stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กลุ่มอาการเซโรโทนิน
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-9-CM: 333.99 MeSH: D020230 DiseasesDB: 30044
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 007272 eMedicine: ped/2786 Patient UK: กลุ่มอาการเซโรโทนิน
Image demonstrating findings in moderately severe serotonin syndrome เก็บถาวร 2021-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from Boyer EW, Shannon M (2005). "The serotonin syndrome". N Engl J Med. 352 (11): 1112–20. doi:10.1056/NEJMra041867. PMID 15784664. S2CID 37959124.
Phenelzine เป็นยาประเภท MAOI ซึ่งมีส่วนต่อภาวะเซโรโทนินเป็นพิษในกรณีของลิบบี้ ไซออน
ปัสตูแรล

สำหรับประเภทบทร้อยกรองที่มีแก่นเรื่องคล้ายคลึงกันในภาษาอุตซิตาเก่า ดูที่ ปัสตูแรลา
ปัสตูแรล (ฝรั่งเศส: pastourelle), ปัสตอแรล (ฝรั่งเศส: pastorelle), ปัสโตเรลลา (อิตาลี: pastorella) หรือ ปัสโตริตา (สเปน: pastorita; แปลว่า สาวเลี้ยงแกะ) เป็นบทร้อยกรองเล่าเรื่องขนาดสั้นตามแบบฉบับของภาษาฝรั่งเศสเก่าในสมัยกลาง ปัสตูแรลในยุคเริ่มแรกเล่าถึงอัศวินหนุ่มเจ้าบทเจ้ากลอนที่มาพบสาวเลี้ยงแกะแล้วเกี้ยวพาราสีโดยหวังจะมีความสัมพันธ์ทางเพศ สาวเลี้ยงแกะอาจแพ้หรือชนะคารมอัศวินแต่ในขณะเดียวกันก็มักจะแสดงท่าทีเอียงอาย ในตอนท้ายทั้งสองอาจมีความสัมพันธ์ทางเพศไม่ว่าจะเกิดจากการยินยอมหรือการข่มขืน หรืออัศวินอาจถูกปฏิเสธโดยที่สาวเลี้ยงแกะเรียกหนุ่มเลี้ยงแกะคนรักให้มาช่วย ก่อนที่เรื่องจะลงเอยด้วยการจากลาหรือการเผ่นหนีของอัศวิน ในยุคหลังเนื้อเรื่องของปัสตูแรลเอนเอียงไปทางชีวิตท้องทุ่ง หนุ่มสาวเลี้ยงแกะกลายเป็นตัวละครหลักและบางครั้งอาจมีการทะเลาะกันเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ปัสตูแรลมีต้นกำเนิดจากบทกวีของกลุ่มตรูบาดูในคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดยเฉพาะอย่างยิ่งกวีมาร์กาบรือ (หนึ่งในผู้แต่งปัสตูแรลา)
ในท้ายที่สุด แบบแผนของปัสตูแรลได้ผสมผสานกับแบบแผนบทร้อยกรองของกลุ่มนักบวชและปัญญาชนพเนจรโกเลียร์ดจนกลายเป็นบทกวีแนวเสียดสี โดยมีเนื้อหาหันเหออกจากเรื่องราวของสาวเลี้ยงแกะแบบเดิมไปสู่การเหน็บแนมพฤติกรรมไม่ชอบมาพากลของศาสนจักร อย่างไรก็ตาม ปัสตูแรลยังส่งอิทธิพลต่อบทกวีแนวเซร์รานิยาในวรรณกรรมสเปนสมัยกลาง และยังคงมีการแต่งเป็นภาษาฝรั่งเศส ภาษาเยอรมัน ภาษาอังกฤษ และภาษาเวลส์อยู่บ้างในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตัวอย่างปัสตูแรลสั้น ๆ ในภาษาสกอตคือ รอบินกับแมกิน บทละคร เกมของรอแบ็งกับมารียง ของอาด็อง เดอ ลา อาล เป็นบทละครที่ดัดแปลงมาจากบทร้อยกรองปัสตูแรล และแม้กระทั่งในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ปัสตูแรลยังได้รับการกล่าวถึงในมหากาพย์ เดอะแฟรีควีน เล่ม 6 ของเอดมันด์ สเปนเซอร์ ชุดลำนำนิทานพื้นบ้านที่ฟรานซิส เจมส์ ไชลด์ รวบรวมไว้ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ให้ตัวอย่างปัสตูแรลไว้ในเรื่อง อัศวินผู้โง่งัน
บรรณานุกรม

Paden, William D.  "Pastourelle" in Alex Preminger and T. V. F. Brogan, eds., The New Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics.  Princeton: Princeton UP, 1993. p. 888.
ธีเบอิด

ธีเบอิด
ภาพวาดสีน้ำมัน อีดิปัสสาปแช่งพอลีไนซีส บุตรของตน โดยเฮนรี ฟิวเซลี (ค.ศ. 1786)
ธีเบอิด (/ˈθiːbeɪ.ɪd/; ละติน: Thēbaïs, แปลตรงตัว 'บทกวีแห่งธีบส์') เป็นมหากาพย์ภาษาละตินที่แต่งโดยสเตชิอัส กวีชาวโรมันในปี ค.ศ. 90 เป็นเรื่องราวของคำสาปที่นำไปสู่การวิวาทระหว่างสองพี่น้อง อีทีออคลีสกับพอลีไนซีสเหนือบัลลังก์เมืองธีบส์ หลังพอลีไนซีสถูกเนรเทศ เขาร่วมมือกับเจ้าชายกรีกเจ็ดองค์เพื่อชิงบัลลังก์คืนจากน้องชายของตน ก่อนจะจบลงด้วยความตายของอีทีออคลีส พอลีไนซีสและเจ้าชายทั้งเจ็ด
ธีเบอิด แบ่งออกเป็น 12 บท แต่ละบทมีความยาว 720–946 บาท ฉันทลักษณ์แบบมาตราหกคณะแด็กทิล (dactylic hexameter) สเตชิอัสหยิบยืมต้นเรื่องมาจากวรรณกรรมกรีกโบราณเรื่องตำนานอีดิปัส และมีวรรณกรรมละตินอย่าง อีนีอิด ของเวอร์จิล เมทามอร์โฟซีส ของออวิดและโศกนาฏกรรมของแซแนกาผู้ลูกเป็นต้นแบบ แก่นเรื่องประกอบด้วยความสัมพันธ์ระหว่างการเมืองกับครอบครัว สงครามกลางเมือง และการกระทำอันไร้ศีลธรรม
มีผู้สนใจอ่าน ธีเบอิด ไม่มากนักในสมัยโบราณ แต่บทกวีนี้ได้รับการยกย่องอย่างสูงในสมัยกลางเมื่อมีการประยุกต์และแปลเป็นภาษาท้องถิ่นต่าง ๆ ธีเบอิด ได้รับการอนุรักษ์ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง แต่กลับไม่ได้รับการชมเชยเท่าที่ควรเมื่อเข้าสู่สมัยใหม่ นักวิชาการคลาสสิกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 วิจารณ์ ธีเบอิด ว่าขาดความคิดริเริ่ม ขณะที่กลุ่มสำนักคิดลัทธิแก้ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตีความบทกวีนี้ว่าเป็นการวิพากษ์ระบอบอัตตาธิปไตย
ข้อมูลอ้างอิง

Ahl, Frederick (1984). "Statius Thebaid: a Reconsideration". Aufstieg und Niedergang der römischen Welt. II (32.5): 2803–2912.
Aricò, Giuseppe (2020). "Narrative Strategies in Statius' Thebaid". The Classical Review. 70 (2): 1–2.
Coleman, Kathleen M. (2003). "Recent Scholarship". Statius II: Thebaid 1–7. Cambridge, MA: Harvard University Press. pp. 9–37. ISBN 978-0-674-01208-0.
Dewar, Michael (1991). Statius, Thebaid IX. Oxford: Clarendon Press. ISBN 978-0-19-814480-9.
Dominik, William J. (1994). The Mythic Voice of Statius: Power and Politics in the Thebaid. Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-09972-2.
Dominik, William J.; Newlands, Carole E.; Gervais, Kyle (2015). "Reading Statius". Brill's Companion to Statius. Leiden: Brill. pp. 1–27. ISBN 978-90-04-28470-8.
Ganiban, Randall T. (2007). Statius and Virgil: The Thebaid and the Reinterpretation of the Aeneid. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-16911-0.
Gibson, Bruce (2006). Statius, Silvae 5. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-927715-5.
Hardie, Philip (1993). The Epic Successors of Virgil. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-42562-9.
Howatson, M. C., บ.ก. (2011). "Statius". The Oxford Companion to Classical Literature. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-954854-5.
Lewis, C. S. (1936). The Allegory of Love: A Study In Medieval Tradition. Oxford: Clarendon Press. ISBN 978-1-107-65943-8.
Marinis, Agis (2015). "Statius' Thebaid and Greek Tragedy: The Legacy of Thebes".  ใน Dominik, William J.; Newlands, Carole E.; Gervais, Kyle (บ.ก.). Brill's Companion to Statius. Leiden: Brill. pp. 343–61. ISBN 978-90-04-21789-8.
Reeve, Michael D. (1984). "Statius: Thebaid".  ใน Reynolds, L. D.; Wilson, N. G. (บ.ก.). Texts and Transmission: A Survey of the Latin Classics. Oxford: Oxford University Press. pp. 394–6. ISBN 978-0-19-814456-4.
Shackleton Bailey, D. R. (2003). Statius II: Thebaid 1–7. Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01208-0.
Vessey, David (1973). Statius and the Thebaid. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-14751-4.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2  3  4  5 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
อื่น ๆ:  IdRef 2
คีอานู รีฟส์

| คีอานู รีฟส์ |
| --- | --- |
รีฟส์ใน ค.ศ. 2019
เกิด: คีอานู ชาลส์ รีฟส์  (1964-09-02) 2 กันยายน ค.ศ. 1964 (60 ปี) เบรุต ประเทศเลบานอน
สัญชาติ: แคนาดา
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1984–ปัจจุบัน
ผลงาน: รายการทั้งหมด
คู่รัก: เจนนิเฟอร์ ไซม์ (1998–2001; เธอเสียชีวิต)   อเล็กซานดรา แกรนต์ (ป. ค.ศ. 2018–ปัจจุบัน)
บุตร: 1 (เสียชีวิต)
รางวัล: รายการทั้งหมด
คีอานู ชาลส์ รีฟส์ (อังกฤษ: Keanu Charles Reeves, /kiˈɑːnuː/ kee-ah-noo; เกิดวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1964) เป็นนักแสดงชาวแคนาดา เกิดที่เบรุตและเติบโตในโตรอนโต รีฟส์เริ่มแสดงละครเวทีและในภาพยนตร์โทรทัศน์ก่อนที่จะเปิดตัวภาพยนตร์สารคดีเรื่อง Youngblood (1986)
หลังประสบความล้มเหลวในบ็อกซ์ออฟฟิศหลายเรื่อง การแสดงของรีฟส์ในภาพยนตร์สยองขวัญ อาถรรพ์มัจจุราชเหนือเมฆ (1997) ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ดี จากนั้นจึงเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้นจากการรับบทเป็นนีโอในชุดละครนิยายวิทยาศาสตร์ เดอะ เมทริกซ์ ที่เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1999 เขารับบทเป็นจอห์น คอนสแตนตินในคนพิฆาตผี (2005) และภาพยนตร์อื่น ๆ อย่าง บ้านทะเลสาบ บ่มรักปาฏิหาริย์ (2006) วันพิฆาตสะกดโลก (2008) และ สตรีท คิงส์ ตำรวจเดือดล่าล้างเดน (2008) หลังหยุดแสดงช่วงหนึ่ง รีฟส์ก็กลับมาด้วยการรับบทเป็นผู้ลอบสังหารในนามในชุดภาพยนตร์ จอห์น วิค ที่เริ่มต้นใน ค.ศ. 2014
นอกจากการแสดงแล้ว รีฟส์ยังเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ คนแกร่งสังเวียนเดือด (2013)
ชีวิตช่วงต้น

คีอานู ชาลส์ รีฟส์ เกิดในเบรุต ประเทศเลบานอน เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1964 เป็นบุตรของแพทริเซีย (สกุลเดิม เทย์เลอร์) นักออกแบบเครื่องแต่งกายและนักแสดง กับซามูเอล นาวลิน รีฟส์ จูเนียร์ แม่ของเขาเป็นชาวอังกฤษจากเอสเซกซ์ ส่วนพ่อชาวอเมริกันมาจากรัฐฮาวาย และมีเชื้อสายจากฮาวาย จีน อังกฤษ ไอริช และโปรตุเกส ย่าของเขาเป็นชาวฮาวายเชื้อสายจีน แม่ของเขาพบกับพ่อขณะทำงานที่เบรุต โดยพ่อทิ้งภรรยากับครอบครัวตอนที่รีฟส์อายุ 3 ขวบ เขาพบพ่อครั้งสุดท้ายที่เกาะคาไวของฮาวายตอนอายุ 13 ปี
หลังพ่อแม่หย่าร้างใน ค.ศ. 1966 แม่ของเขาย้ายครอบครัวไปที่ซิดนีย์ จากนั้นจึงไปยังนครนิวยอร์ก โดยเธอแต่งงานกับพอล แอรอน ผู้กำกับภาพยนตร์บรอดเวย์และฮอลลีวูดใน ค.ศ. 1970 ทั้งคู่ย้ายไปที่โตรอนโต ประเทศแคนาดา และหย่าร้างใน ค.ศ. 1971 ตอนที่รีฟส์อายุ 9 ขวบ เขามีส่วนในการแสดงละคร Damn Yankees แอรอนยังคงความสัมพันธฺใกล้ชิดกับรีฟส์ โดยให้คำแนะนำและเสนองานให้เขาที่โรงละครเฮดจ์โรว์ รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ แม่ของรีฟส์แต่งงานกับรอเบิร์ต มิลเลอร์ใน ค.ศ. 1976 แล้วหย่าใน ค.ศ. 1980 จากนั้นจึงแต่งงานกับแจ็ก บอนด์ โดยอยู่ด้วยกันจนถึง ค.ศ. 1994 รีฟส์และบรรดาน้องสาวเติบโตในย่านยอร์กวิลล์ โตรอนโต โดยมีพี่เลี้ยงเป็นคนดูแล เนื่องจากชาติพันธุ์ของย่า ทำให้เขาเติบโตมาพร้อมกับศิลปะ, เครื่องเรือน และอาหารจีน
ชีวิตส่วนตัว

ใน ค.ศ. 1998 รีฟส์พบกับเจนนิเฟอร์ ไซม์ ผู้ช่วยของผู้กำกับ เดวิด ลินช์ ในงานปาร์ตี้ที่จัดให้วง Dogstar และทั้งคู่จึงเริ่มคบหากัน จากนั้นในวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1999 หลังตั้งท้อง 8 เดือน ไซม์ให้กำเนิดลูกสาวที่คลอดก่อนกำหนดชื่อว่า เอวา อาร์เชอร์ ไซม์-รีฟส์ ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา ทั้งคู่หย่าร้าง แต่ภายหลังคืนดีกัน ในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2001 ไซม์เสียชีวิตจากการที่รถยนต์ของเธอประสานงาเข้ากับรถที่จอดอยู่สามคันบน Cahuenga Boulevard ที่ลอสแอนเจลิส มีรายงานว่าไซม์ได้รับบาดเจ็บและไม่คาดเข็มขัดด้วย รีฟส์ให้การแก่นักสืบว่าทั้งคู่กลับมาอยู่ด้วยกัน และวันก่อนเกิดเหตุก็กินบรันช์ด้วยกันที่ซานฟรานซิสโก รีฟส์ทำหน้าที่แบกโลงศพไซม์ ไปฝังข้างลูกสาวของทั้งคู่
ใน ค.ศ. 2009 รีฟส์พบกับอเล็กซานดรา แกรนต์ในงานเลี้ยงอาหารค่ำ ทั้งคู่ร่วมกับแต่งหนังสือด้วยกันสองเล่ม ทั้งคู่เปิดเผยความสัมพันธ์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019
รีฟส์ไตร่ตรองถึงความเชื่อทางจิตวิญญาณ โดยกล่าวว่าเป็นเรื่อง "ส่วนตัว" ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้นับถือศาสนาพุทธอย่างเป็นทางการ ศาสนานี้ได้ทิ้งความประทับใจไว้กับเขา โดยเฉพาะหลังรับบทในภาพยนตร์ พระพุทธเจ้า มหาศาสดาโลกลืมไม่ได้
การเซ็นเซอร์

ภาพยนตร์ของรีฟส์ถูกแบนจากแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งในประเทศจีน เช่น อ้ายฉีอี้, เทนเซ็นต์ วิดีโอ และโยวคู่ เนื่องจากในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2022 เขาเข้าไปมีส่วนร่วมแบบเสมือนในคอนเสิร์ตการกุศลให้กับทิเบตเฮาส์ องค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับดาไลลามะ ผู้นำทางจิตวิญญาณทิเบตที่ลี้ภัย
บรรณานุกรม

Reeves, Keanu (text by); Grant, Alexandra (drawings by, book design by) (2011).  Bergam, Janey (บ.ก.). Ode to Happiness. Göttingen: Steidl Publishers. ISBN 9783869302096. OCLC 756797130.
Reeves, Keanu (text by); Grant, Alexandra (photographs by) (2014). Shadows: A Collaborative Project by Alexandra Grant and Keanu Reeves. Göttingen: Steidl Publishers. ISBN 9783869308272. OCLC 965117169.
BRZRKR (with Matt Kindt and Ron Garney, 12-issue mini-series, Boom! Studios, 2021, ISBN 9781684156856)
อ่านเพิ่ม

"Pondering the mysterious Keanu Reeves". CNN. November 5, 2003. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 30, 2008. สืบค้นเมื่อ October 8, 2014.
"Seven magazine interview with Keanu Reeves". Seven magazine. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 8, 2011. สืบค้นเมื่อ December 2, 2014.
DeAngelis, Michael (2001). Gay Fandom and Crossover Stardom: James Dean, Mel Gibson, and Keanu Reeves. Durham: Duke University Press. ISBN 0-8223-2728-7.
Ong, Soh Chin (May 15, 2003). "A Man of Many Faces". The Straits Times. Singapore.
แหล่งข้อมูลอื่น

คีอานู รีฟส์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
คีอานู รีฟส์ ที่รอตเทนโทเมโทส์
คีอานู รีฟส์ ที่ People.com
งานโดยหรือเกี่ยวกับ คีอานู รีฟส์ ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
คีอานู รีฟส์ ผลงานเพลงที่ดิสคอกส์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Synchronkartei  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC 2  IdRef
มินิ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มินิ (แก้ความกำกวม)
ตราสัญลักษณ์
621 AOK รถรุ่นแรกโดยมอร์ริส มินิไมเนอร์ ผลิตปี 1959
รถมินิ (อังกฤษ: Mini)  คือรถขนาดเล็กที่ผลิตขึ้นโดยบริติชมอเตอร์คอร์ปอเรชัน (บีเอ็มซี) ประสบความสำเร็จตั้งแต่ปี ค.ศ. 1959 จนกระทั่ง 2000 เป็นรถที่โด่งดังที่สุดที่ผลิตโดยชาวอังกฤษ ต่อมาเข้าแทนที่โดยรถนิวมินิ ที่ออกมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 2001 โดยบีเอ็มดับบลิว บริษัทแม่ในปัจจุบันของ บีเอ็มซี
รถมินิแบบดั้งเดิมถือเป็นสัญลักษณ์ในยุคทศวรรษ 1960 เป็นรถประหยัดพื้นที่ ขับเคลื่อนด้วยล้อหน้า (ที่ 80% ของพื้นที่เป็นพื้นที่ของการโดยสารและกระเป๋า) ยังมีอิทธิพลต่อการผลิตรถในรุ่นต่อมา ในบางครั้งยังได้รับการพิจารณาว่าเทียบเท่ากับรถเยอรมันอย่าง รถเต่าโฟล์กสวาเกน ที่ได้รับความแพร่หลายในอเมริกาเหนือ
ลักษณะเด่นคือมี 2 ประตู ออกแบบโดย เซอร์ อเล็ก อิซซิโกนิส มีการผลิตที่โรงงานในลองบริดจ์และคาวลีย์ ในสหราชอาณาจักร , โรงงานในวิกตอเรียปาร์ก/เซ็ตแลนด์ ของ บริติชมอเตอร์คอโปเรชัน (ออสเตรเลีย) ที่ซิดนีย์ ออสเตรเลีย และต่อมาในสเปน (Authi), เบลเยี่ยม, ชิลี, อิตาลี ,โปรตุเกส, แอฟริกาใต้ ,อุรุกวัย, เวเนซุเอลา และยูโกสลาเวีย
รถมินิมาร์กวัน ต่อมามีรุ่น มาร์กทู, คลับแมน และมาร์กทรี ในนี้ยังมีรูปแบบที่หลากหลายเช่น รถโดยสาร รถบรรทุก รถแวน และมินิโม้ก (ที่มีรูปแบบเหมือนรถจี๊ป) ส่วนรถมินิคูเปอร์และคูเปอร์ "เอส" เป็นรถที่ดูสปอร์ตและประสบความสำเร็จในฐานะรถแรลลี่ ที่ชนะในการแข่งเซอร์กิตเดอโมนาโก ที่มอนเตการ์โล มาแล้วถึง 3 ครั้ง
รถมินิมีแผนการตลาดภายใต้ออสตินและมอร์ริส ตั้งแต่มินิกลายเป็นยี่ห้อในปี ค.ศ. 1969
มินิมาร์กวัน : 1959-67

เดือนเมษายน 1959 มินิรุ่นแรกได้ออกสู่สาธารณชนเป็นการแนะนำสู่สื่อ ต่อมาเดือนสิงหาคม ก็ได้มีการผลิตออกมาหลายพันคันสำหรับการขาย คำว่า "มินิ" ยังไม่ได้เป็นชื่อแรกที่ปรากฏในทันที โดยรุ่นแรกอยู่ภายใต้แบรนด์ของบีเอ็มซีที่ชื่อว่า ออสตินและมอร์ริส รุ่นออสตินเซเว่น (บางครั้งเขียนว่า SE7EN ในช่วงแรกที่ออก) ได้รับความนิยมสำหรับออสตินเซเว่นในยุคทศวรรษ 1920 และ 1930 ต่อมาในปี 1967 ในสหราชอาณาจักร (รวมถึงออสเตรเลีย) ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "มอริส มินิ ไมเนอร์" เพื่อให้ดูเหมือนเป็นการเล่นคำ
จนกระทั่งในปี 1962 ได้ออกรุ่น ออสติน 850 และ มอร์ริส 850 ในอเมริกาเหนือและฝรั่งเศส และในเดนมาร์กในชื่อ ออสติน พาร์ตเนอร์ (ถึงปี 1964) และมอร์ริส มาสค็อต (ถึงปี 1981) จากนั้นออสตินเซเว่นได้ออกใหม่ในชื่อออสตินมินิ บริษัทรถชาร์ปสคอมเมอร์เชียลส์ (ต่อมาใช้ชื่อ บอนด์คาร์ส) ได้ใช้ชื่อ มินิคาร์ สำหรับรถ 3 ล้อ ตั้งแต่ปี 1949 แต่อย่างไรก็ตามในทางกฎหมายก็เลี่ยงไปได้  และบีเอ็มซีใช้คำว่า "มินิ" ให้นึกถึงว่ารถมีชีวิต ในปี 1964 ระบบกันสะเทือนเปลี่ยนมาใช้ระบบการออกแบบของโมลตัน คือระบบ hydrolastic ทำให้ขับรถได้นิ่มขึ้นแต่ทำให้น้ำหนักเพิ่มขึ้นรวมถึงค่าผลิตที่ตามมา จากนั้นเดือนตุลาคม 1965 การออกแบบเสริม ระบบขับเคลื่อน 4 สปีด เข้าไป ออกแบบโดย ออโตโมทีฟโปรดักส์ (เอพี)
มาร์กวันมียอดขายที่แข็งแรงขึ้นมากกว่ารุ่นไหนในยุค 1960 มียอดขายรวม 1,190,000 คัน แต่รายได้รุ่นทั่วไปต่ำกว่าที่คาดไว้ มินิไม่ได้ทำเงินตามที่ขายได้ และเป็นสิ่งจำเป็นที่จะแข่งขันกับคู่แข่ง แต่ก็มีข่าวลือว่าอาจจะเป็นความผิดพลาดของเรื่องการบัญชี กำไรมาจากรุ่นหรู ๆ และอุปกรณ์ต่าง ๆ เช่น ที่รัดเข็มขัด กระจกประตูและวิทยุ ที่จำเป็นต่อรถรุ่นใหม่
รถมินิเป็นที่เห็นชัดในวัฒนธรรมสมัยนิยมในยุค 1960 ว่าได้รับการเผยแพร่และซื้อโดยดาราภาพยนตร์และดารานักร้อง
มินิมาร์กทู : 1967-70

จากปี 1967 ถึง 1970 อิซซิโกนิซ ได้ทดลองออกแบบรถมินิที่มีรูปทรงใหม่ที่เรียกว่า 9X ที่สั้นลงและมีกำลังมากกว่ามินิ แต่เนื่องจากเรื่องการเมืองในบริติชเลย์แลนด์ (ที่ได้รวมกับบริษัทแม่บีเอ็มซี บริติชมอเตอร์โฮล์ดิงส์แอนด์เดอะเลย์แลนด์มอเตอร์คอโปเรชัน) ทำให้รถไม่ได้รับการผลิตขึ้นมา ที่จะน่าทึ่งไปด้วยเทคโนโลยีล้ำหน้า ซึ่งหลายคนคาดว่าจะมีคู่แข่งทำในทศวรรษ 1980
ตะแกรงหน้ารถของ รถมินิมาร์กทู ได้รับการออกแบบใหม่ หน้าต่างข้างใหญ่ขึ้น สิ่งเติมแต่งก็เปลี่ยนไป รถมาร์กทูผลิตขึ้นเป็นจำนวน 429,000 คัน รถมินิที่หลากหลายผลิตขึ้นใน Pamplona ในสเปน โดยบริษัท Authi ตั้งแต่ปี 1968 ส่วนใหญ่ภายใต้แบรนด์มอร์ริส
หลังจากนั้นมินิก็โด่งดังสุด ๆ หลังจากภาพยนตร์เรื่อง The Italian Job ในปี 1969 ที่มีฉากหนึ่งที่มีการแข่งรถ โดยโจรในเรื่องขับรถมินิ 3 คันลงบันไดผ่านท่อระบายน้ำบนตึก จากนั้นก็ขับมาด้านหลังของรถบัส ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกทำมาทำใหม่ในปี 2003 โดยใช้รถนิวมินิ
รุ่นดัดแปลง

โวลส์ลีย์ ฮอร์เน็ต (Wolseley Hornet) และ ไรลี เอลฟ์ (Riley Elf) (1961-69) :เป็นมินิเวอร์ชันที่ดูหรูหราขึ้น ทั้ง 2 รุ่นมีปีกข้างที่ยาวขึ้นเล็กน้อย กระโปรงหลังใหญ่ขึ้น ที่ทำให้เหมือนรถมีฝาประตูด้านหลังเหมือนรถทั่วไป ส่วนหน้าซึ่งออกแบบตะแกรงที่มีตรายี่ห้อไว้ด้วย และยังไม่แสดงถึงการใช้สอยจากรูปลักษณ์ภายนอก ฝาครอบล้อโครเมียมมีเส้นผ่าศูนย์กลางใหญ่กว่า ออสตินและมอร์ริส มินิ ส่วนกันชนก็ทำจากโครเมี่ยม แผงหน้าปัดไม้ ไรลี เอลฟ์จะราคาแพงกว่าโวลส์ลีย์ ฮอร์เน็ต
คำว่า โวลส์ลีย์ ฮอร์เน็ต ใช้ครั้งแรกในรถสปอร์ตช่วงทศวรรษ 1930 ขณะที่ เอลฟ์ มาจากรถโบราณไรลี สไปรต์ และรถสปอร์ต ในยุค 1930 เช่นกัน
รถทั้ง 2 ชนิดออกมา 3 รุ่น เริ่มแรกเครื่องขนาด 848 ซีซี เปลี่ยนมาใช้คาบูเรตเตอร์ ในรุ่นคูเปอร์ 998 ซีซี ในมาร์กทู ในปี 1963 หน้าตาของมาร์กทรี ในปี 1966 หน้าต่างสามารถให้ลมผ่านได้ และยังซ่อนบานพับประตูก่อนที่จะเห็นในมินิทั่วไป ไรลี เอลฟ์ผลิตมาทั้งสิ้น 30,912 คัน ส่วนโวลส์ลีย์ ฮอร์เน็ต ผลิตมา 28,455 คัน
มอร์ริส มินิ ทราเวลเลอร์ และ ออสติน มินิ คันทรีแมน (1961–69, เฉพาะในสหราชอาณาจักร): รถโดยสาร 2 ประตูที่มีประตูหลังคู่ ทั้ง 2 รุ่นจะมีโครงรถที่ยาวขนาด 84 นิ้ว (2.14 ม.) เมื่อเทียบกับรถซาลูนที่ยาว 80.25 นิ้ว (2.04 ม.)
รุ่นที่หรูหราจะมีการตกแต่ง ใช้ไม้ตกแต่งในส่วนที่ไม่ใช่โครงสร้างในส่วนตัวเครื่องด้านหลัง ซึ่งทำให้รถดูใหญ่กว่ารถโดยสารมอร์ริสไมเนอร์ที่ดูเป็นรถวูดี้สไตล์อเมริกันในช่วงทศวรรษ 1950 มีการประเมินว่ามีการผลิตออสติน มินิ คันทรีแมน 108,000 คันและ มอร์ริส มินิ ทราเวลเลอร์จำนวน 99,000 คัน
มินิแวน (1960-82): สามารถรับน้ำหนักได้ ¼ ตัน โครงรถออกแบบมาให้ยาวเหมือนรุ่นทราเวลเลอร์แต่ไม่มีประตูข้าง ได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษ 1960 ในอังกฤษในฐานะรถที่ราคาถูกลง เพราะเป็นรถที่ใช้ในการค้า ไม่มีภาษี รถมินิแวนได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น มินิ 95 ในปี 1978 มีน้ำหนัก 0.95 ตัน ผลิตมาทั้งสิ้น 521,494 คัน
มินิโม๊ก (1964 และ 1968 ในสหราชอาณาจักร, 1966-82 ในออสเตรเลีย และ 1983-89 ในโปรตุเกส): เป็นรถที่ออกแบบมาเพื่อกองทัพอังกฤษ ที่มีขนาด 600 เครื่องยนต์คู่ ขับเคลื่อนสี่ล้อ สามารถไต่ระดับความชันได้ 2 ต่อ 1 แต่ก็เป็นข้อพิสูจน์ว่าไม่เพียงพอสำหรับกองทัพ รถมินิโม๊กเครื่องเดี่ยวขับเคลื่อนล้อหน้าได้รับความนิยมสำหรับผู้ใช้พลเรือน ผลิตประมาณ 50,000 คัน  รถได้ปรากฏในรายการทางโทรทัศน์ซีรีส์เรื่อง The Prisoner และเป็นที่นิยมในสถานที่พักตากอากาศอย่างบาร์บาโดสและมาเก๊า ซึ่งมินิโม๊กจะใช้เป็นรถตำรวจ และยังมีไว้สำหรับเช่าตั้งแต่ มีนาคม 2006
มินิปิ๊กอัพ (1961-82):  รถปิ๊กอัพมีขนาดความยาวตั้งแต่หัวถึงท้ายที่ 11 ฟุต สร้างบนโครงที่ยาวกว่ารถมินิแวน ที่มีส่วนท้ายเปิดโล่งสำหรับบรรทุกของและประตูท้าย โรงงานได้ระบุน้ำหนักการขนของว่าให้น้อยกว่า 1,500 ปอนด์ ด้วยน้ำมันเต็ม 6 แกลลอน
ปิ๊กอัพไม่มีตะแกรงโครเมียม ใช้เหล็กปั๊มธรรมดาที่สามารถให้อากาศไหลเวียนจากเครื่องยนต์ ปิ๊กอัพออกแบบมาให้มีความเรียบง่าย ถึงแม้ว่าโบรชัวร์จากโรงงานจะโฆษณาว่า "กับอุปกรณ์ที่ครบครัน มินิปิ๊กอัพยังมี recirculatory heater, ที่บังแดดด้านข้างของผู้โดยสาร ,เข็มขัดนิรภัย ,แผ่นกันลม , tilt tube ในราคาพิเศษ" เช่นเดียวกับมินิแวน ปิ๊กอัพเปลี่ยนชื่อในเวลาต่อมาเป็น มินิ 95 ในปี 1978 มีการผลิตมินิปิ๊กอัพทั้งสิ้น 58,179 คัน
มอร์ริสมินิเค (มีนาคม 1969 - สิงหาคม 1971 ในออสเตรเลียเท่านั้น): ผลิตโดยโรงงานออสเตรเลียนบรติชมอเตอร์คอร์โปเรชัน ในเซ็ทแลนด์ มีการโฆษณารถว่าเป็น "การก้าวกระโดดครั้งใหญ่" มินิเค (คำว่า เค (K) ย่อมาจาก Kangaroo หรือจิงโจ้) มีเครื่องยนต์ 1098 ซีซี เป็นรถกลมมนรุ่นสุดท้ายที่ผลิตในออสเตรเลีย ราคาแรกเริ่มที่ 1,780 เหรียญออสเตรเลีย
มินิคลับแมนและ 1275GT: 1969-80

ในปี 1969 ภายใต้กรรมสิทธิ์ของบริทิชเลย์แลนด์ รถมินิ ได้ปรับแต่งรูปโฉม ออกแบบโดยรอย เฮย์นส ที่เคยทำงานให้กับฟอร์ดมาก่อน การออกแบบครั้งนี้เรียกว่า มินิคลับแมน ที่มีรูปแบบเหลี่ยมกว่าในส่วนของด้านหน้า ใช้ส่วนต่าง ๆ ประกอบเหมือนกันอย่าง ไฟข้าง คล้ายกับ ออสตินแม็กซี เดิมทีผู้ผลิตตั้งใจจะให้มินิคลับแมนแทนที่รถของกลุ่มคนมีรายได้สูงอย่าง ไรเลย์ และ วูลส์ลีย์ รถรูปแบบใหม่นี้ได้รับการตั้งชื่อว่า 1275GT และตั้งใจว่าจะมาแทนที่ มินิคูเปอร์ รุ่น 998 ซีซี (มินิคูเปอร์เอส 1275 ซีซี ยังคงเทียบเท่ากับ 1275GT เป็นเวลา 2 ปี ตั้งแต่ปี 1971) คลับแมนเอสเตด เข้ามาแทนที่คันทรีแมนและแทรเวลเลอร์ที่ออกไป
มักมีการกล่าวอย่างผิด ๆ ว่า 1275GT คือ "มินิคลับแมน 1275GT" ซึ่งจริงๆ แล้วชื่ออย่างเป็นทางการคือ "มินิ 1275GT" และมันก็ไม่เกี่ยวกัน ซึ่งแตกต่างจากคลับแมน (ถึงแม้ว่า ส่วนหน้าจะเหมือนกัน มินิคลับแมน และออกมาในช่วงเวลาเดียวกัน)
ในปี 1920 มินิคูเปอร์เอส รุ่น 1275 ซีซี เลิกผลิตในสหราชอาณาจักร เหลือแต่เพียง มินิ 1275GT รุ่นเดียวของมินิสปอร์ต ออกขายจนทิ้งสิ้นทศวรรษนั้น ในอิตาลี อินโนเซนติยังคงออกมินิคูเปอร์เวอร์ชันของตัวเองในบางครั้ง และในออสเตรเลียตั้งแต่กลางปี 1971 ถึง ปลายปี 1972 ได้มีการผลิตคลับแมนจีทีในท้องถิ่น ที่ประกอบด้วยส่วนบอดี้ในลักษณะของคูเปอร์เอสแบบคลับแมน มีดิสก์เบรก 7 1/2" เหมือนกัน, ถังน้ำมันคู่, และคาร์บูเรเตอร์คู่ แบบคูเปอร์เอส รุ่น 1275 ซีซี ขณะที่ในสหราชอาณาจักร 1275GT ผลิตออกมาไม่ได้ใกล้เคียงและเร็วเท่า 1275 มินิคูเปอร์เอส มันราคาถูกกว่า และยังเป็นมินิรุ่นแรกที่มีเครื่องมือวัดความเร็ว และยังมีเกียร์ close-ratio รุ่นมาตรฐาน
สมรรถนะของ 1275GT ด้านความเร็วที่สามารถเร่งจาก 0–60 ไมล์ต่อชั่วโมง ใน 12.9 วินาที และกำลังมิดค่ากลางดีเลิศ อยู่ที่ 30–50 ไมล์ต่อชั่วโมง และถ้าเกียร์สูงสุดได้เร็วภายใน 9 วินาที และเครื่องสามารถแตะถึง 90 ไมล์ต่อชั่วโมง (14 กม./ชม.)  ส่วนเครื่องรุ่น 1275 ซีซี ซีรีส์เอ มีราคาถูกและหมุนเคลื่อนง่ายกว่า อีกทั้งริ้วประตู "sidewinder" ติดตาย ซึ่งหมายถึงว่ารุ่นนี้เป็นรุ่นพิเศษ "สำหรับเด็กนักแข่ง" ตั้งแต่ยุคทศวรรษ 1970 ถึง 1980
มินิมาร์กโฟร์ (Mk IV) และต่อไป : 1976–2000 > มาร์กโฟร์ (Mark V): 1976–1983

มินิ คอร์ด เอฟเอ ปี 1992
มินิมาร์กโฟร์ (Mk IV) และต่อไป : 1976–2000 > มาร์กซิกส์ (Mark VI): 1990–1996

โรเวอร์มินิ 1300i คาบริโอเลต ปี 1994
มินิมาร์กโฟร์ (Mk IV) และต่อไป : 1976–2000 > มาร์กเซเว่น (Mark VII): 1996–2000

โรเวอร์มินิคูปเปอร์สปอร์ต (ด้านหลัง)
รุ่นต่อไป

มินิ แฮทช์ (R50–F56)
แหล่งข้อมูลอื่น

พลิกตำนานมินิสุดยอดรถเล็กกระฉ่อนโลก[ลิงก์เสีย] จากเว็บไซต์ ฉันรักมินิดอตคอม
มินิ : ยอดรถเล็กในดวงใจ จากหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ ฉบับที่ 2342 24 ก.ค. - 26 ก.ค. 2551
ภายในรถมอร์ริส มินิไมเนอร์ ปี 1959
มาร์กวัน ออสติน มินิ 850
ออสติน มินิมาร์กทู คันทรีแมน
มาร์กทรี ไรลี เอลฟ์ ปี 1968
มินิแวน
มินิปิ๊กอัพ
ออสตินมินิคูเปอร์เอส ปี 1963
ผู้ชนะการแข่งขันมอนเตการ์โลในปี 1965 : รถมอร์ริสมินิคูเปอร์ ปี 1964
มินิคลับแมน ปี 1980
มินิคลับแมน เอสเตท
มินิ รุ่นปี 1970
มินิ 1000 รุ่นปี 1976
มินิ ซิตี้ อี รุ่นปี 1985
มินิ คูปเปอร์ รุ่นปี 1991
โรเวอร์มินิคูปเปอร์สปอร์ต รุ่นปี 2001
มินิคันสุดท้ายผลิตขึ้น, โรเวอร์คูปเปอร์มินิสปอร์ต, เคลื่อนตัวออกจากโรงงาน Longbridge ในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2543
ชาวปัญจาบ

| پنجابی ਪੰਜਾਬੀ |
| --- | --- |

ประชากรทั้งหมด
ประมาณ 150 ล้านคน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 ปากีสถาน: 108,586,959 (2022)
 อินเดีย: 37,520,211 (2022)
 แคนาดา: 942,170 (2021)
 สหราชอาณาจักร: 700,000 (2006)
 สหรัฐ: 253,740
 ออสเตรเลีย: 132,496 (2017)
 มาเลเซีย: 56,400 (2019)
 ฟิลิปปินส์: 50,000 (2016)
 นิวซีแลนด์: 34,227 (2018)
 นอร์เวย์: 24,000 (2013)
 บังกลาเทศ: 23,700 (2019)
 เยอรมนี: 18,000 (2020)
 เนปาล: 10,000 (2019)
อื่น ๆ: ดุชาวปัญจาบพลัดถิ่น
ภาษา
ส่วนใหญ่: ภาษาปัญจาบและภาษาย่อย ส่วนน้อย: ภาษาอูรดู (ในปากีสถาน) และภาษาฮินดี (ในอินเดีย)
ศาสนา
ส่วนใหญ่   อิสลาม  ส่วนน้อย    ซิกข์ •   ฮินดู                                                •  คริสต์   ปัญจาบฝั่งปากีสถาน: ส่วนใหญ่  อิสลาม (97%) ส่วนน้อย  คริสต์ (2%) • ฮินดู • ซิกข์  ปัญจาบฝั่งอินเดีย: ส่วนใหญ่  ซิกข์ (60%) ส่วนน้อย  ฮินดู (38%) • อิสลาม • คริสต์
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
กลุ่มชนอินโด-อารยันอื่น ๆ 
ชาวปัญจาบ (ปัญจาบ: پنجابی (ชาห์มุขี); ਪੰਜਾਬੀ (คุรมุขี)) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์-ภาษาอินโด-อารยันที่มีความเกี่ยวข้องกับภูมิภาคปัญจาบในอนุทวีปอินเดีย ประกอบด้วยปากีสถานตะวันออก และอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือ ประชากรทั้งสองประเทศพูดภาษาปัญจาบมาตรฐานหรือภาษาย่อยปัญจาบหลายภาษา
ชื่อเรียกชาติพันธุ์มาจากคำว่า Punjab (ห้าแม่น้ำ) ในภาษาเปอร์เซีย เพื่อสื่อถึงพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอนุทวีปอินเดีย ซึ่งมีแม่น้ำทั้ง 5 (บีอาส, จนาพ, เฌลัม, ราวี และสตลุช) ไหลลงไปรวมในแม่น้ำสินธุ กับแม่น้ำ Ghaggar ที่แห้งขอดแล้ว
การรวมตัวกันของชนเผ่าต่าง ๆ  วรรณะทางสังคม และผู้อยู่อาศัยในภูมิภาคปัญจาบก่อให้เกิดอัตลักษณ์ "ปัญจาบ" แบบทั่วไปตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ในอดีต ชาวปัญจาบเป็นกลุ่มวิวิธพันธุ์ (heterogeneous) และแบ่งออกเป็นกลุ่มตระกูลที่มีชื่อเรียกว่า biradari (แปลว่า "ภราดรภาพ") หรือ เผ่า ที่แต่ละคนมีความผูกพัน ภายหลังโครงสร้างเผ่าถูกแทนที่ด้วยสังคมที่เหนียวแน่นและเป็นองค์รวมมากขึ้น เนื่องจากการสร้างชุมชนและความยึดเหนี่ยวของกลุ่มก่อให้เกิดเสาใหม่ของสังคมปัญจาบ
เดิมที อัตลักษณ์ของชาวปัญจาบโดยหลักเป็นภาษา ภุมิศาสตร์ และวัฒนธรรม อัตลักษณ์เหล่านี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับต้นตอทางประวัติศาสตร์หรือศาสนา โดยกล่าวถึงผู้ที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคปัญจาบหรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับประชากรในภูมิภาคนี้ และผู้ที่ถือว่าภาษาปัญจาบเป็นภาษาแม่ของตน การบูรณาการและการกลืนกลายเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมปัญจาบ เนื่องจากอัตลักษณ์ของชาวปัญจาบไม่ได้อิงกับความสัมพันธ์ทางชนเผ่าอย่างเดียว ในขณะที่ชาวปัญจาบมีอาณาเขต เชื้อชาติ และภาษาร่วมกัน ก็มีบางส่วนที่อาจนับถือศาสนาอื่น ๆ ส่วนใหญ่นับถืออิสลาม, ฮินดู, ซิกข์ หรือคริสต์