stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอสตันมาร์ติน แวนเทจ (2005)
รุ่นต่างๆ > V12 Vantage

ในวันที่ 11 ธันวาคม ปี ค.ศ. 2007 ทีมออกแบบจากค่ายแอสตันมาร์ติน ก็ได้เปิดตัว คอนเซปคาร์ต่อจาก "วี8 แวนเทจ" ในชื่อ "วี12 แวนเทจ อาร์เอส" (V12 Vantage RS) แตกต่างจากรุ่น วี8 อย่างเห็นได้ชัดคือ เครื่องยนต์ที่ปรับเพิ่มเป็น V12 ซึ่งให้กำลังถึง 510 hp (380 kW)  The power along with the weight of 3,704 ปอนด์ (1,680 กิโลกรัม) ซึ่งขนาดกำลังที่สูงขึ้นส่งผลให้น้ำหนักรถเพิ่มไปที่ 3,704 pounds (1,680 kg) รถสามารถทำอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. ได้ที่ 4.1 วินาที และความเร็วสูงสุดที่ 190 ไมล์/ชม. (310 กม./ชม.)
ในที่สุด แอสตันมาร์ติน ก็ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 2009 และใช้ชื่อว่า "V12 Vantage"  ซึ่งคาดว่าจะวิ่งบนถนนประมาณ 1,000 คัน และสำหรับรุ่นพิเศษ คาร์บอน แบร็ค (Carbon Black) จะจำหน่ายในสหรัฐเพียงเท่านั้น
ในวันที่ 24 สิงหาคม ปี ค.ศ. 2011 แอสตันมาร์ติน ก็ได้พัฒนา วี12 แวนเทจ เป็น จีที3 (GT3) เพื่อไปแทนที่ แอสตันมาร์ติน ดีบีอาร์เอส9 (Aston Martin DBRS9) ซึ่งคาดว่ารถจะลงสนามแข่งในช่วงต้นปี 2012
รุ่นต่างๆ > V12 Vantage S

ในวันที่ 28 พฤษภาคม ปี ค.ศ. 2013 แอสตันมาร์ติน ก็ได้เปิดตัว วี12 แวนเทจ เอส ซึ่งเป็นรุ่นเสริมต่อจาก วี12 แวนเทจ ธรรมดา ให้มีความเป็นสปอร์ตขึ้น ในรูปแบบของ ซูเปอร์คาร์
วี12 แวนเทจ เอส มาพร้อมกับ เครื่องยนต์ V12 ขนาด 6.0 ลิตรใหม่ ซึ่งเรียกว่า "เอเอ็ม28" (AM28) มีกำลัง 565 hp (421 kW) และแรงบิด ที่ 457 lb·ft (620 N·m) รถขับเคลื่อนด้วยล้อหน้า 2 ล้อ และเกียร์สปอร์ตชิฟต์ III 7 จังหวะ อัตโนมัติ-ธรรมดา (Seven-speed Sportshift III automated manual) ตัวใหม่ ซึ่งมีน้ำหนักกว่า Sportshift III ธรรมดา ถึง 55 ปอนด์ (25 กิโลกรัม)
แวนเทจ เอส สามารถทำความเร็วสูงสุดได้ที่ 205 ไมล์/ชม. (330 กม./ชม.) กลายเป็นรถจากค่าย แอสตันมาร์ติน ที่เร็วที่สุด เท่าที่เคยผลิตมา
ดูเพิ่ม

แอสตันมาร์ติน
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ
แอสตันมาร์ติน ดีบี9
V8 Vantage Roadster
V8 Vantage S
แอ็บบา: เดอะมิวเซียม

59°19′30″N 18°5′47″E﻿ / ﻿59.32500°N 18.09639°E﻿ / 59.32500; 18.09639
| --- | --- |


ที่ตั้งในเทศบาลสต็อกโฮล์ม
ก่อตั้ง: 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 (2013-05-07)
ที่ตั้ง: ญูรกอรเดน สต็อกโฮล์ม สวีเดน
พิกัดภูมิศาสตร์: 59°19′30″N 18°5′47″E﻿ / ﻿59.32500°N 18.09639°E﻿ / 59.32500; 18.09639
ประเภท: นิทรรศการโต้ตอบ
เจ้าของ: โปลาร์มิวซิก
ที่จอดรถ: ไม่มี
เว็บไซต์: abbathemuseum.com
แอ็บบา เดอะมิวเซียม (อังกฤษ: ABBA: The Museum) เป็นนิทรรศการโต้ตอบเกี่ยวกับวงดนตรีสัญชาติสวีเดน แอ็บบา ตั้งอยู่ในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ในเดือนพฤษภาคม 2013 อย่างไรก็ตาม ที่นี่ไม่ถือว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ตามที่ชื่อบอก เนื่องจากไม่มีของสะสม ไม่ได้ตั้งขึ้นเพื่อให้บริการด้านงานวิจัย และจัดทำเพื่อผลกำไร รวมถึงไม่ได้เป็นสมาชิกของสภาพิพิธภัณฑ์สวีเดน หรือสมาคมพิพิธภัณฑ์ Riksförbundet Sveriges museer
การสร้างนิทรรศการได้รับแรงบันดาลใจจากวงเดอะบีเทิลส์ซึ่งมีพิพิธภัณฑ์บีเทิลส์ในเมืองลิเวอร์พูล สหราชอาณาจักร โดยนิทรรศการเริ่มสร้างในปี 2006 และเปิดให้บริการในปี 2008 โดยมีเป้าหมายผู้เยี่ยมชมที่ราวครึ่งล้านคนต่อปี
แหล่งข้อมูลอื่น

ABBA The Museum
แอลแฟลฟา

| แอลแฟลฟา |
| --- | --- |

Medicago sativa

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Faboideae
เผ่า:: Trifolieae
สกุล:: Medicago
สปีชีส์:: M.  sativa
ชื่อทวินาม
Medicago sativa L.

Subspecies
 M. sativa subsp. ambigua  M. sativa subsp. microcarpa  M. sativa subsp. sativa  M. sativa subsp. varia  Ref: ILDIS as of November 2005
แอลแฟลฟา (อังกฤษ: alfalfa) หรือ ลูเซิร์น (lucerne) จัดเป็นพืชตระกูลถั่วที่มีฝัก เป็นพืชพื้นเมืองของเอเชียตะวันตกและแถบเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก เป็นพืชชนิดแรก ๆ ที่ใช้เพื่อการเพาะปลูก เติบโตได้ในแถบทุกอากาศทั่วโลก แอลแฟลฟามีระบบรากที่มหัศจรรย์มาก ในบางพื้นที่รากของ แอลแฟลฟาสามารถชอนไชลงไปได้ลึกกว่า 130 ฟุต จึงมีประสิทธิภาพในการดูดซึมธาตุอาหารได้มากกว่าและบริสุทธิ์กว่า อีกทั้งตัวของ แอลแฟลฟาเองก็จะไม่สะสมสารพิษ ชาวอาหรับโบราณรู้จักใช้ประโยชน์จาก "แอลแฟลฟา" มากว่า 2,000 ปีก่อนคริสตกาล โดยใช้เป็นพืชเลี้ยงสัตว์ เพื่อเพิ่มความเร็วและแข็งแรงให้กับม้า อีกทั้งยังใช้ใบมาตากแห้งชงเป็นชาดื่ม ด้วยคุณค่าทางอาหารที่มากมายชาวอาหรับจึงขนานนาม แอลแฟลฟาให้เป็น AL-FAS-FAH-SHA หรือ "ราชาแห่งอาหารทั้งมวล"
ได้มีการใช้แอลแฟลฟาเพื่อการรักษาทางการแพทย์มาตั้งแต่ในสมัยโบราณ โดยแพทย์ชาวจีนได้ใช้ใบแอลแฟลฟาอ่อนในการรักษาอาการย่อยไม่ปกติ เช่นเดียวกันกับแพทย์ชาวอินเดียที่ใช้ใบและดอกสำหรับการรักษากระบวนการย่อยทำงานที่ทำงานได้น้อย นอกจากนี้ แอลแฟลฟายังใช้เพื่อการบำบัดโรคข้ออักเสบ ชาวอินเดียนในอเมริกาเหนือได้แนะนำให้ใช้ แอลแฟลฟาในการรักษาโรคดีซ่าน และช่วยสนับสนุนการจับตัวของเลือด แพทย์ที่ใช้สมุนไพรเพื่อการบำบัดในสหรัฐอเมริการได้แนะนำให้ใช้ แอลแฟลฟาเป็นยาสำหรับอาการย่อยไม่เป็นปกติ ภาวะโลหิตจาง เบื่ออาหารและอาการการดูดซึมอาหารไม่ดี นอกจากนี้ยังแนะนำว่า แอลแฟลฟามีส่วนกระตุ้นให้การหลั่งน้ำนมในแม่ดีขึ้นอีกด้วย
สารที่ประกอบอยู่ในแอลแฟลฟา

ด้วยระบบรากที่มีประสิทธิภาพในการดูดซึมธาตุอาหารมากกว่าพืชชนิดใด ๆ เป็นผลให้แอลแฟลฟาเป็นพืชที่มีส่วนประกอบของสารต่าง ๆ มากมาย มีกรดอะมิโนที่จำเป็นต่อร่างกายถึง 8 ชนิด เช่น ไอโซลิวซีน, ลิวซีน, ไลซีน, มีไธโอนีน เป็นต้น ซึ่งเป็นกรดอะมิโนที่ร่างกายไม่สามารถสร้างขึ้นเองได้ แต่จำเป็นต้องมีไว้เพื่อประโยชน์ในการสร้างเซลล์ใหม่ อีกทั้งแอลแฟลฟายังมีวิตามินอีกมากมาย รวมถึง วิตามิน A, B1, B6, B8, B12, C, D, E, K, P และ U รวมทั้งยังประกอบไปด้วยเกลือแร่อีกหลากชนิด เช่น ฟอสฟอรัส โปรแตสเซียม แคลเซียม สังกะสี เซเลเนียม และแมกนีเซียม เป็นต้น และยังมีเอนไซม์หลักอีกถึง 8 ชนิด คือ ไลเปส อาเมเลล โคกุเลส อีมูลซิน อินเวอร์เคส เปอร์อ๊อกซีเตส เพดติเนส โปรตีส นอกจากนี้ แอลแฟลฟายังมีส่วนประกอบของสารอื่น ๆ อีก เช่น Betacarotene, Bioflavinoids, Carotene, Chlorine Chlorophyll, flavone, isoflavone, sterol และ Saponin เป็นต้น ซึ่งล้วนแต่เป็นสารที่ให้คุณต่อร่างกายด้วยกันทั้งนั้น
แอลแฟลฟากับการใช้เพื่อสุขภาพสตรีวัยใกล้หมดประจำเดือน

สาร isoflavone ในแอลแฟลฟาถูกจัดเป็นเอสโตรเจนธรรมชาติ (phytooestrogen) ในสตรีในวันใกล้หมดประจำเดือน เอสโตรเจนจะลดต่ำลงส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของสภาพร่างกายและภาวะกระดูกเสื่อม ไฟโต-เอสโตรเจนใน แอลแฟลฟาจะเข้าไปชดเชยเอสโตรเจนที่ต่ำลงนี้ รวมทั้ง วิตามินดี แร่ธาตุ แคลเซียมและฟอสฟอรัส ใน แอลแฟลฟาซึ่งเป็นแร่ธาตุที่ทำให้กระดูกฟันแข็งแรง จึงลดความเสี่ยงที่จะเกิดภาวะกระดูกเสื่อม นอกจากนี้วิตามินและแร่ธาตุใน แอลแฟลฟาจะช่วยให้ร่างกายปรับสภาพได้อย่างเหมาะสม ลดอาการผิดปรกติในช่วงนี้ของอายุ เช่น อาการร้อนวูบวาบตามตัว หงุดหงิดง่ายลงด้วย
ภาวะคลอเลสเตอรอลสูง

จากการศึกษาในห้องทดลองพบว่า สารซาโปนิน และส่วนประกอบอื่นใน แอลแฟลฟามีความสามารถในการยึดติดใน คอเลสเตอรอล กับเกลือน้ำดีซึ่งจะเป็นผลช่วยป้องกันหรือชะลอการดูดซึม คลอเลสเตอรอล จากอาหาร ดังนั้นจึงช่วยให้ระดับคลอเลสเตอรอลในเลือดต่ำ ป้องกันการเกิดภาวะการสะสมไขมันในหลอดเลือด ในการศึกษาผู้ป่วย 15 คน โดยให้แอลแฟลฟาขนาด 40 กรัม 3 ครั้งต่อวันเป็นเวลา 8 สัปดาห์ พบว่าคนไข้มีระดับคลอเลสเตอรอลรวม และคลอเลสเตอรอลแบบ LDL (คลอเลสเตอรอล ชนิดเป็นโทษ) ลดลง 17-18% ในขณะที่มีบางส่วนลดลงถึง 26-30% จึงอาจกล่าวได้ว่า แอลแฟลฟามีส่วนช่วยในการควบคุมระดับความเข้มข้นของ คลอเลสเตอรอล ให้เป็นปกติ
แอลแฟลฟาช่วยทำความสะอาดผิวจากภายใน

ครอโรฟิลล์ปริมาณสูง วิตามิน และแร่ธาตุที่มีอยู่ในแอลแฟลฟาด้วยปริมาณที่เหมาะสม จะทำหน้าที่ขจัดของเสีย สารพิษออกจากเลือดและอวัยวะภายใน (blood and bowel cleanser) ลดการตกค้างของเสียตามผิวหนัง ทำให้เลือดสะอาดและไหลเวียนได้ดีขึ้นเหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่รับประทาน มากและชอบรับประทานเนื้อสัตว์ เมื่อเลือดดีขึ้นทำให้ผิวพรรณผ่องใสมีสุขภาพที่ดีตามมา นอกจากนี้ในแอลแฟลฟายังมีสารไฟโต-เอสโตรเจน ช่วยปรับสมดุลฮอร์โมนในร่างกาย ซึ่งพบว่าในคนที่มีสิวง่าย เมื่อรับประทานแอลแฟลฟาปริมาณการเกิดสิวจะลดลงและผิวจะดูสะอาดขึ้น
โรคกระเพาะอาหาร

มีแพทย์จำนวนมากที่ใช้ แอลแฟลฟารักษาโรคที่เกี่ยวกับกระเพาะอาหารต่าง เช่น มีแก๊สมากในกระเพาะอาหารเกิดอาการจุกเสียดเป็นประจำ โรคแผลในกระเพาะอาหาร และโรคเบื่ออาหาร โดยพบว่าแอลแฟลฟามีวิตามินยู ซึ่ง ดร. กาเนนท์ อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด กล่าวว่า วิตามินยูมีศักยภาพสูงในการรักษาโรคกระเพาะ ทำให้การสมานแผลในกระเพาะดีขึ้น และการหลั่งของน้ำย่อยเป็นปกติ
แอลแฟลฟายังมีเอ็นไซม์ Bataine ซึ่งเป็นเอ็นไซม์สำหรับย่อยและเอ็นไซม์อื่น ๆ อีก 7 ชนิดที่ส่งเสริมปฏิกิริยาเคมีที่สามารถทำให้การดูดซึมสารอาหารภายในร่างกาย เป็นไปอย่างถูกต้องและเหมาะสม รวมทั้งการมีบีตา-แคโรทีนในปริมาณสูงของแอลแฟลฟาจะทำให้ผิวที่เคลือบกระเพาะอาหารมีความแข็งแรง ซึ่งพบว่าแอลแฟลฟาสามารถช่วยโรคกระเพาะอาหาร ปวดท้องเพราะมีแก๊สมาก รักษาแผลในกระเพาะลำไส้ ได้เป็นอย่างดี การรักษาโรคของหญ้า แอลแฟลฟานี้อาจจะเป็นในลักษณะเดียวกันกับวิธีทางธรรมชาติของแมวหรือสุนัข ที่มักจะกินหญ้าเพื่อบรรเทาโรคกระเพาะของมันได้
ปวดข้อ ข้อแข็ง รูมาตอยด์

สารอาหารในแอลแฟลฟาจะช่วยปรับสมดุลกรดด่างในร่างกาย ป้องกันการสะสมของกรดยูริคและกรดอื่น ๆ ตามข้อต่อต่าง ๆ ในหนังสือของ แคทเทอรีน เอลวูล ชื่อ Feel Like a Million ได้กล่าวว่า "ความมหัศจรรย์ของ แอลแฟลฟาเห็นได้อย่างชัดเจนมากขึ้น เมื่อให้คนไข้รูมาตอยด์ ใช้แอลแฟลฟาเพื่อรักษาความปวดตามข้อ ก็ได้รับรายงานจากคนไข้ว่าสามารถงอมือได้สะดวกยิ่งขึ้นและความเจ็บปวดก็หายไป
นอกจากนี้แอลแฟลฟายังดีสำหรับมารดาที่กำลังให้นมบุตร ช่วยเพิ่มการหลั่งของน้ำนม แอลแฟลฟายังมีคุณสมบัติในการช่วยขับถ่าย ปัสสาวะให้เป็นปกติได้อีกด้วย
แอลแฟลฟากับโรคมะเร็ง

มีการศึกษาทั้งในมนุษย์ สัตว์ และระบบเชื้อเพาะเลี้ยงพบว่า สาร phytoestrogens มีบทบาทที่สำคัญในการป้องกันโรค มะเร็ง ได้ โดยสารที่จัดว่าเป็นสารประเภท phytoestrogens จะรวมถึง isoflavones, coumestans, และ lignans ซึ่งในหน่อของแอลแฟลฟา ถั่วเหลือง และต้น clover ถือว่าเป็นแหล่งอาหารทางธรรมชาติที่สำคัญของสารดังกล่าว ถึงแม้ว่าในปัจจุบันจะยังไม่มีข้อแนะนำปริมาณที่ควรรับประทานสาร phytoestrogens อย่างชัดเจน แต่อย่างไรก็ตามการเพิ่มการบริโภคอาหารประเภทดังกล่าวจะก่อประโยชน์ และป้องกันการเกิดโรคมะเร็งในร่างกายเราได้เป็นอย่างดี
แอ่งกลีนอยด์

| แอ่งกลีนอยด์ (Glenoid cavity) |
| --- | --- |
แอ่งกลีนอยด์กระดูกสะบักข้างขวา
กระดูกสะบักข้างซ้าย มองจากด้านข้าง
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: c. glenoidalis
MeSH: D061165
TA98: A02.4.01.019
TA2: 1162
FMA: 23275
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
แอ่งกลีนอยด์ (อังกฤษ: glenoid cavity; glenoid fossa of scapula) เป็นพื้นผิวที่เป็นข้อต่อ มีลักษณะตื้น รูปชมพู่หรือลูกแพร์ อยู่ที่มุมด้านข้างของกระดูกสะบัก แอ่งนี้เป็นข้อต่อที่รับกับหัวของกระดูกต้นแขน (humerus) ฐานล่างของแอ่งนี้กว้างกว่ายอดบน
พื้นผิวของแอ่งนี้ปกคลุมด้วยกระดูกอ่อน ที่ขอบซึ่งยกสูงขึ้นเล็กน้อยยึดติดกับโครงสร้างที่เป็นไฟโบรคาร์ทิเลจ (fibrocartilage) เรียกว่า กลีนอยด์ ลาบรัม (glenoid labrum) ซึ่งช่วยในการยกขอบให้แอ่งนี้ลึกขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Diagram at cerrocoso.edu เก็บถาวร 2006-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
SUNY Figs 03:02-07 เก็บถาวร 2011-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Glenoid+fossa จากเว็บไซต์  eMedicine Dictionary
แฮแรเมเอมอมเรซอ

| ศาลอิหม่ามเรซอ |
| --- | --- |
حرم‌ امام رضا

ศาสนา
ศาสนา: ชีอะฮ์
หน่วยงานกำกับดูแล: Imam(s): แอฮ์แมด แอแลโมลโฮดอ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: แมชแฮด ประเทศอิหร่าน
ที่ตั้งในประเทศอิหร่าน
ผู้บริหาร: ออสตอน กูด แรซอวี
พิกัดภูมิศาสตร์: 36°17′17″N 59°36′57″E﻿ / ﻿36.2880°N 59.6157°E﻿ / 36.2880; 59.6157
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อับบาซียะฮ์
เริ่มก่อตั้ง: 818
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 700,000
หอคอย: 12
ความสูงหอคอย: 70 m (230 ft)
พื้นที่ทั้งหมด: 1,000,000 ตารางเมตร (250 เอเคอร์)
เว็บไซต์
www.aqr.ir
แฮแรเมเอมอมเรซอ (เปอร์เซีย: حرم امام رضا, อักษรโรมัน: Haram-e Emâm Rezâ, แปลตรงตัว 'ปูชนียสถานอิหม่ามเรซอ') หรือ ศาลอิหม่ามเรซอ (อังกฤษ: Imam Reza shrine) เป็นศาลเจ้าอิสลามในแมชแฮด ประเทศอิหร่าน ที่ไว้ศพของอะลี อัรริฎอ อิมามที่แปดแห่งศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ ถือเป็นมัสยิดที่มีพื้นที่มากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ภายในหมู่อาคารของศาลมีทั้งสุสาน มหาวิทยาลัยอิสลามศึกษารอซอวี พิพิธภัณฑ์ หอสมุด โรงเรียนศาสนาสี่แห่ง และมัสยิดโกแฮร์ชอด เป็นต้น ศาลนี้เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศ และได้สมญาว่าเป็น "หัวใจของอิหร่านชีอะฮ์" ด้วยจำนวนผู้เยี่ยมชมรวมกว่า 25 ล้านคนต่อปี ณ ปี ค.ศ. 2007
ตัวศาลมีขนาดพื้นที่ 267,079 ตารางเมตร (2,874,810 ตารางฟุต) ส่วนลานรอบ ๆ ทั้งเจ็ดลานมีพื้นที่รวม 331,578 ตารางเมตร (3,569,080 ตารางฟุต) หมายความว่าหมู่อาคารทั้งหมดของศาลกินพื้นที่ถึง 598,657 ตารางเมตร (6,443,890 ตารางฟุต)
แหล่งข้อมูลในวรรณกรรมชีอะฮ์มีการกล่าวถึงหะดีษจากทั้งอิมามชีอะฮ์และมุฮัมมัดที่เน้นย้ำความสำคัญของการจาริกแสวงบุญมายังศาลนี้ หะดีษหนึ่งจากมุฮัมมัดระบุว่า "หนึ่งในเลือดเนื้อเชื่อไขของข้าจะถูกฝังในดินแดนโฆราซัน [...] อัลลอฮ์จะทรงให้อภัยบาปของผู้มีบาปคนใดก็ตามที่ได้จาริกมายังศาลของท่าน"
แอโรสมิธ

| แอโรสมิธ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: ฮาร์ดร็อก, เฮฟวีเมทัล, บลูส์-ร็อก
ช่วงปี: 1970-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Columbia  Geffen

สมาชิก: Steven Tyler Joe Perry Brad Whitford Tom Hamilton Joey Kramer
อดีตสมาชิก: Ray Tabano Jimmy Crespo Rick Dufay
แอโรสมิธ (อังกฤษ: Aerosmith) เป็นวงฮาร์ดร็อกอเมริกัน ที่ในบางครั้งมีฉายาว่า "แบดบอยจากบอสตัน" และ "วงร็อกแอนด์โรลอเมริกันที่ยอดเยี่ยมที่สุด" แนวเพลงมีลักษณะฮาร์ดร็อกที่มีรากมาจากแนวเพลงบลูส์ และยังรวมกับองค์ประกอบของแนวป็อป, เฮฟวีเมทัล แกลมเมทัล, และอาร์แอนด์บี ที่มีอิทธิพลต่อศิลปินรุ่นหลังในเวลาต่อมา วงก่อตั้งในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ในปี 1970 มือกีตาร์ โจ เพอร์รี และ มือเบส ทอม ฮามิลตัน เริ่มในวงตั้งแต่แรก ตั้งชื่อวงว่า แจมแบนด์ จากนั้นเจอนักร้อง สตีเวน ไทเลอร์ ,มือกลอง โจอี คราเมอร์ และมือกีตาร์ เรย์ ทาบาโน และรวมกันในชื่อวง แอโรสมิธ โดยในปี 1971 ทาบาโนออกและแบรด วิทฟอร์ดมาแทน จากนั้นเริ่มพัฒนาวงในบอสตัน
พวกเขาเซ็นสัญญากับโคลัมเบียเรคคอร์ดส ในปี 1972 และออกผลงานที่ขายได้หลายแผ่นเสียงทองคำขาว เริ่มต้นในปี 1973 กับอัลบั้มเปิดตัว และในปี 1975 วงได้ก้าวสู่กระแสหลักกับอัลบั้ม Toys in the Attic  และกับผลงานปี 1976 กับร็อกที่แข็งขึ้นในฐานะฮาร์ดร็อกซุเปอร์สตาร์ โดยในปลายยุค 1970 พวกเขาเป็นวงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในกลุ่มวงประเภทฮาร์ดร็อกและมีแฟนเกิดขึ้นมา ที่มักจะเรียกตัวเองว่า "บลูอาร์มี่" อย่างไรก็ตามเกิดปัญหาขึ้นภายในทั้งการติดยา ทำให้เพอร์รีและวิทฟอร์ดออกไป ในปี 1979 และ 1981 ตามลำดับ และมาแทนที่โดย จิมมี เครสโพและริก ดูเฟย์ พวกเขาไม่ได้ลาจากระหว่างปี 1980 และ 1984  และออกผลงานอัลบั้มชุดเดียว คือ Rock in a Hard Place ที่มียอดขายระดับแผ่นเสียงทองคำแต่ไม่ประสบความสำเร็จเมื่อเทียบกับชุดก่อน
ถึงแม้ว่าเพอร์รีและวิทฟอร์ด จะกลับมาในปี 1984 และได้เซ็นสัญญาฉบับใหม่กับ เกฟเฟนเรคคอร์ดส พวกเขาออกอัลบั้มในปี 1987 ชุด Permanent Vacation ที่เพิ่มระดับความนิยมกว่าที่เขาเคยได้ในยุค 1970 ในปลายยุค 1980 และ 1990 พวกเขามีผลงานฮิตและได้รับรางวัลมากมาย จากอัลบั้มยอดขายแผ่นเสียงทองคำขาวหลายแผ่นอย่าง Pump (1989), Get a Grip (1993), และ Nine Lives (1997) การกลับมาของพวกเขาอธิบายได้ว่าเป็นสิ่งที่น่าประทับใจที่สุดในประวัติศาสตร์ร็อกแอนด์โรล หลังจาก 39 ปีแห่งการแสดง วงก็ยังออกทัวร์และผลิตผลงานดนตรีอยู่
แอโรสมิธ เป็นวงฮาร์ดร็อกอเมริกันที่มียอดขายดีที่สุดตลอดกาล มียอดขาย 150 ล้านชุดทั่วโลก เฉพาะในสหรัฐอเมริกามียอด 66.5 ล้าน พวกเขายังสร้างสถิติเป็นวงอเมริกันที่ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำและแผ่นเสียงทองคำขาวมากที่สุด พวกเขามีเพลงในท็อป 40 ถึง 21 เพลงในชาร์ทบิลบอร์ดฮ็อต 100 และมี 9 เพลงที่ติดอันดับ 1 ของชาร์ทเมนตรีมร็อก ได้ 4 รางวัลแกรมมี่ และ 10 รางวัลเอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก อวอร์ดส พวกเขายังติดในร็อกแอนด์โรลฮอลล์ออฟเฟม ในปี 2001 และในปี 2005 พวกเขาติดอันดับ 57 ของนิตยสารโรลลิงสโตน ในการจัดอันดับ 100 ศิลปินที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
ผลงาน > สตูดิโออัลบั้ม

| วันที่จำหน่าย | ชื่อ | อันดับชาร์ตในบิลบอร์ด 200 | RIAA cert>  | ค่าย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 13 มกราคม 1973 | Aerosmith | 21 | 2x แพลตตินั่ม | Columbia |
| 1 มีนาคม 1974 | Get Your Wings | 74 | 3x แพลตตินั่ม | Columbia |
| 8 เมษายน 1975 | Toys in the Attic | 11 | 8x แพลตตินั่ม | Columbia |
| 3 พฤษภาคม 1976 | Rocks | 3 | 4x แพลตตินั่ม | Columbia |
| 1 ธันวาคม 1977 | Draw the Line | 11 | 2x แพลตตินั่ม | Columbia |
| 1 พฤศจิกายน 1979 | Night in the Ruts | 14 | แพลตตินั่ม | Columbia |
| 1 สิงหาคม 1982 | Rock in a Hard Place | 32 | ทองคำ | Columbia |
| 9 พฤศจิกายน 1985 | Done with Mirrors | 36 | ทองคำ | Geffen |
| 5 กันยายน 1987 | Permanent Vacation | 11 | 5x แพลตตินั่ม | Geffen |
| 8 กันยายน 1989 | Pump | 5 | 7x แพลตตินั่ม | Geffen |
| 20 เมษายน 1993 | Get a Grip | 1 | 7x แพลตตินั่ม | Geffen |
| 18 มีนาคม 1997 | Nine Lives | 1 | 2x แพลตตินั่ม | Columbia |
| 6 มีนาคม 2001 | Just Push Play | 2 | แพลตตินั่ม | Columbia |
| 30 มีนาคม 2004 | Honkin' on Bobo | 5 | ทองคำ | Columbia |
| 6 พฤศจิกายน 2012 | Music from Another Dimension! | 5 |  | Columbia |
ผลงาน > ซิงเกิล

21 เพลงของแอโรสมิธที่ได้ขึ้นชาร์ต ท็อป 40 ในบิลบอร์ดฮอต 100:
| --- | --- |
 1975: "Sweet Emotion", #36  1976: "Dream On", #6  1976: "Last Child", #21  1977: "Walk This Way", #10  1977: "Back in the Saddle", #38  1978: "Come Together", #23  1987: "Dude (Looks Like a Lady)", #14  1988: "Angel", #3  1988: "Rag Doll", #17  1989: "Love in an Elevator", #5  1989: "Janie's Got a Gun", #4:  1990: "What it Takes", #9  1990: "The Other Side", #22  1993: "Livin' on the Edge", #18  1993: "Cryin'", #12  1994: "Amazing", #24  1994: "Crazy", #17  1997: "Falling in Love (Is Hard on the Knees)", #35  1998: "Pink", #27  1998: "I Don't Want to Miss a Thing", #1  2001: "Jaded", #7
แอลพีจีเอ

แอลพีจีเอ (อังกฤษ: LPGA; Ladies Professional Golf Association) เป็นองค์กรกอล์ฟอาชีพสำหรับสตรี มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ เดย์โทนาบีช, รัฐฟลอริดา มักรู้จักกันในนาม แอลพีจีเอทัวร์ จะมีการจัดการแข่งขันกอล์ฟสำหรับสตรีในแต่ละสัปดาห์ของแต่ละฤดูกาล ซึ่งจะเริ่มต้นในเดือนกุมภาพันธ์จนถึงเดือนธันวาคมของปี
ประวัติและการก่อตั้งองค์กร

องค์กรกอล์ฟสตรีหรือแอลพีจีเอนั้นความจริงแล้วมีอยู่ทั่วโลก ซึ่งในแต่ละประเทศนั้นก็จะมีองค์กรแอลพีจีเอของตนเอง ซึ่งอาจมีชื่อเรียกแตกต่างกันไป แต่สำหรับองค์กรแอลพีจีเอของสหรัฐอเมริกานั้น ถือเป็นองค์กรที่ใหญ่และมีผู้รู้จักมากที่สุด รวมถึงมีนักกอล์ฟสตรีชั้นนำจากแต่ละประเทศทั่วโลกร่วมเข้าแข่งขันในทัวร์นี้
แอลพีจีเอนั้นก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1950 โดยกลุ่มนักกอล์ฟ 13 คน ซึ่งถือว่าเป็นองค์กรกีฬาสตรีของสหรัฐอเมริกาที่มีความเก่าแก่ที่สุด โดยมี ไมค์ วาน อดีตผู้บริหารการตลาดเกี่ยวกับอุตสาหกรรมอุปกรณ์กีฬา รับตำแหน่งเป็นประธานบริหารแอลพีจีเอทัวร์คนปัจจุบัน โดยดำรงตำแหน่งเป็นคนที่ 8 ซึ่งรับตำแหน่งต่อจาก แครอลีน ไบเวนส์ ที่ลาออกเนื่องจากถูกกดดันและประท้วงจากผู้เล่นแอลพีจีเอทัวร์ เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 ในขณะที่ไบเวนส์ลาออกนั้น แอลพีจีเอทัวร์มีรายการแข่งขันเหลือเพียง 14 รายการ เนื่องจากไบเวนส์ไม่สามารถลงนามสัญญาเพื่อการแข่งขันสำคัญหลายๆรายการได้ ทำให้เกิดความไม่พอใจของนักกอล์ฟในแอลพีจีเอทัวร์
นอกจากแอลพีจีเอทัวร์ที่เป็นทัวร์หลักแล้ว องค์กรแอลพีจีเอยังเป็นเจ้าของ แอลพีจีเอฟิวเจอร์ทัวร์ ซึ่งเป็นทัวร์ที่พัฒนานักกอล์ฟเข้าสู่แอลพีจีเอทัวร์ โดยผู้เล่นที่ทำอันดับเงินรางวัลอยู่ในลำดับต้นๆของฟิวเจอร์ทัวร์ในแต่ละปี จะได้รับสิทธิ์ให้เข้าเล่นในแอลพีจีเอทัวร์ในปีถัดไป
นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนควอลิฟายด์ (Qualifying School) โดยนักกอล์ฟที่ผ่านการควอลิฟายด์ ก็จะได้รับสิทธิ์ให้เข้าเล่นในแอลพีจีเอทัวร์เช่นเดียวกัน
เงินรางวัลและการแข่งขัน

ในปี 2010 เงินรางวัลรวมทั้งหมดของแอลพีจีเอทัวร์อยู่ที่ 41.4 ล้านเหรียญ ซึ่งลดลงจากปี 2009 ถึง 6 ล้านเหรียญ ในปี 2010 นั้นมีการแข่งขันอย่างเป็นทางการทั้งหมด 24 รายการ ลดลงจาก 28 รายการในปี 2009 และ 34 รายการในปี 2008 แต่ถึงแม้การแข่งขันนั้นจะลดจำนวนลง ในปี 2010 จำนวนการแข่งขันที่จัดขึ้นนอกสหรัฐอเมริกานั้นยังคงอยู่เช่นเดิม ทั้ง 4 รายการแข่งขันที่หายไปนั้นล้วนเป็นการแข่งขันที่จัดขึ้นในสหรัฐอเมริกาทั้งสิ้น และในปี 2016 จำนวนการแข่งขันได้เพิ่มขึ้นเป็น 33 รายการ และมีเงินรางวัลรวมอยู่ที่ 63 ล้านเหรียญ ซึ่งเป็นเงินรางวัลที่มากที่สุดในประวัติศาสตร์ของแอลพีจีเอทัวร์
แอลพีจีเอนานาชาติ

ในยุคแรกของการเริ่มต้น แอลพีจีเอนั้นประกอบไปด้วยผู้เล่นอเมริกันเป็นส่วนใหญ่ จนกระทั่ง แซนดรา โพสท์ นักกอล์ฟจากแคนาดา กลายเป็นนักกอล์ฟต่างชาติคนแรกที่ได้รับสิทธิ์ให้เล่นในแอลพีจีเอทัวร์ในปี 1968 ปัจจุบันผู้เล่นนานาชาติได้เข้ามามีบทบาทสำคัญในแอลพีจีเอทัวร์เป็นอย่างมาก ครั้งล่าสุดที่นักกอล์ฟอเมริกันทำเงินรางวัลได้สูงสุดคือในปี 2014 โดย สเตซี ลูอิส ซึ่งเป็นนักกอล์ฟอเมริกันที่ทำได้ในรอบ 20 ปี, ชนะการแข่งขันมากที่สุด เมื่อปี 2012 โดย สเตซี ลูอิส เช่นกัน ซึ่งเป็นนักกอล์ฟอเมริกันที่ทำได้ในรอบ 15 ปี และตั้งแต่ปี 2000-2009 มีผู้เล่นนานาชาติชนะการแข่งขันรายการเมเจอร์ทั้งหมด 31 จาก 40 รายการ
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 21 เห็นได้ชัดที่สุดคือการเพิ่มขึ้นของนักกอล์ฟจากประเทศเกาหลีใต้ โดยมี เซ ริ พัค เป็นผู้จุดประกายให้กับนักกอล์ฟหญิงชาวเกาหลีใต้ให้เข้าสู่แอลพีจีเอทัวร์ โดยในปี 2009 มีผู้เล่นในแอลพีจีเอทัวร์ที่ไม่ใช่ผู้เล่นอเมริกันถึง 122 คน จาก 27 ประเทศทั่วโลก ซึ่งจาก 122 คนนั้นเป็นผู้เล่นจากเกาหลีใต้ถึง 47 คน และจากจำนวน 33 รายการแข่งขันในปี 2006 มีเพียง 7 รายการเท่านั้น ที่ผู้ชนะเป็นผู้เล่นอเมริกัน, ในปี 2007 ผู้เล่นอเมริกันได้แชมป์เพิ่มขึ้นเป็น 12 รายการ และเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี 2000 ที่ผู้เล่นอเมริกันชนะ 2 รายการเมเจอร์, ในปี 2008 ผู้เล่นอเมริกันเริ่มมีการพัฒนามากขึ้น โดยชนะการแข่งขัน 9 จาก 34 รายการ เท่ากับผู้เล่นเกาหลีใต้ แต่อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นอเมริกันไม่สามารถชนะรายการเมเจอร์ได้เลยในปีนี้, ในปี 2009 ผู้เล่นอเมริกันชนะ 5 จาก 28 รายการ รวมถึงรายการเมเจอร์ 1 รายการ ในขณะที่ผู้เล่นเกาหลีใต้นั้นชนะไป 11 รายการ
การแข่งขันในแอลพีจีเอทัวร์

