การผลิตสิ่งทอในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมของอังกฤษ
สิ่งประดิษฐ์ในยุคแรก > จุดเริ่มต้นของการปฏิวัติ

คลองของดยุคแห่งบริดจ์วอเตอร์ เชื่อมต่อแมนเชสเตอร์กับทุ่งถ่านหินแห่ง วอร์สลีย์ เปิดทำการในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1761 แมทธิว โบลตัน เปิดงานวิศวกรรม โรงหเครื่องปั่นฝ้ายโซโห ใน เมืองแฮนด์สเวิร์ธ เมืองเบอร์มิงแฮม ในปี 1762 เหตุการณ์ทั้งสองนี้เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดการก่อสร้าง โรงงานฝ้าย และการย้ายออกจากการผลิตที่บ้าน ในปี ค.ศ. 1764 Thorp Mill โรงฝ้ายพลังน้ำแห่งแรกของโลกได้ถูกสร้างขึ้นที่ รอยตัน แลงคาเชอร์ ประเทศอังกฤษ ใช้สำหรับสางฝ้าย
เจนนี่แกนหมุนหลายแกนถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1764 เจมส์ ฮาร์กรีฟส์ ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ประดิษฐ์ เครื่องจักรนี้เพิ่มกำลังการผลิตเส้นด้ายให้กับคนงานเพียงคนเดียว — ในตอนแรกแปดเท่าและต่อมาก็เพิ่มมากขึ้นอีกมาก คนอื่น ๆ  ให้เครดิตสิ่งประดิษฐ์ดั้งเดิมของ โทมัส ไฮส์ ความไม่สงบทางอุตสาหกรรม บีบให้ฮาร์กรีฟส์ต้องออกจาก แบล็กเบิร์น แต่ที่สำคัญกว่านั้นสำหรับเขา ความคิดที่ไม่มีสิทธิบัตรของเขาถูกคนอื่นเอารัดเอาเปรียบ ในที่สุดเขาก็จดสิทธิบัตรมันในปี ค.ศ. 1770 เป็นผลให้มีการใช้งานเจนนี่ปั่นมากกว่า 20,000 คน (ส่วนใหญ่ไม่มีใบอนุญาต) ในช่วงเวลาที่เขาเสียชีวิต
โรงปั่นแห่งแรก ของ ริชาร์ด อาร์คไรท์ คือ โรงปั่นด้ายครอมฟอร์ด, ดาร์บิเชอร์ สร้างขึ้นในปี 1771 มันมีสิ่งประดิษฐ์ของเขา กรอบน้ำ โครงน้ำได้รับการพัฒนาจาก โครงหมุน ที่ อาร์คไรท์ พัฒนาร่วมกับ (อีกคนหนึ่ง) จอห์น เคย์ จาก วอร์ริงตัน การออกแบบดั้งเดิมถูกอ้างสิทธิ์อีกครั้งโดย โทมัส ไฮส์ ซึ่งเขาตั้งใจว่าจะ จดสิทธิบัตร ในปี 1769  อาร์คไรท์ ใช้ กังหันน้ำ เพื่อขับเคลื่อนเครื่องจักรสิ่งทอ ความพยายามครั้งแรกของเขาในการขับเคลื่อนโครงต้องใช้กำลังม้า แต่โรงปั่นด้ายต้องการกำลังมากกว่ามาก การใช้กังหันน้ำต้องการสถานที่ที่มีน้ำเพียงพอ ดังนั้นโรงปั่นด้ายที่ครอมฟอร์ด โรงปั่นด้ายแห่งนี้ได้รับการเก็บรักษาไว้โดยเป็นส่วนหนึ่งของ โรงปั่นด้ายหมูบ้านเดอร์เวนต์ อาร์คไรท์ ที่สร้างงานและ ที่พัก สำหรับคนงานของเขาซึ่งเขาย้ายเข้ามาในพื้นที่ สิ่งนี้นำไปสู่ชุมชนอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ อาร์คไรท์ ปกป้องการลงทุนของเขาจากคู่แข่งทางอุตสาหกรรมและคนงานที่อาจก่อกวน โมเดลนี้ได้ผลและเขาได้ขยายการดำเนินงานไปยังส่วนอื่น ๆ ของประเทศ
ความร่วมมือระหว่าง แมทธิว โบลตัน กับ เจมส์ วัตต์ วิศวกรชาวสก็อต ส่งผลให้ในปี ค.ศ. 1775 ในการผลิต เครื่องจักรไอน้ำวัตต์ ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นในเชิงพาณิชย์ซึ่งใช้คอนเดนเซอร์แยกต่างหาก
ซามูเอล ครอมป์ตัน แห่ง โบลตัน ผสมผสานองค์ประกอบของเจนนี่ปั่นและวอเตอร์โครงในปี ค.ศ. 1779 ทำให้เกิด เครื่องปั่นฝ้ายปั่น เครื่องปั่นฝ้ายตัวนี้สร้างเส้นด้ายที่แข็งแรงเกินกว่าที่โครงน้ำจะสามารถทำได้ ดังนั้นในปี ค.ศ. 1780 จึงมีระบบหมุนด้วยมือที่ใช้งานอยู่สองระบบที่สามารถปรับเปลี่ยนให้ทำงานโดยใช้พลังของน้ำได้อย่างง่ายดาย  เครื่องปั่นฝ้ายในยุคแรก ๆ มีความเหมาะสมสำหรับการผลิตเส้นด้ายเพื่อใช้ในการผลิต ผ้ามัสลิน และเป็นที่รู้จักในชื่อ วงล้อผ้ามัสลิน หรือล้อ Hall i'th' Wood (ออกเสียงว่า ฮอลล์-อิธ-วู้ด) เช่นเดียวกับเคย์และฮาร์กรีฟส์ ครอมป์ตันไม่สามารถใช้ประโยชน์จากสิ่งประดิษฐ์ของเขาเพื่อผลกำไรของตัวเองได้ และเสียชีวิตอย่างอนาถา
ในปี ค.ศ. 1783 โรงปั่นด้ายถูกสร้างขึ้นในแมนเชสเตอร์ที่ ชูดฮิลล์ ซึ่งเป็นจุดที่สูงที่สุดในเมืองห่างจากแม่น้ำ ชูดฮิลล์มิลล์ ขับเคลื่อนโดยกังหันน้ำ 30 ต้นเส้นผ่านศูนย์กลางฟุต มีการสร้างบ่อเก็บน้ำสองแห่ง และน้ำจากที่หนึ่งไหลผ่านจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งหมุนวงล้อ ปั๊มที่ขับเคลื่อนด้วยไอน้ำส่งน้ำกลับไปยังอ่างเก็บน้ำที่สูงขึ้น เครื่องจักรไอน้ำเป็นแบบบรรยากาศ  การปรับปรุงที่คิดค้นโดย โจชัว ริกลีย์ ซึ่งทดลองใน ชอร์ลตัน-ออน-เม็ดล็อค ใช้ เครื่องยนต์ซาเวอรี่ สองเครื่องเพื่อเสริม แม่น้ำ ในการขับ กังหันน้ำ
ในปี ค.ศ.1784 เอ็ดมุนด์ คาร์ทไรท์ ได้ประดิษฐ์ เครื่องทอผ้า  และผลิตต้นแบบในปีถัดมา การลงทุนครั้งแรกของเขาเพื่อใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีนี้ล้มเหลว แม้ว่าความก้าวหน้าของเขาจะได้รับการยอมรับจากผู้อื่นในอุตสาหกรรมก็ตาม คนอื่น  ๆ เช่น โรเบิร์ต กริมชอว์ (ซึ่งโรงงานถูกทำลายในปี 1790 อันเป็นส่วนหนึ่งของปฏิกิริยาที่เพิ่มมากขึ้นต่อการใช้เครื่องจักรของอุตสาหกรรม) และ ออสติน  – พัฒนาแนวคิดเพิ่มเติม
ในยุค 1790 ผู้เชี่ยวชาญทางอุตสาหกรรม เช่น จอห์น มาร์แชล ที่ โรงปั่นด้ายมาร์แชล ในเมืองลีดส์ เริ่มทำงานเพื่อหาแนวทางสร้างเทคนิคบางอย่างซึ่งต่อมาพิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จอย่างมากในการใช้ฝ้ายกับวัสดุอื่น  ๆ เช่น ผ้าลินิน
ในปี 1803 วิลเลียม แรดคลิฟฟ์ ได้ประดิษฐ์ โครงเครื่องแป้ง ซึ่งได้มีการจดสิทธิบัตร ภายใต้ชื่อ โธมัส จอห์นสัน ซึ่งทำให้เครื่องทอไฟฟ้าสามารถทำงานได้อย่างต่อเนื่อง