stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศตรินิแดดและโตเบโกในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีกระโดดไกล

บทความหลัก: กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีนอร์ดิกผสม

บทความหลัก: กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีลีลา

บทความหลัก: กีฬาสกีลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีปีนเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีปีนเขาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สโนว์บอร์ด

บทความหลัก: กีฬาสโนว์บอร์ดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ทวิกีฬาฤดูหนาว

บทความหลัก: กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ลูช

บทความหลัก: กีฬาลูชในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
บอบสเล

บทความหลัก: กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกเลตัน

บทความหลัก: กีฬาสเกเลตันในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2016-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ที่ โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอฟริกาใต้ 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   เอกวาดอร์   เฮติ   เม็กซิโก   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ 
เอเชีย:   จีน   ฮ่องกง   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มาเลเซีย   มองโกเลีย   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   จีนไทเป   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   อุซเบกิสถาน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มอลโดวา   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   มาซิโดเนียเหนือ   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์ 
อื่นๆ:   ทีมผสม
ประเทศบัลแกเรียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020

ประเทศบัลแกเรีย ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 9 - 22 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบัลแกเรียได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 18 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 11 คนและหญิง 7 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 8 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
สกีลงเขา: 
| รวม | 11 | 7 | 18 |
สเกตลีลา

บทความหลัก: กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกตความเร็ว

บทความหลัก: กีฬาสเกตความเร็วในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกตความเร็วระยะสั้น

บทความหลัก: กีฬาสเกตความเร็วระยะสั้นในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ฮอกกี้น้ำแข็ง

บทความหลัก: กีฬาฮอกกี้น้ำแข็งในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
เคอร์ลิง

บทความหลัก: กีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีลงเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีข้ามทุ่ง

บทความหลัก: กีฬาสกีข้ามทุ่งในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีกระโดดไกล

บทความหลัก: กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีนอร์ดิกผสม

บทความหลัก: กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีลีลา

บทความหลัก: กีฬาสกีลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีปีนเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีปีนเขาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สโนว์บอร์ด

บทความหลัก: กีฬาสโนว์บอร์ดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ทวิกีฬาฤดูหนาว

บทความหลัก: กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ลูช

บทความหลัก: กีฬาลูชในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
บอบสเล

บทความหลัก: กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกเลตัน

บทความหลัก: กีฬาสเกเลตันในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2016-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ที่ โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอฟริกาใต้ 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   เอกวาดอร์   เฮติ   เม็กซิโก   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ 
เอเชีย:   จีน   ฮ่องกง   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มาเลเซีย   มองโกเลีย   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   จีนไทเป   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   อุซเบกิสถาน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มอลโดวา   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   มาซิโดเนียเหนือ   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์ 
อื่นๆ:   ทีมผสม
ประเทศฟิลิปปินส์
ประวัติศาสตร์ > ยุคก่อนประวัติศาสตร์

