stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาร์กาเรต แทตเชอร์
ชีวิตทางการเมืองช่วงต้น > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร(ค.ศ. 1959 – 1970) > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแถวหน้า

พรสวรรค์และแรงผลักดันของแทตเชอร์ทำให้เธอถูกกล่าวถึงในฐานะนายกรัฐมนตรีในอนาคตเมื่ออายุราว 20 ปี แต่ถึงอย่างนั้น ตัวแทตเชอร์เองได้ระบุในช่วงปลายปี ค.ศ. 1970 ว่า "ในชีวิตของฉันจะไม่มีนายกรัฐมนตรีหญิง ประชากรชายมีอคติมากเกินไป" ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1961 เธอได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นเลขาธิการรัฐสภาของรัฐมนตรีกระทรวงบำเหน็จบำนาญในรัฐบาลของฮาโรลด์ แมคมิลแลน โดยเธอเป็นผู้หญิงที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ได้รับตำแหน่งดังกล่าว และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่ได้รับเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1959 กลุ่มแรกที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่ง หลังจากที่พรรคอนุรักษนิยมแพ้การเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1964 เธอก็กลายเป็นผู้อภิปรายในด้านเคหะและที่ดิน เธอได้ย้ายไปร่วมกับกระทรวงการคลังเงาในปี ค.ศ. 1966 โดยต่อต้านการควบคุมรายได้บังคับของแรงงาน โดยอ้างว่าจะสร้างผลกระทบโดยไม่ได้ตั้งใจกับเศรษฐกิจ
เจมส์ ไพออร์ได้เสนอให้แทตเชอร์ได้เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลเงาหลังจากการพ่ายแพ้ของพรรคอนุรักษนิยมในปี ค.ศ. 1966 แต่เอ็ดเวิร์ด ฮีธ หัวหน้าพรรคอนุรักษนิยม และผู้คุมเสียงในสภา วิลเลียม ไวท์ลอว์ก็เลือก เมอร์วิน ไพค์ เป็นรัฐมนตรีหญิงคนเดียวในรัฐบาลเงา ในการประชุมพรรคอนุรักษนิยม แทตเชอร์วิพากษ์วิจารณ์นโยบายภาษีสูงของรัฐบาลแรงงานว่า "ไม่เพียงแต่มุ่งสู่ลัทธิสังคมนิยมเท่านั้น แต่ยังมุ่งสู่ลัทธิคอมมิวนิสต์" โดยอ้างว่าภาษีที่ต่ำลงนั้นเป็นแรงจูงใจให้ทำงานหนัก แทตเชอร์เป็นหนึ่งในสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกลุ่มอนุรักษนิยมไม่กี่คนที่สนับสนุนร่างกฎหมายของลีโอ แอบเซ ที่ให้รักร่วมเพศในเพศชายถูกกฎหมาย และเธอได้ลงคะแนนสนับสนุนร่างกฎหมายของ เดวิด สตีล ในการทำแท้งอย่างถูกกฎหมาย และเธอได้สนับสนุนการคงโทษประหารชีวิตไว้ และลงมติคัดค้านการผ่อนปรนกฎหมายการหย่าร้าง
ชีวิตทางการเมืองช่วงต้น > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร(ค.ศ. 1959 – 1970) > รัฐมนตรีเงา

ในปี ค.ศ. 1967 สถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาได้เลือกแทตเชอร์เพื่อเข้าร่วมในโครงการ International Visitor Leadership Program โครงการแลกเปลี่ยนทางวิชาชีพที่อนุญาตให้เธอใช้เวลาประมาณหกสัปดาห์ในการเยี่ยมชมเมืองต่างๆ ของสหรัฐอเมริกาและบุคคลสำคัญทางการเมือง ตลอดจนสถาบันต่างๆ เช่น กองทุนการเงินระหว่างประเทศ แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้เป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรีเงา แต่มีรายงานว่าสถานทูตได้กล่าวถึงเธอกับกระทรวงการต่างประเทศว่าเธอจะได้เป็นนายกรัฐมนตรีในอนาคต จากโครงการช่วยให้แทตเชอร์ได้พบกับบุคคลสำคัญในระหว่างการเดินทางที่วุ่นวายซึ่งเน้นประเด็นทางเศรษฐกิจ ได้แก่ พอล สมูลเอลสัน, วอลต์ รอสโตว์, ปีแยร์-ปอล ชไวท์เซอร์ และ เนลสัน รอกกีเฟลเลอร์ หลังจากนั้นเธอได้พบกับฮีธ ฮีธก็ได้แต่งตั้งแทตเชอร์เป็นรัฐมนตรีเงาในด้านน้ำมันและเชื้อเพลิง ก่อนการเลือกตั้งทั่วไปในปี ค.ศ. 1960 เธอได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นรัฐมนตรีเงาของกระทรวงคมนาคม ก่อนจะเปลี่ยนไปยังกระทรวงศึกษาธิการ
ในปี ค.ศ. 1968 เอนอค พาวเวลล์ ได้กล่าวสุนทรพจน์เรื่อง "แม่น้ำแห่งเลือด" ซึ่งเขาได้วิพากษ์วิจารณ์การอพยพของประชากรในเครือจักรภพเข้ามายังสหราชอาณาจักรอย่างรุนแรง และร่างกฎหมายความสัมพันธ์ระหว่างการแข่งขันที่เสนอในตอนนั้น เมื่อฮีธโทรหาแทตเชอร์เพื่อแจ้งเธอว่าเขาจะไล่พาวเวลล์ออกจากรัฐมนตรีเงา เธอได้ฮีธว่า "คิดจริงๆ ว่าควรปล่อยให้สถานการณ์สงบลงดีกว่าที่จะทำให้สถานการณ์รุนแรงขึ้น" เธอเชื่อว่าประเด็นหลักของเขาเกี่ยวกับการย้ายถิ่นฐานของเครือจักรภพนั้นถูกต้องและคำพูดที่เลือกมาจากคำพูดของเขานั้นไม่อยู่ในบริบท ในการสัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ Today ในปี ค.ศ. 1991 แทตเชอร์กล่าวว่าเธอคิดว่าพาวเวลล์ "ได้โต้แย้งอย่างถูกต้อง" ในช่วงนี้ เธอได้กล่าวในสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกในฐานะรัฐมนตรีกระทรวงคมนาคมเงาและได้เน้นย้ำถึงความจำเป็นในการลงทุนในรถไฟบริเตน เธอโต้แย้งว่า "ถ้าเราสร้างถนนที่ใหญ่ขึ้นและดีขึ้น ในไม่ช้าถนนเหล่านั้นก็จะเต็มไปด้วยยานพาหนะมากขึ้น และเราก็จะแก้ปัญหาไม่ได้" แทตเชอร์ได้ไปเยือนสหภาพโซเวียตเป็นครั้งแรกในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1969 ในฐานะรัฐมนตรีเงากระทรวงคมนาคม และในเดือนตุลาคมก็ได้กล่าวสุนทรพจน์ฉลองสิบปีของเธอในรัฐสภา ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1970 เธอบอกกับ The Finchley Press ว่าเธออยากเห็น "การผกผันของสังคมที่อิสระ"
ชีวิตทางการเมืองช่วงต้น > รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการและวิทยาศาสตร์(ค.ศ. 1970 – 1974)

พรรคอนุรักษนิยม นำโดยเอ็ดเวิร์ด ฮีธ ชนะการเลือกตั้งทั่วไปในปี ค.ศ. 1970 และแทตเชอร์ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงการศึกษาและวิทยาศาสตร์ แทตเชอร์ได้สร้างข้อขัดแย้งหลังจากดำรงตำแหน่งเพียงไม่กี่วัน เธอถอนหนังสือประกาศนโยบาย 10/65 ของพรรคแรงงาน ซึ่งพยายามบังคับให้เกิดโรงเรียนครอบคลุมโดยไม่ผ่านกระบวนการพิจารณา ทำให้เธอถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก ซึ่งพยายามบังคับให้มีการทำความเข้าใจโดยไม่ผ่านกระบวนการพิจารณา ทำให้เธอถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก ด้วยเหตุนี้เธอจึงร่างนโยบายใหม่ของเธอเอง (หนังสือประกาศนโยบาย 10/70) ซึ่งทำให้มั่นใจได้ว่าเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นจะไม่ถูกบังคับให้ดำเนินการโรงเรียนครอบคลุม นโยบายใหม่ของเธอไม่ได้หมายถึงการหยุดการพัฒนาโรงเรียนครอบคลุมใหม่ เธอกล่าวว่า: "เราจะ [...] คาดหวังว่าแผนจะขึ้นอยู่กับการพิจารณาด้านการศึกษามากกว่าหลักการเบ็ดเสร็จ"
แทตเชอร์สนับสนุนข้อเสนอของลอร์ดรอธไชลด์ในปี ค.ศ. 1971 สำหรับกลไกตลาดที่จะส่งผลต่อทุนสนับสนุนการวิจัยของรัฐบาล แม้ว่านักวิทยาศาสตร์หลายคนจะคัดค้านข้อเสนอนี้ แต่ภูมิหลังด้านการวิจัยของเธออาจทำให้เธอไม่เชื่อในคำกล่าวอ้างของพวกเขาที่ว่าบุคคลภายนอกไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเงินทุน กระทรวงประเมินข้อเสนอสำหรับหน่วยงานการศึกษาในท้องถิ่นเพิ่มเติมเพื่อปิดโรงเรียนมัธยมและนำการศึกษาระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียนครอบคลุมมาใช้ แม้ว่าแทตเชอร์จะมุ่งมั่นกับระบบการศึกษาของโรงเรียนมัธยมสมัยใหม่แบบแบ่งชั้นและพยายามรักษาโรงเรียนมัธยมไว้ ในระหว่างที่เธอดำรงตำแหน่ง เธอปฏิเสธข้อเสนอเพียง 326 จาก 3,612 ข้อเสนอ (ประมาณ 9 เปอร์เซ็นต์) สำหรับโรงเรียนครอบคลุม สัดส่วนของนักเรียนที่เข้าเรียนในโรงเรียนที่ครอบคลุมจึงเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 32 เป็นร้อยละ 62 อย่างไรก็ตาม เธอสามารถรักษาโรงเรียนมัธยมไว้ได้ 94 แห่ง
ในช่วงเดือนแรกๆ ที่ทำงาน เธอได้รับความสนใจจากสาธารณชนเนื่องจากรัฐบาลพยายามลดการใช้จ่าย เธอให้ความสำคัญกับความต้องการด้านวิชาการในโรงเรียน ในขณะที่จัดการลดค่าใช้จ่ายสาธารณะในระบบการศึกษาของรัฐ ส่งผลให้มีการยกเลิกนมฟรีสำหรับเด็กนักเรียนอายุ 7 - 11 ปี เธอคิดว่าเด็กเพียงไม่กี่คนที่จะต้องทนทุกข์ทรมานหากโรงเรียนเก็บค่านม แต่เธอก็ได้ตกลงที่จะจัดหานม 0.3 ไพนต์ (0.17 ลิตร) ให้กับเด็กเล็กทุกวันเพื่อคุณค่าทางโภชนาการ เธอยังแย้งว่าเธอเพียงแค่ดำเนินการกับสิ่งที่รัฐบาลแรงงานเริ่มต้นตั้งแต่พวกเขาหยุดให้นมฟรีแก่โรงเรียนมัธยมแล้ว นมจะยังถูกจัดหาให้กับเด็ก ๆ ที่ต้องใช้มันด้วยเหตุผลทางการแพทย์ และโรงเรียนก็ยังสามารถขายนมได้ เธอบอกกับแฮโรลด์ เครตัน บรรณาธิการนิตยสาร The Spectator ว่า "อย่าประมาทฉันเลย ฉันเห็นว่าพวกเขาทำลายคีธ [โจเซฟ] ได้อย่างไร แต่พวกเขาจะทำลายฉันไม่ได้"
เอกสารของคณะรัฐมนตรีเปิดเผยในภายหลังว่าเธอคัดค้านนโยบายนี้แต่ถูกกระทรวงการคลังบังคับให้ทำ การตัดสินใจของเธอก่อให้เกิดกระแสการประท้วงจากแรงงานและสื่อมวลชน ทำให้เธอได้รับฉายาอย่างฉาวโฉ่ว่า"มาร์กาเรต แทตเชอร์ ผู้ฉกฉวยนม" มีรายงานว่าเธอเคยคิดจะออกจากการเมืองและเขียนในอัตชีวประวัติของเธอในภายหลังว่า: "ฉันได้เรียนรู้บทเรียนอันมีค่า ฉันได้ความเกลีดชังทางการเมืองสูงสุดเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองน้อยที่สุด"
นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร(ค.ศ. 1979 – 1990)

แทตเชอร์ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรหลังจากชนะ เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1979 เมื่อไปถึงถนนดาวน์นิง เธอกล่าวโดยถอดมาจากคำอธิษฐานของนักบุญฟรานซิสว่า
"Where there is discord, may we bring harmony; ที่ใดมีความบาดหมางกัน ขอให้เรานำความสามัคคีมาให้
Where there is error, may we bring truth; ที่ใดมีข้อผิดพลาด ขอให้เรานำความจริงมาให้
Where there is doubt, may we bring faith; ที่ใดมีข้อสงสัย ขอให้เรานนำศรัทธามาให้
And where there is despair, may we bring hope. และที่ใดมีความสิ้นหวัง ขอให้เรานำความหวังมาให้"
ตลอดการดำรงตำแหน่งในช่วงทศวรรษ 1980 แทตเชอร์ได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก
ด้วยการนำโดยแทตเชอร์ พรรคอนุรักษนิยมได้กลายเป็นพรรคขวาจัดมากขึ้น ทำให้การเมืองและสังคมของประเทศอังกฤษแบ่งขั้วมากที่สุดนับแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 รัฐบาลแทตเชอร์ได้ใช้นโยบายปฏิรูปที่ค่อนข้างรุนแรง สนับสนุนกิจการเอกชน แปรรูปรัฐวิสาหกิจทั้งอุตสาหกรรมและสาธารณูปโภคที่รัฐบาลก่อน ๆ ยึดเป็นของรัฐคืนเอกชนด้วยการกระจายหุ้น ลดบทบาทสหภาพแรงงาน ลดภาษีเงินได้ และพยายามจัดตั้งบรรษัทขึ้นดูแลการศึกษาและสาธารณสุขที่เป็นหน้าที่ของรัฐ
แทตเชอร์ได้รับเลือกกลับเข้ามาเป็นรัฐบาลวาระที่ 2 ในปี ค.ศ. 1983 โดยได้เสียงข้างมากทั้ง ๆ ที่อัตราการว่างงานของอังกฤษต่ำที่สุดในรอบ 50 ปี สงครามฟอล์กแลนด์และความระส่ำระสายของพรรคฝ่ายค้านทำให้ความนิยมแทตเชอร์เพิ่มมากขึ้นและได้รับเลือกกลับเข้ามาเป็นรัฐบาลวาระที่ 3 ในปี ค.ศ. 1987 และเมื่อถึงปี ค.ศ. 1988 แทตเชอร์ได้ทำสถิติกลายเป็นนายกรัฐมนตรีอังกฤษที่อยู่ในตำแหน่งนานที่สุดในคริสต์ศตวรรษ ที่ 20 แทตเชอร์ได้รับการขนานนามว่า “ลัทธิแทตเชอร์” (Thatcherism) และด้วยเหตุผลที่แทตเชอร์เป็นผู้ดึงดันยึดมั่นในนโยบายอย่างมั่นคงไม่ว่าจะถูกคัดค้านจากนักวิจารณ์ว่าอย่างไร รวมทั้งจากการกังขาไม่แน่ใจของผู้สนับสนุนรัฐบาลเองด้วย
นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร(ค.ศ. 1979 – 1990) > เศรษฐกิจและและการจัดเก็บภาษี

นโยบายเศรษฐกิจของแทตเชอร์ได้รับอิทธิพลจากแนวคิดแบบการเงินและนักเศรษฐศาสตร์ เช่น มิลตัน ฟรีดแมน และอลัน วอลเตอร์ส ร่วมกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังคนแรกของเธอ เจฟฟรีย์ ฮาว เธอได้ลดภาษีเงินได้และเพิ่มภาษีทางอ้อม เธอเพิ่มอัตราดอกเบี้ยเพื่อชะลอการเติบโตของปริมาณเงินในประเทศ และทำให้อัตราเงินเฟ้อลดลง เสนอวงเงินสำหรับการใช้จ่ายสาธารณะและลดค่าใช้จ่ายด้านบริการสังคม เช่น การศึกษาและที่อยู่อาศัย การจลาจลในอังกฤษในปี ค.ศ. 1981 ส่งผลให้สื่ออังกฤษพูดถึงความจำเป็นในการกลับตัวของนโยบาย ในการประชุมพรรคอนุรักษนิยม แทตเชอร์ได้กล่าวถึงประเด็นนี้ด้วยสุนทรพจน์ที่เขียนโดยนักเขียนบทละครโรนัลด์ มิลลาร์ว่า " "สำหรับผู้ที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อกับประโยคโปรดของสื่อ ถึง 'การเลี้ยวกลับ' ฉันมีเพียงสิ่งเดียวที่จะพูด 'คุณเลี้ยวถ้าคุณต้องการผู้หญิงไม่เลี้ยว' "
อัตราการอนุมัติการทำงานในรัฐบาลแทตเชอร์ลดลงเหลือ 23% ภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1980 ซึ่งต่ำกว่าทุกรัฐบาลที่ผ่านมา เมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยในช่วงต้นทศวรรษ 1980 รุนแรงขึ้น เธอจึงทำการเพิ่มอัตราภาษี แม้จะมีแถลงการณ์แสดงความกังวลเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1981 ลงนามโดยนักเศรษฐศาสตร์ชั้นนำ 364 คน กล่าวว่า "ไม่มีพื้นฐานในทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ [...] สำหรับความเชื่อของรัฐบาลที่ว่าการลดอุปสงค์จะทำให้อัตราเงินเฟ้ออยู่ภายใต้การควบคุมอย่างถาวร" และเสริมว่า "นโยบายปัจจุบันจะทำให้ภาวะซึมเศร้าลึกลงไป กัดกร่อนฐานอุตสาหกรรมของเศรษฐกิจของเรา และ คุกคามเสถียรภาพทางสังคมและการเมือง”
ภายในปี ค.ศ. 1982 สหราชอาณาจักรเริ่มมีสัญญาณการฟื้นตัวของเศรษฐกิจ อัตราเงินเฟ้อลดลงเหลือ 8.6% จากที่เคยขึ้นไปถึง 18% แต่การว่างงานมีมากกว่า 3 ล้านคนเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ทศวรรษ 1930 ภายในปี ค.ศ. 1983 การเติบโตทางเศรษฐกิจโดยรวมแข็งแกร่งขึ้น และอัตราเงินเฟ้อและอัตราจำนองลดลงสู่ระดับต่ำสุดในรอบ 13 ปี แม้ว่าการจ้างงานภาคการผลิตซึ่งคิดเป็นส่วนแบ่งของการจ้างงานทั้งหมดลดลงเหลือเพียงกว่า 30% เท่านั้น ดยจำนวนการว่างงานทั้งหมดยังคงอยู่ในระดับสูง โดยถึงจุดสูงสุด ที่ 3.3 ล้านคนในปี ค.ศ. 1984
ภายหลังการดำรงตำแหน่ง

แทตเชอร์ได้ลาออกจากตำแหน่งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1990 สืบเนื่องจากการต่อสู้ภายในพรรคและการถกเถียงโต้แย้งกับฝ่ายค้านในประเด็นที่แทตเชอร์ไม่ยอมเสียเอกราชในการเข้าเป็นสมาชิกเศรษฐกิจประชาคมยุโรป รวมทั้งการเสื่อมความนิยมจากการไม่เห็นด้วยเกี่ยวกับนโยบายผู้มีสิทธิ์ออกเสียง (Poll Tax)
หลังจากได้รับบรรดาศักดิ์ชั้นบารอน แทตเชอร์ได้ตระเวนปาฐกถาไปทั่วโลกในนามของมูลนิธิแทตเชอร์ และได้ตีพิมพ์หนังสืออัตชีวประวัติชื่อ "มาร์กาเรต แทตเชอร์: ชีวิตในดาวนิงสตรีท" (Margaret Thatcher: the Downing Street Years) เมื่อปี ค.ศ. 1993
มาร์กาเร็ต แทตเชอร์ ถึงแก่อสัญกรรมอย่างสงบเมื่อเช้าวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2013 ด้วยอาการอุดตันของเส้นโลหิตที่ไปเลี้ยงสมอง ทำให้เส้นเลือดตีบ รวมอายุได้ 87 ปี
สิ่งสืบทอด > ผลกระทบทางการเมือง

ลัทธิแทตเชอร์แสดงถึงการเปลื่ยนแปลงที่เป็นระบบและอย่างเด็ดขาดแนวคิดเศรษฐกิจหลังสงคราม ซึ่งพรรคการเมืองที่สำคัญได้เห็นพ้องกันเป็นส่วนใหญ่ในประเด็นของแนวคิดเศรษฐศาสตร์สำนักเคนส์ รัฐสวัสดิการ อุตสาหกรรมที่เป็นของรัฐ การกำกับเศรษฐกิจแบบปิด และการคิดภาษีในอัตราสูง  เธอได้สนับสนุนรัฐสวัสดิการเป็นเป็นส่วนใหญ่ในขณะที่เสนอให้กำจัดการใช้มันในทางที่ผิด
เธอได้สัญญาในปี ค.ศ. 1982 ว่าบริการสุขภาพแห่งชาติที่ได้รับความนิยมอย่างสูงจะ "ปลอดภัยในมือของพวกเรา" ตอนแรกเธอเพิกเฉยต่อการแปรรูปอุตสาหกรรมที่เป็นของรัฐให้เป็นของเอกชน จากการได้รับอิทธิพลอย่างมากมาจากนักคิดฝ่ายขวา โดยเฉพาะอย่างยิ่งจาก คีธ โจเซฟ (Keith Joseph) ดังนั้นแทตเชอร์จึงได้ขยายการโจมตีของเธอ ลัทธิแทตเชอนิยมคือนโยบายของเธอ ที่มีมุมมองทางจริยธรรม การสมบูรณาญาสิทธิราชย์ทางศีลธรรม ลัทธิชาตินิยม ลัทธิปัจเจกนิยม เสรีนิยม และแนวทางที่แน่วแน่ในการบรรลุเป้าหมายทางการเมือง
แทตเชอร์ได้กำหนดหลักปรัชญาทางการเมือง ในข้อขัดแย้งครั้งใหญ่เกี่ยวกับลัทธิอนุรักษนิยมหนึ่งชาติ ของ นายกรัฐมนตรีคนก่อนหน้า เอ็ดเวิร์ด ฮีธ ในการสัมภาษณ์ในปี ค.ศ. 1987 ที่ถูกตีพิมพ์ในนิตยสาร ของผู้หญิงเอง หรือ วูแม่นส์โอน์ (Woman's Own):
"ฉันคิดว่าเราผ่านช่วงเวลาที่มีเด็กและคนเข้าใจเยอะเกินไป ว่า "ฉันมีปัญหา มันเป็นหน้าที่ของรัฐบาลที่จัดการกับมัน!" หรือ "ฉันมีปัญหา ฉันจะไปรับเงินจากรัฐบาลเพื่อจัดการกับมัน!" "ฉันเป็นคนจรจัด รัฐบาลต้องสร้างบ้านให้ฉัน!" ดังนั้นพวกเขาโยนปัญหามาให้สังคม แล้วใครคือสังคม ไม่มีสังคมแบบนั้น มีแต่ผู้ชายผู้หญิงที่เป็นบุคคล หรือ มีครอบครัว ซึ่งรัฐบาลไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากทำโดยผ่านประชาชน และประชาชนลองหาทางช่วยดูตัวเองก่อน มันเป็นหน้าที่ของพวกเราที่จะดูแลตัวเอง และช่วยดูแลเพื่อนบ้าน ชีวิตเป็นเหมือนธุรกิจที่แลกผลประโยชน์กัน และต่างคนต่างก็ได้รับสิทธิ์มากเกินไปโดยไม่มีความรับผิดชอบ"
สิ่งสืบทอด > ชื่อเสียง

แทตเชอร์ได้ดำรงตำแหน่ง 11 ปี 209 วัน ในฐานะนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร ที่นานที่สุดนับตั้งแต่รอเบิร์ต เซซิล มาร์ควิสที่ 3 แห่งซอลส์บรี (13 ปี 252 วันในสามสมัย) และดำรงตำแหน่งต่อเนื่องนานที่สุดนับตั้งแต่รอเบิร์ต เจ็นคินสัน เอิร์ลที่ 2 แห่งลิเวอร์พูล (14 ปี 305 วัน)
หลังจากนำพรรคอนุรักษนิยมสู่ชัยชนะในการเลือกตั้งสามครั้งติดต่อกัน เธอเป็นหนึ่งในผู้นำพรรคที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักรในแง่ของคะแนนโหวตสำหรับพรรคที่ชนะ ถึงสองครั้ง มีการลงคะแนนเสียงมากกว่า 40 ล้านใบสำหรับพรรคอนุรักษนิยมภายใต้การนำของเธอ ความสำเร็จในการเลือกตั้งของเธอถูกขนานนามว่าเป็น "แฮตทริกในประวัติศาสตร์" โดยสื่ออังกฤษในปี ค.ศ. 1987
แทตเชอร์ได้อยู่อันดับสูงที่สุดในบรรดาบุคคลที่มีชีวิตในพ.ศ. 1999 จากโพลล์ชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับ ของบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1992ไทม์ได้ถือว่าแทตเชอร์เป็นหนึ่งใน 100 คนที่สำคัญที่สุดของศตวรรษที่ 20 ในปี ค.ศ. 2015 เธอได้รับคะแนนสูงสุด ในฐานะผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในช่วง 200 ปีที่ผ่านมา จากโพลล์โดย สก็อตติช วิโดว์ส บริษัทผู้ให้บริการทางการเงินรายใหญ่ และในปี ค.ศ. 2559 เธอติดอันดับใน  รายชื่อพลังของชั่วโมงสตรี หรือ วูแม่นส์ฮาวเวอร์พาวเวอร์ลิส (Woman's Hour Power List) ในรายการของ บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ วิทยุ 4 หรือ เรดีโอ 4 (Radio 4) ในฐานะผู้หญิงที่มีผลกระทบมากที่สุดต่อชีวิตผู้หญิงตลอด 70 ปีที่ผ่านมา ในปี ค.ศ. 2020 นิตยสารไทม์ได้ใส่ชื่อของแทตเชอร์ไว้ในรายชื่อ 100 สตรีแห่งปี (Woman of the Year) เธอยังถูกเลือกให้เป็นสตรีแห่งปี ค.ศ. 1982 ซึ่งเป็นปีที่สงครามฟอล์กแลนด์ (Falklands) เริ่มขึ้นภายใต้คำสั่งของเธอ ซึ่งสหราชอาณาจักรได้รับชัยชนะ
ตรงกันข้ามกับคะแนนเฉลี่ยการยอมรับที่ค่อนข้างแย่ ของแทตเชอร์ในฐานะนายกรัฐมนตรี เธอได้อยู่ในอันดับสูงในโพลล์ย้อนหลัง และ จากข้อมูลของยูโกฟ (YouGov) ประชาชนชาวอังกฤษ "โดยรวมได้มองเธอในแง่บวก" หลังจากที่เธอเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2556 จากโพลล์ของเดอะการ์เดียน ประชาชนประมาณครึ่งหนึ่งมองเธอในแง่บวก ในขณะที่หนึ่งในสามมองเธอในแง่ลบ ในโพลล์ของปี ค.ศ. 2019 โดย ยูโกฟ (YouGov) ชาวอังกฤษส่วนใหญ่ให้คะแนนเธอว่าเป็นผู้นำหลังสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสหราชอาณาจักร (โดยวินสตัน เชอร์ชิลมาเป็นอันดับสอง) เธอถูกโหวตให้เป็นนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอันดับสี่ของศตวรรษที่ 20 จากโพลล์ของนักวิชาการ 139 คน ที่จัดโดย อิปสอสโมริ (Ipsos MORI)
นักเขียนชีวประวัติ จอห์น แคมป์เบลล์ (John Campbell) ได้กล่าวว่า แทตเชอร์ไม่ได้เป็นเพียงสตรีคนแรกและนายกรัฐมนตรีที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดในยุคปัจจุบัน แต่ยังเป็นบุคคลสาธารณะที่ได้รับความชื่นชม เกลียดที่สุด เคารพนับถือมากที่สุด และถูกดูหมิ่นที่สุดในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 สำหรับบางคน เธอเป็นผู้กอบกู้ประเทศของเธอที่ สร้างเศรษฐกิจองค์กรที่เข้มแข็ง ซึ่งยี่สิบปีต่อมายังคงมีประสิทธิภาพเหนือกว่าระบบเศรษฐกิจที่มีการควบคุมมากขึ้นของทวีป สำหรับคนอื่น เธอได้โดนมองว่ามีอุดมการณ์แคบๆ ซึ่งนโยบายที่เผชิญหน้าอย่างแข็ง มีความโลภแบบถูกกฎหมาย เพิ่มความไม่เท่าเทียมในสังคมโดยเจตนา และทำลายความรู้สึกเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและความภาคภูมิใจของพลเมืองของประเทศ อีกทั้งยังไม่มีการปรับมุมมองเหล่านี้ ทว่าทั้งสองอย่างนั้นเป็นความจริง
Biographer John Campbell (2011b, p. 499)
ผลงานตีพิมพ์

ปีแห่งถนนดาวนิง หรือ เดอะดาวนิงสตรีทเยียร์ (The Downing Street Years) สำนักพิมพ์ ฮาร์เปอร์คอลลินส์ (HarperCollins) ปี ค.ศ. 1993 ISBN 978-0-00-255049-9
เส้นทางสู่อำนาจ หรือ เดอะแพททูพาวเวอร์ (The Path to Power) สำนักพิมพ์ ฮาร์เปอร์คอลลินส์ (HarperCollins) ปี ค.ศ. 1995 ISBN 978-0-00-255050-5
รัฐศาสตร์ กลยุทธ์เพื่อโลกที่เปลี่ยนแปลง หรือ สเตทคราฟ สแทรททิจีฟอร์อะเชนจ์จิ้งเวิลด์ (Statecraft: Strategies for a Changing World) สำนักพิมพ์ ฮาร์เปอร์เปอร์เรนเนียล์ (Harper Perennial) ปี ค.ศ. 2003 ISBN 978-0-06-095912-8
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กนายกรัฐมนตรีแห่งบริเตนใหญ่และสหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| บริเตนใหญ่ |  วอลโพล ·  เอิร์ลแห่งวิลมิงตัน ·  เพแลม ·  ดยุกแห่งนิวคาสเซิล ·  ดยุกแห่งเดวอนเชอร์ ·  ดยุกแห่งนิวคาสเซิล ·  เอิร์ลแห่งบิวต์ ·  เกรนวิลล์ ·  มาร์ควิสแห่งร็อกกิงแฮม ·  เอิร์ลแห่งแชแทม ·  ดยุกแห่งกราฟตัน ·  ลอร์ดนอร์ท ·  มาร์ควิสแห่งร็อกกิงแฮม ·  เอิร์ลแห่งเชลเบิร์น ·  ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ ·  พิตต์ ผู้เยาว์ |  |
| สหราชอาณาจักร | พิตต์ ผู้เยาว์ · แอดดิงตัน · พิตต์ ผู้เยาว์ · ลอร์ดเกรนวิลล์ · ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ · เพอร์ซิวัล · เอิร์ลแห่งลิเวอร์พูล · แคนนิง · ไวเคานต์โกดริช · ดยุกแห่งเวลลิงตัน · เอิร์ลเกรย์ · ไวเคานต์เมลเบิร์น · ดยุกแห่งเวลลิงตัน · พีล · ไวเคานต์เมลเบิร์น · พีล · เอิร์ลรัสเซล · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · เอิร์ลแห่งแอเบอร์ดีน · ไวเคานต์พาเมอร์สตัน · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · ไวเคานต์พาเมอร์สตัน · เอิร์ลรัสเซล · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · ดิสราเอลี · แกลดสตัน · เอิร์ลแห่งเบคอนสฟิลด์ · แกลดสตัน · มาร์ควิสแห่งซอลสบรี · แกลดสตัน · มาร์ควิสแห่งซอลส์บรี · แกลดสตัน · เอิร์ลแห่งโรสเบรี · มาร์ควิสแห่งซอลสบรี · บัลโฟร์ · แคมพ์เบลล์-แบนเนอร์มัน · แอสควิธ · จอร์จ · ลอว์ · บอลดวิน · แมกดอนัลด์ · บอลดวิน · แมกดอนัลด์ · บอลดวิน · เชมเบอร์ลิน · เชอร์ชิล · แอตต์ลี · เชอร์ชิล · อีเดน · แมคมิลแลน · ฮิวม์ · วิลสัน · ฮีธ · วิลสัน · คัลลาฮาน · แทตเชอร์ · เมเจอร์ · แบลร์ · บราวน์ · แคเมอรอน · เมย์ · จอห์นสัน · ทรัสส์ · ซูแน็ก · สตาร์เมอร์ |  |
รายนาม
มาร์กาเรต รอเบิตส์ เมื่ออายุประมาณ 12 - 13 ปี ค.ศ. 1938
วิทยาลัยซัมเมอวิลล์
แทตเชอร์ยกเลิกนมฟรีสำหรับเด็กอายุ 7–11 ปี (ในภาพ) ในปีค.ศ. 1971 เหมือนที่ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าเธอยกเลิกไปในเด็กโตเมื่อค.ศ. 1968
ตราประจำตำแหน่งของบารอนเนสแทตเชอร์ ภาพนายพลเรือแทนสงครามฟอล์กแลนด์ ภาพเซอร์ไอแซก นิวตันแทนภูมิหลังแห่งการเป็นนักเคมีและแทนบ้านเกิดเมืองแกรนแทม ซึ่งท่านจนถึงวะระสุดท้ายของชีวิต
ฟุตบอลโลก 2006

| FIFA Fußball-Weltmeisterschaft Deutschland 2006> รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: เยอรมนี
วันที่: 9 มิถุนายน – 9 กรกฎาคม
ทีม: 32 (จาก 6 สมาพันธ์)
สถานที่: 12 (ใน 12 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  อิตาลี (สมัยที่ 4)
รองชนะเลิศ:  ฝรั่งเศส
อันดับที่ 3:  เยอรมนี
อันดับที่ 4:  โปรตุเกส
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 64
จำนวนประตู: 147 (2.3 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 3,359,439 (52,491 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  มิโรสลาฟ โคลเซ่ (5 ประตู)
ผู้เล่นยอดเยี่ยม:  ซีเนดีน ซีดาน
ผู้รักษาประตูยอดเยี่ยม:  จันลุยจี บุฟฟอน
ผู้เล่นดาวรุ่งยอดเยี่ยม:  ลูคัส โพด็อลสกี
รางวัลแฟร์เพลย์:  บราซิล   สเปน
← 2002 2010 → 
ฟุตบอลโลก 2006 (2006 FIFA World Cup) รอบสุดท้ายเป็นฟุตบอลโลกครั้งที่ 18 จัดขึ้น ณ สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ตั้งแต่วันที่ 9 มิถุนายน ถึง 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) มีทีมเข้าแข่งขันในรอบสุดท้าย 32 ทีม ทีมชาติอิตาลีคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกครั้งนี้ด้วยการเอาชนะฝรั่งเศสในการยิงจุดโทษ 5-3 หลังเสมอกัน 1-1 ประตู อันดับสามตกเป็นของเจ้าภาพเยอรมนีหลังเอาชนะโปรตุเกส 3-1 ประตู
ประเทศเยอรมนีชนะได้สิทธิจัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2543 โดยเอาชนะข้อเสนอจากบราซิล อังกฤษ โมร็อกโก และแอฟริกาใต้ (ซึ่งแอฟริกาใต้จะได้เป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลก 2010)
รายชื่อประเทศที่เข้ารอบ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  ทวีปแอฟริกา (ซีเอเอฟ)  แองโกลา [31] (เข้ารอบสุดท้ายเป็นครั้งแรก)   โกตดิวัวร์ [27] (เข้ารอบสุดท้ายเป็นครั้งแรก)   กานา [30] (เข้ารอบสุดท้ายเป็นครั้งแรก)   โตโก [32] (เข้ารอบสุดท้ายเป็นครั้งแรก)   ตูนิเซีย [22] ทวีปเอเชีย (เอเอฟซี)  อิหร่าน [21]   ญี่ปุ่น [12]   เกาหลีใต้ [11]   ซาอุดีอาระเบีย [19] ทวีปอเมริกาใต้ (คอนเมบอล)  อาร์เจนตินา [8]   บราซิล [1] (แชมป์ฟุตบอลโลกปี ค.ศ. 2002)   เอกวาดอร์ [23]   ปารากวัย [15] ทวีปโอเชียเนีย  ออสเตรเลีย [28] |  ทวีปยุโรป (ยูฟ่า)  โครเอเชีย [14]   เช็กเกีย [16]   อังกฤษ [2]   ฝรั่งเศส [7]   เยอรมนี [4] (เจ้าภาพ)   อิตาลี [9]   เนเธอร์แลนด์ [3]   โปแลนด์ [20]   โปรตุเกส [17]   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร [24]   สเปน [5]   สวิตเซอร์แลนด์ [25]   สวีเดน [13]   ยูเครน [26] (เข้ารอบสุดท้ายเป็นครั้งแรก) ทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน (คอนคาแคฟ)  คอสตาริกา [18]   เม็กซิโก [6]   ตรินิแดดและโตเบโก [29] (เข้ารอบสุดท้ายเป็นครั้งแรก)   สหรัฐ [10] |  ประเทศที่เข้ารอบ |
การแบ่งโถสลาก

| สลากโถ A | สลากโถ B | สลากโถ C | สลากโถ D | สลากโถพิเศษ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   อาร์เจนตินา    บราซิล    อังกฤษ    ฝรั่งเศส    เยอรมนี    อิตาลี    เม็กซิโก    สเปน   |   แองโกลา    ออสเตรเลีย    โกตดิวัวร์    เอกวาดอร์    กานา    ปารากวัย    โตโก    ตูนิเซีย   |   โครเอเชีย    เช็กเกีย    เนเธอร์แลนด์    โปแลนด์    โปรตุเกส    สวิตเซอร์แลนด์    สวีเดน    ยูเครน   |   คอสตาริกา    อิหร่าน    ญี่ปุ่น    เกาหลีใต้    ซาอุดีอาระเบีย    ตรินิแดดและโตเบโก    สหรัฐอเมริกา   |   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร |
การแบ่งโถสลาก > กลุ่ม A

| ทีม | แต้ม | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  เยอรมนี |  9 | 3 | 3 | 0 | 0 | 8 | 2 | +6 |
|  เอกวาดอร์ |  6 | 3 | 2 | 0 | 1 | 5 | 3 | +2 |
|  โปแลนด์ |  3 | 3 | 1 | 0 | 2 | 2 | 4 | -2 |
|  คอสตาริกา |  0 | 3 | 0 | 0 | 3 | 3 | 9 | -6 |
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
9 มิถุนายน 2549
23:00
| เยอรมนี  | 4 - 2 |  คอสตาริกา |
| --- | --- | --- |
| ลาห์ม 6' โคลเซ่ 17', 61'  ฟริงส์ 87' |  | วันโชเป้ 12', 73' |
(9) 10 มิถุนายน 2549
02:00
| โปแลนด์  | 0 - 2 |  เอกวาดอร์ |
| --- | --- | --- |
|   |  | คาร์ลอส เทโนรีโอ 24'  เดลกาโด้ 80' |
(14) 15 มิถุนายน 2549
02:00
| เยอรมนี  | 1 - 0 |  โปแลนด์ |
| --- | --- | --- |
| นอยวิลล์ 91+' |  |   |
15 มิถุนายน 2549
20:00
| เอกวาดอร์  | 3 - 0 |  คอสตาริกา |
| --- | --- | --- |
| คาร์ลอส เทโนรีโอ 8'  เดลกาโด 54'  กาวิเดส 92+' |  |   |
20 มิถุนายน 2549
21:00
| เอกวาดอร์  | 0 - 3 |  เยอรมนี |
| --- | --- | --- |
|   |  | โคลเซ่ 4', 44' โพโดลสกี้ 57' |
20 มิถุนายน 2549
21:00
| คอสตาริกา  | 1 - 2 |  โปแลนด์ |
| --- | --- | --- |
| โรนัลด์ โกเมซ 25' |  | โบซัคกี้ 33', 65' |
การแบ่งโถสลาก > กลุ่ม B

| ทีม | แต้ม | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  อังกฤษ |  7 | 3 | 2 | 1 | 0 | 5 | 2 | +3 |
|  สวีเดน |  5 | 3 | 1 | 2 | 0 | 3 | 2 | +1 |
|  ปารากวัย |  3 | 3 | 1 | 0 | 2 | 2 | 2 | 0 |
|  ตรินิแดดและโตเบโก |  1 | 3 | 0 | 1 | 2 | 0 | 4 | -4 |
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
10 มิถุนายน 2549 
20:00
| อังกฤษ  | 1 - 0 |  ปารากวัย |
| --- | --- | --- |
| กามาร์ร่า 3' (เข้าประตูตัวเอง) |  |   |
10 มิถุนายน 2549 
23:00
| ตรินิแดดและโตเบโก  | 0 - 0 |  สวีเดน |
| --- | --- | --- |
|   |  |   |
15 มิถุนายน 2549 
23:00
| อังกฤษ  | 2 - 0 |  ตรินิแดดและโตเบโก |
| --- | --- | --- |
| เคร้าซ์ 83' เจอร์ราร์ด 91+' |  |   |
(15) 16 มิถุนายน 2549 
02:00
| สวีเดน  | 1 - 0 |  ปารากวัย |
| --- | --- | --- |
| ลุงเบิร์ก 89' |  |   |
(20) 21 มิถุนายน 2549 
02:00
| สวีเดน  | 2 - 2 |  อังกฤษ |
| --- | --- | --- |
| อัลบัค 51' ลาร์ลสัน 90' |  | โจ โคล 34' เจอร์ราร์ด 85' |
(20) 21 มิถุนายน 2549 
02:00
| ปารากวัย  | 2 - 0 |  ตรินิแดดและโตเบโก |
| --- | --- | --- |
| ซานโช่ 25' (เข้าประตูตัวเอง)  เนลสัน กวยวาส 86' |  |   |
การแบ่งโถสลาก > กลุ่ม C

| ทีม | แต้ม | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  อาร์เจนตินา |  7 | 3 | 2 | 1 | 0 | 8 | 1 | +7 |
|  เนเธอร์แลนด์ |  7 | 3 | 2 | 1 | 0 | 3 | 1 | +2 |
|  โกตดิวัวร์ |  3 | 3 | 1 | 0 | 2 | 5 | 6 | -1 |
|  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร |  0 | 3 | 0 | 0 | 3 | 2 | 10 | -8 |
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
(10) 11 มิถุนายน 2549 
02:00
| อาร์เจนตินา  | 2 - 1 |  โกตดิวัวร์ (ไอวอรีโคสต์) |
| --- | --- | --- |
| เครสโป 24'  ซาวิโอล่า 38' |  | ดร็อกบา 82' |
(10) 11 มิถุนายน 2549 
02:00
| เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  | 0 - 1 |  เนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
|   |  | ร็อบเบน 18' |
16 มิถุนายน 2549 
20:00
| อาร์เจนตินา  | 6 - 0 |  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร |
| --- | --- | --- |
| มักซี่ โรดริเกวซ 8',41'  กัมเบียโซ่ 31'   เครสโป 78'  เตเบซ 84'   เมสซี 88' |  |   |
16 มิถุนายน 2549 
23:00
| เนเธอร์แลนด์  | 2 - 1 |  โกตดิวัวร์ |
| --- | --- | --- |
| ฟาน เพอร์ซี่ 23'  ฟาน นิสเตลรอย 27' |  | โคเน่ 38' |
(21) 22 มิถุนายน 2549 
02:00
| เนเธอร์แลนด์  | 0 - 0 |  อาร์เจนตินา |
| --- | --- | --- |
|   |  |   |
(21) 22 มิถุนายน 2549 
02:00
| โกตดิวัวร์  | 3 - 2 |  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร |
| --- | --- | --- |
| ดินดาน 37' (จุดโทษ), 67' กาลู 86' (จุดโทษ) |  | ซิกิซ 10' อิลิซ 20' |