stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กลุ่มอาการคาร์ทาเกเนอร์
ดูเพิ่ม

GeneReview/NCBI/NIH/UW entry on Primary Ciliary Dyskinesia
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: J98.0* ICD-9-CM: 759.3* OMIM: 244400 242650 MeSH: D002925 DiseasesDB: 7112
ทรัพยากรภายนอก: eMedicine: med/1220 ped/1166
บทความนี้อาจประกอบด้วยข้อมูลบางส่วนจากแหล่งข้อมูลสาธารณสมบัติ "National Heart, Lung, and Blood Institute Rare Diseases Report FY 2001" ซึ่งเข้าถึงได้จาก https://web.archive.org/web/20041017103349/http://nhlbi.nih.gov/resources/docs/raredisrpt01.htm
พ.ศ. 1200

| --- | --- |
ศตวรรษ::  6  7  8
ปี::  1197  1198  1199  1200  1201  1202  1203
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1200
ปฏิทินกริกอเรียน: 657 DCLVII
Ab urbe condita: 1410
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 106 ԹՎ ՃԶ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5407
ปฏิทินบาไฮ: −1187 – −1186
ปฏิทินเบงกอล: 64
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1607
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 1201
ปฏิทินพม่า: 19
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6165–6166
ปฏิทินจีน: 丙辰年 (มะโรงธาตุไฟ) 3353 หรือ 3293     — ถึง — 丁巳年 (มะเส็งธาตุไฟ) 3354 หรือ 3294
ปฏิทินคอปติก: 373–374
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1823
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 649–650
ปฏิทินฮีบรู: 4417–4418
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 713–714
 - ศกสมวัต: 579–580
 - กลียุค: 3758–3759
ปฏิทินโฮโลซีน: 10657
ปฏิทินอิกโบ: −343 – −342
ปฏิทินอิหร่าน: 35–36
ปฏิทินอิสลาม: 36–37
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 657 DCLVII
ปฏิทินเกาหลี: 2990
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1255 ก่อน ROC 民前1255年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1200 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 657 - มีนาคม ค.ศ. 658
มหาศักราช 579
ผู้นำ

พระเจ้าชัยวรมันที่ 1:พระมหากษัตริย์แห่งขแมร์(พ.ศ.1200-พ.ศ. 1233)
เหตุการณ์

พระเจ้าชัยวรมันที่ 1 เสด็จปราบดาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกของขแมร์
ลี ชาร์ป

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  ลี สจ๊วต ชาร์ป
วันเกิด:   (1971-05-27) 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1971 (53 ปี)
ส่วนสูง:  1.83 m (6 ft 0 in)
ตำแหน่ง:  ปีกซ้าย
สโมสรเยาวชน
0000–1987:  ทอร์คีย์ยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1987–1988 |  ทอร์คีย์ยูไนเต็ด |  14 |  (3) |
| 1988–1996 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  193 |  (21) |
| 1996–1999 |  ลีดส์ยูไนเต็ด |  30 |  (5) |
| 1998–1999 |  → ซามพ์โดเรีย (ยืมตัว) |  3 |  (0) |
| 1999 |  → แบรดฟอร์ดซิตี (ยืมตัว) |  9 |  (2) |
| 1999–2002 |  แบรดฟอร์ดซิตี |  47 |  (2) |
| 2001 |  → พอร์ตสมัท (ยืมตัว) |  17 |  (0) |
| 2002 |  Exeter City |  4 |  (1) |
| 2003 |  Grindavík |  7 |  (0) |
| 2004 |  Garforth Town |  21 |  (6) |
| รวม |   |  345 |  (40) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ลี สจ๊วต ชาร์ป (อังกฤษ: Lee Stuart Sharpe; เกิด 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1971) เป็นนักกอล์ฟอาชีพ อดีตนักฟุตบอลอาชีพ ผู้เชี่ยวชาญด้านฟุตบอลทางโทรทัศน์ และผู้เข้าร่วมรายการเรียลลิตี้ทีวีชาวอังกฤษ
ในฐานะนักฟุตบอล เขาเล่นในตำแหน่งปีกซ้ายเป็นหลักตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 ถึง ค.ศ. 2004 โดยเฉพาะเมื่อเล่นในพรีเมียร์ลีกให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, ลีดส์ยูไนเต็ดและแบรดฟอร์ดซิตี และในเซเรียอากับซามพ์โดเรีย นอกจากนี้เขายังเคยเล่นในฟุตบอลลีกกับทอร์คีย์ยูไนเต็ด, พอร์ตสมัท และเอ็กเซเตอร์ซิตี ก่อนจะปิดฉากเส้นทางอาชีพในไอซ์แลนด์กับกรินดาวิค และในฟุตบอลนอกลีกกับการ์ฟอร์ธ ทาวน์ ชาร์ปเล่นให้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 จนถึงปี ค.ศ. 1996 โดยเขาคว้าแชมป์ลีก 3 สมัย เอฟเอคัพ และลีกคัพ เขาติดทีมชาติอังกฤษทั้งหมด 8 นัดและติดทีมชาติอังกฤษชุดบี 1 นัด
เขาแขวนสตั๊ดในปี ค.ศ. 2004 แต่ได้รับชื่อเสียงขึ้นมาใหม่หลังจากปรากฏตัวในรายการเรียลลิตีทีวีหลายครั้งในฐานะผู้เข้าร่วมรายการ เขายังทำงานเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านฟุตบอลทางโทรทัศน์อีกด้วย
ในปี ค.ศ. 2021 ชาร์ปเริ่มแข่งขันกอล์ฟอาชีพ
ระดับสโมสร > ทอร์คีย์ยูไนเต็ด

ชาร์ปเกิดในเฮลโซเวน วุร์สเตอร์เชอร์ เป็นแฟนคลับของแอสตันวิลลา แต่เริ่มอาชีพค้าแข้งกับทอร์คีย์ยูไนเต็ดตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 17 ปี เขาลงเล่น 14 นัดในฤดูกาล 1987–88 พวกเขาจบฤดูกาลอย่างปลอดภัยในฟุตบอลลีก  ดิวิชั่น 4 (ปัจจุบันคืออีเอฟแอลลีกทู) ในไม่ช้าเขาก็อยู่ในการจับตามองของสโมสรในดิวิชั่น 1 และดิวิชั่น 2 และถูกขายให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1988 ในราคาเพียง 200,000 ปอนด์ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดในเวลานั้น
ระดับสโมสร > แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

ชาร์ปประเดิมสนามให้กับกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 เมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1988 โดยชนะเวสต์แฮมยูไนเต็ด 2–0 เมื่ออายุได้ 17 ปี โอกาสในทีมชุดใหญ่ของเขาเพิ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายนด้วยการออกจากสโมสรของปีกซ้ายตัวจริงคือเจสเปอร์ โอลเซน และราล์ฟ มิลน์ ปีกซ้ายดาวรุ่งคนใหม่ทำผลงานได้ไม่สม่ำเสมอ ชาร์ปจบฤดูกาล 1988–89 ด้วยการลงเล่นในลีก 22 นัดและยิงประตูไม่ได้ และยูไนเต็ดมีฟอร์มที่น่าผิดหวังด้วยการจบอันดับที่ 11 ในลีกหลังจากจบด้วยการเป็นรองแชมป์ในฤดูกาลที่แล้ว เขาลงเล่น 30 นัดในทุกรายการในฤดูกาลนั้น และอยู่ในรายชื่อผู้เข้าชิงรางวัลนักฟุตบอลดาวรุ่งแห่งปีของพีเอฟเอ ซึ่งพอล เมอร์สัน ปีกของอาร์เซนอลคว้าไปครอง
ในฤดูกาลถัดมา ชาร์ปทำประตูแรกในสีเสื้อยูไนเต็ด โดยทำประตูในนัดที่เปิดบ้านชนะมิลล์วอลล์ 5–1 เมื่อวันเสาร์ที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1989 เขาลงเล่น 18 นัดในลีกฤดูกาลนั้น (และ 20 นัดในทุกรายการ) แต่ล้มเหลวในการติดทีมสำหรับเอฟเอคัพรอบชิงชนะเลิศกับคริสตัลพาเลซซึ่งยูไนเต็ดชนะ 1–0 จากประตูชัยของลี มาร์ตินในการแข่งขันนัดรีเพลย์หลังจากเสมอ 3–3 ในนัดแรก ซึ่งอเล็กซ์ เฟอร์กูสันได้เลือกแดนนี วอลเลซปีกซ้ายคนใหม่จากเซาแทมป์ตัน เป็นปีกซ้ายตัวจริงสำหรับฤดูกาล 1989–90
เขามีส่วนสำคัญในความสำเร็จของยูไนเต็ดในยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพในปี 1990–91 โดยยิงด้วยเท้าซ้ายเข้ามุมบนของประตูในเกมเหย้าในรอบรองชนะเลิศกับลีเกีย วอร์ซอว์ จากโปแลนด์ (1–1) เขายังมีชื่อเสียงจากการทำแฮตทริกใส่อาร์เซนอลที่ไฮบิวรีในลีกคัพรอบ 4 เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990 ซึ่งยูไนเต็ดชนะ 6–2 ตอนนี้เขาเป็นผู้เล่นตัวจริงในตำแหน่งปีกซ้ายของยูไนเต็ดนำหน้าแดนนี่ วอลเลซ แม้ว่าจะมีคู่แข่งคนใหม่ในตำแหน่งปีกซ้ายคือไรอัน กิ๊กส์ เด็กหนุ่มชาวเวลส์วัย 17 ปีที่ได้รับการเลื่อนชั้นขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่จากอะคาเดมี่ของสโมสร
ชาร์ปได้รับการเรียกตัวติดทีมชาติอังกฤษก่อนวันเกิดครบรอบ 20 ปีของเขา แม้ว่าเขาจะไม่สามารถแทนที่จอห์น บาร์นส์ ปีกซ้ายความเร็วสูงจากลิเวอร์พูลในตำแหน่งปีกซ้ายตัวจริงได้ เขาหายหน้าหายตาไปนานจากอาการบาดเจ็บและอาการป่วย (เขาป่วยด้วยโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1992) และเมื่อความฟิตกลับมาเป็นปกติ ไรอัน กิ๊กส์ก็อยู่ในฟอร์มที่ยอดเยี่ยมกลายเป็นปีกซ้ายตัวหลัก ทำให้ชาร์ปต้องไปเล่นเป็นแบ็คซ้าย (เดนิส เออร์วินเป็นแบ็คซ้ายตัวหลัก) หรือปีกขวา โดยต้องแย่งตำแหน่งกับอังเดร แคนเชลสกี ซึ่งเข้ามาสู่สโมสรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1991
โอกาสในการติดทีมชุดใหญ่ของเขาถูกจำกัดด้วยอาการบาดเจ็บและฟอร์มของกิ๊กส์ในฤดูกาล 1991–92 แต่เขาได้ลงเล่นเป็นตัวสำรองในชัยชนะเหนือนอตทิงแฮมฟอเรสต์ในลีกคัพรอบชิงชนะเลิศ
เขาลงเล่นมากพอที่จะได้รับเหรียญแชมป์พรีเมียร์ลีกสำหรับฤดูกาล 1992–93 และเพิ่มอีกเหรียญในฤดูกาล 1993–94 โดยลงเล่น 30 นัด (สำรอง 4 นัด) และยิงได้ 9 ประตูในลีก (11 ประตูในทุกรายการ) เขายิงสองประตูให้ยูไนเต็ดในลีกนัดที่ 4 ของฤดูกาลเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1993 เมื่อพวกเขาเอาชนะแอสตันวิลลา 2–1 ที่วิลลาพาร์ก ตามด้วยประตูแรกในเกมชนะเซาแทมป์ตัน 3–1 ที่เดอะเดลในเกมถัดมา เขาทำอีกสองประตูในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1994 ในเกมลีกที่เสมอกับอาร์เซนอล 2–2 และลงมาเป็นตัวสำรองในเอฟเอคัพรอบชิงชนะเลิศกับเชลซี ยูไนเต็ดคว้าดับเบิ้ลแชมป์ทั้งแชมป์พรีเมียร์ลีกและเอฟเอคัพในฤดูกาลนั้น
ชาร์ปเป็นที่จดจำสำหรับประตูที่น่าจดจำของเขากับบาร์เซโลนา ซึ่งในเกมที่เสมอกัน 2-2 ในรอบแบ่งกลุ่มของยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 1994–1995 เมื่อเขายิงประตูจากการครอสบอลของรอย คีนเข้ามุมตาข่ายอย่างงดงาม เขายังได้แอสซิสต์ในเกมนี้ โดยครอสบอลให้มาร์ก ฮิวส์ โหม่งทำประตูแรกของการแข่งขัน
พัก จี-อา

| พัก จี-อา |
| --- | --- |
เกิด: 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1972(1972-02-25) โซล ประเทศเกาหลีใต้
เสียชีวิต: 30 กันยายน ค.ศ. 2024(2024-09-30) (52 ปี) โซล ประเทศเกาหลีใต้
สัญชาติ: เกาหลีใต้
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1998–2024
สังกัด: Jflex
พัก จี-อา (เกาหลี: 박지아; 25 กุมภาพันธ์ 1972 – 30 กันยายน 2024) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เป็นนักแสดงประจำในภาพยนตร์ของ คิม กี-ด็อก โดยปรากฏตัวในผลงานของเขา 5 เรื่องตั้งแต่ปี 2002 ถึงปี 2008 Variety บรรยายผลงานการแสดงของเธอในภาพยนตร์ Breath ว่า "ยอดเยี่ยมมาก" และ Twitch Film อธิบายว่า "น่าดูมาก"
ปฐมวัยและชีวิตส่วนตัว

จี-อา หย่าร้างกับสามีตั้งแต่ลูกสาวของเธอยังเป็นเด็กหญิง และเธอเลี้ยงดูมาโดยตลอด พวกเขาย้ายจากบ้านเกิดของเธอในแทกู ไปยังเขตคังนัมในโซล และได้เข้าฝึกสเกตลีลาในสมัยเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษา แต่ลาออกเมื่อเธออยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 8
เสียชีวิต

วันที่ 30 กันยายน 2024 เวลา 02:50 น. จี-อา เสียชีวิตด้วยวัย 52 ปี จากการประสบภาวะสมองขาดเลือด พิธีศพของเธอจัดขึ้นที่ห้องจัดงานศพ 2 ศูนย์การแพทย์อาซาน มีกำหนดฝังศพในวันที่ 2 ตุลาคม
แหล่งข้อมูลอื่น

พัก จี-อา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พัก จี-อา ที่โคเรียนมูวีเดตาเบส
พัก จี-อา ที่ฮันซีเนมา
ราชกุมารี

| พระราชกุมารี |
| --- | --- |

ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน เจ้าหญิงแอนน์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1987
การเรียกขาน: Her Royal Highness Ma'am
จวน: พระราชวังเซนต์เจมส์
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
วาระ: ตลอดพระชนม์
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารีและเจ้าหญิงแห่งออเรนจ์
ราชกุมารี (อังกฤษ: The Princess Royal) เป็นพระอิสริยยศตามราชประเพณี (แต่ไม่เป็นแบบอัตโนมัติ) ซึ่งพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรพระราชทานแก่พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ที่สุด โดยเจ้าหญิงพระองค์นั้นจะดำรงพระอิสริยยศนี้อยู่ตลอดพระชนม์ชีพ ดังนั้นจึงไม่สามารถที่จะสถาปนาเจ้าหญิงพระองค์อื่นให้เป็นราชกุมารีอีกพระองค์ได้ (เช่น สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ไม่เคยทรงดำรงพระอิสริยยศราชกุมารีเลย เนื่องจากตั้งแต่พระราชสมภพจนขึ้นครองราชสมบัติ เจ้าหญิงแมรี พระปิตุจฉา ทรงดำรงพระอิสริยยศนี้อยู่ก่อนแล้ว) จวบจนถึงปัจจุบันนี้ได้มีราชกุมารีมาแล้วทั้งสิ้น 7 พระองค์ โดยพระองค์ล่าสุดคือ เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี
พระอิสริยยศนี้เกิดขึ้นเมื่อสมเด็จพระราชินีอ็องเรียต มารี (พ.ศ. 2252 - 2312) พระราชธิดาในพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส และพระอัครมเหสีในพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ มีพระประสงค์จะเลียนแบบการสถาปนาพระอิสริยยศ "Madame Royale" ให้กับพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ของกษัตริย์ฝรั่งเศส พระอิสริยยศนี้จะต้องได้รับพระบรมราชานุญาต (Royal Warrant) ไม่ใช่สถาปนาจากพระราชสัญญาบัตร (Letters Patent) และไม่ได้พระราชทานแก่พระราชธิดาพระองค์ใหญ่โดยอัติโนมัติ หากแต่จะเป็นการแต่งตั้งจากพระบรมราชวินิจฉัยของพระมหากษัตริย์
เจ้าหญิงแมรี (หรือสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2) (พ.ศ. 2208 - 2237) พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าเจมส์ที่ 2 และพระอัครมเหสีในพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ (พ.ศ. 2193 - 2245) และเจ้าหญิงโซฟี โดโรเทอา พระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวในพระเจ้าจอร์จที่ 1 และต่อมาเป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย ทั้งสองทรงเหมาะสมกับพระอิสริยยศนี้ หากแต่ไม่ทรงได้รับพระราชทาน
รายพระนามราชกุมารี

เจ้าหญิงที่ทรงเคยดำรงพระอิสริยยศเป็น "ราชกุมารี" อย่างเป็นทางการมีจำนวน 7 พระองค์ ดังนี้
เป็นที่ถกเถียง
| ลำดับ | พระรูป | พระนาม ชาตะ | ดำรงตำแหน่ง จาก (ปี) ถึง (ปี) | พระราชธิดาใน | ปีที่เสกสมรส | พระสวามี ชาตะ | หมายเหตุ | ตราอาร์ม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารี 1631–1660 | 1642–1660 | พระเจ้าชาลส์ที่ 1 1600–1649 | 1641 | เจ้าชายวิลเลียมที่ 2 แห่งออเรนจ์ 1626–1650 |  |  |

| — |  | เจ้าหญิงลุยซา มาเรีย สจวร์ต 1692–1712 | 1692–1712 | พระเจ้าเจมส์ที่ 2 1633–1701 | — | — |  |  |
| 2 |  | เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี 1709–1759 | 1727–1759 | พระเจ้าจอร์จที่ 2 1683–1760 | 1734 | เจ้าชายวิลเลียมที่ 4 แห่งออเรนจ์ 1711–1751 |  |  |
| 3 |  | เจ้าหญิงชาร์ลอตต์ พระราชกุมารี 1766–1828 | 1789–1828 | พระเจ้าจอร์จที่ 3 1738–1820 | 1797 | พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค 1754–1816 |  |  |
| 4 |  | เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี 1840–1901 | 1841–1901 | สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย 1819–1901 | 1858 | จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี 1831–1888 | ทายาทโดยสันนิษฐาน 1840–1841 |  |
| 5 |  | เจ้าหญิงลูอีส พระราชกุมารี 1867–1931 | 1905–1931 | สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 1841–1910 | 1889 | อเล็กซานเดอร์ ดัฟฟ์ ดยุกที่ 1 แห่งไฟฟ์ 1849–1912 |  |  |
| 6 |  | เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารี 1897–1965 | 1932–1965 | สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 1865–1936 | 1922 | เฮนรี ลาสเซลเลส เอิร์ลที่ 6 แห่งแฮร์วูด 1882–1947 |  |  |
| 7 |  | เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี 1950– | 1987–ปัจจุบัน | สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 1926–2022 | 1973–1992 | ร้อยเอกมาร์ก ฟิลลิปส์ 1948- |  |  |
| 7 |  | เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี 1950– | 1987–ปัจจุบัน | สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 1926–2022 | 1992 | เซอร์ทิโมธี ลอเรนซ์ 1955– |  |  |
ราชกุมารีในประเทศไทย

พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ ได้ทรงพระนิพนธ์แปลพระอิสริยยศ Princess Royal ไว้ในหนังสือเกิดวังปารุสก์ และพระนิพนธ์อีกหลายเล่มว่า เจ้าฟ้าพระวรกุมารี บ้างทรงทับศัพท์ตรงตัวว่า เจ้าฟ้าหญิงรอยัล
ส่วนสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศขึ้นเป็น "สยามบรมราชกุมารี" ซึ่งเป็นพระอิสริยยศที่เทียบเท่า "ราชกุมารี"
ภาวะขาดน้ำ

