stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2006
สัปดาห์ที่ 3 (1–3 กันยายน 2006) > กลุ่ม I

สนามแข่งขัน :โมโมทาโร่ อารีน่า โอะกะยะมะ
2006-09-01
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| บราซิล  | 3 - 0 |  อิตาลี | 25-22 25-22 30-28 |  |
| Dominican R.  | 2 - 3 |  ญี่ปุ่น | 16-25 25-18 16-25 25-15 14-16 |  |
2006-09-02
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| บราซิล  | 3 - 0 |  Dominican R. | 25-22 25-22 26-24 |  |
| อิตาลี  | 3 - 0 |  ญี่ปุ่น | 25-18 25-19 25-23 |  |
2006-09-03
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| Dominican R.  | 0 - 3 |  อิตาลี | 13-25 19-25 16-25 |  |
| บราซิล  | 3 - 0 |  ญี่ปุ่น | 25-21 25-21 25-18 |  |
รอบสุดท้าย

อิตาลีในฐานะชาติเจ้าภาพ และ อีก 5 ทีมจากรอบคัดเลือก ที่มีคะแนนสูงสุด เข้าแข่งขันในรอบสุดท้าย ที่PalaCalafiore ในเรจจิโอ คาราเบรีย เมืองเรจจิโอ ตั้งแต่วันที่ 6 - 9 กันยายน, 2006
รอบสุดท้าย > กลุ่ม A

| อันดับ | ทีม | คะแนน | แข่ง | ชนะ | แพ้ | ชนะ | แพ้ | อัตราส่วน | ชนะ | แพ้ | อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  อิตาลี | 3 | 2 | 1 | 1 | 170 | 143 | 1.189 | 4 | 3 | 1.333 |
| 2. |  คิวบา | 3 | 2 | 1 | 1 | 178 | 191 | 0.932 | 4 | 4 | 1.000 |
| 3. |  จีน | 3 | 2 | 1 | 1 | 144 | 158 | 0.911 | 3 | 4 | 0.750 |
พุธ 6 กันยายน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| จีน  | 3 - 1 |  คิวบา | 25-19 21-25 25-23 25-16 |  |
พฤหัสบดี 7 กันยายน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| คิวบา  | 3 - 1 |  อิตาลี | 26-24 19-25 25-23 25-23 |  |
ศุกร์ 8 กันยายน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| อิตาลี  | 3 - 0 |  จีน | 25-17 25-17 25-14 |  |
รอบสุดท้าย > กลุ่ม B

| อันดับ | ทีม | คะแนน | แข่ง | ชนะ | แพ้ | ชนะ | แพ้ | อัตราส่วน | ชนะ | แพ้ | อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  บราซิล | 4 | 2 | 2 | 0 | 173 | 136 | 1.272 | 6 | 1 | 6.000 |
| 2. |  รัสเซีย | 3 | 2 | 1 | 1 | 135 | 139 | 0.971 | 3 | 3 | 1.000 |
| 3. |  ญี่ปุ่น | 2 | 2 | 0 | 2 | 144 | 177 | 0.814 | 1 | 6 | 0.167 |
พุธ 6 กันยายน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| บราซิล  | 3 - 0 |  รัสเซีย | 25-15 25-19 25-22 |  |
พฤหัส 7 กันยายน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| รัสเซีย  | 3 - 0 |  ญี่ปุ่น | 25-15 25-22 29-27 |  |
ศุกร์ 8 กันยายน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| ญี่ปุ่น  | 1 - 3 |  บราซิล | 25-23 22-25 16-25 17-25 |  |
รอบสุดท้าย > รองรองชนะเลิศ

เสาร์ 9 กันยายน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| คิวบา  | 0 - 3 |  บราซิล | 20-25 15-25 18-25 |  |
| อิตาลี  | 2 - 3 |  รัสเซีย | 25-21 25-23 23-25 15-25 10-15 |  |
รอบสุดท้าย > รอบชิงชนะเลิศ

