stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระราชบริจาคของคอนสแตนติน
แหล่งข้อมูลอื่น

Text of the Constitutum Donatio Constantini (Latin) at The Latin Library
Text of the Constitutum Constantini เก็บถาวร 2007-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Latin) at The Roman Law Library
Lorenzo Valla's Discourse on the Forgery of the Alleged Donation of Constantine
"Donation of Constantine". Catholic Encyclopedia. สืบค้นเมื่อ 2007-02-17.
ประวัติศาสตร์คริสตจักรของชาวอังกฤษ

| --- | --- |
หน้าจากหนังสือ
ผู้ประพันธ์: นักบุญบีด
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Historia ecclesiastica gentis Anglorum
ภาษา: ละติน
หัวเรื่อง: บันทึกประวัติศาสตร์ในทางศาสนาในอังกฤษและประวัติศาสตร์อังกฤษโดยทั่วไป
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 731
หน้า: 400 หน้า
ประวัติศาสตร์คริสตจักรของชนอังกฤษ (ละติน: Historia ecclesiastica gentis Anglorum; อังกฤษ: Ecclesiastical History of the English People) เป็นวรรณกรรมที่เขียนในภาษาละตินโดยนักบุญบีดเกี่ยวกับประวัติศาสตร์คริสตจักรในอังกฤษและประวัติศาสตร์อังกฤษโดยทั่วไป หนังสือเน้นความขัดแย้งระหว่างคริสตจักรโรมันคาทอลิก และศาสนาคริสต์แบบเคลต์ (Celtic Christianity)
หนังสือเล่มนี้ถือกันว่าเป็นหนังสือที่สำคัญที่สุดที่กล่าวถึงประวัติศาสตร์ของแองโกล-แซ็กซอน ที่เชื่อกันว่าเขียนเสร็จในปี ค.ศ. 731 เมื่อนักบุญบีดมีอายุราว 60 ปี
ที่มา

หนังสือประวัติศาสตร์คริสตจักรแบ่งออกเป็น 5 เล่ม (ราว 400 หน้า) ที่มีเนื้อหาครอบคลุมประวัติศาสตร์ของอังกฤษทั้งทางศาสนาและทางการเมืองตั้งแต่สมัยจูเลียส ซีซาร์ จนถึงเมื่อเขียนจบในปี ค.ศ. 731 ยี่สิบเอ็ดบทแรกครอบคลุมช่วงเวลาก่อนการเผยแพร่คริสต์ศาสนาของนักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรีที่เขียนจากเอกสารของนักเขียนก่อนหน้านั้นเช่นโอโรเซียส (Orosius), นักบุญกิลดาส (Gildas), นักบุญพรอสเพอร์แห่งอควิเทน (Prosper of Aquitaine), และนักบุญสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 และคนอื่นๆ โดยแทรกตำนานต่างๆ ด้วย
หลังจาก ค.ศ. 596 นักบุญบีดใช้เอกสารอ้างอิงต่างๆ จากทั่วเกาะอังกฤษและจากโรม และคำบอกเล่าที่นักบุญบีดพิจารณาถึงความเท็จจริง
หนังสือ “ประวัติศาสตร์คริสตจักร” ก็เช่นเดียวกับหนังสือประวัติศาสตร์อื่นๆ ที่เขียนกันในยุคกลางที่ระดับความเป็นกลางจะต่ำกว่าหนังสือประวัติศาสตร์ที่เขียนกันในสมัยใหม่ เนื้อหาของหนังสือเป็นความจริง บวกวรรณคดี ผสมด้วยตำนาน เช่นนักบุญบีดอ้างคำกล่าวของผู้ที่ไม่ได้มีชีวิตในสมัยเดียวกับท่านโดยไม่มีหลักฐานอ้างอิง
เนื้อหา

หนังสือ “ประวัติศาสตร์ทางศาสนา” มีจุดประสงค์ในการสั่งสอนและทางการศาสนา นักบุญบีดไม่แต่ต้องการจะเขียนเรื่องราวของชนอังกฤษแต่ยังต้องการที่จะแสดงความคิดเห็นทางการเมืองและทางศาสนาด้วย ในด้านการเมืองนักบุญบีดมีความลำเอียงมาทางบริเวณที่ท่านอาศัยอยู่ในราชอาณาจักรนอร์ทธัมเบรียโดยการเน้นบทบาทในประวัติศาสตร์ที่เหนือไปกว่าบทบาทของราชอาณาจักรเมอร์เซียที่เป็นคู่อริสำคัญทางใต้  นอกจากนั้นก็ยังบรรยายถึงเหตุการณ์ต่างๆ ในคริสต์ศตวรรที่ 7 ที่แสดงความมีอำนาจของนอร์ทธัมเบรียแองโกล-แซ็กซอน กว่าในคริสต์ศตวรรที่ 8 ซึ่งก็ไม่เป็นความจริง สิ่งเดียวที่นักบุญบีดติเกี่ยวกับนอร์ทธัมเบรียคือการสวรรคตของพระเจ้าเอกฟริธแห่งนอร์ทธัมเบรีย (Ecgfrith of Northumbria) ในการต่อสู้กับชนพิค (Pict) ในยุทธการดันนิเค็น (Battle of Dunnichen) ในปี ค.ศ.  685
นักบุญบีดกล่าวว่าความพ่ายแพ้ครั้งนี้มาจากความพิโรธของพระเจ้าในการที่นอร์ทธัมเบรียโจมตีไอร์แลนด์ในปีก่อนหน้านั้น  แต่ขณะที่นักบุญบีดเข้าข้างนอร์ทธัมเบรีย แต่ยิ่งมีความนิยมไอร์แลนด์และการเผยแพร่คริสต์ศาสนาในไอร์แลนด์ยิ่งไปกว่า นักบุญบีดเห็นว่าเป็นกิจการของผู้แพร่คริสต์ศาสนาในไอร์แลนด์ที่มีประสิทธิภาพมากกว่าแพร่คริสต์ศาสนาในอังกฤษเอง
ความมุ่งมั่นอีกหัวข้อหนึ่งคือเรื่องวันที่ที่ใช้ในการฉลองอีสเตอร์ที่นักบุญบีดเขียนอย่างยืดยาว และเป็นจุดเดียวที่นักบุญบีดตินักบุญคัธเบิร์ต (St Cuthbert) และมิชชันนารีในไอร์แลนด์ว่าฉลองอีสเตอร์ผิดวัน และในที่สุดก็มีความพอใจเมื่อคริสตจักรในไอร์แลนด์เปลี่ยนมาใช้วันที่ที่ถูกต้อง
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อังกฤษ
ผนังกลางอัณฑะ

| ผนังกลางอัณฑะ |
| --- | --- |
แผนภาพแสดงองค์ประกอบส่วนใหญ่ของอัณฑะมนุษย์วัยผู้ใหญ่ ประกอบด้วย: 1. ทูนิกา วาจินาลิส, 2. ผนังกั้นอัณฑะ, 3. กลีบย่อยอัณฑะ, 4. ผนังกลางอัณฑะ, 5. หลอดสร้างอสุจิ, 6. ทูบูลี เซมินิเฟรี เรกติ, 7. รีตีเทสทิส, 8. ท่อขับ, 9a. หัวของเอพิดิไดมิส, 9b. ตัวของเอพิดิไดมิส, 9.c หางของเอพิดิไดมิส, 10. หลอดนำอสุจิ, 11a. ทูนิกา วาจินาลิส (ผิวฝั่งนอกอวัยวะ), 11b. ทูนิกา วาจินาลิส (ผิวฝั่งในอวัยวะ) และ 12. ช่องของทูนิกา วาจินาลิส
ภาพตัดขวางของอัณฑะ[วัว]]โดยหลอดเลือดถูกฉีดด้วยสีเจลาตินแดง 1. พาเรงไคมา, 2 ผนังกลางอัณฑะ, 3 ทูนิกา อัลบูจินี, 4 หางของเอพิดิไดมิส, 5 หัวของเอพิดิไดมิส, 6 สายรั้งอัณฑะพร้อมหลอดเลือดแดงอัณฑะ
ตัวระบุ
TA98: A09.3.01.018
TA2: 3595
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ผนังกลางอัณฑะ (ละติน: mediastinum testis) เป็นโครงข่ายของเนื้อเยื่อเกี่ยวพันเส้นใยที่ขยายจากยอดไปยังบริเวณใกล้ส่วนล่างของอัณฑะแต่ละข้าง ด้านบนจะมีความกว้างมากกว่าด้านล่าง
ผนั้งกั้นไม่สมบูรณ์จำนวนมากแพร่ขยายไปยังด้านหน้าและด้านข้างเข้าหาพื้นผิวของอัณฑะ และยึดเกาะเข้ากับทูนิกา อัลบูจิเนีย ทำหน้าที่แบ่งภายในของอัณฑะออกเป็นช่องว่างที่ไม่สมบูรณ์จำนวนหนึ่ง เรียกว่า กลีบย่อย ซึ่งมีรูปทรงลักษณะค่อนข้างเป็นทรงกรวย บริเวณส่วนฐานที่อยู่บนพื้นผิวของอัณฑะกว้าง และเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ เมื่อเข้าบรรจบกับผนังกลาง
ผนังกลางยังทำหน้าที่รองรับรีตี เทสทิสและหลอดเลือดของอัณฑะที่ผ่านเข้าและออกจากเนื้อในของอัณฑะ
ระเบียงภาพ

ภาพภาคตัดขวางของถุงอัณฑะและอัณฑะข้างซ้าย
ภาพจากกล้องจุลทรรศน์
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพเนื้อเยื่อจากมหาวิทยาลัยแคนซัส male-male09(อังกฤษ) "Mediastinum (human)" (อังกฤษ)
SUNY Downstate Medical Center 36:st-1402 - "Inguinal Region, Scrotum and Testes: Testis" (อังกฤษ)
มหาวิทยาลัยฮัมบวร์ค

| --- | --- |
Universität Hamburg

ละติน: Universitas Hamburgensis
คติพจน์: Der Forschung, der Lehre, der Bildung
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: 29 มีนาคม ค.ศ. 1919
งบประมาณ: € 665 ล้าน
อาจารย์: 5,382
เจ้าหน้าที่: 7,076
ผู้ศึกษา: 42,890
ที่ตั้ง: ฮัมบวร์ค, เยอรมนี
สี:    
เว็บไซต์: www.uni-hamburg.de
มหาวิทยาลัยฮัมบวร์ค (เยอรมัน: Universität Hamburg) หรือย่อว่า UHH เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ตั้งอยู่ในนครฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี ก่อตั้งเมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1919 ไม่นานหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ปัจจุบันถือเป็นสถาบันการศึกษาและวิจัยที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือของเยอรมนี มหาวิทยาลัยแห่งนี้มักได้รับการจัดอันดับเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุด 200 อันดับแรกของโลก และจากการจัดอันดับโดย QS World University Rankings มหาวิทยาลัยฮัมบวร์คได้อันดับ 14 จากบรรดาสถาบันอุดมศึกษา 426 แห่งในประเทศเยอรมนี มีบุคลากรทางการศึกษา 6 คนจากมหาวิทยาลัยนี้ที่ได้รับรางวัลโนเบล
มหาวิทยาลัยมาร์ติน ลูเทอร์ แห่งฮัลเลอ-วิทเทินแบร์ค

| --- | --- |
Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg

ละติน: Universitas Hallensis
คติพจน์: Zukunft mit Tradition
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: 1502; 522 ปีที่แล้ว (1502)
งบประมาณ: 182.9 ล้านยูโร
อาจารย์: 663 คน
เจ้าหน้าที่: 710 คน
ผู้ศึกษา: 19,319 คน
ที่ตั้ง: ฮัลเลอ, รัฐซัคเซิน-อันฮัลท์, เยอรมนี
มาสคอต: สิงโต
เว็บไซต์: www.uni-halle.de
มหาวิทยาลัยมาร์ติน ลูเทอร์ แห่งฮัลเลอ-วิทเทินแบร์ค (เยอรมัน: Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg) เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในเมืองฮัลเลอและเมืองวิทเทินแบร์ค รัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ ประเทศเยอรมนี ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1817 จากการควบรวมมหาวิทยาลัยฮัลเลอ (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1502) กับมหาวิทยาลัยวิทเทินแบร์ค (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1694) และตั้งชื่อตามมาร์ติน ลูเทอร์ นักปฏิรูปศาสนาคริสต์
คณะการศึกษา

มหาวิทยาลัยมาร์ติน ลูเทอร์ ประกอบด้วย 9 คณะการศึกษา มหาวิทยาลัยนี้ใช้ระบบวิชาการแบบยุโรปภาคพื้นทวีป ซึ่งมีการรวมคณาจารย์และนักศึกษาในสาขาใกล้เคียงกันไว้ในคณะเดียว
คณะเทววิทยา
คณะนิติศาสตร์และเศรษฐศาสตร์
คณะแพทยศาสตร์
คณะปรัชญาวิทยา 1 (สังคมศึกษาและวัฒนธรรมศึกษา, ประวัติศาสตร์)
คณะปรัชญาวิทยา 2 (ภาษาโบราณและภาษาสมัยใหม่, นิเทศศาสตร์, การดนตรี)
คณะปรัชญาวิทยา 3 (ศาสตร์การสอน)
คณะวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ 1 (ชีวเคมี, ชีววิทยา, เภสัชศาสตร์)
คณะวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ 2 (ฟิสิกส์, เคมี, คณิตศาสตร์)
คณะวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ 3 (เกษตรศาสตร์, ธรณีวิทยา, วิทยาการคอมพิวเตอร์)
มหาวิทยาลัยนอเตอร์เดม

| --- | --- |

ละติน: Universitas Dominae Nostrae a Lacu
คติพจน์: Vita Dulcedo Spes (ภาษาลาติน)
คติพจน์อังกฤษ: Life, Sweetness, Hope
ประเภท: เอกชน, coeducational, research, ไม่แสงหากำไร
สถาปนา: 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1842 (1842-11-26)
ผู้สถาปนา: Edward Sorin
สังกัดทางศาสนา: โรมันคาทอลิก (Congregation of Holy Cross)
สังกัดวิชาการ: ACCU NAICU URA 568 Group
ทุนทรัพย์: $13.8 พันล้าน (2018)
งบประมาณ: $1.3 พันล้าน
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: จอห์น ไอ. เจนกินส์
ผู้เป็นประธาน: โทมัส จี. บูริช
อาจารย์: 1,309
ผู้ศึกษา: 12,292
ปริญญาตรี: 8,530
บัณฑิตศึกษา: 3,863
ที่ตั้ง: นอเตอร์เดม, รัฐอินเดียนา, สหรัฐ 41°42′11″N 86°14′20″W﻿ / ﻿41.7030°N 86.2390°W﻿ / 41.7030; -86.2390
วิทยาเขต: ชานเมือง: 1,261 เอเคอร์ (5.10 ตารางกิโลเมตร)
สี: น้ำเงินและทอง    
ฉายา: Fighting Irish
เครือข่ายกีฬา: NCAA Division I – FBS (Independent), ACC Big Ten (ice hockey)
มาสคอต: เล็ปพระคอน
เว็บไซต์: www.nd.edu
ภาพถ่ายทางอากาศของแคมปัส มหาวิทยาลัยนอเตอร์เดม
มหาวิทยาลัยนอเตอร์เดม (อังกฤษ: University of Notre Dame) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนโรมันคาทอลิกของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองนอเตอร์เดม (ที่เป็นเมืองเฉพาะของมหาวิทยาลัย อยู่บริเวณเมืองเซาท์เบนด์) ในรัฐอินดีแอนา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2385
ใน พ.ศ. 2548 มีนักศึกษาประมาณ 11,500 คน
ชื่อมหาวิทยาลัยมาจากคำว่า นอเตอร์ดัม (Notre Dame) ในภาษาฝรั่งเศสที่หมายถึง พระนางมารีอา โดยในสหรัฐอเมริกานิยมเรียกว่า นอเตอร์เดม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยนอเตอร์เดม
ปฏิทินจูเลียน

ปฏิทินจูเลียน (อังกฤษ: Julian calendar; คำว่า จูเลียน แปลว่า แห่งจูเลียส; ละติน: Calendarium Iulianum) เป็นปฏิทินที่สร้างขึ้นโดยกงสุลจูเลียส ซีซาร์ แห่งโรมัน โดยปฏิรูปจากปฏิทินโรมัน เมื่อ 46 ปีก่อนคริสต์ศักราช มีผลบังคับใช้ในปีถัดไปคือ 45 ปีก่อนคริสต์ศักราช
รอบปีหนึ่งของปฏิทินจูเลียนมี 12 เดือน มีจำนวนวันรวม 365 วัน นอกจากนี้เดือนกุมภาพันธ์จะเพิ่มอธิกวารทุก ๆ สี่ปี ดังนั้นรอบปีโดยเฉลี่ยต่อสี่ปีของปฏิทินจูเลียนเท่ากับ 365.25 วัน
| เดือน (ภาษาโรมัน) | จำนวนวัน (ก่อน 45 ปีก่อนคริสต์ศักราช) | จำนวนวัน (ตั้งแต่ 45 ปีก่อนคริสต์ศักราช) | เดือน (ภาษาอังกฤษ) |
| --- | --- | --- | --- |
| Ianuarius | 29 | 31 | January |
| Februarius | 28 (อธิกสุรทิน: 23 หรือ 24) | 28 (อธิกสุรทิน: 29) | February |
| Mercedonius/Intercalaris | 0 (อธิกสุรทิน: 27) | (ถูกยุบ) | — |
| Martius | 31 | 31 | March |
| Aprilis | 29 | 30 | April |
| Maius | 31 | 31 | May |
| Iunius | 29 | 30 | June |
| Quintilis (Iulius) | 31 | 31 | July |
| Sextilis (Augustus) | 29 | 31 | August |
| September | 29 | 30 | September |
| October | 31 | 31 | October |
| November | 29 | 30 | November |
| December | 29 | 31 | December |
แรกเริ่มนั้นวันวสันตวิษุวัตตรงกับวันที่ 1 Martius (มีนาคม) จึงถือว่าเป็นวันขึ้นปีใหม่ ต่อมาในปี 153 ก่อน ค.ศ. ได้มีการเปลี่ยนแปลงให้เดือน Ianuarius (มกราคม) เป็นเดือนแรก
แรงจูงใจในการสร้าง

รอบปีธรรมดาของปฏิทินโรมันที่ใช้กันมาก่อนนี้ ประกอบด้วยเดือน 12 เดือน ซึ่งมีจำนวนวันรวมเป็น 355 วัน นอกจากนี้บางปีก็มีเดือน Mercedonius ซึ่งมี 27 วันเข้ามาแทรกระหว่างเดือนกุมภาพันธ์กับเดือนมีนาคม เดือนที่แทรกเข้ามานี้เกิดจากการแทรกจำนวนวัน 22 วันหลังจากวันที่ 23 หรือ 24 ของเดือนกุมภาพันธ์ ส่วนอีก 5 วันสุดท้ายของเดือนกุมภาพันธ์ (ซึ่งนับถอยหลังสู่เดือนมีนาคม) ก็กลายเป็น 5 วันของเดือนที่แทรกนี้ ผลสุทธิของการแทรกเดือนนี้ทำให้มี 22 หรือ 23 วันเพิ่มขึ้นในปีนั้น และส่งผลรวมให้ปีนั้นมี 377 หรือ 378 วัน
ผลงานของนักเขียนรุ่นหลัง Censorinus กับ Macrobius กล่าวว่า วัฏจักรของการแทรกเดือนในอุดมคติ ควรประกอบด้วยรอบปีธรรมดา 355 วัน สลับกับรอบปีแทรกเดือน 377 หรือ 378 วันที่สลับกันอีกด้วย ดังนั้นรอบปีโดยเฉลี่ยต่อสี่ปีของปฏิทินโรมันในระบบนี้จะเป็น 366¼ วัน ทำให้เกิดการเบี่ยงเบนโดยเฉลี่ยหนึ่งวันต่อปีเมื่อเทียบกับอายันหรือวิษุวัตใด ๆ Macrobius ยังอธิบายการปรับวันเพิ่มเติมด้วยว่า ระยะ 8 ปีสุดท้ายในรอบ 24 ปี ควรมีรอบปีแทรกเดือนเพียงสามครั้ง แต่ละครั้งมี 377 วัน หลังจากการปรับวันแล้วจะทำให้รอบปีโดยเฉลี่ยต่อยี่สิบสี่ปีเท่ากับ 365¼ วัน การแทรกเดือนในทางปฏิบัติไม่เป็นไปตามทฤษฎีในอุดมคติดังที่กล่าวมา แต่ถูกพิจารณาโดยปุโรหิตสูงสุด (Pontifex Maximus) จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์พบว่า การพิจารณาแทรกเดือนของปุโรหิตสูงสุดมิได้ใกล้เคียงทฤษฎีในอุดมคติเลย พวกเขามักจะแทรกเดือนทุกสองหรือสามปี แต่บางครั้งก็ไม่แทรกเดือนเลยเป็นเวลานาน และในบางโอกาสก็แทรกเดือนในสองปีติดกันด้วย
ถ้ามีการจัดการอย่างถูกต้อง ระบบนี้จะทำให้รอบปีโดยเฉลี่ยของโรมันตรงกับปีที่นับตามสุริยคติอย่างหยาบ ๆ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากปุโรหิตสูงสุดมักจะเป็นนักการเมือง และเนื่องจากระยะเวลาดำรงตำแหน่งนักปกครองของโรมันอ้างอิงตามปีปฏิทิน อำนาจเช่นนี้มีแนวโน้มว่าจะถูกใช้ในทางที่ผิด กล่าวคือ ปุโรหิตสูงสุดสามารถขยายรอบปีให้ยาวขึ้น เพื่อให้เขาและพันธมิตรสามารถดำรงตำแหน่งนานขึ้น หรือสามารถปฏิเสธการขยายรอบปีเพื่อกำจัดปรปักษ์มิให้อยู่ในตำแหน่ง
หากการแทรกเดือนถูกละเลยมากครั้งเกินไป ดังเช่นที่ปรากฏหลังจากสงครามพิวนิกครั้งที่สองและระหว่างสงครามกลางเมืองในโรมัน ปฏิทินจะเบี่ยงเบนออกจากปีที่นับตามสุริยคติอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านี้ การแทรกเดือนมักจะถูกพิจารณาค่อนข้างล่าช้า ทำให้ประชาชนชาวโรมันโดยทั่วไปไม่ทราบวันที่ โดยเฉพาะประชาชนที่อยู่ห่างไกลจากตัวเมือง ด้วยสาเหตุดังกล่าวทำให้หลายปีก่อนเกิดปฏิทินจูเลียนถูกเรียกว่า "ปีแห่งความสับสน" (years of confusion) ปัญหาต่าง ๆ เหล่านี้รุนแรงยิ่งขึ้นในช่วงที่จูเลียส ซีซาร์ครองโรมก่อนมีการปฏิรูป เมื่อ 63–46 ปีก่อนคริสต์ศักราช มีการแทรกเดือนเพียงห้าครั้งและไม่มีอีกเลยในห้าปีสุดท้าย แทนที่ควรจะมีแปดครั้ง
เพื่อที่จะแก้ปัญหาเหล่านี้อย่างถาวร จูเลียส ซีซาร์ จึงบัญชาให้มีการปฏิรูปปฏิทิน โดยการสร้างปฏิทินขึ้นจากวิถีโคจรของดวงอาทิตย์โดยปราศจากการแทรกแซงจากมนุษย์ คุณลักษณะดังกล่าวก็ได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นประโยชน์ในเวลาไม่นานหลังจากปฏิทินใหม่เริ่มมีผลบังคับใช้ ต่อมา 37 ปีก่อนคริสต์ศักราช Varro ใช้ปฏิทินนี้เพื่อกำหนดวันที่เริ่มต้นของฤดูกาลทั้งสี่ ซึ่งไม่สามารถกระทำได้เลยเฉพาะเมื่อ 8 ปีก่อน  หลังจากหนึ่งศตวรรษผ่านไป พลินีผู้อาวุโสระบุว่าเหมายันตรงกับวันที่ 25 ธันวาคม เพราะว่าดวงอาทิตย์อยู่ในตำแหน่งองศาที่แปดของราศีมกรในวันนั้น  (ในวิทยาศาสตร์ปัจจุบัน เหมายันไม่ใช่วันดังกล่าว)
ชื่อเดือนที่เปลี่ยนแปลงเนื่องจากการเมือง

จูเลียส ซีซาร์ ได้ใส่ชื่อของตนเป็นชื่อเดือน นั่นคือเดือน Iulius (July) ในปี 44 ก่อน ค.ศ.
ต่อมาในปี 8 ก่อน ค.ศ. จักรพรรดิเอากุสตุส ได้เปลี่ยนเดือน Sextilis เป็นชื่อของตนบ้าง คือ August และให้เปลี่ยนจำนวนวันเป็น 31 วันด้วย เพราะกลัวว่าจะน้อยหน้าซีซาร์ จึงจำเป็นต้องตัดวันหนึ่งวันจากเดือน Februarius (February) และเปลี่ยนแปลงเดือนถัดจาก Augustus ให้มี 30 วัน สลับกับ 31 วัน ตามทฤษฎีของโจฮันเนส เดอ ซาโกรบอสโก (Johannes de Sacrobosco)
นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ แต่ไม่ได้รับความสำเร็จเช่น
จักรพรรดิกาลิกุลา เปลี่ยน September เป็น Germanicus
จักรพรรดิแนโร เปลี่ยน Aprilis เป็น Neronius และ Maius เปลี่ยน Iunius เป็น Germanicus
จักรพรรดิดอมิติอานุส เปลี่ยน September เป็น Germanicus และ October เป็น Domitianus
จักรพรรดิก็อมมอดุส เปลี่ยนชื่อเดือนทั้งหมดเป็นตั้งแต่มกราคมถึงธันวาคมดังนี้ :
Amazonius, Invictus, Felix, Pius, Lucius, Aelius, Aurelius, Commodus, Augustus, Herculeus, Romanus, Exsuperatorius
จากปฏิทินจูเลียนสู่ปฏิทินกริกอเรียน

ปฏิทินจูเลียนใช้ในยุโรปเป็นเวลายาวนานตั้งแต่สมัยอาณาจักรโรมันจนถึงปี 1582 เมื่อสันตะปาปาเกรกอร์ ได้ปฏิรูปปฏิทินใหม่และประกาศออกมาใช้ เรียกกันว่า ปฏิทินกริกอเรียน ซึ่งเริ่มแรกประเทศคาทอลิกเท่านั้นที่ยอมรับการเปลี่ยนแปลงนี้ ประเทศอังกฤษเริ่มต้นใช้ในปี 1752 โดยประกาศให้หลังวันที่ 2 กันยายน เป็น 14 กันยายน ในขณะที่ประเทศกรีซเพิ่งจะมาเริ่มใช้ในปี 1923
มหาวิทยาลัยเยนา

| --- | --- |
Friedrich-Schiller-Universität Jena
ตรามหาวิทยาลัยเยนา
ละติน: Universitas Litterarum Jenensis
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: ค.ศ. 1558
งบประมาณ: 372 ล้านยูโร
อาจารย์: 3,415 คน
เจ้าหน้าที่: 5,151
ผู้ศึกษา: 18,219 คน
ที่ตั้ง: เยนา, ทือริงเงิน, เยอรมนี
เว็บไซต์: www.uni-jena.de
มหาวิทยาลัยฟรีดริช ชิลเลอร์ แห่งเยนา (เยอรมัน: Friedrich-Schiller-Universität Jena) หรือเรียกอย่างย่อว่า มหาวิทยาลัยเยนา เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ตั้งอยู่ในเมืองเยนา รัฐทือริงเงิน ประเทศเยอรมนี มหาวิทยาลัยแห่งนี้ก่อตั้งในปีค.ศ. 1558 ด้วยดำริของโยฮัน ฟรีดริชที่ 1 เจ้าผู้คัดเลือกแห่งซัคเซิน ถือเป็นหนึ่งในสิบมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดของเยอรมนี ตั้งชื่อตามนักกวีและนักปรัชญาฟรีดริช ชิลเลอร์ ซึ่งเคยเป็นอาจารย์วิชาปรัชญาที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชิลเลอร์มีส่วนดึงดูดเหล่านักปรัชญาแถวหน้ามาที่เยนาอย่างคับคั่ง นักปรัชญาชื่อดังแห่งยุคคนอื่นๆที่เคยสอนที่นี่ อาทิ โยฮัน ก็อทลีพ ฟิชเทอ, เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เฮเกิล, ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม โยเซฟ เชลลิง และฟรีดริช ชเลเกิล เป็นต้น นับว่าเป็นสถาบันการศึกษาศูนย์กลางแห่งยุคศิลปะจินตนิยม(Romanticism)ตอนต้นในเยอรมนี
ในปี ค.ศ. 2014 มหาวิทยาลัยมีนักศึกษาราว 19,000 คน และอาจารย์ 375 คน
มหาวิทยาลัยโดชิชะ

| --- | --- |
同志社大学
คติพจน์: ละติน: veritas liberabit vos
คติพจน์อังกฤษ: Truth shall make your free
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: พ.ศ. 2418   ยกฐานะ พ.ศ. 2463
ทุนทรัพย์: 1 พันล้านยูโร (169.6 พันล้านเยน)
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: โคจิ มุระตะ
อาจารย์: เต็มเวลา 777   ไม่เต็มเวลา 1411
ปริญญาตรี: 26,522
บัณฑิตศึกษา: 2377
ที่ตั้ง: เกียวโต จังหวัดเกียวโต  ญี่ปุ่น 35°0′47″N 135°45′39″E﻿ / ﻿35.01306°N 135.76083°E﻿ / 35.01306; 135.76083
สี: ขาวและม่วง    
เว็บไซต์: www.doshisha.ac.jp

มหาวิทยาลัยโดชิชะ (同志社大学) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า โดได (同大) สถาบันอุดมศึกษาเอกชน ที่ตั้งอยู่ใน นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2418 นับเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาชั้นสูงที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น
มหาวิทยาลัยโดชิชะก่อตั้งขึ้นโดย นีจิมะ โจ ซึ่งเป็นมิชชันนารีหรือหมอสอนศาสนาชาวญี่ปุ่นในชื่อ โรงเรียนสอนภาษาอังกฤษโดชิชะ กระทั่ง พ.ศ. 2463 จึงได้รับการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัย
พระเจ้าโคลวิสที่ 1

| โคลวิสที่ 1 |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์ของพระเจ้าโคลวิสที่ 1 วาดโดยฟรองซัว-หลุยส์ เดอณูเณ็น (François-Louis Dejuinne) ค.ศ. 1835
กษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์
ครองราชย์: ประมาณ ค.ศ. 509  –  27 พฤศจิกายน ค.ศ. 511
กษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์แซเลียน
ครองราชย์: ค.ศ. 481 – ประมาณ ค.ศ. 509
ก่อนหน้า: Childeric I

ประสูติ: ประมาณ ค.ศ. 466 ตูร์แน จักรวรรดิโรมัน (ปัจจุบันคือ ประเทศเบลเยียม)
สวรรคต: 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 511 (ประมาณ 45 พรรษา) ปารีส ฟรังเกีย
ฝังพระศพ: Originally St. Genevieve Church; now Saint-Denis Basilica
คู่อภิเษก: Clotilde
พระราชบุตร:   Ingomer  Chlodomer  Childebert I  Chlothar I  Clotilde  Theuderic I 
ราชวงศ์: เมโรแว็งเชียง
พระราชบิดา: Childeric I
พระราชมารดา: Basina of Thuringia
ศาสนา: Initially Frankish paganism, but converted to Chalcedonian Christianity
พระเจ้าโคลวิสที่ 1 (ละติน: Chlodovechus ฟรังเกียเก่า: *Hlodowig) (ราว ค.ศ. 466 – ค.ศ. 511) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงค์พระองค์แรกที่รวมชนแฟรงค์กลุ่มต่าง ๆ เข้าด้วยกันภายใต้การนำของพระมหากษัตริย์พระองค์เดียว และทรงเป็นผู้นำในการนับถือคริสต์ศาสนา โคลวิสเป็นพระราชโอรสของชิลเดอริคที่ 1 (Childeric I) และ บาสินาพระราชินีแห่งเทอริงเกีย เมื่อมีพระชนมายุได้ 16 พรรษาพระองค์ก็ขึ้นเป็นประมุขของซาเลียนแฟรงค์ (Salian Franks) บางส่วนต่อจากพระราชบิดาในปี ค.ศ. 481 โคลวิสทรงเป็นประมุขคนหนึ่งในบรรดาประมุขหลายคนของชนซาเลียนแฟรงค์ซึ่งเป็นกลุ่มชนแฟรงค์หนึ่งในสองกลุ่มที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณทางตะวันตกของแม่น้ำไรน์ตอนใต้ โดยมีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณที่เรียกกันว่าท็อกซานเดรีย (Toxandria) ที่อยู่ระหว่างแม่น้ำเมิซ (Meuse River) และ แม่น้ำเชลดท์ (Scheldt) อำนาจของพระองค์อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของบริเวณนี้ในบริเวณตูร์เน (Tournai) และ คัมไบร (Cambrai) ตามพรมแดนฝรั่งเศสและเบลเยียมปัจจุบัน โคลวิสทรงได้รับชัยชนะต่อราชอาณาจักรซาเลียนแฟรงค์ข้างเคียงและก่อตั้งพระองค์เองเป็นพระเจ้าแผ่นดินแต่เพียงผู้เดียวของชนซาเลียนแฟรงค์ก่อนที่จะเสด็จสวรรคต การรวบรวมอำนาจของชนแฟรงค์ของพระองค์เป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้อำนาจของจักรวรรดิยิ่งลดถอยลง โดยเฉพาะจากการที่ได้รับชัยชนะต่อผู้ปกครองโรมันในยุทธการซัวซองส์ (Battle of Soissons) ในปี ค.ศ. 486
โคลวิสทรงเปลี่ยนไปนับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกมิใช่นิกายอาเรียน (Arianism) ที่นิยมกันในหมู่ชนเจอร์มานิคตามคำชักชวนของพระมเหสีโคลทิลเดอแห่งเบอร์กันดี
และทรงเข้าพิธีรับศีลจุ่มในวัดเล็ก ๆ ที่ไม่ไกลจากที่ตั้งปัจจุบันของมหาวิหารโนเทรอดามแห่งแรงส์ที่เป็นมหาวิหารที่ใช้เป็นที่ประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสตลอดมาในประวัติศาสตร์ ด้านหน้าของมหาวิหารยังคงมีรูปสลักหินของพระองค์รับศีลจุ่มโดยนักบุญเรมี
โคลวิสทรงได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์เมโรแว็งเชียงที่ปกครองชนแฟรงค์ต่อมาอีกสองศตวรรษ
ข้อมูลเพิ่มเติม

ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โคลวิสที่ 1
กำแพงฮาดริอานุส

| กำแพงฮาดริอานุส Hadrian’s Wall |
| --- | --- |
แผนที่แสดงแนวกำแพงฮาดริอานุสและกำแพงอันโตนินเหนือขึ้นไป

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: กำแพงโรมัน
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมโรมัน
ประเทศ: สกอตแลนด์
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 122
ผู้สร้าง: จักรพรรดิฮาดริอานุส
กำแพงฮาดริอานุส (อังกฤษ: Hadrian’s Wall; ละติน: Vallum Aelium (the Aelian wall)) “กำแพงฮาดริอานุส” เป็นกำแพงหินบางส่วนและกำแพงหญ้าบางส่วนที่สร้างโดยจักรวรรดิโรมันขวางตลอดแนวตอนเหนือของเกาะอังกฤษใต้แนวพรมแดนอังกฤษและสกอตแลนด์ในปัจจุบัน
การก่อสร้างกำแพงเริ่มขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิฮาดริอานุสในปี ค.ศ. 122 “กำแพงฮาดริอานุส” เป็นหนึ่งในสามแนวป้องกันการรุกรานอาณานิคมบริเตนของโรมัน แนวแรกเป็นแนวตั้งแต่แม่น้ำไคลด์ไปจนถึงแม่น้ำฟอร์ธที่สร้างในสมัยจักรพรรดิอากริโคลา และแนวสุดท้ายคือกำแพงอันโตนิน (Antonine Wall) แนวกำแพงทั้งสามสร้างขึ้นเพื่อ
ในบรรดากำแพงสามกำแพงฮาดริอานุสเป็นกำแพงที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดเพราะยังคงทิ้งร่องรอยไว้ให้เห็นกันในปัจจุบัน กำแพงฮาดริอานุสเป็น “กำแพงโรมัน” (limes) ของเขตแดนทางเหนือของบริเตนและเป็นกำแพงที่สร้างเสริมอย่างแข็งแรงที่สุดในจักรวรรดิ นอกจากจะใช้ในการป้องกันศัตรูแล้วประตูกำแพงก็ยังใช้เป็นด่านศุลกากรในการเรียกเก็บภาษีสินค้าด้วย
กำแพงบางส่วนยังคงเหลือให้เห็นกันในปัจจุบันโดยเฉพาะส่วนกลาง และตัวกำแพงสามารถเดินตามได้ตลอดแนวซึ่งทำให้เป็นสิ่งที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวที่นิยมกันมากที่สุดแห่งหนึ่งของทางตอนเหนือของอังกฤษ กำแพงนี้บางครั้งก็เรียกกันง่ายๆ ว่า “กำแพงโรมัน” กำแพงฮาดริอานุสได้รับฐานะเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1987 องค์การอนุรักษ์มรดกอังกฤษ (English Heritage) ซึ่งเป็นองค์การราชการในการบริหารสิ่งแวดล้อมทางประวัติศาสตร์ของอังกฤษบรรยายกำแพงฮาดริอานุสว่าเป็น “อนุสาวรีย์ที่สำคัญที่สุดที่สร้างโดยโรมันในบริเตน”
ขนาด

กำแพงฮาดริอานุสมีความยาวทั้งสิ้นด้วยกัน 80 โรมันไมล์ (73.5 ไมล์หรือ 117 กิโลเมตร) ความหนาและความสูงของกำแพงก็ขึ้นอยู่กับวัสดุก่อสร้างที่หาได้ในบริเวณที่สร้าง กำแพงทางด้านตะวันออกของแม่น้ำเอิร์ทธิง (River Irthing) สร้างจากหินสี่เหลี่ยมหนา 3 เมตร (9.7 ฟุต) และสูง 5-6 เมตร (16-20 ฟุต) ขณะที่ทางด้านตะวันตกของแม่น้ำสร้างด้วยดิน/หญ้าที่หนา 6 เมตร (20 ฟุต) และสูง 3.5 เมตร (11.5 ฟุต) ตัวเลขนี้ไม่รวมโครงสร้างอื่นๆ นอกตัวกำแพงที่รวมทั้งคู, หอสังเกตการณ์ และป้อม ส่วนกลางของกำแพงหนา 8 โรมันฟุต (7.8 ฟุต หรือ 2.4 เมตร) บนฐานกว้าง 3.0 เมตร (10 ฟุต) บางส่วนของกำแพงที่เหลือยู่ก็สูงถึง 3.0 เมตร (10 ฟุต)
แนวกำแพง

กำแพงฮาดริอานุสเริ่มจากทางตะวันออกไปตั้งแต่ป้อมเซเกดูนัม (Segedunum) ที่วอลล์เซ็นด์บนฝั่งแม่น้ำไทน์ไปจนถึงโซลเวย์เฟิร์ธ (Solway Firth) ทางตะวันตก ทางหลวงสาย A69 และ B6318 ตัดเลียบแนวกำแพงตั้งแต่นิวคาสเซิลอัพพอนไทน์ทางตะวันออกไปจนถึงคาร์ไลล์ทางตะวันตก และขึ้นไปทางฝั่งทะเลทางเหนือของคัมเบรีย กำแพงทั้งหมดอยู่ในอังกฤษใต้เขตแดนอังกฤษ-สกอตแลนด์ ตัวกำแพงห่างจากสกอตแลนด์ราว 15 กิโลเมตรทางตะวันตก และราว 110 กิโลเมตรทางตะวันออก
จักรพรรดิฮาดริอานุส

กำแพงฮาดริอานุสสร้างขึ้นหลังจากที่จักรพรรดิฮาดริอานุส (ค.ศ. 76 - ค.ศ. 138) เสด็จมาบริเตนในปี ค.ศ. 122 จักรพรรดิฮาดริอานุสทรงประสบปัญหาทางการทหารในโรมันบริเตน และจากผู้ต่อต้านกลุ่มต่างๆ ทั่วจักรวรรดิที่รวมทั้งในอียิปต์, จูเดีย, ลิเบีย, มอเรทาเนีย และกลุ่มชนที่ทราจันจักรพรรดิโรมันองค์ก่อนหน้านั้นพิชิตมาได้ พระองค์จึงทรงต้องหาวิธีที่จะแสดงพระบรมราชนุภาพและเสริมสร้างความมั่นคงต่างๆ เพื่อจะเพิ่มความมั่นคงให้แก่จักรวรรดิ นอกจากกำแพงจะมีประโยชน์ในทางยุทธศาสตร์แล้วการสร้างโครงการขนาดใหญ่เช่นกำแพงฮาดริอานุสก็ยังเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นมหาอำนาจของจักรวรรดิโรมัน ที่ไม่แต่จะในอาณานิคมบริเตนที่ยึดครองเท่านั้นแต่ยังรวมไปถึงกรุงโรมเองด้วย
เขตแดนในสมัยต้นๆ ของจักรวรรดิมักจะเป็นเขตแดนธรรมชาติเช่นแม่น้ำหรือภูเขา หรือการตั้งกองทหารไว้ป้องกัน ถนนที่ใช้ทางการทหารมักจะเป็นถนนที่ตัดเลียบพรมแดนที่มีป้อมและหอสัญญาณเป็นระยะๆ จนกระทั่งมาถึงสมัยของจักรพรรดิโดมิเชียนในปลายคริสต์ศตวรรษแรกเท่านั้นจึงได้มีการเริ่มสร้างเขตแดนแบบถาวรขึ้นในเจอร์มาเนียเหนือ (Germania Superior) ซึ่งเริ่มด้วยการสร้างเป็นรั้วธรรมดา ฮาดริอานุสปรับปรุงความคิดนี้โดยสร้างเป็นกำแพงระเนียด (palisade) ตลอดแนวโดยมีป้อมสนับสนุนเป็นระยะๆ แม้ว่าการสร้างกำแพงเช่นนั้นจะมิได้เป็นการป้องกันการรุกรานได้อย่างจริงจังเท่าใดนัก แต่ก็เป็นการปักหลักเขตแดนของบริเวณที่ปกครองโดยโรมันอย่างเป็นทางการ และใช้เป็นการควบคุมการเข้าออกด้วย
หลังจากการตัดสินใจก่อสร้างกำแพงแบ่งเขตแดนแบบถาวรแล้วฮาดริอานุสก็ลดจำนวนทหารประจำการในอาณาบริเวณของชนบริกานทีส (Brigantes) ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ระหว่างแม่น้ำไทน์และแม่น้ำฮัมเบอร์ และหันไปมุ่งมั่นกับการสร้างแนวป้องกันทางด้านเหนือของบริเวณนั้นให้มั่นคงแทนถนนสเตนเกท (Stanegate) เดิม ที่เชื่อกันว่าเป็นถนนที่ใช้เป็นเส้นแบ่งเขตแดนโรมันมาจนกระทั่งบัดนั้น
กองทหารประจำการ

กำแพงมีทหารกองเสริมประจำการที่ไม่ใช่หน่วยของกองทหารโรมันปกติ จำนวนทหารประจำการก็ขึ้นๆ ลงๆ ตลอดสมัยที่โรมันเข้ามายึดครองบริเตน แต่โดยประมาณแล้วก็ประมาณกันว่ามีจำนวน 9,000,000 คนรวมทั้งทหารราบและทหารม้า
ในปี ค.ศ. 180 จักรวรรดิได้รับการโจมตีอย่างหนักโดยเฉพาะระหว่างปี ค.ศ. 196 ถึงปี ค.ศ. 197 ที่ทำให้กองทหารอ่อนแอลง การสร้างเสริมกำแพงทำกันในสมัยของจักรพรรดิเซ็พติมิอัส เซเวอรัส จากนั้นมาบริเวณใกล้กำแพงก็มีความสงบสุขมาตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 3 นอกจากนั้นมีข้อเสนอว่าทหารที่ประจำการบางคนอาจจะแต่งงานกับสตรีท้องถิ่นและกลืนไปกับชุมชนท้องถิ่นตลอดสมัยการยึดครอง