราษฎร์บังหลวง การโกงกินของขุนนางทำให้ระบบการจัดสรรที่นาและการเกณฑ์ทหารล้มเหลว กำลังทหารอ่อนโทรมลง ช่วงเวลาดังกล่าว เกิดเหตุขัดแย้งจากการแย่งชิงอำนาจระหว่างหยางกั๋วจงเสนาบดีคนใหม่กับอันลู่ซัน（安禄山）แม่ทัพชายแดนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นเหตุให้อันลู่ซันหาเหตุยกกำลังบุกเข้านครฉางอัน ถังเสวียนจงและหยางกุ้ยเฟยหลบหนีลงใต้ ระหว่างทางบรรดานายทหารที่โกรธแค้นพากันจับตัวหยางกั๋วจงสังหารเสีย จากนั้นบีบบังคับให้ถังเซวียนจงประหารหยางกุ้ยเฟย จากนั้นเดินทัพต่อไปถึงแดนเสฉวน ขณะเดียวกัน รัชทายาทหลี่เฮิง（李亨）หลบหนีไปถึงหลิงอู่ (ปัจจุบันอยู่ในมณฑลหนิงเซี่ย) ก็ได้รับการสนับสนุนให้ขึ้นครองราชย์ต่อมา พระนามว่า ถังซู่จง ฝ่ายกองกำลังกบฏเมื่อได้ชัย ก็เข้าปล้นชิงทรัพย์สินราษฎร ปี 757 เกิดการแตกแยกภายใน อันลู่ซันถูกชิ่งซี่ว์（庆绪）บุตรชายสังหาร ทัพถังได้โอกาสยกกำลังบุกยึดนครฉางอันและลั่วหยางกลับคืนมา แต่แล้วในปี 758 สื่อซือหมิง（史思明）ขุนพลเก่าของอันลู่ซันก่อการอีกครั้ง ที่เมืองฟั่นหยาง (ปักกิ่ง) สังหารอันชิ่งซี่ว์ จากนั้นบุกยึดนครลั่วหยางได้อีกครั้ง ปี 761 ระหว่างยกกำลังบุกฉางอันถูกเฉาอี้（朝义) บุตรชายสังหารเช่นกัน เป็นเหตุให้กองกำลังระส่ำระสาย ทัพถังได้โอกาสร่วมกับกองกำลังของชนเผ่าหุยเหอ（回纥）ตีโต้กลับคืน เฉาอี้พ่ายแพ้ฆ่าตัวตาย เหตุวิกฤตจากกบฏอันลู่ซันและสื่อซือหมิง ตั้งแต่ปี 755 – 763 จึงกล่าวได้ว่าสงบราบคาบลง ความเสียหายร้ายแรงที่เกิดจากการกบฏครั้งนี้ เป็นเหตุให้ยุคทองของราชวงศ์ถังดับวูบลง อย่างไม่อาจฟื้นคืนกลับคืนมาเช่นเมื่อครั้งก่อนเก่าได้อีก
จักรพรรดิถังเสฺวียนจงสวรรคตลงในปี ค.ศ. 762 (พ.ศ. 1305) ขณะพระชนม์ได้ 77 พรรษา
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา
จักรพรรดิถังรุ่ยจง
พระราชมารดา
ตู้ไทเฮา (ถูกสังหารโดยบูเช็กเทียนเมื่อค.ศ. 693)
พระอัครมเหสี
จักรพรรดินีหวัง (ถูกสถาปนาเมื่อค.ศ. 712ถูกถอดและสิ้นพระชนม์เมื่อค.ศ. 724)
พระมเหสีและพระสนม
กุ้ยเฟย สกุลหยาง
ซู่เฟย สกุลเจิน
ลี่เฟย สกุลจ้าว
ฮวาเฟย สกุลหลี่
ฮุ่ยเฟย สกุลอู่ หลังสิ้นพระชนม์ได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินีเจินซุ่น
เจาอี๋ สกุลหลิน
เสียนอี๋ สกุลอู่
หวั่นอี๋ สกุลกัว
เจี๋ยอวี๋ สกุลหลิว
ไฉเหริน สกุลหลิว
ไฉเหริน สกุลเจิ้ง
กั๋วกั๋วฟูเหริน สกุลหยาง (พี่สาวของหยางกุ้ยเฟย)
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิถังเสฺวียนจง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิถังรุ่ยจง |  | จักรพรรดิจีน  (พ.ศ. 1255 - พ.ศ. 1287) |  | จักรพรรดิถังซู่จง |
| ด ค กฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ถัง |
| --- | --- |
ราชวงศ์ถังตะวันตก:  เกาจู่ (หลี่ หยวน)  ไท่จง (หลี่ ซื่อหมิน)  เกาจง (หลี่ จื้อ)  จงจง (หลี่ เสียน)  รุ่ยจง (หลี่ ตั๋น) 
ราชวงศ์อู่โจว:  อู่เจ๋อเทียน (อู่เม่ยเหนียง) 
ราชวงศ์ถังตะวันออก:  จงจง (ครั้งที่ 2)  ชาง (หลี่ ชงเหมา)  รุ่ยจง (ครั้งที่ 2)  เสวียนจง (หลี่ หลงจี๋)  ซู่จง (หลี่ เหิง)  ไต้จง (หลี่ อวี่)  เต๋อจง (หลี่ โกว)  ชุนจง (หลี่ สง)  เสียนจง (หลี่ ซุน)  มู่จง (หลี่ เหิง)  จิงจง (หลี่ จาน)  เหวินจง (หลี่ อัง)  อู่จง (หลี่ หยาน)  ซวนจง (หลี่ เฉิน)  ยี่จง (หลี่ ฉุย)  ซีจง (หลี่ เสวียน)  เจาจง (หลี่ เย)  ไอตี้ (หลี่ จู) 
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน