stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เผ่าเลวี
คำอวยพรของโมเสสแก่เผ่าเลวี

ก่อนโมเสสจะสิ้นชีวิต พระเจ้าได้ทรงเรียกท่านขึ้นไปยังภูเขาอาบาริม แผ่นดินโมอับ ตรงข้ามเมืองเยรีโค นั้น ที่นั่น โมเสสได้กล่าวอวยพรชนเผ่าต่าง ๆ ของวงศ์วานอิสราเอล โดยบทอวยพรแก่เผ่าเลวี เป็นดังนี้
"...ทูมมิมและอูริม ของพระองค์อยู่กับผู้จงรักภักดีของพระองค์...ผู้กล่าวถึงบิดามารดาของเขาว่า ข้าพเจ้าไม่รู้จักเขาแล้ว เขาไม่จำพี่น้องของเขา และไม่รู้จักลูกของตน เพราะว่าเขาปฏิบัติตามพระวจนะของพระองค์ และรักษาพระสัญญาของพระองค์ เขาทั้งหลายจะสอนกฎหมายของพระองค์แก่ยาโคบ และสอนธรรมบัญญัติแก่อิสราเอล เขาจะวางเครื่องหอมต่อพระพักตร์พระองค์ และถวายเครื่องเผาบูชาบนแทนบูชาของพระองค์...ขอทรงตีทำลายบั้นเอวแห่งศัตรูของเขา...อย่าให้ลุกขึ้นอีกได้"
บทบาทของชาวเลวีในอิสราเอล > ตระกูลปุโรหิต

ในหนังสืออพยพ บทที่ 28 พระเจ้าตรัสสั่งให้โมเสสนำอาโรนพี่ชายของท่าน และบุตรของเขา ซึ่งเป็นชนเผ่าเลวีนั้น แยกออกจากวงศ์วานอิสราเอล และแต่งตั้งให้ท่าน และบุตรหลานของท่านเป็นปุโรหิต ปรนนิบัติรับใช้พระเจ้า และในหนังสือเลวีนิติ บทที่ 21 ได้กล่าวถึงแบบอย่างความประพฤติที่ปุโรหิตจะต้องปฏิบัติชีวิตในความบริสุทธิ์ เช่น ห้ามแตะต้องศพ ห้ามแต่งงานกับคนต่างชาติ ห้ามแต่งงานกับหญิงที่เป็นมลทิน หรือหญิงม่าย ไม่ให้โกนศีรษะหรือหนวดเครา อย่าปล่อยผม ห้ามบุตรสาวของปุโรหิตเป็นโสเภณี เป็นต้น
ในหนังสือกันดารวิถี บทที่ 16 ได้กล่าวถึง โคราห์ ชายเผ่าเลวีที่คิดกบฏต่อ โมเสส และอาโรน และตั้งตนเป็นปุโรหิตเอง แต่สุดท้าย โคราห์และพวก ก็ถูกพระเจ้าลงโทษโดยการให้แผ่นดินสูบพวกเขาไป เป็นการยืนยันการทรงเลือกของพระเจ้าที่จะมอบตำแหน่งปุโรหิต ให้แก่ตระกูลของอาโรน
บทบาทของชาวเลวีในอิสราเอล > งานและหน้าที่ของคนเลวี

ในหนังสือกันดารวิถี ได้กล่าวถึงหน้าที่ของเผ่าเลวี ที่แตกต่างจากเผ่าอื่น ๆ โดยให้มีหน้าที่ปรนนิบัติงานของสถานนมัสการ โดยแบ่งออกงานออกเป็น 3 กลุ่มตามวงศ์วานของเผ่าเลวี ดังนี้
วงศ์วานเกอร์โชน มีจำนวนผู้ชายอายุ 1 เดือนขึ้นไปจำนวน 7,500 คน ต้องตั้งค่ายอยู่ข้างหลังพลับพลาด้านทิศตะวันตก โดยมีหน้าที่รับผิดชอบงานในพลับพลา ได้แก่ งานพลับพลา งานเต็นท์ พร้อมเครื่องเต็นท์ แท่นบูชา และสิ่งของทั้งปวงที่เกี่ยวข้องกับสิ่งเหล่านี้
วงศ์วานโคอาท มีจำนวนผู้ชายอายุ 1 เดือนขึ้นไปจำนวน 8,600 คน ต้องตั้งค่ายอยู่ทางใต้ของพลับพลา มีหน้าที่ดูแลหีบพระโอวาท โต๊ะขนมปัง คันประทีป แท่นบูชาทั้งสอง และเครื่องใช้สถานนมัสการซึ่งปุโรหิตใช้งาน และม่าน
วงศ์วานเมรารี มีจำนวนผู้ชายอายุ 1 เดือนขึ้นไปจำนวน 6,200 คน ต้องตั้งค่ายอยู่ด้านเหนือของพลับพลา มีหน้าที่ดูแลงานไม้กรอบพลับพลา ไม้กลอน ไม้เสา ฐานรองและเครื่องประกอบทั้งหมด เสารอบลานพลับพลา พร้อมกับฐานรองหลักหมุดและเชือกโยง
พระเจ้าทรงกำหนดให้คนเลวีทำงาน เมื่อมีอายุตั้งแต่ 25 ปีขึ้นไป จนกระทั่งถึงอายุ 50 ปีจึงให้หยุดปฏิบัติงาน ซึ่งแตกต่างจากเผ่าอื่น ๆ ที่มีกำหนดอายุทำงานตั้งแต่ 20 ปีขึ้นไป และในขณะเดียวกัน พระเจ้าทรงนำคนเลวี ตั้งแต่เมื่ออายุ 1 เดือนขึ้นไป ในขณะที่ทรงนับคนเผ่าอื่น เมื่ออายุ 20 ปีขึ้นไป
บทบาทของชาวเลวีในอิสราเอล > สิ่งที่จัดสรรไว้ให้เลวีและปุโรหิต

