stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การแพร่สัญญาณ

เสาส่งสัญญาณในชตุทท์การ์ท
การแพร่สัญญาณ หรือ การออกอากาศ (อังกฤษ: broadcasting) คือการกระจายสัญญาณภาพและเสียงไปสู่ผู้ชมตามพื้นที่ต่าง ๆ ผ่านสื่อสารมวลชน แต่โดยทั่วไปจะใช้รังสีแม่เหล็กไฟฟ้า (คลื่นวิทยุ) ในรูปแบบหนึ่งต่อหลายคน การแพร่สัญญาณเริ่มต้นด้วยการแพร่สัญญาณเอเอ็ม สำหรับการกระจายเสียงวิทยุ ซึ่งได้รับความนิยมในการใช้งานในช่วงปี ค.ศ. 1920 ด้วยการที่เครื่องส่งสัญญาณจากหลอดสุญญากาศแพร่สัญญาณไปยังเครื่องรับสัญญาณ ก่อนหน้านี้การสื่อสารทางอิเล็กทรอนิกส์ทุกรูปแบบ (ตั้งแต่วิทยุ, โทรศัพท์ และโทรเลข) เป็นแบบหนึ่งต่อหนึ่ง ด้วยข้อความที่มีไว้สำหรับผู้รับคนเดียว คำว่า "การแพร่สัญญาณ" วิวัฒนาการมาจากวิธีการเกษตร ในการหว่านเมล็ดในไร่โดยการคัดเลือกพวกมันในวงกว้าง ต่อมาถูกนำมาใช้เพื่ออธิบายการแพร่กระจายข้อมูลอย่างกว้างขวางโดยสื่อสิ่งพิมพ์ หรือโดยโทรเลข ตัวอย่างการนำไปใช้กับการส่งสัญญาณวิทยุ "หนึ่งต่อหลายคน" ของแต่ละสถานีให้กับผู้ฟังหลายคนปรากฏขึ้นเร็วมากตั้งแต่ปี ค.ศ. 1898 เป็นต้นมา
การแพร่สัญญาณผ่านอากาศมักเกี่ยวข้องกับวิทยุและโทรทัศน์ แม้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทั้งวิทยุและโทรทัศน์เริ่มส่งสัญญาณผ่านสายเคเบิล (โทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล) ฝ่ายที่ได้รับอาจรวมถึงประชาชนทั่วไปหรือกลุ่มย่อยที่ค่อนข้างเล็ก ประเด็นคือทุกคนที่มีเทคโนโลยีและอุปกรณ์รับสัญญาณที่เหมาะสม (เช่น เครื่องรับวิทยุหรือโทรทัศน์) สามารถรับสัญญาณได้ สาขาการออกอากาศ รวมถึงบริการที่รัฐบาลจัดการ เช่น วิทยุสาธารณะ วิทยุชุมชน โทรทัศน์สาธารณะ วิทยุเชิงพาณิชย์ของเอกชน และโทรทัศน์เชิงพาณิชย์ ประมวลกฎหมายของรัฐบาลกลางสหรัฐ หัวข้อที่ 47 ตอนที่ 97 นิยาม "การแพร่สัญญาณ" ว่าเป็น "การส่งสัญญาณให้ประชาชนทั่วไปได้รับไม่ว่าจะโดยตรงหรือโดยอ้อม" การส่งสัญญาณโทรคมนาคมแบบส่วนตัวหรือแบบสองทางไม่มีคุณสมบัติตามนิยามนี้ ตัวอย่างเช่น ผู้ให้บริการวิทยุสมัครเล่น และวิทยุคลื่นความถี่ ไม่ได้รับการอนุญาตให้ออกอากาศ ตามนิยาม "การส่งสัญญาณ" และ "การแพร่สัญญาณ" นั้นไม่เหมือนกัน
การส่งรายการวิทยุและโทรทัศน์จากสถานีวิทยุหรือโทรทัศน์ไปยังเครื่องรับที่บ้านโดยคลื่นวิทยุ เรียกว่า "ผ่านอากาศ" (อังกฤษ: Over the air; ชื่อย่อ: OTA) หรือการแพร่สัญญาณภาคพื้นดิน และในประเทศส่วนใหญ่ต้องมีใบอนุญาตประกอบกิจการการแพร่สัญญาณ การส่งสัญญาณโดยใช้ลวดหรือสายเคเบิล เช่น โทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล (ซึ่งส่งสัญญาณจากสถานีผ่านอากาศด้วยความยินยอม) ยังได้รับการพิจารณาออกอากาศ แต่ไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาต (แม้ว่าในบางประเทศจะต้องมีใบอนุญาต) ในยุค 2000 การส่งสัญญาณของรายการโทรทัศน์และวิทยุผ่านเทคโนโลยีดิจิทัลแบบส่งต่อเนื่อง ก็ได้รับการกล่าวถึงมากขึ้นว่าเป็นการแพร่สัญญาณเช่นกัน
ดูเพิ่ม

วิทยุ
โทรทัศน์
โทรทัศน์ระบบแอนะล็อก
โทรทัศน์ระบบดิจิทัล
โทรทัศน์ภาคพื้นดิน
โทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล
โทรคมนาคม
อิจิริกิชายะ

ทางเข้าของอิจิริกิชายะ
35°00′13″N 135°46′30″E﻿ / ﻿35.003496°N 135.775051°E﻿ / 35.003496; 135.775051
โรงน้ำชาอิจิริกิ หรือ อิจิริกิชายะ (ญี่ปุ่น: 一力茶屋; โรมาจิ: Ichiriki Chaya หรือชื่อเดิม แมนชั่นอิจิริกิ; ญี่ปุ่น: Ichiriki Mansion; โรมาจิ: 一力亭; ทับศัพท์: Ichiriki-tei) เป็นโอชายะ ("โรงน้ำชา") เก่าแก่ในเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่หัวมุมตะวันออกเฉียงใต้ของถนนชิโจ และถนนฮานามิ ในใจกลางย่านกิอง โรงน้ำชานี้ถือเป็นโรงน้ำชาหรูหราระดับสูง และจะสามารถเข้าไปได้ก็ต่อเมื่อได้รับคำเชิญเท่านั้น
อิจิริกิมีอายุมากกว่า 300 ปี และเป็นจุดศูนย์กลางสำคัญขอบย่านกิองมาตั้งแต่ย่านนี้กลายเป็นแหล่งบันเทิงของเกียวโต เช่นเดียวกับโอชายะอื่น ๆ ในกิอง อิจิริกิถูกใช้งานสำหรับจัดงานเลี้ยงสังสรรค์โดยเกอิชา อิจิริกิดำเนินกิจการโดยตระกูลซุกิอุระ (ญี่ปุ่น: 杉浦; โรมาจิ: Sugiura)
ในช่วงปลายของสมัยเอโดะ มีการวางแผนล้มล้างระบอบโชกุนขึ้นจากการพูดคุยลับ ๆ ที่อิจิริกิ ภายใต้การตบตาว่าเป็นแค่ค่ำคืนสังสรรค์กันกับมิตรสหาย
สี่สิบเจ็ดโรนิน

บทความหลัก: สี่สิบเจ็ดโรนิน
อิจิริกิมีส่วนอยู่ในเรื่องราวของศึกระกูลอะโก ซึ่งเกิดขึ้นในศตวรรษที่ 18 และนักวิชาการบางส่วนเรียกขานว่าเป็น "ตำนานแห่งชาติ" ของญี่ปุ่น ไดเมียวของกลุ่มซามูไรจำนวนหนึ่ง ได้ถูกบังคับให้กระทำเซ็ปปูกุ หลังจากบันดาลโทสะ ใช้ดาบทำร้ายคิระ โยชินากะ ข้าหลวงทรงอิทธิพลของโชกุนที่พระราชวังหลวงเกียวโต เมื่อซามูไรเหล่านี้สูญเสียเจ้านายไป จึงกลายเป็นโรนิน ในจำนวนนี้ 47 คนได้ซุ่มวางแผนการแก้แค้นเป็นเวลาสองปี
กลุ่มซามูไรโรนินนี้นำโดยโออิชิ คุราโนะซุเกะ (Oishi Kuranosuke) ผู้ซึ่งทราบว่าพวกของตนจะต้องถูกจับตามองถึงสัญญาณว่ากำลังวางแผนการล้างแค้นอยู่ กลุ่มโรนินจึงได้ส่งคุราโนะซุเกะไปยังเกียวโต และใช้เวลาหลายคืนอยู่ในอิจิริกิ จนเป็นที่เลื่องลือไปทั่วว่าเขาเป็นคนขี้เหล้าและติดการพนัน ทั้งหมดนี้เป็นแผนให้สายสืบของอีกฝั่งชะล่าใจ ขณะที่คุราโนะซุเกะดูอ่อนแอและไม่น่าเป็นพิษเป็นภัย คิระจึงรู้สึกระแวงน้อยลงและท้ายที่สุดก็ผ่อนปรนมาตรการรักษาความปลอดภัยที่มีออก ท้ายที่สุด ด้วยการใช้อิจิริกิเป็นที่อำพรางการโจมตี คุราโนะซุเกะและกลุ่มโรนินสามารถสังหารโยชินากะได้สำเร็จ แต่ท้ายที่สุดก็ต้องถูกบังคับให้ทำเซ็ปปูกุตนเองเช่นกัน
การเข้าถึง

การเข้าใช้บริการอิจิริกิมีลักษณะกีดกันคนนอกอย่างมาก การจะเข้าเป็นผู้อุปถัมภ์ (patron) ได้จะต้องมีความสัมพันธ์อย่างบ้าคลั่ง (fierce ties) กับโรงน้ำชานี้ก่อน หลายครั้งเป็นความสัมพันธ์ที่มีมายาวนานหลายรุ่นอายุคน เฉพาะกลุ่มคนที่มีความสัมพันธ์กับโรงน้ำชาและแขกของคนเหล่านี้เท่านั้น จึงจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปภายในร้านได้
มีช่วงสั้น ๆ ไม่กี่คืนในปี 2006 อิจิริกิและโอชายะอื่น ๆ อีกห้าแห่งในกิองเปิดให้นักท่องเที่ยวจำนวนจำกัดสามารถเข้าไปภายในได้โดยไม่ต้องเข้าไปกับผู้อุปถัมภ์ของโรงน้ำชา เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการโปรโมตการท่องเที่ยวจากคำขอโดยสมาคมท่องเที่ยวนครเกียวโต (Kyoto City Tourist Association)
การอ้างถึงในวัฒนธรรม

อิจิริกิเป็นสถานที่สำคัญในการดำเนินเรื่องของนวนิยายเกี่ยวกับเกอิชาในกิอง Memoirs of a Geisha โดย อาร์เธอร์ โกลเดิน แม้ว่าเขาจะไม่เคยเข้าไปในโรงน้ำชาด้วยตนเองสักครั้ง
อิจิริกิเป็นสถานที่สำคัญในการดำเนินเรื่องของละครคาบูกิ คานะเดฮง ชูชินกูระ ซึ่งเล่าเรื่องสี่สิบเจ็ดโรนิน
ละครเรื่อง Ichiriki Teahouse เล่าเรื่องของการวางแผนกำจัดโชกุนที่เกิดขึ้นที่อิจิริกิ
อดีตเกอิชา ซาโยะ มาซูดะ (Sayo Masuda) กบ่าวถึงอิจิริกิหลายครั้งในงานเขียน Autobiography of a Geisha
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ichiriki Ochaya
祇園一力亭 (Gion Ichiriki-tei – article shows pictures of interior, a private dance show, and the house's matchbox) (ในภาษาญี่ปุ่น)
Ichiriki Chaya Photo Gallery
เชื้อชาติ

เชื้อชาติ (อังกฤษ: race) คือ ระบบการจำแนกมนุษย์เป็นประชากรหรือกลุ่มขนาดใหญ่และแตกต่างกันชัดเจน โดยลักษณะจีโนไทป์และฟีโนไทป์ที่สืบทอดได้ บรรพบุรุษทางภูมิศาสตร์ รูปลักษณ์ทางกาย ความเป็นชาติพันธุ์ (ethnicity) และสถานภาพสังคม ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 คำนี้มักใช้กันแพร่หลาย ในความหมายทางอนุกรมวิธาน เพื่อแสดงการแยกความแตกต่างทางพันธุกรรมของประชากรมนุษย์ที่นิยามโดยฟีโนไทป์ การบังคับใช้กฎหมายใช้ประโยชน์จากเชื้อชาติในการรวบรวมข้อมูลผู้ต้องสงสัยในบางประเทศ การใช้หมวดหมู่เชื้อชาติเหล่านี้มักถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่า ทำให้ความเข้าใจในการแปรผันทางชีววิทยามนุษย์ที่ล้าสมัยไปแล้วยังคงอยู่ และส่งเสริมทัศนคติโดยทั่วไปของสังคม (stereotype) เพราะในหลายสังคม การจัดกลุ่มเชื้อชาติสอดคล้องอย่างใกล้ชิดกับแบบแผนของการแบ่งชั้นทางสังคม สำหรับนักสังคมศาสตร์ที่กำลังศึกษาความไม่เสมอภาคทางสังคมแล้ว เชื้อชาติสามารถเป็นตัวแปรสำคัญได้ ในฐานะตัวแปรทางสังคมวิทยา หมวดหมู่เชื้อชาติอาจสะท้อนสิ่งบ่งชี้อัตวิสัย อัตลักษณ์ตัวตน และสถาบันทางสังคมได้บางส่วน
สรุปความทางนิติศาสตร์และนิติเวชวิทยาศาสตร์

เชื้อชาติ คือ ระบบทางพันธุ์กรรม(DNA) หรือ ลักษณะทางกายวิภาคศาสตร์(สรีระวิทยา)ได้แก่ เล็บ,ขน,ผม,ฟัน,ผิวหนัง ซึ่งสามารถบ่งบอกถึงระบบหมู่โลหิต A,B,AB,O หรือ ระบบABO เป็นสิ่งที่มีติดตัวมาแต่กำเนิดไม่สามารถบอกเลิกระบบหมู่โลหิต หรือ ยกเลิกระบบหมู่โลหิตดังกล่าวได้ แต่สามารถโอนถ่าย และ/หรือ ถ่ายเทให้แก่กันและกันได้ด้วยหลักทางการแพทย์และพยาบาลที่ถูกต้องตามหลักมาตรฐานสากลโลก(W.H.O.) ซึ่งสามารถพิสูจน์ได้ด้วยกฏเกณฑ์ทางนิติเวชวิทยาศาสตร์.
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
สุนัขต่อต้านรถถัง

โรงเรียนฝึกสุนัขทหารของโซเวียต ค.ศ. 1931
สุนัขต่อต้านรถถัง (รัสเซีย: собаки-истребители танков sobaki-istrebiteli tankov หรือ противотанковые собаки protivotankovye sobaki; เยอรมัน: Panzerabwehrhunde หรือ Hundeminen, "สุนัขระเบิด") เป็นสุนัขที่ถูกฝึกให้บรรทุกวัตถุระเบิดไปยังรถถัง ยานพาหนะหุ้มเกราะ และเป้าหมายทางการทหารอื่น ๆ สุนัขเหล่านี้ถูกฝึกอย่างเข้มข้นโดยกองทัพโซเวียตและกองทัพสหพันธรัฐรัสเซียระหว่างปี ค.ศ. 1930 ถึง ค.ศ. 1946 และถูกใช้ระหว่างปี ค.ศ. 1941 ถึง ค.ศ. 1943 กับรถถังของเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตอนแรก สุนัขถูกฝึกให้วางระเบิดที่มีตัวตั้งเวลาแล้ววิ่งกลับ
พื้นหลัง

ในปี ค.ศ. 1924 สภาทหารปฏิวัติของสหภาพโซเวียตได้อนุมัติการใช้สุนัขเพื่อวัตถุประสงค์ทางทหาร ซึ่งครอบคลุมภารกิจหลากหลาย เช่น การกู้ภัย การส่งมอบความช่วยเหลือทางการแพทย์ การสื่อสาร การค้นหาทุ่นระเบิดและบุคคล ช่วยในการต่อสู้ ลำเลียงอาหาร ยา และทหารบาดเจ็บบนเลื่อน รวมถึงการทำลายเป้าหมายของศัตรู แนวคิดในการใช้สุนัขเป็นทุ่นระเบิดเคลื่อนที่ได้รับการพัฒนาในช่วงทศวรรษ 1930 พร้อมกับการออกแบบทุ่นระเบิดที่ติดตั้งกับสุนัข และโรงเรียนฝึกสุนัขเฉพาะทางได้ก่อตั้งขึ้นในมอสโก โอบลาสต์ หลังจากนั้นไม่นานก็มีการเปิดโรงเรียนระดับภูมิภาคอีก 12 แห่ง โดยในจำนวนนั้น 3 แห่งได้ฝึกสุนัขต่อต้านรถถัง
การฝึก

ในช่วงทศวรรษ 1930 กองทัพแดงยังไม่มีผู้ฝึกสุนัขเฉพาะทาง จึงต้องอาศัยการฝึกจากนักล่าสัตว์ ตำรวจ และแม้กระทั่งผู้ฝึกสัตว์ในคณะละครสัตว์ นอกจากนี้ นักวิทยาศาสตร์สัตว์ชั้นนำหลายคนยังเข้าร่วมเพื่อช่วยจัดโครงการฝึกสุนัขขนาดใหญ่ สุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดเป็นที่นิยมสำหรับโครงการนี้ เนื่องจากมีสมรรถภาพทางกายที่ดีและฝึกง่าย แต่ก็มีการใช้พันธุ์อื่นด้วย ในปี ค.ศ. 1935 หน่วยสุนัขต่อต้านรถถังได้ถูกรวมเข้ากับกองทัพแดงอย่างเป็นทางการ
แนวคิดดั้งเดิมคือให้สุนัขแบกระเบิดที่ติดไว้กับตัวไปยังเป้าหมายที่กำหนด และเมื่อถึงเป้าหมาย สุนัขจะดึงสายปลดระเบิดด้วยฟันและกลับมาหาผู้ควบคุม ระเบิดนั้นจะถูกจุดชนวนด้วยตัวจับเวลา หรือการควบคุมระยะไกล ซึ่งอย่างหลังนั้นหายากและมีราคาแพงเกินกว่าจะนำมาใช้ในขณะนั้น หลังจากการฝึก 6 เดือน รายงานแสดงว่าสุนัขไม่สามารถทำภารกิจนี้ได้สำเร็จ แม้จะทำงานได้ดีในเป้าหมายเดียว แต่เมื่อเปลี่ยนเป้าหมายหรือตำแหน่ง สุนัขจะสับสนและมักกลับมาหาผู้ควบคุมพร้อมระเบิด ซึ่งหากเป็นสถานการณ์จริงจะทำให้ทั้งสุนัขและผู้ควบคุมเสียชีวิต
ความล้มเหลวอย่างต่อเนื่องนำไปสู่การปรับปรุงแผนการใหม่ โดยระเบิดจะถูกติดไว้กับสุนัขและจุดระเบิดเมื่อสัมผัสกับเป้าหมาย ซึ่งจะทำให้สุนัขเสียชีวิต แทนที่จะให้สุนัขหาตำแหน่งเป้าหมายเฉพาะ งานนี้จึงถูกลดความซับซ้อนลงให้สุนัขค้นหารถถังของศัตรูใดก็ได้ สุนัขจะถูกฝึกโดยการทำให้หิว และวางอาหารไว้ใต้รถถัง ในระยะแรก รถถังจะจอดนิ่ง จากนั้นจึงเปิดเครื่องยนต์ และฝึกโดยการยิงกระสุนเปล่าและสร้างสิ่งรบกวนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสนามรบ เพื่อสอนให้สุนัขวิ่งไปใต้รถถังในสถานการณ์จริง
สุนัขแต่ละตัวจะติดตั้งทุ่นระเบิดน้ำหนัก 10–12-กิโลกรัม (22–26-ปอนด์) ในถุงผ้าสองใบที่ปรับแต่งให้พอดีกับตัวสุนัข ระเบิดมีสลักนิรภัยซึ่งถูกถอดออกก่อนการส่งสุนัขเข้าสู่สนามรบ ทุ่นระเบิดไม่มีสัญลักษณ์และไม่ควรปลดได้ คันโยกไม้จะยื่นออกมาจากถุงประมาณ 20 เซนติเมตร (7.9 นิ้ว) เมื่อสุนัขมุดเข้าไปใต้รถถัง คันโยกจะชนกับใต้ท้องรถถังและจุดชนวนระเบิด เนื่องจากใต้ท้องของแชสซีเป็นส่วนที่อ่อนแอที่สุดของยานพาหนะเหล่านี้ การระเบิดจึงถูกคาดหวังว่าจะทำให้รถถังเสียหายได้
การใช้งานในประเทศอื่น

กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นได้รับสุนัขประมาณ 25,000 ตัวจากพันธมิตรเยอรมนี และได้จัดตั้งโรงเรียนฝึกสุนัขหลายแห่งในญี่ปุ่น รวมถึงหนึ่งแห่งในจีนที่หนานจิง ในปี ค.ศ. 1943 กองทัพสหรัฐฯ ได้พิจารณาใช้งานสุนัขติดอาวุธกับป้อมปราการ โดยวางแผนให้สุนัขวิ่งเข้าไปในบังเกอร์พร้อมกับระเบิด ซึ่งจะระเบิดด้วยการตั้งเวลา สุนัขในโครงการลับนี้ได้รับการฝึกที่ฟอร์ตเบลวัวร์ โดยถูกเรียกว่า "หมาป่าทำลายล้าง" สุนัขถูกฝึกให้วิ่งเข้าไปในบังเกอร์ นั่งรอ และรอให้เกิดการระเบิดจำลอง สุนัขแต่ละตัวจะมีระเบิดติดอยู่ในกระเป๋าผ้าคล้ายกับวิธีของรัสเซีย แต่โครงการนี้ถูกยุติเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1943 เนื่องจากกังวลเรื่องความปลอดภัย ในระหว่างการฝึก สุนัขมักจะกลับมาหาผู้ส่งโดยไม่เข้าไปในบังเกอร์หรือไม่รออยู่ในนั้นตามเวลาที่กำหนด ซึ่งในสถานการณ์การยิงจริงอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อพวกเดียวกัน ความพยายามในการดำเนินโครงการต่อในปี ค.ศ. 1944 และ ค.ศ. 1945 ก็ล้มเหลวเช่นกัน
ในปี ค.ศ. 2005 กลุ่มกบฏพยายามใช้สุนัขติดระเบิดในสงครามอิรัก แต่การระเบิดสุนัขครั้งนั้นไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหาย
แหล่งข้อมูลอื่น

Museum-Style Anti-Tank Dog Exhibit Photographs
Pile, Stephen (1979). The Book of Heroic Failures: Official Handbook of the Not Terribly Good Club of Great Britain. Futura. ISBN 0708819087.
Собаки – истребители танков (Russian) Webarchive copy
ขบวนพาเหรดทางทหารที่จัตุรัสแดง มอสโก วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1938
พระกฤษณะ

| พระกฤษณะ |
| --- | --- |
เทพเจ้าแห่งการปกป้อง, เมตตา, ความอ่อนโยน และความรัก; โยเคศวร – เทพเจ้าแห่งโยคะและโยคี; ปรพรหมัน, สวยัมภควัน (กฤษณ-ไวษณวะ)
ส่วนหนึ่งของ ทศาวตาร
เทวรูปพระกฤษณะในศรีมหามริอัมมันโกยิล สิงคโปร์
ชื่อในอักษรเทวนาครี: कृष्ण
ชื่อในการทับศัพท์ภาษาสันสกฤต: Kṛṣṇa
ส่วนเกี่ยวข้อง: สวยัมภควัน พรหมัน (กฤษณ-ไวษณวะ) อวตารของพระวิษณุ ทศาวตาร รธกฤษณะ
ที่ประทับ: โคโลก วฤณทาวัน โคกุล ทวารกา
มนตร์: หเรกฤษณะ โอม นโม ภควเต วาสุเทวาย
อาวุธ: สุทรรศนจักร กาวโมฑกี
ศึกสำคัญ: สงครามทุ่งกุรุเกษตร
พาหนะ: ครุฑ
คัมภีร์: ภควตาปุราณะ หริวงศ์ วิษณุปุราณะ มหาภารตะ (ภควัตคีตา) พรหมไววรรตปุราณะ
เทศกาล: กฤษณชันมาษฏมี โฮลี โคปาษตมี โควรรธนปูชา กรติกปุรณิมา ศระทปุรณิมา ลถมัรโหลี
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: มถุรา สุรเสนา (ปัจจุบันคือรัฐอุตตรประเทศ อินเดีย)
เสียชีวิต: ภัลกะ เสาราษฏระ (ปัจจุบันคือเวรวัล รัฐคุชราต อินเดีย)
คู่ครอง: พระแม่ราธา พระแม่รุกขมินี สัตยภัม กลินทิ ชัมพวตี นัคนชิตี มิตรวินท์ ภัทรา ลักษมณะ และอีก 16,000 – 16,100 องค์
บุตร - ธิดา: ปราทยุมนะ สัมพะ ภานุ ฯลฯ
บิดา-มารดา: เทวกี (มารดา) วสุเทพ (บิดา) ยโศทา (แม่นม) นันทะ (พ่อนม)
พี่น้อง: พระพลราม (พี่/น้องชาย) สุภัทรา (พี่/น้องสาว) โยคมายา (พี่/น้องสาว)
ราชวงศ์: ยทุวงศ์-จันทรวงศ์
พระกฤษณะ (/ˈkrɪʃnə/, ออกเสียง [ˈkr̩ʂɳɐ] ( ฟังเสียง); สันสกฤต: कृष्ण, IAST: Kṛṣṇa)  เป็นเทพเจ้าองค์สำคัญในศาสนาฮินดู หนึ่งในแปดอวตารของพระวิษณุ และในบางธรรมเนียมบูชาในฐานะสวยัมภควัน หรือพระเจ้าสูงสุด พระกฤษณะเป็นเทพเจ้าแห่งการปกป้องดูแล, ความเมตตา, ความอ่อนโยน และความรัก รวมถึงเป็นหนึ่งในเทพเจ้าฮินดูที่ได้รับการบูชาแพร่หลายที่สุด ชาวฮินดูเฉลิมฉลองวันประสูติของพระกฤษณะทุกปีในเทศกาลกฤษณชันมาษฏมีตามปฏิทินฮินดู ซึ่งตรงกับเดือนสิงหาคมถึงกันยายนตามปฏิทินเกรกอเรียน
เรื่องราวในพระชนม์ชีพของพระกฤษณะเรียกว่า "กฤษณลีลา" พระกฤษณะทรงเป็นตัวละครสำคัญในมหาภารตะ, ภควตาปุราณะ, พรหมไววรรตปุราณะ และ ภควัตคีตา นอกจากนี้ยังปรากฏการกล่าวถึงพระองค์ในเอกสารเชิงปรัชญา, เทววิทยา และ ปรัมปราวิทยาฮินดูอีกหลายชิ้นงาน ในวรรณกรรมต่าง ๆ มีเขียนถึงพระกฤษณะในรูปปางต่าง ๆ กัน ทั้งในรูปเทพเจ้าองค์น้อย, เทพเจ้าที่ขี้เล่น, วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ไปจนถึงพระเป็นเจ้าผู้สูงสุดแห่งจักรวาล ประติมานวิทยาของพระกฤษณะจึงเป็นการสะท้อนตำนานต่าง ๆ เหล่านี้ ผ่านการแสดงรูปปางพระองค์ในแต่ละช่วงวัย เช่นในรูปของทารกกำลังกินเนย, เด็กชายกำลังบรรเลงปี่ขลุ่ยหรือคู่กับพระราธา และในรูปของผู้ทรงราชรถกำลังสนทนาอย่างน่าเกรงขามกับอรชุน
พระนามหรือพระนามคล้ายกันของพระกฤษณะปรากฏในเอกสารและวัฒนธรรมที่อายุเก่าแก่ถึง 1000 ปีก่อนคริสต์กาล ในบางธรรมเนียมย่อย มีการบูชาพระกฤษณะในฐานะ สวยัมภควัน (พระเจ้าสูงสุด) ในธรรมเนียมเช่นกฤษณลัทธิ ธรรมเนียมย่อยเหล่านี้เติบโตขึ้นในยุคขบวนการภักติในยุคกลาง วรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับพระกฤษณะยังมีอิทธิพลมากต่อศิลปนาฏกรรมมากมาย เช่น ภารตนาฏยัม, กถกาลี, กูชีปูดี, โอฑิสสี และ มณีปุรีนาฏกรรม มีการบูชาพระกฤษณะทั่วไปในทุกคติธรรมเนียมของศาสนาฮินดู และมีบูชามากเป็นพิเศษในแถบวฤนทาวัน รัฐอุตตรประเทศ, ทวารกะ และ ชูนครห์ รัฐคุชราต; บูชาในรูปปางชคันนาถ ในโอริศา, มายาปุระ รัฐเบงกอลตะวันตก; บูชาในรูปปางวิโฐพา ในปัณฒรปุระ รัฐมหาราษฏระ, ศรีนาถจี ในนาถทวาระ รัฐราชสถาน, อุทุปีกฤษณะในรัฐกรณาฏกะ, ปรรถสารถี ในรัฐทมิฬนาฑู, อรันมุละ, รัฐเกรละ และ คุรุวยูรัปปัน ในคุรุวยูร รัฐเกรละ นับตั้งแต่ทศวรรษ 1960s เป็นต้นมา คติการบูชาพระกฤษณะยังเผยแผ่ไปยังโลกตะวันตกและแอฟริกา โดยเฉพาะจากกิจการของอิสก์คอน
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กเทวดาตามความเชื่อของคนไทย |
| --- | --- | --- |
| เทวดาคติพุทธเถรวาท |  พระพรหม ท้าวสหัมบดีพรหม  ท้าวฆฏิการพรหม  สนังกุมารพรหม  ท้าวสักกะ  ท้าวสุยาม  ท้าวสันดุสิต  ท้าวสุนิมมิต  ท้าววสวัตตี  จตุโลกบาล ท้าวธตรฐ  ท้าววิรุฬหก  ท้าววิรูปักษ์  ท้าวเวสวัณ  พระธรณี  เมขลา  พระสุนทรีวาณี  พระวิศวกรรม  พระพิรุณ  พระปัญจสิขะ  พระมาตุลี  คนธรรพ์  พระอุเทนทราธิราช  |  |
| เทวดาคติฮินดู |  ตรีมูรติ พระศิวะ  พระพรหม  พระวิษณุ  พระคเณศ  พระขันทกุมาร  กามเทพ  พระแม่คงคา  พระปารวตี  ทุรคา  พระสตี  กาลี  พระสุรัสวดี  พระลักษมี  พระภูเทวี  โลกบาล พระอินทร์  พระยม  ท้าวกุเวร  พระอีสาน  พระอัคนี  พระนิรฤติ  พระพาย  นพเคราะห์ พระอาทิตย์  พระจันทร์  พระอังคาร  พระพุธ  พระพฤหัสบดี  พระศุกร์  พระเสาร์  พระราหู  พระเกตุ  พระพลเทพ  |  |
| เทวดาคติพื้นเมืองไทย |  พญาแถน  ท้าวกบิลพรหม  โพสพ  จตุคามรามเทพ  พระภูมิเจ้าที่  พระพนัสบดี  นางกวัก  นางสงกรานต์  แม่ย่านาง  แม่ซื้อ  รุกขเทวดา  ปู่เจ้าสมิงพราย  พระโกญจนาเนศวร์  พระเทวกรรม  ปู่เจ้าเขาเขียว  นิลบรรพตเทพสุดา  ท้าวพรหมรักษ์  พระมหาไชไพรสภ  |  |
| เทพารักษ์ |  พระสยามเทวาธิราช  พระหลักเมือง  พระเสื้อเมือง  พระทรงเมือง  พระกาฬไชยศรี  เจ้าเจตคุปต์  พระเทพบิดร  พระคลัง  เจ้าหอกลอง  พระกำพูฉัตร  พระราชบันฦๅธาร  พระราชมุทธาธร  |  |
| ด ค กอวตารของพระวิษณุ |
| --- | --- | --- |
| ทศาวตาร |  มัตสยะ  กูรมะ  วราหะ  นรสิงห์  วามนะ  ปรศุราม  พระราม  พระพลราม1  พระกฤษณะ1  พระโคตมพุทธเจ้า1  กัลกิ  |  |
| อวตารอื่น ๆ |  สี่กุมาร  ฤๅษีนารทมุนี  นระและนารายณะ  กปิละ  พระทัตตาเตรยะ  ยัชญะ  ฤษภะ  ปฤถุ  พระธันวันตริ  โมหินี  ฤๅษีวยาส  |  |
1 รายชื่ออวตารสิบปางแตกต่างกันไปตามแต่ละภูมิภาค อวตารปางที่ 8 และปางที่ 9 อาจเป็นพระพลราม พระกฤษณะ หรือพระโคตมพุทธเจ้า 
| ด ค กมหาภารตะ ของ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส |
| --- | --- | --- |
| บรรพทั้ง 18 |  อาทิบรรพ  สภาบรรพ  วนบรรพ  วิราฏบรรพ  อุทโยคบรรพ  ภีษมบรรพ  โทรณบรรพ  กรรณบรรพ  ศัลยบรรพ  เสาปติกบรรพ  สตรีบรรพ  ศานติบรรพ  อนุศาสนบรรพ  อัศวเมธิกบรรพ  อาศรมวาสิกบรรพ  เมาสลบรรพ  มหาปรัสถานิกบรรพ  สวรรคโรหณบรรพ  หริวงศ์  |  |
| แคว้นกุรุ |  ท้าวศานตนุ  พระแม่คงคา  ท้าวภีษมะ  สัตยวดี  จิตรางคทะ  วิจิตรวีรยะ  เจ้าหญิงอัมพิกา  เจ้าหญิงอัมพาลิกา  เจ้าหญิงอัมพา  ท้าววิทูร  ท้าวธฤตราษฎร์  พระนางคานธารี  ศกุนิ  เจ้าหญิงสุภัทรา  ท้าวปาณฑุ  พระนางกุนตี  พระนางมาทรี  ยุธิษฐิระ  ภีมะ  อรชุน  นกุล  สหเทพ  ทุรโยธน์  ทุหศาสัน  ยุยุตสุ  นางทุหศาลา  พระนางเทราปที  นางหิฑิมพี  ฆโฎตกัจ  Ahilawati  นางอุตตรา  นางนาคอุลูปี  นางจิตรางคทา  |  |
| ตัวละครอื่น ๆ |  กรรณะ  โทรณาจารย์  วยาส  อภิมันยุ  พระกฤษณะ  สาตยกี  ธฤษฏะทยุมัน  สัญชัยสารถี  อิราวัต  พภรุวาหนะ  ปรีกษีต  ท้าววิราฎ  กิจกะ  กฤปาจารย์  อัศวัตถามา  เอกลัพย์  กฤตวรมา  ชราสันธ์  มายาสูร  ฤๅษีทุรวาส  ชนะเมนชัย  ชัยทรัถ  พระพลราม  ท้าวทรุปัท  หิฑิมพะ  ท้าวศัลยะ  อธิราธาสารถี  ศิขัณทิน  ปรศุราม  |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ |  ปาณฑพ  เการพ  หัสตินาปุระ  อินทรปรัสถ์  อาณาจักรในอินเดียโบราณ  สงครามทุ่งกุรุเกษตร  ภควัทคีตา  อัสตระ  |  |
  หมวดหมู่ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  Te Papa (New Zealand)
ลาร์รีย์ เอลลิสัน

