stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจดีย์จุลประโทน
ประวัติ

กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเจดีย์จุลประโทนเป็นโบราณสถานไว้ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 57 หน้า 2527 วันที่ 22 ต.ค. พ.ศ. 2483 
แต่เดิม ณ บริเวณสถานที่แห่งนั้นเป็นเพียงเนินอิฐที่มีต้นไม้ขึ้นรกปกคลุมธรรมดาไม่มีอะไรน่าสนใจ และไม่ปรากฏว่ามีชื่อเรียกสถานที่แห่งนั้นอย่างเป็นทางการ มีเพียงแต่ชื่อที่ชาวบ้านเรียกกันติดปากสั้นๆว่า “เนินหิน” เพราะในอดีตบริเวณดังกล่าวเป็นเนินมีอิฐ หิน กระจายอยู่ทั่วไป ต่อมาได้มีการขุดค้นเนินหินแห่งนั้นครั้งแรกอย่างเป็นทางการ ในปี พ.ศ. 2482 - 2483 โดย ปิแอร์ ดูปองต์ แห่งสำนักปลายบูรพาทิศฝรั่งเศส ทำการขุดค้นร่วมกับกรมศิลปากร ภายใต้การนำของหลวงบริบาลบุรีภัณฑ์ได้ร่วมกันทำการขุดค้น ณ ที่บริเวณเนินอิฐแห่งนั้น
ประวัติ > การค้นพบครั้งแรก

ลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่ค้นพบเป็นครั้งแรกภายหลังการขุดค้นโดยกรมศิลปากรร่วมกับ ปิแอร์ ดูปองต์ แห่งสำนักปลายบูรพาทิศฝรั่งเศส ในระยะแรกของเจดีย์จุลประโทนพบเพียงฐานเจดีย์รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีการย่อมุมของฐานเจดีย์เพียงเล็กน้อย แต่ละด้านประดับด้วยพระพุทธรูปยืนปูนปั้น 5 องค์ภายในซุ้มส่วนกลางนี้ตั้งอยู่บนฐานซึ่งมีมีแผนผังสี่เหลี่ยมจัตุรัสเช่นเดียวกันแต่กว้างกว่าเล็กน้อย ด้านหน้าฐานประดับด้วยลวดบัวและบนมุมที่ยื่นออกไปประดับด้วยมกรเป็นภาพนูน
ทั้งหมดนี้ตั้งอยู่เหนือลานประทักษิณรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ด้านหน้าลานประทักษิณประกอบด้วยแผ่นภาพ เป็นรูปครุฑและรูปช้างกำลังเดิน ทั้งหมดมีลานล้อมรอบอีกชั้นหนึ่ง บันได 4 ทิศ มีบันไดชั้นล่างเป็นรูปครึ่งวงกลมได้นำขึ้นไปสู่ลานประทักษิณ บันไดนี้มีสิงห์สลักอยู่ที่ด้านข้าง และมีราวบันไดออกมาจากปากของรูปสัตว์
ประวัติ > การค้นพบครั้งที่สอง

เมื่อ พ.ศ. 2511 จากการที่รถแทรกเตอร์ของกรมทางหลวง ที่กำลังก่อสร้างทางหลวงสาย เพชรเกษม เส้นทางระหว่าง กรุงเทพฯ - นครปฐม เนื่องจากมีความประสงค์ที่จะปรับหน้าดินให้เรียบเสมอกัน เพื่อใช้สำหรับเป็นที่เก็บเครื่องจักรของกรมทางหลวง ระหว่างที่เครื่องจักรกำลังดำเนินการอยู่นั้นก็บังเอิญได้ขุดเอารูปแผ่นภาพปูนปั้นและดินเผาที่อยู่ใต้พื้นดินขึ้นมาอย่างมิได้ตั้งใจ และท่านเจ้าอาวาสวัดพระประโทนเจดีย์ในขณะนั้นเมื่อทราบเรื่องจึงได้พยายามที่จะนำไปเก็บรักษาไว้โดยที่นำไปติดไว้ที่เจดีย์ในวัดพระประโทน ทางกรมศิลปากรเมื่อทราบเรื่องจึงได้เริ่มทำการขุดค้นขึ้นเป็นครั้งที่สอง และนำโบราณวัตถุที่ค้นพบได้ไปจัดเก็บไว้เป็นหลักฐานเป็นกรณีศึกษาในขั้นต่อไป (ในขณะนั้น) เพื่อป้องกันการชำรุด และถูกทำลาย โดยนำโบราณวัตถุที่ค้นพบได้ไปจัดเก็บไว้ ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี และต่อมาจึงนำโบราณวัตถุดังกล่าวกลับมาจัดแสดง ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระปฐมเจดีย์ โดยที่ยังคงหลงเหลือโบราณวัตถุบางส่วนที่นำไปจัดแสดง ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
การขุดแต่ง

การขุดแต่งที่เจดีย์จุลประโทนมีการขุดแต่งทั้งหมด 2 ครั้ง ดังนี้
การขุดแต่ง > ครั้งที่ 1

เมื่อ พ.ศ. 2482 - 2483 ดำเนินการขุดแต่งโดยกรมศิลปากร ภายใต้การนำของ หลวงบริบาล บุรีภัณฑ์ ร่วมกับ ปิแอร์ ดูปองต์ แห่งสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบูรพาทิศ จึงได้พบว่าเป็นซากของฐานเจดีย์ ซึ่งมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่มีแผนผังเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ในครั้งแรกที่พบ ปิแอร์ ดูปองต์ ได้เรียกชื่อเจดีย์นี้ว่า “เจดีย์พระประโทน” เนื่องจากตั้งอยู่ในบริเวณเดียวกันกับวัดพระประโทน ต่อมาในภายหลังทางกรมศิลปากรจึงทำการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น “เจดีย์จุลประโทน” เพราะเกรงว่าอาจจะเกิดการสับสนระหว่าง “วัดพระประโทนเจดีย์วรวิหาร” ซึ่งมีอยู่อีกหนึ่งวัดแล้วในบริเวณนั้น
การขุดแต่ง > ครั้งที่ 2

เมื่อ พ.ศ. 2511 ดำเนินการขุดแต่งโดยกรมศิลปากรซึ่งมอบหมายให้ นายสมศักดิ์ รัตนกุล เจ้าหน้าที่ของกรมศิลปากร เข้าทำการลงพื้นที่ภาคสนามร่วมกับ ชอง บัวเซอลีเย่ แห่งมหาวิทยาลัยซอร์บอน ประเทศฝรั่งเศส เป็นที่ปรึกษาในการขุดแต่งในส่วนต่างๆ ดังนี้
ขุดแต่งด้านตะวันตกเฉียงเหนือของเจดีย์จุลประโทนทั้งหมด
ขุดแต่งบางส่วนของทิศตะวันตกเฉียงใต้
บูรณะด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม > สมัยที่ 1

เป็นการก่อสร้างองค์เจดีย์ ซึ่งมีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และที่บริเวณมุมทั้งสี่ด้านหันไปสู่ทิศทั้งสี่ ย่อมุมเพียงเล็กน้อยซ้อนกันหลายชั้น ส่วนฐานตกแต่งด้วยลวดบัวหน้ากระดานท้องไม้ฐานชั้นบนย่อมุม ยาวด้านละ 17 เมตร แต่ละด้านประดับด้วยซุ้มพระพุทธรูปยืนปูนปั้น ด้านละ 5 ซุ้ม ถัดลงมาเป็นฐานสี่เหลี่ยม ยาวด้านละ 19 เมตร ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสยาวประมาณ 24 เมตร สูงประมาณ 1 เมตร กึ่งกลางของแต่ละด้านมีแนวบันไดเป็นรูปครึ่งวงกลมมีราวบันไดยื่นออกมาจากปากสัตว์ สองข้างบันไดเป็นรูปสิงห์ประดับผนังของลานประทักษิณ มีภาพปูนปั้น และดินเผาประดับ
ระยะแรกของการสร้างเจดีย์จุลประโทนน่าจะได้รับแรงบันดาลใจมาจากพุทธศาสนาลัทธิหีนยาน นิกายเถรวาท ภาพดินเผาเหล่านี้น่าจะสร้างขึ้นในสมัยที่ 1 เพราะตกอยู่ในสภาพที่ชำรุดมาก ภาพดินเผาซึ่งมีขนาดเล็กและฝีมือละเอียดนั้นคงมีอายุเวลาที่เก่ากว่าภาพปูนปั้น น่าจะอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 12
ระยะแรกเป็นการสร้างขึ้นในพุทธศาสนาลัทธิหีนยาน เพราะมีรูปปูนปั้นและดินเผาประดับเป็นเรื่องราวของ “อวทาน” ซึ่งปรากฏในนิกายมูลสรรวาสติวาท ที่ใช้ภาษาสันสกฤต ที่ว่าด้วยการกระทำอันรุ่งโรจน์และกล้าหาญของพระพุทธองค์และเหล่าพระสาวกบางองค์ ที่เคยปฏิบัติในอดีตชาติ
อายุเวลาน่าจะอยู่ในช่วงกลางพุทธศตวรรษที่ 12 มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างด้านละ 19เมตร โดยที่มุมทั้งสี่ด้านหันไปสู่ทิศทั้งสี่ ระหว่างตรงกลางของทั้งสี่ด้าน มีบันไดขึ้นไปสู่ลานประทักษิณ บนฐานประทักษิณแบ่งออกเป็นช่องและตกแต่งด้วยภาพดินเผา เล่าเรื่องอวทาน ซึ่งต่อมาเมื่อภาพดินเผาชำรุดก็ปั้นปูนซ่อมขึ้นใหม่ และยังมีการซ่อมแซมภาพ อวทานเหล่านี้ในช่วงระยะเวลาต่อมา โดยให้เห็นจากรูปแบบที่เปลี่ยนแปลงไป ราวบันไดเป็นรูปลิ้นที่แลบออกมาจากปากสิงห์ ส่วนบันไดขั้นแรกเป็นรูปอัฒจันทร์ซึ่งมีลักษณะเหมือนกับบันไดในจิตรกรรมฝาผนังเรื่องมหาชนก ในถ้ำหมายเลข 1 ที่ถ้ำอชัญฏา ประเทศอินเดีย ซึ่งเขียนขึ้นเมื่อประมาณกลางพุทธศตวรรษที่ 11
ส่วนแผนผังของฐานสถูปนั้นมีรูปแบบใกล้เคียงกับภาพสลักบนแผ่นหิน พบที่ฆัณฎศาลา ลุ่มแม่น้ำกฤษณา ประเทศอินเดีย ฐานตกแต่งด้วยลวดบัวหน้ากระดานท้องไม้ประดับด้วยลายสี่เหลี่ยมสลับกันและรองรับด้วยลวดบัวรูปแท่งสี่เหลี่ยมเรียงเป็นแถวเลียนแบบคานที่ตั้งอยู่บนบัวลูกแก้วอีกชั้นหนึ่งแสดงให้เห็นว่าลักษณะของลวดบัวที่เจดีย์จุลประโทนนั้นมีรูปแบบเดียวกันกับลายลวดบัวของชิ้นส่วนของสถูปจำลองซึ่งพบที่ อ.ยะรัง จ.ปัตตานี ซึ่งมีรูปแบบมาจากสถูปแบบคันธาระที่ประเทศอินเดีย แต่ที่เจดีย์จุลประโทนนั้นมีความซับซ้อนกว่า สถูปในแต่ละด้านอาจจะตกแต่งด้วยเสาอิง และซุ้มจำนวน 5 ซุ้ม ซึ่งภายในประดิษฐานพระพุทธรูปยืน ตอนบนของสถูปที่พังทลายลงไปนั้นแต่เดิมอาจจะมีลักษณะซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไป 5 ชั้น เพราะปรากฏว่าพบชิ้นส่วนของพระพุทธรูปที่มีขนาดต่างกันเป็นจำนวนมาก สถูปซ้อนลดหลั่นกัน 5 ชั้น และแต่ละด้านตกแต่งด้วยพระพุทธรูปนี้มีตัวอย่างจากจีนร่วมสมัย ดังเช่นที่สลักอยู่ภายในถ้ำหมายเลข 39 ที่ยุนกังมณฑลชานสี ประเทศจีน ซึ่งสลักขึ้นในช่วงแรกพุทธศตวรรษที่ 12
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม > สมัยที่ 2

มีการก่อสร้างฐานอิฐขึ้นมาใหม่ทับของเดิมพร้อมกับสร้างบันไดสู่ลานประทักษิณใหม่ทั้งสี่ด้านเป็นการสร้างเสริมจากชั้นที่ 1 มีการเปลี่ยนแปลงฐานลานทักษิณได้ถูกยกขึ้นไปสูงกว่าระดับบันได ด้านบนประดิษฐานพระพุทธรูปเช่นเดียวกันกับที่ขุดพบบริเวณฐานชั้นแรก
เจดีย์จุลประโทนได้รับการแผ่ขยายอิทธิพลทางพุทธศาสนาจากนิกายมหายานมาจากอาณาจักรศรีวิชัยทางภาคใต้ ภาพปูนปั้นที่เจดีย์จุลประโทนเป็นภาพเกี่ยวกับชาดก “พร้อมกับภาพเหล่านั้นยังมีภาพพระโพธิสัตว์ ซึ่งยังไม่เคยปรากฏมีมาก่อน ณ ศาสนสถานซึ่งสร้างขึ้นในพุทธศาสนาลัทธิเถรวาท ภาพพระโพธิสัตว์เหล่านี้ทั้งทางด้านแบบศิลปะและรายละเอียดของเครื่องอาภรณ์ทำให้นึกไปว่าคงจะได้รับอิทธิพลมาโดยตรงจากประเพณีแบบอินโดนีเซียของศิลปะศรีวิชัย” จากสมมุติฐานและจากผลของการขุดแต่งที่อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี ทำให้ ชอง บัวเซอลีเย่ กล่าวว่าภาพปูนปั้นเหล่านี้สร้างขึ้นในสมัยที่ 2 ของเจดีย์จุลประโทนและมีอายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 14-15 เพราะมีรูปปูนปั้นประดับเป็นเรื่องราวในชาดก ที่มีความเกี่ยวข้องกับพุทธศาสนานิกายเถรวาท
ช่วงกลางพุทธศตวรรษที่ 13 นั้น ได้มีการก่อฐานประทักษิณขึ้นมาใหม่ทับของเดิมพร้อมกับสร้างบันไดใหม่ทั้ง 4 ด้าน ฐานประทักษิณใหม่นี้แบ่งเป็นช่องอย่างเดิม แต่ไม่ปรากฏว่ามีการประดับด้วยภาพปูนปั้นแต่อย่างใด นอกจากนี้ยังสร้างฐานใหม่รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสครอบฐานเดิม แต่ยังคงรักษาลวดบัวรูปแท่งสี่เหลี่ยมเรียงเป็นแถวละบัวลูกแก้วไว้ ส่วนท้องไม้นั้นแบ่งเป็นช่องคล้ายกับที่ฐานประทักษิณ พร้อมกับเปลี่ยนพระพุทธรูปประทับห้อยพระบาทสลับกับพระพุทธรูปนาคปรก และมีการตกแต่งเครื่องบนของสถูปด้วยรูปพระโพธิสัตว์ปูนปั้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีการเปลี่ยนแปลงของเจดีย์จุลประโทนครั้งนี้คงเกิดขึ้นภายใต้อิทธิพลของลัทธิมหายานและนับว่าเป็นครั้งสำคัญเพราะปรากฏว่าที่บริเวณพื้นดินตรงมุมทั้ง 4 ด้าน ของฐานประทักษิณเดิมนั้นได้มีการวางฤกษ์สำหรับฐานประทักษิณใหม่โดยใช้แผ่นอิฐสลัก และเขียนสีทำเป็นลายเรขาคณิตรูปทรงต่างๆ บางแผ่นเป็นรูปจักรที่มีก้านผักกูดแผ่ออกมาตามยาวทั้งสองด้าน และยังได้พบอิฐอีกแผ่นหนึ่งซึ่งขูดขีดเป็นรูปใบหน้าบุคคลทางด้านข้างซึ่งมีลักษณะที่ไม่ใช่ใบหน้าของชาวพื้นเมือง เพราะมีจมูกโด่ง สวมหมวก และไว้หนวดเครา สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นชาวต่างชาติที่เข้ามาจากตะวันออกกลาง
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม > สมัยที่ 3

เป็นการสร้างลานประทักษิณใหม่ มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมย่อมุม ครอบลานประทักษิณ และบันไดทางขึ้นเดิมไว้ ลานประทักษิณที่สร้างใหม่มี 2 ชั้น บนมุมทั้งสี่ของลานประทักษิณ ประดับด้วยเจดีย์ทรงกลมมุมละองค์ ไม่มีบันไดขึ้นลานประทักษิณ และเปลี่ยนแปลงพระพุทธรูปใหม่ซุ้มพระพุทธรูปยืนทั้ง 5 องค์ เป็นพระนั่งห้อยขา 3 องค์ และพระพุทธรูปปางนาคปรกอีก 2 องค์
หลังจากสิ้นอิทธิพลทางพุทธศาสนาลัทธิมหายานในสมัยที่ 2 ต่อมาจึงมีการนับถือลัทธิเถรวาทในสมัยที่ 3 การบูรณะครั้งที่ 2 หรือในสมัยที่ 3 นี้อาจสร้างขึ้นในราวต้นหรือกลางพุทธศตวรรษที่ 15
มีการปรับปรุงที่ฐานเจดีย์ขึ้นอีกครั้งหนึ่ง โดยสร้างฐานใหม่ 2 ชั้นทับลานประทักษิณและบันไดทั้ง 4 ด้านที่สร้างเพิ่มเติมขึ้นในระยะที่ 2 ฐานชั้นล่างเป็นฐานเขียงสูงรองรับฐานปัทม์ ซึ่งท้องไม้เป็นช่วงด้วยเสาอิงรูปลูกมะหวด ฐานชั้นบนที่สร้างขึ้นใหม่ประดับด้วยฐานปัทม์และบัวลูกแก้ว พร้อมกับมีแท่นเหลี่ยมสำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปอยู่กึ่งกลาง และมีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมย่อเก็จตามรูปของตัวอาคาร ตรงมุมทั้ง 4 ของฐานชั้นบนมีสถูปทรงกลมและสร้างพระพุทธรูปนาคปรกขึ้นแทนที่พระพุทธรูปยืนทั้ง 2 องค์ที่หลงเหลืออยู่จากการสร้างในสมัยแรกทั้ง 4 ด้านยังคงรูปแบบเดิมที่เหมือนกับสมัยที่ 2 เพียงแต่ เพิ่มสถูปประจำมุมขึ้นมาทั้ง 4 มุม ขาดว่าน่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลง หรือได้รับอิทธิพลจากภายนอกนิกายในพุทธศาสนา ระยะที่สาม เจดีย์จุลประโทนได้กลับมารับอิทธิพลทางพุทธศาสนานิกายเถรวาทอีกครั้งเมื่อภาพปูนปั้นและภาพดินเผาได้ถูกปิดทับ โดยการสร้างลานประทักษิณขึ้นมาใหม่
ผู้บูรณะ
ปิแอร์  ดูปอง
ประติมากรรมปูนปั้นและดินเผาประดับเจดีย์จุลประโทน

เป็นรูปภาพประดับที่บนฐานประทักษิณแบ่งออกเป็นช่องและตกแต่งด้วยภาพดินเผา และปูนปั้น ซึ่งความเห็นของนักวิชาการหลายๆท่านที่มีการนำเสนอแนวความคิด และหลักฐานจากการอ้างอิงที่ต่างกันทำให้จำแนกสรุปได้ดังนี้
นันทนา ชุติวงศ์ มีความเห็นที่สอดคล้องกับ ชอง บัวเซอลีเย่ ที่ว่าภาพดินเผา และปูนปั้นประดับที่เจดีย์จุลประโทนนั้นมีอายุเวลาที่ต่างกัน ไม่น่าจะอยู่ช่วงเดียวกัน
ความเห็น นันทนา ชุติวงศ์ เป็นการแสดงความคิดเห็นในเรื่องของลัทธิ หรือนิกายทางศาสนา ที่เห็นว่าทุกลัทธิหรือนิกายทางพุทธศาสนานั้นสามารถหยิบยืมเรื่องราวที่มีการเขียนขึ้นในพุทธศาสนากันได้ อาจจะเป็นเรื่องที่มีความนิยม หรือมีการปรับปรุงแก้ไขให้สอดคล้องกับการดำเนินชีวิตของประชาชน ณ ที่นั้นๆ มาใช้สั่งสอนแก่ประชาชนร่วมกันได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีการจำกัดที่มาถึงมูลเหตุว่างานประพันธ์ในพุทธศาสนานั้นมีจุดประสงค์เพียงเพื่อต้องการที่จะสั่งสอนประชาชนให้เป็นคนดี โดยไม่ให้ความสำคัญกับลัทธิหรือนิกายใดนิกายหนึ่ง
ส่วน พิริยะ ไกรฤกษ์ ให้ความเห็นว่าแต่เดิมตอนแรกเริ่มสร้างในสมัยแรกนั้นน่าจะใช้ดินเผาก่อน ต่อมาจึงเปลี่ยนวัสดุเป็นมาเป็นปูนปั้นแทนและน่าจะอยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน เพราะจากการจัดองค์ประกอบของตัวภาพแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงวัสดุ อาจเป็นผลเนื่องมาจากวัสดุเช่นดินเผานั้น มีราคาสูง รวมทั้งมีขั้นตอนตกแต่ง และในการผลิตที่ยุ่งยากกว่าการใช้เทคนิคปูนปั้น
ฮวนเกี๋ยน

ขุนนางและขุนพลของรัฐจ๊กก๊ก
| ฮวนเกี๋ยน (ฝาน เจี้ยน) |
| --- | --- |
樊建

ขุนนางกรมวัง (給事中 จี่ชื่อจง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 263 หรือภายหลัง (263 หรือภายหลัง) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจฮวน
ทหารม้ามหาดเล็ก (散騎常侍 ซานฉีฉางชื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 263 หรือภายหลัง (263 หรือภายหลัง) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจฮวน
ที่ปรึกษาการทหารของอัครมหาเสนาบดี (相國參軍 เซียงกั๋วชานจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 263 หรือภายหลัง (263 หรือภายหลัง) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจฮวน
หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 ช่างชูลิ่ง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 263 (263)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
ขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 263 (263)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครเจ่าหยาง มณฑลหูเป่ย์
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: ฉาง-ยฺเหวียน (長元)

ฮวนเกี๋ยน, อ้วนเคียน, อวนเกี๋ยน, อ้วนเกี๋ยน หรือ ฮวนเกี้ยน (มีบทบาทในช่วงทศวรรษ 250 – ค.ศ.263) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ฝาน เจี้ยน (จีน: 樊建; พินอิน: Fán Jiàn) ชื่อรอง ฉาง-ยฺเหวียน (จีน: 長元; พินอิน: Chángyuán) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในช่วงปลายยุคสามก๊กของจีน ฮวนเกี๋ยนรับราชการต่อมาในฐานะขุนนางของรัฐวุยก๊กซึ่งพิชิตจ๊กก๊กได้ในปี ค.ศ. 263
ประวัติ

ฮวนเกี๋ยนเป็นชาวเมืองงีหยง (義陽郡 อี้หยางจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันอยู่บริเวณนครเจ่าหยาง มณฑลหูเป่ย์ ฮวนเกี๋ยนรับราชการเป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก ตำแหน่งสูงสุดในราชสำนักจ๊กก๊กคือขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง) และหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 ช่างชูลิ่ง) ฮวนเกี๋ยนเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญของราชสำนักจ๊กก๊กในทศวรรษ 250 และ 260 ร่วมกับจูกัดเจี๋ยมและตังควด ฮวนเกี๋ยนพยายามจะยับยั้งอิทธิพลของฮุยโฮขันทีในวังซึ่งเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กทรงโปรดแต่ไม่สำเร็จ   หลังจ๊กก๊กล่มสลายในปี ค.ศ. 263 ฮวนเกี๋ยนรับราชการต่อมากับวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของจ๊กก๊ก และเดินทางไปยังลกเอี๋ยงนครหลวงของวุยก๊ก ฮวนเกี๋ยนเริ่มราชการเป็นที่ปรึกษาการทหารของอัครมหาเสนาบดี (相國參軍 เซียงกั๋วชานจฺวิน) และต่อมาได้รับการแต่งตั้งเพิ่มเติมเป็นทหารม้ามหาดเล็ก (散騎常侍 ซานฉีฉางชื่อ) ราชสำนักวุยก๊กส่งฮวนเกี๋ยนกลับไปยังดินแดนจ๊กก๊กเดิมเพื่อปลอบโยนราษฎร ภายหลังได้เลื่อนขึ้นเป็นขุนนางกรมวัง (給事中 จี่ชื่อจง)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  เล่าปี่  เล่าเสี้ยน 
จักรพรรดินี:  งอซี  เตียวซี (จักรพรรดินีจิ้งไอ)  เตียวซี (จักรพรรดินีองค์ที่ 2) 
องค์ชายและเชื้อพระวงศ์:  เล่าขำ  เล่ายอย  เล่าเอ๋ง  เล่าลี 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  จูกัดเหลียง  เจียวอ้วน  ตั๋งอุ๋น  บิฮุย  เกียงอุย 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กวนหิน  กุยฮิวจี๋  ขับเจ้ง  เคาจู  เคาเจ้ง  จินปิด  จูกัดเกียว  เจาจิ๋ว  เฉินจือ  ตังควด  ตั๋งโห  ตันจิ๋น  ตันซิ่ว  เตาเขง  เตียวติด  เตียวเปา  โตบี  เบงกอง  บิสี  ม้าเลี้ยง  ลิคี  ลิจวน  ลิหงี  ลิฮก  เล่าป๋า  เลี้ยงเขียน  เลี้ยงซี  เลี่ยว ลี่  ไลบิน  หยาง ซี่  หลี เหมี่ยว  อองเมา  อองเลี้ยน  อองฮู  อินเบก  อินเชียง  อีเจี้ย  เอี่ยงลอง  เอียวหู  เอียวหงี  เอียวฮอง  ฮวนเกี๋ยน  ฮุยโฮ 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กง ลู่  กัว ซิว  กัวหยง  กุอั๋น  โกเสียง  งอปั้น  งออี้  จองอี้  เจียวปิน  เฉิน เต้า  จูกัดเจี๋ยม  เจียวสี  ตันเซ็ก  เตงจี๋  เตียวจูล่ง  เตียวหงี  เตียวหุย  เตียวอี้  เตียวเอ๊ก  เทียกี  ปองสิบ  ปอเฉียม  เปาเตียว  ม้าเจ๊ก  ม้าเฉียว  ม้าตง  ม้าต้าย  ลิเงียม  ลิหิม  ลิอ๋อง  ลิอิ๋น  เล่าตำ  เลียวฮัว  อองเป๋ง  อองหำ  อุยก๋วน  อุยเอี๋ยน  เอาเจ้  ฮั่ว อี้  เฮียงทง  แฮหัวป๋า 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  บิฮูหยิน  อุ๋ยซี  แฮหัวฮูหยิน 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  เบ้งเฮ็ก  สะโมโข
หฺวาหยางกั๋วจื้อ

| หฺวาหยางกั๋วจื้อ   |
| --- | --- |
หน้าจากหฺวาหยางกั๋วจื้อฉบับศักราชเจียจิ้งในยุคราชวงศ์หมิง
ผู้ประพันธ์: ฉาง ฉฺวี
ประเทศ: ราชวงศ์จิ้นตะวันออก
ภาษา: ภาษาจีนโบราณ
หัวเรื่อง: วัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และภูมิศาสตร์ของอาณาบริเวณที่เป็นมณฑลเสฉวน, นครฉงชิ่ง, มณฑลยูนนาน, มณฑลกุ้ยโจว และนครฮั่นจงในปัจจุบัน
ประเภท: อักขรานุกรมภูมิศาสตร์
ชนิดสื่อ: หนังสือปกอ่อน
OCLC: 32726940
หฺวาหยางกั๋วจื้อ หรือ พงศาวดารหฺวาหยาง (จีนตัวเต็ม: 華陽國志; จีนตัวย่อ: 华阳国志; แปลตรงตัว: "บันทึกแห่งดินแดนทางใต้ของเขาหฺวา") เป็นอักขรานุกรมภูมิศาสตร์เกี่ยวกับภูมิภาคของจีนที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ รวบรวมโดยฉาง ฉฺวี (常璩) ในยุคราชวงศ์จิ้น ประกอบด้วยตัวอักษรประมาณ 110,000 ตัว เนื้อหาประกอบด้วยประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และชีวประวัติบุคคลในภูมิภาคเสฉวน เผย์ ซงจือ (裴松之) นักประวัติศาสตร์ในยุคราชวงศ์หลิวซ่งได้นำเนื้อหาในหฺวาหยางกั้วจื้อมาใช้ในอรรถาธิบายของสามก๊กจี่ หลี่ เสียน (李賢) เจ้าชายในยุคราชวงศ์ถังก็นำเนื้อหามาใช้ในการเขียนคำวิจารณ์ของโฮ่วฮั่นชู
หง เลี่ยงจี๋ (洪亮吉) กล่าวว่าหฺวาหยางกั๋วจื้อเป็นหนึ่งในอักขรานุกรมภูมิศาสตร์จีนที่เก่าแก่ที่สุดร่วมกับเยฺว่เจฺว๋ชู [zh]
เนื้อหา

หฺวาหยางกั้วจื้อมีเนื้อหา 12 บท สี่บทแรกเกี่ยวประวัติศาสตร์และคำอธิบายเรื่องการเมืองโบราณของภูมิภาค ส่วนบทถัด ๆ ไปเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ตามลำดับเวลาของภูมิภาคตั้งแต่ยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกจนถึงยุคเฉิง-ฮั่น โดยบทท้าย ๆ มีเนื้อหาครอบคลุมชีวประวัติของบุรุษและสตรีที่มีชื่อเสียงในพื้นที่
| # | หัวข้อ | คำแปล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| เล่มที่ 1 | 巴志 | บันทึกเกี่ยวกับรัฐปา (巴) |  |
| เล่มที่ 2 | 漢中志 | บันทึกเกี่ยวกับฮันต๋ง (漢中 ฮั่นจง) |  |
| เล่มที่ 3 | 蜀志 | บันทึกเกี่ยวกับรัฐจ๊ก (蜀 ฉู่) |  |
| เล่มที่ 4 | 南中志 | บันทึกเกี่ยวกับหนานจง (南中) | หนานจงเรียกได้อีกชื่อว่าหนิงโจว (寧州) หรือมณฑลหนิง |
| เล่มที่ 5 | 公孫劉二牧志 | ชีวประวัติกองซุน (公孫 กงซุน) และสองเจ้ามณฑลสกุลเล่า (劉 หลิว) | กองซุนสุด (公孫述 กงซุน ชู่), เล่าเอี๋ยน (劉焉 หลิว เยียน), เล่าเจี้ยง (劉璋 หลิว จาง) |
| เล่มที่ 6 | 劉先主志 | ชีวประวัติเจ้านายสกุลเล่าองค์แรก | เล่าปี่ (劉備 หลิว เป้ย์) |
| เล่มที่ 7 | 劉後主志 | ชีวประวัติเจ้านายสกุลเล่าองค์หลัง | เล่าเสี้ยน (劉禪 หลิว ฉาน) |
| เล่มที่ 8 | 大同志 | บันทึกเกี่ยวกับเอกภาพอันยิ่งใหญ่ | บันทึกเหตุการณ์ในช่วงปลายยุคสามก๊กและต้นยุคราชวงศ์จิ้น |
| เล่มที่ 9 | 李特雄期壽勢志 | ชีวประวัติหลี่ เท่อ, หลี่ สฺยง, หลี่ ชี, หลี่ โช่ว และหลี่ ชื่อ | หลี่ เท่อ (李特), หลี่ สฺยง (李雄), หลี่ ชี (李期), หลี่ โช่ว (李壽), หลี่ ชื่อ (李勢) |
| เล่มที่ 10 | 先賢士女總讚論 | อภิปรายโดยภาพรวมเกี่ยวกับบุรุษสตรีตัวอย่างผู้ทรงคุณค่าในสมัยก่อน | บุคคลที่มีชื่อเสียงบางคนที่มีชีวิตก่อนยุคราชวงศ์จิ้น |
| เล่มที่ 11 | 後賢志 | ชีวประวัติผู้ทรงคุณค่าในสมัยหลัง | บุคคลที่มีชื่อเสียงบางคนที่มีชีวิตในยุคราชวงศ์จิ้น |
| เล่มที่ 12 | 序志 | ภาคผนวก | บุรุษและสตรีที่มีชื่อเสียงบางคนจากมณฑลเอ๊กจิ๋ว (益州 อี้โจว), เลียงจิ๋ว (涼州 เหลียงโจว) และหนิงโจว ที่มีชีวิตในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก |
แหล่งข้อมูลอื่น

หฺวาหยางกั๋วจื้อ ที่ archive.org: เล่มที่ 1-3, เล่มที่ 4-6,  เล่มที่ 7-9, เล่มที่ 10, เล่มที่ 11-12 (ในภาษาจีน)
華陽國志:十二卷 ที่กูเกิลหนังสือ
Wikisource
ซาลาเปาหน้าแตก

| --- | --- |

ชื่ออื่น: Char siu bao หรือ keke pua'a
ประเภท: ติ่มซำ
แหล่งกำเนิด: จีน
ภูมิภาค: มณฑลกวางตุ้ง
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: หมู
รูปแบบอื่น: อบหรือนึ่ง
พลังงาน (ต่อ  หน่วยบริโภค): 501.2 กิโลแคลอรี (2098 กิโลจูล)
 ตำราอาหาร: ซาลาเปาหน้าแตก   สื่อ: ซาลาเปาหน้าแตก
ซาลาเปาหน้าแตก (จีนตัวย่อ: 叉烧包; จีนตัวเต็ม: 叉燒包; พินอิน: chāshāo bāo; ยฺหวิดเพ็ง: caa1 siu1 baau1; เยลกวางตุ้ง: chā sīu bāau; แปลตรงตัว: "ซาลาเปาหมูย่าง") เป็นซาลาเปาแบบกวางตุ้ง ไส้ที่นิยมเป็นไส้หมูแดง จัดเป็นติ่มซำชนิดหนึ่ง บางครั้งขายเป็นขนมอบในจีน
ในอาหารจีนกวางตุ้ง

ซาลาเปาหน้าแตกนี้ใกล้เคียงกับซาลาเปาแบบนึ่ง แต่ซาลาเปาหน้าแตกจะใช้ทั้งยีสต์และผงฟู ทำให้มีเนื้อนุ่มฟูมากกว่า
วันชาติ (ประเทศญี่ปุ่น)

| วันชาติ |
| --- | --- |

จัดขึ้นโดย:  ญี่ปุ่น
ประเภท: วันหยุดประจำชาติ
ความสำคัญ: ฉลองการสถาปนาประเทศ
วันที่: 11 กุมภาพันธ์
ความถี่: ทุกปี
ครั้งแรก: ค.ศ. 1966
ส่วนเกี่ยวข้อง: วันจักรวรรดิ
วันชาติ (ญี่ปุ่น: 建国記念の日; โรมาจิ: Kenkoku Kinen no Hi) เป็นวันหยุดราชการในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตรงกับวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ในวันนี้ ชาวญี่ปุ่นเฉลิมฉลองการก่อตั้งชาติและเชื้อสายจักรพรรดิตามจักรพรรดิในตำนานพระองค์แรก จิมมุ ผู้ซึ่งได้สร้างเมืองหลวงขึ้นที่ยาโมโตะ เมื่อ 660 ปีก่อนคริสตกาล
ประวัติ

ที่มาของวันตั้งชาติคือวันขึ้นปีใหม่ในปฏิทินสุริยจันทรคติดั้งเดิม ซึ่งในวันนั้น การก่อตั้งญี่ปุ่นโดยจักรพรรดิจิมมุได้มีการเฉลิมฉลองตามนิฮงโชกิ (日本書紀) ซึ่งกล่าวไว้ว่า จักรพรรดิจิมมุทรงขึ้นครองราชย์ในวันแรกของเดือนแรก
ในยุคเมจิ รัฐบาลญี่ปุ่นกำหนดให้วันดังกล่าวเป็นวันหยุดราชการ ซึ่งเกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกันกับการเปลี่ยนปฏิทินสุริยจันทรคติเป็นปฏิทินเกรโกเรียน ใน ค.ศ. 1873 หนึ่งปีก่อนหน้านั้น เมื่อวันหยุดราชการนี้ได้รับการประกาศขึ้นอย่างเป็นทางการ ซึ่งตรงกับวันที่ 29 มกราคมในปฏิทินเกรโกเรียน ซึ่งสอดคล้องกันกับวันขึ้นปีใหม่ของชาวญี่ปุ่น ค.ศ. 1873 รัฐบาลกล่าวว่ามันสอดคล้องกันกับวันขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดิจิมมุ แต่มิได้ตีพิมพ์วิธีการคำนวณที่แม่นยำนัก
ในรูปแบบดั้งเดิม วันตั้งชาติได้ถูกตั้งชื่อว่า "วันจักรวรรดิ" (紀元節, Kigensetsu) เป็นที่คาดกันว่าสมเด็จพระจักรพรรดิเมจิอาจทรงต้องการให้สถาปนาวันหยุดราชการดังกล่าวขึ้นเพื่อสนับสนุนความชอบธรรมของราชวงศ์หลังจากการล้มล้างรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ วันหยุดประจำชาติดังกล่าวได้รับการสนับสนุนจากผู้ที่เชื่อว่าการรวมความสนใจของชาติไปยังองค์จักรพรรดิจะช่วยในจุดประสงค์ด้านความเป็นเอกภาพ การเชื่อมโยงการปกครองของพระองค์เข้ากับจักรพรรดิพระองค์แรกในตำนาน จักรพรรดิจิมมุ และอามาเตราซุ จักรพรรดิเมจิจึงทรงสถาปนาพรองค์เป็นผู้ปกครองอย่างชอบธรรมแต่เพียงผู้เดียวในญี่ปุ่น
ด้วยการเดินขบวนและการเฉลิมฉลองขนาดใหญ่ วันจักรพรรดินี้จึงได้รับการพิจารณาว่าเป็นหนึ่งในสี่วันหยุดใหญ่ในญี่ปุ่น
เนื่องจากการเชื่อในตำนานชินโตและการสนับสนุนชนชั้นสูงของญี่ปุ่น วันจักรพรรดินี้จึงถูกยกเลิกไปหลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติ และวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ยังเป็นวันที่พลเอกดักลาส แมคอาเธอร์ได้รับรองฉบับร่างของแบบรัฐธรรมนูญใน ค.ศ. 1946
วันหยุดเพื่อเป็นการระลึกถึงได้ถูกจัดขึ้นมาอีกครั้งเป็นวันตั้งชาติใน ค.ศ. 1966 ซึ่งถึงแม้ว่าจะลดการอ้างถึงจักรพรรดิลงอย่างมากแล้วก็ตาม วันตั้งชาติยังคงเป็นวันสำหรับแสดงความรักชาติในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950
บรรณานุกรม

Bix, Herbert P. (2000). Hirohito And The Making Of Modern Japan. New York: HarperCollins.      10-ISBN 0-060-19314-x; 13-ISBN 978-0-060-19314-0 (cloth)  10-ISBN 0-060-93130-2; 13-ISBN 978-0-060-93130-8 (paper)
Dower, John. (2000). Embracing Defeat: Japan in the Wake of World War II. New York: W. W. Norton & Company. 10-ISBN 0-393-04686-9; 13-ISBN 978-0-393-04686-1 (cloth) 10-ISBN 0-393-32027-8;  13-ISBN 978-0-393-32027-5 (paper)
Gluck, Carol. (1985) Japan's Modern Myths: Ideology in the Late Meiji Period.  Princeton: Princeton University Press.  10-ISBN 0-691-05449-5; 13-ISBN 978-0-691-05449-0 (cloth)  10-ISBN 0-691-00812-4; 13-ISBN 978-0-691-00812-7
Hardacre, Helen. (1989). Shinto and the State, 1868-1988. Princeton: Princeton University Press. 10-ISBN 0-691-07348-1; 13-ISBN 978-0-691-07348-4 (cloth) 10-ISBN 0-691-02052-3; 13-ISBN 978-0-691-02052-5 (paper)
Hutchinson, John and Anthony David Smith. (2000). Nationalism: Critical Concepts in Political Science.  London: Routledge. 10-ISBN 0-415-20109-8; 13-ISBN 978-0-415-20109-4
Lange, Stephen. (1992). Emperor Hirohito and Shōwa Japan: A Political Biography. London: Routledge. 10-ISBN 0-415-03203-2; 13-ISBN 978-0-415-03203-2 (cloth) 10-ISBN 0-415-15379-4; 133-ISBN 978-0-415-15379-9
Neary, Ian. (1996). Leaders and Leadership in Japan. London: RoutledgeCurzon. 10-ISBN 1-873-41041-7; 13-ISBN 978-1-873-41041-7 (cloth)
Rimmer, Thomas and Van C. Gessel. (2005).  The Columbia Anthology of Modern Japanese Literature. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-13804-0; 13-ISBN 978-0-231-13804-8
Van Wolkeren, Karel. (1989). The Enigma of Japanese Power: People and Politics in a Stateless Nation. New York: Knopf. 10-ISBN 0-394-57796-5; 13-ISBN 978-0-394-57796-8 (cloth) [reprinted by  Vintage Books, New York, 10-ISBN 0-679-72802-3; 13-ISBN 978-0-679-72802-3 (paper)
| ด ค ก วันหยุดราชการญี่ปุ่น |
| --- | --- |
 วันขึ้นปีใหม่ (ตรุษญี่ปุ่น)  วันบรรลุนิติภาวะ  วันชาติ  วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ  วันวสันตวิษุวัต  วันโชวะ  วันรัฐธรรมนูญ  วันสีเขียว  วันเด็กแห่งชาติ  วันที่ระลึกโอกินาวะ  วันแห่งทะเล  วันแห่งภูเขา  วันเคารพผู้สูงอายุ  วันศารทวิษุวัต  วันกีฬาแห่งชาติ  วันวัฒนธรรม  วันขอบคุณแรงงาน 
 สัปดาห์ทอง  ระบบแฮปปี้ซันเดย์
สตรีเหล็ก

| สตรีเหล็ก |
| --- | --- |

กำกับ: ยงยุทธ ทองกองทุน
เขียนบท: ยงยุทธ ทองกองทุน จิระ มะลิกุล วิสุทธิชัย บุณยะกาญจน
นักแสดงนำ: เจษฎาภรณ์ ผลดี สหภาพ วีระฆามินทร์ กกกร เบญจาธิกุล โจโจ้ ไมอ๊อกชิ ชัยชาญ นิ่มพูลสวัสดิ์ เอกชัย บูรณผานิต
กำกับภาพ: จิระ มะลิกุล
ตัดต่อ: สุนิตย์ อัศวินิกุล
ผู้จัดจำหน่าย: ไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ โมโน ฟิล์ม
วันฉาย: 3 มีนาคม พ.ศ. 2543
ความยาว: 104 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ทำเงิน: 98.70 ล้านบาท (กรุงเทพ, ปริมณฑล, เชียงใหม่)
ต่อจากนี้: สตรีเหล็ก 2
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ข้อมูลจากสยามโซน
สตรีเหล็ก (อังกฤษ: The Iron Ladies) เป็นภาพยนตร์ไทย ตลก ที่สร้างจากมาเรื่องจริงของทีมวอลเลย์บอลชาย ที่ผู้เล่นในทีมส่วนใหญ่
เป็นกะเทย ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดย ยงยุทธ ทองกองทุน เขียนบทโดย วิสุทธิชัย บุณยะกาญจน และจิระ มะลิกุล มี ปนัดดา โพธิวิจิตร และศศิวิมล ชินเวชกิจวานิชย์ เป็นผู้ช่วยผู้กำกับ  ออกฉายเมื่อ 3 มีนาคม พ.ศ. 2543 โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ไป 98.70 ล้านบาท
ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จด้านรายได้เป็นอย่างดี และก่อให้เกิดกระแสสร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับกีฬา และเกี่ยวกับเพศที่สาม ติดตามมาอีกหลายเรื่อง ภาพยนตร์ได้ออกไปฉายในต่างประเทศ และได้รับคำชื่นชมเป็นอย่างดี ไปฉายในงานเทศกาลภาพยนตร์ที่  Pusan International Film Festival ปูซาน เกาหลีใต้, San Francisco Asian American Film Festival ซานฟรานซิสโก, Miami Gay and Lesbian Film Festival ไมอามี, Los Angeles Asian Pacific Film Festival ลอสแอนเจลิส, Seattle International Film Festival ซีแอตเทิล และ San Francisco International Lesbian and Gay Film Festival.
ภาพยนตร์ได้รับการเสนอเข้าชิงรางวัลทั้งสิ้น 12 รางวัล และได้รางวัลมา 10 รางวัล ทั้งรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตรอนโต และเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน
สตรีเหล็กได้รับรางวัลรองชนะเลิศ Discovery Award ในงาน Toronto International Film Festival ปี 2000 และรางวัลชนะเลิศ Reader Jury of the "Siegessäule" และ Teddy - Special Mention ในงาน Berlin International Film Festival ปี 2001