ในหนังสือกันดารวิถี พระเจ้าทรงจัดสรรให้บรรดาปุโรหิต และคนเลวีนั้น ได้รับจัดสรรสิ่งต่าง ๆ จากบรรดาของถวายของอิสราเอลที่ไม่ได้นำไปเผาไฟ ให้เป็นสิ่งที่จัดไว้ให้แก่ปุโรหิต และคนเลวี นอกจากนี้ ยังทรงกำหนดให้อิสราเอล มีการไถ่บรรดาบุตรหัวปีของตนจากพระเจ้า เป็นเงิน 5 เชเขล ซึ่งส่วนนี้จะตกเป็นของปุโรหิต และคนเลวีตามสัดส่วนเช่นกัน
นอกจากนี้ ในการแบ่งดินแดนคานาอัน แม้พระเจ้าจะทรงยกเว้น คนเลวี ที่จะไม่ได้รับมรดกจากแผ่นดินคานาอันก็ตาม แต่ทรงกำหนดให้แต่ละเผ่าของอิสราเอล ได้จัดสรรหัวเมืองให้แก่คนเลวีตามขนาดของแต่ละเผ่า ซึ่งประกอบด้วยเมืองลี้ภัยจำนวน 6 เมือง และหัวเมืองอื่น ๆ อีก 22 เมือง โดยแบ่งตามวงศ์วานของเลวีดังนี้
ตระกูลอาโรน (ตระกูลปุโรหิต) ได้รับ 13 หัวเมืองจากดินแดนของเผ่ายูดาห์ เผ่าสิเมโอน และเผ่าเบนยามิน
วงศ์วานโคอาท ได้รับ 10 หัวเมือง จากดินแดนของ เผ่าเอฟราอิม เผ่าดาน และเผ่ามนัสเสห์ครึ่งเผ่าในดินแดนคานาอัน
วงศ์วานเกอร์โชน ได้รับ 13 หัวเมือง จากดินแดนของเผ่าอิสสาคาร์ เผ่าอาเชอร์ เผ่านัฟทาลี และเผ่ามนัสเสห์ครึ่งเผ่าในฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน
วงศ์วานเมโรรี ได้รับ 12 หัวเมือง จากดินแดนของเผ่ารูเบน เผ่ากาด และเผ่าเศบูลุน
ดูเพิ่ม

หนังสือปฐมกาล
หนังสือกันดารวิถี
หนังสือโยชูวา
ยาโคบ
โมเสส
อาโรน
ปุโรหิต
สแตมฟอร์ดบริดจ์ (สนามกีฬา)

| --- | --- |
The Bridge
ภาพถ่ายบนสนามสแตมฟอร์ดบริดจ์
th
ชื่อเต็ม: Stamford Bridge
ที่ตั้ง: ฟูลัม, ลอนดอน, SW6 1HS
พิกัด: 51°28′54″N 0°11′28″W﻿ / ﻿51.48167°N 0.19111°W﻿ / 51.48167; -0.19111
เจ้าของ: Chelsea Pitch Owners plc
ผู้ดำเนินการ: สโมสรฟุตบอลเชลซี
ที่นั่งพิเศษ: 51
ความจุ: 40,341
ขนาดสนาม: 103 x 67 เมตร (112.6 x 73.3 หลา) 
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: พ.ศ. 2419
เปิดใช้สนาม: 28 เมษายน พ.ศ. 2420
ปรับปรุง: 1904–1905, 1998
สถาปนิก: Archibald Leitch (1887)
การใช้งาน
London Athletics Club (1877-1904)  สโมสรฟุตบอลเชลซี (ค.ศ. 1905–ปัจจุบัน)  London Monarchs (NFL Europe) (1997)
สแตมฟอร์ดบริดจ์ (อังกฤษ: Stamford Bridge) เป็นสนามฟุตบอลในเขตฟูลัม ติดกับเขตเชลซีในลอนดอนตะวันตก เป็นสนามเหย้าของเชลซี ด้วยความจุ 40,341 ที่นั่ง เป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่เป็นอันดับ 9 ของพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2022–23 และเป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่เป็นอันดับ 11 ในอังกฤษ
เปิดใช้ในปี ค.ศ. 1877 สนามถูกใช้โดยสโมสรกีฬาลอนดอนจนถึงปี ค.ศ. 1905 เมื่อเจ้าของคนใหม่คือ กัส เมียร์ส ก่อตั้งสโมสรฟุตบอลเชลซีเพื่อครอบครองสนาม เชลซีเล่นเกมเหย้าที่นั่นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สนามมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา โดยล่าสุดในช่วงทศวรรษที่ 1990 ได้มีการปรับปรุงให้เป็นสนามฟุตบอลที่ทันสมัยแบบมีที่นั่งทั้งหมด
สแตมฟอร์ด บริดจ์เคยเป็นสนามฟุตบอลสำหรับแมตช์ทีมชาติของทีมชาติอังกฤษ, เอฟเอ คัพ รอบชิงชนะเลิศ, เอฟเอ คัพ รอบรองชนะเลิศ และเกมแชริตี้ ชิลด์ จำนวนผู้ชมสูงสุดอย่างเป็นทางการของสนามคือ 82,905 คน เป็นการแข่งขันฟุตบอลลีกดิวิชั่น 1 ระหว่างเชลซีและอาร์เซนอลเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1935
โครงการสนามใหม่

