stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาลาว
การจำแนก > สำเนียงภาษาถิ่น

สำเนียงภาษาถิ่นของภาษาลาวสามารถแบ่งได้ 6 สำเนียงใหญ่ คือ:
ภาษาลาวเวียงจันทน์ (เวียงจันทน์, แขวงบอลิคำไซ; จังหวัดชัยภูมิ, จังหวัดหนองคาย, จังหวัดบึงกาฬ, จังหวัดหนองบัวลำภู, และบางส่วนของจังหวัดขอนแก่น,จังหวัดอุดรธานี,จังหวัดกาฬสินธุ์)
ภาษาลาวเหนือ (แขวงหลวงพระบาง, แขวงไชยบุรี, แขวงอุดมไซ, แขวงหลวงน้ำทา,แขวงบ่อแก้ว; จังหวัดเลย และบางส่วนของจังหวัดอุตรดิตถ์,จังหวัดพิษณุโลก , จังหวัดเพชรบูรณ์ , จังหวัดขอนแก่น , จังหวัดชัยภูมิ , จังหวัดหนองคาย , จังหวัดอุดรธานี )
ภาษาลาวตะวันออกเฉียงเหนือ (แขวงเชียงขวาง, แขวงหัวพัน บางส่วนของจังหวัดอุดรธานี,จังหวัดสกลนคร)
ภาษาลาวกลาง (แขวงคำม่วน, แขวงสุวรรณเขต; จังหวัดสกลนคร, จังหวัดนครพนม, จังหวัดมุกดาหาร และบางส่วนของจังหวัดบึงกาฬ)
ภาษาลาวใต้ (แขวงจำปาศักดิ์, แขวงสาละวัน, แขวงเซกอง, แขวงอัตตะปือ; จังหวัดสตึงแตรง; จังหวัดอุบลราชธานี, จังหวัดศรีสะเกษ, จังหวัดยโสธร, จังหวัดอำนาจเจริญ และบางส่วนของจังหวัดสุรินทร์)
ภาษาลาวร้อยเอ็ดหรือภาษาอีสาน (ไม่มีใช้ในประเทศลาว) จังหวัดร้อยเอ็ด, จังหวัดขอนแก่น, จังหวัดมหาสารคาม, จังหวัดกาฬสินธุ์, จังหวัดอุดรธานี, จังหวัดบุรีรัมย์ และบางส่วนของจังหวัดหนองคาย, จังหวัดสุรินทร์, จังหวัดนครราชสีมา)
ทางการประเทศลาวไม่ได้กำหนดให้สำเนียงถิ่นใดเป็นสำเนียงภาษากลาง แต่การใช้ภาษาลาวอย่างเป็นทางการ เช่น ทางสถานีโทรทัศน์แห่งประเทศลาว สถานีวิทยุแห่งประเทศลาว จะใช้สำเนียงเวียงจันทน์ซึ่งเป็นสำเนียงของคนเมืองหลวง สามารถเข้าใจกันได้ทั่วประเทศ การเรียนภาษาลาวในประเทศลาวนั้น รัฐบาลลาวไม่ได้บังคับให้ใช้สำเนียงเวียงจันทน์ แต่ให้สามารถใช้สำเนียงท้องถิ่นต่าง ๆ ได้ แต่การเรียนภาษาลาวสำหรับชาวต่างประเทศ รัฐบาลลาวแนะนำให้ใช้สำเนียงเวียงจันทน์ ฉะนั้นประชาชนในประเทศลาวจึงพูดอ่านภาษาลาวเป็นสำเนียงท้องถิ่นของตน แต่ประชาชนก็สามารถฟังเข้าใจได้ทุกสำเนียงทั่วประเทศ แม้จะพูดภาษาต่างสำเนียงกันก็ตาม
ส่วนในประเทศลาว นอกจากสำเนียงถิ่นใหญ่แล้วยังมีสำเนียงแตกออกไปอีกหลายสำเนียงย่อย เช่น ภาษาลาวใต้ถิ่นสาละวัน ภาษาลาวกลางถิ่นสุวรรณเขต สำเนียงย่อยถิ่นเมืองอาดสะพังทอง ถิ่นเมืองจำพอน ภาษาเวียงจันทน์ถิ่นเมืองปากงึม ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีผู้พูดภาษาลาวใต้ถิ่นจำปาศักดิ์ในจังหวัดพระวิหาร สตึงแตรง และรัตนคีรีของประเทศกัมพูชาด้วย
ในประเทศไทยจะพบภาษาลาวถิ่นอีสาน หรือถิ่นร้อยแก่นสารสินในฐานะภาษากลาง โดยสื่อส่วนใหญ่จะมาจากภาษาลาวถิ่นนี้
ระบบเสียง > พยัญชนะ > พยัญชนะต้น

พยัญชนะต้นภาษาลาวสำเนียงเวียงจันทน์มี 21 เสียงดังนี้
|  |  | ริมฝีปากทั้งสอง | ปุ่มเหงือก | เพดานแข็ง | เพดานอ่อน | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เสียงนาสิก | เสียงนาสิก | [m] ມ, ໝ | [n] ນ, ໜ | [ɲ] ຫຍ | [ŋ] ງ |  |
| เสียงกัก | ก้อง | [b] ບ | [d] ດ |  |  |  |
| เสียงกัก | ไม่ก้อง ไม่มีลม | [p] ປ | [t] ຕ |  | [k] ກ | [ʔ] ອ* |
| เสียงกัก | ไม่ก้อง พ่นลม | [pʰ] ຜ, ພ | [tʰ] ຖ, ທ |  | [kʰ] ຂ, ຄ |  |
| เสียงระเบิด | เสียงระเบิด |  |  | [tɕ] ຈ |  |  |
| เสียงแทรก | เสียงแทรก | [f] ຝ, ຟ | [s] ສ, ຊ |  |  | [h] ຫ, ຮ |
| เสียงเปิด | เสียงเปิด |  | [r]  ຫຼ | [j] ຢ | [w] ວ |  |
| เสียงเปิดข้างลิ้น  | เสียงเปิดข้างลิ้น  |  | [l] ລ, ຫຼ |  |  |  |
ทั้งนี้จะไม่มีเสียงในพยัญชนะบางตัวเพราะไม่มีปรากฏใช้คำเหล่านั้น เช่น  ຮ , ຍ
พยัญชนะต้นภาษาลาวสำเนียงขอนแก่นมี 20 เสียงดังนี้
|  |  | ริมฝีปากทั้งสอง | ปุ่มเหงือก | เพดานแข็ง | เพดานอ่อน | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เสียงนาสิก | เสียงนาสิก | [m] ม | [n] น | [ɲ] ญ | [ŋ] ง |  |
| เสียงกัก | ก้อง | [b] บ | [d] ด |  |  |  |
| เสียงกัก | ไม่ก้อง ไม่มีลม | [p] ป | [t] ต |  | [k] ก | [ʔ] อ* |
| เสียงกัก | ไม่ก้อง พ่นลม | [pʰ] ผ, พ | [tʰ] ถ, ท |  | [kʰ] ข, ค |  |
| เสียงระเบิด | เสียงระเบิด |  |  | [tɕ] จ |  |  |
| เสียงแทรก | เสียงแทรก | [f] ฝ, ฟ | [s] ส, ซ |  |  | [h] ห, ฮ |
| เสียงเปิด | เสียงเปิด | [w] ว |  | [j] ย |  |  |
| เสียงเปิดข้างลิ้น  | เสียงเปิดข้างลิ้น  |  | [l] ร, ล |  |  |  |
ระบบเสียง > พยัญชนะ > พยัญชนะสะกด

|   | ริมฝีปาก ทั้งสอง | ริมฝีปาก ทั้งสอง | ริมฝีปากล่าง -ฟันบน | ปุ่มเหงือก | ปุ่มเหงือก | หลังปุ่มเหงือก | เพดานแข็ง | เพดานอ่อน | เพดานอ่อน | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เสียงนาสิก |   | [m] ມ |   |   | [n] ນ |   |   |   | [ŋ] ງ |   |
| เสียงกัก | [p̚] ບ |   |   | [t̚] ດ |   |   |   | [k̚] ກ |   | [ʔ] * |
| เสียงเปิด |   | [w] ວ |   |   |   |   | [j] ຍ |   |   |   |
ระบบเสียง > สระ

เสียงสระในภาษาลาวซึ่งคล้ายคลึงกับเสียงสระภาษาไทยแบ่งออกเป็น 3 ชนิดคือ สระเดี่ยว สระประสม และสระเกิน สะกดด้วยรูปสระพื้นฐานหนึ่งตัวหรือหลายตัวร่วมกัน
สระเดี่ยว หรือ สระแท้ คือสระที่เกิดจากฐานเพียงฐานเดียว มีทั้งสิ้น 18 เสียง
|  >  .  | ลิ้นส่วนหน้า> ปากเหยียด.สั้น | ลิ้นส่วนหน้า> ปากเหยียด.ยาว | ลิ้นส่วนกลาง> ปากเหยียด.สั้น | ลิ้นส่วนกลาง> ปากเหยียด.ยาว | ลิ้นส่วนหลัง> ปากห่อ.สั้น | ลิ้นส่วนหลัง> ปากห่อ.ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลิ้นยกสูง | /i/ xິ | /iː/ xີ | /ɯ/ xຶ | /ɯː/ xື | /u/ xຸ | /uː/ xູ |
| ลิ้นกึ่งสูง | /e/ ເxະ, ເxັx | /eː/ ເx | /ɤ/ ເxິ | /ɤː/ ເxີ | /o/ ໂxະ, xົx | /oː/ ໂx |
| ลิ้นกึ่งต่ำ | /ɛ/ ແxະ, ແxັx | /ɛː/ ແx |   |   | /ɔ/ ເxາະ, xັອx | /ɔː/ xໍ, xອx |
| ลิ้นลดต่ำ |   |   | /a/ xະ, xັx | /aː/ xາ |   |   |
สระประสม คือสระที่เกิดจากสระเดี่ยวสองเสียงมาประสมกัน เกิดการเลื่อนของลิ้นในระดับสูงลดลงสู่ระดับต่ำ ดังนั้นจึงสามารถเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "สระเลื่อน" มี 3 เสียงดังนี้
ເxຍ /ia/ (มีตัวสะกด: xຽx) ประสมจากสระ อี และ อา
ເxືອ /ɯa/ ประสมจากสระ อือ และ อา
xົວ /ua/ (มีตัวสะกด: xວx) ประสมจากสระ อู และ อา
ระบบเสียง > เสียงวรรณยุกต์

ภาษาลาวเวียงจันทน์มีระดับเสียงวรรณยุกต์ 6 ระดับ: Low (เอก), Mid (สามัญ), High (ตรี), Rising (จัตวา), Falling (โท) และ Low Falling (โทต่ำ) ระดับเสียงอาจจะแตกต่างกัน ไปตามชนพื้นเมืองของผู้พูดและที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ เช่น ชาวหลวงพระบางจะใช้ ระดับเสียงวรรณยุกต์ 5 ระดับ คือ
กลางต่ำลงขึ้น
ต่ำขึ้น
กลางระดับ
สูงขึ้น
กลางขึ้น
| วรรณยุกต์> ไทย | วรรณยุกต์> อังกฤษ | สัทอักษรสากล | ตัวอย่าง> อักษรลาว | ตัวอย่าง> รูปปริวรรต | ตัวอย่าง> สัทอักษรสากล | ตัวอย่าง> เทียบเสียงไทย (โดยประมาณเท่านั้น) | ตัวอย่าง> ความหมาย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอก | low | /◌̀/ [˨˩] หรือ [˩] | ກາ | กา | /kàː/ | ก่า | กา, นกกา |
| จัตวา | rising | /◌̌/ [˨˦] หรือ [˨˩˦] | ຂາ | ขา | /kʰǎː/ | ขา | ขา, อวัยวะใช้เดิน |
| สามัญ | mid | /◌̄/ [˧] | ຂ່າ, ຄ່າ | ข่า, ค่า | /kʰāː/ | คา | ข่า (หัวข่า), ค่า (คุณค่า) |
| โทต่ำ | low-falling | /◌᷆/ [˧˩] | ຂ້າ | ข้า | /kʰa᷆ː/ หรือ /kʰȁː/ | ข่า, ข้า | ข้า (สรรพนาม), ฆ่า, ข้าทาส |
| ตรี | high | /◌́/ [˦˥] หรือ [˥] | ຄາ | คา | /kʰáː/ | ค้า | คา (คาที่), หญ้าคา |
| โท | falling | /◌̂/ [˦˩] หรือ [˥˨] | ຄ້າ | ค้า | /kʰâː/ | ค่า | ค้า, ค้าขาย |
ตัวอักษร

ภาษาลาวมีตัวอักษรที่ใช้เขียนอยู่สองแบบ คือ อักษรลาว ใช้เขียนเรื่องคดีทางโลกทั่วไป ปัจจุบันรัฐบาลลาวได้ปรับปรุงอักษรลาวเดิมให้ใช้เป็นอักษรทางการ (ในภาคอีสานของไทยยังคงใช้อยู่บ้างในเอกสารโบราณ เรียกชื่อว่า อักษรไทน้อย)
ตัวอย่างคำศัพท์

ຂອບໃຈຫຼາຍ ໆ ເດີ້ (ขอบ ใจ หลาย หลาย เด้อ, [kɔ᷆ːp tɕàj lǎːj lǎːj dɤ̂ː]) ขอบคุณมาก ๆ ครับ/ค่ะ
ຂ້ານ້ອຍເຮັດບໍ່ໄດ້ດອກ (ข้า น้อย เฮ็ด บ่ ได้ ดอก, [kʰa᷆ː nɔ̂ːj hēt bɔ̄ː dâj dɔ᷆ːk]) กระผม/ดิฉันทำไม่ได้หรอก
ໄຂປະຕູໃຫ້ແດ່ (ไข ปะ ตู ให้ แด่, [kʰǎj pā.tùː ha᷆j dɛ̄ː]) เปิดประตูให้หน่อย
ສະບາຍດີ (สะบายดี, [sā.bàːj.dìː]) สวัสดี
อ่านเพิ่ม

Lew, Sigrid. 2013. "A linguistic analysis of the Lao writing system and its suitability for minority language orthographies".
ANSI Z39.35-1979, System for the Romanization of Lao, Khmer, and Pali, ISBN 0-88738-968-6.
Hoshino, Tatsuo and Marcus, Russel. (1989). Lao for Beginners: An Introduction to the Spoken and Written Language of Laos. Tuttle Publishing. ISBN 0-8048-1629-8.
Enfield, N. J. (2007). A Grammar of Lao. Berlin and New York: Mouton de Gruyter. ISBN 3-11-018588-1.
Cummings, Joe. (2002). Lao Phrasebook: A Language Survival Kit. Lonely Planet. ISBN 1-74059-168-2.
Mollerup, Asger. Thai–Isan–Lao Phrasebook. White Lotus, Bangkok, 2001. ISBN 974-7534-88-6.
Kerr, Allen. (1994). Lao–English Dictionary. White Lotus. ISBN 974-8495-69-8.
Simmala, Buasawan and Benjawan Poomsan Becker (2003), Lao for Beginners. Paiboon Publishing. ISBN 1-887521-28-3
สีเวียงแขก กอนนิวง (1999). หนังสือคู่มือเรียนภาษาลาวง่ายๆ เวียงจันทน์ : สำนักพิมพ์และจำหน่ายหนังสือแห่งรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เกี่ยวกับภาษาและวัฒนธรรมของลาว เก็บถาวร 2021-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ยูนิโคด: Lao
Omniglot: อักษรลาว (ในภาษาอังกฤษ)
Lao True Type Fonts
| ด ค กภาษาราชการและภาษาที่สำคัญของประเทศสมาชิกอาเซียน |
| --- | --- |
ภาษาราชการ   (ประเทศสมาชิก):  กัมพูชา : ภาษาเขมร •  ไทย : ภาษาไทย •  บรูไน : ภาษามลายู •  พม่า : ภาษาพม่า •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาฟิลิปปินส์ • ภาษาอังกฤษ •  มาเลเซีย : ภาษามลายู •  ลาว : ภาษาลาว •  เวียดนาม : ภาษาเวียดนาม •  สิงคโปร์ : ภาษามลายู • ภาษาอังกฤษ • ภาษาจีนมาตรฐาน • ภาษาทมิฬ •  อินโดนีเซีย : ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาราชการของประเทศสังเกตการณ์:  ติมอร์-เลสเต : ภาษาเตตุน • ภาษาโปรตุเกส •  ปาปัวนิวกินี : ภาษาอังกฤษ • ตอกปีซิน • ภาษาฮีรีโมตู
ภาษาเฉพาะถิ่นที่สำคัญ:  กัมพูชา : ภาษาจาม •  ไทย : ภาษามลายูปัตตานี •  บรูไน : ภาษามลายูบรูไน •  พม่า : ภาษากะเหรี่ยง • ภาษากะชีน • ภาษาไทใหญ่ • ภาษามอญ • ภาษายะไข่ • ภาษาโรฮีนจา •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาเซบัวโน • ภาษาตากาล็อก • ภาษาอีโลกาโน • ภาษามากินดาเนา •  ลาว : ภาษาม้ง •  เวียดนาม : ภาษาไทดำ •  อินโดนีเซีย : ภาษาชวา • ภาษาซุนดา • ภาษาบาหลี • ภาษาอาเจะฮ์
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  เช็กเกีย
ลงแดง (อาการ)

ลงแดง ในตำราแพทย์แผนโบราณของไทย หมายถึงอาการของโรคอย่างหนึ่ง คือท้องเสียอย่างแรง และมีเลือดจำนวนมากปนออกมากับอุจจาระด้วย. เด็กเล็กที่เป็นโรคซาง คือมีเม็ดผื่นขึ้นในปากและลิ้นเป็นฝ้า ก็อาจมีอาการลงแดงได้ หรือเด็กที่เป็นตานขโมยคือโรคพยาธิในลำไส้ ก็อาจมีอาการลงแดงได้เช่นกัน
คำว่า ลง หมายถึง ถ่ายท้องอย่างแรง ใช้ในคำว่า ทั้งลงทั้งราก หมายถึง ทั้งท้องเดินและอาเจียน. คำว่า แดง หมายถึง สีของเลือดที่ปนออกมากับอุจจาระ
ลงแดง ยังใช้หมายถึงอาการของคนที่อดสิ่งเสพติดแล้วอาเจียนและถ่ายเป็นเลือด เพราะการขาดสิ่งเสพติดทำให้เกิดอาการปวดท้อง กล้ามเนื้อเกร็ง ลำไส้บีบตัวจนทำให้มีเลือดออกในทางเดินอาหาร.  คำว่า ลงแดง อาจใช้เป็นคำเปรียบเทียบถึงอาการหงุดหงิดกระวนกระวายของคนที่เคยทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำจนขาดไม่ได้ เช่น เคยไปตีกอล์ฟทุกวันเสาร์ เว้นแค่เสาร์นี้เสาร์เดียวถึงกับจะลงแดงเชียวหรือ
รายชื่อบัญชีทวิตเตอร์ที่มีผู้ติดตามมากที่สุด

รายชื่อบัญชีเอ็กซ์ (เป็นที่รู้จักในชื่อทวิตเตอร์) ที่มีผู้ติดตามมากที่สุด โดยในปี 2566 บัญชีที่มีผู้ติดตามมากที่สุดในโลก คือ นักธุรกิจ อีลอน มัสก์ มีผู้ติดตามกว่า 207.7 ล้านผู้ติดตาม และบัญชีที่มีผู้ติดตามมากที่สุดในประเทศไทย คือ นักดนตรี แบมแบม มีผู้ติดตามกว่า 11 ล้านผู้ติดตาม
ดูเพิ่ม

รายชื่อบัญชีอินสตาแกรมที่มียอดผู้ติดตามมากที่สุด
รายชื่อรูปอินสตาแกรมที่มีผู้ใช้ถูกใจมากที่สุด
รายชื่อศิลปินที่มียอดผู้ฟังมากที่สุดในสปอทิฟาย
รายชื่อศิลปินที่มีผู้ติดตามมากที่สุดในสปอทิฟาย
รายชื่อหน้าเฟซบุ๊กที่มีผู้ติดตามมากที่สุด
รายชื่อวิดีโอบนยูทูบที่มียอดผู้ชมมากที่สุด
รายชื่อช่องที่มียอดติดตามสูงสุดในยูทูบ
ทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
การสังหารหมู่ที่มาลเมดีย์

| การสังหารหมู่ที่มาลเมดีย์ |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ ยุทธการตอกลิ่มและสงครามโลกครั้งที่สอง
ศพทหารอเมริกันที่เป็นเหยื่อการสังหารหมู่ที่เมืองมาลเมดี ประเทศเบลเยี่ยม (ภาพถ่ายเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1945)
สถานที่: เมืองมาลเมดี ประเทศเบลเยี่ยม
พิกัด: 50°24′14″N 6°3′58.30″E﻿ / ﻿50.40389°N 6.0661944°E﻿ / 50.40389; 6.0661944
วันที่: 17 ธันวาคม ค.ศ. 1944
ประเภท:  การสังหารหมู่โดยยิงเป้าแบบทีมชุด
ตาย: เชลยศึกทหารอเมริกัน 84 นายจาก กองพันตรวจการณ์ปืนใหญ่ที่ 258
ผู้ก่อเหตุ: เอ็สเอ็ส-โอเบอร์ชตูร์มบันน์ฟือเรอร์ โยอาคิม ไพร์เพอร์   คัมพ์กรุพเพอ ไพร์เพอร์, กองพลเอ็สเอ็ส-พันเซอร์ที่ 1 ไลบ์ชตันดาร์เทอเอ็สเอ็ส อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (กองพลพันเซอร์เอ็สเอ็สที่ 1) 
การสังหารหมู่ที่มาลเมดีย์ เป็นอาชญากรรมสงครามซึ่งเชลยศึกทหารอเมริกัน 84 นายถูกสังหารโดยทหารเยอรมันผู้ที่จับกุมใกล้กับมาลเมดีย์ ประเทศเบลเยียมในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การสังหารหมู่ครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1944 ที่สี่แยก Baugnez โดยสมาชิกของ คัมพ์กรุพเพอ ไพร์เพอร์(Kampfgruppe Peiper)(ส่วนหนึ่งของกองพลพันเซอร์เอ็สเอ็สที่ 1) หน่วยกองกำลังรบเยอรมันในช่วงยุทธการตอกลิ่ม
คำนี้ยังได้ใช้กันโดยทั่วไปกับหนึ่งในการสังหารหมู่โดยหน่วยรบเดียวกันในวันเดียวกันและวันต่อๆไป ซึ่งเป็นหัวข้อของการพิจารณาคดีการสังหารหมู่ที่มาลเมดีย์ ส่วนหนึ่งของการพิจารณาคดีดาเคา เมื่อปี ค.ศ. 1946 การพิจารณาคดีนี้เป็นจุดสำคัญของโต้เถียง
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เพชรบุรี

| โรงเรียนวิทยาศาตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เพชรบุรี Princess Chulabhorn Science High School Phetchaburi |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

ข้อมูล
ชื่ออื่น: วจภ.พบ. , วิทยาศาสตร์จุฬาภรณฯ เพชรบุรี / PCSHS Phet
ประเภท: โรงเรียนรัฐ
คำขวัญ: รักษ์ศักดิ์ศรี มีคุณธรรม นำวิชาการ  สืบสานงานพระราชดำริ
สถาปนา: 2 มิถุนายน พ.ศ. 2537 (30 ปี 199 วัน)
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาปีที่ 1-6 สายวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์
สี:    สีน้ำเงิน-สีแสด
เพลง: มาร์ชจุฬาภรณราชวิทยาลัย
ต้นไม้: ต้นแคแสด
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เพชรบุรี (อังกฤษ: Princess Chulabhorn Science High School Phetchaburi) ตั้งอยู่ที่ตำบลเขาใหญ่ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี เดิมชื่อโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย เพชรบุรี (โรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค) (อังกฤษ: Princess Chulabhorn's College Phetchaburi) เป็นโรงเรียนสหศึกษา รับนักเรียนประเภทประจำ สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ (ในขณะนั้น) ปัจจุบันสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน พัฒนาการสอนด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม โดยเป็นหนึ่งในโรงเรียนที่จัดตั้งขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัคราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี เนื่องในวโรกาสที่พระองค์มีพระชนมายุครบ 3 รอบวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 (36 พรรษา)
ชื่อ

ชื่อโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เพชรบุรี ในแรกจัดตั้งคือ โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี จังหวัดเพชรบุรี ต่อมาได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานนามโรงเรียนเป็นภาษาไทยใหม่จากสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ว่า โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย เพชรบุรี
ต่อมาเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2552 ได้รับยกฐานะเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค จึงได้ใช้นามว่า โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย เพชรบุรี โรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค และในวันที่ 3 กรกฎาคม 2561 ได้รับพระอนุญาตเปลี่ยนนามโรงเรียนเป็น โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เพชรบุรี
โรงเรียนในเครือข่าย

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย มุกดาหาร
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ตรัง
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เลย
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย บุรีรัมย์
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เพชรบุรี (บทความนี้)
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย พิษณุโลก
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ปทุมธานี
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เชียงราย
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ลพบุรี
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย สตูล
ทิวา พูลสมบัติ

| ทิวา พูลสมบัติป> ช., ป.ม..ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 5 สิงหาคม พ.ศ. 2464 อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
เสียชีวิต: 4 ตุลาคม พ.ศ. 2552 (88 ปี) อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
คู่สมรส: บุญโถม พูลสมบัติ

ทิวา พูลสมบัติ (5 สิงหาคม พ.ศ. 2464 – 4 ตุลาคม พ.ศ. 2552) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดฉะเชิงเทรา 2 สมัย
ประวัติ

ทิวา เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2464 เป็นบุตรของ สิบเอก วิง และนางวาส พูลสมบัติ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายอำเภอ เมื่อ พ.ศ. 2514 และได้รับปริญญามหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาพัฒนาสังคม จาก มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ใน พ.ศ. 2524 สมรสกับนางบุญโถม พูลสมบัติ มีบุตร 2 คน
ทิวา เสียชีวิตด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2552 สิริอายุรวม 88 ปี
การทำงาน

ทิวา ดำรงตำแหน่งเป็นนายอำเภอพนมสารคาม ในช่วง พ.ศ. 2518 ถึง พ.ศ. 2524
งานการเมือง

ทิวา ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งรวม 2 สมัย
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ทิวา พูลสมบัติ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 จังหวัดฉะเชิงเทรา สังกัดพรรคกิจสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 จังหวัดฉะเชิงเทรา สังกัดพรรคมวลชน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
กลุ่มโรงเรียนบดินทรเดชา

พระเกี้ยว เครื่องหมายโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี), โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒, โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔, โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นนทบุรี, โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุทรปราการ  และมงกุฎขัตติยราชนารี เครื่องหมายโรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา)
กลุ่มโรงเรียนบดินทรเดชา หรือ โรงเรียนในเครือบดินทรเดชา เป็นกลุ่มโรงเรียนที่ใช้นามโรงเรียนว่า "บดินทรเดชา" อันมาจากราชทินนามของเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ประกอบด้วยโรงเรียนทั้งสิ้น 6 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี), โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒, โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา, โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔, โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นนทบุรี และโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุทรปราการ
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) เริ่มมีโครงการจัดตั้งโรงเรียนสาขาขึ้นสืบเนื่องจากความประสงค์ของนักเรียนในโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) เพิ่มขึ้น คุณหญิงลักขณา แสงสนิท ผู้อำนวยการโรงเรียนในขณะนั้น จึงดำริสถาปนาโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒ ขึ้นในปี พ.ศ. 2533 ต่อมาในปี พ.ศ. 2535 กระทรวงศึกษาธิการได้พิจารณาจัดตั้งโรงเรียนเนื่องในวโรกาสที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถทรงเจริญพระชนมายุครบ 60 พรรษา จึงเปลี่ยนชื่อโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๓ ซึ่งประกาศจัดตั้งแล้วนั้นเป็นโรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา และได้มีการสถาปนาโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔ ในปี พ.ศ. 2538 ต่อมาสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานได้พิจารณาความนิยมของผู้ปกครองที่นิยมส่งบุตรหลานเข้าศึกษาในโรงเรียนที่มีชื่อเสียงและมีแนวคิดที่จะขยายการศึกษาสู่พื้นที่ชานเมืองจึงได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนบางกรวยเป็นโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นนทบุรี ในปี พ.ศ. 2542 และโรงเรียนสมุทรพิทยาคมเป็นโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุทรปราการ ในปี พ.ศ. 2551
กลุ่มโรงเรียนบดินทรเดชามีกิจกรรมร่วมกันทั้งในภาคนักเรียนและครู โดยมีการประชุมร่วมกันระหว่างผู้บริหารของทุกโรงเรียน และมีมหกรรม "กีฬา 6 บดินทร" ซึ่งจะหมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพทุกปีเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์เหล่านักเรียนในกลุ่มบดินทรเดชาให้แน่นแฟ้นอีกด้วย
รายนามกลุ่มโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 รายนามกลุ่มโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
| ลำดับ | ชื่อสถาบัน | อักษรย่อ | วันที่ก่อตั้ง | วันที่ร่วมเครือข่าย | สถานะ | ที่ตั้ง |  |
| 1. | โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) | บ.ด. | 30 เมษายน พ.ศ. 2514 (53 ปี) | 30 เมษายน พ.ศ. 2514 (53 ปี) | ประกาศจัดตั้ง | เลขที่ 40 ซอยรามคำแหง 43/1 แขวงพลับพลา เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร 10310 |  |
| 2. | โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒ | บ.ด.๒ | 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 (34 ปี) | 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 (34 ปี) | ประกาศจัดตั้ง | เลขที่ 333 ถนนนวมินทร์ แขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร 10240 |  |
| 3. |  โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา | นมร.บ.ด. | 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 (32 ปี) | 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 (32 ปี) | ประกาศจัดตั้ง | เลขที่ 5/23 ซอยลาดพร้าว 69 แขวงสะพานสอง เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร 10310 |  |
| 4. | โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔ | บ.ด.๔ | 27 มิถุนายน พ.ศ. 2538 (29 ปี) | 27 มิถุนายน พ.ศ. 2538 (29 ปี) | ประกาศจัดตั้ง | เลขที่ 87 หมู่ 1 แขวงลำต้อยติ่ง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร 10530 |  |
| 5. | โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นนทบุรี | บ.ด.น. | 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 (64 ปี) | 25 มิถุนายน พ.ศ. 2542 (25 ปี) | เปลี่ยนชื่อจาก โรงเรียนบางกรวย | เลขที่ 79 หมู่ 3 ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี 11130 |  |
| 6. | โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุทรปราการ | บ.ด.ส. | 4 มกราคม พ.ศ. 2525 (42 ปี) | 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 (16 ปี) | เปลี่ยนชื่อจาก โรงเรียนสมุทรพิทยาคม | เลขที่ 119/22 หมู่ 16 ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ 10540 |  |
ข้อมูลจำเพาะ

| # | โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) | โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒ | โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา | โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔ | โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นนทบุรี | โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุทรปราการ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| ชื่อย่อ/อักษรย่อ | บ.ด. | บ.ด.๒ | นมร.บ.ด. | บ.ด.๔ | บ.ด.น. | บ.ด.ส. |
| ที่ตั้ง | 40 ซอยรามคำแหง 43/1 แขวงพลับพลา เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร 10310 | 333 ถนนนวมินทร์ แขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร 10240 | 5/23 ซอยลาดพร้าว 69 แขวงสะพานสอง เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร 10310 | 87 หมู่ที่ 1 ซอยสุวินทวงศ์ 97 ถนนสุวินทวงศ์ แขวงลำต้อยติ่ง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร 10530 | 79 หมู่ 3 ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี 11130 | 119/22 ถนนบางนา - ตราด อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ 10540 |
| พื้นที่ | 39 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา | 22 ไร่ 3 งาน 12 ตารางวา | 15 ไร่ | 13 ไร่ | 12 ไร่ 1 งาน 49 ตารางวา | 25 ไร่ 36 ตารางวา |
| วันประกาศจัดตั้ง | 30 เมษายน 2514 | 16 กรกฎาคม 2533 | 31 กรกฎาคม 2535 | 27 มิถุนายน 2538 | 25 มิถุนายน 2542 | 16 กรกฎาคม 2551 |
| เครื่องหมายประจำโรงเรียน | พระเกี้ยว (โดยพระบรมราชานุญาต) | พระเกี้ยว (โดยพระบรมราชานุญาต) | มงกุฎขัตติยราชนารี | พระเกี้ยว (โดยพระบรมราชานุญาต) | พระเกี้ยว (โดยพระบรมราชานุญาต) | พระเกี้ยว (โดยพระบรมราชานุญาต) |
| พระพุทธรูปประจำโรงเรียน | พระพุทธบดินทรพิทักษ์บริรักษ์ศิษยา | พระพุทธบดินทร | พระพุทธพรนวมินทรราชินีถวาย | พระพุทธสัมฤทธิ์ศรีบดินทร | พระพุทธวิโมกข์ | หลวงพ่อโต วัดบางพลีใหญ่ใน |
| ดอกไม้/ต้นไม้ | นิลุบล | ลำดวน | กัลปพฤกษ์ | นิลุบล/สัตบรรณ | สัตตบงกช (บัวหลวง) | ดอกแก้ว/ประดู่ |
| สีประจำโรงเรียน | น้ำเงิน | น้ำเงิน | น้ำเงิน-ฟ้า | น้ำเงิน | น้ำเงิน | น้ำเงิน |
วันสำคัญของโรงเรียน: วันเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) 24 มิถุนายน ของทุกปี
เครื่องหมายประจำโรงเรียน

โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี), โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒, โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔, โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นนทบุรี และโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุทรปราการ ใช้เครื่องหมาย พระเกี้ยว
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา ใช้เครื่องหมาย มงกฎขัตติยราชนารี
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา เก็บถาวร 2007-06-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔ เก็บถาวร 2021-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นนทบุรี เก็บถาวร 2007-06-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุทรปราการ
| ด ค กกลุ่มโรงเรียนบดินทรเดชา |
| --- | --- | --- |
|  โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)  โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒  โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา  โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔  โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นนทบุรี  โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุทรปราการ  |  โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)  โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒  โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา  โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔  โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นนทบุรี  โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุทรปราการ  |  |
จักรพรรดิโกะ-เรเซ

จักรพรรดิโกะ-เรเซ (ญี่ปุ่น: 後冷泉天皇; โรมาจิ: Go-Reizei-tennō; 28 สิงหาคม ค.ศ. 1025 – 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1068) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 70 ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในลำดับการสืบทอด
พระนามของจักรพรรดิโกะ-เรเซนำมาจากพระนามของจักรพรรดิเรเซจักรพรรดิองค์ที่ 63 ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 โดยเมื่อใส่คำว่าโกะที่แปลว่า ที่สอง เข้าไปหน้าพระนามทำให้พระนามของจักรพรรดิโกะ-เรเซมีความหมายว่า จักรพรรดิเรเซที่สอง หรือ จักรพรรดิเรเซยุคหลัง
พระราชประวัติ

ก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ จักรพรรดิโกะ-เรเซมีพระนามเดิมว่า เจ้าชายชิกาฮิโตะ (親仁親王) ประสูติเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1025 เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ใน จักรพรรดิโกะ-ซุซะกุ เมื่อพระราชบิดาประกาศสละราชบัลลังก์ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1045 เจ้าชายชิกะฮิโตะที่รัชทายาทพระชนมายุ 19 พรรษาจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์ในวันเดียวกันโดยได้เปลี่ยนปีรัชศกในปีต่อมาหลังจากนั้นอีก 2 วันอดีตจักรพรรดิโกะ-ซุซะกุก็เสด็จสวรรคต
พระราชวงศ์

ชูงู : เจ้าหญิงโชชิ (1027 – 1105) – พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ใน จักรพรรดิโกะ-อิชิโจ
โคโง : ฟุจิวะระ โนะ ฮิโระโกะ (1036 –1127) – ธิดาของ ฟุจิวะระ โนะ โยะริมิชิ
โคโง : ฟุจิวะระ โนะ คังชิ (1021 – 1102) – ธิดาคนที่ 3 ของ ฟุจิวะระ โนะ โนะริมิชิ
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Moscher, Gouverneur. (1978). Kyoto: A Contemplative Guide. ISBN 9780804812948; OCLC 4589403
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น