stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
หน่วยทันตกรรมพระราชทาน

หน่วยทันตกรรมพระราชทาน ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ได้เริ่มดำเนินกิจกรรมการตรวจรักษา ให้บริการทางทันตกรรมตามพระราชดำริมาตั้งแต่ พ.ศ. 2513 เพื่อให้ประชาชนผู้มีฐานะยากจน และด้อยโอกาสทางสังคมได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นทั่วทุกพื้นที่ของประเทศไทย โดยงบประมาณในการดำเนินงานทั้งหมดได้มาจากเงินพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งค่าใช้จ่ายจำนวนมากเป็นการจัดซื้อเครื่องมือ วัสดุ อุปกรณ์ และการดูแลบำรุงรักษา รวมทั้งการให้บริการรักษาทางทันตกรรม การดำเนินงานระยะเวลาต่อมาได้ขยายพื้นที่การให้บริการและรูปแบบกิจกรรมการรักษา การเผยแพร่ความรู้ด้านทันตกรรม และสุขภาพช่องปากเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้น้อมรับพระราชดำริในการที่จะให้ประชาชนในพื้นที่ภาคใต้ของประเทศไทยได้มีสุขภาพช่องปากที่ดี จึงได้จัดทำโครงการออกหน่วยทันตกรรมพระราชทานเป็นประจำโดยอาศัยความร่วมมือจากพื้นที่ในการร่วมส่งเสริมการให้บริการทางทันตกรรมเพื่อให้ประชาชนมีสุขภาพช่องปากที่ดีอย่างยั่งยืน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์คณะทันตแพทยศาสตร์ เก็บถาวร 2016-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนทันตกรรมในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ | นเรศวร |  |
| สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ | ขอนแก่น • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • ธรรมศาสตร์ • พะเยา • มหิดล • แม่ฟ้าหลวง • ศรีนครินทรวิโรฒ • สงขลานครินทร์ • สุรนารี • วลัยลักษณ์ • ลาดกระบัง |  |
| สถาบันอุดมศึกษาเอกชน | รังสิต • เวสเทิร์น • กรุงเทพธนบุรี • สยาม |  |
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
วิชัย (จามปา)

| วิชัย |
| --- | --- |
ꨝꩊ ꨨꨊꨭꨥ (Bal Hanguw) Đồ Bàn
ตำแหน่งที่ตั้งวิชัยในประเทศเวียดนาม
ประเภท: อดีตเมืองหลวงจามปา
ที่ตั้ง: จังหวัดบิ่ญดิ่ญ ประเทศเวียดนามตอนกลาง
พิกัด: 13°55′43″N 109°04′30″E﻿ / ﻿13.92869°N 109.07507°E﻿ / 13.92869; 109.07507
ก่อตั้ง: ไม่ทราบ
ผู้ก่อตั้ง: ไม่ทราบ
รูปปั้นพระศิวะจาก Thap Banh It วิชัย (ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ Guimet)
วิชัย (สันสกฤต: विजय) มีอีกชื่อว่า วิชัยปุระ เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรจามปาในพื้นที่จังหวัดบิ่ญดิ่ญ ประเทศเวียดนามในปัจจุบัน โดยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรจามปาในคริสต์ศตวรรษที่ 12 จนกระทั่ง Đại Việt เข้าพิชิตในสงครามจามปา–Dai Viet ใน ค.ศ. 1471
ประวัติ

พื้นที่รอบวิชัยอาจเป็นหนึ่งในการมาถึงของชาวจามครั้งแรกในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือเวียดนาม อย่างไรก็ตาม สถาปัตยกรรมของวิชัยกล่าวเป็นนัยว่าสถานที่นี้ยังไม่มีความสำคัญจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 11 หรือ 12 บันทึกเสนอแนะว่ามีการโจมตีป้อมปราการของวิชัยโดยชาวเวียดนามใน ค.ศ. 1069 (เมื่อ Dai Viet ปกครองโดย Lý Nhân Tông) เพื่อลงโทษจามปาจากการนำทัพโจมตีในเวียดนาม รุทรวรมันที่ 3 พระมหากษัตริย์จาม ทรงพ่ายแพ้ ถูกคุมตัว และถวายจังหวัดทางเหนือ 3 แห่งของจามปาให้กับ Dai Viet (ปัจจุบันคือจังหวัดกว๋างบิ่ญและจังหวัดกว๋างจิ)
จามปาในขณะนั้นมีกษัตริย์ผู้ปกครองสองพระองค์ คือ ปรเมศวรวรมันและรุทรวรมันที่ 3 ที่ญาจางและฟานซาง ตามลำดับ รุทรวรมันแห่งฟานซางมีความสัมพันธ์ที่ดีกีบจีนสมัยราชวงศ์ซ่ง ทั้งสองพระองค์ไม่มีใครเสด็จไปทางเหนือจนพบกับชาวเวียดนาม จามปาเหนือในขณะนั้นปกครองโดยหัวหน้า/ขุนศึกจามที่มีตำแหน่งศรียุวราชามหาเสนาบดี ผู้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ปรเมศวรวรมัน–ภัทรวรมัน–รุทรวรมัน
การโจมตีของเวียดนามใน ค.ศ. 1069 เริ่มต้นจากท่าเรือที่เว้ในวันที่ 28 ของเดือนสาม และไปถึงจุดหมายปลายทางในวันที่สามของเดือนสี่ จากนั้นจึงเข้าปะทะกับชาวจาม การเดินเรือจากเว้ไปวิชัย (Qui Nhon) ภายใน 6 วันไม่สมเหตุสมผล พระเจ้า Ðệ Củ/Chế Củ ผู้ทรงหลบหนีไปกัมพูชา (เจินล่า) ถูกจับกุมตัวในภายหลัง ฝ่ายเวียดนามเข้าปล้นเมืองอินทรปุระ (Phật thệ) ในเวลาเดือนเดียว แล้วเดินทางกลับฮานอยเป็นเวลาหนึ่งเดือน Michael Vickery ยืนยันว่าการโจมตีของเวียดนามใน ค.ศ. 1069 ไม่ได้ตั้งเป้าไปที่วิชัย แต่คงมุ่งเป้าไปที่ป้อมปราการ Châu Sa และ Cổ Lũy ทางฝั่งเหนือและใต้ของแม่น้ำ Trà Khúc ในจังหวัดกว๋างหงาย Châu Sa เป็นเมืองท่าขนาดใหญ่ที่มีชื่อว่าอมรวดี มีวิหาร Chánh Lộ ที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 เขายังคาดการณ์อีกว่า Chế Củ ไม่ใช่กษัตริย์รุทรวรมันที่ 3 อย่างแน่นอน แต่เป็นหัวหน้าเผ่าจามที่ไหนสักแห่งทางเหนือ การกล่าวถึงวิชัยในฐานะเมืองชาวจามที่เร็วที่สุดมีอายุถึงประมาณ ค.ศ. 1153 ถึง 1184 ดังนั้น การนำวิชัยไปใช้กับตำแหน่งของจามปาก่อนหน้าช่วงเวลาดังกล่าวอย่างชัดเจน ควรได้รับการพิจารณาว่าเป็นความผิดพลาดทางประวัติศาสตร์
วิชัยถูกเกี่ยวโยงเข้ากับสงครามกับเมืองพระนคร (ปัจจุบันคือประเทศกัมพูชา) ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 13 กองทัพเขมรบุกรุกเข้าจามปาได้ประสบความสำเร็จมาสักระยะหนึ่ง และพระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 ทรงถอดถอนชัยอินทรวรมันที่ 3 และปราบวิชัยได้ใน ค.ศ. 1145 แต่ภายหลังฝ่ายเขมรพ่ายแพ้ใน ค.ศ. 1149 วิชัยในขณะนั้นปกครองโดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 พระมหากษัตริย์เขมร กษัตริย์เขมรพึ่งพาผู้สนับสนุนชาวจามเพื่อทำการทัพที่ประสบความสำเร็จในเมืองพระนครและจามปา
วิชัยถูกยึดครองโดยกองทัพราชวงศ์หยวนที่นำโดยผู้บัญชาการชาวมองโกล Sogetu ในช่วงต้น ค.ศ. 1283 ท้ายที่สุดฝ่ายอมงโกลถูกขับออกไป แต่ตัวเมืองถูกปล้นสะดม ใน ค.ศ. 1377 กองทัพเวียดนามล้อมตัวเมืองในยุทธการที่วิชัย แต่ประสบความล้มเหลว จากนั้นจึงเกิดสงครามครั้งใหญ่กับเวียดนามอีกครั้งในคริสต์ศวรรษที่ 15 ซึ่งนำไปสู่ความพ่ายแพ้ของวิชัยและการเสื่อมถอยของจามปาใน ค.ศ. 1471 ป้อมปราการวิชัยถูกล้อมเป็นเวลาเดือนหนึ่งใน ค.ศ. 1403 จนกองทัพเวียดนามต้องถอนทัพ เนื่องจากทรัพยาการอาหารไม่เพียงพอ หลังไม่มีการเผชิญหน้าทางทหารครั้งใหญ่ระหว่างจามปากับ Dai Viet เป็นเวลาเกือบ 70 ปี การโจมตีครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในช่วงต้น ค.ศ. 1471 ตีความว่าเป็นการตอบโต้ที่จามปาขอกำลังเสริมจากจีนไปโจมตี Dai Viet ดินแดนจามปาส่วนใหญ่ล่มสลายหลังสงครามจาม–เวียดนาม ค.ศ. 1471 วิชัยถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ ส่วนอาณาจักรทางใต้แห่งอื่นมีสถานะคล้ายกับรัฐในอารักขาภายใน Dai Viet
ภูมิศาสตร์

วิชัยมีศูนย์กลางอยู่ที่พื้นที่ลุ่มตามแนวตอนล่างของแม่น้ำ Côn ปัจจุบันอยู่ทางใต้ของจังหวัดบิ่ญดิ่ญ ทางทิศตะวันออกของที่ราบและใกล้ปากแม่น้ำเป็นที่ตั้งท่าเรือที่เป็นจุดยุทธศาสตร์และได้รับการปกป้องอย่างดี สิ่งนี้นำไปสู่จุดรุ่งเรืองของ Cảng Thị Nại หนึ่งในเมืองท่าหลักของจามปา แม่น้ำที่ไหลขึ้นสู่ที่สูงทางทิศตะวันตกมีความสำคัญต่อการค้าขายกับชาวที่ราบสูงซึ่งส่งสินค้าฟุ่มเฟือยให้กับชาวจามปา เช่น ไม้กฤษณา ภูมิศาสตร์ของวิชัยยังมีส่วนสำคัญต่อเกษตรกรรม เนื่องจากแม่น้ำสายหนึ่งของแม่น้ำสายใหญ่ในจามปา ดินที่นี่จึงมีความอุดมสมบูรณ์มากกว่าที่อื่น ๆ
ประชากร

รายงานที่น่าสนใจสองฉบับในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งบันทึกไว้ในพงศาวดารเวียดนามอันยิ่งใหญ่ชื่อ Toàn thư ระบุว่า วิชัยมีจำนวนครัวเรือนขนาดเล็กเพียง 2,500 ครัวเรือน หรือประมาณ 10,000 คน รายงานที่สองที่แม่นยำกว่าระบุว่าเมืองนี้มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 70,000 คน
ส่วนหลงเหลือของวิชัยในปัจจุบัน
โจนาธาน (เต่าบก)

| --- | --- |
โจนาธานในเดือนเมษายน ค.ศ. 2021
สปีชีส์: เต่ายักษ์เซเชลส์
เพศ: ผู้
ฟักไข่: ป. ค.ศ. 1832 (192–193 ปี) เซเชลส์ บริติชมอริเชียส
ที่พำนัก: เซนต์เฮเลนา
คู่ครอง: Frederik[a] (1991–ปัจจุบัน)
น้ำหนัก: 100–150 kg (220–330 lb)*
โจนาธาน (อังกฤษ: Jonathan; ฟักไข่ ป. ค.ศ. 1832) เป็นเต่ายักษ์เซเชลส์(Aldabrachelys gigantea hololissa) ชนิดย่อยของเต่าบกยักษ์อัลดาบรา (Aldabrachelys gigantea) โดยมีอายุประมาณ 192 - 193 ปีในปัจจุบัน ทำให้เป็นสัตว์บกที่แก่ที่สุดที่รู้จัก โจนาธานอาศัยอยู่บนเกาะเซนต์เฮเลนา ดินแดนโพ้นทะเลของบริเตนในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้
ประวัติ

โจนาธานถูกนำไปจากเซเชลส์ในมหาสมุทรอินเดียไปยังเซนต์เฮเลนาใน ค.ศ. 1882 ร่วมกับเต่าบกสามตัวตอนอายุประมาณ 50 ปี ผู้ว่าการเซนต์เฮเลนา เซอร์ สเปนเซอร์ เดวิส เป็นผู้ตั้งชื่อเต่าตัวนี้ในคริสต์ทศวรรษ 1930 และมีชีวิตผ่านผู้ว่าการถึง 31 สมัย มันยังคงอาศัยอยู่ที่ Plantation House ที่พำนักอย่างเป็นทางการของผู้ว่าการ รัฐบาลเซนต์เฮเลนาเป็นผู้ดูแลเต่าตัวนี้
ดูเพิ่ม

แฮร์เรียต (เต่าบก)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Jonathan (tortoise)
สายเลือดสองหัวใจ

| สายเลือดสองหัวใจ |
| --- | --- |
ประเภท: ดราม่า, สืบสวนสอบสวน
สร้างโดย: ทรัพย์ เอนเตอร์เทนเม้นท์
เขียนโดย: บทประพันธ์ : สถาพร สุชาติ   บทโทรทัศน์ : ตุณย์
กำกับโดย: ชัชวาล ศาสวัตกลูน
แสดงนำ: มิกค์ ทองระย้า วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร ชยิสรา วัฒนะนาวิน ณทรรศชัย จรัสมาส แก้วใส คริสตัล ปราบ ยุทธพิชัย
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: โรคหัวใจ - Bedroom Audio Feat. Kob Flat Boy
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: ห้ามใจ (ไม่ให้รักเธอ) - มะปราง Mariko
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
จำนวนตอน: 17 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: เศรษฐา ศิระฉายา พุทธธิดา ศิระฉายา
ความยาวตอน: 115 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7 HD
ออกอากาศ: 26 มิถุนายน พ.ศ. 2565 – 5 สิงหาคม พ.ศ. 2565
สายเลือดสองหัวใจ เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดราม่า-สืบสวนสอบสวน เรื่องราวของการฆาตกรรม ความรัก และการสูญเสีย ผลิตโดย ทรัพย์ เอนเตอร์เทนเม้นท์ กำกับการแสดงโดย ชัชวาล ศาสวัตกลูน นำแสดงโดย มิกค์ ทองระย้า, วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร, ชยิสรา วัฒนะนาวิน, ณทรรศชัย จรัสมาส ออกอากาศทางช่อง 7 HD ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.30 - 22.20 น. เริ่มตอนแรกวันอาทิตย์ที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2565
งานสร้าง

สายเลือดสองหัวใจ เป็นละครที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการทำงานของศูนย์พิสูจน์หลักฐาน การสืบคดีของตำรวจ แบบมีขั้นตอน การวิเคราะห์เจาะลึก หามูลเหตุ หรือแรงจูงใจในการฆาตกรรมของฆาตกร ซึ่งเรื่องนี้เป็นการรับบทฝาแฝดครั้งแรกของมิกค์ ทองระย้า ประกบคู่นางเอกน้องใหม่เจนนี่ ชยิสรา และเป็นการกลับมาร่วมงานกับฐิสา วริฏฐิสา อีกครั้งหลังจากที่เคยร่วมงานกันมาแล้วในละครเรื่องลูกผู้ชายไม้ตะพด
นักแสดง

| ละครโทรทัศน์> ตัวละคร | พ> ศ. 2565.นักแสดงหลัก |
| --- | --- |
ศศิน แสงอรุณพงษ์ (โจ) (แฝดน้อง): มิกค์ ทองระย้า
ตะวันฉาย แสงอรุณพงษ์ (เจ) (แฝดพี่): มิกค์ ทองระย้า
นลิน (นุ่น): วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร
ชญานิษฐ์ แก้วเกตุ (ลูกหว้า): ชยิสรา วัฒนะนาวิน
ร้อยตำรวจเอก เนติวัติ วีรสกุล (วัต): ณทรรศชัย จรัสมาส
ตัวละคร: นักแสดงสมทบ
เมย์: แก้วใส คริสตัล
แบงก์: รวิศชา ปัญจวิชญ์
เผือก: พงศ์ภัทร์ พงษ์ประไพ
พลตำรวจตรี เอกพจน์ จรรยากร: ปราบ ยุทธพิชัย
ภัทรา แก้วเกตุ (ภา): นฤมล พงษ์สุภาพ
ทะนง แก้วเกตุ (นง): วีระชัย หัตถโกวิท
เฮียตง: กพล ทองพลับ
นายแพทย์ มณฑล เวชชกุล (หมอมณฑล): สมภพ เบญจาธิกุล
ดนัย: ราชวัติ ขลิบเงิน
สราวุธ: ฉัตรวัต รัตนวงศ์
หนุ่ย: นพรุจ แย้มขะมัง
ชัชชัย: ตรียุทธ อาชวกุล
ตัวละคร: นักแสดงรับเชิญ
ฉัตรชัย แสงอรุณพงษ์: สันติสุข พรหมศิริ
กิ่งกาญจน์ แสงอรุณพงษ์: นุศรา ประวันณา
สุชาดา เวชชกุล (จุ๋ม): สุชาดา พูนพัฒนสุข
ปฐมพงศ์ เอกอรุณ (แมน / นิว): คงณัฐ เชยสุวรรณ
บทบาท: นักแสดงตัวประกอบ
เพื่อนของคนที่ถูกฆ่าตายเป็นศพที่ 2: ฟ้า ห้าโมงเย็น แชนแนล
ทนายความสุรศักดิ์: ต่อตระกูล จันทิมา
การตอบรับ > เรตติ้ง

ตารางด้านล่างเป็นเรตติ้งเฉลี่ยทั่วประเทศของทุกตอน
| ตอนที่ | ออกอากาศ | เรตติ้งทั่วประเทศ (AGB Nielsen) | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 26/06/65 | 3.1 |  |
| 2 | 01/07/65 | 3.0 |  |
| 3 | 02/07/65 | 3.1 |  |
| 4 | 03/07/65 | 3.4 |  |
| 5 | 8/07/65 | 3.2 |  |
| 6 | 9/07/65 | 3.6 |  |
| 7 | 10/07/65 | 3.4 |  |
| 8 | 15/07/65 | 4.5 |  |
| 9 | 16/07/65 | 3.8 |  |
| 10 | 17/07/65 | 4.0 |  |
| 11 | 22/07/65 | 4.5 |  |
| 12 | 23/07/65 | 4.6 |  |
| 13 | 24/07/65 | 4.4 |  |
| 14 | 29/07/65 | 5.1 |  |
| 15 | 30/07/65 | 4.8 |  |
| 16 | 31/07/65 | 5.0 |  |
| 17 (ตอนจบ) | 05/08/65 | 5.9 |  |
บ่วงสไบ

| บ่วงสไบ |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: บริษัท พอดีคำ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์ : ภาคินัย กสิรักษ์   บทโทรทัศน์ : ลายน้ำ
กำกับโดย: ชัชวาล ศาสวัตกลูน
แสดงนำ: วงศกร ปรมัตถากร อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์ คมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: บ่วงสไบ - ศฤนห์ บุญช่วย
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: บ่วงสไบ -  ศฤนห์ บุญช่วย
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาไทย
จำนวนตอน: 15 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: ธงชัย ประสงค์สันติ
สถานที่ถ่ายทำ:  ประเทศไทย
ความยาวตอน: 130 นาที/ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7 เอชดี
ออกอากาศ: 24 มกราคม พ.ศ. 2562 – 14 มีนาคม พ.ศ. 2562
บ่วงสไบ เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวพีเรียด ดราม่า สยองขวัญ และสร้างจากบทประพันธ์โดย ภาคินัย กสิรักษ์ หนึ่งในหนังสือชุด เบญจมรณา ซึ่งประกอบไปด้วยบ่วงสไบ, สาปสังคีต, วังนางโหง, ป้อมปางบรรพ์, สิเน่หารอยคำ เป็นต้นโดยได้หยิบบทประพันธ์เรื่อง บ่วงสไบ นำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ครั้งแรกทางช่อง 7 เอชดีเมื่อปี พ.ศ. 2562 โดยบริษัท พอดีคำ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด จากผู้เขียนบทโทรทัศน์โดย ลายน้ำ กำกับการแสดงโดย ชัชวาล ศาสวัตกลูน นำแสดงโดย  วงศกร ปรมัตถากร, อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล, อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์, คมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์ และนักแสดงร่วม ออกอากาศวันพุธ และพฤหัสบดี เวลา 20.30 นาฬิกา เริ่มออกอากาศตอนแรกวันพฤหัสบดี ที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2562 และออกอากาศตอนสุดท้ายถึงวันพฤหัสบดีที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2562 นอกจากนี้ละครได้รับมอบรางวัลประเภทนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมโดย อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์ของเวทีเอเชียนเทเลวิชันอวอร์ด ครั้งที่ 24 อีกด้วย
เรื่องย่อ

