stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยุควสันตสารท
อุบายนางงามไซซี

บทความหลัก: ไซซี
ไซซี หรือ ซีซือ (อังกฤษ: Xi Shi; จีน: 西施; พินอิน: Xī Shī) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน เกิดประมาณ ปี 506 ก่อนคริสตกาล ซึ่งตรงกับยุควสันตสารท ที่มณฑลเจ้อเจียง ในรัฐเยว่
ไซซีได้รับฉายานามว่า "มัจฉาจมวารี" (จีน: 沉魚; พินอิน: chén yú) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงปลายังต้องจมลงสู่ใต้น้ำ"
ในยุคเลียดก๊กที่ แต่ละรัฐรบกันนั้น รัฐอู๋เป็นรัฐที่มีกองกำลังทหารที่แข็งแกร่งจึงสามารถรบชนะรัฐเยว่และจับตัว เยว่อ๋องโกวเจี้ยน และอัครเสนาบดีฟ่านหลีไปเป็นตัวประกันที่รัฐอู๋ด้วย เยว่อ๋องโกวเจี้ยนต้องการที่จะแก้แค้นเพื่อกู้ชาติแต่จำต้องยอมจงรักภักดี เพื่อให้อู๋อ๋องไว้ใจ
ครั้งหนึ่งอู๋อ๋องเกิดมีอาการปวดท้อง บรรดาหมอหลวงทั้งหลายไม่สามารถให้การรักษาได้ เยว่อ๋องโกวเจี้ยนได้ชิมอุจจาระของอู๋อ๋องต่อหน้าเสนาธิการทั้งปวง และบอกว่าอู๋อ๋องเพียงแค่มีพระวรกายที่เย็นเกินไป หากได้ดื่มสุราและทำร่างกายให้อบอุ่นขึ้นก็จะมีอาการดีขึ้นเอง และเมื่ออู๋อ๋องได้ทำตามก็หายประชวร อู๋อ๋องเห็นว่าเยว่อ๋องโกวเจี้ยนมีความจงรักภักดีจึงปล่อยตัวกลับคืนสู่รัฐเยว่ เมื่อกลับสู่รัฐเยว่ เยว่อ๋องโกวเจี๋ยนก็วางแผนที่จะกู้ชาติทันที โดยมีฟ่านหลี่เป็นอำมาตย์คอยให้คำปรึกษา ฟ่านหลี่ได้เสนอแผนการสามอย่าง คือ ฝึกฝนกองกำลังทหาร พัฒนาด้านกสิกรรม และ ส่งสาวงามไปเป็นเครื่องบรรณาการ พร้อมกับเป็นสายคอยส่งข่าวภายในให้ ไซซีเป็นหญิงสาวชาวบ้าน ลูกสาวคนตัดฟืนที่เขาจู้หลัวซาน (ภาษาฮกเกี้ยน กิวล่อซัว) นางถูกพบครั้งแรกขณะซักผ้าริมลำธาร นางมีหน้าตางดงามมาก พร้อมกับนางเจิ้งตัน (แต้ตัน) ซึ่งมีความงามไม่แพ้กัน ฟ่านหลี่ (เถาจูกง) เสนาบดีรัฐเยว่เป็นผู้ดูแลอบรมนางทั้ง 2 ให้มีอุดมการณ์เพื่อบ้านเมือง เป็นเวลานานถึง 3 ปี เพื่อที่จะไปเป็นบรรณาการให้กับรัฐอู่ เพื่อมอมเมาให้อู่อ๋องฟูซา เจ้านครรัฐอู่ ลุ่มหลงอยู่กับเสน่ห์ของนาง จนไม่บริหารบ้านเมือง ซึ่งอู๋อ๋องฟูซาหลงใหลนางไซซีมากกว่านางเจิ้งตัน ทำให้นางเจิ้งตันน้อยใจจนผูกคอตาย ขณะที่มาอยู่ได้เพียง 2 ปีเท่านั้น ผ่านไป 13 ปี เมื่อรัฐอู่อ่อนแอลง รัฐเยว่ก็สามารถเอาชนะได้สำเร็จในที่สุด
ภายหลังจากที่อู่อ๋องฟูซา ฆ่าตัวตายไปแล้ว นางกับอำมาตย์ฟ่านหลี่ที่ว่ากันว่า ได้ผูกสัมพันธ์ทางใจไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว ก็ได้หายตัวไปพร้อมกันหลังเหตุการณ์นี้ บ้างก็ว่าทั้งคู่ได้เดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ และไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่ทะเลสาบไซ้โอว (ทะเลสาบซีหู) เป็นต้น
สิ้นสุดราชวงศ์โจว

ราชวงศ์โจวและยุควสันตสารทยุคสุดท้าย คือ ยุครณรัฐ หรือ เลียดก๊ก ซึ่งเป็นยุคที่แต่ละรัฐรบกันอย่างต่อเนื่อง ในปี 246 ก่อนคริสต์ศักราช ฉินหวังเจิ้ง (ต่อมาคือ ฉินสื่อหวง หรือ จิ๋นซีฮ่องเต้ ฮ่องเต้องค์แรกของจีน) ได้สืบราชบัลลังก์รัฐฉินต่อมา โดยมีที่ปรึกษาเช่น เว่ยเหลียว, หลี่ซือ เป็นต้น ช่วยเหลือในการรวบรวมแผ่นดิน บ้างใช้เงินทองล่อซื้อบรรดาขุนนางของ 6 รัฐที่เหลือ  แทรกซึมเข้าไปก่อความวุ่นวายในการปกครองของนครรัฐทั้ง 6 บ้าง อีกทั้งส่งกองกำลังรุกเข้าประชิดดินแดนปีแล้วปีเล่า เมื่อถึงปี 230 ก่อนคริสต์ศักราช  รัฐฉินโจมตีนครรัฐหานแตกพ่ายไป เมื่อถึงปี 221 ก่อนคริสต์ศักราชกำจัดรัฐฉีสำเร็จ จากนั้น 6 นครรัฐต่างก็ทยอยถูกรัฐฉินกลืนตกไป แผ่นดินจีนจึงรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ในยุคใหม่ คือ ราชวงศ์ฉิน
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศจีน
"Rulers of the states of Zhou", Dynasty, C text – linked to their occurrences in classical Chinese texts.
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Art of the Spring and Autumn Period
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
ยุทธการที่แลงพอร์ต

| ด ค กสงครามกลางเมืองอังกฤษ |
| --- | --- |
ครั้งที่ 1 – ครั้งที่ 2 – ครั้งที่ 3
| ด ค กสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 |
| --- | --- |
ฮัลล์ (1642) - เพาวิคบริดจ์ - เอ็ดจฮิลล์ - อายสบรี - เบรนท์ฟอร์ด - เทอแนมกรีน - แบรดด็อคดาวน์ - ฮอพตันฮีธ - ซีครอฟมัวร์ - เซาเออร์ตันดาวน์ - สรัตตัน - ชาลโกรฟฟิลด์ - แอดวาลตันมัวร์ - แลนสดาวน์ - ราวนด์เวย์ดาวน์ - การบุกบริสตอล - เกนสบะระห์ - ฮัลล์ (1643) - วินซบีย์ - เรดดิง - กลอสเตอร์ - นิวบรีครั้งที่ 1 - อัลตัน - เชอริตัน - นันทวิค - โบลดันฮิลล์ - การช่วยนิวอารค์ - ยอร์ค - การสังหารหมู่ที่โบลตัน - โครเพอรดีย์บริดจ์ - มารสตันมัวร์ - ลอสวิเธล - นิวบรีครั้งที่ 2 - การล้อมเมือง - เนสบีย์ - แลงพอร์ต - โรว์ตันฮีธ - สโตว์-ออน-เดอะ-วอลล์ - อ๊อกซฟอร์ด
ยุทธการที่แลงพอร์ต (อังกฤษ: Battle of Langport) เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10  กรกฎาคม ค.ศ. 1645 ที่เมืองแลงพอร์ต ใกล้เมืองโยวิลในเทศมณฑลซัมเมอร์เซตของอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ที่นำโดยจอร์จ กอริง ลอร์ดกอริง กับฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยทอมัส แฟร์แฟกซ์ ลอร์ดแฟร์แฟกซ์ที่ 3 แห่งแคเมอรอน ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายรัฐสภาได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด ความเสียหายของการเสียชีวิตและบาดเจ็บของทั้งสองฝ่ายไม่เป็นที่ทราบ
ดูเพิ่ม

พระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
ฝ่ายรัฐสภา
ฝ่ายกษัตริย์นิยม
ยุทธการที่โอลด์เชิร์ช

ยุทธการโอลด์เชิร์ช  (อังกฤษ: Battle of Old Church) หรือยุทธการมาตาเดควินครีก (Battle of Matadequin Creek) คือการรบในยุทธนาการโอเวอร์แลนด์ของนายพลฝ่ายสหรัฐพลเอกยูลิซิส แกรนท์ ที่รบกับกองทัพแห่งเวอร์จิเนียตอนเหนือของนายพลฝ่ายสหพันธ์ พลเอกโรเบิร์ต ลี
ในขณะนั้นกองทัพฝ่ายสหรัฐกำลังรุกคืบเข้าไปในแนวรบโตโตโปโตมอยครีก, ในขณะเดียวกันกองทหารม้าของนายพลฝ่ายสหรัฐ พลตรีฟิลลิป เชอริแดนเริ่มที่จะสำรวจไปทางทิศตะวันออกและทิศใต้ ต่อมากองพันทหารม้าเพนซิลวาเนียหน่วยที่ 17, ภายใต้การควบคุมของนายพลฝ่ายสหพันธรัฐ พันเอกโทมัส ซี. เดวิน เคลื่อนกำลังจากตัวเมืองโอลด์ เชิร์ชเพื่อสำรวจตำแหน่งทางยุทธศาสตร์ตามแนวรบบึงมาตาเดควิน ซึ่งให้ความสามารถในการป้องกันการโจมตีได้ดีกว่า เนื่องจากเขาเห็นความสำคัญทางยุทธศาสตร์ของถนนที่ตัดผ่านเมืองโอลด์ โคลด์ ฮาร์เบอร์ ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองริชมอนด์เพียงหกไมล์ (9.6 กิโลเมตร) , ในขณะเดียวกัน นายพลฝ่ายสหพันธ์ พลเอกลีส่งสาส์นไปยังกองพลน้อยซึ่งประกอบไปด้วยทหารจำนวน 2,000 นายของพลจัตวาแมทธิว ซี. บัทเลอร์ที่อยู่ทางเหนือของเมืองโคลด์ ฮาร์เบอร์โดยในสาส์นได้แจ้งกำหนดการโจมตีถนนตัดตัวเมือง
และในวันที่ 30 พฤษภาคม, กองพลน้อยของบัทเลอร์ก็เคลื่อนทัพมาจนถึงถนนตัดผ่านเมือง และทำการดันกองพันทหารม้าเพนซิลวาเนียให้ถอยหนี แม้ว่าจะมีกองพันทหารม้าฝ่ายสหรัฐอีกสองกองพันถูกส่งเข้ามาเพื่อยึดจุดถนนตัดผ่านเมืองคืน, จนกระทั่งกองพลน้อยขนาดใหญ่ของฝ่ายสหพันธ์มาถึงตำแหน่งการรบ, ฝ่ายสหพันธ์จึงสามารถตีทหารฝ่ายสหรัฐให้ถอยทัพได้ ซึ่งหลังจากนั้นนายพลเดวินของฝ่ายสหพันธ์จึงสั่งให้กองพลน้อยของเขาทั้งหมด รวมทั้งกองพลสำรองที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพลจัตวาเวสลีย์ เมอร์ริตต์และอีกสองกองพลเพิ่มเติมที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพลจัตวาจอร์จ อาร์มสตรอง คัสเตอร์ด้วย ซึ่งทำให้ผู้บังคับบัญชากองพลใหญ่ พลจัตวาอัลเฟร็ด ทอร์เบิร์ต ของฝ่ายสหรัฐสั่งให้ทั้งกองพลของเขาทำเช่นเดียวกันกับฝ่ายตรงข้าม ทำให้การรบครั้งนี้ปราศจากกลยุทธ์ใดๆ นอกจากการประจัญหน้าเข้าหากัน, แต่ฝ่ายสหรัฐมีความได้เปรียบจากการที่มีปืนยาวแบบบรรจุได้หลายนัดอยู่ ในขณะที่ฝ่ายสหพันธ์ไม่มี อีกทั้งยังมีจำนวนมากกว่า จึงทำให้กองพันทหารม้าของฝ่ายสหพันธ์แตกพ่ายและถอยทัพไปยังเมืองโคลด์ ฮาร์เบอร์ โดยที่ยังมีทหารฝ่ายสหรัฐไล่ตามมาถึงเมือง โดยค้างแรมอยู่ห่างจากเมืองอยู่ 1.5 ไมล์ (2.4 กิโลเมตร)
การรบครั้งนี้ทำให้นายพลเชอริแดนสามารถยึดถนนสายสำคัญได้ในวันถัดมา, และทำให้เกิดการรบนองเลือดขึ้น ซึ่งก็คือยุทธการโคลด์ฮาร์เบอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

cr.nps.gov: Battle of Old Church เก็บถาวร 2005-04-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ยุทธการที่แบรดด็อกดาวน์

| ด ค กสงครามกลางเมืองอังกฤษ |
| --- | --- |
ครั้งที่ 1 – ครั้งที่ 2 – ครั้งที่ 3
| ด ค กสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 |
| --- | --- |
ฮัลล์ (1642) - เพาวิคบริดจ์ - เอ็ดจฮิลล์ - อายสบรี - เบรนท์ฟอร์ด - เทอแนมกรีน - แบรดด็อคดาวน์ - ฮอพตันฮีธ - ซีครอฟมัวร์ - เซาเออร์ตันดาวน์ - สรัตตัน - ชาลโกรฟฟิลด์ - แอดวาลตันมัวร์ - แลนสดาวน์ - ราวนด์เวย์ดาวน์ - การบุกบริสตอล - เกนสบะระห์ - ฮัลล์ (1643) - วินซบีย์ - เรดดิง - กลอสเตอร์ - นิวบรีครั้งที่ 1 - อัลตัน - เชอริตัน - นันทวิค - โบลดันฮิลล์ - การช่วยนิวอารค์ - ยอร์ค - การสังหารหมู่ที่โบลตัน - โครเพอรดีย์บริดจ์ - มารสตันมัวร์ - ลอสวิเธล - นิวบรีครั้งที่ 2 - การล้อมเมือง - เนสบีย์ - แลงพอร์ต - โรว์ตันฮีธ - สโตว์-ออน-เดอะ-วอลล์ - อ๊อกซฟอร์ด
ยุทธการที่แบรดด็อกดาวน์ (อังกฤษ: Battle of Braddock Down) เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นทางตะวันตกเฉียงใต้เมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1643 ที่เมืองแบรดด็อกดาวน์ในเทศมณฑลคอร์นวอลล์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ที่นำโดยแรล์ฟ ฮอปตัน บารอนฮอปตันที่ 1 กับฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยนายพันวิลเลียม รูทเวน ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายนิยมกษัตริย์ได้รับชัยชนะอย่างง่ายดาย โดยมีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บไม่กี่คน ส่วนฝ่ายรัฐสภามีผู้เสียชีวิต 200 คนและถูกจับอีก 1,500 คน
ดูเพิ่ม

พระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
ฝ่ายรัฐสภา
ฝ่ายกษัตริย์นิยม
ยุทธการที่แอดวอลตันมัวร์

| ด ค กสงครามกลางเมืองอังกฤษ |
| --- | --- |
ครั้งที่ 1 – ครั้งที่ 2 – ครั้งที่ 3
| ด ค กสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 |
| --- | --- |
ฮัลล์ (1642) - เพาวิคบริดจ์ - เอ็ดจฮิลล์ - อายสบรี - เบรนท์ฟอร์ด - เทอแนมกรีน - แบรดด็อคดาวน์ - ฮอพตันฮีธ - ซีครอฟมัวร์ - เซาเออร์ตันดาวน์ - สรัตตัน - ชาลโกรฟฟิลด์ - แอดวาลตันมัวร์ - แลนสดาวน์ - ราวนด์เวย์ดาวน์ - การบุกบริสตอล - เกนสบะระห์ - ฮัลล์ (1643) - วินซบีย์ - เรดดิง - กลอสเตอร์ - นิวบรีครั้งที่ 1 - อัลตัน - เชอริตัน - นันทวิค - โบลดันฮิลล์ - การช่วยนิวอารค์ - ยอร์ค - การสังหารหมู่ที่โบลตัน - โครเพอรดีย์บริดจ์ - มารสตันมัวร์ - ลอสวิเธล - นิวบรีครั้งที่ 2 - การล้อมเมือง - เนสบีย์ - แลงพอร์ต - โรว์ตันฮีธ - สโตว์-ออน-เดอะ-วอลล์ - อ๊อกซฟอร์ด
ยุทธการที่แอดวอลตันมัวร์ (อังกฤษ: Battle of Adwalton Moor) เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1643 ที่หมู่บ้านแอดวอลตันในเทศมณฑลเวสต์ยอร์กเชอร์ของอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ที่นำโดยวิลเลียม คาเว็นดิช ดยุคแห่งนิวคาสเซิล-อัพพอน-ไทน์ที่ 1 กับฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยเฟอร์ดิแนนโด แฟร์แฟกซ์ ลอร์ดแฟร์แฟกซ์ที่ 2 แห่งแคเมอรอน ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายนิยมกษัตริย์ได้รับชัยชนะ
ดูเพิ่ม

พระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
ฝ่ายรัฐสภา
ฝ่ายกษัตริย์นิยม
ยุทธการที่เอ็ดจ์โคทมัวร์

ยุทธการเอ็ดจโคทมัวร์ (อังกฤษ: Battle of Edgecote Moor) เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1469 ที่เดนสมัวร์ในมณฑลนอร์ทแธมป์ตันเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริคที่ 16 และฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยวิลเลียม เฮอร์เบิร์ต เอิร์ลแห่งเพมโบรคที่ 1 ผลของยุทธการครั้งนี้แลงคาสเตอร์เป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ
ดูเพิ่ม

สงครามดอกกุหลาบ
สงครามกลางเมือง
ราชวงศ์แลงคาสเตอร์
ราชวงศ์ยอร์ค
ยุทธการมอร์ติเมอร์ครอส

ยุทธการมอร์ติเมอร์ครอส (อังกฤษ: Battle of Mortimer's Cross) เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1461 ที่วิกมอร์ในแฮรฟอร์ดเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยโอเว็น ทิวดอร์และแจสเปอร์ ทิวดอร์ และฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ ผลของยุทธการครั้งนี้ยอร์คเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ
หลังจากการเสียชีวิตของริชาร์ด แพลนทาเจเน็ท ดยุคแห่งยอร์คที่ 3 ในยุทธการเวคฟิลด์ในเดือนธันวาคมปีก่อนหน้านั้นแล้วฝ่ายยอร์คก็นำโดยบุตรของริชาร์ดเอ็ดเวิร์ด เอิร์ลแห่งมาร์ช (พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4) ผู้มีอายุเพียง 18 ปี เอ็ดเวิร์ดต้องกันจะป้องกันไม่ให้กองทัพของฝ่ายแลงคาสเตอร์ที่นำโดยโอเว็น ทิวดอร์และลูกชายแจสเปอร์ ทิวดอร์จากเวลส์ไปสมทบกับกองทัพใหญ่ของแลงคาสเตอร์ได้ เอ็ดเวิร์ดรวบรวมกองกำลังจากบริเวณชายแดนและจากกองกำลังเวลช์ที่เป็นฝ่ายยอร์คโดยเฉพาะจากวิลเลียม เฮอร์เบิร์ต เอิร์ลแห่งเพ็มโบรคที่ 1 (William Herbert, 1st Earl of Pembroke) และผู้สนับสนุน ฝ่ายยอร์คได้รับชัยชนะ แจสเปอร์ ทิวดอร์หนีไปได้แต่โอเว็น ทิวดอร์ถูกจับและถูกประหารชีวิต ทหารเวลส์จำนวนมากถูกสังหาร บ้างก็ว่าเป็นจำนวนถึง 4000 คน ชัยชนะครั้งนี้นำไปสู่การขึ้นครองราชสมบัติของเอ็ดเวิร์ด เอิร์ลแห่งมาร์ชเป็นสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษในปลายปีเดียวกัน
ดูเพิ่ม

สงครามดอกกุหลาบ
ราชวงศ์แลงคาสเตอร์
ราชวงศ์ยอร์ค
ยุทธการทุ่งวอเตอร์ชิป

| --- | --- |
ภาพปกฉบับพิมพ์ครั้งแรก
ผู้ประพันธ์: ริชาร์ด อดัมส์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Watership Down
ผู้แปล: สุดจิต ภิญโญยิ่ง
ประเทศ: อังกฤษ
ภาษา: อังกฤษ
ประเภท: วรรณกรรมเยาวชน
สำนักพิมพ์:  สำนักพิมพ์ Rex Collings   สำนักพิมพ์แพรวเยาวชน
วันที่พิมพ์:  ค.ศ. 1972 
ยุทธการทุ่งวอเตอร์ชิป (อังกฤษ: Watership Down) เป็นนวนิยายสำหรับเยาวชนแนวแฟนตาซีวีรบุรุษ ประพันธ์โดย ริชาร์ด อดัมส์ นักเขียนชาวอังกฤษ เป็นนวนิยายเรื่องแรกของเขาและเป็นงานที่ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมา ชื่อหนังสือตั้งชื่อตามสถานที่อันเป็นฉากสำคัญในท้องเรื่อง คือ ทุ่งวอเตอร์ชิป เนื้อหาเกี่ยวกับการออกค้นหาดินแดนอันเสรีสำหรับตนเองของเหล่ากระต่ายกลุ่มหนึ่ง ผู้ประพันธ์ได้สร้างโลกของกระต่ายขึ้นอย่างสมจริง อันมีทั้งภาษา วัฒนธรรม บทกวี และประวัติศาสตร์ของกระต่าย บางฉบับพิมพ์ยังมี "พจนานุกรมกระต่าย" ตีพิมพ์ไว้ท้ายเล่มด้วย
อดัมส์นำเสนอผลงานของเขาอยู่ถึง 13 ครั้งกับสำนักพิมพ์ต่างๆ กัน กว่าจะได้ตีพิมพ์นิยายเรื่องนี้กับสำนักพิมพ์ Rex Collings ในปี ค.ศ. 1972 หลังจากนั้นก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก และต้องตีพิมพ์ซ้ำตลอดเวลาจนหนังสือไม่เคยหมดคลังเลย นิยายเรื่องนี้ได้เป็น "นิยายขายดีตลอดกาล" (Best selling novel of all time) ของสำนักพิมพ์เพนกวินบุ๊คส์ ประเทศอังกฤษ นอกจากนี้ยังได้เหรียญรางวัลคาร์เนกี เป็นวรรณกรรมคลาสสิก เมื่อปี ค.ศ. 1972
ยุทธการทุ่งวอเตอร์ชิป แปลเป็นภาษาต่างๆ มากกว่า 30 ภาษา สำหรับภาษาไทยแปลโดย คุณสุดจิต ภิญโญยิ่ง พิมพ์โดยสำนักพิมพ์แพรวเยาวชน
ตัวละคร

บทความหลัก: รายชื่อตัวละครในยุทธการทุ่งวอเตอร์ชิป
ไฟเวอร์
เฮเซล
บิ๊กวิก
แบล๊คอาวาร์
เคฮาร์
นายพลวูนเวิร์ต
ฟริธ
เอล-ฮแร์ราห์
กระต่ายดำแห่งอินเล่
ยุทธการบลอร์ฮีธ

ยุทธการบลอร์ฮีธ (อังกฤษ: Battle of Blore Heath) เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1459 ที่บลอร์ฮีธในมณฑลสตาฟฟอร์ดเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยเจมส์ ทูเชท์ บารอนแห่งออดลีย์ที่ 5 และจอห์น ซัททัน บารอนแห่งดัดลีย์ที่ 1 และฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งซอลสบรีที่ 5 ผลของยุทธการครั้งนี้ยอร์คเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ ในด้านความเสียหายฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์มีผู้เสียชีวิตราว 2,000 คน ส่วนฝ่ายราชวงศ์ยอร์คมีผู้เสียชีวิตราว 1,000 คน
ดูเพิ่ม

สงครามดอกกุหลาบ
ราชวงศ์แลงคาสเตอร์
ราชวงศ์ยอร์ค
ยุทธการพรีเวซา

ยุทธการพรีเวซา (อังกฤษ: Battle of Preveza) เป็นยุทธการทางนาวีที่เป็นส่วนหนึ่งของสงครามออตโตมัน-แฮ็บสบวร์กที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1538 ที่พรีเวซาบนฝั่งทะเลทะเลไอโอเนียนปัจจุบันคือเมืองในประเทศกรีซตรงปากอ่าวอัมบราเชียน
ยุทธการพรีเวซาเป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายจักรวรรดิออตโตมันที่นำโดยเฮย์เรดดิน บาร์บารอสซา และฝ่ายสันนิบาตศักดิ์สิทธิ์ที่ประกอบด้วยสาธารณรัฐเวนิส สาธารณรัฐเจนัวสเปน อาณาจักรพระสันตะปาปา และ อัศวินแห่งมอลตา ที่นำโดยอันเดรีย ดอเรียผู้บังคับการกองเรือสูงสุดชาวเจนัว ผลของยุทธการครั้งนี้ฝ่ายออตโตมันเป็นฝ่ายที่ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิออตโตมัน
อันเดรีย ดอเรีย
ยุทธการโทลบิแยค

ยุทธการโทลบิแยค (อังกฤษ: Battle of Tolbiac)  เป็นสงครามระหว่างชนแฟรงค์ที่นำโดยโคลวิสที่ 1ฝ่ายหนึ่งและอลามานนิอีกฝ่ายหนึ่ง ยุทธการโทลบิแยคที่เกิดขึ้นในบริเวณนอร์ธไรน์เวสต์ฟาเลียในประเทศเยอรมนีปัจจุบัน ยุทธการโทลบิแยคเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 496 ผลของสงครามชนแฟรงค์เป็นฝ่ายที่ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด
ยุทธนาวีที่ดันโนะอูระ

ยุทธนาวีดันโนะอูระ (ญี่ปุ่น: 壇ノ浦の戦い; โรมาจิ: Dan no Ura no Tatakai; อังกฤษ: Battle of Dan-no-ura) เป็นยุทธนาวีครั้งสำคัญในสงครามเก็มเปช่วง ค.ศ. 1185 อันนำมาสู่การปกครองญี่ปุ่นแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดของตระกูลมินาโมโตะ ซึ่งได้สถาปนารัฐบาลโชกุนคามากูระในภายหลังและส่งผลให้ตระกูลไทระล่มสลาย
ยุทธนาวีที่อักติอูง

ยุทธนาวีที่อักติอูง (อังกฤษ: Battle of Actium) การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายของสงครามครั้งสุดท้ายของสาธารณรัฐโรมัน ระหว่างกองทัพของออคเตเวียน และกองทัพผสมของมาร์ก แอนโทนี และ คลีโอพัตรา เมื่อวันที่ 2 กันยายน 31 ปีก่อนคริสตกาล ที่ ทะเลไอโอเนียน ใกล้เมือง อักติอูง
ยุทธการมู่เหย่

ยุทธการมู่เหย่ (อังกฤษ: Battle of Muye; จีน: 牧野之戰; พินอิน: Mùyě zhī zhàn) เป็นการสู้รบระหว่างราชวงศ์ซางกับราชวงศ์โจว เกิดขึ้นประมาณปีที่ 1046 ก่อนคริสต์ศักราช
ประมาณศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ซางได้ขยายอิทธิพลมาทางตะวันตกแถบหุบเขาแม่น้ำเว่ย์ ซึ่งตระกูลโจวปกครองอยู่ พระเจ้าโจวเหวินเป็นผู้ปกครองดินแดนพระองค์หนึ่งของราชวงศ์ซางและเคยช่วยเหลือพระเจ้าซางโจ้วในตอนที่พระองค์นำทัพบุกภาคตะวันออกเฉียงใต้ แต่พระเจ้าซางโจ้วรู้สึกระแวงจึงสั่งคุมขังพระเจ้าโจวเหวิน ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างซางและโจวตึงเครียดขึ้น ภายหลังที่ถูกปล่อยตัวออกมา พระเจ้าโจวเหวินได้นำกองทัพพิชิตดินแดนต่าง ๆ ที่ภักดีต่อราชวงศ์ซาง แต่ในปีที่ 1050 ก่อนคริสต์ศักราช พระองค์เสด็จสวรรคต พระเจ้าโจวอู่ พระโอรสก่อกบฏต่อพระเจ้าซางโจ้วโดยมีประชาชนเข้าร่วมจำนวนมาก
พระเจ้าโจวอู่ได้รับคำแนะนำจากที่ปรึกษา เจียง จื่อหยา ให้นำกำลัง 50,000 นายเข้าตีกองทัพพระเจ้าซางโจ้วที่กำลังติดพันกับการศึกทางทิศตะวันออก แต่พระเจ้าซางโจ้ววางกำลังทหารไว้ป้องกันเมืองอินซฺวี เมืองหลวงราว 530,000 นายและทาสกว่า 170,000 คน อย่างไรก็ตาม กลุ่มทาสได้แปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายพระเจ้าโจวอู่ ทำให้ขวัญกำลังใจทหารซางลดน้อยลง ทั้งสองฝ่ายปะทะกันที่ตำบลมู่เหย่ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองอินซฺวี ทหารฝ่ายราชวงศ์ซางส่วนใหญ่ลดอาวุธลงและแปรพักตร์เพราะไม่อยากรบเพื่อพระเจ้าซางโจ้ว แต่บางส่วนยังไม่ยอมจำนนจึงเกิดการสู้รบกันอย่างรุนแรง พระเจ้าซางโจ้วหลบหนีไปที่เมืองหลวงหลังเห็นว่าทัพของพระองค์พ่ายแพ้
หลังการสู้รบ พระเจ้าซางโจ้วได้ปลงพระชนม์พระองค์เอง พระเจ้าโจวอู่สังหารพระนางต๋าจี่ พระมเหสีของพระเจ้าซางโจ้วหลังพบว่าพระนางวางแผนลอบปลงพระชนม์พระองค์ ข้าวในท้องพระคลังถูกนำไปแจกจ่ายให้ประชาชนทั่วไป ยุทธการมู่เหย่เป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์ซาง และการขึ้นสู่อำนาจของราชวงศ์โจว
แหล่งข้อมูลอื่น

Chinese Stories/The Battle of Muye | Wikibooks
ยุทธนาวีที่จัตแลนด์

ยุทธนาวีที่จัตแลนด์ (อังกฤษ: Battle of Jutland) เป็นการรบทางเรือระหว่างกองเรือใหญ่ของกองทัพเรือสหราชอาณาจักร ภายใต้การนำของพลเรือเอก เซอร์ จอห์น เจลลิโค และกองเรือทะเลหลวงของกองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน ภายใต้การนำของพลเรือโท ไรน์ฮาร์ท แชร์ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง การรบเกิดขึ้นในวันที่ 31 พฤษภาคม ถึง 1 มิถุนายน ค.ศ. 1916 นอกชายฝั่งทะเลเหนือของคาบสมุทรจัตแลนด์ของเดนมาร์ก
ยุทธการที่เรฟีดิม

ข้อพิพาทที่เล่าในคัมภีร์ไบเบิลฮีบรู
ยุทธการที่เรฟีดิม (อังกฤษ: Battle of Refidim หรือ Battle of Rephidim) ตามที่บรรยายในคัมภีร์ไบเบิล เป็นยุทธการระหว่างชาวอิสราเอลและชาวอามาเลขซึ่งเกิดขึ้นที่เรฟีดิมระหว่างที่ชาวอิสราเอลกำลังเดินทางไปยังแผ่นดินแห่งพระสัญญา คำบรรยายของยุทธการนี้ปรากฏในหนังสืออพยพ
ยุทธการตามที่บันทึกคัมภีร์ไบเบิล

ตามที่บรรยายในอพยพ 17:8 -13 ภายหลังจากชาวอิสราเอลอพยพออกจากอียิปต์ ได้มาตั้งค่ายอยู่ที่เรฟีดิม
ยุทธการเริ่มต้นขึ้นด้วยการโจมตีของชาวอามาเลขต่อชาวอิสราเอลโดยไม่มีเหตุผลแน่ชัด (อพยพ 17:8) หลังจากนั้นพระยาห์เวห์จึงทรงประกาศทำลายล้างชาวอามาเลขและให้ชาวอิสราเอลไปปราบชาวอามาเลข ทรงตรัสว่าชาวอิสราเอลจะได้รับความสงบสุขปราศจากข้าศึก (อพยพ 17:14 , เฉลยธรรมบัญญัติ 25:19 ) นี่เป็นข้อพิพาทครั้งแรกจากหลายครั้งที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาหลายร้อยปีระหว่างชาวอามาเลขและชาวอิสราเอล
โมเสสปลุกใจให้ชาวอิสราเอลต่อสู้และให้คนเหล่านั้นอยู่ภายใต้การนำของโยชูวา ความที่ว่า "เราจะยืนถือไม้เท้าของพระเจ้า" อาจะเป็นการแสดงออกถึงความเชื่อมั่นของโมเสสว่าจะได้รับชัยชนะในยุทธการที่กำลังจะเริ่มขึ้น เนื่องจากพวกเขาต่อสู้ในนามของพระเจ้า
โมเสสเฝ้าดูยุทธการจากบนยอดเขา คัมภีร์ไบเบิลบรรยายว่าเมื่อโมเสสยกมือขึ้น ชาวอิสราเอลก็ได้เปรียบเมื่อนั้น แต่เมื่อโมเสสลดมือลง ชาวอามาเลขกลับเป็นฝ่ายได้เปรียบ เมื่อโมเสสเมื่อยล้า เฮอร์และอาโรนซึ่งเป็นญาติที่สนิทที่สุดของโมเสสจึงช่วยกันยกมือของโมเสสขึ้นคนละข้าง (อพยพ 17:12 ) ยุทธการดำเนินต่อไปจนเวลาเย็นและสิ้นสุดด้วยชัยชนะของชาวอิสราเอล
บรรณานุกรม

Fritz V., The Emergence of Israel in the Twelfth and Eleventh Centuries B.C.E.. Atlanta 2011. ISBN 978-1-58983-262-6.
The Oxford Bible Commentary, oprac. J. Barton, J. Muddiman, New York 2001. ISBN 978-0-19-875500-5.
Barton, John; Muddiman, John (25 January 2007). The Oxford Bible Commentary. OUP Oxford. ISBN 978-0-19-927718-6.
ยุทธศิลป์

ในวิชาทฤษฎีทหาร ยุทธศิลป์ (อังกฤษ: operational art) คือกระบวนการการประยุกต์การใช้ความคิดของ ผู้บัญชาการรบและฝ่ายเสนาธิการในการวางแผนจากประสบการณ์ ความรู้ และทักษะ เป็นตัวเชื่อมสำคัญระหว่างกลยุทธ์ (strategy) กับยุทธวิธี (tactics) โดยทั่วไปแล้วเป็นการใช้วิจารณญาณของผู้บัญชาการรบ โดยอาศัยประสบการณ์ การศึกษาข้อมูล การตกลงตัดสินใจ คณะฝ่ายเสนาธิการ และผู้มีความรู้เกี่ยวกับการยุทธ์ที่จะเกิดขึ้น ยุทธศิลป์ประกอบด้วยปัจจัยทางยุทธการสี่ประการ ได้แก่ เวลา พื้นที่ กำลัง และจุดประสงค์
ในหลักนิยมทางทหารของกองทัพสหรัฐ ได้ระบุว่า "ยุทธศิลป์เปรียบเสมือนการใช้กำลังทหารเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ทางยุทธศาสตร์หรือทางยุทธการด้วยการวางแผนแบบ การจัดองค์กร การประสานเชื่อมต่อ และการดำเนินการทางยุทธศาสตร์ ด้วยการทำสงคราม ด้วยปฏิบัติการทางทหารขนาดใหญ่ และด้วยการยุทธย่อยประกอบกัน ยุทธศิลป์เป็นสิ่งที่แปลความหมายยุทธศาสตร์ของ ผบ.กำลังรบร่วมฯ ออกมาในรูปแบบการวางแผนแบบระดับยุทธการ"  และมีอีกคำนิยามคือ "ยุทธศิลป์เป็นส่วนประกอบที่เกี่ยวข้องกับการวางแผน การเตรียมการ การอำนวยการ และการดำรงสภาพกำลังทหารฝ่ายตนและฝ่ายเดียวกัน เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ทางยุทธการหรือทางยุทธศาสตร์ในเขตสงครามที่กำหนดให้ โดยการใช้ปฏิบัติการทางทหารขนาดใหญ่จนถึงการทำสงคราม"
องค์ประกอบของยุทธศิลป์มีขอบเขตกว้างมากและยังไม่มีการกำหนดตายตัว แต่เป็นที่ยอมรับว่ายุทธศิลป์มีความเกี่ยวพันกับทุกเรื่องที่เอื้ออำนวยให้สัมฤทธิ์เป้าหมายทางยุทธการทั้งทางตรงและทางอ้อม ซึ่งประกอบด้วยปัจจัยทางยุทธการ หน้าที่ทางยุทธการ, หลักการสงคราม องค์ประกอบของสงครามระดับยุทธการ วิธีใช้กำลังรบ การวางแผนและฝึกทางยุทธการ และภาวะผู้นำ
ยุคแอตติจูด

โลโก้ของ ดับเบิลดับเบิลเอฟ ยุคแอตติจูด ที่ใช้ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1997 ถึงพฤษภาคม ค.ศ. 2002
ยุคแอตติจูด (อังกฤษ: The Attitude Era) เป็นช่วงเวลาของเวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น ( หรือรู้จักกันดีใน ดับเบิลยูดับเบิลยูอีในปัจจุบัน) และเป็นประวัติศาสตร์มวยปล้ำอาชีพ ที่เริ่มต้นขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษที่ 1990 และสิ้นสุดลงในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 2000 ที่คล้ายคลึงกับยุควงการมวยปล้ำอาชีพบูมในคริสต์ทศวรรษ 1980 ยุคแอตติจูดเป็นไฟกระชากในความนิยมของมวยปล้ำอาชีพในสหรัฐอเมริกา เป็นเรตติ้งโทรทัศน์และ pay-per-view ที่ขายอัตราตีจุดสูงสุด
ยุคแอตติจูด ได้กำหนดโดยการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงในเนื้อหารายการ ในทางตรงกันข้ามกับเนื้อหาที่เหมาะสำหรับครอบครัวแบบดั้งเดิมมากขึ้นนั้นเป็นเรื่องธรรมดาในรายการของ WWF โดยพยายามที่จะดึงดูดผู้เข้าชมคนหนุ่มสาวโดยการเปลี่ยนสินค้าลงในแบบฟอร์มเอ็ดเกอร์ของความบันเทิง
รายละเอียด

ยุคแอตติจูด ตามสื่อเป็นทางการของ WWE ระยะเวลาที่ที่ไหนสักแห่งยาวนานระหว่างปี ค.ศ. 1996 และ ค.ศ. 2002 แม้ว่าจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดที่แน่นอนไม่ได้กำหนดสำคัญ องค์กรที่ได้มากกว่าปีที่ได้รับหลายวัน ซึ่งแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดจากสื่อหนึ่งไปยังอีกศึกคิงออฟเดอะริง ปี 1996 ในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1996 ,ศึกเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ ปี 1997 ในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 (เริ่มเข้าสู่ยุคเป็นทางการครั้งแรกของโลโก้ "แอตติจูด" เกิดขึ้นในช่วงบทความในเหตุการณ์นี้) และศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 14 ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1998 ได้รับการยกฐานะเป็นจุดเริ่มต้นของยุค
บริษัทอย่างเป็นทางการได้ยุติยุค "แอตติจูด" ที่ส่งเสริมการขายในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 วันที่โอนการใช้งานของชื่อย่อ "WWF" ซึ่งประสบความสำเร็จในโลโก้, กลายเป็นสิ่งต้องห้ามเป็นผลมาจากการต่อสู้ทางกฎหมายระหว่างบริษัท กับองค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล กับสิทธิตามกฎหมายที่ใช้ชื่อย่อ เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่นเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และแทนที่ "ยุคแอตติจูด" ที่ส่งเสริมการขายใหม่ว่า "Get the F Out" แคมเปญการตลาด
ยุคแอตติจูด พิสูจน์แล้วว่าเป็นความสำเร็จทางการตลาดขนาดใหญ่ของ WWF รูปวาดในพิกลก่อนหน้านี้สำหรับกลุ่มผู้เข้าชมวัยหนุ่มสาวที่ได้รับอนุญาตให้พวกเขาประสบความสำเร็จในการแข่งขันคริปเปิล WCW โดยการเอาชนะพวกเขาในสงครามเรตติ้ง ภายในเวลาสองปีได้กลายเป็น WCW ประสบความสำเร็จเพื่อให้มันหายไปจัดการโทรทัศน์ไพรม์ไทม์ ในช่วงเวลาเดียวกันเช่นนี้ WWF จึงกลายเป็นประสิทธิภาพทางการเงิน ซึ่งวินซ์ แมคเมเฮินได้ซื้อบริษัทจาก AOL Time Warner ที่มีมูลค่าลดลงอย่างมาก
การเริ่มต้น

ในช่วงมันเดย์ไนท์ วอร์ สงครามเรตติ้งระหว่างมันเดย์ไนท์ รอว์ของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ กับมันเดย์ ไนโตรของ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู WWF จะเปลี่ยนแปลงตัวจากผลิตภัณฑ์ที่เหมาะสำหรับครอบครัวเป็นผลิตภัณฑ์มุ่งเน้นมากขึ้นสำหรับผู้ใหญ่ ยุคนี้ที่ทันสมัยโดยวินซ์ แมคเมเฮิน และหัวนักเขียน วินซ์ รูซโซ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงวิธีการโทรทัศน์มวยปล้ำอาชีพรุนแรงถูกเขียน สไตล์จองทางของรุซโซก็มักจะเรียกว่า ทีวีการแข่งขัน ตรงระยะสั้นสะเปะสะปะเวทีและโทรทัศน์ตกตะลึง
เหตุการณ์อื่นๆ หลายประการนอกมาตรฐานที่สำคัญ, ได้รับการยกย่องกับการช่วยให้การเปลี่ยนแปลงยุคแอตติจูด ในหนังสือของเขา รุสโซได้ระบุเปิดตัวของตัวละครโกลดัสต์ ในปี ค.ศ. 1995 เป็นจุดเปลี่ยนในจิตรตัวมากขึ้นสำหรับผู้ใหญ่ ปืนใหญ่ของไบรอัน พิลล์แมน บุคคลมีเครดิต โดยเน้นส่วน ค.ศ. 1996 เมื่อเขาดึงปืนออกมาต่อหน้าออสติน และปีค.ศ. 1997 ว่าเค้ามีความหวือหวากับ Marlena โดยปี ค.ศ.  1996 WWF ก็ได้เริ่มเล่นถึงเพศหญิง นำโดย Sunny และSable หลังจากที่สูญเสียการแข่งขันซึ่งทำให้เขาเสียโอกาสชิงแชมป์โลก WWF ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1997 เบรต ฮาร์ต ได้ผลักวินซ์ แมคเมเฮิน และเดินเข้าไปในคำหยาบคายประสาน-ด่าว่า
การเริ่มต้น > กำเนิด Austin 3:16

ในทัวร์นาเม้นต์คิงออฟเดอะริง ปี 1996 ได้เห็นใช้งานครั้งแรกของ Austin คือ "Austin 3:16" ผู้นำทางการตลาดที่สำคัญสำหรับ WWF ในยุค หลังจากที่ชนะการแข่งขันโดยการเอาชนะ Jake Roberts Austin ได้ล้อเลียนการบรรยายโรเบิร์ตของทางเดินในไบเบิล John 3:16 โดยกล่าวว่า คุณนั่งอยู่ที่นั่นและกับคุณกระแทกกระทั้นไบเบิล และแก่พูดคำอธิษฐานของคุณ และมันก็ไม่ได้รับคุณทุกที่! คุยเรื่องคุณสวด พูดเกี่ยวกับ John 3:16... Austin 3:16 พูดว่าฉันเพียงแค่หยิบก้นของคุณ!
จากความนิยมของออสติน ได้พุ่งสูงขึ้นเป็นตัวเอกปฏิลักษณ์ แม้จะเล่นตัวละครเลวของเขา ท้ายที่สุดได้นำไปสู่การแตกร้าวระยะยาวกับ เบรต ฮาร์ต จากปลายปี 1996 ถึงกลางปี ​​1997 สุดยอดในการแข่งขันซับมิสชั่นในศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 13 กับออสตินเปลี่ยนหน้า ระหว่างการสัมภาษณ์ในปี ​​1997 ได้ใส่ท่า Stone Cold Stunner กับวินซ์ แมคเมเฮิน นี้เป็นวางรากฐานสำหรับความแตกร้าวภายหลัง ระหว่าง Austin กับวินซ์ แมคเมเฮิน เรื่องราวกลางของยุคแอตติจูด