stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอเค-74
รายละเอียด > ระบบศูนย์เล็ง

คล้ายกับ AK-47/AKM เดิม แต่มีระบบรางข้างเพื่อติดอุปกรณ์เสริมต่าง (เริ่มพบได้ในเอเค-74M) เช่น กล้องเล็งจุดแดง, กล้องมองกลางคืน, กล้องช่วยเล็ง เป็นต้น
รายละเอียด > ซองกระสุน

มีซองบรรจุ 30 / 45 (ของ RPK-74) / 50 / 60 นัด ซึ่งทำจาก Bakelite และพอลิเมอร์ (ในรุ่นเอเค-74M) และซองบรรจุกระสุนแบบกลมที่ใส่กระสุนได้ 95 นัด
รุ่นย่อยต่าง ๆ > AKs-74

ทุกอย่างเหมือนกันกับเอเค-74 ในรูปแบบปกติ มีเพียงพานท้ายที่สามารถพับได้เพื่อความสะดวกได้เข้าในที่กำบังหรือนั่งไปในยานลำเลียงพล
รุ่นย่อยต่าง ๆ > เอเค-74M (Model 1991)

เป็นรุ่นปรับรุงโดยบริษัท Izhmash (อยู่เครือของ Kalashnikov Concern) โดยลักษณะเด่นที่พบคือ ประกับและพานท้ายถูกทดแทนได้พอลีเมอร์จากของเดิมที่เป็นไม้ มีระบบรางด้านข้างสำหรับติดอุปกรณ์เสริมพวกอุปกรณ์ช่วยเล็ง สามารถติดเครื่องยิงระเบิดขนาด 40 มม. GP-25/30/34 ไว้ใต้บริเวณประกับหน้าได้ เป็นต้น
รุ่นย่อยต่าง ๆ > AKs-74U

เป็นปืนเล็กสั้นอัตโนมัติที่ได้ไอเดียมาจาก XM177 ของกองทัพสหรัฐในช่วงสงครามเวียดนาม ซึ่งเหมาะสำหรับหน่วยปฏิบัติการพิเศษหรือพลร่มที่ต้องเข้าทำการรบระยะประชิด ถูกใช้มากในเหล่าพลขับรถถัง ยานเกราะต่าง ๆ รวมไปถึงนักบินเฮลิคอปเตอร์
รุ่นย่อยต่าง ๆ > RPK-74/74M

เป็นปืนกลเบาที่อาศัยพื้นฐานมาจากเอเค-74/74M ซึ่งมีลำกล้องที่หนาและยาวขึ้นเพื้อรองรับการยิงสนับสนุนหมู่รบ ใช้ซองกระสุน 45 นัด
คุณสมบัติทั่วไป

ใช้กระสุนขนาด: 5.45×39 ม.ม
ระบบปฏิบัติการ: Gas-operated, rotating bolt
อัตราการยิง
ยิงเป็นชุด: 600-650 นัดต่อนาที
ยิงแบบอัตโนมัติ: 100 นัดต่อนาที
ยิงทีละนัด: 40 นัดต่อนาที
ความเร็วปากลำกล้อง : 880–900 เมตรต่อวินาที (2,887–2,953 ฟุตต่อวินาที) (เอเค-74, AKS-74, เอเค-74M) 735 เมตรต่อวินาที (2,411 ฟุตต่อวินาที) (AKS-74U)
ระยะหวังผล :
300–400 เมตร (330–440 หลา) (เอเค-74, AKS-74, เอเค-74M point target)
500 เมตร (550 หลา) (เอเค-74, AKS-74, เอเค-74M area target)
400 เมตร (440 หลา) (AKS-74U)
ระยะยิงไกลสุด : 3,150 เมตร (3,440 หลา)
ซองกระสุน : 30 นัด หรือ 45 นัดสำหรับ RPK-74 60 นัด casket magazine ซองกระสุนแบบกลม 95 นัด
ศูนย์เล็ง : เล็งผ่านศูนย์เล็งตาเปล่า หรือ อุปกรณ์ช่วงเล็งต่าง ๆ เช่น กล้องมองกลางคืน, กล้องเล็งจุดแดง เป็นต้น
ไอซ์พาเลซ (เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก)

| --- | --- |

th
ที่ตั้ง: เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก, ประเทศรัสเซีย
พิกัด: 59°55′18″N 30°27′59″E﻿ / ﻿59.921667°N 30.466389°E﻿ / 59.921667; 30.466389
ความจุ: 12,300 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 60×26 เมตร
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1998
ก่อสร้าง: ค.ศ. 2000
เปิดใช้สนาม: เมษายน ค.ศ. 2000
งบประมาณในการก่อสร้าง: 60 ล้านเหรียญสหรัฐ
การใช้งาน
เอสเคเอ เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก (เคเอชแอล) (2005–ปัจจุบัน)
ไอซ์พาเลซ (รัสเซีย: Ледовый Дворец, อักษรโรมัน: Ledovy Dvorets) เป็นสนามกีฬาที่ตั้งอยู่ในเมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย ่เปิดใช้งานในปี ค.ศ. 2000 และสร้างขึ้นเพื่อการแข่งขันฮอกกี้น้ำแข็งชิงแชมป์โลก 2000 สามารถจุผู้ชมได้ 12,300 คน ไอซ์พาเลซใช้เป็นลานสเก็ตน้ำแข็งหลักของการแข่งขันฮ็อกกี้น้ำแข็ง โดยเป็นสนามเหย้าของเอสเคเอ เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก และยังเป็นสถานที่จัดคอนเสิร์ตและกิจกรรมอื่น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

Ice Palace at Hockeyarenas.net
Ice Palace at worldstadiums.comเก็บถาวร 2009-01-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official website (in Russian)เก็บถาวร 2012-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไนท์ออนบาลด์เมาเทน

Night on Bald Mountain
Performed by the Skidmore College Orchestra. Courtesy of Musopen
ไนท์ออนบาลด์เมาเทน (อังกฤษ: Night on Bald Mountain หรือ Night on Bare Mountain) เป็นผลงานประพันธ์ของโมเดสต์ มูสซอร์กสกี (1839-1881) คีตกวีชาวรัสเซีย โดยได้รับอิทธิพลมาจากบทกวี และตำนานเกี่ยวกับมนต์ดำของแม่มด  มูสซอร์กสกีเขียนงานดนตรีชิ้นนี้เสร็จเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1867 ตรงกับคืนก่อนวันสมโภชฉลองเทศกาลของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ เขาจึงตั้งชื่อผลงานชิ้นนี้ว่า St. John's Night on the Bare Mountain แต่ผลงานชิ้นนี้กลับไม่ได้รับความนิยม ไม่เคยได้รับการบรรเลงอีกเลยตลอดชั่วชีวิตของเขา
หลังจากมูสซอร์กสกีเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1881 เพื่อนสนิทของเขา คือ นีโคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ ได้นำผลงานชิ้นนี้มาเรียบเรียงใหม่ เป็นแฟนตาเซีย ใช้ชื่อว่า A Night on the Bare Mountain (รัสเซีย: Ночь на лысой горе, Noch' na lysoy gorye) ออกบรรเลงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1886 และกลายเป็นงานดนตรีที่ได้รับความนิยมนำมาใช้แสดงสด [ต้องการอ้างอิง]
นอกเหนือจากผลงานเรียงเรียงโดยริมสกี-คอร์ซาคอฟแล้ว Night on Bald Mountain ฉบับที่ได้รับการเรียบเรียงโดยลีโอโปลด์ สโตคอฟสกี และนำมาใช้ในภาพยนตร์ แฟนเทเชีย ในปี ค.ศ. 1940 ก็ยังเป็นที่นิยมมาจนถึงปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Piano version of Night on Bald Mountain (arranged by Konstantin Chernov)
ฟังผลงาน Night on Bald Mountain ที่ มิวโซเพน
ไฟลท์ออฟเดอะบัมเบิลบี

Flight of the Bumblebee
performed by US Army Band
ไฟลท์ออฟเดอะบัมเบิลบี (อังกฤษ: Flight of the Bumblebee) เป็นท่อนออร์เคสตราอินเทอร์ลูด จากผลงานประพันธ์ของนีโคไล ริมสกี-กอร์ซากอฟ เป็นท่อนบรรเลงสั้นๆ ปิดท้ายองก์ที่ 3 ของโอเปร่าเรื่อง The Tale of Tsar Saltan (รัสเซีย: Сказка о царе Салтане, อักษรโรมัน: Skazka o Tsare Saltane) ที่ริมสกี-คอร์ซาคอฟแต่งขึ้นในช่วง ค.ศ. 1899-1900 ดัดแปลงจากบทกวีของอเล็กซานเดอร์ ปุชกิน
เนื้อร้องในท่อนนี้กล่าวถึงเจ้าชายกวิดอน ซัลทาโนวิช ที่เป็นโอรสของพระเจ้าซาร์ ที่ถูกนกวิเศษเสกให้กลายเป็นผึ้ง แล้วบินจากไป เครื่องดนตรีที่บรรเลงในตอนนี้ เป็นการเล่นเลียนเสียงผึ้งบินหึ่งๆ
ไฟลท์ออฟเดอะบัมเบิลบี ต้องเล่นด้วยจังหวะเร็วติดต่อกัน ซึ่งต้องมีการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ จึงนิยมใช้บรรเลงแสดงความสามารถเฉพาะตัวของนักดนตรี นักดนตรีที่เคยนำดนตรีท่อนนี้มาแสดง เช่น แม็กซิม มรวิทซา (Maksim Mrvica) นักเปียโนชาวโครเอเชีย, หลาง หลาง นักเปียโนชาวจีน ใช้เล่นสาธิตการใช้งานเครื่องไอแพด ในปี 2010  รวมถึงวงดนตรีฮาร์ดร็อกโมโนวอร์
ในช่วงทศวรรษ 1930 วอลต์ ดิสนีย์ได้เลือกไฟลท์ออฟเดอะบัมเบิลบี เป็นเพลงหนึ่งที่จะบรรจุในภาพยนตร์ แฟนเทเชีย แต่ได้ถูกคัดออก ต่อมาเพลงนี้ได้ปรากฏในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง Melody Time ในปี 1948  ในปี 2003 ถูกนำไปใช้ประกอบภาพยนตร์ คิลบิล ของเควนติน ทาแรนติโน
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟังผลงาน Flight of the Bumblebee ที่ มิวโซเพน
A MIDI page including five versions of the Flight เก็บถาวร 2005-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A short excerpt for clarinet, with permission of the authors เก็บถาวร 2007-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โอฟิตเซรืย

| โอฟิตเซรืย |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: Vladimir Rogovy
เขียนบท: Kirill Rapoport Boris Vasilyev
นักแสดงนำ: เกออร์กี ยูมาตอฟ วาซีลี ลาโนวอย Alina Pokrovskaya Alexander Voevodin Vladimir Druzhnikov Yevgeny Vesnik Valery Ryzhakov
กำกับภาพ: Mikhail Kirillov
ตัดต่อ: A. Ovcharova
ดนตรีประกอบ: Rafail Khozak
บริษัทผู้สร้าง: กอร์กีฟิล์มสตูดิโอ  
วันฉาย: 1971
ความยาว: 96 นาที
ประเทศ:  สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
โอฟิตเซรืย (รัสเซีย: Офицеры, อักษรโรมัน: Ofitsery) เป็นภาพยนตร์แนวสงครามและนาฏกรรมของสหภาพโซเวียต ที่เล่าวิวัฒนาการของกองทัพโซเวียต กำกับการแสดงโดย Vladimir Rogovy ภาพยนตร์นี่เป็นภาพยนตร์ที่มีคนดูมากที่สุดเรื่องหนึ่งในสหภาพโซเวียตโดยมีคนดูมากถึง 53.4 ล้านคน
ภาพยนตร์นี้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ Alexey Trofimov และ Ivan Varavva เพื่อนในกองทัพแดง ซึ่งพวกเขาได้ผจญภัยทั่วสหภาพโซเวียตในช่วงทศวรรษที่ 1920 นอกจากนี้ยังได้ไปร่วมต่อสู้ในสงครามกลางเมืองสเปนและในช่วงมหาสงครามของผู้รักชาติ ในตอนปานปลายของชีวิตทั้งสองได้พบกันอีกครั้งในฐานะนายพล
นักแสดง

เกออร์กี ยูมาตอฟ รับบท Alexey Trofimov
วาซีลี ลาโนวอย รับบท Ivan Varavva
Alina Pokrovskaya รับบท Lyubov
Alexander Voevodin รับบท Egor Trofimov
Vladimir Druzhnikov รับบท Georgi Petrovich, squadron commander
Yevgeny Vesnik รับบท paramedic
Valery Ryzhakov รับบท  Yury Sergeyev, Guard Captain
แหล่งข้อมูลอื่น

โอฟิตเซรืย ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
«Офицеры» на сайте «Кино России» เก็บถาวร 2009-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฮะคุเอ็ง โนะ โคอิ

| ฮะคุเอ็ง โนะ โคอิ |
| --- | --- |
百円の恋
กำกับ: มาซาฮารุ ทาเกะ
บทภาพยนตร์: ชิน อาดาจิ
อำนวยการสร้าง: เก็น ซาโตะ ยูจิ ฮิราได โยชิโนริ คาโนะ
นักแสดงนำ: ซากุระ อันโดะ
กำกับภาพ: ฮิโรมิตสึ นิชิมูระ
ตัดต่อ: ชิเอโกะ ซูซากิ
ดนตรีประกอบ: โชโกะ ไคดะ
บริษัทผู้สร้าง: Spotted Productions  
ผู้จัดจำหน่าย: Toei Video
วันฉาย:   25 ตุลาคม ค.ศ. 2014 (2014-10-25) (TIFF)  20 ธันวาคม ค.ศ. 2014 (2014-12-20) (ประเทศญี่ปุ่น) 
ความยาว: 113 นาที
ประเทศ: ประเทศญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ฮะคุเอ็ง โนะ โคอิ (百円の恋, Hyakuen no Koi) เป็นภาพยนตร์แนวดราม่า-กีฬา ที่เข้าฉายในญี่ปุ่นเมื่อปี 2014 กำกับโดยมาซาฮารุ ทาเกะและนำแสดงโดยซากุระ อันโดภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2014 ได้รับเลือกให้เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นในสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม ในงานประกาศงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 88 แต่ไม่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง
นักแสดง

ซากุระ อันโดะ รับบท อิจิโกะ ไซโตะ
ฮิโรฟูมิ อาราอิ รับบท ยูจิ คาโนะ
มิโยโกะ อินากาวะ [ja] รับบท เคโกะ
ซาโอริ โคอิเดะ [ja] รับบท ฟูมิโกะ
โชเฮ อูโนะ [ja] รับบทเป็น โอคาโน
ทาดาชิ ซากาตะ [ja] รับบท โนมะ
ฮิโรกิ โอคิตะ รับบท ซาดะ
โยซาบุโร่ อิโตะ [ja] รับบท ทากาโอะ
โอซามุ ชิเกมัตสึ [ja] รับบท คิโนชิตะ
โทชิเอะ เนกิชิ รับบท อิเกอุจิ
อาโกะ มาสึกิ
กระแสตอบรับ

ภาพยนตร์ได้รับรางวัล Japanese Cinema Splash Award จากงานเทศกาลภาพยนตร์ Tokyo International Film Festival ครั้งที่ 27  และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Nippon Connection Award จากเทศกาลภาพยนตร์ Nippon Connection ครั้งที่ 15  และได้รับอันดับสามใน Nippon Cinema Award
ที่งาน Kinema Junpo Awards ครั้งที่ 88 ภาพยนตร์ได้รับการเลือกเป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ดีที่สุดอันดับที่ 8 ของปี และ ซากุระ อันโดะ ได้รับรางวัล นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม   ที่งาน Blue Ribbon Awards ครั้งที่ 57 ซากุระ อันโดะ ยังได้รับรางวัล นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
ที่งาน Japan Film Professional Awards ครั้งที่ 24 ภาพยนตร์ได้รับรางวัล Best Film และ มาซาฮารุ ทาเกะ ได้รับรางวัล ผู้กำกับยอดเยี่ยม
การฉายครั้งแรกในทวีปอเมริกาเหนือจัดโดยเทศกาลภาพยนตร์ญี่ปุ่น Japan Cuts เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2015
ดูเพิ่ม

รายชื่อผู้เข้าชิงรางวัลออสการ์ครั้งที่ 88 สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม
รายชื่อภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ส่งเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม
หมวยย้วย…มวยไม่ยอมม้วย, ภาพยนตร์ตลกจีนรีเมคจากภาพยนตร์เรื่องนี้ในปี 2024
แหล่งข้อมูลอื่น

ฮะคุเอ็ง โนะ โคอิ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โบรเนโนเซตส์โปติออมกิน

| โบรเนโนเซตส์โปติออมกิน |
| --- | --- |
โปสเตอร์ โบรเนโนเซตส์โปติออมกิน
กำกับ: เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์
เขียนบท:   Nina Agadzhanova  เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์  ไทเทิลกลางเรื่อง; ไม่มีในกิตติประกาศ:  Nikolai Aseyev  Sergei Tretyakov 
อำนวยการสร้าง: Jacob Bliokh
นักแสดงนำ:   Aleksandr Antonov  Vladimir Barksy  กรีโกรี อะเลคซันดรอฟ 
กำกับภาพ:   Eduard Tisse  Vladimir Popov  (ไม่มีในกิตติประกาศ) 
ตัดต่อ:   ไม่มีในกิตติประกาศ:  เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์  กรีโกรี อะเลคซันดรอฟ 
ดนตรีประกอบ:   Edmund Meisel (original 1925 score) 
บริษัทผู้สร้าง: มอสฟีล์ม 
ผู้จัดจำหน่าย: กอซคีโน
วันฉาย:   21 ธันวาคม ค.ศ. 1925 (1925-12-21) (สหภาพโซเวียต) 
ความยาว: 75 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา:   ภาพยนตร์เงียบ  ไทเทิลกลางเรื่องภาษารัสเซีย 
โบรเนโนเซตส์โปติออมกิน
โบรเนโนเซตส์โปติออมกิน (รัสเซีย: Бронено́сец «Потёмкин», Bronenosets Patyomkin) เป็นภาพยนตร์เงียบของสหภาพโซเวียตที่ผลิตโดยสตูดิโอภาพยนตร์มอสฟิล์ม เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1925 กำกับโดย เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์ โดยภาพยนตร์มีพล็อตเรื่องในปี 1905 โดยเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับลูกเรีอของ เรือประจัญบานรัสเซีย โปติออมกิน หนื่งในเรือของ กองเรือทะเลดำแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย ที่ได้ก่อการกบฎต่อนายเรือในช่วงการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ.​ 1905
โบรเนโนเซตส์โปติออมกิน ได้รับการคัดเลือกให้เป็นภาพยนตร์อันทรงคุณค่าในช่วงงานแสดงสินค้าโลกบรัสเซลส์ ในปี ค.ศ. 1958 และในปี ค.ศ. 2012 สถาบันภาพยนตร์อังกฤษได้ให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ติดอยู่ในอันดับที่ 11 ของภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
นักแสดง

Aleksandr Antonov รับบท Grigory Vakulinchuk (กะลาสีบอลเชวิค)
Vladimir Barsky รับบท Commander Golikov
กรีโกรี อะเลคซันดรอฟ รับบท Chief Officer Giliarovsky
I. Bobrov รับบท กะลาสีหนุ่มที่ถูกเฆี่ยนขณะหลับ
Mikhail Gomorov รับบท Militant sailor
Aleksandr Levshin รับบท Petty Officer
N. Poltavseva รับบท Woman with pince-nez
Lyrkean Makeon รับบท the Masked Man
Konstantin Feldman รับบท Student agitator
Beatrice Vitoldi รับบท ผู้หญิงกับรถเข็นเด็ก
บรรณานุกรม

Sergei Eisenstein (1959). Notes of a film director. Foreign Languages Publishing House.
Marie Seton (1960). Sergei M. Eisenstein: a biography. Grove Press.
Jay Leyda (1960). Kino: A History of the Russian and Soviet Film. George Allen & Unwin.
Richard Taylor, Ian Christie, ed. (1994). The Film Factory: Russian and Soviet Cinema in Documents. Routledge.
Bryher (1922). Film Problems Of Soviet Russia. Riant Chateau TERRITET Switzerland.
แหล่งข้อมูลอื่น

The Battleship Potemkin ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โบรเนโนเซตส์โปติออมกิน มีให้โหลดฟรีที่ อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ [อื่นๆ]
Battleship Potemkin เก็บถาวร 2013-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at official Mosfilm site with English subtitles
"Battleship Potemkin". Senses of Cinema.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 January 2006. สืบค้นเมื่อ 2006-01-22.
"Potemkin sailor monument". 2odessa.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-28. สืบค้นเมื่อ 2006-08-22. Monument in Odessa, explanation of the mutiny
2011 version with new soundtrack โบรเนโนเซตส์โปติออมกิน มีให้โหลดฟรีที่ อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ [อื่นๆ]
[Russo-Japanese War Connections]> Rebellion or Mutiny on the Potemkin had connection to Russia's defeat in the Russo-Japanese War of 1904-05 - Russian Navy morale was severely damaged.
โอเลก โคโนเนนโค

| โอเลก โคโนเนนโค |
| --- | --- |
Олег Дмитриевич Кононенко

เกิด: โอเลก ดมีตรีเยวิช โคโนเนนโค  (1964-06-21) 21 มิถุนายน ค.ศ. 1964 (60 ปี) ชาร์ดโซว์, สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน
สถานะ: อยู่ในราชการ
สัญชาติ: ชาวรัสเซีย
อาชีพ: วิศวกร
รางวัล: 
อาชีพในอวกาศ
นักบินอวกาศ
ยศ: พลเรือน
อยู่บนอวกาศ: 533 วัน
การคัดเลือก: กลุ่มอาร์เคเอ 1996
ปฏิบัติการนอกยาน: 3 ครั้ง
เวลาปฏิบัติการนอกยาน: 18 ชั่วโมง 27 นาที
ภารกิจ: โซยุซ ทีเอ็มเอ-12, โซยุซ ทีเอ็มเอ-03เอ็ม, โซยุซ ทีเอ็มเอ-17เอ็ม
เครื่องหมายภารกิจ:     
 
โอเลก ดมีตรีเยวิช โคโนเนนโค (รัสเซีย: Олег Дмитриевич Кононенко) เป็นนักบินอวกาศชาวรัสเซีย โคโนเนนโคเคยเดินทางไปยังสถานีอวกาศนานาชาติสามครั้ง ในฐานะวิศวกรประจำการบินของโครงการเอ็กแพรนดิชัน 17 ที่โซยุซ ทีเอ็มเอ-12, ในฐานะวิศวกรโครงการเอ็กแพรนดิชัน 30 และในฐานะผู้บัญชาการโครงการเอ็กแพนดิชัน 31 ที่โซยุซ ทีเอ็มเอ-03เอ็ม และในฐานะวิศวกรวิศวกรประจำการบินโครงการเอ็กแพรนดิชัน 44/45 ที่โซยุซ ทีเอ็มเอ-17เอ็ม โคโนเนนโคเป็นผู้ที่อยู่บนอวกาศ 533 วัน โดยอยู่ในสถิตโครงการอวกาศของผู้ที่อยู่บนอวกาศมากที่สุด โดยโคโนเนนโคอยู่ลำดับที่ 3
เกีรยติยศและรางวัล

วีรชนแห่งสหพันธรัสเซีย (5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009)
เหรียญสำหรับผู้ที่มีคุณงามความดีบนอวกาศ (12 เมษายน ค.ศ. 2011)
ดาวแห่งประธานาธิบดี (เติร์กเมนิสถาน, 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009)
นักบิน-นักบินอวกาศของสหพันธรัสเซีย (ค.ศ. 2009)
พลเมืองดีเด่นเมืองกาการิน แคว้นสโมเลนสค์
เหรียญที่ระลึกนาซาการบริการสาธารณะอันเป็นประโยชน์ (สหรัฐอเมริกา, ค.ศ. 2008)
เหรียญที่ระลึกนาซาการไปสู่อวกาศ (สหรัฐอเมริกา, ค.ศ. 2008)
แหล่งข้อมูลอื่น

Spacefacts biography of Oleg Kononenko
ไรชู

| ไรชู |
| --- | --- |
ตัวละครใน ซีรีส์ โปเกมอน
เกมครั้งแรก: โปเกมอน เรด และ บลู (1996)
สร้างโดย: อัตสึโกะ นิชิดะ
ออกแบบโดย: อัตสึโกะ นิชิดะ เค็ง ซูงิโมริ
ให้เสียงโดย:  ญี่ปุ่น อูราระ ทากาโนะ Kei Shindō Fumiko Takekuma  อังกฤษ Casey Mongillo 
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เผ่าพันธุ์: โปเกมอน
ประเภท: ไฟฟ้า ไฟฟ้า/พลังจิต (อโลลา)
ไรชู (ญี่ปุ่น: ライチュウ; โรมาจิ: Raichū; ทับศัพท์: Raichu) เป็นสายพันธุ์โปเกมอนในแฟรนไชส์โปเกมอนของนินเทนโดและเกมฟรีก สร้างโดยอัตสึโกะ นิชิดะ
ฮองฮูหยิน

พระสนมของจักรพรรดิซุนกวน
ฮองฮูหยิน มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวางฟูเหริน (จีน: 王夫人; พินอิน: Wáng Fūrén) เป็นพระสนมของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีนและเป็นพระมารดาของรัชทายาทซุนโฮ ภายหลังฮองฮูหยินสูญเสียความโปรดปรานจากซุนกวนเพราะถูกผู้อื่นใส่ร้ายและเสียชีวิต ต่อมาได้รับสมัญญานามย้อนหลังว่าจักรพรรดินีต้าอี้  (จีน: 大懿皇后; พินอิน: Dàyì Huánghòu)
ประวัติ

ฮองฮูหยินเป็นชาวเมืองลองเอี๋ย (琅邪 หลางหยา; ปัจจุบันคือนครหลินอี๋ มณฑลชานตง)  และถูกเรียกด้วยชื่อว่าฮองฮูหยิน (หวางฟูเหริน) แห่งลองเอี๋ย เพื่อแยกความแตกต่างจากหวางฟูเหรินแห่งลำหยง (รู้จักในสมัญญานามว่าจิ้งหฺวายหฺวางโฮ่ว เป็นพระสนมอีกคนของซุนกวนที่มีชื่อสกุลเดียวกันกับฮองฮูหยิน) ฮองฮูหยินเป็นบุตรสาวของหวาง หลูจิ่ว (王盧九) และมีบันทึกว่าฮองฮูหยินมีน้องชาย 3 คน ฮองฮูหยินเข้าเป็นพระสนมของซุนกวนในช่วงศักราชหฺวางอู่ (ค.ศ. 222-229) อาจเป็นก่อนปี ค.ศ. 224 ซึ่งเป็นปีที่ฮองฮูหยินให้กำเนิดซุนโฮ โดยทั่วไปฮองฮูหยินเป็นพระสนมคนโปรดของซุนกวนเป็นอันดับ 2 รองจากปู้ เลี่ยนชือ เมื่อรัชทายาทซุนเต๋งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 241 ซุนโฮได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาท ซุนกวนทรงตั้งพระทัยจะตั้งฮองฮูหยินเป็นจักรพรรดินีโดยให้ย้ายพระสนมคนโปรดคนอื่น ๆ อย่างหวางฟูเหรินแห่งลำหยงออกจากพระราชวัง อย่างไรก็ตาม กิมก๋งจู๋ พระธิดาของซุนกวนที่ประสูติกับปู้ เลี่ยนชือเป็นผู้สนับสนุนซุน ป้า (孫霸) ที่ต้องการชิงตำแหน่งรัชทายาทจากซุนโฮ กิมก๋งจู๋มักตรัสให้ร้ายฮองฮูหยินอยู่บ่อยครั้ง ครั้งหนึ่งซุนกวนไม่สามารถไปร่วมพระราชพิธีที่ศาลบูรพกษัตริย์เพราะพระองค์ทรงพระประชวร จึงทรงมีรับสั่งให้ซุนโฮเสด็จไปพระราชพิธีแทนพระองค์ เตียวหิว (張休 จาง ซิว) อาของจางเฟย์  (張妃) พระชายาของซุนโฮอาศัยอยู่ใกล้ศาลบูรพกษัตริย์ เตียวหิวจึงทูลเชิญซุนโฮมาประทับในบ้านของตนในช่วงเวลานั้น กิมก๋งจู๋ส่งคนรับใช้ไปสอดแนมซุนโฮและไปทูลรายงานซุนกวนพระบิดาว่าซุนโฮไม่ได้อยู่ในศาลบูรพกษัตริย์ แต่ไปอยู่บ้านเตียวหิวที่เป็นพระญาติฝ่ายพระชายาแทนและวางแผนบางอย่าง กิมก๋งจู๋ยังใช้โอกาสนี้ใส่ร้ายฮองฮูหยินที่เป็นพระมารดาของซุนโฮและไม่ถูกกันกับกิมก๋งจู๋ โดยทูลซุนกวนว่าฮองฮูหยินแสดงความรู้สึกยินดีเมื่อได้ยินว่าซุนกวนทรงพระประชวร ซุนกวนทรงเชื่อพระธิดาของตนและกริ้วฮองฮูหยิน ภายหลังฮองฮูหยินเสียชีวิตด้วยความทุกข์ใจ
ครอบครัวและญาติ

ฐานะของซุนโฮอ่อนลงแล้วซุนโฮก็ทรงถูกเนรเทศในช่วงที่มีเหตุอื้อฉาวทางการเมืองจากการต่อสู้ช่วงชิงอำนาจกับซุน ป้าในปี ค.ศ. 250 ซุนโฮถูกบังคับให้กระทำอัตวินิบาติกรรมในช่วงปลายปี ค.ศ. 253 ในรัชสมัยของซุนเหลียง เชื้อสายของซุนโฮยังคงสืบต่อมาโดยซุนโฮ (孫皓 ซุน เฮ่า) ผู้ขึ้นเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 264 เมื่อถึงช่วงเวลานั้น ฮองฮูหยินได้รับการสถาปนาย้อนหลังขึ้นเป็นจักรพรรดินีต้าอี้ (大懿皇后 ต้าอี้หฺวางโฮ่ว; "จักรพรรดินีผู้เป็นแบบอย่างยิ่งใหญ่") น้องชาย 3 คนของฮองฮูหยินได้รับบรรดาศักดิ์ระดับโหว
ดูเพิ่ม

พงศาวลีง่อก๊ก#ซุนกวน
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ ). เล่มที่ 50.
Robert Joe Cutter and William Gordon Crowell. Empresses and Consorts: Selections from Chen Shou's Records of the Three States with Pei Songzhi's Commentary. Honolulu: University of Hawai'i Press, 1999.
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กจักรพรรดินีในยุคสามก๊ก |
| --- | --- |
ฮองเฮา (หฺวางโฮ่ว)
วุยก๊ก:  กุยฮุย  มอซือ  โกยฮุยหยิน (กวยทายเฮา)  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
จ๊กก๊ก:  งอซี  เตียวซี (จักรพรรดินีจิ้งไอ)  เตียวซี (จักรพรรดินีองค์ที่ 2) 
ง่อก๊ก:  พัวฮูหยิน  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  เถิง ฟานหลาน 
ไทเฮา (ไท่โฮ่ว)
วุยก๊ก:  เปียนซี  กุยฮุย  กวยทายเฮา 
จ๊กก๊ก:  งอซี 
ง่อก๊ก:  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง 
ไทฮองไทเฮา (ไท่หฺวางไท่โฮ่ว)
วุยก๊ก:  เปียนซี 
จักรพรรดินีที่ได้รับการสถาปนาหลังมรณกรรม
วุยก๊ก:  เอียนซี 
จ๊กก๊ก:  กำฮูหยิน 
ง่อก๊ก:  งอฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย 
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
โรงเรียนฝึกซุ่มยิงแห่งสตรีส่วนกลาง

| --- | --- |
พันตรี เอแคเทอรีนา นิกิโฟโรวา กำลังพูดกับนักเรียนเกี่ยวกับการกรีธาพล เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1943
สถาปนา: ค.ศ. 1942
ภารกิจ: ฝึกสตรีซุ่มยิงเพื่อต่อสู้ในสงครามโลกครั้งที่สอง
ตำแหน่งผู้นำ: พันเอก นีโคไล คอลชัค
ที่ตั้ง:  สหภาพโซเวียต
สิ้นสุด: ค.ศ. 1945
โรงเรียนฝึกซุ่มยิงแห่งสตรีส่วนกลาง (รัสเซีย: Центральная женская школа снайперской подготовки; อังกฤษ: Central Women's Sniper Training School) เป็นโรงเรียนทหารโซเวียตในการฝึกสตรีซุ่มยิงเพื่อการสู้รบในสงครามโลกครั้งที่สอง ที่มากกว่าปกติจะเรียกว่าเป็นมหาสงครามของผู้รักชาติในหมู่กองกำลังโซเวียต โรงเรียนได้ฝึกพลซุ่มยิง 1,061 นาย และผู้ฝึกสอนพลซุ่มยิง 407 นายตลอดช่วงสงคราม โรงเรียนได้สร้างนักแม่นปืนที่ประสบความสำเร็จหลายคนกลายเป็นทหารผ่านศึกที่ได้รับเหรียญกล้าหาญ และมีผู้สำเร็จการศึกษาสองคนได้รับบำเหน็จวีรชนแห่งสหภาพโซเวียต
ประวัติ

โรงเรียนได้รับการก่อตั้งขึ้นในเวชเนียกี แคว้นมอสโก หลังจากออกคำสั่งเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1942 โดยกระทรวงกลาโหมเพื่อจัดตั้งโรงเรียน นักเรียนที่มีศักยภาพต้องมีอายุอย่างน้อย 20 ปี, มีร่างกายที่สมบูรณ์, สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาอย่างน้อยเจ็ดชั้น และผ่านโปรแกรมวซิวอบุช 4 วันชั้นต้น หลังจากการสวนสนามและสาบานกับโรงเรียนที่เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 นักเรียนของโรงเรียนบริจาค 69,260 รูเบิลของเงินออมรวมของพวกเธอเพื่อเริ่มต้นการผลิตปืนเล็กยาวเพิ่มเติม เดือนเดียวกันนี้มีการเปิดสนามซ้อมยิงขึ้นที่โคซีโน ในเดือนพฤษภาคมโรงเรียนได้กลายเป็นโรงเรียนฝึกซุ่มยิงแห่งสตรีส่วนกลางอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 25 มิถุนายนโรงเรียนได้รับคำสั่งให้จัดตั้งสองกองพันและหนึ่งหน่วยผู้ฝึกสอนพลซุ่มยิงหลังสำเร็จการศึกษา 50 คน ซึ่งได้รับการส่งไปยังแนวรบคาลีนิน และอีก 54 คนได้รับการส่งไปยังแนวรบด้านตะวันตกเฉียงเหนือในชุดแรกของนักเรียนนายร้อย ส่วนในเดือนกรกฎาคมนักเรียนนายร้อยชุดที่สองได้สาบานคำสัตย์ปฏิญาณทางทหารและเริ่มฝึกซ้อม นักเรียนนายร้อยที่ผ่านการสอบของโรงเรียนบัญชาการทหารระดับสูงแห่งมอสโกนอกเหนือจากการสำเร็จการศึกษาก็มียศร้อยตรี ในการสำเร็จการศึกษาเดือนมีนาคม ค.ศ. 1944 ทหารหญิง 150 คนได้รับการส่งไปยังแนวรบด้านตะวันตกเฉียงเหนือ, 75 คนไปยังแนวรบบอลติกที่ 2, 200 คนไปยังแนวรบด้านตะวันตก, 75 คนไปยังแนวรบบอลติกที่ 1 และ 85 คนไปยังแนวรบเบียโลรัสเซียที่ 1
ในเดือนพฤษภาคมปี ค.ศ. 1944 ชุดที่สามของนักเรียนนายร้อยได้สาบานคำสัตย์ปฏิญาณและเริ่มฝึกซ้อม ครั้นวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 มีผู้หญิง 559 คนออกจากสถานศึกษาเพื่อปฏิบัติหน้าที่ ก่อนที่เหลือนักเรียน 411 คนที่เหลือของการสำเร็จการศึกษาได้รับการส่งไปประจำการในเดือนกุมภาพันธ์ นักเรียนเหล่านั้นรวม 95 คนได้รับการส่งไปยังแนวรบเบียโลรัสเซียที่ 1, 87 คนได้รับการส่งไปยังแนวรบเบียโลรัสเซียที่ 2, 110 คนได้รับการส่งไปยังแนวรบยูเครนที่ 1 และ 119 คนได้รับการส่งไปยังแนวรบยูเครนที่ 4
โรงเรียนถูกยกเลิกตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคมถึง 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ในขณะที่บุคลากรถูกย้ายไปยังโรงเรียนบัญชาการทหารระดับสูงแห่งมอสโก
ผู้สำเร็จการศึกษาที่มีชื่อเสียง

วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต อาลียา มอลดากูโลวา † – สังหาร 91 คน
วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต ทัตยานา บารัมซีนา † – สังหาร 36 คน
โอลกา บอร์ดาเชฟสกายา – สังหาร 108 คน
นีนา ลอบคอฟสกายา – สังหาร 89 คน
อาเล็กซานดาร์ วีโนกราโดวา – สังหาร 82 คน
อาเล็กซานดาร์ ชลียาคอฟวา † – สังหาร 69 คน
โรซา ชานีนา † – สังหาร 59 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โรงเรียนฝึกซุ่มยิงแห่งสตรีส่วนกลาง
โทโยะ

| อิโยะ> ราชินีแห่งยามาไตโคกุ |
| --- | --- |
ครองราชย์: ป. ค.ศ. 248 – ไม่ทราบ
ก่อนหน้า: ฮิมิโกะ

ประสูติ: ค.ศ. 235 ยามาไต ประเทศญี่ปุ่น
สวรรคต: ไม่ทราบ
โทโยะ (ญี่ปุ่น: 臺與/台与; โรมาจิ: Toyo) หรือ อิโยะ (壹與/壱与, Iyo; ค.ศ. 235–?) เป็นราชินีผู้ครองราชย์ในยามาไคโคกุของญี่ปุ้น และเป็นผู้สืบทอดของราชินีฮิมิโกะ ตามบันทึกใน "บันทึกเว่ย์" และแหล่งข้อมูลดั้งเดิมอื่น ๆ นักประวัติศาสตร์บางส่วนเชื่อว่าเธอเป็นพระราชมารดาของจักรพรรดิซูจิง
ปกครอง

อิโยะไม่ได้มีการบันทึกในบันทึกประวัติศาสตร์หลายแห่ง และไม่มีใครทราบต้นกำเนิดของเธอ บันทึกต่าง ๆ อ้างว่าอิโยะเป็นญาติใกล้ชิดของฮิมิโกะ และได้รับอำนาจทางการเมืองอย่างมากตั้งแต่อายุยังน้อยมาก แหล่งข้อมูลที่ได้มาจากข้อมูลจีนและการค้นพบทางโบราณคดีและชาติพันธุ์วิทยาทำให้นักวิชาการญี่ปุ่นสรุปว่าอิโยะเป็นหลานสาวของฮิมิโกะ ฮิมิโกะและอิโยะเป็นหมอผีหญิง และอำนาจอธิปไตยนั้นมีทั้งลักษณะทางการเมืองและศาสนา
หลังฮิมิโกะเสียชีวิต ฝ่ายบุรุษขึ้นปกครองยามาไต แต่ทว่าในไม่ช้า สงครามก็กลืนกินฝ่ายปกครอง สภาปกครองได้ประชุมกันและตัดสินใจแต่งตั้งสตรีอีกคนขึ้นครองบัลลังก์ โดยผู้ที่ได้รับเลือกคืออิโยะ เด็กหญิงที่มีอายุ 13 ปี ซึ่งประสบความสำเร็จในการคืนความสงบสุขแก่รัฐบาลของเธอ โดยปฏิบัติตามแนวทางการเมืองแบบเดียวกับที่ราชินีฮิมิโกะเคยทำไว้