stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชุดกะลาสีของอาเคบิจัง
สื่อ > มังงะ

ชุดกะลาสีของอาเคบิจัง เขียนและวาดภาพประกอบโดยฮิโระ  มังงะได้รับการเผยแพร่ออนไลน์ผ่านทางเว็บไซต์ Tonari no Young Jump ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2559 มังงะเล่มแรกวางจำหน่ายในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2560 โดยในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2564 มีการเปิดตัวเล่มที่ 9 สำนักพิมพ์รักพิมพ์ได้ประกาศเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ในการแปลเป็นภาษาไทยในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  19 เมษายน พ.ศ. 2560 | 978-4-08-890671-3 | — | — |
| 2 |  19 ตุลาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-08-890765-9 | — | — |
| 3 |  18 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 | 978-4-08-891016-1 | — | — |
| 4 |  19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 | 978-4-08-891115-1 | — | — |
| 5 |  17 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-08-891223-3 | — | — |
| 6 |  19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 | 978-4-08-891384-1 | — | — |
| 7 |  19 สิงหาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-08-891549-4 | — | — |
| 8 |  19 เมษายน พ.ศ. 2564 | 978-4-08-891777-1 | — | — |
| 9 |  19 ตุลาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-08-892102-0 | — | — |
| 10 |  17 มิถุนายน พ.ศ. 2565 | 978-4-08-892275-1 | — | — |
| 11 |  17 มีนาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-08-892538-7 | — | — |
| 12 |  19 ตุลาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-08-892826-5 | — | — |
| 13 |  18 เมษายน พ.ศ. 2567 | 978-4-08-893222-4 | — | — |
สื่อ > อนิเมะ

มังงะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยโคลเวอร์เวิกส์ โดยถูกประกาศในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2564 โดยที่ Miyuki Kuroki รับหน้าที่กำกับซีรีส์ ขณะที่ Rino Yamazaki รับหน้าที่เขียนบทและดูแลสคริปต์ของซีรีส์ ออกแบบตัวละครโดย Megumi Kouno Kana Utatane รับหน้าที่แต่งเพลงประกอบซีรีส์ โดยซีรีส์อนิเมะเริ่มออกอากาศในวันที่ 9 มกราคม ถึงวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2565
แหล่งข้อมูลอื่น

Manga official website (ในภาษาญี่ปุ่น)
Anime official website (ในภาษาญี่ปุ่น)
ชุดกะลาสีของอาเคบิจัง (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กโคลเวอร์เวิกส์ |
| --- | --- |
ซีรีส์โทรทัศน์:  Slow Start (2018)  Darling in the Franxx (2018)  เพอร์โซนา 5: ดิแอนิเมชัน (2018)  เรื่องฝันปั่นป่วยของผมกับรุ่นพี่บันนี่เกิร์ล (2018)  รู้ตัวอีกทีก็ตกเป็นของผู้ชายอันดับ 1 ที่สาวๆ อยากให้กอดไปซะแล้ว (2018)  Ace Attorney Season 2 (2018–2019)  แฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร (2018–2019)  พันธสัญญาเนเวอร์แลนด์ (2019–2021)  Fate/Grand Order - Absolute Demonic Front: Babylonia (2019–2020)  Auto Boy - Carl from Mobile Land (2020–2022)  มือปราบทายาทเศรษฐี (2020)  โฮริมิยะ สาวมั่นกับนายมืดมน (2021)  วันเดอร์เอ็ก ไพรออริตี (2021)  ชาโดว์เฮาส์ (2021–2022)  โตเกียวเขต 24 (2022)  หนุ่มเย็บผ้ากับสาวนักคอสเพลย์ (2022)  ชุดกะลาสีของอาเคบิจัง (2022)  สปาย × แฟมิลี (2022–present)  ในใจของคุโนอิจิ สึบากิ (2022)  บจจิเดอะร็อก! (2022)  ยูไนต์อัพ! (2023)  โฮริมิยะ สาวมั่นกับนายมืดมน -ส่วนเติมเต็ม- (2023)  วินด์เบรกเกอร์ (2024)  คน (ลึก) ไขปริศนา (ลับ) บทโรงเรียนประจำ (2024)  นายน้อยจอมโกย ก้าวสู่เส้นทางแห่งวีรบุรุษ (2024)  ถ้าสาวกิลด์จะเหนื่อยเบอร์นี้ ขอไปขยี้บอสเองได้มั้ยคะ (2025)  ยูไนต์อัพ! Uni:Birth (2025)  คน (ลึก) ไขปริศนา (ลับ) Emerald Witch Arc (2025)  ดอกรักผลิบานที่กลางใจ (2025)  เรื่องฝันปั่นป่วยของผมกับซานตาคลอส (2025) 
ภาพยนตร์:  เรื่องฝันปั่นป่วยของผมกับรุ่นพี่บันนี่เกิร์ล เดอะ มูฟวี่ (2019)  Her Blue Sky (2019)  Saekano the Movie: Finale (2019)  Fate/Grand Order: Final Singularity-Grand Temple of Time: Solomon (2021)  Dakaichi: Spain Arc (2021)  เรื่องฝันปั่นป่วยของผมกับน้องสาวออกนอกบ้าน (2023)  สปาย X แฟมิลี โค้ด ไวท์ (2023)  เรื่องฝันปั่นป่วยของผมกับสาวน้อยสะพายกระเป๋า (2023)  ทราเปเซียม (2024)  ฟูเรรุ (2024)  Grotesque (2024) 
โอเอ็นเอ/โอวีเอ:  The Diary of Our Days (2018)  Persona 5: The Animation - Proof of Justice (2019)  Persona 5: The Animation - A Magical Valentine's Day (2019)  Sakura Wars: Sakura Kakumei Hana Saku Otome-tachi (2020)  Powerful Pro Yakyū Powerful Kōkō-hen (2021)  VOY@GER (2021) 
เกี่ยวข้อง:  เอ-1 พิกเจอร์ส  อะนิเพล็กซ์ 
  หมวดหมู่
อัยรัน

| --- | --- |

ชื่ออื่น: ชโลมเบ, ชาลัป, ชินีนะฮ์, แชกิลมัสต์, ซีโนกาลา, ดัลเลอ, ดูฆ, เดากา, แด็ว, โด, ทัน, นัมกีนลัสซี, อัยรอน, อัยเรียน, อารีอานี, ไอรัน
ประเภท: ผลิตภัณฑ์นม
มื้อ: เครื่องดื่ม
ภูมิภาค: ตุรกี, อิหร่าน
อุณหภูมิเสิร์ฟ: เย็นหรืออุ่น
ส่วนผสมหลัก: โยเกิร์ต, น้ำ, เกลือ
 ตำราอาหาร: อัยรัน   สื่อ: อัยรัน
อัยรัน (ตุรกีและอาเซอร์ไบจาน: ayran) เป็นเครื่องดื่มโยเกิร์ตเย็นที่เป็นที่นิยมในภูมิภาคเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ เอเชียกลาง เอเชียใต้ ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียเหนือ และยุโรปตะวันออก องค์ประกอบหลักคือโยเกิร์ต น้ำ และเกลือ ชื่อท้องถิ่นอื่น ๆ ของเครื่องดื่มนี้หรือรูปแบบคล้ายกัน เช่น ชโลมเบ (ปาทาน: شلومبې); ชาลัป (คีร์กีซ: чалап); ชินีนะฮ์ (อาหรับ: شنينة); แชกิลมัสต์ (เคิร์ดเหนือ: çeqilmast); ซีโนกาลา (กรีก: ξινόγαλα); ดัลเลอ (แอลเบเนีย: dhallë); เดากา (ซีรีแอก: ܕܘܓ̄ܐ); แด็ว (เคิร์ดเหนือ: dew);  โด (เคิร์ดกลาง: دۆ); ทัน (อาร์มีเนีย: թան); อัยรอน (อาหรับ: عيران); อัยเรียน (บัลแกเรีย: айрян); อารีอานี (กรีก: αριάνι); ไอรัน (กรีกพอนตัส: αΐραν) เป็นต้น
คำว่า อัยรัน มาจากรากศัพท์ในภาษาเตอร์กิกเก่าว่า adır- ซึ่งแปลว่า 'แยก' (เทียบ ayır- 'แยก' ในภาษาตุรกี; เทียบ айраг 'นมม้า' ในภาษามองโกล และเทียบ уйран 'หางเนยเหลว' ในภาษาชูวัช) และได้รับการกล่าวถึงใน ทะเบียนภาษาของกลุ่มชนเตอร์กิก ซึ่งมะห์มูด อัลกาชเฆาะรี รวบรวมไว้ในศตวรรษที่ 11 แต่ไม่ได้ระบุวิธีการทำเอาไว้
เครื่องดื่มชนิดหนึ่งที่คล้ายกับอัยรันได้แก่ ดูฆ (เปอร์เซีย: دوغ) เป็นเครื่องดื่มหมักของอิหร่าน และเป็นที่นิยมมาตั้งแต่สมัยอิหร่านโบราณ (เปอร์เซีย) เอกสารฉบับหนึ่งในปี 1886 บรรยายว่าดูฆเป็นเครื่องดื่มเย็น ทำมาจากนมที่จับเป็นก้อน แต่งกลิ่นรสด้วยสะระแหน่ คำว่า ดูฆ แผลงมาจากคำในภาษาเปอร์เซียว่า ดูชีแดน (دوشیدن) ซึ่งแปลว่า 'รีดนม' เครื่องดื่มอื่นที่คล้ายกันในเอเชียใต้ได้แก่ ลัสซี ซึ่งอาจแตกต่างกับอัยรันและดูฆอยู่บ้าง
การเตรียม

อัยรันและดูฆนั้นเสิร์ฟแบบเย็นและมักเสิร์ฟเคียงเนื้อย่างหรือข้าว โดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อน อัยรันได้จากการผสมโยเกิร์ตกับน้ำเย็นหรือน้ำใส่น้ำแข็ง บางครั้งอาจนำไปอัดลมและแต่งกลิ่นรสด้วยสะระแหน่ มีการบรรยายถึงเครื่องดื่มนี้ไว้ว่าเป็น "โยเกิร์ตเจือจาง" และ "เครื่องดื่มที่ให้ความสดชื่นที่สุด ทำโดยการผสมโยเกิร์ตกับน้ำใส่น้ำแข็ง"
วิธีการทำเครื่องดื่มนี้ตามธรรมเนียมของกลุ่มชนอิหร่านนั้นใช้นมโดยตรง ไม่ใส่โยเกิร์ต โดยใช้ถุงที่มักทำมาจากหนังกวางหรือหนังแกะ [เรียกว่า แมชก์ (เปอร์เซีย: مشک) ในอิหร่าน และ มัสกา (ดารี: مسکه) ในอัฟกานิสถาน] เริ่มจากการกรอกนมลงไปในถุงหนังสัตว์นั้น จากนั้นเขย่าถุงไปเรื่อย ๆ เป็นเวลาหลายชั่วโมง บางครั้งอาจแขวนถุงหนังสัตว์ไว้กับโครงสร้างไม้และเชือกเพื่อช่วยทุ่นแรงในการเขย่า ในปากีสถานบางครั้งเรียกดูฆหรืออัยรันว่า นัมกีนลัสซี (อูรดู: نمکین لسی)
ความสำส่อน

ความสำส่อน (อังกฤษ: promiscuity) คือการมีเพศสัมพันธ์เป็นครั้งคราว บ่อยครั้งกับหลายคน โดยไม่เลือกคู่นอน ส่วนใหญ่มีความหมายในแง่ลบ เรื่องศีลธรรมในสังคมที่เชื่อว่าการมีเพศสัมพันธ์คือความสัมพันธ์แบบคู่สมรส ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่แสดงถึงความสำส่อนได้แก่ การมีคู่นอนคืนเดียว นักวิจัยใช้ความถี่เป็นตัววัดความสำส่อน
พฤติกรรมทางเพศใดที่ถือว่าเป็นสิ่งที่สำส่อนแตกต่างกันไปในแต่ละวัฒนธรรม เช่นเดียวกับความแพร่หลายของความสำส่อนทางเพศ มาตรฐานที่แตกต่างกันมักใช้กับเพศและสถานะทางแพ่งต่าง ๆ นักคตินิยมสิทธิสตรีโต้เถียงกันอย่างมีนัยสำคัญ ถึงความสองมาตรฐานที่มีอยู่ระหว่างวิธีการที่ชายและหญิงได้รับการตัดสินสำหรับความสำส่อนทางเพศ
ในอดีต สามัญทัศน์ของผู้หญิงสำส่อนมีแนวโน้มที่จะอยู่ในแง่ลบ เช่น "หญิงมั่วโลกีย์" หรือ "หญิงแพศยา" ในขณะที่ของผู้ชายมีความหลากหลายกว่า บางก็แสดงความเห็นชอบ เช่น "ผู้ชายที่เก่งในการผลิตลูก" หรือ "ผู้เล่น" ในขณะที่บางคำหมายถึง ความแตกต่างจากทางสังคม เช่น "คนเจ้าชู้" หรือ "คนหัวงู" อย่างไรก็ตามการศึกษาในภายหลังแสดงหลักฐานถึงความมีสองมาตรฐานระหว่างชายและหญิง
การศึกษาทั่วโลก

ใน พ. ศ. 2551 งานวิจัยจากมหาวิทยาลัยของสหรัฐอเมริกาเกี่ยวกับความสำส่อนทางเพศในแต่ละประเทศพบว่าคนฟินแลนด์มีคู่นอนเยอะที่สุดในโลกอุตสาหกรรม และชาวอังกฤษมีจำนวนคู่นอนมากที่สุดในบรรดาประเทศอุตสาหกรรมตะวันตก โดยงานวิจัยได้วัดทัศนคติต่อเพศสัมพันธ์เป็นครั้งคราว คู่นอนคืนเดียว และจำนวนคู่นอนทั้งหมดการสำรวจทั่วประเทศในสหราชอาณาจักรประจำปี พ.ศ. 2557 ระบุว่าลิเวอร์พูลเป็นเมืองที่สำส่อนมากที่สุดของประเทศ
ตำแหน่งของสหราชอาณาจักรในดัชนีระหว่างประเทศ "อาจเชื่อมโยงกับการยอมรับทางสังคมที่เพิ่มขึ้นของความสำส่อนในหมู่ผู้หญิงและผู้ชาย" การจัดอันดับของสหราชอาณาจักรได้รับการกล่าวถึงปัจจัยต่าง ๆ เช่นการลดลงของศีลธรรมทางศาสนาเกี่ยวกับเซ็กส์นอกการแต่งงาน การเติบโตของการจ่ายเงินเท่ากันและสิทธิอันเท่าเทียมกันสำหรับสตรีและบุรุษ และวัฒนธรรมป๊อปที่สงเสริมเสรีภาพทางเพศ
10 อันดับแรกในดัชนีความสำส่อน ของกลุ่มประเทศ OECD ซึ่งมีประชากรมากกว่า 10 ล้านคน โดยเรียงลำดับจากน้อยไปมาก คือ สหราชอาณาจักร เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ สาธารณรัฐเช็ก ออสเตรเลีย สหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส ตุรกี เม็กซิโก และแคนาดา
การสำรวจที่ดำเนินการใน พ.ศ. 2550 โดยผู้ผลิตถุงยางอนามัย Durex ได้ทำการวัดความสำส่อน โดนการนับจำนวนคู่นอนทั้งหมด ผลการสำรวจพบว่าชายออสเตรียมีจำนวนคู่นอนมากที่สุดในโลก โดยเฉลี่ยมี 29.3 คน สตรีนิวซีแลนด์มีจำนวนคู่นอนมากที่สุดสำหรับสตรีในโลกโดยเฉลี่ย 20.4 คน ในทุกประเทศที่ได้รับการสำรวจผู้ชายรายงานว่าเป็นคู่นอนมากกว่าผู้หญิงยกเว้นในประเทศนิวซีแลนด์
การวิจัยพบว่าผู้คนจากประเทศตะวันตกที่พัฒนาแล้วมีคู่นอนมากกว่าผู้ที่มาจากประเทศกำลังพัฒนา ทว่าอัตราการเกิดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ในประเทศกำลังพัฒนากลับสูงกว่า
ตามการสำรวจเพศทั่วโลกประจำ พ.ศ. 2548 โดย Durex คนโดยเฉลี่ยมี 9 คู่นอน มากที่สุดในตุรกี (14.5) และออสเตรเลีย (13.3) และอย่างน้อยที่สุดในอินเดีย (3) และจีน (3.1)
การศึกษาทั่วโลก > ความสำส่อนในชาย

การศึกษาในสหรัฐในค.ศ.1994 ซึ่งสำรวจจำนวนคู่นอนพบว่า 20% ของชายรักต่างเพศมีคู่นอนคนเดียว 55% มีระหว่าง 2 - 20 คน และ 25%มีคู่นอนมากกว่า 20 คน  การศึกษาในค.ศ. 2012 ก็ให้ผลใกล้เคียงกัน
การศึกษาในสหรัฐในค.ศ.1989 พบ การมีคู่นอนมากกว่า 100 คน แต่ไม่เยอะนัก ข้อมูลการสำรวจทางสังคมโดยทั่วไปแสดงให้เห็นว่าจำนวนคู่นอนของผู้ชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายและผู้ชายที่มีเพศสัมพันธ์กับหญิงมีความคล้ายคลึงกัน แต่ความแตกต่างดังกล่าวมีสัดส่วนของผู้ที่มีจำนวนคู่รักมาก จะมากกว่าในเกย์ แต่เป็นชนกลุ่มน้อยสำหรับทั้งสองกลุ่ม ในปี 2014 เว็บไซต์ OkCupid ได้เผยแพร่ข้อมูลว่าผู้ใช้เกย์มีค่ามัธยฐานคู่นอนตลอดชีพ 4 คน ซึ่งน้อยกว่าชายรักต่างเพศที่ 6 คน การศึกษาในปี 2007 พบว่าชายเกย์ส่วนใหญ่มีเซ็กส์กับคู่นอนโดยไม่ป้องกันจำนวนไม่ต่างจากชายรักต่างเพศ
รูปเหมือนของจาโกโม กาซาโนวา
ขบวนการฮั่นฝู

ขบวนการฮั่นฝู (จีนตัวย่อ: 汉服运动; จีนตัวเต็ม: 漢服運動; พินอิน: Hànfú yùndòng) มีอีกชื่อว่า ขบวนการฟื้นฟูฮั่นฝู (จีนตัวย่อ: 汉服复兴运动; จีนตัวเต็ม: 漢服復興運動; พินอิน: Hànfú fùxīng yùndòng), เป็นการเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรม (cultural movement) ที่แสวงหาการฟื้นฟูแฟชันชาวฮั่นที่พัฒนาในประเทศจีนนับตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21
ขบวนการทางสังคมนี้มีเป้าหมายในการสร้างความนิยมของฮั่นฝูและบูรณาการองค์ประกอบจีนดั้งเดิมกับเครื่องแต่งกายในปัจจุบัน เพื่อสนับสนุนวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม ผู้เข้าร่วมและผู้สนับสนุนขบวนการฮั่นฝูเรียกตนเองว่าถงเผา (同袍) ซึ่งแปลตรงตัวเป็น "การสวมเสื้อคลุมตัวเดียวกัน" ซึ่งเป็นการเล่นคำจาก ถงเปา (同胞) ที่หมายถึง  "พี่น้องร่วมท้องเดียวกัน" หรือ "พี่น้องร่วมชาติ"
ดูเพิ่ม

ฮั่นฝู
เครื่องแต่งกายจีน
ประวัติศาสตร์จีน
วัฒนธรรมจีน
ไบรอัน แมคแคลร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ไบรอัน จอห์น แมคแคลร์
วันเกิด:  8 ธันวาคม พ.ศ. 2506 (60 ปี)
สถานที่เกิด:  เบลส์ฮิลล์
ตำแหน่ง:  กองหน้า, กองกลาง
สโมสรเยาวชน
1980–1981:  แอสตันวิลลา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1981–1983 |  มาเธอร์เวลล์ |  40 |  (15) |
| 1983–1987 |  กลาสโกว์ เซลติก |  145 |  (99) |
| 1987–1998 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  355 |  (88) |
| 1998 |  มาร์เธอร์เวลล์ |  11 |  (0) |
| รวม |   |  551 |  (202) |
ทีมชาติ
| 1983–1985 |  สกอตแลนด์ ยู-21 |  8 |  (2) |
| 1986–1993 |  ทีมชาติสกอตแลนด์ |  30 |  (2) |
| 1990 |  สกอตแลนด์ บี |  1 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ไบรอัน จอห์น แมคแคลร์  (อังกฤษ: Brian John Mcclair; เกิด 8 ธันวาคม 1963) เป็นโค้ชฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวสกอตแลนด์ ในฐานะนักเตะ เขาเล่นในตำแหน่งกองหน้าตั้งแต่ปี 1980 ถึง 1998 โดยช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดคือช่วงเวลาเกือบ 11 ปีที่เขาอยู่กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ระหว่างปี 1987 ถึง 1998 ซึ่งเขาคว้าแชมป์ไปทั้งหมด 14 รายการ รวมถึงแชมป์พรีเมียร์ลีก 4 สมัย เอฟเอคัพ 2 สมัย และยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพในปี 1991
รวมถึงเป็นผู้เล่นคนสำคัญของกลาสโกว์เซลติก และมาเธอร์เวลล์ ที่มาเธอร์เวลล์ เขาผสมผสานฟุตบอลเข้ากับการเรียนคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ เขามีชื่อเล่นว่า "ชอคซี" เนื่องจากนามสกุลของเขาคล้องจองกับ "เอแกลร์ช็อกโกแลต" อันโอชะ
แมคแคลร์ลงเล่นให้ทีมชาติสกอตแลนด์ 30 นัดระหว่างปี 1986 ถึง 1993 และได้รับเลือกให้ติดทีมในยูโร 92
หลังจากแขวนสตั๊ดกับมาเธอร์เวลล์ในปี 1998 แมคแคลร์เริ่มต้นรับบทบาทโค้ชที่แบล็กเบิร์นโรเวอส์ ก่อนจะกลับมาที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งเขาใช้เวลา 9 ปีในตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์ฝึกเยาวชน
ระดับสโมสร > เริ่มต้นอาชีพ

แมคแคลร์เริ่มต้นอาชีพของเขากับแอสตันวิลลาเมื่อออกจากโรงเรียนในปี ค.ศ. 1980 แต่ออกจากสโมสรหลังจากอยู่ได้เพียง 1 ฤดูกาล (ซึ่งฤดูกาลนั้นวิลลาเป็นแชมป์ฟุตบอลลีกครั้งสุดท้าย) โดยไม่เคยลงเล่นเลยแม้แต่นัดเดียว
จากนั้นเขาก็กลับไปสกอตแลนด์ในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1981 และเซ็นสัญญากับมาเธอร์เวลล์ ในตอนแรกเขาเป็นกองกลาง แต่จ็อก วอลเลซ ผู้จัดการทีมในเวลานั้น เปลี่ยนให้เขาเป็นกองหน้า แมคแคลร์ทำประตูในลีก 15 ประตูใน 2 ฤดูกาล รวมถึงแฮตทริกที่เฟอร์พาร์คในเกมชนะกลาสโกว์เรนเจอส์ 3–0 เมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1983 และสองประตูในเกมชนะกลาสโกว์เซลติก 2–1 ในอีก 11 วันต่อมา
ระดับสโมสร > กลาสโกว์เซลติก

ในเดือนพฤษภาคม 1983 บิลลี แมคนีล อดีตกัปตันทีมเซลติกที่นำสโมสรคว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพในปี 1967 ซึ่งขณะนั้นเขาเป็นผู้จัดการทีมของเซลติกได้เซ็นสัญญากับแมคแคลร์เข้าสู่สโมสรด้วยค่าตัว 100,000 ปอนด์ แม็คแคลร์เป็นผู้เล่นที่เซ็นสัญญาเข้ามาแทนที่ชาร์ลี นิโคลัสที่เพิ่งขายให้กับอาร์เซนอล อย่างไรก็ตาม แมคแคลร์ไม่เคยเล่นให้กับแมคนีลเนื่องจาก แมคนีลลาออกในเดือนมิถุนายนและถูกแทนที่ด้วยเดวี่ เฮย์
แมคแคลร์ทำประตูได้ในเกมเปิดตัวที่พบกับพาร์ทิค ธิสเซิล ซึ่งเซลติกชนะ 2–0 ที่เฟอร์ฮิลล์ในศึกกลาสโกว์คัพเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 1983 แมคแคลร์จบฤดูกาลแรกที่เซลติกได้อย่างน่าประทับใจ โดยยิงได้ 32 ประตูและสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองในฐานะผู้เล่นทีมชุดใหญ่ ยิง 4 ประตูใส่ดันดีในเกมชนะ 6–2 ในเดือนกันยายน ประตูลากเข้าไปยิงในเกมชนะสปอร์ติงลิสบอน 5–0 ในยูฟ่าคัพ และประตูในเกมเอาชนะเรนเจอส์ 3–2 ในช่วงต่อเวลาพิเศษในลีกคัพรอบชิงชนะเลิศในเดือนมีนาคม 1984 เน้นความสามารถในการทำประตูของแมคแคลร์
ในฤดูกาลถัดมา โม จอห์นสตัน มาจากวอตฟอร์ด แม้ว่าพวกเขาจะมีบุคลิกที่ต่างกัน แต่แมคแคลร์และจอห์นสตันก็กลายเป็นคู่หูสุดอันตรายที่ทำประตูได้มากมายให้กับเซลติก แมคแคลร์ยังคงยิงประตูให้เซลติกอย่างสม่ำเสมอ และเมื่อจบฤดูกาลก็ได้รับเหรียญแชมป์เป็นครั้งแรก โดยลงเล่นเป็นตัวสำรองในเกมที่เซลติกชนะดันดียูไนเต็ด 2–1 ในนัดชิงสกอตติชคัพปี 1985
แม้จะมีการแข่งขันจาก Alan McInally และ Mark McGhee แต่แมคแคลร์และจอห์นสตันยังคงเป็นผู้เล่นตัวจริงในแดนหน้าของเซลติก ประตูของพวกเขาช่วยให้เซลติกคว้าแชมป์ลีกในฤดูกาล 1985–86; ชัยชนะ 5–0 ที่น่าจดจำเหนือเซนต์ เมียร์เรนที่เลิฟสตรีทในวันสุดท้ายของฤดูกาลโดยที่แมคแคลร์และจอห์นสตันทำคนละ 2 ประตู ขณะที่ฮาร์ทส์ที่เป็นคู่ปรับแย่งแชมป์แพ้ดันดี 0-2
ฤดูกาล 1986–87 เป็นฤดูกาลสุดท้ายของแมคแคลร์ที่เซลติก แม้จะออกสตาร์ทฤดูกาลได้อย่างสดใส แต่ฟอร์มของทีมก็เริ่มแผ่วลงในช่วงฤดูหนาวและพวกเขาถูกทิ้งห่างถึง 9 แต้ม ซึ่งแชมป์ลีกในฤดูกาลนั้นคือเรนเจอส์ ลีกคัพนัดชิงชนะเลิศแพ้ให้กับเรนเจอส์ (แม้แมคแคลร์จะทำประตูได้) และแพ้ในรอบ 4 ต่อฮาร์ตส์ในสกอตติชคัพในฐานะแชมป์เก่าทำให้เซลติกจบฤดูกาลโดยไม่มีถ้วยรางวัลใด ๆ แม้ว่าเซลติกจะขาดความสำเร็จ แต่แมคแคลร์ก็ประสบความสำเร็จในปีนั้น เขายิงได้ทั้งหมด 41 ประตู จบด้วยการเป็นดาวซัลโวสูงสุดในลีกด้วยจำนวน 35 ประตู และคว้าทั้งรางวัลนักฟุตบอลแห่งปีของสมาคมผู้สื่อข่าวฟุตบอลสกอตและรางวัลผู้เล่นแห่งปีของสกอตแลนด์
ใน 4 ฤดูกาลกับเซลติก แม็คแคลร์ลงเล่น 204 นัดในทุกรายการและยิงได้ 126 ประตู เขาคว้าแชมป์สกอตติชคัพในปี 1985 และสกอตติชพรีเมียร์ดิวิชั่นในปี 1986
ระดับสโมสร > แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

แมคแคลร์เข้าร่วมทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1987 ด้วยค่าตัว 850,000 ปอนด์ ในตอนแรกเซลติกต้องการ 2 ล้านปอนด์ ซึ่งเป็นค่าตัวที่จะทำให้เขาเป็นผู้เล่นที่มีค่าตัวแพงที่สุดในขณะนั้น ในขณะที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเสนอเพียง 400,000 ปอนด์เท่านั้น
หลังจากแขวนสตั๊ด

หลังจากแขวนสตั๊ดเขาได้ไปเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมแบล็คเบิร์น โรเวอร์สในฤดูกาล 1998-99 และหลังจากนั้นก็ได้มาเป็น ผ.อ.ศูนย์ฝึกเยาวชนของทีมปีศาจแดงจนถึงปี ค.ศ. 2015
เกียรติประวัติ

สกอตติช พรีเมียร์ลีก(1): 1985-86
สกอตติช คัพ(1): 1984-85
พรีเมียร์ลีก  (4): 1992-93,1993-94,1995-96,1996-97
เอฟเอ คัพ  (2): 1989-90,1993-94
ลีก คัพ  (1) : 1991-92
คอมมูนิตี้ ชิลด์  (5) : 1990,1993,1994,1996,1997
ยูฟ่า คัพวินเนอร์ส คัพ  (1) : 1990-91
ยูฟ่า ซูเปอร์ คัพ  (1) : 1991
เกียรติประวัติ > ส่วนตัว

ผู้เล่นแห่งปีเซอร์แมตต์ บัสบี (2) : 1987–88,1991–92
มะเร็งหลอดอาหาร

| มะเร็งหลอดอาหาร  (Esophageal cancer)  |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Oesophageal cancer

ภาพจากการส่องกล้องตรวจหลอดอาหารแสดงให้เห็นมะเร็งหลอดอาหารชนิดอะดีโนคาร์ซิโนมาที่บริเวณรอยต่อระหว่างหลอดอาหารกับกระเพาะอาหาร
สาขาวิชา: Gastroenterology General surgery oncology
อาการ: Difficulty swallowing, weight loss, hoarse voice, enlarged lymph nodes around the collarbone, vomiting blood, blood in the stool
ประเภท: Esophageal squamous-cell carcinoma, esophageal adenocarcinoma
ปัจจัยเสี่ยง: Smoking tobacco, alcohol, very hot drinks, chewing betel nut, obesity, acid reflux
วิธีวินิจฉัย: Tissue biopsy
การรักษา: Surgery, chemotherapy, radiation therapy
พยากรณ์โรค: Five-year survival rates ~15%
ความชุก: 746,000 affected as of 2015
การเสียชีวิต: 509,000 (2018)
มะเร็งหลอดอาหาร (อังกฤษ: esophageal cancer) เป็นมะเร็งที่เกิดขึ้นกับหลอดอาหาร มีชนิดย่อยหลายชนิด ส่วนใหญ่เป็นอะดีโนคาร์ซิโนมา (ประมาณ 50-80% ของมะเร็งหลอดอาหาร) และมะเร็งเซลล์สความัส มะเร็งเซลล์สความัสเกิดขึ้นมาจากเซลล์ที่บุผิวเยื่อเมือกส่วนบนของหลอดอาหาร ส่วนอะดีโนคาร์ซิโนมาเกิดขึ้นมาจากเซลล์แกลนดูลาร์ที่อยู่ที่บริเวณรอยต่อระหว่างหลอดอาหารกับกระเพาะอาหาร เนื้องอกในหลอดอาหารมักทำให้มีอาการกลืนลำบาก (dysphagia) อาการเจ็บ และอาการอื่นๆ โดยจะต้องได้รับการวินิจฉัยด้วยการตัดชิ้นเนื้อส่งตรวจทางพยาธิวิทยา เนื้องอกที่มีขนาดเล็กและอยู่เฉพาะที่อาจรักษาหายได้ด้วยการผ่าตัด เนื้องอกขนาดใหญ่มักไม่สามารถผ่าตัดได้ซึ่งจะได้รับการรักษาด้วยการรักษาประทัง ซึ่งสามารถชะลอการโตของเนื้องอกได้ด้วยการใช้เคมีบำบัด รังสีรักษา หรือรักษาร่วมกัน ในบางกรณีการใช้เคบีบำบัดหรือรังสีรักษาอาจทำให้เนื้องอกมีขนาดเล็กลงจนสามารถผ่าตัดได้ก็ได้ พยากรณ์โรคขึ้นอยู่กับว่าโรคกระจายไปมากแค่ไหนและมีปัญหาทางการแพทย์อื่นๆ หรือไม่ แต่โดยส่วนใหญ่จะมีพยากรณ์โรคไม่ค่อยดี
แหล่งข้อมูลอื่น

NCI Esophageal Cancer Home Page เก็บถาวร 2002-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
MedlinePlus: Esophageal Cancer
Esophageal Cancer เก็บถาวร 2009-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน From Cancer Management: A Multidisciplinary Approach เก็บถาวร 2009-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Learn More about Esophageal Cancer เก็บถาวร 2016-05-19 ที่ Portuguese Web Archive
Oesophageal Cancer at Cancer Research UK
Oesophageal Cancer Facts/ Resources (BBC) (Last updated: 30 January 2004) เก็บถาวร 2009-03-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: C15 ICD-9-CM: 150 OMIM: 133239 MeSH: D004938 DiseasesDB: 9150
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000283 eMedicine: article/277930 article/368206
เคราร์ด ดาฟิด

เคราร์ด ดาฟิด (ดัตช์: Gerard David; ราว ค.ศ. 1460 - 13 สิงหาคม ค.ศ. 1523) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสำหรับหนังสือวิจิตร ประวัติศาสตร์ คริสต์ศาสนา ภูมิทัศน์ และชีวิตประจำวัน
ชีวิต

เคราร์ด ดาฟิดเกิดที่เอาเดอวาเตอร์ (Oudewater) ในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดยูเทรกต์ และใช้เวลาในสมัยรุ่งเรืองในการอาชีพในบรูชที่ดาฟิดเป็นสมาชิกของสมาคมช่างนักบุญลูกา เมื่อฮันส์ แม็มลิง เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1494 ดาฟิดก็กลายเป็นช่างเขียนคนสำคัญแทนที่
หลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว งานของดาฟิดถูกลืมกันไปจนถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1860 เมื่อวิลเลียม เฮนรี เจมส์ วีล ทำงานค้นคว้าที่หอหนังสือเอกสารของเมืองบรูช และพบข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตของดาฟิด ที่ทำให้วีลเริ่มสร้างภาพพจน์ของจิตรกรโดยเริ่มด้วยภาพเดียวที่มีบันทึกหลักฐานไว้ ("เวอร์จินในหมู่เวอร์จิน") ที่รูอ็อง ตามหลักฐานดาฟิดมาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่เมืองบรูชในปี ค.ศ. 1483 ที่อาจจะย้ายมาจากฮาร์เลมที่ดาฟิดเริ่มงานเขียนภายใต้อิทธิพลของอัลเบิร์ต ฟัน เอาเดอวาเตอร์ (Albert van Oudewater) ดาฟิดเข้าเป็นสมาชิกสมาคมช่างนักบุญลูกาที่บรูช ในปี ค.ศ. 1484 (และเป็นนายกของสมาคมในปี ค.ศ. 1501) ในปี ค.ศ. 1496 ดาฟิดก็แต่งงานกับกอร์เนเลีย กโนป ลูกสาวของนายกสมาคมช่างทอง และได้กลายมาเป็นพลเมืองชั้นนำของบรูช ดาฟิดเสียชีวิตที่บรูชเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1523
งาน

งานในสมัยแรกของดาฟิดเป็นงานที่เขียนตามแบบจิตรกรของฮาร์เลมเช่นดีร์ก เบาตส์, อัลเบิร์ต ฟัน เอาเดอวาเตอร์  และเคร์ตเคิน โตต ซินต์ ยันส์ (Geertgen tot Sint Jans) แต่ดาฟิดเองก็เริ่มมีความสามารถในการใช้สี งานในช่วงนี้ก็ได้แก่ภาพ "นักบุญจอห์น" (งานสะสมเคาฟ์มันน์ในเบอร์ลิน) และ "นักบุญเจอโรม" เมื่อมาถึงบรูช ดาฟิดก็ลอกเลียนงานของยัน ฟัน ไอก์, โรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน และฮือโค ฟัน เดอร์คุส นอกจากนั้นก็ยังได้รับอิทธิพลโดยตรงจากฮันส์ แม็มลิง ที่ดาฟิดติดตามอย่างใกล้ชิด ดาฟิดศึกษาและได้รับลักษณะการเขียนหลายอย่างจากแม็มลิงที่รวมทั้งการวางลักษณะภาพ การวาดให้เป็นสัจนิยมมากขึ้น และการจัดองค์ประกอบของตัวแบบในภาพ
งานของศิลปินมีชื่ออีกคนหนึ่งที่มีอิทธิพลต่องานช่วงต่อมาในชีวิตเมื่อดาฟิดเดินทางไปแอนต์เวิร์ป ในปี ค.ศ. 1515 และได้รับความประทับใจจากงานเขียนของกวินเติน มัตไซส์ (Quinten Matsijs) ผู้ทำให้ดาฟิดเข้าใจถึงความมีชีวิตและความใกล้ชิดของภาพเขียนในหัวเรื่องทางศาสนา ภาพ "ปีเอตา" (หอศิลป์แห่งชาติ ลอนดอน) และภาพ "ชะลอร่างจากกางเขน" (งานสะสมกาวัลโลที่ปารีส) เป็นตัวอย่างของงานจากช่วงนี้และเป็นภาพที่แสดงความเป็นนาฏกรรมที่เด่น แต่งานชิ้นที่สำคัญที่สุดของดาฟิดคืองานฉากแท่นบูชาที่เขียนก่อนที่จะเดินทางไปแอนต์เวิร์ป ได้แก่ "การแต่งงานของนักบุญแคเธอริน" (หอศิลป์แห่งชาติ ลอนดอน); บานพับภาพ "พระแม่มารีบนบัลลังก์และนักบุญ" (งานสะสมบริญโญเล-ซาเลที่เจนัว); "การประกาศของเทพ" (งานสะสมซีคมาริงเงิน) และที่ดีเด่นที่สุดก็คือภาพ "พระแม่มารีกับเทวดาและนักบุญ" ที่เขียนให้กับชีคาร์มิไลต์ (Carmelite) ในบรูชที่ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ที่รูอ็อง
บรูชมีภาพเขียนของดาฟิดเหลืออยู่เพียงไม่กี่ภาพ ได้แก่ "การตัดสินของแคมไบซีส" (The Judgment of Cambyses), "การถลกหนังซิแซมนิส" (The Flaying of Sisamnes), "พระเยซูรับศีลจุ่ม" และ "พระเยซูแปรรูป" นอกจากนั้นก็กระจัดกระจายไปทั่วโลก ชื่อเสียงของดาฟิดมาฟื้นฟูขึ้นอีกครั้งเมื่อภาพเขียนของดาฟิดเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงภาพเขียนของจิตรกรชั้นครูของเฟลมิชจากสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ในปี ค.ศ. 1902
นอกจากงานจิตรกรรมแล้ว ดาฟิดก็ยังเขียนภาพสำหรับหนังสือวิจิตร เช่นในงาน "เวอร์จินในหมู่เวอร์จิน" (ห้องสมุดมอร์แกน) และภาพเหมือนของจักรพรรดิมักซีมีเลียนในเวียนนา นอกจากนั้นก็มีงานวาดเส้น และงานบางชิ้นก็มีอิทธิพลต่อจิตรกรในหลายสิบปีต่อมา
ในเวลาที่ดาฟิดเสียชีวิตการเป็นเมืองศูนย์กลางของบรูชในทางศิลปะก็เริ่มลดถอยลง โดยมีแอนต์เวิร์ปเข้ามาแทนที่ทั้งในด้านการเมืองและการค้าขาย ในบรรดาลูกศิษย์ของดาฟิดในบรูชก็ได้แก่อาดรียาน อีเซินบรันต์ (Adriaen Isenbrant), อัลเบิร์ต กอร์เนลิส (Albert Cornelis) และอัมโบรเซียส เบนสัน (Ambrosius Benson) ที่กลายมาเป็นจิตรกรมีชื่อ ส่วนในบรรดาจิตรกรเฟลมิชโยอาคิม ปาตีนีร์ (Joachim Patinir) และยัน โคสซาร์ต (Jan Gossaert) ก็ได้รับอิทธิพลของดาฟิดบ้าง
ดูเพิ่ม

ภาพเขียนสีน้ำมัน
จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เคราร์ด ดาฟิด
ชีวประวัติของเคราร์ด ดาฟิดที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของเคราร์ด ดาฟิดที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ระเบียงภาพ

"พระเยซูตรึงกางเขน"
คริสต์ทศวรรษ 1490
"การประสูติของพระเยซู"
ราว ค.ศ. 1490
รายละเอียดของภาพ "การประสูติของพระเยซู"
ราว ค.ศ. 1490
"การตัดสินของแคมไบซีส"
ราว ค.ศ. 1498
"การตัดสินของแคมไบซีส"
รายละเอียด
แผงกลางของบานพับภาพ "พระเยซูรับศีลจุ่ม"
ราว ค.ศ. 1505
"พระแม่มารีและพระบุตรกับเทวดาสี่องค์"
ราว ค.ศ. 1505
"ฉากแท่นบูชานักบุญไมเคิล"
ราว ค.ศ. 1510
รายละเอียดของ "ฉากแท่นบูชานักบุญไมเคิล"
"การพักระหว่างทางไปอียิปต์"
ราว ค.ศ. 1510
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ปล่อยให้ทำไป

ปล่อยให้ทำไป หรือ แลเซ-แฟร์ (ฝรั่งเศส: laissez-faire) เป็นแนวคิดและระบบเศรษฐกิจที่สนับสนุนการค้าเสรี โดยปราศจากการแทรกแซงจากรัฐบาลหรือองค์กรใด ๆ คำนี้มาจากภาษาฝรั่งเศส แปลตรงตัวว่า "ปล่อยให้เป็นไป" สะท้อนแนวคิดที่ว่าเศรษฐกิจจะดำเนินไปได้ดีที่สุดเมื่อรัฐบาลไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว