ปรัชญาญี่ปุ่น
ความคิดสมัยใหม่ตอนปลาย > แนวคิดการสว่างวาบทางปัญญาและสิทธิของประชาชน

ในยุคปฏิรูปเมจิ ภาคประชาสังคมภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส ได้รับการแนะนำโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประโยชน์นิยม และ ลัทธิดาร์วินนิยมทางสังคมจากประเทศอังกฤษและแนวคิดอำนาจอธิปไตยของปวงชนของช็อง-ชาค รุสโซจากฝรั่งเศส
นักคิดในยุคเมจิตอนต้นสนับสนุนคุณค่าของแนวคิดการสว่างวาบทางปัญญาของอังกฤษที่ได้มาจากภาคประชาสังคมตะวันตก   พวกเขาพยายามที่จะวิพากษ์วิจารณ์อำนาจหน้าที่ดั้งเดิมของญี่ปุ่นและระบบเจ้าขุนมูลนาย    อย่างไรก็ตามพวกเขามีความประสานกลมกลืนของรัฐบาลและยอมรับความเป็นสมัยใหม่จากเบื้องบนโดยปราศจากความรุนแรง   ในปี 1873 โมริ อะริโนริ ได้ก่อตั้ง เมโระกุชา    มีสมาชิกที่รวมตัวกันในสมาพันธ์วัฒนธรรมเป็นจำนวนมาก  ซึ่งเกี่ยวกับการเรียนรู้ภาคปฏิบัติที่มีความสำคัญ    การจับลักษณะของมนุษย์ในทางปฏิบัติ  และการสันนิษฐานรูปแบบของรัฐบาลที่ยอมรับเงื่อนไขของรัฐชาติในอุดมคติ    โมริ อะริโนริ สนับสนุนการศึกษาระดับชาติในฐานะรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ   นิชิ อะมะเนะ รับรองพฤติกรรมของมนุษย์ตามความสนใจ   คะโต ฮิโรยูคิ  นำสิทธิตามธรรมชาติ ออกไปภายใต้อิทธิพลของลัทธิดาร์วินนิยมทางสังคม และสนับสนุนการอยู่รอดที่เหมาะสมที่สุด
ฟูกูซะวะ ยูกิชิ เป็นผู้นำแนวคิดประโยชน์นิยมแบบอังกฤษมาให้ญี่ปุ่นและสนับสนุนสิทธิทางธรรมชาติ  โดยสันนิษฐานว่าสวรรค์ได้มอบสิทธิมนุษยชนมาให้เรา   เขาเห็นว่าการพัฒนาอารยธรรมเป็นการพัฒนาจิตวิญญาณของมนุษย์  และสันนิษฐานว่าอิสรภาพของคน ๆ หนึ่งนำไปสู่เสรีภาพของประเทศใดประเทศหนึ่ง   ฟูกูซะวะคิดว่ารัฐบาลเป็นไปเพื่อ "ความสะดวกสบาย" และรูปลักษณ์ที่เหมาะสมกับวัฒนธรรม   เขาบอกว่าไม่มีรูปแบบของรัฐบาลในอุดมคติ   นอกจากนี้เขายืนยันว่าญี่ปุ่นควรจะเข้าร่วมกับประเทศในภาคพื้นทวีปเพื่อต่อต้านประเทศมหาอำนาจ
ในขณะที่สมาชิกของเมโระ คุชะ ที่สนับสนุนการประสานกลมกลืนของรัฐบาลและประชาชน   นักคิดประชาธิปไตย ได้ซึมซับแนวคิดเรื่องสิทธิของกลุ่มหัวรุนแรงจากฝรั่งเศส และพวกเขาได้สนับสนุนการต่อต้านและการปฏิวัติระดับชาติด้วยวาจาซึ่งต่อต้านระบอบคณาธิปไตยแบบเมจิ   หลังจากเหตุการณ์กบฏซัทสึมะ    ในปี 1874   อิทะงะคิ ไทสึเกะ ได้เสนอการจัดตั้งสภานิติบัญญัติการเลือกตั้งซึ่งแพร่กระจายไปทั่วประเทศในฐานะที่เป็นการเคลื่อนไหวทางเสรีภาพและสิทธิของประชาชน อุเอะคิ เอะโมริ ช่วยอิทะงะคิ และเขาได้ยกร่างเกี่ยวกับกลุ่มหัวรุนแรง   นะคะเอะ โชมิน ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมากจากรุสโซ ได้โต้แย้งสำหรับแนวคิดอำนาจอธิปไตยของประชาชน และ เสรีภาพทางการเมืองของปัจเจกบุคคล    อย่างไรก็ตามในประเด็นที่เกี่ยวกับสถานการณ์ของญี่ปุ่น  เขาได้ชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของระบอบรัฐสภาและเห็นว่ารัฐธรรมนูญเมจิของราชวงศ์อิมพีเรียลควรจะค่อยๆปรับปรุงปฏิรูปโดยสภานิติบัญญัติแห่งชาติญี่ปุ่น
จากยุคเมจิตอนปลายไปจนถึงยุคไทโช   แนวโน้มทางประชาธิปไตย ได้แพร่กระจายจนเป็นฉากหลังของจิตสำนึกทางการเมืองของชนชั้นกลาง    ปัจจุบันนำไปสู่การเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อปกป้อง รัฐธรรมนูญ และการเลือกตั้งทางตรง โยะชิโนะ  ซะคุโซ โต้เถียงกับคณะรัฐมนตรี  พรรคการเมืองและการเลือกตั้งทางตรง    เขาไม่ได้ไล่ตามอย่างลึกซึ้งว่าใครเป็นรัฎฐาธิปัตย์   แต่เขายืนยันว่าเป้าหมายทางการเมืองมีวัตถุประสงค์เพื่อความสุขของประชาชนและการตัดสินใจทางการเมืองมีจุดมุ่งหมายเพื่อความตั้งใจของประชาชน    มิโนะเบะ  ทะสึคิชิ ตีความว่ารัฏฐาธิปัตย์ไม่ใช่จักรพรรดิ  แต่เป็นรัฐ   ตามที่ระบุไว้จักรพรรดิพระองค์เดียวเท่านั้นที่ทรงพลังอำนาจของเขาในฐานะสัญลักษณ์ที่สูงที่สุดภายใต้รัฐธรรมนูญเมจิ   แม้ว่าทฤษฏีของเขาจะได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในระยะแรก  แต่เขาก็ถูกปราบปรามทางการเมืองโดยกองทัพและกลุ่มฝ่ายขวาในเวลาต่อมา
ในปี 1911 ฮิระทสึกะ  ไรโช ได้ก่อตั้ง Seitosha เธอได้ปลุกระดมสิทธิสตรีของตัวเองและพัฒนา ขบวนการเรียกร้องสิทธิสตรี   ในขณะที่ โยซาโนะ  อากิโกะ ได้ปฏิเสธความแตกต่างทางเพศ    ไรโช ได้เน้นย้ำแม่ที่ต้องเลี้ยงดูลูกและเธอก็ยอมรับว่าเจ้าหน้าที่ช่วยเหลือผู้หญิงแสดงให้เห็นถึงความสามารถของผู้หญิง ในปี 1920  ไรโชก่อตั้งสมาคมใหม่สำหรับผู้หญิงที่มี อิชิคะวะ ฟุสะเอะ และ โอะคุ มุเมะโอะ เป็นผู้นำ   ไม่นานหลังจากที่กิจกรรมของพวกเขาประสบความสำเร็จในการทำให้ผู้หญิงมีส่วนร่วมทางการเมือง   สมาคมก็ล่มสลายเนื่องจากความแตกแยกภายใน   ต่อมาอิชิคะวะ ก่อตัวขึ้นใหม่และยังคงเคลื่อนไหวต่อไปสำหรับสิทธิในการออกเสียงของผู้หญิง