เสาร์ 9 กันยายน — ชิงที่ 5
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| จีน  | 3 - 0 |  ญี่ปุ่น | 25-20 25-13 25-18 |  |
Sunday September 10 — ชิงเหรียญทองแดง
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| อิตาลี  | 3 - 2 |  คิวบา | 25-17 25-15 23-25 23-25 15-11 |  |
อาทิตย์ 10 กันยายน — ชิงเหรียญทอง
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| รัสเซีย  | 1 - 3 |  บราซิล | 20-25 20-25 25-23 17-25 |  |
รางวัลรายบุคคล

| --- | --- |
 ผู้เล่นทรงคุณค่า:  Sheilla Castro (BRA)   Best Scorer:  Ekaterina Gamova (RUS)   Best Spiker:  Fabiana Claudino (BRA)   Best Blocker:  Sara Anzanello (ITA):  Best Server:  Nancy Carrillo (CUB)   Best Libero:  Arlene Xavier (BRA)   Best Setter:  Eleonora Lo Bianco (ITA)
องค์การบริหารส่วนตำบลสวาย

องค์การบริหารส่วนตำบลสวาย อาจหมายถึง
องค์การบริหารส่วนตำบลสวาย อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ
องค์การบริหารส่วนตำบลสวาย อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
สแตน สตาซิแอก

| สแตน สตาซิแอก |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: George Emile Stipich
เกิด: 13 เมษายน ค.ศ. 1937(1937-04-13) Arvida, Quebec, Canada
เสียชีวิต: 19 มิถุนายน ค.ศ. 1997(1997-06-19) (60 ปี) Portland, Oregon, United States
สาเหตุ การเสียชีวิต: Heart failure
คู่สมรส: Jill Stipitch (สมรส 1955; 1997)
ครอบครัว: Shawn Stasiak (son)
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Stan Stasiak
ส่วนสูง: 6 ft 4 in (1.93 m)
น้ำหนัก: 270 lb (120 kg)
มาจาก: Buzzard Creek, Oregon
เปิดตัว: 1958
รีไทร์: 1984
จอร์จ อีไมล์ สติปิช (George Emile Stipich; 13 เมษายน ค.ศ. 1937 – 19 มิถุนายน ค.ศ. 1997) เป็นที่รู้จักดีในนาม สแตน "เดอะแมน" สตาซิแอก (Stan "The Man" Stasiak) อดีตนักมวยปล้ำอาชีพชาวแคนาดาและเป็นแชมป์เฮฟวี่เวท WWWF คนที่ 5 เป็นพ่อของอดีตนักมวยปล้ำ ชอว์น สตาซิแอก ปี 2018 เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศ WWE Hall of Fame ในฐานะ Legacy Hall of Fame
ผลงาน

Cauliflower Alley Club
Other honoree (1996)
Georgia Championship Wrestling
NWA Macon Heavyweight Championship (1 time)
Maple Leaf Wrestling
NWA International Tag Team Championship (Toronto version) (1 time) - with Man Mountain Campbell
NWA All-Star Wrestling
NWA Canadian Tag Team Championship (Vancouver version) (2 times) - with Dutch Savage
NWA Big Time Wrestling
NWA Brass Knuckles Championship (Texas version) (3 times)
NWA Texas Heavyweight Championship (1 time)
NWA Texas Tag Team Championship (1 time) - with Killer Tim Brooks
NWA Western States Sports
NWA Brass Knuckles Championship (Amarillo version) (1 time)
National Wrestling Federation
NWF North American Heavyweight Championship (1 time)
Pacific Northwest Wrestling
NWA Pacific Northwest Heavyweight Championship (6 times)
NWA Pacific Northwest Tag Team Championship (8 times) - with Mad Russian (1), Mighty Ursus (1), Haru Sasaki (1), Tony Marino (1), Dutch Savage (1), Buddy Rose (1) and Billy Jack Haynes (2)
Ring Around The Northwest Newsletter
Wrestler of the Year (1965)
Stampede Wrestling
NWA Canadian Heavyweight Championship (Calgary version) (3 times)
Stampede North American Heavyweight Championship (1 time)
Stampede Wrestling Hall of Fame
World Championship Wrestling (Australia)
IWA World Heavyweight Championship (1 time)
World Wide Wrestling Federation/WWE
WWWF Heavyweight Championship (1 time)
WWE Hall of Fame (2018)
องค์การบริหารส่วนตำบลวังแสง

