เตงงาย
ราชการในฐานะที่ปรึกษาทางการทหาร

ในช่วงเวลานั้น หลิว เป้า (劉豹) ผู้เป็นอ๋องของชนเผ่าซฺยงหนูซึ่งเป็นประเทศราชของราชสำนักวุยก๊กแต่ในนาม ได้ร่วมชนเผ่าซฺยงหนูห้ากองพลในมณฑลเป๊งจิ๋วและสร้างกองทัพของตน เตงงายเขียนฎีกาถึงราชสำนักวุยก๊กความว่า:
"พวกอนารยชนมีจิตใจดั่งสัตว์ป่าและไม่อาจใช้เหตุผลด้วยได้ เมื่อพวกนั้นแข็งแกร่งก็ใช้ความรุนแรง เมื่อพวกนั้นอ่อนแอก็จะแสดงความภักดีต่อราชสำนัก นี่คือเหตุผลที่ซวนอ๋อง (宣王 เซฺวียนหวาง) แห่งราชวงศ์จิว (周 โจว) ถูกโจมตีโดยพวกอนารยชน ในขณะที่ฮั่นโกโจ (漢高祖 ฮั่นเกาจู่) แห่งราชวงศ์ฮั่นถูกล้อมในผิงเฉิง (平城) เมื่อใดที่ซฺยงหนูแข็งแกร่งขึ้น ราชวงศ์ก่อน ๆ มักจะมองว่าพวกนี้เป็นภัยคุกคามยิ่งใหญ่ เมื่อตันอู (單于 ฉาน-ยฺหวี; ผู้ปกครองชนเผ่าซฺยงหนู) อาศัยในดินแดนอนารยชน ราชสำนักก็ไม่อาจควบคุมตันอูและผู้ติดตามได้โดยตรง แต่เมื่อตันอูถูกลวงเข้ามาในอาณาเขตของเราและกลายเป็นข้าราชบริพารของราชสำนัก ซฺยงหนูก็สูญเสียผู้นำและไม่อาจก่อปัญหาได้ ในเวลานี้ ในเมื่อตันอูอาศัยอยู่ในนครหลวงตลอดช่วงเวลานี้ ก็ถูกแยกจากผู้ติดตาม ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ หลิว เป้าอ๋องของซฺยงหนูอยู่ที่ชายแดน มีอำนาจทางการทหารเพิ่มขึ้น และมีท่าทีเป็นภัยคุกคามต่อราชสำนัก เราควรใช้มาตรการพิเศษเพื่อต้านหลิว เป้า ข้าพระพุทธเจ้าได้ยินว่ามีการก่อกบฏภายในเขตแดนของหลิว เป้า เราจึงอาจจะลองแบ่งแยกอาณาเขตของหลิว เป้า จึงจะสามารถบั่นทอนอำนาจทางการทหารของหลิว เป้าได้ ชฺวี่เปย์ (去卑) สร้างความดีความชอบให้กับราชวงศ์ก่อน แต่บุตรชาย (หลิว เหมิ่ง; 劉猛) ไม่ได้รับอนุญาตให้สืบสอดอาณาเขต เราควรประทานบรรดาศักดิ์และให้อยู่ที่ด่านเยี่ยนเหมิน (雁門關 เยี่ยนเหมินกวาน) ยุทธวิธีที่ดีที่สุดในการรักษาความสงบที่ชายแดนคือการแยกผู้นำอนารยชนจากอาณาเขตบ้านเกิดของตนและประทานบำเหน็จจากความดีความชอบในอดีต"
เตงงายยังเสนอว่า "เราควรค่อย ๆ แยกชาวฮั่นที่อาศัยอยู่กับพวกอนารยชนออกมา ปลูกฝังค่านิยมทางจริยธรรมเช่นความซื่อสัตย์สุจริตเพื่อป้องกันไม่ให้ทำสิ่งที่ผิดกฎหมาย" สุมาสูผู้เป็นมหาขุนพล (大將軍 ต้าเจียงจฺวิน) และเพิ่งได้รับตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก ยอมรับข้อเสนอของเตงงาย สุมาสูยังแต่งตั้งให้เตงงายเป็นเจ้าเมืองยีหลำ (汝南郡 หรู่หนานจฺวิ้น; อยู่ทางใต้ของมณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) ซึ่งเตงงายเคยอาศัยในวัยเยาว์ เมื่อเตงงายมารับตำแหน่งในเมืองยีหลำก็ตามหาชายผู้หนึ่งที่เคยช่วยเหลือบิดาด้วยความเอื้อเฟื้อ เพราะเตงงายต้องการตอบแทนความมีน้ำใจของชายผู้นั้น แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อทราบว่าชายผู้นั้นเสียชีวิตแล้ว เตงงายจึงส่งผู้ใต้บังคับบัญชาไปเคารพหลุมศพของชายผู้นั้นแทนตน เตงงายยังมอบของขวัญจำนวนมากให้กับมารดาของชายผู้นั้นและรับบุตรชายของชายผู้นั้นมาเป็นเจ้าหน้าที่บัญชีของตน ในช่วงที่เตงงายดำรงตำแหน่งได้พัฒนาพื้นที่รกร้างในยีหลำ และดูแลให้ทหารและราษฎรของตนมีสิ่งจำเป็นพื้นฐานที่ครบครัน
