stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550

| พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ> ศ. 2550 |
| --- | --- |
พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 ประกาศใน ราชกิจจานุเบกษา: เล่ม 124/ตอนที่ 27 ก/หน้า 4/18 มิถุนายน 2550
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ผู้พิจารณา: สภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ผู้ลงนาม: พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช, พระมหากษัตริย์
วันลงนาม: 10 มิถุนายน 2550
ผู้ลงนามรับรอง: พลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์, นายกรัฐมนตรี
วันลงนามรับรอง: 10 มิถุนายน พ.ศ. 2550
วันประกาศ: 18 มิถุนายน 2550 (ราชกิจจานุเบกษา: เล่ม 124/ตอนที่ 27 ก/หน้า 4/18 มิถุนายน 2550)
วันเริ่มใช้: 17 กรกฎาคม 2550 (สามสิบวันหลังจากวันประกาศ)
ท้องที่ใช้: ทั่วประเทศไทย
ผู้รักษาการ: รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
การยกร่างในชั้นสภาล่าง
การยกร่างในชั้นสภาสูง
การพิจารณาในสภานิติบัญญัติ
การแก้ไขเพิ่มเติม
การยกเลิก
สถานะ: ยังใช้บังคับ
พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 เป็นกฎหมายไทย ประเภท พระราชบัญญัติ ตราโดย สภานิติบัญญัติแห่งชาติ, พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ลงพระปรมาภิไธยเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2550, ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2550 และมีผลใช้บังคับในอีกสามสิบวันให้หลัง คือ ตั้งแต่วันที่ 17 กรกฎาคม 2550
การนำไปปฏิบัติ

ระหว่างเดือนกรกฎาคม 2550 ถึงธันวาคม 2554 มีการเปิดเว็บไซต์ทั้งสิ้น 81,213 ยูอาร์แอล ประมาณร้อยละ 75 เป็นเนื้อหาและภาพดูหมิ่น หมิ่นประมาท พระมหากษัตริย์ พระราชินี และรัชทายาท แม้กฎหมายกำหนดให้ศาลเป็นองค์กรผู้กลั่นกรองคำร้องให้ปิดกั้นเว็บไซต์ แต่พบว่าจากคำสั่งศาลทั้งสิ้น 156 ฉบับ มีถึง 142 ฉบับที่ศาลออกคำสั่งในวันเดียวกันกับที่กระทรวงไอทีซียื่นคำร้อง โดยในปี 2552 และ2553 ศาลมีคำสั่งปิดกั้นโดยเฉลี่ยถึง 326 ยูอาร์แอลต่อวัน และ 986 ยูอาร์แอลต่อวันตามลำดับ
คดีความตาม พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ พบว่า มีคดีความทั้งสิ้น 325 คดี ซึ่งพบว่าคดีที่ขึ้นสู่ชั้นศาลเป็นคดีที่เกี่ยวกับการเผยแพร่เนื้อหาร้อยละ 66.15 ขณะที่คดีที่กระทำต่อตัวระบบหรือข้อมูลคอมพิวเตอร์ หรือที่เรียกว่า อาชญากรรมคอมพิวเตอร์โดยแท้ คิดเป็นร้อยละ 19 เท่านั้น
วันที่ 12 เมษายน 2560 รักษาราชการแทนปลัดกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมลงนามประกาศกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมให้ประชาชนงดการติดตาม ติดต่อหรือเผยแพร่เนื้อหาข้อมูลของสมศักดิ์ เจียมธีรสกุล, ปวิน ชัชวาลพงศ์พันธ์ และแอนดรูว์ แม็กเกรเกอร์ มาร์แชลล์ โดยอ้างคำสั่งศาลอาญาให้ระงับการแพร่หลายซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์อันไม่เหมาะสมตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550
ตั้งแต่ปี 2561 ทางการฟ้องความผิดเกี่ยวกับสถาบันพระมหากษัตริย์ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 แทน เช่น จากโพสต์ #ขบวนเสด็จ ที่พูดถึงการปิดถนนให้ขบวนเสด็จของพระบรมวงศานุวงศ์ผ่านในปี 2562 ถูกดำเนินคดีตาม พ.ร.บ. คอมพิวเตอร์
การวิพากษ์วิจารณ์

การบัญญัติฐานความผิดที่ไม่ชัดเจน ทำให้มีการใช้มาตรา 14 (2) “ความเสียหายต่อความมั่นคง” ควบคู่กับคดีความมั่นคง และมาตรา  14 (3) “ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกแก่ประชาชน” ร่วมกับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112
แหล่งข้อมูลอื่น

บทวิเคราะห์พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำาความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์[ลิงก์เสีย] โดย ศิลป์ฟ้า ตันศราวุธ และ โทบี้ เมนเดล, พฤษภาคม 2553
สรุปสถานการณ์การควบคุมและปิดกั้นสื่อออนไลน์ พ.ศ. 2550-2553 สถิติการใช้พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ ในการดำเนินคดีและการปิดกั้นเว็บไซต์
The Analysis of the Computer Crime Act in Thailand
พระราชบัญญัติความเท่าเทียมระหว่างเพศ พ.ศ. 2558

| พระราชบัญญัติความเท่าเทียมระหว่างเพศ พ> ศ. 2558 |
| --- | --- |

สภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ผู้พิจารณา: สภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ผู้ลงนาม: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
วันลงนาม: 8 มีนาคม พ.ศ. 2558
ผู้ลงนามรับรอง: พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา
วันประกาศ: 13 มีนาคม พ.ศ. 2558
วันเริ่มใช้: 9 กันยายน พ.ศ. 2558
ท้องที่ใช้: ประเทศไทย
การยกร่างในชั้นสภาล่าง
การยกร่างในชั้นสภาสูง
การพิจารณาในสภานิติบัญญัติ
การแก้ไขเพิ่มเติม
การยกเลิก
สถานะ: ยังใช้บังคับ
พระราชบัญญัติความเท่าเทียมระหว่างเพศ พ.ศ. 2558 เป็นกฎหมายไทยปี 2558 ที่ทำให้การเลือกปฏิบัติทางเพศเป็นสิ่งผิดกฎหมาย
การพิจารณา

พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงลงพระปรมาภิไธยในพระราชบัญญัติฉบับนี้เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2558 โดยมีพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ และประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2558 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2558
ข้อสังเกต

พระราชบัญญัติฉบับนี้ห้ามการเลือกปฏิบัติทางเพศทุกรูปแบบ มีการจัดตั้งคณะกรรมการส่งเสริมความเท่าเทียมทางเพศ และคณะกรรมการวินิจฉัยการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศ
ผลที่ตามมา

พระราชบัญญัติฉบับนี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่ามีข้อจำกัดในการคุ้มครองการเลือกปฏิบัติทางเพศ โดยเฉพาะวรรคสองของมาตรา 17 ที่อนุญาตให้มีข้อยกเว้นในบริบทของศาสนาและความมั่นคงของชาติ พระราชบัญญัติฉบับนี้ยังถูกอ้างถึงว่าให้การคุ้มครองบุคคลที่ข้ามเพศไม่เพียงพอ เนื่องจากไม่ได้ระบุถึงการออกเอกสารของรัฐที่ยืนยันอัตลักษณ์ทางเพศของพวกเขา
เมื่อปี พ.ศ. 2561 สำนักงานตำรวจแห่งชาติเปิดรับสมัครพนักงานสอบสวนเฉพาะเพศชาย ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าฝ่าฝืนพระราชบัญญัติความเท่าเทียมระหว่างเพศ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2561 ผู้สนับสนุนกลุ่มแอลจีบีทีเรียกร้องให้คณะกรรมการวินิจฉัยการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศนำตำราเรียนที่แสดงความเกลียดชังกลุ่มแอลจีบีที ที่ใช้งานอยู่ก่อนที่จะมีการผ่านพระราชบัญญัติฉบับนี้ออกไปจากการใช้สอนเด็กนักเรียน
ในปี พ.ศ. 2562 อุกฤษฏ์ จัดสนาม ครูผู้ช่วยที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดบุรีรัมย์ซึ่งเป็นคนข้ามเพศ อ้างว่าถูกเลิกจ้างโดยผิดกฎหมาย หลังจากสวมชุดข้าราชการหญิงขณะทำงาน อุกฤษฏ์อ้างว่าการเลิกจ้างดังกล่าวละเมิดการคุ้มครองที่ระบุไว้ในพระราชบัญญัติความเท่าเทียมระหว่างเพศ
อาเบียงกา

อาเบียงกา (สเปน: Avianca; ย่อมาจาก Aerovias del Continente Americano S.A., แปลว่า สายการบินแห่งทวีปอเมริกา) เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศโคลอมเบีย โดยมีฐานการบินหลักของท่าอากาศยานนานาชาติเอลโดราโดในโบโกตา อาเบียงกาเป็นสายการบินที่เก่าแก่ที่สุดในทวีปอเมริกาและอันดับสองของโลกที่ยังคงปฎิบัติการอยู่ โดยเริ่มปฎิบัติการใน ค.ศ. 1919 อาเบียงกาให้บริการเที่ยวบินไปยัง 62 จุดหมายปลายทางด้วยฝูงบินทั้ง 99 ลำ
จุดหมายปลายทาง

อาเบียงกาให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง 62 แห่งทั่วโลก
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 อาเบียงกาได้ทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่างๆดังต่อไปนี้:
อาเอโรเมฆิโก
แอร์แคนาดา
แอร์ไชนา
แอร์อินเดีย
ออล นิปปอน แอร์เวย์
ออสเตรียนแอร์ไลน์
อาเบียงกาเอลซัลวาดอร์
อาซูลบราซิลเลียนแอร์ไลน์
บรัสเซลส์แอร์ไลน์
กลิกแอร์ (โคลอมเบีย)
โคปาแอร์ไลน์
กูบานาเดอาเบียซิออน
สายการบินเอทิฮัด
อีวีเอแอร์
โกว์ลีญัสอาแอเรียส
ไอบีเรีย
อิตาแอร์เวย์
ลุฟท์ฮันซ่า
สแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม
ซิลเวอร์แอร์เวย์
สิงคโปร์แอร์ไลน์
สวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์
ตัปปูร์ตูกัล
การบินไทย
เตอร์กิชแอร์ไลน์
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงระหว่างสายการบิน

อาเบียงกามีข้อตกลงกับสายการบินดังต่อไปนี้:
การบินโบลิเวีย
ฝูงบิน

ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 อาเบียงกามีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> W | ผู้โดยสาร> Y+ | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ319-100 | 7 | — | – | 12 | 48 | 84 | 144 | จะปลดประจำการภายในปี 2024 |
| แอร์บัส เอ320-200 | 67 | — | – | 12 | 60 | 108 | 180 |  |
| แอร์บัส เอ320นีโอ | 36 | 52 | – | 12 | 60 | 108 | 180 | สั่งซื้อพร้อม 50 ตัวเลือก คำสั่งซื้อบางส่วนจะถูกแบ่งไปประจำการกับสายการบินลูก |
| แอร์บัส เอ320นีโอ | 36 | 52 | – | – | – | 188 | 188 | เครื่องบินของบิบาแอร์โกลอมบิอา |
| โบอิง 787-8 | 14 | 2 | 28 | – | – | 222 | 250 |  |
| โบอิง 787-8 | 14 | 2 | 32 | – | – | 259 | 291 | เครื่องบินของนอร์วีเจียนลองฮอลล์ในอดีต |
| รวม | 124 | 54 |  |  |  |  |  |  |
อาเบียงกามีอายุฝูงบินเฉลี่ย 8.6 ปี
แอร์บัส เอ319-100 ของอาเบียงกา
แอร์บัส เอ320-200 ของอาเบียงกา
โบอิง 787-8 ของอาเบียงกา
อำเภอจงกาล

| อำเภอจงกาล ស្រុកចុងកាល |
| --- | --- |
อำเภอ (สฺรุก)
อำเภอจงกาลที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 14°10′N 103°35′E﻿ / ﻿14.167°N 103.583°E﻿ / 14.167; 103.583
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: อุดรมีชัย
ความสูง: 32 เมตร (105 ฟุต)
เขตเวลา: +7
Geocode: 2203
จงกาล (เขมร: ចុងកាល) เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอุดรมีชัย ทางตอนเหนือของประเทศกัมพูชา ตามสำมะโนประชากรของกัมพูชาในปี พ.ศ. 2541 พบว่ามีประชากร 18,843 คน
การปกครอง

ตารางต่อไปนี้แสดงหมู่บ้านในอำเภอจงกาล จำแนกตามตำบล
| ตำบล (คุ้ม) | หมู่บ้าน (ภูมิ) |
| --- | --- |
Cheung Tien: Cheung Tien, Srae Prang, Kouk Pongro, Ta Nouk, Kouk Trang, Chhkae Sraeng, Kouk Reang
จงกาล: Chong Kal, Kouk Voat, Ka, Prey Thum, Chhork, Srama, Banteay Chas, Ah Toa, Bat Thkao, Banteay Thmey
Krasang: Khnar, Chhuk, Kouk Spean, Koul, Chek Kbour, Kouk Samrech, Kouk Thnong, Rolum Veaeng, Kouk Bantoat Baoh, Kouk Thom
Pongro: Pongro, Ampil, Ta Paen, Kandaol Dom, Banteay Choar, Srah Kaev, Kouk Sangkae, Prey Nokor,
ร่างพระราชบัญญัติการบริหารจัดการระบบตั๋วร่วม

| ร่างพระราชบัญญัติการบริหารจัดการระบบตั๋วร่วม |
| --- | --- |

รัฐสภาไทย
ผู้พิจารณา: สภาผู้แทนราษฎรไทย
ท้องที่ใช้: ประเทศไทย
ผู้เสนอ: คณะรัฐมนตรี สุรเชษฐ์ ประวีณวงศ์วุฒิ
การยกร่างในชั้นสภาล่าง
วาระที่หนึ่ง: 29 มกราคม พ.ศ. 2568
การยกร่างในชั้นสภาสูง
การพิจารณาในสภานิติบัญญัติ
การแก้ไขเพิ่มเติม
การยกเลิก
สถานะ: รอการพิจารณา
ร่างพระราชบัญญัติการบริหารจัดการระบบตั๋วร่วม เป็นร่างพระราชบัญญัติของไทยที่เสนอให้รวมระบบจำหน่ายตั๋วโดยสารสาธารณะในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลทั้งรถไฟ รถไฟฟ้า รถโดยสารประจำทาง และเรือเข้าไว้ด้วยกัน
เบื้องหลัง

กรุงเทพมหานครมีระบบขนส่งสาธารณะที่ดำเนินการโดยหน่วยงานและบริษัทต่าง ๆ ของรัฐ ซึ่งรวมถึง
รถไฟฟ้าบีทีเอส, รถโดยสารด่วนพิเศษ สายสาทร-ราชพฤกษ์ และสายสีทอง ดำเนินการโดย บมจ. ระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีม่วงและสีน้ำเงิน ดำเนินการโดยทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลืองและสีชมพู ดำเนินการโดย บริษัท อีสเทิร์น กรุงเทพโมโนเรล จำกัด และบริษัท นอร์ทเทิร์น กรุงเทพโมโนเรล จำกัด (บริษัทในเครือ บีเอสอาร์ คอนโซเชียม)
รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ ดำเนินการโดย บริษัทเอเชีย เอรา วันจำกัด
รถไฟโดยสารประจำทาง (สายเหนือ สายตะวันออกเฉียงเหนือ สายใต้ และสายตะวันออก) และรถไฟสายแม่กลอง ดำเนินการโดยการรถไฟแห่งประเทศไทย
รถโดยสารประจำทาง—ดำเนินการโดยองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.)
ผลก็คือระบบแต่ละระบบจะใช้รูปแบบการชำระเงินที่แตกต่างกัน ความพยายามก่อนหน้านี้แนะนำระบบการชำระเงินขนส่งสาธารณะร่วมกันด้วยบัตรแมงมุม
เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) ได้เสนอร่างพระราชบัญญัติตั๋วร่วม
การพิจารณา

เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2568 สภาผู้แทนราษฎรได้ลงมติเป็นเอกฉันท์ผ่านร่างพระราชบัญญัติการบริหารจัดการระบบตั๋วร่วมในวาระแรก มีการตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญขึ้นเพื่อพิจารณาร่างกฎหมายฉบับดังกล่าว มนพร เจริญศรี รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคมคาดหวังการบังคับใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้จะเริ่มได้ในกลางปี พ.ศ. 2568
ข้อสังเกต

ร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้จะรวบรวมระบบจำหน่ายตั๋วระบบขนส่งสาธารณะของกรุงเทพมหานครไว้ภายใต้แพลตฟอร์มเดียวที่ออกแบบโดยสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร วิธีนี้จะช่วยให้ผู้โดยสารสามารถขึ้นระบบต่าง ๆ ได้โดยใช้ตั๋วใบเดียว และยังช่วยลดค่าโดยสารอีกด้วย นโยบายสำคัญของพรรคเพื่อไทย คือ การเก็บค่าโดยสารรถไฟฟ้า 20 บาทตลอดสาย ร่างพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวจะจัดตั้งกองทุนส่งเสริมระบบตั๋วร่วมเพื่อชดเชยรายได้ที่สูญเสียไปให้กับผู้ประกอบการเอกชน
ดูเพิ่ม

การขนส่งในกรุงเทพมหานคร
บัตรแมงมุม
ร่างพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจสถานบันเทิงครบวงจร

| ร่างพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจสถานบันเทิงครบวงจร |
| --- | --- |

รัฐสภาไทย
ท้องที่ใช้: ประเทศไทย
การยกร่างในชั้นสภาล่าง
การยกร่างในชั้นสภาสูง
การพิจารณาในสภานิติบัญญัติ
การแก้ไขเพิ่มเติม
การยกเลิก
สถานะ: รอการพิจารณา
ร่างพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจสถานบันเทิงครบวงจร หรือที่รู้จักในชื่อ ร่างพระราชบัญญัติเอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์ เป็นร่างพระราชบัญญัติที่เตรียมเสนอเพื่อทำให้กาสิโนและการพนันในประเทศไทยถูกกฎหมายในรูปแบบเอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์
เบื้องหลัง

ภายใต้พระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 การพนันส่วนใหญ่ถือเป็นสิ่งผิดกฎหมายในประเทศไทย
รัฐบาลไทยคาดหวังให้ร่างกฎหมายดังกล่าวช่วยลดการพนันผิดกฎหมาย สร้างรายได้ และดึงดูดการลงทุน
การพิจารณา

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2567 รัฐบาลไทย โดยคณะรัฐมนตรีแพทองธาร ชินวัตร ประกาศว่าจะดำเนินการตามแผนการเปิดกาสิโนถูกกฎหมายในประเทศไทย หลังจากเปิดรับฟังความคิดเห็นแล้วพบว่ามีผู้สนับสนุนการสร้าง "เอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์" ที่มีกาสิโนด้วย
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2567 จุลพันธ์ อมรวิวัฒน์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ประกาศว่า กระทรวงการคลังจะส่งร่างพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจสถานบันเทิงครบวงจรให้คณะรัฐมนตรีพิจารณาในช่วงปลายปี จากการศึกษาของสำนักงานเศรษฐกิจการคลัง พบว่าการตั้งเอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์ คาดว่าจะสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวต่างชาติได้เพิ่มขึ้น 5-20% และทำให้การใช้จ่ายของนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นจาก 40,000 บาท เป็น 60,000 บาท
ต่อมาเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2568 คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติร่างพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจสถานบันเทิงครบวงจร โดยร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวจะเข้าสู่กระบวนการพิจารณาของสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 26 และวุฒิสภาไทย ชุดที่ 13 ตามลำดับต่อไป
ข้อสังเกต

ร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวกำหนดให้เอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์จะต้องดำเนินการโดยนิติบุคคลที่จดทะเบียนในประเทศไทย
อีกประการหนึ่งยังได้กำหนดให้คนไทยที่ถือครองเงินสดอย่างน้อย 50 ล้านบาทเท่านั้นจึงจะเข้ากาสิโนได้
ปฏิกิริยา

จตุพร พรหมพันธุ์ อดีตประธานแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) เรียกร้องให้ทุกฝ่ายออกมาประท้วงคัดค้านร่างพระราชบัญญัติดังกล่าว
ดูเพิ่ม

การพนันในประเทศไทย
พระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478
อาหารจีนแบบญี่ปุ่น

โชยุราเม็ง
เกี๊ยวซ่า
ชาฮัง
คาราอาเงะ
เท็นชินดง
อาหารจีนแบบญี่ปุ่น (日本式中華料理) เป็นรูปแบบของอาหารที่ถูกคิดค้นขึ้นใหม่ในประเทศญี่ปุ่น จากการปรับอาหารจีนให้เข้ากับวัฒนธรรมญี่ปุ่น และรสนิยมของคนญี่ปุ่น
ในภาษาญี่ปุ่น คำว่า "จูกะ" (中華) บางครั้งใช้เพื่อหมายถึงอาหารจีนหรือร้านอาหารที่ให้บริการอาหารจีน และถูกใช้ในชื่ออาหารญี่ปุ่นแบบจีนหลายชนิด เช่น จูกาดง (中華丼), ฮิยาชิจูกะ (冷やし中華) เป็นต้น ประวัติความเป็นมาของอาหารจีนแบบญี่ปุ่นอาจกล่าวได้ว่าเป็นผลผลิตของการแลกเปลี่ยนทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระหว่างญี่ปุ่นและจีน
ประวัติศาสตร์

การนำอาหารจีนเข้าสู่ญี่ปุ่นมีมาตั้งแต่ยุคยาโยอิ อย่างเช่นนาเรซูชินั้นถูกสร้างขึ้นในช่วงการเพาะปลูกข้าวเริ่มขึ้นในญี่ปุ่น และสันนิษฐานว่าวิธีการรับประทานปลาในจีนและอุษาคเนย์ ได้ถูกนำมาใช้ในญี่ปุ่นในขณะนั้น
ในสมัยราชวงศ์ถัง และ ซ่ง เมื่อการค้าขายระหว่างจีนและญี่ปุ่นดำเนินไป อาหารจีนจำนวนมากได้ถูกนำมาสู่ญี่ปุ่น ตัวอย่างเช่น ในกรณีของ อุด้ง ซึ่งเป็นตัวแทนของอาหารญี่ปุ่น มีทฤษฎีที่นักเรียนชาวญี่ปุ่นส่งไปเป็นทูตของราชวงศ์ถัง ได้นำเทคนิคการทำบะหมี่จากถังกลับมา โทโกโรเต็ง ยังเป็นอาหารที่ได้รับการนำมาจากประเทศจีนในยุคนาระ อีกทฤษฎีหนึ่งก็คือพระเอ็นนิซึ่งกลับมาจากจีนในปี 1241 ได้นำเทคโนโลยีการโม่แป้ง และเผยแพร่วัฒนธรรมการกินอาหารทำจากแป้งไปยังญี่ปุ่น อาหารญี่ปุ่นอื่น ๆ เช่น โซเม็ง มิโสะ และ นัตโต ก็เชื่อกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากประเทศจีน
ในช่วงยุคเอโดะ ญี่ปุ่นทำการปิดประเทศ (ซาโกกุ) แต่การค้าขายกับราชวงศ์ชิงยังคงดำเนินไปผ่านทางนางาซากิ และปลิงทะเลแห้งเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญจากญี่ปุ่นซึ่งเป็นแหล่งรายได้ ในช่วงกลางยุคเอโดะ อาหารชิปโปกุ ที่ทำจากอาหารจีนถือกำเนิดขึ้นที่นางาซากิ และได้รับความนิยมในเอโดะในช่วงปลายยุคเอโดะด้วย อย่างไรก็ตามอาหารชิปโปกุไม่ได้ใช้เนื้อสัตว์ และอาหารจีนต้นตำรับต้องรอจนถึง ยุคเมจิ เมื่อการห้ามรับประทานเนื้อสัตว์ถูกยกเลิก
ใน ปี 1883 ชิบุซาวะ เออิจิ เป็นผู้นำในการก่อตั้งร้านอาหารที่ให้บริการอาหารจีนต้นตำรับขึ้นในญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามราคาถือว่าสูงเมื่อเทียบกับเงินเดือนของคนทั่วไปในปลายยุคเมจิ จึงถือเป็นอาหารชั้นสูงที่คนทั่วไปเข้าถึงไม่ได้
ใน ปี 1910 ร้านอาหารจีนไรไรเก็ง ได้เปิดทำการในอาซากุสะ หลังจากนั้นร้านอาหารชื่อดังหลายแห่งก็เปิดตั้งแต่ยุคเมจิถึงยุคไทโช และในยุคโชวะ ร้านค้าเหล่านี้ก็เนืองแน่นไปด้วยครอบครัวและงานสังสรรค์ นอกจากนี้ ตั้งแต่ปลายยุคไทโชจนถึงยุคโชวะ นิตยสารผู้หญิงได้รับความนิยมอย่างมาก และนิตยสารผู้หญิง เล่มก็มีหน้าการทำอาหารเป็นหนึ่งในบทความเด่น และอาหารจีนก็ถูกนำเสนอจากมุมต่าง ๆ
ตลอดระยะเวลากว่า 80 ปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1868 ถึง 1930 อาหารจีนที่เข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นสามารถจำแนกได้ดังนี้
อาหารต่าง ๆ เช่น ราเม็ง บะหมี่จีน และ ชาฮัง ถูกนำเข้ามาผ่านทางชาวจีนโพ้นทะเลในศตวรรษที่ 19 และ 20
อาหารเช่นเกี๊ยวซ่า นำเข้าจากแมนจูกัว และดินแดนอื่น ๆ ของจีนที่ถูกญี่ปุ่นยึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
อาหารเช่นคาราอาเงะ มีการนำเข้าวิธีการปรุงอาหารจากจีน แต่ไม่ใช่ทั้งหมด
เมื่อรสชาติและส่วนผสมของอาหารจีนแผ่นดินใหญ่ถูกแนะนำในญี่ปุ่น รสชาติและส่วนผสมอาจมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ตัวอย่างทั่วไป ได้แก่ อาหารเสฉวน เช่น หมาผัวโต้วฟู กุ้งผัดพริก และ หมาผัวเฉียจึ ซึ่งได้รับการปรุงเพื่อลดความเผ็ดของอาหารเสฉวนให้เหมาะกับรสนิยมของคนญี่ปุ่น
ตัวอย่างอาหารจีนแบบญี่ปุ่น

ส่วนประกอบอย่างเช่นซุปเปรี้ยวเผ็ดได้ถูกนำมาใช้ในอาหารจีนหลายชนิด แต่ไม่ค่อยมีการนำมาทำบะหมี่ แต่ในญี่ปุ่นได้มีการนำมากินกับราเม็ง เกิดเป็นเมนูราเม็งซุปเปรี้ยวเผ็ดขึ้นมา
ตัวอย่างอาหารจีนแบบญี่ปุ่น > ราเม็ง

บทความหลัก: ราเม็ง
ราเม็งเป็นอาหารจีนแบบญี่ปุ่นที่มีที่มาจากลาเมี่ยนของจีน ในประเทศจีนนั้น ลาเมี่ยนหลานโจว เป็นที่นิยม แต่ก็ไม่ได้มีความหลากหลายมากนัก
ในขณะที่ในญี่ปุ่น มีราเม็งหลากหลายชนิดมาก มีความแตกต่างกันไปตามส่วนประกอบ เช่นใช้เครื่องปรุงที่ต่าง เช่นโชยุ, มิโสะ, เกลือ เป็นต้น
ตัวอย่างอาหารจีนแบบญี่ปุ่น > เกี๊ยวซ่า

บทความหลัก: เกี๊ยวซ่า
ในญี่ปุ่น เกี๊ยวซ่า ซึ่งเป็นเกี๊ยวที่ทำโดยการทอดเป็นที่นิยม แต่ในจีนเกี๊ยวน้ำเป็นที่นิยมกว่า นอกจากนี้ประเภทของส่วนผสมที่ใช้ในประเทศจีนก็มีมากกว่า
ตัวอย่างอาหารจีนแบบญี่ปุ่น > ชาฮัง

บทความหลัก: ชาฮัง
ชาฮังคือข้าวผัดแบบญี่ปุ่น แม้ว่าข้าวผัดจีนและญี่ปุ่นจะมีลักษณะคล้ายกัน แต่ข้าวผัดจีนมีความมันมากกว่าข้าวผัดญี่ปุ่น และไม่มีเนื้อสัมผัสกรุบกรอบเหมือนอย่างข้าวผัดญี่ปุ่น
ตัวอย่างอาหารจีนแบบญี่ปุ่น > ตัวอย่างอาหารที่มีต้นกำเนิดจากประเทศญี่ปุ่นซึ่งไม่พบในประเทศจีน

ฮิยาชิจูกะ
จูกาดง
เท็นชินดง
ปฏิกิริยาในประเทศจีน

จากการสัมภาษณ์โดยยู ฮานาโซโนะ บล็อกเกอร์ที่อาศัยอยู่ใน เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ไม่พบความคิดเห็นจากชาวจีนที่มองว่าอาหารจีนแบบญี่ปุ่นเป็นปัญหาแต่อย่างใด
อาหารจีนนั้นมีความแตกต่างกันไปในด้านเครื่องปรุงรสและส่วนผสมขึ้นอยู่กับภูมิภาค และได้รับการออกแบบให้เหมาะกับภูมิภาค จึงเป็นเรื่องปกติที่คนญี่ปุ่นในญี่ปุ่นจะเปลี่ยนอาหารให้เหมาะกับรสนิยมของคนญี่ปุ่น
แม้กระทั่งการเรียกอาหารที่คนญี่ปุ่นคิดค้นขึ้นว่า "อาหารจีน" ก็ได้รับการมองว่าเป็นการแสดงถึงความเคารพต่ออาหารจีน โดยไม่ได้อ้างว่าเป็นอาหารของประเทศตัวเอง
อำเภอชัยแสน

| อำเภอชัยแสน ស្រុកជ័យសែន |
| --- | --- |
อำเภอ (สฺรุก)
อำเภอชัยแสนที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°34′56″N 105°20′43″E﻿ / ﻿13.58215°N 105.34533°E﻿ / 13.58215; 105.34533
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: พระวิหาร
ตำบล: 6
หมู่บ้าน: 21
ประชากร (2551)
 • ทั้งหมด: 20,730 คน
เขตเวลา: +7
รหัสภูมิศาสตร์: 1301
ชัยแสน (เขมร: ជ័យសែន) เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระวิหาร ทางตอนเหนือของประเทศกัมพูชา ตามสำมะโนประชากรของกัมพูชาในปี พ.ศ. 2541 กัมพูชามีประชากร 15,004 คน ประชากรที่บันทึกโดยสำมะโนประชากรปี พ.ศ. 2551 คือ 20,730 คน
การปกครอง

ณ ปี พ.ศ. 2563 อำเภอนี้มีตำบล (คุ้ม) ดังต่อไปนี้
| รหัส | ตำบล | ภาษาเขมร |
| --- | --- | --- |
| 130101 | S'ang | ឃុំស្អាង |
| 130102 | Tasu | ឃុំតស៊ូ |
| 130103 | Khyang | ឃុំខ្យង |
| 130104 | Chrach | ឃុំច្រាច់ |
| 130105 | Thmea | ឃុំធ្មា |
| 130106 | Putrea | ឃុំពុទ្រា |
พีรามัสและธิสบี

ธิสบี โดยจอห์น วิลเลียม วอเทอร์เฮาส์ (ค.ศ. 1909)
ในประมวลเรื่องปรัมปรากรีก พีรามัสและธิสบี (กรีกโบราณ: Πύραμος καὶ Θίσβη, อักษรโรมัน: Púramos kaì Thísbē) เป็นโศกนาฏกรรมรักของคู่รักหนุ่มสาวชาวบาบิโลน เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายจากมหากาพย์ เมทามอร์โฟซีส ของออวิด กวีชาวโรมัน และได้รับการนำมาเล่าต่อโดยนักเขียนอีกหลายคน
พีรามัสและธิสบีมาจากครอบครัวที่บาดหมางกัน พ่อแม่ของทั้งคู่นั้นต่อต้านความรักนี้ แต่พวกเขาแอบติดต่อกันผ่านรอยแยกบนกำแพงระหว่างบ้านของทั้งคู่และวางแผนพบกันใต้ต้นหม่อน แต่ด้วยความผิดพลาดหลายประการกลับนำไปสู่ความตายของทั้งคู่ ก่อนพีรามัสและธิสบีจะได้พบกัน ธิสบีถูกสิงโตตัวเมียไล่และทิ้งผ้าคลุมไว้ ด้านพีรามัสที่มาพบผ้าคลุมเข้าใจผิดคิดว่าเธอถูกสิงโตฆ่าตายจึงตัดสินใจฆ่าตัวตาย ทำให้เลือดของเขากระเซ็นไปเปื้อนผลหม่อน ส่วนธิสบีซึ่งพบว่าพีรามัสตายแล้วได้ฆ่าตัวตายตาม หลังจากนั้นเหล่าเทพได้เปลี่ยนสีของผลหม่อนเพื่อระลึกถึงความรักต้องห้ามของทั้งคู่
ฉบับของออวิดเป็นฉบับที่เก่าแก่ที่สุด แต่คาดว่าเรื่องนี้มีที่มาจากตำนานเก่าแก่ในซีลีเชีย ภูมิภาคทางใต้ของอานาโตเลีย เรื่องเล่านี้ถูกนำไปดัดแปลงหลายรูปแบบและเป็นแรงบันดาลใจให้กับ โรเมโอและจูเลียต และ ฝันในคืนกลางฤดูร้อน ของวิลเลียม เชกสเปียร์ นอกจากนี้ยังได้รับการดัดแปลงเป็นสมัยใหม่ในวรรณกรรม อุปรากรและวัฒนธรรมประชานิยม รวมถึงเป็นหัวข้องานโมเสกโรมันไปจนถึงจิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
เนื้อหา > ฉบับออวิด

พีรามัสและธิสบีเป็นคู่รักที่อาศัยอยู่บ้านติดกันในนครบาบิโลน พ่อแม่ของทั้งสองนั้นไม่ลงรอยกันและสั่งห้ามไม่ให้พวกเขาแต่งงานกัน แต่กระนั้นพีรามัสและธิสบีได้ลอบสื่อสารผ่านรอยแยกบนกำแพงบ้านและนัดพบกันที่หลุมศพใต้ต้นหม่อน เมื่อธิสบีมาถึงก่อน เธอเห็นสิงโตเพศเมียที่ปากชุ่มไปด้วยเลือด เธอจึงหนีไปโดยทำผ้าคลุมตกไว้ ด้านพีรามัสที่มาถึงรู้สึกตกใจมากที่เห็นผ้าคลุมของธิสบีฉีกขาดและเปื้อนเลือด เขารู้สึกเสียใจมากเพราะเข้าใจว่าธิสบีถูกสิงโตฆ่าตายไปแล้วจึงตัดสินใจจบชีวิตตนเองโดยการล้มลงบนดาบ อันเป็นวิธีฆ่าตัวตายทั่วไปของบาบิโลน ทำให้เลือดของเขาเปื้อนผลหม่อนที่มีสีขาวจนกลายเป็นสีคล้ำ ต่อมาธิสบีที่ตั้งใจกลับมาเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้พีรามัสฟังพบร่างของเขาใต้ต้นหม่อน หลังจากนั้นเธออ้อนวอนพ่อแม่ของตนและพีรามัสและเหล่าทวยเทพให้ฝังศพทั้งคู่ไว้ด้วยกัน ก่อนจะใช้ดาบเล่มเดียวกันปลิดชีพตนเองตาม ท้ายที่สุดเหล่าทวยเทพที่ได้ทราบถึงโศกนาฏกรรมครั้งนี้บันดาลให้ผลหม่อนมีสีแดงเพื่อเป็นการระลึกถึง
เนื้อหา > ต้นกำเนิดและฉบับอื่น ๆ

พีรามัสและธิสบีของออวิดที่เผยแพร่ใน ค.ศ. 8 เป็นฉบับที่เก่าแก่ที่สุด แต่เขาดัดแปลงจากตำนานกำเนิดสิ่งต่าง ๆ ซึ่งมีอยู่ก่อนแล้ว ออวิดพรรณนาว่าพีรามัสและธิสบีอาศัยอยู่ในกรุงบาบิโลน ขณะที่ทีเชียส นักประวัติศาสตร์และแพทย์จากเมืองแคเรียบันทึกถึงหลุมศพของพระเจ้าไนนัสที่อยู่ใกล้เมืองนี้ จึงเป็นไปได้ที่ตำนานนี้มีที่มาจากซีลีเชีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิบาบิโลเนียของพระเจ้าไนนัส รวมถึงพีรามัสยังเป็นชื่อกรีกในอดีตที่ใช้เรียกแม่น้ำเจฮานทางตอนใต้ของอานาโตเลีย ซึ่ง เมทามอร์โฟซีส บรรยายว่าพีรามัสกลายเป็นแม่น้ำ ส่วนธิสบีกลายเป็นน้ำพุที่อยู่ใกล้เคียงหลังเสียชีวิต งานโมเสกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่พบที่เมืองแพฟอสในประเทศไซปรัสแสดงฉบับที่เก่ากว่าของเรื่องเล่านี้ ฉบับอื่น ๆ ที่ยังหลงเหลือพบใน Progymnasmata ผลงานของนิโคเลาส์ โซฟิสตา ครูและนักพูดชาวกรีกผู้มีชีวิตช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5
การดัดแปลงบางส่วน

