stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โครงสร้างพื้นฐานด้านข้อมูลปริภูมิ

โครงสร้างพื้นฐานด้านข้อมูลปริภูมิ (อังกฤษ: Spatial data infrastructure, SDI) เป็นคำที่นำมาใช้เรียกแนวทางการพัฒนา ระบบภูมิสารสนเทศ โดยมาจากคำในภาษาอังกฤษ มีระดับของแนวทางการพัฒนาที่หลากหลาย ตั้งแต่ระดับโลก (Global), ระดับภูมิภาค (Regional) และลงไปในระดับที่ใช้เป็นแนวทางการจัดการในระดับโครงการ (Project)  ในบางครั้งการนำคำนี้มาใช้ในภาษาไทยอาจเรียกว่า โครงสร้างพื้นฐานภูมิสารสนเทศ ก็ได้ ทั้งนี้เพราะคำว่า Spatial Data นั้นมีการใช้คำในภาษาไทยซึ่งเป็นที่เข้าใจตรงกันหลาย ๆ คำ เช่น ข้อมูลปริภูมิ หรือ ข้อมูลเชิงปริภูมิ, ข้อมูลภูมิสารสนเทศ, ข้อมูลเชิงพื้นที่ เป็นต้น โดยคำทั้งหมดที่กล่าวมานั้น เป็นที่เข้าใจตรงกันว่า หมายถึงข้อมูลที่มีการอ้างอิงทางตำแหน่งบนผิวโลก เช่นเดียวกับคำว่าข้อมูลในระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์
แนวทางการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานปริภูมิ ประกอบด้วยแนวทาง 4 ด้านที่สำคัญได้แก่
กรอบนโยบายการบริหารจัดการ (Institutional frame work) กล่าวถึงเรื่องนโยบาย (Policy)
ชั้นข้อมูลพื้นฐาน (Fundamental Datasets) ซึ่งในที่นี้จะหมายถึงชั้นข้อมูลภูมิสารสนเทศพื้นฐาน ที่เป็นข้อมูลปฐมภูมิ หรือชั้นข้อมูลที่จะถูกนำไปอ้างอิงโดยชั้นข้อมูลอื่น ๆ
มาตรฐาน (Technical Standard) หรือมาตรฐานทางวิชาการ ซึ่งจะเป็นเรื่องของข้อกำหนด หลักการ หรือแบบแผนเกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ ภายในโครงสร้างพื้นฐานภูมิสารสนเทศของชาติ (National Spatial Data Infrastructure, NSDI) เช่น มาตรฐานข้อมูลอภิพันธุ์ซึ่งในปัจจุบันประเทศไทยใช้แบบแผนตามมาตรฐาน ISO/TC211 โดยประกาศเป็นมาตรฐานของประเทศไทย  ชื่อว่ามาตรฐานสารสนเทศภูมิศาสตร์ - การอธิบายข้อมูล (Geographic information - metadata) มอก. 19115-2548
เครือข่ายเพื่อการเข้าถึงข้อมูล (Access Network) หรือกลไกที่จะช่วยให้ผู้ใช้สามารถเข้าถึง หรือสืบค้นหาข้อมูลภูมิสารสนเทศตามที่ต้องการได้ โดยผ่านทางระบบหน่วยงานกลางที่เรียกว่า เคลียริงเฮาส์ (Clearinghouse) ซึ่งจะทำหน้าที่เป็นเสมือนศูนย์กลางที่จัดเก็บดัชนีของรายการข้อมูลอภิพันธุ์ เพื่อช่วยในการค้นหาข้อมูลภูมิสารสนเทศตามที่ผู้ใช้ต้องการ
จังหวัดนครปฐมในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครปฐม พ.ศ. 2512 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้ง

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครปฐม> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครปฐม> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครปฐม> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครปฐม> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครปฐม> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครปฐม> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | สหประชาไทย   | อาณัติ กระสินธุ์ (5) | 30,831 |  |  |
|  | สหประชาไทย   | เสรี จิระพันธุ์ (16) | 30,122 |  |  |
|  | สัมมาชีพ-ช่วยชาวนา   | ล้วน เวกชาลิกานน (1)* | 25,560 |  |  |
|  | ชาวนาชาวไร่ | นิพนธ์ วอนเพียร (3) | 23,091 |  |  |
|  | สหประชาไทย   | สว่าง แก้ววิจิตร (11)* | 22,188 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ชื่น ทักษิณานุกูล (10) | 13,385 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | บุญธรรม สุนทรธรรม (9) | 7,613 |  |  |
|  | แนวประชาธิปไตย   | เกริก ระวังภัย (4) | 6,032 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ไมตรี มณีเลิศ (8) | 5,834 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | แสวง ศรีอนันต์ (15) | 5,419 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | บำรุง อดิพัฒน์ (2) | 4,750 |  |  |
|  | สัมมาชีพ-ช่วยชาวนา   | สิบโท สุชิน หสตังไทรแก้ว (6) | 4,334 |  |  |
|  | แนวประชาธิปไตย   | สังเวียน มีเผ่าพงษ์ (7) | 3,920 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2511)   | ชำนาญ เลาหบุตร (12) | 3,572 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | มงคล เพ็งโตวงษ์ (13) | 3,518 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | เกษม บุญชู (14) | 1,788 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: สหประชาไทย   ได้ที่นั่งจาก ชาติสังคม  
: สหประชาไทย   ชนะที่นั่ง (เขตเลือกตั้งใหม่)
: สัมมาชีพ-ช่วยชาวนา   ได้ที่นั่งจาก ไม่สังกัดพรรค
ดูเพิ่ม

จังหวัดนครปฐมในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
จังหวัดนครปฐมในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
บ่วงบาป

| บ่วงบาป |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: บริษัท โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
เขียนโดย: อัจฉรียา
กำกับโดย: กฤษฎา เตชะนิโลบล
แสดงนำ: ทฤษฎี สหวงษ์ เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ หยาดทิพย์ ราชปาล กันต์ กันตถาวร
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: ฉันไม่ได้...ใครก็ต้องไม่ได้ - ปาน ธนพร แวกประยูร
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: ฟ้าลืม - ฝ้าย แอมไฟน์
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ภาษาไทย
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: อรพรรณ พานทอง
ความยาวตอน: 150 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ออกอากาศ: 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 – 28 มีนาคม พ.ศ. 2556
บ่วงบาป เป็นละครโทรทัศน์แนวพีเรียด-ดราม่า ผลิตโดย บริษัท บ้านละคอน จำกัด ดำเนินงานโดย อรพรรณ พานทอง บทประพันธ์โดย อัจฉรียา บทโทรทัศน์โดย พอวาสน์-นันทพร-สุธิสา กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล นำแสดงโดย ทฤษฎี สหวงษ์, เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์, หยาดทิพย์ ราชปาล, กันต์ กันตถาวร บ่วงบาปออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20:30 น. - 22:45 น. เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556–28 มีนาคม พ.ศ. 2556 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
เรื่องย่อ

สุพรรณบุรี รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๖ หรือ ราวพุทธศักราช 2441 ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระยาสุรเดชไมตรี (นาท ภูวนัย) ได้มอบศักดินาตลอดจนทรัพย์สินทุกอย่างรวมทั้งบริวารทาสให้ลูกชายคนเดียวคือ ขุนพิทักษ์ (ทฤษฎี สหวงษ์) คุณหญิงมณี (ดวงตา ตุงคะมณี) ผู้เป็นภรรยากลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวัล เพราะรู้ดีว่าแท้จริงแล้วขุนพิทักษ์ลูกชายเป็นคนไม่เอาการเอางาน ใช้ชีวิตเสพสุขไปวัน ๆ แต่ที่ผ่านมาอยู่ในกรอบเพราะเกรงกลัวบารมีของบิดา และก็จริงดังที่คุณหญิงมณีกังวล
หลังจากเสร็จสิ้นงานศพของพ่อ ขุนพิทักษ์ก็ใช้ชีวิตสุขสำราญเต็มที่ ประพฤติตนผิดศีลห้า ทุกอย่างอยู่ภายใต้สายตาของ หลวงตามั่น (ยอดชาย เมฆสุวรรณ)
ด้วยความเป็นหนุ่มรูปงาม ทำให้เป็นที่หมายปองของหญิงสาว รวมทั้ง คุณรำพึง (เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์) บุตรสาวของพระยาเทวราช (ศักราช ฤกษ์ธำรงค์)
ทำให้ขุนไว (กันต์ กันตถาวร) คู่แข่งคู่อาฆาตของขุนพิทักษ์ไม่พอใจ เพราะแอบชอบรำพึงเหมือนกัน
นายสม (ศุภกรณ์ กิจสุวรรณ) และ ชุ่ม (หยาดทิพย์ ราชปาล) น้องสาว ชุ่มร้องไห้เศร้าเสียใจที่ต้องห่าง แม่เย็น (ปวีณา ชารีฟสกุล) ต้องมาเป็นทาสขัดดอก
ขุนพิทักษ์ดื่มเหล้าเมา เดินเข้าเรือนทาส แจ่ม (ยุวดี เรืองฉาย) ไปรายงานคุณหญิงมณี รำพึงอยู่บนเรือนพอดี ได้ยินแล้วไม่พอใจ
เริ่มแรกขุนพิทักษ์ไม่ได้สนใจชุ่มเท่าไหร่ แต่นานวันเข้าความซื่อ ไร้เดียงสาของชุ่ม ทำให้ขุนพิทักษ์หลงรักอย่างไม่รู้ตัว
รำพึงยังจ้องรังแกชุ่มตลอดเวลา โดยมี จวง (นฤมล สิทธิเม่ง) คนรับใช้คนสนิทคอยวางแผน
ขุนไว ไปทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของรำพึง เพราะชนะขุนพิทักษ์ แต่รำพึงปฏิเสธจึงข่มขืน ส่วนขุนพิทักษ์ได้
ชุ่มเป็นเมียในกระท่อมเรือนทาส
รำพึงไปพึ่งหมอไสย์ให้ตามฆ่าชุ่มอีก หมอไสย์เลยขอค่าเหนื่อยครั้งนี้ด้วยตัวของรำพึง แม้รำพึงจะไม่ยอมแต่ก็สู้แรงหมอไสย์ไม่ได้ รำพึงเก็บหนี้แค้นครั้งนี้ไว้ในใจ ขุนพิทักษ์โดนทำร้ายด้วยคุณไสย์แทนชุ่มเกือบเอาชีวิตไม่รอดจน
ได้เกลียว (นภัสสร ช่วยเกิด) ช่วยเหลือพาไปรักษาตัว ส่วนชุ่มอาการสาหัส แต่ได้ขุนเกิด (ทองภูมิ ศิริพิพัฒน์) ซึ่งเป็นหมอช่วยรักษาจนหาย แต่ชุ่มจำอะไรไม่ได้ ขุนเกิดตั้งชื่อใหม่ให้เธอว่านวล ยกย่องให้เป็นภรรยา
15 ปีผ่านไป รำพึงเลี้ยงลูกของชุ่มกับขุนพิทักษ์เอาไว้ ตั้งชื่อว่าอัฐ (แดนอรุณ รามณรงค์) พร้อมกันนั้นรำพึงตั้งท้องกับหมอไสย์ คลอดลูกสาวชื่อระพี (ญาณิกา ทองประยูร) โดยขุนไวเข้าใจว่าเป็นลูกแท้ ๆ เกลียวโดนพระยาสุริน (วิวัฒน์ ผสมทรัพย์) จับไปเป็นเมียใช้หนี้ขัดดอก เกลียวจำใจ เพื่อรักษาชีวิตของขุนพิทักษ์และเปลี่ยนชื่อเป็นทัด โดนโขกสับรังแกทุกอย่างใช้หนี้บาปของตัวเองที่เคยทำมา ลูกชายของพระยาสุรินชื่อเทิด (จักรพันธ์ วงศ์คณิต) ก็คอยรังแกทุบตี เทิดหลงรักน้อย (กิ่งกาญจน์ มีสุข) ลูกสาวของขุนเกิดและนวลในขณะที่ระพีกลับชอบเทิดและหมั่นไส้ที่เทิดชอบน้อย หาโอกาสหาเรื่องน้อยเสมอ
แต่บาปกรรมเริ่มตามทันรำพึง เมื่อหมอไสย์ยังไม่ตาย กลับมาแก้แค้นอีกครั้ง และใช้ระพีเป็นเหยื่อครั้งนี้ หมอไสย์เสกของดำใส่ในตัวระพี ทำให้ระพีเป็นบ้า ไม่มีสติ ขุนไวเฝ้าดูแลด้วยความเป็นห่วง รำพึงแค้นที่หมอไสย์พ่อแท้ ๆ ของระพีทำร้ายลูกตัวเอง ตั้งใจคิดบัญชีแค้นครั้งนี้อีก ขุนไวเพิ่งรู้ว่าขุนพิทักษ์และชุ่มยังไม่ตาย รำพึงก็ยังไม่หยุดแค้นขุนพิทักษ์และชุ่ม บ่วงรักบ่วงกรรม ที่พันผูกกันมายังไม่จบสิ้น
รางวัล

| งานประกาศผลรางวัล | รางวัล | ผู้เข้าชิง | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| สยามดารา สตาร์ส อวอร์ดส์ 2013 | ร้ายได้ใจ | เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| สยามดารา สตาร์ส อวอร์ดส์ 2013 | ผู้กำกับฯ ยอดเยี่ยม สาขาละครโทรทัศน์ | กฤษฎา เตชะนิโลบล | เสนอชื่อเข้าชิง |
| สยามดารา สตาร์ส อวอร์ดส์ 2013 | ละครยอดฮิต | บ่วงบาป | เสนอชื่อเข้าชิง |
| สยามดารา สตาร์ส อวอร์ดส์ 2013 | ละครยอดเยี่ยม | บ่วงบาป | เสนอชื่อเข้าชิง |

| รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 28 | เพลงละครดีเด่น | เพลง ฉันไม่ได้ใครก็ต้องไม่ได้   ขับร้องโดย ธนพร แวกประยูร | เสนอชื่อเข้าชิง |

| คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 11 | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | กันต์ กันตถาวร | เสนอชื่อเข้าชิง |
| คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 11 | นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม | เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 11 | นักแสดงหญิงยอดนิยม | เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ | เสนอชื่อเข้าชิง |
แหล่งข้อมูลอื่น

http://picpost.postjung.com/215311.html
http://drama.kapook.com/view51039.html
http://musicblog.gmember.com/2012/07/19/4597 เก็บถาวร 2013-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.polyplus.co.th/drama/buangbab/index.html เก็บถาวร 2013-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บ่วงบาป ที่สยามโซน
เรดาร์

เรดาร์ที่ศูนย์อวกาศเคนเนดี
ขององค์การนาซา
เสาอากาศเรดาร์ระยะไกลที่เรียกว่า Altair ที่ใช้ในการตรวจจับและติดตามวัตถุในพื้นที่ร่วมกับการทดสอบ ABM ที่ไซต์ทดสอบโรนัลด์  เรแกนบนเกาะควาจาลีน (Kwajalein)
เรดาร์ (อังกฤษ: radar) เป็นระบบที่ใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นเครื่องมือในการระบุระยะ (range) , ความสูง (altitude) รวมถึงทิศทางหรือความเร็วในการเคลื่อนที่ของวัตถุ เดิมทีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941 คำว่า "เรดาร์" ในภาษาอังกฤษสะกดด้วยอักษรตัวพิมพ์ใหญ่ คือ RADAR และย่อมาจากคำว่า Radio Detection and Ranging อย่างไรก็ตามในระยะหลัง คำนี้ได้กลายเป็นคำทั่วไปในภาษาอังกฤษ เราจึงพบเห็นการสะกดด้วยตัวพิมพ์เล็กแทน สำหรับในสหราชอาณาจักร คำว่าเรดาร์ แต่เดิมถูกเรียกว่า RDF (radio direction finder)
วิวัฒนาการ

ประวัติศาสตร์ของเรดาร์สามารถกล่าวย้อนไปตั้งแต่สมัยแรกเริ่มค้นพบคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ในปี ค.ศ. 1886 Heinrich Hertz ได้สาธิตคุณสมบัติการสะท้อนของคลื่นวิทยุ ในปี ค.ศ. 1904 วิศวกรชาวเยอรมัน Hülsmeyer ประสบความสำเร็จในการทดลองตรวจจับเรือที่อยู่ทามกลางหมอกทึบได้สำเร็จ อย่างไรก็ตามเขายังไม่สามารถระบุตำแหน่งของเรือได้ ต่อมาค.ศ. 1917 นิโคลา เทสลาได้อธิบายหลักการใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในการตรวจจับและวัดความเร็วของวัตถ ในปี ค.ศ. 1922 Albert H. Taylor และ Leo C. Young แห่ง U.S.Naval Research Laboratory (NRL) สาธิตการตรวจจับตำแหน่งของเรือโดยใช้เรดาร์  และต่อมาในปี ค.ศ. 1930 Lawrence A. Hyland แห่งห้องทดลอง NRL เช่นกัน เป็นคนแรกที่สามารถตรวจจับเครื่องบิน(โดยบังเอิญ) โดยใช้เรดาร์ได้สำเร็จ จากความสำเร็จนี้ส่งผลให้มีการจดสิทธิบัตรเรดาร์ชนิด Continuous Wave (CW) ในปี ค.ศ. 1934
วิวัฒนาการของเรดาร์ได้ก้าวไปอย่างรวดเร็วในช่วงกลางยุค 1930 มีการพัฒนาทั้งในสหรัฐอเมริกา บริเตนใหญ่ ฝรั่งเศส เยอรมนี รัสเซีย อิตาลี และญี่ปุ่น ในสหรัฐอเมริกา R.M.Page แห่งห้องทดลอง NRL สามารถพัฒนาเรดาร์แบบใหม่ที่เรียกว่า Pulsed radar ได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1936  ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 เรดาร์ถูกเริ่มนำมาใช้ในการรบเป็นครั้งแรกใน SCR-268 ซึ่งเป็นระบบดักจับและทำลายเครื่องบินรบ (antiaircraft fire control system) และในปี ค.ศ. 1939  ระบบเรดาร์ SCR-270 ก็ถูกพัฒนาขึ้นสำหรับเป็นระบบเตือนภัยล่วงหน้า (early warning system) ระบบ SCR-270 เป็นที่รู้จักในนาม Pearl Harbor Radar เนื่องจากเรดาร์สามารถตรวจจับผู้บุกรุกได้ล่วงหน้า 30 นาทีแต่จากความผิดพลาดของผู้ปฏิบัติการทำให้เพิกเฉยต่อการเตือนของเรดาร์จนทำให้เกิดโศกนาฏกรรม Pearl Harbor ในที่สุด
ในส่วนของบริเตนใหญ่ เนื่องจากในช่วงนั้นถูกกดดันจากข่าวลือว่าเยอรมนีกำลังพัฒนาอาวุธใหม่ที่เรียกว่า death ray  แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วจะพบว่าอาวุธดังกล่าวไม่มีทางเป็นไปได้ แต่แรงกระตุ้นดังกล่าวทำให้นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ Robert Watson-Watt สามารถคิดค้น Pulsed radar ได้สำเร็จและในปี ค.ศ. 1938 ถูกนำมาใช้ในระบบ Home Chain สำหรับป้องกันการโจมตีจากระยะไกล โดยระบบนี้ถูกใช้จนกระทั่งจบสงครามโลกครั้งที่ 2
ระบบเรดาร์ในช่วงก่อนปี ค.ศ. 1940 ใช้ความถี่ในย่าน HF และ VHF เป็นหลัก ต่อมาในปี ค.ศ. 1940 จากการที่อังกฤษและสหรัฐอเมริกาแลกเปลี่ยนเทคโนโลยีทางด้านเรดาร์ต่อกันทำให้มีการพัฒนาเรดาร์ที่ทำงานที่ความถี่ย่านไมโครเวฟได้สำเร็จ สำหรับประเทศอื่นๆ ที่มีการพัฒนาด้านเรดาร์เช่น ฝรั่งเศส และรัสเซียในช่วงนั้นก็ต้องชะงักเมื่อถูกรุกรานจากเยอรมนี สำหรับญี่ปุ่น การพัฒนาเทคโนโลยีด้านเรดาร์ในช่วงนั้นเป็นผลพวงจากการที่ญี่ปุ่นสามารถยึดเรดาร์ของสหรัฐได้ที่ฟิลิปปินส์ และการแลกเปลี่ยนเทคโนโลยีกับเยอรมนี ในตอนท้ายของสงครามโลกครั้งที่ 2 เทคโนโลยีเรดาร์ที่เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในแง่ของประสิทธิภาพจึงเป็นเรดาร์ที่ทำงานที่ย่านความถี่ไมโครเวฟและเป็นแบบ pulsed radar
ในยุคแรกๆ วิวัฒนาการเรดาร์ขับเคลื่อนไปอย่างรวดเร็วเนื่องจากเป็นเทคโนโลยีที่สำคัญทางการทหาร แต่ในปัจจุบัน เรดาร์ถูกนำมาใช้งานในชีวิตประจำวันมากขึ้น ได้แก่เรดาร์จับความเร็วรถยนต์ของตำรวจเพื่อตรวจจับผู้ขับขี่ที่ขับรถเร็วเกินตามที่กฎหมายกำหนด การวัดความเร็วลูกเบสบอลหรือเทนนิสในการแข่งขันกีฬา การใช้เรดาร์ในการพยากรณ์อากาศ ใช้นำทางเครื่องบินโดยสาร ใช้เป็นระบบเตือนการชนสิ่งกีดขวางของรถยนต์ ใช้ในระบบดาวเทียมเพื่อสร้างภาพถ่ายทางอากาศที่แสดงสภาวะของโลก เช่นสภาพป่า น้ำ มลภาวะ หรือการใช้ที่ดิน เป็นต้น
การประยุกต์ใช้งาน

