stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ความสัมพันธ์ไทย–ลาว
ประวัติ > พ.ศ. 2523–

ในปี พ.ศ. 2523 เหตุการณ์เล็กน้อยที่เกี่ยวข้องกับการยิงด้วยกระสุนจริงระหว่างเรือลาดตระเวนได้ทำให้ประเทศไทยต้องปิดพรมแดนกับประเทศลาว มีข้อพิพาทชายแดนและการปะทะทางทหารที่สำคัญมากขึ้นตามมาในปี พ.ศ. 2527 และ พ.ศ. 2530 ในแขวงไชยบุรี ความขัดแย้งเหล่านี้เกิดจากการอ้างสิทธิ์ของคู่ชิงในทรัพยากรป่าไม้ตามแผนที่ตั้งแต่ยุคแรก ๆ ของรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส
ในปี พ.ศ. 2531 นายกรัฐมนตรีไทย ชาติชาย ชุณหะวัณ ได้เปิดตลาดอินโดจีน ซึ่งนำไปสู่กระแสแห่งความปรารถนาดีและการร่วมทุนทางธุรกิจระหว่างลาวและไทย ไกสอน พมวิหาน ได้เยือนกรุงเทพมหานครอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2532 นับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่การสร้างสายสัมพันธ์สั้น ๆ ในปี พ.ศ. 2522 กับนายกรัฐมนตรี พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ ตามด้วยการเสด็จเยือนอย่างเป็นทางการของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2533 และพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2535 ในฐานะที่เป็นอีกหนึ่งท่าทีแห่งความปรารถนาดีในปี พ.ศ. 2535 โปลิตบูโร[โปรดขยายความ] ได้ถูกปลดออกจากเสนาธิการทหารบก พลเอก สีสะหวาด แก้วบุนพัน ซึ่งเป็นผู้บัญชาการทหารที่มีอำนาจ ในขณะที่สีสะหวาดได้ติดต่อด้วยอย่างใกล้ชิดและมีประสิทธิผลต่อคำสั่งของกองทัพไทยในการฟื้นฟูความสัมพันธ์เพื่อนบ้าน เพื่อนร่วมพรรคของเขาได้กล่าวหาว่าเขามีการทุจริตส่วนตัว การทุจริตของหัวหน้าพรรคระดับสูงในครั้งนี้เป็นสัญลักษณ์ของความกลัวในหมู่ผู้นำลาวบางคนว่าคนไทยที่เจริญกว่า "ต้องการที่จะกินเรา"
ปัญหาทางการเมืองสองประการระหว่างลาวและไทยทำให้การสร้างสายสัมพันธ์ล่าช้าในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 หนึ่งคือการหลั่งไหลของผู้อพยพและผู้ลี้ภัยชาวลาว ซึ่งไทยมองว่าเป็นชนกลุ่มน้อยที่ไม่พึงปรารถนา และปฏิเสธที่จะยอมรับพวกเขาในฐานะผู้อพยพ ปัญหาที่เกี่ยวข้องเกิดจากการที่กลุ่มต่อต้านชาวลาวและม้งที่ใช้ค่ายผู้อพยพเป็นฐาน ชาวม้งประกอบด้วยผู้ที่อาศัยอยู่ในค่ายประมาณครึ่งหนึ่งและมีแนวโน้มที่จะถูกเนรเทศลดลง ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากความกลัวว่าจะถูกตอบโต้และความหวังในการปกครองตนเองของชาติ ประเทศไทยประกาศจุดยืนอย่างเป็นทางการในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2535 อย่างไรก็ตาม ผู้ลี้ภัยชาวลาวที่ไม่ได้กลับบ้านหรือพบการตั้งถิ่นฐานใหม่ในประเทศที่สามภายในปี พ.ศ. 2538 จะถูกจัดประเภทเป็นผู้อพยพผิดกฎหมายและต้องเผชิญกับการเนรเทศ
ขบวนการต่อต้านชาวลาวและชาวม้งยังคงมีอยู่ตั้งแต่ พ.ศ. 2518 แต่เมื่อสิ้นสุดสงครามเย็น ความพยายามที่จะขัดขวางสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวและพันธมิตรทางทหารของเวียดนามก็ลดน้อยลง ส่วนกระทรวงการต่างประเทศยังคงกดดันให้กองบัญชาการทหารไทยปฏิบัติตามข้อตกลงเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2534 ในการปลดอาวุธกบฏและกีดกันการปฏิบัติการก่อวินาศกรรมชาวลาว ในเวลาเดียวกัน ไทยได้แสดงให้เห็นชัดเจนว่าไม่เต็มใจที่จะรับผู้ลี้ภัยชาวม้ง
ระเบียงภาพ

ความสัมพันธ์ลาว–ไทย
ดูเพิ่ม

การต่อต้านความเป็นไทย
การแผลงเป็นไทย
อ่านเพิ่ม

International Boundary Study No. 20 – September 18, 1962 Laos – Thailand Boundary เก็บถาวร 2020-01-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สงครามเวียดนาม
ฝรั่งเศสถอย 2493–2497

บทความหลัก: สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง
ในเดือนมกราคม 2493 สาธารณรัฐประชาชนจีนและสหภาพโซเวียตรับรองว่าสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามของเวียดมินห์ซึ่งมีฐานในฮานอยเป็นรัฐบาลเวียดนามที่ชอบธรรม เดือนต่อมา สหรัฐและบริเตนใหญ่รับรองว่ารัฐเวียดนามในไซ่ง่อนที่ฝรั่งเศสหนุนหลัง นำโดยอดีตสมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย เป็นรัฐบาลเวียดนามที่ชอบธรรม การปะทุของสงครามเกาหลีในเดือนมิถุนายนปีนั้น ชวนให้ผู้กำหนดนโยบายของรัฐบาลสหรัฐเชื่อว่าสงครามในอินโดจีนเป็นตัวอย่างลัทธิการขยายอิทธิพล (expansionism) คอมมิวนิสต์ที่มีสหภาพโซเวียตชี้นำ
ที่ปรึกษาทางทหารจากสาธารณรัฐประชาชนจีนเริ่มให้การสนับสนุนเวียดมินห์ในเดือนกรกฎาคม 2493 อาวุธ ความรู้ความชำนาญและจับกังของจีนเปลี่ยนเวียดมินห์จากกำลังกองโจรเป็นกองทัพตามแบบ ในเดือนกันยายนปีนั้น สหรัฐตั้งคณะที่ปรึกษาช่วยเหลือทางทหาร เพื่อคัดกรองคำขอความช่วยเหลือ คำแนะนำทางยุทธศาสตร์และการฝึกทหารเวียดนามของฝรั่งเศส จนถึงปี 2497 สหรัฐจัดหาอาวุธเบา 300,000 ชิ้นและใช้เงิน 1,000,000,000 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐสนับสนุนความพยายามทางทหารของฝรั่งเศส คิดเป็น 80% ของมูลค่าสงคราม
นอกจากนี้ ยังมีการเจรจาระหว่างฝรั่งเศสและสหรัฐซึ่งพิจารณาความเป็นไปได้ของการใช้อาวุธนิวเคลียร์ทางยุทธวิธีสามลูก ทว่า รายงานความจริงจังของการพิจารณานี้และผู้พิจารณายังคลุมเครือและขัดแย้งกันแม้จนปัจจุบัน แผนฉบับหนึ่งสำหรับปฏิบัติการแร้ง ที่เสนอไว้กล่าวถึงการส่งเครื่องบินบี-29 จากฐานทัพสหรัฐในภูมิภาค 60 ลำ โดยมีเครื่องบินขับไล่ที่อาจมากถึง 150 ลำที่ปล่อยจากเรือบรรทุกเครื่องบินกองเรือสหรัฐที่เจ็ดสนับสนุน ทิ้งระเบิดที่ตั้งของหวอ เงวียน ซ้าป ผู้บัญชาการเวียดมินห์ แผนดังกล่าวรวมทางเลือกการใช้อาวุธนิวเคลียร์มากถึงสามลูกต่อที่ตั้งของเวียดมินห์ พล.ร.อ. อาเธอร์ ดับเบิลยู. แรดฟอร์ด ประธานคณะเสนาธิการทหารสหรัฐ สนับสนุนทางเลือกนิวเคลียร์นี้ เครื่องบินบี-29 บี-36 และบี-47 สามารถโจมตีด้วยนิวเคลียร์ได้ เช่นเดียวกับอากาศยานประจำเรือจากกองเรือที่เจ็ด
เรือบรรทุกเครื่องบินของสหรัฐแล่นไปยังอ่าวตังเกี๋ย และมีเที่ยวบินลาดตระเวนเหนือเดียนเบียนหูระหว่างการเจรจา ตามรองประธานาธิบดีสหรัฐ ริชาร์ด นิกสัน แผนดังกล่าวเกี่ยวข้องกับคณะเสนาธิการทหารที่ร่างแผนใช้อาวุธนิวเคลียร์ยุทธวิธีขนาดเล็กเพื่อสนับสนุนฝรั่งเศส นิกสันเสนอว่าสหรัฐอาจต้อง "ส่งทหารอเมริกาเข้าไป" ประธานาธิบดีสหรัฐ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ตั้งเงื่อนไขการมีส่วนเกี่ยวข้องของสหรัฐกับการสนับสนุนของอังกฤษ แต่คัดค้านการเสี่ยงขนาดนั้น ในท้ายที่สุด ไอเซนฮาวร์ตัดสินใจไม่แทรกแซง เพราะเชื่อว่าความเสี่ยงทางการเมืองมีมากกว่าประโยชน์ที่เป็นไปได้ ไอเซนฮาวร์เป็นพลเอกห้าดาว เขารอบคอบกับการดึงสหรัฐเข้าไปมีส่วนในสงครามภาคพื้นดินในทวีปเอเชีย
เวียดมินห์ได้รับการสนับสนุนสำคัญจากสหภาพโซเวียตและจีน การสนับสนุนของจีนในสงครามชายแดน พ.ศ. 2493 ทำให้การส่งกำลังจากจีนเข้ามายังเวียดนามได้ ตลอดความขัดแย้ง การประมาณของข่าวกรองสหรัฐยังข้องใจกับโอกาสสำเร็จของฝรั่งเศส
ยุทธการที่เดียนเบียนฟูเป็นการสิ้นสุดการมีส่วนเกี่ยวข้องของฝรั่งเศสในอินโดจีน กำลังเวียดมินห์ของซ้าปมอบความปราชัยทางทหารอันน่าพิศวงแก่ฝรั่งเศส และในวันที่ 7 พฤษภาคม 2497 ทหารที่ตั้งของสหภาพฝรั่งเศสยอมจำนน ในจำนวนเชลยศึกชาวฝรั่งเศส 12,000 คนที่เวียดมินห์จับได้ มีผู้รอดชีวิตเพียง 3,000 คนเท่านั้น ที่การประชุมเจนีวา ฝรั่งเศสเจรจาความตกลงหยุดยิงกับเวียดมินห์ และฝรั่งเศสให้เอกราชแก่กัมพูชา ลาวและเวียดนาม
ยุคเสี่ยม 2498–2506 > การปกครอง

เสี่ยมเป็นโรมันคาทอลิกเคร่ง เป็นนักต่อต้านคอมมิวนิสต์ ชาตินิยม และอนุรักษนิยมสังคมอย่างแรงกล้า นักประวัติศาสตร์ ลืว ดวาน ฮวีญ (Luu Doan Huynh) บันทึกว่า "เสี่ยมเป็นตัวแทนของชาตินิยมแคบและสุดโต่งกอปรกับอัตตาธิปไตยและคติเห็นแก่ญาติ" ชาวเวียดนามส่วนใหญ่เป็นพุทธ และกังวลกับการกระทำอย่างการอุทิศประเทศให้พระนางมารีย์พรหมจารีของเสี่ยม
เสี่ยมเปิดฉากการรณรงค์ "ประณามคอมมิวนิสต์" เริ่มตั้งแต่ฤดูร้อนปี 2498 ระหว่างนั้นคอมมิวนิสต์และกลุ่มต่อต้านรัฐบาลอื่นถูกจับ จำคุก ทรมานหรือประหารชีวิต เขาตั้งโทษประหารชีวิตต่อกิจกรรมใด ๆ ที่ถือว่าเป็นคอมมิวนิสต์ในเดือนสิงหาคม 2499 เกเบรียล คอลโค (Gabriel Kolko) ว่าคู่แข่งต้องสงสัยของเสี่ยมถูกฆ่าประมาณ 20,000 คนระหว่างปี 2498 ถึง 2500 และเมื่อปลายปี 2501 มีนักโทษการเมืองถูกจำคุกประเมินไว้ 40,000 คน ทว่า กึนเทอร์ เลวี (Guenter Lewy) แย้งว่าตัวเลขดังกล่าวเกินจริงและว่าไม่เคยมีนักโทษทุกประเภทเกิน 35,000 คนในทั้งประเทศ
ในเดือนพฤษภาคม 2500 เสี่ยมเยือนรัฐสหรัฐสิบวัน ประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์กล่าวสนับสนุนต่อไป และมีการจัดการเดินขบวนเป็นเกียรติแก่เสี่ยมในนครนิวยอร์ก แม้ว่าเสี่ยมจะได้รับยกย่องอย่างเปิดเผย แต่ในทางลับ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ จอห์น ฟอสเตอร์ ดัลลัส (John Foster Dulles) ยอมรับว่าเลือกเสี่ยมเพราะไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่า
อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม โรเบิร์ต แม็กนามารา เขียนในการถกเถียงมิรู้จบ (2542) ว่า ผู้อุปภัมถ์สาธารณรัฐเวียดนามอเมริกันใหม่เขลาเรื่องวัฒนธรรมเวียดนามแทบสิ้นเชิง พวกเขาทราบภาษาหรือประวัติศาสตร์ยาวนานของประเทศเพียงเล็กน้อย มีแนวโน้มกำหนดแรงจูงใจแบบอเมริกาต่อการกระทำของเวียดนาม แม้เสี่ยมถูกเตือนแล้วว่า การเชื่อว่าการลอกวิธีการแบบตะวันตกอย่างมืดบอดจะแก้ไขปัญหาของเวียดนามได้เป็นภาพลวง
ยุคเสี่ยม 2498–2506 > การก่อการกำเริบทางใต้ 2497–2503

ระหว่างปี 2497 และ 2500 มีความขัดแย้งขนาดใหญ่แต่ไร้ระเบียบในชนบทซึ่งรัฐบาลเสี่ยมสามารถกำราบได้ ต้นปี 2500 เวียดนามใต้มีสันติภาพเป็นครั้งแรกในรอบกว่าทศวรรษ ทว่า เมื่อกลางปี 2500 ถึง 2502 อุบัติการณ์ความรุนแรงเพิ่มขึ้นแต่รัฐบาล ""มิได้วิเคราะห์มันว่าเป็นการณรงค์ โดยถือเป็นความไม่สงบที่เจือจางเกินกว่าจะทุ่มทรัพยากรสำคัญของรัฐบาลเวียดนาม" ทว่า เมื่อต้นปี 2502 เสี่ยมถือความไม่สงบดังกล่าวเป็นการณรงค์มีระเบียบและออกกฎหมาย 10/59 ซึ่งทำให้ความรุนแรงทางการเมืองมีโทษประหารชีวิตและริบทรัพย์ มีความแตกแยกในหมู่อดีตเวียดมินห์ซึ่งเป้าหมายหลักคือการจัดการเลือกตั้งตามที่สัญญาไว้ในข้อตกลงเจนีวา นำไปสู่กิจกรรมพลการแยกจากนักคอมมิวนิสต์และนักกิจกรรมต่อต้านรัฐบาลเวียดนามอื่น
ในเดือนธันวาคม 2503 มีการก่อตั้งแนวร่วมปลดปล่อยชาติ (หรือเวียดกง) อย่างเป็นทางการโดยมุ่งหมายสร้างเอกภาพนักกิจกรรมต่อต้านรัฐบาลเวียดนามทั้งหมดซึ่งรวมถึงที่มิใช่คอมมิวนิสต์ด้วย ตามเอกสารเพนตากอน เวียดกง "เน้นความสำคัญต่อการถอนที่ปรึกษาและอิทธิพลของอเมริกา การปฏิรูปที่ดินและการเปิดเสรีรัฐบาลเวียดนาม รัฐบาลผสมและการประกาศความเป็นกลางของเวียดนาม" บ่อยครั้งผู้นำองค์การถูกปิดเป็นความลับ
เหตุผลสำหรับการคงอยู่ต่อเนื่องของแนวร่วมปลดปล่อยชาติคือความสัมพันธ์เชิงชนชั้นในชนบท ประชากรส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านในชนบทซึ่งปัญหาสำคัญคือการปฏิรูปที่ดิน เวียดมินห์มีค่าเช่าและหนี้สินน้อยกว่า และให้เช่าที่ดินคอมมูน ซึ่งส่วนมากแก่ชาวนาที่ยากจนที่สุด เสี่ยมนำเจ้าของที่ดินคืนสู่หมู่บ้าน ผู้ที่เคยทำเกษตรบนที่ดินที่ตนถือครองมาหลายปีปัจจุบันต้องคืนแก่เจ้าของที่ดินและจ่ายค่าเช่าคืนหลายปี การเก็บค่าเช่านี้กองทัพเวียดนามใต้เป็นผู้บังคับ ความแตกแยกในหมู่บ้านนี้สะท้อนสถานการณ์ที่มีอยู่ต่อฝรั่งเศส: "ร้อยละ 75 สนับสนุนเวียดกง ร้อยละ 20 พยายามเป็นกลางและร้อยละ 5 นิยมรัฐบาลอย่างแน่วแน่"
ยุคเสี่ยม 2498–2506 > การก่อการกำเริบทางใต้ 2497–2503 > การเข้ามีส่วนของเวียดนามเหนือ

แหล่งข้อมูลเห็นไม่ตรงกันว่าเวียดนามเหนือมีบทบาทโดยตรงในการช่วยเหลือและจัดระเบียบกบฏเวียดนามใต้ก่อนปี 2503 หรือไม่ คาฮินและลิวอิสประเมินว่า
ขัดกับสมมติฐานนโยบายของสหรัฐ หลักฐานทั้งหมดที่มีอยู่แสดงว่าการรื้อฟื้นสงครามกลางเมืองในรัฐใต้ในปี 2501 ดำเนินการโดยชาวใต้เอง มิใช่การริเริ่มของฮานอย... กิจกรรมการก่อการกำเริบต่อรัฐบาลไซ่ง่อนเริ่มในรัฐใต้ภายใต้ผู้นำใต้ ไม่ใช่เป็นผลลัพธ์ของการชี้นำใด ๆ จากฮานอย ซึ่งขัดกับคำสั่งห้ามของฮานอย
ดุจกัน นักประวัติศาสตร์ อาเธอร์ ชเลซิงเกอร์ จูเนียร์ กล่าวว่า "จนหลังเดือนกันยายน 2503 กว่าพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามเหนือจะอนุมัติอย่างเป็นทางการและเรียกร้องให้ปลดปล่อยภาคใต้จากจักรวรรดินิยมอเมริกา"
ในทางตรงข้าม เจมส์ โอลสันและแรนดี รอเบิตส์ประเมินว่าเวียดนามเหนืออนุญาตให้มีการก่อการกำเริบระดับต่ำในเดือนธันวาคม 2509 เพื่อตอบโต้ข้อกล่าวหาว่าเวียดนามเหนือกำลังละเมิดข้อตกลงเจนีวา เอกราชของเวียดกงจึงมีการเน้นในโฆษณาชวนเชื่อคอมมิวนิสต์
ในเดือนมีนาคม 2509 ผู้นำคอมมิวนิสต์ใต้ เล สวน เสนอแผนฟื้นฟูการก่อการกำเริบชื่อ "ถนนสู่รัฐใต้" แก่สมาชิกอื่นของคณะกรรมการบริหารสูงสุดของพรรคคอมมิวนิสต์ในกรุงฮานอย แต่เนื่องด้วยทั้งจีนและโซเวียตคัดค้านการเผชิญหน้าในขณะนั้น แผนของเล สวนจึงถูกปฏิเสธ ทว่า ผู้นำเวียดนามเหนืออนุมัติมาตรการเบื้องต้นในการฟื้นฟูการก่อการกำเริบทางใต้ในเดือนธันวาคม 2509 กำลังคอมมิวนิสต์อยู่ภายใต้โครงสร้างบังคับบัญชาเดียวที่จัดตั้งในปี 2511 พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามเหนืออนุมัติ "สงครามประชาชน" แก่รัฐใต้ในสมัยประชุมเดือนมกราคม 2512 ในเดือนพฤษภาคม มีการสถาปนากลุ่ม 559 เพื่อทำนุบำรุงและปรังปรุงเส้นทางสายโฮจิมินห์ ซึ่งขณะนั้นเป็นเส้นทางภูเขาหกเดือนผ่านประเทศลาว "ผู้รวมกลุ่มใหม่" ปี 2507 ประมาณ 500 คนถูกส่งลงใต้ตามเส้นทางระหว่างปฏิบัติการปีแรก การส่งมอบอาวุธครั้งแรกผ่านเส้นทางสำเร็จในเดือนสิงหาคม 2512 ทหารคอมมิวนิสต์ประมาณ 40,000 นายแทรกซึมเข้ารัฐใต้ระหว่างปี 2514–16
แผนที่เส้นทางสายโฮจิมินห์ (สีส้มและแดง)
พลรบใช้เวลาสี่เดือนในการเดินทางข้ามภูมิประเทศที่ขรุขระจากเวียดนามเหนือไปสมรภูมิเวียดนามใต้
เส้นทางสายโฮจิมินห์ตัดผ่านประเทศลาว เป็นการพัฒนาระบบลอจิสติกส์ที่ซับซ้อนซึ่งทำให้เวียดนามเหนือยังธำรงความพยายามของสงครามไว้ได้แม้ท่ามกลางการรณรงค์ทิ้งระเบิดทางอากาศใหญ่สุดในประวัติศาสตร์
การขยายขอบเขตของจอห์นสัน 2506–12

ประธานาธิบดีเคนเนดีถูกลอบฆ่าในวันที่ 22 พฤศจิกายน 2506 รองประธานาธิบดี ลินดอน บี. จอห์นสัน ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องมากนักกับนโยบายต่อเวียดนาม แต่เมื่อดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแล้ว จอห์นสันให้ความสนใจกับสงครามทันที วันที่ 24 พฤศจิกายน 2506 เขากล่าวว่า "การยุทธ์ต่อคอมมิวนิสต์ ... จะต้องร่วมกับ ... ความเข้มแข็งและความเด็ดเดี่ยว" จอห์นสันทราบว่าเขารับช่วงสถานการณ์ที่เลวร้ายลงอย่างรวดเร็วในเวียดนามใต้ แต่เขายึดติดกับการให้เหตุผลทฤษฎีโดมิโนที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในการพิทักษ์เวียดนามใต้ คือ หากเวียดนามใต้ถอยหรือจำยอมสละ ไม่ว่าอย่างไรจะทำให้ชาติอื่นนอกเหนือจากความขัดแย้งนี้ตกอยู่ในอันตรายไปด้วย
สภาปฏิวัติกองทัพ ซึ่งประชุมแทนผู้นำเวียดนามใต้ที่เข้มแข็ง ประกอบด้วยสมาชิก 12 นาย สภามีพลเอก เซือง วัน มิญ เป็นผู้นำ ผู้ซึ่งสแตนลีย์ คาร์โนว์ นักหนังสือพิมพ์ภาคสนาม ต่อมาเรียกว่า "แบบอย่างของความเซื่องซึม" ลอดจ์ ซึ่งรู้สึกคับข้องใจเมื่อถึงปลายปี ส่งโทรเลขกลับประเทศเกี่ยวกับมิญว่า "เขาจะเข้มแข็งพอเอาชนะสิ่งต่าง ๆ หรือเปล่า" ระบอบของมิญถูกโค่นในเดือนมกราคม 2507 โดยพลเอก งฺเหวียน คั้ญ (Nguyễn Khánh) ทว่ายังมีความไร้เสถียรภาพอย่างต่อเนื่องในกองทัพ ซึ่งเกิดรัฐประหารหลายครั้งในชั่วเวลาสั้น ๆ แม้ไม่ได้ประสบความสำเร็จเสียทุกครั้ง
ในถ้อยแถลงที่คล้ายกับที่กระทำต่อฝรั่งเศสเกือบสองทศวรรษก่อนหน้านี้ โฮจิมินห์เตือนว่าหากอเมริกัน "ต้องการสงครามเป็นเวลายี่สิบปีแล้วเราจะทำสงครามยี่สิบปี หากพวกเขาต้องการสร้างสันติ เราจะสร้างสันติและเชิญพวกเขามาดื่มน้ำชายามบ่าย" บ้างแย้งว่านโยบายของเวียดนามเหนือคือไม่โค่นรัฐบาลที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์อื่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
การขยายขอบเขตของจอห์นสัน 2506–12 > อุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ย

บทความหลัก: อุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ย
วันที่ 2 สิงหาคม 2507 ยูเอสเอส แม็ดด็อกซ์ ซึ่งอยู่ระหว่างภารกิจข่าวกรองตามชายฝั่งเวียดนามเหนือ อ้างว่าถูกยิงใส่และได้สร้างความเสียหายแก่เรือตอร์ปิโดหลายลำที่ติดตามเรือในอ่าวตังเกี๋ย มีรายงานการโจมตีครั้งที่สองอีกสองวันให้หลังต่อยูเอสเอส เทอร์เนอร์ จอย และแม็ดด็อกซ์ ในบริเวณเดียวกัน พฤติการณ์ของการโจมตีนั้นมืดมัว ลินดอน จอห์นสันออกความเห็นต่อรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ จอร์จ บอลว่า "กะลาสีพวกนั้นข้างนอกนั่นอาจยิงปลาบินได้" สิ่งพิมพ์เผยแพร่ของเอ็นเอสเอที่ไม่ลงวันที่ซึ่งปลดชั้นความลับในปี 2548 เปิดเผยว่าไม่มีการโจมตีในวันที่ 4 สิงหาคม
"การโจมตี" ครั้งที่สองนี้เองนำไปสู่การโจมตีทางอากาศเพื่อตอบโต้ และกระตุ้นให้รัฐสภาอนุมัติข้อมติอ่าวตังเกี๋ยในวันที่ 7 สิงหาคม 2507 ข้อมติดังกล่าวให้อำนาจประธานาธิบดี "ดำเนินมาตรการใด ๆ ที่จำเป็นเพื่อขับไล่การโจมตีด้วยอาวุธใด ๆ ต่อกำลังของสหรัฐและเพื่อป้องกันการรุกรานเพิ่ม" และจอห์นสันอาศัยข้อมติดังกล่าวว่าให้อำนาจเขาขยายขอบเขตสคราม ในเดือนเดียวกัน จอห์นสันปฏิญาณว่าเขาจะ "ไม่ผูกมัดเด็กหนุ่มอเมริกันให้สู้รบในสงครามที่ผมคิดว่าควรให้เด็กหนุ่มเอเชียต่อสู้เพื่อช่วยพิทักษ์แผ่นดินของตนเอง"
สภาความมั่นคงแห่งชาติแนะนำการขยายขอบเขตการทิ้งระเบิดเวียดนามเหนือสามขั้น คล้อยหลังการโจมตีฐานทัพสหรัฐในเปล็ยกูในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2508 เริ่มมีการโจมตีทางอากาศเป็นชุด (ปฏิบัติการลูกดอกเพลิง) ส่วนนายกรัฐมนตรีโซเวียต อเล็กเซ โคซีกินกำลังอยู่ระหว่างเดินทางเยือนเวียดนามเหนือ ปฏิบัติการโรลลิงธันเดอร์และปฏิบัติการอาร์กไลต์ขยายการทิ้งระเบิดทางอากาศและปฏิบัติการสนับสนุนภาคพื้นดิน การทัพทิ้งระเบิดซึ่งสุดท้ายกินเวลานานสามปีตั้งใจบังคับให้เวียดนามเหนือยุติการสนับสนุนเวียดกงโดยคุกคามทำลายการป้องกันภัยทางอากาศและโครงสร้างพื้นฐานอุตสาหกรรมของเวียดนามเหนือ นอกจากนี้ยังมุ่งเพิ่มขวัญกำลังใจของเวียดนามใต้ด้วย ระหว่างเดือนมีนาคม 2508 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2511 โรลลิงธันเดอร์ทิ้งขีปนาวุธ จรวดและระเบิดหนักหลายล้านตันถล่มเวียดนามเหนือ
การขยายขอบเขตของจอห์นสัน 2506–12 > การทิ้งระเบิดลาว

ดูเพิ่ม: สงครามกลางเมืองลาว
การทิ้งระเบิดไม่จำกัดอยู่เพียงเวียดนามเหนือ การทัพทางอากาศอย่างอื่น เช่น ปฏิบัติการบาร์เรลโรลมุ่งเป้าไปยังส่วนต่าง ๆ ของโครงสร้างพื้นฐานเวียดกงและ PAVN ซึ่งรวมเส้นทางส่งกำลังบำรุงสายโฮจิมินห์ ซึ่งตัดผ่านประเทศลาวและกัมพูชา ประเทศลาวที่ภายนอกเป็นกลางได้กลายเป็นฉากสงครามกลางเมือง โดยรัฐบาลลาวที่สหรัฐสนับสนุนต่อสู้กับปะเทดลาวและพันธมิตรเวียดนามเหนือ
สหรัฐดำเนินการทิ้งระเบิดทางอากาศขนานใหญ่ต่อปะเทดลาวและกำลัง PAVN เพื่อป้องกันการล่มสลายของรัฐบาลราชาธิปไตยลาว และเพื่อขัดขวางการใช้เส้นทางสายโฮจิมินห์ ระหว่างปี 2507 ถึง 2516 สหรัฐทิ้งระเบิดใส่ลาว 2 ล้านตัน เกือบเท่ากับการทิ้งระเบิดของสหรัฐในทวีปยุโรปและเอเชีย 2.1 ล้านตันตลอดสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ลาวเป็นประเทศที่ถูกทิ้งระเบิดหนักที่สุดในประวัติศาสตร์เมื่อเทียบกับขนาดประชากร
กระนั้น วัตถุประสงค์การหยุดเวียดนามเหนือและเวียดกงไม่ประสบความสำเร็จ เสนาธิการกองทัพอากาศสหรัฐ เคอร์ติส เลอเมย์ เป็นผู้สนับสนุนการทิ้งระเบิดเข้มข้นมาช้านานในเวียดนาม และเขียนถึงคอมมิวนิสต์ว่า "เราจะทิ้งระเบิดพวกนั้นให้กลับไปยุคหินทีเดียว"
การขยายขอบเขตของจอห์นสัน 2506–12 > การรุกปี 2507

หลังข้อมติอ่าวตังเกี๋ย รัฐบาลเวียดนามเหนือคาดหมายการมาถึงของทหารสหรัฐและเริ่มขยายเวียดกง ตลอดจนรการส่งกำลังพลเวียดนามเหนือลงเวียดนามใต้เพิ่มขึ้น ในช่วงนี้ เวียดนามเหนือจัดเตรียมอุปกรณ์ให้กำลังเวียดกงและปรับยุทธภัณฑ์ให้เป็นมาตรฐานด้วยปืนเล็กยาวเอเค-47 และอย่างอื่น ตลอดจนการตั้งกองพลที่ 9 "จากกำลังประมาณ 5,000 คนเมื่อเริ่มต้นปี 2502 ขนาดของเวียดกงเติบโตเป็นประมาณ 100,000 คนเมื่อปลายปี 2507 ... ระหว่างปี 2504 ถึง 2507 ขนาดของกองทัพเพิ่มขึ้นจากประมาณ 850,000 นายเป็นเกือบหนึ่งล้านนาย" จำนวนทหารสหรัฐที่วางกำลังไปยังเวียดนามในช่วงเดียวกันมีน้อยกว่ามาก จาก 2,000 นายในปี 2504 เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็น 16,500 นายในปี 2507 ในช่วงนี้ การใช้ยุทธภัณฑ์ที่ยึดได้ลดลง ขณะที่ต้องใช้จำนวนเครื่องกระสุนและเสบียงจำนวนสูงกว่ามากในการคงหน่วยตามแบบ กลุ่ม 559 ได้รับมอบหมายภารกิจให้ขยายเส้นทางสายโฮจิมินห์ ท่ามกลางการทิ้งระเบิดเกือบตลอดเวลาจากเครื่องบินรบสหรัฐ สงครามเริ่มเปลี่ยนเข้าสู่ระยะการสงครามตามแบบขั้นสุดท้ายของแบบจำลองการสงครามยืดเยื้อสามระยะของรัฐบาลเวียดนามเหนือ บัดนี้เวียดกงได้รับมอบหมายให้ทำลาย ARVN และยึดและถือครองพื้นที่ อย่างไก็ดี เวียดกงยังไม่แข็งกล้าพอที่จะโจมตีเมืองและนครใหญ่
ในเดือนธันวาคม 2507 กำลัง ARVN ประสบความสูญเสียใหญ่หลวงในยุทธการที่ Bình Giã ซึ่งทั้งสองฝ่ายมองว่าเป็นสันปันน้ำ ก่อนหน้านี้ VC ใช้ยุทธวิธีกองโจรตีแล้วหนี อย่างไรก็ดี ที่ Binh Gia พวกเขาเอาชนะกำลัง ARVN ที่เข้มแข็งในการรบตามแบบและอยู่ในสมรภูมินานสี่วัน กำลังเวียดนามใต้แพ้อีกครั้งในเดือนมิถุนายน 2508 ที่ยุทธการที่ด่งสว่าย (Đồng Xoài)
การแผลงเป็นเวียดนาม 2512–15 > ภัยคุกคามและการทูตนิวเคลียร์

ประธานาธิบดีสหรัฐ ริชาร์ด นิกสัน เริ่มถอนทหารสหรัฐในปี 2512 เขาวางแผนสร้างเสริม ARVN เพื่อให้รับช่วงป้องกันเวียดนามใต้แทน เรียก "การแผลงเป็นเวียดนาม" ขณะที่ PAVN/VC กำลังฟื้นตัวจากการสูญเสียในปี 2511 และยังหลบเลี่ยงการปะทะอยู่เป็นส่วนใหญ่ เครย์ตัน เอบรามส์ ที่รับช่วงต่อเวสต์มอร์แลนด์ ดำเนินปฏิบติการที่มุ่งขัดขวางลอจิสติกส์ โดยใช้อำนาจการยิงและมีการประสานงานมากกว่า ARVN วันที่ 27 ตุลาคม 2512 นิกสันสั่งฝูงบินบี-52 จำนวน 18 ลำที่บรรทุกอาวุธนิวเคลียร์บินไปน่านฟ้าโซเวียตเพื่อโน้มน้าวโซเวียตว่าเขาพร้อมทำทุกสิ่งเพื่อยุติสงคราม ตามแผนคนบ้า
การแผลงเป็นเวียดนาม 2512–15 > ยุทธศาสตร์ของเวียดนามเหนือ

ในเดือนกันยายน 2512 โฮจิมินห์ถึงแก่อสัญกรรมในวัย 72 ปี ความล้มเหลวของการรุกตรุษญวนซึ่งไม่สามารถทำให้เกิดการก่อการกำเริบของประชาชนทำให้เกิดการเปลี่ยนยุทธศาสตร์สงครามของเวียดนามเหนือ โดยกลุ่มแยก "ทิศเหนือมาก่อน" ของซ้าปและ Chinh กลับเข้าควบคุมกิจการกองทัพอีกครั้งจากกลุ่มแยก "ทิศใต้มาก่อน" มีการเปลี่ยนจากการแสวงชัยชนะนอกแบบมาเป็นการแสวงชัยตามแบบผ่านการพิชิตดินแดน มีการยกเลิกการรุกขนาดใหญ่แล้วหันไปใช้หน่วยเล็กและพลขุดอุโมงค์ ตลอดจนยุทธศาสตร์การสร้างความสงบและแผลงเป็นเวียดนาม ในระยะสองปีหลังการรุกตรุษญวน PAVN เริ่มแปลงสภาพจากกำลังเคลื่อนที่จำกัดทหารราบเบา เป็นกำลังผสมเหล่ามียานยนต์และเคลื่อนที่ได้รวดเร็ว
การแผลงเป็นเวียดนาม 2512–15 > เรื่องอื้อฉาวในสหรัฐ

ขบวนการต่อต้านสงครามมีกำลังมากขึ้นในสหรัฐ นิกสันเรียกร้องต่อ "พลังเงียบส่วนใหญ่" ซึ่งเขาว่าสนับสนุนสงครามแต่ไม่แสดงออกในที่สาธารณะ แต่เมื่อทราบข่าวการสังหารหมู่ที่หมีลายปี 2511 ซึ่งหน่วยรบของกองทัพบกสหรัฐฆ่าข่มขืนกระทำชำเราพลเรือน และ "เรื่องอื้อฉาวกรีนเบเรต์" ปี 2512 ซึ่งทหารหน่วยรบพิเศษ 8 นาย รวมทั้งผู้บัญชาการกลุ่มรบพิเศษที่ 5 ถูกจับกุมฐานฆ่าผู้ต้องสงสัยว่าเป็นสายลับสองหน้า ทำให้เกิดความเดือดดาลในระดับชาติและนานาชาติ
ในปี 2514 เอกสารเพนตากอนเกิดรั่วไหลสู่หนังสือพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ เอกสารดังกล่าวว่าด้วยประวัติศาสตร์ลับสุดยอดของการเข้ามีส่วนของสหรัฐในเวียดนามซึ่งจัดทำโดยกระทรวงกลาโหม เล่าถึงการหลอกลวงของรัฐบาลสหรัฐในรายละเอียดยาว ศาลสูงสุดวินิจฉัยว่าการจัดพิมพ์เอกสารดังกล่าวชอบด้วยกฎหมาย
การแผลงเป็นเวียดนาม 2512–15 > ขวัญของสหรัฐหดหาย

คล้อยหลังการรุกตรุษญวนและการเสียการสนับสนุนสงครามในหมู่สาธารณชนอเมริกัน กำลังสหรัฐเริ่มเข้าสู่ช่วงขวัญตกต่ำ การมองเห็นความจริงและการไม่เชื่อฟังคำสั่ง ในประเทศ อัตราหนีทหารเพิ่มขึ้น 4 เท่าเมื่อเทียบจากปี 2509 ในหมู่ทหารเกณฑ์ มีเพียงร้อยละ 2.5 ที่เลือกตำแหน่งรบทหารราบในปี 2512–13 อัตราการสมัครเข้าเหล่าฝึกนายทหารกองหนุน (Reserve Officers' Training Corps) ลดลงจาก 191,749 นายในปี 2509 เหลือ 72,459 นายในปี 2514 จนแตะระดับต่ำสุดตลอดกาล 33,220 นายในปี 2517 ทำให้กองทัพสหรัฐขาดแคลนนายทหารที่จำเป็นอย่างยิ่ง
การปฏิเสธการปฏิบัติลาดตระเวนหรือปฏิบัติตามคำสั่งและการขัดขืนเริ่มปรากฏขึ้นในช่วงเดียวกัน โดยมีกรณีหนึ่งทหารทั้งกองร้อยปฏิเสธรับคำสั่งหรือดำเนินปฏิบัติการใด ๆ ความเชื่อมแน่นของหน่วยเริ่มสลายและสนใจแต่การลดการปะทะกับเวียดกงและ PAVN ให้น้อยที่สุด เริ่มปรากฏการปฏิบัติที่เรียกว่า "ถุงทราย" (sand-bagging) ซึ่งหน่วยที่ได้รับคำสั่งให้ออกลาดตระเวนจะออกไปชนบท หาจุดที่อยู่พ้นวิสัยของผู้บังคับบัญชาและที่เหลือ พร้อมกับวิทยุรายงานพิกัดและรายงานหน่วยเท็จ การใช้ยาเสพติดเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในหมู่ทหารอเมริกันช่วงนี้ โดยกำลังพลร้อยละ 30 ใช้กัญชาเป็นประจำ และคณะอนุกรรมาธิการสภาผู้แทนราษฎรพบว่ากำลังพลอเมริกันร้อยละ 10–15 ในเวียดนามใช้เฮโรอีนเกรดสูงเป็นประจำ หลังจากปี 2512 เป็นต้นมา ปฏิบัติการค้นหาและทำลายกลายเป็น "ค้นหาและหลบหลีก" หรือ "ค้นหาและหลบเลี่ยง" ปลอมแปลงรายงานการรบแต่หลบนักรบกองโจร มีการสอบสวนรายงานการธำรงวินัยหรือต้องสงสัยรวม 900 ครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่เกิดระหว่างปี 2512 ถึง 2514 ในปี 2512 สมรรถนะภาคสนามของกำลังสหรัฐมีลักษณะแบบขวัญต่ำ ขาดแรงจูงใจและมีความเป็นผู้นำขั้นเลว การลดลงอย่างสำคัญของขวัญสหรัฐปรากฏในยุทธการที่ FSB Mary Ann ในเดือนมีนาคม 2514 ซึ่งคนขุดอุโมงค์สามารถก่อความเสียหายร้ายแรงต่อฝายป้องกันสหรัฐ
การแผลงเป็นเวียดนาม 2512–15 > ARVN นำแทน และกำลังภาคพื้นสหรัฐถอนกำลัง

เริ่มตั้งแต่ปี 2513 ทหารสหรัฐถูกถอนออกจากบริเวณชายแดนอันเป็นที่สู้รบส่วนใหญ่ และถูกวางกำลังใหม่ตามชายฝั่งและด้านในประเทศ กำลังพลสูญเสียของสหรัฐในปี 2513 มีน้อยกว่าในปี 2512 ถึงครึ่งหนึ่งหลังถูกมอบหมายให้ต่อสู้น้อยลง ขณะเดียวกัน ARVN รับช่วงปฏิบัติการรบทั่วประเทศ และมีกำลังพลสูญเสียเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าของกำลังพลสูญเสียของสหรัฐในปี 2512 และเพิ่มขึ้นเป็นกว่าสามเท่าของปี 2513 ในสิ่งแวดล้อมหลังการรุกตรุษญวน จำนวนสมาชิกในกำลังภูมิภาคเวียดนามใต้และทหารอาสาสมัครกำลังประชาชนเติบโตขึ้น และทั้งสองมีความสามารถในการรักษาความปลอดภัยหมู่บ้าน ในขณะที่กำลังอเมริกันไม่สามารถ
ในปี 2513 ประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสันประกาศถอนทหารอเมริกันอีก 150,000 นาย ทำให้จำนวนทหารอเมริกันเหลือ 265,500 นาย จนถึงปีนั้น กำลังเวียดกงไม่ได้ประกบด้วยชาวเวียดนามใต้เป็นส่วนใหญ่อีกต่อไป โดยเกือบร้อยละ 70 เป็นชาวเวียดนามเหนือ ระหว่างปี 2512 ถึง 2514 เวียดกงและ PAVN บางหน่วยถูกเปลี่ยนกลับไปเป็นยุทธวิธีหน่วยขนาดเล็กตรงแบบอย่างปี 2510 และก่อนหน้านั้น แทนการรุกขนาดใหญ่ทั่วประเทศ ในปี 2514 ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ถอนทหาร และทหารสหรัฐลดเหลือ 196,700 นาย สหรัฐยังลดกำลังสนับสนุน และในเดือนมีนาคม 2514 กลุ่มกำลังพิเศษที่ 5 หน่วยอเมริกันหน่วยแรกที่ถูกส่งไปยังเวียดนามใต้ ก็ถูกส่งกลับประเทศด้วย
ดูเพิ่ม

ประเทศไทยในสงครามเวียดนาม
เชิงอรรถ

1 2 3
↑
↑  The Military Assistance Advisory Group, Indochina (with an authorized strength of 128 men) was set up in September 1950 with a mission to oversee the use and distribution of US military equipment by the French and their allies.
↑  "พรรคชาตินิยมเวียดนาม" เดิมก่อตั้งขึ้นในนานกิง ประเทศจีน ระหว่างเดือนสิงหาคม 2478 และต้นปี 2479 เมื่อพรรคชาตินิยมเวียดนาม นำโดย เหวียน ไท ฮ็อก และสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนบางคน และสมาชิกพรรคชาตินิยมเวียดนามอื่นจำนวนหนึ่งก่อตั้งแนวร่วมต่อต้านจักรวรรดินิยม ไม่นานองค์การนี้ก็หมดความเคลื่อนไหวไป จนพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนและโฮจิมินห์รื้อฟื้นในปี 2484
สัตว์ขาปล้อง

| สัตว์ขาปล้อง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 540–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N     Earliest Cambrian (Fortunian)–Recent |
| --- | --- |

สัตว์ขาปล้องที่สูญพันธุ์และสมัยใหม่. ภาพจากบนไปซ้าย: †ไทรโลไบต์, †Stylonurus, แมงป่อง, ปู, ตะขาบ, และ ผีเสื้อ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไม่ได้จัดลำดับ:: แทกโทโพดา 
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod Gravenhorst, 1843

ไฟลัมย่อย และ ชั้น
 ไฟลัมย่อย Trilobitomorpha Trilobita (สูญพันธุ์แล้ว)  ไฟลัมย่อย Chelicerata Arachnida  Merostomata  Pycnogonida  Eurypterid (สูญพันธุ์แล้ว)  ไฟลัมย่อย Myriapoda Chilopoda  Diplopoda  Pauropoda  Symphyla  ไฟลัมย่อย Hexapoda Insecta  Collembola  Diplura  Protura  ไฟลัมย่อย Crustacea Branchiopoda  Remipedia  Cephalocarida  Maxillopoda  Ostracoda  Malacostraca
สัตว์ขาปล้อง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Arthropoda) หรือที่รู้จักกันดีและนิยมเรียกว่า "อาร์โธพอด" เป็นไฟลัมหลักของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ที่มีขนาดของลำตัวแบ่งเป็น 3 ส่วน ได้แก่ ส่วนหัว ส่วนอก และส่วนท้อง ซึ่งสัตว์ขาปล้องบางจำพวกอาจจะมีส่วนหัวและส่วนอกที่เชื่อมต่อกันเป็นส่วนเดียวกันด้วยก็ได้ จะมีเปลือกแข็งหุ้มบริเวณลำตัวสำหรับทำหน้าที่ป้องกันและช่วยพยุงร่างกายที่อ่อนนิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกแข็ง ชั้นคิวติเคิลเปลี่ยนไปตามรายละเอียดของรูปร่าง ประกอบด้วยสามชั้นคือ ชั้นผิวนอก (epicuticle) เป็นชั้นนอกที่บาง มีขี้ผึ้งเคลือบเพื่อป้องกันความชื้น ชั้นนอก (exocuticle) ประกอบด้วยไคติน และโปรตีนที่ทำให้แข็ง และชั้นใน (endocuticle) ที่ประกอบด้วยไคตินและโปรตีนที่ไม่ทำให้แข็ง ชั้นนอกและชั้นในเรียกรวมกันว่า procuticle และที่สำคัญคือช่วยพยุงให้ร่างกายของพวกสัตว์ขาปล้องมีรูปร่างที่แน่นอน