อนาคตสโมสรได้เสนอยื่นเรื่องขอซื้อที่ดินบริเวณโรงไฟฟ้าเก่าแบทเทอร์ซี ที่มีพื้นที่ขนาด 39 เอเคอร์ ย่านชานกรุงลอนดอน เพื่อเดินหน้าโครงการก่อสร้างสนามเหย่าแห่งใหม่ โดยจะมาปรับแต่งให้กลายเป็นสังเวียนแข้งขนาดใหญ่รองรับแฟนบอลได้กว่า 60,000 ที่นั่ง
สวอนซี.คอมสเตเดียม

| --- | --- |
เดอะ ลิเบอร์ตี

th
ชื่อเดิม: ไวท์ ร็อค สเตเดียม
ที่ตั้ง: สวอนซี, เวลส์
พิกัด: 51°38′32″N 3°56′06″W﻿ / ﻿51.6422°N 3.9351°W﻿ / 51.6422; -3.9351
เจ้าของ: สวอนซี คอนซิล
ผู้ดำเนินการ: สเตดโค
ความจุ: 20,750
พื้นผิว: เดสโซ กราสมาสเตอร์
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 2003
เปิดใช้สนาม: 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2005
งบประมาณในการก่อสร้าง: £27 million
สถาปนิก: TTH Architects, Gateshead UK
การใช้งาน
ออสเพลย์ส (ค.ศ. 2005–ปัจจุบัน) สวอนซีซิตี (ค.ศ. 2005–ปัจจุบัน)
ลิเบอร์ตีสเตเดียม เป็นสนามกีฬา ในเมือง สวอนซี เวลส์ สนามนี้มีชื่อเดิมว่า ไวท์ ร็อค สเตเดียม มีความจุ 20,750 ที่นั่ง และยังเป็นหนึ่งในสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดใน เวลส์ ปัจจุบันใช้เป็นสนามเหย้าของ สโมสรฟุตบอลสวอนซีซิตี สโมสรฟุตบอลใน พรีเมียร์ลีก และ ออสเพลย์ส (รักบี้) สโมสรรักบี้
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Liberty Stadium website
Swansea City Council
Swansea City AFC
Ospreys Regional Rugby Team
| ด ค กสนามแข่งขันในพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กูดิสันพาร์ก  เคนิลเวิร์ทโรด  เครเวนคอตทิจ  ซิตีกราวด์  ซิตีออฟแมนเชสเตอร์  เซนต์เจมส์พาร์ก  เซลเฮิสต์พาร์ก  ดีนคอร์ต  ทอตนัมฮอตสเปอร์  เทิร์ฟมัวร์  บรามอลล์เลน  เบรนต์ฟอร์ดคอมมิวนิตีสเตเดียม  ฟัลเมอร์  มอลินิว  ลอนดอนสเตเดียม  วิลลาพาร์ก  สแตมฟอร์ดบริดจ์  เอมิเรตส์สเตเดียม  แอนฟีลด์  โอลด์แทรฟฟอร์ด 
อดีต:  เบ็ต365 สเตเดียม  Bloomfield Road  Boundary Park  คาร์ดิฟฟ์ซิตีสเตเดียม  แคร์โรว์โรด  County Ground  ดีดับเบิลยูสเตเดียม  อีวุดพาร์ก  Fratton Park  ฮิลส์โบโร  KCOM Stadium  เกิร์กลีส์  ลิเบอร์ตีสเตเดียม  ลอฟตัสโรด  มาเดสกีสเตเดียม  Oakwell  Portman Road  ไพรด์พาร์ก  ริเวอร์ไซด์  สเตเดียมออฟไลต์  เซนต์แอนดรูว์  University of Bolton Stadium  เดอะฮอว์ทอนส์  The Valley  Valley Parade  วิคาริจโรด  เวมบลีย์  คิงเพาเวอร์สเตเดียม  เซนต์แมรีส์สเตเดียม  เอลแลนด์โรด 
ถูกทำลาย:  Ayresome Park  Baseball Ground  บุลินกราวนด์  Burnden Park  The Dell  Filbert Street  ไฮบิวรี  Highfield Road  เมนโรด  Roker Park  ไวต์ฮาร์ตเลน
จำลอง เอี่ยมแจ้งพันธุ์

| พลตำรวจเอกจำลอง เอี่ยมแจ้งพันธุ์ม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ดำรงตำแหน่ง 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 – 10 มีนาคม พ.ศ. 2547
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: คำรณ ณ ลำพูน
ถัดไป: อนุทิน ชาญวีรกูล
ผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยตำรวจ
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2534 – พ.ศ. 2535
ก่อนหน้า: พลตำรวจเอก สมชาย ไชยเวช
ถัดไป: พลตำรวจโท นิรดม ตันตริก
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 ธันวาคม พ.ศ. 2478 (89 ปี) อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์
คู่สมรส: จงกล เอี่ยมแจ้งพันธุ์

พลตำรวจเอก จำลอง เอี่ยมแจ้งพันธ์ อดีตที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี (สมัคร สุนทรเวช) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลของ ดร.ทักษิณ ชินวัตร อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่ากระทรวงศึกษาธิการ ปองพล อดิเรกสาร และอดีตรองอธิบดีกรมตำรวจ
ประวัติ

จำลอง เอี่ยมแจ้งพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ที่อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เป็นบุตรของนายฮะ เอี่ยมแจ้งพันธ์ กับนางเหรียญ เอี่ยมแจ้งพันธ์ จบการศึกษาจากโรงเรียนไตรมิตรวิทยาลัย และ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ รุ่นที่ 13
การทำงาน

พล.ต.อ.จำลอง เคยดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการตำรวจนครบาล ในระหว่างปี พ.ศ. 2535 - พ.ศ. 2536 และได้รับตำแหน่งสูงสุดคือ รองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (รอง ผบ.ตร.) ฝ่ายจราจรโครงการพระราชดำริ  ต่อมาหลังเกษียณอายุราชการ ได้เข้าร่วมงานการเมืองกับพรรคไทยรักไทย โดยลงสมัคร ส.ส.ในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 89 และได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2546
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 เขาเข้าสังกัดพรรคพลังประชาชนพร้อมกับลงรับสมัคร ส.ส. ในระบบสัดส่วนลำดับที่ 4 ของกลุ่ม 6 ที่ประกอบด้วยพื้นที่กรุงเทพมหานคร, นนทบุรี และสมุทรปราการ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2514 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2536 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2539 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
สุดาทิพย์ ม่วงนวล

| สุดาทิพย์ ม่วงนวล |
| --- | --- |
เกิด: สุดาทิพย์ สุวะดี จังหวัดสมุทรสงคราม ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ต้องหาร่วมขบวนการกับพลตำรวจโทพงศ์พัฒน์ ฉายาพันธุ์
ถูกกล่าวหา: ความผิดต่อองค์พระมหากษัตริย์ไทย
สถานะทางคดี: จำคุก
คู่สมรส: โกวิทย์ ม่วงนวล
บิดามารดา: อภิรุจ สุวะดี (บิดา) วันทนีย์ สุวะดี (มารดา)
ญาติ: ศรีรัศมิ์ สุวะดี (น้องสาว) ณัฐพล สุวะดี (น้องชาย) สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าทีปังกรรัศมีโชติ มหาวชิโรตตมางกูร สิริวิบูลยราชกุมาร (หลานป้า)
สุดาทิพย์ ม่วงนวล เป็นผู้ต้องหาในคดีแอบอ้างเบื้องสูง มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 ข้อหาร่วมกันบุกรุก ก่อสร้าง แผ้วถาง หรือเผาป่าหรือทำด้วยประการใดๆ อันเป็นการทำลายป่าหรือเข้ายึดครอบครองที่ดินของรัฐเพื่อตนเองหรือผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต และร่วมกันปลุกสร้างอาคารฝายล่วงล้ำในแม่น้ำ ลำคลอง บึง อ่างเก็บน้ำ หรือทะเลสาบที่ประชาชนใช้ร่วมกันโดยไม่ได้รับอนุญาตตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ มาตรา 55,72 ตรี และพ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2546 ม.117 นอกจากนี้เธอยังเป็นพี่สาวของท่านผู้หญิงศรีรัศมิ์ สุวะดี อดีตพระวรชายาในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าอยู่หัว เมื่อครั้งยังทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร และเป็นพระมาตุจฉาในสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าทีปังกรรัศมีโชติ มหาวชิโรตตมางกูร สิริวิบูลยราชกุมาร
ประวัติ

สุดาทิพย์ ม่วงนวล เป็นเป็นบุตรคนแรกจากทั้งหมดห้าคน ของอภิรุจ สุวะดี และวันทนีย์ (สกุลเดิม: เกิดอำแพง) พื้นเพเดิมเป็นชาวจังหวัดสมุทรสงคราม บิดาเป็นชาวตำบลวัดประดู่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ส่วนมารดาเป็นชาวมอญจากตำบลอำแพง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร สุดาทิพย์ มีน้องสาวและคือ, ณรงค์ สุวะดี ท่านผู้หญิงศรีรัศมิ์ สุวะดี, ปณิดา สุวะดี และณัฐพล สุวะดี อดีตราชองครักษ์เวร ส่วนพลตำรวจโท พงศ์พัฒน์ ฉายาพันธุ์ เป็นน้าของเธอ
ตกเป็นผู้ต้องหา

