stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทะเลอารัล
แหล่งข้อมูล

Aladin, Nikolay Vasilevich; Gontar, Valentina Ivanovna; Zhakova, Ljubov Vasilevna; Plotnikov, Igor Svetozarovich; Smurov, Alexey Olegovich; Rzymski, Piotr; Klimaszyk, Piotr (27 November 2018). "The zoocenosis of the Aral Sea: six decades of fast-paced change". Environmental Science and Pollution Research International. 26 (3): 2228–2237. doi:10.1007/s11356-018-3807-z. PMC 6338704. PMID 30484051.
Bissell, Tom (April 2002). "Eternal Winter: Lessons of the Aral Sea Disaster". Harper's. pp. 41–56. สืบค้นเมื่อ 17 May 2008.
Bissell, Tom (2004). Chasing The Sea: Lost Among the Ghosts of Empire in Central Asia. New York: Vintage Books. ISBN 978-0-375-72754-2.
Borroffka, Nikolaus G.O. (2010), "Archaeology and Its Relevance to Climate and Water Level Changes: A Review",  ใน Kostianoy, Andrey G.; Kosarev, Aleksey N. (บ.ก.), The Aral Sea Environment, Heidelberg: Springer-Verlag, pp. 283–303
Cretaux, Jean-François; Letolle, René; Bergé-Nguyen, Muriel (2013). "History of Aral Sea level variability and current scientific debates". Global and Planetary Change. 110: 99–113. Bibcode:2013GPC...110...99C. doi:10.1016/j.gloplacha.2013.05.006. สืบค้นเมื่อ 8 June 2020.
Ellis, William S (February 1990). "A Soviet Sea Lies Dying". National Geographic. pp. 73–93.
Ermakhanov, Zaualkhan K.; Plotnikov, Igor S.; Aladin, Nikolay V.; Micklin, Philip (28 February 2012). "Changes in the Aral Sea ichthyofauna and fishery during the period of ecological crisis". Lakes & Reservoirs: Research and Management. 17 (1): 3–9. doi:10.1111/j.1440-1770.2012.00492.x.
Ferguson, Rob (2003). The Devil and the Disappearing Sea. Vancouver: Raincoast Books. ISBN 1-55192-599-0.
Ryszard Kapuscinski, Imperium, Granta, 2019, ISBN 9781783785254
Kasperson, Jeanne; Kasperson, Roger; Turner, B.L (1995). The Aral Sea Basin: A Man-Made Environmental Catastrophe. Dordrecht; Boston: Kluwer Academic Publishers. p. 92. ISBN 92-808-0848-6.
Bendhun, François; Renard, Philippe (2004). "Indirect estimation of groundwater inflows into the Aral sea via a coupled water and salt mass balance model". Journal of Marine Systems. 47 (1–4): 35–50. doi:10.1016/j.jmarsys.2003.12.007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 February 2008. สืบค้นเมื่อ 17 May 2008.
Micklin, Philip (2007). "The Aral Sea Disaster". Annual Review of Earth and Planetary Sciences. 35 (4): 47–72. Bibcode:2007AREPS..35...47M. doi:10.1146/annurev.earth.35.031306.140120.
Sirjacobs, Damien; Grégoire, Marilaure; Delhez, Eric; Nihoul, JCJ (2004). "Influence of the Aral Sea negative water balance on its seasonal circulation patterns: use of a 3D hydrodynamic model". Journal of Marine Systems. 47 (1–4): 51–66. Bibcode:2004JMS....47...51S. doi:10.1016/j.jmarsys.2003.12.008. hdl:2268/2793.
Sun, Fangdi; Ma, Ronghua (14 June 2019). "Hydrologic changes of Aral Sea: A reveal by the combination of radar altimeter data and optical images". Annals of GIS. 25 (3): 247–261. doi:10.1080/19475683.2019.1626909.
แหล่งข้อมูลอื่น

Aral Sea Foundation
Aral Sea from Space (time lapse)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โครเอเชีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades 
อื่น ๆ:  IdRef
ปลาซีลาแคนท์

| ปลาซีลาแคนท์ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่:  ยุคดีโวเนียนตอนต้น – ปัจจุบัน, 409–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

ตัวอย่างปลาซีลาแคนท์มหาสมุทรอินเดียตะวันตกที่จับขึ้นมาใน ค.ศ. 1974 ที่ซาลิมานี แกรนด์คอโมโร หมู่เกาะคอโมโร

ปลาซีลาแคนท์ที่มีชีวิตอยู่ที่Pumula ริม KwaZulu-Natal South Coast, แอฟริกาใต้, ค.ศ. 2019

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
เคลด:: ยูเทโลสโทไม Euteleostomi
เคลด:: ปลาที่มีครีบเป็นพู่ Sarcopterygii
อันดับ:: Actinistia Actinistia Cope, 1871

