stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดเกาะเนียง

| วัดเกาะเนียง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลควนโพธิ์ อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเกาะเนียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลควนโพธิ์ อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน น.ส. 3 เลขที่ 132
วัดเกาะเนียงเริ่มสร้างขึ้นโดยชาวบ้านรวบรวมเงินกันซื้อที่ดินของนายนำ เพ็ชรมาศ เมื่อ พ.ศ. 2509 สร้างเป็นที่พักสงฆ์ให้พระเกลื่อน จนทโชโต จำพรรษา ต่อมานายพัว รามสนะ ได้ดำเนินการสร้างและตั้งวัดขึ้น จนได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 และกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัด เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 โครงสร้างไม้ พื้นคอนกรีต กุฎิสงฆ์จำนวน 7 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ 6 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง  หอสวดมนต์ กว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร ศาลาพักผ่อน 1 หลัง หอฉัน กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 โครงสร้างไม้ พื้นคอนกรีต
สอาด หงษ์ยนต์

| สอาด หงษ์ยนต์ |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ดำรงตำแหน่ง 9 มีนาคม พ.ศ. 2512 – 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 23 มีนาคม พ.ศ. 2452
เสียชีวิต: 19 เมษายน พ.ศ. 2551 (99 ปี)

สอาด หงษ์ยนต์ เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมของไทย 3 สมัย เป็นอดีตอธิบดีกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม และปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม
ประวัติ

สอาด หงษ์ยนต์ รับราชการในสังกัดกระทรวงอุตสาหกรรม เคยดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม มีบทบาทในการส่งเสริมอุตสาหกรรมไหมไทยในยุค พ.ศ. 2504 และเป็นปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม ในระหว่างปี พ.ศ. 2507 - 2512
สอาด หงษ์ยนต์ ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ครั้งแรกในรัฐบาลของจอมพลถนอม กิตติขจร (ครม.31) เมื่อปี พ.ศ. 2512 และอีกสมัยในปี พ.ศ. 2515 (ครม.32) และพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากจอมพลถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรี กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ภายหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา
นายสอาด ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมอีกสมัยในรัฐบาลของนายสัญญา ธรรมศักดิ์ (ครม.33) ซึ่งจัดตั้งขึ้นหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา ต่อมาในรัฐบาลของนายธานินทร์ กรัยวิเชียร (ครม.39) ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
กรมสมเด็จพระเทพเสด็จพระราชทานเพลิงในวันที่ 28 ธันวาคม 2551ณ เมรุวัดมกุฏกษัตริยาราม เขตพระนคร
สอาด หงษ์ยนต์ เคยเข้ารับการศึกษาอบรมหลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร เมื่อปี พ.ศ. 2502
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2510 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2506 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2511 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
วัดสำเภาเชย

| วัดสำเภาเชย |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสำเภาเชย, วัดทุ่งสำเภา
ที่ตั้ง: ตำบลปะนาเระ อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสำเภาเชย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปะนาเระ อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้วัดเนื้อที่ 30 ไร่ 2 งาน 56 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 11 แปลง เนื้อที่ 41 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูง มีนาของชาวบ้านโดยรอบ ห่างจากทะเลประมาณ 2 กิโลเมตร
วัดสำเภาเชย เดิมเรียกว่า วัดทุ่งสำเภา เพราะสร้างขึ้นในหมู่บ้านทุ่งสำเภา ต่อมาได้ย้ายวัดมาสร้างใกล้ ๆ กับที่เดิมและได้ตั้งชื่อใหม่ว่า วัดสำเภาเชย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2444 โดยมีหลวงสุรนารถ ปะนารักษ์ (เชย โรจนวิภาต) นายอำเภอปะนาเระ พร้อมด้วยราษฏรร่วมใจกันส่ร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2456 เขตวิสุงคามสีมากว่าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457
วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระศีลมงคล (ทอง สีลสุวณฺโณ) อดีตเจ้าอาวาสที่ประชาชนในพื้นที่ให้ความเลื่อมใสศรัทธา มีลิ้นดำที่ติดตัวท่านแต่กำเนิด ด้วยตามตำราโบราณถือว่าผู้มีลิ้นดำมีวาจาศักดิ์สิทธิ์ สามารถกำราบคุณไสย ด้านการศึกษาที่ท่านบริจาคที่ดินให้จัดตั้งโรงเรียนวัดสำเภาเชย ตั้งแต่ พ.ศ. 2499 ปัจจุบันได้ยุบรวมกับโรงเรียนบ้านปะนาเระ ต่อมาได้จัดตั้งโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมประจำศาสนศึกษาขึ้นในวัดสำเภาเชย แผนกธรรมประจำสนามสอบวัดสำเภาเชย ด้านการพัฒนาวัดท่าได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ เช่น อุโบสถ หอฉัน ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาที่พัก ซุ้มประตู และกำแพงวัด จนได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อ พ.ศ. 2525 และเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่นเมื่อ พ.ศ. 2544
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร ใช้แบบ ก. ของกรมศิลปากร อุโบสถหลังเดิมสร้างด้วยไม้เมื่อ พ.ศ. 2476 ศาลาการเปรียญกว้าง 6 เมตร ยาว 21 เมตร สร้าง พ.ศ. 2496 โครงสร้างครึ่งตึกครึ่งไม้สองชั้น หอฉันกว้าง 9 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ เป็นหลังใหญ่ 3 หลัง หลังเล็ก 5 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่พระประธานในอุโบสถและที่ศาลาการเปรียญมีขนาดพระเพลากว้าง 4 ฟุตเท่ากัน เป็นพระเนื้อสัมฤทธิ์ ปางมารวิชัย
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการนุ้ย เจ้าอาวาส พ.ศ. 2445–2448
พระอธิการทอง พ.ศ. 2449–2451
คุณพระอ้น พ.ศ. 2452–2453
พระครูอรรถเวที พ.ศ. 2454–2464 ต่อมาได้เป็นเจ้าคณะจังหวัดปัตตานี
พระครูวิธานวัตต์ (คง) พ.ศ. 2463–2484 เจ้าคณะอำเภอปะนาเระ
พระอธิการตีบ ติสสโร พ.ศ. 2484–2487
พระศีลมงคล (ทอง สีลสุวณฺโณ)
จิตตนาถ ลิ้มทองกุล

