stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เฟเดรีโก เฟลลีนี

| เฟเดรีโก เฟลลีนี |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 20 มกราคม ค.ศ. 1920(1920-01-20)
เสียชีวิต: 31 ตุลาคม ค.ศ. 1993(1993-10-31) (73 ปี) โรม, ประเทศอิตาลี
คู่สมรส: Giulietta Masina (1943 - 1993)
ปีที่แสดง: (1945 - 1990)
รางวัล
ออสการ์: Best Foreign Language Film 1956 La strada 1957 Nights of Cabiria 1963 8½ 1974 Amarcord   Academy Honorary Award 1993 Lifetime Achievement
ลูกโลกทองคำ: Best Foreign Language Film 1963 8½
แบฟตา: Best Production Design 1978 Il Casanova di Federico Fellini
เฟเดรีโก เฟลลีนี (อิตาลี: Federico Fellini) (20 มกราคม ค.ศ. 1920 – 31 ตุลาคม ค.ศ. 1993) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอิตาลี เป็นที่รู้จักในผลงานในการใช้ภาพแบบแฟนตาซีและบาโรค ผลงานของเขามีอิทธิพลต่อนักสร้างภาพยนตร์ในศตวรรษที่ 20
เซบาสเตียโน แซร์ลิโอ

เซบาสเตียโน แซร์ลิโอ (อิตาลี: Sebastiano Serlio, ออกเสียง) (6 กันยายน ค.ศ. 1475 - ราว ค.ศ. 1554) เป็นสถาปนิกของยุคแมนเนอริสม์ชาวอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 16 งานชิ้นสำคัญของชาญเซบาสเตียโน แซร์ลิโอก็ได้แก่การเป็นผู้นำทีมงานอิตาลีในการสร้างพระราชวังฟงแตนโบลในฝรั่งเศส แซร์ลิโอมีส่วนในการวางรากฐานของลำดับสถาปัตยกรรมคลาสสิกในศาสตรนิพนธ์ “I sette libri dell'architettura” หรือ “Tutte l'opere d'architettura et prospettiva”
ประวัติ

เซบาสเตียโน แซร์ลิโอผู้เกิดเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1475 ที่เมืองโบโลนยา, ประเทศอิตาลี เดินทางไปยังกรุงโรมในปี ค.ศ. 1514 ไปทำงานในห้องงานสถาปัตยกรรมของบันดาสซาเร เปรุซซิจนกระทั่งการตีกรุงโรมแตก (ค.ศ. 1527) ซึ่งทำให้งาสถาปัตยกรรมต่างๆ ต้องมาหยุดชะงักลง  แซร์ลิโอก็เช่นเดียวกับเปรุซซิที่เริ่มงานอาชีพโดยการเป็นจิตรกรมาก่อน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1527 แซร์ลิโอก็ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เวนิสจนกระทั่งต้นคริสต์ทศวรรษ1540 แต่ก็ไม่มีผลงานอะไรที่ดีเด่นที่เวนิส
งานศาสตรนิพนธ์เล่มแรกปรากฏในเวนิสในปี ค.ศ. 1537 ชื่อ “Regole generali d'architettura”  (ไทย: กฎเกณฑ์ทั่วไปของสถาปัตยกรรม) หรือที่รู้จักกันว่าเป็นหนังสือเล่มที่สี่ของแซร์ลิโอแม้ว่าจะเป็นเล่มแรกที่ได้รับการตีพิมพ์ เพราะเป็นหนังสือเล่มที่สี่ของศาสตรนิพนธ์ที่แซร์ลิโอตั้งใจจะทำด้วยกันทั้งหมดเจ็ดเล่ม แต่ก็ไม่ได้เขียนเสร็จ แบบจำลองด้านหน้าของคริสต์ศาสนสถานของแซร์ลิโอเป็นงานที่ออกแบบให้เป็นแบบคลาสสิกที่ใช้สร้างเป็นด้านหน้าของสิ่งก่อสร้างที่มีเพดานทางเดินกลางสูงขนาบด้วยช่องทางเดินกลางที่ต่ำกว่า ซึ่งเป็นด้านหน้าของสิ่งก่อสร้างที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบกอธิค ที่ใช้ในการสร้างเป็นครั้งแรกที่บาซิลิกาซานตามาเรียโนเวลลาโดยลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติราวปี ค.ศ. 1458
งานเขียนของแซร์ลิโอสร้างความสนใจให้แก่พระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 จนพระองค์ทรงเรียกตัวให้มายังฝรั่งเศส โดยเป็นผู้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการสร้างและการตกแต่งพระราชวังฟงแตนโบล ที่พระเจ้าฟรองซัวส์ทรงรวบรวมทีมงานช่างฝีมือและช่างออกแบบมาจากอิตาลีจำนวนหลายคน นอกจากงานหลวงแล้ว แซร์ลิโอก็ยังรับงานจ้างอื่นๆ ด้วยแต่ที่ยังคงเหลืออยู่ให้เห็นคือชาโตอองซี-เลอ-ฟรองซ์ที่สร้างราวปี ค.ศ. 1546 ในเบอร์กันดี
แซร์ลิโอเสียชีวิตราวปี ค.ศ. 1554 หลังจากที่ใช้ชีวิตในปีสุดท้ายที่ลิยงในฝรั่งเศส
งานสำคัญของแซร์ลิโอที่ไว้เป็นอนุสรณ์ก็ยังคงเป็นงานศาสตรนิพนธ์เกี่ยวกับสถาปัตยกรรม แซร์ลิโอเป็นผู้ริเริ่มการใช้ภาพที่มีคุณภาพสูงในการประกอบคำอธิบาย ศาสตรนิพนธ์ห้าเล่มได้รับการพิมพ์เป็นช่วงๆ มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1537 แซร์ลิโอมาเขียนเพิ่มอีกเล่มหนึ่งนอกไปจากที่วางแผนไว้แต่เดิม ที่มาได้รับการตีพิมพ์ที่ลิยงในปี ค.ศ. 1551 และอีกเล่มหนึ่งหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว
ดูเพิ่ม

แมนเนอริสม์
แหล่งข้อมูลอื่น

Life and Work of Sebastiano Serlio
Palladio's Literary Predecessors เก็บถาวร 2018-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Château de Fontainebleau  เก็บถาวร 2006-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (in English)
Treatises on line: http://architectura.cesr.univ-tours.fr/Traite/Auteur/Serlio.asp?param=en เก็บถาวร 2011-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พิพิธภัณฑ์เบรรา, มิลาน
เมาโร แบร์รูโต

เมาโร แบร์รูโต (อิตาลี: Mauro Berruto; 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1969 —) เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลชายทีมชาติอิตาลี เขาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของทีมชาติฟินแลนด์มาก่อนหน้านี้ และเป็นผู้ฝึกสอนทีมสโมสรลูเบบันกามาเชราตา ในปี ค.ศ. 2007 เขาได้รับรางวัลผู้ฝึกสอนแห่งปีในฟินแลนด์
อาเลสซันโดร มีคีเยเลตโต

อาเลสซันโดร มีคีเยเลตโต (อิตาลี: Alessandro Michieletto; 5 ธันวาคม ค.ศ. 2001 —) เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวอิตาลี ซึ่งปัจจุบันเล่นให้กับอีตัส เตรนตีโนและทีมชาติอิตาลี ในตำแหน่งตัวตีด้านนอก
ผลงานระดับอาชีพ > สโมสร

มีคีเยเลตโตเป็นลูกชายของริกการ์โด มีคีเยเลตโต อดีตนักวอลเลย์บอลชาวอิตาลี เขาเริ่มเล่นวอลเลย์บอลในฤดูกาล 2015–16 ให้กับทีมเยาวชนเตรนโต ซึ่งเขาได้เข้าร่วมแข่งขันในเซเรียดี เซเรียชิ และเซเรียบี โดยลงเล่นในตำแหน่งตัวรับอิสระก่อนที่จะเปลี่ยนมาเล่นตำแหน่งตัวตีด้านนอกในตอนหลัง
เขาลงเล่นให้กับสโมสรอาชีพครั้งแรกในการแข่งขันซีอีวีคัพ ฤดูกาล 2018–19 เกมที่พบกับอัมริสวิลจากสวิตเซอร์แลนด์ ในฤดูกาล 2019–20 เขาเข้าร่วมแข่งขันทั้งซูแปร์เลกาและเซเรียอา3 ให้กับเตรนตีโน รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี ซึ่งเขาขึ้นมาเป็นตัวหลักของทีมในฤดูกาล 2020–21
ผลงานระดับอาชีพ > ทีมชาติ

ในปี ค.ศ. 2018 มีคีเยเลตโตได้เข้าร่วมกับทีมชาติอิตาลี รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งขันครั้งนี้ ่ในปีต่อมาเขามีชื่อติดทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี โดยได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันเทศกาลโอลิมปิกเยาวชนยุโรป 2019 และการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี 2019 ต่อมาในปี ค.ศ. 2020 เขาได้รับเหรียญรางวัลเงินจากการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2020 และยังได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่า ในรายการดังกล่าว
ในปี ค.ศ. 2021 เขาปรากฎตัวเป็นครั้งแรกในนามของทีมชาติอิตาลีชุดใหญ่ และได้เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ในนัดแรกที่พบกับแคนาดา เขาเป็นผู้ทำคะแนนสูงสุดของทีม โดยสามารถทำคะแนนได้ 24 คะแนน
เกียรติประวัติ > สโมสร

เหรียญทอง – โกปปาอีตาเลีย 2021-22
เหรียญทองแดง – วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรโลก 2021
เหรียญเงิน – ซีอีวีแชมเปียนส์ลีก 2020-21
เหรียญทองแดง – ซูแปร์เลกา 2020-21
เหรียญทองแดง – โกปปาอีตาเลีย 2020-21
เหรียญทองแดง – ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 2020-21
เหรียญทองแดง – เซเรียอาบี 2018-19
เกียรติประวัติ > ทีมชาติชุดใหญ่

เหรียญทอง – วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 2021
เกียรติประวัติ > ทีมชาติชุดเยาวชน

เหรียญทองแดง – วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี 2018
เหรียญทอง – เทศกาลโอลิมปิกเยาวชนยุโรป 2019
เหรียญทอง – วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี 2019
เหรียญเงิน – วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2020
เหรียญทอง – วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2021
เกียรติประวัติ > รางวัลรายบุคคล

วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2020 - "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 2021 - "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2021 - "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรโลก 2021 - "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
แหล่งข้อมูลอื่น

profile at trentinovolley.it (it)
Alessandro Michieletto profile at legavolley.it (it)
เฟอร์รุชโช ลัมโบร์กีนี

| เฟอร์รุชโช ลัมโบร์กีนี OMRI |
| --- | --- |

เกิด: 28 เมษายน ค.ศ. 1916(1916-04-28) Cento ราชอาณาจักรอิตาลี
เสียชีวิต: 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993(1993-02-20) (76 ปี) เปรูจา ประเทศอิตาลี
ศิษย์เก่า: Istituto Fratelli Taddia
อาชีพ: ช่างกล, นักผลิตไวน์, นักอุตสาหกรรม, ผู้ประกอบการ
ตำแหน่ง: Cavaliere del Lavoro Commendatore Ordine al Merito della Repubblica Italiana
คู่สมรส: ภรรยาคนแรก: Clelia Monti (เสียชีวิต ค.ศ. 1947), มารดาของ Tonino ภรรยาคนที่ 2: Anna Borgatti (หย่า) ภรรยาคนที่ 3: Maria Theresa Cane, มารดาของ Patrizia
บุตร: 2
ลายมือชื่อ

เฟอร์รุชโช ลัมโบร์กีนี (อิตาลี: Ferruccio Lamborghini; 28 เมษายน ค.ศ, 1916 – 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) เป็นนักอุตสาหกรรมชาวอิตาลี
เขาเกิดในตระกูลชาวนา เขาได้มีความสนใจในด้านเครื่องยนต์เป็นพิเศษ ดัดแปลงเครื่องจักรกลที่ใช้ในไร่นา จนพ่อเห็นถึงความพยายามของลูกชายจึงส่งไปเรียนวิศวกรรมศาสตร์ อุตสาหกรรมจักรกล หลังจากที่เรียนจบไม่นานก็เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง เขารับใช้ชาติทำงานให้กับฐานทัพอากาศอิตาลี หลังสงครามสิ้นสุด เขาได้เดินทางกลับมายังบ้านเกิด และเริ่มต้นซ่อมแซมรถแทรกเตอร์ของอิตาลี ที่ใช้อะไหล่จากยวดยานของทหาร และนี่เองคือจุดเริ่มต้นในการตั้งโรงงานแทรกเตอร์ในชื่อว่า "Lamborghini Trattori S.p.A." ที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ กลายเป็นบริษัทผลิตรถแทร็กเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลี และยังเป็นเจ้าของกิจการเครื่องปรับอากาศอีกด้วย
ลัมโบร์กีนี เริ่มมีฐานะมั่งคั่งและยังคงไม่ลืมความฝันในวัยเด็กของเขา จึงเริ่มซื้อ อัลฟา โรเมโอ, มาเซราติ, จากัวร์, แอสตัน มาร์ติน, เชฟโรเลต และ เฟอร์รารี่ รถยนต์เหล่านี้กำเนิดขึ้นในยุค 1950-1960 มีเครื่องยนต์ที่ให้แรงม้ามากกว่ารถทั่วไปและควบคุมได้ยาก
เขาผลิตรถ ภายใต้ชื่อ ออโตโมบิล ลัมโบร์กีนี ( Automobile Lamborghini ) ในช่วงปี 1962 ได้สร้างปรากฏการณ์ใหม่ของวงการรถสปอร์ตในยุโรป ให้ได้ตื่นตะลึงกับรูปแบบของตัวรถลัมโบร์กีนี และเทคโนโลยีของเครื่องยนต์ การวางตำแหน่งเครื่อง และการบังคับควบคุมที่วิศวกรและนักขับทดสอบของบริษัทร่วมกันคิดค้นและพัตนา จนเสร็จสมบูรณ์เป็น ลัมโบร์กีนี 350 จีทีวี ( Lamborghini 350 GTV )
เขาได้ขายกิจการรถแทร็กเตอร์และรถไถนาของ ลัมโบร์กีนี ให้กับบริษัท "เซม" ( Same ) ผู้ผลิตเครื่องจักรกลทางการเกษตร จากนั้นไม่นานบริษัทได้ประสบกับปัญหาทางการเงินจนถึงขั้นล้มละลายลงในปี 1977 และถูกซื้อโดยพี่น้องตระกูล มิมรัน( Mimran ) แต่เมื่อมารับช่วงต่อ กิจการก็ยังคงติดขัด จึงถูกขายต่อให้กับบริษัท ไครสเลอร์ แต่ก็ยังเกิดปัญหา จึงถูกขายต่ออีกทอดไปยังกลุ่มทุนจากอินโดนีเซีย และท้ายที่สุดบริษัท ออดี้ เอจี ก็ได้ทำให้ ลัมโบร์กีนี กลับมามั่นคงอีกครั้งจากการดูแลพัฒนาตัวผลิตภัณฑ์จากวิศวกรและทีมงานจากเยอรมัน ที่มีความมุ่งมั่นบวกกับเงินทุนมหาศาลทำให้หวนสู่วงการซูเปอร์คาร์อีกครั้งในนามของ กัลลาร์โด และ มูร์เซียลาโก ซึ่งเป็นการผสานนวัตกรรมของ ลัมโบร์กีนี และ ออดี้ เข้าด้วยกัน ทำให้ขายได้มากกว่า 9,000 คันในเวลานั้น
อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร
วันเกิด:   (1974-11-09) 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974 (49 ปี)
สถานที่เกิด:  โกเนลยาโนประเทศอิตาลี
ส่วนสูง:  1.74 ม. (5 ft 9 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1991–1993 |  ปาโดวา |  14 |  (1) |
| 1993–2012 |  ยูเวนตุส |  701 |  (289) |
| 2012–2014 |  ซิดนีย์ เอฟซี |  48 |  (24) |
| 2014 |  เดลีไดนาโมส์ |  10 |  (1) |
ทีมชาติ‡
| 1995–2008 |  อิตาลี |  91 |  (27) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2012 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2012
อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร (อิตาลี: Alessandro Del Piero) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลี ซึ่งเล่นเป็นกองหน้าตัวเป้าเป็นหลัก แม้ว่าเขาจะสามารถเล่นในตำแหน่งตัวรุกได้หลายตำแหน่งก็ตาม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015 หลังจากที่เขาแขวนสตั๊ด เขาทำงานเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านฟุตบอลทางโทรทัศน์ให้กับ Sky Sports Italia
ทีมชาติ

เดล ปีเอโร ได้ทำศึกฟุตบอลโลกครั้งแรกในปี 1998 ซึ่งครั้งนั้นเขามาแรงมาก เนื่องจากหลายคนคาดว่าเขาจะเป็นตัวแทนของ โรแบร์โต้ บาจโจ้ ตำนานเปียทองคำของอิตาลี แต่ในครั้งนั้น บาจโจ้ก็ยังติดฟุตบอลทีมชาติอิตาลีอยู่เหมือนกัน ซึ่ง ผลงานในระดับชาติคงเดล ปีเอโรนั้น ไม่ค่อยดีนัก ช่วงหลังมาเขาไม่ค่อยได้ลงเป็นตัวจริงบ่อยเท่าไร โดยในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปปี 2000นั้น อิตาลีได้เข้าชิงชนะเลิศ พบกับฝรั่งเศสอิตาลีได้ประตูขึ้นนำก่อนจาก มาร์โก เดลเวคคิโอ้ และเกมส์ทำท่าจะดี และเดล ปีเอโร ก็ได้ลงมาในครึ่งหลัง
หลังจากนั้นเขามีโอกาสทองในการทำประตูฝรั่งเศสถึง2ครั้ง แต่เขายิงไม่ผ่านมือของ ฟาเบียง บากเตซ หลังจากนั้นฝรั่งเศสก้มาตีเสมอได้ในช่วงท้ายเกมส์จึงทำให้ต้องต่อเวลาพิเศษ และในช่วงต่อเวลานี่เอง ดาวิด เทรเซเก้ ก็มายิงประตูให้ฝรั่งเศสพลิกกลับมาชนะอิตาลี และได้แชมป์ยูโร2000ไปครอง ซึ่งนั่นเป็นฝันร้ายของเดล ปีเอโรในครั้งนั้น ต่อมาในศึกฟุตบอลโลก 2002 ที่ประเทศญี่ปุ่นและเกาหลีเป็นเจ้าภาพร่วมกันนั้น อิตาลีฟอร์มไม่ค่อยจะดีนัก โดยนัดแรกชนะได้แต่นัดที่2กลับแพ้ ทำให้นัดที่3ต้องไม่แพ้สถานเดียว โดยนัดทื่3พบกับ เม็กซิโกโดยอิตาลีต้องพบฝันร้ายเมื่อเม็กซิโก ขึ้นนำไปก่อนในครึ่งแรก จากนั้นพอมาครึ่งหลัง เดล ปีเอโร ได้โอกาสลงสนาม และเขาก็เป็นผู้โหม่งตีเสมอให้อิตาลีรอดพ้นจากการตกรอบแรกได้ แต่อิตาลีก็ต้องมาตกรอบในนัดถัดมาเมื่อพบกับเกาหลีใต้ซึ้งเป็นเจ้าภาพร่วมในครั้งนั้น และต่อมาในปี 2004 ซึ่งมีศึกยูโรนั้น อิตาลีก็ต้องจบเส้นทางเพียงแค่รอบแรกเท่านั้น แต่ปี 2006 อิตาลีกลับมาอีกครั้งในฟุตบอลโลก 2006
ซึ่งครั้งนี้อิตาลีมีทั้งฟอร์มและโชค โดยอิตาลีสามารถชนะคู่แข่งมาได้จนถึงรอบรองชนะเลิศ พวกเขาต้องพบกับเจ้าภาพเยอรมัน และอิตาลีก็มาได้ประตูในช่วงต่อเวลาพิเศษ2นาทีสุดท้ายจาก ฟาบิโอ กรอสโซ่ และเดล ปีเอโร ก็ยิงลูกสุดสวยในนาทีสุดท้าย และเป็นการลงมาพลิกเกมส์ให้อิตาลีในช่วงต่อเวลาพิเศษ ทำให้อิตาลีผ่านเข้ารอบ ชิงชนะเลิศไปพบกับฝรั่งเศสตู่แค้นเก่า เกมในเวลาเสมอกัน1-1 จึงต้องต่อเวลาแต่ยังไม่มีใครทำอะไรกันได้ ทำให้ต้องยิงจุดโทษตัดสิน และอิตาลีก็คว้าแชมป์โลกได้สำเร็จเป็นสมัยที่4 และเป็นแชมป์โลก ครั้งแรกของเดล ปีเอโรอีกด้วย
ช่วงหลังนั้นเดล ปีเอโรห่างหายจากทีมชาติไปนาน เนื่องจากเทรนเนอร์โรแบร์โต้ โดนาโดนี่ไม่ประทับใจฟอร์มของเขาในนัดที่เจอกับทีมชาติฝรั่งเศส ซึ่งนัดนั้นเดล ปีเอโรเล่นได้ไม่ดีนัก ทำให้เขาหลุดจากทีมชาติไปนานหลายเดือน ก่อนที่เดล ปีเอโรกลับมาสวมเสื้อทีมชาติอิตาลีอีกครั้งในศึกฟุตบอล ชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปปี2008 ซึ่งครั้งนี้ เดล ปีเอโร ได้ลงเล่นทั้งหมด3นัด ในการเจอกับฮอลแลน โรมาเนีย และสเปน ซึ่งอิตาลีก็ได้แพ้จุดโทษทีมชาติสเปนทำให้อิตาลีต้องตกรอบ8ทีมสุดท้ายไป
ชีวิตส่วนตัว

เดล ปีเอโรลืมตาดูโลกครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 ที่เมือง โคเนญาโน่ Conegliano ประเทศอิตาลี ครอบครัวของเดล ปีเอโรนั้นมีทั้งหมด 4คน ดังนี้ มีคุณแม่บรูน่าเป็นแม่บ้าน คุณพ่อจิโน่เป็นช่างไฟ พี่ชายสเตฟาโน่ และตัวของอาเลสซันโดรเอง ปัจจุบันคุณพ่อจิโน่ เดล ปีเอโรได้เสียชีวิตแล้วในปี 2001 ส่วนพี่ชายสเตฟาโน่ เดล ปีเอโรนั้นก็เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้น้องชาย ในตอนที่เดล ปีเอโรอายุได้ 13ปี เขาก็เล่นฟุตบอลให้กับทีม  เวนเดเมียโน่ ซึ่งหลังจากนั้นก็มีแมวมองของปาโดวามาชวนไปร่วมทีม ในด้านความรักเดล ปีเอโรได้แต่งงานกับ โซเนีย อโมรูโซ่(นามสกุลก่อนแต่ง)ในปี 2005 โดยที่ทั้งสองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ปี 1999 ในวันที่ 22 ตุลาคม 2007 อโมรูโซ่ได้ให้กำเนิดลูกชายชื่อว่า โทเบียส เดล ปีเอโร และหลังจากนั้นวันที่ 4 พฤษภาคม 2008 ทั้งคู่ก็ได้ลูกสาวอีกคน ชื่อว่า โดโรเธีย
เกียรติประวัติ

7 แชมป์ เซเรียอา : 1994/95,1996/97,1997/98,2001/02,2002/03 (2004/05,2005/06 ถูกเรียกคืน สืบเนื่องจากการรับโทษจากคดีกัลโช่โปลีของสโมสรยูเวนตุส)
1 แชมป์ เซเรียบี : 2006/07
4 แชมป์ อิตาเลียน ซูเปอร์ คัพ : 1995,1997,2002,2003
1 แชมป์ โคปป้า อิตาเลีย : 1994/95
1 แชมป์ ยูฟ่า แชมเปียนส์ลีก : 1995/96
3 เข้าชิง ยูฟ่าแชมป์เปี้ยนลีก : 1996/97,1997/98,2002/03
1 แชมป์ ยูโรเปี้ยน ซุปเปอร์คัพ : 1996
1 แชมป์ สโมสรโลก : 1996
1 แชมป์ อินเตอร์โตโตคัพ : 1999
1 แชมป์ เยาวชน อิตาลี : 1994
1 เข้าชิง ยูฟ่า คัพ : 1995
2 แชมป์ ยูโร U-21 : 1992/94,1994/96
1 เข้าชิง ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป : 2000
1 แชมป์ ฟุตบอลโลก : 2006
เกียรติประวัติส่วนตัว

นักฟุตบอลยุโรปยอดเยี่ยมแห่งปี รุ่น U-21
นักฟุตบอลอิตาลียอดเยี่ยมปี 1998
ดาวซัลโวฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปปี 1997
ดาวซัลโวฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปปี 1998
ดาวซัลโวสูงสุดตลอดกาลของสโมสรฟุตบอลยูเวนตุส
เปเล่เสนอชื่อเดล ปีเอโรเข้าสู่ ฟีฟ่า 100
รางวัลรองเท้าทองคำปี 2007
รางวัลออสก้ากัลโช่ปี 2009
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซด์ส่วนตัว - อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร
ฟีฟ่า 100 เก็บถาวร 2007-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ชนะเลิศ ฟุตบอลโลก 2006 (สมัยที่ 4) |
| --- | --- | --- |
|  1 บุฟฟอน  2 Zaccardo  3 Grosso  4 เด รอสซี  5 กันนาวาโร (c)  6 บาร์ซัลยี  7 เดล ปีเอโร  8 กัตตูโซ  9 Toni  10 ตอตตี  11 Gilardino  12 Peruzzi  13 เนสตา  14 Amelia  15 Iaquinta  16 Camoranesi  17 Barone  18 อินซากี  19 ซัมบรอตตา  20 Perrotta  21 ปีร์โล  22 ออดโด  23 มาเตรัซซี  ผู้ฝึกสอน: ลิปปี  |  1 บุฟฟอน  2 Zaccardo  3 Grosso  4 เด รอสซี  5 กันนาวาโร (c)  6 บาร์ซัลยี  7 เดล ปีเอโร  8 กัตตูโซ  9 Toni  10 ตอตตี  11 Gilardino  12 Peruzzi  13 เนสตา  14 Amelia  15 Iaquinta  16 Camoranesi  17 Barone  18 อินซากี  19 ซัมบรอตตา  20 Perrotta  21 ปีร์โล  22 ออดโด  23 มาเตรัซซี  ผู้ฝึกสอน: ลิปปี  |  |
| ด ค กดาวซัลโวยูโรเปียนคัพและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก |
| --- | --- |
ยูโรเปียนคัพ:  1955–56: Milutinović  1956–57: ไวโอเลต  1957–58: ดิ เอสเตฟาโน  1958–59: ฟงแตน  1959–60: ปุชกาช  1960–61: J. Águas  1961–62: ดิ เอสเตฟาโน, Løfqvist, ปุชกาช, Strehl & Tejada  1962–63: Altafini  1963–64: Kovačević, Mazzola & ปุชกาช  1964–65: เอวแซบียู & Torres  1965–66: Albert & เอวแซบียู  1966–67: Piepenburg & Van Himst  1967–68: เอวแซบียู  1968–69: ลอว์  1969–70: Jones  1970–71: Antoniadis  1971–72: Dunai, Macari & Takač  1972–73: มึลเลอร์  1973–74: มึลเลอร์  1974–75: มึลเลอร์ & Markarov  1975–76: ไฮน์เคิส  1976–77: Cucinotta & มึลเลอร์  1977–78: Simonsen  1978–79: Sulser  1979–80: Lerby  1980–81: McDermott, Rummenigge & Souness  1981–82: Hoeneß  1982–83: รอสซี  1983–84: Sokol  1984–85: Nilsson & ปลาตีนี  1985–86: Nilsson  1986–87: Cvetković  1987–88: R. Águas, Ferreri, Hagi, Madjer, McCoist, Míchel & Novák  1988–89: ฟัน บัสเติน  1989–90: ปาแป็ง & โรมารีอู  1990–91: Pacult & ปาแป็ง  1991–92: ปาแป็ง & Yuran 
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก:  1992–93: โรมารีอู  1993–94: กุมัน & Rufer  1994–95: เวอาห์  1995–96: Litmanen  1996–97: Pantić  1997–98: เดล ปีเอโร  1998–99: แชวแชนกอ & ยอร์ก  1999–2000: Jardel, ราอุล & รีวัลดู  2000–01: ราอุล  2001–02: ฟัน นิสเติลโรย  2002–03: ฟัน นิสเติลโรย  2003–04: โมริเอนเตส  2004–05: ฟัน นิสเติลโรย  2005–06: แชวแชนกอ  2006–07: กาก้า  2007–08: โรนัลโด  2008–09: เมสซิ  2009–10: เมสซิ  2010–11: เมสซิ  2011–12: เมสซิ  2012–13: โรนัลโด  2013–14: โรนัลโด  2014–15: เนย์มาร์, โรนัลโด & เมสซิ  2015–16: โรนัลโด  2016–17: โรนัลโด  2017–18: โรนัลโด  2018–19: เมสซิ  2019–20: แลวันดอฟสกี  2020–21: โฮลัน  2021–22: แบนเซมา  2022–23: โฮลัน
เรอเนแห่งอ็องฌู

| เรอเนแห่งอ็องฌู |
| --- | --- |
ดยุกแห่งอ็องฌู
เรอเนแห่งอ็องฌูถวายบรรณาการแก่ พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส
พระมหากษัตริย์แห่งเนเปิลส์
ครองราชย์: ค.ศ. 1438	- ค.ศ. 1480
ก่อนหน้า: พระเจ้าหลุยส์ที่ 3
ถัดไป: พระเจ้าอฟองโซที่ 1

พระราชสมภพ: 16 มกราคม ค.ศ. 1409
สวรรคต: 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1480
คู่อภิเษก: อิสซาเบลลาดัชเชสแห่งลอร์แรน ฌานน์เดอลาวาล
พระราชบุตร: ฌองที่ 2 ดยุกแห่งลอร์แรน มาร์เกอริตแห่งอ็องฌู สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
พระราชบิดา: หลุยส์ที่ 2 แห่งอองชู
พระราชมารดา: โยลันเดอแห่งอารากอน
เรอเนแห่งอ็องฌู หรือ พระเจ้าเรนาโตที่ 1 แห่งนาโปลี หรือ เรอเนที่ 2 ดยุกแห่งลอร์แรน (ฝรั่งเศส: René d'Anjou; อิตาลี: Renato d'Angiò; อุตซิตา: Rainièr d'Anjau) (16 มกราคม ค.ศ. 1409 - 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1480) เรอเนเป็นพระราชโอรสของหลุยส์ที่ 2 แห่งอองชูและโยลันเดอแห่งอารากอน ทรงเป็นที่รู้จักในฝรั่งเศสว่า พระเจ้าเรอเนผู้แสนดี (อุตซิตา: Rei Rainièr lo Bòn; ฝรั่งเศส: Le bon roi René) เรอเนทรงมีบรรดาศักดิ์ต่างที่รวมทั้ง:
ดยุกแห่งอองชู, เคานท์แห่งโปรวองซ์ (ค.ศ. 1434-ค.ศ. 1480)
เคานท์แห่งพีดมอนท์, ดยุกแห่งบาร์ (ค.ศ. 1430-ค.ศ. 1480)
ดยุกแห่งลอร์แรน (ค.ศ. 1431-ค.ศ. 1453)
พระมหากษัตริย์แห่งนาโปลี (ค.ศ. 1438-ค.ศ. 1442; แต่เพียงพระนาม ค.ศ. 1442-ค.ศ. 1480)
กษัตริย์แห่งเยรุซาเล็มแต่เพียงพระนาม (ค.ศ. 1438-ค.ศ. 1480)
ทรงอ้างสิทธิ์พระมหากษัตริย์แห่งอารากอน และ เคานท์แห่งบาร์เซโลนา (ค.ศ. 1466-ค.ศ. 1472) (รวมทั้ง ซิซิลี, มายอร์คา, คอร์ซิกา)
เรอเนเป็นพระราชบิดาของมาร์เกอริตแห่งอ็องฌู สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ พระอัครมเหสีในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ
เทวสถานแซเทิร์น

| --- | --- |
ซากเทวสถานแซเทิร์น
เทวสถานแซเทิร์นแสดงที่ตั้งภายในโรม
ที่ตั้ง: บริเวณที่ 8 ของจัตุรัสโรมัน
ประเภท: เทวสถานโรมัน
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: ไม่ทราบชื่อ
สร้าง: ปี 501 ก่อนคริสต์ศักราช
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สถาปัตยกรรมโรมัน
เทวสถานแซเทิร์น (อังกฤษ: Temple of Saturn; ละติน: Templum Saturni หรือ Aedes Saturnus; อิตาลี: Tempio di Saturno) เป็นเทวสถานโรมันที่ตั้งอยู่ภายในบริเวณจัตุรัสโรมันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี เทวสถานที่อุทิศให้แก่เทพแซเทิร์นซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งการเกษตรกรรมแห่งนี้ตั้งอยู่ทางปลายด้านตะวันตกของจัตุรัสโรมัน
ตัวเทวสถานปรักหักพังจนเหลือแต่เพียงด้านหน้าเท่านั้นที่ยังคงตั้งอยู่ ที่ประกอบด้วยคอลัมน์แปดต้นและหน้าบันที่ยังคงอยู่ในสภาพดี มีคำจารึกว่า "Senatus Populusque Romanus incendio consumptum restituit" ที่แปลว่า "สมาชิกวุฒิสภาและประชากรแห่งกรุงโรมบูรณะในที่พระเพลิงผลาญ" เทวสถานแซเทิร์นเป็นตัวอย่างอันดีของลักษณะของสถาปัตยกรรมโรมัน
ดูเพิ่ม

จัตุรัสโรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เทวสถานแซเทิร์น
| ด ค กจุดหมายตาในกรุงโรม |
| --- | --- |
คริสต์ศาสนสถานและอื่น ๆ:  สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม  ซันการ์โลอัลเลกวัตโตรฟอนตาเน  บาซิลิกาซานเคลเมนเต  มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร  มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง  อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน  โบสถ์เจซู  เก็ตโตโรมัน  วัดซานตาโครเชอินเจรูซาเล็มเม  วัดซานตามาเรียเดกลิอันเจลิเอเดอิมาร์ติริ  วัดซานตามาเรียอินอราโคเอลิ  วัดซานตามาเรียอินคอสเมดิน  วัดซานตามาเรียอินทราสเตเวเร  วัดซานตาพราสเซเด  วัดซานตาซาบีนา  มหาวิหารเซนต์ปีเตอร์  วัดซานอิโวอัลลาซาปิเอ็นซา  โบสถ์น้อยซิสทีน 
สวน อุทยาน และธรรมชาติ:  เกาะไทเบอร์  คฤหาสน์อาดา  คฤหาสน์บอร์เกเซ  คฤหาสน์ดอเรียพามฟิลิ  คฤหาสน์เมดิชิ 
เทวสถานโบราณ  อนุสาวรีย์ และสนามกีฬา:  แท่นบูชาแห่งสันติ  ปราสาทซันตันเจโล  กีร์กุสมักซิมุส  โคลอสเซียม  เสามาร์กุส เอาเรลิอุส  ศูนย์กลางการปกครองของโรมัน  จัตุรัสลาร์โกดิทอร์เรอาร์เจนตินา  อนุสาวรีย์วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2  โอบิลิสค์ในกรุงโรม  คฤหาสน์บาร์แบรินิ  วิหารแพนธีอัน  ปิรามิดเซสติอัส  ลานประชาคมโรมัน  เทวสถานคาสเตอร์และโพลลักซ์  เทวสถานเฮอร์คิวลีสวิคเตอร์  เทวสถานจูปิเตอร์ (เนินคาปิโตลิเน)  เทวสถานแซเทิร์น  เทวสถานเวสตา  โรงละครมาร์เซลลัส  โรงละครปอมเปย์  เทวสถานพอร์ทูนัส  เสาตรายานุส  ตลาดตรายานุส  ที่บรรจุศพออกัสตัส 
สะพานส่งน้ำ จัตุรัส  น้ำพุ หอ และกำแพง:  น้ำพุเตรวี  โรงอาบน้ำการากัลลา  กำแพงออเรเลียน  กำแพงเซอร์เวียน  วังฟาร์เนเซ  จัตุรัสนาโวนา  บันไดสเปน  หอมิลิซิเอ 
ประติมากรรม:  อพอลโลเบลเวเดียร์  เอากุสตุสแห่งปรีมาปอร์ตา  สัตยโอฐ  เลอาโคอันและบุตร 
เนินเจ็ดยอด:  เนินอเว็นติเน  เนินเคเลียน  เนินคาปิโตลิเน  เนินเอสควิลิเน  เนินปาลาตีนุส  เนินควิรินาล  เนินวิมินาล
อาตาลันตาแบร์กามัสกากัลโช

อาตาลันตาแบร์กามัสกากัลโช (อิตาลี: Atalanta Bergamasca Calcio) หรือรู้จักกันในชื่อ อาตาลันตา, อาตาลันตา แบร์กาโม หรือ อาตาลันตา บีซี เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ที่เมืองแบร์กาโม แคว้นลอมบาร์เดีย ปัจจุบันลงเล่นในเซเรียอา หลังจากที่เลื่อนชั้นมาจากเซเรียบี ในฤดูกาล 2010–11
ประวัติ

สโมสรอาตาลันตาก่อตั้งในปี ค.ศ. 1907 มีชื่อเรียกเล่น ๆ ว่า แนราซซูร์รี และ ออโรบิซี ชุดแข่งจะประกอบด้วย เสื้อลายทางสีน้ำเงินดำ กางเกงสีดำ และถุงเท้าสีดำ ปัจจุบันใช้สนามสตาดีโออัตเลตีอัซซูร์รีดีตาเลีย ความจุ 26,638 ที่ตั้ง
ในอิตาลี อาตาลันตา ถูกเรียกว่าเป็น รีจีนา เดลเล โปรวินซาลี (ราชินีแห่งสโมสรชนบท) เพราะเป็นหนึ่งในสโมสรเก่าแก่ที่มิได้ตั้งอยู่ในเมืองใหญ่ พวกเขาลงเล่นไป 53 ฤดูกาลในเซเรียอา, 28 ฤดูกาลในเซเรียบี และ 1 ฤดูกาลในเซเรียซี
สโมสรเคยชนะเลิศรางวัลโกปปาอีตาเลีย ใน ค.ศ. 1963 และเข้าแข่งขันยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ ผ่านไปถึงรอบรองชนะเลิศ ใน ค.ศ. 1988 โดยในตอนนั้น สโมสรยังอยู่ในเซเรียบี นี่จึงเป็นผลงานที่ดีที่สุดของสโมสรที่ไม่ได้อยู่บนลีกสูงสุด ในการแข่งขันของยูฟ่า (ร่วมกับสโมสรฟุตบอลคาร์ดิฟฟ์ซิตี) นอกจากนี้ยังเคยแข่งขันยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 1990–91 ผ่านถึงรอบก่อนรองชนะเลิศ
ผู้เล่น > ชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ผู้เล่นที่ถูกปล่อยยืมตัว

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > หมายเลขที่สงวนไว้

12 – เพื่ออุทิศให้แก่ผู้ติดตามสโมสร
14 –  เฟเดริโก ปิซานี, กองหน้า (ค.ศ. 1991–97) – ผู้เล่นเกียรติยศ
80 – เอลิโอ กอร์บานี นักข่าววิทยุ
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

โกปปาอีตาเลีย
เซเรียบี
เซเรียซี
เกียรติประวัติ > ระดับทวีป

ยูฟ่ายูโรปาลีก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของสโมสร (อิตาลี)
เว็บไซต์ทางการของกลุ่มผู้ติดตาม (อิตาลี)
Tutto Atalanta: Atalanta News & Gossip (อิตาลี)
เว็บไซต์ของกลุ่มผู้ติดตามในรัสเซีย
อาตาลันตาแบร์กามัสกากัลโช ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของอาตาลันตาแบร์กามัสกากัลโช  |
| --- | --- |
 2 Tolói  3 เมเลอ  4 Šutalo  5 Tameze  6 Palomino  7 Czyborra  8 โกเซินส์  9 มูริเอล  10 Gómez (c)  11 ฟร็อยเลอร์  15 เดอ โรน  17 โรเมโร  18 Malinovskyi  19 Djimsiti  22 Bellanova  31 Rossi  33 Hateboer  57 Sportiello  59 มีรันชุค  72 อิลิชิช  88 ปาชาลิช  91 Zapata  95 Gollini  Head coach: Gasperini