หลักฐานทางโบราณคดีและโบราณชีววิทยาบ่งบอกว่ามีมนุษย์โฮโมเซเปียนส์ เคยอาศัยอยู่ในเกาะปาลาวันตั้งแต่ประมาณ 50,000 ปีก่อน ชนเผ่าที่พูดภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียนซึ่งมีถิ่นกำเนิดอยู่บนเกาะฟอร์โมซา (Formasa) หรือไต้หวันในปัจจุบันได้อพยพโดยทางเรือเข้ามาตั้งรกรากในหมู่เกาะฟิลิปปินส์ และจัดตั้งเส้นทางเครือข่ายการค้ากับเอเชียอาคเนย์ส่วนที่เหลือทั้งหมดตั้งแต่ 5,000 ปีก่อนคริสตกาล สภาพดั่งเดิมของฟิลิปปินส์ อยู่ในสภาพของยุคหินใหม่ ยังไม่ได้รับอิทธิพลของอารยธรรมอินเดียและจีน ดังเช่นประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชนชาวพื้นเมืองดั้งเดิมเป็นชนเชื้อสายอินโดนีเซีย – มลายูซึ่งอพยพเข้ามาตั่งถิ่นฐานบริเวณเกาะต่าง ๆ ของฟิลิปปินส์ การมาตั้งถิ่นฐานนั้น มาโดยเรือเป็นกลุ่ม ๆ แต่ละกลุ่มแยกย้ายไปตั้งหมู่บ้านเรียกว่า บารังไก (Barangay) ตามชื่อเรือที่ใช้อพยพมา มีหัวหน้าหมู่บ้านเรียกว่า ดาดู (Datu) ซึ่งเคยเป็นกัปตันเรือ การตั้งหมู่บ้านจะกระจายไปตามเกาะ ทำให้การติดต่อระหว่างกันไม่ค่อยมี ส่วนในด้านการปกครองนั้นเป็นแบบพ่อปกครองลูก โครงสร้างทางการปกครองเป็นแบบง่าย ๆ มี 4 ชนชั้นคือ ดาตู และครอบครัว ขุนนาง อิสระชน ทาส  ในส่วนของกฎหมายและกฎระเบียบการปกครองนั้นยังไม่มี สถาบันที่สำคัญคือ ศาสนา ซึ่งมีพ่อมดหมอผีเป็นผู้มีอิทธิพลในสังคม จากการนับถือศาสนาเป็นแบบ นับถือภูตผี บูชาธรรมชาติ พวกเขาเชื่อว่ามีพระผู้สร้างโลกสูงสุด คือ บาฮารา (Bathala) และบาอารามีสาวก ฝ่ายดีและฝ่ายชั่ว เรียกว่า ดิวาทาส (Diwatas) เป็นผู้กำหนดการประกอบพิธีบวงสรวง เทพฝ่ายดีและฝ่ายชั่วคือ พ่อมด หมอผี ว่าจะประกอบพิธีเมื่อไหร่ ที่ใด สถานที่ประกอบพิธีนั้นไม่มีเฉพาะ พ่อมด หมอผีจะเป็นผู้กำหนด ที่เป็นดังนี้เพราะสภาพภูมิศาสตร์ และสภาพธรรมชาติของหมู่เกาะ ซึ่งฟิลิปปินส์นั้นมีภัยธรรมชาติอยู่เนือง ๆ จึงทำให้พ่อมด หมอผีมีอิทธิพลต่อประชาชนมาก และมากกว่าหรือเท่ากับดาตู อีกทั้งยังได้รับค่าประกอบพิธี เครื่องเซ่นสังเวยจากประชาชนเป็นจำนวนมาก ทางด้านเศรษฐกิจนั้น ประชาชนทำการเกษตรและการประมง ไม่มีการค้าขาย มีแต่การแลกเปลี่ยนสินค้า และไม่มีการใช้เงินตรา นาน ๆ ครั้งจะมีพ่อค้าต่างชาติแวะมาจอดเรือแลกเปลี่ยนสินค้า
ประวัติศาสตร์ > ยุคของอิสลาม

นับแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 ศาสนาอิสลามได้แผ่เข้าสู่หมู่เกาะทางตอนใต้ของฟิลิปปินส์หรือมานบูลาส แล้วครั้นถึงปี ค.ศ. 1380 ชาวมุสลิมก็สามารถสถาปนารัฐอิสลามขึ้นในหมู่เกาะซูลู โดยมีนักเผยแผ่ศาสนาที่ชื่อ ชันค์ ชะรีฟ กะรีม มัคดุม เข้ามาเผยแผ่อิสลามในหมู่เกาะต่างๆ ของซูลู ก่อนหน้านั้นเป็นเวลานาน จนกระทั่ง ซัยยิด อบูบักร อิบนุ ชะรีฟ มุฮำหมัด อิบนิ อะลี อิบนี ซัยบิลอาบีดีน ได้เดินทางจากรัฐสุลต่านแห่งยะโฮร์ (Johor) มายังหมู่เกาะซูลูในราวปี ค.ศ. 1450 ซัยยิด อบูบักรได้มาถึงซูลูหลังจากรายา บะกินดา จากมินังกะเบา สุมาตรา ได้ลงพำนัก และเผยแผ่ศาสนาอิสลามในหมู่เกาะซูลูเป็นเวลาหลายปีมาแล้ว ซัยยิด อบูบักรได้สมรสกับบุตรีของรายาบะกินดา ที่มีนามว่า ประไหมสุหรี เมื่อรายาบะกินดา สิ้นชีวิต ซัยยิด อบูบักร ก็กลายเป็นผู้สืบทอดอำนาจและได้รับการขนานนามว่า สุลต่านแห่งซูลู
ประวัติศาสตร์ > ยุคอาณานิคมสเปน

เฟอร์ดินานด์ มาเจลลัน มาถึงหมู่เกาะฟิลิปปินส์ในปี ค.ศ. 1521 (พ.ศ. 2064) มีเกล โลเปซ เด เลกัซปี มาถึงฟิลิปปินส์ในปี ค.ศ. 1565 (พ.ศ. 2108) และตั้งชุมชนชาวสเปนขึ้น ซึ่งนำไปสู่การตั้งอาณานิคมในเวลาต่อมา หลังจากนั้น นักบวชศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกได้แปรศาสนาของชาวเกาะทั้งหมดให้หันมานับถือศาสนาคริสต์ ในช่วง 300 ปีนับจากนั้น กองทัพสเปนได้ต่อสู้กับเหตุการณ์กบฏต่าง ๆ มากมาย ทั้งจากชนพื้นเมืองและจากชาติอื่นที่พยายามเข้ามาครอบครองอาณานิคม ซึ่งได้แก่ อังกฤษ จีน ฮอลันดา ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น และโปรตุเกส สเปนสูญเสียไปมากที่สุดในช่วงที่อังกฤษเข้าครอบครองเมืองหลวงเป็นการชั่วคราวในช่วงสงครามเจ็ดปี (Seven Years' War) หมู่เกาะฟิลิปปินส์อยู่ใต้การปกครองของสเปนในฐานะอาณานิคมของสเปนใหม่ (New Spain) นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1565 (พ.ศ. 2108) ถึงปี ค.ศ. 1821 (พ.ศ. 2364) และนับจากนั้นฟิลิปปินส์ก็อยู่ใต้การปกครองของสเปนโดยตรง การเดินเรือมะนิลาแกลเลียน (Manila Galleon) จากฟิลิปปินส์ไปเม็กซิโก เริ่มต้นขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 16 และหมู่เกาะฟิลิปปินส์เปิดตัวเองเข้าสู่การค้าโลกในปี ค.ศ. 1834
การเมืองการปกครอง > การแบ่งเขตการปกครอง

ฟิลิปปินส์แบ่งเป็นหน่วยรัฐบาลท้องถิ่น (local government units, LGUs) โดยที่มีจังหวัดเป็นหน่วยหลัก ปัจจุบันมี 82 จังหวัด (provinces) แบ่งออกเป็น นคร (cities) และ เทศบาล (municipalities)  ซึ่งหน่วยการปกครองทั้งสองยังประกอบไปด้วย บารังไก (barangay)  อีกทอดหนึ่ง ถือเป็นหน่วยรัฐบาลท้องถิ่นที่เล็กที่สุด
ฟิลิปปินส์แบ่งออกเป็น 17 เขต (regions) ซึ่งทุกจังหวัดได้ถูกจัดอยู่ใน 16 เขตเพื่อความสะดวกในการปกครอง ยกเว้นเขตนครหลวง (National Capital Region) ที่แบ่งออกเป็นเขตพิเศษ 4 แห่ง
หน่วยงานของรัฐบาลส่วนใหญ่จะตั้งสำนักงานในแต่ละภูมิภาค เพื่อรับใช้ประชาชนในจังหวัดที่อยู่ในภูมิภาคนั้น ๆ ภูมิภาคไม่มีรัฐบาลท้องถิ่นแยกต่างหาก ยกเว้นเขตปกครองตนเองบังซาโมโรในมินดาเนามุสลิมและเขตบริหารคอร์ดิลเลราซึ่งปกครองตนเอง ไม่ได้ให้ผู้อื่นปกครอง
การเมืองการปกครอง > เขตและจังหวัด

ปังกาซีนัน
ลาอูนยอน
เบงเก็ต
อีฟูเกา
คาลิงกา
อาบรา
อาปาเยา
คีรีโน
อีซาเบลา
คากายัน
บาตาเนส
ปัมปังกา
บูลาคัน
บาตาอัน
ซัมบาเลส
ตาร์ลัก
เอาโรรา
รีซัล
ลากูนา
คาบีเต
บาตังกัส
เกซอน
มารินดูเก
โรมโบลน
โอเรียนตัลมินโดโร
ปาลาวัน
อัลไบ
ซอร์โซโกน
คาตันดัวเนส
มัสบาเต
อักลัน
คาปิซ
อีโลอีโล
กีมารัส
อันตีเก
เซบู
โบโฮล
ซีกีฮอร์
ฮีลากังซามาร์
ซามาร์
บีลีรัน
เลเต
คามีกิน
บูคิดโนน
มีซามิสโอกซีเดนตัล
คาปูลูอังดีนากัต
ซูรีเกาเดลนอร์เต
โคตาบาโต
บาซีลัน
ซูลู
ตาวี-ตาวี
มากินดาเนาเดลนอร์เต
มากินดาเนาเดลซูร์
| เขตบริหาร | เขตปกครองตนเอง |  |
| --- | --- | --- |
|   อีโลโคส (เขตที่ 1)  ลัมบักนางคากายัน (เขตที่ 2)  กิตนางลูโซน (เขตที่ 3)  คาลาบาร์โซน (เขตที่ 4-เอ)  เขตตากาล็อกตะวันตกเฉียงใต้ (เขตมีมาโรปา)  บีโคล (เขตที่ 5)  คันลูรังคาบีซายาอัน (เขตที่ 6)  กิตนางคาบีซายาอัน (เขตที่ 7)  ซีลางังคาบีซายาอัน (เขตที่ 8)  ตังไวนางซัมบวงกา (เขตที่ 9)  ฮีลากังมินดาเนา (เขตที่ 10)  ดาเบา (เขตที่ 11)  โซกซาร์เจน (เขตที่ 12)  เขตบริหารคารากา (เขตที่ 13)  เขตบริหารคอร์ดิลเยรา  เขตนครหลวงแห่งชาติ  |  เขตปกครองตนเองบังซาโมโรในมินดาเนามุสลิม |  |
| จังหวัด | จังหวัด |  |
  จังหวัดกีมารัส  จังหวัดคากายัน  จังหวัดคาตันดัวเนส  จังหวัดคาบีเต  จังหวัดคาปิซ  จังหวัดคาปูลูอังดีนากัต  จังหวัดคามารีเนสซูร์ (ตีโมกคามารีเนส)  จังหวัดคามารีเนสนอร์เต (ฮีลากังคามารีเนส)  จังหวัดคามีกิน  จังหวัดคาลิงกา  จังหวัดคีรีโน  จังหวัดเกซอน  จังหวัดโคตาบาโต  จังหวัดซอร์โซโกน  จังหวัดซัมบวงกาซีบูไก  จังหวัดซัมบวงกาเดลซูร์ (ตีโมกซัมบวงกา)  จังหวัดซัมบวงกาเดลนอร์เต (ฮีลากังซัมบวงกา)  จังหวัดซัมบาเลส  จังหวัดซามาร์  จังหวัดซารังกานี  จังหวัดซีกีฮอร์  จังหวัดซีลางังซามาร์  จังหวัดซุลตันคูดารัต  จังหวัดซูรีเกาเดลซูร์ (ตีโมกซูรีเกา)  จังหวัดซูรีเกาเดลนอร์เต (ฮีลากังซูรีเกา)  จังหวัดซูลู  จังหวัดเซบู  จังหวัดดาเวาเดลซูร์ (ตีโมกดาเบา)  จังหวัดดาเวาเดลนอร์เต (ฮีลากังดาเบา)  จังหวัดดาเวาเดโอโร  จังหวัดดาเวาโอกซีเดนตัล (คันลูรังดาเบา)  จังหวัดดาเวาโอเรียนตัล (ซีลางังดาเบา)  จังหวัดตาร์ลัก  จังหวัดตาวี-ตาวี  จังหวัดตีโมกโคตาบาโต  จังหวัดตีโมกเลเต (คาตีมูกังเลเต)  จังหวัดนูเอวาวิซคายา  จังหวัดนูเอวาเอซีฮา  จังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล (คันลูรังเนโกรส)  จังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล (ซีลางังเนโกรส)  จังหวัดบาซีลัน  จังหวัดบาตังกัส  จังหวัดบาตาเนส  จังหวัดบาตาอัน  จังหวัดบีลีรัน  จังหวัดบูคิดโนน  จังหวัดบูลาคัน  จังหวัดบูลูบุนดูคิน  จังหวัดเบงเก็ต  จังหวัดโบโฮล  จังหวัดปังกาซีนัน  จังหวัดปัมปังกา  จังหวัดปาลาวัน  จังหวัดมัสบาเต  จังหวัดมากินดาเนาเดลซูร์  จังหวัดมากินดาเนาเดลนอร์เต  จังหวัดมารินดูเก  จังหวัดมีซามิสโอกซีเดนตัล (คันลูรังมีซามิส)  จังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล (ซีลางังมีซามิส)  จังหวัดรีซัล  จังหวัดโรมโบลน  จังหวัดลากูนา  จังหวัดลาเนาเดลซูร์ (ตีโมกลาเนา)  จังหวัดลาเนาเดลนอร์เต (ฮีลากังลาเนา)  จังหวัดลาอูนยอน  จังหวัดเลเต  จังหวัดอักลัน  จังหวัดอันตีเก  จังหวัดอัลไบ  จังหวัดอาบรา  จังหวัดอาปาเยา  จังหวัดอีซาเบลา  จังหวัดอีฟูเกา  จังหวัดอีโลอีโล  จังหวัดเอาโรรา  จังหวัดอากูซันเดลซูร์ (ตีโมกอากูซัน)  จังหวัดอากูซันเดลนอร์เต (ฮีลากังอากูซัน)  จังหวัดอีโลโคสซูร์ (ตีโมกอีโลโคส)  จังหวัดอีโลโคสนอร์เต (ฮีลากังอีโลโคส)  จังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร (คันลูรังมินโดโร)  จังหวัดโอเรียนตัลมินโดโร (ซีลางังมินโดโร)  จังหวัดฮีลากังซามาร์
ภูมิศาสตร์ > ความหลากหลายทางชีวภาพ

ป่าดิบชื้นและชายฝั่งทะเลที่กว้างขวางของฟิลิปปินส์ทำให้กลุ่มเกาะนี้เป็นแหล่งรวมนก พืช สัตว์ และสิ่งมีชีวิตในทะเลหลากชนิด ฟิลิปปินส์เป็นหนึ่งในสิบเจ็ดประเทศของโลกที่มีความหลากหลายทางชีวภาพอย่างยิ่ง (megadiverse country) เราสามารถพบสัตว์บกที่มีกระดูกสันหลังได้ถึงประมาณ 1,100 ชนิด ซึ่งรวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกว่า 100 ชนิด และนกกว่า 170 ชนิดที่คาดกันว่าไม่อาศัยอยู่ที่อื่น ฟิลิปปินส์เป็นประเทศที่มีอัตราการค้นพบสูงที่สุดประเทศหนึ่งในโลก โดยมีการค้นพบสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดใหม่ 16 ชนิดในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ด้วยเหตุนี้ อัตราสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นของฟิลิปปินส์จึงเพิ่มสูงขึ้นและมีแนวโน้มที่จะเพิ่มต่อไป ส่วนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมพื้นถิ่นฟิลิปปินส์ได้แก่ อีเห็นข้างลาย (Paradoxurus hermaphroditus) แมวดาววิซายัส (Prionailurus javanensis rabori) พะยูน (Dugong dugon) และทาร์เซียร์ฟิลิปปิน (Tarsius syrichta) ซึ่งเกี่ยวข้องกับเกาะโบโฮล เป็นต้น
แม้ว่าบนหมู่เกาะฟิลิปปินส์จะไม่มีผู้ล่าเหยื่อเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ แต่ก็มีสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่อยู่บางชนิด เช่น งูเหลือม งูเห่า รวมทั้งจระเข้น้ำเค็มขนาดยักษ์ จระเข้น้ำเค็มในที่เลี้ยงตัวใหญ่ที่สุดในโลกมีชื่อว่า โลลอง ถูกจับได้ในเกาะมินดาเนาทางตอนใต้ของประเทศ
นกประจำชาติที่รู้จักกันในชื่อนกอินทรีฟิลิปปิน (Pithecophaga jefferyi) มีลำตัวยาวที่สุดในบรรดานกอินทรีชนิดใด ๆ
น่านน้ำอาณาเขตของฟิลิปปินส์ครอบคลุมเนื้อที่กว้างขวางถึง 2,200,000 ตารางกิโลเมตร (849,425 ตารางไมล์) เป็นแหล่งกำเนิดชีวิตในท้องทะเลที่มีลักษณะเฉพาะและมีความหลากหลายอันเป็นส่วนสำคัญของสามเหลี่ยมปะการัง ประมาณกันว่ามีชนิดปะการังและปลาทะเลทั้งสิ้น 500 และ 2,400 ชนิดตามลำดับ สถิติใหม่ และการค้นพบสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ ได้เพิ่มตัวเลขเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง แสดงให้เห็นลักษณะเฉพาะของทรัพยากรทางทะเลในฟิลิปปินส์ได้อย่างชัดเจน พืดหินปะการังตุบบาตาฮาในทะเลซูลูได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 1993 นอกจากนี้ น่านน้ำฟิลิปปินส์ยังเอื้อต่อการเจริญเติบโตของปู หอยมุก และสาหร่ายทะเล
ด้วยชนิดพืชประมาณ 13,500 ชนิด ซึ่ง 3,200 ชนิดในจำนวนนี้พบเฉพาะในกลุ่มเกาะนี้เท่านั้น ป่าดิบชื้นของฟิลิปปินส์จึงมีพรรณพืชหลากหลายซึ่งรวมถึงกล้วยไม้และบัวผุดหายากหลายพันธุ์ การทำลายป่าซึ่งมักเป็นผลจากการทำไม้ผิดกฎหมายถือเป็นปัญหาร้ายแรงของฟิลิปปินส์ พื้นที่ป่าลดลงจากร้อยละ 70 ของพื้นที่บนบกทั้งหมดของประเทศในปี ค.ศ. 1900 เหลือเพียงประมาณร้อยละ 18.3 ในปี ค.ศ. 1999 สิ่งมีชีวิตจำนวนมากตกอยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ และมีนักวิทยาศาสตร์กล่าวว่า เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (รวมทั้งฟิลิปปินส์) ต้องเผชิญกับอัตราการสูญพันธุ์ที่รุนแรงถึงร้อยละ 20 เมื่อสิ้นสุดคริสต์ศตวรรษที่ 21
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

ฟิลิปปินส์อยู่ในเขตภูมิอากาศภาคพื้นสมุทรเขตร้อนซึ่งโดยปกติจะมีอากาศร้อนและชื้น มีฤดูกาล 3 ฤดูกาล ได้แก่ ตักอีนิต (tag-init) หรือ ตักอาเรา (tag-araw) ซึ่งเป็นฤดูร้อนหรือฤดูที่มีอากาศแห้งร้อนตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม ตักอูลัน (tag-ulan) หรือฤดูฝนตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนพฤศจิกายน และ ตักลามิก (taglamig) หรือฤดูที่มีอากาศแห้งเย็นตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงเดือนกุมภาพันธ์ มรสุมตะวันตกเฉียงใต้ (ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม) มีชื่อเป็นภาษาท้องถิ่นว่า ฮากาบัต (habagat) และลมแห้งของมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ (ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเดือนเมษายน) มีชื่อเป็นภาษาท้องถิ่นว่า อามีฮัน (amihan) อุณหภูมิโดยทั่วไปอยู่ในพิสัยตั้งแต่ 21 องศาเซลเซียส (70 องศาฟาเรนไฮต์) ถึง 32 องศาเซลเซียส (90 องศาฟาเรนไฮต์) แต่อาจเย็นหรือร้อนกว่านี้ขึ้นอยู่กับฤดูกาล เดือนที่มีอากาศเย็นที่สุดคือเดือนมกราคม ส่วนเดือนที่มีอากาศอบอุ่นที่สุดคือเดือนพฤษภาคม
อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ประมาณ 26.6 องศาเซลเซียส (79.9 องศาฟาเรนไฮต์) ทั้งนี้ ทำเลที่ตั้งในแง่ละติจูดและลองจิจูดไม่ใช่ปัจจัยสำคัญในการพิจารณาอุณหภูมิ เพราะไม่ว่าจะอยู่เหนือสุด ใต้สุด ตะวันออกสุด หรือตะวันตกสุดของประเทศ อุณหภูมิที่ระดับน้ำทะเลก็มีแนวโน้มที่จะอยู่ในพิสัยเดียวกัน ระดับความสูงของพื้นที่มักจะส่งผลต่ออุณหภูมิมากกว่า อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีของเมืองบากีโยที่ระดับความสูง 1,500 เมตร (4,900 ฟุต) จากระดับน้ำทะเลคือ 18.3 องศาเซลเซียส (64.9 องศาฟาเรนไฮต์) ทำให้เมืองนี้เป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมในฤดูร้อน
เนื่องจากตั้งอยู่ในแดนไต้ฝุ่น เกาะส่วนใหญ่ของฟิลิปปินส์จึงมีฝนตกกระหน่ำและพายุฟ้าคะนองตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนตุลาคมของทุกปี ในแต่ละปีจะมีไต้ฝุ่นประมาณ 19 ลูกเข้าสู่เขตความรับผิดชอบของสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์ฟิลิปปินส์ โดยมี 8-9 ลูกในจำนวนนี้เคลื่อนตัวขึ้นฝั่ง ปริมาณน้ำฝนรายปีตรวจวัดได้สูงถึง 5,000 มิลลิเมตร (200 นิ้ว) ในเขตชายฝั่งตะวันออกซึ่งมีสภาพเป็นภูเขา แต่น้อยกว่า 1,000 มิลลิเมตร (39 นิ้ว) ในหุบเขาบางแห่งที่มีที่กำบัง
พายุหมุนเขตร้อนที่ทำให้ฝนตกมากที่สุดในฟิลิปปินส์เท่าที่ทราบกันคือพายุหมุนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1911 ซึ่งส่งอิทธิพลให้เกิดฝนตกหนักปริมาณถึง 1,168 มิลลิเมตร (46 นิ้ว) ภายในเวลา 24 ชั่วโมงที่เมืองบากีโย อนึ่ง บักโย (bagyo) เป็นคำในภาษาฟิลิปปินส์ที่ใช้เรียกพายุหมุนเขตร้อน
เศรษฐกิจ > การท่องเที่ยว

ภาคการเดินทางและท่องเที่ยวมีบทบาทสำคัญต่อเศรษฐกิจฟิลิปปินส์ โดยสร้างมูลค่าเพิ่มแก่ระบบเศรษฐกิจคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 7.1 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศในปี ค.ศ. 2013 และสร้างตำแหน่งงาน 1,226,500 ตำแหน่ง หรือร้อยละ 3.2 ของการจ้างงานทั้งหมด ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 ฟิลิปปินส์ได้ต้อนรับผู้มาเยือนชาวต่างชาติทั้งหมด 2,882,737 คน (เพิ่มขึ้นร้อยละ 14.43 เมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันของปี ค.ศ. 2016) ผู้มาเยือนจากภูมิภาคเอเชียตะวันออก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียใต้รวมกันคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 60.72 ในขณะที่ผู้มาเยือนจากทวีปอเมริกาและจากทวีปยุโรปมีสัดส่วนอยู่ที่ร้อยละ 18.52 และร้อยละ 11.26 ตามลำดับ หน่วยงานที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการและส่งเสริมภาคการท่องเที่ยวของฟิลิปปินส์คือกระทรวงการท่องเที่ยว
ความหลากหลายทางชีวภาพของประเทศเป็นหนึ่งในบรรดาจุดดึงดูดความสนใจหลัก ๆ ของการท่องเที่ยว โดยมีชายหาด ภูเขา ป่าดิบชื้น เกาะ และจุดดำน้ำอยู่ในบรรดาสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม เนื่องจากฟิลิปปินส์มีสภาพภูมิศาสตร์เป็นกลุ่มของเกาะประมาณ 7,500 เกาะ จึงมีชายหาด ถ้ำ และการก่อตัวของหินรูปทรงแปลกตามากมาย โบราไคซึ่งมีหาดทรายขาวสะอาดได้รับการลงคะแนนจากผู้อ่านนิตยสารแทรเวลแอนด์เลเชอร์ให้เป็นเกาะที่ดีที่สุดในโลกประจำปี ค.ศ. 2012 จุดเด่นด้านการท่องเที่ยวอื่น ๆ ได้แก่ นาขั้นบันไดบานาเวในจังหวัดอีฟูเกา นครประวัติศาสตร์วีกันในจังหวัดตีโมกอีโลโคส เนินเขาช็อกโกแลตในจังหวัดโบโฮล กางเขนของมาเจลลันในจังหวัดเซบู และพืดหินปะการังตุบบาตาฮาในจังหวัดปาลาวัน
ประชากรศาสตร์

มีปัญหาชนกลุ่มน้อยมุสลิมในเกาะมินดาเนา ซึ่งต้องการแยกตัวเป็นอิสระ เรียกว่า "แนวปลดปล่อยแห่งชาติโมโร"
ประชากรศาสตร์ > ภาษา

มีการใช้ภาษามากกว่า 170 ภาษา โดยส่วนมากเกือบทั้งหมดนั้นเป็นตระกูลภาษาย่อยมาลาโย-โปลินีเซียนตะวันตก แต่ในปี พ.ศ. 2530 รัฐธรรมนูญได้ระบุให้ภาษาฟิลิปปินส์และภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ
ส่วนภาษาต่างประเทศอื่น ๆ ที่ใช้กันมากในประเทศฟิลิปปินส์มีทั้งหมด 8 ภาษา ได้แก่ ภาษาสเปน ภาษาจีนฮกเกี้ยน ภาษาจีนแต้จิ๋ว ภาษาอินโดนีเซีย ภาษาซินด์ ภาษาปัญจาบ ภาษาเกาหลี และภาษาอาหรับ
โดยฟิลิปปินส์นั้น มีภาษาประจำชาติคือ ภาษา ตากาล็อก
ประชากรศาสตร์ > ศาสนา

| ศาสนาในประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | % | % |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 92% | 92% |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 5% | 5% |
| ศาสนาพุทธ | ศาสนาพุทธ |    | 2% | 2% |
| ศาสนาอื่น ๆ | ศาสนาอื่น ๆ |    | 1% | 1% |
ในปี ค.ศ. 2014 ฟิลิปปินส์เป็นประเทศที่มีประชากรนับถือ แบ่งได้ดังนี้ ศาสนาคริสต์ 92% (นิกายโรมันคาทอลิก 82% นิกายโปรเตสแตนต์ 10%) ศาสนาอิสลาม 5 - 11% ศาสนาพุทธ 2% และศาสนาอื่น ๆ 1%
วัฒนธรรม

ฟิลิปปินส์เป็นประเทศเดียวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของตะวันตกก่อนจะได้มีโอกาสพัฒนาวัฒนธรรมของตัวเอง วัฒนธรรมฟิลิปปินส์จะมีส่วนคล้ายกับประเทศในลาตินอเมริกา โดยประชาชนแบ่งออกเป็นชุมชนทางเชื้อชาติและภาษาที่แตกต่างกัน
วัฒนธรรม > อาหาร

บทความหลัก: อาหารฟิลิปปินส์
อาโดโบ เป็นหนึ่งในอาหารยอดนิยมของประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นที่นิยมของนักเดินทางหรือนักเดินเขา ทำจากหมูหรือไก่ที่ผ่านกรรมวิธีหมักและปรุงรสโดยจะใส่ซีอิ๊วขาว น้ำส้มสายชู กระเทียมสับ ใบกระวาน พริกไทยดำ นำไปทำให้สุกโดยใส่ในเตาอบหรือทอด และรับประทานกับข้าว
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020

ประเทศเนเธอร์แลนด์ ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 9 - 22 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเนเธอร์แลนด์ได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 15 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 6 คนและหญิง 9 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 4 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
สกีลงเขา: 
| รวม | 6 | 9 | 15 |
สเกตลีลา

บทความหลัก: กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกตความเร็ว

บทความหลัก: กีฬาสเกตความเร็วในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกตความเร็วระยะสั้น

บทความหลัก: กีฬาสเกตความเร็วระยะสั้นในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ฮอกกี้น้ำแข็ง

บทความหลัก: กีฬาฮอกกี้น้ำแข็งในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
เคอร์ลิง

บทความหลัก: กีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีลงเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีข้ามทุ่ง

บทความหลัก: กีฬาสกีข้ามทุ่งในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีกระโดดไกล

บทความหลัก: กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีนอร์ดิกผสม

บทความหลัก: กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีลีลา

บทความหลัก: กีฬาสกีลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีปีนเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีปีนเขาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สโนว์บอร์ด

บทความหลัก: กีฬาสโนว์บอร์ดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ทวิกีฬาฤดูหนาว

บทความหลัก: กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ลูช

บทความหลัก: กีฬาลูชในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
บอบสเล

บทความหลัก: กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกเลตัน

บทความหลัก: กีฬาสเกเลตันในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2016-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ที่ โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอฟริกาใต้ 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   เอกวาดอร์   เฮติ   เม็กซิโก   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ 
เอเชีย:   จีน   ฮ่องกง   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มาเลเซีย   มองโกเลีย   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   จีนไทเป   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   อุซเบกิสถาน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มอลโดวา   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   มาซิโดเนียเหนือ   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์ 
อื่นๆ:   ทีมผสม