stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การกำเนิดพายุหมุนเขตร้อน
ความต้องการสำหรับการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน > ลมเฉือนแนวตั้งกำลังอ่อน

บทความหลัก: ลมเฉือน
ลมเฉือนแนวตั้งที่มีความเร็วน้อยกว่า 10 ม./ว. (20 นอต) ระหว่างพื้นผิวกับโทรโพพอสนั้นเหมาะกับการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน โดยลมเฉือนแนวตั้งที่มีกำลังอ่อนนี้จะทำให้พายุเติบโตได้อย่างรวดเร็วในแนวตั้งในอากาศ ซึ่งจะช่วยให้พายุก่อตัวและแข็งแรงขึ้น ถ้าลมเฉือนแนวตั้งมีกำลังแรงเกินไป พายุจะไม่สามารถโตขึ้นได้อย่างเต็มศักยภาพและพลังงานของมันจะเริ่มแผ่ขยายออกไป จนพื้นที่นั้นกว้างเกินกว่าที่พายุจะมีกำลังมากขึ้นได้ ลมเฉือนสามารถ "พัด" ให้พายุหมุนเขตร้อนแยกออกจากกันได้ เนื่องจากมันจะไปแทนที่แกนอบอุ่นระดับกลางจากการหมุนเวียนที่พื้นผิว และหยุดระดับกลางของโทรโพพอสซึ่งจะหยุดการพัฒนาของพายุ ในระบบขนาดเล็กกว่า การพัฒนาของการพาความร้อนซับซ้อนเมโซสเกล (Mesoscale convective complex) นัยสำคัญในสิ่งแวดล้อมที่ขาด  สามารถส่งขอบเขตการไหลออกขนาดใหญ่พอออกไปเพื่อทำลายพื้นผิวของพายุหมุนได้ โดยลมเฉือนกำลังปานกลางนั้นสามารถนำไปสู่การพัฒนาทั้งขั้นต้นของการพาความร้อนซับซ้อน และความกดอากาศต่ำพื้นผิวคล้ายกับมิดละติจูดได้ แต่มันต้องลดความตึงลงเพื่อเปิดทางให้การกำเนิดพายุหมุนเขตร้อนนั้นดำเนินต่อ
ความต้องการสำหรับการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน > ลมเฉือนแนวตั้งกำลังอ่อน > ปฏิกิริยาร่องความกดอากาศต่ำที่เป็นประโยชน์

แรงเฉือนของลมเฉือนแนวตั้งที่อยู่ในระดับจำกัด อาจส่งผลดีต่อการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนได้ เมื่อร่องความกดอากาศต่ำชั้นบนหรือหย่อมความกดอากาศชั้นบนที่มีขนาดใกล้เคียงกับหย่อมความกดอากาศต่ำกำลังแรง ซึ่งระบบจะสามารถถูกคัดท้าย (steered) โดยระบบที่อยู่ในชั้นบนให้เข้าสู่พื้นที่ที่มีการลู่ออกขึ้นสู่ด้านบนที่ดีกว่าได้ ซึ่งสามารถทำให้เกิดการพัฒนาขึ้นของพายุต่อไป โดยลมหมุนชั้นบนที่มีกำลังอ่อนจะเป็นผลที่ดีในปฏิกิริยาที่เป็นประโยชน์นี้ ทั้งนี้มีหลักฐานว่าพายุหมุนเขตร้อนที่ถูกกระทำโดยลมเฉือนกำลังอ่อนในตอนแรก จะพัฒนาได้รวดเร็วกว่าพายุหมุนเขตร้อนที่ไม่ถูกพัดเฉือน แม้ว่าการนั้นจะนำมาซึ่งความรุนแรงสูงสุดโดยความเร็วลมสูงสุดที่อ่อนกว่า และความกดอากาศต่ำที่สุดที่สูงกว่าก็ตาม กระบวนการเช่นนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ การบารอคลินิกอินิชิเอชัน (baroclinic initiation) ของพายุหมุนเขตร้อนอีกด้วย โดยเป็นการเคลื่อนอย่างช้า ๆ (trailing) ของลมหมุนชั้นบนและร่องความกดอากาศต่ำชั้นบน ซึ่งสามารถทำให้เกิดช่องกระแสอากาศไหลออกเพิ่มเติมได้ และช่วยให้เกิดกระบวนการการทวีกำลังแรงขึ้น การพัฒนาของหย่อมความกดอากาศต่ำนี้ สามารถช่วยสร้างหรือทำให้ร่องหรือหย่อมความกดอากาศต่ำชั้นบนลึกขึ้นได้ เนื่องจากกระแสอากาศไหลออกที่ออกมาจากการพัฒนาของตัวหย่อมความกดอากาศต่ำหรือพายุหมุนเขตร้อนเอง
มีหลายกรณีที่ร่องความกดอากาศต่ำละติจูดกลางขนาดใหญ่ สามารถช่วยในการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนได้ เมื่อกระแสลมกรดชั้นบนผ่านไปทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของการพัฒนาของระบบ ซึ่งจะช่วยให้เกิดการลู่ออกขึ้นสู่ด้านบน และการไหลเข้าที่พื้นผิวเพื่อหมุนพายุหมุนเขตร้อน ปฏิสัมพันธ์ประเภทนี้มักเกี่ยวข้องกับความกดอากาศต่ำที่มีอยู่แล้วในกระบวนการเลี้ยวกลับ (recurvature)
เวลาในการก่อตัว

ในทั่วโลก กิจกรรมพายุหมุนเขตร้อนจะถึงค่าสูงสุดในช่วงฤดูร้อน เมื่ออุณหภูมิของน้ำทะเลอุ่นที่สุดในแต่ละแอ่ง อย่างไรก็ตาม แต่ละแอ่งจะมีรูปแบบฤดูกาลเป็นของตัวเอง ในระดับโลก เดือนพฤษภาคมเป็นเดือนที่มีกิจกรรมน้อยที่สุด ขณะที่เดือนกันยายนจะเป็นช่วงที่มีกิจกรรมมากที่สุด
ในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ฤดูพายุเฮอร์ริเคนจะปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน ถึง 30 พฤศจิกายน โดยมีช่วงที่มีกิจกรรมมากสุดในปลายเดือนสิงหาคมถึงเดือนตุลาคม ค่าสูงสุดทางสถิติของฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติกอยู่ในวันที่ 10 กันยายน ส่วนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงเหนือ มีกรอบเวลาของกิจกรรมที่กว้างกว่า แต่ก็อยู่ในช่วงเวลาอันใกล้เคียงกับมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ส่วนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกสามารถเห็นพายุหมุนเขตร้อนได้ตลอดทั้งปี มีค่ากิจกรรมน้อยที่สุดในเดือนกุมภาพันธ์ และค่ามากสุดในเดือนกันยายน ส่วนในแอ่งมหาสมุทรอินเดียเหนือ โดยทั่วไปแล้วจะมีพายุได้ในช่วงเดือนเมษายนถึงธันวาคม โดยมีค่ามากสุดในเดือนพฤษภาคมและพฤศจิกายน
ในซีกโลกใต้ กิจกรรมพายุหมุนเขตร้อนโดยทั่วไปจะเริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน และจะจบลงในวันที่ 30 เมษายน กิจกรรมของซีกโลกใต้จะมากที่สุดในช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ถึงต้นเดือนมีนาคม กิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนในซีกโลกใต้จะอยู่บริเวณตั้งแต่แนวชายฝั่งทวีปแอฟริกาตอนใต้ไปทางตะวันออก จนถึงทวีปอเมริกาใต้ แต่พายุหมุนเขตร้อนเป็นเหตุการณ์ที่หาพบได้ยากในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ และในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงใต้ไกล
| ค่าเฉลี่ยและความยาวฤดูกาล> แอ่ง | ค่าเฉลี่ยและความยาวฤดูกาล> เริ่มฤดู | ค่าเฉลี่ยและความยาวฤดูกาล> สิ้นสุดฤดู | ค่าเฉลี่ยและความยาวฤดูกาล> จำนวนพายุหมุนเขตร้อน | ค่าเฉลี่ยและความยาวฤดูกาล> อ้างอิง | ค่าเฉลี่ยและความยาวฤดูกาล>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอตแลนติกเหนือ | 1 มิถุนายน | 30 พฤศจิกายน | 14.4 |  |  |
| แปซิฟิกตะวันออก | 15 พฤษภาคม | 30 พฤศจิกายน | 16.6 |  |  |
| แปซิฟิกตะวันตก | 1 มกราคม | 31 ธันวาคม | 26.0 |  |  |
| มหาสมุทรอินเดียเหนือ | 1 มกราคม | 31 ธันวาคม | 12 |  |  |
| มหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้ | 1 กรกฎาคม | 30 มิถุนายน | 9.3 |  |  |
| ภูมิภาคออสเตรเลีย | 1 พฤศจิกายน | 30 เมษายน | 11.0 |  |  |
| แปซิฟิกใต้ | 1 พฤศจิกายน | 30 เมษายน | 7.1 |  |  |
| ทั่วโลก | ทั่วโลก | ทั่วโลก | 96.4 |  |  |
ดูเพิ่ม

การพยากรณ์พายุหมุนเขตร้อน
คลื่นรอสบี
พายุหมุนเขตร้อน
คลื่นอากาศในเขตร้อน
ร่องมรสุม
เส้นไอโซเทิร์มแสดงความลึกของอุณหภูมิ 26 °ซ ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549
กระแสลมสินค้าภายในมหาสมุทรแอตแลนติก—พื้นที่ที่ลมเคลื่อนเข้าบรรจบกันอย่างช้า ๆ ตามแนวทางเดียวกับการพัดของลม—สร้างความไร้เสถียรภาพในบรรยากาศที่อาจนำไปสู่การก่อตัวของพายุเฮอร์ริเคน
ผังแสดงของกระแสบริเวณรอบหย่อมความกดอากาศต่ำ (ในภาพคือพายุเฮอร์ริเคนอิซาเบล) ในซีกโลกเหนือ โดยแรงความดันลาดชันถูกแทนด้วยลูกศรสีน้ำเงิน ความเร่งของคอริออลิส (ตั้งฉากกับความเร็วเสมอ) แสดงด้วยลูกศรสีแดง
ค่าสูงที่สุดของกิจกรรมทั่วโลก
สมรรถนะทางการสื่อสาร

สมรรถนะทางการสื่อสาร (อังกฤษ: Communicative competence) เป็นศัพท์ที่ใช้ในภาษาศาสตร์ ซึ่งหมายถึง การใช้ความรู้ทางด้านไวยากรณ์ วากยสัมพันธ์ สัณฐานวิทยา สัทศาสตร์ และอื่น ๆ รวมถึงความรู้ทางสังคมเกี่ยวกับวิธีและเวลาในการใช้ถ้อยคำอย่างเหมาะสม
เดลล์ ไฮมส์ (พ.ศ. 2509)  ได้กล่าวว่าการรับรู้ยังไม่เพียงพอในความแตกต่างระหว่าง สมรรถนะทางภาษาศาสตร์ (linguistic competence) กับประสิทธิภาพทางการใช้ภาษา (linguistic performance) ในงานของโนม ชอมสกี (พ.ศ. 2508)  "รูปแบบทางการสื่อสารและหน้าที่ของการสื่อสารมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน"  คำศัพท์และแนวคิดนี้บุกเบิกโดย เดลล์ ไฮมส์ ปัจจุบันรู้จักกันว่าเป็น ชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร (Ethnography of Communication)
แนวคิดเกี่ยวกับสมรรถนะทางการสื่อสารเป็นหนึ่งในทฤษฎีสำคัญในหลักวิธีและแนวทางการสื่อสารในการสอนภาษาต่างประเทศ  รูปแบบเชิงแนวคิดมีอย่างน้อย 3 รูปแบบหลัก คือ
รูปแบบแรกและใช้กันอย่างแพร่หลาย คือ รูปแบบของ คเนลและสเวน  และดัดแปลงในภายหลังโดยคเนล
รูปแบบที่ 2 ได้รับการพัฒนาขึ้นโดย มาเรียน เซล์ค-เมอร์เซีย, ดอร์นเย และเธอร์เรลล์ (พ.ศ. 2538) มีการระบุเนื้อหาวัฒนธรรมเชิงสังคมเพื่อให้ชัดเจนมากขึ้น
รูปแบบที่ 3 โดยบาคแมนและพาล์มเมอร์  เห็นว่าสมรรถนะทางการสื่อสารจะรวมถึง สมรรถนะทางภาษาศาสตร์ สมรรถนะเชิงกลยุทธ์ สมรรถนะในการทำวิทยานิพนธ์ สมรรถนะทางสังคมวัฒนธรรม สมรรถนะทางการแสดงออก และสมรรถนะทางการอภิปรายและการพูด รูปแบบเชิงแนวคิดนี้ใช้กันอย่างแพร่หลายในการฝึกอบรมภาษากลางในประเทศแคนาดา
ความเข้าใจเกี่ยวกับสมรรถนะทางการสื่อสารได้รับอิทธิพลมาจากสาขาสัทวิทยา (Phonology) และปรัชญาแห่งภาษา รวมถึง การทำงานเกี่ยวกับการพูดในสถานการณ์ต่าง ๆ
บรรณานุกรม

Bachman, Lyle; Palmer, Adrian (2010). Language Assessment in Practice. Oxford: Oxford University Press.
Canale, Michael; Swain, Merrill (1980). "Theoretical bases of communicative approaches to second language teaching and testing". Applied Linguistics. 1 (1): 1–47. doi:10.1093/applin/1.1.1.
Canale, Michael (1983). "From communicative competence to communicative language pedagogy". Language and Communication. 1 (1): 1–47.
Celce-Murcia, Marianne; Dornyei, Zoltán; Thurrell, Sarah (1995). "Communicative competence: A pedagogically motivated model with content specifications". Issues in Applied Linguistics. 6 (2): 5–35. doi:10.5070/L462005216.
Chomsky, Noam (1965). Aspects of the Theory of Syntax. Cambridge: M.I.T. Press. ISBN 9780262530071.
Hymes, Dell (1964), "Toward ethnographies of communication", American Anthropologist, 66 (6 part 2): 1–34, doi:10.1525/aa.1964.66.suppl_3.02a00010, ISSN 0002-7294
Hymes, Dell (1966). "Two types of linguistic relativity".  ใน Bright, W. (บ.ก.). Sociolinguistics. The Hague: Mouton. pp. 114–158. OCLC 2164408.
Leung, Constant (2005). "Convivial communication: recontextualizing communicative competence". International Journal of Applied Linguistics. 15 (2): 119–144. doi:10.1111/j.1473-4192.2005.00084.x. ISSN 0802-6106.
อ่านเพิ่ม

Hymes, Dell (1972). "On communicative competence".  ใน Pride, J.B.; Holmes, J. (บ.ก.). Sociolinguistics: Selected Readings. Harmondsworth: Penguin. pp. 269–293. ISBN 978-014080665-6.
แนวร่วมอิสลามเพื่อการปลดปล่อยอัฟกานิสถาน

| แนวร่วมอิสลามเพื่อการปลดปล่อยอัฟกานิสถาน |
| --- | --- |
มีส่วนร่วมในสงครามในประเทศอัฟกานิสถาน และสงครามต่อต้านการก่อการร้าย
บน: ธงของแนวร่วมอิสลาม ล่าง: ดินแดนที่ควบคุมโดยพันธมิตรฝ่ายเหนือ (น้ำเงิน) กับตอลิบาน (แดง) ในอัฟกานิสถาน ค.ศ. 1996
ปฏิบัติการ: กันยายน ค.ศ. 1996 – ธันวาคม ค.ศ. 2001
แนวคิด: ต่อต้านตอลิบาน ต่อต้านการก่อการร้าย ต่อต้านอัลกออิดะฮ์
ผู้นำ: บูร์ฮานุดดีน รับบานี อับดุลละฮ์ อับดุลละฮ์ อาหมัด ชาห์ มาซูด อับดุล ราชิด โดสทุม ฮาจี อับดุล เกาะดีร์ มูฮัมมัด โมฮักกิก การิม คอลีลี
กองบัญชาการ: ตาโลกอน ประเทศอัฟกานิสถาน (จนถึงกันยายน ค.ศ. 2000) เฟย์ซอบอด ประเทศอัฟกานิสถาน (ค.ศ. 2000–พฤษจิกายน ค.ศ. 2001)
พื้นที่ปฏิบัติการ: ประเทศอัฟกานิสถาน
พันธมิตร:   อินเดีย   รัสเซีย   อิหร่าน   ทาจิกิสถาน   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐ   อุซเบกิสถาน 
ปรปักษ์:   ตอลิบาน   อัลกออิดะฮ์   ปากีสถาน   เครือข่ายฮักกานี 
พันธมิตรฝ่ายเหนือ มีชื่อทางการว่า แนวร่วมอิสลามเพื่อการปลดปล่อยอัฟกานิสถาน (ดารี: جبهه متحد اسلامی ملی برای نجات افغانستان Jabha-yi Muttahid-i Islāmi-yi Millī barāyi Nijāt-i Afghānistān) เป็นกลุ่มพันธมิตรทางทหารที่ดำเนินการในช่วงปลาย ค.ศ. 1996 ถึง 2001 หลังกลุ่มตอลิบาน (เอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถาน) ยึดครองกรุงคาบูลในปี ค.ศ. 1996 เดิมพันธมิตรฝ่ายเหนือประกอบด้วยผู้นำคนสำคัญของรัฐอิสลามอัฟกานิสถาน โดยเฉพาะบูร์ฮานุดดีน รับบานี ประธานาธิบดี และอาหมัด ชาห์ มาซูด อดีตรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม กลุ่มมีสมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวทาจิกในช่วงแรก ก่อนที่ในปี ค.ศ. 2000 จะมีผู้นำกลุ่มชาติพันธุ์อื่นเข้าร่วม ซึ่งรวมถึงการิม คอลีลี, อับดุล ราชิด โดสทุม, อับดุลละฮ์ อับดุลละฮ์, มุฮัมมัด โมฮักกิก, อับดุล กอดีร์, ออซิฟ โมฮ์แซนี, อัมรุลลอฮ์ ศอเลฮ์ และอื่น ๆ
พันธมิตรฝ่ายเหนือได้สู้รบกับรัฐบาลตอลิบาน โดยได้รับการสนับสนุนจากอินเดีย, อิหร่าน, รัสเซีย, ทาจิกิสถาน, อิสราเอล, เติร์กเมนิสถาน, สหรัฐ และอุซเบกิสถาน ในขณะที่ฝ่ายตอลิบานได้รับการสนับสนุนจากกองทัพและหน่วยข่าวกรองระหว่างราชการของปากีสถาน ในปี ค.ศ. 2001 พันธมิตรฝ่ายเหนือควบคุมพื้นที่น้อยกว่าร้อยละ 10 ของประเทศ บริเวณทิศเหนือ–ตะวันออกและมีฐานในจังหวัดบาดัคชาน ต่อมาเมื่อสหรัฐโจมตีอัฟกานิสถาน สหรัฐให้การสนับสนุนกองทัพพันธมิตรฝ่ายเหนือในสงครามต่อต้านตอลิบานเป็นเวลาสองเดือน ซึ่งฝ่ายพันธมิตรชนะในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 หลังตอลิบานถูกขับออกจากอำนาจ พันธมิตรฝ่ายเหนือจึงสลายไปเป็นสมาชิกและพรรคที่สนับสนุนรัฐบาลชั่วคราวอัฟกานิสถาน ซึ่งมีสมาชิกบางส่วนกลายเป็นรัฐมนตรีของแฮมิด คาร์ไซ
กลุ่ม

พันธมิตรฝ่ายเหนือประกอบด้วยกลุ่มใหญ่ 6 กลุ่ม คือ
กลุ่มญะมิอัต อิสลามี (Jamiat –Islami) ก่อตั้งโดยบูร์ฮานุดดีน รับบานี เมื่อ พ.ศ. 2516 เกิดจากการรวมตัวของกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ส่วนใหญ่เป็นชาวทาจิก กลุ่มนี้ได้รับการสนับสนุนจากอิหร่าน เคยเป็นรัฐบาลมาก่อนตั้งแต่ พ.ศ. 2537 แม้จะเสียอำนาจไป แต่สหประชาชาติยังให้การรับรองรัฐบาลของรับบานีว่าเป็นตัวแทนของอัฟกานิสถาน ตลอดยุคที่ตาลีบันครองอำนาจ
กลุ่มของนายพลมุฮัมมัด กาซิม ฟาฮีม เดิมเป็นกลุ่มของอาหมัด ชาห์ มาซูดที่แยกตัวออกมาจากกลุ่มของรับบานี หลังจากชาห์ มาซูดถูกสังหารด้วยระเบิดพลีชีพเมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2544 นายพลฟาฮีมจึงขึ้นมาเป็นผู้นำแทน กลุ่มนี้เป็นหนึ่งในมุญาฮิดีนที่เคยทำสงครามขับไล่โซเวียต
กลุ่มจุมบิช อี มิลลี หรือขบวนการอิสลามแห่งชาติ มีฐานที่มั่นที่เมืองมาซารี ชารีฟ ผู้นำคือนายพลอับดุลรอซีด โดสตุม จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2534
พรรคชีอะห์ ฮาซารา หิซบี-วาห์ดัต เป็นกลุ่มมุสลิมชีอะห์เกิดจากกลุ่มเล็ก 8 กลุ่มรวมตัวกัน หัวหน้าพรรคคือ การิม คอลีล มีกำลังเข้มแข็งอยู่ในอัฟกานิสถานตอนกลางจนกระทั่งถูกตาลีบันขับออกไป
กลุ่มซูรออีนาซาร์ จัดตั้งโดย มุฮัมหมัด ซาบิอุลลอห์ ที่แยกตัวออกมาจากกลุ่มของชาห์ มาซูด มีอิทธิพลทางตะวันออกเฉียงเหนือ ซาบิอุลลอห์เสียชีวิตไปเมื่อ พ.ศ. 2527 กลุ่มนี้ได้รับการสานต่อโดยชาห์ มาซูด เพื่อรวบรวมกำลังชาวอุซเบกต่อสู้กับตาลีบัน
กลุ่มของโมลวี มุฮัมหมัด ยูบิสคอลิส แตกออกมาจากพรรคหิซบีอิสลามีเมื่อ พ.ศ. 2522 มีฐานที่มั่นที่เมืองเปศวาร์ เป็นกลุ่มเคร่งศาสนา ต้องการปกครองประเทศด้วยกฎหมายอิสลาม
แหล่งข้อมูลอื่น

จรัญ มะลูลีม. พันธมิตรฝ่ายเหนือ ใน อัฟกานิสถาน. กทม. โครงการอาณาบริเวณศึกษา 5 ภูมิภาค สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย. 2545
ไอรอน ชีก

| The Iron Sheik |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Hossein Khosrow Ali Vaziri
เกิด: 15 มีนาคม ค.ศ. 1942(1942-03-15) Damghan, Semnan Province, Imperial State of Iran
เสียชีวิต: มิถุนายน 7, 2023(2023-06-07) (81 ปี)
คู่สมรส: Caryl Peterson (m. 1976)
บุตร: 3
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Ali Vaziri Col. Mustafa Great Hossein Arab The Iron Sheik
ส่วนสูง: 6 ft 0 in (1.83 m)
น้ำหนัก: 258 lb (117 kg)
มาจาก: Tehran, Iran
ฝึกหัดโดย: Verne Gagne Billy Robinson
เปิดตัว: 1973
รีไทร์: April 24, 2010
| เหรียญรางวัล> Greco Roman Wrestling |
| --- | --- | --- |
|  | National AAU Championships 1971  | 180.5lb Weight Class |
ฮอสเซน โคสรอว์ อลิ เวเซอร์ (เปอร์เซีย: حسین خسرو علی وزیری, อักษรโรมัน: Hossein Xosrô 'Ali Vaziri; 15 มีนาคม ค.ศ. 1942 – 7 มิถุนายน ค.ศ. 2023) นักแสดงและนักมวยปล้ำอาชีพชาวอิหร่าน อดีตนักมวยปล้ำของเวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น(WWF) เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ ดิ ไอรอน ชีก (The Iron Sheik) เป็นอดีตแชมป์ WWF 1สมัย ได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2005
แชมป์และรางวัล

All-California Championship Wrestling
ACCW Heavyweight Championship (2 times)
Century Wrestling Alliance
CWA Heavyweight Championship (1 time)
George Tragos / Lou Thesz Professional Wrestling Hall of Fame
Class of 2016
Georgia Championship Wrestling
NWA National Television Championship (1 time)
International Association of Wrestling
IAW Heavyweight Championship (1 time)
IAW Tag Team Championship (3 times) – with Brian Costello
International Wrestling Association
IWA United States Heavyweight Championship (1 time)
Maple Leaf Wrestling
NWA Canadian Heavyweight Championship (Toronto version) (2 times)
Mid-Atlantic Championship Wrestling
NWA Mid-Atlantic Heavyweight Championship (1 time)
NWA All-Star Wrestling
NWA Canadian Tag Team Championship (Vancouver version) (1 time) – with The Texas Outlaw
National Wrestling Alliance
NWA Hall of Fame (Class of 2008)
NWA New Zealand
NWA New Zealand British Commonwealth Championship (1 time)
NWA 2000
NWA 2000 American Heritage Championship (1 time)
Pacific Northwest Wrestling
NWA Pacific Northwest Tag Team Championship (1 time) – with Bull Ramos
Pro Wrestling Illustrated
PWI ranked him #134 of the 500 best singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003
PWI ranked him #96 of the 100 best tag teams of the "PWI Years" with the Nikolai Volkoff in 2003
World Wrestling Federation/World Wrestling Entertainment
WWF World Heavyweight Championship (1 time)
WWF Tag Team Championship (1 time) – with Nikolai Volkoff
WWE Hall of Fame (Class of 2005)
Wrestling Observer Newsletter
Most Underrated Wrestler (1980)
ดูเพิ่ม

Flair, Ric & Greenberg, Keith Elliot. Ric Flair: To Be the Man. New York: Pocket Books, 2004.
Meltzer, Dave. The Wrestling Observer's Who's Who in Pro Wrestling. Turlock: Pro Wrestling Observer Newsletter, 1986.
Greatest Wrestling Stars of the 1980s, WWE Home Video, 2005.
S. Rahmani. "Wrestling with the Revolution: The Iron Sheik and the American Cultural Response to the 1979 Iranian Revolution" Iranian Studies 40.1 2007
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Iron Sheik ที่ WWE.com
วาฮู แม็กแดเนียล

| Wahoo McDaniel |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: Edward McDaniel
เกิด: 19 มิถุนายน ค.ศ. 1938(1938-06-19) Bernice, Louisiana, U.S.
เสียชีวิต: 18 เมษายน ค.ศ. 2002(2002-04-18) (63 ปี) Houston, Texas, U.S.
สาเหตุ การเสียชีวิต: Renal failure
คู่สมรส: Monta Rae (divorced)
บุตร: 2
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Wahoo McDaniel Wahoo McDaniels
ส่วนสูง: 5 ฟุต 11 นิ้ว (180 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 280 ปอนด์ (127 กิโลกรัม)
มาจาก: Midland, Texas
ฝึกหัดโดย: Dory Funk
เปิดตัว: 1961
รีไทร์: 1996
เอ็ดเวิร์ด "วาฮู" แม็กแดเนียล (19 มิถุนายน 1938 - 18 เมษายน 2002) เป็นช็อกทอว์-ชิคกาซอพื้นเมืองอเมริกันที่ประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงในฐานะนักฟุตบอลมืออาชีพชาวอเมริกันและต่อมาเป็นนักมวยปล้ำอาชีพ เขาเป็นคนที่โดดเด่นสำหรับการจัดให้มีการแข่งขันชิงแชมป์เฮฟวี่เวท NWA สหรัฐอเมริกาห้าครั้ง McDaniel เป็นดาวที่สำคัญในสมาคมมวยปล้ำแห่งชาติเครือโปรโมชั่นที่โดดเด่นเช่นแชมป์มวยปล้ำจากฟลอริด้า, จอร์เจียแชมป์มวยปล้ำ NWA การต่อสู้ครั้งใหญ่ (ซึ่งจะได้รับการเปลี่ยนชื่อระดับโลกแชมป์มวยปล้ำ) และจิมคร็อคโปรโมชั่น (ซึ่งในที่สุดก็จะกลายเป็น WCW หลังจากที่ถูก ซื้อโดยเจ้าพ่อสื่อเท็ดเทอร์เนอในปี 1988)
แชมป์และรางวัล

American Championship Wrestling
ACW World Heavyweight Championship (1 time)
ACW United States Championship (1 time)
Cauliflower Alley Club
Other honoree (1996)
Championship Wrestling from Florida
NWA Florida Heavyweight Championship (1 time)
NWA Florida Television Championship (1 time)
NWA Southern Heavyweight Championship (Florida version) (2 times)
NWA United States Tag Team Championship (Florida version) (1 time) – with Billy Jack Haynes
NWA World Tag Team Championship (Florida version) (2 times) – with Jose Lothario
Georgia Championship Wrestling
NWA Georgia Heavyweight Championship (2 times)
NWA Georgia Tag Team Championship (1 time) – with Tommy Rich
NWA Macon Heavyweight Championship (1 time)
International Pro Wrestling
IWA World Heavyweight Championship (1 time)
Mid-Atlantic Championship Wrestling / Jim Crockett Promotions / World Championship Wrestling
NWA Mid-Atlantic Heavyweight Championship (6 times)
NWA National Heavyweight Championship (1 time)
NWA United States Heavyweight Championship (5 times)
NWA World Tag Team Championship (Mid-Atlantic version) (4 times) – with Mark Youngblood (2), Rufus R. Jones (1), and Paul Jones (1)
WCW Hall of Fame (Class of 1995)
Cadillac Cup (1976)
NWA United States Championship Tournament (1984)
Mid-Atlantic Wrestling Alliance
MAWA Heavyweight Championship (1 time)
National Wrestling Alliance
NWA Hall of Fame (Class of 2011)
NWA Big Time Wrestling
NWA American Heavyweight Championship (2 times)
NWA American Tag Team Championship (3 times) – with Johnny Valentine (2), and Thunderbolt Paterson(1)
NWA Texas Heavyweight Championship (2 times)
NWA Texas Tag Team Championship (1 time) – with Tony Parisi
North American Wrestling Alliance
NAWA Heavyweight Championship (2 times)
Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
(Class of 2010)
Pro Wrestling Illustrated
PWI Most Popular Wrestler of the Year (1976)
PWI ranked him # 97 of the 500 best singles wrestlers during the "PWI Years" in 2003.
Southern Championship Wrestling
SCW Hall of Fame (Class of 1998)
Southern States Wrestling
Kingsport Wrestling Hall of Fame (Class of 2000)
Southwest Championship Wrestling
SCW Southwest Heavyweight Championship (2 times)
SCW Southwest Tag Team Championship (1 time) – with Terry Funk
SCW World Tag Team Championship (1 time) – with Ivan Putski
Ultimate Championship Wrestling
UCW Heavyweight Championship (1 time)
National Wrestling Federation
NWF World Tag Team Championship (1 time) - with Chief White Owl
WWE
WWE Hall of Fame (Class of 2019)
Wrestling Observer Newsletter awards
Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2002)
แหล่งข้อมูลอื่น

McDaniel's 1967 Topps football card
Wahoo McDaniel on Online World of Wrestling
Newspaper Clipping For Card Where McDaniel Defeated Flair For Mid-Atlantic Title เก็บถาวร 2011-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
McDaniel's IMDB bio including details of his death.
ฟิล แจกีเอลกา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 แจกีเอลกาขณะเล่นให้กับเอฟเวอร์ตันในปี 2015
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฟิลิป นิโคเดม แจกีเอลกา
วันเกิด:   (1982-08-17) 17 สิงหาคม ค.ศ. 1982 (42 ปี)
สถานที่เกิด:  แมนเชสเตอร์ อังกฤษ
ส่วนสูง:  1.83 m (6 ft 0 in)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  สโตกซิตี
หมายเลข:  6
สโมสรเยาวชน
1998–2000:  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2000–2007 |  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด |  254 |  (18) |
| 2007–2019 |  เอฟเวอร์ตัน |  322 |  (14) |
| 2019–2021 |  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด |  16 |  (0) |
| 2021–2022 |  ดาร์บีเคาน์ตี |  20 |  (0) |
| 2022– |  สโตกซิตี |  31 |  (1) |
ทีมชาติ‡
| 2002–2003 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 21 ปี |  6 |  (2) |
| 2007 |  อังกฤษ บี |  1 |  (0) |
| 2008–2016 |  อังกฤษ |  40 |  (3) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 27 พฤศจิกายน 2019 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 20:50, 27 สิงหาคม 2018 (UTC)
ฟีลิป นีโคเดม แจกีเอลกา (อังกฤษ: Philip Nikodem Jagielka; เกิด 17 สิงหาคม ค.ศ. 1982) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้กับสโตกซิตีและทีมชาติอังกฤษ
โดยเมื่อก่อนเขาเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวกลางให้กับเชฟฟีลด์ยูไนเต็ด แต่เมื่อเขามาอยู่กับเอฟเวอร์ตัน เขาเล่นในตำแหน่งกองหลังตัวกลางหรือเซ็นเตอร์แบ็ก ชีวิตครอบครัว ฟิล แจกีเอลกาเป็นลูกครึ่งโปแลนด์และสกอต มีพี่ชายชื่อ สตีเ;น แจกีเอลกา นักฟุตบอลอาชีพให้กับสโมสรเฮดเนสฟอร์ด ทาวน์
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ Phil Jagielka ที่ Soccerbase
Profile เก็บถาวร 2009-05-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ EvertonFC.com
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอังกฤษ – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 ฮาร์ต  2 จอห์นสัน  3 เบนส์  4 เจอร์ราร์ด (c)  5 เคฮิลล์  6 แจกีเอลกา  7 วิลเชียร์  8 แลมพาร์ด  9 สเตอร์ริดจ์  10 รูนีย์  11 เวลเบก  12 สมอลลิง  13 ฟอสเตอร์  14 เฮนเดอร์สัน  15 ออกซ์เลด-เชมเบอร์ลิน  16 โจนส์  17 มิลเนอร์  18 แลมเบิร์ต  19 สเตอร์ลิง  20 ลัลลานา  21 บาร์กลีย์  22 ฟอร์สเตอร์  23 ชอว์  ผู้ฝึกสอน: ฮอดจ์สัน  |  1 ฮาร์ต  2 จอห์นสัน  3 เบนส์  4 เจอร์ราร์ด (c)  5 เคฮิลล์  6 แจกีเอลกา  7 วิลเชียร์  8 แลมพาร์ด  9 สเตอร์ริดจ์  10 รูนีย์  11 เวลเบก  12 สมอลลิง  13 ฟอสเตอร์  14 เฮนเดอร์สัน  15 ออกซ์เลด-เชมเบอร์ลิน  16 โจนส์  17 มิลเนอร์  18 แลมเบิร์ต  19 สเตอร์ลิง  20 ลัลลานา  21 บาร์กลีย์  22 ฟอร์สเตอร์  23 ชอว์  ผู้ฝึกสอน: ฮอดจ์สัน  |  |
พัวร์เลอเมรีท

พัวร์เลอเมรีท (ค.ศ. 1740–1918)
พัวร์เลอเมรีทสำหรับวิทยาศาสตร์และศิลปะ (ค.ศ. 1842–ปัจจุบัน)
พัวร์เลอเมรีท (เยอรมัน: Pour le Mérite, ออกเสียง: [puːɐ̯ lə meˈʀiːt]) เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ปรัสเซีย สถาปนาขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1740 โดยพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย เพื่อมอบเป็นบำเหน็จความชอบแก่พลเรือนและทหาร ถือเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ระดับสูงสุดของราชอาณาจักรปรัสเซีย ต่อมาเมื่อรัฐชาติเยอรมันรวมตัวกันเป็นจักรวรรดิเยอรมันใน ค.ศ. 1871 พัวร์เลอเมรีทก็กลายเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิเยอรมันซึ่งมีการพระราชทานกันในแว่นแคว้นต่าง ๆ ทั่วจักรวรรดิ
พัวร์เลอเมรีทถือเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีกฎระเบียบในการพระราชทานเคร่งครัดมาก ผู้ควรได้รับจำต้องมีผลงานเฉพาะตัวที่โดดเด่นเป็นพิเศษสมควรแก่การจดจำ ไม่ใช่ว่าทหารยศสูงทุกคนจะได้รับมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้
ประวัติ

พัวร์เลอเมรีทสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1740 เหตุที่ตั้งชื่อตามภาษาฝรั่งเศสก็เนื่องจากในยุคนั้น ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาสากลที่นิยมใช้กันในราชสำนักของพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แรกเริ่มมีเพียงชั้นตราเดียวสำหรับทั้งทหารและพลเรือน ในช่วงนี้มีพลเรือนเพียงสามคนที่ได้รับพระราชทานเท่านั้น (หนึ่งในนั้นคือวอลแตร์) ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1810 ระหว่างสงครามนโปเลียน พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย ทรงออกกฎระเบียบให้มอบแก่นายทหารเท่านั้น
ประวัติ > สำหรับนายทหาร

ใน ค.ศ. 1866 มีการสถาปนาพัวร์เลอเมรีทชั้นพิเศษ มหากางเขน (Großkreuz) เพื่อพระราชทานแก่นายทหารผู้ที่การกระทำของเขาผู้นั้นเป็นผลให้กองทัพข้าศึกถอนทัพ หรือส่งผลให้กองทัพข้าศึกถูกทำลายราบคาบ ซึ่งมีเพียงบุคคลห้าท่านเท่านั้นที่ได้รับพระราชทาน ได้แก่ พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 (ค.ศ. 1866), มกุฎราชกุมารฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม (ค.ศ. 1873), เจ้าชายฟรีดริช คาร์ล แห่งปรัสเซีย (ค.ศ. 1873), ซาร์อะเลคซันดร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย (ค.ศ. 1878) และเฮ็ลมูท กราฟ ฟ็อน ม็อลท์เคอ (ค.ศ. 1879)
พัวร์เลอเมรีทของทหารเป็นที่รู้จักในระดับสากลระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้ได้รับพระราชทานที่มีชื่อเสียงต่างเป็นนักบินของกองบินโจมตีอากาศ (Luftstreitkräfte) นักบินที่ยิงเครื่องบินข้าศึกตกได้มากกว่าแปดลำถือว่ามีคุณสมบัติได้รับพัวร์เลอเมรีท) มัคส์ อิมเมิลมัน และอ็อสวัลท์ เบิลเคอ เป็นเสืออากาศสองรายแรกที่ได้รับมอบ พัวร์เลอเมรีทยังถูกมอบแก่มันเฟรท ฟ็อน ริชท์โฮเฟิน เสืออากาศเยอรมันที่มีสถิติสอยเครื่องบินข้าศึกมากที่สุดของโลกในตอนนั้น
สมัยพระราชทานพัวร์เลอเมรีทชั้นทหารสิ้นสุดลงพร้อมกับการสละราชสมบัติของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918
ประวัติ > สำหรับพลเรือน

ใน ค.ศ. 1842 พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย ได้รับคำแนะนำจากอเล็คซันเดอร์ ฟ็อน ฮุมบ็อลท์ ให้สถาปนาพัวร์เลอเมรีทสำหรับพลเรือนที่เรียกว่า เครื่องราชอิสริยาภรณ์พัวร์เลอเมรีทสำหรับวิทยาศาสตร์และศิลปะ (Orden Pour le Mérite für Wissenschaften und Künste) แบ่งเป็นสามสาขาได้แก่ มนุษยศาสตร์, วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ และวิจิตรศิลป์ แต่ละสาขาครอบครองได้ทีละคน การจะมอบแก่คนใหม่ต้องรอให้คนเก่าเสียชีวิตก่อน