เรื่องของพีรามัสและธิสบีปรากฎเป็นชีวประวัติหมายเลขสิบสอง (บางครั้งก็สิบสาม) ของ De Mulieribus Claris ("ว่าด้วยสตรีผู้มีชื่อเสียง") ของโจวันนี บอกกัชโช นักเขียนชาวอิตาลีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และใน Decamoron ของเขาในฐานะเรื่องที่ห้าของคืนที่เจ็ด ซึ่งเล่าถึงแม่บ้านผู้สิ้นหวังคนหนึ่งตกหลุมรักเพื่อนบ้านของเธอ และสื่อสารกับเขาผ่านรอยแตกบนกำแพงโดยการหย่อนเศษหินและฟางลงไปในรอยแตกนั้นเพื่อดึงดูดความสนใจของเขา
ในคริสต์ศตวรรษ 1380 เจฟฟรีย์ ชอเซอร์และจอห์น เกาเออร์ กวีชาวอังกฤษเล่าเรื่องนี้เป็นภาษาอังกฤษครั้งแรกใน The Legend of Good Women ("ตำนานหญิงผู้ประเสริฐ") และ Confessio Amantis ("คำสารภาพของคู่รัก") ตามลำดับ โดยเกาเออร์ดัดแปลงให้กลายเป็นนิทานสอนใจ Amoryus and Cleopes ของจอห์น เมแธมเป็นฉบับดัดแปลงภาษาอังกฤษยุคแรกอีกเรื่องหนึ่ง
โศกนาฏกรรมของโรเมโอและจูเลียตมีต้นกำเนิดมาจากเรื่องราวของออวิด โรเมโอและจูเลียตเป็นคู่รักที่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้เพราะจูเลียตถูกพ่อแม่หมั้นหมายกับชายอื่น ทั้งสองครอบครัวมีความแค้นกันมาแต่อดีตและความเข้าใจผิดเกี่ยวกับการตายของคนรักคนหนึ่งนำไปสู่การฆ่าตัวตายของอีกคนหนึ่งเหมือนเรื่องของพีรามัสและธิสบี โรเมโอและจูเลียตฉบับแรกสุดได้รับการตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1476 โดยมาซุชโช ซาแลร์นิตาโน ขณะที่ฉบับปัจจุบันส่วนใหญ่ถูกเขียนขึ้นใน ค.ศ. 1524 โดยลุยจี ดา ปอร์โต เชื่อกันว่าทั้งซาแลร์นิตาโนและดา ปอร์โตได้รับแรงบันดาลใจจากงานเขียนของออวิดและบอกกัชโช การดัดแปลงที่มีชื่อเสียงที่สุดของเชกสเปียร์ในคริสต์ทศวรรษ 1590 เป็นบทละครที่ดัดแปลงมาจากบทกวี "The Tragical History of Romeus and Juliet" ของอาเธอร์ บรูค ใน ค.ศ. 1562 ซึ่งเป็นการแปลจากนวนิยายขนาดสั้นภาษาฝรั่งเศสของดา ปอร์โตอีกทีหนึ่ง
ในละครสุขนาฏกรรมเรื่อง ฝันในคืนกลางฤดูร้อน (องก์ที่ 5 ฉากที่ 1) ของเชกสเปียร์ ซึ่งเขียนขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1590 มีฉากชาวเอเธนส์แสดงเรื่องราวของ "พีรามัสและธิสบี" การแสดงของพวกเขานั้นแย่มาก จนกระทั่งถึงบทพูดคนเดียวสุดท้ายของนิค บอตทอมในบทพีรามัส และฟรานซิส ฟลูตในบทธิสบี แก่นเรื่องของความรักต้องห้ามยังปรากฏอยู่ในเนื้อเรื่องหลักของ ฝันในคืนกลางฤดูร้อน แม้จะแสดงออกมาในรูปแบบที่โศกเศร้าและมืดมนน้อยกว่า โดยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อเฮอร์เมียไม่สามารถแต่งงานกับไลแซนเดอร์ ชายคนรักได้ เพราะอีเจียส พ่อของเธอรังเกียจเขาและต้องการให้เธอแต่งงานกับดิมิเทรียส ขณะเดียวกัน เฮอร์เมียและไลแซนเดอร์ก็มั่นใจว่าเฮเลนาหลงรักดิมิเทรียส
ลุยส์ เด กองโกรา กวีชาวสเปนแต่ง "Fábula de Píramo y Tisbe" ("นิทานปีราโมและติสบี") ใน ค.ศ. 1618 ในขณะที่เตโอฟีล เดอ วีว กวีชาวฝรั่งเศสเขียน Les amours tragiques de Pyrame et Thisbée ("โศกนาฏกรรมความรักของปีราเมและทิสบี") ซึ่งเป็นละครโศกนาฏกรรมห้าองก์ใน ค.ศ. 1621
แหล่งข้อมูลอื่น

งานโมเสกโรมันจากแอนติออก เป็นภาพพีรามัสและธิสบีในฐานะเทพน้ำจืด