stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดนนทบุรี)
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ภายนอกมีกำแพงแก้ว ของเดิมก่ออิฐถือปูนเป็นกำแพงเตี้ยแบบกำแพงบัวหลังเจียด แต่ชำรุดมาก ได้สร้างกำแพงคอนกรีตสูง และมีซุ้มประตูกำแพงแก้วทั้งด้านหน้าและด้านหลังอุโบสถ ด้านหลังอุโบสถเดิมมีพระธาตุรามัญเจดีย์ขนาดใหญ่แต่ชำรุดปรักหักพัง ทางวัดได้สร้างพระเจดีย์องค์ใหม่ครอบองค์เจดีย์เดิม องค์พระเจดีย์ประดิษฐานอยู่บนฐานใหญ่ รอบฐานในทิศทั้งแปดมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปประจำวัดแบบมอญ มีกำแพงแก้วล้อมรอบพระธาตุรามัญเจดีย์ ทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกมีซุ้มประตูแบบมอญทั้งสองด้าน ด้านหน้าอุโบสถยังมีเจดีย์มอญขนาดย่อม 2 องค์ องค์ระฆังมีรูปทรงกลมคล้ายบาตรคว่ำ มีลายปูนปั้นปิดลายใบเทศประดับรอบองค์ระฆัง อยู่บนฐานสี่เหลี่ยมย่อมุม มีปลียอดแบบเจดีย์มอญทั่วไป มีการบูรณะในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว หอระฆังเป็นเครื่องไม้ทั้งหมด หลังคาจัตุรมุขหน้าบันจำหลักลายก้านขด และรูปเสมากลางหน้าบันมีความสวยงาม ทั้งหอสวดมนต์ หมู่กุฏิ และหอระฆังอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมาก
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกรีซ

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกรีซทั้งสิ้น 19 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 17 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสม 2 แหล่ง
ที่ตั้ง

บัสไซ
อัครปุระ
เดลฟี
เอปิเดาโรส
โรดส์
เมเตโอรา
เขาแอทอส
เทสซาโลนีกี
โอลิมเปีย
มิสตรัส
ดีลอส
โอซีโอสลูกัส
เนอาโมนี
ปือทาโกเรโอนและแฮไรโอนแห่งซาโมส
เวร์ยีนา
ไมซีนี
พัตมอส
ตีรึนส์
คอร์ฟู
ดัฟนี
พิลิปโปย
ซาโกรี
ที่ตั้งแหล่งมรดกโลกในประเทศกรีซ
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกแบบผสม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เขาแอทอส |  | อารามิกรัฐปกครองตนเองแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ 40°16′00.0″N 24°13′00.0″E﻿ / ﻿40.266667°N 24.216667°E﻿ / 40.266667; 24.216667﻿ (Mount Athos) | ผสม: (i), (ii), (iv), (v), (vi), (vii) | 33,042.3 | 2531/1988 |  | 454 |
| เมเตโอรา |  | แคว้นเทสซาลี 39°43′01.5″N 21°38′01.5″E﻿ / ﻿39.717083°N 21.633750°E﻿ / 39.717083; 21.633750﻿ (Meteora) | ผสม: (i), (ii), (iv), (v), (vii) | 271.87; พื้นที่กันชน 1,884.14 | 2531/1988 |  | 455 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศกรีซมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 13 แห่ง
รายชื่อธงในประเทศอังกฤษ

หน้านี้คือรายการธงต่าง ๆ ที่มีการใช้อยู่ในประเทศอังกฤษ สำหรับธงอื่น ๆ ที่มีการใช้ในสหราชอาณาจักร ดูเพิ่มเติมที่ ธงในสหราชอาณาจักร สำหรับการใช้ศักราชในบทความนี้ใช้ปีคริสต์ศักราช เพื่อความสะดวกในการอ้างอิงถึงประวัติศาสตร์สากลเป็นหลัก
ธงชาติ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ประมาณ ค.ศ. 1300 - | ธงชาติอังกฤษ เรียกกันทั่วไปว่า ธงกางเขนแห่งนักบุญจอร์จ | ธงกางเขนสีแดงบนพื้นสีขาว |
ธงพระอิสริยยศ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ประมาณ ค.ศ. 1837 | ธงประจำพระองค์สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบ็ธที่ 2 สำหรับใช้ในสก็อตแลนด์ (เป็นธงพระอิสริยยศสำหรับพระมหากษัตริย์ทุกรัชกาล) | ธงพื้นลายตราแผ่นดินของสหราชอาณาจักร ชนิดใช้ในประเทศสกอตแลนด์ ซึ่งใช้เป็นตราประจำพระองค์ด้วย |
|  |  | ธงประจำพระองค์ดยุคแห่งคอร์นวอลล์ | ธงพื้นสีดำ กลางเป็นรูปวงกลมสีทอง 15 วง |
|  |  | ธงประจำราชรัฐแลงคาสเตอร์ (Duchy of Lancaster) | ธงพื้นแดงรูปสิงโตสีเหลืองสามตัว (ลายตราแผ่นดินของอังกฤษ) ตอนบนพาดทับด้วยแถบยาวมีชายห้อยสีน้ำเงิน 3 ชาย แต่ละชายมีรูปเฟลอร์เดอลีส์ 3 ดอก |
|  |  | ธงประจำตำแหน่งลอร์ดวาร์เดนแห่งซิงก์พอร์ท (Lord Warden of the Cinque Ports) | ธงพื้นลายตราประจำตำแหน่ง |
ธงหน่วยงานราชการ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  | ธงกองบัญชาการตำรวจนครบาล (Metropolitan Police) | ธงพื้นสีน้ำเงินขอบสีขาว กลางธงมีตรากองบัญชาการตำรวจนครบาล |
|
ธงศาสนจักร

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  | ธงมหาวิหารเวสต์มินสเตอร์ | ธงรูปตราอาร์มประจำราชวงศ์ทิวดอร์ อยู่ระหว่างเครื่องหมายกุหลาบแห่งทิวดอร์ (en:Tudor rose) รูปเหล่านี้ อยู่เหนือตราประจำพระองค์พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 (en:Edward the Confessor) |
|  | ค.ศ. 1954 | ธงแองกลิคันคอมมิวเนียน | ธงพื้นสีน้ำเงิน กลางธงมีตราแองกลิคันคอมมิวเนียน สัดส่วน 8:32. |
ธงประจำมณฑลและเมืองต่าง ๆ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1951 | ธงมณฑลเบดฟอร์ดเชอร์ | Red and gold quarters split horizontally by blue and white waves and vertically with a black band containing three white shells.  The red and gold quarters are from the arms of the Beauchamps, the leading family in the county after the Norman Conquest. The waves signify the River Ouse, and the shells are from the arms of the Russell Family, commemorating their services to the state and to the county. |
|  |  | ธงมณฑลบักกิงแฮมเชอร์ | ธงแถบแนวตั้งสีแดง-ดำ กลางธงมีตราห่านสีขาว |
|  | ศตวรรษที่ 12 | ธงกางเขนแห่งไพแรน (ธงแห่งคอร์นวอลล์) | ธงพื้นสีดำ กลางธงมีกางเขนสีขาว |
|  | ค.ศ. 2006 - | Flag of Derbyshire (ไม่เป็นทางการ) | A green cross with a white border on a sky blue field, with a gold Tudor rose in the centre. |
|  | ค.ศ. 2003 | Flag of Devon , St Petrock's flag | A white cross with a black border on a green field. |
|  |  | Flag of the city of Durham. | A red cross cross outlined in white on a black field. |
|  |  | ธงมณฑลเอสเซ็กซ์ |  |
|  |  | ธงมณฑลHampshire |  |
|  |  | Flag of Kent | A red field with a white horse in the centre. |
|  | ค.ศ. 2005 - | Flag of Lincolnshire (unofficial) | A red cross with yellow trimming on a blue and green field, and a yellow fleur de lys in the middle of the cross. |
|  |  | ธงนครลอนดอน | ธงกางเขนแห่งนักบุญจอร์จ มุมบนคันธงมีรูปดาบสีแดง |
|  |  | ธงมณฑลMercia | A gold saltire on a blue field (Cross of St Alban) ; the traditional flag of the Kingdom of Mercia, still flown on Tamworth Castle. |
|  | 7th century (modern จากปี ค.ศ. 1951 | Flag of Northumbria | Eight yellow rectangles on a red field, note that the canton (top corner nearest the flagpole) should be gold. |
|  | ค.ศ. 2007 - | Flag of Orkney | A blue Nordic cross outlined in yellow on a red field |
|  | ค.ศ. 1969 - | Flag of Shetland | A white Nordic cross on a light blue field |
|  |  | ธงมณฑลเวสเซกซ์ | A gold wyvern on a red field. |
|  | ค.ศ. 1938 | Flag of the Isle of Wight | detail taken from the shield in island's Arms |
|  |  | ธงมณฑลยอร์กเชอร์ | ธงพื้นสีน้ำเงิน กลางธงมีรูปดอกกุหลาบ. |
ธงในอดีต > ธงชาติและธงที่มีความหมายถึงชาติ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1620 - 1707 | ธงเรือแดง (Red Ensign) ของอังกฤษ | ธงพื้นสีแดง ที่มุมธงด้านคันธงมีธงกางเขนแห่งเซนต์จอร์จ |
|  | ค.ศ. 1620 - 1707 | ธงเรือขาว (White Ensign) หรือธงราชนาวีอังกฤษ | ธงพื้นสีขาว ที่มุมธงด้านคันธงมีธงกางเขนแห่งเซนต์จอร์จ |
|  | ค.ศ. 1620 - 1707 | ธงเรือน้ำเงิน (Blue Ensign) ของอังกฤษ | ธงพื้นสีน้ำเงิน ที่มุมธงด้านคันธงมีธงกางเขนแห่งเซนต์จอร์จ |
ธงในอดีต > ธงพระอิสริยยศ

| ภาพธง | ระยะเวลาที่ใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1198 – ปัจจุบัน | ธงประจำพระอิสริยยศพระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ เริ่มใช้ในรัชสมัย พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 | ธงพื้นสีแดง มีรูปสิงห์สีเหลือง 3 ตัว (ลายตราแผ่นดินของอังกฤษ) |
|  | ค.ศ. 1340 - 1406 | ธงประจำพระองค์พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ เริ่มใช้ในรัชสมัย พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 | ธงสี่เหลี่ยมแบ่งภายใน 4 ส่วน มีรูปตราแผ่นดินของอังกฤษ (สิงโตทอง 3 ตัว พื้นแดง) สลับกับรูปตราแผ่นดินของฝรั่งเศส (รูปดอกเฟลอร์เดอลีส์สีเหลืองหลายดอก บนพื้นสีน้ำเงิน) เป็นการแสดงความหมายว่า กษัตริย์แห่งอังกฤษนั้น มีสิทธิในราชบัลลังก์ของราชอาณาจักรฝรั่งเศส. |
|  | ค.ศ. 1406 - 1603 | ธงประจำพระองค์พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ เริ่มใช้ในรัชสมัย พระเจ้าเฮนรีที่ 4 | ธงสี่เหลี่ยมแบ่งภายใน 4 ส่วน มีรูปตราแผ่นดินของอังกฤษ (สิงโตทอง 3 ตัว พื้นแดง) สลับกับรูปตราแผ่นดินของฝรั่งเศส (รูปดอกเฟลอร์เดอลีส์สีเหลือง 3 ดอก บนพื้นสีน้ำเงิน) เป็นการแสดงความหมายว่า กษัตริย์แห่งอังกฤษนั้น มีสิทธิในราชบัลลังก์ของราชอาณาจักรฝรั่งเศส |

|  | ค.ศ. 1603 – 1689,  ค.ศ. 1702 – 1707 | ธงประจำพระองค์พระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์สจวต, เริ่มใช้ในรัชสมัยพระเจ้าเจมส์ที่ 1 | ธงพื้นลายตราประจำพระองค์ของพระเจ้าเจมส์ที่ 1. |
| ด ค กธงชาติสหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
สหราชอาณาจักร:    ธงชาติสหราชอาณาจักร (ค.ศ. 1801–ปัจจุบัน) 
ประเทศของสหราชอาณาจักร:    อังกฤษ    สกอตแลนด์    เวลส์   ไอร์แลนด์เหนือ 
ธงพระอิสริยยศ:    ธงพระอิสริยยศสำหรับพระมหากษัตริย์ (ค.ศ. 1837–ปัจจุบัน)    ธงพระอิสริยยศสำหรับพระมหากษัตริย์สำหรับใช้ในสกอตแลนด์ (ค.ศ. 1837–ปัจจุบัน)     ธงประจำพระอิสริยยศพระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1198–ปัจจุบัน)    ธงประจำพระอิสริยยศพระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ (ค.ศ. 1222–ปัจจุบัน) 
ธงในอดีต:    ธงช่วงว่างระหว่างรัชกาล (1649–1660)    ธงประจำพระอิสริยยศพระมหากษัตริย์แห่งไอร์แลนด์ (ค.ศ. 1541–1800)     ธงกางเขนแห่งเซนต์แพทริก (ค.ศ. 1801–1922)    ธงอูลส์เตอร์ (ค.ศ. 1953–1972) 
ธงแสดงสัญชาติ:    ธงแสดงสัญชาติสีแดง    ธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน    ธงแสดงสัญชาติสีขาว    ธงแสดงสัญชาติสีเขียว    ธงแสดงสัญชาติกองทัพอากาศ    ธงแสดงสัญชาติอากาศยานพลเรือน
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดนครปฐม)

สำหรับวัดไผ่ล้อมแห่งอื่น ดูที่ วัดไผ่ล้อม
| วัดไผ่ล้อม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 2 ถนนเทศา ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม 73000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไผ่ล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ประวัติ

สันนิษฐานกันว่าสร้างวัดไผ่ล้อมขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในยุคนั้นได้มีการเกณฑ์ชาวมอญที่อยู่ใต้โพธิสมภารมาช่วยกันบูรณะองค์พระปฐมเจดีย์ ชาวมอญได้พักอาศัยอยู่บริเวณสวนป่าไผ่ใกล้องค์พระปฐมเจดีย์ ต่อมาบริเวณนั้นร้างผู้คน ดงไผ่ขึ้นหนา พระภิกษุผู้แสวงหาธรรมหลายรูปต่างจาริกมาวิเวก ปักกลดบำเพ็ญสมณธรรม ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงเห็นว่า สถานที่บริเวณนี้สมควรตั้งเป็นสำนักสงฆ์ จึงได้อาราธนาพระภิกษุจากวัดพระปฐมเจดีย์มาจำพรรษาเป็นครั้งคราว เมื่อมีภิกษุจำพรรษามากขึ้น ชาวบ้านได้ช่วยกันถางป่าไผ่เพื่อไปทำที่อยู่อาศัย จะมีหลงเหลืออยู่บ้างก็บริเวณรอบ ๆ วัดเท่านั้น จึงกลายเป็นที่มาของชื่อวัด
วัดไผ่ล้อมขาดเจ้าอาวาสอยู่นาน กระทั่ง พ.ศ. 2486 ทางคณะสงฆ์จึงได้แต่งตั้งพระอาจารย์พูล อตตรกโข ซึ่งขณะนั้นจำพรรษาอยู่วัดพระงามขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านได้ร่วมกับญาติโยมสร้างอุโบสถ โดยเริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 และแล้วเสร็จในอีก 3 ปีต่อมา ในสมัยของท่านยังได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ เช่น ศาลาการเปรียญ โรงเรียนปริยัติธรรม ศาลาฌาปนสถาน ศาลาปฏิบัติ หอระฆัง กุฏิสงฆ์ โรงเรียนวัดไผ่ล้อม เป็นต้น
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถหลังเก่าสร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2490 ได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขนาดความกว้าง 9 เมตร ความยาว 21 เมตร เป็นสถาปัตยกรรมทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น คอนกรีตเสริมเหล็ก พื้นปูหินอ่อน บานประตูหน้าต่างไม้สักแกะสลัก 3 ชั้น ส่วนผนังด้านในเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับพุทธประวัติและผนังด้านนอกเป็นลายปูนปั้นรูปเทพทรงพระขรรค์ กำแพงแก้ว ประดับด้วยเสาหงส์คาบไฟ และลูกแก้วองค์พระปฐมเจดีย์ ปูพื้นหินแกรนิต ซุ้มเสมา ศิลปะอยุธยา ซุ้มประตู 4 ทิศ ปั้นเทพประจำทิศทั้งแปด พร้อมปูนปั้นเป็นท้าวเวสสุวรรณ 8 องค์ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะสุโขทัย เนื้อโลหะลงรักปิดทองขนาดหน้าตัก 4 ศอก 9 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540
ศาลาการเปรียญ (ปุริมานุสรณ์) ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารทรงไทยประยุกต์ โครงสร้างส่วนใหญ่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น มีขนาดกว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร หอระฆังเป็นลักษณะทรงไทยประยุกต์ สูง 3 ชั้น มีหอกลองหอระฆังอยู่ในที่เดียวกันด้านหน้ากุฏิเจ้าอาวาส เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 นอกจากนี้ยังมีวิหารประดิษฐานสังขารหลวงพ่อพูล สถาปัตยกรรมไทย ยอดทรงมณฑป หลังคาจัตุรมุข ซ้อน 2 ชั้น
ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธรูปปางประทานอภัย พระประธานประจำอุโบสถหลังเดิม เป็นพระพุทธรูปปางขัดสมาธิ ศิลปะเชียงแสน ปั้นด้วยปูน หน้าตักกว้าง 2 ศอก 1 คืบ สูงประมาณ 1.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492
สหภาพประชาธิปไตยกัมพูชา

| สหภาพประชาธิปไตยกัมพูชา  |
| --- | --- |
ผู้นำ: สมเด็จกรมพระนโรดม รณฤทธิ์   สม รังสี   ซอน ซัวเบิร์ท
ก่อตั้ง: 1997; 27 ปีที่แล้ว (1997)
รวมตัวกับ: พรรคฟุนซินเปก   พรรคเพลิงเทียน   พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมพระพุทธศาสนา
อุดมการณ์: ราชวงศนิยม   เสรีนิยม   พุทธประชาธิปไตย
จุดยืน: ซ้าย ถึง ขวา
การเมืองกัมพูชา   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
สหภาพประชาธิปไตยกัมพูชา (Union of Cambodian Democrats)เป็นพันธมิตรทางการเมืองในกัมพูชาของพรรคการเมืองสามพรรค  จัดตั้งขึ้นนอกประเทศกัมพูชาใน พ.ศ. 2540 หลังการรัฐประหารในปีนั้น  ผู้นำของพรรคการเมืองทั้งสามได้แก่ สม รังสี หัวหน้าพรรคสมรังสี ซอน ซานหัวหน้า พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมชาวพุทธ (ปัจจุบันนำโดย ซอน ซัวเบิร์ท) และพระนโรดม รณฤทธิ์หัวหน้าพรรคฟุนซินเปก ต่อมา บัว เฮล และ เต็ย ชินจากพรรคเขมรเป็นกลาง เข้าร่วมในพันธมิตรนี้ด้วย
เป้าหมายของพันธมิตรนี้คือประชาธิปไตย สันติภาพและอธิปไตยในดินแดนกัมพูชา
แหล่งข้อมูลอื่น

Former Union of Cambodian Democrats website at archive.org
ศาสนาพุทธในประเทศอุซเบกิสถาน

| --- | --- |

จิตรกรรมรูปพระพุทธเจ้าและสถูปในโบราณสถานอารามฟายอซเตปา (Фаёзтепа)

วัดชาอึนซาในทาชเคนต์ (Буддийский храм «Чаынса»)

ศาสนาพุทธในประเทศอุซเบกิสถาน ปรากฏอยู่ในรายงานเสรีภาพการนับถือศาสนานานาชาติของกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐเมื่อ พ.ศ. 2547 (US State Department's International Religious Freedom Report 2004) ระบุว่ามีพุทธศาสนิกชนในประเทศอุซเบกิสถาน ร้อยละ 0.2 ของประชากรทั้งหมด ส่วนใหญ่เป็นชาวเกาหลีใต้และโครยอ-ซารัม มีการจดทะเบียนรับรองศาสนาพุทธอย่างเป็นทางการเพียงนิกายเดียว และมีวัดเพียงแห่งเดียวในทาชเคนต์
ประวัติ

ดินแดนของประเทศอุซเบกิสถานในปัจจุบัน เคยถูกปกครองโดยจักรวรรดิกุษาณ มีการเผยแผ่ศาสนาพุทธเข้าสู่ดินแดนแบกเตรียและคันธาระ ในเอกสารบาลี ระบุถึงพ่อค้าชาวแบกเตรียสองคนคือตปุสสะและภัลลิกะ เป็นปฐมสาวกของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หลังทั้งสองเดินทางกลับแบกเตรีย ก็ได้สร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่พุทธองค์ ศาสนาพุทธได้รับความนิยมอย่างสูงในรัชสมัยพระเจ้ากนิษกะ ทรงอุปถัมภ์ศาสนาพุทธนิกายมหายาน เพราะทรงนับถือว่า "เป็นหนทางแห่งความรอด"
หลังการรุกรานของชาวเฮฟทาไลต์ (Hephthalites) หรือฮันขาว (White Huns) และการพิชิตดินแดนทรานโซเซียนาของชาวมุสลิม ศาสนาพุทธก็เสื่อมความนิยมลง ต่อมาเมื่อมีการประหารพุทธศาสนิกชนในควอแรซึม (Khwarazm) เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 13 ศาสนาพุทธก็เลือนหายไปจากดินแดนอุซเบกิสถานมาตั้งแต่นั้น
ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการเนรเทศชาวโครยอ-ซารัม ซึ่งเป็นคนเกาหลีในตะวันออกไกลของรัสเซีย เข้าไปตั้งถิ่นฐานในเอเชียกลาง ซึ่งจำนวนนี้มีชาวเกาหลีที่นับถือศาสนาพุทธรวมอยู่ด้วย ทว่าในยุคสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก มีการกดขี่ข่มเหงและละเมิดสิทธิของพุทธศาสนิกชน จนถึง พ.ศ. 2534
ปัจจุบันในประเทศอุซเบกิสถาน ยังมีพุทธสถานคือ วัดชาอึนซา (แปลว่า กรุณาราม) เป็นวัดพุทธแบบเกาหลีนิกายโชกเย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2534 ตั้งอยู่ย่านชานเมืองของทาชเคนต์ ถือเป็นวัดพุทธเพียงแห่งเดียวที่ยังมีการใช้งานอยู่จนถึงปัจจุบัน วัดแห่งนี้ไม่มีพระสงฆ์จำวัดตลอดอย่างอารามในเกาหลีใต้ กระนั้นก็มีพระสงฆ์จากเกาหลีใต้ ไทย พม่า และญี่ปุ่นแวะเวียนมาประกอบพิธีกรรมอยู่เนือง ๆ มีอุบาสกและอุบาสิกาเชื้อสายเกาหลีในสังกัดวัดขนาดย่อมราว 100-150 คน และ พ.ศ. 2561 มีแผนการขยายถนนวงแหวนรอบนอกทาชเคนต์ ซึ่งแนวรื้อถอนกินเนื้อที่บริเวณด้านหน้าของวัด ด้วยเหตุนี้จึงมีการเรียกร้องให้มีการอนุรักษ์พุทธสถานแห่งนี้ ผู้ว่าราชการกรุงทาชเคนต์ประนีประนอมด้วยการปรับเปลี่ยนแนวถนนใหม่เพื่อไม่ต้องรื้อถอนวัดชาอึนซา
สุลต่านมูฮัมหมัด จีวา ไซนัล อาดิลีนที่ 2

สุลต่านมูฮัมหมัด จีวา ไซนัล อาดิลีนที่ 2 เป็นสุลต่านองค์ที่ 19 แห่งรัฐเกอดะฮ์ พระองค์ก่อตั้งเมืองอลอร์สตาร์ พระองค์ครองราชย์ 68 ปี ยาวนานที่สุดในบรรดาสุลต่านมาเลเซีย นอกจากนี้พระองค์ยังซ่อมพระราชวังที่ถูกโจมตีโดยชาวบูกิส พระองค์เป็นบุตรของสุลต่านอับดุลเลาะห์ มุดซัม ชาห์
สุลต่านอะฮ์มัด ตาจุดดิน มูการ์รัม ชะฮ์

| สุลต่านอะฮ์มัด ตาจุดดิน มูการ์รัม ชะฮ์ |
| --- | --- |
สุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์
สุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์
ครองราชย์: ค.ศ. 1854-1879
ก่อนหน้า: สุลต่านไซนัล ราชิด มูอัซซัม ชะฮ์ที่ 1
ถัดไป: สุลต่านไซนัล ราชิด มูอัซซัม ชะฮ์ที่ 2

ประสูติ: ค.ศ. 1852 รัฐสุลต่านเกอดะฮ์
สวรรคต: 22 มิถุนายน ค.ศ. 1879 (27 พรรษา) ไทรบุรี อาณาจักรสยาม
ฝังพระศพ: สุสานหลวงเกอดะฮ์
พระราชบุตร: สุลต่านไซนัล ราชิด มูอัซซัม ชะฮ์ที่ 2 สุลต่านอับดุล ฮามิด ฮาลิม ชะฮ์
ราชวงศ์: มาฮาวังซา
พระราชบิดา: สุลต่านไซนัล ราชิด มูอัซซัม ชะฮ์ที่ 1
พระราชมารดา: วันมาเฮรัน บินตี วันมูฮัมมัด ซาดิก
ศาสนา: อิสลามนิกายซุนนี
ปาดูกา ซรี สุลต่านอะฮ์มัด ตาจุดดิน มูการ์รัม ชะฮ์ อิบนี อัลมาร์ฮุม สุลต่านไซนัล ราชิด อัลมูอัซซัม ชะฮ์ที่ 1 หรือ เจ้าพระยาไทรบุรี (อะหมัด) เป็นสุลต่านองค์ที่ 24 แห่งรัฐเกอดะฮ์ เป็นพระราชโอรสในสุลต่านไซนัล ราชิด มูอัซซัม ชะฮ์ที่ 1 ประสูติแต่วันมาเฮรัน บินตี วันมูฮัมมัด ซาดิก (เอกสารไทยเรียก หวันหมัดไหรน)
วัวทะเลทากิกาวะ

| วัวทะเลทากิกาวะ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Late Pliocene 3> 6–2.6Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: อันดับพะยูน Sirenia
วงศ์:: Dugongidae Dugongidae
สกุล:: †วัวทะเลชเต็ลเลอร์ Hydrodamalis Furusawa, 1988
สปีชีส์:: †Hydrodamalis spissa
ชื่อทวินาม
†Hydrodamalis spissa Furusawa, 1988

ชื่อพ้อง
 ?†H. cuestae Domning, 1978
วัวทะเลทากิกาวะ (Hydrodamalis spissa) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลกินพืช ซึ่งสูญพันธุ์แล้ว อาศัยอยู่ในปลายสมัยไพลโอซีน มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับวัวทะเลชเตลเลอร์ที่เพิ่งสูญพันธุ์ไปไม่นาน (H. gigas) ใน ค.ศ. 1988 มีการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของวัวทะเลในฮกไกโด แต่เดิมถูกจัดว่าเป็นซากของวัวทะเลทากิกาวะ ซึ่งเป็นสปีชีส์ที่เพิ่งมีการอธิบาย แม้ว่านักวิทยาศาสตร์บางคนจะเห็นว่าเป็นชื่อพ้องของวัวทะเลเควสตา (H. cuestae) ก็ตาม ปัจจุบันยังไม่แน่ชัดว่าวัวทะเลทากิกาวะเป็นเพียงพันธุ์พื้นเมืองของวัวทะเลเควสตา หรือเป็นสปีชีส์ที่แยกมาต่างหาก อย่างไรก็ตาม วัวทะเลทากิกาวะมีความคล้ายคลึงทางสัณฐานวิทยาร่วมกันกับวัวทะเลชเตลเลอร์มากกว่ากับวัวทะเลเควสตา
สายอิมาซาโตซูจิ

| สายอิมาซาโตซูจิ |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
เจ้าของ: การคมนาคมเทศบาลโอซากะ
หมายเลขสาย: 8
ที่ตั้ง: โอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
ปลายทาง: อิตากาโนะ อิมาซาโตะ (รถไฟใต้ดินเทศบาลโอซากะ)
จำนวนสถานี: 11
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟฟ้าใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินเทศบาลโอซากะ
ศูนย์ซ่อมบำรุง: สึรูมิเรียวกูจิ-คิตะ
ขบวนรถ: 80 ซีรีส์
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 24 ธันวาคม ค.ศ. 2006
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 11.9 กิโลเมตร (7.4 ไมล์)
รางกว้าง: 1435
ระบบจ่ายไฟ: 1,500 V DC ลวดเหนือหัว
ความเร็ว: 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (43 ไมล์ต่อชั่วโมง)
| โอซากะเมโทร |
| --- | --- |
: สายมิโดซูจิ
: สายทานิมาจิ
: สายยตสึบาชิ
: สายชูโอ
: สายเซ็นนิจิมาเอะ
: สายซาไกซูจิ
: สายนางาโฮริสึรูมิเรียวกูจิ
: สายอิมาซาโตซูจิ
: สายนังโกพอร์ตทาวน์
ด ค ก
สายอิมาซาโตซูจิ (ญี่ปุ่น: 今里筋線; โรมาจิ: Imazatosuji-sen) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินเทศบาลโอซากะ วิ่งจากสถานีอิตากาโนะ ไปยังสถานี อิมาซาโตะ (รถไฟใต้ดินเทศบาลโอซากะ) ภายในนครโอซากะ ตัวย่อของเส้นทางคือตัว I วันที่เปิดให้บริการครั้งแรกนั้น ตรงกับคริสต์มาสอีฟ (24 ธันวาคม) ในปี ค.ศ. 2006 สีประจำเส้นทางคือสีส้ม
ระบบรถไฟฟ้า

80 ซีรีส์ (4 คันต่อขบวน ตั้งแต่ ค.ศ. 2006)
วัดหัวลำโพง

| วัดหัวลำโพง |
| --- | --- |
วัดหัวลำโพง

ชื่อสามัญ: วัดหัวลำโพง พระอารามหลวง
ที่ตั้ง: เลขที่ 728 ถนนพระรามที่ 4 แขวงสี่พระยา เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร 10500
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระธรรมสุธี (นรินทร์ นรินฺโท)
กิจกรรม: ทำบุญโลงศพ, ไถ่ชีวิตโคกระบือ
เว็บไซต์: วัดหัวลำโพง พระอารามหลวง บน เฟสบุค
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัวลำโพง พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เดิมเป็นวัดราษฎร์ชื่อ "วัดวัวลำพอง" สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดหัวลำโพงและมูลนิธิร่วมกตัญญู
วัดหัวลำโพงตั้งอยู่ติดกับสถานีสามย่าน รถไฟฟ้ามหานคร ติดกับโค-เวิร์กกิงสเปซ Too Fast To Sleep ตรงกันข้ามฝั่งถนนกับ สามย่านมิตรทาวน์ จตุรัสจามจุรี และ คริสตจักรสามย่าน
ประวัติ

วัดหัวลำโพง เดิมชื่อ "วัดวัวลำพอง" เป็นวัดราษฎร์ ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างวัด แต่คาดว่าคงสร้างในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์จากการสันนิษฐานจากรูปทรงของอุโบสถหลังเก่าและเจดีย์ดั้งเดิมของวัด
เชื่อกันว่าหลังจากในปี พ.ศ. 2310 อาณาจักรกรุงศรีอยุธยาเสียกรุงและถูกทำลาย ชาวบ้านบางส่วนที่หนีตายออกมาได้อพยพครอบครัวลงมาทางใต้และตั้งถิ่นฐานที่บริเวณวัดหัวลำโพงในปัจจุบัน เนื่องด้วยเห็นว่าเป็นทำเลที่ยังไม่มีเจ้าของ มีลำคลองเชื่อมโยงสะดวกต่อการสัญจร
ต่อมาเมื่อชุมชนขยายตัวจึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นสำหรับชุมชนชื่อ วัดวัวลำพอง ตามความนิยมที่ชื่อของวัดจะพ้องกับชื่อหมู่บ้าน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2433 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงสร้างทางรถไฟขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทย และพระราชทานนามแด่สถานีกรุงเทพฯ ว่า สถานีหัวลำโพง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากวัดวัวลำพอง ประมาณ 2 กิโลเมตร
ราวปีพ.ศ. 2447 จากหลักฐานและคำบอกเล่ากล่าวว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จฯไปทอดพระกฐิน ณ วัดต่าง ๆ สามแห่ง ตามลำดับคือ วัดสามจีน (วัดไตรมิตรวิทยาราม) วัดตะเคียน (วัดมหาพฤฒาราม) และวัดวัวลำพอง (วัดหัวลำโพง)
ในการเสด็จพระราชดำเนินทอดผ้าพระกฐิน ที่วัดวัวลำพองนั้นได้โปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่ พระราชทานนามว่า วัดหัวลำโพง และทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานแต่งตั้งสมณศักดิ์เจ้าอาวาสคือ พระอาจารย์สิงห์ ซึ่งเป็นพระวิปัสสนาธุระที่มีชื่อเสียงองค์หนึ่งในครั้งนั้น
วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกฐานะวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
ตำนาน

บทความหลัก: ประโนตย์ วิเศษแพทย์ และสมชาย แก้วจินดา
เรื่องนี้เกิดขึ้นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2510 เป็นเรื่องราวของคู่รักที่เป็นเพศเดียวกัน ก็คือ ประโนตย์ วิเศษแพทย์ และสมชาย แก้วจินดา โดยนำศพทั้งคู่ตั้งไว้เคียงกัน ณ วัดหัวลำโพง
ภายในวัดหัวลำโพง
วัลแกนซิโคลเวียร์

| ข้อมูลทางคลินิก |
| --- | --- |
รหัส ATC: J05AB14 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
PubChem CID: 64147
DrugBank: ?
 สารานุกรมเภสัชกรรม
วัลแกนซิโคลเวียร์  (Valganciclovir)
ศรีสุลต่านฮาเมิงกูบูโวโนที่ 10

| ศรีสุลต่านฮาเมงกูบูโวโนที่ 10 |
| --- | --- |
บันดารา ราเดิน มัส เฮอร์จูโน ดาร์ปีโต ศรีสุลต่าน

ผู้ว่ายกยาการ์ตาคนที่ 3
ดำรงตำแหน่ง: 3 ตุลาคม ค.ศ. 1998 - ปัจจุบัน
ก่อนหน้า: ปากู อาลัมที่ 8
ประธานาธิบดี: บาคารุดดิน ยูซุฟ ฮาบีบี อับดูร์ระฮ์มัน วาฮิด เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน โจโก วิโดโด
สุลต่านองค์ที่ 10 แห่งยกยาการ์ตา
ครองราชย์: 7 มีนาคม ค.ศ. 1989 - ปัจจุบัน
ก่อนหน้า: ฮาเมงกูบูโวโนที่ 9
รัชทายาทโดยสันนิษฐาน: เจ้าหญิงมังกูบูมี

พระราชสมภพ:  (1946-04-02) 2 เมษายน ค.ศ. 1946 (78 ปี) ยกยาการ์ตา, ประเทศอินโดนีเซีย เฮอร์จูโน ดาร์ปีโต
คู่อภิเษก: ราตูเฮมัซ
พระราชบุตร: เจ้าหญิงมังกูบูมี เจ้าหญิงจันดรากีรานา เจ้าหญิงมาดูเรตโน เจ้าหญิงฮายู เจ้าหญิงเบินดารา
ราชวงศ์: Hamengkubuwono
ลายพระอภิไธย: 
สมเด็จพระราชาธิบดีศรีสุลต่านฮาเมงกูบูโวโนที่ 10 (Sri sultan Hamengkubuwono X) ทรงเป็นสุลต่านพระองค์ที่ 10 แห่งยอกยาการ์ตา และผู้ว่าราชการจังหวัดคนที่ 3 ของเมืองยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย พระราชสมภพเมื่อ 2 เมษายน พ.ศ. 2489 เป็นพระราชโอรสในสุลต่านฮาเมงกูบูโวโนที่ 9กับ เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อ 7 มีนาคม พ.ศ. 2532 ต่อจากพระราชบิดา ทรงสำเร็จการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยกัจจา มาดา ทรงอภิเษกสมรสกับกุสตี กันเจง ราตู มีพระธิดา 5 พระองค์
ปัจจุบันประทับที่พระราชวังเมืองยกยาการ์ตา
ศาสนาพุทธในสหรัฐ
พระพุทธศาสนาในสหรัฐอเมริกาในปัจจุบัน

ประเทศสหรัฐอเมริกานับว่ามีกิจกรรมต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาแพร่หลายและกว้างขวางที่สุด ที่เป็นเช่นนี้เพราะมีชาวไทยและชาวเอเชียที่นับถือพระพุทธศาสนาอยู่กระจัดกระจายตามรัฐต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกาเป็นจำนวนมากไม่ต่ำกว่า 600,000 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวเอเชียที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในสหรัฐอเมริกา โดยเฉพาะคนไทยที่อยู่กันหนาแน่ในบางเมือง เช่น ลอสแอนเจลิส ซานฟรานซิสโก ชิคาโก เป็นต้น ก็ได้ร่วมกันจัดตั้งวัดไทยขึ้นในชุมชนของตน เพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนาและเป็นแหล่งที่ใช้พบปะสังสรรค์กันระหว่างชาวพุทธ วัดไทยในสหรัฐอเมริกาจึงมีกระจัดกระจายอยู่ตามรัฐต่างๆ เป็นอันมาก ซึ่งมีบทบาทนอกเหนือจากศาสนากิจแล้ว ยังเผยแพร่วัฒนธรรมประเพณีของไทยไปด้วย ได้แก่ การเปิดโรงเรียนพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์และภาคฤดูร้อนให้เด็ก ๆ  ลูกหลานไทยที่เกิดเติบโตในสหรัฐอเมริกาได้เรียนรู้พระพุทธศาสนา ภาษาไทย ที่มีความสนใจในพระพุทธศาสนาเข้ามาศึกษาพระพุทธศาสนา และวัฒนธรรมไทยด้วย
รายชื่อวัดไทยในสหรัฐอเมริกา

วัดป่าอภัยคีรี
วัดวอชิงตันพุทธวนาราม
วัดพุทธวิปัสสนา เมืองลองบีช
วัดใหม่สามัคคีธรรม
วัดพรหมคุณาราม
วัดไทยลอสแอนเจลิส
วัดนวมินทรราชูทิศ
วัดพุทธไทยถาวรวนาราม