stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เครื่องอิสริยาภรณ์หัวใจทองคำ (ประเทศฟิลิปปินส์)

| เครื่องอิสริยาภรณ์หัวใจทองคำ |
| --- | --- |

ประเภท: เครื่องราชอิสริยาภรณ์หกชั้น
วันสถาปนา: พ.ศ. 2497
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
ผู้สมควรได้รับ: ชาวฟิลิปปินส์และชาวต่างประเทศ
มอบเพื่อ: ผู้กระทำคุณความดีต่อรัฐบาลและประชาชนชาวฟิลิปปินส์ในด้านจิตอาสาและการกุศล โดยเป็นไปเพื่อพัฒนาศีลธรรม สังคม และเศรษฐกิจของฟิลิปปินส์
สถานะ: ยังมีการมอบ
ผู้สถาปนา: รามอน แมกไซไซ
เครื่องอิสริยาภรณ์หัวใจทองคำ (ตากาล็อก: Orden ng Gintong Puso, อังกฤษ: Order of the Golden Heart) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ของประเทศฟิลิปปินส์ สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2497 ตามคำสั่งที่ 40-เอ โดยประธานาธิบดีรามอน แมกไซไซในชื่อว่า รางวัลหัวใจทองคำจากประธานาธิบดี จนมีการยกฐานะขึ้นเป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ใน พ.ศ. 2546 เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มอบให้แก่ชาวฟิลิปปินส์และชาวต่างประเทศที่ให้ความช่วยเหลือต่อรัฐบาลและประชาชนฟิลิปปินส์ในด้านการกุศลและด้านจิตสาธารณะ โดยเป็นไปเพื่อพัฒนาและเสริมสร้างวัฒนธรรม สังคม และเศรษฐกิจของประเทศฟิลิปปินส์
ลำดับชั้น

เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีทั้งสิ้น 6 ชั้น ประกอบไปด้วย
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  เบญจมาภรณ์ |  จตุรถาภรณ์ |  ตริตาภรณ์ |  ทวีตริตาภรณ์ |  ประถมาภรณ์ |  ชั้นสายสร้อย |
ชั้นสายสร้อย (Maringal na Kuwintas): มอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐหรือผู้นำรัฐบาลต่างประเทศ
ชั้นประถมาภรณ์ (Maringal na Krus): มอบให้แก่คู่สมรสของประมุขหรือหัวหน้ารัฐบาล รัชทายาท รองประธานาธิบดี รองนายกรัฐมนตรี ประธานรัฐสภา เอกอัคคราชทูต หรือบุคคลอื่นที่เทียบเท่ากับตำแหน่งดังกล่าวและผู้ที่สมควรจะได้รับ
ชั้นทวีตริตาภรณ์ (Maringal na Pinuno): มอบให้แก่อุปทูต รัฐมนตรี ที่ปรึกษารัฐมนตรี เจ้าหน้าที่กงสุลใหญ่ประจำสถานกงสุล ผู้อำนวยการบริหารองค์กร หรือบุคคลอื่นที่เทียบเท่ากับตำแหน่งดังกล่าวและผู้ที่สมควรจะได้รับ
ชั้นตริตาภรณ์ (Komandante): มอบให้แก่ที่ปรึกษารัฐมนตรี เลขาธิการ เจ้าหน้าที่กงสุลใหญ่ที่ขึ้นกับสถานเอกอัคคราชทูต ผู้อำนวยการองค์กร หรือบุคคลอื่นที่เทียบเท่ากับตำแหน่งดังกล่าวและผู้ที่สมควรจะได้รับ
ชั้นจตุรถาภรณ์ (Pinuno): มอบให้แก่เลขานุการรอง พนักงานกงสุล รองผู้อำนวยการองค์กร หรือบุคคลอื่นที่เทียบเท่ากับตำแหน่งดังกล่าวและผู้ที่สมควรจะได้รับ
ชั้นเบญจมาภรณ์ (Kagawad): มอบให้แก่เลขานุการผู้ช่วย รองกงสุล ทูตที่ต่ำกว่าระดับอุปทูต ผู้ช่วยผู้อำนวยการองค์กร หรือบุคคลอื่นที่เทียบเท่ากับตำแหน่งดังกล่าวและผู้ที่สมควรจะได้รับ
ลักษณะ

แพรแถบย่อ : มีสีแดงล้วน (เดิมเป็นแถบสีน้ำเงิน-ขาว-แดง ก่อนจะมีการเปลี่ยนแปลงใน พ.ศ. 2546)
ดวงตรา : เป็นไม้กางเขนมอลตาเคลือบสีเขียวพร้อมเหรียญทองคำรูปวงรี ด้านในเป็นรูปมือที่ถือรูปดวงใจที่ส่องแสงสว่างที่เป็นสีทอง และล้อมด้วยคำขวัญว่า "MANUM TUAM APERVIT INOPE" (คุณเปิดมือและเปิดใจได้ด้วยเมตตา) ตัวดวงตราล้อมรอบด้วยมงกุฎสีเขียวสลับกับกิ่งลูกไม้สีทองและใบไม้สีเขียว
ดวงตราเดิมออกแบบโดยกิลเบิร์ต เปเรซ และถูกปรับปรุงใหม่โดยกาโล โอแกมโป
สมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์

: สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง (ทรงได้รับการทูลเกล้าฯ ถวายเมื่อ พ.ศ. 2509)
: สมเด็จพระราชินีเลติเซียแห่งสเปน (ทรงได้รับการทูลเกล้าฯ ถวายเมื่อ พ.ศ. 2546)
: สมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปน (ทรงได้รับการทูลเกล้าฯ ถวายเมื่อ พ.ศ. 2546)
เปรุวุไฏยารโกยิล (ตัญจาวูร)

| เปรุวุไฏยารโกยิล |
| --- | --- |
เปรุวุไฏยารโกยิล
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: อำเภอตัญจาวูร
เทพ: พระศิวะ
เทศกาล: มหาศิวราตรี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ตัญจาวูร
รัฐ: ทมิฬนาฑู
ประเทศ: อินเดีย
ที่ตั้งในประเทศอินเดียแสดงแผนที่ประเทศอินเดียเปรุวุไฏยารโกยิล (ตัญจาวูร) (รัฐทมิฬนาฑู)แสดงแผนที่รัฐทมิฬนาฑู
พิกัดภูมิศาสตร์: 10°46′58″N 79°07′54″E﻿ / ﻿10.78278°N 79.13167°E﻿ / 10.78278; 79.13167
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: สถาปัตยกรรมดราวิเดียน
ผู้สร้าง: ราชาราชโจฬะที่หนึ่ง
เสร็จสมบูรณ์: 1010
จารึก: ทมิฬ, สันสกฤต, มราฐา
ระดับความสูง: 66 m (217 ft)

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อทางการ: หมู่วิหารพฤหทีศวรที่ตัญจาวูร
บางส่วน: หมู่วิหารโจฬะที่มีชีวิต
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (ii), (iii)
อ้างอิง: 250bis-001
ขึ้นทะเบียน: 1987 (สมัยที่ 11th)
เพิ่มเติม: 2004
พื้นที่: 18.07 ha (44.7 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 9.58 ha (23.7 เอเคอร์)
 
เปรุวุไฏยารโกยิล (ทมิฬ: பெருவுடையார் கோயில்) หรือ ราชราเชศวรัม (Rajarajesvaram) เป็นมนเทียรพระศิวะ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำตอนใต้ของแม่น้ำกาเวรีในตัญจาวูร รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในมนเทียรแบบอินเดียใต้ที่ใหญ่ที่สุดและเป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมแบบทราวิฑ มีการเรียกขานมนเทียรนี้ว่าเป็น ทักศิณาเมรุ (เขาพระสุเมรุแห่งทิศใต้) หมู่วิหารนี้สร้างขึ้นโดยกษัตริย์ชาวทมิฬ ราชาราชโจฬะที่หนึ่งระหว่างปี 1003 ถึง 1010 ในปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในฐานะ "หมู่วิหารโจฬะมีชีวิต" ร่วมกับมนเทียรจากจักรวรรดิโจฬะ ได้แก่ คงไคโกนทะโจฬปุรัมมนเทียร และ ไอรวเตสวรมนเทียรซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่นี่ห่างไป 70 กิโลเมตร (43 ไมล์) และ 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) ตามลำดับ
สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ในนี้สร้างขึ้นจากหินแกรนิต หอวิมานของมนเทียรนี้เป็นหนึ่งในวิมานที่สูงที่สุดในอินเดียใต้ และประดิษฐานศิวลึงค์ที่ใหญ่ที่สุดองค์หนึ่งของประเทศอินเดีย นอกจากนี้ที่นี่ยังขึ้นชื่อจากงานประติมากรรมที่วิจิตร ตัวอย่างสำคัญคือเทวรูปพระศิวนาฏราชจากศตวรรษที่ 11 ก็แกะสลักขึ้นที่นี่ ภายในหมู่มนเทียรมีเทวสถานย่อยที่บูชาโคนนทิ, พระแม่ปารวตี, พระขันทกุมาร, พระคเณศ, พระสภาบดี, พระทักษิณามูรติ, พระจันเทศวร, พระวราหิ เป็นต้น ที่นี่เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้เดินทางมาเยี่ยมชมมากที่สุดแห่งหนึ่งในทมิฬนาฑู
ศัพทมูล

ราชราชา (Raja Raja) กษัตริย์ผู้ทรงดำริสร้างมนเทียรนี้ พระราบทานนามให้ว่า ราชราเชศวรัม (Rajarājeśvaram) แปลว่า "มนเทียรของเทพเจ้าแห่งพระเจ้าราชราชา" มีการพบจารึกในเวลาต่อที่เทวสถานพฤหันนายกี (Brihannayaki shrine) เรียกเทพองค์ประธานของที่นี่ว่า เปริยอุทัยนายะนาร์ (Periya Udaiya Nayanar) ซึ่งน่าจะเป็นที่มาของชื่อในปัจจุบันว่า พฤหทีศวร (Brihadisvara) และ เปรุวุทัยยาร์โกวิล (Peruvudaiyar Kovil)
ส่วนคำว่า พฤหทีศวร (ไอเอเอสที: Bṛihádīśvara) เป็นคำภาษาสันสกฤต เกิดจากการรวมกันของคำว่า พฤหัต แปลว่า "ยิ่งใหญ่" และ อิศวร คือ "พระศิวะ" จึงรวมกันแปลว่า "พระศิวะผู้ยิ่งใหญ่"
เบอร์มาบะซาร์

เบอร์มาบะซาร์ (อังกฤษ: Burma Bazaar, ทมิฬ: பர்மா பசார்; ปรมา ปซาร) เป็นปสานหรือตลาดของชุมชนผู้ลี้ภัยชาวพม่าในเมืองเจนไน ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่ปาร์รีส์คอร์เนอร์และเป็นหนึ่งในบรรดาพื้นที่ค้าขายที่ไม่มีการจัดการอย่างเป็นระบบหรือตลาดเทาหลายแห่งของเจนไน ปสานตั้งขึ้นในปี 1969 โดยรัฐบาลรัฐทมิฬนาฑู ตัวปสานตั้งอยู่ติดกับสถานีรถไฟเจนไนบีชในย่านจอร์จทาวน์
เบอร์มาบะซาร์ตั้งขึ้นโดยผู้ลี้ภัยชาวพม่าที่มีเชื้อสายชาวทมิฬ และหลบหนีออกจากประเทศพม่าในต้นทศวรรษ 1960 และรัฐบาลได้จัดสรรพื้นที่เพื่อรับผู้ลี้ภัยชาวทมิฬจากพม่านี้ในเจนไน ปสานบริหารงานโดยเบอร์มาทมิจาร์มรุมาลาร์จีสังฆัมนับตั้งแต่ปี 1966
การประมาณในปี 2017 ระบุว่าในเบอร์มาบะซาร์มีร้านค้าราว 600 ร้านและสร้างอาขีพให้กับผู้คนราว 5,000 คน
ดูเพิ่ม

อารับเบอร์
ปสาน
ย่านจอร์จทาวน์
ถนนริตชี
แหล่งข้อมูลอื่น

Burma Bazaar's `win-win' proposal for Kollywood
13°05′23″N 80°17′24″E﻿ / ﻿13.089772°N 80.290044°E﻿ / 13.089772; 80.290044
เจนไน

| เจนไน มัทราส |
| --- | --- |
มหานคร
ตามเข็มจากบน:  สถานีเจนไนเซนทรอล, สวนวันอินเดียบูลส์, ชายหาดมารีนา, เจนไนใต้, อาคารริโปน, ปรรถสารถีเทวาลัย
สมญา: ประตูสู่อินเดียใต้ Detroit of India, Healthcare Capital of India, Cultural Capital of South India

Chennaiที่ตั้งของเจนไนในรัฐทมิฬนาฑูแสดงแผนที่รัฐทมิฬนาฑูChennaiChennai (เจนไน)แสดงแผนที่เจนไน
พิกัด: 13°5′N 80°16′E﻿ / ﻿13.083°N 80.267°E﻿ / 13.083; 80.267
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: รัฐทมิฬนาฑู
อำเภอ: อำเภอเจนไน 
ชื่อในอดีต: มัทราส
ก่อตั้ง: 1639
การปกครอง
 • ประเภท: Mayor–Council
 • องค์กร: Greater Chennai Corporation
 • Mayor: Unelected
 • Corporation Commissioner: G Prakash  IAS
 • Police Commissioner: Dr AK Viswanathan IPS
พื้นที่
 • มหานคร: 426 ตร.กม. (164.5 Chennai city ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑลChennai metropolitan area: 1,189 ตร.กม. (459.07 ตร.ไมล์)
ความสูง: 6 เมตร (20 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • มหานคร: 7,088,000 คน
 • อันดับ: 6th
 • ความหนาแน่น: 17,000 คน/ตร.กม. (43,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 8,653,521 8,917,749 (Extended UA) คน
 • Metro rank: 4th
เดมะนิม: Chennaiite
ภาษา
 • ทางการ: ทมิฬ
เขตเวลา: UTC+05:30 (IST)
Pincode(s): 600xxx
รหัสพื้นที่: +91-44
ทะเบียนพาหนะ: TN-01 to TN-14, TN-18, TN-22, TN-85
Metro GDP: $59 to $66 billion (PPP)
เว็บไซต์: Chennai Corporation
 ↑  The Chennai metropolitan area also includes portions of Kanchipuram, Tiruvallur, Vellore, Thiruvannamalai districts adjoining the Chennai District.  ↑  The Chennai metropolitan area also includes portions of Kanchipuram, Tiruvallur, Vellore, Thiruvannamalai districts adjoining the Chennai District. 
แผนที่แสดงที่ตั้งเมืองเจนไน (เมืองในเขตสีแดงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสุดของรัฐ)
เจนไน (อังกฤษ: Chennai; ทมิฬ: சென்னை) หรือชื่อเดิม มัทราส (Madras) เป็นเมืองหลวงของรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ริมชายฝั่งโคโรมันเดล (โจฬมณฑล) ของอ่าวเบงกอล ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ มีพื้นที่ 181.06 ตารางกิโลเมตร จำนวนประชากรประมาณ 7.5 ล้านคน (พ.ศ. 2550) จึงทำให้เป็นกลุ่มเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ เจนไนตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยชาวอังกฤษซึ่งได้พัฒนาเมืองนี้ให้เป็นเมืองหลักและฐานทัพเรือ ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็กลายเป็นศูนย์กลางการบริหารที่สำคัญแห่งหนึ่ง ในฐานะเมืองหลวงของเขตมัทราส (Madras Presidency)
เศรษฐกิจของเมืองเจนไน ได้แก่ การผลิตรถยนต์ เทคโนโลยี ฮาร์ดแวร์ และผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพ โดยเป็นผู้ส่งออกซอฟต์แวร์และบริการทางเทคโนโลยีสารสนเทศรายใหญ่อันดับที่ 3 ของประเทศรองจากเบงคลูรูและไฮเดอราบาด มีท่าอากาศยานนานาชาติ 1 แห่ง และท่าเรือหลักอีก 2 แห่ง เชื่อมต่อกับพื้นที่อื่น ๆ ในประเทศด้วยทางหลวงแผ่นดินสายหลัก 5 สาย และสถานีขนส่งทางรถไฟอีก 2 แห่ง
เจนไนเป็นที่จัดงานฤดูกาลดนตรีมัทราส (Madras Music Season) กิจกรรมทางวัฒนธรรมประจำปีซึ่งมีการแสดงจากศิลปินหลายร้อยคน เป็นศูนย์กลางสำคัญของนาฏฺศิลป์ชั้นสูงประเภทหนึ่งของอินเดีย คือ ภารตนาฏยัม อุตสาหกรรมภาพยนตร์ภาษาทมิฬซึ่งเรียกว่า คอลลีวูด (Kollywood) มีฐานการผลิตอยู่ในเมืองนี้ นอกจากนี้ยังมีชื่อเสียงจากการเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเจนไนโอเพนของสมาคมเทนนิสอาชีพ (ATP) อีกด้วย อย่างไรก็ตาม เมืองนี้ก็ประสบปัญหาขาดแคลนน้ำ การจราจรติดขัด และมลพิษทางอากาศ
เมืองพี่น้อง

เดนเวอร์, สหรัฐอเมริกา
แซนแอนโทนีโอ, สหรัฐอเมริกา ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
แฟรงก์เฟิร์ต, เยอรมนี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548
วอลโกกราด, รัสเซีย, ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509
แหล่งข้อมูลอื่น

การท่องเที่ยวเจนไน เก็บถาวร 2009-04-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ทางการเขตเจนไน เก็บถาวร 2011-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์องค์การการพัฒนาเมืองเจนไน เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเมืองหลวงของรัฐและดินแดนสหภาพของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
บริหาร:  อัครตละ  ไอซอล  อมราวตี (โดยพฤตินัย)  เบงคลูรู  โภปาล  ภุพเนศวร  จัณฑีครห์  เจนไน  ดามัน  เดห์ราดูน  ทิสปุระ  คานธีนคร  กังต็อก  ไฮเดอราบาด  อิมผาล  อิฏานคร  ชัยปุระ  ชัมมู (ฤดูหนาว)  การ์คิล (ฤดูหนาว)  กวรัตติ  โกหิมา  โกลกาตา  เลห์ (ฤูดร้อน)  ลัคเนา  มุมไบ  นยารายปุระ  นิวเดลี  ปณชี  ปัฏนา  ปุฑุเจรี  พอร์ตแบลร์  รางจี  ชิลลอง  ชิมลา  ศรีนคร (ฤูดร้อน)  ติรุวนันตปุรัม 
นิติบัญญัติ:  อัครตละ  ไอซอล  อมราวตี  เบงคลูรู  โภปาล  ภุพเนศวร  จัณฑีครห์  เจนไน  ธรรมศาลา (ฤดูหนาว)  เดห์ราดูน (ฤดูหนาว)  ภราฬีเสณ (ฤูดร้อน)  คานธีนคร  กังต็อก  คุวาหาฏี  ไฮเดอราบาด  อิมผาล  อิฏานคร  ชัยปุระ  ชัมมู (ฤดูหนาว)  โกหิมา  โกลกาตา  ลัคเนา  มุมไบ (ฤดูร้อน)  นาคปุระ (ฤดูหนาว)  นิวเดลี  ปัฏนา  ปุฑุเจรี  ปูร์วอริม  รายปุระ  รางจี  ชิลลอง  ชิมลา (ฤดูร้อน)  ศรีนคร (ฤดูร้อน)  ติรุวนันตปุรัม 
ตุลาการ:  อัครตละ  อะห์มดาบาด  อลาหาบาด  อมราวตี  เบงคลูรู  พิลาสปุระ  จัณฑีครห์  เจนไน  กฏกะ  กังต็อก  คุวาหาฏี  ไฮเดอราบาด  อิมผาล  ชพัลปุระ  โชธปุระ  ชัมมู (ฤดูหนาว)  โกชิ  โกลกาตา  มุมไบ  ไนนิตาล  นิวเดลี  ปัฏนา  รางจี  ชิลลอง  ชิมลา  ศรีนคร (ฤดูร้อน)
อาร์โรซคัลโด

| --- | --- |
อาร์โรซคัลโดไก่ใส่ดอกคำฝอย
ชื่ออื่น: อาโรสคัลโด คัลโดเดอาร์โรซ อาร์โรซคัลโดคอนโปลโล อาร์โรซคัลโดโซ อาร์โรซคัลโดไก่ และโปสปัสไก่
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด:  ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: ลูซอน
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ข้าวเหนียว ขิง และเนื้อไก่
รูปแบบอื่น: โปสปัส
จานอื่นที่คล้ายกัน: โกโต ลูเกา และโจ๊ก
 ตำราอาหาร: อาร์โรซคัลโด
อาร์โรซคัลโด (ตากาล็อก: arroz caldo) เป็นข้าวต้มไก่ของฟิลิปปินส์ซึ่งปรุงรสด้วยขิงและโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียวแห้ง ต้นหอม และพริกไทยดำ เครื่องปรุงที่นิยมเสิร์ฟเคียงได้แก่มะปี๊ดและน้ำปลา และมักมีไข่ต้มเสิร์ฟมาด้วย หลายตำรับยังใส่ดอกคำฝอยลงไปซึ่งทำให้อาร์โรซคัลโดมีสีเหลือง ชื่ออาร์โรซคัลโดมีที่มาจากอาหารสเปนชื่ออาร์โรซกัลโดโซ (สเปน: arroz caldoso) ซึ่งหมายถึงข้าวในน้ำซุป ในภูมิภาควิซายัสจะเรียกอาหารชนิดนี้ว่าโปสปัส (pospas) แม้ว่าส่วนผสมของโปสปัสกับอาร์โรซคัลโดนั้นแตกต่างกันเล็กน้อยก็ตาม
อาร์โรซคัลโดถือเป็นลูเกาหรือข้าวต้มแบบฟิลิปปินส์ชนิดหนึ่ง ชาวฟิลิปปินส์ถือว่าอาร์โรซคัลโดเป็นอาหารอุ่นใจอย่างหนึ่งและนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อ "อาร์โรซคัลโด" มีที่มาจากคำสองคำในภาษาสเปนได้แก่ arroz (ข้าว) and caldo (น้ำซุป) เดิมทีเดียวนั้นวลีนี้จะหมายความถึงข้าวต้มหรือลูเกาทุกชนิด แต่ต่อมาความหมายแคบลงเหลือเพียงลูเกาชนิดที่มีเนื้อไก่และปรุงรสด้วยขิงอย่างเข้มข้นเท่านั้น ลูเกาหรือข้าวต้มมีที่มาจากชาวจีนที่อพยพเข้ามาในประเทศฟิลิปปินส์ และผสมผสานกับส่วนผสมและรสชาติท้องถิ่นจนกลายเป็นอาหารฟิลิปปินส์ในปัจจุบัน
ลักษณะ

อาร์โรซคัลโดโดยทั่วไปแล้วจะทำจากข้าวเหนียว (malagkit) แต่อาจจะใช้ข้าวเจ้าธรรมดาได้เช่นกัน ปกติแล้วจะปรุงเนื้อไก่ในน้ำซุปที่มีขิงเข้มข้นให้สุกจนเนื้อนุ่มก่อนจะนำไปฉีกให้เป็นฝอย จากนั้นจึงเติมกลับเข้าไปในน้ำซุปพร้อมข้าว เมื่อเติมข้าวแล้วต้องคนตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ข้าวติดก้นหม้อ สีเหลืองที่เป็นเอกลักษณ์มาจากดอกคำฝอย บางสูตรอาจจะใช้หญ้าฝรั่นซึ่งมีราคาแพงแต่ทำให้รสชาติเข้มข้นขึ้นกว่าการใช้คำฝอย บางสูตรก็ใช้ขมิ้นแทนในกรณีที่หาดอกคำฝอยหรือหญ้าฝรั่นไม่ได้
อาร์โรซคัลโดจะเสิร์ฟในชามพร้อมกับไข่ต้ม และโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียวแห้ง ต้นหอมซอย และพริกไทยดำ บางครั้งก็จะโรยชิชาโรนหรือแคบหมูแบบฟิลิปปินส์ที่ขยำเป็นชื้นเล็กลงไปเพื่อเพิ่มเนื้อสัมผัสและรสชาติ แม้ว่าตัวอาร์โรซคัลโดเองจะมีกลิ่นหอมแรง แต่รสชาติโดยลำพังแล้วค่อนข้างอ่อนจึงต้องปรุงรสเพิ่ม เครื่องปรุงที่นิยมใช้ได้แก่มะปี๊ดและน้ำปลา บางครั้งก็อาจจะใช้มะนาวแทนมะปี๊ดได้
อาร์โรซคัลโดถือได้ว่าเป็นอาหารอุ่นใจชนิดหนึ่งของฟิลิปปินส์ โดยทั่วไปแล้วจะนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า ในช่วงอากาศหนาว ในช่วงฝนตกชุก หรือสำหรับผู้ป่วย อาร์โรซคัลโดนิยมรับประทานขณะร้อนหรืออุ่นเนื่องจากถ้าทิ้งให้เย็นแล้วจะจับตัวแข็ง อาร์โรซคัลโดที่จับตัวแข็งแล้วสามารถอุ่นใหม่ได้โดยเติมน้ำลงไปเล็กน้อย
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์เสิร์ฟอาร์โรซคัลโดบนเที่ยวบินของสายการบิน ซึ่งได้รับความนิยม และยังมีรายงานว่าอาร์โรซคัลโดเป็นอาหารโปรดของอดีตประธานาธิบดีคอราซอน อากีโนด้วย
อาหารที่ใกล้เคียง

ในภูมิภาควิซายัส ลูเกาแบบคาวจะเรียกว่า "โปสปัส" ซึ่งโปสปัสไก่นั้นเทียบได้กับอาร์โรซคัลโด แต่ว่าโปสปัสของวิซายัสจะไม่ใส่ดอกคำฝอย
อาร์โรซคัลโดที่ดัดแปลงโดยใช้ขากบนั้นเรียกว่า "อาร์โรซคัลโดงปาลากา" (arroz caldong palaka) ซึ่งหารับประทานได้ยาก นอกจากนี้ยังมีแบบวีกันที่ใช้เห็ดหรือเต้าหู้แทนเนื้อสัตว์
โกโตเป็นลูเกาอีกชนิดหนึ่งที่ใกล้เคียงกับอาร์โรซคัลโดแต่ไม่ได้ใส่ขิงมากเท่าอาร์โรซคัลโด กระบวนการเตรียมโกโตนั้นใกล้เคียงกับอาร์โรซคัลโดแต่ใช้กระเพาะวัวที่แช่และต้มเป็นเวลาหลายชั่วโมงจนนุ่ม โกโตยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ ว่าอาร์โรซคัลโดคอนโกโต (arroz caldo con goto) หรืออาร์โรซคอนโกโต (arroz con goto) คำว่าโกโต (goto) ในภาษาตากาล็อกหมายถึงกระเพาะวัว
ดูเพิ่ม

บูบูร์อายัม
กีนาตาอังไมส์
อาร์โรซคัลโดเสิร์ฟพร้อมมะปี๊ด
โปสปัสแบบวิซายันจากจังหวัดเซบูซึ่งไม่ใส่ดอกคำฝอย
เมโนราห์ฮานุกกะห์

ตะเกียงฮานุกกะห์ จากแลมแบร์ก, พิพิธภัณฑ์ยิวนิวยอร์ก
เมโนราห์ฮานุกกะห์ (อังกฤษ: Hanukkah menorah) หรือ ฮานุกกีอะห์ (อักษรโรมัน: hanukkiah) เป็นเชิงเทียนเก้าก้านที่ใช้จุดระหว่างเทศกาลฮานุกกะห์ เทศกาลยิวระยะเวลาแปดวันแปดคืน แปดจากเก้าก้านของเมโนราห์แทนคืนทั้งแปดของเทศกาล ในแต่ละคืนจะจุดเทียนเพิ่มหนึ่งเล่ม จนถึงคืนสุดท้าย เทียนทั้งแปดเล่มจะถูกจุดทั้งหมด ส่วนก้านที่เก้าไว้ตั้งเทียนที่เรียกว่า ชัมมัช (shamash; ผู้ดูแล) ซึ่งไว้ใช้จุดอีกแปดเล่มที่เหลือ
เมโนราห์สำหรับฮานุกกะห์แตกต่างกันกับเมโนราห์เจ็ดก้านที่ใช้ในวิหารเยรูซาเลมในสมัยโบราณ เมโนราห์วิหารจะมีเจ็ดก้านและมีดาราเดวิด และปรากฏทั่วไปในศิลปะยิว
แหล่งข้อมูลอื่น

Yearly lighting of the Menorah at the White House
Hanukkah Lamps from the collection of The Jewish Museum (New York)
แม่แบบ:IMJ-Collections
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
เพลงสรรเสริญสาธารณรัฐการากัลปักสถาน

| --- | --- |
Qaraqalpaqstan Respublikasınıń Mámleketlik Gimni
ตราแผ่นดินสาธารณรัฐการากัลปักสถาน
เนื้อร้อง: İbrayım Yusupov (Ибрайым Юсупов)
ทำนอง: Najimaddin Muxammaddinov (Нажимаддин Мухаммеддинов)
รับไปใช้: 24 ธันวาคม ค.ศ. 1993

ตัวอย่างเสียง
State Anthem of Qaraqalpaqstan, "Қарақалпақстан Республикасының Мәмлекетлик Гимни"ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
เพลงสรรเสริญสาธารณรัฐการากัลปักสถาน (อังกฤษ: State Anthem of the Republic of Karakalpakstan; การากัลปัก: Qaraqalpaqstan Respublikasınıń Mámleketlik Gimni; อุซเบก: Qoraqalpog‘iston Respublikasi Davlat Madhiyasi)เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ประจำชาติของสาธารณรัฐการากัลปักสถาน ซึ่งเป็นเขตปกครองตนเองของอุซเบกิสถาน พร้อมด้วยธงชาติ และตราแผ่นดิน ทำนองเพลงชาติประพันธ์โดยโดย Najimaddin Muxammeddinov พร้อมเนื้อเพลงที่เขียนโดยกวีชาวกัลปัก คำร้องประพันธ์โดย İbrayım Yusupov ถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1993
เนื้อร้อง > เนื้อร้องภาษากัลปัก

| ภาษาการากัลปัก | อักษรซีริลลิก | อักษรอาหรับ (obsolete) | สัทอักษร |
| --- | --- | --- | --- |
First verse
| Jayxun jaǵasında ósken bayterek,  Túbi bir, shaqası mıń bolar demek.  Sen sonday sayalı, quyashlı elseń,  Tınıshlıq hám ıǵbal sendegi tilek. | Жайхун жағасында өскен байтерек,  Түби бир, шақасы мың болар демек.  Сен сондай саялы, қуяшлы элсең,  Тынышлық ҳәм ығбал сендеги тилек. | جايحۇن جاعاسىندا ؤسكەن بايتەرەك،  تٷبئ بئر، شاقاسى مىڭ بولار دەمەك.  سەن سونداي سايالى، قۇياشلى ەلسەڭ،  تىنىشلىق هأم ىعبال سەندەگئ تئلەك. | [ʒɑjχun ʒɑʁɑsɯndɑ œsken bɑjterek |]  [tʉbɘ bɘr | ʃɑqɑsɯ mɯɴ boɫɑr demek ǁ]  [sen sondɑj sɑjɑɫɯ | qujɑʃɫɯ elseŋ |]  [tɯnɯʃɫɯq hæm ɯʁbɑɫ sendegɘ tɘlek ‖] |
Chorus
| Diyxan baba nápesi bar jerinde,  Juwsan ańqıp, kiyik qashar shólinde.  «Qaraqalpaqstan, Qaraqalpaqstan» degen atıńdı,  Áwladlar ádiwler júrek tórinde. | Дийхан баба нәпеси бар жеринде,  Жуўсан аңқып, кийик қашар шөлинде.  «Қарақалпақстан, Қарақалпақстан» деген атыңды,  Әўладлар әдиўлер жүрек төринде. | دئيحان بابا نأپەسئ بار جەرئندە،  جۇۋسان اڭقىپ، كئيئك قاشار شؤلئندە.  قاراقالپاقستان، قاراقالپاقستان» دەگەن اتىڭدى»،  أۋلادلار أدئۋلەر جٷرەك تؤرئندە. | [dijχɑn bɑbɑ næpesɘ bɑr ʒerɘnde |]  [ʒuwsɑn ɑɴqɯp | kɘjɘk qɑʃɑr ʃœlɘnde ǁ]  [qɑrɑqɑɫpɑqstɑn | qɑrɑqɑɫpɑqstɑn degen ɑtɯɴdɯ |]  [æwɫɑdɫɑr ædɘwler ʒʉrek tœrɘnde ‖] |
Second verse
| Aydın keleshekke shaqırar zaman,  Mártlik miynet, bilim jetkizer oǵan.  Xalqıń bar azamat, dos hám miyirban,  Erkin jaynap–jasnap, máńgi bol aman. | Айдын келешекке шақырар заман,  Мәртлик мийнет, билим жеткизер оған.  Халқың бар азамат, дос ҳәм мийирбан,  Эркин жайнап–жаснап, мәңги бол аман. | ايدىن كەلەشەككە شاقىرار زامان،  مأرتلئك مئينەت، بئلئم جەتكئزەر وعان.  حالقىڭ بار ازامات، دوس هأم مئيئربان،  ەركئن جاينال–جاسناپ، مأڭگئ بول امان. | [ɑjdɯn keleʃekːe ʃɑqɯrɑr zɑmɑn |]  [mærtlɘk mijnet | bɘlɘm ʒetkɘzer oʁɑn ‖]  [χɑɫqɯɴ bɑr ɑzɑmɑt | dos hæm mɘjɘrbɑn |]  [erkɘn ʒɑjnɑp ʒɑsnɑp | mæŋgɘ boɫ ɑmɑn ǁ] |
Chorus
| Diyxan baba nápesi bar jerinde,  Juwsan ańqıp, kiyik qashar shólinde.  «Qaraqalpaqstan, Qaraqalpaqstan» degen atıńdı,  Áwladlar ádiwler júrek tórinde. | Дийхан баба нәпеси бар жеринде,  Жуўсан аңқып, кийик қашар шөлинде.  «Қарақалпақстан, Қарақалпақстан» деген атыңды,  Әўладлар әдиўлер жүрек төринде. | دئيحان بابا نأپەسئ بار جەرئندە،  جۇۋسان اڭقىپ، كئيئك قاشار شؤلئندە.  قاراقالپاقستان، قاراقالپاقستان» دەگەن اتىڭدى»،  أۋلادلار أدئۋلەر جٷرەك تؤرئندە. | [dijχɑn bɑbɑ næpesɘ bɑr ʒerɘnde |]  [ʒuwsɑn ɑɴqɯp | kɘjɘk qɑʃɑr ʃœlɘnde ǁ]  [qɑrɑqɑɫpɑqstɑn | qɑrɑqɑɫpɑqstɑn degen ɑtɯɴdɯ |]  [æwɫɑdɫɑr ædɘwler ʒʉrek tœrɘnde ‖] |
เครื่องอิสริยาภรณ์เจ้าชายยารอสเลาผู้รอบรู้

| เครื่องอิสริยาภรณ์เจ้าชายยารอสเลาผู้รอบรู้ |
| --- | --- |

ประเภท: อิสริยาภรณ์ห้าชั้น
วันสถาปนา: 23 สิงหาคม พ.ศ. 2538
ประเทศ:  ยูเครน
แพรแถบ: 
ผู้สมควรได้รับ: ชาวยูเครนและชาวต่างประเทศ
มอบเพื่อ: ผู้ทำคุณประโยชน์แก่ประเทศยูเครน ทั้งทางด้านเศรษฐกิจ วิทยาศาสตร์ การศึกษา วัฒนธรรม ศิลปะ การแพทย์ และคุณความดีอื่นๆ ต่อสาธารณชน
สถานะ: ยังมีการมอบ
ประธาน: ประธานาธิบดียูเครน
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งเสรีภาพ
รองมา: เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรม (ประเทศยูเครน)
เครื่องอิสริยาภรณ์เจ้าชายยารอสเลาผู้รอบรู้ (ยูเครน: О́рден кня́зя Яросла́ва Му́дрого) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ของประเทศยูเครน มอบให้กับผู้กระทำคุณประโยชน์แก่ประเทศยูเครนทั้งชาวยูเครนและชาวต่างประเทศ ทั้งด้านการพัฒนา เศรษฐกิจ การศึกษา วิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม ศิลปะ การสาธารณสุข และคุณงามความดีอื่นๆ ต่อสาธารณะชน เครื่องอิสริยาภรณ์นี้สร้างขึ้นในวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2538 โดยแลออนิด กุชมา ประธานาธิบดียูเครน ณ ขณะนั้น
นับตั้งแต่สร้างเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ขึ้นมา เครื่องอิสริยาภรณ์นี้จัดเป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของประเทศยูเครนที่ชาวยูเครนพึงจะได้รับ รวมถึงชาวต่างประเทศและบุคคลไร้สัญชาติ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2541 มีการสร้างอิสริยาภรณ์วีรชนแห่งยูเครนขึ้นมาสำหรับชาวยูเครน เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ยังเป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดสำหรับชาวต่างประเทศและบุคคลไร้สัญขาติ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2551 เครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของยูเครนได้ถูกแทนที่ด้วยเครื่องอิสริยาภรณ์แห่งเสรีภาพ
เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ได้รับการออกแบบโดยประติมากรและคณาจารย์แห่งสถาบันวิจิตรศิลป์และสถาปัตยกรรมแห่งชาติวาเรลี ชเวดซอฟ เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีทั้งสิ้นห้าชั้น แพรแถบมีลักษณะเป็นสีฟ้าและมีแถบสีเหลืองขนาบทั้งสองข้าง
ลำดับชั้นและลักษณะของอิสริยาภรณ์

|  | ชั้นที่ 1 | ชั้นที่ 2 | ชั้นที่ 3 | ชั้นที่ 4 | ชั้นที่ 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดวงตรา: 
| ดารา |    |  |  |  |  |

แพรแถบ:
สมาชิกอิสริยาภรณ์ที่มีชื่อเสียง

มูอัมมาร์ กัดดาฟี อดีตผู้นำแห่งประเทศลิเบีย
ราอุล กัสโตร อดีตประธานสภาแห่งรัฐแห่งประเทศคิวบา
ฌัก ชีรัก อดีตประธานาธิบดีแห่งประเทศฝรั่งเศส
เจียง เจ๋อหมิน อดีตประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์
สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ที่ 2 แห่งจอร์แดน
สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน
สมเด็จพระราชินีซิลเวียแห่งสวีเดน
ดอนัลต์ ตุสก์
ซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ อดีตประธานาธิบดีแห่งประเทศเติร์กเมนิสถาน
เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน ประธานาธิบดีแห่งประเทศตุรกี
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรไทย
ฮุนเซน อดีต นายกรัฐมนตรีกัมพูชา
มุฮัมมัด บิน ซัลมาน นายกรัฐมนตรีซาอุดิอาระเบีย
เปโดร ซันเชซ นายกรัฐมนตรีสเปน
แหล่งข้อมูลอื่น

«Орден князя Ярослава Мудрого» I, II, III, IV і V ступеня
Державна нагорода України — «Орден князя Ярослава Мудрого»