stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซากาโดะ

| ซากาโดะ 坂戸市 |
| --- | --- |
นคร
ศาลาว่าการนคร
   ธง ตรา
ตำแหน่งนครซากาโดะในจังหวัดไซตามะ (ชมพูเข้ม)
ซากาโดะ 
พิกัด: 35°57′26.1″N 139°24′10.9″E﻿ / ﻿35.957250°N 139.403028°E﻿ / 35.957250; 139.403028
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: ไซตามะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 41.02 ตร.กม. (15.84 ตร.ไมล์)
ประชากร (January 2021)
 • ทั้งหมด: 100,612 คน
 • ความหนาแน่น: 2,500 คน/ตร.กม. (6,400 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (Japan Standard Time)
- Tree: ซากูระ
- Flower: Satsuki azalea
Phone number: 049-283-1331
Address: 1-1-1 Chiyoda, Sakado-shi, Saitama-ken 350-0292
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ซากาโดะ (ญี่ปุ่น: Sakado; โรมาจิ: 坂戸市; ทับศัพท์: Sakado-shi) เป็นนครในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มกราคม 2021 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 100,612 คน ใน 46,735 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากรอยู่ที่ 2,500 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดของเมืองคือ 41.02 ตารางกิโลเมตร (15.84 ตารางไมล์)
ภูมิศาสตร์

ซาคาโดะตั้งอยู่ในบริเวณใจกลางทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดไซตามะ ห่างจากใจกลางกรุงโตเกียวประมาณ 40 กิโลเมตร ภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นพื้นที่ราบ โดยมีแม่น้ำโคมะไหลจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง
ภูมิศาสตร์ > ชุมชนใกล้เคียง

จังหวัดไซตามะ
คาวาโงเอะ
สึรูงาชิมะ
ฮิงาชิมัตสึยามะ
ฮิดากะ
โมโรยามะ
คาวาจิมะ
ฮาโตยามะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website (ในภาษาญี่ปุ่น)
เขื่อนแม่กวงอุดมธารา

Dam in อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่
| เขื่อนแม่กวงอุดมธารา |
| --- | --- |


ชื่อทางการ: เขื่อนแม่กวงอุดมธารา
ที่ตั้ง: อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่
เริ่มก่อสร้าง: พ.ศ. 2519
งบก่อสร้าง: 3,090 ล้านบาท
ผู้ดำเนินการ: กรมชลประทาน
เขื่อนและทางน้ำล้น
ปิดกั้น: แม่น้ำแม่กวง
ความสูง: 63 เมตร
ความยาว: 620 เมตร
อ่างเก็บน้ำ
ปริมาตรกักเก็บน้ำ: 26.5 ล้านลูกบาศก์เมตร
พื้นที่กักเก็บน้ำ: 15 ตารางกิโลเมตร
เขื่อนแม่กวงอุดมธารา เป็นเขื่อนดินเก็บกักน้ำ ปิดกั้นลำน้ำแม่กวง ตำบลลวงเหนือ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ ประกอบด้วย 3 ส่วน คือ เขื่อนหลัก เขื่อนฝั่งขวา และเขื่อนฝั่งซ้าย ระดับสันเขื่อนสูงกว่าระดับน้ำทะเลปานกลาง 390 เมตร มีพื้นที่อ่างเก็บน้ำที่ระดับกักเก็บ 15 ตารางกิโลเมตร ปริมาณน้ำไหลลงอ่าง 204 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี ส่งน้ำให้พื้นที่การเกษตร 148,400 ไร่ ครอบคลุมพื้นที่อำเภอดอยสะเก็ด อำเภอสันทราย อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ อำเภอบ้านธิ และอำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
ประวัติ

ลำน้ำแม่กวง เป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำปิง มีต้นน้ำอยู่บริเวณเทือกเขาในเขตอำเภอดอยสะเก็ด ไหลผ่านอำเภอดอยสะเก็ด อำเภอสันทราย อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ อำเภอบ้านธิ อำเภอเมืองลำพูน และอำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน ในอดีตน้ำในลำน้ำกวงไหลเอ่อท่วมพื้นที่ของราษฎรได้รับความเสียหาย จนในปี พ.ศ. 2472 พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรเดช ทรงวางแผนจะสร้างฝายทดน้ำพร้อมเหมืองส่งน้ำ เพื่อช่วยเหลือเกษตรกรในพื้นที่อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอสันกำแพง แต่เนื่องจากขาดแคลนงบประมาณจึงต้องล้มเลิกไป
ในปี พ.ศ. 2478 เจ้าราชภาคินัย (เมืองชื่น ณ เชียงใหม่) ได้สร้างฝายกั้นลำน้ำแม่กวงที่ดอยลอง บ้านผาแตก จนในปี พ.ศ. 2491 กรมชลประทาน ได้สร้างฝายหินขึ้นทดแทน จนในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2519 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงเสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมราษฎรในท้องที่อำเภอดอยสะเก็ด และได้พระราชทานพระราชดำริให้กรมชลประทาน สำรวจและศึษาการพัฒนาลำน้ำสาขาของแม่น้ำกวง
การก่อสร้าง

เขื่อนแม่กวงอุดมธารา สร้างขึ้นตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 โดยกรมชลประทาน เริ่มสำรวจออกแบบ และก่อสร้าง ในปี พ.ศ. 2520 พร้อมทั้งขอความช่วยเหลือจากรัฐบาลญี่ปุ่นในการศึกษาความเหมาะสมของโครงการเพื่อขอใช้เงินกู้จากต่างประเทศ โดยขอกู้เงินจากญี่ปุ่น ในระหวาง พ.ศ. 2525 ถึงปี พ.ศ. 2530 รวมเป็นเงิน 7,000.5 ล้านเยน
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามเขื่อนว่า เขื่อนแม่กวงอุดมธารา เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
ในปี พ.ศ. 2558 กรมชลประทาน ได้เริ่มต้นดำเนินโครงการเพิ่มปริมาณน้ำในเขื่อนแม่กวงอุดมธารา โดยการก่อสร้างอุโมงค์ผันน้ำขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 4 เมตร ด้วยงบประมาณกว่า 15,000 ล้านบาท เพื่อผันน้ำจากลำน้ำแม่แตง และเขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล มายังเขื่อนแม่กวงอุดมธารา
สะพานแขวนเหนือเขื่อน
อีซาแบลแห่งวาลัว

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อิสซาเบลลาแห่งวาลัวส์ (แก้ความกำกวม)
| อีซาแบลแห่งวาลัว |
| --- | --- |
ดัชเชสแห่งออร์เลอ็อง

สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
ดำรงพระยศ: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1396 - 29 กันยายน ค.ศ. 1399
ราชาภิเษก: 8 มกราคม ค.ศ. 1397

ประสูติ: 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1389 ปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
สิ้นพระชนม์: 13 กันยายน ค.ศ. 1409 (19 ปี) ปราสาทคิมโบลตัน ราชอาณาจักรอังกฤษ
พระราชสวามี: พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ (สมรส 1396; เสียชีวิต 1400) ชาร์ล ดยุกแห่งออร์เลอ็อง (สมรส 1406)
พระราชบุตร: ฌานแห่งวาลัว ดัชเชสแห่งอาล็องซง
ราชวงศ์: วาลัว
พระราชบิดา: พระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: เอลีซาเบ็ทแห่งบาวาเรีย-อิงก็อลชตัท
อีซาแบลแห่งวาลัว สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ (อังกฤษ: Isabella of Valois) (9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1389 – 13 กันยายน ค.ศ. 1409) อีซาแบลแห่งวาลัวเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1389 ที่ปารีสในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระมเหสีองค์ที่สองของสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ  อีซาแบล เสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ เมื่อพระชนมายุเพียง 7 ชันษา ดังนั้นอีซาแบลและพระเจ้าริชาร์ดไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน เนื่องจากอีซาแบล อภิเษกสมรสเมื่อพระชนมายุเพียง 7 ชันษา ดังนั้นจึงไม่มีพิธีที่สมบูรณ์ พระเจ้าริชาร์ด กับอีซาแบลเป็นสวามี มเหสีที่เอาใจใส่กัน พระเจ้าริชาร์ด จะนำของขวัญมาให้อีซาแบลเสมอ คำตรัสสุดท้ายของพระเจ้าริชาร์ด ที่ตรัสกับพระมเหสี คือ " ลาก่อน มาดาม เราคงจะพบกันอีกครั้ง " หลังจากที่พระสวามีถูกปลงพระชนม์ (ไม่แน่ชัด) อีซาแบลก็ทรงเสกสมรสกับชาร์ล ดยุกแห่งออร์เลอ็อง (Charles, Duke of Orléans)  เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1406 อีซาแบลสิ้นพระชนม์ในการให้กำเนิดพระราชธิดา ฌานแห่งวาลัว (Jeanne of Valois) เมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1409 ที่ปราสาทคิมโบลตัน ในราชอาณาจักรอังกฤษ เมื่อพระชนมายุได้ 21 พรรษา
แหล่งข้อมูล

http://www.unofficialroyalty.com/isabella-of-valois-queen-of-england/
ดูเพิ่ม

สมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ
ราชวงศ์วาลัวส์
| ด ค กคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
เจ้าชายจอร์จแห่งเดนมาร์ก (1702-1707) · แมรีแห่งโมดีนา (1685-1688) · กาตารีนาแห่งบรากังซา (1662-1685) · อ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส (1625-1649) · แอนน์แห่งเดนมาร์ก (1603-1619) · พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน (1554-1558) · (ลอร์ดกิลฟอร์ด ดัดลีย์?) (1553) · แคเทอริน พาร์ (1543-1547) · แคเทอริน เฮาเวิร์ด (1540-1542) · แอนน์แห่งคลีฟส์ (1540) · เจน ซีมอร์ (1536-1537) · แอนน์ บุลิน (1533-1536) · กาตาลินาแห่งอารากอน (1509-1533) · เอลิซาเบธแห่งยอร์ก (1486-1503) · แอนน์ เนวิลล์ (1483-1485) · เอลิซาเบธ วูดวิลล์ (1464-1483) · มาร์กาเรตแห่งอ็องฌู (1445-1471) · แคเธอรินแห่งวาลัว (1420-1422) · โจแอนนาแห่งนาวาร์ (1403-1413) · อิซาเบลลาแห่งวาลัว (1396-1399) · แอนน์แห่งโบฮีเมีย (1383-1394) · ฟีลีปาแห่งแอโน (1328-1369) · อิซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส (1308-1327) · มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส (1299-1307) · เลโอนอร์แห่งกัสติยา (1272-1290) · อะลิอูโนแห่งพรอว็องส์ (1236-1272) · อิซาเบลลาแห่งอ็องกูแลม (1200-1216) · เบเรนกาเรียแห่งนาวาร์ (1191-1199) · มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส ·  อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน (1154-1189) · มาทิลดาแห่งบูลอญ (1135-1152) · อเดลีซาแห่งลูแว็ง (1121-1135) · มาทิลดาแห่งสกอตแลนด์ (1100-1118) · มาทิลดาแห่งแฟลนเดิร์ส (1066-1083)
ตัวเอียง หมายถึง ยังเป็นที่ถกเถียง
| ด ค กดัชเชสแห่งออร์เลอ็อง |
| --- | --- |
 Blanche of France (1345–1376)  วาเลนตีนา วิสกอนตี (1389–1407)  อิซาเบลลาแห่งวาลัว (1407–1409)  Bonne d'Armagnac (1410–1430)  Marie of Cleves (1440–1465)  ฌานแห่งฝรั่งเศส (1476–1498)  แคทเธอรีน เดอ เมดีชี (1533–1547)  Marie de Bourbon, Duchess of Montpensier (1626–1627)  Princess Marguerite of Lorraine (1632–1660)  Princess Henrietta of England (1661–1670)  Elizabeth Charlotte, Princess of the Palatinate (1672–1701)  Françoise Marie de Bourbon, Mademoiselle de Blois (1701–1732)  Margravine Auguste of Baden-Baden (1724–1728)  Louise Henriette de Bourbon-Conti (1752–1759)  หลุยส์ มารี อาเดลาอีด เดอ บูร์บง–ป็องเตียฟวร์ (1785–1793)  เจ้าหญิงมารีอา อะเมเลียแห่งเนเปิลส์และซิซิลี (1809–1830)  Duchess Helene of Mecklenburg-Schwerin (1837–1842)  Infanta Isabel de Borbón-Orléans (1864–1894)  Archduchess Maria Dorothea of Austria (1896–1926)  Gersende de Sabran-Pontèves (1969–ปัจจุบัน)
อันนาแห่งโบฮีเมีย

| อันนาแห่งโบฮีเมีย |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีเเห่งอังกฤษ
ดำรงพระยศ: 20 มกราคม ค.ศ. 1382 – 7 มิถุนายน ค.ศ. 1394
ราชาภิเษก: 22 มกราคม ค.ศ. 1382

พระราชสมภพ: 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1366
สวรรคต: 7 มิถุนายน ค.ศ. 1394 (28 ปี)
พระราชสวามี: สมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ
ราชวงศ์: ลักเซ็มเบิร์ก แพลนทาเจเน็ท
พระบิดา: สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระมารดา: เอลิซาเบธแห่งพอมเมอเรเนีย สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
อันนาแห่งโบฮีเมีย หรือ อานแห่งลักเซมเบิร์ก (อังกฤษ: Anne of Bohemia หรือ Anne of Luxembourg ; 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1366 – 7 มิถุนายน ค.ศ. 1394) เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1366 เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ จากการเสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1382 เมื่อพระชนมายุได้ 15 พรรษา และเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1394 เมื่อพระชนมายุได้ 28 พรรษา ในช่วงเวลาที่เสกสมรส ทั้งสองไม่มีโอรส-ธิดาด้วยกัน ดังนั้นสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 จึงต้องเสกสมรสใหม่กับ อิสซาเบลลาแห่งวาลัวส์ สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
ประวัติ

เสด็จพระราชสมภพเมื่อ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1366 ในปราก แคว้นโบฮีเมีย (ปัจจุบันอยู่ในสาธารณรัฐเช็ก) อันนาแห่งโบฮีเมียเป็นพระโอรสธิดาคนโตของคาร์ลที่ 4 จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ กับพระมเหสีคนที่ 4 เอลิซาเบธแห่งโพเมอราเนีย
ในปี ค.ศ. 1377 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษสวรรคตหลังครองราชย์เป็นเวลา 50 ปี และเพราะพระโอรสคนโต เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ (เจ้าชายดำ) สิ้นพระชนม์ไปเมื่อหนึ่งปีก่อน พระองค์จึงถูกสืบทอดต่อโดยพระนัดดาชาย พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ที่มีพระชนมายุ 10 พรรษา เมื่อริชาร์ดมีพระชนมายุ 15 พรรษา มีการมองหาเจ้าสาวให้พระองค์ และอันนาแห่งโบฮีเมียดูเป็นตัวเลือกที่สมเหตุสมผล เนื่องจากโบฮีเมียและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถูกมองว่าเป็นพันธมิตรที่มีประโยชน์ในการต่อสู้กับฝรั่งเศสในสงครามร้อยปีที่กำลังดำเนินอยู่ ทว่าการแต่งงานที่เป็นประโยชน์นี้ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ขุนนางและสมาชิกรัฐสภาเพราะอันนาไม่มีสินสอดติดตัว อาจารย์และเพื่อนสนิทของพระบิดาของริชาร์ด เซอร์ไซมอน เดอ เบอร์ลีย์ ถูกส่งไปเจรจาเรื่องสัญญาการแต่งงานและคุ้มกันว่าที่เจ้าสาววัย 15 พรรษามาอังกฤษ หลังจากที่อันนาเสด็จมาถึงโดเวอร์ ประเทศอังกฤษ คลื่นยักษ์ทำเรือที่พระองค์ใช้เดินทางมาแตก และมันถูกมองว่าเป็นลางร้าย คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวแต่งงานกับที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์เมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1382
อันนาได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ริเริ่มแฟชันสองอย่างในอังกฤษ จากที่ผู้หญิงเคยนั่งคร่อมบนอานซ้อน หรือเบาะที่นั่งเสริมหลังอานขี่ม้าของผู้ชาย ว่ากันว่าอันนาได้ริเริ่มการใช้อานนั่งไขว้ข้างเป็นครั้งแรกในอังกฤษ ซึ่งมีลักษณะคล้ายเก้าอี้ให้ผู้หญิงนั่งไขว้ข้างบนหลังม้าโดยวางเท้าบนที่วางเท้าขนาดเล็ก แอนน์ยังริเริ่มการใช้เครื่องประดับศีรษะทรงเขาที่มีขายาวและกว้างสองข้าง รูปทรงคล้ายพระจันทร์เสี้ยวและคลุมด้วยผ้าโปร่งหรือตาข่าย
แม้ในตอนแรกอันนาจะไม่เป็นที่นิยม แต่พระองค์กลับกลายเป็นที่รู้จักในฐานะ "พระราชินีแอนน์ผู้ดีงาม" เพราะความใจบุญ ทรงร้องขอการอภัยโทษให้ประชาชนมากมาย หลังการแต่งงานไม่นาน ทรงขออภัยโทษให้ผู้ที่มีส่วนร่วมในการปฏิวัติชาวนาในปี ค.ศ. 1381 ในปี ค.ศ. 1388 พระองค์ร้องขอชีวิตให้ไซมอน เดอ เบอร์ลีย์ ที่เป็นคนคุ้มกันพระองค์มาอังกฤษแต่ไม่สำเร็จ ในปี ค.ศ. 1392 ทรงเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยระหว่างนครลอนดอนกับพระสวามีของพระองค์ที่ได้ผลลัพธ์เป็นการเดินขบวนผ่านเมืองอันน่าประทับใจโดยมีกษัตริย์และพระราชินีสวมมงกุฎอยู่บนหลังม้า ทว่าอันนาแห่งโบฮีเมียล้มเหลวในการทำหน้าที่ที่สำคัญที่สุดของพระราชินี ตลอด 12 ปีของการแต่งงาน พระองค์ล้มเหลวในการมีพระประสูติการรัชทายาทสืบราชบัลลังก์
ในเดือนมิถุนายนของปี ค.ศ. 1394 อันนาประชวรเป็นกาฬโรคขณะอยู่ที่พระราชวังชีนกับพระสวามี เสด็จสวรรคตสามวันต่อมาในวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1394 ด้วยพระชนมายุ 28 พรรษา พระเจ้าริชาร์ดทรงโทมนัสยิ่งกับการสวรรคตของอันนาแห่งโบฮีเมียจนสั่งให้ทำลายพระราชวังชีน เป็นเวลาเกือบ 20 ปีที่มันมีสภาพเป็นซากปรักหักพังจนกระทั่งพระเจ้าเฮนรีที่ 5 เริ่มโครงการสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1414 พระเจ้าริชาร์ดจัดพระราชพิธีพระบรมศพให้อันนาอย่างยิ่งใหญ่งดงาม มีการจุดเทียนและคบเพลิงที่ทำจากไขที่นำเข้าพิเศษมาจากฟลานเดอร์ส์ตลอดทางจากพระราชวังชีนถึงเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ ผู้ร่วมพิธีทุกคนสวมเสื้อผ้าดำล้วนและผ้าคลุมศีรษะสีดำ พระเจ้าริชาร์ดทรงพิโรธเมื่อริชาร์ด ฟิตซ์อลัน เอิร์ลที่ 11 แห่งอารันเดลมาถึงพระราชพิธีพระบรมศพช้า ทรงฟาดหน้าเอิร์ลด้วยคทา และริชาร์ดได้ทรงสร้างหลุมฝังพระบรมศพให้พระมเหสีที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์
แหล่งข้อมูล

http://www.unofficialroyalty.com/may-11-1366-birth-of-anne-of-bohemia-first-wife-of-king-richard-ii-of-england/
ดูเพิ่ม

สมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ
ราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท
สมเด็จพระจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
| ด ค กคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
เจ้าชายจอร์จแห่งเดนมาร์ก (1702-1707) · แมรีแห่งโมดีนา (1685-1688) · กาตารีนาแห่งบรากังซา (1662-1685) · อ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส (1625-1649) · แอนน์แห่งเดนมาร์ก (1603-1619) · พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน (1554-1558) · (ลอร์ดกิลฟอร์ด ดัดลีย์?) (1553) · แคเทอริน พาร์ (1543-1547) · แคเทอริน เฮาเวิร์ด (1540-1542) · แอนน์แห่งคลีฟส์ (1540) · เจน ซีมอร์ (1536-1537) · แอนน์ บุลิน (1533-1536) · กาตาลินาแห่งอารากอน (1509-1533) · เอลิซาเบธแห่งยอร์ก (1486-1503) · แอนน์ เนวิลล์ (1483-1485) · เอลิซาเบธ วูดวิลล์ (1464-1483) · มาร์กาเรตแห่งอ็องฌู (1445-1471) · แคเธอรินแห่งวาลัว (1420-1422) · โจแอนนาแห่งนาวาร์ (1403-1413) · อิซาเบลลาแห่งวาลัว (1396-1399) · แอนน์แห่งโบฮีเมีย (1383-1394) · ฟีลีปาแห่งแอโน (1328-1369) · อิซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส (1308-1327) · มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส (1299-1307) · เลโอนอร์แห่งกัสติยา (1272-1290) · อะลิอูโนแห่งพรอว็องส์ (1236-1272) · อิซาเบลลาแห่งอ็องกูแลม (1200-1216) · เบเรนกาเรียแห่งนาวาร์ (1191-1199) · มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส ·  อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน (1154-1189) · มาทิลดาแห่งบูลอญ (1135-1152) · อเดลีซาแห่งลูแว็ง (1121-1135) · มาทิลดาแห่งสกอตแลนด์ (1100-1118) · มาทิลดาแห่งแฟลนเดิร์ส (1066-1083)
ตัวเอียง หมายถึง ยังเป็นที่ถกเถียง
กีฬาแบดมินตันในซีเกมส์ 2023

| แบดมินตัน  ในซีเกมส์ 2023 |
| --- | --- |

สนาม: พหุกีฬาสถานชาติมรดกเตโช
ที่ตั้ง: พนมเปญ
วันที่: 8–16 พฤษภาคม พ.ศ. 2566
← 20212025 →
การแข่งขัน แบดมินตัน ใน ซีเกมส์ 2023 จัดขึ้นที่ แบดมินตัน ฮอลล์, พหุกีฬาสถานชาติมรดกเตโช ในกรุง พนมเปญ, ประเทศกัมพูชา ตั้งแต่วันที่ 8 ถึง 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2566. ตัวเกมจะมีทั้งหมด 8 ประเภท, 2 ในประเภทเดี่ยว, 3 ในประเภทคู่ และ 3 อีเวนต์สำหรับประเภททีม.
สรุปตารางเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ ( กัมพูชา)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อินโดนีเซีย | 5 | 3 | 3 | 11 |
| 2 |  ไทย | 2 | 2 | 3 | 7 |
| 3 |  กัมพูชา* | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 4 |  มาเลเซีย | 0 | 2 | 4 | 6 |
| 5 |  พม่า | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 6 |  สิงคโปร์ | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 7 |  ฟิลิปปินส์ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 7 |  บรูไน | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 7 |  ลาว | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (9 ประเทศ) | รวม (9 ประเทศ) | 8 | 8 | 16 | 32 |
ซิตี้ฮันเตอร์ สายลับ คาสโนเวอร์

ภาพยนตร์ฝรั่งเศสแนวสุขนาฏกรรมอาชญากรรม
| ซิตี้ฮันเตอร์ สายลับ คาสโนเวอร์ |
| --- | --- |
Nicky Larson et le parfum de Cupidon
กำกับ: Philippe Lacheau
เขียนบท: Julien Arruti Philippe Lacheau Pierre Lacheau
สร้างจาก: ซิตี้ฮันเตอร์ โดย สึกาซะ โฮโจ
อำนวยการสร้าง: Christophe Cervoni Marc Fiszman
นักแสดงนำ:   Philippe Lacheau  Élodie Fontan  Tarek Boudali  Didier Bourdon  พาเมลา แอนเดอร์สัน 
ดนตรีประกอบ: Michael Tordjman Maxime Desprez
บริษัทผู้สร้าง: Les Films du 24 Axel Films 
ผู้จัดจำหน่าย: Sony Pictures Releasing International (ฝรั่งเศส) Pathé Films AG1 (สวิส)
วันฉาย:   15 ธันวาคม ค.ศ. 2018 (2018-12-15) (premiere)  6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 (2019-02-06) 
ความยาว: 91 นาที
ประเทศ: ฝรั่งเศส
ภาษา: ฝรั่งเศส
ทำเงิน: 14.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ซิตี้ฮันเตอร์ สายลับ คาสโนเวอร์ (ฝรั่งเศส: Nicky Larson et le parfum de Cupidon; เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [niki laʁsɔn e lə paʁfœ̃ də kypidɔ̃]) เป็นภาพยนตร์ฝรั่งเศสแนวสุขนาฏกรรมโลดโผนในปี พ.ศ. 2561 กำกับโดย Philippe Lacheau ซึ่งยังเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ร่วมกับ Julien Arruti และ Pierre Lacheau ดัดแปลงมาจากซีรีส์มังงะและอนิเมะญี่ปุ่นเรื่อง ซิตี้ฮันเตอร์ (รู้จักในชื่อ Nicky Larson ในประเทศฝรั่งเศส) ผลงานของสึกาซะ โฮโจ ผู้อนุมัติการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หลังจากได้อ่านบทภาพยนตร์ ภาพยนตร์นำแสดงโดย Philippe Lacheau, Élodie Fontan, Tarek Boudali และ Julien Arruti ในบทตัวละครหลัก ร่วมด้วย Didier Bourdon, Kamel Guenfoud, Sophie Mousel และพาเมลา แอนเดอร์สัน ในบทตัวละครสมทบ ออกฉายในประเทศฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 และออกฉายในประเทศไทยในวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2562
ดูเพิ่ม

ซิตี้ฮันเตอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Official press kit of Nicky Larson et le Parfum du Cupidon
Nicky Larson et le Parfum de Cupidon on Unifrance
Nicky Larson et le Parfum de Cupidon on Allociné
ซิตี้ฮันเตอร์ สายลับ คาสโนเวอร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Philippe Lacheau and Tsukasa Hojo (北条 司) at Comic-Con Paris 2018
พระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าชาร์ลที่ 7 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 21 ตุลาคม ค.ศ. 1422 -  22 กรกฎาคม ค.ศ. 1461
ราชาภิเษก: 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1429
ก่อนหน้า: ชาร์ลที่ 6
ถัดไป: หลุยส์ที่ 11

พระราชสมภพ: 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1403 ปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
สวรรคต: 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1461 เมออุง-ซูร์-แยฟวร์ ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
คู่อภิเษก: มารีแห่งอ็องฌู
พระราชบุตร:  พระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศส  ราเดอก็องด์แห่งวาลัว  กาทรีน เคาน์เตสแห่งชาโรแล  โยล็องด์ ดัชเชสแห่งซาวอย  ฌาน ดัชเชสแห่งบูร์บง  มาเดอแลน เจ้าหญิงแห่งเวียนนา  ชาร์ล ดยุกแห่งแบรี นอกสมรส มารี เคาน์เตสแห่งไตล์บูร์ก  ชาร์ล็อต เคาน์เตสแห่งโมเลวีเย 
ราชวงศ์: วาลัว
พระราชบิดา: พระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: เอลีซาเบ็ทแห่งบาวาเรีย-อิงก็อลชตัท
พระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Charles VII de France; อังกฤษ: Charles VII of France) (22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1403- 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1461) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์วาลัว ที่ได้รับการขนานพระนามว่า “le Victorieux” (ผู้พิชิต) หรือ “le Bien-Servi” (ผู้ได้รับการสนองพระบรมราชโองการเป็นอย่างดี) พระเจ้าชาร์ลทรงเป็นเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส การขึ้นครองราชบัลลังก์ของพระองค์ได้รับการคัดค้านโดยฝ่ายอังกฤษที่ขณะนั้นมีอำนาจอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษที่นำโดยจอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุกแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 ที่ทำการปกครองฝรั่งเศสแทนพระเจ้าเฮนรีอยู่ในปารีสก็อ้างว่าพระเจ้าเฮนรีที่ 6 ทรงเป็นผู้มีสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสอย่างถูกต้องตามที่ระบุในสนธิสัญญาตรัวส์ (Treaty of Troyes)  แต่พระเจ้าชาร์ลก็ทรงได้เข้าทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษกที่เมืองแรงส์ในปี  ค.ศ. 1429 ด้วยความช่วยเหลือของโจนออฟอาร์กในการทำสงครามขับไล่อังกฤษออกจากฝรั่งเศส พระเจ้าชาร์ลทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสตั้งแต่วันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1422 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1461 ในปลายรัชสมัยพระองค์ทรงต้องประสบกับความยุ่งยากจากความขัดแย้งกับพระราชโอรสผู้ครองราชย์ต่อมาเป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศส
โจนออฟอาร์ก

แต่ในปี ค.ศ. 1429 สถานการณ์ก็มาเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงออร์เลอองส์ถูกล้อมมาตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 1428 ผู้สำเร็จราชการอังกฤษจอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุกแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 พระปิตุลาของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 รุกเข้ามาในดัชชีแห่งบาร์ที่ปกครองโดยเรอเนพี่เขยของชาร์ล ขุนนางและทหารฝ่ายฝรั่งเศสที่ยังคงสนับสนุนชาร์ลต่างก็มีความรู้สึกว่าหมดหนทางมากขึ้นทุกขณะ
ในขณะเดียวกันในหมู่บ้านโดมเรมี (Domrémy) ที่ตั้งอยู่ระหว่างลอร์แรน และชองปาญ ก็มีเด็กสาวชื่อโจนผู้มีความเชื่อว่าตนได้รับคำสั่งจากพระเจ้าให้ดำเนินการกู้ฝรั่งเศส ก็เรียกร้องขอกำลังทหารและสิ่งที่จำเป็นในการต่อสู้จากดยุกแห่งลอร์แรนให้นำตัวไปยังชินงไปเฝ้าโดแฟ็ง โจนมาถึงชินองเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1429
หลังจากนั้นเหตุการณที่เกิดขึ้นก็กลายเป็นตำนานเล่าขานกันต่อมา เมื่อโจนมาถึงชินง ชาร์ลก็ทรงทดสอบการอ้างของโจนว่ารู้จักพระองค์ทั้งที่ไม่เคยเผชิญหน้ากัน โดยทรงปลอมพระองค์เป็นข้าราชสำนักและยืนอยู่ท่ามกลางข้าราชสำนักอื่นๆ เมื่อโจนเข้ามาในท้องพระโรง โจนผู้ทราบโดยทันที่ว่าผู้ใดคือโดแฟ็งชาร์ลก็น้อมตัวลงถวายความเคารพและกอดพระหนุ และประกาศว่า "พระเจ้าทรงประทานพรแก่พระองค์, พระมหากษัตริย์ของข้า!" ("God give you a happy life, sweet King!") แม้ว่าจะพยายามอ้างกันว่าคนอื่นต่างหากที่เป็นโดแฟ็งชาร์ลแต่ในที่สุดพระองค์ก็ต้องทรงยอมรับ หลังจากนั้นโจนก็เรียกพระองค์ว่า "โดแฟ็ง" หรือ "Gentle Dauphin" จนกระทั่งได้ทำพิธีบรมราชาภิเษกในแรงส์อีกหลายเดือนหนึ่งต่อมา หลังจากการพบปะกันแล้วโดแฟ็งชาร์ลก็ทรงมีความมั่นพระทัยขึ้น และทรงมีความมุ่งมั่นที่จะยึดสิทธิในราชบัลลังก์โดยการเดินทางไปยังแรงส์
สิ่งที่สำคัญในการช่วยให้ชาร์ลประสบความสำเร็จคือการสนับสนุนของตระกูลผู้มีอำนาจของพระชายามารี โดยเฉพาะจากพระมารดาของมารีโยลันเดอแห่งอารากอน
จากนั้นโจนก็นำกองทัพฝรั่งเศสเข้าต่อสู้ที่ออร์เลอองส์ที่ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดต่อฝ่ายอังกฤษ และเป็นจุดที่เปลี่ยนทิศทางของสงครามที่ทำให้ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายได้เปรียบ หลักจากชัยชนะในยุทธการพาเทย์ (Battle of Patay) ชาร์ลก็ได้ทำการราชาภิเษกเป็นพระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1429 ที่มหาวิหารแรงส์ในฐานะพระมหากษัตริย์โดยนิตินัย
ต่อมาโจนถูกจับตัวได้โดยฝ่ายเบอร์กันดีผู้ส่งตัวให้กับฝ่ายอังกฤษ โจนถูกพิจารณาโทษว่าเป็นผู้นอกศาสนา และถูกเผาทั้งเป็นเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1431 พระเจ้าชาร์ลมิได้ทรงเข้าช่วยเหลือโจนแต่อย่างใดแม้ว่าโจนจะเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการที่พระองค์ได้ขึ้นครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสก็ตาม
จากนั้นพระเจ้าชาร์ลก็ทรงลงพระนามร่วมกับฟิลิปเดอะกูดในสนธิสัญญาอาร์ราส ที่เบอร์กันดีหันกลับมาเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศสอีกครั้งหนึ่งหลังจากไปเป็นพันธมิตรกับอังกฤษอยู่ชั่วระยะหนึ่ง สัญญานี้เป็นการประกาศไม่ให้ผู้ใดยอมรับว่าสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส
ในช่วงเวลายี่สิบปีต่อมาฝรั่งเศสก็ยึดปารีสคืนจากฝ่ายอังกฤษได้ และในที่สุดก็ได้ดินแดนทั้งหมดยกเว้นกาแลและหมู่เกาะแชนเนล
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์วาลัว
สงครามร้อยปี
โจนออฟอาร์ก
การล้อมเมืองออร์เลอองส์
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
อิสซาเบลลาแห่งบาวาเรียและนางสนองพระโอษฐ์
1429  ดินแดนภายใต้อำนาจของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ
  ดินแดนภายใต้อำนาจของดยุกแห่งเบอร์กันดี
  ดินแดนภายใต้อำนาจของชาร์ล
  ยุทธการหลัก
                     การรุกรานของอังกฤษในปี ค.ศ. 1415
                     เส้นทางที่โจนออฟอาร์กเดินทางไปยังแรงส์ในปี ค.ศ. 1429
ซากิร ไนค์

| ซากิร ไนค์ |
| --- | --- |
ไนค์ในมัลดีฟส์เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010
เกิด:  (1965-10-18) 18 ตุลาคม ค.ศ. 1965 (59 ปี) มุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย
การศึกษา: MBBS
ศิษย์เก่า:   วิทยาลัยคิชินชานด์ เชลลาราม  วิทยาลัยอาชีวะเภสัชศาสตร์นานาชาติโทปิวาละ  มหาวิทยาลัยมุมไบ 
อาชีพ: ประธานองค์กร Islamic Research Foundation, นักเทศน์
ปีปฏิบัติงาน: 1991–ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก: ดะอ์วะฮ์ ผู้ก่อตั้งรายการพีซทีวี, พีซทีวี บังกลา, พีซทีวี อุรดู และพีซทีวี จีน
กรรมการใน: Islamic Research Foundation, iERA, Islamic International School และ United Islamic Aid
คู่สมรส: ฟัรฮัต ไนค์
บุตร: ฟาริก ไนค์ รุชด้า ไนค์
รางวัล: รางวัลทางการของกษัตริย์ไฟซัลสำหรับการทำงานให้กับอิสลาม, 2015
เว็บไซต์:   IRF.net  PeaceTV.tv 
ซากิร อับดุลการีม ไนค์ (อังกฤษ: Zakir Abdul Karim Naik) (เกิด 18 ตุลาคม ค.ศ. 1965) เป็นชาวอินเดียที่นับถือศาสนาอิสลาม มีอาชีพเป็นนักเทศน์อิสลาม และเป็นผู้ก่อตั้งพร้อมกับเป็นประธานขององค์กร Islamic Research Foundation (IRF) รวมถึงผู้ก่อตั้งช่องพีซทีวีในยูทูบ ที่มีคนดูกว่า 200 ล้านคน เขาได้รับการเรียกว่าเป็น "ผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนาเปรียบเทียบ" สิ่งที่ทำให้เขาไม่เหมือนกับดะอ์วะฮ์คนอื่นตรงที่ การบรรยายของเขาเป็นภาษาพูด, พูดเป็นภาษาอังกฤษ ไม่ใช่อุรดูหรืออาหรับ และมักใส่เสื้อสูทกับเน็กไท