stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซาจิททาเรียส ไอโอลอส
แหล่งข้อมูลอื่น

ซาจิททาเรียส ไอโอลอส จากไทยเซนต์เซย่าดอตคอม เก็บถาวร 2007-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตัวละครในเรื่องเซนต์เซย่า |
| --- | --- | --- |
| บรอนซ์เซนต์ |  เพกาซัส เซย่า  เพกาซัส เท็นมะ (LS)  เพกาซัส เท็นมะ (ND)  เพกาซัส โคกะ  ดราก้อน ชิริว  ดราก้อน ริวโฮ  ซิกนัส เฮียวกะ  อันโดรเมด้า ชุน  ฟีนิกซ์ อิคคิ  ไลโอเน็ต โซมะ  อาควีล่า ยูนะ  วูลฟ์ ฮารุโตะ  โอไรอ้อน เอเดน  ยูนิคอร์น จาบุ  ยูนิคอร์น ยาโตะ  ไฮดรา อิจิ  แบร์ เงกิ  วูล์ฟ นาจิ  ไลโอเน็ต บัน  คาเมเลียน จูน  |  |
| ซิลเวอร์เซนต์ | อีเกิ้ล มารีน โอฟิวซุส ไชน่า  ลิซาร์ด มิสตี้  ไคโทส โมเซซ  เฮาด์ แอสเทเรี่ยน  เซนทอร์ บาเบล  ออไรก้า คาเพลล่า  โครว์ จาเมี่ยน  เซอร์บิรัส ดันเต้  เพอร์เซอุส อัลกอร์  คานิสเมเจอร์ ซิริอุส  มุสก้า ดิออส  เฮอร์คิวลิส อัลเกตี้  ซาจิตต้า เทรมี่  เซเฟอุส ไดดาลอส  ไลร่า โอฟี่  คริสตัลเซนต์  เครน ยุสุริฮะ  ไฮดรัส อิจิ |  |
| แบล็คเซนต์ |  จังโก้  แบล็คเพกาซัส  แบล็คดราก้อน  แบล็คสวอน  แบล็คอันโดรเมด้า  แบล็คฟินิกซ์  |  |
| โกลด์เซนต์ |  แอเรียส มู  แอเรียส ชิออน  ทอรัส อัลเดบารัน  เจมินี่ ซากะ  เจมินี่ คาน่อน  เจมินี่ อัสปูรอส  เจมินี่ เดฟเทรอส  แคนเซอร์ เดธมาสค์  เลโอ ไอโอเลีย  เลโอ เรกูลัส  เวอร์โก้ ชากะ  เวอร์โก้ อัศมิฐา  ไลบร้า โดโก  ไลบร้า ชิริว  สกอร์เปี้ยน มิโร  ซาจิททาเรียส ไอโอลอส  ซาจิททาเรียส เซย์ย่า  แคปริคอร์น ชูร่า  อควอเรียส คามิว  พิสซิส อโฟรดิตี้  |  |
| ก็อดวอริเออร์ |  เฟคด้า ธอร์  แอริออธ เฟนริล  เมรัค ฮาเก้น  เบเนทนาช มีเมย์  เม็กเรซ อัลเบริช  มิซาร์ ชิด  อัลกอร์ บั๊ด  โดเบ ซิกฟรีด  |  |
| มารีเนอร์ |  เมอร์เมด เททีส  ซีฮอร์ส ไบอัน  สคิวล่า อิโอ  คริสซาออร์ กฤษณะ  ลิมนาเดส คาสะ  คราเก้น ไอแซ็ค  ไซเรน โซเรนต์  ซีดราก้อน คาน่อน  |  |
| สเป็คเตอร์ |  ไวเวิร์น ราดาแมนทีส  กริฟฟิน ไมนอส  การูด้า ไออาคอส  อาเครอน ชารอน  สเคลลิตัน มาคิโน  บัลร็อค รูเน่  สฟิงซ์ ฟาโรห์  โกเล็ม ร็อค  โทรล อิวาล  ไลคาออน ฟลีกีอัส  เดทลี่ บีเทิล สแตนด์  ฮาร์ปี้ วาเลนไทน์  บาซิลิสค์ ซิลฟิด  มิโนทอรัส กอร์ดอน  อราวเน่ ควีน  ฟล็อก เซรอส  ดีพ นีโอเบ  ไซคลอปส์ คีกันต์  ปาปิญอง มิว  เวิร์ม ไรมี่  ดิวราแฮน คิวบ์  เอลฟ์ มิลูส  กอร์กอน อ๊อก  เมฟิสโตเฟเลส โยมะ  |  |
| เทพเจ้า |  อาเทน่า  ฮาเดส  โพไซดอน  ซุส  อาเรส  แอโฟรไดที  พัลลัส  ฮีรา  ดิมีเทอร์  เฮสเทีย  อาร์ทิมิส  อพอลโล  เฮอร์มีส  ฮิฟีสตัส  โอดิน  ธอร์  โลกิ  |  |
| อื่น ๆ |  คิโด ซาโอริ  โพลาริส ฮิลด้า  จูเลี่ยน โซโล  ซาช่า  อาโรน  แพนโดรา  อาวล์ พาร์ทีต้า  |  |
 โครงการ  หมวดหมู่  สถานีย่อย
มณฑลนครไชยศรี

มณฑลนครไชยศรี เป็นมณฑลที่ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2438 เป็นมณฑลขนาดเล็กประกอบด้วยเมืองสุพรรณบุรี เมืองสมุทรสาคร และเมืองนครไชยศรี
ประวัติ

หลังจากที่สยามได้ยกเลิกการปกครองหัวเมืองเอก โท ตรี จัตวา มาเป็นการบริหารราชการเป็นกระทรวงเพื่อให้แต่ละเมืองมีฐานะเท่า ๆ กัน ภายใต้การดูแลบังคับบัญชาของกระทรวงมหาดไทย แต่ละเมืองมีผู้กินเมืองส่งไปจากส่วนกลาง จัดให้มีการปกครองส่วนมณฑลเทศาภิบาล ซึ่งเป็นการรวมหัวเมืองในเขตเดียวกัน
มีพระยามหาเทพ (บุตร บุณยรัตพันธุ์) เป็นข้าหลวงใหญ่คนแรก มีที่บัญชาการมณฑลอยู่ที่เมืองนครไชยศรี ตรงบริเวณโรงพยาบาลนครไชยศรี ในปัจจุบัน ต่อมา พ.ศ. 2441 ได้ย้ายที่บัญชาการมณฑลมายังบริเวณอำเภอเมืองนครปฐมในปัจจุบัน โดยได้ซ่อมแซมวังปฐมนครซึ่งเคยเป็นที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวครั้งที่ทำการบูรณะองค์พระปฐมเจดีย์ แล้วใช้เป็นที่บัญชาการมณฑล
พ.ศ. 2475 ได้มีการประกาศยกเลิกมณฑนครไชยศรี โดยรวมเข้ากับมณฑลราชบุรี
การปฏิรูป

เมืองนครไชยศรีแบ่งออกเป็น 5 อำเภอ คือ อำเภอตลาดใหม่ อำเภอบางปลา อำเภอพระปฐมเจดีย์ อำเภอกำแพงแสน และอำเภอเมือง เมืองสุพรรณบุรีแบ่งออกเป็น 4 อำเภอ คือ อำเภอเมือง อำเภอบางปลาม้า อำเภอบางลี่ และอำเภอบ้านทึง เมืองสมุทรสาครแบ่งออกเป็น 3 อำเภอ คือ อำเภอกระทุ่มแบน อำเภอบางโทรัด และอำเภอเมือง
มณฑลนครไชยศรี ได้มีประกาศจัดศาลมณฑลเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 (ร.ศ. 117) มีการวางผังเมืองนครปฐมใหม่ สร้างเมืองใหม่ขึ้นทั้งเมือง ย้ายเมืองไปที่ตำบลพระปฐมเจดีย์ (ระบุว่าย้ายเมื่อ พ.ศ. 2444) ทำที่ป่าให้เป็นถนนหนทาง เช่น ถนนเทศะ ถนนหน้าพระ ถนนขวาพระ และถนนหลังพระ เป็นต้น สร้างที่ทำงานสำหรับราชการ สร้างบ้านพักราชการ สร้างตลาด สร้างเรือนจำกลางและสถานกักกันนครปฐมเมื่อ พ.ศ 2441
ด้านการศึกษา พ.ศ. 2452 จัดให้มีโรงเรียนหลวง มีการจัดการเรียนการสอนในวัดโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย และโรงเรียนที่จัดตั้งขึ้นอยางเป็นแบบแผนในระดับประถมศึกษา ได้แก่ โรงเรียนพิณพิทยาคาร โรงเรียนวัดพระปฐมเจดีย์ โรงเรียนมณฑล โรงเรยนอุตรบำรุง โรงเรียนบรรหารพิทยาคม โรงเรียน วัดไร่ขิง และโรงเรียนวัดบางปลา มีโรงเรียนเชลยศักดิ์ที่เปิดสอนหนังสือไทยและอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2449 ชื่อว่า โรงเรียนบำรุงวิทยาพระปฐมเจดีย์ และจัดตั้งโรงเรียนประจำมณฑลเมื่อ พ.ศ. 2452 ปัจจุบันคือ โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย
เจ้าชายเกออร์ค ฟิลลิพแห่งซัคเซิน-เก็สซาเฟอ

เจ้าชายเกออร์ค ฟิลลิพแห่งซัคเซิน-เก็สซาเฟอ (อังกฤษ: Prince Georg Philipp of Saxe-Gessaphe) ประสูติเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2531 ณ เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก ทรงเป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ใน  อเล็กซานเดอร์ มาร์คกราฟแห่งไมเซิน กับ จิเซลา มาร์เกรวีนแห่งไมเซิน พระองค์ทรงเป็น รัชทายาทแห่งไมเซิน รัชทายาทลำดับที่ 1 ในการสืบพระอิสริยยศ มาร์คกราฟแห่งไมเซิน ถัดจาพระบิดา พระองค์ทรงมีพระญาติจากหลายราชวงศ์ คือ
อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งทัสคานี
อ็องรี อ็องตวน เจ้าชายรัชทายาทแห่งลีญ
เจ้าหญิงโซฟี เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งลิกเตนสไตน์
ดยุกฟรีดริชแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
เจ้าชายอเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต
แฟร์ดีนันด์ ซโวนีมีร์ ฟอน ฮับส์บูร์ก
ตามหลักแล้ว พระองค์ต้องดำรงพระอิสริยยศ เจ้าชายรัชทายาทแห่งไมเซิน แต่ในปี 2541 พระบิดาของพระองค์มีพระดำรัสว่า
ลูกหลานของข้าพเจ้านั้น จะดำรงพระอิสริยยศเจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งซัคเซิน-เก็สซาเฟอ ให้เป็นเจ้าสายเดิมจากราชวงศ์ เมื่อถึงเวลาจะได้พระอิสริยยศตามที่เขาควรจะได้
ซัตตันฮู

| --- | --- |
ฟื้นที่ฝังซัตตันฮู
แสดงที่ตั้งภายในประเทศอังกฤษ
th
ที่ตั้ง: วูดบริดจ์ ซัฟฟอล์ก ประเทศอังกฤษ
พิกัด: 52°05′20″N 1°20′17″E﻿ / ﻿52.089°N 1.338°E﻿ / 52.089; 1.338
ประเภท: สุสานสมัยกลางตอนต้นสองแห่ง หนึ่งในนั้นฝังในเรือ
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ผู้ถือกรรมสิทธิ์: องค์การอนุรักษ์สถานที่เพื่อประโยชน์ทางประวัติศาสตร์หรือความสวยงามแห่งชาติ
ซัตตันฮู (อังกฤษ: Sutton Hoo) ตั้งอยู่ไม่ไกลจากวูดบริดจ์ ซัฟฟอล์ก ประเทศอังกฤษ เป็นที่ตั้งของสุสานโบราณจากราวคริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 ของแองโกล-แซกซัน สุสานหนึ่งเป็นการฝังศพในเรือที่ไม่ได้รับการแตะต้องมาจนกระทั่งไปพบเข้า และรวมทั้งสิ่งของและงานอันมีค่าทั้งทางศิลปะและทางโบราณคดีเป็นจำนวนมากมาย
ซัตตันฮูมีความสำคัญต่อนักประวัติศาสตร์ยุคกลางตอนต้นในการให้ความรู้เกี่ยวกับสมัยประวัติศาสตร์ของอังกฤษที่อยู่ในช่วงที่ก้ำกึ่งระหว่างหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ตำนาน และเรื่องปรัมปรา ซัตตันฮูมามีความสำคัญขึ้นในยุคที่ประมุข (เรดวอลด์แห่งอีสต์แองเกลีย) แห่งอีสต์แองเกลียมีอำนาจเหนือบรรดาชนอังกฤษ และมีบทบาทสำคัญในการวางรากฐานของการปกครองโดยผู้นำที่ถือคริสต์ศาสนาในอังกฤษ ซัตตันฮูเป็นหัวใจสำคัญในการทำความเข้าใจราชอาณาจักรอีสต์แองเกลียของแองโกล-แซกซัน และช่วงสมัยในบริบทที่กว้างกว่า
การฝังศพในเรืออาจจะเริ่มทำกันมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9 และมาทำการขุดในปี ค.ศ. 1939 ซัตตันฮูเป็นแหล่งโบราณคดีอันเพียบพร้อมและงดงามที่สุดเท่าที่พบมาในสหราชอาณาจักรทั้งทางด้านขนาดและความสมบูรณ์, ความสัมพันธ์อันกว้างไกล, คุณภาพและความงามของสิ่งที่พบ และความรู้อันลึกซึ้งเกี่ยวกับธรรมเนียมนิยมของการฝังศพในเรือเอง
แม้ว่าการฝังศพในเรือจะเป็นสิ่งที่เรียกร้องความสนใจมากที่สุดจากนักท่องเที่ยว แต่นอกไปจากนั้น ซัตตันฮูก็ยังมีความสำคัญทางด้านความหมายทางประวัติศาสตร์ของทั้งสองสุสาน, ด้านตำแหน่งที่ตั้งที่เกี่ยวข้องกับปากแม่น้ำดีเบนและทะเลเหนือ และความสัมพันธ์กับที่ตั้งของสถานที่สำคัญในบริเวณข้างเคียง
ภูมินามวิทยา

Sutton Hoo ได้ชื่อมาจากภาษาอังกฤษเก่า ผ่านการนำ Sut ประสมกับ tun ทำให้มีความหมายว่า "ฟาร์มพร้อมด้วยสิ่งก่อสร้างบนฟาร์มทางใต้" หรือ "ที่ตั้งถิ่นฐาน" และ hoh สื่อถึงเนินที่ "มีรูปร่างเหมือนส้นเดือย" คำลงท้ายนี้ปรากฎในเมืองเพียงไม่กี่แห่ง เช่น Plymouth Hoe และ Fingringhoe บันทึกดูมสเดย์บันทึกบริเวณนี้เป็น Hoi/Hou
ดูเพิ่ม

การฝังศพในเรือ
กรุสมบัติ
อ่านเพิ่ม

Arwidsson, Greta (1934). "A New Scandinavian Form of Helmet from the Vendel-Time". Acta Archaeologica. V: 243–257. ISSN 0065-101X.
Care Evans, Angela (1986). The Sutton Hoo Ship Burial (British Museum Press).
Carver, Martin, บ.ก. (1992). The Age of Sutton Hoo: The seventh century in north-western Europe. Woodbridge: Boydell Press. ISBN 0-85115-330-5.
Carver, Martin (2017). The Sutton Hoo Story: Encounters with Early England. Woodbridge: Boydell Press. ISBN 9781783272044. Includes an account of all the excavation campaigns at Sutton Hoo from 1938 to 1992.
Crumlin-Pedersen, Ole & Thye, Birgitte Munch, บ.ก. (1995). The Ship as Symbol in Prehistoric and Medieval Scandinavia: Papers from an International Research Seminar at the Danish National Museum, Copenhagen, 5th–7th May 1994. Publications from the National Museum. Studies in archaeology & history. Vol. 1. Copenhagen: National Museum of Denmark, Department of Archaeology and Early History. ISBN 9788789384016.
Engstrom, Robert; Lankton, Scott Michael & Lesher-Engstrom, Audrey (1989). A Modern Replication Based on the Pattern-Welded Sword of Sutton Hoo. Kalamazoo: Medieval Institute Publications, Western Michigan University. ISBN 0-918720-29-X.
Fairclough, John & Plunkett, Steven J. (2000). "Drawings of Walton Castle and other monuments in Walton and Felixstowe" (PDF). Proceedings of the Suffolk Institute of Archaeology. Ipswich: Society of Antiquaries of London. XXXIX (4): 419–459.
Farrell, Robert T. (1972). Beowulf, Swedes and Geats (PDF). London: Viking Society for Northern Research.
Farrell, Robert T. & Neuman de Vegvar, Carol L., บ.ก. (1992). Sutton Hoo: Fifty Years After. American Early Medieval Studies. Vol. 2. Oxford, Ohio: American Early Medieval Studies, Miami University, Department of Art. ISBN 9781879836013.
Green, Charles (1963). Sutton Hoo: The Excavation of a Royal Ship-Burial. New York: Barnes & Novle.
Mayr-Harting, Henry (1972). The Coming of Christianity to Anglo-Saxon England. University Park: Pennsylvania State University Press. ISBN 978-0271007694.
Leahy, Kevin & Bland, Roger (2009). The Staffordshire Hoard. London: British Museum Press. ISBN 978-0-7141-2328-8.
Newton, Sam (2003). The Reckoning of King Rædwald: The Story of the King linked to the Sutton Hoo Ship-Burial. Brightlingsea: Red Bird Publishing. ISBN 9781902626321.
Scarfe, Norman (1986). Suffolk in the Middle Ages. Woodbridge: Boydell Press. ISBN 978-1-84383-068-9.
Warner, Peter (1996). The Origins of Suffolk. Manchester and New York: Manchester University Press. ISBN 0-7190-3817-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

Sutton Hoo, at the National Trust, including 100s of photographs from 1939 website
'Sutton Hoo: the Grandest Anglo-Saxon Burial of All', from Current Archaeology on-line magazine 17 November 2002.
BBC documentary, 1965, YouTube, Sutton Hoo: The Million Pound Grave (3 minutes 18 seconds)
YouTube, Sutton Hoo, 1985 (1 hour 39 minutes). Incorporates the 1965 BBC documentary The Million Pound Grave about the 1939 excavation and follow-up 1984/5 documentary about subsequent research.
'Sutton Hoo:Burial Ground of the Wuffings' เก็บถาวร 2021-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, by Sam Newton.
The Sutton Hoo Society website
BBC Look East news clip on the recreated burial ship at Sutton Hoo. Retrieved 16 July 2011 (viewable only to people in the UK or by using a UK proxy).
Sutton Hoo burials: reconstructing the sequence of events, M. Hummler and A Roe, Interpreting Stratigraphy 8, University of York, 1996, York. ISBN 0946722145
Discussion of shoulder clasps by Janina Ramirez and Jim Peters: Art Detective Podcast, 1 Feb 2017
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
สมพงษ์ คุนาประถม

| สมพงษ์ คุนาประถม |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: สมพงษ์ คุนาประถม
เกิด: 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 (45 ปี) จังหวัดกาฬสินธุ์ ประเทศไทย 
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดง, พิธีกร, ยูทูบเบอร์
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2548 - ปัจจุบัน
สมพงษ์ คุนาประถม ชื่อเล่น อี๊ด เกิดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 เป็นชาวตำบลคำสร้างเที่ยง อำเภอสามชัย จังหวัดกาฬสินธุ์ การศึกษา ประถมศึกษาที่โรงเรียนท่านาจานวิทยา กิ่งอำเภอสามชัย จังหวัดกาฬสินธุ์ ม. 4-6 และปวส. จาก วิทยาลัยนาฏศิลป์กาฬสินธุ์ ปริญญาตรี คณะนาฏศิลป์และดุริยางค์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล คลอง 6 จังหวัดปทุมธานี โด่งดังตอนเข้ามาชนะการประกวดในช่วง ดันดารา ของรายการตีสิบ จนผู้ชมเรียกร้องให้ทางรายการนำวงโปงลางสะออนกลับมาแสดงอีกครั้งถึง 2 รอบ ก่อนจะเซ็นสัญญากับค่ายอาร์สยาม ในเครือบริษัทอาร์เอส
ผลงาน > เพลง

อัลบั้มเพลง ชุด โปงลางสะออน เดอะ มิวสิก (2549)
อัลบั้มเพลง ชุด โปงลางสะออน เดอะ มิวสิก 2 (2550)
อัลบั้ม รวมเพลงโปงลางสะออน ตอน โปงลางสะดิ้ง (2550)
เพลงประกอบละคร คู่ปั่น คู่ป่วน (เพลง ปั่นป่วนมาชวนรัก)
อัลบั้มเพลง ชุดที่ 3 ศิลปินลูกข้าวเหนียว (2551)
อัลบั้มเพลง ชุดที่ 4 หัวใจสบายดี (2553)
เพลงประกอบภาพยนตร์ สามย่าน (เพลง นัว)  (2553)
อัลบั้ม ชุดใหญ่ไฟกระพริบ (2561)
อัลบั้ม โปงลางสกา (2561)
เพลง เสี่ยงตาน้อย ( Story จักรวาลไทบ้าน) (2563)
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2548 | เสือภูเขา | อาจารย์หวง |
| 2549 | รักจัง | ลอซู |
| 2550 | โปงลางสะดิ้ง ลำซิ่งส่ายหน้า | โตมร |
| 2550 | รักนะ 24 ชั่วโมง | ลอซู (ลูกค้าในร้านสะดวกซื้อ) (รับเชิญ / Cameo) |
| 2550 | ผีไม้จิ้มฟัน | ควาย |
| 2553 | สามย่าน | แอนดี้ |
| 2557 | มอ 6/5 ปากหมา ท้าแม่นาค | หลวงพ่อวัดมหาบุศย์ |
| 2558 | มนต์เลิฟสิบหมื่น | แขกในร้านตัดผม (รับเชิญ) |
| มอ 6/5 ปากหมา ท้าผี III | ดอ |  |
| แสงสุดท้ายของอีเหี่ยน | บักหรอย |  |
| 2559 | หลวงพี่แจ๊ส 4G | หลวงพี่ลัง |
| ป๊าด 888 แรงทะลุนรก | ตำรวจ (รับเชิญ) |  |
| 2561 | ฮักแพง | เจ้าของขายมีด (รับเชิญ) |
| นาคี ๒ | จ.ส.ต. สมศักดิ์ ทรัพย์มา (จ่าสมศักดิ์) |  |
| ตุ๊ดตู่กู้ชาติ | เสนา |  |
| หลวงพี่แจ๊ส 5G | ลัง (รับเชิญ) |  |
| 2563 | มือปืน โลก/พระ/จัน 2 | ไอสาน พระกาฬสุรินทร์ |
| ฮักเถิดเทิง | พี่พงศ์ |  |
เดอะ สเน็ค: 
| 2564 | ส้ม ปลา น้อย | น้าโต้ง |
| 2565 | บักแตงโม | อำนาจ |
| สายสืบหน้าฮ่าน | ร.ต.ท. สืบศักดิ์ |  |
The Lake บึงกาฬ: 
| 2566 | ฮีโร่ต้มแซ่บ |  |
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ออกอากาศ | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2550 | คู่ปั่น คู่ป่วน | ช่อง 7 | ป๊อด |  |
| 2555 | แก้วกลางดง | ช่อง 8 | ฟ้าลั่น |  |
| 2555 | ระเบิดเที่ยงแถวตรง   ตอน ผีแม่หม้าย | เวิร์คพอยท์ |  | รับเชิญ |
| 2558 | ระเบิดเถิดเทิงสิงโตทอง   ตอน สมาชิกใหม่ | ช่องวัน |  | รับเชิญ |
| 2559 | ระเบิดเถิดเทิง แดนเซอร์ทะลวงไส้   ตอน ระวังโดนจับได้ | ช่องวัน |  | รับเชิญ |
| 2561 | สุภาพบุรุษสุดซอย   ตอน ตุ๊กไหน ใช่ตุ๊กนั้นบ่ | ช่องวัน | น้าตุ๊ก | รับเชิญ |
| 2562 | อีเหี่ยน เดอะซีรีส์ คอนเฟิร์ม | ช่อง 5 | บักหรอย |  |
| 2562 | บางกอกลืมบอกแม่ | เวิร์คพอยท์ | พี่ปาน |  |
| 2563 | คิดฮอดไทบ้าน อีสานซีรีส์ | จีเอ็มเอ็ม 25 | ครรชิต อดุลย์พงษ์ (เสี่ยชิต) |  |
| 2563 | ระเบิดเถิดเทิง ซอยข้าใครอย่าแตะ   ตอน จังหวะโสด โหมดเคอร์ฟิว | ช่องวัน |  | รับเชิญ |
| 2564 | ห้องสุดท้ายหมายเลข 6 | ช่องวัน | หมอผี | รับเชิญ |
| 2564 | เถิดเทิงม่วนคักฮักหลาย  ตอน เจ้าหนี้ สายลับ | ช่องวัน |  | รับเชิญ |
| 2564 | กามเทพผิดคิว | พีพีทีวี | น้ากล่อง |  |
| 2565 | เจ้าสาวจำเลย | ช่อง 7 | คมสันต์ |  |
| 2565 | บอดี้การ์ดหมอลำ | ช่องวัน | บุญช่วย (ลุงช่วย) |  |
| 2565 | โอมเพี้ยงอาจารย์คง  ตอน สินคงลงคอร์ส | เวิร์คพอยท์ | อาจารย์บัวตูม | รับเชิญ |
| 2566 | โปงลางฮักออนซอน | ช่อง 3 | ภูคำ | รับเชิญ |
| 2566 | แก๊งป่วน สืบข่าว | ไทยรัฐทีวี |  |  |
| 2567 | บัลลังก์ลูกทุ่ง | ช่องเวิร์คพอยท์ | น้าอี๊ด |  |
ผลงาน > การแสดงสด

คอนเสิร์ตตุ้มโฮม รวมพลศิลปินรากหญ้า (5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557) จัดการแสดงที่ สนามโรงเรียนบ้านวังฉาน ต.นาข่า อ.วาปีปทุม จ,มหาสารคาม
คอนเสิร์ตคุณพระช่วยสำแดงสด๗ นาคฟ้อนมังกรระบำ (11-13 สิงหาคม พ.ศ. 2560) จัดการแสดงที่ โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ
คอนเสิร์ตBig Mountain Music Festival 2017 (9 - 10 ธันวาคม พ.ศ. 2560) จัดการแสดงที่ ดิ โอเชี่ยน เขาใหญ่ ถ.ธนะรัชต์
คอนเสิร์ตรำลึก พ่อดม ชวนชื่น (27 ธันวาคม พ.ศ. 2561) จัดการแสดงที่ ศาลา 1 วัดนวลจันทร์ เขตบึงกุ่ม กรุงเทพฯ
คอนเสิร์ตเพื่อไม่ทิ้งกัน แสดงช่วยเหลือเพื่อนพี่น้องชาวใต้ (22 ธันวาคม พ.ศ. 2563) จัดการแสดงที่ ชั้น6 SHOW DC HALL ศูนย์การค้า SHOW DC พระราม9
คอนเสิร์ตSEK LOSO & Friends concert Live for Turkey and Syria (รับเชิญ) (27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566) จัดการแสดงที่ โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง สาขาเลียบทางด่วนรามอินทรา กรุงเทพ
คอนเสิร์ตมนต์ฮักเชียงคาน (9-10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567) จัดการแสดงที่บ้านติดดิน เชียงคาน จ.เลย
คอนเสิร์ตเทศกาลไถฟีด Idol Music Festival (31 สิงหาคม พ.ศ. 2567) จัดการแสดงที่Union Hall (Hall 2) @Union Mall
ผลงาน > มิวสิควีดีโอ

เพลง พี่บ่าวอกหัก ของ เจมส์ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ (2548)
เพลง พระราชบิดา ของ ชูษี เชิญยิ้ม (2559) เพลงถวายความอาลัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
เพลง กะอี๊ด ของ ปอยฝ้าย มาลัยพร (2565)
เพลง น้ำตาหล่นบนเขื่อนลำปาว ของ จินตหรา พูนลาภ (2564)
ผลงาน > การ์ตูน

โปงลางละอ่อน ตอนเปิดตำนานแคนวิเศษ ชุด 1-6
โปงลางละอ่อน ตอนเจาะเวลาหาไหทองคำ
โปงลางละอ่อน ตอนมิตรภาพ 2 ฝั่งโขง
ผลงาน > รายการร้องเพลง

รายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง (หน้ากากไดโนเสาร์) แข่งขันใน Group C โดยแข่งเป็นคู่ที่ 2 แข่งขันกับ หน้ากากสิงโต
ผลงาน > พิธีกร

โทรทัศน์
20 ธันวาคม พ.ศ. 2557 : คอนเสิร์ต คืนรัง
ออนไลน์
พ.ศ. 2563 : สะแดกแตกตับ ทางช่อง YouTube:Eed Ponglang
แหล่งข้อมูลอื่น

สมพงษ์ คุนาประถม ที่อินสตาแกรม
แม่แบบ:The Mask Singer หน้ากากนักร้อง
ทางหลวงหมายเลข 1 (ประเทศกัมพูชา)

|  ทางหลวงหมายเลข 1 |
| --- | --- |
แผนที่ทางหลวงหมายเลข 1
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 167.1 กิโลเมตร (103.8 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2524–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก: พนมเปญ
ปลายทางทิศตะวันออก: บาเวต จังหวัดสวายเรียง
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: กัมพูชา
 
ระบบทางหลวง
การขนส่งในประเทศกัมพูชา
ทางหลวงหมายเลข 1 เป็นทางหลวงของประเทศกัมพูชา มีระยะทางทั้งสิ้น 167.10 km (103.83 mi) เชื่อมต่อระหว่างกรุงพนมเปญ ผ่านจังหวัดกันดาล จังหวัดไพรแวง และสิ้นสุดที่เมืองบาเวต จังหวัดสวายเรียง ที่พรมแดนประเทศเวียดนาม และยังสามารถเชื่อมต่อไปยังนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนามได้
ในปี พ.ศ. 2524 กัมพูชาได้ปรับปรุงและเปิดให้บริการทางหลวงหมายเลข 1 เพื่อเชื่อมต่อไปยังประเทศเวียดนาม หลังจากที่ถนนได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์สงครามกลางเมืองกัมพูชา ทางหลวงสายนี้มีเส้นทางบรรจบกับทางหลวงหมายเลข 2 ที่กรุงพนมเปญ บริเวณกับสะพานมุนีวงศ์ และเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 1
ระเบียงภาพ

ทางหลวงหมายเลข 1 ในอำเภอเกียนซวาย จังหวัดกันดาล
ทางหลวงหมายเลข 1 ที่สะพานมุนีวงศ์ ในพนมเปญ
เพลงชาติอัฟกานิสถาน

ตลอดทั้งประวัติศาสตร์ ประเทศอัฟกานิสถานมีเพลงชาติหลายเพลง
ประวัติ > สดุดีพระมหากษัตริย์ (ค.ศ. 1926–1943)

บทความหลัก: เพลงชาติราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน (ค.ศ. 1926–1943)
นี่เป็นเพลงชาติแรกของประเทศ ซึ่งแต่งในช่วงที่ยังมีพระมหากษัตริย์ โดยมีแต่เสียงดนตรีและไม่มีเนื้อร้อง
ประวัติ > การสดุดีครั้งใหญ่ (กษัตริย์ผู้กล้าหาญและสูงส่งของเรา) (ค.ศ. 1943–1973)

บทความหลัก: เพลงชาติราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน
นี่คือเพลงชาติที่สองของประเทศ ซึ่งแต่งในช่วงที่ยังมีพระมหากษัตริย์
ประวัติ > เพลงชาติสาธารณรัฐอัฟกานิสถาน (ค.ศ. 1973–1978)

บทความหลัก: เพลงชาติสาธารณรัฐอัฟกานิสถาน
ประวัติ > จงร้อน จงร้อนกว่า (ค.ศ. 1978–1992)

บทความหลัก: เพลงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยอัฟกานิสถาน
มีการใช้เพลงชาตินี้หลังก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยอัฟกานิสถานใน ค.ศ. 1978 เพลงชาตินี้ประพันธ์โดยสุลัยมาน ลาเยกในนามของรัฐบาลพรรคประชาธิปไตยประชาชนอัฟกานิสถาน (PDPA) ที่นำโดยนูร์ มูฮัมหมัด ตะรากี ผู้ตัดสินใจเปลี่ยนสัญลักษณ์แห่งชาติหลังรัฐประหารลัทธิมากซ์ใน ค.ศ. 1978 ประพันธ์โดยจะลีล ฆาฮ์ลานด์และเรียบเรียงโดยอุสตาดซาลิม ซัรมัด (Ustad Salim Sarmad) เพลงนี้รู้จักกันในอีกชื่อว่า "การัมชาฮ์ลาการัมชาฮ์" (แปลว่า "จงร้อน จงร้อนกว่า") ซึ่งเป็นส่วนเริ่มต้นของเพลง
ประวัติ > ป้อมปราการอิสลาม หัวใจแห่งเอเชีย (ค.ศ. 1992–1996, 2002–2006)

บทความหลัก: ป้อมปราการอิสลาม หัวใจแห่งเอเชีย
จาก ค.ศ. 1992 ถึง 2006 อัฟกานิสถานใช้เพลงสงครามของมุญาฮิดีนที่แต่งใน ค.ศ. 1919 โดยอุสตาดกอซิมเป็นเพลงชาติ ซึ่งมีอีกชื่อว่า "ป้อมปราการอิสลาม หัวใจแห่งเอเชีย" (เปอร์เซีย: قلعه اسلام قلب اسیا) ซึ่งเป็นบทเปิดของเพลง
ต่อมามีการนำเพลงนี้มาใช้ใหม่ในรัฐบาลช่วงเปลี่ยนผ่านอัฟกานิสถานใน ค.ศ. 2002 ซึ่งยังคงเป็นเพลงชาติสาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถานใน ค.ศ. 2004 จนถึง ค.ศ. 2006
ประวัติ > ดะเดอะบาโตะราโนะโกร์ (ค.ศ. 1996–2001) (ค.ศ. 2021–ปัจจุบัน)

บทความหลัก: ดะเดอะบาโตะราโนะโกร์
ในช่วงปลายคริสตทศวรรษ 1990 เอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถานภายใต้การปกครองของตอลิบานยึดครองอัฟกานิสถานส่วนใหญ่และปกครองจนถึงปลาย ค.ศ. 2001 พวกเขาไม่มีร่างกฎหมายที่เจาะจงสัญลักษณ์ ซึ่งรวมไปถึงเพลงชาติและธง แต่มีนะชีดที่ไม่มีดนตรีชื่อดะเดอะบาโตะราโนะโกร์ (แปลว่า นี่คือบ้านของผู้กล้า) ถูกใช้ในสื่อและพิธีทางการ ทำหน้าที่เป็นเพลงชาติ โดยพฤตินัย
ประวัติ > เพลงชาติสาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถาน (ค.ศ. 2006–2021)

บทความหลัก: เพลงชาติสาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถาน
เพลงชาติสาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถาน (เปอร์เซีย: سرود ملی - ซูรูเดมิลลี, ปาทาน: ملی سرود - Millī Surūd;  แปลว่า เพลงชาติ) ถูกนำมาใช้โดยโลยาจีร์กาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006
ตามมาตรา 20 ของรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถาน "เพลงชาติอัฟกานิสถานมีเนื้อหาเป็นภาษาปาทานโดยเอ่ยถึงวลี "อัลลอฮ์ทรงยิ่งใหญ่" และชื่อบรรดาชนชาติต่าง ๆ ของอัฟกานิสถาน" เนื้อเพลงนี้ประพันธ์โดยอับดุลบารี จะฮานี และทำนองโดยชาวเยอรมันเชื้อสายอัฟกัน บาบรัก วัซซา [de].
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ National anthems of Afghanistan
1992 to 2006 Afghan national anthem
1992 to 2006 Afghan national anthem
แม่แบบ:เพลงชาติในทวีปเอเชีย
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน
เจ้าชายมูฮัมหมัด อิล เซนนุสซี มกุฎราชกุมารแห่งลิเบีย

เจ้าชายมูฮัมหมัด อิล เซนนุสซี มกุฎราชกุมารแห่งลิเบีย (อังกฤษ: Mohammed El Senussi) เสด็จพระราชสมเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2505 ณ ราชอาณาจักรลิเบีย เป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวใน เจ้าชายฮะซัน เอส-เซนนุสซี มกุฎราชกุมารแห่งลิเบีย และ ฟาห์ซิล บิทต์ ไทฮา พระองค์ทรงกลายเป็น มกุฎราชกุมารแห่งลิเบีย และ ผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์ลิเบีย ต่อจากพระราชบิดาที่ทิวงคตไปเมื่อปี 2535 พระองค์มิได้เษกสมรส พระราชกรณียากิจหลังกของพระองนั้น คือการสนับสนุนประชาธิปไตยในประเทศ และเสรีภาพ ด้วยความหวังว่า ระบอบกษัตริย์จะกลับมาสู่ประเทศลิเบียอีกครั้ง เนื่องจากความสัมพันธ์ของพระองค์และประชาชน รัฐบาล เป็นไปด้วยความรัก แนวโน้มการเพิ่มเติมของจำนวนผู้ที่สนับสนุนราชวงศ์มีมากขึ้น อีกทั้ง พระองค์ยังเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมประชาชน เป็นแขกของรัฐบาลอีกด้วย
และเมื่อวันที่ 5 มีนาคม 2557 รัฐบาลได้ประกาศให้พระองค์ทรงมีสิทธิได้รับเงินภาษีจากประชาชนเดือนละ 10% โดยรัฐบาลจะทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวาย จนกระทั่งปลายปี 2559 รัฐบาลได้เพิ่มจำนวนเงินที่ทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายเป็น 25 %
.cn

บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม
.cn เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศจีน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2530
ดูเพิ่ม

Domain Name System
โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ
ซุ้มโขง

ซุ้มโขงวัดพระธาตุลำปางหลวง จังหวัดลำปาง
ซุ้มโขง ซุ้มประตูโขง หรือ ประตูโขง คือ ประตูทางเข้าวัดที่พบในศิลปะล้านนา รวมถึงศิลปะล้านช้างซึ่งได้รับอิทธิพลศิลปะล้านนา ที่ถือคติทางพุทธศาสนาเปรียบเสมือนดั่งป่าหิมพานต์ ทางผ่านระหว่างชมพูทวีปสู่เขาพระสุเมรุอันเป็นศูนย์กลางของจักรวาล
ลักษณะ

ซุ้มประตูโขงที่พบในล้านนา ส่วนใหญ่สร้างเป็นประตูวงโค้งต่อยอดขึ้นไป 5 ชั้น ประดับด้วยลวดลายพรรณพฤกษา รวมถึงรูปสัตว์ต่าง ๆ เช่น นาค มกร หงส์ กินรี มอม และตัวลวง เป็นต้น ส่วนยอดที่ซ้อนลดหลั่นกันเป็นชั้นได้จำลองซุ้มวิมานของเทพยดาในระดับภพภูมิต่าง ๆ ทำหน้าที่เป็นตัวกั้นระหว่างความไม่สงบภายนอกกับความสงบภายใน เป็นขอบเขตที่ทำให้ผู้ที่เข้าไปภายในต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตนให้มีความสำรวม องค์ประกอบของซุ้มโขงประกอบด้วยฐานสี่เหลี่ยมรับฐานปัทมยกเก็จ ตัวเรือนธาตุรูปสี่เหลี่ยมยกเก็จตามส่วนฐาน มีช่องเจาะทะลุเป็นทางเข้าสู่ภายในทั้งที่ฐานและตัวเรือนธาตุ ซุ้มทางเข้าเป็นซุ้มวงโค้ง ส่วนยอดเป็นหลังคาลาดและชั้นลดที่เลียนแบบจากเรือนธาตุด้านล่าง ยอดบนสุดมักเป็นรูปดอกบัวตูม
ที่มา

ซุ้มโขงน่าจะพัฒนาการมาจากสถาปัตยกรรมขอมโบราณ ที่มีประตูทางเข้าเขตบริเวณปราสาทหรือศาสนสถานใหญ่ เรียกว่า โคปุระ หรือในอินเดียโบราณเรียกประตูนี้ว่า โตรณะ บ้างก็คาดว่าน่าจะมีที่มาจากรูปแบบของซุ้มพระพิมพ์แบบหริภุญชัย บ้างก็ว่ามีที่มาจากรูปแบบซุ้มประตูที่ซ้อนกันเป็นชั้นซึ่งพบสลักบนใบเสมาสมัยทวารวดีจากเมืองฟ้าแดดสงยาง จังหวัดกาฬสินธุ์ และแนวคิดซุ้มโขงที่ล้อมรอบองค์เจดีย์แบบเจดีย์วัดสวนดอก เป็นลักษณะแผนผังที่เป็นที่นิยมของศิลปะพม่าที่พุกาม สำหรับหลักฐานทางเอกสาร มีการกล่าวถึงซุ้มโขงมาแล้วตั้งแต่สมัยพญากือนา ซุ้มโขงของล้านนาที่เก่าที่สุดที่พบในขณะนี้ไม่น่าจะมีอายุเก่าไปกว่า พุทธศตวรรษที่ 21
ประเภท

ซุ้มประตูโขงหน้าวัด เป็นประติมากรรมแบบลอยตัวก่ออิฐถือปูนที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นทางเข้าออกวัด และเป็นตัวแบ่งเขตแดนที่สําคัญของการก้าวข้ามจากแดนโลกภูมิผ่านเข้าสู่แดนพุทธภูมิ สันนิษฐานว่าในอดีตวัดที่สามารถสร้างซุ้มประตูโขงได้ต้องเป็นวัดที่มีความสำคัญหรือวัดที่มีครูบาแก่กล้าวิชา เนื่องจากผู้คนให้ความเคารพบูชาและลูกศิษย์มีความศรัทธาในครูบาอาจารย์ซึ่งจะสร้างตามผังที่เน้นเรื่องจักรวาล คติโดยใช้ซุ้มประตูโขงเป็นประตูทางเข้าของจักรวาล
ซุ้มประตูโขงเข้าพระธาตุ มีลักษณะคล้ายกับซุ้มประตูโขงหน้าวัดเกือบทุกประการ แต่มีขนาดเล็กกว่า ประดับตกแต่งน้อยกว่า และตำแหน่งที่ตั้งอยู่ข้างพระธาตุ โดยจะปรากฏเฉพาะวัดที่มีพระธาตุองค์สำคัญ และอีกประการหนึ่ง คือ อาจมีไว้สำหรับให้เจ้านายเสด็จผ่านเข้าไปในลานประทักษิณชั้นในเพื่อประกอบพิธีสำคัญ ๆ ทางพุทธศาสนา
ซุ้มประตูโขงทางเข้าวิหาร มีลักษณะเป็นโขงแบบติดกับผนัง เป็นประติมากรรมนูนสูงหน้าประตูทางเข้าวิหาร
โขงพระเจ้า หรือ กู่พระเจ้า มีลักษณะเป็นมณฑปปราสาทใช้สำหรับประดิษฐานพระประธานสำคัญภายในวิหาร
ระเบียงภาพ

ซุ้มโขงวัดโลกโมฬี จังหวัดเชียงใหม่
ซุ้มโขงวัดราชคฤห์ จังหวัดพะเยา
ซุ้มโขงวัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร