stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าเอ็ดการ์ที่ 2 แห่งอังกฤษ
หลังจากชัยชนะของนอร์มัน

พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ทรงปฏิบัติต่อพระเจ้าเอ็ดการ์เป็นอย่างดี ทรงเห็นว่าพระเจ้าเอ็ดการ์มีประโยชน์ทางการเมืองจึงทรงให้อยู่ภายในการควบคุม ในที่สุดก็ทรงนำพระเจ้าเอ็ดการ์ไปราชสำนักนอร์ม็องดี แต่พระเจ้าเอ็ดการ์ทรงร่วมมือกับเอ็ดวิน เอิร์ลแห่งเมอร์เซียและมอร์คาร์ เอิร์ลแห่งนอร์ทธัมเบรียในความพยายามในการกู้ราชบัลลังก์คืนจากพระเจ้าวิลเลียมในปี ค.ศ. 1068 หลังจากทรงพ่ายแพ้ก็ทรงหนีไปยังราชสำนักของพระเจ้ามัลคอล์มที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ ปึต่อมาพระเจ้ามัลคอล์มทรงเสกสมรสกับมาร์กาเร็ตพระขนิษฐาของพระเจ้าเอ็ดการ์และทรงหนุนหลังเอ็ดการ์ในความพยายามในการกู้ราชบัลลังก์ นอกจากพระเจ้ามัลคอล์มแล้วพระเจ้าเอ็ดการ์ก็ยังทรงได้รับการสนับสนุนจาก พระเจ้าสเวน เอสทริดสัน แห่งเดนมาร์ก พระนัดดาของพระเจ้าคนุตมหาราช ผู้ที่เชื่อว่าพระเจ้าเอ็ดการ์เป็นพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษที่ถูกต้องของอังกฤษ
การกู้ราชบัลลังก์ครั้งที่สองเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1069 ทรงยึดยอร์คได้ พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ทรงยกทัพขึ้นไปทางเหนือทำลายเมืองหมู่บ้านระหว่างทางไปด้วย ทรงจ้างให้ชาวเดนส์ละทิ้งพระเจ้าเอ็ดการ์ขณะที่พระเจ้าเอ็ดการ์หนีไปสกอตแลนด์และทรงลี้ภัยอยู่ที่นั่นจนปี ค.ศ. 1072 เมื่อพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ทรงกดดันให้พระเจ้ามัลคอล์มทำสัญญาสงบศึกซึ่งในสัญญาระบุให้ส่งตัวพระเจ้าเอ็ดการ์คืน ในที่สุดพระเจ้าเอ็ดการ์ก็เป็นมิตรกับพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ในปี ค.ศ. 1074 แต่ก็มิได้ทรงเลิกคิดที่จะกู้ราชบัลลังก์คืน หลังจากที่พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1087 พระเจ้าเอ็ดการ์ก็หันไปหนุนหลังโรเบิร์ต เคอร์โทส ดยุคแห่งนอร์ม็องดีพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ในการอ้างสิทธิในการครองราชย์อังกฤษแทนที่จะเป็นวิลเลียม รูฟัสพระราชโอรสองค์ที่สองในปี ค.ศ. 1091 แต่ก็ทรงพ่ายแพ้จนต้องหนีไปสกอตแลนด์อีกครั้ง หลังจากนั้นก็ทรงสนับสนุนพระนัดดาเอ็ดการ์แห่งสกอตแลนด์ในการโค่นราชบัลลังก์ของพระปิตุลาพระเจ้าโดนัลด์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ ในปี ค.ศ. 1097 โดยทรงนำกองหนุนไปเสริมกำลังในการล้อมเมืองอันติโอก เมื่อเสด็จกลับยุโรปทรงถูกจับเป็นนักโทษที่ยุทธการทินเชอไบร ในปี ค.ศ. 1106เมื่อทรงช่วยโรเบิร์ต เคอร์โทสในการต่อสู้กับพระราชโอรสองค์เล็กในพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ผู้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ พระเจ้าเอ็ดการ์ทรงถูกนำตัวกลับไปอังกฤษซึ่งพระเจ้าเฮนรีพระราชทายอภัยโทษให้ หลังจากนั้นก็ทรงปลดเกษียณไปประทับอยู่ที่ฮาร์ทฟอร์ดเชอร์
พระนัดดาของพระเจ้าเอ็ดการ์มาทิลดาแห่งสกอตแลนด์ เสกสมรสกับระเจ้าเฮนรีในปี ค.ศ. 1100 เชื่อกันว่าพระเจ้าเอ็ดการ์เสด็จไป ราชอาณาจักรสกอตแลนด์เมื่อพระชนมายุมากแล้วอาจจะราปี ค.ศ. 1120 และทรงยังมีพระชนชีพอยู่เมื่อปี ค.ศ. 1125 แต่อาจจะเสด็จสวรรคตไม่นานหลังจากนั้นเมื่อพระชนมายุเกือบ 70 พรรษา พระเจ้าเอ็ดการ์อาจจะเป็นพระบิดาของเจอราลด์ ลองสไตรด์กับลูกพี่ลูกน้องของจักรพรรดิอเล็กเซียสที่ 1 แห่งไบแซนไทน์
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
สงครามครูเสด
ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษ
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเอ็ดการ์ที่ 2 แห่งอังกฤษ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน |  |   พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ  (ราชวงศ์เวสเซ็กซ์)   (ค.ศ. 1066) |  | สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง 
โรเบิร์ต เคอร์โทสในสงครามครูเสดครั้งที่หนึ่ง
พระเจ้าโปมาเรที่ 5 แห่งตาฮีตี

