stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วอลล์ - อี หุ่นจิ๋วหัวใจเกินร้อย
เนื้อเรื่องย่อ

หลังจากที่มนุษย์ปล่อยโลกให้ทิ้งร้างไปด้วยขยะเป็นเวลา 700 ปี วอลล์-อี (WALL-E) หุ่นยนต์กำจัดขยะ มาจากชื่อเต็มคือ Waste Allocation Load Lifter – Earth-Class ก็ยังคงทำหน้าที่เก็บขยะอยู่บนโลก โดยมีแมลงสาบเป็นเพื่อน จนวันหนึ่งฟ้าก็ส่งหุ่นยนต์สำรวจรุ่นล่าสุดที่ชื่อ อีฟ (EVE) มาจากชื่อเต็มคือ Extraterrestrial Vegetation Evaluator มายังโลกเพื่อค้นหาต้นไม้ วอลล์-อีได้เจอกับอีฟ และตกหลุมรัก หลังจากทั้งคู่ได้สานสัมพันธ์กัน วอลล์-อี ก็ได้มอบของขวัญแก่อีฟ คือต้นไม้ และนั่นเป็นจุดพลิกผันให้วอลล์-อี ต้องเดินทางจากโลกไป ติดตามอีฟมายังยานอวกาศแอกเซี่ยมที่ซึ่งมนุษย์ใช้เป็นยานลี้ภัย เพื่อหนีไปจากโลก
บนยานแอ็กเซี่ยมแห่งนี้ เต็มไปด้วยมนุษย์และหุ่นยนต์ที่ใช้ชีวิตร่วมกัน ดูผิวเผินแล้ว อาจดูเหมือนว่ามนุษย์เป็นเจ้านาย คอยสั่งการให้หุ่นยนต์ทำตามคำสั่ง และช่วยเหลือ อำนวยความสะดวกให้ตนเอง แต่ในความเป็นจริงนั้น มนุษย์ได้ตกเป็นทาสของความสะดวกสบาย ไม่สามารถทำแม้แต่เรื่องง่ายอย่างการล้างหน้าแปรงฟันด้วยตนเองได้ ทุกอย่าง ทุกกิจกรรม ล้วนแล้วแต่ต้องพึ่งพาหุ่นยนต์ทั้งสิ้น เรื่องกลับกลายเป็นว่าหุ่นยนต์ที่มีหน้ารับใช้มนุษย์ ได้ควบคุมมนุษย์ไว้ได้โดยสิ้นเชิง แต่เมื่อวอลล์-อีเข้ามา ก็ทำให้ทุกๆ อย่างเปลี่ยนแปลงไป
ความใสซื่อของวอลล์-อี นอกจากจะชนะใจอีฟแล้ว ยังทำให้เหล่ามนุษย์ที่ทิ้งโลกที่ตนทำให้สกปรก เสียหาย และเต็มไปด้วยเศษขยะจากความไม่ใส่ใจของพวกตน ได้ตระหนักถึงความสำคัญของแผ่นดินเกิด และการยืนหยัดต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนเองต้องการ โดยไม่หวังพึ่งพาแต่หุ่นยนต์เหมือนเช่นที่ผ่านมา
ตัวละคร

วอลล์-อี (WALL-E) พากย์ไทยโดย คุณ ธานี พูนสุวรรณ
อีฟ (EVE) พากย์ไทยโดย คุณ นพวรรณ เหมะบุตร
โม (M-O) พากย์ไทยโดย คุณ ณัฐนันท์ ศิริเจริญ
ออโต้ (Auto) พากย์ไทยโดย คุณ ณฐพงศ์ เธียรสวัสดิ์กิจ
โก-โฟร์ (GO-4)
กัปตัน บี แมคเครีย (Captain B. McCrea)
รีเจ็ค บ็อทส์
จอห์นและแมรี (John and Mary) พากย์ไทยโดย คุณ กฤษณะ ศฤงคารนนท์ และคุณ พจมาน หงษ์ทอง
เชบี ฟอร์ธไรท์ (Shelby Forthright) พากย์ไทยโดย คุณ สิทธิสม มุทธานุกูลวงศ์
คอมพิวเตอร์ พากย์ไทยโดย คุณ นิรมล กิจภิญโญชัย
งานสร้าง

แนวคิดเรื่องนี้ เกิดขึ้นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 ระหว่างมื้ออาหารกลางวันของสแตนตัน, จอห์น แลสเซตเตอร์, พีต ดอกเตอร์ และ โจ แรนท์ พวกเขาคุยถึงไอเดียหนังเรื่องต่อจาก Toy Story ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกและอยู่ระหว่างงานสร้างขณะนั้น สแตนตันกล่าวว่า "มันเริ่มมาจากไอเดียของหุ่นยนต์ตัวน้อยที่ถูกทิ้งไว้บนโลก มันเป็นตัวละครตัวน้อยแบบ โรบินสัน ครูโซ" พีต ดอกเตอร์เริ่มพัฒนาเป็นเวลา 2 เดือนในปี 1995 หลังจากสแตนตันอธิบายเรื่องราว แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะสร้าง Monsters, Inc. (2001) แทน เพราะเขาไม่มั่นใจกับเรื่องราวที่เป็นความรัก
เดิมทีผู้สร้างอยากให้เรื่องนี้เป็นแนวตลก แต่สุดท้ายก็เป็นหนังที่ผสมผสานหลายแนวไม่ว่าจะเป็นเรื่องรัก ความตลก และหนังไซไฟ ที่มีองค์ประกอบจากหนังไซไฟในยุคทศวรรษ 1960 และ 1970 เข้าไปด้วย และอีกแรงบันดาลใจคือภาพและเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Hello, Dolly! ภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1969 ที่สแตนตันดูระหว่างที่กำลังหาดนตรีประกอบอยู่
ในการเตรียมตัว ทำแอนิเมชัน ทีมงานพิกซาร์เดินทางไปทัศนศึกษาที่โรงงานรีไซเคิล เพื่อสังเกตการณ์การทำงานของเครื่องบดขนาดยักษ์ และเครื่องจักรกลอื่น ๆ  เพื่อศึกษาหุ่นยนต์อย่างใกล้ชิด โดยทีมงานใช้หลักการ "วัตถุดิบสมจริง" คือการนำวัสดุธรรมดา ๆ มาออกแบบให้มีชีวิตและแสดงบุคลิกของหุ่นแต่ละตัว แต่ยังคงมีขีดจำกัดด้านกายภาพของแต่ละแบบดีไซน์เอาไว้ โดยสแตนตันพูดไว้ว่า "เราอยากให้ผู้ชมเชื่อว่าพวกเขากำลังได้เห็นเครื่องจักรกลที่มีชีวิต ยิ่งพวกเขาเชื่อว่ามันเป็นเครื่องจักรมากเท่าไหร่ เรื่องราวก็ยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นเท่านั้น"
ตัวละครหลักอย่าง วอลล์-อี มาจากตัวละคร Luxo, Jr ที่เป็นตัวละครโลโก้ของพิกซาร์กับกล้องส่องทางไกล ที่สแตนตันมีแนวคิดจากครั้งหนึ่งที่ชมการแข่งขันเบสบอลแล้วได้ใช้กล้องส่องทางไกล เขาได้แนวคิดว่า เขาสามารถแสดงความรู้สึกต่าง ๆ ทั้งดีใจ เสียใจ เพียงแค่เอียงกล้องไปมา ส่วนตัวละคร อีฟ หุ่นยนต์ล้ำยุคที่มีต้นแบบมาจากเครื่องไอพอด โดยได้ทีมงานจากแอ็ปเปิ้ลมาช่วยออกแบบให้ ส่วนเสียงของหุ่นยนต์ ได้เบน เบิร์ต นักออกแบบเสียงให้กับ อาร์ทู-ดีทู ในสตาร์วอร์ส โดยเบิร์ตร่วมงานตั้งแต่งานสร้างตั้งแต่การสร้างสรรค์เสียงทั้งหมดให้กับตัวละครหุ่นยนต์และยานอวกาศรวมถึงสิ่งแวดล้อมทั้งหมด
ด้านเพลงประกอบ ได้โธมัส นิวแมน ที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์มาแล้ว 8 ครั้งมาช่วยแต่ง ซึ่งเขาเคยร่วมงานกับสแตนตันแล้วใน Finding Nemo และได้ปีเตอร์ แกเบรียลมาแต่งเพลงใหม่ที่ชื่อว่า "Down To Earth"
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
WALL-E ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
WALL-E ที่ทีซีเอ็มมูวีเดตาเบส
WALL-E ที่บิกการ์ตูนเดตาเบส
WALL-E ที่ออลมูวี
WALL-E ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
WALL-E ที่รอตเทนโทเมโทส์
WALL-E ที่เมทาคริติก
WALL-E ที่สยามโซน
เดอะบราเทอส์ออฟเดสตรักชัน

| The Brothers of Destruction |
| --- | --- |

ทีม
สมาชิก: The Undertaker Kane
ฉายา: The Brothers of Destruction The Undertaker and Kane Kane and The Undertaker
ส่วนสูง: The Undertaker: 6 ฟุต 10 นิ้ว (2.08 เมตร) Kane: 7 ฟุต 0 นิ้ว (2.13 เมตร)
น้ำหนัก รวม: 622 lb (282 kg)
เปิดตัว: August 24, 1998
ช่วงที่ ปรากฏตัว: 1998–2001 2006–2010 2012–2017
สมาคม: WWF/E OVW
ท่า Tombstone Piledriver
เดอะบราเทอส์ออฟเดสตรักชัน (Brothers of Destruction) เป็นกลุ่มนักมวยปล้ำของWWEประกอบด้วยดิอันเดอร์เทเกอร์และเคน
ประวัติ

ในรอว์ ตอนที่ 1000 (23 กรกฎาคม 2012) เคนเปิดตัวออกมาปล้ำ แต่จินเดอร์ มาฮาลออกมาขัดจังหวะพร้อมเหล่าจ็อบเบอร์จะขึ้นไปรุมเคน แต่เสียงระฆังดังขึ้น อันเดอร์เทเกอร์ออกมาช่วยกันกับ เคน ถล่มบรรดานักมวยปล้ำ 6 คน จนหมด
พอล แบเรอร์ อดีตผู้จัดการของอันเดอร์เทเกอร์ ได้เสียชีวิตลงในรอว์ วันที่ 11 มีนาคม 2013 ได้มีการทำพิธีไว้อาลัยให้กับแบเรอร์ อันเดอร์เทเกอร์ออกมาไว้อาลัยกับกระปุกสถิตย์วิญญาณที่ตั้งอยู่กลางเวที แต่แล้ว ซีเอ็ม พังก์ ก็ออกมารบกวน พังก์บอกว่าอยากจะออกมาแสดงความเสียใจกับความสูญเสียของอันเดอร์เทเกอร์ ซึ่งจะเสียสถิติในเรสเซิลเมเนีย กลายเป็น 20-1 เคนออกมาและจะจับพังก์โช๊คสแลมลงไปที่พื้นด้านล่าง แต่พังก์ดิ้นหลุดและหนีไปได้ ในคืนเดียวกัน เคนได้เจอกับพังก์ ช่วงท้ายแมตช์เสียงระฆังของอันเดอร์เทเกอร์ดังขึ้น ทำให้พังก์เสียสมาธิ แล้วก็โดนเคนโช๊คสแลมกดนับ 3 ไป หลังแมตช์ อันเดอร์เทเกอร์ออกมา แต่พังก์เอากระปุกวิญญาณมาทุบหัวเคนจากด้านหลัง ก่อนจะเอากระปุกหนีไปพร้อมกับทำท่าล้อเลียนอันเดอร์เทเกอร์ ในเรสเซิลเมเนีย อันเดอร์เทเกอร์ก็เอาชนะพังก์มาได้สำเร็จ และเพิ่มสถิตเป็น 21-0
ในรอว์ 8 เมษายน 2013 อันเดอร์เทเกอร์ออกมาที่เวทีและขออุทิศชัยชนะให้กับพอล แบเรอร์ หลังจากชนะซีเอ็ม พังก์ในเรสเซิลเมเนีย แต่เดอะชีลด์ออกมารุมล้อมอันเดอร์เทเกอร์ แต่เคนกับแดเนียล ไบรอันออกมาช่วยอันเดอร์เทเกอร์ ทำให้เดอะชีลด์หนีไป ในรอว์ 8 เมษายน 2013 อันเดอร์เทเกอร์ได้จับคู่กับเคน และไบรอัน เจอกับเดอะชีลด์ สุดท้ายเดอะชีลด์ก็เอาชนะไป
ในเฮลอินเอเซล (2015) อันเดอร์เทเกอร์เจอกับบร็อก เลสเนอร์เป็นครั้งสุดท้ายในเฮลล์อินเอเซลล์ แมทช์ แต่ก็แพ้ให้เลสเนอร์ในที่สุด หลังแมตช์ ได้ถูกเดอะไวแอ็ตต์แฟมิลีมารุมทำร้ายและลักพาตัวไป ในรอว์คืนต่อมา 26 ตุลาคม เคนได้เริ่มเปิดศึกกับไวแอ็ตต์แฟมิลีแต่ถูกไวแอ็ตต์แฟมิลีลอบทำร้ายและลักพาตัวไปอีกคน ในรอว์ 9 พฤศจิกายน 2015 เดอะบราเทอส์ออฟเดสตรักชัน(เทเกอร์และเคน) ได้กลับมารวมทีมกันอีกครั้ง โดยมาจัดการไวแอ็ตต์แฟมิลี ในเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2015) เดอะบราเทอส์ออฟเดสตรักชัน เอาชนะไวแอ็ตต์แฟมิลีไปได้
วันที่ 15 พฤศจิกายน 2016 ระหว่างที่อันเดอร์เทเกอร์กำลังเด็นเดินออกจากเวทีใน SmackDown จากนั้นเคนก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมา และแสดงสัญลักษณ์ทีมโดยการชูแขนขวาขึ้นมา และก็ได้ถือว่าเป็นการพบกันอีกครั้งระหว่างสองพี่น้อง เคนและอันเดอร์เทเกอร์
ผลงาน

Pro Wrestling Illustrated
Manager of the Year (1998) – Paul Bearer
World Wrestling Federation
WWF Hardcore Championship (1 time) – Kane
WWF Intercontinental Championship (1 time) – Kane
WWF Tag Team Championship (2 times)
WCW Tag Team Championship (1 time)1
Wrestling Observer Newsletter
Worst Worked Match of the Year (2001) vs. KroniK at Unforgiven
1 The Brothers of Destruction won title during The Invasion and also held the WWF Tag Team Championship at the same time, thus briefly unifying the two championships, however they defended and lost each title on separate occasions.
ขักขระ

พระกษิติครรภโพธิสัตว์ทรงไม้ขักขระ
ขักขระ (สันสกฤต: खक्खर; ทิเบต: འཁར་གསིལ, THL: khar sil; จีน: 錫杖; พินอิน: xīzhàng; การออกเสียงภาษาญี่ปุ่น: shakujō; เกาหลี: 석장; โรมาจา: seokjang; เวียดนาม: tích trượng; "tin stick") เป็นไม้ที่ยอดใส่วงแหวนโลหะ โดยธรรมเนียมแล้วเป็นเครื่องบริขารของภิกษุศาสนาพุทธโดยเฉพาะในศาสนาพุทธในเอเชียตะวันออก
ไม้ขักขระมีที่มาจากไม้ให้เสียงที่ใช้งานเพื่อประกาศตัวว่าภิกษุเดินทางมาถึง หรือเพื่อใช้ทำให้สัตว์กลัวและหนีไป ต่อมาจึงแปรสภาพมาเป็นอุปกรณ์ให้จังหวะขณะสวนภาวนาพระสูตรและมนตร์ ไปจนถึงการใช้งานเชิงอาวุธ หลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่บันทึกถึงขักขระปรากฏในงานเขียนของภิกษุอี้จิงที่เดินทางจาริกไปจากจีน อินเดีย และอินโดนีเซีย ระหว่างปี ค.ศ. 671-695
ไม้ลักษณะคล้ายกันปรากฏกล่าวถึงในพระวินัยสรวาสติวาท (ส.) หรือ สัพพัตถิกวาท (บ.) เพื่อให้ใช้เป็นไม้ไล่สัตว์หรือปกป้องตนเองจากสัตว์นักล่า ส่วนปลายซึ่งสามารถส่งเสียงจะสามารถใช้แจ้งให้ศาสนิกชนทราบว่าภิกษุเดินทางมาถึง ในมหายานสูตร พระสูตรขักขระ (จีน: 得道梯橙錫杖經; พินอิน: Dé dào tī chéng xízhàng jīng) ระบุว่าพระพุทธเจ้าทรงดำริให้ภิกษุควรมีไม้เช่นนี้ติดตัว เนื่องจากบรรดาพระพุทธเจ้าแห่งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ล้วนมีไม้เช่นนี้เป็นเครื่องบริขาร
พระเจ้าอู่ติง

พระเจ้าอู่ติง (จีน: 武丁; จึ เจา) เป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์ชาง พระองค์ทรงครองราชย์ราวปี 1250–1192 ก่อนคริสต์ศักราช แต่ในบันทึกโบราณได้บันทึกว่าพระองค์ทรงครองราชย์ราวปี 1324–1266 ก่อนคริสต์ศักราช
พระเจ้าอู่ติงเป็นคนแรกใน ประวัติศาสตร์ราชวงศ์จีน ว่าได้รับการยอมรับในบันทึกประวัติศาสตร์ร่วมสมัย ประชุมพงศาวดารในราชวงศ์ชางได้ถูกรวบรวมโดยนักประวัติศาสตร์ในภายหลัง โดยมีความเชื่อมาตลอดว่าเรื่องราวมีมากกว่าแค่ตำนาน จนกระทั่งได้พบกับบันทึกคำพยากรณ์ ที่ถูกจารึกลงบนกระดูกที่ถูกฝังใต้ดิน ในเรื่องวันเวลาของรัชกาล และชากปรักหักพังของ หยิน (ซินอวี่) (ร่วมสมัยใกล้เคียงกับ Anyang) ในปี 1899
พระราชประวัติ

ในปีที่หกของการครองราชย์ของ พระเจ้าเสี่ยวอี่ พระราชบิดา พระองค์ถูกพระราชบิดารับสั่งให้ไปอยู่ด้วย พระองค์ก็ได้เสด็จไป และได้ศึกษาอยู่กับก้านผาน ในปีแรก ๆ ที่พระองค์ได้พบกับประชาชนทั่วไป ทำให้พระองค์คุ้นเคยกับปัญหาของประชาชน
ใน บันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ ที่ ซือหม่า เชียน บันทึกไว้ ระบุว่า พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์องค์ที่ 22 แห่งราชวงศ์ชาง พระองค์ครองราชย์ต่อจาก พระเจ้าเสี่ยวอี่ พระราชบิดา (小乙) แต่ในจารึกคำพยากรณ์บนกระดูกระบุว่าพระองค์เป็นกษัตริย์องค์ที่ 21 พระองค์ทรงเสวยราชย์ในปีติงเว่ย์ (丁未) โดยมี กาน ผาน (甘盤) เป็นเสนาบดี
เขาได้สร้างความจงรักภักดีของเมืองใกล้เคียงโดยพระองค์ทรงแต่งงาน กับผู้หญิงคนหนึ่งของแต่ละเมือง พระองค์ทรงเข้าสยุมพร และแต่งตั้งพระนางฟู่ ห่าว ให้ก้าวข้ามจากลำดับชั้นของสังคมทาสในการผ่านตำแหน่งสู่นายพล และมหาปุโรหิตระดับสูง ส่วนมเหสีอีกองค์ของพระเจ้าอู่ติง คือ พระนางฟูจิง นั้นมีหน้าที่รับผิดชอบด้านเกษตรกรรม
ในปีที่ยี่สิบห้าของการครองราชย์ของพระองค์ รัชทายาทจู่ จี สิ้นพระชนม์ในพื้นที่ห่างไกลหลังจากถูกเนรเทศ
ในปีที่ยี่สิบเก้าแห่งรัชกาลของพระองค์ พระองค์ได้ประกอบพิธีกรรมบูชา พระเจ้าชางทัง ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ชาง ที่พระอารามหลวง ขณะนั้นมีไก่ป่าตัวหนึ่งยืนอยู่บนเรือที่ทำด้วยทองสัมฤทธิ์ ทำให้พระองค์ทรงพิโรธมาก พระองค์ทรงประณามข้าราชบริพารที่ทำการบกพร่อง และเขียนบทความชื่อว่า "Day of the Supplementary Sacrifice to Gao Zong"
ในปีที่สามสิบสองแห่งการครองราชย์ของพระองค์พระองค์ทรงเสด็จยกทัพไปกุ้ยฟง (鬼方) ทำสงครามอยู่ 3 ปีจึงพ่ายแพ้ ตี้ (氐) และเชียง (羌) คนเถื่อนได้ส่งราชทูตมาเพื่อเจรจาสงบศึก
ต่อมา ในปีที่ 43 ข้าศึกได้ส่งกองกำลังมาพิชิตต้าเผิง และได้ยกทัพมาตีเมืองทันเหว่ยในอีก 7 ปีให้หลัง
พระองค์เสียชีวิตในปีที่ห้าสิบเก้าของรัชสมัยของพระองค์ ตามแหล่งข้อมูลที่มีอยู่ทั้งหมด กล่าวได้ว่า พระองค์ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในกษัตริย์ที่ดีที่สุดของราชวงศ์ชาง หลังจากพระองค์เสด็จสวรรคต พระเจ้าสู่เกิง ราชโอรสขึ้นเสวยราชย์ต่อไป
เอลียาห์

ผู้เผยพระวจนะในคัมภีร์ไบเบิล
| เอลียาห์ |
| --- | --- |
ผู้เผยพระวจนะเอลียาห์ จากรายละเอียดในภาพจิตรกรรม Madonna and Child with Saints โดย Andrea di Bonaiuto
ผู้เผยพระวจนะ บิดาของคณะคาร์เมไลท์
เกิด: ราว 900 ปีก่อนคริสตกาล อาจเป็นที่ทิชบี
เสียชีวิต: ราว 849 ปีก่อนคริสตกาล ใกล้กับเยรีโค
นับถือ ใน: ศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม ดรูซ
วันฉลอง: 20 กรกฎาคม (โรมันคาทอลิก, อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์, และ Lutheran Church–Missouri Synod)
องค์อุปถัมภ์: คณะคาร์เมไลท์ ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ชาวดรูซ ไฮฟา ภูเขาคารเมล Melkite Greek Catholic Archeparchy of Akka
ในหนังสือพงศ์กษัตริย์ในคัมภีร์ฮีบรู เอลียาห์  (อังกฤษ: Elijah; /ɪˈlaɪdʒə/ il-eye-jə; ฮีบรู: אֵלִיָּהוּ, อักษรโรมัน: ʾĒlīyyāhū, มีความหมายว่า "พระเจ้าของเราคือพระยาห์เวห์"; รูปภาษากรีก: Elias /ɪˈlaɪəs/ il-eye-əs) เป็นผู้เผยพระวจนะและผู้แสดงการอัศจรรย์ที่อาศัยในราชอาณาจักรอิสราเอลเหนือ ในรัชสมัยของกษัตริย์อาหับ (ศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสตกาล)
ใน 1 พงศ๋กษัตริย์ 18 เอลียาห์ปกป้องการนมัสการต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของชาวฮีบรูให้อยู่เหนือพระบาอัลพระเจ้าของชาวคานาอัน พระเจ้ายังทรงกระทำการอัศจรรย์หลายอย่างผ่านทางเอลียาห์ เช่น การชุบชีวิต การนำไฟลงมาจากท้องฟ้า และการขึ้นสวรรค์ขณะมีชีวิต "ด้วยเพลิง" เอลียาห์ยังมีบทบาทเป็นผู้นำสำนักของผู้เผยพระวจนะที่เรียกว่า "บุตรแห่งผู้เผยพระวจนะ" หลังเอลียาห์ขึ้นสวรรค์ เอลีชาผู้เป็นลูกศิษย์และเป็นผู้ช่วยผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของเอลียาห์เข้ามารับหน้าที่ของเอลียาห์ในฐานะผู้นำสำนัก หนังสือมาลาคีเผยพระวจนะถึงการกลับมาของเอลียาห์ "ก่อนวันแห่งพระยาห์เวห์ คือวันที่ใหญ่ยิ่งและน่าสะพรึงกลัวจะมาถึง" ทำให้เอลียาห์กลายเป็นผู้เบิกทางของพระเมสสิยาห์และวันสิ้นโลกในหลากหลายความเชื่อที่นับถือคัมภีร์ฮีบรู การอ้างอิงถึงเอลียาห์ปรากฏในหนังสือบุตรสิรา, พันธสัญญาใหม่, มิชนาห์และทาลมุด, คัมภีร์อัลกุรอาน, คัมภีร์มอรมอน และงานเขียนของศาสนาบาไฮ
ดูเพิ่ม

นบี
บรรณานุกรม

Elijah: Prophet of Carmel, by Jane Ackerman, ICS Publications, 2003. ISBN 0-935216-30-8
บรรณานุกรม > มานุษยวิทยา

HadžiMuhamedović, S. Waiting for Elijah: Time and Encounter in a Bosnian Landscape. New York and Oxford: Berghahn Books. ISBN 978-1-78533-856-4
บรรณานุกรม > ประวัติศาสตร์

Miller, J. M. and J. H. Hayes. A History of Ancient Israel and Judah. Louisville, KY: Westminster John Knox Press, 2004. ISBN 0-664-22358-3
บรรณานุกรม > คติชาวบ้านและประเพณี

Bialik, H. N. and Y. H Ravnitzky. eds. The Book of Legends: Sefer Ha-Aggadah. New York: Schocken Books, 1992. ISBN 0-8052-4113-2
Ginzberg, Lewis. Legends of the Bible. Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1956.
Schwartz, Howard. Tree of Souls: The Mythology of Judaism. Oxford: Oxford University Press, 2004. ISBN 0-19-508679-1
Wolfson, Ron and Joel L. Grishaver. Passover: The Family Guide to Spiritual Celebration. Woodstock, VT: Jewish Lights Publishing, 2003. ISBN 1-58023-174-8
บรรณานุกรม > วรรณกรรมเด็ก

Aronin, Ben and Shay Rieger. The Secret of the Sabbath Fish. Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1978. ISBN 0-8276-0110-7
Goldin, Barbara. Journeys with Elijah: Eight Tales of the Prophet. New York: Harcourt Brace, 1999. ISBN 0-15-200445-9
Jaffe, Nina. The Mysterious Visitor: Stories of the Prophet Elijah. New York: Scholastic Press, 1997. ISBN 0-590-48422-2
Jaffe, Nina. The Way Meat Loves Salt: A Cinderella Tale from the Jewish Tradition. New York: Holt Publishing, 1998. ISBN 0-8050-4384-5
Silverman, Erica. Gittel's Hands. Mahwah, NJ: BridgeWater Books, 1996. ISBN 0-8167-3798-3
Sydelle, Pearl. Elijah's Tears: Stories for the Jewish Holidays. New York: Holt Publishing, 1996. ISBN 0-8050-4627-5
Thaler, Mike. Elijah, Prophet Sharing: and Other Bible Stories to Tickle Your Soul. Colorado Springs, CO: Faith Kids Publishing, 2000. ISBN 0-7814-3512-9
Scheck, Joann. The Water That Caught On Fire. St. Louis, Missouri: Concordia Publishing House: ARCH Books, 1969. (59-1159)
บรรณานุกรม > วรรณกรรมคริสต์ศาสนิกชน

Friedrich Justus Knecht (1910). "God raises up Prophets. — Mission of the Prophet Elias" . A Practical Commentary on Holy Scripture. B. Herder.
บรรณานุกรม > อ้างอิงในคัมภีร์อัลกุรอาน

พันธกิจของเอลียาห์: 37:123-126, 37:127-129
สรรเสริญเอลียาห์: 6:85, 37:130-132
แหล่งข้อมูลอื่น

Legends of the Jews by Louis Ginzberg. The legends of Elijah.
Dictionary of the History of Ideas: Cosmic Voyages - Mentions (in passing) the story of Elijah being carried up to heaven in a flaming chariot as an inspiration for human flight
Elijah by Rob Bradshaw Extensive dictionary style article.
LDS Bible Dictionary Entry on Elijah
Founder Statue in St Peter's Basilica
Holy, Glorious Prophet Elijah Orthodox icon and synaxarion
Prophet Ilyas เก็บถาวร 2019-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Story of Ilyas (Elias)
Holy, Glorious Prophet Elijah Orthodox icon and synaxarion
"Elijah" in Easton's Bible Dictionary, 1897.
"Elijah" . New International Encyclopedia. 1905.
| ด ค กผู้เผยพระวจนะในคัมภีร์ฮีบรู / พันธสัญญาเดิม |
| --- | --- |
ยุคก่อนปฐมบรรพบุรุษ:  อาเบล‡  เอโนค‡  โนอาห์‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ปฐมบรรพบุรุษ / ปฐมบรรพสตรี:  อับราฮัม  อิสอัค  ยาโคบ  ซาราห์ฺ 
ผู้เผยพระวจนะ ของวงศ์วานอิสลาเอลในโทราห์:  โมเสส (ในวรรณกรรมรับบี)  อาโรน  มิเรียม  เอลดาดและเมดาด  ฟีเนหัส 
ถูกกล่าวถึงใน หมวดผู้เผยพระวจนะยุคแรก:  โยชูวา  เดโบราห์  กิเดโอน  แซมสัน  เอลคานาห์  ฮันนาห์  อาบีกายิล  ซามูเอล  กาด  นาธัน  ดาวิด  ซาโลมอน  เยดูธูน  อาหิยาห์  เชไมยาห์  เอลียาห์  เอลีชา  อิดโด  ฮานานี  เยฮู  มีคายาห์  ยาฮาซีเอล  เอลีเอเซอร์บุตรโดดาวาหุ  เศคาริยาห์บุตรเยโฮยาดา  ฮุลดาห์ 
ผู้เผยพระวจนะใหญ่:  อิสยาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เยเรมีย์  เอเสเคียล  ดาเนียล‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ผู้เผยพระวจนะน้อย:  โฮเชยา  โยเอล  อาโมส  โอบาดีห์  โยนาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  มีคาห์  นาฮูม  ฮาบากุก  เศฟันยาห์  ฮักกัย  เศคาริยาห์  มาลาคี 
ลัทธิโนอาห์:  เบโอร์  บาลาอัม  โยบ (ในวรรณกรรมรับบี) 
อื่น ๆ:  อามอส  เบเออรี  บารุค  อากูร์  อุรียาห์  บุซี  โมรเดคัย  เอสเธอร์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เอสรา  เนหะมีย์  รูธ  โอเดด  อาซาริยาห์ 
 ชื่อเอียงแสดงถึงบุคคลที่สถานะผู้เผยพระวจนะไม่ได้รับการยอมรับในระดับสากล  ‡ แสดงถึงบุคคลที่มีสถานะผู้เผยพระวจนะเฉพาะในศาสนาคริสต์
ไวรัสโคโรนา

| Orthocoronavirinae |
| --- | --- |

ภาพจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนของไวรัสหลอดลมอักเสบติดต่อในไก่

ภาพกราฟิกแสดงสัณฐานของไวรัสโคโรนา แท่งสีแดงคือเพโพลเมอร์สไปก์ (Spike peplomers) ซึ่งดูคล้ายมงกุฎอยู่รายรอบ ไวรัสที่อยู่ภายนอกโฮสต์ (Virion)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
ไม่ได้จัดลำดับ:: ไวรัส Virus
Realm:: Riboviria Riboviria
อาณาจักร:: Orthornavirae Orthornavirae
ไฟลัม:: Pisuviricota Pisuviricota
ชั้น:: Pisoniviricetes Pisoniviricetes
อันดับ:: Nidovirales Nidovirales
วงศ์:: Coronaviridae Coronaviridae
วงศ์ย่อย:: Orthocoronavirinae Orthocoronavirinae

สายพันธุ์ (Genera)
 Alphacoronavirus  Betacoronavirus  Gammacoronavirus  Deltacoronavirus
ชื่อพ้อง
 Coronavirinae
ไวรัสโคโรนา หรือ โคโรนาไวรัส (อังกฤษ: coronavirus) เป็นกลุ่มของไวรัสที่ทำให้เกิดโรคในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและนก ในมนุษย์นั้นไวรัสโคโรนาทำให้เกิดการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจที่มีอาการได้หลากหลาย ตั้งแต่มีอาการเพียงเล็กน้อยไปจนถึงเป็นอันตรายแก่ชีวิต โรคในมนุษย์จากการติดเชื้อไวรัสในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่แสดงอาการเพียงเล็กน้อย เรียกว่า ไข้หวัด (ซึ่งเกิดจากเชื้อได้หลายกลุ่ม โดยเชื้ออื่นๆ ที่ทำให้เกิดไข้หวัดได้ เช่น ไรโนไวรัส เป็นต้น) แต่มีไวรัสในกลุ่มนี้บางสายพันธุ์ที่อาจทำให้เกิดโรครุนแรง เช่น โรคซาร์ส โรคเมอร์ส และโควิด-19 เป็นต้น ในวัวและสุกรไวรัสนี้จะทำให้เกิดโรคท้องร่วง ส่วนในหนูจะทำให้เกิดโรคตับอักเสบและโรคสมองและไขสันหลังอักเสบ
ไวรัสโคโรนา ประกอบไปด้วยวงศ์ย่อย Orthocoronavirinae ในวงศ์ Coronaviridae ของอันดับ Nidovirales เป็นไวรัสที่มีเปลือกห่อหุ้ม (Enveloped) มีสารพันธุกรรมเป็นชนิดอาร์เอ็นเอ (Ribonucleic acid) โดยเป็นชนิดสายเดี่ยวนัยบวก และมีชั้นของนิวคลีโอแคพซิด (nucleocapsid) ลักษณะสมมาตรแบบบันไดวนหุ้มรอบกรดนิวคลิอิก ขนาดจีโนมของไวรัสโคโรนา อยู่ที่ประมาณ 27-34 กิโลเบส ซึ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาอาร์เอ็นเอไวรัสที่เป็นที่รู้จัก
ชื่อ "coronavirus" มาจากคำในภาษาละติน corona และภาษากรีก κορώνη ที่แปลว่ามงกุฎหรือรัศมี ในที่นี้หมายถึงลักษณะของตัวไวรัสที่มองเห็นจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนที่มีผิวยื่นเป็นแฉก ๆ เหมือนกับโคโรนาของดวงอาทิตย์
การค้นพบ

ไวรัสโคโรนา ถูกค้นพบในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 สายพันธุ์ที่ค้นพบแรกสุดคือไวรัสหลอดลมอักเสบติดต่อในไก่ และไวรัสสองสายพันธุ์จากตัวอย่างสารคัดหลั่งในโพรงจมูกของคนไข้ที่เป็นโรคไข้หวัดธรรมดา ซึ่งต่อมามีชื่อว่า Human coronavirus 229E และ Human coronavirus OC43 สมาชิกอื่น ๆ ในสกุลไวรัสนี้ได้รับการระบุรวมถึง ไวรัส SARS-CoV ในปี พ.ศ. 2546, HCoV NL63 ในปี พ.ศ. 2547, HKU1 ในปี พ.ศ. 2548, MERS-CoV ในปี พ.ศ. 2555 และ SARS-CoV-2 (เดิมชื่อ 2019-nCoV) ในปี พ.ศ. 2562  สายพันธุ์ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการติดเชื้อในทางเดินหายใจอย่างรุนแรง
ชื่อและสัณฐานวิทยา

ชื่อ "coronavirus" มาจากภาษาละติน: corona และภาษากรีก: κορώνη (korṓnē, "พวงมาลัย, มาลัย") หมายถึงมงกุฎหรือรัศมี ชื่อหมายถึงลักษณะที่ปรากฏของ Virions (ไวรัสในรูปแบบที่พร้อมติดเชื้อ) โดยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน ซึ่งลักษณะมีขอบขนาดใหญ่ มีพื้นผิวเป็นกระเปาะที่ยื่นออกมาซึ่งทำให้นึกถึงมงกุฎหรือโคโรนาของดวงอาทิตย์ สัณฐานวิทยานี้สร้างขึ้นโดยเพโพลเมอร์สไปก์ ของไวรัส (Viral spike (S) peplomers) ซึ่งเป็นโปรตีนที่กระจุกตัวอยู่บนผิวไวรัส และเป็นตัวกำหนดการโน้มตอบสนองของโฮสต์ (Host tropism)
โปรตีนที่เป็นส่วนของโครงสร้างโดยรวมของไวรัสโคโรนาทั้งหมดคือสไปก์ Spike (S), เอนเวโลป Envelope (E), เมมเบรน Membrane (M), และนิวคลิโอแคปซิด Nucleocapsid (N) ในกรณีที่เฉพาะเจาะจงของไวรัสโคโรนาโรคซาร์ส Angiotensin-converting enzyme 2 (ACE2) คือตัวรับเจาะจงที่อยู่บนสไปก์  (S mediates) ที่ทำให้ไวรัสสามารถเชื่อมติดกับเซลล์ผู้รับ สำหรับไวรัสโคโรนาบางตัว (โดยเฉพาะสมาชิกของเบตาไวรัสโคโรนา กลุ่มย่อย เอ) ก็มีโปรตีนคล้ายเข็มสั้นที่เรียกว่า ฮีแมกกลูตินิน เอสเตอเรส Hemagglutinin esterase (HE)
การจำลองตัวเองของไวรัส

หลังจากเข้าสู่เซลล์โฮสต์ อนุภาคของไวรัสจะออกจากเปลือกห่อหุ้ม และจีโนมของไวรัสจะเข้าสู่ไซโตพลาสซึมของเซลล์
ที่อาร์เอ็นเอจีโนมของไวรัสโคโรนามี 5 ′Methylated cap และ 3′ Polyadenylated tail ซึ่งทำให้อาร์เอ็นเอ สามารถเชื่อมติดกับไรโบโซมของเซลล์เจ้าบ้านสำหรับการถอดรหัส
จีโนมของไวรัสโคโรนามีรหัสโปรตีนที่เรียกว่า RNA-dependent RNA polymerase (RdRp) ซึ่งทำให้จีโนมของไวรัสสามารถถอดรหัสเพื่อสร้างสำเนาอาร์เอ็นเอใหม่ โดยใช้กลไกของเซลล์โฮสต์ ซึ่ง RdRp จะเป็นโปรตีนตัวแรกที่ถูกสำเนาขึ้น เมื่อมีการแปลยีนที่เข้ารหัสสำหรับ RdRp การแปลจะหยุดโดยรหัสหยุด (Stop codon)  ไวรัสมีการถอดรหัสที่ซับซ้อนซึ่งใช้ mRNAs subgenomic หรือเรียกว่า Nested transcript ซึ่งเป็นการถอดรหัสยีนของอาร์เอ็นเอเฉพาะส่วน โปรตีนที่ไม่มีโครงสร้างของไวรัสโคโรนานั้นให้ความแม่นยำเป็นพิเศษในการจำลองแบบ เพราะทำหน้าที่ในการพิสูจน์ลำดับซึ่งขาดไปเมื่อมีเอนไซม์ RNA-dependent RNA polymerase เพียงอย่างเดียว
จีโนมจะถูกสำเนาแบบและโพลีโปรตีนสายยาวจะถูกสร้างขึ้นซึ่งโปรตีนทั้งหมดจะถูกเชื่อมต่อกัน ไวรัสโคโรนามีโปรตีนที่ไม่เป็นโครงสร้าง เรียกว่า โปรตีเอส (Protease) ซึ่งสามารถแยกโพลีโปรตีนออกมาได้ กระบวนการนี้เป็นรูปแบบหนึ่งของการพัฒนาโปรตีนให้ทำหน้าที่ต่าง ๆ กัน (Genetic economy) ทำให้ไวรัสสามารถเข้ารหัสยีนจำนวนมากที่สุดในนิวคลีโอไทด์จำนวนน้อย
การติดต่อ

การแพร่เชื้อของไวรัสโคโรนาจากคนสู่คนนั้น เกิดจากการสัมผัสใกล้ชิดผ่านทางเดินหายใจที่เกิดจากการจามและการไอ
อนุกรมวิธาน

ชื่อวิทยาศาสตร์สำหรับไวรัสโคโรนาคือ Orthocoronavirinae หรือ Coronavirinae ไวรัสโคโรนาอยู่ในวงศ์ของ Coronaviridae
สกุล: อัลฟาไวรัสโคโรนา
ชนิด: Human coronavirus 229E, Human coronavirus NL63, Miniopterus bat coronavirus 1, Miniopterus bat coronavirus HKU8, ไวรัสโรคท้องร่วงติดต่อในสุกร (Porcine epidemic diarrhea virus), Rhinolophus bat coronavirus HKU2, Scotophilus bat coronavirus 512
สกุล: เบตาไวรัสโคโรนา ; ชนิดต้นแบบ: Murine coronavirus
ชนิด: Betacoronavirus 1, Human coronavirus HKU1, Murine coronavirus, Pipistrellus bat coronavirus HKU5 , Rousettus bat coronavirus HKU9, ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์กลุ่มอาการทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง, Tylonycteris bat coronavirus HKU4, ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์กลุ่มอาการของโรคทางเดินหายใจตะวันออกกลาง, Human coronavirus OC43, Hedgehog coronavirus 1 (EriCoV), ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์กลุ่มอาการทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง 2 (SARS-CoV-2)
สกุล: แกมมาไวรัสโคโรนา ; ชนิดต้นแบบ: ไวรัสหลอดลมอักเสบติดต่อในไก่ (Infectious bronchitis virus )
ชนิด: Beluga whale coronavirus SW1, ไวรัสหลอดลมอักเสบติดต่อในไก่ (IBV)
สกุล: เดลตาไวรัสโคโรนา ; ชนิดต้นแบบ: Bulbul coronavirus HKU11
ชนิด: Bulbul coronavirus HKU11, Porcine coronavirus HKU15''