องค์การบริหารส่วนตำบลวังแสง อาจจะหมายถึง
องค์การบริหารส่วนตำบลวังแสง อำเภอชนบท จังหวัดขอนแก่น
องค์การบริหารส่วนตำบลวังแสง อำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคาม
หอยชักตีน

| หอยชักตีน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: มอลลัสกา Mollusca
ชั้น:: หอยฝาเดียว Gastropoda
ชั้นย่อย:: Caenogastropoda Caenogastropoda
อันดับ:: Littorinimorpha Littorinimorpha
วงศ์:: Strombidae Strombidae
สกุล:: Laevistrombus Laevistrombus (Linnaeus, 1758)
สปีชีส์:: Laevistrombus canarium
ชื่อทวินาม
Laevistrombus canarium (Linnaeus, 1758)


แผนที่การกระจายพันธุ์ตามรายงานจาก Poutiers, 1998.
ชื่อพ้อง
 Strombus canarium Linnaeus, 1758 (original combination)  Strombus gibbus Issel & Canefri, 1876
หอยชักตีน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Laevistrombus canarium) เป็นชื่อของหอยทะเลชนิดฝาเดียวเปลือกบางชนิดหนึ่ง โดยมีรูปร่างคล้ายหอยสังข์ขนาดเล็ก บางทีจึงเรียกว่า หอยสังข์ตีนเดียว หรือ หอยสังข์กระโดด
ลักษณะและการกระจายพันธุ์

เป็นหอยฝาเดียวที่จัดอยู่ในวงศ์หอยชักตีน (En:Strombidae) พบแพร่กระจายทั่วไปในทะเลเขตอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่ประเทศอินเดีย ศรีลังกา ไปทางตะวันตกสุดถึงเมลานีเซีย เหนือสุดถึงประเทศญี่ปุ่น และใต้สุดถึงควีนส์แลนด์และนิวแคลิโดเนีย พบอาศัยอยู่ในบริเวณพื้นทรายปนโคลน และบริเวณหญ้าทะเลและสาหร่าย ตั้งแต่เขตน้ำขึ้นน้ำลงไปจนถึงในระดับความลึกถึงประมาณ 55 เมตร มีการเก็บมาใช้บริโภคเป็นอาหารในหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมทั้งมีการนำเปลือกมาใช้ประโยชน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานหัตถกรรมเครื่องใช้และของประดับตกแต่งต่าง ๆ ขนาดใหญ่สุดมีความยาวเปลือก 10 เซนติเมตร แต่โดยทั่วไปมักพบขนาดประมาณ 6–7 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบหอยชักตีนได้ทั่วไปทั้งในฝั่งอ่าวไทยและฝั่งทะเลอันดามัน ถือเป็นหอยฝาเดียวชนิดที่พบมาก  สามารถพบเปลือกตามชายฝั่งทะเลทั่วไป แต่มีเพียงบางแหล่งที่มีการเก็บหอยชักตีนขึ้นมาใช้ประโยชน์เพื่อการบริโภคอย่างแพร่หลาย ส่วนใหญ่เป็นแหล่งท่องเที่ยว เช่นแถบจังหวัดกระบี่ พังงา ภูเก็ต ระยอง ชุมพร เป็นต้น ซึ่งโดยทั่วไปการเก็บหอยชักตีนจะใช้วิธีงม หรือเดินเก็บในเวลาน้ำลงในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ สามารถพบหอยชักตีนในพื้นที่ชายฝั่งทะเลของทุกอำเภอ และปัจจุบันยังคงมีอยู่ สังเกตได้จากที่สามารถพบเปลือกหอยใหม่ ๆ ตามชายหาดทั่วไป แต่ไม่มีแหล่งที่ทำการประมงเก็บหอยชักตีนจากธรรมชาติมาบริโภคแพร่หลายเช่นในพื้นที่ฝั่งทะเลอันดามัน และไม่มีการศึกษาสำรวจอย่างจริงจัง จึงไม่ทราบสภาวะทรัพยากรหอยชักตีนในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในปัจจุบัน
ชีววิทยาทั่วไป

