stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟลาย
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว (เพลงลูกทุ่ง)

โดยในอัลบั้มนอกรอบเป็นอัลบั้มเดี่ยวของอี๊ด วงฟลายโดยการนำเพลงเก่ามาขับร้องเป็นลูกทุ่งและเรียบเรียงใหม่
| ชื่ออัลบั้ม | วางแผง/สังกัด | รายชื่อเพลง |
| --- | --- | --- |
| นอกรอบ ชุดที่ 1 | 29 ตุลาคม 2545 GENERALI GEN |  ขาดคนหุงข้าว  คนสวยใจดำ  โชคดีที่รัก  ขี่เก๋งอย่าลืมเกวียน  คนอกหักพักบ้านนี้  เผลอใจรัก  จักรยานคนจน  ทุ่งร้างนางลืม  แม่แตงร่มใบ  เข้าเวรรอ  ทหารเกณฑ์ผลัดสอง  ลานเทสะเทือน  กิ่งทองใบหยก  วิวาห์น้ำตา  ใจจะขาด  ใช่แล้วสิ |
| นอกรอบ ชุดที่ 2 | 29 คุลาคม 2545 GENERALI GEN |  ไอ้หนุ่มตู้เพลง  คิดถึงพี่ไหม  เป็นโสดทำไม  น้ำท่วม  ทหารพิการรัก  สามสิบยังแจ๋ว  ในฝัน  ความรักเหมือนยาขม  บัวตูมบัวบาน  บุพเพสันนิวาส  น้ำลงเดือนยี่  มอเตอร์ไซด์ทำหล่น  เสียงขลุ่ยเรียกนาง  ชุมทางเขาชุมทอง  นางรอง  น้ำนิ่งไหลลึก |
| นอกรอบ ชุดที่ 3 | 4 เมษายน 2546 GENERALI GEN |  ฝนเดือนหก  ฮักกันบ่ได้  ลาสาวแม่กลอง  สาวสวนแตง  เพราะคุณคนเดียว  บ้านใกล้เรือนเคียง  อยากรู้ใจเธอ  ทำไม  แม่ค้าตาคม  ไอ้หนุ่มผมยาว  พี่มีแต่ให้  มองทำไม  รักคนชื่อน้อย  เมียไม่มาเมียไม่มี  ขาดเงินขาดรัก |
| นอกรอบ ชุดที่ 4 | 4 เมษายน 2546 GENERALI GEN |  เหล้าจ๋า  ฉันทนาที่รัก  ลารักจากสวนแตง  ฮักสาวขอนแก่น  มนต์รักแม่กลอง  รักข้ามคลอง  รักเผื่อเลือก  จ้างก็ไม่รัก  มนต์เมืองเหนือ  เขมรไล่ควาย  น้ำตาลาไทร  เกลียดห้องเบอร์ 5  พี่บุญน้อย  คนขี่หลังควาย  พรุ่งนี้ค่อยร้องไห้ |
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว (เพลงสตริง)

| ชื่ออัลบั้ม | วางแผง/สังกัด | รายชื่อเพลง |
| --- | --- | --- |
| อี๊ด บินเดี่ยว | 29 มิถุนายน 2547 แกรมมี่ แกรนด์ |  สรรพคุณ  คนใจง่าย  อยู่กับเขา..อยู่กับฉัน..  ร้อนก็บอกว่าร้อน  พายุ  สงสารผมเถอะ  ทางใครทางมัน...ไม่รบกวน  เพลงของเธอ  น้องครับ  ของตาย |
ผลงานเพลง > อัลบั้มรวมเพลง

Superstar Project ฟลาย (30 พฤศจิกายน 2543)
The Best Selected ฟลาย (16 ตุลาคม 2544)
Best of ฟลาย (9 ตุลาคม 2557)
อี๊ด นอกรอบ (27 กรกฎาคม 2558)
Signature Collection of Fly (ธันวาคม 2560)
ผลงานเพลง > เพลงประกอบละคร

ปี 2540 เพลง เสียแรงเปล่า (ประกอบละคร เงามรณะ ทาช่อง 5)
ปี 2543 เพลง รักไม่มีวันตาย (ประกอบละคร เพลงผีบอก ทางช่อง 5)
ปี 2544 เพลง ไม่เสียใจเลย (ประกอบละคร ตะวันตัดบูรพา ทางช่อง 5)
ปี 2551 เพลง ดำเนินสะดวก (ประกอบละคร เพลงประกอบละคร ตลาดน้ำดำเนินรัก ภาค 2 ทางช่อง 3)
ปี 2553 เพลง หันหลังชนกัน (ประกอบละคร คู่เดือด ทางช่อง 3)
ปี 2562 เพลง อย่าโอดครวญ (ประกอบละคร ฝ่าดงพยัคฆ์ ทางช่อง พีพีทีวี 36)
รางวัลที่ได้รับ

ปี 2539 รางวัลพระราชทาน โดย สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สาขา เพลงยอดเยี่ยม ในเพลง ใบไม้ จากอัลบั้มชุด Fly 12 ปีก
ปี 2544 รางวัลสีสันอะวอร์ดส์ ครั้งที่ 14 สาขา ศิลปินกลุ่มร็อคยอดเยี่ยม, Producer ยอดเยี่ยม, เพลงยอดเยี่ยม เพลง บินเอย จากอัลบั้มชุด Flyman
ปี 2552 รางวัลแชนแนล วี ไทยแลนด์ มิวสิกวิดีโอ อวอร์ดส #6 ไทยประดิษฐ์ รางวัลพิเศษมอบให้กับศิลปินที่โตมาด้วยกันกับแชนแนลวี
แหล่งข้อมูลอื่น

แฟนเพจของวงฟลาย
ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์

ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์ (โปรตุเกส: TAAG Linhas Aéreas de Angola E.P.) เรียกโดยทั่วไปว่า แองโกลาแอร์ไลน์ หรือ ตาอัก เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศแองโกลา โดยมีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานกวาตรูดึฟึวึไรรูในลูอันดา ตาอักให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทางกว่า 30 แห่งในแอฟริกา อเมริกาใต้ และยุโรป ตาอักเดิมก่อตั้งในชื่อ เดเตอา – ดีวีเซาดุชตรังช์ปอร์ตึซาแอรียุช ในปี 1938 เปลี่ยนการดำเนินการเป็น ตาอัก แองโกลาแอร์ไลน์ ในปี 1973 และเป็นสายการบินประจำชาติในปี 1975 ตาอักเป็นสมาชิกของสมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ และองค์การสายการบินแอฟริกา
ประวัติ > เดเตอา – ดีวีเซาดุชตรังช์ปอร์ตึซาแอรียุช (ค.ศ. 1938–1973)

ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์ถูกก่อตั้งขึ้นในปี 1937 เมื่อออสการ์ คาร์โมนา ประธานาธิบดีโปรตุเกส ได้มอบหมายให้ฆัวกิม เด อัลเมดา บัลตาซาร์ สร้างสายการบินในประเทศแองโกลา ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1938 ได้มีการก่อตั้ง เดเตอา – ดีวีเซาดุชตรังช์ปอร์ตึซาแอรียุช ขึ้น โดยเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยการบริหารทางรถไฟ ท่าเรือ และการขนส่งทางอากาศของแอฟริกาตะวันตกของโปรตุเกส โดยมีรัฐบาลเป็นเจ้าของและผู้ดำเนินการ ช่วงแรกได้มีการสั่งซื้อเดอ ฮาวิลแลนด์ ดรากอนสามลำและยุงเคิร์ส ยู 52 สองลำ ในภายหลังไม่ได้มีการส่งมอบยู 52 จากการเริ่มสงครามโลกครั้งที่สอง เดเตอาเริ่มดำเนินการในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 โดยใช้เครื่องบินเดอ ฮาวิลแลนด์ ดรากอน ราพีด ในเส้นทางลูอันดา–ปวงต์นัวร์และลูอันดา–เบนกัวลา–โลบิโต ซึ่งต่อมาได้ขยายไปยังโมซาเมเดส เที่ยวบินถูกยกเลิกเป็นระยะๆ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเนื่องจากขาดแคลนอะไหล่เครื่องบิน แต่สายการบินก็กลับมาดำเนินการอีกครั้งหลังสงครามยุติลง ในปี 1046 เดเตอาได้นำเครื่องบินดักลาส ดีซี-3 และ บีชคราฟท์ โมเดล 18 ประจำการในฝูงบิน สายการบินได้เข้าร่วมสมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศในปี 1951
กิจการองค์กร > กรรมสิทธิ์และโครงสร้างบริษัท

ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์ได้รับการก่อตั้งขึ้นโดยรัฐบาลแองโกลา โดยรัฐเป็นผู้ถือหุ้นของสายการบินเพียงผู้เดียว
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2023 ตาอักมีเอดัวร์โด ไฟเรน ดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหาร และ Vipula Gunatilleka ดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน
กิจการองค์กร > สำนักงานใหญ่

ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงลูอันดา ประเทศแองโกลา สายการบินยังมีสำนักงานในแอฟริกา เอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้ ตาอักเปิดสำนักงานในประเทศจีนบริเวณเขตเฉาหยางของกรุงปักกิ่ง ในปี 2010
กิจการองค์กร > บริษัทลูก

แองโกลาแอร์ชาร์เตอร์ ก่อตั้งขึ้นในปี 1987 เป็นสายการบินขนส่งสินค้าแบบเช่าเหมาลำ
จุดหมายปลายทาง

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2023 ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์ ให้บริการไปยังจุดหมายปลายทาง 31 แห่ง แบ่งเป็นภายในประเทศ 13 แห่ง แอฟริกา 11 แห่ง ลาตินอเมริกา 3 แห่ง เขตเชงเกน 2 แห่ง และในตะวันออกกลางและในเอเชียแปซิฟิก 3 แห่ง
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์ได้ทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
แอร์ฟรานซ์
บริติชแอร์เวย์
บรัสเซลส์แอร์ไลน์
เคนยาแอร์เวย์
เคแอลเอ็ม
ลังโมซัมบิกแอร์ไลน์
ลุฟท์ฮันซ่า
รัวยาแลร์มาร็อก
เซาท์แอฟริกันแอร์เวส์
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนกันยายน ค.ศ. 2024 ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบิน ดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> F | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ220-300 | 1 | 14 | — | 12 | 125 | 137 | เริ่มต้นส่งมอบในปี 2024 ทดแทนโบอิง 737-700 |
| โบอิง 737-700 | 8 | — | — | 12 | 108 | 120 | จะถูกปลดประจำการและทดแทนด้วยแอร์บัส เอ220-300 |
| โบอิง 777-200อีอาร์ | 3 | — | 14 | 51 | 170 | 235 |  |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 5 | — | 12 | 56 | 225 | 293 |  |
| โบอิง 787-9 | — | 4 | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | ทดแทนโบอิง 777 |
| โบอิง 787-10 | — | 4 | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | ทดแทนโบอิง 777 |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ แดช 8-400 | 6 | — | — | 10 | 64 | 74 |  |
ฝูงบินขนส่งสินค้าของตาอักแองโกลาแอร์ไลน์
| โบอิง 737-800บีซีเอฟ | 1 | — | สินค้า | สินค้า | สินค้า | สินค้า |  |
| รวม | 24 | 18 |  |  |  |  |  |
ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 12.5 ปี
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์เคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
แอร์บัส เอ340-300
อานโตนอฟ อาน-26
โบอิง 707-320อี
โบอิง 707-320ซี
โบอิง 727-100ซี
โบอิง 737-200 แอดวานซ์
โบอิง 737-200ซี
โบอิง 747-300
โบอิง 747-300 คอมบิ
โบอิง 747-400
ดักลาส ซี-47เอ
ดักลาส ดีซี-8-30
ดักลาส ดีซี-8-50
ฟอกเกอร์ 50
ฟอกเกอร์ เอฟ-27-100
ฟอกเกอร์ เอฟ-27-200
ฟอกเกอร์ เอฟ-27-400
ฟอกเกอร์ เอฟ-27-500
ฟอกเกอร์ เอฟ-27-600
อิลยูชิน อิล-62เอ็ม
ล็อคฮีด แอล-100-20
ล็อคฮีด แอล-100-30
ล็อคฮีด แอล-1011-500
ซูว์ดาวียาซียงการาแวล
ยาโกเลฟ ยัค-40
บริการ > ห้องโดยสาร > ไดมอนด์เฟิร์สคลาส (ชั้นหนึ่ง)

ที่นั่งชั้นหนึ่งของตาอักจะมีให้บริการบนเครื่องบินโบอิง 777 เท่านั้น เป็นที่นั่งชนิดปรับนอนได้ พร้อมจะมีหน้าจอระบบความบันเทิง (Audio-Video-On-Demand; AVOD), ชุดสิ่งอำนวยความสะดวก หมอน และผ้าห่ม ผู้โดยสารชั้นหนึ่งสามารถใช้เคาน์เตอร์เช็กอินและห้องรับรอง Welwitchia Lounge ในท่าอากาศยานลูอันดาได้
บริการ > ห้องโดยสาร > เอเซกคูทีวาคลาส (ชั้นธุรกิจ)

ที่นั่งชั้นธุรกิจจะมีให้บริการบนเครื่องบินทุกลำในฝูงบินตาอัก บนโบอิง 777 จะใช้ที่นั่งชนิดปรับนอนได้ โดยจัดเรียงแบบ 2-3-2 พร้อมหน้าจอระบบความบันเทิง, ชุดสิ่งอำนวยความสะดวก หมอน และผ้าห่ม ผู้โดยสาร นอกจากนี้ ผู้โดยสารชั้นธุรกิจมีสิทธิ์ในการเช็กอินก่อนผู้โดยสารชั้นอื่นและสามารถเข้าใช้ห้องรับรอง Welwitchia Lounge ในท่าอากาศยานลูอันดาได้
บริการ > ห้องโดยสาร > ไฮฟลายอีโคโนมิกคลาส (ชั้นประหยัด)

ที่นั่งชั้นประหยัดของตาอักที่ให้บริการบนเครื่องบินระยะไกล จะมีที่วางเท้าและพนักพิงศีรษะแบบปีก มีการติดตั้งหน้าจอระบบความบันเทิง  ผู้โดยสารชั้นประหยัดจะได้รับหมอนและผ้าห่ม และอาหารจานร้อนบนเที่ยวบินระหว่างประเทศทุกเที่ยวบิน
ฟอกเกอร์ เอฟ-27 ของเดเตอาที่ท่าอากาศยานเบนกัวลา
โบอิง 777-300อีอาร์ ของตาอักที่ท่าอากาศยานลิสบอนโปร์แตลา
โบอิง 737-700 ของตาอัก
ชาวเกาหลี

| 한민족 • 조선민족> ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
ป. 81 ล้านคน 
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
เกาหลีใต้       ป. 49,110,000 (2019) เกาหลีเหนือ       25,955,138  พลัดถิ่น (ข้อมูลเมื่อ 2021) ป. 7.3 ล้านคน
 สหรัฐอเมริกา: 2,633,777
 จีน: 2,109,727
 ญี่ปุ่น: 818,865
 แคนาดา: 237,364
 อุซเบกิสถาน: 175,865
 รัสเซีย: 168,526
 ออสเตรเลีย: 158,103
 เวียดนาม: 156,330
 คาซัคสถาน: 109,495
 เยอรมนี: 47,428
 สหราชอาณาจักร: 36,690
 บราซิล: 36,540
 นิวซีแลนด์: 33,812
 ฟิลิปปินส์: 33,032
 ฝรั่งเศส: 25,417
 อาร์เจนตินา: 22,847
 สิงคโปร์: 20,983
 ไทย: 18,130
 คีร์กีซสถาน: 18,106
 อินโดนีเซีย: 17,297
 มาเลเซีย: 13,667
 ยูเครน: 13,524
 สวีเดน: 13,055
 เม็กซิโก: 11,107
 อินเดีย: 10,674
 กัมพูชา: 10,608
 เนเธอร์แลนด์: 9,473
 เดนมาร์ก: 8,694
 นอร์เวย์: 7,744
 ไต้หวัน: 5,132
 บรูไน: 3,771
ภาษา
เกาหลี, ชนกลุ่มน้อย: เชจูและภาษามือเกาหลี
ศาสนา
ส่วนใหญ่ : ไม่นับถือศาสนา   เป็นนัยยะสำคัญ : เชมันเกาหลี, คริสต์ และพุทธ
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวเชจู 
ชาวเกาหลี เป็นกลุ่มชาติพันธุ์และประชาชาติเอเชียตะวันออกที่อาศัยอยู่ในคาบสมุทรเกาหลี ชาวเกาหลีส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในรัฐอธิปไตยเกาหลีสองแห่ง คือ เกาหลีเหนือและใต้ ซึ่งเรียกรวมกันเป็นเกาหลี ณ ค.ศ. 2021 มีชาวเกาหลีที่อาศัยอยู่นอกเกาหลีประมาณ 7.3 ล้านคน
ศัพทมูลวิทยา

ชาวเกาหลีใต้เรียกตนเองเป็น ฮันกุก-อิน หรือ ฮันกุก-ซารัม ทั้งสองคำมีความหมายว่า "ชาวสามฮัน" โดย "ฮัน" ในที่นี้คือชื่อของจักรวรรดิเกาหลี แทฮันเชกุก (Daehan Jeguk) และสาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้) ส่วนแทฮันมินกุก (Daehan Minguk) หรือฮันกุก เป็นชื่อที่อิงถึงสามราชอาณาจักรเกาหลี ไม่ใช่สมาพันธรัฐโบราณในคาบสมุทรเกาหลีตอนใต้ สมาชิกที่ชาวเกาหลีพลัดถิ่นมักใช้คไว่า ฮัน-อิน
ชาวเกาหลีเหนือเรียตนเองเป็น โชซ็อน-อิน หรือ โชซ็อน-ซารัม ทั้งสองคำมีความหมายว่า "ชาวโชซ็อน" คำนี้มีที่มาจากโชซ็อน ราชอาณาจักรสุดท้ายของเกาหลีที่นำชื่อมาจากโกโชซ็อน  ราชอาณาจักรแรกของเกาหลี เช่นเดียวกันกับชาวเกาหลีในประเทศจีนที่เรียกตนเองในภาษาจีนว่า เฉาเสี่ยนจู๋ หรือในภาษาเกาหลีว่า โชซ็อนจก, โชซ็อนซารัม ซึ่งเป็นคำร่วมเชื้อสายที่มีความหมายตรงตัวว่า "กลุ่มชาติพันธุ์โชซ็อน" ชาวเกาหลีในประเทศญี่ปุ่นเรียกตนเองในภาษาญี่ปุ่นเป็น ไซนิจิโชเซ็นจิง, โชเซ็นจิง หรือในภาษาเกาหลีว่า แชอิลโชซ็อนอิน, โชซ็อนซารัม, โชซ็อนอิน ผู้มีเชื้อสายเกาหลีที่อาศัยอยู่ในรัสเซียและเอเชียกลางเรียกตนเองว่า โครยอ-ซารัม, ซึ่งพาดพิงถึงโครยอ ราชวงศ์เกาหลีที่อยู่ในช่วง ค.ศ. 918 ถึง 1392 ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า 'เกาหลี'
ในบทร้องประสานของเพลงชาติเกาหลีใต้ ชาวเกาหลีได้รับการเรียกขานเป็น แทฮัน-ซารัม ("ชาวฮันใหญ่")
ในบริบทระหว่างภาษาเกาหลี เช่น เมื่อพูดถึงกลุ่มภาษาเกาหลีหรือกลุ่มชาติพันธุ์เกาหลีทั้งหมด ชาวเกาหลีใต้ใช้คำว่า "ฮันกยอเร"
ต้นกำเนิด

ต้นกำเนิดของชาวเกาหลียังไม่ชัดเจนนัก จากหลักฐานทางภาษา โบราณคดี และพันธุกรรมพบว่าต้นกำเนิดของพวกเขาอยู่ในบริเวณใดบริเวณหนึ่งที่เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ แต่รูปแบบการขยายตัวและการเข้ามายังคาบสมุทรเกาหลีที่แน่นอนยังคงไม่ชัดเจน
จากมุมมองทางพันธุกรรมคาดการณ์ว่าชาวเกาหลีมีต้นกำเนิดมาจากชาวมองโกลในเอเชียกลาง
หลักฐานทางโบราณคดีเสนอแนะว่าชาวเกาหลีดั้งเดิมเป็นผู้อพยพจากแมนจูเรียในช่วงยุคสัมฤทธิ์ ต้นกำเนิดภาษาเกาหลีและประชากรเป็นประเด็นถกเถียงที่ยังคงดำเนินอยู่ ทฤษฎีบางอย่างชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงกับภูมิภาคอัลไต โดยเสนอความเชื่อมโยงกับภาษาและประชากรในเอเชียเหนือ รวมถึงกลุ่มมองโกล เติร์ก และตุงกุสิก อย่างไรก็ตาม ข้ออ้างเหล่านี้ยังคงไม่มีข้อสรุป และนักวิชาการหลายคนโต้แย้งว่าภาษาเกาหลีเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลภาษาเกาหลีที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยมีต้นกำเนิดด้านภาษาและวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์
ผู้พูดภาษาตระกูลเกาหลีจากทางเหนืออพยพลงใต้ แล้วเข้าแทนที่และดูดกลืินผู้พูดภาษาตระกูลญี่ปุ่น วิตแมน (2011) เสนอแนะว่าชาวเกาหลีดั้งเดิมอพยพเข้าพื้นที่ตอนใต้ของคาบสมุทรเกาหลีประมาณ 300 ปีก่อน ค.ศ. และอาศัยร่วมกับ (หรือดูดกลืน) ลูกหลานเกษตรกรมูมุนที่พูดภาษาตระกูลญี่ปุ่น โววินเสนอแนะว่าภาษาเกาหลีดั้งเดิมเทียบเท่ากับวิธภาษากลุ่มเกาหลีที่พูดกันในพื้นที่แมนจูเรียใต้ถึงคาบสมุทรเกาหลีตอนเหนือในสมัยสามราชอาณาจักรเกาหลีและกระจายไปเกาหลีตอนใต้ผ่านอิทธิพลของผู้อพยพชาวโคกูรยอ การเข้ามาของชาวเกาหลียุคแรกสามารถเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมกริชยุคสัมฤทธิ์ที่ขยายจากภูมิภาคทางตะวันตกของแม่น้ำเหลียว หลักฐานทางโบราณคดีชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างรูปแบบการทำเครื่องปั้นดินเผาจากวัฒนธรรมยุคหินใหม่ตอนปลายถึงยุคสัมฤทธิ์ในลุ่มแม่น้ำเหลียวตะวันตกและคาบสมุทรเกาหลี มิยาโมโตะ (2021) โต้แย้งคล้ายกันว่าผู้พูดภาษากลุ่มเกาหลีดั้งเดิมเข้ามาพร้อมกับ "วัฒนธรรมภาชนะขอบม้วน" (วัฒนธรรมช็อมโทแด [Jeomtodae]) จากคาบสมุทรเหลียวตง แล้วค่อย ๆ แทนที่ผู้พูดภาษากลุ่มญี่ปุ่นในวัฒนธรรมมูมุน-ยาโยอิ
ภาษา

บทความหลัก: ภาษาเกาหลี และ ฮันกึล
ภาษาของชาวเกาหลีคือภาษาเกาหลีที่ใช้อักษรฮันกึลซึ่งพระเจ้าเซจงมหาราชทรงประดิษฐ์ขึ้นเป็นระบบการเขียนหลัก การใช้งานอักษรฮันจาในชีวิตประจำวันถูกยกเลิกไปแล้วในคาบสมุทรเกาหลี ยกเว้นหนังสือพิมพ์และบริษัทสื่อบางแห่งของเกาหลีใต้ที่ใช้ในกรณีอ้างถึงนักการเมืองคนสำคัญ (เช่น ประธานาธิบดีคนปัจจุบันและอดีต ผู้นำพรรคการเมืองสำคัญ) หรือประเทศไม่กี่แห่งเป็นตัวย่อ (เช่น จีน ญี่ปุ่น แคนาดา สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร) นอกนั้น อักษรฮันจามีการใช้เฉพาะเพื่อวัตถุประสงค์ทางวิชาการ ประวัติศาสตร์ และศาสนาเท่านั้น อักษรโรมันเป็นระบบการเขียนชั้นรองในเกาหลีใต้โดยพฤตินัย โดยเฉพาะในคำยืม และมีการใช้กันอย่างแพร่หลายผ่านการสื่อสารในชีวิตประจำวันและทางการ มีผู้พูดภาษาเกาหลีทั่วโลกมากกว่า 78 ล้านคน
อ่านเพิ่ม

Breen, Michael (2004). The Koreans: Who They Are, What They Want, Where Their Future Lies. New York: St. Martin's Press. ISBN 978-1-4668-6449-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Koreans
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ ชาวเกาหลี
Korean American Museum
Korean Residents Union in Japan (Mindan)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  เกาหลี 
อื่น ๆ:  NARA
ท่าพระจันทร์

บทความนี้เกี่ยวกับท่าเรือ สำหรับวิทยาเขต ดูที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ท่าพระจันทร์ในยุคปัจจุบัน
ท่าพระจันทร์เมื่อมองจากฝั่งท่าวังหลัง
ท่าพระจันทร์ เป็นท่าเรือริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ตั้งอยู่บริเวณสุดถนนพระจันทร์ ข้างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ให้บริการเฉพาะเรือข้ามฟากในเส้นทางท่าพระจันทร์-วังหลัง และท่าพระจันทร์-พระปิ่นเกล้า
บริเวณท่าเรือแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของป้อมพระจันทร์ ซึ่งเป็นป้อมแห่งหนึ่งที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นตามแนวกำแพงพระนครด้านตะวันตก ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ใช้บริเวณพระราชวังบวรสถานมงคลเป็นท้องสนามหลวง ถนนหน้าพระธาตุ ป้อมต่าง ๆ รอบกำแพงพระราชวังบวรสถานมงคลถูกรื้อลงหมดรวมถึงป้อมพระจันทร์ด้วย ถนนที่ตัดตรงสู่บริเวณที่เคยเป็นที่ตั้งของป้อมพระจันทร์จึงมีชื่อว่า "ถนนพระจันทร์" และท่าน้ำในบริเวณที่เคยเป็นที่ตั้งของป้อมพระจันทร์จึงเรียกว่า "ท่าพระจันทร์" มาจนถึงปัจจุบัน ใช้เป็นท่าเรือโดยสารซึ่งมีบริษัทเอกชนเป็นผู้ดำเนินกิจการเดินเรือข้ามฟากที่ประมูลมาจากกรุงเทพมหานคร
ปัจจุบัน บริเวณท่าพระจันทร์เป็นแหล่งการค้าที่คึกคักมาก โดยเฉพาะในช่วงเวลาเย็น โดยเป็นที่รู้จักกันดีของการเป็นตลาดพระเครื่องและวัตถุมงคลต่าง ๆ รวมถึงร้านค้า, ร้านอาหาร, ร้านหนังสือต่าง ๆ อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ท่าพระจันทร์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′23″N 100°29′19″E﻿ / ﻿13.756518°N 100.488635°E﻿ / 13.756518; 100.488635
121 เฮอร์ไมโอนี

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เฮอร์ไมโอนี่
| ลักษณะของวงโคจร |
| --- | --- |
 ต้นยุคอ้างอิง December 31, 2006 (JD 2454100.5)
ระยะจุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุด:: 588.328 จิกะเมตร (3.933 หน่วยดาราศาสตร์)
ระยะจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด:: 446.029 จิกะเมตร (2.982 หน่วยดาราศาสตร์)
กึ่งแกนเอก:: 517.179 จิกะเมตร (3.457 หน่วยดาราศาสตร์)
ความเยื้องศูนย์กลาง:: 0.138
คาบดาราคติ:: 2347.854 วัน (6.43 ปีจูเลียน)
อัตราเร็วเฉลี่ยในวงโคจร:: 15.94 กม./วินาที
มุมกวาดเฉลี่ย:: 248.068°
ความเอียง:: 7.604°
ลองจิจูดของจุดโหนดขึ้น:: 73.209°
มุมของจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด:: 296.215°
121 เฮอร์ไมโอนี (อังกฤษ: Hermione, ออกเสียง: /hɚˈmaɪəni/) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
วิลเลียม จี. มอร์แกน

วิลเลียม จี. มอร์แกน
วิลเลียม จี. มอร์แกน (ค.ศ. 1870-1942) เป็นผู้คิดค้นกีฬาวอลเลย์บอล หรือเดิมเรียก "มินโทเนตต์" (Mintonette) เขาเกิดในล็อกพอร์ต รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เขาพบกับเจมส์ ไนสมิท ผู้คิดค้นกีฬาบาสเกตบอล ขณะที่มอร์แกนกำลังศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยสปริงฟีลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ใน ค.ศ. 1892 เช่นเดียวกับไนสมิท มอร์แกนเข้าทำงานในด้านพลศึกษาที่วายเอ็มซีเอ (ชื่อไทยแปลว่า เยาวมานพคริสเตียนอมาตยสมาคม) โดยได้รับอิทธิพลจากไนสมิทและบาสเกตบอล ใน ค.ศ. 1895 ที่โฮลโยค รัฐแมสซาชูเซตส์ มอร์แกนได้คิดค้น "มินโทเนตต์" ซึ่งเป็นกีฬาประเภททีมที่รุนแรงน้อยกว่า ซึ่งเหมาะสมสำหรับสมาชิกที่มีอายุมากของวายเอ็มซีเอมากกว่า แต่ยังเป็นกีฬาที่ยังต้องอาศัยทักษะด้านกรีฑา ภายหลังอัลเฟรดเอสฮัลสตีด เฝ้าชมมินโทเนตต์และเปลี่ยนชื่อเป็น "วอลเลย์บอล" เพราะหัวใจของกีฬา คือ การ "เล่นวอลเลย์บอล" ไปและกลับข้ามตาข่าย
มอร์แกนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1942 มีโรงเรียนประถมในไฮลโยค ชื่อ โรงเรียนวิลเลียม มอร์แกน ซึ่งตั้งตามชื่อเขา
สุสานซุนยัตเซ็น

สุสานซุนยัตเซ็น (จีน: 中山陵; พินอิน: Zhōngshān Líng) ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาลูกที่สองของ ภูเขาเป่าจื่อ ในเมือง หนานจิง มณฑล เจียงซู ประเทศจีน การก่อสร้างเริ่มขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1926 และเสร็จสมบูรณ์ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1929 สถาปนิกผู้ออกแบบคือ สฺวีเหยียนจื้อ ซึ่งเสียชีวิตไม่นานหลังจากโครงการเสร็จสิ้น โดยมีตัวแทนและหุ้นส่วนในโครงการคือเพื่อนสนิทของเขา หวงถานผู่
ประวัติ

ซุนยัตเซ็น ซึ่งได้รับการยกย่องให้เป็น "บิดาแห่งจีนยุคใหม่" ทั้งใน จีนแผ่นดินใหญ่ และ ไต้หวัน ได้ต่อสู้กับรัฐบาลจักรพรรดิ ราชวงศ์ชิง และหลังจากการปฏิวัติ ซินไฮ่ในปี 1911 ที่ล้มล้างระบอบกษัตริย์ เขาได้ก่อตั้ง สาธารณรัฐจีน
ซุนเกิดเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1866 ในมณฑล กวางตุ้ง ประเทศจีน และเสียชีวิตด้วย มะเร็งถุงน้ำดี ในปี 1925 ที่กรุงปักกิ่ง หนึ่งวันก่อนที่เขาจะเสียชีวิต ซุนได้แสดงความปรารถนาที่จะให้เก็บรักษาร่างของเขาไว้เช่นเดียวกับ เลนิน และส่งเขาไปฝังที่หนานจิง ตามความปรารถนาของเขา ร่างของซุนได้รับการดองไว้ที่ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ปักกิ่ง ก่อนถูกเก็บรักษาชั่วคราวที่ วัดหยุนจู่ (Temple of Azure Clouds) ในกรุงปักกิ่ง และต่อมาถูกย้ายไปยังหนานจิงเมื่อสุสานสร้างเสร็จสมบูรณ์
ประวัติ > การคัดเลือกแบบแปลนสุสาน

คณะกรรมการได้ตัดสินใจจัดการประกวดแบบเพื่อรวบรวมแบบแปลนสำหรับสุสานซุนยัตเซ็น โดยมีการลงประกาศในหนังสือพิมพ์เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1925 เชิญชวนให้นักออกแบบและสถาปนิกทั้งในและต่างประเทศส่งแบบเข้ามาประกวด โดยคณะกรรมการจะจัดส่งภาพถ่ายสถานที่จำนวน 12 ภาพให้กับผู้สมัครที่ชำระค่าสมัคร 10 หยวน
แบบแปลนจะต้องเป็นสถาปัตยกรรมจีนแบบดั้งเดิมที่ผสมผสานความทันสมัยและมีลักษณะเป็นอนุสรณ์ นอกจากนี้ยังต้องแสดงจิตวิญญาณของสถาปัตยกรรมจีนพร้อมทั้งมีความคิดสร้างสรรค์ อีกทั้งต้องคำนึงถึงงบประมาณการก่อสร้างที่กำหนดไว้ไม่เกิน 300,000 หยวน (แม้ว่าค่าใช้จ่ายสุดท้ายจะเกินกว่า 3,000,000 หยวน)
มีการส่งแบบเข้าร่วมกว่า 40 แบบแปลน และเมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1925 คณะกรรมการได้ประชุมที่เซี่ยงไฮ้และเลือกแบบของลวี่เหยียนจื้ออย่างเป็นเอกฉันท์[ต้องการอ้างอิง]
สุสานได้รับการออกแบบโดยลวี่เหยียนจื้อ และสร้างเสร็จสมบูรณ์ระหว่างปี ค.ศ. 1926 ถึง 1929 โดย พอย กัม ลี
ประวัติ > การฝังศพ

เมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1929 รัฐบาลจีนแต่งตั้ง เหออิงฉิน ให้ดูแลการฝังซุนยัตเซ็น วันที่ 26 พฤษภาคม โลงศพออกเดินทางจากปักกิ่ง และมาถึง หนานจิง ในวันที่ 28 พฤษภาคม จากนั้นวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1929 ซุนยัตเซ็นได้รับการฝังที่สุสานแห่งนี้
สถาปัตยกรรม

ตั้งอยู่บนไหล่เขา สุสานที่สง่างามแห่งนี้ผสมผสานระหว่างสไตล์สุสานจักรพรรดิโบราณและสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ บนภูเขา ห้องเก็บศพตั้งอยู่ห่างจาก ป้ายฝั่ง บริเวณจัตุรัสด้านล่าง ซึ่งเป็นทางเข้าสุสาน มากกว่า 700 เมตร (2,300 ฟุต)* บริเวณจัตุรัสมีแท่นหินสามชั้นที่ตั้งของ ติ่ง ซึ่งเป็นภาชนะโบราณของจีนที่สื่อถึงอำนาจ
ทางตอนเหนือของจัตุรัส ป้ายฝั่ง ตั้งสูงเด่น ถัดจากนั้นคือบันไดที่ยาว 480-เมตร (1,570-ฟุต)* และกว้าง 50-เมตร (160-ฟุต)* มีบันไดทั้งหมด 392 ขั้นนำไปสู่ห้องเก็บศพ สองข้างทางรายล้อมด้วยต้นสน ต้นไซเปรส และ แปะก๊วย
ปลายสุดของบันไดคือประตูทางเข้าที่มีความสูง 16 เมตร (52 ฟุต)* และกว้าง 27 เมตร (89 ฟุต)* ประตูหินอ่อนสามซุ้มนี้สลักคำขวัญส่วนตัวของซุนยัตเซ็นไว้เป็นอักษรจีน 4 ตัว "天下爲公" (เทียนเซี่ยเหวยกง) หมายถึง "ใต้ฟ้านี้เป็นของทุกคน"
ภายในประตูมีศาลาพระวิหารที่ตั้งของ จารึก สูง 9-เมตร (30-ฟุต)* ซึ่งเป็นอนุสาวรีย์ที่ตั้งโดย ก๊กมินตั๋ง (KMT) ขึ้นบันไดไปอีกเล็กน้อยจะถึงห้องบูชาและห้องเก็บศพ
หน้าห้องบูชามีเสาคู่ ฮวาปิ๋ว ซึ่งเป็นเสาประดับจีนโบราณ สูง 12.6 เมตร ห้องบูชามีลักษณะเป็นพระราชวัง ยาว 30 เมตร (98 ฟุต)* กว้าง 25 เมตร (82 ฟุต)* และสูง 29 เมตร (95 ฟุต)* ตรงกลางห้องมีรูปปั้นซุนยัตเซ็นสูง 4.6-เมตร (15-ฟุต)* แกะสลักจากหินอ่อนสีขาวอิตาลี
เพดานห้องบูชาแสดงธงของ ก๊กมินตั๋ง และมีข้อมูลชีวประวัติของซุนให้ผู้เยี่ยมชมได้ศึกษา ทางตอนเหนือของห้องบูชาคือห้องเก็บศพที่มีลักษณะเป็นระฆัง ภายในบรรจุหีบศพหินอ่อนเทียมของซุนยัตเซ็น ร่างของเขาถูกฝังอยู่ในห้องใต้ดินที่อยู่ต่ำกว่าหีบศพหินอ่อน 5 เมตรในหีบศพบรอนซ์
รูปแบบสถาปัตยกรรมของสุสานซุนยัตเซ็นยังมีอิทธิพลต่อการออกแบบ หอรำลึกเจียงไคเชก ในไต้หวัน
พื้นที่ทัศนียภาพสุสานซุนยัตเซ็น ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของถนนจื่อจินซาน ในเขตจงซาน ทางตอนใต้ของภูเขาจื่อจิน เมืองหนานจิง มณฑลเจียงซู ประเทศจีน
แกนกลางของพื้นที่ทัศนียภาพคือสุสานซุนยัตเซ็น ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาจงเหมาเฟิงในภูเขาจงซาน สุสานนี้เป็นที่พำนักสุดท้ายของซุนยัตเซ็น ผู้นำการปฏิวัติประชาธิปไตยอันยิ่งใหญ่
อาคารสุสานมีลักษณะสมมาตรตามแกนกลาง เริ่มจากซุ้มประตู ทางเดินเข้าสุสาน ประตูสุสาน ศาลาจารึก ไปจนถึงห้องบูชาและห้องเก็บศพ มีระยะทางตามแนวนอน 700 เมตร และมีความต่างระดับ 70 เมตร มีขั้นบันไดหินทั้งหมด 392 ขั้น และลาน 10 แห่ง โดยทั้งหมดทำจากหินแกรนิตขาวและคอนกรีตเสริมเหล็ก ปกคลุมด้วยกระเบื้องแก้วสีน้ำเงิน
สุสานแห่งนี้ได้รับการขนานนามว่า "สุสานแรกในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมจีนสมัยใหม่" พื้นที่ทั้งหมดของพื้นที่ทัศนียภาพสุสานซุนยัตเซ็นมีขนาด 3.22 ตารางกิโลเมตร รวมถึงสุสานและสถานที่สำคัญโดยรอบ เช่น เวทีดนตรี เสาติงเสี่ยวจิง ศาลาหยางจือ ลิ่วฮุ่ยเซี่ย ซิงเจี้ยนถิง ศาลากวงฮวา หอรำลึกซุนยัตเซ็น สวนผจญภัยภูเขาจื่อจิน และสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ
การเยี่ยมชมระดับสูง

ในสารคดีประวัติศาสตร์ China: The Roots of Madness เจียงไคเช็ก อดีตประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน เป็นผู้ทำพิธีเปิดสุสานและเยี่ยมชมเพื่อรายงานชัยชนะของเขาในภารกิจ การทัพเหนือ เพื่อรวมชาติจีนในปี 1929 เจียงยังได้เยี่ยมสุสานอีกครั้งในฤดูร้อนปี 1946 หลังจากสิ้นสุด สงครามโลกครั้งที่สอง เพื่อรายงานชัยชนะที่ทำให้จีนแผ่นดินใหญ่กลับมาอยู่ภายใต้อธิปไตยของจีนอีกครั้ง
เมื่อวันที่ 27 เมษายน 2005 เหลียนจั้น ประธานพรรค ก๊กมินตั๋ง (KMT) พร้อมด้วยภรรยาและสมาชิกพรรคคนอื่น ๆ ได้เยี่ยมชมสุสาน นับเป็นครั้งแรกที่สมาชิกพรรค KMT เยี่ยมชมสถานที่นี้นับตั้งแต่ปี 1949
เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2006 หลานสาวของซุนยัตเซ็น ซุนฮุ่ยอิง ซึ่งขณะนั้นมีอายุมากกว่า 80 ปี ได้มาเยี่ยมสุสาน
ในเดือนพฤษภาคม 2008 อู๋โป๋สง กลายเป็นประธานพรรค KMT คนที่สองที่ดำรงตำแหน่งเยี่ยมชมสุสานซุนยัตเซ็นนับตั้งแต่ปี 1949 อย่างไรก็ตาม มีความกังวลว่าบันได 392 ขั้นที่นำไปสู่สุสานอาจเป็นอุปสรรคสำหรับเขา เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่ขา
เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2014 หวังอี้จื้อ กลายเป็นเจ้าหน้าที่รัฐบาลสาธารณรัฐจีนคนแรกในตำแหน่งที่ได้เยี่ยมชมสถานที่นี้หลังจากสิ้นสุด สงครามกลางเมืองจีน ในปี 1949
การเปลี่ยนแปลง

ในปี 1981 หลีลี่ซุน หลานสาวของซุนยัตเซ็น ได้เยี่ยมชมสุสาน ในขณะนั้น ธงของพรรคก๊กมินตั๋ง (KMT) ที่เคยติดอยู่บนเพดานได้ถูกถอดออกไป แต่ภายหลังได้มีการนำกลับมาติดตั้งอีกครั้ง ในเดือนพฤษภาคม 2011 ระหว่างการเยี่ยมชมอีกครั้ง เธอรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าอักษรจีนสี่ตัว "หลักการประชุมทั่วไป" (會議通則) ซึ่งเป็นเอกสารที่ซุนเขียนอ้างอิงถึง Robert's Rules of Order ได้ถูกลบออกจากการแกะสลักบนหิน
แกลเลอรี

โลงหินอ่อน
ข้อมูลในห้องบูชาซุนยัตเซ็น
รูปปั้นในสุสาน ธงของพรรคก๊กมินตั๋งบนเพดาน
สุสานซุนยัตเซ็นในหนานจิง
1 พฤษภาคม 2011 (วันแรงงานสากล)
1 พฤษภาคม 2011
ประตูทางเข้า
ประตู
ดูเพิ่ม

หอรำลึกเจียงไคเช็กแห่งชาติ
สุสานฉือหู
หอรำลึกจิงกั๋ว
สุสานโถวเหลียว
วัดหลิงกู่ และสุสานของ ถานหยานไค่
เขาเหมยฮวา ใน หนานจิง (สุสานเดิมของ วาง จิงเว่ย์ ถูกทำลายในปี 1946)
สุสานของ หูฮั่นหมิน ที่ หลงหยานตง, กวางโจว
สวนรำลึก อู๋จื้อฮุย ใน จินเหมิน
สุสาน หยางหมิงซาน เขตเป่ยโถว ไทเป
หอรำลึกซุนยัตเซ็นหนานหยาง
หอรำลึกซุนยัตเซ็น
บ้านรำลึกซุนยัตเซ็น
พิพิธภัณฑ์ซุนยัตเซ็น ปีนัง
สวนรำลึกซุนยัตเซ็น
เวทีดนตรีสุสานซุนยัตเซ็น เวทีดนตรีที่ตั้งอยู่ใกล้กับสุสาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Dr. Sun Yat-sen Mausoleum national park
32°3′51.90″N 118°50′53.77″E﻿ / ﻿32.0644167°N 118.8482694°E﻿ / 32.0644167; 118.8482694
แผนที่พื้นที่ของสุสานซุนยัตเซ็น, หนานจิง, มณฑลเจียงซู, ประเทศจีน 2013
สุสานของ ซุนยัตเซ็น
เพดานห้องบูชา แสดงธง ท้องฟ้าสีครามและดวงอาทิตย์สีขาว ของ ก๊กมินตั๋ง
เจียงไคเช็กและจางเสวียเหลียงที่สุสานซุนยัตเซ็นในช่วงทศวรรษ 1930