stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอ็มม่า ลำนำรักข้ามวรรณะ

| --- | --- |
เอ็มม่า ลำนำรักข้ามวรรณะ

エマ
ชื่อภาษาอังกฤษ: Emma
แนว: ดราม่า,โรแมนซ์,ประวัติศาสตร์
มังงะ
เขียนโดย: โมริ คาโอรุ
สำนักพิมพ์:  เอ็นเตอร์เบรน    ทีเคโอคอมิกส์
อนิเมะ
กำกับโดย: โคะบายาชิ ซึเนโอะ
เขียนบทโดย: อิเคดะ มามิโกะ
สตูดิโอ: Studio Pierrot
เอ็มม่า ลำนำรักข้ามวรรณะ (ญี่ปุ่น: エマ; โรมาจิ: Emma; ทับศัพท์: เอมะ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย โมริ คาโอรุ จัดพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกภายใต้ลิขสิทธิ์ของ เอ็นเตอร์เบรน และตีพิมพ์ในนิตยสาร คอมมิกส์เบรน และในประเทศไทยโดย สำนักพิมพ์ทีเคโอคอมิกส์ ในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2548 ได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะ จนถึงวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2548
เพลงประกอบ

เพลงเปิด "Silhouette of a Breeze"
เพลงปิด "Menuet for EMMA"
แหล่งข้อมูลอื่น

Emma anime official website (ญี่ปุ่น)
TKO Comics[ลิงก์เสีย] (ไทย)
โรงเรียนประชาพัฒนา

| โรงเรียนประชาพัฒนา Prachapattana School Prachapattana School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
73 หมู่ 4 ตำบลประชาพัฒนา อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม 44120
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ป.พ.
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล - โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง
คำขวัญ: รู้หน้าที่ รู้เวลา รู้ฐานะ อุตสาหะ พยายาม นำถูกหลัก ปฏิบัติทั้งเขียนอ่านตามประสงค์ เจตจำนงค์เพื่อ เชิดชูชาติ ศาสน์ กษัตริย์
สถาปนา: 16 สิงหาคม พ.ศ. 2534 (33 ปี 89 วัน)
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 1044410623
ผู้อำนวยการ: นายเอกลักษณ์ บุญท้าว
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษา
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ภาษาที่มีการเรียนการสอนในโรงเรียน   ไทย  อังกฤษ
เพลง: มาร์ชประชาพัฒนา
เว็บไซต์: www.prachapat.ac.th/
โรงเรียนประชาพัฒนา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลางประจำตำบลประชาพัฒนา อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 กระทรวงศึกษาธิการ เดิมเป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนวาปีปทุม ตั้งอยู่ที่ ตำบลประชาพัฒนา อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม ปัจจุบันเปิดสอนในช่วงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย รูปแบบสหศึกษา
ประวัติโรงเรียน

ตามนโยบายของกรมสามัญศึกษาที่ต้องการขยายโอกาสทางการเรียนไปสู่ชนบทท้องที่ตำบล เพื่อเปิดโอกาสให้นักเรียนในชนบทได้มีโอกาสเรียนต่อในระดับสูงขึ้น ทางตำบลประชาพัฒนาจึงได้มีการประชุมปรึกษาหารือ เพื่อขอเปิดโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบลขึ้น เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2534 โดยมี นายสม  หล่อวัตร ผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนวาปีปทุม เข้าร่วมการประชุมและชี้แนะวิธีการในการดำเนินการขอเปิดโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบล ที่ประชุมมีมติขอเปิดโรงเรียน โดยเป็นสาขาของโรงเรียนวาปีปทุม ใช้พื้นที่สาธารณะประโยชน์ จำนวน  50  ไร่  หมู่ที่ 4  ตำบลประชาพัฒนา  อำเภอวาปีปทุม  จังหวัดมหาสารคาม
ได้รับอนุญาตให้เปิดรับนักเรียนประเภทสหศึกษา ในปีการศึกษา 2535 นายเต็มใจ  หาญจางสิทธิ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนวาปีปทุม ได้แต่งตั้งให้ นายไพจิตร ปริวัฒนากุล ตำแหน่งอาจารย์ โรงเรียนวาปีปทุม  ปฏิบัติหน้าที่ผู้ประสานงาน ดำเนินการรับนักเรียนเข้าศึกษาต่อระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 124 คน
โรงเรียนวาปีปทุมสาขาประชาพัฒนา ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ เมื่อวันที่  29 มีนาคม 2537 โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนประชาพัฒนา สำนักงานสามัญศึกษาจังหวัดมหาสารคาม  โดยมีนายสายเดิร  บุญตรา  ผู้อำนวยการสามัญศึกษาจังหวัดมหาสารคาม  ได้แต่งตั้งให้ นายสุจินต์  จงจิตต์ ปฏิบัติหน้าที่ผู้บริหารโรงเรียนในระยะแรก  ในเวลาต่อมากรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งให้ นายไพจิตร  ปริวัฒนากุล  ดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนประชาพัฒนา
อาคาร สถานที่

โรงเรียนประชาพัฒนา ตั้งอยู่บนพื้นที่สาธารณะประโยชน์ จำนวน 50 ไร่ หมู่ที่ 4 ตำบลประชาพัฒนา อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม ภายในประกอบด้วยอาคารเรียนถาวร 3 หลัง อาคารเอนกประสงค์-โรงอาหาร และสนามฟุตบอล
การจัดการศึกษา > หลักสูตร

โรงเรียนประชาพัฒนา เปิดให้การศึกษาขั้นพื้นฐานระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 (ช่วงชั้นที่ 3-4) ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน แผนการศึกษาแห่งชาติ
ปัจจุบัน องค์กรหลักของสถานศึกษาที่มีหน้าที่จัดการเรียนรู้ ได้แก่ กลุ่มสาระการเรียนรู้ต่างๆ รวม 8 กลุ่ม คือ
กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย
กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ
กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์
กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์
กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม
กลุ่มสาระการเรียนรู้พลศึกษาและสุขศึกษา
กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ
กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลักโรงเรียน เก็บถาวร 2017-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเยอรมนี

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเยอรมนีทั้งสิ้น 54 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 51 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 3 แหล่ง
ที่ตั้ง

อาสนวิหารอาเคิน
อารามลอร์ช
ไวมาร์
เด็สเซา
แบร์เนา
ชเวรีน
เบอร์ลิน
คอร์ไว
เอากุสทุสบวร์ค
เบรเมิน
เควดลินบวร์ค
อาสนวิหารโคโลญ
แอทซ์เกอเบียร์เกอ
ไรน์โบรล
เวอร์ลิทซ์
ลือเบ็ค
แฮร์นฮูท
ชตราลซุนท์
วิสมาร์
ไอส์เลเบิน
วิทเทินแบร์ค
โรงอุปรากรของมาร์เกรฟ
เมาล์บร็อน
เหมืองเม็สเซิล
ก็อสลาร์
ไรเชอเนา
มุสเคาเออร์พาร์ค
เนาม์บวร์ค
เรเกินส์บวร์ค
พ็อทส์ดัม
โบสถ์วีส
เทรียร์
ฮัมบวร์ค
ชไปเออร์
ฮิลเดิสไฮม์
ไวเซินโฮฟ
บัมแบร์ค
หุบเขาไรน์
เฟิลค์ลิงเงิน
วาร์ทบวร์ค
เอาคส์บวร์ค
เวือทซ์บวร์ค
ซ็อลแฟร์ไอน์
ดาเนอแวร์ค
ไฮท์ฮาบู
วอมส์
ไมนทซ์
ดาร์มชตัท
บาทเอ็มส์
บาเดิน-บาเดิน
บาทคิสซิงเงิน
แอร์ฟวร์ท
ที่ตั้งแหล่งมรดกโลกในประเทศเยอรมนี จุดสีน้ำเงินคือแหล่งถ้ำและศิลปะสมัยน้ำแข็งในทิวเขาสเวเบียนจูรา จุดสีเขียวคือแหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์ จุดสีส้มคือป่าบีช และจุดสีเทาคือแหล่งในทะเลวัดเดิน กรุงเบอร์ลิน เมืองชไปเออร์ และเมืองไวมาร์มีแหล่งมรดกโลกมากกว่าหนึ่งแหล่ง แหล่งแนวพรมแดนของจักรวรรดิโรมัน (ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกแยกจากกันสามแหล่ง แต่ละแหล่งมีสถานที่จำนวนมาก) ไม่ปรากฏบนแผนที่
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่ (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แหล่งซากดึกดำบรรพ์เหมืองเม็สเซิล |  | รัฐเฮ็สเซิน 49°55′04.8″N 8°45′25.2″E﻿ / ﻿49.918000°N 8.757000°E﻿ / 49.918000; 8.757000﻿ (Messel Pit Fossil Site) | ธรรมชาติ: (viii) | 42; พื้นที่กันชน 22.5 | 2538/1995; เพิ่มเติม 2553/2010 |  | 720 |
| ป่าบีชโบราณและป่าบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป (ร่วมกับโครเอเชีย, เช็กเกีย, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, บัลแกเรีย, เบลเยียม, โปแลนด์, ฝรั่งเศส, มาซิโดเนียเหนือ, ยูเครน, โรมาเนีย, สเปน, สโลวาเกีย, สโลวีเนีย, สวิตเซอร์แลนด์, ออสเตรีย, อิตาลี และแอลเบเนีย) |  | รัฐเฮ็สเซิน, รัฐทือริงเงิน, รัฐบรันเดินบวร์ค และรัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น 51°08′43.0″N 8°58′25.0″E﻿ / ﻿51.145278°N 8.973611°E﻿ / 51.145278; 8.973611﻿ (Ancient and Primeval Beech Forests of the Carpathians and Other Regions of Europe) | ธรรมชาติ: (ix) | 99,947.81; พื้นที่กันชน 296,275.8 | 2550/2007; เพิ่มเติม 2554/2011, 2560/2017, 2564/2021 และ 2566/2023 | ป่าต้นบีชในประเทศเยอรมนีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2554 | 1133 |
| ทะเลวัดเดิน (ร่วมกับเดนมาร์กและเนเธอร์แลนด์) |  | รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์, รัฐฮัมบวร์ค และรัฐนีเดอร์ซัคเซิน 53°41′23.2″N 8°13′24.1″E﻿ / ﻿53.689778°N 8.223361°E﻿ / 53.689778; 8.223361﻿ (Wadden Sea) | ธรรมชาติ: (viii), (ix), (x) | 1,143,403 | 2552/2009; เพิ่มเติม 2554/2011 และ 2557/2014 |  | 1314 |
อดีดแหล่งมรดกโลก

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่ (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หุบเขาเอ็ลเบอในเดรสเดิน |  | รัฐซัคเซิน 51°02′24.1″N 13°49′16.3″E﻿ / ﻿51.040028°N 13.821194°E﻿ / 51.040028; 13.821194﻿ (Dresden Elbe Valley) | วัฒนธรรม: (ii), (iii), (iv), (v) | 1,930; พื้นที่กันชน 1,240 | 2547/2004 – 2552/2009 | ถูกถอดจากบัญชีแหล่งมรดกโลกในปี พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) เนื่องจากความกังวลในการก่อสร้างสะพานวัลท์ชเลิสเชิน | 1156 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศเยอรมนีมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 12 รายการ
สะพานเดินเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก

สะพานเดินเรือของอาร์เอ็มเอส ไททานิก
บนเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก สะพานเดินเรือ (หรือ สะพานบังคับการ) คือโครงสร้างส่วนบนที่ใช้เป็นศูนย์กลางในการควบคุมเรือ จากจุดนี้ นายยามเรือเดินจะเป็นผู้กำหนดตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ของเรือ ออกคำสั่งทั้งหมดเกี่ยวกับการเดินเรือและความเร็ว และรับข้อมูลเกี่ยวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นบนเรือ
สะพานเดินเรือประกอบด้วยห้องย่อยหลายห้อง ได้แก่ กำบังเดินเรือ ซึ่งเป็นที่สำหรับเฝ้ายาม และห้องถือท้าย ซึ่งมีพวงมาลัยเรือ หรือที่เรียกว่าพังงาในภาษาเดินเรือ เพื่อใช้บังคับหางเสือและส่งคำสั่งไปยังเครื่องยนต์ ซึ่งเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "แชดเบิร์น" ด้านข้างของห้องเดินเรือทั้งฝั่งกราบขวาและกราบซ้ายมีปีกภายนอกซึ่งใช้สำหรับช่วยบังคับทิศทางเรือ นอกจากนี้ยังมีห้องแผนที่ และห้องกัปตัน สะพานยังเชื่อมต่อกับห้องพักเจ้าหน้าที่ ซึ่งความสะดวกสบายนั้นแตกต่างกันไปตามยศ และยังอยู่ใกล้กับห้องโทรเลขไร้สายด้วย เจ้าหน้าที่ทั้ง 6 นายจะผลัดเปลี่ยนกันเฝ้ายามบนสะพานเดินเรือ โดยมีเจ้าหน้าที่พลาธิการและลูกเรือประจำดาดฟ้าคอยช่วยเหลือ หากสถานการณ์จำเป็น ต้นเรือและกัปตันก็อาจจะต้องเข้าร่วมด้วย
วันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1912 เวลาประมาณ 23:40 น. มีการตัดสินใจพยายามหลีกเลี่ยงภูเขาน้ำแข็งจากสะพาน หลังจากการชน คำสั่งให้อพยพออกจากเรือก็ถูกออกจากสะพานเช่นกัน เมื่อค้นพบซากเรือไททานิกในปี ค.ศ. 1985 สะพานแทบจะไม่เหลือซากอยู่เลย เนื่องจากถูกทับโดยปล่องไฟต้นแรกที่หักลงมาตามด้วยเสากระโดงหน้า
ที่ตั้ง

สะพานเดินเรือเปรียบเสมือนสมองของเรือ และตั้งอยู่ ณ ตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุด สอดคล้องกับทิศทางการเดินเรือ นั่นก็คือด้านหน้าของดาดฟ้าเรือ ตั้งอยู่ห่างจากหัวเรือ 60 เมตร และสูงจากระดับน้ำประมาณ 23 เมตร ทำให้เจ้าหน้าที่สามารถมองเห็นด้านหน้าเรือและขอบฟ้าได้อย่างชัดเจน
สะพานเดินเรือสามารถเข้าถึงได้จากดาดฟ้าเรือทั้งด้านกราบซ้ายและกราบขวา บันไดที่ตั้งอยู่ด้านหน้าทำให้สามารถเข้าถึงได้จากทั้งสองด้านของดาดฟ้า A นอกจากนี้ยังเชื่อมกับห้องพักเจ้าหน้าที่ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังของห้องถือท้ายที่ระดับเดียวกับปล่องไฟต้นแรก อย่างไรก็ตาม การเข้าถึงบริเวณดังกล่าวจำกัดไว้สำหรับเพียงแค่เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการเดินเรือและลูกเรือที่ปฏิบัติหน้าที่เฝ้ายามอยู่ในขณะนั้นเท่านั้น
โครงสร้าง > กำบัง

ที่บริเวณหัวดาดฟ้าเรือมีกำบังสะพาน (bridge shelter) และปีกควบคุมทิศทางสองแห่ง เชื่อมต่อกันด้วยราวกันตกที่ล้อมรอบส่วนหน้าของดาดฟ้า กำบังสะพานนั้นโปร่งโล่ง มีช่องเปิดทั้งสองด้านเชื่อมต่อกับทางเดินสำหรับเจ้าหน้าที่ มีหน้าต่าง 9 บานให้ต้นหนและนายท้ายสามารถมองเห็นเสากระโดงหน้าและหัวเรือได้โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง
โครงสร้าง > กำบัง > เข็มทิศและพังงาเสริม

ใต้กำบังสะพานมีพังงาสำรองสำหรับหางเสือของเรือไททานิก ถูกใช้ในระหว่างการเข้าและออกจากท่าเรือ เพื่อให้นายท้ายซึ่งปฏิบัติงานในพื้นที่เปิดโล่งสามารถได้ยินคำสั่งต่อเนื่องของเจ้าหน้าที่ควบคุมการเดินเรือได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น พังงาเสริมยังใช้ตามชายฝั่งในสภาพอากาศดีหรือสภาพอากาศร้อน ถูกเชื่อมต่อทางกลไกกับหางเสือหลัก
เข็มทิศที่ผลิตขึ้นในกลาสโกว์ตั้งอยู่ด้านหน้าพังงาเสริม เพื่อให้นายท้ายสามารถมองเห็นได้ตลอดเวลา ประกอบด้วยฐานไม้ (คล้ายหีบใส่ของ) ที่มีเข็มทิศแม่เหล็กวางอยู่ด้านบน และมีโคมไฟน้ำมันติดตั้งอยู่ภายใน ทำหน้าที่ชี้บอกเส้นทางของเรือ นอกจากนี้ยังมีตัวชี้บอกมุมหางเสือ (axiometer) ติดตั้งอยู่บนเพดานของกำบังสะพาน ตัวชี้บอกไฟฟ้านี้จะบอกให้นายท้ายทราบตำแหน่งเชิงมุมที่แม่นยำของหางเสือเมื่อเทียบกับแกนเรือ เฮอร์เบิร์ต พิตแมน ผู้ช่วยต้นเรือ ทำหน้าที่ตรวจสอบเข็มทิศ และแก้ไขทิศทางของเข็มทิศโดยอาศัยเส้นโค้งการเบี่ยงเบน เจ้าหน้าที่จะพึ่งพาเข็มทิศแบริ่งเป็นหลัก ซึ่งตั้งอยู่บนแท่นบนดาดฟ้าเรือ ระหว่างปล่องไฟที่สองและสาม ตรงกลางของเรือ การเดินเรืออาจจะเกี่ยวกับดาราศาสตร์ โดยใช้ดวงดาวและดวงอาทิตย์ เข็มทิศที่เหมือนกันและพังงาหลักตั้งอยู่ในห้องถือท้าย
โครงสร้าง > กำบัง > เครื่องสั่งจักร

กำบังสะพานมีเครื่องสั่งจักร (telegraph) 5 เครื่อง ใช้ในการส่งคำสั่งไปยังส่วนต่าง ๆ ของเรือ สองเครื่องเชื่อมต่อกับห้องเครื่อง อีกสองเครื่องเชื่อมต่อกับสะพานเทียบเรือ และเครื่องสุดท้ายเป็นเครื่องฉุกเฉิน ซึ่งเชื่อมต่อกับห้องเครื่องเช่นกัน ใช้ได้เฉพาะกรณีที่สองเครื่องแรกขัดข้องเท่านั้น
เครื่องสั่งจักรที่เชื่อมต่อกับห้องเครื่องถูกใช้โดยนายยามเรือเดินหรือโดยกัปตัน เพื่อสื่อสารคำสั่งใด ๆ ที่เกี่ยวกับความเร็วในการเดินเรือทั้งการเดินหน้าและถอยหลัง เมื่อสั่งให้เดินหน้า คำสั่งที่เป็นไปได้เรียงตามลำดับความเร็วที่เพิ่มขึ้นคือ เบามาก (Dead Slow), เบา (Slow), ครึ่งตัว (Half), และเต็มตัว (Full) คำสั่งเหล่านี้หมายถึงอัตราการหมุนของใบจักรต่อนาทีที่แตกต่างกัน (กล่าวคือ ความต้องการกำลังที่แตกต่างกัน) คำสั่งหยุด (Stop) หมายความว่า ให้ห้องเครื่องหยุดการหมุนของใบจักร คำสั่งเตรียมเครื่องจักร (Stand By) หมายความว่า เตรียมเครื่องจักรให้พร้อม เมื่อสั่งให้ถอยหลัง คำสั่งจักรจะเหมือนกันทุกประการ คำสั่งเลิกเครื่องจักร (Finished With Engines) หมายความว่าไม่ต้องใช้เครื่องจักรแล้ว
โครงสร้าง > ห้องถือท้าย

ห้องถือท้าย (wheelhouse) เป็นนวัตกรรมด้านการบังคับเรือในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 บนเรือไททานิก ช่วยให้นายท้ายสามารถบังคับเรือได้ในเวลากลางคืนหรือในสภาพอากาศหนาวเย็น มีหน้าต่าง 5 บาน จัดเรียงในลักษณะที่สามารถมองเห็นทัศนียภาพได้กว้างขึ้นผ่านหน้าต่างอีก 9 บานที่กำบังสะพาน นายท้ายจะยืนอยู่บนแท่นเล็ก ๆ เพื่อให้มองเห็นเข็มทิศที่อยู่เบื้องหน้าและหัวเรือได้ชัดเจนที่สุด
ในเวลากลางคืน ห้องถือท้ายจะปิดสนิท ม่านหน้าต่างทั้งห้าบานถูกดึงลง และนายท้ายจะอาศัยเข็มทิศและคำสั่งจากนายยามเรือเดินในการเดินเรือ จุดประสงค์ของการปิดห้องถือท้ายทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้นายท้ายสามารถจดจ่อกับเข็มทิศได้อย่างเต็มที่ โดยป้องกันไม่ให้แสงจากภายนอกมาทำให้เสียสมาธิ ในทำนองเดียวกัน เครื่องสั่งจักรถูกออกแบบมาให้ส่องสว่างจากภายในในเวลากลางคืน แต่ระบบแสงสว่างนี้จะถูกปิดเมื่อเรืออยู่ในทะเลเปิด เพราะคำสั่งต่าง ๆ นั้นมีน้อยลง
โครงสร้าง > ห้องถือท้าย > ระบบโทรศัพท์

ห้องถือท้ายติดตั้งโทรศัพท์แบบกรวยหูฟังจำนวน 4 เครื่อง สิ่งเหล่านี้ถูกนำมาใช้ในเพื่อการสื่อสารกับสถานที่ทั้งสี่แห่งบนเรือเพื่อให้การเดินเรือราบรื่น ได้แก่ หัวเรือ, รังกา, ห้องเครื่อง และสะพานเทียบเรือ ในยามค่ำคืนของการชน เฟรเดริก ฟลีต ยามเฝ้าระวัง ได้ใช้โทรศัพท์บนรังกาเพื่อแจ้งเตือนห้องถือท้ายถึงการปรากฏตัวของภูเขาน้ำแข็ง
นอกจากการติดตั้งโทรศัพท์แล้ว ไททานิกยังมีสวิตช์สำหรับปิดประตูกันน้ำอีกด้วย ในคืนที่เรือจม สวิตช์นี้ถูกใช้งานโดยวิลเลียม เมอร์ด็อก ต้นเรือ เพื่อปิดห้องกันน้ำ อาจมีสัญญาณบ่งบอกเหตุการณ์ดังกล่าว แต่มีเพียงคำให้การของลูกเรือรายหนึ่งเท่านั้นที่สามารถยืนยันข้อเท็จจริงนี้ได้
โครงสร้าง > ห้องถือท้าย > การติดตั้งอื่น ๆ

นอกจากระบบโทรศัพท์แล้ว ห้องถือท้ายยังมีเครื่องรับสัญญาณใต้น้ำ ซึ่งสามารถส่งสัญญาณเตือนเมื่อเรือเข้าใกล้พื้นที่อันตราย ระบบนี้ทำงานโดยอาศัยกล่องสองกล่อง ซึ่งแต่ละกล่องมีไมโครโฟนบรรจุอยู่ภายใน และถูกติดตั้งไว้ภายในตัวเรือใต้ระดับน้ำ ทั้งด้านกราบซ้ายและขวาของเรือ กล่องเหล่านี้เชื่อมต่อกับเครื่องรับสัญญาณในห้องถือท้าย จะได้รับเสียงที่ระบุได้ด้วยเสียงระฆังที่มีโทนเสียงต่างกัน ในระยะทางสูงสุด 20 ไมล์ เครื่องนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งในการเข้าใกล้บริเวณอันตราย และยังใช้ในการนำทางขณะที่เรือแล่นอยู่ในหมอกหนา เนื่องจากช่วยให้สามารถระบุตำแหน่งของเรือได้โดยอาศัยสัญญาณที่รับได้
ห้องถือท้ายเรือไททานิกยังติดตั้งเครื่องวัดอัตราเร็วและไคลนอมิเตอร์เพื่อวัดมุมเอียงของตัวเรือ ท้ายที่สุดยังติดตั้งลูกตุ้มสองอัน, เครื่องวัดแดด, นาฬิกาเดินเรือ, เทอร์มอมิเตอร์ และบารอมิเตอร์
โครงสร้าง > ที่พักเจ้าหน้าที่

ด้านหลังของห้องถือท้ายที่ระดับเดียวกับปล่องไฟต้นแรกและสามารถเข้าถึงได้จากดาดฟ้าเรือ เป็นที่พักสำหรับเจ้าหน้าที่เดินเรือทั้ง 8 นาย พื้นที่ดังกล่าวถูกจัดสรรไว้สำหรับเจ้าหน้าที่เป็นการเฉพาะ กัปตันมีห้องพักส่วนตัวหรูหราที่สุด ประกอบด้วยสามห้อง ได้แก่ ห้องนอนส่วนตัว ห้องนั่งเล่น และห้องน้ำ ตั้งอยู่ทางด้านกราบขวาของเรือ ห้องพักของต้นเรือที่สี่และห้องสูบบุหรี่นั้นตั้งอยู่ฝั่งเดียวกัน
ทางด้านกราบซ้ายมีทางเดินเชื่อมไปยังห้องพักของต้นเรือ ต้นหน ผู้ช่วยต้นหน ต้นเรือที่ห้าและหก ห้องเดินเรือ (navigation room) เป็นพื้นที่ประชุมสำหรับกัปตันและเจ้าหน้าที่สำหรับเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการเดินเรือ ห้องแผนที่ (chart room) ตั้งอยู่ด้านหลังห้องถือท้ายทางด้านซ้ายมือเล็กน้อย ประกอบไปด้วยแฟ้มแผนที่และเอกสารการเดินเรือจำนวนมาก และนาฬิกาหลักสองเรือน นาฬิกาเหล่านี้ทำหน้าที่ควบคุมนาฬิกาอีก 48 เรือนที่ติดตั้งไว้ตามตำแหน่งต่าง ๆ ทั่วทั้งเรือ นาฬิกาหลัก (หรือโครนอมิเตอร์ทางทะเล) ทั้งสองเรือนต้องมีการตรวจสอบความแม่นยำทุกวัน เพราะไม่มีการตั้งเวลาใหม่เพื่อปกป้องกลไกที่ละเอียดอ่อน ตัวอย่างเช่น ขณะเรือแล่นมุ่งหน้าไปยังอเมริกา นาฬิกาบนเรือจะเดินเร็วขึ้นครึ่งชั่วโมงทุกวัน ทุกวันเวลาเที่ยง โจเซฟ บ็อกซอลล์ ต้นเรือที่สี่ จะบันทึกความคลาดเคลื่อนของเวลาลงใน "สมุดปูมนาฬิกา" ห้องพนักงานนำร่องท่าเรือ (harbour pilot's cabin) ติดอยู่กับห้องแผนที่ด้านกราบขวาของเรือ ใช้ในระหว่างการเข้าและออกจากท่าเรือ เมื่อพนักงานฯ ขึ้นเรือ เขาจะไปที่ห้องนี้พร้อมกับกัปตันเพื่อให้คำแนะนำเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวที่จะดำเนินการ ท้ายที่สุด เจ้าหน้าที่มีห้องน้ำส่วนตัวอยู่ตรงข้ามห้องวิทยุ
โครงสร้าง > ห้องวิทยุ

ห้องวิทยุ (radio room) มีผู้ควบคุมคือแจ็ก ฟิลลิปส์ (หัวหน้าผู้ควบคุม) และแฮโรลด์ ไบรด์ (ผู้ช่วยผู้ควบคุม) ตั้งอยู่ห่างจากหัวดาดฟ้าเรือประมาณ 12 เมตร ด้านหลังปล่องไฟต้นแรก สื่อสารกับสะพานเดินเรือผ่านทางเดินที่เชื่อมต่อกับห้องพักเจ้าหน้าที่ฝั่งกราบซ้าย ประกอบไปด้วยห้องจำนวน 3 ห้อง
ห้องที่อยู่ห่างจากกราบซ้ายมากที่สุดคือห้องเก็บเสียง (salle sourde) เป็นที่ตั้งของเครื่องส่งวิทยุและเครื่องส่งฉุกเฉิน บนหลังคาห้องเก็บเสียงมีสายวิทยุแผ่คลื่นแนวตั้งสูง 50 เมตร เชื่อมกับสายแนวนอนอีกสี่เส้น ทำให้เกิดสายอากาศรูปตัว T และเป็นที่ตั้งของเครื่องรับวิทยุและอุปกรณ์ควบคุม สุดท้าย ห้องที่อยู่ทางกราบขวาสุดของเรือคือห้องพักที่มีเตียงสองชั้น ในระหว่างการเดินทาง พนักงานวิทยุโทรเลขทั้งสองคนจะผลัดกันเฝ้าฟังสัญญาณวิทยุโทรเลขบนคลื่นความถี่ 600 เมตรจากเรือไททานิกตลอดเวลา ในเวลากลางคืน ฟิลลิปส์จะทำหน้าที่ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ถึง 02.00 น. ขณะที่ไบรด์จะทำหน้าต่อจากนั้นตั้งแต่เวลา 02.00 น. ถึง 08.00 น. ในระหว่างวัน ทั้งสองคนจะผลัดเปลี่ยนกันเฝ้าเพื่อความสะดวกร่วมกัน และเพื่อให้มั่นใจว่าจะมีคนเฝ้าอยู่ตลอดเวลา พวกเขาใช้ห้องน้ำและห้องอาบน้ำร่วมกันกับเจ้าหน้าที่ และยังมีห้องนั่งเล่นขนาดเล็กบนชั้น C ด้วย
โครงสร้าง > การรับ-ส่งสัญญาณวิทยุโทรเลข

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1903 เป็นต้นมา เรือต่าง ๆ ที่แล่นอยู่ในทะเลรวมถึงเรือไททานิกจะส่งสัญญาณวิทยุในความยาวคลื่น 300 เมตร (ความถี่ 1,000 กิโลเฮิรตซ์) และรับสัญญาณวิทยุในความยาวคลื่น 600 เมตร (ความถี่ 500 กิโลเฮิรตซ์) ซึ่งเป็นมาตรฐานที่ใช้กันทั่วไปในยุคนั้น เรือและสถานีชายฝั่งสามารถส่งและรับสัญญาณวิทยุในความยาวคลื่นเดียวกันได้ ตัวอย่างเช่น เรือลำหนึ่งสามารถติดต่อกับเรือลำอื่นในความยาวคลื่น 600 เมตร หรือเรือลำหนึ่งสามารถออกอากาศข้อมูลสภาพอากาศหรือตำแหน่งภูเขาน้ำแข็งในความยาวคลื่น 600 เมตร
โครงสร้าง > สะพานเทียบเรือ

สะพานเทียบเรือ (docking gangway, docking bridge) ตั้งอยู่บนดาดฟ้าเดินเล่นชั้นสาม เป็นสถานที่ควบคุมการเทียบท่าหรือการเคลื่อนที่ในพื้นที่จำกัดของเรือ ถูกจัดวางตั้งฉากกับดาดฟ้าท้ายเรือ และต่างจากสะพานเดินเรือหลักตรงที่ไม่มีกำบัง มีสิ่งอำนวยความสะดวกหลายอย่างที่คล้ายกับห้องถือท้าย
สะพานเทียบเรือติดตั้งเครื่องสั่งจักร 2 เครื่องที่เชื่อมต่อโดยตรงกับเครื่องสั่งจักรสองเครื่องบนสะพานเดินเรือ ทำให้ทั้งสองเครื่องทำงานประสานกันเป็นคู่ คู่หนึ่งถูกใช้เพื่อส่งคำสั่งไปยังห้องเครื่อง ขณะที่อีกคู่หนึ่งส่งคำสั่งในการเคลื่อนที่และบังคับทิศทาง นอกจากนี้ยังมีพังงาที่สามของเรือ (อีกสองที่คือที่กำบังสะพานและห้องถือท้าย) ซึ่งใช้ในกรณีที่มอเตอร์ควบคุมของพังงาหลักเกิดขัดข้อง ท้ายที่สุด สะพานเทียบเรือก็มีเข็มทิศเช่นกัน
เจ้าหน้าที่ชั้นล่างจะคอยรับผิดชอบผลัดกันเฝ้ายาม ในวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1912 จอร์จ โรว์ ได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้เฝ้ายาม เขาใช้เวลาตลอดเย็นเดินและพูดคุยกับผู้โดยสารเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นและกระฉับกระเฉง จนกระทั่งเวลาประมาณ 23.40 น. เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นภูเขาน้ำแข็งลอยผ่านข้างเรือ ขณะยังคงปฏิบัติหน้าที่อยู่ เพียงแค่สามในสี่ของชั่วโมงต่อมา เขาก็ได้รับแจ้งถึงสถานการณ์เมื่อเขาโทรศัพท์ไปหาโจเซฟ บ็อกซอลล์ ต้นเรือที่สี่ เพื่อบอกให้ทราบว่าเพิ่งเห็นเรือชูชีพลำหนึ่งออกไป จากนั้นเขาก็กลับไปยังสะพานเดินเรือ และช่วยยิงจรวดขอความช่วยเหลือจนถึงเวลา 01:25 น. ต่อมาเวลา 01.40 น. เขาได้รับมอบหมายให้ดูแลเรือชูชีพ C และรอดชีวิตจากเหตุการณ์เรืออับปาง
ระหว่างการเดินทาง

ลูกเรือที่ได้รับมอบหมายให้บังคับบัญชาเรือประกอบด้วยเจ้าหน้าที่จำนวน 8 นาย โดยมีกัปตันเอ็ดเวิร์ด จอห์น สมิธ และรองกัปตันเฮนรี ไวลด์ เป็นผู้ควบคุมดูแลคณะเจ้าหน้าที่เดินเรืออีก 6 นาย ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบการเดินเรือตามตารางเวร
เจ้าหน้าที่ชั้นสูงสามนายรายงานโดยตรงต่อกัปตัน ซึ่งรับผิดชอบการเดินเรือไททานิกตามเวร สามเจ้าหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติหน้าที่นี้ ได้แก่ รองกัปตันเฮนรี ไวลด์, วิลเลียม แมกมาสเตอร์ เมอร์ด็อก ต้นเรือ, และชาลส์ ไลทอลเลอร์ ต้นหน เดิมเมอร์ด็อกถูกกำหนดไว้ให้ดำรงตำแหน่งรองกัปตัน แต่ไวลด์ได้รับแต่งตั้งเข้ามาในนาทีสุดท้าย ทำให้เมอร์ด็อกต้องลดตำแหน่งลงมาเป็นต้นเรือ ส่วนไลทอลเลอร์เป็นต้นหน ทั้งสามคนนี้เคยบัญชาการเรือโอลิมปิกซึ่งเป็นเรือพี่ของไททานิกมาก่อน การเปลี่ยนแปลงในนาทีสุดท้ายนี้มีข้อดีคือทำให้ไททานิกได้ลูกเรือที่มีประสบการณ์ในการควบคุมเรือขนาดใหญ่นี้แล้ว เดวิด แบลร์ ต้นหนเดิม ได้ลาออกจากเรือไปแล้ว
ทั้งสามคนนี้ผลัดกันปฏิบัติหน้าที่ทุก 4 ชั่วโมง 13 นาที และมีเจ้าหน้าที่ชั้นรองสองนายอยู่ใต้บังคับบัญชา ซึ่งทำงานเป็นคู่ขึ้นอยู่กับเวร ประกอบด้วยเฮอร์เบิร์ต พิตแมน ผู้ช่วยต้นเรือ, แฮโรลด์ โลว์ ต้นเรือที่ห้า, โจเซฟ บ็อกซอลล์ ต้นเรือที่สี่, และเจมส์ พอล มูดี ต้นเรือที่หก
เจ้าหน้าที่ยังมีหน้าที่บันทึกเหตุการณ์สำคัญลงในสมุดปูมเรือที่อยู่ในห้องแผนที่ โดยทั่วไปแล้วไวลด์จะเป็นผู้รับผิดชอบงานนี้ นายท้ายเรือถูกมอบหมายให้แก่ 1 ใน 7 เจ้าหน้าที่ชั้นล่างของลูกเรือประจำดาดฟ้า ซึ่งรายงานต่อเจ้าหน้าที่ชั้นสูง
คืนวันจม

บทความหลัก: การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
คืนวันจม > การชน

ในค่ำคืนของวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1912 เวลา 23.40 น. ขณะที่เรือไททานิกกำลังแล่นด้วยความเร็ว 22.5 นอต ยามเฝ้าระวังที่ประจำอยู่บนรังกาคือ เฟรเดริก ฟลีต และเรจินัลด์ ลี ได้พบเห็นภูเขาน้ำแข็ง นายยามเรือเดินขณะนั้นคือเมอร์ด็อก ส่วนนายยามรองคือบ็อกซอลล์และมูดี ฟลีตรีบตีระฆังบนรังกาสามครั้งทันที จากนั้นจึงโทรศัพท์ไปยังห้องถือท้าย มูดีรับสาย ฟลีตแจ้งเตือนเขาถึงการปรากฏของภูเขาน้ำแข็งที่อยู่ห่างจากหัวเรือไม่ถึง 500 เมตร
มูดีแจ้งให้เมอร์ด็อกทราบในทันที ซึ่งเมอร์ด็อกได้สั่งให้นายท้ายในห้องถือท้ายเลี้ยวเรือไปทางกราบขวาอย่างรวดเร็วโดยสั่งว่า "หางเสือขวาหมด" (Hard a'starboard) ด้วยคำสั่งนี้ เมอร์ด็อกพยายามหันหัวเรือไปทางกราบซ้าย เขาวิ่งไปยังกำบังสะพานและใช้เครื่องสั่งจักรส่งคำสั่งไปยังห้องเครื่องให้ถอยหลังเต็มตัว (Full astern) อย่างไรก็ตาม หลังจากเรืออับปาง ต้นกลได้กล่าวว่าเครื่องสั่งจักรแสดงคำสั่ง "หยุด" ท้ายที่สุด เรือไททานิกก็ชนกับภูเขาน้ำแข็ง ซึ่งแรงกระแทกได้ทำให้หมุดย้ำตัวเรือใต้ระดับน้ำแตกออกมากกว่า 5 ห้องกันน้ำ ทำให้เกิดรูโหว่ขนาดใหญ่และน้ำทะเลไหลเข้ามาภายในเรืออย่างรวดเร็ว เมอร์ด็อกได้ปิดประตูกันน้ำของเรือโดยใช้ตัวควบคุมในห้องถือท้าย ไม่นานหลังจากนั้น กัปตันซึ่งกำลังพักอยู่ในห้องส่วนตัว ถูกสะดุ้งตื่นด้วยแรงกระแทกและเรียกเมอร์ด็อกมารายงาน เขายังสั่งให้หยุดเครื่องจักรทั้งหมด และให้บ็อกซอลล์ประเมินความเสียหาย อย่างไรก็ตาม บ็อกซอลล์ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ จากนั้นกัปตันจึงสั่งให้ทอมัส แอนดรูส์ สถาปนิกผู้ออกแบบเรือไททานิก ทำการสำรวจเรืออย่างละเอียด แอนดรูส์ได้วินิจฉัยสถานการณ์หลังจากลงไปสำรวจความเสียหายที่ดาดฟ้าชั้นล่างพร้อมกับกัปตันและรองกัปตันไวลด์ กัปตันได้ขอให้บ็อกซอลล์ไปปลุกเจ้าหน้าที่ไลทอลเลอร์และพิตแมน ซึ่งยังคงอยู่ในห้องพักของพวกเขา เหล่าเจ้าหน้าที่ทุกนายได้มารวมตัวกันในห้องเดินเรือพร้อมด้วยแอนดรูส์ ผู้ซึ่งได้ประกาศอย่างหนักแน่นว่าเรือลำนี้กำลังจะจมลงสู่ทะเล
คืนวันจม > การมอบหมายเจ้าหน้าที่ประจำเรือชูชีพ

มีการสั่งให้ลดเรือชูชีพลง และส่งข้อความวิทยุจากสถานีใกล้ห้องพักเจ้าหน้าที่
การอพยพผู้โดยสารลงเรือชูชีพนั้นจัดการดังนี้ เมอร์ด็อกรับผิดชอบเรือชูชีพด้านกราบขวาทั้งหมด (เรือชูชีพหมายเลขคี่ทั้งหมด รวมถึงเรือพับ A และ C) และไลทอลเลอร์รับผิดชอบเรือชูชีพด้านกราบซ้ายทั้งหมด (เรือชูชีพหมายเลขคู่ทั้งหมด รวมถึงเรือพับ B และ D) ส่วนเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ มีหน้าที่ช่วยเหลือเมอร์ด็อกและไลทอลเลอร์ ในเวลา 00.55 น. พิตแมนได้ช่วยเหลือในการนำผู้โดยสารลงเรือชูชีพลำที่ 5 จากนั้นจึงขึ้นไปบนเรือลำดังกล่าวเพื่อทำหน้าที่บัญชาการ
รองกัปตันไวลด์มีส่วนร่วมในการบรรจุเรือชูชีพอย่างระมัดระวัง แต่ไลทอลเลอร์รับหน้าที่ควบคุมปฏิบัติการ เพราะมีประสบการณ์จากการอับปางมาก่อน ประมาณ 01:30 น. ไวลด์ได้สั่งให้โลว์ซึ่งได้มาช่วยบรรจุเรือชูชีพลำที่ 14 และ 16 ขึ้นไปบนเรือชูชีพลำที่ 14 มูดีได้ช่วยเหลือโลว์ แต่ปฏิเสธข้อเสนอให้ขึ้นเรือชูชีพ บ็อกซอลล์ขึ้นเรือชูชีพลำที่ 2 ประมาณเวลา 01:45 น
แจ็ก ฟิลลิปส์ และแฮโรลด์ ไบรด์ พนักงานวิทยุโทรเลขส่งข้อความขอความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่องจนกระทั่งน้ำท่วมห้องวิทยุในเวลาประมาณ 02:10 น. หลังจากชนกับภูเขาน้ำแข็งเป็นเวลา 2 ชั่วโมง 30 นาที น้ำได้ท่วมถึงกำบังสะพานและห้องถือท้ายในเวลาประมาณ 02:00 น.
กัปตันสมิธ รองกัปตันไวลด์ รวมถึงเจ้าหน้าที่เมอร์ด็อกกับมูดีล้วนสูญหายไปพร้อมกับซากเรือ และร่างของพวกเขาไม่เคยถูกพบ ไลทอลเลอร์รอดชีวิตมาได้โดยการปีนขึ้นเรือพับ B ไม่กี่นาทีก่อนเรือไททานิกจะจมลง เขาคือเจ้าหน้าที่ที่อาวุโสที่สุดที่รอดชีวิตจากการอับปาง
ประมาณเวลา 04.10 น. เรือชูชีพลำแรกถูกเรืออาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย (RMS Carpathia) เก็บขึ้นมา ซึ่งก็คือเรือชูชีพลำที่ 2 ภายใต้การบัญชาการของโจเซฟ บ็อกซอลล์ เรือชูชีพลำสุดท้ายที่ถูกช่วยเหลือคือลำที่ 12 และไลทอลเลอร์คือผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายที่ขึ้นเรือ