stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจแปนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 123
ผู้โดยสาร

| สัญชาติ | ผู้โดยสาร | ลูกเรือ | รอดชีวิต | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ญี่ปุ่น | 487 | 15 | 4 | 502 |
| จีน | 1 | 0 | 0 | 1 |
| เยอรมนีตะวันตก | 2 | 0 | 0 | 2 |
| บริติชฮ่องกง | 4 | 0 | 0 | 4 |
| อินเดีย | 3 | 0 | 0 | 3 |
| อิตาลี | 2 | 0 | 0 | 2 |
| เกาหลีใต้ | 3 | 0 | 0 | 3 |
| สหราชอาณาจักร | 1 | 0 | 0 | 1 |
| สหรัฐอเมริกา | 6 | 0 | 0 | 6 |
| รวม (9 สัญชาติ) | 509 | 15 | 4 | 524 |
เที่ยวบินนี้เกิดขึ้นในช่วงวันหยุดโอบ้งในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่คนญี่ปุ่นจำนวนมากเดินทางกลับบ้านเกิดหรือท่องเที่ยวพักผ่อน มีชาวต่างชาติทั้งหมด 22 คนอยู่บนเที่ยวบินนี้ รวมถึงชาวฮ่องกง 4 คน ชาวอิตาลีและชาวอเมริกันประเทศละ 2 คน และชาวเยอรมนีตะวันตกกับสหราชอาณาจักรประเทศละ 1 คน บางคน
ผู้รอดชีวิตทั้งสี่คน ซึ่งเป็นผู้หญิงทั้งหมด นั่งอยู่ด้านซ้ายและบริเวณกลางของที่นั่งแถวที่ 54–60 ในส่วนท้ายของเครื่องบิน ได้แก่ ยูมิ โอชิอาอิ ซึ่งเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่ไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ ฮิโรโกะ และมิกิโกะ โยชิซากิ แม่และลูกสาววัย 8 ขวบ และเคโกะ คาวาคามิ เด็กหญิงวัย 12 ปี ที่สูญเสียพ่อแม่และพี่สาวในอุบัติเหตุครั้งนี้
ในบรรดาผู้เสียชีวิตมีนักร้องและนักแสดงชาวญี่ปุ่นชื่อ คีว ซากาโมโตะ และนายธนาคาร อาคิฮิสะ ยูกาวะ ซึ่งเป็นบิดาของนักไวโอลินและนักประพันธ์เพลง ไดอาน่า ยูกาวะ
รายละเอียดเหตุการณ์

เที่ยวบินที่ 123 ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว (ฮาเนดะ) ที่รันเวย์ 16L เวลา 18.12 น. เพื่อเดินทางสู่ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ (อิตามิ) หลังจากทะยานขึ้นฟ้าไปได้ 12 นาที ที่ความสูง  24,000 ฟุต (7,300 เมตร) บริเวณเหนืออ่าวซางามิ ได้เกิดเหตุระเบิดขึ้นบริเวณบริเวณด้านท้ายลำตัวเครื่อง ทำให้ระบบไฮดรอลิกในการควบคุมเครื่องมีปัญหา การระเบิดที่บริเวณดังกล่าวคือบริเวณแผงกั้นปรับความดันอากาศท้าย (Rear Pressure Bulkhead) ฉีกขาด ทำให้เครื่องสูญเสียความดันอย่างรุนแรง นอกจากนี้จากแรงระเบิดทำให้แพนหางดิ่งฉีกขาดหลุดลอยไปทำให้ไม่สามารถควบคุมเครื่องเลี้ยวซ้ายขวาได้ ซึ่งมีผู้สามารถบันทึกภาพแพนหางเครื่องที่ฉีกขาดไว้ได้จากพื้นดิน
กัปตันจึงตัดสินใจบังคับเครื่องกลับสู่ชายฝั่ง และพยายามวิทยุขอความช่วยเหลือไปที่หอบังคับการบินโตเกียวเพื่อขออนุญาตนำเครื่องกลับไปร่อนลงฉุกเฉินที่โตเกียว และขอความช่วยเหลือไปที่ฐานทัพอากาศอเมริกาที่โยโกตะซึ่งอยู่ใกล้เส้นทางการบินมากที่สุด
เนื่องจากต้องรีบนำเครื่องกลับไปที่โตเกียวให้ได้อย่างเร็วที่สุด กัปตันพยายามตีวงเลี้ยวกับไปที่โตเกียวหลายครั้ง แต่ก็เป็นไปด้วยความยากลำบาก จนในที่สุดเครื่องก็เสียการทรงตัว เพดานการบินลดลง กัปตันพยายามเชิดหัวขึ้นและกางแฟลปแต่ไม่เป็นผล จนกระทั่งเครื่องบินกระแทกกับภูเขาบริเวณหุบเขาอตสึตากะ
รวมระยะเวลานับตั้งแต่การระเบิดจนเครื่องตกทั้งสิ้น 32 นาที ผู้โดยสารบนเครื่องต่างมีเวลาในการบันทึกข้อความสั่งเสียถึงครอบครัว ซึ่งหน่วยกู้ภัยมาพบเห็นภายหลัง ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์ภายในศูนย์ยกระดับความปลอดภัยของสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ ท่าอากาศยานโตเกียว (ฮาเนดะ)
เหตุการณ์ภายหลังเครื่องบินตกถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากเนื่องจากทางการประเทศญี่ปุ่นปฏิเสธความช่วยเหลือจากสหรัฐซึ่งมีฐานทัพอากาศในบริเวณนั้น ซึ่งได้ติดต่อเข้ามาว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ การตัดสินใจนั้นทำให้มีคนตายเพิ่มขึ้น ซึ่งเป็นความหยิ่งยโสที่ไม่จำเป็น
การปฏิบัติการกู้ภัยที่ล่าช้า

ในปี 1995 นักนำร่องของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ที่ประจำการอยู่ที่ฐานทัพอากาศโยโกตะ ได้เผยแพร่รายงานโดยระบุว่ากองทัพสหรัฐฯ ได้ติดตามสัญญาณขอความช่วยเหลือและเตรียมดำเนินการค้นหาและช่วยเหลือ แต่การปฏิบัติการนั้นถูกยกเลิกตามคำขอของทางการญี่ปุ่น ลูกเรือของเครื่องบิน ซี-130 ของกองทัพอากาศสหรัฐฯ เป็นกลุ่มแรกที่พบจุดตกของเครื่องบินภายใน 20 นาทีหลังการชน ขณะนั้นยังเป็นช่วงกลางวัน และได้รายงานตำแหน่งไปยังหน่วยงานญี่ปุ่นและฐานทัพอากาศโยโกตะ ซึ่งได้ส่งเฮลิคอปเตอร์ออกไปปฏิบัติภารกิจ
บทความในหนังสือพิมพ์ Pacific Stars and Stripes จากปี 1985 ระบุว่าบุคลากรที่ฐานทัพโยโกตะเตรียมพร้อมช่วยเหลือในการปฏิบัติการกู้ภัย แต่ไม่เคยได้รับการเรียกตัวจากรัฐบาลญี่ปุ่น
ต่อมาเฮลิคอปเตอร์ของกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่น (JSDF) ได้พบซากเครื่องบินหลังจากพลบค่ำ แต่เนื่องจากทัศนวิสัยที่ไม่ดีและภูมิประเทศที่เป็นภูเขาทำให้ไม่สามารถลงจอดในที่เกิดเหตุได้ นักบินรายงานจากทางอากาศว่าไม่พบสัญญาณของผู้รอดชีวิต จากรายงานนี้ ทำให้เจ้าหน้าที่บนพื้นดินไม่ได้เดินทางไปยังจุดเกิดเหตุในคืนที่เครื่องบินตก แต่ถูกส่งไปพักค้างคืนที่หมู่บ้านชั่วคราว ซึ่งมีการตั้งเต็นท์และสร้างทางขึ้นลงเฮลิคอปเตอร์ พร้อมทำการเตรียมการอื่น ๆ ห่างจากจุดเกิดเหตุ 63 กิโลเมตร (39 ไมล์) ทีมกู้ภัยเริ่มเดินทางไปยังจุดเกิดเหตุในเช้าวันถัดมา
ทีมแพทย์พบว่ามีร่างผู้เสียชีวิตบางรายที่มีบาดแผลซึ่งบ่งบอกว่าพวกเขาอาจรอดชีวิตจากการตกเครื่องบิน แต่เสียชีวิตจากอาการช็อก การเผชิญกับสภาพอากาศในภูเขาตลอดคืน หรือบาดแผลที่หากได้รับการดูแลเร็วกว่านี้คงไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แพทย์คนหนึ่งกล่าวว่า "หากมีการค้นพบเร็วกว่านี้ 10 ชั่วโมง เราอาจพบผู้รอดชีวิตมากกว่านี้"
สาเหตุ

จากรายงานของคณะกรรมการสอบสวนอุบัติเหตุทางอากาศของญี่ปุ่น ได้สรุปสาเหตุไว้ดังนี้
อากาศยานลำดังกล่าวเคยประสบอุบัติเหตุขณะร่อนลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1978 บริเวณท้ายลำกระแทกกับพื้นรันเวย์ทำให้บริเวณแผงกั้นปรับความดันอากาศท้ายเครื่องได้รับความเสียหาย
การซ่อมแซมบริเวณแผงกั้นปรับความดันอากาศท้ายเครื่อง ไม่เป็นไปตามขั้นตอนและมาตรฐานของผู้ผลิต
เมื่อแผงกั้นปรับความดันอากาศระเบิดออก ทำให้ระบบไฮดรอลิกควบคุมเครื่องทั้งสี่ระบบไม่สามารถทำงาน อีกทั้งแรงระเบิดทำให้แพนหางดิ่งท้ายเครื่องฉีกขาด ทำให้ไม่สามารถบังคับเครื่องได้
ผลของอุบัติเหตุ

ภายหลังอุบัติเหตุภาพลักษณ์ของสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ตกต่ำลงอย่างมาก ประชาชนเริ่มขาดความเชื่อมั่นในเรื่องความปลอดภัย จำนวนผู้โดยสารในเส้นทางภายในประเทศลดลงถึงหนึ่งในสาม หนึ่งเดือนต่อมาการเดินทางทางอากาศภายในประเทศลดลงถึง 25% ผู้โดยสารต่างย้ายไปใช้บริการของสายการบินออลนิปปอนแอร์เวย์ซึ่งเชื่อว่ามีความปลอดภัยมากกว่า
สายการบินต้องชำระค่าเสียหายแก่ครอบครัวผู้เสียชีวิตถึง 780 ล้านเยน ประธานสายการบินยาซูโมโตะ ทากางิประกาศลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบ อีกทั้งผู้จัดการฝ่ายซ่อมบำรุงได้กระทำการอัตวินิบาตกรรมเพื่อชดใช้ความผิดเช่นเดียวกัน
ยกเลิกหมายเลขเที่ยวบิน 123 สำหรับเส้นทางบินจากฮาเนดะไปอิตามิ โดยเปลี่ยนเป็นเที่ยวบิน 121 และเที่ยวบิน 127 ในวันที่ 1 กันยายน 1985 แม้ว่าเครื่องบิน โบอิง 747 จะยังคงถูกใช้ในเส้นทางเดิมโดยใช้หมายเลขเที่ยวบินใหม่ในช่วงหลายปีหลังจากเหตุการณ์อุบัติเหตุ แต่ในช่วงกลางทศวรรษ 1990 เครื่องบินเหล่านี้ก็ถูกแทนที่ด้วย โบอิง 767 หรือ โบอิง 777
ดูเพิ่ม

แอร์ไชนา เที่ยวบินที่ 129
แหล่งข้อมูลอื่น

| ภาพจากแหล่งข้อมูลภายนอก |
| --- | --- |
 รูปภาพของ JA8119 ที่ Airliners.net
แหล่งข้อมูลอื่น > รายงานการสืบสวนอุบัติเหตุ

รายงานอุบัติเหตุ (PDF) (ภาษาอังกฤษ), คณะกรรมการสืบสวนอุบัติเหตุทางอากาศ
รายงานอุบัติเหตุ (ภาษาญี่ปุ่น), คณะกรรมการสืบสวนอุบัติเหตุทางอากาศ, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 กรกฎาคม 2011
แหล่งข้อมูลอื่น > เจแปนแอร์ไลน์

เรียนรู้จากอดีต เจแปนแอร์ไลน์
แหล่งข้อมูลอื่น > สื่ออื่น ๆ

รายละเอียดบันทึกในเหตุการณ์: การตกของ JL123
ภาพเคลื่อนไหวจำลองของ JAL123 (ภาษาอังกฤษ)
การตกของโบอิง 747 เจแปนแอร์ไลน์
ภาพถ่ายของ JA8119
JAL123 CVR (บันทึกการสนทนาในห้องนักบิน) บันทึก, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2011
งานวิจัยเกี่ยวกับ JL123
JAL123 CVR (บันทึกการสนทนาในห้องนักบิน) เสียงของช่วงเวลาสุดท้าย, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 เมษายน 2001
ชาร์ลี-วิคเตอร์-โรเมโอ (การจำลองเหตุการณ์)
"นาทีสุดท้ายของ JAL 123", นิตยสารไทม์, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 พฤษภาคม 2013
ครบรอบ 20 ปีเหตุการณ์ JAL 123 (BBC)
บันทึกของ JAL123 (ภาษาญี่ปุ่นและบรรยายสถานที่ภาษาอังกฤษ), คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (ShockWave Flash)เมื่อ 6 มีนาคม 2007
เจแปนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 123 (12 สิงหาคม ค.ศ. 1985) - บันทึกการสนทนาในห้องนักบิน (บรรยายภาษาอังกฤษ) ที่ยูทูบ
CVR (บันทึกการสนทนาในห้องนักบิน) เสียงของช่วงเวลาสุดท้าย ที่ยูทูบ
Planesafe.org: JAL123
Hood, Christopher Philip (14 ธันวาคม 2009), "Narratives on the World's Worst Plane Crash: Flight JL123 in Print and on Screen", เอกสารในงานวิจัยสัมมนา, หมายเลขอ้างอิงที่ 7, Cardiff Crimes Narrative Network, มหาวิทยาลัยคาร์ดิฟฟ์
J.A.L.'S POST-CRASH TROUBLES
JAL123 Tokyo control communications records บันทึก การสื่อสาร JAL123 โตเกียว ATC ที่ยูทูบ
JA8119 อากาศยานลำเกิดเหตุ เมื่อปี ค.ศ. 1984
เส้นทางการบินของ JAL123
ภาพวาดเครื่องบิน JL123 ก่อนที่จะสูญเสียแพนหางดิ่ง
ภาพการซ่อมแซมที่ถูกวิธีและผิดวิธี
พายุโซนร้อนกำลังแรงลินดา (พ.ศ. 2540)

พายุโซนร้อนกำลังแรงลินดา (อังกฤษ: Linda) เริ่มก่อตัวจากหย่อมความกดอากาศต่ำแล้วทวีความรุนแรงขึ้นเป็นดีเปรสชัน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ในทะเลจีนใต้ตอนล่าง แล้วทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540
และเคลื่อนผ่านบริเวณปลายแหลมญวนของประเทศเวียดนามในวันต่อมา พร้อมกับสร้างความเสียหายอย่างหนัก มีผู้เสียชีวิตกว่า 3,000 ราย วันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พายุโซนร้อนลินดา เคลื่อนตัวเข้าสู่อ่าวไทย และได้ทวีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่น ความเร็วลม 120 กม./ชม. เมื่อเวลา 10.00 น. ขณะอยู่ห่างจากเกาะสมุยประมาณ 230 กิโลเมตร  ซึ่งสร้างความตื่นกลัวให้กับชาวไทย เพราะทิศทางและลักษณะของพายุลินดา เหมือนกับพายุไต้ฝุ่นเกย์ที่เคยพัดถล่มจังหวัดชุมพรใน พ.ศ. 2532 แต่ปรากฏว่าก่อนจะเคลื่อนขึ้นฝั่งที่ อ.ทับสะแก จ.ประจวบคีรีขันธ์ เมื่อเวลา 02.00 น. พายุได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน ความเร็วลม 80 กม./ชม. และเคลื่อนผ่านไทยเข้าสู่ประเทศพม่า ก่อนจะลงทะเลอันดามันแล้วสลายตัวไปในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ในอ่าวเบงกอล
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา

ต้นกำเนิดของพายุไต้ฝุ่นลินดามาจากพื้นที่พาความร้อนที่อยู่ทางตะวันออกของฟิลิปปินส์ในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ในแนวละติจูดม้าได้พัดพาไปทางเหนือ ซึ่งทำให้หย่อมความกดอากาศต่ำเคลื่อนไปทางตะวันตกโดยทั่วไป  เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2540 หย่อมความกดอากาศต่ำได้ข้ามประเทศฟิลิปปินส์และเข้าสู่ทะเลจีนใต้  ต่อมาเริ่มก่อตัวและทวีความรุนแรงขึ้น และเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม(JTWC) ได้ประกาศคำเตือนเกี่ยวกับพายุดีเปรสชันเขตร้อน 30W  ในเวลานั้น พายุดีเปรสชันอยู่นอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะบอร์เนียว PAGASA  ตั้งชื่อว่า "Openg"
หลังจากพัฒนาได้ไม่นาน พายุดีเปรสชันก็ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับการตั้งชื่อว่า "ลินดา" โดย JTWC มีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยมีความเร็วลม 65 ไมล์ต่อชั่วโมง (100 กม./ชม.) ขณะเคลื่อนเข้าสู่ภาคใต้ของเวียดนาม ของวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 เวลา 09:00 UTC ลินดาได้ขึ้นฝั่งในจังหวัด Cà Mau ของประเทศเวียดนาม  มันยังคงความรุนแรงสถานะพายุโซนร้อนกำลังแรง และพายุได้ทวีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นอย่างรวดเร็วหลังจากเข้าสู่อ่าวไทย
พายุไต้ฝุ่นลินดาเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความเร็วลมอย่างน้อย 75 ไมล์ต่อชั่วโมง (120 กม./ชม.) แม้ว่าพายุไต้ฝุ่นลินดาจะไม่รุนแรงเกินกว่าสถานะพายุไต้ฝุ่นที่น้อยที่สุดก็ตาม  และมีทิศการเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ไต้ฝุ่นลินดาอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน และขึ้นฝั่งที่อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ของประเทศไทยเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน เวลา 01:00(ตามเวลาของประเทศไทย) โดย JTWC ประเมินความเร็วลมพัดต่อเนื่องเฉลี่ย 1 นาที 65 ไมล์ต่อชั่วโมง (100 กม./ชม.)หรือกรมอุตุนิยมวิทยาไทยประเมินความเร็วประมาณ 45 ไมล์ต่อชั่วโมง (80 กม./ชม.)
พายุไต้ฝุ่นลินดาอ่อนกำลังลงบนภูมิประเทศที่เป็นภูเขาของคาบสมุทรมลายู และพายุก็พัดเข้าสู่ทะเลอันดามัน ด้วยลมความเร็ว 50 ไมล์ต่อชั่วโมง (85 กม./ชม.)  สิ่งนี้ทำให้พายุลินดาเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกแรกนับตั้งแต่พายุไซโคลนฟอร์เรสต์ในปี พ.ศ. 2535 ที่ข้ามจากมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกไปยังมหาสมุทรอินเดียนอกจากนี้ เมื่อไปถึงมหาสมุทรอินเดีย กรมอุตุนิยมวิทยาอินเดีย(IMD) ได้จำแนกพายุเป็นพายุไซโคลน( BOB  08 )ด้วยความเร็วลม 40 mph (70 km/h)  ด้วยน้ำอุ่น 
พายุไซโคลนลินดาค่อย ๆ รุนแรงขึ้นอีกครั้งในขณะที่มันชะลอตัวลง เนื่องจากอ่อนกำลังลงในเขตละติจูดม้า เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พายุเข้าสถานะพายุไซโคลนระดับ 1 อีกครั้งโดยตั้งอยู่นอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของพม่า (เมียนมาร์)  ในขั้นต้น คาดว่าจะข้ามอ่าวเบงกอลและทำให้ขึ้นฝั่งที่ชายแดนอินเดีย/บังกลาเทศ  พายุไซโคลนยังคงความแรงสูงสุดไว้เพียง 18 ชั่วโมง เนื่องจากแรงลมเฉือนที่เพิ่มขึ้นจากร่องน้ำละติจูดกลาง  การเคลื่อนไหวของพายุไซโคลนลินดาเกือบจะหยุดนิ่ง และค่อยๆ อ่อนลงกำลังลงเป็นเวลาหลายวัน  เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พายุลินดาสลายตัวไปประมาณ 375 ไมล์ (600 กม.) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของย่างกุ้ง ประเทศพม่า  ในวันนั้น IMD ก็ยุติคำเตือนเช่นกัน
ความเสียหาย

พายุลินดาทำให้เกิดฝนตกหนักถึงหนักมากต่อเนื่องหลายวัน เกิดน้ำท่วมฉับพลัน น้ำป่าไหลหลาก บริเวณประจวบคีรีขันธ์ เพชรบุรี สมุทรสงคราม ราชบุรี และกาญจนบุรี โดยเฉพาะจังหวัดประจวบคีรีขันธ์มีลมพัดแรงจัดจนบ้านเรือนเสียหายและต้นไม้ โค่นล้มในหลายอำเภอ ส่งผลกระทบต่อประชาชน 461,263 คน
มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 9 คน สูญหาย 2 คน บาดเจ็บ 20 คน บ้านเรือนได้รับความเสียหาย 9,248 หลัง ถนนเสียหาย 1,223 แห่ง ฝาย-ทำนบเสียหาย 40 แห่ง สะพานชำรุด 20 แห่ง สาธารณประโยชน์ 58 แห่ง มูลค่าความเสียหายรวม 213,054,675 บาท นอกจากนี้ยังมีคลื่นพายุซัดฝั่ง ซัดเรือประมงอับปางกว่า 50 ลำ
จากการวิจัยแบบจำลองการพยากรณ์แนวทางเดินของพายุหมุนเขตร้อนที่เกิดขึ้นในมหาสมุทรแปซิฟิก และส่งผลกระทบต่อประเทศไทยตลอดระยะเวลากว่า 40 ปีที่ผ่านมา พบพายุไต้ฝุ่นเพียง 2 ลูกเท่านั้นที่ผ่านเข้ามาในบริเวณอ่าวไทย คือ พายุไต้ฝุ่นเกย์ และพายุไต้ฝุ่นลินดา
ดูเพิ่ม

พายุโซนร้อนแฮเรียต
พายุไต้ฝุ่นเกย์ (พ.ศ. 2532)
พายุไซโคลนฟอร์เรสต์
พายุโซนร้อนปาบึก (พ.ศ. 2562)
แผนที่แสดงเส้นทาง และความรุนแรงของพายุตามมาตราส่วนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
ความรุนแรงของพายุ
มาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
  พายุดีเปรสชันเขตร้อน (≤62 กม./ชม.)

  พายุโซนร้อน (63–117 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 1 (118–153 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 2 (154–177 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 3 (178–208 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 4 (209–251 กม./ชม.)

  พายุเฮอริเคนระดับ 5 (≥252 กม./ชม.)

  พายุที่ไม่ทราบความเร็วลม


ประเภทของพายุ
 พายุหมุนเขตร้อน
 พายุหมุนกึ่งเขตร้อน
 พายุหมุนนอกเขตร้อน / หย่อมความกดอากาศต่ำที่หลงเหลือ / รบกวนของเขตร้อน / ลมมรสุมพายุดีเปรสชั่นเขตร้อน
พายุโซนร้อนลินดาขณะทวีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นในอ่าวไทย
พายุไต้ฝุ่นลินดาได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อนและขึ้นฝั่งที่อำเภอทับสะแกจังหวัดประจวบคีรีขันธ์เมื่อเวลา ประมาณ 01:00 ของวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540
รังสี ทัศนพยัคฆ์

| รังสี ทัศนพยัคฆ์ |
| --- | --- |
เกิด: 1 ธันวาคม พ.ศ. 2469 รังสี ทัศนพยัคฆ์
เสียชีวิต: 7 ธันวาคม พ.ศ. 2546 (77 ปี)
คู่สมรส: สุภาพ คังคะโรจนะ
บุตร: 2 คน
อาชีพ: ผู้สร้าง ผู้กำกับภาพยนตร์
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2495 - 2526
ThaiFilmDb
รังสี ทัศนพยัคฆ์ (1 ธันวาคม พ.ศ. 2469 - 7 ธันวาคม พ.ศ. 2546) เป็นผู้สร้างและผู้กำกับการแสดงภาพยนตร์ ความสำเร็จจากภาพยนตร์อมตะ เรื่อง "มนต์รักลูกทุ่ง" ที่ทำรายได้ประมาณ 6 ล้านกว่าบาทเมื่อปี พ.ศ. 2513 ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำสถิติอมตะ คือการยืนโรงฉาย ที่โรงภาพยนตร์โคลีเซี่ยมนานถึง 6 เดือน
ท่านถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2546 เนื่องจากความดันโลหิตต่ำ เส้นเลือดหัวใจตีบ เส้นโลหิตแตก โลหิตไหลลงกระเพาะอาหาร เสียชีวิตทันที สิริรวมอายุได้ 77 ปี
ประวัติ

รังสี ทัศนพยัคฆ์ เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2469 ที่บ้านเสาชิงช้า กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายของพระสรรสารากร ซึ่งเป็นผู้ตรวจ ราชการกรมสรรพากร กับ นางเติม มีพี่น้อง 3 คน คือ รังสรร, รังสิต และ โดยคุณรังสีเป็นน้องสุดท้อง ท่านจบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเบญจมบพิตร หรือ โรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตรในปัจจุบัน จากนั้นเรียนต่อที่โรงเรียนนายเรือ เป็นนักเรียนนายเรือรุ่น 7, 8
ปี พ.ศ. 2495 ครูรังสีเข้าสู่วงการภาพยนตร์ไทย โดยเริ่มจากการเป็นผู้ทำเพลงประกอบภาพยนตร์ไทย 16 มม. เรื่อง "นิทรา-สายัณห์" ของบริษัทบูรพาศิลป์ภาพยนตร์ โดยมี สำเภา ประสงค์ผล เป็นผู้อำนวยการสร้าง และในปี พ.ศ. 2502 ก็ได้เริ่มกำกับภาพยนตร์ครั้งแรกคือเรื่อง "ทาสรัก" ของบริษัทบูรพาศิลป์ภาพยนตร์ นำแสดงโดย รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง
หลังจากนั้นก็ทำภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จมาก คือเรื่อง "แม่นาคพระโขนง" ที่กำกับให้กับเสน่ห์ โกมารชุน ต่อมาในปี พ.ศ. 2505 ได้ร่วมหุ้นกับ กิตติพงศ์ เวชภูญาณ, ดารณี ณ วังอินทร์ และ อำนาจ สอนอิ่มสาตร์ ตั้ง "จิตรวาณีภาพยนตร์" สร้างภาพยนตร์เงินล้านอีกมากมายหลายเรื่อง และได้เริ่มทำธุรกิจภาพยนตร์ด้วยตัวเอง ด้วยการก่อตั้ง "รุ่งสุริยาภาพยนตร์" ปี พ.ศ. 2512 มีคนในครอบครัวร่วมถือหุ้นได้สร้างหนังเรื่อง 'ชาติลำชี' นำแสดงโดย มิตร-เพชรา ซึ่งได้มีการนำนักร้องลูกทุ่งมาร่วมแสดง และร้องเพลงประกอบหนัง ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้เกิน 1 ล้านบาท ในปีถัดมา จึงได้สร้างหนังทำนองเดียวกันอย่าง "มนต์รักลูกทุ่ง" ในระบบ 35 มม. ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ได้สูงถึง 7 ล้านบาท และเข้าฉายนานถึง 15 เดือน มีนักแสดงที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในยุคนั้น อย่าง มิตร ชัยบัญชา, เพชรา เชาวราษฎร์, บุปผา สายชล, ศรีไพร ใจพระ ฯลฯ มาร่วมแสดง โดยมีเพลงลูกทุ่งที่มีความไพเราะ ประกอบทั้งเรื่องและกลายเป็นเพลงอมตะมาจนถึงทุกวันนี้
ความสำเร็จของครูรังสี ทำให้มีการสร้างหนังเกี่ยวกับเพลงลูกทุ่งอีกหลายสิบเรื่อง ซึ่งมีแรงบันดาลใจและผู้ส่งเสริมให้ครูเพลงบางคนรวมถึงครูไพบูลย์ บุตรขัน ได้มีโอกาสเป็นผู้กำกับหนังเพลงเรื่อง "ทุ่งเศรษฐี"
นอกจากนั้นครูรังสีได้สร้างภาพยนตร์ดำเนินรอยตามภาพยนตร์เพลงอย่าง "มนต์รักลูกทุ่ง" อีกหลายเรื่อง เช่น "มนต์รักจากใจ" "มนต์รักนักรบ" "บัวลำภู" ฯลฯ และภาพยนตร์เพลง "บัวลำภู" นี่เองที่ได้กลายเป็น "แบบฉบับ" ของภาพยนตร์เพลงอีสาน ทำให้นางเอกหมอลำจากบ้านนอก อย่าง "อังคนางค์ คุณไชย" โด่งดังด้วยเพลงประกอบหนังเรื่องนี้
การทำงาน

ท่านมีผลงานการสร้างและกำกับภาพยนตร์ออกมาประมาณทั้งสิ้นกว่า 100 เรื่อง อีกทั้งยังเป็นบรมครูแห่งเทคนิคในการ "เจาะถ่าย" ที่ผู้กำกับรุ่นหลัง ๆ ใช้แก้ปัญหาดาราขาดแคลน หรือดาราคิวไม่ว่าง ในกรณีที่ต้องวิ่งรอกแสดงหลายเรื่อง
เป็นเทคนิคของผู้กำกับที่แก้ปัญหาคิวนักแสดงซ้อน ๆ กันได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังทำให้นักแสดงคนเดียวสามารถรับงานได้หลายเรื่องอีกด้วย อย่างเช่นกรณีของ มิตร ชัยบัญชา เป็นต้น โดยครูรังสีจะใช้การถ่ายทำฉากหรือบทของนักแสดงแต่ละคนให้เสร็จสิ้นไปก่อน โดยเฉพาะฉากที่ไม่ต้องร่วมกับนักแสดงสำคัญคนอื่น ๆ จากนั้นก็จะนำไปตัดต่อใหม่อีกครั้งหนึ่ง เป็นหนังที่สมบูรณ์ในที่สุด
ผลงานกำกับภาพยนตร์

เศรษฐีข้างถนน (2512)
กามเทพลวง (2512)
ยอดคนจริง (2512)
แม่ค้า (2512)
ชาติลำชี (2512)
มนต์รักลูกทุ่ง (2513)
กำแพงเงินตรา (2513)
มนต์รักจากใจ (2514)
ไอ้แดง (2516)
บัวลำพู (2517)
สนหน่อยน่าทูนหัว (2517)
วิญญาณโลกีย์ (2518)
แม่ปลาช่อน (2519)
แม่ม่ายใจถึง (2519)
อย่าแหย่ฉลาม (2520)
จงอางเพลิง (2520)
มนต์รักนักรบ (2520)
หึง (2520)
ศึก 5 เสือ (2520)
พ่อตาปืนโต (2520)
ดอนตูมปืนตัน (2521)
มนต์รักแผ่นดินทอง (2521)
เขาใหญ่ (2521)
ถล่มวังข่า (2521)
ดวงเศรษฐี (2521)
ทีเด็ดคู่เขย (2521)
คนละเกมส์ (2522)
ตะเคียนคะนอง (2522)
กามเทพหลงทาง (2522)
นายอำเภอปฏิวัติ (2522)
บอกว่าอย่ามายุ่ง (2524)
ลูกสาวจ่าโท (2524)
น้ำพริกก้นถ้วย (2525)
แว่วเสียงนางพราย (2525)
มนต์รักลูกทุ่ง (2525)
หลงเสียงนาง (2526)
มนต์รักนักเพลง (2527)
จะกู่รักกอดน้องให้ก้องโลก (2535)
อำนวยการสร้าง

ชาติลำชี (2512)
มนต์รักลูกทุ่ง (2513)
บัวลำพู (2517)
วิญญาณโลกีย์ (2518)
มนต์รักลูกทุ่ง (2525)
มนต์รักนักเพลง (2527)
บทภาพยนตร์

เศรษฐีข้างถนน (2512)
ลูกเขย (2512)
ชาติลำชี (2512)
มนต์รักลูกทุ่ง (2513)
มนต์รักจากใจ (2514)
ไอ้แดง (2516)
บัวลำพู (2517)
เพลิงทรนง (2519)
จงอางเพลิง (2520)
ขุนกระทิง (2521)
บอกว่าอย่ามายุ่ง (2524)
แสนรัก (2524)
มนต์รักลูกทุ่ง (2525)
หลงเสียงนาง (2526)
มนต์รักนักเพลง (2527)
มนต์รักลูกทุ่ง (2548)
บทละคร

มนต์รักลูกทุ่ง (2538)
มนต์รักลูกทุ่ง (2548)
มนต์รักลูกทุ่ง (2553)
ชาติลำชี (2561)
มนต์รักลูกทุ่ง (2567)
ชีวิตส่วนตัว

ด้านชีวิตครอบครัวของครูรังสี ท่านแต่งงานกับนางสุภาพ คังคะโรจนะ มีบุตรชาย 2 คน คือ นายมหศักดิ์ กับ สุรศักดิ์ ทัศนพยัคฆ์ ซึ่งยังทำงานอยู่เบื้องหลังในวงการภาพยนตร์ สืบทอดจากครูรังสี ขณะที่ครูรังสีเอง หลังจากห่างหายไปจากวงการแล้ว ก็ได้ไปพักผ่อนทำสวนอยู่ที่จันทบุรี ไม่มีใครได้พบเจอ
กระทั่งเมื่อปี 2544 ท่านได้ไปทำเซอร์ไพรส์ให้กับลูกศิษย์คนหนึ่ง ซึ่งไปจัดเลี้ยงงานวันเกิดกันที่ สวนอาหารลีลาวดี ย่านลาดพร้าว ในกทม. ซึ่งได้สอบถามว่า ท่านทราบได้อย่างไร ว่ามีงานเลี้ยงนี้ ท่านบอกว่า ได้อ่านเจอข่าวในหนังสือพิมพ์ ก็เลยขึ้นรถประจำทางมาหา กลุ่มลูกศิษย์ได้ร่วมกันขึ้นร้องเพลงบนเวทีเพื่อตอบแทนในการมาของท่าน เพลงนั้นคือเพลง "มนต์รักลูกทุ่ง" ซึ่งทำให้ท่านน้ำตาซึมทีเดียว
รัฐของประเทศสวิตเซอร์แลนด์

สมาพันธรัฐสวิสประกอบด้วย 26 รัฐ (เยอรมัน: Kanton หรือ ฝรั่งเศส: Canton) ซึ่งในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 18 ต่างเคยเป็นรัฐเอกราช มีเขตแดน, กองทัพ และสกุลเงินเป็นของตนเอง จนกระทั่งมีการสถาปนาสมาพันธรัฐสวิสขึ้นในค.ศ. 1848 เมื่อแรกสถาปนาประเทศประกอบด้วย 25 รัฐ แต่มีการแยกบางส่วนของรัฐแบร์นออกมาจัดตั้งเป็นรัฐฌูราในค.ศ. 1979
รัฐส่วนใหญ่ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาทางการ แต่ก็จะมีบางรัฐในภูมิภาครอม็องดีซึ่งประชากรส่วนมากใช้ภาษาฝรั่งเศส และในรัฐตีชีโนประชากรส่วนมากใช้ภาษาอิตาลี
รายชื่อรัฐสวิส

| ตราอาร์ม | รหัส | รัฐ | เมืองหลวง | ประชากร | พื้นที่ (กม2)  | ความหนาแน่น  (ต่อ กม2) | จำนวนเทศบาล | ภาษาทางการ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ZH | ซือริช   (Zürich) | ซือริช | 1,520,968 | 1,729 | 701 | 168 | เยอรมัน |
|  | BE | แบร์น   (Bern) | แบร์น | 992,617 | 5,960 | 158 | 352 | เยอรมัน, ฝรั่งเศส |
|  | LU | ลูเซิร์น   (Luzern) | ลูเซิร์น | 398,762 | 1,494 | 233 | 83 | เยอรมัน |
|  | UR | อูรี   (Uri) | อัลท์ดอร์ฟ | 35,973 | 1,077 | 33 | 20 | เยอรมัน |
|  | SZ | ชวีทซ์   (Schwyz) | ชวีทซ์ | 154,093 | 908 | 143 | 30 | เยอรมัน |
|  | OW | อ็อพวัลเดิน   (Obwalden) | ซาร์เนิน | 37,076 | 491 | 66 | 7 | เยอรมัน |
|  | NW | นิดวัลเดิน   (Nidwalden) | ชตันส์ | 42,420 | 276 | 138 | 11 | เยอรมัน |
|  | GL | กลารุส   (Glarus) | กลารุส | 40,028 | 685 | 51 | 3 | เยอรมัน |
|  | ZG | ซูค   (Zug) | ซูค | 122,134 | 239 | 416 | 11 | เยอรมัน |
|  | FR | ฟรีบูร์   (Fribourg) | ฟรีบูร์ | 315,074 | 1,671 | 141 | 150 | ฝรั่งเศส, เยอรมัน |
|  | SO | โซโลทวร์น   (Solothurn) | โซโลทวร์น | 266,418 | 790 | 308 | 109 | เยอรมัน |
|  | BS | บาเซิล-ชตัดท์   (Basel-Stadt) | บาเซิล | 198,290 | 37 | 5,072 | 3 | เยอรมัน |
|  | BL | บาเซิล-ลันท์ชัฟท์   (Basel-Landschaft) | ลีสทาล | 286,848 | 518 | 502 | 86 | เยอรมัน |
|  | SH | ชัฟเฮาเซิน   (Schaffhausen) | ชัฟเฮาเซิน | 79,836 | 298 | 246 | 26 | เยอรมัน |
|  | AR | อัพเพินท์เซ็ลเอาเซอร์โรเดิน   (Appenzell Ausserrhoden) | เฮริเซา | 54,543 | 243 | 220 | 20 | เยอรมัน |
|  | AI | อัพเพินท์เซลล์อินเนอร์โรเดิน   (Appenzell Innerrhoden) | อัพเพินท์เซลล์ | 15,974 | 172 | 87 | 6 | เยอรมัน |
|  | SG | ซังคท์กัลเลิน   (St. Gallen) | ซังคท์กัลเลิน | 499,065 | 2,031 | 222 | 77 | เยอรมัน |
|  | GR | เกราบึนเดิน   (Graubünden) | คูร์ | 195,886 | 7,105 | 26 | 114 | เยอรมัน, รูมันช์, อิตาลี |
|  | AG | อาร์เกา   (Aargau) | อาร์เกา | 600,040 | 1,404 | 388 | 213 | เยอรมัน |
|  | TG | ทัวร์เกา   (Thurgau) | เฟราเอินเฟ็ลท์ | 267,429 | 992 | 229 | 80 | เยอรมัน |
|  | TI | ตีชีโน   (Ticino) | เบลลินโซนา | 351,946 | 2,812 | 110 | 130 | อิตาลี |
|  | VD | โว   (Vaud) | โลซาน | 773,407 | 3,212 | 188 | 318 | ฝรั่งเศส |
|  | VS | วาเล   (Valais) | ซียง | 335,696 | 5,224 | 53 | 134 | ฝรั่งเศส, เยอรมัน |
|  | NE | เนอชาแตล   (Neuchâtel) | เนอชาแตล | 178,107 | 802 | 206 | 36 | ฝรั่งเศส |
|  | GE | เจนีวา   (Geneva) | เจนีวา | 484,736 | 282 | 1,442 | 45 | ฝรั่งเศส |
|  | JU | ฌูรา   (Jura) | เดอเลมง | 72,782 | 839 | 82 | 57 | ฝรั่งเศส |
|  | CH | ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ | แบร์น | 8,327,126 | 41,291 | 174 | 2,289 | เยอรมัน, ฝรั่งเศส, อิตาลี, รูมันช์ |
คนละโลก

| คนละโลก |
| --- | --- |

ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: บริษัท คนทีวี (ไทยแลนด์) จำกัด
กำกับโดย: ชัยวุฒิ เทพวงษ์
แสดงนำ: ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์ ไปรยา สวนดอกไม้ จิณณะ นวรัตน์ นภัสสร เอี่ยมเจริญ ธีร์ วณิชนันทธาดา อมีนา พินิจ ปราณวรินทร์ ปามี
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 2558 : 15 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ชัยวุฒิ เทพวงษ์
ความยาวตอน: 2558 : 130 นาที / ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ออกอากาศ: วันอังคารที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ต่อจากละคร เพลิงตะวัน – วันอังคารที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2558
คนละโลก เป็นละครโทรทัศน์แนว ดราม่า สร้างมาแล้ว 3 ครั้ง  ซึ่งครั้งล่าสุดผลิตโดย บริษัท คนทีวี (ไทยแลนด์) จำกัด บทประพันธ์โดย ม.มธุการี บทโทรทัศน์โดย ปณธี กำกับการแสดงโดย ชัยวุฒิ เทพวงษ์ นำแสดงโดย ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์ ไปรยา สวนดอกไม้ นภัสสร เอี่ยมเจริญ ธีร์ วณิชนันทธาดา อมีนา พินิจ ปราณวรินทร์ ปามี ในฉบับปี 2558 ถ่ายทำที่ประเทศญี่ปุ่น ที่เมืองโตเกียว, โอซะกะ, ชิบะ ใช้เวลาถ่ายทำที่ญี่ปุ่นนานถึง 1 สัปดาห์แสง