จิตตนาถ ลิ้มทองกุล ชื่อเล่น ปั๊ป เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของนายสนธิ ลิ้มทองกุล ผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ และ ผศ.จันทน์ทิพย์ ลิ้มทองกุล (เสียชีวิต) อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
จิตตนาถจบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาจาก Whitsunday Anglican School (WAS) ประเทศออสเตรเลีย สำเร็จการศึกษาในปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์
จากมหาวิทยาลัยควีนแลนด์ ประเทศออสเตรเลีย และปริญญาโทคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
จิตตนาถเริ่มทำงานครั้งแรกด้วยการเป็นนักข่าวในเครือผู้จัดการ ต่อมาได้ก่อตั้งสำนักพิมพ์บุรพัฒน์ จัดพิมพ์และจำหน่ายหนังสือการ์ตูนในแนวกำลังภายในหลายเรื่อง เช่น ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า, ขี่พายุดาบเทวดา, จอมคนแผ่นดินเดือด, หงสาจอมราชันย์, จอมราชันย์อหังการ์, กระบี่พลิกเมฆา ฯลฯ จากนั้นในต้นปี พ.ศ. 2547 ได้ขึ้นเป็นผู้บริหารของหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ และยังเป็นผู้พัฒนาเว็บไซต์ผู้จัดการออนไลน์ ให้น่าสนใจและน่าติดตามจนถึงปัจจุบัน
ในช่วงวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2548–2549 ที่มีนายสนธิ ลิ้มทองกุล แกนนำกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย กระทำการการขับไล่ นายทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอยู่นั้น ค่ำคืนของวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 จิตตนาถมีบทบาทเป็นผู้ขอถวายฎีกา (จัดทำหนังสือร้องทุกข์ต่อพระมหากษัตริย์) เพื่อทูลเกล้า ฯ ถวายแด่ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ผ่านทางสำนักพระราชวัง โดยจิตตนาถได้เดินทางไปถวายฎีกาฉบับนี้พร้อมกับ สโรชา พรอุดมศักดิ์ พิธีกรรายการโทรทัศน์ ซึ่งขณะเดียวกัน นายสนธิ ลิ้มทองกุล ได้เดินทางไปยื่นหนังสือในเรื่องเดียวกันนี้ให้กับ พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรี (ในขณะนั้น) ที่บ้านสี่เสาเทเวศน์
รางวัลเกียรติยศทางสังคม

นายจิตตนาถ ลิ้มทองกุล ได้รับรางวัล "เปรียว อวอร์ด 2005" ที่นิตยสารเปรียวมอบให้ 10 บุคคลคุณภาพแห่งปี ซึ่งประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน และเป็นที่รู้จักในแวดวงสังคมไทย โดยมีการเชิญบุคคลที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จ จากหลากหลายวิชาชีพมาทำหน้าที่เป็น คณะกรรมการคัดเลือก และตัดสิน ภายใต้หลักเกณฑ์สำคัญคือ จะต้องเป็นบุคคลที่มีคุณสมบัติพร้อม ทั้งเรื่องบุคลิกภาพ, สัมพันธภาพ, ความฉลาด, ความสง่างาม และมีชื่อเสียง เป็นที่ยอมรับในสังคม โดยนายจิตตนาถ ลิ้มทองกุล ได้รับรางวัลพร้อมกับผู้ได้รับรางวัลชาย อีก 4 คน คือ
กรณ์ จาติกวณิช สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์ อดีตนักบริหารธุรกิจการเงิน
สราวุฒิ มาตรทอง นักแสดงและนักเขียน
เรืองวิทย์ นันทาภิวัฒน์ กรรมการผู้จัดการ บริษัท หลักทรัพย์จัดการกองทุนอยุธยาเจเอฟ จำกัด
เจษฎ์ โทณวณิก นักกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา
หยั่น หว่อ หยุ่น