นางสุดาทิพย์พร้อมกับ พ.ต.อ.โกวิท ม่วงนวล ผู้เป็นสามี ถูกจับเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 ในข้อหาร่วมกันบุกรุก ก่อสร้าง แผ้วถาง หรือเผาป่าหรือทำด้วยประการใดๆ อันเป็นการทำลายป่าหรือเข้ายึดครอบครองที่ดินของรัฐเพื่อตนเองหรือผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต และร่วมกันปลุกสร้างอาคารฝายล่วงล้ำในแม่น้ำ ลำคลอง บึง อ่างเก็บน้ำ หรือทะเลสาบที่ประชาชนใช้ร่วมกันโดยไม่ได้รับอนุญาตตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ มาตรา 55,72 ตรี และพ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2546 ม.117 ก่อนได้รับการปล่อยตัวประกันออกไป
วันที่ 10 ธันวาคม 2557 เจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำกำลังไปควบคุมตัวตามหมายจับศาลอาญาที่ 2238/2557 ลงวันที่ 10 ธันวาคม 2557 ในข้อหา ม.112 ร่วมกันหมิ่นประมาท ดูหมื่นพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาทหรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์  ทั้งนี้ ที่มาของการจับกุมดังกล่าวมีต้นสายปลายเหตุมาจากการที่มีผู้เสียหายไปแจ้งความพนักงานสอบสวน สน.สามเสนให้ดำเนินคดีนางสุดาทิพย์และพวกเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2557 เพราะพฤติกรรมผู้ต้องหาและพวกแอบอ้างเบื้องสูง ส่งผลทำให้ได้งานประมูลกิจการธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องเสวยครัวข้าราชบริพาร ขายน้ำพริกประเภทต่างๆ ผักสดและผักต้ม ส่งพระที่นั่งอัมพรสถาน และวังศุโขทัย ในนามคณะบุคคล ปณสุและคณะบุคคลน้ำทิพย์ ซึ่งตั้งอยู่เลขที่ 2/3 หมู่ 9 ถนนทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา กทม.สร้างรายได้รวมกันนับล้านบาทต่อเดือน  จากการตรวจสอบข้อมูลตามแผนผังที่เจ้าหน้าที่ตำรวจนำมาจัดแสดงทำให้ได้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับคณะบุคคล ปณสุ และคณะบุคคลน้ำทิพย์ว่า คณะบุคคลปณสุทำธุรกิจเกี่ยวกับการขายผักสดและผักต้มให้กับวังอัมพรและวังศุโขทัย มีรายได้ 3-4 แสนบาทต่อเดือน โดยมีนางสุดาทิพย์ ม่วงนวลและนางสาวปาลิดา หลักเฉลิมพร เป็นผู้ดำเนินการ ขณะที่คณะบุคคล น้ำทิพย์ ทำ ธุรกิจขายน้ำพริกประเภทต่างๆ ให้กับวังอัมพรและวังศุโขทัย มีรายได้ 6-7 แสนบาทต่อเดือน ปรากฏชื่อนางสุดาทิพย์ ม่วงนวลและนางสาวปาลิดา หลักเฉลิมพรเป็นผู้ดำเนินการเช่นกัน
นอกจากนี้ จากการตรวจสอบยังพบว่า นางสุดาทิพย์ เป็นเจ้าของธุรกิจอย่างน้อยอีก 2 แห่ง ได้แก่ บริษัทศิรินทิพย์ 2007 (อัครพงศ์ปรีชา) เลขที่ 999 อาคารคอนคอร์สเอฟ ชั้น 4 หมู่ที่ 1 ต.หนองปรือ อ.บางพลี จ. สมุทรปราการ ดำเนินกิจการร้าน "คาเฟ่ เดอ สุวรรณภูมิ" โดยมีนางสุดาทิพย์ และผู้เกี่ยวข้อง ได้แก่ นายณรงค์ สุวะดี นางปนิดา สุวะดี นางวันทนีย์ สุวะดี นายอภิรุจ สุวะดี พ.ต.อ. โกวิท ม่วงนวล และน.ส.ขวัญตา เกิดอำแพง รายได้อยู่ที่ 2-3 ล้านบาทต่อเดือน โดยได้มีการแจ้งผลประกอบการในปี 2556 มีรายได้ 27,272,433 บาท กำไรสุทธิ 565,455 บาท ปี 2555 รายได้ 26,058,858 บาท กำไรสุทธิ 360,919 บาท ส่วนอีกธุรกิจ คือรีสอร์ทชื่อ "สวนผึ้งรีสอร์ท" ด้วยการเช่าพื้นที่ใน อ.สวนผึ้ง จากกรมธนารักษ์ทั้งหมด 8 แปลง จำนวนกว่า 200 ไร่ ตามหมายเลขที่ รบ.553 พบว่าแปลงที่ 1-7 เป็นการดำเนินการเช่าพื้นที่อย่างถูกต้อง แต่แปลงที่เป็นปัญหาคือแปลงที่ 8 ที่มีเนื้อที่ราว 128 ไร่ 200 งาน เนื่องจากบางส่วนอยู่ในภูเขาเขตลุ่มน้ำชั้น 2 ซึ่งมีความลาดชันมากกว่า 35% จากการตรวจสอบของกรมการทหารช่างนั้นระบุว่า ไม่อนุญาตให้เช่าพื้นที่ดังกล่าวได้ นอกจากนี้ยังพบว่ารีสอร์ทดังกล่าวยังมีการใช้พื้นที่ซึ่งไม่สามารถให้เช่าได้ประมาณ 10 ไร่ จากการปลูกสร้างบ้าน 2 หลัง และแท็งก์น้ำ และการสร้างฝายกั้นลำห้วยสาธารณะของชุมชน ซึ่งรีสอร์ทแห่งนี้นั้น มีรายได้ประมาณ 1-2 ล้านบาทต่อเดือน
ต่อมามีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานพระราชานุญาตให้ถอดยศตำรวจ และเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ พันตำรวจเอก โกวิท ม่วงนวล โดยให้มีผลในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2559
บิกเบน

| หอเอลิซาเบธ |
| --- | --- |
หอเอลิซาเบธในปี พ.ศ. 2565
th
ชื่ออื่น: บิกเบน
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: หอนาฬิกา
สถาปัตยกรรม: ฟื้นฟูกอทิก
ที่ตั้ง: เวสต์มินสเตอร์ ลอนดอน อังกฤษ
พิกัด: 51°30′03″N 0°07′28″W﻿ / ﻿51.5007°N 0.1245°W﻿ / 51.5007; -0.1245
แล้วเสร็จ: 31 พฤษภาคม 1859; 165 ปีก่อน (1859-05-31)
ความสูง: 316 ฟุต (96 เมตร)
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 11
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: ออกัสตัส พิวจิน
เว็บไซต์
www.parliament.uk/bigben/
หอเอลิซาเบธ (อังกฤษ: Elizabeth Tower) ก่อนหน้านี้เรียกว่า หอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ (Great Clock of Westminster) หรือรู้จักดีในชื่อ บิกเบน (Big Ben) เป็นหอนาฬิกาประจำพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ซึ่งในปัจจุบันใช้เป็นรัฐสภาอังกฤษ ตั้งอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของพระราชวัง เริ่มสร้างในรัชสมัยพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 แล้วเสร็จสิ้นในรัชสมัยสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย หลังจากพระราชวังเวสต์มินสเตอร์เดิมไฟไหม้ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2377 โดยมีชาลส์ แบร์รี เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบ หอนาฬิกามีความสูง 96.3 เมตร โดยที่ตัวนาฬิกาอยู่สูงจากพื้น 55 เมตร ตัวอาคารสร้างด้วยสถาปัตยกรรมสมัยสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย (Victorian Gothic) ชื่อหอเอลิซาเบธตั้งขึ้นเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปีของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
หลายคนเข้าใจว่าบิกเบนเป็นชื่อหอนาฬิกาประจำรัฐสภาอังกฤษ แต่แท้ที่จริงแล้ว บิกเบนเป็นชื่อเล่นของระฆังใบใหญ่ที่สุด ที่หนักถึง 13,760 กิโลกรัม ซึ่งแขวนไว้บริเวณช่องลมเหนือหน้าปัดนาฬิกา ทั้งนี้มีระฆังรวมทั้งสิ้น 5 ใบ โดย 4 ใบจะถูกตีเป็นทำนอง ส่วนบิกเบนจะถูกตีบอกชั่วโมงตามตัวเลขที่เข็มสั้นชี้บนหน้าปัดนาฬิกา ทว่าคนส่วนใหญ่กลับใช้ชื่อบิกเบนเรียกตัวหอทั้งหมด
บางทีมักเรียกหอนาฬิกานี้ว่า หอเซนต์สตีเฟน (St Stephen's Tower) หรือหอบิกเบน (Tower of Big Ben) ซึ่งที่จริงแล้วชื่อหอเซนต์สตีเฟนคือชื่อของหอในพระราชวังอีกหอหนึ่ง ซึ่งใช้เป็นทางเข้าไปอภิปรายในสภา ในเวลาต่อมา รัฐสภาอังกฤษได้มีมติให้ตั้งชื่อหอนาฬิกานี้ว่า "หอเอลิซาเบธ" เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2555
ปัจจุบันภายในหอนาฬิกาไม่เปิดให้สาธารณชนเข้าชม เว้นแต่สำหรับผู้ที่อาศัยในประเทศอังกฤษ จะต้องทำเรื่องขอเข้าชมผ่านสมาชิกรัฐสภาอังกฤษประจำท้องถิ่นของตน ถ้าเป็นเด็กต้องมีอายุเกิน 11 ปี จึงจะเข้าชมหอได้ สำหรับชาวต่างประเทศนั้นไม่อนุญาตให้ขึ้นไป  ทั้งนี้ผู้ชมต้องเดินบันได 334 ขั้นขึ้นไปเพราะไม่มีลิฟต์
โครงสร้างอาคาร

หอเอลิซาเบธมีความสูงทั้งหมด 96.3 เมตร โดยในช่วง 61 เมตรแรก เป็นอาคารก่อด้วยอิฐ บุด้วยหิน ส่วนที่สูงจากนั้นเป็นยอดแหลมทำด้วยเหล็กหล่อ ตัวหอตั้งอยู่บนฐานกว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร หนา 3 เมตร อยู่ใต้ดินลึก 7 เมตร ตัวหอทั้งหมดหนักโดยประมาณ 8,667 ตัน หน้าปัดนาฬิกาทั้งสี่ด้านอยู่สูงจากพื้น 55 เมตร
เดิมทีหอเอลิซาเบธเอนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 220 มิลลิเมตร แต่ปัจจุบันหอเอลิซาเบธเอนมากขึ้นเนื่องจากการขุดอุโมงค์รถไฟฟ้าใต้ดินใกล้ย่านเวสต์มินสเตอร์ โดยสังเกตได้ว่าเอียงปีหนึ่งประมาณ 0.9 มิลลิเมตร จนเห็นได้ชัดเจน
หน้าปัดนาฬิกา

ครั้งหนึ่ง หน้าปัดนาฬิกาของหอมีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก แต่ปัจจุบันถูกทำลายสถิติโดยหอนาฬิกาอัลเลน-แบรดเลย์ (Allen-Bradley Clock Tower) ที่รัฐวิสคอนซิน สหรัฐอเมริกา ทว่าผู้สร้างหอนาฬิกาอัลเลน-แบร็ดเลย์มิได้จัดให้มีการตีระฆังหรือสายลวดบอกเวลา จึงทำให้หอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ยังคงเป็น นาฬิกาสี่หน้าปัดที่มีการตีบอกเวลาที่ใหญ่ที่สุดในโลก กลไกนาฬิกาภายในหอสร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2397 แต่ตัวหอเสร็จในเวลา 4 ปีต่อมา
หน้าปัดนาฬิกาถูกออกแบบโดยออกุสตุส พิวจิน (Augustus Pugin) ตัวหน้าปัดทำด้วยโครงเหล็กกว้างและยาว 7 เมตร ประดับด้วยกระจก 576 ชิ้น เข็มสั้นมีความยาว 2.7 เมตร เข็มยาวมีความยาว 4.3 เมตร รอบ ๆ หน้าปัดประดับด้วยลายทองอย่างวิจิตร ใต้หน้าปัดสลักดุนเป็นข้อความภาษาละตินว่า DOMINE SALVAM FAC REGINAM NOSTRAM VICTORIAM PRIMAM ซึ่งแปลว่า "โอ้ พระเจ้าข้า จงประทานความปลอดภัยให้พระนางวิกตอเรียด้วยเถิด"
นาฬิกาเริ่มเดินครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2402 ต่อมาในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพเยอรมันได้ทิ้งระเบิดทำลายรัฐสภาอังกฤษ และทำความเสียหายให้กับหน้าปัดด้านทิศตะวันตกเป็นอย่างมาก
ระฆัง "บิ๊กเบน"

ระฆังที่แขวนไว้ในหอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ มีชื่ออย่างเป็นทางการว่ามหาระฆัง (The Great Bell) โดยทำการหล่อครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2399 โดยจอห์น วอร์เนอร์ และบุตร (John Warner & Sons) ซึ่งตั้งอยู่ที่อำเภอสต็อกตันออนทีส์ (Stockton-on-Tees) จังหวัดเดอแรม (County Durham) ระฆังที่หล่อในวาระแรกนั้นหนัก 16.3 ตัน ที่ตัวระฆังมีชื่อของเบนจามิน ฮอลล์ (Benjamin Hall) บารอนแห่งลาโนเวอร์จารึกอยู่ ทำให้บางคนคิดว่าชื่อเล่นของเขากลายมาเป็นชื่อระฆังในเวลาต่อมา ถึงกระนั้น บางแห่งกล่าวว่า ชื่อระฆังนี้ตั้งจากชื่อนักมวยรุ่นเฮฟวี่เวตชื่อเบนจามิน เคานต์ (Benjamin Caunt) บางแห่งก็กล่าวว่าระฆังนี้ควรใช้ชื่อว่าวิกตอเรีย แต่ก็หาได้มีข้อยุติที่แน่นอนไม่ เพราะไม่ได้มีการบันทึกไว้ในรายงานการประชุมสภา หรือแฮนซาร์ด (Hansard)
ขณะที่หอนาฬิกายังสร้างไม่เสร็จ มหาระฆังถูกชะลอโดยเลื่อนลากด้วยม้า มาไว้ที่ลานพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ อย่างไรก็ดีครั้นถูกค้อนที่หนักเกินกว่ากำลังระฆังจะทนได้ ระฆังจึงแตกเกินกว่าจะซ่อม จึงให้หล่อใหม่ที่บริษัทระฆังไวต์แชพเพล (Whitechapel Bell Foundry) ทางตะวันออกของกรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2401  ระฆังใบใหม่นี้หนัก 13.76 ตัน สูง 2.2 เมตร และกว้าง 2.6 เมตร ถูกชักขึ้นแขวนในห้องระฆังบริเวณช่องลมของตัวหอ เมื่อปี พ.ศ. 2402 พร้อมด้วยระฆังเล็ก ใช้เวลาทั้งสิ้น 18 ชั่วโมง จึงสำเร็จ ต่อมาในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน มหาระฆังก็ร้าว แต่ก็แก้ไขโดยการหมุนระฆังมิให้ส่วนที่ร้าวถูกตี โดยไม่ได้ซ่อมแซมมาจนถึงปัจจุบัน
นอกเหนือจากมหาระฆังแล้ว ยังมีระฆังบริวารอีก 4 ใบ ทั้งหมดหล่อที่บริษัทไวต์แชพเพลเมื่อ พ.ศ. 2400 - 2401 ตัวมหาระฆังเองเมื่อถูกตีจะให้เสียงโน้ตมี ส่วนระฆังบริวารจะให้เสียงโน้ตซอลชาร์ป ฟาชาร์ป มี และที ซึ่งทุก ๆ 15 นาที ระฆังบริวารทั้งหมดจะถูกตีเป็นทำนองระฆังแบบเวสต์มินสเตอร์ (หรือเคมบริดจ์) ทำนองระฆังดังกล่าวนี้เป็นที่จับใจและนิยมใช้สำหรับนาฬิกาตั้งในบ้านหรือหอนาฬิกา เสียงของมหาระฆังถูกนำออกอากาศทุกวันผ่านทางสถานีวิทยุบีบีซีช่อง 4 ก่อนข่าวภาคค่ำ (เวลา 18 นาฬิกา) และข่าวเที่ยงคืน ตามเวลาท้องถิ่นประเทศอังกฤษ
หอนาฬิกาที่ได้แรงบันดาลใจจากหอเอลิซาเบธ

มีการสร้างหอนาฬิกานามว่า ลิตเติ้ลเบน สูง 6 เมตร ไว้ใกล้สถานีรถไฟวิกตอเรีย กรุงลอนดอน ลักษณะคล้ายกับหอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์เกือบทุกประการ นอกจากนี้ ยังมีนาฬิกาที่สร้างภายหลัง โดยได้แรงบันดาลใจจากหอนาฬิกานี้ เช่น
หอนาฬิกาที่สถานีรถไฟแกร์ เดอ ลียง (Gare de Lyon) ในกรุงปารีส
หอสันติภาพ ที่รัฐสภาแคนาดา กรุงออตตาวา
หอนาฬิกาโจเซฟ เชมเบอร์เลน หรือ "โอลด์โจ" ที่มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม
ฯลฯ
กลไกนาฬิกา

