stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรควิตกกังวลไปทั่ว
การป้องกัน

โรคจิตป้องกันได้ยาก แต่มีเทคนิคหลายอย่างที่ช่วยบรรเทาและบริหารความกังวล
คนไข้รู้สึกดีขึ้นด้วยวิธีผ่อนคลาย วิธีการหายใจลึก ๆ และการนั่งสมาธิ
นอกจากนั้นแล้ว การหลีกเลี่ยงกาเฟอีนอาจป้องกัน GAD
การหลีกเลี่ยงนิโคติน (เช่นในบุหรี่) ยังอาจลดความเสี่ยงการเกิดโรควิตกกังวลต่าง ๆ รวมทั้ง GAD
การรักษา

งานวิเคราะห์อภิมานแสดงว่า ทั้งการบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT) และยา (เช่น SSRI) มีประสิทธิผลในการลดความวิตกกังวล
การเปรียบเทียบผลทั่วไปของ CBT กับยาในโรคนี้ไม่แสดงความแตกต่างที่มีนัยสำคัญทางสถิติ
(คือ มีประสิทธิผลพอ ๆ กันในการรักษาความกังวล)
แต่ว่า CBT มีประสิทธิผลกว่าอย่างสำคัญในการลดระดับความซึมเศร้า และผลมีโอกาสที่จะคงยืน เทียบกับประสิทธิผลของยาที่มักจะลดลงเมื่อหยุดยา
การรักษาด้วย CBT ร่วมกับยามองโดยทั่วไปว่า เป็นวิธีที่ดีที่สุด
เพราะว่า ยาช่วยลดความวิตกกังวลที่รุนแรง ซึ่งอาจสำคัญในการช่วยให้คนไข้ปฏิบัติตามหลัก CBT ได้ดีกว่า
การรักษา > จิตบำบัด

GAD มีมูลฐานจากองค์ประกอบทางจิตต่าง ๆ รวมทั้งการหลีกเลี่ยงทางการรู้คิด (cognitive avoidance), ความเชื่อว่าความกังวลมีประโยชน์,
การแก้ปัญหาและการรับมือกับอารมณ์ที่ไม่มีประสิทธิผล, ปัญหากับบุคคลอื่น, ความบาดเจ็บทางกายใจที่มีมาก่อน, ความอดทนต่อความไม่แน่นอนไม่ได้, การมองปัญหาในแง่ลบ,
การรับมือที่ไม่มีประสิทธิผล, การมีอารมณ์รุนแรง, การไม่เข้าใจอารมณ์ความรู้สึก, การมีปฏิกิริยาทางการรู้คิดในเชิงลบต่ออารมณ์,
การบริหารและจัดการอารมณ์ที่เป็นการปรับตัวไม่ดี (maladaptive), การหลีกเลี่ยงเหตุการณ์, หรือการจำกัดพฤติกรรม
เพื่อรับมือกับปัญหาทาการรู้คิดและอารมณ์ที่สัมพันธ์กับ GAD นักจิตวิทยามักจะรวมองค์ประกอบการรักษาดังต่อไปนี้ในแผนการรักษา
การตรวจดูตัวเอง, เทคนิคการผ่อนคลาย, การลดความไวอารมณ์เอง, การค่อย ๆ เพิ่มระดับสิ่งเร้า, การเปลี่ยนการรู้คิด, การตรวจดูผลของความวิตกกังวล,
การเน้นปัจจุบัน, การใช้ชีวิตอย่างไม่คาดหวัง, เทคนิคการแก้ปัญหา, การรับมือกับความกลัวหลัก, ปฏิสัมพันธ์ทางสังคม,
การปรึกษาและเปลี่ยนกรอบของความเชื่อที่ทำให้เกิดความกังวล, การฝึกควบคุมอารมณ์,
การเปิดรับสถานการณ์ที่กลัว (experiential exposure), การศึกษาด้านจิตใจ, การฝึกสติและการยอมรับ
มีวิธีการบำบัดไม่ว่าจะทางพฤติกรรมหรือการรู้คิดหรือแบบผสมเพื่อบำบัด GAD ที่เน้นองค์ประกอบการรักษาเหล่านั้น
จิตบำบัดที่เน้นการเปลี่ยนพฤติกรรมและการรู้คิด 2 อย่างหลักก็คือ CBT และการรักษาด้วยการยอมรับและการให้สัญญา (ACT)
แต่การบำบัดการไม่อดทนต่อความไม่แน่นอน (Intolerance of uncertainty therapy) และการสัมภาษณ์ให้กำลังใจ (motivational interviewing) ก็เป็นวิธีการรักษาใหม่สองอย่างสำหรับ GAD โดยใช้รักษาโดด ๆ หรือเพิ่มที่อาจช่วย CBT
การรักษา > จิตบำบัด > การบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT)

การบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT) เป็นวิธีรักษาทางจิตวิทยาสำหรับ GAD ที่ผู้บำบัดทำการร่วมกับคนไข้เพื่อให้เข้าใจว่า ความคิดและความรู้สึก/อารมณ์สามารถมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมได้อย่างไร
องค์ประกอบการรักษาใน CBT รวมทั้งการให้คนไข้ประสบกับเหตุการณ์ที่ตนวิตกกังวลอย่างค่อย ๆ เพิ่มระดับ เพื่อให้รู้สึกโอเคกับเหตุการณ์ และเพื่อเป็นโอกาสฝึกทักษะการรับมือที่ได้เรียนรู้
CBT สามารถใช้ได้ทั้งเดี่ยว ๆ หรือบวกเสริมยา
องค์ประกอบสำหรับ GAD ของ CBT รวมทั้งการให้ศึกษาเรื่องจิต การตรวจตราตัวเอง เทคนิคการควบคุมสิ่งเร้า การผ่อนคลาย การลดความไวอารมณ์เอง การเปลี่ยนการรู้คิด การฝึกรับความกังวล การป้องกันพฤติกรรมที่ทำให้กังวล และการแก้ปัญหา
ขั้นแรกในการรักษา GAD ก็คือบอกคนไข้ให้ทราบถึงปัญหาและแผนการแก้
เป้าหมายของการให้ศึกษาเรื่องจิตก็เพื่อสร้างความบรรเทา ลดความเป็นมลทินของโรค ให้กำลังใจ และให้คนไข้ร่วมมือโดยเข้าใจวิธีการรักษา
เป้าหมายของการตรวจตราตัวเองก็เพื่อระบุสิ่งที่ทำให้กังวล
ส่วนการควบคุมสิ่งเร้าหมายถึงการลดสถานการณ์ที่มีสิ่งเร้าที่สร้างความกังวลให้น้อยที่สุด
เทคนิคการผ่อนคลายจะช่วยลดระดับความเครียด และเพิ่มความใส่ใจในวิธีการตอบสนองอื่น ๆ ต่อสถานการณ์ที่กลัว (ที่ไม่ใช่เป็นความกังวล) เทคนิครวมทั้งการหายใจลึก ๆ การผ่อนคลายกล้ามเนื้อไปตามลำดับ
การลดความไวอารมณ์เอง (Self-control desensitization) ให้คนไข้ผ่อนคลายอย่างเต็มที่ก่อนจะจินตนาการว่าตนอยู่ในสถานการณ์ที่ทำให้วิตกกังวลจนกระทั่งเริ่มกังวล แล้วให้จินตนาการรับมือกับสถานการณ์และลดระดับความกังวล ถ้ากังวลน้อยลง ก็ให้ผ่อนคลายเพิ่มขึ้นอีกแล้วหยุดจินตนาการ
เป้าหมายของการเปลี่ยนการรู้คิด (cognitive restructuring) ก็เพื่อเปลี่ยนมุมมองจากที่ทำให้กังวล ไปเป็นแบบที่มีประสิทธิผลและเป็นการปรับตัวที่ดีเกี่ยวกับโลก อนาคต และตนเอง ซึ่งรวมเทคนิคการถามคำถามตามแนวของโสกราตีส (socratic questioning) ที่ช่วยให้คนไข้พิจารณาความวิตกกังวลของตนเพื่อให้เข้าใจว่ามุมมองอื่นและความรู้สึกอื่นอาจจะถูกต้องกว่า เป็นเทคนิคที่รวมการทดลองทางพฤติกรรมเพื่อตรวจสอบความสมเหตุผลของทั้งความคิดเชิงลบและความคิดแบบอื่น ๆ ในสถานการณ์ชีวิตจริง ๆ
ใน CBT สำหรับ GAD คนไข้ฝึกรับความกังวล (worry exposure) โดยให้จินตนาการถึงภาพที่ตนกลัวที่สุด แล้วทำตามวิธีการป้องกันความกังวลที่ไม่ให้หลีกเลี่ยงภาพที่กลัว และให้นึกถึงผลอย่างอื่นที่เป็นไปได้เนื่องจากเหตุการณ์ เป้าหมายของการฝึกรับความกังวลก็คือเพื่อทำให้ชินและเพื่อตีความหมายสิ่งเร้าที่ทำให้กลัวใหม่
ส่วนการป้องกันพฤติกรรมที่ทำให้กังวลให้คนไข้ตรวจดูพฤติกรรมที่ทำให้กังวล แล้วหลีกเลี่ยงการทำพฤติกรรมเยี่ยงนั้น แล้วให้ใช้วิธีการรับมืออื่นที่เรียนรู้มาแล้วใน CBT
การแก้ปัญหาฝึกการรับมือปัญหาเป็นกระบวนการ (1) กำหนดปัญหา (2) ตั้งเป้าหมาย (3) หาวิธีแก้ต่าง ๆ เป็นทางเลือก (4) ตัดสินใจ (5) ทำตามแผนและตรวจดูว่าแก้ปัญหาได้หรือไม่
ไม่ค่อยมีข้อโต้แย้งว่า CBT มีประสิทธิผลต่อ GAD หรือไม่
แต่ว่า ชัดเจนว่าสามารถปรับปรุงได้ เพราะว่า คนไข้เพียงครึ่งเดียวที่จบการรักษามีชีวิตที่ดีขึ้นหรือฟื้นสภาพหลังจากการรักษา
ดังนั้น จึงจำเป็นต้องปรับปรุงองค์ประกอบบางอย่างของ CBT
CBT มักจะช่วยคนไข้ประมาณ 1/3 อย่างสำคัญ แต่คนไข้ 1/3 จะไม่ตอบสนองเลย
การรักษา > จิตบำบัด > การรักษาด้วยการยอมรับและการให้สัญญา (ACT)

การรักษาด้วยการยอมรับและการให้สัญญา (ACT) เป็นการบำบัดพฤติกรรมโดยฝึกการยอมรับได้
ACT ออกแบบมีเป้าหมายการรักษา 3 อย่างคือ
ลดการรับมือด้วยการหลีกเลี่ยง เช่นหลีกเลี่ยงอารมณ์ความรู้สึก ความคิด ความจำ และความรู้สึกทางประสาทสัมผัส
ลดการตอบสนองตามความคิดของตน (เช่น เข้าใจความคิดว่า "ฉันหมดหนทางแก้ไข" ไม่ได้หมายความว่า ชีวิตของตนหมดทางแก้ไขจริง ๆ)
เพิ่มสมรรถภาพในการรักษาสัญญาเพื่อเปลี่ยนพฤติกรรมของตน
เป้าหมายเหล่านี้สามารถถึงได้โดยเปลี่ยนความพยายามควบคุมเหตุการณ์ของคนไข้ ให้เป็นพฤติกรรมตามค่านิยมและเป้าหมายชีวิตของตน และพยายามประพฤติตัวเพื่อให้ถึงเป้าหมายชีวิตเหล่านั้น
การรักษานี้สอนการใช้สติ (การให้ความสนใจอย่างตั้งใจในปัจจุบันโดยไม่ตัดสินดีชั่ว) และความยอมรับ (ความเปิดใจและความสมัครใจต่อการมีประสบการณ์) เพื่อใช้ตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ แล้วให้มีพฤติกรรมแสดงออกที่สมกับค่านิยมของตน
เหมือนกับจิตบำบัดอื่น ๆ ACT จะมีผลดีที่สุดถ้าใช้พร้อมกับยา[ต้องการอ้างอิง]
การรักษา > จิตบำบัด > การบำบัดการอดทนต่อความไม่แน่นอนไม่ได้