โลโก้ตราเด็กสมบูรณ์
หยั่น หว่อ หยุ่น (จีน: 仁和園) เป็นกลุ่มบริษัทที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับซอสปรุงรส โดยเฉพาะซอสหอยนางรมและซีอิ๊วขาว ก่อตั้งโดยกลุ่มตระกูลตั้งสมบัติวิสิทธิ์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่วัดไผ่เงิน ผลิตภัณฑ์ใช้ตรา“เด็กสมบูรณ์”เป็นตราสัญลักษณ์
ปัจจุบันนาย สมหวัง ตั้งสมบัติวิสิทธิ์ ดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท หยั่น หว่อ หยุ่น คอร์ปอเรชั่น กรุ๊ป จำกัด
ประวัติ

นายวิเชียร ตั้งสมบัติวิสิทธิ์ ตั้งบริษัท หยั่น หว่อ หยุ่น จำกัด ในปี พ.ศ. 2525 เพื่อผลิตซีอิ๊ว ตราเด็กสมบูรณ์ออกวางตลาดเป็นครั้งแรก โดยใช้เทคนิคการผลิตซีอิ๊วที่สืบทอดจากบรรพบุรุษ มีโรงงานที่วัดไผ่เงิน
ด้วยความพยายามวิริยอุตสาหะของนายวิเชียร ตั้งสมบัติวิสิทธิ์ ทำให้ผลิตภัณฑ์ตราเด็กสมบูรณ์ได้รับความนิยมทั่วประเทศ
เมื่อปริมาณความต้องการของผลิตภัณฑ์เด็กสมบูรณ์เพิ่มมากขึ้น ทำให้ หยั่น หว่อ หยุ่น ต้องขยายการผลิตและสร้างโรงงานใหม่ โดยปรับปรุงที่ตั้งโรงงานบริเวณวัดไผ่เงิน ให้เป็นที่ตั้งสำนักงานและคลังสินค้า
ด้วยวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของคุณวิเชียรหยั่งรู้ความต้องการทางการตลาดมากขึ้น จึงได้สร้างโรงงาน 1 ที่ตำบลท่าจีน สมุทรสาคร บนเนื้อที่ 60 ไร่ ในปี พ.ศ. 2528 เพื่อรองรับความต้องการของผลิตภัณฑ์
และเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการแข่งขัน หยั่น หว่อ หยุ่น ได้เริ่มใช้ระบบองค์กรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 เป็นต้นมา และนำวิธีการทางการตลาดมาใช้
ผลิตภัณฑ์ หยั่น หว่อ หยุ่น ส่งออกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2529 และหนึ่งปีถัดมา ได้รับ เครื่องหมายมาตรฐานอุตสาหกรรม จากกระทรวงอุตสาหกรรม
ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 หยั่น หว่อ หยุ่น ตั้งโรงงาน 2 ขึ้น ซึ่งเพียบพร้อมด้วยอุปกรณ์ล้ำสมัย
การค้า

หยั่น หว่อ หยุ่น เป็นผู้นำทางอุตสาหกรรมซีอิ๊วขาวและเต้าเจี้ยว โดยมีส่วนแบ่งการตลาดกว่า 90 เปอร์เซ็นต์
มีสาขาอยู่ทั่วประเทศ คือ เชียงใหม่ นครสวรรค์ ขอนแก่น นครราชสีมา สงขลา เยาวราช เจริญกรุง มไหสวรรย์ เพชรเกษม และส่งออกไปยัง 53 ประเทศทั่วโลก
ผลิตภัณฑ์

ซีอิ๊วขาว
ซอสหอยนางรม
เต้าเจี้ยว
ซีอิ๊วดำ
น้ำปลา
น้ำส้มสายชู
ซอสพริก
ซอสมะเขือเทศ
ซอสเต้าเจี้ยว
ซีอิ๊วญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของ หยั่น หว่อ หยุ่น (ไทย) (อังกฤษ)
วัดเมืองยะลา

| วัดเมืองยะลา |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเมืองยะลา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 55 ไร่ 51 งาน 12 ตารางวา
พ.ศ. 2495 รัฐบาลในสมัยนั้นได้อนุมัติที่ดินราชพัสดุ จำนวนเนื้อที่ 55 ไร่ 50 วา 1 ศอก เพื่อสร้างวัด จนเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2502 ได้เริ่มถางป่า ปรับพื้นที่เพื่อก่อตั้งวัด ต่อมา พ.ศ. 2505 ได้สร้างพระมหากัจจายนเถระองค์ใหญ่ขึ้น และได้ยกฐานะเป็นวัดเมืองยะลาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 โดยพระธรรมสิทธิมงคล หรือ พ่อท่านฉิ้น โชติโก ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาส  ท่านได้พัฒนาวัดเมืองยะลาเรื่อยมาจวบจนกระทั่งมรณภาพ ต่อมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งวัดเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
พ่อท่านฉิ้น โชติโก เป็นเกจิอาจารย์ เป็นลูกศิษย์คนสุดท้ายของ พระครูวิสัยโสภณ หรือพระอาจารย์ทิม วัดช้างให้ พ่อท่านฉิ้น โชติโก ได้สร้างหลวงพ่อทวดวัดเมืองยะลา มีประสบการณ์เลื่องลือไปทั่วเช่นเดียวกับหลวงพ่อทวดวัดช้างให้
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระมหากิจจายนะ พระพุทธชังมงคล และพระพุทธสิริมงคลบพิตร กิติสุขยะลารามสถิตทักษิณาภิบาล
รถอีแต๋น

รถอีแต๋น หรือในชื่อต่าง ๆ เช่น รถเกษตร, รถเกษตรกรรม, รถเกษตรกร, รถขนถ่ายการเกษตร, รถไทยแลนด์ เป็นต้น เป็นรถใช้งานเกษตรกรรมของไทย  รถอีแต๋นเป็นรถที่ผลิตเองในประเทศไทย โดยใช้เครื่องยนต์ที่เป็นเครื่องยนต์อเนกประสงค์ ประเภทเครื่องยนต์ดีเซล 1-3 สูบ สามารถนำมาดัดแปลงเป็นเครื่องสูบน้ำ และเครื่องปั่นไฟ ได้ด้วย ส่วนประกอบอื่นๆของรถอีแต๋นก็นำมาจากอะไหล่รถยนต์มือสองทั่วไป และทำส่วนกะบะท้ายนิยมทำด้วยไม้, สเตนเลส หรือ เหล็ก เพื่อบรรทุกของ เช่น บรรทุกพืชผักในสวน
ที่มาของชื่ออีแต๋น

อีแต๋น มาจากคำว่า "สะแหล๋นแต๋น" หรือพูดภาษาที่ชาวบ้าน เข้าใจง่าย ๆ คือ "แรด" และด้วยความที่เป็นรถวิ่งช้า วิ่งแบบแต๋น ๆ คำว่าอีแต๋นจึงเหมาะกับรถประเภทนี้
(รถอีแต๋นจริง ๆ แล้วมาจากเสียงของเครื่องยนต์ทีเป็นเครื่องสูบเดียว ที่เสียงเครื่องจะดัง แด้น ๆ ๆ ๆ ๆ ชาวบ้านจึงเรียกรถอีแต๋น ไม่ได้มาจากคำ "สะแหล๋นแด๋น" ซึ่งไม่มีในภาษาชาวบ้านในชนบทเป็นภาษาสมัยใหม่ และไม่ได้เกี่ยวกับรถอีแต๋นเลย)
คำว่า รถอีแต๋น  เป็นภาษาชาวบ้าน ที่ใช้เรียกรถที่ประกอบขึ้นมา โดยใช้อะไหล่รถยนต์ (ใหม่) และ/หรือ อะไหล่รถยนต์มือสอง หรือเรียกอีกอย่างว่า “อะไหล่เชียงกง” นำมาประกอบขึ้นเป็นรถอีแต๋น  ซึ่งอะไหล่เชียงกงที่มาจากรถยนต์ในประเทศญี่ปุ่น  เพราะตามกฎหมายของประเทศญี่ปุ่น มีการตรวจสภาพรถยนต์อย่างเข้มงวด โดยรถเก๋งจดทะเบียนใหม่จะสามารถใช้งานได้เป็นเวลา 4 ปีโดยไม่ต้องตรวจสภาพหรือต่อทะเบียนหลังจากนั้นตรวจสภาพกันทุก ๆ 2 ปี  และในการปรับปรุงสภาพรถเพื่อให้ได้มาตรฐานความปลอดภัยและด้านสิ่งแวดล้อม มีค่าใช้จ่ายที่สูง รถที่ไม่ผ่านการตรวจสภาพจึงมักเข้าสุสานรถยนต์ ขายเป็นอะไหล่มือสอง ส่งไปตามประเทศต่าง ๆ   ถ้าเทียบกับรถที่ใช้งานในประเทศไทยเอง ถือว่าไม่เก่ามาก
หรือ อะไหล่มือหนึ่ง ที่นำเข้าจากประเทศจีน ที่มีราคาถูกกว่า อะไหล่ญี่ปุ่น ซึ่ง อุตสาหกรรมในประเทศจีน สามารถผลิตอะไหล่รถยนต์ เป็นจำนวนมากขึ้น โดยอะไหล่หลัก ๆ ที่นำมาประกอบเป็นรถอีแต๋น ก็จะมี
ช่วงล่างรถยนต์    คานหน้า,  เพลาท้าย
ชุดเกียร์
ชุดพวงมาลัย
ส่วนแชสซีรถ ก็อาจจะใช้ได้ 2 ประเภท   คือ แชสซีรถยนต์เชียงกง   หรือแชสซีเหล็กรางน้ำใหม่ นำมาประกอบขึ้นเป็นแชสซี  โดยขนาดของเหล็กจะขึ้นอยู่กับการรับน้ำหนักของช่วงล่าง
อะไหล่รถยนต์ (ใหม่)
เครื่องยนต์ดีเซล 1-3 สูบ, ระบบเบรก,  ระบบคลัตช์, ระบบไฟฟ้า, ระบบไฟส่องสว่าง, แบตเตอรี่, ยางรถยนต์   และโครงสร้างเหล็กที่ประกอบขึ้นมาเป็นตัวรถ
ปัจจุบันรถอีแต๋นที่เคยถูกใช้โดยกลุ่มเกษตรกรในท้องทุ่งนาที่เราเคยเห็นจนคุ้นตาเมื่อในอดีตได้มีการพัฒนาไปในรูปแบบต่างๆมากมายเพื่อให้ตอบสนองต่อความต้องการของผู้ใช้งาน ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดในการประยุกต์รถอีแต๋นให้เป็นรถแบบต่าง ๆ ก็คงจะเห็นได้จาก
อีแต๋นรถแทงก์น้ำ มีขนาดตั้งแต่ 2000 ลิตร จนถึง 6000 ลิตร สำหรับงานเกษตรกรรม หรือรดน้ำต้นไม้ หรือใช้ในโครงการหมู่บ้านจัดสรร ในสนามกอล์ฟ ตลาดสด นิคมอุตสาหกรรมต่าง ๆ   มีการติดตั้งปั๊มน้ำแรงดันสูงเข้ากับแทงก์น้ำซึ่งติดอยู่ท้ายกระบะรถพร้อมต่อท่อประปา วงจรน้ำ ใช้งานได้สะดวก และอุปกรณ์ฉีดน้ำสำหรับงานดับเพลิง
อีแต๋นขนขยะ ใช้งานในการขนถ่ายสิ่งปฏิกูล สามารถยกกระบะท้ายเทได้
อีแต๋นบรรทุก  เริ่มมีบทบาทในโรงงานอุตสาหกรรมมากขึ้น โดยนำไปขนถ่ายวัตถุดิบ  สินค้าที่ผลิตเสร็จในโรงงาน และขยะต่าง ๆ ในขบวนการผลิตสินค้า เพราะประหยัด เนื่องจากตัวเครื่องยนต์เป็นดีเซล 1-3 สูบ จึงประหยัดน้ำมัน และสามารถบรรทุกหนักได้ 2-7 ตัน
การจดทะเบียนรถอีแต๋น

รถอีแต๋นสามารถนำไปจดทะเบียนกับกรมการขนส่งทางบกได้ เนื่องจากรัฐบาลได้มีกฎหมายออกมารองรับให้รถอีแต๋นสามารถจดทะเบียน โดยเสียภาษีประจำปี และใช้งานบนท้องถนนได้ตามกฎหมาย  ตามกฎกระทรวง ฉบับที่  11 (พ.ศ. 2525) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์  พ.ศ. 2552   มีเนื้อหาว่า ต้องใช้เครื่องยนต์ที่มิได้ใช้สำหรับรถยนต์โดยเฉพาะมาติดตั้ง  น้ำหนักตัวรถต้องหนักไม่เกิน 1600 กก. เครื่องยนต์ต้องมีความจุในกระบอกสูบรวมกันไม่เกิน 1200 ลูกบาศก์เซนติเมตร ความกว้างตัวรถต้องไม่เกิน 2 เมตร และความยาวตัวรถต้องไม่เกิน 6 เมตร มีลักษณะเป็นรถสี่ล้อหรือรถสามล้อก็ได้ มีระบบไฟฟ้า ได้แก่ ไฟหน้า ไฟท้าย ไฟเลี้ยว ไฟส่องป้ายทะเบียน แตรที่ดังพอสมควร และมีกระจกมองข้าง เช่นเดียวกับรถประเภทอื่น ๆ
การผลิตเชิงอุตสาหกรรม

การผลิตเชิงอุตสาหกรรม บริษัทสยามคูโบต้า เป็นบริษัทผู้ผลิตเครื่องยนต์ ที่ใช้ติดตั้งกับรถอีแต๋นได้ แห่งแรกในประเทศไทย ที่ได้รับการรับรองมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม จากกระทรวงอุตสาหกรรม
เครื่องยนต์ ที่สามารถนำมาติดตั้ง ในรถอีแต๋น เป็น เครื่องยนต์ ดีเซล 1-3 สูบ แบบสูบนอนหรือสูบตั้ง ระบายความร้อนด้วยน้ำ มีกำลังเครื่อง ตั้งแต่  11 แรงม้า จนถึง 45 แรงม้าขึ้นไป ซึ่งปัจจุบัน มีผู้ผลิตหลาย แบรนด์ เช่น ยันม่าร์, คูโบต้า, อีดีไอ, ฮิโนต้า, ดาวบิน และ อื่น ๆ
ปัจจุบัน โรงงานในประเทศไทยหลายโรงงานสามารถผลิตหรือประกอบรถอีแต๋นได้ และมีผู้ใช้และช่างบางรายที่สามารถประกอบรถอีแต๋นขึ้นเอง
ประเทศไทยผลิตรถอีแต๋นขายให้กับประเทศลาวด้วย โดยชาวลาวเรียกว่า รถม็อก, รถไถนา
ดูเพิ่ม

รถอีแต็ก
รถอีโก่ง
รถไถนา
ไม้ไต่คู้

| อักษรไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
–็
รูปพยัญชนะ
| ก | ข | ฃ | ค | ฅ | ฆ | ง | จ |
| ฉ | ช | ซ | ฌ | ญ | ฎ | ฏ | ฐ |
| ฑ | ฒ | ณ | ด | ต | ถ | ท | ธ |
| น | บ | ป | ผ | ฝ | พ | ฟ | ภ |
| ม | ย | ร | ล | ว | ศ | ษ | ส |
|  |  | ห | ฬ | อ | ฮ |  |  |
รูปสระ
| ะ | –ั | า | –ํ | –ิ | ' | " |  |
| –ุ | –ู | เ | โ | ใ | ไ | –็ |  |
| อ | ว | ย | ฤ | ฤๅ | ฦ | ฦๅ |  |
รูปวรรณยุกต์
|  |  | –่ | –้ | –๊ | –๋ |  |  |
เครื่องหมายอื่น ๆ
|  |  | –์ | –๎ | –ฺ |  |  |  |
เครื่องหมายวรรคตอน
|  |  | ฯ | ฯลฯ | ฯลฯ | ๆ |  |  |
|  |  | ๏ | ๚ | ๛ | ┼ |  |  |
ไม้ไต่คู้ (◌็) หรือ สัญญะประกาศ มีลักษณะคล้ายเลขไทย (๘) ปกติใช้แทนสระเสียงสั้นลดรูปเมื่อมีพยัญชนะสะกด เช่น เล็ก แป็ก น็อก เป็นต้น
อักษรเขมรมีรูปสระที่คล้ายไม้ไต่คู้ เรียกว่า อสฺฎา (เขมร: អស្ដា) (៏) (แปด) ใช้แสดงการเพิ่มน้ำเสียงสำหรับคำที่มีพยัญชนะตัวเดียว
การประสมรูป

| การประสมรูป | ปรากฏ | ใช้เป็นสระ | สัทอักษรสากล |
| --- | --- | --- | --- |
| (พยัญชนะต้น) + ไม้ไต่คู้ | –็ | เอาะ (เฉพาะคำว่า ก็) | /ɔʔ/ |
| (พยัญชนะต้น) + ไม้ไต่คู้ + ตัวออ + (พยัญชนะสะกด) | –็อ– | เอาะ (มีตัวสะกด) | /ɔ/ |
| ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + ไม้ไต่คู้ + (พยัญชนะสะกด) | เ–็– | เอะ (มีตัวสะกด) | /e/ |
| สระแอ + (พยัญชนะต้น) + ไม้ไต่คู้ + (พยัญชนะสะกด) | แ–็– | แอะ (มีตัวสะกด) | /ɛ/ |
การใช้

ใช้บนคำว่า ก็ (อ่านว่า เก้าะ) เป็นคำพิเศษ (ภาษาเขมรก็มีคำนี้ (ក៏))
ใช้กับคำที่ประสมสระเสียงสั้นเมื่อมีตัวสะกด ได้แก่ เ–ะ, แ–ะ, เ–าะ, –ัวะ, เ–ียะ, เ–ือะ, เ–อะ แปลงรูปเป็น เ–็–, แ–็–, –็อ–, –็ว–, เ–ีย–, เ–ือ–, เ–ิ–
คำยืมจากภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต ไม่ใส่ไม้ไต่คู้ เช่น เบญจ เพชร เพชฌฆาต
ยกเว้นวิสามานยนาม เช่น โรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช เพ็ชรในนามสกุล
คำยืมจากภาษาเขมร ภาษาจีน หรือภาษาอื่น ให้เขียนตามพจนานุกรมภาษาไทย ซึ่งมักจะมีไม้ไต่คู้ปรากฏอยู่ เช่น เพ็ญ เสด็จ เก็ง มะเร็ง
คำยืมจากภาษาอังกฤษ บางคำมีไม้ไต่คู้ เช่น เช็ค แร็กเกต ฮาเร็ม เปอร์เซ็นต์ บางคำก็ไม่มี เช่น เบนซิน เมตร แสตมป์ แบตเตอรี่ แบคทีเรีย ให้เขียนตามพจนานุกรมภาษาไทย
คำยืมจากภาษาอื่นหากไม่มีกำหนดในพจนานุกรมภาษาไทย ควรเขียนตามหลักเกณฑ์การทับศัพท์ ซึ่งการใส่ไม้ไต่คู้เพื่อให้เห็นแตกต่างจากคำในภาษาไทย หลีกเลี่ยงความหมายแฝง หรือเพื่อช่วยให้ผู้อ่านแยกพยางค์ได้ถูกต้องในกรณีที่อาจสับสน
สถิตย์ สิริสิงห

| ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ทันตแพทย์ ดร> สถิตย์ สิริสิงห ม.ป.ช., ม.ว.ม., ต.จ. |
| --- | --- |
เกิด: 9 มกราคม พ.ศ. 2480 (87 ปี) กรุงเทพมหานคร
สัญชาติ: ไทย
มีชื่อเสียงจาก: นักวิทยาศาสตร์ดีเด่นของไทย
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ทันตแพทย์ สถิตย์ สิริสิงห เป็นนักวิทยาศาสตร์​ชาวไทย​ เกิดเมื่อ​วันที่​ 9 มกราคม 2480 เป็นนักวิจัยผู้บุกเบิกสาขาอิมมิวโนวิทยาของประเทศไทยในยุคเริ่มแรก นับตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2508 เป็นต้นมา  และ เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นสาขาจุลชีววิทยา ประจำปี พ.ศ. 2531 ด้วยผลงาน "ระบบภูมิคุ้มกันบกพร่องอันเนื่องมาจากการขาดสารอาหาร" ศ.ดร.สถิตย์ เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนโตของ ศาสตราจารย์พันโท ทันตแพทย์ สี สิริสิงห ทันตแพทย์ประจำพระองค์พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และคุณหญิงอัมพร สิริสิงห สมรสกับ พญ. วลัยรัตน์ สิริสิงห  มีบุตรธิดา 3 คน คือ พญ. ธิติยา, ศ.ดร. ชาคริต และ นส. วิทิดา สิริสิงห
ประวัติ > การศึกษา

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ทันตแพทย์ สถิตย์ สิริสิงห สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา มัธยมศึกษา และเตรียมอุดมศึกษา จากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ตามลำดับ
เมื่อปี พ.ศ. 2496 สอบเข้าจุฬาฯ ตั้งใจจะเรียนแพทย์ แต่เรียนได้ 2 เดือน ก็เปลี่ยนความตั้งใจไปศึกษาต่อยังสหรัฐอเมริกา เมื่ออายุเพียง 15 ปี โดยมีชื่อเรียกขานแบบอเมริกันระหว่างที่พำนักอยู่กับครอบครัว Volker ว่า  "Steve Sirisinha" สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี พร้อมกัน 2 ปริญญา คือ วิทยาศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) และอักษรศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) จากแจ็คสันวิลล์คอลเลจ เมื่อปี พ.ศ.สวัดี 
ต่อจากนั้น ได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยอลาบามา และได้รับปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจุลชีววิทยา และปริญญาทันตแพทยศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) ในปี พ.ศ. 2504 และศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยโรเชสเตอร์ จนได้รับปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาจุลชีววิทยา (อิมมิวโนวิทยา) ในปี พ.ศ. 2508
พ.ศ. 2496-2500 - ปริญญาตรี B.A. (Honors), Jacksonville State University, USA
พ.ศ. 2496-2500 - ปริญญาตรี B.S. (Honors), Jacksonville State University, USA
พ.ศ. 2500-2504 - ปริญญาโท M.S., University of Alabama, USA
พ.ศ. 2500-2504 - ปริญญาเอก D.M.D. (Honors), University of Alabama, USA
พ.ศ. 2504-2508 - ปริญญาเอก Ph.D., University of Rochestor, USA
พ.ศ. 2513 - Post-doctoral, Washington University, USA
เกียรติคุณและรางวัล

พ.ศ. 2500 - ได้รับการคัดเลือกเป็น Who’s Who Among Students in American Universities and Colleges
พ.ศ. 2518 - ได้รับพระราชทานรางวัลมหาวิทยาลัยมหิดล  สาขาการวิจัย
พ.ศ. 2504 - สมาชิก Omicron Kappa Upsilon (Honorary Dental Society, USA)
พ.ศ. 2531 - รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น สาขาจุลชีววิทยา ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์
พ.ศ. 2541 - ได้รับการคัดเลือกเป็น Who’s who in the World
พ.ศ. 2542 - ศาสตราจารย์เกียรติคุณ มหาวิทยาลัยมหิดล
เกียรติคุณและรางวัล > ปริญญากิตติมศักดิ์

พ.ศ. 2545 - วิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต  มหาวิทยาลัยขอนแก่น
พ.ศ. 2547 - ทันตแพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิต  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ. 2549 - ทันตแพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิต  มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ผลงานวิชาการ

มีผลงานวิจัยและบทความทางวิชาการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการระดับนานาชาติ ระดับภูมิภาค และระดับประเทศ และบทความในตำราต่าง ๆ รวมประมาณ 193 เรื่อง หลังเกษียณอายุราชการ มีงานตีพิมพ์ประมาณ 50 เรื่อง โดยเป็นผลงานวิจัยเกี่ยวกับการศึกษาระบบภูมิต้านทานทั้งในคนและสัตว์ทดลอง ความผิดปรกติของภูมิต้านทานในคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเด็กขาดสารอาหาร การวิจัยเกี่ยวกับระบบภูมิคุ้มกันเฉพาะแหล่ง และโครงสร้างของอิมมิวโนโกลบูลิน การวิจัยเกี่ยวกับ วิทยาภูมิกันและชีวโมเลกุลของโรคติดเชื้อต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในประเทศไทยและประเทศแถบเอเซีย เช่นโรคพยาธิบางชนิด ได้แก่ พยาธิใบไม้ในตับ (Opisthorchis vierrini) พยาธิตัวจี๊ด (Gnathostoma spinigerum) และ พยาธิตัวกลม (Angiostrongylus cantonensis) โรคที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย เช่นโรค Melioidosis ที่เกิดจากเชื้อ Burkholderia pseudomallei โรคที่เกิดจากเชื้อรา Penicillium marneffei เป็นต้น ผลงานวิจัยเหล่านี้ ก่อให้เกิดความเข้าใจระบบภูมิต้านทานในคนที่พยาธิสภาพผิดปรกติ อันเป็นประโยชน์อย่างยิ่งในการป้องกันและวินิจฉัยโรคดังกล่าว
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2530 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2542 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ)) สาขาวิทยาศาสตร์ (ด้านวิทยาภูมิคุ้มกัน)
พ.ศ. 2533 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
โรงพยาบาลสระบุรี

| โรงพยาบาลสระบุรี   Saraburi Hospital |
| --- | --- |
กระทรวงสาธารณสุข เขตสุขภาพที่ 4


ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: 18 ถนนเทศบาล 4 ตำบลปากเพรียว อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี 18000, ประเทศไทย
พิกัด: 14°32′04″N 100°54′57″E﻿ / ﻿14.534514°N 100.915730°E﻿ / 14.534514; 100.915730
หน่วยงาน
ประเภท: ภูมิภาค
สังกัด: คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
บริการสุขภาพ
จำนวนเตียง: 700 เตียง
ประวัติ
เปิดให้บริการ: 14 มกราคม พ.ศ. 2497
ลิงก์
เว็บไซต์: www.srbr.in.th
โรงพยาบาลสระบุรี เป็นโรงพยาบาลหลักของจังหวัดสระบุรี ประเทศไทย และจัดอยู่ในประเภทโรงพยาบาลระดับภูมิภาคของกระทรวงสาธารณสุข โดยมีศูนย์แพทยศาสตรศึกษาโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบทซึ่งจัดอบรมแพทย์ให้แก่คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ

โรงพยาบาลสระบุรีได้รับการสร้างขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2494 นับเป็นโรงพยาบาลแห่งที่สี่นอกกรุงเทพมหานคร และเดิมมีอาคารหนึ่งหลัง โรงพยาบาลดังกล่าวเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2497 ครั้นใน พ.ศ. 2515–2519 โรงพยาบาลนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นโรงพยาบาลระดับภูมิภาคในภาคกลางของประเทศไทย ภายใต้แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 3 และได้ขยายเพิ่มเป็น 600 เตียง โดยโรงพยาบาลได้รับการจัดเป็นโรงพยาบาลระดับภูมิภาคใน พ.ศ. 2524
ครั้นใน พ.ศ. 2536 ทางโรงพยาบาลได้ทำสัญญากับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เพื่อฝึกอบรมนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 4 และ 5 ในสาขาอายุรศาสตร์, ศัลยศาสตร์, สูตินรีเวชวิทยา, กุมารเวชศาสตร์ และวิสัญญีวิทยา ส่วนการสอนนักเรียนภายใต้โครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท (CPIRD) เริ่มต้นใน พ.ศ. 2538 เมื่อสร้างศูนย์แพทยศาสตรศึกษาขึ้นที่โรงพยาบาลสระบุรี
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก

ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลสระบุรี เป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สังกัดกระทรวงสาธารณสุข สถาบันร่วมผลิตแพทย์กับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ก่อตั้งเมือ พุทธศักราช 2538 ตั้งอยู่ในเขตภาคกลาง  ในอำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี