stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นคิตตีฮอว์ก
เรือในชั้น

เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นคิตตีฮอว์กประกอบด้วยเรือจำนวน 4 ลำ ที่ประจำการตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 ปัจจุบันเรือทั้งสี่ลำถูกปลดประจำการหมดแล้ว ได้แก่:
| ชื่อ> ชั้นคิตตีฮอว์ก | หมายเลขตัวเรือ> ชั้นคิตตีฮอว์ก | ภาพ> ชั้นคิตตีฮอว์ก | สร้างโดย> ชั้นคิตตีฮอว์ก | สั่งซื้อ> ชั้นคิตตีฮอว์ก | วางกระดูกงู> ชั้นคิตตีฮอว์ก | ปล่อยลงน้ำ> ชั้นคิตตีฮอว์ก | ประจำการ> ชั้นคิตตีฮอว์ก | ปลดประจำการ> ชั้นคิตตีฮอว์ก | สถานะ> ชั้นคิตตีฮอว์ก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| คิตติฮอว์ก (Kitty Hawk) | CV-63 |  | นิวยอร์กชิปบิลดิงคอร์ปอเรชั่น, แคมเดน, รัฐนิวเจอร์ซีย์ | 1 ตุลาคม 1955 | 27 ธันวาคม 1956 | 21 พฤษภาคม 1960 | 29 เมษายน 1961 | 12 พฤษภาคม 2009 | อยู่ระหว่างการรื้อถอน |
| คอนสเตลเลชัน (Constellation) | CV-64 |  | อู่ทหารเรือนิวยอร์ก, นครนิวยอร์ก | 1 กรกฎาคม 1956 | 14 กันยายน 1957 | 8 ตุลาคม 1960 | 27 ตุลาคม 1961 | 7 สิงหาคม 2003 | ถูกแยกชิ้นส่วนที่บราวน์สวิลล์ ในปี 2015 |
| อเมริกา (America) | CV-66 |  | นิวพอร์ตนิวส์ชิปบิลดิง, นิวพอร์ตนิวส์, รัฐเวอร์จิเนีย | 25 พฤศจิกายน 1960 | 9 มกราคม 1961 | 1 กุมภาพันธ์ 1964 | 23 มกราคม 1965 | 9 สิงหาคม 1996 | จมเป็นเป้าหมาย 14 พฤษภาคม 2005 |
ชั้นจอห์น เอฟ. เคนเนดี
| จอห์น เอฟ. เคนเนดี (John F. Kennedy) | CV-67 |  | นิวพอร์ตนิวส์ชิปบิลดิง, นิวพอร์ตนิวส์, รัฐเวอร์จิเนีย | 30 เมษายน 1964 | 22 ตุลาคม 1964 | 27 พฤษภาคม 1967 | 7 กันยายน 1968 | 23 มีนาคม 2007 | รอแยกชิ้นส่วน |
แหล่งข้อมูลอื่น

Kitty Hawk class aircraft carriers เก็บถาวร 2010-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรย์แมน เลเจนดส์

| เรย์แมน เลเจนดส์ |
| --- | --- |
งานศิลปะบรรจุภัณฑ์
ผู้พัฒนา: ยูบิซอฟต์ มงเปอลีเย
ผู้จัดจำหน่าย: ทั่วโลก: ยูบิซอฟต์ ญี่ปุ่น: นินเท็นโด (วียู)
กำกับ: มีแชล อองเซล
อำนวยการผลิต: อับเดลฮัค เอลเกส ปีแยร์-อาร์โน ล็องแบร์
ศิลปิน: ฌ็อง-คริสต็อฟ อาเลซองดรี
แต่งเพลง: คริสต็อฟ เอราล บิลลี มาร์ติน
ชุด: เรย์แมน
เอนจิน: ยูบิอาร์ต เฟรมเวิร์ก
เครื่องเล่น: ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ นินเท็นโด สวิตช์ เพลย์สเตชัน 3 เพลย์สเตชัน 4 เพลย์สเตชัน วิตา วียู เอกซ์บอกซ์ 360 เอกซ์บอกซ์วัน สตาเดีย
วางจำหน่าย: ไมโครซอฟท์ วินโดวส์, เพลย์สเตชัน 3, วียู, เอกซ์บอกซ์ 360ออสตราเลเซีย: 29 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ยุโรป: 30 สิงหาคม ค.ศ. 2013 อเมริกาเหนือ: 3 กันยายน ค.ศ. 2013 ญี่ปุ่น: 17 ตุลาคม ค.ศ. 2013 เพลย์สเตชัน วิตาอเมริกาเหนือ: 3 กันยายน ค.ศ. 2013 ออสตราเลเซีย: 12 กันยายน ค.ศ. 2013 ยุโรป: 13 กันยายน ค.ศ. 2013 เพลย์สเตชัน 4, เอกซ์บอกซ์วันอเมริกาเหนือ: 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 ยุโรป: 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 นินเท็นโด สวิตช์ทั่วโลก: 12 กันยายน ค.ศ. 2017 ญี่ปุ่น: 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 สตาเดียทั่วโลก: 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021
แนว: แพลตฟอร์ม
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น
เรย์แมน เลเจนดส์ (อังกฤษ: Rayman Legends) เป็นวิดีโอเกมแพลตฟอร์มที่พัฒนาโดยยูบิซอฟต์ มงเปอลีเย และเผยแพร่โดยยูบิซอฟต์ โดยเป็นเกมหลักเกมที่ห้าและสุดท้ายในซีรีส์เรย์แมน รวมถึงเป็นภาคต่อโดยตรงของเกมเรย์แมน ออริจินส์ ใน ค.ศ. 2011 เกมนี้วางจำหน่ายสำหรับแพลตฟอร์มไมโครซอฟท์ วินโดวส์, เพลย์สเตชัน 3, เอกซ์บอกซ์ 360, วียู และเพลย์สเตชัน วิตา ในเดือนสิงหาคมและกันยายน ค.ศ. 2013 ส่วนเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 4 และเอกซ์บอกซ์วัน วางจำหน่ายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 โดยมีเวอร์ชันสตาเดียที่จะมาในภายหลังใน ค.ศ. 2021 ส่วนพอร์ตนินเท็นโด สวิตช์ ในชื่อ เรย์แมน เลเจนดส์ เดฟินิทีฟอิดิชัน ได้รับการเปิดตัวในทวีปอเมริกาเหนือ, ยุโรป และออสเตรเลียเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2017
เรย์แมน เลเจนดส์ ได้รับการประกาศในงานอิเล็กทรอนิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอ็กซ์โป (E3) ค.ศ. 2012 สำหรับวียู และมีแผนจะวางจำหน่ายในช่วงเปิดตัวคอนโซล อย่างไรก็ตาม เกมดังกล่าวถูกเลื่อนออกไปเป็นเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 เพื่อให้เกมเสร็จตรงเวลา และเนื่องจากความล้มเหลวทางการเงินของซอมบิยู การเปิดตัวจึงล่าช้าอีกครั้งไปอีกหกเดือน และเกมได้ทำขึ้นในหลายแพลตฟอร์ม
เรย์แมน เลเจนดส์ ได้รับเสียงชื่นชมจากการเปิดตัว นักวิจารณ์ชื่นชมภาพของเกม, การออกแบบเลเวล, การควบคุม, ซาวด์แทร็ก, รูปแบบการเล่นโดยรวม และเนื้อหาจำนวนมาก นักวิจารณ์บางคนกล่าวถึงเรย์แมน เลเจนดส์ ว่าเป็นหนึ่งในวิดีโอเกมแพลตฟอร์มที่ดีที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา และเกมนี้ได้รับรางวัลจำนวนมากจากสิ่งพิมพ์เผยแพร่ด้านวิดีโอเกม เกมดังกล่าวมียอดขายที่ซบเซาในช่วงเริ่มต้นของการเปิดตัว แต่ขายดีและมีส่วนช่วยสร้างรายได้ให้แก่บริษัทหนึ่งปีหลังจากนั้น
รูปแบบการเล่น

เกมดังกล่าวมีรูปแบบการเล่นเรย์แมน ออริจินส์ ซึ่งมีผู้เล่นสูงสุดสี่คน (ขึ้นอยู่กับรูปแบบ) พร้อมกันผ่านด่านต่าง ๆ ซึ่งสามารถรวบรวมลัมได้จากการสัมผัสพวกมัน, เอาชนะศัตรู หรือปลดปล่อยทีนซีที่ถูกจับได้ การรวบรวมทีนซีจะปลดล็อกโลกใหม่ ซึ่งสามารถเล่นได้ตามลำดับเมื่อพร้อมใช้งาน นอกจากเรย์แมน, โกลบอกซ์, และทีนซีที่กลับมาในฐานะตัวละครที่เล่นได้แล้ว ผู้เล่นสามารถควบคุมตัวละครหญิงตัวใหม่ที่ชื่อบาร์บาราและน้องสาวของเธอ เมื่อพวกเธอได้รับการช่วยเหลือจากบางด่าน
นอกจากตัวละครหลักที่เล่นได้แล้ว เจ้าแมลงวันหัวเขียวเมอร์ฟี ที่ปรากฏตัวครั้งแรกในเรย์แมน 2: เดอะเกรตเอสเคป ยังปรากฏในฐานะตัวละครช่วยเหลือ เมอร์ฟีสามารถดำเนินการต่าง ๆ เช่น การตัดผ่านเชือก, การเปิดใช้งานกลไก, การจับศัตรู และช่วยในการรวบรวมลัม สิ่งเหล่านี้มีหลายเลเวลที่จำเป็นต้องมีความร่วมมือเพื่อความคืบหน้า ในเกมเวอร์ชันวียู, เพลย์สเตชัน วิตา และเพลย์สเตชัน 4 ผู้เล่นเพิ่มเติมสามารถควบคุมเมอร์ฟีได้โดยตรงด้วยระบบควบคุมสัมผัส โดยใช้วียู เกมแพด, หน้าจอสัมผัสด้านหน้าของวิตา และทัชแพดดูแอลช็อก 4 ตามลำดับ ส่วนในโหมดผู้เล่นเดี่ยว การควบคุมจะสลับไปที่เมอร์ฟีในบางส่วนขณะที่คอมพิวเตอร์ควบคุมตัวละครของผู้เล่น ในเกมเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 3, เอกซ์บอกซ์ 360, เอกซ์บอกซ์วัน และพีซี เมอร์ฟีจะเคลื่อนไหวโดยอัตโนมัติและสามารถได้รับแจ้งให้โต้ตอบกับวัตถุบางอย่างด้วยปุ่มควบคุม ส่วนคุณสมบัติใหม่อื่น ๆ ได้แก่ ส่วนที่ผู้เล่นสามารถยิงโพรเจกไทล์ใส่ศัตรู และเลเวลตามจังหวะดนตรีที่กำหนดให้ครอบคลุมเพลง เช่น "แบล็กเบ็ตตี", "อายออฟเดอะไทเกอร์" และ"วู-ฮู"
เกมดังกล่าวมีมากกว่า 120 เลเวล รวมถึง 40 เลเวลที่รีมาสเตอร์จากเรย์แมน ออริจินส์ ดั้งเดิม ซึ่งจะปลดล็อกโดยการได้รับลักกีทิกเกต โดยสามารถรับรางวัลลัมและทีนซีเพิ่มเติมได้ บางเลเวลมีการรีมิกซ์เวอร์ชัน 'อินเวด' ซึ่งจะต้องทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด เกมนี้ยังมีด่านท้าทายรายวันและรายสัปดาห์ ซึ่งผู้เล่นสามารถแข่งกับผู้เล่นคนอื่น ๆ ผ่านลีดเดอร์บอร์ดในการท้าทายต่าง ๆ เช่น การรวบรวมลัมจำนวนหนึ่งในช่วงเวลาสั้น ๆ หรืออยู่รอดได้นานที่สุดในด่านนั้น และสามารถเข้าถึงด่านความท้าทายอื่น ๆ ได้โดยการเพิ่มคะแนน 'ความยอดเยี่ยม' ของผู้เล่น ซึ่งจะเพิ่มขึ้นโดยการรวบรวมถ้วยรางวัลที่ได้รับจากการช่วยเหลือทีนซี, รวบรวมลัมจำนวนมากในแต่ละเลเวล หรือโดยการมีตำแหน่งลีดเดอร์บอร์ดสูงเมื่อสิ้นสุดการท้าทาย นอกจากนี้ ยังมีเกมฟุตบอลแบบผู้เล่นหลายคนในท้องถิ่น ในชื่อกังฟุต ซึ่งผู้เล่นใช้การโจมตีเพื่อกระแทกฟุตบอลเข้าสู่ประตูของฝ่ายตรงข้าม
โครงเรื่อง

เนื้อเรื่องเกิดขึ้นหนึ่งศตวรรษหลังจากเหตุการณ์ของเรย์แมน ออริจินส์ ซึ่งเรย์แมน, โกลบอกซ์ และทีนซีนอนหลับมานานนับศตวรรษ ในช่วงเวลานั้น ฝันร้ายของบับเบิลดรีมเมอร์ได้เพิ่มขึ้นในด้านความแข็งแกร่งและจำนวน รวมถึงมีเหล่านักเวทย์ (ผู้รอดชีวิตจากการระเบิดในเรย์แมน ออริจินส์) ที่แยกออกเป็น "ดาร์กทีนซี" 5 ตัว เรย์แมนและเพื่อน ๆ ได้รับการปลุกให้ตื่นขึ้นโดยเมอร์ฟีเพื่อนของพวกเขาที่บอกพวกเขาเกี่ยวกับข่าวร้าย และบอกพวกเขาว่าเจ้าหญิงทั้ง 10 แห่งดินแดน (รวมถึงบาร์บารา) และเหล่าทีนซีถูกจับขังโดยฝันร้ายและดาร์กทีนซี เรย์แมน, โกลบอกซ์, ทีนซี และเมอร์ฟีจึงออกเดินทางเพื่อกำจัดภัยคุกคามใหม่ ๆ เหล่านี้ หลังจากเอาชนะดาร์กทีนซี 4 ตัว และต่อสู้กับฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุด เรย์แมนและผองเพื่อนก็ไปที่โอลิมปัสแมกซิมัสและเผชิญหน้ากับเมฆยักษ์แห่งฝันร้ายอันบริสุทธิ์ หลังจากความมืดถูกทำลายและดาร์กทีนซีตัวสุดท้ายถูกส่งไปยังดวงจันทร์ ก็มีการแสดงชื่อเครดิต หากทีนซีสี่ร้อยตัวได้รับการช่วยเหลือผู้เล่นจะปลดล็อกโลกสุดท้ายของเกม นั่นคือลีฟวิงเดดปาร์ตี เมื่อเสร็จสิ้น ฝันร้ายจะถูกกำจัดและผู้เล่นจะได้รับรางวัล 10,000 ลัม รวมถึง 6 ภาพวาดการบุกรุกใหม่ เมื่อผู้เล่นช่วยเหลือทีนซีทั้ง 700 ชีวิต (หรือ 826 ชีวิตสำหรับเวอร์ชันนินเท็นโดสวิตช์) พวกเขาจะปลดล็อกทีนซีสีทอง
การตอบรับ > การตอบสนองที่สำคัญ

เรย์แมน เลเจนดส์ ได้รับเสียงชื่นชมจากทั่วโลกจากตัวรวบรวมบทวิจารณ์จากเว็บไซต์เมทาคริติก และเกมแรงกิงส์ (โดยได้รับบทวิจารณ์และคะแนนในเชิงบวกที่ 92 เปอร์เซ็นต์ และ 93 เปอร์เซ็นต์ตามลำดับ) ส่วนนิตยสารเอดจ์ให้คะแนนเกมนี้ที่ 9 เต็ม 10 โดยกล่าวชื่นชมเกมนี้ ซึ่งกล่าวว่า "หนึ่งในเกมแพลตฟอร์มที่ครึกครื้น, จินตนาการเต็มตา และเปิดกว้างที่จะมาร่วมกันในระยะยาว"
ขณะที่เกมเวอร์ชันเพลย์สเตชัน วิตา ได้รับคะแนนรวม 33 เต็ม 40 จากนิตยสารแฟมิซือ
เว็บไซต์เกมส์เรดาร์ให้คะแนนเกมที่ 4.5 จากดาว โดยยกย่องความหลากหลายของด่านและการนำเสนอ 5 ในขณะที่วิจารณ์รูปแบบหลายผู้เล่นที่รู้สึกวุ่นวายในบางครั้ง และบางส่วนของหน้าจอสัมผัสระหว่างการเล่นเดี่ยว
ทอม แมดเชีย จากเว็บไซต์เกมสปอตให้คะแนนเกมนี้ที่ 9.0 เต็ม 10 โดยยกย่องกลไกของเกม, การออกแบบด่าน และรูปแบบการเล่นแบบร่วมมือกันเฉพาะถิ่น
ส่วนเว็บไซต์เกมเทรเลอส์ได้ให้คะแนนเกมนี้ที่ 9.1 เต็ม 10 โดยระบุว่าการเล่นแบบร่วมมือกันในระบบวียู เกมแพด "ทำหน้าที่เสริมการออกแบบเกมเท่านั้น"
โฆเซ โอเตโร จากเว็บไซต์ไอจีเอ็น ได้ให้คะแนนเกมดังกล่าวที่ 9.5 เต็ม 10 โดยกล่าวชื่นชมรูปแบบการเล่นและการออกแบบเลเวล โดยกล่าวว่า "โดยธรรมชาติแล้ว เรย์แมนเริ่มต้นด้วยการวิ่ง, กระโดด และต่อยแบบง่าย ๆ แต่ก่อนที่คุณจะรู้ว่าคุณกำลังลอบผ่านกับดักมฤตยูหลายสิบตัว, ต่อสู้กับหัวหน้าตัวใหญ่ หรือเล่นผ่านเลเวลท้าทายที่น่ากลัวซึ่งดูเหมือนมิวสิกวิดีโอยุคคริสต์ทศวรรษ 90 ทุกครั้งที่ผมคิดว่าฉันพบเลเวลโปรดส่วนตัวแล้ว เลเวลถัดไปก็เข้ามาแทนที่" แต่ได้ติเตียนว่าไม่มีการร่วมมือกันทางออนไลน์
ดาเนียล รีอองดู จากเว็บไซต์โพลีกอนให้คะแนนเกมนี้ที่ 8.5 เต็ม 10 โดยบอกว่าเป็น "การฝ่าอันตรายที่ออกแบบมาอย่างสวยงาม"
ส่วนทอมัส ไวต์เฮด แห่งนินเท็นโด ไลฟ์ ได้ให้คะแนนสำหรับเวอร์ชันวียูว่า "ยอดเยี่ยม" ที่ 9 เต็ม 10 โดยกล่าวว่า "ใกล้เคียงกับความสมบูรณ์แบบ" แต่มี "ข้อผิดพลาดเล็กน้อย" เขาติติงความยาวสั้นของเกม แต่เสริมว่า "ตระหนักอย่างชัดเจนในเรื่องนี้ นักพัฒนาได้ทำให้ชั่วโมงเหล่านั้นสนุกสนานอย่างถึงที่สุด"
การตอบรับ > ยอดจำหน่าย

แม้ว่าภาคเลเจนดส์จะขายได้ดีกว่าภาคออริจินส์ในสัปดาห์แรกจากยอดขายในต่างประเทศด้วยเวอร์ชันวียูที่ขายได้มากที่สุด แต่เกมก็ไม่สามารถทำยอดขายได้ตามที่คาดหวัง ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ยอดขายของเกมอยู่ที่หนึ่งล้านหน่วยตามข้อมูลของยูบิซอฟต์ ครั้นในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2014 ยูบิซอฟต์ได้รายงานว่าเรย์แมน เลเจนดส์ ยังคงขายดีและมีส่วนช่วยในรายได้ของบริษัท
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
สถานีย่อยวิดีโอเกม
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กเรย์แมน |
| --- | --- |
ซีรีส์หลัก:  เรย์แมน  เรย์แมน 2: เดอะเกรตเอสเคป  เรย์แมน 3: ฮูดลัมแฮฟวัค  เรย์แมน ออริจินส์  เรย์แมน เลเจนดส์ 
ภาคแยก:  Rayman M  Hoodlums' Revenge  Rayman Raving Rabbids handheld version  Rayman Raving Rabbids 2  Rayman Raving Rabbids: TV Party  Rayman Mini 
อื่น ๆ:  Rayman: The Animated Series  Michel Ancel  Rabbids  Tonic Trouble
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเอสเซ็กซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Life and Death Aboard the U.S.S. Essex เก็บถาวร 2008-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
USS Yorktown
USS Hornet Museum
USS Intrepid Museum
USS Lexington Museum
USS Oriskany
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นซุยโฮ

| --- | --- |
โชโฮ ที่โยโกซูกะ ธันวาคม 1941
ภาพรวมชั้น
ชื่อ::  เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นซุยโฮ
ผู้ใช้งาน::   กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
 ในประจำการ::   30 กันยายน 1937–mid-1941 (สำหรับเรือพี่เลี้ยงเรือดำน้ำ)  27 ธันวาคม 1940 – 25 ตุลาคม 1944 (สำหรับเรือบรรทุกเครื่องบิน) 
เสร็จแล้ว::  2
สูญเสีย::  2
ลักษณะเฉพาะ (as built)
ประเภท::  Light aircraft carrier
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  11,443 ตัน (11,262 long ton) (standard)
ความยาว::  205.5 m (674 ft 2 in)
ความกว้าง::  18.2 m (59 ft 8 in)
กินน้ำลึก::  6.58 m (21 ft 7 in)
ระบบพลังงาน::  52,000 shp (39,000 kW)  4 × boilers
ระบบขับเคลื่อน::  2 × shafts  2 × geared steam turbines
ความเร็ว::  28 นอต (52 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 32 ไมล์ต่อชั่วโมง)
พิสัยเชื้อเพลิง::  7,800 nmi (14,400 km; 9,000 mi) at 18 นอต (33 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 21 ไมล์ต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  785
ยุทโธปกรณ์::  4 × twin 12.7 ซm (0 ft) AA guns  4 × twin 25 mm (1 in) AA guns
อากาศยาน::  30
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นซุยโฮ (อังกฤษ: Zuihō-class aircraft carrier) เป็นชั้นของเรือบรรทุกเครื่องบินของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งชื่อตามเรือบรรทุกเครื่องบินซุยโฮ ที่เข้าประจำการตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1940 ก่อนสงครามแปซิฟิก
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นซุยโฮมีต้นแบบมาจากเรือพี่เลี้ยงเรือดำน้ำ ประกอบด้วยเรือสองลำคือ เรือบรรทุกเครื่องบินซุยโฮ และ เรือบรรทุกเครื่องบินโชโฮ
เรือ

| ชื่อ | อู่ต่อเรือ | วางกระดูกงู | ปล่อยลงน้ำ | ประจำการ | สถานะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ซุยโฮ (瑞鳳) | อู่ทหารเรือโยโกซูกะ | 20 มิถุนายน 1935 | 19 มิถุนายน 1936 | 27 ธันวาคม 1940 | อัปปางในยุทธนาวีแหลมเอ็นกาโน 25 ตุลาคม 1944 |
| โชโฮ (祥鳳) | อู่ทหารเรือโยโกซูกะ | 3 ธันวาคม 1934 | 1 มิถุนายน 1935 | 15 มกราคม 1939 | อัปปางในยุทธนาวีที่ทะเลคอรัล 7 พฤษภาคม 1942 |
ดูเพิ่ม

เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นชิโตเซะ
เรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกันชั้นไทโย
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นอุนริว
เรือประจัญบานชั้นลิตโตรีโอ

| --- | --- |
Roma
ภาพรวมชั้น
ชื่อ::  ชั้นลิตโตรีโอ
ผู้ใช้งาน::   เรจามารีนา
ก่อนหน้าโดย::    Francesco Caracciolo class (planned)   Andrea Doria class (actual) 
ตามหลังโดย::  None
สร้างเมื่อ::  1934–1942
ในราชการ::  1940–1948
วางแผน::  4
เสร็จแล้ว::  3
ยกเลิก::  1
สูญเสีย::  1
ลักษณะเฉพาะ for Littorio, as built
ประเภท::  เรือประจัญบาน
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  Standard: 40,724 t (40,081 long ton; 44,891 short ton)  Full load: 45,236 t (44,522 long ton; 49,864 short ton)
ความยาว::  237.76 m (780.1 ft)
ความกว้าง::  32.82 m (107.7 ft)
กินน้ำลึก::  9.6 m (31 ft)
ระบบขับเคลื่อน::  4 Geared turbines  8 Yarrow boilers  128,200 shp (95,600 kW)
ความเร็ว::  30 นอต (56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
พิสัยเชื้อเพลิง::  4,580 ไมล์ทะเล (8,480 กิโลเมตร) at 16 นอต (30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 18 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ลูกเรือ::  80 officers  1,750 enlisted
ยุทโธปกรณ์::  9 × 381 mm (15.0 in) L/50 guns  12 × 152 mm (6.0 in) L/55 guns  12 × 90 mm (3.5 in) /50 (AA)  20 × 37 mm (1.5 in) /54  16 × 2 20 mm Breda  4 × QF 4.7-inch Gun Mk I–IV (12 cm) star shell guns
เกราะ::  Belt: 280 mm (11 in) + 70 mm (3 in)  Deck: 90–150 mm (3.5–5.9 in)  Bulkheads: 70–280 mm (2.8–11.0 in)  Barbettes: 350 mm (14 in)  Turrets: 380 mm (15 in)  Conning tower: 255 mm (10.0 in)
อากาศยาน::  3
อุปกรณ์สนับสนุนการบิน::  1 catapult
เรือประจัญบานชั้นลิตโตรีโอ (อังกฤษ: Littorio-class battleship) หรือรู้จักกันในชื่อ เรือประจัญบานชั้นวิตโตรีโอเวเนโต (อังกฤษ: Vittorio Veneto-class battleship) เป็นเรือประจัญบานที่สร้างขึ้นสำหรับเรจามารีนา ซึ่งประกอบด้วยเรือสี่ลำคือ ลิตโตรีโอ, วิตโตรีโอเวเนโต, โรมา และอิมเปโร แต่มีเรือเพียงสามลำแรกที่สร้างแล้วเสร็จ โดยสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1934 ถึง ค.ศ. 1942
| ด ค กเรือประจัญบานชั้นลิตโตรีโอ |
| --- | --- |
 ลิตโตรีโอ / อิตาเลีย  วิตโตรีโอเวเนโต  โรมา  อิมเปโร 
 ชั้นเรือก่อนหน้า: Francesco Caracciolo class (แผนการ) / Andrea Doria class (แท้จริง)  ชั้นเรือถัดไป: ไม่มี 
 รายชื่อเรือประจัญบานของอิตาลี 
| ด ค กเรือประจัญบานรุ่นสุดท้าย |
| --- | --- |
สร้างเสร็จ:  บิสมาร์ค  เดิงแกร์ก  ไอโอวา  คิงจอร์จที่ 5  ลิตโตรีโอ  นอร์ทแคโรไลนา  รีเชอลีเยอ  ชาร์นฮอสท์  เซาท์ดาโคตา  แวนการ์ด  ยามาโตะ 
ออกแบบ:  อาลซัส  เอ-150  H proposals  ไลออน  มอนแทนา  โซเวตสกีโซยุซ 
หลอกลวง:  K-1000
เรารักกันด้วยความเหงา

| เรารักกันด้วยความเหงา |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: ฮิโรชิ อันโด
เขียนบท: ยูกะ ฮอนโช
สร้างจาก: Blue โดย Kiriko Nananan
อำนวยการสร้าง: ได มิยาซากิ
นักแสดงนำ: มิกาโกะ อิจิกาวะ มานามิ โคนิชิ
กำกับภาพ: คาซูฮิโระ ซูซูกิ
ตัดต่อ: โนบุโกะ โทมิตะ
วันฉาย:   ค.ศ. 2002 (2002) 
ความยาว: 116 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
เรารักกันด้วยความเหงา...หรือเพราะเราต่างเศร้าเกินไปกันแน่ (อังกฤษ: Blue) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นแนวโรแมนติกดราม่ากำกับโดยฮิโรชิ อันโด ดัดแปลงจากมังงะชื่อเดียวกันของคิริโกะ นานานัน ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดยมิกาโกะ อิจิกาวะ รับบทเป็น คายาโกะ คิริชิมะ และมานามิ โคนิชิ รับบทเป็น มาซามิ เอ็นโด ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตรอนโตเมื่อปี 2002 และเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ของญี่ปุ่นในปี 2003
ภาพยนตร์เรื่องนี้เกี่ยวกับคายาโกะ คิริชิมะ และมาซามิ เอ็นโด เด็กสาวสองคน ที่พบว่ามิตรภาพของพวกเธอเริ่มพัฒนาเป็นสิ่งที่มากกว่านั้น
เรื่องย่อ

คายาโกะ คิริชิมะ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 รู้สึกโดดเดี่ยวในชีวิตวัยเรียนและความกังวลเกี่ยวกับอนาคต ต่อมาเธอได้รู้จักกับเอ็นโด เด็กหญิงที่เก็บตัวจากผู้อื่น เนื่องจากเธอเรียนซ้ำชั้นเดิมเป็นเวลา 1 ปี คายาโกะรู้สึกตกหลุมรักเอ็นโด ซึ่งเป็นผู้เปิดโลกใบใหม่ให้กับเธอได้รู้จัก
นักแสดง

มิกาโกะ อิจิกาวะ รับบทเป็น คายาโกะ คิริชิมะ
มานามิ โคนิชิ รับบทเป็น มาซามิ เอ็นโดะ
อาซามิ อิมาจุกุ รับบทเป็น มิเอโกะ นากาโนะ
อายาโนะ นากามูระ รับบทเป็น ชิกะ วาตานาเบะ
โซสุเกะ ทาคาโอกะ รับบทเป็น มิซุอุจิ มานาบุ
จุน มูราคามิ รับบทเป็น ชายสูงอายุ
กระแสตอบรับ

นิตยสาร วาไรตี้ บอกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้น่าประทับใจแต่ยาวเกินไป
รางวัล

เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก ครั้งที่24 : รางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (มิกาโกะ อิชิคาวะ)
สถานที่

นีงะตะ
สะพานบันได
ฟุรุมาจิ
สถานีรถไฟนีงาตะ
ทากาโอกะ, จังหวัดโทยามะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Blue ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Blue Support Page (archived) (ในภาษาญี่ปุ่น)
Blue Cinema Topics (archived) (ในภาษาญี่ปุ่น)
เรือประจัญบานชั้นรีเชอลีเยอ

| --- | --- |
Richelieu after her refit in the United States, c. September 1943
ภาพรวมชั้น
ชื่อ::  ชั้นรีเชอลีเยอ
ผู้สร้าง::   Arsenal de Brest  Ateliers et Chantiers de Saint-Nazaire Penhoët 
ผู้ใช้งาน::   กองทัพเรือฝรั่งเศส
ก่อนหน้าโดย::   Dunkerque class
ตามหลังโดย::   Alsace class (planned)
ชั้นย่อย::  Gascogne
สร้างเมื่อ::  1935–1955
ในราชการ::  1940–1970
วางแผน::  4
เสร็จแล้ว::  2
ยกเลิก::  2
จำหน่ายทิ้ง::  2
ลักษณะเฉพาะ (Designed configuration)
ชั้น::  เรือประจัญบานความเร็วสูง
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  Standard: 37,250 long ton (37,850 t)  Full load: 43,992 long ton (44,698 เมตริกตัน)
ความยาว::  247.85 m (813 ft 2 in) o/a
ความกว้าง::  33.08 m (108 ft 6 in)
กินน้ำลึก::  Full load: 9.9 m (32 ft 6 in)
ระบบพลังงาน::  6 × forced-circulation boilers  155,000 shp (116,000 kW)
ระบบขับเคลื่อน::  4 × Parsons geared turbines  4 × screws
ความเร็ว::  32 นอต (59 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 37 ไมล์ต่อชั่วโมง)
พิสัยเชื้อเพลิง::  9,500 ไมล์ทะเล (17,600 กิโลเมตร; 10,900 ไมล์) at 15 นอต (28 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 17 ไมล์ต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  1,569
ยุทโธปกรณ์::  8 × 380 mm (15 in) guns  9 × 152 mm (6 in) guns  12 × 100 mm (3.9 in) AA guns  8 × 37 mm (1.5 in) AA guns  24 × 13.2 mm (0.52 in) machine guns
เกราะ::  Belt: 327 mm (12.9 in)  Main deck: 170 mm (6.7 in)  Turrets: 430 mm (17 in)  Conning tower: 340 mm (13 in)
อากาศยาน::  4 × Loire 130 seaplanes
อุปกรณ์สนับสนุนการบิน::  2 × catapults
ลักษณะเฉพาะ (Richelieu 1943 refit)
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  Standard: 43,957 t (43,263 long ton)  Full load: 47,728 t (46,974 long ton)
กินน้ำลึก::  Full load: 10.68 m (35 ft)
อัตราเต็มที่::  1,930
ระบบตรวจการและปฏิบัติการ::  SF surface search radar  SA-2 air search radar
ยุทโธปกรณ์::  8 × 380 mm guns  9 × 152 mm guns  12 × 100 mm AA guns  56 × 40 mm (1.6 in) Bofors AA guns  48 × 20 mm (0.79 in) Oerlikon AA cannons
ลักษณะเฉพาะ (Jean Bart as completed)
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  Normal: 43,052 t (42,372 long ton)  Full load: 49,196 t (48,419 long ton)
กินน้ำลึก::  10.9 m (36 ft)
อัตราเต็มที่::  2,220
ระบบตรวจการและปฏิบัติการ::  1 × DRBV 11 air/surface search radar  1 × DRBV 20 air search radar  1 × DRBV 30 navigation radar  1 × DRBC 10A fire control (FC) radar  6 × ACAE FC radar  5 × DRBC 30B FC radar
ยุทโธปกรณ์::  8 × 380 mm guns  9 × 152 mm guns  12 × 100 mm AA guns  28 × 57 mm (2.2 in) AA guns
เรือประจัญบานชั้นรีเชอลีเยอ (อังกฤษ: Richelieu-class battleship) เป็นเรือประจัญบานความเร็วสูงที่สร้างขึ้นสำหรับกองทัพเรือฝรั่งเศสในช่วงทศวรรษที่ 1930 และ 1950 เริ่มแรกมีการสร้างเรือสองลำซึ่งได้รับคำสั่งในปี ค.ศ. 1935 เพื่อตอบโต้อิตาลีที่สร้างเรือประจัญบานชั้นลิตโตรีโอ
เรือผิวน้ำ

เรือผิวน้ำ เอสเอส จอห์น ดับเบิลยู บราวน์
เรือผิวน้ำ (อังกฤษ: surface ship) เป็นเรือของกองทัพเรือประเภทหนึ่งที่จำกัดขอบเขตอยู่บนผิวน้ำทะเลเท่านั้น คำ ๆ นี้เดิมทีหมายถึง เรือยุคใหม่ทุกชนิดที่ไม่ใช่เรือดำน้ำ แม้ว่าเรือนั้นจะมีขนาดตั้งแต่เรือบดไปจนถึงเรือบรรทุกอากาศยานก็ตาม
เรือประจัญบานชั้นกังกุต

| --- | --- |
กังกุต ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ภาพรวมชั้น
ผู้สร้าง::   Admiralty Shipyard  Baltic Shipyard 
ผู้ใช้งาน::    กองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย   กองทัพเรือโซเวียต 
ก่อนหน้าโดย::   Andrei Pervozvanny class
ตามหลังโดย::   Imperatritsa Mariya class
สร้างเมื่อ::  1909–1914
 ในประจำการ::  1914–1956
วางแผน::  4
เสร็จแล้ว::  4
สูญเสีย::  1
จำหน่ายทิ้ง::  3
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือประจัญบานเดรดนอต
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  24,800 t (24,400 long ton)
ความยาว::  181.2 m (594 ft 6 in)
ความกว้าง::  26.9 m (88 ft 3 in)
กินน้ำลึก::  8.99 m (29 ft 6 in)
ระบบพลังงาน::  25 Yarrow boilers  52,000 shp (39,000 kW) (on trials)
ระบบขับเคลื่อน::  4 shafts, 4 steam turbines
ความเร็ว::  24.1 นอต (44.6 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 27.7 ไมล์ต่อชั่วโมง) (on trials)
พิสัยเชื้อเพลิง::  3,200 nmi (5,900 km; 3,700 mi) at 10 นอต (19 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 12 ไมล์ต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  1,149
ยุทโธปกรณ์::  4 × triple 12 in (305 mm) guns  16 × single 4.7 in (120 mm) guns  1 × single 3 in (76 mm) AA gun  4 × 17.7 in (450 mm) torpedo tubes
เกราะ::  Waterline belt: 125–225 mm (4.9–8.9 in)  Deck: 12–50 mm (0.5–2.0 in)  Turrets: 76–203 mm (3.0–8.0 in)  Barbettes: 75–150 mm (3.0–5.9 in)  Conning tower: 100–254 mm (3.9–10.0 in)
เรือประจัญบานชั้นกังกุต (อังกฤษ: Gangut-class battleship) หรือรู้จักในชื่อ เรือประจัญบานชั้นเซวัสโตปอล (อังกฤษ: Sevastopol-class battleship) เป็นเรือประจัญบานที่สร้างขึ้นของกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย จำนวน 4 ลำ โดยได้สร้างขึ้นก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ดูเพิ่ม

เรือประจัญบานชั้นอิมเพอเรเตอร์อะเลคซันดร์ที่ 2
เรือนเฝ้าประตู

ประตูบาร์บิคันของปราสาทเกล็นนาร์มในไอร์แลนด์
เรือนเฝ้าประตู (อังกฤษ: gatehouse) เป็นองค์ประกอบส่วนหนึ่งของปราสาท คฤหาสน์มาเนอร์ และคฤหาสน์อื่น ๆ ของยุโรป เดิมเรือนเฝ้าประตูเป็นสิ่งก่อสร้างแบบระบบป้อมปราการ ที่ตั้งอยู่เหนือประตูทางเข้าเมืองหรือปราสาท ในด้านสถาปัตยกรรมเรือนเฝ้าประตูหมายถึงสิ่งก่อสร้างที่อยู่ภายในหรือสร้างติดกับประตูของปราสาท คฤหาสน์มาเนอร์ หรือสิ่งก่อสร้างในประเภทเดียวกันที่มีความสำคัญ
เรือนเฝ้าประตูปรากฏเป็นครั้งแรกในสมัยกลางตอนต้นเมื่อมีความจำเป็นที่จะต้องป้องกันทางเข้าของเมืองหรือปราสาท ต่อมาเรือนเฝ้าประตูก็วิวัฒนาการมาเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีโครงสร้างที่สลับซับซ้อนขึ้นที่เต็มไปด้วยระบบการป้องกันหลายชั้นขึ้น เรือนเฝ้าประตูแบบสร้างเสริมมักจะมีระบบการป้องกันอื่น ๆ ที่รวมทั้งสะพานชัก ประตูชัก ช่องซัดอาวุธ ช่องธนู และอาจจะมีช่องสังหารที่ใช้ในการหย่อนสิ่งต่าง ๆ ลงมายังผู้รุกราน ในสมัยกลางตอนปลาย ช่องธนูก็อาจจะแปลงเป็นช่องสำหรับยิงปืน
บางครั้งเรือนเฝ้าประตูก็อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของระบบการป้องกันเมืองที่อาจจะใช้ในการป้องกันสะพานข้ามแม่น้ำหรือคูเมืองเช่นเรือนเฝ้าประตูกลางสะพานมอนเนาว์ในมอนมอธในเวลส์ ยอร์กมีเรือนเฝ้าประตูสำคัญสี่เรือนเช่นเรือนที่มิกเคิลเกตบาร์
ภาษาฝรั่งเศสเรียกเรือนเฝ้าประตูว่า logis-porche ที่อาจจะมีขนาดใหญ่และมีโครงสร้างซับซ้อนที่ใช้เป็นทั้งประตูและที่พักอาศัย ถ้ามีขนาดใหญ่มากบางครั้งก็เรียกว่า châtelet หรือ "ปราสาทน้อย"
เมื่อมาถึงสมัยกลางตอนปลาย เรือนเฝ้าประตูในอังกฤษและฝรั่งเศสก็แปลงมาเป็นเรือนขนาดย่อมที่สร้างอย่างสวยงามที่ตั้งอยู่ตรงทางเข้าของคฤหาสน์หรือคฤหาสน์ที่ดินใหญ่ ๆ และกลายมาเป็นสิ่งก่อสร้างอิสระจากกำแพงหรือติดกับคฤหาสน์เพียงการสร้างติดกับกำแพงล้อมรอบคฤหาสน์ เมื่อมาถึงสมัยนี้ ความสำคัญในการเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใช้ในการป้องกันข้าศึกก็หมดความสำคัญลงไป และกลายมาเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างให้กลมกลืนไปกับลักษณะของตัวสิ่งก่อสร้างหลักที่อาจจะมองไม่เห็นจากทางเข้า
บนแผ่นดินใหญ่ยุโรปเรือนเฝ้าประตูจากสมัยกลางยังมีเหลือให้เห็นอยู่เป็นจำนวนมากโดยเฉพาะในฝรั่งเศสและเยอรมนี
ดูเพิ่ม

ปราสาท
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เรือนเฝ้าประตู
ระเบียงภาพ

เรือนเฝ้าประตูกลางสะพานมอนเนาว์ในมอนมอธในเวลส์
เรือนเฝ้าประตูเบิร์กทอร์ที่โรตเต็นเบิร์กอบเดอเทาเบอร์ในเยอรมนี
มิกเคิลเกตบาร์ประตูทางเข้าด้านใต้ของเมืองยอร์คในอังกฤษ
เรือนเฝ้าประตูของคฤหาสน์ไอเท็มโมต (Ightham Mote) ที่สร้างราวระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 14 ในอังกฤษ
เรือนเฝ้าประตูของปราสาทสโตกเซย์ที่เป็นเรือนไม้ครึ่งต้น (half-timbered) แบบจาโคเบียนในอังกฤษ
เรือนเฝ้าประตูของคฤหาสน์เบอร์ตัน แอกเนสฮอลล์เป็นสองชั้นกว้าง 54 ฟุต (อังกฤษ)
Château de Trécesson มีเรือนเฝ้าประตูที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 สำหรับคฤหาสน์แบบมีคูล้อมรอบในฝรั่งเศส
เรือนเฝ้าประตูรักษาของ Château de Vitré ที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในฝรั่งเศส
เรือนเฝ้าประตูของคฤหาสน์ครูว์ฮอลล์ในอังกฤษ
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นกราฟเซ็พเพอลีน

| --- | --- |
เรือบรรทุกเครื่องบินกราฟเซ็พเพอลีน
ภาพรวมชั้น
ผู้สร้าง::  Friedrich Krupp Germaniawerft, Deutsche Werke
วางแผน::  4 (originally c. 1937) 2 (revised c. 1938)
เสร็จแล้ว::  0
ยกเลิก::  2
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นกราฟเซ็พเพอลีน (อังกฤษ: Graf Zeppelin-class aircraft carrier) เป็นชั้นของเรือบรรทุกเครื่องบินจำนวนสี่ลำของครีคส์มารีเนอ ตั้งชื่อตามเรือบรรทุกเครื่องบินกราฟเซ็พเพอลีน แต่การสร้างได้ถูกระงับจนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง
เรือ

เรือบรรทุกเครื่องบินกราฟเซ็พเพอลีน
ดูเพิ่ม

ครีคส์มารีเนอ
แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน เซ็พเพอลีน
แหล่งข้อมูลอื่น

"Graf Zeppelin Rediscovered—Hitler's Showpiece Aircraft Carrier Found." Spiegel Online International article dated 27-7-2006. Retrieved 20-9-2010.
A video with photos of the unfinished Graf Zeppelin
| ด ค กเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นกราฟเซ็พเพอลีน |
| --- | --- |
 กราฟ เซ็พเพอลีน  เบ 
รายชื่อเรือของครีคส์มารีเนอ