ละครเรื่องนี้อธิบายถึงเรื่องบุญวาสนาของมนุษย์ไม่เท่าเทียมกัน ดังเช่น "พุดจีบ" (อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล) ลูกของ "คุณหลวงนฤเดช" (วงศกร ปรมัตถากร) ซึ่งมีทุกอย่างตามที่ใจปรารถนา ต่างกับ "แก้ว" (อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์) ลูกเมียทาสที่คุณหลวงไม่ยอมรับ ความลับที่เป็นสาเหตุให้ "นางอิ่ม" แม่ของแก้วถูกเฆี่ยนจนตาย ลูกนางทาสเก็บความแค้นฝังใจ สักวันจะต้องได้ทุกอย่างมาเป็นของตน เรื่องเกิดเมื่อพุดจีบลักลอบได้เสียกับ "นายมิ่ง" ทาสชั้นต่ำ ซ้ำร้าย "คุณเทพ" ลูกบุญธรรมที่เรียนจบจากเมืองนอก คบหากับแก้วเป็นเมีย เรื่องราวเหล่านี้ สร้างความอับอายมาสู่ครอบครัว จนเกิดโศกนาฏกรรม พุดจีบโทษตัวเองว่าเป็นสาเหตุนั้น ก่อนจะพบศพเธอใช้ผ้าสไบผูกคอตายที่ต้นจำปี วิญญาณของเธอยังวนเวียนเป็นจุดเริ่มของละครเรื่องนี้
นักแสดง

| ละครโทรทัศน์> ตัวละคร | พ> ศ. 2562.นักแสดงหลัก |
| --- | --- |
หลวงเทพสุรเดช (เทพ) / หมื่นเทพ (อดีต)   ทิม (ปัจจุบัน): วงศกร ปรมัตถากร
คุณพุดจีบ / พิกุล (อดีต)   พัดชา (ปัจจุบัน): อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล
แก้ว: อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์
มิ่ง / หมื่นมิ่งเมือง (อดีต)   มาร์ค (ปัจจุบัน): คมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์
สัปเหร่อเหม / หมอผีเหม: อติรุจ สิงหอำพล
ตัวละคร: นักแสดงสมทบ
หลวงนฤเดช: เพชรฎี ศรีฤกษ์
คุณเยื้อน: มัณฑนา หิมะทองคำ
ป้าเมี้ยน: สาวิตรี สามิภักดิ์
เรียม: กัญญารัตน์ พงศ์กัมปนาท
อบ: วรรษพร วัฒนากุล
ชด: ณัฏฐกันย์ อัมพรพงษ์
เจิม: ศิรประภา สุขดำรงค์
ทับ: พงษธัช รัตนเศรณี
นางบวบ: รตวรรณ ออมไธสง
นางดี: เห็ดเผาะ เชิญยิ้ม
อยู่: เฉลิมศักดิ์ แย้มขะมัง
ฉ่ำ: กิ๊ฟ ชวนชื่น
เอี้ยง: เพ็ญศิริ สุภาพันธ์
เม้ย: กมลวรรณ ศรีวิไล
บุญ: ปราชญ์ บัวภา
ยอด: จิรภัทร พานเงิน
ตัวละคร: นักแสดงรับเชิญ
หลวงเดชขจร: กณิณ ปัทมนันถ์
หลวงปู่: ยอดชาย เมฆสุวรรณ
สัปเหร่อสัก (พ่อของสัปเหร่อเหม): ภูธฤทธิ์ พรหมบันดาล
นางอิ่ม (แม่ของแก้ว): กชกร นิมากรณ์
หลวงอัฐ: ราชวัติ ขลิบเงิน
คุณย้อย: ยลวิริยา วัฒนะภานุรัศมิ์
พุดจีบ (วัยเด็ก): ด.ญ.กรณิศ เล้าสุบินประเสริฐ
เทพ (วัยเด็ก): ด.ช.กันตพงศ์ เหลืองเจริญกิจ
แก้ว (วัยเด็ก): ด.ญ.ชนัญญา เลิศวัฒนามงคล
มะลิ: ด.ญ.รุ่งรดา รุ่งลิขิตเจริญ
แหล่งข้อมูลอื่น

บ่วงสไบ ที่สยามโซน
เรื่องย่อละคร บ่วงสไบmgronline.com
เมช (มาตราส่วน)

| การวิเคราะห์ขนาดอนุภาค |
| --- | --- |

แนวคิดพื้นฐาน
ขนาดของอนุภาค ขนาดของเม็ด การกระจายขนาดอนุภาค และสัณฐานวิทยา
วิธีการและเทคนิค
หน่วยวัดเมช การวัดขนาดเม็ดโดยการวิเคราะห์ภาพ การร่อนผ่านตะแกรง และการจำแนกดินตามขนาดของอนุภาค
แนวคิดที่เกี่ยวข้อง
กระบวนการแกรนูล วัสดุเม็ด วัสดุผง การรู้จำแบบ และการหาขนาดอนุภาคด้วยเทคนิคการกระเจิงของแสง
ด ค ก
เมช (อังกฤษ: Mesh) เป็นหน่วยวัดขนาดอนุภาคที่มักใช้ในการกำหนดการกระจายขนาดอนุภาคของวัสดุที่มีลักษณะเป็นเม็ด ตัวอย่างเช่น ตัวอย่างถั่วลิสงจากรถบรรทุกอาจถูกวางไว้บนตะแกรงที่มีช่องเปิดขนาด 5 มม. เมื่อตะแกรงถูกเขย่า ชิ้นส่วนเล็ก ๆ ที่แตกหักและฝุ่นจะผ่านตาข่ายไปในขณะที่ถั่วลิสงทั้งเม็ดจะยังคงติดอยู่กับตะแกรง ผู้ซื้อถั่วลิสงในเชิงพาณิชย์อาจใช้การทดสอบเช่นนี้เพื่อตรวจสอบว่าถั่วลิสงในหนึ่งล็อตมีชิ้นส่วนแตกหักมากเกินไปหรือไม่ การทดสอบประเภทนี้เป็นเรื่องปกติในบางอุตสาหกรรม และเพื่อให้ใช้วิธีการทดสอบที่สม่ำเสมอ จึงได้กำหนดชุดตะแกรงมาตรฐานขึ้นมาหลายชุด
พื้นผิวโลหะที่ขัดเงาโดยเครื่องจักรจะถูกกำหนดให้มีการตกแต่งสำเร็จเชิงกลที่เกี่ยวข้องกับสารขัดเงาที่ใช้
ในอดีต ขนาดของเมช จะถูกกำหนดเป็นจำนวนรูต่อนิ้ว เนื่องจากความกว้างของเส้นลวดในตะแกรง จำนวนเมชจึงไม่สอดคล้องกับขนาดเศษส่วนของนิ้วโดยตรง และมีระบบต่าง ๆ หลายระบบที่ได้รับการทำให้เป็นมาตรฐานด้วยขนาดเมชที่ต่างกันเล็กน้อยสำหรับจำนวนเมชเดียวกัน
ขนาดที่ใช้ได้จริง

แม้ว่าข้อมูลเกี่ยวกับขนาดของตะแกรงร่อนจะมีรายการที่ยาวหลายขนาด แต่ในทางปฏิบัติตะแกรงร่อนมักใช้เป็นชุด โดยจะเลือกตะแกรงแต่ละอันให้ผ่านอนุภาคที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเล็กกว่าประมาณ 1/√2 หรือมีพื้นที่หน้าตัดเล็กลงครึ่งหนึ่งจากตะแกรงร่อนเดิม เช่นชุดตะแกรงร่อนขนาด 80มม. 63มม. 40มม. 31.5มม. 20มม. 16มม. 14มม. 10มม. 8มม. 6.3มม. 4มม. 2.8มม. และ 2มม. มีจำหน่ายทั่วไปในหลายประเทศในยุโรปหรือซีรีส์ที่มีขั้นตอนที่ใหญ่กว่า เช่น 63มม. 31.5มม. 16มม. 8มม. 4มม. 2มม. 1มม. และ 500ไมโครเมตร 250ไมโครเมตร 125ไมโครเมตร และ 63ไมโครเมตร มักใช้ในการเกรดมวลรวมในอุตสาหกรรมก่อสร้าง ชุดตะแกรงขนาดดังกล่าวได้รับแรงบันดาลใจมาจากหลักการที่ Renard กำหนดไว้ในตอนแรก และปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ Renard series ผู้ใช้บางคนแทนที่บางอันที่ระบุไว้ข้างต้นด้วยตะแกรงขนาด 45มม. 22.4มม. 12.5มม. 11.2มม. และ 5.6มม. ส่วนใหญ่เป็นเพราะการใช้งานในอดีตของขนาดดังกล่าวในประเทศหรืออุตสาหกรรมของพวกเขา
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "Equivalent mesh sizes from 5microns to 25.4mm", delloyd.50megs.com, สืบค้นเมื่อ 2009-05-19
↑  "Particle Size Conversion", www.sigmaaldrich.com, สืบค้นเมื่อ 2012-01-24
↑  "Particle Size - US Sieve Series and Tyler Mesh Size Equivalents". www.azom.com. สืบค้นเมื่อ 2020-10-13.
↑  ISO 3310-1:2000 Test sieves — Technical requirements and testing — Part 1: Test sieves of metal wire cloth www.iso.org, accessed 13 October 2020
↑  DIN EN 933-1 Tests for geometrical properties of aggregates - Part 1: Determination of particle size distribution - Sieving method' www.en-standard.eu, accessed 13 October 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

A comparison of widely used sieve size specifications
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

| --- | --- |
Faculty of Science and Technology, Prince of Songkla University

สถาปนา: 3 ตุลาคม พ.ศ. 2528; 39 ปีก่อน (2528-10-03)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คณบดี: กรรณิการ์  สหกะโร
ที่อยู่: วิทยาเขตปัตตานี เลขที่ 181 หมู่ที่ 6 ถนนเจริญประดิษฐ์ ตำบลรูสะมิแล อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี 94000
สี:   สีเลือดนก
เว็บไซต์: www.sat.psu.ac.th

คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้ก่อตั้งขึ้นเป็นคณะที่ 3 ใน มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี โดยโอนภาควิชาวิทยาศาสตร์ และภาควิชาคหกรรมศาสตร์ จากคณะศึกษาศาสตร์ มาสังกัดคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และภาควิชาที่โอนมาสังกัดคณะใหม่ ได้เปลี่ยนชื่อภาควิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป เป็นภาควิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ โดยเปิดสอนนักศึกษารุ่นแรกของคณะ ในปีการศึกษา 2528 สาขาเทคโนโลยีการยาง จำนวน 11 คน นอกจากนี้คณะฯ ยังรับผิดชอบในการสอนนักศึกษาของคณะศึกษาศาสตร์ คือ ศษ.บ. (คหกรรมศาสตร์), วท.บ(ศึกษาศาสตร์) โปรแกรมวิชาเอกสาขาคณิตศาสตร์ เคมี ชีววิทยา ฟิสิกส์ วิทยาศาสตร์ทั่วไป วิชาโทสาขาต่าง ๆ และหมวดวิชาศึกษาทั่วไป (กลุ่มวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์) ให้ทุกคณะในวิทยาเขตปัตตานี
หลังจากการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2528 จนถึงปัจจุบันได้พัฒนาการเปิดสาขาต่าง ๆ ตามลำดับดังนี้
พ.ศ. 2528 เปิดสอนสาขาวิชาเทคโนโลยียาง
พ.ศ. 2531 เปิดสอนสาขาวิชาเทคโนโลยีการประมง
พ.ศ. 2533 เปิดสอนสาขาวิชาคณิตศาสตร์ประยุกต์
พ.ศ. 2535 เปิดสอนสาขาวิชาคหกรรมศาสตร์
พ.ศ. 2538 เปิดสอนสาขาวิชาวิทยาศาสตร์การอาหารและโภชนาการ
สาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร
สาขาวิชาเคมี-ชีววิทยา
พ.ศ. 2542 เปิดสอนสาขาวิชาเคมีอุตสาหกรรม
พ.ศ. 2546 เปิดสอนสาขาวิชาฟิสิกส์ สาขาวิชาเทคโนโลยีการประมง (ผลิตภัณฑ์ประมง)
หลักสูตร

| ระดับปริญญาตรี | ระดับปริญญาโท | ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
|  หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (4 ปี) สาขาวิชาเทคโนโลยียาง  สาขาวิชาคณิตศาสตร์ประยุกต์  สาขาวิชาเคมี-ชีววิทยา  สาขาวิชาเคมีอุตสาหกรรม  สาขาวิชาฟิสิกส์  สาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร (เทคโนโลยีการผลิตพืช)  สาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร (เทคโนโลยีการผลิตสัตว์)  สาขาวิชาเทคโนโลยีการประมง (เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่ง)  สาขาวิชาเทคโนโลยีการประมง (เทคโนโลยีผลิตภัณฑ์ประมง)  สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การอาหารและโภขนาการ  สาขาวิชาวิศวกรรมเคมี  สาขาวิชาวิทยาศาสตร์นิเทศ  สาขาวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาการคอมพิวเตอร์ (ตั้งแต่ปี 2564 เดิมคณิตศาสตร์ประยุกต์) |  หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต  สาขาวิชาเคมีประยุกต์  สาขาวิชาเทคโนโลยีพอลิเมอร์  สาขาวิชาฟิสิกส์พอลิเมอร์  สาขาวิชาวิธีวิทยาการวิจัย  สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การอาหารและโภขนาการ |  หลักสูตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีพอลิเมอร์  สาขาวิชาวิทยาการวิจัย |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กรายชื่อคณะวิทยาศาสตร์ในประเทศไทย  |
| --- | --- |
สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ: กาฬสินธุ์ • นราธิวาสราชนครินทร์ • นเรศวร (วิทยาศาสตร์) • นเรศวร (วิทยาศาสตร์การแพทย์) • มหาสารคาม (วลัยรุกขเวช) • มหาสารคาม (วิทยาศาสตร์) • รามคำแหง • สุโขทัยธรรมาธิราช • อุบลราชธานี • เทคโนโลยีปทุมวัน
สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ: เกษตรศาสตร์ (วิทยาศาสตร์) • เกษตรศาสตร์ (วิทยาศาสตร์ ศรีราชา) • เกษตรศาสตร์ (วิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์) • เกษตรศาสตร์ (ศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์) • ขอนแก่น (วิทยาศาสตร์) • ขอนแก่น (สหวิทยาการ) • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • ทักษิณ • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ (วิทยาศาสตร์ประยุกต์) • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ (วิทยาศาสตร์ พลังงานและสิ่งแวดล้อม) • เทคโนโลยีสุรนารี • ธรรมศาสตร์ (สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร) • ธรรมศาสตร์ (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี) • นวมินทราธิราช (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสุขภาพ) • บูรพา (วิทยาศาสตร์) • บูรพา (วิทยาศาสตร์การกีฬา) • พะเยา • มหิดล • แม่โจ้ • แม่ฟ้าหลวง(วิทยาศาสตร์) • แม่ฟ้าหลวง (วิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง) • วลัยลักษณ์ • ศรีนครินทรวิโรฒ • ศิลปากร • สงขลานครินทร์ (วิทยาศาสตร์) • สงขลานครินทร์ (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี) • สงขลานครินทร์ (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม) • สวนดุสิต
มหาวิทยาลัยราชภัฏ: เชียงราย • นครราชสีมา  • สวนสุนันทา • มหาสารคาม • อุดรธานี
มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล: ตะวันออก • ธัญบุรี • พระนคร • ล้านนา • อีสาน
สถาบันอุดมศึกษาเอกชน: กรุงเทพ • บัณฑิตเอเซีย • มหานคร • รังสิต • ศรีปทุม • สยาม • หอการค้าไทย
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนประมงในประเทศไทย  |
| --- | --- |
สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ: กาฬสินธุ์ • นเรศวร • มหาสารคาม • อุบลราชธานี
สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ: เกษตรศาสตร์ (ประมง) • เกษตรศาสตร์ (ทรัพยากรธรรมชาติและอุตสาหกรรมเกษตร) • ขอนแก่น (เกษตรศาสตร์) • ขอนแก่น (สหวิทยาการ) • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ (เกษตรศาสตร์) • เชียงใหม่ (อุตสาหกรรมเกษตร) • ทักษิณ • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง • บูรพา (วิทยาศาสตร์) • บูรพา (เทคโนโลยีทางทะเล) • พะเยา • แม่โจ้ • วลัยลักษณ์ (สำนักวิชาเทคโนโลยีการเกษตร) • วลัยลักษณ์ (สำนักวิชาวิศวกรรมศาสตร์และทรัพยากร) • ศิลปากร • สงขลานครินทร์ (ทรัพยากรธรรมชาติ) • สงขลานครินทร์ (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี) • สงขลานครินทร์ (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม)
มหาวิทยาลัยราชภัฏ: นครสวรรค์ • เพชรบุรี • ภูเก็ต • ยะลา • สงขลา • สุราษฎร์ธานี
มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล: ตะวันออก (เกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติ) • ตะวันออก (เทคโนโลยีอุตสาหกรรมเกษตร) • ธัญบุรี • ล้านนา • ศรีวิชัย (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการประมง) • ศรีวิชัย (เกษตรศาสตร์) • สุวรรณภูมิ • อีสาน (ทรัพยากรธรรมชาติ) • อีสาน (เกษตรศาสตร์และเทคโนโลยี)
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

| --- | --- |
Faculty of Medical Technology, Prince of Songkla University

ชื่อย่อ: ทนพ. / MT
สถาปนา: 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 (17 ปี)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คณบดี: อมรรัตน์ พงศ์ดารา
ที่อยู่: เลขที่ 15 ถนนกาญจนวณิชย์ ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา 90110
สี:    สีเหลืองทอง–สีเลือดหมู
เว็บไซต์: medtech.psu.ac.th

คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (อังกฤษ: Faculty of Medical Technology, Prince of Songkla University) เป็นหน่วยงานระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ก่อตั้งในปี 2550 และรับนักศึกษาครั้งแรกในปี 2551
ประวัติ

คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ก่อตั้งครั้งแรกในปี 2548 ในฐานะ โครงการจัดตั้งคณะเทคนิคการแพทย์ ตามคำสังมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ที่ 0619/2548 โดยบรรจุหลักสูตรฯ ไว้ในแผนพัฒนามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ฉบับที่ 9 และแต่งตั้งคณะกรรมการจัดทำหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเทคนิคการแพทย์ขึ้น ต่อมาในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 โครงการจัดตั้งคณะเทคนิคการแพทย์ได้แต่งตั้งคณะกรรมการจัดทำหลักสูตรวิทยาศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ขึ้นและเสนอต่อสภาวิชาการมหาวิทยาลัย และสภาวิชาการได้รับรองหลักสูตรในวันที่ 11 พฤษภาคม 2550 และยกฐานะเป็น คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ต่อมาในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2550 จึงได้มีการแต่งตั้งคณะกรรมการบริหารหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ ตามคำสั่ง มอ.ที่ 1088/2550 และได้ส่งหลักสูตรให้ สกอ. ในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2550 เพื่อรับทราบความเห็นชอบ แจ้งสำนักงานกพ.เพื่อรับรองคุณวุฒิและส่งสภาเทคนิคการแพทย์ เมื่องานทุกอย่างเสร็จสิ้นจึงได้เปิดรับนักศึกษารุ่นแรกในปีการศึกษา พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา
กลุ่มวิชา

กลุ่มวิชาเทียบเท่าภาควิชาในสังกัดคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
กลุ่มวิชาเคมีคลินิก
กลุ่มจุลชีววิทยาคลินิก
กลุ่มโลหิตวิทยาและจุลทรรศนศาสตร์คลินิก
กลุ่มวิชาธนาคารโลหิต
กลุ่มวิชาภูมิคุ้มกันวิทยาคลินิก
หลักสูตร

| หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์> กลุ่มวิชา/ภาควิชา/สาขาวิชา | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์> ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- | --- |
|  กลุ่มงานวิชาการ |  หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.)  สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ |  |  |