| ลาร์รีย์ เอลลิสัน  (Larry Ellison) |
| --- | --- |
ลาร์รีย์ เอลลิสันเมื่อปี 2559
เกิด: ลาร์รีย์ โจเซฟ เอ็ลลิสัน  (1944-08-17) สิงหาคม 17, 1944 (80 ปี) แมนแฮตตัน รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
สัญชาติ: อเมริกัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยอิลลินอย เออร์แบนา-แชมเปญจน์ มหาวิทยาลัยชิคาโก
อาชีพ: ประธานบริหารและหัวหน้าฝ่ายเทคโนโลยี
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2509–ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ก่อตั้งและกรรมการผู้จัดการของบริษัทของออราเคิลคอร์ปอเรชัน
คู่สมรส:   Adda Quinn  (สมรส 2510; หย่า 2517)  Nancy Wheeler Jenkins  (สมรส 2520; หย่า 2521)  Barbara Boothe  (สมรส 2526; หย่า 2529)  Melanie Craft  (สมรส 2546; หย่า 2553) 
บุตร: David Ellison Megan Ellison
เว็บไซต์: Larry Ellison
ลอเรนซ์ โจเซฟ เอลลิสัน (อังกฤษ: Lawrence Joseph Ellison เกิด 17 สิงหาคม 2487 รู้จักโดยทั่วไปว่า ลาร์รีย์ เอลลิสัน) เป็นนักธุรกิจ นักลงทุน และนักการกุศลชาวอเมริกัน เป็นผู้จัดตั้ง ประธานบริหาร และหัวหน้าฝ่ายเทคโนโลยีของออราเคิลคอร์ปอเรชัน
โดยเดือนสิงหาคม 2560 นิตยสารฟอบส์จัดเขาเป็นคนรวยที่สุดอันดับ 5 ในสหรัฐอเมริกาและอันดับ 7 ในโลก โดยมีทรัพย์สมบัติถึง 61,800 ล้านเหรียญสหรัฐ (ประมาณ 2,008,500 ล้านบาท)
เอลลิสันเกิดในนครนิวยอร์กและโตขึ้นในเมืองชิคาโก
เขาเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยอิลลินอย เออร์แบนา-แชมเปญจน์และมหาวิทยาลัยชิคาโก แต่ไม่จบการศึกษาก่อนย้ายไปอยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนียในปี 2509
เมื่อกำลังทำงานให้แก่บริษัท Ampex ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 ความสนใจในงานวิจัยฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์ของ ดร. Edgar F. Codd ได้ทำให้เขาจัดตั้งบริษัทซึ่งในที่สุดก็กลายเป็นออราเคิลคอร์ปอเรชันในปี 2520
บริษัทได้ขายระบบฐานข้อมูลในระดับล่างจนถึงกลาง แข่งขันกับ Sybase และ ไมโครซอฟท์ ซีควลเซิร์ฟเวอร์ ซึ่งเป็นเหตุให้นิตยสารฟอบส์จัดเขาว่าเป็นคนมั่งคั่งที่สุดคนหนึ่งในโลก
เอลลิสันได้บริจาคทรัพย์ของเขา 1% ให้กับการกุศลและได้ลงนามกับองค์กรสัญญาว่าจะให้ (The Giving Pledge) ซึ่งผู้ลงนามปกติสัญญาว่าจะให้ทรัพย์สินอย่างน้อยครึ่งหนึ่งแก่สาธารณกุศลไม่ว่าจะเมื่อยังมีชีวิตอยู่หรือเมื่อเสียชีวิต
นอกจากงานที่บริษัท เอลลิสันยังประสบความสำเร็จในการแข่งเรือยอชต์โดยเป็นส่วนของทีม Oracle Team USA
เขามีใบอนุญาตขับเครื่องบินและเป็นเจ้าของเครื่องบินไอพ่นทหาร 2 ลำ
แหล่งข้อมูลอื่น

Symonds, Matthew (2004). Softwar: An Intimate Portrait of Larry Ellison and Oracle. Simon & Schuster. ISBN 978-0-7432-2505-2.
Stone, Florence M. (2002). The Oracle of Oracle: The Story of Volatile CEO Larry Ellison and the Strategies Behind His Company's Phenomenal Success (1 ed.). AMACOM. ISBN 978-0-8144-0639-7.
Wilson, Mike (2003). The Difference Between God and Larry Ellison: *God Doesn't Think He's Larry Ellison. Harper Paperbacks. ISBN 978-0-06-000876-5.
Filion, Avra Amar (2014). The Ellison Effect. Motivational Press. ISBN 978-1-6286-5124-9.
Profile เก็บถาวร 2013-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Oracle Corporation
Profile at Forbes
Biography at BBC News
ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
ลาร์รีย์ เอลลิสัน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
งานโดยหรือเกี่ยวกับ ลาร์รีย์ เอลลิสัน ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
ไหมไทย (เครื่องดื่ม)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ไหมไทย
| ค็อกเทลทางการของไอบีเอ |
| --- | --- |

ประเภท: ค็อกเทล
แอลกอฮอล์หลักตามปริมาตร:  รัม 
การเสิร์ฟ: กับน้ำแข็งป่นหรือทุบ
สิ่งตกแต่งมาตรฐาน: ใบสเปียร์มินท์และเปลือกมะนาว
ภาชนะมาตรฐาน:  แก้วโอลด์แฟชั่นด์
วัตถุดิบที่ กำหนดโดย ไอบีเอ†:  3 cl แอมเบอร์รัมจาเมกา  3 cl Martinique molasses rum  1.5 cl orange curaçao  1.5 cl orgeat syrup  3 cl fresh lime juice  .75 cl simple syrup 
การเตรียม: เขย่าส่วนผสมเข้ากันกับน้ำแข็ง เทใส่แก้ว ตกแต่งและเสริฟพร้อมหลอดดูด
† ไมตาอี โดยสมาคมบาร์เทนเดอร์นานาชาติ
ไมตาอี หรือ  ไหมไทย  (อังกฤษ: Mai tai) เป็นเครื่องดื่มค็อกเทลชนิดหนึ่งซึ่งมีส่วนผสมของ เหล้ารัม เป็นหลัก ส่วนคำว่าไมตาอี (Maita'i) นั้นเป็นภาษาตาฮีตี แปลว่า ดี
ประวัติ

ในปี พ.ศ. 2487 Victor J. Bergeron เจ้าของภัตตาคาร Trader Vic's ในสหรัฐอเมริกา ได้ทดลองผสมให้เพื่อนชาวตาฮีตีทดลองดื่ม เพื่อนได้อุทานออกมาว่า Maita'i, Maita'i ซึ่งแปลว่ายอดเยี่ยม.
ในประเทศไทยมีภัตตาคาร Trader Vic's ซึ่งเป็นแฟรนไชส์อยู่ที่โรงแรมอนันตรา ริเวอร์ไซด์ กรุงเทพฯ ซึ่งมีเครื่องดื่ม Mai Tai สูตรต้นตำรับ ในประเทศไทยแม้จะเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ว่าไหมไทยแต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคำว่า ไหมไทย คาดว่าเพี้ยนมาจากคำว่า ไมตาอี
ปัจจุบันได้มีสูตรผสมเครื่องดื่มเพื่อให้เหมาะสมกับชื่อไหมไทย โดยการเปลี่ยนส่วนผสมหลักจากสูตรเดิมที่ใช้เหล้าดาร์กรัมเป็นส่วนผสมหลักออกและใส่เหล้าแม่โขงซึ่งเป็นของไทยเข้าไป
แหล่งข้อมูลอื่น

Mai Tai links ที่เว็บไซต์ Curlie
Tiki culture ที่เว็บไซต์ Curlie
The Cocktail Spirit with Robert Hess เก็บถาวร 2012-09-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Video demonstration for making a proper Mai Tai
ดัสลีทแดร์ด็อยท์เชิน

| --- | --- |
สำเนาเนื้อร้อง "ดัสลีทแดร์ด็อยท์เชิน" ลายมือของฮ็อฟมัน ฟอน ฟัลเลิร์สเลเบิน
เพลงชาติของ เยอรมนี
ชื่ออื่น: "ดัสลีทแดร์ด็อยท์เชิน" English: "เพลงแห่งเยอรมัน"
เนื้อร้อง: เอากุสท์ ไฮน์ริช ฮ็อฟมัน ฟ็อน ฟัลเลิร์สเลเบิน, ค.ศ. 1841
ทำนอง: โยเซ็ฟ ไฮเดิน, ค.ศ. 1797
รับไปใช้: ค.ศ. 1922–1945
รับไปใช้ใหม่: ค.ศ. 1952
ก่อนหน้า: "ไฮล์เดียร์อิมซีเกอร์ครันทซ์"  (จักรวรรดิเยอรมัน, ค.ศ. 1871–1918) "ฮอสท์-เว็สเซิล-ลีท"  (นาซีเยอรมัน, ค.ศ. 1933–1945) เอาฟ์แอร์ชตันเดินเอาส์รูอีเนิน (ประเทศเยอรมนีตะวันออก, ค.ศ. 1949–1990)

ตัวอย่างเสียง
"ด็อยทช์ลันท์ลีท" (เสียงดนตรี ท่อนแรก)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
แผ่นเพลง
ด็อยทช์ลันท์ลีท (เยอรมัน: Deutschlandlied [ˈdɔʏtʃlantˌliːt] ( ฟังเสียง), แปลว่า "เพลงเยอรมนี") หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ ดัสลีทแดร์ด็อยท์เชิน (Das Lied der Deutschen , แปลว่า "เพลงแห่งเยอรมัน") สำหรับในต่างประเทศในบางครั้งจะรู้จักกันในชื่อ "เยอรมนีเหนือทุกสรรพสิ่ง" (Deutschland über alles) เป็นเพลงชาติของเยอรมนีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1922 สำหรับในประเทศเยอรมนีตะวันออก เพลงชาติของประเทศนี้คือ เอาฟ์แอร์ชตันเดินเอาส์รูอีเนิน (Auferstanden aus Ruinen, แปลว่า "ฟื้นฟูขึ้นจากซากปรักหักพัง")
ทำนองของเพลงนี้ประพันธ์โดยโยเซ็ฟ ไฮเดิน เมื่อปี ค.ศ. 1797 ในโอกาสเฉลิมพระชนมพรรษาของจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตั้งแต่นั้นมาทำนองนี้ก็ถูกใช้เป็นเพลงชาติของจักรวรรดิออสเตรีย ต่อมาในปี ค.ศ. 1841 เอากุสท์ ไฮน์ริช ฮ็อฟมัน ฟ็อน ฟัลเลิร์สเลเบิน นักภาษาศาสตร์และกวีชาวเยอรมัน ได้ประพันธ์บทร้องชื่อ "ดัสลีทแดร์ด็อยท์เชิน" ตามทำนองเพลงของไฮเดิน เนื้อเพลงดังกล่าวถือได้ว่ามีลักษณะเนื้อหาเชิงปฏิวัติในขณะนั้น
"ดัสลีทแดร์ด็อยท์เชิน" ได้รับเลือกให้ใช้เป็นเพลงชาติเยอรมนีเมื่อ ค.ศ. 1922 ในสมัยสาธารณรัฐไวมาร์ ในปี ค.ศ. 1952 ประเทศเยอรมนีตะวันตกก็ได้รับเอาเพลงนี้ใช้เป็นเพลงชาติในชื่อ "ด็อยทช์ลันท์ลีท" (Deutschlandlied) โดยขับร้องเฉพาะบทร้องบทที่หนึ่งเท่านั้นในโอกาสที่เป็นทางการ  ต่อมาหลังการรวมชาติเยอรมนีในปี ค.ศ. 1991 เพลงนี้ก็ได้กลายเพลงชาติเยอรมนีอย่างสมบูรณ์ โดยใช้เฉพาะบทร้องบทที่ 3 เป็นเนื้อร้องเพลงชาติอย่างเป็นทางการ