ชนิดต้นแบบ
†Coelacanthus granulatus Agassiz, 1839
วงศ์และสกุล
 Latimeriidae  †Mawsoniidae อื่น ๆ ดูข้อความ
ซีลาแคนท์ (อังกฤษ: Coelacanth, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈsiːləkænθ/ ดัดแปลงมาจากคำละตินสมัยใหม่ Cœlacanthus เมื่อ cœl-us + acanth-us จากภาษากรีกโบราณ κοῖλ-ος [โพรง] + ἄκανθ-α [กระดูกสันหลัง]) เป็นชื่อสามัญของอันดับปลาที่รวมถึงสายพันธุ์ของปลาที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จักในปัจจุบันพวก gnathostomata นักวิทยาศาสตร์เคยเชื่อว่าปลาซีลาแคนท์มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับปลาปอดและเตตราพอดที่เคยเชื่อกันว่าสูญพันธุ์ไปเมื่อครั้งสิ้นสุดยุคครีเทเชียส จนกระทั่งมีการพบปลา  แลติเมอเรีย ครั้งแรกที่นอกชายฝั่งด้านตะวันออกของแอฟริกาใต้เลยแม่น้ำชาลัมนาออกมาในปี ค.ศ. 1938 และปลาเหล่านั้นจึงเป็นพวกลาซูรัส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 เป็นต้นมา ปลาซีลาแคนท์ Latimeria chalumnae ก็มีการถูกค้นพบในคอโมโรส เคนยา แทนซาเนีย โมซัมบิก มาดากัสการ์ และในอุทยานป่าชุ่มน้ำซิแมงกาลิโส กวาซูลู-นาทัล ในแอฟริกาใต้ สายพันธุ์ที่สอง Latimeria menadoensis พบที่เกาะซูลาเวซี อินโดนีเซีย ในปี ค.ศ. 1999 ทำให้ทราบว่าปลาซีลาแคนท์ไม่มีปอดและมีโครงสร้างที่ไม่เกี่ยวข้องกับเตตราพอดแต่อย่างใด ปลาซีลาแคนท์ไม่มีคุณค่าทางการค้าอย่างแท้จริงนอกเสียจากจะแปรสภาพเป็นวัตถุจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์และการเก็บสะสมส่วนตัว ในแง่ของการเป็นอาหารแล้ว ปลาซีลาแคนท์เกือบไม่มีค่าเอาเสียเลยด้วยเนื้อเยื่อของมันมีน้ำมันไหลซึมออกมาแม้ว่าจะตายไปแล้วก็ตาม และเนื้อของมันทั้งเหนียวและมีกลิ่นเหม็นด้วย
ประวัติธรรมชาติ

ปลาซีลาแคนท์พบเป็นฟอสซิลครั้งแรกในยุคดีโวเนียนตอนกลาง ปลาซีลาแคนท์ดึกดำบรรพ์อาศัยอยู่ในน้ำในช่วงปลายของมหายุคพาลีโอโซอิกและมีโซโซอิก
ซีลาแคนท์เป็นปลาที่มีครีบมีลักษณะเป็นพูอยู่ที่ทรวงอกและก้นอยู่บนแท่งก้านเนื้อเยื่อที่รองรับโดยกระดูกและมีครีบหางที่แตกออกแยกเป็น 3 พู โดยที่พูตรงกลางจะรวมถึงชุดของโนโตคอร์ด ปลาซีลาแคนท์มีเกล็ดที่บางกว่าเกล็ดของปลาพวกคอสมอยด์จริง ๆ ปลาซีลาแคนท์มีอวัยวะพิเศษสำหรับตอบรับทางไฟฟ้าที่เรียกกันว่าอวัยวะคล้ายตะขออยู่ทางด้านหน้าของกะโหลกที่อาจจะใช้ช่วยในการตรวจจับเหยื่อ อวัยวะเล็ก ๆ นี้อาจช่วยรักษาสมดุลของตัวปลาได้ด้วย การค้นหาตำแหน่งด้วยคลื่นเสียงสะท้อนก็อาจเป็นปัจจัยหนึ่งในวิถีทางการเคลื่อนที่ของตัวปลา
ประวัติธรรมชาติ > ซากดึกดำบรรพ์

แม้ว่าในปัจจุบันจะมีการค้นพบรู้จักปลาซีลาแคนท์ที่มีชีวิตอยู่เพียง 2 ชนิดเท่านั้น แต่พบว่าครั้งหนึ่งพวกมันกลับเคยประสบความสำเร็จด้วยการพบเป็นฟอสซิลที่หลากหลายสกุลและหลากหลายชนิดจากยุคดีโวเนียนจนถึงสิ้นสุดยุคครีเทเชียสซึ่งเป็นจุดช่วงเวลาที่พวกมันต้องเผชิญกับความยากลำบากจนเกือบต้องสูญพันธุ์ไปทั้งหมด มักจะมีความเข้าใจกันว่าปลาซีลาแคนท์แทบจะไม่มีลักษณะที่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ตลอดช่วงระยะเวลาหลายล้านปีมานี้ แต่ที่แท้จริงแล้วชนิดที่มีชีวิตทั้งสองชนิดหรือแม้แต่สกุลก็ตามไม่เคยพบในรูปของฟอสซิลเลย อย่างไรก็ตามสายพันธุ์ฟอสซิลบางชนิดโดยเฉพาะอย่างยิ่งฟอสซิลยุคครีเทเชียสสกุล มาโครโปมา ที่มีลักษณะใกล้ชิดกันกับสกุลมีชีวิตในปัจจุบันมาก เหตุผลในเรื่องนี้เป็นไปได้ว่าพวกที่สูญพันธุ์ไปนั้นเป็นพวกที่อาศัยอยู่ในน้ำตื้น ขณะที่สายพันธุ์ฟอสซิลชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำลึกพบว่าเป็นการยากที่จะถูกยกตัวขึ้นมาให้นักบรรพชีวินวิทยาให้สามารถค้นพบเพื่อทำการศึกษาได้ ทำให้พวกที่เป็นปลาน้ำลึกไม่พบบันทึกเป็นฟอสซิลให้เห็น สิ่งเหล่านี้ยังคงอยู่ภายใต้การสำรวจและศึกษาต่อไปโดยนักวิทยาศาสตร์
อนุกรมวิธาน

