stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มัคส์ แอ็นสท์
กรอบแนวความคิดและผลงาน > ช่วงต่าง ๆ ของผลงาน > 4.	การพิมพ์ถูและประวัติธรรมชาติ (Frottage and History Natural), 1925–1926

การค้นพบเทคนิคการลอกลาย หรือเทคนิคอัตโนมัติ เป็นการแสดงออกซึ่งอารมณ์และจิตไร้สำนึก เทคนิคการพิมพ์ถูเป็นการแสดงให้เห็นถึงขอบเขตของทฤษฎีการกระทำแบบอัตโนมัติของกลุ่มเหนือจริง การทำซ้ำ ๆ ในการออกแบบตามความรู้สึกนึกคิด ซึ่งวิธีการที่เกี่ยวข้องกลับสวนทางกับความคิดของการวาดภาพที่ต่อเนื่องรวดเร็ว โดยผลลัพธ์เป็นการเปลี่ยนแปลงสภาพผิวและรูปร่าง เข้าเป็นหน่วยสื่อความหมายทางภาษาด้วยการแสดงออกชุดผลงานอย่างต่อเนื่อง การผันแปรสับเปลี่ยนองค์ประกอบภายในชุดผงงาน ความสอดคล้องของรูปทรงหนึ่งกับอีกรูปทรงหนึ่ง
กรอบแนวความคิดและผลงาน > ช่วงต่าง ๆ ของผลงาน > 5.	นก เจ้าสาว ป่า และดอกไม้ (Birds, Brides, Forests and History Natural), 1927–1939

จากเทคนิคภาพพิมพ์ถูโดยใช้กระดาษ แอ็นสท์ได้พัฒนามาเป็นการใช้ผ้าใบ ใช้เทคนิคที่เรียกว่าการขูดครูดสี ซึ่งนำไปสู่ภาพความคิดฝันที่เปลี่ยนแปลงใหม่อันน่าพิศวง ผลงานของแอ็นสท์ทีเป็นช่วงก่อนเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงสงครามยุติ สามารถค้นพบเบื้องหลังความครุ่นคิดของแอ็นสท์กับดวงอาทิตย์ และป่าไม้ที่ถูกเผาผลาญด้วยไฟป่า จากทรรศนะที่ถือว่าคนเป็นศูนย์กลางจักรวาล ถูกแทนที่ด้วยสิ่งแปลกใหม่ที่เกิดขึ้น
กรอบแนวความคิดและผลงาน > ช่วงต่าง ๆ ของผลงาน > 6.	นวนิยายภาพปะติดและการแผ่ขยาย (The Collage Novels and Loplop), 1930–1936

รูปแบบภาพตัดปะด้วยเทคนิคสื่อประสม คือการเปลี่ยนจากภาพประกอบนิยายราคาถูกแกะสลักไม้มาเป็นพิมพ์แม่พิมพ์โลหะ เพื่อจะเอาชนะวิธีการแบบใหม่ของการคัดลอกงานด้วยวิธีการต่าง ๆ แอ็นสท์ได้เสนอความหลากหลายของการจัดองค์ประกอบศิลป์ การผสมผสานการปะติดในส่วนที่เกี่ยวกับลวดลายต้นแบบวัตถุจริง
กรอบแนวความคิดและผลงาน > ช่วงต่าง ๆ ของผลงาน > 7.	ทัศนียภาพจินตนิยม : เมืองและป่า (The Romantic Vision: Cities and Jungles), 1935–1938

เทคนิคแกรททาจและภาพพิมพ์ถูนั้นปรากฏเด่นชัดเจนมากขึ้นด้วยลักษณะของลวดลายต้นแบบจากเครื่องจักสานที่นำไปแทนความหมายของป้อมปราการเมืองหรือบ้านเรือนที่ปรักหักพังลง รกร้างเนิ่นนานจนเถาวัลย์แทรกขึ้นปะปนดูเป็นส่วนเดียวกัน ภาพมุมมองเกี่ยวกับป่านั้นมีลักษณะพืชพันธุ์ไม้กลายร่างเป็นคน หรืออาจโดยนัยตรงกันข้ามว่า คนกลายร่างเป็นต้นไม้ มันคือหน่วยเดียวกันที่ไม่สามารถแยกออกจากกันได้ เพราะเป็นสัมพันธภาพระหว่างคนกับสิ่งแวดล้อม อีกรูปแบบหนึ่งที่เป็นเมืองบนภูเขาให้ความรู้สึกเกี่ยวกับสิ่งที่หักพังของเมืองแห่งความฝัน แอ็นสท์นำเอาความไม่สวยงาม ความผุพังเสื่อมโทรมมาสร้างให้เกิดคุณค่าและความหมายใหม่
กรอบแนวความคิดและผลงาน > ช่วงต่าง ๆ ของผลงาน > 8.	ยุโรปหลังฝน (Europe after the Rain), 1938–1942

แอ็นสท์แสดงออกด้วยเนื้อหาเรื่องราวเกี่ยวกับสงคราม การวาดภาพเทวดาของหัวใจและบ้าน เป็นเทพแห่งความตายที่มีรูปร่างประหลาด แอ็นสท์ได้อธิบายไว้ว่ารูปที่ทำขึ้นเพื่อเยาะเย้ยเสียดสีสิ่งที่ผู้คนพากันศรัทธาต่อการเสียสละชีวิตเพื่อประเทศชาติ การต่อสู้เท่ากับสงคราม ซึ่งสิ่งนั้นได้ทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาอยู่ในเส้นทางของมัน
กรอบแนวความคิดและผลงาน > ช่วงต่าง ๆ ของผลงาน > 9.	ยุคแห่งการแสวงหาสู่ความเรียบง่าย (From the Age of Anxiety to the Childhood), 1943–1976

ผลงานจิตรกรรมที่ทำขึ้นในแบบรูปทรงเรขาคณิตและรูปทรงธรรมชาติผสมผสานกัน ซึ่งได้อิทธิพลจากศิลปะอนารยชนชนเผ่าดั้งเดิม เช่น ภาพ Feast of the Gods, 1948 และเมื่อเขากลับมาจากปารีสการสร้างงานย้อนมาสู่ความเชื่อแบบลัทธิเหนือจริง เทคนิคที่ยังคงใช้การพิมพ์ถูพื้นผิวผสมกับการวาดภาพให้รวมเป็นพื้นผิวหนึ่งเดียวกัน เรื่องราวของภาพที่ให้ความรู้สึกเชิงต่อต้าน ภาพคลื่นที่อาจมองดูเป็นทิวเขา และท้องทะเลเป็นหุบเหว ปลาคล้ายดาว และรูปมนุษย์ก็ถูกนำมาใช้ในแบบนิยายของสัตว์ประหหลาด
การวิเคราะห์ผลงาน > Pieta or Revolution by Night

ภาพนี้เป็นผลงานชิ้นเยี่ยมของแอ็นสท์ เป็นภาพลึกลับที่ดูเหมือนเกี่ยวข้องกับพื้นฐานความคิดของฟร็อยท์ในความซับซ้อนแบบอีดิปัส ซึ่งผู้เป็นบุตรชายได้แข่งขันกับพ่อเพื่อที่จะแย่งความรับจากแม่ รวมถึงความกลัวจากการถูกทำหมันโดยพ่อของตน ภาพของพ่อที่คุกเข่าอุ้มบุตรชายไว้ในท่าที่เป็นได้ทั้งการบวงสรวงและแบบประเพณีอย่างปีเอตะ มีฝักบัวสีขาวหัวสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ของลึงค์ ด้านหลังภาพเป็นฉากเบลอ ๆ ดูเหมือนเงา ไม่เน้นให้มีความชัดเจน ภาพนี้อาจแสดงถึงตัวแอ็นสท์กับพ่อของเขา (คนถูกอุ้มคือแอ็นสท์) และงานทั้งหมดเกี่ยวกับชีวิตลำเค็ญในวัยเยาว์ที่ผูกพันกับพ่อ การใช้รูปโบสถ์ทางศาสนาในภาพนี้ ตามหลักจิตวิทยาของฟร็อยท์เป็นลักษณะเหนือความจริงที่มุ่งต่อต้านศาสนากรณีนี้อาจชี้ให้เห็นเป็นพิเศษจากรูปของแอ็นสท์ซึ่งพ่อของเขาเป็นผู้เลื่อมใสในศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกและยังเป็นผู้อุทิศตนต่อสังคมในด้านอื่น ๆ เช่น เป็นครูสอนคนพิการผู้เป็นใบ้ เป็นผู้คัดลอกผลงานศิลปะในศาสนาคริสต์
	แอ็นสท์วาดภาพนี้ต่อต้านบิดาผู้เคร่งศาสนาซึ่งกลายเป็นคู่ปรปักษ์ของเขา โดยนำเสนอภาพบิดาที่กำลังโอบอุ้มตัวเขาซึ่งแข็งเป็นหิน เป็นการเลียนแบบภาพพระแม่อุ้มศพพระเยซูหลังจากถูกนำลงมาจากไม้กางเขน ปมเรื่องอีดิปัสที่ฟร็อยท์นำมาตีความโดยใช้ทฤษฎีจิตวิเคราะห์ เป็นที่สนใจของจิตรกรเซอร์เรียลลิสม์ เช่น แอ็นสท์และดาลี มาก เนื่องจากในวัยเด็ก ทั้งคู่มีความขัดแย้งกับบิดาที่ถึงเป็นคู่แข่งในการรักความรักจากแม่ ทั้งยังมีความกลัวว่าบิดาจะตัดอวัยวะเพศของตนอีกด้วย
การวิเคราะห์ผลงาน > La Foresta Imbalsamata

ภาพนี้เป็นผลงานชิ้นหนึ่งในชุดเกี่ยวกับป่า ที่ทำขึ้นในราวช่วง ค.ศ. 1933 เป็นรูปช่วงหลังที่เขาทำขึ้นในลักษณะนี้ ซึ่งจะเห็นว่าผลงานมีขนาดใหญ่กว่าภาพที่ทำมาก่อนหน้า ภาพที่เกี่ยวกับป่าลักษณะนี้ สร้างชื่อให้กับแอ็นสท์ในด้านเทคนิคการวาดภาพแบบใหม่ เกิดเป็นงานระดับสูงสุดด้านจิตรกรรม สะท้อนการครุ่นคิดคำนึงถึงความทรงจำในวัยเด็ก ณ บ้านเกิดของเขาที่อยู่ใกล้กับป่าแห่งหนึ่ง เขาบันทึกไว้ว่า พ่อของเขาได้พาเขาเข้าป่าครั้งแรกตอนอายุ 3 ขวบ เขาไม่เคยลืมความประทับใจ และความน่ากลัวที่ได้รับเลย ซึ่งความรู้สึกนี้มักสะท้อนออกมาในภาพเกี่ยวกับป่า ทัศนะมุมมองดวงอาทิตย์และราตรีกาล ในภาพนกพิราบที่บริสุทธิ์ต้องออกมาเผชิญกับความรู้สึกที่มีทั้งความกลัว ความอ้างว้าง
การวิเคราะห์ผลงาน > Spring in Paris

ภาพนี้ใช้เทคนิคเฉพาะตัวของเขาคือการระบายปาดเกลี่ยสีจากรอยแปรง และการใช้เทคนิคแบบผสมผสานให้เกิดเป็นรูปร่าง ภาพฤดูใบไม้ผลิในปารีส ดูเหมือนเป็นภาพสะท้อนให้เห็นถึงแนวโน้มความเป็นจริงต่อรูปแบบนามธรรม และการทำให้ผิดรูปผิดส่วน ซึ่งพบว่าเป็นลักษณะเฉพาะที่มีในงานของแอ็นสท์ แต่ตรงข้ามกับงานของปิคาสโซ ถึงแม้จะมีความแตกต่างกันมากมาย แต่ทั้งศิลปินทั้ง 2 ก็มีความหมายเหมือนกัน คือ ทั้งคู่ยังคงอยู่ในความเฉียบคมของเมืองป่าคอนกรีต
รูปร่างของคนมีความอ่อนโยนนุ่มนวลด้วยการใช้เส้นโค้ง มีรูปแบบค่อนไปทางแนวนามธรรม แต่ยังคงไว้ซึ่งความเข้าใจที่สื่อถึงรูปคน ใบหน้าคนถูกซ่อนอยู่ช่วงกลางลำตัวคน และขนาดที่เล็กลงช่วงกรอบพื้นสีฟ้า ด้านบนซ้ายมือของภาพมีการโยงเส้นสีดำหลายเส้นระหว่างรูแหน้ากากและส่วนหัวของรูปคนอาจมองดูเหมือนคนยืนอยู่ในห้องตรงช่องกรอบของหน้าต่าง มองออกไปเห็นท้องฟ้า เป็นการขัดแย้งกันระหว่างรูปร่างรูปทรงของคนที่ประกอบกันขึ้นมาด้วยเส้นโค้งและตารางกรอบสี่เหลี่ยมของพื้นภาพ สามารถเกิดคำถามขึ้นในใจของผู้ชมว่ารูปนั้นเป็นรูปคนหรือไม่ เพราะรูปทรงนั้นเหมือนมีชีวิต การใช้หลักการลด การตัดทอน ให้คงเหลือเฉพาะส่วนที่จำเป็น เพื่อเน้นความรู้สึกและความหมายของภาพ เป็นการใช้สื่อจากธรรมชาติแล้วพัฒนารูปร่างรูปทรงให้เป็นแบบนามธรรม
บรรณานุกรม

สี แสงอินทร์. แมกซ์ แอร์นสท์ ศิลปินเซอร์เรียลิสม์ผู้ยิ่งใหญ่. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551.
Bischoff, Urich. Max Ernst. Germany: Benedikt Taschen Verlag, 1991.
Immortality, 1913–1914. Oil on Wood, 46 × 31 cm.
The Scenery Changes Three Time
Pieta or Revolution by Night, 1923. Oil on canvas, 89 × 116 cm. London, Tate Gallery
La Foresta Imbalsamata, 1933. Oil on canvas, 162 × 253 cm. Praivate Collection, New York
Spring in Paris, 1950.  Oil on canvas, 116 × 89 cm. Wallraf-Richartz
ยุทธการที่ป่าเฮือร์ทเกิน

ยุทธการที่ป่าเฮือร์ทเกิน (เยอรมัน: Schlacht im Hürtgenwald) เป็นหนึ่งในการสู้รบอย่างดุเดือด ตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน ถึง วันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1944 ระหว่างกองทัพอเมริกันและกองทัพเยอรมันบนแนวรบด้านตะวันตกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในป่าเฮือร์ทเกิน พื้นที่ประมาณ 140 ตารางกิโลเมตร (54 ตารางไมล์) ระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร (3.1 ไมล์) บนทางด้านตะวันออกของชายแดนเบลเยียม-เยอรมนี มันเป็นการสู้รบที่ยาวนานที่สุดบนพื้นที่ของเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและเป็นการสู้รบเพียงลำพังที่ยาวนานที่สุดที่กองทัพสหรัฐเคยสู้รบ
เป้าหมายตอนแรกของผู้บัญชาการกองทัพสหรัฐคือการตรึงกองทัพเยอรมันในพื้นที่เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาได้รับการเสริมกำลังบนแนวหน้าที่อยู่ห่างไกลจากทางเหนือในยุทธการที่อาเคิน ที่กองทัพสหรัฐกำลังสู้รบกับเครือข่ายแนวซีคฟรีทของเมืองอุตสาหกรรมป้อมปราการและหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยป้อมปืนกล หินดักรถถัง และทุ่นระเบิด เป้าหมายที่สองคืออาจจะรุกล้ำเข้าไปแนวหน้า เป้าหมายทางกลยุทธวิธีเบื้องต้นของสหรัฐคือการยึดเอาชมิดต์และเคลียร์ Monschau ในขั้นที่สอง ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องการที่จะรุกข้ามแม่น้ำรัวร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการควีน
จอมพลไรช์ วัลเทอร์ โมเดิล ได้มีความตั้งใจที่จะทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรถูกผลักดันไปจนถึงหยุดชะงัก ในขณะที่เขาเข้าแแทรกแซงน้อยลงในความเคลื่อนไหวของหน่วยในแต่ละวันกว่ายุทธการที่อาร์เนม เขายังคงปกปิดข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับสถานการณ์ด้วยตัวเขาเองได้อย่างเต็มที่ ชะลอการรุกคืบหน้าของฝ่ายสัมพันธมิตร ก่อให้เกิดคนเจ็บและตายอย่างหนักและใช้ประโยชน์จากป้อมปราการที่ชาวเยอรมันเรียกว่า กำแพงตะวันตก เป็นที่รู้จักกันดีในฝ่ายสัมพันธมิตรคือ แนวซีคฟรีท ป่าเฮือร์ทเกินได้สร้างความเสียหายแก่กองทัพสหรัฐที่หนึ่ง จำนวนที่ถูกฆ่าและบาดเจ็บอย่างน้อย 33,000 นาย รวมถึงความสูญเสียทั้งการสู้รบและไม่ได้สู้รบ, โดยมีการประเมินสูงสุดอยู่ที่ 55,000 นาย เยอรมนีมีจำนวนที่ถูกฆ่าและบาดเจ็บ 28,000 นาย เมืองอาเคินในทางตอนเหนือถูกตีแตกในที่สุด เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ที่ความเสียหายสูงต่อกองทัพสหรัฐที่ 9  แต่พวกเขาล้มเหลวในการก้่าวข้ามแม่น้ำรัวร์หรือแย่งชิงการควบคุมเขื่อนจากเยอรมนี การสู้รบครั้งนี้ได้มีความเสียหายสูงจนอธิบายว่า ฝ่ายสัมพันธมิตร"ได้พบความปราชัยครั้งสำคัญครั้งแรก" ด้วยชื่อเสียงที่มอบให้กับโมเดิล
เยอรมนีได้ทำการปกป้องพื้นที่อย่างดุเดือดเพราะมันได้ถูกทำให้กลายเป็นพื้นที่สำหรับการรุกฤดูหนาวในปี ค.ศ. 1944 ปฏิบัติการเฝ้าดูไรน์(ต่อมาได้เป็นที่รู้จักกันคือ ยุทธการตอกลิ่ม​) และเนื่องจากภูเขาที่จะสามารถสั่งการไปยังเขื่อนรัวร์, ที่อ่างเก็บน้ำรัวร์ที่สำคัญ (Rurstausee) ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ล้มเหลวในการยึดพื้นที่หลังประสบความปราชัยหลายครั้งอย่างหนักและเยอรมนีได้ประสบความสำเร็จในการยึดครองภูมิภาคแห่งนี้จนกระทั่งพวกเขาจะเปิดฉากการโจมตีครั้งสุดท้ายในป่าอาร์แดน ครั้งนี้ได้เปิดฉากขึ้นเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ซึ่งการรุกที่ป่าเฮือร์ทเกินได้จบลง  ยุทธการตอกลิ่มได้รับความสนใจจากสาธารณชนอย่างกว้างขวาง และปล่อยให้การต่อสู้ที่ป่าเฮือร์ทเกินถูกลืมเลือนหรือรู้จักได้น้อยลง
ความเสียหายทั้งหมดของการทัพแนวซีคฟรีทในทหารอเมริกันนั้นใกล้เคียงอยู่ที่ 140,000 นาย
รัฐของประเทศออสเตรีย

ประเทศออสเตรียปกครองด้วยระบบสหพันธรัฐอันประกอบด้วย 9 รัฐ (เยอรมัน: Bundesland) รัฐเหล่านี้แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็นเขต (Bezirk) และนครตามกฎหมาย (Statutarstadt) ซึ่งในเขตแต่ละแห่งยังแบ่งออกเป็นเทศบาล (Gemeinde)
รายชื่อรัฐ

| ลำดับที่ | รัฐ | ชื่อเยอรมัน | เมืองหลวง | จำนวนประชากร (ณ วันที่ 1 มกราคม 2566) | พื้นที่ (ตร> กม.) | ความหนาแน่นประชากร (คน/ตร> กม.) | นคร | เมือง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 |   คารินเทีย | Kärnten | คลาเกินฟวร์ท | 568,984 | 9,536.50 | 60 | 17 | 115 |
| 5 |   ซัลทซ์บวร์ค | Salzburg | ซัลทซ์บวร์ค | 568,346 | 7,154.56 | 79 | 11 | 108 |
| 7 |   ทีโรล | Tirol | อินส์บรุค | 771,304 | 12,648.37 | 61 | 11 | 266 |
| 1 |   บัวร์เกินลันท์ | Burgenland | ไอเซนชตัดท์ | 301,250 | 3,965.20 | 76 | 13 | 158 |
| 8 |   ฟอร์อาร์ลแบร์ค | Vorarlberg | เบรเกินซ์ | 406,395 | 2,601.67 | 156 | 5 | 91 |
| 3 |   นีเดอร์เอิสเตอร์ไรช์ | Nieder­österreich | ซังคท์เพิลเทิน | 1,718,373 | 19,179.56 | 90 | 76 | 497 |
| 9 |   เวียนนา | Wien | – | 1,982,097 | 414.82 | 4778 | 1 | 0 |
| 6 |   สตีเรีย | Steiermark | กราทซ์ | 1,265,198 | 16,399.34 | 77 | 35 | 251 |
| 4 |   โอแบร์เอิสเตอร์ไรช์ | Ober­österreich | ลินทซ์ | 1,522,825 | 11,982.52 | 127 | 33 | 405 |
รัฐผู้คัดเลือกซัคเซิน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ราชอาณาจักรซัคเซิน
ราชรัฐผู้คัดเลือกซัคเซิน (เยอรมัน: Kurfürstentum Sachsen) หรือบางครั้งรู้จักกันในชื่อ โอเบอร์ซัคเซิน (เยอรมัน: Obersachsen) เป็นแคว้นหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ รัฐผู้คัดเลือกซัคเซินเกิดจากการล่มสลายลงของดัชชีซัคเซินในปี ค.ศ. 1296 ต่อมาเมื่อพระเจ้าคาร์ลแห่งโบฮีเมียได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1355 พระองค์ได้ตรากฎหมายที่เรียกว่า "โองการทองคำปี 1356" ขึ้น กฎหมายฉบับนี้กำหนดให้กษัตริย์แห่งเยอรมันต้องมาจากการแต่งตั้งโดยมติจากเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกทั้งเจ็ด เป็นจุดกำเนิดของรัฐผู้คัดเลือกซัคเซิน
ในปี ค.ศ. 1806 ระหว่างสงครามนโปเลียน ฝรั่งเศสได้ทำสงครามกับปรัสเซีย ในตอนแรกซัคเซินร่วมกับปรัสเซียในการต่อต้านนโปเลียน แต่แล้วซัคเซินก็กลับสนับสนุนนโปเลียนและเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ ในการนี้นโปเลียนได้สถาปนาซัคเซินขึ้นเป็นราชอาณาจักรซัคเซิน
รัฐบาเซิล-ชตัท

| รัฐบาเซิล-ชตัท Kanton Basel-Stadt |
| --- | --- |
รัฐของสวิตเซอร์แลนด์
   ตราอาร์ม

พิกัด: 47°34′N 7°36′E﻿ / ﻿47.567°N 7.600°E﻿ / 47.567; 7.600
เมืองหลวง: บาเซิล
การแบ่งย่อย: 3 เทศบาล
การปกครอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 37 ตร.กม. (14 ตร.ไมล์)
ประชากร (01/2017)
 • ทั้งหมด: 198,290 คน
จุดต่ำสุด: 244.75 m (803 ft) - แม่น้ำไรน์
เข้าร่วมสมาพันธ์: 1501
ตัวย่อ: BS
ภาษา: เยอรมัน
เว็บไซต์: BS.ch
ดูแผนที่ของรัฐบาเซิล-ชตัท
รัฐบาเซิล-ชตัท (เยอรมัน: Basel-Stadt) เป็น 1 ใน 26 รัฐของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ รัฐแห่งนี้มีสถานะเป็นนครรัฐ ตั้งอยู่ชายแดนทางเหนือติดกับประเทศเยอรมนีและประเทศฝรั่งเศส ด้วยพื้นที่เพียง 37 ตารางกิโลเมตรทำให้รัฐแห่งนี้เป็นรัฐขนาดเล็กที่สุดในสวิตเซอร์แลนด์ รัฐแห่งนี้มีประชากรรวมทั้งสิ้น 198,290 ในปี 2017 ในจำนวนนี้เป็นชาวต่างด้าว 56,106 คน
แม้จะเป็นรัฐเล็ก ๆ แต่พื้นที่บริเวณเมืองบาเซิลถือเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจอันดับสองของประเทศสวิตเซอร์แลนด์รองจากซือริชและตามด้วยเจนีวา อุตสาหกรรมเคมีภัณฑ์และเวชภัณฑ์มีบทบาทอย่างมากต่อเศรษฐกิจของรัฐนี้ นอกจากนี้ เมืองบาเซิลยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของธนาคารเพื่อการชำระบัญชีระหว่างประเทศ ซึ่งมีสมาชิกเป็นธนาคารกลางของกว่า 60 ประเทศ
สฟิงซ์

สำหรับพันธุ์แมวในชื่อเดียวกัน ดูที่ สฟิงซ์ (พันธุ์แมว)
| --- | --- |
มหาสฟิงซ์ที่อยู่ด้านหน้ามหาพีระมิดแห่งกีซา
กลุ่ม: สัตว์ในตำนาน
สัตว์คล้ายคลึง: กริฟฟอน, มันติคอร์, เครูบ, ลามัสซู, นรสิงห์
ภูมิภาค: เปอร์เซีย, อียิปต์ และกรีก
สฟิงซ์ (อังกฤษ: Sphinx; กรีกโบราณ: σφίγξ [spʰíŋks], Boeotian: φίξ [pʰíːks]) เป็นสัตว์ในตำนานที่มีหัวเป็นมนุษย์และร่างกายเป็นสิงโตกับปีกเป็นเหยี่ยว
ในธรรมเนียมกรีก สฟิงซ์มีหัวเป็นผู้หญิง สะโพกของสิงโต และปีกของนก เธอมีนิสัยทรยศและไร้ความปราณี และจะฆ่าใครก็ตามที่ตอบปริศนาคำทายของเธอไม่ได้ สฟิงซ์แบบนี้ปรากฏในปรัมปราและละครอีดิปัส
สฟิงซ์อียิปต์มักเป็นผู้ชาย (แอนโดรสฟิงซ์ (กรีกโบราณ: ανδρόσφιγξ)) ซึ่งต่างจากธรรมเนียมกรีก นอกจากนี้ สฟิงซ์อียิปต์มีนิสัยใจดีแต่มีพลังดุร้ายคล้ายกับแบบกรีก สฟิงซ์ทั้งสองแบบทำหน้าเป็นผู้พิทักษ์และมักอยู่ข้างทางเข้าวิหาร
ทั้งนี้ สฟิงซ์เป็นความเชื่อที่มีอยู่ในหลายวัฒนธรรม
สฟิงซ์ของกรีก

สฟิงซ์ของกรีกเป็นหนึ่งในลูก ๆ ของอีคิดนาและไทฟอน สฟิงซ์มีใบหน้าและทรวงอกของหญิงสาว ท่อนล่างเป็นสิงโตและมีปีกแบบนกอินทรี มีลักษณะนิสัยชอบทรยศหักหลัง ก้าวร้าวรุนแรง และกระหายเลือด และพวกนี้ยังชอบกินคนเป็นอาหารด้วย
ลักษณะที่เด่นชัดของสฟิงซ์ กรีกอีกอย่างหนึ่งก็คือ ความคล้ายแมว หรือจะว่าอีกทีก็คล้ายผู้หญิงด้วย นั่นคือ มันจะพูด คุยหยอกเหยื่อของมันก่อนที่จะกินเข้าไป แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าหากเกิดเหยื่อหนีรอดไปได้ สฟิงซ์จะบินดิ่งทิ้งตัวกระแทกพื้นหรืออะไรสักอย่าง ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนตายไปเอง
เรื่องราวเกี่ยวกับสฟิงซ์ของกรีก ที่โด่งดังเรื่องหนึ่งคือ เรื่องของ เจ้าแม่เฮรา (Hera) ซึ่งมอบหมายหน้าที่ลงโทษชาวเมืองธีบีส (Thebes) เพราะความเมามายไร้สติของพวกเขา หลังจากที่ ไดโอนิซุส เทพแห่งเมรัยได้มาสอนการทำไวน์ ให้แก่ชาวเมืองนี้ ตามปกติสฟิงซ์จะไม่เข้าขย้ำเหยื่อ ที่ผ่านมาในทันทีทันใด แต่จะให้โอกาสเหยื่อด้วยการถามปัญหา ที่เรียกกันว่าปัญหาของตัวสฟิงซ์ (The Riddle of the Sphinx) ซึ่งสัญญาจะปล่อยเหยื่อเป็นอิสระ หากตอบปัญหาของนางได้ 
ตามท้องเรื่องที่จะกล่าวถึง เอดิปุส (Oedipus) แห่งโครินท์ผ่านมาในเมืองธีบีสพอดิบพอดี สฟิงซ์กระโดดออกมา จากหลังพุ่มไม้ แลบลิ้นเลียปากด้วยความอยากกินเนื้อ ก่อนจะส่งเสียงคำรามให้ขวัญหาย เข้าใส่เอดิปุสและถามปัญหา "อะไรเอ่ยเดินสี่ตีนในยามเช้า เดินสอง ตีน ในยามสาย และเดินสามตีนในยามเย็น….? "อ๋อ มันก็คือมนุษย์นั่นแล ย่อมเดินด้วยการคลานทั้งมือและเข่า เมื่อยังเป็นเด็ก ยืนด้วยขาสอง ข้าง เมื่อโตเต็มที่ และต้องใช้ไม้เท้าพยุงตัวเอง เป็นขาที่สามในยามสายัณห์ของชีวิต"  เอดิปุสตอบอย่างไม่ลังเล สฟิงซ์เมื่อได้ฟังคำตอบ ที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากมนุษย์หน้าไหนเลย ถึงกับกรีดร้องด้วยความเจ็บใจ นางโผบินขึ้น บนฟ้า แล้วทิ้งตัวดิ่งลงฆ่าตัวตายในทะเล
สฟิงซ์ของอียิปต์

เป็นพันธุ์ที่เราเรียกว่า แอนโดรสฟิงซ์ (Andro-Sphinx) เป็นการผสมกันระหว่างมนุษย์กับสิงโต ส่วนหัวที่เหมือนมนุษย์นั้น มีสัญลักษณ์ ของฟาโรห์อียิปต์แสดงไว้ชัดเจน คือมีเคราที่คาง ตรงหน้าผากมีงูจงอางแผ่แม่เบี้ย และมีเครื่องประดับ รัดเกล้าแบบกษัตริย์โดยรอบ
ว่ากันว่า สฟิงซ์ คือ รูปเหมือนขนาดใหญ่กว่าร่างจริงสองเท่าของฮาร์มาชิส เทพแห่งรุ่งอรุณ เมื่อตอนที่แปลงร่าง เป็นสิงโต มีเศียร เป็นฟาโรห์อียิปต์หรือ "sphingein" แปลว่า "การบีบรัด"
รูปสลักสฟิงซ์ของอียิปต์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือ มหาสฟิงซ์ (The Great Sphinx of Giza) บริเวณใกล้กับพีระมิดคาเฟร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ หมู่เกาะพีระมิดแห่งกิซ่า (Giza Pyramid Complex) S
สฟิงซ์ของตะวันออกกลาง

เป็นสัตว์ที่ได้ชื่อว่าฉลาด ซึ่งนั่นอาจเป็นเพราะมันจะเปิดเผยสิ่งที่มันรู้ยากมาก มันพอใจที่จะนอนผึ่งแดด อย่างเป็นสุข ท่ามกลางการเคารพบูชาของผู้ที่เทิดทูนมัน
นอกจากนี้ยังมีสฟิงซ์แบบอื่น ๆ ซึ่งแตกมาจากพวกอียิปต์อีกเช่นกัน เช่น ครีโอสฟิงซ์ (Crio-Spninx) ที่มีหัวเป็นแกะบ้าง หรือเป็นนกเหยี่ยวบ้าง ในเปอร์เซีย (Persia), แอสซีเรีย (Assyria), และฟีเนียเซีย (Phoenicia) มีสฟิงซ์ทั้งสองเพศ ตัวผู้จะมีหนวด และผมหยักศก ส่วนของโรมโบราณเป็นผู้หญิง และอาจจะเป็นแบบ ที่ส่งผ่านมาให้ กับอียิปต์ก็ได้ เพราะว่าตัวนี้สวมงูแอสพ์ (Asp) คาดอยู่ที่หน้าผากด้วย
สฟิงซ์ของกรีก
มหาสฟิงซ์ และ พีระมิดคาเฟร ในหมู่พีระมิดแห่งกิซ่า
รถไฟเร็วเขตเมืองมิวนิก

รถไฟเร็วเขตเมืองมิวนิก หรือ เอ็ส-บาน มึนเชิน (เยอรมัน: S-Bahn München) เป็นระบบขนส่งมวลชนระบบรางไฟฟ้าในเมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี มีลักษณะเป็นทั้งระบบขนส่งมวลชนเร็วและรถไฟชานเมือง ดำเนินงานโดย "เอ็ส-บานมึนเชิน" บริษัทลูกของ เดเบ เรกีโอ ไบเอิร์น (DB Regio Bayern) ซึ่งเป็นบริษัทลูกของการรถไฟเยอรมัน (Deutsche Bahn) นอกจากนี้ยังเข้าร่วม "สมาคมอัตราโดยสารและขนส่งมิวนิก" (Münchner Verkehrs- und Tarifverbund ย่อว่า MVV) และเชื่อมต่อกับระบบรถไฟใต้ดินมิวนิกที่ดำเนินงานโดยบริษัทท้องถิ่น
"เอ็ส-บานมึนเชิน" ก่อตั้งเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 เป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการจัดหาระบบขนส่งที่เหมาะสมและเพียงพอเพื่อรองรับงานกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 ที่มิวนิกได้เป็นเจ้าภาพ ด้วยการเชื่อมระบบรถไฟชานเมืองที่มีอยู่เข้าด้วยกันโดยการสร้างอุโมงค์รถไฟใต้เขตเมืองเก่า จากสถานีรถไฟหลักมิวนิก (München Haupfbahnhof) ถึงสถานีมิวนิกตะวันออก (München Ostbahnhof) ซึ่งเชื่อมระบบรถไฟชานเมืองทั้งสองฝั่งที่แต่เดิมแบ่งเป็นฝั่งตะวันออกและตะวันตก
เส้นทาง

รถไฟเร็วเขตเมืองมิวนิกมีทั้งหมด 8 สาย ให้บริการพื้นที่เมืองมิวนิกชั้นในในลักษณะที่ทุกสายใช้รางคู่เพียงหนึ่งเส้นทางหรือเรียกว่า "Stammstrecke" (เส้นทางแกนหลัก) ในภาษาเยอรมัน ผ่านสถานีสำคัญต่าง ๆ กลางเมือง รับผู้โดยสารจากระบบรถไฟฟ้าใต้ดินและขนส่งมวลชนอื่น ๆ และแยกเส้นทางออกเป็นแต่ละสายเมื่อออกพื้นที่ชานเมืองและชนบทใกล้มิวนิก รถไฟเร็วเขตเมืองมิวนิกให้บริการด้วยความถี่หลัก 20 นาทีต่อขบวน บางเส้นทางให้บริการด้วยความถี่ 30-60 นาทีต่อขบวน ส่วนในชั่วโมงเร่งด่วนสามารถเพิ่มความถี่จาก 20 นาทีเป็น 10 นาทีต่อขบวนได้โดยการเพิ่มขบวนรถ เส้นทางทั้ง 8 สายแสดงหมายเลขและสถานีปลายทางทั้งสองฝั่ง ดังนี้
| --- | --- |
: ไฟรซิง / เทอร์มินัลสนามบินมิวนิก (ท่าอากาศยานมิวนิก) — น็อยฟาร์น — ล็อยช์เทินแบร์กริง
: เพเทอร์สเฮาเซิน / อัลโทมึนสเตอร์ — ดาเคา — แอร์ดิง
: มัมเมินด็อร์ฟ — ฮ็อลส์เคียร์เชิน
: เก็ลเทินด็อร์ฟ — เอเบอร์สแบร์ค
: ทูทซิง — เอเบอร์สแบร์ค
: ว็อลฟราทส์เฮาเซิน — คร็อยซ์ชตราเซอ
: แฮร์ชิง — เทอร์มินัลสนามบินมิวนิก (ท่าอากาศยานมิวนิก)
: พาซิง — เฮิลรีเกิลส์คร็อยท์
สถานี

ปัจจุบันมีสถานีที่ให้บริการรถไฟเร็วเขตเมืองมิวนิกทั้งสิ้น 149 สถานี โดยอยู่ในเมืองมิวนิก 41 สถานี และสถานีที่เหลือกระจายอยู่ในพื้นที่ 10 อำเภอ (Landkreis) รอบมิวนิก เป็นสถานีใต้ดินทั้งสิ้น 8 สถานี ในจำนวนดังกล่าวอยู่ในเส้นทางแกนหลัก 5 สถานีและอีก 3 สถานีอยู่ในสาย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ: S-Bahn München GmbH (เยอรมัน)
| ด ค กรถไฟฟ้าเร็วเขตเมืองในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- | --- |
|  เบอร์ลิน  เบรเมิน  เดรสเดิน  ไฟรบวร์ค  ฮัมบวร์ค  ฮันโนเฟอร์  คาลส์รูเออ  เยอรมนีกลาง  มิทเทิลเอ็ลเบอ  มิวนิก  เนือร์นแบร์ก  อ็อฟเฟินบวร์ค  ไรน์-ไมน์  ไรน์-เน็คคาร์  ไรน์-รูห์ร  รอสทอค  ชตุทท์การ์ท  |  เบอร์ลิน  เบรเมิน  เดรสเดิน  ไฟรบวร์ค  ฮัมบวร์ค  ฮันโนเฟอร์  คาลส์รูเออ  เยอรมนีกลาง  มิทเทิลเอ็ลเบอ  มิวนิก  เนือร์นแบร์ก  อ็อฟเฟินบวร์ค  ไรน์-ไมน์  ไรน์-เน็คคาร์  ไรน์-รูห์ร  รอสทอค  ชตุทท์การ์ท  |  |
ยาค็อพ ฟุกเกอร์
ช่วงชีวิต > ภูมิหลัง การศึกษา และปีช่วงแรกในเวนิส

ยาค็อพ ฟุกเกอร์เกิดเป็นบุตรชายคนที่สิบในเหล่าบุตรทั้งสิบเอ็ดคนของยาค็อพ ฟุกเกอร์ ผู้อาวุโส (ค.ศ. 1398–1469) และภรรยาของเขานามว่า บาร์บาร่า บาซินเงอร์ (ค.ศ. 1419–1497), ธิดาของมุนซ์ไมสเตอร์ ฟรานซ์ บาซินเงอร์ ตระกูลฟุกเกอร์ได้สร้างชื่อเสียงให้กับพวกเขาเองในฐานะพ่อค้าที่ประสบความสำเร็จในเมืองแห่งนี้ ฮันส์ ฟุกเกอร์ ผู้เป็นปู่ของยาค็อพ ฟุกเกอร์ ผู้ร่ำรวย ได้เข้ามาอาศัยในเมืองเอาคส์บวร์คใน ค.ศ. 1367 กลายเป็นชาวเมืองผ่านทางการแต่งงานและได้รับความมั่นคั่งมหาศาลจากการค้าสิ่งทอผ้ากับอิตาลี ไม่กี่ปีก่อนที่เขาจะเสียชีวิต บุตรชายของเขาอย่างยาค็อพ ฟุกเกอร์ ผู้อาวุโส เป็นหนึ่งในชาวเมืองที่ร่ำรวยที่สุดของเอาคส์บวร์ค
พี่ชายคนโตสองคนของยาค็อพที่มีนามว่า อูลริช (ค.ศ. 1441–1510) และเกออร์ค (ค.ศ. 1453–1506) ได้สร้างรากฐานสำหรับการเติบโตของบริษัทในยุโรป ราวปี ค.ศ. 1470 พวกเขาได้ก่อตั้งโรงงานในเวนิสและเนือร์นแบร์ค ซึ่งเป็นศูนย์กลางการึ้าที่สำคัญ อันเดรสและฮันส์ผู้เป็นพี่ชายของยาค็อพ ฟุกเกอร์ซึ่งทั้งคู่ได้เสียชีวิตลงในเวนิส มาร์คัสผู้เป็นพี่ชายอีกคนได้เป็นนักบวชและตั้งแต่ ค.ศ. 1470 เป็นนักเขียนคนหนึ่งในสถานที่เก็บเอกสารของสมเด็จพระสันตะปาปา(papal chancery) ในกรุงโรมที่ซึ่งเขาได้เสียชีวิตลง ใน ค.ศ. 1478 พี่ชายของเขาอีกคนนามว่า ปีเตอร์ ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคระบาดในเนือร์นแบร์ค ใน ค.ศ. 1473
เงินกู้ที่ได้มอบให้กับจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 และเสบียงที่ส่งมอบให้กับคณะผู้ติดตามของพระองค์โดยอูลริช ฟุกเกอร์ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ตระกูลได้รับตราอาร์มที่เป็นสัญลักษณ์ดอกลิลลีใน ค.ศ. 1473 "ออฟ เดอะ ลิลลี่"(เยอรมัน: von der Lilie) เป็นชื่อที่ถูกเรียกตามสัญลักษณ์ตราอาร์มนี้ทำให้สายตระกูลของฟุกเกอร์แตกต่างจากสาขาตระกูลที่มีชื่อเรียกว่า "ออฟ เดอะ โด" (เยอรมัน: vom Reh)(ซึ่งแปลว่า กวางเพศเมีย)
จนถึงปี ค.ศ. 2009 นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่า ยาค็อพ ฟุกเกอร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในคณะนักบวชผู้เยาว์ (minor order) เมื่อมีอายุได้ 12 ปี ซึ่งได้อาศัยอยู่ในฐานะแคนันในโบสถ์ที่ตั้งอยู่ในแฮรีเดิน เอกสารจากหอจดหมายเหตุแห่งรัฐออสเตรียได้แสดงให้เห็นว่า ยาค็อพ ฟุกเกอร์เป็นตัวแทนของธุรกิจครอบครัวของคนในเวนิส ใน ค.ศ. 1473 เมื่ออายุ 14 ปี งานวิจัยอื่น ๆ พบว่า ยาค็อพ ฟุกเกอร์ได้ใช้เวลาหลายปี ระหว่างปี ค.ศ. 1473 และ ค.ศ. 1487 โดยส่วนใหญ่อยู่ที่ Fondaco dei Tedeschi ซึ่งเป็นบ้านของพ่อค้าชาวเยอรมันในเวนิส เวนิสเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในขณะนั้นได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นสภาพแวดล้อมในอุดมคติสำหรับการศึกษาด้านการธนาคารและการค้าโลหะของยาค็อพ ฟุกเกอร์ การพักอาศัยอยู่อันยาวนานในอิตาลียังได้ช่วยในการนำรูปแบบสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยามาสู่ภูมิภาคเยอรมัน ด้วยเงินทุนของเขาในการสร้างอาคารหลังแรกในรูปแบบนี้ซึ่งมีต้นกำเนิดในอิตาลี โครงสร้างทางกฎหมายและสถาปัตยกรรมของเวนิสก็มีอิทธิพลอย่างมากต่อการระดมทุนของฟุกเกอร์ไรน์ ซึ่งมีลักษณะที่คล้ายกับที่อยู่อาศัยทางสังคมของเวนิส
ช่วงชีวิต > จุดเริ่มต้นของการขุดเหมืองแร่และการค้าโลหะ

ยาค็อพ ฟุกเกอร์ได้วางรากฐานของธุรกิจทำเหมืองแร่ในซัลทซ์บวร์ค เขาได้ให้เงินกู้แก่เจ้าของเหมืองแร่เงินอิสระในภูเขาแอล์ปหินชนวนซัลทซ์บวร์ค ซึ่งมีความต้องการเงินทุนใหม่อย่างมั่นคง แทนที่จะได้รับเอกสารใบแจ้งหนี้ตามปกติ เขาเรียกร้องให้ "Kuxe" กลายเป็นผู้ถือหุ้นหลักในเหมืองแร่และด้วยเหตุนี้จึงได้บังคับให้ผู้ดำเนินการเหมืองแร่ในพื้นที่แก๊สชไตน์และ Schladming ทำการขายแร่เงินโดยตรงให้กับตระกูลฟุกเกอร์ แทนที่จะเป็นพ่อค้าคนกลาง
ยาค็อพ ฟุกเกอร์เป็นผู้รับผิดชอบในธุรกิจของครอบครัวในเอาคส์บวร์ค ทีโรล เวนิส และโรม ราวปี ค.ศ. 1485 ครอบครัวยังได้ก่อตั้งโรงงานในอินส์บรุค(ตั้งแต่ ค.ศ. 1510 ใน Hall นับตั้งแต่ ค.ศ. 1538 ใน Schwaz) โดยการกู้ยืมเงินเพียงเล็กน้อย เขาได้เข้าหาเป็นคนแรกในการติดต่อกับอาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ สมาชิกของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คซึ่งเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียวในสิทธิ์ในทรัพย์สินของทีโรล ซึ่งได้รับอนุญาตสำหรับการทำเหมืองให้กับนักลงทุนเอกชน ซึ่งในทางกลับกันจะต้องจ่ายส่วนแบ่งกำไรของพวกเขาให้กับซีกิสมุนด์ แม้ว่าจะได้รับรายได้นี้ เขาก็ต้องประสบภาวะขาดเงินอย่างต่อเนื่องเพราะใช้ชีวิตที่ฟุ่มเฟือย มีบุตรนอกสมรสหลายคน และโครงการสิ่งก่อสร้างที่กว้างขวางของเขา ยาค็อพ ฟุกเกอร์เป็นผู้รับผิดชอบในการจ่ายค่าปฏิกรรมสงครามด้วยจำนวน 100,000 กิลเดอร์ให้กับเวนิสในที่สุด ในปี ค.ศ. 1488 หนี้ทั้งหมดที่มีมากกว่า 150,000 กิลเดอร์ เป็นที่น่าสังเกตตรงที่รูปแบบการชำระเงิน แทนที่จะจ่ายให้แก่เฟือสท์โดยตรง ตระกูลฟุกเกอร์ได้จ่ายเงินให้กับเจ้าหนี้ เช่นเดียวกับการจ่ายค่าจ้างให้กับราชสำนักและช่างฝีมือ ใน ค.ศ. 1517 ตระกูลฟุกเกอร์ได้จัดหาเงินทุนมากกกว่าครึ่งหนึ่งของงบประมาณสาธารณะของทีโรล ด้วยเหตุนี้ บางครั้งพวกเขาก็มีสิทธิ์ได้รับแร่เงินและทองแดงทั้งหมดมาจากทีโรล