| ภาวะขาดน้ำ |
| --- | --- |

Nurses encourage a patient to drink an oral rehydration solution to treat the combination of dehydration and hypovolemia secondary to cholera. Cholera leads to GI loss of both excess free water (dehydration) and sodium (hence ECF volume depletion—hypovolemia).
สาขาวิชา: Critical care medicine
อาการ: Increased thirst, tiredness, decreased urine, dizziness, headaches, and confusion
ภาวะแทรกซ้อน: Low blood volume shock (hypovolemic shock), coma, seizures, urinary tract infection, kidney disease, heatstroke, hypernatremia, metabolic disease, hypertension.
สาเหตุ: ร่างกายสูญเสียน้ำ
ปัจจัยเสี่ยง: Physical water scarcity, heatwaves, disease (most commonly from diseases that cause vomiting and/or diarrhea), exercise
การรักษา: ดื่มน้ำสะอาด
ยา: น้ำเกลือ
ภาวะขาดน้ำ (อังกฤษ: dehydration) คือการที่ร่างกายมีปริมาตรน้ำในร่างกายทั้งหมดน้อยกว่าปกติ ทำให้เกิดความผิดปกติของกระบวนการเมแทบอลิซึมต่าง ๆ ของร่างกาย เกิดขึ้นเมื่ออัตราการสูญเสียน้ำออกจากร่างกายมากกว่าอัตราการได้รับน้ำเข้าสู่ร่างกาย อาจเกิดจากการออกกำลังกาย ความเจ็บป่วย หรืออุณหภูมิสิ่งแวดล้อมที่สูง
ร่างกายของคนปกติสามารถทนรับการขาดน้ำในร่างกายได้จนถึง 3-4% โดยไม่เกิดผลเสียร้ายแรงใด ๆ ต่อร่างกาย หากขาดน้ำ 5-8% อาจทำให้เกิดอาการอ่อนเพลียหรือมึนงง หากมากกว่า 10% อาจทำให้เกิดผลต่อร่างกายและจิตใจอย่างมาก รวมไปถึงความกระหายน้ำอย่างรุนแรงได้
อ่านเพิ่ม

Byock I (1995). "Patient refusal of nutrition and hydration: walking the ever-finer line". The American Journal of Hospice & Palliative Care. 12 (2): 8–13. doi:10.1177/104990919501200205. PMID 7605733. S2CID 46385519.
Steiner MJ, DeWalt DA, Byerley JS (June 2004). "Is this child dehydrated?". JAMA. 291 (22): 2746–54. doi:10.1001/jama.291.22.2746. PMID 15187057.
แหล่งข้อมูลอื่น

Definition of dehydration by the U.S. National Institutes of Health's MedlinePlus medical encyclopedia
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: E86 ICD-10-CM: E86.0 ICD-9-CM: 276.51 MeSH: D003681 DiseasesDB: 3520
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000982 eMedicine: article/801012
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
การฝังสิ่งแปลกปลอมด้วยตนเอง

การฝังสิ่งแปลกปลอมด้วยตนเอง หมายถึง การสอดแทรกวัตถุแปลกปลอมเข้าไปในเนื้อเยื่ออ่อนใต้ผิวหนังหรือในกล้ามเนื้อ การฝังสิ่งแปลกปลอมด้วยตนเองถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของพฤติกรรมทำร้ายตนเองโดยเจตนา ซึ่งเรียกว่า การบาดเจ็บตนเองที่ไม่มุ่งหวังต่อชีวิต (nonsuicidal self-injury) โดยมีการนิยามว่าเป็น "การทำลายเนื้อเยื่อโดยเจตนาและตรงไปตรงมา โดยปราศจากเจตนาฆ่าตัวตาย"
ข้อโต้แย้ง

จากการทบทวนวรรณกรรมพบว่ายังไม่ชัดเจนว่าการฝังวัตถุในร่างกายตัวเอง (self-embedding) เข้าข่ายเป็นพฤติกรรมการทำร้ายตนเองโดยเจตนาหรือไม่ บางงานวิจัยจัดให้พฤติกรรมการฝังวัตถุในร่างกายตัวเองเป็นการทำร้ายตนเองโดยเจตนา ขณะที่บางงานวิจัยไม่รวมพฤติกรรมนี้เข้าไป คำจำกัดความส่วนใหญ่ของการทำร้ายตัวเองโดยเจตนามักระบุว่าพฤติกรรมนั้นเกิดขึ้นโดยไม่มีความตั้งใจในการฆ่าตัวตาย อย่างไรก็ตามความเชื่อมโยงระหว่างการฝังวัตถุในร่างกายตัวเองกับความคิดฆ่าตัวตายยังไม่ชัดเจน แม้ว่าพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองส่วนใหญ่จะไม่เกี่ยวข้องกับความคิดฆ่าตัวตาย แต่ก็พบว่าการฝังวัตถุในร่างกายตัวเองมีความเชื่อมโยงกับความคิดฆ่าตัวตาย ผลการศึกษาชิ้นหนึ่งพบว่า ความคิดฆ่าตัวตายเป็นสาเหตุที่รายงานบ่อยที่สุดสำหรับการฝังวัตถุในร่างกายตัวเอง แต่ไม่ใช่ทุกการกระทำของการฝังวัตถุจะมาพร้อมกับความคิดฆ่าตัวตาย นอกจากนี้ ผู้ที่ฝังวัตถุในร่างกายตัวเองส่วนใหญ่ยังรายงานว่าตนเคยมีความพยายามฆ่าตัวตายและมีความคิดฆ่าตัวตายมาก่อน
นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างระหว่างการฝังวัตถุในร่างกายตัวเองกับพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองอื่นๆ เช่น การฝังวัตถุในร่างกายตัวเองมักพบร่วมกับโรคทางพฤติกรรมสุขภาพและมีแนวโน้มในการทำซ้ำสูง ทั้งนี้ การฝังวัตถุในร่างกายตัวเองมีความคล้ายคลึงกับการทำร้ายตัวเองรูปแบบอื่นๆ ตรงที่หนึ่งในเหตุผลที่ผู้กระทำทำเช่นนั้นก็เพื่อบรรเทาความทุกข์ทางอารมณ์ผ่านการทำร้ายร่างกายตัวเอง
ประวัติศาสตร์

หนึ่งในกรณีแรกที่มีการรายงานเกี่ยวกับการฝังวัตถุเข้าตัวเอง (self-embedding) เกิดขึ้นในปี 1936 เมื่อพบว่า อัลเบิร์ต ฟิช (Albert Fish) ฆาตกรต่อเนื่องและมนุษย์กินคนถูกจับและประหารชีวิต การตรวจเอกซเรย์ในบริเวณเชิงกรานของเขาเผยให้เห็นว่าเขาได้ฝังเข็มจำนวนประมาณ 27-29 เล่มในบริเวณขาหนีบ ซึ่งภาพนี้ถูกนำไปใช้เป็นหลักฐานในการพิจารณาคดีของเขา นอกจากนี้เขายังได้ฝังเข็มลงในบริเวณท้องของเขาด้วย ในปี 1986 Gould และ Pyle ได้กล่าวถึงพฤติกรรมการฝังวัตถุเข้าตัวเองในหนังสือของพวกเขาชื่อ Anomalies and Curiosities of Medicine ซึ่งได้รวมถึงรายงานเกี่ยวกับผู้หญิงชาวยุโรปที่มีอาการฮิสทีเรียซึ่งฝังเข็มลงในร่างกายของตนเอง ในปี 2010 การศึกษาของ Young et al. เป็นหนึ่งในงานวิจัยแรก ๆ ที่อธิบายพฤติกรรมการฝังวัตถุเข้าตัวเองในกลุ่มวัยรุ่น
ระบาดวิทยา

คนส่วนใหญ่ที่มีพฤติกรรมฝังวัตถุในร่างกายตนเองมักเป็นวัยรุ่นหญิงผิวขาวที่มีการวินิจฉัยทางจิตเวช พฤติกรรมนี้มีอัตราการเกิดร่วมสูง กับโรคทางจิตวิทยาอื่น ๆ เช่น ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ โรคดิสโซสิเอทีฟ และ ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง นอกจากนี้ การทำร้ายตัวเองโดยเจตนายังมีความสัมพันธ์กับพยาธิสภาพที่เกี่ยวข้องกับการแสดงออกทางพฤติกรรม เช่น ความผิดปกติแบบท้าทายชอบทำตรงกันข้าม และ ความผิดปกติทางความประพฤติ วัยรุ่นที่มีพฤติกรรมทำร้ายตัวเองมักมีคะแนนเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าสูงกว่า และรายงานว่ามีอาการซึมเศร้ามากกว่าวัยรุ่นที่ไม่มีพฤติกรรมทำร้ายตัวเอง พวกเขายังรายงานว่ามีอาการวิตกกังวลมากขึ้นด้วย ปัจจัยความเครียดในชีวิต เช่น การถูกล่วงละเมิดทางเพศ การเห็นความรุนแรงในครอบครัว หรือการประสบเหตุการณ์สะเทือนใจ ถูกพบว่ามีความสัมพันธ์กับการทำร้ายตัวเองโดยเจตนา ความถี่และการมีพฤติกรรมทำร้ายตัวเองมีความสัมพันธ์กับจำนวนเหตุการณ์ความเครียดในชีวิตที่วัยรุ่นรายงาน วัยรุ่นที่มีประวัติทำร้ายตัวเองรายงานว่ามีเหตุการณ์ความเครียดในชีวิตมากขึ้น และผู้ที่มีอัตราสูงกว่าสำหรับประสบการณ์เหล่านี้มีแนวโน้มที่จะมีพฤติกรรมซ้ำ ๆ มากขึ้น งานวิจัยเชิงประจักษ์ได้ระบุปัจจัยเสี่ยงและความสัมพันธ์ของพฤติกรรมทำร้ายตัวเอง ปัจจัยบางประการเหล่านี้ได้แก่ ประวัติการถูกทารุณกรรมในวัยเด็ก การมีความผิดปกติทางจิต ทักษะทางวาจาที่ไม่ดี และการระบุตัวตนกับวัฒนธรรมย่อย โกธิก
อายุเฉลี่ยของการทำร้ายตัวเองที่ไม่เกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตายอยู่ที่ 13–15 ปี และสำหรับการทำร้ายตัวเองที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตายอยู่ที่ 15–17 ปี ประมาณ 2% ของผู้ต้องขังในเรือนจำมีพฤติกรรมทำร้ายตัวเองในแต่ละปี ซึ่งรวมถึงการสอดใส่วัตถุต่างประเทศเข้าไปในร่างกาย อัตราการทำร้ายตัวเองตลอดชีวิตในวัยรุ่นมีตั้งแต่ 13%–56% ในกลุ่มตัวอย่างที่ไม่ได้เข้ารับการรักษาทางคลินิก ประมาณ 4% ของประชากรสหรัฐ และ 13–23% ของวัยรุ่นรายงานว่ามีประวัติการทำร้ายตัวเองที่ไม่เกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตาย วัตถุที่ใช้สอดใส่ส่วนใหญ่มักเป็นวัตถุที่ยาวและบาง เช่น เข็มเย็บผ้าและคลิปหนีบกระดาษ การสอดใส่วัตถุเข้าไปในท่อปัสสาวะพบได้บ่อยในผู้ชายมากกว่าผู้หญิง โดยมีอัตราส่วน 1.7:1
อาการ

เพื่อประเมินการฝังสิ่งแปลกปลอมในร่างกาย หลายแง่มุมของพฤติกรรมจะต้องได้รับการพิจารณา เช่น ชนิดของวัตถุที่ใช้ ตำแหน่งที่แทรกวัตถุ จำนวนวัตถุที่แทรก แรงจูงใจที่อยู่เบื้องหลังพฤติกรรม และหากผู้ป่วยมีการวินิจฉัยทางจิตเวชอื่น ๆ  อาการที่พบได้บ่อยสำหรับการแทรกวัตถุในเนื้อเยื่อผิวหนัง ได้แก่ การติดเชื้อ การเกิดฝี หรือการติดเชื้อในกระแสเลือด ณ จุดที่มีการแทรกวัตถุ อาการของการแทรกวัตถุในท่อปัสสาวะรวมถึงการปัสสาวะบ่อย การปัสสาวะเจ็บปวด และมีเลือดปนในปัสสาวะ การตีบของท่อปัสสาวะอาจเกิดขึ้นจากการพยายามแทรกวัตถุเข้าไปในท่อปัสสาวะหลายครั้ง การฉีกขาดของเยื่อเมือกมักเกี่ยวข้องกับการแทรกวัตถุหลายชิ้นหรือพยายามแทรกหลายครั้ง ในการประเมินขนาด ตำแหน่ง และจำนวนวัตถุแปลกปลอมจำเป็นต้องใช้การตรวจทางรังสี อาการของการแทรกวัตถุในช่องคลอดรวมถึงอาการปวดในช่องคลอด มีสารคัดหลั่งออกมา มีเลือดออก และมีกลิ่นเหม็น ซึ่งอาจบ่งชี้ถึงการติดเชื้อ
การรักษา > การกำจัดวัตถุแปลกปลอมด้วยการนำทางด้วยภาพ (IGFBR)

การรักษาการแทรกวัตถุแปลกปลอมเข้าไปในท่อปัสสาวะมักใช้การส่องกล้องเพื่อดึงวัตถุออกมาและให้ยาปฏิชีวนะ หากมีการติดเชื้อหรือเกิดฝีในจุดที่แทรกวัตถุ การผ่าตัดเพื่อเอาวัตถุออกเป็นสิ่งจำเป็น หากผู้ป่วยมีวัตถุแปลกปลอมหลายชิ้นในบริเวณใดบริเวณหนึ่ง การผ่าตัดอาจเป็นทางเลือกที่เหมาะสม ยกเว้นกรณีที่ความเสี่ยงจากการผ่าตัดมีมากกว่าประโยชน์ การกำจัดวัตถุแปลกปลอมด้วยการนำทางด้วยภาพ (IGFBR) เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่มีการบุกรุกน้อยกว่า ซึ่งเหลือรอยแผลเป็นน้อย หลายการศึกษาได้พบว่า IGFBR เป็นเทคนิคที่ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพในการกำจัดวัตถุแปลกปลอม ในขั้นตอนนี้สามารถใช้เทคนิคไฮโดรดิแซกชั่น (hydrodissection) เพื่อระบุวัตถุแปลกปลอมได้อย่างแม่นยำและช่วยในการกำจัดวัตถุได้ง่ายขึ้น
การรักษา > การรักษาด้านจิตใจ

การบำบัดด้วยการแก้ปัญหา (Problem-Solving Therapy: PST) และการบำบัดด้วยพฤติกรรมทางปัญญาแบบปรับตัว (Dialectical Behavior Therapy: DBT) เป็นวิธีการบำบัดด้านจิตใจที่ได้รับการสนับสนุนเชิงประจักษ์สำหรับพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองที่ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย PST สอนทักษะการแก้ปัญหาและกลยุทธ์การเผชิญปัญหาให้กับผู้ป่วย เพื่อให้สามารถจัดการกับปัญหาในอนาคตได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ยังช่วยให้ผู้ป่วยสามารถระบุและแก้ไขปัญหาที่เผชิญอยู่ได้ อย่างไรก็ตาม การศึกษาบางชิ้นพบว่า PST สามารถลดพฤติกรรมฆ่าตัวตายได้เมื่อเทียบกับวิธีการรักษาแบบปกติ แต่ผลลัพธ์ในระยะยาวเกินกว่าหนึ่งปีไม่ได้รับการยืนยัน
การบำบัดด้วยพฤติกรรมทางปัญญาแบบปรับตัว (DBT) มุ่งเน้นในการสอนทักษะการเผชิญปัญหาและจัดการกับอุปสรรคด้านแรงจูงใจในการรักษา การบำบัดประกอบด้วยการยอมรับประสบการณ์ของผู้ป่วยและทำงานร่วมกันกับผู้ป่วยในการแก้ปัญหาและทักษะทางพฤติกรรม เช่น การควบคุมอารมณ์ DBT ถูกใช้ในการรักษาพฤติกรรมฆ่าตัวตายและพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองที่ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า DBT สามารถลดพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองได้ในหลายการศึกษา
ทฤษฎี > แบบจำลองการหลีกเลี่ยงประสบการณ์ (EAM)

ตามแบบจำลองนี้ การคงไว้ซึ่งพฤติกรรมการทำร้ายตนเองโดยเจตนานั้นเกิดจากการเสริมแรงเชิงลบ การทำร้ายตนเองโดยเจตนาจะถูกเสริมแรงเพราะสามารถป้องกันหรือลดทอนประสบการณ์ทางอารมณ์เชิงลบได้ แบบจำลองการหลีกเลี่ยงประสบการณ์นี้พัฒนาขึ้นเพื่ออธิบายการทำร้ายตนเองโดยเจตนาสำหรับกลุ่มประชากรหลากหลาย ไม่ใช่เฉพาะกลุ่มที่มีความผิดปกติทางจิตเท่านั้น พฤติกรรมการหลีกเลี่ยงประสบการณ์หมายถึงพฤติกรรมที่มีวัตถุประสงค์เพื่อหลีกเลี่ยงหรือหนีจากประสบการณ์ภายในที่ไม่พึงประสงค์ กลไกสำหรับแบบจำลองนี้คือ เมื่อบุคคลประสบกับเหตุการณ์ที่กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองทางอารมณ์ที่ไม่พึงประสงค์ ซึ่งทำให้บุคคลนั้นต้องการหลบหนีจากสภาวะอารมณ์ที่ไม่น่าพอใจนั้น บุคคลนั้นจึงกระทำการทำร้ายตนเองโดยเจตนา ซึ่งช่วยลดหรือกำจัดการตอบสนองทางอารมณ์ที่ไม่พึงประสงค์นั้น พฤติกรรมนี้จึงได้รับการเสริมแรงเชิงลบ หลายงานวิจัยพบว่า 80–94% ของผู้ที่ทำร้ายตนเองรายงานว่ารู้สึกดีขึ้นหลังจากทำร้ายตนเอง โดยมีความรู้สึกโล่งใจเป็นความรู้สึกที่รายงานมากที่สุด นอกจากนี้ การศึกษาที่ทำเกี่ยวกับเหตุผลที่รายงานด้วยตนเองในการทำร้ายตนเองพบว่าเหตุผลหลักที่ผู้คนให้ในการกระทำพฤติกรรมนี้คือเกี่ยวข้องกับการหลีกเลี่ยง กำจัด หรือหลบหนีจากประสบการณ์ภายใน
ภาพเอ็กซ์เรย์ของอัลเบิร์ต ฟิช กับเข็มที่ปักอยู่ในร่างกาย
ภาพเอ็กซ์เรย์ของเข็มที่ถูกปักไว้ในแขนโดยผู้ป่วยทางจิต
เอมิ ชิโนฮาระ

| เอมิ ชิโนฮาระ |
| --- | --- |
篠原 恵美
เกิด: เอมิโกะ ชิโนฮาระ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1963(1963-08-08) จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 8 กันยายน ค.ศ. 2024(2024-09-08) (61 ปี)
อาชีพ: นักพากย์, นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: 1986-ปัจจุบัน
ตัวแทน: 81 พรอดิวซ์
มีชื่อเสียงจาก:  เซเลอร์มูน เป็น คิโนะ มาโกโตะ                        * นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ เป็น อูซูมากิ คูชินะ
คู่สมรส: ฮิโรชิ วาตาริ
บุตร: 1
เอมิ ชิโนฮาระ (ญี่ปุ่น: 篠原恵美; โรมาจิ: Shinohara Emi, ชื่อเดิม เอมิโกะ ชิโนฮาระ ญี่ปุ่น: 篠原 恵美子; โรมาจิ: Shinohara Emiko, 8 สิงหาคม  1963 – 8 กันยายน 2024) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นที่รู้จักในการพากย์เป็น "คิโนะ มาโกโตะ" หรือ "เซเลอร์จูปิเตอร์" ในอนิเมะเรื่อง เซเลอร์มูน
ชิโนฮาระเป็นเพื่อนสนิทที่เกิดวันเดือนปีเดียวกับ ริกะ ฟูกามิ ผู้พากย์เสียงเป็นเซเลอร์วีนัส
ประวัติ

ชื่อจริง : เอมิโกะ วาตานาเบะ (นามสกุลเดิม : ชิโนฮาระ) 

วันเกิด : 8 สิงหาคม พ.ศ. 2506

บ้านเกิด : จังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น 

สังกัด : 81 Produce
ผลงาน > งานแอนิเมชัน

คุณพ่อ ย. โย่ง (Daddy Long Legs)  รับบทเป็น แคทเธอรีน
โปรเจกต์ A โกะ รับบทเป็น ไดโทคุจิ บีโกะ (B โกะ)
วิคตอรี่กันดั้ม รับบทเป็น มาเรีย
ปริศนาพิทักษ์โลก (Please Save My Earth) รับบทเป็น โมคุเรน
เซเลอร์มูน รับบทเป็น คิโนะ มาโกโตะ หรือ เซเลอร์จูปิเตอร์
เมจิกไนท์เรย์เอิร์ธ รับบทเป็น เปรเซีย
การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ รับบทเป็น มิสึกิ คาโฮะ
เซเบอร์มาริโอเน็ต J อะเกน (OVA) รับบทเป็น แพนเธอร์
จอมขมังเวทย์ออร์เฟน รับบทเป็น อาซารี่
ก้าวแรกสู่สังเวียน รับบทเป็น อีมูระ มาริ
กันพาเหรดมาร์ช รับบทเป็น ฮาระ ยาสุโกะ
แวมไพร์ฮันเตอร์D รับบทเป็น ชาร์ล็อต
สงครามเวหา ฟาฟเนอร์ รับบทเป็น โทมิ จิซึรุ
Maria-sama ga Miteru รับบทเป็นมิซุโนะ โยโกะ
นารูโตะ รับบทเป็นคูชินะ ยูซึมากิ
ผลงาน > งานเกม

VIRUS รับบทเป็น เคลลี่
พาวเวอร์ดอลส์ 2 รับบทเป็น เฟธ สมอลเล็ต
การ์เดี้ยน รีคอล รับบทเป็น ไคฮาระ มิซาโตะ
เน็กซ์คิง รับบทเป็น ดิลล์
ปริซึมคอร์ท รับบทเป็น อายุคาวะ โคซึเอะ
สตาร์ โอเชี่ยน ทิล เดอะ เอ็น ออฟ ทาม รับบทเป็น มิราจ ครอซ
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติส่วนตัวในเว็บต้นสังกัด (81 Produce) เก็บถาวร 2007-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)