stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สำนักงานสอบสวนกลาง
ประวัติ > การก่อตั้งสำนักงานสอบสวน

สำนักงานสอบสวนก่อตั้งในวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2451 อัยการสูงสุดโบนาปร์ตได้ใช้กองทุนค่าใช้จ่ายของกระทรวงยุติธรรมจ้างคน 34 คน รวมถึงเจ้าหน้าที่ที่มีประสบการณ์บางคนของหน่วยราชการลับ เพื่อทำงานในหน่วยงานสืบสวนสอบสวนแห่งใหม่ อธิบดีของที่นี้คนแรก (ปัจจุบันรู้จักในนามผู้อำนวยการ) คือ สแตนลีย์ ฟินช์ อัยการสูงสุดโบนาปาร์ตได้แจ้งต่อรัฐสภาสหรัฐเกี่ยวกับการกระทำเหล่านี้ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2451
หน้าที่แรกอย่างเป็นทางการของสำนักงานคือทำการสำรวจย่านค้าประเวณี เพื่อเตรียมตัวในการบังคับใช้รัฐบัญญัติแมนน์ (อังกฤษ: Mann Act) ที่ได้ลงมติผ่านร่างกฎหมายไปเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2453 และในปี พ.ศ. 2475 สำนักงานได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นสำนักงานสอบสวนแห่งสหรัฐอเมริกา (อังกฤษ: United States Bureau of Investigation)
ประวัติ > การก่อตั้งสำนักงานสอบสวนกลาง

ในปีต่อมา พ.ศ. 2476 สำนักงานสอบสวนก็ได้ถูกรวมเข้ากับสำนักงานสิ่งของต้องห้าม (อังกฤษ: Bureau of Prohibition) และได้ชื่อใหม่ว่าแผนกสอบสวนย่อว่า ดีโอไอ (อังกฤษ: Division of Investigation; DOI) ก่อนจะมาเป็นหน่วยงานราชการอิสระภายใต้กระทรวงยุติธรรมสหรัฐในปี พ.ศ. 2478 และในปีเดียวกันชื่อก็ได้ถูกเปลี่ยนอย่างเป็นทางการโดยเจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์กลายเป็นชื่อเดียวกันกับปัจจุบันคือ สำนักงานสอบสวนกลาง (อังกฤษ: Federal Bureau of Investigation; FBI)
ประวัติ > เจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ในฐานะผู้อำนวยการเอฟบีไอ

เจ เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ รับราชการเป็นผู้อำนวยการเอฟบีไอตั้งแต่ปี 2467 ถึง 2515 รวมทั้งหมด 48 ปีรวมกันทั้งบีโอไอ ดีโอไอ และเอฟบีไอ เขามีส่วนรับผิดชอบที่สำคัญต่อการก่อตั้ง แล็บวิจัยการตรวจจับอาชญากรรมทางวิทยาศาสตร์ หรือ แล็บวิจัยเอฟบีไอ (อังกฤษ: FBI Laboratory) ซึ่งได้เปิดอย่างเป็นทางการในปี 2475 โดยเป็นส่วนหนึ่งในการทำงานของเขาเพื่อเพิมความเป็นมืออาชีพในการสืบสวนโดยรัฐบาล ฮูเวอร์ได้มีส่วนเกี่ยงข้องอย่างเป็นจริงเป็นจังต่อคดีใหญ่ๆและโครงกานส่วนมากที่เอฟบีไอรับผิดชอบในขณะที่เขาดำรงตำแหน่ง แต่จากรายละเอียดข้างล่างนี้ เขาเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงการถกเถียงกันมากมายในเรื่องดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการเอฟบีไอ โดยเฉพาะในช่วงปีหลัง ๆ หลังจากการเสียชีวิตของฮูเวอร์ รัฐสภาสหรัฐได้ผ่านกฎหมายซึ่งได้จำกัดเวลาดำรงตำแหน่งของผอ.เอฟบีไอในอนาคตเป็น 10 ปี
การสืบสวนคดีฆาตกรรมในช่วงแรกเริ่มของหน่วยงานใหม่นั้นรวมถึง คดีฆาตกรรมโอเซจอินเดียนด้วย (อังกฤษ: Osage Indian murders) ในช่วงสงครามอาชญากรรมตั้งแต่ปี 2473 เจ้าหน้าที่เอฟบีไอจับกุมและวิสามัญอาชญากรฉาวโฉ่ได้เป็นจำนวนมาก ทั้งจากคดีลักพาตัว โจรกรรม และฆาตกรรมจากทั่วทั้งประเทศ โดยรวมถึง จอห์น ดิลลิงเจอร์ ด้วย
อีกกิจกรรมหนึ่งในช่วงทศวรรษแรกคือการมีบทบาทชี้ขาดในการลดขอบเขตและอิทธิพลของคูคลักซ์แคลน นอกจากนี้จากการทำงานของเอดวิน อาเธอร์ตัน บีโอไอกล่าวอ้างว่าพวกเขาได้รับความสำเร็จในการจับกุมกองกำลังทั้งหมดของคณะปฏิวัติแนวคิดใหม่ชาวเม็กซิโก ภายใต้การนำของนายพลเอนรีเก เอสตราดาตอนกลางช่วงปี 2463 ตะวันออกของซานดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
ฮูเวอร์เริ่มใช้การดักฟังโทรศัพท์ในปี 2463 ระหว่างการใช้กฎสิ่งของต้องห้าม (อังกฤษ:  Prohibition) เพื่อการจับกลุ่มผู้ลักลอบค้าของเถื่อน ในคดีออล์มสเตด วี ยูไนเต็ด สเตทปี 2470 (อังกฤษ: Olmstead v. United States) ซึ่งผู้ลักลอบค้าของเถื่อนได้ถูกจับได้ผ่านการดักฟังโทรศัพท์ ศาลสูงสุดสหรัฐกล่าวว่าการดักฟังของเอฟบีไอจะไม่ละเมิดมาตรา 4 (อังกฤษ: Fourth Amendment) ในเรื่องการตรวจค้นและการตวจยึดอย่างผิดกฎหมายก็ต่อเมื่อ เอฟบีไอไม่ได้เข้าไปในบ้านของใครดดยไม่ได้รับอนุญาตเพื่อให้สำเร็จการดักฟังโทรศัพท์ หลังจากได้ยกเลิกการใช้กฎสิ่งของต้องห้าม รัฐสภาสหรัฐได้ผ่านรัฐบัญญัติการสื่อสารปี 2477 (อังกฤษ: Communications Act of 2477) ซึ่งระบุให้การดักฟังโทรศัพท์อย่างไม่ได้รับการยินยอมนั้นผิดกฎหมาย แต่อนุญาตให้มีการดักฟังได้ ในคดีนาร์ดัน วี ยูไนเต็ด สเตทปี 2482 (อังกฤษ: Nardone v. United States) ศาลกล่าวว่าจากกฎหมายปี 2477 หลักฐานที่เอฟบีไอได้มาจากการดักฟังโทรศัพท์ไม่สามารถจะยอมรับได้ในชั้นศาล หลังจากคดีแคทซ์ วี ยูไนเต็ด สเตทปี 2510 (อังกฤษ: Katz v. United State) ได้กลับคดีปี 2470 ที่ได้อนุญาตให้มีการดักฟังได้ รัฐสภาสหรัฐได้ผ่านรัฐบัญญัติควบคุมอาชญากรรมรวมเรื่อง (อังกฤษ: Omnibus Crime Control Act) ซึ่งอนุญาตให้เจ้าหน้าที่สาธารณะทำการดักฟังโทรศัพท์ระหว่างสืบสวนได้ หากพวกเขาได้รับหมายศาลมาก่อน
ประวัติ > เจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ในฐานะผู้อำนวยการเอฟบีไอ > ความมั่นคงแห่งชาติ

เริ่มต้นตั้งแต่ช่วงปี 2483 ถึงช่วงปี 2513 สำนักงานได้สืบสวนหลาย ๆ คดีเกี่ยวกับการจารกรรมต่อสหรัฐและชาติพันธมิตร เจ้าหน้าที่นาซี 8 คนซึ่งได้วางแผนวินาศกรรมต่อเป้าหมายอเมริกาได้ถูกจับและอีก 6 คนถูกประหาร (คดี Ex parte Quirin) ภายใต้คำพิพากษาของพวกเขา และเช่นกัน ณ เวลาขณะนั้น ความพยายามแกะรหัสร่วมกันระหว่างสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรซึ่งเรียกว่า โปรเจกต์วีโนนา (อังกฤษ: Venona Project) ซึ่งเอฟบีไอได้เข้าไปมีส่วนร่วมเป็นอย่างมาก สามารถแกะรหัสการสื่อสารด้านข่าวกรองและการทูตโซเวียตได้ ทำให้รัฐบาลสหรัฐและบริเตนอ่านการสื่อสารของโซเวียตได้ ความพยายามนี้เป็นตัวพิสูจน์ถึงการมีอยู่ของชาวอเมริกาที่ทำงานในสหรัฐด้านข่าวกรองโซเวียต ฮูเวอร์เองทำหน้าที่บริหารโปรเจกต์นี้แต่เขาเพิกเฉยต่อการแจ้งให้สำนักข่าวกรองกลางหรือซีไอเอทราบจนกระทั่งปี 2495 คดีที่มีชื่อเสียงอีกคดีนึงคือ การจับกุมสายลับโซเวียตชื่อ รูดอล์ฟ เอเบล ในปี 2500 จากการค้นพบสายลับโซเวียตปฏิบัติการในสหรัฐทำให้ฮูเวอร์สามารถทำตามแนวคิดที่มีมาอย่างยาวนานของเขากับภัยคุกคามที่เขาได้รับมาจากฝ่ายซ้าย ตั้งแต่ผู้จัดตั้งสหภาพพรรคคอมมิวนิสต์สหรัฐอเมริกาไปจนถึงพวกเสรีนิยมชาวอเมริกา
ประวัติ > เจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ในฐานะผู้อำนวยการเอฟบีไอ > การกักกันชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น

ในปี 2482 สำนักงานเริ่มรวบรวมรายขื่อการคุมขัง (อังกฤษ: Custodial Detention List) ซึ่งมีรายชื่อคนที่จะถูกนำไปคุมขังในสถานการณ์สงครามกับชาติอักษะ ชื่อส่วนใหญ่ในรายชื่อเป็นของผู้นำชุมชนอิสเซ เพราะการสืบสวนของเอฟบีไอสร้างมาจากรายชื่อของสำนักงานข่าวกรองกองทัพเรือที่มีอยู่ ซึ่งจะเน้นไปที่ชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นในฮาวายและชายฝั่งตะวันตก แต่พลเมืองชาวเยอรมันและอิตาลีหลาย ๆ คนก็มีชื่ออยู่ในรายชื่อลับเช่นกัน โรเบร์ต ชีเวอรส์หัวหน้าสำนักงานโฮโนลูลูได้รับอนุญาตจากฮูเวอร์ให้เริ่มการจับกุมคนที่อยู่ในรายชื่อได้เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2484 ในขณะที่ระเบิดยังคงตกลงใส่ท่าเพิร์ล การตรวจค้นบ้านและการจับกุมอย่างล้นหลาม (ส่วนมากกระทำโดยไม่มีหมายศาล) เริ่มต้นขึ้นไม่กี่ชั่วโมงหลังการโจมตีและในหลายอาทิตย์ต่อมา ชาวอิสเซมากกว่า 5500 คนถูกคุมตัวโดยเอฟบีไอ ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2485 ประธานาธิบดีแฟรงกลิน โรสเวลต์ได้ออกคำสั่งฝ่ายบริหารที่ 9066 (อังกฤษ: Executive Order 9066) ซึ่งได้มอบอำนาจในการขับไล่ชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นออกจากชายฝั่งตะวันตก ผู้อำนวยการเอฟบีไอฮูเวอร์ได้ต่อต้านการคุมขังและการขับไล่จำนวนมากที่จะตามมาจากข้อบังคับใช้เกี่ยวกับชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นภายใต้คำสั่งบริหารที่ 9066 แต่โรสเวลต์ก็เอาชนะได้ เสียงส่วนใหญ่เห็นด้วยกับคำสั่งยกเว้นที่ตามมา แต่ในบางกรณีซึ่งชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นปฏิเสธที่จะปฏิบัติตามกฎระเบียบทางทหารใหม่ เจ้าหน้าที่เอฟบีไอก็จัดการจับกุมด้วยตัวเอง สำนักงานทำการสังเกตการณ์ชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงสงคราม ทำการตรวจสอบภูมิหลังผู้ขอตั้งถิ่นฐานนอกค่ายและการเข้ามาในค่าย (ส่วนใหญ่โดยไม่มีการอนุญาตจากเจ้าหน้าที่ทางการของกองบังคับการย้ายถิ่นฐานระหว่างสงคราม) และทำการฝึกสายข่าวเพื่อการจับตาพวกต่อต้านและพวกสร้างปัญหา หลังจากสงคราม เอฟบีไอได้รับมอบหมายให้ปกป้องชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นที่กลับมาจากการโจมตีของชุมชนผิวขาวที่ไม่เป็นมิตร
องค์กร > โครงสร้างองค์กร

สำนักงานสอบสวนกลางแบ่งออกเป็นสาขาการทำงาน และสำนักงานผู้อำนวยการซึ่งประกอบด้วยสำนักงานบริหารส่วนมาก ผู้ช่วยผู้อำนวยการบริหารมีหน้าที่จัดการสาขาต่างๆ แต่ละสาขาก็ยังสามารถแบ่งออกเป็นสำนักงานและแผนกอีกทีซึ่งมีผู้ช่วยผู้อำนวยการเป็นหัวหน้า โดยที่แผนกต่างๆยังสามารถแบ่งออกเป็นสาขาย่อย ซึ่งมีรองผู้ช่วยผู้อำนวยการเป็นหัวหน้า ในสาขาย่อยพวกนี้ก็สามารถแบ่งออกเป็นฝ่ายได้อีก โดยมีหัวหน้าฝ่ายเป็นหัวหน้าซึ่งเป็นตำแหน่งที่คล้ายกับเจ้าหน้าที่พิเศษรักษาการ 
สาขา 4 สาขารายงายต่อรองผู้อำนวยการ ในขณะที่อีก 2 สาขารายงานต่อผู้อำนวยการช่วยว่าการ สาขาการทำงานของสำนักงานสอบสวนกลาง มีดังนี้:
สาขาข่าวกรอง
สาขาความมั่นคงแห่งชาติ
สาขาอาชญากรรม, ไซเบอร์, ตอบโต้, และบริการ
สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
สาขาสารสนเทศและเทคโนโลยี
สาขาทรัพยากรมนุษย์
สำนักงานผู้อำนวยการทำหน้าที่เป็นส่วนบริหารกลางของเอฟบีไอ อำนวยงานด้านการสนับสนุนบุคลากร (เช่น การจัดการอาคารและการเงิน) ให้กับสาขาการทำงาน 5 สาขาและแผนกภาคสนามต่างๆ สำนักงานได้รับการจัดการโดยผู้อำนวยการช่วยว่าการ ผู้ซึ่งดูแลการทำงานของทั้งสาขาทรัพยากรมนุษย์และสาขาสารสนเทศและเทคโนโลยี
สำนักงานผู้อำนวยการ
สำนักงานประจำผู้อำนวยการ
สำนักงานรองผู้อำนวยการ
สำนักงานผู้อำนวยการช่วยว่าการ
สำนักงานกิจการรัฐสภาสหรัฐ
สำนักงานกิจการโอกาสในการจ้างงานที่เท่าเทียมกัน
สำนักงานหัวหน้าที่ปรึกษาด้านกฎหมาย
สำนักงานความซื่อสัตย์และการปฏิบัติตาม
สำนักงานผู้ตรวจการ
สำนักงานจรรยาบรรณวิชาชีพ
สำนักงานกิจการสาธารณะ
แผนกตรวจราชการ
แผนกบริการอาคารสถานที่และการเงิน
แผนกแผนงานทรัพยากร
แผนกการจัดการสารสนเทศ
สำนักงานหัวหน้าเจ้าหน้าที่สารสนเทศ
องค์กร > โครงสร้างตำแหน่ง

ต่อไปนี้เป็นโครงสร้างตำแหน่งของสำนักงานสอบสวนกลางโดยสมบูรณ์:
เจ้าหน้าที่ภาคสนาม
เจ้าหน้าที่ฝึกงาน
เจ้าหน้าที่พิเศษ
เจ้าหน้าที่พิเศษอาวุโส
เจ้าหน้าที่พิเศษกำกับดูแล
ผู้ช่วยเจ้าหน้าที่พิเศษรักษาการ
เจ้าหน้าที่พิเศษรักษาการ
ฝ่ายการจัดการ
รองผู้ช่วยผู้อำนวยการ
ผู้ช่วยผู้อำนวยการ
ผู้ช่วยผู้อำนวยการบริหารช่วยว่าการ
ผู้ช่วยผู้อำนวยการบริหาร
รองผู้อำนวยการช่วยว่าการ
รองหัวหน้าเจ้าหน้าที่
หัวหน้าเจ้าหน้าที่และที่ปรึกษาด้านกฎหมายพิเศษแก่ผู้อำนวยการ
รองผู้อำนวยการ
ผู้อำนวยการ
ดูเพิ่ม

หน่วยความมั่นคง (MI5)
คณะกรรมการสอบสวนแห่งรัสเซีย (Sledkom)
หนังสืออ่านเพิ่ม

HSI BOOK Government HSI Files
Charles, Douglas M. (2007). J. Edgar Hoover and the Anti-interventionists: FBI Political Surveillance and the Rise of the Domestic Security State, 1939–1945. Columbus, Ohio: The Ohio State University Press. ISBN 978-0-8142-1061-1.
Kessler, Ronald (1993). The FBI: Inside the World's Most Powerful Law Enforcement Agency. Pocket Books Publications. ISBN 978-0-671-78657-1.
Powers, Richard Gid (1983). G-Men, Hoover's FBI in American Popular Culture. Southern Illinois University Press. ISBN 978-0-8093-1096-8.
Sullivan, William (1979). The Bureau: My Thirty Years in Hoover's FBI. Norton. ISBN 978-0-393-01236-1.
Theoharis, Athan G.; John Stuart Cox (1988). The Boss: J. Edgar Hoover and the Great American Inquisition. Temple University Press. ISBN 978-0-87722-532-4.
Theoharis, Athan G.; Tony G. Poveda; Susan Rosenfeld; Richard Gid Powers (2000). The FBI: A Comprehensive Reference Guide. Checkmark Books. ISBN 978-0-8160-4228-9.
Theoharis, Athan G. (2004). The FBI and American Democracy: A Brief Critical History. Kansas: University Press. ISBN 978-0-7006-1345-8.
Thomas, William H., Jr. (2008). Unsafe for Democracy: World War I and the U.S. Justice Department's Covert Campaign to Suppress Dissent. Madison: University of Wisconsin Press. ISBN 978-0-299-22890-3.
Tonry, Michael (ed.) (2000). The Handbook of Crime & Punishment. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-514060-6. {{cite book}}: |first= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
Trahair, Richard C. S. (2004). Encyclopedia of Cold War Espionage, Spies, and Secret Operations. Ballentine: Greenwood Press. ISBN 978-0-313-31955-6.
Vanderpool, Bill (August 22, 2011). "A History of FBI Handguns". American Rifleman. สืบค้นเมื่อ April 3, 2014.
Weiner, Tim (2012). Enemies. A History of the FBI. Random House. ISBN 978-1-4000-6748-0.
Williams, David (1981). "The Bureau of Investigation and its Critics, 1919–1921: the Origins of Federal Political Surveillance". Journal of American History. Organization of American Historians. 68 (3): 560–579. doi:10.2307/1901939. JSTOR 1901939.
FBI — The Year in Review, Part 1 เก็บถาวร 2014-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Part 2 เก็บถาวร 2014-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (2013)
Church Committee Report, Vol. 6, "Federal Bureau of Investigation." 1975 congressional inquiry into American intelligence operations.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Federal Bureau of Investigation in the Federal Register
FBI Disclosures under Freedom of Information Act
Official FBI Recruiting
Federal Bureau of Investigation from the Federation of American Scientists
The FBI ... Past, Present & Future เก็บถาวร 2010-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from zpub.com
The Vault, FBI electronic reading room (launched April 2011), contains over 3000 documents
Federal Bureau of Investigation ที่ เวย์แบ็กแมชชีน  (archived ตุลาคม 22, 1996).
ผลงานของ Federal Bureau of Investigation ที่โครงการกูเทินแบร์ค
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย สำนักงานสอบสวนกลาง ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
ผลงานโดย สำนักงานสอบสวนกลาง บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
คู่มือการปฏิบัติการและการสืบสวนภายในประเทศ เอฟบีไอ
เจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ ผู้อำนวยการเอฟบีไอตั้งแต่ค.ศ. 1924 ถึง 1972
แผนที่แผนกภาคสนามเอฟบีไอ
ผังองค์กรสำหรับเอฟบีไอ ณ วันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2014
เจ้าหน้าที่เอฟบีไอในที่เกิดเหตุ
อันดับกบ
วิวัฒนาการชาติพันธุ์

นี่คือแผนภาพวิวัฒนาการชาติพันธุ์ที่แสดงความสัมพันธุ์ของกบในวงศ์ต่าง ๆ ในเคลด Anura ในแผนภาพต้นไม้นี้ แสดงวงศ์กบมีความสัมพันธ์กับกับวงศ์อื่น ๆ อย่างไร โดยแต่ละปุ่มแสดงถึงจุดที่มีบรรพบุรุษเดียวกัน ข้อมูลในนี้อิงจาก Frost และคณะ. (2006), Heinicke และคณะ. (2009) และ Pyron กับ Wiens (2011)
ความสัมพันธ์กับมนุษย์

กบ ถือเป็นสัตว์ที่ผูกพันกับมนุษย์มาอย่างยาวนานแล้ว ในฐานะของสัตว์ที่มนุษย์กินเนื้อเป็นอาหาร จนเกิดเป็นความเชื่อและอยู่ในวัฒนธรรมของชนชาติต่าง ๆ มากมาย เช่น ชนชาติไทมีความเชื่อแต่โบราณว่า ปรากฏการณ์สุริยุปราคาและจันทรุปราคาเกิดจากกบอมดวงอาทิตย์และดวงจันทร์เรียกว่า "กบกินเดือน" หรือ "กบกินตะวัน" ต้องใช้การตีเกราะเคาะไม้ จึงจะยอมคาย และเป็นนิทานพื้นบ้าน ในเรื่อง "อุทัยเทวี"
ชาวจีนเชื่อว่า มีกบหรือคางคกที่มีลำตัวสีทอง และมี 3 ขา เรียกว่า "เซียมซู่" เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ และให้ผลในทางโชคลาภวาสนาแก่ผู้ที่บูชาสักการะ เช่นเดียวกับ "ปี่เซียะ" เป็นต้น ชาวจ้วง ชนพื้นเมืองทางภาคใต้ของจีนเชื่อว่า กบเป็นสัญลักษณ์ของน้ำและความอุดมสมบูรณ์ เมื่อฝนแล้ง ในพิธีขอฝน จะมีการเต้นรำด้วยการกางแขนกางขา ยกแขนสองข้างชูขึ้นฟ้า คล้ายกับกบ
ในขณะที่ในประเทศไทย กบหลายชนิดได้ถูกเลี้ยงเพาะขยายพันธุ์เพื่อการบริโภค เช่น กบนา (Hoplobatrachus rugulosus), กบทูด (Limnonectes blythii), อึ่งปากขวด (Glyphoglossus molossus) เป็นต้น ขณะที่หลายชนิดก็เลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง
อ่านเพิ่ม

