เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก
ต้นกำเนิดและการสร้าง

แผนภาพเปรียบเทียบด้านข้างของเรือมอริเทเนีย (บน) กับเรือโอลิมปิก (ล่าง)
เรือชั้นโอลิมปิกมีต้นกำเนิดมาจากการแข่งขันกันอย่างดุเดือดระหว่างสหราชอาณาจักรและเยอรมนีในการสร้างเรือโดยสารขนาดใหญ่ บริษัทนอร์ทด็อยท์เชอร์ ล็อยท์ และบริษัทฮัมบูร์กอเมริกาไลน์ ซึ่งเป็นบริษัทของเดินเรือขนาดใหญ่ที่สุดสองแห่งของเยอรมนีในเวลานั้นได้เข้าร่วมในการแข่งขันเพื่อสร้างเรือให้มีความเร็วและขนาดใหญ่ที่สุดในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เรือลำแรกที่ให้บริการสำหรับนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์คือ ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอ (Kaiser Wilhelm der Grosse) ซึ่งได้รับรางวัลบลูริบบันด์ในปี ค.ศ. 1897 ก่อนจะถูกเรือดอยทช์ลันท์ (Deutschland) ของฮัมบูร์กอเมริกาไลน์แซงหน้าไปในปี ค.ศ. 1900
จากนั้นจึงมีเรือแฝดอีกสามลำตามมาคือ โครนพรินซ์วิลเฮ็ล์ม (Kronprinz Wilhelm), ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มที่ 2 (Kaiser Wilhelm II) และโครนพรินเซสซินเซซิเลีย (Kronprinzessin Cecilie) ซึ่งทั้งสามลำนี้จัดอยู่ใน "ชั้นไคเซอร์" เพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์นี้ บริษัทคูนาร์ดไลน์ของอังกฤษจึงได้สั่งสร้างเรือสองลำ ซึ่งด้วยความเร็วของเรือทั้งสองลำนี้เองที่ทำให้ได้รับฉายาว่า "สุนัขไล่เนื้อแห่งท้องทะเล" (greyhounds of the seas) นั่นคือเรือลูซิเทเนีย และมอริเทเนีย เรือมอริเทเนียครองบลูริบบันด์เป็นเวลาเกินกว่า 20 ปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1909 ถึง 1929
บริษัทไวต์สตาร์ไลน์ทราบดีว่าเรือใหญ่สี่ลำของตน (Big Four) ที่สร้างขึ้นเพื่อเน้นขนาดและความหรูหรา นั้นไม่สามารถเทียบเคียงกับเรือลำใหม่ของคูนาร์ดในแง่ของความเร็วได้ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1907 ระหว่างการพูดคุยกันที่บ้านพักในย่านเบลเกรเวียของบุคคลหลังเกี่ยวกับการเดินทางครั้งแรกที่กำลังจะมาถึงของเรือลูซิเทเนียของคูนาร์ดซึ่งเหลืออีกเพียงสองเดือน เจ. บรูซ อิสเมย์ ประธานบริษัทไวต์สตาร์ และวิลเลียม เจ. พีร์รี ผู้อำนวยการบริษัทฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ได้จดบันทึกความเร็วของเรือลำนี้เอาไว้ อิสเมย์ได้แสดงความกังวลเกี่ยวกับการทำลายสถิติเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของเรือลูซิเทเนียต่อพีร์รี แม้ว่าไวต์สตาร์จะมีชื่อเสียงในด้านความหรูหราและความสง่างาม แต่ความโดดเด่นของคูนาร์ดในด้านความตรงต่อเวลาและความเร็วได้สร้างภัยคุกคามต่อทั้งสองบริษัทในระดับมาก พีร์รีได้ผุดแนวคิดของเรือโดยสารขนาดใหญ่ที่มีปล่องไฟสามต้นขึ้นมาเพื่อเป็นการตอบโต้ต่อความสำเร็จของเรือลูซิเทเนียที่เพิ่งเปิดตัว โดยเน้นที่ภาพลักษณ์อันทรงเกียรติและการออกแบบที่เป็นเลิศ ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำเช่นนี้จะยกระดับไปสู่ชั้นเรือโดยสารขนาดใหญ่และหรูหรารุ่นใหม่ ซึ่งจะสร้างขึ้นเพื่อแข่งขันกับคู่เรือมอริเทเนียและลูซิเทเนียของคูนาร์ด โดยมีการวางแผนสร้างเรือเพิ่มเติมเพื่อก้าวขึ้นนำคูนาร์ด
สิ่งเหล่านี้คือรากฐานเบื้องต้นสำหรับเรือโดยสารแฝดสามชื่อดังที่สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1908 ถึง 1914 หลังจากที่อเล็กซานเดอร์ คาร์ไลล์ สถาปนิกผู้มากประสบการณ์ของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ และทอมัส แอนดรูส์ หลานชายของพีร์รี ได้ร่างแบบเบื้องต้นขึ้นมาแล้ว ก็ได้มีการเพิ่มปล่องไฟเข้าไปในพิมพ์เขียวอีกหนึ่งต้น ซึ่งเป็นการออกแบบเพื่อเสริมรูปลักษณ์ให้กับเรือ ทำให้กลายเป็นเรือที่มีปล่องไฟ 4 ต้นตามแบบที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ สัญญานี้ได้รับความเห็นชอบจากร่างข้อตกลงระหว่างไวต์สตาร์และฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟภายหลังจากนั้นหนึ่งปีในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1908 โดยมีทั้งพีร์รีและอิสเมย์เป็นผู้ดำเนินการและลงนาม เรือทั้งสามลำได้รับการออกแบบโดยแอนดรูส์และคาร์ไลล์ โดยคาร์ไลล์เป็นสถาปนิกหลักของเรือเหล่านี้ในช่วงแรกจนกระทั่งเกษียณอายุในปี ค.ศ. 1910 ทำให้การก่อสร้างอยู่ภายใต้การดูแลของแอนดรูส์เพียงผู้เดียว พร้อมด้วยความช่วยเหลือจากโรเดริก ชิสโฮล์ม
การก่อสร้างเรือโอลิมปิกเริ่มขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1908 และเรือไททานิกเริ่มขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1909 โดยทั้งสองลำถูกสร้างขึ้นเคียงข้างกัน ก่อนเริ่มการก่อสร้างเรือโอลิมปิก อู่ต่อเรือได้ทำการรื้อถอนลาดกว้านเรือทั้งสามแห่งเพื่อเตรียมพื้นที่สำหรับแคร่ซึ่งจะเป็นที่วางตัวเรือทั้งสองลำ เนื่องจากความหนาแน่นดังกล่าว จึงมีความต้องการพื้นที่ขนาดใหญ่โดยรอบเป็นอย่างมาก มีการสร้างสะพานเครนขนาดใหญ่ (gantry) ขนาด 6,000 ตัน สูงกว่า 200 ฟุต พร้อมด้วยเครนเคลื่อนที่เหนือศีรษะเพื่อรองรับกระดูกงูของเรือ การก่อสร้างเรือบริแทนนิกเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1911 หลังจากเรือโอลิมปิกเริ่มให้บริการและปล่อยเรือไททานิก หลังจากเรือไททานิกอับปาง เรืออีกสองลำที่ยังคงให้บริการได้ทำการปรับปรุงมาตรการความปลอดภัยอย่างครอบคลุม
เรือไททานิกและโอลิมปิกอยู่ระหว่างการก่อสร้างในเบลฟาสต์ ราวปี ค.ศ. 1910
เรือไททานิกก่อนพิธีปล่อย วันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1911
เรือบริแทนนิกก่อนพิธีปล่อย กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1914
บิล แฮมแม็ก กับการก่อสร้างและการให้บริการของเรือชั้นโอลิมปิก