ข้อมูลที่ให้โดยเรดาร์ประกอบด้วยทิศทางและระยะ (และก็คือตำแหน่ง) ของวัตถุจากสแกนเนอร์เรดาร์  จึงมีการใช้งานในหลาย ๆ ขอบเขตแตกต่างกันที่จำเป็นสำหรับการรู้ตำแหน่งดังกล่าวอันเป็นสิ่งที่สำคัญมาก  เรดาร์ถูกนำมาใช้งานเป็นครั้งแรกเพื่อวัตถุประสงค์ทางทหาร:  เพื่อค้นหาเป้าหมายทางอากาศ  ทางภาคพื้นดินและในทะเล
หลักการและทฤษฏี

ระบบเรดาร์มีเครื่องส่งสัญญาณที่ปล่อยคลื่นวิทยุที่เรียกว่าสัญญาณเรดาร์ออกมาในทิศทางที่กำหนดไว้  เมื่อสิ่งเหล่านี้สัมผัสกับวัตถุพวกมันมักจะสะท้อนกลับหรือกระจายอยู่ในหลาย ๆ ทิศทาง  สัญญาณเรดาร์ถูกสะท้อนกลับได้เป็นอย่างดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งวัสดุที่มีสภาพนำไฟฟ้ามากโดยเฉพาะโลหะโดยส่วนใหญ่,  โดยน้ำทะเล,  โดยพื้นดินที่เปียก,  และโดยพื้นที่ชุ่มน้ำ  (wetland)  บางส่วนเหล่านี้ทำให้การใช้เรดาร์วัดความสูง (radar altimeter) เป็นสิ่งที่เป็นไปได้  สัญญาณเรดาร์ที่สะท้อนกลับไปสู่เครื่องส่งสัญญาณเป็นสิ่งที่พึงประสงค์ในการทำงานของเรดาร์  ถ้าวัตถุมีการเคลื่อนไหวอย่างใดอย่างหนึ่งที่ใกล้ชิดหรือห่างไกลออกไป จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในความถี่ของคลื่นวิทยุ,  ที่เกิดจากผลของปรากฏการณ์ดอปเปลอร์ (Doppler effect)
เครื่องรับเรดาร์มักจะถูกติดตั้ง แต่ไม่เสมอไปในตำแหน่งที่ตั้งเดียวกับเครื่องส่งสัญญาณ  แม้ว่าสัญญาณเรดาร์ที่สะท้อนกลับที่ถูกดักจับโดยสายอากาศรับสัญญาณมักจะอ่อนมาก  แต่สามารถขยายให้มีความเข้มขึ้นได้โดยเครื่องขยายอิเล็กทรอนิกส์  วิธีการที่ซับซ้อนมากขึ้นจากการประมวลผลสัญญาณยังใช้เพื่อกู้คืนสัญญาณเรดาร์ที่มีประโยชน์
การถูกดูดซึมอย่างอ่อน ๆ ของคลื่นวิทยุโดยสื่อตัวกลางที่มันเคลื่อนที่ผ่านไปเป็นสิ่งที่ช่วยให้ชุดเรดาร์ตรวจจับวัตถุที่ช่วงระยะสัมพัทธ์ที่ยาวขึ้น-ช่วงที่ซึ่งเป็นความยาวคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอื่น ๆ เช่นแสง, รังสีอินฟราเรด, และ รังสีอัลตราไวโอเลต, ที่มีความเข้มมากเกินไปให้เจือจางลง
สมการเรดาร์

กำลัง  Pr  ที่จะย้อนกลับไปยังสายอากาศรับสัญญาณหาได้จากสมการ:
เมื่อ
Pt =  กำลังส่ง
Gt =  อัตราขยาย (gain) ของสายอากาศรับ-ส่ง
Ar =  ประสิทธิภาพของช่องรับพลังงานรังสี (พื้นที่) ของสายอากาศรับสัญญาณ
σ =  เรดาร์ภาคตัดขวาง (radar cross section) หรือค่าสัมประสิทธิ์การกระเจิงของเป้าหมาย
F =  รูปแบบปัจจัยการแพร่กระจาย
Rt =  ระยะทางจากเครื่องส่งไปยังเป้าหมาย
Rr =  ระยะทางจากเป้าหมายไปยังเครื่องรับ
Clutter
Jamming
การประมวลผลสัญญาณเรดาร์ > เวลาขนส่ง

วิธีหนึ่งที่จะใช้กับการวัดระยะทางจะขึ้นอยู่กับเวลาของเที่ยวบิน (time-of-flight): โดยการส่งผ่านคลื่นพัลส์สั้น ๆ จากสัญญาณวิทยุ (การแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้า) และวัดเวลาที่ใช้สำหรับการสะท้อนที่จะกลับมา
Doppler Processing
Detection
Synthetic Aperture Imaging
ข้อมูลเพิ่มเติม

วิวัฒนาการของเรดาร์
เรดาร์ SCR-268 ประจำการ ณ Guadalcanal เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1942
เรดาร์ SCR-270: รุ่นเดียวกับเรดาร์ที่สามารถตรวจจับเครื่องบินบุกรุกได้ที่ Pearl Harbor
เสาอากาศเรดาร์พาณิชย์ทางทะเล เสาอากาศหมุนแผ่กระจายลำคลื่นรูปพัดแนวตั้งออกมา
กรีนพีซ

| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์กรีนพีซ
ที่ตั้งสำนักงานกรีนพีซในแผนที่โลก
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1969; 55 ปีที่แล้ว (1969) – ค.ศ. 1972 (1972) (ดูบทความ) แวนคูเวอร์ บริติชโคลัมเบีย แคนาดา
ประเภท: องค์กรสาธารณประโยชน์
วัตถุประสงค์: สิ่งแวดล้อมนิยม, สันติภาพ
สํานักงานใหญ่: อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์
ภูมิภาคที่รับผิดชอบ : ทั่วโลก
กรรมการบริหาร: เจนนิเฟอร์ มอร์แกน
องค์กรแม่: คณะกรรมการผู้บริหาร เลือกตั้งโดย Annual General Meeting
งบประมาณ  : 103.735 ล้านยูโร (2022)
พนักงาน  : 3,476 (2022)
อาสาสมัคร  : 34,365+ (2022)
เว็บไซต์: www.greenpeace.org
ชื่อในอดีต: Don't Make a Wave Committee (1969–1972)

Greenpeace Climate เมื่อ มีนาคม 2015 ที่มาดริด
กรีนพีซ (อังกฤษ: Greenpeace) เป็นองค์การสาธารณประโยชน์ (NGO) นานาชาติ ที่ดำเนินกิจกรรมด้านสิ่งแวดล้อมและสันติภาพ ก่อตั้งในประเทศแคนาดาเมื่อ พ.ศ. 2514 กรีนพีซเป็นสมาชิกริเริ่มของกฎบัตรความรับผิดชอบขององค์กรพัฒนาเอกชนระหว่างประเทศ และมีสถานะที่ปรึกษาทั่วไปของคณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ
กรีนพีซสนใจการทดลองนิวเคลียร์ในชั้นบรรยากาศ และการล่าปลาวาฬในทะเลเปิด ในปัจจุบันกรีนพีซสากลได้งานรณรงค์ต่าง ๆ ได้แก่ การปกป้องมหาสมุทร เช่น การใช้อวนลากที่พื้นทะเล การจับปลาผิดกฎหมาย การจับปลามากเกินไป เป็นต้น การต่อต้านการดัดแปลงพันธุกรรม หรือ จีเอ็มโอ การหยุดยั้งสารพิษ การยุติแห่งพลังงานนิวเคลียร์ และ การปกป้องป่าโบราณ และการหยุดยั้งการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (ภาวะโลกร้อน)
ปัจจุบัน กรีนพีซมีสำนักงานประจำประเทศและภูมิภาค อยู่ใน 41 ประเทศทั่วโลก โดยทุกสำนักงานจะทำงานร่วมกับ กรีนพีซสากล (Greenpeace International) ที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ชื่อที่ใช้ดำเนินการในประเทศไทยคือ มูลนิธิเพื่อสันติภาพเขียว ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกรีนพีชเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีสำนักงานอยู่ 3 ประเทศคือ ประเทศไทย ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ ประเทศฟิลิปปินส์ และ ประเทศอินโดนีเซีย องค์การมีรายได้จากเงินบริจาคจากผู้สนับสนุนทางการเงินรายบุคคลทั่วไป ซึ่งมีอยู่ประมาณ 3 ล้านรายทั่วโลก รวมทั้งเงินอุดหนุนจากองค์กรการกุศลต่าง ๆ แต่ไม่รับเงินช่วยเหลือจากธุรกิจหรือรัฐบาลใด
ยานพาหนะที่กลุ่มกรีนพีซใช้เดินทางไปทั่วโลก คือเรือแอมโซลิฟิโกพาลิม เรือที่กรีนพีซเป็นเจ้าของเรือเดินสมุทรอยู่ 3 ลำ แต่ลำที่มีชื่อเสียงที่สุดชื่อ เรนโบว์ วอร์ริเออร์ (Rainbow Warrior เรือนักรบสายรุ้ง) ลำที่ใช้ในปัจจุบันเป็นลำที่สอง
กรีนพีซขึ้นชื่อสำหรับการปฏิบัติโดยตรง (direct action) และมีการอธิบายว่าเป็นองค์การสิ่งแวดล้อมที่เด่นชัดที่สุดในโลก กรีนพีซยังเป็นที่มาของกรณีพิพาท แรงจูงใจและวิธีการขององค์การได้รับเสียงวิจารณ์ และการปฏิบัติโดยตรงขององค์การทำให้เกิดการฟ้องดำเนินคดีต่อนักเคลื่อนไหวกรีนพีซ เช่น การปรับและคำพิพากษารอการลงโทษจากการทำลายแปลงทดลองข้าวสาลีจีเอ็มโอ
บทวิจารณ์

นักนิเวศวิทยาชาวแคนาดา แพทริค มัวร์ (Patrick Moore) สมาชิกสมัยแรก ๆ ของกรีนพีซ ลาออกจากองค์กรใน พ.ศ. 2529 เมื่อองค์กรตัดสินใจที่จะสั่งห้ามใช้คลอรีน ในน้ำดื่ม มัวร์อ้างว่ากรีนพีซในทุกวันนี้ได้รับแรงจูงใจจากการเมืองมากกว่าวิทยาศาสตร์ และไม่มีกรรมการคนไหนได้เรียนวิทยาศาสตร์ บรูซ ค็อกซ์ กรรมการของกรีนพีซประเทศแคนาดา ตอบโต้ว่ากรีนพีซไม่เคยต้องการสั่งห้ามใช้คลอรีนและกรีนพีซไม่ห้ามการใช้คลอรีนในน้ำดื่ม หรือในการใช้ทางเภสัชกรรม และยังกล่าวอีกว่า "คุณมัวร์อยู่คนเดียวความทรงจำเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อคลอรีน และ/หรือ การใช้วิทยาศาสตร์เป็นข้ออ้างเพื่ออกจากกรีนพีซ" พอล วัตสัน (Paul Watson) สมาชิกคนแรก ๆ ของกรีนพีซกล่าวว่ามัวร์ "ใช้สถานะที่เรียกว่าผู้ร่วมก่อตั้งของกรีนพีซเพื่อให้ข้อกล่าวหาของเขาน่าเชื่อถือ ฉันเองก็เป็นผู้ร่วมก่อตั้งของกรีนพีซ และฉันรู้จักแพทริค มัวร์มาถึง 35 ปี .[...] ข้อกล่าวหาของมัวร์นั้นไม่มีมูลความจริง" เมื่อไม่นานมานี้ มัวร์ร่วมจับผิดทัศนคติของกรีนพีซเกี่ยวกับข้าวทอง ประเด็นซึ่งมัวร์ได้รับการสนับสนุนจากนักธรรมชาติวิทยา เช่น มาร์ค ไลนาส (Mark Lynas)  และอ้างว่ากรีนพีซได้ "สร้างการรณรงค์ด้วยข้อมูลผิด ๆ โจมตีนักวิทยาศาสตร์ที่ทำงานเพื่อนำข้าวทองสู่คนที่ต้องการ และสนับสนุนการทำลายข้าวทองโดยใช้กำลัง"
แพทริค มัวร์ยังกลับตำแหน่งจากที่ต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์มาเป็นสนับสนุนในพ.ศ. 2519 ในหนังสือพิมพ์ออสเตรเลีย เดอะเอจ (The Age) เขาเขียนว่า "กรีนพีซนั้นผิดพวก พวกเราควรคำนึงถึงพลังงานนิวเคลียร์" เขากล่าวอีกว่าทุกแผนการที่เป็นไปได้เพื่อลดการใช้เชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ (fossil fuel) หรือ การปล่อยแก๊สเรือนกระจก (greenhouse gas) ล้วนต้องเพิ่มการใช้พลังงานนิวเคลียร์ ฟิล แรดฟอร์ด (Phil Radford) ผู้อำนวยการบริหารของกรีนพีซสหรัฐอเมริกาตอบโต้ด้วยการบอกว่าพลังงานนิวเคลียร์มีความเสี่ยงสูงเกินไป ใช้เวลานานเพื่อสร้างและจัดการกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และอ้างว่าประเทศส่วนใหญ่ รวมไปถึงสหรัฐอเมริกาสามารถเปลี่ยนไปใช้พลังงานทดแทน (renewable energy) ได้เกือบ 100% ขณะลดการใช้พลังงานนิวเคลียร์จนหมดไปภายในพ.ศ. 2593
นักข่าวชาวฝรั่งเศสภายใต้นามปากกา ออลีวีเย เวอร์มอนท์ (Olivier Vermon) เขียนในหนังสือของเขา La Face cachée de Greenpeace (หน้าที่ซ่อนอยู่ของกรีนพีซ) ว่าเขาได้เข้าร่วมกรีนพีซประเทศฝรังเศสและทำงานเป็นเลขา เวอร์มอนท์อ้างว่าเขาพบการประพฤติผิด ๆ และยังคงเจออยู่เรื่อย ๆ ตั้งแต่อัมสเตอร์ดัมจนถึงหน่วยงานนานาชาติ เวอร์มอนท์กล่าวว่าเขาเจอเอกสารลับ ซึ่งระบุว่ากว่าครึ่งของรายได้องค์กรที่มีมูลค่ากว่า 180 ล้านยูโร (7,268 ล้านบาท) ถูกใช้ไปกับเงินเดือนและโครงสร้างขององค์กร เขายังกล่าวหากรีนพีซว่ามีข้อตกลงที่ไม่เป็นทางการกับบริษัทที่สร้างมลพิษซึ่งจ่ายเงินให้กรีนพีซเพื่อไม่ให้โจมตีภาพลักษณ์ของบริษัท นิตยสารเกี่ยวกับการปกป้องสัตว์ที่ชื่อว่า แอนิมอลพีเพิล (Animal People) รายงานว่าในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2540 กรีนพีซประเทศฝรั่งเศสและกรีนพีซสากลทำการฟ้องออลีวีเย เวอร์มอนท์ และสำนักพิมพ์ของเขา Albin Michel ในข้อหาตีพิมพ์ "ข้อความหมิ่นประมาท ไม่เป็นความจริง บิดเบือนข้อเท็จจริง และกล่าวหาอย่างไม่มีมูล"
นักข่าว Wilson da Silva เขียนในนิตยสาร คอสมอส (Cosmos) เกี่ยวกับการที่กรีนพีซทำลายข้าวสาลีในกินนินเดอร์ร่า (Ginninderra) เป็นอีกหนึ่งสัญญาณว่าองค์กร "สูญเสียพันธกิจแบบเดิม" และกลายเป็นเพียง "กลุ่มคนผู้กระตือรือร้น หัวรั้น ในการต่อต้านวิทยาศาสตร์ ที่น่าเศร้า ซึ่งไม่สนใจหลักฐาน แต่ทำเพื่อชื่อเสียง"
บทวิจารณ์ > แท่นน้ำมันเบรนท์สปาร์

งานวิจัยซึ่งตีพิมพ์บนวารสารวิชาการวิทยาศาสตร์ เนเจอร์กล่าวหาว่ากรีนพีซไม่สนใจความจริง ขณะวิจารณ์การทิ้งของแท่นน้ำมันเบรนท์สปาร์ (Brent Spar tanker) และกล่าวหาว่ากลุ่มกรีนพีซกล่าวถึงปริมาณของน้ำมันในแท่นเยอะเกินความจริง กรีนพีซอ้างว่าเรือบรรทุกน้ำมันดิบถึง 5,500 ตัน ทั้งที่ในความจริงมีน้อยกว่านั้นมาก
บริษัทเชลล์สหราชอาณาจักรใช้เวลา 3 ปีเพื่อประเมินทางเลือกในการกำจัด และสรุปว่าการกำจัดแท่นน้ำมันในทะเลลึกเป็น "ตัวเลือกที่สามารถปฏิบัติได้ซึ่งดีต่อธรรมชาติที่สุด" (Best Practicable Environmental Option - BPEO) อีกทั้งยังเป็นตัวเลือกที่ได้รับการสนับสนุนบ้างจากสังคมวิทยาศาสตร์ ด้วยความที่ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมมีน้อยมากจนสามารถมองข้ามได้ รัฐบาลอังกฤษ และ คณะกรรมการออสโล-ปารีส (Oslo and Paris Commissions - OSPAR) ยอมรับวิธีแก้ปัญหานี้
ผลของการรณรงค์ต่อต้านข้อเสนอของเชลล์ (รวมไปถึงความรุนแรงและการคว่ำบาตรในเยอรมัน) ทำให้บริษัทยกเลิกการดำเนินการและประกาศว่าบริษัทล้มเหลวในการประชาสัมพันธ์แผนการสู่ประชาชน และยอมรับว่าพวกเขามองข้ามพลังของความคิดเห็นประชาชน
ใน พ.ศ. 2542 แท่นน้ำมันเบรนท์สปาร์ปลดประจำการ และขาของโครงสร้างถูกพบว่ามีหินปะการังน้ำเย็น (Ophelia pertusa) ดังนั้นจึงมีการยื่นขอเสนอเพื่อเก็บขาของแท่นไว้ในก้นทะเล เพื่อเป็นถิ่นที่อยู่ กรีนพีซต่อต้านข้อเสนอ และอ้างว่าแนวหินโสโครกที่เกิดจากปะการังที่เป็นอันตราย ไม่ใช่หินปะการังเอง และการเคลื่อนย้ายจะไม่ช่วยให้แนวหินโสโครกพัฒนา แต่จะทำให้หินปะการังได้รับผลกระทบจากสารพิษในน้ำมัน