Beltz, Ellin (2005). Frogs: Inside their Remarkable World. Firefly Books. ISBN 978-1-55297-869-6.
Cogger, H. G.; Zweifel, R. G.; Kirschner, D. (2004). Encyclopedia of Reptiles & Amphibians (2nd ed.). Fog City Press. ISBN 978-1-877019-69-2.
Estes, R., and O. A. Reig. (1973). "The early fossil record of frogs: a review of the evidence." pp. 11–63 In J. L. Vial (Ed.), Evolutionary Biology of the Anurans: Contemporary Research on Major Problems. University of Missouri Press, Columbia.
Gissi, Carmela; San Mauro, Diego; Pesole, Graziano; Zardoya, Rafael (February 2006). "Mitochondrial phylogeny of Anura (Amphibia): A case study of congruent phylogenetic reconstruction using amino acid and nucleotide characters". Gene. 366 (2): 228–237. doi:10.1016/j.gene.2005.07.034. PMID 16307849.
Holman, J. A. (2004). Fossil Frogs and Toads of North America. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-34280-5.
San Mauro, Diego; Vences, Miguel; Alcobendas, Marina; Zardoya, Rafael; Meyer, Axel (May 2005). "Initial diversification of living amphibians predated the breakup of Pangaea". American Naturalist. 165 (5): 590–599. doi:10.1086/429523. PMID 15795855. S2CID 17021360.
Tyler, M. J. (1994). Australian Frogs A Natural History. Reed Books. ISBN 978-0-7301-0468-1.
แหล่งข้อมูลอื่น

อันดับกบ
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q53636  Wikispecies: Anura  ADW: Anura  BOLD: 219  EoL: 1553  EPPO: 1ANURO  Fauna Europaea: 15534  GBIF: 952  iNaturalist: 20979  IRMNG: 10211  ITIS: 173423  NBN: NHMSYS0000375308  NCBI: 8342  NZOR: a330081c-9f45-47fb-80dd-ba8d870e5bd2  Plazi: CB2D87E1-2E34-FFC6-FC3B-41D7FC23FC69  WoRMS: 448306 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
Paedophryne amauensis เป็นกบที่มีขนาดเล็กมาก มีความยาวเพียง 7 มิลลิเมตรเท่านั้น อาจถือได้ว่าเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำและสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลกด้วย อยู่ในวงศ์ Microhylidae
อายัมมาซักเมระฮ์

| --- | --- |
สปาเกตตีกับอายัมมาซักเมระฮ์
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: มาเลเซีย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อไก่ (หั่นแล้วทอด), พริก, กระเทียม, ขิง, หัวหอม, มะเขือเทศบด
 ตำราอาหาร: อายัมมาซักเมระฮ์
อายัมมาซักเมระฮ์ (มลายู: ayam masak merah) เป็นอาหารท้องถิ่นมาเลเซีย ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ไก่สุกแดง" โดยเป็นไก่ตุ๋นในพริกแกงซัมบัล เนื่องจากเป็นอาหารที่มักปรุงกินเองในบ้านจึงมีสูตรต่างกันหลายสูตร มักเสิร์ฟกับนาซีโตมาโต (nasi tomato) ซึ่งเป็นข้าวที่หุงกับซอสมะเขือเทศหรือมะเขือเทศบด นม เครื่องเทศแห้ง กระเทียม หัวหอม และขิง
อ่านเพิ่ม

"Ayam masak merah (Malay-Style Red-Cooked Chicken With Pandan)". Saveur.
Ayam Masak Merah – Tomato Chicken Curry
โพแทสเซียม โคบอลติไนไตรต์

| --- | --- |


ชื่อ
IUPAC name Potassium hexanitritocobaltate(III)
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 13782-01-9
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ECHA InfoCard: 100.034.018 
ผับเคม CID: 25022080
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID60929905 
 InChI InChI=1S/Co.3K.6HNO2.H2O/c;;;;6*2-1-3;/h;;;;6*(H,2,3);1H2/q+3;3*+1;;;;;;;/p-6 
 SMILES N(=O)[O-].N(=O)[O-].N(=O)[O-].N(=O)[O-].N(=O)[O-].N(=O)[O-].[K+].[K+].[K+].[Co] 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: K3[Co(NO2)6] (anhydrous)  K3[Co(NO2)6]·1.5H2O (sesquihydrate) 
มวลโมเลกุล: 452.26 g/mol (anhydrous) 479.284 g/mol (sesquihydrate)   
ลักษณะทางกายภาพ: yellow cubic crystals (sesquihydrate)
ความหนาแน่น: 2.6 g/cm3 (sesquihydrate)
ละลายในน้ำ: slightly soluble in water (sesquihydrate)
ความสามารถละลายได้: reacts with acids, insoluble in ethanol (sesquihydrate)
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
โพแทสเซียม โคบอลติไนไตรต์ (อังกฤษ: Potassium cobaltinitrite) ตามระบบการเรียกชื่อสารเคมีของ IUPAC ว่า โพแทสเซียม เฮกซะไนไตรโตโคบอลเตต(III) (อังกฤษ: Potassium hexanitritocobaltate(III)) เป็นสารประกอบโคออร์ดิเนชันที่มีสูตร K3[Co(NO2)6] แอนไอออนของเกลือสีเหลืองนี้เป็นสีประกอบด้วยใจกลางโคบอลต์(III) ผูกพันกับ 6 ไนตริโตลิแกนด์ เป็นที่ไม่ละลายในน้ำและมีการตกตะกอนเป็นของแข็งสีเหลือง
ถูกทำขึ้นครั้งแรกในปี 1848 โดย N. W. Fischer ในเบรสเลา และมันถูกใช้เป็นเม็ดสีเหลืองที่เรียกว่า อูเรโอลิน
โรงเรียนสำนักอธิการ

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
โฮมส์พบศพของไฮเดกเกอร์ ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1904
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Priory School
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดคืนชีพ
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: มกราคม ค.ศ. 1904
เรื่องก่อนหน้า: นักจักรยานผู้เดียวดาย 
เรื่องถัดไป: ปีเตอร์ดำ 
ข้อความ: โรงเรียนสำนักอธิการ ที่ วิกิซอร์ซ
"โรงเรียนสำนักอธิการ" (อังกฤษ: The Adventure of the Priory School) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1904 และตีพิมพ์ใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 5 จากทั้งหมด 13 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ในปี ค.ศ. 1905 ดอยล์จัดอันดับให้ "โรงเรียนสำนักอธิการ" อยู่ในอันดับที่ 10 ในรายการเรื่องสั้นของโฮมส์ 12 เรื่องที่ชื่นชอบ
เนื้อเรื่อง

ดร. ทอร์นิย์ครอฟต์ ฮักสเตเบิล (Dr. Thorneycroft Huxtable) ผู้ก่อตั้งและอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนชั้นเตรียมชื่อโรงเรียนสำนักอธิการ (Priory School) ในภาคเหนือของอังกฤษได้มาพบกับโฮมส์ ฮักสเตเบิลขอร้องให้โฮมส์เดินทางไปที่แมกเกิลตัน (Mackleton) พร้อมกับตนเพื่อสืบสวนการหายตัวไปของลูกศิษย์คนหนึ่งของตนคือลอร์ดซอลเตอร์ (Lord Saltire) วัย 10 ขวบ บิดาของลอร์ดซอลเตอร์คือดยุคแห่งโฮลเดอร์นีส (Duke of Holdernesse) ผู้มั่งคั่งและมีชื่อเสียง  ฮักสเตเบิลเล่าว่าไม่ใช่แค่เด็กชายที่หายตัวไป ไฮเดกเกอร์ (Heidegger) อาจารย์ชาวเยอรมันก็หายตัวไปพร้อมกับจักรยานของเขาด้วย
ประวัติการตีพิมพ์

"โรงเรียนสำนักอธิการ" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารคอลเลียร์เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1904 และตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904 ในนิตยสารคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบ 6 ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 9 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1905 และในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1905
อ้างอิงและบรรณานุกรม

1 2  Smith (2014), p. 124.
1 2  Cawthorne (2011), p. 120.
↑  Cawthorne (2011), p. 110.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ โรงเรียนสำนักอธิการ ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โรงเรียนสำนักอธิการ
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดคืนชีพ รวมถึงเรื่อง โรงเรียนสำนักอธิการ ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "บ้านร้าง"  "ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์"  "รหัสตุ๊กตาเต้นรำ"  "นักจักรยานผู้เดียวดาย"  "โรงเรียนสำนักอธิการ"  "ปีเตอร์ดำ"  "นายหน้าขู่กิน"  "อาฆาตนโปเลียน"  "สามนิสิต"  "แว่นตากรอบทอง"  "นักรักบี้หาย"  "ชู้รักของเลดี"  "รอยเปื้อนที่สอง" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
โรคฝีดาษ

| ฝีดาษ (Smallpox) |
| --- | --- |
ผู้ป่วยโรคฝีดาษ
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: B03
ICD-9: 050
DiseasesDB: 12219
MedlinePlus: 001356
eMedicine: emerg/885
MeSH: D012899
ฝีดาษตามลำตัวของผู้ป่วย
ฝีดาษ, ไข้ทรพิษ หรือ ไข้หัว (อังกฤษ: smallpox) เป็นโรคติดเชื้อที่เกิดขึ้นมาจากเชื้อไวรัสหนึ่งในสองสายพันธ์ุ ได้แก่ Variola major และ Variola minor ตัวแทนของ variola virus (VARV) อยู่ในกลุ่ม Orthopoxvirus กรณีที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติครั้งสุดท้ายได้รับการวินิจฉัยในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1977 และองค์การอนามัยโลก(WHO) ได้ให้การรับรองในการกำจัดโรคนี้ไปทั่วโลกใน ค.ศ. 1980 ทำให้เป็นโรคของมนุษย์เพียงโรคเดียวที่ถูกกำจัดจนหมดไป
อาการเริ่มแรกของโรคนี้ ได้แก่ มีไข้และอาเจียน ตามมาด้วยการเกิดแผลในปากและผื่นที่ผิวหนัง เป็นเวลาหลายวัน ผื่นที่ผิวหนังจะหลายเป็นตุ่มพองที่มีลักษณะเฉพาะและมีรอยบุ๋มอยู่ตรงกลาง หลังจากนั้นตุ่มก็จะเกิดการตกสะเก็ดและหลุดลอกออกมา ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ โรคนี้สามารถแพร่กระจายระหว่างคนหรือผ่านทางวัตถุที่ปนเปื้อนเชื้อ  การป้องกันนั้นสามารถทำได้โดยการฉีดวัคซีนไข้ทรพิษเป็นหลัก เมื่อโรคนี้ได้ถูกพัฒนาขึ้นแล้ว ยาต้านไวรัสบางชนิดอาจจะช่วยได้ ความเสี่ยงต่อการเสียชีวิตประมาณ 30% โดยมีอัตราที่สูงขึ้นในหมู่เด็กทารก บ่อยครั้ง, ผู้รอดชีวิตจะมีรอยแผลเป็นมากมายและบางคนก็ถึงขั้นตาบอด
ต้นกำเนิดของไข้ทรพิษไม่อาจระบุได้ อย่างไรก็ตาม หลักฐานแรกสุดของโรคนี้เกิดขึ้นมานับตั้งแต่ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตศักราชในมัมมี่ที่อียิปต์ ตามช่วงประวัติศาสตร์ โรคได้เกิดขึ้นในช่วงการประทุ ในยุโรปในช่วงศตวรรษที่ 18 คาดประเมินว่ามีผู้เสียชิวิตจากโรคนี้ 400,000 คนต่อปีและหนึ่งในสามของกรณีทั้งหมดของตาบอดที่เกิดขึ้นจากไข้ทรพิษ ไข้ทรพิษได้คาดประเมินว่าได้คร่าชีวิตผู้คนไปแล้วถึง 300 ล้านคนในศตวรรษที่ 20 และประมาณ 500 ล้านคนในช่วง 100 ปีล่าสุดของการดำรงอยู่ การเสียชีวิตในช่วงแรกรวมถึงพระมหากษัตริย์ยุโรปหกพระองค์ ล่าสุดในปี ค.ศ. 1967 มีเคสที่เกิดขึ้นประมาณ 15 ล้านเคสต่อปี
การปลูกฝีสำหรับไข้ทรพิษปรากฎให้เห็นว่าจะมีการเริ่มต้นขึ้นในประเทศจีน ราวปี ค.ศ. 1500 ยุโรปได้นำแนวปฏิบัตินี้มาจากเอเชียในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 18 ใน ค.ศ. 1796 เอดเวิร์ด เจนเนอร์ได้แนะนำวัคซีนไข้ทรพิษสมัยใหม่ ใน ค.ศ. 1967 องค์การอนามัยโลกได้เพิ่มความพยายามในการกำจัดโรคนี้ ไข้ทรพิษเป็นหนึ่งในสองโรคติดเชื้อที่จะต้องถูกกำจัดให้หมดไป อีกโรคหนึ่งคือโรครินเดอร์เปสต์ใน ค.ศ. 2011 คำว่า "ไข้ทรพิษ" ถูกใช้เป็นครั้งแรกในอังกฤษในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 เพื่อแบ่งแยกโรคออกจากโรคซิฟิลิส ซึ่งในช่วงขณะนั้นเป็นที่รู้จักกันคือ "โรคฝีดาษ". ชื่ออื่น ๆ ในประวัติศาสตร์สำหรับโรคนี้ ได้แก่ โรคฝี สัตว์ประหลาดที่มีรอยจุดเล็ก  และกาฬโรคแดง