stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กีฬายูโดในเอเชียนเกมส์ 2014
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล > หญิง

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| เอ็กซ์ตร้า ไลท์เวต (−48 กก.) รายละเอียด |  มองโกเลีย Mönkhbatyn Urantsetseg |  ญี่ปุ่น Emi Yamagishi |  เกาหลีเหนือ Kim Sol-mi |
| เอ็กซ์ตร้า ไลท์เวต (−48 กก.) รายละเอียด |  มองโกเลีย Mönkhbatyn Urantsetseg |  ญี่ปุ่น Emi Yamagishi |  เกาหลีใต้ Jeong Bok-yeong |
| ฮาล์ฟ ไลท์เวต (−52 กก.) รายละเอียด |  ญี่ปุ่น Misato Nakamura |  เติร์กเมนิสถาน Gulbadam Babamuratova |  เกาหลีใต้ Jung Eun-jung |
| ฮาล์ฟ ไลท์เวต (−52 กก.) รายละเอียด |  ญี่ปุ่น Misato Nakamura |  เติร์กเมนิสถาน Gulbadam Babamuratova |  คาซัคสถาน Lenariya Mingazova |
| ไลท์เวต (−57 กก.) รายละเอียด |  ญี่ปุ่น Anzu Yamamoto |  เกาหลีใต้ Kim Jan-di |  เกาหลีเหนือ Ri Hyo-sun |
| ไลท์เวต (−57 กก.) รายละเอียด |  ญี่ปุ่น Anzu Yamamoto |  เกาหลีใต้ Kim Jan-di |  มองโกเลีย Dorjsürengiin Sumiyaa |
| ฮาล์ฟ มิดเดิลเวต (−63 กก.) รายละเอียด |  เกาหลีใต้ Joung Da-woon |  จีน Yang Junxia |  คาซัคสถาน Marian Urdabayeva |
| ฮาล์ฟ มิดเดิลเวต (−63 กก.) รายละเอียด |  เกาหลีใต้ Joung Da-woon |  จีน Yang Junxia |  ญี่ปุ่น Kana Abe |
| มิดเดิลเวต (−70 กก.) รายละเอียด |  เกาหลีใต้ Kim Seong-yeon |  ญี่ปุ่น Chizuru Arai |  จีน Chen Fei |
| มิดเดิลเวต (−70 กก.) รายละเอียด |  เกาหลีใต้ Kim Seong-yeon |  ญี่ปุ่น Chizuru Arai |  มองโกเลีย Tsend-Ayuushiin Naranjargal |
| ฮาล์ฟ เฮฟวีเวต (−78 กก.) รายละเอียด |  เกาหลีใต้ Jeong Gyeong-mi |  เกาหลีเหนือ Sol Kyong |  จีน Zhang Zhehui |
| ฮาล์ฟ เฮฟวีเวต (−78 กก.) รายละเอียด |  เกาหลีใต้ Jeong Gyeong-mi |  เกาหลีเหนือ Sol Kyong |  ญี่ปุ่น Mami Umeki |
| เฮฟวีเวต (+78 กก.) รายละเอียด |  จีน Ma Sisi |  ญี่ปุ่น Nami Inamori |  ไทย ธรณ์ธันย์ สัจจะเดช |
| เฮฟวีเวต (+78 กก.) รายละเอียด |  จีน Ma Sisi |  ญี่ปุ่น Nami Inamori |  เกาหลีใต้ Kim Eun-kyeong |
| ทีม รายละเอียด |  ญี่ปุ่น |  เกาหลีใต้ |  จีน |
| ทีม รายละเอียด |  ญี่ปุ่น |  เกาหลีใต้ |  เกาหลีเหนือ |
ตารางเหรียญรางวัล

| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ญี่ปุ่น | 6 | 4 | 5 | 15 |
| 2 |  เกาหลีใต้ | 5 | 2 | 8 | 15 |
| 3 |  มองโกเลีย | 3 | 3 | 4 | 10 |
| 4 |  คาซัคสถาน | 1 | 2 | 3 | 6 |
| 5 |  จีน | 1 | 1 | 3 | 5 |
| 6 |  เกาหลีเหนือ | 0 | 1 | 4 | 5 |
| 6 |  อุซเบกิสถาน | 0 | 1 | 4 | 5 |
| 8 |  เลบานอน | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 8 |  เติร์กเมนิสถาน | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 10 |  ไทย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม | รวม | 16 | 16 | 32 | 64 |
ประเทศที่เข้าร่วม