การแข่งขันในแอลพีจีเอทัวร์ส่วนใหญ่จะอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี 2010 มี 2 รายการถูกจัดขึ้นในประเทศเม็กซิโก และอย่างละ 1 รายการในประเทศต่างๆ ได้แก่ สิงคโปร์, แคนาดา, ฝรั่งเศส, อังกฤษ, มาเลเซีย, เกาหลีใต้, ไทย และ ญี่ปุ่น และยังมีการแข่งขันอย่างไม่เป็นทางการ ที่จัดขึ้นที่ประเทศบราซิล และ จาเมกา ด้วย, ในปี 2011 รายการที่จาเมกาได้ถูกยกเลิกไป รายการที่อังกฤษถูกย้ายไปที่สก็อตแลนด์ และยังเพิ่มประเทศที่จัดการแข่งขันขึ้นอีก ได้แก่จีนและไต้หวัน และสำหรับการแข่งขันกอล์ฟระหว่างทีมยุโรปกับทีมสหรัฐอเมริกา โซลเฮม คัพ ในปีนี้จะจัดขึ้นที่ประเทศไอร์แลนด์
5 รายการแข่งขันที่จัดขึ้นนอกทวีปอเมริกาเหนือนั้นเป็นความร่วมมือกับองค์กรอื่นๆ ได้แก่ รายการเดอะ เอเวียง แชมป์เปี้ยนชิพ และ วีเมนส์ บริติช โอเพ่น จัดร่วมกับ เลดี้ส์ยูโรเปี้ยนทัวร์, รายการ วีเมนส์ ออสเตรเลียน โอเพ่น (จัดร่วมกับ แอลพีจีเอออสเตรเลีย), รายการแอลพีจีเอ ฮานา แบงค์ แชมป์เปี้ยนชิพ (จัดร่วมกับ แอลพีจีเอเกาหลี) และรายการมิซูโน่ คลาสสิก (จัดร่วมกับ แอลพีจีเอญี่ปุ่น) ซึ่งทั้งสองรายการได้จัดขึ้นในทวีปเอเชีย
รายการเมเจอร์ของแอลพีจีเอทัวร์ปัจจุบัน ประกอบด้วย 5 รายการ ได้แก่:
เอเอ็นเอ อินสไปเรชั่น (ชื่อเดิมคือ คราฟท์ นาบิสโก แชมป์เปี้ยนชิพ)
วีเมนส์ พีจีเอ แชมป์เปี้ยนชิพ
ยูเอส วีเมนส์ โอเพ่น
เอไอจี บริติช โอเพ่น (ร่วมกับ เลดี้ส์ยูโรเปี้ยนทัวร์)
เดอะ เอเวียง แชมป์เปี้ยนชิพ (ร่วมกับ เลดี้ส์ยูโรเปี้ยนทัวร์)
การแข่งขันในแอลพีจีเอทัวร์ > แอลพีจีเอ เพลย์ออฟ

ในปี 2006-2008 แอลพีจีเอทัวร์จะมีรายการแข่งขันรายการสุดท้ายของปี ที่รู้จักกันในชื่อของ เอดีที แชมป์เปี้ยนชิพ ต่อมาในปี 2009 และ 2010 ได้เปลี่ยนเป็นรายการ แอลพีจีเอ ทัวร์ แชมป์เปี้ยนชิพ และในปี 2011 ได้เปลี่ยนเป็นรายการ ซีเอ็มอี กรุ๊ป ไตเติลโฮลเดอร์ ซึ่งจัดขึ้นในเดือนพฤศจิกายน จนถึงปัจจุบัน
สำหรับรายการ ซีเอ็มอี กรุ๊ป ไตเติลโฮลเดอร์ นั้นจัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี 2011 ซึ่งจะคัดเอา 3 ผู้เล่นที่มีผลงานดีที่สุดในแต่ละรายการของแอลพีจีเอทัวร์ตลอดทั้งฤดูกาล ผ่านเข้ามาเล่นในการแข่งขัน โดยใช้รูปแบบการคัดเลือกนี้ตั้งแต่ปี 2011-2013, ในปี 2014 เป็นต้นมาจะใช้รูปแบบของการเก็บคะแนนสะสมตลอดทั้งฤดูกาลแทน
สถิติ

| ปี | จำนวน | ประเทศ | สหรัฐอเมริกา | ต่างประเทศ | เงินรางวัล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2017 | 34 | 15 | 17 | 17 | 67,650,000 |
| 2016 | 33 | 14 | 18 | 15 | 63,200,000 |
| 2015 | 31 | 14 | 17 | 14 | 59,100,000 |
| 2014 | 32 | 14 | 17 | 15 | 57,550,000 |
| 2013 | 28 | 14 | 14 | 14 | 48,900,000 |
| 2012 | 27 | 12 | 15 | 12 | 47,000,000 |
| 2011 | 23 | 11 | 13 | 10 | 41,500,000 |
| 2010 | 24 | 10 | 14 | 10 | 41,400,000 |
| 2009 | 28 | 9 | 18 | 10 | 47,600,000 |
| 2008 | 34 | 8 | 24 | 10 | 60,300,000 |
| 2007 | 31 | 8 | 23 | 8 | 54,285,000 |
| 2006 | 33 | 8 | 25 | 8 | 50,275,000 |
| 2005 | 32 | 7 | 25 | 7 | 45,100,000 |
| 2004 | 32 | 6 | 27 | 5 | 42,875,000 |