stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หลวงศุภชลาศัย (บุง ศุภชลาศัย)
การทำงาน

บุง ศุภชลาศัย เริ่มต้นชีวิตราชการทหารเรือ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2461  ประจำการบนเรือรบหลวง "สุครีพครองเมือง" ตำแหน่งสุดท้ายก่อนออกจากกองทัพเรือ คือรองผู้บัญชาการทหารเรือ ต่อมาในรัฐบาล พระยาพหลพลพยุหเสนา กระทรวงศึกษาธิการ ได้สถาปนากรมใหม่ขึ้นเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2476 เพื่อจัดการงานด้านพลศึกษาของชาติ มี อำมาตย์เอกพระยาประมวลวิชาพูล (วงษ์ บุญ-หลง) รักษาราชการในตำแหน่งอธิบดี จนกระทั่ง วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2477 นาวาโท หลวงศุภชลาศัย ร.น. (บุง ศุภชลาศัย) จึงได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมพลศึกษา คนแรกอย่างเป็นทางการ
หลวงศุภชลาศัย เป็นผู้วางรากฐานการพลศึกษาและกีฬานักเรียนเมืองไทยหลายประการ อาทิ การบรรจุหลักสูตรวิชาพลศึกษา โรงเรียนฝึกหัดครูพลศึกษาทั่วประเทศ และสิ่งสำคัญ สำหรับชาวพลศึกษา คือการกำหนดสัญญลักษณ์ วงกลมห่วง 3 สี ประดิษฐานอยู่ใต้รูปพระพลบดี ซึ่งห่วงสีเหลืองแทนพุทธิศึกษา, ห่วงสีขาวแทนจริยศึกษา และห่วงสีเขียวแทนพลศึกษา โดยความหมายแห่งนัย คือบุคคลจะมีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง และก่อประโยชน์ให้กับชาติบ้านเมืองได้อย่างแท้จริงจะต้องมีความสมดุลระหว่าง ความรู้ ความประพฤติและพลานามัย ดังเช่นห่วงทั้ง 3 วง ที่วางทับกันอย่างมีเอกภาพ
หลวงศุภชลาศัย ได้ส่งเสริมการแข่งขันกีฬานักเรียนของกรมพลศึกษา  จัดให้มีการมอบเสื้อสามารถแก่นักกีฬาที่มีความยอดเยี่ยมทุกประเภท ก่อนจัดแข่งขันกีฬาประชาชนทั่วประเทศขึ้นเป็นครั้งแรก และใน พ.ศ. 2479 จึงย้ายสนามแข่งขันกีฬานักเรียนประจำปี จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ไปทำการแข่งขัน ณ สนามหลวง
เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2478 กรมพลศึกษา ได้ทำสัญญาเช่าที่ดินของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ณ ตำบลวังใหม่ อำเภอปทุมวัน เนื้อที่ 114 ไร่ 1 งาน 25.12 ตารางวา ตรงบริเวณที่เดิมเป็นวังวินเซอร์ เพื่อจัดสร้างสนามกีฬาแห่งชาติ และได้ดำเนินการของบประมาณแผ่นดิน เพื่อใช้การจัดสร้างสนามกีฬา ใช้ชื่อว่า สนามกรีฑาสถาน (National Stadium) และโรงเรียนพลศึกษากลาง เริ่มงานตั้งแต่ วันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2480 จวบจนแล้วเสร็จสมบูรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2484
ในขณะที่สนามกรีฑาสถานยังสร้างไม่เสร็จ กระทรวงศึกษาธิการได้จัดการแข่งขันกีฬาประชาชน ประจำปี พ.ศ. 2481 โดย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล เสด็จพระราชดำเนินเป็นประธานพิธีเปิดการแข่งขัน ณ สนามกรีฑาสถาน เป็นครั้งแรก
เมื่อ วันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 กรมพลศึกษา ได้เปลี่ยนชื่อสนามกรีฑาสถาน เป็นสนามศุภชลาศัยกรีฑาสถานแห่งชาติ เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
ช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2485 - 2487 นาวาเอก หลวงศุภชลาศัย ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย หลวงศุภชลาศัย ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2508 ต่อมาในปี พ.ศ. 2538 กรมพลศึกษา ได้ยกย่องและเชิดชูเกียรติให้ท่านเป็นบุคคลพลศึกษาของชาติ สาขาการบริหารการพลศึกษา
บทบาททางการเมือง

หลวงศุภชลาศัย เป็นหนึ่งในสมาชิกคณะราษฎร ผู้กระทำการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 โดยถือเป็นนายทหารเรือที่มีอาวุโสสูงสุดของคณะราษฎร ด้วยอายุ 37 ปี ซึ่งในขณะนั้น หลวงศุภชลาศัย มียศเป็น นาวาตรี (น.ต.) ก่อนหน้านั้นเพียงวันเดียว พร้อมกับ เรือเอก สงวน รุจิราภา ได้เข้าพบกับ หลวงวิจักรกลยุทธ ซึ่งเป็นนายทหารบกคณะราษฎรเช่นเดียวกัน ถึงที่บ้านพัก เพื่อขอให้ปลอมแปลงลายเซ็นของ หลวงมนูญศาสตร์สาทร นายทหารเรือผู้ลงชื่อรับรองคำสั่งของผู้รั้งแม่ทัพเรือ เพื่อขออนุมัติคำสั่งให้นำเรือลงลาดตระเวณในลำน้ำเจ้าพระยา รวมทั้งสิ้น 11 ฉบับ อันเป็นส่วนการปฏิบัติการของฝ่ายทหารเรือ จากนั้นในเช้ามืดของวันที่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง หลวงศุภชลาศัยได้เป็นผู้ช่วยในการตัดสัญญาณโทรศัพท์และโทรเลขที่กองพันพาหนะทหารเรือ บริเวณท่าราชวรดิฐ ร่วมกับคณะราษฎรสายทหารเรือคนอื่น ๆ เพื่อมิให้มีการติดต่อสื่อสารกับหน่วยอื่นได้ และรวบรวมอาวุธปืนและกระสุนจำนวน 45,000 นัด ที่งัดจากกองพันฯ ข้ามฟากมา ก่อนจะลำเลียงสู่ลานพระบรมรูปทรงม้า ก่อนเวลา 06.00 น. อันเป็นจุดนัดหมายเพื่อรวบรวมกำลังทหารเรือ ก่อนที่กำลังทหารบกและพลเรือนจะมาสมทบ จากนั้นเป็นผู้คุมกำลังเรือรบเข้าลาดตระเวนตามริมแม่น้ำเจ้าพระยา และทำการคุมที่ท่าน้ำวังบางขุนพรหม อันเป็นสถานที่ประทับของ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ผู้รักษาพระนคร มิให้หลบหนี และต่อมาได้รับหน้าที่เป็นผู้ถือหนังสืออัญเชิญ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่แปรพระราชฐานไปประทับ ณ พระราชวังไกลกังวล นิวัติยังพระนคร
หลวงศุภชลาศัย ได้เดินทางโดยเรือหลวงสุโขทัย ไปถึงพระราชวังไกลกังวลในเวลา 10.00 น. ในวันที่ 25 มิถุนายน โดยจอดเรือห่างจากชายฝั่งประมาณ 2,500 เมตร และลงเรือเล็กไป โดยสั่งแก่ทหารบนเรือว่า หากตนยังไม่กลับมาในเวลาที่เหมาะสม ให้ระดมยิงได้เลยโดยไม่ต้องห่วงตน เมื่อถึงฝั่ง หลวงศุภชลาศัยได้เข้าเฝ้าฯ แต่ทางพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปฏิเสธ ด้วยทรงให้เหตผุลว่า เรือหลวงสุโขทัยนั้นคับแคบเกินไป ไม่สมกับพระเกียรติยศ ซึ่งทางหลวงศุภชลาศัยก็ได้ส่งโทรเลขกลับไปยังพระนคร ท้ายที่สุดการเสด็จนิวัติกลับพระนครของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงเป็นทางรถไฟขบวนพิเศษ ที่ทางพระยาพหลพลพยุหเสนา ผู้รักษาพระนครและหัวหน้าคณะราษฎรจัดถวาย
รวมทั้งเคยได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) จังหวัดพระนคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2500
ชีวิตครอบครัว

หลวงศุภชลาศัย สมรสกับ สวาสดิ์ หุวนันท์ และ หม่อมเจ้าจารุพัตรา อาภากร  พระธิดาพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ประสูติในหม่อมกิม อาภากร ณ อยุธยา (ธิดานายตั๊น ชุ่นเพียว)
หลวงศุภชลาศัย มีบุตรธิดากับหม่อมเจ้าจารุพัตรา อาภากร 5 คน ได้แก่
อาภา ศุภชลาศัย สมรสกับ หม่อมราชวงศ์สุทธิสวาสดิ์ กฤดากร
นาวาเอกภากร ศุภชลาศัย สมรสกับ อัจฉรา เสนีวงศ์ ณ อยุธยา
จารุพันธ์ ศุภชลาศัย สมรสกับ ดุษณี วสุธาร
พรศุภศรี ศุภชลาศัย สมรสกับ ศรีศักดิ์ จามรมาน
พัตราพร ศุภชลาศัย สมรสกับ ธนชัย จารุศร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2486 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2480 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2478 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2476 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2496 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2473 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 5 (ป.ป.ร.5)
พ.ศ. 2481 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 2 (อ.ป.ร.2)
พ.ศ. 2466 –  เหรียญราชรุจิทอง รัชกาลที่ 6 (ร.จ.ท.6)
ตำบลเขาน้อย (อำเภอลำสนธิ)

| ตำบลเขาน้อย |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Khao Noi
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ลพบุรี
อำเภอ: ลำสนธิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 73.5 ตร.กม. (28.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2567)
 • ทั้งหมด: 3,539 คน
รหัสไปรษณีย์ : 15190
รหัสภูมิศาสตร์: 161006
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลเขาน้อย |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.เขาน้อยที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลเขาน้อย
พิกัด: 15°06′35″N 101°22′03″E﻿ / ﻿15.109699°N 101.367396°E﻿ / 15.109699; 101.367396
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ลพบุรี
อำเภอ: ลำสนธิ
รหัส อปท.: 06161002
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 130 หมู่ 1 ต.เขาน้อย อ.ลำสนธิ จ.ลพบุรี 15190
เว็บไซต์: www.khaonoilopburi.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เขาน้อย เป็น 1 ใน 6 ตำบลของอำเภอลำสนธิ จังหวัดลพบุรี มีระยะห่างจากที่ว่าการอำเภอลำสนธ ประมาณ 25 กิโลเมตร ห่างจากจังหวัดลพบุรี ประมาณ  110  กิโลเมตร
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลเขาน้อยมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลซับสมบูรณ์ (อำเภอลำสนธิ)
ทิศใต้  ติดต่อกับตำบลลำสมพุง (อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลห้วยบง (อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลซับตะเคียน (อำเภอชัยบาดาล)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาคและจำนวนประชากร

ตำบลเขาน้อยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน โดยมีประชากรทั้งหมด ดังนี้
สถานที่สำคัญ > ด้านการศาสนา

วัดเขาน้อยราษฎร์บำรุง (บ้านปรางค์น้อย หมู่ที่  1)
วัดปรางค์น้อย (บ้านปรางค์น้อยพัฒนา หมู่ที่  2)
วัดบ้านฉางประชานิมิต  (บ้านหนองช้างหล่ม หมู่ที่  3)
วัดใหม่ศรีตาบัว ( บ้านเหวตาบัว หมู่ที  4)
วัดถ้ำคีรีบัววนาราม  ( บ้านเหวตาบัว หมู่ที่  4)
วัดป่าชุมชน  ( บ้านลำน้ำเขียว หมู่ที่  5)
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท 2024–25

| --- | --- |
คิงอับดุลลอห์สปอร์ตซิตีในญิดดะฮ์จะเป็นเจ้าภาพนัดชิงชนะเลิศ
รายละเอียดการแข่งขัน
วันที่: รอบคัดเลือก: 6–13 สิงหาคม ค.ศ. 2024 การแข่งขันจริง: 16 กันยายน ค.ศ. 2024 – 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2025
ทีม: การแข่งขันจริง: 24 (จาก 12 สมาคม)
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 72
จำนวนประตู: 218 (3.03 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  จาซีร์ อาซานี (9)
← 2023–24 (เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก) 2025–26 →  ปรับปรุงสถิติทั้งหมด ณ วันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2025
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท 2024–25 (อังกฤษ: 2024–25 AFC Champions League Elite; ACLE) เป็นการแข่งขันฟุตบอลสโมสรระดับที่หนึ่งของทวีปเอเชียครั้งที่ 43 จัดโดยสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) และครั้งที่ 1 หลังเปลี่ยนชื่อเป็นเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการแข่งขันเป็นรอบลีกจำนวน 24 ทีม แต่ละทีมแข่งขัน 8 นัด กับคู่แข่งที่แตกต่างกัน
รอบสุดท้ายจะแข่งขันในญิดดะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย ตั้งแต่วันที่ 25 เมษายนถึง 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2025 ผู้ชนะเลิศการแข่งขันจะผ่านเข้าไปเล่นในฟีฟ่าอินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ 2025 และฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2029 และรอบลีกของเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท 2025–26 หากพวกเขายังไม่ได้ผ่านเข้ารอบจากผลงานในประเทศ
บันทึกและสถิติของเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกนั้นถูกส่งต่อไปยังเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท อัลไอน์ คือแชมป์เก่าจากฤดูกาลที่แล้ว แต่พวกเขาตกรอบในรอบลีก
การจัดสรร

สมาคมจะได้รับการจัดสรรจำนวนทีมตามอันดับการแข่งขันสโมสรเอเอฟซีของพวกเขา ซึ่งเผยแพร่หลังจากการแข่งขันใน ค.ศ. 2022 เสร็จสิ้น
| การเข้าร่วมสำหรับเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท ฤดูกาล 2024–25 |
| --- | --- |
: เข้าร่วม
: ไม่เข้าร่วม
ทีม

ในตารางต่อไปนี้ จำนวนครั้งที่เข้าร่วมการแข่งขันและเข้าร่วมการแข่งขันครั้งล่าสุดนับตั้งแต่ฤดูกาล 2002–03 เมื่อการแข่งขันเปลี่ยนชื่อเป็นเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก
^ จีน (CHN): ถอนทีมในนัดสุดท้ายของรอบลีก
^ กาตาร์ (QAT): ผู้ชนะเลิศอีมีร์ออฟกาตาร์คัพ 2024 คือ อัสซัดด์ ผ่านเข้าไปแข่งขันในเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิทจากอันดับในลีก ทำให้สิทธิ์ของผู้ชนะเลิศอีมีร์ออฟกาตาร์คัพส่งต่อไปยังทีมที่จบอันดับที่สามในกาตาร์สตาร์สลีก ฤดูกาล 2023–24
^ เกาหลีใต้ (KOR): ผู้ชนะเลิศเกาหลีเอฟเอคัพ 2023 คือ โพฮัง สตีลเลอส์ ผ่านเข้าไปแข่งขันในเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิทจากอันดับในลีก ทำให้สิทธิ์ของผู้ชนะเลิศเกาหลีเอฟเอคัพส่งต่อไปยังทีมที่จบอันดับที่สามในเคลีก 1 ฤดูกาล 2023 เนื่องจากทั้งคู่เป็นผู้เข้าชิงชนะเลิศจากภูมิภาคตะวันออกในเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2023–24 และเอเอฟซีคัพ 2023–24 (โยโกฮามา เอฟ มารินอส และเซ็นทรัลโคสต์มารีเนอส์) ผ่านเข้าไปแข่งขันในเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิทจากอันดับในลีก ควังจู จึงผ่านเข้าสู่รอบลีกแทนที่จะเป็นรอบคัดเลือกเพลย์ออฟ.
^ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (UAE): 
ผู้ชนะเลิศยูเออีเพรสซิเดนต์คัพ ฤดูกาล 2023–24 คือ อัลวัศล์ ผ่านเข้าไปแข่งขันในเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิทจากอันดับในลีก ทำให้สิทธิ์ของผู้ชนะเลิศยูเออีเพรสซิเดนต์คัพส่งต่อไปยังทีมรองชนะเลิศในยูเออีโปรลีก ฤดูกาล 2023–24
กำหนดการแข่งขัน

กำหนดการแข่งขันมีดังนี้ ทุกนัดจะแข่งขันในวันจันทร์ อังคาร และพุธ ยกเว้นรอบก่อนรองชนะเลิศและนัดชิงชนะเลิศ การแข่งขันในรอบก่อนรองชนะเลิศ รอบรองชนะเลิศ และนัดชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นที่คิงอับดุลลอห์สปอร์ตซิตีในญิดดะฮ์
| รอบ | การแข่งขัน | วันจับสลาก | นัดที่หนึ่ง | นัดที่สอง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| รอบเบื้องต้น | รอบเบื้องต้น รอบ 1 | ไม่มีการจับสลาก | 6 สิงหาคม ค.ศ. 2024 | 6 สิงหาคม ค.ศ. 2024 |
| รอบเบื้องต้น | รอบเบื้องต้น รอบ 2 | ไม่มีการจับสลาก | 13 สิงหาคม ค.ศ. 2024 | 13 สิงหาคม ค.ศ. 2024 |
| รอบลีก | นัดที่ 1 | 16 สิงหาคม ค.ศ. 2024 | 16–17 กันยายน ค.ศ. 2024 | 17–18 กันยายน ค.ศ. 2024 |
| รอบลีก | นัดที่ 2 | 16 สิงหาคม ค.ศ. 2024 | 30 กันยายน–1 ตุลาคม ค.ศ. 2024 | 1–2 ตุลาคม ค.ศ. 2024 |
| รอบลีก | นัดที่ 3 | 16 สิงหาคม ค.ศ. 2024 | 21–22 ตุลาคม ค.ศ. 2024 | 22–23 ตุลาคม ค.ศ. 2024 |
| รอบลีก | นัดที่ 4 | 16 สิงหาคม ค.ศ. 2024 | 4–5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 | 5–6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 |
| รอบลีก | นัดที่ 5 | 16 สิงหาคม ค.ศ. 2024 | 25–26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 | 26–27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 |
| รอบลีก | นัดที่ 6 | 16 สิงหาคม ค.ศ. 2024 | 2–3 ธันวาคม ค.ศ. 2024 | 3–4 ธันวาคม ค.ศ. 2024 |
| รอบลีก | นัดที่ 7 | 16 สิงหาคม ค.ศ. 2024 | 3–4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 | 11–12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
| รอบลีก | นัดที่ 8 | 16 สิงหาคม ค.ศ. 2024 | 17–18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 | 18–19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 |
| รอบ 16 ทีมสุดท้าย | รอบ 16 ทีมสุดท้าย | ไม่มีการจับสลาก | 3–4 และ 10–11 มีนาคม ค.ศ. 2025 | 4–5 และ 11–12 มีนาคม ค.ศ. 2025 |
| รอบสุดท้าย | รอบก่อนรองชนะเลิศ | 14 มีนาคม ค.ศ. 2025 | 25–26 เมษายน ค.ศ. 2025 | 25–26 เมษายน ค.ศ. 2025 |
| รอบสุดท้าย | รอบรองชนะเลิศ | 14 มีนาคม ค.ศ. 2025 | 29–30 เมษายน ค.ศ. 2025 | 29–30 เมษายน ค.ศ. 2025 |
| รอบสุดท้าย | รอบชิงชนะเลิศ | 14 มีนาคม ค.ศ. 2025 | 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2025 ณ คิงอับดุลลอห์สปอร์ตซิตี, ญิดดะฮ์ | 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2025 ณ คิงอับดุลลอห์สปอร์ตซิตี, ญิดดะฮ์ |
1 2  รูปแบบที่กำหนดไว้ล่วงหน้า
↑  แข่งขันสองนัด
↑  แข่งขันนัดเดียว
รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ

บทความหลัก: เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท 2024–25 รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ
รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ > รอบเบื้องต้น

ทั้งหมด 2 ทีมลงเล่นในรอบเบื้องต้น.
| ทีมหนึ่ง | ผล | ทีมสอง |
| --- | --- | --- |
| เซปาฮาน  | 1–4 (ต่อเวลาพิเศษ) |  ชะบาบอัลอะฮ์ลี |
รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ > รอบเพลย์ออฟ

ทั้งหมด 4 ทีมที่ลงเล่นในรอบเพลย์ออฟ: 3 ทีมที่เข้าสู่ในรอบนี้, และ 1 ทีมผู้ชนะของรอบเบื้องต้น.
| ทีมหนึ่ง | ผล | ทีมสอง |
| --- | --- | --- |
| อัลฆ็อรรอฟะฮ์  | 1–0 |  ชะบาบอัลอะฮ์ลี |
| ทีมหนึ่ง | ผล | ทีมสอง |
| --- | --- | --- |
| ชานตงไท่ชาน  | 1–1 (ต่อเวลาพิเศษ)  (ดวลลูกโทษ 4–3) |  แบงค็อก ยูไนเต็ด |
รอบลีก

บทความหลัก: เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท 2024–25 รอบลีก
อัลวัศล์
อัลไอน์
ปัคทาคอร์
อัชชัรเฏาะฮ์
วิสเซล โคเบะ
ควังจู
ชานตงไท่ชาน
เซ็นทรัลโคสต์มารีเนอส์
เปร์เซโปลิส
class=notpageimage|
ที่ตั้งของทีมใน  รอบลีก
  สีส้ม: ภูมิภาคตะวันออก;   สีน้ำเงิน: ภูมิภาคตะวันตก
รอบแพ้คัดออก

บทความหลัก: เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท 2024–25 รอบแพ้คัดออก
รอบแพ้คัดออก > รอบ 16 ทีมสุดท้าย

ทั้งหมด 16 ทีมจะได้ผ่านเข้าสำหรับรอบแพ้คัดออก, กับแต่ละโซนจะมี 8 ทีมที่จะผ่านเข้ารอบ.

เลกแรกจะลงเล่นในวันที่ 3–5 มีนาคม, และเลกที่สองจะลงเล่นในวันที่ 10–12 มีนาคม ค.ศ. 2025.
| ทีมหนึ่ง | ผลTooltip Aggregate score | ทีมสอง | นัดที่ 1 | นัดที่ 2 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปัคทาคอร์  | 1–4 |  อัลฮิลาล | 1–0 | 0–4 |
| อัรร็อยยาน  | 1–5 |  อัลอะฮ์ลี | 1–3 | 0–2 |
| เอสเตห์กัล  | 0–3 |  อันนัศร์ | 0–0 | 0–3 |
| อัลวัศล์  | 2–4 |  อัสซัดด์ | 1–1 | 1–3 |
| ทีมหนึ่ง | ผลTooltip Aggregate score | ทีมสอง | นัดที่ 1 | นัดที่ 2 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เซี่ยงไฮ้พอร์ต  | 1–5 |  โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส | 0–1 | 1–4 |
| เซี่ยงไฮ้เซินหัว  | 1–4 |  คาวาซากิ ฟรอนตาเล | 1–0 | 0–4 |
| บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด  | 1–0 |  โจโฮร์ดารุลตักซิม | 0–0 | 1–0 |
| วิสเซล โคเบะ  | 2–3 |  ควังจู | 2–0 | 0–3 (a.e.t.) |
ผู้ทำประตูสูงสุด

ทีมที่ตกรอบในรอบนี้ / นัดการแข่งขันที่เป็นโมฆะโดยเอเอฟซี
ผู้เล่นไม่อยู่ในทีม แต่ทีมยังคงอยู่ในรอบนี้
| อันดับ | ผู้เล่น | ทีม | MD1 | MD2 | MD3 | MD4 | MD5 | MD6 | MD7 | MD8 | R16-1 | R16-2 | QF | SF | F | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จาซีร์ อาซานี |  ควังจู | 3 | 1 | 2 |  | 1 |  |  |  |  | 2 |  |  |  | 9 |
| 2 |  ซาเล็ม อัล-ดอว์ซารี |  อัลฮิลาล |  | 1 | 3 |  |  |  | 2 | 1 |  | 1 |  |  |  | 8 |
| 2 |  อังเดร์ซง โลเปส |  โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส |  | 1 |  | 2 | 1 | 1 |  |  | 1 | 2 |  |  |  | 8 |
| 2 |  ริยาฎ มะห์รัซ |  อัลฮิลาล |  | 1 |  | 2 |  |  | 1 | 1 | 1 | 2 |  |  |  | 8 |
| 5 |  คริสเตียโน โรนัลโด |  อันนัศร์ |  | 1 |  | 1 | 2 |  | 2 |  |  | 1 |  |  |  | 7 |
| 6 |  อัคราม อะฟิฟ |  อัสซัดด์ | 1 | 1 |  |  |  | 1 | 1 |  |  | 1 |  |  |  | 5 |
| 6 |  อาเล็กซานดาร์ มิตรอวิช |  อัลฮิลาล |  | 1 |  | 3 |  | 1 |  |  |  |  |  |  |  | 5 |
| 6 |  อาริฟ ไอมาน |  โจโฮร์ดารุลตักซิม | 2 | 1 |  | 1 |  |  |  | 1 |  |  |  |  |  | 5 |
| 6 |  อิวาน โทนีย์ |  อัลอะฮ์ลี |  |  |  |  | 2 | 2 |  | 1 |  |  |  |  |  | 5 |
| 6 |  มาติอัส วาร์กัส |  เซี่ยงไฮ้พอร์ต |  |  | 1 | 1 | 3 |  |  |  |  |  |  |  |  | 5 |
ไม่นับประตูที่ทำได้ในรอบคัดเลือกเพลย์ออฟ และนัดการแข่งขันที่เป็นโมฆะโดยเอเอฟซี เมื่อจัดอันดับผู้ทำประตูสูงสุด (กฏระเบียบข้อที่ 64.4)
ดูเพิ่ม

เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกทู 2024–25
เอเอฟซีแชลเลนจ์ลีก 2024–25
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกหญิง 2024–25
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กฟุตบอลเอเชียในปี 2567–68 (เอเอฟซี) |
| --- | --- |
 « 2566–67  2568–69 » 
ลีกภายในประเทศ:  อัฟกานิสถาน '25  ออสเตรเลีย  บาห์เรน  บังคลาเทศ  ภูฏาน '24  '25  บรูไน  กัมพูชา  จีน '24  '25  ติมอร์ตะวันออก '24  '25  กวม  ฮ่องกง  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิรัก  ญี่ปุ่น '24  '25  จอร์แดน  คูเวต  คีร์กีซสถาน '24  '25  ลาว '24–'25  '25  เลบานอน  มาเก๊า ('25)  มาเลเซีย  มัลดีฟส์  มองโกเลีย  เมียนมาร์  เนปาล  เกาหลีเหนือ  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา '24  '25  โอมาน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  ฟิลิปปินส์ '24  '24–'25  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  สิงคโปร์  เกาหลีใต้ '24  '25  ศรีลังกา '24  '25  ซีเรีย  ไต้หวัน '24  '25  ทาจิกิสถาน '24  '25  ไทย  เติร์กเมนิสถาน '24  '25  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อุซเบกิสถาน '24  '25  เวียดนาม  เยเมน '24  '25 
ถ้วยภายในประเทศ:  ออสเตรเลีย '24  '25  บาห์เรน  บังคลาเทศ  ภูฎาน '24  '25  บรูไน '24  '25  กัมพูชา '24  '25  จีน '24  '25  ติมอร์ตะวันออก '24  '25  กวม '24  '25  ฮ่องกง  อินเดีย '24  '25  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิรัก  ญี่ปุ่น '24  '25  จอร์แดน '23  '24  คูเวต  คีร์กีซสถาน '24  '25  ลาว '24  '25  เลบานอน  มาเก๊า ('24)  มาเลเซีย '24  '25  มัลดีฟส์ '24  '25  มองโกเลีย '24  '25  เมียนมาร์ '24  '25  เนปาล '24  '25  เกาหลีเหนือ '24  '25  โอมาน  ปากีสถาน '24  '25  ปาเลสไตน์  ฟิลิปปินส์ '24  '25  กาตาร์ '24  '25  ซาอุดีอาระเบีย  สิงคโปร์ '24  '25  เกาหลีใต้ '24  '25  ศรีลังกา  ซีเรีย  ไต้หวัน '23  '24  ทาจิกิสถาน '24  '25  ไทย  เติร์กเมนิสถาน '24  '25  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อุซเบกิสถาน '24  '25  เวียดนาม  เยเมน '24  '25 
ลีกคัพ:  บาห์เรน  บังคลาเทศ  ฮ่องกง ชีลด์  อินเดีย '24  '25  ญี่ปุ่น '24  '25  จอร์แดน '24  '25  คูเวต Crown Prince Cup  Federation Cup  เลบานอน  มาเลเซีย คัพ  ชาลเลนจ์ คัพ  มัลดีฟส์ '24  '25  โอมาน  ฟิลิปปินส์  กาตาร์  ซีเรีย  ไทย  อุซเบกิสถาน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ 
ซูเปอร์คัพ:  บาห์เรน  บังคลาเทศ '24  '25  จีน  ติมอร์ตะวันออก  อิหร่าน  ญี่ปุ่น  คูเวต  เลบานอน  มาเลเซีย  ซาอุดีอาระเบีย  ทาจิกิสถาน  ไทย  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  เวียดนาม 
การแข่งขันฟุตบอลสโมสรระดับชาติ:  เอจีซีเอฟเอฟกัลฟ์คลับแชมเปียนส์ลีก 2567–68  ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรอาเซียน ฤดูกาล 2567–68 
การแข่งขันสโมสรระดับเอเอฟซี:  เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกอีลิท รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ  รอบลีก  รอบแพ้คัดออก  รอบชิงชนะเลิศ  เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกทู รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ  รอบแบ่งกลุ่ม  รอบแพ้คัดออก  รอบชิงชนะเลิศ 
การแข่งขันทีมชาติ:  ฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก  เอเชียนคัพ 2027 รอบคัดเลือก  ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2025 รอบคัดเลือก  ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2025 รอบคัดเลือก  ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2024  ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชียตะวันตก 2025
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก

| --- | --- |
การแข่งขันหรือฤดูกาลครั้งต่อไป:  วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2022
กีฬา: วอลเลย์บอล
ก่อตั้ง: 1949; 76 ปีที่แล้ว (1949)
ฤดูกาลแรก: 1949
ซีอีโอ:  อาลี กราซา
จำนวนทีม: 24 (รอบสุดท้าย)
ทวีป: ระหว่างประเทศ (เอฟไอวีบี)
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน:  อิตาลี   (4 สมัย)
ทีมชนะเลิศสูงสุด:  สหภาพโซเวียต   (6 สมัย)
หุ้นส่วนสตรีมมิง: Volleyball TV (ตั้งแต่ 2018)
เว็บไซต์: Volleyball World Championship
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก (อังกฤษ: FIVB Volleyball Men's World Championship) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายระดับทีมชาติชุดใหญ่ของสมาชิกเอฟไอวีบี อยู่ภายใต้การกำกับของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ การแข่งขันครั้งแรกจัดขึ้นในปี ค.ศ. 1949 ซึ่งในช่วงแรกของการแข่งขันได้การจัดการแข่งขันแตกต่างกันไป (1949, 1952, 1956, 1960, 1962) ตั้งแต่ในปี ค.ศ. 1962 การแข่งขันได้รับการจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี
เจ้าภาพ

รายชื่อเจ้าภาพแบ่งตามจำนวนการเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันชิงแชมป์โลก
| ครั้งที่เป็นเจ้าภาพ | ประเทศ | ปี |
| --- | --- | --- |
| 3 |  อิตาลี | 1978, 2010, 2018* |
| 2 |  โปแลนด์ | 2014, 2022* |
| 2 |  อาร์เจนตินา | 1982, 2002 |
| 2 |  บราซิล | 1960, 1990 |
| 2 |  บัลแกเรีย | 1970, 2018* |
| 2 |  เชโกสโลวาเกีย | 1949, 1966 |
| 2 |  ฝรั่งเศส | 1956, 1986 |
| 2 |  ญี่ปุ่น | 1998, 2006 |
| 2 |  สหภาพโซเวียต | 1952, 1962 |
| 1 |  กรีซ | 1994 |
| 1 |  เม็กซิโก | 1974 |
| 1 |  สโลวีเนีย | 2022* |
| 1 |  ฟิลิปปินส์ | 2025 |
= เจ้าภาพร่วม
สรุปเหรียญรางวัล

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหภาพโซเวียต | 6 | 2 | 3 | 11 |
| 2 |  อิตาลี | 4 | 1 | 0 | 5 |
| 3 |  บราซิล | 3 | 3 | 1 | 7 |
| 4 |  โปแลนด์ | 3 | 2 | 0 | 5 |
| 5 |  เชโกสโลวาเกีย | 2 | 4 | 0 | 6 |
| 6 |  สหรัฐ | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 7 |  เยอรมนีตะวันออก | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 8 |  คิวบา | 0 | 2 | 2 | 4 |
| 8 |  โรมาเนีย | 0 | 2 | 2 | 4 |
| 10 |  บัลแกเรีย | 0 | 1 | 4 | 5 |
| 11 |  ยูโกสลาเวีย | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 11 |  รัสเซีย | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 11 |  เนเธอร์แลนด์ | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 14 |  ญี่ปุ่น | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 15 |  ฝรั่งเศส | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 15 |  อาร์เจนตินา | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 15 |  เซอร์เบีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 15 |  เยอรมนี | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (18 ประเทศ) | รวม (18 ประเทศ) | 20 | 20 | 20 | 60 |
ผู้เล่นทรงคุณค่า

1949–66 – ไม่ได้รับรางวัล
1970 –  รูดี ชูมัน (GDR)
1974 –  สตาญิสวัฟ กอชชีญัก (POL)
1982 – ไม่ทราบ
1986 –  ฟิลิปป์ แบล็ง (FRA)
1990 –  อันเดรอา ลูเกตตา (ITA)
1994 –  โลเรนโซ เบร์นาร์ดี (ITA)
1998 –  ราฟาเอล ปัสกวล (ESP)
2002 –  มาร์กอส มิลินโกบิก (ARG)
2006 –  ชิลเบร์ตู โกดอย ฟิลยู (BRA)
2010 –  มูรีลู เองดริส (BRA)
2014 –  มารีอุตช์ วลาซ์วือ (POL)
2018 –  บาร์ตอช กูแร็ก (POL)
2022 –  ซีโมเน จันเนลลี (ITA)
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยวอลเลย์บอล
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิก
วอลเลย์บอลเวิลด์คัพ
วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ
วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก
วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB
Volleyball World Championship History
| ด ค กชนะเลิศวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก |
| --- | --- |
 1949:  สหภาพโซเวียต  1952:  สหภาพโซเวียต  1956:  เชโกสโลวาเกีย  1960:  สหภาพโซเวียต  1962:  สหภาพโซเวียต  1966:  เชโกสโลวาเกีย  1970:  เยอรมนีตะวันออก  1974:  โปแลนด์  1978:  สหภาพโซเวียต  1982:  สหภาพโซเวียต  1986:  สหรัฐ  1990:  อิตาลี  1994:  อิตาลี  1998:  อิตาลี  2002:  บราซิล  2006:  บราซิล  2010:  บราซิล  2014:  โปแลนด์  2018:  โปแลนด์  2022:  อิตาลี
ครบรอบ 60 ปีสาธารณรัฐประชาชนจีน

| พิธีฉลองครบรอบ 60 ปีการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยตัวแทนจากทุกภาคส่วนของกรุงปักกิ่ง 首都各界庆祝中华人民共和国成立60周年大会 |
| --- | --- |
ประเภท: การสวนสนามทางทหาร, ขบวนพาเหรดพลเรือน, งานแสดงดนตรีและการเต้นรำ
วันที่: 1 ตุลาคม ค.ศ. 2009
ความถี่: เลือกปี
ที่ตั้ง: ถนนฉางอาน, จัตุรัสเทียนอันเหมิน, กรุงปักกิ่ง, ประเทศจีน
พิกัดภูมิศาสตร์: 39°54′26.4″N 116°23′27.9″E﻿ / ﻿39.907333°N 116.391083°E﻿ / 39.907333; 116.391083
ช่วงปี: 75
ประเดิม: 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 (1949-10-01)
เหตุการณ์ก่อนหน้า: ครบรอบ 50 ปีสาธารณรัฐประชาชนจีน
เหตุการณ์ถัดไป: ครบรอบ 70 ปีสาธารณรัฐประชาชนจีน
ผู้เข้าร่วม: รัฐบาลจีน, กองทัพปลดปล่อยประชาชน, ตำรวจติดอาวุธประชาชน, กองกำลังอาสาสมัคร, องค์กรและหน่วยงานอื่น ๆ
ผู้นำ: หู จิ่นเทา (ผู้นำสูงสุด)
ผู้มีชื่อเสียง: ฝาง เฟิงฮุย (ผู้บัญชาการสวนสนาม)
เว็บไซต์: Xinhua People's Daily China Daily
พิธีฉลองครบรอบ 60 ปีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยตัวแทนจากทุกภาคส่วนของกรุงปักกิ่ง (จีน: 首都各界庆祝中华人民共和国成立60周年大会) จัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2009 มีการจัดพิธีสวนสนามทางทหาร ณ จัตุรัสเทียนอันเหมิน ในกรุงปักกิ่ง โดยมีกำลังพลเข้าร่วมกว่า 10,000 นาย พร้อมด้วยการแสดงอาวุธยุทโธปกรณ์ที่มีเทคโนโลยีขั้นสูงหลากหลายชนิด และมีการจัดงานเฉลิมฉลองทั่วประเทศ หู จิ่นเทา ผู้นำสูงสุดของจีนได้ตรวจพลสวนสนามตามถนนฉางอาน ในกรุงปักกิ่ง ทันทีหลังจากการสวนสนามทางทหารสิ้นสุดลง ได้มีการจัดขบวนพาเหรดพลเรือนตามมา โดยมีผู้เข้าร่วมจำนวนกว่า 100,000 คน
ภูมิหลัง

สาธารณรัฐประชาชนจีนก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มีการจัดงานเฉลิมฉลองในระดับต่าง ๆ กันเป็นประจำทุกปีในวันชาติ การสวนสนามทางทหารซึ่งมีประธานเหมา เจ๋อตง ประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน เป็นประธานในพิธี ได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีระหว่างปี ค.ศ. 1949 ถึง 1959 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1960 ผู้นำจีนได้มีตัดสินใจให้จัดพิธีฉลองวันชาติขนาดใหญ่ทุกสิบปี และขนาดเล็กทุกห้าปี เพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ การเฉลิมฉลองขนาดใหญ่ครั้งสุดท้ายในยุคของเหมาเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1969 และไม่ได้ถูกจัดขึ้นตลอดระยะเวลา 14 ปีแห่งจุดสูงสุดของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม นับตั้งแต่นั้นมา การเฉลิมฉลองวันชาติที่โดดเด่นที่สุดได้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1984 และ 1999 ซึ่งตรงกับวาระครบรอบ 35 ปี และ 50 ปีตามลำดับ ในระหว่างการเฉลิมฉลองดังกล่าว ผู้นำสูงสุดในขณะนั้นคือเติ้ง เสี่ยวผิง และเจียง เจ๋อหมิน ได้ทำการตรวจพลสวนสนามในพิธีสวนสนามของกองทัพปลดปล่อยประชาชน การสวนสนามในปี ค.ศ. 2009 นับเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่หู จิ่นเทาได้มีโอกาสเป็นประธานในการจัดงาน เนื่องจากเขาได้พ้นจากตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน (ผู้นำสูงสุดของประเทศ) ในปี ค.ศ. 2012 ตามวาระที่กำหนดไว้