stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เชินเจิ้น
ประวัติศาสตร์ > 1980–ปัจจุบัน

ใน ค.ศ. 1980 เชินเจิ้นมีประชากรเพียง 30,000 คน ต่อมา ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1980 คณะกรรมการกลางได้รับรองให้เชินเจิ้นเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษแห่งแรกในจีน ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยผู้นำสูงสุดของจีนในขณะนั้น และยังเป็นส่วนหนึ่งของการเปิดประเทศและปฏิรูปเศรษฐกิจโดย เติ้ง เสี่ยวผิง วัตถุประสงค์คือเพื่อเป็นพื้นที่ทดลองสำหรับการปฏิบัติของระบบทุนนิยมที่ได้รับคำแนะนำจากอุดมคติของลัทธิสังคมนิยมอันเป็นลักษณะเฉพาะของจีน นำไปสู่เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม ต่อมา คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ ได้อนุมัติ "กฎระเบียบของเขตเศรษฐกิจพิเศษกวางตุ้ง"
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1981 เชินเจิ้นได้รับการยกระดับเป็นเขตการปกครองระดับกิ่งมณฑล เดิมทีนั้น มีแผนจะอนุมัติให้เชินเจิ้นพัฒนาสกุลเงินเป็นของตนเอง ทว่าแผนดังกล่าวถูกระงับเนื่องจากรัฐบาลกลางเกรงว่าอาจมีความเสี่ยง และความขัดแย้งในหลักการที่ว่าหนึ่งประเทศไม่ควรดำเนินการโดยใช้สองสกุลเงิน
การพัฒนาเมืองของเชินเจิ้นส่วนใหญ่ในช่วงทศวรรษ 1980 มุ่งเน้นไปที่พื้นที่บริเวณจุดผ่านเมืองเก่าและเมืองตลาด ตามคำกล่าวของนักวิชาการ Richard Hu ซึ่งศึกษางานวิจัยว่าด้วยการขยายตัวของเมืองในประเทศจีน เชินเจิ้นถือเป็น ตัวอย่างกระบวนทัศน์ของแนวทางการพัฒนาเมืองในช่วงทศวรรษ 1980 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1990 ภายใต้อำนาจของคณะกรรมการกำกับดูแลหลักทรัพย์ของจีน ตลาดหลักทรัพย์เชินเจิ้นได้ก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นแพลตฟอร์มสำหรับการซื้อขายหลักทรัพย์ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 คณะกรรมการประจำของ NPC ได้มอบอำนาจให้รัฐบาลเชินเจิ้นในการออกกฎหมายและระเบียบข้อบังคับในท้องถิ่น ในปี ค.ศ. 1996 และต้นปี 1997 โรงแรมเชินเจิ้นเกสท์เฮาส์ถูกใช้ที่ตั้งของสภานิติบัญญัติแห่งฮ่องกง เพื่อเตรียมการสำหรับการส่งมอบฮ่องกงในปี 1997
ต่อมาใน ค.ศ. 2001 ด้วยผลจากแนวโน้มทางเศรษฐกิจที่ดีขึ้นของเชินเจิ้น ทำให้มีผู้อพยพจากจีนแผ่นดินใหญ่จำนวนมากมายังเมืองนี้แทนการลักลอบเข้าฮ่องกงอย่างผิดกฎหมาย จากสถิติระบุว่ามีจำนวนผู้ลักลอบข้ามพรมแดนลดหลงเหลือ 9,000 รายในปี 2000 เปรียบเทียบกับจำนวน 16,000 รายในปี 1991 ในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน เชินเจิ้นได้เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโสเอเปคจีน ครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 ณ ศูนย์การผลิตและท่าเรือทางใต้ของเมือง ต่อมา ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2008 คณะรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้อนุมัติเขตเศรษฐกิจพิเศษเชินเจิ้นเพื่อส่งเสริมระบบการจัดการการบริหาร ระบบเศรษฐกิจ พื้นที่ทางสังคม และการพัฒนานวัตกรรม และโอกาสการเปิดกว้างทางการค้าและความร่วมมือระดับภูมิภาค ตลอดจนการอนุรักษ์ทรัพยากรและความเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมของเมือง
ภูมิศาสตร์

เชินเจิ้นตั้งอยู่ภายในบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจู อาณาเขตติดกับฮ่องกงทางทิศใต้ ติดฮุ่ยโจวทางเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ ติดตงกว่านทางเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือ ติดหลิงติงหยางและแม่น้ำจูทางทิศตะวันตก และอ่าวเมียร์สทางทิศตะวันออก และห่างจากเมืองกวางโจวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 100 กิโลเมตร (62 ไมล์) ณ สิ้นปี 2017 จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในเชินเจิ้นอยู่ที่ 12,528,300 คน โดยมีประชากรจดทะเบียนในฐานข้อมูลทะเบียนราษฎรอยู่ที่ 4,472,200 คน โดยคาดว่าจำนวนประชากรที่แท้จริงอาจมีมากกว่า 20 ล้านคน เมืองนี้มีความยาว 81.4 กิโลเมตรวัดจากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก ในขณะที่ส่วนที่สั้นที่สุดจากทิศเหนือสู่ทิศใต้คือ 10.8 กิโลเมตร คาดว่ามีแม่น้ำมากกว่า 160 สายไหลผ่านเมืองนี้ ภายในเขตเมืองมีอ่างเก็บน้ำ 24 แห่งด้วยความจุรวม 525 ล้านตัน แม่น้ำที่มีชื่อเสียงในเชินเจิ้น ได้แก่ แม่น้ำเชินเจิ้น
ภูมิศาสตร์ > อากาศ

แม้ว่าเชินเจิ้นจะตั้งอยู่ทางใต้ของทรอปิกออฟแคนเซอร์ประมาณหนึ่งองศา แต่เนื่องจากอิทธิพลของแอนไทไซโคลนไซบีเรีย จึงทำให้มีสภาพอากาศแบบกึ่งร้อนชื้นที่ได้รับอิทธิพลจากมรสุมที่อบอุ่น (ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน) แม้ว่าเชินเจิ้นจะตั้งอยู่ใกล้กับพื้นที่เขตร้อน แต่ยังมีฤดูหนาวที่มีสภาพอากาศค่อนข้างเย็นและค่อนข้างแห้ง ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากอิทธิพลของทะเลจีนใต้ และน้ำค้างแข็งเกิดขึ้นน้อยมาก อย่างไรก็ตาม มีโอกาสเกิดหมอกบ่อยครั้งในฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิ โดยมีรายงานการเกิดหมอกเล็กน้อยที่ประมาณ 106 วันต่อปี ช่วงต้นของฤดูใบไม้ผลิถือเป็นช่วงที่มีเมฆมากที่สุดของปี และปริมาณน้ำฝนจะเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างมากในเดือนเมษายน ฤดูฝนกินเวลายาวนานจนถึงปลายเดือนกันยายนถึงต้นเดือนตุลาคม และด้วยปริมาณแสงแดดที่อาจเกิดขึ้นทุกเดือนตั้งแต่ร้อยละ 27 ในเดือนมีนาคมถึงร้อยละ 53 ในเดือนตุลาคม เมืองนี้จึงได้รับแสงแดดคิดเป็นจำนวน 1,853 ชั่วโมงต่อปี
ลมมรสุมจะรุนแรงถึงจุดสูงสุดในช่วงฤดูร้อน ซึ่งเป็นช่วงที่เมืองนี้ต้องเผชิญกับสภาพอากาศที่ชื้นและร้อนจัด อย่างไรก็ตาม อุณหภูมิร้อนจัดถือว่ายังเกิดขึ้นได้ยาก โดยพบอุณหภูมิ 35 °C (95 °F)+ เพียง 2.4 วันเท่านั้น ภูมิภาคนี้มีแนวโน้มที่จะเกิดฝนตกหนักเช่นกัน ช่วงครึ่งหลังของฤดูใบไม้ร่วงอากาศจะค่อนข้างแห้ง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ประมาณ 1,933 มิลลิเมตงซึ่งบางส่วนเกิดจากพายุไต้ฝุ่นที่พัดมาจากทิศตะวันออกในช่วงฤดูร้อนและช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง อุณหภูมิต่ำสุดและสูงสุดอยู่ระหว่าง 0.2 °C (32 °F) เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1957 ถึง 38.7 °C (102 °F) เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1980
เศรษฐกิจ

