stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เซร์ฆิโอ อาเกวโร

เซร์ฆิโอ เลโอเนล อาเกวโร เดล กัสติโย (สเปน: Sergio Leonel Agüero del Castillo, ออกเสียง: [ˈseɾxjo aˈɣweɾo]; เกิด 2 มิถุนายน ค.ศ. 1988) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา เล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้า​ ปัจจุบันเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพแล้ว​เนื่องจากมีปัญหาด้านสุขภาพ
อาเกวโรมีชื่อเล่นว่า "กุน" เนื่องจากปู่ของเขาเห็นว่าเขาเหมือนกับตัวละครการ์ตูนญี่ปุ่น "กัมกัม" เขาแต่งงานกับลูกสาวของนักฟุตบอล ดิเอโก มาราโดนา ที่ชื่อ ยานินา มาราโดนา ซึ่งทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกัน ชื่อว่า "เบงฆามิน อาเกวโร"
อาเกวโรเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับอินเดเปนดิเอนเต ในวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2003 โดยเป็นนักฟุตบอลที่ายุน้อยที่สุดในอาร์เจนไตน์ปริเมราดิบิซิออน ในวัย 15 ปี 35 วัน โดยทำลายสถิติของดิเอโก มาราโดนาเมื่อ 27 ปีก่อน ในปี ค.ศ. 2006 อาเกวโร ย้ายสู่ทีมอัตเลติโกมาดริด ด้วยค่าตัว 23 ล้านยูโร เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นอายุน้อยที่เก่งที่สุดในโลก ชนะโดน บาโลน, โกลเดินบอย และ and the รางวัลผู้เล่นเยาวชนแห่งปีจองนิตยสารเวิลด์ซอกเกอร์ เขาพาทีมชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก และยูฟ่าซูเปอร์คัพ ที่มาดริด
อาเกวโรย้ายเข้าสู่แมนเชสเตอร์ซิตี ในปี ค.ศ. 2011 โดยมีรายงานค่าตัวที่ 35 ล้านยูโร เขาพาทีมคว้าแชมป์ เขายังทำประตูในนาทีสุดท้ายของนัดทำให้ทีมขนะเลิศพรีเมียร์ลีกในฤดูกาลแรกของเขา เขายังเป็นผู้ทำประตูสูงสุดตลอดกาลของสโมสร และเป็นนักเตะที่ไม่ใช่ชาวอังกฤษที่ทำประตูในพรีเมียร์ลีกสูงที่สุดและเป็นลำดับที่สี่เมื่อรวมทั้งหมด
ในฟุตบอลโลก 2022 อาเกวโรได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมแคมป์ฝึกซ้อมของทีมชาติอาร์เจนตินาในฐานะทีมงานผู้ฝึกสอน แม้จะมิได้ลงเล่นให้ทีมก็ตาม และในนัดชิงชนะเลิศ หลังจากอาร์เจนตินาคว้าแชมป์ อาเกวโรก็ได้รับเหรียญรางวัลและชูถ้วยในฐานะทีมงาน อีกทั้งให้ลิโอเนล เมสซิ ขี่คอของตนเพื่อฉลองชัยรอบสนามกีฬาลูซัยล์ด้วย
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| อาร์เจนตินา | 2006 | 2 | 0 |
| อาร์เจนตินา | 2007 | 4 | 1 |
| อาร์เจนตินา | 2008 | 9 | 4 |
| อาร์เจนตินา | 2009 | 6 | 2 |
| อาร์เจนตินา | 2010 | 5 | 2 |
| อาร์เจนตินา | 2011 | 8 | 5 |
| อาร์เจนตินา | 2012 | 7 | 2 |
| อาร์เจนตินา | 2013 | 8 | 5 |
| อาร์เจนตินา | 2014 | 10 | 1 |
| อาร์เจนตินา | 2015 | 10 | 10 |
| อาร์เจนตินา | 2016 | 11 | 1 |
| อาร์เจนตินา | 2017 | 4 | 2 |
| อาร์เจนตินา | 2018 | 5 | 3 |
| อาร์เจนตินา | 2019 | 7 | 2 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 96 | 40 |
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ เซร์ฆิโอ อาเกวโร ที่ Soccerbase
ข้อมูลของ เซร์ฆิโอ อาเกวโร ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
เซร์ฆิโอ อาเกวโร – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
เซร์ฆิโอ อาเกวโร – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
เซร์ฆิโอ อาเกวโร ที่ National-Football-Teams.com
| ด ค กรางวัลรองเท้าทองคำพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
 1993: เชอริงแฮม  1994: โคล  1995: เชียเรอร์  1996: เชียเรอร์  1997: เชียเรอร์  1998: ดับลิน, โอเวน & ซัตตัน  1999: ฮัสเซิลบังก์, โอเวน & ยอร์ก  2000: ฟิลลิปส์  2001: ฮัสเซิลบังก์  2002: อ็องรี  2003: ฟัน นิสเติลโรย  2004: อ็องรี  2005: อ็องรี  2006: อ็องรี  2007: ดรอกบา  2008: โรนัลโด  2009: อาแนลกา  2010: ดรอกบา  2011: เบร์บาตอฟ & เตเบซ  2012: ฟัน แปร์ซี  2013: ฟัน แปร์ซี  2014: ซัวเรซ  2015: อาเกวโร  2016: เคน  2017: เคน  2018: เศาะลาห์  2019: โอบาเมอย็องก์, มาเน & เศาะลาห์  2020: วาร์ดี  2021: เคน  2022: เศาะลาห์ & ซน  2023: โฮลัน
เปโดร เลออน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เปโดร เลออน ซันเชซ ฆิล
วันเกิด:   (1986-11-24) 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 (37 ปี)
สถานที่เกิด:  Mula, Spain
ส่วนสูง:  1.83 m (6 ft 0 in)
ตำแหน่ง:  Winger
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  Real Madrid
หมายเลข:  21
สโมสรเยาวชน
2000–2002:  Muleño
2003–2004:  Nueva Vanguardia
2004:  Murcia
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  สโมสร |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 2004–2005 |  Murcia B |  18 |  (4) |
| 2005–2007 |  Murcia |  68 |  (10) |
| 2007–2008 |  Levante |  24 |  (3) |
| 2008–2009 |  Valladolid |  33 |  (3) |
| 2009–2010 |  Getafe |  35 |  (8) |
| 2010– |  Real Madrid |  5 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2007–2009 |  Spain U21 |  6 |  (1) |
 นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมสโมสร นับเฉพาะลงเล่นในประเทศ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 6 February 2011.  † ลงเล่น (ประตู). 
เปโดร เลออน ซันเชซ ฆิล (สเปน: Pedro León Sánchez Gil) เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน เล่นตำแหน่งปีกขวา ปัจจุบันอยู่สโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด ก่อนหน้านั้นเขาได้เล่นในสโมสรฟุตบอลมูร์เซีย ในระดับดิวิชัน 2 ของสเปน ระหว่างปี  2004-2007 จากนั้นได้เล่นในลาลิกา ในสโมสรฟุตบอลเลบันเตและสโมสรฟุตบอลบายาโดลิด ต่อมาได้ลงเล่นกันสโมสรฟุตบอลเฆตาเฟ ลงเป็นตัวจริง 33 นัด ทำประตูได้ 8 ประตู ในตำแหน่งปีกขวา จากนั้นสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด ซื้อตัวด้วยเงิน 10 ล้านยูโร
เตรนอูร์บาโน

