stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เฟรนช์พอลินีเชีย

ระวังสับสนกับ พอลินีเชีย
| เฟรนช์พอลินีเชีย  Polynésie française (ฝรั่งเศส) Pōrīnetia Farāni (ตาฮีตี) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: Tahiti Nui Mare'are'a, "Liberté, Égalité, Fraternité" เสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ
เพลงชาติ: ลามาร์แซแยซ 

เมืองหลวง: ปาเปเอเต 17°34′S 149°36′W﻿ / ﻿17.567°S 149.600°W﻿ / -17.567; -149.600
เมืองใหญ่สุด: ฟาอา
ภาษาราชการ: ภาษาฝรั่งเศสและภาษาตาฮีตี
เดมะนิม: ชาวเฟรนช์พอลินีเชีย
การปกครอง: ดินแดนในภาวะพึ่งพิง ระบบรัฐสภา

• ประธานาธิบดีฝรั่งเศส : แอมานุแอล มาครง
• ประธานาธิบดีเฟรนช์พอลินีเชีย : เอดัวร์ ฟริตช์
• ข้าหลวงใหญ่ : เรอเน บีดาล
 
สภานิติบัญญัติ: สมัชชา แห่งเฟรนช์พอลินีเชีย
เขตสังกัดโพ้นทะเลฝรั่งเศส

• วันบัสตีย์ (Bastille Day) : 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2332
 
พื้นที่
• รวม: 4,167 ตารางกิโลเมตร (1,609 ตารางไมล์) (~164)
• แหล่งน้ำ (%): 12
ประชากร
• ก.ค. 2549 ประมาณ: 260,338 (180)
• สำมะโนประชากร พ.ย. 2545: 245,405
• ความหนาแน่น: 65 ต่อตารางกิโลเมตร (168.3 ต่อตารางไมล์) (~104)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2546 (ประมาณ)
• รวม: 4.58 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (162)
• ต่อหัว: 17,500 ดอลลาร์สหรัฐ (2546) (59)
เอชดีไอ (2558): 0.790 สูง · 80 Non-UN members (not calculated by UNDP)
สกุลเงิน: ฟรังก์ซีเอฟพี (CPF France) (XPF)
เขตเวลา: UTC-10
รหัสโทรศัพท์: 689
โดเมนบนสุด: .pf
เฟรนช์พอลินีเชีย (อังกฤษ: French Polynesia; ฝรั่งเศส: Polynésie française; ตาฮีตี: Pōrīnetia Farāni) เป็นดินแดนของฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ มีฐานะเป็น "เขตรัฐบาลกลางโพ้นทะเล" พร้อมกับ "ประเทศโพ้นทะเล" ซึ่งเป็นตำแหน่งเฉพาะตัว ประกอบด้วยกลุ่มเกาะหลายเกาะในภูมิภาคพอลินีเชีย เกาะที่มีชื่อเสียงที่สุดได้แก่ตาฮีตีในหมู่เกาะโซไซตี ซึ่งยังเป็นเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยมากที่สุดและเป็นที่ตั้งเมืองหลวงของดินแดน (ปาเปเอเต) อีกด้วย  และแม้จะไม่ได้อยู่ในบริเวณเดียวกัน แต่เกาะกลีแปร์ตอนก็ถูกบริหารโดยเฟรนช์พอลินีเชีย
ภูมิศาสตร์

หมู่เกาะเฟรนช์พอลินีเชียมีเนื้อที่ (ทางบก) ทั้งหมด 4,167 ตารางกิโลเมตร (1,622 ตารางไมล์) กระจายอยู่บนมหาสมุทรเป็นพื้นที่ 2,500,000 ตารางกิโลเมตร (965,255 ตารางไมล์) ประกอบด้วยกลุ่มของเกาะมากมายหลายเกาะ เกาะที่ใหญ่ที่สุดและมีคนอาศัยอยู่มากที่สุดคือ ตาฮีตี
หมู่เกาะต่าง ๆ ได้แก่
หมู่เกาะออสตราล
หมู่เกาะบาสส์ อาจจัดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะออสตราล
หมู่เกาะแกมเบียร์ อาจจัดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะตัวโมตู
หมู่เกาะมาร์เควซัส
หมู่เกาะโซไซตี (รวมตาฮีตี)
หมู่เกาะตัวโมตู
ประวัติศาสตร์

ฝรั่งเศสปกครองหมู่เกาะนี้ตั่งแต่ พ.ศ. 2332 หมู่เกาะนี้จึงกลายเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสนับแต่นั้นโดยมีชื่อว่าเฟรนซ์โปลินิเซีย ต่อมาเฟรนโปลินิเซียได้รับการเลื่อนฐานะเป็นดินแดนโพ้นทะเลของฝรั่งเศส จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2547 ดินแดนนี้จึงได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นประเทศโพ้นทะเลของฝรั่งเศสโดยรัฐบาลฝรั่งเศสอนุญาตให้เฟรนโปลินิเซียมีประธานาธิบดีได้ ประธานาธิบดีคนแรกของเฟรนโปลินิเซียคือนายกาสตง ตง ซองโดยได้ดำรงตำแหน่งในปี พ.ศ. 2547
การเมืองการปกครอง > การบริหาร

ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2489-2546 เฟรนช์พอลินีเชียมีฐานะเป็นดินแดนโพ้นทะเล (overseas territory, ฝรั่งเศส: territoire d'outre-mer หรือ TOM)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 ได้ยกเป็นอาณานิคมโพ้นทะเล (overseas collectivity, ฝรั่งเศส: collectivité d'outre-mer หรือ COM)
และตามพระราชบัญญัติลงวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ได้กำหนดให้เฟรนช์พอลินีเชียมีฐานะพิเศษอีกฐานะเรียกว่า ประเทศโพ้นทะเล (overseas country, ฝรั่งเศส: pays d'outre-mer หรือ POM) เพื่อเน้นความเป็นอิสระในการปกครองตนเองของดินแดน
การแบ่งเขตการปกครอง

เฟรนช์พอลินีเชียแบ่งออกเป็น 5 เขตการบริหารย่อย (administrative subdivisions, ฝรั่งเศส: subdivisions administratives)  ได้แก่
หมู่เกาะวินด์เวิร์ด (ฝรั่งเศส: อีลดูว์ว็อง (Îles du Vent)  หรือชื่อทางการ la subdivision administrative des Îles du Vent)
หมู่เกาะลีเวิร์ด (ฝรั่งเศส: อีลซู-เลอ-ว็อง (Îles Sous-le-Vent)  หรือชื่อทางการ la subdivision administrative des Îles Sous-le-Vent) (ทั้ง 2 เขตการปกครอง คือ หมู่เกาะวินด์เวิร์ดและหมู่เกาะลีเวิร์ดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะโซไซตี)
หมู่เกาะมาร์เควซัส (ฝรั่งเศส: มาร์กีส (Marquises)  หรือชื่อทางการ la subdivision administrative des (Îles) Marquises)
หมู่เกาะออสตราล (ฝรั่งเศส: โอสทราล (Australes)  หรือชื่อทางการ la subdivision administrative des (Îles) Australes) (รวมหมู่เกาะบาสส์)
ตัวโมตู-แกมเบียร์ (ฝรั่งเศส: ตัวโมตู-ก็องบีเย (Tuamotu-Gambier)  หรือชื่อทางการ la subdivision administrative des (Îles) Tuamotu-Gambier) (ตัวโมตูและหมู่เกาะแกมเบียร์)
นอกจากตาฮีตีแล้ว ยังมีอะทอลล์ (เกาะปะการัง) เกาะ และกลุ่มเกาะที่มีความสำคัญในเฟรนช์พอลินีเชียอื่น ๆ อีก ได้แก่ บอราบอรา ฮีวาอัว วาฮีเน ไมเอา มาอูปีตี เมเฮเตีย มูเรอา นูกูฮีวา ไรอาเตอา ตาฮา เตเตียรัว ตูบูไอ และตูไป
กองทัพ

บทความหลัก: กองทัพฝรั่งเศส
เศรษฐกิจ

เฟรนช์พอลินีเชียมีการพัฒนาเศรษฐกิจในระดับปานกลาง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสินค้าเข้า การท่องเที่ยว และความช่วยเหลือทางการเงินจากฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ สิ่งอำนวยความสะดวกต่อการท่องเที่ยวได้รับการพัฒนาและนำมาใช้ประโยชน์ได้บนเกาะหลัก ๆ  ลูกยอ (noni fruit) จากหมู่เกาะแห่งนี้ถูกค้นพบว่ามีสรรพคุณทางการแพทย์ และผู้คนทั่วไปก็สามารถที่จะหางานที่เกี่ยวกับอุตสาหกรรมการเกษตรประเภทนี้ได้
ประชากรศาสตร์ > เชื้อชาติ

ประชากรทั้งหมดของดินแดนเฟรนช์พอลินีเชียเมื่อปี พ.ศ. 2545 มีจำนวน 245,405 คน เป็นชาวโพลินีเซียนร้อยละ 83 ชาวผิวขาวร้อยละ 12 และชาวเอเชียตะวันออกร้อยละ 5 (ส่วนใหญ่เป็นชาวจีน) ในปี พ.ศ. 2545 ร้อยละ 69 ของชาวเฟรนช์พอลินีเชียอาศัยอยู่บนเกาะตาฮีตีเพียงเกาะเดียว ส่วนเขตเมืองปาเปเอเตซึ่งเป็นเมืองหลวงนั้น มีประชากร 127,635 คน
โครงสร้างพื้นฐาน > คมนาคม และ โทรคมนาคม > คมนาคม

ในขณะที่ถนนสายหลักนั้นได้รับการลาดยางและบำรุงรักษาอย่างดี แต่ถนนสายรองกลับไม่เป็นเช่นนั้น การจราจรก็เป็นไปอย่างเร่งรีบ ยานพาหนะทุกชนิดและคนเดินเท้าต่างแย่งกันใช้พื้นที่บนถนนแคบ ๆ มีการกำหนดทางม้าลายบนพื้นถนนและกฎหมายท้องถิ่นก็กำหนดให้ยานยนต์หยุดให้คนเดินเท้าด้วย แต่อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้รับการปฏิบัติเสมอไป นักท่องเที่ยวจึงควรใช้ความระมัดระวังขณะขับรถ โดยเฉพาะในเวลากลางคืน
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา

ฝรั่งเศสเป็นผู้จัดการศึกษาในดินแดนแห่งนี้ เฟรนช์พอลินีเชียมีมหาวิทยาลัย 1 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยเฟรนช์พอลินีเชีย (Université de la Polynésie Française: UPF, "University of French Polynesia") ตั้งอยู่ในฟาอา, ตาฮีตี เป็นมหาวิทยาลัยขนาดเล็กที่มีนักศึกษาอยู่ประมาณ 2,000 คน และมีนักวิจัย 60 คน ลุยส์ เปลต์เซอร์ (Luise Peltzer) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมของเฟรนช์พอลินีเชีย ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยมาเป็นเวลา 5 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

ค้นหาเฟรนช์พอลินีเชีย
Jane's Tahiti Home Page: ข้อมูลท่องเที่ยวของเฟรนช์พอลินีเชีย
รูปภาพเฟรนช์พอลินีเชีย
แผนที่เฟรนช์พอลินีเชีย
รัฐบาลเฟรนช์พอลินีเชีย เก็บถาวร 2006-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประธานาธิบดีเฟรนช์พอลินีเชีย
มหาวิทยาลัยเฟรนช์พอลินีเชีย
เขตปกครองย่อย ของเฟรนช์พอลินีเชีย
17°32′S 149°34′W﻿ / ﻿17.533°S 149.567°W﻿ / -17.533; -149.567
แผนที่เฟรนช์พอลินีเชีย
แคว้นอากีแตน

| แคว้นอากีแตน แคว้นอากีแตน Aquitaine |
| --- | --- |
แคว้นของฝรั่งเศส
   ธง

ประเทศ:  ฝรั่งเศส
เมืองหลัก: บอร์โด
จังหวัด: ดอร์ดอญ ฌีรงด์ ล็องด์ ลอเตการอน ปีเรเน-อัตล็องติก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 41,309 ตร.กม. (15,949 ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
อากีแตน (ฝรั่งเศส: Aquitaine) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นนูแวลากีแตน) ตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกและเทือกเขาพิเรนีส ติดกับพรมแดนประเทศสเปน
ภูมิศาสตร์

แคว้นอากีแตนมีเนื้อที่ 41,308 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 7.6 ของพื้นที่ประเทศฝรั่งเศสทั้งหมด มีพรมแดนทางทิศใต้ติดต่อกับประเทศสเปน ทิศตะวันออกติดกับแคว้นมีดี-ปีเรเน ทิศเหนือติดกับแคว้นปัวตู-ชาร็องต์และลีมูแซ็ง ส่วนทางทิศตะวันตกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก
เมืองขนาดใหญ่ในแคว้นอากีแตนได้แก่ บอร์โด, โป, บายอน, มง-เดอ-มาร์ซ็อง, บียาริตส์, แบร์เกอรัก และเปรีเกอ
มีเมืองหลักชื่อบอร์โด มีสินค้าที่มีชื่อเสียง คือ ไวน์แดงและแฮม (จากเมืองบายอน)
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
แซดริก ซูวารึช

แซดริก รีการ์ดู อัลวึช ซูวารึช (โปรตุเกส: Cédric Ricardo Alves Soares; เกิด 31 สิงหาคม ค.ศ. 1991) หรือที่รู้จักกันในชื่อ แซดริก เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งแบ็กขวาให้กับอาร์เซนอล และทีมชาติโปรตุเกส
แซดริกเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลที่สโมสรสปอร์ติงลิสบอน ตลอดสี่ฤดูกาลของเขากับสโมสรในปรีไมราลีกา แซดริกปรากฏตัวในเกมการแข่งขัน 89 เกม และทำประตูได้ 2 ประตู ต่อมาใน ค.ศ. 2015 เขาเซ็นสัญญากับเซาแทมป์ตัน
หลังจากลงเล่นในระดับเยาวชนทั้งหมด 72 ครั้ง แซดริกก็ได้เปิดตัวกับทีมชาติโปรตุเกสชุดใหญ่ใน ค.ศ. 2014 เขาเป็นตัวแทนประเทศในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยเป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันรายการหลัง
แซ็ง-ทรอเป

| แซ็ง-ทรอเป |
| --- | --- |
Church of Saint-Tropez
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: พรอว็องซาลป์-โกตดาซูร์
จังหวัด: วาร์
เขต: ดรากีญ็อง
อำเภอ: แซ็ง-ทรอเป
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008–) : ฌ็อง-ปีแยร์ ตูว์เวอรี
พื้นที่1: 15.18 ตร.กม. (5.86 ตร.ไมล์)
ประชากร (2006)2: 5,690 คน
 • ความหนาแน่น: 370 คน/ตร.กม. (970 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 83119 /83990
สูงจากระดับน้ำทะเล: 0–113 m (0–371 ft)  (avg. 15 m หรือ 49 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
แซ็ง-ทรอเป (ฝรั่งเศส: Saint-Tropez) เป็นเมืองทางตะวันออกของมาร์แซย์ราว 104 กม. ในจังหวัดวาร์ แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เมืองตั้งอยู่บริเวณเฟรนช์ริเวียรา เคยเป็นเมืองป้อมปราการทางทหารและอาจถือได้ว่าเป็นหมู่บ้านชาวประมง จนกระทั่งเริ่มศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกเป็นเมืองพักตากอากาศทางทะเล
แซมบา

แซมบา หรือ ซังบา (โปรตุเกส: samba, ออกเสียง: [ˈsɐ̃bɐ] ( ฟังเสียง)) เป็นแนวดนตรีและการเต้นรำชนิดหนึ่งของบราซิล ถือกำเนิดขึ้นในรัฐบาเยีย โดยมีรากเหง้าจากเมืองรีโอเดจาเนโรและทวีปแอฟริกาผ่านทางการค้าทาสชาวแอฟริกาตะวันตกและวัฒนธรรมความเชื่อของชาวแอฟริกา แซมบาเป็นที่ยอมรับไปทั่วโลกว่าเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของประเทศบราซิลและงานคาร์นิวัลบราซิล และเป็นหนึ่งในการแสดงออกทางวัฒนธรรมที่เป็นที่นิยมมากที่สุดจนกลายเป็นอัตลักษณ์แห่งชาติของบราซิล
"ซังบาจีรอดา" (ระบำวงกลม) ของรัฐบาเยีย ซึ่งองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ประกาศให้เป็นมรดกวัฒนธรรมที่ไม่ใช่กายภาพของมนุษยชาติในปี ค.ศ. 2005 นั้นเป็นต้นกำเนิดหลักของ "ซังบาการีออกา" หรือแซมบาชนิดที่เล่นและเต้นกันในเมืองรีโอเดจาเนโร
ตัวอย่างเพลงแซมบา

อูวาจีกามินเญา (Uva de caminhão)
ประพันธ์โดยอาซิส วาเล็งชี บันทึกเสียงโดยการ์เมย์ มีรังดา ในปี ค.ศ. 1939

นาปาวูนา (Na Pavuna)
อัลมีรังชี เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1929

ปรีเมย์ราลีญา (Primeira Linha)
เบเนจีตู ลาเซร์ดา และกรูปูเฌ็งชีดูโมรู เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1930 (ประพันธ์โดยเอย์โตร์ ดุส ปราเซริส)

ซังบาจีฟาตู (Samba de fato)
ปาตรีซียู เตย์เชย์รา และตรียู เต.เบ.เต. เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1932 (ประพันธ์โดยปีชิงกีญาและซีเซรู จี อัลเมย์ดา)

อากอราแอซิงซา (Agora é Cinza)
มารียู เรย์ส (นักร้อง) เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1933
แกงเหงาหงอด

| --- | --- |
มื้อ: อาหารหลัก
ภูมิภาค: ประเทศไทย
ผู้สร้างสรรค์: ชาวโปรตุเกสในอยุธยา
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: พริกแกง, ปลาสังกะวาด, ฟักแฟง, แตงโมอ่อน, มะขามเปียก
รูปแบบอื่น: แกงส้ม, แกงชักส้ม
 ตำราอาหาร: แกงเหงาหงอด
แกงเหงาหงอด เป็นแกงไทยชนิดหนึ่ง ให้รสเปรี้ยวคล้ายแกงส้มของภาคกลางหากแต่มีน้ำแกงใสกว่า ถือเป็นแกงโบราณที่มาตั้งแต่ยุคอาณาจักรอยุธยา และเชื่อว่าเป็นอาหารที่ดัดแปลงมาจากบูยาแบ็ส (ฝรั่งเศส: bouillabaisse) ซึ่งได้รับผ่านนักเดินเรือชาวโปรตุเกสอีกทอดหนึ่ง แกงเหงาหงอดนี้มีรสชาติอย่างแกงส้มผสมแกงป่า เพราะโดดเด่นด้านความเผ็ดร้อน
ประวัติ

สันนิษฐานกันว่าแกงเหงาหงอด คืออาหารที่ชาวโปรตุเกสปรุงเป็นบูยาแบ็ส โดยใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ในท้องถิ่น เช่น เปลี่ยนปลาค็อดมาใช้ปลาสังกะวาด เพิ่มเติมด้วยสมุนไพร ได้แก่ กระเทียม หอมแดง กระชาย พริกชี้ฟ้า กะปิ และใช้ความเปรี้ยวจากส้มมะขาม (หรือมะขามเปียก) แต่สิ่งที่ยังคงเดิมตามรูปแบบของบูยาแบ็ส คือการโรยหน้าด้วยใบโหระพา ในเวลาต่อมาแกงเหงาหงอดได้กลายเป็นหนึ่งในเครื่องเสวยของเจ้านายในราชสำนักอยุธยา เพราะแกงนี้มีสรรพคุณทำให้คลายหนาว รักษาระบบเลือดลมได้เป็นอย่างดี อาหารชนิดนี้ได้ตกทอดมาจนถึงยุครัตนโกสินทร์ ท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ได้บันทึกถึงแกงเหงาหงอดนี้ไว้ว่า "...แกงเหงาหงอด จึงกลายเป็นซุปฝาหรั่งในสำรับเครื่องคาวชาวกรุงศรีฯ ที่มีการผสมผสานด้านวัฒนธรรมการกินในรูปแบบใหม่ โดยชาวกรุงศรีอยุธยารู้จักดัดแปลงให้เหมาะสมกับวัฒนธรรมการกินอยู่และวัตถุดิบในพื้นถิ่นจนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และยังสืบทอดเป็นภูมิปัญญาในกลุ่มชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสมาจนกระทั่งทุกวันนี้..." อย่างไรก็ตาม กฤช เหลือลมัย คอลัมนิสต์ แสดงความเห็นว่า แกงนี้ดูไม่เหมือนอาหารโปรตุเกสเท่าใด
ชื่อ "แกงเหงาหงอด" นี้ ยังคงเป็นปริศนาถึงที่มาและความหมาย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สกุลตรา ค้ำชู สันนิษฐานว่าอาจเป็นชื่อที่คล้องจองกับอาหารโปรตุเกสก็เป็นได้ ส่วนกฤช เหลือลมัย สันนิษฐานว่าอาจมาจากคำ "กระเง้ากระงอด" เพราะแม่ครัวต้องกรองน้ำแกงให้ใสอยู่คนเดียว "...นี่อาจจะคือ ‘แกงกระเง้ากระงอด’ (?) ที่แสดงอาการแง่งอน การหลบลี้ เฝ้านั่งก้มหน้ากรองน้ำแกงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่คนเดียวจนใสกิ๊ก แล้วครั้นงอนแต่ลำพังคนเดียวหนักเข้า คนทำเหตุเองก็พลอยลืมโทษแห่งตน จดจำเคลื่อนคลาดเป็นแกงเหงาหงอดไป ก็อาจเป็นได้..."
ส่วนผสม

พริกแกงที่ใช้ทำแกงเหงาหงอดมีลักษณะใกล้เคียงกับพริกแกงสำหรับทำแกงส้ม ประกอบไปด้วย พริกชี้ฟ้าเหลืองสด พริกชี้ฟ้าแดงแห้ง กระเทียม หอมแดง กระชาย กะปิ (บางสูตรใส่ข่าลงไปด้วย) จากนั้นนำพริกแกงไปละลายน้ำแล้วกรองด้วยผ้าขาวบางให้เหลือแต่น้ำสีใส นำน้ำที่ได้จากการกรองนี้ไปต้มจนเดือดจึงใส่ปลาลงไป ดั้งเดิมจะใช้ปลาสังกะวาดเป็นหลัก แต่ในปัจจุบันนิยมใช้ปลาสวาย ปลาเนื้ออ่อน หรือปลาน้ำดอกไม้แทน ปรุงรสด้วยเกลือ น้ำส้มมะขาม อาจใช้น้ำมะนาวหรือน้ำมะกรูดให้รสเปรี้ยว และด้วยความที่เป็นแกงโบราณ จึงใช้ความหวานที่ได้จากพืช ได้แก่ ฟักแฟง และแตงโมอ่อนแบบไม่ปอกเปลือก (เพื่อรักษาคุณค่าทางโภชนาการ) ไม่ใช้น้ำตาลตัดรสหวาน แล้วโรยหน้าด้วยใบโหระพา
แซ็ง-เดอนี

| แซ็ง-เดอนี |
| --- | --- |
Saint Denis Basilica
Paris and inner ring departments
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: อีล-เดอ-ฟร็องส์
จังหวัด: แซน-แซ็ง-เดอนี
เขต: Saint-Denis
สหเทศบาล: Plaine Commune
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Didier Paillard
พื้นที่1: 12.36 ตร.กม. (4.77 ตร.ไมล์)
ประชากร (2009)2: 105,749 คน
 • ความหนาแน่น: 8,600 คน/ตร.กม. (22,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 93066 /93200, 93210 (La Plaine)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
แซ็ง-เดอนี (ฝรั่งเศส: Saint-Denis) เป็นเทศบาลของชานเมืองตอนเหนือของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ห่างจากศูนย์กลางของกรุงปารีส 9.4 กม. (5.8 ไมล์) มีโบสถ์ศิลปะกอทิก มหาวิหารแซ็ง-เดอนี  ซึ่งมีที่ฝังพระศพของกษัตริย์ฝรั่งเศสหลายพระองค์ เช่น พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 พระเจ้าอ็องรีที่ 2 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 รวมทั้งพระนางมารี อังตัวเนต
แซ็ง-เดอนีเป็นที่ตั้งของสนามกีฬาแห่งชาติ สตาดเดอฟร็องส์ ซึ่งสร้างไว้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 1998
แซ็ง-พรีวา-เดอ-วาลงก์

| แซ็ง-พรีวา-เดอ-วาลงก์ |
| --- | --- |
เทศบาล
ศาลากลางแซ็ง-พรีวา-เดอ-วาลงก์ อดีตเป็นอาคารสถานีรถไฟ
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: อ็อกซีตานี
จังหวัด: ลอแซร์
เขต: ฟลอรัก
อำเภอ: เลอกอแล-เดอ-แดซ
สหเทศบาล: เซแวโนมงลอแซร์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–2026) : ปัสกาล มาร์เชอลีดง
พื้นที่1: 23.87 ตร.กม. (9.22 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)2: 221 คน
 • ความหนาแน่น: 9.3 คน/ตร.กม. (24 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 48178 /48240
สูงจากระดับน้ำทะเล: 354–1,353 m (1,161–4,439 ft)  (avg. 608 m หรือ 1,995 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
แซ็ง-พรีวา-เดอ-วาลงก์ (ฝรั่งเศส: Saint-Privat-de-Vallongue) เป็นเทศบาลในจังหวัดลอแซร์ ประเทศฝรั่งเศส
แซ็ง-เดอนี (เรอูว์นียง)

| แซ็ง-เดอนี |
| --- | --- |
Panoramic view of the city from the heights of Bellepierre
   ตราอาร์ม

ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้นและจังหวัดโพ้นทะเล: เรอูนียง
เขต: Saint-Denis
สหเทศบาล: Nord de la Réunion
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008–2014) : Gilbert Annette
พื้นที่1: 142.79 ตร.กม. (55.13 ตร.ไมล์)
ประชากร (2007)2: 142,241 คน
 • ความหนาแน่น: 1,000 คน/ตร.กม. (2,600 คน/ตร.ไมล์)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 97411 /97400
สูงจากระดับน้ำทะเล: 0–2,276 m (0–7,467 ft)  (avg. 23 m หรือ 75 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
แซ็ง-เดอนี (ฝรั่งเศส: Saint-Denis) เป็นเมืองหลวงของเกาะเรอูว์นียง ดินแดนของประเทศฝรั่งเศส ในมหาสมุทรอินเดีย ตั้งอยู่ปลายเหนือสุดของเกาะ แซ็ง-เดอนีเป็นเมืองในแคว้นและจังหวัดโพ้นทะเลของฝรั่งเศสที่มีประชากรมากที่สุด
เอเคอร์ (อิสราเอล)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เอเคอร์ (แก้ความกำกวม)‎
| เมืองเก่าเอเคอร์ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เอเคอร์
ประเทศ:  อิสราเอล
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii)(iii)(v)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2544 (คณะกรรมการสมัยที่ 25)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เอเคอร์ หรือ อักโก (อังกฤษ: Acre หรือ Akko) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของบริเวณกาลิลีทางตอนเหนือของอิสราเอล ตัวเมืองตั้งอยู่บนแหลมหรือแผ่นดินที่ยื่นออกไปในทะเล (promontory) ของอ่าวไฮฟา (Haifa Bay) ตามสถิติของสำนักงานสถิติกลางแห่งอิสราเอล เอเคอร์มีประชากรทั้งหมดราว 46,000 คนในปลายปี ค.ศ. 2007 ในทางประวัติศาสตร์เอเคอร์เป็นเมืองสำคัญทางยุทธศาสตร์ของบริเวณเลแวนต์ (Levant) เพราะมีที่ตั้งอยู่เทือกเขาอูรัลและยอดเขาคีโบ
สมัยกรีกและโรมัน

นักประวัติศาสตร์กรีกเรียกเมืองนี้ว่า “Ake” ที่แปลว่า “รักษา” ตามตำนานที่ว่าเฮราคลีสพบพันธ์ไม้สมุนไพรที่สามารถใช้ในการรักษาแผลของตนเองได้ นักประวัติศาสตร์กรีกโจซีฟัสเรียกเมืองนี้ว่า “Akre” ต่อมาไม่นานหลังจากที่ถูกยึดโดยอเล็กซานเดอร์มหาราชเอเคอร์ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น “Antiochia Ptolemais” (อันติโอเคียโทเลเมส์) หลังจากที่อเล็กซานเดอร์มหาราชทรงแบ่งราชอาณาจักร เอเคอร์ก็ปกครองโดยทอเลมี โซเตอร์
นักประวัติศาสตร์กรีกสตราโบ (Strabo) กล่าวถึงเอเคอร์ว่าเป็นเมืองที่เป็นที่เป็นสนามรบในการต่อสู้เมื่อเปอร์เชียมารณรงค์ต่อต้านอียิปต์ ราว 165 ปีก่อนคริสต์ศักราชไซมอน แม็คคาเบียส (Simon Maccabaeus) ได้รับชัยชนะต่อซีเรียหลายครั้งในยุทธการในบริเวณกาลิลี และได้ขับซีเรียเข้าไปในเมืองโทเลเมส์ ราว 153 ปีก่อนคริสต์ศักราชอเล็กซานเดอร์ บาลัส (Alexander Balas) ลูกของอันติโอคัสที่ 4 แห่งอีพิฟานีส (Antiochus IV Epiphanes) ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ซีเรียต่อเดมิเทรียสที่ 1 โซเตอร์ (Demetrius I Soter) ก็ยึดโทเลเมส์ที่เปิดประตูให้ เดมิเทรียสพยายามติดสินบนฝ่ายแม็คคาบีส (Maccabees) โดยใช้เงินที่รวมทั้งเงินที่มาจากรายได้ของโทเลเมส์สำหรับการบำรุงวัดแห่งเยรูซาเลม เพื่อหาเสียงสนับสนุนจากชนยิวในการต่อต้านบาลัสแต่ก็ไม่สำเร็จ  โจนาธาน แม็คคาเบียส (Jonathan Maccabaeus) หันไปสนับสนุนบาลัส และในปี 150 ปีก่อนคริสต์ศักราชโจนาธานก็ได้รับการรับรองเป็นอย่างดีโดยบาลัสในโทเลเมส์ แต่หลายปีต่อมาไทรฟอนเจ้าหน้าที่ชาวซีเรียเกิดความไม่ไว้วางใจในตัวแม็คคาเบียสและล่อลวงตัวไปจับตัวเป็นนักโทษ
โทเลเมส์ถูกยึดโดยอเล็กซานเดอร์ แจนเนียส (Alexander Jannaeus), โดยคลีโอพัตราที่ 7 แห่งอียิปต์ (Cleopatra VII of Egypt) และต่อมาโดย ไทเกรนีสมหาราช (Tigranes the Great) นอกจากนั้นโทเลเมส์ก็ยังเป็นที่ที่พระเจ้าแฮรอดมหาราชทรงสร้างโรงพลศึกษากรีก (Greek gymnasium) และเป็นที่ที่ชาวยิวมาพบเพโทรเนียสผู้ที่ถูกส่งมาติดตั้งประติมากรรมของจักรพรรดิโรมันในวัดของชาวยิว และพยายามหว่านล้อมให้เพโทรเนียสเดินทางกลับไปโรม นักบุญพอลใช้เวลาวันหนึ่งในโทเลเมส์ (กิจการ 21:7) โรมันก่อตั้งเมืองเป็นอาณานิคมที่เรียกว่า "กอโลนิอาเกลาดิอีไกซาริส" (Colonia Claudii Caesaris)
ในปี ค.ศ. 395 หลังจากจักรวรรดิโรมัน แบ่งเป็นสองส่วน เอเคอร์ก็ตกไปเป็นของจักรวรรดิโรมันตะวันออกหรือจักรวรรดิไบแซนไทน์
การปกครองโดยอาหรับและโดยนักรบครูเสด

หลังจากกองทหารของเฮราคลิอุส (Heraclius) แห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ถูกทำลายโดยกองทัพมุสลิมของ คาลิด อิบน์ อัล-วาลิด (Khalid ibn al-Walid) ในยุทธการยาร์มุค (Battle of Yarmouk) และเมืองคริสเตียนแห่งเยรูซาเลมตกไปเป็นของกาหลิบอุมาร์ (Umar) แล้ว เอเคอร์ก็ตกไปเป็นของอาณาจักรกาหลิบราชิดัน (Rashidun Caliphate) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 638, ต่อมาอาณาจักรกาหลิบอูมายยัด (Umayyad Caliphate) และต่อมาอาณาจักรกาหลิบอับบาซิด (Abbasid Caliphate) จนกระทั่งมาถูกยึดโดยบอลด์วินที่ 1 แห่งเยรูซาเลม ระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่ 1 ในปี ค.ศ. 1104 หลังจากนั้นนักรบครูเสดก็สร้างเอเคอร์ให้เป็นเมืองท่าหลักในปาเลสไตน์ เอเคอร์ถูกยึดกลับไปเป็นของฝ่ายมุสลิมโดยSaladinศอลาฮุดดีนในปี ค.ศ. 1187 แต่อีกสองปีต่อมาก็มาถูกล้อมโดยไม่คาดโดยกีแห่งลูซิยอง (Guy of Lusignan) แต่ก็ยึดไม่ได้จนกระทั่งเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1191 โดยสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ, พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส และเลโอโปลด์ที่ 5 ดยุคแห่งออสเตรีย และกองทัพเยอรมันบางส่วนและกองทัพครูเสด เอเคอร์จึงกลายเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรเยรูซาเลมที่ยังเหลืออยู่ในปี ค.ศ. 1192  ต่อมาในปี ค.ศ. 1229 เอเคอร์ก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของอัศวินเซนต์จอห์น นักรบครูเสดเรียกเมืองนี้ว่า “เอเคอร์” หรือ “เซนต์จอห์นแห่งเอเคอร์” หรือ “แซงต์-ฌองดาเครอ” (Saint-Jean d'Acre) เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นเมืองเอครอน (Ekron) ของฟิลลิสตีน (Philistines) ทางตอนเหนือของฟิลลิสเชียปัจจุบันตั้งอยู่ทางตอนไต้ของอิสราเอล เอเคอร์เป็นที่ตั้งมั่นสุดท้ายของนักรบครูเสดที่มาเสียแก่มามลุค (Mamluk) แห่งอาณาจักรกาหลิบอับบาซิด (Abbasid Caliphate) หลังจากการถูกล้อมในปี ค.ศ. 1291
ตัวเมืองเก่าของเอเคอร์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 2001
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
มรดกโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เมืองเอเคอร์
เว็ปไซท์ของเมืองเก่าเอเคอร์ เก็บถาวร 2006-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติของเอเคอร์ (Jewish Virtual Library)
ท่องเที่ยวเอเคอร์ เก็บถาวร 2011-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (TripTouch.com)
ชื่อต่างๆ ของเมืองเอเคอร์แลภาพ เก็บถาวร 2008-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Bibleplaces.com)
กำแพงเมืองเอเคอร์ เก็บถาวร 2006-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (OADC)
ท่องเที่ยวเอเคอร์
ภาพเมืองอักโก เก็บถาวร 2021-03-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพเมืองเก่าอักโก
เมืองเอเคอร์เก่าเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
แซ็ง-แฌร์แม็ง-เด-เพร

ย่านแซ็ง-แฌร์แม็ง-เด-เพร
แซ็ง-แฌร์แม็ง-เด-เพร (ฝรั่งเศส: Saint-Germain-des-Prés) เป็นหนึ่งในสี่แขวงของเขตที่ 6 ของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ถือเป็นหนึ่งในละแวกเก่าแก่ของกรุงปารีส เป็นที่ตั้งของร้านกาแฟและร้านไวน์เก่าแก่ ร้านเลเดอมาโก (Les Deux Magots) ในละแวกนี้ถือเป็นร้านกาแฟที่มีชื่อเสียงที่สุดในปารีส และเป็นจุดกำเนิดของวัฒนธรรมการดื่มกาแฟในฝรั่งเศส
ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่าง ค.ศ. 1945–1955 แซ็ง-แฌร์แม็ง-เด-เพรเคยเป็นย่านดนตรีแจ็สยอดนิยมของปารีส มีแจ็สคลับตั้งอยู่มากมายในย่านนี้ แต่ก็ต่างปิดตัวลงไปในคริสต์ทศวรรษ 1960
แกมมา

| แกมมา |
| --- | --- |

อักษรกรีก
Αα แอลฟา: Νν นิว
Ββ บีตา: Ξξ ไซ
Γγ แกมมา: Οο โอไมครอน
Δδ เดลตา: Ππ พาย
Εε เอปไซลอน: Ρρ โร
Ζζ ซีตา: Σσς ซิกมา
Ηη อีตา: Ττ เทา
Θθ ทีตา: Υυ อิปไซลอน
Ι ι ℩ ไอโอตา: Φφ ฟาย
Κκ แคปปา: Χχ ไค
Λλ แลมดา: Ψψ พไซ
Μμ  มิว: Ωω โอเมกา
ใกล้คลาสสิก
Ϝϝ เวา: ϘϙϞϟ คอปปา
Ϻϻ แซน: ͲͲϠϡ แซมไพ
Ϛϛ สติกมา: Ͱͱ ฮีตา
Ϸϸ โช: 

เครื่องหมายเสริมอักษร
บทความนี้เกี่ยวกับอักษรกรีก สำหรับความหมายอื่น ดูที่ แกมมา (แก้ความกำกวม)
แกมมา (อังกฤษ: gamma) หรือ กามา (กรีก: γάμμα, γάμα, ตัวใหญ่ Γ, ตัวเล็ก γ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 3 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 3
การใช้งาน > ตัวเล็ก

γ ใช้เป็นสัญลักษณ์ต่าง ๆ ดังนี้
ใช้แทนรังสีแกมมา
ใช้แทนอนุภาคโฟตอน
ใช้แทนตัวคูณลอเรนซ์ในทฤษฎีสัมพัทธภาพ
ใช้แทนอัตราส่วนของความร้อนจำเพาะภายใต้สภาวะความดันคงที่กับปริมาตรคงที่ CP/CV ในอุณหพลวัตศาสตร์
ใช้แทนค่าคงตัวออยเลอร์-แมสเชโรนี
การใช้งาน > ตัวใหญ่

Γ ใช้เป็นสัญลักษณ์ต่าง ๆ ดังนี้
ใช้แทนฟังก์ชันแกมมา ซึ่งเป็นการขยายฟังก์ชันแฟกทอเรียลไปใช้กับจำนวนที่ไม่เต็ม
อ้างอิงและเชิงอรรถ

↑  เทียบกับศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน เช่น gamma ray = รังสีแกมมา
แซน

| แซน |
| --- | --- |

อักษรกรีก
Αα แอลฟา: Νν นิว
Ββ บีตา: Ξξ ไซ
Γγ แกมมา: Οο โอไมครอน
Δδ เดลตา: Ππ พาย
Εε เอปไซลอน: Ρρ โร
Ζζ ซีตา: Σσς ซิกมา
Ηη อีตา: Ττ เทา
Θθ ทีตา: Υυ อิปไซลอน
Ι ι ℩ ไอโอตา: Φφ ฟาย
Κκ แคปปา: Χχ ไค
Λλ แลมดา: Ψψ พไซ
Μμ  มิว: Ωω โอเมกา
ใกล้คลาสสิก
Ϝϝ เวา: ϘϙϞϟ คอปปา
Ϻϻ แซน: ͲͲϠϡ แซมไพ
Ϛϛ สติกมา: Ͱͱ ฮีตา
Ϸϸ โช: 

เครื่องหมายเสริมอักษร
แซน (อังกฤษ: san) หรือ ซัน (กรีก: σαν, ตัวใหญ่ Ϻ, ตัวเล็ก ϻ) เป็นอักษรกรีกที่เคยปรากฏอยู่ระหว่างพายกับคอปปาตามลำดับอักษร ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

San เก็บถาวร 2012-06-28 ที่ archive.today (อังกฤษ)
แคว้นปัวตู-ชาร็องต์

| แคว้นปัวตู-ชาร็องต์ แคว้นปัวตู-ชาร็องต์ Poitou-Charentes  |
| --- | --- |
แคว้นของฝรั่งเศส
   ธง

ประเทศ:  ฝรั่งเศส
เมืองหลัก: ปัวตีเย
จังหวัด: ชาร็องต์ ชาร็องต์-มารีตีม เดอ-แซฟวร์ เวียน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 25,810 ตร.กม. (9,970 ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
ปัวตู-ชาร็องต์ (ฝรั่งเศส: Poitou-Charentes) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นนูแวลากีแตน) ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ริมมหาสมุทรแอตแลนติก ประกอบไปด้วยเขตการปกครองทั้งหมด 4 จังหวัด ได้แก่ ชาร็องต์, ชาร็องต์-มารีตีม, เดอ-แซฟวร์ และเวียน โดยมีเมืองปัวตีเยเป็นเมืองหลักของแคว้น
การปกครอง

สภาแคว้นปัวตู-ชาร็องต์ประกอบไปด้วยสมาชิกสภา 56 คน โดยมีพรรคสังคมนิยมและพันธมิตรฝ่ายซ้ายเป็นเสียงส่วนใหญ่ โดยปัจจุบัน มีนางเซกอแลน รัวยาล เป็นผู้ว่าการแคว้น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์แคว้นปัวตู-ชาร็องต์ เก็บถาวร 2007-05-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส