stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศาสนาในประเทศมาเลเซีย

ศาสนาหลักในประเทศมาเลเซียตามสำมะโน พ.ศ. 2563


เขียวเข้ม: มุสลิมเป็นชนกลุ่มใหญ่ > 50%


เขียวอ่อน: มุสลิมส่วนใหญ่ < 50%


น้ำเงิน: คริสต์เป็นชนกลุ่มใหญ่ > 50%
ประเทศมาเลเซียถือเป็นดินแดนพหุวัฒนธรรม โดยมีศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติ จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากร พ.ศ. 2563 พบว่าประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามร้อยละ 63.5 ศาสนาพุทธร้อยละ 18.7 ศาสนาคริสต์ร้อยละ 9.1 ศาสนาฮินดู 6.1 และศาสนาอื่น ๆ กับไม่ให้ข้อมูลร้อยละ 2.7 กลุ่มศาสนาอื่น ๆ ได้แก่  วิญญาณนิยม, ศาสนาพื้นเมือง, ศาสนาซิกข์, ศาสนาบาไฮ และระบบความเชื่ออื่น ๆ รัฐซาราวัก รัฐปีนัง และดินแดนสหพันธ์กัวลาลัมเปอร์มีประชากรส่วนใหญ่ที่ไม่ใช่มุสลิม มีประชากรจำนวนไม่มากที่ไม่เชื่อในพระเจ้า รัฐถูกวิพากษ์วิจารณ์จากองค์กรสิทธิมนุษยชนเกี่ยวกับการเลือกปฏิบัติต่อผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า คณะรัฐมนตรีคนบางกล่าวไว้ว่า "เราจะไม่ถูกกฎเกณฑ์ศาสนาอื่น ๆ มาบังคับเราได้ตราบใดที่เราไม่ได้นับถือศาสนานั้น" (the freedom of religion is not the freedom from religion)
ศาสนาอิสลามในประเทศมาเลเซียนับถือนิกายซุนนีสำนักชาฟีอีเป็นหลัก ส่วนนิกายอื่นโดยเฉพาะนิกายชีอะฮ์จะถูกรัฐบาลจำกัดอย่างเข้มงวด  รัฐธรรมนูญมาเลเซียระบุว่าเป็นรัฐโลกวิสัยและให้เสรีภาพในการนับถือศาสนา แต่ในขณะเดียวกันก็ไว้บัญญัติว่าศาสนาอิสลามเป็น "ศาสนาของสหพันธรัฐ" เป็นอัตลักษณ์ของสังคมมาเลเซีย
ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนโดยมากนับถือศาสนาพุทธนิกายมหายานและศาสนาพื้นบ้านจีน (รวมถึงลัทธิเต๋าและลัทธิขงจื๊อ) ขณะที่ชาวมาเลเซียเชื้อสายสยามแถบรัฐทางเหนือนับถือนิกายเถรวาท และชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดียโดยมากนับถือศาสนาฮินดู ส่วนศาสนาคริสต์มีอิทธิพลมากแถบมาเลเซียตะวันออกโดยไม่ยึดติดกับชาติพันธุ์ใด ๆ อย่างไรก็ตามแม้ชาติพันธุ์จะต่างกัน แต่การยอมรับความต่างทางศาสนานั้นมีอยู่ระดับหนึ่ง
ประชากรศาสตร์

ศาสนาในประเทศมาเลเซีย (2563)
อิสลาม (63.5%)
พุทธ (18.7%)
คริสต์ (9.1%)
ฮินดู (6.1%)
อื่น ๆ (0.9%)
ไม่มี (1.8%)
ประเทศมาเลเซียเป็นแหล่งรวมศาสนาหลักของโลกเอาไว้ ข้อมูลต่อไปนี้เป็นข้อมูลการสำรวจสำมะโนครัวประชากรรายปี:
| ปี | อิสลาม | พุทธ | คริสต์ | ฮินดู | ลัทธิขงจื๊อ, ลัทธิเต๋า และศาสนาพื้นเมืองจีนอื่น ๆ | ศาสนาอื่น ๆ | ไม่มีศาสนาหรือไม่มีข้อมูล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2543 | 60.4% | 19.2% | 9.1% | 6.3% | 2.6% |  | 2.4% |
| 2553 | 61.3% | 19.8% | 9.2% | 6.3% |  | 1.7% | 1.7% |
| 2563 | 63.5% | 18.7% | 9.0% | 6.1% |  | 0.9% | 1.8% |
ชาวมาเลเซียเชื้อสายมลายูทุกคนจะต้องนับถือศาสนาอิสลามตามกฎหมาย ขณะที่ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนนับถือศาสนาพุทธนิกายมหายานหรือศาสนาพื้นบ้านจีน (เช่น ลัทธิเต๋า ลัทธิขงจื๊อ การบูชาบรรพบุรุษ หรือศาสนาเกิดใหม่อื่น ๆ) เป็นส่วนใหญ่ จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากร พ.ศ. 2553 พบว่า ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 83.6 ศาสนาพื้นบ้านจีนร้อยละ 3.4 และศาสนาคริสต์ร้อยละ 11.1 อย่างไรก็ตามจำนวนผู้นับถือศาสนาพุทธและพื้นบ้านจีนอาจจะสูงกว่านี้เพราะชาวจีนส่วนใหญ่นับถือศาสนาทั้งสองปะปนกัน
กลุ่มชนภูมิบุตรที่ไม่ใช่ชาวมลายูนับถือศาสนาคริสต์ร้อยละ 46.5 นอกนั้นนับถือศาสนาอิสลามร้อยละ 40.4 ชนพื้นเมืองหลายเผ่าในมาเลเซียตะวันออกเข้ารีตศาสนาคริสต์มากขึ้น แต่ศาสนาคริสต์เผยแผ่ไปในคาบสมุทรมลายูได้ยากยิ่ง
อ่านเพิ่ม

Lee, Raymond L. M.; Ackerman, Susan Ellen (1997). Sacred Tensions: Modernity and Religious Transformation in Malaysia. University of South Carolina Press. ISBN 978-1-57003-167-0.
| ด ค กศาสนาในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไนดารุสซาลาม  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  เยเมน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน  นอร์เทิร์นไซปรัส  นากอร์โน-คาราบัค  อับฮาเซีย 
เขตบริหารพิเศษ และเขตสังกัด:  เกาะคริสต์มาส  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  มาเก๊า  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  ฮ่องกง
วัดไพรสณฑ์สุนทร

| วัดไพรสณฑ์สุนทร |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดไพรสณฑ์สุนทร, วัดแม่กลองเก่า
ที่ตั้ง: ตำบลแม่กลอง อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไพรสณฑ์สุนทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที 4 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือยาว 35 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศใต้ยาว 50 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศตะวันออกยาว 33 เมตร ติดต่อกับถนนหลวง ทิศตะวันตกยาว 36 เมตร ติดต่อกับลำน้ำแม่กลองเก่า ปัจจุบันมีพระครูสุนทรถิรธรรม (บุญตัน ถิรปุญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดไพรสณฑ์สุนทร เดิมมีนามว่า วัดแม่กลองเก่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400	ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ประชาชนร่วมใจกันจัดสร้างวัดนี้
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบมีถนนและหมู่บ้านล้อมรอบ อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในศาลาการเปรียญ เนื้อทองเหลืองพระพุทธรูปอยู่ที่กุฏิสงฆ์เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นอีกองค์หนึ่ง
วัดไพร่ฟ้า

| วัดไพร่ฟ้า |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดไพร่ฟ้า, วัดนอก
ที่ตั้ง: ตำบลบางเดื่อ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไพร่ฟ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเดื่อ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 76 ตารางวา มีอาณาเขตทิศเหนือยาว 140 เมตร ติดต่อกับคลองบางโพธิ์ใต้
วัดไพร่ฟ้าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2406 โดยมีนายลุ่ยและนางริ้ว สีไพล เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการก่อสร้างวัด และในครั้งแรกที่สร้างวัดเสร็จได้ขนานนามว่า วัดนอก เนื่องจากวัดนี้อยู่นอกทำนบกั้นน้ำ ต่อมาพระธรรมานุสารี (สว่าง) เจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี ในขณะนั้นได้ปรารภว่า ชาวบ้านล้วนเป็นไพร่ฟ้าประชาชนมีความศรัทธาร่วมใจกันสร้างขึ้น จึงได้เปลี่ยนนามวัดใหม่ว่า "วัดไพร่ฟ้า" ต่อมามีผู้ถวายที่ดินเพิ่มเติม คือ นายเหรียญ เย็นทรวง นางพลอย สีไพล ถวาย 3 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา และนางแง สมใจ ได้ถวาย 3 งาน 20 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่  20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496
วัดไพร่ฟ้ามีเกจิอาจารย์ คือ พระอธิการบุญธรรม ท่านมีความเก่งกาจในทางไสยศาสตร์มาก และยังแล่นแร่แปรธาตุอีกด้วย ยังรักษาโรคต่าง ๆ ด้วยคาถาอาคมบวกกับตัวยาสมุนไพร เครื่องรางของขลังพระอธิการบุญธรรม ท่านทำเองและปลุกเสกเอง แต่ทำไม่มาก
รายการภาพธงสองสี

รายการภาพธงสองสี เรียงตามชื่อสามัญ (หากธงใดมีตราแผ่นดินที่มีหลายสีติดอยู่ จะไม่นับ)
ทวีปเอเชีย > รัฐเอกราช

รัฐกาตาร์
สาธารณรัฐคาซัคสถาน
สาธารณรัฐคีร์กีซ (คีร์กีซสถาน)
สาธารณรัฐจอร์เจีย
สาธารณรัฐประชาชนจีน
ราชอาณาจักรซาอุดีอาระเบีย
ญี่ปุ่น
สาธารณรัฐตุรกี
สาธารณรัฐประชาชนบังกลาเทศ
ราชอาณาจักรบาห์เรน
สาธารณรัฐอิสลามปากีสถาน
สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
สาธารณรัฐสิงคโปร์
เอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถาน
สาธารณรัฐอินโดนีเซีย
รัฐอิสราเอล
ทวีปเอเชีย > ดินแดน

ฮ่องกง
ทวีปยุโรป > รัฐเอกราช

สาธารณรัฐเฮลเลนิก (กรีซ)
ราชอาณาจักรเดนมาร์ก
สาธารณรัฐโปแลนด์
สาธารณรัฐฟินแลนด์
สาธารณรัฐมาซิโดเนียเหนือ
ราชรัฐโมนาโก
ยูเครน
สาธารณรัฐลัตเวีย
สมาพันธรัฐสวิส (สวิสเซอร์แลนด์)
ราชอาณาจักรสวีเดน
สาธารณรัฐออสเตรีย
สาธารณรัฐแอลเบเนีย
ทวีปยุโรป > เขตการปกครองระดับบน

รัฐบัวร์เกินลันท์ 
 ประเทศออสเตรีย
รัฐนีเดอร์เอิสเตอร์ไรช์ 
 ประเทศออสเตรีย
ปราก 
 ประเทศเช็กเกีย
รัฐซัลทซ์บวร์ค 
 ประเทศออสเตรีย
รัฐสตีเรีย 
 ประเทศออสเตรีย
ทาลลินน์ 
 ประเทศเอสโตเนีย
รัฐทีโรล 
 ประเทศออสเตรีย
รัฐโอแบร์เอิสเตอร์ไรช์ 
 ประเทศออสเตรีย
เวียนนา 
 ประเทศออสเตรีย
รัฐฟอร์อาร์ลแบร์ค 
 ประเทศออสเตรีย
แคว้นวอลลูน 
 ประเทศเบลเยียม
โอเชียเนีย > รัฐเอกราช

ราชอาณาจักรตองงา
สาธารณรัฐปาเลา
สหพันธรัฐไมโครนีเซีย
โอเชียเนีย > ดินแดน

เกาะนอร์ฟอล์ก
ทวีปแอฟริกา > รัฐเอกราช

สหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลีย
สาธารณรัฐตูนิเซีย
สหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย
ราชอาณาจักรโมร็อกโก
ทวีปแอฟริกา > เขตการปกครองระดับบน

เกาะอ็องฌูอ็อง 
 ประเทศคอโมโรส
เขตอัมฮารา 
 ประเทศเอธิโอเปีย
เกาะกร็องด์กอมอร์ 
 ประเทศคอโมโรส
เกาะโมเอลี 
 ประเทศคอโมโรส
เขตผู้ว่าการพอร์ตซาอิด 
 ประเทศอียิปต์
เขตผู้ว่าการอัชชัรกียะฮ์ 
 ประเทศอียิปต์
เขตไรเกร 
 ประเทศเอธิโอเปีย
ทวีปอเมริกาเหนือ > รัฐเอกราช

แคนาดา
สาธารณรัฐฮอนดูรัส
ทวีปอเมริกาเหนือ > ดินแดน

กรีนแลนด์
ทวีปอเมริกาเหนือ > เขตการปกครองระดับบน

จังหวัดการ์ตาโก 
 ประเทศคอสตาริกา
จังหวัดลาลิเบร์ตัด 
 ประเทศเอลซัลวาดอร์
รัฐเกแบ็ก 
 ประเทศแคนาดา
จังหวัดซานอันเดรสและโปรบิเดนเซีย 
 ประเทศโคลอมเบีย
ทวีปอเมริกาใต้ > รัฐเอกราช

สาธารณรัฐเปรู
ทวีปอเมริกาใต้ > เขตการปกครองระดับบน

แคว้นอาตากามา 
 ประเทศชิลี
จังหวัดอันติโอเกีย 
 ประเทศโคลอมเบีย
จังหวัดอาเรากา 
 ประเทศโคลอมเบีย
จังหวัดอัตลันตีโก 
 ประเทศโคลอมเบีย
จังหวัดอาซวย 
 ประเทศเอกวาดอร์
แคว้นเบนิ 
 ประเทศโบลิเวีย
จังหวัดโบลิบาร์ 
 ประเทศเอกวาดอร์
จังหวัดกัลดัส 
 ประเทศโคลอมเบีย
จังหวัดเกากา 
 ประเทศโคลอมเบีย
จังหวัดเซซาร์ 
 ประเทศโคลอมเบีย
จังหวัดโกโตปักซิ 
 ประเทศเอกวาดอร์
จังหวัดเอลโอโร 
 ประเทศเอกวาดอร์
จังหวัดเอสเมรัลดัส 
 ประเทศเอกวาดอร์
จังหวัดกัวยัส 
 ประเทศเอกวาดอร์
จังหวัดลากัวฮิรา 
 ประเทศโคลอมเบีย
แคว้นลาปาซ 
 ประเทศโบลิเวีย
จังหวัดโลสลิโอส 
 ประเทศเอกวาดอร์
จังหวัดเมตา 
 ประเทศโคลอมเบีย
จังหวัดโมโรนาซานเตียโก 
 ประเทศเอกวาดอร์
จังหวัดปัสตาซา 
 ประเทศเอกวาดอร์
จังหวัดปิชินชา 
 ประเทศเอกวาดอร์
จังหวัดนาริญโญ 
 ประเทศโคลอมเบีย
แคว้นปันโด 
 ประเทศโบลิเวีย
แคว้นโปโตซี 
 ประเทศโบลิเวีย
จังหวัดรีซารัลดา 
 ประเทศโคลอมเบีย
แคว้นซานตากรุซ 
 ประเทศโบลิเวีย
แคว้นตาริฆา 
 ประเทศโบลิเวีย
จังหวัดโตลีมา 
 ประเทศโคลอมเบีย
รัฐตูกูมัน 
 ประเทศอาร์เจนตินา
จังหวัดบีชาดา 
 ประเทศโคลอมเบีย
สงครามจีน–โซเวียต

สงครามจีน–โซเวียต อาจจะหมายถึง
ข้อพิพาทจีน–โซเวียต (ค.ศ. 1929) - (Sino-Soviet conflict (1929)
ข้อพิพาทชายแดนจีน–โซเวียต - (Sino-Soviet border conflict)
ดูเพิ่ม

สงครามจีน–ญี่ปุ่น
สงครามโซเวียต–ญี่ปุ่น (แก้ความกำกวม)
สงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน
สงครามโปแลนด์–โซเวียต
วัดไพรพัฒนา

| วัดไพรพัฒนา |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลไพรพัฒนา อำเภอภูสิงห์ จังหวัดศรีสะเกษ
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูโกศลสิกขกิจ
จุดสนใจ: การเข้าสักการะสรีระสังขารหลวงปู่สรวง บนมณฑปปราสาทหลวงปู่สรวง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไพรพัฒนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่าย ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไพรพัฒนา อำเภอภูสิงห์ จังหวัดศรีสะเกษ เริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2524 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2551 มีพระครูโกศลสิกขกิจ ( หลวงพ่อพุฒ วายาโม ) เจ้าคณะอำเภอภูสิงห์ เป็นเจ้าอาวาส
วัดไพรพัฒนาได้ขอประทานพระบรมสารีริกธาตุ จากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร) เพื่ออัญเชิญไปประดิษฐานบรรจุไว้ ณ มณฑปปราสาทหลวงปู่สรวงวัดไพรพัฒนา ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งสรีระสังขารของ หลวงปู่สรวง,ดาบสซวง บายตึ๊กเจีย หรือที่รู้จักกันในนาม หลวงปู่สรวง เทวดาเดินดิน เกจิอาจารย์ที่เคารพนับถือของพุทธศาสนิกชนชาวจังหวัดศรีสะเกษ ศิษยานุศิษย์ประชาชนชาวไทยและประชาชนชาวกัมพูชาได้มาเคารพกราบไหว้ขอพร เป็นศูนย์รวมจิตใจของประชาชนทั่วไปทั้งชาวไทยและชาวกัมพูชา โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอทิตยาทรกิติคุณ เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุบนยอดมณฑปปราสาทหลวงปู่สรวง,ดาบสซวง เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2559 เวลา 15.34
รายงานความสุขโลก

รายงานความสุขโลก เป็นดัชนีวัด ความสุข เผยแพร่โดย สหประชาชาติ ข้อมูลนี้สำรวจ 150 ประเทศทั่วโลก โดยให้คะแนน ตั้งแต่ 0 ถึง 10 โดยใช้การวิเคราะห์ผ่านตัวแปร 6 ด้าน ได้แก่ มูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมประเทศ , การสนับสนุนทางสังคม , อายุขัยเฉลี่ย , เสรีภาพในการใช้ชีวิต , ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และ ระดับการคอรัปชั่น
การจัดอันดับ > 2017 report

The 2017 report features the happiness score averaged over the years 2014-2016. For that timespan, Norway is the overall happiest country in the world, even though oil prices have dropped. Close behind are Denmark, Iceland and Switzerland in a tight pack. All the top ten countries have high scores in the six categories. The ranked follow-on countries in the top ten are: Finland, the Netherlands, Canada, New Zealand, Australia, and Sweden.
Table of data for 2017.
การจัดอันดับ > 2017 report

| 151 |  1 |  รวันดา | 3.471 |  -0.044 | 0.369 | 0.946 | 0.326 | 0.582 | 0.253 | 0.455 | 0.540 |
| 152 |  4 |  ซีเรีย | 3.462 |  0.393 | 0.777 | 0.396 | 0.501 | 0.082 | 0.494 | 0.151 | 1.062 |
| 153 |  -4 |  แทนซาเนีย | 3.349 |  -0.317 | 0.511 | 1.042 | 0.365 | 0.390 | 0.354 | 0.066 | 0.621 |
| 154 |  3 |  บุรุนดี | 2.905 |  0.000 | 0.092 | 0.630 | 0.152 | 0.060 | 0.204 | 0.084 | 1.683 |
| 155 | NA |  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง | 2.693 | NA | 0.000 | 0.000 | 0.019 | 0.271 | 0.281 | 0.057 | 2.066 |
แหล่งข้อมูลอื่น

รายงานความสุขโลก เก็บถาวร 2015-04-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  Score not included in the original report, but was attained by adding up Europe's scores and then dividing for an average: 6.08044.
↑  Score not included in the original report, but was attained by adding up all the scores and then dividing for an average: 5.3053935483871.
สงครามจีน–ญี่ปุ่น

สงครามจีน–ญี่ปุ่น ส่วนใหญ่จะหมายถึง
สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง - (First Sino-Japanese War)
สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง - (Second Sino-Japanese War)
สงครามอื่นที่เกี่ยวข้องระหว่างจีนกับญี่ปุ่น
สงครามแพ็กเจ–ถัง - (Baekje–Tang War)
ยุทธการแบคกัง - (Battle of Baekgang)
การรุกรานญี่ปุ่นของมองโกล - (Mongol invasions of Japan)
การจู่โจมเจียจิ้ง - (Jiajing wokou raids)
การบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น (ค.ศ. 1592–98) - (Japanese invasions of Korea (1592–98)
การบุกครองไต้หวันของญี่ปุ่น (ค.ศ. 1616) - (Japanese invasion of Taiwan (1616)
การบุกครองไต้หวันของญี่ปุ่น (ค.ศ. 1874) - (Japanese invasion of Taiwan (1874)
การบุกครองไต้หวันของญี่ปุ่น (ค.ศ. 1895) - (Japanese invasion of Taiwan (1895)
กบฏนักมวย - (Boxer Rebellion)
กรณีจี่หนาน - (Jinan incident)
การบุกครองแมนจูเรียของญี่ปุ่น - (Japanese invasion of Manchuria)
การปราบปรามความไม่สงบในหมั่นโจวกั๋ว - (Pacification of Manchukuo)
การป้องกันกำแพงเมืองจีน - (Defense of the Great Wall)
การทัพพม่า - (Burma Campaign)
ดูเพิ่ม

สงครามจีน–โซเวียต
สงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น
สงครามโซเวียต–ญี่ปุ่น (แก้ความกำกวม)
สงครามจีน-ฝรั่งเศส
สงครามจีน–เวียดนาม
สงครามจีน–พม่า
สงครามจีน-อินเดีย
รายชื่อแม่น้ำของยูกันดา

รายชื่อต่อไปนี้เป็นรายชื่อแม่น้ำและลำธารในประเทศยูกันดา
A

แม่น้ำAchwa
K

แม่น้ำKabi - แม่น้ำKager - แม่น้ำKatonga - แม่น้ำKazinga Channel - แม่น้ำKidepo
L

แม่น้ำLamia - แม่น้ำLugogo
M

แม่น้ำMayanja
N

แม่น้ำไนล์ - แม่น้ำNkusi
O

แม่น้ำOkot - แม่น้ำOra
P

แม่น้ำPager
S

แม่น้ำSemliki - แม่น้ำSuam - แม่น้ำSezibwa
V

Victoria Nile
W

White Nile
สกุลปลาปักเป้าตุ๊กแก

| สกุลปลาปักเป้าตุ๊กแก |
| --- | --- |

ปลาปักเป้าตุ๊กแก (C. patoca) ซึ่งเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุลนี้ที่อาศัยในน้ำกร่อยและน้ำจืดสนิทได้

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Tetraodontiformes
วงศ์:: Tetraodontidae
สกุล:: Chelonodon Müller, 1841

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
สกุลปลาปักเป้าตุ๊กแก เป็นสกุลของปลาน้ำกร่อยและน้ำเค็มจำพวกหนึ่ง ในอันดับปลาปักเป้า วงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Chelonodon (/ซี-ลอน-โอ-ดอน/)
มีลักษณะที่สำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ ครีบหลังอยู่ใกล้กับครีบหาง มีก้านครีบแขนง 9-16 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 8-15 ก้าน เยื่อจมูกยื่นออกมาเป็นแผ่น ใต้ครีบหลังและโคนหางมีจุดสีดำขนาดใหญ่ 1 จุด
พบทั้งหมด 3 ชนิด ทั้งหมดเป็นปลาน้ำเค็มหมด และเป็นปลาที่ปรับตัวให้อาศัยอยู่ได้ในน้ำจืดและน้ำกร่อยเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ได้แก่
Chelonodon laticeps (Smith, 1948)
Chelonodon patoca (Hamilton, 1822)
Chelonodon pleurospilus (Regan, 1919)
สงครามชาวนาเยอรมัน

สงครามชาวนาเยอรมัน หรือ การก่อการกำเริบชาวนาครั้งใหญ่ เป็นการลุกฮือของชาวนาในพื้นที่พูดภาษาเยอรมันในยุโรปกลาง ระหว่างค.ศ. 1524–1525 สงครามครั้งนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากการลุกฮือครั้งก่อน ๆ เช่น สงครามฮุสไซต์ ขบวนการบุนด์ชูห์ และกบฏอัศวิน มีสาเหตุมาจากปัญหาด้านเศรษฐกิจและความเชื่อทางศาสนาของชาวนา โดยได้รับการสนับสนุนจากนักบวชกลุ่มแอนาแบปติสต์อันเป็นโปรเตสแตนต์สายหนึ่ง การสู้รบถึงจุดสูงสุดช่วงกลางปี ค.ศ. 1525 ก่อนจะจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของทัพชาวนา อย่างไรก็ตาม สงครามชาวนาเยอรมันถือเป็นการลุกฮือครั้งใหญ่ที่สุดในยุโรปจนกระทั่งเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1789
ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 พื้นที่หลายส่วนในยุโรปมีความสัมพันธ์ทางการเมืองกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในช่วงที่เกิดสงครามจักรวรรดิถูกปกครองด้วยจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โดยมีบรรดาเจ้าชายปกครองดินแดนแบบกึ่งอิสระภายใต้จักรพรรดิอีกที ต่อมาเจ้าชายผู้ปกครองดินแดนพยายามกดดันให้ชาวนาอยู่ใต้อำนาจผ่านการขึ้นภาษีและบังคับใช้กฎหมายแบบโรมัน ซึ่งจะทำให้ที่ดินของชาวนาตกเป็นของเจ้าและทำลายรูปแบบระบบศักดินาที่เจ้าและชาวนาได้ประโยชน์ร่วมกัน ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันเกิดการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์อย่างแพร่หลายในเยอรมนี ส่งผลให้ประชาชนใต้การปกครองมีอิสระในการคิดและตั้งคำถามกับชนชั้นปกครองมากขึ้น นักประวัติศาสตร์ยังคงถกเถียงถึงสาเหตุที่แท้จริงของสงครามครั้งนี้ แต่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเกิดจากความเชื่อทางศาสนา ปัญหาด้านเศรษฐกิจ และความเปลี่ยนแปลงทางสังคม
การก่อการกำเริบเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1524 ที่เมือง Stühlingen ทางใต้ของเยอรมนีในปัจจุบัน ก่อนจะลุกลามผ่านดินแดนรอบป่าดำ แม่น้ำไรน์ ทะเลสาบโบเดิน แม่น้ำดานูบตอนบน และรัฐไบเอิร์น ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1525 ชาวเมืองเม็มมิงเงินเรียกร้องให้มีการแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจและอื่น ๆ ข้อเรียกร้องดังกล่าวกลายมาเป็นข้อเรียกร้องสิบสองข้อที่ทัพชาวนาเสนอต่อสันนิบาตสเวเบีย และเป็นหลักสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพพลเมืองแรก ๆ ในยุโรป ต่อมาเดือนเมษายน ทัพชาวนาปะทะกับทัพสันนิบาตสเวเบียของเกออร์ก ตรุชเซส ฟอน วอลด์บูร์กที่เมือง Leipheim และ Frankenhausen ก่อนจะพ่ายแพ้อย่างหนักในยุทธการที่ Böblingen หลังจากนั้นมีการสูู้รบประปรายก่อนจะสิ้นสุดในเดือนกันยายน ปีเดียวกัน หลังสงครามยุติ ผู้นำทัพชาวนาหลายคนถูกทรมานและประหารชีวิต ข้อเรียกร้องสิบสองของชาวนาไม่ได้รับการตอบสนอง และชาวนาถูกลดสิทธิเสรีภาพลงหลายอย่าง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สงครามชาวนาเยอรมัน
วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ Peasants' War
วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ War of the Peasants (1524-25)
วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ Peasant War
วัดไม้รวก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

| วัดไม้รวก |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดไม้รวก, วัดรวก
ที่ตั้ง: ตำบลท่าเรือ อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูกันตสีลาภรณ์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไม้รวก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเรือ อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา โฉนดเลขที่ 817 อาณาเขตทิศเหนือติดต่อกับถนนสายท่าเรือ-วังแดง ทิศใต้ติดต่อกับแม่น่าสัก ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกติดต่อกับคลองควายเดิม มีที่ธรณีสงฆ์ 6 แปลง เนื้อที่ 96 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา โฉนดเลขที่ 7724, 1854, 177, 1870,1851 พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก
วัดไม้รวก ชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า วัดรวก สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2370 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมบริเวณที่ตั้งวัดมีไม้รวกอยู่มาก จึงได้เรียกตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัด เป็นวัดสำคัญทางการศึกษาของอยุธยาในสมัยโบราณในอยุธยา มีโรงเรียนหลวงที่จัดตั้งขึ้นในวัดหลวงเมื่อ พ.ศ. 2429 สำรวจได้ 9 ห้อง ลักษณะเป็นแบบยกพื้นสูงประมาณ 1 เมตร หลังคาและเพดานชำรุดทางวัดมุงสังกะสีไว้เป็นหลังคาลาดลง 3 ชั้น มีขั้นลดซ้อนด้านหน้า และหลังลงชั้นหนังมีจิตรภาพเต็มผนังเป็นเรื่อง พุทธประวัติ เทพชุมนาม ทศชาติชาดก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 40 เมตรได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2524
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้าง พ.ศ. 2524 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 31 เมตร สร้าง พ.ศ. 2501 หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 11 เมตร สร้าง พ.ศ. 2479 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ และมีวิหารเก่าแก่ฐานบัวอ่อนทรงเรือสำเภา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝีมือช่างสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัยสมัยสุโขทัย ที่วิหารพระพุทธไสยาสน์ปูนปั้น ขนาดยาว 3 วา 3 ศอก ที่วิหารอีกหลังหนึ่งมีพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ปูนปั้น
รายนามเจ้าอาวาส

พระปลัด
พระอธิการลอย
พระครูเนกขัมมวิสุทธิคุณ (ฮวด เกสโร)
พระครูสังฆรักษ์ทองม้วน ธมฺมโชติโกอนันต์ กนฺตวาโร
พระครูกันตสีลาภรณ์
ศาสนาในประเทศศรีลังกา

ศาสนาในประเทศศรีลังกา (สำมะโน ค.ศ. 2012)
พุทธ (70.2%)
ฮินดู (12.6%)
อิสลาม (9.7%)
คริสต์ (7.4%)
อื่น ๆ (0.1%)
ประเทศศรีลังกาเป็นประเทศพุทธอย่างเป็นทางการ ในขณะที่ชาวศรีลังกานับถือศาสนาหลายศาสนา จากสำมะโน ค.ศ. 2012 ชาวศรีลังการ้อยละ 70.2 นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 12.6 เป็นชาวฮินดู ร้อยละ 9.7 เป็นมุสลิม (โดยหลักเป็นนิกายซุนนี) ร้อยละ 7.4 เป็นชาวคริสต์ (ส่วนใหญ่เป็นนิกายคาทอลิก) ศาสนาพุทธได้รับการประกาศเป็นศาสนาประจำชาติของประเทศศรีลังกา และได้รับสิทธิพิเศษตามรัฐธรรมนูญศรีลังกา เช่น รัฐบาลมีความผูกพันที่จะปกป้องและส่งเสริมพระธรรมแห่งพระพุทธศาสนาทั่วประเทศ อย่างไรก็ตาม รัฐธรรมนูญยังให้เสรีภาพในการนับถือศาสนาและสิทธิความเท่าเทียมกันระหว่างพลเมืองของตนด้วย ใน ค.ศ. 2008 ศรีลังกาเป็นประเทศที่นับถือศาสนามากเป็นอันดับ 3 ของโลกตามแกลลัพโพล โดยชาวศรีลังการ้อยละ 99 กล่าวว่าศาสนาเป็นส่วนสำคัญในชีวิตประจำวัน
จำนวนกลุ่มศาสนา

สำมะโน ค.ศ. 2001 คอรบคลุมเพียง 18 อำเภอเท่านั้น จำนวนร้อยละในอำเภอที่ปรากฏในตารางมาจากสำมะโน ค.ศ. 2001 ยกเว้นตัวเลขในตัวเอียงที่มาจากสำมะโน ค.ศ. 1981 การเคลื่อนไหวของประชากรเกิดขึ้นหลัง ค.ศ. 1981 และไม่มีสถิติที่แม่นยำสำหรับพื้นที่ที่ไม่ครอบคลุมในการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2001 จนกระทั่งมีการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2011
แผนที่ศรีลังกาแบ่งศาสนาหลักในอำเภอตามสำมะโน ค.ศ. 2012
แผนที่ศรีลังกาแสดงศาสนาหลักตามเขตแบ่ง ดี.เอส. จากสำมะโน ค.ศ. 2012
ข้อมูลจากสำมะโน ค.ศ. 2011
พุทธ
ฮินดู
อิสลาม
คริสต์
จำนวนกลุ่มศาสนา > ศาสนาตามจังหวัด

| จังหวัด | พุทธ> # | พุทธ>  % | ฮินดู> # | ฮินดู>  % | อิสลาม> # | อิสลาม>  % | คริสต์> # | คริสต์>  % | อื่น ๆ> # | อื่น ๆ>  % | รวม> # | รวม>  % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กลาง | 1,672,625 | 65.05% | 540,339 | 21.01% | 263,874 | 10.26% | 94,402 | 3.67% | 317 | 0.01% | 2,571,557 | 100% |
| ตะวันออก | 354,772 | 22.87% | 539,570 | 34.78% | 575,936 | 37.12% | 80,801 | 5.21% | 302 | 0.02% | 1,551,381 | 100% |
| กลางเหนือ | 1,139,595 | 90% | 10,117 | 0.79% | 101,958 | 8.03% | 14,875 | 1.17% | 188 | 0.01% | 1,266,663 | 100% |
| เหนือ | 30,387 | 2.87% | 789,362 | 74.56% | 34,040 | 3.22% | 204,005 | 19.27% | 968 | 0.09% | 1,058,762 | 100% |
| ตะวันตกเฉียงเหนือ | 1,761,337 | 73.98% | 43,532 | 1.83% | 268,709 | 11.28% | 305,951 | 12.85% | 1,332 | 0.06% | 2,380,861 | 100% |
| สพรคมุวะ | 1,653,381 | 85.73% | 156,312 | 8.1% | 85,610 | 4.44% | 33,219 | 1.72% | 133 | 0.006% | 1,928,655 | 100% |
| ใต้ | 2,345,314 | 94.68% | 33,227 | 1.34% | 80,085 | 3.23% | 18,201 | 0.73% | 458 | 0.02% | 2,477,285 | 100% |
| อูวะ | 1,018,561 | 80.43% | 169,605 | 13.39% | 57,001 | 4.5% | 21,095 | 1.66% | 201 | 0.02% | 1,266,463 | 100% |
| ตะวันตก | 4,088,797 | 70.67% | 274,336 | 4.71% | 709,992 | 10.81% | 752,993 | 12.93% | 4,592 | 0.08% | 5,830,710 | 100% |
ศาสนาพุทธ

บทความหลัก: ศาสนาพุทธในประเทศศรีลังกา
ศานาพุทธนิกายเถรวาทเป็นศาสนาประจำชาติของประเทศศรีลังกา มีประชากรราวร้อยละ 70.2 เป็นพุทธศาสนิกชน พระมหินดาบุตรแห่งพระเจ้าอโศกมหาราชแห่งอินเดียเป็นผู้เผยแพร่ศาสนาพุทธเข้ามาในดินแดนศรีลังกาเมื่อ 246 ปีก่อนสากลศักราช ทำให้พระเจ้าเทวานัมปิยติสสะแห่งศรีลังกาหันมาถึอพุทธ อรหันต์สังฆมิตรา พระธิดาของพระเจ้าอโศกนำต้นกล้าของต้นโพธิ์จากพุทธคยามาปลูกในศรีลังกา และยังได้ก่อตั้งสำนักภิกษุณีขึ้นในประเทศด้วย ต้นโพธิ์เป็นที่รู้จักกันในนามว่า ต้นพระชัยศรีมหาโพธิ์  ถูกปลูกในสวนมหาเมฆวันในอนุราธปุระโดยพระเจ้าเทวานัมปิยติสสะ
ภายนอกวัดพระเขี้ยวแก้วที่กัณฏิ