stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร
อาคารและสถานที่ภายในโรงเรียน > อาคารภายในโรงเรียน

| อาคาร | ห้องภายในอาคาร |
| --- | --- |
 อาคารเรียน 3 :  ห้องสำนักงานเลขานุการ  ห้องประชุมขนาดใหญ่  ห้องประชุมขนาดเล็ก จำนวน 2 ห้อง  ห้องเรียน จำนวน 12 ห้องเรียน
 อาคารเรียน 1 :  ห้องพักอาจารย์สุขศึกษาและพลศึกษา  ห้องพักอาจารย์วิทยาศาสตร์  ห้องพักอาจารย์การงานอาชีพ และเทคโนโลยี  ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์  ห้องปฏิบัติการเคมี  ห้องปฏิบัติการชีววิทยา  ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์  ห้องปฏิบัติการนาฏศิลป์  ห้องพยาบาล  ห้องคณะกรรมการนักเรียน  ห้องประชุมขนาดเล็ก  ห้องเรียน จำนวน 7 ห้องเรียน
 อาคารเรียน 2 :  ห้องพักอาจารย์ภาษาไทย  ห้องพักอาจารย์ภาษาอังกฤษ  ห้องปฏิบัติการชีววิทยา  ห้องปฏิบัติการภาษาอังกฤษ  ศูนย์การเรียนรู้วิทยาศาสตร์  ห้องเรียน จำนวน 12 ห้องเรียน
 อาคารห้องสมุด :  ห้องพักอาจารย์สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม  ห้องอ่านหนังสือ (บริการห้องสมุด)  ห้องแนะแนว  บริการอินเทอร์เน็ตเพื่อการค้นคว้า
 อาคารพัฒนาความเป็นอัจฉริยะด้านวิทยาศาสตร์ภาคเหนือตอนล่าง (อาคาร 4) :  ห้องพักอาจารย์วิทยาศาสตร์  ห้องพักอาจารย์คณิตศาสตร์  ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์  ห้องปฏิบัติการเคมี  ห้องปฏิบัติการชีววิทยา  ห้องปฏิบัติการดาราศาสตร์  ห้องปฏิบัติการคณิตศาสตร์  ห้องปฏิบัติการโครงงาน  ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์  ห้องปฏิบัติการภาษา  ห้องปฏิบัติการกลาง  ห้องเรียน จำนวน 14 ห้องเรียน
อาคารและสถานที่ภายในโรงเรียน > สถานที่ภายในโรงเรียน

หอพระประดิษฐานพระพุทธศิลามงคล เป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธศิลามงคล พระพุทธรูปประจำโรงเรียน
อาคารโภชนาการ ที่จำหน่ายอาหารและเครื่องดื่ม และเป็นที่ตั้งของร้านสาธิต มาร์ท
สนามฟุตบอล
สนามเปตอง
สนามบาสเกตบอล
สนามวอลเลย์บอล
สนามตะกร้อ
หอพักนักเรียน โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งเป็นหอพักนักเรียนชาย 2 อาคาร และหอพักนักเรียนหญิง 2 อาคาร แต่ละอาคารสามารถรับนักเรียนได้ 4 ชั้น ชั้นละ 8 ห้อง โดยห้องหนึ่งมีจำนวนนักเรียนเข้าพักได้ไม่เกิน 6 คน
หลักสูตรที่เปิดสอน

โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวรเปิดสอนทั้งในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยมุ่งเน้นวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เทคโนโลยี และภาษาต่างประเทศ
หลักสูตรที่เปิดสอน > ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น

วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ (ห้องเรียนปกติ)
หลักสูตรที่เปิดสอน > ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย

วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ (ห้องเรียนปกติ)
ภาษาอังกฤษ-คณิตศาสตร์ (ศิลป์คำนวณ)
โครงการ วมว.
กิจกรรมหลักของโรงเรียน

กล้าเสลา เทา-แสด : กิจกรรมเตรียมความพร้อมนักเรียนใหม่
กล้าเสลาเกมส์ : การแข่งขันกีฬาภายในประจำปี (อังกฤษ: NUD Sport Day & Night)
ราตรีกล้าเสลาสัมพันธ์ : งานแสดงความสามารถนักเรียนประจำปี
ผู้ปกครองพบครูเพื่อลูกรัก : ผู้ปกครองพบอาจารย์ที่ปรึกษา และผู้บริหารโรงเรียนประจำภาคเรียน
งานปัจฉิมนิเทศ
คณะกรรมการนักเรียน
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยนเรศวร
เว็บไซต์โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร
| ด ค ก รายชื่อโรงเรียนสาธิตในประเทศไทย |
| --- | --- |
มหาวิทยาลัยรัฐ/   มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ:  เกษตรศาสตร์  เกษตรศาสตร์ กำแพงแสน  ขอนแก่น  ขอนแก่น หนองคาย  จุฬาลงกรณ์  เชียงใหม่  ธรรมศาสตร์  นครพนม  นเรศวร  บูรพา  บูรพา อาชีวศึกษา  พระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง  พระจอมเกล้าธนบุรี  พะเยา  มหาสารคาม  มหิดล  รามคำแหง  รามคำแหง บางนา  ศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน  ศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร  ศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์  ศิลปากร  สงขลานครินทร์  สงขลานครินทร์ อิสลามศึกษา  สวนดุสิต  สวนดุสิต ลำปาง  สวนดุสิต สุพรรณบุรี  สวนดุสิต นครนายก 
มหาวิทยาลัยราชภัฏ:  กาญจนบุรี  จันทรเกษม  เชียงราย  เชียงใหม่  เทพสตรี  ธนบุรี  นครปฐม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  บ้านสมเด็จเจ้าพระยา  พระนคร  พระนครศรีอยุธยา  พิบูลสงคราม  เพชรบุรี  เพชรบูรณ์  มหาสารคาม  ยะลา  ร้อยเอ็ด  รำไพพรรณี  เลย  วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สงขลา  สวนสุนันทา  สุรินทร์  หมู่บ้านจอมบึง  อุดรธานี  อุตรดิตถ์  อุบลราชธานี 
มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล:  สาธิตนวัตกรรม ธัญบุรี  อนุบาลสาธิตราชมงคล ธัญบุรี  อีสาน 
มหาวิทยาลัยเอกชน:  กรุงเทพธนบุรี  การจัดการปัญญาภิวัฒน์  รังสิต  รังสิต เชียงใหม่  สาธิตปฐมวัย มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย 
กิจกรรม:  สาธิตสามัคคี  สาธิตราชภัฏสัมพันธ์  สาธิตวิชาการ 
| ด ค กโครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่  โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม  โรงเรียนลือคําหาญวารินชําราบ  |  |
| ภาคกลางและภาคตะวันออก |  โรงเรียนดรุณสิกขาลัย  โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ศูนย์วิจัยและพัฒนาการศึกษา  โรงเรียนสาธิต "พิบูลบำเพ็ญ" มหาวิทยาลัยบูรพา  โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต  โรงเรียนสิรินธรราชวิทยาลัย  |  |
| ภาคใต้ |  โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์  โรงเรียนป่าพะยอมพิทยาคม  โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์ สุราษฎร์ธานี  |  |
 หมวดหมู่  โครงการ
ไซบอร์ก (ดีซีคอมิกส์)

| ไซบอร์ก |
| --- | --- |
สร้างสรรค์ภาพโดย Greg Capullo, Jonathan Glapion และ FCO Plascencia
ข้อมูลการจัดพิมพ์
ผู้จัดพิมพ์: ดีซีคอมิกส์
ปรากฏตัวครั้งแรก: DC Comics Presents เล่มที่ 26  (ตุลาคม ค.ศ. 1980)
สร้างสรรค์โดย: มาร์ฟ วูล์ฟแมน (ผู้เขียนเรื่อง)  จอร์จ เปเรซ (ผู้ออกแบบ)
ข้อมูลในเรื่อง
ชื่อจริง: วิกเตอร์ "วิก" สโตน
นามแฝง: ไซบอร์ก
สปีชี่ส์: ครึ่งมนุษย์ครึ่งจักรกล
สังกัดทีม: ทีนไททันส์ จัสติซลีก
ความสามารถ:  มีความฉลาดระดับอัจฉริยะ  มีความถนัดทางด้านกีฬา จาก ร่างกายที่เป็นไซบอร์ก : แข็งแรง เร็ว ทนทานและ มีพละกำลังที่เหนือมนุษย์  มีระบบเซ็นเซอร์ทางสายตา ตรวจจับคลื่นความร้อนและ การเคลื่อนไหวได้  เชื่อมต่อและแทรกแซงเทคโนโลยีได้ทุกรูปแบบ  เปลี่ยนส่วนแขนเป็นอาวุธได้  ร่างกายอัปเกรดได้เรื่อยๆ  บินได้ เทเลพอร์ทได้ 
ไซบอร์ก (อังกฤษ: Cyborg) หรือที่รู้จักกันในชื่อ วิกเตอร์ สโตน (Victor Stone) เป็นตัวละครซูเปอร์ฮีโร่ในหนังสือการ์ตูนอเมริกันที่จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ดีซีคอมิกส์ สร้างสรรค์โดย มาร์ฟ วูล์ฟแมน (Marv Wolfman) และ จอร์จ เปเรซ (George Pérez) ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือ DC Comics Presents เล่ม 26 (ตุลาคม 1980)  โดยแรกเริ่มเดิมทีตัวละครนี้เป็นที่รู้จักกันในฐานะสมาชิกของ ทีนไททันส์ ทีมซูเปอร์ฮีโร่วัยรุ่น  แต่ในภายหลังดีซีได้เปลี่ยนเรื่องราวของตัวละครนี้ โดยให้เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกที่ร่วมก่อตั้งกลุ่ม จัสติซลีก ในจักรวาล New 52
ไซบอร์กเป็นซูเปอร์ฮีโร่ที่มีร่างกายเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งจักรกล ร่างกายของเขาถูกทำลายจากอุบัติเหตุร้ายแรง แต่ก็สามารถรอดชีวิตมาได้ด้วยเทคโนโลยีที่เกี่ยวกับการทดลองทางวิทยาศาสตร์ โดยส่วนต่างๆของร่างกายเขานั้นถูกแทนที่ด้วยเทคโนโลยีขั้นสูง ซึ่งทำให้เขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้พร้อมกับสามารถใช้ประโยชน์จากร่างกายในส่วนที่เป็นจักรกลได้อีกด้วย
ประวัติการสร้างสรรค์

มาร์ฟ วูล์ฟแมน และ จอร์จ เปเรซ ได้นำหนังสือทีมซูเปอร์ฮีโร่วัยรุ่น The Teen Titans ที่เคยปิดตัวไปแล้วสองรอบ กลับมาเขียนใหม่ในชื่อว่า The New Teen Titans ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในหนังสือ DC Comics Presents เล่ม 26 (ตุลาคม 1980)  โดยสมาชิกของทีมนี้เป็นการผสมระหว่าง
ตัวละครที่คนรู้จักกันดีอย่าง โรบิน, วันเดอร์เกิร์ล, คิดแฟลช, บีสต์บอย กับตัวละครที่สร้างขึ้นใหม่สามตัว คือ เจ้าหญิงที่มาจากต่างดาว สตาร์ไฟร์, สาวลึกลับ เรเวน และหนุ่มครึ่งจักรกล ไซบอร์ก ที่มาร่วมผจญภัยด้วยกันโดยไม่ต้องมีผู้ใหญ่คอยชี้แนะ ซึ่งเรื่องราวของทีมนี้ก็ได้รับความนิยมจนมีหนังสือเป็นของตัวเองในชื่อ The New Teen Titans (พฤศจิกายน 1980)
ในช่วงที่ทำงานร่วมกันนั้น วูล์ฟแมนมักจะแบ่งปันไอเดียที่เป็นจุดสนใจ ให้กำลังใจและมักจะให้เปเรซมีส่วนร่วมในการทำงาน เขาให้อิสระเปเรซในการสร้างสรรค์บุคลิกตัวละครทุกตัว โดยไซบอร์กเป็นตัวละครที่วูล์ฟแมนให้อิสระมากเป็นพิเศษ เนื่องจากเปเรซนั้นมีประสบการณ์ที่ใกล้ชิดกับภูมิหลังของตัวละครนี้
ประวัติตามท้องเรื่อง > ยุค Modern Age

วิกเตอร์ สโตน เป็นลูกชายของ ไซลาสและเอลินอร์ สโตน นักวิทยาศาสตร์ที่ทำงานให้กับ S.T.A.R. Labs โดยทั้งคู่มีเป้าหมาย คือ ใช้การทดลองเพื่อพัฒนามนุษยชาติ พวกเขาทุ่มเทเวลาให้กับงานวิจัยมากจนห่างเหินกับลูกชาย ทั้งคู่เลือกวิกเตอร์เป็นผู้เข้ารับการทดลองเพื่อพัฒนาความฉลาด ซึ่งทำให้วิกเตอร์มีความฉลาดในระดับอัจฉริยะ อย่างไรก็ดี วิกเตอร์ไม่ชอบการปฏิบัติของพ่อแม่ที่ทำกับเขาเหมือนเป็นหนูทดลองมากกว่าลูก เขาจึงเลือกที่จะเอาดีทางด้านกีฬามากกว่าที่จะสนใจไปทางด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์อย่างที่พ่อแม่คาดหวัง
จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อวิกเตอร์ไปเยี่ยมพ่อแม่ที่ S.T.A.R. Labs ในระหว่างที่พวกเขากำลังศึกษาประตูมิติ อยู่ๆก็มีสัตว์ประหลาดออกมาจากประตูมิตินั้น แม้สุดท้ายไซลาสจะหาวิธีส่งมันกลับไปได้สำเร็จ
แต่มันก็ได้ทำร้ายเอลินอร์จนถึงแก่ชีวิตและทำร้ายวิกเตอร์จนบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว เมื่อเห็นลูกชายกำลังจะตายไปอีกคน ไซลาสจึงตัดสินใจใช้อวัยวะจักรกลที่เขาเคยคิดค้นไว้แล้ว
ผ่าตัดใส่ร่างกายของเด็กหนุ่มเพื่อรักษาชีวิตของเขาเอาไว้
หลังจากใช้เวลาหลายเดือนในการฟื้นตัวและเรียนรู้วิธีการควบคุมร่างกายใหม่ วิกเตอร์ก็ย้ายออกไปจากบ้านและลองกลับไปเรียนต่ออีกครั้ง ซึ่งทำให้เขาได้เห็นว่าตัวเองกลายเป็นตัวประหลาดในสายตาคนอื่นๆไปแล้ว เขาถูกแฟนบอกเลิก และถูกปลดออกจากแผนการเรียนทางด้านกีฬาของโรงเรียน เพราะเกรดที่ตกต่ำในช่วงพักฟื้นและความแข็งแกร่งของร่างกายที่เป็นไซบอร์กนั้นก็ไม่เป็นธรรมต่อผู้แข่งขันคนอื่นๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้วิกเตอร์ไม่รู้ว่าเขาควรจะไปอยู่ที่ไหน จนกระทั่งเขาได้เข้าเป็นสมาชิกของ "ทีนไททันส์" ที่ยอมรับและเห็นคุณค่าในตัวเขา
ประวัติตามท้องเรื่อง > New 52

วิกเตอร์ สโตน นักกีฬาดาวรุ่งของโรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่ง ได้ประสบอุบัติเหตุระเบิดใน S.T.A.R. Labs แล้วบาดเจ็บสาหัส พ่อของเขา ไซลาส สโตน นักวิทยาศาสตร์ของ S.T.A.R. Labs ได้ตัดสินใจรักษาชีวิตเขาไว้ด้วยการใช้เทคโนโลยีของ S.T.A.R. Labs (ซึ่งรวมถึงเทคโนโลยีจากต่างดาวที่ถูกนำมาเก็บไว้ที่นี่) เปลี่ยนร่างกายของเขาให้กลายเป็นไซบอร์ก ทำให้วิกเตอร์รอดชีวิตมาได้ ต่อมา

วิกเตอร์ได้ร่วมมือกับ เดอะแฟลช, กรีนแลนเทิร์น, อะควาแมน, วันเดอร์วูแมน, แบทแมน และ ซูเปอร์แมน หยุดยั้งการรุกรานโลกของดาร์กไซด์ 
ซึ่งหลังจากเหตุการณ์นั้น พวกเขาก็ได้รับการยอมรับในฐานะซูเปอร์ฮีโร่และถูกตั้งสมญานามว่า จัสติซลีก (Justice League)
การปรากฏตัวในสื่ออื่นๆ > ภาพยนตร์

เรย์ ฟิชเชอร์ (Ray Fisher) รับบทเป็น วิกเตอร์ สโตน/ไซบอร์ก ใน จักรวาลส่วนขยายของดีซี (DCEU)  ซึ่งตัวละครนี้เป็นอดีตนักกีฬาดาวรุ่งแห่งมหาวิทยาลัยก็อทแธมซิตี้ที่ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงจนสูญเสียร่างกายหลายส่วนไปและกำลังจะเสียชีวิต พ่อของเขาที่เป็นนักวิทยาศาสตร์จึงนำ "มาเธอร์บ็อกซ์" เทคโนโลยีขั้นสูงจากต่างดาวมาสร้างร่างไซเบอร์เนติกส์ให้กับเขาเพื่อช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ทำให้วิกเตอร์กลับมามีชีวิตได้อีกครั้งโดยมีร่างกายเป็นกึ่งจักรกลที่มาพร้อมกับความสามารถหลายๆอย่าง เช่น ใช้ร่างกายเชื่อมต่อเข้ากับเทคโนโลยีแล้วสั่งการได้ เปลี่ยนร่างกายให้เป็นอาวุธได้ บินได้ เป็นต้น
ปรากฏตัวครั้งแรกในฐานะตัวละครรับเชิญในภาพยนตร์เรื่อง แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน แสงอรุณแห่งยุติธรรม (พ.ศ. 2559)
เป็นหนึ่งในตัวละครหลักของภาพยนตร์เรื่อง จัสติซลีก (พ.ศ. 2560)
การปรากฏตัวในสื่ออื่นๆ > โทรทัศน์ > แอนิเมชั่น

วิกเตอร์ สโตน/ไซบอร์ก ปรากฏตัวใน ทีนไททันส์ (ภาพยนตร์การ์ตูน) โดยเป็นตัวละครหลักในฐานะสมาชิกของทีมทีนไททันส์ ไซบอร์กในฉบับนี้มีลักษณะหัวกลมและโล้น ร่างกายส่วนที่เป็นจักรกลนั้นดูเทอะทะกว่าในคอมิกส์ เขามีบุคลิกเข้มงวดน้อยกว่าเดิม และมีอาวุธพื้นฐานคือ ปืนใหญ่คลื่นเสียงที่ซ่อนไว้ในต้นแขนของเขา ไซบอร์กในฉบับนี้มีภูมิหลังคล้ายกับในฉบับคอมิกส์ยุค Silver Age คือ เขาเคยเป็นนักกีฬาที่มีแววอนาคตดีจนกระทั่งเขาประสบอุบัติเหตุที่ทำให้แม่ของเขาเสียชีวิตและทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส แล้วพ่อของเขาได้ใช้ไซเบอร์เนติกส์ทดแทนร่างกายส่วนที่เสียหายเพื่อรักษาชีวิตเขาเอาไว้ ทำให้เขากลายเป็นไซบอร์ก เนื่องจากร่างกายส่วนที่เป็นจักรกลนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน ทำให้เขาเป็นที่รังเกียจของเพื่อนๆและผู้คนแถวบ้านซึ่งทำให้เขารู้สึกท้อแท้มาก จนกระทั่งเขาได้พบกับ โรบิน, บีสต์บอย, สตาร์ไฟร์ และ เรเวน ซึ่งทำให้เขาได้เจอเป้าหมายในชีวิตและได้เจอที่ๆเหมาะกับเขา พวกเขาร่วมกันก่อตั้งทีม "ทีนไททันส์" เพื่อต่อสู้กับความชั่วร้าย โดยไซบอร์กทำหน้าที่เป็นช่างเทคนิคและนักประดิษฐ์ของทีม เขาดูแลด้านอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และระบบรักษาความปลอดภัยของไททันส์ทาวเวอร์ นอกจากนั้นยังดูแลยานพาหนะหลักของทีมอีกด้วย
การปรากฏตัวในสื่ออื่นๆ > โทรทัศน์ > ฉบับคนแสดง

ลี ทอมป์สัน ยัง (Lee Thompson Young) รับบทเป็น วิกเตอร์ สโตน/ไซบอร์กในซีรีส์ สมอลล์วิลล์  ซีซั่นที่ 5 โดยปรากฏตัวครั้งแรกในตอนที่ 15 ในฉบับนี้ 
วิกเตอร์ สโตน เป็นนักกีฬาดาวรุ่งของโรงเรียนมัธยมปลายเมโทรโพลิสที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ แล้วถูกบริษัทลูเธอร์คอร์ปนำตัวไปทดลองในโปรเจกต์ที่สร้างแขนทรงพลังกับปัญญาประดิษฐ์ ทำให้เขากลายเป็นมนุษย์ครึ่งจักรกล โดยส่วนที่เป็นจักรกลทั้งหมดของวิกเตอร์จะอยู่ภายใต้ผิวหนังที่ดูเหมือนกับผิวหนังมนุษย์ปกติ ทำให้เขาสามารถอยู่กลมกลืนไปกับผู้คนได้
จักรวาลทีวีซีรีส์ DC Universe มีการประกาศออกมาว่า จอยแวน เวด (Joivan Wade) จะมารับบทเป็น วิกเตอร์ สโตน/ไซบอร์ก ในซีรีส์ Doom Patrol
เรย์ ฟิชเชอร์ ในบทบาท
 ไซบอร์ก จากภาพยนตร์เรื่อง จัสติซลีก (พ.ศ. 2560)
ภาพทางการของไซบอร์กจากการ์ตูนทีนไททันส์
จูเก่อ

| จูเก่อ |
| --- | --- |

การออกเสียง: Zhūgě/Chu1-ko3 (พินอิน) Chu-kat (Pe̍h-ōe-jī)
ภาษา: จีนหรือเกาหลี
ที่มา
ภาษา: ภาษาจีน
ความหมาย: "ต้นคุดซูจำนวนมาก"
จูเก่อ หรือ จูกัด ในภาษาจีน เชกัล ในภาษาเกาหลี หรือ โมโรกูซุ ในภาษาญี่ปุ่น เป็นนามสกุลในเอเชียตะวันออก จัดเป็นลำดับที่ 314 ใน นามสกุล 100 ตระกูล ในประเทศจีน นามสกุลนี้มักใช้ในความหมายที่พ้องกับความฉลาดในวัฒนธรรมจีน จากชื่อเสียงของจูเก่อ เลี่ยง (จูกัดเหลียง หรือขงเบ้ง) นามสกุลนี้มีที่มาจากสาขาของตระกูลเก่อ ซึ่งเพิ่มตัวอักษรลงในชื่อของตน
รายชื่อบุคคลที่มีชื่อเสียง > จูเก่อ

จูเก่อ เฟิง (諸葛豐; ราวศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล) ขุนนางแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
จูเก่อ กุย (諸葛珪; ราวศตวรรษที่ 2) ขุนนางแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
จูเก่อ เสฺวียน (諸葛玄; เสียชีวิต ค.ศ. 197) ลูกพี่ลูกน้องของจูเก่อ กุย ขุนนางแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
จูกัดกิ๋น หรือ จูเก่อ จิน (諸葛瑾; ค.ศ. 174–241) บุตรชายคนแรกของจูเก่อ กุย ขุนพลแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊ก
จูกัดเก๊ก หรือ จูเก่อ เค่อ (諸葛恪; ค.ศ. 203–253) บุตรชายคนแรกของจูกัดกิ๋น ขุนพลและผู้สำเร็จราชการแห่งง่อก๊ก
จูเก่อ หรง (諸葛融; เสียชีวิต ค.ศ. 253) บุตรชายคนที่สามของจูกัดกิ๋น ขุนพลแห่งง่อก๊ก
จูกัดเหลียง หรือ จูเก่อ เลี่ยง (諸葛亮; ค.ศ. 181-234) บุตรชายคนที่สองของจูเก่อ กุย รัฐบุรุษและเสนาธิการแห่งจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก
จูกัดเจี๋ยม หรือ จูเก่อ จาน (諸葛瞻; ค.ศ. 227–263) บุตรชายของจูกัดเหลียง ขุนพลแห่งจ๊กก๊ก
จูกัดสง หรือ จูเก่อ ช่าง (諸葛尚; เสียชีวิต ค.ศ. 263) บุตรชายของจูกัดเจี๋ยม นายทหารแห่งจ๊กก๊ก
จูเก่อ เฉียว (諸葛喬; ค.ศ. 199-223) บุตรชายคนที่สองของจูกัดกิ๋นและบุตรบุญธรรมของจูกัดเหลียง ขุนนางแห่งจ๊กก๊ก
จูเก่อ พาน (諸葛攀) บุตรชายของจูเก่อ เฉียว
จูเก่อ จฺวิน (諸葛均; ราวศตวรรษที่ 2 และ 3)  บุตรชายคนที่สามของจูเก่อ กุย ขุนนางแห่งจ๊กก๊ก
จูกัดเอี๋ยน หรือ จูเก่อ ต้าน (諸葛誕; เสียชีวิต ค.ศ. 258) ลูกพี่ลูกน้องของจูกัดกิ๋นและจูกัดเหลียง ขุนพลแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊ก
จูกัดเจ้ง หรือ จูเก่อ จิ้ง (諸葛靚) บุตรชายของจูกัดเอี๋ยน ขุนนางแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก
จูเก่อ ฮุย (諸葛恢; ค.ศ. 284–345) บุตรชายของจูกัดเจ้ง ขุนนางแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก
จูกัดสู หรือ จูเก่อ ซฺวี่ (諸葛緒; มีชีวิตในช่วง ค.ศ. 255–260s) ขุนนางแห่งวุยก๊ก
จูเก่อ ชง (諸葛沖) บุตรชายของจูกัดสู ขุนนางแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก
จูเก่อ จ่างหมิน (諸葛長民; เสียชีวิต ค.ศ. 413) ขุนพลแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันออก
จูเก่อ สฺวั่ง (諸葛爽; เสียชีวิต ค.ศ. 886), ขุนพลแห่งราชวงศ์ถัง
มารี จูเก่อ (诸葛紫岐; เกิด ค.ศ. 1983) นางแบบในฮ่องกงชาวจีน-แคนาดา
รายชื่อบุคคลที่มีชื่อเสียง > เชกัล

เชกัล ซ็อง-ลย็อล (諸葛成烈; เกิด ค.ศ. 1970) อดีตนักกีฬาสปีดสเก็ต
รายชื่อบุคคลที่มีชื่อเสียง > โมโรกูซุ

โมโรกูซุ โนบูซูมิ (諸葛信澄; ค.ศ. 1849–1880) นักการศึกษาในยุคเมจิ
โมโรกูซุ มูเนโอะ (諸葛宗男; เกิด ค.ศ. 1946) ศาสตราจารย์นโยบายสาธารณะที่มหาวิทยาลัยโตเกียว
ดูเพิ่ม

หมู่บ้านจูกัด
แหล่งข้อมูลอื่น

Chinese surname history: Zhuge
มันเชโก

| มันเชโก |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: เนยแข็งลามันชา
ประเทศถิ่นกำเนิด: สเปน
เขต: ลามันชา
นม: แกะ
เนื้อสัมผัส: แน่น
ไขมัน: ขั้นต่ำ 6.5%
โปรตีน: ขั้นต่ำ 4.5%
มิติ: สูงไม่เกิน 12 ซม. เส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกิน 22 ซม.
น้ำหนัก: 0.4–4 กก.
หมัก: ขั้นต่ำ 30 วัน, ไม่เกิน 2 ปี
การรับรอง: การตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิดที่ได้รับการคุ้มครอง
 สื่อที่เกี่ยวข้องที่คอมมอนส์
มันเชโก (สเปน: manchego) มีชื่อทางการว่า เนยแข็งลามันชา (queso manchego, ออกเสียง: [ˈkeso maɲˈtʃeɣo]) เป็นเนยแข็งชนิดหนึ่งที่ผลิตในภูมิภาคลามันชา (La Mancha) ของประเทศสเปน โดยผลิตมาจากนมของแกะพันธุ์มันเชกา (Manchega) ใช้ระยะเวลาในการบ่ม 60 วัน ถึง 2 ปี
เนื้อของมันเชโกนั้นแน่นตลอดชิ้น มีผิวคล้ายเนย และมัดมีรูอากาศเล็ก ๆ ที่กระจายไปไม่ทั่วทั้งเนื้อ สีของเนยแข็ง มีตั้งแต่ขาวไปจนถึงเหลืองคล้ายงาช้าง เปลือก (rind) ของมันเชโกนั้นรับประทานไม่ได้ มีสีเหลืองถึงน้ำตาลเบจ รสชาติของมันเชโกนั้นเป็นเอกลักษณ์ ไม่เข้มจนเกินไป คล้ายครีม มีความคมเล็ก ๆ และทิ้งรสที่เป็นลักษณะเฉพาะของนมแกะไว้ตอนท้ายในปาก
มันเชโกได้รับการคุ้มครองตามระเบียบการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิด (denominación de origen) ของประเทศสเปน ภายใต้ชื่อ "เนยแข็งลามันชา" และได้รับสถานะการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิดที่ได้รับการคุ้มครอง (Protected Designation of Origin) โดยสหภาพยุโรป
ดาร์มสตัดเทียม

ดาร์มสตัดเทียม (อังกฤษ: Darmstadtium เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /dɑrmˈʃtætiəm/) คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 110 และสัญลักษณ์คือ Ds ดาร์มสตัดเทียมเป็นธาตุที่ถูกสังเคราะห์ขึ้น ไอโซโทปที่เสถียรของมันคือ Ds-280 และ  Ds-281 มีครึ่งชีวิตประมาณ  7.6 วินาที และ 1.1 นาที ตามลำดับ ดาร์มสตัดเทียมมีอีกชื่อหนึ่งว่า เอกา-แพลทินัม (Eka-Platinum) หรือ อูนอูนนิลเลียม  (ununnilium)
ดาร์มสตัดเทียม ตั้งชื่อตาม เมืองดาร์มชตัท ในประเทศเยอรมันนี
จู้อิน

| ปอพอมอฟอ จู้อินฝูเฮ่า  |
| --- | --- |
ㄅㄞˇ ㄎㄜ ㄑㄩㄢˊ ㄕㄨ 百科全書 百科全书 (สารานุกรม) ในอักษรจู้อินฝูเฮ่า
ชนิด:  อักษรกึ่งพยางค์ 
ผู้ประดิษฐ์: Commission on the Unification of Pronunciation นำเสนอโดยรัฐบาลเป่ย์หยางของสาธารณรัฐจีน
ช่วงยุค: ค.ศ. 1918 ถึง ค.ศ. 1958 ในจีนแผ่นดินใหญ่ (ใช้เสริมฮั่นยฺหวี่พินอินในXiandai Hanyu Cidianทุกฉบับตั้งแต่ ค.ศ. 1960 ถึงปัจจุบันใน ค.ศ. 2016); ค.ศ. 1945 ถึงปัจจุบันในไต้หวัน
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา, ขวาไปซ้าย 
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: Oracle Bone ScriptSeal ScriptClerical Scriptปอพอมอฟอ จู้อินฝูเฮ่า
ระบบลูก: Cantonese Bopomofo, Taiwanese Phonetic Symbols, Suzhou Phonetic Symbols, Hmu Phonetic Symbols, Matsu Fuchounese Bopomofo [zh]
ระบบพี่น้อง: จีนตัวย่อ, คันจิ, ฮันจา, จื๋อโนม, คีตัน
ISO 15924
ISO 15924: Bopo (285), ​Bopomofo
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Bopomofo
ช่วงยูนิโคด: U+3100–U+312F ปอพอมอฟอ U+31A0–U+31BF ปอพอมอฟอ ส่วนขยาย
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
จู้อินพื้นฐาน เทียบกับพินอิน
จู้อิน หรือ จู้อินฝูเฮ่า (จีน: 注音符號; พินอิน: zhùyīnfúhào; เวด-ไจลส์: chu⁴yin¹fu²hao⁴ แปลว่า เครื่องหมายกำกับเสียง) เป็นระบบสัทอักษรสำหรับการถอดเสียงในภาษาจีน โดยเฉพาะภาษาจีนกลาง เป็นระบบกึ่งพยางค์ที่มีใช้อย่างกว้างขวางในสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ประกอบด้วยอักษร 37 ตัวและวรรณยุกต์ 4 ตัว ซึ่งเพียงพอที่จะใช้ถอดเสียงที่เป็นไปได้ในภาษาจีนกลาง
ถึงแม้ว่าจู้อินจะถูกจัดว่าเป็นชุดตัวอักษร (alphabet) อย่างหนึ่ง ระบบนี้ก็ไม่ได้ประกอบด้วยพยัญชนะกับสระ แต่ประกอบด้วยต้นพยางค์ (syllable onset) กับสัมผัสพยางค์ (syllable rime) ระบบนี้มีพื้นฐานจากตารางสัมผัส (rime table) ของภาษาจีน แต่ใช้เครื่องหมายเสริมสัทอักษร (diacritics) แทนเสียงวรรณยุกต์แยกออกจากเสียงสัมผัส ในฐานะชุดตัวอักษร พยัญชนะต้นพยางค์มีอักษรใช้แทน 21 ตัว ที่เหลือเป็นสระเดี่ยว สระประสม และสระที่มีพยัญชนะสะกดซึ่งใช้อักษรแตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น luan จะเขียนเป็น ㄌㄨㄢ (l-u-an) ซึ่งอักษรตัวสุดท้ายใช้แทนสระที่มีพยัญชนะสะกด -an ทั้งชุด เป็นต้น (อย่างไรก็ตาม พยัญชนะสะกด -p, -t, -k ไม่มีการใช้ในภาษาจีนกลาง แต่มีในสำเนียงอื่น สามารถเขียนเป็นตัวห้อยของพยัญชนะเหล่านี้หลังเสียงสระแทน)
ในภาษาพูดทุกวันนี้ จู้อินมักถูกเรียกว่า ปอพอมอฟอ (ㄅㄆㄇㄈ: bopomofo) ซึ่งเป็นอักษรชุดแรกในระบบนี้ เอกสารอย่างเป็นทางการในบางโอกาสจะเรียกว่า Mandarin Phonetic Symbols I (國語注音符號第一式) หรือย่อเป็น MPS I (注音一式) ซึ่งชื่อนี้ไม่ค่อยปรากฏการใช้ในภาษาอื่น เลขโรมันที่ปรากฏหลังชื่อมีไว้เพื่อแยกแยะออกจากระบบ MPS II ที่คิดค้นขึ้นในยุคเดียวกันแต่ไม่มีการใช้งานแล้วในปัจจุบัน
ประวัติ

โครงการรวมเสียงอ่านเป็นหนึ่งเดียว (讀音統一會: Commission on the Unification of Pronunciation) นำโดย อู๋ จิ้งเหิง (吳敬恆) นักภาษาศาสตร์และนักปรัชญา ดำเนินงานเมื่อ ค.ศ. 1912–1913 ในสาธารณรัฐจีน ได้สร้างระบบแทนเสียงอ่านที่มีชื่อว่า กว๋ออินจื้อหมู่ (國音字母) หรือ จู้อินจื้อหมู่ (註音字母 หรือ 注音字母) โดยใช้พื้นฐานจากบันทึก จี้อินจื้อหมู่ (記音字母) ของ จาง ปิ่งหลิน (章炳麟)  นักนิรุกติศาสตร์ ซึ่งระบบใหม่นี้มีความแตกต่างจากระบบของจางบ้างเล็กน้อย เช่นการเพิ่มหรือตัดตัวอักษรบางตัวออกไป ฉบับร่างของระบบนี้ได้เผยแพร่โดยกระทรวงศึกษาธิการแห่งชาติของสาธารณรัฐจีนเมื่อ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1913 แต่ยังไม่ได้ประกาศรับรองอย่างเป็นทางการจนกระทั่ง 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1928
ต่อมา จู้อินจื้อหมู่ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น จู้อินฝูเฮ่า ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1930 ดังคำพูดโดย จอห์น เดอฟรังซิส (John DeFrancis) จากหนังสือ The Chinese Language: Fact and Fantasy ที่กล่าวไว้ว่า
สัญลักษณ์เหล่านี้เดิมมีชื่อเรียกว่า จู้อินจื้อหมู่ (ชุดอักษรแทนเสียง) ต่อมามีชื่อเรียกอีกชื่อว่า กว๋ออินจื้อหมู่ (ชุดอักษรแทนเสียงแห่งชาติ) แต่ด้วยเกรงว่ามันอาจถูกตีความเป็นระบบการเขียนอักขระแบบชุดตัวอักษรอิสระ ในปี ค.ศ. 1930 จึงเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น จู้อินฝูเฮ่า (สัญลักษณ์แทนเสียง)
แต่ในเวลาต่อมา ระบบพินอินซึ่งประกาศใช้โดยจีนแผ่นดินใหญ่ เริ่มเข้ามาแทนที่ระบบจู้อิน ถึงแม้ว่าคำอ่านในพจนานุกรมมาตรฐานบางครั้งก็ระบุการถอดเสียงทั้งแบบพินอินและจู้อิน กระทรวงศึกษาธิการของไต้หวันได้พยายามที่จะยกเลิกการใช้งานระบบจู้อินมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว เนื่องจากความเห็นชอบที่จะใช้ระบบที่มีพื้นฐานบนอักษรละตินมากกว่า (เช่น MPS II) อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงนี้ดำเนินไปอย่างช้ามาก เนื่องจากความยากลำบากในการอบรมให้ครูโรงเรียนประถมทั้งหมดเข้าใจในระบบอักษรละตินใหม่นี้
การใช้งานในสมัยใหม่ > วิธีการป้อนข้อมูล

จู้อินสามารถใช้เป็นวิธีการป้อนข้อมูลสำหรับอักษรจีน เนื่องจากสามารถป้อนตามเสียงอ่านได้โดยตรง เป็นหนึ่งในไม่กี่วิธีที่สามารถพบได้ในคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลที่ไม่ได้ดาวน์โหลดหรือติดตั้งซอฟต์แวร์ใดเพิ่มเติม รวมทั้งการป้อนข้อมูลอักษรจีนบนโทรศัพท์มือถือ
| --- | --- |
ผังแป้นพิมพ์ระบบจู้อินในคอมพิวเตอร์: อักษรจู้อินบนปุ่มโทรศัพท์มือถือ พบได้ทั่วไปในไต้หวัน
การใช้งานในสมัยใหม่ > การแปลศัพท์บนจอภาพ

ซอฟต์แวร์แปลศัพท์ภาษาจีนบนจอภาพสามารถนำไปใช้ได้หลายจุดประสงค์ จู้อินก็ถือเป็นแนวทางหนึ่งในการศึกษาเรียนรู้ภาษาจีนกลางสำหรับนักเรียนนักศึกษา อักษรจู้อินมีจำนวนตัวอักษรน้อยกว่า มีกฎการเปลี่ยนรูปอักษรน้อยกว่า เมื่อเปรียบเทียบกับพินอินที่กำกับคำศัพท์คำเดียวกัน (ข้อเท็จจริงคือระบบจู้อินไม่มีการเปลี่ยนรูปเลย) และอักษรจู้อินบางตัวก็มีลักษณะคล้ายอักษรจีนอยู่แล้ว ทำให้นักเรียนนักศึกษาสามารถเรียนรู้ก้าวหน้าไปอีกขั้น
ที่มาของอักษร

อักษรจู้อินทั้งหมดประดิษฐ์ขึ้นโดย จาง ปิ่งหลิน ซึ่งนำมาจากอักษรจีนโบราณหรืออักษรที่เขียนแบบหวัดเป็นหลัก หรือใช้เพียงส่วนหนึ่งของตัวอักษรเหล่านั้น หนังสือสมัยใหม่ก็ยังคงมีเสียงอ่านเหมือนเช่นตัวอักษรตัวนั้นนำเสนอ
อักษรจู้อินในฟอนต์มักจะนำเสนอด้วยการเขียนด้วยพู่กันคงไว้เช่นนั้น (เหมือนการเขียนแบบ regular script) อักษรจู้อินบรรจุอยู่บนยูนิโคดในบล็อกปอพอมอฟอ  ที่รหัส U+3105 ถึง U+312D โดยมีตัวสุดท้ายแทนเสียงสระ ㄭ (ih) และสามตัวถัดมาเป็นสำเนียงที่ไม่มีอยู่ในภาษาจีนกลางได้แก่ ㄪ (v), ㄫ (ng), และ ㄬ (ny) นอกจากนี้ยังมีบล็อกปอพอมอฟอส่วนขยาย  ที่รหัส U+31A0 ถึง U+31B7 สำหรับภาษาจีนฮกเกี้ยนและภาษาจีนแคะ
| อักษรจู้อิน | อักษรจู้อิน | ที่มาของอักษรจู้อิน |
| --- | --- | --- |
| ㄅ | b-ป | มาจาก 勹 ส่วนบนของ 包 bāo |
| ㄆ | p-พ | มาจาก 攵 รูปประกอบอักษรของ 攴 pū |
| ㄇ | m-ม | มาจาก 冂 รูปโบราณของหมวดนำ 冖 mì |
| ㄈ | f-ฟ | มาจาก 匚 fāng |
| ㄪ | v, vo-/ฟ̃/ | มาจาก 万 wàn บางสำเนียงออกเสียงเป็น vàn |
| ㄉ | d-ต | มาจากรูปโบราณของ 刀 dāo เปรียบเทียบกับอักษรบนไม้ไผ่  |
| ㄊ | t-ท | มาจาก 𠫓 tú คล้ายตัวกลับหัวของ 子 ส่วนบนของ 充 |
| ㄋ | n-น | มาจาก  รูปโบราณของ 乃 nǎi |
| ㄌ | l-ล | มาจากอักษรหวัดของ 力 lì |
| ㄍ | g-ก | มาจากอักษรที่เลิกใช้ 巜 guài |
| ㄎ | k-ค | มาจาก 丂 kǎo |
| ㄫ | ng-ง | มาจาก 兀 wù บางสำเนียงออกเสียงเป็น ngō |
| ㄏ | h-ฮ | มาจาก 厂 hàn |
| ㄐ | j-จ | มาจากรูปโบราณของ 丩 jīu |
| ㄑ | q-ช | มาจากรูปโบราณของ ㄑ quǎn ส่วนหนึ่งของ 巛 chuān ปัจจุบันใช้ 川 |
| ㄬ | ny-ญ | มาจาก 广 iǎn บางสำเนียงออกเสียงเป็น nyiǎn |
| ㄒ | x-ศ | มาจาก 丅 ส่วนหนึ่งของ 下 xià |
| ㄓ | zh | มาจาก  รูปโบราณของ 之 zhī |
| ㄔ | ch | มาจากหมวดนำ 彳 chì |
| ㄕ | sh | มาจากอักษรที่เลิกใช้ 𡰣 shī |
| ㄖ | r | มาจากอักษรกึ่งหวัดของ 日 rì |
| ㄗ | zตซ(จ) | มาจากหมวดนำ 卩 jié บางสำเนียงออกเสียงเป็น zié |
| ㄘ | cทซ(ช) | รูปแบบอื่นของ 七 qī บางสำเนียงออกเสียงเป็น ciī เปรียบเทียบกับอักษรกึ่งหวัด และส่วนหนึ่งของ |
| ㄙ | sส | มาจากอักษรเก่า 厶 sī ปัจจุบันใช้ 私 |
| ㄧ | i, y-อยฺ | มาจาก 一 yī |
| ㄨ | u, w-อวฺ | มาจาก 㐅 รูปโบราณของ 五 wǔ |
| ㄩ | ü, yu, iu | มาจากอักษรโบราณ 凵 qū ปัจจุบันเหลือเพียงหมวดนำ |
| ㄚ | a | มาจาก 丫 yā |
| ㄛ | o | มาจากอักษรที่เลิกใช้ 𠀀 hē ด้านกลับข้างของ 丂 kǎo ซึ่งสงวนไว้สำหรับ 可 kě |
| ㄜ | e | ดัดแปลงมาจากเสียงในภาษาจีนกลาง ㄛ o |
| ㄝ | e, eh | มาจาก 也 yě เปรียบเทียบกับอักษรบนไม้ไผ่ |
| ㄞ | ai | มาจาก  hài, รูปโบราณของ 亥 |
| ㄟ | ei | มาจากอักษรที่เลิกใช้ 乁 yí ปัจจุบันใช้ 移 |
| ㄠ | ao | มาจาก 幺 yāo |
| ㄡ | ou | มาจาก 又 yòu |
| ㄢ | an | มาจากอักษรที่เลิกใช้ ㄢ hàn ซึ่งสงวนไว้สำหรับ 犯 fàn |
| ㄣ | en | มาจาก 乚 yǐn |
| ㄤ | ang | มาจาก 尢 wāng |
| ㄥ | eng | มาจากอักษรที่เลิกใช้ 厶 ปัจจุบันใช้ 厷 gōng |
| ㄦ | er | มาจาก 儿 ส่วนล่างของ 兒 ér ใช้ในแบบเขียนหวัด |
| ㄭ | ih | () มาจาก 市 เป็นสระสำหรับเผื่อเลือกของ ㄓ, ㄔ, ㄕ, ㄖ, ㄗ, ㄘ, ㄙ ที่นำเสนอโดย "ih" ในทงย่งพินอินกับเวด-ไจลส์ และ "i" ในพินอิน |