การบำบัดการอดทนต่อความไม่แน่นอนไม่ได้ (Intolerance of uncertainty therapy, IUT) พุ่งความสนใจไปที่ปฏิกิริยาเชิงลบที่สม่ำเสมอต่อเหตุการณ์ที่ไม่แน่นอนหรือไม่ชัดเจน ไม่ว่าจะมีโอกาสเกิดขึ้นมากน้อยแค่ใไหน
IUT สามารถใช้เป็นการรักษาเดี่ยว ๆ สำหรับคนไข้โรคนี้
IUT ช่วยคนไข้ให้พัฒนาสมรรถภาพในการอดทน รับมือ และยอมรับความไม่แน่นอนในชีวิตเพื่อลดความกังวล
โดยใช้หลักจิตวิทยาต่าง ๆ รวมทั้ง การให้ความรู้เกี่ยวกับจิต ความสำนึกรู้ถึงความกังวล การฝึกแก้ปัญหา การประเมินประโยชน์ของความกังวล การจินตนาการถึงสถานการณ์ที่ทำให้กังวล ความรู้จักความไม่แน่นอน และการเปิดรับสถานการณ์ที่ไม่แน่นอน
งานศึกษาหลายงานแสดงประสิทธิผลของการรักษานี้สำหรับคนไข้ GAD โดยความดีขึ้นจะคงยืนแม้ในช่วงติดตามหลังการรักษา
การรักษา > จิตบำบัด > การสัมภาษณ์แบบให้กำลังใจ

ฺวิธีการที่นำสมัยดูจะมีอนาคตอย่างหนึ่งในการเพิ่มอัตราฟื้นสภาพของคนไข้ GAD ก็คือการรักษาด้วย CBT บวกกับการสัมภาษณ์แบบให้กำลังใจ (Motivational Interviewing, MI)
ซึ่งเป็นกลยุทธ์มีศูนย์ที่คนไข้โดยมีเป้าหมายเพื่อเพิ่มกำลังใจที่มีอยู่แล้ว และลดความรู้สึกคละ/ไม่แน่ใจเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงที่มาจากการรักษา
MI มีหลักสำคัญ 4 อย่าง คือ
แสดงความเห็นอกเห็นใจ
แสดงความขัดแย้งกันระหว่างพฤติกรรมที่ไม่ต้องการกับค่านิยมของคนไข้
ดำเนินการแบบฝืน ไม่ใช่แบบเผชิญหน้าตรง ๆ
ให้กำลังใจว่าคนไข้สามารถประสบผลสำเร็จได้
เป็นวิธีการที่อาศัยการถามคำถามแบบมีปลายเปิด แล้วฟังอย่างดี โดยพูดสะท้อนสิ่งที่เข้าใจให้คนไข้ฟัง (reflective listening), ชักชวนให้คุยเรื่องการเปลี่ยนแปลง, และคุยกับคนไข้ถึงข้อดีข้อเสียของการเปลี่ยนแปลง
มีงานศึกษาบางงานที่แสดงว่าการรักษา CBT ร่วมด้วยกับ MI มีประสิทธิภาพดีกว่ารักษาด้วย CBT เพียงอย่างเดียว
การรักษา > ยา

งานปฏิทรรน์สากลที่ทบทวนการบริหารโรค GAD ของจิตแพทย์แสดงว่า ยาอันดับแรกที่เลือกใช้ในการรักษาคือ SSRI ที่ 80% ตามด้วย serotonin-norepinephrine reuptake inhibitors (SNRIs) ที่ 43% และ pregabalin ที่ 35%
ยาอันดับสองคือ SNRIs ที่ 41% และ pregabalin ที่ 36%
การรักษา > ยา > Selective serotonin reuptake inhibitors

ยาที่ใช้รักษา GAD รวมยากลุ่ม selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs)
ซึ่งเป็นยาที่แพทย์เลือกเป็นอันดับแรก (first line)
ยากลุ่ม SSRI ที่ใช้เพื่อการนี้รวมทั้ง escitalopram
และ paroxetine
อาการข้างเคียงที่สามัญรวมทั้งคลื่นไส้ อวัยวะเพศไม่ทำงาน (sexual dysfunction) ปวดหัว ท้องเสีย ท้องผูก อยู่ไม่สุข (Psychomotor agitation) โอกาสเสี่ยงฆ่าตัวตายสูงขึ้นในวัยรุ่นและผู้ใหญ่วัยต้น
อาการเซโรโทนินเป็นพิษ (serotonin syndrome) เมื่อใช้ยาเกิน และผลข้างเคียงอื่น ๆ
การรักษา > ยา > Benzodiazepines

ยากลุ่ม Benzodiazepines ก็มักให้แก่คนไข้ GAD ด้วย
งานศึกษาแสดงว่า ยาช่วยบรรเทาอาการในระยะสั้น
แต่เสี่ยง เพราะทำให้การรู้คิดและการเคลื่อนไหวบกพร่อง และเนื่องจากทำให้ติดทั้งทางกายใจ คนไข้จึงอาจมีปัญหาหยุดใช้ยา
มีข้อสังเกตว่า คนไข้ที่ใช้ยา benzodiazepines ไม่ค่อยตื่นตัวทั้งในที่ทำงานหรือในสถาบันการศึกษา
นอกจากนั้นแล้ว ยาอาจสร้างปัญหาในการขับรถ และบ่อยครั้งสัมพันธ์กับการล้มในผู้สูงอายุ ซึ่งมีผลเป็นกระดูกตะโพกแตก
ผลเสียเหล่านี้ทำให้ benzodiazepines เหมาะใช้บรรเทาความกังวลในระยะสั้นเท่านั้น
CBT และยามีประสิทธิผลใกล้เคียงกันในระยะสั้น แต่ว่า CBT จะได้เปรียบในระยะยาว
Benzodiazepines เป็นยาระงับประสาทที่ช่วยให้นอนหลับ ที่ใช้ในการรักษา GAD และโรควิตกกังวลอื่น ๆ ด้วย
โดยแพทย์จะให้ Benzodiazepine สำหรับ GAD เพราะแสดงผลดีในระยะสั้น
ยาจากกลุ่มนี้ที่นิยมก็คือ alprazolam, lorazepam, และคโลนะเซแพม
แต่ว่า คณะกรรมการโรควิตกกังวลโลก (World Council of Anxiety) ไม่แนะนำให้ใช้ยาในระยะยาวเพราะว่าสัมพันธ์กับการดื้อยา ความพิการทางการเคลื่อนไหว ปัญหาทางการรู้คิดและความจำ การติดยาทางกายภาพ และอาการขาดยาเมื่อหยุดยา (benzodiazepine withdrawal syndrome)
ผลข้างเคียงรวมทั้งง่วงนอน ร่างกายทำงานไม่ประสาน และปัญหาการทรงตัว (equilibrioception)
การรักษา > ยา > Pregabalin และ gabapentin

Pregabalin (Lyrica) มีฤทธิ์ต่อช่องไอออนแคลเซียมที่ขึ้นกับศักย์ไฟฟ้า (voltage-dependent calcium channel) และลดการปล่อยสารสื่อประสาทเช่น กลูตาเมต, norepinephrine และ substance P
ฤทธิ์ของยาจะปรากฏหลังจากเริ่มยา 1 สัปดาห์ และมีประสิทธิผลใกล้เคียงกับ lorazepam, alprazolam, และ venlafaxine
แต่ได้เปรียบตรงที่ให้ผลการรักษาที่สม่ำเสมอเสมอกว่าต่ออาการวิตกกังวลทั้งทางกายใจ
การทดลองระยะยาวแสดงประสิทธิผลที่คงยืนโดยไม่เกิดการดื้อยา นอกจากนั้นแล้ว โดยไม่เหมือน benzodiazepine มันไม่เปลี่ยนลำดับของการนอนหลับ (sleep architecture) และมีผลเสียน้อยกว่าต่อการรู้คิดและทางการเคลื่อนไหว
ยายังมีโอกาสน้อยที่จะติดหรือใช้เป็นสิ่งเสพติด ดังนั้น จึงอาจดีกว่า benzodiazepines เพราะเหตุเหล่านี้
ผลคลายความกังวลของ pregabalin ปรากฏอย่างรวดเร็วหลังเริ่มรับประทานโดยคล้ายกับ benzodiazepines ซึ่งทำให้ได้เปรียบยาคลายกังวลหลายอย่างรวมทั้งยาแก้ซึมเศร้า
ส่วนยา Gabapentin (Neurontin) เป็นยาที่ใกล้เคียงกับ pregabalin และมีฤทธิ์อย่างเดียวกัน และก็แสดงประสิทธิผลในการรักษา GAD ด้วย
แต่ไม่เหมือนกับ pregabalin มันยังไม่ได้อนุมัติเพื่อรักษาโรคนี้โดยเฉพาะ
อย่างไรก็ดี มันน่าจะมีประโยชน์เช่นเดียวกันในการบริหารโรคนี้ และเพราะว่าหมดอายุสิทธิบัตรแล้ว ก็จะได้เปรียบในเรื่องราคาย่อมเยาด้วย
ดังนั้น แพทย์จึงสั่งยานี้บ่อยครั้งเพื่อรักษา GAD
การรักษา > ยา > ยาทางจิตเวชที่สามารถใช้รักษาอื่น ๆ

5-HT1A receptor partial agonist เช่น buspirone (BuSpar) และ tandospirone (Sediel)
Serotonin-norepinephrine reuptake inhibitors (SNRIs) เช่น venlafaxine (Effexor) และ duloxetine (Cymbalta)
ยาแก้ซึมเศร้าที่มีผลต่อระบบเซโรโทนิน (serotonergic) นอกแบบ เช่น vilazodone (Viibryd), vortioxetine (Brintellix), และ agomelatine (Valdoxan)
Tricyclic antidepressants (TCAs) เช่น imipramine (Tofranil) และ clomipramine (Anafranil) .
monoamine oxidase inhibitors (MAOIs) บางอย่าง เช่น moclobemide (Aurorix) และที่ใช้น้อย คือ phenelzine (Nardil).
การรักษา > ยา > ยาอื่น ๆ

ไฮดร๊อกซิซีน (Atarax) - ซึ่งเป็นสารต้านฮิสตามีน และ 5-HT2A receptor antagonist
โพรพาโนลอล (Inderal), Prazosin - เป็นยา Sympatholytic และเบต้า บล็อกเกอร์
Prazosin - เป็นยา Sympatholytic และอัลฟา บล็อกเกอร์
Clonidine, Guanfacine - เป็นยา Sympatholytic และ α2-adrenergic receptor agonist
การเกิดร่วมกับโรคอื่น > โรคซึมเศร้า

งานสำรวจโรคที่เกิดร่วมกันของสหรัฐอเมริกาปี 2548 พบว่า 58% ของคนไข้ที่วินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้า (MDD) มีโรควิตกกังวลอย่างใดอย่างหนึ่งด้วย
ในบรรดาคนไข้เหล่านั้น อัตราการเกิดร่วมกับ GAD อยู่ที่ 17.2% และกับโรคตื่นตระหนกที่ 9.9%
คนไข้ที่วินิจฉัยว่าเป็นโรควิตกกังวลยังมีโรคซึมเศร้าเกิดร่วมด้วยในอัตราที่สูง รวมทั้งคนไข้โรคกลัวสังคม (SAD) 22.4% คนไข้โรคกลัวที่ชุมชน (agoraphobia) ที่ 9.4% คนไข้โรคตื่นตระหนกที่ 2.3%[ต้องการอ้างอิง]
ส่วนงานศึกษาตามยาวตามรุ่น (longitudinal cohort study) พบว่าผู้ร่วมงานศึกษา 12% จาก 972 คนมี GAD ร่วมกับ MDD
หลักฐานที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แสดงว่า คนไข้ที่มีโรคซึมเศร้าร่วมกับโรควิตกกังวลมักจะมีอาการหนักกว่าและตอบสนองต่อการรักษาน้อยกว่าคนไข้ที่มีโรคเพียงอย่างเดียว
นอกจากนั้นแล้ว การดำเนินชีวิตทางสังคมและคุณภาพชีวิตก็แย่กว่ามาก
แต่สำหรับคนเป็นจำนวนมาก อาการทั้งของโรคซึมเศร้าและโรควิตกกังวลไม่รุนแรงพอที่จะวินิจฉัยว่าเป็นโรคอย่างใดอย่างหนึ่ง
แต่ dysthymia ซึ่งเป็นความผิดปกติทางอารมณ์อย่างหนึ่ง ก็ยังเป็นโรคร่วมชุกที่สุดในคนไข้ GAD
คนไข้ยังสามารถจัดได้ว่าเป็นโรคผสมระหว่างโรควิตกกังวล-โรคซึมเศร้า (mixed anxiety-depressive disorder)
ซึ่งเสี่ยงต่อโรควิตกกังวลหรือโรคซึมเศร้าอย่างเต็มตัวสูงขึ้นอย่างสำคัญ[ต้องการอ้างอิง]
การเกิดร่วมกับโรคอื่น > การเสพสาร

คนไข้ GAD มีความชุกตลอดชีวิตที่จะเกิดโรคร่วมกับโรคจิตที่เกิดจากการเสพสุรา (alcohol use disorder) ที่ 30-35% และจากการเสพสารอื่น ๆ (substance use disorder) ที่ 25-30%
และคนไข้ที่มีทั้ง GAD และเสพสารเสพติดยังมีความชุกตลอดชีวิตที่จะเป็นโรคอื่นร่วมด้วยที่สูงกว่า
งานศึกษาหนึ่งพบว่า GAD เป็นโรคหลักในคนไข้กว่าครึ่งหนึ่งในบรรดา 18 คนที่ร่วมการศึกษาผู้มีโรคร่วมเป็นโรคจิตที่เกิดจากการเสพสุรา
การเกิดร่วมกับโรคอื่น > โรคร่วมอื่น ๆ

นอกจากจะเกิดร่วมกับโรคซึมเศร้าแล้ว งานวิจัยแสดงว่า GAD ยังบ่อยครั้งเกิดร่วมกับโรคอื่น ๆ ที่สัมพันธ์กับความเครียด เช่น กลุ่มอาการลำไส้ไวเกินต่อการกระตุ้น (IBS)
คนไข้ GAD บางครั้งจะมีอาการนอนไม่หลับ หรือปวดหัว ร่วมกับความเจ็บปวด ปัญหาโรคหัวใจ หรือปัญหาความสัมพันธ์กับคนอื่น
งานวิจัยอื่นแสดงว่า คนไข้โรคสมาธิสั้น (ADHD) 20-40% มีโรควิตกกังวลเป็นโรคร่วม โดยมี GAD สามัญที่สุด
การเกิดร่วมกับโรคอื่น > โรคร่วมและการรักษา

งานศึกษาปี 2553 เกี่ยวกับการเกิดร่วมของโรค GAD และโรคซึมเศร้าอื่น ๆ แสดงว่า การรักษาไม่ได้มีประสิทธิผลที่ดีกว่าหรือแย่กว่าเมื่อมีโรคเกิดร่วมกัน
ความรุนแรงของอาการยังไม่มีผลต่อการรักษาในกรณีเหล่านี้ด้วย
วิทยาการระบาด

โปรเจ็กต์ภาระโรคของโลก (Global Burden of Disease) ขององค์การอนามัยโลกไม่ได้รวม GAD
ดังนั้น แทนที่สถิติทั่วโลก นี่เป็นอัตราความชุกโรคจากรอบ ๆ โลก
ออสเตรเลีย ผู้ใหญ่ 3%
แคนาดา ผู้ใหญ่ 3-5%[ต้องการอ้างอิง]
อิตาลี 2.9%
ไต้หวัน 0.4%
สหรัฐอเมริกา ประมาณ 3.1% ของคนอายุ 18 ปีขึ้นในปีหนึ่ง ๆ (ประมาณ 9.5 ล้านคน)
อายุที่เริ่มเป็นโรคต่าง ๆ กัน เริ่มตั้งแต่วัยเด็กจนถึงวัยสูงอายุ โดยมีอายุมัธยฐานประมาณ 31 ปี
และอายุเฉลี่ยที่ 32.7 ปี
งานศึกษาโดยมากพบว่า GAD เกิดขึ้นเมื่ออายุน้อยกว่าและค่อย ๆ เกิด เทียบกับโรควิตกกังวลอื่น ๆ ความชุกของ GAD ในเด็กอยู่ที่ประมาณ 3% ส่วนในวัยรุ่นมีรายงานว่าสูงถึง 10.8%
ถ้าเด็กหรือวัยรุ่นเป็น GAD ก็มักจะเริ่มที่อายุ 8-9 ขวบ
กลุ่มประชากรที่วินิจฉัยว่าเป็น GAD ในอัตราที่สูงกว่าคือบุคคลที่มีความกดดันสูงจากประเพณีและสังคม
รวมทั้งคนที่มีฐานะทางสังคม-เศรษฐกิจต่ำและปานกลาง คนที่แยกอยู่จากคู่ชีวิต หย่า หรือเป็นม่าย
หญิงมีโอกาสเป็นมากกว่าชาย 2 เท่า
โดยหลักก็เพราะว่าหญิงมีโอกาสยากจน ถูกเกียดกัน และถูกทารุณกรรมทั้งทางเพศและทางกายมากกว่า
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกามีโอกาสมี GAD สูงกว่า ที่มักจะปรากฏในรูปแบบที่ต่างจากปกติ
กลุ่มอื่นที่มีโอกาสมีโรคสูงกว่า ก็คือคนที่อยู่คนเดียว มีการศึกษาต่ำ และไม่มีงานทำ
GAD ยังเป็นโรคสามัญในผู้สูงอายุ
เทียบกับกลุ่มประชากรปกติ คนไข้ที่มีโรคจิตและพฤติกรรมที่เก็บความรู้สึก/ปัญหาไม่บอกคนอื่น เช่น โรคซึมเศร้า GAD และความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ (PTSD) จะมีอัตราการเสียชีวิตที่สูงกว่า แม้ว่าจะเสียชีวิตจากโรคที่สัมพันธ์กับอายุเหมือนกับกลุ่มประชากรปกติ เช่น โรคหัวใจ โรคลมเหตุหลอดเลือดสมอง และมะเร็ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Brown, TA; O'Leary, TA; Barlow, DH (2001). Generalised anxiety disorder. In D.H. Barlow (Ed.), Clinical handbook of psychological disorders: A step-by-step treatment manual (3rd ed.). New York: Guilford Press.
Barlow, DH; Durand, VM (2005). Abnormal psychology: An integrative approach. Australia; Belmont, CA: Wadsworth.
Tyrer, Peter; Baldwin, David (2006). "Generalised anxiety disorder". The Lancet. 368 (9553): 2156–66. doi:10.1016/S0140-6736(06)69865-6. PMID 17174708.
Mayo Clinic - Information on diagnosis and treatment for GAD
WebMD - Information on symptoms and causes of GAD
Anxiety Disorders Association of America - Information for families, clinicians and researchers
Generalized Anxiety Disorder on Medium - A patient's perspective
ภาพเคลื่อนแสดงตำแหน่งอะมิกดะลาในสมอง
ราชวงศ์ที่เจ็ดแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่เจ็ดแห่งอียิปต์ เป็นจุดเริ่มต้นของสมัยช่วงระหว่างกลางที่หนึ่งในช่วงต้นศตวรรษที่ 22 ก่อนคริสตกาล แต่การมีอยู่จริงของราชวงศ์นั้นยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ และ แอจิปเทียกา (Aegyptiaca) ของมาเนโท เป็นงานเขียนทางประวัติศาสตร์เพียงงานเดียวที่บันทึกเกี่ยวกับราชวงศ์ที่เจ็ดแห่งอียิปต์ ซึ่งเป็นงานเขียนประวัติศาสตร์ของอียิปต์ที่เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล โดยที่ราชวงศ์ที่เจ็ดปรากฏเป็นคำอุปมาสำหรับความโกลาหล เนื่องจากไม่มีหลักฐานอื่นเลยนอกจากงานเขียนของมาเนโท ส่งผลให้นักไอยคุปต์วิทยาอย่างเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท และโทบี วิลกินสัน เชื่อว่าราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์ที่ถูกสมมติขึ้นมา แต่ในการพิจารณาใหม่เกี่ยวกับการล่มสลายของอาณาจักรเก่าอีกครั้งในปี ค.ศ. 2015 โดยฮราช์ต ปาปาเซียน นักไอยคุปต์วิทยาได้เสนอความเห็นว่า ราชวงศ์ที่เจ็ดนั้นมีอยู่จริงและประกอบด้วยฟาโรห์ที่มาจากราชวงศ์ที่แปดแห่งอียิปต์
หลักฐานทางประวัติศาสตร์

โดยอ้างอิงจากงานเขียนของแอฟริกานัส (ค.ศ. 160–240) ที่สูญหายไปแล้วในปัจจุบันและยูเซเบียส (ค.ศ. 260–340) ซึ่งมีพื้นฐานมาจากงานเขียนที่สูญหายไปของมาเนโท นักบวชชาวอียิปต์ (ราวศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล) จอร์จ ซินเซลลัส นักวิชาการชาวไบแซนไทน์ (ถึงแก่กรรมหลัง ค.ศ. 810) ได้กำหนดช่วงหลังจากราชวงศ์ที่หก – ราชวงศ์ที่เจ็ด – ว่ามีฟาโรห์เจ็ดสิบพระองค์ในระยะเวลาเจ็ดสิบวัน (โดยแอฟริกานัส) หรือมีฟาโรห์ห้าพระองค์ในระยะเวลาเจ็ดสิบห้าวัน (โดยยูเซเบียส)  ตามงานเขียนของมาเนโท ฟาโรห์เหล่านี้ได้ปกครองในบริเวณเมมฟิส  แทนที่จะเป็นความจริงทางประวัติศาสตร์ การขึ้นครองราชย์ของฟาโรห์อย่างรวดเร็วในเวลาสั้น ๆ นี้ถูกตีความมานานแล้วว่าแสดงให้เห็นถึงช่วงเวลาที่เกิดความโกลาหลขึ้น
นักไอยคุปต์วิทยาบางคน เช่น ปาปาเซียน (2015)  เชื่อว่าการตีความนี้อาจให้น้ำหนักเกินควรแก่งานเขียนของมาเนโท และบิดเบือนความเข้าใจทางวิชาการโดยทั่วไปเกี่ยวกับการสิ้นสุดของสมัยราชอาณาจักรเก่า ตามคำกล่าวของปาปาเซียน (2015) "การตรวจสอบอีกครั้ง ... ของมีอยู่ของราชวงศ์ที่เจ็ด ยังคงได้รับการพิสูจน์โดยสมบูรณ์" และฟาโรห์บางพระองค์ที่อยู่ในช่วงกลางสมัยราชวงศ์ที่แปด ควรจะเป็นฟาโรห์จากราชวงศ์ที่เจ็ดแทน เมื่อได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานประวัติศาสตร์โบราณเพิ่มเติมอีกสองชิ้นรวมถึงหลักฐานทางโบราณคดี ราชวงศ์ที่แปดจึงไม่ค่อยมีความคลุมเครือเท่ากับราชวงศ์ที่เจ็ด ด้วยเหตุนี้ นักไอยุปต์วิทยาบางคนจึงรวมราชวงศ์ที่เจ็ดและแปดเข้าเป็นราชวงศ์เดียวกันที่ขึ้นปกครองทันทีหลังจากราชวงศ์ที่หกแห่งอียิปต์
รายพระนามฟาโรห์ในราชวงศ์

ราชวงศ์ที่เจ็ดแห่งอียิปต์มมักถูกมองว่าเป็นราชวงศ์ที่ถูกสมมติขึ่น และยังถูกละเลยโดยนักวิชาการสมัยใหม่ หรือไม่ก็รวมเข้ากับราชวงศ์ที่แปด โดยฮราช์ต ปาปาเซียน นักอียิปต์วิทยา ได้เสนอความเห็นในปี 2015 ว่าฟาโรห์บางพระองค์ที่อยู่ในช่วงกลางสมัยราชวงศ์ที่แปด ซึ่งบันทึกอยู่ในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส ควรนำจัดแยกเป็นมาอยู่ในราชวงศ์ที่เจ็ดแทน:
| พระนาม | หลักฐานที่ปรากฏนอกเหนือจากบันทึกพระนามแห่งอไบดอส |
| --- | --- |
ดเจดคาเร เซไม: —
เนเฟอร์คาเร เคนดู: —
เมอร์เอนฮอร์: —
เนเฟอร์คามิน: —
ไนคาเร: อาจจะปรากฏบนตราประทับทรงกระบอก
เนเฟอร์คาเร เทเรรู: —
เนเฟอร์คาฮอร์: ปรากฏบนตราประทับทรงกระบอก
เนเฟอร์คาเร เปปิเซเนบ: บันทึกพระนามแห่งตูรินระบุว่าครองราชย์เป็นระยะเวลาอย่างน้อยที่สุดเพียงหนึ่งปี
เนเฟอร์คามิน อานู: —
เมอแร็งก์

| --- | --- |
เมอแร็งก์ที่มีวิปต์ครีม
ชื่ออื่น:  Meringa (ในอิตาลี)  Beza (ในโปแลนด์)  Suspiros (ในบราซิล)  Puslice (ในโครเอเชีย) 
ประเภท: ของหวาน
แหล่งกำเนิด: ไมริงเงิน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: สวิส, ฝรั่งเศส, โปแลนด์, อิตาลี
ส่วนผสมหลัก: ไข่ขาว, น้ำตาล
 ตำราอาหาร: เมอแร็งก์   สื่อ: เมอแร็งก์
เมอแร็งก์ (ฝรั่งเศส: meringue, ออกเสียง: [məʁɛ̃ɡ]) เป็นขนมสวิสและฝรั่งเศสชนิดหนึ่ง ทำจากไข่ขาวที่ตีกับน้ำตาลป่นจนขึ้นฟู และเติมตัวช่วยขึ้นรูป เช่น ครีมออฟทาร์ทาร์ แป้งข้าวโพด เป็นต้น ในบางสูตร บ่อยครั้งมีการเติมกลิ่นวานิลลา อัลมอนด์ และมะพร้าวลงไปด้วย มีลักษณะคือเบาฟูและหวานอย่างมาก ชื่อที่คนรู้จักกันดีคือคุกกี้เมอแร็งก์
ประวัติ

มีการอ้างว่าเมอแร็งก์มีต้นกำเนิดในหมู่บานไมริงเงิน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และพัฒนาโดยเชฟชาวอิตาลีชื่อกัสปารีนี ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 อย่างไรก็ตาม ข้ออ้างนี้ยังคงมีการโต้แย้ง โดยพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดระบุว่าศัพท์ภาษาฝรั่งเศสนี้ไม่ทราบที่มา คำว่า meringue ปรากฏขึ้นครั้งแรกในตำราอาหารของFrançois Massialotใน ค.ศ. 1692 คำว่า meringue ปรากฏในภาษาอังกฤษครั้งแรกใน ค.ศ. 1706 ในหนังสือแปลของ Massialot
เมอแร็งก์แบบดั้งเดิมจะทำให้เป็นรูปร่างด้วยช้อนขนาดใหญ่สองคัน ส่วนเมอแร็งก์ที่ทำด้วยถุงบีบมาจากการคิดค้นของ Antonin Carême
ประเภท

เฟรนช์เมอแร็งก์ หรือ เมอแร็งก์พื้นฐาน เป็นที่นิยมในหมู่คนทำอาหารที่บ้าน โดยจะใส่น้ำตาลทรายขาวละเอียด (น้ำตาลป่น) ลงในไข่ขาวแล้วตีให้ละเอียด
อิตาเลียนเมอแร็งก์ ทำด้วยการต้มน้ำเชื่อมน้ำตาลแทนการใช้น้ำตาลป่น ซึ่งทำให้เกิดเมอแร็งก์ที่นิ่มกว่าและคงทนกว่า โดยใช้กับของหวานได้หลายอย่างโดยไม่ทำลายมัน อิตาเลียนเมอแร็งก์จะใช้น้ำเชื่อมน้ำตาลร้อนราดลงไปในไข่ขาวพร้อมคนเบา ๆ จนแข็ง และจนกว่าเมอแร็งก์จะเย็น เมอแร็งก์ชนิดนี้สามารถใช้ได้โดยไม่ต้องปรุง มันจะไม่ยุบเป็นเวลานาน และสามารถใช้ตกแต่งพาย หรือทาบนแผ่นหรือฐานbaked Alaskaแล้วค่อยอบได้
สวิสเมอแร็งก์ เป็นเมอแร็งก์ที่ใช้ปัดบนbain-marieเพื่อทำให้ไข่ขาวอุ่น และตีอย่างคงที่จนกว่ามันจะเย็น นั่นทำให้เกิดเมอแร็งก์ที่ดูเหมือนมาร์ชเมลโลว์หนาและมันเงา ส่วนใหญ่จะใช้อบ
วีแกนเมอแร็งก์ เป็นเมอแร็งก์เลียนแบบที่ใช้อควาฟาบากับน้ำส้มสายชูจำนวนน้อยและน้ำตาลป่น โดยมีรูปร่างคล้ายเมอแร็งก์ที่ทำมาจากไข่ แต่ถ้าจุดไฟหรืออบไม่ถูก จะทำให้มันไหม้อย่างรวดเร็ว เมอแร็งก์อีกแบบทำด้วยมันฝรั่งแทนการใช้อควาฟาบา
เคมี

โปรตีนในไข่ขาวมีดังนี้: ovalbumin (54%), conalbumin/ovotransferrin (13%), ovomucoid (11%), ovoglobulins (4%), ไลโซไซม์ (3.5%) และovomucin (2%)
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Kulinarischeserbe.ch
Douglas Muster, "The Origins and History of Meringue"
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี 
ชามเมอแร็งก์ทำเองที่บ้าน
ไข่ขาวที่ถูกคนแล้ว
ปฏิบัติการสุรศักดิ์มนตรี 8

| ด ค กการปะทะทางทหารในสงครามกลางเมืองลาว |
| --- | --- |
การรุกรานโดยเวียดนามเหนือ ฮอทฟุต  ยุทธการบ้านป่าดง  ยุทธการหลวงน้ำทา  โมเมนตัม  พินคูชชั่น  ยุทธการหลักซาว  ฮาร์ดโนส  วาปี  รัฐประหาร พ.ศ. 2507  สามเหลี่ยม  เอกภาพ (ทหารเสือพราน)  รัฐประหาร พ.ศ. 2508  สตาร์  Battle of Nam Bac  Battles of Nakhang  รัฐประหาร พ.ศ. 2509  Ban Naden raid  1967 Opium War  Sone Pet  Battle of Ban Houei Sane  ยุทธการภูผาที  พิกแฟต  จังค์ชั่นซิตี้จูเนียร์  ทวนทัง  Left Jab  ออฟบาลานซ์  อเบาท์เฟซ  139  Diamond Arrow  Snake Eyes  Maeng Da  Honorable Dragon  Tailwind  Counterpunch  Tchepone  คอปเปอร์  Silver Buckle  74B  ลำสน 719  เดสเซิร์ทแรท  เชียงดง  ภูทาห์  พิบูลย์ผล  สายศิลา  ภูเขาคำ  สุรศักดิ์มนตรี 8  เบดร็อก  ท้าวลา  แซด  มหาราช  ซินเซย์  สเตร็ง 1  สเตร็ง 2  ฟ้างุ้ม  แบล็กไลออน  ภูเพียง 2  แบล็กไลออน 3  972  มหาราช 2  ภูเพียง 3  ความพยายามรัฐประหาร พ.ศ. 2516  หินเหีบ การปฏิบัติการทางอากาศ บูสเตอร์ชู้ต  มิลพอนด์  บาเรลโรลล์  สตีลไทเกอร์  โพนีเอกซ์เพรส  ไทเกอร์ฮาวด์  โครงการ 404  คอมมานโดฮันท์  เรนแดนซ์  เมนู
ปฏิบัติการสุรศักดิ์มนตรี 8 หรือ ยุทธการสุรศักดิ์มนตรี 8 (เล่าอู) (อังกฤษ: Operation Sourisak Montry VIII) (กันยายน พ.ศ. 2514 – 22 มิถุนายน พ.ศ. 2515) เป็นปฏิบัติการทางทหารของไทยในการต่อต้านจีนคอมมิวนิสต์ที่รุกคืบเข้ามาทางเหนือของแม่น้ำโขง ปฏิบัติการผาลาดได้จัดตั้งฐานทัพที่เชียงลม ประเทศลาว บนฝั่งใต้ของแม่น้ำโขง และมีกองพันทหารรับจ้างของไทยสามกองพันประจำการอยู่ ปฏิบัติการสุรศักดิ์มนตรีเป็นชุดการปะทะที่ยังไม่เด็ดขาดในพื้นที่เดียวกัน ซึ่งหลังจากนั้น ไทยได้รับชัยชนะอย่างหวุดหวิดเหนือกองทัพปะเทดลาวในช่วงกลางเดือนมีนาคม พ.ศ. 2515
ต่อมา ปฏิบัติการสุรศักดิ์มนตรี 8 ได้เริ่มขึ้นในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2515 ไทยได้พยายามยึดหมู่บ้านชายแดนลาวสองแห่งคืนจากกองกำลังคอมมิวนิสต์ การโจมตีสิ้นสุดลงด้วยความสูญเสีย โดยนักบินพลเรือนของแอร์อเมริกาเสียชีวิต 1 นาย กองกำลังของไทย 80 นายถูกตรึงอยู่กับที่นานถึง 10 วันไม่สามารถรุกคืบต่อได้ และถูกผลักดันถอยร่นมาในที่สุด