บางทีชั้นย่อย Coelacanthimorpha (Actinistia) ก็ถูกจัดให้เป็นกลุ่มของปลา Sarcopterygian ด้วยที่รวมถึง Coelacanthiformes ด้านล่างนี้เป็นการจำแนกวงศ์และสกุลของปลาซีลาแคนท์
อันดับ COELACANTHIFORMES
วงศ์ Coelacanthidae (สูญพันธุ์)
Axelia (สูญพันธุ์)
Coelacanthus (สูญพันธุ์)
Ticinepomis (สูญพันธุ์)
Wimania (สูญพันธุ์)
วงศ์ Diplocercidae (สูญพันธุ์)
Diplocercides (สูญพันธุ์)
วงศ์ Hadronectoridae (สูญพันธุ์)
Allenypterus (สูญพันธุ์)
Hadronector (สูญพันธุ์)
Polyosteorhynchus (สูญพันธุ์)
วงศ์ Mawsoniidae (สูญพันธุ์)
Alcoveria (สูญพันธุ์)
Axelrodichthys (สูญพันธุ์)
Chinlea (สูญพันธุ์)
Diplurus (สูญพันธุ์)
Mawsonia (สูญพันธุ์)
วงศ์ Miguashaiidae (สูญพันธุ์)
Miguashaia (สูญพันธุ์)
วงศ์ Latimeriidae
Holophagus (สูญพันธุ์)
Libys (สูญพันธุ์)
Macropoma (สูญพันธุ์)
Macropomoides (สูญพันธุ์)
Megacoelacanthus (สูญพันธุ์)
Latimeria (James Leonard Brierley Smith, 1939)
L. chalumnae (Comorese coelacanth) (James Leonard Brierley Smith, 1939)
L. menadoensis (Indonesian coelacanth) (Pouyaud, Wirjoatmodjo, Rachmatika, Tjakrawidjaja, et al., 1999)
Undina (สูญพันธุ์)
วงศ์ Laugiidae (สูญพันธุ์)
Coccoderma (สูญพันธุ์)
Laugia (สูญพันธุ์)
วงศ์ Rhabdodermatidae (สูญพันธุ์)
Caridosuctor (สูญพันธุ์)
Rhabdoderma (สูญพันธุ์)
วงศ์ Whiteiidae (สูญพันธุ์)
Whiteia (สูญพันธุ์)
ความสำคัญทางวัฒนธรรม

เนื่องด้วยธรรมชาติอันน่าประหลาดในการค้นพบซีลาแคนท์ ทำให้มีผลงานสมัยใหม่ หัตถศิลป์ และวรรณกรรมได้แรงบันดาลใจจากสิ่งนี้มาก มีอย่างน้อย 22 ประเทศที่มีมันบนแสตมป์ โดยเฉพาะคอโมโรสที่มีแสตมป์ซีลาแคนท์ถึง 12 ชุด ปลานี้ยังปรากฏในธนบัตร 1000 ฟรังก์คอโมโรสและเหรียญ 5 ฟรังก์คอโมโรส
เชิงอรรถ

↑  ฟอสซิลกรามปลาซีลาแคนท์พบในชั้นหินอายุ 410 ล้านปีมาแล้ว ถูกค้นพบใกล้ ๆ กับบูจันในวิกตอเรียกิปป์แลนด์ทางตะวันออกของออสเตรเลีย ซึ่งจนถึงปัจจุบันถือว่าเป็นปลาซีลาแคนท์ที่มีอายุเก่าแก่ที่สุด ได้รับการตั้งชื่อว่า Eoactinistia foreyi ที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006
แหล่งข้อมูลอื่น

Anatomy of the coelacanth โดย PBS (ต้องการ Adobe Flash)
Dinofish.com (ต้องการ frame-capable browser)
Butler, Carolyn (August 2012). "Der Quastenflosser: Ein Fossil taucht auf" [The Coelacanth: A fossil turns up]. National Geographic Deutschland (ภาษาเยอรมัน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-02-03. สืบค้นเมื่อ 2021-09-25.
Amemiya, Chris T.; Alföldi, Jessica; Lee, Alison P.; Fan, Shaohua; Philippe, Hervé; MacCallum, Iain; Braasch, Ingo; Manousaki, Tereza; Schneider, Igor;  และคณะ (2013). "The African coelacanth genome provides insights into tetrapod evolution". Nature. 496 (7445): 311–6. Bibcode:2013Natur.496..311A. doi:10.1038/nature12027. PMC 3633110. PMID 23598338.
BBC News Science & Environment (17 เมษายน 2013). 'Living fossil' coelacanth genome sequenced.
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q59166  Wikispecies: Coelacanthiformes  ADW: Coelacanthiformes  BOLD: 215  EoL: 8912  EPPO: 1COELO  Fossilworks: 80820  GBIF: 765  iNaturalist: 85511  IRMNG: 11232  ITIS: 161050  NCBI: 7894  uBio: 113892  WoRMS: 163510 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ตัวอย่างปลาซีลาแคนท์ที่ถูกเก็บรักษาในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในกรุงลอนดอน
ในสัตว์มีกระดูกสันหลังสายพันธุ์ใหม่ในช่วงตอนปลายของยุคดิโวเนียน ลูกหลานช่วงปลายที่มีครีบเป็นพูอย่าง Eusthenopteron แสดงถึงการปรับตัวเป็นลำดับ:
Panderichthys เหมาะกับโคลนตื้น ๆ;

Tiktaalik มีระยางค์คล้ายครีบที่สามารถนำมันขึ้นมาบนบกได้;

Early tetrapods อยู่ในหนองน้ำที่เต็มไปด้วยวัชพืช อย่างเช่น:
Acanthostega มีเท้าที่มี 8 นิ้ว,
  
Ichthyostega มีระยางค์
ผู้สืบทอดยังรวมถึงพวกปลาที่มีครีบเป็นพูด้วยอย่างเช่น พวกปลาซีลาแคนท์
การวิจัยทางการพยาบาล

การวิจัยทางการพยาบาล (อังกฤษ: Nursing research) เป็นการวิจัยที่ให้หลักฐานใช้สำหรับสนับสนุนปฏิบัติการพยาบาล โดยการพยาบาล เป็นขอบเขตที่อิงหลักฐานของปฏิบัติการ ซึ่งได้รับการพัฒนาตั้งแต่ยุคของฟลอเรนซ์ ไนติงเกล มาจนถึงปัจจุบัน โดยมีพยาบาลเป็นจำนวนมากเป็นผู้ทำการวิจัยในมหาวิทยาลัย ตลอดจนในการกำหนดการบริการสุขภาพ
การศึกษาพยาบาลให้ความสำคัญต่อการใช้หลักฐานจากการวิจัยเพื่อที่จะหาเหตุผลสำหรับการจำแนกปฏิบัติทางการพยาบาล ในประเทศอังกฤษและประเทศเวลส์ ทางสภาอาจกำหนดให้พยาบาลกระทำอย่างสมเหตุสมผลก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าการแทรกแซงของพวกเธอจะได้รับการสนับสนุนโดยการวิจัยหรือไม่
การวิจัยทางการพยาบาลส่วนใหญ่อยู่ในสองขอบเขต ซึ่งได้แก่:
การวิจัยเชิงปริมาณ ซึ่งอิงอยู่ในกระบวนทัศน์ของปฏิฐานนิยมเชิงตรรกะและจะเน้นกับผลสำหรับข่ายงานที่วัดได้ ซึ่งโดยทั่วไปจะใช้สถิติ และมีวิธีการวิจัยที่โดดเด่นคือการวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม
การวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งอิงอยู่ในกระบวนทัศน์ของทฤษฎีปรากฎการณ์นิยม, ทฤษฎีฐานราก, ชาติพันธุ์วิทยา และอื่น ๆ และตรวจสอบประสบการณ์ของผู้ทำการดูแลหรือได้รับมอบหมายทางพยาบาล การมุ่งเน้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งความหมายที่มีอยู่สำหรับแต่ละบุคคล วิธีการวิจัยที่ใช้กันมากที่สุดคือการสัมภาษณ์, กรณีศึกษา, การสนทนากลุ่ม และชาติพันธุ์วรรณนา
เมื่อเร็ว ๆ นี้ในสหราชอาณาจักร การวิจัยเชิงปฏิบัติการได้กลายเป็นที่นิยมมากขึ้นในวิชาการพยาบาล
การพัฒนาคุณภาพการปฏิบัติงานทางพยาบาลโดยใช้หลักฐานเชิงประจักษ์

ใน ค.ศ. 2008 องค์การเพื่อการวิจัยสุขภาพและคุณภาพ (เอเอชอาร์คิว) ได้สร้างนวัตกรรมแลกเปลี่ยนการดูแลสุขภาพเอเอชอาร์คิวสำหรับเอกสารและแบ่งปันแผนปรับปรุงคุณภาพการดูแลสุขภาพ ซึ่งรวมถึงนวัตกรรมการพยาบาลที่โดดเด่นหลายร้อยรูปแบบ แต่ละรูปแบบของการพยาบาลได้รับการบรรจุในการรวบรวมที่มีอันดับหลักฐาน ที่มีการประเมินความมั่นคงของความสัมพันธ์ระหว่างการปฏิบัติที่นำสิ่งใหม่เข้ามา กับผลที่ได้อธิบายไว้ในรายละเอียด
ดูเพิ่ม

พยาบาลศาสตร์
ทฤษฎีการพยาบาล
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024

| Fußball-Europameisterschaft 2024 (ในภาษาเยอรมัน) |
| --- | --- |
 United by Football. Vereint im Herzen Europas. (รวมใจกันด้วยฟุตบอล ณ ใจกลางยุโรป)
รายละเอียดการแข่งขัน
ประเทศเจ้าภาพ: ประเทศเยอรมนี
วันที่: 14 มิถุนายน – 14 กรกฎาคม
ทีม: 24
สถานที่: 10 (ใน 10 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  สเปน (สมัยที่ 4)
รองชนะเลิศ:  อังกฤษ
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 51
จำนวนประตู: 117 (2.29 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 2,681,288 (52,574 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด: หกผู้เล่น (คนละ 3 ประตู)
ผู้เล่นยอดเยี่ยม:  โรดริ
ผู้เล่นดาวรุ่งยอดเยี่ยม:  ลามิน ยามัล
← 2020 2028 → 
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 (เยอรมัน: Fußball-Europameisterschaft 2024) หรือรู้จักกันในชื่อ ยูโร 2024 เป็นการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปครั้งที่ 17 จัดขึ้นโดยยูฟ่า จัดขึ้นที่ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 14 มิถุนายน – 14 กรกฎาคม 2024
การแข่งขันครั้งนี้นับเป็นครั้งที่ 3 ที่เยอรมนีเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน โดยครั้งแรก ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1988 ขณะเป็นเยอรมนีตะวันตก และครั้งที่สอง ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 (ซึ่งแข่งขันในปี 2021) แข่งขัน 4 นัด ที่เมืองมิวนิก ซึ่งนับว่าเป็นการแข่งขันครั้งแรกในเยอรมันตะวันออกในอดีต เช่นเดียวกันกับการเป็นเจ้าภาพเดี่ยวของประเทศเยอรมนีครั้งแรกนับตั้งแต่ฟุตบอลโลก 2006 การแข่งขันครั้งนี้จะกลับไปเป็นช่วง 4 ปีครั้ง หลังการแข่งขันใน ค.ศ. 2020 ถูกเลื่อนไปยัง ค.ศ. 2021 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
อิตาลีกลับมาป้องกันแชมป์ หลังจากชนะอังกฤษด้วยการดวลลูกโทษในรอบชิงชนะเลิศครั้งก่อนหน้า แต่พ่ายให้กับสวิตเซอร์แลนด์ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย ส่วนเยอรมนีเจ้าภาพตกรอบก่อนรองชนะเลิศโดยแพ้สเปน ซึ่งสเปนคว้าแชมป์โดยชนะอังกฤษ 2–1 ในนัดชิงชนะเลิศ
การคัดเลือกเป็นเจ้าภาพ

ณ วันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2017 ทางยูฟ่าประกาศว่า ประเทศเยอรมนีกับตุรกีประกาศความตั้งใจที่จะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันก่อนหน้าเส้นตายในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2017
คณะกรรมการบริหารของยูฟ่าเป็นผู้คัดเลือกเจ้าภาพในการลงคะแนนลับ ซึ่งเพียงแค่เสียงส่วนมากแค่คะแนนเดียวถือเป็นผู้ชนะ ถ้าคะแนนเสมอกัน การตัดสินครั้งสุดท้ายจะตกเป็นของอาแล็กซานเดอร์ แชแฟรีน ประธานยูฟ่า ในบรรดาสมาชิกคณะกรรมการบริหาร 20 คน มีเพียงไรน์ฮาร์ด กรินเดิล (เยอรมนี) และเซร์เวต ยาร์ดึมจือ (ตุรกี) ที่ไม่สามารถโหวตได้ เนื่องจากไม่มีสิทธิ์ ส่วน Lars-Christer Olsson (สวีเดน) ไม่มาเนื่องจากป่วย ทำให้มีสมาชิกที่สามารถโหวตได้เพียง 17 คน
การเลือกเจ้าภาพจัดขึ้นในวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 2018 ที่นียง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
| ประเทศ | คะแนน |
| --- | --- |
 เยอรมนี: 12
 ตุรกี: 4
งดออกเสียง: 1
รวม: 17
สนาม

ประเทศเยอรมนีมีสนามกีฬาให้เลือกมากมายที่เป็นไปตามข้อกำหนดความจุขั้นต่ำสำหรับการแข่งขันชิงแชมป์ยุโรปของยูฟ่าที่ 30,000 ที่นั่ง
ในสนามที่ได้รับเลือกในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์ยุโรป 2024 สิบแห่ง มีสนามเก้าแห่งที่ใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 ได้แก่ เบอร์ลิน, ดอร์ทมุนท์, มิวนิก, โคโลญ, ชตุทการ์ท, ฮัมบวร์ค, ไลพ์ซิช, แฟรงก์เฟิร์ต และเก็ลเซินเคียร์เชิน ดึสเซิลดอร์ฟที่ไม่ใช้ใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 แต่เคยใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1974 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1988 จะได้รับดลือกเป็นสนามกีฬาที่สิบ ในทางกลับกัน ฮันโนเฟอร์ นูเรมเบิร์ก และไคเซอร์สเลาเทิร์น เมืองเจ้าภาพในการแข่งขัน ค.ศ. 2006 (นอกจากการแข่งขันใน ค.ศ. 1974 และ 1988 ในกรณีของฮันโนเฟอร์) จะไม่ใช้ในการแข่งขันนี้ มิวนิก ที่ตั้งของเกมแรกในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 ก็เป็นเมืองเจ้าภาพในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ที่มีหลายประเทศเป็นเจ้าภาพ โดยเป็นสถานที่แข่งขัน 4 ครั้ง (เยอรมนีเข้าแข่งสามครั้ง) ท่ามกลางผู้ชมที่ลดลงอย่างมากเนื่องจากข้อจำกัดต่อโควิด-19
สนามกีฬาอื่น ๆ อย่างในเบรเมินและเมินเชินกลัทบัคไม่ได้รับเลือก พื้นที่ที่มีจำนวนสนามกีฬามากที่สุดในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 คือภูมิภาคมหานครไรน์-รูฮร์ในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินที่มีเมืองเจ้าภาพ 4 แห่งจากทั้งหมด 10 แห่ง (ดอร์ทมุนท์, ดึสเซิลดอร์ฟ, เก็ลเซินเคียร์เชิน และโคโลญ)
| เบอร์ลิน | มิวนิก | ดอร์ทมุนท์ | ชตุทการ์ท |
| --- | --- | --- | --- |
| โอลึมพีอาชตาดีอ็อน | ฟุสบัลอาเรนามึนเชิน | เว็สท์ฟาเลินชตาดีอ็อน | ชตุทการ์ทอาเรนา |
| ความจุ: 71,000 | ความจุ: 66,000 | ความจุ: 62,000 | ความจุ: 51,000 |

เก็ลเซินเคียร์เชิน: เบอร์ลินมิวนิกดอร์ทมุนท์เก็ลเซินเคียร์เชินชตุทการ์ทฮัมบวร์คดึสเซิลดอร์ฟโคโลญแฟรงก์เฟิร์ตไลพ์ซิช
อาเรนาเอาฟ์ชัลเคอ: เบอร์ลินมิวนิกดอร์ทมุนท์เก็ลเซินเคียร์เชินชตุทการ์ทฮัมบวร์คดึสเซิลดอร์ฟโคโลญแฟรงก์เฟิร์ตไลพ์ซิช
ความจุ: 50,000: เบอร์ลินมิวนิกดอร์ทมุนท์เก็ลเซินเคียร์เชินชตุทการ์ทฮัมบวร์คดึสเซิลดอร์ฟโคโลญแฟรงก์เฟิร์ตไลพ์ซิช
: เบอร์ลินมิวนิกดอร์ทมุนท์เก็ลเซินเคียร์เชินชตุทการ์ทฮัมบวร์คดึสเซิลดอร์ฟโคโลญแฟรงก์เฟิร์ตไลพ์ซิช
ฮัมบวร์ค: เบอร์ลินมิวนิกดอร์ทมุนท์เก็ลเซินเคียร์เชินชตุทการ์ทฮัมบวร์คดึสเซิลดอร์ฟโคโลญแฟรงก์เฟิร์ตไลพ์ซิช
ฟ็อลคส์พาร์คชตาดีอ็อน: เบอร์ลินมิวนิกดอร์ทมุนท์เก็ลเซินเคียร์เชินชตุทการ์ทฮัมบวร์คดึสเซิลดอร์ฟโคโลญแฟรงก์เฟิร์ตไลพ์ซิช
ความจุ: 49,000: เบอร์ลินมิวนิกดอร์ทมุนท์เก็ลเซินเคียร์เชินชตุทการ์ทฮัมบวร์คดึสเซิลดอร์ฟโคโลญแฟรงก์เฟิร์ตไลพ์ซิช
: เบอร์ลินมิวนิกดอร์ทมุนท์เก็ลเซินเคียร์เชินชตุทการ์ทฮัมบวร์คดึสเซิลดอร์ฟโคโลญแฟรงก์เฟิร์ตไลพ์ซิช
| ดึสเซิลดอร์ฟ | ฮัมบวร์ค | โคโลญ | ไลพ์ซิช |
| แมร์คัวร์ชปีล-อาเรนา | วัลท์ชตาดีอ็อน | ไรน์เอแนร์กีชตาดีอ็อน | เร็ดบุลอาเรนา |
| ความจุ: 47,000 | ความจุ: 47,000 | ความจุ: 43,000 | ความจุ: 40,000 |
รอบคัดเลือก

บทความหลัก: ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 รอบคัดเลือก
ประเทศเยอรมนีเข้ารอบการแข่งขันในฐานะเจ้าภาพอัตโนมัติ ส่วน 23 ทีมที่เหลือตัดสินผ่านการแข่งขันรอบคัดเลือก โดย 20 ทีมตัดสินผ่านการคัดเลือกผู้ชนะและอีก 10 ทีมโดยตรง ส่วนอีก 3 ทีมตัดสินผ่านรอบเพลย์ออฟ สิทธิ์ในการเข้าแข่งขันในรอบเพลย์ออฟ จะตกเป็นของทีมที่ทำได้ดีที่สุดในยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2022–23 ที่ไม่ได้เข้ารอบผ่านการแข่งขันรอบคัดเลือกหลัก การจับสลากฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 รอบคัดเลือกจัดขึ้นในวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2022 ที่เฟสต์ฮัลเลอในแฟรงก์เฟิร์ต การแข่งขันรอบคัดเลือกจัดขึ้นในช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 ส่วนรอบเพลย์ออฟสามครั้งจัดขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2024
รอบคัดเลือก > ทีมที่ผ่านเข้ารอบ

| ทีม | วิธีการเข้ารอบ | วันที่เข้ารอบ | จำนวนครั้งที่เข้ารอบ |
| --- | --- | --- | --- |
|  เยอรมนี | * !เจ้าภาพ | 27 กันยายน ค.ศ. 2018 | 13 (1972, 1976, 1980, 1984, 1988, 1992, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2016, 2020) |
|  เบลเยียม | กลุ่มเอฟ สองอันดับสูงสุด | 13 ตุลาคม ค.ศ. 2023 | 6 (1972, 1980, 1984, 2000, 2016, 2020) |
|  ฝรั่งเศส | กลุ่มบี ชนะเลิศ | 13 ตุลาคม ค.ศ. 2023 | 10 (1960, 1984, 1992, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2016, 2020) |
|  โปรตุเกส | กลุ่มเจ ชนะเลิศ | 13 ตุลาคม ค.ศ. 2023 | 8 (1984, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2016, 2020) |
|  สเปน | กลุ่มเอ สองอันดับสูงสุด | 15 ตุลาคม ค.ศ. 2023 | 11 (1964, 1980, 1984, 1988, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2016, 2020) |
|  สกอตแลนด์ | กลุ่มเอ สองอันดับสูงสุด | 15 ตุลาคม ค.ศ. 2023 | 3 (1992, 1996, 2020) |
|  ตุรกี | กลุ่มดี สองอันดับสูงสุด | 15 ตุลาคม ค.ศ. 2023 | 5 (1996, 2000, 2008, 2016, 2020) |
|  ออสเตรีย | กลุ่มเอฟ สองอันดับสูงสุด | 16 ตุลาคม ค.ศ. 2023 | 3 (2008, 2016, 2020) |
|  อังกฤษ | กลุ่มซี ชนะเลิศ | 17 ตุลาคม ค.ศ. 2023 | 10 (1968, 1980, 1988, 1992, 1996, 2000, 2004, 2012, 2016, 2020) |
|  ฮังการี | กลุ่มจี ชนะเลิศ | 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 4 (1964, 1972, 2016, 2020) |
|  สโลวาเกีย | กลุ่มเจ รองชนะเลิศ | 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 5 (1960, 1976, 1980, 2016, 2020) |
|  แอลเบเนีย | กลุ่มอี ชนะเลิศ | 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 1 (2016) |
|  เดนมาร์ก | กลุ่มเอช ชนะเลิศ | 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 9 (1964, 1984, 1988, 1992, 1996, 2000, 2004, 2012, 2020) |
|  เนเธอร์แลนด์ | กลุ่มบี รองชนะเลิศ | 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 10 (1976, 1980, 1988, 1992, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2020) |
|  โรมาเนีย | กลุ่มไอ ชนะเลิศ | 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 5 (1984, 1996, 2000, 2008, 2016) |
|  สวิตเซอร์แลนด์ | กลุ่มไอ รองชนะเลิศ | 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 5 (1996, 2004, 2008, 2016, 2020) |
|  เซอร์เบีย | กลุ่มจี รองชนะเลิศ | 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 5 (1960, 1968, 1976, 1984, 2000) |
|  เช็กเกีย | กลุ่มอี รองชนะเลิศ | 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 10 (1960, 1976, 1980, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2016, 2020) |
|  อิตาลี | กลุ่มซี รองชนะเลิศ | 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 10 (1968, 1980, 1988, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2016, 2020) |
|  สโลวีเนีย | กลุ่มเอช รองชนะเลิศ | 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 1 (2000) |
|  โครเอเชีย | กลุ่มดี รองชนะเลิศ | 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 | 6 (1996, 2004, 2008, 2012, 2016, 2020) |
|  จอร์เจีย | เพลย์ออฟ สายซี ชนะเลิศ | 26 มีนาคม ค.ศ. 2024 | 0 (ครั้งแรก) |
|  ยูเครน | เพลย์ออฟ สายบี ชนะเลิศ | 26 มีนาคม ค.ศ. 2024 | 3 (2012, 2016, 2020) |
|  โปแลนด์ | เพลย์ออฟ สายเอ ชนะเลิศ | 26 มีนาคม ค.ศ. 2024 | 4 (2008, 2012, 2016, 2020) |
↑  ตัวหนา หมายถึงชนะเลิศในปีนั้น ตัวเอียง หมายถึงเป็นเจ้าภาพในปีนั้น
↑  ตั้งแต่ ค.ศ. 1972 ถึง 1988 เยอรมนีเข้าร่วมในฐานะเยอรมนีตะวันตก
1 2  ตั้งแต่ ค.ศ. 1960 ถึง 1980 สโลวาเกียและเช็กเกียเข้าร่วมในนามเชโกสโลวาเกีย
↑  ตั้งแต่ ค.ศ. 1960 ถึง 1984 เซอร์เบียเข้าร่วมในนามยูโกสลาเวีย และใน ค.ศ. 2000 ในนามยูโกสลาเวีย
↑  ยูโกสลาเวียในครั้งแรกปรากฏตัวในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1992 (หลังจากรอบคัดเลือกในฐานะยูโกสลาเวีย) แต่ถูกแทนที่หลังจากถูกสหประชาชาติสั่งแบนจากกีฬาระหว่างประเทศทั้งหมด
ผู้เล่น

บทความหลัก: ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024
แต่ละทีมจะต้องจัดส่งรายชื่อที่มีผู้เล่นอย่างน้อย 23 คน และอย่างมาก 26 คน ภายในระยะเวลาที่กำหนด คือวันที่ 7 มิถุนายน
รอบแบ่งกลุ่ม

เวลาทั้งหมดคือเวลาออมแสงยุโรปกลาง (UTC+2)
รอบแบ่งกลุ่ม > กลุ่มเอ

บทความหลัก: ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 กลุ่มเอ
| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การผ่านเข้ารอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เยอรมนี (H) | 3 | 2 | 1 | 0 | 8 | 2 | +6 | 7 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 2 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 3 | 1 | 2 | 0 | 5 | 3 | +2 | 5 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 3 |  ฮังการี | 3 | 1 | 0 | 2 | 2 | 5 | −3 | 3 |  |
| 4 |  สกอตแลนด์ | 3 | 0 | 1 | 2 | 2 | 7 | −5 | 1 |  |
แหล่งที่มา: ยูฟ่า
 เจ้าภาพ.
รอบแบ่งกลุ่ม > กลุ่มบี

บทความหลัก: ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 กลุ่มบี
| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การผ่านเข้ารอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สเปน | 3 | 3 | 0 | 0 | 5 | 0 | +5 | 9 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 2 |  อิตาลี | 3 | 1 | 1 | 1 | 3 | 3 | 0 | 4 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 3 |  โครเอเชีย | 3 | 0 | 2 | 1 | 3 | 6 | −3 | 2 |  |
| 4 |  แอลเบเนีย | 3 | 0 | 1 | 2 | 3 | 5 | −2 | 1 |  |
แหล่งที่มา: ยูฟ่า
รอบแบ่งกลุ่ม > กลุ่มซี

บทความหลัก: ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 กลุ่มซี
| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การผ่านเข้ารอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อังกฤษ | 3 | 1 | 2 | 0 | 2 | 1 | +1 | 5 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 2 |  เดนมาร์ก | 3 | 0 | 3 | 0 | 2 | 2 | 0 | 3 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 3 |  สโลวีเนีย | 3 | 0 | 3 | 0 | 2 | 2 | 0 | 3 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 4 |  เซอร์เบีย | 3 | 0 | 2 | 1 | 1 | 2 | −1 | 2 |  |
แหล่งที่มา: ยูฟ่า
หมายเหตุ:
1 2  ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รอบคัดเลือก ตารางคะแนนโดยรวม: เดนมาร์ก อันดับที่ 9, สโลวีเนีย อันดับที่ 15.
รอบแบ่งกลุ่ม > กลุ่มดี

บทความหลัก: ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 กลุ่มดี
| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การผ่านเข้ารอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ออสเตรีย | 3 | 2 | 0 | 1 | 6 | 4 | +2 | 6 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 2 |  ฝรั่งเศส | 3 | 1 | 2 | 0 | 2 | 1 | +1 | 5 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 3 |  เนเธอร์แลนด์ | 3 | 1 | 1 | 1 | 4 | 4 | 0 | 4 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 4 |  โปแลนด์ | 3 | 0 | 1 | 2 | 3 | 6 | −3 | 1 |  |
แหล่งที่มา: ยูฟ่า
รอบแบ่งกลุ่ม > กลุ่มอี

บทความหลัก: ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 กลุ่มอี
| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การผ่านเข้ารอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  โรมาเนีย | 3 | 1 | 1 | 1 | 4 | 3 | +1 | 4 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 2 |  เบลเยียม | 3 | 1 | 1 | 1 | 2 | 1 | +1 | 4 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 3 |  สโลวาเกีย | 3 | 1 | 1 | 1 | 3 | 3 | 0 | 4 | ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก |
| 4 |  ยูเครน | 3 | 1 | 1 | 1 | 2 | 4 | −2 | 4 |  |
แหล่งที่มา: ยูฟ่า