หอยชักตีนเป็นหอยที่ขูดกินสาหร่ายและซากอินทรียสารต่าง ๆ เป็นอาหาร การสืบพันธุ์เป็นแบบผสมภายใน โดยมีเพศผู้ เพศเมียแยกกัน จับคู่ผสมพันธุ์กัน หลังจากนั้นจะวางไข่มีวุ้นหุ้มลักษณะเป็นสายยาวสีขาว ขดเป็นกระจุกคล้ายเส้นหมี่ ไข่จะพัฒนาใช้ระยะเวลาประมาณ 4–5 วัน จึงฟักออกเป็นตัวลูกหอย ซึ่งจะดำรงชีวิตว่ายน้ำ กรองกินแพลงก์ตอนพืชเล็ก ๆ เป็นอาหารอยู่ประมาณ 11–14 วัน จึงพัฒนาเข้าสู่ระยะลงพื้น เปลี่ยนการดำรงชีวิตเป็นขูดกินตะไคร่สาหร่ายหรืออินทรียสารต่าง ๆ ลูกหอยที่ได้จากการเพาะพันธุ์จะเติบโตได้ขนาดความยาวเปลือก 0.5–1 เซนติเมตร ภายในระยะเวลาประมาณ 1–2 เดือน
หอยชักตีนมักจะชอบอาศัยอยู่ตรงบริเวณชายหาดโคลนผสมกับทราย สามารถนำมารับประทานได้ เป็นหอยขึ้นชื่อของจังหวัดกระบี่
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Gastropods.com
| ด ค กสัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  ปลาบึก (เชียงราย, พะเยา)  ปลากา (เชียงใหม่, แพร่)  ปลาปากหนวด (น่าน)  กบทูด (แม่ฮ่องสอน)  ปลารากกล้วยชนิด Acantopsis choirorhynchos (ลำปาง)  อึ่งปากขวด (ลำพูน)  ปลาตะโกก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  ปลาเกล็ดถี่ (กาฬสินธุ์)  ปลาพรม (ขอนแก่น)  ปลาสลาด (ชัยภูมิ)  ปลาเผาะ (นครพนม)  ปลาบ้า (นครราชสีมา)  ปลาบู่กุดทิง (บึงกาฬ)  กุ้งฝอยชนิด Macrobrachium lanchesteri (บุรีรัมย์)  ปูทูลกระหม่อม (มหาสารคาม)  ปลากดคัง (มุกดาหาร)  ปลาชะโอน (ยโสธร)  ปลาหลดจุด (ร้อยเอ็ด)  ปลาเพ้าชนิด Bangana lippus (เลย)  กบนา (ศรีสะเกษ)  ปลากา (สกลนคร)  ปลานวลจันทร์น้ำจืด (สุรินทร์)  ปลายี่สก (หนองคาย)  ปลาสร้อยขาว (หนองบัวลำภู, อำนาจเจริญ)  ปลาสร้อยลูกกล้วย (อุดรธานี)  ปลาเทโพ (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ปลากระโห้ (กรุงเทพมหานคร)  ปลาตะพากเหลือง (กำแพงเพชร)  ปลาแดง (ชัยนาท)  ปลาตะเพียนทอง (นครนายก, อ่างทอง)  กุ้งก้ามกราม (นครปฐม, พระนครศรีอยุธยา)  ปลาสวาย (นครสวรรค์)  ปลาเทพา (นนทบุรี)  ปลาบู่ทราย (ปทุมธานี)  จระเข้น้ำจืด (พิจิตร)  ปลากดคัง (พิษณุโลก)  แมงกะพรุนน้ำจืดชนิด Craspedacusta sowerbii (เพชรบูรณ์)  ปลาตะเพียนขาว (ลพบุรี)  ปลาสลิด (สมุทรปราการ)  หอยหลอดชนิด Solen regularis (สมุทรสงคราม)  ปลาทู (สมุทรสาคร)  ปูน้ำตกสระบุรี (สระบุรี)  ปลาช่อน (สิงห์บุรี)  ปลาก้างพระร่วง (สุโขทัย)  ปลาม้า (สุพรรณบุรี)  ปลาแรด (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  ปลาบู่มหิดล (จันทบุรี)  ปลากะพงขาว (ฉะเชิงเทรา)  ปลาฉลามกบ (ชลบุรี)  ปลากะรังจุดฟ้าจุดเล็ก (ตราด)  ปลาตะโกก (ปราจีนบุรี)  ปลาพลวงทอง (ระยอง)  ปลาบ้า (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ปลายี่สก (กาญจนบุรี, ราชบุรี)  ปลาตะพากส้ม (ตาก)  ปลานวลจันทร์ทะเล (ประจวบคีรีขันธ์)  ปลาเวียน (เพชรบุรี) 
ภาคใต้:  หอยชักตีน (กระบี่)  ปลาทู (ชุมพร)  พะยูน (ตรัง)  ปลาหมอ (นครศรีธรรมราช)  ปลาซิวข้างขวานใหญ่ (นราธิวาส)  ปลาสลิด (ปัตตานี)  เต่าตนุ (พังงา)  ปลากระแห (พัทลุง)  หอยมุกจาน (ภูเก็ต)  ปลาพลวงชมพู (ยะลา)  ปูเจ้าฟ้า (ระนอง)  ปลาตะกรับ (สงขลา)  ปลาการ์ตูนส้มขาว (สตูล)  ปลาตะพัดเขียว (สุราษฎร์ธานี) 
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q1314101  Wikispecies: Laevistrombus canarium  BOLD: 701895  EoL: 2865239  Fossilworks: 171957  GBIF: 6489830  iNaturalist: 888987  IRMNG: 11738133  NCBI: 387451  WoRMS: 564722 
เปลือกหอยชักตีนในหลายมุม
สาธารณรัฐแอลเบเนียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012

| ประเทศแอลเบเนีย ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: ALB
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติแอลเบเนีย
ณ ลอนดอน, ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร 29 สิงหาคม ค.ศ. 2012 (2012-08-29) – 9 กันยายน ค.ศ. 2012 (2012-09-09)
นักกีฬา: 1 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: ฮาคิ โดคุ
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศแอลเบเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 14 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน, ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 29 สิงหาคมถึง 9 กันยายน พ.ศ. 2555  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติแอลเบเนียเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 1 คนใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  จักรยาน | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 1 | 0 | 1 |
จักรยาน

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| ฮาคิ โดคุ | Road Race H2 | LAP | LAP |
| ฮาคิ โดคุ | Time Trial H2 | 38:23.73 | 14 |
ดูเพิ่ม

ประเทศแอลเบเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศแอลเบเนียในพาราลิมปิก
ประเทศแอลเบเนียในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาแอลเบเนียที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
| ด ค ก ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ ลอนดอน สหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย
หลี กวั่ง

| หลี่กวัง   Li Guang |
| --- | --- |
แม่ทัพ

เกิด: ? เทียนฉุ่ย, กานซู
ถึงแก่กรรม: 119 ปีก่อนคริสตกาล
การขยายอาณาเขตของราชวงศ์ฮั่นซึ่งเส้นทางการขยายอาณาเขตของหลี่กวงอยู่เส้นสีแดง
หลี่กวง (จีน: 李廣; เสียชีวิต 119 ปีก่อนคริสตกาล) ขุนศึกในสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ผู้ได้รับสมญานามจากพวก ซฺยงหนู ว่า แม่ทัพเหินหาว
เขาฆ่าตัวตายไม่นานหลังจาก ยุทธการที่โม่เป่ย เมื่อ 119 ปีก่อนคริสตกาล หลี่กวงมาจากตระกูลหลี่แห่งหลงซีอันเป็นตระกูลที่เป็นสาขาย่อยของตระกูลหลี่โดยเขาเป็นทายาทของ เล่าจื๊อ นักปราชญ์คนสำคัญแห่ง ยุควสันตสารท ผู้แต่งหนังสือ เต้าเต๋อจิง และแม่ทัพแห่งรัฐฉิน หลี่ซิน และเป็นบรรพบุรุษของกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์เหลียงตะวันตก และจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์ถัง นอกจากนี้เขายังเป็นปู่ของแม่ทัพ หลี่หลิง ที่แปรพักตร์ไปเข้ากับพวก ซฺยงหนู
หอยนักล่าเกลียวเชือก

| หอยนักล่าเกลียวเชือก |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Gastropoda
ไม่ได้จัดลำดับ:: clade Heterobranchia clade Euthyneura clade Panpulmonata  clade Eupulmonata  clade Stylommatophora  informal group Sigmurethra
วงศ์ใหญ่:: Streptaxoidea
วงศ์:: Diapheridae
สกุล:: Diaphera
สปีชีส์:: D.  prima
ชื่อทวินาม
Diaphera prima Panha, 2010

หอยนักล่าเกลียวเชือก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Diaphera prima) เป็นหอยนักล่าในวงศ์ Diapheridae ซึ่งเป็นหอยวงศ์ใหม่ของโลก คำว่า 'prima' เป็นภาษาละติน แปลว่า ครั้งแรกหรือที่หนึ่ง หมายถึงการพบหอยในวงศ์ Diaperidae และสกุล Diaphera เป็นครั้งแรกในประเทศไทย
ลักษณะทั่วไป

เปลือกรูปทรงกระบอกเรียว มีสีขาวเวียนขวาและเรียบ สูงประมาณ 6.2 มิลลิเมตร กว้าง 2 มิลลิเมตร เปลือกมี 7-8 ชั้น ปลายยอดมนทู่ มีเปลือกคอยาวและฟันที่แหลมคมซึ่งใช้ใการล่าเหยื่อ
แหล่งอาศัย

มักอาศัยตามพื้นที่ชื้น มีเศษซากใบไม้ทับถมเน่าเปื่อยโดยเฉพาะในแนวเขาหินปูน มักหลบซ่อนอยู่ใต้ซากใบไม้ในตอนกลางวันและออกหากินหลังฝนตก ขณะที่มีอากาศชื้นและตอนกลางคืน โดยจะล่าหอยชนิดอื่นที่มีขนาดเล็กและไข่แมลงต่างๆ เป็นอาหาร ซึ่งมีความสำคัญต่อระบบนิเวศในพื้นที่ ในด้านการควบคุมประชากรแมลงไม่ให้มีมากจนเกินไป
การแพร่กระจาย

หอยในสกุลนี้ส่วนใหญ่พบในประเทศฟิลิปปินส์ประมาณ 40 ชนิด   ในประเทศอื่นๆ แถบอินโดจีนพบ 5 ชนิด ส่วนในประเทศไทยพบเฉพาะในภาคตะวันออก ตามแนวเขาหินปูน ในเขตอำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี, อำเภอเขาชะเมา จังหวัดระยอง และอำเภอเขาฉกรรจ์ จังหวัดสระแก้ว
สถานภาพ

เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์
การค้นพบ

ถูกค้นพบครั้งแรกโดย ศาสตราจารย์ ดร.สมศักดิ์ ปัญหา อาจารย์ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่อำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี
หลิวเจียว

หลิวเจียว (จีนตัวย่อ: 刘交; จีนตัวเต็ม: 劉交; พินอิน: Liǘ Jiāo; สิ้นพระชนม์ 178 ปีก่อนคริสตกาล) พระราชอนุชาของ จักรพรรดิฮั่นเกาจู่. ในช่วงต้นพระชนม์ชีพของพระองค์, พระองค์ศึกษาที่เมืองหลวงของ ราชวงศ์ฉิน อย่าง เสียนหยาง ในฐานะบัณฑิต, แต่พระองค์ต้องออกจากสำนักหลังจากเหตุการณ์ที่เรียกว่า เผาตำรา ฝังบัณฑิต. หลังจาก หาน ซิ่น หนึ่งในขุนพลเอกของ จักรพรรดิฮั่นเกาจู่ ซึ่งได้รับแต่งตั้งเป็น ฉู่หวัง สูญเสียตำแหน่งใน 201 ปีก่อนคริสตกาล, จักรพรรดิฮั่นเกาจู่จึงตัดสินพระทัยแบ่งดินแดนของฉู่ให้กับพระเชษฐาและพระอนุชาของพระองค์ โดยเจ้าชายหลิวเจียวได้รับความไว้วางพระทัยมากที่สุด
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ (ประเทศไทย)

| สภานิติบัญญัติแห่งชาติ  ราชอาณาจักรไทย |
| --- | --- |

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
ผู้บริหาร
ประธาน: หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช (24 ธันวาคม พ.ศ. 2516 - 7 ตุลาคม พ.ศ. 2517) ประภาศน์ อวยชัย (17 ตุลาคม พ.ศ. 2517 – 25 มกราคม พ.ศ. 2518) 
รองประธานคนที่ 1: พลเอก สำราญ แพทยกุล (29 ธันวาคม พ.ศ. 2516 - 7 ตุลาคม พ.ศ. 2517) บุญชนะ อัตถากร (17 ตุลาคม พ.ศ. 2517 - 25 มกราคม พ.ศ. 2518) 
รองประธานคนที่ 2: ประภาศน์ อวยชัย (29 ธันวาคม พ.ศ. 2516 - 11 ตุลาคม พ.ศ. 2517) 
สมาชิก: ไม่เกิน 299 คน
กลุ่มการเมือง: สรรหาโดยสมัชชาแห่งชาติ
ที่ประชุม
อาคารรัฐสภา
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2516 (23 ธันวาคม พ.ศ. 2516 - 25 มกราคม พ.ศ. 2518) เป็นสภานิติบัญญัติแต่งตั้งขึ้นในรัฐบาลนายสัญญา ธรรมศักดิ์ หลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ซึ่งเป็นการยึดอำนาจและขับไล่รัฐบาลชุดที่มีจอมพล ถนอม กิตติขจร เป็นนายกรัฐมนตรี และต่อมาสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติที่ได้รับการแต่งตั้งสมัยของจอมพล ถนอม กิตติขจร ได้ลาออกจากตำแหน่งตามเสียงเรียกร้องของกลุ่มนักศึกษาและประชาชนในขณะนั้น เพื่อเปิดทางให้รัฐบาลแต่งตั้งสมาชิกชุดใหม่ก่อนที่จะมีการตัดสินใจอย่างหนึ่งอย่างใดเป็นการเด็ดขาดลงไป ทำให้เหลือสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติเพียง 11 คน ไม่เพียงพอที่จะเป็นองค์ประชุมสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
กระทั่งในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2516 ได้มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งสมัชชาแห่งชาติ จำนวน 2,347 คน เพื่อให้สมาชิกสมัชชาแห่งชาติเลือกตั้งกันเองให้เหลือ 299 คน เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม 2516 โดยข้าราชการพลเรือนเป็นกลุ่มที่ได้รับเลือกเป็นสภานิติบัญญัติแห่งชาติมากที่สุด และพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติตามมติสมัชชาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2516
สภานิติบัญญัติแห่งชาติสิ้นสุดลงเนื่องจากมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2517
สภานิติบัญญัติชุดนี้มีชื่อเรียกทั่วไปว่า "สภาสนามม้า" เนื่องจากมีการเลือกกันที่สนามม้านางเลิ้ง ประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติชุดนี้ มี 2 คน คือ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นประธานสภาคนแรก ดำรงตำแหน่งระหว่าง วนที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2516 - วันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2517 จากนั้นหม่อมราชวงศ์คึกฤทธ์ได้ลาออก จึงเลือกประธานกันใหม่ และได้ นายประภาศน์ อวยชัย เป็นประธานสภา ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2517 – วันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2518
ผู้ดำรงตำแหน่ง

ประธานสภา
หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช (29 ธันวาคม พ.ศ. 2516 - 7 ตุลาคม พ.ศ. 2517)
ประภาศน์ อวยชัย (17 ตุลาคม พ.ศ. 2517 - 25 มกราคม พ.ศ. 2518)
รองประธานสภาคนที่ 1
พลเอก สำราญ แพทยกุล (29 ธันวาคม พ.ศ. 2516 - 7 ตุลาคม พ.ศ. 2517)
บุญชนะ อัตถากร (17 ตุลาคม พ.ศ. 2517 - 25 มกราคม พ.ศ. 2518)
รองประธานสภาคนที่ 2
ประภาศน์ อวยชัย (29 ธันวาคม พ.ศ. 2516 - 11 ตุลาคม พ.ศ. 2517)
หมีหมา

| หมีหมา, หมีคน สมัยไพลสโตซีน–ปัจจุบัน |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
อันดับย่อย:: Caniformia
วงศ์:: Ursidae
สกุล:: Helarctos (Horsfield, 1825)
สปีชีส์:: H.  malayanus
สปีชีส์ย่อย:: H.  m. malayanus H. m. euryspilus
ชื่อทวินาม
Helarctos malayanus (Raffles, 1821)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของหมีหมา
ชื่อพ้อง
 Helarctos euryspilus Horsfield, 1825   Helarctos malayanus Raffles, 1825
หมีหมา หรือ หมีคน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Helarctos malayanus; อีสาน: เหมือย)
ลักษณะ

หมีหมาเป็นหมีที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก ลำตัวยาวประมาณ 1 เมตร ขนตามตัวสั้นสีดำปนสีน้ำตาล ขนบริเวณอกโค้งเป็นรูปตัว U สีขาวนวล บริเวณหน้าตั้งแต่ตาไปถึงปลายจมูกสีค่อนข้างขาว หรือน้ำตาลอ่อน
ปกติหมีหมาหากินกลางคืน บางครั้งก็ออกหากินกลางวัน มักหากินเป็นคู่ อยู่ในป่าทึบ ไม่ชอบอยู่ตามเขา ดุร้ายและขึ้นต้นไม้เก่งกว่าหมีควาย (U. thibetanus) มีอุปนิสัยโมโหง่าย      ชอบนอนบนต้นไม้หรือตามโพรงไม้สูง ๆ ไม่ชอบนอนพื้นดิน บางครั้งร้องคล้ายเสียงสุนัขเห่ากระโชก จึงเรียกว่า หมีหมา เมื่อยืน 2 ขา จะยืนตัวตรง จึงเรียกอีกชื่อว่า หมีคน
ถิ่นอาศัย

หมีหมา พบในพม่า, อินโดจีน, ไทย, มาเลเซีย, สุมาตรา, บอร์เนียว, ภาคใต้ของจีน ในประเทศไทยพบมากทางภาคใต้
อาหาร

หมีหมา  ชอบกินลูกไม้ ใบไม้อ่อน สัตว์เล็ก ๆ แมลงรวมทั้งไส้เดือน ที่ชอบมาก คือน้ำผึ้ง นอกจากนี้ยังชอบกินเนื้ออ่อนของมะพร้าว
การสืบพันธุ์

หมีหมา  มีการผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี ตั้งท้องประมาณ 95–96 วัน ปกติออกลูกครั้งละ 1–2 ตัว อายุยืนถึง 20 ปี
สถานภาพปัจจุบัน

สัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวน และคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ursus malayanus ที่วิกิสปีชีส์
หลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกขวา

| หลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกขวา  (right gastroepiploic artery) |
| --- | --- |
หลอดเลือดแดงใหญ่ซิลิแอคและแขนงของมัน ในภาพตับถูกยกขึ้น เยื่อโอเมนตัมเล็ก (lesser omentum) และด้านหน้าของเยื่อโอเมนตัมใหญ่ (greater omentum) ถูกตัดออก (หลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกขวาเห็นอยู่ทางด้านล่างซ้าย)
หลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกขวาและซ้าย คือ หมายเลข 4
รายละเอียด
จาก: หลอดเลือดแดงแกสโตรดูโอดีนัล
หลอดเลือดดำ: หลอดเลือดดำแกสโตรอิพิโพลอิกขวา
ตัวระบุ
ภาษาละติน: arteria gastro-omentalis dextra, arteria gastroepiploica dextra
TA98: A12.2.12.022
TA2: 4221
FMA: 14781
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์ [แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
หลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกขวา หรือ หลอดเลือดแดงแกสโตรโอเมนตัลขวา (right gastroepiploic artery or right gastro-omental artery) ทอดตัวจากทางขวาไปยังซ้ายตามแนวของส่วนโค้งใหญ่ (greater curvature) ของกระเพาะอาหาร ใต้ต่อชั้นเยื่อโอเมนตัมใหญ่ (greater omentum) มีแขนงเชื่อมต่อกับแขนงหลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกซ้ายของหลอดเลือดแดงม้าม (splenic artery)
หลอดเลือดนี้ทอดตัวห่างจากส่วนโค้งใหญ่ของกระเพาะอาหารประมาณ 1 ข้อนิ้วมือ ยกเว้นกระเพาะอาหารส่วนไพลอรัส (pylorus) ที่ทอดตัวชิดกัน
แขนง

หลอดเลือดนี้ให้แขนงต่างๆ จำนวนมาก
แขนงกระเพาะอาหาร (gastric branch) ทอดตัวขึ้นเพื่อเลี้ยงพื้นผิวของกระเพาะอาหาร
แขนงโอเมนตัม (omental branch) ทอดตัวลงเพื่อเลี้ยงเยื่อโอเมนตัมใหญ่และมีแขนงเชื่อมกับหลอดเลือดแดงโคลิคกลาง (middle colic)
ภาพอื่น

หลอดเลือดแดงที่เลี้ยงกระเพาะอาหาร: หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้ายและขวา หลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกซ้ายและขวา และหลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารสั้น  (คลิกที่รูปเพื่อขยายขนาดภาพ)