stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กัสกอญ
ประวัติศาสตร์

ในช่วงที่ชาวโรมันโบราณปกครองกอล พื้นที่ซึ่งมีความเป็นไอบีเรียนมากกว่าเคลติกถูกแยกออกมาจากอากีตาเนียเพื่อสร้างเป็นมณฑลโนเวมโปปูลานา ชาวแฟรงก์ได้ยึดพื้นที่ดังกล่าวมาจากชาววิซิกอธหลังการทำสมรภูมิวูล์เยในปี ค.ศ. 502 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 561 แคว้นถูกรุกรานโดนชาวบาสก์หรือชาวบัสกอเน ในปี ค.ศ. 602 กษัตริย์แฟรงก์ยอมรับบัสกอเนียหรือกัสกอญเป็นดัชชีภายใต้การปกครองของผู้นำของชาติ เจเนียลิส ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 7 ลูป์หรือลูปุส ดยุคกัสกอญขยายอำนาจเข้าสู่พื้นที่ที่อยู่ติดกัน และในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 10 ผู้สืบทอดตำแหน่งหลายคนของลูป์ปกครองทั้งกัสกอญ, บอร์โด, บาซาเดส์ และอาเจอเนส์ (ปัจจุบันคืออาแฌ็ง)
ในปี ค.ศ. 1032 เกิดสงครามการสืบทอดตำแหน่ง และสุดท้ายในปี ค.ศ. 1052 กัสกอญก็ตกเป็นของกี-จูฟฟรัว (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1058 เป็นดยุคแห่งอากีแตนในชื่อกีโยมที่ 8) ในเวลาเดียวกันนั้นเคานต์และไวส์เคานต์ในดัชชีได้มีอำนาจที่ทรงประสิทธิภาพมากขึ้น (เช่น เคานต์แห่งอาร์มัญญัคและโลมาญ) และครองอำนาจเหนือกัสกอญเป็นเวลาหลายศตวรรษ ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ตำแหน่งดยุคและมรดกในอากีแตนตกเป็นของกษัตริย์แห่งอังกฤษ ตลอดหลายปีของการทำสงครามเป็นช่วงๆ ระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศส จนกระทั่งฝรั่งเศสพิชิตดินแดนคืนได้อย่างเด็ดขาดในตอนจบของสงครามร้อยปี กัสกอญยังคงเป็นศูนย์กลางพระราชอำนาจของกษัตริย์อังกฤษในฝรั่งเศสตะวันตกเฉียงใต้ กัสกอญถูกรวมรัฐบาลกับกุยแยนเป็นรัฐบาลกุยแยนและกัสกอญในช่วงการปกครองระบบเก่า
ทิวทัศน์ทั่วไปของชนบทเชิงเขาของกัสกอญซึ่งมองเห็นเทือกเขาพีรินีอยู่ไกลๆ
กองทัพโมซัมบิก

| กองทัพโมซัมบิก |
| --- | --- |
Forças Armadas de Defesa de Moçambique
Mozambique Coat of Arms
รูปแบบปัจจุบัน: สิงหาคม 1994
เหล่า: กองทัพบก  กองทัพเรือ   กองทัพอากาศ  ทหารอาสาสมัคร
กองบัญชาการ: กระทรวงกลาโหมแห่งชาติ, Avenida Martires de Mueda, มาปูโต
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการทหาร: ประธานาธิบดี ฟีลีปึ ญูซี
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม: Atanasio M’tumuke
ประธานเสนาธิการกองทัพ: พลเอก กราคา กองโค
กำลังพล
อายุเริ่มบรรจุ: 18
ยอดประจำการ: 11,200
รายจ่าย
งบประมาณ: $117 million (2008 est.)
ร้อยละต่อจีดีพี: 2.5% (2008 est.)
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: สงครามประกาศเอกราชโมซัมบิก   สงครามกลางเมืองโมซัมบิก   Rhodesian Bush War   สงครามยูกันดา-แทนซาเนีย
ยศ: ยศทหาร เครื่องอิสริยาภรณ์
กองทัพโมซัมบิก มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า กองทัพป้องกันโมซัมบิก (โปรตุเกส: Forças Armadas de Defesa de Moçambique :FADM) ประกอบไปด้วย กองทัพบก, กองทัพอากาศและป้องกันภัยทางอากาศ, กองทัพเรือ, และ ทหารอาสาสมัคร
กลางเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1994 กองทัพโมซัมบิกได้มีการจัดส่วนราชการใหม่ ภายหลังสิ้นสุดสงครามกลางเมือง โดยรวมกองกำลังที่งสอง ได้แก่ กองกำลังประชาชนปลดปล่อยโมซัมบิก (People's Forces of Liberation of Mozambique : FPLM) และ RENAMO.
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Protocol on the Formation of the FADM, Rome 1992
Cameron R. Hume, Ending Mozambique's War: The Role of Mediation and Good Offices, U.S. Institute of Peace, Washington DC, 1994
Lundin, Irae B, Martinho Chachiua, Anthonio Gaspar, Habiba Guebuzua, and Guilherme Mbilana (2000). Reducing Costs through an Expensive Exercise: The Impact of Demobilization in Mozambique, in Kees Kingma (ed.) Demobilization in Sub-Saharan Africa: The Development and Security Impacts, Basingstoke, UK: MacMillan, 173-212
Anica Lala, Security sector reform in post-conflict environments: An analysis of coherence and sequencing in Mozambique. Examining Peacebuilding Challenges of Defence, Police and Justice Reforms in a Neo-Liberal Era, 2014 Bradford thesis
Anica Lala, Security and Democracy in Southern Africa: Mozambique, 2007
Paulino Macaringue, "Civil-Military Relations in Post-Cold War Mozambique," Ourselves to Know, Institute for Security Studies, 2002.
Martin Rupiya, 'Historical Context: War and Peace in Mozambique,' in Jeremy Armon, Dylan Henrickson and Alex Vines, eds, The Mozambican Peace Process in Perspective, London: Conciliation Resources Accord Series, 1998
Richard Synge, Mozambique: UN Peacekeeping in Action, 1992–94, United States Institute of Peace Press, Washington, D.C., 1997 - includes details on formation of FADM
Eric T. Young, The Development of the FADM in Mozambique: Internal and External Dynamics, African Security Review, Vol. 5, No. 1, 1996
Joao Porto, Mozambique contributes to the African Union Mission in Burundi, April 2003
แหล่งข้อมูลอื่น

United States Marine Corps, Brotherhood of Arms เก็บถาวร 2012-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน- story of one Mozambiqican officer's career
กัสตง ดูแมร์ก

| กัสตง ดูแมร์ก Gaston Doumergue |
| --- | --- |
ดูแมร์กใน ค.ศ. 1924

ประธานาธิบดีฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 13 มิถุนายน ค.ศ. 1924 – 13 มิถุนายน ค.ศ. 1931
ก่อนหน้า: อาแล็กซ็องดร์ มีลร็อง
ถัดไป: ปอล ดูแมร์
นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 – 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1934
ประธานาธิบดี: อาลแบร์ ฟร็องซัว เลอเบริง
ก่อนหน้า: เอดัวร์ ดาลาดีเย
ถัดไป: ปีแยร์-เอเตียน ฟล็องแด็ง
ดำรงตำแหน่ง 9 ธันวาคม ค.ศ. 1913 – 9 มิถุนายน ค.ศ. 1914
ประธานาธิบดี: แรมง ปวงกาเร
ก่อนหน้า: หลุยส์ บาร์ตู
ถัดไป: อาแล็กซ็องดร์ รีโบ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ปีแยร์-ปอล-อ็องรี-กัสตง ดูแมร์ก 1 สิงหาคม ค.ศ. 1863 แอก-วีฟว์ ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 18 มิถุนายน ค.ศ. 1937 (73 ปี) แอก-วีฟว์ ประเทศฝรั่งเศส
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยปารีส

ปีแยร์-ปอล-อ็องรี-กัสตง ดูแมร์ก (ฝรั่งเศส: Pierre-Paul-Henri-Gaston Doumergue) เป็นรัฐบุรุษชาวฝรั่งเศส เคยตำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศสในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  และได้เป็นประธานาธิบดีใน ค.ศ. 1924 ก่อนที่จะได้เป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้งใน ค.ศ. 1934
เขาได้รับการยอมรับนับถืออย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในประธานาธิบดีที่ได้รับความนิยมที่สุด เขาเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ เขาเป็นโสดในขณะได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี และสมรสในขณะดำรงตำแหน่ง
กงซีแยร์เฌอรี

|  กงซีแยร์เฌอรี Conciergerie |
| --- | --- |
Le Palais Justice de Paris


ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พระราชวังและศาลยุติธรรม
สถาปัตยกรรม: ยุคกลาง
เมือง: ปารีส
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 48°51′23″N 2°20′44″E﻿ / ﻿48.85639°N 2.34556°E﻿ / 48.85639; 2.34556
เริ่มสร้าง: ศตวรรษที่ 13
เว็บไซต์
Official website
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์
กงซีแยร์เฌอรี (ฝรั่งเศส: Conciergerie) หรืออีกชื่อหนึ่งว่า ปาแลเดอลาซีเต (ฝรั่งเศส: Palais de la Cité)  เป็นอนุสรณ์สถานที่สำคัญในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บนทิศตะวันตกของเกาะเมือง หรือเกาะอีลเดอลาซีเต (Île de Cité) โดยตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส กงซีแยร์เฌอรีได้ถูกใช้เป็นพระราชวังหลวงของกษัตริย์ฝรั่งเศสในช่วงศตวรรษที่ 10 ถึงศตวรรษที่ 13 ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส ตัวพระราชวังได้ถูกใช้เป็นเรือนจำเพื่อคุมขังนักโทษ เพื่อรอการประหารโดยกีโยติน ในปัจจุบันตัวอาคารเป็นพื้นที่หนึ่งของศาลฎีกา
ประวัติ

บริเวณที่ตั้งของอีลเดอลาซีเต เคยเป็นที่ตั้งของพระราชวังของกษัตริย์ในราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง ซึ่งใช้เป็นที่พำนักในสมัยช่วงศตวรรษที่ 10 ถึง ศตวรรษที่ 14 พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 ได้ทำการต่อเติมแซ็งต์-ชาแปล (Sainte-Chapelle) ซึ่งสร้างในรูปแบบที่วิจิตรที่สุดในสมัยนั้น เพื่อใช้เป็นหอสวดมนต์หลวง และยังเป็นที่บรรจุมงกุฎหนามของพระเยซู ที่นำกลับมาจากสงครามครูเสด และต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 ได้ทำการขยายขอบกำแพงพระราชวังริมฝั่งแม่น้ำ รวมทั้งท้องพระโรงกลาง (La Grande Salle) ที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป และห้องด้านล่างท้องพระโรง "La Salle des Gens d'Armes" ที่ยังคงอยู่ในปัจจุบันมีความยาว 64 เมตร กว้าง 27.50 เมตร และสูง 8.50 เมตร ใช้เป็นที่จัดงานพระราชทานเลี้ยง การประชุมสภาขุนนาง ห้องตัดสินคดีความ และรับประทานอาหารสำหรับขุนนางกว่า 2,000 คน พร้อมทั้งเตาผิงขนาดใหญ่ 4 เตา และส่องสว่างโดยหน้าต่างมากมาย ซึ่งปัจจุบันหน้าต่างได้ถูกปิดไว้ และยังมีห้องมุขที่ต่อกับท้องพระโรงกลาง  ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ทางสถาปัตยกรรมยุคกลางในสมัยนั้น
ต่อมาในรัชสมัยราชวงศ์วาลัวตอนต้นช่วงศตวรรษที่ 14 ยังคงมีการปรับปรุงตัวพระราชวังอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งรัชสมัยของพระเจ้าชาร์ลที่ 5 แห่งฝรั่งเศสได้มีพระประสงค์ให้สร้างพระราชวังใหม่ข้ามฝั่งแม่น้ำไป ซึ่งต่อมาคือพระราชวังลูฟวร์ อย่างไรก็ตามตัวพระราชวังเดิมยังคงใช้เป็นที่ประชุมราชการ และประชุมสภา ในคราวที่พระมหากษัตริย์ไม่อยู่ในพระราชวัง จะมีการแต่งตั้งผู้ดูแลพระราชวังแทนพระองค์ (Concierge) ซึ่งจัดเป็นตำแหน่งที่สูงในสมัยนั้น โดยจัดว่าเป็นเสมือนต้นห้องของพระองค์ ซึ่งตำแหน่งนี้เป็นที่มาของชื่อ กงซีแยร์เฌอรี ในปัจจุบัน
ในปีค.ศ. 1391 พื้นที่ส่วนหนึ่งของอาคารได้ถูกปรับให้เป็นเรือนจำ เพื่อคุมขังนักโทษอาญา และนักโทษการเมือง ซึ่งในสมัยนั้นสภาพความเป็นอยู่ในเรือนจำนั้นขึ้นอยู่สถานะทางสังคม และความร่ำรวยของตระกูล โดยนักโทษชั้นสูงที่มีเส้นสาย หรือร่ำรวย จะถูกขังอยู่ในห้องส่วนตัวที่มีเตียงนอน โต๊ะทำงาน และที่อ่านหนังสือ ซึ่งตรงกันข้ามกับนักโทษทั่วไปจะถูกคุมขังอยู่ในสภาพที่แร้นแค้น ต้องนอนบนกองฟาง ในห้องขังที่มืด เปียกแฉะและอับแสง ซึ่งห้องประเภทนี้มักจะเรียกกันว่า อูบลีแย็ต (Oubliettes) แปลว่า ผู้ที่ถูกลืม ซึ่งในที่สุดมักจะจบชีวิตด้วยโรคระบาดจากสภาพความเป็นอยู่ดังกล่าว
ตัวอาคารประกอบไปด้วยหอคอยที่ถูกสร้างมาตั้งแต่ยุคกลางจำนวน 3 หลัง ได้แก่ หอคอยซีซาร์ ตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่จักพรรดิโรมัน หอคอยเงิน ตั้งชื่อตามสมบัติของราชวงศ์ที่เก็บภายในหอคอยนี้ และหอคอย บงเบ็ก ที่ภายในมีห้องทรมานอยู่ โดยตั้งชื่อตามเสียงร้อยโหยหวนของนักโทษ ตัวอาคารที่เหลือ รวมถึงหอนาฬิกาแห่งแรกในฝรั่งเศส ที่ถูกติดตั้งในปีค.ศ.1370 นาฬิกาที่ตั้งอยู่ ณ ปัจจุบันติดตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1535
สมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว

ในช่วงสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว (the Reign of Terror) ถึงแม้จะกินเวลาสั้นๆ เพียงแค่ 10 เดือน ในช่วงเดือนกันยายน ค.ศ.1793 - กรกฎาคม ค.ศ.1794 มีเหยื่อจากการประหารชีวิตและถูกคุมขังกว่า 40,000 คน กงซีแยร์เฌอรีได้ถูกใช้งานเป็นเรือนจำเพื่อรอการประหาร
นักโทษทั้งหมด จะถูกพิจารณาคดีอย่างรวดเร็ว และไม่สามารถคาดเดาผลได้ นักโทษบางคนถูกพิจารณาคดี และพิพากษาประหารชีวิตในเช้าวันถัดไป โดยนักโทษจะต้องเดินผ่านห้อง Salle de la Toilette และจะถูกริบสมบัติส่วนตัวทั้งหมด และมีรถม้ามารับไปส่งที่บริเวณลานประหารชีวิตด้วยกีโยติน ที่ตั้งอยู่รอบกรุงปารีส โดยที่ทราบกันดีคือ จัตุรัส เดอ ลา กงกอร์ดPlace de la Concorde
นักโทษที่สำคัญได้แก่ พระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต กงแต็ส ดูว์ บารี เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต (พระขนิษฐภคินีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส) อ็องเดร เชนีเย (นักประพันธ์) ชาร์ล็อต กอร์แด (นักต่อต้านการปฏิวัติ)
ยุคหลังการปฏิวัติ ถึงปัจจุบัน

ภายหลังการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บงในช่วงศตวรรษที่ 19 กงซีแยร์เฌอรียังคงใช้เป็นที่คุมขังนักโทษสำคัญ รวมถึง หลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต ว่าที่ประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐฝรั่งเศส
ห้องที่เคยใช้คุมขังพระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต ได้ถูกเปลี่ยนมาเป็นห้องสวดมนต์เพื่อระลึกถึงพระนาง และต่อมาตัวอาคารได้ผ่านการปรับปรุงอย่างมากมายในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 เพื่อเปลี่ยนรูปโฉมด้านนอกอย่างสิ้นเชิง ซึ่งรูปร่างภายนอกที่เห็นกัน ณ ปัจจุบันนั้น ถึงแม้จะดูเก่าแก่แบบยุคกลาง แต่ความจริงได้ถูกเปลี่ยนโฉมใหญ่เมื่อราวปีค.ศ.1858
กงซีแยร์เฌอรี ถูกยกเลิกจากการเป็นเรือนจำคุมขังในปีค.ศ.1914 ได้ถูกเปลี่ยนมาเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ในปีเดียวกัน และได้เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมเพียงบางส่วน เนื่องจากตัวอาคารส่วนใหญ่ยังใช้เป็นสถานที่ราชการของศาลฎีกาฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

Official website เก็บถาวร 2007-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ministry of Culture database entry for la Conciergerie (ฝรั่งเศส)
Ministry of Culture photos
48°51′22″N 2°20′44″E﻿ / ﻿48.856103°N 2.345667°E﻿ / 48.856103; 2.345667
| ด ค กสถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีส |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งขวาของแม่น้ำ |  ประตูชัย  ประตูชัยแห่งการูแซล  โบสถ์ซาเคร-เกอร์  ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู  ศาลาว่าการนครปารีส  ถนนช็องเซลีเซ  ทำเนียบประธานาธิบดี (พระราชวังเอลีเซ)  โบสถ์ลามาดแลน  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสว็องโดม  พระราชวังหลวง (เลอปาแลรัวยาล)  เลอกร็องปาแล  พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์  โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย  สุสานแปร์-ลาแชซ  สวนตุยเลอรี  ทรอกาเดโร  |  |
| ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ |  เลแซ็งวาลีด  พิพิธภัณฑ์ออร์แซ  อนุสรณ์สถานป็องเตอง  สวนและพระราชวังลุกซ็องบูร์  หอไอเฟล  ทำเนียบรัฐบาล  |  |
| อีลเดอลาซีเต, อีลแซ็ง-หลุยส์ และแม่น้ำแซน |  บาโตมุช  กงซีแยร์เฌอรี  อาสนวิหารน็อทร์-ดาม  แซ็งต์-ชาแปล  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ปงเนิฟ  ปงดีเยนา  |  |
| สะพาน ถนน และจัตุรัส |  สะพานเนิฟ  สะพานเดซาร์  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ถนนช็องเซลีเซ  ช็องเดอมาร์ส  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสบัสตีย์  |  |
"La Salle des Gens d'Armes" เป็นอีกหนึ่งสิ่งก่อสร้างยุคกลางที่ยังคงอยู่ ณ ปัจจุบัน
หอคอยคู่ ถ่ายเมื่อปีค.ศ.2010
ปาล พนมยงค์

| ปาล พนมยงค์ ต> จ. |
| --- | --- |
ปาล (ผู้ชายตรงกลางฝั่งซ้าย) ขณะกำลังสวมกอดท่านผู้หญิงพูนศุข มารดา หลังจากพันโทษกลางเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2500
เกิด: ปาน พนมยงค์ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2474 บ้านป้อมเพชร์ อำเภอบางรัก จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 9 กันยายน พ.ศ. 2524 (49 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
การศึกษา: วชิราวุธวิทยาลัย โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย โรงเรียนเซนต์คาเบรียล โรงเรียนเตรียมปริญญาแห่งมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (น.บ.)
อาชีพ:  นักกฎหมาย  นักเคลื่อนไหว  นักวิชาการ  ข้าราชการ 
คู่สมรส: งามชื่น นีลวัฒนานนท์ (หย่า) เลิศศรี จตุรพฤกษ์ (สมรส 2517)
บุตร: ชัยวัฒน์ ตุลยา ปรีดิวิชญ์
บิดามารดา: ปรีดี พนมยงค์ (บิดา) พูนศุข พนมยงค์ (มารดา)
ญาติ: ศุขปรีดา พนมยงค์ (น้องชาย) ดุษฎี พนมยงค์ (น้องสาว)
ปาล พนมยงค์ (12 ธันวาคม พ.ศ. 2474 - 9 กันยายน พ.ศ. 2524) เป็นนักกฎหมาย บุตรชายคนโตของ ศาสตราจารย์ ดร.ปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส อดีตนายกรัฐมนตรีของไทย กับ ท่านผู้หญิงพูนศุข พนมยงค์ (สกุลเดิม: ณ ป้อมเพชร์)
ประวัติ

ปาล พนมยงค์  เกิดวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2474 ก่อนหน้าการเปลี่ยนแปลงการปกครองแผ่นดินเพียง 6 เดือน ที่ "บ้านป้อมเพชร์" ถนนสีลม ซึ่งเป็นบ้านของมหาอำมาตย์ตรี พระยาชัยวิชิตวิศิษฎ์ธรรมธาดา (ขำ ณ ป้อมเพชร์) กับคุณหญิงเพ็ง ชัยวิชิตฯ ผู้เป็นตา-ยาย เดิมมีชื่อจริงสะกดว่า "ปาน" เพราะเมื่อเกิดมีปานแดงที่หน้าผาก แต่ปานแดงได้หายไปจึงเปลี่ยนการสะกดเป็น "ปาล" ซึ่งมีความหมายว่าการปกครอง
ปาลเป็นบุตรชายคนโตของ ศ.ดร.ปรีดี พนมยงค์ กับท่านผู้หญิงพูนศุข พนมยงค์ มีพี่น้องทั้งหมด 6 คน คือ
ลลิตา พนมยงค์ (ญ.)
ปาล พนมยงค์ (ช.) สมรสกับเลิศศรี พนมยงค์ (สกุลเดิม จตุรพฤกษ์)
สุดา พนมยงค์ (ญ.)
ศุขปรีดา พนมยงค์ (ช.) สมรสกับจีรวรรณ พนมยงค์ วรดิลก (น้องสาวสุวัฒน์ และทวีป วรดิลก)
ดุษฎี พนมยงค์ บุญทัศนกุล (ญ.) สมรสกับชาญ บุญทัศนกุล
วาณี สายประดิษฐ์ (ญ.) สมรสกับสุรพันธ์ สายประดิษฐ์ (บุตรชายกุหลาบ สายประดิษฐ์ หรือ "ศรีบูรพา")
ปาลเริ่มเรียนระดับชั้นประถมที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย จากนั้นจึงย้ายมาเรียนในระดับชั้นมัธยม 1 อยู่เพียงไม่นานที่โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย แล้วจึงย้ายไปเรียนที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล จนจบชั้นมัธยม 6 จึงสอบเข้าเป็นนักเรียนเตรียมปริญญาแห่งมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง (ต.ม.ธ.ก.) รุ่นที่ 8 หรือเรียกกันว่า รุ่น 500 ซึ่งเป็นรุ่นสุดท้ายของโรงเรียนเตรียมแห่งนี้ โดยมีเพื่อนร่วมรุ่น อาทิ นายพิศาล มูลศาสตรสาทร, ศ.ดร.เกษม สุวรรณกุล, พล.ต.อ.สนั่น ตู้จินดา, ดร.สุชาติ จุฑาสมิต, นายโอฬาริก พยัคฆาภรณ์, นายชัยรัตน์ คำนวณ ในขณะเดียวกับที่บิดาของท่านดำรงตำแหน่งสูงสุดทางการเมืองและเป็นผู้ประศาสน์การมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองด้วย
บทบาททางการเมือง

ในปี พ.ศ. 2490 ระหว่างที่กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ 2 ของโรงเรียน ต.ม.ธ.ก. ได้เกิดวิกฤตการณ์ทางการเมืองโดยมีคณะบุคคลก่อการรัฐประหาร เป็นเหตุให้นายปรีดี พนมยงค์ ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งผู้ประศาสน์การมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองต้องลี้ภัยออกนอกประเทศ
เมื่อจบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ปาลได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนสำเร็จได้ปริญญานิติศาสตรบัณฑิต เริ่มชีวิตการงานด้วยการรับราชการในกระทรวงการต่างประเทศเพียงช่วงระยะสั้นๆ ก็ถูกมรสุมการเมืองเล่นงาน
ในปี พ.ศ. 2495 มีการกวาดล้างผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นฝ่ายตรงข้ามกับรัฐบาล ท่านผู้หญิงพูนศุข และ ปาล ถูกจับในข้อหากบฏภายในและภายนอกราชอาณาจักร หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "กบฏสันติภาพ" ในบรรดาผู้ที่ถูกจับกุมครั้งนี้มีทั้งนักศึกษา นักหนังสือพิมพ์ อาทิ กุหลาบ สายประดิษฐ์ (ศรีบูรพา) ปัญญาชน นักการเมือง ไปจนถึงพระภิกษุสงฆ์ ท่านผู้หญิงพูนศุขถูกคุมขังอยู่ 84 วัน แต่เนื่องด้วยกรมอัยการได้พิจารณาแล้วเห็นว่าไม่มีหลักฐานพอที่จะฟ้องจึงได้รับการปล่อยตัว ในขณะที่ปาลถูกส่งฟ้องศาลและพิพากษาจำคุกในข้อหากบฏเป็นเวลา 20 ปี และได้รับการลดหย่อนโทษเหลือ 13 ปี 4 เดือน แต่จำคุกอยู่ได้ 5 ปีก็ได้รับการนิรโทษกรรมใน พ.ศ. 2500
ต่อมาในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2500 ปาลได้อุปสมบทที่วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ โดยมีสมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ) เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากลาสิกขาแล้วจึงเดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศฝรั่งเศส เพื่อทำวิทยานิพนธ์ "Doctorat de 3e Cycle" ในระหว่างที่ศึกษาอยู่นั้นก็ได้เข้าร่วมสัมมนาและอภิปรายกับแวดวงวิชาการในหลายประเทศ และได้ทำการสมรสครั้งแรกกับ งามชื่น นีลวัฒนานนท์ เมื่อ พ.ศ. 2507 มีบุตร-ธิดาด้วยกัน 2 คน คือ ชัยวัฒน์ และ ตุลยา พนมยงค์
ในปี พ.ศ. 2515 ปาลเดินทางกลับประเทศไทยเพื่อประกอบอาชีพทนายความและทำสำนักพิมพ์ จัดพิมพ์งานเขียนของบิดาเพื่อจำหน่ายจ่ายแจก นอกจากนี้ยังเป็นผู้รับมอบอำนาจจากนายปรีดี พนมยงค์ ในการฟ้องร้องดำเนินคดีต่อผู้ที่ละเมิดและบิดเบือนข้อเท็จจริงในประวัติศาสตร์ โดยนำทีมทนายความต่อสู้ในคดีต่างๆ เพื่อแสดงความจริงให้ประจักษ์ ซึ่งศาลก็ตัดสินให้ชนะทุกคดี
ปาลได้ทำการสมรสครั้งที่สองกับ เลิศศรี พนมยงค์ (จตุรพฤกษ์) เมื่อ พ.ศ. 2519 มีบุตรด้วยกัน 1 คน คือ ปรีดิวิชญ์ พนมยงค์
ต่อมาเกิดเหตุการณ์ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 รัฐบาลได้ทำการปราบปรามนักศึกษาและประชาชนอย่างหนัก ปาลเกรงว่าจะเกิดความไม่ปลอดภัยจึงเดินทางไปอาศัยอยู่กับบิดามารดาที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นระยะเวลาปีเศษ รอจนสถานการณ์คลี่คลายจึงเดินทางกลับ ระหว่างที่พักอยู่ในฝรั่งเศสปาลเริ่มมีอาการป่วยต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลถึง 2 เดือนเต็ม ต่อมาแพทย์ได้ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งในลำไส้ใหญ่ จึงต้องเข้ารับการผ่าตัดและรักษาตัวที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สลับกับการเดินทางไปช่วยงานบิดาที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นระยะๆ
วันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2524 นายปาล พนมยงค์ ถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งในลำใส้ใหญ่  สิริรวมอายุได้ 49 ปี 9 เดือน
เรื่องเล่า

จอมพล ป.พิบูลสงคราม ได้เคยกล่าวกับนายปาล พนมยงค์ หลังจากที่ได้รับนิรโทษกรรมและได้มาลาบวชกับจอมพล ป. ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2500 โดยจอมพล ป. ฝากข้อความไปยังนายปรีดีว่า
บอกคุณพ่อของหลานด้วยนะว่า ลุงอยากให้กลับมาช่วยลุงทำงานให้ชาติ ลุงคนเดียวสู้ศักดินาไม่ไหวแล้ว
ในขณะที่ปาลกำลังป่วยด้วยโรคมะเร็ง หมอบอกว่าคงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ดร.จริย์วัฒน์ สันตะบุตร ลูกศิษย์ที่ใกล้ชิดคนหนึ่งของนายปรีดี ได้บรรยายถึงภาพชีวิตของผู้ที่เป็นอาจารย์ของเขาไว้ว่า...
ตอนนั้นท่านผู้หญิง (พูนศุข) บินกลับเมืองไทยเพื่อดูแลลูกชายซึ่งป่วยหนัก ผมกำลังจะส่งวิทยานิพนธ์เลยได้ไปอาศัยอยู่กับท่าน (ปรีดี) ที่ปารีส ช่วงบ่ายวันหนึ่งเราไปเดินเล่นในสวน ท่านเดินอยู่กับผมสองคน แล้วมีเด็กๆ วิ่งเล่นอยู่ในบริเวณนั้น เมื่อมีเด็กคนหนึ่งเข้ามาใกล้ ท่านก้มลงเอามือลูบหัว หลังจากเด็กไปแล้ว ท่านแหงนหน้ามองฟ้า และหันมาพูดกับผมว่า 'ปาลนี่ไม่น่าอายุสั้นเลย ยังไม่ได้มีโอกาสทำประโยชน์ให้ประเทศชาติคุ้มกับที่เกิดมา' ผมได้ฟังแล้วน้ำตาไหล นึกถึงว่าคนที่อยู่ห่างไกลลูกชายซึ่งป่วยหนัก ไม่รู้จะมีชีวิตรอดถึงวันไหน สิ่งทีท่านนึกถึงกลายเป็นว่า ลูกชายยังไม่ได้ทำประโยชน์ให้ประเทศชาติอย่างคุ้มค่า ผมไม่แน่ใจว่า ผมจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากคนอื่นในตลอดชั่วชีวิตที่เหลือ ผมประทับใจมาก และรู้สึกว่า นี่คือความผูกพันที่ท่านมีต่อประเทศไทยของเรา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2502 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายหน้า)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ปรีดี-พูนศุข
กัสตง เลอรู

| กัสตง เลอรู |
| --- | --- |
เลอรูในปี ค.ศ. 1907
เกิด: กัสตง หลุยส์ อาลแฟรด เลอรู 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1868(1868-05-06) ปารีส ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 15 เมษายน ค.ศ. 1927(1927-04-15) (58 ปี) นิส ฝรั่งเศส
อาชีพ: นักหนังสือพิมพ์, นักเขียน
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
ผลงานที่สำคัญ: ปีศาจแห่งโรงอุปรากร (ค.ศ. 1910)
กัสตง หลุยส์ อาลแฟรด เลอรู (ฝรั่งเศส: Gaston Louis Alfred Leroux; 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1868 – 15 เมษายน ค.ศ. 1927) เป็นนักหนังสือพิมพ์และนักเขียนชาวฝรั่งเศส เกิดที่กรุงปารีส เรียนที่โรงเรียนในแคว้นนอร์ม็องดีก่อนจะกลับมาเรียนวิชากฎหมายที่ปารีส หลังเรียนจบเขาทำงานเป็นเสมียนศาลและนักวิจารณ์ละคร ต่อมาเลอรูทำงานเป็นนักข่าวให้กับหนังสือพิมพ์เลอมาร์แต็ง
ในปี ค.ศ. 1907 เลอรูลาออกจากงานหนังสือพิมพ์และเริ่มเขียนนิยาย นิยายเล่มแรกของเขาคือ เรื่องลึกลับของห้องสีเหลือง (Le mystère de la chambre jaune) เป็นหนึ่งในนิยายเล่มแรก ๆ ที่มีฉากในห้องปิดตาย ต่อมาในปี ค.ศ. 1909 เลอรูตีพิมพ์นิยาย ปีศาจแห่งโรงอุปรากร (Le Fantôme de l'Opéra) เป็นตอน ๆ ในหนังสือพิมพ์เลอกอลัว ผลงานชิ้นนี้เป็นที่รู้จักดีที่สุดของเขา
เลอรูเสียชีวิตที่เมืองนิสในปี ค.ศ. 1927
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กัสตง เลอรู
กระดูกสฟีนอยด์

| กระดูกสฟีนอยด์  (Sphenoid bone) |
| --- | --- |
กระดูกหุ้มสมอง ในภาพจะเห็นเฉพาะปลายปีกของกระดูกสฟีนอยด์ซึ่งแทนด้วยสีเลือดหมู
พื้นผิวด้านบนของกระดูกสฟีนอยด์
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: os sphenoidale
MeSH: D013100
TA98: A02.1.05.001
TA2: 584
FMA: 52736
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
กระดูกสฟีนอยด์ (อังกฤษ: Sphenoid bone; กรีก: sphenoeides แปลว่า รูปร่างคล้ายลิ่ม) เป็นกระดูกชิ้นหนึ่งของฐานกะโหลกศีรษะด้านหน้าของกระดูกขมับ (temporal) และส่วนเบซิลาร์ของกระดูกท้ายทอย (occipital bone) กระดูกชิ้นนี้มีรูปร่างคล้ายปีกผีเสื้อหรือค้างคาว
ส่วนต่างๆ ของกระดูก

กระดูกสฟีนอยด์แบ่งออกเป็นส่วนต่างๆ ดังนี้
ส่วนแนวกลาง (median portion) หรือเรียกกันว่าตัวกระดูกสฟีนอยด์ (body of sphenoid bone)
ปีกใหญ่ของกระดูกสฟีนอยด์ (greater wings) 2 ปีก และปีกเล็กของกระดูกสฟีนอยด์ (lesser wings)
เทอริกอยด์ โพรเซส (Pterygoid processes) ซึ่งเป็นส่วนยื่นไปทางด้านหลัง
สฟีนอยดัล คองคี (sphenoidal conchae) อยู่ส่วนด้านหน้าและด้านหลังของตัวกระดูกสฟีนอยด์
โครงสร้างเด่นๆ ของกระดูกสฟีนอยด์

รายชื่อเหล่านี้คือโครงสร้างเด่นอื่นๆ ของกระดูกสฟีนอยด์
รอยเว้าเทอริกอยด์ (pterygoid notch)
แอ่งเทอริกอยด์ (pterygoid fossa)
แอ่งสแคฟฟอยด์ (scaphoid fossa)
วาไจนัล โพรเซส (vaginal process)
เทอริกอยด์ ฮามิวลัส (pterygoid hamulus)
คลองเทอริกอยด์ (pterygoid canal)
เทอริโกสไปนัส โพรเซส (pterygospinous process)
ภาพอื่นๆ

มุมมองจากทางด้านหน้าของกะโหลกศีรษะของมนุษย์ กระดูกสฟีนอยด์แสดงด้วยสีเหลือง ซึ่งอยู่ทางซ้ายของภาพ ในเบ้าตาและหลังส่วนยื่นขากรรไกรบนจดกระดูกโหนกแก้ม
กระดูก 7 ชิ้นที่ประกอบกันเป็นเบ้าตา กระดูกสฟีนอยด์เป็นหนึ่งในนั้นซึ่งแสดงด้วยสีชมพู
กระดูกใบหน้า
ผนังด้านข้างของโพรงจมูก แสดงตำแหน่งของกระดูกเอทมอยด์
กระดูกโหนกแก้มข้างซ้าย
มุมมองด้านล่างของฐานกะโหลกศีรษะ
ภาพวาดแสดงมุมมองจากทางด้านข้างซ้ายของกะโหลกศีรษะของมนุษย์
ภาพตัดแนวขวางของโพรงจมูกและเบ้าตา
ฐานของกะโหลกศีรษะ พื้นผิวด้านบน
เพดาน พื้น และผนังด้านข้างของโพรงจมูกข้างซ้าย
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Figs 22:01-06 - "Lateral view of skull."
| ด ค กกระดูกที่ประกอบเป็นเบ้าตา |
| --- | --- | --- |
| กระดูกขากรรไกรบน • กระดูกเพดานปาก • กระดูกสฟีนอยด์ • กระดูกหน้าผาก • กระดูกโหนกแก้ม • กระดูกเอทมอยด์ • กระดูกแอ่งถุงน้ำตา | กระดูกขากรรไกรบน • กระดูกเพดานปาก • กระดูกสฟีนอยด์ • กระดูกหน้าผาก • กระดูกโหนกแก้ม • กระดูกเอทมอยด์ • กระดูกแอ่งถุงน้ำตา |  |
กัชไกช์

| กัชไกช์ |
| --- | --- |
เมือง
อ่าวและเมืองกัชไกช์
   ธง ตราอาร์ม
พิกัด: 38°42′N 9°25′E﻿ / ﻿38.700°N 9.417°E﻿ / 38.700; 9.417
การปกครอง
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 206,479 คน
รหัสพื้นที่: 214
เว็บไซต์: http://www.cm-cascais.pt
กัชไกช์ (โปรตุเกส: Cascais) เป็นเมืองและเทศบาลชายฝั่งแห่งหนึ่งในประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ห่างจากกรุงลิสบอนไปทางทิศตะวันตกประมาณ 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) เป็นย่านชานเมืองหลวงที่มีผู้คนจากหลากหลายชาติและเป็นหนึ่งในเทศบาลที่มั่งคั่งที่สุดของประเทศ ณ ปี ค.ศ. 2011 เมืองนี้มีประชากร 206,479 คน บนพื้นที่ 97.40 ตารางกิโลเมตร
กัชไกช์ตั้งอยู่ริมชายฝั่งอึชตูริล (ตั้งชื่อตามเมืองอึชตูริลซึ่งเป็นเมืองหนึ่งในเขตเทศบาลกัชไกช์) ในภูมิภาคย่อยมหานครลิสบอน (Grande Lisboa) เดิมเป็นหมู่บ้านชาวประมงแห่งหนึ่ง ภายหลังมีชื่อเสียงในฐานะสถานพักตากอากาศของราชวงศ์โปรตุเกสในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทุกวันนี้ เมืองนี้เป็นสถานที่พักร้อนยอดนิยมของนักท่องเที่ยวทั้งชาวโปรตุเกสและชาวต่างประเทศ ในเขตเทศบาลกัชไกช์มีท่าอากาศพาณิชย์หนึ่งแห่งที่ให้บริการพื้นที่รอบเมืองหลวง คือ ท่าอากาศยานเทศบาลกัชไกช์ ตั้งอยู่ในเมืองตีรึช เขตเซาดูมิงกุชดือรานา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กัชไกช์
สำนักงานท่องเที่ยวอึชตูริล
เว็บไซต์เทศบาลเมืองกัชไกช์ (โปรตุเกส)
กาตากวาซิส

สถานที่ตั้งของเมืองกาตากวาซิส
กาตากวาซิส (โปรตุเกส: Cataguases) เป็นเมืองในรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐ เป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมสิ่งทอ เสื้อผ้า โลหกรรม และมีอิทธิพลด้านการปลูกกาแฟในต้นประวัติศาสตร์กาแฟ (ศตวรรษที่ 19) เมืองมีประชากรราว 62,000 คนในปี ค.ศ. 1996 และคาดว่ามีประชากรราว 66,000 คนในปี ค.ศ. 2001 มีอัตราการเพิ่มของประชากรต่ำกว่าเกณฑ์เฉลี่ยในบราซิลและมีผู้หญิงมากกว่าผู้ชายเล็กน้อย
ไอบีเรีย (สายการบิน)

อิเบเรีย ลิเนอัส อาเอเรอัส เด เอสปัญญา (สเปน: Iberia Líneas Aéreas de España) เรียกโดยทั่วไปว่า ไอบีเรีย เป็นสายการบินประจำชาติสเปน โดยมีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานมาดริด-บาราฆัส ไอบีเรียให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทาง 130 แห่งทั่วโลก ไอบีเรีย รวมถึงไอบีเรียรีเจียนัลและไอบีเรียเอกซ์เพรสเป็นส่วนหนึ่งของอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์กรุ๊ป หลังจากการควบรวมกิจการกับบริติชแอร์เวย์ในปี 2011
กิจการองค์กร > สำนักงานใหญ่

สำนักงานใหญ่ของไอบีเรียตั้งอยู่ใน MV49 Business Park ในกรุงมาดริด โดยเป็นการย้ายจากที่ตั้งเดิมในกัมโปสเบลัซเกซ เขตซาลามังกา กรุงมาดริดในปี 2013 ในขั้นตอนการประหยัดต้นทุน
กิจการองค์กร > บริษัทลูก

ไอบีเรียรีเจียนัล - สายการบินระดับภูมิภาค โดยจะเป็นแฟรนไชส์
ไอบีเรียเอกซ์เพรส - สายการบินต้นทุนต่ำ