stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดศรีมหาราชา

| วัดศรีมหาราชา |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดศรีมหาราชา, วัดใน, วัดศรีราชา
ที่ตั้ง: ตำบลศรีราชา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปริยัติวราทร (ธีรชัย ญาณธโร กฤตลักษณ์)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศรีมหาราชา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีราชา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 1 งาน 42 ตารางวา
วัดศรีมหาราชา เดิมชื่อว่า วัดศรีราชา ตามชื่อตำบล ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2374 อาจจะสร้างก่อนหน้านี้แต่ปรากฏในทำเนียบวัด เมื่อปี พ.ศ. 2374 แต่เดิมวัดนี้สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีพื้นที่เพียง 7 ไร่เศษ ครั้นสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าเสด็จพระราชดำเนินมาประทับ ณ พระตำหนักศรีราชา ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลเสด็จมาที่วัดศรีราชาเป็นเนืองนิจ และทรงมีพระราชประสงค์ให้วัดศรีราชาเป็นวัดของคณะสงฆ์ธรรมยุตและเรียกวัดนี้ว่า "วัดศรีมหาราชา" จนราว พ.ศ. 2473 หม่อมเจ้าไขศรี ปราโมช ได้ทรงซื้อที่ดินถวายวัด และคุณหญิงสงวน สุรศักดิ์ ได้บริจาคที่ดินซึ่งติดกับวัดอีก 1 ไร่เศษ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2513
อุโบสถเก่าประกอบพิธีผูกพัทธสีมา ก่อน พ.ศ. 2434 ต่อมาได้รับการบูรณะใหม่ ออกแบบผังโดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ โดยมีเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี บริจาคทรัพย์ในการก่อสร้าง แล้วเสร็จราว พ.ศ. 2473 ไม่มีช่อฟ้าใบระกาประดับ ด้านหลังมีประตู 2 บาน ตรงเฉลียงข้างด้านหน้ามี 3 บาน หน้าบันอุโบสถด้านหน้าและด้านหลังมีตัวอักษรขอมลายทอง เป็นลายพระหัตถ์ของสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่  พระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัย ศิลปะสมัยเชียงแสน หน้าตักกว้าง 2 ศอกกำ (1.1 เมตร) นามว่า หลวงพ่อทันใจ
รายนามเจ้าอาวาส

พระมหาเปรม เปมงฺกโร พ.ศ. 2469
พระครูธรรมธร (เที่ยง ญาณอุชุโก) พ.ศ. 2470 ถึง 2482
พระภิกษุสมบุญ พ.ศ. 2482 (เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาส)
พระภิกษุบุญช่วย สุสังคโห พ.ศ. 2483–2484 (เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาส)
พระครูปริยัติวราทร (พระมหาผิว ปนันโท รัตนจินดา)
พระครูปริยัติวราทร (ธีรชัย ญาณธโร กฤตลักษณ์) พ.ศ. 2537 จนถึงปัจจุบัน
ระบบทางหลวงฟิลิปปินส์

| ระบบทางหลวงฟิลิปปินส์ |
| --- | --- |
ตราของทางหลวงสายแพน-ฟิลิปปินส์, เอ็น66 (ทางหลวงสายหลักแห่งชาติ) และ เอ็น180 (ทางหลวงสายรองแห่งชาติ)
ข้อมูลของระบบ
บำรุงรักษาโดย Department of Public Works and Highways
ระยะทาง: 32,770.27 กิโลเมตร (20,362.50 ไมล์)
ชื่อของทางหลวง
ทางหลวงสายหลัก: Nx, Nxx
ทางหลวงสายรอง: Nxxx
ทางหลวงระดับที่สาม: มีเฉพาะชื่อ (ไม่มีหมายเลขกำกับ)
ระบบทางหลวง
 ถนนในประเทศฟิลิปปินส์ ทางหลวง  ทางด่วน 
ระบบทางหลวงฟิลิปปินส์ ดำเนินการโดยกรมงานสาธารณะและทางหลวง ซึ่งได้แบ่งทางหลวงออกเป็น 3 ประเภท ได้แก่ ทางหลวงสายหลัก, ทางหลวงสายรอง และทางหลวงระดับที่สาม โดยทางหลวงที่เชื่อมระหว่างเมืองใหญ่จะระบุหมายเลข N1–N82 มีทั้งถนนทางเดี่ยวและทางคู่
ในปี ค.ศ. 2015 ประเทศฟิลิปปินส์มีถนนต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
ถนนคอนกรีต 19,162.72 กิโลเมตร (11,907.16 ไมล์)
ถนนลาดยาง 9,756.45 กิโลเมตร (6,062.38 ไมล์)
ถนนลูกรัง 3,636.96 กิโลเมตร (2,259.90 ไมล์)
ถนนดิน 77.24 กิโลเมตร (47.99 ไมล์)
จากรายงานเมื่อปี ค.ศ. 2011 โดยการธนาคารพัฒนาเอเชีย พบว่าถนนส่วนต่อขยายของฟิลิปปินส์มีคุณภาพที่เทียบเท่าหรือดีกว่าถนนของประเทศเพื่อนบ้านในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อย่างไรก็ตาม ระยะทางรวมของถนนที่ลาดยางในประเทศยังคงน้อยกว่าของประเทศเพื่อนบ้านอยู่
ดูเพิ่ม

ทางด่วนในประเทศฟิลิปปินส์
การขนส่งในประเทศฟิลิปปินส์
วงศ์ปลาฉลามครีบดำ

| วงศ์ปลาฉลามครีบดำ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยอีโอซีนตอนต้น-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลาฉลามครีบดำ (Carcharhinus melanopterus) ที่ทะเลแดง

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Chondrichthyes
ชั้นย่อย:: Elasmobranchii
อันดับใหญ่:: Selachimorpha
อันดับ:: Carcharhiniformes
วงศ์:: Carcharhinidae D. S. Jordan & Evermann, 1896

สกุล
 ดูในเนื้อหา
วงศ์ปลาฉลามครีบดำ เป็นวงศ์ของปลากระดูกอ่อนจำพวกปลาฉลามวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Carcharhinidae อยู่ในอันดับปลาฉลามครีบดำ (Carcharhiniformes)
มีรูปร่างโดยรวม คือ เพรียวยาวเป็นทรงกระสวย ครีบหลังมีสองตอน โดยเฉพาะครีบหลังตอนแรกมีลักษณะแหลมสูง ดูเด่น ไม่มีหนามแข็งหน้าครีบหลัง มีช่องเปิดเหงือกห้าช่องอยู่ทางด้านข้างของส่วนหัว ส่วนใหญ่มีช่องรับน้ำขนาดเล็กอยู่หลังตา ตามีทรงกลม ปากเป็นรูปสามเหลี่ยมโค้ง ภายในมีฟันแหลมคมอยู่จำนวนมาก
เป็นปลาที่มีความว่องไวปราดเปรียวมาก เป็นปลาที่ล่าเหยื่อและหากินบริเวณกลางน้ำและผิวน้ำในบางครั้ง โดยปกติแล้ว จะกินปลาชนิดอื่นเป็นอาหาร โดยอาศัยโครงสร้างฟันที่แหลมคม ประกอบกับการว่ายน้ำที่คล่องแคล่วและรวดเร็วขณะโจมตี แต่บางชนิดอาจมีพฤติกรรมโจมตีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเล เช่น แมวน้ำ หรือสิงโตทะเล เป็นอาหารได้ด้วย จมูกมีความไวมากสำหรับการได้กลิ่น โดยเฉพาะกลิ่นคาวเลือดและได้ยินเสียงได้ไกลถึง 2 กิโลเมตร
ในบางสกุลจะมีพฤติกรรมอย่รวมกันเป็นฝูง ออกลูกเป็นตัว จะอาศัยหากินในทะเลเปิดทั่วโลกในเขตอบอุ่นและเขตร้อน ในบางครั้งอาจเข้าหากินได้ใกล้ชายฝั่งหรือบริเวณที่เป็นน้ำจืดหรือน้ำกร่อย เช่น ปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน เช่น ปลาฉลามครีบดำ (Carcharhinus melanopterus), ปลาฉลามหัวบาตร (C. leucas) และปลาฉลามแม่น้ำ (Glyphis spp.) ซึ่งเป็นปลาฉลามเพียงจำพวกเดียวแท้ ๆ ในกลุ่มปลาฉลามที่อาศัยและเติบโตในน้ำจืดสนิท
มีทั้งหมด 12 สกุล ประมาณ 57 ชนิด โดยชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ ปลาฉลามเสือ (Galeocerdo cuvier) ที่ยาวได้ถึง 7 เมตร
สกุล

Galeocerdo J. P. Müller & Henle, 1837
Scoliodon J. P. Müller & Henle, 1838
Carcharhinus Blainville, 1816
Glyphis Agassiz, 1843
Lamiopsis Gill, 1862
Nasolamia Compagno & Garrick, 1983
Negaprion Whitley, 1940
Prionace Cantor, 1849
Rhizoprionodon Whitley, 1929
Loxodon J. P. Müller & Henle, 1838
Isogomphodon Gill, 1862
Triaenodon J. P. Müller & Henle, 1837
แหล่งข้อมูลอื่น

Family Carcharhinidae: (อังกฤษ)
วัดพระแก้ว

วัดพระแก้ว โดยทั่วไปหมายถึงวัดที่อาจเคยประดิษฐานพระแก้วมรกต ซึ่งอาจหมายถึง
วัดในกรุงเทพมหานคร
วัดพระศรีรัตนศาสดาราม (วัดพระแก้ว กรุงเทพมหานคร) - เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
วัดบวรสถานสุทธาวาส (วัดพระแก้ววังหน้า) - วิทยาลัยนาฏศิลป์ กรุงเทพมหานคร
พระพุทธรัตนสถาน (วัดพระแก้วฝ่ายใน) - พระบรมมหาราชวัง กรุงเทพมหานคร
วัดนอกกรุงเทพมหานคร
วัดพระแก้ว (อำเภอเมืองเชียงราย) - อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย
วัดพระแก้ว (อำเภอเชียงของ) จังหวัดเชียงราย
วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม (วัดพระแก้ว ลำปาง) - อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง
วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร (วัดพระแก้ว เชียงใหม่) - เชียงใหม่
วัดพระแก้ว (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) - อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดพระแก้ว (จังหวัดกำแพงเพชร) - อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร
วัดพระแก้ว (จังหวัดชัยนาท)
วัดพระแก้ว (จังหวัดเพชรบูรณ์)
วัดพระแก้ว (จังหวัดพะเยา)
วัดในต่างประเทศ
วัดพระแก้วมรกต - กรุงพนมเปญ ราชอาณาจักรกัมพูชา
หอพระแก้ว - นครหลวงเวียงจันทน์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
วัดพระแก้ว (เชียงตุง) รัฐฉาน ประเทศพม่า
วงศ์โคคา

| วงศ์โคคา |
| --- | --- |

Erythroxylum coca

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malpighiales
วงศ์:: Erythroxylaceae Kunth

Genera
 Aneulophus  Erythroxylum  Nectaropetalum  Pinacopodium
วงศ์โคคา หรือ Erythroxylaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่ประกอบด้วยสมาชิก 4  สกุลและประมาณ 240 สปีชีส์  พืชที่เป็นที่รู้จักดีของวงศ์นี้คือโคคา ซึ่งใช้ผลิตสารเสพติดที่เรียกโคเคน
วงศ์แมงกะพรุนไฟเรือรบโปรตุเกส

| วงศ์แมงกะพรุนไฟเรือรบโปรตุเกส |
| --- | --- |

รูปวาดแมงกะพรุนไฟเรือรบโปรตุเกส (P. physalis)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Cnidaria
ชั้น:: Hydrozoa
อันดับ:: Siphonophora
วงศ์:: Physaliidae
สกุล:: Physalia Lamarck, 1801 

ชนิด
 P. physalis  P. utriculus
วงศ์แมงกะพรุนไฟเรือรบโปรตุเกส หรือ วงศ์แมงกะพรุนไฟหมวกโปรตุเกส เป็นวงศ์ของสัตว์น้ำไม่มีกระดูกสันหลัง ในชั้นไฮโดรซัว ในวงศ์ Physaliidae และสกุล Physalia
มีสันฐานคล้ายกับหมวกทหารเรือหรือเรือรบของโปรตุเกสในยุคล่าอาณานิคมที่เรียกว่า "Man-of-war" มีสีฟ้าหรือสีม่วง มีหนวดยาว โดยจะลอยอยู่บนผิวหน้าของน้ำทะเล ส่วนที่ลอยโผล่พ้นน้ำของจะไม่กลมเหมือนแมงกะพรุนจำพวกอื่น ๆ แต่จะมีลักษณะเรียวรีและยาว ที่ขอบด้านบนสุดมีลักษณะเป็นสันย่น โดยส่วนหนวดที่เป็นเข็มพิษยาวที่สุดยาวได้ถึง 30 เมตร พบรายงานแล้วทั่วโลก 4 ชนิด แต่ทว่าบางข้อมูลได้จัดให้เป็นชื่อพ้องของกันและกัน แต่ทว่าในปัจจุบันได้จำแนกออกเป็น 2 ชนิด คือ
แมงกะพรุนไฟเรือรบโปรตุเกส (Physalia physalis)–มีขนาดใหญ่ที่สุด หนวดยาวได้ถึง 30 เมตร พบกระจายพันธุ์ในแถบมหาสมุทรแอตแลนติก
แมงกะพรุนไฟเรือรบโปรตุเกสอินโด-แปซิฟิก (Physalia utriculus)–มีขนาดเล็กกว่าชนิดแรก พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรแปซิฟิกและอินเดีย  ในรัฐฮาวาย สหรัฐอเมริกา, ออสเตรเลีย และไทย
วัดพระเหลาเทพนิมิต

| วัดพระเหลาเทพนิมิต |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดพระเหลาเทพนิมิต, วัดศรีโพธิ์ชยารามคามวดี
ที่ตั้ง: ตำบลพนา อำเภอพนา จังหวัดอำนาจเจริญ
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระเหลาเทพนิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนา อำเภอพนา จังหวัดอำนาจเจริญ ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 7 ไร่เศษ
วัดพระเหลาเทพนิมิตสร้างเมื่อ พ.ศ. 2254 ในสมัยพระเจ้าท้ายสระ โดยพระครูธิ ภิกษุแก้ว ภิกษุอิน เดิมชื่อ วัดศรีโพธิ์ชยารามคามวดี ได้สร้างโบสถ์และพระประธานเมื่อ พ.ศ. 2263
อุโบสถฐานและผนังก่อด้วยอิฐถือปูน เสาไม้เนื้อแข็ง กลม หลังคามุงด้วยกระดานไม้ใช้เวลาก่อสร้างโบสถ์และพระประธาน 13 ปี 7 เดือน 3 วัน หน้าบันลายเถา ตรงกลางมีรูปราหูกลืนจันทร์ ระหว่างเถามีรูปเทพนมและหนุมาน ประตูลักษณะเป็น 3 ช่อง เป็นซุ้มคล้ายปราสาท ใต้ซุ้มมีพญานาค บันไดทางขึ้นตกแต่งด้วยมกรคาบนาค ภายนอกล้อมรอบด้วยใบเสมาจำนวน 24 ใบ ภายในมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยรูปแบบศิลปะลาวสกุลเวียงจันทน์ ซึ่งพระครูธิเจ้าอาวาสให้ภิกษุแก้ว ภิกษุอิน พระซาพรหม เป็นผู้ขัดเกลาหล่อเหลาให้งดงามยิ่ง ชาวบ้านจึงตั้งชื่อว่า พระเหลา พ.ศ. 2441 ท่านเจ้าคุณพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจันโท) พระเกจิอาจารย์ชื่อดังของจังหวัดอุบลราชธานี และภาคอีสาน ได้เสริมนามต่อท้ายให้กับองค์พระเป็น "พระเหลาเทพนิมิต" ซึ่งมีความหมายว่า "พระพุทธรูปที่งามคล้ายเหล่าดุจเทวดานิมิตไว้" และได้รับขนานนามว่า พระพุทธชินราชแห่งภาคอีสาน เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย สูง 2.70 เมตร หน้าตักกว้าง 2.85 เมตร
หอแจก (ศาลาการเปรียญ) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2463 มีฐานแอวขันปากพานโบกคว่ำ โบกหงาย หลังคาทรงปั้นหยาหน้าจั่วปีกนก มีมุขบันไดขึ้นด้านหน้าและด้านหลังเบี่ยงซ้ายห้องที่สอง ราวบันไดตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปมกรคาบนาคและตัวมอมมีลูกอ่อนภายในศาลาโล่งเสาเป็นเสาก่ออิฐฉาบปูนเสามีบัวที่ฐานและหัวเสา ฝ้าเพดานและเครื่องหลังคาทำด้วยไม้ เชิงชายตกแต่งด้วยไม้ฉลุลาย ยอดและหางปั้นลมตกแต่งด้วยไม้กลึง วัดมีสระน้ำโบราณ ตรงกลางสร้างเป็นหอพระไตรปิฎก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535
วัดป่าโมกวรวิหาร

| วัดป่าโมกวรวิหาร |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดป่าโมกวรวิหาร, วัดป่าโมก
ที่ตั้ง: ตำบลป่าโมก อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดป่าโมกวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหารสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลป่าโมก อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง
วัดป่าโมกวรวิหารเป็นวัดเก่าแก่สมัยสุโขทัย เดิมทีเป็นวัดสองวัดที่ตั้งอยู่ติดกัน คือ "วัดชีปะขาว" และ "วัดตลาด" แต่มีเหตุทำให้ต้องรวมเป็นวัดเดียวกันเนื่องจากกระแสน้ำเซาะเข้ามาใกล้พระวิหาร สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 3 จึงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาราชสงครามจัดการชะลอลากให้ห่างจากแม่น้ำเดิม (สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ) ได้เสด็จมาควบคุมการชะลอองค์พระให้พ้นจากกระแสน้ำเซาะตลิ่งพัง และนำองค์พระไปไว้ยังวิหารใหม่ที่วัดตลาด ห่างจากฝั่งแม่น้ำ 168 เมตร แล้วโปรดให้รวมวัดตลาดกับวัดชีปะขาวเป็นวัดเดียวกันและพระราชทานนามว่า วัดป่าโมก เพราะบริเวณนั้นมีต้นโมกมากมาย ในพระราชพงศาวดารกล่าวว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชก่อนจะยกทัพไปรบกับพระมหาอุปราชได้ เสด็จมาชุมนุมพลและถวายสักการะ บูชาพระพุทธไสยาสน์องค์นี้
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได่แก่ พระวิหารพระพุทธไสยาสน์ เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมอยุธยาตอนปลาย มีรูปทรงหลังคาเป็นฐานวิหารอ่อนโค้งรูปสำเภา หลังคาลด 2 ชั้น ต่อด้วยปีกนกด้านละ 2 แถบ มี 9 ห้อง เจาะช่องหน้าต่างด้านละ 7 บาน ด้านหน้าเจาะเป็นประตู ทางเข้าประตูเขียนลายรดน้ำลายพุ่มทรงข้าวบิณฑ์ก้านแย่งยอด ภายในประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ พระอุโบสถมีขนาด 5 ห้อง หลังคาลดหลั่น 2 ชั้น หน้าพระอุโบสถใต้หน้าบันมีหลังคาคลุมแบบจั่นหับ มีประตูทางเข้า 2 ประตู หน้าต่างด้านละ 3 บาน เขียนลายรดน้ำ มีใบเสมาเป็นของเก่าในสมัยอยุธยาตอนต้นเป็นหินชนวนตั้งอยู่บนฐานดอกบัวและฐานสิงห์ วิหารเขียนมีขนาด 7 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น ใต้หน้าบันด้านหน้าปิดผนังทึบมีเสาแบนหรือเสาอิง 2 ตัน มีหลังคาคลุมลดลงมารองรับด้วยเสา 4 ต้น สันนิษฐานว่าเดิมเป็นตำหนักที่ประทับของพระเจ้าท้ายสระในคราวเสด็จชะลอพระพุทธไสยาสน์ และมณฑป ก่อด้วยอิฐฉาบปูน หน้าบันมีลวดลายปูนปั้นรอบมณฑป ภายในมณฑปประดิษฐานพระพุทธบาทสี่รอยสลักด้วยหิน
ระเบียงภาพ

พระพุทธไสยาสน์พระนอนองค์ใหญ่
วิหารพระพุทธไสยาสน์
มณฑปพระพุทธบาทสี่รอย
วัยเด็ก

วัยเด็ก คือวัยที่มีระยะช่วงเวลาตั้งแต่การเกิดจนถึงวัยรุ่น ตามทฤษฎีการเจริญการรู้ของปียาแฌ (Piaget's theory of cognitive development) วัยเด็กประกอบด้วยสองขั้น คือ ขั้นก่อนดำเนินการ (preoperational stage) และขั้นดำเนินการรูปธรรม (concrete operational stage) ในจิตวิทยาการเจริญ (developmental psychology) วัยเด็กแบ่งเป็นขั้นการเจริญวัยหัดเดิน (toddlerhood) วัยเด็กตอนต้น (วัยเล่น) วัยเด็กตอนกลาง (วัยเรียน) และวัยรุ่น (วัยเริ่มเจริญพันธุ์ถึงหลังวัยเริ่มเจริญพันธุ์) ปัจจัยวัยเด็กหลายอย่างสามารถส่งผลต่อการก่อเจตคติของบุคคล
ดูเพิ่ม

วันเกิด
เด็ก
วัยอลวน 5

| วัยอลวน 5 |
| --- | --- |
กำกับ: ไพโรจน์ สังวริบุตร
นักแสดงนำ: ไพโรจน์ สังวริบุตร ลลนา สุลาวัลย์ จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา ชาลี ปอทเจส พิมประภา ตั้งประภาพร
บริษัทผู้สร้าง: The 5th Element Film  
วันฉาย: 12 เมษายน พ.ศ. 2564 (ครั้งที่ 1) 29 ธันวาคม พ.ศ. 2565 (ครั้งที่ 2)
วัยอลวน 5 เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติก-คอเมดี้ จากค่าย The 5th Element Film จากการกำกับของไพโรจน์ สังวริบุตร นำแสดงโดย ไพโรจน์ สังวริบุตร ลลนา สุลาวัลย์ จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา ชาลี ปอทเจส และพิมประภา ตั้งประภาพร ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2564 แต่ฉายได้วันเดียวก็ต้องหยุดเพราะสถานการณ์โควิดก่อนจะกลับมาฉายอีกครั้งในวันพฤหัสบดีที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2565
นักแสดง

ไพโรจน์ สังวริบุตร รับบท ธงชาติ (ตั้ม)
ลลนา สุลาวัลย์ รับบท รัศมี (โอ๋)
จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา รับบท อ้อ
ชาลี ปอทเจส
พิมประภา ตั้งประภาพร รับบท อั้ม
สมชาย ศักดิกุล
ดิเรก อมาตยกุล
ชัยรัตน์ เทียบเทียม
ชรัส เฟื่องอารมย์
ปกฉัตร เทียมชัย
พัสกร พลบูรณ์
เจเน็ต เขียว
เฉลิมพล ทิฆัมพรธีรวงศ์
วัดป่าไขแสงธรรมาราม

| วัดป่าไขแสงธรรมาราม |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลหน้าไม้ อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหามาโนช ฉายาโกวิโล
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดป่าไขแสงธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าไม้ อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 10 ไร่ 55 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 9133
วัดป่าไขแสงธรรมารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 โดยมีคุณหญิงไขแสง กำเนิดมี ได้ยกที่ดินให้สร้างวัดป่าไขแสงธรรมารามขึ้น เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2545 โดยมี พระธรรมเมธาภรณ์ อดีตเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี (ธรรมยุต) ได้ดำเนินการมาตลอดจนถึงปัจจุบัน ตั้งชื่อวัดเกี่บวเนื่องกับผู้บริจาคที่ดิน
เสนาสนะในวัด คือ อุโบสถสองชั้น 1 หลัง กุฏิทรงไทย 1 หลัง กุฏิกรรมฐาน 6 หลัง ศาลารับรองพระ 1 หลัง กุฏิทรงไทยเป็นคอนกรีต 1 หลัง วิหารพระพุทธ 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ทรงไทย 1 หลัง โดยได้รับปัจจัยจากผู้มีจิตศรัทธาจากชาวบ้านในตำบลหน้าไม้และผู้มีจิตศรัทธาที่ผ่านมาพบเห็น
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูวิจิตรการโกวิท เป็นผู้รักษาการมาตั้งแต่เริ่มสร้างวัด
พระมหามาโนช ฉายาโกวิโล นามสกุล อุ่นอก เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
วงศ์ปลาหลังเขียว

| วงศ์ปลาหลังเขียว ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: อีโอซีนยุคต้น-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลาซาร์ดีนยุโรป (Sardina pilchardus) ในตลาดสด

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Clupeiformes
อันดับย่อย:: Clupeoidei
วงศ์:: Clupeidae

วงศ์ย่อย
 Dussumieriinae   Clupeinae   Alosinae   Pellonulinae   Dorosomatinae 
วงศ์ปลาหลังเขียว (วงศ์: Clupeidae) เป็นปลากระดูกแข็งในอันดับปลาหลังเขียว (Clupeiformes) โดยมากปลาในวงศ์นี้  เป็นปลาทะเล นิยมทำเป็นปลากระป๋อง เช่น ปลาซาร์ดีน (Sardina pilchardus) เป็นต้น
แต่ก็มีหลายชนิดที่เป็นปลาน้ำจืด เช่น ปลาซิวแก้ว (Clupeichthys aesarnensis), ปลาหมากผาง หรือ ปลามงโกรยน้ำจืด (Tenualosa thibaudeaui) เป็นต้น ปลาวงศ์นี้มีลักษณะสำคัญคือ ลำตัวค่อนข้างแบนข้าง ริมฝีปากบนเป็นแผ่นกระดูกบาง ๆ มีฟันซี่เล็กละเอียด หรืออาจไม่มีเลยในบางชนิด มีเกล็ดบางแบบขอบเรียบ  ปกคลุมทั่วตัว ครีบมีขนาดเล็กไม่มีก้านครีบแข็ง ครีบหางมักเว้าลึก ส่วนมากมักมีเกล็ดที่ด้านท้องเป็นสันคม ลำตัวมักเป็นสีเงินแวววาว และด้านหลังเป็นสีเขียวเรื่อ จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาไทย โดยมากกินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร
แบ่งออกเป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้อีก 5 วงศ์ (ดูในตาราง)
ในขณะที่ภาษาอังกฤษจะเรียกปลาในวงศ์นี้รวม ๆ กันว่า ปลาเฮร์ริง, ปลาแชด หรือปลาซาร์ดีน เป็นต้น ขณะที่ในภาษาไทยจะเรียกรวม ๆ กันว่า ปลากุแล, ปลากุแลกล้วย, ปลาอกแล, ปลาหมากผาง, ปลาตะลุมพุก, ปลามงโกรย หรือปลาหลังเขียว เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

http://fishbase.org.cn/Summary/FamilySummary.php?ID=43%5Bลิงก์เสีย%5D
วงศ์เงาะ

| วงศ์เงาะ |
| --- | --- |

ใบและผลของ Litchi chinensis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Sapindaceae Juss.

สกุลต้นแบบ
Sapindus L.
สกุล
 มีมากกว่า 100 ชนิด
วงศ์เงาะ วงศ์ไม้ลำไย หรือ วงศ์ประคำดีควาย (Sapindaceae) เป็นวงศ์ของพืชดอกในอันดับเงาะ มีอยู่ประมาณ 140–150 สกุล หรือ 1,400–2,000 ชนิด เช่น เมเปิล เงาะ ลิ้นจี่ ประคำดีควาย
สมาชิกของวงศ์เงาะพบได้ในภูมิภาคเขตอบอุ่นไปจนถึงเขตร้อนทั่วโลก
ลักษณะเฉพาะ

พืชในวงศ์เงาะมีลักษณะวิสัยที่หลากหลาย ตั้งแต่ไม้ต้นไปจนถึงไม้ล้มลุกหรือไม้เถาเนื้อแข็ง โดยปกติแล้วใบจะสลับแบบเวียน บางครั้งอาจขึ้นตรงข้ามกัน (ในสกุล Acer Aesculus และสกุลอื่น ๆ อีก 2–3 สกุล) ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นใบประกอบแบบขนนก
วงศ์เจตมูลเพลิง

| วงศ์เจตมูลเพลิง |
| --- | --- |

Plumbago europaea

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Plumbaginaceae Juss.

genera
 See text
ในอินเดีย
Dyerophytum africanum ในนามิเบีย
วงศ์เจตมูลเพลิง หรือ Plumbaginaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอก ส่วนใหญ่เป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี ผสมเกสรด้วยแมลง พบทั้งในเขตร้อน ชายฝั่งทะเล ดินเค็ม  ระบบ APG II จัดให้อยู่ในอันดับ Caryophyllales ในเคลด พืชใบเลี้ยงคู่แท้ ประกอบด้วย 24 สกุลและมีสมาชิกราว 800 สปีชีส์ ส่วนการจัดจำแนกตามระบบ Cronquist จัดให้อยู่ในอันดับ Plumbaginales ส่วนในระบบ Dahlgren ได้แยกพืชในสกุลนี้บางตัวไปอยู่ในวงศ์ Limoniaceae
สกุล

Acantholimon
Aegialitis
Armeria, the thrifts or seapinks
Bamiana
Bukiniczia
Cephalorhizum
Ceratostigma, the leadworts
Chaetolimon
Dictyolimon
Dyerophytum
Eremolimon
Ghasnianthus
Goniolimon
Ikonnikovia
Limoniastrum
Limoniopsis
Limonium (syn. Statice), the sealavenders
Muellerolimon
Neogontscharovia
Plumbagella
Plumbago, the leadworts or plumbagos
Popoviolimon
Psylliostachys
Vassilczenkoa
ระบบถ่ายภาพขั้นสูงแบบชนิดซี

ตารางเปรียบเทียบขนาดเซนเซอร์รูปภาพที่ใช้ในกล้องดิจิทัลยี่ห้อต่าง ๆ
ระบบถ่ายภาพขั้นสูงแบบชนิดซี (Advanced Photo System type-C) หรือ เอพีเอส-ซี (APS-C) เป็นหนึ่งในขนาดมาตรฐานสำหรับ เซนเซอร์รูปภาพในกล้องดิจิทัล เนื่องจากขนาดใกล้เคียงกับรูปแบบระบบถ่ายภาพขั้นสูงชนิดซี คือ 23.4 มม. x 16.7 มม. จึงถูกเรียกเป็นชื่อทั่วไป
ภาพรวม

เนื่องจากไม่ได้กำหนดเป็นมาตรฐานอย่างเคร่งครัด จึงมีขนาดแตกต่างกันเล็กน้อยขึ้นอยู่กับผู้ผลิตกล้องแต่ละรายและรุ่น ขนาดที่เล็กกว่าฟิล์ม 35 มม. ทำให้ขอบเขตการมองเห็น (มุมรับภาพ) แคบกว่า โดยคิดเป็นประมาณ 1.5 ถึง 1.7 เท่าของความยาวโฟกัสของเลนส์แบบเปลี่ยนได้ เช่น เมื่อติดเลนส์ 50 มม. จะได้ความยาวโฟกัสเทียบเท่าฟิล์ม 35 มม. เป็น 50 x 1.5 = 75 มม.
มาตรฐานขนาดนี้ได้รับการพัฒนาขึ้นเนื่องจากเซนเซอร์ขนาดเดียวกับฟิล์ม 35 มม. นั้นผลิตในปริมาณน้อยและมีต้นทุนในการผลิตสูง ดังน้นขนาดมาตรฐานขนาดใหม่นีจึงถูกมองว่าน่าจะเป็นขนาดที่สามารถผลิตในปริมาณที่มากขึ้นโดยไม่ทำให้คุณภาพของภาพลดลงอย่างมาก และเนื่องจากสามารถทำให้วงกลมภาพและเลนส์มีขนาดเล็กลงไปด้วย ทำให้ขนาดโดยรวมของตัวกล้องสามารถเล็กกะทัดรัดลงได้ ต้นทุนของระบบทั้งหมดจึงลดลงไปอย่างมาก ปัจจุบันจึงได้กลายมาเป็นมาตรฐานเซนเซอร์กระแสหลักสำหรับกล้องดีเอสแอลอาร์
เนื่องจากใช้แต่พื้นที่ส่วนกลางที่มีความคลาดค่อนข้างต่ำ การมืดลงที่ขอบจึงน้อยกว่า เมื่อเทียบกับแบบเต็มกรอบ 35 มม. อย่างไรก็ตาม หน้าจอที่เล็กลงหมายความว่าเมื่อขยายเป็นขนาดเดียวกัน จะต้องการเลนส์ที่มีความละเอียดและ MTF ที่สูงขึ้น ดังนั้นจึงไม่ใช่ว่าจะมีแต่ข้อดี
นอกจากนี้ เนื่องจากมุมรับภาพแคบกว่าแบบขนาด 35 มม. จึงจำเป็นต้องใช้เลนส์มุมกว้างที่มีความยาวโฟกัสสั้นกว่า เพื่อจับภาพช่วงกว้างเท่า ๆ กัน และถ้าต้องการถ่ายภาพโบเก้จะต้องใช้เลนส์ที่มีค่าเอฟที่ต่ำลง นี่ถือเป็นข้อได้เปรียบเมื่อจะถ่ายให้ช่วงความชัดลึก ในการถ่ายโฟกัสชัดลึก และยังมีดีสำหรับการถ่ายภาพระยะไกลตรงที่สามารถใช้เลนส์ถ่ายไกลที่มีความยาวโฟกัสสั้นกว่า ดังนั้นขนาดเลนส์จึงเล็กลงได้
ขนาด APS-C ของแต่ละบริษัท

| เซนเซอร์รูปภาพ | บริษัทผลิต | ผลิตภัณฑ์ |
| --- | --- | --- |
| 23.7×15.7มม. | เพนแท็กซ์ | K-5, K-5II, K-5IIs, K-30, K-50, K-01 |
| 23.7×15.6มม. | นิคอน | D100, D70, D70s, D50, D40 |
| 23.6×15.8มม. | นิคอน | D200, D300, D300S, D80, D40x, D60, D90, D5000, D3000 |
| 23.6×15.8มม. | โซนี่ | α100, α200, α300, α230, α330 |
| 23.6×15.8มม. | เพนแท็กซ์ | K-x, K-r |
| 23.6×15.6มม. | นิคอน | D7000, D5100 |
| 23.6×15.6มม. | ฟูจิฟิล์ม | X-Pro1, X-T1, X-T10, X-E2, X-E1, X-M1, X-A2, X-A1 |
| 23.5×15.7มม. | นิคอน | D500 |
| 23.5×15.7มม. | โซนี่ | α350, α380 |
| 23.5×15.7มม. | เพนแท็กซ์ | *ist D, DS, DL2, DL, DL2, K100D, K100D Super, K200D, K10D, Km |
| 23.5×15.7มม. | ฟูจิฟิล์ม | X-A3 |
| 23.5×15.7มม. | ซิกมา | SD1 |
| 23.5×15.6มม. | นิคอน | D7100, D7200, D5200, D5300, D5500, D5600, D3300, D3400 |
| 23.5×15.6มม. | โซนี่ | α700, α77, α55, NEX-C3, NEX-3N, NEX-5R, NEX-7, α6000, α6300, α5100, α6500 |
| 23.5×15.6มม. | เพนแท็กซ์ | K-3, K-3II, K-S1, K-S2, K-70, KP |
| 23.5×15.6มม. | ฟูจิฟิล์ม | X-Pro2, X-T3, X-T2, X-T20, X-E3 |
| 23.4×15.6มม. | โซนี่ | α550, α33, NEX-5, NEX-3 |
| 23.4×15.6มม. | เพนแท็กซ์ | K20D, K-7 |
| 23.2×15.4มม. | นิคอน | D3200 |
| 23.2×15.4มม. | โซนี่ | α5000 |
| 23.1×15.4มม. | นิคอน | D3100 |
| 22.7×15.1มม. | แคนนอน | EOS D30, D60, 10D |
| 22.5×15.0มม. | แคนนอน | EOS 20D, 30D, 70D |
| 22.4×15.0มม. | แคนนอน | EOS 7D Mark II |
| 22.3×14.9มม. | แคนนอน | EOS 7D, 50D, 60D, 80D, 8000D, EOS M, M2, M3, M5, M6, M10, M100, Kiss X3, X4, X5, X6i, X7i, X7, X70, X8i, X80 |
| 22.2×14.8มม. | แคนนอน | EOS 40D, Kiss Digital N, Digital X, X2, F |
| 22.0×14.7มม. | แคนนอน | EOS Kiss X50 |
| 20.7×13.8มม. | ซิกมา | SD9, SD10, SD14, SD15 |
วงศ์เตยทะเล

| วงศ์เตยทะเล ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Late Cretaceous–Recent  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

Pandanus tectorius

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงเดี่ยว Monocots
อันดับ:: อันดับเตยทะเล Pandanales
วงศ์:: วงศ์เตยทะเล Pandanaceae R.Br.

สกุล
 Benstonea Callm. & Buerki Freycinetia Gaudich. Martellidendron (Pic.Serm.) Callm. & Chassot Pandanus Parkinson Sararanga Hemsl.
วงศ์เตยทะเล หรือ Pandanaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่พบในเขตร้อนของโลกเก่า พืชในวงศ์นี้เป็นไม้ยืนต้นหรือไม้เลื้อย พบตามระดับน้ำทะเลตามชายหาด ไปจนถึงภูเขาระดับป่าเมฆ ผลมีเมล็ดเดียว วงศ์นี้น่าจะอุบัติขึ้นในช่วงปลายยุคครีเทเชียส
ระบบ APG II ใน พ.ศ. 2546 จัดให้วงศ์นี้อยู่ในอันดับ Pandanales ในกลุ่มพืชใบเลี้ยงเดี่ยว มีชนิดพันธุ์ที่รู้จัก 982 ชนิด ซึ่งวงศ์นี้ประกอบด้วย 5 สกุล ได้แก่
Benstonea Callm. & Buerki
Freycinetia Gaudich.
Martellidendron  (Pic.Serm.) Callm. & Chassot
Pandanus Parkinson
Sararanga Hemsl.
โดยสกุล Pandanus เป็นสกุลที่สำคัญที่สุดในวงศ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Pandanaceae ใน L. Watson & M.J. Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants: descriptions, illustrations, identification, information retrieval.
Pandanaceae Home Page Botany Department of University of Hawai'i at Mānoa
Monocot families (USDA) eFlora.org
Pandanaceae ที่ Center for the Study of Digital Libraries, Texas A&M University
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q736182  Wikispecies: Pandanaceae  BOLD: 210614  EoL: 8158  EPPO: 1PANF  FloraBase: 22740  FNA: 10649  FoC: 10649  Fossilworks: 55803  GBIF: 3737  GRIN: 814  iNaturalist: 70024  IPNI: 77126751-1  IRMNG: 119172  ITIS: 42519  NCBI: 4724  NZOR: 2b2f48b8-60e2-4e1d-ad49-da6d4e681b0a  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:77126751-1  Tropicos: 42000341  Watson & Dallwitz: pandanac
วัดป่าแดงบุญนาค

| วัดป่าแดงบุญนาค |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดป่าแดงบุญนาค, วัดป่าแดง, วัดบุญนาค, วัดพญาร่วง
ที่ตั้ง: ตำบลท่าวังทอง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดป่าแดงบุญนาค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวังทอง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา