stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายนามประมุขแห่งรัฐฮังการี
สาธารณรัฐประชาชนฮังการี (1949–1989) > ประธานสภาประธานาธิบดี

พรรค
      MDP-MSZMP
      อิสระ
| ลำดับที่ | รูปภาพ | ชื่อ | วาระการดำรงตำแหน่ง | วาระการดำรงตำแหน่ง | พรรคการเมือง | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | อาร์ปัด ซากาชิทส์ (1888–1965) | 23 สิงหาคม 1949 | 26 เมษายน 1950 | MDP | ประธานสภาประธานาธิบดี |
| 2 |  | ซานโดร์ โรนอยี (1892–1965) | 26 เมษายน 1950 | 14 สิงหาคม 1952 | MDP | ประธานสภาประธานาธิบดี |
| 3 |  | อิชต์วาน โดบี (1898–1968) | 14 สิงหาคม 1952 | 25 ตุลาคม 1956 | MDP | ประธานสภาประธานาธิบดี |
| (3) |  | อิชต์วาน โดบี (1898–1968) | 25 ตุลาคม 1956 | 14 เมษายน 1967 | MSZMP | ประธานสภาประธานาธิบดี |
| 4 |  | ปาล โรโชนซี (1919–2005) | 14 เมษายน 1967 | 25 มิถุนายน 1987 | MSZMP | ประธานสภาประธานาธิบดี |
| 5 |  | กาโรยี เนแมต (1922–2008) | 25 มิถุนายน 1987 | 29 มิถุนายน 1988 | MSZMP | ประธานสภาประธานาธิบดี |
| 6 |  | บรูโน แฟแร็นตส์ สเตราบ์ (1914–1996) | 29 มิถุนายน 1988 | 23 ตุลาคม 1989 | อิสระ | ประธานสภาประธานาธิบดี |
สาธารณรัฐประชาชนฮังการี (1949–1989) > เลขาธิการพรรคประชาชนแรงงานฮังการี / พรรคแรงงานสังคมนิยมฮังการี

พรรค
      MDP-MSZMP
| ลำดับที่ | รูปภาพ | ชื่อ | วาระการดำรงตำแหน่ง | วาระการดำรงตำแหน่ง | พรรคการเมือง | ตำแหน่ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | มาทยาช ราโกชี (1892–1971) | 12 มิถุนายน 1948 | 28 มิถุนายน 1953 | MDP | เลขาธิการพรรค | นายกรัฐมนตรี (1952–1953) |
| 1 |  | มาทยาช ราโกชี (1892–1971) | 28 มิถุนายน 1953 | 18 กรกฎาคม 1956 | MDP | เลขาธิการอันดับหนึ่ง | นายกรัฐมนตรี (1952–1953) |
| 2 |  | แอร์เนอ แกเรอ (1898–1980) | 18 กรกฎาคม 1956 | 25 ตุลาคม 1956 | MDP | เลขาธิการอันดับหนึ่ง |  |
| 3 |  | ยาโนช กาดาร์ (1912–1989) | 25 ตุลาคม 1956 | 30/31 ตุลาคม 1956 | MDP | เลขาธิการอันดับหนึ่ง | นายกรัฐมนตรี (1956–1958) และ (1961–1965) |
| (3) |  | ยาโนช กาดาร์ (1912–1989) | 1 พฤศจิกายน 1956 | 28 มีนาคม 1985 | MSZMP | เลขาธิการอันดับหนึ่ง | นายกรัฐมนตรี (1956–1958) และ (1961–1965) |
| (3) |  | ยาโนช กาดาร์ (1912–1989) | 28 มีนาคม 1985 | 27 พฤษภาคม 1988 | MSZMP | เลขาธิการพรรค | นายกรัฐมนตรี (1956–1958) และ (1961–1965) |
| 4 |  | กาโรยี โกร์ซ (1930–1996) | 27 พฤษภาคม 1988 | 7 ตุลาคม 1989 | MSZMP | เลขาธิการพรรค | นายกรัฐมนตรี (1987–1988) |
| 5 |  | แรเซอ แญร์ช (1923–2018) | 26 มิถุนายน 1989 | 7 ตุลาคม 1989 | MSZMP | ประธานพรรค |  |
สาธารณรัฐฮังการี/ประเทศฮังการี (1989–ปัจจุบัน)

พรรค
      MSZMP-MSZP
      SZDSZ
      Fidesz
      อิสระ
| ลับดับที่ | รูปภาพ | ชื่อ | เริ่มต้น | สิ้นสุด | พรรคการเมือง | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| — |  | มาทยาส สซูโรส  (1933–) | 23 ตุลาคม 1989 | 2 พฤษภาคม 1990 | MSZP | ประธานาธิบดีชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐ |
| — |  | อาร์ปัด กอนซ์  (1922–2015) | 2 พฤษภาคม 1990 | 3 สิงหาคม 1990 | SZDSZ | รักษาการประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
| 1 |  | อาร์ปัด กอนซ์  (1922–2015) | 4 สิงหาคม 1990 | 4 สิงหาคม 1995 | SZDSZ | ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
| 1 |  | อาร์ปัด กอนซ์  (1922–2015) | 4 สิงหาคม 1995 | 4 สิงหาคม 2000 | SZDSZ | ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
| 2 |  | เฟเรนก์ มาดล์  (1931–2011) | 4 สิงหาคม 2000 | 5 สิงหาคม 2005 | อิสระ | ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
| 3 |  | ลาสโล ซอลยม  (1942–) | 5 สิงหาคม 2005 | 6 สิงหาคม 2010 | อิสระ | ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
| 4 |  | พาล ชมิต  (1942–) | 6 สิงหาคม 2010 | 2 เมษายน 2012  (ลาออก) | Fidesz | ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
| — |  | ลาซโล เกอเวร์  (1959–) | 2 เมษายน 2012 | 10 พฤษภาคม 2012 | Fidesz | รักษาการประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
| 5 |  | ยาโนช อาแดร์  (1959–) | 10 พฤษภาคม 2012 | 9 พฤษภาคม 2022 | Fidesz | ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
| 6 |  | คาทาลิน โนวัก  (1977–) | 10 พฤษภาคม 2022 | 26 กุมภาพันธ์ 2024 ลาออก | Fidesz | ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
| — |  | László Kövér (1959–) | 26 กุมภาพันธ์ 2024 | 5 มีนาคม 2024 | Fidesz | รักษาการประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
| 7 |  | ทามาส ซูลีออค (1956–) | 5 มีนาคม 2024 | ยังดำรงตำแหน่ง | อิสระ | ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ |
สภานิติบัญญัติกาตาลุญญา

| สภานิติบัญญัติกาตาลุญญา |
| --- | --- |

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดียว 
ประวัติ
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1932 (1932)
สมาชิก: 135 คน
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: Party-list proportional representation
การเลือกตั้งครั้งหน้า: 21 December 2017
ที่ประชุม

ปาเลาดัลปาร์ลาเม็นดากาตาลุญญา, ปาร์กดาลาซิวตาเด็ลยา, บาร์เซโลนา
เว็บไซต์
www.parlament.cat
สภานิติบัญญัติกาตาลุญญา (กาตาลา: Parlament de Catalunya; สเปน: Parlamento de Cataluña) หรือ สภานิติบัญญัติกาตาลุญญอ (อารัน: Parlament de Catalonha) เป็นสภานิติบัญญัติระบบสภาเดียวของกาตาลุญญา ทำหน้าที่เป็นตัวแทนประชาชนกาตาลุญญาและใช้อำนาจออกกฎหมายต่าง ๆ อนุมัติงบประมาณรายจ่ายของฌานาราลิตัตดากาตาลุญญา และควบคุมหรือผลักดันให้เกิดการกระทำทางการเมืองของฝ่ายบริหาร ปัจจุบันสภานี้ประกอบด้วยสมาชิก 135 คน ซึ่งมาจากการเลือกตั้งทางตรงด้วยสิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไปทุก 4 ปี
การเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติกาตาลุญญาครั้งล่าสุดจัดขึ้นในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2558 ผลการเลือกตั้งได้นำไปสู่การลงมติให้ความเห็นชอบกฎหมายคำประกาศเริ่มกระบวนการเอกราชแห่งกาตาลุญญา ในเอกสารฉบับนี้ สภานิติบัญญัติกาตาลุญญา "ประกาศเริ่มต้นกระบวนการสร้างรัฐกาตาลุญญาที่เป็นเอกราชในรูปแบบสาธารณรัฐ" และได้รับการประกาศให้เป็น "ผู้ทรงอำนาจอธิปไตยและการแสดงออกซึ่งอำนาจสถาปนารัฐธรรมนูญ"
เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2560 สภานิติบัญญัติกาตาลุญญาประกาศเอกราชฝ่ายเดียวจากสเปนด้วยคะแนนเสียงข้างมาก 70 ต่อ 10 โดยจัดตั้งสาธารณรัฐกาตาลุญญาขึ้น ส่วนสมาชิกสภาอีก 55 คนงดออกเสียงหรือคว่ำบาตรการออกเสียงเนื่องจากไม่เห็นด้วยกับขบวนการประกาศเอกราช เพื่อเป็นการตอบโต้ มาเรียโน ราฆอย นายกรัฐมนตรีสเปนประกาศยุบสภานิติบัญญัติกาตาลุญญาและกำหนดให้มีการเลือกตั้งระดับแคว้นแบบกะทันหันในวันที่ 21 ธันวาคม ปีเดียวกัน
สงครามสโลวัก–ฮังการี

สงครามสโลวัก-ฮังการี หรือที่รู้จักกันในชื่อ สงครามน้อย (สโลวัก: Malá vojna; ฮังการี: Kis háború) เป็นการขัดกันทางอาวุธระหว่างสาธารณรัฐสโลวักและราชอาณาจักรฮังการีที่ดำเนินขึ้นตั้งแต่วันที่ 23 ถึงวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1939 ในทางตะวันออกของประเทศสโลวาเกียในปัจจุบัน
ความขัดแย้งนี้เกิดขึ้นจากการสลายตัวของสาธารณรัฐเชโกสโลวักที่หนึ่งในเดือนกันยายน ค.ศ. 1938 อันเป็นผลมาจากความตกลงมิวนิก หลังจากที่ฮังการีได้รับดินแดนราบลุ่มทางตอนใต้ของสโลวาเกียตามการอนุญาโตตุลาการเวียนนาครั้งที่หนึ่งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1938 ราชอาณาจักรฮังการีจึงเปิดฉากการบุกครองคาร์เพเทียรูทีเนียเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1939 โดยอาศัยประโยชน์จากการบุกครองเชโกสโลวาเกียที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน ซึ่งการกระทำนี้นำไปสู่การล่มสลายของประเทศ หลังจากการยึดครองรูทีเนียอย่างสมบูรณ์เมื่อวันที่ 18 มีนาคม กองทัพฮังการีจึงได้ประกาศต่อต้านรัฐอิสระสโลวักที่พึ่งแยกตัวออกจากเชโกสโลวาเกีย โดยรัฐบาลบูดาเปสต์มีความหวังที่ครอบครองสัมปทานดินแดนเพิ่มเติมจากสโลวาเกีย
สงครามเปิดฉากขึ้นจากการเริ่มรุกรานของกองทัพฮังการีตามแนวชายแดนเก่าระหว่างรูทีเนียและสโลวาเกีย ซึ่งทางสโลวาเกียเองยังคงพยายามจัดตั้งกองกำลังทหารในช่วงความโกลาหลหลังประกาศเอกราช แม้ว่ารัฐใหม่จะมีปัญหาต่าง ๆ จำนวนมาก แต่ก็สามารถตอบโต้กองทัพฮังการีทางอาวุธและหยุดยั้งการรุกคืบได้ ทางนาซีเยอรมนี ผู้ซึ่งควบคุมอำนาจปกป้องสโลวาเกียประกาศหยุดยิงหลังจากสามวันของการต่อสู้; ข้อตกลงชายแดนที่ตามมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1939 ได้ให้ฮังการียึดครองดินแดนสโลวาเกียตะวันออกตามแนวของเมืองสตักชิน (Stakčín) และซอบรันเซ (Sobrance)
บรรณานุกรม

Axworthy, Mark WA (2002). Axis Slovakia – Hitler's Slavic Wedge, 1938–1945. Bayside: Axis Europa Books. ISBN 1-891227-41-6.
Deák, Ladislav (1993). Malá vojna (ภาษาสโลวัก). Bratislava. ISBN 80-88750-02-4.
Deák, Ladislav (2002). "Viedenská arbitráž: 2. November 1938". Dokumenty I. Matica slovenská (ภาษาสโลวัก). Martin.
Niehorster, Dr Leo WG (1998). The Royal Hungarian Army 1920–1945. Vol. 1. New York: Axis Europa Books. ISBN 1-891227-19-X.
"Emil Hácha: Odhodlal jsem se v hodině dvanácté. Politické projevy" (ภาษาเช็ก). March 2012.
แหล่งข้อมูลอื่น

"The Slovak-Hungarian Frontier, 1918–1939". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 February 2011. – brief overview of the historical context
Šipeky, Michal (11 February 2007). "Vojenský konflikt". "Malá vojna" a účasť slovenského letectva v nej (ภาษาเช็ก). Valka.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
สภาสันติภาพตุรกี

| สภาสันติภาพตุรกี |
| --- | --- |
คณะผู้นำ: พันเอก มูฮาร์เร็ม โคซี (กล่าวอ้าง)
ก่อตั้ง: 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2559
ยุบเลิก: 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2559
แนวคิด: เคมาลนิยม
สภาสันติภาพตุรกี (อังกฤษ: Turkish Peace Council , ตุรกี: Yurrta Sulh Konseyi) เป็นคณะนายทหารที่ดำเนินการรัฐประหาร เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 นำโดยพันเอก มูฮาร์เร็ม โคซี
สภาสันติภาพตุรกีได้ทำการปิดล้อมท่าอากาศยาน ที่ทำการพรรครัฐบาล มีการจับนายทหารระดับสูงเป็นตัวประกัน รวมถึงเข้าบุกยึดบรรษัทกิจการการกระจายเสียงและโทรทัศน์แห่งชาติตุรกี (TRT)  และสั่งงดรายการประจำของสถานีฯและถ่ายทอดการแถลงการณ์ของสภาสันติภาพฯ และประกาศใช้ กฎอัยการศึก มีการออกคำสั่งห้ามออกนอกเคหะสถานและสั่งปิดท่าอากาศยาน พร้อมกับนำรถถังเข้าไปยึดอาคารรัฐสภา และช่องแคบบอสฟอรัส รวมถึงประชาชนตุรกีทำการถอนเงินผ่านตู้ถอนเงินอัตโนมัติ เมื่อทราบว่าจะมีการทำรัฐประหาร
ด้านนายเรเจป ไตยิป แอร์โดอัน ประธานาธิบดีตุรกี ได้แถลงการณ์สดผ่านแอพลิเคชันเฟซไทม์ ถ่ายทอดสดผ่านทีอาร์ที ตอบโต้สภาสันติภาพตุรกี และระดมประชาชนให้ออกมาต่อต้าน จนกระทั่ง เมื่อเวลา 00:40 น. ตามเวลาท้องถิ่นของกรุงอังการา สัญญาณออกอากาศของทีอาร์ทีได้ถูกตัดลงไป แต่บัญชีทวิตเตอร์ของทีอาร์ทีเวิลด์ โทรทัศน์ภาคบริการโลกของทีอาร์ที ยังคงรายงานข่าวจากฝ่ายของประธานาธิบดีแอร์โดอัน รวมถึงมีการจับกุมนายทหารที่พยายามจะช่วยเหลือสภาสันติภาพตุรกีโดยตำรวจฝ่ายของแอร์โดอัน
สนามกีฬาโอลิมปิกอาทาทืร์ค

| --- | --- |
Atatürk Olimpiyat Stadı


ที่ตั้ง: อิสตันบูล ประเทศตุรกี
ความจุ: 76,092
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1997
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 2002
ปรับปรุง: ค.ศ. 2005
สนามกีฬาโอลิมปิกอาทาทืร์ค หรือที่รู้จักกันในชื่อภาษาตุรกีว่า อาทาทืร์คโอลิมปิยัทสตาดือ (ตุรกี: Atatürk Olimpiyat Stadı) ตั้งอยู่ที่เมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี เป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับที่ 2 ของตุรกี ตั้งชื่อตามมุสทาฟา เคมัล อาทาทืร์ค ผู้ก่อตั้งและประธานาธิบดีคนแรกของตุรกี เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1997 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2002
ในปัจจุบันสนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของฟุตบอลทีมชาติตุรกี
สมณะ

ศาสนาเชนและศาสนาพุทธเป็นศาสนาแบบสมณะ
สมณะ (สันสกฤต: श्रमण ศฺรมณ; บาลี: สมณ) แปลว่า ผู้สงบ ผู้แสวงหา นักพรต เป็นขบวนการศาสนาแบบอินเดียสมัยโบราณที่คู่ขนานไปกับศาสนาพราหมณ์ และเป็นต้นกำเนิดของศาสนาเชน ศาสนาพุทธ รวมถึงลัทธิอาชีวกและลัทธิจารวาก
พัฒนาการทางศาสนาที่สำคัญที่เกิดจากขบวนการสมณะ ได้แก่ การฝึกโยคะ สังสารวัฏ และโมกษะ ซึ่งยังแพร่หลายในศาสนาแบบอินเดียจวบจนปัจจุบัน
ขบวนการสมณะมีแนวความเชื่อและปฏิบัติแตกต่างกัน เช่น บางกลุ่มเชื่อเรื่องอัตตา แต่บางกลุ่มเชื่อเรื่องอนัตตา บางกลุ่มเชื่อเรื่องกรรมเก่า แต่บางกลุ่มเชื่อเรื่องเจตจำนงเสรี บางกลุ่มนุ่งผ้ากาสาวพัสตร์ แต่บางกลุ่มเปลือยกาย บางกลุ่มเน้นหลักอหิงสามากถึงขั้นถือมังสวิรัติ แต่บางกลุ่มเห็นว่ากินเนื้อได้
สตาวังเงอร์

| สตาวังเงอร์ |
| --- | --- |
เทศบาล

   ตราอาร์ม
สมญา: The Oil Capital
สตาวังเงอร์
พิกัด: 58°57′48″N 5°43′8″E﻿ / ﻿58.96333°N 5.71889°E﻿ / 58.96333; 5.71889
ประเทศ: นอร์เวย์
เทศบาล: สตาวังเงอร์
เทศมณฑล: รูกาลัน
District: Jæren
Established: ค.ศ. 1125
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Leif Johan Sevland
พื้นที่
 • เทศบาล: 71 ตร.กม. (27 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 77.98 ตร.กม. (30.11 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,598 ตร.กม. (1,003 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2011)
 • เทศบาล: 126,469 คน
 • ความหนาแน่น: 1,800 คน/ตร.กม. (4,600 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 197,852 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 2,500 คน/ตร.กม. (6,600 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 297,569 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 110 คน/ตร.กม. (300 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับเทศบาล/เขตเมือง: ที่ 4/ที่ 3
 • อันดับรวมปริมณฑล: ที่ 3
เดมะนิม: Siddis
กลุ่มชาติพันธุ์
 • ชาวนอร์เวย์: 84.8%
 • Poles: 1.4%
 • ชาวบริติช: 1.1%
 • Turks: 0.9%
 • Somalis: 0.6%
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
เว็บไซต์: http://www.stavanger.kommune.no
สตาวังเงอร์ (นอร์เวย์: Stavanger, ภาษานอร์เวย์: [stɑˈvɑ̀ŋːər] ( ฟังเสียง)) เป็นเมืองและเทศบาลในเทศมณฑลรูกาลัน ประเทศนอร์เวย์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ เป็นเมืองท่าทางทะเล บนฟยอร์ดสตาวังเงอร์ ผลิตปลากระป๋อง ต่อเรือ เป็นศูนย์ประสานงานของการขุดเจาะน้ำมันนอกชายฝั่ง
วิทยาลัยการแพทย์ภคัต พูล สิงห์

วิทยาลัยการแพทย์สตรีในรัฐหรยาณา ประเทศอินเดีย
29°09′02″N 76°48′38″E﻿ / ﻿29.1505202°N 76.8104364°E﻿ / 29.1505202; 76.8104364
วิทยาลัยการแพทย์ภคัต พูล สิงห์ (ฮินดี: भगत फूल सिंह आयुर्विज्ञान महाविद्यालय; อังกฤษ: Bhagat Phool Singh Medical College) เป็นวิทยาลัยการแพทย์ของรัฐที่ขานปุรกลาน ณ โคหานา ในอำเภอโสณิพัทธ์ รัฐหรยาณา ประเทศอินเดีย
ประวัติ

ใน ค.ศ. 2008 แผนการจัดตั้งวิทยาลัยการแพทย์ภายใต้มหาวิทยาลัยสตรีภคัต พูล สิงห์ ที่ขานปุรกลาน ได้รับการประกาศเป็นครั้งแรกโดยมุขยมนตรีรัฐหรยาณา ภูเปทระ สิงห์ หุฑฑา ครั้นวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2009 โซเนีย คานธี ได้วางศิลาฤกษ์ของวิทยาลัยดังกล่าว
กระทั่งวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2011 ทางโรงพยาบาลที่วิทยาลัยได้ดำเนินการด้วย 100 เตียง และทีมแพทย์ 21 คน ซึ่งจากจำนวนนี้ได้เติบโตสู่ 450 เตียง และแพทย์ 215 คน ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2013
วิทยาลัยการแพทย์สตรี

เป็นวิทยาลัยการแพทย์ของรัฐบาลสตรีแห่งแรกของเอกราชอินเดีย และเป็นสถาบันแรกในอินเดียเหนือนับตั้งแต่วิทยาลัยการแพทย์เลดีฮาร์ดิงเงของเดลีได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1914 ซึ่งวิทยาลัยนี้เปิดตัวในวันสตรีสากลเมื่อ ค.ศ. 2013 โดยโซเนีย คานธี หัวหน้าพรรคคองเกรส
วิทยาเขต

วิทยาลัยมีเนื้อที่กว่า 88 เอเคอร์ และได้รับการจัดตั้งขึ้นด้วยค่าใช้จ่าย 700 โกฎิรูปีอินเดีย
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

มานูชี ชิลลา – ผู้ชนะการประกวดมิสเวิลด์ 2017 และนักแสดงหญิง
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศอินเดีย
เว็บไซต์ทางการ
สนธิสัญญาเวียนนา (ค.ศ. 1864)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญาเวียนนา
แผนที่ของดินแดนที่เปลี่ยนแปลงจากสนธิสัญญาเวียนนา
สนธิสัญญาเวียนนา (เดนมาร์ก: Freden i Wien; เยอรมัน: Frieden von Wien) เป็นสนธิสัญญาสันติภาพซึ่งลงนามเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1864 ในเวียนนา ระหว่างจักรวรรดิออสเตรีย, ราชอาณาจักรปรัสเซีย กับราชอาณาจักรเดนมาร์ก อันยุติสงครามสงครามชเลสวิชครั้งที่สอง
ดูเพิ่ม

รายชื่อสนธิสัญญา
ปัญหาชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
แหล่งข้อมูลอื่น

Text of the peace treaty (German with a French translation)
สตรีในประเทศยูเครน

ภาพรวมสถานะของสตรีในยูเครน
| --- | --- |
สตรีชนบทชาวยูเครน[ต้องการอ้างอิง] ในคัชต์ชอวานีแย (ยูเครน: คัชชอวาเนีย) โปแลนด์ ในคริสต์ทศวรรษ 1940
สถิติทั่วไป
การตายของมารดา (ต่อ 100,000 คน): 32 (ค.ศ. 2010)
สตรีในรัฐสภา: 20.8 เปอร์เซ็นต์ (ค.ศ. 2019)
สตรีอายุมากกว่า 25 ปีที่มีการศึกษาระดับมัธยมศึกษา: 91.5 เปอร์เซ็นต์ (ค.ศ. 2012)
สตรีในกำลังแรงงาน: 62 เปอร์เซ็นต์ [ช:74 เปอร์เซ็นต์] (ค.ศ. 2016)
ดัชนีความไม่เสมอภาคทางเพศ
ค่า: 0.234 (ค.ศ. 2019)
อันดับ: 52 จาก 162
ดัชนีช่องว่างระหว่างเพศระดับโลก
ค่า: 0.714 (ค.ศ. 2021)
อันดับ: 74 จาก 156
สตรีในประเทศยูเครน มีสิทธิตามรัฐธรรมนูญเท่าเทียมกับผู้ชายในด้านเศรษฐกิจ การเมือง วัฒนธรรม และสังคม เช่นเดียวกับในครอบครัว ขณะที่ผู้หญิงได้รับเงินเดือนที่ต่ำกว่าและมีโอกาสก้าวหน้าในอาชีพอย่างจำกัด
ประชากรประมาณ 45 เปอร์เซ็นต์ของประเทศยูเครน (45 ล้านคน) ส่วนใหญ่ที่ได้รับความรุนแรง ทั้งทางร่างกาย ทางเพศ หรือทางจิตใจ ซึ่งเป็นผู้หญิง
ประวัติคตินิยมสิทธิสตรีในประเทศยูเครน

ประวัติศาสตร์ของประเทศยูเครนในช่วงสองศตวรรษที่ผ่านมามีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิรัสเซียและต่อมาในสหภาพโซเวียต ประเทศยูเครนได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1991 และปัจจุบันเป็นรัฐที่มีประชากรมากกว่า 40 ล้านคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์นิกายออร์ทอดอกซ์ และ 70 เปอร์เซ็นต์ของประชากรอยู่ในเมือง
หนึ่งในองค์การคตินิยมสิทธิสตรีที่ใหญ่ที่สุดในทวีปยุโรปก่อตั้งขึ้นเมื่อช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 ในยูเครนตะวันตกสมัยใหม่ หรือเดิมคือกาลิเชีย องค์การนี้เรียกว่าสหภาพสตรียูเครน และนำโดยมีแลนา รุดนึตสกา ซึ่งในระหว่างคตินิยมสิทธิสตรียุคโซเวียตถูกจัดว่าเป็นอุดมการณ์ของชนชั้นกระฎุมพี ดังนั้น จึงเป็นการต่อต้านการปฏิวัติและต่อต้านสหภาพโซเวียต ครั้นหลังจากได้รับเอกราชของยูเครนใน ค.ศ. 1991 ขบวนการคตินิยมสิทธิสตรีก็เริ่มหยั่งราก
ส่วนใน ค.ศ. 2010 ได้มีกลุ่มสิทธิสตรีหลายกลุ่มที่ทำงานอยู่ในประเทศยูเครน รวมทั้งแฟมีนิสตึชนาออแฟนซือวา และสหภาพสตรียูเครน ส่วนแฟแมน ซึ่งเป็นกลุ่มสิทธิสตรีที่มีการเคลื่อนไหวมากที่สุดในเคียฟ ถูกปิดอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 2013 โดยองค์การดังกล่าวได้ออกจากประเทศยูเครนเพราะผู้นำกลัว "เกี่ยวกับชีวิตและเสรีภาพของพวกเธอ"
ในช่วงสงครามในดอนบัสซึ่งเริ่มต้นใน ค.ศ. 2014 ได้มีการพัฒนา "ขบวนการอาสาสมัครขนาดใหญ่ของผู้หญิงที่จัดกิจกรรมเพื่อมนุษยธรรมและการเสวนาในชุมชน" ตามคำกล่าวของออกซานา ปอตาปอวา นักสตรีนิยมและนักวิจัยการเสริมสร้างสันติภาพรวมถึงนักเคลื่อนไหวที่สร้างละครเพื่อการเสวนา ซึ่งเป็นองค์การนอกภาครัฐ เพื่อสนับสนุนการเคลื่อนไหวอาสาสมัครสตรี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สตรีในประเทศยูเครน
| ด ค กสตรีในยุโรป |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กรีซ  คาซัคสถาน  โครเอเชีย  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  มาซิโดเนียเหนือ  โมนาโก  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  ลีชเทินชไตน์  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
รัฐที่ได้รับการรับรอง อย่างไม่สมบูรณ์:  อับคาเซีย  คอซอวอ  นอร์เทิร์นไซปรัส  เซาท์ออสซีเชีย  ทรานส์นีสเตรีย 
เขตสังกัด และดินแดนอื่น ๆ:  หมู่เกาะโอลันด์  หมู่เกาะแฟโร  ยิบรอลตาร์  เกิร์นซีย์  ไอล์ออฟแมน  เจอร์ซีย์  สฟาลบาร์
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติตุรกี

| เหรียญรางวัล> วอลเลย์บอลเนชันส์ลีก |
| --- | --- | --- |
|  |  รีมีนี 2021 | ทีม |
|  |  หนางจิง 2018 | ทีม |
วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์
|  |  หนิงโป 2012 | ทีม |
วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป
|  |  สโลวาเกีย/ฮังการี/โปแลนด์/ตุรกี 2019 | ทีม |
|  |  ตุรกี 2003 | ทีม |
|  |  เซอร์เบีย/บัลแกเรีย/โครเอเชีย/โรมาเนีย 2021 | ทีม |
|  |  อาเซอร์ไบจาน/จอร์เจีย 2017 | ทีม |
|  |  เซอร์เบีย/อิตาลี 2011 | ทีม |
กีฬายูโรเปียนเกมส์
|  | บากู 2015 | ทีม |
วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยูโรเปียนลีก
|  | รึสเซลไซม์ 2014 | ทีม |
|  | 2015 | ทีม |
|  | อิสตันบูล 2011 | ทีม |
|  | เคเซอรี 2009 | ทีม |
|  | อังการา 2010 | ทีม |
เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์
|  | อัลเมเรีย 2005 | ทีม |
|  | อาวห์ราน 2022 | ทีม |
|  | เมร์ซีน 2013 | ทีม |
|  | เปสการา 2009 | ทีม |
|  | ตูนิส 2001 | ทีม |
|  | บารี 1997 | ทีม |
|  | เอเธนส์ 1991 | ทีม |
|  | ลัทธาเกีย 1987 | ทีม |
|  | ตาร์ราโกนา 2018 | ทีม |
|  | ล็องก์ด็อก-รูซียง 1993 | ทีม |
|  | แอลเจียร์ 1975 | ทีม |
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติตุรกี (ตุรกี: Türkiye Kadın Voleybol Milli Takımı) เป็นทีมวอลเลย์บอลหญิงของประเทศตุรกี ทีมนี้ได้รับการบริหารโดยสมาคมวอลเลย์บอลแห่งตุรกี และเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ
หนึ่งในความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของพวกเธอคือการคว้าเหรียญทองแดงในการแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2012 ที่ประเทศจีน
ปัจจุบันเป็นทีมนี้ จัดเป็นทีมอันดับที่ 6 ของโลกโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ (FIVB)
รายชื่อนักกีฬาชุดปัจจุบัน

หัวหน้าผู้ฝึกสอน :  โจวันนี กุยเดตตี
อ้างอิงรายชื่อนักกีฬาชุดปัจจุบันจากวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2022
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| เบอร์ | ชื่อ | วันเกิด | ส่วนสูง | ตบ | บล็อก | สโมสร 2022-2023 | ตำแหน่ง |
| 1. | เบย์ซา อารึจึ | 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1995 | 192 | 302 | 293 |  อิกซาชิบาชิ ไดนาวิท | ตัวบล็อกกลาง |
| 2. | ซิมเก อากอซ | 23 เมษายน ค.ศ. 1991 | 168 | 250 | 245 |  อิกซาชิบาชิ ไดนาวิท | ตัวรับอิสระ |
| 3. | จันซู ออซบาย | 17 ตุลาคม ค.ศ. 1996 | 182 | 298 | 290 |  วากิฟแบงค์ อิสตันบูล | ตัวเซ็ต |
| 4. | ทูก์บา เชโนลู | 2 มกราคม ค.ศ. 1998 | 184 | 305 | 300 |  คูโรเบะ อควาแฟรีส์ | ตัวตบหัวเสา |
| 5. | บาฮาร์ อักบาย | 21 มกราคม ค.ศ. 1998 | 196 | 315 | 310 |  วากิฟแบงค์ | ตัวบล็อกกลาง |
| 6. | ชาลีฮา ชาฮิน | 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998 | 185 | 300 | 295 |  อิกซาชิบาชิ ไดนาวิท | ตัวตบหัวเสา |
| 7. | ฮันเด บาลาดิน | 9 มกราคม ค.ศ. 1997 | 190 | 315 | 305 |  อิกซาชิบาชิ ไดนาวิท | ตัวตบหัวเสา |
| 9. | เมลิฮา อิสไมโลลู | 17 กันยายน ค.ศ. 1993 | 188 | 303 | 291 |  เฟแนร์บาห์แช โอเปต | ตัวตบหัวเสา |
| 10. | อายชา อายคัช | 5 มกราคม ค.ศ. 1996 | 180 | 275 | 260 |  วากิฟแบงค์ | ตัวรับอิสระ |
| 12. | เอลีฟ ชาฮิน | 19 มกราคม ค.ศ. 2001 | 189 | 302 | 300 |  อิกซาชิบาชิ ไดนาวิท | ตัวเซ็ต |
| 13. | เมอร์เยม บอซ | 2 มีนาคม ค.ศ. 1988 | 190 | 323 | 310 |  เฟแนร์บาห์แช โอเปต | ตัวตบบีหลัง |
| 14. | เอดา เออร์เด็ม-ดึนดาร์ (C) | 22 มิถุนายน ค.ศ. 1987 | 188 | 315 | 302 |  เฟแนร์บาห์แช โอเปต | ตัวบล็อกกลาง |
| 15. | อายชิน อักยอล | 15 มิถุนายน ค.ศ. 1999 | 188 | 305 | 298 |  กาลาตาซาราย เฮเด ซิกอร์ตา | ตัวบล็อกกลาง |
| 17. | ดาเรีย เชเบชิโอลู | 2 มกราคม ค.ศ. 1998 | 182 | 304 | 292 |  วากิฟแบงค์ | ตัวตบหัวเสา |
| 18. | เซห์รา กูเนส | 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1999 | 196 | 319 | 310 |  วากิฟแบงค์ | ตัวบล็อกกลาง |
| 19. | เชเรน คาปูชู | 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 | 190 | 312 | 309 |  โบลู เบเลดิเยสปอร์ | ตัวตบบีหลัง |
| 20. | อายลิน อาจาร์ | 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1995 | 168 | 270 | 260 |  วากิฟแบงค์ | ตัวรับอิสระ |
| 22. | อิลคิน อายดิน | 5 มกราคม ค.ศ. 2000 | 183 | 310 | 298 |  กาลาตาซาราย เฮเด ซิกอร์ตา | ตัวตบหัวเสา |
| 27. | บูเก็ต กึลึบาย | 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 | 183 | 280 | 270 |  วากิฟแบงค์ | ตัวเซ็ต |
| 66. | คูบรา อักมาน | 13 ตุลาคม ค.ศ. 1994 | 197 | 312 | 300 |  วากิฟแบงค์ | ตัวบล็อกกลาง |
| 77. | ซิลา ชาลิสคาน | 16 ธันวาคม ค.ศ. 1996 | 183 | 290 | 285 |  นิลูเฟอร์ เบเลดิเยสปอร์ | ตัวเซ็ต |
| 99. | อีบราร์ คาราคูร์ต | 17 มกราคม ค.ศ. 2000 | 197 | 325 | 312 |  อีกอร์ กอร์กอนโซลา โนวารา | ตัวตบบีหลัง |
รางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

2012 – อันดับที่ 9
2016 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
2020 - อันดับที่ 5
🇫🇷 2024 - อันดับที่ 4
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก

2006 : อันดับที่ 10
2010 : อันดับที่ 6
2014 : อันดับที่ 9
2018 : อันดับที่ 10
รางวัล > เวิลด์คัพ

2003 : อันดับที่ 7
2007 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2011 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2015 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
รางวัล > วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์

2008 : อันดับที่ 7
2009 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2010 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2011 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2012 :  เหรียญทองแดง
2013 : อันดับที่ 8
2014 : อันดับที่ 4
2015 : อันดับที่ 11
2016 : อันดับที่ 10
2017 : อันดับที่ 11
รางวัล > วอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก

2018  เหรียญเงิน
2019 : อันดับที่ 4
2021 :  เหรียญทองแดง
2022 : อันดับที่ 4
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป

1963 : อันดับที่ 10
1967 : อันดับที่ 12
1975 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1977 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1979 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1981 : อันดับที่ 12
1983 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1985 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1987 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1989 : อันดับที่ 11
1991 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1993 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1995 : อันดับที่ 12
1997 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1999 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2001 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2003 :  เหรียญเงิน
2005 : อันดับที่ 6
2007 : อันดับที่ 10
2009 : อันดับที่ 5
2011 :  เหรียญทองแดง
2013 : อันดับที่ 7
2015 : อันดับที่ 4
2017 :  เหรียญทองแดง
2019 :  เหรียญเงิน
2021 :  เหรียญทองแดง
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยูโรเปียนคัพ

2009 :  เหรียญเงิน
2010 :  เหรียญทองแดง
2011 :  เหรียญเงิน
2012 : อันดับที่ 8
2013 : อันดับที่ 6
รางวัล > เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์

1975 :  เหรียญทองแดง
1979 : อันดับที่ 4
1983 : อันดับที่ 5
1987 :  เหรียญเงิน
1991 :  เหรียญเงิน
1993 :  เหรียญทองแดง
1997 :  เหรียญเงิน
2001 :  เหรียญเงิน
2005 :  เหรียญทอง
2009 :  เหรียญเงิน
2013 :  เหรียญเงิน
2018 :  เหรียญทองแดง
2022 :  เหรียญเงิน
| ด ค กวอลเลย์บอลหญิงชาติในทวีปยุโรป (ซีอีวี) |
| --- | --- |
สมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป
ปัจจุบัน:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  สหราชอาณาจักร อังกฤษ  ไอร์แลนด์เหนือ  สกอตแลนด์  เวลส์  กรีซ  กรีนแลนด์  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มาซิโดเนีย  มอลตา  มอลโดวา  โมนาโก  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ไอร์แลนด์  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย
สถาบันอายุรเวทแห่งชาติ (อินเดีย)

| --- | --- |
ประเภท: มหาวิทยาลัยอายุรเวทที่ได้รับการรับรอง
สถาปนา: 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519; 48 ปีก่อน (2519-02-07)
อธิบดี: ศาสตราจารย์ สันชีพ ศรมา (प्रो संजीव शर्मा
ผู้ศึกษา: 705 (พ.ศ. 2563)
ปริญญาตรี: 349
บัณฑิตศึกษา: 307
นักศึกษาปริญญาเอก: 49
ที่ตั้ง: ชัยปุระ, รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย
วิทยาเขต: ในเมือง
เว็บไซต์: www.nia.nic.in
สถาบันอายุรเวทแห่งชาติ (ฮินดี: राष्ट्रीय आयुर्वेद संस्थान; อังกฤษ: National Institute of Ayurveda; คำย่อ: NIA) เป็นสถาบันวิจัยการแพทย์ทางเลือกแบบอายุรเวท ตั้งอยู่ที่เมืองชัยปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย