stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราชสำนักใต้

ราชสำนักใต้ (ญี่ปุ่น: 南朝; โรมาจิ: Nanchō) ราชสำนักที่จักรพรรดิ 4 พระองค์ปกครองในช่วง ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ โดยปกครองในช่วงปี ค.ศ. 1338 - ค.ศ. 1392 ซึ่งยุคนี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อ จักรพรรดิโกะ-คะเมะยะมะ จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชสำนักใต้ได้ประกาศยอมแพ้ต่อ จักรพรรดิโกะ-โคะมะสึ แห่ง ราชสำนักเหนือ
ที่มาของชื่อมาจากที่ตั้งเมืองหลวงของราชสำนักใต้คือโยชิโนะ (ปัจจุบันคืออำเภอหนึ่งใน จังหวัดนาระ) นั้นตั้งอยู่ทางใต้ของ นครหลวงเคียวโตะ เมืองหลวงของ ราชสำนักเหนือ ซึ่งบางทีก็เรียกว่า ราชสำนักโยะชิโนะ
โดยราชสำนักใต้มีชื่อราชสกุลว่า ไดกากูจิ ซึ่งมีที่มาจากชื่อพระตำหนักที่ใช้ว่าราชการในวัดของ จักรพรรดิโกะ-อุดะ พระราชโอรสของ จักรพรรดิคะเมะยะมะ ผู้เป็นต้นราชสกุล
จุดเริ่มต้น

จุดเริ่มต้นของความขัดแย้งก่อนที่จะกลายมาเป็นยุคราชสำนักเหนือ-ใต้เริ่มต้นมาจากการที่ จักรพรรดิโกะ-ซะงะ ซึ่งครองสิริราชสมบัติระหว่างปี ค.ศ. 1242 - ค.ศ. 1246 และทรงเป็น ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) ได้บีบบังคับ จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ สละราชบัลลังก์ให้กับ เจ้าชายสึเนะฮิโตะ ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิคะเมะยะมะ เมื่อปี ค.ศ. 1260 หลังจากนั้นเจ้าชายจากราชสกุล จิเมียวอิง ที่สืบเชื้อสายจากจักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะและราชสกุล ไดกะกุจิ ที่สืบเชื้อสายจากจักรพรรดิคะเมะยะมะก็ได้ผลัดกันเป็นจักรพรรดิสืบต่อกันมาจนถึงรัชสมัย จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ ที่ขึ้นสืบราชบัลลังก์เมื่อปี ค.ศ. 1318 สืบต่อจาก จักรพรรดิฮะนะโซะโนะ ที่มาจากราชสกุลจิเมียวอิง
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1331 จักรพรรดิโกะ-ไดโงะทรงพยายามก่อการโค่นอำนาจ รัฐบาลโชกุนคะมะกุระ แต่ไม่สำเร็จจึงถูกเนรเทศไปเจ้าชายคะซุฮิโตะที่รัชทายาทจากราชสกุลจิเมียวอิงจึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโคงง
ราชสำนักเหนือ

แผนที่แสดงที่ตั้งเมืองหลวงของทั้งสองราชสำนัก 
 เมืองหลวงของราชสำนักเหนือ : เคียวโตะ 
  เมืองหลวงของราชสำนักใต้ : โยะชิโนะ
วิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญรัสเซีย พ.ศ. 2536

วิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2536  เป็นความขัดแย้งทางการเมืองระหว่างประธานาธิบดีรัสเซียและรัฐสภารัสเซียซึ่งระงับด้วยการใช้กำลังทหาร ความสัมพันธ์ระหว่างประธานาธิบดีและรัฐสภาเสื่อมลงเป็นเวลาหนึ่งแล้ว วิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญดังกล่าวถึงจุดสูงสุดเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2536 เมื่อประธานาธิบดีบอริส เยลต์ซินมุ่งยุบสภานิติบัญญัติของประเทศรัสเซีย (คือ สภาประชาชนและสภาโซเวียตสูงสุด) แม้ประธานาธิบดีไม่มีอำนาจยุบรัฐสภาตามรัฐธรรมนูญ เยลต์ซินใช้ผลการลงประชามติเมื่อเดือนเมษายน 2536 เพื่อหนุนความชอบธรรมของตน รัฐสภาสนองโดยประกาศให้คำวินิจฉัยของประธานาธิบดีไม่มีผลและเป็นโมฆะ ฟ้องให้ขับเยลต์ซินจากตำแหน่ง และประกาศให้รองประธานาธิบดีอะเล็กซันดร์ รุตสคอยรักษาราชการในตำแหน่งประธานาธิบดี
สถานการณ์เลวร้ายลงเมื่อย่างเข้าเดือนตุลาคม วันที่ 3 ตุลาคม ผู้เดินขบวนนำแถวตำรวจรอบรัฐสภาออก และยึดสำนักงานนายกเทศมนตรีและพยายามล้อมศูนย์โทรทัศน์ออสตันคีโนด้วยการกระตุ้นจากแกนนำ กองทัพ ซึ่งทีแรกประกาศตนเป็นกลาง ปฏิบัติตามคำสั่งของเยลต์ซินล้อมอาคารสภาโซเวียตสูงสุดในเช้าวันที่ 4 ตุลาคมและจับกุมผู้นำการต่อต้าน
ความขัดแย้งนานสิบวันนี้กลายเป็นเหตุการณ์การต่อสู้บนท้องถนนเดี่ยวครั้งนองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์กรุงมอสโกนับแต่การปฏิวัติรัสเซีย พ.ศ. 2460 ตามการประเมินของรัฐบาล มีผู้เสียชีวิต 187 คน และได้รับบาดเจ็บ 437 คน ส่วนการประเมินจากแหล่งนอกภาครัฐกำหนดยอดผู้เสียชีวิตไว้สูงถึง 2,000 คน
รายชื่อจิตรกร

รายชื่อจิตรกร
จิตรกรตะวันตก > จิตรกรรมไทย

กมล ทัศนาญชลี
กำจร สุนพงษ์ศรี
ขรัวอินโข่ง
คงแป๊ะ
จรูญ บุญสวน
จักรพันธุ์ โปษยกฤต
เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์
ชาติชาย ปุยเปีย
ชำเรือง วิเชียรเขตต์
เดชา วราชุน
ถวัลย์ ดัชนี
ถาวร โกอุดมวิทย์
ทองอยู่
ทวี นันทขว้าง
บุญเกิด ซื่อตรง
ประเทือง เอมเจริญ
ประยูร อุลุชาฏะ (น. ณ ปากน้ำ)
ประหยัด พงษ์ดำ
ปริญญา ตันติสุข
ปรีชา อรชุนกะ
ปัญญา วินจินธนสาร
พิชัย นิรันต์
พิษณุ ศุภนิมิตร
ไพรวัลย์ ดาเกลี้ยง
มานิตย์ ภู่อารีย์
วิโชค มุกดามณี
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ
สวัสดิ์ ตันติสุข
อังคาร กัลยาณพงศ์
อิทธิพล ตั้งโฉลก
อินสนธ์ วงศ์สาม
โอภาส นาคบัลลังก์
วอลโว่บัส

| --- | --- |

ชื่อทางการค้า: Volvo Buses Volvo Bus Corporation
ประเภท: บริษัทสาขาของกลุ่มบริษัทวอลโว่
อุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมการผลิต
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1968
สำนักงานใหญ่: กอเทนเบิร์ก ประเทศสวีเดน
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: โฮแกน อังเนวาล (ประธาน)
ตราสินค้า: วอลโว่ โนวาบัส เปรโวคาร์
รายได้:  25.386 พันล้านครูนา (ค.ศ. 2016)
รายได้จากการดำเนินงาน:  0.911 พันล้านครูนา (ค.ศ. 2016)
พนักงาน: 7,353 คน (ค.ศ. 2016)
บริษัทแม่: กลุ่มบริษัทวอลโว่
เว็บไซต์: volvobuses.com
วอลโว่บัส (Volvo Buses) หรือ วอลโว่บัสคอร์ปอเรชัน (Volvo Bus Corporation) ชื่ออย่างเป็นทางการคือ วอลโว่บุสซาร์ ออเบีย (Volvo Bussar AB) หรือเรียกให้ทันสมัยคือ วอลโว่ (VOLVO) เป็นบริษัทสาขาและเป็นพื้นที่ธุรกิจของกลุ่มบริษัทวอลโว่ ผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติสวีเดน ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นหน่วยอิสระในปี ค.ศ. 1968 ตั้งอยู่ที่กอเทนเบิร์ก
เป็นผู้ผลิตรถบัสรายใหญ่ที่สุดในโลก ด้วยรถบัสหนักหลากหลายประเภทสำหรับการขนส่งผู้โดยสาร กลุ่มผลิตภัณฑ์นั้นประกอบไปด้วยรถบัสและรถโคชที่พรั่งพร้อม รวมถึงแชสซีกับบริการที่ครอบคลุม
การทำงานของบัสนั้นมีอยู่ทั่วโลก ซึ่งมีการผลิตในทวีปยุโรป, ทวีปอเมริกาเหนือและใต้, ทวีปเอเชีย และประเทศออสเตรเลีย ส่วนในประเทศอินเดียได้จัดตั้งโรงงานผลิตในบังคาลอร์ ทั้งนี้ โรงงานผลิตเดิมตั้งอยู่ที่เออร์ไวน์ ประเทศสกอตแลนด์ (ซึ่งปิดในปี ค.ศ. 2000)
ระเบียงภาพ

วอลโว่บัสที่ใช้ในปฏิบัติการรถบัสขาวปี ค.ศ. 1945
วอลโว่ เบีย12 บัส ค.ศ. 1940
วอลโว่ เบีย10 บัส ค.ศ. 1938
วอลโว่ เบีย512 บัส ค.ศ. 1948
วอลโว่ เบีย513เอ็ก บัส 1948
วอลโว่ เบีย617 บัส ค.ศ. 1952
วอลโว่ เบีย655 บัส ค.ศ. 1952
วอลโว่บัส ค.ศ. 1953
วอลโว่ เบีย638 บัส ค.ศ. 1953
วอลโว่ เบีย727 บัส ค.ศ. 1953
วอลโว่ เบีย70501 บัส ค.ศ. 1959
วอลโว่ เบีย655 บัส ค.ศ. 1963
วอลโว่บัส ค.ศ. 1967
วอลโว่ เบีย58 บัส ค.ศ. 1968
รถโคชชั้นเดียววอลโว่ เบีย10เอ็ม รูปแบบวานโฮล
วอลโว่ เบีย10เอ็มออ ค.ศ. 1985
วอลโว่โอลิมเปียน ค.ศ. 1996
รถบัสเบีย10เบีย ที่สร้าง ค.ศ. 1993 ด้วยโครงด้านนอกของรถอเล็กซานเดอร์สไตรเดอร์ ในภาพรถบัสฝึกซ้อมสำหรับเฟิสต์เกรเทอร์แมนเชสเตอร์
วอลโว่ เบีย9เทียแอล ค.ศ. 2013
วอลโว่ เบีย7อาร์แอลเอีย ค.ศ. 2012
วอลโว่ เบีย8อาร์แอลเอีย ค.ศ. 2013
วอลโว่ เบีย8อาร์แอลเอียออ ค.ศ. 2015
วอลโว่ เบีย12เบียแอลเอียออ ค.ศ. 2009
วอลโว่ เบีย11อาร์ ค.ศ. 2018
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
วัดศรีคูณเมือง (จังหวัดหนองบัวลำภู)

| วัดศรีคูณเมือง |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลลำภู อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศรีคูณเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำภู อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู
ประวัติ

เดิมเป็นวัดมาแต่โบราณ จนถึง พ.ศ. 2115 สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชมาพักทัพบริเวณนี้จึงได้บูรณะวัดแห่งนี้ ต่อมากลายเป็นวัดร้างจนถึงพ.ศ. 2310 ได้มีการบูรณะและสร้างวัดใหม่ชื่อ วัดใน เพราะอยู่ในบริเวณกำแพงเมืองเก่า และในวัดมีบ่อน้ำก่อด้วยอิฐมีน้ำดีตลอดปี จึงเรียกชื่อวัดว่า วัดน้ำออกบ่อศรีคูณเมือง บ้างเรียกว่า วัดคนชุมน้ำออกบ่อ ต่อมาเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดศรีคูณเมือง" จนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2522 วัดได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 118 ตอน 127 ง วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2544
โบราณสถานและปูชนียวัตถุ

โบราณสถานที่ได้รับการขึ้นทะเบียนประกอบด้วย วิหารสี่เหลี่ยมผืนผ้า สภาพพังทลายมากก่ออิฐสอปูน ทางวัดได้สร้างอาคารคลุมทับไว้ กู่พระไชยเชษฐา มีลักษณะคล้ายมณฑปมีหลังคาเอนลาดซ้อนกันสองชั้น ข้างในเป็นโถงมีทางเข้าด้านหน้าภายในประดิษฐานพระพุทธรูปลงรักปิดทอง 1 องค์ มีทางเข้าอยู่ด้านหน้า สิมเก่า อยู่ด้านหลังวิหารเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 4.5 เมตร ยาว 5.8 เมตร หันหน้าไปทางทิศใต้ ก่ออิฐสอปูน ฐานล่างก่อด้วยศิลาแลง หลังคาและผนังบางส่วนพังทลาย ทางวัดได้สร้างอาคารชั่วคราวคลุมไว้ รอบ ๆ สิมมีใบเสมาหินทรายรูปแบบศิลปะทวารวดีและในรูปแบบยุคหลังกว่าอยู่หลายใบ บ่อน้ำเก่า อยู่ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของวิหารเป็นบ่อน้ำเก่าก่อด้วยอิฐรูปทรงกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2.5 เมตร ก่อด้วยอิฐ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช เมื่อ พ.ศ. 2106 ถือว่าเป็นบ่อน้ำคู่บ้านคู่เมือง น้ำในบ่อใช้ในพิธีสำคัญเช่น พระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาและพิธีเสกน้ำพระพุทธมนต์ศักดิ์สิทธิ์
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ พระพุทธรูปศิลปะล้านช้าง หรือหลวงพ่อพระไชยเชษฐา ประดิษฐานในพระธาตุที่มีศิลปะคล้ายกับพระธาตุศรีสองรัก จังหวัดเลย
วัดบางเสียด

| วัดบางเสียด |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบางเตย อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบางเสียด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเตย อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา  เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระอธิการเคลือบ จิตตาวิโล
วัดบางเสียด แรกเริ่มสร้างวัดมีพระธุดงค์มาพักอยู่ประมาณ พ.ศ. 2415 ชาวบ้านได้เริ่มสร้างวัดขึ้น มีลักษณะเป็นที่พักสงฆ์ถวายพอได้อาศัยเป็นที่บำเพ็ญกุศล ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2440 จึงได้มีเสนาสนะมั่นคง มีพระสงฆ์อยู่จำพรรษามากขึ้นจนได้รับสถานะเป็นวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2465 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 48 เมตร ยาว 54 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
ตามประวัติวัดระบุว่าพระเขมรได้ธุดงค์มาจากไหนไม่มีใครทราบ ได้ปักกรดพักอาศัยอยู่เพื่อปฏิบัติธรรมในดงไม้สีเสียดหมู่บ้านบางเสียด ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดให้ ต่อมาได้เคลื่อนย้ายจากที่เดิมมาสร้างใหม่ทางทิศตะวันตกติดต่อกับที่เดิมซึ่งชาวบ้านเรียกสถานที่เดิมว่า "วัดเก่า" หรือ "วัดนอก"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า กว้าง 11 เมตร ยาว 16 เมตร โครงกร้างก่ออิฐถือปูนออกเฉียงทั้ง 4 ด้าน มีกำแพงล้อมรอบ ศาลาการเปรียญกว้าง 11 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก มีกำแพงล้อมรอบ กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง อาคารไม้ 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 1.37 เมตร ปางมารวิชัย นางพลพิทักษ์ (ยกอิ่น กำลัง) เป็นผู้สร้างถวายไว้เมื่อ พ.ศ. 2497 พระพุทธรูปทองเหลืองอีกองค์หนึ่งพระเพลากว้าง 93 เซนติเมตร ปางมารวิชัย นางสิว อุดมผล สร้างถวายไว้เมื่อ พ.ศ. 2522 มีพระพุทธรูปทองคำ 3 องค์ พระพุทธรูปเงิน 1 องค์ ขนาดพระเพลาเท่ากัน คือกว้าง 1 นิ้วฟุต
รายนามเจ้าอาวาส

พระธุดงค์ไม่ทราบนาม พ.ศ. 2415–2421
พระขุนสวัสดิ์ พ.ศ. 2421–2431
พระดำ พ.ศ. 2431–2443
พระหนู พ.ศ. 2443–2445
พระทอง พ.ศ. 2445–2447
พระสมุห์ชู พ.ศ. 2447–2456
พระครูอรรถสารสุนทร พ.ศ. 2456–2479
พระทวี พ.ศ. 2479–2483
พระอธิการปู่ พ.ศ. 2483–2498
พระเปีย พ.ศ. 2498–2499
พระอธิการอ้าย รัตนโชโต พ.ศ. 2499–2502
พระครูสุนทรธรรมคุณ พ.ศ. 2502–2503
พระริ่น พ.ศ. 2503-2504
พระเมฆ จันทวัณโณ พ.ศ. 2504–2513
พระอธิการเคลือบ จิตตาวิโล พ.ศ. 2513–
วัดปทุมธาราม (จังหวัดชัยนาท)

| วัดปทุมธาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดปทุมธาราม, วัดหนองบัว
ที่ตั้ง: ตำบลหนองบัว อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปทุมธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองบัว อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท
วัดปทุมธาราม เดิมชื่อว่า วัดหนองบัว เนื่องจากหมู่บ้านนี้มีหนองน้ำและมีบัวหลวงมากมาย ผู้สร้างวัดคือ สมเด็จเจ้าเถื่อน สมเด็จพร กับขรัวยายไข่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2365 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูป รูปเหมือนหลวงปู่ศุข กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ หลวงพ่อจาดอดีตเจ้าอาวาส ด้านหน้าวิหารมีพระพุทธรูปปางประทานพรสีทององค์ใหญ่ พระมหาธาตุเจดีย์ศรีชัยนาท เป็นเจดีย์ที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดชัยนาท สร้างขึ้นเพื่อพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองราชย์สมบัติครบ 50 ปี เพื่ออัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ และพระธาตุของพระอรหันต์สาวกไปบรรจุอยู่ ณ บุษบกยอดพระเจดีย์ ปูชนียวัตถุอื่นมีพระร่วงเลิศฤทธิ์ และพระพุทธวงศ์ 28 พระองค์ ประดิษฐานอยู่ในองค์เจดีย์ บานประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นรูปสัตว์หิมพานต์สีทอง ทางขึ้น 8 ทิศ เป็นบันไดนาค
ลัคนา

ลัคนา (Ascendant)  หรือลัคน์  หมายถึง ตำแหน่งของขอบฟ้าด้านทิศตะวันออก ซึ่งในทางโหราศาสตร์ถือว่าเป็นจุดกำเนิดของบุคคลหรือเหตุการณ์ใด ๆ ลัคนาในทางโหราศาสตร์ตะวันตกจะเขียนแทนด้วย As ส่วนทางโหราศาสตร์ไทย เขียนแทนด้วย ล, ลั หรือ ส การที่จะดูว่าลัคนาสถิตราศีใด ๆ นั้น เราจะดูว่าราศีใดเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าและยังไม่พ้นหมดราศี ก็ให้ถือว่าลัคนาสถิตอยู่ ณ ราศีนั้น ๆ
ลัคนาจัดเป็นจุดที่มีความสำคัญต่อการพยากรณ์มาก นั่นคือ เป็นตำแหน่งของตัวบ่งความเป็นตัวตน หรือทางโหรเรียกว่าตนุ (ลัคน์) ของบุคคลหรือเหตุการณ์ และเมื่อใดก็ตามที่มีเทวดานพเคราะห์เข้ามาสถิตในราศีเดียวกับลัคน์ ก็จะเกิดผลต่อบุคคลหรือเหตุการณ์นั้น ๆ ในด้านความเป็นไป ส่วนราศีอื่น ๆ ที่เหลือจากลัคน์จะจัดให้อยู่เป็นภพต่าง ๆ เพื่ออธิบายเรื่องต่าง ๆ ทางการพยากรณ์
อีกมุมมองหนึ่งของลัคนาคือ แนวแสงดวงอาทิตย์ที่ทำมุมกับจุดเจ้าชะตาหรือสรรพสิ่งที่ถือกำเนิดขึ้นในเวลาต่างๆ โดยแนวแสงดังกล่าวสัมพันธ์กับระยะเวลา และวัดได้จากดวงอาทิตย์ที่ทำมุมกับเจ้าชะตาในเวลากำเนิดโดยมุมมองของระบบนี้สัมพันธ์กับโลกโดยตรง
วัดปทุมวัน (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

| วัดปทุมวัน |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดปทุมวัน, วัดคลองญี่ปุ่น, วัดญี่ปุ่น
ที่ตั้ง: ตำบลหลักชัย อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปทุมวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักชัย อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่
วัดปทุมวัน เดิมมีชื่อว่า วัดคลองญี่ปุ่น หรือ วัดญี่ปุ่น ที่มาของชื่อวัดเหตุเพราะครั้งหนึ่งได้มีพวกทหารญี่ปุ่นมาตั้งค่ายพักค้างแรมและทำการขุดคลองเพื่อเป็นเส้นทางในการเดินทางไปจังหวัดกาญจนบุรี จึงเรียกคลองญี่ปุ่น รวมถึงเรียกวัดว่า "วัดญี่ปุ่น" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2455 โดยมีกำนันหนู นางทับทิม พูลชะโก และนายย้อย นางลำจวน ล่วงลือ เป็นผู้ถวายที่ดินสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2477
ปูชนียวัตถุและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปโบราณ จำนวน 5 องค์ เป็นพระพุทธรูปเนื้อสำริด ความสูง 2.5 เมตร เป็นปางห้ามสมุทร 1 องค์ ปางห้ามญาติ 4 องค์ จีวรลายดอกพิกุล อายุกว่า 300 ปี รูปแบบสมัยอยุธยาตอนปลาย พระพุทธรูปปางมารวิชัย ไม่มีชื่อปรากฏ เนื้อสำริด หน้าตักกว้าง 5 นิ้ว สูง 11 นิ้ว อายุกว่า 200 ปี สมัยรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันพระพุทธรูปองค์นี้เก็บรักษาไว้ที่หอสวดมนต์ หลวงพ่อพระพุทธปฐมธัมจักร หลวงพ่อรวย หลวงพ่อประทานพร หลวงพ่อนวม พระเจ้า 5 พระองค์และพระสามสมัย พระหยกเขียว "หลวงพ่อมุณีรัตนมงคล" หลวงพ่อหยกประทานพรสมเด็จพระเกศแก้วจุฬามณีศรีเตาะเจริญสุข ศาลปู่แก่น และศาลปู่หนู ภายในหอสวดมนต์มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวชาดกและภาพพุทธประวัติ การให้สีของแต่ละภาพจะใช้สีโทนอ่อน เพื่อไม่ให้ตัดกับฝาผนังไม้สัก
ลิวฮู

ขุนนางของกองซุนเอี๋ยน
| ลิวฮู (หลิว ฝู่ / หลิว ผู่) |
| --- | --- |
柳甫 / 柳浦

ขุนนางที่ปรึกษา (御史大夫 ยฺวี่ฉื่อต้าฟู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 237 (237) – ค.ศ. 238 (238)
กษัตริย์: กองซุนเอี๋ยน (รัฐเอียน)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ค.ศ. 238 นครเหลียวหยาง มณฑลเหลียวหนิง
อาชีพ: ขุนนาง

ลิวฮู (เสียชีวิต ค.ศ. 238) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว ฝู่ (จีน: 柳甫; พินอิน: Liǔ Fǔ) หรือ หลิว ผู่ (จีน: 柳浦; พินอิน: Liǔ Pǔ) เป็นขุนนางใต้บังคับบัญชาของกองซุนเอี๋ยนในรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน มีตำแหน่งเป็นขุนนางที่ปรึกษา (御史大夫 ยฺวี่ฉื่อต้าฟู) ของกองซุนเอี๋ยนที่เป็นเอียนอ๋อง (燕王 เยียนหวาง)
ประวัติ

ดูเพิ่ม: การบุกเลียวตั๋งของสุมาอี้
ในปี ค.ศ. 237 กองซุนเอี๋ยนก่อกบฏต่อวุยก๊กในเมืองเลียวตั๋ง (遼東侯 เหลียวตงจฺวิ้น) สถาปนาตนเป็นเอียนอ๋องและประกาศใช้ชื่อศักราชว่าเช่าฮั่น (紹漢)
ในปี ค.ศ. 238 ราชสำนักวุยก๊กมอบหมายให้สุมาอี้นำทัพไปปราบกองซุนเอี๋ยน กองซุนเอี๋ยนพ่ายแพ้จึงส่งอองเกี๋ยนผู้เป็นอัครมหาเสนาบดี (相国 เซียงกั๋ว) ของรัฐเอียน และลิวฮูผู้เป็นขุนนางที่ปรึกษา (御史大夫 ยฺวี่ฉื่อต้าฟู) ให้ไปเจรจาขอสงบศึก โดยขอให้ทัพวุยก๊กยกเลิกการล้อมเซียงเป๋ง (襄平 เซียงผิง; นครหลวงของเลียวตั๋ง ปัจจุบันคือนครเหลียวหยาง) เสียก่อน แล้วตัวกองซุนเอี๋ยนจึงจะออกมายอมจำนนด้วยตนเอง สุมาอี้ไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอ จึงสั่งให้นำตัวอองเกี๋ยนและลิวฮูไปประหารชีวิต สุมาอี้ส่งข้อความไปถึงกองซุนเอี๋ยนบอกว่าอองเกี๋ยนและลิวฮูแก่แล้วเลอะเลือน ไม่สามารถถ่ายทอดเจตนาของกองซุนเอี๋ยนได้จึงต้องถูกประหารชีวิต แล้วเรียกร้องให้กองซุนเอี๋ยนส่งคนหนุ่มที่มีสติปัญญาเป็นทูตมาพบตนแทน
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
การบุกเลียวตั๋งของสุมาอี้
รายชื่อเขตการปกครองตามขนาดพื้นที่

เขตการปกครองที่ใหญ่ที่สุด 50 อันดับแรก หมายเหตุ:ในแต่ละละติจูดในแผนที่อาจทำให้พื้นที่บิดเบือนทำให้การเปรียบเทียบกันโดยแผนที่นี้อาจมีข้อผิดพลาด
นี้เป็นรายชื่อรวบรวมเขตการปกครองที่ใหญ่ที่สุด 50 อันดับแรกซึ่งนำรวมพื้นที่แหล่งน้ำในเขตการปกครองนั้นๆด้วย
ดูเพิ่ม

รายชื่อประเทศและเขตการปกครองเรียงตามขนาดพื้นที่ทั้งหมด
รายชื่อประเทศเรียงตามลำดับตัวอักษร
รายชื่อประเทศเรียงตามทวีป
รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากร
รายชื่อประเทศและดินแดน
วัดปทุมวารี

| วัดปทุมวารี |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดปทุมวารี, วัดประทุมวารี
ที่ตั้ง: ตำบลเตราะบอน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปทุมวารี หรือ วัดประทุมวารี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเตราะบอน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี
วัดปทุมวารีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2542 เดิมชื่อ วัดกะลาพอ ต่อมาชาวบ้านเรียก วัดเตราะบอน ตามชื่อหมู่บ้าน และเปลี่ยนเป็นวัดปทุมวารีในสมัยรัฐนิยมเมื่อ พ.ศ. 2485 กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2548
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญเก่าแก่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 เป็นศาลาทรงไทย เป็นช่างพื้นเมือง ไม่ใช้ตะปูเลยแต่จะใช้สลักแทน มีภาพวาดบนเพดานเขียนเรื่องราวเช่น ไม่ใช้ตะปูเลยแต่จะใช้สลักแทน กุฏิ 1 หลังมีจิตรกรรมฝาผนัง และศาลา 1 หลัง และเจดีย์พระธาตุจำนวน 200 องค์ เป็นลักษณะเจดีย์ทรงลังกา สูงประมาณ 7 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปไม้ประดู่แกะสลัก 2 องค์ เป็นพระพุทธรุป พระเพลากว้าง 32 เซนติเมตร และ 25 เซนติเมตร ไม่มีประวัติความเป็นมา พระพุทธรูปศิลา 2 องค์ เป็นพระพุทธรูปที่สร้างด้วยศิลาขาว ศิลปะพม่า พระเพลากว้าง 43 เซนติเมตร และ 55 เซนติเมตร ทั้ง 2 องค์ เจ้าอาวาสได้รับมอบถวายแต่ไม่มีประวัติความเป็นมา
ลัคกี (โปเกมอน)

| ลัคกี |
| --- | --- |
ตัวละครใน ซีรีส์ โปเกมอน
เกมครั้งแรก: โปเกมอน เรด และ บลู (1996)
ออกแบบโดย: เค็ง ซูงิโมริ (finalized)
ให้เสียงโดย:  อังกฤษ Rachael Lillis (4Kids) Sarah Natochenny 
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เผ่าพันธุ์: โปเกมอน
เพศ: เฉพาะเพศหญิงเท่านั้น
ประเภท: ปกติ
ลัคกี (ญี่ปุ่น: ラッキー; โรมาจิ: Rakkī; ทับศัพท์: Lucky) เป็นสายพันธุ์โปเกมอนในแฟรนไชส์โปเกมอนของนินเทนโดและเกมฟรีก สร้างโดยเค็ง ซูงิโมริ
วัดปรก

| วัดปรก |
| --- | --- |
เจดีย์ทรงลังกา

ชื่อสามัญ: วัดปรก, วัดปรกยานนาวา
ที่ตั้ง: เลขที่ 1 ซอยเจริญราษฎร์ 3 ถนนเจริญราษฎร์ แขวงทุ่งวัดดอน เขตสาทร กรุงเทพมหานคร 10120
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อเศียร
เจ้าอาวาส: พระครูวิมลชัยธรรม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปรก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทุ่งวัดดอน เขตสาทร กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูวิมลชัยธรรมหรือพระอาจารย์วิชาญเป็นเจ้าอาวาส
วัดปรกสร้างขึ้นปี พ.ศ. 2470 โดยชาวมอญ ซึ่งอพยพมาจากเมืองหงสาวดี ประเทศพม่า
สถาปัตยกรรมของวัดมีรูปแบบศิลปะมอญ ตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมแบบหงสาวดี มีพระพุทธรูปหยกขาวและเจดีย์ทรงลังกาบรรจุพระบรมธาตุ มีอาคารสำหรับปฏิบัติวิปัสสนา ประตูทางเข้ามีเสาหงส์ตามรูปแบบวัดมอญ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัดคือ หลวงพ่อเศียร  ที่เล่ากันว่า มีเศียรพระลอยน้ำมาตามแม่น้ำเจ้าพระยา มีการอัญเชิญขึ้นจากน้ำที่บริเวณหน้าวัดยานนาวา จากนั้นได้จับสลากว่าอยู่ใด ปรากฏว่าได้วัดปรก จึงนำเศียรพระมาปฏิสังขรณ์สร้างองค์พระรับกับเศียรเสร็จเป็นองค์พระโดยสมบูรณ์ เรียกว่า พระเศียร วัดยังมีศาลเจ้าพ่อเทพาดำทุ่ง ในอดีตเป็นพระธุดงค์ผู้ทรงศีลมาถึงแก่มรณภาพที่วัดปรก ชาวบ้านจึงได้สร้างศาลไว้เคารพบูชา นอกจากนี้ยังมีพระประจำวันเกิด ตั้งแต่จันทร์–อาทิตย์ ประดิษฐานอยู่โดยรอบองค์พระเจดีย์
วัดยังอนุรักษ์ขนบธรรมเนียมประเพณีมอญ มีการสวดมนต์หรือการเทศนาของพระสงฆ์เป็นภาษามอญ การสอนภาษามอญ มีประเพณีทำบุญเนื่องในวันชาติมอญที่จะจัดในวันแรม 1 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี
อุโบสถ
พระประธานในอุโบสถ
บรรยากาศภายในอุโบสถ
เจดีย์ทรงลังกาในปี พ.ศ.2558
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ในมาเลเซีย

ภาพวาดในถ้ำตัมบุน อายุสองพันปีในอีโปะฮ์ รัฐเปรัก มาเลเซีย
หลักฐานที่เก่าที่สุดสำหรับการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ยุคแรกในมาเลเซีย พบเมื่อ พ.ศ. 2551 โดยพบขวานหินทำด้วยมนุษย์ในแหล่งประวัติศาสตร์เล็งกง ที่มีอายุย้อนหลังไปได้ 1.83 ล้านปี โครงกระดูกมนุษย์ที่เก่าที่สุดที่พบในคาบสมุทรมลายูคือมนุษย์ผู้ชายเปรักนั้นมีอายุย้อนหลังไป 11,000 ปี และมนุษย์ผู้หญิงเปรักมีอายุย้อนหลังไปได้ 8,000 ปี พบที่เล็งกงเช่นกัน บริเวณนี้เป็นแหล่งผลิตเครื่องมือที่ทำด้วยหิน และยังพบภาพวาดที่ถ้ำตัมบุนที่เปรักด้วย ในมาเลเซียตะวันออก ถ้ำเนียะฮ์ที่ซาราวักเป็นหลักฐานการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในมาเลเซียย้อนหลังไป 4,000 ปี
ช่วงเวลา > ยุคหินตอนต้น

ถ้ำเนียะฮ์ในซาราวักเป็นแหล่งที่อยู่ของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่สำคัญ มีมนุษย์อาศัยอยู่เมื่อ 40,000 ปีที่ผ่านมา นักโบราณคดียังอ้างว่ามีเครื่องมือหินอายุเก่ากว่านั้นในหุบเขามันซูลีใกล้ลาฮัดดาตูในซาบะฮ์ แต่ยังไม่ได้ระบุอายุที่แน่นอน
ช่วงเวลา > ยุคหินตอนกลาง

ได้มีการศึกษาเกี่ยวกับกลุ่มชนผู้มาใหม่ซึ่งเป็นชาวทะเลมลายูดั้งเดิมจากที่ห่างไกล ซึ่งอพยพจากยูนนานมายังมาเลเซีย ชาวนิกรีโต และชาวพื้นเมืองอื่น ๆ ถูกผู้มาใหม่ผลักดันให้ขึ้นไปอยู่บนภูเขา ในยุคนี้ ประชาชนเรียนรู้ที่จะแต่งตัว ทำอาหาร ล่าสัตว์ด้วยเครื่องมือหินที่ทันสมัยขึ้น ปรับปรุงเทคนิคการติดต่อสื่อสาร
ช่วงเวลา > ยุคหินใหม่

พบหลักฐานการตั้งถิ่นฐานในหุบเขาเล็งกงในเปรัก ซึ่งมนุษย์ใช้เครื่องมือหินและตกแต่งด้วยอัญมณี
ช่วงเวลา > ยุคสำริด

มีประชาชนเข้ามาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น ทั้งชนเผ่าใหม่และชาวทะเลจากที่ห่างไกล คาบสมุทรมลายูกลายเป็นทางผ่านของการค้าทางทะเลในยุคโบราณ ชาวทะเลที่เดินทางมาถึงมีทั้งชาวอินเดีย อียิปต์ ตะวันออกกลาง ชวา และจีน ทอเลมีเรียกคาบสมุทรมลายูว่าคาบสมุทรทองคำ
ทฤษฎีการอพยพ > การอพยพตามแม่น้ำโขง

แม่น้ำโขงซึ่งยาว 4,180 กิโลเมตร เริ่มต้นผ่านทิเบต เข้าสู่ยูนนานในจีน พม่า ไทย ลาว กัมพูชา และเวียดนามใต้ การอพยพของชาวมลายูดั้งเดิม เมื่อราว 10,000 ปีก่อน โดยการแล่นเรือตามแม่น้ำโขง จากยูนนาน ออกสู่ทะเลจีนใต้ แล้วตั้งหลักแหล่งตามที่ต่าง ๆ
ทฤษฎีการอพยพ > ทฤษฎีการอพยพจากยูนนาน

ผู้ตั้งถิ่นฐานในยูนนานรุ่นแรก ๆ เป็นมนุษย์โฮโมอิเร็กตัสที่เรียกว่ามนุษย์ยวนมู ซึ่งขุดพบเมื่อราว พ.ศ. 2503 ฉินซื่อหวงหรือจิ๋นซีฮ่องเต้ได้รวมรวบจีนเป็นปึกแผ่นและรวมยูนนานเข้าเป็นมณฑลหนึ่งของจีน เมื่อ พ.ศ. 322 กลุ่มชนในยูนนานเป็นบรรพบุรุษของชนที่กินข้าวเป็นอาหารหลัก มีวัฒนธรรมการทำนา ชื่อท้องถิ่นของคนลุ่มแม่น้ำโขงที่อยู่ในยูนนานคือสิบสองปันนาซึ่งเป็นชนเผ่าไท
ทฤษฎีที่ว่าชาวมลายูดั้งเดิมอพยพมาจากยูนนานเสนอโดยอาร์เอช เกลเดิร์น และคณะ ชาวมลายูดั้งเดิมมาถึงพร้อมด้วยทักษะทางการเกษตร และชาวมลายูรุ่นที่สองซึ่งเป็นเลือดผสมได้กระจายตัวไปตามแนวชายฝั่งและเพิ่มทักษะการประมง ระหว่างการอพยพ ทั้งสองกลุ่มแต่งงานกับคนในหมู่เกาะทางใต้ เช่นจากชวา และชาวพื้นเมือง เช่น นิกรีโตและเมลานีซอยด์ หลักฐานอื่นที่สนับสนุนทฤษฎีนี้ได้แก่ เครื่องมือหินที่พบในคาบสมุทรมลายูคล้ายกับที่พบในเอเชียตอนกลาง เครื่องแต่งกายของชาวมลายูคล้ายกับชาวอัสสัม ภาษามลายูและภาษาเขมรมีความคล้ายคลึงกันเพราะชาวกัมพูชามีต้นกำเนิดจากลุ่มน้ำโขง
ทฤษฎีการอพยพ > เกอดะฮ์และมะละกา

อาณาจักรเกอดะฮ์หรือกาดารัมได้รับการก่อตั้งโดยมหาราชาเดอร์บา ราชา จากเปอร์เซียเมื่อราว พ.ศ. 1173 และมีการกล่าวอ้างว่าสายเลือดของเชื้อพระวงศ์เกอดะฮ์มาจากอเล็กซานเดอร์มหาราช เซอจาระฮ์เมอลายู (วรรณกรรมมลายูเรื่องหนึ่ง) ก็กล่าวอ้างว่าเชื้อพระวงศ์เกอดะฮ์สืบเชื้อสายมาจากอเล็กซานเดอร์มหาราชเช่นกัน
ทฤษฎีการอพยพ > มลายูเลือดผสม

การรวมกันของความเชื่อในศาสนาฮินดู-พุทธ ชาวอินโด-เปอร์เซียและพ่อค้าโดยเฉพาะจีนตอนใต้ คนเหล่านี้รวมกับชนพื้นเมืองและชาวมลายูดั้งเดิมกลายเป็นชาวมลายูเลือดผสมและกลายเป็นชาวมลายูในปัจจุบัน
ความสัมพันธ์ระหว่างชาวจามกับชาวมลายู

ความคล้ายคลึงของภาษาจามและภาษามลายูพบทั้งในชื่อสถานที่ เช่น กำปงจาม กำปงชนัง เซอจาระฮ์เมอลายูได้กล่าวว่ามีชุมชนชาวจามในมะละกาสมัยพระเจ้าปรเมศวร ภาษาจามมีความเกี่ยวข้องกับภาษากลุ่มมาเลโย-พอลินีเชียนที่พบในมาเลเซีย อินโดนีเซีย มาดากัสการ์ และฟิลิปปินส์ เมื่อชาวจามพ่ายแพ้แก่เวียดนาม จักรพรรดิจามปาหันมานับถือศาสนาอิสลาม กษัตริย์มุสลิมจามปาองค์สุดท้ายหลบหนีเข้ากัมพูชาและมาอยู่ที่ตรังกานูและกลันตัน รัฐธรรมนูญมาเลเซียให้สิทธิ์ชาวจามเท่ากับชาวมลายูในฐานะภูมิบุตร เชื่อว่าพระเจ้าปรเมศวรเป็นชาวจามที่อพยพมายังปาเลมบังก่อนจะอพยพต่อไปที่เทมาสิกและมะละกาตามลำดับ และเป็นที่น่าสนใจว่ากษัตริย์องค์สุดท้ายของจักรวรรดิเขมรยุคพระนครมีพระนามว่าปรเมศวรบาท
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.malaysia.or.kr/history.htm เก็บถาวร 2006-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://sejarahmalaysia.pnm.my/portalBI/detail.php?section=sm01&spesifik_id=2&ttl_id=1 เก็บถาวร 2006-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Khmer Language เก็บถาวร 2011-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน of Cambodia.
ภาษามลายูและภาษาจาม
วอร์คราฟต์ 3 เวิลด์ เอดิเตอร์

| วอร์คราฟต์ 3 เวิลด์ เอดิเตอร์ Warcraft III World Editor |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: Blizzard Entertainment
เครื่องเล่น: วินโดวส์, แมคโอเอส, แมคโอเอส X
แนว: เครื่องมือพัฒนาซอฟต์แวร์
วอร์คราฟต์ 3 เวิลด์ เอดิเตอร์ เป็นเลเวล เอดิเตอร์ สำหรับเกมวางแผนเรียลไทม์ วอร์คราฟต์ 3: เรนออฟเคออส และภาคต่อ วอร์คราฟต์ 3: บัลลังก์น้ำแข็ง ได้รับการพัฒนาต่อจากเลเวลเอดิเตอร์ของเกม สตาร์คราฟต์ ที่ผ่านมา ของบริษัทบลิซซาร์ด ซึ่งให้ผู้เล่นสร้างและปรับแต่งแผนที่และการทัพของตนได้ในรายละเอียดลึกซึ้งและความยืดหยุ่น
 เอดิเตอร์ดังกล่าวได้ถูกใช้สร้างแผนที่อันเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง เช่น ดีเฟนซ์ออฟดิแอนเชียนส์
แหล่งข้อมูลอื่น

TheHelper tutorials
Wc3campaigns tutorials เก็บถาวร 2009-01-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
World Editor FAQ
Moving from GUI to JASS
หาเพื่อนเล่นดอทเอ
แชทดอทเอ