นาฬิกาประจำหอนั้นมีชื่อเสียงอย่างมากในด้านความเที่ยงตรง โดยกลไกนาฬิกาถูกออกแบบโดยเอ็ดมุนด์ เบ็กเกตต์ เดนิสัน และจอร์จ แอรี  ต่อมาเอ็ดเวิร์ด จอห์น เดนต์ เป็นผู้สร้างกลไกนาฬิกา ถึงกระนั้นเดนต์ต้องถึงแก่กรรมก่อนที่นาฬิกาจะเสร็จ จนต้องให้เฟรเดอริก เดนต์ ผู้บุตรนอกสมรสเป็นผู้สร้างต่อจนสำเร็จ อย่างไรก็ดี กลไกของนาฬิกาถูกสร้างขึ้นก่อนตัวหอเสร็จถึง 4 ปี ทำให้เอ็ดมุนด์ เดนิสัน มีเวลาที่จะทดสอบความแม่นยำ
เดิมที นาฬิกาที่ออกแบบไว้ใช้กลไกขาขัดเฟือง (deadbeat escapement) ซึ่งเป็นกลไกที่อาศัยขาเหล็กสองขา สลับกันไกวชนฟันเฟือง ซึ่งการชนเฟืองบ่อย ๆ นี้เองที่ทำให้ฟันเฟืองสึกหรอง่าย ดังนั้นจึงเปลี่ยนมาใช้กลไกลูกตุ้มชนตัวขัด (gravity displacement) เมื่อลูกตุ้มแกว่งชนตัวขัดหนึ่ง ตัวขัดนั้นจะปล่อยออกและทำให้เฟืองกลหมุนลงไปชั่วขณะ แต่ตัวยึดที่เฟืองกลจะไปขัดกับขาขัดอีกอัน พอลูกตุ้มเด้งกลับก็จะปล่อยขาขัดอีกอันให้เลื่อนที่ ทั้งนี้ เฟืองกลจะต่อเข้ากับลานที่ทำจากรอกคล้องตุ้มน้ำหนัก เมื่อถึงเวลาจะต้องกว้านรอกเป็นระยะ ๆ ลูกตุ้มที่ใช้ในหอนี้ มีความยาวทั้งสิ้น 4 เมตร และหนัก 300 กิโลกรัม ไกวไปกลับใช้เวลา 2 วินาที บนลูกตุ้มจะมีหลักเสียบเหรียญสตางค์ของอังกฤษเพื่อปรับตั้งเวลา หากใส่มาก ตำแหน่งศูนย์กลางมวลจะเลื่อนขึ้นเป็นผลให้ระยะเวลาการแกว่งสั้นลง (ลูกตุ้มไกวเร็วขึ้น) ในทางกลับกันถ้าเอาออก ก็จะได้ระยะเวลาการแกว่งมากขั้น (ลูกตุ้มไกวช้าลง)
กลไกที่เป็นเฟืองของนาฬิกา ประกอบด้วยเฟืองกล เฟืองระฆังบริวาร และเฟืองระฆังใหญ่ทั้งหมดวางอยู่บนโต๊ะรองรับสีเขียวแก่ ที่ขอบโต๊ะจารึกข้อความเป็นสีทองว่า "THIS CLOCK WAS MADE IN THE YEAR OF OUR LORD 1854 BY FREDERICK DENT OF THE STRAND AND THE ROYAL EXCHANGE, CLOCKMAKER TO THE QUEEN, FROM THE DESIGNS OF EDMUND BECKETT DENISON Q.C." แปลเป็นไทยได้ว่า "นาฬิกาเรือนนี้สร้างขึ้นเมื่อปีพุทธศักราช 2397 (ค.ศ. 1854) โดยเฟรเดอริก เดนต์ เพื่อน้อมเกล้าฯ ถวายสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย โดยการออกแบบของเอ็ดมุนด์ เบ็กเกตต์ เดนิสัน"
เหตุขัดข้อง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ถึงแม้บริเวณรายรอบจะถูกโจมตีด้วยระเบิดจากนาซีเยอรมัน แต่นาฬิกาก็ยังเดินได้อย่างแม่นยำ ทว่าช่วงวันขึ้นปีใหม่ พ.ศ. 2505 เกิดหิมะตกหนักมากจนนาฬิกาตีบอกเวลาปีใหม่ช้าไป 10 นาที
เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2519 นาฬิกาหยุดทำงานครั้งใหญ่อันเนื่องจากกลไกการตีระฆังเสียหายเพราะโลหะเสื่อมสภาพตามกาลเวลา รัฐบาลจึงได้มีการปรับปรุง และแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ในปีถัดมา ซึ่งในช่วงระหว่างนั้น แทนที่สถานีวิทยุบีบีซีจะได้ออกอากาศเสียงระฆัง กลับต้องใช้สัญญาณเวลาแทน
นาฬิกาหยุดทำงานอีกครั้งเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2547 และหยุดอีกครั้งในสามสัปดาห์ให้หลัง หนึ่งปีหลังจากนั้นก็หยุดอีกเป็นเวลา 90 นาที เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 โดยคาดว่าสาเหตุเนื่องจากอากาศในกรุงลอนดอนในขณะนั้นร้อนกว่าปกติ คือ 31.8 °C   อีก 5 เดือนถัดมา เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2548  นาฬิกาหยุดทำงานเพื่อซ่อมบำรุง นานถึง 33 ชั่วโมง
เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เวลา 14:00 น. (เวลามาตรฐานประเทศไทย) ตะขอแขวนระฆังเล็กใบหนึ่งสึกหรอจนต้องซ่อมแซมเป็นเวลา 4 สัปดาห์ และเมื่อเวลา 15:00 น. (มาตรฐานประเทศไทย) ของวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2550  หอนาฬิกาหยุดการตีมหาระฆังเพื่อบอกชั่วโมงเป็นการชั่วคราว (ประมาณ 6 สัปดาห์) เนื่องจากกลไกในระฆังสึกหรอตามกาลเวลาเป็นอย่างมาก โดยบางชิ้นส่วนยังไม่ได้เปลี่ยนเลยตั้งแต่ที่สร้างหอ อนึ่ง นาฬิกาในหอยังคงทำงานต่อไปโดยใช้มอเตอร์ไฟฟ้าขับเคลื่อนแทนเครื่องกลของเดิม แผนการดังกล่าวเป็นการเตรียมการฉลองครบรอบ 150 ปี ของหอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์และมหาระฆัง
ต่อมา ครั้นนางมาร์กาเร็ต แทตเชอร์ อดีตนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรถึงแก่อสัญกรรม เจ้าหน้าที่จึงได้จัดให้งดลั่นระฆังบนหอเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2556 เพื่อเป็นการไว้อาลัยและเป็นส่วนหนึ่งของรัฐพิธี
ช่วงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2558 พบว่า นาฬิกาเดินเร็วไป 7 วินาที ทำให้ต้องถอนเหรียญออกจากนาฬิกาจนนาฬิกาเดินรวน สองปีให้หลัง วันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2560 หอเอลิซาเบธงดการลั่นระฆังเกือบตลอดเวลา ยกเว้นเทศกาลสำคัญ เช่น วันขึ้นปีใหม่ เพื่อให้เจ้าหน้าที่บำรุงรักษากลไกนาฬิกา ตลอดจนถอดเข็มและหน้าปัดไปซ่อม คงเหลือแต่หน้าปัดหนึ่งหน้าที่แสดงเวลาผ่านทางมอเตอร์ไฟฟ้าตลอดเวลา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ  รัฐสภาสหราชอาณาจักร
The Palace of Westminster รัฐสภาสหราชอาณาจักร
Big Ben's Clapper at Houghton-le-Spring Heritage Society
Interior photos of  the tower at UK Parliament's Flickr
"A tale of Two Towers: Big Ben and Pisa"—transcript of a lecture by John Burland (archived 12 October 2007)