stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง
ลักษณะทางธรณีวิทยา

จากการศึกษาถึงลักษณะทางธรณีวิทยาของพื้นที่บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงพบว่าบริเวณนี้มีการแบ่งหลัก ๆ ออกเป็น 2 ส่วนด้วยกัน คือพื้นที่ที่อยู่เหนือน้ำและพื้นที่ที่อยู่ใตน้ำ
ส่วนของพื้นที่ที่อยู่เหนือน้ำ พบว่าสามารถแบ่งย่อยโดยอาศัยความสูงต่ำของพื้นที่เป็นตัวแบ่งได้อีกเป็น 2 ส่วนคือส่วนของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำส่วนบนหรือส่วนนอกซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับอิทธิพลจากแม่น้ำเป็นหลัก และส่วนของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำส่วนล่างหรือส่วนนอกซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับอิทธิพลจากการกระทำของทะเลเป็นหลัก พื้นที่ที่อยู่เหนือน้ำของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงนี้พบว่าเกิดจากการสะสมตัวของตะกอนในช่วง 6,000–7,000 ปีที่ผ่านมาหรือหลังจากช่วงที่น้ำทะเลขึ้นสูงสุดในสมัยโฮโลซีนตอนกลาง นอกจากนี้พื้นที่ส่วนนี้ยังรวมส่วนที่เป็นชายหาดซึ่งพบว่าได้รับอิทธิพลจากน้ำขึ้น-น้ำลงเป็นหลัก โดยบริเวณนี้น้ำขึ้นสูงสุดประมาณ 3.2–3.8 เมตร
ส่วนของพื้นที่ที่อยู่ใต้น้ำ พบว่าสามารถแบ่งย่อยโดยอาศัยความสูงต่ำของพื้นที่เป็นตัวแบ่งได้อีกเป็น 2 ส่วน คือส่วนที่เป็นที่ราบที่ได้รับอิทธิพลจากน้ำขึ้น-น้ำลงซึ่งพบว่าส่วนนี้มีความหนาของตะกอนประมาณ 6 เมตร และกว้างประมาณ 5–20 กิโลเมตร และส่วนที่เป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทื่ยื่นออกไปสู่ทะเล
หน้าดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงถือเป็นดินดอนสามเหลี่ยมที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ตรงบริเวณทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเวียดนาม โดยเป็นบริเวณที่แม่น้ำโขงซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากที่ราบสูงทิเบตแล้วไหลมาทางทิศใต้ผ่าน 6 ประเทศ ไหลออกสู่ทะเลจีนใต้ที่บริเวณนี้ โดยบริเวณที่เกิดการสะสมตัวของตะกอนในลักษณะของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำนั้นพบว่าแม่น้ำโขงมีการแตกออกเป็นสาขาย่อย ๆ หลายสาขา
ปัจจุบันพบว่าดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงมีความกว้างของดินดอนสามเหลี่ยมใหญ่ที่สุดที่หนึ่งของโลกและกินพื้นที่ 39,000 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นสัดส่วนโดยมากของพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเวียดนาม พื้นที่ของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงส่วนที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำนั้นขึ้นกับแต่ละฤดู เพราะปริมาณน้ำไม่เท่ากัน จากการศึกษาพบว่าบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงนั้นมีการพัดพาของน้ำมาประมาณ 470 ลูกบาศก์กิโลเมตรต่อปี ซึ่งน้ำที่ไหลมาในบริเวณนี้ได้พัดพาตะกอนมาตกสะสมประมาณ 790,000–810,000 ตารางกิโลเมตรต่อปี
นอกจากนี้พบว่าเมื่อประมาณ 6000 ปีที่ผ่านมา มีการพอกของตะกอนในบริเวณนี้ในลักษณะการพอกคืบเข้าไปในทะเลคิดเป็น 200 กิโลเมตร รอบชายแดนของประเทศกัมพูชาและชายฝั่งทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม โดยในปัจจุบันพบว่าลักษณะปรากฏของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงนั้น มีรูปร่างคล้ายรูปสามเหลี่ยมที่กินเนื้อที่เป็นบริเวณกว้าง
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงได้มีการศึกษาเรื่องการกระจายตัวของสิ่งมีชีวิตบริเวณนี้ โดยพบว่าบริเวณนี้เป็นแหล่งรวมสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่กว่า 10,000 สายพันธุ์ ซึ่งทำให้บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงนี้นอกจากจะมีความน่าสนใจในการศึกษาเกี่ยวกับลักษณะทางธรณีวิทยาแล้วยังมีความน่าสนใจเป็นอย่างมากในการศึกษาเกี่ยวกับระบบชีววิทยาของพื้นที่
ลักษณะทางธรณีวิทยา > การลำดับชั้นตะกอน

ในบริเวณนี้พบว่าจากการเจาะศึกษาตะกอน สามารถแบ่งตะกอนได้ออกเป็น 3 กลุ่มหลัก ๆ คือ
ตะกอนที่มีลักษณะไม่ชัดเจนแต่มีอายุอยู่ในสมัยไพลสโตซีนตอนปลาย โดยพบว่าตะกอนกลุ่มนี้ปรากฏอยู่ตอนล่างสุดของหลุมเจาะ โดยมีลักษณะเป็นตะกอนแข็งเหนียวของทรายแป้งและทรายที่มีเม็ดตะกอนขนาดเล็ก มีการทำปฏิกิริยากับออกซิเจนบางส่วน เราจึงพบชั้นที่เป็นศิลาแลงปนอยู่ด้วย นอกจากนี้ยังพบชั้นตะกอนที่มีการกระจายตัวของควอตซ์ขนาดใหญ่ และพบลักษณะของการวางตัวของชั้นตะกอนแบบขนานปนกับแบบลิ่ม ซึ่งจากการหาอายุของตะกอนโดยใช้คาร์บอนไอโซโทปพบว่าตะกอนชั้นนี้มีอายุประมาณ 43,500–50,500 ปี ซึ่งตะกอนกลุ่มนี้วางตัวอยู่ใต้ ตะกอนที่มีอายุสมัยโฮโลซีนและพบลักษณะรอยชั้นไม่ต่อเนื่องด้วย
ตะกอนกลุ่มที่เกิดการสะสมตัวบริเวณหุบเขาในช่วงน้ำทะเลเพิ่มสูงขึ้น โดยตะกอนกลุ่มนี้วางตัวอยู่บนตะกอนกลุ่มแรกโดยพบลักษณะชัดเจนที่หลุมบีที 2 ซึ่งแสดงการตัดเข้ามาของหุบเขา ในช่วงยุคน้ำแข็งยุคสุดท้ายหรือเมื่อประมาณ 18,000 ปีมาแล้ว ซึ่งหลังจากนั้นพบว่าเกิดการละลายของธารน้ำแข็งทำให้มีการเพิ่มขึ้นของน้ำทะเลอย่างรวดเร็วประกอบกับการตัดเข้ามาของหุบเขาในบริเวณนี้ทำให้มีการเพิ่มพื้นที่สะสมตัวของตะกอนจึงพบการสะสมตัวของตะกอนเป็นปริมาณมากซึ่งประกอบด้วยตะกอนทรายขนาดใหญ่และขนาดเล็ก ตะกอนขนาดทรายแป้ง และตะกอนโคลน บางส่วนพบว่ามีการทำปฏิกิริยากับออกซิเจนเกิดเป็นชั้นบาง ๆ ของศิลาแลง บางส่วนเกิดการพอกเป็นชั้นของคาร์บอเนต พบการวางตัวของชั้นตะกอนทั้งแบบขนานและแบบทำมุม นอกจากนี้พบซากบรรพชีวินหลายชนิดที่สามารถบ่งบอกสภาพแวดล้อมการสะสมตัวของตะกอนได้เป็นแบบทะเล แบบน้ำกร่อยและแบบน้ำจืด
ตะกอนดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำสมัยโฮโลซีนโดยตะกอนกลุ่มนี้แสดงการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมการตกสะสมตัวที่แสดงการพอกของตะกอนในทิศออกสู่ทะเล โดยเราจะพบว่าเม็ดตะกอนมีขนาดใหญ่ขึ้นเมื่อใกล้ระดับพื้นผิว โดยตะกอนที่พบมีขนาดหลากหลาย เช่น ตะกอนทรายขนาดใหญ่และขนาดเล็ก ตะกอนทรายแป้ง ตะกอนโคลน เป็นต้น นอกจากนี้ยังพบซากบรรพชีวิน เช่น เศษชิ้นส่วนของเปลือกหอย แพลงตอน ไดอะตอม เป็นต้น ซึ่งจากการศึกษาซากบรรพชีวินเหล่านี้พบว่าแสดงการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมสอดคล้องกับการพอกของตะกอนในทิศออกสู่ทะเล
ประวัติศาสตร์และความสำคัญ

ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงในสมัยโบราณเคยเป็นอาณาเขตของอาณาจักรขอม โดยมีหลักฐานเป็นวัตถุโบราณต่าง ๆ มีภูมิประเทศเป็นหนองบึง และป่าไม้ ก่อนที่ชาวอาณานิคมพวกแรกที่เข้ามาทางทะเลจะมาถึงในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในยุคที่อยู่ใต้การปกครองของตระกูลเหวียน ได้มีการปรับปรุงสภาพหนองบึงผืนใหญ่ และสร้างเครือข่ายลำคลองเล็ก ๆ มากมาย จนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ได้มีการขุดคลองใหญ่ขึ้น 2 สาย คือ คลองไทฮวา ซึ่งเชื่อมเมืองร้ากยากับเมืองลองเสวียน  และคลองวิงห์เตซึ่งเชื่อมเมืองเจาด๊ก
ปัจจุบันดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงนับได้ว่าเป็นแหล่งปลูกข้าวที่สำคัญแห่งหนึ่งของโลก เนื่องจากความอุดมสมบูรณ์ของแร่ธาตุต่าง ๆ ที่กระแสน้ำพัดมามาทับถมไว้ ซึ่งที่นี่สามารถปลูกข้าวได้ปีละ 2 ครั้ง และเป็นแหล่งท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งของประเทศเวียดนาม ซึ่งดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงมีชื่อเรียกในภาษาเวียดนามว่า "đồng bằng sông Cửu Long" (หวงเต่าซองกิ๋วล่อง หมายถึง "ดินดอนสามเหลี่ยมแม่น้ำ 9 มังกร")
ดูเพิ่ม

ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
10°00′32″N 105°49′26″E﻿ / ﻿10.009°N 105.824°E﻿ / 10.009; 105.824
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ 
ภาพถ่ายทางอากาศแสดงลักษณะของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง
แผนที่แสดงลักษณะทางธรณีวิทยาบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง
ภาพแสดงลักษณะการลำดับชั้นหินบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง
เทวรูปพระวิษณุในสมัยอาณาจักรขอม
นัตสึโกะ อาเบะ

ระวังสับสนกับ นัตสึมิ อาเบะ
| นัตสึโกะ อาเบะ |
| --- | --- |
阿部 菜摘子
เกิด: 9 กุมภาพันธ์ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: อินเทนชัน
ส่วนสูง: 146 ซม.
นัตสึโกะ อาเบะ (ญี่ปุ่น: 阿部 菜摘子; โรมาจิ: Abe Natsuko, เกิด 9 กุมภาพันธ์ –) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคานางาวะ สังกัดค่ายอินเทนชัน
ผลงานพากย์

มหาพิภพลีอาเดล (รอนที)
ชีวิตใหม่ไม่ธรรมดาของราชาปีศาจขี้เหงา (ราทีมา)
ชีวิตเกษตรตามใจ ในต่างโลก (รีเซ)
คามิเอราบิ (โนจิมะ จิกะ)
ถนนพุทธมณฑล สาย 3

ถนนพุทธมณฑล สาย 3 (อักษรโรมัน: Thanon Phutthamonthon Sai 3) เป็นถนนสายสำคัญในท้องที่เขตหนองแขม เขตบางแค และเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร มีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ถนนเพชรเกษม มุ่งตรงไปทางทิศเหนือโดยช่วงแรกซ้อนทับแนวซอยเพชรเกษม 104 เดิม จากนั้นเป็นถนนตัดใหม่ ข้ามถนนทวีวัฒนา ตัดกับซอยพุทธมณฑล สาย 3 ซอย 13 และซอยพุทธมณฑล สาย 3 ซอย 14, ถนนบางแวก, ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก, ซอยทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก 24 และถนนเลียบคลองบางพรม, ถนนอุทยาน, ถนนบรมราชชนนี และถนนศาลาธรรมสพน์ ไปสิ้นสุดที่คลองบางคูเวียง
ประวัติ

เดิมถนนพุทธมณฑล สาย 3 เป็นถนน 2 ช่องจราจร ปัจจุบันขยายเป็น 6 ช่องจราจรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 ในปี พ.ศ. 2567 จะมีการเพิ่มช่องจราจรเป็น 8 ช่องจราจร
โครงการในอนาคต

โครงการถนนพุทธมณฑล สาย 3 เชื่อมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 จังหวัดปทุมธานี ระยะทาง 25.85 กิโลเมตร ขนาด 6 ช่องจราจร ไป-กลับ ครอบคลุมพื้นที่ 3 จังหวัด 6 อำเภอ ได้แก่ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร, อำเภอบางกรวย, อำเภอบางใหญ่, อำเภอบางบัวทอง, อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และอำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันอยู่ระหว่างศึกษาโครงการ โดยกรมทางหลวงชนบทเป็นผู้รับผิดชอบโครงการนี้
รายชื่อทางแยก

| จังหวัด | กม> ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 ถนนพุทธมณฑล สาย 3 (เพชรเกษม–คลองบางคูเวียง)
| กรุงเทพมหานคร | 0+000 | แยกพุทธมณฑล สาย 3 |  ถนนเพชรเกษม ไปอ้อมน้อย, สามพราน  |  ถนนเพชรเกษม ไปบางแค, ท่าพระ |  |
| กรุงเทพมหานคร |  | แยกคุ้มคำ |  ซอยพุทธมณฑล สาย 3 ซอย 13 ไปถนนทวีวัฒนา  |  ซอยพุทธมณฑล สาย 3 ซอย 14 ไปถนนศิริเกษม |  |
| กรุงเทพมหานคร | ≈4+541 | แยกสวนแสงธรรม (นาบัว) |  ถนนบางแวก ไปถนนทวีวัฒนา, ตลาดธนบุรี  |  ถนนบางแวก ไปแยกพาณิชยการธนบุรี |  |
| กรุงเทพมหานคร | ≈5+278 | − |  ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 ไปถนนพุทธมณฑล สาย 4  |  ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 ไปแยกไฟฉาย |  |
| กรุงเทพมหานคร | ≈5+589 | แยกทวีวัฒนา |  ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก ไปถนนทวีวัฒนา                 |  ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก ไปถนนกาญจนาภิเษก |  |
| กรุงเทพมหานคร |  | แยกรินสวัสดิ์ |  ถนนเลียบคลองบางพรม ไปถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก                 |  ซอยทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก 24 ไปถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก |  |
| กรุงเทพมหานคร | ≈7+918 | แยกอุทยาน |  ถนนอุทยาน ไปถนนพุทธมณฑล สาย 4, พุทธมณฑล  | ไม่มี |  |
| กรุงเทพมหานคร | ≈8+939 | ทางแยกต่างระดับพุทธมณฑล สาย 3 |    ถนนบรมราชชนนี ไปศาลายา, นครชัยศรี  |    ถนนบรมราชชนนี ไปตลิ่งชัน, พระปิ่นเกล้า |  |
| กรุงเทพมหานคร | ≈10+190 | แยกศาลาธรรมสพน์ |  ถนนศาลาธรรมสพน์ ไปถนนทวีวัฒนา, ศาลายา                 |  ถนนศาลาธรรมสพน์ ไปถนนพุทธมณฑล สาย 2 |  |
      สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนพุทธมณฑล สาย 3
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′11″N 100°21′50″E﻿ / ﻿13.753038°N 100.363835°E﻿ / 13.753038; 100.363835
นิวัต พุทธประสาท

นิวัต พุทธประสาท (30 เมษายน พ.ศ. 2515 - ) นักเขียนชาวกรุงเทพ
มีผลงานรวมเรื่องสั้นและนวนิยายหลายเล่ม ได้รับรางวัลช่อการะเกดยอดนิยมจากผลงานเรื่องสั้น “ความเหลวใหล”
นิวัตเป็นผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ thaiwriter.net เว็บไซต์วรรณกรรมเว็บแรกของไทย
ประวัติ

นิวัตเริ่มเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนประสาทวิทยาอนุชนในละแวกบ้าน ก่อนไปศึกษาในชั้นมัธยมที่โรงเรียนเทพศิรินทร์จนจบมัธยมปลาย และเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง แต่ออกจากมหาวิทยาลัยก่อนเรียนจบ จากนั้นจึงเริ่มก่อตั้งสำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรมประมาณปี 2543 ปัจจุบันเป็นนักเขียนอิสระ ผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ www.thaiwriter.net เว็บไซต์วรรณกรรมเวบแรกของไทย
ก่อตั้งสำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรมในปี 2543 เพื่อผลิตงานวรรณกรรมทั้งไทยและต่างประเทศ ปัจจุบันเป็นกรรมการสมาคมผู้จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
ผลงานตีพิมพ์

วิสัยทัศน์แห่งปรารถนาและความตาย (รวมเรื่องสั้น) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2539
ใบหน้าอื่น (นิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2542
ไปสู่ชะตากรรม (นิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2543
ขอบฟ้าเหตุการณ์ (รวมเรื่องสั้น) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2544
"ลมหายใจอุบัติซ้ำ" (รวมเรื่องสั้น) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2546
แสงแรกของจักรวาล (รวมเรื่องสั้น) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2551
"หิ่งห้อยในสวน" (นิยายขนาดสั้น) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2553
"ความโดดเดี่ยวทั้งมวลที่ไม่มีใครสังเกตเห็น" (นิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2555
"รัตติกาลของพรุ่งนี้" (นิยายสั้น) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2557
"กายวิภาคของความเศร้า" (นวนิยาย) พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2559
แหล่งข้อมูลอื่น

บทสัมภาษณ์ นิวัต พุทธประสาท เก็บถาวร 2010-12-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เว็บไซต์ประพันธ์สาสน์
หนังสือเล่มโปรดของ นิวัต พุทธประสาท เก็บถาวร 2010-12-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เว็บไซต์ประพันธ์สาสน์
[http://www.porcupinebook.com
ชั้นหนังสือ ชวนอ่าน, เว็บไซต์เฟย์ลิซิตี้ เก็บถาวร 2008-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นิวัตบล็อก เก็บถาวร 2017-09-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน niwatblog
ทัศนะ สาม บก.ต่องานมหกรรมหนังสือ: การดิ้นรนในยุคที่หนังสือคือสินค้า
นักเลงคีย์บอร์ด

ระวังสับสนกับ นักเล่นคีย์บอร์ด
| "นักเลงคีย์บอร์ด (Keyboard Hustle)"> เพลงโดยอภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข ร่วมกับ Takeshi Yokemura from YMCK.จากอัลบั้มแสตมป์ ไซไฟ |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2557
แนวเพลง: อะคูสติก ป็อป ,อิเล็กทรอนิกส์ ป็อป
ความยาว: 5:12
ค่ายเพลง: เลิฟอีส ,บีอีซี-เทโร มิวสิค
ผู้ประพันธ์เพลง: อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข
 
มิวสิกวิดีโอ
"นักเลงคีย์บอร์ด" ที่ยูทูบ
 
"นักเลงคีย์บอร์ด (Keyboard Hustle)" เป็นซิงเกิลที่ 2 จากสตูดิโออัลบั้ม แสตมป์ ไซไฟ ขับร้องและประพันธ์โดยอภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข (แสตมป์) นักร้อง นักแต่งเพลง และสถาปนิกชาวไทย โดยมี Takeshi Yokemura from YMCK มาร่วมร้อง สังกัดค่ายเลิฟอีสในเครือของบีอีซี-เทโร มิวสิค ออกจำหน่ายในรูปแบบดิจิตอลดาวโหลด 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2557
เนื้อหาเพลงนี้พูดถึงของคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่เก่งกาจเรื่องความรัก เวลานั่งพิมพ์ นั่งแชทอยู่หน้าจอโทรศัพท์ แต่กลับนั่งหงอ ไม่กล้าเปิดตัวเวลาเจอสาวๆ ยืนอยู่ตรงหน้า เลยมีความฝันว่าสักวันจะพูดให้เก่งกาจเท่ากับตอนพิมพ์จีบหญิง แต่สุดท้ายไม่มีจริงเป็นแค่อวตารที่ถูกสร้างขึ้น
มิวสิกวีดิโอนี้กำกับโดย เต๋อ-นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ถ่ายทำที่ร้านทรูคอฟฟี ปากซอยสยามสแควร์ 3 โดยมี เบลล์-เขมิศรา พลเดช รับบท พิม พิมพ์ชนก ทวีโชค
การตอบรับ

เพลง "นักเลงคีย์บอร์ด (Keyboard Hustle)" ติดอันดับสูงสุดที่ 1 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2557 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล 40 สถานี
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
IW Chart Top 20 เพลงไทยสากล: 20
ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20: 1
อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์: 38
95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40: 33
การตอบรับ > รางวัลที่ได้รับ

| รางวัล | สาขา | ผล |
| --- | --- | --- |
| Bang Music Award 2015 | Favorite Music Video | ได้รับรางวัล |
| GMember Award | สุดยอด MV แห่งปี | ได้รับรางวัล |
นครบรัสเซลส์

บทความนี้เกี่ยวกับเขตปกครองเทศบาลหนึ่งในเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์ สำหรับเมืองหลวงของประเทศเบลเยียม ดูที่ บรัสเซลส์
| นครบรัสเซลส์ Ville de Bruxelles Stad Brussel City of Brussles |
| --- | --- |
เขตเทศบาลในเบลเยียม
มง เด ซาร์ (Mont des Arts)
   ตรา
นครบรัสเซลส์ที่ตั้งของนครบรัสเซลส์ในเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์
พิกัด: 50°51′0″N 04°21′0″E﻿ / ﻿50.85000°N 4.35000°E﻿ / 50.85000; 4.35000
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต: เมืองหลวงบรัสเซลส์
ชุมชน: ชุมชนฝรั่งเศส  ชุมชนฟลามส์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Freddy Thielemans (PS)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 32.61 ตร.กม. (12.59 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2013)
 • ทั้งหมด: 144,784 คน
 • ความหนาแน่น: 4,400 คน/ตร.กม. (11,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal code: 1000-1130
รหัสพื้นที่: 02
เว็บไซต์: www.brussels.be
นครบรัสเซลส์ (ฝรั่งเศส: Bruxelles-Ville [bʀyˈsɛl ˈvil] หรือ Ville de Bruxelles [ˈvil də bʀyˈsɛl], ดัตช์: Stad Brussel [ˈstɑt ˈbrʏ.səl]) คือเขตเทศบาลที่มีขนาดที่ใหญ่ที่สุดในเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์ และยังถือเป็นเมืองหลวงของประเทศเบลเยียมตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรเบลเยียม
คล้ายคลึงกับในกรณีของนครลอนดอน ซึ่งต่างจากกรุงลอนดอน นครบรัสเซลส์ก็ต่างจากกรุงบรัสเซลส์เช่นกัน แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการขยายตัวของเขตตัวเมืองออกไปจากนครบรัสเซลส์นั้นได้หยุดลงในภายหลังโดยกินอาณาเขตถึงปริมณฑลคือ ฮาเริน, ลาเคิน และเนเดอร์-โอเวอร์-เฮมเบกทางทิศเหนือ และจรดเขตถนนหลุยส์ และสวนสาธารณะ บัว เดอ ลา คอมบร์ ทางทิศใต้
นครบรัสเซลส์มีจำนวนประชากรประมาณ 144,784 คน โดยมีบริเวณพื้นที่ทั้งหมด 32.61 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นสัดส่วนความหนาแน่นของประชากรได้ถึง 4,400 คน ต่อ ตารางกิโลเมตร นอกจากนี้ จากการสำรวจพบว่าประชากรกว่า 50,000 คนที่อาศัยอยู่ในนครบรัสเซลส์นั้นเป็นผู้ที่ถือสัญชาติอื่น
ประวัติศาสตร์

ในตอนแรก นครบรัสเซลส์นั้นใช้เรียกอาณาเขตภายในกำแพงรอบเมืองชั้นที่สองของบรัสเซลส์ ซึ่งในปัจจุบันนั้นเรียกว่า "วงแหวนเล็ก" (Small Ring) และเมื่อเมืองขยายมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้หมู่บ้านบริเวณรายรอบนอกกำแพงเมืองก็ขยายขนาดตามจนกลายเป็นนครขนาดย่อมๆ
ในปีค.ศ. 1847 ได้มีการเตรียมการตัดถนนใหญ่สายสำคัญของบรัสเซลส์มีขื่อว่า ถนนหลุยส์ (อเวอนิว หลุยส์) โดยรายรอบด้วยต้นเกาลัด โดยมีจุดประสงค์เพื่อใช้เป็นถนนเพื่อตัดเข้าสู่สวนสาธารณสำคัญ "บัว เดอ ลา คอมบร์" แต่อย่างไรก็ตาม ขณะนั้นได้มีการแสการต่อต้านอย่างรุนแรงของเมืองอิแซลส์ (Ixelles) ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นคนละเมืองกับบรัสเซลส์ โดยถนนสายนี้จะต้องตัดผ่านพื้นที่ของเมืองนี้ และหลังจากการเจรจาต่อเนื่องอันเป็นเวลานาน ในที่สุดนครบรัสเซลส์ก็ได้นับรวมพื้นที่ของถนนและสวนสาธารณะ "บัว เดอ ลา คอมบร์" อันเป็นผลให้เมืองอิแซลส์นั้นถูกแบ่งเป็นสองฝั่ง
เทศบาลต่างๆที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์นั้นรอดพ้นจากการควบรวมกันของเทศบาลหลายครั้งครา โดยเฉพาะการควบรวมครั้งสำคัญในปีค.ศ. 1964, 1970 และ 1975 แต่ก็ยังมีบางเทศบาลที่ถูกผนวกรวมเข้ากับเทศบาลนครบรัสเซลส์ อาทิเช่น ลาเคิน, ลาเคิน และเนเดอร์-โอเวอร์-เฮมเบก ซึ่งถูกผนวกเข้ากันในปีค.ศ. 1921
เมืองหลวง

ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักร มาตราที่ 194 ระบุว่าเมืองหลวงของเบลเยียมนั้นคือเขตเทศบาลนครบรัสเซลส์ แต่อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าจะเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการ แต่งบประมาณที่จัดสรรให้โดยรัฐบาลและเขตฯในฐานะแห่งความเป็นเมืองหลวงนั้น ครอบคลุมกินอาณาเขตทั้ง 19 เทศบาล และในทางปฏิบัติแล้ว สถานที่ราชการสำคัญต่างๆของเบลเยียม ก็มิได้ล้วนแต่ตั้งอยู่ในเขตนครบรัสเซลส์เพียงที่เดียว แต่ยังตั้งอยู่ในเขตเทศบาลอื่นๆอีกทั้ง 18 เขตในเขตเมืองหลวงด้วย ดังนั้นจึงสรุปว่า โดยพฤตินัยแล้วทั้งเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์นั้นถือเป็นเมืองหลวงของประเทศ แต่โดยนิตินัยนั้น เมืองหลวงของเบลเยียมคือ "นครบรัสเซลส์"
ภาพเขียนนครบรัสเซลส์ ราวปีค.ศ. 1610
ช็องจิน

| ช็องจิน 청진 |
| --- | --- |
นคร
การถอดเสียงภาษาเกาหลี
 • โชซ็อนกึล: 청진시
 • ฮันจา: 淸津市
 • แมกคูน–ไรซ์ชาวเออร์: Ch'ŏngjin-si
 • อักษรโรมันปรับปรุง: Cheongjin-si
ตัวเมืองช็องจินในเดือนกันยายน ค.ศ. 2011 มองจากอนุสาวรีย์คิม อิล-ซ็อง
สมญา: เมืองแห่งเหล็ก
ที่ตั้งของช็องจิน (สีส้ม) ในจังหวัดฮัมกย็องเหนือ

ช็องจินที่ตั้งในประเทศเกาหลีเหนือ
พิกัด:  41°47′N 129°46′E﻿ / ﻿41.783°N 129.767°E﻿ / 41.783; 129.767
ประเทศ:  เกาหลีเหนือ
ภูมิภาค: ควันบุก
จังหวัด: ฮัมกย็องเหนือ
เขตการปกครองย่อย: 7 คูย็อก
การปกครอง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: Kang Jun
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 269 ตร.กม. (104 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2008)
 • ทั้งหมด: 627,000 คน
 • ความหนาแน่น: 2,330 คน/ตร.กม. (6,000 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • ภาษาถิ่น: ภาษาถิ่นฮัมกย็อง
เขตเวลา: UTC+09:00 (เวลาเปียงยาง)
ช็องจิน (เกาหลี: 청진시; ฮันจา: 淸津市; อาร์อาร์: Chongjin; เอ็มอาร์: Ch'ŏngjin) เป็นนครในประเทศเกาหลีเหนือ และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดฮัมกย็องเหนือ และเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 3 ของประเทศ ประชากร ค.ศ. 2008 มีทั้งหมด 627,000 คน
เขตการปกครอง

ช็องจิน แบ่งเขตการปกครองเป็น 7 เขต (คูย็อก) ดังนี้
เขตช็องงัม (청암구역; 青岩區域)
เขตโพฮัง (포항구역; 浦港區域)
เขตพูยูน(부윤구역; 富潤區域)
เขตรานัม (라남구역; 羅南區域)
เขตซินัม (신암구역; 新岩區域)
เขตซองเปียง (송평구역; 松坪區域)
เขตซูนัม (수남구역; 水南區域)
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

ช็องจิน ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาหลีเหนือ จังหวัดฮัมกย็องเหนือ ริมชายฝั่งทะเลตะวันออก แบ่งออกเป็น 7 เขต เป็นศูนย์กลางการตลาดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศรองจากเปียงยาง
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของช็องจิน> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 9 (48) | 9 (48) | 19 (66) | 28 (82) | 33 (91) | 33 (91) | 34 (93) | 34 (93) | 32 (90) | 28 (82) | 20 (68) | 13 (55) | 34 (93) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | −2 (28) | 0 (32) | 4 (39) | 11 (52) | 16 (61) | 18 (64) | 21 (70) | 25 (77) | 20 (68) | 15 (59) | 7 (45) | 1 (34) | 11.3 (52.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | −9 (16) | −7 (19) | −2 (28) | 3 (37) | 9 (48) | 13 (55) | 18 (64) | 19 (66) | 14 (57) | 7 (45) | 0 (32) | −6 (21) | 4.9 (40.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | −22 (-8) | −17 (1) | −14 (7) | −6 (21) | 1 (34) | 6 (43) | 9 (48) | 10 (50) | 4 (39) | −6 (21) | −12 (10) | −18 (-0) | −22 (−8) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 5 (0.2) | 8 (0.31) | 20 (0.79) | 28 (1.1) | 71 (2.8) | 101 (3.98) | 117 (4.61) | 201 (7.91) | 120 (4.72) | 61 (2.4) | 23 (0.91) | 10 (0.39) | 765 (30.12) |
| ความชื้นร้อยละ | 60 | 61 | 64 | 67 | 72 | 83 | 87 | 83 | 75 | 64 | 61 | 61 | 69.8 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 9 | 7 | 7 | 9 | 13 | 19 | 19 | 16 | 10 | 7 | 9 | 10 | 135 |
แหล่งที่มา 1: 
แหล่งที่มา 2:
เศรษฐกิจ

ช็องจิน เป็นศูนย์กลางการผลิตโลหะและไฟเบอร์ที่สำคัญแห่งหนึ่งของเกาหลีเหนือ มีอู่เรือ, หัวรถจักร, โรงงานผลิตยางที่สำคัญมากมาย แต่เพราะเนื่องจากมลพิษจากอุตสาหกรรมมากมาย ทำให้มีมลพิษทางอากาศ ส่วนในพื้นที่ที่ดินทำกินน้อย ในคริสต์ทศวรรษ 1990 ก็พัฒนาเติบโตขึ้น ในค่ายคุกทางการเมืองของช็องจิน หนึ่งในคุกที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ นักโทษ 3,000 ก็ถูกบังคับให้ผลิตจักรยานและเครื่องใช้อุปโภคบริโภคอื่นๆ อีกมากมาย
การคมนาคม > ทางอากาศ

ท่าอากาศยานนานาชาติช็องจิน ได้สร้างรันเวย์สนามบินยาว 2 กิโมเมตร เพื่อใช้ในการทหาร ต่อมาได้วางแผนจะอัพเกรดสนามบินขึ้น จึงเพิ่มรันเวย์เป็น 4 กิโลเมตร และใช้เป็นท่าอากาศยานนานาชาติในเวลาต่อมา มีสายการบินเดียว คือ โคเรียวแอร์
การคมนาคม > ทางราง

การรถไฟวันซัน-ราซ็อน และช็องจิน-ราซ็อน (สายเปียงกรา) ได้สร้างรถไฟไฟฟ้า (ไม่ใช่รถไฟฟ้า) เชื่อมต่อราซ็อนกับเปียงยาง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ช็องจิน
ภาพถ่ายทางอากาศ
นัตสึโกะ ฮาระ

| นัตสึโกะ ฮาระ |
| --- | --- |
原 奈津子

เกิด:  (1988-07-06) 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 (36 ปี) จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: ครอกโคไดล์
ส่วนสูง: 161 ซม.
นัตสึโกะ ฮาระ (原 奈津子, 6 กรกฎาคม 1988 - ) เป็นนักพากย์ นักแสดง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองอันโจ จังหวัดไอจิ สังกัด ครอกโคไดล์
ผลงานพากย์

นาโซโทกิเนะ (อามิโนะ โทกิเนะ)
ผ่าเหวนรก (เมย์เนีย)
จาชินจังดร็อปคิก (ทาจิบานะ เมย์)
ผู้กล้าโล่ผงาด (รีเชีย อีวีเรด)
พิสูจน์นิยามความรักด้วยหลักวิชาสายวิทย์ (คานาเดะ โคโตโนฮะ)
ถั่วแดงกวน

| --- | --- |
ถั่วแดงกวน
มื้อ: ของว่าง, ส่วนประกอบของขนม
ส่วนผสมหลัก: ถั่วแดงเมล็ดเล็ก, น้ำ, น้ำตาล
 ตำราอาหาร: ถั่วแดงกวน   สื่อ: ถั่วแดงกวน
ถั่วแดงกวน (จีนตัวเต็ม: 豆沙/紅豆沙; จีนตัวย่อ: 豆沙/红豆沙; ญี่ปุ่น: 餡こ or 小豆餡; เกาหลี: 팥소) เป็นทั้งขนมและส่วนประกอบของขนมในอาหารเอเชียตะวันออก ทำจากการต้มถั่วแดงเมล็ดเล็ก (ถั่วอาซึกิ) บดและกวนให้เข้ากัน อาจเติมน้ำตาลหรือไม่เติมก็ได้ สีของถั่วแดงกวนมีสีแดงเข้มตามสีของผิวถั่วแดง ในอาหารเกาหลีมักปอกผิวสีแดงของถั่วแดงออกก่อนการกวนทำให้ได้ถั่วกวนสีขาว
ศัพทมูลวิทยา

ในภาษาญี่ปุ่น คำเรียกชื่อของถั่วแดงกวนมีเป็นจำนวนมาก เช่น อัง (餡), อังโกะ (餡子), โองุระ (小倉) ซึ่งอังหมายถึง หวาน, กินได้, และของกวน ซึ่งไม่มีการระบุว่าเป็นถั่วแดง และบางคำเช่น อาซึกิอัง (小豆餡) ระบุว่าเป็นถั่วอาซึกิบด
คล้ายกับในภาษาจีน โต้วชา (豆沙) บางครั้งใช้เป็นชื่อเรียกสั้น ๆ แทน หงโต้วชา (红豆沙) ที่หมายถึง ถั่วแดงบดจนป่นคล้ายทราย คือ ถั่วแดงกวนนั่นเอง
วิธีทำ

เริ่มจากการเตรียมถั่วแดงโดยล้างให้สะอาด เติมน้ำพักไว้ 6 ชั่วโมงหรือข้ามคืน จนเมล็ดพอง จากนั้นนำไปต้มไฟแรงจนสุกนิ่ม ต้มประมาณ 30–45 นาทีด้วยไฟกลาง เมื่อถั่วแดงนำไปบดโดยช้อนหรือเครื่องปั่นอาหาร อาจบดจนละเอียดหรือหยาบตามต้องการ แล้วให้เติมน้ำตาลลงไป กวนจนน้ำตาลละลาย และถั่วแดงงวด
การใช้ประโยชน์ > อาหารจีน

ถั่วแดงกวนใช้ประกอบในอาหารจีนหลายชนิด เช่น
ถั่วแดงต้มน้ำตาล (紅豆湯/紅豆沙)
บัวลอยไส้ถั่วแดง (湯圓)
จ่างไส้หวาน  (粽子)
ขนมไหว้พระจันทร์ (月餅)
ซาละเปาไส้ถั่วแดง (豆沙包)
เจียนตุย (煎堆)
หงโต้วเกา (红豆糕)
ขนมไหว้พระจันทร์
จ่างไส้หวาน
การใช้ประโยชน์ > อาหารญี่ปุ่น

ถั่วแดงกวนใช้ประกอบในขนมญี่ปุ่นหลายชนิด เช่น
อังมิตสึ
อัมปัง
ไดฟูกุ
ดังโงะหน้าถั่วแดงกวน
โดรายากิ
อิมากาวะยากิ
มันจู
โอชิรุโกะ
ซากุระโมจิ
ไทยากิ
โยคัง
ไดฟูกุ ไส้ถั่วแดงกวน
อัมปัง
ไทยากิ
อิมากาวะยากิ
การใช้ประโยชน์ > อาหารเกาหลี

ถั่วแดงกวนใช้ประกอบในของว่างในเกาหลีหลายชนิด เช่น
Baram-tteok
Bungeo-ppang
Chalbori-ppang
Chapssal doughnut
Gyeongdan
Hodu-gwaja
Hoppang
Hwangnam-ppang
Jjinppang
Kkulppang
Patbingsu
Songpyeon
Ttongppang
Danpat-doneot filled with danpat-so
Hodu-gwaja filled with danpat-so
Baram-tteok filled with geopipat-so