stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอลฟรี วูดาร์ด

| แอลฟรี วูดาร์ด |
| --- | --- |
วูดาร์ดใน ค.ศ. 2013
เกิด:  (1952-11-08) 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1952 (72 ปี) ทัลซา รัฐโอคลาโฮมา สหรัฐ
การศึกษา: มหาวิทยาลัยบอสตัน (ศป.บ.)
อาชีพ: นักแสดง ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1973–ปัจจุบัน
พรรคการเมือง: เดโมแครต
คู่สมรส: โรเดอริก สเปนเซอร์ (สมรส 1983)
บุตร: 2 คน
แอลฟรี วูดาร์ด (อังกฤษ: Alfre Woodard; /ˈælfri ˈwʊdərd/; เกิด 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495) เป็นนักแสดง, โปรดิวเซอร์ และนักเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวอเมริกัน เธอได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหนึ่งในนักแสดงที่มีความสามารถหลากหลายและประสบความสำเร็จมากที่สุดในยุคของเธอ  เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์และรางวัลแกรมมี่ อย่างละครั้ง และรางวัลเอ็มมี 18 ครั้ง (ชนะ 4 ครั้ง) และยังได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ 1 รางวัล และรางวัล Screen Actors Guild อีกสามรางวัล ในปี ค.ศ. 2020 The New York Times ได้จัดอันดับให้วูดาร์ดอยู่ในอันดับที่ 17 ในรายชื่อ "25 นักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 21"  เธอยังเป็นที่รู้จักจากผลงานในฐานะนักเคลื่อนไหวทางการเมืองและโปรดิวเซอร์ วูดาร์ดเป็นผู้ก่อตั้ง Artists for a New South Africa ซึ่งเป็นองค์กรที่อุทิศให้กับการพัฒนาประชาธิปไตยและความเท่าเทียมกันในประเทศเหล่านั้น  เธอเป็นสมาชิกคณะกรรมการของ Academy of Motion Picture Arts and Sciences.
แอลลิสัน ฮาร์เวิร์ด

| แอลลิสัน ฮาร์เวิร์ด |
| --- | --- |
เกิด: 8 มกราคม พ.ศ. 2531 (36 ปี) แอลลิสัน ฮาร์เวิร์ด
อาชีพ: นางแบบ
แอลลิสัน ฮาร์เวิร์ด (อังกฤษ: Allison Harvard; 8 มกราคม พ.ศ. 2531 —) คือ นางแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน และเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ได้ตำแหน่งรองชนะเลิศ ในฤดูกาลที่ 12 ของรายการ อเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล
แอลทีอี

แอลทีอี (อังกฤษ: LTE - Long Term Evolution) เป็นชื่อโครงการของระบบสื่อสาร โทรศัพท์มือถือ 4G  โดยมีเป้าหมายในการออกแบบให้สามารถส่งผ่านข้อมูลได้มากขึ้นและเร็วขึ้น แอลทีอีได้มีการเปิดตัวในชื่อโทรศัพท์มือถือ 4G LTE โดยเทเลียโซเนรา ในสต็อกโฮล์ม และ ออสโล ในวันที่ 14 ธันวาคม 2552 โดยพัฒนาเพิ่มเติมจากระบบยูเอ็มทีเอส ของระบบ 3G
4G LTE มีความสามารถดาวน์โหลดได้สูงถึง 100Mbps ความเร็วอัปโหลด 50Mbps และปิงต่ำกว่า 10 มิลลิวินาที โดยมีแบนด์วิทธ์อยู่ในช่วงระหว่างช่วง 1.4 เมกกะเฮิร์ตถึง 20 เมกกระเฮิร์ต
ในวันที่ 18 สิงหาคม 2552 ทาง European Commission ได้ประกาศลงทุนเป็นจำนวนเงิน 18 ล้านยูโรในงานวิจัยและพัฒนา LTE Advanced.
LTE นั้นย่อมาจาก Long Term Evolution เป็นเทคโนโลยีหนึ่งที่ถูกนำมาทดลองใช้ในยุค 4G โดยเกิดจากความร่วมมือของ 3GPP (3rd Generation Partnership Project) ที่มีการพัฒนาให้ LTE มีความเร็วมากกว่ายุค 3G ถึง 10 เท่า โดยมีความสามารถในการส่งถ่ายข้อมูลและมัลติมีเดียสตรีมมิ่งที่มีความเร็วอย่างน้อย 100 Mbps และมีความเร็วสูงสุดถึง 1 Gbps นอกจากเทคโนโลยี LTE แล้วยังมีอีก 2 เทคโนโลยีที่ถูกนำมาทดลองใช้เหมือนกันคือ UMB (Ultra Mobile Broadbrand) ที่พัฒนามาจากมาตรฐาน CDMA2000 ซึ่งเป็นเทคโนโลยีหนึ่งที่ถูกนำมาใช้ในยุค 3G นั่นเองและ WiMax (Worldwide Interoperability for Microwave Access)เป็นเทคโนโลยีบรอดแบนด์ไร้สายความเร็วสูง โดยพัฒนามาจากมาตรฐาน IEEE 802.16 ซึ่งเป็นมาตราฐานเดียวกันกับ Wi-Fi แต่มาตรฐาน Wimax สามารถส่งสัญญาณได้ไกลถึง 40 ไมล์ ด้วยความเร็ว 70 Mbps และมีความเร็วสูงสุด 100 Mbps โดยปัจจุบันนี้มีเพียง 2 เทคโนยีที่ถูกนำมาใช้ในยุค 4G คือ เทคโนโลยี LTE และ Wimax ซึ่งเกือบทุกประเทศทั่วโลกใช้เทคโนโลยี 4G LTE แต่มีเพียงบางประเทศเท่านั้นที่ใช้เทคโนโลยี 4G Wimax เช่น ประเทศญี่ปุ่น ไต้หวัน บังคลาเทศ เป็นต้น
↑  4G mobile phone network comes to Scandinavia
↑  European Commission pumps million into LTE research
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-02-12. สืบค้นเมื่อ 2018-02-10.
แหล่งข้อมูลอื่น

ทำความรู้จักกับ 4G LTE คืออะไร (1G, 2G, 3G คืออะไร?) เก็บถาวร 2018-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กยุคระบบไร้สาย |
| --- | --- |
1G: NMT ·  AMPS ·  Hicap ·  CDPD ·  Mobitex ·  DataTAC ·  TACS · ETACS
2G: GSM ·  iDEN ·  D-AMPS ·  IS-95 ·  PDC ·  CSD ·  PHS ·  GPRS ·  HSCSD ·  WiDEN
2.75G: EDGE/EGPRS · CDMA2000 (1xRTT)
3G: UMTS (W-CDMA) ·  CDMA2000 (1xEV-DO/IS-856) · FOMA ·  TD-SCDMA ·  GAN/UMA
3.5G: UMTS (HSDPA) ·  UMTS (HSUPA) ·  CDMA2000 (EV-DO Rev.A)
3.75G: UMTS (HSPA+) ·  CDMA2000 (EV-DO Rev.B/3xRTT)
4G: WiMAX · Flash-OFDM ·  3GPP LTE ·  LTE-A
4.5G: LTE-A Pro ·  LTE Unlicensed (LTE-U/LAA)
5G: NR
6G
แอร์บัส

บทความนี้เกี่ยวกับบริษัทลูกซึ่งผลิตอากาศยานพลเรือน สำหรับเครือบริษัท ดูที่ แอร์บัสกรุ๊ป
| --- | --- |

โรงงานผลิต ใน Lagarère ตูลูซ ประเทศฝรั่งเศส
ประเภท: บริษัทในเครือ
อุตสาหกรรม: การเดินอากาศ
ก่อตั้ง: 18 ธันวาคม ค.ศ. 1970 (54 ปี) (ในชื่อ แอร์บัสอินดัสทรีย์)
ผู้ก่อตั้ง: Roger Béteille 
สำนักงานใหญ่:    ไลเดิน, เนเธอร์แลนด์   (สำนักงานใหญ่)   ตูลูซ, ฝรั่งเศส  (สำนักงานใหญ่)   มาดริด, สเปน  (สำนักงานระหว่างประเทศ)   ฮัมบวร์ก, เยอรมนี  (สำนักงานปฏิบัติการ) 
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
ผลิตภัณฑ์: อากาศยานพลเรือน
รายได้: 11,050,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2562) 
รายได้จากการดำเนินงาน: 4,253,000,000 ยูโร (พ.ศ. 2560) 
รายได้สุทธิ: 2,873,000,000 (พ.ศ. 2560) 
สินทรัพย์: 111,130,000,000 ยูโร (พ.ศ. 2559) 
พนักงาน: 73,958 (2014)
บริษัทแม่: แอร์บัสกรุ๊ป
เว็บไซต์: www.airbus.com
แอร์บัส (อังกฤษ: Airbus) โรงงานผลิตและประกอบเครื่องบินของแอร์บัสกรุ๊ป มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองตูลูส ประเทศฝรั่งเศส โรงงานนี้รับผิดชอบในสายงานผลิตเครื่องบินพลเรือน โดยชิ้นส่วนต่างๆที่นำมาประกอบเครื่องบินในโรงงานนี้ ถูกผลิตจากฐานการผลิตย่อยกว่า 16 แห่งในฝรั่งเศส เยอรมนี สเปน จีน สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา โรงงานนี้มีลูกจ้างทั้งหมด 73,958 คน
โรงงานแห่งนี้ก่อตั้งในปี 1970 โดยใช้ชื่อว่า แอร์บัสอินดัสทรี (Airbus Industrie) จากการร่วมทุนโดยบริษัทเอกชนด้านการบินหลาย ๆ แห่งในยุโรป หวังเป็นคู่แข่งกับบริษัทผลิตเครื่องบินของสหรัฐอเมริกาอย่าง โบอิง แมคดอนเนลล์ดักลาส โดยเครื่องบินแบบแรกที่ถูกผลิตขึ้นจากโรงงานนี้คือ แอร์บัส เอ300 ซึ่งขึ้นบินครั้งแรกในปี 1972 ถือเป็นเครื่องบินโดยสารลำตัวกว้างสองเครื่องยนต์ลำแรกของโลก
โรงงานผลิตของแอร์บัส

โรงงานหลักและสำนักงานใหญ่ในตูลูซ ประเทศฝรั่งเศส (ผลิตตระกูลเอ320, ตระกูลเอ330, และ ตระกูลเอ350)
โรงงานหลักในฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี (ผลิตตระกูลเอ320)
โรงงานหลักในมาดริด ประเทศสเปน
แอร์บัสมีโรงงานการผลิตในสถานที่ต่างๆทั่วยุโรปและเอเชีย ดังนี้:
ตูลูซ, ฝรั่งเศส (ตระกูล เอ320, เอ330, เอ350)
ฮัมบูวร์ค, เยอรมนี (ตระกูล เอ320)
เซบิยา, สเปน (เอ400เอ็ม)
เทียนจิน, จีน (ตระกูล เอ320)
โมบีล, รัฐแอละแบมา, สหรัฐ (เอ220 และตระกูล เอ320)
มิราเบล, แคนาดา (เอ220)
บรอจตัน, เวลส์ — ปีกอากาศยาน
สายการผลิต > สายการผลิตในปัจจุบัน

| รุ่น | จำนวนที่ผลิต | รายละเอียด | ความจุ | เที่ยวบินแรก | รุ่นที่ผลิต | รุ่นที่ผลิตในอดีต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอ220 | 251 | อากาศยานระดับภูมิภาคลำตัวแคบแบบสองเครื่องยนต์ | 108-130 | 16 กันยายน ค.ศ. 2013 | 100, 300, ACJ |  |
| เอ320 | 10,747 | อากาศยานลำตัวแคบแบบสองเครื่องยนต์ | 107-185 | 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987 | 319นีโอ, 320นีโอ, 321นีโอ, 321แอลอาร์, ACJ | 318, 319, 320, 321 |
| เอ330 | 1,562 | อากาศยานลำตัวกว้างขนาดใหญ่สองเครื่องยนต์ | 246-300 | 2 พฤศจิกายน ค.ศ.1992 | 200, 300, 800นีโอ, 900นีโอ, เบลูกา เอกซ์แอล, MRTT, ACJ | 200F |
| เอ350 | 524 | อากาศยานลำตัวกว้างขนาดใหญ่สองเครื่องยนต์ | 270-350 | 14 มิถุนายน ค.ศ. 2013 | 900, 900ULR, 1000 |  |
สายการผลิต > สายการผลิตในอดีต

| รุ่น | จำนวนที่ผลิต | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| เอ300 | 561 |  |
| เอ310 | 255 | รุ่นดัดแปลงของเอ300 |
| เอ340 | 380 |  |
| เอ380 | 254 |  |
สายการผลิต > สมุดภาพ

อากาศยานของแอร์บัส
แอร์บัส เอ220
แอร์บัส เอ300
แอร์บัส เอ310
แอร์บัส เอ320
แอร์บัส เอ330
แอร์บัส เอ340
แอร์บัส เอ350
แอร์บัส เอ380
ดูเพิ่ม

แอร์บัสกรุ๊ป
แอร์บัสเฮลิคอปเตอร์
แอร์บัสสเปซแอนด์ดีเฟนซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

บริษัทแอร์บัส
แอร์ลิงกัส ยูเค

แอร์ลิงกัส ยูเค (อังกฤษ: Aer Lingus UK) เป็นสายการบินสัญชาติอังกฤษ โดยเป็นสายการบินลูกของแอร์ลิงกัส, สายการบินประจำชาติไอร์แลนด์ สายการบินมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองเบลฟาสต์ ประเทศไอร์แลนด์เหนือ กับฐานกันบินที่ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์ แอร์ลิงกัส ยูเคเริ่มดำเนินงานในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2021 โดยมีเที่ยวบินแรกระหว่างแมนเชสเตอร์และบาร์เบโดส
ประวัติ

แอร์ลิงกัส ยูเค ก่อตั้งขึ้นในค.ศ. 2021 และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองเบลฟาสต์ ไอร์แลนด์เหนือในฐานะสายการบินของสหราชอาณาจักร โดยสายการบินได้เริ่มแผนสำหรับสายการบินที่เกี่ยวข้องกับการเปิดตัวเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากสหราชอาณาจักรไปยังสหรัฐอเมริกาภายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 โดยมีจุดหมายตามแผนเบื้องต้นซึ่งประกอบด้วยบอสตัน นิวยอร์ก และออร์ลันโดจากฐานที่สนามบินแมนเชสเตอร์ เครื่องบินของแอร์ลิงกัส ยูเค เป็นเครื่องบินที่ถูกโอนย้ายมาจากแอร์ลิงกัส, บริษัทแม่เกือบทั้งหมด
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021 สายการบินได้ยื่นคำร้องต่อกระทรวงคมนาคมของสหรัฐอเมริกา (USDOT) เพื่อขอใบอนุญาตขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ ซึ่งต่อมาได้รับการอนุมัติในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 บริษัทแม่, แอร์ลิงกัส, ได้ประกาศเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2021 ว่าเที่ยวบินในแมนเชสเตอร์ที่ดำเนินการโดย แอร์ลิงกัส ยูเค จะเปิดตัวสู่นิวยอร์ก-เจเอฟเค และออร์แลนโดในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2021, ไปยังบาร์เบโดสในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2021 และไปบอสตันในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 2022
เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 แอร์ลิงกัส ยูเค ได้รับใบอนุญาตเดินอากาศ (AOC) จาก CAA แห่งสหราชอาณาจักร สายการบินยังได้ส่ง AOC ไปยัง USDOT เพื่อขออนุมัติการสมัคร  เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2021 เที่ยวบินไปยังสหรัฐอเมริกาถูกเลื่อนออกไปอีกครั้ง โดยการเปิดตัวจะเลื่อนออกไปเป็นเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021 จากผลกระทบจากการระบาดของเชื้อไวรัสโควิด-19 แต่ตารางเที่ยวบินไปยังบาร์เบโดสของแอร์ลิงกัส ยูเคในสหราชอาณาจักรไม่ได้รับผลกระทบใดๆ และการดำเนินงานของสายการบินเริ่มต้นด้วยการเปิดเส้นทางในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2021
จุดหมายปลายทาง

ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2024 แอร์ลิงกัส ยูเค ได้ให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง ดังนี้:
| ประเทศ | เมือง | ท่าอากาศยาน | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  บาร์เบโดส | บริดจ์ทาวน์ | ท่าอากาศยานนานาชาติแกรนท์ลีย์ อดัม | เที่ยวบินตามฤดูกาล |  |
|  สหราชอาณาจักร | เบลฟาสต์ | ท่าอากาศยานเบลฟาสต์ซิตีจอร์จ เบสต์ | ยกเลิกแล้ว |  |
|  สหราชอาณาจักร | ลอนดอน | ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ | ยกเลิกแล้ว |  |
|  สหราชอาณาจักร | แมนเชสเตอร์ | ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์ | ฐานการบิน |  |
|  สหรัฐ | นครนิวยอร์ก | ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี |  |  |
|  สหรัฐ | ออร์แลนโด | ท่าอากาศยานนานาชาติออร์แลนโด |  |  |
ฝูงบิน

ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2024 แอร์ลิงกัส ยูเคมีเครื่องบินในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ330-300 | 2 | — | 30 | 287 | 317 | โอนย้ายมาจากแอร์ลิงกัส |
| ทั้งหมด | 2 | — |  |  |  |  |
แอร์ลิงกัส ยูเคมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 14.5 ปี
ดูเพิ่ม

แอร์ลิงกัส
แอร์ตาฮีตี

แอร์ตาฮีตี (อังกฤษ: Air Tahiti) เป็นสายการบินสัญชาติฝรั่งเศส โดยให้บริการเที่ยวบนในบริเวณเฟรนช์พอลินีเซีย แอร์ตาฮีตีมีท่าหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฟาอา
ประวัติ > ช่วงแรก

สายการบินได้ก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1950 โดย Jean Arbelot และ Marcel Lasserre เริ่มแรกให้บริการเที่ยวบินระหว่างปาเปเอเต, ราอีอาเตอา, และบอราบอรา โดยใช้เครื่องบินทะเล กรัมแมน วิดเจียน จี-4F
ในปี ค.ศ. 1951 กระทรวงต่างประเทศของฝรั่งเศสได้ซื้อเครื่องบินทะเลกรัมแมน มัลลาร์ด ให้กับสายการบิน  ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1951 ได้มีการเปิดบริการไปรษณีย์รายปักษ์ระหว่างปาเปเอเตและไอตูตากีในหมู่เกาะคุก ในเที่ยวบินแรกมีการปฏิเสธเที่ยวบินเนื่องจากความกังวลเกี่ยวกับโรคโปลิโอ แล้วจึงได้ทำการบินในเที่ยวต่อมา ก่อนที่จะถูกยกเลิกในปีค.ศ. 1952 เมื่อทีล (TEAL) ขยายเส้นทางมายังปาเปเอเต แอร์ตาฮิติค่อยๆ ขยายเส้นทางบินไปยังเกาะต่างๆ ของเฟรนช์พอลินีเซีย
ประวัติ > แอร์อาอี

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1953 ดินแดนได้โอนย้ายเครื่องบินให้กับ Régie Aérienne Interinsulaire (แอร์อาอี "interisland Aviation board") ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ Transports Aériens Intercontinentaux ซึ่งเข้ามารับช่วงต่อการขนส่งทางอากาศในเฟรนช์โปลินีเซีย  RAI ได้ซื้อเครื่องบินทะเล PBY Catalina รวมสองลำเพื่อขยายการเชื่อมโยงระหว่างหมู่เกาะเฟรนช์โปลินีเซีย
ในปี 1958 แอร์อาอีได้เปลี่ยนชื่อเป็น Réseau Aérien Interinsulaire (Inter-Island Aviation Network)  แต่ยังคงใช้งานเครื่องบินทะเลต่อไปและมีการขยายเครือข่ายเพิ่มเติม  และยังใช้เรือบินชอร์ตแซนดริงแฮมในการทำเที่ยวบินระหว่างบอราบอราและปาเปเอเต ต่อมาในปีค.ศ. 1960 ก็ได้มีการก่อสร้างท่าอากาศยานนานาชาติฟาอา รวมถึงท่าอากาศยานอีกหลายๆแห่ง  RAI จึงได้เปลี่ยนแปลงฝูงบินไป
ประวัติ > แอร์พอลินีซีย์

ในปี 1970 RAI ได้เปลี่ยนชื่อแบรนด์อีกครั้งในชื่อ แอร์พอลินีซีย์  ชื่อเล่นว่า "แอร์โพ" โดยชาวโพลินีเซียน บริษัทยืนยันอัตลักษณ์ของโพลินีเซียนมากขึ้นและให้บริการตามปกติทั่วเฟรนช์พอลินีเซีย สายการบินมี "การผูกขาดเสมือน" เนื่องจากการประชุมกับรัฐบาลดินแดน ในขั้นต้นปฏิบัติการเรือบินชอร์ตแซนดริงแฮม, ดักลาส ดีซี-4 และเดอฮาวิลแลนด์แคนาดา ดีเอชซี-6 ต่อมาได้เพิ่มบริทเทน-นอร์มัน บีเอ็น-2 และฟอกเกอร์ 72 สองลำ เริ่มดำเนินการที่ฮัวเฮเน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1971
ประวัติ > แอร์ตาฮีตี

ในปีค.ศ. 1985 อดีตสายการบิน UTA ขายหุ้นส่วนใหญ่ของแอร์พอลินีซีย์โดยมอบ 25% ให้กับรัฐบาลพอลินีเซียฝรั่งเศสและอีก 45% ขายให้กับนักลงทุนในท้องถิ่น  ในปีค.ศ. 1987 สายการบินถูกเปลี่ยนชื่อเป็นแอร์ตาฮีตีอีกครั้ง โดยใช้เครื่องบินใบพัดระดับภูมิภาค เอทีอาร์ 42 และ 72
จุดหมายปลายทาง

แอร์ตาฮีตีให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง 48 จุดหมายในเฟรนช์พอลินีเซีย, นิวซีแลนด์, และหมู่เกาะคุก
ฝูงบิน

ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2024 แอร์ตาฮีตีมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | ผู้โดยสาร | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| เอทีอาร์ 42-600 | 2 | 48 |  |
| เอทีอาร์ 72-600 | 9 | 78 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-6 ทวินออตเตอร์ | 1 | 19 |  |
| รวม | 12 |  |  |
แอร์ตาฮีตีมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 10.3 ปี
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์

วันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1991; แอร์ตาฮีตี เที่ยวบินที่ 805 เครื่องบินดอร์เนีย 228 ได้ลงจอดในน้ำหลังจากเครื่องยนต์ล้มเหลว ขณะที่กำลังลงจอดที่ท่าอากาศยานนูกูฮิวา ผู้โดยสารและลูกเรือ 10 ใน 20 คนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุนี้
เอทีอาร์ 72 ในลวดลายเฉลิมฉลอง 60 ปีของสายการบิน
แอลัน มักแมนัส

| --- | --- |

เกิด:  (1971-01-21) 21 มกราคม ค.ศ. 1971 (53 ปี)
สัญชาติ:  สกอตแลนด์
ฉายา: Angles
ปีที่เริ่มเล่นอาชีพ: 1990–2021
อันดับสูงสุด: 6 (4 ปี)
เบรกสูงสุด: 143 (1994 World Snooker Championship)
จำนวนเซนจูรีเบรก: 182
รายการแข่งขันที่ชนะ
รายการสะสมคะแนนที่ชนะ: 2
รายการไม่สะสมคะแนนที่ชนะ: 2
แอลัน มักแมนัส (อังกฤษ: Alan McManus) เกิดเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1971 เป็นอดีตนักสนุกเกอร์อาชีพชาวสกอตแลนด์ เคยติดอันดับท็อป 16 ของโลกในระหว่างช่วงยุค 1990 และ 2000 มักแมนัสคว้าแชมป์สองรายการเก็บคะแนนได้แก่รายการ ดูไบคลาสสิก 1994 และ ไทยแลนด์โอเพน 1996 ได้เข้ารอบรองชนะเลศในปี 1992 และ 1993 นอกจากนี้เขายังแชมป์รายการมาสเตอส์ 1994 โดยเอาชนะสตีเฟน เฮนดรีในวัย 25 ปี แข่งกัน 23 แมชต์ ไม่คิดว่าถูกเหยียบย่ำได้จากการปิดเกมอย่างรวดเร็วโดยสามารถเอาชนะด้วยผล 9–8 เฟรมในรอบสุดท้าย
แอละโมกอร์โด

| Alamogordo, New Mexico |
| --- | --- |
City
ดาวน์ทาวน์ของเมือง
คำขวัญ: The Friendliest Place on Earth
สถานที่ตั้งในรัฐนิวเม็กซิโก
พิกัด: 32°54′01.48″N 105°57′37.72″W﻿ / ﻿32.9004111°N 105.9604778°W﻿ / 32.9004111; -105.9604778
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
รัฐ: รัฐนิวเม็กซิโก
เคาน์ตี: Otero County – seat
ก่อตั้ง: 1898
ตั้งเป็นเมือง: 1912
ตั้งชื่อจาก: álamo gordo, Spanish for "fat cottonwood"
การปกครอง
 • ประเภท: Commission/Manager
 • Mayor: Susie Galea
 • Mayor Pro Tem: Al Hernandez
 • City Manager: Jim Stahle
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 50.1 ตร.กม. (19.3 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 50.1 ตร.กม. (19.3 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 0.0 ตร.กม. (0.0 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,322 เมตร (4,336 ฟุต)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 30,403 คน
เขตเวลา: UTC-7 (MST (Mountain Standard Time))
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-6 (MDT (Mountain Daylight Time))
ZIP codes: 88310, 88311 (PO Box)
รหัสพื้นที่: 575
FIPS code: 35-01780
GNIS feature ID: 0903054
เว็บไซต์: City of Alamogordo
แอละโมกอร์โด (อังกฤษ: Alamogordo) เป็นเคาน์ตีซีตและศูนย์กลางเศรษฐกิจของโอเทโรเคาน์ตี ทางตอนใต้-กลางของรัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐอเมริกา เป็นเมืองที่อยู่ใกล้กับฐานทัพอากาศฮอลโลแมนที่สุด เมืองมีประชากร 30,403 คน จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2010 เป็นสถานที่ที่ทดลองระเบิดปรมาณูเป็นครั้งแรก
มีมนุษย์อาศัยอยู่บริเวณแอละโมกอร์โดมานานอย่างน้อย 11,000 ปี ในยุคใหม่มีการตั้งถิ่นฐานในปี ค.ศ. 1898 เพื่อสนับสนุนการสร้างทางรถไฟสายเอลแพโซและตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งขึ้นเป็นเมืองในปี ค.ศ. 1912
แอลัน วุดเวิร์ด

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
วันเกิด:  7 กันยายน พ.ศ. 2489
สถานที่เกิด:  แชเพลทาวน์, เชฟฟีลด์, ประเทศอังกฤษ
วันเสียชีวิต:  21 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 (68 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  ทัลซา, รัฐโอคลาโฮมา, สหรัฐอเมริกา
ตำแหน่ง:  ปีก
สโมสรเยาวชน
:  Barnsley Boys, England Youth
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1964-1978 |  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด |  536 |  (158) |
| 1979-1981 |  ทัลซารัฟเนกส์ |  47 |  (12) |
| 1979-1980 |  ทัลซารัฟเนกส์ (ในร่ม) |  11 |  (9) |
| รวม |   |  594 |  (179) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
แอลัน วุดเวิร์ด (อังกฤษ: Alan Woodward; 7 กันยายน พ.ศ. 2489 – 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2558) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ผู้ที่ใช้เวลาค้าแข้งส่วนใหญ่อยู่กับสโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์ยูไนเต็ด ในตำแหน่งปีก เป็นเวลา 16 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 – พ.ศ. 2521 โดยลงเล่นไป 536 นัด (640 นัดเมื่อรวมถ้วย) และเขายังกลายเป็นผู้ที่ยิงประตูมากที่สุดตลอดกาลอันดับสองของสโมสร โดยยิงไป 158 ประตู
เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ที่บ้านของเขาในทัลซา รัฐโอคลาโฮมา
แอลัน เชปเพิร์ด

| แอลัน เชปเพิร์ด |
| --- | --- |

เกิด: แอลัน​ บาร์ตลิต เชปเพิร์ด จูเนียร์​ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1923(1923-11-18) เดรี รัฐนิวแฮมป์เชอร์ สหรัฐอเมริกา​
เสียชีวิต: 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1998(1998-07-21) (74 ปี) เพบเบิลบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา​
สัญชาติ: อเมริกัน
อาชีพ: นักบิน​
แอลัน​ บาร์ตลิต เชปเพิร์ด จูเนียร์​ (อังกฤษ: Alan Bartlett Shepard Jr.) เป็นนักบินอวกาศ​คนแรกของสหรัฐ​อเมริกา​ โดยเขาเดินทางไปอวกาศด้วยจรวดขับดันเรดสโตน และอยู่ใน​ห้วงอวกาศเป็นเวลา 15 นาที ที่ความสูงจากพื้นโลก 184 กิโลเมตร​ ถึงแม้ว่าเชปเพิร์ด​จะอยู่ในอวกาศเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ​ แต่ก็เป็นก้าวกระโดด​ที่ยิ่งใหญ่​ของสหรัฐอเมริกา
เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม​ พ.ศ. 2514 เขาได้เดินทางไปเหยียบ​ดวงจันทร์​ ซึ่งเป็นคนที่​ 5 ในจำนวน​ 12​ คนที่เดินทางไปเหยียบ​ดวงจันทร์​ และเป็นนักบินอวกาศที่อายุมากที่สุดในขณะที่เหยียบดวงจันทร์ คืออายุ 47 ปี​
แอลวีเอ็มเอช

| --- | --- |

ประเภท: ซอกิแอตาสเอ็วโรไปอา
การซื้อขาย: ยูโรเน็กซต์ปารีส: MC  CAC 40 Component
ISIN: FR0000121014 
อุตสาหกรรม: สินค้าหรูหรา
ก่อนหน้า: โมเอต์ & ชันด็อน เฮนเนสซี่ หลุยส์ วิตตอง
ก่อตั้ง: 1987; 38 ปีที่แล้ว (1987)
ผู้ก่อตั้ง: Alain Chevalier   Henry Racamier
สำนักงานใหญ่: ปารีส, ฝรั่งเศส
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: เบร์นาร์ อาร์โนต์ (ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร) Antonio Belloni, กรรมการผู้จัดการ
ผลิตภัณฑ์: เสื้อผ้า, เครื่องสำอาง, เครื่องประดับแฟชัน, อัญมณี, น้ำหอม, เหล้า, นาฬิกา, ไวน์
บริการ: ห้างสรรพสินค้า
รายได้:  53.7 พันล้านยูโร (2019)
รายได้จากการดำเนินงาน:  11.5 พันล้านยูโร (2019)
รายได้สุทธิ:  7.17 พันล้านยูโร (2019)
สินทรัพย์:  128.550 พันล้านยูโร (2018)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  33.957 พันล้านยูโร (2018)
เจ้าของ: ผู้ถือหุ้น
พนักงาน: 145,247 (2018)
บริษัทในเครือ: รายชื่อสินค้าในเครือ
เว็บไซต์: LVMH.com
แอลวีเอ็มเอช โมเอต์ เฮนเนสซี่ หลุยส์ วิตตอง (อังกฤษ: LVMH Moët Hennessy – Louis Vuitton SE) หรือที่รู้จักกันในชื่อ แอลวีเอ็มเอช (LVMH) เป็นเครือบริษัทมหาชนข้ามชาติของสหภาพยุโรปในธุรกิจสินค้าหรูหรา มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ประวัติของกลุ่มบริษัทเริ่มต้นจากการก่อตั้งแบรนด์หลุยส์ วิตตอง ในปี ค.ศ. 1854 จากนั้นทางโมเอต์แอนด์ชันด็อน ผู้ผลิตแชมเปญจน์ และเฮนเนสซี่ ผู้ผลิตเหล้าคอนญัก ได้รวมกิจการกันเป็นบริษัทโมเอต์เฮนเนสซี่ ก่อนที่จะควบรวมกับหลุยส์ วิตตอง ก่อตั้งเป็นเครือแอลวีเอ็มเอชในปี ค.ศ. 1987 ปัจจุบันมีบริษัทย่อยผลิตแบรนด์สินค้าในเครือกว่า 60 บริษัทโดยแต่ละบริษัทมีอิสระเต็มที่ในการบริหารงาน ผลิตภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุดของเครือแอลวีเอ็มเอชคือไวน์ชาตูดีคุม (Château d'Yquem) ที่มีจุดเริ่มต้นย้อนกลับไปถึง ค.ศ. 1593
ปัจจุบัน ดียอร์ คือผู้ถือหุ้นที่ใหญ่ที่สุดของเครือแอลวีเอ็มเอช มีหุ้นร้อยละ 40.9 ของจำนวนหุ้นทั้งหมด แบร์นาร์ อาร์โน ผู้ถือหุ้นใหญ่ของดิออร์จึงเป็นประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหารของแอลวีเอ็มเอชด้วย ปัจจุบันเป็นบุคคลที่รวยที่สุดในฝรั่งเศส และหุ้นของเครือบริษัทยังมีมูลค่าตามราคาตลาดสูงที่สุดในฝรั่งเศสและยูโรโซนอีกด้วย สูงราว 220 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ณ วันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2020
แอลวีเอ็มเอชเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนหลักของการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนและพาราลิมปิกฤดูร้อน 2024
แอร์โกเล เด โรแบร์ตี

แอร์โคเล เดรอแบร์ติ (อังกฤษ: Ercole de' Roberti หรือ Ercole Ferrarese หรือ Ercole da Ferrara) (ราว ค.ศ. 1451 - ค.ศ. 1496) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีตอนต้นของตระกูลการเขียนภาพแบบเฟอร์ราราของคริสต์ศตวรรษที่ 15  ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง แอร์โคเล เดรอแบร์ติเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1451 เป็นบุตรของยามรักษาประตูที่ปราสาทของตระกูลเอสเต ต่อมาก็ได้เป็นจิตรกรประจำสำนักของตระกูล แต่งานเขียนของแอร์โคเลมีเหลืออยู่เพียงไม่กี่ชิ้น และงานส่วนใหญ่ก็ถูกทำลายไป
จอร์โจ วาซารีรวมประวัติชีวิตของแอร์โคเล เดรอแบร์ติในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น” และบรรยายถึงแอร์โคเลว่า
“แอร์โคเลเป็นคนชอบดื่มไวน์เอามากๆ และความเมาอันสม่ำเสมอก็มีส่วนทำให้อายุสั้น ที่ทำมาจนอายุได้สี่สิบปีโดยไม่มีอุบัติเหตแต่อย่างใด แต่วันหนึ่งแอร์โคเลก็ล้มพับไปเพราะเส้นเลือดในสมองแตกซึ่งก็เป็นการทำให้ชีวิตสิ้นสุดในระยะเวลาไม่นานนัก”
ผลงาน

ในปี ค.ศ. 1473 เมื่อมีอายุได้ 17 ปีแอร์โคเลก็ย้ายจากเฟอร์ราราไปโบโลนยาไปฝึกงานที่ห้องเขียนภาพของฟรานเชสโค เดล คอสสา (ตามคำบอกเล่าของวาซารี ฝึกงานกับลอเร็นโซ คอสตาด้วยแต่ข้อมูลหลังนี้ไม่น่าเป็นไปได้เพราะแอร์โคเลมีอายุแก่กว่าคอสตาหลายปี)  นอกจากนั้นก็เชื่อกันว่าแอร์โคเลมีส่วนในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่วังสคิฟาโนเอีย
งานชิ้นสำคัญชิ้นแรกคือภาพเขียนในชาเปลกริฟโฟนิสำหรับบาซิลิกาซานเพโทรนิโอในโบโลนยาเป็นฐานฉากแท่นบูชาที่เป็นภาพ “ปาฏิหาริย์ของนักบุญวินเซนต์ แฟร์เรอร์” (ราว ค.ศ. 1473) (ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน) และงานเขียนประกอบฉากแท่นบูชาสำหรับงานที่คอสสาได้รับจ้าง
ในปี ค.ศ. 1480 แอร์โคเลก็เขียนฉากแท่นบูชาชิ้นใหญ่เป็นภาพ “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์กับนักบุญ” สำหรับวัดซานตามาเรียอินพอร์โตที่เมืองราเวนนา ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เบรราที่เมืองมิลาน ภาพเหมือนของจิโอวานนิที่ 2 เบนติโวกลิโอและจิเนฟรา เบนติโวกลิโอ (ราว ค.ศ. 1480) ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ก็กล่าวกันว่าเป็นงานเขียนของแอร์โคเล
แอร์โคเลเป็นช่างเขียนประจำสำนักของตระกูลเอสเตในเฟอร์ราราต่อจากโคสิโม ทูรา ราวปี ค.ศ. 1486 ดูเหมือนว่าแอร์โคเลจะไม่เป็นแต่เพียงจิตรกรเท่านั้นแต่ยังติดตามอัลฟอนโซ เดสเตไปเฝ้าพระสันตะปาปาในกรุงโรม เป็นผู้จัดการเครื่องแต่งตัวสำหรับการสมรสของอิซาเบลลา เดสเตที่มานตัว และอาจจะทำซาลามีด้วย
ภาพเขียนอื่นก็ได้แก่ “พอร์เทียและบรูทัส” (ราว ค.ศ. 1486-ค.ศ. 1490) ที่เชื่อกันว่าเป็นภาพเอเลโนราแห่งอารากอน ดัชเชสแห่งเฟอร์รารา  และ “นักบุุญเจอโรมในป่า” (พิพิธภัณฑ์เจ. พอล เกตตี, ลอสแอนเจลิส)
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมแผง
จิตรกรรมยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แอร์โคเล เดรอแบร์ติ
Vasari, Vite, profile of Ercole เก็บถาวร 2009-02-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
'Pieta' at the Walker Art Gallery, Liverpool, UK
Information on St. Jerome in the Wilderness, J. Paul Getty Museum, Los Angeles.
ระเบียงภาพ

“จิเนฟรา เบนติโวกลิโอ”
“พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์กับนักบุญ”
“ปิเอต้า” (ราว ค.ศ. 1495)
“พอร์เทียและบรูทัส”
รายละเอียดจากฐานแท่นบูชา
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
ฐานฉากแท่นบูชาที่เป็นภาพ “ปาฏิหาริย์ของนักบุญวินเซนต์ แฟร์เรอร์” ที่เขียนสำหรับชาเปลกริฟโฟนิสำหรับบาซิลิกาซานเพโทรนิโอในโบโลนยา
(ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน)