stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Neuro-linguistic programming
เชิงอรรถ

1 2  แอนเดร มิวล์เลอร์ ไวเซ็นฮ็อฟเฟอร์ (André Muller Weitzenhoffer, 16 มกราคม 1921 - 24 กุมภาพันธ์ 2004) เป็นนักวิจัยที่ให้ผลงานมากที่สุดคนหนึ่งในสาขาการสะกดจิตในครึ่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยตีพิมพ์ผลงานเกินกว่า 100 งานในระหว่างปี 1949-2004
↑  ขบวนการศักยภาพมนุษย์ (อังกฤษ: human potential movement ตัวย่อ HPM) เกิดภายในสภาพแวดล้อมทางสังคมที่ต่อต้านวัฒนธรรมหลัก (counterculture) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960
และเกิดตามแนวคิดการสร้างศักยภาพพิเศษในบุคคลที่ผู้สนับสนุนขบวนการเชื่อว่า ไม่ได้ดึงออกมาใช้โดยมากในทุก ๆ คน
ขบวนการมีข้อตั้งคือความเชื่อว่า ถ้าสามารถพัฒนาศักยภาพมนุษย์ คนก็จะสามารถมีคุณภาพชีวิตที่พิเศษ มีความสุข ความสร้างสรรค์ และความพึงใจในชีวิตมาก
1 2  นักจิตวิทยาทางคลินิกเป็นนักจิตวิทยาที่รักษาคนไข้ ไม่ใช่แค่นักวิชาการ
บรรณานุกรม

Bandler, R., Grinder, J. (1981), Reframing: Neuro-Linguistic Programming and the Transformation of Meaning, Real People Press. ISBN 0-911226-25-7
ช้าร์ตแสดงตาเมื่อกำลังทำกิจกรรมต่าง ๆ ดังที่พบในหนังสือต่าง ๆ ของแบนด์เลอร์กับกรินเดอร์รวมทั้ง จากกบไปสู่เจ้าชาย (1979)
ทิศทางทั้ง 6 ทิศแสดง "จินตนาการภาพ" (visual construct) "การระลึกถึงภาพ" (visual recall) "จินตนาการเสียง" (auditory construct) "การระลึกถึงเสียง" (auditory recall) "การเคลื่อนไหวร่างกาย" (kinesthetic) และ "เสียงพูดภายใน" (auditory internal dialogue)
พลเอกทหารยานเกราะ

| พลเอกทหารยานเกราะ General der Panzertruppe   แกเนอราล แดร์ พันเซอร์ทรุพเพอ |
| --- | --- |
อินทรธนู
ประเทศ:  ไรช์เยอรมัน
สังกัต:  กองทัพบก
ระดับยศ: นายพลสามดาว
ยศที่สูงกว่า: พลเอกอาวุโส
ยศที่ต่ำกว่า: พลโท
พลเอกทหารยานเกราะ (เยอรมัน: General der Panzertruppe) เป็นยศทหารในอดีตของประเทศเยอรมนีสำหรับกองทัพบก เป็นยศที่มีความอาวุโสสูงกว่าพลโท (Generalleutnant) แต่อยู่ต่ำกว่าพลเอกอาวุโส (Generaloberst) และจอมพล (Generalfeldmarschall)
ยศทหารในกองทัพบกที่มีศักดิ์เท่าเทียมกันได้แก่ พลเอกทหารราบ (General der Infanterie), พลเอกทหารม้า (General der Kavallerie), พลเอกทหารปืนใหญ่ (General der Artillerie) , พลเอกทหารช่าง (General der Pioniere), พลเอกทหารภูเขา (General der Gebirgstruppe) และพลเอกทหารสื่อสาร (General der Nachrichtentruppe)
ยศทหารในกองทัพอากาศที่มีศักดิ์เท่าเทียมกันได้แก่ พลเอกทหารอากาศ (General der Luftwaffe), พลเอกทหารพลร่ม (General der Fallschirmtruppe), พลเอกทหารปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยาน (General der Flakartillerie), พลเอกทหารสื่อสารอากาศ (General der Luftnachrichtentruppe) และพลเอกทหารนักบิน (General der Flieger)
พลเอกทหารยานเกราะที่มีชื่อเสียง

ไฮนทซ์ กูเดรีอัน (ดำรงยศ 1938–1940)
ฮัสโซ ฟ็อน มันท็อยเฟิล
วิลเฮล์ม ริทเทอร์ ฟอน โทมา
เลโอ ไกร ฟ็อน ชเวพเพินบวร์ค
วัลเทอร์ เว็งค์
ไฮน์ริช เอเบอร์บัค
ดูเพิ่ม

การเปรียบเทียบยศทหารแวร์มัคท์
ยศและเครื่องหมายของวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
พันเซอร์วัวร์ฟมีเนอ

Drawings of a Panzerwurfmine
พันเซอร์วัวร์ฟมีเนอ (เยอรมัน: Panzerwurfmine) เป็นระเบิดมือต่อต้านรถถังแบบหัวรบบรรจุดินโพรงที่ถูกใช้งานโดยกองกำลังทหารโดดร่ม (Fallschirmjäger) แห่งลุฟท์วัฟเฟอในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง.
แหล่งข้อมูลอื่น

German Hand & Rifle Grenades
พลเอกทหารปืนใหญ่

| พลเอกทหารปืนใหญ่ General der Artillerie |
| --- | --- |
อินทรธนู (แวร์มัคท์)
ประเทศ:  ไรช์เยอรมัน
สังกัต:  กองทัพบก
ระดับยศ: นายพลสามดาว
ยศที่สูงกว่า: พลเอกอาวุโส
ยศที่ต่ำกว่า: พลโท
พลเอกทหารปืนใหญ่ (เยอรมัน: General der Artillerie) เป็นยศทหารในอดีตของประเทศเยอรมนีสำหรับกองทัพบก เป็นยศที่มีความอาวุโสสูงกว่าพลโท (Generalleutnant) แต่อยู่ต่ำกว่าพลเอกอาวุโส (Generaloberst) และจอมพล (Generalfeldmarschall)
ยศทหารในกองทัพบกที่มีศักดิ์เท่าเทียมกันได้แก่ พลเอกทหารราบ (General der Infanterie), พลเอกทหารม้า (General der Kavallerie), พลเอกทหารช่าง (General der Pioniere), พลเอกทหารภูเขา (General der Gebirgstruppe), พลเอกทหารยานเกราะ (General der Panzertruppe) และพลเอกทหารสื่อสาร (General der Nachrichtentruppe)
ยศทหารในกองทัพอากาศที่มีศักดิ์เท่าเทียมกันได้แก่ พลเอกทหารอากาศ (General der Luftwaffe), พลเอกทหารพลร่ม (General der Fallschirmtruppe), พลเอกทหารปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยาน (General der Flakartillerie), พลเอกทหารสื่อสารอากาศ (General der Luftnachrichtentruppe) และพลเอกทหารนักบิน (General der Flieger)
รายนามพลเอกทหารปืนใหญ่ที่มีชื่อเสียง

ลูทวิช เบ็ค (ดำรงยศ 1935-1938)
วัลเทอร์ ฟ็อน ไรเชอเนา (ดำรงยศ 1936-1939)
อัลเฟรท โยเดิล (ดำรงยศ 1940-1944)
วัลเทอร์ วาร์ลีม็อนท์
เฮ็ลมูท ไวท์ลิง
ดูเพิ่ม

การเปรียบเทียบยศทหารแวร์มัคท์
ยศและเครื่องหมายของวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
พระราชาธิบดีเฟรเดอริก

พระราชาธิบดีเฟรเดอริก (อังกฤษ: King Frederick; เยอรมัน: König Friedrich) อาจหมายถึง
กษัตริย์เฟรเดอริก

ใช้โดยเยอรมัน ฟรีดริช (เยอรมัน: Friedrich)
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 4 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 แห่งเดนมาร์ก
สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก
สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 1 แห่งสวีเดน
พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย ก่อนหน้านี้คือ ฟรีดริชที่ 3 ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค
พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย รู้จักในชื่อ ฟรีดริชมหาราช
พระเจ้าฟรีดริชที่ 3 แห่งปรัสเซียและเยอรมนี
พระเจ้าฟรีดริชที่ 4 แห่งปรัสเซียและเยอรมนี (อ้างสิทธิ)
พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งเยอรมนี
พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งเยอรมนี
พระเจ้าฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี
พระเจ้าฟรีดริชที่ 4 แห่งเยอรมนี
กษัตริย์เฟรเดอริก วิลเลียม

ใช้โดยปรัสเซีย ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม (เยอรมัน: Friedrich Wilhelm)
พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย
พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย
พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย
พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย
กษัตริย์เฟรเดอริก ออกัสตัส

ใช้โดยซัคเซิน ฟรีดริช เอากุสท์ (เยอรมัน: Friedrich August)
พระเจ้าฟรีดริช เอากุสท์ที่ 1 แห่งซัคเซิน
พระเจ้าฟรีดริช เอากุสท์ที่ 2 แห่งซัคเซิน
พระเจ้าฟรีดริช เอากุสท์ที่ 3 แห่งซัคเซิน
ดูเพิ่ม

เคอนิชฟรีดริช
จักรพรรดิฟรีดริช
ฟรีดริชแห่งปรัสเซีย
ฟรีดริชแห่งเยอรมนี
พ็อทซ์ดาเมอร์พลัทซ์

พ็อทซ์ดาเมอร์พลัทซ์เมื่อปี 2016
พ็อทซ์ดาเมอร์พลัทซ์ (เยอรมัน: Potsdamer Platz, ออกเสียง: [ˈpɔt͡sdamɐ plat͡s] ( ฟังเสียง); แปลว่า จัตุรัสพ็อทซ์ดัม) เป็นจัตุรัสสาธารณะและทางแยกจราจรในใจกลางของเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ห่างจากประตูบรันเดินบวร์คและอาคารรัฐสภาไปทางทิศใต้ 1 กิโลเมตร (1,100 หลา) ใกล้กับมุมด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของสวนเทียร์การ์เทิน จัตุรัสนี้ตั้งชื่อตามเมืองพ็อทซ์ดัมซึ่งอยู่ห่างออกไป 25 กิโลเมตร (16 ไมล์) เป็นจุดที่ถนนเก่าจากพ็อทซ์ดัมผ่านกำแพงนครเบอร์ลินที่ประตูพ็อทซ์ดัม พื้นที่นี้ถูกทำลายราบในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง และถูกทิ้งไว้โดยไม่ได้พัฒนาในระหว่างสงครามเย็นที่ซึ่งกำแพงเบอร์ลินผ่ากลาง กระทั่งการรวมประเทศเยอรมนีเป็นต้นมา จัตุรัสนี้จึงมีโครงการการพัฒนาใหญ่ ๆ เกิดขึ้น
ในการพัฒนาใหญ่หลังการรวมชาติ พื้นที่ของจัตุรัสแบ่งเป็นสี่ส่วน โดยส่วนที่ใหญ่ที่สุดเป็นของไดม์เลอร์-เบนซ์ซึ่งว่าจ้างเรนโซ ปีอาโน สถาปนิกชาวอิตาลี เป็นผู้ออกแบบโดยรวม โครงการส่วนไดม์เลอร์นี้ใช้งบประมาณ 2 พันล้านดอลลาร์ และประกอบไปด้วยราวอาคารเดี่ยวที่สถาปนิกคนอื่น ๆ ออกแบบประมาณ 19 อาคาร พื้นที่ส่วนที่สองซึ่งมีขนาดรองลงมาเป็นของโซนี่ซึ่งสร้างโซนี่เซ็นเตอร์เป็นสำนักงานใหญ่ภาคยุโรป ออกแบบโดยเฮลมุต ยาห์น และได้รับแรงบันดาลใจมาจากภูเขาฟูจิ นอกจากนี้ยังมีส่วนของอาคารสูง 26 ชั้น ซึ่งเป็นสำนักงานของด็อยท์เชอบาน
บ็อน

| บ็อน  Bonn |
| --- | --- |
นคร
ทัศนียภาพยามเช้าของบ็อน
   ธง ตราอาร์ม
บ็อนในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน  
บ็อน แสดงแผนที่เยอรมนีบ็อน แสดงแผนที่รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
พิกัด: 50°44′N 7°6′E﻿ / ﻿50.733°N 7.100°E﻿ / 50.733; 7.100
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: นอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
จังหวัด: โคโลญ
อำเภอ: นครนอกอำเภอ
ก่อตั้ง: 1 ศตวรรษก่อนคริสตกาล
เขตการปกครอง: 4 เขต
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–25) : Katja Dörner (Greens)
 • พรรคที่บริหาร: Greens / SPD / Left / Volt
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 141.06 ตร.กม. (54.46 ตร.ไมล์)
ความสูง: 60 เมตร (200 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 330,579 คน
 • ความหนาแน่น: 2,300 คน/ตร.กม. (6,100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 53111–53229
รหัสโทรศัพท์: 0228
ทะเบียนพาหนะ: BN
เว็บไซต์: www.bonn.de
บ็อน (เยอรมัน: Bonn, ออกเสียง: [bɔn]) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 19 ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ห่างออกไปประมาณ 25 กิโลเมตร ทางใต้ของโคโลญ บนแม่น้ำไรน์ในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน บ็อนเคยเป็นเมืองหลวงของอดีตประเทศเยอรมนีตะวันตก ในช่วง ค.ศ. 1949 ถึง ค.ศ. 1990
และเป็นที่ตั้งอย่างเป็นทางการของรัฐบาลจนถึง ค.ศ. 1990 เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1998 องค์กรรัฐบาลแห่งชาติหลายแห่งได้ย้ายจากบ็อนไปเบอร์ลิน สภาทั้งสองแห่งของรัฐสภาแห่งชาติเยอรมัน คือ บุนเดิสทาค (Bundestag - สภาล่าง) และบุนเดิสราท (Bundesrat - สภาสูง) ได้ย้ายไป พร้อมกับสำนักนายกรัฐมนตรี (Chancellery) และบ้านพักประธานาธิบดี อย่างไรก็ตาม บ็อนยังคงเป็นศูนย์กลางการเมืองและการปกครองแห่งหนึ่งอยู่ ประมาณครึ่งหนึ่งของตำแหน่งงานในรัฐบาลไม่ได้ย้ายไปไหน เนื่องจากหน่วยงานรัฐบาลหลายแห่งยังคงอยู่ที่บ็อนและหน่วยงานระดับเล็กกว่ากระทรวงจำนวนมากได้ย้ายมาจากเบอร์ลินและส่วนอื่น ๆ ของเยอรมนีเพื่อเป็นการแสดงความสำคัญ เมืองหลวงเก่าแห่งนี้จึงได้ชื่อว่า นครสหพันธ์ (Bundesstadt)
เขตเทศบาล

