stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บาโคโลด

| บาโคโลด |
| --- | --- |
นครหนาแน่น
   ธง ตรา
สมญา: นครแห่งรอยยิ้ม
ที่ตั้งในจังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: คันลูรังคาบีซายาอัน
จังหวัด: เนโกรสโอกซีเดนตัล (ในเชิงภูมิศาสตร์เท่านั้น)
Legislative District: Lone District of Bacolod
ก่อตั้ง: ประมาณ ค.ศ. 1755-56
เป็นนคร: 18 มิถุนายน ค.ศ. 1938 (โดยนิตินัย)  19 ตุลาคม ค.ศ. 1938 (โดยพฤตินัย)
เป็นนครหนาแน่น: 22 ธันวาคม ค.ศ. 1979
บารังไกย์: 61
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Evelio "Bing" R. Leonardía
 • รองนายกเทศมนตรี: El Cid Familiaran
 • สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: Greg Gasataya
 • สิทธิ์เลือกตั้ง: 274,541 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • นคร: 162.67 ตร.กม. (62.81 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 578.65 ตร.กม. (223.42 ตร.ไมล์)
ความสูง: 10 เมตร (30 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • นคร: 561,875 คน
 • ความหนาแน่น: 3,500 คน/ตร.กม. (8,900 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 791,019 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 1,400 คน/ตร.กม. (3,500 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ฮีลีไกโนน: Bacolodnon  อังกฤษ: Bacolodian  สเปน: Bacoleño (ชาย)/Bacoleña (หญิง)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 6100
PSGC: 064501000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)34
ระดับรายได้: นครระดับที่ 1
ภาษา: ฮีลีไกโนน, ฟิลิปีโน, อังกฤษ
เว็บไซต์: www.bacolodcity.gov.ph
บาโคโลด (ฮีลีไกโนน: Dakbanwa/Syudad sang Bacolod; ฟิลิปปินส์: Lungsod ng Bacolod) เป็นนครหนาแน่นแห่งหนึ่งในประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นเมืองศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล แต่ในแง่ของการปกครอง นครแห่งนี้ปกครองอิสระ
นครมีประชากร 561,875 คน จากการสำมะโนในปี ค.ศ. 2015 นับเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในภูมิภาคคันลูรังคาบีซายาอัน และเป็นอันดับที่สองในกลุ่มเกาะวิซายัส รองจากเซบูซิตี นครแห่งนี้ยังเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครบาโคโลด ซึ่งรวมพื้นที่ของเมืองซีไลย์และตาลีไซย์ โดยมหานครนี้มีประชากร 791,019 คน พื้นที่ 578.65 km2 (223.42 sq mi)
นครแห่งนี้มีชื่อเสียงจากเทศกาลมาสคารา ซึ่งจัดขึ้นในสัปดาห์ที่สามของเดือนตุลาคม และนครแห่งนี้ผู้คนค่อนข้างเป็นมิตร จึงมีฉายาว่า "นครแห่งรอยยิ้ม" โดยในปี ค.ศ. 2008 บาโคโลดได้อันดับที่ 1 จากการสำรวจของ นิตยสารมันนีเซนส์ ในหัวข้อ "สถานที่อาศัยที่ดีที่สุดในฟิลิปปินส์" นอกจากนี้ยังได้รับการยกย่องโดยกรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ให้เป็นศูนย์กลางความเป็นเลิศในด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและกระบวนการจัดการธุรกิจ ต่อมาในปี ค.ศ. 2012 บาโคโลดถูกจัดให้เป็นนครที่น่าอยู่ที่สุดในประเทศ จากการสำรวจของนิตยสารออนไลน์ iKwaderno โดยได้รับคะแนนมากถึง 85.183 คะแนน เหนือกว่านครอื่น ๆ อย่างดาเบา (84.80) Marikina (84.32) มากาตี (83.87) มะนิลา (83.35) ปูเวร์โตปรินเซซา (83.03) และเซบูซิตี (83.00) ในปี ค.ศ. 2017 บาโคโลดได้รับรางวัล "สุดยอดนครต้นแบบแห่งฟิลิปปินส์" โดยเดอะมะนิลาไทม์ บาโคโลดยังมีชื่อเสียงในด้านอาหารอย่างปีอายา และไก่ย่างต้นตำรับ
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของBacolod> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 31 (88) | 31 (88) | 32 (90) | 34 (93) | 33 (91) | 32 (90) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) | 32 (90) | 31 (88) | 31.7 (89) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 23 (73) | 23 (73) | 24 (75) | 25 (77) | 25 (77) | 25 (77) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24.1 (75.4) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 39 (1.54) | 37 (1.46) | 38 (1.5) | 57 (2.24) | 156 (6.14) | 237 (9.33) | 376 (14.8) | 338 (13.31) | 250 (9.84) | 191 (7.52) | 134 (5.28) | 114 (4.49) | 1,967 (77.44) |
แหล่งที่มา 1: worldweatheronline.com
แหล่งที่มา 2: www.myweather2.com
เมืองพี่น้อง

บาโคโลดมีเมืองพี่น้องดังต่อไปนี้
เมืองพี่น้อง > ในประเทศ

ดูมากูเวเต จังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล
อีโลอีโลซิตี จังหวัดอีโลอีโล
เลกาซปี จังหวัดอัลไบ
นากา จังหวัดคามารีเนสซูร์
มากาตี, มารีกีนา และปารานาเค เมโทรมะนิลา
เมืองพี่น้อง > ระหว่างประเทศ

ซีงาราจา อินโดนีเซีย
อันดง และแทกู เกาหลีใต้
นครจีหลง ไต้หวัน
ลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
นีนตเวยูออง

ในบทความนี้ชื่อตัวคือ  ไม่มีนามสกุล
| นีนตเวยูอองနှင်းသွေးယုအောင် |
| --- | --- |
เกิด: 24 สิงหาคม พ.ศ. 2539 (28 ปี) เมะทีลา ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า
ส่วนสูง: 1.65 เมตร (5 ฟุต 5 นิ้ว)
เป็นที่รู้จักจาก: มิสยูนิเวิร์สเมียนมา 2018
ผู้ดำรงตำแหน่งการประกวดความงาม
สีผม: ดำ
สีตา: น้ำตาลเข้ม
รางวัล: มิสยูนิเวิร์สพะโค 2017 (ชนะ) มิสยูนิเวิร์สเมียนมา 2018 (ชนะ) นางงามจักรวาล 2018 (ไม่ผ่านเข้ารอบ)
นีนตเวยูออง (พม่า: နှင်းသွေးယုအောင်, อ่าน "นีน-ตเวยูออง"; เกิด 24 สิงหาคม พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น นีน เป็นนางแบบและนางงามชาวพม่า ได้รับตำแหน่งมิสยูนิเวิร์สเมียนมา 2018 และเป็นตัวแทนของประเทศพม่าสำหรับการประกวดนางงามจักรวาล 2018
นอกจากนี้นีนตเวยูอองร่วมแสดงในละครโทรทัศน์ไทยเรื่อง จากเจ้าพระยาสู่อิรวดี (2565) ออกอากาศทางช่องไทยพีบีเอส
ประวัติ

นีนตเวยูอองเกิดที่เมืองเมะทีลา ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า เธอมีบิดาเป็นชาวไทใหญ่ ส่วนมารดาเป็นชาวพม่า ต่อมาครอบครัวย้ายไปเมืองแรชา เมืองเล็ก ๆ ทางตอนใต้รัฐฉาน ครั้นเธอเข้าสู่ระดับมัธยมศึกษาจึงย้ายไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่ 1 ท่าขี้เหล็ก และอาศัยอยู่ที่เมืองท่าขี้เหล็ก ใกล้พรมแดนอำเภอแม่สายของประเทศไทย ซึ่งที่นั่นทำให้เธอสามารถใช้ภาษาไทยได้อย่างคล่องแคล่ว และทำให้เธอเห็นโลกกว้างมากกว่าที่เคยเห็น เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาวิทยาศาสตร์การพยาบาล มหาวิทยาลัยเชียงตุง
การทำงาน > การประกวดนางงาม

นีนตเวยูอองเข้าร่วมการประกวดมิสยูนิเวิร์สเมียนมา 2018 และได้รับรางวัลชนะเลิศ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2560 จากนั้นเธอได้เป็นตัวแทนผู้เข้าประกวดจากประเทศพม่าสำหรับการประกวดนางงามจักรวาล 2018 แต่ไม่ผ่านเข้ารอบ
การทำงาน > นักแสดง

เธอเคยทำธุรกิจเปิดร้านแว่นตาของตัวเอง รวมทั้งรับงานเป็นนางแบบไปพร้อม ๆ กับการเรียน หลังได้รับตำแหน่งมิสยูนิเวิร์สเมียนมาแล้ว นีนตเวยูอองเดินทางเข้าสู่ย่างกุ้งเพื่อเข้าทำงานในวงการบันเทิง แต่หลังการทำรัฐประหารของมี่นอองไลง์ ทำให้ความเจริญของประเทศชะงักงันลงไป จากนั้นเธอจึงเข้าไปพำนักเพื่อทำงานในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ไปพร้อม ๆ กับการเรียกร้องประชาธิปไตยแก่พม่า เธอรับงานแสดงละครโทรทัศน์เรื่อง จากเจ้าพระยาสู่อิรวดี (2565) โดยรับบทซินซินและมาลา เธอกล่าวว่าถือเป็นผลงานการแสดงครั้งแรกของเธอ และในบทพูดมีบางส่วนที่ต้องใช้ภาษาไทยในการสื่อสาร
ชีวิตส่วนตัว

นอกจากภาษาพม่าและไทใหญ่ที่ต้องใช้มาตั้งแต่เด็ก นีนตเวยูอองสามารถใช้ภาษาไทยและอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว โดยเธอศึกษาอย่างจริงจังด้วยเหตุผลด้านธุรกิจ จึงมีโอกาสได้ใช้ภาษาไทยบ่อยครั้ง เธอกล่าวว่าชื่นชอบอาหารไทยมากเป็นพิเศษ รวมทั้งติดตามสื่อบันเทิงของไทยอยู่บ่อย ๆ ชื่นชอบนักแสดงชาวไทยอย่าง มาริโอ้ เมาเร่อ วรัทยา นิลคูหา และพัชราภา ไชยเชื้อ
บทบาททางการเมือง

หลังการรัฐประหารในประเทศพม่า พ.ศ. 2564 นีนตเวยูอองเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐบาลทหารพม่าผ่านสื่อโซเชียลมีเดีย เธอเข้าไปทำงานที่ประเทศไทยตั้งแต่เดือนธันวาคมเพื่อถ่ายทำละครโทรทัศน์เรื่อง จากเจ้าพระยาสู่อิรวดี (2565) โดยเธอให้สัมภาษณ์กับสื่อไทยเกี่ยวกับสถานการณ์บ้านเมืองของพม่า โดยกล่าวกับ นิตยสารเวย์ ของไทยไว้ว่า "เราอยากให้ทุกคนรู้ว่า เราจะต้องใช้วิธีต่อต้านอย่างสันติ เพื่อให้คณะรัฐประหารหรืออำนาจของกองทัพจบลงที่รุ่นเรา" เธอร่วมชูสามนิ้วเพื่อทวงความยุติธรรมผ่านสื่อโซเชียลมีเดีย เช่นเดียวกับผู้มีชื่อเสียงอีกหลายคนที่เข้าร่วมกิจกรรมนี้ นอกจากนี้เธอได้ขายมงกุฎที่ได้จากการประกวดของเธอ โดยนำเงินที่ได้จากการขายบริจาคให้แก่กองทุนคณะกรรมการผู้แทนสมัชชาแห่งสหภาพ
วันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2564 นีนตเวยูอองพร้อมกับผู้มีชื่อเสียงอีกหลายคน ถูกสภาบริหารแห่งรัฐออกหมายจับด้วยมาตรา 505 (a) ในข้อหาต่อต้านการรัฐประหาร ด้วยการเข้าร่วมขบวนการอารยะขัดขืน และสร้างความเสียหายต่อการปกครองของรัฐด้วยการสนับสนุนคณะกรรมการผู้แทนสมัชชาแห่งสหภาพ รวมทั้งยุยงปลุกปั่นประชาชน ส่งผลให้ชาติขาดเสถียรภาพและสันติภาพ
ผลงานละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2565 | จากเจ้าพระยาสู่อิรวดี | ซินซิน / มาลา |
แหล่งข้อมูลอื่น

มิสยูนิเวิร์สเมียนมา
ภาษาปะหล่อง

| ภาษาปะหล่อง |
| --- | --- |
De'ang, Ta'ang ပလောင်ဘာသာ, တအောင်းဘာသာ
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศพม่า, ประเทศจีน, ประเทศไทย
ชาติพันธุ์: ชาวปะหล่อง
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (ประมาณ 560,000 คน อ้างถึง1982–??)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  คาซี–ปะหล่องปะหล่องปะหล่อง–Riangภาษาปะหล่อง
ระบบการเขียน: อักษรพม่า, อักษรไทใต้คง
รหัสภาษา
ISO 639-3: มีหลากหลาย: pll – Shwe pce – Ruching rbb – Rumai
เอกสารตัวเขียนภาษาปะหล่อง
ภาษาปะหล่อง หรือ Ta'ang (พม่า: ပလောင်ဘာသာ) มีอีกชื่อว่า De'ang (จีน: 德昂語; พม่า: တအာင်းဘာသာ) เป็นกลุ่มภาษาย่อยในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกที่มีผู้พูดมากกว่าครึ่งล้านคนในประเทศพม่า (รัฐฉาน) และประเทศเพื่อนบ้าน ชาวปะหล่องแบ่งออกเป็น Palé (Ruching), Rumai และ Shwe และแต่ละกลุ่มมีภาษาเป็นของตนเอง
จำนวนผู้พูดยังไม่เป็นที่แน่ชัด โดยมีผู้พูดในกลุ่มชน Shwe 150,000 คนใน ค.ศ. 1982, Ruching (Palé) 272,000 คนใน ค.ศ. 2000 และ Rumai 139,000 คนที่ไม่ทราบวันที่บันทึก แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลกของยูเนสโกจัดให้ภาษาปะหล่องอยู่ในกลุ่มภาษาที่ "ใกล้สูญขั้นรุนแรง"
แหล่งข้อมูลอื่น

Palaung Thailand language site
Palaung Ruch language site
ภาคมะกเว

| ภาคมะกเว မကွေးတိုင်းဒေသကြီး |
| --- | --- |
ภาค
การถอดเสียงเป็นอักษรโรมัน
 • พม่า: magwe: tuing: desa. kri:
   ธง
ที่ตั้งภาคมะกเวในประเทศพม่า
พิกัด: 20°15′N 94°45′E﻿ / ﻿20.250°N 94.750°E﻿ / 20.250; 94.750
ประเทศ:  พม่า
ภูมิภาค: กลาง
เมืองหลัก: มะกเว
การปกครอง
 • มุขมนตรี: อองโม่โญ (เอ็นแอลดี)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 44,820.6 ตร.กม. (17,305.3 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2557)
 • ทั้งหมด: 3,917,055 คน
 • ความหนาแน่น: 87 คน/ตร.กม. (230 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: พม่า, ชีน, ยะไข่, ไทใหญ่, กะเหรี่ยง
 • ศาสนา: พุทธ, คริสต์, อิสลาม, ฮินดู, วิญญาณนิยม
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัส ISO 3166: MM-03
มะกเว (พม่า: မကွေး) คือภาคหนึ่งในภาคกลางของประเทศพม่า มีเนื้อที่ประมาณ 17,306 ตารางไมล์ (44,820 ตารางกิโลเมตร)
อาณาเขตติดต่อ

ภาคมะกเวมีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับรัฐชีนและภาคซะไกง์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับภาคมัณฑะเลย์และดินแดนสหภาพเนปยีดอ
ทิศใต้ ติดต่อกับภาคพะโค
ทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐยะไข่และรัฐชีน
การแบ่งเขตการปกครอง

ภาคมะกเวแบ่งออกเป็น 7 จังหวัด ดังนี้
| จังหวัด> อักษรไทย | จังหวัด> อักษรพม่า | จังหวัด> อักษรโรมัน | อำเภอ> อักษรไทย | อำเภอ> อักษรพม่า | อำเภอ> อักษรโรมัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  มะกเว |  မကွေး |  Magway |  มะกเว |  မကွေး |  Magway |
|  มะกเว |  မကွေး |  Magway |  ตอง-ดวี่นจี้ |  တောင်တွင်းကြီး |  Taungdwingyi |
|  มะกเว |  မကွေး |  Magway |  มโหย่ติ |  မြို့သစ် |  Myothit |
|  มะกเว |  မကွေး |  Magway |  นะเมาะ |  နတ်မောက် |  Natmauk |
|  มี่นบู้ |  မင်းဘူး |  Minbu |  มี่นบู้ |  မင်းဘူး |  Minbu |
|  มี่นบู้ |  မင်းဘူး |  Minbu |  ปหวิ่น-พยู |  ပွင့်ဖြူ |  Pwintbyu |
|  มี่นบู้ |  မင်းဘူး |  Minbu |  งะแพ |  ငဖဲ |  Ngape |
|  มี่นบู้ |  မင်းဘူး |  Minbu |  ซะลี่น |  စလင်း |  Salin |
|  มี่นบู้ |  မင်းဘူး |  Minbu |  |  |  |
|  เซโดะตะยา |  စေတုတ္တရာ |  Sidoktaya |  |  |  |
|  ตะแยะ |  သရက် |  Thayet |  ตะแยะ |  သရက် |  Thayet |
|  ตะแยะ |  သရက် |  Thayet |  มี่นละ |  မင်းလှ |  Minhla |
|  ตะแยะ |  သရက် |  Thayet |  มี่นโด้น |  မင်းတုန်း |  Mindon |
|  ตะแยะ |  သရက် |  Thayet |  กานมะ |  ကံမ |  Kamma |
|  ปะโคะกู |  ပခုက္ကူ |  Pakokku |  ปะโคะกู |  ပခုက္ကူ |  Pakokku |
|  ปะโคะกู |  ပခုက္ကူ |  Pakokku |  เยซะโจ |  ရေစကြို |  Yesagyo |
|  ปะโคะกู |  ပခုက္ကူ |  Pakokku |  มไยง์ |  မြိုင် |  Myaing |
|  ปะโคะกู |  ပခုက္ကူ |  Pakokku |  เปาะ |  ပေါက် |  Pauk |
|  ปะโคะกู |  ပခုက္ကူ |  Pakokku |  เซะพยู |  ဆိပ်ဖြူ |  Seikphyu |
|  กั่นกอ |  ဂန့်ဂေါ |  Gangaw |  กั่นกอ |  ဂန့်ဂေါ |  Gangaw |
|  กั่นกอ |  ဂန့်ဂေါ |  Gangaw |  ที่ลี่น |  ထီးလင်း |  Tilin |
|  กั่นกอ |  ဂန့်ဂေါ |  Gangaw |  ซอ |  ဆော |  Saw |
|  เชาะ |  ချောက် |  Chauk |  เชาะ |  ချောက် |  Chauk |
|  เชาะ |  ချောက် |  Chauk |  เยนานช่อง |  ရေနံချောင်း |  Yenangyaung |
|  อองลาน |  အောင်လံ |  Aunglan |  อองลาน |  အောင်လံ |  Aunglan |
|  อองลาน |  အောင်လံ |  Aunglan |  ซีน-บองแว |  ဆင်ပေါင်ဝဲ |  Sinbaungwe |
ภาคซะไกง์

| ภาคซะไกง์ စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး |
| --- | --- |
ภาค
การถอดเสียงเป็นอักษรโรมัน
 • พม่า: cackuing: tuing: desa. kri:
   ธง
ที่ตั้งภาคซะไกง์ในประเทศพม่า
พิกัด: 21°30′N 95°37′E﻿ / ﻿21.500°N 95.617°E﻿ / 21.500; 95.617
ประเทศ:  พม่า
ภูมิภาค: กลาง-ตะวันตกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: โมนยวา
การปกครอง
 • มุขมนตรี: มหยิ่นไนง์ (เอ็นแอลดี)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 93,704.5 ตร.กม. (36,179.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2557)
 • ทั้งหมด: 5,325,347 คน
 • ความหนาแน่น: 57 คน/ตร.กม. (150 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: พม่า, ไทใหญ่, นากา, ชีน
 • ศาสนา: พุทธ, คริสต์, วิญญาณนิยม
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัส ISO 3166: MM-01
เว็บไซต์: sagaingregion.gov.mm
ซะไกง์ หรือ สะกาย (พม่า: စစ်ကိုင်း) เป็นภาคหนึ่งของประเทศพม่า ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ ระหว่างละติจูด 21° 30' เหนือ ลองจิจูด 94° 97' ตะวันออก มีพื้นที่ 93,704.5 ตารางกิโลเมตร และประชากรกว่า 5,300,000 คน (พ.ศ. 2539) เมืองหลักคือเมืองโมนยวา
อาณาเขตติดต่อ

ทิศเหนือ ติดต่อกับรัฐนาคาแลนด์และรัฐอรุณาจัลประเทศ (ประเทศอินเดีย)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับรัฐกะชีน รัฐฉาน และภาคมัณฑะเลย์ (ประเทศพม่า) โดยมีแม่น้ำอิรวดีเป็นเขตแดนเป็นส่วนใหญ่
ทิศใต้ ติดต่อกับภาคมัณฑะเลย์และภาคมะกเว (ประเทศพม่า)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐชีน (ประเทศพม่า) และรัฐมณีปุระ (ประเทศอินเดีย)
การแบ่งเขตการปกครอง

ภาคซะไกง์แบ่งออกเป็น 13 จังหวัด และ 1 พื้นที่ปกครองตนเอง ดังนี้
| จังหวัด> อักษรไทย | จังหวัด> อักษรพม่า | จังหวัด> อักษรโรมัน | อำเภอ> อักษรไทย | อำเภอ> อักษรพม่า | อำเภอ> อักษรโรมัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ซะไกง์ |  စစ်ကိုင်း |  Sagaing |  ซะไกง์ |  စစ်ကိုင်း |  Sagaing |
|  ซะไกง์ |  စစ်ကိုင်း |  Sagaing |  มยี่นมู |  မြင်းမူ |  Myinmu |
|  ซะไกง์ |  စစ်ကိုင်း |  Sagaing |  มยอง |  မြောင် |  Myaung |
|  ชเวโบ |  ရွှေဘို |  Shwebo |  ชเวโบ |  ရွှေဘို |  Shwebo |
|  ชเวโบ |  ရွှေဘို |  Shwebo |  คีนอู้ |  ခင်ဦး |  Khin-U |
|  ชเวโบ |  ရွှေဘို |  Shwebo |  แวะและ |  ဝက်လက် |  Wetlet |
|  โมนยวา |  မုံရွာ |  Monywa |  โมนยวา |  မုံရွာ |  Monywa |
|  โมนยวา |  မုံရွာ |  Monywa |  บุดะลีน |  ဘုတလင် |  Budalin |
|  โมนยวา |  မုံရွာ |  Monywa |  อะยาดอ |  အရာတော် |  Ayadaw |
|  โมนยวา |  မုံရွာ |  Monywa |  ช่องอู้ |  ချောင်းဦး |  Chaung-U |
|  กะตา |  ကသာ |  Katha |  กะตา |  ကသာ |  Katha |
|  กะตา |  ကသာ |  Katha |  อี้นดอ |  အင်းတော် |  Indaw |
|  กะตา |  ကသာ |  Katha |  ที่ไฉ่ง์ |  ထီးချိုင့် |  Tigyaing |
|  กะตา |  ကသာ |  Katha |  บ้านเมาะ |  ဗန်းမောက် |  Banmauk |
|  กะเล่ |  ကလေး |  Kale |  กะเล่ |  ကလေး |  Kale |
|  กะเล่ |  ကလေး |  Kale |  กะเล่วะ |  ကလေးဝ |  Kalewa |
|  กะเล่ |  ကလေး |  Kale |  มี่นกี้น |  မင်းကင်း |  Mingin |
|  ตะมู่ |  တမူး |  Tamu |  ตะมู่ |  တမူး |  Tamu |
|  มอไล |  မော်လိုက် |  Mawlaik |  มอไล |  မော်လိုက် |  Mawlaik |
|  มอไล |  မော်လိုက် |  Mawlaik |  ผ้อง-บยีน |  ဖေါင်းပြင် |  Paungbyin |
|  คำตี่ |  ခန္တီး |  Hkamti |  คำตี่ |  ခန္တီး |  Hkamti |
|  ยี่นมาบีน |  ယင်းမာပင် |  Yinmarbin |  ยี่นมาบีน |  ယင်းမာပင် |  Yinmarbin |
|  ยี่นมาบีน |  ယင်းမာပင် |  Yinmarbin |  กะนี |  ကနီ |  Kani |
|  ยี่นมาบีน |  ယင်းမာပင် |  Yinmarbin |  ซ่าลี่นจี้ |  ဆားလင်းကြီး |  Salingyi |
|  ยี่นมาบีน |  ယင်းမာပင် |  Yinmarbin |  ปะแล |  ပုလဲ |  Pale |
|  กั่นบะลู |  ကန့်ဘလူ |  Kanbalu |  กั่นบะลู |  ကန့်ဘလူ |  Kanbalu |
|  กั่นบะลู |  ကန့်ဘလူ |  Kanbalu |  จู้นละ |  ကျွန်းလှ |  Kyunhla |
|  เยอู้ |  ရေဦး |  Ye-U |  เยอู้ |  ရေဦး |  Ye-U |
|  เยอู้ |  ရေဦး |  Ye-U |  ดีแบยี่น |  ဒီပဲယင်း |  Tabayin |
|  เยอู้ |  ရေဦး |  Ye-U |  ตะเซ |  တန့်ဆည် |  Taze |
|  โฮนมะลี่น |  ဟုမ္မလင်း |  Homalin |  โฮนมะลี่น |  ဟုမ္မလင်း |  Homalin |
|  กอลี่น |  ကောလင်း |  Kawlin |  กอลี่น |  ကောလင်း |  Kawlin |
|  กอลี่น |  ကောလင်း |  Kawlin |  วู่นโต |  ဝန်းသို |  Wuntho |
|  กอลี่น |  ကောလင်း |  Kawlin |  ปีนเลบู้ |  ပင်လည်ဘူး |  Pinlebu |
| พื้นที่ปกครองตนเอง | พื้นที่ปกครองตนเอง | พื้นที่ปกครองตนเอง | อำเภอ | อำเภอ | อำเภอ |
| อักษรไทย | อักษรพม่า | อักษรโรมัน | อักษรไทย | อักษรพม่า | อักษรโรมัน |
|  นาคา |  နာဂ |  Naga |  เลชี่ |  လေရှီး |  Lay Shi |
|  นาคา |  နာဂ |  Naga |  ละแฮ |  လဟယ် |  Lahe |
|  นาคา |  နာဂ |  Naga |  น่านยู่น |  နန်းယွန်း |  Nanyun |
ผุย ชนะนิกร

พระยาหัวโขง (ผุย ชนะนิกร) (ลาว: ພຍາຫົວຂອງ (ຜຸຍ ຊະນະນິກອນ); พ.ศ. 2446 - 4 ธันวาคม พ.ศ. 2526) ชื่อเดิมว่า ท้าวผุย ชนะนิกร เกิดเมื่อ วันที่ 6 กันยายน พ.ศ.2446 ที่นครหลวงเวียงจันทร์ บิดาชื่อ ทิดคำเพ็ง มารดาชื่อ นางคำก้อน เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งพระราชอาณาจักรลาว ตั้งแต่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2490 – 25 มีนาคม พ.ศ. 2491 และครั้งที่สองตั้งแต่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2501 – 31 ธันวาคม พ.ศ. 2502 และยังทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีหลายสมัย
บรรดาศักดิ์

ค.ศ.1941 ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ เป็น "พญาหัวโขง"
หน้าที่ราชการ

ค.ศ.1923 เข้ารับราชการเป็นเสมียนล่าม อยู่ที่ว่าการข้าหลวงฝรั่งเศลประจำแขวงเวียงจันทร์
ค.ศ.1924 โดนสั่งไปทำการเป็นเสมียนล่าม อยู่ที่แขวงสาละวัน
ค.ศ.1925 ย้ายกลับมาเป็นเสมียนล่าม อยู่ที่ว่าการข้าหลวงฝรั่งเศล ที่เวียงจันทร์
ประมาณ 4-5 ปีต่อมา ได้รับแต่งตั้งจากผู้สำเร็จราชการแห่งประเทศลาว ให้ทำหน้าที่เป็น จ่าศาล ศาลอุธรณ์ประจำแขวงเวียงจันทร์
ค.ศ.1941 ได้สอบไล่เข้าบรรจุราชการฝ่ายปกครอง และได้บรรจุเข้ารับราชการชั้นเจ้าเมือง ขั้น 4 แล้วได้รับแต่งตั้ง ให้ไปดำรงตำแหน่งเจ้าแขวงหัวโขง ที่เมืองห้วยทราย
ตำแหน่งทางการเมือง

ค.ศ.1947 พระบาทสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ ได้ทรงแต่งตั้งท่านผุย ชนะนิกร ให้ดำรงตำแหน่งเป็น รัฐมนตรีกระทรงศึกษาธิการ , กระทรวงสาธารณสุข , กระทรวงกีฬายุวชน , กระทรวงประชาสงเคราะห์ ในรัฐบาลราชอาณาจักรลาว ซึ่ง เสด็จเจ้าสุวรรณภูมาเป็นนายกรัฐมนตรี
หลังจากรัฐบาลฝรั่งเศลได้มอบสิทธิปกครองตามระบอบประชาธิปไตยให้แก่ประชาชนลาว และให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาแห่งชาติขึ้น ในประเทศลาวแล้ว ท่านผุย ชนะนิกร ก็ได้รับเลือกตั้งเป็นผู้แทนราษฎร ครั้งแรกของสภาแห่งชาติ ชุดที่ 1 ต่อมาท่านได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานสภาแห่งชาติ คนแรกของพระราชอาณาจักรลาว
ค.ศ.1950 ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งพระราชอาณาจักรลาว
ค.ศ.1951 ได้ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีกระทรวงการป้องกันประเทศ , รัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย , รัฐมนตรีกระทรวงกีฬายุวชน ในรัฐบาลของเสด็จเจ้าสุวรรณภูมาเป็นนายกรัฐมนตรี
ค.ศ.1954 ได้ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทยและกระทรวงต่างประเทศ ในรัฐบาลของเสด็จเจ้าสุวรรณภูมาเป็นนายกรัฐมนตรี
ค.ศ.1955 ได้ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศ ในรัฐบาลของท่านกระต่าย โดนสโสฤทธิ์ เป็นนายกรัฐมนตรี
ค.ศ.1955-1957 ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีต่างประเทศ , กระทรวงโยธาธิการ , กระทรวงปฏิสังขรณ์เทศบาล ในรัฐบาลเสด็จเจ้าสุวรรณภูมา เป็นนายกรัฐมนตรี และท่ายได้รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าคณะผู้แทนราชอาณาจักรลาว ในกองประชุมสหประชาชาติ
ค.ศ.1958 ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งพระราชอาณาจักรลาว และรัฐมนตรีกระทรวงแผนผัง , กระทรวงโยธาธิการ , กระทรวงไปรษณีและโทรคมนาคม , กระทรวงประชาสงเคราะห์ , กระทรวงสาธารณสุข , กระทรวงยุติธรรม
ค.ศ.1959 ได้ปรับปรุงรัฐบาลใหม่ ท่านพระยาฯ ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศ , กระทรวงการป้องกันประเทศและนักรบเก่า , กระทรวงโยธาธิการ , กระทรวงขนส่งและปฏิสังขรณ์เทศบาล , กระทรวงแถลงข่าวและกีฬายุวชน เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 1959 ได้กราบบังคมทูลลาออกจากตำแหน่ง
ค.ศ.1963-1970 ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานสภาแห่งชาติ
อ้างอิง

↑  http://www.nytimes.com/1983/12/12/obituaries/phoui-sananikone-dies-at-80-an-ex-prime-minister-of-laos.html
1 2 3 4  file:///C:/Users/assign/Downloads/%E0%BA%9B%E0%BA%B8%E0%BA%8D%20%E0%BA%8A%E0%BA%B0%E0%BA%99%E0%BA%B0%E0%BA%99%E0%BA%B4%E0%BA%81%E0%BA%AD%E0%BA%99.PDF  บันทึกความทรงจำพระยาหัวโขง (ผุย ชนะนิกร)
| ก่อนหน้า |  | ผุย ชนะนิกร |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์ |  |   นายกรัฐมนตรีแห่งพระราชอาณาจักรลาว  (24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 – 15 ตุลาคม พ.ศ. 2494) |  | เจ้าฟ้าสว่างวัฒนา |
| เจ้าสุวรรณภูมา |  |   นายกรัฐมนตรีแห่งพระราชอาณาจักรลาว  (17 สิงหาคม พ.ศ. 2501 – 31 ธันวาคม พ.ศ. 2502) |  | สุนทอน ปะถำมะวง |
| ด ค กนายกรัฐมนตรีลาว |
| --- | --- | --- |
| ราชอาณาจักรหลวงพระบาง |  เจ้าเพชรราช รัตนวงศา  |    |
| ราชอาณาจักรลาว |  พระยาคำม้าว วิไล  เจ้าจินดาวงศ์  เจ้าสุวรรณราช  เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์  ผุย ชนะนิกร  เจ้าฟ้าสว่างวัฒนา  เจ้าสุวรรณภูมา  กระต่าย โดนสโสฤทธิ์  เจ้าสุวรรณภูมา  ผุย ชนะนิกร  สุนทอน ปะถำมะวง  กุ อภัย  เจ้าสมสนิท วงกตรัตนะ  เจ้าสุวรรณภูมา  เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์  เจ้าสุวรรณภูมา  |    |
| สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว |  ไกสอน พมวิหาน  คำไต สีพันดอน  สีสะหวาด แก้วบุนพัน  บุนยัง วอละจิด  บัวสอน บุบผาวัน  ทองสิง ทำมะวง  ทองลุน สีสุลิด  พันคำ วิพาวัน  สอนไซ สีพันดอน  |    |
↑
ฟิดาอี

| --- | --- |
เพลงชาติของ ปาเลสไตน์
เนื้อร้อง: ซะอีด อัลมุซัยยิน, ค.ศ. 1965
ทำนอง: อะลี อิสมาอีล, ค.ศ. 1965
รับไปใช้: ค.ศ. 1996
ก่อนหน้า: "เมาฏินี"
ฟิดาอี (อาหรับ: فدائي; แปลว่า "นักรบฟิดาอี") เป็นเพลงชาติของรัฐปาเลสไตน์
ก่อนหน้านั้นตั้งแต่ ค.ศ. 1936 ถึง 1996 เคยมีใช้เพลงเมาฏินี (อาหรับ: مَوْطِنِي แปลว่า "ถิ่นเกิดของข้า") เป็นเพลงประจำชนกลุ่มน้อยชาวปาเลสไตน์อย่างไม่เป็นทางการ ซึ่งเพลงนี้ประพันธ์เนื้อร้องโดยอิบราฮิม ทอว์กาน (Ibrahim Towqan) ทำนองโดยมุฮัมมัด ฟลาอีเฟล (Mohammad Flaifel)
ดูเพิ่ม

บิลาดี บิลาดี บิลาดี
เมาฏินี
แหล่งข้อมูลอื่น

MOFA Palestine
Himnuszok - A vocal version of the Anthem, featured in "Himnuszok" website.
Palestine: Fida'i - Audio of the national anthem of Palestine, with information and lyrics
ฟุตบอลทีมชาติแอลจีเรีย

ฟุตบอลทีมชาติแอลจีเรีย (อาหรับ: منتخب الجزائر لكرة القدم) หรือฉายาว่า Les Fennecs (จิ้งจอกทะเลทราย) เป็นตัวแทนทีมฟุตบอลจากประเทศแอลจีเรีย อยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลแอลจีเรีย (Fédération Algérienne de Football) ทีมชาติแอลจีเรียเข้าสู่รอบสุดท้ายของฟุตบอลโลกได้ 2 ครั้งติดต่อกันคือในปี 1982 และ 1986 โดยผลงานที่ดีที่สุดในรายการนี้ คือการเข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายในฟุตบอลโลก 2014  ทีมชาติแอลจีเรียยังชนะในการแข่งขันแอฟริกาคัพออฟเนชันส์สองสมัยในปี 1990 เมื่อเป็นประเทศเจ้าภาพในการจัด และอีกครั้งในปี 2019
อดีตผู้เล่นที่มีชื่อเสียง

ราบาห์ มาดเจอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กฟุตบอลทีมชาติในสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกาเหนือ (UNAF) |  ตูนิเซีย  โมร็อกโก  ลิเบีย  อียิปต์  แอลจีเรีย  |  |
| แอฟริกาตะวันตก (WAFU) |  กานา  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โตโก  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเตเนีย  มาลี  ไลบีเรีย  |  |
| แอฟริกาตะวันออก (CECAFA) |  เคนยา  จิบูตี  ซูดาน  เซาท์ซูดาน  แซนซิบาร์1  โซมาเลีย  แทนซาเนีย  บุรุนดี  รวันดา  ยูกันดา  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  |  |
| แอฟริกากลาง (UNIFFAC) |  กาบอง  คองโก  แคเมอรูน  ชาด  เซาตูเมและปรินซิปี  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  |  |
| แอฟริกาใต้ (COSAFA) |  คอโมโรส  ซิมบับเว  เซเชลส์  แซมเบีย  นามิเบีย  บอตสวานา  มอริเชียส  มาดากัสการ์  มาลาวี  โมซัมบิก  เลโซโท  เอสวาตีนี  แองโกลา  แอฟริกาใต้  |  |
| สมาชิกไม่เจาะจงภูมิภาค |  เรอูว์นียง1  |  |
1 เป็นสมาชิกของซีเอเอฟ แต่ไม่ได้เป็นสมาชิกฟีฟ่า
| ด ค กแชมเปียนแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 7 สมัย |  อียิปต์ (1957, 1959, 1986, 1998, 2006, 2008, 2010) |  |
| แชมป์ 5 สมัย |  แคเมอรูน (1984, 1988, 2000, 2002, 2017) |  |
| แชมป์ 4 สมัย |  กานา (1963, 1965, 1978, 1982) |  |
| แชมป์ 3 สมัย |  โกตดิวัวร์ (1992, 2015, 2023) •  ไนจีเรีย (1980, 1994, 2013) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (1968, 1974) •  แอลจีเรีย (1990, 2019) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  เอธิโอเปีย (1962) •  ซูดาน (1970) •  คองโก (1972) •  โมร็อกโก (1976) •  แอฟริกาใต้ (1996) •  ตูนิเซีย (2004) •  แซมเบีย (2012) •  เซเนกัล (2021) |  |
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติในฟุตบอลโลก 2010 |
| --- | --- |
แชมป์:  สเปน
รองแชมป์:  เนเธอร์แลนด์
อันดับสาม:  เยอรมนี
อันดับสี่:  อุรุกวัย
รอบแปดทีม:  กานา •   บราซิล  •  ปารากวัย •  อาร์เจนตินา
รอบสอง:  เกาหลีใต้   •   ญี่ปุ่น  •   โปรตุเกส  •  เม็กซิโก •  สหรัฐอเมริกา  •  สโลวาเกีย •  ชิลี •   อังกฤษ
รอบแรก:  กรีซ •  เกาหลีเหนือ  •  แคเมอรูน •  ออสเตรเลีย •    เซอร์เบีย   •  เดนมาร์ก     •  นิวซีแลนด์  •   ไนจีเรีย •   ฝรั่งเศส •   สวิตเซอร์แลนด์  •  สโลวีเนีย •   อิตาลี  •  แอฟริกาใต้ (เจ้าภาพ) •  แอลจีเรีย •  โกตดิวัวร์ •   ฮอนดูรัส
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติในฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- |
แชมป์:  เยอรมนี
รองแชมป์:  อาร์เจนตินา
อันดับสาม:  เนเธอร์แลนด์
อันดับสี่:  บราซิล (เจ้าภาพ)
รอบแปดทีม:  เบลเยียม •  โคลอมเบีย •  คอสตาริกา •  ฝรั่งเศส
รอบสอง:  แอลจีเรีย •  ชิลี •   กรีซ •  เม็กซิโก •   ไนจีเรีย •   สวิตเซอร์แลนด์ •  สหรัฐอเมริกา •  อุรุกวัย
รอบแรก:  ออสเตรเลีย •  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา •  แคเมอรูน •  โครเอเชีย •  เอกวาดอร์ •  อังกฤษ •  กานา •  ฮอนดูรัส  •  อิหร่าน •  อิตาลี •  โกตดิวัวร์ •  ญี่ปุ่น •  โปรตุเกส •  รัสเซีย •   เกาหลีใต้ •  สเปน