stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โลนจี
ประโยชน์และความสะดวก

โลนจีเหมาะกับสภาพอากาศเพราะทำให้มีอากาศถ่ายเท และช่วยคลายร้อนจากแสงแดด ผ้าไหมมีคุณสมบัติพิเศษในการเก็บความอบอุ่นช่วงฤดูหนาว และเย็นสบายในฤดูร้อน
โลนจีเป็นชุดที่ใช้งานได้หลากหลาย ผู้ชายมักจะเหน็บส่วนล่างของปาโซไว้ด้านบน โดยรวบด้านหน้าแล้วสอดเข้าระหว่างขาทั้งสองไปด้านหลังตรงเอว เรียกว่า ปาโซ คาดองไจ (ပုဆိုးခါးတောင်းကျိုက်) เช่นเดียวกับโดติ มักจะใช้สวมใส่ขณะปีนป่ายหรือเล่นกีฬาแทนการเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้น ทหารในสมัยโบราณจะสวมปาโซในลักษณะนี้ไม่ว่าจะสวมเพียงตัวเดียวหรือสวมทับกางเกงขายาวก็ตาม
ในพื้นที่ชนบท มักพบเห็นผู้ชายพับผ้าปาโซไว้บนไหล่ข้างหนึ่งในขณะอาบน้ำ หรือสำหรับใช้เป็นเบาะรองสะพายข้างหรือรองของหนักด้านหลัง สตรีเมื่ออาบน้ำเพียงแค่สวมทะเมนให้สูงแล้วเหน็บไว้ใต้รักแร้เพื่อปกปิดหน้าอกก่อนจะถอดเสื้อออก อาจเห็นพวกเขาใช้ทะเมนเป็นทุ่นลอยน้ำในแม่น้ำโดยกักอากาศไว้แล้วใช้มือรวบแน่นด้านล้าง พวกเขาใช้ผ้าปาโซของผู้ชายหรือผ้าชิ้นยาวม้วนและขดเป็นเบาะบนศีรษะสำหรับเทินหม้อน้ำ ฟืน ตะกร้า และถาด ซึ่งเป็นวิถีปกติของการขายสินค้าหาบเร่ริมถนน
การเปลี่ยนชุดทำได้ง่ายเพียงแค่ก้าวเข้าไปในโลนจีตัวใหม่และดึงขึ้น ในขณะเดียวกันก็คลายและปล่อยตัวเก่าออก หรือจะสวมตัวใหม่จากหัวลงมาก็ได้ อย่างไรก็ตาม แม้ในที่ส่วนตัว ผู้หญิงก็เปลี่ยนเสื้อผ้าโดยไม่ถอดชุดออกทั้งหมด พวกเธอจะสวมผ้าทะเมนหนึ่งผืนในขณะเปลี่ยนชุดใหม่ อาจเห็นผู้หญิงบางคนดึงผ้าทะเมนขึ้นทีละนิดในขณะลุยน้ำลึกลงแม่น้ำเพื่อไม่ให้เปียก การซักและรีดผ้าเป็นเรื่องง่ายดาย เพราะผ้าเป็นทรงกระบอก แขวน รีด พับ และวางซ้อนกันได้ง่ายโดยใช้พื้นที่ในตู้เสื้อผ้าเพียงเล็กน้อย
ประโยชน์และความสะดวก > และเหว่

ในสมัยโบราณ นักสู้และเหว่แบบดั้งเดิมจะสวมโลนจีในการแข่งขัน นักสู้จะสวมชุดขาสั้นที่เรียกว่า ปาโซ คาดองไจ (ပုဆိုးခါးတောင်းကျိုက်) เพื่อให้สามารถใช้ขาและเตะได้ ปัจจุบันการแข่งขันและเหว่นักสู้จะสวมกางเกงขาสั้น
ดูเพิ่ม

การแต่งกายของพม่า
แหล่งข้อมูลอื่น

Burma Silks inc. video
ภาพสีน้ำพม่าจากคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่แสดงภาพการขาย โลนจี
ภาพสีน้ำพม่าจากคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้หญิงกำลังทอผ้า ปาโซ ขณะที่ผู้ชายซึ่งสวม ปาโซ กำลังมองดู
ชายคนหนึ่งสวมชุด ตองเช ปาโซ ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1800
สตรีที่สวม ทะเมน แบบดั้งเดิมซึ่งแพร่หลายจนถึงช่วงปี ค.ศ. 1900
ชายชาวพม่านุ่ง ปาโซ คาดองไจ กำลังเล่นชี่นโล่น ในย่านย่างกุ้ง
เคต มอส

เคต มอส
แคทเธอรีน แอน มอส (อังกฤษ: Katherine Ann Moss) หรือที่รู้จักในนาม เคต มอส (อังกฤษ: Kate Moss) เกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1974 เป็นนางแบบชาวอังกฤษ มีผลงานถ่ายแบบบนปกนิตยสารมากกว่า 300 เล่ม
เธอเกิดและเติบโตที่อังกฤษ  เคยหมั้นกับจอห์นนี่ เด็ปป์  เธอเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับสินค้าแบรนด์ระดับโลกอย่าง เวอร์ซาเช่, อีฟแซง, เซอรูติ, บานาน่า รีพัพบลิค, คาลวินไคล์, เซลีน, หลุยส์ วิตตอง, เบอเบอรี่ และอีกหลายแบรนด์
เขตร ศรียาภัย

| เขตร ศรียาภัย |
| --- | --- |

เกิด: 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2445 จังหวัดชุมพร
เสียชีวิต: 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 (76 ปี)
สัญชาติ: ไทย
รูปแบบ: มวยไชยา
นักเรียนเด่น: ทองหล่อ ยาและ
เขตร ศรียาภัย เป็นผู้ที่ศึกษาเกี่ยวกับมวยไทย รวมถึงศิลปะการต่อสู้ทุกประเภททั้งในและต่างประเทศ และได้รับการยกย่องให้เป็นปรมาจารย์มวยไทย มีลูกศิษย์ที่เขาไปสอนตามสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาหลายแห่ง เช่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ฯลฯ ความรู้ความสามารถของท่านครอบคลุมตั้งแต่การสั่งสอนฝึกฝนมวยตั้งแต่อดีต (สมัยรัชกาลที่ 5) จนถึงการฝึกสอนมวยในปัจจุบัน นอกจากนี้ท่านยังได้อบรมสั่งสอนลูกศิษย์เกี่ยวกับศีลธรรมจรรยาของความเป็นลูกผู้ชายที่แท้จริง
ครอบครัว

พระยาเพชรกำแหงสงคราม (ซุ่ย ซุ่ยยัง) ตาทวด (พ่อของย่า) เป็นแม่ทัพไทยตีเมืองมะริด และเมืองตะนาวศรีมาขึ้นประเทศไทย ปลายรัชกาลที่ 2  พ.ศ. 2366 มีลูกเขยชื่อปาน ซึ่งได้เป็นที่พระศรีราชสงคราม
พระศรีราชสงคราม (ปาน) ปลัดเมืองไชยา (เป็นปู่) มีลูกชายชื่อขำ ถวายตัวเป็นมหาดเล็กในรัชกาลที่ 4 รับใช้สอยในสำนักสมเด็จเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ ที่สมุหพระกลาโหมและได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็นหลวงสารานุชิต ผู้ช่วยราชการเมืองไชยาเมื่ออายุ 25 ปี
หลวงสารานุชิต (ขำ ศรียาภัย) ได้ช่วยปราบจีนจลาจลที่เมืองภูเก็ต ในคราวเดียวกันกับหลวงพ่อแช่ม เจ้าอาวาสวัดฉลองซึ่งพวกจีนติดสินบนหัว 1,000 เหรียญ เมื่อพวกจีนจลาจลแตกพ่ายหนีกระจัดกระจายลงเรือใบใหญ่ออกทะเล จึงได้รับปูนบำเหน็จความดีความชอบเลื่อนยศเป็น พระยาวิชิตภัคดีศรีพิชัยสงคราม ผู้ว่าราชการเมืองไชยา พ.ศ. 2422
พวกจีนจลาจลที่ภูเก็ตหนีลงเรือแต่ไม่กลับเมืองจีน ได้เที่ยวปล้นตามหัวเมืองชายทะเล ตั้งแต่ปลายอาณาเขตไทยทางใต้จนถึงเมืองเกาะหลัก คือประจวบคีรีขันธ์ เรือรบหลวง 2 ลำ มีกำลังพล 200 ต้องประจำรักษาเมืองภูเก็ต จึงเป็นหน้าที่ของเจ้าเมืองทำการปราบปราม เวลานั้นพระยาวิชิตภัคดีศรีพิชัยสงคราม เป็นเจ้าเมืองไชยา แต่มีหน้าที่รักษาเมืองชุมพร และกาญจนดิษฐ์ด้วย ได้คิดสร้างลูกระเบิดมือขึ้นครั้งแรกในประเทศไทย รวบรวมพลอาสาออกปราบปรามโจรจีนสลัดในอ่าวไทยเป็นเวลา 3 ปี โจรจีนสลัดสงบราบคาบ จึงได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่าง ๆ เป็นบำเหน็จโดยลำดับ จนถึง พ.ศ. 2442 พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรเลื่อนเป็น พระยาวัยวุฒิวิเศษฤทธิ เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม เพื่อประกาศความดีความชอบที่ได้สร้างลูกระเบิดมือ ซึ่งเป็นอาวุธแปลก ที่ไม่เคยเห็นกันในสมัยนั้น
ต่อมาอีก 7 ปี คือวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2449  ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรให้เลื่อนเป็น พระยาวจีสัตยารักษ์ มีตำแหน่งเป็นผู้กำกับการถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา จนกระทั่งวันถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2457
ชีวิตวัยเด็ก

เขตร ศรียาภัย เป็นลูกคนสุดท้องของพระยาวจีสัตยารักษ์ (ขำ ศรียาภัย) ในสมัยเด็กอายุประมาณ 10 ขวบ เขตร ศรียาภัย ได้เข้าโรงเรียนมัธยมวัดสุทธิวราราม อยู่ที่บ้านทวาย ชอบกีฬาประเภทออกแรงทุกชนิด เช่น พายเรือ ว่ายน้ำ วิ่งแข่ง ตี่จับ ฯลฯ  ได้เป็นที่ 1 ในชุดวิ่งเปี้ยวชิงชนะเลิศกับชุดโรงเรียนวัดประทุมคงคา ได้ถ้วยและโรงเรียนวัดสุทธิวรารามมีชื่อทางวิ่งเปี้ยวแต่นั้นมา ลาออกเพื่อเข้าโรงเรียนอัสสัมชัญเมื่ออายุได้ 13 ปี เพราะทนถูกรังแกจากนักเรียนที่ใหญ่กว่าไม่ไหว ณ โรงเรียนฝรั่งแห่งใหม่กลับร้ายกว่าโรงเรียนเดิมเพราะมีนักเรียนมากกว่า 3 เท่า เขตร ศรียาภัย ต้องอดทนถูกรังแกอยู่ 3 ปี อันเป็นปฐมเหตุในการพยายามศึกษาวิชาต่อสู้ ซึ่งมีครูดี ๆ รวม 12 ท่าน
เขตร ศรียาภัย เรียนอยู่ที่โรงเรียนอัสสัมชัญจนถึง พ.ศ. 2460 ได้ถูกบังคับให้เข้าชุดฟุตบอลแข่งขันกับพวกนักเรียนฝรั่งเศสทั้งๆ ที่ไม่มีความรู้ว่าเล่นกันอย่างไร แต่ชุดฟุตบอลนักเรียนอังกฤษก็ชนะ ได้รับเหรียญทองจารึกว่า JUNIOR TOURNAMENT 1917 รวม 11 เหรียญกับถ้วย 1 ใบ ต่อจากนั้นก็ได้เล่นฟุตบอลให้โรงเรียนและสมาคมอัสสัมชัญรวมเป็นเวลาประมาณ 17 ปี ในปี พ.ศ. 2477 โรงเรียนอัสสัมชัญจัดงานฉลองเป็นการใหญ่ที่ได้ตั้งโรงเรียนมาครบ 50 ปีบริบูรณ์ เขตร ศรียาภัย จึงได้รับรางวัลเหรียญทองคำสร้างพิเศษมีคำจารึกเป็นภาษาละตินว่า SEMPER FIDELIS ซึ่งแปลเป็นไทยว่า ซื่อสัตย์ตลอดกาล อันเป็นเหรียญเดียวที่โรงเรียนมอบให้นักเรียนตั้งแต่สร้างโรงเรียนมาตลอด 90 ปี
ความสามารถด้านอื่น

นอกจากการเล่นกีฬาหมัดมวย ฟุตบอล และวิ่งแข่ง กระโดดสูงกระโดดยาว รวมทั้งมวยสากลกับมองซิเออร์ ฟโรว์ คู่ซ้อมของ ยอร์ช กาปังติเอร์ แล้ว เขตร ศรียาภัย ยังสามารถแจวเรือพาย และถือท้ายเรือยาว (เรือดั้ง, เรือแซง) เรือยนต์ เรือกลไฟ ขับรถยนต์ ขี่มอเตอร์ไซค์ รวมทั้งการขี่ม้า ขี่และฝึกช้างตามแบบที่เรียกว่าคชกรรมอีกด้วย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2495 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
เหล็กหล่อ

โลหะผสมเหล็ก-คาร์บอนที่มีปริมาณคาร์บอนมากกว่า 2% และมีปริมาณซิลิกอนระหว่าง 1 ถึง 3%
(ซ้าย)ตะแกรงตกแต่งเหล็กหล่อทาสี และ(ขวา)กระทะปรุงอาหารเหล็กหล่อ
เหล็กหล่อ (iron-carbon alloy) จัดเป็นโลหะผสมประเภทหนึ่ง ประกอบด้วยเหล็กและคาร์บอน โดยมีปริมาณคาร์บอนมากกว่า 2% และซิลิคอนประมาณ 1–3% จุดเด่นของเหล็กหล่อคือมีจุดหลอมเหลวต่ำกว่าเหล็กกล้า เหล็กหล่อแต่ละประเภทมีคุณสมบัติแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับรูปแบบของคาร์บอนที่ปรากฏในเนื้อโลหะ: เหล็กหล่อขาว (white cast iron) มีคาร์บอนในเหล็กรวมตัวกันเป็นเหล็กคาร์ไบด์ (iron carbide) หรือที่เรียกว่า ซีเมนต์ไทต์ (cementite) ทำให้เหล็กหล่อขาวมีความแข็ง แต่เปราะและแตกหักง่าย เพราะรอยร้าวสามารถแพร่กระจายผ่านเนื้อโลหะได้อย่างรวดเร็ว; เหล็กหล่อเทา (gray cast iron) คาร์บอนในเหล็กหล่อเทาปรากฏในรูปของแกรไฟต์เป็นแผ่น แกรไฟต์เหล่านี้ช่วยเบี่ยงเบนรอยร้าวที่เกิดขึ้น ทำให้เกิดรอยร้าวใหม่มากมายขณะที่วัสดุแตกหัก ส่งผลให้เหล็กหล่อเทามีความเหนียวกว่าเหล็กหล่อขาว แต่มีความแข็งน้อยกว่า และ เหล็กหล่อเหนียวรูปทรงกลม (ductile cast iron) มีแกรไฟต์เป็น "ปุ่ม" (nodules) แทนที่จะเป็นแผ่น แกรไฟต์รูปทรงนี้ช่วยหยุดการแพร่กระจายของรอยร้าว ทำให้เหล็กหล่อเหนียวรูปทรงกลมมีความเหนียวและทนทานต่อแรงกระแทกได้ดีกว่าเหล็กหล่อขาวและเหล็กหล่อเทา
เหล็กหล่อเป็นโลหะผสมที่ประกอบด้วยเหล็ก (Fe) เป็นองค์ประกอบหลัก โดยมีปริมาณคาร์บอน (C) อยู่ระหว่าง 1.8 ถึง 4 ตามน้ำหนัก (wt%) และซิลิคอน (Si) อยู่ระหว่าง 1 ถึง 3% โลหะผสมเหล็กที่มีปริมาณคาร์บอนต่ำกว่าจัดเป็นเหล็กกล้า
เหล็กหล่อโดยทั่วไปมีแนวโน้มที่จะ เปราะ ยกเว้นเหล็กอ่อน ด้วยจุดหลอมเหลวที่ค่อนข้างต่ำ ความลื่นไหลที่ดี, เหมาะสำหรับการขึ้นรูป, กลึงได้ง่าย, ทนทานต่อการเสียรูปและการสึกหรอ คุณสมบัติเหล่านี้ทำให้เหล็กหล่อเป็นวัสดุทางวิศวกรรมที่มีการใช้งานกว้างขวาง เช่น ท่อ เครื่องจักร ชิ้นส่วนยานยนต์ เช่น ฝาสูบ เสื้อสูบ และกล่องเกียร์ เหล็กหล่อบางชนิดทนทานต่อการออกซิเดชัน (oxidation) แต่โดยทั่วไป ยากต่อการเชื่อม
วัตถุเหล็กหล่อที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ค้นพบโดยนักโบราณคดี มีอายุย้อนกลับไปถึงศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช (พ.ศ. 1000 - 1093) ในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือ มณฑลเจียงซู ประเทศจีน เหล็กหล่อถูกนำไปใช้ในสมัยจีนโบราณ เพื่อการสงคราม เกษตรกรรม และสถาปัตยกรรม ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 (พ.ศ. 2043 - 2143) เหล็กหล่อเริ่มถูกนำไปใช้ผลิตปืนใหญ่ในดินแดนเบอร์กันดี ประเทศฝรั่งเศส และในอังกฤษช่วงยุคการปฏิรูปศาสนา เนื่องจากปริมาณการผลิตปืนใหญ่ที่มากขึ้น ส่งผลให้มีความต้องการเหล็กหล่อในปริมาณมากเช่นกัน สะพานเหล็กหล่อแห่งแรกสร้างขึ้นในช่วงทศวรรษปี 1770 โดยอับราฮัม ดาร์บี ที่ 3 และเป็นที่รู้จักในชื่อ สะพานเหล็ก ใน เมืองชรอปเชอร์ ประเทศอังกฤษ เหล็กหล่อยังถูกนำมาใช้ในการก่อสร้างอาคารอีกด้วย
การผลิต

เหล็กหล่อผลิตจากเหล็กดิบ (pig iron) ซึ่งได้จากการหลอมแร่เหล็กในเตาถลุงเหล็ก เหล็กหล่อสามารถผลิตได้โดยตรงจากเหล็กดิบหลอมเหลว หรือโดยการนำเหล็กดิบมาหลอมใหม่ โดยทั่วไปแล้ว จะผสมกับเหล็ก เหล็กกล้า หินปูน (limestone) และถ่านโค้ก (coke) ในปริมาณมาก กระบวนการผลิตเหล็กหล่อ ประกอบด้วยหลายขั้นตอน ดังนี้
การหลอมเหล็กดิบ: เหล็กดิบจะถูกหลอมในเตาเผาจนหลอมเหลว
การกำจัดสิ่งปนเปื้อน: สิ่งปนเปื้อนที่ไม่ต้องการ เช่น ฟอสฟอรัสและกำมะถัน จะถูกเผาไหม้กำจัดออกจากเหล็กหลอมเหลว
การปรับแต่งองค์ประกอบ: ปริมาณคาร์บอนและซิลิคอนจะถูกปรับแต่งตามการใช้งานที่ต้องการ โดยทั่วไปแล้ว คาร์บอนจะอยู่ระหว่าง 2-3.5% และซิลิคอนจะอยู่ระหว่าง 1-3%
การเติมองค์ประกอบเพิ่มเติม: อาจมีการเติมองค์ประกอบอื่น ๆ เพิ่มเติมในระหว่างการหลอมเหลว เช่น แมกนีเซียม นิกเกิล โครเมียม ฯลฯ ขึ้นอยู่กับคุณสมบัติที่ต้องการของเหล็กหล่อ
การขึ้นรูป: เหล็กหล่อหลอมเหลวจะถูกเทลงในแม่พิมพ์เพื่อขึ้นรูปเป็นผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย
เหล็กหล่อบางครั้งหลอมในเตาถลุงเหล็กชนิดพิเศษเรียกว่าเตาคูโปลา (cupola) แต่ปัจจุบันนิยมใช้เตาเหนี่ยวนำไฟฟ้า หรือเตาอาร์กไฟฟ้ามากกว่า หลังจากหลอมเสร็จ เหล็กหล่อหลอมเหลวจะถูกเทลงในเตาพักหรือทัพพี
ประเภท > องค์ประกอบ

คุณสมบัติของเหล็กหล่อสามารถปรับเปลี่ยนได้โดยการเติมธาตุผสมหรือสารเพิ่มประสิทธิภาพ ต่าง ๆ นอกเหนือจากคาร์บอนและซิลิคอน ซึ่งเป็นธาตุผสมหลักที่มีผลต่อคุณสมบัติของเหล็กหล่อ ปริมาณซิลิคอนต่ำจะทำให้คาร์บอนคงอยู่ในสารละลาย เกิดเป็นเหล็กคาร์ไบด์ (iron carbide) ส่งผลให้ได้เหล็กหล่อขาว (white cast iron) ปริมาณซิลิคอนสูงจะขับไล่คาร์บอนออกจากสารละลาย เกิดเป็นแกรไฟต์ (graphite) ส่งผลให้ได้เหล็กหล่อเทา (gray cast iron) ธาตุผสมอื่น ๆ เช่น แมงกานีส โครเมียม โมลิบดีนัม ไทเทเนียม และ วาเนเดียม จะส่งผลต่อซิลิคอน ส่งเสริมการคงอยู่ของคาร์บอนและการก่อตัวของเหล็กคาร์ไบด์ นิกเกิลและทองแดงช่วยเพิ่มความแข็งแรงและความสามารถในการกลึง แต่ไม่ส่งผลต่อปริมาณแกรไฟต์ที่เกิดขึ้น คาร์บอนในรูปของแกรไฟต์ทำให้เหล็กมีความนุ่ม ลดการหดตัว ลดความแข็งแรง และลดความหนาแน่น กำมะถัน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสิ่งปนเปื้อน จะทำปฏิกิริยากับเหล็กกลายเป็นเหล็กซัลไฟด์ (iron sulfide) ซึ่งยับยั้งการก่อตัวของแกรไฟต์ ส่งผลให้มีความแข็งเพิ่มขึ้น กำมะถันทำให้เหล็กหลอมเหลวหนืด ส่งผลต่อการเกิดตำหนิ เพื่อลดผลกระทบของกำมะถัน จะมีการเติมแมงกานีส เนื่องจากทั้งสองธาตุจะรวมตัวกันเป็นแมงกานีสซัลไฟด์ (manganese sulfide) แทนที่จะเป็นเหล็กซัลไฟด์ แมงกานีสซัลไฟด์มีน้ำหนักเบากว่าเนื้อหลอม จึงมักลอยขึ้นมาบนผิวและกลายเป็นตะกรัน (slag) ปริมาณแมงกานีสที่จำเป็นในการยับยั้งกำมะถันคำนวณได้จากสูตร 1.7 × ปริมาณกำมะถัน + 0.3% หากเติมแมงกานีสเกินกว่าปริมาณที่คำนวณได้ จะเกิดแมงกานีสคาร์ไบด์ (manganese carbide) ส่งผลต่อการเพิ่มความแข็งและการแข็งตัว ยกเว้นในกรณีของเหล็กหล่อเทาที่แมงกานีสไม่เกิน 1% จะช่วยเพิ่มความแข็งแรงและความหนาแน่น
นิกเกิลเป็นหนึ่งในธาตุผสมที่นิยมใช้มากที่สุด เนื่องจากช่วยปรับโครงสร้างเพอร์ไลต์ (pearlite) และแกรไฟต์ให้ละเอียดขึ้น เพิ่มความเหนียว และลดความต่างของความแข็งระหว่างชิ้นงานที่มีความหนาต่างกัน โครเมียมเติมในปริมาณน้อยเพื่อลดปริมาณแกรไฟต์อิสระ เพิ่มความแข็งผิว (chill) เนื่องจากเป็นตัวช่วยสำคัญในการคงตัวของคาร์ไบด์ นิยมเติมนิกเกิลร่วมกับโครเมียมด้วย สามารถเติมดีบุก จำนวนเล็กน้อยแทนโครเมียม 0.5% ทองแดง จะถูกเติมลงในทัพพีหรือในเตาเผาประมาณ 0.5–2.5% เพื่อลดความแข็งตัวของพื้นผิว ปรับโครงสร้างแกรไฟต์ให้ละเอียดขึ้น และเพิ่มความไหลลื่น โมลิบดีนัม เติมในปริมาณ 0.3–1% เพื่อเพิ่มความแข็งผิว ปรับโครงสร้างแกรไฟต์และเพอร์ไลต์ให้ละเอียดขึ้น นิยมเติมร่วมกับนิกเกิล ทองแดง และโครเมียมเพื่อผลิตเหล็กหล่อที่มีความแข็งแรงสูง ไทเทเนียม เติมเพื่อกำจัดก๊าซและออกซิเจน แต่ยังช่วยเพิ่มความไหลลื่น วานาเดียม ที่ 0.15–0.5% เติมเพื่อเพิ่มความคงตัวของซีเมนต์ไทต์ (cementite) เพิ่มความแข็ง และเพิ่มความต้านทานการสึกหรอและความร้อน เซอร์โคเนียม ที่ 0.1–0.3% ช่วยในการสร้างแกรไฟต์ กำจัดออกซิเจน และเพิ่มความไหลลื่น
สำหรับเหล็กหล่อเหนียว (Malleable iron melts) สามารถเติมบิสมัท (Bismuth) 0.002–0.01% ในเนื้อหลอมเพื่อเพิ่มปริมาณซิลิคอนที่สามารถผสมได้ ในเหล็กหล่อขาว เติมโบรอน (Boron) เพื่อช่วยการผลิตเหล็กหล่อเหนียว และลดผลกระทบของบิสมัทที่ทำให้เนื้อเหล็กหล่อมีเกรนขนาดใหญ่ขึ้น
ประเภท > เหล็กหล่อสีเทา

เหล็กหล่อเทาโดดเด่นด้วยโครงสร้างจุลภาคแบบแกรไฟต์ ทำให้รอยแตกของเนื้อวัสดุมีลักษณะสีเทา เหล็กหล่อเทาเป็นชนิดเหล็กหล่อที่ใช้กันมากที่สุด และเป็นวัสดุหล่อที่ใช้กันแพร่หลายที่สุดเมื่อเทียบกับน้ำหนัก เหล็กหล่อส่วนใหญ่มีองค์ประกอบทางเคมี ประกอบด้วย คาร์บอน 2.5–4.0% ซิลิคอน 1–3% และเหล็กที่เหลือ แม้ว่าเหล็กหล่อสีเทามีความต้านทาน แรงดึง และ แรงกระแทก น้อยกว่าเหล็กกล้า แต่แรงอัดของเหล็กหล่อเทานั้นเทียบเท่ากับเหล็กกล้าคาร์บอนต่ำถึงปานกลาง คุณสมบัติทางกลเหล่านี้ควบคุมโดยขนาดและรูปร่างของเกล็ดแกรไฟต์ในโครงสร้างจุลภาค และสามารถจำแนกประเภทตามมาตรฐาน ASTM
ประเภท > เหล็กหล่อขาว

เหล็กหล่อขาวมีผิวแตกสีขาว เนื่องมาจากการมีตะกอนคาร์ไบด์เหล็กที่เรียกว่าซีเมนต์ไทต์ (cementite) อยู่ ด้วยเนื้อหาซิลิคอนที่ต่ำ (ตัวแทนการทำให้เกิดแกรไฟต์) และอัตราการเย็นตัวที่เร็ว คาร์บอนในเหล็กหล่อขาวจึงตกตะกอนออกมาจากส่วนผสมหลอมละลายในรูปของเฟสซีเมนต์ไทต์ (Fe3C) ซึ่งไม่เสถียร แทนที่จะเป็นแกรไฟต์ ซีเมนต์ไทต์ที่ตกตะกอนจากส่วนผสมหลอมละลายจะก่อตัวเป็นอนุภาคขนาดใหญ่ เมื่อคาร์ไบด์เหล็กตกตะกอนออก คาร์บอนจะถูกดึงออกจากส่วนผสมหลอมละลายเดิม ทำให้ส่วนผสมนั้นใกล้เคียงกับจุดหลอมละลายแบบยูเทคติก (eutectic) มากขึ้น เฟสที่เหลืออยู่คือออสเทไนต์ (austenite) เหล็กคาร์บอนต่ำ (ซึ่งเมื่อเย็นตัวลงอาจเปลี่ยนเป็นมาร์เทนไซต์ (martensite)) ซีเมนต์ไทต์แบบยูเทคติก เหล่านี้มีขนาดใหญ่เกินกว่าจะเสริมสร้างความแข็งแรงด้วยวิธีการที่เรียกว่าการชุบแข็งแบบตะกอน (precipitation hardening) (ซึ่งพบได้ในเหล็กกล้าบางชนิด ที่ซีเมนต์ไทต์ขนาดเล็กกว่ามากจะไปยับยั้ง การเปลี่ยนรูปพลาสติก โดยการขัดขวางการเคลื่อนที่ของเส้นเลื่อน (dislocations) ผ่านโครงสร้างผลึกเฟอร์ไรต์เหล็กบริสุทธิ์) แต่ทว่า ซีเมนต์ไทต์แบบยูเทคติกกลับเพิ่มความแข็งแกร่งโดยรวมของเหล็กหล่อเพียงแค่ด้วยความแข็งแกร่งของตัวมันเองที่สูงมากและปริมาณเนื้อที่มันครอบครอง ส่งผลให้ความแข็งแกร่งโดยรวมสามารถประมาณได้ด้วยกฎของส่วนผสม (rule of mixtures) ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ซีเมนต์ไทต์เหล่านี้ก็เพิ่มความแข็งแกร่งแลกกับความเหนียว เนื่องจากคาร์ไบด์มีปริมาณมากในเนื้อวัสดุ เหล็กหล่อขาวจึงจัดเป็นเซอร์เมท (cermet) ได้อย่างสมเหตุสมผล แม้ว่า เหล็กหล่อขาว จะเปราะเกินกว่าที่จะใช้เป็นส่วนประกอบโครงสร้างในหลายกรณี แต่ด้วยความแข็งและความต้านทานการสึกหรอที่ดี รวมถึงมีราคาค่อนข้างถูก จึงนิยมนำไปใช้ประโยชน์ในงานที่ต้องการผิวสัมผัสที่มีความทนทานสูง เช่น ใบพัด และ ปั๊มก้นหอย ของ ปั๊มสำหรับสูบสารละลาย แผ่นบุผิว และ ลิฟเตอร์บาร์ ภายใน เครื่องบดแบบลูกกลิ้ง และ โรงบดอัตโนมัติ (autogenous grinding mills) ลูกบด และ แหวน ภายใน เครื่องบดถ่านหิน
การหล่อชิ้นงานขนาดหนาให้เย็นตัวเร็วเพียงพอเพื่อให้เนื้อหล่อแข็งตัวเป็นเหล็กหล่อขาวตลอดทั้งชิ้นนั้น เป็นเรื่องที่ทำได้ยาก อย่างไรก็ตาม การทำให้เย็นตัวอย่างรวดเร็วสามารถใช้เพื่อสร้าง เปลือก ของเหล็กหล่อขาวไว้ด้านนอก จากนั้นส่วนที่เหลือจะเย็นตัวลงช้ากว่า กลายเป็นเนื้อในของเหล็กหล่อเทา ชิ้นงานหล่อที่ได้นี้เรียกว่า เหล็กหล่อผิวแข็ง (chilled casting) ซึ่งมีข้อดีตรงที่ผิวด้านนอกมีความแข็ง ในขณะที่เนื้อด้านในมีความเหนียวกว่าเล็กน้อย
โลหะผสมเหล็กหล่อขาวโครมียมสูง ช่วยให้สามารถหล่อชิ้นงานขนาดใหญ่ (ตัวอย่างเช่น ใบพัดน้ำหนัก 10 ตัน) ด้วยการหล่อแบบแม่พิมพ์ทราย เนื่องจาก โครเมียม ช่วยลดอัตราการเย็นตัวที่จำเป็นสำหรับการสร้างคาร์ไบด์ แม้ในเนื้อวัสดุที่มีความหนา นอกจากนี้ โครเมียม ยังช่วยสร้างคาร์ไบด์ที่มีความต้านทานการสึกหรอได้อย่างยอดเยี่ยม โลหะผสมเหล็กหล่อขาวโครมียมสูงเหล่านี้ มีความแข็งแกร่งที่เหนือกว่า เนื่องมาจากการมี คาร์ไบด์โครเมียม โดยรูปแบบหลักของคาร์ไบด์เหล่านี้คือ คาร์ไบด์ M 7C3 ในขั้นแรก ซึ่ง "M" แทนธาตุเหล็กหรือโครเมียม ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบของโลหะผสมนั้น ๆ คาร์ไบด์เหล่านี้ จะรวมตัวกันเป็นแท่งกลวงรูปหกเหลี่ยม และเจริญเติบตั้งฉากกับระนาบคานฐานรูปหกเหลี่ยม ความแข็งของคาร์ไบด์เหล่านี้อยู่ในช่วง 1500-1800HV
ประเภท > เหล็กหล่อเหนียว

เหล็กหล่อเหนียว (Malleable cast iron) เริ่มต้นจากการเป็นชิ้นงานหล่อเหล็กหล่อขาว จากนั้นจึงนำไปอบชุบ (heat treated) เป็นเวลาประมาณหนึ่งหรือสองวัน ที่อุณหภูมิประมาณ 950 °C (1,740 °F) แล้วจึงปล่อยให้เย็นตัวลงอีกประมาณหนึ่งหรือสองวัน ส่งผลให้คาร์บอนในเหล็กคาร์ไบด์เปลี่ยนรูปเป็นแกรไฟต์และเฟอร์ไรต์ ผสมกับคาร์บอน กระบวนการช้า ๆ นี้ ช่วยให้แรงตึงผิวของเหล็กหล่อสามารถดึงดูดให้แกรไฟต์รวมตัวกันเป็น ทรงคล้ายทรงกลม (Spheroids) แทนที่จะเป็นแผ่นแบน เนื่องจาก อัตราส่วนที่ต่ำกว่า ทรงกลมเหล่านี้จึงมีขนาดค่อนข้างสั้นและอยู่ห่างไกลกัน อีกทั้งยังมี หน้าตัด (cross section) ที่น้อยกว่า เมื่อเทียบกับรอยร้าวหรือ คลื่นเสียงความถี่ต่ำในโครงสร้างผลึก (phonon) ที่ขยายตัว ทรงกลมเหล่านี้ยังมีขอบมุมที่ทู่ ต่างจากแผ่นแบน ซึ่งช่วยลดปัญหาการกระจุกตัวของ ความเค้น (stress) ที่พบได้ในเหล็กหล่อเทา โดยทั่วไป คุณสมบัติของเหล็กหล่อเหนียว มีความคล้ายคลึงกับเหล็กเหนียว (mild steel) มีข้อจำกัดเกี่ยวกับขนาดสูงสุดของชิ้นงานที่สามารถหล่อด้วยเหล็กหล่อเหนียวได้ เนื่องจากผลิตมาจากเหล็กหล่อขาว
ประเภท > เหล็กหล่อเหนียวรูปทรงกลม

เหล็กหล่อเหนียวรูปทรงกลม (Ductile cast iron) หรือที่เรียกว่า เหล็กหล่อแบบมีปม (nodular cast iron) ถูกคิดค้นขึ้นในปี 1948 โดยมีแกรไฟต์อยู่ในรูปของปมกลมขนาดเล็กมาก ๆ ลักษณะเป็นชั้น ๆ โดยชั้นของแกรไฟต์เหล่านี้จะรวมตัวกันเป็นปมกลม ส่งผลให้คุณสมบัติของเหล็กหล่อเหนียวรูปทรงกลม นั้นคล้ายกับเหล็กกล้าที่มีลักษณะเป็นรูพรุน โดยไม่มีผลกระทบจากการกระจุกตัวของความเค้น ซึ่งมักเกิดขึ้นกับเหล็กหล่อที่มีแกรไฟต์เป็นแผ่น เหล็กหล่อเหนียวรูปทรงกลม (Ductile cast iron) ประกอบด้วยคาร์บอน 3-4% และซิลิคอน 1.8-2.8% นอกจากนี้ ยังมี แมกนีเซียมประมาณ 0.02-0.1% และ ซีเรียม เพียง 0.02-0.04% โดยองค์นประกอบเหล่านี้ จะไปยับยั้งการเติบโตของตะกอนแกรไฟต์ ด้วยการไปจับกับขอบของชั้นผลึกแกรไฟต์ (graphite planes) ควบคู่ไปกับการควบคุมองค์ประกอบอื่น ๆ อย่างระมัดระวัง รวมถึงควบคุมเวลา ทำให้คาร์บอนแยกตัวออกมาเป็นอนุภาคทรงกลม ขณะที่วัสดุแข็งตัว ส่งผลให้เหล็กหล่อเหนียวรูปทรงกลม มีคุณสมบัติใกล้เคียงกับเหล็กหล่อเหนียว (malleable iron) แต่สามารถหล่อชิ้นงานที่มีขนาดใหญ่กว่าได้
ประเภท > ตารางเปรียบเทียบคุณภาพเหล็กหล่อ

| ชื่อ | องค์ประกอบสำคัญ [% ต่อน้ำหนัก] | รูปร่างและสภาพ | ความแข็งแรง [ksi (ออฟเซ็ท 0> 2%)] | ความต้านทานแรงดึง [ksi] | การยืดตัว | ความแข็ง [การวัดความแข็งบริเนลล์] | การใช้งาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เหล็กหล่อสีเทา (ASTM A48) | C 3.4, Si 1.8, Mn 0.5 | หล่อ | — | 50 | 0.5% | 260 | เสื้อสูบเครื่องยนต์, ล้อตุนกำลัง, กล่องเกียร์, ฐานรองเครื่องจักร |
| เหล็กหล่อสีขาว | C 3.4, Si 0.7, Mn 0.6 | หล่อ | — | 25 | 0% | 450 | หน้าตลับลูกปืน |
| เหล็กหล่อเหนียว (ASTM A47) | C 2.5, Si 1.0, Mn 0.55 | หล่อ (อบอ่อน) | 33 | 52 | 12% | 130 | ลูกปืนเพลา, รางลูกล้อลำเลียง, เพลาข้อเหวี่ยงยานยนต์ |
| เหล็กหล่อเหนียวรูปทรงกลม | C 3.4, P 0.1, Mn 0.4, Ni 1.0, Mg 0.06 | หล่อ | 53 | 70 | 18% | 170 | เกียร์, เพลาลูกเบี้ยว, เพลาข้อเหวี่ยง |
| เหล็กหล่อเหนียวรูปทรงกลม (ASTM A339) | — | หล่อ (อบปรับโครงสร้าง) | 108 | 135 | 5% | 310 | — |
| Ni-hard ประเภท 2 | C 2.7, Si 0.6, Mn 0.5, Ni 4.5, Cr 2.0 | หล่อทราย | — | 55 | — | 550 | การใช้งานที่มีต้องการความแข็งสูง |
| Ni-resist ประเภท 2 | C 3.0, Si 2.0, Mn 1.0, Ni 20.0, Cr 2.5 | หล่อ | — | 27 | 2% | 140 | ทนความร้อนและการกัดกร่อน |
ประวัติศาสตร์ > อาคาร

เสาเหล็กหล่อ ซึ่งริเริ่มใช้ในโรงสี ช่วยให้สถาปนิกสามารถสร้างอาคารหลายชั้นได้โดยไม่ต้องใช้ผนังหนาขนาดมหึมาเหมือนกับอาคารก่ออิฐไม่ว่าจะสูงแค่ไหน เสาเหล็กหล่อเหล่านี้ยังช่วยเปิดพื้นที่โล่งภายในโรงงานและทัศนวิสัยภายในโบสถ์และหอประชุม อีกด้วย ภายในกลางศตวรรษที่ 19 เสาเหล็กหล่อกลายเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในคลังสินค้าและอาคารอุตสาหกรรม โดยใช้ร่วมกับเหล็กค้ำยัน (Beam) ที่ทำจากเหล็กอ่อนหรือเหล็กหล่อ ซึ่งในที่สุดก็นำไปสู่การพัฒนาตึกระฟ้าโครงเหล็ก (Steel-framed skyscraper) เหล็กหล่อยังถูกนำไปใช้สำหรับผนังตกแต่งด้านนอกอาคารในบางครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหรัฐอเมริกา ตัวอย่างเช่น ย่านโซโห (Soho) ในนิวยอร์คมีตัวอย่างมากมาย นอกจากนี้ ยังมีการนำไปใช้สำหรับอาคารสำเร็จรูปที่ผลิตขึ้นล่วงหน้าทั้งหลังเป็นบางกรณี เช่น อาคารประวัติศาสตร์ อาคารเหล็ก ในเมืองวอเตอร์ฟลีต รัฐนิวยอร์ก
ประวัติศาสตร์ > โรงงานทอผ้า

อีกหนึ่งการใช้เหล็กหล่อที่สำคัญคือในโรงสีฝ้าย เนื่องจากฝุ่นละอองจากเส้นใยที่ติดไฟง่าย ไม่ว่าจะเป็นฝ้าย ป่าน หรือ ขนสัตว์ ที่ฟุ้งกระจายภายในโรงงาน ทำให้โรงปั่นทอมีแนวโน้มที่จะเกิดเพลิงไหม้ได้ง่าย ทางแก้ปัญหาคือการสร้างโรงงานทั้งหมดด้วยวัสดุทนไฟ โดยการใช้โครงเหล็กเป็นหลัก ซึ่งส่วนใหญ่ทำจากเหล็กหล่อแทนที่จะใช้ไม้ที่ติดไฟง่าย อาคารลักษณะนี้แห่งแรกสร้างขึ้นที่ ดิเธอริงตัน ในเมืองชรูส์บรี มณฑลชรอปเชอร์ คลังสินค้าอีกหลายแห่งก็ถูกสร้างด้วยเสาและคานเหล็กหล่อเช่นกัน แม้ว่าบางครั้งการออกแบบที่ผิดพลาด เหล็กค้ำยัน (Beam) ที่มีรอยตำหนิ หรือการรับน้ำหนักเกินพิกัด ก็อาจก่อให้เกิดการพังถล่มของอาคารและความล้มเหลวของโครงสร้างได้
ในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม เหล็กหล่อยังถูกนำไปใช้กันอย่างแพร่หลายในโครงสร้างและส่วนคงที่อื่น ๆ ของเครื่องจักร รวมถึงเครื่องปั่นด้ายและต่อมาก็เป็นเครื่องทอผ้าในโรงปั่นทอ การใช้เหล็กหล่อแพร่หลายมากขึ้น จนหลายเมืองมีโรงหล่อเหล็กที่ผลิตเครื่องจักรสำหรับอุตสาหกรรมและการเกษตรกรรม
ดูเพิ่ม

งานเหล็ก – งานโลหะของช่างฝีมือ (สำหรับองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรม ลักษณะสวน และวัตถุประดับ)
โรงงานเหล็ก – สถานที่ที่ใช้ทำเหล็ก (รวมถึงสถานที่ทางประวัติศาสตร์)
มีฮาไนต์
การหล่อทราย
เครื่องครัวเหล็กหล่อ
แหล่งข้อมูลอื่น

"ใบเตรียมการสอน วิชา วัสดุวิศวกรรม (Engineering Materials)" (PDF). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. สืบค้นเมื่อ 2024-07-19.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
Angel Yescas-Gonzalez, Miguel. "Cast Irons". University of Cambridge. สืบค้นเมื่อ 2024-07-19.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
Cárcamo Martínez, Joaquín. "A tale of two Spanish cast-iron bridges". Academia. สืบค้นเมื่อ 2024-07-19.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
แผนภาพเมตาเสถียร ของเหล็ก-ซีเมนต์
ขาตั้งเตาไฟคู่หนึ่ง และ แผ่นเหล็กหลังเตา ของอังกฤษ, พ.ศ. 2119. เป็นการใช้งานเหล็กหล่อในยุคแรก ๆ ที่พบเห็นได้ทั่วไป เนื่องจากไม่ต้องการความแข็งแรงของโลหะมากนัก
ภาพตัดขวางของม้วนเหล็กหล่อแช่เย็น
แบบจำลองมิติทัศน์พัดลมเบ้าหลอมสมัยราชวงศ์ฮั่น
สิงโตเหล็กแห่งฉางโจว ชิ้นงานศิลปะเหล็กหล่อขนาดใหญ่ที่สุดที่ยังคงอยู่จากประเทศจีน สร้างขึ้นเมื่อปี 953 ราชวงศ์โจวยุคหลัง
ท่อเหล็กหล่อแบบไม่มีปลอก สำหรับระบายน้ำ ของเสีย และอากาศ
"ฮาร์ป" เหล็กหล่อของแกรนด์เปียโน
เตารีดวาฟเฟิลเหล็กหล่อ ตัวอย่างเครื่องครัวเหล็กหล่อ
ฌอร์ฌึ ซังไปยู

| ฌอร์ฌึ ซังไปยู |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีโปรตุเกส
ดำรงตำแหน่ง 9 มีนาคม ค.ศ. 1996 – 9 มีนาคม ค.ศ. 2006
นายกรัฐมนตรี: อังตอนียู กูแตรึช ฌูแซ มานูแวล บาโรซู เปโดร สันทนา โลปส์ ฌูแซ ซอกราตึช
ก่อนหน้า: มารียู ซูวารึช
ถัดไป: อานีบัล กาวากู ซิลวา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ฌอร์ฌึ ฟือร์นังดู บลังกู ดึ ซังไปยู 18 กันยายน ค.ศ. 1939(1939-09-18) ลิสบอน, โปรตุเกส
เสียชีวิต: 10 กันยายน ค.ศ. 2021 (81 ปี) Carnaxide, Portugal
พรรคการเมือง: พรรคสังคมนิยม
คู่สมรส: Maria José Rodrigues Ritta
บุตร: Vera Ritta de Sampaio André Ritta de Sampaio
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยลิสบอน
วิชาชีพ: ทนายความ
ลายมือชื่อ: 

ฌอร์ฌึ ฟือร์นังดู บลังกู ดึ ซังไปยู (โปรตุเกส: Jorge Fernando Branco de Sampaio) เป็นนักกฎหมายและนักการเมืองชาวโปรตุเกส อดีตประธานาธิบดีคนที่ 18 ของโปรตุเกสในช่วง ค.ศ. 1996 ถึง 2006
| ด ค กประธานาธิบดีโปรตุเกส |
| --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐที่หนึ่ง |  มานูแวล ดึ อารียากา  ตียอฟีลู บรากา  บือร์นาร์ดีนู มาชาดู  ซีดอนียู ไปช์  ฌูเวา ดู กังตู อี กัชตรู  อังตอนียู ฌูแซ ดึ อัลไมดา  มานูแวล ไตไชรา โกมึช  บือร์นาร์ดีนู มาชาดู  |  |
| สาธารณรัฐที่สอง |  ฌูแซ เม็งดึช กาบึซาดัช  มานูแวล โกมึช ดา กอชตา  ออชการ์ การ์โมนา  ฟรังซิชกู กราไวรู ลอปึช  อาแมรีกู ตูมัช  |  |
| สาธารณรัฐที่สาม |  อังตอนียู ดึ สปีนูลา  ฟรังซิชกู ดา กอชตา โกมึช  อังตอนียู รามัลยู ยานึช  มารียู ซูวารึช  ฌอร์ฌึ ซังไปยู  อานีบัล กาวากู ซิลวา  มาร์แซลู รึเบลู ดึ โซซา  |  |