เชินเจิ้นมีสถานะเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษแห่งแรกซึ่งก่อตั้งโดยเติ้ง เสี่ยวผิง ผู้นำสูงสุดในขณะนั้น ย้อนกลับไปในเดือนเมษายน ค.ศ. 1979 เชินเจิ้นได้รับการปฏิรูปให้เป็นเขตส่งออกพิเศษเพื่อสร้างสภาพแวดล้อมการลงทุนที่เอื้ออำนวย รวมถึงการนำเทคโนโลยีขั้นสูงมาใช้ ต่อมา ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1980 เชินเจิ้นมีอัตราผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศอยู่ที่ 3.24 ล้านล้านหยวน (2.87 ล้านล้านดอลลาร์ฮ่องกง) ซึ่งแซงหน้าปริมาณของฮ่องกงที่อยู่ใกล้เคียงที่ 2.11 ล้านล้านดอลลาร์ฮ่องกง และมากกว่ากว่างโจวที่ 2.88 ล้านล้านหยวน (2.68 ล้านล้านดอลลาร์ฮ่องกง) ส่งผลให้เชินเจิ้นเป็นเมืองที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่เป็นอันดับสามในประเทศจีน เป็นรองเพียงเซี่ยงไฮ้และปักกิ่ง นอกจากนี้ เชินเจิ้นยังมีอัตราการเติบโตของจีดีพีระหว่างปี 2016 ถึง 2017 อยู่ที่ 8.8% ซึ่งมากกว่าฮ่องกงและสิงคโปร์ที่ 3.7 และ 2.5% ตามลำดับ และด้วยมูลค่าราคาตลาดซึ่งสูงถึง 2.5 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ ณ วันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 ส่งผลให้ตลาดหลักทรัพย์เชินเจิ้นเป็นตลาดหลักทรัพย์ที่ขนาดใหญ่เป็นอันดับ 8 ของโลก
จากข้อมูลโดยดัชนีการเงินทั่วโลกประจำปี 2021 เชินเจิ้นได้รับการจัดอันดับให้เป็นศูนย์กลางทางการเงินที่มีการแข่งขันสูงที่สุด และใหญ่ที่สุดในโลกอันดับที่ 8 และอันดับที่ 6 ในภูมิภาคเอเชียและโอเชียเนีย (รองจากเซี่ยงไฮ้ ฮ่องกง สิงคโปร์ ปักกิ่ง และโตเกียว) ในปี 2020 เชินเจิ้นได้รับการจัดอันดับให้เป็นเมืองอัลฟ่า (เมืองชั้นนำอันดับ 1 ของโลก) โดยเครือข่ายการวิจัยโลกาภิวัตน์และเมืองโลก และเป็นเมืองที่มีจำนวนมหาเศรษฐีอาศัยอยู่มากเป็นอันดับ 5 ของโลก และมีการคาดการณ์กันว่า อัตราจีดีพีของเมืองนี้จะมีขนาดใหญ่ที่สุด 10 อันดับแรกของโลกในปี 2035 ร่วมกับเมืองเศรษฐกิจอื่น ๆ ในประเทศจีนอย่างปักกิ่ง, เซี่ยงไฮ้, กว่างโจว นอกจากนี้ จากการศึกษาโดยมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด มีการประมาณการว่าอัตราจีดีพีเฉลี่ยต่อหัวของเมืองนี้จะสูงกว่า 57,000 ดอลลาร์สหรัฐในปี 2030 ซึ่งจะมากที่สุดในจีนแผ่นดินใหญ่ และจะมีขนาดเท่ากับโตเกียวและโซล
เชินเจิ้นเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางสายไหมทางทะเลในช่วงศตวรรษที่ 21 ซึ่งทอดยาวจากชายฝั่งจีนทางใต้ ไปจนถึงปลายสุดของประเทศอินเดียผ่านคลองสุเอซจนถึงทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ผ่านภูมิภาคเอเดรียติกตอนบนจนถึงศูนย์กลางทางตอนเหนือของอิตาลีที่เมืองตรีเยสเต โดยมีเส้นทางรถไฟเชื่อมต่อไปยังภูมิภาคยุโรปกลาง และทะเลเหนือ
จากข้อมูล ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2023 เชินเจิ้นมีสำนักงานใหญ่ของบริษัทชั้นนำที่ติดอันดับโดย Fortune Global 500 มากเป็นอันดับ 7 ในโลก และมากเป็นอันดับสามในจีนรองจากปักกิ่ง และเซี่ยงไฮ้
เศรษฐกิจ > การท่องเที่ยว

การท่องเที่ยวค่อย ๆ เติบโตในฐานะอุตสาหกรรมที่สำคัญของเชินเจิ้น เมืองนี้ได้รับการจัดอันดับอยู่ในอันดับสองตามรายชื่อ '10 เมืองที่น่าไปเยือนในปี 2019' โดย Lonely Planet ฝ่ายบริหารของเชินเจิ้นมุ่งพัฒนาความเจริญของเมืองตาม "แผนห้าปีฉบับที่ 12 เพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวของเชินเจิ้น" ได้มุ่งเน้นไปที่การเปลี่ยนเมืองให้เป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวระดับนานาชาติ โดยเน้นที่องค์ประกอบทางวิทยาศาสตร์ แฟชั่น และอุตสาหกรรมของเมือง โดยมีการรายงานว่าอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของเชินเจิ้นมีความได้เปรียบในการพัฒนาอย่างมาก เนื่องจากเมืองนี้เป็นหนึ่งในเมืองชั้นหนึ่งของจีน อีกทั้งยังมีชื่อเสียงในด้านทรัพยากรชายฝั่ง สภาพแวดล้อม สภาพภูมิอากาศ เศรษฐกิจทุนนิยม และนวัตกรรม
ในปี 2015 รายได้รวมจากอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวอยู่ที่ 124.48 พันล้านหยวน (17.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้นร้อยละ 98.1 จากปี 2010 รายได้รวมของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวอยู่ที่ร้อยละ 28 (35 พันล้านหยวนหรือ 4.968 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มาจากนักท่องเที่ยวต่างชาติวึ่งเพิ่มขึ้น 56.2% นอกจากนี้ ในปีนั้น เชินเจิ้นยังมีจำนวนนักท่องเที่ยวกว่า 11.63 ล้านคนซึ่งเพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 53 จากปี 2010 เชินเจิ้นมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย ไล่ตั้งแต่สถานที่พักผ่อนและสันทนาการ เช่น สวนสนุก สวนสาธารณะไปจนถึงอาคารสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ สถานที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นส่วนหนึ่งของเมืองจีนโพ้นทะเล (OCT) ซึ่งเป็นชื่อเรียกของสวนสาธารณะที่ OCT Enterprises เป็นเจ้าของ และมีสถานะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA โดยหน่วยงานการท่องเที่ยวแห่งชาติของจีน
เชินเจิ้นยังมีสวนสาธารณะและชายหาดยอดนิยมหลายแห่ง เช่น สวนสาธารณะประชาชน, สวนจงซาน และยังเป็นที่ตั้งของศูนย์การเงินนานาชาติผิงอัน และคิงคีย์ 100 ซึ่งเปรียบเสมือนศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของเมืองและตึกระฟ้าที่เป็นสัญลักษณ์ในเมือง ชุนหิงสแควร์เป็นอีกหนึ่งศูนย์การค้าที่สำคัญในภูมิภาค
มีโรงแรมชั้นนำมากมายตั้งอยู่ในเชินเจิ้น เช่น กลุ่มโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล, โรงแรมคอนราด และแมริออท
ทัศนียภาพ

ทัศนียภาพยามค่ำคืนของอาคารรัฐบาลเชินเจิ้น โดยมีศูนย์การเงินนานาชาติผิงอันตั้งอยู่ด้านขวามือ เป็นหนึ่งในจุดชมทิวทัศน์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด
ในปี 2019 เชินเจิ้นได้รับการยกย่องจากเดอะการ์เดียนให้เป็นเป็น "ผู้นำระดับโลกในการสร้างตึกระฟ้าแห่งใหม่" เชินเจิ้นอยู่ในอันดับสองของโลกตามการจัดอันดับเมืองที่มีอาคารสูงกว่า 150 เมตรมากที่สุดในโลก (297 แห่ง) เป็นรองฮ่องกงเพียงเล็กน้อย และจากข้อมูลใน ค.ศ. 2016 เชินเจิ้นมีจำนวนตึกระฟ้ามากกว่าจำนวนในสหรัฐและออสเตรเลียรวมกัน การก่อสร้างยังเติบโตไปอย่างรวดเร็วโดยมีตึกระฟ้ามากกว่า 85 แห่งที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างทั่วเมืองในปี 2021 ซึ่งมากที่สุดในโลก ตึกระฟ้าส่วนใหญ่ในเชินเจิ้นถูกสร้างโดยสถาปนิกชาวฮ่องกงหรือชาวต่างชาติ โดยใช้รูปแบบที่ทันสมัย ​​แม้ว่าจการออกแบบโดยอิงคติคำนึงประโยชน์ จะเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นในตึกระฟ้าของเมืองในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุดคืออาคารกัวเหมาที่มีความสูง 160 เมตร (525 ฟุต), ชุนหิงสแควร์ด้วยความสูงกว่า 384 เมตร (1,260 ฟุต) และคิงคีย์ 100 ด้วยความสูงกว่า 100 ชั้น
เชินเจิ้นยังมีอาคารเก่าแก่หลายแห่งซึ่งยึดรูปแบบสถาปัตยกรรมจีนดั้งเดิม
วัฒนธรรม > อาหาร

อาหารกวางตุ้งพบได้แพร่หลายที่สุด เนื่องจากผู้อพยพย้ายถิ่นฐานเข้ามาในเมืองนี้มีจำนวนเพิ่มมากขึ้น เชินเจิ้นจึงมีอาหารหลากหลายประเภทรวมไปถึง อาหารแต้จิ๋ว, อาหารเสฉวน, อาหารเซี่ยงไฮ้ และอาหารหูหนาน
เขตเอี้ยนเถียนถือเป็นพื้นที่ที่ชึ้นชื้อในด้านอาหารทะเลมากที่สุด โดยมีอาหารทะเลวางจำหน่ายเรียงรายตามชายหาด เช่น อาหารซินเจียง และซุปงาดำ สามารถพบได้ทั่วไป เชินเจิ้นยังมีวัฒนธรรมการดื่มชาซึ่งเป็นเอกลักษณ์ แมคโดนัลด์สาขาแรกในจีนแผ่นดินใหญ่เปิดให้บริการในเชินเจิ้นเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1990 โดยให้บริการอาหารจานด่วนแบบอเมริกันในเมือง เชินเจิ้นเป็นที่ตั้งของร้านชาเครือ Hey Tea ซึ่งจำหน่ายชีสและชาผลไม้หลากหลายชนิด
ดูเพิ่ม

เขตการปกครองของประเทศจีน
เศรษฐกิจจีน
แม่น้ำจู
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เชินเจิ้น
เว็บไซต์นครเชินเจิ้น
ShekouDaily: English Language News and Resources
WikiSatellite view of Shenzhen at Wikimapia
| ด ค กเขตพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| เขตเศรษฐกิจพิเศษ |  เชินเจิ้น  จูไห่  ซัวเถา (ชั่นโถว)  เซี่ยเหมิน  คัชการ์  มณฑลไหหลำ (ไห่หนาน)  |  |
| เขตพัฒนาใหม่ |  ต้าเหลียน  ชิงเต่า  ชินหฺวังเต่า  เหลียนหยุนกั่ง  ผู่ตง  ยานไถ  จั้นเจียง  หนิงปัว  เวินโจว  หนานทง  ฝูโจว  กว่างโจว  เป๋ย์ไห่  |  |
การเปิดสถานีรถไฟเซินเจิ้น ตุลาคม ค.ศ. 1911
ย่านประวัติศาสตร์ในหนานโถว
ย่านธุรกิจกลาง ถ่ายเมื่อปี 1998
Fairmont Hotels and Resorts ทางฝั่งตะวันออกของเมือง
ร้านอาหารกวางตุ้งในเขตหลัวหู
ศิลปะไร้มายา

The Repast of the Lion ของ อ็องรี รูโซ (ประมาณปี 1907) เป็นตัวอย่างของศิลปะไร้มายา
ศิลปะไร้มายา (อังกฤษ: naïve art) โดยทั่วไปคือ ทัศนศิลป์ที่สร้างสรรค์โดยบุคคลที่ขาดการศึกษาและการฝึกอบรมอย่างเป็นทางการแบบที่ศิลปินมืออาชีพต้องผ่าน (ทั้งด้านกายวิภาคศาสตร์ ประวัติศาสตร์ศิลปะ เทคนิค ทัศนมิติ วิธีการมอง)
แตกต่างจากศิลปะพื้นบ้าน ศิลปะไร้มายาไม่ได้มาจากบริบททางวัฒนธรรมหรือประเพณีที่เป็นที่นิยม อย่างน้อยก็ในเศรษฐกิจขั้นสูงและตั้งแต่การปฏิวัติการพิมพ์ ความตระหนักถึงประเพณี ศิลปะ ท้องถิ่นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เนื่องจากแพร่กระจายผ่านงานพิมพ์ยอดนิยม และสื่ออื่น ๆ ศิลปินผู้มายาจะตระหนักถึงธรรมเนียมปฏิบัติทาง "ศิลปะชั้นสูง" เช่น ทัศนมิติ และธรรมเนียมองค์ประกอบศิลป์ แต่ไม่สามารถใช้สิ่งเหล่านี้ได้อย่างเต็มที่ หรือเลือกที่จะไม่ทำ ในทางตรงกันข้าม ศิลปะคนนอก (art brut) หมายถึงผลงานที่อยู่ในบริบทที่คล้ายคลึงกัน แต่มีการสัมผัสกับโลกศิลปะกระแสหลักเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
กีฬาวอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2013

วอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2013 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลที่จัดขึ้นในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2013 ที่กรุงเนปิดอว์ ประเทศเมียนมาร์ ระหว่างวันที่ 13-21 ธันวาคม 2556 โดยการแข่งขันซีเกมส์ครั้งนี้ไม่มีการจัดแข่งขัน วอลเลย์บอลชายหาด เนื่องจากความไม่เหมาะสมของการแต่งกายสำหรับนักกีฬาหญิงชาวพม่า
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมชาย > รอบจัดอันดับ > กลุ่ม A

| อันดับ | ทีม | แต้ม | แข่ง> ชนะ | แข่ง> แพ้ | แต้ม> ชนะ | แต้ม> แพ้ | แต้ม> อัตราส่วน | เซต> ชนะ | เซต> แพ้ | เซต> อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ไทย | 9 | 3 | 0 | 9 | 0 | MAX | 225 | 155 | 1.452  |
| 2 |  พม่า | 6 | 2 | 1 | 6 | 3 | 2.000 | 210 | 180 | 1.167  |
| 3 |  มาเลเซีย | 3 | 1 | 2 | 3 | 7 | 0.429 | 186 | 224 | 0.830  |
| 4 |  กัมพูชา | 0 | 0 | 3 | 1 | 9 | 0.111 | 185 | 247 | 0.749 |
| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 13 ธันวาคม | ไทย  | 3–0 |  มาเลเซีย | 25–8 | 25–12 | 25–18 |   |   | 75–38  |
| 13 ธันวาคม | กัมพูชา  | 0–3 |  พม่า | 18–25 | 16–25 | 20–25 |   |   | 54–75  |
| 15 ธันวาคม | กัมพูชา  | 0–3 |  ไทย | 20–25 | 23–25 | 14–25 |   |   | 57–75  |
| 15 ธันวาคม | พม่า  | 3–0 |  มาเลเซีย | 25–15 | 25–21 | 25–15 |   |   | 75-51  |
| 17 ธันวาคม | มาเลเซีย  | 3–1 |  กัมพูชา | 22–25 | 25–17 | 25–18 | 25–14 |   | 97–74  |
| 17 ธันวาคม | ไทย  | 3–0 |  พม่า | 25–22 | 25–16 | 25–22 |   |   | 75–60 |
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมชาย > รอบจัดอันดับ > กลุ่ม B

| อันดับ | ทีม | แต้ม | แข่ง> ชนะ | แข่ง> แพ้ | เซต> ชนะ | เซต> แพ้ | เซต> อัตราส่วน | แต้ม> ชนะ | แต้ม> แพ้ | แต้ม> อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อินโดนีเซีย | 5 | 2 | 0 | 6 | 2 | 3.000 | 187 | 148 | 1.264  |
| 2 |  เวียดนาม | 4 | 1 | 1 | 2 | 3 | 0.667 | 179 | 158 | 1.133  |
| 3 |  ลาว | 0 | 0 | 2 | 0 | 3 | 0.000 | 90 | 150 | 0.600 |
| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 14 ธันวาคม | อินโดนีเซีย  | 3–2 |  เวียดนาม | 32–30 | 23–25 | 17–25 | 25–15 | 15–9 | 112–104  |
| 16 ธันวาคม | ลาว  | 0–3 |  อินโดนีเซีย | 13–25 | 15–25 | 16–25 |   |   | 44–75  |
| 18 ธันวาคม | เวียดนาม  | 3–0 |  ลาว | 25-20 | 25-16 | 25-10 |   |   | 75-46 |
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมชาย > รอบสุดท้าย

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | Semi-finals | Semi-finals |  |  | Final | Final |  |

|  | 19 ธันวาคม | 19 ธันวาคม |  |  |  |  |  |
|  |   ไทย |  3 |   |  |  |  |  |
|  |   เวียดนาม |  0 |   |  |  |  |  |
|  |   |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | 21 ธันวาคม | 21 ธันวาคม |  |
|  |   |   |   |   |   ไทย |  3 |  |
|  |   |   |   |   |   อินโดนีเซีย |  0 |  |

|  |  |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | Third place | Third place |  |
|  | 19 ธันวาคม | 19 ธันวาคม |   |  | 21 ธันวาคม | 21 ธันวาคม |  |
|  |   อินโดนีเซีย |  3 |   |  |   เวียดนาม |  3 |  |
|  |   พม่า |  2 |   |  |   พม่า |  0 |  |
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมชาย > รอบสุดท้าย > รอบรองชนะเลิศ

| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 19 ธันวาคม | ไทย  | 3–0 |  เวียดนาม | 25–18 | 25–21 | 25–23 |   |   | 75–62  |
| 19 ธันวาคม | อินโดนีเซีย  | 3–2 |  พม่า | 25-20 | 25-22 | 21-25 | 19-25 | 15-13 | 105-105 |
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมชาย > รอบสุดท้าย > รอบชิงอันดับที่ 5

| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 20 ธันวาคม | มาเลเซีย  | 2–3 |  ลาว | 20–25 | 25–23 | 26–24 | 22-25 | 16-18 | 109–115 |
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมชาย > รอบสุดท้าย > รอบชิงอันดับที่ 3

| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 20 ธันวาคม | พม่า  | 0–3 |  เวียดนาม | 23–25 | 18–25 | 25–27 |   |   | 66–77 |
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมชาย > รอบสุดท้าย > รอบชิงชนะเลิศ

| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 21 ธันวาคม | ไทย  | 3–0 |  อินโดนีเซีย | 25-20 | 25-17 | 25-22 |   |   | 75-59 |
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมหญิง > รอบจัดอันดับ

| อันดับ | ทีม | แต้ม | แข่ง> ชนะ | แข่ง> แพ้ | เซต> ชนะ | เซต> แพ้ | เซต> อัตราส่วน | แต้ม> ชนะ | แต้ม> แพ้ | แต้ม> อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ไทย | 12 | 4 | 0 | 12 | 0 | MAX | 300 | 168 | 1.786  |
| 2 |  เวียดนาม | 9 | 3 | 1 | 9 | 3 | 3.000 | 281 | 193 | 1.456  |
| 3 |  อินโดนีเซีย | 6 | 2 | 2 | 6 | 7 | 0.857 | 276 | 252 | 1.095  |
| 4 |  พม่า | 3 | 1 | 3 | 4 | 12 | 0.333 | 208 | 301 | 0.691  |
| 5 |  มาเลเซีย | 0 | 0 | 4 | 0 | 12 | 0.000 | 149 | 300 | 0.497 |
| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 13 ธันวาคม | พม่า  | 3–0 |  มาเลเซีย | 25–17 | 25–17 | 25–22 |   |   | 75–56  |
| 14 ธันวาคม | ไทย  | 3–0 |  มาเลเซีย | 25–12 | 25–9 | 25–9 |   |   | 75–30  |
| 14 ธันวาคม | เวียดนาม  | 3–0 |  พม่า | 25–14 | 25–9 | 25–14 |   |   | 75–37  |
| 15 ธันวาคม | เวียดนาม  | 3–0 |  อินโดนีเซีย | 25–13 | 25–14 | 25–23 |   |   | 75–50  |
| 16 ธันวาคม | ไทย  | 3–0 |  เวียดนาม | 25–18 | 25–16 | 25–22 |   |   | 75–56  |
| 16 ธันวาคม | อินโดนีเซีย  | 3–1 |  พม่า | 25-13 | 20-25 | 25-17 | 25-15 |   | 95-70  |
| 17 ธันวาคม | มาเลเซีย  | 0–3 |  เวียดนาม | 9-25 | 10-25 | 12-25 |   |   | 31-75  |
| 18 ธันวาคม | มาเลเซีย  | 0–3 |  อินโดนีเซีย | 13-25 | 10-25 | 9-25 |   |   | 32-75  |
| 18 ธันวาคม | พม่า  | 0–3 |  ไทย | 11-25 | 6-25 | 9-25 |   |   | 26-75  |
| 19 ธันวาคม | อินโดนีเซีย  | 0–3 |  ไทย | 17-25 | 19-25 | 20-25 |   |   | 56-75 |
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมหญิง > รอบจัดอันดับ > รอบชิงอันดับที่ 3

| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 20 ธันวาคม | อินโดนีเซีย  | 3–0 |  พม่า | 25-12 | 25-15 | 25-15 |   |   | 75-42 |
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมหญิง > รอบจัดอันดับ > รอบชิงชนะเลิศ

| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 21 ธันวาคม | ไทย  | 3–0 |  เวียดนาม | 25-16 | 25-20 | 25-18 |   |   | 75-54 |
ตารางสรุปเหรียญ

| ประเภท | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| ทีมชาย |  ไทย |  อินโดนีเซีย |  เวียดนาม |
| ทีมหญิง |  ไทย |  เวียดนาม |  อินโดนีเซีย |
พระสกันทโพธิสัตว์

| พระสกันทโพธิสัตว์ |
| --- | --- |

สันสกฤต: สกนฺท, กุมาร, มุรุกนฺ
จีน: 韋馱 (Wei Tuo)
ญี่ปุ่น: 韋駄天 (อิดะเท็น)
เกาหลี: 위타천 (Wita Cheon)
มองโกเลีย: Арван Хоёр Нууд
ทิเบต: གདོང་དྲུག་(gDong Drug)
เวียดนาม: Vi đà
ข้อมูล
นับถือใน: มหายาน
พระลักษณะ: ธรรมบาล
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระสกันทโพธิสัตว์ หรือ พระเวทโพธิสัตว์ เป็นเทพธรรมบาลผู้ปกป้องพุทธศาสนาตามความเชื่อของชาวพุทธมหายานในจีน ตรงกับพระขันธกุมารของศาสนาฮินดู มีหน้าที่กำราบผู้จะทำให้ศาสนาเสื่อมเสีย คอยดูแลวัดวาอารามต่าง ๆ
ในคัมภีร์ปัจจุบันสมัยภัทรกัลป์สหัสพุทธนามสูตร ได้ระบุว่าพระเวทโพธิสัตว์จะมาตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าองค์สุดท้ายในกัปปัจจุบัน คือ ภัทรกัป มีพระนามเมื่อตรัสรู้แล้วว่า พระรุจิพุทธเจ้า
ลักษณะ

ถือคทาไว้ในมือ
ถือคทาจรดพื้น
ลักษณะของพระองค์จะแต่งกายแบบนักรบจีน ในมือถือคทา โดยในสมัยโบราณ ผู้เดินทางที่จะไปค้างคืนตามวัดจะสังเกตรูปปั้นของพระเวทโพธิสัตว์ในวัดว่าถือคทาอย่างไร ถ้าถือไว้ในมือหรือประนมมือแสดงว่าอนุญาตให้เข้าพักได้ แต่ถ้าถือจรดพื้นแสดงว่าไม่อนุญาตให้เข้าพัก
พระสหัสประภาราชาศานติสถิตยตตถาคต

พระสหัสประภาราชาศานติสถิตยตตถาคต เป็นพระพุทธเจ้าองค์หนึ่งตามความเชื่อของชาวพุทธมหายาน พระนามของพระองค์หมายถึงพระผู้สถิตอย่างศานติในแสงสว่างที่เลิศกว่าแสงอื่นอีกพันชนิด รูปของพระองค์เป็นพระพุทธรูปในปางแสดงเทศนาหรือพนมมือ เป็นที่นิยมนับถือในหมู่ชาวพุทธมหายานที่นับถือพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์
ในคัมภีร์สหัสภุชสหัสเนตรอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ไวปุลยสมบูรณอกิญจนมหากรุณาจิตรธารณีสูตร พระพุทธเจ้าพระองค์นี้เป็นผู้ประทานธารณีมนต์ต่าง ๆ แก่พระอวโลกิเตศวร ซึ่งพระอวโลกิเตศวรได้นำมาเผยแผ่แก่มนุษยโลกอีกทีหนึ่ง นอกจากนั้น ยังเป็นผู้ช่วยเหลือให้พระโพธิสัตว์ทั้งหลายบำเพ็ญบารมีผ่านภูมิที่ 1 ไปถึงภูมิที่ 8 ได้สำเร็จ
แหล่งข้อมูลอื่น

คัมภีร์สหัสภุชสหัสเนตรอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ไวปุลยสมบูรณอกิญจนมหากรุณาจิตรธารณีสูตร แปลจากภาษาจีนสุ่ภาษาไทย โดย..พระวิศวภัทร เซี่ยเกี๊ยก เก็บถาวร 2008-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กพระพุทธเจ้า |
| --- | --- | --- |
| ประเภท |  อนุพุทธะ  ปัจเจกพุทธะ  สัมมาสัมพุทธะ  |  |
| พระพุทธเจ้าในอดีต (ตามคัมภีร์พุทธวงศ์) |  พระตัณหังกรพุทธเจ้า  พระเมธังกรพุทธเจ้า  พระสรณังกรพุทธเจ้า  พระทีปังกรพุทธเจ้า  พระโกณฑัญญพุทธเจ้า  พระมังคลพุทธเจ้า  พระสุมนพุทธเจ้า  พระเรวตพุทธเจ้า  พระโสภิตพุทธเจ้า  พระอโนมทัสสีพุทธเจ้า  พระปทุมพุทธเจ้า  พระนารทพุทธเจ้า  พระปทุมุตรพุทธเจ้า  พระสุเมธพุทธเจ้า  พระสุชาตพุทธเจ้า  พระปิยทัสสีพุทธเจ้า  พระอัตถทัสสีพุทธเจ้า  พระธัมมทัสสีพุทธเจ้า  พระสิทธัตถพุทธเจ้า  พระติสสพุทธเจ้า  พระปุสสพุทธเจ้า  พระวิปัสสีพุทธเจ้า  พระสิขีพุทธเจ้า  พระเวสสภูพุทธเจ้า  พระกกุสันธพุทธเจ้า  พระโกนาคมนพุทธเจ้า  พระกัสสปพุทธเจ้า  |  |
| พระพุทธเจ้าในปัจจุบัน |  พระโคตมพุทธเจ้า  |  |
| พระพุทธเจ้าในอนาคต (ตามคัมภีร์อนาคตวงศ์) |  พระศรีอริยเมตไตรย  พระรามสัมพุทธเจ้า  พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า  พระธรรมสามีสัมพุทธเจ้า  พระนารทสัมพุทธเจ้า  พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้า  พระเทวเทพสัมพุทธเจ้า  พระนรสีหสัมพุทธเจ้า  พระติสสสัมพุทธเจ้า  พระสุมังคลสัมพุทธเจ้า  |  |
| พระธยานิพุทธะตามคติมหายาน |  พระไวโรจนพุทธะ  พระอักโษภยพุทธะ  พระอมิตาภพุทธะ  พระรัตนสัมภวพุทธะ  พระอโมฆสิทธิพุทธะ  |  |
| พระพุทธเจ้าองค์อื่น ๆ ตามคติมหายาน |  อาทิพุทธะ  พระไภษัชยคุรุ  พระสัทธรรมวิทยาตถาคต  พระสหัสประภาราชาศานติสถิตยตตถาคต  พระประภูตรัตนะ  |  |
ริทึมแอนด์บลูส์

"อาร์แอนด์บี" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับริทึมแอนด์บลูส์สมัยใหม่ ดูที่ อาร์แอนด์บีร่วมสมัย
| ริทึมแอนด์บลูส์ |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ:  Negro spirituals  บลูส์  กอสเปล  บูกีวูกี  แจ๊ส 
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ทศวรรษ 1940 สหรัฐอเมริกา
เครื่องบรรเลงสามัญ:  กีตาร์  กีตาร์เบส  ฮาร์โมนิกา  ทรัมเปต  แซ็กโซโฟน  กลอง  เปียโน  ออร์แกน  คีย์บอร์ด 
รูปแบบอนุพันธุ์:  เร็กเก  สกา  ร็อกแอนด์โรล  โซล  ฟังก์ 
แนวย่อย
 อาร์แอนด์บีร่วมสมัย  สมูธอาร์แอนด์บี  สโลว์แจม  นีโอโซล  ฮิปฮอปโซล 
แนวประสาน
 จุคจ๊อยท์บลูส์  อาร์แอนด์บีพังก์  ร็อกอะบิลลี 
ทัศนียภาพในระดับท้องถิ่น
นิวออร์ลีนส์อาร์แอนด์บี
ริทึมแอนด์บลูส์ (อังกฤษ: rhythm and blues หรือรู้จักกันในชื่อ R&B หรือ RnB) เป็นแนวเพลงที่ได้รับความนิยม โดยผสมผสานระหว่างเพลงแนว ป็อป แจ๊ส กอสเปล และบลูส์ โดยเริ่มแรกจะเล่นโดยศิลปินแอฟริกัน-อเมริกัน