stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮาชิมะ

| ฮาชิมะ (端島) กุงกันจิมะ (軍艦島) |
| --- | --- |


มุมด้านหน้าของเกาะ
| แหล่งมรดกจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมของญี่ปุ่นในยุคเมจิ: การถลุงเหล็กและผลิตเหล็กกล้า การต่อเรือและการทำเหมืองถ่านหิน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เกาะฮาชิมะ
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iv)
อ้างอิง: 1484
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2558 (คณะกรรมการสมัยที่ 39)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ฮาชิมะ (ญี่ปุ่น: 端島; โรมาจิ: Hashima) หรือ กุงกันจิมะ (ญี่ปุ่น: 軍艦島; โรมาจิ: Gunkanjima - "เกาะเรือรบ") เป็นเกาะที่ไม่ได้เกิดขึ้นเองในธรรมชาติแต่ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1887 และเสร็จในปี ค.ศ. 1890 โดยบริษัทมิตซูบิชิเป็นผู้สร้าง เกาะฮาชิมะอยู่ห่างจากเมืองนางาซากิ ประมาณ 15 กิโลเมตร มีความยาวเกาะประมาณ 500 เมตร ไว้ใช้เพื่อเป็นที่พักของคนงานทำอุตสาหกรรมเหมืองถ่านหิน ในเมืองมี อาคารที่พัก และได้รับการบันทึกว่าเป็นเมืองที่มีผู้คนหนาแน่นมากที่สุดในช่วงนั้น (ประมาณ 5,000 คน) จนเมื่อถ่านหินไม่นิยมใช้เนื่องจากมีน้ำมันเข้ามาแทน เกาะฮาชิมะก็ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1974 ปัจจุบันบนเกาะไม่มีสาธารณูปโภคใด ๆ เลย ทั้งน้ำประปา, ไฟฟ้า, โทรศัพท์ หรือห้องน้ำ
เกาะฮาชิมะได้ชื่อว่าเป็นสถานที่ผีสิงที่น่ากลัวอันดับ 2 ของโลก รองจากหอคอยลอนดอน ในประเทศอังกฤษ
ในภาพยนตร์

ปี พ.ศ. 2492 มีฉากของเกาะดังกล่าวในภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง มิโดริ นากิ ชิมะ (The Greenless Island)
ปี พ.ศ. 2543 เป็นฉากแสดงในภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง เกมนรก โรงเรียนพันธุ์โหด (Battle Royale)
ปี พ.ศ. 2552 เป็นฉากในเอมวีเพลง มายโลนลีทาวน์ (My Lonely Town) ของวงB'z ทั้งยังใช้เป็นภาพหน้าปกแผ่นวีดิทัศน์
ปี พ.ศ. 2555 เป็นสถานที่แสดงฉากในภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ภาคพลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007 ที่ซึ่งบอนด์ได้พบกับราอูล ซิลวา อดีตสายลับ MI6 แต่ก็ไม่ได้แสดงที่แห่งนั้นจริง โดยเป็นเพียงฉากจำลองที่สตูดิโอ
ปี พ.ศ. 2556 เป็นฉากแสดงในภาพยนตร์ไทยเรื่อง ฮาชิมะ โปรเจกต์ ไม่เชื่อ ต้องลบหลู่
ปี พ.ศ. 2558 เป็นฉากแสดงในภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง ผ่าพิภพไททัน (Attack On Titan) ฉบับคนแสดง
ปี พ.ศ. 2560 เป็นฉากแสดงในภาพยนตร์เกาหลีใต้เรื่อง The Battleship Island
แหล่งข้อมูลอื่น

จากกระทู้ในพันทิป เก็บถาวร 2008-05-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Photos at Picasa Web Albums[ลิงก์เสีย] (อังกฤษ)
Thoughts on "Gukanjima - View of an Abandoned Island" (essay) (อังกฤษ)
Photography of Gunkanjima from an American Photographer-Ross McDermott เก็บถาวร 2007-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Battle Royale locations, from the official movie website เก็บถาวร 2008-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Gunkanjima Photo Gallery เก็บถาวร 2008-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
A project with the goal of a virtually accessible Gukanjima เก็บถาวร 2008-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Archibase photo tour เก็บถาวร 2008-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Documentary video of a local returning (อังกฤษ)
pictures of gunkanjima in May 2007 เก็บถาวร 2007-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ฮาชิมะ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
32°37′40″N 129°44′19″E﻿ / ﻿32.6277°N 129.7385°E﻿ / 32.6277; 129.7385
อึ้งเอี๊ยะซือ

อึ้งเอี๊ยะซือ หรือ หวงเหยาซือ เป็น 1 ใน 5 ยอดฝีมือในสมัยราชวศ์ซ่ง เขาเป็นตัวละครในนวนิยายจากเรื่อง มังกรหยก ภาค 1 บท ก๊วยเจ๋งกับอึ้งย๊ง (The Legend Of The Condor Heroes) และ มังกรหยก ภาค 2 บท เอี้ยก้วยกับเซียวเหล่งนึ่ง (The Return Of The Condor Heroes) ซึ่งประพันธ์โดยนักประพันธ์ชาวจีน คือ กิมย้ง
ข้อมูลพื้นฐานและข้อมูลส่วนตัว

ชื่อภาษาไทย : อึ้งเอี๊ยะซือ หรือ หวงเหยาซือ
ชื่อภาษาจีน : 黄药师
ชื่อภาษาอังกฤษ : Huang Yaoshi
ฉายา : มารบูรพา (東邪) หรือ มารเฒ่าหวง (黃老邪)
ครอบครัว : พั่งเฮ้ง หรือ ฟ่งเหิง (ภรรยา)   ;   อึ้งย๊ง หรือ หวงหรง (บุตรสาว)
สถานที่เกิด : จังหวัดยูนนาน
สถานที่พักอาศัย : เกาะดอกท้อ
บุคคลิกและลักษณะนิสัย : อึ้งเอี๊ยะซือเป็นบุคคคลที่เฉลียวฉลาด ไหวพริบ ปฏิภาณเป็นเลิศ สุขุม รอบคอบ แต่มีนิสัยแปลกประหลาด ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง บางครั้งก็เป็นคนมีเหตุผล บางครั้งก็ไร้เหตุผล อารมณ์แปรปรวนไม่คงที่ เขาเป็นคนที่เกลียดขนบธรรมเนียมประเพณีและกฎเกณฑ์ที่คร่ำครึโบราณ เป็นคนที่มีลักษณะ ธรรมะ 7 ส่วน อธรรม 7 ส่วน เป็นคนที่มักทำตัวลึกลับ ไปมาไร้ร่องรอย ไม่ค่อยปรากฏตัวง่าย ๆ หากจำเป็นต้องแสดงตัว จะสวมหน้ากากปิดบังหน้าตาที่แท้จริงไว้ ด้วยบุคคลิกและลักษณะนิสัยของอึ้งเอี๊ยะซือที่เป็นเช่นนี้ ทำให้ผู้คนต่างหวาดกลัวและเกลียดชัง และมองว่าอึ้งเอี๊ยะซือเป็นพวกนอกรีต บรรดาชาวยุทธจึงพากันขนานนามอึ้งเอี๊ยะซือว่า มาร หรือ มารเฒ่า
ความสามารถ : อึ้งเอี๊ยะซือ จัดว่าเป็นตัวละครที่สมบูร์แบบเพียงคนเดียวในนวนิยายเลยก็ว่าได้ เพราะเป็นผู้ที่มีความสามารถแทบทุกด้าน คือ
( 1. ) ทางด้านบุ๋น ได้แก่
1.1 ดนตรี (ขลุ่ย พิณ ฯลฯ)
1.2 ศิลปะ (อักษร วาดภาพ การออกแบบ ฯลฯ)
1.3 กวี (กาพย์ กลอน โคลง ฉันท์ ฯลฯ)
1.4 การเดินหมาก (หมากล้อม หมากรุก ฯลฯ)
1.5 ค่ายกล
1.6 การคำนวณ (คณิตศาสตร์ ฯลฯ)
1.7 การดูดาว หรือ การทำนายดวง
1.8 การแพทย์
1.9 การทำอาหาร
( 2. ) ทางด้านบู้ วรยุทธและวิทยายุทธของอึ้งเอี๊ยะซือนั้น นับว่าลึกล้ำพิสดารและหาได้ยาก ทั้งวิชาประจำตัวและวิชาที่ตนเองได้บัญญัติขึ้น ได้แก่
2.1 วิชากระบี่ ได้แก่ กระบี่ขลุ่ยหยก (玉簫劍法)   ; กระบี่ Jade Leaking Silver Pushing Sword (玉漏催銀劍 | กระบี่หยกเงินรุกแทรก) กระบี่บุปผาร่วง ดัดแปลงมาจากฝ่ามือเทพกระบี่บุปผาร่วง
2.2 วิชาดาบ -
2.3 วิชาดัชนี ได้แก่ ดรรชนีนิ้วดีด (彈指神通 | หากแปลตรงตัว คือ ดรรชนีศักดิ์สิทธิ์)
2.4 วิชาสกัดจุด ได้แก่ เข็มกล้วยไม้ปัดจุด (蘭花拂穴手)
2.5 วิชาฝ่ามือ ได้แก่ ฝ่ามือเทพกระบี่บุพผาโรย (落英神劍掌) หรือ ฝ่ามือดอกท้อร่วงโรย (桃華落英掌) ; ฝ่ามือคลื่นหยก (碧波掌法 )  ; ฝ่ามือตัดอากาศ (劈空掌) มือกล้วยไม้ปาดจุด
2.6 วิชาเท้า ได้แก่ บาทาพายุกวาดใบไม้ (旋風掃葉腿)
2.7 วิชาอาวุธลับ ได้แก่ เข็มเกาะกระดูก (附骨針)
2.8 วิชาอื่น ๆ ได้แก่ ค่ายกลยี่สิบแปดดาวนักษัตร
อึ้งเอี๊ยะซือเป็นคนที่แก้ค่ายกลเจ็ดดาวที่เฮ้งเต็งเอี้ยงคิดค้นไว้ได้สำเร็จ ตอนที่รับมือกับก๊วยเจ๋งและเหล่านักพรตช้วนจิน
ความรักที่มีต่อภรรยาที่ตายจากไปเป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่เขายึดติด บุคลิกของก๊วยเจ๋งทั้งซื่อทั้งทึ่ทำให้เขาไม่ค่อยชอบ แต่ภายหลังได้พบเอี้ยก้วยที่มีลักษณะ คล้ายกับตนเอง (ธรรมะมีธรรม 7 ส่วน, อธรรมมีธรรมะ 7 ส่วน) ส่งผลให้คบหาเป็นสหายต่างวัย
ขณะที่การสู้รบป้องกันเมืองเซียงเอี๊ยงดำเนินอยู่ ชาวตงง้วนอาศัยเขาเป็นผู้นำขบวนในค่ายกลกลุ่มดาว 28 กลุ่ม ช่วยเหลือก๊วยเซียงได้สำเร็จและขับไล่มองโกลได้อีกด้วย
ลูกศิษย์ของอึ้งเอี๊ยะซือ

เค็กเล้งฮวง  曲灵风 วิชาตัวเบาสูงส่ง ฝ่ามืออากาศร้ายกาจยิ่ง เป็นศิษย์คนโตหลังจากที่ถูกไล่จากเกาะดอกท้อก็ไปเป็นเจ้าของร้านสุราที่หมู่บ้านงู้แกชึง หมู่บ้านของพ่อและแม่ของก๊วยเจ๋งและเอี้ยคัง ภายหลังโดนองครักษ์วังหลวงสังหารที่ห้องลับของร้านตัวเองโดยในห้องลับยังมีของมีค่ามากมายที่เค็กเล้งฮวงไปขโมยมาจากวังหลวงเพื่อเป็นของขวัญแก่อาจารย์ในจำนวนนั้นมีภาพที่ซ่อนแผนที่ของตำราพิชัยสงครามของงักฮุย
ตั้งเฮี้ยงฮวง 陈玄风 ลมทมิฬคู่พิฆาต  ฉายา  ศพทองแดง มีเนื้อกระดูกเหล็ก ฟันแทงไม่เข้า เป็นคนรักของบ๊วยเถียวฮวงเป็นคนต้นคิดที่จะโขมยคัมภีร์เก้าอิมสุดท้ายกลับถูกก๊วยเจ๋งแทงที่สะดือซึ่งเป็นจุดอ่อนตายที่มองโกล
บ๊วยเถี่ยวฮวง 梅超风 ลมทมิฬคู่พิฆาต ฉายา ศพเหล็ก ไปมาดั่งลม ลงมือรวดเร็ว เป็นที่รักและเอ็นดูของอาจารย์โดนอึ้งเอี๊ยะซือช่วยมาจากเงื้อมมือของเจ้าของบ้านที่โหดร้ายแห่งหนึ่ง ถูกเจ็ดประหลาดกังหนำทำร้ายจนตายบอด สุดท้ายยอมตายแทนอาจารย์โดยขวางเข้าไปรับฝ่ามือของอาวเอี๊ยงฮง
เล็กเซ่งฮวง 陆乘风 เก่งกาจเรื่องค่ายคู ประตูกล เจ้าของหมู่ตึกเมฆกลับในทะเลสาบไท่โอ่ว ก่อตั้งเป็นกองโจรสลัดที่ปล้นคนเลวช่วยคนยากมีลูกชายหนึ่งคนชื่อ เล็กอ่วงเอ็ง ภายหลังหมู่ตึกเมฆกลับถูกไฟไหม้ เล็กเซ่งฮวงหายสาบสูญไป
บู๊เม้งฮวง 武眠风 หลังจากออกจากสำนักก็ชวนชาวยุทธ์ไปจับกุมตั้งเฮี้ยงฮวงและบ๊วยเถี่ยวฮวงเพื่อหวังชิงคัมภีร์เก้าอิมไปคืนให้อาจารย์ แต่สุดท้ายเสียชีวิตในเหตุการณ์นี่
ปั้งมิกฮวง 冯默风 หลังออกมาจากสำนักก็ไปเป็นช่างตีเหล็ก แล้วถูกมองโกลต้อนไปเป็นช่างตีเหล้กในกองทัพสุดท้ายต้องตายเพราะช่วย ก๊วยเจ๋งและเอี้ยก่วยตอนที่ทั้ง2ไปช่วย2พี่น้องตระกลูบู๊ลูกของบู๊ซำทงที่ถูกมองโกลจับตัวไป ปังมิกอวงเห็นเหตุการณ์ก็เข้าไปช่วยทั้งที่ตัวเองไม่รู้จักกับก๊วยเจ๋งเลย
หลังจากตั้งเฮี้ยงฮวงและบ๊วยเถี่ยวฮวงขโมยคัมภีร์เก้าอิมและหนีออกจากเกาะดอกท้อ อึ้งเอี๊ยะซือโกรธมากจนไปลงที่ศิษย์คนอื่นโดยหักขาศิษย์ที่เหลือแล้วขับออกจากเกาะดอกท้อ
ศิษย์รุ่นที่ 2 คือ
เที้ยเอ็ง หลานของเล็กลิบเตี้ยและเล็กเตียงง้วน อึ้งเอี๊ยะซือช่วยมาจากตอนที่ลี้มกโช้วจะฆ่านางกับลูกพี่ลูกน้องนางชื่อ เล็กบ้อซัง เที้ยเอ็งโดนอึ้งเอี๊ยะซือช่วยไปและรับเป็นศิษย์ ส่วนเล้กบ้อซังโดนลี้มกโช้วชิงตัวไป
หลานศิษย์ของอึ้งเอี๊ยะซือ

ส่าโกว ลูกสาวเค็กเล้งฮวง เป็นคนสติไม่เต็มหลังจากเจอกับอึ้งเอี๊ยะซือได้รับการถ่ายทอดวิชามากมายแต่เรียนไม่ได้มากเพราะค่อนข้างโง่งมนั่นเอง สุดท้ายอึ้งเอี๊ยะซือ ได้คิด 3 ท่าใหม่พิเศษสำหรับนางโดยเฉพาะ นางใช้สู้กับลี้มกโช้วแต่ใช้แค่ 3 ท่านี้ก็พอสู้กับลี้มกโช้วได้
เล็กอ่วงเอ็ง ลูกชายของเล็กเซ่งฮวงโดนอึ้งเอี๊ยะซือจัดพีธีแต่งงานกับสาวที่เจอหน้าแค่ครั้งเดียวเองที่ร้านสุราร้างแต่ก็เต็มใจเพราะสาวนั้นน่ารักชื่อเที้อเอี้ยวเกีย
ผู้เขียนบทความเพิ่มเติมและเรียบเรียงเนื้อหาใหม่เพิ่มเติม

เขียนและเรียบเรียงเนื้อหาใหม่โดย   ;   ส.อ.เอกนรินทร์ ณัฐภณ ( SGT.Eknarin Natthaphon )
เนื้อหาบางส่วนอ้างอิงจาก   ;
(1) https://zh.wikipedia.org/wiki/%E6%A1%83%E8%8A%B1%E5%B3%B6_(%E9%96%80%E6%B4%BE)
(2) https://en.wikipedia.org/wiki/Huang_Yaoshi
(3) http://wuxia.wikia.com/wiki/Huang_Yaoshi
(4) http://wiki.wuxiaedge.com/index.php/Huang_Yaoshi
ฮาจิโอจิ

ฮาจิโอจิ (ญี่ปุ่น: 八王子市; โรมาจิ: Hachiōji-shi) เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกระยะทาง 40 กิโลเมตร จากศูนย์กลางโตเกียว เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับแปดในเขตมหานครโตเกียวและปริมณฑล ทีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 186.31 ตารางกิโลเมตร ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 มีจำนวนประชากร 561,344 คน
ฮาจิโอจิล้อมรอบไปด้วยภูเขาทั้งสามด้าน ภูเขาที่สำคัญ เช่น เขาทากาโอะและเขาจิมบะ เป็นสถานที่ปีนเขาที่ได้รับความนิยม สามารถเดินทางไปถึงได้ทั้งรถไฟและรถประจำทาง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการเทศบาลนครฮาจิโอจิ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
เนเฟรูคาเยต

จารึกแห่งเรดยูคนุม, เจ้าพนักงานราชสำนักในพระนางเนเฟรูคาเยต (ไคโร 20543)
เนเฟรูคาเยต เป็นเจ้าหญิงแห่งอียิปต์โบราณและพระราชินีจากราชวงศ์ที่สิบเอ็ด โดยทราบพระนามของพระองค์เพียงแค่จากจารึกของเจ้าพนักงานราชสำนักของพระองค์นามว่า เรดยูคนุม ซึ่งพบในเมืองเดนเดรา (ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ ในกรุงไคโร ซีจี 20543) พระองค์อาจจะเป็นพระราชมารดาของฟาโรห์อินโยเตฟที่ 3 ซึ่งมีพระนามว่า เนเฟรู พระองค์ยังได้รับพระสมัญญานามว่า "พระราชธิดาแห่งกษัตริย์" (z3.t-nỉsw.t), "พระมเหสีอันเป็นที่รักแห่งกษัตริย์" (ḥm.t-nỉsw.t mrỉỉ.t=f) และ "ผู้ประดับประดาแห่งกษัตริย์" (ẖkr.t-nỉsw. t) จากสิ่งนี้ พระองค์น่าจะเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์อินโยเตฟที่ 1 และเป็นพระมเหสีในฟาโรห์อินโยเตฟที่ 2 นอกจากนี้ ในหลุมฝังพระบรมศพของฟาโรห์อินโยเตฟที่ 3 ยังพบชิ้นส่วนจารึกที่บันทึกนามของสตรีคนหนึ่งว่า เนเฟรูเคา ซิลก์ รอธ ได้โต้แย้งว่า เนเฟรูเคา เป็นเพียงการเขียนที่แตกต่างกันสำหรับชื่อ เนเฟรูคาเยต เนเฟรู น่าจะเป็นเพียงชื่อย่อของ เนเฟรูเคา/เนเฟรูคาเยต
เขตคิตะ (โตเกียว)

เขตคิตะ (ญี่ปุ่น: 北区; โรมาจิ: Kita-ku) เป็น 1 ใน 23 เขตพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของกรุงโตเกียว จึงเป็นที่มาของคำว่า "คิตะ" ซึ่งแปลว่า "เหนือ"
ในปี 2008 เขตคิตะมีจำนวนประชากรประมาณ 332,140 คน มีความหนาแน่น 16,140 คน ต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

เขตคิตะตั้งอยู่ทางทิศเหนือของกรุงโตเกียว ด้านทิศเหนือมีอาณาเขตติดกับเมืองคาวางูจิและโทดะ จังหวัดไซตามะ ทางทิศตะวันออก ทิศใต้ และทิศตะวันตกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตอาดาจิ อารากาวะ อิตาบาชิ บุงเกียว และโทชิมะ
สถานที่มีชื่อเสียง

สวนอาซูกายามะ
สวนอูกิมะ
สวนจูโอ (ค่ายโอจิ)
สวนนานูชิโนตากิ
ศาลเจ้าโอจิ
ศาลเจ้าโอจิอินาริ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kita, Tokyo
คู่มือการท่องเที่ยว North Tokyo จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการเขตคิตะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
เนเบตเนฮัต

เนเบตเนฮัต ("สตรีแห่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์") เป็นพระมเหสีแห่งอียิปต์โบราณในช่วงกลางราชวงศ์ที่ 18 พระองค์เป็นพระมเหสีในฟาโรห์ที่ไม่ปรากฏพระนาม พระนามของพระองค์เป็นที่รู้จักจากหลักฐานเพียงชิ้นเดียวคือ ซิ้นส่วนโถคาโนปิกหินปูน ซึ่งค้นพบที่บริเวณสุสานหลวงหุบเขาราชินี และโถคาโนปิกเป็นส่วนหนึ่งของการค้นพบที่เรียกว่าหลุมฝังศพของเจ้าหญิง
เป็นที่ยินยอมที่ว่า พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งเป็นพระมเหสี อีนเนื่องจากพระองค์อาจจะเป็นคนสนิทสนมใกล้ชิดกับฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 บางทีพระองค์อาจจะเป็นพระราชธิดาหรือพระญาติผู้หญิงพระองค์อื่นๆ
เนเฟรูที่ 1

| เนเฟรูที่ 1 |
| --- | --- |
ตำแหน่ง: พระราชินีแห่งอียิปต์
คู่สมรส: ฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่หนึ่ง
บุตร: ฟาโรห์อินโยเตฟที่หนึ่ง ฟาโรห์อินโยเตฟที่สอง
ญาติ: ฟาโรห์อินโยเตฟที่สาม (หลานชาย)
เนเฟรูที่ 1 (มีความหมายว่า "ความงาม") เป็นพระราชินีพระองค์แรกของราชวงศ์ที่สิบเอ็ด พระองค์เป็นพระมเหสีของฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่หนึ่ง
เนเบเทีย

เนเบตธิอา เป็นเจ้าหญิงแห่งอียิปต์โบราณของราชวงศ์ที่สิบแปด พระองค์เป็นพระราชนัดดาของฟาโรห์ทุตโมสที่สี่ และเป็นพระราชธิดาของเจ้าชายซิอาตุม พระองค์เป็นหนึ่งในเชื้อพระวงศ์ของฟาโรห์ทุตโมสที่สี่ในฐานะหลานของฟาโรห์ หลุมฝังพระศพของพระองค์ถูกทำลายจากการถูกโจรปล้นสุสานก่อนการค้นพบในปี ค.ศ.1857
เจอร์รี แซนเดล

เจอร์รี ดับเบิลยู. แซนเดล (เกิดเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1942) เป็นนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกา สังกัดพรรคเดโมแครต ซึ่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐนิวเม็กซิโก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1971 จนถึงปี ค.ศ. 2000 แซนเดลได้เข้าร่วมกับมหาวิทยาลยเทคโนโลยีรัฐเท็กซัส และเป็นนักธุรกิจน้ำมัน
เจอร์รี หยาง

คำสำคัญ "เจอร์รี หยาง" สามารถหมายถึง
เจอร์รี หยาง (วิสาหกร) - ผู้ร่วมก่อตั้งยาฮู!
เจอร์รี หยาง (นักพนัน) - ผู้ชนะการแข่งขันไพ่โปเกอร์ต่อเนื่องระดับโลก ค.ศ. 2007
หยาง จื่อ-หยวน (จิตรกร) - จิตรกรไต้หวัน
เซียงจง หยาง - นักวิทยาศาสตร์ด้านชีววิทยา
ออสติน

| ออสติน |
| --- | --- |
เมือง

สมญา: Live Music Capital of the World, The ATX, City of the Violet Crown
ตำแหน่งเมืองออสตินในรัฐเท็กซัส
พิกัด:  30°16′2″N 97°45′50″W﻿ / ﻿30.26722°N 97.76389°W﻿ / 30.26722; -97.76389
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
รัฐ: เท็กซัส
เคาน์ตี้: ทราวิส วิลเลียมสัน เฮยส์
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2378
เข้าร่วม: 27 ธันวาคม พ.ศ. 2382
การปกครอง
 • ประเภท: Manager-Council
 • นายกเทศมนตรี: Will Wynn
 • City Manager: Marc Ott
พื้นที่
 • เมือง: 767.28 ตร.กม. (296.25 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 651.4 ตร.กม. (251.5 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 17.9 ตร.กม. (6.9 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 11,099.91 ตร.กม. (4,285.70 ตร.ไมล์)
ความสูง: 149 เมตร (489 ฟุต)
ประชากร (2007)
 • เมือง: 743,074 (16th) คน
 • ความหนาแน่น: 925.21 คน/ตร.กม. (2,396.3 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 1,598,161 คน
 • Demonym: Austinite
เขตเวลา: UTC-6 (CST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-5 (CDT)
ZIP code: 78701-78705, 78708-78739, 78741-78742, 78744-78769
รหัสพื้นที่: 512
FIPS code: 48-05000
GNIS feature ID: 1384879
เว็บไซต์: www.ci.austin.tx.us
ออสติน (อังกฤษ : Austin) เป็นเมืองหลวงของรัฐเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ในเคาน์ตี้ทราวิส เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของเท็กซัส และเป็นอันดับที่ 16 ของประเทศ ในปี 2550 มีประชากร 743,074 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เมืองออสติน
Austin Convention & Visitors Bureau
หอการค้าออสติน
ภาพถ่ายประวัติศาสตร์จากศูนย์ประวัติศาสตร์เมืองออสติน,  โดย Portal to Texas History
Population Estimates for Metropolitan, Micropolitan, and Combined Statistical Areas
| ด ค กเมืองหลวงของสหรัฐแบ่งตามเขตอำนาจ |
| --- | --- |
 ชาติ: สหรัฐ วอชิงตัน ดี.ซี. รัฐ: คอนเนทิคัต ฮาร์ตเฟิร์ด  เคนทักกี แฟรงก์เฟิร์ต  แคนซัส โทพีกา  แคลิฟอร์เนีย แซคราเมนโต  โคโลราโด เดนเวอร์  จอร์เจีย แอตแลนตา  เซาท์แคโรไลนา โคลัมเบีย  เซาท์ดาโคตา เพียร์  เดลาแวร์ โดเวอร์  เทนเนสซี แนชวิลล์  เท็กซัส ออสติน  นอร์ทแคโรไลนา ราลี  นอร์ทดาโคตา บิสมาร์ก  นิวเจอร์ซีย์ เทรนตัน  นิวเม็กซิโก แซนตาเฟ  นิวยอร์ก ออลบานี  นิวแฮมป์เชอร์ คองคอร์ด  เนแบรสกา ลิงคอล์น  เนวาดา คาร์สันซิตี  เพนซิลเวเนีย แฮร์ริสเบิร์ก  ฟลอริดา แทลลาแฮสซี  มอนแทนา เฮเลนา  มิชิแกน แลนซิง  มินนิโซตา เซนต์พอล  มิสซิสซิปปี แจ็กสัน  มิสซูรี เจฟเฟอร์สันซิตี  เมน ออกัสตา  แมริแลนด์ แอนแนโพลิส  แมสซาชูเซตส์ บอสตัน  ยูทาห์ ซอลต์เลกซิตี  โรดไอแลนด์ พรอวิเดนซ์  ลุยเซียนา แบตันรูช  วอชิงตัน โอลิมเปีย  วิสคอนซิน แมดิสัน  เวสต์เวอร์จิเนีย ชาร์ลสตัน  เวอร์จิเนีย ริชมอนด์  เวอร์มอนต์ มอนต์พีเลียร์  ไวโอมิง ไชแอนน์  ออริกอน เซเลม  อะแลสกา จูโน  อาร์คันซอ ลิตเทิลร็อก  อินดีแอนา อินเดียแนโพลิส  อิลลินอย สปริงฟีลด์  แอริโซนา ฟีนิกซ์  แอละแบมา มอนต์กอเมอรี  โอคลาโฮมา โอคลาโฮมาซิตี  โอไฮโอ โคลัมบัส  ไอดาโฮ บอยซี  ไอโอวา ดิมอยน์  ฮาวาย โฮโนลูลู ดินแดน: กวม ฮากัตญา  ปวยร์โตรีโก ซานฮวน  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา ไซปัน  หมู่เกาะเวอร์จิน ชาร์ลอตต์อะมาลี  อเมริกันซามัว ปาโกปาโก
อูฐ

| อูฐ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลโอซีน–ปัจจุบัน  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Artiodactyla
วงศ์:: Camelidae
สกุล:: Camelus Linnaeus, 1758

ชนิด
 Camelus bactrianus   Camelus dromedarius   Camelus gigas †   Camelus hesternus †   Camelus sivalensis †
อูฐโหนกเดียวในสวนสัตว์ไทย
อูฐ เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อยู่ในสกุล Camelus จัดอยู่ในวงศ์ Camelidae เป็นสัตว์ที่มีความอดทนสูง สามารถอาศัยอยู่ได้โดยไม่ต้องกินอาหารหรือน้ำเลย 2 สัปดาห์ เพราะมีไขมันสะสมไว้ในหนอกและร่างกายเก็บรักษาน้ำได้เป็นอย่างดี จึงสามารถอยู่ในที่ทุรกันดารเช่นทะเลทรายได้เป็นอย่างดี กินอาหารประเภทใบไม้ในทะเลทราย ตัวโตเต็มที่มีความสูงถึงบ่าประมาณ 1.85 เมตร และหนอกสูงอีก 75 เซนติเมตร ความสามารถ วิ่งได้เร็ว 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และเดินด้วยความเร็วคงที่ประมาณ 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แบกน้ำหนักได้ 150-200 กิโลกรัม อุณหภูมิร่างกายเปลี่ยนแปลงได้จาก 35 องศาเซลเซียสในตอนกลางคืนมาเป็น 41 องศาเซลเซียสในตอนกลางวัน ปัจจุบันสัตว์ในตระกูลอูฐได้ถูกนำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจในบางประเทศ แต่ใช้ประโยชน์ในด้านต่าง ๆ ได้แก่ เป็นอาหาร ตัดขน รีดนม และใช้เนื้อเพื่อบริโภค
ประเภท

สัตว์ที่จัดอยู่ในวงศ์อูฐมีอยู่ 6 ชนิดด้วยกันคือ
อูฐหนอกเดียว (Arabian camel) เป็นอูฐที่มีถิ่นที่อยู่ในออสเตรเลียและตะวันออกกลาง
อูฐสองหนอก (Bactrian camel) มีถิ่นที่อยู่ในแถบเอเชียกลาง
ยามา (llama) มีถิ่นที่อยู่ในอเมริกาใต้
อัลปากา (alpaca) มีถิ่นที่อยู่ในอเมริกาใต้
บิกุญญา (vicuña) มีถิ่นที่อยู่ในอเมริกาใต้
กัวนาโก (guanaco) มีถิ่นที่อยู่ในอเมริกาใต้
จุดกำเนิดของอูฐ

นักวิทยาศาสตร์พบชิ้นส่วนกระดูกของอูฐบนเกาะของประเทศแคนาดาในเขตอาร์กติก อยู่ในพื้นที่ไกลกว่าจุดเหนือสุดของโลกที่เคยพบฟอสซิลอูฐก่อนหน้านี้ 750 กิโลเมตร แต่นั่นก็เป็นเวลา 3.5 ล้านปีมาแล้ว
มีการพบเศษซากกระดูกของอูฐในเกาะเอลเลสเมียร์ ของประเทศแคนาดา ค่อนข้างจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่ว่าสัตว์ท่องทะเลทรายอันร้อนระอุชนิดนี้จะเคยมีถิ่นอาศัยในพื้นที่หนาวยะเยือกของเขตอาร์กติก ทีมนักวิทยาศาสตร์เปิดเผยว่า อูฐในสมัยดึกดำบรรพ์เดินทางไปมาในป่าไม้ที่หนาวเย็นซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าปัจจุบัน 30 เปอร์เซ็นต์ และอุณหภูมิในพื้นที่ขณะนั้นสูงกว่าตอนนี้ประมาณ 14-22 องศาเซลเซียส แต่ก็ถูกปกคลุมด้วยหิมะประมาณ 9 เดือนต่อปี นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าอูฐได้ปรับสภาพร่างกายให้เหมาะสมกับอุณหภูมิในเขตขั้วโลกเหนือ โดยหนอกของพวกมันทำหน้าที่สะสมไขมัน ซึ่งจะนำมาใช้ในช่วงอากาศหนาวที่หาอาหารได้ยาก ส่วนเท้าที่แบนและกว้างก็เพื่อช่วยในการทรงตัวขณะเดินบนหิมะ ส่วนในปัจจุบันก็มีประโยชน์ในการประคองร่างกายในทะเลทราย ขณะที่ดวงตาใหญ่โตมีไว้เพื่อหาอาหารในสภาพดินฟ้าอากาศที่มืดครึ้มปีละหลายเดือน นาตาลี ริบซินสกี ผู้ศึกษาซากดึกดำบรรพ์ของพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติแห่งแคนาดา ผู้นำการสำรวจในครั้งนี้ เปิดเผยว่า ทีมของเขาพบชิ้นส่วนกระดูกขาล่างของอูฐจำนวน 30 ชิ้น ในดินแดนที่อยู่ในละติจูดสูงสุดในโลกเท่าที่เคยพบมา ซึ่งห่างจากจุดที่เคยพบฟอสซิลสัตว์ชนิดนี้ขึ้นไปทางเหนือ 1,200 กิโลเมตร นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า อูฐมีการกำเนิดสายพันธุ์ขึ้นในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อประมาณ 45 ล้านปีก่อน จากนั้นพวกมันก็กระจัดกระจายย้ายถิ่นไปยังยูเรเซียเมื่อ 7 ล้านปีที่แล้ว โดยใช้พื้นดินที่เชื่อมระหว่างอะแลสกาและรัสเซีย (ในปัจจุบัน) ในการเดินทาง ส่วนซากฟอสซิลที่พบล่าสุดนี้อายุประมาณ 3.5 ล้านปี นักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ได้สกัดคอลลาเจนจากกระดูกของฟอสซิลที่พบ และเปรียบเทียบกับอูฐ 37 สปีชีส์ในปัจจุบัน พบว่าซากอูฐที่พบนี้มีลักษณะคล้ายยูคอน อูฐหนอกเดียวขนาดใหญ่ที่สูญพันธุ์ไปในปัจจุบัน ซึ่งเป็นอูฐหนอกเดียวขนาดใหญ่ที่สูญพันธุ์ไปแล้วในช่วงยุคน้ำแข็ง
ลักษณะของอูฐซึ่งเหมาะแก่การเป็นพาหนะในทะเลทราย

หนอกของอูฐเป็นที่เก็บไขมัน ซึ่งจะดึงออกมาใช้เมื่อไม่มีอาหารกิน และความร้อนที่สะสมในตัวอูฐก็จะลอดออกมาทางหนอกนี้ด้วย
อูฐสามารถอุดจมูกได้ทันทีที่ต้องการ ทำให้พายุทรายกวนใจมันได้ยาก
อูฐมีขนตายาวมาก เพื่อป้องกันไม่ให้เม็ดทรายเข้าตา
อูฐมีพื้นเท้าที่กว้างกว่าสัตว์อื่น ๆ ช่วยไม่ให้จมลงในทรายอ่อน ๆ ได้
อูฐเป็นสัตว์ที่ขยับขาทางด้านเดียวพร้อม ๆ กัน
ท้องของอูฐเป็นที่เก็บน้ำชั้นดี แล้วจะปล่อยออกมาทางระบบย่อยทีละน้อย ๆ ทำให้ย่อยแม้แต่หญ้าแห้งได้
นมของอูฐเป็นแหล่งพลังงานที่สำคัญมาก ในการเดินทางไกลในทะเลทราย
อูฐสามารถเดินฝ่าทะเลทรายได้วันละ 40 กม. ทั้งที่บรรทุกสัมภาระกว่า 100 กก.
ขนของอูฐใช้ทำเสื้อผ้าได้ดีมาก และสามารถทอเป็นพรมได้ด้วย
มูลของอูฐใช้ทำเป็นเชื้อเพลิงจุดผิงไฟในคืนที่หนาวจัดในทะเลทราย
การปรับตัวของอูฐ

โดยทั่ว ๆ ไป อุณหภูมิร่างกายคนเราจะไม่สูงเกินกว่า 37 องศาเซลเซียสได้มากนัก เมื่ออุณหภูมิสูงกว่าเกณฑ์ ร่างกายจะขับเหงื่อออกมาเพื่อให้อุณหภูมิของร่างกายลดลง แต่อูฐจะรับความร้อนได้ถึง 41 องศาเซลเซียส ซึ่งเป็นอุณหภูมิทั่วไป ในท้องทะเลทรายที่ร้อนระอุ เหงื่อของอูฐถึงจะหลั่งออกมา ดังนั้นอูฐจึงรักษาน้ำเอาไว้ในร่างกายได้มาก เนื่องจากในท้องทะเลทรายอุณหภูมิจะไม่สูงเกิน 41 องศาเซลเซียสตลอดเวลา
ขนอูฐสามารถกันความร้อนภายนอกได้ แต่ขนอูฐจะไม่หนาหรือยาวเกินความจำเป็น มิฉะนั้นเหงื่อซึ่งระบายออกจากร่างกายจะไม่สามารถระเหยได้
ระบบสรีระของอูฐสามารถทนทานต่อการสูญเสียน้ำในร่างกายได้ดี สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวอื่นจะตายทันทีเมื่อร่างกายสูญเสียน้ำเพียงร้อยละ 20 แต่อูฐสามารถทนอยู่ได้ แม้ร่างกายจะสูญเสียน้ำถึง ร้อยละ 40
อูฐดื่มน้ำได้ครั้งละมาก ๆ อูฐบางตัวดื่มน้ำในปริมาณเกือบ 1 ใน 3 ของน้ำหนักตัวภายใน 10 นาที จากเหตุผลที่ว่ามา ทำให้อูฐสามารถเดินทางไกลในทะเลทรายได้โดยไม่ต้องดื่มน้ำบ่อย ๆ อูฐวิ่งได้เร็วกว่าชั่วโมงละ 16 กิโลเมตร เร็วพอ ๆ กับแกะ ในขณะที่คนวิ่งเร็วที่สุดเพียง 32 กิโลเมตรต่อชั่วโมง