stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แคว้นอูลยานอฟสค์
ภูมิศาสตร์

แคว้นอูลยานอฟสค์ตั้งอยู่ในเขตสหพันธ์วอลกาของประเทศรัสเซีย มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ สาธารณรัฐชูวัช
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดต่อกับ สาธารณรัฐตาตาร์สถาน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ แคว้นซามารา
ทิศใต้ ติดต่อกับ แคว้นซาราตอฟ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ แคว้นเปนซา
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดต่อกับ สาธารณรัฐมอร์โดเวีย
แคว้นเรียซัน

| แคว้นเรียซัน |
| --- | --- |
แคว้น
Рязанская область
ทิวทัศน์ของแม่น้ำ Oka ใกล้เมือง Konstantinovo ในเขต Rybnovsky ของแคว้นเรียซัน
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 54°24′N 40°36′E﻿ / ﻿54.400°N 40.600°E﻿ / 54.400; 40.600
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: กลาง
เขตเศรษฐกิจ: กลาง
สถาปนา: 26 กันยายน 2480
ศูนย์กลางการบริหาร: เรียซัน
การปกครอง
 • องค์กร: Oblast Duma
 • ผู้ว่าการแคว้น: Pavel Malkov
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 39,605 ตร.กม. (15,292 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 58
ประชากร
 • ประมาณ (2018): 1,121,474 คน
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามอสโก )
รหัส ISO 3166: RU-RYA
ทะเบียนรถ: 62
รหัส OKTMO: 61000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: http://www.ryazangov.ru
แคว้นเรียซัน (รัสเซีย: Ряза́нская о́бласть, อักษรโรมัน: Ryazanskaya oblast, สัทอักษรสากล: [rʲɪˈzanskəjə ˈobləsʲtʲ]) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองเรียซัน ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของแคว้น มีประชากร 1,154,114 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553
ภูมิศาสตร์

พรมแดนแคว้นเรียซัน ตั้งอยู่ในเขตสหพันธ์กลางของประเทศรัสเซีย มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ แคว้นวลาดีมีร์
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดต่อกับ แคว้นนิจนีนอฟโกรอด
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ สาธารณรัฐมอร์โดเวีย
ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดต่อกับ แคว้นเปนซา
ทิศใต้ ติดต่อกับ แคว้นตัมบอฟ
ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ติดต่อกับ แคว้นลีเปตสค์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ แคว้นตูลา
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดต่อกับ แคว้นมอสโก
เจ้าเสือข่านฟ้า

| เจ้าเสือข่านฟ้า> อาณาจักรเมืองมาวหลวง |
| --- | --- |
 
ครองราชย์: พ.ศ. 1854 ถึง พ.ศ. 1907
ประสูติ: พ.ศ. 1833
สวรรคต: พ.ศ. 1907
งานสำคัญ: ผู้รวบรวมรัฐไทใหญ่ให้เป็นหนี่งเดียว
เจ้าเสือข่านฟ้า (ภาษาไทใหญ่ : ၸဝ်ႈသိူဝ်ၶၢၼ်ႇၾႃႉ เจาเสอข่านฟ่า; ภาษาไทใต้คง: ᥓᥝᥲ ᥔᥫᥴ ᥑᥣᥢᥱ ᥜᥣᥳ เจาเสอข่านฟ่า) หรือเจ้าหลวงเสือข่านฟ้าทรงเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ไทใหญ่เพราะทรงรวบรวมรัฐไทใหญ่ต่างๆที่เป็นอิสระต่อกันให้มาเป็นอาณาจักรเดียวกันภายใต้ชื่ออาณาจักรเมืองมาวหลวง  ในรัชสมัยนี้อาณาจักรเมืองมาวหลวงมีอำนาจเกรียงไกรและเจริญรุ่งเรืองที่สุดในประวัติศาสตร์ไทใหญ่
พระราชประวัติ

เจ้าเสือข่านฟ้าเป็นพระราชโอรสในเจ้าหลวงขุนผางคำกับพระนางอ่อนโดยมีพระเชษฐาและพระอนุชาร่วมกัน 3 พระองค์คือ
ขุนอ้ายงำเมือง
ขุนยี่ข่างคำ(เสือข่านฟ้า)
ขุนสามหลวงฟ้า
หลังจากที่พระราชบิดาสวรรคตแล้ว เสนาอำมาตย์ได้ยกขุนยี่ข่างคำเป็นเจ้าฟ้าปกครองเมืองมาว ต่อมา โดยเริ่มขึ้นครองราชย์เมื่อปี พ.ศ. 1854 เมื่อพระชนมายุได้ 21 ปี เมื่อขึ้นครองราชย์แล้วก็ มีพระนามว่าเสือข่านฟ้า และทรงสร้างเมืองใหม่ชื่อว่าเมืองแจ้ไฮ่ และในอีก 2 ปีต่อมาก็ทรงย้ายไปสร้างเวียงแจ้ล้านอีก เพราะเป็นพื้นที่ ชัยภูมิทางยุทธศาสตร์
หลังจากที่ได้ทรงย้ายเมืองหลวงแล้ว พระองค์จึงดำริที่จะรวบรวมรัฐชนเผ่าไทใหญ่ ซึ่งตั้งเมืองอยู่กระ จัดกระจายกันไปในพื้นที่ต่าง ๆ โดยไม่ขึ้นตรงต่อกัน ให้มาเป็นรัฐเดียวกัน ดังนั้น พระองค์จึงทรงเริ่มออกศึก เพื่อรวบรวมรัฐไทใหญ่ ให้เป็นเอกภาพ เจ้าหลวงเสือข่านฟ้า ทรงทำให้รัฐไทยใหญ่ต่าง ๆ เข้ามารวมเป็นอาณาจักรเดียวกันที่มีอาณาเขตกว้างขวาง และเจริญรุ่งเรืองมาก พระองค์ได้ทรงย้ายไปสร้างเมืองใหม่ที่ทุ่งปางหมากอู๋ เรียกว่าเวียงท่าสบอู๋ และทรงสิ้นพระชนม์ที่นั่นในปีพ.ศ. 1907
การรวบรวมรัฐไทใหญ่ > รวบรวมอาณาจักรแสนหวี เวียงแสนแจ้

พระองค์ได้ส่งสาสน์ไปยังเจ้าท้าวน้อยแข่ ผู้ครองอาณาจักรแสนหวีเวียงแสนแจ้ เพื่อปรึกษาหารือใน เรื่องการรวมรัฐ แต่เจ้าท้ายน้อยแข่มิทรงยอมรับ และไม่มาปรึกษาหารือเพื่อการดังกล่าวด้วย เป็นเหตุให้เจ้าหลวงเสือข่านฟ้าพร้อมด้วยเจ้าสามหลวงฟ้า พระอนุชา ยกทัพไปตีเวียงแสนแจ้ จนเป็นเวียงแสนแจ้ได้รับความเสียชาวเมืองจึงขอร้องให้เจ้าท้าวน้อยแข่ยอมมอบตัวให้แก่เจ้าหลวงเสือข่านฟ้า อาณาจักรแสนหวีเวียงแสน แจ้ได้รวมเข้าในเมืองมาวหลวงมาตั้งแต่นั้นมา
การรวบรวมรัฐไทใหญ่ > รวบรวมเวียงจุนโก เมืองมีด และเชียงดาว

เจ้าหลวงเสือข่านฟ้าได้ทรงส่งสาล์นไปยังเวียงจุนโก เมืองมีด และเชียงดาว เพื่อเชื้อเชิญเจ้าฟ้าผู้ปกครองเมือง มายังเวียงแจ้ล้าน ซึ่งผู้ปกครองเมืองดังกล่าวในสมัยนั้น คือ เจ้าไตขืน เจ้าไตไก่ เจ้าไตเต่า เจ้าไตแตง และขุนสามอ่อน ไม่ยอมปฏิบัติตาม และยังได้จับราชทูต 7 คนประหารชีวิต โดยรอดชีวิตมาได้ 3 คน และได้ส่งทหารไปเผาทำลายบ้านเมืองทางใต้ของเมืองมาวทำให้เกิดสงครามครั้งใหญ่ ท้ายสุด ชาวเมืองขอร้องให้เจ้าไตขืนยอมแพ้ ชาวเมือง ก็ยอมสวามิภักดิ์ แม่ทัพนายกองจึงจับเจ้าไตขืนมอบให้เจ้าหลวงเสือข่านฟ้า และในปีต่อมาก็ได้เข้า ยึดหัวเมือง ใหญ่ทางตอนใต้เมืองมาว อันได้แก่ ยองห้วย จ๋ามกา เมืองปาย และเมื่องอื่น ๆ บริเวณนั้น
การรวบรวมรัฐไทใหญ่ > รวบรวมหัวเมืองยูนนาน

พ.ศ. 1860 เจ้าหลวงเสือข่านฟ้าได้ยกทัพใหญ่ขึ้นเหนือไปยังยูนนาน เจ้าเมืองแสหอตู้แห่งยูนนานจึงได้ออกมาเจรจา เพื่อไม่ให้เกิดการสงคราม และได้มอบหัวเมืองทั้ง 4 ให้คือ เมืองแส เมืองหย่งชาง เมืองหมูอาน เมืองปูขว้าน แล้วพระองค์ก็เดินทางกลับเมืองมาว
การรวบรวมรัฐไทใหญ่ > รวบรวมหัวเมืองไทยวน

หลังจากที่กลับจากยูนนาน เจ้าหลวงเสือข่านฟ้าก็ทรงยกทัพไปทางทิศตะวันออก เพื่อรวบรวมรัฐชน เผ่าไตในทิศตะวันออก และทรงยึดหัวเมืองไทยวน ซึ่งประกอบด้วย เมืองเชียงรุ่ง เมืองเชียงแสน เมืองเชียงราย เมืองเชียงตุง ลำพูน และละกอน
การรวบรวมรัฐไทใหญ่ > รวบรวมเมืองเวสาลี

พ.ศ. 1862 เจ้าเสือข่านฟ้าพร้อมด้วยพระอนุชาคือเข้าสามหลวงฟ้า และแม่ทัพ 3 คน คือ ฟ้าหลวงเท้าฟ้าหล่อ ฟ้าหลวงเท้าเสือเย็น ฟ้าหลวงท้าวหาญก่าย ยกทัพไปทางทิศตะวันตกตีเมืองเวสาลี หรือแคว้นอัสสัม และยกให้พระอนุชาครองเมือง
การรวบรวมรัฐไทใหญ่ > ยกทัพไปพม่า

พ.ศ. 1905 เจ้าเสือข่านฟ้าพร้อมด้วยพระโอรส คือ เจ้าชายเปี่ยมฟ้า และแม่ทัพ 3 คน คือ ฟ้าหลวงเท้าฟ้าหล่อ ฟ้าหลวงเท้าเสือเย็น ฟ้าหลวงท้าวหาญก่าย ยกทัพไปทางทิศตะวันตกตีเมืองตะโก้ง เมืองสะแกงและหัวเมือง พม่าอื่น ๆ และสามารถยึดได้ทั้งหมดปี พ.ศ. 1905
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.taiyai.net/Surkhan.html เก็บถาวร 2010-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แคว้นโอเรนบุร์ก

| แคว้นโอเรนบุร์ก |
| --- | --- |
Oblast
Оренбургская область
ภูมิทัศน์ของทุ่งหญ้าสเตปป์ Burtunskaya
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 52°08′N 55°36′E﻿ / ﻿52.133°N 55.600°E﻿ / 52.133; 55.600
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: วอลกา
เขตเศรษฐกิจ: ยูรัล
สถาปนา: 7 ธันวาคม 2477
ศูนย์กลางการบริหาร: โอเรนบุร์ก
การปกครอง
 • องค์กร: Legislative Assembly
 • ผู้ว่าการแคว้น: Denis Pasler
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 123,702 ตร.กม. (47,762 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 29
ประชากร
 • ประมาณ (2018): 1,977,720 คน
เขตเวลา: UTC+5 ()
รหัส ISO 3166: RU-ORE
ทะเบียนรถ: 56, 156
รหัส OKTMO: 53000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: http://www.orb.ru/
แคว้นโอเรนบุร์ก (รัสเซีย: Оренбургская область, อักษรโรมัน: Orenburgskaya oblast) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองโอเรนบุร์ก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2481 ถึง 2500 ได้ใช้ชื่อ แคว้นชคาลอฟ (รัสเซีย: Чка́ловская о́бласть) เพื่อเป็นเกียรติแก่วาเลรี ชคาลอฟ มีประชากร 2,033,072 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553
ภูมิศาสตร์

แคว้นโอเรนบุร์กตั้งอยู่ในเขตสหพันธ์วอลกาของประเทศรัสเซีย มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ สาธารณรัฐบัชคอร์โตสถาน และ สาธารณรัฐตาตาร์สถาน
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดต่อกับ แคว้นเชเลียบินสค์
ทิศตะวันออก และ ทิศใต้ ติดต่อกับ ประเทศคาซัคสถาน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ แคว้นซามารา และ แคว้นซาราตอฟ
แจสเปอร์

หินโผล่แจสเปอร์บนเทือกเขาบูเชจีในประเทศโรมาเนีย
แจสเปอร์ เป็นแร่ผสมซึ่งประกอบด้วยควอตซ์เม็ดขนาดเล็ก และ/หรือ แคลเซโดนี และแร่ธาตุอื่น ๆ มันเป็นสารประกอบซิลิกาที่ไม่บริสุทธิ์และทึบแสง มักปรากฏเป็นสีแดง เหลือง น้ำตาล หรือเขียว สีที่พบได้ยากคือสีน้ำเงิน สีแดงที่พบเห็นได้ทั่วไปเกิดจากการผสมกันของสารประกอบเหล็ก(III) แจสเปอร์มักถูกตัดให้มีพื้นผิวเรียบ และถูกใช้ในการทำแร่รัตนชาติที่สวยงาม เนื่องจากมันสามารถเจียระไนได้ จึงถูกใช้ทำแจกัน ตราสัญลักษณ์ และผอบ ค่าน้ำหนักเฉพาะของแจสเปอร์ส่วนใหญ่อยู่ที่ 2.5 ถึง 2.9 แจสเปอร์สีเขียวแต้มจุดแดง หรือรู้จักกันในชื่อ เฮลิโอโทรป (heliotrope) เป็นหนึ่งในแร่ประจำเดือนมีนาคม แจสปิลไลต์ (Jaspillite) เป็นหินที่มีแร่เหล็กแบบชั้น ดังนั้นบ่อยครั้งจึงปรากฏเป็นแถบที่เด่นชัดในแจสเปอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

"Jasper" . Encyclopedia Americana. 1920.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี
ธงขาว

ธงขาวที่สร้างขึ้นอย่างง่าย ๆ
ธงขาว (อังกฤษ: white flag) เป็นคำที่มาจากภาษาต่างประเทศ โดยทั่วไปเป็นที่เข้าใจว่าการยกธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของการยอมแพ้ หรือการพักรบ หรือทั้งสองกรณี ในการสงคราม อย่างไรก็ดี ธงขาวยังมีความหมายอย่างอื่นอีกมากในประวัติศาสตร์และธรรมเนียมของแต่ละท้องถิ่น
สัญลักษณ์แห่งการยอมแพ้และการพักรบ

เป็นที่รับรู้กันในสากลประเทศว่าธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของการพักรบ การหยุดยิง และ/หรือการเจรจาในการณรงค์สงคราม  การยกธงขาวยังถือเป็นสัญลักษณ์การขอยอมแพ้ เนื่องจากกองทหารฝ่ายที่เสียเปรียบจะใช้ธงขาวเป็นสัญลักษณ์ในการขอเจรจากับฝ่ายตรงข้ามอยู่เสมอ  ความหมายของธงขาวคือ บุคคลผู้ที่ต้องการเจรจาด้วยนั้นล้วนปราศจากอาวุธ ไม่ว่าจะมาด้วยจุดประสงค์ใดในการเจรจาก็ตาม การกระทำอันตรายแก่ผู้ชูหรือแสดงธงขาวจึงถือเป็นสิ่งที่ห้ามปฏิบัติเป็นเด็ดขาด  ทั้งนี้ ยังได้มีการรับรองการใช้ธงขาวไว้ในอนุสัญญาเจนีวาด้วย
การแสดงธงขาวพร่ำเพรื่อถือเป็นการขัดต่อจารีตทั่วไปในการณรงค์สงคราม และยังถือเป็นอาชญากรรมสงครามเหตุเพราะสับปลับ (อังกฤษ: perfidy) อีกด้วย ทั้งนี้ มีกรณีสับปลับเช่นว่าอยู่มากมาย เป็นต้นว่า การแสดงธงขาวเพื่อหลอกลวงฝ่ายตรงข้ามแล้วจึงโจมตี
การประกอบธงขาวโดยง่ายที่สุด กระทำได้โดยการผูกผ้าสีขาวกับยอดเสาในลักษณะธงประกอบเสาธงทั่วไปนั่นเอง
การใช้ธงขาวเป็นเครื่องหมายแห่งการยอมแพ้ ปรากฏขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน (พ.ศ. 568 ถึง พ.ศ. 763)  ต่อมาใน พ.ศ. 652 กอร์เนลิอุส ตากิตุส (Cornelius Tacitus) นักประวัติศาสตร์ในสมัยจักรวรรดิโรมัน ได้เขียนบทความระบุว่าธงขาวเป็นสัญลักษณ์แห่งการยอมแพ้ โดยก่อนหน้านั้น ทหารโรมันจะแสดงการขอยอมแพ้ด้วยการชูโล่เหนือศีรษะ ธรรมเนียมการใช้ธงขาวเพื่อแสดงการยอมจำนนจึงแพร่หลายไปทั่วโลกนับตั้งแต่นั้นมา
สัญลักษณ์ของตระกูล ราชวงศ์ หรือประเทศ > ราชวงศ์อูมายยัด

ราชวงศ์อุมัยยะฮ์ (Umayyad dynasty) เป็นราชวงศ์ที่มีบทบาทในการปกครองโลกอิสลามในช่วง พ.ศ. 1204 – พ.ศ. 1293 ราชวงศ์นี้ได้ใช้ธงสีขาวเป็นเครื่องหมาย เพื่อระลึกถึงสงครามครั้งแรกของศาสดามุฮัมมัด ที่เมืองบาดร์ (Badr) และเพื่อแยกความแตกต่างจากฝ่ายราชวงศ์อับบาซียะฮ์ (Abbasids dynasty) ซึ่งใช้ธงสีดำเป็นสัญลักษณ์ ในปัจจุบันสีขาวได้นำมาใช้เป็นสีพันธมิตรอาหรับในโลกสมัยใหม่ก็ด้วยเหตุที่กล่าวมาข้างต้น
สัญลักษณ์ของตระกูล ราชวงศ์ หรือประเทศ > ตระกูลมินะโมะโตะ

ระหว่างสงครามเก็มเป (ญี่ปุ่น: 源平合戦; โรมะจิ: Genpei kassen, เก็มเป คัสเซ็ง; พ.ศ. 1723 ถึง พ.ศ. 1728) ของญี่ปุ่น ธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลมินะโมะโตะ (ญี่ปุ่น: 源; โรมะจิ: Minamoto) ที่ต่อสู้กับตระกูลไทระ (ญี่ปุ่น: 平; โรมะจิ: Taira) ซึ่งใช้ธงแดงเป็นสัญลักษณ์ ธงขาวนี้ได้ใช้สืบมาจนกระทั่งโชกุนตระกูลโทะกุงะวะ (ญี่ปุ่น: 徳川; โรมะจิ: Tokugawa) สิ้นอำนาจการปกครองประเทศใน พ.ศ. 2411 ในปีนั้น ญี่ปุ่นก็ได้รับเอาแบบแผนการใช้ธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของการยอมแพ้ตามอย่างสากลด้วย
สัญลักษณ์ของตระกูล ราชวงศ์ หรือประเทศ > ราชอาณาจักรฝรั่งเศส

ในสมัยที่ฝรั่งเศสยังปกครองด้วยระบอบกษัตริย์ (ภาษาฝรั่งเศสเรียกยุคนี้ว่า "อองเซียง เรฌีม" - "Ancien Régime") นับตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ฝรั่งเศสได้ใช้ธงสีขาวล้วนเป็นธงประจำราชวงศ์  ในบางครั้งอาจมีการเพิ่มลวดลายดอกลิลลี่ (เฟลอร์เดอลีส์ - fleur de lys) เพื่อเป็นเครื่องหมายการแสดงพระองค์ของพระมหากษัตริย์ หรือใช้เป็นธงเรือของภาคีอัศวินแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ (ฝรั่งเศส: Ordre des Chevaliers du Saint-Esprit)
สีขาวยังใช้เป็นสัญลักษณ์ในการบัญชาการทางทหารของกองทัพราชอาณาจักรฝรั่งเศส โดยมีการผูกผืนผ้ายาวสีขาวไว้กับธงประจำกองทหารฝ่ายตน เพื่อใช้แยกแยะกองทัพฝรั่งเศสออกจากฝ่ายศัตรู และป้องกันการโจมตีฝ่ายเดียวกัน  ในสงครามประกาศเอกราชสหรัฐอเมริกา กองทหารฝรั่งเศสที่เข้าร่วมรบก็ได้ใช้ธงสีขาวเป็นสัญลักษณ์ของกองทัพ  ธรรมเนียมเหล่านี้ล้มเลิกไปในปี พ.ศ. 2373 จากเหตุการณ์การปฏิวัติเดือนกรกฎาคม
กองทัพเรือแห่งราชอาณาจักรฝรั่งเศสใช้ธงสีขาวเป็นธงราชนาวี ส่วนเรือพาณิชย์และเรือเอกชนนั้นต้องใช้ธงอย่างอื่นที่สื่อความหมายถึงฝรั่งเศส และจะใช้ธงขาวซึ่งเป็นธงราชนาวีมิได้
ภายหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส ธงไตรรงค์ น้ำเงิน-ขาว-แดง ได้รับการยอมรับให้ใช้เป็นธงชาติฝรั่งเศสโดยรัฐบาลสาธารณรัฐ ธงสีขาวจึงเปลี่ยนฐานะไปเป็นสัญลักษณ์ของฝ่ายนิยมกษัตริย์ (royalist) ในฝรั่งเศสอย่างรวดเร็ว
เมื่อมีการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บงในปี พ.ศ. 2358 ธงสีขาวก็ได้กลับมาใช้เป็นธงชาติฝรั่งเศสอีกครั้ง จนถึง พ.ศ. 2373  ในขณะนั้นก็ถือว่าธงขาวเป็นสัญลักษณ์รำลึกถึงการปลงพระชนม์พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ด้วย
ปี พ.ศ. 2416 ความพยายามฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ในฝรั่งเศสล้มเหลวลง เพราะเจ้าชายอองรี เคานท์แห่งชองบอรด์ (Henri, comte de Chambord) ปฏิเสธการยอมรับธงไตรรงค์ น้ำเงิน-ขาว-แดง  พระองค์ได้เรียกร้องว่าถ้าจะให้พระองค์เถลิงราชย์เป็นกษัตริย์ฝรั่งเศสก็ต้องนำธงขาวกลับมาใช้เป็นธงชาติอีกครั้ง ซึ่งเป็นเงื่อนไขที่หลายฝ่ายที่เจรจาจัดตั้งรัฐบาลของฝรั่งเศสหลังสิ้นสุดสมัยจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ยอมรับไม่ได้
สัญลักษณ์ของตระกูล ราชวงศ์ หรือประเทศ > อัฟกานิสถานสมัยฏอลิบาน

เมื่อกลุ่มฏอลิบานอันเป็นองค์การอิสลามนิกายสุหนี่ได้เข้ายึดอำนาจการปกครองประเทศในกรุงคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน เมื่อ พ.ศ. 2539 และสถาปนาอัฟกานิสถานเป็นสาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถาน กลุ่มฏอลิบานได้ใช้ธงสีขาวอันเป็นธงประจำองค์กรของตนเป็นธงชาติอัฟกานิสถาน ซึ่งธงนี้ไม่มีลวดลายใด ๆ เป็นแต่ผืนผ้าสีขาวเท่านั้น  กลุ่มฏอลิบานแถลงว่าเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์แห่งศรัทธาและการปกครองของตน อย่างไรก็ดี ในปีถัดมา กลุ่มฏอลิบานได้ประกาศให้เพิ่มข้อความอักษรอาหรับที่เรียกว่าชะฮาดะฮ์ (อารบิก: ;الشهادة, aš-šahāda) เข้าไปบนธงขาวนั้นด้วย  ข้อความนี้ถอดความหมายเป็นภาษาไทยได้ว่า "ข้าพเจ้านับถือว่า ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือจากอัลลอหฺ และศาสดามุฮัมมัดคือ​ศาสนทูตแห่งอัลลอหฺ"
สัญลักษณ์แห่งการไว้ทุกข์

สำหรับในประเทศที่นับถือพุทธศาสนาและลัทธิขงจื๊อ สีขาวเป็นสัญลักษณ์แห่งความทุกข์ระทม หรือความโศกเศร้า  การใช้ธงขาวจึงถือเป็นสัญลักษณ์ในการไว้ทุกข์ ทั้งนี้ ในศาสนิกชนอื่น ๆ จะใช้สีดำเป็นสัญลักษณ์เช่นว่า
สัญลักษณ์ในการแข่งรถ

ในการแข่งรถยนต์ของสมาพันธ์ยานยนต์นานาชาติ (Fédération Internationale de l'Automobile หรือ FIA) ธงขาวใช้เป็นเครื่องหมายเตือนให้รถแข่งลดความเร็วลง ส่วนการแข่งรถรายการอื่น ธงขาวจะถูกแสดงที่จุดเริ่มต้นการแข่งขัน เพื่อบอกว่า ผู้นำการแข่งรถอันดับที่ 1 ได้พารถของเขามาถึงรอบสุดท้ายแล้ว
สัญลักษณ์ในนิยาย

ในวรรณกรรมเรื่องลอร์ดออฟเดอะริงส์ของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ธงขาวล้วนไม่มีลวดลายใด ๆ เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของเสนาบดีผู้พิทักษ์บัลลังก์กษัตริย์แห่งกอนดอร์ในมัชฌิมโลก
ธงขบวนการปฏิวัติอาหรับ สัดส่วน: 2:3 สีในธงมาจากสีของจักรวรรดิกาหลิบสำคัญในโลกอาหรับ ซึ่งสีขาวนั้นคือสีของจักรวรรดิกาหลิบอุมัยยะฮ์ (ธงนี้เป็นต้นแบบของธงกลุ่มสีพันธมิตรอาหรับ)
ธงขาวล้วนของราชอาณาจักรฝรั่งเศส ใช้เป็นธงชาติและธงราชนาวีจนถึงยุคการปฏิวัติฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2332
ธงขาวลายเฟลอร์เดอลีส์ของราชอาณาจักรฝรั่งเศส ใช้เป็นธงราชการจนถึงยุคการปฏิวัติฝรั่งเศส
ธงขาวมีอักษรชะฮาดะฮ์ สัญลักษณ์ของกลุ่มฏอลิบาน ใช้เป็นธงชาติอัฟกานิสถานในช่วง พ.ศ. 2540 - พ.ศ. 2544
สถานีกรมทหารราบที่ 11

สถานีกรมทหารราบที่ 11 (อังกฤษ: 11th Infantry Regiment station; รหัส: N16) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับในเส้นทางสายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนพหลโยธินในพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2563
ที่ตั้ง

ถนนพหลโยธิน บริเวณด้านหน้ากรมทหารราบที่ 11 มหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ ในพื้นที่แขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร
แผนผังของสถานี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 1 | สายสุขุมวิท มุ่งหน้า เคหะฯ (บางบัว) |
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 2 | สายสุขุมวิท มุ่งหน้า คูคต (วัดพระศรีมหาธาตุ) |
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U2 ชั้นขายบัตรโดยสาร  | ชั้นขายบัตรโดยสาร | ทางออก , ศูนย์บริการผู้โดยสาร, ห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสาร, ร้านค้า |
| G ระดับถนน  | - | ป้ายรถประจำทาง, ถนนพหลโยธิน, ซอยพหลโยธิน 53, กรมทหารราบที่ 11 มหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ |
รายละเอียดของสถานี > รูปแบบของสถานี

เป็นแบบชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน กว้าง 22.15 เมตร (ระยะรวมหลังคา 27.8 เมตร) ระดับชานชาลาสูงจากพื้นดิน 18 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง โดยใช้กระจกเชื่อมปิดหลังคาทั้งหมด โดยสถานีแห่งนี้เป็นสถานีต้นแบบในการก่อสร้างสถานีต่าง ๆ ของส่วนต่อขยายสายสีเขียว ช่วงหมอชิต–สะพานใหม่–คูคต
ในส่วนของทางวิ่งและชานชาลาฝั่งตะวันออก (ปลายทางสถานีเคหะ) ได้มีการติดตั้งแผงกั้นระดับสายตา เนื่องจากทิวทัศน์ฝั่งนั้นเป็นพื้นที่ของกรมทหารราบที่ 11 มหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์
ทางวิ่งจากสถานีบางบัว
รถไฟฟ้าจากสถานีบางบัว
ชานชาลาสถานีฝั่งไปสถานีวัดพระศรีมหาธาตุ
ชานชาลาสถานีฯ ฝั่งไปเคหะฯ สังเกตว่ามีแผงบังสายตาตลอดแนว
แผงบังสายตาบนทางรถไฟฟ้าช่วงสถานีบางบัวถึงสถานีกรมทหารราบที่ 11 มองจากในรถไฟฟ้า
ชั้นจำหน่ายตั๋วโดยสาร
ทางขั้นไปชานชาลาฝั่งไปเคหะฯ
รายละเอียดของสถานี > สัญลักษณ์ของสถานี

ใช้สีเขียวเข้มตกแต่งรั้วและเสาบริเวณชานชาลา ป้ายทางเข้าและทางขึ้นสถานี เพื่อบ่งบอกว่าเป็นสถานีฝั่งพหลโยธินเหนือ
ทางเข้า-ออก

ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ และทางเดินใต้รางรถไฟฟ้าเชื่อมสะพานลอยเดิม ได้แก่
1 สถานีบริการน้ำมัน ปตท.
2 กรมทหารราบที่ 11 รักษาพระองค์ (บันไดเลื่อน)
3 เขตการเดินรถที่ 1 องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (บันไดเลื่อนและทางเดินลอยฟ้า)
4 กองการบิน ศูนย์การเคลื่อนย้ายกองทัพบก
ทางเดินยกระดับ กรมทหารราบที่ 11 รักษาพระองค์, เขตการเดินรถที่ 1 องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ, ธนาคารอาคารสงเคราะห์ สาขาบางเขน
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 1 บริเวณสถานีบริการน้ำมัน ปตท. และทางออก 4 ใกล้ประตูกองการบิน ศูนย์การเคลื่อนย้ายกองทัพบก
ทางออกด้านกรมทหารฯ
สะพานลอยไปซอย 53
สะพานลอยไปซอย 53 มองจากริมรั้วกรมทหารฯ
ทางเข้าฯ บริเวณซอย 53
ทางออก 3 - 4
สะพานลอยไปอู่รถเมล์บางเขน
ทางเข้าฯ บริเวณอู่รถเมล์บางเขน
เวลาให้บริการ

| ปลายทาง> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 | ปลายทาง> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 | ขบวนแรก> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 | ขบวนสุดท้าย> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 |
| --- | --- | --- | --- |
| E23 | เคหะฯ | 05.30 | 23.30 |

| E15 | สำโรง | – | 23.45 |

| N9 | ห้าแยกลาดพร้าว | – | 00.15 |
ชานชาลาที่ 2
| N24 | คูคต | 05.26 | 00.31 |
การเชื่อมต่อรถโดยสารประจำทาง > อู่บางเขน (เขตการเดินรถที่ 1) > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
สถานีกรมทหารราบที่ 11 สามารถเชื่อมต่อกับรถโดยสารประจำทางได้สะดวก เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กับเขตการเดินรถที่ 1 (อู่รถเมล์บางเขน) รถขสมก. สาย 95 107 129 543(ท่าน้ำนนท์) 543 รถเอกชน สาย 126
การเชื่อมต่อรถโดยสารประจำทาง > ถนนพหลโยธิน > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
การเชื่อมต่อรถโดยสารประจำทาง > ถนนพหลโยธิน > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 34 (1-3)  | รังสิต | บางเขน | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 39 (1-5)  | รังสิต | อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
|  126  | ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 | คลองตัน | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส |  |
| 524 (1-23)   | หลักสี่ | สถานีขนส่งผู้โดยสารสายใต้ใหม่ (ตลิ่งชัน) | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส |  |
| 1-32E  | บางเขน | ตลาดพลู | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |

ถนนพหลโยธิน รถขสมก. สาย 26 34 39 59 107 114 129 185 503 522 543(ท่าน้ำนนท์) รถเอกชน สาย 39 51 126 524 มินิบัส สาย 34 39
สถานที่สำคัญใกล้เคียง

กรมทหารราบที่ 11 มหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์
กรมทางหลวงชนบท
กองการภาพ กรมการทหารสื่อสาร
วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจ
โรงเรียนอมาตยกุล
องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ เขตการเดินรถที่ 1 (อู่รถเมล์บางเขน)
หมู่บ้านถาวรวิลล่า
กองพันทหารราบที่ 2
กองอากาศยาน
จุดกลับรถหน้าอู่รถเมล์บางเขน
อู่รถเมล์บางเขน
แคว้นมากาดัน

| แคว้นมากาดัน |
| --- | --- |
แคว้น
Магаданская область
ทิวทัศน์ของทะเลสาบแจ็กลอนดอนที่ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกของแคว้น
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 62°54′N 153°42′E﻿ / ﻿62.900°N 153.700°E﻿ / 62.900; 153.700
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: ตะวันออกไกล
เขตเศรษฐกิจ: ตะวันออกไกล
สถาปนา: 3 ธันวาคม ค.ศ. 1953
ศูนย์กลางการบริหาร: มากาดัน
การปกครอง
 • องค์กร: สภาดูมาแคว้น
 • ผู้ว่าการ: เซอร์เกย์ โนซอฟ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 462,464 ตร.กม. (178,558 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 11
ประชากร
 • ประมาณ (2018): 144,091 คน
เขตเวลา: UTC+11 ()
รหัส ISO 3166: RU-MAG
ทะเบียนรถ: 49
รหัส OKTMO: 44000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย
เว็บไซต์: http://www.magadan.ru/
แคว้นมากาดัน (รัสเซีย: Магаданская область, อักษรโรมัน: Magadanskaya oblast, สัทอักษรสากล: [məgɐˈdanskəjə ˈobləsʲtʲ]) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ตั้งอยู่ในภูมิภาครัสเซียตะวันออกไกลของประเทศ และเป็นส่วนหนึ่งของการบริหารเขตสหพันธ์ตะวันออกไกล แคว้นมากาดันมีประชากร 156,996 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 ทำให้เป็นแคว้นที่มีประชากรน้อยที่สุดและหน่วยองค์ประกอบที่มีประชากรน้อยที่สุดเป็นอันดับสามในรัสเซีย
มากาดันเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและเมืองหลวงของแคว้นมากาดัน ชาวแคว้นส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเมืองแนวชายฝั่งมีสภาพอากาศที่รุนแรงน้อยกว่าพื้นที่ภายใน แม้ว่าทั้งคู่จะมีอากาศที่หนาวมากสำหรับละติจูดนี้
มีพรมแดนติดกับเขตปกครองตนเองชูคอตคาทางทิศเหนือ ดินแดนคัมชัตคาทางตะวันออก ดินแดนฮาบารอฟสค์ทางทิศใต้และสาธารณรัฐซาคาทางทิศตะวันตก เศรษฐกิจมีพื้นฐานมาจากการขุดเหมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทอง, เงิน และโลหะนอกกลุ่มเหล็ก
ประวัติ

แคว้นมากาดันถูกจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 1953 ในดินแดนที่ผู้คนนิยมเรียกว่าคาลึยมา (Kolyma) อันเนื่องมาจากการมีอยู่ของทรัพยากรดิบเป็นจำนวนมาก อาธิ แร่ทอง เงิน สังกะสี และทังสเตน เลยเป็นเหตุให้มีการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานในบริเวณนั้นเกิดขึ้น เช่นถนนหนทาง ที่อยู่อาศัย ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930 ถึง 1940 ที่ซึ่งสร้างโดยองค์กร Dalstroy ก็ดี แรงงานบังคับก็ดี หลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของสตาลิน องค์กร Dalstroy ก็ได้มีส่วนรับผิดชอบกับการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานหรือก่อสร้างในมากาดันเป็นเสียส่วนใหญ่
หลังจากนั้นเป็นต้นมา การใช้แรงงานที่มีการจ่ายค่าแรงได้มาแทนที่แรงงานบังคับอย่างช้า ๆ อันเนื่องมาจากการขยายตัวทางเศรษฐกิจในมากาดานอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะการขุดทอง เป็นต้น
ชนพื้นเมืองที่อาศัยยอยู่บริเวณนั้นที่ซึ่งเดิมทีเคยทำมาหากินจากการประมงในทะเลทะเลโอค็อตสค์หรือการต้อนกวางเรนเดียร์ในหุบเขาริมแม่น้ำคาลึยมา ได้รับความทุกข์ยากจากการอุตสาหกรรมวิวัฒน์ในบริเวณนั้น แต่อย่างไรก็ดี ชนพื้นเมืองเหล่านั้นก็ได้รับความช่วยเหลือจากองค์กรใหญ่ ๆ ณ บริเวณนั้นจนกระทั่งปี 1987 ตอนที่นโยบายเปเรสตรอยคาของรัฐบาลได้ออกมา เลยเป็นเหตุทำให้อาคารต่าง ๆ หรือโรงงานต่าง ๆ เริ่มปิดตัวลงจนทำให้ผู้คนส่วนมากที่มีแหล่งรายได้จากการทำโรงงาน ณ ที่นั้นตกงาน
เขตปกครองตนเองชูคอตคาเคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมากาดันแต่ถูกแยกออกจากกันในปี 1991
เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 1997 แคว้นมากาดัน รวมทั้งแคว้นเบรียนสค์ แคว้นเชเลียบินสค์ แคว้นซาราตอฟ และแคว้นโวลอกดา ได้ลงนามในข้อตกลงการกระจายอำนาจกับสหพันธรัฐรัสเซีย แต่ทว่าข้อตกลงนี้ได้ถูกยกเลิกในวันที่ 30 มกราคม 2002
ลักษณะทางภูมิศาสตร์

แคว้นมากาดันปกคลุมไปด้วยทะเลทรายภูเขา, ทันดรา และป่าไทกา ทางตอนใต้ของแคว้นมีไม้เบิร์ช วิลโลว์ สน และต้นแอลเดอร์เจริญเติบโตอยู่อย่างน้อย
ลักษณะทางภูมิศาสตร์ > สัตว์ป่า

สัตว์ที่อาศัยอยู่ทางตอนใต้ของแคว้นมากาดันส่วนใหญ่มักจะมีแกะหิมะ กวางเรนเดียร์ กวางมูส และหมีสีน้ำตาล รวมทั้งมีนกกับเป็ดหลายสายพันธุ์อาศัยอยู่ในบริเวณแคว้นมากาดันด้วย น่านน้ำชายหาดของทะเลโอค็อตสค์อุดมไปด้วยปลาหลายชนิด บางครั้งสัตว์น้ำที่มีขนาดใหญ่บางตัว อาธิ วาฬหัวคันศร มีโอกาสที่จะปรากฎในบริเวณนั้นได้ รวมถึง ณ บริเวณนั้นเป็นแห่งประมงชั้นดีสำหรับปลาพอลล็อค เฮร์ริง ค็อด ปลาลิ้นหมาตาข้างขวา และแซลมอน รวมทั้งปูและหอยอีกด้วย
ทางผ่าน Burkhalinsky เห็นจากฝั่งของเมืองซูซูมัน (Susuman)
จ้าวพายุ

| จ้าวพายุ |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
เขียนโดย: บทประพันธ์ : อาริตา บทโทรทัศน์ : มินตรา ชวนนท์ สารพัฒน์ อภิศรา วงศร วรรณถวิล สุขน้อย รฐาพัชร์ ตุลยพิทักษ์
กำกับโดย: บรรเจิด พุทธโศภิษฐ์
แสดงนำ: ภูธเนศ หงษ์มานพ โสภิตนภา ชุ่มภาณี นิธิดล ป้อมสุวรรณ ภัณฑิลา วิน ปานสิริธนาโชติ เจษฏ์พิพัฒ ติละพรพัฒน์ คีรติ มหาพฤกษ์พงศ์ หทัยภัทร สมรรถวิทยาเวช ภัทรพล กันตพจน์
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: อยู่เพื่อรัก - กัน นภัทร
จำนวนตอน: 16 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: ประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่ง/ตอน ประมาณ 1 ชั่วโมงสิบห้านาที/ตอน  (ตั้งแต่ 6 มกราคม 2557)
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5
ออกอากาศ: 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 – 13 มกราคม พ.ศ. 2557
จ้าวพายุ เป็นละครโทรทัศน์ แนวดราม่า ผลิตโดยบริษัท เอ็กแซ็กท์ และ ซีเนริโอ ควบคุมการผลิตโดย โสภิตนภา ชุ่มภาณี บทประพันธ์โดย อาริตา และบทโทรทัศน์โดย มินตรา, ชวนนท์ สารพัฒน์, อภิศรา วงศร, วรรณถวิล สุขน้อย, รฐาพัชร์ ตุลยพิทักษ์ กำกับการแสดงโดย บรรเจิด พุทธโศภิษฐ์ และนำแสดงโดย ภูธเนศ หงษ์มานพ, โสภิตนภา ชุ่มภาณี, นิธิดล ป้อมสุวรรณ, ภัณฑิลา วิน ปานสิริธนาโชติ, เจษฏ์พิพัฒ ติละพรพัฒน์, คีรติ มหาพฤกษ์พงศ์
ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20:10–21:40 น. เริ่มตอนแรกวันที่12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 - 24 ธันวาคม พ.ศ. 2556 และได้ปรับเวลาออกอากาศมาเป็น 20:25-21:40 น. ในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2557 - 13 มกราคม พ.ศ. 2557 เนื่องจากมีการปรับผังการออกอากาศของช่อง 5 ใหม่ (งดออกอากาศละครเฉพาะคืนวันจันทร์ที่ 30 - อังคารที่ 31 ธันวาคม 2556 เนื่องจากทางเอ็กแซ็กท์และซีเนริโอนำเสนอรายการพิเศษ Together Party Starry Night ในเวลา 20:10–21:40 น.)