stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 9
ดูเพิ่ม

เรสเซิลเมเนีย
รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
แหล่งข้อมูลอื่น

The Official Website of WrestleMania IX เก็บถาวร 2008-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายการเพย์-เพอร์-วิวและดับเบิลยูดับเบิลยูอี เน็ตเวิร์คของดับเบิลยูดับเบิลยูอี |
| --- | --- |
เรสเซิลเมเนีย:  I 1985  2 1986  III 1987  IV 1988  V 1989  VI 1990  VII 1991  VIII 1992  IX 1993  X 1994  XI 1995  XII 1996  13 1997  XIV 1998  XV 1999  2000  X-Seven 2001  X8 2002  XIX 2003  XX 2004  21 2005  22 2006  23 2007  24 2008  25 2009  26 2010  27 2011  28 2012  29 2013  30 2014  31 2015  32 2016  33 2017  34 2018  35 2019  36 2020  37 2021  38 2022  39 2023  40 2024 
ในปัจจุบัน:  รอยัลรัมเบิล (1988–ปัจจุบัน)  อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010–2015, 2017–ปัจจุบัน)  เรสเซิลเมเนีย (1985–ปัจจุบัน)  แบ็กแลช (1999–2009, 2016–ปัจจุบัน)  ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2008–2015, 2023–ปัจจุบัน)  มันนีอินเดอะแบงก์ (2010–ปัจจุบัน)  ซัมเมอร์สแลม (1988–ปัจจุบัน)  เพย์แบ็ก (2013–2017, 2023–ปัจจุบัน)  ฟาสต์เลน (2015–2019, 2021, 2023–ปัจจุบัน)  คราวน์ จูเอ็ล (2018–ปัจจุบัน)  เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ (1987–ปัจจุบัน) 
ในอดีต:  เดอะเรสต์ลิงคลาสสิก (1985)  ดิสทิวส์เดย์อินเท็กซัส (1991)  วันไนท์โอนลี (1997)  แคปิทอลคาร์เนจ (1998)  เมย์เฮมอินแมนเชสเตอร์ (1998)  อินยัวร์เฮ้าส์ (1995–1999)  โนเมอร์ซี (1999)  โอเวอร์ดิเอดจ์ (1998–1999)  ฟุลลี่โลดเดด (1998–2000)  อินเวชั่น (2001)  คิงออฟเดอะริง (1993–2002)  รีเบลเลียน (1999–2002)  อินเซอร์เรกซ์ชั่น (2000–2003)  แบดบลัด (1997, 2003–2004)  ดีเซมเบอร์ทูดิสเมมเบอร์ (2006)  นิวเยียร์สเรโวลูชั่น (2005–2007)  วันไนท์สแตนด์ (2005–2008)  อันฟอร์กิฟเว่น (1998–2008)  ไซเบอร์ซันเดย์ (2004–2008)  อาร์มาเกดดอน (1999–2000, 2002–2008)  จัดจ์เมนท์เดย์ (1998, 2000–2009)  เดอะเกรทอเมริกันแบช (2004–2009)  เบรกกิ้งพอยท์ (2009)  ไฟเทอร์โฟร์เวย์ (2010)  แบรกกิ้ง ไรท์ส (2009–2010)  แคปิเทล พูนิชเมนท์ (2011)  เวนเจินส์ (2001–2007, 2011)  โอเวอร์เดอะลิมิต (2010–2012)  โนเวย์เอาท์ (1998, 2000–2009, 2012)  เอ็นเอ๊กซ์ที แอร์ไรวัล (2014)  คิงออฟเดอะริง (1985–1989, 1991, 1993-2002, 2006, 2008, 2010, 2015, 2021)  เดอะบีสอินเดอะอีท (2015)  ไลฟ์ฟรอมเมดิสันสแควร์การ์เดน (2015)  ครุยเซอร์เวทคลาสสิก (2016)  โรดบล็อก (2016)  เกรตบอลส์ออฟไฟร์ (2017)  แบทเทิลกราวด์ (2013–2017)  โนเมอร์ซี (1999–2008, 2016–2017)  แคลชออฟแชมเปียนส์ (2016–2017)  ยูไนเต็ด คิงดอม แชมเปียนชิป ทัวร์นาเมนต์ (2017)  เมยังคลาสสิก (2017–2018)  เกรเทสต์ รอยัลรัมเบิล (2018)  อีโวลูชัน (2018)  ซูเปอร์โชว์-ดาวน์ (2018–2020)  ทีแอลซี: เทเบิลส์แลดเดอส์ & แชส์ (2009–2020)  เอ็นเอ๊กซ์ที เทคโอเวอร์ (2014–2021)  เฮลอินเอเซล (2009–2022)  เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2009–2022)
แดเนียล แอลแกรนต์

แดเนียล แอลแกรนต์ เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ส่วนมากแดเนียลจะทำงานแบบอิสระ มีผลงานกำกับภาพยนตร์มากมาย เช่นNaked in New York (1993), People I Know (2002), และ Greetings from Tim Buckley (2012).
แหล่งข้อมูลอื่น

แดเนียล แอลแกรนต์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เนื้อไม้

ภาพหน้าตัดของต้นไม้ ส่วนหมายเลข 3 คือ เนื้อไม้ (ไซเลม)
เนื้อไม้ หรือ ไซเลม (xylem) เป็นเนื้อเยื่อของพืชที่ทำหน้าที่ลำเลียงน้ำและแร่ธาตุต่าง ๆ ไปสู่ส่วนต่าง ๆ ของพืช ประกอบด้วยกลุ่มเซลล์ที่ทำหน้าที่หลักในการลำเลียงน้ำ
ดูเพิ่ม

โฟลเอ็ม
เจน แคมเปียน

| เดม เจน แคมเปียน |
| --- | --- |
แคมเปียนในปี 2016
เกิด: เอลิซาเบธ เจน แคมเปียน  (1954-04-30) 30 เมษายน ค.ศ. 1954 (70 ปี) เวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์
พลเมือง: ซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย
อาชีพ: นักเขียนบท ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ผู้กำกับภาพยนตร์
คู่สมรส: Colin David Englert (สมรส 1992; หย่า 2001)
บุตร: 2; รวมถึง Alice Englert
เดม เอลิซาเบธ เจน แคมเปียน (อังกฤษ: Dame Elizabeth Jane Campion, DNZM; เกิดวันที่ 30 เมษายน ปี ค.ศ. 1954) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เจน แคมเปียน เป็นผู้กำกับภาพยนตร์, นักเขียนบทและผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวนิวซีแลนด์ แคมเปียนได้รับการยอมรับและมีชื่อเสียงในวงกว้างในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์หญิงจากผลงานในเรื่อง เดอะ เปียโน (1993) ที่เธอทำหน้าที่ทั้งเขียนบทภาพยนตร์และกำกับการแสดงด้วยตนเอง จากผลงานเรื่องดังกล่าวทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขาบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม และได้รับรางวัลปาล์มทองคำ ในสาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม โดยเธอเป็นผู้กำกับภาพยนตร์หญิงคนแรกที่ได้รับรางวัลปาล์มทองคำ
นอกจากนี้ เจน แคมเปียน ยังเป็นผู้กำกับภาพยนตร์หญิงคนที่ 2 จากจำนวน 7 คนที่เคยได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม โดยในปี 2021 เธอประสบความสำเร็จและได้รับคำชื่นชมในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์อย่างมากจากผลงานเรื่อง อำนาจบาดเลือดแค้น ที่ทำให้เธอได้รับทั้งรางวัลออสการ์, รางวัลลูกโลกทองคำและรางวัลแบฟตา ในสาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และทำให้เธอกลายเป็นหนึ่งใน 3 ผู้กำกับภาพยนตร์หญิงที่ได้รับรางวัลออสการ์ในสาขานี้ นอกเหนือจากแคทริน บิเกโลว์ และโคลอี เจา
ชีวิตช่วงแรก

เจน แคมเปียน เกิดที่เมืองเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์ เป็นลูกสาวคนที่ 2 ของคุณแม่ Edith (สกุลเดิม Beverley Georgette Hannah) นักแสดง นักเขียน และทายาท และคุณพ่อ Richard M. Campion เป็นผู้กำกับละครเวทีและโอเปรา คุณปู่ของคุณแม่ คือ Robert Hannah (1845–1930) ผู้ผลิตรองเท้าบริษัทเก่าแก่ของเวลลิงตัน Antrim House ซึ่งปัจจุบันถือเป็นสถานที่มรดกทางวัฒนธรรมของประเทศนิวซีแลนด์ พ่อของเธอมาจากครอบครัว Exclusive Brethren แคมเปียนมีพี่สาวคือ แอนนา และน้องชายชื่อ ไมเคิล  แคมเปียนเติบโตในโลกของการละครในนิวซีแลนด์  พ่อแม่ของเธอเป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มโรงละคร New Zealand Players ตอนแรก ๆ เธอก็ปฏิเสธความคิดอาชีพทางละครเวทีหรือการแสดง เธอสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีสาขามานุษยวิทยา (BA in Anthropology) จาก Victoria University of Wellington ในปี 1975
ในปี 1976 แคมเปียนเข้าเรียนที่ Chelsea Art School ในลอนดอนและเดินทางไปทั่วยุโรป เธอสำเร็จการศึกษาปริญญาโทสาขา Visual Arts (จิตรกรรม) จาก Sydney College of the Arts ที่มหาวิทยาลัยแห่งซิดนีย์ ในปี 1981 จากการศึกษาทางศิลปะของเธอ แคมเปียนกล่าวถึงจิตรกรแนวลัทธิเหนือจริง Frida Kahlo และประติมากร Joseph Beuys ว่ามีอิทธิพลต่องานศิลปะของเธอ  เธอไม่ชอบใจนักกับข้อจำกัดของการวาดภาพเพื่อการสื่อสาร จึงหันเหไปทางภาพยนตร์ และสร้างภาพยนตร์สั้นเรื่องแรก Tissues ในปี 1980 และในปี 1981 เธอเริ่มเรียนที่ Australian Film, Television and Radio School ซึ่งเธอก็ได้ทำภาพยนตร์สั้นหลายเรื่อง และสำเร็จการศึกษาในปี 1984
ชีวิตส่วนตัว