| --- | --- |
  อัฟกานิสถาน   จีน   ฮ่องกง   อินโดนีเซีย   อินเดีย   อิหร่าน   จอร์แดน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เกาหลีใต้   ซาอุดีอาระเบีย   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเก๊า   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   ปากีสถาน:   ฟิลิปปินส์   ปาเลสไตน์   เกาหลีเหนือ   กาตาร์   สิงคโปร์   ซีเรีย   ไทย   ทาจิกิสถาน   เติร์กเมนิสถาน   จีนไทเป   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2014-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กกีฬาในเอเชียนเกมส์ 2014 (อินช็อน) |
| --- | --- |
 ยิงธนู  กรีฑา  แบดมินตัน  เบสบอล  บาสเกตบอล  โบว์ลิ่ง  มวยสากล  เรือแคนู  คริกเกต  จักรยาน  กระโดดน้ำ  ขี่ม้า  ฟันดาบ  ฮอกกี้  ฟุตบอล  กอล์ฟ  ยิมนาสติก  แฮนด์บอล  ยูโด  กาบัดดี้  คาราเต้  ปัญจกีฬา  พายเรือ  รักบี้  เรือใบ  เซปักตะกร้อ  ยิงปืน  ซอฟท์เทนนิส  ซอฟท์บอล  สควอช  ว่ายน้ำ  ระบำใต้น้ำ  เทเบิลเทนนิส  เทควันโด  เทนนิส  ไตรกีฬา  วอลเลย์บอล  โปโลน้ำ  ยกน้ำหนัก  มวยปล้ำ  วูซู
ชาม

ชาม เป็นเครื่องครัวที่ใช้ในการรับประทานอาหารโดยนำไปใช้ใส่อาหารจำพวกแกง ต้ม หรือก๋วยเตี๋ยว เป็นต้น ชามเป็นภาชนะที่มีปากกว้าง (รัศมีประมาณ 7-10 เซนติเมตร) และค่อยๆ เรียวลง ซึ่งก้นชามจะมีรัศมีประมาณ 3-5 เซนติเมตร ชามมีความลึกประมาณ 5 เซนติเมตร ทำด้วยวัสดุที่แตกต่างกัน เช่น เมลามีน เซรามิก ดินเผา ฯลฯ
หัตถกรรม

ชามตราไก่ เป็นหัตถกรรมที่ขึ้นชื่อของตำบลศาลา อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง
คูมางายะ

ระวังสับสนกับ คามางายะ
คูมางายะ (ญี่ปุ่น: 熊谷市; โรมาจิ: Kumagaya-shi) เป็นนครทางตอนเหนือของจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ 159.82 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 191,503 คน เป็นอับดับที่ 9 ของจังหวัดไซตามะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ข้อมูลทั่วไป เก็บถาวร 2005-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
ชาผูเอ่อร์

ชาผูเอ่อร์
ชาผูเอ่อร์
ชาผูเอ่อร์ (จีน: 普洱茶) เป็นชาหมัก น้ำชามีสีดำและมีกลิ่นกับรสชาติที่เข้มข้น ผลิตจากใบชาที่ปลูกทางภาคใต้ของมณฑลยูนนาน ที่อำเภอผูเอ่อร์ โดยชาวอี๋ ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยที่อาศัยอยู่ในมณฑลยูนนาน ซึ่งปัจจุบันชาชนิดนี้ได้แพร่หลายไปทั่วโลก
กรรมวิธีการผลิต

ชาผูเอ่อร์มีกรรมวิธีการผลิดแบบโบราณโดยการหมักไว้ในเข่งตะกร้าสานด้วยไม้ไผ่และรองด้วยใบตอง จากนั้นจึงอัดเป็นก้อนตั้งแต่ขนาดเท่าหัวแม่มือ ไปจนถึงขนาดเท่ากับโต๊ะกลม ๆ แล้วเก็บรักษาเอาไว้ตั้งแต่ 1 ปี 5 ปี 10 ปี ไปจนถึง 20 ปี แล้วจึงนำออกขาย
ชาชนิดนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นก้อนเสมอไป แต่เพราะว่าสมัยโบราณการอัดเป็นก้อนสะดวกในการขนส่งมากกว่า
ชวด

ชวด เป็นชื่อปีแรกของรอบปีนักษัตร มีสัญลักษณ์เป็นหนู พุทธศักราชที่ตรงกับปีชวด เช่น พ.ศ. 2503 พ.ศ. 2515 พ.ศ. 2527 พ.ศ. 2539 พ.ศ. 2551 พ.ศ. 2563 พ.ศ. 2575 และ พ.ศ. 2587 เป็นต้น โดยวันที่เริ่มต้นและสิ้นสุดรอบปีนักษัตรไม่แน่นอนเมื่อเทียบกับปฏิทินสากล และนับต่างกันระหว่างแบบจีนกับแบบไทย
ดูเพิ่ม

ปีนักษัตร
หนู
ตำบลนครชุม

ตำบลนครชุม สามารถหมายถึง
ตำบลนครชุม อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร
ตำบลนครชุม อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก
ตำบลนครชุมน์ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี
กีฬายูโดในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47

กีฬายูโดในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เป็นการแข่งขันกีฬายูโดที่จัดขึ้นในจังหวัดศรีสะเกษ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 7–11 มีนาคม พ.ศ. 2565 โดยได้จัดขึ้นที่อาคารศูนย์ฝึกกีฬาในร่ม 120 ปี สมเด็จย่า โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ ในครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 24 รายการ ซึ่งมีการชิงชัยเหรียญรางวัลรวมทั้งสิ้น 96 เหรียญ
สรุปเหรียญรางวัล

*  (ศรีสะเกษ) เจ้าภาพ
| ลำดับที่ | จังหวัด | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  กรุงเทพมหานคร | 4 | 2 | 2 | 8 |
| 2 |  มุกดาหาร | 4 | 0 | 0 | 4 |
| 3 |  ตรัง | 3 | 3 | 8 | 14 |
| 4 |  จันทบุรี | 3 | 1 | 3 | 7 |
| 5 |  นครศรีธรรมราช | 2 | 1 | 1 | 4 |
| 6 |  ศรีสะเกษ* | 1 | 2 | 9 | 12 |
| 7 |  แม่ฮ่องสอน | 1 | 2 | 2 | 5 |
| 8 |  อำนาจเจริญ | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 9 |  เพชรบูรณ์ | 1 | 1 | 3 | 5 |
| 10 |  ขอนแก่น | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 11 |  สมุทรสงคราม | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 12 |  ลพบุรี | 1 | 0 | 3 | 4 |
| 13 |  ปทุมธานี | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 14 |  สุพรรณบุรี | 0 | 3 | 3 | 6 |
| 15 |  ยะลา | 0 | 2 | 1 | 3 |
| 16 |  สงขลา | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 17 |  กาฬสินธุ์ | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 18 |  เลย | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 19 |  เชียงราย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 19 |  พัทลุง | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 19 |  สมุทรปราการ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 19 |  อุดรธานี | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 19 |  พิษณุโลก | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 19 |  น่าน | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (24 จังหวัด) | รวม (24 จังหวัด) | 24 | 24 | 48 | 96 |
แหล่งที่มา: ตารางสรุปเหรียญตามชนิดกีฬา
แหล่งข้อมูลอื่น

ตารางการแข่งขันและผลการแข่งขัน เก็บถาวร 2022-07-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กชนิดกีฬาที่แข่งขันในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 (ศรีสะเกษ) |
| --- | --- |
 กรีฑา  กอล์ฟ  กาบัดดี้  กีฬาทางอากาศ  คาราเต้โด  จักรยาน  ชักเย่อ  ซอฟต์เทนนิส  ซอฟต์บอล  เซปักตะกร้อ  ตะกร้อลอดห่วง  เทควันโด  เทควันโด-พุ่มเซ่  เทนนิส  เทเบิลเทนนิส  บริดจ์  เนตบอล  บาสเกตบอล  บิลเลียด  แบดมินตัน  ปันจักสีลัต  เปตอง  เพาะกาย  ฟันดาบ  ฟุตซอล  ฟุตบอล  เจ็ตสกี  มวยไทยสมัครเล่น  มวยปล้ำ  มวยสากลสมัครเล่น  ยกน้ำหนัก  ยิงปืน  ยิงปืนรณยุทธ  ยิมนาสติก  ยูโด  ยิวยิตสู  รักบี้ฟุตบอล  เรือพาย  ลีลาศ  วอลเลย์บอล  วอลเลย์บอลชายหาด  ว่ายน้ำ  วู้ดบอล  สนุกเกอร์  หมากล้อม  เอ็กซ์ตรีม  ฮอกกี้  แฮนด์บอล
ชามะลิ

ชามะลิ (จีน: 茉莉花茶; พินอิน: mòlìhuāchá) เป็นชาประเภทหนึ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศจีน
ชามะลิถูกจัดอยู่ในประเภท ชาดอกไม้ (花茶, huāchá) ซึ่งเป็นกลุ่มของชาที่แยกต่างหากจากกลุ่มชาหกชนิดทั่วไปของจีน และในบางกรณีก็รวมชาดอกไม้เป็นชนิดที่เจ็ดของชาจีน
การผลิตทำโดยดูดซับกลิ่นหอมของดอก มะลิลา ซึ่งเป็นดอกไม้ในวงศ์มะลิ เข้าไปในใบชา ทำให้มีกลิ่นดอกไม้แรงแต่ไม่รบกวนรสชาติของชา โดยทั่วไปจะใช้ชาเขียว แต่ก็ยังอาจใช้ชาขาว ชาอูหลง หรือ ชาผูเอ่อร์ ด้วย
ที่ประเทศจีน เมืองฝูโจวในมณฑลฝูเจี้ยน เป็นที่รู้จักในฐานะพื้นที่การผลิตที่สำคัญของชาชนิดนี พื้นที่การผลิต กระบวนการผลิต และวัฒนธรรมชาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น มรดกทางการเกษตรโลก โดยองค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ ในชื่อ "ชามะลิและระบบวัฒนธรรมแห่งเมืองฝูโจว" ที่ภาพเหนือของจีนถือเป็นเรื่องปกติที่จะถวายชามะลิเพื่อเป็นการต้อนรับผู้มาเยือน
ชามะลิเซียนเถาที่เพิ่งชง
ใบชามะลิเซียนเถา พันด้วยด้ายเพื่อทำเป็นรูปร่างแบบนี้
ใบชามะลิ (สีขาวคือกลีบดอกมะลิ)
ซัมปินจะ

ที่จังหวัดโอกินาวะของญี่ปุ่น ได้นำชามะลิมาทำเป็นแบบโอกินาวะ เรียกว่า ซัมปินจะ (ญี่ปุ่น: さんぴん茶; โรมาจิ: sanpincha) ที่มาของชื่อมาจากภาษาจีนว่า เซียงเพี่ยนฉา (香片茶) ซึ่งเป็นอีกคำที่หมายถึงชามะลิ
ซัมปินจะเป็นชามะลิแบบโอกินาวะ
จือปั๋ว

| จือปั๋ว 淄博市 |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด
สถานที่ต่าง ๆ ในนครจือปั๋ว
ที่ตั้งของจือปั๋วในมณฑลชานตง
จือปั๋วที่ตั้งในที่ราบจีนตอนเหนือแสดงแผนที่ที่ราบจีนตอนเหนือจือปั๋วจือปั๋ว (ประเทศจีน)แสดงแผนที่ประเทศจีน
พิกัด (รัฐบาลท้องถิ่นนครจือปั๋ว): 36°48′50″N 118°03′18″E﻿ / ﻿36.8138°N 118.0550°E﻿ / 36.8138; 118.0550
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: ชานตง
เขตปกครองระดับอำเภอ: 8
เขตปกครองระดับตำบล: 106
ศูนย์กลางการปกครอง: เขตจางเตี้ยน (张店区)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: หม่า เสี่ยวเหล่ย์ (马晓磊)
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด: 5,965 ตร.กม. (2,303 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 2,989 ตร.กม. (1,154 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 4,748 ตร.กม. (1,833 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 1,108.3 เมตร (3,636.2 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 7 เมตร (23 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนปี 2010)
 • นครระดับจังหวัด: 4,530,597 คน
 • ความหนาแน่น: 760 คน/ตร.กม. (2,000 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 3,129,228 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 1,000 คน/ตร.กม. (2,700 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 4,412,016 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 930 คน/ตร.กม. (2,400 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+08:00 (เวลามาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 255100
รหัสพื้นที่: 0533
รหัส ISO 3166: CN-SD-03
GDP รวม: ¥ 478.13 พันล้าน (2017)
GDP ต่อหัว: ¥101,781 ($15,075) (2017)
คำนำหน้าทะเบียนรถ: 鲁C
เว็บไซต์: www.zibo.gov.cn
จือปั๋ว (จีน: 淄博) เป็นนครระดับจังหวัดทางตอนกลางของมณฑลชานตง สาธารณรัฐประชาชนจีน มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับจี่หนาน เมืองหลวงของมณฑล ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับไท่อาน ทิศใต้ติดกับหลินอี๋ ทิศตะวันออกติดกับเหวย์ฟาง ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับตงหยิง และทิศเหนือติดกับปินโจว
จือปั๋วมีพื้นที่ 5,938 ตารางกิโลเมตร (2,293 ตารางไมล์) ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 ประชากรของจือปั๋วอยู่ที่ 4.53 ล้านคน ในจำนวนนี้ 4.41 ล้านคนอาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมือง ซึ่งประกอบด้วยเขตเมือง 5 เขต ได้แก่ เขตจางเตี้ยน เขตจือชวาน เขตปั๋วชาน เขตโจวชุน และเขตหลินจือ และบางส่วนของอำเภอใกล้เคียง ไดแก่ อำเภอฮฺหวานไถ อำเภอเกาชิง และอำเภออี๋ยฺเหวียน
พื้นที่ของจือปั๋วเป็นศูนย์กลางของรัฐโบราณชื่อว่ารัฐฉี ซึ่งเมืองหลวงของรัฐนี้คือ หลินจือ เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจีน ผู ซงหลิง นักเขียนที่มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ชิง เป็นหนึ่งในบุคคลที่มีชื่อเสียงที่สุดจากจือปั๋ว จือปั๋วเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงในฐานะแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมฉี
อุตสาหกรรมการผลิตเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของเมืองโดยเฉพาะอุตสาหกรรมการผลิตเซรามิกส์ อุตสาหกรรมหลักอื่น ๆ ได้แก่ อุตสาหกรรมปิโตรเคมี เภสัชกรรม โลหกรรม วัสดุก่อสร้าง และสิ่งทอ อีกทั้งอุตสาหกรรมใหม่และอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูง เช่น เคมีภัณฑ์ อิเล็กทรอนิกส์ ไอที และชีวเภสัชกรรม ก็กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วเช่นกัน
จากรายงานความสามารถในการแข่งขันของเมืองทั่วโลกปี 2007–2008 ที่เผยแพร่โดยสถาบันสังคมศาสตร์แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน จือปั๋วเป็นหนึ่งใน 20 เมืองชั้นนำของโลกในแง่ของการเติบโตทางเศรษฐกิจที่รวดเร็วระหว่างปี 2001 ถึง 2005 จากรายงานของนิตยสาร Oriental Outlook Magazine ระบุว่า จือปั๋วติดอันดับ 1 ในการจัดอันดับเมืองที่มีราคาอสังหาริมทรัพย์ที่เหมาะสมที่สุดในประเทศจีน และอยู่ในอันดับที่ 2 ในการจัดอันดับเมืองที่มีการรักษาความปลอดภัยสาธารณะที่ดีที่สุดในประเทศจีนในปี 2008 ในปี 2009 เมืองนี้ได้รับรางวัล "เมืองของจีน 10 อันดับแรกที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันและมีการพัฒนาอย่างยั่งยืน"
เขตการปกครอง

นครระดับจังหวัดจือปั๋วแบ่งเขตการปกครองระดับอำเภอ ออกเป็น 8 แห่ง ได้แก่ 5 เขต และ 3 อำเภอ
| แผนที่ | เขตการปกครอง | ภาษาจีน | พินอิน |
| --- | --- | --- | --- |
|   เขตจือชวาน เขตจางเตี้ยน เขตปั๋วชาน เขตหลินจือ เขตโจวชุน อำเภอ ฮฺหวานไถ อำเภอ เกาชิง อำเภอ อี๋ยฺเหวียน  | เขตจือชวาน | 淄川区 | Zīchuān Qū |
|   เขตจือชวาน เขตจางเตี้ยน เขตปั๋วชาน เขตหลินจือ เขตโจวชุน อำเภอ ฮฺหวานไถ อำเภอ เกาชิง อำเภอ อี๋ยฺเหวียน  | เขตจางเตี้ยน | 张店区 | Zhāngdiàn Qū |
|   เขตจือชวาน เขตจางเตี้ยน เขตปั๋วชาน เขตหลินจือ เขตโจวชุน อำเภอ ฮฺหวานไถ อำเภอ เกาชิง อำเภอ อี๋ยฺเหวียน  | เขตปั๋วชาน | 博山区 | Bóshān Qū |
|   เขตจือชวาน เขตจางเตี้ยน เขตปั๋วชาน เขตหลินจือ เขตโจวชุน อำเภอ ฮฺหวานไถ อำเภอ เกาชิง อำเภอ อี๋ยฺเหวียน  | เขตหลินจือ | 临淄区 | Línzī Qū |
|   เขตจือชวาน เขตจางเตี้ยน เขตปั๋วชาน เขตหลินจือ เขตโจวชุน อำเภอ ฮฺหวานไถ อำเภอ เกาชิง อำเภอ อี๋ยฺเหวียน  | เขตโจวชุน | 周村区 | Zhōucūn Qū |
|   เขตจือชวาน เขตจางเตี้ยน เขตปั๋วชาน เขตหลินจือ เขตโจวชุน อำเภอ ฮฺหวานไถ อำเภอ เกาชิง อำเภอ อี๋ยฺเหวียน  | อำเภอฮฺหวานไถ | 桓台县 | Huántái Xiàn |
|   เขตจือชวาน เขตจางเตี้ยน เขตปั๋วชาน เขตหลินจือ เขตโจวชุน อำเภอ ฮฺหวานไถ อำเภอ เกาชิง อำเภอ อี๋ยฺเหวียน  | อำเภอเกาชิง | 高青县 | Gāoqīng Xiàn |
|   เขตจือชวาน เขตจางเตี้ยน เขตปั๋วชาน เขตหลินจือ เขตโจวชุน อำเภอ ฮฺหวานไถ อำเภอ เกาชิง อำเภอ อี๋ยฺเหวียน  | อำเภออี๋ยฺเหวียน | 沂源县 | Yíyuán Xiàn |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการนครจือปั๋ว
สำนักการลงทุนนครจือปั๋ว
| ด ค กเขตการปกครองระดับจังหวัดของมณฑลชานตง |
| --- | --- | --- |
จี่หนาน (เมืองหลวง)
| นครระดับกิ่งมณฑล |  จี่หนาน  ชิงเต่า  |  |
| นครระดับจังหวัด |  จือปั๋ว  เจ่าจวาง  ตงหยิง  ยานไถ  เหวย์ฟาง  จี่หนิง  ไท่อาน  เวย์ไห่  รื่อเจ้า  หลินอี๋  เต๋อโจว  เหลียวเฉิง  ปินโจว  เหอเจ๋อ  |  |
ตราสัญลักษณ์โอลิมปิก

ตราสัญลักษณ์โอลิมปิก เป็นตราสัญลักษณ์ประจำการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกแต่ละครั้ง ซึ่งเป็นการออกแบบที่มีห่วงโอลิมปิกเป็นส่วนหนึ่งขององค์ประกอบสัญลักษณ์ สร้างและนำเสนอโดยคณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก (OCOG) หรือคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (NOC) ของประเทศเจ้าภาพ โดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) เป็นผู้รับผิดชอบในการอนุมัติตราสัญลักษณ์สำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ตราสัญลักษณ์โอลิมปิกถูกใช้ในการประชาสัมพันธ์โดยผู้สนับสนุนการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ใช้ประดับบนเครื่องแบบนักกีฬาของผู้เข้าแข่งขันโอลิมปิกทุกคน ตราสัญลักษณ์โอลิมปิกทั้งหมดเป็นทรัพย์สินของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โตเกียว 2020

ตราสัญลักษณ์รุ่นแรกของโตเกียว โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ได้เปิดตัวเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ตราสัญลักษณ์ดังกล่าวซึ่งประกอบด้วย สัญลักษณ์พระอาทิตย์สีแดง สื่อแทนประเทศญี่ปุ่น และตัวอักษร "T" แทนคำว่า "โตเกียว" (Tokyo) "พรุ่งนี้" (Tomorrow) และ "ทีม" (Team) ออกแบบโดยนายเคนจิโร ชาโน นักออกแบบชาวญี่ปุ่นที่ชนะการประกวด แต่เพียงหนึ่งสัปดาห์หลังจากการเปิดตัวสัญลักษณ์ ก็ถูกกล่าวหาว่าลอกเลียนแบบจากสัญลักษณ์ของโรละคร Théâtre de Liège ในประเทศเบลเยี่ยม ออกแบบโดยโดยนายโอลิเวอร์ เดอบี เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2558 ตราสัญลักษณ์ถูกถอนออกและนำตราสัญลักษณ์กลับมา แต่เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2559 ตราสัญลักษณ์ใหม่ได้รับการเปิดตัวในชื่อ "Harmonized Checkered Emblem" และสร้างโดย Asao Tokolo
ดอริค

ดอริก เป็นคำวิเศษณ์ของคำว่า "ดอเรียน" ที่อาจจะหมายถึง
ภาษากรีกดอริก (Doric Greek)
เสาแบบดอริก (Doric order)
ดอริส มิลเลอร์

| ดอริส มิลเลอร์ |
| --- | --- |
มิลเลอร์พร้อมกับเหรียญกางเขนกองทัพเรือของเขา
ชื่อเล่น: "ดอรี่"
เกิด: 12 ตุลาคม ค.ศ. 1919(1919-10-12) วาโก้, รัฐเท็กซัส
เสียชีวิต: 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943(1943-11-24) (24 ปี) เกาะกิลเบิร์ต, หมู่เกาะกิลเบิร์ตและเอลลิส
รับใช้:  สหรัฐอเมริกา
แผนก/สังกัด:  กองทัพเรือสหรัฐ
ประจำการ: 1939–1943
ชั้นยศ: ทหารกะลาสีเรือในฝ่ายบริกรระดับสาม
เลขประจำตัว: 356-12-35
หน่วย: ยูเอสเอส West Virginia ยูเอสเอส Liscome Bay
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่สอง การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์  ยุทธการที่ทาราวะ  ปฏิบัติการเกลวานิก  ยุทธการที่เกาะมาคิน † 
บำเหน็จ:   Navy Cross  Purple Heart 
ดอริส "ดอรี่" มิลเลอร์ (12 ตุลาคม ค.ศ. 1919 – 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943) เป็นทหารกะลาสีเรือชาวอเมริกันในฝ่ายบริกร(Messman)ระดับสามในกองทัพเรือสหรัฐ ในช่วงการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1941 มิลเลอร์ได้ใช้ปืนต่อต้านอากาศยานในการต่อสู้กับเครื่องบินรบฝ่ายญี่ปุ่น(แม้ว่าจะไม่ได้รับการฝึกซ้อมอย่างเป็นทางการในการใช้งาน) และได้รับบาดเจ็บ จากการกระทำของเขา ทำให้เขาได้รับการยอมรับจากกองทัพเรือและได้รับเหรียญกางเขนกองทัพเรือ(Navy Cross)
เขาเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันคนแรกที่ได้รับเหรียญกางเขนกองทัพเรือ เป็นเหรียญกล้าหาญขั้นสูงระดับที่สามที่ถูกมอบโดยกองทัพเรือสหรัฐ รองลงมาจากเหรียญกล้าหาญชั้นสูงสุด(Medal of Honor) และเหรียญปฏิบัติหน้าที่อันยอดเยี่ยมในกองทัพเรือ(Navy Distinguished Service Medal) ซึ่งเหรียญกางเขนกองทัพเรือในปัจจุบันนั้นมีความสำคัญกว่าเหรียญปฏิบัติหน้าที่อันยอดเยี่ยมในกองทัพเรือ การกระทำของมิลเลอร์ได้ถูกเผยแพร่ขนานใหญ้ในหนังสือพิมพ์ Black Press ทำให้เขากลายเป็นสัญลักษณ์ของสงครามสำหรับชาวอเมริกันผิวดำ เกือบสองปีหลังเพิร์ลฮาร์เบอร์ เขาได้เสียชีวิตในการปฏิบัติหน้าที่ เมื่อเรือบรรทุกเครื่องบิน ยูเอสเอส ลิซคัม เบย์ที่เขาประจำการอยู่ได้ถูกจมลงโดยเรือดำน้ำญี่ปุ่นในช่วงการรบที่เกาะมาคิน
จุก เบี้ยวสกุล

จุก เบี้ยวสกุล เป็นนามปากกาของ จุลศักดิ์ อมรเวช ชื่อเล่น หมู เกิดวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2485 เสียชีวิต 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 (62 ปี) เป็นทั้งนักเขียนการ์ตูน และนักวาดนิยายภาพชาวไทยที่มีผลงานเป็นที่ยอมรับ และเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในช่วงยุคสมัย พ.ศ. 2499 ถึง 2500กว่าๆ
ประวัติ

จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ซึ่งเป็นโรงเรียนในสังกัดวิทยาลัยครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา และต่อมาก็จบการศึกษาด้านศิลปะจากโรงเรียนเพาะช่าง จนมาได้งานเขียนนิยายภาพแนววีรบุรษเรื่อง จอมอภินิหาร ต่อจาก ชุมพร แก้วสาร ที่เสียชีวิตกะทันหัน แต่เขียนได้ไม่นานสำนักพิมพ์ก็ต้องหยุดติการตีพิมพ์เพราะขาดทุน ก่อนที่จะได้งานใหม่กับทาง สำนักพิมพ์ แพร่อักษร ด้วยงานนิยายภาพชุด เจ้าชายผมทอง ที่ประสบความสำเร็จแพร่หลายในยุคนั้น ก่อนจะเขีบนงานในแนวทางเดียวกัน เช่น   อัศวินดาบดำ,มังกรสามหัว ตามออกมา นอกจากนี้ จุก เบี้ยวสกุล ยังมีส่วนช่วยสนับสนุนบรรดานักเรียนเพาะช่าง ไปจนถึงนักวาดหน้าใหม่ๆในยุคนั้นให้แจ้งเกิดบนสายนิยายภาพ
ช่วงปี 2507-2509 ได้เริ่มต้นออกนิตยสารนิยายภาพที่จัดทำเอง เช่น การ์ตูนเพื่อนหนู และ ขวัญใจ แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ก่อนจะย้ายไปทำงานเป็นฝ่ายศิลป์และเขียนนิยายภาพให้กับ นิตยสารมีชื่อในยุคนั้นเช่น จักรวาลรายสัปดาห์ มีผลงานอย่าง สาวน้อยอภินิหาร และ เพชรพระอุมา
ผลงานเด่น

เจ้าชายผมทอง
มังกรสามหัว
อัศวินดาบดำ
ขุนดาบเพชรตัดเพชร
ผมทองคะนองศึก
สาวน้อยอภินิหาร
เพชรพระอุมาฉบับนิยายภาพ
ล่าทรชน
ผมชื่อเคน
เลือดทมิฬ
ยอดหญิงลมกรด
ปอบผีฟ้า
"สมุนไพรให้คุณค่า" เล่ม 1 ถึง 4 (พิมพ์แล้ว 13 ครั้ง )
เทวทัณฐ์,นิยายภาพคติธรรมใน นสพ.โลกวันนี้ ฉบับสุดสัปดาห์
ผลงาน

พ.ศ. 2499 จอมอภินิหาร หรือ ซูเปอร์แมนไทย เขียนต่อจาก “หลังฉาก” (ชุมพร แก้วสาร) ซึ่งเสียชีวิตแล้ว
พ.ศ. 2501 เจ้าชายผมทอง
พ.ศ. 2503 มังกรสามหัว
พ.ศ. 2503 อัศวินดาบดำ
พ.ศ. 2507 เพื่อนหนู หนังสือการ์ตูนแนวครอบครัว
พ.ศ. 2509 หนังสือการ์ตูนขวัญใจ
พ.ศ. 2510 สาวน้อยอภินิหาร และเพชรพระอุมา
พ.ศ. 2523 สมุนไพรให้คุณค่า ลงในนิตยสารเรื่องจริง รายสัปดาห์ นอกจากนี้ยังมีภาพปกการ์ตูนเล่มละบาทของสำนักพิมพ์บางกอกสาส์น
พ.ศ. 2544 ตำนานการ์ตูนไทย ผลงานรวมบทความ “รากแก้วการ์ตูนไทย”
พ.ศ. 2545 ภาพปก “สามเกลอ” พิมพ์ใหม่ของสำนักพิมพ์แสงดาว
พ.ศ. 2547 ดำรงตำแหน่งนายกสมาคมการ์ตูนไทย
เขียนนิยายภาพคติธรรมใน นสพ.โลกวันนี้ ฉบับสุดสัปดาห์
กีฬายกน้ำหนักในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 44

กีฬายกน้ำหนักในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 44 จัดแข่งขันที่อาคารเอนกประสงค์ สนามกีฬาจังหวัดนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 16–20 ธันวาคม พ.ศ. 2558
สรุปเหรียญรางวัล

เจ้าภาพ
| อันดับที่ | จังหวัด | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นครสวรรค์ | 18 | 9 | 8 | 35 |
| 2 |  ชลบุรี | 14 | 11 | 0 | 25 |
| 3 |  นครราชสีมา | 10 | 10 | 4 | 24 |
| 4 |  อุดรธานี | 3 | 2 | 1 | 6 |
| 5 |  สุพรรณบุรี | 0 | 3 | 9 | 12 |
| 6 |  ศรีสะเกษ | 0 | 3 | 0 | 3 |
| 7 |  เชียงใหม่ | 0 | 2 | 5 | 7 |
| 7 |  ระยอง | 0 | 2 | 5 | 7 |
| 9 |  สงขลา | 0 | 1 | 4 | 5 |
| 10 |  ยโสธร | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 10 |  สตูล | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 12 |  ขอนแก่น | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 13 |  นครศรีธรรมราช | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 14 |  กรุงเทพมหานคร | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 14 |  บุรีรัมย์ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 14 |  มหาสารคาม | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 14 |  สุราษฎร์ธานี | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม 17 จังหวัด | รวม 17 จังหวัด | 45 | 45 | 45 | 135 |
สรุปผลการแข่งขัน

(NR = สถิติกีฬาแห่งชาติ)
ตราสัญลักษณ์สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ตราสัญลักษณ์อาเซียน กำหนดขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2540  ส่วนคำแนะนำอย่างเป็นทางการในการใช้ตราสัญลักษณ์ กำหนดเมื่อ 8 เมษายน พ.ศ. 2553 มีสัญลักษณ์ เป๊นรวงข้าว 10 ต้นมัดรวมกันอยู่ในวงกลมสีแดง ล้อมด้วยสีขาวและสีน้ำเงินตามลำดับ โดยมีความหมายดังนี้
รวงข้าวสีเหลือง  หมายถึง   ประเทศทั้ง 10 รวมกันเพื่อมิตรภาพและความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
สีแดง               หมายถึง   ความกล้าหาญและความก้าวหน้า
สีขาว               หมายถึง    ความบริสุทธิ์ใจที่มีต่อกัน
สีเหลือง            หมายถึง    ความเจริญรุ่งเรือง
สีน้ำเงิน            หมายถึง    สันติภาพและความมั่นคง
การกำหนดสี

| Scheme | น้ำเงิน | แดง | ขาว | เหลือง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Pantone | Pantone 286 | Pantone Red 032 |  | Pantone Process Yellow |
| CMYK | C100-M60-Y0-K6 | C0-M91-Y87-K0 | C0-M0-Y0-K0 | C0-M0-Y100-K0 |
| RGB | 34-85-158 | 227-49-49 | 255-255-255 | 248-244-0 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Logos of ASEAN
จอนนี วิลเลียมส์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 วิลเลียมส์กับคริสตัลพาเลซใน ค.ศ. 2012
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  จอนาทัน ปีเตอร์ วิลเลียมส์
วันเกิด:   (1993-10-09) 9 ตุลาคม ค.ศ. 1993 (30 ปี)
สถานที่เกิด:  เปมบิวรี เคนต์ อังกฤษ
ส่วนสูง:  5 ft 6 in (1.68 m)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  สวินดัน ทาวน์
หมายเลข:  20
สโมสรเยาวชน
2002–2011:  คริสตัลพาเลซ
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2011–2019 |  คริสตัลพาเลซ |  55 |  (0) |
| 2014–2015 |  → อิปสวิชทาวน์ (ยืม) |  20 |  (2) |
| 2015–2016 |  → นอตทิงแฮมฟอเรสต์ (ยืม) |  10 |  (0) |
| 2016 |  → มิลตันคีนส์ดอนส์ (ยืม) |  13 |  (0) |
| 2016 |  → อิปสวิชทาวน์ (ยืม) |  8 |  (0) |
| 2017–2018 |  → ซันเดอร์แลนด์ (ยืม) |  12 |  (1) |
| 2019–2021 |  ชาร์ลตันแอธเลติก |  60 |  (2) |
| 2021 |  คาร์ดิฟฟ์ ซิตี |  9 |  (0) |
| 2021– |  สวินดัน ทาวน์ |  40 |  (5) |
ทีมชาติ‡
| 2007–2009 |  เวลส์ รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี |  16 |  (1) |
| 2009 |  เวลส์ รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี |  5 |  (0) |
| 2010–2013 |  เวลส์ รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  7 |  (1) |
| 2013– |  เวลส์ |  33 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 17:10, 11 พฤษภาคม 2022 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 21:46, 11 มิถุนายน 2022 (UTC)
จอนาทัน ปีเตอร์ วิลเลียมส์  (เกิดวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลอาชีพผู้เล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับสโมสรฟุตบอลสวินดันทาวน์ในอีเอฟแอลลีกทู และทีมชาติเวลส์
วิลเลียมส์เริ่มต้นอาชีพกับคริสตัลพาเลซ โดยมีช่วงที่ถูกปล่อยยืมตัวให้กับนอตทิงแฮมฟอเรสต์, มิลตันคีนส์ดอนส์, อิปสวิชทาวน์ และซันเดอร์แลนด์ เขาเซ็นสัญญากับชาร์ลตันแอธเลติกในเดือนมกราคม ค.ศ. 2019
วิลเลียมส์เป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติเวลส์ชุดที่เข้าถึงรอบรองชนะเลิศในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
เกียรติประวัติ

คริสตัลพาเลซ
ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป เพลย์ออฟ: 2013
ชาร์ลตันแอธเลติก
อีเอฟแอลลีกวัน เพลย์ออฟ: 2019
รางวัลส่วนตัว
ประตูยอดเยี่ยมแห่งฤดูกาล อิปสวิชทาวน์: 2013–14