stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ถนน
การสร้างถนน

การสร้างถนนจะประกอบด้วยขั้นตอนหลักสองส่วน คือ ส่วนการออกแบบ และส่วนการก่อสร้าง การออกแบบถนนจะมีการคำนวณในหลายด้านรวมถึงการหาแนวเขตที่ดิน การออกแบบรูปร่างของถนนทั้งในแนวระดับ และแนวดิ่ง การคำนวณมุมมองที่ปลอดภัยและวิสัยทัศน์ของผู้ขับขี่ โดยคำนึงถึงความปลอดภัยเป็นหลัก โดยจะต้องไม่มีมุมอับ หรือสิ่งกีดขวางมาบังการมองเห็น และการคำนวณทิศทางการระบายน้ำของในพื้นที่นั้น เพื่อไม่ให้เกิดน้ำท่วมเนื่องจากถนนที่สร้างใหม่มาขวางทางน้ำเดิม สำหรับส่วนการก่อสร้างถนนจะเริ่มต้นจากการขุดดินหรือถมดินเพื่อให้ได้ระดับใกล้เคียงกับที่ออกแบบ โดยบริเวณที่เป็นอุโมงค์และสะพานจะมีโครงสร้างพิเศษสำหรับรองรับสิ่งก่อสร้างนั้น
ชั้นของถนนจะแบ่งเป็น 2 ส่วนหลักคือ "เบส" และ "ผิวถนน" โดยในชั้นเบส อาจจะแบ่งย่อยออกเป็น ซับเบส และ ซับเกรด ขึ้นอยู่กับลักษณะของถนนที่ออกแบบ โดยดินในชั้นจะต้องการตรวจสอบว่าสามารถรับน้ำหนักที่ต้องการได้เพียงพอ ดินในชั้นนี้จะมีหน้าที่ในการรับแรงที่ถ่ายลงมาจากพื้นถนนอีกทีหนึ่ง และขณะเดียวกันจะช่วยในการระบายน้ำจากผิวถนนลงสู่ผิวชั้นล่างต่อไป หลังจากการลงดินชั้นล่างเสร็จจะเริ่มทำการผิวถนน โดยสำหรับถนนคอนกรีตจะมีวิธีการสร้าง 2 วิธี คือวิธีการสมัยใหม่ ใช้การเทคอนกรีตในลักษณะสลิปฟอร์มเพฟเวอร์ ซึ่งเป็นเทคอนกรีตแบบไม่ต้องใช้แบบ โดยเครื่องเทคอนกรีตจะมีเหล็กใช้แทนแบบอยู่ใต้รถเทและจะเคลื่อนตัวไปขณะที่เทคอนกรีต และวิธีการแบบเก่าคือ การวางไม้แบบไว้สองข้างทางก่อนการเทคอนกรีต และเมื่อได้วางไม้แบบพร้อมแล้ว จะมีรถคอนกรีตมาเทคอนกรีตลงในระหว่างไม้แบบที่วางไว้ สำหรับถนนยางมะตอยจะก่อสร้างในลักษณะเดียวกัน โดยจะเทยางมะตอยภายหลังที่ได้เกลี่ยระดับให้ถนนชั้นเบสแล้ว
ภายหลังจากสร้างถนนเสร็จ จะมีการสร้างไหล่ทาง ป้ายถนน หรือตีเส้นแบ่งเลนถนนขึ้นอยู่กับการออกแบบ
การขับรถซ้ายและขวา

ถนนในหลายประเทศทั่วโลกจะออกแบบในลักษณะที่แตกต่างกัน เนื่องจากลักษณะการขับรถที่มีการขับพวงมาลัยขวา เหมือนในประเทศไทย และขับรถพวงมาลัยซ้าย ในหลายประเทศ โดย 26% ของระยะทางถนนทั่วโลก ในประเทศมีการขับพวงมาลัยขวาซึ่งรวมถึงประเทศไทย ญี่ปุ่น และอังกฤษ และ 74% ของประเทศทั่วโลกมีการขับพวงมาลัยซ้าย ได้แก่ สหรัฐอเมริกาและประเทศในทวีปยุโรป
ดูเพิ่ม

ทางหลวง
แผนที่ประเทศแสดงตำแหน่งพวงมาลัย สีน้ำเงินแสดงประเทศที่มีการขับพวงมาลัยขวา และสีแดงแสดงพวงมาลัยซ้าย
เอลาห์

กษัตริย์แห่งอิสราเอลในศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสตกาล
| เอลาห์ |
| --- | --- |
เอลาห์จากหนังสือโปรมป์ตูอาริอูงอีโกนูงอีงซิงนิออรูงโดยกีโยม รูเย (ค.ศ. 1553)
กษัตริย์แห่งอิสราเอลเหนือ
ครองราชย์: 886–885 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: บาอาชา
ถัดไป: ศิมรี

เอลาห์ (อังกฤษ: Elah; ฮีบรู: אֵלָה ’Ēlā; กรีก: Ἠλά; ละติน: Ela) เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 4 ของราชอาณาจักรอิสราเอลเหนือ เป็นพระราชโอรสและผู้สืบราชบัลลังก์ของบาอาชา William F. Albright ระบุช่วงรัชสมัยของพระองค์เป็น 877–876 ปีก่อนคริสตกาล ส่วน E. R. Thiele ระบุเป็น 886–885 ปีก่อนคริสตกาล
บทที่ 16 ของ 1 พงศ์กษัตริย์เล่าถึงการที่เอลาห์และสมาชิกในราชวงศ์ถูกปลงพระชนม์โดยศิมรีผู้บัญชาการกองรถรบของพระองค์ ผู้ซึ่งกลายเป็นผู้ขึ้นครองราชย์ถัดจากพระองค์
แหล่งข้อมูลอื่น

1 Kings Chapter 16 เก็บถาวร 2024-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Elah", Jewish encyclopedia
| ก่อนหน้า |  | เอลาห์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| บาอาชา |  | กษัตริย์แห่งอิสราเอล (เผ่าอิสสาคาร์) กษัตริย์แห่งยูดาห์ร่วมสมัย: อาสา  (886–885 ปีก่อนคริสตกาล) |  | ศิมรี |
| ด ค กกษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์ |
| --- | --- |
 เชื้อสายของดาวิด  กษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์  มัคคาบี 
อิสราเอล(สหราชาธิปไตย):  ซาอูล  อิชโบเชท  ดาวิด  ซาโลมอน 
อิสราเอล(ราชอาณาจักรเหนือ):  เยโรโบอัมที่ 1  นาดับ  บาอาชา  เอลาห์  ศิมรี   ทิบนี  อม-รี  อาหับ (เยเซเบล)  อาหัสยาห์  เยโฮรัม  เยฮู  เยโฮอาหาส  เยโฮอาช  เยโรโบอัมที่ 2  เศคาริยาห์  ชัลลูม  เมนาเฮม  เปคาหิยาห์  เปคาห์  โฮเชยา 
ยูดาห์(ราชอาณาจักรใต้):  เรโหโบอัม  อาบียัม  อาสา  เยโฮชาฟัท  เยโฮรัม  อาหัสยาห์  อาธาลิยาห์  โยอาช  อามาซิยาห์  อุสซียาห์  โยธาม  อาหัส  เฮเซคียาห์  มนัสเสห์  อาโมน  โยสิยาห์  เยโฮอาหาส  เยโฮยาคิม  เยโคนิยาห์  เศเดคียาห์ 
ยูเดีย(ราชวงศ์ฮัสโมเนียน):  ซีโมนธัสสี  ยอห์นฮีร์กัน  Aristobulus I  Alexander Jannaeus  Salome Alexandra  Hyrcanus II  Aristobulus II  Antigonus II Mattathias 
ดูเพิ่ม:  ประมุขภาพของชาวยิว  รายชื่อผู้นำชาวยิวในดินแดนแห่งอิสราเอล
เตียวหุย

ขุนพลชาวจีน (เสียชีวิต 221)
| เตียวหุย (จาง เฟย์) |
| --- | --- |
張飛
ภาพวาดเตียวหุยในสมัยราชวงศ์หมิง

ขุนพลทหารม้ารถศึก (車騎將軍 เชอฉีเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 221 (221) – ค.ศ. 221 (221)
กษัตริย์: เล่าปี่
นายพันเอกผู้บัญชาการมณฑลราชธานี (司隸校尉 ซือลี่เซี่ยวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 221 (221) – ค.ศ. 221 (221)
กษัตริย์: เล่าปี่
ถัดไป: จูกัดเหลียง
ขุนพลขวา (右將軍 โย่วเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 219 (219) – ค.ศ. 221 (221)
กษัตริย์: เล่าปี่
เจ้าเมืองปาเส (巴西太守 ปาซีไท่โฉ่ว) (ภายใต้เล่าปี่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 214 (214) – ค.ศ. 219 (219)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
เจ้าเมืองลำกุ๋น (南郡太守 หนานจฺวิ้นไท่โฉ่ว) (ภายใต้เล่าปี่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 214 (214)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
เจ้าเมืองงิเต๋า (宜都太守 อี๋ตูไท่โฉ่ว) (ภายใต้เล่าปี่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ขุนพลผู้โจมตีเชลยศึก (征虜將軍 เจิงหลู่เจียงจฺวิน) (ภายใต้เล่าปี่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 209 (209) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ขุนพลราชองครักษ์ (中郎將 จงหลางเจี้ยง) (ภายใต้เล่าปี่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 199 (199) – ค.ศ. 209 (209)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ปรากฏ เมืองตุ้นก้วน (จัวจฺวิ้น) จักรวรรดิฮั่น (ปัจจุบันคือ อำเภอจัวโจว มณฑลเหอเป่ย์)
เสียชีวิต: กรกฎาคมหรือสิงหาคม ค.ศ. 221 อำเภอลองจิ๋ว (หลางจง) เมืองปาเส (ปาซีจฺวิ้น) จ๊กก๊ก (ปัจจุบันคือ นครหลางจง มณฑลเสฉวน)
คู่สมรส: เซี่ยโหวชื่อ
บุตร: เตียวซี จักรพรรดินีจาง เตียวเปา เตียวเซีย
อาชีพ: ขุนพล, ขุนนาง
ชื่อรอง: เอ๊กเต๊ก (益德 อี้เต๋อ)
สมัญญานาม: หฺวันโหฺว (桓侯)
บรรดาศักดิ์: ซีเซียงโหว (西鄉侯)

เตียวหุย (เสียชีวิต กรกฎาคมหรือสิงหาคม ค.ศ. 221) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง เฟย์ (จีน: 张飞; พินอิน: Zhāng Fēi; เวด-ไจลส์: Chang Fei; การออกเสียงไฟล์:Zhang Fei.ogg) ชื่อรอง เอ๊กเต๊ก หรือภาษาจีนกลางคือ อี้เต๋อ (จีน: 益德; พินอิน: Yìdé) เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนที่รับใช้ขุนศึกเล่าปี่ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและต้นยุคสามก๊กของจีน เตียวหุยและกวนอูเป็นคนในกลุ่มแรก ๆ ที่เข้าร่วมกับเล่าปี่ ทั้งสองมีความสัมพันธ์ฉันพี่น้องกับเล่าปี่ผู้เป็นนาย และติดตามเล่าปี่ตลอดการแสวงอำนาจของเล่าปี่ในช่วงต้น เตียวหุยต่อสู้ในหลายยุทธการในฝ่ายเล่าปี่ เช่น ยุทธการที่เซ็กเพ็ก (ค.ศ. 208–209), การยึดมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ค.ศ. 212–214) และยุทธการที่ฮันต๋ง (ค.ศ. 217–218) เตียวหุยถูกลอบสังหารโดยผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองในปี ค.ศ. 221 หลังรับราชการเพียงไม่กี่เดือนในรัฐจ๊กก๊กซึ่งก่อตั้งโดยเล่าปี่ก่อนหน้านี้ในปีเดียวกัน
เตียวหุยเป็นหนึ่งในตัวละครหลักในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่ประพันธ์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ซึ่งเล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊ก ในนวนิยาย เตียวหุยเป็นพี่น้องร่วมสาบานของเล่าปี่และกวนอูด้วยคำสาบานในสวนท้อในช่วงเริ่มต้นของนวนิยายและยังคงความซื่อสัตย์ต่อคำสาบานจนกระทั่งเสียชีวิต
ประวัติในช่วงต้น

เตียวหุยเป็นชาวเมืองตุ้นก้วน (涿郡 จัวจฺวิ้น) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 180 ช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เตียวหุยและกวนอูเข้าร่วมเป็นผู้ติดตามของเล่าปี่ เนื่องจากกวนอูมีอายุมากกว่าเตียวหุยหลายปี เตียวหุยจึงนับถือกวนอูเหมือนเป็นพี่ชาย กวนอูและเตียวหุยมีชื่อเสียงในเรื่องความกล้าหาญและความแข็งแกร่ง ทำให้ทั้งสองกลายเป็นนักรบที่มีความสามารถ
ภายหลังเล่าปี่ได้รับแต่งตั้งจากราชสำนักฮั่นให้เป็นปลัดรัฐเพงงวนก๋วน (平原國 ผิง-ยฺเหวียนกั๋ว) กวนอูและเตียวหุยได้รับราชการในฐานะนายกองพันแยก (別部司馬 เปี๋ยปู้ซือหม่า) ในสังกัดของเล่าปี่ เล่าปี่ปฏิบัติต่อกวนอูและเตียวหุยเหมือนเป็นพี่น้องของตน ทั้งสองมีความสัมพันธ์แบบพี่น้องถึงขนาดใช้ห้องรวมกัน นอนบนเสื่อผืนเดียวกัน และกินอาหารจากหม้อเดียวกัน เตียวหุยและกวนอูทำหน้าที่เป็นองครักษ์คุ้มกันเล่าปี่ ทั้งสองติดตามเล่าปี่ไปในการแสวงอำนาจและมักพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายและความยากลำบากต่าง ๆ
ความขัดแย้งระหว่างเล่าปี่และลิโป้

ในปี ค.ศ. 194 เล่าปี่สืบทอดตำแหน่งเจ้ามณฑลชีจิ๋วถัดจากโตเกี๋ยม ในปีต่อมา เล่าปี่นำกองทัพไปยังอำเภอชัวหยิน (淮陰 หฺวายอิน) เพื่อรับมือการบุกของอ้วนสุด ในช่วงเวลานั้นนั้น เล่าปี่มอบหมายให้เตียวหุยรักษาเมืองแห้ฝือ (下邳 เซี่ยพี) เมืองเอกของมณฑลชีจิ๋ว
เตียวหุยต้องการสังหารโจป้าอดีตนายทหารของโตเกี๋ยมด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบแน่ชัด โจป้าหนีกลับไปยังค่ายของตนและเสริมการป้องกัน ขณะเดียวกันก็ส่งคนนำสารไปขอความช่วยเหลือจากลิโป้ขุนศึกอีกคนหนึ่งซึ่งขณะนั้นกำลังพึ่งใบบุญของเล่าปี่อยู่ ลิโป้นำกองทัพเข้าโจมตีเมืองแห้ฝือ และสามารถยึดครองเมืองแห้ฝือได้สำเร็จ เตียวหุยหนีออกจากเมืองหลังจากเสียแห้ฝือให้กับลิโป้
เล่าปี่กลับมายังชีจิ๋วซึ่งขณะนั้นตกอยู่ภายใต้การปกครองของลิโป้ เล่าปี่ยอมรับข้อเสนอของลิโป้อย่างจำใจที่ให้ย้ายไปอยู่ที่เสียวพ่ายในขณะที่ลิโป้ยังคงอยู่ที่แห้ฝือ ความสัมพันธ์ระหว่างเล่าปี่และลิโป้ตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ จนนำไปสู่ความขัดแย้ง เล่าปี่ขอความช่วยเหลือจากโจโฉขุนศึกผู้กุมอำนาจเหนือราชสำนักฮั่น กองทัพผสมของเล่าปี่และโจโฉเอาชนะลิโป้ในยุทธการที่แห้ฝือเมื่อปี ค.ศ. 198 หลังจากนั้นทั้งสองเดินทางกลับไปยังนครหลวงฮูโต๋ ในฮูโต๋เตียวหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนพลราชองครักษ์ (中郎將 จงหลางเจี้ยง)
ร่วมเดินทางกับเล่าปี่

ในปี ค.ศ. 199 เล่าปี่ได้วางแผนที่จะหนีออกจากฮูโต๋ เพื่อหลบหนีจากการจับตามองของโจโฉ เขาจึงเสนอตัวอาสาเป็นผู้นำกองทัพไปโจมตีอ้วนสุด เตียวหุยร่วมเดินทางกับเล่าปี่ไปยังมณฑลชีจิ๋ว โดยสังหารกีเหมา เจ้ามณฑลที่โจโฉแต่งตั้ง และยึดครองเมืองแห้ฝือคืนมาได้อีกครั้ง ในปีถัดมา โจโฉบุกโจมตีเล่าปี่และสามารถยึดชีจิ๋วกลับคืนมาได้สำเร็จ เมื่อเล่าปี่พ่ายแพ้ในสงคราม เขาต้องหลบหนีเพื่อความปลอดภัย เล่าปี่ตัดสินใจเดินทางขึ้นเหนือไปยังกิจิ๋ว และขอความช่วยเหลือจากอ้วนเสี้ยว ซึ่งเป็นศัตรูของโจโฉ
ภายหลังเล่าปี่ละทิ้งอ้วนเสี้ยวด้วยการแสร้งทำเป็นช่วยอ้วนเสี้ยวให้ได้การสนับสนุนจากกบฏท้องที่บริเวณยีหลำ (หรู่หนาน) ในสงครามต่อโจโฉ ท้ายที่สุดเขาพบที่พักพิงจากเล่าเปียว ผู้ว่าการเกงจิ๋ว เล่าเปียวแต่งตั้งเขาให้ควบคุมอำเภอซินเอี๋ย (新野 ซินเหย่) ที่ชายแดนทางตอนเหนือของเกงจิ๋ว
ไม่มีข้อมูลว่าเตียวหุยติดตามเล่าปี่ไปเข้าร่วมกับอ้วนสุดหลังเล่าปี่พ่ายแพ้ที่มณฑลชีจิ๋ว หรือเขาแยกจากเล่าปี่ในช่วงนั้นเหมือนกับกวนอู
ยุทธการที่เซ็กเพ็ก > ยุทธการที่เตียงปัน

บทความหลัก: ยุทธการที่เตียงปัน
ครอบครัว

ในปี ค.ศ. 200 เตียวหุยบังเอิญพบกับหลานสาวของแฮหัวเอี๋ยนระหว่างที่นางออกไปเก็บฟืนจึงลักพาตัวนางมา หลานสาวของแฮหัวเอี๋ยนในเวลานั้นอายุราว 13 ปี เตียวหุยรู้ว่านางได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดีจึงแต่งงานกับนาง ให้กำเนิดบุตรสาว 2 คนซึ่งภายหลังทั้งคู่ได้แต่งงานกับเล่าเสี้ยนและขึ้นเป็นจักรพรรดินีแห่งรัฐจ๊กก๊ก บุตรสาวคนแรกเป็นที่รู้จักในชือจักรพรรดินีจิ้งไอ จักรพรรดินีจิ้งไอมีน้องสาวซึ่งแต่งงานกับเล่าเสี้ยนเช่นกันและรู้จักในชื่อ จักรพรรดินีจาง
บุตรชายคนโตของเตียวหุยชื่อเตียวเปา เสียชีวิตตั้งแต่อยู่ในวัยเยาว์ บุตรชายของเตียวเปาชื่อเตียวจุ๋น (張遵 จาง จุน) รับราชการเป็นราชเลขาธิการ (尚書) ในปี ค.ศ. 263 ระหว่างการพิชิตจ๊กก๊กของวุยก๊ก เตียวจุ๋นติดตามจูกัดเจี๋ยมในการป้องกันกิมก๊กจากการบุกของเตงงายขุนพลวุยก๊ก แต่ถูกสังหารในที่รบ
บุตรชายคนรองของเตียวหุยชื่อเตียวเซีย (張紹 จาง เช่า) สืบทอดบรรดาศักดิ์ของบิดาและรับราชการเป็นมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง) และผู้ช่วยราชเลขาธิการ (尚書僕射 ช่างชูผูเช่อ) ในจ๊กก๊ก ในปี ค.ศ. 263 จักรพรรดิจ๊กก๊กเล่าเสี้ยนมอบหมายให้เตียวเซีย เจาจิ๋ว และเตงเลียง (鄧良 เติ้ง เหลียง) เป็นผู้แทนพระองค์ในการยอมจำนนต่อเตงงายและนำไปสู่การสิ้นสุดของจ๊กก๊ก หลังการล่มสลายของจ๊กก๊ก เตียวเซียติดตามเล่าเสี้ยนไปยังลกเอี๋ยงราชธานีของวุยก๊ก ได้รับบรรดาศักดิ์โหวร่วมกับอดีตขุนนางของจ๊กก๊กคนอื่น ๆ
ในศิลปะ

Looking Three Times at the Thatched Hut (ราชวงศ์หมิงตอนต้น) โดยไต้ จิ้น แสดงเตียวหุย (ขวา) กับกวนอูและเล่าปี่ที่กระท่อมมุงจากของจูกัดเหลียง
ภาพวาดเตียวหุยบนหลังม้าโดย Zhao Zhi (ราชวงศ์หมิง)
เตียวหุยประลองกับเตียวจูล่งใน Heroes of the Popular History of the Three Kingdoms (ป. 1836) โดยอูตางาวะ คูนิโยชิ
Zhang Fei on the Long Sloped Bridge Turning Away One Million Wei Troops with a Powerful Stare (ป. 1883) โดยสึกิโอกะ โยชิโตชิ
เตียวหุยเฆี่ยนขุนนาง ภาพจากวรรณกรรมสามก๊กสมัยราชวงศ์หมิง (ป. 1591)
ภาพวาดเตียวหุยจากวรรณกรรมสามก๊กสมัยราชวงศ์ชิง (คริสต์ศตวรรษที่ 19)
อาวุธ

อาวุธประจำกายของเตียวหุยมีลักษณะเป็นโค้งคล้ายงูเลื้อยไปมา หัวตัด รู้จักกันดีในชื่อว่า ทวนงูเลื้อย หรือ ทวนอสรพิษ (Viper Blade) หลอมพร้อมกันกับอาวุธของเล่าปี่และกวนอู หนักถึง 80 ชั่ง
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
เตียวหุยในภาพอูกิโยะของญี่ปุ่น
เอกโลน

| เอกโลน |
| --- | --- |
ภาพวาดการลอบสังหารพระเจ้าเอกโลนโดยเอฮูด ผู้วินิจฉัยอิสราเอล, Speculum Humanae Salvationis, 1360.
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
ตำแหน่ง: กษัตริย์แห่งโมอับ
สังกัด: อัมโมนและอามาเลข
ครอบครัว: บาลาค (พระอัยกา)
สถานที่พระราชสมภพ: อาณาจักรโมอับ
สถานที่สวรรคต: อาณาจักรโมอับ
รายงานจากหนังสือผู้วินิจฉัย เอกโลน (ฮีบรู: עֶגְלוֹן 'Eglon) เป็นกษัตริย์แห่งโมอับที่ต่อต้านอิสราเอล
ไม่มีการค้นพบหลักฐานทางโบราณคดีใดที่ยืนยันการมีตัวตนของพระองค์ แม้ว่าจะมีความเป็นไปได้บางส่วนว่าพระราชวังมีอยู่จริง
ในพระคัมภีร์

พระองค์เป็นประมุขแห่งสมาพันธรัฐโมอับ อัมโมน และอามาเลขที่ยกมาโจมตีอิสราเอล เอกโลนปกครองชาวอิสราเอลเป็นเวลา 18 ปี วันหนึ่ง เอฮูดเข้ามาถวายเครื่องบรรณาการตามธรรมเนียม และหลอกเอกโลนแล้วแทงพระองค์ด้วยดาบ แต่เมื่อเอฮูดพยายามดึงดาบออก ไขมันส่วนเกินของกษัตริย์ผู้พ่วงพีขัดขวางการดึงดาบกลับมา บรรดาข้าราชบริวารจึงปล่อยพระองค์ไป โดยเชื่อว่าพระองค์กำลังบรรเทาตัวพระองค์อยู่ หลังการสวรรคต ชาวโมอับจึงประสบความพ่ายแพ้ และชาวอิสราเอลอยู่กันความสงบสุขเป็นเวลา 80 ปี
รับบีในธรรมเนียมทัลมุดอ้างว่ารูธเป็นพระราชธิดาในเอกโลน ในทัลมุดยังระบุอีกว่าเอกโลนเป็นพระนัดดาในบาลาค อย่างไรก็ตาม ไม่มีโองการใดที่ระบุถึงสิ่งนี้
ลูกหลาน

รายงานจากตำนานในมิดราช โอรปาห์กับรูธ หญิงชาวโมอับสองคนจากหนังสือนางรูธ เป็นพี่น้องกัน และทั้งสองเป็นพระราชธิดาในเอกโลน กษัตริย์โมอับ (Ruth R. ii. 9) ในมิดราชเดียวกันระบุว่าเอกโลนเป็นพระราชโอรสในบาลาค กษัตริย์โมอับที่ปรากฏในหนังสือกันดารวิถี Numbers 22
คติชนทัลมุดระบุว่า เนื่องจากเอกโลนยืนขึ้นเมื่อเอฮูดกล่าวว่ามีพระดำรัสจากพระเจ้า (ผู้วินิจฉับ 3:20) รางวัลของพระองค์คือลูกหลานของพระองค์จะกลายเป็นพระเจ้าดาวิด
คอสบี

บุคคลในคัมภีร์ไบเบิล
ฟีเนหัสสังหารศิมรีและคอสบี โดย Joos van Winghe
คอสบี (อังกฤษ: Cozbi หรือ Kozbi; ฮีบรู: כָּזְבִּי, tr. Kozbī) ถูกกล่าวถึงในกันดารวิถี 25 ในคัมภีร์ฮีบรูว่าเป็น "บุตรหญิงของศูร์" คอสบีเป็นชาวมีเดียนที่มีชื่อเสียง และเป็นภรรยาหรือภรรยานอกสมรสของชาวอิสราเอลศิมรี บุตรสาลู พระเจ้าทรงไม่ยอมรับการเล่นชู้ระหว่างชาวอิสราเอลและชาวมีเดียนท้องถิ่น ซึ่งผลที่ตามมาคือการที่ชาวอิสราเอลบูชาพระบาอัล จึงทรงบัญชาโมเสสให้สังหารชาวอิสราเอลทั้งหมดที่บูชาพระบาอัล
"และดูสิ มีชายอิสราเอลคนหนึ่งพาหญิงมีเดียนคนหนึ่งเข้ามาในครอบครัวต่อหน้าโมเสส และต่อหน้าชุมนุมชนทั้งหมดของอิสราเอล ในขณะที่เขาทั้งหลายกำลังร้องไห้อยู่ที่ประตูเต็นท์นัดพบ เมื่อฟีเนหัสบุตรเอเลอาซาร์ บุตรของปุโรหิตอาโรนเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นไปจากชุมนุมชน และถือทวนอยู่ในมือ เขาตามหลังชายอิสราเอลคนนั้นเข้าไปในเต็นท์ แล้วแทงเขาทั้งคู่จนทะลุ คือทะลุตัวชายอิสราเอลและเข้าท้องของหญิงคนนั้น และภัยพิบัติในอิสราเอลก็หยุด แต่คนที่ตายด้วยภัยพิบัติมีถึง 24,000 คน" กันดารวิถี 25:6 -9 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน)
ฟีเนหัสบุตรชายของเอเลอาซาร์ (บุตรชายของอาโรน) ใช้ทวนสังหารศิมรีและคอสบีด้วยการแทงครั้งเดียว เหตุการณ์นี้กลายเป็นข้ออ้างในการทำสงครามกับชาวมีเดียนในกันดารวิถี 31
วัฒนธรรมประชานิยม

เพลงของโรเบอร์ต เบินส์ชื่อ I Murder Hate อ้างถึงคอสบีในท่อนสุดท้าย
คนเหล็ก ซีโร่

| คนเหล็ก ซีโร่ |
| --- | --- |
เค้าโครงจาก: เทอร์มิเนเตอร์ โดย เจมส์ แคเมอรอน เกล แอนน์ เฮิร์ด
เขียนโดย: แมตต์สัน ทอมลิน
กำกับโดย: มาซาชิ คุโดะ
เสียงของ: ทิโมธี โอลิแฟนท์
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐ ญี่ปุ่น
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาอังกฤษ
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   แมตต์สัน ทอมลิน  เดวิด เอลลิสัน  ดาน่าโกลด์เบิร์ก  ดอน แกรนเจอร์ 
บริษัทผู้ผลิต: โปรดักชัน ไอ.จี Skydance Television Netflix Animation
ออกอากาศ
เครือข่าย: เน็ตฟลิกซ์
เทอร์มิเนเตอร์ ซีโร่ (อังกฤษ: Terminator Zero) เดิมรู้จักกันในชื่อ เทอร์มิเนเตอร์: ดิ แอนิเม ซีรีส์ (อังกฤษ: Terminator: The Anime Series) เป็นซีรีส์อนิเมะแนวบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์และแอ็กชันพัฒนาโดยแมตต์สัน ทอมลิน และมีฉากอยู่ในจักรวาลของ เทอร์มิเนเตอร์ ความยาว 8 ตอนนี้ผลิตขึ้นสำหรับ เน็ตฟลิกซ์ โดยสตูดิโอแอนิเมชัน โปรดักชัน ไอ.จี และ Skydance Television ภายใต้การกำกับของมาซาชิ คุโดะ ฉายเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2567 บน เน็ตฟลิกซ์
เรื่องย่อ

ที่ประเทศญี่ปุ่น มัลคอล์ม ลี กำลังพัฒนาระบบ AI อีกตัวที่ตั้งใจจะแข่งขันกับสกายเน็ต ขณะที่วันพิพากษากำลังใกล้เข้ามาในปี พ.ศ. 2540 ลีและลูกสามคนของเขาถูกตามล่าโดยนักฆ่าหุ่นยนต์ที่เขาไม่รู้จัก และมีทหารลึกลับจากปี พ.ศ. 2565 ถูกส่งมาเพื่อปกป้องเขา
ผู้ให้เสียงพากย์

| ตัวละคร | อังกฤษ | ญี่ปุ่น | ไทย |
| --- | --- | --- | --- |
| มัลคอล์ม ลี | อังเดร ฮอลแลนด์ | ยูยะ อูจิดะ |  |
| มิซากิ | สุมาลี มอนทาโน | ซาโอริ ฮายามิ |  |
| เอโกะ | โซโนยะ มิซูโนะ | โทอะ ยูคิอาริ |  |
| เคนตะ | อาร์มานี แจ็กสัน | ฮิโระ ชิโมโนะ |  |
| ฮิโระ | คาร์เตอร์ ร็อควูด | ชิซูกะ อิชิงามิ |  |
| เรกะ | กิเดียน แอดลอน | ซาโต มิยูกิ |  |
| โคโคโระ | โรซาริโอ ดอสัน | อัตสึมิ ทาเนซากิ |  |
| เทอร์มิเนเตอร์ | ทิโมธี โอลิแฟนท์ | ยาสึฮิโระ มามิยะ |  |
| 1NNO |  | ฮิโรชิ อิวาซากิ |  |
| ศาสดา | แอนน์ ดาวด์ | มาริ โยโคโอะ |  |
การผลิต

ซีรีส์อนิเมะเรื่องนี้มีที่ตั้งอยู่ในจักรวาลของ เทอร์มิเนเตอร์ ได้รับการประกาศครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 อนิเมะนี้ผลิตสำหรับ เน็ตฟลิกซ์ โดยสตูดิโอแอนิเมชัน โปรดักชัน ไอ.จี และ Skydance Television นำโดยผู้จัดรายการ แมตต์สัน ทอมลิน และผู้กำกับ มาซาชิ คุโดะ รายการนี้พัฒนาเพิ่มเติมภายใต้ชื่อเรื่องชั่วคราวว่า Terminator: The Anime Series ตามที่ เน็ตฟลิกซ์ เปิดเผยในงาน Geeked Week ปี 2023 โดยได้ประกาศเนื้อเรื่องว่าจะติดตามตัวละครใหม่ในปี พ.ศ. 2540
ทอมลินได้กล่าวว่าซีรีส์นี้ถือว่าภาพยนตร์ก่อนหน้านี้ทั้งหมดเป็นผลงานดั้งเดิม และ โปรดักชัน ไอ.จี ได้ขอให้มีองค์ประกอบของญี่ปุ่นอยู่ในซีรีส์ด้วย จึงมีการตัดสินใจคือให้เรื่องราวเกิดขึ้นในญี่ปุ่น ซึ่งห้ามใช้ปืนเป็นอาวุธในซีรีส์
การผลิต > การคัดเลือกนักพากย์

ภายในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2567 ทิโมธี โอลิแฟนท์ได้รับเลือกให้พากย์เสียงเป็น เทอร์มิเนเตอร์ สำหรับซีรีส์นี้
การเผยแพร่

ซีรีส์นี้มีกำหนดฉายทั้งหมดแปดตอน และจะออกฉายวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2567
แหล่งข้อมูลอื่น

คนเหล็ก ซีโร่ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
นาดับแห่งอิสราเอล

สำหรับบุตรชายของอาโรน ดูที่ นาดับและอาบีฮู
กษัตริย์แห่งอิสราเอลในศตวรรษที่ 10 ก่อนคริสตกาล
| นาดับ |
| --- | --- |
นาดับจากโปรมป์ตูอาริอูงอีโกนูงอีงซิงนิออรูงของกีโยม รูเย
กษัตริย์แห่งอิสราเอลเหนือ
ครองราชย์: 910–909 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: เยโรโบอัม
ถัดไป: บาอาชา

พระราชบิดา: เยโรโบอัม
ในคัมภีร์ฮีบรู นาดับ (อังกฤษ: Nadab; ฮีบรู: נָדָב Nāḏāḇ) เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 2 ของราชอาณาจักรอิสราเอลเหนือ เป็นพระราชโอรสและผู้สืบทอดราชบัลลังก์ของเยโรโบอัม
รัชสมัย

นาดับขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งอิสราเอลในปีที่ 2 ของรัชสมัยอาสากษัตริย์แห่งยูดาห์ และครองราชย์เป็นเวลา 2 ปี William F. Albright ระบุช่วงรัชสมัยของพระองค์เป็น 901–900 ปีก่อนคริสตกาล ส่วน E. R. Thiele ระบุเป็น 910–909 ปีก่อนคริสตกาล
ในปีที่ 2 ของรัชสมัยของนาดับ ระหว่างที่นาดับและทัพอิสราเอลกำลังล้อมเมืองกิบเบโธนซึ่งเป็นเมืองชาวชาวฟีลิสเตียทางใต้ของดาน ภายในทัพของนาดับก็เกิดการก่อกบฏขึ้น นาดับถูกปลงพระชนม์โดยบาอาชาซึ่งเป็นผู้บัญชาการทหารในทัพของพระองค์เอง ภายหลังบาอาชาตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งอิสราเอล
หลังการปลงพระชนม์นาดับ บาอาชาก็ประหารราชวงศ์ที่เหลืออยู่จนสิ้น (1 พงศ์กษัตริย์ 14:20, 15:25–29) ซึ่งสอดคล้องกับพระวจนะผ่านอาหิยาห์ชาวชีโลห์เกี่ยวกับการสิ้นราชวงศ์เยโรโบอัมทั้งหมด
อาธาลิยาห์

| อาธาลิยาห์ |
| --- | --- |
อาธาลิยาห์จากหนังสือโปรมป์ตูอาริอูงอีโกนูงอีงซิงนิออรูงโดยกีโยม รูเย (ค.ศ. 1553)
กษัตรีแห่งยูดาห์
ครองราชย์: ป. 841 – 835 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: อาหัสยาห์
ถัดไป: โยอาช
พระราชชนนีแห่งยูดาห์
ดำรงตำแหน่ง: ป.  842 – 841 ปีก่อนคริสตกาล
ราชินีแห่งยูดาห์
ดำรงตำแหน่ง: ป. ? – 842 ปีก่อนคริสตกาล

ประสูติ: สะมาเรีย ราชอาณาจักรอิสราเอล
สวรรคต: ป. 836 ปีก่อนคริสตกาล เยรูซาเล็ม ราชอาณาจักรยูดาห์
คู่อภิเษก: เยโฮรัม
พระราชบุตร: อาหัสยาห์
ราชวงศ์: ราชวงศ์อม-รี
พระราชบิดา: อม-รีหรืออาหับ
อาธาลิยาห์ (อังกฤษ: Athaliah; ฮีบรู: עֲתַלְיָה‎, ใหม่: ʻAtalya, ไทบีเรียน: ʿĂṯalyā, กรีก: Γοθολία Gotholía; ละติน: Athalia) อาจเป็นพระราชธิดาของกษัตริย์อม-รี หรืออาจเป็นพระราชธิดาของกษัตริย์อาหับกับราชินีเยเซเบลแห่งราชอาณาจักรอิสราเอล เป็นราชินีแห่งราชอาณาจักรยูดาห์ในฐานะพระมเหสีของกษัตริย์เยโฮรัมเชื้อสายของดาวิด ภายหลังอาธาลิยาห์ขึ้นเป็นกษัตรีแห่งยูดาห์ในช่วงราว 841–835 ปีก่อนคริสตกาล
ช่วงเวลาของรัชสมัย

William F. Albright ระบุช่วงรัชสมัยของอาธาลิยาห์ว่าเป็น 842–837 ปีก่อนคริสตกาล ส่วน Edwin R. Thiele ระบุเป็นตั้งแต่ 842/841 ถึง 836/835 ปีก่อนคริสตกาล อย่างไรก็ตาม การระบุปีเริ่มต้นรัชสมัยของอาธาลิยาห์เป็น 842/841 ปีคริสตกาลนั้นเป็นปีก่อนหน้าปี  841/840 ปีก่อนคริสกาลซึ่งเป็นปีที่ Thiele ระบุว่าเป็นปีที่อาหัสยาห์พระราชโอรสของอาธาลิยาห์สิ้นพระชนม์ ข้อมูลที่ขัดแย้งกันนี้ Thiele ไม่ได้แก้ไข
แหล่งข้อมูลอื่น

Josephus, Jewish Antiquities 9.7.1-5.
Virginia Brown's translation of Giovanni Boccaccio's Famous Women, pp. 102–106; Harvard University Press 2001; ISBN 0-674-01130-9
Athalia, by Handel; The New Oxford Annotated Bible, third edition (2001), page 582.
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาธาลิยาห์
| ก่อนหน้า |  | อาธาลิยาห์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อาหัสยาห์ |  | กษัตรีแห่งยูดาห์ (ราชวงศ์อม-รี) กษัตริย์แห่งอิสราเอลร่วมสมัย: เยฮู  (842–836 ปีก่อนคริสตกาล) |  | โยอาช |
| ด ค กกษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์ |
| --- | --- |
 เชื้อสายของดาวิด  กษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์  มัคคาบี 
อิสราเอล(สหราชาธิปไตย):  ซาอูล  อิชโบเชท  ดาวิด  ซาโลมอน 
อิสราเอล(ราชอาณาจักรเหนือ):  เยโรโบอัมที่ 1  นาดับ  บาอาชา  เอลาห์  ศิมรี   ทิบนี  อม-รี  อาหับ (เยเซเบล)  อาหัสยาห์  เยโฮรัม  เยฮู  เยโฮอาหาส  เยโฮอาช  เยโรโบอัมที่ 2  เศคาริยาห์  ชัลลูม  เมนาเฮม  เปคาหิยาห์  เปคาห์  โฮเชยา 
ยูดาห์(ราชอาณาจักรใต้):  เรโหโบอัม  อาบียัม  อาสา  เยโฮชาฟัท  เยโฮรัม  อาหัสยาห์  อาธาลิยาห์  โยอาช  อามาซิยาห์  อุสซียาห์  โยธาม  อาหัส  เฮเซคียาห์  มนัสเสห์  อาโมน  โยสิยาห์  เยโฮอาหาส  เยโฮยาคิม  เยโคนิยาห์  เศเดคียาห์ 
ยูเดีย(ราชวงศ์ฮัสโมเนียน):  ซีโมนธัสสี  ยอห์นฮีร์กัน  Aristobulus I  Alexander Jannaeus  Salome Alexandra  Hyrcanus II  Aristobulus II  Antigonus II Mattathias 
ดูเพิ่ม:  ประมุขภาพของชาวยิว  รายชื่อผู้นำชาวยิวในดินแดนแห่งอิสราเอล
ตราแผ่นดินของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร

ระวังสับสนกับ ตราแผ่นดินของยูโกสลาเวีย
| ตราแผ่นดินของ สหภาพรัฐแห่งเซอร์เบียและมอนเตเนโกร |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราแผ่นดินของสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียที่ใช้ในปี 1992 ถึงปี 1993
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: เซอร์เบียและมอนเตเนโกร
เริ่มใช้: 1993
การใช้: ใช้เป็นตราแผ่นดินของประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกรระหว่างปี 1993-2006
ตราแผ่นดินของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร ประกอบด้วยโล่ที่มีนกอินทรีของเซอร์เบีย (นกอินทรีสองหัวสีขาวที่รับมาจากราชวงศ์เนมันจิช) และโล่ที่มีกางเขนเซอร์เบีย (หรือกางเขนเหล็กไฟ) และสิงโตมอนเตเนโกร ตราสัญลักษณ์นี้ใช้เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร (รู้จักกันในชื่อสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียจนถึงปี 2003)
การประกาศใช้

ตราแผ่นดินนี้ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการโดยรัฐสภาในปี 1993 แทนที่ตราอาร์มของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย ซึ่งยังคงเป็นตราแผ่นดินของสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียที่เพิ่งก่อตั้งตั้งแต่ปี 1992 ถึง 1993 และตราอาร์มนี้ถูกยกเลิกการใช้ในปี 2006 หลังจากการล่มสลายของสหภาพรัฐแห่งเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
การใช้เป็นตราแผ่นดินของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร

กฎหมายที่ประกอบขึ้นจากสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียเป็นสหภาพเซอร์เบียและมอนเตเนโกรกำหนดให้มีการผ่านกฎหมายภายในสิ้นปี 2003 โดยระบุตราแผ่นดินและเพลงชาติของสหภาพ กฎหมายดังกล่าวไม่เคยถูกนำเสนอ และไม่เหมือนกับธงชาติและเพลงชาติ ไม่มีการเสนอข้อเสนอที่โดดเด่นสำหรับตราแผ่นดินใหม่ ดังนั้นสหภาพแห่งรัฐจึงยังคงใช้ตราอาร์มยูโกสลาเวียต่อไปจนกระทั่งล่มสลายในเดือนมิถุนายน 2006
ที่มาของตราแผ่นดิน

ตราแผ่นดินนี้ได้รับการออกแบบหลังจากการล่มสลายของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของสหภาพใหม่ที่ประกอบด้วยเพียงเซอร์เบียและมอนเตเนโกรเท่านั้น การออกแบบตราประทับนี้จึงใช้สัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ของทั้งสองประเทศ
ตลอดประวัติศาสตร์ ตราแผ่นดินของมอนเตเนโกรและเซอร์เบียมีนกอินทรีสองหัวซึ่งมักจะเป็นสีเงินอยู่บนโล่สีแดง โดยโล่นี้เป็นโล่สีแดงซึ่งในส่วนของมอนเตเนโกรมีสิงโตสีทอง ส่วนของเซอร์เบียมีไม้กางเขนที่มีไฟสี่ตัวซึ่งมักจะเป็นสีเงิน ดังนั้นตราแผ่นดินของสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียจึงได้รับการออกแบบโดยการรวมเอาองค์ประกอบเหล่านี้: นกอินทรีเป็นสัญลักษณ์ที่ใช้ร่วมกันระหว่างทั้งสองประเทศ แสดงถึงความเป็นเอกภาพ สิงโตแสดงถึงมอนเตเนโกร และไม้กางเขนไฟแสดงถึงเซอร์เบีย โล่สีแดงในกลางถูกแบ่งเป็น 4 ส่วน แม้ว่าสหภาพจะประกอบด้วยเพียงสองหน่วยงานในสหพันธรัฐ
ตรานี้ได้รับการเสนอครั้งแรกโดยอเล็กซานดาร์ ปาลาเวสตราจากสมาคมเฮอรัลดิกเซอร์เบียในปี 1992 ตราแผ่นดินเวอร์ชันที่ได้รับการรับรองสุดท้าย (ออกแบบโดยโบกดาน กอร์ซิช) มีลักษณะเดียวกับข้อเสนอแรก แต่มีความแตกต่างในด้านสไตล์กราฟิก
ตราแผ่นดินของสาธารณรัฐในยูโกสลาเวีย/เซอร์เบียและมอนเตเนโกร

ตราอาร์มแห่งเซอร์เบีย
(1947–2004)
ตราอาร์มแห่งเซอร์เบีย
(2004–2010)
ตราอาร์มแห่งมอนเตเนโกร
(1974–1993)
ตราอาร์มแห่งมอนเตเนโกร
(1993–2004)
ตราอาร์มแห่งมอนเตเนโกร
(ตั้งแต่ปี 2004)
ดูเพิ่ม

ธงชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
ตราแผ่นดินของเซอร์เบีย
ตราแผ่นดินของมอนเตเนโกร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Serbian Coat of Arms
Arms of Yugoslavia evolution, Archives of Serbia เก็บถาวร 2014-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.