สมเด็จพระเจ้าโปมาเรที่ 5 แห่งตาฮีตี (อังกฤษ: King Pōmare V of Tahiti) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งตาฮีตีพระองค์สุดท้าย พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1877 จนกระทั่งทรงถูกบีบบังคับให้สละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1880 พระองค์เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4 แห่งตาฮีตี ได้ดำรงตำแหน่งรัชทายาทและมกุฎราชกุมารหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเชษฐาเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1855 และทรงขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ตาฮีตีหลังการสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4 พระบรมราชชนนี เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1877 พระราชพิธีบรมราชาภิเษกจัดขึ้นในเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1877
พระองค์ทรงราชาภิเษกสมรสสองครั้ง ครั้งแรกวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1857 เตมาริอิมาอิฮารา เจ้าหญิงแห่งฮูอาฮีเน พระองค์ทรงหย่าเจ้าหญิงเมื่อ 5 สิงหาคม 1861 ทรงราชาภิเษกสมรสครั้งที่สองกับ โจฮันนา มาเรา ตาอาโรอา เตเปา ซัลมอน (ต่อมาพระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น "สมเด็จพระราชินีโจฮันนา มาเรา ตาอาโรอา แห่งตาฮีตี") เมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1875 พระองค์ทรงหย่าเมื่อ 25 มกราคม ค.ศ. 1888
ในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1880 พระองค์ก็สละราชบัลลังก์ พระองค์ได้รับเงินบำนาญจากรัฐบาลฝรั่งเศสและยศตำแหน่งของเจ้าหน้าที่ตามคำสั่งของกองทหารเกียรติยศ
พระองค์เสด็จสวรรคตเนื่องจากโรคพิษสุราเรื้อรัง ที่พระราชวังปาเปเอเต พระบรมศพของพระองค์ได้รับการฝังที่สุสานกษัตริย์
พระอิสริยยศ

3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1839 – 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1855 เจ้าชายเตราตาเน มกุฎราชกุมาร
13 พฤษภาคม ค.ศ. 1855 – 17 กันยายน ค.ศ. 1877 มกุฎราชกุมารแห่งตาฮีตี
17 กันยายน ค.ศ. 1877 – 29 มิถุนายน ค.ศ. 1880  พระมหากษัตริย์แห่งตาฮีตี
29 มิถุนายน ค.ศ. 1880 – 12 มิถุนายน ค.ศ. 1891  พระเจ้าโปมาเรที่ 5 แห่งตาฮีตี
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโปมาเรที่ 5 แห่งตาฮีตี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4 แห่งตาฮีตี |  |   พระมหากษัตริย์แห่งตาฮีตี  (17 กันยายน ค.ศ. 1877 - 29 มิถุนายน ค.ศ. 1880) |  | สิ้นสุดระบอบราชาธิปไตย |
| ด ค กพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรตาฮีตี |
| --- | --- | --- |
|  พระเจ้าโปมาเรที่ 1  พระเจ้าโปมาเรที่ 2  พระเจ้าโปมาเรที่ 3  สมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4  พระเจ้าโปมาเรที่ 5  |  พระเจ้าโปมาเรที่ 1  พระเจ้าโปมาเรที่ 2  พระเจ้าโปมาเรที่ 3  สมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4  พระเจ้าโปมาเรที่ 5  |  |
พระเจ้าโชโก

| พระเจ้าโชโก |
| --- | --- |
ฮันกึล: 초고왕
ฮันจา: 肖古王
อักษรโรมันฉบับปรับปรุง: Chogo-wang
พระเจ้าโชโก (อังกฤษ: Chogo) (ค.ศ.166-ค.ศ. 214) กษัตริย์องค์ที่ 5 แห่งอาณาจักรแพ็กเจหนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี ครองราชย์ระหว่างค.ศ. 166-214
พระเจ้าโชโกพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าแกรู มีพระอนุชาคือ พระเจ้าโกอี ในรัชสมัยของพระเจ้าโชโก อาณาจักรแพ็กเจเริ่มมีความแข็งแกร่งมากขึ้น อาณาจักรแพ็กเจมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับอาณาจักรชิลลามาโดยตลอดหลังจากพระเจ้าแกรูสวรรคต อาณาจักรชิลลาก็เริ่มบุกโจมตีอาณาจักรแพ็กเจอีกครั้งแต่ในรัชสมัยพระเจ้าโชโกนั้นสามารถป้องกันอาณาจักรได้อย่างดีทูตของอาณาจักรชิลลาชื่อ กิลซอนที่เคยมาเจริญสัมพันธไมตรีกับอาณาจักรแพ็กเจนั้นได้ทรยศต่ออาณาจักรชิลลามาเข้าข้างอาณาจักรแพ็กเจ ในสมัยที่พระเจ้าโชโกขึ้นครองบัลลังก์
ในอดีตอาณาจักรแพ็กเจได้ถูกโจมตีบ่อยครั้งโดยอาณาจักรชิลลา และในปีค.ศ.167 สมัยพระเจ้าโชโกอาณาจักรชิลลาได้โจมตีอาณาจักรแพ็กเจสามารถยึดป้อมปราการได้จำนวนมาก แต่พระเจ้าโชโกสามารถขับไล่กองทัพอาณาจักรชิลลาออกไปได้
พระเจ้าโชโกได้ใช้ยุทธวิธีทางทหารในการขับไล่กองทัพชิลลา และสามารถยึดป้อมปราการของอาณาจักรชิลลาได้หลายแห่ง ใน ค.ศ.204 พระเจ้าโชโกได้ทำลายได้ทำลายป้อมโยชา ป้อมช็อกฮย็อนและซาโกของอาณาจักรชิลลา และได้จับเชลยศึกชาวชิลลาจำนวนมากกลับมาอาณาจักรแพ็กเจด้วย
ในค.ศ.210 พระเจ้าโชโกได้ทำสงครามกับอาณาจักรชิลลาและสามารถยึดดินแดนบริเวณภูเขาโซแบกที่ถูกยึดไปในสมัยพระเจ้าแกรูกลับมาได้สำเร็จ
ในค.ศ.214 พระเจ้าโชโกได้ใช้ทหารจำนวน 1000 คน ไปยึดป้อมซอกมันของเผ่าโมเฮ แต่เผ่าโมเฮได้โจมตีตอบโต้และบุกทางเหนือของอาณาจักรแพ็กเจ ใน เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 214 อาณาจักรชิลลาได้บุกอาณาจักรแพ็กเจและยึดป้อมซาฮย็อนของอาณาจักรแพ็กเจได้
พงศาวลี

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโชโก |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าแกรู |  | กษัตริย์แห่งแพกเจ  (พ.ศ. 709 - พ.ศ. 754) |  | พระเจ้ากูซู |
| ด ค กลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรแพ็กเจ |
| --- | --- |
  อนโจ  ·  ดารู  ·  กีรู  ·  แกรู  ·  โชโก  ·  กูซู  ·  ซาบาน  ·  โกอี  ·  แช็กกเย  ·  บุนซอ  ·  บีรยู  ·  กเย  ·  กึนโชโก  ·  กึนกูซู  ·  ชิมนยู  ·  จินซา  ·  อาซิน  ·  จอนจี  ·  กูอีซิน  ·  บียู  ·  แกโร  ·  มุนจู  ·  ซัมกึน  ·  ดงซอง  ·  มูรยอง  ·  ซอง  ·  วีด๊อก  ·  ฮเย  ·  บอบ  ·  มู  ·  อึยจา  
ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี
พริตตีลิตเทิลไลเออส์

พริตตีลิตเทิลไลเออส์ (อังกฤษ: Pretty Little Liars) เป็นนวนิยายชุดเขียนโดยซารา เชพาร์ด เริ่มด้วยนวนืยายเล่มแรกในชื่อเดียวกัน นวนิยายเล่าเรื่องราวของวัยรุ่นสาวสี่คน ได้แก่ สเปนเซอร์ เฮสติงส์ แฮนนา มาริน อาเรีย มอนต์โกเมรี และเอมิลี ฟีลส์
พริตตีลิตเทิลไลเออส์เป็นนวนิยายที่อยู่ในอันดับหนังสือขายดีเดอะนิวยอร์กไทมส์ ต่อมามีละครโทรทัศน์ที่อ้างอิงนวนิยายเรื่องนี้ ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2010 ทางช่องเอบีซีแฟมิลี
พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ

| พระเจ้าเฮนรีที่ 2 |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์พระเจ้าเฮนรี่ที่ 2 โดยศิลปินนิรนาม คริสต์ศตวรรษที่ 17
พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ
ครองราชย์: 19 ธันวาคม ค.ศ. 1154 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1189
ราชาภิเษก: 19 ธันวาคม ค.ศ. 1154
ก่อนหน้า: พระเจ้าสตีเฟน
ถัดไป: พระเจ้าริชาร์ดที่ 1
กษัตริย์พระองค์รอง: เฮนรียุวกษัตริย์

พระราชสมภพ: 5 มีนาคม ค.ศ. 1133 เลอม็อง เมน ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
สวรรคต: 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1189 (พระชนมายุ 56 พรรษา) ปราสาทชีนง ชีนง แอ็งเดรลัวร์ ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
ฝังพระบรมศพ: อารามฟองเทวฟรอด์ อ็องฌู ฝรั่งเศส
คู่อภิเษก: อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
พระราชบุตร:   เจฟฟรีย์ อาร์ชบิชอปแห่งยอร์ก  วิลเลียมที่ 9 เคาต์แห่งปัวตู  เฮนรียุวกษัตริย์  มาทิลดา ดัชเชสแห่งซัคเซิน  พระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์  เจฟฟรีที่ 2 ดยุกแห่งบริตานี  เอเลนอร์แห่งอังกฤษ พระราชินีแห่งกัสติยา  โจน พระราชินีแห่งชิชิลี  พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ  วิลเลียม เอิร์ลแห่งซอลส์บรี 
ราชวงศ์: แพลนแทแจเนต/อ็องณู
พระราชบิดา: เจฟฟรีย์ที่ 5 เคานต์แห่งอ็องฌู
พระราชมารดา: จักรพรรดินีมาทิลดา
พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: Henry II of England หรือ “Curtmantle”) (25 มีนาคม ค.ศ. 1133 – 6 กรกฎาคม  ค.ศ. 1189) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชอาณาจักรอังกฤษองค์แรกในสมัยราชวงศ์แพลนแทเจเนต
พระราชประวัติ > เบื้องต้น

พระเจ้าเฮนรีที่ 2 เสด็จพระราชสมภพที่เลอ มองส์ ในประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1133 ซึ่งเป็นวันปึใหม่ตามประเพณีในเวลานั้น เจฟฟรีย์ที่ 5 เคานต์แห่งอ็องฌูและจักรพรรดินีมาทิลดา พระราชบิดาและมารดาทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์อังกฤษเพราะจักรพรรดินีมาทิลดาเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ เมื่อยังทรงพระเยาว์เฮนรีใช้ชีวิตอยู่ที่บริเวณอ็องฌู เมื่อพระชนมายุได้ 9 พรรษา โรเบิร์ต เอิร์ลที่ 1 แห่งกลอสเตอร์ ก็นำตัวเฮนรีไปอังกฤษปีหนี่ง ซึ่งเป็นที่ที่เฮนรีได้รับการศึกษาจากมาสเตอร์แม็ทธิวแห่งบริสตอล จากนั้นเฮนรีก็กลับไปอังกฤษอีกเมื่อ เมื่อพระชนมายุได้ 16 พรรษาเพื่อช่วยพระมารดาชิงราชบัลลังก์อังกฤษ
พระราชประวัติ > อภิเษกสมรสและพระราชบุตร

พระเจ้าเฮนรีอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1152 ที่ มหาวิหารบอร์โดซ์เมื่อพระชนมายุได้ 19 พรรษากับเอลินอร์แห่งอากีแตนเป็นพิธีอย่างง่าย “โดยไม่มีพิธีรีตองตามที่ควรแก่ตำแหน่ง” ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะสองเดือนก่อนหน้านั้นการแต่งงานของเอลินอร์กับพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสเพิ่งถูกประกาศให้เป็นโมฆะ ความสัมพันธ์ระหว่างสองพระองค์เป็นความสัมพันธ์ที่รุนแรงและในที่สุดก็สิ้นสุดลงหลังจากที่เอเลเนอร์ยุให้พระโอรสแข็งข้อต่อเฮนรีในปี  ค.ศ. 1173 เฮนรีจึงทรงกักตัวเอเลเนอร์ไว้ในวังเป็นเวลา 16 ปี
พระเจ้าเฮนรีและเอลินอร์แห่งอากีแตนมีพระราชโอรสและธิดาด้วยกัน 8 พระองค์ คือ วิลเลียม เคานต์แห่งปัวตีเย เฮนรียุวกษัตริย์ พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ เจฟฟรีย์ที่ 2 ดยุกแห่งบริตตานี พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ มาทิลดาแห่งอังกฤษ ดัชเชสแห่งแซกโซนี เอเลนอร์แห่งอังกฤษ สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา และโจนแห่งอังกฤษ สมเด็จพระราชินีแห่งซิซิลี วิลเลียมสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ เฮนรีเคานต์แห่งอ็องฌูจึงได้รับราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์ร่วมแทนที่ แต่ในเมื่อเฮนรีมิได้เป็นพระมหากษัตริย์ด้วยพระองค์เองจึงได้เรียกกันในพระนาม  “เฮนรียุวกษัตริย์” (Henry the Young King) แทนที่จะมีพระนามว่าพระเจ้าเฮนรีที่  3 ตามนิตินัยเฮนรีควรจะเป็นผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดา ริชาร์ดควรจะได้ดินแดนของพระราชมารดา และจอห์นควรจะเป็นลอร์ดแห่งไอร์แลนด์ แต่เหตุการณ์มิได้เป็นไปตามที่คาดหมายกันว่าควรจะเป็น
จอห์น สปีดสันนิษฐานกันว่าพระเจ้าเฮนรีและเอลินอร์มีพระโอรสด้วยกันอีกองค์หนึ่งเป็นผู้ชายชื่อฟิลลิปแต่คงจะเสียชีวิตตั้งแต่ยังเป็นทารก
นอกพระราชโอรสธิดากับเอลินอร์แล้วพระเจ้าเฮนรีก็ยังมีพระราชบุตรนอกสมรสอีกหลายคน ถึงแม้ว่าพระราชบุตรเหล่านี้จะไม่มีสิทธิในราชบัลลังก์ตามกฎหมายแต่ก็ยังเป็นสิ่งอาจจะทำให้เกิดปัญหากับผู้มิสิทธิโดยตรงต่อมา วิลเลียมแห่งลองสปีเป็นหนึ่งในจำนวนพระราชบุตรนอกสมรสแต่ก็เป็นผู้ที่มีความพอใจกับตำแหน่งและที่ดินที่ได้มาในฐานะลูกนอกกฎหมาย แต่เจฟฟรีย์ บิชอปแห่งยอร์กเป็นอีกเรื่องหนึ่ง และเห็นกันว่าอาจจะเป็นปัญหาแก่พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 ได้ในอนาคต เจฟฟรีเป็นผู้เดียวที่ดูแลพระเจ้าเฮนรีเมื่อใกล้จะสวรรคตซึ่งแม้แต่จอห์น แลกแลนด์พระราชโอรสองค์โปรดก็ทรงละทิ้งพระราชบิดา เพื่อให้เจฟฟรีเลิกความหวังที่จะมีตำแหน่งสูงการปกครองพระเจ้าริชาร์ดก็ทรงบังคับให้เจฟฟรีย์ไปบวชที่ยอร์ก พระราชบุตรนอกสมรสอีกองค์หนึ่ง มอร์แกนเป็นบิชอปแห่งเดอแรมแต่ก็มิได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการเพราะถูกขัดขวางโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3.
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
ราชวงศ์แพลนแทเจเนต
ธรรมนูญแคลเร็นดอน
ทอมัส เบ็กเก็ต
แหล่งข้อมูลอื่น

แหล่งค้นคว้าเกี่ยวกับยุคกลาง: อังกฤษสมัยอองเจวิน เก็บถาวร 2012-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพเหมือนของ King Henry II ที่หอศิลป์ภาพเหมือนแห่งชาติ
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าสตีเฟน |  |   พระมหากษัตริย์อังกฤษ  (ราชวงศ์แพลนแทเจเนต)   (ค.ศ. 1154 – ค.ศ. 1189) |  | พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง 
| ด ค กดยุกแห่งนอร์ม็องดี |
| --- | --- |
ราชวงศ์นอร์ม็องดี  ค.ศ. 911–1135:  รอลโล*  วิลเลียมที่ 1*  รีชาร์ที่ 1*  รีชาร์ที่ 2  รีชาร์ที่ 3  รอแบร์ที่ 1  วิลเลียมที่ 2**  รอเบิร์ตที่ 2  เฮนรีที่ 1**  วิลเลียมที่ 3 
เคานต์แห่งบลัว  ค.ศ. 1135–1144: สตีเฟน**
ราชวงศ์แพลนแทเจเนต  ค.ศ. 1144–1259:  เจฟฟรีย์  เฮนรีที่ 2**  เฮนรียุวกษัตริย์  รีชาร์ที่ 4**  จอห์น**  เฮนรีที่ 3** 
ราชวงศ์วาลัว  (ส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส):  ฌ็อง (1332–1350)  ชาร์ล (1355–1364)  ชาร์ล (1465–1469) 
* ในฐานะเคานต์แห่งรูอ็อง   •  ** ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษด้วย
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์ 2  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
ศิลปิน:  Te Papa (New Zealand)  ULAN 
ประชาชน:  ไอร์แลนด์  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
พรานป่า (มิดเดิลเอิร์ธ)

พรานป่า (อังกฤษ: Rangers) ในปกรณัมของ เจ.อาร์.อาร์. โทลคีน คือกลุ่มลับอิสระสองกลุ่มที่จัดการโดยดูเนไดน์ ทางเหนือ (อาร์นอร์) และทางใต้ (กอนดอร์) ในยุคที่สาม เช่นเดียวกับบรรพบุรุษชาวนูเมนอร์  พวกเขามักมีคุณภาพใกล้เคียงกับคุณสมบัติของเอลดาร์ ซึ่งมีสายตากว้างไกลและความสามารถในการเข้าใจภาษานกและสัตว์ร้าย พวกเขาเป็นนักแกะรอยชั้นเยี่ยมและนักรบที่หาตัวจับยาก ในการป้องกันดินแดนจากกำลังของอสูรร้าย
กลุ่มพรานป่ามีสองกลุ่ม คือ พรานป่าทางเหนือ และพรานป่าแห่งอิธิลิเอน  อย่างไรก็ตาม กลุ่มทั้งสองไม่ได้ติดต่อซึ่งกันและกัน แม้ว่าพวกเขาจะสัมพันธ์กันทางสายเลือดก็ตาม
ดูเพิ่ม

ดูเนไดน์
พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 7 เมษายน ค.ศ. 1498 -  1 มกราคม ค.ศ. 1515
ราชาภิเษก: 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1498
ก่อนหน้า: ชาร์ลที่ 8
ถัดไป: ฟร็องซัวที่ 1
ดยุกแห่งมิลาน
ครองราชย์: 6 กันยายน ค.ศ. 1499 –  16 มิถุนายน ค.ศ. 1512
ก่อนหน้า: ลูโดวีโก สฟอร์ซา
ถัดไป: มัสซีมีลีอาโน สฟอร์ซา
พระมหากษัตริย์แห่งนาโปลี
ครองราชย์: 2 สิงหาคม ค.ศ. 1501 –  31 มกราคม ค.ศ. 1504
ก่อนหน้า: เฟเดรีโก
ถัดไป: แฟร์ดีนันโดที่ 3

พระราชสมภพ: 27 มิถุนายน ค.ศ. 1462 พระราชวังบลัว ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
สวรรคต: 1 มกราคม ค.ศ. 1515 (52 พรรษา) ปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
คู่อภิเษก:   ฌานแห่งฝรั่งเศส  (สมรส 1476; 1498)  อานแห่งเบรอตาญ  (สมรส 1499; เสียชีวิต 1514)  แมรี ทิวดอร์ (สมรส 1514) 
พระราชบุตร: โกลด สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส เรเนแห่งฝรั่งเศส มีเชล บูซี (นอกสมรส)
ราชวงศ์: วาลัว
พระราชบิดา: ชาร์ล ดยุกแห่งออร์เลอ็อง
พระราชมารดา: มาเรียแห่งคลีฟส์
พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Louis XII of France) (27 มิถุนายน ค.ศ. 1462 - 1 มกราคม ค.ศ. 1515) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส จากสายวาลัวส์-ออร์เลอองส์ พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 เสด็จพระราชสมภพที่วังบลัวส์ในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสของชาร์ลส์ ดยุกแห่งออร์เลอองส์ และ มารีแห่งคลีฟส์ ทรงราชย์ระหว่างวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1498 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1515 ที่ปารีสในประเทศฝรั่งเศส
เบื้องต้น

พระเจ้าหลุยส์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1462 ที่วังบลัวส์ในลัวร์-เอ-แชร์ปัจจุบันในประเทศฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1465 หลุยส์ก็ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ดยุกแห่งออร์เลอองส์ต่อจากบิดา
ในคริสต์ทศวรรษ 1480 หลุยส์มีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามบ้า (Mad War) กับสถาบันพระมหากษัตริย์ หลุยส์ไปเป็นพันธมิตรกับฟรองซัวส์ที่ 2 ดยุกแห่งบริตตานี (Francis II, Duke of Brittany) หลุยส์เข้าต่อสู้กับกองทัพหลวงในยุทธการแซงต์-โอแบง-ดู-คอร์มิเยร์ (Battle of Saint-Aubin-du-Cormier) แต่ได้รับความพ่ายแพ้อย่างยับเยินและถูกจับ สามปีต่อมาหลุยส์ก็ได้รับการอภัยโทษ หลังจากนั้นหลุยส์ก็ร่วมในการทำศึกกับพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องในอิตาลี
พระโอรสของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 ทั้งสี่พระองค์สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ตามการตีความหมายของกฎบัตรซาลลิคในการครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสอนุญาตให้เฉพาะผู้สืบเชื้อสายที่เป็นชายและห้ามการสืบราชบัลลังก์ผู้สืบเชื้อสายจากสตรี เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์เสด็จสวรรคตหลุยส์ผู้เป็นพระปนัดดาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 เป็นผู้ที่มีอาวุโสสูงสุดในการอ้างสิทธิในราชบัลลังก์จากพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 หลุยส์จึงได้ขึ้นครองราชย์หลังจากที่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 เสด็จสวรรคต
นโยบายภายในประเทศและนโยบายต่างประเทศ

แม้ว่าจะเสด็จขึ้นครองราชย์เมื่มีพระชนมายุมากแล้วและทรงมีอำนาจโดยไม่ได้คาดพระเจ้าหลุยส์ก็เป็นพระมหากษัตริย์ผู้มีบทบาทที่รวมทั้งการปฏิรูประบบกฎหมาย, ลดภาษี และปรับปรุงรัฐบาล เช่นเดียวกับพระมหากษัตริย์ในสมัยเดียวกันสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ทรงทำในอังกฤษ นอกจากนั้นก็ยังทรงเป็นผู้มีประสิทธิภาพในการบริหารขุนนางที่รวมทั้งฝักฝ่ายของราชวงศ์บูร์บองผู้มีอำนาจซึ่งเป็นการทำให้สร้างความมั่นคงให้แก่รัฐบาล ในกฤษฎีกาแห่งบลัวส์ (Ordinance of Blois) ของ ค.ศ. 1499 และใน กฤษฎีกาแห่งลิออง (Ordinance of Lyon) ของ ค.ศ. 1510 พระเจ้าหลุยส์ทรงขยายอำนาจของผู้พิพากษาและทรงพยายามจำกัดความฉ้อโกงทางกฎหมาย กฎหมายอันซับซ้อนของฝรั่งเศสก็ได้รับการบัญญัติและอนุมัติโดยพระราชประกาศ
ในการพยายามควบคุมดัชชีแห่งมิลาน (Duchy of Milan) ที่ทรงอ้างสิทธิจากการเป็นพระปนัดดาทางพระบิดาของวาเล็นตินา วิสคอนติ (Valentina Visconti) พระเจ้าหลุยส์ทรงเริ่มการทำศึกในสงครามอิตาลี (Italian Wars) หลายครั้งและทรงได้รับความสำเร็จในการยึดมิลานในปี ค.ศ. 1499 จากลุดโดวิโค สฟอร์ซา (Ludovico Sforza) และใช้เป็นที่ตั้งมั่นของฝรั่งเศสอยู่ 12 ปี ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือชัยชนะที่ทรงได้รับต่อเวนิสในยุทธการอญาเดลโล (Battle of Agnadello) ในปี ค.ศ. 1509 แต่หลังจากนั้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1510 สถานะการณ์ก็เริ่มเลวร้ายลง โดยเฉพาะเมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ผู้ทรงเป็นนักการทหารผู้มีความสามารถทรงเข้าครอบครองวาติกันและก่อตั้ง “สันนิบาตคาทอลิกอิตาลี” (Catholic League) เพื่อป้องกันการขยายอำนาจของฝรั่งเศสในอิตาลี ในที่สุดฝ่ายฝรั่งเศสก็ถูกขับออกจากมิลานในปี ค.ศ. 1513
ในขณะเดียวกันพระองค์ก็ทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของราชอาณาจักรเนเปิลส์ร่วมกับพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 2แห่งราชอาณาจักรอารากอน ทั้งสองพระองค์ตกลงแบ่งอาณาจักรเนเปิลส์ในสนธิสัญญากรานาดา (ค.ศ. 1500) แต่ในที่สุดก็ไม่สามารถตกลงกันได้จนก่อให้กิดสงคราม ในที่สุดในปี ค.ศ. 1504 ก็เสียเนเปิลส์
พระเจ้าหลุยส์ทรงพระมหากษัตริย์ผู้ทรงเป็นผู้ที่มีความนิยม ในปลายรัชสมัยของพระองค์ฐานะทางการคลังของพระองค์ก็มิได้ต่างไปจากเมื่อทรงเริ่มขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1498 เท่าใดนักแม้ว่าจะทรงใช้เงินไปในการทำศึกเป็นจำนวนมากหลายครั้งในอิตาลีก็ตาม การปฏิรูปงบประมาณแผ่นดินของปี ค.ศ. 1504 และปี ค.ศ. 1508 เป็นการจำกัดการใช้จ่ายและการปรับปรุงระบบการเก็บภาษี พระเจ้าหลุยส์ทรงได้รับการขนานนามว่าเป็น “พระบิดาของประชาชน” ("Le Père du Peuple") ในปี ค.ศ. 1506
การเสกสมรส

ในปี ค.ศ. 1476 พระเจ้าหลุยส์ทรงเสกสมรสกับฌานน์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสพระราชธิดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ หลังจากพระเชษฐาของฌานน์ผู้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 ต่อจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 เสด็จสวรรคตโดยไม่มีพระราชโอรส การเสกสมรสของพระเจ้าหลุยส์ก็ได้รับการประกาศให้เป็นโมฆะเพื่อเปิดโอกาสให้พระองค์ทรงเสกสมรสกับแอนน์แห่งบริตานีพระราชินีหม้ายในพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 ผู้ทรงเป็นทายาทของฟรานซิสที่ 2 ดยุกแห่งบริตตานี (Francis II, Duke of Brittany) ซึ่งเป็นการทำให้สามารถผนวกดัชชีแห่งบริตตานีเข้ากับสถาบันพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส
แต่กระบวนการประกาศให้การแต่งการเป็นโมฆะก็ไม่ง่ายนัก และได้รับการบรรยายว่าเป็น “คดีที่น่าขยะแขยงที่สุดของสมัยนั้น” พระเจ้าหลุยส์มิได้ทรงใช้การแต่งงานภายในสายเลือดเดียวกัน (consanguinity) เป็นข้ออ้างซึ่งเป็นเหตุผลที่นิยมใช้เป็นข้ออ้างกันในสมัยนั้น แม้ว่าจะทรงสามารถหาพยานพิสูจน์ได้ว่ามีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดต่อกันโดยการแต่งงานของบรรดาพี่ๆ น้องๆ หลายคู่ และไม่ทรงสามารถใช้ข้ออ้างที่ว่าพระชนมายุต่ำกว่าที่ระบุไว้ในกฎหมาย (14 ปี) ที่จะต้องได้รับอนุญาตในการเสกสมรส ไม่มีใครทราบว่าพระองค์ประสูติเมื่อใด พระองค์เองตรัสว่ามีพระชนมายุ 12 ปี ผู้อื่นสันนิษฐานว่า 11 ถึง 13 ปี แต่ก็ไม่มีสิ่งที่พิสูจน์ได้ว่าทรงถูกบังคับให้ใช้เหตุผลอื่น
ในการพยายามทำให้การเสกสมรสเป็นโมฆะพระองค์ (ด้วยความตกพระทัยอย่างคาดไม่ถึงของพระราชินี) ก็ทรงอ้างว่าฌานน์มีความปกติทางร่างกายและทรงบรรยายอย่างละเอียดถึงสิ่งต่างๆ ที่ทรงเห็นว่าผิดปกติที่ทำให้ไม่ทรงสามารถทำหน้าที่เป็นพระสวามีของฌานน์ได้ ฌานน์ (ซึ่งก็ไม่น่าที่จะแปลกใจ) ทรงต่อสู้ข้อกล่าวหาอย่างรุนแรงทรงหาพยานที่กล่าวว่าเป็นผู้ได้ยินพระเจ้าหลุยส์ทรงคุยโวว่าทรงทำหน้าที่สามสี่ครั้งในคืนหนึ่ง (“mounted my wife three or four times during the night”) พระเจ้าหลุยส์ทรงอ้างว่าการสมสู่มีอิทธิพลจากเวทมนตร์ของแม่มด ฌานน์ทรงโต้โดยทรงถามว่าถ้าเช่นนั้นพระเจ้าหลุยส์จะทรงทราบได้อย่างไรว่าการสมสู่กับพระองค์เป็นอย่างไร
ถ้าพระสันตะปาปาทรงเป็นกลางแล้วฌานน์ก็คงชนะเพราะหลักฐานของพระเจ้าหลุยส์ออกจะอ่อน แต่สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 ทรงมีเหตุผลทางการเมืองที่ทำให้ต้องทรงอนุมัติการหย่าร้างโดยการประกาศให้การแต่งงานเป็นโมฆะ ฌานน์พิโรธแต่ก็ทรงหลีกทางให้พระอดีตสวามีและกล่าวว่าจะทรงสวดมนต์ให้พระองค์ หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้เป็น “ดัชเชสแห่งเบร์รี”  หลังจากนั้นพระเจ้าหลุยส์ก็ทรงเสกสมรสกับแอนน์แห่งบริตตานี
หลังจากแอนน์สิ้นพระชนม์พระเจ้าหลุยส์ก็ทรงเสกสมรสกับแมรี ทิวดอร์พระขนิษฐาในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษที่แอเบวิลล์ในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1514 เพื่อพยายามที่จะมีพระราชโอรสหรืออาจจะเพื่ออ้างสิทธิในราชบัลลังก์อังกฤษไปด้วยในตัวแต่ก็ไม่สำเร็จทั้งสองอย่าง แม้ว่าจะทรงเสกสมรสสองครั้งก่อนหน้านั้นแต่ก็ไม่มีพระราชโอรส พระเจ้าหลุยส์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1515 ไม่ถึงสามเดือนหลังจากที่เสกสมรสกับแมรี ว่ากันว่าจากการที่ทรงหักโหมในกิจกรรมในห้องพระบรรทมแต่การเสกสมรสครั้งสุดท้ายก็มิได้ทำให้มีพระราชโอรสเช่นเดียวกับสองครั้งแรก
สวรรคต

พระเจ้าหลุยส์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1515 พระร่างได้รับการบรรจุที่มหาวิหารแซงต์เดอนีส์ (Saint Denis Basilica) ในเมื่อไม่มีพระราชโอรสราชบัลลังก์จึงตกไปเป็นของฟรองซัวส์ที่ 1 วาลัวส์-อองกูแลม ผู้เป็นพระราชบุตรเขย