stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน
การเดินทาง

โดยรถยนต์
อุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อนอยู่ห่างจากตัวเมืองจังหวัดลำปางประมาณ 75 กิโลเมตร สามารถเดินทางไปอุทยานแห่งชาติได้ดังนี้
จากตัวเมืองลำปาง ไปตามทางหลวงหมายเลข 1035 (ลำปาง-วังเหนือ) ระยะทาง 58 กิโลเมตร ผ่านอำเภอแจ้ห่ม เลี้ยวซ้ายท่สามแยกบ้านปงคอบ ไปตามเส้นทางหลวงหมายเลข 1287 (แจ้ห่ม-เมืองปาน) ระยะทาง 6 กิโลเมตร เลี้ยวขวาไปตามเส้นทางหลวงหมายเลข 1252 (ข่วงกอม-ปางแฟน) ระยะทางประมาณ 11 กิโลเมตร แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าตามทาง รพช.อีกประมาณ 3 กิโลเมตร ถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน (มีป้ายบอกตลอดเส้นทาง)
จากตัวเมืองลำปางไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1039 (ลำปาง-ห้างฉัตร) เลี้ยวขวาที่สามแยกบ้านน้ำโท้ง ไปตามทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1157 (ลำปาง-ห้วยเป้ง-เมืองปาน) ระยะทาง 55 กม. เลี้ยวขวาเข้าทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1287 (เมืองปาน-แจ้ห่ม) ประมาณ 2 กิโลเมตร เลี้ยวซ้าย ไปตามทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1252 (ข่วงกอม-ปางแฟน)อีกประมาณ 11 กิโลเมตร แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าตามทาง รพช.อีกประมาณ 3 กิโลเมตร ก็จะถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน (มีป้ายบอกตลอดเส้นทาง)
จากจังหวัดเชียงราย สามารถเดินทางมาตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน) ประมาณ 25 กิโลเมตร แล้วเลี้ยวขวาตามทางหลวงหมายเลข 118 ผ่านอำเภอแม่สรวย อำเภอเวียงป่าเป้า ระยะทางประมาณ 85 กิโลเมตร ถึงสามแยกบ้านแม่ขะจานแล้วเลี้ยวซ้ายเข้ามา 10 กิโลเมตรแล้วเลี้ยวขวาตามทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1035 (ลำปาง-วังเหนือ) ระยะทาง 60 กิโลเมตร ถึงสามแยกบ้านปงคอบเลี้ยวขวา ไปตามทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1252 (ข่วงกอม-ปางแฟน) อีกประมาณ 11 กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายเข้าตามทาง รพช.อีกประมาณ 3 กิโลเมตร ก็จะถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน
สถานที่ท่องเที่ยว

บ่อน้ำร้อนแจ้ซ้อน
ห้องอาบน้ำแร่
จุดชมวิวดอยล้าน
เทศกาลดอกเสี้ยวบาน
ถ้ำผางาม
น้ำตกแจ้ซ้อน
น้ำตกแม่ขุน
น้ำตกแม่เปียก
น้ำตกแม่มอญ
เส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย 
น้ำตกแจ้ซ้อน
บ่อน้ำร้อนแจ้ซ้อน
จุดชมวิวกิ่วฝิ่น หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ จซ.7 (ดอยล้าน)
ลานกางเต็นท์
เงือกน้อย มุโรมิซัง

ซีรีส์มังงะญี่ปุ่น
| --- | --- |
เงือกน้อย มุโรมิซัง
波打際のむろみさん (Namiuchigiwa no Muromi-san)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Muromi-san
แนว: สุขนาฏกรรม
มังงะ
เขียนโดย: เคจิ นาจิมะ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: สยามอินเตอร์คอมิกส์
นิตยสาร: โชเน็งแม็กกาซีนรายสัปดห์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 21 มกราคม พ.ศ. 2552 – 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
จำนวนเล่ม: 11 + 1 เล่มพิเศษ (ญี่ปุ่น) 3 (ไทย)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ทัตซึยะ โยชิฮาระ
เขียนบทโดย: คาซูยูกิ ฟูเดยาซุ
สตูดิโอ: ทัตซึโนโกะโปรดักชัน
เครือข่าย: BS11, MBS, Tokyo MX, TV Aichi, TVQ, TVK
ฉาย:  6 เมษายน พ.ศ. 2556  –  29 มิถุนายน พ.ศ. 2556
ตอน: 13 + 1 OAD
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
เงือกน้อย มุโรมิซัง (ญี่ปุ่น: 波打際のむろみさん; โรมาจิ: Namiuchigiwa no Muromi-san) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนโดยเคจิ นาจิมะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแม็กกาซีนรายสัปดาห์ ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ระหว่างปี พ.ศ. 2552 ถึง พ.ศ. 2557 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 11 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์  ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยทัตซึโนโกะโปรดักชัน ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2556 ซีรีส์เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนางเงือกชื่อมุโรมิ และผองเพื่อนที่เป็นเงือก สัตว์น้ำ และสัตว์ประหลาดในตำนานต่างๆ
ตัวละคร

มุโรมิซัง (ญี่ปุ่น: むろみさん; โรมาจิ: Muromi-san) นางเงือกผู้พูดด้วยสำเนียงฮาคาตะ ผู้นิยมวัฒนธรรมมนุษย์บนบกและชอบขึ้นบกมาพูดคุยกับมนุษย์อยู่เสมอโดยเฉพาะทาคุโร่
มุโคจิมะ ทาคุโร่ (ญี่ปุ่น: 向島 拓朗; โรมาจิ: Mukōjima Takurō) นักเรียนมัธยมปลายผู้ชอบการตกปลา เวลาว่างๆมักชอบมานั่งตกปลาที่คันกั้นน้ำและมักจะพบมุโรมิซังที่นั่นเสมอ ถูกมุโรมิซังเรียกด้วยชื่อเล่นว่า "ทัคคุง"
ลีไวอาซัง (ญี่ปุ่น: リヴァイアさん; โรมาจิ: Rivaia-san) นางเงือกรุ่นพี่ของมุโรมิซังผู้พูดด้วยสำเนียงโคะคุระ ปกติอยู่ในร่างนางเงือก แต่มีร่างต่อสู้ปิศาจขนาดยักษ์ ซึ่งก็คือเลวีอาธาน สัตว์ร้ายที่ปรากฏในคัมภีร์ไบเบิล
สุมิดะซัง (ญี่ปุ่น: 隅田さん; โรมาจิ: Sumida-san) นางเงือกเพื่อนของมุโรมิซังที่มักจะไปดื่มด้วยกัน
ฮีจัง (ญี่ปุ่น: ひぃちゃん; โรมาจิ: Hii-chan) นางเงือกที่โตมาด้วยกันกับมุโรมิซัง เรียกมุโรมิซังว่า "พี่" สนิทกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลโดยเฉพาะโลมา
ฟุจิซัง (ญี่ปุ่น: Fuji-san; โรมาจิ: 富士さん) นางเงือกที่มีหน้าอกใหญ่ เมื่อก่อนชื่นชอบครีบหางที่งดงามของมุโรมิซังมาก จึงพยายามหาทางทำให้ครีบหางของมุโรมิซังที่ตอนนี้เยินเพราะชอบขึ้นบกให้กลับมางดงามดังเดิม ส่วนมุโรมิซังนั้นไม่ชอบฟุจิซังที่มีหน้าอกใหญ่เกินหน้าเกินตา
เยติ ญี่ปุ่น: イエティ; โรมาจิ: Ieti) สัตว์ประหลาดที่เทือกเขาหิมาลัย มีลักษณะตัวเล็กและน่ารักต่างจากภาพลักษณ์ของเยติในความเชื่อจริงๆ เคยช่วยเหลือมุโรมิซังที่เทือกหิมาลัยจึงได้เป็นเพื่อนกัน
ฮาร์พี (ญี่ปุ่น: ハーピー; โรมาจิ: hāpī) สัตว์ประหลาดครี่งคนครึ่งนกวัยเด็กที่อาศัยอยู่กับเยติ มักมองมุโรมิซังเป็นอาหาร มีความจำสั้นมาก ลืมได้ง่ายๆหลังจากเดินเพียง 3 ก้าว
โอโตฮิเมะ ญี่ปุ่น: 乙姫; โรมาจิ: Otohime) เจ้าของริวกูวโจ (วังมังกร) เมื่อริวกูวโจล่มสลายเมื่อแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่คันโต โอโตฮิเมะได้ขึ้นมาทำงานหาเงินบนบกที่ร้านขายเครื่องมือตกปลาที่ทาคุโร่มักจะไปซื้อ
คาวาบาตะ (ญี่ปุ่น: 川端; โรมาจิ: Kawabata) กัปปะเพื่อนของมุโรมิซัง ไม่ค่อยชอบมนุษย์ เพราะพี่ชายถูกมนุษย์จับตัวไปแล้วกลายเป็นมัมมี่กัปปะที่วัดซุยริวจิในโอซาก้า
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ญี่ปุ่น)
เว็ปไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
เงือกน้อย มุโรมิซัง (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
เทียนหยด

| เทียนหยด |
| --- | --- |

เทียนหยด

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Verbenaceae
สกุล:: Duranta
สปีชีส์:: D.  erecta
ชื่อทวินาม
Duranta erecta L.

ชื่อพ้อง
 Duranta repens L.
เทียนหยด (ชื่อวิทยาศาสตร์: Duranta repens L.; Duranta erecta L.; ชื่อสามัญ: Sky flower; Golden dew drop; Pigeon berry; Duranta; ชื่อวงศ์: VERBENACEAE) มีชื่อพื้นเมืองหลายชื่อ ได้แก่ เครือ (แพร่) ; พวงม่วง; ฟองสมุทร; เทียนไข (กรุงเทพฯ) ; สาวบ่อลด (เชียงใหม่)เป็นไม้พุ่มใบเป็นใบเดี่ยวรูปมนรีเรียว สอบไปทางปลาย ขอบใบเป็นหยักห่างๆออกดอกเป็นช่อห้อยตามปลายยอด ดอกมีสีม่วงมีกลีบดอก 5 กลีบ สามารถติดผลเป็นเม็ดกลมขนาดเล็กสีเหลืองคล้ายหยดเทียน ใช้ในการปลูกประดับทั่วไป
เทียนหยดเป็นพืชที่มีพิษ โดย ผลสีส้มของเทียนหยด เป็นสารประกอบโปรตีนที่มีพิษ ไม่ควรรับประทาน หากรับประทานเข้าไปแล้วเคี้ยว อาจจะทำให้เสียชีวิตได้ (แต่ถ้าหากรับประทานเข้าไปแล้วไม่เคี้ยว จะไม่ก่อให้เกิดอันตราย)
เทียนหยดไทย
เทียนหยดญี่ปุ่น
ดูเพิ่ม

เทียนประทัด
เจ้าหญิงเซชิ

| เจ้าหญิงเซชิ> จักรพรรดินีญี่ปุ่น |
| --- | --- |
จักรพรรดินี (โคโง): 26 มีนาคม พ.ศ. 1370
พระพันปีหลวง: 26 มีนาคม พ.ศ. 1376
พระอัยยิกาเจ้า: 26 พฤษภาคม พ.ศ. 1397

ประสูติ: พ.ศ. 1353
สิ้นพระชนม์: 18 เมษายน พ.ศ. 1422 
พระบิดา: จักรพรรดิซางะ
พระมารดา: ทาชิบานะ โนะ คาชิโกะ
พระสวามี: จักรพรรดิจุนนะ
พระบุตร: เจ้าชายสึเนซาดะ
ด ค ก
เจ้าหญิงเซชิ (ญี่ปุ่น: 正子内親王; โรมาจิ: Seishi-naishinnō ; 1353 – 18 เมษายน 1422) พระราชธิดาใน จักรพรรดิซางะ จักรพรรดิองค์ที่ 52 ที่ประสูติแต่ ทะชิบะนะ โนะ คะชิโกะ จักรพรรดินี (โคโง) ในจักรพรรดิซะงะเป็นจักรพรรดินีหรือ โคโง ใน จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53 และเป็นพระมารดาใน เจ้าชายสึเนะซะดะ อดีตรัชทายาทในจักรพรรดิจุนนะ
เจสัน มัวร์ (บรรณาธิการวิกิพีเดีย)

| เจสัน มัวร์ |
| --- | --- |
มัวร์ในงาน WikiConference North America พ.ศ. 2559
เกิด: พ.ศ. 2527/2528 (อายุ 39–40 ปี)
สัญชาติ: ชาวอเมริกัน
มีชื่อเสียงจาก: การเขียนและแก้ไขในวิกิพีเดีย
เจสัน มัวร์ (เกิด พ.ศ. 2527 หรือ 2528) เป็นบรรณาธิการวิกิพีเดียชาวอเมริกัน หนึ่งในผู้ที่มีส่วนร่วมมากที่สุดในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษตามจำนวนการแก้ไข เขาเริ่มแก้ไขตั้งแต่ พ.ศ. 2550 ในชื่อ "Another Believer" โดยมักเขียนเรื่องเกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบัน เช่นการระบาดทั่วของโควิด-19 การประท้วงกรณีจอร์จ ฟลอยด์ และวัฒนธรรมเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ซึ่งเขาอยู่ที่นั่น ในวิกิพีเดีย มัวร์ได้ก่อตั้งและพัฒนากลุ่มบรรณาธิการสำหรับการทำงานร่วมกันในหัวข้อเหล่านี้ และในฐานะผู้จัดงานในขบวนการวิกิมีเดีย มัวร์เป็นเจ้าภาพจัดงานพบปะและอีดิทอะธอนเพื่อฝึกอบรมบรรณาธิการหน้าใหม่
วิกิพีเดีย

มัวร์เป็นหนึ่งในบรรณาธิการที่มีการใช้งานมากที่สุดตามจำนวนการแก้ไขในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ การแก้ไขกว่าครึ่งล้านครั้ง ภายใต้ชื่อผู้ใช้ "Another Believer" นับตั้งแต่ พ.ศ. 2550 มัวร์ได้สร้างหน้าหลายพันหน้า รวมถึงบทความเกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบัน ภัยพิบัติทางธรรมชาติ และการโจมตีของผู้ก่อการร้าย บทความเหล่านี้บางหน้า เช่นการบุกเข้าอาคารรัฐสภาสหรัฐ พ.ศ. 2564 เหตุกราดยิงซูเปอร์มาร์เก็ตในบัฟฟาโล และเหตุกราดยิงที่ลากูนาวูดส์ พ.ศ. 2565 ในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ มัวร์ได้สร้างกลุ่มบรรณาธิการ ("โครงการวิกิ") ที่มุ่งหมายปรับปรุงการเนื้อหาของวิกิพีเดียให้ครอบคลุมเกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบัน เช่นการระบาดทั่วของโควิด-19 ในช่วงโควิด-19 เขาได้บันทึกการแพร่ระบาดที่แพร่กระจายอย่างรวดเร็วในหลายรัฐ ภาคธุรกิจ และชุมชนต่าง ๆ ในสหรัฐ เขาได้มีส่วนร่วมหลักในบทความเกี่ยวกับการประท้วงหลังการฆาตกรรมจอร์จ ฟลอยด์ เมื่อเริ่มเขียนบทความการบุกเข้าอาคารรัฐสภาสหรัฐ พ.ศ. 2564 เขาและบรรณาธิการคนอื่น ๆ ได้ควบคุมดูแลเนื้อหาใหม่ที่หลั่งไหลเข้ามาในบทความขณะที่เหตุการณ์กำลังเกิดขึ้นไปพร้อม ๆ กัน
นอกจากนั้น เขายังเขียนเกี่ยวกับหัวข้อต่าง ๆ ในพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน เช่น แหวนม้า ดอกกุหลาบ อาคาร Yale Union Laundry และผลงานอัลบั้มของวงออร์เคสตราออริกอนซิมโฟนี (Oregon Symphony) ในปี พ.ศ. 2554 ที่ชื่อว่า Music for a Time of War ส่วนบทความคัดสรรหน้าแรกของมัวร์เกี่ยวกับอัลบั้มเมื่อ พ.ศ. 2550 ที่ชื่อ Rufus Does Judy at Carnegie Hall เขาอธิบายว่าแรงดลใจของเขามาจาก "ความพึงพอใจในทันทีที่ทำให้อินเทอร์เน็ตดีขึ้นอย่างง่ายดาย" และความพึงพอใจจาก "การแบ่งปันข้อมูลกับคนทั้งโลก" CNN Business อธิบายว่ามัวร์เป็น "ผู้มีอิทธิพลในวิกิพีเดีย"
นอกจากการแก้ไขแล้ว มัวร์ยังมีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์ขบวนการวิกิมีเดียด้วยการจัดงานพบปะในท้องถิ่นและงานฝึกอบรมบรรณาธิการหน้าใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2556 เขาจัดงานอีดิทอะธอนที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะพอร์ตแลนด์ และเชิญชวนผู้คนให้ใช้ทรัพยากรของสถาบันในการปรับปรุงเนื้อหาให้ครอบคลุมถึงศิลปินท้องถิ่น องค์กรศิลปะ และศิลปะสาธารณะ เขายังคงจัดงานในพื้นที่พอร์ตแลนด์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อปรับปรุงวิกิพีเดียให้ครอบคลุมเกี่ยวกับศิลปะและศิลปินสตรีในเมืองพอร์ตแลนด์  มัวร์ยังได้ช่วยจัดตั้งองค์กรในเครือของมูลนิธิวิกิมีเดียที่เข้าถึงกลุ่ม LGBT โดยเฉพาะ  และแคมเปญ Wiki Loves Pride เพื่อปรับปรุงเนื้อหาให้ครอบคลุมวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ LGBT
แหล่งข้อมูลอื่น

"Spotlight on people: Another Believer and Wiki Loves Libraries". Books & Bytes. The Wikipedia Library, English Wikipedia. November 2013.
มัวร์ที่อีดิทอะธอน Art+Feminism ที่พอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน พ.ศ. 2559
เทศบาลตำบลไม้เรียง

| เทศบาลตำบลไม้เรียง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
   ตรา
คำขวัญ: เทศบาลตำบลไม้เรียง เป็นชุมชนเข้มแข็ง และน่าอยู่ที่สุด
ทต.ไม้เรียงที่ตั้งของเทศบาลตำบลไม้เรียง
พิกัด: 8°27′48.1″N 99°29′46.5″E﻿ / ﻿8.463361°N 99.496250°E﻿ / 8.463361; 99.496250
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครศรีธรรมราช
อำเภอ: ฉวาง
จัดตั้ง:  • 10 กันยายน 2506 (สุขาภิบาลไม้เรียง)  • 25 พฤษภาคม 2542 (ทต.ไม้เรียง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2.480 ตร.กม. (0.958 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 2,395 คน
 • ความหนาแน่น: 965.72 คน/ตร.กม. (2,501.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05800403
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 12 ถนนทานพอ - ฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช 80260
เว็บไซต์: www.mairiang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลไม้เรียง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 3 บ้านตลาดทานพอ และหมู่ 8 บ้านหนองตรุด ของตำบลไม้เรียงในอำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลไม้เรียงที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 ซึ่งเป็นสุขาภิบาลแห่งที่สามของอำเภอฉวาง แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 2,395 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอฉวางประมาณ 5.4 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 68 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 721 กิโลเมตรตามทางรถยนต์ และประมาณ 716 กิโลเมตรตามทางรถไฟสายใต้ ซึ่งมีสถานีรถไฟทานพอ คอยให้บริการด้านการเดินทางกับประชาชนในพื้นที่ ซึ่งเคยถูกกลุ่มบุคคลเผาทำลายไหม้ทั้งหลัง เมื่อปี พ.ศ. 2524 ทำให้ทรัพย์สินเสียหายทั้งหมด ต่อมาการรถไฟแห่งประเทศไทยจึงได้ดำเนินการก่อสร้างอาคารหลังใหม่ทดแทน มีรถเร็วให้บริการทั้งหมด 6 ขบวน (กท.-ยล./กท.-ธำ./กท.-กต.) และรถท้องถิ่น 4 ขบวน (รท.-โล./ชพ.-หใ.) ทั้งเที่ยวขึ้น-เที่ยวล่อง นอกจากนี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์ทานพอ ซึ่งใช้รหัสไปรษณีย์แยกกันกับไปรษณีย์ฉวาง ด้านตะวันออกของเขตเทศบาลมีแม่น้ำตาปีไหลผ่านเป็นแหล่งน้ำสำคัญ มีพื้นที่รับผิดชอบ 2.48 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 1,550 ไร่
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลไม้เรียง
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดนครศรีธรรมราช |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  นครศรีธรรมราช  |  |
| เทศบาลเมือง |  ทุ่งสง  ปากพนัง  ปากพูน  |  |
| เทศบาลตำบล |  กะทูน  กะปาง  การะเกด  เกาะทวด  เกาะเพชร  ขนอม  ขุนทะเล  เขาชุมทอง  เขาพระ  ควนกลาง  จันดี  ฉวาง  ชะมาย  ชะเมา  ชะอวด  เชียรใหญ่  ดอนตรอ  ถ้ำใหญ่  ท้องเนียน  ทอนหงส์  ทางพูน  ท่างิ้ว  ท่าประจะ  ท่าแพ  ท่ายาง  ท่าศาลา  ที่วัง  ทุ่งสัง  ทุ่งใส  นาบอน  นาสาร  นาเหรง  บางจาก  บางพระ  ปากนคร  ปากน้ำฉวาง  พรหมคีรี  พรหมโลก  พิปูน  โพธิ์เสด็จ  ไม้เรียง  ร่อนพิบูลย์  ลานสกา  สวนขัน  สิชล  หน้าสตน  หลักช้าง  หัวไทร  หินตก  อ่าวขนอม  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กรุงชิง  กรุงหยัน  กลาย  กะเปียด  กะหรอ  กำแพงเซา  กำโลน  กุแหระ  เกาะขันธ์  แก้วแสน  ขนาบนาก  ขอนหาด  เขาแก้ว  เขาขาว  เขาน้อย  เขาพระทอง  เขาพระบาท  เขาพังไกร  เขาโร  คลองกระบือ  คลองน้อย  คลองเส  ควนกรด  ควนชะลิก  ควนชุม  ควนทอง  ควนพัง  ควนหนองคว้า  ควนหนองหงษ์  เคร็ง  ฉลอง  ชะอวด  ช้างกลาง  ช้างซ้าย  เชียรเขา  เชียรใหญ่  ไชยมนตรี  ดอนตะโก  ดุสิต  ตลิ่งชัน  ถ้ำพรรณรา  ทรายขาว  ท้องลำเจียก  ทอนหงส์  ท่าขนาน  ท่าขึ้น  ท่าซอม  ท่าซัก  ท่าดี  ท่าพยา  ท้ายสำเภา  ท่ายาง  ท่าเรือ  ท่าไร่  ท่าศาลา  ท่าเสม็ด  ทุ่งปรัง  ทุ่งโพธิ์  ทุ่งสง  ทุ่งใหญ่  เทพราช  ไทยบุรี  นบพิตำ  นากะชะ  นาเขลียง  นาเคียน  นางหลง  นาทราย  นาบอน  นาพรุ  นาโพธิ์  นาไม้ไผ่  นาเรียง  นาแว  นาหมอบุญ  นาหลวงเสน  น้ำตก  บางขัน  บางจาก  บางนบ  บางรูป  บางศาลา  บ้านเกาะ  บ้านชะอวด  บ้านตูล  บ้านนิคม  บ้านเนิน  บ้านเพิง  บ้านราม  บ้านลำนาว  บ้านใหม่  ปริก  ปากนคร  ปากพนังฝั่งตะวันตก  ปากพนังฝั่งตะวันออก  ปากแพรก  ป่าระกำ  เปลี่ยน  พิปูน  โพธิ์ทอง  มะม่วงสองต้น  แม่เจ้าอยู่หัว  โมคลาน  ไม้เรียง  ยางค้อม  ร่อนพิบูลย์  รามแก้ว  ละอาย  ลานสกา  วังหิน  วังอ่าง  สระแก้ว  สวนหลวง  สามตำบล  สิชล  สี่ขีด  เสาธง  เสาเภา  เสือหึง  ไสหมาก  ไสหร้า  หนองหงส์  ห้วยปริก  หัวตะพาน  หัวไทร  หินตก  หูล่อง  แหลม  แหลมตะลุมพุก  อินคีรี  |  |
รายชื่อองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครศรีธรรมราช
เซลล์เชื้อเพลิงแอลคาไลน์

เซลล์เชื้อเพลิงอัลคาไลน์ คือ เซลล์ปฐมภูมิที่ใช้สารละลายเบส คือ KOH ผสม MnO2 เป็นอิเล็กโทรไลต์   เซลล์ชนิดนี้ให้ศักย์ไฟฟ้า 1.5 โวลต์ แต่สามารถใช้ได้นานกว่าถ่านไฟฉาย
เพลงชาติกัมพูชา (แก้ความกำกวม)

เพลงชาติกัมพูชา อาจหมายถึง
นครราช เพลงชาติกัมพูชาเพลงแรกสุด และเป็นเพลงที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2496 -  พ.ศ. 2512, พ.ศ. 2518 -  พ.ศ. 2519, พ.ศ. 2536 - ปัจจุบัน)
เพลงชาติสาธารณรัฐเขมร เพลงชาติกัมพูชาสมัยการปกครองของนายพลลอน นอล ในชื่อประเทศสาธารณรัฐเขมร (พ.ศ. 2512 - 2518)
สิบเจ็ดเมษามหาโชคชัย เพลงชาติกัมพูชาสมัยกัมพูชาประชาธิปไตย ภายใต้การปกครองของเขมรแดง (พ.ศ. 2519 - 2522)
เพลงชาติสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา เพลงชาติกัมพูชาสมัยรัฐบาลคอมมิวนิสต์ของเฮง สัมริน (พ.ศ. 2522 - 2528)
เป้าปิง

| --- | --- |
เป้าปิงพร้อมสตรอเบอรี่ราดนมข้นหวาน
มื้อ: ของหวาน
แหล่งกำเนิด: ไต้หวัน
อุณหภูมิเสิร์ฟ: เย็น
ส่วนผสมหลัก: น้ำแข็งไส นมข้นหวาน ผลไม้
 ตำราอาหาร: เป้าปิง   สื่อ: เป้าปิง
เป้าปิง (จีน: 刨冰; พินอิน: bàobīng) ในไต้หวัน เรียก ชั่วปิง (剉 冰; tsua bing) เป็นของหวาน (น้ำแข็งไส) ชนิดหนึ่งที่หาซื้อกินทั่วไปในเกาะไต้หวัน, จีนแผ่นดินใหญ่ และประเทศที่มีประชากรชาวจีนมากเช่น มาเลเซีย ของหวานชนิดนี้จะเป็นที่นิยมอย่างสูงโดยเฉพาะในช่วงเดือนฤดูร้อน เพราะราคาไม่แพงและกินแล้วชื่นใจอีกด้วย
ขั้นตอนการทำของหวาน ขั้นแรกคือนำน้ำแข็งที่ไสแล้วมาใส่ในพาชนะให้พูนเต็ม ในอดีตจะใช้ค้อนไม้ขนาดใหญ่ทุบให้น้ำแข็งละเอียดหรือเอาน้ำแข็งมาขูดกับใบมีด ในปัจจุบัน เครื่องบดน้ำแข็งได้ถูกคิดค้น และได้นำมาใช้ซึ่งทำให้น้ำแข็งที่บดออกมาละเอียดกว่าก่อน ในบางสถานที่อาจยังมีการใช้มือผลิตน้ำแข็งอยู่ซึ่งทำให้ความละเอียดของน้ำแข็งแตกต่างกันทั่วพาชนะ น้ำแข็งไสสามารถใส่หลาย ๆ ทอปปิ้ง ในอดีตส่วนมากจะโรยด้วยน้ำหวานหลากสีสันคล้าย ๆ กับน้ำแข็งไสในอิตาลี แต่เดี๋ยวนี้ทอปปิ้งในหลากหลายรูปแบบได้ถูกนำมาใช้แทนน้ำเชื่อม ทอปปิ้งผลไม้สำหรับ เป้าปิง อาจประกอบด้วย สตรอเบอรี่ มะม่วง แตงโม เป็นต้น
แบบเป็นชุดได้แก่ "ปาเป่าปิง" (八宝冰; Bā bǎo bīng; eight treasure ice; น้ำแข็งแปดมหาสมบัติ) ซึ่งมีส่วนผสมแตกต่างกันในแต่ละร้าน โดยทั่วไปมักมีทอปปิ้งหลัก ๆ ได้แก่ เผือก ถั่วแดง ถั่วเขียว แยม ถั่วเชื่อม อัลมอนด์ และ เฉ่าก๊วย ทอปปิ้งเหล่านี้ยังสามารถสั่งแยกเป็นความต้องการ ของลูกค้าได้
บางครั้งใช้นมข้นราดบนเป้าปิงเป็นขั้นตอนสุดท้าย ให้ความหวานเพิ่มซึ่งสามารถให้เนื้อและรสชาติที่เหมือนไอศครีม เป้าปิงเป็นของหวานที่คล้ายกับของหวานอื่นๆเช่น Filipino halo halo, Korean bingsu, Malaysian ice kacang และ Italian ice หรือ granita
ฮิโตมิ นากามิจิ

| ฮิโตมิ นากามิจิ> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
ชื่อเต็ม: ฮิโตมิ นากามิจิ
ชื่อเล่น: มิจิ
เกิด: 18 กันยายน ค.ศ. 1985(1985-09-18) เกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
ส่วนสูง: 1.59 m (5 ft 3 in)*
น้ำหนัก: 53 kg (117 lb)
กระโดดตบ: 270 เซนติเมตร
บล็อก: 256 เซนติเมตร
ข้อมูล
ตำแหน่ง: ตัวเซต
สโมสรปัจจุบัน: โทเรย์แอร์โรส์
หมายเลข: 3
| เหรียญรางวัล> ตัวแทนของ   ญี่ปุ่น .โอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- |
|  | ลอนดอน 2012  | ทีม |
วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก
|  |  ญี่ปุ่น 2010  | ทีม |
วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ
|  |  นะโงะยะ/โตเกียว 2013  | ทีม |
วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย
|  |  ไทเป 2011 | ทีม |
ฮิโตมิ นากามิจิ (ญี่ปุ่น: 中道瞳; โรมาจิ: Nakamichi Hitomi; เกิด 18 กันยายน พ.ศ. 2528) เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น เล่นลีกอาชีพให้แก่สโมสรโทเรย์แอร์โรส์ในลีกวอลเลย์บอลในประเทศญี่ปุ่น และได้เป็นกัปตันทีมของสโมสรในปี 2013 อีกด้วย ถึงแม้ว่าเธอจะสูงแค่ 158 เซนติเมตร แต่เธอเป็นคนเสิร์ฟลูกส่ายและลูกสปรินท์ (ลูกเปลี่ยนทิศ) ได้ดีมาก
สโมสร

โรงเรียนโตเกียวทาจิบานะ
สโมสรโทเรย์แอร์โรส์ (ค.ศ. 2004-ปัจจุบัน)
รางวัลที่ได้รับ > บุคคล

2007-08 วอลเลย์บอลหญิงสโมสรลีกญี่ปุ่น 2007-2008 - ที่สุดของลีก อันดับที่ 6
2008-09 วอลเลย์บอลหญิงสโมสรลีกญี่ปุ่น 2007-2008 - ที่สุดของลีก อันดับที่ 6
2009 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โคโรวาชิกิ ครั้งที่ 58 - ที่สุดของลีก อันดับที่ 6
2011 วอลเลย์บอลหญิงมอนเทร็กซ์วอลเลย์มาสเตอร์ - ผู้เล่นทรงคุณค่า
2011-12 วอลเลย์บอลหญิงสโมสรลีกญี่ปุ่น 2011-2012 - ที่สุดของลีก อันดับที่ 6
2013 วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ 2013 - เซตยอดเยี่ยม
รางวัลที่ได้รับ > ทีม

2007 กีฬาแห่งชาติญี่ปุ่น 2007 -  แชมป์ ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
2007-2008 วอลเลย์บอลหญิงแอปเพอเรอร์คัพลีกญี่ปุ่น -  แชมป์ ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
2007-2008 วอลเลย์บอลหญิงสโมสรลีกญี่ปุ่น 2007-2008 -  แชมป์ ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
2008 วอลเลย์บอลชิงแชมป์โดมาสติก -  อันดับ 2 ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
2008-2009 วอลเลย์บอลหญิงสโมสรลีกญี่ปุ่น 2008-2009 -  แชมป์ ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
2009 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โคโรวาชิกิ 2009 -  แชมป์ ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
2009-2010 วอลเลย์บอลหญิงสโมสรลีกญี่ปุ่น 2009-2010 -  แชมป์ ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
2010 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โคโรวาชิกิ 2010 -  แชมป์ ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
2010-2011 วอลเลย์บอลหญิงสโมสรลีกญี่ปุ่น 2010-2011 -  อันดับ 2 ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
2011-2012 วอลเลย์บอลหญิงสโมสรลีกญี่ปุ่น 2011-2012 -  แชมป์ ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
2012-2013 วอลเลย์บอลหญิงสโมสรลีกญี่ปุ่น 2012-2013 -  อันดับ 2 ร่วมกับสโมสรโทเรย์แอร์โรส์
รางวัลที่ได้รับ > ทีมชาติ

2010 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2010 -  เหรียญทองแดง
2011 วอลเลย์บอลหญิงมอนเทร็กซ์วอลเลย์มาสเตอร์ -  แชมเปียน
2011 อันดับที่ 4 ในการแข่งขัน วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพ 2011
2012  เหรียญทองแดงในวอลเลย์บอลประเภททีมหญิง โอลิมปิกฤดูร้อน 2012
2013 วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ 2013 -  เหรียญทองแดง
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB Biography
Toray Arrows Women's Volleyvall Team Biography เก็บถาวร 2013-07-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นชุดปัจจุบัน |
| --- | --- |
 1 นะงะโอะกะ • 2 นากามิชิ • 4 ฮิระอิ • 5 นะงะมัตสึ • 6 มิยะชิตะ • 7 ซะโตะ • 8 ซะยะสุ • 9 อิชิดะ • 10 อิวะซะกะ • 12 อิชิอิ • 13 ริซะ • 14 เอะบะตะ • 16 ซาโกดะ • 17 โอะอุมิ • 19 โอะตะเกะ • ผู้ฝึกสอน:  มะซะโยะชิ มะนะเบะ
| ด ค กโทเรย์แอร์โรส์ (ทีมหญิง) ฤดูกาล 2014-2015 |
| --- | --- |
สตาฟฟ์โค้ช:  ผู้อำนวยการฝึกสอน: โคอิชิโร คันโนะ  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: ยะซุฮิโระ ฟุกุดะ  ผู้ฝึกสอน: โยเฮ ทะกะซุกิ  ผู้ฝึกสอน: อะกิระ โคะชิยะ 
ตัวเซ็ต:  1 ฮิโตะมิ นะกะมิชิ   7 คะนะมิ ทะชิโระ  12 คะนะ ชิโมะฮิระ  19 มิซะกิ ชิระอิ 
ตัวตบหัวเสา:  2 อะริซะ ทะกะดะ  3 ซะโอะริ คิมุระ  4 ซะโอะริ ซะโกะดะ  6 ซะกิ มิเนะมุระ  9 มะริ โฮะริกะวะ  11 คะโฮะ โอโนะ  13 อะซุกะ โนะมุระ  16 วะกะบะ ซุงิฮะระ 
ตัวบล็อกกลาง:  10 อะซุซะ ฟุทะมิ  14 ยุกิ โมะริ  15 โนะโซะมิ อิโต  18 ยุกินะ ฮะยะชิ 
ตัวรับอิสระ:  5 คะโอะริ โคะไดระ  8 มิซะโตะ คิมุระ  17 คะโฮะ ฟุจิโมะโตะ
เจ้าหญิงกาเบรียลา เคาน์เตสแห่งการ์ลาแด็ส

เจ้าหญิงกาเบรียลา เคาน์เตสแห่งการ์ลาแด็ส (กาเบรียลา เตแรซ มารี กรีมัลดี; ประสูติ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2557) เป็นพระธิดาในเจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 กับเจ้าหญิงชาร์ลีน เป็นผู้สืบราชสมบัติลำดับที่สองของโมนาโก
พระประวัติ

เจ้าหญิงกาเบรียลาประสูติเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ณ โรงพยาบาลกลางเจ้าหญิงเกรซ มีพระอนุชาฝาแฝดคือ เจ้าชายฌัก รัชทายาทแห่งโมนาโก ที่ประสูติหลังพระองค์ 2 นาที
พระองค์ได้รับพระอิสริยยศ เคาน์เตสแห่งการ์ลาแด็ส (Comtesse de Carladès) จากพระบิดา
พระอิสริยยศ

เฮอร์เซอรีนไฮนิส เจ้าหญิงกาเบรียลา รัชทายาทแห่งโมนาโก (10 ธันวาคม พ.ศ. 2557; 2 นาที)
เฮอร์เซอรีนไฮนิส เจ้าหญิงกาเบรียลาแห่งโมนาโก เคาน์เตสแห่งการ์ลาแด็ส (10 ธันวาคม พ.ศ. 2557 - ปัจจุบัน)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าหญิงกาเบรียลา เคาน์เตสแห่งการ์ลาแด็ส
| ก่อนหน้า |  | เจ้าหญิงกาเบรียลา เคาน์เตสแห่งการ์ลาแด็ส |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| รัชทายาทแห่งโมนาโก |  | ลำดับการสืบราชบัลลังก์แห่งโมนาโก (ลำดับที่ 2)   |  | เจ้าหญิงกาโรลีน |
| เจ้าหญิงกาโรลีน |  | เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งโมนาโก  (10 ธันวาคม พ.ศ. 2557) |  | เจ้าชายฌัก |
เพลงขอทาน

เพลงขอทาน หรือวณิพก เป็นเพลงพื้นบ้านชนิดหนึ่งมีมาตั้งแต่ครั้งโบราณ เป็นเพลงที่วณิพกใช้ร้อง เล่านิทาน เพื่อขอแลกเปลี่ยนเป็นเงิน หรือสิ่งของ
มีลักษณะเนื้อหาเป็นเรื่องนิทานชาดก จักร ๆ วงศ์ ๆ และมักมีเครื่องดนตรีประกอบการร้องเช่น ฉิ่ง ฉาบ กรับ โหม่ง และโทน เป็นต้น  มีลูกคู่ และเพิ่มเครื่องกำกับจังหวะตามถนัด การขอแบบมีเสียงเพลงหรือเสียงดนตรีแลกเปลี่ยน เรียกว่า "วณิพก " ส่วนไม่มีเพลงหรือดนตรีเรียกว่า  "ยาจก"หรือ "กระยาจก "
ก่อนร้องจะมีการโหมโรง คือมีบทเกริ่น  เนื้อร้องเป็นกลอนประเภทกลอนหัวเดียวเหมือนกับเพลงฉ่อย เพลงเรือ มีสัมผัสท้ายไปเรื่อย ๆ ลงสัมผัสกันระหว่างสามวรรคหลัง ก่อนร้องจะมีการโหมโรง เนื้อร้องจะลงเป็นตอน ๆ ความยาวแล้วแต่เรื่องที่จะร้อง ถ้าเล่นหลายคนจะมีลูกคู่ร้องรับ ในสองวรรคสุดท้ายทุกตอน