| เตรนอูร์บาโน |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
เจ้าของ: สำนักการขนส่งและการโยธาแห่งปวยร์โตรีโก (Departamento de Transportación y Obras Públicas)
ที่ตั้ง: ซานฮวน
ประเภท: รถไฟใต้ดิน
จำนวนสาย: 1
จำนวนสถานี: 16
ผู้โดยสารต่อวัน: 43,800 คน (เฉลี่ย)
สำนักงานใหญ่: กวยนาโบ, ปวยร์โตรีโก
การให้บริการ
เริ่มดำเนินงาน: 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 (2004-12-17)
ผู้ดำเนินงาน: Alternativa de Transporte Integrado (ATI) Siemens AG
จำนวนขบวน: 74 คัน
ความยาวขบวน: 2-4 คันต่อขบวน
ระยะห่าง: 8-12 นาที
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 10.7 ไมล์ (17.2 กิโลเมตร)
รางกว้าง: 4 ft 8 1⁄2 in (1,435 mm) (รางมาตรฐาน)
การจ่ายไฟฟ้า: รางที่สาม, 750 V DC
ความเร็วเฉลี่ย: 20.6 mph (33.2 km/h)
ความเร็วสูงสุด: 62 mph (100 km/h)
รถไฟฟ้าเขตเมืองซานฮวน หรือที่เรียกว่า เตรนอูร์บาโน (สเปน: Tren Urbano) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าแบบอัตโนมัติในกรุงซานฮวน เมืองหลวงของดินแดนปวยร์โตรีโก สหรัฐ ระยะทาง 10.7 ไมล์ (17.2 กิโลเมตร) รับส่งกระแสไฟฟ้าโดยใช้รางที่สาม ปัจจุบันมีหนึ่งเส้นทาง 16 สถานี
รายชื่อสถานี

| --- | --- |
†: สถานีปลายทาง
| สถานี | เขต | เปิดให้บริการ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| บายามอน† | บายามอน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| เซนโตรเมดิโก | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| กูเปย์ | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| เดปอร์ติโบ | บายามอน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| โดเมเนก | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| อาโตเรย์ | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| ฮาร์ดิเนส | ไกวนาโบ | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| ลัสโลมัส | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| มาร์ติเนซ นาดัล | กวยนาโบ | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| ปิญเญโร | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| รูสเวลต์ | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| ริโอปิเอดรัส | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| ซากราโดโกราซอน† | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| ซานฟรันซิสโก | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| ตอร์ริมาร์ | ไกวนาโบ | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
| อูนิเบร์ซิดัด | ซานฮวน | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 |  |
ดูเพิ่ม

การคมนาคมในปวยร์โตรีโก
รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

Railway-Technology: San Juan Details of the Tren Urbano project.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16  Green, Ariana (November 19, 2005). "A hesitant Puerto Rico tries commuting by train". The New York Times. p. A10.
Tren Urbano เก็บถาวร 2017-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Official Website (สเปน)
Urge darle vida al Tren Urbano - Editorial de El Nuevo Día (สเปน)
Urban Transport Technology เก็บถาวร 2004-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - San Juan Tren Urbano Heavy Rail System, Puerto Rico
Puerto Rico Public Art Project - Tren Urbano เก็บถาวร 2008-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Photos and information related to the artwork located on each of the train route's stations.
En Rieles - Campaign to promote San Juan Tram (สเปน)
เปเนโลเป กรุซ

| เปเนโลเป กรุซ |
| --- | --- |
กรุซใน ค.ศ. 2018
เกิด: เปเนโลเป กรุซ ซันเชซ  (1974-04-28) 28 เมษายน ค.ศ. 1974 (50 ปี) อัลโกเบนดัส ประเทศสเปน
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1989–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ฆาบิเอร์ บาร์เดม (สมรส 2010)
บุตร: 2 คน
ญาติ: โมนิกา กรุซ (น้องสาว)
เปเนโลเป กรุซ ซันเชซ (สเปน: Penélope Cruz Sánchez) เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1974 เป็นนักแสดงชาวสเปน เธอได้รับเสียงวิจารณ์ทางบวกเมื่อครั้งยังเป็นนักแสดงวัยรุ่นจากผลงานแสดงเรื่อง Jamón, Jamón, La Niña de tus ojos และ Belle époque เธอแสดงในหนังอเมริกันหลายเรื่องอย่างเช่น Blow, Vanilla Sky, และ Bandidas
ครูซเคยได้รับรางวัลโกยา 3 รางวัล, รางวัลยูโรเปียนฟิล์ม 2 รางวัล, รางวัลปาล์มทองคำสาขานักแสดงยอดเยี่ยม และรางวัลแบฟตาใน ค.ศ. 2009 เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยมในภาพยนตร์ของวูดดี อัลเลน เรื่อง Vicky Cristina Barcelona ซึ่งเธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมมาแล้วใน ค.ศ. 2006 และเธอได้รับรางวัลแบฟตาสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสกับนักแสดงฆาบิเอร์ บาร์เดม ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 ที่บาฮามาส และมีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ เลโอ เอนซินัส กรุซ (เกิด 22 มกราคม 2011) และลูนา เอนซินัส กรุซ (เกิด 22 กรกฎาคม 2013)
แหล่งข้อมูลอื่น

เปเนโลเป กรุซ ที่ออลมิวสิก
เปเนโลเป กรุซ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1936–1940:  เกล ซันเดอร์การ์ด (1936)  อลิซ แบรดี (1937)  เฟย์ เบนเตอร์ (1938)  แฮตตี แม็กแดเนียล (1939)  เจน ดาร์เวล (1940) 
1941–1960:  แมรี แอสเตอร์ (1941)  เทเรซา ไรต์ (1942)  Katina Paxinou (1943)  เอเธล แบร์รีมอร์ (1944)  แอนน์ เรเวอร์ (1945)  แอน แบกซ์เตอร์ (1946)  เซเลสต์ โฮล์ม (1947)  แคลร์ ทรีเวอร์ (1948)  Mercedes McCambridge (1949)  โจเซฟิน ฮูล (1950)  คิม ฮันเตอร์ (1951)  กลอเรีย เกรแฮม (1952)  ดอนนา รีด (1953)  อีว่า มารี เซนต์ (1954)  โจ ฟาน ฟลีต (1955)  โดโรธี มาโลน (1956)  Miyoshi Umeki (1957)  เวนดี ฮิลเลอร์ (1958)  เชลลีย์ วินเตอส์ (1959)  เชอร์ลีย์ โจนส์ (1960) 
1961–1980:  ริตา โมรีโน (1961)  แพตตี้ ดยุกที่ (1962)  มาร์กาเร็ต รูเทอร์ฟอร์ด (1963)  Lila Kedrova (1964)  เชลลีย์ วินเตอส์ (1965)  แซนดี้ เดนนิส (1966)  เอสเตลล์ พาร์สันส์ (1967)  รูธ กอร์ดอน (1968)  โกลดี ฮอว์น (1969)  เฮเลน เฮส์ (1970)  คลอริส ลีชแมน (1971)  ไอลีน เฮ็คคาร์ต (1972)  เททัม โอนีล (1973)  อิงกริด เบิร์กแมน (1974)  ลี แกรนต์ (1975)  บีทรีซ สเตรท์ (1976)  วาเนสซา เรดเกรฟ (1977)  แมกกี สมิธ (1978)  เมริล สตรีป (1979)  แมรี สตีนเบอร์เกน (1980) 
1981–2000:  มอรีน สเตเปิลตัน (1981)  เจสซิกา แลงจ์ (1982)  ลินดา ฮันต์ (1983)  เพกกี แอชครอฟต์ (1984)  อันเจลิกา ฮัสตัน (1985)  ไดแอน ไวสต์ (1986)  โอลิมเปีย ดูคาคิส (1987)  กีนา เดวิส (1988)  เบรนดา ฟริกเกอร์ (1989)  วูปี โกลด์เบิร์ก (1990)  เมอร์ซิดีส รูห์ล (1991)  เมริซา โทเม (1992)  แอนนา แพควิน (1993)  ไดแอน ไวสต์ (1994)  มีรา ซอร์วีโน (1995)  จูเลียต บิโนช (1996)  คิม เบซิงเงอร์ (1997)  จูดี เดนช์ (1998)  แอนเจลีนา โจลี (1999)  มาร์เชอ เกย์ ฮาร์เดน (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เจนนิเฟอร์ คอนเนลลี (2001)  แคเธอรีน ซีตา-โจนส์ (2002)  เรเน เซลเวเกอร์ (2003)  เคต แบลนเชตต์ (2004)  เรเชล ไวสซ์ (2005)  เจนนิเฟอร์ ฮัดสัน (2006)  ทิลดา สวินตัน (2007)  เปเนโลเป กรุซ (2008)  โม'นิก (2009)  เมลิสซา ลีโอ (2010)  ออคตาเวีย สเปนเซอร์ (2011)  แอนน์ แฮททาเวย์ (2012)  ลูพีตา ญองอ (2013)  แพทริเชีย อาร์เคตต์ (2014)  อาลีเซีย วิคันเดอร์ (2015)  ไวโอลา เดวิส (2016)  แอลลิสัน แจนนีย์ (2017)  เรจินา คิง (2018)  ลอรา เดิร์น (2019)  ยุน ยอ-จ็อง (2020)  อารีอานา เดโบซ (2021)  เจมี ลี เคอร์ติส (2022)
เตเลบิซา

| --- | --- |

ชื่อทางการค้า: เตเลบิซา
ประเภท: บริษัทมหาชน
การซื้อขาย: BMV: TLEVISA NYSE: TV  (ADR)
ISIN: MXP4987V1378 
อุตสาหกรรม: สื่อมวลชน
ก่อนหน้า:   เตเลซิสเตมาเมฆิกาโน  เตเลบิซิออนอินเดเปนดิเอนเตเดเมฆิโก 
ก่อตั้ง: 8 มกราคม 1973; 51 ปีก่อน (1973-01-08)
ผู้ก่อตั้ง: เอมิลิโอ อัซการ์รากา มิลโม
สำนักงานใหญ่: เม็กซิโกซิตี,  เม็กซิโก
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก:   เอมิลิโอ อัซคาร์รากา เฆอัน (ซีอีโอ)  เบร์นาร์โด โกเมซ มาร์ติเนซ  อัลฟอนโซ เด อังกอยเตีย  โฆเซ บัสตอน ปาติญโญ 
ผลิตภัณฑ์: การกระจายเสียงและแพร่ภาพ โทรทัศน์ตามสาย การตีพิมพ์เผยแพร่ อินเทอร์เน็ต
รายได้:  7,561,872,519.00 ดอลลาร์สหรัฐ (2561)
รายได้สุทธิ:  387,545,547.00 ดอลลาร์สหรัฐ (2561)
พนักงาน: ประมาณ 42,900 คน
บริษัทในเครือ:   เอดิโตเรียลเตเลบิซา  ฟุนดาซิออนเตเลบิซา  อิซิเตเลกอม  โนติซิเอโรสเตเลบิซา  สกายเมฆิโก (58.7%)  เตเลบิซาอูนิบิซิออน (45%)  เตเลบิซาซิเน  เตเลบิซาคอนซูเมอร์โพรดักตส์  เตเลบิซาเดปอร์เตส  เตเลบิซาโฮมเอนเตอร์เทนเมนต์  เตเลบิซาอินเตอร์แอกทิฟมีเดีย  เตเลบิซาเน็ตเวิกส์  เตเลบิซาเรฆิโอนัล  เตเลบิซายูเอสเอ 
เว็บไซต์: www.televisa.com
กลุ่มเตเลบิซา (สเปน: Grupo Televisa) หรือชื่อทางการค้า เตเลบิซา (Televisa) เป็นบริษัทสื่อของเม็กซิโก ก่อตั้งเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2516 โดยเอมิลิโอ อัซคาร์รากา มิลโม เป็นกลุ่มสื่อภาษาสเปนที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ช่องโทรทัศน์

ลัสเอสเตรยัส
เอลซิงโก
เอลนูเอเบ
โฟโรเตอูเบ
ช่องโทรทัศน์ > ช่องโทรทัศน์ตามสาย

อาเดรนาลินาสปอตส์เน็ตเวิร์ก
บันดามักซ์
เดเปลิกูลา
เดเปลิกูลากลาซิโก
ดิสตริโตโกเมเดีย
โกลเดินและโกลเดินเอดจ์
โกลเดินพรีเมียร์
ลัสเอสเตรยัสอินเตร์นาซิโอนัล (ใช้ได้เฉพาะนอกเม็กซิโก)
เตเลฆิตมูซิกา
เตอูเดเอเน (ใช้ได้เฉพาะในเม็กซิโก อเมริกากลาง และสาธารณรัฐโดมินิกัน)
เตเลฆิต
เตเลมุนโดอินเตร์นาซิโอนัล
บิตมี
เตเอเลเอเน (ใช้ได้เฉพาะในแองโกลา บราซิล โปรตุเกส และโมซัมบิก)
เตเลโนเบลัส
อูนิกาบเล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (สเปน)
เบตูลิโอ กอนซาเลซ

| เบตูลิโอ กอนซาเลซ |
| --- | --- |
เกิด: เบตูลิโอ เซกุนโด กอนซาเลซ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2492 (75 ปี)
เบตูลิโอ เซกุนโด กอนซาเลซ (สเปน: Betulio Segundo González) เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ที่เมืองมาราไกโบ ประเทศเวเนซุเอลา สถิติการชก 91 ครั้ง ชนะ 75 (น็อก 50) เสมอ 4 แพ้ 12
ประวัติ

กอนซาเลซขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวตถึง 3 ครั้ง จึงประสบความสำเร็จ ครั้งแรก ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA แพ้คะแนนมิซาโอะ โอบะ เมื่อ พ.ศ. 2514 และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC ในปีเดียวกัน เสมอกับเอร์บีโต ซาลาบาร์รียา จนครั้งที่ 3 เมื่อขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นรุ่นฟลายเวต WBC ที่ว่างชนะน็อกโซคราเตส บาโตโต ยก 4 ได้ครองแชมป์โลก แต่เมื่อขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้เวนิส บ.ข.ส. จนกระทั่งเวนิสสละแชมป์ กอนซาเลซจึงชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะคะแนนมิเกล กันโต ได้ครองแชมป์อีกครั้ง ป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้งก็เสียแชมป์ให้โชจิ โองูมะ
เมื่อกันโตชนะโองูมะได้ครองแชมป์โลก กอนซาเลซขึ้นชิงแชมป์กับกันโตอีก 2 ครั้ง แต่แพ้คะแนนไปทั้งสองครั้ง ต่อมา พ.ศ. 2521 กอนซาเลซจึงได้ครองแชมป์โลกสมัยที่ 3 เมื่อชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA ชนะคะแนนกูติ เอสปาดัส ป้องกันตำแหน่งได้ 3 ครั้ง จึงเสียแชมป์ให้ลุยส์ อิบาร์รา
เมื่อเสียแชมป์ไปแล้ว กอนซาเลซยังมีโอกาสขึ้นชิงแชมป์อีก 2 ครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ แพ้น็อกฆวน เอร์เรรา ยก 7 เมื่อ พ.ศ. 2524 และแพ้คะแนนซานโตส ลาเซียร์ เมื่อ พ.ศ. 2525 ใน พ.ศ. 2526 กอนซาเลซไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย กลับมาชกอีกสองครั้งเมื่อ พ.ศ. 2527 จนชิงแชมป์ลาตินอเมริการุ่นฟลายเวตไม่สำเร็จจึงแขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

แชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวต (2513)
แชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC
ชิง 3 มิถุนายน 2515 ชนะน็อกโซคราเตส บาโตโต ยก 4 ที่เวเนซุเอลา
เสียแชมป์ 29 กันยายน 2515 แพ้น็อกเวนิส บ.ข.ส. ยก 10 ที่กรุงเทพมหานคร
แชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC
ชิง 4 สิงหาคม 2516 ชนะคะแนนมิเกล กันโต ที่เวเนซุเอลา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 17 พฤศจิกายน 2516 ชนะน็อกอัลเบร์โต โมราเลส ยก 11 ที่เวเนซุเอลา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 20 กรกฎาคม 2517 ชนะน็อกฟรังโค อูเดลลา ยก 10 ที่อิตาลี
เสียแชมป์ 1 มกราคม 2517 แพ้คะแนนโชจิ โองูมะ ที่ญี่ปุ่น
แชมป์ WBC FECARBOX รุ่นฟลายเวต
ชิง 20 มิถุนายน 2519 ชนะน็อกอิลเด โรเช ยก 2 ที่เวเนซุเอลา
แชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA
ชิง 12 สิงหาคม 2521 ชนะคะแนนกูติ เอสปาดัส ที่เวเนซุเอลา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 4 พฤศจิกายน 2521 ชนะน็อกมาร์ติน บาร์กัส ยก 12 ที่เวเนซุเอลา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 29 มกราคม 2522 เสมอกับโชจิ โองูมะ ที่ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 6 กรกฎาคม 2522 ชนะน็อกโชจิ โองูมะ ยก 12 ที่ญี่ปุ่น
เสียแชมป์ 17 พฤศจิกายน 2522 แพ้คะแนนลุยส์ อิบาร์รา ที่เวเนซุเอลา
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA เมื่อ 1 เมษายน 2514 แพ้คะแนนมิซาโอะ โอบะ ที่ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC เมื่อ 20 พฤศจิกายน 2514 เสมอกับเอร์บีโต ซาลาบาร์รียา ที่เวเนซุเอลา
ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC เมื่อ 24 พฤษภาคม 2518 แพ้คะแนนมิเกล กันโต ที่เม็กซิโก
ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC เมื่อ 3 ตุลาคม 2519 แพ้คะแนนมิเกล กันโต ที่เม็กซิโก
ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA เมื่อ 19 ธันวาคม 2524 แพ้น็อกฆวน เอร์เรรา ยก 7 ที่เม็กซิโก
ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA เมื่อ 14 สิงหาคม 2525 แพ้คะแนนซานโตส เบนิกโน ลาเซียร์ ที่เวเนซุเอลา
ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวตเมื่อ 7 กรกฎาคม 2527 แพ้คะแนนอัลเบร์โต กัสโตร ที่เวเนซุเอลา
เปโดร อารันดาดิอัซ มุญโญซ

ตราสัญลักษณ์ของเปโดร อารันดาดิอัซ มุญโญซ
เปโดร อารันดาดิอัซ มุญโญซ (สเปน: Pedro Arandadíaz Muñoz; 29 มิถุนายน ค.ศ. 1933 – 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018) เป็นอดีตหัวหน้าบาทหลวงนิกายโรมันคาทอลิกชาวเม็กซิโก
ประวัติ

เปโดร อารันดาดิอัซ มุญโญซ เกิดที่เมืองเลออน รัฐกวานาคัวโต ซึ่งเขาเริ่มเป็นบาทหลวงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956 ก่อนที่จะเป็นหัวหน้าบาทหลวงในปี ค.ศ. 2006 จนถึงปี ค.ศ. 2008
เปเรซ ปราโด

| ดามาโซ เปเรซ ปราโด |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ดามาโซ เปเรซ ปราโด
เกิด: 11 ธันวาคม ค.ศ. 1916 มาตันซัส คิวบา
เสียชีวิต: 14 กันยายน ค.ศ. 1989 (72 ปี) เม็กซิโกซิตี เม็กซิโก
แนวเพลง: มัมโบ
อาชีพ: หัวหน้าวง นักดนตรี นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: เปียโน
ดามาโซ เปเรซ ปราโด (สเปน: Dámaso Pérez Prado) เป็นนักแต่งเพลง นักเปียโน และหัวหน้าวงดนตรีชาวคิวบา/เม็กซิโก  เป็นผู้นำดนตรีในแนวซัลซามาพัฒนาให้เป็น มัมโบจนเกิดความนิยม จนได้รับฉายาว่า "ราชาแห่งมัมโบ" (Mambo King)
เปเรซ ปราโด เกิดที่คิวบา เริ่มหัดเล่นเปียโนคลาสสิกและออร์แกนมาตั้งแต่เด็ก และเริ่มทำงานเป็นนักดนตรีให้กับวงออร์เคสตราที่เล่นในคาสิโนในอาบานา ที่ซึ่งเขาเริ่มนำดนตรีมัมโบมาเล่นในคลับ เมื่อเปเรซ ปราโด ย้ายไปอยู่ที่เม็กซิโกในปี ค.ศ. 1948 เขาเริ่มบันทึกแผ่นเสียงในสังกัด อาร์ซีเอวิกเตอร์  และทำให้ดนตรีมัมโบเป็นที่นิยมในวงกว้าง  และข้ามฝั่งไปในสหรัฐในปี ค.ศ. 1951
ลักษณะเด่นของดนตรีมัมโบของปราโด คือ ใช้แซกโซโฟนให้จังหวะ และใช้เครื่องเป่าทองเหลือง (ทรอมโบนและทรัมเปต)ให้ทำนอง   มีเปียโน กลอง และเครื่องเคาะเป็นส่วนประกอบ   ตอนกลางเพลง เปเรซ ปราโด จะเปล่งเสียงว่า ugh เป็นภาษาละตินซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า say it  โดยเพลงที่มีชื่อเสียงของเขา ได้แก่เพลง Mambo No.5, เพลง Mambo No.8, เพลง Patricia และเพลง Cherry Pink (and Apple Blossom White) ซึ่งขึ้นถึงอันดับหนึ่งจากการจัดอันดับของนิตยสารบิลบอร์ด ประเทศอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1955  นอกจากนี้ยังมีเพลง "Qué rico el mambo" ที่ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "Mambo Jambo"
เปเรซ ปราโดเสียชีวิตจากอาการหัวใจวายที่บ้านพักในเม็กซิโกซิตี ด้วยวัย 72 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Perez Prado ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เปเรซ ปราโด ที่ออลมิวสิก
"Mambo", a documentary about Perez Prado
The Pérez Prado Pages
Perez Prado Mambo Home Page
เซเลีย โฮวาร์ด

| เซเลีย โฮวาร์ด |
| --- | --- |
พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช และหม่อมชลิตา
เกิด: ราว พ.ศ. 2466  (ราว 101 ปี) ชากาบูโก รัฐบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา
ชื่ออื่น: หม่อมชลิตา ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา
คู่สมรส: พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช (พ.ศ. 2494–2499)
บุตร: หม่อมราชวงศ์พีรเดช ภาณุพันธุ์
เซเลีย เอสเธอร์ โฮวาร์ด (อังกฤษ: Celia Esther Howard) ชื่อเล่นภาษาสเปนว่า เชลิตา (สเปน: Chelita) หรือรู้จักในนาม หม่อมชลิตา ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา เป็นหม่อมคนที่สองในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช ซึ่งสมรสกันในปี พ.ศ. 2494 ก่อนที่จะหย่ากันในปี พ.ศ. 2499
ประวัติ > ประวัติตอนต้น

เซเลียเกิดในราวปี พ.ศ. 2466 ณ กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา[ต้องการอ้างอิง] เกิดในครอบครัวเชื้อสายกรีโอโย (Criollo) เดิมอาศัยอยู่ที่บ้านเลขที่ 178 เมืองชากาบูโก รัฐบัวโนสไอเรส อาศัยร่วมกันกับพี่น้องเป็นชายและหญิงอย่างละคน น้องชายคนหนึ่งชื่อ ควน การ์โลส เป็นนักเปียโนแทงโก้ มารดาเสียชีวิตตั้งแต่เธออายุได้สิบปี หลังจากนั้นยายจึงเข้ามาเลี้ยงดูและส่งเธอไปเรียนที่พิตแมน (Pitman) เซเลียสำเร็จการศึกษาระดับอนุปริญญาด้านการบัญชี ใช้ภาษาอังกฤษได้ดี และประกอบกิจเป็นพนักงานพิมพ์ดีด ต่อมาสมาคมรถยนต์แห่งอาร์เจนตินา (Automóvil Club de Argentina) มอบหมายให้เซเลียทำหน้าที่ดูแลและลงทะเบียนนักแข่งรถยนต์
เซเลียพบกับพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช หรือ พระองค์พีระ เป็นครั้งแรกในการแข่งขันที่ประเทศอาร์เจนตินา ขณะนั้นพระองค์พีระมีหม่อมอยู่แล้วหนึ่งคนคือหม่อมซิริล ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา ทั้งสองสมรสกันมากว่า 11 ปีแล้ว แต่ด้วยความที่พระองค์พีระทรงโด่งดัง บุคลิกดี สามารถตรัสได้คล่องทั้งภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส และใช้พระชนม์ชีพอย่างเศรษฐี ทำให้สตรีมาหลงใหล หม่อมซิริลจึงตัดสินใจแยกกันอยู่ และห่างเหินกัน ในการแข่งครั้งนั้นพระองค์พีระมีพระสหายชาวอาร์เจนตินาชื่อ เฟร์นันโด เซกูรา (Fernando Segura) ที่สนิทสนมกันตั้งแต่ประทับอยู่ยุโรป ได้พาพระองค์ไปพบกับ "สตรีที่งามที่สุดในบัวโนสไอเรส" คือเซเลียซึ่งเป็นสหายนายเซกูรา เซเลียซึ่งมีรูปลักษณ์สวยงาม ผมสลวยสีน้ำตาลปลาบตา ได้คอยปรนนิบัติรับใช้พระองค์พีระขณะที่ทรงได้รับบาดเจ็บจากการแข่งรถ พระองค์พีระทรงตกหลุมรักเซเลียตั้งแต่แรกพบ แม้ช่วงต้นเซเลียจะปฏิเสธความสัมพันธ์ แต่ก็ยินยอมที่จะไปอยู่ร่วมกันกับพระองค์พีระในเวลาต่อมา พระองค์พีระประทับอยู่กับเซเลียและไม่ได้กลับไปหาหม่อมซิริลอีก หม่อมซิริลจึงตัดสินใจหย่าขาดจากพระองค์พีระตามกฎหมายใน พ.ศ. 2493 ทั้งที่ทั้งสองยังรักกัน แต่พระองค์พีระก็ไม่ทรงคิดที่จะสละเซเลียไปได้ พระองค์พีระและหม่อมซิริลจึงคงเหลือไว้แต่ความเป็นเพื่อนเท่านั้น ในช่วงแรก ๆ หลังการหย่าร้าง เซเลียหึงหวงพระองค์พีระ จากกรณีที่หม่อมซิริลส่งการ์ดวันเกิดให้กับพระองค์พีระใน พ.ศ. 2493 แต่เมื่อเธอทราบว่าพระองค์พีระและหม่อมซิริลไม่ได้กลับไปหากันอีก เรื่องราวหึงหวงก็เป็นอันสงบลง
ประวัติ > เสกสมรส

พระองค์พีระตัดสินพระทัยเสกสมรสกับเซเลียที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2494 มีการจัดงานเลี้ยง ณ สถานทูตไทยในปารีส โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ และหม่อมเอลิสะเบธ จักรพงษ์ ณ อยุธยาร่วมงานด้วย แต่อย่างไรก็ตามพระองค์พีระก็ทรงระลึกถึงซิริลเสมอ ทรงเป็นมิตรกับบรูโนเพื่อนชายคนสนิทของซิริล แล้วพาเซเลียหรือหม่อมชลิตาไปด้วยเพื่อให้รู้จักกับซิริล ไปไหนมาไหนกันสี่คน แต่ซิริลก็ไม่ได้กลับมาหาท่านอีก และยังคงพบปะกันอย่างเพื่อนสนิท ชีวิตของพระองค์พีระกับหม่อมชลิตาเต็มไปด้วยสีสันดุจเจ้าหญิงในเทพนิยาย พระองค์พาหม่อมไปเที่ยวด้วยเครื่องบินส่วนพระองค์ของพระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ ฝึกการป้องกันตัวด้วยปืนแก่หม่อมชลิตา ช่วงเวลานั้นเธอได้สวมเครื่องประดับราคาแพง ได้นั่งรถหรู ได้แล่นเรือใบ และมีบ้านพักที่เมืองกาน ประเทศฝรั่งเศส เธอกล่าวว่า ได้ผ่านเรื่องราวมามากมาย สนุกกับกิจกรรมหลายอย่าง ได้ครอบครองสิ่งของมีค่าราคาแพง แต่มีสิ่งเดียวที่ไม่เคยทำคือการใช้ยาเสพติด
ปลาย พ.ศ. 2497 พระองค์พีระทรงเห็นว่าพ้นยุคที่จะทรงแข่งรถอีกต่อไปแล้ว รถแข่งรุ่นใหม่ที่มีสมรรถภาพที่ดีเกิดขึ้นกว่าเก่าก่อน จะแซงหน้ารถที่ทรงขับไปได้ง่าย หากจะลงทุนซื้อรถใหม่พร้อมการดูแลในการแข่งรถอีกก็ถือเป็นเรื่องสิ้นเปลืองมหาศาล ประกอบกับหม่อมชลิตาได้ให้กำเนิดพระโอรส คือหม่อมราชวงศ์พีรเดช ภาณุพันธุ์ หลังจากนั้นพระองค์พีระจึงตัดสินพระทัยอำลาชีวิตนักแข่ง ทรงพาครอบครัวกลับมาพำนักในเมืองไทยใน พ.ศ. 2499 ทรงจบบทบาทของเจ้าดาราทองที่โด่งดังไปทั่วยุโรปและอเมริกาเมื่อพระชันษา 42 ปี เมื่อมาถึงเมืองไทย เซเลียกลับไม่ถูกกับสภาพแวดล้อมของไทยสักเท่าใด ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน หรือสภาพอากาศ ในหนังสือ เจ้าดาราทอง ของหม่อมราชวงศ์มาลินี จักรพันธุ์ ได้ระบุไว้ว่า พระองค์พีระไม่ได้ให้ความสนใจหม่อมชลิตามากเท่าที่ควร
ประวัติ > ชีวิตหลังการหย่า

พระองค์พีระซึ่งได้เดินทางมาถึงประเทศไทยก่อนหน้า ทรงพบปะกับสาลิกา กะลันตานนท์ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินชาวไทย ซึ่งทำให้หม่อมชลิตาหึงหวงเป็นอย่างมาก หลังพบรูปถ่ายของพระองค์พีระคู่กับสาลิกาสองใบบนโต๊ะ หม่อมชลิตาระเบิดอารมณ์ใส่พระองค์พีระ พระองค์พีระกล่าวกับเธอว่า เป็นผู้หญิงที่พบกันบนเครื่องบิน เธอตามติดไปด้วยกันตลอด แล้วเธอบอกว่าตกหลุมรักพระองค์ หลังหม่อมชลิตาเข้ามาพำนักในไทยได้ 11 วัน ก็บินไปประเทศฝรั่งเศส ขณะนั้นหม่อมชลิตามีอายุได้ 32 ปี จนในอีก 7 เดือนต่อมาพระองค์พีระจึงได้ทำการหย่ากับหม่อมชลิตาโดยตกลงกันว่า หม่อมราชวงศ์พีรเดช ภาณุพันธุ์จะอยู่ภายใต้การดูแลของหม่อมชลิตาจนอายุครบ 21 ปี และสุดท้ายสาลิกา กะลันตานนท์ ก็กลายเป็นหม่อมคนที่สามของพระองค์พีระไป ทั้งสองเสกสมรสกันในปี พ.ศ. 2500 ส่วนหม่อมชลิตาไปพบรักใหม่กับแฮร์รี ชายชาวอเมริกันที่มีอายุมากกว่าเธอ เธอย้ายไปอยู่เขาที่นิวยอร์ก ก่อนย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันที่บัวโนสไอเรส แต่ความรักของทั้งสองก็สิ้นสุดลงในเวลาต่อมา
หม่อมชลิตาเคยพาหม่อมราชวงศ์พีรเดชไปพบกับพระองค์พีระที่ลอสแอนเจลิส ขณะนั้นพระองค์พีระทรงยืนคู่กับเคิร์ก ดักลาส พระสหาย ซึ่งเคิร์กทูลกับพระองค์พีระว่า "นายบ้าไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย ทิ้งผู้หญิงสวย ๆ อย่างนี้ได้ยังไง อย่าปล่อยให้เธอหายไปอีกล่ะ" พระองค์พีระทรงพยายามขอคืนดีเพื่อจะได้อยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก แต่หม่อมชลิตามีคนรักใหม่อยู่แล้ว สุดท้ายหม่อมราชวงศ์พีรเดชกราบทูลพระองค์พีระว่าจะกลับไปอยู่กับแม่ที่อาร์เจนตินา และปฏิเสธชีวิตอันหรูหราในราชสำนักไทย
ส่วนพระโอรสของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดชที่เกิดกับหม่อมชลิตา คือ หม่อมราชวงศ์พีรเดช ภาณุพันธุ์ (19 สิงหาคม พ.ศ. 2497 – 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2515) มีชื่อเล่นว่า บิริ (สเปน: Biri) หรือ เอลเนโกร (สเปน: El Negro) หม่อมชลิตากล่าวถึงบุตรคนนี้ไว้ว่า "...เขาเป็นยอดสุภาพบุรุษ เขาเกิดอยู่บนกองเงินกองทองของผู้เป็นพ่อ..." เขาเคยใช้ชีวิตบ้านพักริมทะเลที่เมืองกาน ประเทศฝรั่งเศส ก่อนย้ายไปอยู่กรุงเทพมหานคร ครั้นเมื่อบิดามารดาหย่าร้างกัน หม่อมราชวงศ์พีรเดชและหม่อมชลิตาไปย้ายกลับไปอาศัยอยู่ที่เมืองกานอยู่พักหนึ่ง ก่อนย้ายกลับไปบัวโนสไอเรสเป็นการถาวร โดยพำนักอยู่คฤหาสน์ในย่านซันอิซิโดร (สเปน: San Isidro) ตั้งอยู่ในเขตมหานครบัวโนสไอเรส หม่อมชลิตาเลือกโรงเรียนที่ดีที่สุดสำหรับลูก เธอกล่าวว่า "...ฉันกับน้องสาวมองหาโรงเรียนที่ดีที่สุด แล้วเราก็ส่งเขาไปที่นั่น..." วันหนึ่งหม่อมราชวงศ์พีรเดชไม่ไปโรงเรียน หม่อมชลิตาจึงขึ้นไปหาลูกชายที่ห้อง แล้วพบว่าหม่อมราชวงศ์พีรเดชเปลือยท่อนบน และพบว่ามีก้อนเนื้อขนาดใหญ่อยู่บริเวณหลังของเขา หม่อมชลิตาพาหม่อมราชวงศ์พีรเดชเข้ารับการรักษาที่คลินิกโอลิโวส แต่สุดท้ายหม่อมราชวงศ์พีรเดชได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งต่อมหมวกไต ขณะที่มีอายุเพียง 17 ปี
ใน พ.ศ. 2560 หม่อมชลิตาในวัย 94 ปี ใช้ชีวิตบั้นปลาย ณ บ้านพักคนชราในบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา
ใน พ.ศ. 2562 หม่อมชลิตาได้พบกับอดีตแฟนสาวของหม่อมราชวงศ์พีรเดช ภาณุพันธุ์ มีการพูดคุยถึงหม่อมราชวงศ์พีรเดชในแง่มุมที่หม่อมชลิตาไม่เคยทราบมาก่อน