stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วอลเลย์บอลชายเอเชียนคัพ 2010
รอบชิงชนะเลิศ > รอบชิงชนะเลิศ

| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม | รายงาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 07 Aug | 18:00 | อิหร่าน  | 3–0 |  จีน | 25–18 | 25–18 | 25–18 |   |   | 75–54 | Report |
รางวัล

ผู้เล่นทรงคุณค่า:  Farhad Nazari Afshar
ทำคะแนนสูงสุด:  Sanjay Kumar
ตบยอดเยี่ยม:  Cui Jianjun
บล็อกยอดเยี่ยม:  Alireza Nadi
เสิร์ฟยอดเยี่ยม:  Wang Ming-chun
เซ็ตยอดเยี่ยม:  Saeid Marouf
ลิเบอโรยอดเยี่ยม:  Abdolreza Alizadeh
แหล่งข้อมูลอื่น

Asian Volleyball Confederation เก็บถาวร 2009-09-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวอลเลย์บอลเอวีซีคัพ |
| --- | --- |
ทีมชาย:  2008  2010  2012  2014  2016  2018  2022 
ทีมหญิง:  2008  2010  2012  2014  2016  2018  2022
อะเซลาสทีน

| ข้อมูลทางคลินิก |
| --- | --- |
รหัส ATC: R06AX19 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
PubChem CID: 2267
DrugBank: APRD00813
ECHA InfoCard: 100.133.278 
 สารานุกรมเภสัชกรรม
อะเซลาสทีน (azelastine)
R01AC03
R06AX19
S01GX07
| ด ค กสารต้านฮิสตามีน (R06) |
| --- | --- |
Aminoalkyl ethers:  โบรมาซีน  คาร์บิน็อกซามีน  คลีมาสทีน  คลอร์เพน็อกซามีน  ไดเฟนิลพิราลีน  ไดเฟนไฮดรามีน  ด็อกซิลามีน  Orphenadrine  Phenyltoloxamine 
ทดแทน Alkylamine:  บรอมเฟนิรามีน  คลอร์เฟนามีน  เดกซ์บรอมเฟนิรามีน (+pseudoephedrine)  เดกซ์คลอเฟนิรามีน (+betamethasone)  ไดเมตินดีน  เฟนิรามีน  ทาลาสทีน 
ทดแทน Ethylenediamine:  คลอโรพิรามีน  ฮีสตาไพร์โรดีน  เมพิรามีน  เมทาพิริลีน  ไตรเพเลนนามีน 
Phenothiazine derivatives:  อะลิเมมาซีน  Fenethazine  ไฮดรอกซีเอทิลโปรเมทาซีน  ไอโซไทเพนดิล  มีควิตาซีน  เมทไดลาซีน  โอโซเมมาซีน  โปรเมทาซีน 
Piperazine derivatives:  บิวคลิซีน  เซทิไรซีน เลโวเซทิริซีน  คลอร์ไซคลิซีน  Cinnarizine  ไซคลิซีน  Hydroxyzine  เมคลิซีน  ออกซาโตไมด์ 
ใช้งานทั่วกาย:  แอนตาโซลีน  Azanator  อะซาตาดีน  ไซโปรเฮปตาดีน  เดปโตรพีน  อีบาสทีน  Emedastine  อีพินาสทีน  คีโตติเฟน  Latrepirdine  เมบไฮโดรลิน  ไมโซลาสทีน  Olopatadine  เฟนินดามีน  ไพเมตไทซีน  ปิร์โรบิวตามีน  Quifenadine  รูปาตาดีน  ไตรโพรลิดีน  เฉพาะจุด (อะคริวาสทีน  แอสเทมมีโซล  อะเซลาสทีน  Bilastine  เดสลอร์อาตาดีน  เฟกโซเฟนาดีน  ลอราตาดีน  เทอร์เฟนาดีน) 
ใช้งานเฉพาะจุด:  บามิพีน  คลอโรพิรามีน  คลอร์เพน็อกซามีน  คลีมาสทีน  ไดเมตินดีน  ไดเฟนไฮดรามีน  ไอโซไทเพนดิล  เมพิรามีน  โปรเมทาซีน  ทีนาลิดีน
สเวน วาม

สเวน วาม (5 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 – 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2017), เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวนอร์เวย์
ผลงาน

Fem døgn i august (1973)
Lasse og Geir (1976, re-released 2007)
Det tause flertall (1976)
Hvem har bestemt? (1978)
Svartere enn natten (1976)
Liv og død (1980)
Julia Julia (1981)
Leve sitt liv (1982)
Åpen framtid (1983, re-released 2007)
Adjø solidaritet (1985, re-released 2007)
Hotel St. Pauli (1988)
Drømmeslottet (1986, re-released 2007)
Bryllupsfesten (1989, re-released 2007)
Lakki (1992)
Sebastian (1995)
Desperate bekjentskaper (1998)
แหล่งข้อมูลอื่น

สเวน วาม ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
รายชื่อสิ่งมีชีวิตพันธุ์ผสมในคติชน

นี่คือรายชื่อของสิ่งมีชีวิตพันธุ์ผสมจากบันทึกที่เรียงตามสายพันธุ์ตามคติชน สำหรับการผสมพันธุ์ในสัตววิทยา ดู ลูกผสม
มีส่วนของมนุษย์ > ส่วนบนเป็นมนุษย์ > ครึ่งมนุษย์-ม้า (เซนทอร์)

อังกิตัย – สิ่งมีชีวิตเพศเมียที่ส่วนบนเป็นมนุษย์และส่วนล่างเป็นม้า
เซนทอร์ – สิ่งมีชีวิตที่ส่วนบนเป็นมนุษย์และส่วนล่างเป็นม้า
โอโนเซนทอร์ – สิ่งมีชีวิตที่ส่วนบนเป็นมนุษย์และส่วนล่างเป็นลา
ไอโพเทน – มนุษย์ที่มีส่วนขาหลังเป็นม้า
เซเทอร์ – สิ่งมีชีวิตในตำนานกรีกโบราณที่มีร่างกายเป็นมนุษย์ แต่มีส่วนหางและหูเป็นม้า ชอบยุ่งกับความมึนเมาและพูดหยาบคาย เป็นที่รู้จักจากความรักในไวน์, เสียงดนตรี และผู้หญิง ในช่วงสมัยเฮลเลนิสต์ เซเทอร์ถูกวาดเป็นชายที่มีเขาและเขาเป็นแพะ ซึ่งเหมือนกันกับแพน
ไซลีนัส - ผู้ฝึกสอนไดอะไนซัสที่เป็นเซเทอร์
มีส่วนของมนุษย์ > ส่วนบนเป็นมนุษย์ > ครึ่งมนุษย์-แพะ

สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ มีอยู่หลายประเภท เช่น สไปรต์, เทวดา, ปิศาจ และมนุษย์ครึ่งเทพ
ฟอน – สิ่งมีชีวิตในปกรณัมโรมันโบราณที่มีร่างกายเป็นมนุษย์ แต่ขาและเขาเป็นแพะ แยกมาจากเซเทอร์ของกรีก เพราะมันไม่ค่อยสนเรื่องความมึนเมาหรือพูดหยาบคาย และมันถูกมองเป็น "สิ่งมีชีวิตในป่าที่ขี้อาย"
แกลชทิก – แฟรีหรือผีของชาวสกอตที่มีร่างครึ่งแพะ-มนุษย์
แพน – เทพในป่าและผู้ปกป้องคนเลี้ยงแกะ มีร่างเป็นมนุษย์ แต่มีขาและเขาเป็นแพะ มักเล่นฟลุต
เซเทอร์
แครมปัส — สิ่งมีชีวิตในเยอรมันที่ไม่ทราบที่มาอย่างชัดเจน มักถูกวาดให้มีร่างกายเป็นมนุษย์ ขากับเขาของแพะ และลักษณะของสัตว์หลายชนิด
มีส่วนของมนุษย์ > ส่วนบนเป็นมนุษย์ > ครึ่งมนุษย์-นก

อัลโกนอสต์ – สิ่งมีชีวิตจากคติชนรัสเซียที่มีหัวเป็นผู้หญิงและร่างกายเป็นนก กล่าวว่ากันว่าเสียงอันไพเราะของเธอทำให้ใครก็ตามที่ได้ยินจะลืมทุกอย่างและไม่ต้องการอย่างอื่นอีกเลย
กามายุน – สิ่งมีชีวิตในรัสเซียที่ถูกวาดให้มีหัวของผู้หญิงและร่างกายของนก
อินมย็องโจ – สิ่งมีชีวิตในปกรณัมเกาหลีโบราณที่มีใบหน้าของมนุษย์และร่างกายของนก
ฮาร์พี – สิ่งมีชีวิตครึ่งนก ครึ่งสตรี บางครั้งถูกวาดเป็นผู้หญิงที่มีปีกและขาเป็นนก
กินรี – สิ่งมีชีวิตในปกรณัมอินเดียที่เป็นครึ่งมนุษย์ ครึ่งนก
ลาเมีย – สตรีที่มีเท้าของเป็ด
ลิลิธ – หญิงที่มีขาของนก (บางครั้งคือปีก) พบในเทพปกรณัมเมโสโปเตเมีย
ซีริน – สิ่งมีชีวิตครึ่งนก ครึ่งมนุษย์ ที่มีหัวและอกของผู้หญิงจากคติชนรัสเซีย ส่วนนกของมันคือร่างของนกฮูก
อุเจก ลังเมดง - สิ่งมีชีวิตครึ่งสตรีและครึ่งนกเงือกในคติชนมณีปุรี เป็นเด็กหญิงที่กลายร่างเป็นนกเพื่อหนีจากการทำร้ายของแม่เลี้ยง หลังพ่อเสียชีวิต
มีส่วนของมนุษย์ > ส่วนบนเป็นมนุษย์ > ครึ่งมนุษย์-ปลา

อะทาร์กะติส – หน้ามนุษย์ ร่างกายของปลา
ไซเรน – สิ่งมีชีวิตครึ่งปลา ครึ่งผู้หญิงในเทพปกรณัมกรีก ที่หลอกล่อนักเดินเรือให้ตายโดยใช้เสียงร้องของเธอ
อิกทิโอเซนทอร์ – สิ่งมีชีวิตที่มีลำตัวของชายหรือหญิง ขาหน้าของม้า และหางของปลา
เจนกู – พรายน้ำ
มัตสยะ – อวตารของพระวิษณุที่มีรูปร่างเป็นครึ่งมนุษย์ ครึ่งปลา
เงือก – สิ่งมีชีวิตประเภทครึ่งมนุษย์ ครึ่งปลา
ไซเรนา – นางเงือกในคติชนฟิลิปปินส์
ไซโยกอย – นายเงือกที่มีร่างกายเป็นเกล็ดในคติชนฟิลิปปินส์ โดยเป็นเพศชายของไซเรนา
ไทรทัน - เทพกรีกผู้เป็นบุตรของโพไซดอน ซึ่งมีรูปร่างเดียวกันกับนายเงือก บางภาพแสดงตัวพระองค์มีหางปลาสองอัน
มีส่วนของมนุษย์ > ส่วนบนเป็นมนุษย์ > ครึ่งมนุษย์-งู

ดราโคโนป (เท้างู) – "เท้างู (Snake-feet) คืองูขนาดใหญ่และมีพลัง ที่มีหน้าของหญิงสาว และคอถึงตัวเป็นของงู" ถูกกล่าวไว้โดย วินเซนต์แห่งโบเวส์
อีคิดนา – ปีศาจเพศเมียที่เป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งงู อาศัยอยู่ในถ้ำ
ฝูซี – พระเจ้าที่ถูกสร้างโดยนฺหวี่วา
พระเกตุ – อสูรที่มีส่วนล่างเป็นงู และกล่าวกันว่ามีสี่แขน
เลเมีย – เมือนนางเงือกแต่มีส่วนล่างเป็นงู และส่วนใหญ่เป็นเพศเมีย
นาค – สิ่งมีชีวิตที่ผสมระหว่างมนุษย์/งูทุกชนิด
นฺหวี่วา – สตรีที่มีส่วนล่างเป็นงูในคติชนจีน
นูเระ-อนนะ – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวของผู้หญิง และร่างกายของงู
ทลันจานะ – เทพแห่งน้ำที่มีส่วนของผู้หญิงและงู
จื๋อหลง – สิ่งมีชีวิตที่มีใบหน้าเป็นมนุษย์และร่างกายของงู
มีส่วนของมนุษย์ > ส่วนบนเป็นมนุษย์ > พันธุ์ผสมอื่น ๆ

อัดเลต – มนุษย์ที่มีขาเป็นสุนัข
เบ็ส – เทพอียิปต์ผู้มีส่วนหลังของขาเป็นสิงโต
เคบู เคโอ็ยบา - มนุษย์ที่มีหัวเป็นเสือในคติชนมณีปุรี
กูรมะ – ส่วนบนเป็นมนุษย์ ส่วนล่างเป็นเต่า
กูซาริกกู – ปีศาจที่มีหัว แขน และร่างกานของมนุษย์ และหู เขา และส่วนขาหลังของวัว
นนทิ – บางปุราณะกล่าวว่านนทิหรือนนทิเกศวระมีใบหน้าเป็นวัว และมีร่างกายเป็นมนุษย์
เผิงโฮ๋ว – สิ่งมีชีวิตที่มีใบหน้าเป็นมนุษย์และร่างกายของสุนัข
มนุษย์แมงป่อง – ครึ่งมนุษย์ ครึ่งแมงป่อง
มีส่วนของมนุษย์ > หัวมนุษย์ ร่างเป็นสัตว์

อะวาเทีย – เทพของชาวแมนไกอาที่ส่วนขวาเป็นมนุษย์ และส่วนซ้ายเป็นปลา
ไป๋เจ๋อ – อสูรที่มีรูปร่างหลายแบบ
บุรอก – สิ่งมีชีวิตจากประติมานวิทยาอาหรับที่มีหัวของมนุษย์และร่างกายเป็นม้ามีปีก
ฮาตุยบวารี – สิ่งมีชีวิตคล้ายมังกรที่มีหัวของมนุษย์ที่มีสี่ตา ร่างกายของงู และปีกของค้างคาว
กามเธนุ – วัวที่มีหัวเป็นมนุษย์ ร่างกายของวัว ปีกของนก และหางของนกยูง
กูซาริกกู – ปีศาจที่มีหัว, แขน และลำตัวของมนุษย์ และหู, เขา และส่วนขาหลังของวัว
มันติคอร์ – สิ่งมีชีวิคในตำนานเปอร์เซียที่ดูเหมือนกับสฟิงซ์ของอียิปต์ โดยมีร่างกายของสิงโตแดง, ใบหน้าของมนุษย์ที่มีฟันสามแถว บางครั้งมีปีกคล้ายค้างคาว และเสียงร้องคล้ายทรัมเป็ต อีกมุมหนึ่งของสิ่งมีชีวิตนี้ อาจมีเขา ปีก หรือทั้งสองอย่าง โดยหางอาจเป็นของมังกรหรือแมงป่อง และยิงหนามที่ทำให้เหยื่อหมดสติหรือตายได้
เมดูซา – สิ่งมีชีวิตในทะเลจากคติชนรัสเซียที่มีหัวของหญิงพรหมจารีย์และร่างกายของสัตว์ร้าย โดยมีหางของมังกรที่มีปากของงูและขาของช้างที่มีปากงูเดียวกัน
สฟิงซ์ – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวของมนุษย์ ร่างกายของสิงโต และอาจมีปีกของนก
ลามัสซู – เทพที่ถูกปั้นให้มีหัวมนุษย์ ร่างกายของวัวหรือสิงโต และปีกของนก
มีส่วนของมนุษย์ > มนุษย์ที่มีหัวเป็นสัตว์

อับราซัส – สิ่งมีชีวิตคล้ายเทพของไญยนิยมที่ถูกวาดหลายแบบ
อะนูบิส – เทพในอียิปต์ผู้มีเศียรเป็นแจ็กคัล
บาโฟเมต – มักถูกวาดเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ที่มีหัวเป็นแพะ
บาสเต็ต – เทพีอียิปต์ผู้มีเศียรเป็นแมว
เทพีนก – ผู้หญิงมีหัวของนก
เซอร์นุนโนส – เทพของพวกกอล/เคลต์โบราณที่มีเศียรของกวางตัวผู้
ชือโหยว – บางรายงานกล่าวว่าเขามีหัวของวัว.
ไซโนเซฟาลีย์ – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวของสุนัข
ดักศะ – หลังถูกตัดหัวแล้ว หัวของพระองค์ถูกเปลี่ยนไปเป็นหัวของแพะ
พระพิฆเนศ – เทพผู้มีเศียรเป็นช้าง
ครุฑ – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวและปีกของนกอินทรีและร่างกายของมนุษย์
พระศรีหัยครีพ – อวตารที่มีเศียรของม้า
เฮเกต – เทพอียิปต์ผู้มีเศียรของกบ
หน้าม้า – ยามหรือประเภทของยามในยมโลกในเทพปกรณัมจีน มีหัวเป็นม้า
ฮอรัส, มอนตู, รา และเซเกอร์ – เทพอียิปต์แต่ละพระองค์ มีเศียรเป็นเหยี่ยว
คาราซุ-เท็งงุ – เท็งงุประเภทอีกา
คารูระ – สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในเทพปกรณัมญี่ปุ่นในศาสนาฮินดูกับพุทธที่มีหัวของนก และลำตัวของมนุษย์
เคบู เคโบลา - มนุษย์ที่มีหัวของเสือ ซึ่งเป็นนักพรตที่อาสาสมัครแปลงร่างเองในคติชนมณีปุรี
เคปรี – เทพอียิปต์ผู้มีเศียรเป็นด้วงมูลสัตว์
คนุม – เทพอียิปต์ผู้มีเศียรเป็นแกะ
กุก – กุกเพศชายมีเศียรเป็นกบ ในขณะที่เพศหญิงมีเศียรเป็นงู
มาอาเฮส, ปาเคต, เซคเมต และเทฟนุต – แต่ละพระองค์มีเศียรเป็นสิงโต
เมเรตเซเกอร์ – เทพีอียิปต์ผู้มีเศียรเป็นงูเห่า
มินะทอร์ – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวของวัวและร่างกายของมนุษย์ บางภาพวาดหางและ/หรือส่วนขาหลังของวัว
นนทิ – บางปุราณะกล่าวว่านนทิหรือนนทิเกศวระมีใบหน้าเป็นวัว และมีร่างกายเป็นมนุษย์
นรสิงห์ – เทพฮินดููผู้มีใบหน้าเหมือนสิงโต
หัวโค – ยามหรือประเภทของยามในยมโลกในเทพปกรณัมจีน มีหัวเป็นวัวตัวผู้
ปรัสตริยังกีรา – เทพีฮินดูผู้มีเศียรเป็นสิงโต
เซคเมต – เทพีอียิปต์ผู้มีเศียรเป็นสิงโต
เซต – เทพอียิปต์ผู้มีเศียรเป็นชา
โซเบก – เทพผู้มีเศียรเป็นจระเข้
ทาเวเรต – เทพีอียิปต์ที่มีเศียรเป็นฮิปโปโปเตมัส
ธอธ – เทพอียิปต์ที่มีเศียรเป็นนกกระสา
พระวราหะ – อวตารที่มีเศียรเป็นหมูป่า
ตือโป๊ยก่าย – ตัวละครหลักในไซอิ๋ว ที่มีหัวเป็นหมู
มีส่วนของมนุษย์ > มนุษย์ที่มีส่วนของสัตว์

ปีก
เทวทูต – สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ที่ถูกวาดให้มีปีกคล้ายนก ในเทพปกรณัมอับราฮัมกับโซโรอัสเตอร์ ทูตสวรรค์มักนำศาสน์จากพระเจ้าลงมายังมนุษย์
นางฟ้า – สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ที่มีปีกของแมลง
มอธแมน – ผีเสื้อกลางคืนที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์
เสราฟิม – เทวทูตชั้นสูงที่มีปีกเป็นจำนวนมาก
จีนีมีปีก – สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ที่มีปีกของนก
ขา
อะนานซี - เทพของชาวแอฟริกาตะวันตก มีอยู่หลายรูปแบบ: บางครั้งดูเหมือนแมงมุม บางครั้งเป็นแมงมุมใส่เสื้อ หรือมีใบหน้าของมนุษย์ และบางครั้งดูเหมือนมนุษย์ที่มีส่วนของแมงมุม เช่น มีแปดขา
ดราไคนา – สิ่งมีชีวิตเพศเมียจากเทพปกรณัมกรีก มักวาดเป็นผู้หญิงที่มีส่วนของมังกร
เขา
แฮธอร์ – เทพีอียิปต์ที่เขาของวัว
เทพที่มีเขา – เทพเจ้าที่มีเขาอยู่บนหัว
บัต – เทพีอียิปต์ที่มีเขาและหูของวัว
ผมงู
กอร์กอน – แต่ละตัวจะมีผมเป็นงู บางครั้งมีส่วนล่างเป็นงู
มีส่วนของมนุษย์ > ครึ่งสัตว์ ครึ่งมนุษย์ (เปลี่ยนกันระหว่างทั้งสอง)

เซลคี – แมวน้ำที่กลายเป็นมนุษย์โดยการลอกผิวหนังบนพื้นดิน
เสือสมิง – สิ่งมีชีวิตที่มีส่วนของแมว, ส่วของมนุษย์ หรือสลับเปลี่ยนกันระหว่างทั้งสอง
มนุษย์หมาป่า – สิ่งมีชีวิตที่กลายเป็นอสูรที่ดูเหมือนกับหมาป่า/มนุษย์ในคืนที่ดวงจันทร์เต็มดวง แต่จะกลายเป็นมนุษย์ในช่วงอื่น
ไม่ใช่มนุษย์ > สัตว์สี่ขาที่มีปีกของนก

เพกาซัส – ม้าที่มีปีกของนก
เพรีทอน – กวางที่มีปีกของนก
แมวมีปีก – แมวที่มีปีกของนก
สิงโตมีปีก – สิงโตที่มีปีกของนก
ไม่ใช่มนุษย์ > ส่วนของสัตว์ 2 ชนิด

อัลโลคาเมลัส – สิ่งมีชีวิตในมุทราศาสตร์ที่มีหัวของลาและร่างกายของอูฐ
คอกกะทริซ – สิ่งมีชีวิตที่ผสมระหว้่างไก่กับสัตว์เลื้อยคลาน.
เซอร์เบอรัส – สุนัขในปกรณัมกรีกที่เฝ้าประตูไปยังยมโลก มักวาดเป็นสุนับสามหัวที่มีแผงและหางเป็นงู
ไครโอสฟิงซ์ – สิงซ์ที่มีหัวของแกะ
งูมีขน - เทพแห่งวิญญาณของชาวเมโสอเมริกันที่มีร่างกายคล้ายงู และปีกทีขน
คชมีน – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวเป็นช้างและร่างกายของปลา
คชสิงหะ – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวเป็นช้างและร่างกายของสิงโต
กริฟฟอน – สิ่งมีชีวิตที่มีส่วนหน้าเป็นนกอินทรีและส่วนหลังเป็นสิงโต
มังกรเกาหลี (gye-lyong) – สิ่งมีชีวิตที่มีหีวเป็นไก่และร่างกายของมังกร
เฮราโคสฟิงซ์ – ประเภทของสฟิงซ์ที่มีหัวของเหยี่ยว
ฮิปปาเลคทรีออน – สิ่งมีชีวิตที่มีส่วนหน้าของม้า และตรงกลางมีส่วนปีก, หาง และขาของไก่
ฮิปโปแคมปัส (หรือฮิปโปแคมป์) – สิ่งมีชีวิตในเทพปกรณัมกรีกที่มีส่วนของครึ่งม้า ครึ่งปลา
ฮิปโปกริฟฟ์ – สิ่งมีชีวิตที่ส่วนหน้าเป็นนกอินทรีและส่วนหลังเป็นม้า
หลงหม่า – ม้ามีปีกที่มีเกล็ดของมังกร
เมอร์ไลออน – เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีหัวของสิงโต และร่างกายของปลา
โอฟิโอเทารัส – สิ่งมีชีวิตที่เป็นครึ่งวัว ครึ่งงู
ปาโมลา -สิ่งมีชีวิตจากเทพปกรณัมอเบนากิที่มีร่างกายของมนุษย์, หัวของมูส และปีกกับเท้าของนกอินทรี ที่ปกป้องเทือกเขากาตะฮ์ดีน
แพะทะเล – สิ่งมีชีวิตที่มีครึ่งหนึ่งของแพะ และอีกครึ่งของปลา และเป็นสัญลักษณ์ของราศีมกร
เซอโพปาร์ด – สิ่งมีชีวิตที่มีส่วนของงู และส่วนของเสือดาวแอฟริกา
ชักมังกี – สิ่งมีชีวิตที่มีส่วนของลิง และส่วนของสุนัข
สกวาเดอร์ – สิ่งมีชีวิตในสวีเดนที่มีส่วนหน้าและขาหลังของกระต่ายแจ็ก และส่วนหลัง ปีก และหางของแคปะเคลีตะวันตกเพศเมีย
แทตเซิลวูร์ม – สิ่งมีชีวิตที่มีหน้าของแมว และร่างกายของงู
อูชิ-โอนิ – โยไกที่หัวมีเขาของวัวและร่างกายเหมือนแมงมุม
ไม่ใช่มนุษย์ > ส่วนของสัตว์ 3 ชนิด

อัมมิต – สิ่งมีชีวิตในอียิปต์ที่มีหัวเป็นจระเข้ ขาหน้าเป็นสิงโต และขาหลังเป็นฮิปโปโปเตมัส
ชัลกีดรี – สิ่งมีชีวิตที่มีปีกเทวทูต 12 ปีก ร่างกายของสิงโต และหัวของจระเข้ ที่ถูกกล่าวใน 2 เอโนค
คิเมียรา – สิ่งมีชีวิตในเทพปกรณัมกรีกที่มีหัวและส่วนหน้าของสิงโต หัวและขาหลังของแพะ และหัวของงูที่หาง กล่าวกันว่าหัวสิงโตพ่นไฟได้
แจคกะโลป – กระต่ายแจ็กที่มีเขาของพรองฮอร์น และบางครั้งมีหางและ/หรือขาขางไก่ฟ้า
ศารภะ – สิ่งมีชีวิตในเทพปกรณัมฮินดูที่มีหัวของสิงโต ขาของกวาง และปีกของนก
ซิเมิร์ฆ – สิ่งมีชีวิตคล้ายกริฟฟอนในปกรณัมเปอร์เซียที่มีหัวของสุนัขและกรงเล็บของสิงโต
ไวเวิร์น – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวและปีกของมังกร ร่างกายของสัตว์เลี้อยคลาน สองขา และปลายหางเป็นรูปข้าวหลามตัดหรือลูกศร
ไม่ใช่มนุษย์ > ส่วนของสัตว์ 4 ชนิด

เอ็นฟีลด์ – สิ่งมีชีวิตในมุทราศาสตร์ที่มีหัวของสุนัขจิ้งจอก ขาหน้า และปีกในบางครั้งเป็นของนกอินทรี ร่างกายของสิงโต และหางของหมาป่า
หัสดีลิงค์ – สิ่งมีชีวิตในตำนานที่มีหัวและร่างกายของสิงโต, งวงและงาของช้าง, หงอนของไก่ตัวผู้ และปีกของนก
โมโนเซโรส – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวของกวาง, ร่างกายของม้า, เท้าของช้าง และหางของหมูป่า
นูเอะ –สิ่งมีชีวิตในญี่ปุ่นที่มีหัวเป็นลิง ขาของเสือ ร่างกายของทานูกิ และหางของงู
เควสติงบีสต์ – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวและหางของงู, เท้าของกวาง, ร่างกายของสิงโต และตะโพกของเสือดาว
ตาราสก์ – มังกรฝรั่งเศสที่มีหัวของสิงโต, ขาสั้นหกขาเหมือนกับขาของหมี, ร่างกายของโค, กระดองของเต่า และหางของแมงป่อง
โวลเปอทิงเกอ – สิ่งมีชีวิตที่มีหัวของกระต่าย, เขาของกวาง และขากับปีกของนก
ยาลี – สิ่งมีชีวิตในศาสนาฮินดูที่มีหัวเป็นสิงโต งาของช้าง ร่างกายของแมว และหางของงู
อีโปทริลล์ – สิ่งมีชีวิตในมุทราศาสตร์ที่มีหัวของหมูป่า, ร่างกายของอูฐ ขาและกีบของวัวหรือแพะ และหางของงู
ไม่ใช่มนุษย์ > ส่วนของสัตว์ 5 ชนิดหรือมากกว่านั้น

อาเลบริเฆ – สิ่งมีชีวิตที่มีิิผิวสีสว่างของเทพปกรณัมเม็กซิโก
บากุ – สิ่งมีชีวิตในญี่ปุ่นที่มีหัวของช้าง ตาของแรด ขาของเสือ ร่างกายของหมี และหางของโค
แคลีย์เกรย์เฮาน์ด – สิ่งมีชีวิตในตำนานที่มีหัวของแมวป่า ร่างกายของกวางหรือแอนทิโลป กรงเล็บของอินทรี กีบเท้าของโค มีเขาบนหัว ขาหลังของสิงโตหรือโค และมีหางเหมือนของสิงโตหรือพูเดิล
เฟิ่งหวง – สิ่งมีชีวิตในจีนที่มีหัวเป็นไก่ฟ้าสีทอง ร่างกายของเป็ดแมนดาริน หางของนกยูง ขาของนกกระเรียน ปากของนกแก้ว และปีกของนกนางแอ่น
นวกุณชร – สิ่งมีชีวิตในศาสนาที่มีหัวเป็นไก่ตัวผู้ คอของนกยูง หลังของกระทิง หางของงู ขาสามขาของช้าง, เสือ และกวางหรือม้า ส่วนขาที่สี่เป็นมือมนุษย์ที่ถือดอกบัว
ปยินสารุปะ – สิ่งมีชีวิตในพม่าที่มีส่วนของวัว, ปลาตะเพียน, ช้าง, ม้า และมังกร
กิเลน – สิ่งมีชีวิตในจีนที่หัวเป็นมังกร เขาของกวาง เกล็ดของปลา กีบของโค และหางของสิงโต ส่วนแบบญี่ปุ่นเป็นมังกรในรูปกวางที่มีหางของโค
โวลเปอทิงเกอ - กล่าวไว้หลายแบบ
เซนทอร์สู้กับคน
ชายหญิง และลูก ๆ ของเซเทอร์
ภาพฮาร์พีในยุคกลาง
นูเระ-อนนะ ใน ฮยักไก-ซูกัน ของซาวากิ ซูอูชิ
ลามัสซูของชาวอัสซีเรีย
พระพิฆเนศ ผู้มีเศียรเป็นช้าง
ฮอรัส ผู้มีเศียรเป็นเหยี่ยว
เขาของแพะและแกะ ขนและหูของแพะ จมูกและเขี้ยวของหมู เป็นรายละเอียดของมารในศิลปะคริสเตียน โดยแพะ แกะ และหมูถูกนำไปเชื่อมโยงกับมาร ภาพในศตวรรษที่ 16 โดยJacob de Backer ในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของวอร์ซอ
ครุฑที่กำลังอุ้มพระวิษณุ
เพกาซัส บนหลังคาของPoznań Opera House (Max Littmann, ค.ศ. 1910)
รายละเอียดในงานปักเสื้อของชาวอัปกัลลู แสดงถึงภาพคู่ของสัตว์สี่ขามีปีก จากนิมรุด, อิรัก 883-859 ปีก่อนค.ศ. พิพิธภัณฑ์ตะวันออกโบราณ, อิสตันบูล
รูปปั้นของ 'คชสิงหะ'
นวกุณชร มีขาของสัตว์ 8 ชนิด ซึ่งรวมไปถึงมือของมนุษย์
อาหารอิตาลี

พิซซา เอกลักษณ์ของอาหารอิตาลี
รีซอตโตกับถั่ว
อาหารอิตาลี เป็นอาหารประจำชาติของประเทศอิตาลี แบ่งตามประเภทของอาหารในแต่ละมื้อได้ดังนี้
อาหารว่างและของกินเล่นระหว่างมื้อ ที่เป็นที่รู้จักดีคือพิซซา โดยพิซซาในอิตาลีจะเป็นแผ่นแป้งอบทาซอสมะเขือเทศ แต่งหน้าด้วยเนื้อสัตว์ มะเขือเทศ หรือเห็ด เน้นที่ชีสยืดเหนียวด้านบน
อาหารเรียกน้ำย่อยหรืออันตีปัสโต (Antipasto) ถ้าเป็นเมืองตามชายฝั่งทะเลจะเน้นอาหารทะเลสด ส่วนทางตอนในจะเป็นไส้กรอกหรือแฮม กินกับผักสดและผักชุบแป้งทอด มิฉะนั้นจะเป็นขนมปังกระเทียมหรือซุปต่าง ๆ นอกจากนั้น อาหารเรียกน้ำย่อยยังรวมไปถึงพาสตานานาชนิดและข้าวแบบอิตาลีที่เรียกว่ารีซอตโต
อาหารจานหลัก ส่วนใหญ่จะเป็นเนื้อสัตว์ล้วนที่ปรุงด้วยวิธีการต่าง ๆ กินคู่กับผักและมันฝรั่ง ถ้าเป็นเมืองชายฝั่งทะเลจะเน้นเนื้อปลา ถ้าเป็นทางตอนเหนือจะเน้นเนื้อวัวและเนื้อแกะ
ของหวาน ของหวานที่พบบ่อย ได้แก่ ไอศกรีมที่กินกับผลไม้สด ปันนาค็อตตา และซาบาโยเน
แหล่งข้อมูลอื่น

Trentino-Alto Adige cuisine เก็บถาวร 2010-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สายการบินไอเบกส์

สายการบินไอเบกส์ (ญี่ปุ่น: アイベックスエアラインズ株式会社; โรมาจิ: Aibekkusu Earainzu Kabushiki-gaisha, IBEX Airlines Co., Ltd) ย่อว่า ไอเบกส์ เป็นสายการบินประจำภูมิภาคสัญชาติญี่ปุ่น โดยมีฐานการบินอยู่ที่เซ็นไดและโอซากะ ไอเบกส์ให้บริการเที่ยวบินสู่ 12 จุดหมายปลายทางในประเทศญี่ปุ่น
ชื่อบริษัทมีที่มาจากไอเบกส์ (Capra ibex) ซึ่งเป็นสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในทวีปยุโรป ชื่อเรียกนี้ยังใช้โดยตราสินค้าระบบบัญชี JDL IBEX ที่ขายโดยสถาบันวิจัยดิจิทัลญี่ปุ่นซึ่งเป็นบริษัทแม่
ประวัติ

สายการบินก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1999 และเริ่มดำเนินการในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ระหว่างเมืองเซ็นไดและโอซากะ ภายใต้ชื่อ บมจ.แฟร์  สายการบินได้มีข้อตกลงในการดำเนินงานการบิน การจัดหาลูกเรือ การบำรุงรักษา และการบริการด้านวิศวกรรมร่วมกับออล นิปปอน แอร์เวย์ สายการบินเริ่มให้บริการไปยังท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะในเดือนเมษายน ค.ศ. 2002 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2004 สายการบินได้เปลี่ยนชื่อเป็น สายการบินไอเบกส์
จุดหมายปลายทาง

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 สายการบินไอเบกส์ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางดังต่อไปนี้:
| เมือง | เกาะ | ท่าอากาศยาน | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| ฟูกูโอกะ | คีวชู | ท่าอากาศยานฟูกูโอกะ |  |
| ฮิโรชิมะ | ฮนชู | ท่าอากาศยานฮิโรชิมะ |  |
| ฮาโกดาเตะ | ฮกไกโด | ท่าอากาศยานฮาโกดาเตะ |  |
| คาโงชิมะ | คีวชู | ท่าอากาศยานคาโงชิมะ |  |
| โคมัตสึ | ฮนชู | ท่าอากาศยานโคมัตสึ |  |
| คูมาโมโตะ | คีวชู | ท่าอากาศยานคูมาโมโตะ |  |
| มัตสึยามะ | ชิโกกุ | ท่าอากาศยานมัตสึยามะ |  |
| นาโงยะ | ฮนชู | ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ |  |
| นีงาตะ | ฮนชู | ท่าอากาศยานนีงาตะ |  |
| โออิตะ | คีวชู | ท่าอากาศยานโออิตะ |  |
| โอซากะ | ฮนชู | ท่าอากาศยานอิตามิ | ฐานการบิน |
| เซ็นได | ฮนชู | ท่าอากาศยานเซ็นได | ฐานการบิน |
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 สายการบินไอเบกส์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ700เอ็นจี | 9 | — | 70 |  |
| รวม | 9 | — |  |  |
สายการบินไอเบกส์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 9.7 ปี
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ100แอลอาร์
บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ200อีอาร์
ซีอาร์เจ200อีอาร์ ของไอเบกส์ที่ท่าอากาศยานนาริตะในปี 2010
ซีอาร์เจ700 ของไอเบกส์
อู๋ ย่า-จฺวิน

อู๋ ย่า-จฺวิน (จีน: 吴亚军) เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1964 เป็นนักธุรกิจชาวจีน ผู้ก่อตั้ง เป็นประธานและอดีตประธานเจ้าหน้าที่บริหารของ Longfor Properties บริษัทลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของจีน จากอดีตที่เป็นนักข่าว ผันมาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในทศวรรษที่ 1990 จนประสบความสำเร็จ มีทรัพย์สินมากถึง 11.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 นับเป็นสตรีที่สร้างความมั่งคั่งด้วยตัวเองที่ร่ำรวยที่สุดในโลกคนหนึ่ง
หลบผี ผีไม่หลบ

| หลบผี ผีไม่หลบ |
| --- | --- |
กำกับ: ทองก้อน ศรีทับทิม
อำนวยการสร้าง: ทองก้อน ศรีทับทิม
นักแสดงนำ: สัจจา ปุผาลา นักรบ ไตรโพธิ์ ราชันย์ บุญชูวงศ์
ผู้จัดจำหน่าย: โคลิเซี่ยม ฟิล์ม
วันฉาย: 28 มีนาคม พ.ศ. 2546
ความยาว: 112 นาที
ประเทศ: ประเทศไทย
ภาษา: ไทย
ทำเงิน: 16.36 ล้านบาท
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ข้อมูลจากสยามโซน
หลบผี ผีไม่หลบ เป็นภาพยนตร์ไทย ผลงานการกำกับโดย ธนกร พงษ์สุวรรณ ออกฉายในวันที่ 28 มีนาคม ปี พ.ศ. 2546 ใน ประเทศไทย
| หลบผี ผีไม่หลบ |
| --- | --- |
สร้างโดย: บริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน)
เขียนโดย: บทประพันธ์:มิสเตอร์เค บทโทรทัศน์: ธนพล เสือน้อย
กำกับโดย: คชินทร์ คล้องช้าง
แสดงนำ: รัชชานนท์ สุขประกอบ พรภัสสร อัตถปัญญาพล ณัทธมนกาญจน์ ศรีนิกรโชติ ปนัดดา โกมารทัต
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: เพลง หลบผี ผีไม่หลบ - ครรชิต ทิดแหลม
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: เพลง ยื้อ - ดรัลชรัส ศุขีวิริยะ
จำนวนตอน: 40 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: 45 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ออกอากาศ: 27 กันยายน พ.ศ. 2556 – 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556
หลบผี ผีไม่หลบ เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวคอมเมดี นำแสดงโดย รัชชานนท์ สุขประกอบ,พรภัสสร อัตถปัญญาพล เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2556 เวลา 17.45 - 18.30 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดย บริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน)
บทประพันธ์โดย มิสเตอร์เค บทโทรทัศน์โดย ธนพล เสือน้อย กำกับการแสดงโดย คชินทร์ คล้องช้าง
รายชื่อนักแสดงนำ

สัจจา ปุผาลา
นักรบ ไตรโพธิ์
ราชันย์ บุญชูวงศ์
รัชชานนท์ สุขประกอบ  รับบทเป็น  เอ๊ด
พรภัสสร อัตถปัญญาพล  รับบทเป็น  ญาดา
เด่นคุณ งามเนตร รับบทเป็น วิท
ณัทธมนกาญจน์ ศรีนิกรโชติ  รับบทเป็น  วาณี
ปนัดดา โกมารทัต  รับบทเป็น  ยายม้วน
ถั่วแระ เชิญยิ้ม  รับบทเป็น  อาจารย์กู้
แอนนา ชวนชื่น  รับบทเป็น  ฉุย
อ่าง เถิดเทิง  รับบทเป็น  ไผ่
ธนัท ฉิมท้วม (โจ บอยสเก๊าท์)  รับบทเป็น  อาจารย์พูน
จตุรวิทย์ คชน่วม  รับบทเป็น  อาจารย์สำอาง
จั๊กกะบุ๋ม เชิญยิ้ม  รับบทเป็น  จ๊อด
โป๊งเหน่ง เชิญยิ้ม  รับบทเป็น  กำนันจู๊ด
แหล่งข้อมูลอื่น

หลบผี ผีไม่หลบ ที่สยามโซน
อะเลคซันดร์ อุลยานอฟ

| อะเลคซันดร์ อุลยานอฟ |
| --- | --- |

เกิด: 12 เมษายน [ตามปฎิทินเก่า: 31 มีนาคม] 1866 นิจนีนอฟโกรอด, เขตผู้ว่าการนิจนีนอฟโกรอด, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 20 พฤษภาคม [ตามปฎิทินเก่า: 8 พฤษภาคม] 1887 (21 ปี) ชลิสเซลบูร์ก, จักรวรรดิรัสเซีย
สาเหตุเสียชีวิต: ประหารชีวิตโดยการแขวนคอ
อาชีพ: นักปฏิวัติสังคมนิยม นักเคลื่อนไหวทางการเมือง นักศึกษา
บิดามารดา: อีลียา นีโคลาเยวิช อุลยานอฟ มารีเยีย อะเลคซันดรอฟนา บลังค์
ญาติ: อันนา อุลยาโนวา (พี่สาว) วลาดีมีร์ เลนิน (น้องชาย) ดมีตรี อิลลิช อุลยานอฟ (น้องชาย) มารีเยีย อิลนีชนา อุลยาโนวา (น้องสาว) โอลกา อิลนีชนา อุลยาโนวา (น้องสาว)
ครอบครัวอุลยานอฟ ค.ศ. 1879 (อะเลคซันดร์ยืนอยู่ตรงกลาง วลาดีมีร์นั่งทางด้านขวา)
อะเลคซันดร์ อิลลิช อุลยานอฟ (รัสเซีย: Алекса́ндр Ильи́ч Улья́нов, อักษรโรมัน: Aleksandr Ilyich Ulyanov 12 เมษายน [ตามปฎิทินเก่า: 31 มีนาคม] 1866 – 20 พฤษภาคม [ตามปฎิทินเก่า: 8 พฤษภาคม] 1887) เป็นนักปฏิวัติและนักเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวรัสเซีย เขาเป็นพี่ชายของวลาดีมีร์ เลนิน ผู้ก่อตั้งสหภาพโซเวียต
ชีวิตช่วงต้น

อุลยานอฟเกิดที่เมืองนิจนีนอฟโกรอด เขาเป็นลูกคนที่สองและเป็นลูกชายคนโตของอีลียา นีโคลาเยวิช อุลยานอฟ และ มารีเยีย อะเลคซันดรอฟนา อุลยาโนวา เขาเป็นที่รู้จักในนามซาชาซึ่งเป็นชื่อเรียกย่อของชื่ออะเลคซันดร์ เขาสำเร็จการศึกษาด้วยเกียรตินิยมจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาคลาสสิกแห่งซิมบีร์สค์ ใน ค.ศ. 1883 และต่อมาได้เข้าเรียนที่ราชวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ซึ่งเขาได้ศึกษาวิชาเอกวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ และได้รับปริญญาด้านสัตววิทยา ขณะอยู่ที่มหาวิทยาลัย เขาเข้าร่วมการประชุมและการเดินขบวนที่ผิดกฎหมาย โดยมักจะแจกใบปลิวและกล่าวสุนทรพจน์แก่นักศึกษาและคนงาน
การปฏิวัติ

ใน ค.ศ. 1886 เขาได้เข้าเป็นสมาชิกของ "ฝ่ายก่อการร้าย" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพรรค นารอดนายาวอลยา (เจตจำนงของประชาชน) เขาเป็นหนึ่งในผู้เขียนนโยบายของพรรค นโยบายนี้ยอมรับชนชั้นแรงงานว่าเป็น "แกนกลางของพรรคสังคมนิยม" ซึ่งยืนยันถึงความคิดริเริ่มของนักปฏิวัติในการต่อสู้กับระบอบเผด็จการผ่านการก่อการร้าย