stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พลังงานจลน์
เนื้อหา

พลังงานจลน์ เป็นพลังงานที่สะสมอยู่ในวัตถุจากอัตราเร็วของวัตถุขึ้นอยู่กับการเคลื่อนที่ของวัตถุ ใช้สัญลักษณ์ Ek หาพลังงานจลน์ได้จากปริมาณงานที่ทำได้ทั้งหมด ของวัตถุที่กำลังเคลื่อนที่ไปทำงานอย่างหนึ่ง จนกระทั่งวัตถุหยุดนิ่ง
จากนิยามเขียนเป็นสมการได้ว่า
หากมีแรง F กระทำต่อวัตถุ จนขนาดของความเร็วของวัตถุเปลี่ยนไป ทำให้พลังงานจลน์ของวัตถุเปลี่ยนไปจากเดิม พบว่างานที่แรงนั้นกระทำต่อวัตถุมีค่าเท่ากับพลังงานจลน์ของวัตถุที่เปลี่ยนไป หรือ W = Ek2-Ek1 เรียกคำกล่าวนี้ว่า หลักของงาน-พลังงานจลน์
พลังงานจลน์ของวัตถุขึ้นอยู่กับสองตัวแปร ได้แก่ มวล (m) และความเร็ว (v) ของวัตถุ ซึ่งสมการสำหรับคำนวณหาพลังงานจลน์ของวัตถุนั้น สามารถพิสูจน์ได้จาก สมการการเคลื่อนที่ของวัตถุซึ่งเคลื่อนที่แบบมีความเร่ง ดังนี้ เมื่อมีแรงภายนอกกระทำกับวัตถุ ทำให้วัตถุเคลื่อนที่แบบมีความเร่ง
การหาค่าพลังงานจลน์

สามารถหาค่าได้จากสูตรต่อไปนี้
เมื่อ
Ek = พลังงานจลน์ มีหน่วยเป็นจูล (J)
m = มวลของวัตถุ มีหน่วยเป็นกิโลกรัม (kg)
v = ความเร็วของวัตถุ มีหน่วยเป็นเมตรต่อวินาที (m/s)
แต่ว่าพลังงานจลน์นี้จะน้อยลงไปเรื่อย ๆ หากพลังงานศักย์เพิ่มขึ้นเมื่อโยนวัตถุหนึ่ง วัตถุนั้นจะเริ่มเก็บพลังงานศักย์ไปเรื่อย ๆ แต่เมื่อวัตถุนั้นตกลงมาวัตถุมีการใช้พลังงานศักย์โดยเปลี่ยนรูปพลังงานศักย์เป็นพลังงานจลน์ในการตกลงมาของวัตถุ
พลังงานจลน์ของการหมุน

ในการหมุนของวัตถุรูปแผ่นกลมรอบแกน ๆ ทุกส่วนของวัตถุย่อมเคลื่อนที่เป็นวงกลมวนรอบแกนหมุนด้วยความเร็วเชิงมุมค่าเดียวกัน แต่อัตราเร็วเชิงเส้นซึ่งอยู่ในแนวเส้นตั้งฉากกับรัศมีไม่เท่ากัน เพราะจะขึ้นกับระยะทางที่ส่วนนั้น ๆ ห่างจากแกนมุม
พลังงานจลน์มีวัตถุมวล (m) ที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็ว (v) จะมีพลังงานจลน์ สำหรับวัตถุที่มีการหมุน พิจารณาจากมวลย่อยที่ประกอบขึ้นเป็นวัตถุ แต่ละมวลย่อยมีการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วต่าง ๆ กันขึ้นอยู่กับระยะทางที่มวลย่อยอยู่ห่างจากแกนหมุน นั่นคือแต่ละมวลมีพลังงานจลน์ต่างกัน พลังงานจลน์รวมของทุกมวลย่อยที่ประกอบขึ้นเป็นวัตถุนั้น จะเป็นพลังงานจลน์ของวัตถุเนื่องจากการหมุน
ภาษาโกฮิสถาน

| ภาษาโกฮิสถาน |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ตำบลโกฮิสถาน ประเทศปากีสถาน
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอินโด-อารยันภาษาโกฮิสถาน
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาโกฮิสถานเป็นภาษากลุ่มดาร์ดิกใช้พูดในตำบลโกฮิสถาน ประเทศปากีสถาน อยู่ในตระกูลอินโด-ยูโรเปียน สาขาอินโด-อารยัน
พระยสเถระ

| พระยสเถระ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ชื่อเดิม: ยสกุลบุตร
สถานที่เกิด: เมืองพาราณสี
สถานที่บวช: ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
สถานที่บรรลุธรรม: ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: พาราณสี
บิดา: ยสเศรษฐี
มารดา: นางสุชาดา
วรรณะเดิม: แพศย์
สถานที่รำลึก
สถานที่: ยสสถูป ภายในป่าอิสิปตนมฤคทายวัน
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระยสเถระ หรือ พระยสะ เป็นพระภิกษุสาวกเอตทัคคะของพระพุทธเจ้า นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญในพระพุทธศาสนาในสมัยต้นพุทธกาล
พระยสเถระ เป็นพระสงฆ์กลุ่มแรก ๆ ในพระพุทธศาสนา โดยท่านเป็นพระสงฆ์สาวกองค์ที่ 6 ในพระพุทธศาสนา เมื่อท่านบวชแล้วได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการชักชวนสหายของท่านกว่า ๕๔ คนให้เข้ามาบวชช่วยเผยแพร่พระพุทธศาสนาในช่วงต้นพุทธกาล
ชาติภูมิ

พระยสเถระ เป็นบุตรนางสุชาดา (ผู้ถวายข้าวมธุปายาสแก่พระโคตมพุทธเจ้า) กับเศรษฐีชาวเมืองพาราณสี ก่อนบวชท่านมีเรือนอาศัย 3 หลัง มีประโคมดนตรีสตรีรายล้อมด้วยโลกิยสุข คืนหนึ่งท่านหลับไปก่อนประโคมดนตรีจบ ท่านจึงตื่นขึ้นมากลางดึก เห็นสตรีนอนมีกิริยาน่าเกลียดน่ากลัว ท่านจึงเกิดความเบื่อหน่ายและออกจากปราสาทไป พลางบ่นไปว่า "ที่นี่วุ่นวายหนอ ที่นี่ขัดข้องหนอ" ไปตลอดทาง จนเข้าเขตป่าอิสิปตนมฤคทายวัน (พระพุทธเจ้าทรงแผ่ญาณเพื่อตรวจดูเวไนยสัตว์ผู้ที่พอจะบรรลุ) เมื่อ ยสกุลบุตรเดินมาใกล้ พระพุทธเจ้าตรัสว่า "ที่นี่ไม่วุ่นวาย ที่นี่ไม่ขัดข้อง เชิญมาที่นี่ เราจะแสดงธรรมแก่เธอ"
เมื่อยสกุลบุตรได้ยินดังนั้น จึงเข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้า  ทรงแสดงธรรมเทศนาโปรดแด่ท่านยสกุลบุตรจนได้ดวงตาเห็นธรรม ภายหลังบิดาได้เดินออกตามหายสกุลบุตร ได้ไปพบพระองค์และฟังพระธรรมเทศนา ยสกุลบุตรจึงได้ฟังพระธรรมเทศนาเป็นครั้งที่ 2 โดยส่งกระแสจิตไปตามธรรม จนได้บรรลุอรหัตแล้วท่านจึงทูลขอบวช เมื่อบิดาท่านสดับพระธรรมเทศนาจนได้ดวงตาเห็นธรรมและถือพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง  เช้าวันรุ่งขึ้นพระพุทธเจ้าและพระยสะได้เข้าไปรับภัตตาหารที่บ้านบิดาพระยสะ มารดาท่านยสะ และ(อดีต)ภริยาของพระยสะได้สดับพระธรรมเทศนาจนได้ดวงตาเห็นธรรม แสดงตนเป็นอุบาสิกาคนแรกในพระพุทธศาสนา
ความสำคัญในพระพุทธศาสนา

การบวชของท่านเป็นเหตุให้ท่านชักชวนเพื่อนของท่านอีก 54 คนเข้ามาบวช ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นกำลังสำคัญของพระพุทธเจ้าในการช่วยประกาศพระพุทธศาสนาในช่วงต้นพุทธกาล
บั้นปลายชีวิต

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงปรินิพพาน
ดูเพิ่ม

พระอสีติมหาสาวก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ 84000
เว็บไชต ธรรมะ เกตเวย์ เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาษาโกทวะ

| ภาษาโกทวะ |
| --- | --- |
ಕೊಡವ ತಕ್ಕ್ kḍava takk กฺฑว ตกฺกฺ
ประเทศที่มีการพูด: อินเดีย
ภูมิภาค: โกทคุ
จำนวนผู้พูด: 122,000 คน(พ.ศ. 2540)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ดราวิเดียน  ภาษากลุ่มดราวิเดียนใต้ภาษากลุ่มทมืฬ-กันนาดาภาษากลุ่มทมิฬ-โกทคุภาษาโกทวะ
รหัสภาษา
ISO 639-3: kfa
ภาษาโกทวะ หรือภาษากฑะวะ ตักก์ เป็นภาษาที่ใช้พูดในตำบลโกทกุ รัฐการณตกะทางใต้ บางครั้งเรียกภาษาโจร์คี หรือโจร์คในภาษาอังกฤษ มีผู้พูดราว 122,000 คน เขียนด้วยอักษรทมิฬ อักษรกันนาดา และอักษรมลยาฬัม
มหาปัฏฐาน

มหาปัฏฐาน เป็นคัมภีร์ที่ 7 ของพระอภิธรรม 7 คัมภีร์
คัมภีร์มหาปัฏฐาน เป็น 1 ใน 7 คัมภีร์ที่พระพุทธองค์ทรงพิจารณาหลังจากที่ได้ตรัสรู้แล้ว ได้แก่  1. ธัมมสังคณี 2. วิภังคปกรณ์ 3. ธาตุกถา 4. ปุคคลบัญญัติ  5. กถาวัตถุ  6. ยมกปกรณ์ และ 7. มหาปัฏฐาน
ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่พระพุทธองค์ทรงพยากรณ์ไว้ว่า จะสูญสิ้นเป็นคัมภีร์แรก เพราะเป็นคัมภีร์ที่ละเอียดลึกซึ้ง สุขุมคัมภีร์ภาพด้วยปัจจัยแห่งปรมัตถธรรม โดยที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงเรื่องราวความเป็นไปของสภาพธรรมที่เป็นเหตุเป็นผลแก่กัน  โดยนัยมากมายทั้งพิสดารและละเอียดสุขุมลึกซึ้งยิ่งนัก
ธรรมในมหาปัฏฐานนี้ ถ้าจะนับรวมกันทั้งหมดก็มีจำนวนถึงหลายโกฏิ ด้วยเหตุนี้ท่านอรรถกถาจารย์จึงเรียกคัมภีร์นี้ว่า “มหาปัฏฐาน” ตามหลักฐานกล่าวว่า เมื่อพระผู้มีพระภาคทรงพิจารณาพระอภิธรรม 7 คัมภีร์อยู่นั้น  เมื่อทรงพิจารณาคัมภีร์ที่ 1 คือ ธัมมสังคณี  จนถึงคัมภีร์ที่ 6 คือ ยมก  มาตามลำดับ ต่อเมื่อทรงพิจารณาคัมภีร์ที่ 7 คือ ปัฏฐาน จึงได้เกิดรัศมีแผ่ซ่านออกจากพระวรกายถึง 6 สี (หรือที่เรียกว่า ฉัพพรรณรังสี)
ปัจจัย 24

มหาปัฏฐานโดยสภาวะแล้วจัดเป็นปรมัตถธรรมอันเป็นปัจจัยของสรรพสิ่งทั้งปวง มหาปัฏฐานเป็นสภาวะ ที่แม้ว่าภพ จักรวาล โลกธาตุ จะแตกสลายสิ้นกัปป์ไป เพราะไฟ น้ำ ลม แต่มหาปัฏฐานก็จะยังคงดำรงคงอยู่ เพราะมหาปัฏฐานเป็นเพียงสภาวะของเหตุและผล ภพทั้งหลายเป็นสิ่งที่แสดงออกมาจาก 24 ปัจจัยของมหาปัฏฐานทั้งสิ้น มหาปัฏฐานเป็นปัจจัยให้เกิดนิยาม 5 เป็นปัจจัยให้เกิดปฏิจจสมุปบาท เป็นเหตุผลว่ากฎแห่งกรรมจึงสามารถให้ผลข้ามภพข้ามชาติได้ เนื่องจากกรรมของสรรพสัตว์ทั้งหลายที่ทำลงไปก็จะกลายเป็นปัจจัยของมหาปัฏฐาน ปัจจัยทั้ง 24 ของมหาปัฏฐาน ปัจจัยหนึ่งจะเป็นปัจจัยให้แก่ปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งหลายปัจจัย และต่างเป็นผลของปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งหลายปัจจัยเช่นกัน โดยผลของปัจจัยทั้งหลาย ต่างย่อมต้องให้ผลตามปัจจัยที่สมควรแก่เหตุ เมื่อผลที่จะต้องให้ผลมีจำนวนมหาศาลจากเหตุปัจจัยมหาศาลของสรรพสิ่ง จึงทำให้เกิดกฎแห่งกรรม และกฎธรรมชาติที่มีแบบแผนขึ้นมา และสรรพสิ่งก็เป็นไปตามแบบแผนนั้น เกิดกรรมลิขิตแก่สรรพสัตว์ และเกิดภพขึ้นมารองรับ มหาปัฏฐานเป็นสภาวะที่ละเอียดยิ่ง เป็นรากฐานของสรรพสิ่งทั้งปวง โดยปัจจัยทั้ง 24 ของมหาปัฏฐาน ได้แก่
เหตุปัจจะโย = ธรรมที่มีเหตุเป็นปัจจัย
อารัมมะณะปัจจะโย = ธรรมที่มีอารมณ์เป็นปัจจัย
อธิปะติปัจจะโย  = ธรรมที่มีอธิบดีเป็นปัจจัย
อนันตะระปัจจะโย = ธรรมที่มีปัจจัยหาที่สุดมิได้
สะมะนันตะระปัจจะโย = ธรรมที่มีปัจจัยมีที่สุดเสมอกัน
สะหะชาตะปัจจะโย = ธรรมที่เกิดพร้อมเป็นปัจจัย
อัญญะมัญญะปัจจะโย = ธรรมแต่ละอย่างต่างต้องอาศัยกันและกันเป็นปัจจัย
นิสสะยะปัจจะโย = ธรรมเป็นปัจจัยโดยเป็นนิสัยที่อาศัย
อุปะนิสสะยะปัจจะโย = ธรรมเป็นปัจจัยโดยเป็นอุปนิสัยที่อาศัยอย่างแรงกล้า
ปุเรชาตะปัจจะโย = ธรรมที่เกิดก่อนเป็นปัจจัย
ปัจฉาชาตะปัจจะโย = ธรรมที่มีธรรมเกิดภายหลังเป็นปัจจัย
อาเสวะนะปัจจะโย = ธรรมที่มีการเสพเป็นปัจจัย
กัมมะปัจจะโย = ธรรมที่มีกรรมเป็นปัจจัย
วิปากาปัจจะโย = ธรรมที่มีวิบากเป็นปัจจัย
อาหาระปัจจะโย = ธรรมที่มีอาหารเป็นปัจจัย
อินทริยะปัจจะโย = ธรรมที่มีอินทรีย์เป็นปัจจัย
ฌานะปัจจะโย = ธรรมที่มีฌานเป็นปัจจัย
มัคคะปัจจะโย = ธรรมที่มีมรรคเป็นปัจจัย
สัมปะยุตตะปัจจะโย = ธรรมที่มีการประกอบเป็นปัจจัย
วิปปะยุตตะปัจจะโย = ธรรมที่มีการอยู่ไม่ปราศจากเป็นปัจจัย
อัตถิปัจจะโย = ธรรมที่มีเป็นปัจจัย
นัตถิปัจจะโย = ธรรมที่ไม่มีเป็นปัจจัย
วิคะตะปัจจะโย = ธรรมที่มีการอยู่ปราศจากเป็นปัจจัย
อะวิคะตะปัจจะโย = ธรรมที่ไม่มีการอยู่ปราศจากเป็นปัจจัย
ปัจจัยมีประการต่าง ๆ มากมาย ในการแสดงปัจจัย 24 นั้น พระพุทธองค์ทรงจำแนกปัจจัยหนึ่ง ๆ มีธรรมเป็น 3 หมวด คือ
ปัจจัยธรรม หมายความว่า ธรรมที่เป็นเหตุ
(ปัจจัย มีวจนัตถะว่า ผลธรรมย่อมเกิดขึ้น ตั้งอยู่ได้เพราะอาศัยธรรมที่เป็นเหตุนี้ ธรรมที่เป็นเหตุนี้จึงชื่อว่า "ปัจจัย")
ปัจจยุปบันธรรม หมายความว่า ธรรมที่เป็นผล
(ปัจจยุปบันธรรม มีวจนัตถะว่า ผลธรรมที่เกิดจากเหตุปัจจัย ชื่อว่า "ปัจจยุปบัน")
ปัจจนิกธรรม หมายความว่า ธรรมที่มิใช่ผล (คือธรรมที่นอกจากผล)
(ปัจจนิก มีวจนัตถะว่า หมวดธรรมที่เป็นปฏิปักษ์ต่อปัจจยุปบันธรรม ชื่อว่า "ปัจจนิก")
มหาปัฏฐาน มีนัยยะกว้างขวาง มีนัยหาที่สุดมิได้ มีอรรถอันสุขุมลุ่มลึกยิ่งกว่าพระสัทธรรมทั้งปวง อันมีในพระไตรปิฏก นับเป็นปกรณ์ใหญ่ เรียกว่า "มหาปกรณ์" เป็นปกรณ์ที่เมื่อครั้งพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสรู้แล้วนั้น
พระไตรปิฎก เล่มที่ 40 พระอภิธรรมปิฎก เล่ม 7 มหาปัฏฐานปกรณ์
มีไว้แค่เป็นของเธอเท่านั้น

| "มีไว้แค่เป็นของเธอเท่านั้น (Pause)" |
| --- | --- |

เพลงโดยภัทรวี ศรีสันติสุข
วางจำหน่าย: 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2560
บันทึกเสียง: พ.ศ. 2560 ที่ StudioRhino by Ope ,Vintage Studio (เสียงร้อง)
แนวเพลง: ป็อป ,อาร์แอนด์บี
ความยาว: 4:58
ค่ายเพลง: มิวสิกมูฟเรคคอร์ดส (มิวซิกมูฟ)
ผู้ประพันธ์เพลง: ภัทรวี ศรีสันติสุข สุดเขต จึงเจริญ
โปรดิวเซอร์: ภัทรวี ศรีสันติสุข

มิวสิกวิดีโอ
"มีไว้แค่เป็นของเธอเท่านั้น (Pause)" ที่ยูทูบ
 
มีไว้แค่เป็นของเธอเท่านั้น เป็นซิงเกิลของเอิ๊ต-ภัทรวี ศรีสันติสุข  ในปี พ.ศ. 2560 แต่งเนื้อร้องโดย ภัทรวี ศรีสันติสุข และสุดเขต จึงเจริญ ทำนองโดย ภัทรวี ศรีสันติสุข และเรียบเรียงโดย เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ และภัทรวี ศรีสันติสุข ภายใต้สังกัดค่ายมิวสิกมูฟเรคคอร์ดส ในเครือมิวซิกมูฟ ออกจำหน่ายและมิวสิกวิดีโอเผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2560
เนื้อหาของเพลงเกี่ยวกับ ความสัมพันธ์ที่ลดลง จนจบที่การเลิกรา ทำให้คิดว่าคงไม่มีใครอีกแล้ว คงไม่มีความรักครั้งต่อๆไป แต่แล้วพื้นที่ความทรงจำของกันและกัน กลับมีความสุข หยิบมามองในแง่บวก เรื่องราวที่ดูจะแย่แย่ แต่เราก็อยู่กับมันได้
ผู้มีส่วนร่วมในการทำเพลง

เอิ๊ต ภัทรวี - ร้อง/Intro & outro guitar/เนื้อร้อง/ทำนอง/เรียบเรียง/โปรดิวเซอร์
สุดเขต จึงเจริญ - เนื้อร้อง/Lyrics Director/Vocal Director
เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ - เรียบเรียง/Electric Drum & Electric Piano/อำนวยการผลิต/Mixed & Mastered
ทฤษฎี ศรีม่วง (โอ Jetset'er) - กีต้าร์ไฟฟ้า
ต่อยศ จงแจ่ม (ป๊อก Zeal) - กีต้าร์เบส
Poon Phorphat - กลองเขียน
การตอบรับ

เพลง มีไว้แค่เป็นของเธอเท่านั้น ติดอันดับสูงสุด 3 จากการจัดอันดับของ ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต (iTunes Store Thailand) ประจำวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ที่มีคนดาวน์โหลดมากที่สุด
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2560) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
อินเท็นซีฟวอท์ชท็อป 40 ชาร์ต: 8
อินเท็นซีฟวอท์ชท็อป 20 ชาร์ต เพลงไทยสากล: 6
ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต: 3
แคตเรดิโอ ชาร์ตท็อป 30: 18
จูกซ์ท็อป 100 ชาร์ต: 79
95.5 Virgin Hitz 20 Thailand: 7
EFM Top AirPlay 100: 9
ภาษาโกลามี

| ภาษาโกลามี |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินเดีย
จำนวนผู้พูด: 115,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ดราวิเดียน  กลางโกลามี-ปาร์จีโกลามี-ไนกีภาษาโกลามี
รหัสภาษา
ISO 639-3: kfb
ภาษาโกลามี อยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียนกลาง ใช้พูดในรัฐอานธรประเทศและรัฐมหาราษฎระของอินเดีย มีผู้พูดประมาณ 115,000 คน
พระเทพวิสุทธิญาณ (ถวิล กนฺตสิริ)

| พระเทพวิสุทธิญาณ (ถวิล กนฺตสิริ) |
| --- | --- |

ส่วนบุคคล
เกิด: 6 ตุลาคม พ.ศ. 2484 (82 ปี)
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
การศึกษา: น.ธ.เอก, ป.ธ.5, ศน.บ. (สังคมวิทยา)
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท: 16 มิถุนายน พ.ศ. 2506
พรรษา: 61
ตำแหน่ง: ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดราชาธิวาสราชวรวิหาร, อดีตเจ้าคณะแขวงวชิรพยาบาล (ธ)
พระเทพวิสุทธิญาณ นามเดิม ถวิล ศรีใหม่ ฉายา กนฺตสิริ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดราชาธิวาสราชวรวิหาร, อดีตเจ้าคณะแขวงวชิรพยาบาล (ธ)
ประวัติ

พระเทพวิสุทธิญาณ นามเดิม ถวิล นามสกุล ศรีใหม่ ฉายา กนฺตสิริ เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2484 ตรงกับวันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 ปีมะเส็ง เวลา 18.30 น. ที่ตำบลเสาเภา อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช โยมบิดาชื่อนายพร้อม ศรีใหม่ โยมมารดาชื่อนางเงิน ชัยชำนาญ (นามสกุลเดิม จิตมั่น) บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อ พ.ศ. 2499 ณ วัดคงคาวดี อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยมีพระราชไพศาลมุนี (ย้อย มหาสาโล) วัดท่าโพธิ์ อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระครูประสาทธรรมภิวัช (บุญรักษ์ ฐานวิริโย) วัดคงคาวดี อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นพระศีลาจารย์ ต่อมาอุปสมบทเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2506 วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร โดยมีพระสุธรรมาธิบดี (เพิ่ม อาภาโค) (ครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่ พระราชปัญญาภรณ์) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระวิสุทธิธรรมธาดา (ส่อง โชติงฺกโร) (ครั้งยังเป็นพระครูฐานานุกรมที่ พระครูสังฆวุฒิกร) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระครูวินัยธรเสนอ ญาณทัตโต เป็นพระอนุสาวนาจารย์
การศึกษา/วิทยฐานะ

พ.ศ. 2500 สอบไล่ได้นักธรรมชั้นตรี
พ.ศ. 2501 สอบไล่ได้นักธรรมชั้นโท
พ.ศ. 2504 สอบไล่ได้นักธรรมชั้นเอก
พ.ศ. 2508 สอบไล่ได้เปรียญธรรม 3 ประโยค
พ.ศ. 2509 สอบไล่ได้เปรียญธรรม 4 ประโยค
พ.ศ. 2510 สอบไล่ได้เปรียญธรรม 5 ประโยค
พ.ศ. 2518 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศาสนศาสตรบัณฑิต (สังคมวิทยา) มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
การปกครองคณะสงฆ์

พ.ศ. 2520 ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดราชาธิวาสราชวรวิหาร
พ.ศ. 2543 เจ้าคณะแขวงวชิรพยาบาล (ธ)
งานด้านการศึกษา

พ.ศ. 2518 เป็นครูสอนพระปริยัติธรรม สำนักเรียนวัดธรรมบูชา อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
พ.ศ. 2534 เป็นรองอธิการบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
พ.ศ. 2541 เป็นรองอธิการบดีฝ่ายบริหาร มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2521 ได้รับพระราชทานแต่งตั้งสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นพิเศษที่ พระครูสุภัทรสารโสภณ
พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานแต่งตั้งสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระกวีวรญาณ
พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานแต่งตั้งสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ พระราชญาณปรีชา ศาสนภารธุราทร ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2562 ได้รับพระราชทานแต่งตั้งสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นเทพที่ พระเทพวิสุทธิญาณ วิศาลศาสนกิจ พิพิธภารธุราทร ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
ฟาโรห์โฮเรมเฮบ

ฟาโรห์โฮเรมเฮบ(อังกฤษ:Horemheb) เป็นฟาโรห์ ต่อจากฟาโรห์ไอย์ โฮเรมเฮบสถาปนาตนเป็นฟาโรห์ทันทีหลังจากการสวรรคตก่อนจะทำลายสุสานและลบพระนามของไอย์ออกจากจารึกทั้งหมดราวกับต้องการทำลายหลักฐานทุกชิ้นที่บอกว่าเคยมีไอย์บนโลกนี้ กระนั้นปัญหาหลักในการครองราชย์ของโฮเรมเฮบคือเขาเป็นสามัญชนที่ปราศเลือดขัตติยะ การที่ได้อภิเษกกับน้องสาวของเนเฟอร์ติติก็ยังไม่พอจะลบปมด้อยดังกล่าว จึงทรงหันมาเอาจริงเอาจังกับการอวดอ้างฐานะฟาโรห์ของตนเป็นพิเศษ โฮเรมเฮบถึงกับพยายามประกาศว่าเขาคือผู้ปกครองต่อจากอเมนโฮเทปที่ 3โดยไม่เคยมีรัชสมัยของ อเคนาเตน สเมงห์คาเร ตุตันคามุนหรือ ไอย์ปรากฏอยู่เลย นอกจากนี้ยังสั่งรื้อเมืองอมาร์นาที่สร้างบูชาเทพอาเตนจนนครหลวงอันงดงามต้องเหลือแต่ซากปรักหักพังจมอยู่ใต้กองทราย ฟาโรห์โฮเรมเฮบครองราชย์นาน 30 ปี ทรงจัดการแผ่พระราชอำนาจออกไปยังชายแดน ปฏิสังขรวิหารหลายแห่ง และแต่งตั้งนายทหารขึ้นเป็นนักบวช
เพื่อให้ดูแลเรื่องศาสนาอย่างใกล้ชิด โฮเรมเฮบเป็นฟาโรห์องค์แรกที่เริ่มเปิดฉากการทำสงครามกับชาวฮิตไทต์ในทางเหนือ โดยแต่งตั้งแม่ทัพพาราเมสซูเป็นผู้สืบราชสมบัติ ต่อมาพาราเมสซูได้ขึ้นครองราชย์เป็น รามเซสที่ 1 แห่งราชวงศ์ที่ 19
พระราชสันตติวงศ์ในพระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส

พระราชสันตติวงศ์ในพระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส แห่งราชวงศ์บราแกนซา ซึ่งมีหลายพระองค์บทบาทสำคัญในจักรวรรดิโปรตุเกส พระเจ้าฌูเอาที่ 6 อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชินีการ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปน มีพระโอรส-ธิดาร่วมกัน 9 พระองค์
พระราชสันตติวงศ์ > เจ้าหญิงมารีอา ตีเรซาแห่งไบรา

| พระราชสันตติวงศ์ | พระรูป | ประสูติ | อภิเษกสมรส | สิ้นพระชนม์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าหญิงมารีอา ตีเรซาแห่งไบรา 1793-1874 |  | 29 เมษยน 1793 พระราชวังอาจูดา พระราชธิดาใน พระเจ้าฌูเอาที่ 6และการ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปน | อินฟานตาเปดรู คาร์ลอสแห่งสเปนและโปรตุเกส 13 พฤษภาคม 1810 รัชทายาท 1 พระองค์  คาร์ลอสที่ 5 แห่งสเปน (การ์ลิสต์) มิถุนายน 1838 ไม่มีรัชทายาท | 17 มกราคม 1874 ตรีเยสเต พระชนมายุ 80 พรรษา |
| เจ้าชายเซบาสเตียวแห่งโปรตุเกสและสเปน 1811-1875 |  | 4 พฤศจิกายน 1811 ริโอเดอจาเนโร พระโอรสในเจ้าหญิงมารีอา ตีเรซาแห่งไบราและอินฟานตาเปดรู คาร์ลอสแห่งสเปนและโปรตุเกส | เจ้าหญิงมาเรีย อมาเลียแห่งบูร์บง-ทู ซิซิลี 25 พฤษภาคม 1832 ไม่มีรัชทายาท  อินฟานตามาเรีย คริสตีนาแห่งสเปน 19 พฤศจิกายน 1860 รัชทายาท 5 พระองค์ | 13 มกราคม 1875 โป พระชนมายุ 63 พรรษา |
| ฟรานซิสโก มารีอา ดยุกแห่งมาร์เชนา 1861-1923 |  | 20 สิงหาคม 1861 มาดริด พระโอรสในอินฟานเตเซบัสเตียนแห่งโปรตุเกสและสเปนและอินฟานตามาเรีย คริสตีนาแห่งสเปน | มาเรีย เดล ปิลาร์แห่งมูกิโรและเบอรวต 7 มกราคม 1886 รัชทายาท 3 พระองค์ | 17 พฤศจิกายน 1923 Neuilly-sur-Seine พระชนมายุ 62 พรรษา |
| มาเรีย คริสตีนา ดัสเชสแห่งมาร์เชนา 1889-1981 |  | 27 กรกฎาคม 1889 ปารีส ธิดาในฟรานซิสโก มารีอา ดยุกแห่งมาร์เชนาและมาเรีย เดล ปิลาร์แห่งมูกิโรและเบอรวต | เลโอโพล์ด วาลโฟร์ด พฤศจิกายน 11, 1911 รัชทายาท 2 พระองค์ | 3 ตุลาคม 1981 ลอนดอน พระชนมายุ 92 พรรษา |
| ควน จอร์จ ดยุกแห่งอันโซลาและมาร์เชนา 1912-1999 |  | 20 สิงหาคม 1912 ปารีส โอรสในมาเรีย คริสตีนา ดัสเชสแห่งมาร์เชนาและเลโอโพล์ด วาลโฟร์ด | เอ็มมานูเอล ฮาวกินส์ 1935 รัชทายาท 7 พระองค์ | 22 กุมภาพันธ์ 1999 ลอนดอน พระชนมายุ 87 พรรษา |
| ควน จาโคโบ ดยุกแห่งมาร์เชนา 1941-ปัจจุบัน |  | 27 กรกฎาคม 1941 ลอนดอน โอรสในควน จอร์จ ดยุกแห่งอันโซลาและมาร์เชนาและเอ็มมานูเอล ฮาวกินส์ | ยังไม่สมรส |  |
พระราชสันตติวงศ์ > ฟรานซิสโก แอนโตนิโอ เจ้าชายแห่งเบยรา

| พระราชสันตติวงศ์ | พระรูป | ประสูติ | เสกสมรส | สิ้นพระชนม์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าชายฟรังซิชกู อังตอนีอูแห่งไบรา 1795-1801 |  | 21 มีนาคม 1795 พระราชวังหลวงเกลุช โอรสในพระเจ้าฌูเอาที่ 6และการ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปน | ไม่เสกสมรส | 11 มิถุนายน 1801 พระราชวังหลวงเกลุช พระชนมายุ 6 พรรษา |
พระราชสันตติวงศ์ > เจ้าหญิงมารีอา อิซาเบลแห่งโปรตุเกส

| พระราชสันตติวงศ์ | พระรูป | ประสูติ | เสกสมรส | สิ้นพระชนม์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าหญิงมารีอา อิซาเบลแห่งโปรตุเกส 1797-1818 |  | 19 พฤษภาคม 1797 พระราชวังหลวงเกลุช พระราชธิดาในพระเจ้าฌูเอาที่ 6และการ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปน | พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 แห่งสเปน 29 กันยายน 1816 ไม่มีรัชทายาท | 26 ธันวาคม 1818 พระราชวังหลวงมาดริด พระชนมายุ 21 พรรษา |
พระราชสันตติวงศ์ > จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล และ พระเจ้าเปดรูที่ 4 แห่งโปรตุเกส > ในฐานะพระเจ้าเปดรูที่ 4 แห่งโปรตุเกส

| พระราชสันตติวงศ์ | พระรูป | ประสูติ | เสกสมรส | สิ้นพระชนม์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าเปดรูที่ 4 แห่งโปรตุเกส 1826-1826 |  | 12 ตุลาคม 1798 พระราชวังหลวงเกวลูซ ซินตรา  พระราชโอรสในพระเจ้าฌูเอาที่ 6และการ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปน | อาร์ชดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดีนาแห่งออสเตรีย 1817 รัชทายาท 7 พระองค์  เจ้าหญิงอเมลีแห่งเลาช์เทนเบิร์ก  1829 รัชทายาท 1 พระองค์ | 24 กันยายน 1834 พระราชวังหลวงเกวลูซ ซินตรา พระชนมายุ 35 พรรษา |
| สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกส 1826-1853 |  | 4 เมษายน 1819 รีโอเดจาเนโร พระราชธิดาในพระเจ้าเปดรูที่ 4 แห่งโปรตุเกสและอาร์ชดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดีนาแห่งออสเตรีย | ออกุสต์ เดอ โบฮาร์เนส์ ดยุคแห่งเลาช์เทนเบิร์ก 1834 ไม่มีรัชทายาท  เจ้าชายเฟอร์ดินานด์แห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา 1837 รัชทายาท 11 พระองค์ | 15 พฤษภาคม 1853 Lisbon พระชนมายุ 34 พรรษา |
| พระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกส 1853-1861 |  | 16 กันยายน 1837 ลิสบอน พระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกสและพระเจ้าเฟอร์นันโดที่ 2 แห่งโปรตุเกส | เจ้าหญิงสเตฟานีแห่งโฮเฮนโซลเลิร์น-ซิกมารินเงน 1858 ไม่มีรัชทายาท | 11 พฤศจิกายน 1861 ลิสบอน พระชนมายุ 24 พรรษา |
| พระเจ้าลูอิสที่ 1 แห่งโปรตุเกส 1861-1889 |  | 31 ตุลาคม 1838 ลิสบอน พระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกสและพระเจ้าเฟอร์นันโดที่ 2 แห่งโปรตุเกส พระอนุชาในพระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกส | เจ้าหญิงมาเรีย เพียแห่งอิตาลี 1863 รัชทายาท 2 พระองค์ | 19 ตุลาคม 1889 ลิสบอน พระชนมายุ 50 พรรษา |
| พระเจ้าคาร์ลอสที่ 1 แห่งโปรตุเกส 1889-1908 |  | 28 กันยายน 1863 ลิสบอน พระราชโอรสในพระเจ้าลูอิสที่ 1 แห่งโปรตุเกสและเจ้าหญิงมาเรีย เพียแห่งอิตาลี | เจ้าหญิงอเมลีแห่งออร์เลออง 1886 รัชทายาท 2 พระองค์ | 1 กุมภาพันธ์ 1908 ลิสบอน พระชนมายุ 44 พรรษา |
| เจ้าชายลูอิส ฟิลิปเป มกุฎราชกุมารแห่งโปรตุเกส 1908-1908 |  | 21 มีนาคม 1887 ลิสบอน พระราชโอรสในพระเจ้าคาร์ลอสที่ 1 แห่งโปรตุเกสและเจ้าหญิงอเมลีแห่งออร์เลออง | ไม่อภิเษกสมรส | 1 กุมภาพันธ์ 1908  ลิสบอน พระชนมายุ 20 พรรษา |
| พระเจ้ามานูเอลที่ 2 แห่งโปรตุเกส 1908-1910 |  | 19 มีนาคม 1889  ลิสบอน พระราชโอรสในพระเจ้าคาร์ลอสที่ 1 แห่งโปรตุเกสและเจ้าหญิงอเมลีแห่งออร์เลออง พระอนุชาในเจ้าชายลูอิส ฟิลิปเป มกุฎราชกุมารแห่งโปรตุเกส | เจ้าหญิงออกัสตา วิกตอเรียแห่งโฮเฮนโซลเลิร์น 1913 ไม่มีรัชทายาท | 2 กรกฎาคม 1932 ฟูลเวล ลอนดอน พระชนมายุ 42 พรรษา |
พระราชสันตติวงศ์ > จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล และ พระเจ้าเปดรูที่ 4 แห่งโปรตุเกส > ในฐานะจักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล

| พระราชสันตติวงศ์ | พระรูป | ประสูติ | เสกสมรส | สิ้นพระชนม์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล 1821-1831 |  | 12 ตุลาคม 1798 พระราชวังหลวงเกวลูซ ซินตรา  พระราชโอรสในพระเจ้าฌูเอาที่ 6และการ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปน | อาร์ชดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดีนาแห่งออสเตรีย 1817 รัชทายาท 7 พระองค์  เจ้าหญิงอเมลีแห่งเลาช์เทนเบิร์ก  1829 รัชทายาท 1 พระองค์ | 24 กันยายน 1834 พระราชวังหลวงเกวลูซ ซินตรา พระชนมายุ 35 พรรษา |
| จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล 1831-1891 |  | 2 ธันวาคม 1825 รีโอเดจาเนโร พระราชโอรสในจักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิลและอาร์ชดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดีนาแห่งออสเตรีย | เจ้าหญิงเทเรซา คริสตินาแห่งทูซิชิลี 17 กันยายน 1842 รัชทายาท 4 พระองค์ | 5 ธันวาคม 1891 ปารีส พระชนมายุ 66 พรรษา |
| เจ้าหญิงอิซาเบล รัชทายาทแห่งบราซิล 1891-1921 |  | 29 กรกฎาคม 1846 รีโอเดจาเนโร พระราชธิดาในจักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิลและเจ้าหญิงเทเรซา คริสตินาแห่งทูซิชิลี | เจ้าชายแกสตัน เคานต์แห่งอู 15 ตุลาคม 1864 รัชทายาท 3 พระองค์ | 14 พฤศจิกายน 1921 อู แซน-มารีตีม พระชนมายุ 75 พรรษา |
| เจ้าชายเปดรู เดอ อัลคานตาราแห่งออร์เลออง-บราแกนซา 1921-1940 |  | 28 เมษายน 1842 เปโตรโปลิส โอรสในเจ้าชายแกสตัน เคานต์แห่งอูและเจ้าหญิงอิซาเบล รัชทายาทแห่งบราซิล | เอลิซาเบธ ดอบเซนสกี 14 พฤศจิกายน 1908 รัชทายาท 5 พระองค์ | 29 มกราคม 1940 เปโตรโปลิส พระชนมายุ 98 พรรษา |
| เจ้าชายเปดรู แกสเทา แห่งออร์เลอองส์-บราแกนซา 1940-2007 |  | 19 กุมภาพันธ์ 1913 อู แซน-มารีตีม โอรสในเจ้าชายเปดรู เดอ อัลคานตาราแห่งออร์เลออง-บราแกนซาและเอลิซาเบธ ดอบเซนสกี | มารีอา เดอ ลา เอสเปอรานซาแห่งทูซิซิลี 18 ธันวาคม 1944 เซวิลเล รัชทายาท 6 พระองค์ | 27 ธันวาคม 2007 วิลลามานริกัว เดอ ลา คอนเดอซา พระชนมายุ 94 พรรษา |
| เจ้าชายเปดรู คาร์ลอสแห่งออร์เลอองส์-บราแกนซา 2007-ปัจจุบัน |  | 31 ตุลาคม 1945 รีโอเดจาเนโร โอรสในเจ้าชายเปดรู แกสเทา แห่งออร์เลอองส์-บราแกนซาและมารีอา เดอ ลา เอสเปอรานซาแห่งทูซิซิลี | รอนี คุห์น เดอ ซอยซา 2 กันยายน 1975 รัชทายาท 1 พระองค์  แพทริเซีย อเล็กซานดร้า บรานส์คอม 16 กรกฎาคม 1981 รัชทายาท 1 พระองค์ |  |
พระเทพวรเวที (วิน โฆสิโต)

| พระเทพวรเวที (วิน ศัตรูคร้าม โฆสิโต)> ส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 15 มกราคม พ.ศ. 2487 (15 มกราคม พ.ศ. 2487 (80 ปี) ปี)
มรณภาพ: 28 พฤศจิกายน2553
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: น.ธ.เอก
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดบรมวงศ์อิศรวรารามวรวิหาร พระนครศรีอยุธยา
อุปสมบท: 19 มีนาคม พ.ศ. 2508
พรรษา: 59
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าคณะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ,อดีตเจ้าอาวาสวัดบรมวงศ์อิศรวรารามวรวิหาร
ดร. พระเทพวรเวที (วิน โฆสิโต)
( พระเทพวรเวที ชินสีห์ ธรรมโสภณ โกศลศาสนกิจ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี )
อดีตเจ้าคณะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา อดีตเจ้าอาวาส วัดบรมวงศ์อิศรวรารามวรวิหาร ตำบลสวนพริก อำเภอพระนครศรีอยุธยาจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติ

พระเทพวรเวที  มีนามเดิม วิน นามสกุล ศัตรูคร้าม  เกิดเมื่อวันที่15 มกราคมพ.ศ. 2487 ปีวอก ณ ตำบลไผ่ล้อม อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 
บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อ วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2500 ณ วัดหนองกลาง  ตำบลไผ่ล้อม อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยมีพระครูอดุล วิริยกิจ (ผัน) วัดมเหยงค์ ตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยาเป็นพระอุปัชฌาย์  และมาจำพรรษาอยู่ที่วัดตะโหนด ตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
อุปสมบท

อุปสมบท เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2508 ณ วัดหนองกลาง  ตำบลไผ่ล้อม อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยมี พระครูอุดมนครกกิจ เป็นพระอุปัชฌาย์ , พระครูอดุลวิริยกิจ วัดมเหยงค์  เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระปลัดสำรวย ปาสาทิโก วัดตะโก อ.ภาชี จ.พระนครศรีอยุธยา เป็นพระอนุสาวนาจารย์  และกลับมาจำพรรษาอยู่ที่วัดตะโหนด ตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยาดังเดิม
วิทยฐานะ

จบการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวัดหนองกลาง ต.ไผ่ล้อม อ.ภาชี จ.พระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2505 สอบไล่ได้นักธรรมชั้นเอก  สำนักเรียนวัดตะโหนดตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2514 สำเร็จการศึกษาผู้ใหญ่ระดับ ๔ (มศ.๓)
พ.ศ. 2520 สอบได้เปรียญธรรม๕ ประโยค
และเข้ารับการอบรมครูฝ่ายศาสนศึกษา