stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตาตะนาไบง์
ประวัติ > สมัยอาณานิคม

ใน ค.ศ. 1895 หลังจากที่พระเจ้าธีบอ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของประเทศ พ้นจากราชสมบัติได้ไม่นาน ตองดอซะยาดอ (Taungdaw Sayadaw) ซึ่งดำรงตำแหน่งตาตะนาไบง์อยู่ก็ถึงแก่มรณภาพ มีการเลือกตาตะนาไบง์รูปใหม่ ผู้ได้รับเลือก คือ Pakhan Sayadaw แต่เจ้าหน้าที่บริติชที่ปกครองพม่าไม่รับรองตำแหน่ง
ต่อมาใน ค.ศ. 1903 ฮิว เชกสเปียร์ บานส์ (Hugh Shakespear Barnes) ข้าหลวงผู้ปกครองอาณานิคมพม่า นำตำแหน่งตาตะนาไบง์กลับคืนมาใหม่ โดยตราธรรมนูญให้ตาตะนาไบง์มีอำนาจแต่ในนามในการปกครองคณะสงฆ์แห่งพม่าตอนบนและในกิจการที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายศาสนาพุทธ ส่วนพม่าตอนล่างที่ผนวกเข้ามาใน ค.ศ. 1852 นั้นยังคงไร้ผู้ปกครองคณะสงฆ์ต่อไป ผู้ได้รับแต่งตั้งเป็นตาตะนาไบง์คือตองควีนซะยาดอ (တောင်ခွင်ဆရာတော်; Taunggwin Sayadaw) แต่เมื่อตองควีนซะยาดอมรณภาพแล้ว ก็ไม่มีการแต่งตั้งผู้สืบตำแหน่งต่อมาอีกเลย
ดูเพิ่ม

ศาสนาพุทธในประเทศพม่า
บรรณานุกรม

Bennett, Charles Henry Allan (พฤศจิกายน 1904). "The Thathanabaing". Buddhism: A Quarterly Illustrated Review. Rangoon: International Buddhist Society. 1 (4): 177–208.
Aung San Suu Kyi (2010). Freedom from Fear. Penguin. ISBN 978-1-101-56400-4.
Ghosh, Parimal (2000). Brave Men of the Hills. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-2207-1.
James, Helen (2005). Governance and Civil Society in Myanmar. Psychology Press. pp. 81–84. ISBN 978-0-415-54591-4.
Long, Edward E. (January 1906). "Order of the Yellow Robe". Broad views. Gay & Bird. 5 (25).
Scott, J. George (1900). Gazetteer of Upper Burma and the Shan states (PDF). Vol. 2. Superintendent, Government Printing.
Twomey, D.H.R. (January 1904). "The Thathanabaing, Head of the Buddhist Monks of Burma". The Imperial and Asiatic Quarterly Review. Oriental Institute. XVII (33/34): 326–335.
ศิลปะเครื่องกล

สถานที่ก่อสร้างในยุคกลางตอนกลางจากคัมภีร์ไบเบิลของมาเชยอฟสกี
ศิลปะเครื่องกล (ละติน: artes mechanicae, อังกฤษ: mechanical arts) เป็นแนวคิดในยุคกลางเกี่ยวกับการปฏิบัติหรือทักษะที่จัดเรียงลำดับไว้ มักเปรียบเทียบกับศิลปศาสตร์ตามประเพณีชาวตะวันตก 7 แขนง (artes liberales ซึ่งแปลตามตัวอักษรว่า ศิลปะที่คู่ควรกับเสรีชน) ในภาษาอังกฤษ ศิลปะเครื่องกลมีการเรียกแบบอื่นอีกด้วย ได้แก่ "servile" ([ศิลปะของ]ทาส) และ "vulgar" ([ศิลปะของ]สามัญชน) โดยตั้งแต่สมัยโบราณ ศิลปะเครื่องกลถือว่าไม่คู่ควรกับชายที่เป็นอิสระเพราะถือว่าเป็นสิ่งที่ตอบสนองความต้องการที่ต่ำกว่าความต้องการของเสรีชน
การอธิบายโดยสรุป

จอห์น สโกตัส แอร์ยูจีนา (ศตวรรษที่ 9) แบ่งศิลปะเครื่องกลเป็น 7 แขนง ได้แก่
vestiaria (การตัดเย็บเสื้อผ้า, การทอผ้า)
agricultura (เกษตรกรรม)
architectura (สถาปัตยกรรม, การก่อสร้างด้วยหิน)
militia และ venatoria (การทำสงครามและการล่าสัตว์, การศึกษาการทหาร, "ศิลปะการต่อสู้")
mercatura (การค้า)
coquinaria (การทำอาหาร)
metallaria (การตีเหล็ก, โลหกรรม)
ในงานเขียนชื่อว่า ดิดัสกะลิกน (Didascalicon) ของฮิวแห่งเซนต์วิกเตอร์ (ศตวรรษที่ 12) ผู้เขียนรวมการเดินเรือ เวชศาสตร์ และ ศิลปะการแสดงละครเป็นส่วนหนึ่งของศิลปะเครื่องกล และไม่ถือว่าการค้า เกษตรกรรม และการทำอาหารเป็นส่วนหนึ่งของศิลปะเครื่องกล การรวมแบบนี้ของฮิวในระดับหนึ่งเป็นการกำหนดและยกระดับศิลปะเครื่องกลให้เป็นสิ่งที่ปรับปรุงมนุษยชาติ โดยเป็นการยกระดับที่เป็นตัวแทนของแนวโน้มที่กำลังได้รับความนิยมจากคนในยุคกลางตอนปลาย
ในศตวรรษที่ 12 ดอมินิกุส กุนดิสซะลินุสเป็นผู้เริ่มกำหนดศิลปะเครื่องกลให้เป็นเรขาคณิตประยุกต์ในยุโรปตะวันตก โดยเขาได้รับอิทธิพลมาจากผลงานของชาวอาหรับที่เขาศึกษามา
ในศตวรรษที่ 19 คำว่า ศิลปะช่างกล (mechanic arts) ใช้อ้างถึงสาขาวิชาบางสาขาซึ่งรู้จักในนาม วิศวกรรม การใช้คำนี้เห็นได้ว่าเป็นการพยายามแยกสาขาวิชาเหล่านี้ออกจากสาขาวิชาที่เกี่ยวกับการสร้างสรรค์และศิลปะ เช่น ศิลปะการแสดงและวิจิตรศิลป์ ซึ่งมีไว้สำหรับชนชั้นสูงในเวลานั้นและสำหรับกลุ่มปัญญาชน นอกจากนี้ ศิลปะช่างกล ถือว่าเป็นสาขาวิชาที่นำไปใช้ประโยชน์ได้จริงสำหรับผู้ที่ไม่ได้มาจากครอบครัวที่ดี
วลีที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ ศิลปะที่มีประโยชน์ (useful arts) หรือ ศิลปะประยุกต์ (applied arts) ซึ่งอาจครอบคลุมศิลปะเครื่องกลและศิลปการทั่วไป
การใช้คำว่า ศิลปะช่างกล ในภาษาอังกฤษที่เป็นที่รู้จักที่สุด (และพบบ่อยที่สุดในปัจจุบันนี้) พบได้ในรัฐบัญญัติยกที่ดินสาธารณะให้ของมอร์ริลล์ (Morrill Land-Grant Acts)
ดูเพิ่ม

ศิลปศาสตร์
เชิงอรรถ

↑  เช่นดูที่ De Officiis, Book I, xxlii ของกิแกโร
↑  ในคำวิจารณ์เกี่ยวกับงานเขียนในศตวรรษที่ 5 ตอนต้นของมาร์ตีอานุส กาแปล์ลา ได้แก่ The Marriage of Philology and Mercury (การสมรสระหว่างนิรุกติศาสตร์กับเทพเมอร์คิวรี) ซึ่งเป็นหนึ่งในแหล่งอ้างอิงหลักสำหรับการไตร่ตรองในยุคกลางเกี่ยวกับศิลปศาสตร์
↑  Hugues de Saint-Victor, Libri septem eruditiones didascaliae, ch.26 (PL 176, col.760): lanificium, armaturum, navigationem, agriculturem, venationem, medicinam, theatricam
↑  See Georges Legoff, Time, Work and Culture in the Middle Ages, (Chicago, University of Chicago Press) 116.
↑  Shiner, Dr. Larry (2003). The Invention of Art: A Cultural History. The University of Chicago Press. pp. 28–30.
ฝีมะม่วง

ฝีมะม่วงที่ขา ในกรณีในภาพเป็นผู้ป่วยกาฬโรค
ฝีมะม่วง (อังกฤษ: bubo; จากภาษากรีก βουβών, boubṓn, 'ขาหนีบ') เป็นอะดีไนติสหรือการอักเสบของต่อมน้ำเหลืองประเภทหนึ่ง ถือเป็นตัวอย่างหนึ่งของลิมฟาดีโนพาธีชนิดรีแอกทีฟ (reactive lympadenopathy)
ฝีมะม่วงเป็นอาการหนึ่งของกาฬโรคและปรากฏในลักษณะการบวมที่ปวดในบริเวณสะโพก, คอ, ขาหนีบ และรักแร้ นอกจากนี้ ฝีมะม่วงยังอาจเป็นอาการหนึ่งของการติดเชื้อแบคทีเรีย Yersinia pestis ที่ติดต่อจากการถูกหมัดกัด เชื้อจะแพร่ผ่านเลือดไปสู่ระบบน้ำเหลืองและแบ่งตัวในต่อมน้ำเหลือง เป็นผลให้เกิดฝีมะม่วง ฝีมะม่วงจากกาฬโรคอาจตาย , ส่งผลให้เนื้อเยื่อโดยรอบตาย หรืออาจแตกและปล่อยหนองออกมา การติดเชื้อสามารถแพร่กระจายจากฝีมะม่วงไปรอบร่างกาย ส่งผลให้เกิดโรคในรูปอื่น เช่น นูโมนิกพลาก
วอตมอร์แคนไอกีฟ

2001 ซิงเกิลโดยไมเคิล แจ็กสันและดิออลสตาส์
วอตมอร์แคนไอกีฟ (อังกฤษ: What More Can I Give) เป็นเพลงที่แต่งขึ้นโดยไมเคิล แจ็กสัน และบันทึกเสียงโดยกลุ่มนักร้องชาวอเมริกันเพื่อเป็นในวินาศกรรม 11 กันยายน ในปี ค.ศ. 2001 แรงบันดาลใจสำหรับเพลงที่ได้มาครั้งแรกที่แจ็คสันหลังจากการประชุมกับประธานาธิบดีของแอฟริกาใต้ เนลสัน แมนเดลา ในช่วงปลายทศวรรษ 1990 เพลงที่จะได้รับการออกฉายครั้งแรกในคอนเสิร์ตแจ็คสัน แต่นักร้องไม่สามารถดำเนินการได้ เพลงยังไม่ได้รับการปล่อยอย่างเป็นทางการแม้จะมีนักร้องเพลงป๊อปที่มีการระบุว่าจะออกเป็นซิงเกิ้ลการกุศลสำหรับอพยพของสงครามคอซอวอ ซึ่งจบลงในปี ค.ศ. 1999
เบื้องหลังและการแต่ง

ข้อมูลเพิ่มเติม: วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544
มรดกของเลโอนิด เบรจเนฟ

ความเข้าใจอย่างเต็มรูปแบบเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของสหภาพโซเวียตและสหพันธรัฐรัสเซีย อิทธิพลของเลโอนิด เบรจเนฟเป็นหนึ่งในสิ่งสำคัญในประวัติศาสตร์ เขาเป็นทั้งเลขาธิการคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์ (CPSU) และประมุขแห่งรัฐสหภาพโซเวียต เลโอนิด เบรจเนฟ เป็นเลขาธิการคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์  ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 จนถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1982 ซึ่งถือเป็นยุคแห่งความซบเซาทางสังคมและเศรษฐกิจในสหภาพโซเวียต
แม้จะมีความล้มเหลวในการปฏิรูปประเทศการต่างประเทศและนโยบายการป้องกันของเขารวมถึงความพยายามให้สหภาพโซเวียตเป็นรัฐมหาอำนาจหนึ่งเดียว ความนิยมในหมู่ประชาชนลดลงในช่วงปีสุดท้ายของเขา ความเชื่อมั่นในลัทธิคอมมิวนิสต์และลัทธิมาร์กซ-เลนินก็ของประชาชนโซเวียตเริ่มหายไปอย่างไรก็ตามการสนับสนุนเขายังคงมีอยู่เห็นได้ชัดในวันที่เขาถึงแก่อสัญกรรม หลังจากถึงแก่อสัญกรรมของเขาพรรคคอมมิวนิสต์และประชาชนโซเวียตได้มีการวิพากษ์วิจารณ์ในการปฏิบัติหน้าที่อย่างรุนแรงทั้งเขาและครอบครัว โดยการวิจารณ์นโยบายของเขาว่านำสหภาพโซเวียตสู่"ยุคซบเซา"
นอกจากความซบเซาทางเศรษฐกิจและสังคมที่เบรจเนฟทิ้งไว้ให้ประเทศชาติแล้วยังมีมรดกทางวัฒนธรรมและกลุ่มอำนาจทั้งยูรี อันโดรปอฟและคอนสตันติน เชียร์เนนโค ซึ่งเป็นผู้สูงอายุและอ่อนแอทางการเมือง นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่เห็นพ้องกันว่าเบรจเนฟเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดยุคซบเซา อย่างไรก็ตามในการทำแบบสำรวจความนิยมในแต่ละยุคของรัสเชียในปี ค.ศ. 2006 ชี้ได้ว่า 61 เปอร์เซ็นต์ของประชาชนรัสเชียมองว่ายุคเบรจเนฟเป็นหนึ่งในยุคที่ดีของรัสเชีย
สิ่งที่ทิ้งไว้

เมื่อ เลโอนิด เบรจเนฟถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982 ยูรี อันโดรปอฟได้รับเลือกให้เป็นประธานในพิธีศพ ตามความคิดในโลกที่หนึ่งเห็นได้ชัดเจนว่ายูรี อันโดรปอฟได้รับการสืบทอดอำนาจต่อจากเบรจเนฟ การทุจริตทางการเมืองอย่างเป็นวงกว้างในช่วงยุคเบรจเนฟกลายเป็นปัญหาสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจของสหภาพโซเวียตในช่วงทศวรรษที่ 1980  อันโดรปอฟ เริ่มมีนโยบายในการต่อต้านการทุจริตทั่วประเทศ อันโดรปอฟ เชื่อว่าเศรษฐกิจของสหภาพโซเวียตจะสามารถฟื้นตัวได้หากรัฐบาลโซเวียตสามารถเพิ่มความเชื่อมั่นในหมู่กรรมกรและประชาชนโซเวียตได้ การบริหารของเบรจเนฟถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นเพราะหละหลวมทางอุดมการณ์และความเอาแต่ใจตัวเอง รูปแบบการปกครองเบรจเนฟถูกค่อย ๆ ค่อย ๆ เอาออกไปโดย อันโดรปอฟ และได้มีการแต่งตั้งภายในพรรคใหม่โดยคำนึงความ "ศูนย์กลาง"เช่น ว่าที่นายกรัฐมนตรี Nikolai Ryzhkov และหัวหน้าคณะกรรมการกลาง Yegor Ligachevนโยบายด้านการต่างประเทศของสหภาพโซเวียตก็เลื่อนหายและเสื่อมลงไปในช่วงปีสุดท้ายของเบรจเนฟและเมื่อเดือนมิถุนายนปี ค.ศ. 1982 ก่อนถึงแก่อสัญกรรมของเขา โรนัลด์ เรแกนได้กล่าวว่าสหภาพโซเวียตเป็น "จักรวรรดิปีศาจ" ท่าทีทางการทูตระหว่างประเทศได้หายไปก่อนที่มีฮาอิล กอร์บาชอฟเริ่ม "ความคิดใหม่"  ความเชื่อมั่นในลัทธิคอมมิวนิสต์และลัทธิมาร์กซ-เลนินเริ่มหายไปที่ประจักษ์ชัดในหมู่ชาวโซเวียตอย่างไรก็ดียังมีการสนับสนุนอย่างเล็กน้อยในช่วงยุคเบรจเนฟ ทำให้ชาวโซเวียตยังคงระมัดระวังในแนวคิด เช่น ความคิดเห็นแบบเสรีภาพประชาธิปไตยและการกระจายอำนาจ และด้วยเหตุนี้ลัทธิมากซ์ - เลนินยังคงเป็นแนวคิดสำคัญในการปกครองต่อไป เนื่องจากการสะสมทางทหารขนาดใหญ่ของทศวรรษที่ 1960 จงทำให้สหภาพโซเวียตยังคงเป็นมหาอำนาจในช่วงระหว่างการปกครองของเบรจเนฟ
ครอบครัวเบรจเนฟทุกคนยกเว้น กาลินา ลูกสาวของเบรจเนฟถูกจับกุมในข้อหาทุจริตทางการเมืองในระหว่างการบริหารของมีฮาอิล กอร์บาชอฟ Churbanov ลูกเขยของเบรจเนฟถูกตัดสินจำคุกสิบสองปีเนื่องจากมีการฉ้อฉลและการทุจริตขนาดใหญ่ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1982 โดยถูกปลดออกจากตำแหน่งทั้งหมดและส่งไปยังค่ายกักกันแรงงาน กาลินาพร้อมกับครอบครัวที่เหลือของเบรจเนฟสูญเสียสิทธิ์ของรัฐทั้งหมด เมืองเบรจเนฟถูกเปลี่ยนเป็นชื่อเดิมคือ Naberezhnye Chelny และมีการเปลี่ยนชื่อเมือง ถนน โรงงานและสถาบันที่มีชื่อของเบรจเนฟและคอนสตันติน เชียร์เนนโคทั้งหมดโดยที่มีรัฐบาลโซเวียตออกรัฐกฤษฎีกาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1982ตามที่คำกล่าวของหลานชายของเขาอันเดรย์ เบรจเนฟ  "ชื่อ เบรจเนฟ ได้กลายเป็นคำสาปแช่งสำหรับครอบครัวและสมาชิกในครอบครัว หลายคนถูกบังคับให้ออกจากงานของพวกเขาและเพื่อนของพวกเขาได้ทิ้งเขาไป"นอกจากนี้ รางวัล และ เครื่องอิสริยากรณ์ต่างๆที่ได้มาจากการสู้รบในสงครามโลกครั้งที่สองของเบรจเนฟมีมติให้ยึดคืนในการประชุมสภาโซเวียตสูงสุดเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1989
ในช่วงยุคกอร์บาชอฟ ยุคเบรจเนฟถือว่าไม่ประสบความสำเร็จเท่ายุคสตาลินโดยในการสำรวจวามคิดเห็นเพียงร้อยละ 7 เลือกยุคเบรจเนฟเป็นยุคที่ดี ในขณะที่ร้อยละ 10 เลือกยุคสตาลินเป็นยุคที่ดี หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตและการปฏิรูปตลาดของบอริส เยลซินต่อมาชาวรัสเซียหลายคนมองว่ามีความคิดถึงยุคเบรจเนฟ คิดถึงเสถียรภาพของยุคเบรจเนฟซึ่งได้หายไปในช่วง ยุคกอร์บาชอฟ และ เยลซิน
การสำรวจความคิดเห็น

ความคิดเห็นของชาวรัสเชียต่อเบรจเนฟในส่วนใหญ่เป็นไปทางที่ดี อย่างไรก็ตามทางฝั่งตะวันตกมองว่าเขาเป็นผู้เริ่มต้นความซบเซาทางเศรษฐกิจจนนำไปสู่การล่มสลายของสหภาพโซเวียต การสำรวจโดยกองทุนความคิดเห็นทางสาธารณะ (VTsIOM)  ในเดือนกันยายน ค.ศ 1999  ได้เลือกช่วงเวลาของเบรจเนฟเป็นช่วงเวลา"ประชาชนมีความเป็นอยู่ดีที่สุด"ในศตวรรษที่ 20  โดยมีเสียง 51 ถึง 10 คะแนนอย่างชัดเจน ในการสำรวจความคิดเห็นที่คล้ายกันในปี ค.ศ 1994 เบรจเนฟ รวบรวมคะแนนได้เพียง 36 ถึง 16 การสำรวจความคิดเห็นในปี ค.ศ 2000 โดย VTsIOM ได้ถามคำถามต่างๆกับชาวรัสเซียว่า "ยุคสมัยใดบางที่ให้ผลดีและผลเสียต่อประเทศนี้" 36 เปอร์เซ็นต์วิจารณ์ยุคเบรจเนฟในเชิงบวกมากกว่าเชิงลบขณะที่นิกิตา ครุสชอฟตามหลังได้ไป 33 เปอร์เซ็นต์การสำรวจความคิดเห็นความนิยมในแต่ละยุคของรัสเชียในปี ค.ศ. 2006 ชี้ได้ว่า 61 เปอร์เซ็นต์ของประชาชนรัสเชียมองว่ายุคเบรจเนฟเป็นหนึ่งในยุคที่ดีของรัสเชียการสำรวจความคิดเห็นการเลือกที่จะใช้ชีวิตในศตวรรษที่ 20 โดย VTsIOM ในค.ศ. 2007 แสดงให้เห็นว่าชาวรัสเซียส่วนใหญ่เลือกช่วงยุคเบรจเนฟนักวิเคราะห์ได้ตั้งข้อสังเกตถึงความนิยมของเบรจเนฟในก่อนและหลังช่วงวิกฤตการณ์ทางการเงินของรัสเซียเมื่อปี ค.ศ. 1998 เมื่อเปรียบเทียบช่วงเวลาทั้งสองทั้งก่อนและหลังช่วงวิกฤตการณ์ได้ชี้ว่าเบรจเนฟเป็นที่จดจำได้ดีที่สุดว่าในการทำให้เกิดเสถียรภาพด้านเศรษฐกิจโดยชาวรัสเซียไม่มองว่าเป็นยุคซบเซาของสหภาพโซเวียตเหมือนในความคิดเห็นทางฝั่งตะวันตก
บรรณานุกรม

Brown, Archie (2009). The Rise & Fall of Communism. Bodley Head. ISBN 978-0061138799.
Bacon, Edwin; Sandle, Mark (2002). Brezhnev Reconsidered. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0333794630.
Bialer, Seweryn (1986). The Soviet Paradox: External Expansion, Internal Decline. I.B.Tauris. ASIN B000IX2J6M.
Chaney, Otto Preston (1996). Zhukov (2 ed.). University of Oklahoma Press. ISBN 978-0806128078.
Churbanov, Alexander (2001). Russia's Bitter Path to Modernity: A History of the Soviet and post-Soviet Eras. Continuum International Publishing Group. ISBN 978-0826413505.
Daniels, Robert Vincent (1998). Russia's Transformation: Snapshots of a Crumbling System. Rowman & Littlefield. ASIN B000H5YOBO. ISBN 978-0847687091.
Dyker, David (1987). The Soviet Union under Gorbachev: Prospects for Reform. Routledge. ISBN 978-0709945192.
Kort, Michael (2010). The Soviet Colossus: History and Aftermath. M.E. Sharpe. ISBN 978-0-7656-2387-4.
Nizameddin, Talal (1999). Russia and the Middle East: Towards a new Foreign Policy. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0312225384.
Service, Robert (2009). History of Modern Russia: From Tsarism to the Twenty-first Century (3 ed.). Penguin Books Ltd. ISBN 978-0674034938.
Staar, Richard Felix (1991). Foreign Policies of the Soviet Union (1 ed.). Hoover Institution Press. ISBN 978-0817991029.
White, Stephen (1993). After Gorbachev. Cambridge University Press. ISBN 978-0521458962.
White, Stephen (2000). Russia's New Politics: The Management of a Postcommunist Society. Cambridge University Press. ASIN B003QI0DQE.
Valenta, Jiří, Cibulka, Frank (1990). Gorbachev's New Thinking and Third World Conflicts. Transaction Publishers. ISBN 978-0887382123.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
แผ่นโลหะรูปเบรจเนฟติดอยู่บนผนังของมหาวิทยาลัยดนีโปรดเซียร์จินสค์
อันดับย่านตีเมีย

| อันดับย่านตีเมีย |
| --- | --- |

Santalum haleakalae

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Santalales

วงศ์
 ดูเนื้อหา
อันดับย่านตีเมีย หรือ Santalales เป็นอันดับของพืชมีดอกที่พบมากในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ระบบ APG III จัดให้อันดับนี้ประกอบด้วยวงศ์:
วงศ์ Balanophoraceae
วงศ์ Loranthaceae
วงศ์ Misodendraceae
วงศ์ Olacaceae
วงศ์ Opiliaceae
วงศ์ Santalaceae
วงศ์ Schoepfiaceae
จอห์น โอเวน โดมินิส

| จอห์น โอเวน โดมินิส |
| --- | --- |
 จอห์น โอเวน โดมินิส

เจ้าชายพระราชสวามีแห่งฮาวาย
รัชสมัย: 29 มกราคม ค.ศ. 1891 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1891
ประสูติ: 10 มีนาคม ค.ศ. 1832
สวรรคต: 27 สิงหาคม ค.ศ. 1891 (พระชนมายุ 59 พรรษา)
พระอัครมเหสี: สมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย
พระราชบุตร: จอห์น อาอิโมกู โดมินิส
พระราชบิดา: จอห์น โดมินิส
พระราชมารดา: แมรี่ โจนส์ โดมินิส
ลายพระอภิไธย: 
เจ้าชายจอห์น โอเวนแห่งฮาวาย พระราชสวามี หรือพระนามเดิม จอห์น โอเวน โดมินิส (อังกฤษ: John Owen Dominis) ทรงเป็นเจ้าชายพระราชสวามีแห่งราชอาณาจักรฮาวาย พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย พระองค์ทรงพ้นจากตำแหน่งเมื่อสมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีถูกโค่นล้มราชบัลลังก์โดยคณะกรรมาธิการรักษาความปลอดภัย ซึ่งเป็นกลุ่มที่จัดขึ้นโดยนักธุรกิจชาวอเมริกันและชาวยุโรปที่พยายามจะแสวงหาผลกำไรจากราชอาณาจักรฮาวาย
พระราชประวัติ

เจ้าชายจอห์น โอเวน โดมินิส แห่งฮาวาย พระราชสวามี มีพระนามเดิมว่าจอห์น โอเวน โดมินิส เสด็จพระราชสมภพเมื่อ 10 มีนาคม ค.ศ. 1832 ทรงเป็นโอรสของ จอห์น โดมินิส กับ แมรี่ โจนส์ โดมินิส บิดาของพระองค์เป็นชาวอิตาลี ซึ่งย้ายจากตรีเยสเตเมื่อปีค.ศ. 1819 ในช่วงสงครามนโปเลียน แม้จะมีหลักฐานว่าเขาเป็นชาวอิตาลี แต่ก็มีการสันนิษฐานว่าเขาอาจมาจากตระกูลขุนนางโครเอเชีย เขาประกอบอาชีพเป็นกัปตันเรือ และได้ล่องเรือมาถึงอเมริกา และได้พบกับ แมรี่ แลมเบิร์ต โจนส์ ลูกสาวของ โอเวน โจนส์ กับ อลิซาเบธ แลมเบิร์ต ทั้งสองแต่งานกันในวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1821 และมีลูกสาวด้วยกันสองคนชื่อ แมรี่ อลิซาเบธ โดมินิส และ ฟรานเซส แอน โดมินิส ต่อมาพวกเขาย้ายไปอยู่สเกอเนคเทอดี รัฐนิวยอร์ก ทั้งสองจึงได้ประสูติพระองค์
ต่อมาในปีค.ศ. 1837 กัปตันจอห์น โดมินิส พร้อมด้วยภรรยาและลูกชายได้ย้ายจากนิวยอร์กไปอยู่โฮโนลูลู พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 3ทรงพระราชทานที่ดินให้พวกเขาจำนวนหนึ่ง กัปตันตั้งถิ่นฐานและทำงานกับกงสุลอังกฤษชื่อริชาร์ด ชาร์ลตัน เขายังคงตั้งหน้าทำงานเก็บเงินเพื่อสร้างบ้านหลังใหญ่ ต่อมาเขาเดินทางไปประเทศจีนเพื่อซื้ออุปกรณ์ตกแต่งบ้านที่กำลังจะเสร็จสมบูรณ์ แต่เรือกลับสูญหายระหว่างการเดินทาง ทำให้แมรี่ มารดาของพระองค์เป็นหม้าย
ต่อมาเมื่อพระองค์โตเป็นหนุ่ม พระองค์จึงได้ไปทำงานเป็นช่างที่โรงเรียนหลวง ซึ่งเป็นโรงเรียนสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์และขุนนาง บ่อยครั้งที่พระองค์ไปแอบดูเจ้าชายและเจ้าหญิงที่ทรงศึกษาอยู่ในโรงเรียน ทำให้พระองค์เริ่มสนิทและกลายเป็นเพื่อนกับเหล่าเจ้าชายและเจ้าหญิง
อภิเษกสมรส

พระองค์ได้พบรักกับเจ้าหญิงลิเดีย คามาเอฮา ปากี และได้ทรงอภิเษกสมรสกันในวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1862 แต่ความเป็นจริงแล้วเจ้าหญิงลิเดียจะต้องอภิเษกสมรกับเจ้าชายอัลเบิร์ต พระโอรสในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แต่เจ้าชายอัลเบิร์ตสิ้นพระชนม์ทั้งสองพระองค์จึงได้อภิเษกสมรสกัน แต่การอภิเษกสมรสของทั้งสองพระองค์นั้นไม่ค่อยมีความสุขนัก เนื่องจากเจ้าหญิงไม่ทรงมีรัชทายาท และแมรี่ มารดาในพระสวามีก็ไม่พอใจในตัวเจ้าหญิง แต่สุดท้ายแมรี่ก็ยอมรับในตัวเจ้าหญิง
เมื่อทั้งสองพระองค์อภิเษกสมรสกัน ความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5ก็ก้าวหน้าขึ้นมาก พระองค์ได้เป็นขุนนางในราชสำนักฮาวาย และได้รับการแห่งตั้งจากพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 ให้ดำรงตำแหน่งต่างๆ มากมาย และได้ดำรงตำแหน่งสูงสุดคือผู้บัญชาการทหาร
เจ้าชายพระราชสวามี

แมรี่ โดมินิส เสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 เมษายน 1889 บ้านวอชิงตันจึงตกเป็นของพระองค์ ต่อมาเจ้าฟ้าหญิงลีลีโอกาลานี ได้ขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย ต่อจากพระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวายพระเชษฐา ซึ่งสวรรคตเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1891 ทำให้จอห์น โอเวน โดมินิส ได้รับการสถาปนาเป็น "เจ้าชายจอห์น โอเวน โดมินิส แห่งฮาวาย พระราชสวามี"
สวรรคต

หลังจากทรงได้ดำรงพระราชอิสริยยศเป็น เจ้าชายพระราชสวามี ยังไม่ถึงหนึ่งปีพระองค์ก็เสด็จสวรรคต พระองค์สวรรคตเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 1891 ที่บ้านวอชิงตัน พระบรมศพของพระองค์ได้รับการฝังในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1891 ที่สุสานพระราชวงศ์
พระราชโอรส

เจ้าชายจอห์น มีพระราชโอรสองค์หนึ่งชื่อ จอห์น อาอิโมกู โดมินิส ซึงทรงมีกับ แมรี่ เพอร์ดี้ ลามิกิ อาอิโมกู คนรับใช้ในสมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานี สมเด็จพระราชินีนาถทรงยอมรับความไม่ซื่อสัตย์ของพระองค์ และยอมรับ จอห์น อาอิโมกู โดมินิส เป็นพระราชโอรสบุญธรรมต่อมาจอห์น แต่งงานกับซีบิล แมคอินเนอร์นี่ และมีลูกหลานสืบตระกูลต่อมา
พวกเขาอาศัยอยู่ที่พระราชวังวอชิงตันร่วมกับพระราชินี จนกระทั่งสมเด็จพระราชินีนาถเสด็จสวรรคตในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1917
พระฉายาลักษณ์

เจ้าชายจอห์น โอเวน โดมินิส พระราชสวามี
เจ้าชายจอห์น โอเวน โดมินิส พระราชสวามี
เจ้าชายร่วมกับคณะกรรมการการแลกเปลี่ยนความสัมพันธ์ร่วมกันในปี 1875
ครอบครัวโดมินิสและครอบครัวซเล็กฮอร์น
จอห์น อาอิโมกู โดมินิส และสมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานี
กัปตันจอห์น โดมินิส พระราชบิดา
ซะยาดอ

ซะยาดอ (พม่า: ဆရာတော်, สัทอักษรสากล: [sʰəjàdɔ̀]; แปลว่า ราชครู) เป็นชื่อทางพุทธพม่าที่ใช้เรียกพระภิกษุอาวุโสหรือเจ้าอาวาสวัด พระภิกษุที่มีชื่อเสียงบางท่านมักถูกเรียกว่า ซะยาดอจี้ (ဆရာတော်ကြီး) เพื่อแสดงความเคารพ คำว่า "ซะยาดอ" และ "ซะยาดอจี้" เดิมทีนั้นใช้กับพระภิกษุชั้นผู้ใหญ่ที่สอนกษัตริย์พม่าในอดีต พระภิกษุเหล่านี้อาจมีอิทธิพล เป็นอุปัชฌายาจารย์ของพุทธศาสนาและเป็นผู้ปฏิบัติธรรมที่สำคัญ มักเป็นเจ้าอาวาสของวัดหรือเครือข่ายวัดที่มีพระภิกษุและฆราวาสจำนวนมากอาศัยอยู่
ศาสนาพุทธในประเทศพม่ามีคำเรียกพระภิกษุหลายคำ เพื่อแสดงถึงความสำเร็จและจำนวนพรรษาที่บวชมา คำที่ใช้เป็นคำนำหน้าชื่อพระภิกษุบ่อยที่สุด ได้แก่:
"บะดานตะ" (ဘဒ္ဒန္တ)
"อะชีน" (အရှင်)
"ชีน" (ရှင်)
"อู้" (ဦး)
"อู้บะซีน" (ဦးပဉ္ဇင်)
"ซะยาดอ" (ဆရာတော်)
"ซะยาดอจี้" (ဆရာတော်ကြီး)
หนังสือการ์ตูนไทอินจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล

| หนังสือการ์ตูนไทอิน จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล> ข้อมูลสิ่งพิมพ์ |
| --- | --- |
สำนักพิมพ์: มาร์เวลคอมิกส์
รูปแบบ: ลิมิเต็ดซีรีส์ ตอนเดียวจบ
ประเภท:   Superhero 
ระยะเวลาการตีพิมพ์: ค.ศ. 2008 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 1–4
ตัวละครอื่น: ตัวละครที่ปรากฏในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
[[หมวดหมู่:การ์ตูนที่เปิดตัวในปี พ.ศ. ข้อผิดพลาด: เวลาไม่ถูกต้อง|หนังสือการ์ตูนไทอินจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล]]
หนังสือการ์ตูนไทอินจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (อังกฤษ: Marvel Cinematic Universe tie-in comics; MCU) เป็นซีรีส์ที่จำกัดหรือการ์ตูนช็อตเดียวที่จัดพิมพ์โดยมาร์เวลคอมิกส์ ซึ่งรวมอยู่ในภาพยนตร์และซีรีส์ทางโทรทัศน์ของ MCU การ์ตูนดังกล่าวเขียนและแสดงโดยบุคคลหลากหลายและแต่ละเรื่องประกอบด้วย 1 ถึง 4 ประเด็น มีจุดมุ่งหมายเพื่อบอกเล่าเรื่องราวเพิ่มเติมเกี่ยวกับตัวละครที่มีอยู่หรือเพื่อสร้างความเชื่อมโยงระหว่างโครงการ MCU โดยไม่จำเป็นต้องขยายจักรวาลหรือแนะนำแนวคิดหรือตัวละครใหม่ ๆ
หนังสือการ์ตูนไทอินจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลเรื่องแรกที่ตีพิมพ์ ได้แก่ Iron Man: Fast Friends, The Incredible Hulk: The Fury Files และ Nick Fury: Spies Like Us ทั้งหมดในปี พ.ศ. 2551 ตามด้วยการดัดแปลง Iron Man ในปี พ.ศ. 2553 พร้อม ๆ กับ Iron Man 2: Fist of Iron (2553), Iron Man 2: Public Identity (2553), Iron Man 2: Agents of SHIELD (2553), Captain America: First Vengeance (2554), Captain America & Thor: Avengers (2554), The Avengers Prelude: Fury's Big Week (2555), The Avengers Initiative (2555), The Avengers Prelude: Black Widow Strikes (2555) และการดัดแปลงจาก Iron Man 2 (2555) หนังสือการ์ตูนไทอินสำหรับซีรีส์ทางโทรทัศน์ของ Marvel เริ่มต้นในปี พ.ศ 2557 โดยมี Agents of S.H.I.E.L.D .: The Chase ตามด้วย Jessica Jones (2015)
อิซากายะ

อิซากายะในโกตันดะ โตเกียว ป้ายทางขวามือแสดงเมนูตามปกติ (ซ้าย) และเมนูอาหารเรียกน้ำย่อยตามฤดูกาล นาเบะ (ขวา)
อิซากายะ (ญี่ปุ่น: 居酒屋; โรมาจิ: Izakaya) เป็นประเภทของบาร์ญี่ปุ่นอย่างง่ายที่ให้บริการเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และอาหารว่าง อิซากายะเป็นสถานที่เรียบง่ายสำหรับการดื่มหลังเลิกงาน คล้ายกับผับของอังกฤษหรือของไอร์แลนด์, บาร์ตาปัส (tapas) ของสเปน, ร้านเหล้า (saloon) หรือทาเวิร์นของชาวอเมริกัน
คำว่า "อิซากายะ" เป็นคำประสมระหว่าง อิรุ (iru, "อยู่") และ ซากายะ (zakaya, "ร้านสาเก") ซึ่งชี้ให้เห็นว่าอิซากายะมีต้นกำเนิดมาจากร้านสาเกที่อนุญาตให้ลูกค้าสามารถนั่งในร้านเพื่อดื่มได้ ในบางครั้ง อาจเรียกอิซากายะว่า "อากาโจจิง" (akachōchin, "โคมแดง") ในบทสนทนาประจำวัน จากโคมไฟกระดาษที่ตั้งอยู่หน้าร้าน
การพัฒนาของอิซากายะในระดับเต็มเริ่มต้นช่วงยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867) ร้านขายเหล้าจากที่เคยขายแอลกอฮอล์ตามน้ำหนัก ผู้คนเริ่มดื่มแอลกอฮอล์ขณะกำลังยืน หลังจากนั้นอิซากายะต่าง ๆ เริ่มใช้ถังสาเกทำเป็นม้านั่งให้แก่ลูกค้า และค่อย ๆ เริ่มห้บริการอาหารทานเล่นอย่างง่ายที่เรียก ซากานะ (sakana) นักประวัติศาสตร์ Penelope Francks ชี้ให้เห็นถึงการพัฒนาของอิซากายะในประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอโดะและอิซากายะตามท้องถนนตลอดประเทศว่าเป็นเครื่องบ่งชี้ถึงการเติบโตของความนิยมการดื่มสาเกในฐานะสินค้าบริโภคในช่วงท้ายศตวรรษที่ 18 ใน ค.ศ. 1962 อิซากายะในโตเกียวปรากฏในข่าวต่างประเทศ หลังโรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดีรับประทานอาหารที่นั่นระหว่างการประชุมกับผู้นำแรงงานญี่ปุ่น ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 อิซากายะและร้านเหล้าเล็ก ๆ หรือสิ่งก่อสร้างอื่นในทำนองเดียวกันได้รับยกเว้นจากกฎหมายการห้ามสูบบุหรี่ภายในร้านที่ผ่านร่างโดยสภานิติบัญญัติแห่งชาติและถูกบังคับใช้อย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2020
ผู้คนในอิซากายะนั่งในร้านหันหน้าเข้าครัว
อิซากายะมักได้รับการเปรียบเทียบว่าคล้ายกับทาเวิร์นหรือผับ แต่ยังมีความแตกต่างอยู่ในหลายประการ ขึ้นอยู่กับอิซากายะแต่ละร้าน ลูกค้าอาจนั่งบนเสื่อทาตามิและรับประทานอาหารบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ต่ำลงไปตามวิถีญี่ปุ่นดั้งเดิม หรืออาจนั่งบนเก้าอี้และรับประทานบนโต๊ะ อิซากายะหลายร้านมอบทางเลือกให้ทั้งสองรวมถึงการนั่งติดบนบาร์ หรือบางร้านอาจเปิดในรูปแบบของ "ทาจิ-โนมิ" (tachi-nomi) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ดื่มขณะยืน" โดยปกติแล้ว ลูกค้าตะได้รับโอชิโบริ (oshibori, "ผ้าเปียก") เพื่อทำความสะอาดมือ ผ้าจะชุบให้เย็นในหน้าร้อนและชุบให้ร้อนในหน้าหนาว ตามด้วยอาหารเรียกน้ำย่อยเล็ก ๆ ที่เรียกโอโตชิ (otōshi) ในพื้นที่โตเกียว หรือสึกิดาชิ (tsukidashi) ในพื้นที่โอซากะ-โคเบะ นอกจากนี้ยังเป็นธรรมเนียมปฏิบัติท้องถิ่นและมักถูกรวมเข้ากับใบเสร็จค่าอาหารแทนที่ค่าเข้าร้าน
บรรณานุกรม

Yamate, Kiichirō (20 December 1957). 桃太郎侍. Kokumin no Bungaku, color edition (ภาษาญี่ปุ่น). Vol. 16. Kawadeshobō.
Yamaguchi Hitomi (1982). Izakaya Chōji (ภาษาญี่ปุ่น). Shinchōsha.
Ikenami, Shōtarō (2011). Onihei hankachō II. Kanpon Ikenami Shōtarō Taisei (ภาษาญี่ปุ่น). Vol. 5 (reprint ed.). Kōdansha.
Nihon Eiga Eisei Kabushikigaisha; Shōchiku (2013). "Ikenami Shōtarō and Film Noir" (ภาษาญี่ปุ่น). Fuji Television. สืบค้นเมื่อ 5 February 2016.
หนังสืออ่านเพิ่ม

Izakaya: The Japanese Pub Cookbook (2008) by Mark Robinson, photographs by Masashi Kuma, ISBN 978-4-7700-3065-8, Kodansha International
Izakaya: Japanese Bar Food (Hardie Grant Publishing 2012), photographs by Chris Chen. ISBN 978-1-74270-042-7
Izakaya by Hideo Dekura (New Holland Publishers 2015). ISBN 978-1-74257-525-4
ดูเพิ่ม

อาหารญี่ปุ่น
ร้านราเม็ง