ในปี ค.ศ. 1969 เขตบาทโกเดิสแบร์คและเขตบ็อยเอิล และอีกหลายเขตถูกผนวกเข้ากับเขตเทศบาลกรุงบ็อน จากการผนวกครั้งนี้ยังผลให้เขตเทศบาลมีพื้นที่ใหญ่ขึ้นมากกว่าสองเท่าของขนาดพื้นที่เดิม จึงทำให้เขตบาทโกเดิสแบร์คและเขตบ็อยเอิล กลายมาเป็นเขตเทศบาลนคร (Stadtbezirke) และยังได้รับสิทธิปกครองตนเองบางส่วนกับจำนวนประชากรประมาณ 70,000 คน ในทั้งสองเขต
ซึ่งในแต่ละเขตเทศบาลนครก็ยังมีแขวงเป็นของตนเองอีก ดังนี้:
| เขตเทศบาล (Stadtbezirk) | ตรา | ประชากร  (ค> ศ. 2014) | แขวง  (Stadtteil) |
| --- | --- | --- | --- |
| บาทโกเดิสแบร์ค   (Bad Godesberg) |  | 73,172 | Alt-Godesberg, Friesdorf, Godesberg-Nord, Godesberg-Villenviertel, Heiderhof, Hochkreuz, Lannesdorf, Mehlem, Muffendorf, Pennenfeld, Plittersdorf, Rüngsdorf, Schweinheim |
| บ็อยเอิล   (Beuel) |  | 66,695 | Beuel-Mitte, Beuel-Ost, Geislar, Hoholz, Holtorf, Holzlar, Küdinghoven, Limperich, Oberkassel, Pützchen/Bechlinghoven, Ramersdorf, Schwarzrheindorf/Vilich-Rheindorf, Vilich, Vilich-Müldorf |
| บ็อน   (Bonn) |  | 149,733 | Auerberg, Bonn-Castell, Bonn-Zentrum, Buschdorf, Dottendorf, Dransdorf, Endenich, Graurheindorf, Gronau, Ippendorf, Kessenich, Lessenich/Meßdorf, Nordstadt, Poppelsdorf, Röttgen, Südstadt, Tannenbusch, Ückesdorf, Venusberg, Weststadt |
| ฮาร์ทแบร์ค   (Hardtberg) |  | 33,360 | Brüser Berg, Duisdorf, Hardthöhe, Lengsdorf |
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ็อน> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 2.4 (36.3) | 2.8 (37) | 6.3 (43.3) | 9.7 (49.5) | 14.0 (57.2) | 16.7 (62.1) | 18.8 (65.8) | 18.3 (64.9) | 14.6 (58.3) | 10.5 (50.9) | 6.2 (43.2) | 3.1 (37.6) | 10.3 (50.5) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 61.0 (2.402) | 54.0 (2.126) | 64.0 (2.52) | 54.0 (2.126) | 72.0 (2.835) | 86.0 (3.386) | 78.0 (3.071) | 78.0 (3.071) | 72.0 (2.835) | 63.0 (2.48) | 66.0 (2.598) | 68.0 (2.677) | 816.0 (32.126) |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 51.0 | 76.0 | 110.0 | 163.0 | 190.0 | 195.0 | 209.0 | 194.0 | 141.0 | 104.0 | 55.0 | 41.0 | 1,529 |
แหล่งที่มา: Deutscher Wetterdienst (Bonn-Rohleber, period 1971– 2010)
การคมนาคม

บ็อนเชื่อมกับทางหลวงสหพันธ์ (เอาโทบาน) 3 เส้น และเครือข่ายรถไฟ ด็อยท์เชอบาน รถไฟสาย InterCityExpress จำนวนหนึ่ง และสาย InterCity เกือบทั้งหมดให้บริการที่สถานีบ็อน เฮาพท์บาฮ์นฮอฟ
สนามบินนานาชาติของบ็อนคือสนามบินโคโลญบ็อน ซึ่งเชื่อมกับเมืองในยุโรปหลายเมือง และมีเที่ยวบินตรงไปท่าอากาศยานนานาชาตินูอาร์ก ลิเบอร์ตี รัฐนิวเจอร์ซีย์, สหรัฐอเมริกา โดยสายการบินคอนติเนนตัลแอร์ไลน์
ภาพมุมกว้าง

ภาพถ่ายมุมกว้างของบ็อน
สมุดภาพ

งานคาร์นิวัลในบ็อน
ตึกสำนักงานใหญ่ของดอยช์โพสต์ เอจี และดีเอชแอล
ศาลากลางหลังเดิม
บีโทเฟนฮอลล์
เมืองพี่น้อง

บ็อนเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองต่าง ๆ ทั่วโลกดังนี้
เบลฟาสต์ - สหราชอาณาจักร
ออกซฟอร์ด - สหราชอาณาจักร
ออปอแล - โปแลนด์
เทลอาวีฟ - อิสราเอล
มินสค์ - เบลารุส  (ตั้งแต่ ค.ศ. 1993)
บูดาโฟก - ฮังการี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (เยอรมัน)
เส้นเวลาอย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2006-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เยอรมัน)
ข้อมูลท่องเที่ยว เก็บถาวร 2006-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
"The Museum Mile" เก็บถาวร 2008-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ) เส้นทางพิพิธภัณฑ์
Germany's Museum of Art in Bonn เก็บถาวร 2009-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ) พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งสหพันธรัฐเยอรมัน ที่บ็อน
แผนที่บ็อน เก็บถาวร 2007-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเมืองในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- |
1,000,000+ คน:  โคโลญ  เบอร์ลิน  มิวนิก  ฮัมบวร์ค 
500,000+ คน:  ชตุทการ์ท  ดอร์ทมุนท์  ดึสเซิลดอร์ฟ  เดรสเดิน  เนือร์นแบร์ค  เบรเมิน  ไลพ์ซิช  แฟรงก์เฟิร์ต  เอ็สเซิน  ฮันโนเฟอร์ 
200,000+ คน:  เก็ลเซินเคียร์เชิน  คีล  เค็มนิทซ์  เครเฟ็ลท์  คาลส์รูเออ  ดืสบวร์ค  บ็อน  บีเลอเฟ็ลท์  เบราน์ชไวค์  โบคุม  ไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา  มัคเดอบวร์ค  มันไฮม์  มึนส์เทอร์  เมินเชินกลัทบัค  ไมนทซ์  ร็อสท็อค  ลือเบ็ค  วีสบาเดิน  วุพเพอร์ทาล  อาเคิน  เอาคส์บวร์ค  แอร์ฟวร์ท  โอเบอร์เฮาเซิน  ฮัลเลอ (ซาเลอ) 
100,000+ คน:  เกิททิงเงิน  ค็อทบุส  คัสเซิล  โคเบล็นทซ์  ซัลทซ์กิทเทอร์  ซาร์บรึคเคิน  ซีเกิน  โซลิงเงิน  ดาร์มชตัท  เทรียร์  น็อยส์  บ็อทร็อพ  เบรเมอร์ฮาเฟิน  แบร์กิชกลัทบัค  พ็อทซ์ดัม  พาเดอร์บอร์น  ฟอทซ์ไฮม์  เฟือร์ท  มืลไฮม์  เมอส์  เยนา  ร็อยท์ลิงเงิน  เร็คลิงเฮาเซิน  เร็มไชท์  เรเกินส์บวร์ค  ลูทวิชส์ฮาเฟิน  เลเวอร์คูเซิน  ว็อลฟส์บวร์ค  เวือทซ์บวร์ค  อ็อฟเฟินบัคอัมไมน์  อ็อลเดินบวร์ค  อ็อสนาบรึค  อิงก็อลชตัท  อุล์ม  แอร์ลังเงิน  ฮัม  ฮาเกิน  ฮิลเดิสไฮม์  แฮร์เนอ  ไฮล์บร็อน  ไฮเดิลแบร์ค 
อื่น ๆ:  ชวาบัค  บัมแบร์ค
พันแซร์เชร็ค

ราเกเทนพันแซร์บืชเซอ 54 ที่ได้รับการปรับปรุง พร้อมโล่กันระเบิด
พันแซร์เชร็ค(เยอรมัน: Panzerschreck)(รถถังผวา) เป็นชื่อนิยมของ ราเกเทนพันแซร์บืชเซอ (Raketenpanzerbüchs, ย่อเป็น RPzB) เป็นเครื่องยิงจรวดต่อสู้รถถังใช้ใหม่ได้ ขนาดลำกล้อง 88 มิลลิเมตร ซึ่งถูกพัฒนาโดยนาซีเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สอง พันแซร์เชร็คถูกออกแบบมาเพื่อใช้เป็นอาวุธต่อสู้รถถังน้ำหนักเบาสำหรับทหารราบ อาวุธดังกล่าวเป็นแบบประทับบ่ายิง และยิงระเบิดทรงตัวด้วยหาง (fin-stabilized) พร้อมหัวรบบรรจุดินโพรง (shape charge) พันแซร์เชร็คถูกผลิตขึ้นมาจำนวนน้อยกว่าพันแซร์เฟาสท์มาก[ต้องการอ้างอิง] ซึ่งเป็นปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลังใช้แล้วทิ้งที่ยิงหัวรบต่อสู้รถถัง
แหล่งข้อมูลอื่น

German 88mm "Panzerschrek"
WW2 Finnish Manual on Panzerschreck เก็บถาวร 2007-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระราชวังเฮเรินคีมเซ

| พระราชวังใหม่เฮเรินคีมเซ |
| --- | --- |
Herrenchiemsee หรือ  Neues Schloss
พระราชวังใหม่เฮเรินคีมเซ

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พระราชวัง
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมบาโรก
เมือง: เกาะเฮเรินกลางทะเลสาบคีม
ประเทศ: ประเทศเยอรมนี
พิกัด: 47°51′38″N 12°23′53″E﻿ / ﻿47.86056°N 12.39806°E﻿ / 47.86056; 12.39806
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1863–1886 (ไม่เสร็จ)
ผู้สร้าง: พระเจ้าลูทวิชที่ 2 แห่งบาวาเรีย
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: สร้างเลียนแบบพระราชวังแวร์ซาย
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: คริสทีอัน ยังค์, ฟรันทซ์ ฟ็อน ไซทซ์ และเกออร์ค ฟ็อน ด็อลมัน
เว็บไซต์
พระราชวังใหม่เฮเรินคีมเซ
เฮเรินคีมเซ หรือชื่อเต็มคือ พระราชวังใหม่เฮเรินคีมเซ (เยอรมัน: Neues Schloss Herrenchiemsee) ตั้งอยู่ที่เกาะเฮเรินกลางทะเลสาบคีม ทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐบาวาเรีย สร้างโดยพระเจ้าลูทวิชที่ 2 แห่งบาวาเรีย ตามแบบส่วนกลางของพระราชวังแวร์ซายที่ฝรั่งเศส เป็นวังใหญ่ที่สุดที่ทรงสร้าง
ประวัติ

วังใหม่ออกแบบโดยของคริสทีอัน ยังค์, ฟรันทซ์ ฟ็อน ไซทซ์ และเกออร์ค ฟ็อน ด็อลมัน สร้างระหว่าง ค.ศ. 1863–1886 ทรงใช้ค่าก่อสร้างทั้งหมดประมาณ 16,579,674 มาร์ค ในการสร้างซึ่งเท่ากับ 4,795,000,000 บาท (ค.ศ. 2007) รัฐธรรมนูญของประเทศเยอรมนีร่างกันที่วังนี้ในปี ค.ศ. 1948 ในปี ค.ศ. 1995
การออกแบบ

วังเฮเรินคีมเซเป็นวังที่แสดงถึงความชื่นชมที่พระเจ้าลูทวิชที่ 2 ทรงมีต่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ในห้องกระจกบนเพดานเป็นภาพเขียนของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงประสงค์จะสร้างวังนี้ให้ทัดเทียมกับพระราชวังแวร์ซาย แต่ทรงสร้างเสร็จเพียงส่วนกลางก่อนที่จะสิ้นพระชนม์จึงเหลืออีก 50–70 ห้องที่ยังไม่ได้สร้าง การสร้างมิได้ทรงตั้งใจจะให้เหมือนไปเสียทุกตารางนิ้วเพราะบางส่วนที่สร้างทรงสร้างเหนือไปจากแวร์ซาย ห้องกระจกยาวกว่าต้นฉบับและห้องเลี้ยงรับรองมีโคมระย้ากระเบื้องไมส์เซินที่ใหญ่ที่สุดในโลก นอกจากนั้นตัวสิ่งก่อสร้างยังได้ประโยชน์การใช้วิธีการสร้างที่ใหม่กว่าเมื่อสร้างแวร์ซายเมื่อสองร้อยปีก่อนหน้านั้น เช่นพระราชวังแวร์ซายไม่มีห้องน้ำแม้แต่ห้องเดียว และระบบน้ำก็มีเพียงน้ำพุจากภาพนอกตัวอาคารเท่านั้น พระเจ้าลูทวิชทรงใช้ระบบสมัยใหม่ที่มีทั้งห้องน้ำและอ่างอาบน้ำอุ่น แต่ที่วังเฮเรินคีมเซไม่ขึ้นชื่อเท่าวังอื่นก็คงเป็นเพราะทางเดียวที่จะเข้าเยี่ยมชมได้คือต้องนั่งเรือข้ามไปดูเพราะวังอยู่บนเกาะ
สวน

สวนของวังเฮเรินคีมเซเป็นสวนแบบภูมิทัศน์ที่ประกอบด้วยน้ำพุและรูปปั้นแบบคลาสสิกแบบเดียวกับแวร์ซายเป็นแบบโรแมนติกซึ่งเป็นแบบที่ลูทวิชทรงนิยม
สมุดภาพ

ค.ศ. 1911
ค.ศ. 2004
สวนภูมิทัศน์
ห้องกระจก
บันได, ค.ศ. 1890 ถึง 1905
พ็อลเทอร์ไกสท์

หน้าปกนิตยสาร La Vie Mysterieuse ของ
ฝรั่งเศสฉบับเดือนเมษายน ค.ศ. 1911 หน้าปกเป็นรูปปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์
พ็อลเทอร์ไกสท์ (เยอรมัน: Poltergeist, เสียงอ่านไฟล์:De-poltergeist.ogg) เป็นชื่อเรียกปรากฏการณ์ชนิดหนึ่ง ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน คำว่า "พ็อลเทอร์ไกสท์" มาจากภาษาเยอรมันคำว่า "Poltern" หมายถึง "ก่อความรำคาญหรือเอะอะมะเทิ่ง" และคำว่า "Geist" หมายถึง "ผี" เมื่อรวมความแล้ว คำว่า "พ็อลเทอร์ไกสท์" พอจะแปลความหมายได้ว่า "ผีที่น่ารำคาญหรือส่งเสียงดัง"
ปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์จะแสดงออกด้วยการเคลื่อนข้าวของภายในบ้าน โดยที่ไม่มีใครไปเคลื่อนย้าย ซึ่งปรากฏการณ์เช่นนี้จะปรากฏในบ้านของโลกตะวันตก จึงมีความเชื่อกันว่าเป็นการกระทำของผี ซึ่งจะไม่ถึงขั้นหลอกหลอนมนุษย์จนขวัญผวา เพียงแค่ทำให้ตกใจเล่นเท่านั้น แต่ในบางกรณีก็อาจรุนแรงถึงขั้นทำให้ข้าวของเสียหายหรือเกิดเป็นรอยข่วน รอยกัดตามร่างกายมนุษย์ก็มี บางครั้งปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์อาจเกิดติดต่อกันเป็นวัน ๆ แต่นักวิทยาศาสตร์บางคนเชื่อว่า พ็อลเทอร์ไกสท์ เป็นการกระทำที่เกิดจากมนุษย์เอง โดยเกิดจากความกดดัน โดยเฉพาะในวัยรุ่น เชื่อว่าเป็นลักษณะของการใช้พลังจิตแบบที่เคลื่อนย้ายสิ่งของ ที่เรียกว่าไซโคคิเนซิส (Psychokinesis) นั่นเอง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ขณะที่นักวิชาการชาวญี่ปุ่น โอทสึ โยะชิฮิโกะ แห่งมหาวิทยาลัยวะเซะดะ ที่ศึกษาเรื่องเหนือธรรมชาติต่าง ๆ  เห็นว่า พ็อลเทอร์ไกสท์เป็นปรากฏการณ์ของพลาสมา คือ ไฟฟ้าสถิตที่ไหลวนอยู่ในอากาศ ซึ่งปรากฏการณ์แบบนี้เป็นปรากฏการณ์เดียวกับการเกิด "ลูกไฟวิญญาณ" หรือ "ฮิโตะดะมะ" (ญี่ปุ่น: 人魂) ตามความเชื่อของชาวจีนและชาวญี่ปุ่นนั่นเอง
พ็อลเทอร์ไกสท์ได้ถูกอ้างอิงในวัฒนธรรมร่วมสมัย โดยมีการเขียนเป็นนวนิยายในชื่อเดียวกันนี้ (ฉบับแปลเป็นภาษาไทยใช้ชื่อว่า "โพลเทอร์ไกสท์ผีเกเร") โดย เจมส์ คาห์น นักเขียนชาวอเมริกัน ในปี ค.ศ. 1982 ซึ่งต่อมาทางฮอลลีวูดก็ได้สร้างภาพยนตร์จากนวนิยายเรื่องนี้ด้วยในชื่อเดียวกัน อำนวยการแสดงโดยสตีเวน สปีลเบิร์ก ในปีเดียวกัน ซึ่งภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมาก จนต้องมีการสร้างต่อมาอีก 3 ภาค และสร้างเป็นซีรีส์ (ในชื่อภาษาไทยใช้ชื่อว่า "ผีหลอกวิญญาณหลอน") ซึ่งทำให้ทั้งโลกได้รู้จักกับปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์มากขึ้น
พัททริค ซึสคินท์

พัททริค ซึสคินท์ (เยอรมัน: Patrick Süskind) เป็นนักเขียนและนักเขียนบทชาวเยอรมัน เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2492 ที่เมืองอัมบัค (Ambach) บนริมฝั่งทะเลสาบชตาร์นแบร์ก ใกล้กับเมืองมิวนิกในเยอรมนี เขาศึกษาทางด้านประวัติศาสตร์สมัยยุคกลางและสมัยใหม่ที่มหาวิทยาลัยมิวนิกและที่แอ็กซ็องพรอว็องส์ในฝรั่งเศสระหว่างปีพ.ศ. 2511 - 2517 ต่อมาได้เริ่มต้นทำงานเป็นนักเขียนบท ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาคือ น้ำหอม ซึ่งเป็นนวนิยายติดอันดับขายดีทั่วโลก และยังได้ดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ซึ่งใช้ชื่อในภาษาไทยว่า น้ำหอมมนุษย์ อีกด้วย
ผลงานบางส่วน

Der Kontrabass (ดับเบิลเบส)
น้ำหอม (Das Parfum)
พิราบ (Die Taube)
เรื่องของมิสเตอร์ซอมเมอร์ (Die Geschichte von Herrn Sommer)
Drei Geschichten (เรื่องเล่าสามเรื่อง)
Über Liebe und Tod (เกี่ยวกับความรักและความตาย)
แหล่งข้อมูลอื่น

หน้าเกี่ยวกับพัททริค ซึสคินท์จากสารานุกรมวรรณกรรม
พิพิธภัณฑ์โบเดอ

| --- | --- |

th
ชื่อเดิม: พิพิธภัณฑ์ไคเซอร์ฟรีดริค
ก่อตั้ง: 1904
ที่ตั้ง: เกาะพิพิธภัณฑ์ เบอร์ลิน
พิกัดภูมิศาสตร์: 52°31′19″N 13°23′41″E﻿ / ﻿52.52194°N 13.39472°E﻿ / 52.52194; 13.39472
ประเภท: ศิลปะ
เว็บไซต์: smb.museum 
 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
บางส่วน: เกาะพิพิธภัณฑ์ เบอร์ลิน
เกณฑ์พิจารณา: วัฒธนรรม: ii, iv
อ้างอิง: 896
ขึ้นทะเบียน: 1999 (สมัยที่ 23rd)
พื้นที่: 8.6 ha (21 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 22.5 ha (56 เอเคอร์)
 
พิพิธภัณฑ์โบเดอ (เยอรมัน: Bode-Museum) หรือชื่อเดิม พิพิธภัณฑ์ไคเซอร์ฟรีดริช (เยอรมัน: Kaiser-Friedrich-Museum) เป็นอาคารอนุรักษ์และพิพิธภัณฑ์บนเกาะพิพิธภัณฑ์ในย่านมิทเทอในนครเบอร์ลิน สร้างขึ้นในปี 1898 แล้วเสร็จในปี 1904 โดยดำริของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ตามการออกแบบโดยแอนท์ ฟอน อีห์เนอ ในรูปแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูบาโรก จัตุรัสด้านหน้าของอาคารในอดีตมีอนุสรณ์ระลึกถึงจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แต่ต่อมาถูกทางการเยอรมนีตะวันออกทำลายลง ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์โบเดอเป็นที่ตั้งของสคุลพ์ทัวเรินซัมลุง (Skulpturensammlung; ชุดของสะสมประติมากรรม), มูเซอุมฟัวร์บีซันทีนิซเชอคูนท์ (Museum für Byzantinische Kunst; พิพิธภัณฑ์ศิลปะบีแซนทีน) และ มืนซ์คาบีเนท (Münzkabinett; ชุดของสะสมเหรียญ) ในปี 1999 พิพิธภัณฑ์โบเดอในฐานะส่วนหนึ่งของเกาะพิพิธภัณฑ์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกด้วยลักษณะทางสถาปัตยกรรมอันโดดเด่น และในฐานะมรดกของการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ขึ้นเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ของสะสมส่วนหนึ่งถูกเคลื่อนย้ายไปเก็บรักษาที่ฟลัคทวร์ม หอคอยต้านอากาศยานในฟรีดริคไชน์ ในเดือนพฤษภาคม 1945 เกิดเพลิงไหม้หลายครั้งในฟลัคทวร์ม เป็นผลให้ของสะสมที่เก็บรักษาไว้ถูกทำลายบางส่วน หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ของสะสมอันประกอบด้วยประติมากรรมมากกว่า 300 ชิ้น และจิตรกรรมมากกว่า 400 ชิ้น สูญหายทั้งจากเหตุเพลิงไหม้ที่ฟลัคทวร์ม และจากการถูกจารกรรมระหว่างสงคราม
พิพิธภัณฑ์ปิดปรับปรุงใหญ่ในปี 1997 ก่อนจะเปิดบริการอีกครั้งในวันที่ 18 ตุลาคม 2006 ด้วยงบประมาณ 156 ล้านยูโร
พระเจ้าคาร์ลที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค

พระเจ้าคาร์ลที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (เยอรมัน: Karl Friedrich Alexander; 6 มีนาคม ค.ศ. 1823 – 6 ตุลาคม ค.ศ. 1891) เป็นกษัตริย์แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค ตั้งแต่วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1864 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1891
พระราชประวัติ

พระเจ้าคาร์ลพระราชสมภพเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1823 ที่ชตุทการ์ท เป็นพระราชโอรสของกษัตริย์วิลเฮ็ล์มที่ 1 และพระมเหสีพระองค์ที่สามเพาลีเนอ เทเรซาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค ในฐานะพระราชโอรสองค์โตของกษัตริย์ พระองค์ได้รับตำแหน่งมกุฎราชกุมารแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค พระองค์ทรงศึกษาที่เบอร์ลินและทือบิงเงิน
การอภิเษกสมรสและราชาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค

เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1846 พระเจ้าคาร์ลได้อภิเษกสมรสกับแกรนด์ดัชเชสโอลกา นีคะลายีฟนา แห่งรัสเซีย ธิดาของซาร์นิโคลัสที่ 1 และชาร์ล็อทเทอแห่งปรัสเซีย (ชาร์ล็อทเทอเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซียและลูอีเซอแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ ; พระองค์ใช้ชื่ออเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนาในการอภิเษกสมรสในราชวงศ์รัสเซีย) พระเจ้าคาร์ลขึ้นครองบัลลังก์เวือร์ทเทิมแบร์คเมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1864
ทั้งคู่ไม่มีพระราชบุตร อาจเป็นเพราะการรักร่วมเพศของพระเจ้าคาร์ล พระเจ้าคาร์ลกลายเป็นเป้าหมายของเรื่องอื้อฉาวหลายครั้งเนื่องจากความใกล้ชิดกับผู้ชายหลายคน โดยเรื่องอื้อฉาวที่สุดเป็นความสัมพันธ์กับชาวอเมริกัน ชาร์ลส์ วูดค็อก อดีตมหาดเล็กที่พระเจ้าคาร์ลพระราชทานเลื่อนตำแหน่งให้เป็นบารอนใน ค.ศ. 1888 พระเจ้าคาร์ลและชาร์ลส์กลายเป็นคู่ที่แยกกันไม่ออก ทั้งปรากฏพระองค์/ตัวพร้อมกันในที่สาธารณะ ฉลองพระองค์/แต่งตัวเหมือนกัน เสียงติฉินส่งผลให้พระเจ้าคาร์ลต้องละทิ้งบุคคลที่พระองค์โปรดปราน โดยวูดค็อกได้เดินทางกลับอเมริกา และพระเจ้าคาร์ลทรงมีสัมพันธ์ใหม่ในอีกหลายปีต่อมากับวิลเฮ็ล์ม เกอร์ค ผู้อำนวยการด้านเทคนิคของโรงละครหลวง
ในปี 1870 สมเด็จพระราชินีโอลกา และพระเจ้าคาร์ล รับเลี้ยงเวรา คอนสแตนตินอฟนา พระภาคิไนยของสมเด็จพระราชินีโอลกา ซึ่งเป็นพระธิดาของแกรนด์ดยุกคอนสแตนติน พระอนุชาของพระองค์
การเมือง

พระองค์ทรงเข้าข้างออสเตรียในสงครามออสโตร-ปรัสเซีย ค.ศ. 1866 แต่หลังจากการรบที่ซาโดวาได้บรรลุสนธิสัญญาลับทางทหารกับปรัสเซีย และเข้าร่วมในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียน ค.ศ. 1870–'71 และทรงนำเวือร์ทเทิมแบร์คเข้าร่วมกับจักรวรรดิเยอรมันใหม่ ในช่วงปลายปี 1870
พระองค์เสด็จสวรรคตโดยไม่มีพระราชบุตรในชตุทการ์ทเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1891 และผู้สืบราชบัลลังก์กษัตริย์แห่งเวือร์ทเทิมแบร์คได้แก่พระโอรสของพระภคินีของพระองค์คือวิลเฮ็ล์มที่ 2 พระศพของพระองค์ถูกฝังพร้อมกับของพระมเหสีในปราสาทเก่าในชตุทการ์ท