stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กังเปโอนาตูบราซีเลย์รูแซรียีอา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กลีกฟุตบอลสูงสุดในประเทศต่าง ๆ |
| --- | --- |
ยูฟ่า:  พรีเมียร์ลีก1 ·  เซเรียอา ·  บุนเดิสลีกา ·  ลาลิกา1 ·  ลีกเอิง ·  เอเรอดีวีซี ·  ปรีไมราลีกา ·  เบลเจียนเฟิสต์ดิวิชัน เอ · รายชื่อลีก
เอเอฟซี:  เจลีก 1 ·  เคลีก 1 ·  ซูเปอร์ลีก ·  ไทยลีก1 ·  เอลีก2 · รายชื่อลีก
คอนคาแคฟ:   เมเจอร์ลีกซอกเกอร์2 ·  ลิกา เอเมเอกิส ·  คะเนเดียนพรีเมียร์ลีก ·  ลิกา เอเฟเปเด ·  ลีกฟุตบอลอาชีพแห่งชาติฮอนดูรัส ·  ปริเมราดิบิซิออน ·  ปริเมราดิบิซิออน ·  ลีกฟุตบอลแห่งชาติกัวเตมาลา ·  ปานามาฟุตบอลลีก ·  พรีเมียร์ลีกของเบลีซ ·  เนชันนัลพรีเมียร์ลีก
คอนเมบอล:  แซรียีอา ·  ปริเมราดิบิซิออน ·  ปริเมราดิบิซิออน ·  ปริเมราดิบิซิออน ·  ปริเมราดิบิซิออน ·  ปริเมราดิบิซิออน ·  ปริเมราดิบิซิออน ·  ปริเมราดิบิซิออน ·  เอกวาดอร์ เซเรียเอ ·  ปริเมราดิบิซิออน
โอเอฟซี:  นิวซีแลนด์เนชันนัลลีก2 ·  ปาปัวนิวกินีเนชันนัลซอกเกอร์ลีก ·  ตองงาเมเจอร์ลีก ·  หมู่เกาะโซโลมอนเอสลีก
ซีเอเอฟ:  อียิปเตียนพรีเมียร์ลีก ·  เซาท์แอฟริกันพรีเมียร์ดิวิชัน ·  อีลิทวัน ·  ไนจีเรียโปรเฟสชันนัลฟุตบอลลีก ·  กานาพรีเมียร์ลีก ·  โบโตลา ·  ลีกเอิง ·  ลีกเอิง ·  ลีกเอิง ·  เซเนกัลพรีเมียร์ลีก ·  ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติโตโก ·  ฌิราโบลา ·  ลีนาฟุต ·  คองโกพรีเมียร์ลีก ·  ซูดานพรีเมียร์ลีก ·  ลีกเอิง ·  ยูกันดาพรีเมียร์ลีก ·  ลีกเอิง ·  แซมเบียพรีเมียร์ลีก ·  ซิมบับเวพรีเมียร์ซอกเกอร์ลีก ·  เคนยาพรีเมียร์ลีก ·  แซนซิบาร์พรีเมียร์ลีก
อดีต:  โซเวียตท็อปลีก ·  ฟุตบอลลีกเฟิสต์ดิวิชัน ·  เดเดแอร์-โอเบอร์ลีกา ·  ยูโกสลาฟเฟิสต์ลีก ·  เชโกสโลวักเฟิสต์ลีก ·  เฟิสต์ลีกของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร ·  สกอตติชพรีเมียร์ลีก ·  เนชันแนลซอกเกอร์ลีก ·  เจแปนซอกเกอร์ลีก ·  ไชนีสเจีย-เอลีก ·  เมียนมาพรีเมียร์ลีก ·  ยูไนเต็ดฟุตบอลลีก ·  นิวซีแลนด์ฟุตบอลแชมเปียนชิป
ไม่ยอมรับ:  นครรัฐวาติกันแชมเปียนชิป ·  เคทีเอฟเอฟ ซือเปร์ลีก ·  Isle of Man Football League ·  Crimean Premier League
1เฮดทูเฮด = ในกรณีที่แต้มเท่ากัน ดูตัวต่อตัว ถ้าใน 2 นัด ทีมไหนที่ยิงประตูได้มากกว่าชนะ แต่ในกรณีที่ประตูเท่ากันให้ดูอเวย์โกลว์ 2ไม่มีการตกชั้น แต่มีลีกระดับสอง
คัมภีร์ทางศาสนาพุทธในประเทศไทย
คัมภีร์ทางพุทธศาสนาในประเทศไทย

คัมภีร์ทางพุทธศาสนาในประเทศไทย ครอบคลุมถึงพระไตรปิฎก รวมคัมภีร์ที่อธิบายพระธรรมวินัยของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่ว่าจะเป็น อรรถกา ฎีกา อนุฎีกา และปกรณ์วิเศษต่างๆ ที่รจนาด้วยภาษาบาลีขึ้นในแผ่นดินไทยในสมัยต่างๆ ตั้งแต่ยุคแรกที่พุทธศาสนาเผยแพร่เข้ามาถึงแผ่นดินสุวรรณภูมิ
คัมภีร์ทางพุทธศาสนาในประเทศไทย > ประวัติ > ช่วงพุทธศตวรรษที่ 300 - 1300

ตามที่ปรากฏในวรรณกรรมทางพุทธศาสนา และคัมภีร์ต่างๆ ระบุว่า พุทธศาสนาได้เผยแผ่เข้ามาถึงแผ่นดิสุวรรณภูมิเมื่อครั้งที่พระเจ้าอโศกมหาราช เมื่อช่วงพุทธศตวรรษที่ 300 ทรงอาราธนาให้พระโสณะและพระอุตตระ เป็นพระธรรมทูตเดินทางมาประกาศพระศาสนายังแผ่นดินแห่งนี้ ซึ่งนักวิชาการส่วนใหญ่มีความเห็นแตกต่างกันเกี่ยวกับสถานที่ตั้งอันแท้จริงของสุวรรณภูมิ แต่โดยสรุปแล้วภูมิภาคดังกล่าวควรมีอาณาบริเวณครอบคลุมตั้งตั้งแต่ชายฝั่งอ่าวเมาะตะมะจนถึงอ่าวไทย อันเป็นอาณาเขตของอารยะธรรมทวาราวดี หรือภาคกลางของไทยในปัจจุบัน
สมันตัปปาสาทิกา หรือ สมันตปาสาทิกา คัมภีร์อรรถกถาที่อธิบายขยายความพระวินัยปิฎก รจนาโดยพระพุทธโฆสะ เมื่อ พ.ศ. 1000 มีเนื้อความระบุไว้ว่า
สุวณฺณภูมึ คนฺตฺวาน   โสณุตฺตรา มหิทฺธิกา
ปิสาเจ   นิทฺธมิตฺวาน   พฺรหฺมชาลํ   อเทสิสุนฺติ  ฯ
แปลว่า
พระโสณะและพระอุตตระ ผู้มีฤทธิ์มาก ไปสู่สุวรรณภูมิ
ปราบปรามพวกปีศาจแล้ว ได้แสดงพรหมชาลสูตร
ตามคัมภีร์สมันตปาสาทิกา อธิบายเพิ่มเติมว่า พระโสณะและพระอุตตระได้แสดงอภินิหาริย์ปราบนางผีเสื้อน้ำและทรงแสดงธรรมพรหมชาลสูตร (สูตรว่าด้วยข่ายอันประเสริฐ ประกอบด้วย ศีลน้อย ศีลกลาง และศีลใหญ่) นั่นคือการประพฤติตนอยู่ในสรณะและศีล มีคนทั้งหลายในสุวรรณภูมิประเทศนี้ได้บรรลุธรรมประมาณ 60,000 คน กุลบุตรออกบวชประมาณ 3,500 คน
เนื้อความจากสมันตปาสาทิกาแสดงให้เห็นว่า ในชั้นแรก หรือช่วงพุทธศตวรรษที่ 300 นั้น คัมภีร์ทางพุทธศาสนาเข้าถึงแผ่นดินสุวรรณภูมิ ในรูปของการถ่ายทอดเชิงมุขปาฐะ ซึ่งเป็นลักษณะของการสืบทอดพระธรรมวินัยในยุคแรก ตราบจนกระทั่งการสังคายนาครั้งที่ 5 จึงมีการจารึกพระธรรมวินัยในเอกสาร คือใบลาน นับแต่นั้นมา
แผ่นดินสุวรรณภูมิในช่วงพุทธศตวรรษที่ 300 - 1800 แบ่งแยกออกเป็นแว่นแคว้นต่างๆ มากมาย นอกจากนี้ ยังนับถือพุทธศาสนาต่างนิกายกัน ทั้งสายอาจาริยาวาท และสายเถรวาท ดังนั้นคัมภีร์พุทธศาสนาในแพร่กลายในดินแดนนี้จึงมีความหลากหลายและแตกต่างกันไปด้วย อย่างไรก็ตาม ข้อมูลที่หลงเหลือถึงปัจจุบันเกี่ยวกับพุทธศาสนาในยุคนั้นมีอยู่กระท่อนกระแท่น
กระนั้นก็ตาม สันนิษฐานจากความรุ่งเรืองทางพุทธศาสนาของอาณาจักรสุธรรมวดี หรือ สะเทิม (Thaton Kingdom) ของชาวมอญทางตอนล่างของพม่า ซึ่งเป็นชนชาติเดียวกับผู้สถาปนาอาณาจักรทวาราวดี และอาณาจักรหริภุญชัย ในภาคกลางของไทย ทำให้พุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทรุ่งเรืองมากในทางตอนกลางและตอนเหนือของไทย
ทั้งนี้ คาดว่า คงมีการศึกษาคัมภีร์พุทธศาสนาในระดับหนึ่ง แต่อาจไม่แพร่หลายนัก เนื่องจากคัมภีร์ทางศาสนาเป็นสมบัติของหลวง และมักไม่มอบให้แต่ละรัฐโดยง่าย ดังจะเห็นได้จากกรณีที่พระเจ้ามนูหะ แห่งอาณาจักรอาณาจักรสะเทิม ทรงไม่ยินยอมมอบพระไตรปิฎกฉบับจำลองให้กับพระเจ้าอโนรธามังช่อ แห่งอาณาจักพุกามตามคำร้องขอ จนนำไปสู่สงคราม และการสิ้นสุดของอาณาจักรอาณาจักรสะเทิมด้วยน้ำมืออาณาจักพุกามในปีพ.ศ 514
คัมภีร์ทางพุทธศาสนาในประเทศไทย > ประวัติ > ช่วงพุธศตวรรษที่ 1300 - 1800

หลังฐานการเผยแผ่คัมภีร์ทางพุทธศานาในแผ่นดินไทยเริ่มมีความชัดเจนอีกครั้งในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 ดังปรากฏว่า พระนางจามเทวีเดินทางมาจากละโว้เมื่อปี พ.ศ. 1205 มาครองเมืองหริภุญไชย พระนางได้นำพระสงฆ์ผู้ทรงพระไตรปิฏกจำนวน 500 รูปติดตามมาด้วย จนทำให้พุทธศาสนาแบบเถรวาทเผยแพร่ในอาณาจักรนี้
นอกจากนี้ ในตำนานจามเทวีวงศ์บันทึกไว้ว่า เมื่อพระนางจามเทวีทรงครองราชสมบัติแล้ว ทรงสร้างพระอาราม 5 แห่ง หนึ่งในนั้นคือ อาพัทธาราม ตั้งอยู่ด้านทิศเหนือของเมืองหริภุญไชย สำหรับถวายแด่พระภิกษุที่เดินทางมาจากสีหลประเทศ หรือประเทศศรีลังกาในปัจจุบัน จึงคาดว่า ในเวลานั้นน่าจะมีการเผยแพร่พระคัมภีร์จากสิงหลมาถึงตอนเหนือของไทยในปัจจุบันแล้ว
อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 13 – 18 ลงมาแทบไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับการศึกษาหรือรจนาพระคัมภีร์ทางพุทธศาสนาในดินแดนแถบนี้ ทราบแต่เพียงข้อมูลจากศิลาจารึกบางหลัก ที่บันทึกข้อความจากคัมภีร์ภาษบาลีที่สำคัญบางฉบับ อาทิเช่น จารึกเนินสระบัว พบที่เนินสระบัว ในบริเวณเมืองพระรถ ตำบลโคกปีบ อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี เนื้อหาในจารึกระบุมหาศักราช 683 ซึ่งตรงกับ พ.ศ. 1304 ปรากฏคาถาพระบาลีสามบทในจารึกเป็นบทสรรเสริญคุณพระรัตนตรัยตรงกับ เตลกฏาหคาถา หรือ คาถากระทะน้ำมัน ซึ่งแต่งขึ้นที่ลังกา สันนิษฐานว่าราวช่วงครึ่งหลังของพุทธศตวรรษที่ 5 โดยไม่ปรากฏผู้แต่งแต่อย่างใด
คัมภีร์ทางพุทธศาสนาในประเทศไทย > ประวัติ > ช่วงพุธศตวรรษที่ 1900 - 2100

ข้อมูลเกี่ยวกับการเผยแผ่พระคัมภีร์ทางพุทธศาสนาในไทยเริ่มมีความชัดเจนอีกครั้ง หลังพุทธศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา โดยเมื่อราว พ.ศ. 1800 พวกพระภิกษุไทยซึ่งได้ไปบวชปลง ณ เมืองลังกากลับมาตั้งคณะที่เมืองนครศรีธรรมราช ต่อมากษัตริย์ในอาณาจักรสุโขทัยทรงเลื่อมใสโปรดให้นิมนต์พระสงฆ์ลังกาวงศ์มาประกาศพระศาสนายังตอนเหนือของที่ราบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา การมาถึงของคณะสงฆ์ลังกาในแผ่นดินไทยมิใช่ครั้งแรก เพราะเคยมีการติดต่อกันสมัยหริภุญไชย และทวราวดี แต่การมาครั้งนี้ ถือเป็นการสิ้นสุดของคณะนิกายอื่นๆ ที่เคยแพร่หลายในดินแดนนี้ ดังจะเห็นได้ว่า พระสงฆ์นิกายในแถบนี้อาจสังวัธยายพระธรรมเป็นภาษาสันสกฤต แต่พวกนิกายลังกาวงศ์สังวัธยายเป็นภาษามคธ จึงเกิดความขัดแย้งกันขึ้น กว่าจะเป็นเอกภาพได้ต้องใช้เวลาระยะหนึ่ง
ทั้งนี้ จากการใช้ภาษาสันสกฤต ทำให้คาดว่า คณะสงฆ์เดิมในแถบนี้อาจมีทั้งฝ่ายมหายาน และฝ่ายเถรวาทที่ใช้ภาษาสันสกฤต คือนิกายมูลสรวาสติวาท ดังที่ปรากฏในหลักฐานบันทึกการเดินทางของพระอี้จิง พระเถระชาวจีนที่เดินทางมาพำนักศึกษาภาษาสันสกฤตและพระธรรมในแว่นแคว้นทางตอนใต้ของไทย (หรือแถบมลายู) ก่อนเดินทางไปศึกษาพระธรรมในประเทศอินเดียเมื่อศตวรรษที่ 6
ขณะเดียวกัน ในภาคเหนือของไทย หลังจากที่พญามังรายแห่งอาณาจักรล้านนา ทรงผนวกอาณาจักรหริภุญชัยในปีพ.ศ. 1839 ได้ทรงรับพุทธศาสนาเถรวาทเข้าไว้ในเวลาเดียวกัน ต่อจากนั้นพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทเฟื่องฟูอย่างยิ่งในดินแดนล้านนา โดยได้รับการอุปถัมภ์จากพระมหากษัตริย์อย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นพญากือนา ที่ทรงนิมนต์พระสุมนเถระจากสุโขทัยมาประกาศพระศาสนาในล้านนาเมื่อพ.ศ. 1912 ต่อมาในสมัยพญาสามฝั่งแกน พระสงฆ์ชาวล้านนาหลายรูปได้เดินทางไปศึกษาที่ลังกาในราวพ.ศ. 1967 และได้นิมนต์พระเถระชาวลังกามาส่งเสริมนิกายเถรวาทสายลังกาวงศ์จนรุ่งเรือง
การเผยแพร่พระคัมภีร์ทางพุทธศาสนาในล้านนา และในไทยถึงจุดเฟื่องฟูที่สุดในรัชสมัยของพญาติโลกราช โดยในพ.ศ. 2020 ได้ทรงจัดสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งที่ 8 ของโลก ณ จัดมหาโพธาราม หรือวัดเจ็ดยอด ประกอบกับช่วงเวลานั้นมีพระเถระที่เชี่ยวชาญวรรณคดีทางศาสนามากมาย อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน แม้จนถึงรัชสมัยพญาแก้ว หรือพระเมืองแก้ว (พ.ศ. 2039 - 2069) การเผยแผ่พระศาสนาผ่านการรจนาคัมภีร์ยังรุ่งเรืองยิ่งนัก มีพระเถระมากมายที่รจนาพระคัมภีร์ต่างๆ ที่ไม่เพียงยังใช้กันในระดับเปรียญธรรมทุกวันนี้เท่านั้น แต่ยังได้รับการยอมรับในวงการภาษาบาลีทั่วโลกอีกด้วย
คัมภีร์ทางพุทธศาสนาในประเทศไทย > ประวัติ > ช่วงพุธศตวรรษที่ 2100 -

อาณาจักรล้านนาตกอยู่ภายใต้การปกครองของพม่าในพ.ศ. 2101 แต่การรจนาพระคัมภีร์ยังคงมีต่อไปตราบจนกระทั่งหลังพุทธศตวรรษที่ 2200 ลงมา เกิดความไม่สงบในล้านนาบ่อยครั้ง จนทำให้ขาดผู้อุปถัมภ์พระศาสนา และขาดพระเถระผู้ทรงภูมิ ทำการรจนาคัมภีร์ภาษาบาลีขาดช่วง แต่ยังคงมีการแต่งวรรณคดีทางพุทธศาสนาเรื่อยมาในภาษาท้องถิ่น อีกทั้งล้านนายังได้รับอิทธิพลทางพุทธศาสนาจากพม่า ที่มีความนิยมรจนาพระคัมภีร์อยู่แล้ว ทำให้ศาสนาพุทธมิได้ซบเซา เพียงแต่ขาดผู้มีความรู้ที่จะรจนา หรือประพันธ์วรรณกรรมภาษาบาลี
ทางภาคกลางของไทยอาณาจักรสุโขทัยมีการรจนาพระคัมภีร์บาลีไม่มากนัก ปัจจุบันพบเพียงคัมภีร์เดียวคือรัตนพิมพวงศ์ แต่งขึ้นในจ.ศ. 791 หรือ พ.ศ. 1972 หลังจากนั้นอาณาจักรสุโขทัยถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรอยุธยา ซึ่งมีความสนใจเกี่ยวกับพระคัมภีร์ภาษาบาลีน้อยมากเช่นกัน ทำให้พบวรรณคดีประเภทนี้เพียงไม่กี่เรื่อง
จนกระทั่งสมัยรัตนโกสินทร์ ได้มีการสังคายนาพระไตรปิฎกในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ซึ่งนับเป็นการรวบรวมวรรณคดีบาลีครั้งสำคัญ และมีการแต่งพระคัมภีร์เพิ่มเติมจำนวนมากโดยพระเถระชาวสยามในครั้งนั้น ตราบจนถึงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งทรงเชี่ยวชาญภาษาบาลี เนื่องจากทรงเคยผนวชเป็นเวลานาน กอปรกับได้มีการติดต่อกับชาติตะวันตกที่เข้ายึดครองอาณานิคมในอินเดีย ถิ่นกำเนิดของภาษาบาลี ทำให้การศึกษาและการรจนาผลงานทางพุทธศาสนาในภาษาบาลีเฟื่องฟูอีกครั้ง จนถึงปัจจุบัน
คัมภีร์ทางพุทธศาสนาในประเทศไทย > รายชื่อคัมภีร์ภาษาบาลีที่แต่งขึ้นในประเทศไทย

รัตนพิมพวงศ์ หรือ รตนพิมฺพวํส รจนาโดยพระพรหมราชปัญญา แห่งวัดภูเขาหลวง เมืองสุโขทัย เมื่อพ.ศ. 1972
จามเทวีวงศ์ รจนาโดยพระโพธิรังสี เมืองเชียงใหม่ เมื่อพ.ศ. 1950-2000
สิหิงคนิทาน รจนาโดยพระโพธิรังสี เมื่อพ.ศ. 1954-2000
ปัญญาสชาดก รจนาโดยพระภิกษุชาวเชียงใหม่ เมื่อพ.ศ. 2000-2200
ปทักกมโยชน-สัททัตถเภทจินดา พระธรรมเสนาบดีเถระ ชาวเชียงแสน พ.ศ. 2020-2045
สมันตปาสาทิกาอัตถโยชนา พระญาณกิตติเถระ แห่งวัดปรสาราม (วัดสวนขนุน) ชาวเมืองเชียงใหม่ ระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
ภิกขุปาฏิโมกขคัณฐิทีปนี รจนาโดยพระญาณกิตติเถระ ระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
สีมาสังกรวินิจฉัย รจนาโดยพระญาณกิตติเถระ ระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
อัฏฐสาลินีอัตถโยชนา รจนาโดยพระญาณกิตติเถระ ระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
สัมโมหวิโนทนอัตถโยชนา รจนาโดยพระญาณกิตติเถระ ระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
ธาตุกถาอัตถโยชนา รจนาโดยพระญาณกิตติเถระ ระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
ปุคคลบัญญัติอัตถโยชนา รจนาโดยพระญาณกิตติเถระ ระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
กถาวัตถุอัตถโยชนา รจนาโดยพระญาณกิตติเถระ ระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
ยมกอัตถโยชนา รจนาโดยพระญาณกิตติเถระ ระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
ปัฏฐานอัตถโยชนา รจนาโดยพระญาณกิตติเถระ ระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
อภิธัมมัตถวิภาวิณีอัตถโยชนา รจนาโดยพระญาณกิตติเถระ ระหว่าง พ.ศ. 2028- 2043
มูลกัจจายนอัตถโยชนา รจนาโดยพระญาณกิตติเถระระหว่าง พ.ศ. 2028-2043
สังขยาปกาสก รจนาโดยพระญาณกิตติเถระพ.ศ. 2058
สารัตถสังคหะ รจนาโดยพระนันทาจารย์ ไม่ทราบปี
มธุรัตถปกาสีนีฎีกามิลินทปัญหา รจนาโดยพระติปิฎกจุฬาภยเถระ
สัททพินทุอภินวฎีกา รจนาโดยพระสัทธัมมกิตติมหาผุสสเทวเถระ แห่งวัดรัมมะ ชาวเมืองลำพูน
เวสันตรทีปนี รจนาโดยพระสิริมังคลาจารย์ แห่งวัดสวนขวัญ (วัดตำหนัก) ชาวเมืองเชียงใหม่ พ.ศ. 210610
จักวาฬทีปนี รจนาโดยพระสิริมังคลาจารย์ พ.ศ. 2063
สังขยาปกาสกฎีกา รจนาโดยพระสิริมังคลาจารย์ พ.ศ. 2063
มังคลัตถทีปนี รจนาโดยพระสิริมังคลาจารย์ พ.ศ. 2067
มูลศาสนา รจนาโดยพระพุทธพุกาม – พระพุทธญาณเจ้า
ชินกาลมาลีปกรณ์ รจนาโดยพระรัตนปัญญาเถระ ชาวเชียงราย พ.ศ. 2060-2071
มาติกัตถสรูปอภิธรรมสังคณี รจนาโดยพระรัตนปัญญาเถระ
วชิรสารัตถสังคหะ รจนาโดยพระรัตนปัญญาเถระ พ.ศ. 2078
คันถาภรณฎีกา รจนาโดยพระสุวัณณรังสีเถระ ชาวเชียงใหม่ พ.ศ. 2128
ปฐมสมโพธิกถา รจนาโดยพระสุวัณณรังสีเถระ
วิสุทธิมรรคทีปนี รจนาโดยพระอุตตราราม ชาวเชียงใหม่
สังขยาปกาสก รจนาโดยพระญาณวิลาส ชาวล้านนา
อุปปาตสันติ รจนาโดยพระเถระชาวเชียงใหม่
สัทธัมมสังคหะ รจนาโดยพระธรรมกิตติมหาสามีเถระ แต่งในช่วงพุทธศตวรรษที่ 20
มูลกัจจายนคัณฐี รจนาโดยพระมหาเทพกวี คาดว่า แต่งในช่วงพุทธศตวรรษที่ 23
จุลยุทธการวงศ์ รจนาโดยสมเด็จพระวันรัตน วัดพระเชตุพลวิมลมังคลาราม คาดว่าแต่งในสมัยรัชกาลที่ 1
มหายุทธกาลวงศ์ รจนาโดยสมเด็จพระวันรัตน ไม่ทราบปี
สังคีติยวงศ์ รจนาโดยสมเด็จพระวันรัตน เมื่อ พ.ศ. 2332
โลกเนยยปฺปกรณ์ ไม่ทราบผู้รจนา คาดว่า มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 19
มนุสสวิเนยยะ ไม่ทราบผู้รจนา คาดว่า มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 23 เป็นอย่างต่ำ
อมรกฏะพุทธรูปนิทาน รจนาโดยพระอริยวังสะ ราวพุทธศตวรรษที่ 20
อัฎฐภาคพุทธรูปนิทาน รจนาโดยพระอริยวังสะ ราวพุทธศตวรรษที่ 20
ปัญจพุทธพยากรณ์ ไม่ทราบผู้รจนา
คัมภีร์ทางพุทธศาสนาในประเทศไทย > คัมภีร์นอกสารบบ

สิวิชัยชาตกะ, สิวิชัยปัญหา หรือมหาสิวิชยช ไม่ทราบผู้รจนา มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 20 เป็นอย่างต่ำ
โสตัตถกี (มหา) นิทาน ไม่ทราบผู้รจนา
ชาตัตถกีนิทาน ไม่ทราบผู้รจนา
มาเลยยเถระวัตถุ ไม่ทราบผู้รจนา  มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 20
บรรณานุกรม

อรรถกถาพระวินัย ชื่อสมันตปาสาทิกาแปล มหาวิภังควรรณนา ภาค 1 หน้า 112 - 114
Htin Aung, Maung. (1967). A History of Burma. New York and London: Cambridge University Press.
Le May, Reginald. (1954). The Culture of South-East Asia. London : Government of India.
พรรณเพ็ญ เครือไทย (บรรณาธิการ). (2540).วรรณกรรมพุทธศาสนาในล้านนา. เชียงใหม่ : สุริวงศ์บุ๊คเซ็นเตอร์.
ศรี แนวณรงค์. (2533). ศึกษาวิเคราะห์จามเทวีวงศ์ฉบับจังหวัดแพร่. วิทยานิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาจารึกภาษาไทย ภาควิชาภาษาตะวันออก มหาวิทยาลัยศิลปากร
Norman, K.R. (1983). Pāli Literature: Including The Canonical Literature In Prakrit And Sanskrit Of All The Hīnayāna Schools Of Buddhism. Wiesbaden : Otto Harrassowitz Verlag.
พระมหาอดิศร ถิรสีโล. (2543) ประวัติคัมภีร์บาลี. กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย
คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2550). วรรณคดีบาลี. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Hinuber, Oskar von. (1996). A Handbook of Pali Literature. Berlin/New York: walter de Gruyter.
รายชื่อประภาคารในประเทศไทย

ที่ทำการประภาคารแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี
นี่คือหน้าของรายชื่อประภาคารในประเทศไทย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องหมายทางเรือในประเทศไทย ปัจจุบันมีหน่วยงานหลักดูแลอยู่ 2 หน่วยงาน คือ กรมเจ้าท่า กระทรวงคมนาคม และกรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือ
ประวัติ

แต่เดิมเครื่องหมายเดินเรือในน่านน้ำไทยอยู่ในความรับผิดชอบของทั้งกรมเจ้าท่า และกรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือโดยไม่มีการแบ่งเขตความรับผิดชอบกันอย่างชัดเจน จนระทั่งมีการกำหนดเขตความรับผิดชอบขึ้นเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2515 โดยกำหนดให้กรมเจ้าท่าดูแลเครื่องหมายเดินเรือในร่องน้ำ คือตั้งแต่ปากร่องน้ำเข้าไปจนถึงปลายร่องน้ำที่มีการขุดลอกเข้าไปยังพื้นที่ท่าเรือ และกรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือ ดูแลเครื่องหมายเดินเรือนอกร่องน้ำ คือตั้งแต่ปากร่องน้ำที่มีการขุดลอกออกไปยังทะเล
ประภาคารถือเป็นเครื่องหมายเดินเรือภายนอกร่องน้ำ จึงอยู่ในความดูแลของกรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือทั้งหมดในปัจจุบัน ซึ่งมีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงอยู่หลายครั้งจนปัจจุบันประเทศไทยมีประภาคารตามทำเนียบเครื่องหมายทางเรือในประเทศจำนวนทั้งสิ้น 9 ประภาคาร
ประภาคาร

ประภาคารในประเทศไทย ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของกรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือ มีจำนวนทั้งสิ้น 9 ประภาคาร ตามทำเนียบเครื่องหมายทางเรือในประเทศ
| ชื่อ | ภาพ | เริ่มใช้งาน (พ> ศ.).เริ่มใช้งาน (พ.ศ.) | ที่ตั้ง | ลักษณะไฟ | ความสูงหอ | พิสัย | รหัสประจำประภาคาร> THN | รหัสประจำประภาคาร> NGA | รหัสประจำประภาคาร> Admiralty | รหัสประจำประภาคาร> ARLHS |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ประภาคารอัษฎางค์ (หินสัมปะยื้อ) |  | 2434 | กองหิน ชลบุรี 13°11′19.67″N 100°47′53.94″E﻿ / ﻿13.1887972°N 100.7983167°E﻿ / 13.1887972; 100.7983167 | Fl(3) W 15s (fl 0.5s, ec 1.5s)x 2,  fl 0.5s, ec 10.5s | 9 เมตร (30 ฟุต) | 10 ไมล์ทะเล (19 กิโลเมตร) | 102 | 20672 | F2954 | THA010 |
| ประภาคารระยอง |  | 2462 | ปากน้ำระยอง 12°29′22.85″N 101°16′34.64″E﻿ / ﻿12.4896806°N 101.2762889°E﻿ / 12.4896806; 101.2762889 | Fl(3) W 15s (fl 0.5s, ec 1.5s)x 2,  fl 0.5s, ec 10.5s | 16 เมตร (52 ฟุต) | 21 ไมล์ทะเล (39 กิโลเมตร) | 114 | 20600 | F2988 | THA067 |
| ประภาคารแหลมสิงห์ |  | 2449 | ปากน้ำจันทบุรี 12°28′11.15″N 102°03′28.98″E﻿ / ﻿12.4697639°N 102.0580500°E﻿ / 12.4697639; 102.0580500 | Fl(3) W 15s (fl 0.5s, ec 1.5s)x 2, fl 0.5s, ec 10.5s | 6 เมตร (20 ฟุต) | 10 ไมล์ทะเล (19 กิโลเมตร) | 118 | 20580 | F2996 | THA066 |
| ประภาคารแหลมงอบ |  | 2487 | ปลายแหลมงอบ ตราด 12°10′12.09″N 102°23′32.38″E﻿ / ﻿12.1700250°N 102.3923278°E﻿ / 12.1700250; 102.3923278 | Oc W 3s  fl 1.0s, ec 2.0s | 14 เมตร (46 ฟุต) | 13 ไมล์ทะเล (24 กิโลเมตร) | 121 | 20568 | F3002 | THA065 |
| ประภาคารเกาะมัตโพน |  | 2451 | ทางเข้าแม่น้ำชุมพร 10°26′56.20″N 99°15′14.84″E﻿ / ﻿10.4489444°N 99.2541222°E﻿ / 10.4489444; 99.2541222 | LFl WR 7s  fl 2.0s, ec 5.0s | 12 เมตร (39 ฟุต) | ขาว 16 ไมล์ทะเล (30 กิโลเมตร) แดง 8 ไมล์ทะเล (15 กิโลเมตร) | 211 | 20796 | F2924 | THA025 |
| ประภาคารเกาะปราบ |  | 2450 | ยอดเกาะ ทางเข้าแม่น้ำบ้านดอน สุราษฎร์ธานี 9°15′52.18″N 99°25′56.46″E﻿ / ﻿9.2644944°N 99.4323500°E﻿ / 9.2644944; 99.4323500 | Fl W 6s fl 1.5s, ec 4.5s | 14 เมตร (46 ฟุต) | 21 ไมล์ทะเล (39 กิโลเมตร) | 216 | 20836 | F2916 | THA034 |
| ประภาคารกาญจนาภิเษก |  | 2539 | แหลมพระเจ้า (แหลมพรหมเทพ) ภูเก็ต 7°45′42.99″N 98°18′19.86″E﻿ / ﻿7.7619417°N 98.3055167°E﻿ / 7.7619417; 98.3055167 | Fl W 9s fl 0.21s, ec 8.79s | 19 เมตร (62 ฟุต) | 22 ไมล์ทะเล (41 กิโลเมตร) | 310 | 22182 | F1169.5 | THA048 |
| ประภาคารเกาะนก |  | 2504 | กันตรัง ตรัง 7°16′15.76″N 99°28′27.80″E﻿ / ﻿7.2710444°N 99.4743889°E﻿ / 7.2710444; 99.4743889 | Fl W 3s fl 0.3s, ec 2.7s | 8 เมตร (26 ฟุต) | 10 ไมล์ทะเล (19 กิโลเมตร) | 316 | 22176 | F1184 | THA027 |
| ประภาคารเกาะตะเภาน้อย |  | 2442 | ยอดเกาะ ท่าเรือภูเก็ต 7°49′56.02″N 98°25′25.39″E﻿ / ﻿7.8322278°N 98.4237194°E﻿ / 7.8322278; 98.4237194 | Fl(2) W 20s fl 0.144s, ec 6.522s fl 0.144s, ec 13.190s | 12 เมตร (39 ฟุต) | 20 ไมล์ทะเล (37 กิโลเมตร) | 312 | 22188 | F1174 | THA043 |
อดีตประภาคาร

อดีตประภาคาร คือกระโจมไฟที่เคยมีสถานะเป็นประภาคารและมีเครื่องหมายช่วยในการเดินเรือในความรับผิดชอบ แต่ถูกปรับลดสถานะในภายหลัง และประภาคารที่เคยทำหน้าที่ประภาคารในอดีตแต่ปัจจุบันอยู่ในสภาพไม่สามารถใช้การได้
ประภาคารสันดอนปากน้ำเจ้าพระยา ใช้งานระหว่างปี พ.ศ. 2417 ถึง พ.ศ. 2472
เครื่องหมายทางเรืออื่น ๆ

เครื่องหมายทางเรืออื่น ๆ ในประเทศไทยตามทำเนียบเครื่องหมายทางเรือในประเทศไทย ประกอบไปด้วย
กระโจมไฟเสี้ยว (Sector Light) จำนวน 5 กระโจม
กระโจมไฟทั่วไป (Lighted Beacon) จำนวน 126 กระโจม
เครื่องหมายจตุรทิศ (Cardinal Marks) จำนวน 28 ทุ่น
ทุ่นเครื่องหมายทางข้าง (Lateral Marks) จำนวน 567 ทุ่น
ทุ่นเครื่องหมายพิเศษ (Special Marks) จำนวน 51 ทุ่น
เครื่องหมายสิ่งอันตรายโดดเดี่ยว (Isolated Danger Marks) จำนวน 46 ทุ่น
เครื่องหมายแสดงที่ปลอดภัย (Safe Water Marks) จำนวน 75 ทุ่น
หลักไฟนำ (Leading Light) จำนวน 80 ต้น
ดูเพิ่ม

สถานีนำร่อง (ประเทศไทย) - ที่ทำการของเจ้าพนักงานนำร่องกรมเจ้าท่าสำหรับนำร่องเข้าแม่น้ำเจ้าพระยาไปยังท่าเรือกรุงเทพ
ดูเพิ่ม > กระโจมไฟ

กระโจมไฟปัชโชติวชิราภา
เครื่องหมายทางเรือบริเวณเกาะยาวใหญ่
โรงเรียนสุราษฎร์ธานี 2

| โรงเรียนสุราษฎร์ธานี 2 Suratthani 2 School> ที่ตั้ง |
| --- | --- |

164 หมู่ที่ 5 ตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ส.ธ.๒ / S.T.2
ประเภท: รัฐ
หน่วยงานกำกับ: กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
สี:   ชมพู   เขียว
เพลง: เพลงมาร์ชโรงเรียนสุราษฎร์ธานี 2
โรงเรียนสุราษฎร์ธานี 2 หรือ โรงเรียนจังหวัด 2 (อังกฤษ: Suratthani 2 School)  เริ่มก่อตั้งใน เดือน พฤษภาคม พ.ศ. 2537 โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนสุราษฎร์ธานี สาขาท่าเพชร และเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2539
สุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ได้มีประกาศจัดตั้ง โรงเรียนสุราษฎร์ธานี สาขาท่าเพชร เป็น โรงเรียนสุราษฎร์ธานี 2 ซึ่งสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปัจจุบันเปิดทำการสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 แบบสหศึกษา แผนจัดชั้นเรียนเต็มรูป 10-10-10 / 6-6-6
ข้อมูลทั่วไป

สถานที่ตั้ง :  เลขที่ 164 หมู่ที่ 5 ตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี 84000
เนื้อที่  :  27 ไร่ 3 งาน 37.7 ตารางวา
อักษรย่อ  :  ส.ธ.๒
สีประจำโรงเรียน  :  ชมพู - เขียว
ปรัชญา  : คิดเป็นธรรม ทำเป็นธรรม แก้ปัญหาเป็นธรรม
คติพจน์  :  นิมิตตํ สาธุรูปานํ กตญญู กตเวทิตา ความกตัญญูกตเวทีเป็นเครื่องหมายของคนดี
เข็มประจำโรงเรียน  :  ตราประจำพระองค์ของสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ซึ่งพระราชทานอนุญาตให้โรงเรียนสุราษฎร์ธานี 2
ตราประจำโรงเรียน  :  พระบรมธาตุไชยาลอยอยู่เหนือเมฆ ช้างสามเศียร ดวงประทีป เอราวัณทรงเครื่อง ประกอบกันภายในวงกลมล้อมรอบด้วยอักษรคติพจน์ของโรงเรียน
พระพุทธรูปประจำโรงเรียน  :  เป็นพระพุทธรูปปางลีลา ซึ่งสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก  ทรงเบิกพระเนตรพระพุทธรูปประจำโรงเรียน พร้อมพระราชทานนามพระพุทธรูปประจำโรงเรียนว่า “พระพุทธบารมีสุราษฎร์ธานีพิพัฒน์”
อนุสรณ์จากศิษย์เก่า

ศิษย์เก่า ม.ต้น รุ่นแรก (รุ่นกาญจนาอภิเษก)  ได้ร่วมกันหารายได้สร้างศาลากาญจนาภิเษก มอบให้แก่โรงเรียน เพื่อเป็นอนุสรณ์ งบประมาณ  140,000  บาท
ศิษย์เก่า ม.ต้น  รุ่น 2 (สสร.) และศิษย์เก่า ม.ต้น รุ่น 3 (เอเชี่ยนเกมส์) ได้ก่อสร้างป้ายชื่อโรงเรียนให้แก่โรงเรียน ค่าก่อสร้าง 305,330 บาท
ศิษย์เก่า ม.ต้น  รุ่นที่ 4 (เทิดพระเกียรติ 72 พรรษา) ได้สมทบเงินก่อสร้างห้องโสตเทิดพระเกียรติ 72 พรรษา ค่าก่อสร้าง 183,000 บาท
ศิษย์เก่า ม.ต้น รุ่นที่ 5 (100 ปี สมเด็จย่า) ได้สมทบเงินก่อสร้างห้องพยาบาล 100 ปี สมเด็จย่า มูลค่า 185,000 บาท
โรงเรียนโชคเพชรพิทยา

| โรงเรียนโชคเพชรพิทยา จังหวัดสุรินทร์ Chokepetchpittaya School> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
โรงเรียนโชคเพชรพิทยา ถนนสุรินทร์ - กระสัง ตำบลคอโค อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ 32000
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ช.พ.
ประเภท: โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ สหศึกษา
คำขวัญ: ความรู้คู่คุณธรรม : ผู้มีความรู้ถือได้ว่าเป็นผู้ประเสริฐแล้ว ยิ่งมีทั้งความรู้มีทั้งคุณธรรมยิ่งประเสริฐกว่า
สถาปนา: 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2534
หน่วยงานกำกับ: กระทรวงศึกษาธิการ
ผู้อำนวยการ: นายวิชัย สนทอง (ปัจจุบัน)
สี:   เขียว     ส้ม
เพลง: มาร์ชโชคเพชร
เว็บไซต์: http://www.chokepeth.ac.th
ประวัติโรงเรียนโชคเพชรพิทยา

โรงเรียนโชคเพชรพิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร์ เขต 1 จังหวัดสุรินทร์กระทรวงศึกษาธิการ แต่เดิมตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 7 บ้านนานวล ตำบลคอโค อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ เริ่มแรกก่อตั้งนั้นเป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนสวายวิทยาคาร ตำบลสวาย อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ โดยมีนายพร สายแก้ว ตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนสวายวิทยาคารขณะนั้น ร่วมกับผู้นำชุมชนนายสวัสดิ์ เรืองสุข กำนันตำบลคอโคและชาวบ้านสมัยนั้น ได้ตระหนักถึงความสำคัญของการศึกษาของเยาวชนในชุมชนนั้นที่ไม่มีโอกาสได้เรียนต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษา และเพื่อเปิดขยายโอกาสการศึกษาให้กับเยาวชน จึงได้จัดตั้งโรงเรียนสาขาที่หมู่บ้านนานวล ตำบลคอโค อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ โดยอาศัยศาลาหมู่บ้านนานวลเป็นที่เรียนหนังสือโดยเปิดเรียน เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 โดยมีนายฤกษ์ชัย พวงนาค เป็นผู้ดูแลโรงเรียน มีนักเรียนชั้น ม.1 จำนวน 56 คน
ในปีการศึกษา 2535 นายปราสาท ธนาสูรย์ ผู้อำนวยการโรงเรียนสวายวิทยาคารที่ย้ายมาใหม่ในขณะนั้น ร่วมกับนายฤกษ์ชัย พวงนาค เห็นว่าที่เรียนของนักเรียนคับแคบและไม่เพียงพอกับจำนวนนักเรียน จึงได้ร่วมกันกับผู้นำหมู่บ้านและประชาชนในตำบล ได้ขอบริจาคอาคารเรียนชั่วคราวจากโรงเรียนสิรินธร อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ พร้อมกับโต๊ะ เก้าอี้จำนวนหนึ่ง โดยนำมาปลูกสร้างเป็นอาคารชั่วคราว โดยได้รับความร่วมมือจากชุมชนเป็นอย่างดีในการร่วมกัน บริจาคเงิน บริจาคไม้ บริจาค อาหารและแรงงานในการก่อสร้างเป็นเวลาร่วม 4 เดือนเศษ ในปีนี้เองมีครูมาช่วยสอนจำนวน 4 คน และมีนักเรียนชั้น ม.1 และ ม.2 รวมเป็น จำนวน 149 คน
ต่อมานายฤกษ์ชัย พวงนาค และคณะครูได้เล็งเห็นว่าสถานที่ก่อสร้างโรงเรียนในปัจจุบันคับแคบ พื้นที่ไม่เหมาะที่จะสร้างโรงเรียนมัธยมศึกษาไม่เหมาะที่จะขยายระดับการศึกษาให้สูงขึ้นได้ จึงได้ขอที่สาธารณประโยชน์ ระหว่างหลักกิโลเมตรที่ 9 และ 10 ถนนสุรินทร์-กระสัง จากสภาตำบลคอโคในขณะนั้น จำนวนเบื้องต้น 50 ไร่และได้รับการอนุมัติและเห็นด้วยในการย้ายสถานที่ก่อสร้างโรงเรียนมาอยู่ที่ในปัจจุบัน