การปลอม
การปลอมแปลงสินค้า

การแพร่กระจายของสินค้าปลอม รวมถึงสินค้าของผู้บริโภค (มักเรียกว่า "ของปลอม" หรือ "ของปลอมแปลง") และชิ้นส่วนภายในห่วงโซ่การผลิต ได้กลายเป็นปัญหาระดับโลกในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และช่วงของสินค้าที่ถูกละเมิดสิทธิเสรีภาพได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ เสื้อผ้าและเครื่องประดับคิดเป็นมากกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ของสินค้าปลอมที่ถูกยึดโดยศุลกากรและการควบคุมชายแดนสหรัฐฯ ตามการศึกษาของ Counterfeiting Intelligence Bureau (CIB) ของหอการค้าอินเตอร์เนชั่นแนล (ICC) สินค้าปลอมคิดเป็น 5 ถึง 7% ของการค้าโลกของการค้าโลก อย่างไรก็ตาม ตัวเลขเหล่านี้ไม่สามารถพิสูจน์ได้เนื่องจากลักษณะที่เป็นความลับของอุตสาหกรรมนี้
รายงานโดย องค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD) ระบุว่ามูลค่าการค้าระหว่างประเทศที่อาจเป็นสินค้าปลอมและคัดลอกอย่างผิดกฎหมายในปี 2005 อาจสูงถึง 200 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ในเดือนพฤศจิกายน 2009 OECD ได้อัปเดตการประมาณการเหล่านี้ โดยสรุปว่าสัดส่วนของสินค้าปลอมและของผิดกฎหมายในตลาดโลกได้เพิ่มขึ้นจาก 1.85% ในปี 2000 เป็น 1.95% ในปี 2007 ซึ่งหมายถึงการเพิ่มขึ้นเป็น 250 พันล้านดอลลาร์ทั่วโลก
ในรายละเอียดของอุตสาหกรรมสินค้าปลอม การสูญเสียทั้งหมดที่ประเทศทั่วโลกเผชิญอยู่ที่ 600 พันล้านดอลลาร์ โดยสหรัฐฯ เผชิญกับผลกระทบทางเศรษฐกิจมากที่สุด เมื่อนับรวมสินค้าปลอม การประมาณการปัจจุบันว่าสูญเสียทั่วโลกอยู่ที่ 400 พันล้านดอลลาร์ เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน 2010 กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิของสหรัฐฯ ได้ยึดและปิดเว็บไซต์ 82 แห่ง เป็นส่วนหนึ่งของการบุกเบิกของสหรัฐฯ ต่อเว็บไซต์ที่ขายสินค้าปลอม และมีการดำเนินการให้ตรงกับ "Cyber Monday" ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของฤดูกาลช็อปปิ้งออนไลน์ในช่วงวันหยุด
บางคนมองว่าการเพิ่มขึ้นของการปลอมแปลงสินค้ามีความสัมพันธ์กับ การโลกาภิวัตน์ การที่บริษัทมากขึ้นเรื่อย ๆ พยายามเพิ่มกำไร โดยการย้ายการผลิตไปยังตลาดแรงงานที่ราคาถูกในโลกที่สาม, พื้นที่ที่มีกฎหมายแรงงานหรือกฎระเบียบด้านสิ่งแวดล้อมที่อ่อนแอกว่า พวกเขามอบวิธีการผลิตให้กับแรงงานต่างชาติ ผู้จัดการการผลิตเหล่านี้มีความภักดีน้อยหรือไม่มีเลยต่อบริษัทเดิม พวกเขาเห็นว่ากำลังสร้างผลกำไรให้กับแบรนด์ระดับโลกเพียงแค่ทำการโฆษณาและเห็นความเป็นไปได้ในการกำจัดคนกลาง (เช่น บริษัทแม่) และทำการตลาดโดยตรงต่อผู้บริโภค ซึ่งอาจส่งผลให้สินค้าปลอมแทบจะไม่สามารถแยกออกจากสินค้าของแท้ได้ เนื่องจากผลิตในบริษัทเดียวกัน และทำให้เกิดความเสียหายแก่บริษัทแม่เนื่องจากการละเมิดลิขสิทธิ์
สินค้าบางประเภท สินค้าอุปโภคบริโภค ขั้นสุดท้ายโดยเฉพาะแบรนด์ที่มีราคาสูงหรือเป็นที่ต้องการมาก หรือสินค้าที่สามารถผลิตซ้ำได้ง่ายในราคาถูก ได้กลายเป็นเป้าหมายของการปลอมแปลงอย่างบ่อยครั้งและแพร่หลาย ผู้ปลอมแปลงพยายามที่จะหลอกลวงผู้บริโภคให้คิดว่าพวกเขากำลังซื้อสินค้าที่ถูกต้องตามกฎหมาย หรือทำให้ผู้บริโภคเชื่อว่าพวกเขาสามารถหลอกลวงผู้อื่นด้วยของเลียนแบบได้ สินค้าที่ไม่พยายามที่จะหลอกลวง เช่น ดีวีดีที่ไม่มีหรือมีหน้าปกที่แตกต่างออกไป หรือหนังสือที่ไม่มีปก มักจะถูกเรียกว่า "ของเถื่อน" (bootleg) หรือ สำเนาละเมิดลิขสิทธิ์ (pirated copy) แทน
การปลอมแปลงยังถูกใช้ในการ "ทำเงิน" ในตลาดสะสมแผ่นเสียงที่กำลังเติบโตอย่างต่อเนื่อง ตัวอย่างใหญ่คือผู้ผลิต bootleg ได้ทำการคัดลอกแผ่นเสียงซิงเกิลยุคแรก ๆ ของเอลวิส เพรสลีย์จาก Sun Records เนื่องจากสำเนาต้นฉบับเริ่มมีการซื้อขายกันระหว่างแฟนเพลงในราคาหลายร้อย (และต่อมาเป็นหลายพัน) ดอลลาร์สหรัฐ บางคนที่ผลิตสิ่งเหล่านี้ยังทำผิดด้วยการใช้เนื้อหาที่ไม่ถูกต้อง ยกตัวอย่างเช่น เพลง "Heartbreak Hotel" ซึ่งไม่เคยถูกปล่อยออกมาภายใต้ Sun Records เนื่องจากในช่วงเวลาที่เอลวิสได้ยินเพลงนี้เป็นครั้งแรก ก่อนที่เขาจะอัดเพลงนี้ เขาได้ย้ายจาก Sun ไปยัง อาร์ซีเอเรเคิดส์ แล้ว นอกจากนี้ การปลอมแปลงยังเกิดขึ้นกับแผ่นเสียงหายากของ เดอะบีเทิลส์ เช่น อัลบั้มที่มีปกแบบ butcher cover แผ่นเสียงที่ปล่อยออกมาในช่วงคริสต์มาสเฉพาะแฟนคลับ และแผ่นสาธิตแรก ๆ ที่ออกโดย อีเอ็มไอ ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นตัวอย่างของสินค้าที่ถูกปลอมแปลงเนื่องจากมีมูลค่าสูงในหมู่นักสะสม
สินค้าลอกเลียนแบบจำนวนมากถูกผลิตและผลิตในประเทศจีน ทำให้จีนกลายเป็นเมืองหลวงของสินค้าลอกเลียนแบบทั่วโลก อุตสาหกรรมสินค้าลอกเลียนแบบมีสัดส่วนถึง 8% ของ GDP ของจีน นอกจากนี้ สินค้าปลอมยังถูกผลิตในรัสเซีย เกาหลีเหนือ ไต้หวัน บัลแกเรีย และตุรกี ซึ่งตุรกีมีสัดส่วนสินค้าลอกเลียนแบบทั่วโลกอยู่ที่ 3.3% ตามรายงานของ OCDE บางส่วนของสินค้าปลอมเหล่านี้ถูกผลิตในโรงงานเดียวกันกับที่ผลิตสินค้าของแท้ แต่ใช้วัสดุที่ด้อยคุณภาพกว่า[ต้องการอ้างอิง]
รายงานของSenate Committee on Armed Servicesเกี่ยวกับชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ปลอมในห่วงโซ่อุปทานด้านการป้องกันประเทศ เปิดเผยว่ามีชิ้นส่วนปลอมที่ต้องสงสัยถึง 1800 กรณีในสินค้ากว่า 1 ล้านชิ้น รายงานติดตามผลในปี 2012 พบว่าชิ้นส่วนปลอมส่วนใหญ่มาจากจีน
แนวโน้มอีกประการหนึ่งของการปลอมแปลง โดยเฉพาะในสินค้าอิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภค คือการผลิตสินค้าที่เป็นของใหม่ทั้งหมดโดยใช้วัสดุคุณภาพต่ำ หรือบ่อยครั้งจะรวมคุณลักษณะที่ต้องการซึ่งไม่มีในผลิตภัณฑ์ของแท้ของแบรนด์นั้น ๆ และใส่ชื่อแบรนด์และโลโก้ปลอมที่โดดเด่นเพื่อทำกำไรจากการจดจำหรือภาพลักษณ์ของแบรนด์
ตัวอย่างเช่น การเลียนแบบโทรศัพท์มือถือ "โนเกีย" และ "ไอโฟน" ที่มีคุณสมบัติอย่างเช่นช่องใส่ซิมการ์ดคู่หรือโทรทัศน์แอนะล็อก ซึ่งไม่มีในของแท้ หรือลูกเหมือนของสมาร์ทโฟนระดับไฮเอนด์ที่ใช้ส่วนประกอบคุณภาพต่ำกว่าและระบบปฏิบัติการAndroid ซึ่งมักจะมีอินเทอร์เฟซที่ทำให้ดูคล้ายกับอุปกรณ์ที่พวกเขาลอกเลียนแบบ อีกตัวอย่างหนึ่งคือเครื่องเล่น MP3 "ไอพอด" ปลอมที่แบตเตอรี่สามารถถอดออกและเปลี่ยนได้ ในขณะที่ของแท้แบตเตอรี่จะติดตั้งถาวร
ในสหรัฐอเมริกา การปราบปรามการนำเข้าของปลอมโดยรัฐบาลกลางกำลังขับเคลื่อนการเพิ่มขึ้นของการผลิตสินค้าปลอมภายในประเทศ ตามที่นักสืบและผู้บริหารในอุตสาหกรรมกล่าวไว้ การบุกตรวจค้นที่เมืองนิวยอร์กซิตี้ทำให้เจ้าหน้าที่สามารถยึดเสื้อผ้าปลอมมูลค่าประมาณ 200 ล้านดอลลาร์ ซึ่งติดเครื่องหมายการค้าของแบรนด์ต่าง ๆ เช่น "The North Face", "Polo", "Izod Lacoste", "Rocawear", "Seven for all Mankind", และ "Fubu" การยึดสินค้าครั้งหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดคือการปฏิบัติการร่วมกันในรัฐแอริโซนา เท็กซัส และแคลิฟอร์เนีย ที่ยึดรองเท้า "Nike Air Jordan" ปลอมจำนวนเจ็ดสิบเจ็ดตู้คอนเทนเนอร์ และเสื้อผ้า "Abercrombie & Fitch" หนึ่งตู้คอนเทนเนอร์ ซึ่งมีมูลค่า 69.5 ล้านดอลลาร์ อีกวิธีหนึ่งในการจัดการกับของปลอมคือในระดับค้าปลีก Fendi ได้ฟ้องร้องแผนก Sam's Club ของ วอลมาร์ต ในข้อหาขายกระเป๋าและเครื่องหนัง "Fendi" ปลอมในห้ารัฐ Sam's Club ตกลงที่จะจ่ายเงินจำนวนหนึ่งให้กับ Fendi เพื่อยุติข้อพิพาทและยกฟ้องคดีนี้ ในคดี Tiffany v. eBay Tiffany & Co. ได้ฟ้องเว็บไซต์ประมูล อีเบย์
บริษัทหลายแห่งที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาเทคโนโลยีต่อต้านการปลอมแปลงและ การปกป้องแบรนด์ ได้มารวมตัวกันเพื่อจัดตั้งองค์กรเฉพาะทางในระดับอุตสาหกรรมและระดับโลกที่ทุ่มเทให้กับการต่อสู้กับ "ผู้ละเมิดลิขสิทธิ์แบรนด์" เช่น สมาคมผู้ผลิตโฮโลแกรมนานาชาติ (International Hologram Manufacturers Association) นอกจากนี้ยังมีบริษัทและองค์กรอื่น ๆ ได้จัดตั้งชุมชนบนเว็บที่ให้กรอบสำหรับโซลูชันการระดมทุนจากมวลชนเพื่อต่อต้านการปลอมแปลง ชุมชนฟรีแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า Collectors Proof ซึ่งช่วยให้ทั้งผู้ผลิตและผู้ใช้สามารถเชื่อมโยงหมายเลขประจำตัวที่ไม่ซ้ำกันกับสินค้าใด ๆ ได้ เพื่อให้เจ้าของใหม่แต่ละรายสามารถอัปเดตสายการครอบครองได้ เนื่องจากสินค้าปลอมที่มีคุณภาพสูงมักจะแยกแยะได้ยากจากสินค้าของแท้ วิธีนี้ทำให้ลูกค้าที่อาจจะซื้อสินค้า สามารถเข้าถึงข้อมูลเจ้าของปัจจุบันและเจ้าของก่อนหน้า ประวัติการครอบครอง ของสินค้าก่อนทำการซื้อ
เพื่อต่อสู้กับการปลอมแปลง บริษัทอาจใช้วิธีการผลิตชิ้นส่วนต่าง ๆ ของสินค้าในโรงงานที่แยกออกจากกัน และจำกัดการจัดหาชิ้นส่วนที่มีลักษณะพิเศษบางอย่างไปยังโรงงานที่ทำการประกอบขั้นสุดท้ายตามจำนวนที่ต้องการสำหรับจำนวนสินค้าที่จะประกอบ (หรือใกล้เคียงกับจำนวนดังกล่าวเท่าที่จะเป็นไปได้) หรืออาจกำหนดให้โรงงานต้องรายงานการใช้ชิ้นส่วนทุกชิ้นและส่งคืนชิ้นส่วนที่ไม่ได้ใช้ ชำรุด หรือเสียหายใด ๆ เพื่อช่วยแยกของแท้ออกจากของปลอม เจ้าของลิขสิทธิ์อาจใช้หมายเลขซีเรียลหรือโฮโลแกรม เป็นต้น ซึ่งอาจติดไปกับผลิตภัณฑ์ในโรงงานอื่น[ต้องการอ้างอิง]