stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามพม่า–สยาม
โก้นบอง–รัตนโกสินทร์

| ลำดับ | ชื่อ | ผล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | สงครามเก้าทัพ (ค.ศ. 1785–1786) | สยามป้องกันสำเร็จ | สยามชนะการบุกของพม่า |
| 2 | สงครามท่าดินแดง | สยามชนะ | กองทัพสยามทำลายกองทัพพม่าที่ท่าดินแดง |
| 3 | สงครามตีเมืองทวาย (ค.ศ. 1788) | พม่าป้องกันสำเร็จ | สยามบุกทวายและชายฝั่งตะนาวศรีแต่ไม่สำเร็จ |
| 4 | ยุทธการที่ทวาย (ค.ศ. 1792–1794) | พม่าป้องกันสำเร็จ | สยามบุกคืนชายฝั่งตะนาวศรีตอนล่างแต่ไม่สำเร็จ (ทวายและมะริด) |
| 5 | สงครามพม่าตีเชียงใหม่ (ค.ศ. 1797–1798) | สยามป้องกันสำเร็จ | พม่าบุกล้านนาและล้อมเชียงใหม่ แต่พระเจ้ากาวิละขอกำลังเสริมจากพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกซึ่งช่วยให้ยึดเมืองคืนมาได้ |
| 6 | สงครามเชียงแสน (ค.ศ. 1802–1805) | สยามชนะ | พม่าบุกล้านนาแต่พ่ายแพ้อีกครั้ง สยามและล้านนาโจมตีและขับพม่าออกจากที่มั่นที่เชียงแสน |
| 7 | สงครามพม่าตีเมืองถลาง (ค.ศ. 1809–1812) | สยามป้องกันสำเร็จ | พม่าบุกถลางแต่ไม่สำเร็จ และถูกขับในปี ค.ศ. 1810 และ 1812 |
| 8 | สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1824–1826) | อังกฤษชนะ | ความขัดแย้งส่วนใหญ่ระหว่างพม่าและอังกฤษ สยามในฐานะพันธมิตรของอังกฤษได้ทำสนธิสัญญาเบอร์นี กับบริษัทอินเดียตะวันออกและช่วยอังกฤษรบพม่าชั่วครู่หนึ่ง |
| 9 | สงครามเชียงตุง (ค.ศ. 1849–1855) | พม่าป้องกันสำเร็จ | สยามพยายามบุกเชียงตุงและเชียงรุ่งระหว่างสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สอง เจ้าฟ้าเชียงตุงยืนหยัดไว้จนกระทั่งกองทัพพม่าจัดการขับทัพสยามออกไปในปี พ.ศ. 1855 |
ดูเพิ่ม

สงครามอังกฤษ-ไทย
สงครามฝรั่งเศส-ไทย (แก้ความกำกวม)
สงครามสยาม-เวียดนาม
คิวริโอ

คิวริโอ
คิวริโอ (ญี่ปุ่น: キュリオ; โรมาจิ: Kyurio ; อังกฤษ: Qrio เป็นชื่อย่อจากคำว่า Quest for cuRIOsity) เป็นหุ่นยนต์เลียนแบบมนุษย์หรือหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ของบริษัทโซนี่ ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นหุ่นยนต์สำหรับการทูตสันถวไมตรีเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์และประชาสัมพันธ์ของบริษัทโซนี่ คิวริโอเป็นหุ่นยนต์เลียนแบบมนุษย์ที่ได้รับการพัฒนาต่อจากหุ่นยนต์สุนัข ไอโบ (Aibo) เปิดตัวให้สาธารณชนได้รู้จักในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2547 โดยมีความสามารถในการเดิน 2 ขา วิ่ง นอนและนั่ง สนทนาด้วยประโยคสั้น ๆ ร้องเพลงและเต้นรำได้คล้ายกับมนุษย์  คิวริโอเป็นหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ที่บริษัทโซนี่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงและเป็นเพื่อนแก่มนุษย์โดยเฉพาะ มีความสูง 2 ฟุต หรือประมาณ 60 เซนติเมตร และมีน้ำหนัก7 กิโลกรัม
คิวริโอมีความสามารถในการรับรู้และทำความเข้าใจประโยคการสนทนาสั้น ๆ ระหว่างคู่สนทนาได้ด้วยคลื่นเสียง พร้อมกับโต้ตอบด้วยท่าทางต่าง ๆ จดจำใบหน้าและแยกแยะใบหน้าคู่สนทนาได้ด้วยระบบปัญญาประดิษฐ์ทำให้คิวริโอมีความรู้สึกและอารมณ์ใกล้เคียงกับมนุษย์มากที่สุด สามารถมองเห็นได้ 180 องศาในรูปแบบของ 3 มิติในการคำนวณและวิเคราะห์ระยะทางหรือในด้านของวัตถุที่มองเห็น และที่สำคัญคือคิวริโอนั้นเป็นหุ่นยนต์ขนาดเล็ก จึงเป็นเพื่อนเล่นให้แก่เด็ก ๆ ได้เป็นอย่างดี
ชื่อของ Qrio นั้นเป็นคำย่อมาจากคำว่า Quest for Curiosity แปลโดยตรงว่า "ช่างสงสัย หรืออยากใคร่รู้ในเรื่องต่าง ๆ" ซึ่งทางบริษัทโซนี่ได้ตั้งชื่อให้กับคิวริโอโดยดูจากลักษณะภายนอกของคิวริโอที่มีความสนุกสนาน ร่าเริงภายในตัว  แต่เดิมนั้นคิวริโอไม่มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ จึงถูกเรียกชื่อโดยเรียกตามลักษณะการออกแบบและโครงสร้างหุ่นยนต์ของทางบริษัทโซนี่ว่า หุ่นยนต์ในฝันของบริษัทโซนี่ (Sony Dream Robot) และได้รับการตั้งชื่อ Qrio ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546
ประวัติ

วิศวกรของบริษัทโซนี่ ได้คิดค้นพัฒนาและประดิษฐ์คิวริโอ หุ่นยนต์เลียนแบบมนุษย์ที่สามารถเดิน 2 ขา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 จำนวน 16 ตัวภายในโลก คิวริโอเป็นการพัฒนาประดิษฐ์คิดค้นต่อจากหุ่นยนต์สุนัขไอโบ (Aibo) ในปี พ.ศ. 2542 เพื่อใช้สำหรับทดลองเทคโนโลยีทางด้านหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ โดยทำการศึกษาค้นคว้าที่ศูนย์วิจัยทางด้านหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ชั่วครวที่ศูนย์ค้นคว้า Life Dynamic (ライフ・ダイナミクス研究所) โดยมีจุดมุ่งหมายคือเพื่อเป็นการพัฒนาหุ่นยนต์ที่สามารถวิ่งและเคลื่อนไหวได้เช่นเดียวกับมนุษย์ และเพื่อเป็นการศึกษาวิจัยและพัฒนาหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น รวมทั้งเป็นการพัฒนาเทคโนโลยีทางด้านหุ่นยนต์ให้มีความใกล้เคียงกับมนุษย์
หลักในการสร้างคิวริโอของบริษัทโซนี่คือเพื่อความบันเทิง วิศวกรของบริษัทโซนี่ทำการศึกษาและค้นคว้าเกี่ยวกับหลักในการสร้างหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ ให้สามารถอยู่ร่วมกับมนุษย์และสร้างความบันเทิง ความสนุกสนานรื่นเริงให้แก่มนุษย์ ซึ่งจุดเด่นของโครงการวิจัยทางด้านหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ของศูนย์ค้นคว้า Lift Dynamic คือ การศึกษาค้นคว้าและนำเอาหลักของทฤษฏีของสมองมนุษย์ ที่มีรอยหยักและความคิดในส่วนต่าง ๆ เข้ามาผสมผสานกับระบบเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ เพื่อนำมาประยุกต์เข้ากับหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ ซึ่งมีการใช้เครื่องคอมพิวเตอร์มากกว่า 100 เครื่อง นำมาต่อเข้าด้วยกันเพื่อรับส่งข้อมูลสัญญาณด้วยความเร็วสูง
ทางวิศวกรของบริษัทโซนี่ ได้จำลองรูปแบบของคิวริโอในลักษณะของโมเดลหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ ที่มีลักษณะรูปร่างคล้ายกับมนุษย์ โดยได้ทำการศึกษา วิจัยและค้นคว้าพัฒนา ปรับปรุงเพิ่มศักยภาพอย่างต่อเนื่องจนมาถึงหุ่นยนต์คิวริโอในปัจจุบัน ซึ่งคิวริโอในรุ่นก่อน ๆ สามารถเคลื่อนไหวไปมาได้ด้วยตามคำสั่งของโปรแกรม ที่ได้ทำการประมวลผลและติดตั้งไว้ภายใน ทำให้สามารถเคลื่อนไหวท่าทางต่าง ๆ ได้ตามรูปแบบที่ได้กำหนดเอาไว้ ไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้เอง วิศวกรของบริษัทโซนี่จึงใช้ผลของการศึกษาค้นคว้าทางด้านทักษะและสมองของมนุษย์ รวมกับระบบปัญญาประดิษฐ์ ทำให้คิวริโอพัฒนาเป็นหุ่นยนต์ที่สามารถเดินหรือเคลื่อนไหวได้โดยอัตโนมัติ
โครงสร้างและส่วนประกอบ

คิวริโอเป็นหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ขนาดเล็กกะทัดรัด ที่มีลักษณะโครงสร้างคล้ายกับมนุษย์ คือมีขา 2 ข้าง แขน 2 ข้างและมีศีรษะ รวมทั้งสามารถมองเห็นได้ด้วยดวงตาฝังกล้องดิจิทัลเลนส์ฟิชอาย (fisheye) จำนวน 2 ตัวภายในศีรษะ ในรัศมีการมองเห็นตลอดแนว 180 องศา บนลำตัว ติดตั้งจุดเซนเซอร์ไว้โดยรอบ สามารถวิเคราะห์ระยะทางเพื่อใช้ในการเคลื่อนไหวร่างกายไปยังจุดต่าง ๆ ที่ต้องการได้ โดยใช้การทำงานควบคู่กับระบบโซนา เพื่อค้นหาวัตถุและตำแหน่งที่ต้องการ ซึ่งทั้งหมดทำงานผ่านระบบโปรแกรม OPEN-R ทำให้คิวริโอเคลื่อนไหวร่างกายได้อย่างต่อเนื่อง คล่องแคล่วเช่นเดียวกับมนุษย์ รวมทั้งความสามารถในการมองเห็นแบบก้าวกระโดด
คิวริโอมีกระดูกสันหลังที่ทำให้สามารถโค้งงอร่างกายในการเต้นส่ายสะโพกได้อย่างสมจริง โดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ในการควบคุมคำสั่งการทำงานของระบบปัญญาประดิษฐ์ ด้วยการเลียนแบบกิริยาท่าทางจากระบบเครือข่ายเส้นประสาทของปลาแลมเพรย์ (lamprey) ซึ่งมีรูปร่างและหน้าตาคล้ายคลึงกับปลาไหลที่มีการเคลื่อนไหวร่างกายในน้ำด้วยหลักการเคลื่อนไหวร่างกายเดียวกับงู ระบบเครือข่ายเส้นประสาทของปลาแลมเพรย์นี้ มีชื่อเรียกอย่างย่อว่า CPG (central pattern generator)
CPG หรือระบบเครือข่ายเส้นประสาทจะเป็นตัวควบคุมกลไกลการเคลื่อนไหวของปลาโดยอัตโนมัติ โดยไม่ต้องมีการสั่งการให้ร่างกายเคลื่อนไหวโดยตรงจากสมอง หรือเป็นการโต้ตอบโดยการสัมผัสจากอวัยวะของร่างกาย ทำให้คิวริโอสามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ใกล้เคียงกับกล้ามเนื้อต่าง ๆ ภายในร่างกายของมนุษย์  โดยมีลักษณะเฉพาะดังนี้
โครงสร้างและส่วนประกอบ > ข้อมูลทั่วไป

| คุณลักษณะเฉพาะ | หุ่นยนต์คิวริโอ)    พ> ศ. 2547/ค.ศ. 2004 |
| --- | --- |
น้ำหนัก: 7 กิโลกรัม  (น้ำหนักรวมแบตเตอรี่)
ส่วนสูง: 60 เซนติเมตร
หน่วยความจำภายใน: DRAM 64 เมกะไบต์
อัตราความเร็วในการก้าวเดิน: 14 เมตร/นาที
หน่วยประมวลผลข้อมูล: ไมโครโปรเซสเซอร์ "RISC" 64 บิต
แบตเตอรี่ในการใช้งาน: 
ระยะเวลาในการใช้งาน: ประมาณ 1 ชั่วโมง (ในกรณีที่ได้รับการชาร์ตแบตเตอรี่แบบเต็ม)

คิวริโอมีความสามารถในการสื่อสาร โต้ตอบกับคู่สนทนาได้มากมายหลายภาษาโดยเฉพาะภาษาญี่ปุ่น ที่สามารถสนทนาด้วยภาษาญี่ปุ่นได้ไม่ต่ำกว้า 60,000 คำ คิวริโอมีหน่วยความจำซ่อนอยู่ภายในตัวเครื่องบริเวณช่องอก ทำให้มีความแม่นยำในการจดจำสิ่งต่าง ๆ รอบตัวถึง 93%
โครงสร้างและส่วนประกอบ > อิสระในการเคลื่อนไหว

คิวริโอมีข้อต่อที่ติดตั้งภายในร่างกายจำนวนมากถึง 38 DOF (Degree of Freedom) ซึ่งเป็นข้อต่อที่ทำให้คิวริโอเคลื่อนไหวร่างกายได้ใกล้เคียงกับมนุษย์มากที่สุด และกลายเป็นหุ่นยนต์ที่มีข้อต่อภายในตัวมากกว่าหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ทุกตัวในขณะนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของคิวริโอ เก็บถาวร 2005-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ของคิวริโอ เก็บถาวร 2007-03-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
เยสเตอร์เดย์ (เพลง)

| "เยสเตอร์เดย์" |
| --- | --- |

เพลงโดยเดอะบีตเทิลส์
จากอัลบั้มHelp!
ด้านบี: "Act Naturally" (U.S.-1965)  "I Should Have Known Better" (UK-1976)
วางจำหน่าย: 13 September 1965 (U.S.) 4 March 1966 (UK - as part of an EP) 8 March 1976 (UK)
บันทึกเสียง: Abbey Road Studios   14 June 1965
แนวเพลง: บาโรกป็อป
ความยาว: 2:03
ค่ายเพลง: Capitol (USA) Parlophone/EMI (UK)
ผู้ประพันธ์เพลง: เลนนอน-แม็กคาร์ตนีย์
โปรดิวเซอร์: George Martin
"เยสเตอร์เดย์" (อังกฤษ: Yesterday) เป็นเพลงที่บันทึกเสียงครั้งแรกโดยวงเดอะบีตเทิลส์ ในผลงานอัลบั้มปี 1965 ชุด Help! และจากข้อมูลหนังสือกินเนสบุ๊กออฟเรเคิดส์ ระบุว่าเพลง "เยสเตอร์เดย์" เป็นเพลงที่ถูกนำมาทำใหม่มากที่สุดที่เคยเขียนมา  เพลงยังคงได้รับความนิยมโดยมีการนำมาทำใหม่มากกว่า 3,000 เวอร์ชัน เพลงนี้ติดอันดับท็อป 10 ในสหราชอาณาจักรนานกว่า 3 เดือนหลังออกอัลบั้มชุด Help! ทาง Broadcast Music Incorporated (BMI) ออกมายืนยันว่าเพลงนี้ถูกเล่นมากกว่า 7 ล้านครั้งเฉพาะในศตวรรษที่ 20 อย่างเดียว เพลงนี้ไม่ได้ออกวางขายในรูปแบบของซิงเกิลในสหราชอาณาจักร ในช่วงเวลาที่ในสหรัฐอเมริกาออก และถึงแม้ว่าเพลงนี้จะไม่ติดอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรแต่ "เยสเตอร์เดย์" ก็ถูกลงคะแนนเสียงว่าเป็นเพลงที่ดีที่สุดในศตวรรษที่ 20 ในการจัดอันดับของสถานีบีบีซีเรดิโอ 2 ในปี 1999 โดยผู้เชี่ยวชาญดนตรีและผู้ฟัง
"เยสเตอร์เดย์"  มีรูปแบบเป็นเพลงบัลลาดอคูสติกที่เศร้าเกี่ยวกับการแตกหักกัน บันทึกเสียงครั้งแรกโดยวงเดอะบีตเทิลส์ ถึงแม้ว่าเพลงนี้จะระบุว่าเขียนโดย เลนนอนและแม็กคาร์ตนีย์ แต่จริง ๆ แล้ว เพลงนี้ แม็กคาร์ตนีย์เป็นผู้เขียนเพียงผู้เดียว
เบ็น บานส์

| เบ็น บานส์ |
| --- | --- |
บานส์ที่งาน San Diego Comic-Con ค.ศ. 2013
เกิด: เบนจามิน ทอมัส บาร์นส์  (Benjamin Thomas Barnes)  (1981-08-20) 20 สิงหาคม ค.ศ. 1981 (43 ปี) ลอนดอน, อังกฤษ, สหราชอาณาจักร
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยคิงสตัน
อาชีพ: นักแสดง, นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: 2006–ปัจจุบัน
เบนจามิน โธมัส บาร์นส์ (อังกฤษ: Benjamin Thomas Barnes; เกิด 20 สิงหาคม พ.ศ. 2524) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวอังกฤษ เขามีชื่อเสียงจากการรับบทเจ้าชายแคสเปียนในซีรีส์ภาพยนตร์ อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย, โลแกน เดลอส ในเรื่อง เวสต์เวิร์ลด์, และ บิลลี รุสโซ ในเรื่อง เดอะพันนิชเชอร์ เขาได้รับเลือกให้แสดงในซีรีส์เรื่อง ชาโดวแอนด์โบน ของเน็ตฟลิกซ์
เขาศึกษาเกี่ยวกับการละครที่มหาวิทยาลัยคิงสตัน และเป็นสมาชิกคนหนึ่งของคณะเนชันแนล ยูธ มิวสิค เธียเตอร์ ที่ซึ่งเขาได้เปิดตัวในละครเวทีเรื่อง “The Ballad of Salomon Pavey” เมื่ออายุได้ 15 ปี
ผลงาน

| ปี | ชื่อเรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2006 | Doctors | Craig Unwin | Episode: "Facing Up" |
| 2006 | Split Decision | Chris Wilbur | TV movie |
| 2007 | Bigga Than Ben | Cobakka |  |
| 2007 | Stardust | Young Dunstan | Uncredited Role |
| 2008 | Chronicles of Narnia: Prince Caspian, TheThe Chronicles of Narnia: Prince Caspian | Prince Caspian X |  |
| 2008 | Easy Virtue | John Whittaker |  |
| 2009 | Dorian Gray | Dorian Gray |  |
| 2010 | Locked In | Josh |  |
| 2010 | Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader, TheThe Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader | King Caspian X |  |
| 2011 | Killing Bono | Neil McCormick |  |
| 2012 | The Words | The Young Man |  |
| 2013 | The Big Wedding | Alejandro Griffin |  |
| 2013 | God Only Knows |  | Post-production |
| 2014 | Seventh Son | Tom Ward | Post-production |
เบิร์นนิงอินเดอะสกายส์

Error ซิงเกิลโดยลิงคินพาร์ก
"เบิร์นนิงอินเดอะสกายส์" (อังกฤษ: Burning in the Skies) เป็นเพลงของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก ออกประกาศเป็นซิงเกิลที่สามจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่สี่ของวง อะเทาซันด์ซันส์ ในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2554 และออกจำหน่ายในวันที่ 21 มีนาคม มิวสิกวิดีโอของซิงเกิลนี้กำกับโดย โจ ฮาห์น นักเทิร์นเทเบิลของลิงคินพาร์ก ไมค์ ชิโนะดะ ได้อธิบายว่าซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลระหว่างประเทศ จึงไม่ได้ขึ้นในชาร์ตบิลบอร์ดใดๆ
มิวสิกวิดีโอ

การถ่ายทำมิวสิกวิดีโอของเพลงนี้ เริ่มเมื่อวันที่ 17-19 มกราคม พ.ศ. 2554 ด้วย โจ ฮาห์น และนักร้องนำ ไมค์ ชิโนะดะ ได้โพสต์ข้อความในทวีตเตอร์เกี่ยวกับการถ่ายทำของวิดีโอ
มิวสิกวิดีโอสากลของเพลงนี้กำกับโดย โจ ฮาห์น ออกเผยแพร่ครั้งแรกในเว็บไซต์ kerrang.com ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ และได้อัปโหลดวิดีโอนี้ลงยูทูบ ในช่องอย่างเป็นทางการของลิงคินพาร์ก ช่วงแรกเริ่มของวิดีโอจะเป็นสโลว์โมชัน แสดงให้เห็นภาพสุดท้ายจากกิจกรรมต่างๆ ของผู้คน เช่น ปาร์ตีวัยรุ่น, คู่รักในรถ, ผู้หญิงในห้องน้ำ, ผู้หญิงอีกคนที่กำลังอ่านหนังสือ, ชายชราที่กำลังรับประทานอาหารเย็นเพียงคนเดียว และเด็กที่ใส่ชุดนอนกับหน้ากากสิงโต ก่อนที่จะมีฉากรัศมีระเบิดจากระเบิดนิวเคลียร์ที่เห็นในดาวน์ทาวน์ลอสแอนเจลิส ช่วงการระเบิดแสดงให้เห็นในท่อนโซโลกีตาร์ จากนั้นก็จะเห็นภาพของสมาชิกของวงที่เห็นในความมืดด้วยเอฟเฟ็กที่ใช้ในมิวสิกวิดีโอของเพลง "เวตติงฟอร์ดิเอ็นด์" อย่างไรก็ตาม ลิงคินพาร์กก็ไม่ได้แสดงดนตรีให้เห็นตรงตามเสียงเพลงที่ได้ยินในมิวสิกวิดีโอ
เบื้องหลังการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอของเพลง "เบิร์นนิงอินเดอะสกายส์" ออกเผยแพร่ในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2554
การแสดงสด

เพลงนี้ได้นำไปแสดงสดเต็มเพลงในคอนเสิร์ตอะเทาซันด์ซันส์เวิร์ลทัวร์ที่เมืองเมลเบิร์น ออสเตรเลีย ในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ท่อนคอรัสของเพลงนี้ ไมค์ ชิโนะดะ และ เชสเตอร์ เบนนิงตัน ได้นำไปร้องหลังจากท่อนบริดจ์ของเพลง "บลีดอิตเอาต์" ในหลายๆ คอนเสิร์ตของการทัวร์
ชาร์ต

จากที่ไมค์ยืนยันว่าซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลระหว่างประเทศ ทำให้ซิงเกิลนี้ไม่ได้ขึ้นชาร์ตบิลบอร์ดแต่อย่างใด และได้ประสบความเร็จในระดับที่ดีพอสมควรในชาร์ตอื่นๆ ที่ได้ติดอันดับ
| ชาร์ต (2010−11) | ตำแหน่ง สูงสุด |
| --- | --- |
Austria (Ö3 Austria Top 40): 35
Germany (Official German Charts): 43
Germany Airplay (Official German Charts): 26
Switzerland (Swiss Hitparade): 41
UK Rock & Metal (OCC): 16
รายชื่อเพลง

เพลงทั้งหมดแต่งโดยลิงคินพาร์ก
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Burning in the Skies" | 4:13 |
| 2. | "Blackout" (Live) | 4:36 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Burning in the Skies" | 4:13 |
| 2. | "Blackout" (Live) | 4:36 |
| 3. | "When They Come for Me" (Live) | 5:21 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Burning in the Skies" (Edit) | 4:01 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เนื้อเพลงเต็มของเพลงนี้ เก็บถาวร 2014-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ MetroLyrics
| ด ค กเพลงของลิงคินพาร์ก |
| --- | --- |
 ผลงานเพลง  รางวัลและการเสนอชื่อ 
ไฮบริดทีโอรี:  "เปเปอร์คัต"  "วันสเต็ปโคลสเซอร์"  "พอยส์ออฟออทอริตี"  "ครอว์ลิง"  "รันอะเวย์"  "อินดิเอ็นด์"  "อะเพลซฟอร์มายเฮด" 
เมทีโอรา:  "ซัมแวร์ไอบีลอง"  "ไลอิงฟรอมยู"  "เฟนต์"  "เบรกกิงเดอะแฮบิต"  "ฟรอมดิอินไซด์"  "นัมบ์" 
มินิตส์ทูมิดไนต์:  "กิฟเวนอัป"  "ลีฟเอาต์ออลเดอะเรสต์"  "บลีดอิตเอาต์"  "แชโดว์ออฟเดอะเดย์"  "วอตไอฟ์ดัน" 
อะเทาซันด์ซันส์:  "เบิร์นนิงอินเดอะสกายส์"  "เวตติงฟอร์ดิเอ็นด์"  "แบล็กเอาต์"  "เรตชิสแอนด์คิงส์"  "อิริเดสเซนต์"  "เดอะแคทาลิสต์" 
ลิฟวิงทิงส์:  "ลอสต์อินดิเอ็กโค"  "อินมายรีเมนส์"  "เบิร์นอิตดาวน์"  "ไลส์กรีดมิสเซอรี"  "ไอลล์บีกอน"  "คาสเซิลออฟกลาส"  "พาวเวอร์เลส" 
เดอะฮันติงปาร์ตี:  "คีส์ทูเดอะคิงดอม"  "ออลฟอร์นัททิง"  "กิลตีออลเดอะเซม"  "เวสต์แลนส์"  "อันทิลอิตส์กอน"  "รีเบลเลียน"  "ไฟนอลแมสเคอเรด" 
วันมอร์ไลต์:  "เฮวี" 
เพลงที่ร่วมกับศิลปินอื่น:  "นัมบ์/อานคอร์"  "วีเมดอิต"  "อะไลต์แดตเนเวอร์คัมส์"  "ดาร์กเกอร์แดนบลัด" 
เพลงอื่น:  "พอยส์ออฟออทอริตี (รีมิกซ์)"  "นิวดิไวด์"  "นอตอะโลน"  "โรลลิงอินเดอะดีป 
  หมวดหมู่
เบ็น แกร์ริสสัน

| เบ็น แกร์ริสสัน |
| --- | --- |
สัญชาติ: อเมริกัน
การศึกษา: มหาวิทยาลัยรัฐแอนเจโล
อาชีพ: นักวาดการ์ตูนการเมือง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1980–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ทีนา นอร์ตัน
เว็บไซต์: grrrgraphics.com 
เบ็น แกร์ริสสัน (อังกฤษ: Ben Garrison) เป็นนักเขียนการ์ตูนการเมืองชาวอเมริกัน โดยเรียกตนเองเป็นอิสรภาพนิยม (libertarian) การ์ตูนของเขามีเนื้อหาที่สนับสนุนออลต์ไรต์ บางครั้งมีการตัดต่อโดยพวกก่อกวนในโลกออนไลน์ให้มีเนื้อหาที่ต่อต้านยิว เขาผลิตการ์ตูนที่มีเนื้อหาที่กีดกันทางเพศ, เหยียดผิว, ต่อต้านมุสลิม, ต่อต้านยิว, ต่อต้านวัคซีน, ปฏิเสธการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และทฤษฎีสมคบคิด การ์ตูนของเขามักยกย่องบุคคลฝ่ายอนุรักษนิยมและนักการเมืองชาตินิยม เช่น ประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์
จากรายงานปีค.ศ. 2015 ของเบรตบาร์ตนิวส์ เขากล่าวว่า เขาไม่ได้สนับสนุนผู้เข้าชิงประธานาธิบดีคนใดในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2559 แต่ได้ยกย่องทรัมป์ที่ "ทำให้พรรคริพับลิกันที่ควบคุมพวกอนุรักษ์นิยมใหม่สั่นคลอน" เขาอาศัยอยู่ที่เลคไซด์, รัฐมอนแทนา
ดูเพิ่ม

รายชื่อนักเขียนการ์ตูนบรรณาธิการ
แหล่งข้อมูลอื่น

grrrgraphics.com
เภสัชพลศาสตร์

เภสัชพลศาสตร์เป็นการศึกษาว่ายาส่งผลอย่างไรต่อสิ่งมีชีวิต
นิยามของ IUPAC
: การศึกษาการออกฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาในระบบสิ่งมีชีวิต รวมถึงปฏิกิริยาและการจับกับองค์ประกอบของเซลล์ และผลทางชีวเคมีและสรีรวิทยาของการออกฤทธิ์เหล่านี้
เภสัชพลศาสตร์ (อังกฤษ: pharmacodynamics) คือการศึกษาผลทางชีวเคมีและสรีรวิทยาของยา กลไกการออกฤทธิ์ของยาและความสัมพันธ์ระหว่างความเข้มข้นและผลของยา เภสัชพลศาสตร์เป็นการศึกษาว่ายามีผลอะไรต่อร่างกายบ้าง ซึ่งตรงกันข้ามกับเภสัชจลนศาสตร์ (pharmacokinetics) ที่เป็นการศึกษาผลของร่างกายที่มีต่อยา
ปัจจุบันเภสัชพลศาสตร์สามารถประเมินผลของยาต่อเซลล์ของสิ่งมีชีวิตโดยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งมีรายละเอียดดังนี้
มัลติเซลลูลาร์ ฟาร์มาโคไดนามิกส์ (Multicellular Pharmacodynamic หรือ MCPD) คือการศึกษาคุณสมบัติอยู่กับที่และภาวะเคลื่อนไหวและความสันพันธ์ระหว่างกลุ่มของยา และภาวะเคลื่อนไหวของกลุ่มเซลล์ในเชิง 4 มิติ การศึกษานี้จะทำทั้งในโปรแกรมคอมพิวเตอร์และสิ่งมีชีวิตเพื่อเปรียบเทียบกัน
เน็ตเวิกด์ มัลติเซลลูลาร์ ฟาร์มาโคไดนามิกส์ (Networked Multicellular Pharmacodynamics หรือ Net-MCPD) ใช้ศึกษาผลของยาต่อสารพันธุกรรมด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

Jackson, R.C. (2003) Predictive software for drug design and development เก็บถาวร 2013-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Pharmaceutical Development and Regulation 1 ((3)), 159-168.
Werner, E., In silico multicellular systems biology and minimal genomes, DDT vol 8, no 24, pp 1121-1127, Dec 2003. (Introduces the concepts MCPD and Net-MCPD)
Dr. David W. A. Bourne, OU College of Pharmacy
| ด ค กวิทยาศาสตร์สุขภาพ: เภสัชศาสตร์ |
| --- | --- | --- |
| วิทยาศาสตร์เภสัชกรรม |  เภสัชเคมี  เภสัชภัณฑ์  เภสัชอุตสาหกรรม  เภสัชเวท  เภสัชพฤกษศาสตร์  เภสัชวิเคราะห์  เทคโนโลยีเภสัชกรรม  วิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง  |  |
| เภสัชบริบาลศาสตร์ |  เภสัชกรรมคลินิก  เภสัชกรรมโรงพยาบาล  เภสัชกรรมชุมชน  |  |
| เภสัชศาสตร์สังคมและบริหารเภสัชกิจ |  เภสัชศาสตร์สังคม  บริหารเภสัชกิจ  เภสัชสาธารณสุข  เภสัชระบาดวิทยา  เภสัชเศรษฐศาสตร์  นิติเภสัชศาสตร์  |  |
| เภสัชวิทยาและพิษวิทยา |  เภสัชวิทยา  เภสัชจลนศาสตร์  เภสัชพลศาสตร์  พิษวิทยา  |  |
| ศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง |  เคมีอินทรีย์  เคมีฟิสิกส์  เคมีวิเคราะห์  ชีวเคมี  จุลชีววิทยา  กายวิภาคศาสตร์  สรีรวิทยา  สาธารณสุขศาสตร์   |  |
 เภสัชกรรม  เภสัชศาสตร์  ประวัติ  คณะเภสัชศาสตร์  เภสัชกร  สถานีย่อยเภสัชกรรม 
| ด ค กเภสัชวิทยา |
| --- | --- |
เภสัชจลนศาสตร์:  ADME การดูดซึม การกระจายตัว กระบวนการสร้างและสลาย การขับถ่าย เคลียแรนส์ โลดิงโดส  ปริมาตรกระจายตัว ปริมาตรตั้งต้น  อัตราการละลาย การจัดแบ่ง  ชีวสมดุล  ชีวปริมาณออกฤทธิ์ ชีวครึ่งชีวิต  การจับของพลาสมาโปรตีน ปฏิกิริยาตอนที่ 1  ปฏิกิริยาตอนที่ 2 ดัชนีการบำบัดโรค LD50/ED50 
เภสัชพลศาสตร์:  ความเป็นพิษ ประสาทพิษวิทยา  โดส-เรสพอนส์รีเลชันชิป ประสิทธิภาพ  ศักยภาพ เภสัชพลศาสตร์ของยาต้านจุลชีพ ความเข้มข้นของตัวยับยั้งที่น้อยที่สุด/Bacteriostatic ความเข้มข้นของแบคทีเรียที่น้อยที่สุด/ยาฆ่าเชื้อแบคทีเรีย 
อะโกนิสต์และแอนตาโกนิสต์:  อะโกนิสต์ อินเวอร์สอะโกนิสต์ อะโกนิสต์ที่ย้อนกลับไม่ได้ พาร์เทียลอะโกนิสต์ ซูเปอร์อะโกนิสต์ กายภาพของอะโกนิสต์ แอนตาโกนิสต์ Competitive antagonist Irreversible antagonist Physiological antagonist 
อื่น ๆ:  การทนต่อยา Tachyphylaxis การต้านยา การดื้อยา แบคทีเรียดื้อยา แบคทีเรียดื้อยาหลายชนิด 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  เภสัชพันธุกรรม  เภสัชพันธุศาสตร์  เภสัชวิทยาของระบบประสาทและจิตวิทยา เภสัชวิทยาของระบบประสาท  เภสัชวิทยาของจิตวิทยา
เบริลเลียม

Chemical element, symbol Be and atomic number
เบริลเลียม (อังกฤษ: Beryllium) เป็นธาตุในตารางธาตุที่มีสัญลักษณ์ Be และเลขอะตอม 4 เป็นธาตุไบวาเลนต์ที่มีพิษ น้ำหนักอะตอม 9.0122 amu จุดหลอมเหลว 1287°C จุดเดือด (โดยประมาณ) 2970°C ความหนาแน่น (จากการคำนวณ) 1.85 g/cm3 เลขออกซิเดชันสามัญ + 2 เบริลเลียมเป็นโลหะแอลคาไลน์เอิร์ธ มีสีเทาเหมือนเหล็ก แข็งแรง น้ำหนักเบา แต่เปราะ ซึ่งส่วนใหญ่ใช้เป็นตัวที่ทำให้โลหะผสมแข็งขึ้น (โดยเฉพาะทองแดงเบริลเลียม)
รากศัพท์

เดิม Louis-Nicolas Vauquelin ตั้งชื่อว่า กลูซิเนียม ( สัญลักษณ์อดีด Gl, glucinium ) มาจากภาษากรีก glykys แปลว่า “หวาน” เนื่องจากสารประกอบเบริลเลียมมีความหวาน ในปี ค.ศ. 1828 Martin Heinrich Klaproth ตั้งชื่อว่า เบริลเลียม ตามชื่อแร่ เบริล ( Beryl, ภาษากรีก Beryllos )
การค้นพบ

ในการวิเคราะห์ช่วงแรก แร่เบริลกับมรกตพบสารที่คล้ายคลึงกัน จึงสรุปผิดเป็นอะลูมิเนียมซิลิเคต และนักแร่วิทยา René Just Haüy พบว่าแร่สองชนิตนี้มีโครงสร้างผลึกที่คล้ายกันมาก จึงพบนักเคมี Louis-Nicolas Vauquelin เพื่อวิเคราะห์แร่ทางเคมี  ในปี ค.ศ. 1797 Vauquelin แยกสารประกอบเบริลเลียมออกจากอะลูมิเนียมโดยนำแร่เบริลปฏิกิริยากับเบสจนเกิดการหลอมเหลวของอะลูมิเนียมไฮดรอกไซด์
ปี ค.ศ. 1828 Friedrich Wöhler และ Antoine Busy ต่างก็สามารถแยกธาตุเบริลเลียมด้วยวิธีปฏิกิริยาโลหะโพแทสเซียมกับเบริลเลียมคลอไรด์
{\ce {BeCl2 + 2K -> 2KCl + Be}}
วิธีนี้สามารถสร้างได้แค่เม็ดโลหะเบริลเลียมขนาดเล็กเนื่องจากผลิตโพแทสเซียมด้วยวิธีการแยกด้วยไฟฟ้าจากสารประกอบโพแทสเซียมจึงไม่สามารถสร้างแท่งโลหะเบริลเลียมด้วยวิธีหล่อหรือวิธีตีรูป ปี ค.ศ. 1898 Paul Lebeau เก็บตัวอย่างโลหะเบริลเลียมบริสุทธิ์ด้วยวิธีการแยกด้วยไฟฟ้าของสารละลายเบริลเลียมฟลูออไรด์และโซเดียมฟลูออไรด์ ในศตวรรษที่ 19 เมื่อพบสารประกอบเบริลลียมใหม่ นอกจากรายงานจุดหลอมเหลวกับค่าการละลายแล้วยังรายงานรสชาติเป็นเรื่องปกติ
การผลิตเบริลเลียมมีตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่เริ่มผลิตปริมาณมากในต้นทศวรรษ 1930 ปริมาณผลิตของเบริลเลียมเพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเนื่องจากความต้องการของโลหะผสมเบริลเลียมที่แข็งแรงและสารเรืองแสงบนหลอดฟลูออเรสเซนต์เพิ่ม หลอดฟลูออเรสเซนต์ช่วงแรกใช้สารออร์โทซิงค์ซิลิเคตที่ผสมเบริลเลียมแต่หลังจากพบความเป็นพิษ ใช้สารประเภทฮาโลฟอสเฟตเป็นสารเรืองสารแทน การใช้เบริลเลียมในช่วงแรกยังใช้เป็นเบรกของเครื่องบินทหารเนื่องจากมีความแข็ง จุดหลอมแหลวสูง และมีความสามารถในการระบายความร้อนสูง แต่ด้วยการคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมจึงแทนเป็นวัสดุอื่น ๆ
ลักษณะ

เบริลเลียมผลิตจากแร่ธาตุอย่างแร่เบริล แร่เบริลเป็นแร่รัตนชาติที่มีชื่อเรียกอื่นว่า อะความารีน และ มรกต ตามสีที่เกิดจากสิ่งเจือปนในแร่ โครงสร้างผลึกที่เสถียรสุดในอุณหภูมิและความดันปกติคือ Hexagonal close-packed โลหะบริสุทธิ์มีสีเทาขาว และเมื่ออยู่ในอากาศจะเกิดชั้นออกไซด์ ทำให้อยู่อย่างเสถียร มีค่าความแข็งในระดับ 6 ถึง 7 ในมาตราโมสซึ่งแข็งและเปราะในอุณหภูมิห้อง และเมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น ความเหนียวจะเพิ่มขึ้น สามารถละลายในทั้งสภาวะกรดและเบส ไอโซโทปที่เสถียรของเบริลเลียมไม่ได้สังเคราะห์ด้วยการสังเคราะห์นิวเคลียสในดาวฤกษ์แต่สังเคราะห์จากการแตกเป็นเสี่ยงโดยรังสีคอสมิกของธาตุหนักอย่างคาร์บอนและไนโตรเจน
ในตารางธาตุ เบริลเลียมจัดอยู่ในธาตุหมู่ 2 แต่มีสมบัติคล้ายกับอะลูมิเนียมที่อยู่ในธาตุหมู่ 13 มากกว่าแคลเซียมและสตรอนเซียมที่อยู่ในหมู่เดียวกัน ยกตัวอย่างเช่น แคลเซียมและสตรอนเซียมเมื่อตรวจสีเปลวไฟจะมีสีแต่เบริลเลียมไม่มีสี จึงมีบางครั้งไม่จัดเบริลเลียมอยู่ในธาตุโลหะแอลคาไลน์เอิร์ท ถึงแม้จัดอย่ในธาตุหมู่ 2 นอกจากนั้นสารประกอบไบนารีของเบริลเลียมมีโครงสร้างคล้ายกับของสังกะสี
ลักษณะ > สมบัติทางกายภาพ

เบริลเลียมมีไอโซโทปที่เสถียรอยู่ 2 ไอโซโทป และในอุณหภูมิและความดันปกติ ( ที่อุณหภูมิและความดันปกติมาตรฐาน ) มีโครงสร้างผลึกที่เสถียรที่สุดคือ Hexagonal close-packed ซึ่งมีค่าคงที่แลตทิซเป็น a=2.268Å, b=3.594Å เมื่ออยู่ในสภาวะอุณหภูมิสูง โครงสร้างผลึกแบบ Body-centered cubic จะเสถียรมากที่สุด มีค่าความแข็งในระดับ 6 ถึง7 ในมาตราโมสเป็นค่าที่แข็งสุดในธาตุหมู่ 2 แต่เปราะจนสามารถทำเป็งผงโดยการทุบตีได้ อย่างไรก็ตาม เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้นความเหนียวจะเพิ่มขึ้น จึงมีความสามารถทางเครื่องกลสูง เหมาะสำหรับการใช้ในงานที่อุณหภูมิสูงอย่างเตาปฏิกรณ์ฟิวชั่น แต่ใช้ในงานเช่นนี้ กรณีอุณหภูมิต่ำกว่า 400°C สมบัติความเหนียวจะต่ำลงถึงขั้นมีปัญหาในการใช้งาน ความถ่วงจำเพาะเท่ากับ 1.816 จุดหลอมเหลวเท่ากับ 1,284°C จุดเดือดเท่ากับ 2,767°C
เบริลเลียมมีค่ามอดูลัสของยังเท่ากับ 287GPa เป็นค่าที่มากกว่าค่ามอดูลัสของยังของเหล็กถึง 50 ดังนั้นมีความทนทานต่อการหักงอสูง ค่ามอดูลัสของยังที่สูงแสดงถึงความแข็งแกร่งของเบริลเลียมดีมาก และมีความเสถียรสูงในสภาวะที่ภารทางความร้อนมากจึงนิยมใช้เป็นชิ้นส่วนโครงสร้างของยานอวกาศและอากาศยาน นอกจากนั้นค่ามอดูลัสของยังที่สูงและเบริลเลียมมีความหนาแน่นค่อนข้างต่ำ ทำให้สมบัติการนำเสียงสูงถึงประมาณ 12.9 กิโลเมตรต่อวินาที ซึ่งค่านี้เปลี่ยนแปลงตามสิ่งแวดล้อม จากสมบัตินี้นิยมใช้เป็นแผ่นสั่นของลำโพงหรือเครื่องเสียงอื่น ๆ