เมื่อจูกัดเก๊กผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งง่อก๊กล่าถอยหลังพยายามยึดป้อมปราการที่หับป๋า (合肥 เหอเฝย์) ซึ่งเป็นของวุยก๊กแต่ไม่สำเร็จ เตงงายเข้าพบสุมาสูผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊กและกล่าวว่า:
"ซุนกวนสิ้นชีพและข้าราชการง่อส่วนใหญ่ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะติดตามผู้ใด ผู้สูงศักดิ์และขุนนางหลายคนของง่อมีผู้ติดตามของตนเองและมีกำลังทหารส่วนตัว และมีความสามารถที่จะยึดอำนาจปกครองง่อได้ จูกัดเก๊กอาจเพิ่งเข้ากุมอำนาจราชสำนักง่อ แต่ไม่ได้รับการหนุนหลังจากผู้ปกครอง  นอกจากนี้จูกัดเก๊กไม่ค่อยสนใจเรื่องการรวมศูนย์อำนาจ กลับปฏิบัติต่อผู้คนอย่างโหดร้ายและยังคงทำศึกกับเราต่อไป จูกัดเก๊กระดมกำลังชาวง่อเข้าโจมตีป้อมของเราแต่ยึดไม่สำเร็จหลังจากสูญเสียอย่างมาก นี่จะเป็นช่วงเวลาที่จูกัดเก๊กจะกลายเป็นศัตรูกับผู้คนของตนเอง ในอดีตหงอจูสู่ (伍子胥 อู๋ จื่อซฺวี), เง่าคี้ (吳起 อู๋ ฉี่), ชาง ยาง (商鞅) และงักเย/งักเง (樂毅 เยฺว่ อี้) ขึ้นมาโดดเด่นเพราะเป็นที่โปรดปรานของผู้ปกครองของตน แต่ก็ต้องประสบความล่มจมหลังการสิ้นชีพของผู้ปกครอง จูกัดเก๊กไม่เพียงไม่อาจเทียบได้กับผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่ แต่ยังไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังประสบปัญหาหนักหน่วง ความล่มจมของจูกัดเก๊กกำลังใกล้เข้ามาแล้ว"
ต่อมาไม่นานหลังจากจูกัดเก๊กกลับมาง่อก๊ก ก็ถูกโค่นอำนาจและถูกสังหารพร้อมกับครอบครัว เป็นไปตามที่เตงงายคาดการณ์ไว้

เตงงายได้รับการแต่งตั้งเป็นข้าหลวงมณฑลของมฑณลกุนจิ๋ว (兖州刺史 เหยี่ยนโจวชื่อฉื่อ) และได้เลื่อนขั้นเป็นขุนพลกระตุ้นพลานุภาพ (振威將軍 เจิ้นเวย์เจียงจฺวิน) เตงงายเขียนฎีกาถึงราชสำนักวุยก๊กว่า:
"นโยบายที่สำคัญทีสุดตือด้านการเกษตรและการทหาร หากรัฐมั่งคั่ง ทัพจะเข้มแข็ง หากทัพเข้มแข็ง ก็จะชนะศึก ดังนั้นกญแจสำคัญของชัยชนะอยู่ที่การเกษตร ขงจู๊ (ขงจื๊อ) เคยกล่าวว่า 'ความสมบูรณ์ของเสบียงอาหารและจำนวนกำลังพล' การมีเสบียงอาหารเหลือเฟือมีความสำคัญในการคงทัพให้เข้มแข็ง หากรัฐไม่กำหนดข้าราชการคนใดให้รับผิดชอบการจัดเก็บภาษีและรวบรวมเสบียงอาหาร ก็จะไม่มีใครสะสมความมั่งคั่งจากปวงชน ในเวลานี้ระบบการให้รางวัลตามผลงานมุ่งเป้าไปที่การรวบรวมเสบียงอาหารและแจกจ่ายให้ผู้คน หากไม่เป็นเช่นนั้น รัฐจะตัดเส้นทางการค้าทั้งหมดกับโลกภายนอก รัฐที่ร่ำรวยและเจริญรุ่งเรืองก็จะโดดเดี่ยว"