stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แคสเปอร์ สไมเกิล
แหล่งข้อมูลอื่น

แคสเปอร์ สไมเกิล ที่อินสตาแกรม
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเซลติก  |
| --- | --- |
 2 Jullien  4 Hendry  5 Šimunović  6 Bitton  9 Griffiths  10 Bayo  14 Arzani  15 ฮาร์ต  16 มักคาร์ที  17 Christie  18 Rogic  19 Johnston  20 Shved  21 อิเดงูจิ  23 Bolingoli  28 Connell  29 Bain  33 Elhamed  35 Ajer  42 McGregor  49 ฟอร์เรสต์ (c)  56 Ralston  59 Miller  65 Hazard  88 Kouassi  ผู้จัดการ: ปอสเตโคกลู 
| ด ค กผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี |
| --- | --- |
 1984: Lynex  1985: Feeley  1988: Walsh  1989: Paris  1990: Mills  1991: James  1992: Mills  1993: Hill  1994: Grayson  1995: Poole  1996: Parker  1997: Grayson  1998: Elliott  1999: Cottee  2000: Taggart  2001: Savage  2002: Savage  2003: Dickov  2004: Ferdinand  2005: Tiatto  2006: Guðjónsson  2007: Hume  2008: สเตียร์แมน  2009: Howard  2010: Hobbs  2011: Wellens  2012: สไมเกิล  2013: มอร์แกน  2014: ดริงก์วอเตอร์  2015: Cambiasso  2016: มะห์รัซ  2017: สไมเกิล  2018: แมไกวร์  2019: รีการ์ดู  2020: วาร์ดี  2021: ตีเลอมันส์  2022: แมดดิสัน  2023: อิเฮอานาชอ
หมีเซิน

| สถานที่ศักดิ์สิทธิ์หมีเซิน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
หมู่สิ่งปลูกสร้าง B เห็นซาก B5 (ขวา) เด่นชัดสิ่งปลูกสร้าง C1สิ่งปลูกสร้าง E7หมู่สิ่งปลูกสร้าง Aสิ่งปลูกสร้าง G1หมู่สิ่งปลูกสร้าง Hหมู่สิ่งปลูกสร้าง Kสิ่งปลูกสร้างบางส่วนในหมู่ซากปรักหักพังของหมีเซิน
พิกัด: 15°45′51.4″N 108°07′27.8″E﻿ / ﻿15.764278°N 108.124389°E﻿ / 15.764278; 108.124389
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii), (iii)
อ้างอิง: 949
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2542 (คณะกรรมการสมัยที่ 23)
พื้นที่: 142 ha
ที่ตั้งของหมีเซิน ในประเทศเวียดนาม
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
หมีเซิน (เวียดนาม: Mỹ Sơn) เป็นโบราณสถานในจังหวัดกว๋างนาม ภาคกลางของประเทศเวียดนาม สร้างด้วยศิลปะจามโบราณในสมัยศตวรรษที่ 4 เพื่อใช้เป็นศาสนสถานสำหรับบูชาพระศิวะ ตามความเชื่อในศาสนาฮินดู ได้จัดให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก หมีเซินเคยเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ที่มีความสำคัญอันดับต้น ๆ ของอาณาจักรจามปาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4–15 ด้วยระยะเวลาที่ยาวนานกว่า 900 ปี ทำให้โบราณสถานแห่งนี้เป็นที่รวบรวมลักษณะทางด้านศิลปกรรมที่หลากหลาย จัดเป็นกลุ่มโบราณสถานในศาสนาฮินดูที่เก่าแก่และสมบูรณ์ที่สุดในอินโดจีน กลุ่มปราสาทหมีเซินตั้งอยู่บริเวณที่ราบต่ำ มีภูเขาโอบล้อม เนื้อที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยปราสาททั้งหมด 73 หลัง แต่ในช่วงสงครามเวียดนาม ทหารเวียดนามได้ใช้ปราสาทหมีเซินเป็นกองบัญชาการ  ฝ่ายอเมริกันจึงได้นำเครื่องบินทิ้งระเบิดบริเวณนี้ โบราณสถานจำนวนมากถูกทำลาย ทำให้ปัจจุบันเหลือปราสาทเพียง 22 หลัง
มรดกโลก

ปราสาทหมีเซินได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(ii)  - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii)  - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
รัฐซัคเซิน

| เสรีรัฐซัคเซิน Freistaat Sachsen (เยอรมัน) |
| --- | --- |
รัฐของเยอรมนี
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 51°1′37″N 13°21′32″E﻿ / ﻿51.02694°N 13.35889°E﻿ / 51.02694; 13.35889
ประเทศ: เยอรมนี
เมืองหลวง: เดรสเดิน
การปกครอง
 • มุขมนตรี: Stanislaw Tillich (CDU)
 • พรรคการเมือง: CDU / FDP
 • จำนวนผู้แทนรัฐ: 4 (จาก 69)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 18,415.66 ตร.กม. (7,110.33 ตร.ไมล์)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 4,056,941 คน
 • ความหนาแน่น: 220 คน/ตร.กม. (570 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัส ISO 3166: DE-SN
จีดีพี (ตัวเงิน): € 94.99 พันล้าน (2010) [ต้องการอ้างอิง]
NUTS Region: DED
เว็บไซต์: sachsen.de
รัฐซัคเซิน (เยอรมัน: Sachsen) หรือในภาษาอังกฤษเรียก แซกโซนี (อังกฤษ: Saxony) เป็นหนึ่งในสิบหกรัฐของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของประเทศ ได้ชื่อว่าเป็นเสรีรัฐที่มีประวัติศาสตร์เก่าแก่แห่งหนึ่ง มีเมืองเดรสเดินเป็นเมืองหลวง[ต้องการอ้างอิง]
อาณาเขต

ทิศเหนือ  ติดกับรัฐบรันเดินบวร์ค
ทิศตะวันออก ติดกับประเทศโปแลนด์ (จังหวัดลูบุชและจังหวัดดอลนือชล็อนสก์)
ทิศใต้ ติดกับประเทศเช็กเกีย (แคว้นลิเบเร็ตส์ แคว้นอูสตีนัดลาเบ็ม และแคว้นการ์ลอวิวาริ)
ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ติดกับรัฐไบเอิร์น
ทิศตะวันตก  ติดกับรัฐทือริงเงิน
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดกับรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์
การปกครอง

ในรัฐซัคเซิน แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 เขตการปกครอง และ 3 เขตปกครองพิเศษดังนี้
เขตการปกครองเดรสเดิน ประกอบด้วย
กลุ่มเมืองเกอร์ลิทซ์ Görlitz (GR)
กลุ่มเมืองเบาท์เซิน Bautzen (BZ)
กลุ่มเมืองไมเซิน Meißen (MEI)
กลุ่มเมืองเซ็คซิชเชอชไวทซ์-โอสเตอทซ์เกอบีร์เกอ Sächsische Schweiz-Osterzgebirge (PIR)
เขตการปกครองไลพ์ซิช
กลุ่มเมืองไลพ์ซิช Leipzig (L)
กลุ่มเมืองนอร์ทซัคเซิน Nordsachsen (TDO)
เขตการปกครองเค็มนิทซ์
กลุ่มเมืองแอทซ์เกอบีร์กไครส์ Erzgebirgskreis (ERZ)
กลุ่มเมืองมิทเทิลซัคเซิน Mittelsachsen (FG)
กลุ่มเมืองโวกท์ลันท์ไครส์ Vogtlandkreis (V)
กลุ่มเมืองซวิคเคา Zwickau (Z)
เขตปกครองพิเศษ
เมืองเดรสเดิน Dresden (DD)
เมืองไลพ์ซิช Leipzig (L)
เมืองเค็มนิทซ์ Chemnitz (C)
ประวัติศาสตร์ > การก่อตั้ง

ในเขตแดนของรัฐซัคเซิน เป็นพื้นที่ที่มีหลักฐานของสิ่งมีชีวิตตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ มีการขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ในเมืองเดรสเดินและบางส่วนในเมืองไลพ์ซิช เชื่อกันว่าในสมัยจักรวรรดิโรมัน ชนเผ่าแซกซอนได้อพยพเข้ามายึดครองบริเวณนี้และตั้งชื่อพื้นที่บริเวณนี้ตามชื่อเรียกของเผ่าตนเอง ในยุคนั้นเชื่อว่าชนเผ่าแซกซอนได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ที่ได้แผ่ขยายอิทธิพลเข้าทั่วเยอรมนี
หลังสิ้นยุคโรมัน พื้นที่บริเวณนี้ถูกรุกรานและปกครองโดยชาวสลาฟ ในระยแรก ดินแดนในซัคเซินประกอบไปด้วยดินแดนอันเป็นรัฐซัคเซิน รัฐนีเดอร์ซัคเซิน รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และรัฐซัคเซิน-อัลฮัลท์ในปัจจุบัน และดินแดนแห่งนี้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ประมาณ 900 ปีหลังคริสตกาล ในศตวรรษที่ 10 ดยุคแห่งซัคเซินได้ดำรงตำแหน่งจักรพรรดิของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์นี้ ในช่วงนี้เององค์จักรพรรดิจึงมอบตำแหน่งดยุคแห่งซัคเซินให้แก่ตระกูลบิลลุงส์ (Billungs) ในช่วงต่อ ๆ มาจึงพบหลักฐานการปกครองรัฐนี้โดยตระกูลบิลลุงส์ และเป็นเหตุให้โลทาร์แห่งซัพพลินแบร์กได้รับตำแหน่งจักรพรรดิในช่วงเวลาต่อมา
ประวัติศาสตร์ > การแบ่งดินแดน

ต่อมาในปี ค.ศ. 1137 รัฐซัคเซินตกเป็นของตระกูลเวลฟ์ ซึ่งเป็นเชื้อสายของตระกูลบิลลุงส์ โดยรัฐซัคเซินรุ่งเรืองถึงขีดสุดในสมัยของเฮนรี ใจสิงห์ แต่เนื่องด้วยเฮนรีปฏิเสธการเข้าร่วมกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในการทำสงครามกับอิตาลี หลังจากได้รับชัยชนะจากสงคราม จักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จึงได้กรีธาทัพเข้าตีรัฐซัคเซิน เป็นเหตุให้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1180 ดินแดนของอาณาจักรจึงถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วน ดังนี้
พื้นที่ทางตะวันตกของแม่น้ำเวเซอร์ (รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในปัจจุบัน) ยกให้แก่อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญ
พื้นที่ลุ่มระหว่างแม่น้ำเวเซอร์กับแม่น้ำเอลเบอ (รัฐนีเดอร์ซัคเซิน ในปัจจุบัน)ให้ปกครองโดยตระกูลเวลฟ์ดังเดิม
พื้นที่ด้านตะวันออกที่เหลือ (รัฐซัคเซิน รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์และรัฐซัคเซิน-อัลฮัลท์ในปัจจุบัน) จึงให้ใช้ชื่อว่ารัฐซัคเซินดังเดิม โดยมอบให้ตระกูลอัสคาเนีย (เชื้อสายของตระกูลบิลลุงส์ อีกตระกูลหนึ่ง)ปกครองแทน
ในปี ค.ศ. 1260 ดินแดนในรัฐซัคเซินถูกแบ่งอีกครั้งเป็น 2 ส่วน ได้แก่ ซัคเซิน-วิทเทนบูร์กและซัคเซิน-เลาเอนบูร์ก นับแต่นั้นเป็นต้นมา ดินแดนซัคเซิน-เลาเอนบูร์กก็ไม่ถูกนับรวมอยู่ในประวัติศาสตร์ของดินแดนแห่งนี้อีกเลย ส่วนซัคเซิน-วิทเทนบูร์กได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และผู้ครองรัฐนี้ได้รับตำแหน่งเจ้าผู้ครองนคร (อีเล็กเตอร์) ในศตวรรษที่ 14 อีกด้วย
กระทั่งในปี ค.ศ. 1423 ตระกูลเวททินแห่งไมเซน ได้ปกครองซัคเซิน-วิทเทนบูร์ก รัฐซัคเซินจึงมีความเฟื่องฟูขึ้นอีกครั้ง แต่ขยายตัวมาทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้แทนพื้นที่เดิม และดินแดนแห่งนี้จึงถูกขนานนามว่า "อัปเปอร์แซกโซนี" และหลายเป็น "แซกโซนี" (ซัคเซิน) ในที่สุด ส่วนดินแดนราบลุ่มระหว่างแม่น้ำเวเซอร์กับแม่น้ำเอลเบอจึงถูกเรียกว่า "โลเวอร์แซกโซนี" (นีเดอร์ซัคเซิน) แทน
ต่อมา ในปี ค.ศ. 1485 จึงได้มีการแยกพื้นที่รัฐทือริงเงินเพื่อแบ่งให้แก่ทายาทตระกูลวิทเทนปกครอง แต่กระนั้น รัฐซัคเซินส่วนที่เหลือก็ยังคงเรืองอำนาจกระทั่งได้ชื่อว่าเป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมในศตวรรษที่ 18 นอกจากนั้นในด้านการเมือง รัฐซัคเซินยังถูกยื้อแย่งกันระหว่างปรัสเซียกับออสเตรีย
ศตวรรษที่ 19 - 20

ในปี ค.ศ. 1806 รัฐซัคเซิน จึงได้แยกตัวออกจากจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โดยความช่วยเหลือของนโปเลียน อีเล็กเตอร์เฟรเดอริก เอากุสตุส ที่ 3 จึงได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็น กษัตริย์เฟรเดอริก เอากุสตุสที่ 1 แต่การเลือกอยู่ข้างนโปเลียนนี่เองที่ทำให้ เฟรเดอริกต้องโทษจำคุกในปี ค.ศ. 1813 ภายหลังจากกองทัพนโปเลียนแตกพ่ายแก่กองทัพพันธมิตรกษัตริย์ ในสงครามแห่งชนชาติที่เมืองไลพ์ซิช แต่ภายหลังได้รับการปล่อยตัวและคืนตำแหน่งให้ปกครองดินแดนแห่งนี้ดังเดิม ตามมติของการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา แต่ถูกริบดินแดนในส่วนที่เป็นรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ให้แก่ปรัสเซีย นับแต่นั้นมารัฐซัคเซินจึงเหลือดินแดนอยู่ดังที่เป็นในปัจจุบัน
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1849 เป็นต้นมา รัฐซัคเซินก็เป็นส่วนหนึ่งของประเทศสหพันธรัฐเยอรมนีมาโดยตลอด กระทั่งในปี ค.ศ. 1945 เยอรมนีภายใต้การนำทัพนาซีของฮิตเลอร์พ่ายสงครามให้แก่กองทัพสัมพันธมิตร จึงถูกแยกเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยอรมนีตะวันออก ภายใต้การปกครองระบบคอมมิวนิสต์ รัฐซัคเซินจึงถูกแยกการปกครองออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ เดรสเดิน ไลพ์ซิช และคาร์ลมาร์ก (เค็มนิทซ์ในปัจจุบัน) กระทั่งในปี ค.ศ. 1990 จึงได้กลับมารวมภายใต้ประเทศสหพันรัฐเยอรมนีอีกครั้ง
แผนที่แบ่งการปกครองของรัฐซัคเซิน
เฮนรี ใจสิงห์ และมาทิลเดแห่งอังกฤษ ในพิธีรับตำแหน่งดยุคและดัชเชสแห่งซัคเซิน
ระหว่างปี 1697 และ 1763 ที่อาณาจักรเลือกตั้งแห่งแซกโซนียังถูกเลือกตั้งคิงส์โปแลนด์ส่วนตัวในสหภาพแรงงาน
ทางรถไฟสายมรณะ

ทางรถไฟสายมรณะ (ทางรถไฟสายน้ำตก หรือ ทางรถไฟสายกาญจนบุรี เดิมเรียก ทางรถไฟสายพม่า) เป็นเส้นทางรถไฟสายหนึ่งที่เริ่มต้นจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ผ่านจังหวัดกาญจนบุรี ข้ามแม่น้ำแควใหญ่ โดยสะพานข้ามแม่น้ำแคว ไปทางทิศตะวันตกจนถึงด่านเจดีย์สามองค์ เพื่อให้ถึงปลายทางที่เมืองตาน-พยูซะยะ ประเทศพม่า
ในอดีตทางรถไฟสายมรณะมีความยาวจากหนองปลาดุกถึงสถานีตาน-พยูซะยะ รวม 415 กิโลเมตร แบ่งเป็นทางรถไฟที่อยู่ในเขตประเทศไทยประมาณ 303.95 กิโลเมตร และอยู่ในเขตพม่า 111.05 กิโลเมตร มีจำนวนสถานีทั้งหมด 37 สถานี ทางรถไฟสายนี้สร้างขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยใช้แรงงานเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตรและกรรมกรชาวเอเชียที่กองทัพญี่ปุ่นเกณฑ์มาสร้าง เพื่อใช้เป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ผ่านประเทศพม่า
ปัจจุบันเส้นทางนี้ไปสุดปลายทางที่ป้ายหยุดรถไฟน้ำตกไทรโยคน้อย บ้านท่าเสา ระยะทางจากสถานีกาญจนบุรีถึงสถานีน้ำตกเป็นระยะทางประมาณ 77 กิโลเมตร การรถไฟแห่งประเทศไทยเปิดเดินรถบนเส้นทางนี้ทุกวัน และมีการจัดรถไฟขบวนพิเศษสายกรุงเทพฯ-น้ำตก ทุกวันเสาร์ อาทิตย์ และวันหยุดราชการ จุดที่นักท่องเที่ยวให้ความสนใจมากคือช่วงสะพานข้ามแม่น้ำแคว และช่วงโค้งมรณะ หรือช่วงระหว่างสถานีรถไฟลุ่มสุ่มและป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ ซึ่งเป็นช่วงที่มีการสร้างสะพานเลียบริมหน้าผาและแม่น้ำแควน้อย มีความยาวประมาณ 400 เมตร
ประวัติ

ทางรถไฟสายมรณะ สร้างขึ้นในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยรัฐบาลญี่ปุ่น ขอยืมเงินจากรัฐบาลไทย จำนวน 4 ล้านบาท การก่อสร้างใช้เวลาในการสร้างเสร็จเพียง 1 ปี ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2485 ถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2486 เพื่อใช้เป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ผ่านประเทศพม่า หลังสงครามทางรถไฟบางส่วนถูกรื้อทิ้ง บางส่วนจมอยู่ใต้อ่างเก็บน้ำเขื่อนวชิราลงกรณ์ ทางรถไฟสายนี้ถือเป็นอนุสรณ์ให้รำลึกถึงเหตุการณ์สงครามในครั้งนั้น เนื่องจากน้ำพักน้ำแรงของการบุกเบิกก่อสร้าง เป็นของทหารเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตร ที่กองทัพญี่ปุ่นเกณฑ์มา
เหตุที่ทางรถไฟสายนี้ได้ชื่อว่า ทางรถไฟสายมรณะ ก็เพราะว่า ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพญี่ปุ่นได้เกณฑ์เชลยศึกฝ่ายพันธมิตร ได้แก่ ทหารอังกฤษ อเมริกัน ออสเตรเลีย ฮอลันดาและนิวซีแลนด์ ประมาณ 61,700 คนและกรรมกรชาวชาวจีน ญวน ชวา มลายู พม่า อินเดีย อีกจำนวนมาก และคนไทยที่ถูกเกณฑ์เป็นทาสอีกนับแสนราย มาก่อสร้างทางรถไฟสายยุทธศาสตร์ เพื่อเป็นเส้นทางผ่านไปสู่ประเทศพม่า เพื่อลำเลียงอาวุธยุทโธปกรณ์ รวมทั้งกำลังพล เพื่อจะไปโจมตีพม่าและอินเดียต่อไป ซึ่งขณะนั้นเป็นดินแดนอาณานิคมของอังกฤษ เส้นทางช่วงหนึ่งจะต้องข้ามแม่น้ำแควใหญ่จึงต้องมีการสร้างสะพานขึ้น การสร้างสะพานและทางรถไฟสายนี้เต็มไปด้วยความยากลำบาก ความทารุณของสงครามและโรคภัยตลอดจนการขาดแคลนอาหาร ทำให้เชลยศึกจำนวนหลายหมื่นคนต้องเสียชีวิตลง ทางรถไฟสายนี้สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2486 และเปิดใช้ เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ปีเดียวกัน
หลังสิ้นสุดสงครามรัฐบาลไทยได้จ่ายเงินจำนวน 50 ล้านบาท เพื่อซื้อทางรถไฟสายนี้ จากอังกฤษ และทำการซ่อมบำรุงบางส่วนของเส้นทางดังกล่าว เพื่อเปิดการเดินรถตั้งแต่สถานีหนองปลาดุกจนถึงสถานีน้ำตก โดยอยู่ในความดูแลของการรถไฟแห่งประเทศไทยจนถึงปัจจุบัน
เส้นทางรถไฟสายนี้เป็นอนุสรณ์ของโลกที่จารึกความโหดร้ายทารุณของสงครามโลกครั้งที่ 2 และเป็นอนุสรณ์แก่ผู้เสียชีวิตในสงครามด้วย
การท่องเที่ยว

ทิวทัศน์ตลอดเส้นทางนี้มีความสวยงาม โดยเฉพาะบริเวณถ้ำกระแซ ที่เส้นทางรถไฟจะลัดเลาะไปตามเชิงผาเลียบไปกับลำน้ำแควน้อย ปัจจุบันทางรถไฟสายนี้สุดปลายทางที่บ้านท่าเสาหรือสถานีน้ำตก ระยะทางจากสถานีกาญจนบุรีถึงสถานีน้ำตกเป็นระยะทางประมาณ 77 กิโลเมตร
การรถไฟแห่งประเทศไทยเปิดบริการเดินรถไฟขบวนปกติ ธนบุรี - น้ำตก ทุกวัน และจัดขบวนพิเศษสายกรุงเทพ (หัวลําโพง) - น้ำตกไทรโยคน้อย ทุกวันเสาร์ อาทิตย์ และวันหยุดราชการ
โครงการในอนาคต

เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 สำนักข่าวเอเอฟพีรายงานจากเมืองย่างกุ้งว่าทางการพม่าประกาศจะรื้อฟื้นเส้นทางรถไฟสายมรณะของไทย โดยนายอ่อง มิน รัฐมนตรีกระทรวงการรถไฟพม่าซึ่งรับผิดชอบโครงการ เผยว่าได้ศึกษาความเป็นไปได้ของการบูรณะเส้นทางรถไฟ ความยาว 105 กิโลเมตรจากด่านเจดีย์สามองค์ในพม่าไปยังเขตแดนไทย ซึ่งจะเริ่มต้นขึ้นในเดือนตุลาคมปีเดียวกันนี้ และทางการไทยได้รับปากที่จะให้ความช่วยเหลือ สำหรับการรื้อฟื้นเชื่อมต่อการเดินรถไฟข้ามแดนอีกครั้ง แต่ยังไม่มีการเริ่มดำเนินการจากฝั่งไทย
รายชื่อสถานี > สถานีปัจจุบัน

บทความหลัก: รายชื่อสถานีรถไฟ สายใต้ § ชุมทางหนองปลาดุก - น้ำตก (ปด.-าต.)
รายชื่อสถานี > สถานีสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2

กงม้า (คอนม้า) กม. 2 + 000 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
บ้านโป่งใหม่ กม. 5 + 180 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
เขาดิน กม. 43 + 154 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
ท้องช้าง  กม. 139 + 050 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
ถ้ำผี  กม. 147 + 520 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
หินตก  กม.  155 + 030 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
แคนนิว  กม. 161 + 400 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
ไทรโยค..  กม.   167 + 660 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
กิ่งไทรโยค  กม.  171 + 720 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
ลิ่นถิ่น  กม.  180 + 530 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
กุยแหย่  กม.  190 + 480 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
หินดาด  กม.  197 + 750  นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
ปรังกาสี   กม.  208 + 110 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
ท่าขนุน  กม. 218 + 150 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
น้ำโจนใหญ่  กม.  229 + 140 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
ท่ามะยอ   กม.  236 + 800 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
ตำรองผาโท้  กม. 244 + 190 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
บ้านเกริงไกร   กม. 250 + 130 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
คุริคอนตะ
กองกุยตะ  กม.  262 + 580 นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก (สถานีแก่งคอยท่า)
ทิมองตะ  กม. 273 + 060  นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
นิเกะ   กม. 281 + 880  นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
ซองกาเลีย  กม. 294 + 020  นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก
ด่านเจดีย์สามองค์   กม. 303 + 630  นับจากสถานีชุมทางหนองปลาดุก (สถานีจันการายา - ด่านพระเจดีย์สามองค์ฝั่งพม่า)
ระเบียงภาพ

ป้ายหยุดรถไฟน้ำตกไทรโยคน้อย
รถจักรไอน้ำแปซิฟิค ซีเอ็กซ์ 50 (CX50) หมายเลข 824 เมื่อคราวไปเยือนทางรถไฟสายมรณะ ที่สะพานถ้ำกระแซ
รถไฟลัดเลาะตามเชิงผาเลียบไปกับลำน้ำแควน้อย และถ้ำกระแซ
สะพานถ้ำกระแซ ตัวสะพานทำจากไม้ ยาว 450 เมตร
ช่องเขาขาด
จุดเริ่มต้นในประเทศพม่า
เส้นทางสถานีตาน-พยูซะยะ ประเทศพม่า
สถานที่ที่เกี่ยวข้องกับทางรถไฟสายมรณะ

สะพานข้ามแม่น้ำแคว
สุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรัก
พิพิธภัณฑ์อักษะเชลยศึก
พิพิธภัณฑ์ทางรถไฟไทย-พม่า
หอศิลป์และพิพิธภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่ 2
สุสานทหารสัมพันธมิตรช่องไก่
ช่องเขาขาด
สุสานทหารสัมพันธมิตรตาน-พยูซะยะ
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ทางรถไฟสายมรณะ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
14°02′27″N 99°30′11″E﻿ / ﻿14.040833°N 99.503056°E﻿ / 14.040833; 99.503056
| ด ค ก สถานีรถไฟ ป้ายหยุดรถไฟ และที่หยุดรถไฟ ในพื้นที่ของแขวงบำรุงทางกาญจนบุรี และแนวสถานีสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 |
| --- | --- |
 ชุมทางหนองปลาดุก (แขวงบำรุงทางนครปฐม)  ถนนทรงพล (แขวงบำรุงทางนครปฐม)  สระโกสินารายณ์  ลูกแก  ท่าเรือน้อย  บ้านหนองเสือ  ทุ่งทอง  ปากแพรก  กาญจนบุรี  สะพานแควใหญ่  เขาปูน  วิทยาลัยเกษตร  วังลาน  นากาญจน์  วังเย็น  วังตะเคียน  โป่งเสี้ยว  บ้านเก่า  ท่าตาเสือ  ท่ากิเลน  วังสิงห์  ลุ่มสุ่ม  สะพานถ้ำกระแซ  วังโพ  เกาะมหามงคล  ช่องแคบ  วังใหญ่  บ้านพุพง  น้ำตก  น้ำตกไทรโยคน้อย  ท้องช้าง  ถ้ำผี  หินตก  แคนนิว  ไทรโยค  กิ่งไทรโยค  รินถิ่น  กุย  หินดาด  ปรางกาสี  ท่าขนุน  น้ำโจนใหญ่  ท่ามะยอ  ตำรองผาโท้  บ้านเกริงไกร  คุริคอนตะ  กองกุยตะ  ทีมองตะ  นิเกะ  ซองกาเลีย  ด่านพระเจดีย์สามองค์  (ประเทศพม่า) 
ภาพถ่าย The Bangkok-Moulmein Railway of Evil Memory โดย J.A.E. Rutherford เมื่อ ค.ศ. 1946 หลังการสร้างทางรถไฟแล้วเสร็จ พิมพ์เผยแพร่โดย Sir John Alexander Hammerton
Gibellula

| Gibellula |
| --- | --- |

Gibellula pulchra

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: เห็ดรา Fungi
หมวด:: แอสโกไมโคตา 
ชั้น:: Sordariomycetes 
อันดับ:: Hypocreales 
วงศ์:: Cordycipitaceae 
สกุล:: Gibellula  Cavara (1894)

Gibellula เป็นสกุลหนึ่งของเห็ดราปรสิตที่โจมตีสัตว์จำพวกแมง
สกุล Gibellula ตั้งชื่อตาม Giuseppe Gibelli นักพฤกษศาสตร์และนักไลเคนวิทยา ชาวอิตาลี
ชนิด

Gibellula alata
Gibellula arachnophila
Gibellula aranearum
Gibellula attenboroughii
Gibellula clavata
Gibellula clavulifera
Gibellula dabieshanensis
Gibellula dimorpha
Gibellula eximia
Gibellula leiopus
Gibellula pulchra
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Kuephadungphan, Wilawan; Tasanathai, Kanoksri; Petcharad, Booppa; Khonsanit, Artit; Stadler, Marc; Luangsa-Ard, J. Jennifer (2020). "Phylogeny- and morphology-based recognition of new species in the spider-parasitic genus Gibellula (Hypocreales, Cordycipitaceae) from Thailand". MycoKeys (72): 17–42. doi:10.3897/mycokeys.72.55088. PMC 7481265. PMID 32963487.
↑  Mains, E. B. (1950). "The Genus Gibellula on Spiders in North America". Mycologia. 42 (2): 306–321. doi:10.2307/3755445. ISSN 0027-5514. JSTOR 3755445.
↑  CAVARA, F. (1894). "Ulteriore contribuzione alla micologia lombarda". Atti dell'Istituto botanico della Università di Pavia. 2 (3): 313–350. doi:10.1080/11263505109431526.
↑  Burkhardt, Lotte (2022). Eine Enzyklopädie zu eponymischen Pflanzennamen [Encyclopedia of eponymic plant names] (pdf) (ภาษาGerman). Berlin: Botanic Garden and Botanical Museum, Freie Universität Berlin. doi:10.3372/epolist2022. ISBN 978-3-946292-41-8. สืบค้นเมื่อ January 27, 2022.{{cite book}}:  CS1 maint: unrecognized language (ลิงก์)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Mendes-Pereira, Thairine; de Araújo, João Paulo Machado; Kloss, Thiago Gechel; Costa-Rezende, Diogo Henrique; de Carvalho, Daniel Santana; Góes-Neto, Aristóteles (2023-04-08). "Disentangling the Taxonomy, Systematics, and Life History of the Spider-Parasitic Fungus Gibellula (Cordycipitaceae, Hypocreales)". Journal of Fungi (ภาษาอังกฤษ). 9 (4): 457. doi:10.3390/jof9040457. ISSN 2309-608X. PMC 10146611. PMID 37108911.
↑  Evans, H.C.; Fogg, T.; Buddie, A.G.; Yeap, Y.T.; Araújo, J.P.M. (2025). "The araneopathogenic genus Gibellula (Cordycipitaceae: Hypocreales) in the British Isles, including a new zombie species on orb-weaving cave spiders (Metainae: Tetragnathidae)". Fungal Systematics and Evolution (ภาษาอังกฤษ). doi:10.3114/fuse.2025.15.07. ISSN 2589-3823.
↑  Kubátová, Alena (2004). "The arachnogenous fungus Gibellula leiopus - second find from the Czech Republic" (PDF). Czech Mycology.
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q10504766  EoL: 20917  EPPO: 1GIBLG  Fungorum: 8330  GBIF: 2560452  iNaturalist: 328134  IRMNG: 1001561  MycoBank: 8330  NBN: BMSSYS0000007191  NCBI: 150360  NZOR: 9f8ab5da-19f1-41d1-8593-e036bd8a8571
ฮอยอัน

| ฮอยอัน Hội An โห่ยอาน |
| --- | --- |
นครภายใต้จังหวัด (ชั้น 3)
Thành phố Hội An นครฮอยอัน
จากซ้ายไปขวา บนลงล่าง: เมืองโบราณฮอยอัน, แม่น้ำทูโบ่นไหลผ่านฮอยอัน, จั่วเกิ่ว, ชายหาดในแขวงเกิ๋มอาน, หมู่เกาะจ่าม
   ตรา

ฮอยอันที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด:  15°53′N 108°20′E﻿ / ﻿15.883°N 108.333°E﻿ / 15.883; 108.333
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: กว๋างนาม
เขตการปกครองย่อย: 9 แขวง, 4 ตำบล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 60 ตร.กม. (20 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 152,160 คน
 • ความหนาแน่น: 2,500 คน/ตร.กม. (6,600 คน/ตร.ไมล์)

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อทางการ: เมืองโบราณฮอยอัน Hoi An Ancient Town
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (ii), (v)
อ้างอิง: 948
ขึ้นทะเบียน: 1999 (สมัยที่ 23rd)
พื้นที่: 30 ha (74 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 280 ha (690 เอเคอร์)
 
| เมืองโบราณฮอยอัน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เมืองเก่าฮอยอันริมน้ำ
พิกัด: 15°52′37.7″N 108°19′43.1″E﻿ / ﻿15.877139°N 108.328639°E﻿ / 15.877139; 108.328639
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii), (v)
อ้างอิง: 948
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2542 (คณะกรรมการสมัยที่ 23)
พื้นที่: 30 ha
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ฮอยอัน หรือ โห่ยอาน (เวียดนาม: Hội An) เป็นเมืองริมฝั่งทะเลจีนใต้ทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในเขตจังหวัดกว๋างนาม มีประชากรอาศัยอยู่ราว 80,000 คน ในอดีตเคยเป็นเมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ในสมัยของอาณาจักรจามปา บริเวณนี้เคยเป็นเมืองท่าบนปากแม่น้ำทูโบ่น ซึ่งมีชื่อว่า ไฮโฟ โดยเป็นศูนย์กลางทางการค้าในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16-17 มีชาวต่างชาติมาตั้งถิ่นฐานและค้าขายในเมืองนี้เป็นจำนวนมาก ทั้งชาวจีน ญี่ปุ่น ดัตช์ และอินเดีย เดิมทีเมืองนี้ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งโดยมีคลองสายหนึ่งคั่นอยู่กลางเมือง มีสะพานญี่ปุ่นทอดข้ามคลองเพื่อกั้นแบ่งเขตชุมชนของชาวญี่ปุ่นที่อีกฝั่งหนึ่งของคลอง ตัวสะพานสร้างโดยชาวญี่ปุ่น มีลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
อาคารทรงซิโนโปรตุกีส กับการทาสีเหลืองทุกอาคารในเมืองเก่าฮอยอัน เป็นหนึ่งเอกลักษณ์ที่สำคัญของเมือง
ใน ค.ศ. 1999 องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเขตเมืองเก่าของฮอยอันให้เป็นแหล่งมรดกโลก ด้วยเหตุผลว่าเป็นตัวอย่างของเมืองท่าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15-19 ที่มีการผสมผสานศิลปะและสถาปัตยกรรมทั้งของท้องถิ่นและของต่างชาติไว้ได้อย่างมีเอกลักษณ์ และอาคารต่าง ๆ ภายในเมืองได้รับการอนุรักษ์ให้อยู่ในสภาพเดิมไว้ได้เป็นอย่างดี
ทุกวันนี้ ฮอยอันมีนักท่องเที่ยวเข้ามาเยือนเป็นจำนวนมาก ผู้มาเยือนมักมาเยี่ยมชมร้านค้าขายผลงานทางศิลปะและหัตถกรรม ริมฝั่งแม่น้ำมีอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ บาร์ และร้านอาหารเปิดเรียงรายอยู่มากมายซึ่งดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เข้าใช้บริการ โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวตะวันตกที่มีอยู่มากมาย
มรดกโลก

เมืองฮอยอันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
แหล่งข้อมูลอื่น

Hoi An Ancient Town จากยูเนสโก (ในภาษาอังกฤษ)
Hoi An World Heritage - เว็บไซต์ของรัฐบาลพร้อมข้อมูลการท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮอยอัน
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ฮอยอัน ที่โอเพินสตรีตแมป
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ทางวัฒนธรรม:  หมู่โบราณสถานเมืองเว้  เมืองโบราณฮอยอัน  สถานที่ศักดิ์สิทธิ์หมีเซิน  ป้อมปราการหลวงทังล็อง-ฮานอย  ป้อมปราการของราชวงศ์โห่ 
ทางธรรมชาติ:  อ่าวหะล็อง - กลุ่มเกาะก๊าตบ่า  อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง 
ผสม:  แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน 
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA