stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โตน ดึ๊ก ทั้ง

| โตน ดึ๊ก ทั้ง |
| --- | --- |
โตน ดึ๊ก ทั้งใน ค.ศ. 1956

ประธานาธิบดีเวียดนามเหนือและเวียดนาม
ดำรงตำแหน่ง 2 กันยายน ค.ศ. 1969 – 30 มีนาคม ค.ศ. 1980
ก่อนหน้า: โฮจิมินห์ (ในฐานะประธานาธิบดีเวียดนามเหนือ)
ถัดไป: เจื่อง จิญ เหงียน หืว เถาะ (รักษาการ)
ประธานสมัชชาแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง 20 กันยายน ค.ศ. 1955 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1960
ก่อนหน้า: Bui Bang Doan
ถัดไป: เจื่อง จิญ
ประธานแนวหน้า Liên Việt (สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง)
ดำรงตำแหน่ง 3 มีนาคม ค.ศ. 1951 – 10 กันยายน ค.ศ. 1955
รองประธานาธิบดีเวียดนามเหนือ
ดำรงตำแหน่ง 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1960 – 2 กันยายน ค.ศ. 1969
ประธานาธิบดี: โฮจิมินห์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 สิงหาคม ค.ศ. 1888(1888-08-20) ล็องเซวียน จังหวัดอานซาง โคชินไชนา อินโดจีนของฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 30 มีนาคม ค.ศ. 1980(1980-03-30) (91 ปี) ฮานอย ประเทศเวียดนาม
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
คู่สมรส: Đoàn Thị Giàu
รางวัล:  เครื่องอิสริยยศดาราทองคำ

โตน ดึ๊ก ทั้ง (เวียดนาม: Tôn Đức Thắng; 20 สิงหาคม ค.ศ. 1888 - 30 มีนาคม ค.ศ. 1980) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 2 ภายใต้การนำของเลขาธิการเล สวน ตำแหน่งของประธานาธิบดีเป็นตำแหน่งทางพิธีการ และทั้งไม่เคยกำหนดนโยบายที่สำคัญหรือแม้กระทั่งการเป็นสมาชิกโปลิตบูโร สภาปกครองของเวียดนาม เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีครั้งแรกที่เวียดนามเหนือในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1969 และภายหลังเวียดนามหลังรวมประเทศจนกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 1980
เขาเป็นชาวเวียตนามชาตินิยมและนักการเมืองคอมมิวนิสต์ เป็นประธานของสมัชชาแห่งชาติ (ค.ศ. 1955–1960) และดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีต่อโฮจิมินห์ใน ค.ศ. 1960 ถึง 1969 โดยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีหลังโฮจิมินห์เสียชีวิต เขาถึงแก่กรรมตอนอายุ 91 ถือเป็นประมุขแห่งรัฐที่มีอายุมากที่สุดที่มีตำแหน่งเป็น "ประธานาธิบดี" (ถูกแซงภายหลังโดยแฮสติงส์ บันดา)
ชีวิตช่วงต้น

โตน ดึ๊ก ทั้งเป็นบุตรของ Tôn Văn Đề กับ Nguyễn Thị Di เกิดที่เกาะ Ông Hô ริมแม่น้ำโขง ซึ่งอยู่ห่างจากล็องเซวียน เมืองหลักของจังหวัดอานซาง ประมาณ 4 กิโลเมตร ใน ค.ศ. 1897 ถึง 1901 โตนศึกษาอักษรจื๋อโนม ประวัติศาสตร์ และปรัชญาขงจื๊อจากครูสอนพิเศษส่วนตัวในล็องเซวียน ครูสอนพิเศษผู้ต่อต้านเจ้าอาณานิคมมีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาความคิดทางการเมืองช่วงต้นของโตน หลังจากนั้น เขาเรียนภาษาฝรั่งเศสในโรงเรียนประถมศึกษาที่ล็องเซวียน โตนอาศัยอยู่กับพ่อแม่จนกระทั่งย้ายไปไซ่ง่อนใน ค.ศ. 1906
เสียชีวิตและสิ่งสืบทอด

โตน ดึ๊ก ทั้งเสียชีวิตในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1980 ที่ฮานอย หลังสงครามจีน–เวียดนามสิ้นสุดเพียงมากกว่าปีเดียว ตอนอายุ 91 ปีจากอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะและระบบหายใจล้มเหลว เขาเป็นประธานาธิบดีของประเทศที่มีอายุมากที่สุดในโลก เหงียน หืว เถาะ รองประธานาธิบดีคนหนึ่งของเขา ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่อ โตนถูกฝังที่สุสาน Mai Dịch ในส่วนของสุสานสำหรับผู้นำรัฐบาลแะนักปฏิวัติที่มีชื่อเสียง
ข้อมูล

Ton Duc Thang Infoplease
Ton Duc Thang Encyclopædia Britannica
Ton Duc Thang Encyclopedia.com[ลิงก์เสีย]
Kelley, Liam, Book review: Imagined Ancestries of Vietnamese Communism: Ton Duc Thang and the Politics of History and Memory เก็บถาวร 2014-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Canadian Journal of History, Autumn 2006
แหล่งข้อมูลอื่น

Đại học Tôn Đức Thắng เก็บถาวร 2009-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Tôn Đức Thắng University)
Interview: Christoph Giebel on BBC
Kelley, Liam, Book review: Imagined Ancestries of Vietnamese Communism: Ton Duc Thang and the Politics of History and Memory เก็บถาวร 2014-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Canadian Journal of History, Autumn 2006
| ด ค ก ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม |
| --- | --- |
 โตน ดึ๊ก ทั้ง  เหงียน หืว เถาะ1  เจื่อง จิญ2  หวอ จี๊ กง2  เล ดึ๊ก อัญ  เจิ่น ดึ๊ก เลือง  เหงียน มิญ เจี๊ยต  เจือง เติ๊น ซาง  เจิ่น ดั่ย กวาง  ดั่ง ถิ หง็อก ถิ่ญ1  เหงียน ฟู้ จ่อง  เหงียน ซวน ฟุก  หวอ ถิ อั๊ญ ซวน1  หวอ วัน เถือง  หวอ ถิ อั๊ญ ซวน1  โต เลิม  เลือง เกื่อง 
 1รักษาการ  2ในตำแหน่งประธานคณะมนตรีแห่งรัฐ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
เห่าดง

| เห่าดง |
| --- | --- |
กำกับ: ศิริ ศิริจินดา
เขียนบท: บทประพันธ์ : พนมเทียน บทภาพยนตร์ : ประทีป โกมลภิศร์
อำนวยการสร้าง: แท้ ประกาศวุฒิสาร
นักแสดงนำ: อมรา อัศวนนท์ ไชยา สุริยัน งามตา ศุภพงษ์ อาคม มกรานนท์ สุทิน บัณฑิตกุล ชูศรี มีสมมนต์ ล้อต๊อก สมพงษ์ พงษ์มิตร ชลิต สุเสวี ดอกดิน กัลยามาลย์
ถ่ายภาพ: ธีระ แอคะรัตน์ แสวง ดิษยวรรธนะ
ผู้จัดจำหน่าย: ไทยไตรมิตรภาพยนตร์
วันฉาย: 22 ตุลาคม พ.ศ. 2501 ที่โรงภาพยนตร์เอ็มไพร์
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
เห่าดง เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501 สร้างจากบทประพันธ์ชิ้นแรกของฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ หรือ พนมเทียน ที่แต่งขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2484 สมัยยังเป็นนักเรียนมัธยมอยู่ที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม เป็นนิยายเชิงอาชญากรรม ที่มีตัวเอกสวมหน้ากาก เนื้อเรื่องเกี่ยวกับการผจญภัยตามจินตนาการแบบเด็ก ๆ ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ "เพลินจิตต์" รายวัน เมื่อ พ.ศ. 2490
ภาพยนตร์เห่าดง กำกับการแสดงโดย ศิริ ศิริจินดา อำนวยการสร้างโดย  แท้ ประกาศวุฒิสาร  นำแสดงโดย อมรา อัศวนนท์ และเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในชีวิตการแสดงของ ไชยา สุริยัน เริ่มฉายวันแรกที่โรงภาพยนตร์เอ็มไพร์ เมื่อวันที่  22 ตุลาคม พ.ศ. 2501 ได้รับความนิยมสูงสุด โดยทีมงานสร้างได้ทำการประชาสัมพันธ์ล่วงหน้าทางวิทยุ โทรทัศน์ และทำป้ายคัทเอาต์ขนาดยักษ์ รูปอมรา อัศวนนท์ สวมชุดเห่าดง สูงถึง 12 เมตร ตั้งอยู่ที่วงเวียนราชเทวี
ภาพยนตร์เรื่อง เห่าดง ถูกนำมาสร้างอีกครั้ง เมื่อ พ.ศ. 2526 นำแสดงโดย สรพงศ์ ชาตรี, หม่อมหลวงสุรีย์วัล สุริยง, โกวิท วัฒนกุล, นาท ภูวนัย, มยุรา ธนะบุตร, อรัญญา นามวงศ์
เรื่องย่อ

กรุงเทพมหานครกำลังวุ่นวายเนื่องจากแก๊งโจรสามกลุ่ม คือ  เล็บเหล็ก, แสงเทียน และ เห่าดง ออกปล้นสะดมอย่างต่อเนื่อง และกำลังเป็นที่ต้องการตัวของเจ้าหน้าที่  ในขณะที่เล็บเหล็ก และแสงเทียน ทำงานเป็นแก๊ง และฆ่าเจ้าทุกข์อย่างโหดเหี้ยม เห่าดงกลับทำงานคนเดียว และมักจะปล้นตลบหลังเล็บเหล็ก และแสงเทียน สร้างความอาฆาตแค้นให้กับทั้งคู่
วันหนึ่ง เล็บเหล็กออกปล้นร้านทองเยาวราช และถูกเจ้าหน้าตำรวจ นำโดย ร.ต.ท.วุฒิ (ไชยา สุริยัน) เข้าล้อมปราบ ขณะกำลังยิงต่อสู้กัน เห่าดงซึ่งเข้ามาอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ถูกว่อง สมุนแก๊งเล็บเหล็กสังหาร ทำให้ตำรวจทราบว่าแท้ที่จริงแล้ว เห่าดง คือ เพลิง พัชรพิบูลย์ อดีตนายทหารม้า
ต่อมา มีโจรลึกลับคนหนึ่ง สวมรอยใช้ชื่อเห่าดงออกทำการ ร.ต.ท.วุฒิ ได้ใช้กำลังปราบปราบแก๊งโจรอย่างจริงจัง และสามารถปราบเล็บเหล็ก และแสงเทียนได้ เหลือเพียงเห่าดงคนใหม่ ซึ่ง ร.ต.ท.วุฒิ ทราบในเวลาต่อมา ว่าแท้ที่จริงแล้วก็คือ พราว พัชรพิบูลย์ (อมรา อัศวนนท์) ลูกสาวบุญธรรมของเพลิง พัชรพิบูลย์ ซึ่งเป็นหญิงสาวที่เขาหลงรัก นั่นเอง
อำเภอคุระบุรี

| อำเภอคุระบุรี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Khura Buri
จากซ้ายไปขวา:  เกาะแปดในอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน  อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์  น้ำตกตำหนังในอุทยานแห่งชาติศรีพังงา 
คำขวัญ: ตาชัย สิมิลัน สวรรค์เกาะสุรินทร์ วิถีถิ่นมอแกน ดินแดนเกาะพระทอง ชื่อก้องพลับพลึงธาร แตงโมหวานคุระบุรี คนดีศรีพังงา
แผนที่จังหวัดพังงา เน้นอำเภอคุระบุรี
พิกัด: 9°11′38″N 98°24′54″E﻿ / ﻿9.19389°N 98.41500°E﻿ / 9.19389; 98.41500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พังงา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 797.1 ตร.กม. (307.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 28,007 คน
 • ความหนาแน่น: 35.14 คน/ตร.กม. (91.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 82150
รหัสภูมิศาสตร์: 8206
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอคุระบุรี เลขที่ 90  หมู่ที่ 1 ตำบลคุระ อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา 82150
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
คุระบุรี เป็น 1 ใน 8 อำเภอของจังหวัดพังงา มีพื้นที่ใน 4 อุทยานแห่งชาติ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน อุทยานแห่งชาติศรีพังงา อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์ อุทยานแห่งชาติแหลมสน
ป่าในอุทยานแห่งชาติศรีพังงา
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอคุระบุรีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสุขสำราญ (จังหวัดระนอง)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ้านตาขุน (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพนม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี) และอำเภอตะกั่วป่า
ทิศตะวันตก ติดต่อกับทะเลอันดามัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอคุระบุรีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 33 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | คุระ | Khura | 12 | 13,463 |
| 2. | บางวัน | Bang Wan | 9 | 7,777 |
| 2568. | เกาะพระทอง | Ko Phra Thong | 4 | 995 |
| 4. | แม่นางขาว | Mae Nang Khao | 8 | 5,822 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอคุระบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลคุระบุรี ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคุระและตำบลแม่นางขาว
องค์การบริหารส่วนตำบลคุระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคุระ (นอกเขตเทศบาลตำบลคุระบุรี)
องค์การบริหารส่วนตำบลบางวัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางวันทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะพระทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะพระทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่นางขาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่นางขาว (นอกเขตเทศบาลตำบลคุระบุรี)
สถานที่สำคัญ

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน
อุทยานแห่งชาติศรีพังงา
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.phangnga.go.th/district/kuraburi.htm เก็บถาวร 2006-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ท่าเทียบเรือคุระบุรี
อันตรกิริยาอย่างอ่อน

การสลายให้อนุภาคบีตาที่เป็นกัมมันตรังสีนั้นเกิดขึ้นได้เนื่องด้วยอันตรกิริยาอย่างอ่อน ซึ่งจะแปลงนิวตรอนหนึ่งตัวให้เป็นโปรตอน, อิเล็กตรอน และ อิเล็กตรอนปฏินิวทริโนอย่างละหนึ่งตัว
ในฟิสิกส์นิวเคลียร์และฟิสิกส์อนุภาค อันตรกิริยาอย่างอ่อน (อังกฤษ: weak interaction) หรือที่เรียกอีกชื่อหนึ่งว่าแรงอย่างอ่อน (weak force) เป็นหนึ่งในสี่อันตรกิริยาพื้นฐานที่เป็นที่รู้กันในปัจจุบัน โดยอันตรกิริยาอีกสามอย่างที่เหลือนั้นประกอบด้วย แรงแม่เหล็กไฟฟ้า (electromagnetism), อันตรกิริยาอย่างเข้ม (strong interaction) และแรงโน้มถ่วง (gravitation) ปฏิสัมพันธ์อย่างอ่อนเป็นกลไกของการมีปฏิสัมพันธ์กันระหว่างอนุภาคย่อยของอะตอมที่มีบทบาทสำคัญต่อการสลายตัวของสารกัมมันตรังสี (radioactive decay) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเกิดปฏิกิริยาการแยกนิวเคลียส (nuclear fission) และการหลอมนิวเคลียส (nuclear fusion) ทฤษฎีที่ใช้อธิบายพฤติกรรมและผลกระทบของอันตรกิริยาอย่างอ่อนนั้นในบางครั้งเรียกว่าควอนตัมเฟลเวอร์ไดนามิกส์ (quantum flavordynamics หรือ QFD) อย่างไรก็ตาม คำว่า QFD ไม่เป็นที่นิยมนำไปใช้งานเท่าใดนัก เนื่องจากอันตรกิริยาอย่างอ่อนนั้นสามารถเข้าใจได้ดีกว่าผ่านทฤษฎีแรงไฟฟ้าอ่อน (electroweak theory หรือ EWT) ซึ่งเป็นกรอบทฤษฎีที่ครอบคลุมอันตรกิริยาแม่เหล็กไฟฟ้าและอันตรกิริยาอย่างอ่อนเข้าด้วยกัน
ระยะส่งผลของอันตรกิริยาอย่างอ่อนนั้นถูกจำกัดอยู่ที่ระดับเล็กกว่าอะตอม ซึ่งมีค่าน้อยกว่าเส้นผ่านศูนย์กลางของโปรตอน
ภูมิหลัง

แบบจำลองมาตรฐานของฟิสิกส์อนุภาค (Standard Model of particle physics) เป็นกรอบทฤษฎีที่รวมเอาอันตรกิริยาแม่เหล็กไฟฟ้า, อันตรกิริยาอย่างอ่อน และอันตรกิริยาอย่างเข้มเข้าด้วยกันในลักษณะที่เป็นเอกภาพ ซึ่งอันตรกิริยาเหล่านี้เกิดขึ้นเมื่ออนุภาคสองตัว (โดยทั่วไปคือเฟอร์มิออนที่มีสปินเป็นครึ่งจำนวนเต็ม แต่ไม่จำเป็นเสมอไป) มีการแลกเปลี่ยนโบซอนซึ่งเป็นอนุภาคที่มีสปินเป็นจำนวนเต็ม เฟอร์มิออนที่เกี่ยวข้องกับการแลกเปลี่ยนดังกล่าวอาจเป็นอนุภาคมูลฐาน (เช่น อิเล็กตรอนหรือควาร์ก) หรืออนุภาคประกอบ (เช่น โปรตอนหรือนิวตรอน) ถึงแม้ว่าในระดับที่ลึกที่สุด นั้นอันตรกิริยาอย่างอ่อนทั้งหมดจะเกิดขึ้นระหว่างอนุภาคมูลฐานเท่านั้น
ในระหว่างที่มีอันตรกิริยาอย่างอ่อนนั้นเฟอร์มิออนสามารถแลกเปลี่ยนอนุภาคสื่อแรงได้สามชนิด ได้แก่ โบซอน W⁺, W⁻ และ Z โบซอน โดยมวลของโบซอนเหล่านี้มีค่ามากกว่ามวลของโปรตอนหรือ นิวตรอนอย่างมาก ซึ่งสอดคล้องกับระยะการส่งผลที่สั้นของแรงอย่างอ่อน ทั้งนี้ แรงดังกล่าวถูกเรียกว่า "แรงอย่างอ่อน" เนื่องจากความเข้มของสนามแรงในระยะทางใด ๆ มักจะมีค่าต่ำกว่าความเข้มของแรงแม่เหล็กไฟฟ้าหลายอยู่หลายขั้น และแรงแม่เหล็กไฟฟ้าเองก็มีความเข้มต่ำกว่าแรงนิวเคลียร์อย่างเข้มอีกหลายขั้นเช่นกัน
อันตรกิริยาอย่างอ่อนเป็นอันตรกิริยาพื้นฐานเพียงชนิดเดียวที่ละเมิดสมมาตรพาริตี (parity symmetry) และในทำนองเดียวกัน แม้จะเกิดขึ้นได้ยากกว่ามาก แต่อันตรกิริยาชนิดนี้ยังเป็นอันตรกิริยาเพียงชนิดเดียวที่ละเมิดสมมาตรประจุ-พาริตี (charge–parity symmetry) อีกด้วย
ควาร์กอันเป็นองค์ประกอบของอนุภาคประกอบ เช่น นิวตรอนและโปรตอน มีทั้งหมดหก "เฟลเวอร์" (flavour) ได้แก่ อัพ (up), ดาวน์ (down), ชาร์ม (charm), สเตรนจ์ (strange), ท็อป (top) และ บอตทอม (bottom) ซึ่งเฟลเวอร์เหล่านี้เป็นตัวกำหนดคุณสมบัติของอนุภาคประกอบที่ควาร์กประกอบขึ้น อันตรกิริยาอย่างอ่อนมีลักษณะเฉพาะตัวที่สามารถทำให้ควาร์กเปลี่ยนเฟลเวอร์ของตนเป็นแบบอื่นได้ การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นผ่านการแลกเปลี่ยนโบซอนสื่อแรง เช่น ในกระบวนการสลายตัวแบบเบตาลบ (beta-minus decay) อนุภาคดาวน์ควาร์กในนิวตรอนเปลี่ยนเป็นอัพควาร์กทำให้นิวตรอนเปลี่ยนเป็นโปรตอน และส่งผลให้มีการปล่อยอิเล็กตรอนและอิเล็กตรอนแอนตินิวตริโนออกมา
อันตรกิริยาอย่างอ่อนมีความสำคัญต่อกระบวนการหลอมไฮโดรเจนเป็นฮีเลียมในดาวฤกษ์ เนื่องจากอันตรกิริยาชนิดนี้สามารถเปลี่ยนโปรตอน (ไฮโดรเจน) ให้เป็นนิวตรอนเพื่อสร้างดิวเทอเรียม ซึ่งเป็นขั้นตอนสำคัญที่ทำให้กระบวนการหลอมนิวเคลียสดำเนินต่อไปจนก่อให้เกิดฮีเลียม การสะสมตัวของนิวตรอนยังช่วยให้เกิดการสร้างนิวเคลียสหนักขึ้นภายในดาวฤกษ์อีกด้วย
อนุภาคเฟอร์มิออนส่วนใหญ่จะสลายตัวผ่านอันตรกิริยาอย่างอ่อนเมื่อเวลาผ่านไป การสลายตัวนี้ทำให้เกิดเทคนิคการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี (radiocarbon dating) เนื่องจากคาร์บอน-14 จะสลายตัวเป็นไนโตรเจน-14 ผ่านอันตรกิริยาอย่างอ่อน อันตรกิริยานี้ยังสามารถก่อให้เกิดการเรืองแสงจากสารกัมมันตรังสี (radioluminescence) ซึ่งถูกนำไปใช้ในกระบวนการสร้างแสงด้วยทริเทียม (tritium luminescence) และในเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับบีตาโวลตาอิกส์ (betavoltaics) อย่างไรก็ตาม การเรืองแสงนี้ไม่เหมือนกับการเรืองแสงจากเรเดียม (radium luminescence)
แรงไฟฟ้าอ่อนได้รับการเชื่อว่าได้แยกตัวออกเป็นแรงแม่เหล็กไฟฟ้าและแรงอย่างอ่อนในยุคควาร์ก (quark epoch) ของจักรวาลยุคเริ่มต้น
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1933 เอนรีโก แฟร์มี (Enrico Fermi) ได้เสนอทฤษฎีแรกเกี่ยวกับอันตรกิริยาอย่างอ่อน ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ "ปฏิสัมพันธ์ของแฟร์มี" (Fermi's interaction) โดยเขาเสนอว่ากระบวนการการสลายตัวแบบบีตาสามารถอธิบายได้ด้วยปฏิสัมพันธ์หรืออันตรกิริยาระหว่างเฟอร์มิออนสี่ตัวที่เกิดขึ้นผ่านแรงสัมผัส (contact force) ซึ่งไม่มีระยะการกระทำ
ในช่วงกลางทศวรรษ 1950 เฉินหนิง หยาง (Chen-Ning Yang) และจางเต๋า ลี (Tsung-Dao Lee) ได้เสนอแนวคิดว่าทิศทางของสปินของอนุภาคในอันตรกิริยาอย่างอ่อนอาจละเมิดกฎการอนุรักษ์หรือสมมาตร ต่อมาในปี ค.ศ. 1957 เจิ้งชง อู๋ (Chien Shiung Wu) และคณะได้ยืนยันการละเมิดสมมาตรดังกล่าวผ่านการทดลอง
ในทศวรรษ 1960 เชลดอน กลาชาว (Sheldon Glashow), อับดุส ซาลาม (Abdus Salam) และสตีเวน ไวน์เบิร์ก (Steven Weinberg) ได้รวมแรงแม่เหล็กไฟฟ้าและอันตรกิริยาอย่างอ่อนเข้าด้วยกัน โดยแสดงให้เห็นว่าแรงทั้งสองเป็นมุมมองที่ต่างกันของแรงเดียวกัน ซึ่งในปัจจุบันเรียกว่าแรงไฟฟ้าอ่อน (electroweak force)
การมีอยู่ของโบซอน W และ Z ยังไม่ได้รับการยืนยันโดยตรงจนกระทั่งปี ค.ศ. 1983(หน้าที่ 8)
คุณสมบัติ > ไอโซสปินอย่างอ่อนและไฮเปอร์ชาร์จอย่างอ่อน

| รุ่นที่ 1> เฟอร์มิออน | รุ่นที่ 1> สัญลักษณ์ | รุ่นที่ 1> ไอโซสปินอย่างอ่อน | รุ่นที่ 2> เฟอร์มิออน | รุ่นที่ 2> สัญลักษณ์ | รุ่นที่ 2> ไอโซสปินอย่างอ่อน | รุ่นที่ 3> เฟอร์มิออน | รุ่นที่ 3> สัญลักษณ์ | รุ่นที่ 3> ไอโซสปินอย่างอ่อน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อิเล็กตรอนนิวทริโน |   ν e  | + 1/2 | มิวออนนิวทริโน |   ν μ  | + 1/2 | ทาวนิวทริโน |   ν τ  | + 1/2 |
| อิเล็กตรอน |   e−   | − 1/2 | มิวออน |   μ−   | − 1/2 | ทาว |   τ−   | − 1/2 |
| อัพควาร์ก |   u   | + 1/2 | ชาร์มควาร์ก |   c   | + 1/2 | ท็อปควาร์ก |   t   | + 1/2 |
| ดาวน์ควาร์ก |   d   | − 1/2 | สเตรนจ์ควาร์ก |   s   | − 1/2 | บ็อตทอมควาร์ก |   b   | − 1/2 |
อนุภาคถนัดซ้าย (ปกติ) ที่อยู่บนตารางทั้งหมดนั้นมีคู่ปฏิอนุภาคที่ถนัดขวาเป็นของตนเอง ซึ่งมีไอโซสปินอย่างอ่อนที่เท่ากันและตรงข้ามกัน
อนุภาคถนัดขวา (ปกติ) และปฏิอนุภาคที่ถนัดซ้ายนั้นมีไอโซสปินอย่างอ่อนที่เท่ากับ 0
อนุภาคทุกชนิดมีคุณสมบัติที่เรียกว่าไอโซสปินอย่างอ่อน (weak isospin) ซึ่งมีสัญลักษณ์เป็น T3 โดยไอโซสปินนี้เป็นจำนวนควอนตัมเชิงบวกที่จำกัดวิธีที่อนุภาคสามารถทำปฏิสัมพันธ์กับโบซอน W± ของอันตรกิริยาอย่างอ่อน ไอโซสปินอย่างอ่อนทำหน้าที่ในอันตรกิริยาอย่างอ่อนกับอนุภาค W± เช่นเดียวกับที่ประจุไฟฟ้าทำหน้าที่ในแรงแม่เหล็กไฟฟ้า และประจุสีในอันตรกิริยาอย่างเข้ม นอกจากนี้ยังมีคุณสมบัติที่เรียกว่าประจุอ่อน (weak charge) อันจะกล่าวต่อไปด้านล่าง ซึ่งใช้สำหรับการปฏิสัมพันธ์กับอนุภาค Z0 เฟอร์มิออนที่ถนัดซ้ายทั้งหมดมีค่าไอโซสปินแบบอ่อนเท่ากับ + 1/2 หรือ − 1/2 ในขณะที่เฟอร์มิออนที่มีสปินขวาทั้งหมดมีค่าไอโซสปินเท่ากับ 0 ตัวอย่างเช่น อัพควาร์กมีค่าไอโซสปินเท่ากับ + 1/2 และดาวน์ควาร์กมีค่าเท่ากับ − 1/2 ควาร์กจะไม่สลายตัวผ่านอันตรกิริยาอย่างอ่อนให้เป็นควาร์กที่มีค่า T3 เท่ากันได้ ควาร์กที่มีค่า + 1/2 จะสลายตัวเป็นควาร์กที่มีค่า − 1/2 เท่านั้น รวมถึงในทางกลับกัน
ในทุกปฏิสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับแรงอย่างเข้ม, แรงแม่เหล็กไฟฟ้า หรือแรงอย่างอ่อนนั้นค่าไอโซสปินอย่างอ่อนจะถูกอนุรักษ์ไว้[เชิงอรรถ 5] ซึ่งหมายความว่าผลรวมของค่าไอโซสปินอย่างอ่อนของอนุภาคที่เข้าสู่ปฏิสัมพันธ์นี้จะเท่ากับผลรวมของค่าไอโซสปินอย่างอ่อนของอนุภาคที่ออกจากปฏิสัมพันธ์ ตัวอย่างเช่น ไพออนมีประจุ (
π+
) ซึ่งเป็นเฟอร์มิออนถนัดซ้ายและมีค่าไอโซสปินอย่างอ่อนเท่ากับ +1 มักจะสลายตัวเป็นนิวตริโนมิวออน (
ν
μ) ซึ่งมีค่า T3 = + 1/2 และมิวออนประจุบวก (
μ+
) ซึ่งเป็นปฏิอนุภาคถนัดขวาและมีค่าเท่ากับ + 1/2(หน้าที่ 30)
สำหรับการพัฒนาทฤษฎีแรงไฟฟ้าอ่อนนั้นได้มีการกำหนดคุณสมบัติอีกอย่างหนึ่งขึ้นมาเรียกว่าไฮเปอร์ชาร์จอย่างอ่อน (weak hypercharge) ซึ่งนิยามดังนี้:
Y_{\text{W}}=2\,(Q-T_{3}),
โดยที่ YW คือไฮเปอร์ชาร์จอย่างอ่อนของอนุภาคที่มีประจุไฟฟ้า Q (ในหน่วยประจุพื้นฐาน) และ T3 คือไอโซสปินแบบอ่อน ไฮเปอร์ชาร์จอย่างอ่อนเป็นตัวสร้างองค์ประกอบของ U(1) ในกลุ่มเกจของแรงไฟฟ้าอ่อน ทั้งนี้ แม้ว่าอนุภาคบางชนิดจะมีค่าไอโซสปินอย่างอ่อนเท่ากับศูนย์ แต่อนุภาคที่มีค่าสปินเท่ากับ 1/2 ทุกชนิดที่ทราบในปัจจุบันนั้นมีค่าไฮเปอร์ชาร์จอย่างอ่อนที่ไม่เป็นศูนย์[เชิงอรรถ 6]
รูปแบบของอันตรกิริยา

อันตรกิริยาอย่างอ่อนมีอยู่สองประเภท (เรียกว่าจุดยอดหรือ vertex พหูพจน์: vertices) ประเภทแรกเรียกว่า "อันตรกิริยากระแสมีประจุ" (charged-current interaction) เนื่องจากเฟอร์มิออนที่มีอันตรกิริยาอย่างอ่อนจะสร้างกระแสที่มีประจุไฟฟ้ารวมไม่เป็นศูนย์ ประเภทที่สองเรียกว่า "อันตรกิริยากระแสเป็นกลาง" (neutral-current interaction) เนื่องจากเฟอร์มิออนที่มีอันตรกิริยาอย่างอ่อนสร้างกระแสที่มีประจุไฟฟ้ารวมเป็นศูนย์ ซึ่งอันตรกิริยาประเภทนี้เป็นสาเหตุของการเบี่ยงเบน (ที่เกิดขึ้นได้ยาก) ของนิวทริโน อันตรกิริยาทั้งสองประเภทนี้มีเกณฑ์การคัดเลือกที่แตกต่างกัน การตั้งชื่ออันตรกิริยาทั้งสองนี้มักถูกเข้าใจผิดว่าเกี่ยวข้องกับประจุไฟฟ้าของโบซอน W และ Z อย่างไรก็ตาม การตั้งชื่อนี้เกิดขึ้นก่อนแนวคิดเรื่องโบซอนตัวกลาง และชัดเจนว่า (อย่างน้อยในแง่ของชื่อ) หมายถึงประจุของกระแส (ที่เกิดจากเฟอร์มิออน) ไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับโบซอนเสมอไป[เชิงอรรถ 7]
รูปแบบของอันตรกิริยา > อันตรกิริยากระแสมีประจุ

ในอันตรกิริยากระแสมีประจุประเภทหนึ่ง เลปตอนที่มีประจุไฟฟ้า (เช่น อิเล็กตรอนหรือมิวออน ซึ่งมีประจุเท่ากับ -1) สามารถดูดซับโบซอน W+ (อนุภาคที่มีประจุเท่ากับ +1) และถูกเปลี่ยนเป็นนิวทริโนที่สอดคล้องกัน (ซึ่งมีประจุเท่ากับ 0) โดยชนิด ("เฟลเวอร์") ของนิวทริโน (เช่น อิเล็กตรอนนิวทริโน νe, มิวออนนิวทริโน νμ, หรือทาวนิวทริโน ντ) จะเหมือนกับชนิดของเลปตอนในปฏิสัมพันธ์นั้น ตัวอย่างเช่น:
\mu ^{-}+\mathrm {W} ^{+}\to \nu _{\mu }
ในทำนองเดียวกัน ควาร์กประเภทดาวน์ (d, s, or b ซึ่งมีประจุเท่ากับ − 1/3) สามารถถูกแปลงเป็นควาร์กประเภทอัพ (u, c หรือ t ซึ่งมีประจุเท่ากับ + 2/3) ได้ โดยการปล่อยโบซอน W– หรือโดยการดูดซับโบซอน W+ หากว่าโดยละเอียดแล้วนั้นควาร์กประเภทดาวน์จะเกิดการซ้อนทับควอนตัม (quantum superposition) กับควาร์กประเภทอัพ กล่าวคือ มันมีโอกาสที่จะกลายเป็นควาร์กประเภทอัพชนิดใดชนิดหนึ่งจากสามชนิดก็ได้ โดยที่ความน่าจะเป็นของแต่ละกรณีถูกกำหนดโดยเมทริกซ์ CKM และในทางกลับกัน ควาร์กประเภทอัพสามารถปล่อยโบซอน W+ หรือดูดซับโบซอน W– และถูกเปลี่ยนใฟ้เป็นควาร์กประเภทดาวน์ได้ ตัวอย่างเช่น: {\begin{aligned}\mathrm {d} &\to \mathrm {u} +\mathrm {W} ^{-}\\\mathrm {d} +\mathrm {W} ^{+}&\to \mathrm {u} \\\mathrm {c} &\to \mathrm {s} +\mathrm {W} ^{+}\\\mathrm {c} +\mathrm {W} ^{-}&\to \mathrm {s} \end{aligned}}
อนุภาคโบซอน W นั้นไม่เสถียร ซึ่งจะสลายตัวไปอย่างรวดเร็วโดยมีอายุขัยที่สั้น ตัวอย่างเช่น:
 {\begin{aligned}\mathrm {W} ^{-}&\to \mathrm {e} ^{-}+{\bar {\nu }}_{\mathrm {e} }~\\\mathrm {W} ^{+}&\to \mathrm {e} ^{+}+\nu _{\mathrm {e} }~\end{aligned}}
การสลายตัวของโบซอน W ที่ให้ผลผลิตแบบอื่นนั้นสามารถเกิดขึ้นได้ ซึ่งมีความเป็นไปได้ที่หลากหลาย
ในกระบวนการที่เรียกว่าการสลายตัวให้อนุภาคบีตาของนิวตรอน (ดูภาพประกอบด้านบน) ดาวน์ควาร์กภายในนิวตรอนจะปล่อยโบซอนเสมือน W– ออกมา และถูกเปลี่ยนเป็นอัพควาร์ก ส่งผลให้นิวตรอนถูกเปลี่ยนเป็นโปรตอน เนื่องจากพลังงานที่เกี่ยวข้องในกระบวนการนี้มีจำกัด (กล่าวคือ พลังงานถูกจำกัดโดยความแตกต่างของมวลระหว่างดาวน์ควาร์กและอัพควาร์ก) โบซอนเสมือน W– จึงทำได้เพียงนำพาพลังงานที่เพียงพอสำหรับการสร้างอิเล็กตรอนและอิเล็กตรอนแอนตินิวทริโน ซึ่งเป็นอนุภาคที่มีมวลต่ำสุดในบรรดาผลผลิตที่เป็นไปได้ของการสลายตัวของมัน ในระดับควาร์กนั้นกระบวนการนี้สามารถแสดงได้เป็นสมการดังนี้: \mathrm {d} \to \mathrm {u} +\mathrm {e} ^{-}+{\bar {\nu }}_{\mathrm {e} }~
รูปแบบของอันตรกิริยา > อันตรกิริยากระแสเป็นกลาง

บทความหลัก: กระแสเป็นกลาง
ในอันตรกิริยากระแสเป็นกลาง อนุภาคควาร์กหรือเลปตอน (เช่น อิเล็กตรอนหรือมิวออน) จะปลดปล่อยหรือดูดซับอนุภาคโบซอน Z ที่ไม่มีประจุ ตัวอย่างเช่น:
เช่นเดียวกันกับอนุภาคโบซอน W± ตัวอนุภาค Z0 จะสลายตัวไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน ตัวอย่างเช่น:
อันตรกิริยาชนิดนี้ต่างจากอันตรกิริยากระแสมีประจุ ซึ่งกฎการคัดสรรนั้นจะถูกจำกัดอย่างเข้มงวดโดยไครัลลิตี, ประจุไฟฟ้า และ/หรือไอโซสปินอย่างอ่อน อันตรกิริยากระแสเป็นกลางที่เกิดจากโบซอน Z0 สามารถทำให้เฟอร์มิออนใด ๆ ในแบบจำลองมาตรฐานสองตัวเกิดการหักเหได้ อันตรกิริยานี้สามารถเกิดขึ้นได้ทั้งกับอนุภาคและปฏิอนุภาค ไม่ขึ้นกับชนิดของประจุไฟฟ้า และสามารถเกิดขึ้นได้ทั้งกับอนุภาคที่มีไครัลลิตีซ้าย (left-chirality) และขวา (right-chirality) แม้ว่าความแรงของปฏิสัมพันธ์จะแตกต่างกันไปก็ตาม[เชิงอรรถ 8]
เลขควอนตัมประจุอ่อน (Qw) ทำหน้าที่ในปฏิสัมพันธ์กระแสเป็นกลางกับอนุภาค Z⁰ ในลักษณะเดียวกับที่ประจุไฟฟ้า (Q, ไม่มีดัชนี) ทำหน้าที่ในปฏิสัมพันธ์ทางแม่เหล็กไฟฟ้า: มันเป็นตัวกำหนดส่วนเวกเตอร์ของปฏิสัมพันธ์นั้น ค่า Qw นั้นถูกกำหนดโดย:
เนื่องด้วยมุมผสมอ่อนคือ  \theta _{\mathsf {w}}\approx 29^{\circ }, นิพจน์ในวงเล็บคือ   (1-4\,\sin ^{2}\theta _{\mathsf {w}})\approx 0.060, โดยที่ค่าของมันเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยตามความแตกต่างของโมเมนตัม (เรียกว่า "การวิ่ง") ระหว่างอนุภาคที่เกี่ยวข้อง ดังนั้น:
เนื่องด้วยโดยทั่วไปแล้วนั้น  \operatorname {sgn} T_{3}\equiv \operatorname {sgn} Q, และสำหรับเฟอร์มิออนทุกตัวที่เกี่ยวข้องกับอันตรกิริยาอย่างอ่อนแล้วนั้น  T_{3}=\pm {\tfrac {1}{2}} ประจุอ่อนของอนุภาคเลปตอนมีประจุจะมีค่าใกล้เคียงศูนย์ ดังนั้นอนุภาคเหล่านี้โดยส่วนใหญ่จึงมีอันตรกิริยากับอนุภาคโบซอน Z ผ่านการจับคู่ของแกน (axial coupling)
ทฤษฎีแรงไฟฟ้าอ่อน

แบบจำลองมาตรฐานในฟิสิกส์ของอนุภาคได้ให้คำอธิบายต่ออันตรกิริยาแม่เหล็กไฟฟ้าและอันตรกิริยาอย่างอ่อนไว้ว่าเป็นสองแง่มุมที่แตกต่างกันของอันตรกิริยาไฟฟ้าอ่อนที่เป็นแรงอย่างเดียวกัน ทฤษฎีนี้ได้รับการพัฒนาราวปี 1968 โดย เชลดอน กลาชาว, อับดุส ซาลาม และ สตีเวน ไวน์เบิร์ก ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี 1979 สำหรับผลงานของพวกเขา กลไกของฮิกส์ให้คำอธิบายเกี่ยวกับการมีอยู่ของเกจโบซอนที่มีมวลจำนวนสามตัว (W+, W–, Z0 ซึ่งเป็นอนุภาคพาหะของอันตรกิริยาอย่างอ่อน) และโฟตอน ( \gamma  ซึ่งเป็นเกจโบซอนไร้มวลที่ทำหน้าที่เป็นอนุภาคพาหะของอันตรกิริยาแม่เหล็กไฟฟ้า)
จากทฤษฎีแรงไฟฟ้าอ่อน ในจุดที่มีพลังงานสูงมากนั้นจักรวาลมีองค์ประกอบของสนามฮิกส์สี่ตัว ซึ่งมีปฏิสัมพันธ์ผ่านสเกลาร์โบซอนไร้มวลสี่ตัวที่ก่อตัวเป็นคู่ของสนามฮิกส์เชิงซ้อน ในทำนองเดียวกัน มีเวกเตอร์โบซอนของแรงไฟฟ้าอ่อนที่ไร้มวลสี่ตัว ซึ่งแต่ละตัวมีลักษณะคล้ายโฟตอน อย่างไรก็ตาม ในจุดที่มีพลังงานต่ำ ความสมมาตรเกจนี้จะถูกทำลายเองโดยธรรมชาติ (spontaneously broken) ไปสู่ความสมมาตร U(1) ของแม่เหล็กไฟฟ้า เนื่องจากหนึ่งในสนามฮิกส์ได้รับค่าคาดหมายสุญญากาศ (vacuum expectation value) หากว่าตามสามัญสำนึกแล้วนั้นการทำลายสมมาตรนี้ได้ถูกคาดการณ์ว่าจะก่อให้เกิดโบซอนไร้มวลสามตัว แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น โบซอนฮิกส์สามตัวที่เกิดขึ้นกลับถูกผนวกเข้ากับโบซอนของแรงอ่อนจำนวนสามตัว ซึ่งส่งผลให้โบซอนเหล่านี้มีมวลผ่านกลไกฮิกส์ โบซอนเชิงประกอบสามตัวนี้ได้แก่ W+, W– และ Z0 ซึ่งสามารถสังเกตได้จริงในการมีอันตรกิริยาแบบอ่อน ส่วนเกจโบซอนของแรงไฟฟ้าอ่อนตัวที่สี่คือโฟตอน ( \gamma ) ของแรงแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งไม่ทำปฏิสัมพันธ์กับสนามฮิกส์ใด ๆ จึงยังคงเป็นอนุภาคไร้มวล
ทฤษฎีนี้ได้สร้างคำทำนายมากมายขึ้นมา ซึ่งรวมถึงคำทำนายเกี่ยวกับมวลของโบซอน W และ Z ได้ก่อนการถูกตรวจพบและถูกค้นพบในปี 1983
ในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 คณะนักวิจัยจากการทดลอง CMS และ ATLAS ที่เครื่องเร่งอนุภาคแอลเอชซี (Large Hadron Collider) ได้ประกาศโดยแยกกันว่าพวกเขาได้ยืนยันการค้นพบอย่างเป็นทางการของโบซอนที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ซึ่งมีมวลอยู่ในช่วง 125–127 GeV/c² โดยพฤติกรรมของอนุภาคนี้จนถึงขณะนี้นั้น "สอดคล้องกับ" ฮิกส์โบซอน อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้นได้มีการย้ำเตือนอย่างระมัดระวังว่าจำเป็นต้องมีข้อมูลและการวิเคราะห์เพิ่มเติม ก่อนที่จะสามารถระบุได้อย่างแน่ชัดว่าโบซอนใหม่นี้เป็นฮิกส์โบซอนประเภทใดหรือไม่ ต่อมา เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2013 การดำรงอยู่ของฮิกส์โบซอนจึงได้รับการยืนยันในเบื้องต้น
ในกรณีสมมุติที่ระดับของการทำลายสมมาตรแรงไฟฟ้าอ่อนถูกลดลง การมีอันตรกิริยาของ SU(2) ที่ยังไม่ถูกทำลายจะกลายเป็นอันตรกิริยาที่กักขังในที่สุด แบบจำลองทางเลือกที่ SU(2) ได้กลายเป็นอันตรกิริยาที่กักขังในระดับที่สูงกว่านั้นก็ได้แสดงให้เห็นพฤติกรรมที่คล้ายคลึงกับแบบจำลองมาตรฐานในช่วงพลังงานต่ำ แต่มีความแตกต่างอย่างมากที่พลังงานสูงกว่าจุดที่สมมาตรถูกทำลาย