stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟรัสตัม

ฟรัสตัมห้าเหลี่ยม
ฟรัสตัม (อังกฤษ: frustum, พหูพจน์: frusta) คือรูปทรงเรขาคณิตที่เป็นส่วนหนึ่งของพีระมิดหรือทรงกรวย โดยการตัดด้วยระนาบสองระนาบที่ขนานกัน ฟรัสตัมที่มีฐานเป็นรูปหลายเหลี่ยม (polygon) สามารถจัดได้เป็นพริสมาทอยด์ (prismatoid) ชนิดหนึ่ง และหน้าตัด (ฐาน) ทั้งสองจะเป็นรูปที่ได้สัดส่วนกัน
ปริมาตร

ปริมาตรของฟรัสตัม V สามารถหาได้จากสูตร
เมื่อ h คือความสูงของฟรัสตัม และ B1 กับ B2 คือพื้นที่ผิวบนฐานทั้งสองด้าน
แต่ก็ยังมีอีกสูตรหนึ่ง ซึ่งใช้คำนวณปริมาตรก่อนการตัดพีระมิดหรือทรงกรวยให้เป็นฟรัสตัม ดังนี้
เมื่อ h1 และ h2 เป็นความสูงจากระนาบทั้งสองขึ้นไปยังยอดเดิมของพีระมิดหรือทรงกรวย
ดูเพิ่ม

ไบฟรัสตัม (bifrustum)
แหล่งข้อมูลอื่น

เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Pyramidal frustum" จากแมทเวิลด์.
เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Conical frustum" จากแมทเวิลด์.
http://www.gomath.com/geometry/frustcone.php เก็บถาวร 2005-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ยามาดะ ครอบครัวนี้ไม่ธรรมดา

ยามาดะ ครอบครัวนี้ไม่ธรรมดา (ญี่ปุ่น: ホーホケキョとなりの山田くん; โรมาจิ: Houhokekyo Tonari no Yamada-kun) หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า "My Neighbors the Yamadas" เป็นภาพยนตร์อนิเมะที่กำกับโดย อิซาโอะ ทาคาฮาตะ เข้าฉายที่ญี่ปุ่นเมื่อ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 ภาพยนตร์คอมิดี้เกี่ยวกับครอบครัวที่นำเสนอออกมาในลักษณะหนังสือการ์ตูนลายเส้น ซึ่งแตกต่างจากภาพยนตร์เรื่องอื่นจากสตูดิโอจิบลิเรื่องอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง แม้ว่าจะได้รับเสียงวิจารณ์ที่ค่อนข้างดี แต่เรื่องนี้กลับไม่สามารถเก็บรายได้ที่ดีบนตารางบ็อกซ์ออฟฟิศ และได้รับการจัดจำหน่ายในรูปแบบดีวีดีในอเมริกาในเดือน สิงหาคม พ.ศ. 2548 อำนวยการสร้างโดย โทชิโอะ ซูซึกิ (สตูดิโอจิบลิ)
เรื่องราวกล่าวถึงหลากชีวิตของครอบครัวญี่ปุ่น ชีวิตที่ยุ่งเหยิงของพวกเขา เป็นภาพยนตร์ที่สนุกสนานและเล่าเรื่องถึงความบริสุทธิ์เช่นเดียวกับผลงานเรื่องอื่นของ อิซาโอะ ทาคาฮาตะ
เดิม "ยามาดะ ครอบครัวนี้ไม่ธรรมดา" ใช้ชื่อเรื่องว่า "โทนาริ โนะ ยามาดะคุง" (ญี่ปุ่น: となりの山田くん; โรมาจิ: Tonari no Yamada-kun) ซึ่งเป็นการ์ตูนสี่ช่อง เขียนโดย ฮิซาอิจิ อิชิอิ เริ่มลงตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์อาซาฮี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 แต่หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2540 ได้มีการเปลี่ยนตัวเอกของเรื่องใหม่ เป็นน้องสาวที่ชื่อโนโนโกะแทน เนื่องจากโนโนโกะเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมมากกว่าตัวเอกหลายเท่า ด้วยเหตุนี้ "โทนาริ โนะ ยามาดะคุง" จึงถูกเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น โนโนจัง (ญี่ปุ่น: ののちゃん; โรมาจิ: Nono-chan) ต่อมาได้มีการสร้างเป็นอนิเมะโดยโตเอ แอนิเมชัน ออกอากาศในช่วงปี พ.ศ. 2544 - 2545 ทางสถานีทีวีอาซาฮี มีความยาวทั้งสิ้น 61 ตอน
ในประเทศไทย โนโนจังเคยออกอากาศทางยูบีซีสปาร์ค ช่อง 28 ของสถานีเคเบิลโทรทัศน์ยูบีซี เมื่อปี พ.ศ. 2548 ปัจจุบันได้ออกอากาศจบชุดไปแล้ว
ตัวละคร

ยามาดะ ทากาชิ และ มัทซึโกะ - พ่อและแม่
ยามาโนะ ชิเงะ - แม่ของมัทซึโกะ
ยามาดะ โนโบรุ - ลูกชาย (อดีตตัวเอกของเรื่อง)
ยามาดะ โนโนโกะ - ลูกสาว (ตัวเอกของเรื่อง)
โปจิ - สุนัขสัตว์เลี้ยงของครอบครัว
มีดรบ

Gerber LHR Combat Knife ออกแบบโดย Matt Larsen, Bill Harsey, Jr. และ Chris Reeve
มีดรบ หรือ มีดสั้น เป็นมีดที่ถูกออกแบบมาเพื่อใช้ในทางทหาร โดยเฉพาะการต่อสู้ระยะประชิด แต่หลังจากช่วงสงครามสนามเพลาะ มีดนี้ถูกออกแบบขึ้นเพื่อใช้เป็นเครื่องมืออเนกประสงค์เพิ่มขึ้นจากจุดประสงค์เดิม อาทิ การตัดกิ่งไม้ใบไม้ การงัดลังไม้เช่นลังกระสุน การประกอบอาหาร และการใช้งานด้านอื่น ๆ เพื่อการดำรงชีวิต มีดต่อสู้อาจแบ่งเป็นมีดใบตายและมีดพับอีกด้วย
มวลชนสัมพันธ์

มวลชนสัมพันธ์ คือ ชมส.การทำกิจกรรมที่ภาครัฐร่วมกับชุมชน หรือชาวบ้าน เพื่อประชาชนได้มีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็น   โดยมีการประชุม หน้าที่หลักส่วนงานที่เกี่ยวข้อง  ออกพบปะเยี่ยมเยียนแสวงหาความร่วมมือจากประชาชน และ การมีส่วนร่วมกับชุมชน
พระเจ้าอเบลแห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าอเบลแห่งเดนมาร์ก หรือ อเบล วัลเดมาร์เซน (ค.ศ. 1218 - 29 มิถุนายน ค.ศ. 1252) ทรงเป็นดยุกแห่งชเลสวิกตั้งแต่ค.ศ. 1232 ถึงค.ศ. 1252 และเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กตั้งแต่ค.ศ. 1250 จนกระทั่งสวรรคต พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์กที่ประสูติแต่พระมเหสีพระองค์ที่สองคือ บึเร็งการียาแห่งโปรตุเกส และเป็นพระอนุชาในพระเจ้าอีริคที่ 4 แห่งเดนมาร์ก และพระเชษฐาในพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
ขณะทรงเป็นดยุกแห่งชเลสวิก พระองค์ทรงขัดแย้งกับกษัตริยอีริคที่ 4 ผู้เป็นพระเชษฐา ซึ่งกษัตริย์ถูกลอบปลงพระชนม์ในปีค.ศ. 1250 และเป็นที่โจษจันว่ามีการวางแผนฆาตกรรม ดยุกอเบลทรงกล่าวคำสาบานต่อพระเจ้าเพื่อลบล้างมลทินนั้น และพระองค์ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นพระมหากษัตริย์ พระองค์ทรงครองราชย์ในช่วงเวลาสั้นๆ เนื่องจากทรงถูกปลงพระชนม์ขณะปฏิบัติการทางทหารในฟรีเชีย
รัชกาลของกษัตริย์อเบลเป็นรัชกาลที่มีระยะเวลาสั้นที่สุดในบรรดาพระมหากษัตริย์เดนมาร์กในศตวรรษที่ 9 พระองค์ทรงสร้างการสืบทอดตำแหน่งดยุกแห่งชเลสวิกผ่านการสืบทายาทใน "ตระกูลอเบล" ซึ่งปกครองดัชชีชเลสวิกจนถึงปีค.ศ. 1375
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

ในปีค.ศ. 1232 มีการเลือกตั้งให้เจ้าชายอีริค พระเชษฐาของพระองค์ให้ขึ้นเป็นพระประมุขร่วมของพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระราชบิดาและเป็นรัชทายาท ส่วนเจ้าชายอเบลได้รับการเลือกให้สืบตำแหน่งของพระเชษฐาในตำแหน่ง ดยุกแห่งชเลสวิก
ในปีค.ศ. 1237 ดยุกอเบลได้อภิเษกสมรสกับเม็ชทิลท์แห่งฮ็อลชไตน์ ธิดาในเคานท์อดอล์ฟที่ 4 แห่งฮ็อลชไตน์ (ค.ศ. 1205-1261) เนื่องจากเคานท์อดอล์ฟที่ 4 ทรงสละทางโลก และสละตำแหน่งเพื่อไปเป็นนักบวชในคณะฟรานซิสกันในปีเดียวกัน ดยุกอเบลจึงต้องกลายเป็นผู้สำเร็จราชการให้แก่พระอนุชาของพระมเหสีที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะได้แก่ โยฮันน์ที่ 1 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-คีล (ค.ศ. 1226-1263) และเกอร์ฮาร์ดที่ 1 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-อิตเซโฮเอ (ค.ศ. 1232-1290)
ดยุกแห่งชเลสวิก

หลังจากการสวรรคตของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ในปีค.ศ. 1241 ยุวกษัตริย์อีริค พระเชษฐาของดยุกอเบลได้ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก ในปีต่อมา ดยุกอเบลได้ต่อต้านพระเชษฐา เนื่องจากพระองค์อยากจะให้ดัชชีชเลสวิกเป็นเอกราช พระองค์ได้เผาทำลายและปล้นสะดมตั้งแต่เมืองราเนอส์ไปจนถึงโอเดนเซ บนเกาะฟึน กษัตริย์อีริคได้ทำให้กองทัพของดยุกอเบลต้องประหลาดใจด้วยการโจมตีค่ายของอเบลที่ชเลสวิก ทำให้โซฟีแห่งชเลสวิก พระธิดาที่ยังเยาว์ของดยุกอเบลต้องหลบหนี "ด้วยพระบาทที่เปลือยเปล่าไร้รองพระบาท"
การสู้รบยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่ง เจ้าหญิงโซฟีแห่งเดนมาร์ก (ราว ค.ศ. 1217-1247) พระเชษฐภคินีของดยุกอเบล และเป็นชายาในโยฮันที่ 1 มาร์เกรฟแห่งบรันเดนบูร์ก (ราวค.ศ. 1213-1266) เข้ามาเป็นคนกลางในการเจรจาไกล่เกลี่ยข้อตกลงระหว่างดยุกอเบลและกษัตริย์อีริคที่ 4 ซึ่งดำเนินไปจนถึงค.ศ. 1250 เมื่อกษัตริย์อีริคที่ 4 ถูกลอบปลงพระชนม์ขณะเสด็จไปเยี่ยมเยือนตำหนักของดยุกอเบลในชเลสวิก
พระมหากษัตริย์

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระเจ้าอเบล |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
การทูล: Hans Majestæt  (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Deres Majestæt  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
กษัตริย์อีริคที่ 4 ทรงถูกปลงพระชนม์โดยเลฟ กัดมุนด์เซน (ราวค.ศ. 1195-1252) มหาดเล็กของดยุกอเบลและมือสังหารคนอื่นๆ พระวรกายไร้เศียรของกษัตริย์ถูกโยนทิ้งลงอ่าวชเล แต่ดยุกอเบลและขุนนางยี่สิบสี่คนจะประกอบพิธีสาบานอย่างเป็นทางการ ("พิธีสัตย์สาบานโหลทวีคูณ"; ในเดนมาร์ก "dobbelt tolvter-ed") ว่า องค์ดยุกไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฆาตกรรม แต่เป็นที่รู้ไปทั่วในหมู่พสกนิกรว่า กษัตริย์อีริคถูกปลงพระชนม์ด้วยคำสั่งของพระอนุชา มีคำที่คนทั่วไปพูดกันตามคติศาสนายูดายว่าทรงเป็น "อาเบลตามชื่อ แต่เป็นคาอินตามการกระทำ" (เดนมาร์ก, "Abel af navn, Kain af gavn") (ตำนานของศาสนายูดายระบุว่าคาอินผู้เป็นพี่ชายฆ่าอาเบลผู้เป็นน้องชาย)
สวรรคต

หลังจากทรงปลดเปลื้องจากข้อกล่าวหาด้วยคำสาบานแล้ว ดยุกอเบลได้รับการประกาศให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กที่สภาวีบอร์ก ในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1250 กษัตริย์อเบลครองราชย์ได้เพียงหนึ่งปีครึ่ง พระองค์ทรงได้รับข่าวว่าชาวนาในฟรีเชียนำโดยซิกโก สฮาร์เดมาแห่งฟรีส์ลันด์ ปฏิเสธที่จะจ่ายภาษีตามที่เดนมาร์กเรียกเก็บ กษัตริย์อเบลจึงจัดกองทัพเพื่อไปปราบปราม ขณะทรงมีพระชนมายุ 33 พรรษา กษัตริย์อเบลถูกปลงพระชนม์โดยช่างทำล้อเกวียนที่ชื่อว่า เฮนเนอ ทรงถูกสังหารบนสะพานฮูซุมใกล้เมืองไอเดอสเต็ดท์ ในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1252
ในขณะนั้นพระโอรสของกษัตริย์อเบลคือ  วัลเดมาร์ที่ 3 ดยุกแห่งชเลสวิก (ค.ศ. 1238-1257) ถูกจับตัวเรียกค่าไถ่โดยอาร์กบิชอปแห่งโคโลญ และดังนั้นพระอนุชาของกษัตริย์คือ เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์ ได้ประกอบพิธีราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์ในวันคริสต์มาสปีค.ศ. 1252 ณ มหาวิหารลุนด์
หลังจากการสวรรคตของกษัตริย์อเบล สมเด็จพระพันปีหลวงเม็ชทิลท์ได้เข้าถือครองเป็นนางชีในคอนแวนต์ แต่หลังจากนั้นทรงสละทางศาสนาเพื่อเสกสมรสกับขุนนางสวีเดนคือ บีร์เยอ ยาร์ล ในปีค.ศ. 1261  บีร์เยอเคยเป็นศัตรูของกษัตริย์อเบล และไม่นานก่อนกษัตริย์สวรรคต บีร์เยอสร้างความพยาบาทอันยาวนานทางการทหารต่อต้านพระองค์ และทุกอย่างยุติลงเมื่อกษัตริย์สวรรคต
มรดก

ผู้คนจำนวนมากมองว่าการสวรรคตอย่างปัจจุบันทันด่วนของกษัตริย์อเบลเป็นการพิพากษาจากพระเจ้าด้วยความผิดที่พระองค์ปลงพระชนม์พระเชษฐา พระบรมศพของกษัตริย์อเบลถูกฝังที่มหาวิหารชเลสวิก ว่ากันว่าบาทหลวงได้ยินเสียงแปลกๆ ในตอนกลางคืน พวกเขาจึงกลัวที่จะเข้าไปในโบสถ์ช่วงนั้น พวกเขาเชื่อว่าดวงพระวิญญาณที่ชั่วร้ายของกษัตริย์อเบลจะออกมาดำเนินไปทั่วในตอนกลางคืน ดังนั้นพระบรมศพของกษัตริย์จึงถูกนำออกมานอกโบสถ์ และยัดพระบรมศพลงในหลุมศพที่เปียกชื้นข้างปราสาทก็อททร็อปนอกเมืองชเลสวิก บางคนได้นำไม้ตอกเสียบทะลุโลงเข้าหน้าอกของกษัตริย์อเบลเพื่อแน่ใจว่าพระองค์ยังคงอยู่ในหลุมศพนั้น มีการเล่าขานกันมายาวนานว่าผีกษัตริย์ไม่พบความสุขสงบและบางครั้งมีรายงานเกี่ยวกับ "การล่าสัตว์ของอเบล" ซึ่งปรากฏชายใบหน้าสีดำขี่ม้าสีขาว พร้อมสุนัขปีศาจล่าเนื้อ ออกล่าไปบริเวณท่าเทียบเรือและป่าของชเลสวิก
เชื้อสายของกษัตริย์อเบล ถูกเรียกว่า "ตระกูลอเบล" ปกครองจัตแลนด์ใต้จนถึงปีค.ศ. 1375 มักจะร่วมมือกับญาติวงศ์ในฮ็อลชไตน์ ในการสร้างปัญหาถาวรให้แก่รัฐบาลเดนมาร์ก พวกเขาแยกกันปกครองฟรีเชีย ฮ็อลชไตน์และชเลสวิกส่วนใหญ่ซึ่งอยู่ในเขตเดนมาร์ก พระปนัดดาของพระองค์ครองราชย์ในช่วงเวลาสั้นๆ คือ พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก ก่อนจะถูกปลดออกจากราชบัลลังก์ แต่เชื้อสายของกษัตริย์อเบลได้สืบราชบัลลังก์ผ่านพระปนัดดาหญิงคือ เฮลวิกแห่งชเลสวิช ที่ได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กผ่านการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก เชื้อสายของพระราชินีเฮลวิกสิ้นสุดลงด้วยรัชกาลของพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 3 ผู้สืบบัลลังก์ต่อมาคือ พระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์กก็สืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์อเบล ผ่านพระราชธิดาคือ เจ้าหญิงโซฟี ดังนั้นถ้าไม่นับเชื้อสายของพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 1 ที่สืบมาถึงพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 พระมหากษัตริย์เดนมาร์กทุกพระองค์ล้วนสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์อเบล
อภิเษกสมรสและพระโอรสธิดา

ทรงอภิเษกสมรสกับเม็ชทิลท์แห่งฮ็อลชไตน์ หรือ มาทิลดา ในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1237 มีพระราชโอรสธิดาดังนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา |
| - | เจ้าชายวัลเดมาร์ที่ 3 ดยุกแห่งชเลสวิก | ค.ศ. 1238 | ค.ศ. 1257 | ไม่ทรงอภิเษกสมรส |

| - | เจ้าหญิงโซฟีแห่งเดนมาร์ก | ค.ศ. 1240 | หลัง ค.ศ. 1284 | อภิเษกสมรสวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1258 กับ เบิร์นฮาร์ดที่ 1 เจ้าชายแห่งอัลฮัลท์-เบิร์นบูร์ก มีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ ได้แก่ โยฮันที่ 1 เจ้าชายแห่งอัลฮัลท์-เบิร์นบูร์ก อัลเบร็คท์ บิชอปแห่งฮัลเบอสตัดท์ เบิร์นฮาร์ดที่ 2 เจ้าชายแห่งอัลฮัลท์-เบิร์นบูร์ก ไฮน์ริช เจ้าคณะโดมินิกันในฮัลเบอสตัดท์ รูดอล์ฟแห่งอัลฮัลท์-เบิร์นบูร์ก โซฟี เคานท์เตสแห่งฮ็อลชไตน์ |

|  | เจ้าชายอีริคที่ 1 ดยุกแห่งชเลสวิก | ราว ค.ศ. 1241 | 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1272 | อภิเษกสมรส ค.ศ. 1259 หรือ 1260 กับ มาร์กาเรเธแห่งรือเกิน มีพระโอรสธิดา 3 พระองค์ ได้แก่ มาร์เกรเธอ เคานท์เตสแห่งชเวรีน วัลเดมาร์ที่ 4 ดยุกแห่งชเลสวิก อีริค ลอร์ดแห่งลังก์เอลันด์ |

| - | เจ้าชายอเบล ลอร์ดแห่งลังก์เอลันด์ | ค.ศ. 1252 | ค.ศ. 1279 | อภิเษกสมรส กับ เม็ชทิลท์แห่งชเวรีน มีพระธิดา 1 พระองค์ ได้แก่ มาร์เกรเธอ อธิการิณีอารามซาร์เรนทีน |

อนุสรณ์รำลึกการสวรรคตของกษัตริย์อเบลตั้งอยู่ในป่านอกชเลสวิก (เยอรมัน: Tiergarten, เดนมาร์ก: Dyrehave)
มะเม่าดง

| มะเม่าดง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malpighiales
วงศ์:: Phyllanthaceae
เผ่า:: Antidesmeae
สกุล:: Antidesma
สปีชีส์:: A.  bunius
ชื่อทวินาม
Antidesma bunius (L.) Spreng.

มะเม่าดง หรือ เม่าช้าง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Antidesma bunius) ภาษากะเหรี่ยงเรียกส่าคู่โพ เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Phyllanthaceae แยกเพศ ลำต้นตรง ใบหนาและเหนียวเป็นมันวาว เส้นกลางใบนูนเด่นด้านหลังใบ ใบอ่อนสีม่วงแดงเป็นมัน หลังใบสีเขียวเข้มกว่าท้องใบ ดอกช่อมีดอกย่อยจำนวนมาก ดอกตัวผู้ไม่มีก้านดอก กลีบดอกกลม ดอกตัวเมียมีก้านดอก ผลสดมีเมล็ดเดียว สีแดงอมเหลืองไปจนถึงม่วง แดงอมน้ำเงิน เนื้อผลฉ่ำน้ำ เมล็ดรูปไข่ มีถิ่นกำเนิดในอินเดียแถบเทือกเขาหิมาลัย กระจายพันธุ์ลงมาทางใต้จนถึงศรีลังกา พม่า มาเลเซีย ปลูกเป็นการค้าในอินโดนีเซียและอินโดจีน
ผลสดรับประทานได้ มีสีติดมือและปาก สุกไม่พร้อมกัน เมื่อดิบเปรี้ยว นิยมใช้ทำแยม น้ำคั้นผลสุกใช้ทำเครื่องดื่มหรือไวน์ อินโดนีเซียใช้ผลิตน้ำปลาที่มีรสเปรี้ยว ใบอ่อนใช้ปรุงแต่งรสเปรี้ยวและรับประทานเป็นผัก เปลือกลำต้นมีอัลคาลอยด์และมีรายงานว่าเป็นพิษ รสเปรี้ยวของผลเกิดจากกรดซิตริก
แหล่งข้อมูลอื่น

Purdue New Crops Profile
Antidesma Species Accounts
ยาเอบะ

มาโซระ ฮิโนะ นักร้องและนางแบบชาวญี่ปุ่นที่มีฟันแบบ ยาเอบะ
ในภาษาญี่ปุ่น ยาเอบะ (ญี่ปุ่น: 八重歯; โรมาจิ: yaeba; "ฟันคู่") เป็นฟันมนุษย์ที่มีรูปร่างคล้ายเขี้ยว โดยเฉพาะฟันส่วนบน ส่วนใหญ่มักสื่อถึงฟันที่โตทับฟันอีกซี่หรือยื่นสูงขึ้นจากเหงือก ในประเทศญี่ปุ่น สิ่งนี้สื่อถึงสัญญาณของความอ่อนเยาว์และความงามตามธรรมชาติ ใน ค.ศ. 2013 เคยมีกระแสที่สาววัยรุ่นเข้าไปทำทันตกรรมเพื่อครอบฟันเขี้ยวส่วนบน
ยุทธการที่อิเหลง (ค.ศ. 208)

ระวังสับสนกับ ยุทธการที่อิเหลง
| ด ค กการทัพเซ็กเพ็ก |
| --- | --- |
 เตียงปัน  เซ็กเพ็ก  อิเหลง  หลู่  หับป๋า  กังเหลง 
ยุทธการที่อิเหลง (จีน: 夷陵之战 (208年)) เป็นการต่อสู้ระหว่างขุนศึก ซุนกวน และ โจโฉ ในปี ค.ศ. 208 ในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก โดยสมรภูมิรบครั้งนี้เกิดขึ้นที่อิเหลงตำบลเล็ก ๆ ในเขตเมืองกังเหลงซึ่งอยู่ในเขตแดนของจังหวัด เกงจิ๋ว โดยเป็นการปะทะกันของกองทัพซุนกวนภายใต้การนำทัพของแม่ทัพใหญ่ จิวยี่ และกองทัพโจโฉภายใต้การนำทัพของแม่ทัพใหญ่แห่งวุยก๊ก โจหยิน
จุดเริ่มต้นของสงครามครั้งนี้เกิดขึ้นภายหลังจากความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของโจโฉในยุทธการที่ผาแดงกองทัพโจโฉได้แตกกระสานซ่านเซ็นไปคนละทิศคนละทางซึ่งโจหยินได้คุมทหารม้าจำนวน 6,000 นายมารักษาเมืองกังเหลงจนเจอกับทัพของจิวยี่จำนวน 31,000 นายซึ่งมาตั้งค่ายพักอยู่ริมฝั่งด้านใต้ของ แม่น้ำแยงซี เพื่อดักโจมตีกองทัพโจโฉ
ขณะเดียวกันแม่ทัพที่ เล่าเจี้ยง ส่งมาช่วยโจโฉรบนามว่า Xi Su กลับไม่ชอบโจโฉและได้แปรพักตร์ไปรับใช้ซุนกวนโดยไม่มีการต่อสู้ต่อ กำเหลง รองแม่ทัพของจิวยี่เมื่อโจหยินเจอกับทัพของจิวยี่ก็ถูกโจมตีจนแตกพ่ายไปโจหยินนำทหารม้าที่เหลืออยู่ประมาณ 3,000 นายหนีกลับขึ้นไปทางเหนือ
ภาษาอาหรับเลบานอน

| ภาษาอาหรับเลบานอน |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: เลบานอน
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  ภาษากลุ่มเซมิติกภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกภาษากลุ่มเซมิติกกลางภาษากลุ่มเซมิติกกลางใต้ภาษาอาหรับภาษาอาหรับเลบานอน
ระบบการเขียน: อักษรอาหรับ
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ไม่มี
ผู้วางระเบียบ: ไม่มี
รหัสภาษา
ISO 639-2: ara
ISO 639-3: apc

ภาษาอาหรับเลบานอน (Lebanese Arabic) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ใช้พูดในเลบานอนและเป็นสำเนียงย่อยของภาษาอาหรับเลอวานต์ ชาวมาโรไนต์ในบริเวณนั้นถือว่าภาษาอาหรับเลบานอนเป็นภาษาเอกเทศ
การเปลี่ยนแปลงจากภาษาอาหรับคลาสสิก

ภาษาอาหรับเลบานอนมีลักษณะหลายอย่างที่ใกล้เคียงกับภาษาอาหรับสมัยใหม่ ประโยคที่ใช้เป็นแบบง่าย ไม่มีเครื่องหมายมาลาและการก การใช้กริยาโดยกำหนดตามจำนวนและเพศเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับประธานทุกตัว ภาษานี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาฝรั่งเศสมากและกลุ่มผู้มีการศึกษามักแทรกภาษาฝรั่งเศสเข้าไปในบทสนทนาซึ่งเป็นผลมาจากการที่เคยเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสมาก่อน ความแตกต่างจากภาษาอาหรับคลาสสิกทั้งด้านคำศัพท์และสัทวิทยามีดังต่อไปนี้
ในภาษาอาหรับ, "มองไปข้างใน" เป็น /ʊnðˤʊr fɪdːaːχɪl/, หรือเพศหญิง, /ʊnðˤʊri fɪdːaːχɪl/. ส่วนในภาษาอาหรับเลบานอนที่ใช้ในซีเรียและปาเลสไตน์กลายเป็น  /ʃuːf ʒʊwːɛ/, หรือเพศหญิงเป็น, /ʃuːfi ʒʊwːɛ/.
การออกเสียงภาษาอาหรับมาตรฐานที่เป็นภาษาเขียนและภาษาอาหรับเลบานอนที่เป็นภาษาพูดมีความแตกต่างกัน: กาแฟ (قهوة), ออกเสียง/qahwa/ ในภาษาอาหรับมาตรฐานแต่ออกเสียงเป็น /ʔahwe/ ในภาษาอาหรับเลบานอน อักษร Qaaf ไม่ออกเสียง และ taa marbuta เป็นเสียง /e/
โดยทั่วไป Qaaf มักจะไม่ออกเสียงและมักถูกแทนที่ด้วยฮัมซะหฺหรือเสียง/อ/  เช่น  /daqiːqa/ (นาที) เป็น /daʔiːʔa/.
มีเพียงชาวดรูซในเลบานอนที่ยังออกเสียง  Qaaf ได้เช่นเดียวกับชาวดรูซในซีเรีย และอิสราเอล
ภาษาอาหรับเลบานอนยังคงรักษาเสียงสระประสม  /aɪ/ และ /aʊ/, ซึ่งกลายเป็นเสียง /e/ และ/o/ ในสำเนียงอื่น ต่อมาเสียงนี้ได้เปลี่ยนไปอีก /e/ เป็น  /ai/, /a/ และ /I ส่วน /o/ เป็น /au/ และ /u/
มีคำศัพท์ที่มาจากภาษาอื่นเช่นกันคือภาษาอราเมอิก ภาษากรีก ภาษาฝรั่งเศส และภาษาตุรกี
การเปลี่ยนรูปตัวสะกด

ภาษาอาหรับเลบานอนมีการเขียนน้อย ยกเว้นในนิยายซึ่งมีการแสดงสำเนียงหรือบทกวีบางชนิดซึ่งไม่ใช้ภาษาอาหรับมาตรฐาน การตีพิมพ์เผยแพร่ในเลบานอน เช่นหนังสือพิมพ์ใช้ภาษาอาหรับมาตรฐาน การเขียนในภาษาอาหรับมีเพีงรูปแบบเดียว ในขณะที่มีการใช้ภาษาอาหรับแบบไม่เป็นทางการเช่นการสนทนาออนไลน์ อาจจะมีการผสมอักษรโรมันเข้าไป แต่การใช้อักษรโรมันในภาษาอาหรับไม่เป็นที่นิยมแพร่หลาย
แหล่งข้อมูลอื่น

Online Material for Learning Lebanese Arabic
Lebanese alphabet by Omniglot
มาซากิ โอกาดะ

| มาซากิ โอกาดะ |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1989-08-15) 15 สิงหาคม ค.ศ. 1989 (35 ปี) มาซากิ โอกาดะ  ชิบูยะ,โตเกียว,ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 2006-ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: เพราะหัวใจบอกรักได้ครั้งเดียว
มาซากิ โอกาดะ (ญี่ปุ่น: 岡田 将生; โรมาจิ: Okada Masaki) เป็นนักแสดงชาวญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักจากบทเซกิเมะ เคียวโกะ ในซีรีส์เรื่อง  Hanazakari no Kimitachi e หรือ สับขั้วมาลุ้นรัก และในบททากูมะ คากิโนอูจิในปี 2009
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

Ahiru to Kamo no Coinlocker (2007)
Tennen Kokekkō (2007)
Robo Rock (2007)
Maho Tsukai ni Taisetsu na Koto (2008)
I Give My First Love to You,(2009) -ทาคุมะ คาคิโนจิ
Honokaa Boy (2009)
Juryoku Pierrot (Gravity Clown) (2009)
Harufuwei / Halfway (2009)
Akunin (Villain) (2010)
Confessions (2010)
Matataki (2010) -จุนอิจิ
Raiou (2010)
Princess Toyotomi (2011), -Asahi Gainsbourg
Antoki no Inochi (2011), -เคียวเฮ นากาชิมะ
Young Black Jack (2011), (ดัดแปลงจากผลงานคลาสสิค แบล็คแจ็ค ของโอซามุ เทซูกะ) -แบล็คแจ็ค(ตอนหนุ่ม) (ฮาซามะ คูโร)
Akko-chan: The Movie (Himitsu no Akko-chan) (2012), -นาโอโตะ ฮายาเซะ
Space Brothers (2012), -ฮิบิโตะ นัมบะ
Beyond the Memories (2013), -โรกุ อากาซาวะ
Mourning Recipe (2013), -ฮารุ
Oh! Father! (2014), -ยูกิโอะ
April Fools (2015)
Strayer's Chronicle (2015)
ผลงานการแสดง > ซีรีส์

Seishun Energy (Nippon TV, 2006)
Seito Shokun! (TV Asahi, 2007)
Hanazakari no Kimitachi e (Fuji TV, 2007) -เคียวโกะ เซกิเมะ
Koshonin (TV Asahi, 2008, ตอนที่ 5)
Fukidemono to Imoto (TV Asahi, 2008)
Taiyo to Umi no Kyoshitsu (Fuji TV, 2008)
Otomen (live action) (Fuji TV, 2009) -มาซามูเนะ อาสึกะ
Wagaya no Rekishi (Fuji TV, 2010)
Ogon no Buta (Nippon TV, 2010) -คูโด ซูกูรุ
Taira no Kiyomori (NHK, 2012) as Minamoto no Yoritomo
Seinaru Kaibutsutachi  (TV Asahi, 2012) -เค็งโงะ ชิบะ
Mirai Nikki-Another World (Fuji TV, 2012) -อาราตะ โฮชิโนะ
Legal High 2 (Fuji TV, 2013) -ฮารูกิ ฮานิว
ผลงานการแสดง > รางวัล

19th Japan Movie Critics Awards - Best New Actor -Honkaa boy
34th Japan Academy Prize (2010) - Outstanding Performance by an Actor in a Supporting Role -Akunin,Kokuhaku
52nd Blue Ribbon Awards (2010) -Best Newcomer
L'Élan d'or : Révélation de l'année (2010)
33ème Japan Academy Awards : award du nouvel acteur (2009)
31st Yokohama Film Festival awards -Best Newcomer (2009)
Nikkan Sports Film Awards "Best Newcomer" pour ses 5 films tournés entre 2008 et 2009
34th Hochi Film Awards -Honokaa Boy (2009)
Ruban bleu du meilleur acteur/ de la révélation pour Honokaa Boy et uryoku Pierrot (2009)
ประเทศบราซิลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

ประเทศบราซิล เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบราซิลเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 97 คน ใน 21 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบราซิลได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 6 เหรียญทอง 6 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 13 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Colman, LayanaLayana Colman | Judo | Girls' −52kg | 17 สิงหาคม |
| 1 ! ทอง | Pontes, EdivalEdival Pontes | Taekwondo | Boys' −63kg | 19 สิงหาคม |
| 1 ! ทอง | Santana, MatheusMatheus Santana | Swimming | Boys' 100m Freestyle | 22 สิงหาคม |
| 1 ! ทอง | Orlando Luz Marcelo Zormann | Tennis | Boys' Doubles | 24 สิงหาคม |
| 1 ! ทอง | Flávia Saraiva | Gymnastics | Girls' Floor | 24 สิงหาคม |
| 1 ! ทอง | Patricia Silva Eduarda Lisboa  | Beach volleyball | Girls' Tournament | 26 สิงหาคม |
| 2 ! เงิน | Matheus Santana Luiz Altamir Melo Natalia de Luccas Giovanna Diamante | Swimming | Mixed 4 × 100 m Freestyle Relay | 16 สิงหาคม |
| 2 ! เงิน | Matheus Santana | Swimming | Boys' 50m Freestyle | 20 สิงหาคม |
| 2 ! เงิน | de Souza Rodrigues, BiancaBianca de Souza Rodrigues | Equestrian | Team Jumping | 20 สิงหาคม |
| 2 ! เงิน | Flávia Saraiva | Gymnastics | Girls' Artistic Individual All-Around | 20 สิงหาคม |
| 2 ! เงิน | Colman, LayanaLayana Colman  | Judo  | Mixed Team | 21 สิงหาคม |
| 2 ! เงิน | Orlando Luz | Tennis | Boys' Singles | 23 สิงหาคม |
| 2 ! เงิน | Flávia Saraiva | Gymnastics | Girls' Balance Beam | 24 สิงหาคม |
| 2 ! เงิน | Marcus Vinícius D'Almeida | Archery | Boy's Individual | 26 สิงหาคม |
| 3 ! ทองแดง | Calderano, HugoHugo Calderano | Table tennis | Boys' Singles | 20 สิงหาคม |
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศบราซิลในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติบราซิลในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาบราซิลที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |