stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรรคสังคมสาธารณรัฐ
ประวัติ

พรรคนี้ก่อตั้งโดยสมาคมสังคมสาธารณรัฐของลน นล และได้รับการสนับสนุนจากน้องชายของเขาคือ ลน นน และกองทัพในยุคสาธารณรัฐเขมร โดยได้ปรับเปลี่ยนสัญลักษณ์นครวัดที่เคยใช้โดยพรรคเสรีภาพของพระนโรดม นรินทเดชระหว่าง พ.ศ. 2489 – 2499 นโยบายของพรรคเป็นประชานิยม ชาตินิยม และต่อต้านคอมมิวนิสต์ ลน นลประกาศตนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเวียดนามเหนือและจีน ที่เข้ามามีอิทธิพลในสงครามอินโดจีนครั้งที่สอง หลักการของพรรคสามข้อที่ได้ประกาศต่อสาธารณชนคือ สาธารณรัฐ ความรับผิดชอบต่อสังคมและชาตินิยม การทำงานหลักของพรรคเป็นการสนับสนุนระบอบของลน นล
ภายในพรรคมีการแบ่งแยกเป็นสองส่วน ส่วนแรกเรียกว่า ดังเร็ก เป็นกลุ่มขวาจัดนำโดยนายกรัฐมนตรี เซิง งอกทัญ และนักวิชาการฝ่ายซ้าย ฮาง ทุน ฮัก คำว่าดังเร็กนี้มาจากชื่อเทือกเขาพนมดงรักในภาษาเขมรซึ่งเป็นบริเวณที่ตั้งของกองกำลังเขมรเสรี ซึ่งเป็นกลุ่มนิยมสาธารณรัฐและต่อต้านระบอบของพระนโรดม สีหนุ อีกกลุ่มหนึ่งเรียกว่า ดังกอร์ นำโดยลน นลและกองทัพ ความแตกแยกระหว่างสองกลุ่มนี้ส่งผลต่อเสถียรภาพของรัฐบาลอย่างรุนแรง
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2515

พรรคหลักที่เป็นฝ่ายตรงข้ามของพรรคสังคมสาธารณรัฐมีสองพรรคคือ พรรคประชาธิปไตยนำโดยอิน ตัมและพรรคสาธารณรัฐนำโดยพระสีสุวัตถิ์ สิริมตะ ไม่ได้เข้าร่วมในการเลือกตั้งครั้งนี้เพราะผิดกฎหมายเลือกตั้งในขณะนั้น พรรคสังคมสาธารณรัฐได้รับเลือกตั้งทั้งหมด โดยพรรคตรงข้ามมีเพียงกรมประชาชนซึ่งไม่ได้รับการเลือกตั้งเลย ในการเลือกตั้งสภาสูง พรรคสังคมสาธารณรัฐได้รับการเลือกตั้งทั้งหมด คู่แข่งมีเพียงอดีตสมาชิกพรรคสังคมราษฎร์นิยม ซึ่งเป็นพรรคในสมัยระบอบสีหนุ พรรคสังคมราษฎร์นิยมสลายตัวไปอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2514 ในขณะที่กรมประชาชนที่สลายตัวไปแล้ว ได้รับการสนับสนุนให้จัดตั้งขึ้นใหม่เพื่อสร้างภาพของระบบหลายพรรคการเมือง
ความขัดแย้ง

เซิง งอกทัญได้เป็นนายกรัฐมนตรีเพียงช่วงสั้นๆจนถึง 15 ตุลาคม พ.ศ. 2515 หลังจากที่มีการลอบสังหารฝ่ายตรงข้ามเกิดขึ้นมากซึ่งเชื่อว่าเป็นฝีมือของลน นน ฮาง ทุน ฮักขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีแทนแต่ถูกบีบให้ลาออกในช่วงต้นปี พ.ศ. 2516 หลังจากที่ฝ่ายรัฐบาลเริ่มเพลี่ยงพล้ำในสงครามกลางเมืองกัมพูชา ลอง โบเรตขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีต่อมาในช่วงปลายปี พ.ศ. 2516
ลน นนพยายามรักษาอำนาจของตนไว้แต่ถูกบังคับให้ลี้ภัยเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2516 และกลับมาใน พ.ศ. 2517 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2518 ลน นนพยายามขึ้นเป็นเลขาธิการพรรคแม้ว่าขณะนั้น สถานการณ์ของรัฐบาลสาธารณรัฐเขมรอ่อนแอมาก มีอำนาจปกครองนอกกรุงพนมเปญเพียงเล็กน้อย ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2518 พรรคนี้สลายตัวไปพร้อมสาธารณรัฐเขมรและเข้าสู่ยุคการปกครองของเขมรแดง
พระราชวังปาการูยุง

| พระราชวังปาการูยุง |
| --- | --- |
ชื่อในภาษาท้องถิ่น  มีนังกาเบา: Istano Basa Pagaruyuang
พระราชวังใหม่ สร้างขึ้นหลังอัคคีภัยเมื่อ ค.ศ. 2007
ที่ตั้ง: บาตูซังการ์ สุมาตราตะวันตก อินโดนีเซีย
พิกัด: 0°26′22″S 100°40′9″E﻿ / ﻿0.43944°S 100.66917°E﻿ / -0.43944; 100.66917
สร้างเมื่อ: คริสต์ศตวรรษที่ 17
สร้างเพื่อ: ที่ประทับของราชวงศ์แห่งอาณาจักรปาการูยุง
รื้อถอน: ค.ศ. 1837 (จากสงคราม) ค.ศ. 1966 (จากอัคคีภัย) ค.ศ. 2007 (จากอัคคีภัย)
สร้างใหม่: ค.ศ. 1930, ค.ศ. 1968, ค.ศ. 2007
สถาปัตยกรรม: บ้านมีนังกาเบาดั้งเดิม
เจ้าของ: อำเภอตานะฮ์ดาตาร์
ตำแหน่งที่ตั้งพระราชวังปาการูยุงในสุมาตราตอนใต้
พระราชวังปาการูยุง (อินโดนีเซีย: Istana Basa Paguruyung; มีนังกาเบา: Istano Basa Pagaruyuang) หรือ พระราชวังหลวงมีนังกาเบา (อังกฤษ: Minangkabau royal palace) คือ อิซตานา (พระราชวังหลวง) ของอาณาจักรปาการูยุงในอดีต ตั้งอยู่ในตำบลตันจุงเออมัซ ใกล้เมืองบาตูซังการ์ อำเภอตานะฮ์ดาตาร์ จังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นตามแบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นรูมะฮ์กาดังแบบดั้งเดิมของชาวมีนังกาเบา แต่มีองค์ประกอบนอกแบบหลายอย่างรวมถึงโครงสร้างสามชั้นและขนาดที่ใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับรูมะฮ์กาดังทั่วไป
สถาปัตยกรรม

พระราชวังปาการูยุงหลังเดิมสร้างขึ้นจากงานช่างไม้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม พระราชัวงหลังปัจจุบันนี้สร้างขึ้นจากโครงร่างที่เป็นคอนกรีต นอกจากนั้นแล้วก็ประดับประดาด้วยการก่อสร้างโดยใช้วิธีและวัสดุแบบดั้งเดิม ตบแต่งด้วยงานแกะสลักไม้จำนวน 60 ชิ้น ที่แสดงถึงปรัชญาและวัฒนธรรมของมีนังกาเบา
ประวัติศาสตร์

พระราชวังหลังเดิมสร้างขึ้นบนเขาบาตูปาตะฮ์ แต่ถูกเผามอดในระหว่างสงครามปาดรีเมื่อปี 1804 หลังสร้างพระราชวังขึ้นใหม่ ก็ถูกไฟเผาทำลายสิ้นอีกครั้งในปี 1966 ในสมัยเอกราช ผู้ว่าการจังหวัดสุมาตราตะวันตก ฮารุน เซิน (Harun Zen) ได้ริเริ่มโครงการก่อสร้างพระราชวังขึ้นใหม่อีกครั้งในปี 1976 เพื่อเชิดชูวัฒนธรรมและความภาคภูมิใจของชาวมีนังกาเบาขึ้นมาใหม่ การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นในปลายปีเดียวกัน
พระราขวังถูกไฟเผาทำลายอีกครั้งในเย็นวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2007 หลังหลังคาของอาคารถูกฟ้าผ่าและเกิดประกายไฟขึ้น โบราณวัตถุล้ำค่าภายในเหลือรอดมาเพียงแค่ 15 เปอร์เซนต์เท่านั้น of the ปัจจุบัน โบราณวัตถุที่เหลือได้ย้ายไปจัดเก็บและจัดแสดงที่ Balai Benda Purbakala Kabupaten Tanah Datar (กรมโบราณคดีอำเภอตานะฮ์ดาตาร์) ในขณะที่ ปูซากา หรือมรดกที่สืบทอดมาในราชอาณาจักรปาการูยุง นำไปเก็บและจัดแสดงที่พระราชวังซีลินดูอังบูลัน ราว 2 กิโลเมตรจากพระราชวังปาการูยุง อาคารซ่อมแซมแล้วเสร็จในเวลา 6 ปี ด้วยงบประมาณ RP20 พันล้าน (US$1,71 ล้าน) และกลับมาเปิดให้เข้าชมอีกครั้งหลังประธานาธิบดีซูซีโล บัมบัง ยูโธโยโน เดินทางมาเปิดในเดือนตุลาคม 2013
ภูเขาไฟมายอน

ภูเขาไฟมายอนระเบิดในปี พ.ศ. 2527
ภูเขาไฟมายอน (ตากาล็อก: Bulkang Mayon; อังกฤษ: Mayon Volcano) ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ บนเกาะลูซอน อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ ภูเขาไฟมายอนเป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับ เคยเกิดระเบิดมาแล้ว 40 ครั้ง ในรอบ 400 ปีที่ผ่านมา รูปทรงภูเขาเป็นรูปสมมาตรที่สวยงาม มีความสูง 2,462 เมตร โดยครั้งล่าสุดเกิดระเบิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2527
13°15′24″N 123°41′6″E﻿ / ﻿13.25667°N 123.68500°E﻿ / 13.25667; 123.68500
ภทราจลัม

| ภทราจลัม ภทราทริ |
| --- | --- |
เมือง
ภทราจลัมเทวาลัย
ภทราจลัมภทราจลัมแสดงแผนที่รัฐเตลังคานาภทราจลัมภทราจลัม (ประเทศอินเดีย)แสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัด:  17°40′08″N 80°53′37″E﻿ / ﻿17.668800°N 80.893600°E﻿ / 17.668800; 80.893600
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: เตลังคานา
อำเภอ: อำเภอภทราทริ กตตคูฑม
การปกครอง
 • องค์กร: นครปาลิกา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12.00 ตร.กม. (4.63 ตร.ไมล์)
ความสูง: 90 เมตร (300 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 50,087 คน
 • อันดับ: ที่ 40 ของรัฐ
 • ความหนาแน่น: 7,121 คน/ตร.กม. (18,440 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
PIN: 507111
รหัสโทรศัพท์: 08743
ทะเบียนพาหนะ: TS-28
สัดส่วนเพศ: 1:1 ♂/♀
เว็บไซต์: telangana.gov.in
ภทราจลัม (ตากาล็อก: భద్రాచలం; Bhadrachalam) เป็นเมืองตามสำมะโนในอำเภอภทราทริ กตตคูฑม ในรัฐเตลังคานา ประเทศอินเดีย ภทราจลัมเป็นเมืองจุดหมายการจาริกแสวงบุญที่สำคัญแห่งหนึ่งของศาสนิกชนศาสนาฮินดู โดยเฉพาะที่ภทราจลัมเทวาลัย ซึ่งบูชาพระราม ตั้งอยู่ริมฝั่งของแม่น้ำโคทาวรี ภทราจลัมตั้งอยู่ห่างไป 312 กิโลเมตร (194 ไมล์) ทางตะวันออกของไฮเดอราบาด
ปรากฏหลักฐานลายลักษณ์อักษรระบุว่าเทวาลัยพระรามในภทราจลัมสร้างขึ้นในราวศตวรรษที่ 17 โดยกาญจรละ โคปัญญา หรือที่รู้จักในในาม ภทราทริรามทาสุ (Bhadradri Ramadasu) หรือ ภทราจลรามทาสุ (Bhadrachala Ramadasu) เป็นผู้บูชาพระรามและนักประพันธ์ดนตรีคาร์นาติกที่มีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 17 ในอินเดียใต้ นอกจากเทวาลัยพระรามแล้ว ในภทราจลัมยังมีโบสถ์พราหมณ์อีกมากมาย ส่วนมากเกี่ยวข้องกันกับรามายณะ
สถานีรถไฟใกล้สุดของเมืองคือสถานีถนนภทราจลัม 40 km (25 mi) จากตัวเมือง
พิมานอากาศ

| พิมานอากาศ |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เมืองพระนคร
ประเทศ: ประเทศกัมพูชา
ที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°26′44″N 103°51′21″E﻿ / ﻿13.44556°N 103.85583°E﻿ / 13.44556; 103.85583
สถาปัตยกรรม
ผู้สร้าง: พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2
เสร็จสมบูรณ์: ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10
พิมานอากาศ (เขมร: ប្រាសាទភិមានអាកាស, Prasat Phimean Akas) หรือ วิมานอากาศ (เขมร: ប្រាសាទវិមានអាកាស, Prasat Vimean Akas) ตั้งอยู่ที่เมืองพระนคร ประเทศกัมพูชา เป็นปราสาทฮินดูรูปแบบขลือง ช่วงคริสตศตวรรษที่ 10 เริ่มสร้างในสมัยพระเจ้าราเชนทราวรมันที่ 2 (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 941 - ค.ศ. 968) และสร้างเสร็จในสมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 เป็นรูปแบบวัดฮินดูทรงพีระมิด 3 ชั้น
พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2

| พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2> กษัตริย์แห่ง จักรวรรดิขแมร์ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 1219 – 1243
ก่อนหน้า: พระเจ้าชัยวรมันที่ 7
ถัดไป: พระเจ้าชัยวรมันที่ 8

สวรรคต: ค.ศ. 1243
พระราชบิดา: พระเจ้าชัยวรมันที่ 7
ศาสนา: พุทธ
พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2 (เขมร: ឥន្ទ្រវរ្ម័នទី២ ? – 1243) เป็นกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร พระราชโอรสของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 มีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับระยะเวลาในรัชสมัยของพระองค์ เนื่องจากพระเจ้าชัยวรมันที่ 8 ผู้สืบราชบัลลังก์ของพระองค์ อาจทำลายบันทึกทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับพระองค์ แต่มีจารึกเดียวที่กล่าวถึงพระองค์โดยตรงระบุว่าพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1243 พระองค์เป็นชาวพุทธและได้รับการยกย่องว่าสร้างวัดของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ที่ยังค้างอยู่จนแล้วเสร็จในช่วงอาณาจักรที่สงบสุขของพระองค์ จักรวรรดิเขมรสูญเสียการควบคุมอาณาจักรจามปาและ อาณาจักรสุโขทัย ที่เกิดใหม่ภายใต้ พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ ซึ่งเข้าครอบครองดินแดนตะวันตกบางส่วนของจักรวรรดิเขมร
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิขแมร์
รายพระนามพระมหากษัตริย์กัมพูชา
| ก่อนหน้า>  |  | พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2>  |  | ถัดไป>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 |  |   กษัตริย์แห่ง จักรวรรดิขแมร์  (1219–1243) |  | พระเจ้าชัยวรมันที่ 8 |
พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 3

| พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 3> พระมหากษัตริย์ฟูนาน |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 484 – 514
พระองค์ก่อน: ฟานซีหยุน  (ไม่ทราบพระนามภาษาสันสกฤต)
พระองค์ถัดไป: พระเจ้ารุทรวรมัน พระนางกุลประภาวดี (อ้างสิทธิในราชบัลลังก์)

พระมเหสี: พระนางกุลประภาวดี
พระราชบุตร: เจ้าชายกุณณะวรมัน พระเจ้ารุทรวรมัน
ราชวงศ์: วรมัน (ราชสกุลเกาฑิณยะ)
พระราชบิดา: พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 2
ศาสนา: พราหมณ์-ฮินดู
พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 3 (เขมร: ព្រះបាទកៅណ្ឌិន្យជ័យវរ្ម័ន) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนาน ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 484 – 514 ทรงเป็นพระราชบิดาของ พระเจ้ารุทรวรมันพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรฟูนาน
พระราชประวัติ

ในรัชสมัยของพระองค์บ้านเมืองมีความสงบสุขและเปิดกว้างในการนับถือศาสนาโดยเอกสารฝ่ายจีนระบุว่าในอาณาจักรทางภาคใต้มีกษัตริย์พระนามว่า เกาณฑินยะชัยวรมัน ทรงนับถือศาสนาพราหมณ์ภายหลังทรงศรัทธาในพุทธศาสนาในรัชสมัยนี้ได้มีพระภิกษุชาวอินเดียรูปหนึ่งชื่อพระนาคาหรือ พระนาคเสน ได้เดินทางไปยังเมืองจีนได้แวะที่ฟูนานก่อนและได้ทูลพระเจ้ากรุงจีนว่าฟูนานนับถือศาสนาฮินดูนิกายไศวะนิกายแต่พุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองมีภิกษุสามเณรมากและสมัยนี้ได้มีพระภิกษุชาวฟูนานชื่อ สังฆปาละ เป็นผู้เชี่ยวชาญในพระอภิธรรมได้เดินทางไปสู่ประเทศจีน และได้ศึกษาเพิ่มเติมจากพระภิกษุอินเดียชื่อคุณภัทรมีความแตกฉานในพุทธศาสนาเป็นที่เคารพศรัทธาของพระเจ้าจักรพรรดิบู่ตี่ของจีน พระองค์ได้ผูกไมตรีกับจีนโดยการถวายราชบรรณาการไปยังเมืองจีนอีกด้วยแต่ช่วงปลายรัชกาลได้เกิดความวุ่นวายเนื่องจาก พระเจ้ารุทรวรมัน โอรสที่เกิดจากพระสนมได้ซ่องสุมกองกำลังขณะที่พระองค์ทรงประชวรหนักเมื่อพระองค์สวรรคตแล้วพระเจ้ารุทรวรมันได้นำกองกำลังเข้าชิงราชสมบัติทรงสังหารพระรัชทายาทคือ เจ้าชายกุณณะวรมัน โอรสที่ประสูติจากพระอัครมเหสีคือพระนางกุลประภาวดี ต่อมาทรงทำสงครามกับพระนางกุลประภาวดีเพื่ออ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ พระเจ้ารุทรวรมัน ทรงมีชัยชนะและขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฟูนานในที่สุด
พราหมณ์กัมพูสวยัมภูวะ

| พราหมณ์กัมพู สวยัมภูวะ> พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ |
| --- | --- |
ครองราชย์: ราวคริสต์ศตวรรษที่ 1
ถัดไป: พระเจ้าศรุตวรมัน

ประสูติ: กลิงคะ , อินเดีย
คู่อภิเษก: พระนางเมรา
ราชวงศ์: ราชวงศ์วรมัน (ราชสกุลกัมพุช)
ราชวงศ์: สุริยวงศ์
ศาสนา: ศาสนาพราหมณ์ฮินดู
พราหมณ์กัมพูสวยัมภูวะ (เขมร: កម្វុស្វយម្ភុវ อักษรโรมัน: Kambu Svyambhuva หรือ Kambusvyambhuva) พราหมณ์กัมพูสวยัมภูวะ หรือกามพู สวายัมภูวะ
ประวัติ

พราหมณ์กัมพูสวยัมภูวะเป็นบรรพบุรุษของเผ่ากัมพุชและกษัตริย์แห่งอริยะเทศ พระองค์ได้รับการยกย่องและมีรายชื่ออยู่ท่ามกลางปราชญ์ นักรบ และผู้พิชิตชาวฮินดู ร่วมกับพระพรหมฤๅษีอคัสตยะ, พระเจ้านรสิงหวรมันที่ 1, พระเจ้าราเชนทรโจฬะที่ 1, พระเจ้าอโศกมหาราช, พระเจ้าปุษยมิตรศุงคะ และคนอื่นๆในโศฺลก (สันสกฤต: श्लोक โรมัน: śloka หรือ shloka) ที่ 22 ของเพลงสวดจากวรรณคดีเอกัตมตาสโตตระ (สันสกฤต: स्तोत्र โรมัน: stotra) ในคัมภีร์พระเวท
นักวิชาการอย่างศาสตราจารย์ยอร์ช เซเดส์ได้อ้างถึงคำจารึกของตำนานราชวงศ์กัมพูชาในศตวรรษที่ 10 ซึ่งพราหมณ์ฤาษีกัมพูสวยัมภูวะและนางอัปสร (สันสกฤต: अप्सराः อปฺสราะ, พหูพจน์ अप्सरसः อปฺสรสะ; บาลี: อจฺฉรา) ชื่อเมราร่วมกันก่อตั้งราชวงศ์สุริยะของกัมพูชา (กัมพู-เมรา) ซึ่งเริ่มต้นด้วยพระเจ้าศรุตวรมันผู้ปกครองอาณาจักรเจนละและพระเจ้าเศรษฐวรมันพระโอรส
ศาสตราจารย์ยอร์ช เซเดส์ เสนออีกว่าตำนานกัมพูสวยัมภูวะมีต้นกำเนิดในอินเดียตอนใต้ โดยเป็นรุ่นหนึ่งของตำนานการสร้างราชวงศ์กาญจีปัลลวะ
มีการอ้างว่าชื่อ กัมพูสวยัมภูวะ เป็นชื่อพ้องของ กัมโพช เป็นหัวหน้าพราหมณ์ที่ได้แต่งงานกับพระนางเมราซึ่งได้รับจากพระศิวะ
คำว่า กัมพู ถูกระบุว่ากร่อนเสียงมาจากภาษาสันสกฤตมาตรฐานคำว่า กัมโพช นักวิชาการชาวอังกฤษอย่าง C. Lassen, S. Levi, Michael Witzel, J. Charpentier, A. Hoffman, A. B. Keith, A. A. Macdonell, H. W. Bailey และอีกหลายคนได้ย้อนรอยชื่อชาติพันธุ์คำว่า กัมโพชา พบอยู่ในชื่อราชวงศ์คำว่า กัมพูชาเดชาห์  (สันสกฤต: कम्बुजदेशः โรมัน: Kambujadeshah) ในจารึกภาษาเปอร์เซียโบราณ (Parskar Gryhamsutram) สะกดคำว่า กัมโพชา โดยทั่วไปเป็น กัมพุชา
มาร์กันเดยาปุราณะ (8.1-6) เช่นเดียวกับในศรีมัทเทวีภควัทปุราณะ (5.28.1-12) ฯลฯ กล่าวถึง กัมโพชา ว่าเป็นเผ่ากัมพู จารึกของพระเจ้าอโศกพระบรมราชโองการที่ 5 และ 13 ตั้งอยู่ที่เปศวาร์ เขียนคำว่า กัมโพช เป็น กัมโพย หรือ กัมโพ งานเขียนของชาวมุสลิมจำนวนมากในยุคกลางสะกดชื่อเผ่า กัมโพช เป็น กัมพู หรือไม่ก็ กัมโพ ในตำราและจารึกภาษาสันสกฤตและบาลีโบราณจะเห็นได้ชัดว่าศัพท์ กัมพู/กัมโพ เป็นรูปแบบที่กร่อนเสียงของ กัมพุช/กัมโพช และเกี่ยวข้องกับคำว่า กัมโพชา
พระเจ้าชัยวรมันที่ 3

พระเจ้าชัยวรมันที่ 3 (เขมร: ជ័យវរ្ម័នទី៣; สวรรคต พ.ศ. 1420) พระนามเดิมว่า ชัยวรมัน หรือพระนามเต็มว่า พระกมรเตงอัญศรีชัยวรมันเทวะ (วฺระ กํมฺรเตงฺ อญฺ ศรีชยวรฺมฺมเทว) ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องราวเกี่ยวกับพระองค์มากนัก รู้เพียงว่าเป็นพระราชโอรส และผู้สืบราชบัลลังก์ของพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนครพระองค์ที่ 2  พระเจ้ายโศวรมันที่ 1 อ้างว่ามีความเกี่ยวข้องกับพระเชษฐาหรือพระอนุชาของ พระอัยกี (ย่า) ของพระเจ้าชัยวรมันที่ 3 คือ พระเจ้ารุทรวรมัน คำจารึกจากปราสาทแห่งหนึ่งอธิบายว่า: "เมื่อพระองค์ล้มเหลวในการจับช้างป่าขณะล่าสัตว์ พระเจ้าสัญญาว่าพระองค์จะจับสัตว์ได้ถ้าพระองค์สร้างสถานที่ศักดิ์สิทธิ์" อาจมีปราสาทที่สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระองค์บ้าง แต่ก็ไม่มีใครพูดถึงปราสาทที่สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระองค์ พระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 1420 อาจเป็นช่วงการจับช้างป่า
สวรรคต

พระเจ้าชัยวรมันที่ 3 สวรรคตเมื่อ ค.ศ.877 มีพระนามเมื่อสวรรคตแล้วว่า "พระบาทวิษณุโลก"
บรรณานุกรม

↑  Coedès, George (1968).  Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
↑  Briggs, L. (1951). The Ancient Khmer Empire. Transactions of the American Philosophical Society, 41(1), 61
↑  Higham, The Civilization of Angkor p. 59
↑  Briggs, The Ancient Khmer Empire p. 97
พระเจ้าเศรษฐวรมัน

| พระเจ้าเศรษฐวรมัน> พระมหากษัตริย์เจนละ |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 1098 – 1103
พระองค์ก่อน: พระเจ้าศรุตวรมัน
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าวีรวรมัน

สวรรคต: พ.ศ. 1103
พระราชบุตร: พระนางกัมพุชราชลักษมี
ราชวงศ์: กัมโพช-สุริยวงศ์
พระราชบิดา: พระเจ้าศรุตวรมัน
พระเจ้าเศรษฐวรมัน (เขมร: ព្រះបាទសេថាវម៌្ម, อักษรโรมัน: Sreshthavarman; สวรรคต พ.ศ. 1103) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1098 – 1103 เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าศรุตวรมัน
พระราชประวัติ

พระเจ้าเศรษฐวรมันเป็นพระโอรสของพระเจ้าศรุตวรมัน พระองค์เป็นผู้สถาปนาเมืองเศรษฐปุระเป็นเมืองหลวง ณ เชิงเขาซึ่งเป็นที่ตั้งของปราสาทหินวัดพู และเป็นพระราชบิดาในพระนางกัมพุชราชลักษมี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา

| --- | --- |
ลานด้านหน้าพิพิธภัณฑ์

ก่อตั้ง: คริสตทศวรรษ 1920
ที่ตั้ง: ถนน 13, Sangkat Chey Chumneas, Khan Daun Penh, พนมเปญ, ประเทศกัมพูชา
ประเภท: ศิลปะ, โบราณคดี และประวัติศาสตร์
ผู้อำนวยการ: Kong Vireak
เว็บไซต์: www.cambodiamuseum.info
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา (อังกฤษ: National Museum of Cambodia) หรือ สารมนเทียรชาติ (เขมร: សារមន្ទីរជាតិ สารมนฺทีรชาติ) ตั้งอยู่ที่พนมเปญ ประเทศกัมพูชา เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีวัตถุสำคัญกว่า 14,000 ชิ้น ตั้งอยู่ที่ถนน 13 ใจกลางกรุงพนมเปญ อยู่ทางทิศเหนือของพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล และอยู่ทางทิศตะวันตกของจัตุรัส Veal Preah Man ทางเข้าพิพิธภัณฑ์อยู่ตรงหัวมุมแยกถนน 13 และถนน 178 อยู่ภายใต้การควบคุมของกระทรวงศิลปวัฒนธรรม อาคารพิพิธภัณฑ์ ใช้สถาปัตยกรรมเขมร ก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1917-1924 เปิดใช้งานครั้งปี ค.ศ. 1920 และได้รับการปรับปรุงในปี ค.ศ. 1968
แหล่งข้อมูลอื่น

Cambodia Travel Guide เก็บถาวร 2016-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
National Museum of Cambodia homepage
Article: Cambodian National Museum Marks 90th Anniversary เก็บถาวร 2010-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Article: Treasures of Khmer Culture — The National Museum of Cambodia เก็บถาวร 2010-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Cambodia Cultural Profile (Ministry of Culture and Fine Arts/Visiting Arts)
11°33′57″N 104°55′44″E﻿ / ﻿11.5658°N 104.9290°E﻿ / 11.5658; 104.9290
มัสยิดซุลตันซูรียันชะฮ์

| มัสยิดซุลตันซูรียันชะฮ์ |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาอิสลาม
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: จังหวัดกาลีมันตันใต้ ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 3°17′39″S 114°34′34″E﻿ / ﻿3.2943°S 114.5762°E﻿ / -3.2943; 114.5762
มัสยิดซุลตันซูรียันชะฮ์ (อินโดนีเซีย: Masjid Sultan Suriansyah) เป็นมัสยิดเก่าแก่ในจังหวัดกาลีมันตันใต้ ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นในสมัยปกครองของตวน กูรู (1526-1550) กษัตริย์บันยาร์องค์แรกที่ทรงเข้ารับอิสลาม อดีตเคยมีพระราชวังกัมปุงกราเตินตั้งอยู่ แต่ต่อมาวังถูกทำลายทิ้งหมดโดยเจ้าอาณานิคมดัตช์ ลักษณะเด่นของมัสยิดคือหลังคาสานซ้อนหลายชั้น ลักษณะสถาปัตยกรรมแบบบันยาร์ยุคก่อนศาสนาอิสลามเข้ามา
มัสยิดเก่าวาเปาเว

| มัสยิดเก่าวาเปาเว |
| --- | --- |
Masjid Tua Wapauwe

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาอิสลาม
จังหวัด: จังหวัดมาลูกู
สถานะ: Active
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: จังหวัดมาลูกู ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 3°35′07″S 128°05′03″E﻿ / ﻿3.585226°S 128.084243°E﻿ / -3.585226; 128.084243
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อินโดนีเซียพื้นถิ่น
เสร็จสมบูรณ์: 1414 (ก่อตั้ง); 1895 (บูรณะครั้งใหญ่)
ลักษณะจำเพาะ
ความยาว: 10 เมตร (33 ฟุต)
ความกว้าง: 10 เมตร (33 ฟุต)
มัสยิดเก่าวาเปาเว (อินโดนีเซีย: Masjid Tua Wapauwe, Masjid Tua Wapaue; Wapauwe Old Mosque) เป็นมัสยิดเก่าแก่ในจังหวัดมาลูกู ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นในปี 1414 และถือว่าเป็นมัสยิดที่เก่าแก่ที่สุดในหมู่เกาะโมลุกกะ และหนึ่งในมัสยิดที่เก่าแก่ที่สุดในหมู่เกาะอินโดนีเซีย
ธงชาติฟิลิปปินส์

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ ensign  
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: 12 มิถุนายน ค.ศ. 1898 (126 ปี)
ลักษณะ: ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบ่งตามยาว ครึ่งบนสีน้ำเงิน ครึ่งล่างสีแดง ที่ด้านคันธงเป็นรูปสามเหลี่ยมสีขาว ภายในมีรูปดวงอาทิตย์มีรัศมี 8 แฉก ล้อมด้วยดาวห้าแฉกสีทอง 3 ดวง
ออกแบบโดย: เอเมลิโอ อากีนาลโด
 


การใช้: ธงกองทัพ  
สัดส่วนธง: 1:2
ลักษณะ: ลักษณะคล้ายธงข้างต้น แต่สลับเอาสีแดงขึ้นมาไว้ข้างบน ส่วนสีน้ำเงินอยู่ข้างล่าง เพื่อเป็นเครื่องหมายว่าประเทศอยู่ในภาวะสงคราม
ออกแบบโดย: คำสั่งฝ่ายบริหารเลขที่ 321 ลงนามโดย ประธานาธิบดีเอลปิดิโอ กีริโน
 
ธงชาติฟิลิปปินส์ (ตากาล็อก: Pambansang Watawat ng Pilipinas) มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ตอนต้นธงเป็นรูปสามเหลี่ยมสีขาว ภายในมีรูปดวงอาทิตย์รัศมี 8 แฉก ล้อมด้วยดาวห้าแฉก 3 ดวง ตามมุมของรูปสามเหลี่ยม รูปเหล่านี้เป็นสีทอง ส่วนทีเหลือของธงนั้นเป็นแถบแบ่งครึ่งตามด้านยาวของธง ครึ่งบนพื้นสีน้ำเงิน ครึ่งล่างพื้นสีแดง หากแถบทั้งสองสีนี้สลับตำแหน่งกัน คือ แถบสีแดงอยู่บน แถบสีน้ำเงินอยู่ตอนล่าง แสดงว่าประเทศฟิลิปปินส์อยู่ในภาวะสงคราม
การออกแบบ > สัดส่วน

ธงชาติฟิลิปปินส์มีความยาวเป็นสองเท่าของความกว้างธง ซึ่งเมื่อแปลงเป็นอัตราส่วนจะเท่ากับ 1:2 ส่วนความยาวของรูปสามเหลี่ยมสีขาวแต่ละด้านเท่ากับความยาวของด้านกว้างของธง  รูปดาวแต่ละดวงนั้นอยู่ในตำแหน่งมุมของรูปสามเหลี่ยม โดยที่จุดยอดของรูปดาวนั้นชี้เข้าหาจุดยอดมุมของรูปสามเหลี่ยมแต่ละมุมนั้น
สำหรับสีของธงชาติ ได้มีการระบุไว้ในรัฐบัญญัติแห่งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์เลขที่ 8491 โดยใช้ตัวเลขระบุชนิดสีตามระบบที่พัฒนาขึ้นโดย Color Association of the United States  ทั้งนี้ แบบสีธงอย่างเป็นทางการเมื่อเทียบกับระบบสีอื่นๆ ได้แสดงไว้ในตารางเบื้องล่างต่อไปนี้
| ระบบสี | สีน้ำเงิน | สีแดง | สีขาว | สีทอง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Cable No. | 80173 | 80108 | 80001 | 80068 |
| Pantone | 286 | 186 | n.a. | 116 |
| RGB | 0-56-168 | 206-17-38 | 255-255-255 | 252-209-22 |
| CMYK | C100-M60-Y0-K5 | C0-M90-Y65-K10 | n.a. | C0-M18-Y85-K0 |
| HEX | #0038A8 | #CE1126 | #FFFFFF | #FCD116 |
การออกแบบ > การใช้เป็นธงสงคราม

ประเทศฟิลิปปินส์มิได้มีการกำหนดธงชัยหรือธงสงคราม (war flag) แยกเป็นการเฉพาะอย่างที่นิยมกันในหลายประเทศ โดยใช้ธงชาติเพียงอย่างเดียวในวัตถุประสงค์ดังกล่าวด้วย  โดยธงชาติฟิลิปปินส์จะเป็นเครื่องหมายแสดงออกถึงภาวะสงครามของประเทศเมื่อมีการแสดงธงโดยให้แถบสีแดงอยู่ทางด้านบน หรือแถบสีแดงอยู่ทางด้านซ้ายของสายตาผู้มองธงเมื่อแสดงธงแบบแขวนแนวตั้ง ส่วนในยามปกตินั้นจะให้แถบสีน้ำเงินอยู่ทางด้านบนของธง  ตัวอย่างของการแสดงธงกลับด้านเช่นนี้ปรากฏในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์ช่วงแห่งการปฏิวัติฟิลิปปินส์ในปี ค.ศ. 1896 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และธงบางส่วนที่ผู้ประท้วงขับไล่ประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ที่รุมล้อมวังมาลากันญังชูขึ้นเป็นสัญลักษณ์ในการปฏิวัติเอ็ดซา เมื่อ ค.ศ. 1986
ความหมาย

จากเอกสารของทางราชการฟิลิปปินส์ ได้ระบุความหมายของสัญลักษณ์ในธงชาติไว้ว่า สามเหลี่ยมสีขาวเป็นเครื่องหมายแทนความเสมอภาคและภราดรภาพ  พื้นสีน้ำเงินหมายถึงสันติภาพ สัจจะ และความยุติธรรม  และพื้นสีแดงหมายถึงความรักชาติและความมีคุณค่า รูปดวงอาทิตย์มีรัศมีแปดแฉกหมายถึงแปดจังหวัดแรกของประเทศ อันได้แก่ จังหวัดบาตังกาส,  จังหวัดบูลาคัน, จังหวัดคาวิเต, จังหวัดลากูนา, จังหวัดมะนิลา, จังหวัดนูเอวา เอคิยา, จังหวัดปัมปังกา และจังหวัดตาร์ลัค ซึ่งพยายามเรียกร้องเอกราชจากสเปนและฝ่ายสเปนได้บังคับใช้กฎอัยการศึกในพื้นที่เหล่านั้นเมื่อเริ่มเหตุการณ์การปฏิวัติฟิลิปปินส์ในปี ค.ศ. 1896 ดาวสามดวงหมายถึงการแบ่งพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ของประเทศออกเป็น 3 ส่วนใหญ่ๆ ได้แก่ เกาะลูซอน เกาะมินดาเนา และหมู่เกาะวิสายัน
อย่างไรก็ตาม ในคำประกาศเอกราชของฟิลิปปินส์ ค.ศ. 1898 ได้นิยามความหมายของธงชาติต่างไปจากปัจจุบัน โดยระบุว่าสีขาวเป็นสัญลักษณ์แทนสมาคมคาติปูนัน (Katipunan) ซึ่งเป็นสมาคมลับที่ต่อต้านการปกครองของจักรวรรดินิยมสเปน  สำหรับสีแดงและสีน้ำเงินกำหนดขึ้นจากสีของธงชาติสหรัฐอเมริกาเพื่อแสดงออกถึงความซาบซึ้งที่สหรัฐอเมริกาให้ความคุ้มครองชาวฟิลิปปินส์ในการต่อต้านสเปนในช่วงการปฏิวัติฟิลิปปินส์ ส่วนดาวสามดวงในธง ในคำประกาศเอกราชได้กล่าวว่าดาวดวงหนึ่งในสามดวงนั้นหมายถึงเกาะปานาย ไม่ใช่หมู่เกาะวิสายัน
ประวัติ > ธงขบวนการปฏิวัติ

นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1960 ได้เริ่มมีการเชื่อมโยงโดยทั่วไปว่าพัฒนาการของธงชาติฟิลิปปินส์มีต้นกำเนิดมาจากธงประจำกองกำลังของผู้นำแต่ละคนในสมาคมคาติปูนัน ซึ่งเป็นองค์กรปฏิวัติลักษณะคล้ายคลึงกับองค์กรฟรีเมสัน มีจุดมุ่งหมายในการต่อต้านอำนาจการปกครองของสเปนและชี้นำการปฏิวัติฟิลิปปินส์ อย่างไรก็ตาม แม้สัญลักษณ์บางอย่างจะถูกกำหนดขึ้นเพื่อใช้เป็นเครื่องหมายสัญลักษณ์แห่งการปฏิวัติก็ตาม แต่ยังไม่มีข้อสรุปว่าธงประจำกองกำลังเหล่านี้สมควรถือเป็นต้นกำเนิดของธงชาติฟิลิปปินส์หรือไม่
ธงของสมาคมคาติปูนัน
ธงแบบแรกของสมาคมคาติปูนัน
ธงของสมาคมคาติปูนันแห่งจังหวัดคาวิเต กลุ่มมักดาโล
ธงของสมาคมคาติปูนันแห่งจังหวัดคาวิเต กลุ่มมักดิวัง
ธงของสมาคมคาติปูนันใน ค.ศ. 1897
ธงแบบแรกของสมาคมคาติปูนันเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดง มีอักษร "K" สีขาว 3 ตัว เรียงกันตามแนวนอน อักษรดังกล่าวนี้เป็นอักษรย่อจากชื่อเต็มของสมาคมคาติปูนันในภาษาตากาล็อก Kataas-taasang Kagalang-galangang Katipunan ng mga Anak ng Bayan ("คาตาอัส-ตาอาซัง คากาลัง-กาลันกัง คาติปูนัน นัง มกา อานัก นัง บายัน" แปลว่า สมาคมสูงสุดและอันเป็นที่นับถือแห่งบุตรของชาติ) พื้นสีแดงของธงหมายถึงเลือด เนื่องจากสมาชิกของคาติปูนันได้ลงนามในเอกสารยืนยันความเป็นสมาชิกกลุ่มด้วยเลือดของตนเอง
ธงประจำตัวของผู้นำในสมาคมคาติปูนัน
ธงประจำตัวของอันเดรส โบนีฟาซีโอ
ธงประจำตัวของมารีอาโน ลาเนรา
ธงประจำตัวของปีโอ เดล ปีลาร์
ธงประจำตัวของเกรกอรีโอ เดล ปีลาร์
ผู้นำหลายคนในคาติปูนันต่างมีธงประจำกองกำลังของตนเองใช้ เช่น อันเดรส โบนีฟาซีโอ, มารีอาโน ลาเนรา, ปีโอ เดล ปีลาร์ เป็นต้น  องค์การคาติปูนันในจังหวัดคาวิเต 2 กลุ่มคือกลุ่มมักดิวัง ("Magdiwang") และกลุ่มมักดาโล ("Magdalo") ต่างก็กำหนดแบบธงของกลุ่มตนเองใช้ โดยทั้งสองกลุ่มใช้ธงพื้นสีแดงรูปตะวันสีขาวเช่นกัน แต่แทนที่ทั้งสองกลุ่มจะใช้อักษรย่อ "K" ที่ใจกลางดวงตะวันตามชื่อสมาคมในอักษรโรมัน สมาคมเหล่านั้นกลับใช้อักษรที่ออกเสียง "คา" ในระบบการเขียนบายบายอิน (baybayin) ซึ่งเป็นระบบการเขียนก่อนยุคสเปนปกครอง
สมาคมคาติปูนันได้กำหนดธงแบบใหม่ขึ้นในปี ค.ศ. 1897 ระหว่างการประชุมสมาชิกครั้งหนึ่งในเมืองนาอิก จังหวัดคาวิเต (Naic, Cavite) ธงแบบใหม่นี้เป็นธงพื้นสีแดง มีรูปดวงอาทิตย์ปรากฏใบหน้ามนุษย์สีขาว รูปดังกล่าวนั้นมีรัศมี 8 แฉก หมายถึงจังหวัดทั้งแปดซึ่งสเปนได้ประกาศใช้กฎอัยการศึกเพื่อปราบปรามผู้ที่ก่อการกบฏต่อสเปน
ประวัติ > ธงซึ่งใช้เป็นเครื่องหมายอำนาจการปกครองประเทศ

ธงกางเขนแห่งเบอร์กันดี ใช้ในสมัยที่ฟิลิปปินส์เป็นส่วนหนึ่งของเขตอุปราชแห่งนิวสเปน (ค.ศ. 1535-1821)
ธงชาติสหราชอาณาจักร ใช้ในช่วงแห่งการยึดครองมะนิลาและคาวิเตโดยสหราชอาณาจักร (ค.ศ. 1762-1764)
ธงชาติสเปน ใช้ในสมัยที่สเปนจัดการปกครองฟิลิปปินส์เป็นหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของสเปน (ค.ศ. 1821-1898)
ธงชาติฟิลิปปินส์แบบแรกสุด ออกแบบตามแนวคิดของเอเมลิโอ อากีนาลโด ใช้ระหว่าง ค.ศ. 1898-1901 (ระดับสีฟ้า/น้ำเงินที่แท้จริงยังเป็นที่ถกเถียง)
ธงชาติสหรัฐ (45 ดาว) ใช้ในรัฐอารักขาของสหรัฐ (ค.ศ. 1901-1908)
ธงชาติสหรัฐ (46 ดาว) ใช้ในสมัยรัฐอารักขาของสหรัฐ (ค.ศ. 1908-1912)
ธงชาติสหรัฐ (48 ดาว) ใช้ในสมัยรัฐอารักขาของสหรัฐ (ค.ศ. 1912-1919)
ธงชาติฟิลิปปินส์ ค.ศ. 1919-1936 โทนสีน้ำเงินเป็นสีเนวีบลู (Navy Blue) ตามสีธงชาติสหรัฐฯ
ธงชาติญี่ปุ่น ใช้ในช่วงแห่งการยึดครองฟิลิปปินส์โดยญี่ปุ่น ค.ศ. 1942-1945
ธงชาติฟิลิปปินส์สมัยสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2 (ค.ศ. 1943-1944)
ธงชาติฟิลิปปินส์ ค.ศ. 1985-1986 สีน้ำเงินในธงเปลี่ยนระดับลงมาเป็นสีฟ้า
ธงชาติฟิลิปปินส์ ค.ศ. 1936-1985 และ ค.ศ. 1986-1998 โทนสีน้ำเงินเป็นสีเนวีบลู (Navy Blue)
ธงชาติฟิลิปปินส์ตั้งแต่ ค.ศ. 1998 เป็นต้นมา โทนสีน้ำเงินเป็นสีรอยัลบลู (Royal Blue)
ดูเพิ่ม

รายชื่อธงในประเทศฟิลิปปินส์
ตราแผ่นดินของฟิลิปปินส์
ลูปังฮีนีรัง