ในปี 1992 แคมเปียนแต่งงานกับ Colin David Englert ชาวออสเตรเลียซึ่งทำงานเป็นผู้กำกับหน่วยสองกับภาพยนตร์ The Piano  มีลูกชายคนแรก Jasper (เกิดในปี 1993 แต่มีชีวิตอยู่ได้เพียง 12 วัน) มีลูกสาวอีกคน คือนักแสดง Alice Englert (เกิดในปี 1994) ทั้งสองหย่ากันในปี 2001
รางวัลเกียรติยศ

แคมเปียนได้รับแต่งตั้งให้เป็นเดม DNZM (Dame Companion of the New Zealand Order of Merit) ในปี 2016 สำหรับภาระกิจเพื่อสาธารณะทางด้านภาพยนตร์
ผลงานภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | เครดิตเป็น> ผู้กำกับ | เครดิตเป็น> ผู้เขียนบท | เครดิตเป็น> ผู้สร้าง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1980 | Tissues |  |  |  | ภาพยนตร์สั้น |
| 1981 | Mishaps of Seduction and Conquest |  |  |  | ภาพยนตร์สั้น |
| 1982 | Peel: An Exercise in Discipline |  |  |  | ภาพยนตร์สั้น |
| 1983 | Passionless Moments |  |  |  | ภาพยนตร์สั้น |
| 1984 | A Girl's Own Story |  |  |  | ภาพยนตร์สั้น |
| 1984 | After Hours |  |  |  | ภาพยนตร์สั้น |
| 1986 | Two Friends |  |  |  | ภาพยนตร์โทรทัศน์ |
| 1989 | Sweetie |  |  |  | ภาพยนตร์เรื่องยาว (เปิดตัว) |
| 1990 | An Angel at My Table |  |  |  |  |
| 1993 | The Piano |  |  |  |  |
| 1996 | The Portrait of a Lady |  |  |  |  |
| 1999 | Holy Smoke! |  |  |  |  |
| 1999 | Soft Fruit |  |  |  |  |
| 2003 | In the Cut |  |  |  |  |
| 2006 | The Water Diary |  |  |  | ภาพยนตร์สั้น, ส่วนหนึ่งในภาพยนตร์มานุษยวิทยา  8 ปี 2008 |
| 2006 | Abduction: The Megumi Yokota Story |  |  |  | ภาพยนตร์สารคดี |
| 2007 | The Lady Bug |  |  |  | ภาพยนตร์สั้น, ส่วนหนึ่งจากภาพยนตร์มานุษยวิทยา To Each His Own Cinema |
| 2009 | Bright Star |  |  |  |  |
| 2012 | I'm the One |  |  |  | ภาพยนตร์สั้น |
| 2013 | Top of the Lake |  |  |  | มินิซีรีส์ |
| 2016 | Family Happiness |  |  |  | ภาพยนตร์สั้น |
| 2017 | They |  |  |  |  |
| 2017 | Top of the Lake: China Girl |  |  |  | มินิซีรีส์ |
ดูเพิ่ม

Palme d'Or
Academy Award for Best Writing (Original Screenplay)
บรรณานุกรม

Cheshire, Ellen: Jane Campion. London: Pocket Essentials, 2000.
Fox, Alistair: Jane Campion: Authorship and Personal Cinema. Bloomington–Indianapolis: Indiana University Press, 2011. ISBN 978-0-253-22301-2.
Gillett, Sue: 'Views for Beyond the Mirror: The Films of Jane Campion.' St.Kilda: ATOM, 2004. ISBN 1-876467-14-2.
Hester, Elizabeth J.: Jane Campion: A Selective Annotated Bibliography of Dissertations and Theses. ISBN 978-1-4848-1838-1, 1-4848-1838-5.
Jones, Gail: 'The Piano.' Australian Screen Classics, Currency Press, 2007.
Margolis, Harriet (ed): 'Jane Campion's The Piano.' Cambridge University Press, 2000.
McHugh, Kathleen: 'Jane Campion.'Urbana and Chicago: University of Illinois Press, 2007.
Radner, Hilary, Alistair Fox and Irène Bessière (eds): 'Jane Campion: Cinema, Nation, Identity.'Detroit: Wayne State University Press,2009.
Verhoeven, Deb: Jane Campion. London: Routledge, 2009.
Wexman V.W.: Jane Campion: Interviews. Roundhouse Publishing. 1999.
แหล่งข้อมูลอื่น

Jane Campion ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Jane Campion ที่ออลมูวี
Jane Campion Bibliography, Berkeley.edu
Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
Cantwell, Mary (19 กันยายน 1993). "Jane Campion's Lunatic Women". The New York Times.
Campion, Jane in The Encyclopedia of Women and Leadership in Twentieth-Century Australia
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 2  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  ศิลปินชาวนิวซีแลนด์  ULAN 
ประชาชน:  ทะเบียนสตรีชาวออสเตรเลีย  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
เดอะ เดียร์ ฮันเตอร์

| เดอะ เดียร์ ฮันเตอร์ |
| --- | --- |

กำกับ: ไมเคิล ชิมิโน
เขียนบท: ควินน์ เรเดเคอร์ ไมเคิล ชิมิโน
นักแสดงนำ: โรเบิร์ต เดอ นีโร คริสโตเฟอร์ วอลเคน จอห์น คาซาล เมอรีล สตรีพ
กำกับภาพ: วิลมอส ซิกมอนด์
ตัดต่อ: ปีเตอร์ ซินเนอร์
ดนตรีประกอบ: สแตนลีย์ มายเออร์ส
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์แซล อีเอ็มไอ
วันฉาย:  8 ธันวาคม ค.ศ. 1978
ความยาว: 182 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: ภาษาอังกฤษ ภาษารัสเซีย ภาษาเวียดนาม ภาษาฝรั่งเศส
ทุนสร้าง: 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 49 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
เดอะ เดียร์ฮันเตอร์ (The Deer Hunter) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดรามา-สงคราม ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2521 กำกับการแสดงโดยไมเคิล ชิมิโน มีเนื้อหาเกี่ยวกับคนงานโรงงานถลุงเหล็กซึ่งเป็นชาวสลาฟ-อเมริกัน 3 คน ที่ชีวิตผลิกผันหลังเข้าร่วมรบในสงครามเวียดนาม บทบาททหารทั้ง 3 นาย นำแสดงโดย รอเบิร์ต เดอ นิโร, คริสโตเฟอร์ วอลเคน และ จอห์น ซาเวจ โดยมี จอห์น คาซาล, เมอรีล สตรีพ และ จอร์จ ซุนด์ซา รับบทบาทนักแสดงสมทบ กล่าวถึงอิทธิพลจากความรุนแรงของสงคราม ที่มีผลกระทบต่อสภาพจิตใจของอดีตทหารผ่านศึก  ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ 5 สาขา รวมทั้งสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และสาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เรื่องนี้ สร้างมาจากบทภาพยนตร์ของ หลุยส์ อลัน การ์ฟิงเกิล ที่ชื่อว่า "The Man Who Came to Play" ซึ่งเป็นบทภาพยนตร์ที่ยังไม่เคยถูกนำมาใช้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับเมืองลาสเวกัสและ รัสเซียนรูเล็ตต์ โดย ไมเคิล ดีลีย์ ที่เป็นโปรดิวเซอร์ได้ซื้อบทภาพยนตร์ดังกล่าวและว่าจ้าง ไมเคิล ชิมิโน และ เดริก วอชเบิร์น ให้เขียนและเรียบเรียงบทขึ้นใหม่ โดยให้เหตุการณ์เกิดขึ้นในสงครามเวียดนามรวมถึงมีการใช้รัสเซียนรูเล็ตต์ในเรื่อง
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำที่เมืองพิตต์สเบิร์ก, คลีฟแลนด์ ในรัฐเพนซิลเวเนีย รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย  ฉากล่ากวาง ถ่ายทำที่อุทยานแห่งชาติในรัฐวอชิงตัน  ฉากย่านโคมแดงในไซ่ง่อน ถ่ายทำที่ถนนพัฒนพงศ์ กรุงเทพ ฉากสงคราม ถ่ายทำที่อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี และฉากสถานทูตสหรัฐในไซ่ง่อน ถ่ายทำที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล และสลัมคลองเตย
ฉากหนึ่งในเรื่องที่เป็นที่จดจำ คือฉากการเล่นรัสเชียนรูเลตต์ มีนักแสดงไทยอาวุโสร่วมแสดงด้วย คือ โป๋ เป่าปี่ ฉากนี้ได้รับการปกปิดต่อสื่อมวลชนในระหว่างการถ่ายทำ
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายในชีวิตของ จอห์น คาซาล ซึ่งป่วยเป็นโรคมะเร็งกระดูก  โดยไมเคิล ชิมิโน ได้ปรับแผนการถ่ายทำให้ถ่ายฉากที่คาซาลร่วมแสดงก่อน  และเมอรีล สตรีพ ขณะนั้นเป็นนักแสดงที่ยังไม่มีชื่อเสียง เป็นคู่หมั้นของคาซาล รับแสดงเรื่องนี้เพื่อจะได้อยู่ดูแลอย่างใกล้ชิด  หลังการถ่ายทำไม่นาน จอห์น คาซาลก็เสียชีวิต
รางวัล

รางวัลออสการ์ ชนะเลิศ 5 รางวัล
สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
สาขาลำดับภาพยอดเยี่ยม
สาขาบันทึกเสียงยอดเยี่ยม
รางวัลลูกโลกทองคำ ชนะเลิศ 1 รางวัล
สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
รางวัลบาฟต้า ชนะเลิศ 2 รางวัล
สาขาถ่ายภาพยอดเยี่ยม
สาขาลำดับภาพยอดเยี่ยม
แหล่งข้อมูลอื่น

The Deer Hunter ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แฟนไซต์ของภาพยนตร์ The Deer Hunter เก็บถาวร 2005-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1927–1940:  วิงส์ (1928)  เดอะบรอดเวย์เมโลดี (1929)  แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง (ภาพยนตร์) (1930)  ซิมาร์รอน (1931)  แกรนด์โฮเทล (1932)  แควัลเคด (1933)  อิตแฮปเพนวันไนต์ (1934)  มูทีนีออนเดอะเบาน์ตี (1935)  เดอะเกรตซิกเฟลด์ (1936)  เดอะไลฟ์ออฟอีไมลีโซลา (1937)  ยูแคนต์เทกอิตวิทยู (1938)  วิมานลอย (1939)  รีเบกกา (1940) 
1941–1960:  ชีวิตต้องสู้ (1941)  มิสซิสมินิเวอร์ (1942)  คาซาบลังกา (1943)  โกอิงมายเวย์ (1944)  วันหยุดที่หายไป (1945)  วันชื่นคืนฝัน (1946)  เกียรติศักดิ์สุภาพบุรุษ (1947)  แฮมเลต (1948)  ออลเดอะคิงส์แมน (1949)  วิมานลวง (1950)  แอนอเมริกันอินปารีส (1951)  เดอะเกรตเทสต์โชว์ออนเอิร์ธ (1952)  ชั่วนิรันดร์ (1953)  แก๊งท่าเรือ (1954)  มาร์ตี คนขายเนื้อกับรักแท้ (1955)  80 วันรอบโลก  (1956)  สะพานเดือดเลือดเชลยศึก (1957)  จีจี้ สาวโลกีย์ (1958)  เบนเฮอร์ (1959)  ดิอพาร์ตเมนต์ (1960) 
1961–1980:  เวสต์ไซด์สตอรี่ (1961)  ลอเรนซ์แห่งอาราเบีย (1962)  ทอม โจนส์ เทพบุตรนักรัก (1963)  บุษบาริมทาง (1964)  มนต์รักเพลงสวรรค์ (1965)  อะแมนฟอร์ออลซีซันส์ (1966)  คืนเดือดคดีโฉด (1967)  หนูน้อยโอลิเวอร์ (1968)  คาวบอยตกอับย่ำกรุง (1969)  แพ็ตตัน นายพลกระดูกเหล็ก (1970)  มือปราบเพชรตัดเพชร (1971)  เดอะก็อดฟาเธอร์ (1972)  2 ผู้ยิ่งใหญ่ (1973)  เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974)  บ้าก็บ้าวะ! (1975)  ร็อคกี้ ราชากำปั้น ทุบสังเวียน (1976)  แอนนี ฮอล (1977)  เดอะเดียร์ฮันเตอร์ (1978)  พ่อ แม่ ลูก (1979)  เส้นทางมนุษย์ (1980) 
1981–2000:  เกียรติยศแห่งชัยชนะ (1981)  คานธี (1982)  ค่าแห่งความรัก (1983)  อมาเดอุส (1984)  รักที่ริมขอบฟ้า (1985)  พลาทูน (1986)  จักรพรรดิโลกไม่ลืม (1987)  อัจฉริยะแห่งออทิสติก (1988)  สู่มิตรภาพ ณ ปลายฟ้า (1989)  จอมคนแห่งโลกที่ 5 (1990)  อำมหิตไม่เงียบ (1991)  ไถ่บาปด้วยบุญปืน (1992)  ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม (1993)  อัจฉริยะปัญญานิ่ม (1994)  วีรบุรุษหัวใจมหากาฬ (1995)  ในความทรงจำ...ความรักอยู่ได้ชั่วนิรันดร์ (1996)  ไททานิค (1997)  กำเนิดรักก้องโลก (1998)  อเมริกัน บิวตี้ (1999)  นักรบผู้กล้าผ่าแผ่นดินทรราช (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  ผู้ชายหลายมิติ (2001)  ชิคาโก (2002)  ลอร์ดออฟเดอะริงส์: มหาสงครามชิงพิภพ (2003)  เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี (2004)  คน...ผวา (2005)  ภารกิจโหด แฝงตัวโค่นเจ้าพ่อ (2006)  ล่าคนดุในเมืองเดือด‎ (2007)  สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ‎ (2008)  หน่วยระห่ำ ปลดล็อกระเบิดโลก (2009)  ประกาศก้องจอมราชา (2010)  บรรเลงฝัน บันดาลรัก (2011)  แผนฉกฟ้าแลบ ลวงสะท้านโลก (2012)  ปลดแอก คนย่ำคน (2013)  เบิร์ดแมน มายาดาว (2014)  คนข่าวคลั่ง (2015)  มูนไลท์ ใต้แสงจันทร์ ทุกคนฝันถึงความรัก (2016)  เดอะ เชพ ออฟ วอเทอร์ (2017)  กรีนบุ๊ค (2018)  ชนชั้นปรสิต (2019)  โนแมดแลนด์ (2020)  โคด้า หัวใจไม่ไร้เสียง (2021)  ซือเจ๊ทะลุมัลติเวิร์ส (2022)  ออปเพนไฮเมอร์ (2023)
แขวงคุนหยาง

| แขวงคุนหยาง 昆阳街道 |
| --- | --- |
แขวง

คุนหยางที่ตั้งในมณฑลยูนนาน
พิกัด: 24°40′06″N 102°35′27″E﻿ / ﻿24.66833°N 102.59083°E﻿ / 24.66833; 102.59083
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: ยูนนาน
นครระดับจังหวัด: คุนหมิง
เขต: จิ้นหนิง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 119.79 ตร.กม. (46.25 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 83,500 คน
 • ความหนาแน่น: 700 คน/ตร.กม. (1,800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 650600
รหัสพื้นที่: 0871
แขวงคุนหยาง (จีน: 昆阳街道; พินอิน: Kūnyáng Jiēdào) เป็นแขวงหนึ่งและเป็นศูนย์กลางการปกครองของเขตจิ้นหนิง นครคุนหมิง มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของทะเลสาบเตียนฉือ มีประชากรอาศัยอยู่ 83,500 คน ภายในพื้นที่ทั้งหมด 119.79 ตารางกิโลเมตร
คุนหยางเคยมีสถานะเป็นเมืองและเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอจิ้นหนิงมาจนถึงปี 2016 เนื่องจากการขยายตัวเพิ่มขึ้นของชุมชนเมืองในพื้นที่ จึงมีการเปลี่ยนสถานะจากอำเภอเป็นเขต และเมืองต่าง ๆ ในอำเภอ รวมทั้งคุนหยาง ได้เปลี่ยนสถานะเป็นแขวง
คุนหยางมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เนื่องจากเป็นบ้านเกิดของมหาขันที นักสำรวจ นักเดินเรือ และนักการทูตชาวจีน เจิ้งเหอ ซึ่งปัจจุบันมีอนุสรณ์สถานตั้งอยู่ในสวนสาธารณะเจิ้งเหอ บนยอดเขาพระจันทร์ (เยว่ชาน) ในคุนหยาง
คุนหยางมีแหล่งฟอสฟอรัสที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลยูนนาน
เหตุเพลิงไหม้โรงงานผลิตหนังในโกลกาตา พ.ศ. 2549

| --- | --- |
วันที่: 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
เวลา: 2:30 IST
ที่ตั้ง: เบงกอลตะวันตก, ประเทศอินเดีย
ความสูญเสีย
เสียชีวิต 10 คน
บาดเจ็บ 18 คน
เหตุเพลิงไหม้โรงงานผลิตหนังในโกลกาตา พ.ศ. 2549 เป็นเหตุเพลิงไหม้อุตสาหกรรมร้ายแรง เกิดขึ้นในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 เพลิงลุกไหม้ในโรงงานผลิตกระเป๋าหนังของบริษัทแทนนิกซ์อินเตอร์เนชันแนล ย่านท็อปเซีย ในตำบลเซาท์ 24 พอร์กอนอส เมืองโกลกาตา และเกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ถึงมาตรฐานความปลอดภัยที่แย่ของโรงงานนรกในประเทศ
เพลิงอุตสาหกรรมคร่าชีวิตคนอย่างน้อย 10 คนที่ไม่สามารถหนีออกมาเพราะประตูปิดตายอย่างผิดกฎหมาย ในการตอบสนองต่อการวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านในท้องถิ่น เจ้าหน้าที่ยอมรับว่าการรับมือกับอุบัติเหตุครั้งนี้ไม่เป็นไปตามมาตรฐาน มีการสอบสวนเกิดขึ้นแยกกันสองครั้ง การสอบสวนครั้งหนึ่งให้ความสำคัญที่เหตุเพลิงไหม้ ขณะที่อีกครั้งหนึ่งเป็นการสืบสวนหาความเป็นไปได้ที่จะมีอาชญากรมีส่วนเกี่ยวข้องกับภัยพิบัติ รวมถึงการเปิดทำการโรงงานโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ผลลัพธ์ของการสืบสวนทั้งสองครั้งมีทั้งรอผลหรือยังไม่เผยแพร่ต่อสาธารณชน
เบื้องหลัง

นักสืบสวนยืนยันว่าบริเวณที่เกิดเหตุไฟไหม้ถูกใช้เป็นโรงงานผิดกฎหมายเพื่อผลิตกระเป๋าหนัง โรงงานตั้งอยู่บนชั้นที่สามของอาคารสูงสี่ชั้น ซึ่งเปิดเป็นที่อยู่อาศัยด้วย นักสืบสวนพบว่าชั้นที่หนึ่งและชั้นที่สองเป็นที่พักของคนงานผิดกฎหมายด้วย โรงงานที่ถูกทำลายในเหตุเพลิงไหม้พบว่ามีเจ้าของและดำเนินการโดยเทเน็กซ์เอกซ์พอตส์และผู้เสียชีวิตหรือได้รับบาดเจ็บทุกคนกำลังนอนหลับอยู่ ทางหนีไฟมีเพียงหนึ่งทาง และคนงาน 40 คนพักอยู่ในอาคารขณะไฟไหม้ และเจ้าของได้ปิดล็อกประตูตอนกลางคืนเพื่อไม่ให้คนงานหอบสินค้าหนีไป อาคารตั้งอยู่ในบริษัทแทนนิกซ์อินเตอร์เนชันแนล ย่านท็อปเซีย ในตำบลเซาท์ 24 พอร์กอนอส เมืองโกลกาตา
เนเจอร์ (วารสาร)

| --- | --- |
ปกฉบับที่ 7617
สาขาวิชา: Natural sciences
ภาษา: อังกฤษ
บรรณาธิการ: แมกดาเลนา สกิปเปอร์
รายละเอียดการตีพิมพ์
ประวัติการตีพิมพ์: 4 พฤศจิกายน ค.ศ.1869–ปัจจุบัน
ผู้พิมพ์: Nature Research (subsidiary of Springer Nature) (สหราชอาณาจักร)
ความถี่ในการตีพิมพ์: รายสัปดาห์
การเข้าถึงแบบเปิด: ไม่
ปัจจัยกระทบ: 43.070 (2018)
ชื่อย่อมาตรฐาน ISO 4 (alt) · Bluebook (alt1 · alt2) NLM (alt) · MathSciNet (alt )
ISO 4: Nature
การจัดทำดรรชนี
CODEN: NATUAS
ISSN: 0028-0836 1476-4687 
OCLC: 01586310
การเชื่อมโยง
 โฮมเพจของวารสาร  Online access  Online archive 
วารสารเนเจอร์ฉบับแรก วันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1869
เนเจอร์ เป็นวารสารวิชาการทางวิทยาศาสตร์ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1869 ได้รับการจัดอันดับเป็นวารสารวิทยาศาสตร์สหวิทยาการที่อ้างอิงมากที่สุดของโลก ตามการจัดอันดับของรายงานการอ้างอิงวารสาร ค.ศ. 2010 ฉบับวิทยาศาสตร์ วารสารวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ปัจจุบันเป็นแบบเฉพาะทางอย่างสูง และเนเจอร์เป็นเพียงหนึ่งในวารสารไม่กี่ฉบับที่ยังตีพิมพ์บทความงานค้นคว้าต้นฉบับในวิทยาศาสตร์สาขาต่าง ๆ มีงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์หลายสาขาซึ่งมีการตีพิมพ์ความก้าวหน้าใหม่ที่สำคัญและงานค้นคว้าต้นฉบับเป็นบทความหรือจดหมายในเนเจอร์
นักวิทยาศาสตร์วิจัยเป็นกลุ่มผู้อ่านสำคัญของวารสาร แต่ใจความสรุปและบทความที่เสริมเข้ามาตั้งใจให้งานสำคัญที่สุดจำนวนมากสามารถเข้าใจได้แก่นักวิทยาศาสตร์ในสาขาอื่นและสาธารณชนที่ได้รับการศึกษา ส่วนหน้าของวารสารแต่ละฉบับมีบทบรรณาธิการ ข่าวและบทความพิเศษในเรื่องซึ่งนักวิทยาศาสตร์ให้ความสนใจโดยทั่วไป รวมทั้งข่าวสารปัจจุบัน เงินทุนทางวิทยาศาสตร์ ธุรกิจ จริยธรรมทางวิทยาศาสตร์และการวิจัยการค้นพบอันยิ่งใหญ่ นอกจากนี้ยังมีส่วนว่าด้วยหนังสือและศิลปะ ส่วนที่เหลือของวารสารประกอบด้วยบทความวิจัยเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งมักแน่นทึบและเป็นเชิงเทคนิคอย่างสูง เพราะการจำกัดความยาวบทความอย่างเข้มงวด บ่อยครั้งที่ข้อความที่ตีพิมพ์นั้นแท้จริงแล้วเป็นใจความสรุปของงานที่กำลังกล่าวถึงและรายละเอียดของงานนั้นถูกแสดงไว้เพื่อเสริมงานนั้นในเว็บไซต์ของวารสาร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Nature archive, 1869–present
เหตุเพลิงไหม้โรงแรมในฮาร์บิน

45°47′23″N 126°36′23″E﻿ / ﻿45.78963°N 126.60641°E﻿ / 45.78963; 126.60641
| --- | --- |

วันที่: 25 สิงหาคม ค.ศ. 2018 (2018-08-25)
เวลา: 04:36 น. (เวลาในประเทศจีน)
ระยะเวลา: 3 ชั่วโมง
สถานที่: Beilong Hot Spring Hotel
ที่ตั้ง: Taiyang Island [zh] เขตซงเป่ย์ ฮาร์บิน มณฑลเฮย์หลงเจียง ประเทศจีน
ประเภท: ไฟไหม้โรงแรม
เสียชีวิต: 20
บาดเจ็บไม่ถึงตาย: 23
เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ได้เกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้นที่โรงแรมเปย์หลงฮอทสปริง (จีน: 北龙温泉酒店)ในฮาร์บิน โดยสถานที่ตั้งอยู่ในเมืองของเกาะไทหย่าง (太阳岛) โรงแรมทำมาจากอิฐผสมกับปูนมีสี่ชั้น ส่วนใหญ่รองรับนักท่องเที่ยวทั้งในประเทศและนอกประเทศ ทั้งยังเป็นที่พักของเหล่านักกีฬากว่า 100 คน เนื่องจากมีการจัดการแข่งขันมาราธอนประจำปีนี้ ถึงคร่านั่น มีผู้เสียชีวิต 20 คน และบาดเจ็บ 23 คน
เหตุการณ์

เมื่อเวลา 4.36 นาฬิกา ที่ 25 สิงหาคม ไฟได้เริ่มขึ้นตรงห้องครัวในบาร์คาราโอเกะที่ชั้นสองของโรงแรม ผู้พักส่วนมากเป็นผู้เข้าร่วมการแข่งขันวิ่งมาราธอนเมืองฮาร์บินประจำปี พ.ศ. 2561 ซึ่งกำลังหลับอยู่ เพลิงได้ขยายวงกว้างในระยะ 400 ตารางเมตร (4,300 ตารางฟุต) ซึ่งลามไปยังชั้นที่ 4 และลงมาห้องโถงชั้นที่ 1 ควันที่เกิดจากสารเคมีที่สามารถติดไฟได้มาจากห้องครัวของบาร์คาราโอเกะแพร่ออกมายังบันไดและระบบอากาศระหว่างทางเดิน มีการขอให้นักผจญเพลิงช่วยเหลือผู้พัก 80 คน พร้อมกับผู้ที่ต้องการความช่วยเหลืออย่างน้อย 20 คน ผู้รอดชีวิตได้ให้สัมภาษณ์ว่า "ฉันไม่ได้ยินเสียงสัญญาณเตือนอะไรเลยแม้กระทั่งเพลิงสงบ...ฉันเห็นแต่ควัน ไม่เห็นป้ายหนีไฟตามทางเดินส่องสว่าง"
เวลา 7.50 เพลิงไหม้ได้สงบลง นักผจญเพลิงได้พบว่ามีผู้เสียชีวิต ณ ที่เกิดเหตุ 18 คน และเสียชีวิตที่โรงพยาบาลอีก 1 คน ยอดผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นอีก 1 คนในวันถัดมา เมื่อนักพิสูจน์หลักฐานได้พบเจอผู้เสียชีวิตอยู่ใต้ที่เกิดเหตุ ในสภาพถูกเพลิงไหม้ บริษัทปักกิ่งเชิงพาณิชย์และการค้ายูนฟางจูเย้อ ได้เผยว่า ผู้เสียชีวิตนั้นเป็นผู่ที่เข้าร่วมกับการเดินทางร่วมกัยเป็นระยะเวลา 10 วัน โดยที่มีอายุ 59 ถึง 85 ปี
เหตุการณ์ยูเอฟโอตกที่รอสเวลล์

| --- | --- |
รอสเวลล์ไดอารีเร็กเคิร์ด วันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1947 ประกาศการยึด "จานบิน"
วันที่: ค.ศ. 1947
ที่ตั้ง: เชฟส์เคาน์ตี รัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐอเมริกา
เหตุการณ์ยูเอฟโอตกที่รอสเวลล์ เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1947 เมื่อวัตถุบินตกใส่ไร่แห่งหนึ่งใกล้กับเมืองรอสเวลล์ รัฐนิวเม็กซิโก เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1947 มีคำอธิบายเหตุการณ์หลากหลาย ทั้งที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการ แม้รัฐบาลสหรัฐจะออกมาประกาศว่า เหตุการณ์ดังกล่าวเป็นบอลลูนเฝ้าตรวจทางทหารของสหรัฐ แต่คำอธิบายที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ วัตถุดังกล่าวเป็นยานอวกาศที่มีสิ่งมีชีวิตนอกโลก ตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 เหตุการณ์ที่รอสเวลล์ได้เป็นหัวข้อถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง และเกิดทฤษฎีสมคบคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ ซึ่งในปัจจุบันนี้ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันและยังสรุปไม่ได้ว่า แท้ที่จริงแล้ว เหตุการณ์ในรอสเวลล์เป็นความจริงที่รัฐบาลปกปิดหรือแท้ที่จริงมันไม่ได้มีอะไร แต่เพราะแบบนี้ จึงมีผู้คนที่ชื่นชอบเรื่อง ยูเอฟโอและมามนุษย์ต่างดาวมาแวะเวียนมาเสมอๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

Original Guy Hottel Statement เก็บถาวร 2013-07-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Amazing Roswell UFO Festival
Walker Air Force Base at Roswell online museum
Carey, Tom, and Schmitt, Don. UFOlogy Resource Center: The Roswell Report, via SciFi.com. Archived from the originalเก็บถาวร 2004-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on April 13, 2004.
เหตุเพลิงไหม้โรงงานในปากีสถาน พ.ศ. 2555

| --- | --- |
การาจีลาฮอร์ที่ตั้งเมืองที่เกิดเหตุในประเทศปากีสถาน
วันที่: 11 กันยายน พ.ศ. 2555
ที่ตั้ง:  เมืองบัลเดีย, การาจี, แคว้นสินธ์  ลาฮอร์, แคว้นปัญจาบ 
สาเหตุ: ข้อมูลแหล่งเพลิงไหม้หลายแบบ (ยังคงอยู่ในการสอบสวน)
ความสูญเสีย
การาจี: เสียชีวิตจากการสูดดมควัน, แผลไฟไหม้ และเหยียบกันตาย 289 คน
ลาฮอร์: เสียชีวิตจากการสูดดมควัน, แผลไฟไหม้ และเหยียบกันตาย 25 คน
เหตุเพลิงไหม้โรงงานในปากีสถาน พ.ศ. 2555 เป็นเหตุการณ์ที่เกิดในนครการาจีและลาฮอร์ ประเทศปากีสถาน เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2555 เหตุเพลิงไหม้เกิดขึ้นในโรงงานสิ่งทอทางตะวันตกของการาจีและในโรงงานทำรองเท้าในลาฮอร์ เหตุเพลิงไหม้ครั้งนี้ถูกมองว่าเป็นครั้งที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดและเพลิงไหม้โรงงานอุตสาหกรรมครั้งเลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ปากีสถาน ซึ่งเป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิต 289 ศพ และได้รับบาดเจ็บสาหัสกว่า 600 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

Photos: Pakistani twin cities under fire
Photos of factory fire in Karachi and Lahore เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
24°51′36″N 67°00′36″E﻿ / ﻿24.86000°N 67.01000°E﻿ / 24.86000; 67.01000